cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόμπι Τζο Λονγκ
Πρώτα χρόνια
Ο Λονγκ γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1953 στην Κένοβα της Δυτικής Βιρτζίνια και οι γονείς του ονομάζονταν Τζο και Λουέττα Λονγκ. Ο Λονγκ γεννήθηκε με ένα επιπλέον Χ χρωμόσωμα, επίσης γνωστό ως 47,ΧΧΥ ή σύνδρομο Κλαϊνφέλτερ. Αυτή η κατάσταση οδηγεί σε αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων, αποδίδοντας κάποια γυναικεία χαρακτηριστικά στο άτομο, όπως την ανάπτυξη στήθους. Στην παιδική του ηλικία, ο Λονγκ είχε δεχθεί τα πειράγματα των άλλων παιδιών για το μεγάλο του στήθος και στην εφηβεία, προχώρησε σε εγχείρηση μείωσης στήθους. Ο Λονγκ υπέφερε επίσης από αρκετούς τραυματισμούς στο κεφάλι ως παίδι.
Είχε μία δυσλειτουργική σχέση με τη μητέρα του και κοιμόταν στο κρεβάτι της μέχρι την εφηβεία, κάτι που αναφέρεται πως δυσανασχετούσε τους κατά καιρούς συντρόφους της. Ο Λονγκ παντρεύτηκε την κοπέλα του από το Λύκειο το 1974, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά πριν εκείνη κατατέσει αγωγή για διαζύγιο το 1980.
Εγκλήματα
Ο Λονγκ διέπραξε τουλάχιστον 50 βιασμούς ως «Classified Ad Rapist» στις πόλεις Φορτ Λόντερντεϊλ, Οκάλα και Μαϊάμι και στην Κομητεία Ντέιντ.
Rango (ταινία, 2011)
Το Rango είναι μια αμερικάνικη 3D γουέστερν ταινία κωμωδίας και δράσης του 2011, σε σκηνοθεσία του Γκόρε Βερμπίνσκι, σενάριο του Τζον Λόγκαν και παράγωγη από τους Βερμπίνσκι, Γκρέιαμ Κινγκ και τον John B. Carls. Το Rango ήταν μια εμπορική επιτυχία και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων. Στην ταινία, ο Rango, ένας χαμαιλέοντας, καταλήγει τυχαία στην πόλη Dirt, ένα φυλάκιο που έχει απεγνωσμένη ανάγκη για έναν νέο σερίφη. Ακούγονται οι φωνές των ηθοποιών Τζόνι Ντεπ, Άιλα Φίσερ, Μπιλ Νάι, Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν, Άλφρεντ Μολίνα, Χάρι Ντιν Στάντον, Ρέι Γουίνστον, Τίμοθι Όλιφαντ, Στίβεν Ρουτ και του Νεντ Μπέάτι. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Westwood στις 14 Φεβρουαρίου 2011 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 4 Μαρτίου 2011 από την Paramount Pictures. Η ταινία κέρδισε 245,7 εκατομμύρια δολάρια σε προϋπολογισμό 135 εκατομμυρίων δολαρίων.
Μπόμπι Τζο Λονγκ
Εγκλήματα
Ξεκινώντας περίπου το 1981, ο Λονγκ άρχισε να επικοινωνεί με γυναίκες μέσω του περιοδικού αγγελιών Penny Saver και άλλων αγγελιών. Όταν ο Λονγκ έβρισκε μία γυναίκα μόνη, ζητούσε να χρησιμοποιήσει το μπάνιο, έβγαζε το «κουτί βιασμού», τη βίαζε και τη λήστευε. Δικάστηκε και καταδικάστηκε για βιασμό το 1981 αλλά αιτήθηκε νέας δίκης, η οποία και του δόθηκε. Αργότερα, οι κατηγορίες αυτές αποσύρθηκαν.
Rango (ταινία, 2011)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερων Κινουμένων Σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Nickelodeon Movies Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του Nickelodeon Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2011
Μπόμπι Τζο Λονγκ
Εγκλήματα
Ο Λονγκ μετακόμισε στην περιοχή του Κόλπου της Τάμπα το 1983. Τον Μάρτιο του 1984, ενώ βρισκόταν σε αναστολή για επίθεση, βίασε και στραγγάλισε την 20χρονη Άρτις «Αν» Γουίκ, της οποίας το σώμα βρέθηκε σε αγροτική περιοχή στις 22 Νοεμβρίου 1984.
Μέσα στους επόμενους οκτώ μήνες, ο Λονγκ απήγαγε, βίασε και δολοφόνησε τουλάχιστον 10 γυναίκες σε τρεις κομητείες στην περιοχή του Κόλπου της Τάμπα (Χίλσμπορο, Πάσκο και Πινέλας). Η έρευνα περιελάμβανε προσωπικό από το γραφείο του Σερίφη της Κομητείας του Χίλσμπορο, το FBI, το Αστυνομικό Τμήμα της Τάμπα (TPD), το γραφείο του Σερίφη της Κομητείας του Πάσκο (PCSO) και το Τμήμα Επιβολής του Νόμου της Φλόριντα (FDLE).
Τα σώματα των θυμάτων του βρέθηκαν τυπικά σε κατάσταση αποσύνθεσης, αρκετό καιρό μετά τις δολοφονίες, πεταμένα κοντά σε αγροτική περιοχή ή μέσα στο δάσος. Ο Λονγκ φέρεται να στόχευε ευάλωτες γυναίκες και άρπαζε γυναίκες που περπατούσαν μόνες ή δούλευαν ως ιερόδουλες, πείθοντάς τες να εισέλθουν στο αμάξι του όπου τις βίαζε και τις βασάνιζε. Από τα 10 γνωστά θύματά του, πέντε από αυτά ταυτοποιήθηκαν ως ιερόδουλες, δύο ως εξωτικές χορεύτριες, μία ως εργάτρια σε εργοστάσιο και μία ως μαθήτρια, ενώ το δέκατο θύμα είναι άγνωστης ιδιότητας.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Λονγκ συνέχισε να βρίσκει θύματα μέσω αγγελιών και επιτέθηκε στην 33χρονη Λίντα Νάτολ στο σπίτι της.
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 3ης Νοεμβρίου 1984, ο Λονγκ απήγαγε τη 17χρονη Λίζα ΜακΒέι όταν εκείνη επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι με το ποδήλατό της. Της έδεσε τα μάτια και την πήγε στο σπίτι του, όπου τη βίασε επανηλειμμένα. Γνωρίζοντας τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν, η ΜακΒέι ανέφερε πως άφησε επίτηδες όσα περισσότερα αποτυπώματά της μπορούσε στο σπίτι του, έτσι ώστε να βοηθήσει σε οποιαδήποτε μελλοντική αστυνομική έρευνα. Έπειτα από 26 ώρες, ο Λονγκ την απελευθέρωσε κι εκείνη στη συνέχεια παρείχε στους ερευνητές πληροφορίες για το σπίτι του, το αμάξι του και μία χρονική περίοδο όπου τον άκουσε να χρησιμοποιεί ένα ATM. Όλα αυτά οδήγησαν την αστυνομία στο να ταυτοποιήσει τον Λονγκ και να τον συλλάβει στις 16 Νοεμβρίου 1984. Ο Λονγκ συνδέθηκε με τις δολοφονίες μέσω των ινών κόκκινου χαλιού που βρέθηκαν στα σώματα αρκετών θυμάτων του.
Σύλληψη
Τη στιγμή της σύλληψής του, ο Λονγκ ήταν καταζητούμενος σε τρεις επικράτειες στην περιοχή του Κόλπου της Τάμπα, όπου οι ερευνητές είχαν συλλέξει αρκετά διαφορετικά αποδεικτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων ρούχων, ινών χαλιού, σπέρμα, σημάδια περίδεσης και κόμπους σχοινιών.
Ο Λονγκ συνελήφθη έξω από έναν κινηματογράφο στις 16 Νοεμβρίου 1984 και κατηγορήθηκε για τη σεξουαλική κακοποίηση και απαγωγή της Λίζα ΜακΒέι. Ο Λονγκ υπέγραψε επίσημα μία φόρμα παραίτησης Μιράντα (πως γνωρίζει τα δικαιώματά του κι επιθυμεί να προβεί στην ανάκριση χωρίς δικηγόρο) και στη συνέχεια συναίνεσε στην ανάκριση.΄Όταν οι ντετέκτιβ εξασφάλισαν ομολογία για την υπόθεση της ΜακΒέι, οι ερωτήσεις τους επικεντρώθηκαν σε μία σειρά από ανεξιχνίαστα σεξουαλικά εγκλήματα τα οποία κατέληξαν σε ανθρωποκτονίες και έλαβαν χώρα στην περιοχή του Κόλπου της Τάμπα. Καθώς οι ντετέκτιβ έκαναν ερωτήσεις στον Λονγκ σχετικά με τις δολοφονίες, εκείνος απαντούσε: «Θα προτιμούσα να μην απαντήσω σε αυτό».
Οι ντετέκτιβ συνέχισαν την ανάκριση και έδειξαν στον Λονγκ φωτογραφίες διαφόρων θυμάτων ανθρωποκτονιών. Σε αυτό το σημείο, ο Λονγκ δήλωσε: «Τα πράγματα σίγουρα έχουν αλλάξει από τη στιγμή που επιστρέψατε στο δωμάτιο. Θεωρώ πως ίσως χρειαστώ έναν δικηγόρο». Δεν του παραχωρήθηκε δικηγόρος και ο Λονγκ τελικά ομολόγησε σε οκτώ ανθρωποκτονίες στην Κομητεία του Χίλσμπορο και μία στην Κομητεία του Πάσκο.
Η ανάλυση ινών που είχαν συλλεχθεί από τα θύματα, συνέδεσε το αυτοκίνητο του Λονγκ με τα περισσότερα από τα θύματά του.
Δίκη
Η Εισαγγελία της Κομητείας του Χίλσμπορο και το Γραφείο Συνηγόρου Υπεράσπισης της Κομητείας του Χίλσμπορο κατέληξαν σε συμφωνία. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1985, ο Λονγκ δήλωσε ένοχος σε οκτώ ανθρωποκτονίες και στην απαγωγή και βιασμό της Λίζα ΜακΒέι, λαμβάνοντας 26 φορές ισόβια χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης (24 ταυτόχρονα και 2 να τρέχουν μετά τα 24 πρώτα) και 7 φορές ισόβια με δυνατότητα αποφυλάκισης μετά από 25 χρόνια.
Η Πολιτεία διατήρησε την επιλογή να διεκδικήσει τη θανατική ποινή για την ανθρωποκτονία της Μισέλ Σιμς και τον Ιούλιο του 1986, ο Λονγκ κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα.
Αν και ο Λονγκ ομολόγησε τον βιασμό και τη δολοφονία γυναικών, η ομολογία του αγνοήθηκε και η δίκη του προχώρησε απευθείας στην καταδίκη, κάτι το οποίο μπορούσε να γίνει τη δεκαετία του 1980, και στις αρχές του 1985 έλαβε τη θανατική ποινή. Ο Λονγκ καταδικάστηκε και άσκησε έφεση κατά της καταδίκης του για ανθρωποκτονία και για τη θανατική ποινή για τα εγκλήματα που διέπραξε στην Κομητεία του Χίλσμπορο. Άσκησε επίσης έφεση κατά της καταδίκης του για ανθρωποκτονία και την ποινή σε θάνατο για την ανθρωποκτονία της Βιρτζίνια Τζόνσον.
Στην έφεση, η θανατική ποινή του Λονγκ ακυρώθηκε, η καταδίκη του ανατράπηκε και η υπόθεσή του οδηγήθηκε και πάλι στο Πρωτοδικείο με οδηγίες για την εισαγωγή διαταγής αθώωσης στην περίπτωση της δολοφονίας της Βιρτζίνια Τζόνσον.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1999, ο Λονγκ κατηγόρησε το Περιφερειακό Συμβούλιο Εγγύησης Κεφαλαίων (το γραφείο της πολιτείας το οποίο υπερασπίζεται τους θανατοποινίτες κατά τις προσφυγές τους) πως δημοσιοποίησε ιδιωτικές του επιστολές προς κάποιο συγγραφέα βιβλίων, παραβιάζοντας έτσι το απόρρητο μεταξύ πελάτη-δικηγόρου. Κατηγόρησε επίσης την υπηρεσία για «στοιχήματα θανάτων», όπου γίνονταν πονταρίσματα για τις πιθανές ημερομηνίες που θα εκτελούνταν οι κρατούμενοι, ζητώντας έτσι και τη διακοπή της υπεράσπισής του από την υπηρεσία. Ακολούθησε έρευνα για αυτές τις κατηγορίες, η οποία κατέληξε στο ότι οι ισχυρισμοί αυτοί ήταν αβάσιμοι. Η αναφορά του Λονγκ προς τις δικαστικές αρχές όπου απαιτούσε ο Μπομπ Ντίλινγκερ, ο δημόσιος συνήγορος από την Έκτη Δικαστική Περιφέρεια, να παραιτηθεί της κατοχής και ελέγχου της υπόθεσής του, State v. Long, δεν έγινε αποδεκτή.
Σύμφωνα με το Τμήμα Διορθώσεων της Φλόριντα, η τελική ποινή του Λονγκ ήταν πέντε χρόνια φυλάκιση, τέσσερις φορές 99 χρόνια φυλάκιση, 28 φορές ισόβια και μία θανατική ποινή.
Εκτέλεση
Στις 23 Απριλίου 2019, ο Κυβερνήτης της Φλόριντα, Ρον ντε Σάντις, υπέγραψε το ένταλμα εκτέλεσης του Λονγκ, το πρώτο που υπογράφηκε από τον ντε Σάντις από τον Ιανουάριο του 2019 που είχε αναλάβει καθήκοντα. Οι επακόλουθες προσφυγές του Λονγκ δεν έγιναν δεκτές και έτσι εκτελέστηκε με θανατηφόρο ένεση στις 23 Μαΐου 2019, περισσότερο από 30 χρόνια μετά την καταδίκη του. Είχε το τελευταίο του γεύμα στις 9:30 π.μ (τοπική ώρα), όπου ζήτησε ψητό βοδινό, μπέικον, τηγανητές πατάτες και αναψυκτικό. Κηρύχθηκε νεκρός στις 6:55 μ.μ. και δεν έκανε καμία τελευταία δήλωση.
Η Λίζα ΜακΒέι, ένα από τα θύματά του που επιβίωσαν της επίθεσής του και η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύλληψή του, ήταν παρούσα κατά τη διάρκεια της εκτέλεσής του.
Σε άλλα μέσα
Η ιστορία του Λονγκ και των εγκλημάτων του ειπώθηκε σε αρκετά επεισόδια εγκληματολογικών ντοκυμαντέρ, καθώς και στην τηλεοπτική ταινία Πιστέψτε με: Η Απαγωγή της Λίζα ΜακΒέι, η οποία προβλήθηκε το 2018 από το κανάλι Lifetime. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κέιτι Ντάγκλας ως Λίζα ΜακΒέι, Ρόσιφ Σάδερλαντ ως Μπόμπι Τζο Λονγκ και Ντέιβιντ Τζέιμς Έλιοτ ως Λάρι Πίνκερτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι
Μαρία Μπολέυν
Η Μαρία Μπολέυν (Mary Boleyn, 1499 ή 1500 - 19 Ιουλίου 1543) ήταν η αδελφή της βασίλισσας της Αγγλίας, Άννα Μπολέυν, και μέλος της οικογένειας Μπολέυν, οικογένειας που ωφελήθηκε και επηρεάστηκε σημαντικά στη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Η' της Αγγλίας. Μερικοί ιστορικοί υποστήριζαν πως ήταν η μικρότερη αδελφή της Άννας, ισχυρισμός που έρχεται σε αντίθεση με αυτόν που είχαν τα παιδιά της Μαρίας, τα οποία θεωρούσαν πως ήταν η μεγαλύτερη αδελφή, κάτι που πιστεύουν και οι σημερινοί ιστορικοί.
Η Μαρία Μπολέυν ήταν μία από τις ερωμένες του Βασιλιά Ερρίκου Η’. Υπήρχε ο ισχυρισμός ότι γέννησε δύο παιδιά του, αν και εκείνος δεν αναγνώρισε ποτέ κανένα, όπως έκανε και με τον Ερρίκο Φιτζρόυ, γιο του από την Μπέσι Μπλάουντ (γνωστή και ως Ελίζαμπεθ Μπλάουντ). Υπήρχε επίσης η φήμη ότι η Μαρία Μπολέυν είχε συνάψει ερωτικές σχέσεις με τον Βασιλιά Φραγκίσκο Α' της Γαλλίας, που ήταν αντίπαλος του Ερρίκου Η’. Η Βασίλισσα Ελισάβετ Α' της Αγγλίας (7 Σεπτεμβρίου 1533 - 24 Μαρτίου 1603), κόρη της αδελφής της, Άννας Μπολέυν και του Βασιλιά Ερρίκου Η’, ήταν ανιψιά της.
Η Μαρία Μπολέυν παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος της γάμος το 1520, ήταν με τον Σερ Ουίλλιαμ Κέρι. Ο δεύτερος ήταν με τον στρατιώτη Σερ Ουίλλιαμ Στάφορντ. Ο δεύτερος γάμος της Μαρίας με έναν άντρα χαμηλότερης κοινωνικής θέσης εξαγρίωσε τόσο τον Βασιλιά Ερρίκο Η' όσο και την αδελφή της, Βασίλισσα Άννα, οι οποίοι την εξόρισαν από τη βασιλική αυλή το 1534 και έτσι έζησε την υπόλοιπη ζωή στην αφάνεια.
Παιδικά χρόνια
Η Μαρία γεννήθηκε πιθανότατα στο Blickling Hall στο Νόρφολκ της Αγγλίας και μεγάλωσε στο Hever Castle του Κεντ της Αγγλίας, μεταξύ του 1499 και 1508. Ήταν η κόρη του πλούσιου διπλωμάτη και αυλικού, Τόμας Μπολέυν, Πρώτου Κόμη του Ουίλσαρ και της συζύγου του Λαίδης Ελίζαμπεθ Χάουαρντ, Κόμισσας του Ουίλσαρ και μεγαλύτερη κόρη του Τόμας Χάουαρντ, Δεύτερου Κόμη του Νόρφολκ.
Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι είναι η μεγαλύτερη από τα τρία παιδιά των Μπολέυν, που επέζησαν. Επίσης, τα στοιχεία δείχνουν πως και οι επόμενες γενιές Μπολέυν δήλωναν πως η Μαρία ήταν το μεγαλύτερο παιδί. Ο εγγονός της, Λόρδος Χάνσντον, διεκδίκησε τον τίτλο του «Κόμη του Όρμοντ», με την αιτιολογία ότι είναι ο νόμιμος κληρονόμος των Μπολέυν. Σύμφωνα με τους αυστηρούς κανόνες της αριστοκρατίας, αν η Άννα ήταν το μεγαλύτερο παιδί, τότε ο τίτλος ανήκε στην κόρη της, Βασίλισσα Ελισάβετ Α’, μιας και ο τίτλος μεταβιβαζόταν στο αμέσως επόμενο μέλος της οικογένειας θηλυκού γένους σε απουσία πάντα αρσενικού απογόνου. Ωστόσο, η Βασίλισσα Ελισάβετ Α’ φέρεται να προσφέρει αυτόν τον τίτλο στο γιο της Μαρίας, Ερρίκο όταν πέθαινε εκείνος, κάτι όμως που εκείνος αρνήθηκε να δεχτεί. Αν η Μαρία ήταν, λοιπόν, ήταν η μεγαλύτερη ο Ερρίκος θα είχε κληρονομήσει τον τίτλο μετά τον θάνατο του παππού του, χωρίς να υπήρχε η ανάγκη να τον διεκδικήσει. Υπάρχουν, όμως, περισσότερα στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ήταν μεγαλύτερη από την Άννα. Όπως το ότι παντρεύτηκε πρώτη στις 4 Φεβρουαρίου 1520 και κατά παράδοση η μεγαλύτερη κόρη θα παντρευτεί πριν από τη μικρότερη αδερφή της. Το 1532, όταν η Άννα έγινε Μαρκησία του Πέμπροκ, αναφέρεται ως 'μία από τις κόρες του Τόμας Μπολέυν. Αν ήταν εκείνη η μεγαλύτερη κόρη, θα είχε πιθανόν αναφερθεί. Είτε είναι έτσι είτε αλλιώς, οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί δέχονται τώρα τη Μαρία ως πρωτότοκη, τοποθετώντας τη γέννησή της, κάποια στιγμή το 1499.
Η Μαρία μεγάλωσε μαζί με τον αδελφό της Τζωρτζ και την αδελφή της Άννα και διαπαιδαγωγήθηκε από έναν Γάλλο παιδαγωγό στο Hever Castle του Κεντ. Της δόθηκε μια συμβατικά καλή μόρφωση, κάτι που κρινόταν απαραίτητο για τις νεαρές κοπέλες της τάξης της, την εποχή εκείνη. Απαραίτητα τότε ήταν η αριθμητική, η γραμματική, η ιστορία, η ικανότητα να διαβάζει, να γράφει και να συλλαβίζει, αλλά και να γνωρίζει το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειάς της. Έμαθε επίσης, χορό, κέντημα, τους καλούς τρόπους, τη διαχείριση του νοικοκυριού, μουσική, τραγούδι, αλλά και παιχνίδια όπως σκάκι και χαρτιά. Διδάχτηκε, επίσης, τοξοβολία, ιππασία, κυνήγι, αλλά και κυνήγι με γεράκια και άλλα αρπακτικά πτηνά.
Στη Γαλλία
Η Μαρία συνοδεύτηκε στο Παρίσι από τον πατέρα της, Σερ Τόμας και την αδελφή της, Άννα, η οποία σπούδαζε στην Ολλανδία τον προηγούμενο χρόνο. Η Μαρία, λέγεται, πως άρχισε να δημιουργεί διάφορες σχέσεις, μια από τις οποίες ήταν και με τον ίδιο Βασιλιά Φραγκίσκο Α' της Γαλλίας. Αν και ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν υπερβολικές τις αναφορές στους ερωτικούς συντρόφους που είχε, φαίνεται πως ο ίδιος ο Γάλλος Βασιλιάς είχε αναφερθεί σε εκείνη ως «Η Αγγλίδα φοράδα» («Τhe English Mare»), παρομοιάζοντας την ως θηλυκό άλογο για τις φορές που κλυδωνιζόταν πάνω της και ως «μια καταπληκτική πόρνη, αλλά κακόφημη πάνω απ’ όλα» («per una grandissima ribalda, infame sopra tutte»). Τελικά επέστρεψε στην Αγγλία το 1519 όπου έγινε κυρία επί των τιμών της πρώτης συζύγου του Ερρίκου Η’, Αικατερίνη της Αραγωνίας.
Η ερωμένη του Βασιλιά
Σχεδόν αμέσως μετά την επιστροφή της, στις 4 Φεβρουαρίου 1520 έγινε ο γάμος της με τον Ουίλλιαμ Κέρι, έναν πλούσιο και ισχυρό αυλικό με καλεσμένο τους και τον Βασιλιάς Ερρίκο Η'. Τότε λέγεται πως ξεκίνησε και ο παράνομος δεσμός της Μαρίας με τον Βασιλιά, κάτι όμως που δεν μπορεί να οριστεί χρονικά, αλλά τοποθετείται περίπου τότε. Δεν αναγνωρίστηκε ποτέ αυτός ο δεσμός τους και έτσι η Μαρία δεν έλαχε τη φήμη, τον πλούτο και τη δύναμη που πολλές φορές αποκτούν οι αναγνωρισμένες ερωμένες άλλων βασιλέων όπως συνήθιζε να γίνεται στη Γαλλία και σε άλλες χώρες. Λέγεται ότι έληξε ο δεσμός τους μετά από πέντε συναπτά έτη, πριν τη γέννηση του δεύτερου παιδιού της Μαρίας, Ερρίκου Κέρι, τον Μάρτιο του 1526. Το πρώτο παιδί της Μαρίας, η Αικατερίνη, γεννήθηκε το 1524.
Η πρώτη σύζυγος του Ερρίκου Η’, Αικατερίνη της Αραγωνίας, είχε παντρευτεί τον αδελφό του Ερρίκου Η’, Αρθούρο, ο οποίος πέθανε λίγους μήνες μετά το γάμο τους, σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών. Αργότερα ο Ερρίκος Η’, χρησιμοποίησε ως δικαιολογία, για να πάρει διαζύγιο από την Αικατερίνη, ότι ο γάμος της με τον αδελφό του Αρθούρο (ισχυριζόμενος ότι είχε επισφραγιστεί) δημιούργησε ένα είδος συγγένειας μεταξύ του ίδιου του Ερρίκου Η’ και της Αικατερίνης. Έτσι, όταν η Μαρία έγινε ερωμένη του Ερρίκου Η’, δημιουργήθηκε ένα είδος συγγένειας και με την αδελφή της Μαρίας, Άννα Μπολέυν, σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς νόμους. Στην αρχική προσπάθεια του Ερρίκου Η’ να πάρει διαζύγιο από την Αικατερίνη της Αραγωνίας, το 1527, όπου ζήτησε από τον Πάπα να ακυρώσει τον γάμο του, ζήτησε επίσης να γίνει μια εξαίρεση στο νόμο για να μπορέσει να παντρευτεί την αδελφή της ερωμένης του, δηλαδή την Άννα.
Η άνοδος της Άννας Μπολέυν στην εξουσία
Η αδελφή της Μαρίας, Άννα, επέστρεψε στην Αγγλία τον Ιανουάριο του 1522 και σύντομα συμπεριλήφθηκε στη βασιλική αυλή ως κυρία επί των τιμών της Αικατερίνης της Αραγωνίας. Η Άννα έλαβε μεγάλη αναγνώριση στην αυλή, παρόλο που οι αδελφές Μπολέυν δεν είχαν ιδιαίτερα στενές σχέσεις μεταξύ τους και κινούνταν σε διαφορετικούς κοινωνικούς κύκλους.
Παρά το γεγονός ότι η Μαρία ήταν πιο ελκυστική από την Άννα, η τελευταία ήταν πιο φιλόδοξη και ευφυής. Όταν ο Βασιλιάς έδειξε το ενδιαφέρον του για την Άννα, η Άννα αρνήθηκε να γίνει ερωμένη του και να ενδώσει στις σεξουαλικές προτάσεις του, παραμένοντας έτσι διορατική μέχρι αυτό να της προσφέρει κάποιο πλεονέκτημα. Έτσι και έγινε. Το 1527, ήταν αποφασισμένος να παντρευτεί την Άννα, κάτι που του έδωσε μεγαλύτερο κίνητρο να πάρει διαζύγιο από την Αικατερίνη της Αραγωνίας.
Δεύτερος γάμος
Το 1532, όταν η Άννα συνόδευσε τον Ερρίκο σε ένα ταξίδι του στο Καλαί, η Μαρία ήταν μια από τις συνοδούς της. Η Άννα στέφθηκε βασίλισσα την 1 Ιουνίου 1533 και γέννησε την κόρη της (η οποία έγινε αργότερα η Βασίλισσα Ελισάβετ Α’) στις 7 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου. Το 1534, η Μαρία παντρεύτηκε κρυφά τον στρατιώτη Ουίλλιαμ Στάφορντ και όταν μαθεύτηκε η Άννα έγινε έξαλλη. Η οικογένεια Μπολέυν αποκήρυξε τη Μαρία, πιθανόν γιατί παντρεύτηκε χωρίς την άδεια του Βασιλιά και λόγω της χαμηλότερης κοινωνικής τάξης του Ουίλλιαμ Στάφορντ. Το ζευγάρι εξορίστηκε από τη βασιλική αυλή. Η οικονομική κατάσταση της Μαρίας έφτασε σε απελπιστικό σημείο και αναγκάστηκε να ικετέψει τον οικονομικό σύμβουλο του Βασιλιά, Τόμας Κρόμγουελ, να μιλήσει για λογαριασμό της στον Ερρίκο Η’ και την Άννα. Παραδέχτηκε πως θα μπορούσε να είχε επιλέξει «έναν άντρα μεγαλύτερο και πιο ισχυρό από εκείνη», αλλά ποτέ δε θα τον αγαπούσε τόσο όσο έναν ειλικρινή άντρα. Και συνέχισε λέγοντας, «''Θα μπορούσα να ικετέψω για το ψωμί μου μαζί του, παρά να γίνω η μεγαλύτερη βασίλισσα της Χριστιανοσύνης. Και πιστεύω πραγματικά… πως δε θα με είχε εγκαταλείψει για να γίνει βασιλιάς''». Ο Βασιλιάς Ερρίκος Η’ όμως φαίνεται να αδιαφόρησε για την τύχη της. Έτσι στράφηκε στον πατέρα της, στον θείο της και τον αδελφό της, αλλά μάταια. Ήταν η Άννα που υποχώρησε τελικά και της έστειλε ένα καταπληκτικό χρυσό κύπελλο και χρήματα, αρνούμενη όμως να τη δεχτεί πάλι στη βασιλική αυλή. Αυτή ήταν και η πιο στενή επαφή που είχαν ποτέ οι αδελφές, μιας και δεν φαίνεται να συναντήθηκαν ξανά μετά την εξορία της Μαρία από τη βασιλική αυλή. Η ζωή της Μαρίας από το 1534 έως το 1536 και την εκτέλεση της αδελφής της στις 19 Μαΐου του 1536 είναι πολύ δύσκολο να ανιχνευθεί. Δεν υπάρχει κανένα αρχείο στο οποίο να γνωστοποιείται ότι την επισκέφθηκαν οι γονείς της, η αδελφή της ή ο αδελφός της Τζωρτζ, ο οποίος φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου. Ούτε υπάρχουν επιστολές που να έστειλε η ίδια. Όπως και ο θείος τους, ο Τόμας Χάουαρντ, 3ος Δούκας του Νόρφολκ έτσι και η Μαρία μπορεί να θεώρησε φρόνιμο να αποφευχθεί η επαφή της με τους ντροπιασμένους συγγενείς της. Η Μαρία και ο σύζυγος της παρέμεναν κοινωνικά απόβλητοι, ζώντας ως συνταξιούχοι στο Rochford Hall του Έσσεξ. Μετά την εκτέλεση της Άννας, η μητέρα τους αποσύρθηκε από τη βασιλική αυλή, απομονώθηκε και πέθανε δύο χρόνια αργότερα. Ο πατέρας τους, Τόμας Μπολέυν, πέθανε τον επόμενο χρόνο. Μετά τον θάνατο και των δύο, η Μαρία κληρονόμησε μερική από την ιδιοκτησία στο Έσσεξ και φαίνεται να έζησε το υπόλοιπο της ζωής της που της απέμεινε στην αφάνεια αλλά με καλύτερα οικονομικά. Πέθανε στις αρχές της τέταρτης δεκαετίας της ζωής της, στις 19 Ιουλίου 1543.
Απόγονοι
Από τον γάμο της με τον Ουίλλιαμ Κέρι (1500- 22 Ιουνίου 1528) απέκτησε δύο παιδιά (παρόλο που υπήρχαν φήμες ότι ο βιολογικός πατέρας τους ήταν ο Βασιλιάς Ερρίκος Η’) Από τον γάμο της με τον Σερ Ουίλλιαμ Στάφορντ απέκτησε άλλα δύο παιδιά
Η ιστορία των Μπολέυν στις Τέχνες
Ταινίες Μια μυθιστορηματική προσέγγιση της προσωπικότητας της Μαρίας Μπολέυν είναι στις νουβέλες
Η Μαρία ήταν ο κύριος χαρακτήρας σε τρεις νουβέλες με θέμα τη ζωή της
Η Μαρία Μπολέυν έγινε το κύριο θέμα τριών βιβλίων, μη φανταστικού περιεχομένου όμως
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι Κατηγορία:Πολιτικά σεξουαλικά σκάνδαλα
Ιωάννης Σημαντήρας
Ο Ιωάννης Σημαντήρας (1877 - 1916) ήταν Έλληνας νομικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Σημαντήρα, προέδρου του Αρείου Πάγου. Το 1893 εγγράφηκε στη νομική σχολή του Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών και το 1897 έγινε διδάκτορας του ίδιου πανεπιστημίου. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο και το Παρίσι. Το 1905 αναγορεύθηκε υφηγητής του δικονομικού δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών και το 1911 διορίσθηκε τακτικός καθηγητής στο ίδιο μάθημα. Συμμετείχε σε πολλές νομοπαρασκευαστικές επιτροπές και είχε σημαντικό συγγραφικό έργο.
Εις μνήμην του η σύζυγος του θέσπισε διαγωνισμό για την βράβευση πραγματείας επί της Νέας Πολιτικής Δικονομίας, διαγωνισμός ο οποίος υπάρχει μέχρι και σήμερα.
Απεβίωσε στις 28 Ιουνίου 1916 από καρκίνο, στην Κηφισιά και ήταν παντρεμένος με την Αμαλία Σημαντήρα. Γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Ι. Σημαντήρας.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καλάμι Ηρακλείου
thumb|Άποψη του Καλαμίου. Το Καλάμι (επίσημο: Καλάμιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Απέχει οδικώς από το Ηράκλειο 78 χλμ., από την Άνω Βιάννο (πρωτεύουσα του Δήμου) 14 χλμ. και από την Ιεράπετρα 31 χλμ. Το χωριό είναι χτισμένο στην άκρη μικρού λεκανοπεδίου σε υψόμετρο 480 μέτρων. Περιβάλλεται βορειοδυτικά από τον ποταμό Μπλαβάρη, από το νότο με περιβόλια και ανατολικά από το ύψωμα του "Προφήτη Ηλία". Κεντρικός ναός είναι του Αγίου Γεωργίου.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό είναι χτισμένο στην άκρη μικρού λεκανοπεδίου σε υψόμετρο 480 μέτρων. Περιβάλλεται βορειοδυτικά από τον ποταμό "Μπλαβάρη", από το νότο με περιβόλια και ανατολικά από το ύψωμα του "Προφήτη Ηλία".
Το Καλάμι πιθανώς χτίστηκε στα τέλη της ενετοκρατίας και τις αρχές της τουρκοκρατίας. Φυσικοί παράγοντες, κυρίως λόγοι προστασίας από εχθρικές επιδρομές, συντέλεσαν ώστε να χτιστεί σε ημιορεινή περιοχή. Έτσι, ενώ βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη θάλασσα, αυτή δεν φαίνεται για λόγους ασφαλείας. Αυτό συμβαίνει στα περισσότερα χωριά του δήμου, επειδή φοβούνταν τους διάφορους πειρατές της Μεσογείου, οι οποίοι λεηλατούσαν και βιαιοπραγούσαν κατά των κατοίκων των παραθαλάσσιων περιοχών. Έτσι ήθελαν τα χωριά τους να μην έχουν οπτική επαφή με τη θάλασσα.
Στη θέση της σημερινής εκκλησίας του χωριού, των Αγίων Γεωργίου και Χαραλάμπους, εκεί που άλλοτε πήγαιναν κρυφά οι χριστιανοί των γύρω χωριών για να προσευχηθούν, χτίστηκαν δίπλα τα πρώτα σπίτια.
Το Καλάμι σήμερα
Σήμερα η εικόνα που παρουσιάζει το Καλάμι, έχει έντονα τα σημάδια της ερήμωσης. Τα περισσότερα σπίτια είναι εγκαταλελειμμένα, γιατί οι κάτοικοί τους έχουν μετεγκατασταθεί στους παραλιακούς οικισμούς με επίκεντρο την Ψαρή Φοράδα (Σιδωνία). Η επίσημη απογραφή του 2001 αναφέρει ότι το Καλάμι τη χρονιά εκείνη είχε 44 κατοίκους.
Η όψη που παρουσιάζει το χωριό είναι στενόμακρη, με κατεύθυνση από την ανατολή προς τη δύση. Οι δρόμοι είναι πολύ στενοί και λιθόστρωτοι και δεν επιτρέπουν την κυκλοφορία αυτοκινήτου. Αυτοκίνητα περνούν μόνο από τον περιφερειακό δρόμο του χωριού.
Ασχολίες των κατοίκων
Τα παλαιότερα χρόνια, οι κυριότερες ασχολίες των Καλαμιωτών, περιστρέφονταν γύρω από την καλλιέργεια ελαιόδεντρων, σιτηρών, οπωροφόρων δέντρων, κυρίως εσπεριδοειδών, χαρουπιάς, αμπελιών και σε μικρότερο βαθμό ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Όλες οι ασχολίες τους απέβλεπαν στο να καλύψουν ίσα-ίσα τις ανάγκες των οικογενειών τους. Η ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων άρχισε μετά το 1960, όταν οι ασχολίες στράφηκαν στην καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών και μπανανοκαλλιέργεια.
Το Καλάμι, ως κύριο κέντρο κατοικίας του αγροτικού πληθυσμού, όπως και οι περισσότεροι ορεινοί οικισμοί, είχε δευτερεύουσα σημασία κατά τους χειμερινούς μήνες κυρίως και είχε δώσει την πρώτη θέση στους χειμερινούς οικισμούς (χειμαδιά), που βρίσκονταν χαμηλότερα και με ηπιότερες κλιματολογικές συνθήκες.
Έτσι σε ολόκληρο το δήμο υπήρχαν τα λεγόμενα “μετόχια”, μικροοικισμοί που χρησιμοποιούνταν εποχιακά για την καλλιέργεια της γης και τη συγκομιδή καρπών. Τα σπουδαιότερα μετόχια ήταν οι Βίγλες, τα Σκαφίδια, η Ψαρή Φοράδα, ο Ρούσσος Λάκκος, οι Πέντε Πέτρες κ.α. Σ’ αυτά ασχολούνταν κυρίως με την καλλιέργεια των σιτηρών και το μάζεμα ελιών. Υπήρχαν μάλιστα και πολλά ελαιοτριβεία (αλετρουβιά) για το άλεσμα των ελιών.
Κοινωνική και οικονομική ζωή
Για τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του τόπου μπορούμε να κάνουμε λόγο μετά την απελευθέρωση του νησιού από τους Τούρκους, δηλαδή από το 1898 και μετά. Βέβαια, μερικά δικαιώματα μπόρεσαν να τα αποκτήσουν οι κάτοικοι του χωριού λίγο νωρίτερα, όπως και όλη η Κρήτη, με τη σύμβαση της Χαλέπας (1878), αφού δημιουργούνταν καθεστώς ημιαυτόνομης επαρχίας με ιδιαίτερα προνόμια (απαλλαγή από μερικούς φόρους, δικαίωμα μόρφωσης, θρησκείας κ.α.) Έτσι το 1879 το Καλάμι απέκτησε σχολείο, το οποίο ως και τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε, μέχρι που καταργήθηκε το 1987. Επίσης μέχρι το 1916 στην εκκλησία του χωριού στεγάζονταν δυο ενορίες, με παπάδες τους αδερφούς Αντώνη και Γρηγόρη Μαυράκη. Μάλιστα στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου, τη μια χρονιά το πανηγύρι γίνονταν στη μία ενορία (απάνω γειτονιά) και την επόμενη στην άλλη ενορία (κάτω γειτονιά), με ξεχωριστή λαμπρότητα. Το Καλάμι γνώρισε μεγάλη ακμή τη δεκαετία του 1930 (μέχρι τη γερμανική κατοχή). Υπήρξε το πιο ανεπτυγμένο εμπορικό κέντρο του δήμου. Στην παραλία της Ψαρής Φοράδας, από το 1920, υπήρχε τελωνείο καθώς και εφτά αποθήκες (μαγατζέδες), όπου έρχονταν τα πλοία για να ξεφορτώσουν αλλά και να φορτώσουν διαφόρων ειδών εμπορεύματα ολόκληρου του δήμου. Τα εμπορεύματα μεταφέρονταν με ζώα, μέσω Καλαμίου και έφταναν μέχρι το Αρκαλοχώρι.
Το 1949 έφτασε στο Καλάμι συνεργείο ανοικοδόμησης, αποτελούμενο από πέντε Ελβετούς, οι οποίοι οικοδόμησαν πολλές κατεστραμμένες κατοικίες. Το σπουδαιότερο όμως έργο, που έγινε τότε στην περιοχή, ήταν η κατασκευή υδραγωγείου με σιδεροσωλήνες και τσιμενταγωγό. Την ίδια χρονιά έγινε και η διάνοιξη της αμαξιτής οδού Βιάννου-Συκολόγου.
Το 1952 έγινε η διάνοιξη του δρόμου Συκολόγου-Γδοχίων και επικοινώνησε πλέον οδικώς το χωριό με την Ιεράπετρα. Μέχρι τότε, ο μοναδικός δρόμος που υπήρχε για την Ιεράπετρα, ήταν ένα λιθόστρωτο μονοπάτι που είχε φτιαχτεί επί τουρκοκρατίας. Το οδικό δίκτυο για Ηράκλειο και Ιεράπετρα βελτιώθηκε μετά τη δεκαετία του ’60, όταν ασφαλτοστρώθηκαν οι δρόμοι μέχρι το Καλάμι.
Οι Καλαμιώτες ανέκαθεν ήταν άνθρωποι του κεφιού και του γλεντιού, παρά την κουραστική δουλειά τους στα χωράφια και τις οικονομικές τους δυσκολίες. Επειδή εκείνη την εποχή, ιδίως τη χειμερινή περίοδο, οι περισσότεροι βρίσκονταν στα μετόχια, τα γλέντια γίνονταν εκεί. Κυρίως στη γιορτή της Παναγίας (21 Νοεμβρίου) μαζεύονταν οι κάτοικοι απ’ όλα τα γύρω μετόχια στα Σκαφίδια, όπου βρίσκονταν η εκκλησία. Το καλοκαίρι, όταν γύριζαν στο Καλάμι, κάθε Κυριακή απόγευμα γινόταν μεγάλος χορός, με τη συνοδεία λυράρη, όπου μαζευόταν όλα το χωριό. Ο χορός γινόταν στου ‘‘Βασίλη τον Κάμπο’’ κάτω από τη σκιά που δημιουργούσαν οι καρυδιές και ονόμαζαν το μέρος ‘‘χορεύτρα’’.
Διοικητικά στοιχεία
μικρογραφία|294x294px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και μέχρι το 1931 υπαγόταν στο νομό Λασιθίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Αγία Παρασκευή, Κάτω Βίγλες, Σκαφίδια, Σταυριά, Συνδονία, Φαφλάγκος και Ψαρή Φοράδα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλαμίου Μουριών που υπάγεται στο δήμο Βιάννου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 8 κάτοικοι.
Δείτε Κοινότητα Καλαμίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Ιστοσελίδα του Καλαμίου
Καλαμι Καλαμι
Αρισταίνετος
Ο Αρισταίνετος ήταν αρχιτέκτονας από την Κύζικο του 2ου αιώνα, ο οποίος έζησε την εποχή του Αδριανού. Έργο του υπήρξε ο Ναός του Διός. Το εν λόγω οικοδόμημα άρχισε να κτίζεται με σχέδια και υπό την επίβλεψη του Αρισταινέτου το 120, περατώθηκε όμως το 167, την εποχή του Μάρκου Αυρηλίου. Ήταν αφιερωμένος στον Αυτοκράτορα Αδριανό, τον 13ο θεό του Ολύμπου.
Ο ναός χτίστηκε στα Ν.Δ. της Κυζίκου, με μάρμαρο από τη νήσο Προκόνησο της Προποντίδος. Τυπολογικά ανήκει στους δίπτερους ναούς με κάτοψη 100x30μ. και 62 κίονες Κορινθιακού ρυθμού, που στηρίζονταν επάνω σε «αττικές βάσεις». Το ύψος τους ξεπερνούσε το ύψος των κιόνων του «Ολυμπείου» στην Αθήνα και εκείνων του ναού του Διός του Ηλιοπολίτου στην Ηλιούπολη (σημ. Μπάαλμπεκ-Συρία). Στην εμπρόσθια πλευρά του ναού υπήρχαν 5 σειρές από 6 κίονες, στην πίσω πλευρά 3 σειρές από 6 κίονες. Το εσωτερικό του ναού κοσμούσε τεράστια προτομή του Αδριανού. Στο εσωτερικό του κάτω μέρους, πίσω από τις βαθμίδες, υπήρχε ένα σύστημα από κρύπτες. Ο ναός ήταν μνημειώδης με υπερμεγέθεις διαστάσεις.
Ο Αρισταίνετος ακολούθησε στην κάτοψη την παράδοση των Ιωνικών ναών, ενώ στις αναλογίες εκείνη των Δωρικών. Το 1063 καταστράφηκε, εν μέρει, από σεισμό. Το 1431 και το 1444 ο Κυριακός ο Αγκωνίτης Ιταλός έμπορος αρχαιοτήτων και περιηγητής επισκέφθηκε το μέρος και είδε 33 ορθούς κίονες. Αντέγραψε το περιεχόμενο της επιγραφής του αφιερώματος, από την οποία διασώθηκε το όνομα του αρχιτέκτονα και εκπόνησε σκαρίφημα του ναού (Μουσείο Αρτάκης- Κων/πολη).
Θραψανό Ηρακλείου
Το Θραψανό (επίσημο: Θραψανόν) είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος. Η θέση του είναι περί τα 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ηρακλείου. Το Θραψανό αποτελεί το μητροπολιτικό κέντρο της αγγειοπλαστικής στην Κρήτη και ένα από τα δύο-τρία σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους είναι αγγειοπλάστες, κληρονομικό επάγγελμα, διδασκόμενο από τους γονείς στα τέκνα. Εκτός από την αγγειοπλαστική, οι Θραψανιώτες ασχολούνται και με τη γεωργία (αμπέλια, ελιές) και λιγότερο με την κτηνοτροφία.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού σύμφωνα με μία εκδοχή προήλθε από τα θράψαλα, τα όστρακα δηλαδή των σπασμένων αγγείων που αφθονούν γύρω από τα καμίνια. Εξάλλου, η ονομασία που είχε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν Τζομλεκτζή Κιόι (=χωριό αγγειοπλαστών), με 206 χαράτσα.
Ο Θραψανιώτης ταυτίζεται με τον αγγειοπλάστη, όπως πιστοποιεί και το δίστιχο, το οποίο τραγουδούσαν παλαιότερα οι κοπέλες, που μετέφεραν νερό σε μακρινές αποστάσεις: Διάλε τσ' αποθαμένους του, του παλιοθραψανιώτη που κάνει τα σταμνιά βαριά και καταλεί τη νιότη.
Η αρχαιότερη γραπτή αναφορά στο χωριό είναι σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάντακα, Trapsiano και Thrapsiano το 1379.
Στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα το Θραψανό αναφέρεται ως Trapsano, με 468 κατοίκους.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με τη σημερινή του ονομασία και τότε υπαγόταν στο δήμο Καστελίου. Είχε 854 Χριστιανούς κατοίκους. Αργότερα γράφεται και με αρσενικό: ο Θραψανός (το 1920), όπως και με απλή γενική (Θραψανών).
Δείτε Κοινότητα Θραψανού
Υποδομή και αξιοθέατα
Εξάλλου, στο Θραψανό, εκτός από Δημοτικό σχολείο υπάρχει μονοθέσιο νηπιαγωγείο και Γυμνάσιο, περιφερειακό ιατρείο, ΚΕΠ και ανθοκομικός συνεταιρισμός.
Υπάρχουν 13 συνολικά ναοί, με κυριότερους αυτούς της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Θραψανού «ο Ανθεστίων» ιδρύθηκε το 1983 και εκπροσωπεί το χωριό στο ποδόσφαιρο, συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Έδρα του αποτελεί το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού, το Δημοτικό Γήπεδο Θραψανού.
Βιβλιογραφία
Θ Θ Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Τερψιθέα Δράμας
Η Τερψιθέα, είναι ένας οικισμός που ανήκει στο Δήμο Παρανεστίου, στο Νομό Δράμας στη Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το Σχέδιο Καποδίστριας, μέχρι το 2010, η Τερψιθέα ανήκε στον, πρώην Δήμο Νικηφόρου.
Η Τερψιθέα έχει υψόμετρο 310 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. σε γεωγραφικό πλάτος 41,1561213891 και γεωγραφικό μήκος 24,3691868809.
Γεωγραφία
Η Τερψιθέα βρίσκεται 23 χλμ. Ανατολικά της πόλης της Δράμας.
Ιστορία
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκε ο οικισμός με το όνομα "Όλα Μπεκτάς" στην κασσία της Δράμας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Vassil Kanchov το 1900, η​ Όλα Μπεκτάς έχει 450 κατοίκους, όλοι τους Τούρκοι. Το 1928, το χωριό ήταν εντελώς προσφυγικό με συνολικά 165 άτομα.
Πληθυσμός
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Λεοντοκεφαλή (Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας)
Η λεοντοκεφαλή φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.
Περιγραφή
Είναι χάλκινη σφυρήλατη κεφαλή, που ήταν προσαρμοσμένη σε μνημειακή αναθηματική ασπίδα ή σε κτίριο.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι ίσως ανατολικής προέλευσης και χρονολογείται στον 7ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ελλάδα
Αίσθηση
Στους οργανισμούς, ένα αισθητήριο όργανο αποτελείται από μια ομάδα αλληλοσυνδεόμενων αισθητήριων κυττάρων που αντιδρούν σε έναν συγκεκριμένο τύπο φυσικού ερεθίσματος. Μέσω κρανιακών και νωτιαίων νεύρων (νεύρα του Κεντρικού και του Περιφερικού Νευρικού Συστήματος που μεταδίδουν αισθητηριακές πληροφορίες από τον εγκέφαλο προς το σώμα και αντίστροφα), οι διάφοροι τύποι αισθητηριακών υποδοχέων (φωτοϋποδοχείς, χημειοϋποδοχείς, θερμοϋποδοχείς) στα αισθητήρια όργανα μεταδίδουν πληροφορίες από τα όργανα αυτά προς το κεντρικό νευρικό σύστημα, φτάνοντας τελικά στον εγκέφαλο, όπου τα αισθητηριακά σήματα επεξεργάζονται και ερμηνεύονται.
Τα αισθητηριακά συστήματα διακρίνονται σε εξωτερικά και εσωτερικά. Οι εξωτερικές αισθήσεις στον άνθρωπο βασίζονται στα αισθητήρια όργανα των ματιών, των αυτιών, του δέρματος, της μύτης και του στόματος. Οι εσωτερικές αισθήσεις ανιχνεύουν ερεθίσματα από τα εσωτερικά όργανα και τους ιστούς. Οι εσωτερικές αισθήσεις που διαθέτει ο άνθρωπος περιλαμβάνουν το αιθουσαίο σύστημα (αίσθηση της ισορροπίας) που αισθάνεται ο Έσω ους, καθώς και άλλες όπως ο χωρικός προσανατολισμός, η ιδιοδεκτικότητα (σχετική θέση του σώματος) και ο πόνος. Άλλες εσωτερικές αισθήσεις παράγουν σήματα όπως η πείνα, η δίψα, η ασφυξία και η ναυτία ή διάφορες ακούσιες αντιδράσεις, όπως ο εμετός. Ορισμένα ζώα είναι σε θέση να ανιχνεύουν ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία, την υγρασία του αέρα ή την πόλωση του φωτός, ενώ άλλα ζώα αισθάνονται και αντιλαμβάνονται μέσω διαφορετικών συστημάτων, όπως του συστήματος ηχοεντοπισμού. Η αισθητηριακή τροπικότητα (sensory modality) ή υποτροπικότητα (submodality) είναι η μέθοδος κωδικοποίησης και μετάδοσης των αισθητηριακών πληροφοριών. Η Αισθητηριακή πολυτροπικότητα ενσωματώνει διαφορετικές αισθήσεις σε μια ενιαία αντιληπτική εμπειρία. Για παράδειγμα, οι πληροφορίες που παράγονται από μια αίσθηση έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο γίνονται αντιληπτές οι πληροφορίες από μια άλλη. Η αισθητικότητα και η αντίληψη μελετώνται από μια ποικιλία συναφών επιστημονικών πεδίων, κυρίως από την ψυχοφυσική, τη νευροβιολογία, τη γνωσιακή ψυχολογία και τη γνωσιακή επιστήμη.
Αίσθηση στα φυτά
Χρησιμοποιώντας διάφορους αισθητήριους υποδοχείς, τα φυτά μπορούν να αντιληφθούν το φως, τη θερμοκρασία, την υγρασία, τις χημικές ουσίες, την χημική διαβάθμιση, τον επαναπροσανατολισμό, τα μαγνητικά πεδία, τις λοιμώξεις, τις βλάβες των ιστών και τη μηχανική πίεση. Παρά την απουσία νευρικού συστήματος, τα φυτά ερμηνεύουν και ανταποκρίνονται σε αυτά τα ερεθίσματα μέσω διαφόρων ορμονικών και διακυτταρικών επικοινωνιακών διόδων που προκαλούν κίνηση στο φυτό, μορφολογικές αλλαγές και μεταβολές της φυσιολογικής κατάστασης του σε επίπεδο οργανισμού. Δηλαδή τη συμπεριφορά του φυτού.
Τα φυτά μπορούν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους και μπορεί να είναι σε θέση να εκπέμπουν ήχους όταν βρίσκονται υπό πίεση. Αυτοί οι θόρυβοι δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτοί από τα ανθρώπινα αυτιά, αλλά οργανισμοί με ακουστικό εύρος που καλύπτει υπερηχητικές συχνότητες (όπως ποντίκια, νυχτερίδες ή ίσως άλλα φυτά) μπορούν να ακούσουν τους ήχους των φυτών από απόσταση έως και 4,6 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντίληψη Κατηγορία:Αισθητικά συστήματα
Κάστρο Κονόπιστε
Ιστορία
Τον 13ο αιώνα, το γοτθικό κάστρο εξυπηρετούσε την οχύρωση της περιοχής. Το 1887, ο αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος αγόρασε το Κονόπιστε και το επανακατασκεύασε σαν πολυτελή κατοικία του μελλοντικού Αυτοκράτορα. Από το 1921, ανήκει στο κράτος της Τσεχοσλοβακίας και αργότερα της Τσεχίας.
Πράσινα νήματα
Ταχύτητα
Σε έναν πολυπύρηνο επεξεργαστή, οι υλοποιήσεις ινών μπορούν να μοιράζουν αυτόματα δουλειά σε πολλαπλούς επεξεργαστές, ενώ τα πράσινα νήματα κανονικά δε μπορούν. Τα πράσινα νήματα μπορούν να εκκινήσουν γρηγορότερα σε κάποιες αφηρημένες μηχανές. Σε υπολογιστές με έναν επεξεργαστή όμως, δεν έχει βρεθεί το πιο αποδοτικό μοντέλο. Παλιά δοκιμαστικά προγράμματα (benchmarks) σε υπολογιστές που έτρεχαν τον πυρήνα Linux της έκδοσης 2.4 έχουν δείξει ότι:
Επίσης, ένα πράσινο νήμα μπορεί να σταματήσει όλα τα άλλα νήματα αν κάνει μια λειτουργία εισόδου/εξόδου που μπλοκάρεται (blocking I/O). Για να αποφευχθεί αυτό το πρόβλημα, τα πράσινα νήματα πρέπει να χρησιμοποιούν ασύγχρονες λειτουργίες εισόδου/εξόδου, αν και η επιπλέον πολυπλοκότητα μπορεί να κρύβεται με την υλοποίηση ξεχωριστών εγγενών διεργασιών I/Ο που συνεργάζονται με τα πράσινα νήματα.
Πράσινα νήματα στην εικονική μηχανή Java
Στη Java 1.1, τα πράσινα νήματα ήταν το μόνο μοντέλο νημάτων που χρησιμοποιούσε η JVM, τουλάχιστον στο Solaris. Επειδή τα πράσινα νήματα έχουν κάποιους περιορισμούς σε σχέση με τα εγγενή νήματα, οι επόμενες εκδόσεις της Java τα αντικατέστησαν με εγγενή νήματα.
Εξαίρεση αποτελεί η εικονική μηχανή Squawk, η οποία είναι ένας συνδυασμός λειτουργικού συστήματος για συσκευές χαμηλής ισχύος και και μιας εικονικής μηχανής Java. Η Squawk χρησιμοποιεί πράσινα νήματα για να ελαχιστοποιεί τον εγγενή κώδικα (native code) και να επιτρέπει τη μεταφερσιμότητα τμημάτων της.
Πράσινα νήματα σε άλλες εικονικές μηχανές
Υπάρχουν και άλλες εικονικές μηχανές για γλώσσες προγραμματισμού που υλοποιούν μηχανισμούς αντίστοιχους των πράσινων ινών αντί για πραγματικά νήματα. Παραδείγματα:
Οι περισσότερες εικονικές μηχανές της Smalltalk δε μετρούν τα βήματα της αποτίμησης ενός προγράμματος - η εικονική μηχανή όμως μπορεί να διακόψει την εκτέλεση ενός νήματος για εξωτερικά συμβάντα (μετρητές χρόνου που εκπνέουν, διαθεσιμότητα εισόδου/εξόδου). Συνήθως χρησιμοποιείται κυκλικός χρονοπρογραμματισμός εκ περιτροπής ("round-robin") ώστε μια διεργασία υψηλής προτεραιότητας που ξυπνά συχνά να υλοποιεί time-sharing preemption:
[   [(Delay forMilliseconds: 50) wait] repeat ] forkAt: Processor highIOPriority
Άλλες υλοποιήσεις, όπως η QKS Smalltalk, είναι πάντα διαμοιραζόμενου χρόνου. Σε αντίθεση με τις περισσότερες υλοποιήσεις πράσινων νημάτων, η QKS Smalltalk έχει επίσης υποστήριξη για την πρόληψη αναστροφής προτεραιότητας (priority inversion).
Κάστρο Κονόπιστε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Τσεχία
Αλεξάνδρεια στην Ισσό
Η Αλεξάνδρεια κατά Ισσόν ή Αλεξάνδρεια στην Ισσό ή Αλεξάνδρεια Κιλικίας ή Αλεξάνδρεια ή Αλεξάνδρεια η μικρά ή Αλεξάνδρεια Κάβισσος ή Αλεξάνδρεια Καμβύσου ή Αλεξάνδρεια Καμβίωσα (λατινικά: Alexandria ad Issum, αγγλικά: Alexandria Scabiosa ή Alexandria Minor ή Alexandret(t)a ή Scanderona ή Aleksandria ze’ortha Qobiosa ή (al-)Iskandaruna) ήταν ελληνιστική πόλη στην Κιλικία.
Ιδρύθηκε το 333 π.Χ. μετά την Μάχη της Ισσού και σήμερα βρίσκεται πολύ κοντά, σχεδόν ταυτίζεται με την σύγχρονη πόλη Αλεξανδρέττα ή Ισκεντερούν (αγγλικά: İskenderun, αραβικά: الإسكندرون) στην Επαρχία Χατάι στην Τουρκία.
Η Αλεξάνδρεια στην Ισσό βρισκόταν στην περιοχή Κιλικία, προς τη μεσογειακή ακτή της Τουρκίας. Η ονομασία στα τουρκικά «Σκαντερούν» ή «Σκανταρούν» (αγγλικά: Scanderoon ή Scandaroon) από παραφθορά στο αρχαιότερο όνομα της πόλης που προέρχεται από το πρωτότυπο στα αρχαία ελληνικά (της αλεξανδρινής περιόδου)  όνομα της Αλεξανδρέττας (αρχαία ελληνικά: Ἀλεξανδρέττα), που σήμαινε «μικρή Αλεξάνδρεια».
Η πόλη ήταν χτισμένη σε λόφο. Με αυτόν τον τρόπο διασφαλιζόταν ο έλεγχος προς τις Πύλες της Συρίας και η πόλη ήταν παράλληλα αφετηρία των δρόμων των καραβανιών προς τη Συρία.
Τοπογραφία
Στο σημερινό Ισκεντερούν (αγγλικά: Ιskenderun) –ή Αλεξανδρέττα– εντοπίζεται η αρχαία Αλεξάνδρεια κατ’ Ισσόν, γνωστή και ως Αλεξάνδρεια ή Αλεξάνδρεια η μικρά ή Αλεξάνδρεια Κάβισσος ή Αλεξάνδρεια Καμβύσου ή Αλεξάνδρεια Καμβίωσα (αγγλικά: Alexandria Scabiosa ή Alexandria Minor, Alexandret(t)a, Scanderona, Aleksandria ze’ortha Qobiosa ή al- Iskandaruna).
Το Ισκεντερούν βρίσκεται στην ανατολική Μεσόγειο, στην ομώνυμη ακτή του Κόλπου του Ισκεντερούν, στους πρόποδες του βουνού με το όνομα Άμανος (όρος) (αρχαία ελληνικά: Ἁμανός, λατινικά: Amanus αγγλικά: Nur Mountains ή Amanos Mountains ή "Mountains of Holy Light", τουρκικά: Nur Dağları ή Gâvur Mountains).
Ελληνιστική περίοδος
Η Αλεξάνδρεια κατ’ Ισσόν αναφέρεται από τους: Στράβωνα και Κλαύδιος Πτολεμαίος στην Γεωγραφική Υφήγησις του 2ου μ.Χ. αιώνα ως νεόδμητη πόλη.
Ρωμαϊκή περίοδος
Η πόλη κατοικήθηκε καθ’ όλη την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή περίοδο.
Βυζαντινή Περίοδος
Τον 3ο αι. μ.Χ. (περί το 260 μ.Χ.) λεηλατήθηκε από τους Σασσανίδες Πέρσες, ενώ τον 7ο, 10ο και 11ο αιώνα περιήλθε στην κυριαρχία των Αράβων, των Βυζαντινών και των σταυροφόρων αντίστοιχα.
Σύγχρονη περίοδος
Σήμερα το Ισκεντερούν είναι ένα πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο και είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις στην Επαρχία Χατάι στην Τουρκία, παρόμοια σε μέγεθος με την επαρχιακή έδρα στην Αντιόχεια. Η πόλη είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Τουρκίας στη Μεσόγειο και ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Επίσης, έχει ενεργή σύγχρονη ζωή με καλά ξενοδοχεία, εστιατόρια και καφετέριες κατά μήκος της ακτής μπροστά στη θάλασσα, και υπάρχει μεγάλη ποικιλία καταλυμάτων για τους επισκέπτες.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Έχουν εντοπιστεί ελάχιστα ερείπια τοίχων από οικίες, κυρίως ερείπια της σύγχρονης πόλης στους πρόποδες του λόφου (τμήματα μωσαϊκού, δεξαμενές), δίπλα στο κοιμητήριο «Νοsairis».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Παγκύπριο Γυμνάσιο
Το Παγκύπριον Γυμνάσιον ιδρύθηκε το 1753 ως Ελληνομουσείον Λευκωσίας. Το 1812 αναδιοργανώθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό σε μια εποχή που η Κύπρος ήταν ακόμη υπό οθωμανική κατοχή και ονομάστηκε Ελληνική Σχολή Κύπρου. Είναι το αρχαιότερο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε λειτουργία στο νησί.
Αρχικά λειτούργησε ως τετρατάξιο γυμνάσιο και ονομαζόταν Ελληνική Σχολή Λευκωσίας. Το 1893 το σχολείο αναβαθμίσθηκε σε εξατάξιο γυμνάσιο και άλλαξε το όνομά του το 1896 σε Παγκύπριον Γυμνάσιον.
Διαδικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Σχολεία της Κύπρου Κατηγορία:Λευκωσία
Αλμπέρτο Μπερασατέγκι
Ο Αλμπέρτο Μπερασατέγκι (λατινικό αλφάβητο : Alberto Berasategui), γεννημένος στην Μπέλατερρα στις 28 Ιουνίου 1973, είναι Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν ο τελικός του Ρολάν Γκαρός το 1994 στο απλό όπου έχασε από τον επίσης Ισπανό Σέρζι Μπρουγκέρα σε τέσσερα σετ με 3-6, 5-7, 6-2, 1-6. Στο αυστραλιανό όπεν ήταν στα προημιτελικά του απλού το 1998.
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για την Ισπανία το 1993, 1994 και το 1995 με ρεκόρ 2 νίκες και 2 ήττες.
Ο Μπερασατέγκι αποχώρησε από την επαγγελματική περιοδεία τον Μάιο του 2001, έχοντας χρόνιο τραυματισμό από τον αγώνα με τον Hernán Gumy στο τουρνουά της Μπολόνια τον Ιούνιο του 1998
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
26 Ιουνίου
25 Ιουνίου | 26 Ιουνίου | 27 Ιουνίου
Η 26η Ιουνίου είναι η 177η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (178η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 188 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κέιτ Μπλάνσετ
Η Κέιτ Μπλάνσετ (Catherine Élise "Cate" Blanchett, γενν. 14 Μαΐου 1969) είναι Αυστραλή ηθοποιός, βραβευμένη με δυο βραβεία Όσκαρ (ένα Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 2013 Θλιμμένη Τζάσμιν (Blue Jasmine) και ένα Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 2004 Ιπτάμενος Κροίσος (The Aviator)). Η Μπλάνσετ έχει επίσης τιμηθεί με τέσσερις Χρυσές Σφαίρες, τέσσερα Βραβεία BAFTA και τρία Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών. Γεννήθηκε στην Αυστραλία στις 14 Μαΐου 1969 από Αυστραλή μητέρα και Αμερικανό πατέρα, τον οποίο έχασε στην ηλικία των δέκα ετών. Έχει σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης στο πανεπιστήμιο της Μελβούρνης και υποκριτική στο Διεθνές Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης του Σίδνεϊ απ' όπου αποφοίτησε το 1992.
Καριέρα
Συνέχισε με πολλούς διαφορετικούς ρόλους που της έχουν δώσει τον χαρακτηρισμό χαμαιλέων. Ανάμεσα σε αυτούς και ο ρόλος της Γκαλάντριελ, βασίλισσας των Ξωτικών στην πολύ επιτυχημένη τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Πίτερ Τζάκσον, εκείνος της Κάθριν Χέπμπορν στον Ιπτάμενο Κροίσο του Μάρτιν Σκορσέζε που της χάρισε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, ο ρόλος της στην ταινία Ημερολόγιο Ενός Σκανδάλου (Notes on a Scandal, 2006) πλάι στη Τζούντι Ντεντς, η ερμηνεία της στην ταινία I'm Not There όπου υποδύθηκε τον Μπομπ Ντίλαν και ο ρόλος της στην ταινία του Γούντι Άλεν Θλιμμένη Τζάσμιν όπου ερμήνευσε μια μοντέρνα εκδοχή της πολυπαθούς ηρωίδας του Τένεσι Ουίλιαμς Μπλανς Ντυμπουά κατακτώντας το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Οι τολμηρές της επιλογές και το αναμφισβήτητο ταλέντο της την έχουν καθιερώσει ως μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της.
Χαρακτηριστικό είναι ότι σε μικρή σχετικά ηλικία, έχει τιμηθεί με πάνω από εκατόν είκοσι υποψηφιότητες για σημαντικά βραβεία και έχει κερδίσει τα περισσότερα. Θεωρείται συνεχίστρια της παράδοσης του κλασικού Χόλιγουντ και έχει κερδίσει επαίνους από όλους τους σκηνοθέτες με τους οποίους έχει συνεργαστεί, ενώ διατηρεί φιλικές σχέσεις με τους περισσότερους συμπρωταγωνιστές της.