cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιβαδειά
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Aπεικόνιση της αρχαίας Λιβαδειάς, με κολοσσιαίο άγαλμα του [[Δίας (μυθολογία)|Δία, 1819]] Με τη σημερινή ονομασία δεν την αναφέρει ο Όμηρος πολλοί όμως ιστορικοί μεταξύ των οποίων και ο Παυσανίας θεωρούν ότι υπήρχε επί Ομήρου όπου και την ταυτίζουν με τη Μίδεια που πιθανότερο να ήταν το ομηρικό όνομά της. Με αυτό το όνομα αναφέρεται από τον Όμηρο ανάμεσα στις βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο υπό τους: Πηνέλεων, Λήιτον, Αρκεσίλαον, Προθοήνορα και Κλονίον. Αργότερα φέρεται να μετονομάστηκε σε Λεβάδεια από τον Αθηναίο Λέβαδο, που μετοίκησε τους κατοίκους σε υπώρεια παρακείμενου λόφου.
thumb|Το μαντείο Τροφωνίου. Κατά τους ιστορικούς χρόνους, η Λιβαδειά ήταν περίφημη για το πανάρχαιο Μαντείο του Τροφωνίου, το οποίο είχαν επισκεφθεί και συμβουλευθεί ο Κροίσος, ο Μαρδόνιος, ο Αιμίλιος Παύλος κ.ά. Πήρε μέρος στο κοινό των Βοιωτών, έχοντας κοινό νόμισμα και ακολούθησε την τύχη των άλλων βοιωτικών πόλεων. Το 395 π.Χ. λεηλατήθηκε από τον Λύσανδρο, λίγο πριν από τη Μάχη της Αλιάρτου και το 86 π.Χ. όπου συνέβη η κατάληψη και λεηλασία του ναού του Τροφωνίου από τον Αρχέλαο, στρατηγό του Μιθριδάτη, πριν τη Μάχη της Χαιρώνειας μεταξύ αυτού και των Ρωμαίων υπό τον Σύλλα. Παρά ταύτα γνώρισε όμως ιδιαίτερη ακμή κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα λόγω των πολλών ιερών και ναών της.
Η αρχαία πόλη ήταν κτισμένη στη δεξιά όχθη της Έρκυνας, και ερείπια της ήλθαν στο φως μετά από ανασκαφές. Τα περισσότερα οικοδομήματα (λουτρό, αγορά, δρόμος, μητρώο) καθώς και μεγάλος αριθμός επιγραφών χρονολογούνται από τον 4ο π.Χ. ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα.
Ο σημαντικότερος όμως αρχαιολογικός χώρος είναι το μαντικό ιερό του Τροφωνίου, το οποίο εντοπίστηκε και ανασκάφηκε στην αριστερή όχθη της Έρκυνας, στο όρος του Αϊ Λια. Στο ιερό αυτό άλσος, το οποίο περιγράφει αναλυτικότερα ο Παυσανίας, πιθανόν να λειτουργούσε και μέχρι την εποχή του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Θεοδοσίου Α΄. Μέσα στο άλσος, εκτός από το ιερό του Τροφωνίου, υπήρχαν χώροι ή κτίσματα αφιερωμένα στη λατρεία της Αγαθής Τύχης, του Αγαθού Δαίμονος, της Αρτέμιδος, του Ερμή, του Διονύσου και θεοτήτων του τοκετού. Υπήρχαν επίσης ο τάφος του Αρκεσιλάου, ιερά του Απόλλωνα και της Δήμητρας, καθώς και ημίεργος ναός του Διός Βασιλέως, προς τιμήν του οποίου τελούνταν κατά τον μήνα Πάναμο τα Βασίλεια, γιορτή με αγώνες και πομπές κανηφόρων που ίσως να καθιερώθηκε το 371 π.Χ. σε ανάμνηση της νίκης των Θηβαίων και άλλων Βοιωτών στα Λεύκτρα.
Βυζαντινή περίοδος
Κατά τους πρώτους αιώνες της βυζαντινής περιόδου η πόλη της Λιβαδειάς δεν παρουσίασε ιδιαίτερη ανάπτυξη, μετά τις καταστροφές που είχε υποστεί. Παρακολούθησε τις τύχες του Ανατολικού Ιλλυρικού, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, τόσο στις πολιτικές όσο και στις εκκλησιαστικές μεταβολές, μέχρι την τελική εκκλησιαστική υπαγωγή στη δικαιοδοσία του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση με την εισαγωγή του θεσμού των θεμάτων εντάχθηκε, όπως ήταν φυσικό, στο θέμα της Ελλάδος και από τον 9ο αιώνα γνώρισε αξιόλογη οικονομική ανάπτυξη μέσα στα πλαίσια της γενικότερης οικονομικής προόδου του θέματος του ελλαδικού χώρου.
Φραγκοκρατία
thumb|200px|Το κάστρο Λιβαδειάς Μετά την κατάληψη της νότιας Ελλάδας από τους Φράγκους της Δ΄ Σταυροφορίας (1204), η Λιβαδειά παραχωρήθηκε στον «κύριο των Αθηνών» Όθωνα ντε Λα Ρος και, έναν αιώνα αργότερα, μετά την ήττα των Φράγκων από τους Καταλανούς στη Μάχη του Αλμυρού (1311), οι κάτοικοι παρέδωσαν το κάστρο της πόλης στους νικητές με αντάλλαγμα την παραχώρηση προνομίων. Την περίοδο αυτή η Λιβαδειά γνωρίζει μεγάλη εμπορική ακμή.
Η καταλανική κυριαρχία συνεχίστηκε υπό την επικυριαρχία του βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκου ως τον Μάιο του 1388, οπότε η περιοχή του Δουκάτου των Αθηνών περιήλθε στον Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, μέλος φλωρεντινού τραπεζικού οίκου.
Οθωμανική περίοδος
Δύο χρόνια μετά την παράδοση της Αθήνας στον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή (1458), η Λιβαδειά περιήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και αποτέλεσε καζά, διοικητική υποπεριφέρεια, που υπαγόταν ως το 1470 στο Σαντζάκι Τρικάλων και αργότερα στο Σαντζάκιο Ευρίπου. thumb|left|Το τζαμί Γαζή Ομέρ Μπέη Τον 16ο αιώνα η Λιβαδειά ήταν χάσι (= τόπος χατζήδων) Οθωμανών αξιωματούχων και από την 3η ή 4η δεκαετία του 17ου αιώνα υπήρξε βακούφι της Μέκκας ή, κατ’ άλλους, της Μεδίνας. Τον 18ο αιώνα η πρόσοδος του καζά της Λιβαδειάς αφιερώθηκε στο Γενί-Τζαμί του Σκούταρι, που το είχε ιδρύσει η σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄, η μετέπειτα Βαλιντέ Σουλτάνα (= Βασιλομήτωρ).
Παρά τις καταστροφές που είχε υποστεί η Λιβαδειά από τις πολεμικές συγκρούσεις στη Βοιωτία κατά τη διάρκεια του Τουρκο-ενετικού πολέμου του 1684-1699 και συγκεκριμένα το 1694 και το 1695, από τις αρχές του 18ου αιώνα οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί βοήθησαν στην ανάπτυξη της οικονομικής δραστηριότητας: μετά την αφιέρωση των προσόδων στο Γενί-Τζαμί, όπου και είχε τεθεί υπό την αιγίδα της Βαλιντέ Σουλτάνας χορηγήθηκαν στους κατοίκους ιδιαίτερα προνόμια αυτοδιοίκησης, με συνέπεια την ενίσχυση του κοινοτικού θεσμού και τη δημιουργία μιας τάξης αρχόντων.
Παρά το γεγονός ότι το ρεύμα της μετανάστευσης υπήρξε περιορισμένο, από τη Λιβαδειά προήλθαν άνδρες οι οποίοι διακρίθηκαν στις ελληνικές παροικίες της Ρωσίας και της κεντρικής Ευρώπης. Εκτός από τον Λάμπρο Κατσώνη, από τη Λιβαδειά και την περιοχή της («Χώρα της Λιβαδειάς») κατάγονταν κληρικοί, λόγιοι και έμποροι της διασποράς.
Επανάσταση του 1821
Στις παραμονές της Επανάστασης του 1821, η «Γκιαούρ Λιβαδειά», όπως την ονόμαζαν οι Τούρκοι για τον πολυάριθμο ελληνικό πληθυσμό της, είχε 10.000 Έλληνες κατοίκους, που επιδίδονταν στη γεωργία, το εμπόριο και τη βιοτεχνία. Το 1820 η πόλη ήταν το κέντρο των ενεργειών της Φιλικής Εταιρείας στην ανατολική Στερεά Ελλάδα, στην οποία και είχαν μυηθεί οι πρόκριτοί της Νικόλαος Νάκος, Ιωάννης Λογοθέτης και Ιωάννης Φίλων. Την εποχή εκείνη βοεβόδας της Λιβαδειάς ήταν ο Καρά Ισμαήλ Αγάς. Όταν ο τελευταίος έλαβε είδηση ότι κάποια κίνηση ετοιμάζουν οι Χριστιανοί κάτοικοι υποπτεύθηκε ότι ήταν ενέργεια του Αλή πασά σε αντιπερισπασμό εναντίον του οποίου κινούνταν σουλτανικά στρατεύματα.
Για το λόγο αυτό ζήτησε από τον ιεραρχικά προϊστάμενό του Πασά της Χαλκίδας τη θανάτωση όλων των προκρίτων της περιοχής ή τουλάχιστον τη σύλληψή τους, όπως είχε ενεργήσει και ο καϊμακάμης της Τριπολιτσάς. thumb|Ο ναός Αγίας Παρασκευής Τότε οι παραπάνω τρεις πρόκριτοι όχι μόνο κατάφεραν με διάφορες ενέργειες και δωροδοκίες να κηρυχθούν αθώοι αλλά και εκμεταλλευόμενοι την υψηλή προστασία της πόλης να πετύχουν την αντικατάσταση του βοεβόδα δια του Χασάν Αγά.
Έτσι ανεπιτήρητοι πλέον οι πρόκριτοι της Λιβαδειάς συνέχισαν την προετοιμασία της εξέγερσης ορίζοντας τον κάτοικο της Λιβαδειάς Αθανάσιο Διάκο, (που είχε στο μεταξύ αποστατήσει από την Αυλή του Αλή πασά και είχε αναλάβει υπαρχηγός του αρματολού Οδυσσέα Ανδρούτσου και ειδικότερα τη φρούρηση της από Δαύλεια προς Αράχωβα και Άμφισσα (Σάλωνα) οδικής διέλευσης), την ανάληψη της αρχηγίας των όπλων στην περιοχή σε συνεργασία με τον από Αράχοβα σύντροφό του Βασίλη Μπούσγο.
Η έκρηξη της Επανάστασης στην περιοχή της Λιβαδειάς εκδηλώθηκε τη νύκτα της 25ης προς την 26η Μαρτίου του 1821 όταν έπεσε το «πρώτο βόλι» από τον Βασίλη Μπούσγο και τους ένοπλους άνδρες του, (που του είχαν θέσει στη διάθεσή του οι προύχοντες της Αράχοβας), στη θέση «στενό του Ζεμενού» σκοτώνοντας μερικούς Τούρκους. Η εμπλοκή αυτή που φέρεται να έγινε με υπόδειξη του Αθανασίου Διάκου λόγω της παρατεινόμενης ασυμφωνίας και αναβλητικότητας των προκρίτων της Λιβαδειάς, όπως ομοίως συνέβη και στα Καλάβρυτα, έσπευσε στη συνέχεια να την παρουσιάσει ευφυέστατα στον Χασάν Αγά της Λιβαδειάς ο ίδιος ο Α. Διάκος ως δήθεν επίθεση της εμπροσθοφυλακής του Ο. Ανδρούτσου που πλησιάζει με 10.000 Έλληνες επαναστάτες. Κατόπιν αυτού την ίδια ημέρα (26 Μαρτίου) ο Α. Διάκος έλαβε την άδεια της ελεύθερης στρατολόγησης ενόπλων ανδρών.
Δύο μήνες περίπου μετά στις 26 Ιουνίου διερχόμενος από την περιοχή ο Ομέρ Βρυώνης καταλαμβάνοντας την πόλη, εκτός του κάστρου πυρπόλησε μεγάλο μέρος της αυτής. Γενικά κατά τη διάρκεια της Επανάστασης η πόλη δοκιμάστηκε επανειλημμένα από τις τουρκικές στρατιές που κατευθύνονταν στην Πελοπόννησο, και στην περιοχή δόθηκαν οι τελευταίες μάχες του Αγώνα. Κατά τις επιχειρήσεις του 1828 στην Ανατολική Στερεά, με επικεφαλής τον Δημήτριο Υψηλάντη, οι Τούρκοι που βρίσκονταν στη Λιβαδειά πολιορκήθηκαν από το σώμα του Βάσου Μαυροβουνιώτη και από άτακτο ιππικό, και στις 5 Νοεμβρίου 1828 παρέδωσαν την πόλη. Νέο όμως τουρκικό σώμα υπό τον Μαχμούτ πασά κατέλαβε και πάλι τη Λιβαδειά, που αναγκάστηκε όμως να την εγκαταλείψει τις 8 Φεβρουαρίου 1829, για να αποφύγει την κύκλωση με το σχέδιο που εφάρμοζε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Μετά δε τη μάχη της Πέτρας εξαφανίστηκαν και όλοι οι Τούρκοι από τη Βοιωτία.
Νεότερη περίοδος
μικρογραφία|Καφενείο Αφροδίτη στη Λιβαδειά, 1887 Με τη συγκρότηση του υποτυπώδους ελληνικού «κράτους κατ' εντολή», επί Ιωάννη Καποδίστρια, η Λιβαδειά άρχισε να ανασυγκροτείται. Οι κάτοικοι που είχαν καταφύγει σε άλλες περιοχές επανήλθαν και το 1841 η πόλη ήταν πλέον ένα από τα εύρωστα οικονομικά κέντρα του νεοπαγούς Ελληνικού Βασιλείου.
Η Λιβαδειά αποτέλεσε διοικητικό κέντρο της περιοχής. Αποτελεί έδρα του νομού Βοιωτίας και του Δήμου Λεβαδέων, ενώ υπήρξε έδρα της Επαρχίας Λεβαδείας. Ο πληθυσμός της παρουσιάζει συνεχή αύξηση με εξαίρεση τη δεκαετία του 1930 και 1940 που παρουσίασε ελαφριά μείωση.
Πορεία του πληθυσμού
Οικονομία
Είναι παλιό αγροτικό κέντρο μιας εύφορης περιοχής, που παράγει βαμβάκι, καπνό, σιτηρά, κτηνοτροφικά κ.ά. προϊόντα. Σήμερα έχει αξιόλογη βιομηχανία μεταλλικών κατασκευών, οικοδομικών υλικών, κτηνοτροφικών, καθώς και εκκοκκιστήρια βαμβακιού, νηματουργεία, κλωστήρια, υφαντουργεία, σπορελαιουργεία κ.ά. Σημαντική ανάπτυξη παρουσιάζει επίσης η βιοτεχνία υφαντών και ειδών λαϊκής τέχνης. Η Λιβαδειά είναι οδικός κόμβος, ιδιαίτερα για τις συγκοινωνίες με την ορεινή Παρνασσίδα (Δελφούς, Όσιο Λουκά, Δίστομο, Δεσφίνα), με αξιόλογη εκδρομική και τουριστική κίνηση.
Στην περιοχή του Κάστρου Κωπαΐδας υπάρχει το αεραθλητικό πεδίο της Κωπαΐδας, το οποίο αποτελεί πόλο έλξης αεραθλητών από όλη την Αττική. Λειτουργεί από το 1988 υπό τη διεύθυνση του Γ. Παπαδόπουλου. Από το 2007 στο πεδίο λειτουργεί σχολή εκπαίδευσης πιλότων υπερελαφρών αεροσκαφών, στην οποία διδάσκει ο Ι. Καργαδούρης.
Αξιοθέατα
thumb|right|Παλιός νερόμυλος στον ποταμό Έρκυνα thumb|left|Λεπτομέρεια στον ποταμό Έρκυνα
Ο μύθος της Έρκυνας
Σύμφωνα με το μύθο, η Έρκυνα ήταν νύμφη, κόρη του Τροφωνίου. Μια μέρα έπαιζε με την καλύτερη της φίλη την Περσεφόνη, κόρη της θεάς Δήμητρας και κρατούσε στα χέρια της μια χήνα που της είχε χαρίσει ο πατέρας της. Οι δύο φίλες άρχισαν να περπατούν μέσα στο όμορφο άλσος εκεί που βρίσκεται σήμερα η περιοχή της Κρύας και το ποτάμι. Η Περσεφόνη πρότεινε να παίξουν κρυφτό κοντά σε μια σπηλιά στην άκρη ενός πελώριου βράχου. Καθώς πλησίαζαν προς τη σπηλιά η χήνα άρχισε να γίνεται νευρική και προσπαθούσε να ξεφύγει από την αγκαλιά της Έρκυνας. Η χήνα πετώντας χάθηκε μέσα στη σπηλιά και η Έρκυνα έτρεξε ξωπίσω της για να τη βρει. Τη βρήκε κρυμμένη πίσω από μια μεγάλη πέτρα. Μια έντονη λάμψη ερχόταν από σημείο και όταν η πέτρα μετακινήθηκε, ακούστηκε ένα δυνατό βουητό από τα βάθη της γης και από παντού άρχισαν να αναβλύζουν νερά. Έκπληκτη η Περσεφόνη, είδε την Έρκυνα και τη χήνα να γίνονται ένας ορμητικός ποταμός που αμέσως άρχισε να ξεχύνεται στο όμορφο άλσος. Προς τιμή της όμορφης κόρης το ποτάμι το ονόμασαν Έρκυνα, μια που αυτή το ανακάλυψε.
Οδικές μεταφορές
Η Εθνική Οδός 3 διέρχεται πλησίον της πόλης συνδέοντάς την με τη Θήβα, τη Λαμία και άλλες πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Επίσης, από τη Λιβαδειά ξεκινά η Εθνική Οδός 48, η οποία την ενώνει με την Άμφισσα μέσω της Αράχοβας και των Δελφών και η οποία καταλήγει στο Αντίρριο.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Στη Λιβαδειά υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός της γραμμής Αθήνας - Θεσσαλονίκης, ο οποίος εξυπηρετεί και τη γύρω περιοχή.
Εκδηλώσεις
Κάθε Σεπτέμβριο διοργανώνονται από το Δήμο Λεβαδείας τα «Τροφώνια», πολιτιστικές εκδηλώσεις με θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις, happenings κ.ά. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων του εορτασμού του χαρακτηριστικού Ρουμελιώτικου Πάσχα, η πόλη στολίζεται πανηγυρικά.
Ψήνονται αρνιά, κοκορέτσια και σπληνάντερα, παλαιότερα στην κεντρική πλατεία και τους δρόμους, ενώ σήμερα στο χώρο της Κρύας, όπου οι ντόπιοι και οι επισκέπτες κερνιούνται φαγητό και κρασί. Το γλέντι ολοκληρώνεται με δημοτική μουσική και χορούς.
Πολιτιστικά-Λαογραφικά
Από το 2003 λειτούργησε στην πόλη το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης.
Οι Λειβαδίτες είναι γνωστοί στη Βοιωτία ως "κλεφτοκοττάδες", λόγω του ότι -παλαιότερα τουλάχιστον- επιδίδονταν σε εκτεταμένη κλοπή πουλερικών από γείτονες και αγροκτήματα.
Φωτογραφίες
thumb|center|Η Λιβαδειά τον χειμώνα thumb|Περίπατος στις πηγές της Κρύας του ποταμού Έρκυνα που διασχίζει την πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λεβαδέων Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Πόλεις του νομού Βοιωτίας
Φίκος λυράτα
Ετυμολογία
Το δεύτερο όνομα lyrata προέρχεται από την ελληνική λέξη λύρα. Το σχήμα των φύλλων του είναι μεταβλητό, με πλατιά κορυφή και στενή μέση, και μοιάζει με λύρα ή βιολί. καθόλου|μικρογραφία|330x330εσ|Μορφολογία φύλλου φίκου λυράτα.
Χαρακτηριστικά
O φίκος λυράτα είναι εγγενές δέντρο της Δυτικής Αφρικής, από το Καμερούν έως τη Σιέρα Λεόνε, όπου αναπτύσσεται στα πεδινά των τροπικών δασών. Στο φυσικό του περιβάλλον, μπορεί να φτάσει τα 12–15 μέτρα ύψος, με εναέριες ρίζες.
Τα φύλλα έχουν σκούρο πράσινο χρώμα, δερματώδη και κάπως τραχεία υφή, εμφανείς φλέβες και κυματιστό περιθώριο. Το μήκος τους φτάνει έως τα 45 εκ. και το πλάτος 30 εκ., αν και συνήθως είναι μικρότερα. Ο καρπός είναι αχαίνιο, χρώματος πράσινου και μοιάζει με σύκο, με διάμετρο 2,5–3 εκ.
Χρήσεις, Καλλιέργεια
Προφυλάξεις
Όλα σχεδόν τα είδη φίκου θεωρούνται τοξικά για τους σκύλους και τις γάτες, προκαλώντας στοματικούς και γαστροοισοφαγικούς ερεθισμούς, επομένως ο φίκος λυράτα δεν συνιστάται για σπίτια με κατοικίδια που έχουν τη συνήθεια να μασάνε φυτά.
Οφέλη
Ορισμένες πηγές αναφέρουν πως τα φύλλα χρησιμεύουν ως καθαριστές του αέρα. Βοηθά επίσης στην εξάλειψη της σκόνης και ελέγχει την υγρασία του χώρου, ενώ αποτρέπει προβλήματα υγείας όπως πονόλαιμο, βήχα και κρύωμα.
Πηγές. Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορεοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά_δέντρα Κατηγορία:Φυτά_κήπου Κατηγορία:Χλωρίδα_του_Καμερούν Κατηγορία:Χλωρίδα_της_Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα_της_Τροπικής_Αφρικής
Εύδωρος
Πηγές
Ευδωρος
Zak McKracken and the Alien Mindbenders
Το Zak McKracken and the Alien Mindbenders είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας του 1988 που εκδόθηκε από την Lucasfilm Games (γνωστή ως LucasArts από το 1991 μέχρι το 2021). Είναι το δεύτερο παιχνίδι που χρησιμοποίησε την μηχανή (SCUMM) του Ρον Γκίλμπερτ.
Σενάριο
Η ιστορία διαδραματίζεται στο Σαν Φρανσίσκο το 1997, δηλαδή περίπου 10 χρόνια στο μέλλον από τη στιγμή της κυκλοφορίας του παιχνιδιού.
Κύριοι χαρακτήρες του παιχνιδιού είναι ο Zak (πλήρες όνομα: Francis Zachary McKracken), δημοσιογράφος της εφημερίδας National Inquisitor, η Annie Larris, ανεξάρτητη επιστήμονας και οι Melissa China και Leslie Bennett, φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Γέιλ. Τους διαφορετικούς αυτούς χαρακτήρες ενώνει η προσπάθειά τους να αποτρέψουν τους εξωγήινους Caponians που έχουν διεισδύσει την κοινωνία με πρόσχημα μια τηλεφωνική επιχείρηση και αργά αργά μειώνουν τη νοημοσύνη των γήινων χρησιμοποιώντας τηλεφωνικά σήματα.
Μια άλλη, αρχαία εξωγήινη φυλή (οι Skolarians), δημιούργησε και άφησε στην ανθρωπότητα έναν αμυντικό μηχανισμό με τον οποίο μπορεί να απωθήσει κανείς τους Caponians. Δεν χρειάζεται παρά η σύντομη επανασυναρμολόγηση και ενεργοποίησή του. Δυστυχώς όμως τα διάφορα εξαρτήματα του μηχανισμού είναι σκορπισμένα σε ολόκληρη τη Γη και στον Άρη.
Άλλες πληροφορίες
Το Zak McKracken and the Alien Mindbenders διακατέχεται από ένα γενικό πνεύμα New Age καθότι συνεισέφερε ο γνωστός πνευματιστής και συγγραφέας David Spangler, και είναι εμπνευσμένο κυρίως από διάφορες δημοφιλείς θεωρίες για εξωγήινους, αρχαίους αστροναύτες και μυστήριους πολιτισμούς. Μεταξύ των πολλών τόπων που επισκέπτονται οι ήρωες του παιχνιδιού βρίσκονται αναλόγως οι Πυραμίδες της Γκίζα στην Αίγυπτο και του Ηλίου στο Μεξικό, η Λίμα, το Στόουνχεντζ, η Ατλαντίδα, μία διαστημική cadillac με τον Έλβις (που είναι εξωγήινος) και τέλος, το πρόσωπο στον Άρη.
Fan sequels
Λόγω της έλλειψης επίσημης συνέχειας πολυάριθμοι οπαδοί του Zak McKracken αποφάσισαν να σχεδιάσουν οι ίδιοι συνέχειες του παιχνιδιού. Σήμερα κυκλοφορούν δυο ολοκληρωμένες συνέχειες:
Δοράδος δε Σιναλόα
Η Δοράδος δε Σιναλόα (ορθή προφορά), αν και χρησιμοποιείται και το Ντοράδος ντε Σιναλόα, γνωστή απλά και ως Δοράδος, και αντίστοιχα Ντοράδος, είναι μεξικάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κουλιακάν. Ιδρύθηκε στις 9 Αυγούστου 2003. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Δοράδος, το οποίο πρόσφατα, μέχρι το 2020, ονομαζόταν Στάδιο Μπανόρτε, χωρητικότητας 23.000 θεατών. Συμμετέχει συνήθως στη Β' Κατηγορία του Μεξικού, ενώ έχει συμμετάσχει και δύο φορές στην Α' Κατηγορία (και στις δύο περιπτώσεις υποβιβαστήκε μετά από μία σεζόν), και αυτήν τη στιγμή αγωνίζεται στην ημι-επαγγελματική Λίγκα της Ανάπτυξης Έμε-Έκις (Λίγκα δε Εξπανσιόν Έμε-Έκις), η οποία λέγεται και Λίγκα της Επέκτασης (Λίγκα δε Ντεσαρόγιο), η οποία ιδρύθηκε το 2020 και δημιουργήθηκε για ομάδες τις Β' Κατηγορίας, λόγω των δύσκολων οικονομικών συνθηκών σε πολλές ομάδες της Β' Κατηγορίας, ώστε να αποφευχθούν πιθανές πτωχεύσεις των συλλόγων και κυρίως να αποφευχθεί η κατάρρευση της Β' Κατηγορίας, με τα πρώτα 6 χρόνια να έχει οριστεί να μην υπάρχουν υποβιβασμοί και προβιβασμοί. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας αποτελεί η κατάκτηση ενός Κυπέλλου Μεξικού το 2012 (συγκεκριμένα του Απερτούρα του 2012).
Ερημοσφυριχτής
Ο ερημοσφυριχτής έχει μακριά λεπτά πόδια και χοντρό ράμφος. Τα αρσενικά έχουν καφέ πλάτη και λευκή κοιλιά. Στο στήθος, στο μέτωπο και τον αυχένα είναι καστανού χρώματος. Τα θηλυκά είναι του ίδιου χρώματος αλλά πιο θαμπά. Τα νεογνά είναι εντελώς λευκά εκτός από ένα μικρό τμήμα στο κεφάλι.
Ζεύγος ευστάθειας
Σ΄ ένα πλοίο που ισορροπεί στην επιφάνεια του ύδατος το κέντρο βάρους του (ΚΒ) βρίσκεται πάνω από το κέντρο άντωσης (ΚΑ)(¹). Αν όμως κάποια άλλη δύναμη, ξένη από τις παραπάνω δυνάμεις ή συνδυασμός δυνάμεων από π.χ. στροφή πηδαλίου, άνεμο, κύμα, μετατόπιση φορτίου, ερματισμό κ.λπ το πλοίο κλείνει προς μια πλευρά κατά γωνία φ τότε αμφότερα τα σημεία εφαρμογής, κέντρα των παραπάνω δυνάμεων βάρους - άντωσης παραμένουν αμετάβλητα μόνο ως προς το μέγεθος και τη διεύθυνσή τους. Το μεν κέντρο βάρους παραμένει στην αυτή, ως προς το πλοίο, θέση, ενώ το κέντρο άντωσης, λόγω της αλλαγής του σχήματος (και όχι του όγκου) του βυθισμένου στο νερό τμήματος του πλοίου αλλάζει το σημείο εφαρμογής, με συνέπεια να μετατοπίζεται σε άλλο σημείο (υπόψη ότι το κέντρο άντωσης είναι το γεωμετρικό κέντρο του όγκου του εκτοπιζόμενου ύδατος).
Ερημοσφυριχτής
Έχει πολλές ομοιότητες με ένα άλλο είδος, τον Μικρό Ερημοσφυριχτή (Charadrius mongolus), άλλο ένα ασιατικό είδος πού είναι μικρότερου μεγέθους.
Ζεύγος ευστάθειας
Μετά τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι όταν ένα πλοίο κλίνει προς μία πλευρά τότε οι δυνάμεις του βάρους και της άντωσης δεν ενεργούν επί της αυτής καθέτου, με συνέπεια να δημιουργούν ζεύγος δυνάμεων που ονομάζεται εν προκειμένω ζεύγος ευστάθειας. Το ζεύγος ευστάθειας είναι που δημιουργεί τη ροπή που τείνει να περιστρέψει το πλοίο, λεγόμενη "ροπή ευστάθειας".
Δοράδος δε Σιναλόα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντοράδος δε Σιναλόα Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2003
Ζεύγος ευστάθειας
(*) Στο υποβρύχιο και βαθυσκάφος "εν καταδύσει" το ΚΒ είναι κάτω από το ΚΑ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ευστάθεια πλοίου
Ερημοσφυριχτής
Τρέφεται με έντομα, καρκινοειδή και σκουλήκια που βρίσκει στην άμμο ή στη λάσπη. Συνήθως τρέφονται σε κοπάδια.
Πήρε το όνομα του από τον ήχο που κάνει ο οποίος μοιάζει με σφύριγμα.
Χέρα Χίλμαν
Η Χέρα Χίλμαν (Hera Hilmarsdóttir, 27 Δεκεμβρίου 1988) είναι Ισλανδή μουσικός και τραγουδίστρια.
Προσωπική ζωή
Η Χέρα είναι κόρη του σκηνοθέτη Χίλμαρ Όντσον και της ηθοποιού Θόρεϊ Σιγκθορσντόουτερ. Ο παππούς της είναι ο θεατρικός συγγραφέας και θεατρικός σκηνοθέτης Όντουρ Μπιέρνσον.
Αποφοίτησε από την Ακαδημία Μουσικής και Δράματος του Λονδίνου το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδοί ηθοποιοί
Λάμπις ο Λακεδαιμόνιος
Ο Λάμπις ο Λακεδαιμόνιος (8ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του πένταθλου κατά τους 18ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (708 π.Χ.). Σε αυτούς τους Ολυμπιακούς εισήχθηκε το πένταθλο (αλλά και η πάλη) ως ολυμπιακό άθλημα και ο Λάμπις ήταν ο πρώτος ολυμπιονίκης στο άθλημα αυτό
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του πεντάθλου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (8ος αιώνας π.Χ.)
Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου
thumb|300x300px|Πόλεις που ιδρύθηκαν από τον [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Μέγα Αλέξανδρο]] thumb|300px|Πιθανές θέσεις της Αλεξάνδρειας επί του Ώξου. ΠΙθανότερη σήμερα θεωρείται η θέση [[Άϊ Χανούμ]] Η Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου ή Αλεξάνδρεια Ωξειανή είναι πόλη η οποία θεωρείται ότι ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, στην Σογδιανή. Η πόλη αυτή αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (κατά την περίοδο 127 - 151 μ.Χ.), ως βρισκόμενη πάνω στον Ώξο ποταμό, ανάμεσα στις πόλεις που βρίσκονται στην περιοχή μεταξύ του Ώξου και του Ιαξάρτη. . Νωρίτερα, ο Κούρτιος ο οποίος ήκμασε γύρω στο 50 μ.Χ. είχε αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος είχε ιδρύσει έξη πόλεις γύρω από την Μαργιάνα.
Ο ποταμός Ώξος έχει ταυτοποιηθεί με τον σημερινό Αμού Ντάρια και ο ποταμός Ιαξάρτης με τον Συρ Ντάρια. Η θέση της Αλεξάνδρειας της επί του Ώξου δεν έχει ταυτοποιηθεί με βεβαιότητα. Παλαιότερα ταυτιζόταν με την Τερμέζ (Termez / Tirmiz / Termeḏ), ενώ σήμερα θεωρείται πιθανότερο ότι ταυτίζεται με τον αρχαιολογικό χώρο της Άϊ Χανούμ (Ai-Khanoum / Āy Ḵānom) πόλης που βρίσκεται στο Βόρειο Αφγανιστάν, στα σύνορα με το Τατζικιστάν37.16667°N, 69.40833°W
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
112 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εξάκτωρ
Ο Εξάκτωρ ήταν ρωμαικός και Βυζαντινός διοικητικός τίτλος στην Αίγυπτο. Από το 309 σε παπύρους το αξίωμα εμφανίζεται ισάξιο με στρατηγό, από τον 4ο αιώνα ο Εξάκτωρ έχασε αρμοδιότητες από τον παγάρχη και σαν αξίωμα αναφέρεται ως τον 6ο αιώνα.
Κυβέρνηση Όθωνος 1841
Η Κυβέρνηση Όθωνος του 1841 (Αύγουστος 1841 - Σεπτέμβριος 1843) με επικεφαλής τον ίδιο τον Βασιλιά της Ελλάδας κυβέρνησε όταν παραιτήθηκε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος στις 10 Αυγούστου 1841 μέχρι το φθινόπωρο του 1843, οπότε έγινε η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου και ανέλαβε η επαναστατική Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843 με σκοπό την ψήφιση συντάγματος που να περιορίζει τις εξουσίες του Όθωνα.
Εξάκτωρ
Ο Εξάκτωρ εμφανίστηκε στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 1ο αιώνα, που ήταν υπεύθυνος για την συλλογή των φόρων. οικονομικές υποθέσεις και την καταγραφή στο κτηματολόγιο. Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε υφιστάμενους τους αρχιυπηρέτη, τον οξυγράφο. τον υπηρέτη, τον φρουρό, τον επίσταθμο και τον στασίζοντα. Από τον 4ο αιώνα πιστεύεται οτι ο Εξάκτωρ να αντικατέστησε το αξίωμα του στρατηγού, με δικαστικές κι άλλες αρμοδιότητεςα, αφού από τότε αναφέρεται σε παπύρους μόνο αυτό το αξίωμα και ο εξάκτωρ αναφέρεται με τις αρμοδιότητες και του στρατηγού, σε πάπυρο αναφέρεται ο Διοσκουρίδης ως στρατηγοῦ ἤτοι ἐξάκτορος.
Κυβέρνηση Όθωνος 1841
Έργο της κυβέρνησης
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης, υπό την πίεση των Ελλήνων στρατιωτικών και των εφημερίδων, ο Όθωνας απέστειλε στην Τεργέστη τους περισσότερους από τους Βαυαρούς του στρατεύματος τους οποίους απέλυσε, χάνοντας σημαντικό μέρος της επιρροής του στο στράτευμα.
Εξάκτωρ
Η θητεία του Εξάκτωρος ήταν ένα χρόνο και σε σπάνιες περιπτώσεις διετής, προϊστάμενος του ήταν ο διοικητής της επαρχίας. Αρχικά ο εξάκτωρ διοριζόνταν από τον αυτοκράτορα και από τα τέλη του 4ου αιώνα από την τοπική βουλή.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινή Αίγυπτος
Κυβέρνηση Όθωνος 1841
Έργο της κυβέρνησης
Επιπλέον, υπό την πίεση των υπουργών του, κατήργησε το ανακτοβούλιο, το γραμματειακό όργανο που είχε κρατήσει ο Όθων όταν καταργήθηκε η Αντιβασιλεία.
Στις 10 Φεβρουαρίου 1843 υπογράφτηκε από τον υπουργό Εξωτερικών Πέτρο Δηληγιάννη και τον έκτακτο απεσταλμένο και πρεσβευτή παρά την Υψηλή Πύλη Πατρίκ Κόλκουουν συνθήκη με τις Χανσεατικές πόλεις.
Αναφορές
1841 08 Κατηγορία:1841
Υπαραχνοειδής αιμορραγία
Ως υπαραχνοειδής αιμορραγία ορίζεται η εξαγγείωση αίματος από ένα μεγάλο αγγείο του εγκεφάλου (συνήθως από μια αρτηρία) προς τον υπαραχνοειδή χώρο, δηλαδή τον χώρο που παρεμβάλλεται μεταξύ των περιβλημάτων του εγκεφάλου και συγκεκριμένα της χοριοειδούς και της αραχνοειδούς μήνιγγας.
Θεραπεία
Ο στόχος της θεραπείας είναι ο αποκλεισμός του ανευρύσματος από την κυκλοφορία
Μέθοδοι σύγκλισης ενδοκρανιακών ανευρυσμάτων
Γενικά Μέτρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νευροχειρουργική Κατηγορία:Εντατική θεραπεία Κατηγορία:Αιμορραγία
Αγία Τριάδα Αφιδνών
Η Αγία Τριάδα (πρώην Ιπποκράτειος Πολιτεία) είναι οικισμός που βρίσκεται στην ανατολική Αττική, στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας, αμφιθεατρικά σε υψόμετρο από 500 έως 840 μέτρα και σε μικρή απόσταση από τις Αφίδνες. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ωρωπού, στον οποίο εντάχθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης η κοινότητα Αφιδνών. Η Ιπποκρατειος Πολιτεία (Αγία Τριάδα Αφιδνών) είναι εντός σχεδίου οικισμός από το 1977. Προηγουμένως η περιοχή ήταν κληροτεμάχια που άνηκαν σε κατοίκους των Αφιδνών. Ο οικισμός αρχικά ονομάστηκε «Διεθνής Ιπποκράτειος Πολιτεία» από το όνομα του οικοδομικού συνεταιρισμού αλλά στην συνέχεια μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα, από το όνομα μίας μικρής εκκλησίας που προϋπήρχε στην περιοχή.
θεωρείται ο ορεινότερος κατοικημένος οικισμός του νομού Αττικής με μέγιστο υψόμετρο τα 840 μέτρα.
Σήμερα στον οικισμό της Αγίας Τριάδας υπάρχουν αρκετές μονοκατοικίες σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον. Ο οικισμός διαθέτει μία πλατεία γύρω από το παλιό εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας και ένα κατάλληλα διαμορφωμένο πάρκο στην περιοχή της λίμνης Μπελέτσι.
Στην περιοχή λειτουργεί κλιμάκιο εθελοντών πυροσβεστών (Μ.Α.ΚΙ.Π), στελεχωμένο με περισσότερους από 100 εθελοντές κάτοικους του οικισμού, το οποίο έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αποφυγή καταστροφής μεγάλου μέρους του εθνικού δρυμού της Πάρνηθας κατά την μεγάλη καταστροφική πυρκαγιά τον Αυγούστο του 2021.
Το κλίμα της περιοχής είναι μεσογειακό με ορεινά χαρακτηριστικά, χαμηλές θερμοκρασίες κατά την διάρκεια του χειμώνα με περίπου 20 μέρες χιονόστρωσης καθ´ έτος και σχετικά δροσερά καλοκαίρια. Στην περιοχή λειτουργούν 2 μετεωρολογικοί σταθμοί: του ΕΑΑ και ένας ιδιωτικός.
Πορεία του πληθυσμού:
Εξωτερικές Συνδέσεις
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
113 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άρθουρ Κρόσφιλντ
Ο Σερ Άρθουρ Χένρι Κρόσφιλντ (αγγλικά : Sir Arthur Henry Crosfield), (5 Απριλίου 1865 - 22 Σεπτέμβριου του 1938), 1ος βαρονέτος του Ηνωμένου Βασιλείου. Ήταν Άγγλος βουλευτής του βρετανικού κοινοβουλίου, επιχειρηματίας και αθλητής.
Βιογραφία
Ο Άρθουρ Κρόσφιλντ είχε εκλεγεί βουλευτής της περιφέρειας Γουάρινγκτον με το Φιλελεύθερο κόμμα από το 1906 έως τον Δεκέμβριο του 1910. Το 1907 παντρεύτηκε την Ντομίνι Ηλιάδη ελληνικής καταγωγής μέλος την ελληνικής παροικίας στο Λονδίνο. Το 1915 χρίστηκε ιππότης και απέκτησε τον τίτλο του 1ου βαρονέτου του Μίντλσεξ.
Το 1911 κληρονόμησε από τον πατέρα του την επιχείρηση σαπωνοποιίας και κατασκευής κεριούJoseph Crosfield and Sons. Πούλησε την εταιρεία το 1911 και έχτισε το Γουίτανχαρστ (Witanhurst) που είναι ακόμα και σήμερα το μεγαλύτερο σπίτι στο Λονδίνο, εκτός από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.
Ήταν παίκτης του γκολφ και κέρδισε πολλά πρωταθλήματα. Ήταν επίσης πρόεδρος της φιλανθρωπικής οργάνωσης  National Playing Fields Association (για την οποία χρίστηκε ιππότης το 1929 ) και υπηρέτησε ως Διοικητής της Σχολής Highgate School από το 1929 έως το 1930.
Ο Κρόσφιλντ έχασε μεγάλο μέρος της περιουσίας σε μια αποτυχημένη Ελληνική επιχείρηση εξόρυξης στα μέσα της δεκαετίας του 1930, και σκοτώθηκε λίγο αργότερα, όταν έπεσε από το παράθυρο τρένου όπου ταξίδευε στη νότια Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του γκολφ Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας
Επειγέας
Στην ελληνική μυθολογία ο Επειγέας (Επειγεύς) ήταν γιος του Αγακλή, βασιλιά στο Βούδειο της Θεσσαλίας. Επειδή ο Επειγέας σκότωσε τον εξάδελφό του, υποχρεώθηκε να καταφύγει στον Πηλέα. Στη συνέχεια συνόδευσε τον Αχιλλέα ως ένας από τους Μυρμιδόνες στον Τρωικό Πόλεμο, όπου και σκοτώθηκε από τον Έκτορα, κατά τη μάχη για το σώμα του Σαρπηδόνα. Ο `Εκτορας χρησιμοποίησε μία μεγάλη πέτρα, με την οποία έσπασε το κεφάλι του Επειγέως, παρά το ότι ο Θεσσαλός πολεμιστής φορούσε κράνος. Ο Επειγέας έπεσε νεκρός πάνω στο πτώμα του Σαρπηδόνα.
Πηγές
Επειγεας
Σίλκεμποργκ ΙΦ
Η Σίλκεμποργκ ΙΦ είναι μια δανέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σίλκεμποργκ. Συμμετέχει στην Danish 1st Division. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1917 και έφτασε στο ανώτατο επίπεδο του ποδοσφαίρου στη Δανία το 1987. Πιο πετυχημένη περίοδος της ομάδας ήταν τη δεκαετία του 1990, όταν κέρδισε το πρωτάθλημα την περίοδο 1993-94, ήρθε δεύτερη την περίοδο 1997-98 και το κύπελλο το 2001. Έχει συμμετάσχει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις πολλές φορές, αλλά αποκλείονταν από μεγάλες ομάδα όπως οι Σπαρτάκ Μόσχας (το 1996), ΑΣ Ρόμα (το 1998) και Ρεάλ Σαραγόσα (το 2001). Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το Silkeborg Stadion, χωρητικότητας 10000 θεατών.
Τίτλοι
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας 1993-1994 2001 1996
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σίλκεμποργκ ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1917
Αιήτης
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Αιήτης ήταν θρυλικός βασιλιάς της αρχαίας Κολχίδας, το όνομα του προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη "Αιετός" ή "Αετός". Ο Αιητής ήταν γιος του θεού Ήλιου και της Ωκεανίδος Πέρσης, αδελφός της Κίρκης, του Πέρση και της Πασιφάης, τα παιδιά του ήταν η Μήδεια, η Χαλκιόπη και ο Άψυρτος. Η σύζυγος του ήταν η Ιδυία μικρότερη κόρη του Ωκεανού, ή η Αστεροδεία μια Καυκασία Ωκεανίδα, ή η Νηριήδα Νέαιρα ή η Κλυτίη ή η Ιπσία ή η Ευρυλύτη. Σύμφωνα με άλλες πηγές ο Αιήτης ήταν αδελφός του Πέρση ενός βασιλιά της Ταυρίδας, παντρεύτηκε την ανεψιά του Εκάτη και απέκτησε την Μήδεια, την Χαλκιόπη και τον Άψυρτο. Σε άλλες πηγές καταγράφεται σαν γηγενής βασιλιάς της Εφύρας γιος της Ωκεανίδας Εφύρας ή της Αντιόπης ή της Αστεροπής. Ο Παυσανίας σημειώνει ότι σύμφωνα με τον αρχαιότατο ποιητή Εύμηλο ο Αιήτης ήταν γιος του βασιλιά της Πελοποννήσου Ηλίου που μοίρασε το βασίλειο στους δυο γιους του, ο Αλωεύς κληρονόμησε την Ασωπία και ο Αιήτης την Εφύρα. Αργότερα το βασίλειο της Εφύρας κληρονόμησε ο Βούνος γιος του θεού Ερμή και της Αλκιδάμειας, ο Αιήτης μετανάστευσε για τον Καύκασο και έγινε βασιλιάς της Κολχίδας. Όταν πέθανε ο Βούτος την Εφύρα κληρονόμησε ο γιος του Αλωεύως Επωπεύς που ένωσε τα βασίλεια του παππού του Ηλίου. Ο Αιήτης μετέβη στην Κολχίδα και οικοδόμησε μια νέα αποικία στις όχθες του ποταμού Φάσις όπου ίδρυσε το Κουτάισι.
Ο μύθος
Ο Αιήτης είναι περισσότερο γνωστός από τον μύθο της Αργοναυτικής εκστρατείας: Ο Φρίξος, αφού διέφυγε πάνω στο ιπτάμενο κριάρι, κατέληξε στην Κολχίδα. Εκεί θυσίασε το κριάρι στον Δία και απέσπασε τη χρυσαφένια προβιά του, το «χρυσόμαλλον δέρας». Ο Αιήτης πάντρεψε μία από τις κόρες του, τη Χαλκιόπη ή την Ευηνία, με τον Φρίξο, οπότε ο Φρίξος του χάρισε το δέρας. Ο Αιήτης κρέμασε το χρυσόμαλλον δέρας σε ένα δέντρο βάζοντας ένα δράκο που δεν κοιμόταν ποτέ να το φυλάγει. Κάποτε έφθασαν στην Κολχίδα οι Αργοναύτες ζητώντας το δέρας. Την εποχή εκείνη η σχέση του Αιήτη με τη Μήδεια δεν ήταν καλή: η πριγκίπισσα αντιδρούσε στη σκληρότητα του πατέρα της, που σκότωνε όποιο ξένο αποβιβαζόταν στη χώρα του. Για τον λόγο αυτό ο Αιήτης την είχε φυλακίσει, αλλά η Μήδεια είχε ξεφύγει την ημέρα της αφίξεως των Αργοναυτών και συναντήθηκε με τον Ιάσονα, τον οποίο ερωτεύθηκε αμέσως και του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να πάρει το χρυσόμαλλον δέρας αν την παντρευόταν. Με τη μεσολάβησή της ο Ιάσονας παρουσιάσθηκε στον Αιήτη και του ζήτησε το δέρας. Ο Αιήτης υποσχέθηκε ότι θα του το έδινε αν ο Ιάσονας κατόρθωνε να ζέψει ταύρους που έβγαζαν φωτιά από τα ρουθούνια τους και να οργώσει ένα χωράφι με αυτούς. Παρόλο όμως που ο Ιάσονας έφερε σε πέρας αυτό τον άθλο με τη βοήθεια της Μήδειας, ο Αιήτης δεν κράτησε την υπόσχεσή του γιατί στο μεταξύ του είχε δοθεί χρησμός που έλεγε ότι θα πέθαινε αν ποτέ έφευγε από την Κολχίδα το χρυσόμαλλον δέρας, σχεδίαζε μάλιστα να σκοτώσει τον Ιάσονα και τους Αργοναύτες. Τότε ο Ιάσονας με τη βοήθεια της Μήδειας και του Ορφέα, που κοίμησαν τον δράκοντα, έκλεψε το δέρας και διέφυγε κρυφά από την Κολχίδα με τους Αργοναύτες και τη Μήδεια.
Αργότερα ο Αιήτης έχασε τον θρόνο του από τον αδελφό του Πέρση, αλλά ο Μήδειος, γιος της Μήδειας με τον Ιάσονα, ο οποίος είχε επιστρέψει στην Κολχίδα, κατάφερε να εκδιώξει τον σφετεριστή και να επαναφέρει στην εξουσία τον παππού του. Κι έτσι, όχι μόνο δεν επαληθεύθηκε ο χρησμός για το πρόσωπο του Αιήτη, αλλά απεναντίας ο Αιήτης ευνοήθηκε από τον γάμο της κόρης του με τον Ιάσονα.
Πηγές
Αιητης
Τέμενος Μουλά Φεναρί Ίσα
Το Τέμενος Μουλά Φεναρί Ίσα (Τουρκικά: Molla Fenâri Îsâ Câmîi, Μονή του Λιβός κατά τη βυζαντινή εποχή) είναι μνημείο που βρίσκεται στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης στην οδό Αντνάν Μεντερές. Σήμερα λειτουργεί ως ισλαμικό τέμενος. Αποτελείται από δύο πρώην Βυζαντινές ορθόδοξες εκκλησίες, εκ των οποίων η μια είχε χτιστεί το 908 (σε ερείπια ναού του 6ου αιώνα) ως μέρος της Μονής του Λιβός (η «Βόρεια εκκλησία») και η άλλη μεταξύ 1286 και 1304, η «εκκλησία του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου του Λίβος» (η «Νότια εκκλησία»). Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (κοντά στο 1500), η νότια εκκλησία μετασχηματίστηκε σε μικρό ισλαμικό τέμενος (Μεσκίτ). Το κτίριο κάηκε το 1633 και ανακαινίστηκε το 1636 αναβαθμιζόμενο από Μεσκίτ σε Τέμενος, ενώ η νότια εκκλησία μετατράπηκε σε κατάλυμα δερβίσηδων (Τεκκέ). Μετά από άλλη φωτιά το 1782, το συγκρότημα ανακαινίστηκε πάλι το 1847/48.
Βυζαντινή περίοδος
Το 908 ο Βυζαντινός πατρίκιος Κωνσταντίνος ο Λιψ εγκαινίασε ένα μοναστήρι καλογριών όπου παρών ήταν ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ' ο Σοφός (886 – 912). Το μοναστήρι ήταν αφιερωμένο στην Παρθένα Πανάχραντο σε μια τοποθεσία η οποία ονομαζόταν «Μερδοσαγγάρης », στην κοιλάδα του ποταμού «Λύκου» (Lycus) της Κωνσταντινούπολης. Το μοναστήρι ήταν γνωστό με το όνομα του ιδρυτή ως Μονή του Λιβός, και έγινε μια από τις μεγαλύτερες μονές στην Κωνσταντινούπολη. Υπάρχει μια θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι το μοναστήρι που εγκαινίασε ο Κωνσταντίνος ο Λιψ ήταν μια ανακαίνιση μιας προυπάρχουσας κτηριακής δομής. Η εκκλησία η οποία σώζεται σήμερα έχει τη δομή που εγκαινίασε ο Κωνσταντίνος ο Λιψ.
Η εκκλησία χτίστηκε στα ερείπια ενός άλλου ιερού 6ου αιώνα, και χρησιμοποιήθηκαν ταφόπλακες από αρχαίο Ρωμαϊκό νεκροταφείο. Αντίγραφα της εικόνας της Αγίας Ειρήνης ήταν αποθηκευμένα εδώ και η εκκλησία είναι γνωστή ως η «Βόρεια εκκλησία».
Μετά την Δ' Σταυροφορία και την επανίδρυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μεταξύ 1286 και 1304, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα Δούκαινα Βατάτζαινα, χήρα του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου (1259–1282), οικοδόμησε άλλη μία εκκλησία η οποία ήταν αφιερωμένη στον Ιωάννη το Βαπτιστή (η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου του Λίβος), νότια από την πρώτη εκκλησία. Πολλοί υποστηριχτές της δυναστείας των Παλαιολόγων έχουν ταφεί εδώ, ανάμεσα σε αυτή η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, ο υιός της Κωνσταντίνος, η αυτοκράτειρα Ειρήνη του Μονφεράτου και ο σύζυγός της ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος ο Β' (την περίοδο 1282 - 1328). Η εκκλησία αυτή είναι γνωστή ως η «Νότια εκκλησία». Η αυτοκράτορας ανακαίνισε επίσης και τη γυναικεία μονή, η οποία την εποχή εκείνη μάλλον ήταν εγκαταλειμμένη. Σύμφωνα με το Τυπικό της Εκκλησίας, η μονή εκείνη την εποχή μπορούσε να φιλοξενήσει συνολικά 50 γυναίκες και είχε επίσης ξενώνα φιλοξενίας με 15 κρεβάτια για λαϊκούς.
Κατά τον 14ο αιώνα ένας εσωτερικός νάρθηκας και ένα παρεκκλήσι προστέθηκαν στην εκκλησία. Το έθιμο να θάβονται μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας σε αυτό το συγκρότημα συνεχίστηκε μέχρι τον 15ο αιώνα με την ταφή της Άννας από τη Ρωσία, πρώτης γυναίκας του Αυτοκράτορα Ιωάννη Η' Παλαιολόγου (αυτοκράτορας ήταν την περίοδο 1425–1448) το 1417. Η Άννα από τη Ρωσία πέθανε από λοιμώδη ασθένεια το 1406. Η εκκλησία πιθανόν να χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο και μετά το 1453.
Οθωμανική περίοδος
thumb|left|300px|Σχέδιο του Τεμένους το 1877 από ανατολικά - δεξιά βρίσκεται η βόρεια εκκλησία, και αριστερά η νότια εκκλησία. Το 1497–1498, αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ (1481–1512), η νότια εκκλησία μετασχηματίστηκε σε Μεσκίτ (ένα μικρό ισλαμικό τέμενος) από τον Οθωμανό αξιωματούχο Φεναριζάντε Αλαεντίν μπεν Γιουσούφ Εφενδί (Fenarizade Alâeddin Ali ben Yusuf Effendi), Καζασκέρη (ο Καζασκέρης ήταν υψηλός στρατιωτικός και θρησκευτικός τίτλος στην οθωμανική αυτοκρατορία) από την Οθωμανική Ρούμελη, και ανιψιό του Μουλά Σεμσεντίν Φεναρί (Τουρκικά: Molla Şemsüddin-i Fenârî), του οποίου η οικογένεια ανήκε στη θρησκευτική κάστα των ουλεμάδων. Έκτισε ένα μιναρέ στη νοτιοανατολική γωνία του συγκροτήματος, ένα Μιχράμπ και μια αψίδα. Ένας από τους ηγέτες ιεροκήρυκες στον μεντρεσέ ονομαζόταν Îsâ (σημαίνει «Ιησούς» στα Αραβικά και στην Τούρκικη γλώσσα), το όνομα αυτό προστέθηκε και όνομα του Τεμένους. Το κτήριο κάηκε το 1633 και ανακαινίστηκε το 1636 από τον Μεγάλο Βεζίρη Μπαϊράμ Πασά, ο οποίος αναβάθμισε τον κτήριο από «Μεσκίτ» σε Τέμενος, ενώ η νότια εκκλησία μετατράπηκε σε Τεκέ (κατάλυμα δερβίσηδων). Σε αυτή την περίπτωση οι κολώνες της βόρειας εκκλησίας αντικαταστάθηκαν με μεγάλα τόξα-αψίδες (piers) και οι δύο τρούλοι ανακαινίστηκαν και η διακόσμηση με μωσαϊκά αφαιρέθηκε. Μετά από άλλη μια φωτιά το 1782, το συγκρότημα ανακαινίστηκε πάλι το 1847/48. Σε αυτή την περίπτωση οι κολώνες της νότιας εκκλησίας αντικαταστάθηκαν με τόξα-αψίδες (piers) και τα κάγκελα σκάλας και τα παραπέτα του νάρθηκα επίσης αφαιρέθηκαν. Το κτήριο κάηκε άλλη μια φορά το 1918 και εγκαταλείφθηκε. Κατά τις ανασκαφές που έγιναν το 1929, βρέθηκαν εικοσιδύο σαρκοφάγοι.
Το συγκρότημα ανακαινίστηκε εκτενώς τη δεκαετία του 1970 και 1980 από τη Βυζαντινή Κοινότητα της Αμερικής και από τότε είναι ισλαμικός χώρος λατρείας (είναι ισλαμικό Τέμενος).
Βόρεια εκκλησία
thumb|right|250px|Εσωτερικό βόρειου ναού σήμερα. Στο σημείο αυτό βρισκόταν το ιερό του Βυζαντινού ναού. Η Βόρεια Εκκλησία έχει ένα μη συνηθισμένο «εγγεγραμμένο σταυροειδή με τρούλο» ρυθμό στην αρχιτεκτονική, και ήταν από τα πρώτα ιερά στην Κωνσταντινούπολη που υιοθέτησαν αυτή τη δομή. Πιθανόν αυτό το είδος αρχιτεκτονικής να είχε η Νέα Ἐκκλησία η οποία ανοικοδομήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 876-80 μετά την ανέγερση της Αγίας Σοφίας. Σήμερα δεν έχει απομείνει τίποτα από τη Νέα Ἐκκλησία.
Οι διαστάσεις της βόρειας εκκλησίας είναι μικρές: ο κύριος ναός έχει 13 μέτρα πλάτος και 9,5 μέτρα μήκος και το μέγεθος αντικατόπτριζε το πληθυσμό της περιοχής την εποχή εκείνη. Τα δομικά υλικά της βόρειας εκκλησίας κατά την ανοικοδόμηση ήταν μια εναλλαγή από τούβλα και ογκόλιθους. Αυτή η τεχνική είναι κλασικό παράδειγμα Βυζαντινής αρχιτεκτονικής του 10ου αιώνα, όπου τα τούβλα τοποθετούνται σε ένα παχύ στρώμα κονιάματος.
Το κτήριο έχει τρεις υψηλές αψίδες: η κεντρική είναι πολυγωνική η οποία πλαισιώνεται από άλλες δύο, οι οποίες εξυπηρετούν ως παστοφόρια, χώρος συνήθως κοντά στην αψίδα, το οποίο εξυπηρετούσε ως διακονικό ή πρόθεση).
Τα απομεινάρια της αρχικής διακόσμησης στην εκκλησία βρίσκονται στη βάση για από τις τέσσερις κολώνες του κεντρικού χώρου. Αρκετά από τα αρχικά διακοσμητικά στοιχεία, υπάρχουν ακόμη στους πυλώνες και στο σκελετό του τρούλου. Η διακόσμηση συμπεριλάμβανε κομμάτια μαρμάρου, διακοσμημένα πλακάκια αλλά και μωσαϊκά. Ελάχιστα στοιχεία της διακόσμησης είναι σήμερα ορατά.
Νότια εκκλησία
Η Νότια Εκκλησία είναι ένα τετράγωνο δωμάτιο κάτω από τον τρούλο, και περιτριγυρίζεται από δύο ντεαμπουλατόρια (deambulatorium, διάδρομοι που περιβάλλουν το κεντρικό τμήμα της εκκλησίας), ένα εσωνάρθηκα και ένα παρεκκλήσι το οποίο προστέθηκε αργότερα. Το βόρειο νταμπουλαότριο είναι ένα διάδρομος που κυκλώνει το κεντρικό μέρος της εκκλησίας. Αυτή η δομή των χώρων γύρω από το κεντρικό ναό της εκκλησίας είναι χαρακτηριστική αρχιτεκτονικής στο τέλος των Παλαιολόγων. Ο λόγος ύπαρξης αυτής της δομής ήταν ότι χρειαζόταν περισσότερος χώρος για τους τάφους, και για τα μνημεία που ανήγειραν οι ευεργέτες της εκκλησίας κλπ. Ο κεντρικός χώρος χωριζόταν από τους διαδρόμους με τριπλή αψίδωση. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας οι πιστοί περιοριζόντουσαν στα ντεαμπουλατόρια τα οποία ήταν περιορισμένου ύψους και σκοτεινά, και με δυσκολία μπορούσαν να δουν τι γινόταν στο κεντρικό τμήμα της εκκλησίας.
Τα υλικά κατασκευής ήταν τούβλα και πέτρες, χαρακτηριστικά υλικά στις ύστερη Βυζαντινή αρχιτεκτονική στην Κωνσταντινούπολη. Ως σύνολο, αυτό το συγκρότημα αποτελεί ένα εξαίρετο παράδειγμα κύριας και ύστερες Βυζαντινής αρχιτεκτονικής στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Λιβός Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Γερακάρι Λάρισας
Το Γερακάρι είναι χωριό του Δήμου Αγιάς στην περιφερειακή ενότητα Λάρισας της Θεσσαλίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού συνδέεται με το γεράκι. Βρίσκεται κοντά στον ερειπωμένο οικισμό Βαθύρεμα και στο Παλαιόκαστρο (αρχαία Λακερεία), σε υψόμετρο 90 μέτρων και απέχει 34 χιλιόμετρα από τη Λάρισα. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ενώ στην ίδια ενορία υπάγεται και ο ναός του Αγίου Συμεών. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει παλιό θολωτό γεφύρι.
Σύμφωνα με τον Δωρόθεο Σχολάριο, ο οποίος διετέλεσε μητροπολίτης Δημητριάδος από το 1858 μέχρι το 1870, κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας στη Θεσσαλία, το χωριό υπαγόταν στον ναχιγιέ Αγιάς και σε αυτό κατοικούσαν 31 οικογένειες αγροτών, εκ των οποίων οι 26 ήταν τουρκικές και οι υπόλοιπες ελληνικές, ενώ ο συνολικός πληθυσμός του ανερχόταν στα 155 άτομα. Το 1923 μεταφέρθηκε στο Γερακάρι η κεφαλή του σκοτωμένου λήσταρχου Θωμά Γκαντάρα. Στις 3 Μαΐου του 1943 το χωριό κάηκε και λεηλατήθηκε από τα ιταλικά στρατεύματα Κατοχής, ενώ παράλληλα εκτελέστηκαν έξι κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Γαλεομυομαχία
Η Γαλεομυομαχία, σύνθετη ελληνική λέξη καθαρεύουσας εκ των "γαλή" (= γάτα) + "μυς" (= ποντικός) + "μάχη", γνωστή επίσης και ως «κατομυομαχία», (εκ της ιταλικής catta – gatta), αποτελεί μια ποιητική δραματική παρωδία του 12ου αιώνα, στην οποία παρουσιάζεται σε 384 στίχους ο αγώνας ποντικών εναντίον γάτας. Συγγραφέας - ποιητής του έργου αυτού είναι ο Θεόδωρος Πρόδρομος ή Πτωχοπρόδρομος.
Η Γαλεομυομαχία, σύμφωνα με χειρόγραφη παράδοση είναι ένα από τα δύο βυζαντινά καθαρά λογοτεχνικά έργα που τυπώθηκε στην ελληνική γλώσσα μέχρι τα τέλη του 1500. Συγκεκριμένα τυπώθηκε στη Βενετία υπό την επιμέλεια του Αρσένιου Αποστόλη.
Λαογραφία
Επί του θέματος χαρακτηριστικό είναι το τραγούδι "η συνέλευση των ποντικών" των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα που αναφέρεται στο προβληματισμό ποντικών στην αντιμετώπιση γάτας όπου αφού αποφάσισαν να κρεμάσουν ένα κουδούνι στην ουρά της κανένα δεν αναλάμβανε να το εκτελέσει.
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία Κατηγορία:Ελληνική τυπογραφία
Χάμστερ
thumb|280px|Syrian Hamster|εναλλ.= Τα χάμστερ είναι τρωκτικά που ανήκουν στην υποοικογένεια Cricetinae (Κρικητίνες). Είναι από την φύση τους νυκτόβια. Δραστηριοποιούνται κυρίως νωρίς τα ξημερώματα ή αργά το απόγευμα. Στην άγρια φύση κρύβονται κάτω από τη γη ώστε να μην τους επιτεθούν άλλα  ζώα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας ξυπνούν μόνο λίγες φορές για να φάνε ή να πιουν νερό. Η διατροφή τους, βασίζεται στους σπόρους, τα φρούτα, τη βλάστηση και τα έντομα.
Εξημερωμένες ράτσες
Από τα πολλά είδη Hamster μόνο 5 ξεχωριστά είδη είναι εξημερωμένα.
μικρογραφία|Campbell's Dwarf Hamster- Ενήλικο
Φροντίδα
Το κλουβί ενός χάμστερ πρέπει να είναι τουλάχιστον 300 τετραγωνικά εκατοστά. Τα κοινά κλουβιά του εμπορίου κρίνονται ακατάλληλα για την ομαλή διαβίωση των χάμστερ.
Ένα κλουβί χρειάζεται περίπου 10-15 εκατοστά υποστρώματος ώστε να μπορεί να σκάβει, μια πράξη που είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ομαλή διαβίωση τους. Ως υπόστρωμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί οτιδήποτε έχει ως βάση το χαρτί. Καλό θα ήταν να παρέχονται διάφορες υφές υποστρώματος εκτός από την βασική, όπως χώμα και ροκανίδι για την αίσθηση ενός πιο φυσικού περιβάλλοντος.
Απαραίτητη είναι η ρόδα σε μέγεθος ώστε να μπορεί να τρέχει χωρίς να καμπυλώνει η ράχη. Τα χάμστερ στην φύση τους διανύουν κάθε βράδυ απόσταση έως και 5km.
Tα χάμστερ δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή με το νερό καθώς η γούνα τους η οποία περιέχει έλαια καταστρέφεται. Χρειάζονται όμως άμμο την οποία μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να αφαιρέσουν περιττή λιπαρότητα και να απομακρύνει τις οσμές.
Η προσθήκη αντικειμένων από φυσικό ξύλο κρίνεται απαραίτητη. Με αυτόν τον τρόπο θα ξύνουν τα δόντια και τα νύχια τους ώστε να επιτευχθεί αφενός μια περιποίηση και αφετέρου μια ψυχολογική ανακούφιση.
Το σπίτι των χάμστερ, πρέπει να βρίσκεται σε ένα ήσυχο μέρος του σπιτιού, κατά την διάρκεια της ημέρας και ένα μέρος που δεν θα ενοχλεί κατά την διάρκεια της νύχτας.
Παρόλο που είναι μικρά ζώα, τα χάμστερ χρειάζονται κλουβιά άνω των 3000 τετραγωνικών εκατοστών, ώστε να χωρέσει όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ (νερό, φαγητό, μπάνιο άμμου, σπίτια για να κρύβεται, τροχός, κτλ), αλλά και την υγεία του ίδιου του χάμστερ. Κλουβιά κάτω των 3000 τετραγωνικών εκατοστών, μπορούν να προκαλέσουν στο χάμστερ άγχος. Συχνό στοιχείο άγχους στο χάμστερ λόγω μικρής κατοικίας, είναι το μάσημα των κάγκελων του κλουβιού, η προσπάθεια να βγει από το κλουβί και το σκαρφάλωμα στο πάνω μέρος του κλουβιού. Αυτές οι συμπεριφορές δείχνουν ένα μη ψυχολογικά και σωματικά υγιές ζώο.
μικρογραφία|Ιδανικός Τροχός 30 Εκ. Για τα Syrian Hamster
Κατηγορία:Κατοικίδια ζώα Κατηγορία:Κρικητίδες
Σύνταγμα της Ελλάδας
Το Σύνταγμα της Ελλάδας είναι ο θεμελιώδης νόμος επάνω στον οποίο βασίζεται η διαμόρφωση ολόκληρης της νομοθεσίας της Ελλάδας, όσον αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη, την οργάνωση και βασικούς κανόνες λειτουργίας του ελληνικού κράτους και των θεσμών.
Ιστορικό
Μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 δημιουργήθηκαν διάφορα βραχύβια συντάγματα που δεν ευδοκίμησαν είτε λόγω των αδυναμιών τους είτε λόγω της εσωτερικής διαμάχης μεταξύ των πολιτικών.
Πρώτο σύνταγμα ήταν αυτό που ψηφίστηκε από την Α' Εθνοσυνέλευση την 1η Ιανουαρίου 1822 στην Επίδαυρο με ονομασία «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» και αναθεωρήθηκε το 1823 από τη Β' Εθνοσυνέλευση στο Άστρος με τον «Νόμο της Επιδαύρου». Η Γ' Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας το 1827 ψήφισε το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος» το οποίο όμως αναστάλθηκε από τη Δ' Εθνοσυνέλευση του Άργους μετά από πρόταση του Ιωάννη Καποδίστρια.