cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρυσή Πύλη της Θεσσαλονίκης
Σύντομες αναφορές
Κατά τις αρχές του 19ου αιώνα ακολούθησαν διάφορες σύντομες περιγραφές όπως αυτή του Βρετανού Έντμουντ Ληκ (Edmund Leake) το 1806, ο οποίος ανέφερε πως η πύλη ήταν διακοσμημένη με κεφαλή ταύρου, κάτι που δεν συναντάται στις υπόλοιπες περιγραφές. Γνωστή είναι η αναπαράσταση του Εσπρί-Μαρί Κουζινερύ (Esprit-Marie Cousinéry) στην οποία δείχνει την πύλη μαζί με τα κτήρια του τελωνείου στην είσοδο της πόλης, και περιγράφει πως πριν την αψίδα υπήρχε προτείχισμα από το οποίο γινόταν η είσοδος στην πόλη, και περνούσε κάτω από την αψίδα η οποία βρισκόταν σε πολύ κοντινή απόσταση.
Eζέ και Ντωμέ
Ο Γάλλος αρχαιολόγος Λεόν Εζέ (Léon Heuzey) και ο αρχιτέκτονας Ονορέ Ντωμέ (Honoré Daumet) βρέθηκαν στην Θεσσαλονίκη το 1861 ως μέρος της γαλλικής αρχαιολογικής αποστολής στην Μακεδονία. Από αυτούς προέρχεται η αναλυτικότερη περιγραφή και αναπαραστάσεις της πύλης πριν κατεδαφιστεί, στην μελέτη τους η οποία δημοσιεύτηκε στο Mission archéologique de Macédoine το 1876, και όλες οι μεταγενέστερες μελέτες σχετικά με το κτήριο της πύλης επικεντρώνονται κυρίως στο δικό τους έργο.
Στις παραστάσεις απεικονίζονται το κτίσμα, μαζί με 2 ανάγλυφα ιππέων εκατέρωθεν των πεσών της πύλης, και οι διακοσμήσεις της αψίδας με τους ρόδακες και ανθέμια. Η πύλη είναι κατασκευασμένη με λίθους διαφορετικών διαστάσεων, και οι μεγάλοι λίθοι διαχωρίζονται από άλλους μικροτέρων διαστάσεων, και ο τρόπος κατασκευής της είναι ψευδοισοδομικός.
Ζέκελυ
Η πύλη έχει αποτυπωθεί -δυσδιάκριτα- στην φωτογραφία του Γιόζεφ Ζέκελυ (Josef Székely) το 1863, η οποία έχει παρθεί από την νοτιοδυτική πλευρά της πόλης και είναι η μοναδική που δείχνει την πόλη με τα τείχη της να είναι πλήρη πριν μεγάλο τμήμα τους κατεδαφιστεί το 1866.
Επιγραφή των πολιταρχών
Στην δεξιά εσωτερική πλευρά της πύλης υπήρχε επιγραφή στην οποία αναφέρονταν τα ονόματα των 6 πολιταρχών, οι οποίοι ήταν οι τοπικοί άρχοντες της πόλης. Η επιγραφή θεωρείται ότι δημιουργήθηκε μαζί με την πύλη, και βάσει του γεγονότος ότι 2 από τα ονόματα των πολιταρχών είναι ρωμαϊκά, το κτίσμα θεωρείται πιθανό πως κτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και έπειτα. Η συγκεκριμένη επιγραφή θεωρείται σημαντική για την βιβλική αρχαιολογία καθώς επιβεβαιώνει την περιγραφή του ταξιδιού του αποστόλου Παύλου στην Θεσσαλονίκη στις Πράξεις των Αποστόλων της Καινής Διαθήκης περί το 50 μ.Χ. όπου αναφέρονται οι πολιτάρχες, σπάνιος όρος που δεν συναντάται στην αρχαιότητα εκτός των μακεδονικών πόλεων της ρωμαϊκής περιόδου, και η συγκεκριμένη επιγραφή πρόκειται για την παλαιότερη αναφορά του συγκεκριμένου θεσμού επιβεβαιώνοντας έτσι την ύπαρξη του. Έκτοτε ανακαλύφθηκαν και άλλες επιγραφές με τέτοια αναφορά στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας, ωστόσο η συγκεκριμένη ήταν η πρώτη που ανακαλύφθηκε και έγινε η πιο γνωστή.
Ο λίθος στον οποίο υπήρχε η επιγραφή διασώθηκε αρχικά από τον ιεραπόστολο Πήτερ Κρόσμπι (Peter Crosby), και παραδόθηκε στον Βρετανό πρόξενο ''Τζον Ε. Μπλαντ (John E. Blunt)'' το 1874 μετά την κατεδάφιση της πύλης, ενώ χάθηκε ένα μικρότερο κομμάτι του που είχε σπάσει και είχε 5 γράμματα. Στάλθηκε στο Λονδίνο, και κατέληξε στο Βρετανικό Μουσείο το 1877 όπου εκτίθεται έκτοτε. Διασώζεται φωτογραφία της επιγραφής από το 1866 από τον Ρίτσαρντ Ουίλκινσον (Richard Wilkinson) -Βρετανό πρόξενο Σύρου- ενώ αποτελούσε ακόμα τμήμα της πύλης. Κατά καιρούς υπήρξαν διαφορετικές αποδόσεις της επιγραφής από συγγραφείς οι οποίες έχουν διάφορα σφάλματα, ωστόσο εν τέλει έγινε δυνατό να καθοριστεί πιστά το κείμενο βάσει ανάλυσης της φωτογραφίας της επιγραφής που διασώζεται.
Σύγχρονη εποχή
Κατά την κατασκευή του μετρό Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα τα έργα στον σταθμό Δημοκρατίας, ανακαλύφθηκαν διάφορα κτίσματα εκατέρωθεν του δρόμου ο οποίος ήταν μπροστά από την Χρυσή Πύλη και οδηγούσε εντός της πόλης.
Η συνοικία με την ονομασία Πύλη Αξιού στην περιοχή της Ξηροκρήνης δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, βρίσκεται στην ίδια περιοχή και αποτελείται κυρίως από εργατικές κατοικίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Συντηρητικό κόμμα Βουλγαρίας
Το Συντηρητικό Κόμμα (βουλγαρικά : Консервативна партия) ήταν ένα βουλγαρικό κόμμα που υπήρχε μεταξύ 1879 και 1884, και συνδεόταν με τις εφημερίδες "Βίτοσα", "Μπαλγκάρσκι Γκλας" και "Οτέχεστβο".
Το Συντηρητικό κόμμα ήταν κυβερνών κόμμα στις δύο πρώτες κυβερνήσεις της απελευθερωμένης από τους Οθωμανούς Βουλγαρίας, αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει ποτέ βουλευτικές εκλογές. Υποστήριξε το πραξικόπημα του 1881 και την μεσολάβηση του καθεστώς του πρίγκιπα Αλέξανδρου Α΄ που ανέστειλε το Σύνταγμα του Τάρνοβο, μετά από αυτό έχασε την αξιοπιστία του απαξιώθηκε και κατέρρευσε.
Πειραματική γλωσσολογία
Η πειραματική γλωσσολογία είναι ο κλάδος της γλωσσολογίας που μελετά θεωρίες γλωσσικών αναπαραστάσεων βασισμένες σε ποιοτικές αποδείξεις. Αυτές οι αποδείξεις μπορεί να είναι πειραματικές, με την αυστηρή έννοια του όρου, ή παραγόμενες από σώματα κειμένου. Σε κάθε περίπτωση, η εγκυρότητα των υποθέσεων της πειραματικής γλωσσολογίας πρέπει να ελεγθεί χρησιμοποιώντας επαγωγική στατιστική προκειμένου να εξαχθούν γενικά συμπεράσματα από ένα τυχαίο δείγμα συμμετεχόντων σε ένα πείραμα ή γλωσσικών εκφράσεων ή και από τα δύο. Η πειραματική γλωσσολογία ασχολείται κυρίως με γλωσσικές αναπαραστάσεις και με τους αντίστοιχους περιορισμούς τους, Υπάρχει μία θεμελιώδης σχέση με την ποσοτική γλωσσολογία, καθώς και τα δύο πεδία εστιάζουν στον έλεγχο μαθηματικών μοντέλων μέσω σωμάτων κειμένου ή ψυχολογικών πειραμάτων.
Διάκριση πειραματικής γλωσσολογίας-ψυχογλωσσολογίας
Ένας κλάδος με τον οποίο είναι στενά συνδεδεμένη η πειραματική γλωσσολογία είναι η ψυχογλωσσολογία. Και οι δύο κλάδοι έχουν κοινές προσεγγίσεις των γλωσσικών φαινομένων μέσω πειραματικών μεθόδων και ένα μεγάλο μέρος της έρευνας που έχει εκδοθεί στην ψυχογλωσσολογία είναι κεντρικό στα ερευνητικά ερωτήματα που θέτει η πειραματική γλωσσολογία. Παρόλα αυτά, η διάκριση μεταξύ των δύο κλάδων έγκειται στο γεγονός ότι η ψυχογλωσσολογία εστιάζει στις γενικές αρχές της επεξεργασίας της γλώσσας και στους γενικούς γνωσιακούς μηχανισμούς, όπως οι περιορισμοί της μνήμης ή οι εκτελεστικές λειτουργίες του εγκεφάλου, ενώ η πειραματική γλωσσολογία ασχολείται κυρίως με γλωσσικές αναπαραστάσεις και τους αντίστοιχους περιορισμούς τους, οι οποίες προκαλούν την ποικιλομορφία των γλωσσικών εκφράσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Συντηρητικό κόμμα Βουλγαρίας
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βουλγαρίας
Βοζικέικα Μεσσηνίας
Ιστορικό οικισμού
Ο οικισμός Βοζικέικα, ο οποίος ανήκει στη δημοτική ενότητα Πύλου, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011, όταν και προσαρτήθηκε στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. στον οποίο έχει ενταχθεί και η τοπική κοινότητα Κυνηγού, στην οποία υπάγεται. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Τα Βοζικέικα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Κυνηγού του Δήμου Πύλου-Νέστορος, της οποίας έδρα είναι ο Κυνηγός.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 13 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.Η εκκλησια Του Χωριου Ειναι Ο Ιερος Ναος Αγιου Διονυσιου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Μπεν Μπερνάνκι
Ο Μπεν Μπερνάνκι (Ben Shalom Bernanke, 13 Δεκεμβρίου 1953) είναι Αμερικανός οικονομολόγος και πρώην πρόεδρος της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, για δύο θητείες. Ο Μπερνάνκι διορίστηκε σε αυτή τη θέση από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους, καθώς παλαιότερα είχε διατελέσει επικεφαλής του συμβουλίου του Προέδρου Μπους για οικονομικά θέματα. Διαδέχτηκε τον προκάτοχό του, Άλαν Γκρίνσπαν, την 1η Φεβρουαρίου 2006. Επιλέχτηκε για δεύτερη θητεία από τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στις 28 Ιανουαρίου 2010. Το περιοδικό Τάιμ τον ανέδειξε «Πρόσωπο της Χρονιάς» για το 2009.
Το 2022 του απονεμήθηκε μαζί με άλλους το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών.
Παιδική ζωή
Γεννήθηκε στην Αουγκούστα, Τζόρτζια στις 13 Δεκεμβρίου 1953. Μεγάλωσε στο Ντίλον της Νότιας Καρολίνας. Ο πατέρας του Φίλιπ ήταν φαρμακοποιός και μερικώς απασχολούμενος ως μάνατζερ θεάτρου ενώ η μητέρα του Έντνα ήταν δασκάλα δημοτικού σχολείου μέχρι τη στιγμή που γεννήθηκε ο Μπεν. Είναι ο μεγαλύτερος από τρία αδέλφια, έχοντας ακόμη έναν αδελφό και μία αδελφή. Ο αδελφός του Σεθ είναι δικηγόρος στη Βόρεια Καρολίνα και η αδελφή του, Σάρον, είναι διευθύντρια σε μουσικό σχολείο της Βοστώνης.
Η οικογένεια του ήταν από τις ελάχιστες εβραϊκές στην περιοχή του και συμμετείχαν σε μια τοπική συναγωγή. Ο Μπεν σε μικρή ηλικία έμαθε την Εβραϊκή γλώσσα από τον παππού του Χάρολντ. Ο πατέρας του και ο θείος του κατείχαν από κοινού ένα φαρμακείο που αγόρασαν από τον παππού από την πλευρά του μπαμπά του, Γιόνας. Ο Γιόνας γεννήθηκε στο Μπόρισλαβ της Αυστρουγγαρίας στις 23 Ιανουαρίου 1891 και μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Έφτασε στο νησί Έλλις στα 30 του χρόνια την Πέμπτη 30 Ιουνίου 1921 μαζί με τη γυναίκα του, ετών 25. Στα έγγραφα του πλοίου καταλογογραφήθηκαν ως ταμίας και ιατρός αντίστοιχα. Μετακόμισαν στον Ντίλον από τη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του '40. Η μητέρα του Μπεν δούλευε συχνά στο οικογενειακό φαρμακείο όπως έπραττε και ο ίδιος περιστασιακά.
Θρησκεία
Ως έφηβος τη δεκαετία του '60, ο Μπερνάνκι βοηθούσε στην τοπική συναγωγή στο τύλιγμα της Πεντάτευχου. Οι γονείς του ανησυχούσαν ότι ο γιος τους θα χάσει την εβραϊκή του ταυτότητα αν φοιτούσε στο Χάρβαρντ. Με τη βοήθεια ενός καθηγητή από το Ντίλον οι γονείς του Μπεν τελικά πείστηκαν ότι υπάρχουν Εβραίοι και στη Βοστώνη και ότι ο γιος τους δεν διατρέχει κίνδυνο.
Εκπαίδευση
Ο Μπερνάνκι από το δημοτικό έως το λύκειο συμμετείχε στις τάξεις των άριστων μαθητών. Ακόμη έπαιζε σαξόφωνο για τη σχολική μπάντα με διάκριση και σε επίπεδο πολιτείας. Κατάφερε να επιτύχει ένα σχεδόν τέλειο σκορ στο SAT, ένα αμερικανικό τεστ αξιολόγησης για την είσοδο στο πανεπιστήμιο, επιτυγχάνοντας 1590 βαθμούς με άριστα το 1600. Φοίτησε στο Χάρβαρντ όπου και πήρε με έπαινο το πτυχίο του στα Οικονομικά το 1975. Ακόμη πήρε το Διδακτορικό δίπλωμα του από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης το 1979. Για να καταφέρει να αντεπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις του πανεπιστημίου δούλευε τα καλοκαίρια αλλά πριν την εκκίνηση των σπουδών του σε ένα τοπικό αξιοθέατο κοντά στο Ντίλον.
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time)
Τερριτόριο Γαστούνης
Το Τερριτόριο της Γαστούνης (ιταλικά: Territorio di Gastugni) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο που ονομαζόταν Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η Γαστούνη και ήταν ένα από τα τέσσερα εδάφη της επαρχίας Αχαΐας, διοικητικής διαιρέσως του Μοριά.
Καταλάμβανε εδαφικά τον σημερινό νομό Ηλείας εκτός της επαρχίας Ολυμπίας και μεγάλο τμήμα του νομού Αχαΐας. Στο τερριτόριο ανήκαν και οι Λιμνοθάλασσες του Πάπα, του Κοτυχίου, της Αγουλινίτσας και της Μουριάς, επίσης και οι αλυκές των Λεχαινών.
Η Γαστούνη πριν την Ενετική κατοχή διοικητικά ήταν Οθωμανικός καζάς πάνω στον οποίο στηρίχθηκε η δημιουργία του τερριτορίου. Ήταν το μεγαλύτερο σε έκταση αλλά και πληθυσμό τερριτόριο της επαρχίας Αχαΐας.
Τα Μαύρα βουνά που ανήκαν τότε στο τερριτόριο λειτουργούσε λατομείο. Το 1700 αναφέρεται ότι 800 κορμοί δέντρων ήταν έτοιμοι προς μεταφορά στα κρατικά ναυπηγεία για τις ανάγκες του Ενετικού ναυτικού.
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το τερριτόριο είχε έκταση 2.785.184 στρέμματα, 171 χωριά, 44 κατεστραμμένα, 16 ορθόδοξα μοναστήρια, 16.847 κατοίκους κατανεμημένους σε 4.079 οικογένειες. Κατά την Απογραφή Γκριμάνι, που έγινε το 1700, είχε 14.121 κατοίκους, από τους οποίους 7.317 άντρες και οι 6.804 γυναίκες.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία της Ηλείας
Tú alfagra land mítt
thumb|Το αρχικό χειρόγραφο με τον ύμνο του 1906. Tú alfagra land mítt ("Εσύ η ομορφότερη χώρα μου"), (επίσημα τιτλοφορείται Mítt alfagra land), είναι ο εθνικός ύμνος των Φαιρόων Νήσων. Οι στίχοι γράφτηκαν το 1906 από τον Σίμουν αβ Σκάρδι (1872-1942) και η μελωδία είναι του Πέτερ Άλμπεργκ (Peter Alberg, 1885-1940).
Στη γλώσσα των Φερόε
thumb|right|Δεύτερη σελίδα του αρχικού χειρόγραφου.
Βιβλιογραφία
Tu alfagra land mítt Κατηγορία:Νήσοι Φερόες
Son de Fierro
Η Son de Fierro είναι Αργεντίνικη τηλεοπτική κωμωδία, που παράγεται από την Pol-Ka το 2007 και το 2008. Μεταδόθηκε στο Canal 13 και έγινε η πιο δημοφιλής τηλεοπτική σειρά στην Αργεντινή το 2007 και το 2008. Το πρώτο επεισόδιο μεταδόθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2007 και το τελευταίο επεισόδιο μεταδόθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2008.
Οι κύριοι ηθοποιοί ήταν οι Οσβάλντο Λαπόρτ, Μαρία Βαλενσουέλα, Μαριάνο Μαρτίνεθ, Σολεδάδ Φαντίνιο, Βανέσα Γκονθάλεθ, Ελεονόρα Ουέξλερ και Καμίλα Μπορδονάμπα. Η σειρά είχε 251 επεισόδια. Η σειρά ακολουθεί τη ζωή της οικογένειας Φιέρρο, των μελών και των φίλων τους. Ο χαρακτήρας που έπαιξε ο Λαπόρτ ονομάστηκε Μαρτίν, αλλά ούτε το πρόγραμμα ούτε ο χαρακτήρας ήταν μια προσαρμογή ή ελεύθερη αναφορά στο φημισμένο ποίημα Μαρτίν Φιέρρο του Χοσέ Φερνάντες.
Κατά τη διάρκεια αυτής της επίδειξης, οι Φελίπε Κολόμπο, Καμίλα Μπορδονάμπα και Βανέσα Γκονθάλεθ δημιούργησαν τη μπάντα, αλλά δεν «επιβίωσαν» στην εκπομπή. Οι Μπορδονάμπα και Κολόμπο είχε μουσικό συμβόλαιο με τον Κρις Μορένα (το συγκρότημα Erreway).
Αυτή η κωμωδία προτάθηκε στα βραβεία Μαρτίν Φιέρρο για την καλύτερη κωμωδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντίνικες τηλεοπτικές σειρές
Νεμάνια Πεϊτσίνοβιτς
Ο Νεμάνια Πεϊτσίνοβιτς (σέρβικα κυριλλικά: Немања Пејчиновић, γεννημένος στις 4 Νοεμβρίου 1987 στο Κραγκούγιεβατς) είναι Σέρβος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της ΟΖΚ Νις.
Συλλογική Καριέρα
Ο Πεϊτσίνοβιτς υπήρξε, κατά το πρόσφατο παρελθόν, αρχηγός της ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου. Από τις 12 Ιανουαρίου 2009 έως το τέλςο της σεζόν αγωνίστηκε ως δανεικός στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου. Το καλοκαίρι του 2009, κλήθηκε για σειρά δοκιμών από τη γερμανική Χέρτα Βερολίνου, η οποία, στη συνέχεια, τον απέκτησε υπό τη μορφή δανεικού για τη σεζόν 2009–10.
Ο Πεϊτσίνοβιτς μεταγράφηκε στην ΟΖΚ Νις υπό τη μορφή δανεικού το καλοκαίρι του 2010. Στην πορεία η ομάδα έκανε χρήση της σχετικής ρήτρας απόκτησής του, στις 21 Δεκεμβρίου 2010, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας έως το 2014.
Διεθνής Καριέρα
Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Σερβίας, αγωνιζόμενος στη φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Πολωνία στις 14 Δεκεμβρίου 2008 και εκπροσώπησε τη χώρα του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-21 του 2009 που διεξήχθη στη Σουηδία.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ21
Μάχη της Τρανσυλβανίας
Η Μάχη της Τρανσυλβανίας ήταν η πρώτη μεγάλη επιχείρηση κατά τη διάρκεια της Ρουμανικής Εκστρατείας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία ξεκίνησε στις 27 Αυγούστου 1916. Ξεκίνησε με την προσπάθεια των ρουμανικών δυνάμεων να καταλάβουν την Τρανσυλβανία και να αναγκάσουν την Αυστροουγγαρία να βγει από τον πόλεμο. Παρά τις αρχικές επιτυχίες των Ρουμάνων, η επίθεση αναχαιτίστηκε μετά την βουλγάρικη επίθεση στη Δοβρουτσά και την επιτυχής αντεπίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων που ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου και ανάγκασε τους Ρουμάνους να υποχωρήσουν στα Καρπάθια Όρη μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου.
Υπόβαθρο
Πριν τον πόλεμο, το Βασίλειο της Ρουμανίας ήταν σύμμαχος της Αυστροουγγαρίας. Ωστόσο, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος το 1914, η Ρουμανία κήρυξε ουδετερότητα, ισχυριζόμενη πως η Αυστροουγγαρία ξεκίνησε τον πόλεμο και πως η Ρουμανία δεν ήσαν υποχρεωμένη να συμμετέχει. Η Ρουμανία έγινε σύμμαχος με τις δυνάμεις της Εγκάρδιας Συνεννόησης, καθώς οι Σύμμαχοι αναγνώρισαν τη ρουμανική κυριαρχία στην Τρανσυλβανία. Οι κάτοικοι της περιοχής ήταν στην πλειοψηφία τους Ρουμάνοι, αλλά από τον 17ο αιώνα, η περιοχή πέρασε στα χέρια της Αυστρίας και μετέπειτα της Αυστροουγγαρίας. Οι Σύμμαχοι δέχτηκαν τους όρους των Ρουμάνων και η Ρουμανία κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία στις 27 Αυγούστου 1916.
Η ρουμανική επίθεση (27 Αυγούστου-15 Σεπτεμβρίου)
Τη νύχτα της 27ης Αυγούστου, 3 ρουμάνικες στρατιές πέρασαν τα Καρπάθια Όρη, όπου συνάντησαν μονάχα σποραδική αντίσταση από τις συνοριακές μονάδες της Αυστροουγγαρίας. Το ρουμάνικο σχέδιο (Υπόθεσις Ζ) έθετε ως στόχο μια γρήγορη επέκταση μέχρι τον στρατηγικής σημασίας ποταμό Μάρος και μετέπειτα προέλαση μέχρι τη Βουδαπέστη που ήταν ο τελικός στόχος. Οι ρουμάνικες δυνάμεις προχωρούσαν αργά, κατέλαβαν το Μπρασόβ στις 29 Αυγούστου, πέρασαν τον ποταμό Όλτ στις 4 Σεπτεμβρίου και έφθασαν στα περίχωρα της Σιμπίου (τότε Χέρμανσταντ) στα μέσα Σεπτεμβρίου. Στη Βόρεια Ρουμανία είχαν φθάσει 3 ρωσικές μεραρχίες που δεν ήσαν σε θέση να βοηθήσουν, λόγω έλλειψης πολεμοφοδίων. Ωστόσο, μέχρι τότε η Βουλγαρία κήρυξε τον πόλεμο στη Ρουμανία και κατέλαβε το οχυρό Τουτρακάν, ενώ παράλληλα, οι γερμανικές και αυστροουγγρικές ενισχύσεις στη Τρανσυλβανία ανάγκασαν τη Ανώτατη Διοίκηση της Ρουμανίας να σταματήσει την επίθεση. Αρκετές μονάδες μεταφέρθηκαν στη Νότια Ρουμανία μέσω της Τρανσυλβανίας και οι υπόλοιπες μονάδες έλαβαν διαταγή να στήσουν άμυνα. Από τότε, η Ρουμανική Εκστρατεία θα προχωρούσε από το κακό στο χειρότερο για τους Συμμάχους (Αντάντ).
Η αντεπίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων (18 Σεπτεμβρίου-29 Νοεμβρίου)
Εν τω μεταξύ, ο Έριχ φον Φάλκενχαϊν, ο οποίος απολύθηκε από τη θέση του Αρχηγού του Επιτελείου, ανέλαβε τη διοίκηση της 9ης Γερμανικής Στρατιάς και ξεκίνησε μια αντεπίθεση κατά των Ρουμάνων. Στις 18 Σεπτεμβρίου, οι γερμανικές δυνάμεις στρίμωξαν την 1η Ρουμανική Στρατιά στο Χάτεγκ και την ανάγκασε σε υποχώρηση. Μετά από 8 μέρες, τα Αλπικά Σώματα (Alpenkorps) απώθησαν τη ρουμανική επίθεση στο Σιμπίου και στις 4 Οκτωβρίου, η 2η Ρουμανική Στρατιά ηττήθηκε στο Μπρασόβ. Η 4η Ρουμανική Στρατιά, παρά το γεγονός ότι δεν είχε πιεστεί αρκετά από τους εχθρούς, υποχώρησε στα βουνά. Μέχρι τις 25 Οκτωβρίου, οι ρουμανικές δυνάμεις υποχώρησαν μέχρι τις αρχικές προπολεμικές τους θέσεις. Για αρκετές εβδομάδες, η 9η Γερμανική Στρατιά προχώρησε σε αρκετές επιθέσεις για να ελέγξει τη ρουμανική άμυνα στα βουνά. Στις 10 Νοεμβρίου, ο Φάλκενχαϊν προχώρησε στην κύρια επίθεση του στο Πέρασμα Ηφαιστείου, προκαλώντας σοβαρές απώλειες στις ρουμανικές δυνάμεις. Μέχρι τις 26 Νοεμβρίου, η ρουμανική άμυνα είχε διαλυθεί και οι γερμανικές δυνάμεις πορεύτηκαν προς το Βουκουρέστι.
Επακόλουθα
Η μάχη έληξε με καταστροφή για τους Ρουμάνους, οι οποίοι απέτυχαν να εκμεταλλευτούν το αριθμητικό πλεονέκτημα και την ευνοϊκή στρατηγική θέση της Τρανσυλβανίας (η περιοχή ήταν μια μεγάλη και κακώς οχυρωμένη διόγκωση στις συμμαχικές γραμμές). Ο Στρατηγός Αβερέσκου, Διοικητής της 2ης Ρουμανικής Στρατιάς, δήλωσε πως «η επίθεση δεν αντιμετώπισε δυσκολίες αλλά εξελίχθηκε πολύ αργά και μόλις εμφανίστηκαν οι πρώτες δυσκολίες, η υποχώρηση ήταν πολύ δύσκολη». Οι δυνάμεις του Φάλκενχαϊν διασφάλισαν τη θέση για να επιτεθούν στο Βουκουρέστι από τα βόρεια - σε συνδυασμό με την επίθεση του Άουγκουστ φον Μάκενσεν από τα νότια, η Νοτιοδυτική Ρουμανία βρέθηκε περικυκλωμένη και ο ρουμανικός στρατός υποχώρησε στη Μολδαβία. Μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου, οι Ρουμάνοι έχασαν 250.000 στρατιώτες και σχεδόν τα 2/3 της επικράτειας τους, συμπεριλαμβανομένου και της πρωτεύουσας.
Ζίτα των Βουρβόνων-Πάρμας
thumb|220px|Η Αυτοκράτειρα Ζίτα της Αυστρίας, αμέσως μετά την στέψη της ως βασίλισσα της Ουγγαρίας. thumb|220px|Ο αυτοκράτορας Κάρολος Α΄, η Ζίτα με τα επτά παιδιά τους κατά την διάρκεια της εξορίας της οικογένειας στην [[Ελβετία το 1921.]]
Η Ζίτα των Βουρβόνων-Πάρμας (Zita di Borbone-Parma, 9 Μαΐου 1892 - 14 Μαρτίου 1989) ήταν η σύζυγος του τελευταίου αυτοκράτορα της Αυστρίας Καρόλου Α΄, και η ίδια τελευταία αυτοκράτειρα της Αυστρίας και τελευταία βασίλισσα της Ουγγαρίας και της Βοημίας.
Βιογραφία
Η Ζίτα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε Αδελγόνδη Μιχαέλα Ραφαέλα Γραβριέλα Ιωσηφίνα Αντωνία Λουίζα Αγνή ήταν το δέκατο έβδομο παιδί του εκθρονισθέντος Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Αντωνίας των Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Η Ζίτα πήρε το όνομα της από μια τοπική Ιταλίδα αγία που ζούσε στην Τοσκάνη.
Ο γάμος με τον αυτοκράτορα της Αυστρίας Κάρολο
Παντρεύτηκε το 1911 τον αρχιδούκα της Αυστρίας Κάρολο, που έγινε διάδοχος του θρόνου μετά τη δολοφονία του θείου του Φραγκίσκου Φερδινάνδου το 1914 και αυτοκράτορας μετά τον θάνατο του μεγάλου θείου του Φραγκίσκου Ιωσήφ (1916). Σε δύο χρόνια εκθρονίστηκαν και εξορίστηκαν στην Ελβετία. Ο σύζυγος της το 1921 έκανε την τελευταία απόπειρα να ξανακερδίσει τον θρόνο της Ουγγαρίας: απέτυχε, εξορίστηκε όλη η οικογένεια στη Μαδέρα, όπου ο Κάρολος σε έναν χρόνο πέθανε. Η Ζίτα καθώς ήταν πιστή Καθολική, αν και έγινε χήρα μόλις 29 ετών, έμεινε πιστή στη μνήμη της συζύγου της για όλη την υπόλοιπη ζωή της.
Παντρεύτηκε τον αρχιδούκα της Αυστρίας Κάρολο σε ηλικία 19 ετών, όταν απλά ήταν ένας πρίγκηπας χωρίς καμιά βλέψη για τον θρόνο, η μοίρα της ζωής τους άλλαξε με την δολοφονία στο Σεράγεβο του θείου του Καρόλου το 1914 και διαδόχου του θρόνου, Φραγκίσκου Φερδινάνδου. Τότε πλέον ήταν βέβαιο ότι ο Κάρολος θα ήταν αυτός που θα διαδεχόταν τον υπερήλικα μεγάλο θείο του αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, ο οποίος- παρά την μεγάλη ηλικία του- ήταν σε πλήρη πνευματική διαύγεια. Έγινε τελικά το 1916, αλλά ο Φραγκίσκος Ιωσήφ μαζί με τον θρόνο του κληροδότησε τεράστια προβλήματα, αφού οδήγησε την Αυστρία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή σε αρκετά μειονεκτική θέση. Είχε σημαντική επιρροή στον σύζυγο της, τον συνόδευε σε πολλές περιοδείες του στο εξωτερικό που ήταν αναγκασμένος να λείψει πολύ καιρό, ενώ επέδειξε τεράστιο φιλανθρωπικό έργο με φροντίδα στα νοσοκομεία και τους τραυματίες.
Ανατροπή της δυναστείας των Αψβούργων
Ο ίδιος ο αδελφός της Ζίτας, ο Σίξτος είχε παίξει τον ρόλο του μεσολαβητή στις διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία για σύναψη ειρήνης με όρους, όπως παραχώρηση Αλσατίας-Λωρραίνης στη Γαλλία, την ανεξαρτησία του Βελγίου και της Σερβίας, την παραχώρηση της Κωνσταντινούπολης στη Ρωσία. Η Γερμανία ήταν ανένδοτη, διότι είχε ελπίδες ακόμη να κερδίσει τον πόλεμο, αλλά ο Σίξτος συνέχισε τις προσπάθειές του. Τελικά όλες οι προσπάθειες για ειρήνη ναυάγησαν, ύστερα από τις σκληρές κατηγορίες του Αυστριακού Υπουργού Εξωτερικών Οττοκάρ Κζερνίν στον Γάλλο πρωθυπουργό Κλεμανσώ για προσπάθειες υπονόμευσης· ο Κζερνίν αποφάσισε να παραιτηθεί. Ο Κάρολος συμφώνησε να υπάρχει μία Ομοσπονδία ανεξάρτητων κρατών, αλλά όλα τα κράτη σταδιακά διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους αποκηρύσσοντας τη δυναστεία των Αψβούργων, κάτι που ανάγκασε τον Κάρολο τελικά να παραιτηθεί.
Τα τελικά χτυπήματα ήταν η ανεξαρτησία της Τσεχοσλοβακίας στις 13 Απριλίου 1918, η οριστική συντριβή του Γερμανικού στρατού στην Μάχη της Αμιένης και η αποσκίρτηση του βασιλιά της Βουλγαρίας Φερδινάνδου στις 25 Σεπτεμβρίου 1918 από τη συμμαχία. Εξορίστηκαν αρχικά στην Ελβετία· ο Κάρολος έκανε την τελευταία του απόπειρα το 1921 να επανέλθει στον θρόνο της Ουγγαρίας, που είχε διατηρηθεί τυπικά βασίλειο με αντιβασιλέα τον Μίκλος Χόρτυ. Τελικά ο αντιβασιλιάς αρνήθηκε να βοηθήσει, ενώ οι νικήτριες δυνάμεις απείλησαν με εισβολή στη χώρα. Ο Κάρολος, η Ζίτα και όλα τα παιδιά της εξορίστηκαν στην Πορτογαλική νήσο Μαδέρα. Την επόμενη χρονιά ο Κάρολος, σε μια βόλτα με τον μικρό τους γιο, κρυολόγησε· το κρυολόγημα εξελίχθηκε σε πνευμονία, από την οποία αρρώστησαν τον ίδιο καιρό μαζί με τον Κάρολο πολλά από τα μικρά παιδιά τους. Ο Κάρολος τελικά, που είχε πολύ αδύνατη υγεία τα τελευταία χρόνια, απεβίωσε. Η Ζίτα, ως πιστή σύντροφος, τίμησε τη μνήμη του άνδρα της για όλη την υπόλοιπη ζωή της: δεν έβγαλε ποτέ από πάνω της τα μαύρα ενδύματα.
Η οικογένεια στην εξορία μετά τον θάνατο του Καρόλου
Αργότερα η Ζίτα επανήλθε στην Ευρώπη συγκεκριμένα στο Λουξεμβούργο το 1952 όπου ασχολήθηκε με την φροντίδα της υπέργηρης μητέρας της Μαρίας Αντωνίας που πέθανε το 1959 σε ηλικία 96 ετών. Η Ζίτα δεν μπορούσε να επισκεφτεί την Αυστρία γιατί υπήρχε νόμος που απαγόρευε την είσοδο στην χώρα των Αψβούργων που γεννήθηκαν πριν τις 10 Απριλίου 1919, γι' αυτό δεν μπόρεσε να παραστεί στην κηδεία της κόρης της Αδελαΐδας το 1972. Από το 1982 οι αυστηροί νόμοι κατά της δυναστείας χαλάρωσαν με αποτέλεσμα η υπέργηρη Ζίτα να μπορέσει να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής της στην Αυστρία.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Κάρολο, αυτοκράτορα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας, απέκτησε τέκνα:
Αγιοποίηση
Στις 10 Δεκεμβρίου 2009, Ο κ. Ίβ Λε Σο, Επίσκοπος του Λε Μαν άνοιξε την επισκοπική διαδικασία για την αγιοποίηση της Ζίτα. Η Ζίτα είχε τη συνήθεια να ξοδεύει αρκετούς μήνες κάθε χρόνο στη μητρόπολη του Λε Μαν στο Αββαείο της Αγίας Καικιλίας, όπου τρεις από τις αδερφές της ήταν καλόγριες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αυστρίας (σύζυγοι αυτοκρατόρων) Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα
Χοσέ Χοακίν Φερνάντες ντε Λισάρδι
Ο Χοσέ Χοακίν Φερνάντες ντε Λισάρδι (José Joaquín Fernández de Lizardi) ήταν ένας μεξικανός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού στις 15 Νοεμβρίου του 1776 και πέθανε στην ίδια πόλη στις 21 Ιουλίου του 1827.
Χαρακτηριστικά
Το έργο του Φερνάντες ντε Λισάρδι διακατέχεται από ένα ευρύ φάσμα χαρακτηριστικών και θεματολογίας, αγγίζοντας περιοχές της παραγωγής του λόγου όπως την πολιτική, την λογοτεχνία, την δημοσιογραφία, την ιστοριογραφία και την γλωσσολογία. Θεωρείται ο πρώτος μυθιστοριογράφος της Λατινικής Αμερικής και το κύριο έργο του είναι το El Periquillo Sarniento, ένα μυθιστόρημα με σατιρικό χαρακτήρα που περιγράφει την πραγματικότητα της μεξικανικής κοινωνίας πριν από την απελευθέρωση από την Ισπανία, αναδεικνύοντας πολλά τοπικά φολκλορικά στοιχεία και παραδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μυθιστοριογράφοι
Αντίσταση
Αντίσταση γενικά λέγεται η εφαρμογή αντίθετης δράσης σε ένα γεγονός ή φαινόμενο. Μπορεί να αναφέρεται
Οικονομίδης
Εισαγάγετε εδώ το μη μορφοποιημένο κείμενο Το ελληνικό επίθετο Οικονομίδης ή Οικονομίδου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Με το επώνυμο Οικονομίδης:
Με το επώνυμο Οικονομίδου:
Λαρς Λόκε Ράσμουσεν
Ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν (Lars Løkke Rasmussen) είναι Δανός πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας από τις 28 Ιουνίου 2015. Ήταν ξανά πρωθυπουργός από τις 5 Απριλίου του 2009 ως τις 3 Οκτωβρίου 2011. Κατά τις πρωθυπουργικές θητείες του Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, με τον οποίο έχει συνωνυμία, υπήρξε υπουργός Εσωτερικών, Υγείας και Οικονομικών. Ανήκει στο Κόμμα των Φιλελευθέρων (Venstre) του οποίου είναι και προσωρινός πρόεδρος. Εκλέγεται βουλευτής από το 1994.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Βάιλε (Vejle) στις 15 Μαΐου του 1964. Το Λόκε στο όνομά του είναι το πατρικό όνομα της μητέρας του. Τέλειωσε το Γυμνάσιο το 1983. Απέκτησε πτυχίο Νομικής από το πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 1992. Την περίοδο από το 1990 ως το 1995 εργάστηκε ως σύμβουλος. Παντρεύτηκε τη Σόλρουν Λόκε Ράσμουσεν (Sólrun Løkke Rasmussen) και απέκτησαν τρία παιδιά.
Πολιτική καριέρα
Ήταν πρόεδρος της νεολαίας του Κόμματος των Φιλελευθέρων την περίοδο από το 1986 ως το 1989. Το 1988 εστάλη στο Αφγανιστάν έπειτα από την απόφαση του κόμματός του να ενισχύσει οικονομικά με 600.000 κορόνες Δανίας τους Μουτζαχεντίν στον αγώνα τους εναντίον των Σοβιετικών. Μάλιστα μια φωτογραφία του Jørn Stjerneklar δείχνει τον Ράσμουσενν να είναι ντυμένος Μουτζαχεντίν και να κρατά ένα όπλο Καλάζνικοφ στην πλάτη του. Από το 1998 ως το 2001 υπηρέτησε ως δήμαρχος της κομητείας του Φρέντρικσμποργκ. Η εκλογή του στη δημαρχία έγινε την ίδια χρονιά που ο Άντερς Φογκ Ράσμουσεν ανέλαβε πρόεδρος του Κόμματος των Φιλελευθέρων.
Ως υπουργός Οικονομικών το Φεβρουάριο του 2009 προώθησε μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό σύστημα, με τη μείωση του εισοδηματικού φόρου και την αύξηση των φόρων που αφορούν τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Λίγο νωρίτερα ο Ράσμουσεν είχε κατηγορηθεί από τα ΜΜΕ ότι είχε χρεώσει στο κράτος ιδιωτικά του έξοδα για εστιατόρια, ταξί, τσιγάρα και ξενοδοχεία, τις περιόδους που ήταν δήμαρχος και υπουργός.
Εκλογές 2011
Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 15 Σεπτεμβρίου 2011. Το κυβερνών Φιλελεύθερο Κόμμα κόμμα ηττήθηκε και πρωθυπουργός έγινε για πρώτη φορά μία γυναίκα, η Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Ο Ράσμουσεν έγινε αρχηγός της αντιπολίτευσης και παρέμεινε ως το 2015.
Εκλογές 2015
Η κεντροδεξιά συμμαχία της αντιπολίτευσης Φιλελεύθερο Κόμμα κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 18 Ιουνίου 2015, παρότι οι Σοσιαλδημοκράτες παρέμειναν το μεγαλύτερο κόμμα στη Δανία. Το αντιμεταναστευτικό Δανικό Λαϊκό Κόμμα έγινε το δεύτερο στη Βουλή. Έτσι, ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν επέστρεψε στην πρωθυπουργία και σχημάτισε κυβέρνηση μειοψηφίας στις 28 Ιουνίου 2015..
Εκλογές 2019
Στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 5 Ιουνίου 2019 το Φιλελεύθερο κόμμα ήρθε δεύτερο και έτσι το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με το κόκκινο μπλοκ (Σοσιαλδημοκράτες, Σοσιαλιστές, Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα, Κόκκινο-Πράσινο Συνασπισμό, Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Φαρόων και Σίμιουτ της Γροιλανδίας) κέρδισε την πλειοψηφία των 94 από τις 179 έδρες και έτσι στις 27 Ιουνίου 2019 τον διαδέχθηκε στο αξίωμα της πρωθυπουργίας η Μέττε Φρεντέρικσεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Δανίας Κατηγορία:Δανοί νομικοί
Τετραγωνικά ολοκληρώσιμη συνάρτηση
Στα μαθηματικά, μία τετραγωνικά ολοκληρώσιμη συνάρτηση είναι μία πραγματικά - ή κατά τμήματα - αποτιμημένη ως μετρήσιμη συνάρτηση για την οποία το ολοκλήρωμα του τετραγώνου της απόλυτης τιμής της είναι πεπερασμένος αριθμός. Έτσι αν, τότε η ƒ είναι τετραγωνικά ολοκληρώσιμη στην πραγματική γραμμή (−∞, ∞). Κάποιος μπορεί επίσης να μιλήσει για τετραγωνική ολοκλήρωση σε ορισμένα σύνολα όπως το [0, 1]. Οι τετραγωνικά ολοκληρώσιμες συναρτήσεις διαμορφώνουν έναν χώρο εσωτερικού γινομένου του οποίου το εσωτερικό γινόμενο δίνεται από όπου, Εφόσον |a|2 = a a , η τετραγωνική ολοκληρωσιμότητα είναι το ίδιο σαν να λέμε Μπορεί να αποδειχθεί ότι οι τετραγωνικά ολοκληρώσιμες συναρτήσεις αποτελούν έναν ολόκληρο μετρικό χώρο, τον Μπάναχ χώρο (Banach space). Αφού έχουμε επιπλέον την ιδιότητα του εσωτερικού γινομένου, αυτός ο χώρος είναι συγκεκριμένα ένας χώρος Χίλμπερτ (Hilbert space). Αυτός ο χώρος εσωτερικού γινομένου συμβολίζεται συμβατικά L2. Ο χώρος των τετραγωνικά ολοκληρώσιμων συναρτήσεων είναι ο Lp space όπου p = 2.
Κατηγορία:Συναρτησιακή ανάλυση
Κατοχικό μάρκο
Το κατοχικό μάρκο ήταν νόμισμα το οποίο εξέδωσαν οι Γερμανικές στρατιωτικές αρχές στην Ελλάδα κατά στους πρώτους μήνες της περιόδου της Κατοχής, μέχρι τον Αύγουστο του 1941.
Η ισοτιμία του κατοχικού μάρκου είχε αρχικά οριστεί σε 50 δραχμές και από 23 Ιουνίου 1941 σε 60 δραχμές.
Η ένδειξη στο κατοχικό μάρκο ήταν Reichs Kredit Kassenscheine και μπορούσε να το εκδώσει κάθε στρατιωτική μονάδα που είχε το ειδικό εκτυπωτικό μηχάνημα.
Το κατοχικό μάρκο ήταν το ένα από τα δυο νομίσματα που εισήγαγαν οι κατοχικές δυνάμεις στα ελληνικά εδάφη. Το άλλο νόμισμα ήταν η ιονική δραχμή του ιταλικού στρατού κατοχής. Η εισαγωγή των νομισμάτων αυτών είχε ως συνέπεια την αλματώδη αύξηση του πληθωρισμού στην κατεχόμενη Ελλάδα, καθώς η εγχώρια δραχμή έχασε το αντίκρισμά της και υπέστη διαδοχικές υποτιμήσεις.
Οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις εξέδωσαν στρατιωτικά μάρκα και σε άλλες κατακτημένες χώρες, στην Πολωνία το 1939, στη Δανία, στη Νορβηγία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο και στη Γαλλία το 1940, στα Βαλκάνια και τη Ρωσία το 1941, είχαν υποχρεωτική χρήση και ήταν το νόμισμα με το οποίο πληρώνονταν οι Γερμανοί στρατιώτες.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Φιλελεύθερο κόμμα Βουλγαρίας
Το Φιλελεύθερο κόμμα (βουλγαρικά : Либерална партия) ήταν ένα πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία και η κύρια δύναμη στην εσωτερική πολιτική μεταξύ της ανεξαρτησίας το 1878 και τα μέσα της δεκαετίας του 1880, όταν διαλύθηκε σε πολλές διαφορετικές πολιτικές ομάδες.
Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε μετά τις εκλογές για τη συνέλευση τον Ιανουάριο του 1879 από τους Πέτκο Καραβέλοφ, Πέτκο Σλαβέτκο και Ντράγκαν Τσάνκοφ. Στις βουλευτικές εκλογές τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το κόμμα κέρδισε 140 από τις 170 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Οι εκλογές το επόμενο έτος έφεραν το Φιλελεύθερο κόμμα σε θέση να διατηρήσει την πλειοψηφία στη Συνέλευση, κερδίζοντας 103 από τις 162 έδρες. Στις εκλογές του 1884 κέρδισε 100 από τις 171 έδρες.
Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1880 το κόμμα διαλύθηκε σταδιακά και διασπάστηκε σε πολλά νέα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του Προοδευτικού κόμματος των Φιλελευθέρων (1884), του Λαϊκού Φιλελεύθερου κόμματος (1886) και το Φιλελεύθερου κόμματος (Ραντοσλαβίστς) (1887). Το Φιλελεύθερο κόμμα ανασυστάθηκε το 1890, κερδίζοντας τρεις έδρες στις εκλογές του 1894, πριν γίνει το Δημοκρατικό κόμμα το 1896.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βουλγαρίας Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στη Βουλγαρία
Γλυφοσάτη
Η γλυφοσάτη (χημική ονομασία IUPAC: Ν(φωσφονομεθυλο) γλυκίνη) είναι ένα ευρέως φάσματος συστηματικό ζιζανιοκτόνο και ξηραντικό καλλιεργειών. Είναι οργανοφωσφορική ένωση, συγκεκριμένα ένα φωσφονικό, που δρα αναστέλλοντας το φυτικό ένζυμο 5-ενολοπυροσταφυλοσικιμική-3-φωσφορική συνθάση. Χρησιμοποιείται για να εξοντώσει τα ζιζάνια, ειδικά τα ζιζάνια των μονοετών πλατύφυλλων και των αγρωστωδών που ανταγωνίζονται τις καλλιέργειες. Η ζιζανιοκτόνα δράση ανακαλύφθηκε από τον χημικό της Monsanto Τζον Ε.Φρανζ το 1970. Το 1974 διατέθηκε στην αγορά για γεωργική χρήση με την εμπορική ονομασία Roundup.
Η γλυφοσάτη απορροφάται από το φύλλωμα, και ελάχιστα από τις ρίζες, και μεταφέρεται στα αναπτυσσόμενα σημεία. Αναστέλλει το φυτικό ένζυμο που εμπλέκεται στη σύνθεση των τριών αρωματικών αμινοξέων: τυροσίνη, τρυπτοφάνη και φαινυλαλανίνη. Ως εκ τούτου, είναι αποτελεσματικό μόνο σε αναπτυσσόμενα φυτά και δεν είναι αποτελεσματική ως προ-βλάστησης ζιζανιοκτόνο.
Μολονότι η γλυφοσάτη και τα εμπορικά προϊόντα της έχουν εγκριθεί από τις υπεύθυνους φορείς σε όλο τον κόσμο, εξακολουθούν να υπάρχουν ανησυχίες για τις επιπτώσεις τους στον άνθρωπο και το περιβάλλον, και αυξάνονται καθώς αυξάνεται και η χρήση της γλυφοσάτης. Σε αρκετές επιστημονικές ανασκοπήσεις διερευνάται η πιθανότητα συσχέτισης της έκθεσης σε γλυφοσάτη με την εμφάνιση καρκίνου, όπως το μη-Hodgkin λέμφωμα. Μια μετα-ανάλυση του 2014 έδειξε αυξημένο κίνδυνο για το λέμφωμα σε εργαζόμενους που εκτίθενται σε σκευάσματα γλυφοσάτης.
Τον Μάρτιο του 2015, ο Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο ταξινόμησε τη γλυφοσάτη ως "πιθανώς καρκινογόνα για τον άνθρωπο" (κατηγορία 2Α) με βάση μελέτες επιδημιολογικές, σε ζώα και in vitro. Αντίθετα, το Νοέμβριο 2015 η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων δήλωσε ότι «η ουσία είναι απίθανο να είναι γονοτοξική (δηλαδή επιβλαβής για το DNA) ή να αποτελεί καρκινογόνα απειλή για τους ανθρώπους», διευκρινίζοντας αργότερα ότι ίσως υπάρχουν εμπορικά σκευάσματα γλυφοσάτης που να είναι καρκινογόνα, αλλά οι μελέτες "που εξετάζουν τη δραστική ουσία γλυφοσάτη μόνο, δεν έδειξαν τέτοια επίπτωση." Το 2016 ο ΠΟΥ και το FAO μαζί εξέδωσαν έκθεση που αναφέρει ότι η χρήση σκευασμάτων γλυφοσάτης δεν είναι απαραίτητη επιβλαβής για την υγεία, και καθόρισαν μέγιστα όρια αποδεκτής ημερήσιας πρόσληψης (mg/kg σωματικού βάρους ημερήσια) για τη χρόνια τοξικότητα. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών προϊόντων (ECHA) καταχώρησε ότι η γλυφοσάτη προκαλεί σοβαρή οφθαλμική βλάβη και είναι τοξική για τους υδρόβιους οργανισμούς, αλλά δεν βρήκε στοιχεία που να την εμπλέκουν ως καρκινογόνα, μεταλλαξιογόνα, τοξική για την αναπαραγωγή, ούτε τοξικά για συγκεκριμένα όργανα.
Ανακάλυψη
Η γλυφοσάτη συντέθηκε το 1950 από τον Ελβετό χημικό Χένρυ Μάρτιν, ο οποίος εργαζόταν για την Ελβετική εταιρεία Κιλαγκ και η δουλειά του δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Το 1964 η Χημική Εταιρεία Σταυφφερ κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την ουσία ως χηλικό παράγοντα, καθώς δεσμεύει και απομακρύνει ορισμένα μέταλλα όπως το ασβέστιο, το μαγνήσιο, το μαγγάνιο, το χαλκό και τον ψευδάργυρο.
Λίγο αργότερα, το 1970 η γλυφοσάτη ανακαλύφθηκε από ανεξάρτητες έρευνες της Monsanto στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι χημικοίτης Monsanto είχαν συνθέσει έως και 100 παράγωγα του αμινομεθυλοφωσφονικού οξέος ως πιθανούς παράγοντες για την αποσκλήρυνση του νερού. Τα δύο βρέθηκαν να έχουν ασθενή ζιζανιοκτόνα δράση, και από τον Τζον Ε.Φρανζ, έναν χημικό της Monsanto, ζητήθηκε να συνθέσει ανάλογα με ισχυρότερη ζιζανιοκτόνα δράση. Η γλυφοσάτη ήταν το τρίτο ανάλογο που παρασκεύασε. Το 1987 ο Φρανζ έλαβε το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας των ΗΠΑ και το 1990 του απένειμαν το Μετάλλιο Πέρκιν για την Εφαρμοσμένη Χημεία για τις ανακαλύψεις του.
Στις αρχές της δεκαετίας 1970 η Monsanto ανέπτυξε και κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη χρήση της γλυφοσάτης ως ζιζανιοκτόνο και το 1974 τη διέθεσε στην αγορά με την εμπορική ονομασία Roundup. Ενώ το αρχικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έληξε το 1991, η εταιρεία Monsanto διατήρησε τα αποκλειστικά δικαιώματα στις ΗΠΑ μέχρις ότου το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το άλας ισοπροπυλαμίνης έληξε το Σεπτέμβριο 2000.
Τον Απρίλιο 2017 η Καναδική κυβέρνηση δήλωσε ότι η γλυφοσάτη ήταν "το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο ζιζανιοκτόνο στον Καναδά", και την ίδια ημέρα οι ετικέτες των προϊόντων αναθεωρήθηκαν για να εξασφαλίσουν το όριο του 20% πολυαιθοξυλιωμένη στεατική αμίνη (ΠOΕA) κατά βάρος.
Χημεία
Η κύρια οδός απενεργοποίησης της γλυφοσάτης είναι υδρόλυση προς αμινομεθυλοφωσφονικό οξύ.
Σύνθεση
Υπάρχουν δύο βασικές μέθοδοι βιομηχανικής παρασκευής της γλυφοσάτης. Η πρώτη αρχίζει με μία τροποποιημένη αντίδραση Mannich του ιμινοδιοξικού οξέος με φωσφορικό οξύ και υδροχλωρικό οξύ (μερικές φορές σχηματίζεται επιτόπια με προσθήκη τριχλωριούχου φωσφόρου). Με οξείδωση λαμβάνονται η γλυφοσάτη. Το ιμινοδιοξικό οξύ συνήθως παρασκευάζεται επιτόπια, από την αντίδραση χλωροξικού οξέος με αμμωνία και υδροξείδιο του ασβεστίου προς παραγωγή άλατος ιμονοδιοξικού ασβεστίου και στη συνέχεια οξίνιση του προϊόντος. κέντρο|600x600εσ|Ιμινοδιοξικό οξύ προσέγγιση glyphosate σύνθεση Η οδός του χλωροξικού οξέος είναι λιγότερο αποτελεσματική από τις άλλες του ιμινοδιοξικού οξέος, επειδή η απόδοση είναι μειωμένη και προκύπτουν και απόβλητα χλωριούχου ασβεστίου. Όταν υπάρχει άμεσα διαθέσιμο υδροκυάνιο, έστω ως υποπροϊόν (υποθετικά), μια εναλλακτική οδός είναι η χρήση ιμινοδιακετονιτρίλιου, HN(CH2CN)2, και διαιθανολαμίνης ως πρώτες ύλες.
Η δεύτερη μέθοδος περιλαμβάνει τη χρήση φωσφορώδους διμεθύλιου σε σύνθεση ένα-δοχείο. Η γλυκίνη αντιδρά με παραφορμαλδεΰδη σε κατάλληλο οργανικό διαλύτη (συνήθως τριαιθυλαμίνη και μεθανόλη) προς παραγωγή δισυδροξυμεθυλογλυκίνη, (HOCH2)2NCH2COOH. Στη συνέχεια προστίθεται διμεθυλοφωσφίτης και κατόπιν επεξεργασίας με υδροχλωρικό οξύ διασπάται η υδροξυμεθυλοομάδα από το άτομο αζώτου, ενώ με θέρμανση επιταχύνεται η υδρόλυση των δύο δεσμών φωσφορικών εστέρων. κέντρο|400x400εσ|Glyphosate σύνθεση από διμεθυλο phosphite Με αυτή τη συνθετική οδό παράγεται στην Κίνα σημαντικό ποσοστό γλυφοσάτης, όπου έχουν αναπτύξει αρκετά τις εργασίες ανακύκλωσης για την τριαιθυλαμίνη και την μεθανόλη. Γενικά έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος στην προσπάθεια για εξαλείψη της ανάγκης για τριαιθυλαμίνη.
Μηχανισμός δράσης
Η γλυφοσάτη παρεμβαίνει στην οδό του σικιμικού, που παράγει τα αρωματικά αμινοξέα φαινυλαλανίνη, τυροσίνη και τρυπτοφάνη στα φυτά – αλλά δεν υπάρχει στο γονιδίωμα των θηλαστικών, όπως ο άνθρωπος. Διακόπτει την οδό, αναστέλλοντας το ένζυμο 5-ενολοπυροσταφυλοσικιμική-3-φωσφορική συνθάση (EPSPS), το οποίο καταλύει την αντίδραση του σικιμικού-3-φωσφορικού (S3P) και του φωσφοενολοπυροσταφυλικού προς σχηματισμό του 5- ενολοπυροστάφυλο-σικιμικό-3-φωσφορικού (EPSP). Η γλυφοσάτη απορροφάται από το φύλλωμα και ελάχιστα από τις ρίζες, που σημαίνει ότι είναι αποτελεσματική μόνο σε αναπτυσσόμενα φυτά και δεν μπορεί να αποτρέψει τη βλάστηση των σπόρων. Μετά την εφαρμογή, η γλυφοσάτη κατανέμεται συστηματικά και αποτελεσματικά σε όλο το φυτό και τις αναπτυσσόμενες ρίζες και τα φύλλα. Η Αναστολή του ενζύμου προκαλεί συσσώρευση του σικιμικού στους φυτικούς ιστούς και εκτροπή ενέργειας και πόρων από άλλες διεργασίες, που τελικά σκοτώνουν το φυτό. Ενώ η ανάπτυξη σταματά μέσα σε λίγες ώρες από την εφαρμογή, χρειάζονται αρκετές ημέρες για να αρχίσουν τα φύλλα να κιτρινίζουν.
600x600εσ
Σε κανονικές συνθήκες, το EPSP αποφωσφορυλιώνεται προς χορισμικό, έναν πρόδρομο για τα αμινοξέα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Αυτά τα αμινοξέα χρησιμοποιούνται στη σύνθεση πρωτεϊνών και την παραγωγή δευτερογενών μεταβολιτών όπως φυλλικό οξύ, συνένζυμο Q10, και ναφθοκινόνη.
Κρυσταλλογραφικές μελέτες ακτίνων Χ της γλυφοσάτης και του EPSPS δείχνουν ότι η γλυφοσάτη δρα καταλαμβάνοντας τη θέση δέσμευσης του φωσφοενολοπυροσταφυλικού, και προσαρμόζεται σε μια ενδιάμεση κατάσταση τριμερούς συμπλόκου ενζύμου–υποστρώματος. Η γλυφοσάτη αναστέλλει τα ένζυμα EPSPS διαφορετικών ειδών φυτών και μικροβίων με διαφορετικούς ρυθμούς.
Χρήσεις
εναλλ.=|μικρογραφία|552x552εσ|Εκτιμώμενη χρήση της γλυφοσάτης στις ΗΠΑ το 2013 και εκτιμώμενη συνολική χρήση της περιόδου 1992-2013 Η γλυφοσάτη είναι αποτελεσματική στην εξόντωση μιας μεγάλης ποικιλία από φυτά, με συμπεριλαμβανόμενα αγρωστώδη, πλατύφυλλα και ξυλώδη φυτά. Κατά όγκο, είναι ένα από τα ευρύτερα χρησιμοποιούμενα ζιζανιοκτόνα. Το 2007, η γλυφοσάτη ήταν το ευρύτερα χρησιμοποιούμενο ζιζανιοκτόνο στην αμερικάνικη γεωργία, με χρήση 82.000-84.000 τόννων, και δεύτερο πιο χρησιμοποιούμενο οικιακά και στον κήπο με χρήση 2.300 έως 3.600 τόννων, από την κυβέρνηση με χρήση 5.900-6.800 τόννων, στη βιομηχανία και το εμπόριο. Χρησιμοποιείται στη γεωργία, την κηπουρική, την αμπελουργία, τη δασοκομία και στη συντήρηση κήπων (με συμπεριλαμβανόμενη την οικιακή χρήση). Έχει σχετικά μικρή δράση σε κάποια είδη τριφυλλιού και πρωϊνής δόξας. αριστερά|μικρογραφία|Η γλυφοσάτη χρησιμοποιήθηκε ως λύση εναλλακτική του κουρέματος σε έναν οπωρώνα μήλων στο Ciardes, Ιταλίας Η γλυφοσάτη και τα συναφή ζιζανιοκτόνα χρησιμοποιούνται συχνά για την εξόντωση χωροκατακτητικών ειδών και την αποκατάσταση οικότοπων, ιδιαίτερα για την ενίσχυση αυτοφυών φυτών σε οικοσυστήματα λιβαδιών. Η ελεγχόμενη εφαρμογή γίνεται συνήθως σε συνδυασμό με ένα εκλεκτικό ζιζανιοκτόνο και παραδοσιακές μεθόδους εξάλειξης των ζιζανίων, όπως η επικάλυψη των ριζών με προστατευτικό στρώμα για την επίτευξη του βέλτιστου αποτελέσματος.
Σε πολλές πόλεις, τα πεζοδρόμια και οι δρόμοι, καθώς και oi ρωγμές μεταξύ των πεζοδρόμιων όπου συχνά αναπτύσσονται ζιζάνια, ψεκάζονται με γλυφοσάτη. Ωστόσο, μέχρι και 24% της γλυφοσάτης που εφαρμόζεται σε σκληρές επιφάνειες μπορεί να παρασυρθεί από τα νερά. Η μόλυνση των επιφανειακών υδάτων με γλυφοσάτη αποδίδεται στην αστική και γεωργική χρήση. Η γλυφοσάτη χρησιμοποιείται για το καθάρισμα των σιδηροδρομικών γραμμών και για απαλλαγή από την ανεπιθύμητη υδρόβια βλάστηση. Το 1994 στην Κολομβία θεσπίστηκε πρόγραμμα καταπολέμησης της καλλιέργειας κόκας μέσω εναέριων ψεκασμών με γλυφοσάτη, όμως τον Μάιο 2015 η Κολομβία ανακοίνωσε ότι θα διακοπεί η χρήση γλυφοσάτης λόγω ανησυχιών για τις επιπτώσεις της στην ανθρώπινη υγεία.
Η γλυφοσάτη χρησιμοποιείται, επίσης, ως ξηραντικό καλλιεργειών για να αυξήσει την απόδοση της συγκομιδής, και για αύξηση της συγκέντρωσης της σακχαρόζης στο ζαχαροκάλαμο πριν από τη συγκομιδή. Η εφαρμογή της γλυφοσάτης λίγο πριν τη συγκομιδή σε σιτηρά (όπως το σιτάρι, το κριθάρι, και η βρώμη) σκοτώνει την ανάπτυξη της καλλιέργειας οπότε ξηραίνεται πιο γρήγορα και πιο ομοιόμορφα, όπως με τη χρήση ξηραντικών. Η ξηρή καλλιέργεια δεν χρειάζεται θυμώνιασμα (τύλιγμα και αποξήρανση), δηλαδή η συγκομιδή γίνεται άμεσα με κόψιμο και συλλογή οπότε οι αγρότες εξοικονομούν χρόνο και χρήμα. Αυξημένα επίπεδα καταλοίπων στα φασόλια που προκύπτουν από εσφαλμένη εφαρμογή ίσως καταστήσουν την καλλιέργεια ακατάλληλη για πώληση.
Το 2003, η εταιρεία Monsanto κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη χρήση της γλυφοσάτης ως αντιπαρασιτικό, και το 2017 που διέθεσαν στην αγορά ένα ζιζανιοκτόνο προϊόν της σειράς Ραουνταπ χωρίς γλυφοσάτη.
Γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες
Ορισμένοι μικροοργανισμοί διαθέτουν μια παραλλαγή του ενζύμου 5-ενολοπυροσταφυλοσικιμική-3-φωσφορική συνθάση (EΠΣΦΣ) που είναι ανθεκτικό στην αναστολή από γλυφοσάτη. Οι επιστήμονες της Monsanto μετά από πολλές δοκιμές και σφάλματα εντόπισαν μία εκδοχή του ενζύμου που μπορεί να αναπτύσσεται παρουσία γλυφοσάτης στο στέλεχος CP4 Αγροβακτήριων, που βρέθηκαν να επιβιώνουν σε μια στήλη που τροφοδοτείται από τα απόβλητα μιας εγκατάστασης παραγωγής γλυφοσάτης. Αυτό το γονίδιο ΕΠΣΦΣ του C4 κλωνοποιήθηκε και μεταγράφηκε σε σόγια. Το 1996, διατέθηκε στο εμπόριο η γενετικά τροποποιημένη σόγια. Στις τρέχουσες γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες για αντοχή στη γλυφοσάτη περιλαμβάνονται: σόγια, αραβόσιτο ς (καλαμπόκι), ελαιοκράμβη, μηδική, ζαχαρότευτλα και βαμβάκι, ενώ το σιτάρι βρίσκεται ακόμα υπό ανάπτυξη.
Σκευάσματα και εμπορικές επωνυμίες
Η γλυφοσάτη έχει διατεθεί στο εμπόριο παγκόσμια από πολλές αγροχημικές εταιρείες, σε διαφορετικές δυνάμεις διαλύματος και με διάφορα ενισχυτικά δράσης, με δεκάδες εμπορικές επωνυμίες. Το 2010 υπήρχαν περισσότερα από 750 σκευάσματα γλυφοσάτης στην αγορά. Το 2012 κατ'όγκο το μισό της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης γλυφοσάτης ήταν για τις γεωργικές καλλιέργειες· και ο δασικός τομέα είναι σημαντική αγορά. Η Ασία και ο Ειρηνικός ήταν οι μεγαλύτερες και ταχύτερα αναπτυσσόμενες περιφερειακές αγορές. Οι Κινέζοι είναι συλλογικά οι μεγαλύτεροι παραγωγοί γλυφοσάτης και των πρόδρομων ουσιών της παγκόσμια και αντιπροσωπεύουν περίπου το 30% των παγκόσμιων εξαγωγών. Στους μεγάλους κατασκευαστές περιλαμβάνονται οι: Χημική Βιομηχανία Anhui Huaxing, BASF, Bayer CropScience, Dow AgroSciences, DuPont, Jiangsu Καλή Συγκομιδή-Weien Αγροχημική Εταιρεία, Monsanto, Nantong Jiangshan Αγροχημικών & Χημικών ουσιών, Nufarm Περιορισμένη, SinoHarvest, Syngenta, και Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Εταιρείας.
Η γλυφοσάτη είναι μόριο οξέος οπότε διατίθεται με τη μορφή αλάτος για τη συσκευασία και το χειρισμό. Στα διάφορα σκευάσματα άλατος περιλαμβάνονται ισοπροπυλαμίνης, διαμμώνιου, αμμώνιου, ή καλίου. Το δραστικό συστατικό των ζιζανιοκτόνων της Monsanto είναι το άλας ισοπροπυλαμίνης της γλυφοσάτης. Ένα άλλο σημαντικό συστατικό σε ορισμένα σκευάσματα είναι το επιφανειοδραστικό πολυαιθοξυλιωμένη στεατική αμίνη. Μερικές μάρκες περιλαμβάνουν περισσότερα από έναν τύπους αλλάτων. Κάποιες εταιρείες αναφέρονται στο προϊόν τους ως όξινο ισοδύναμο του οξέος γλυφοσάτης. Για να συγκριθεί η απόδοση των διαφόρων σκευασμάτων συχνά χρειάζονται γνώσεις και διευκρινίσεις, ιδιαίτερα αφού τα διάφορα άλατα έχουν διαφορετικά βάρη και το ισοδύναμο οξέος είναι μια πιο ακριβής μέθοδος για την έκφραση και τη σύγκριση των συγκεντρώσεων.