cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιζαμπέλα Τσαρτορίσκα
Ζωή
Στις 18 Νοεμβρίου 1761, στο Βόουτσιν, παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Άνταμ Καζίμιες Τσαρτορίσκι, με αποτέλεσμα να γίνει πριγκίπισσα.
Φημολογήθηκε ότι είχε σχέση με τον Ρώσο πρέσβη στην Πολωνία, Νικολάι Βασιλιέβιτς Ρεπνίν, ο οποίος φέρεται να ήταν ο πατέρας του γιου της, Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι.
Είχε επίσης μια σχέση με τον Δούκα Αρμάν-Λουί ντε Γκοντώ-Μπιρόν, ο οποίος όπως αναφέρει ο ίδιος στα «Mémoires» του, ήταν ο πατέρας του δεύτερου γιου της, Κονστάντι Άνταμ Τσαρτορίσκι.
Στο Παρίσι το 1772, γνώρισε τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, στη συνέχεια έναν ηγέτη της Αμερικανικής Επανάστασης και τους Γάλλους φιλόσοφους Ζαν-Ζακ Ρουσσώ και Βολταίρο, που έφεραν νέες ιδέες στην παλιά τάξη.
Το 1775, μαζί με τον σύζυγό της, η Τσαρτορίσκα μετέτρεψε πλήρως το Παλάτι Τσαρτορίσκα στο Πουουάβι σε πνευματικό και πολιτιστικό χώρο συνάντησης (σουαρέ). Η αυλή της ήταν μια από τις πιο φιλελεύθερες και προοδευτικές στην Κοινοπολιτεία, αν και ορισμένες πτυχές της συμπεριφοράς της προκάλεσαν επίσης σκάνδαλα.
Η Τσαρτορίσκα ανακάλυψε το ταλέντο του νεαρού ζωγράφου Αλεξάντερ Ορουόφσκι και τον χρηματοδότησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Πολωνοί ευεργέτες Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Ιδρυτές μουσείων Κατηγορία:Οικογένεια Τσαρτορίσκι Κατηγορία:Οικογένεια Φλέμινγκ
Η Μεγάλη Επανεκκίνηση (βιβλίο)
Η Μεγάλη Επανεκκίνηση (αγγ.: The Great Reset: How New Ways of Living and Working Drive Post-Crash Prosperity) είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2010 από τον Ρίτσαρντ Φλόριντα, ο οποίος εργάζεται ως καθηγητής στη Σχολή Διοίκησης Joseph L. Rotman του Πανεπιστημίου του Τορόντο. Το βιβλίο αναλύει τις θεωρίες αστικής ανάπτυξης του Φλόριντα, φέρνοντας ως παράδειγμα την διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση 2007-2008, για να περιγράψει το μέλλον των πόλεων. Η Μεγάλη Επαναφορά εξετάζει τα οικονομικά κίνητρα που οδήγησαν την αμερικανική κοινωνία πολλά χρόνια πίσω. Ο Φλόριντα συγκρίνει την ύφεση με δύο παρόμοιες περιόδους της πρόσφατης ιστορίας, τη δεκαετία του 1870 και τη δεκαετία του 1930. Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη, πώς οι προηγούμενες επαναφορές έχουν διαμορφώσει την ανάπτυξη, πώς τοποθετούνται διαφορετικές πόλεις και ποιες τάσεις θα προκύψουν από την επαναφορά.
Μέρος 1: Το παρελθόν ως πρόλογος
Ο Φλόριντα ισχυρίζεται ότι η επαναφορά της δεκαετίας του 1870 αντικατοπτρίζει καλύτερα την κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας τη δεκαετία του 2010. Η δεκαετία του 1870 άλλαξε την οργάνωση της παραγωγής, δημιουργώντας το αμερικανικό σύστημα παραγωγής, το οποίο άνοιξε το δρόμο για μια πρωτοφανή ανάπτυξη και καινοτομία. Κατά την πρώτη μεγάλη επαναφορά, υπήρξαν μαζικές μεταναστευτικές ροές από την ύπαιθρο στις αστικές περιοχές και σημαντική ανάπτυξη νέων δομών μεταφοράς.
Η δεύτερη μεγάλη επαναφορά έβαλε τα θεμέλια για το σήμερα. Ο Φλόριντα επικαλείται τον ιστορικό Αλεξάντερ Φίελντ, ο οποίος αποκαλεί τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, την "πιο τεχνολογικά προοδευτική" περίοδο του 20ού αιώνα. Η δεύτερη επαναφορά, μέσω ενός συνδυασμού δημόσιας πολιτικής, οικονομικών κινήτρων και αλλαγής των κοινωνικών προτιμήσεων ξεκίνησε τη μετάβαση προς τα προάστια. Οι συνήθειες των καταναλωτών άλλαξαν σημαντικά καθώς οι άνθρωποι ξόδευαν λιγότερα σε βασικά είδη ανάγκης, όπως φαγητό, στέγη και ρούχα και άρχισαν να ξοδεύουν περισσότερα σε συσκευές και άλλα είδη οικιακής χρήσης. Η δεύτερη επαναφορά δημιούργησε την " κοινωνία ιδιοκτησίας ". Το νέο οικονομικό μοντέλο είναι πιο δυναμικό και θα απαιτήσει αυξημένη ευελιξία.
Υπάρχει ένα μοτίβο, κοινό και στις δύο προηγούμενες επαναφορές, το οποίο ο Φλόριντα αναμένει να επαναληφθεί τις επόμενες δεκαετίες. Αρχικά, οι παλιοί θεσμοί καταρρέουν, ενώ οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές περικόπτουν τις δαπάνες τους. Αυτό οδηγεί στην εμφάνιση νέων καινοτομιών, οι οποίες εξελίσσονται σε νέες. Το παραπάνω συμπίπτει με τις δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις σε υποδομές ενέργειας, μεταφορών και επικοινωνιών, ώστε να διαμορφώσουν ένα νέο οικονομικό τοπίο. Αυτά δημιουργούν μια νέα χωρική διόρθωση που είναι συγχρονισμένη με τις βελτιωμένες παραγωγικές ικανότητες της υποκείμενης οικονομίας.
Μέρος 2: Επανασχεδιάζοντας τον Οικονομία
Αυτή η ενότητα εξετάζει τον πιθανό αντίκτυπο που θα έχει η ύφεση και η επαναφορά σε διαφορετικούς τύπους πόλεων. Όσο υψηλότερη είναι η έκθεση μιας πόλης στη δημιουργική οικονομία, τόσο καλύτερα θα ανταποκριθεί στη μεγάλη επαναφορά. Πόλεις όπως το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη, παρά την έκθεσή τους στον χρηματοπιστωτικό κλάδο, έχουν την ποικιλομορφία και την παγκόσμια εμβέλεια για να ευημερήσουν. Οι πόλεις που είναι μεγάλοι ή περιφερειακοί κόμβοι θα ευδοκιμήσουν επίσης καθώς θα ωφεληθούν από την ολοένα αυξανόμενη ενοποίηση. Οι μικρότερες πόλεις που βαρύνουν συγκεκριμένες πτυχές της οικονομίας, για παράδειγμα εκείνες που είναι υπερβολικά εκτεθειμένες στη μεταποίηση ή στην οικονομία της πυρκαγιάς ( Χρηματοοικονομικά, Ασφάλειες και Ακίνητα ) θα πρέπει να προσαρμόσουν το οικονομικό τους μοντέλο και τα δημογραφικά τους στοιχεία. Η κυβέρνηση και οι κολεγιακές πόλεις θα ευημερήσουν λόγω της ικανότητάς τους να προσελκύουν και να διατηρούν μέλη της δημιουργικής τάξης.
Μέρος 3: Ένας νέος τρόπος ζωής
Δύο τύποι θέσεων εργασίας αυξάνονται σε μέγεθος και μισθό: θέσεις εργασίας δημιουργικής τάξης και εργασίες ρουτίνας υπηρεσιών. Η γεωγραφική ταξινόμηση των ανθρώπων με βάση τις ικανότητες και το μορφωτικό τους επίτευγμα είναι η υψηλότερη που έγινε ποτέ. Πόλεις με κοσμοπολίτικες βάσεις όπως το Όστιν, η Βοστώνη και το Σαν Φρανσίσκο σημειώνουν μεγάλη αύξηση πληθυσμού, με μεγάλη συγκέντρωση δημιουργικών ανθρώπων. Πρώην βιομηχανικές πόλεις όπως το Μπάφαλο ή το Άκρον υστερούν και από αυτή την άποψη.
Οι καταναλωτικές συνήθειες αλλάζουν δραστικά, ιδιαίτερα στους νέους. Οι τελευταίοι τείνουν να έχουν αρνητική αντίληψη για την κατοχή αυτοκινήτου και είναι λιγότερο πιθανό να αγοράσουν είδη πολυτελείας. Είναι πιο πιθανό να ξοδέψουν τα χρήματά τους σε εμπειρίες ή κοινωνικές δραστηριότητες.
Οι μεγαλουπόλεις με ποικίλη δημογραφική και δημιουργική βάση έχουν αποδείξει ότι είναι οι πιο ικανές να προσελκύσουν νέους και νέους ταλαντούχους πτυχιούχους. Πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Σικάγο και το Σαν Φρανσίσκο είναι εκεί όπου συρρέουν οι περισσότεροι απόφοιτοι κάθε χρόνο. Ο Φλόριντα υποστηρίζει ότι οι πόλεις επωφελούνται από οικονομίες κλίμακας και παράγουν αποτελεσματικά συστήματα για την οικονομία, το περιβάλλον και τις μεταφορές. Θεωρεί αυτή την κλίμακα ως πλεονέκτημα καθώς οι πόλεις γίνονται πιο έξυπνες και πιο ευέλικτες.
Αντιδράσεις
Οι αναρτήσεις σε ένα ιστολόγιο της National Post επέκριναν τη Φλόριντα για μια υπερβολικά ακαδημαϊκή και ελιτίστικη άποψη. Ο Τζόναθαν Κέι είπε ότι υπερεκτιμά το μέγεθος και τον πιθανό αντίκτυπο της δημιουργικής τάξης, αγνοώντας την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Σύμφωνα με το ιστολόγιο, ο Φλόριντα αγνοεί πολλούς παράγοντες που εξετάζουν οι άνθρωποι όταν επιλέγουν ένα μέρος για να ζήσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Βιβλία
Ρεφρανκόρε
Το Ρεφρανκόρε (ιταλικά: Refrancore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης
Το Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης (οθωμανικά τουρκικά: Sancak-i/Liva-i Selanik) ήταν οθωμανική επαρχία δεύτερου επιπέδου (σαντζάκι), η οποία περιελάμβανε τα περίχωρα της πόλης της Θεσσαλονίκης (τουρκικά: Selanik) και τη χερσόνησο της Χαλκιδικής.
Ιστορία
μικρογραφία| Οθωμανικός χάρτης του [[Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης|Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης του 1907, συμπεριλαμβανομένου του Σαντζακιού της Θεσσαλονίκης στα αριστερά]] Μετά την τελική κατάκτησή της από τη Δημοκρατία της Βενετίας, η Θεσσαλονίκη έγινε κέντρο σαντζακιών στο Εγιαλέτι της Ρούμελης, περιλαμβάνοντας την κεντρική Μακεδονία μεταξύ των ποταμών Αξιού και Αλιάκμονα, καθώς και τη χερσόνησο της Χαλκιδικής.
Μέχρι το 1846, ως μέρος των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ, η Θεσσαλονίκη έγινε το κέντρο ενός ξεχωριστού εγιαλετίου (Εγιαλέτι της Θεσσαλονίκης, μετά το 1867 Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης) και ως εκ τούτου το σαντζάκι έγινε το πασά-σαντζάκι της νέας επαρχίας.
Το 1912, το σαντζάκι περιλάμβανε τις ακόλουθες συνοικίες (καζάς): Θεσσαλονίκη, Κεσέντιρε (Χερσόνησος Κασσάνδρας), Καραφέργε (Βέροια), Γενίτσε Βαρντάρ (Γιαννιτσά), Βόντινα (Έδεσσα), Λανγκαζά (Λαγκαδάς), Γκεβγκελού (Γευγελή), Χισάρ (Νέο Γυναικόκαστρο), Τόιραν (Δοϊράνη), Ουστρούμτζα (Στρώμνιτσα), Τίκος/Καβαντάρ (Καβάνταρτσι), Κατερίν (Κατερίνη), Αϊναρόζ (Άγιο Όρος) και Καράαγκααμπαντ. Το μεγαλύτερο μέρος του σαντζακιού καταλήφθηκε από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ενώ τα βόρεια τμήματα περιήλθαν στη Σερβία και τώρα αποτελούν μέρος της Βόρειας Μακεδονίας.
Παραπομπές
Θεσσαλονικης Κατηγορία:Οθωμανική Μακεδονία Κατηγορία:Οθωμανική Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1430 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1912
Βασιλική των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού
Η βασιλική των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού (Basilica dei Santi Cosma e Damiano) είναι μία από τις εκκλησίες της Ρώμης. Η βασιλική, αφιερωμένη στον Κοσμά και τον Δαμιανό, τους δύο αδελφούς ιατρούς, μάρτυρες και αγίους, βρίσκεται στη θέση της Αγοράς του Βεσπασιανού Foro di Vespasiano), που είναι γνωστός και ως Αγορά της Ειρήνης (Foro della Pace). Κατατάσσεται στις ελάσσονες παπικές βασιλικές.
Ιστορία
left|thumb|Ο "ναός του Ρωμύλου", όπως φαίνεται από το εσωτερικό της εκκλησίας left|thumb|Η παλαιά αγία τράπεζα με την Ένθρονη Παναγία με τους προστάτες αγίους του ναού. Η βασιλική οικοδομήθηκε μετά από ανακατασκευή κάποιων χώρων του Ναού της Ειρήνης, όπου μπορούσε κανείς να εισέλθει από την πλευρά της Ρωμαϊκής Αγοράς διαμέσου ενός αίθριου κυκλικού σχήματος που λειτουργούσε ως είσοδος και που είχε ήδη μετατραπεί σε ναό από τον Μαξέντιο. Αυτός ο ναός, σύμφωνα με μια αμφιλεγόμενη μεσαιωνική παράδοση, ήταν αφιερωμένος στον θεοποιημένο γιο του, που είχε πεθάνει πρόωρα (ναός του Ρωμύλου). Ο ναός, μαζί με τη βιβλιοθήκη της Αγοράς της Ειρήνης, δωρήθηκε από τον Θεοδώριχο, τον βασιλιά των Οστρογότθων και την κόρη του Αμαλασούνθα, στον Πάπα Φήλιξ Δ’ το 527. Ο Πάπας ένωσε τα δύο κτίρια για να δημιουργήσει μια βασιλική αφιερωμένη στους δύο αγίους, τον Κοσμά και τον Δαμιανό, γεγονός που θα ερχόταν σε αντίθεση με την αρχαία λατρεία των Διόσκουρων, του Κάστορα και του Πολυδεύκη, οι οποίοι λατρεύονταν στον γειτονικό ναό που βρισκόταν στη Ρωμαϊκή Αγορά.
Τον 9ο αιώνα τοποθετήθηκαν στο ναό οι προτομές των αγίων Μάρκου και Μαρκέλλου, οι οποίες ξαναήρθαν στο φως το 1583 επί Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄.
Το 1512 ο ναός παραχωρήθηκε στο Γ’ Τάγμα των φραγκισκανών μοναχών, το οποίο την λειτουργεί έως σήμερα. Παρακείμενο στο ναό είναι το Ηγουμενείο του τάγματος.
Το 1632 ο Πάπας Ουρβανός Η’ διέταξε την αναστήλωση της βασιλικής. Οι εργασίες, που βασίζονταν σε σχέδια του Οράτσιο Τοριάνι και διευθύνονταν από τον Λουίτζι Αριγκούτσι, συνίσταντο στην ανύψωση του επιπέδου του εδάφους κατά επτά τουλάχιστον μέτρα. Έτσι, το έδαφος ανήλθε στο επίπεδο του Κάμπο Βατσίνο, με τρόπο που απέτρεπε τη διείσδυση του νερού. Το παλαιό δάπεδο της βασιλικής διακρίνεται μέχρι και σήμερα στην κάτω εκκλησία, η οποία  χτίστηκε στον αρχικό χώρο που έχει πλέον υποστεί καθίζηση.
Το 1947 η παλαιά είσοδος εγκαρσίως του «ναού του Ρωμύλου» κλείστηκε και αντικαταστάθηκε από μία νέα είσοδο, η οποία δημιουργήθηκε στην via dei Fori Imperiali. Στη σύγχρονη εποχή ο ναός του Ρωμύλου επανήλθε στην κατάσταση που ήταν κατά τη ρωμαϊκή εποχή.
Το οικοδόμημα και τα έργα τέχνης
left|thumb|Η είσοδος της βασιλικής, στην via dei Fori Imperiali, ανάγεται στη φάση της ανακατασκευής του κτιριακού συγκροτήματος που έλαβε χώρα το 1947, οπότε και η κύρια είσοδος μεταφέρθηκε από την Αγορά στην via dei Fori Imperiali. Κοντά στη νέα είσοδο του κτιριακού συγκροτήματος υπάρχουν δύο χώροι με τα αρχικά μαρμαροθετήματα της Αγοράς της Ειρήνης και τον τοίχο, που ήταν επενδυμένος με τις 150 πλάκες μαρμάρου που αποτελούσαν την Forma Urbis Romae (Μορφή [χάρτης] της πόλεως Ρώμης). Περισσότερα από χίλια θραύσματα από αυτές τις πλάκες ήρθαν στο φως κατά την περίοδο της Αναγέννησης· αντίγραφα κάποιων από αυτές  υπάρχουν στο Βατικανό. Η σύλληψη της κάτοψης της βασιλικής έγινε σύμφωνα με τους κανόνες της Αντιμεταρρύθμισης: μονόκλιτη βασιλική με τρία παρεκκλήσια στην κάθε πλευρά και μια μεγάλη αψίδα, η οποία τώρα μοιάζει να είναι δυσανάλογων διαστάσεων λόγω της αναστήλωσης που έγινε τον 17ο αιώνα: το τόξο στο βάθος του ναού μοιάζει τώρα πολύ μικρότερο απ’ όσο ήταν κάποτε.
Το ψηφιδωτό της αψίδας
thumb|Το ψηφιδωτό της αψίδας, που ανάγεται στο 530 μ.Χ., αναπαριστά την είσοδο των δύο αγίων στον κύκλο των μακαριστών. Ο θόλος της αψίδας, το 530 περίπου διακοσμήθηκε με ψηφιδωτό που αναπαριστά την υποδοχή από τους ουρανούς των δύο αγίων-προστατών του ναού. Στο κέντρο δεσπόζει η φιγούρα του Χριστού, ο οποίος, κρατώντας μια περγαμηνή στο αριστερό χέρι και με το δεξί να δείχνει ένα αστέρι, στέκεται πιο ψηλά σε σχέση με τις άλλες φιγούρες, ενώ πατάει ανάλαφρα πάνω σε κόκκινα και γαλαζωπά συννεφάκια που κατακλύζουν τον μπλε ουρανό πίσω του. Στο πλάι του, σε ένα ειδυλλιακό λιβάδι είναι παραταγμένοι, στα αριστερά του ο απόστολος Παύλος, ο Άγιος Κοσμάς και ο Πάπας Φήλιξ Δ’, ο οποίος προσφέρει το πρόπλασμα του ναού και στα δεξιά του ο απόστολος Πέτρος, ο Άγιος Δαμιανός και ο Άγιος Θεόδωρος. Στο τύμπανο ακριβώς από κάτω αναπαριστώνται οι απόστολοι με τη μορφή προβάτων.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά εκφραστική αναπαράσταση, καρπό της επιδεξιότητας ενός δασκάλου που ανατρέχει σε παραδείγματα του 5ου αιώνα προσπαθώντας να τα ανασυνθέσει σε μια νεωτεριστική σύνθεση. Μια σύνθεση που αξιοποιεί την ευρυθμία της διάταξης που έχουν οι ογκώδεις φιγούρες, τις χειρονομίες (αξίζει να προσέξουμε το χέρι του αποστόλου Πέτρου που ακουμπά τρυφερά εκείνο του Αγίου Δαμιανού) και την κάπως παγωμένη αλλά έντονα χαρακτηριστική εκφραστικότητα των προσώπων. Όλα αυτά σε μια προσπάθεια να αναπαρασταθούν αποτελεσματικά επτά φιγούρες, πράγμα που συχνά γίνεται δύσκολο από την ανάγκη να συμπεριληφθούν όλες οι εικόνες και συγχρόνως να μπορούν να φαίνονται από μακριά. Σύμφωνα με τον Γκουλιέλμο Ματιέ, αυτός ο καλλιτέχνης καθιέρωσε ούτε λίγο ούτε πολύ μια παραστατική μανιέρα που επρόκειτο να γίνει κανόνας στη Ρώμη για αρκετές δεκαετίες (βλέπε, για παράδειγμα, κυρίως τα ψηφιδωτά στην αψίδα της Σάντα Πρασσέντε και στο γειτονικό ναό του Αγίου Θεοδώρου) χωρίς όμως να έχει γίνει στην πράξη κατανοητή ως προς την πρόθεσή της να αποτυπώσει τη στιγμή της εισόδου των δύο θαυματουργών αγίων στη συνεδρία των Ουρανών. Αυτή η πρόθεση εκφράστηκε με την εκ νέου -κατά τη σύγχρονη εποχή-  επεξεργασία στυλιστικών εργαλείων, που είναι πλέον ξεπερασμένα (όπως η μεγαλογραφία, τα χρωματικά συννεφάκια, ο τετραγωνισμός των μορφών) και από κάποιες απόψεις συναφή με τις σύγχρονές τους περιπτώσεις της Ραβέννας. Η επόμενη καμπή για το ρωμαϊκό ψηφιδωτό θα είναι στην πραγματικότητα απ΄ όλες τις απόψεις πιο συναφής προς το αφηρημένο στυλ της βυζαντινής επιρροής (όπως στην περίπτωση των αψίδων της βασιλικής της Αγίας Αγνής εκτός των Τειχών και του Σαν Στέφανο Ροτόντο στη Ρώμη), γεγονός που κάνει αυτό το ψηφιδωτό ίσως το τελευταίο αριστούργημα της παλαιοχριστιανικής ζωγραφικής.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Ρεβιλιάσκο ντ'Άστι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Ροάττο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Γουλιέλμος Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Ο Γουλιέμος-Φρειδερίκος, γερμ. Wilhelm-Friedrich (8 Ιανουαρίου 1686 - 7 Ιανουαρίου 1723) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1703-1723).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη-Φρειδερίκου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Ελεονώρας-Έρντμουτε των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ.
Το 1723 απεβίωσε στο Ούντεραϊχενμπαχ σε ηλικία 37 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος-Γουλιέλμος-Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Χριστίνα-Καρλόττα, κόρη του Φρειδερίκου-Καρόλου δούκα της Βυρτεμβέργης-Βίννενταλ και είχε τέκνα:
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1995
Τα 21α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Μιξτέκοι
Οι Μιξτέκοι (Mixtec) είναι αρχαίος λαός του Μεξικού που απόγονοί τους ζουν μέχρι σήμερα στις ομόσπονδες πολιτείες Γκερρέρο και Οαχάκα. Η γλώσσα που μιλούν είναι συγγενική με αυτή των Ζαποτέκων με τους οποίους ήρθαν σε επαφή τον 9ο αι. Αρχικά εγκαταστάθηκαν στο κεντρικό Μεξικό τον 8ο αι. αλλά τον 10ο αι. αναγκάστηκαν να μετακινηθούν νοτιότερα, εξ΄αιτίας των Τολτέκων, προς τα εδάφη των Ζαποτέκων. Εκεί ίδρυσαν διάφορες πόλεις-κράτη, με πιο σημαντική τη Μίλτα. Μεταξύ 12ου και 14ου αι. απέκτησαν αξιόλογη θέση στο νοτιοδυτικό Μεξικό χάρις στην ισχυρή στρατιωτική δύναμή τους και κατάφεραν να παρεμποδίσουν την εισβολή των Τσιτσιμέκων καθώς και τις επεκτατικές προσπάθειες των Αζτέκων. Παρόλα αυτά, τελικά αναγνώρισαν την ηγεμονία των Αζτέκων, με τους οποίους αν και είχαν εμπορικές σχέσεις (βλ. Αζτέκοι) πάντα βρίσκονταν σε ανταγωνισμό. Όταν την άνοιξη του 1519 οι Ισπανοί κονκισταδόρες, με επικεφαλής τον Ερνάν Κορτές, έφτασαν στις ακτές του Μεξικού τους βοήθησαν στους πολέμους τους εναντίον των Αζτέκων (βλ. εισβολή των Ισπανών), αν και στις αρχές του 16ου αι. υποτάχθηκαν στην ισπανική κυριαρχία με αντάλλαγμα μια "επιφανειακή" εξουσία στους ηγεμόνες των διαφόρων πόλεων-κρατών στον λαό τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί της Κεντρικής Αμερικής
Ντιλρουμπά Σουλτάνα (κόρη του Μεχμέτ Γ΄)
Η Ντιλρουμπά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:ديلروبا سلطانة) (Τούρκικα: Dilruba Sultan, 1594 - 1623) ήταν κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ετεροθαλής αδελφή του Αχμέτ Α΄, αδελφή του Μουσταφά Α΄ και θεία των σουλτάνων Οσμάν Β΄, Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1594 στην Κωνσταντινούπολη, κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Γ΄ και της Χαλιμέ Σουλτάν.Το πραγματικό της όνομα είναι άγνωστο, ωστόσο, αρκετές σύγχρονες πηγές υποδηλώνουν ότι το όνομά της ήταν Ντιλρουμπά ή Ντιλμπέρ.
Ασκούσε κάποια επιρροή στα χαρέμια των αδελφών της, ειδικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της βασιλείας του Αχμέτ Α΄ και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μουσταφά Α΄, ο οποίος εφόσον ήταν ψυχικά άρρωστος, ήταν μια μαριονέτα που ελέγχοταν από τη μητέρα του, Χαλιμέ Σουλτάν, και τον Νταβούτ Πασά, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την Ντιλρουμπά.
Ο Αχμέτ Α΄ ήταν ετεροθαλής αδελφός της Ντιλρουμπά, καθώς είχε γεννηθεί από μία άλλη σύζυγο του πατέρα της, την Χαντάν Σουλτάν. Ο Μουσταφά Α' είχε γεννηθεί από την ίδια μητέρα με την Ντιλρουμπά, την Χαλιμέ Σουλτάν.
Από την πλευρά της μητέρα της είχε δύο αδελφούς, τον Ηγεμόνα Μαχμούτ και τον Μουσταφά Α΄. Ο Ηγεμόνας Μαχμούτ εκτελέστηκε με διαταγή του πατέρα του, Μεχμέτ Γ', εξαιτίας των ιντριγκών της γιαγιάς του, Σαφιγιέ Σουλτάν, η οποία φοβόταν την δύναμη και το κύρος του Μαχμούτ, καθώς και την επιρροή της μητέρα του, Χαλιμέ Σουλτάν.
Ο συζυγός της Νταβούτ, έγινε Καπουντάν Πασάς (Ναύαρχος) για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της πρώτης βασιλείας του Μουσταφά Α΄ (1617-1618) και στη συνέχεια διορίστηκε Μεγάλος Βεζίρης στις 20 Μαϊου 1622 λόγω της επιρροής της μητέρας του Μουσταφά Α΄ και πεθεράς του Νταβούτ Χαλιμέ Σουλτάν. Ωστόσο, απολύθηκε στις 13 Ιουνίου 1622 και εκτελέστηκε τον Ιανουάριο του 1623.
Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, ένα γιο και μία κόρη. Ο κύριος λόγος για την εκτέλεση του, ήταν ο φόβος της Χαλιμέ για τις εξεγέρσεις που αντιμετώπιζε λόγω της εκτέλεσης του Οσμάν Β΄, ο οποίος εκτελέστηκε με απάνθρωπο τρόπο από τον Νταβούτ Πασά.
Είναι ευρέως πιστευτό ότι δολοφονήθηκε με διαταγή της Κιοσέμ Σουλτάν, η οποία ήταν σύζυγος του ετεροθαλούς αδελφού της, Αχμέτ Α΄. Αυτό συνέβη διότι ήταν εχθρός της Κιοσέμ, καθώς υποστήριζε τον αδελφό της, Μουσταφά Α΄, εναντίον του γιού της Κιοσέμ, Μουράτ Δ΄.
Η Ντιλρουμπά πέθανε σε ηλικία 29 ετών το 1623 στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Ρομπέλλα
Η Ρομπέλλα (ιταλικά: Robella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Λα Φλες
Η Λα Φλες (γαλλικά: La Flèche) είναι γαλλική κοινότητα που βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Σαρτ, στη διοικητική περιοχή Περιοχή του Λίγηρα. Είναι υπονομαρχία του νομού και κέντρο της ευρύτερης περιοχής.
Έχει πληθυσμό 15.163 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2016, που την καθιστά δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα στο νομό μετά την πρωτεύουσα Λε Μαν. Είναι χτισμένη στις όχθες του Λουάρ, παραπόταμο του Σαρτ, και χαρακτηρίζεται από πυκνό υδρογραφικό δίκτυο.
Γεωγραφική θέση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός [[Λουάρ (ποταμός)|Λουάρ στη Λα Φλες]] Η Λα Φλες βρίσκεται στο νότο του νομού Σαρτ, στη διοικητική περιοχή Περιοχή του Λίγηρα, σχεδόν στα σύνορα με το νομό Μαιν-ε-Λουάρ. Απέχει 40 περίπου χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Λε Μαν και 222 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή από το Παρίσι.
Eίναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Λουάρ, παραπόταμου του Σαρτ, σε ύψος 23 έως 103 μέτρων. Ο Μεσημβρινός του Γκρήνουιτς διασχίζει την κοινότητα στο ύψος του αεροδρομίου της πόλης.
Η έκταση της κοινότητας είναι 74,21 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η πόλη βρίσκεται στο βάθος της κοιλάδας Λουάρ, σε μια τεράστια αμμώδη προσχωσιγενή πεδιάδα που οριοθετείται στα βόρεια από τοπικά απόκρημνες πλαγιές.
Διαθέτει σχετικά πυκνό υδρογραφικό δίκτυο. Η πόλη κάποτε περιβάλλονταν από τάφρο, κάποια ίχνη παραμένουν και σήμερα στο κέντρο της. Ο ποταμός Λουάρ τη διασχίζει από τα ανατολικά προς τα δυτικά και αρκετοί παραπόταμοί του και ρυάκια ρέουν στην επικράτεια της κοινότητας.
Το κλίμα είναι ωκεάνιο: οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί και τα καλοκαίρια δροσερά και υγρά, αν και, λόγω απόστασης από τον Ατλαντικό ωκεανό, το θερμικό εύρος είναι υψηλότερο και οι βροχοπτώσεις λιγότερο πολυάριθμες από ό, τι στην περίπτωση ενός πραγματικού ωκεάνιου κλίματος.
Τοπωνύμιο
Η προέλευση του ονόματος της Λα Φλες είναι αβέβαιη. Η λέξη flèche στα γαλλικά σημαίνει «βέλος». Ορισμένοι ερευνητές έχουν τεκμηριώσει αρκετές υποθέσεις οι οποίες πιθανότατα σχετίζονται με το αρχαίο λατινικό όνομα Fixa που σημαίνει "κολλημένος", δηλαδή "βράχος κολλημένος στο έδαφος". Στην πραγματικότητα η πόλη βρίσκονταν στα όρια των παλιών επαρχιών Μαιν και Ανζού και είναι πιθανόν μια πέτρα "κολλημένη" στο έδαφος να χρησίμευε ως όριο μεταξύ των δύο επαρχιών και να έδωσε το όνομα Fixa.
Άλλες υποθέσεις υποστηρίζουν ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λατινική flexus, που σημαίνει «καμπύλη», όπως η τοποθεσία της πόλης σε μία καμπή του ποταμού Λουάρ, ή ακόμα και το βέλος που προεξέχει στο καμπαναριό της εκκλησίας του Αγίου Θωμά. Άλλοι αποδίδουν το όνομα στο fiscus, το οποίο δηλώνει έναν «τόπο διοδίων» ή ένα «σημείο ελέγχου», διόδια.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|380x380εσ|Θέση της Λα Φλες στο [[Ανζού]] Κατά τον Μεσαίωνα, η πόλη ήταν ενορία της επισκοπής της Ανζέ και έτσι αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα της επαρχίας Ανζού.
Το 1343, το αλάτι κατέστη κρατικό μονοπώλιο κατόπιν εντολής του βασιλιά Φίλιππου ΣΤ΄ της Γαλλίας, ο οποίος επέβαλε τον φόρο επί του αλατιού. Το Ανζού συγκαταλεγόταν μεταξύ των περιοχών του «υψηλού φόρου σε αλάτι» και είχε δεκαέξι «αποθήκες αλατιού», συμπεριλαμβανομένης μία στην πόλη.
Το 1603, ο Γκιγιώμ Φουκέ ντε λα Βαρέν, άρχοντας της Λα Φλες και στη συνέχεια της Σαιντ-Σουζάν (Mayenne) και της Ανζέ, και φίλος του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας, συνέβαλε στην ενίσχυση και διαφοροποίηση των λειτουργιών της πόλης. Ο Ερρίκος Δ' ίδρυσε ένα κολλέγιο στο οποίο η διοίκηση ανατέθηκε στους Ιησουίτες. Όταν αυτοί εκδιώχθηκαν το 1762, το κολέγιο έγινε, το 1764, μια προ-στρατιωτική ακαδημία. μικρογραφία|Προτομή του Ζερόμ λε Ρουαγιέ, που συμμετείχε στην ίδρυση του [[Μόντρεαλ του Κεμπέκ.]] Τον 17ο αιώνα, η πόλη, υπό την ηγεσία του Ζερόμ λε Ρουαγιέ ντε λα Ντωβερσιέρ, συμμετείχε στην ίδρυση του Μόντρεαλ του Κεμπέκ. Παράλληλα με το έργο του Μόντρεαλ, ο Ζερόμ λε Ρουαγιέ συνέχισε να εργάζεται για την επέκταση του νοσοκομείου Σαιν-Ζοζέφ, του οποίου ο αριθμός των αδελφών στη Λα Φλες ξεπερνούσε τα πενήντα μέλη.
Το 1790, κατά τη δημιουργία των γαλλικών νομών, ολόκληρο το βορειοανατολικό τμήμα της περιοχής Ανζού, συμπεριλαμβανομένων της Λα Φλες, συνδέθηκε με το νέο νομό Σαρτ.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1793, κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βανδέας, η πόλη κατακλύστηκε από τους εξεγερμένους στη μάχη της Λα Φλες.
Το 1808, ο Ναπολέοντας δημιούργησε την στρατιωτική ακαδημία.Το 1866, η κοινότητα Σαιντ-Κολόμπ ενσωματώθηκε στη Λα Φλες. Την 1η Ιανουαρίου 1965, ενσωματώθηκαν οι κοινότητες Σαιν-Ζερμαίν-ντυ-Βαλ και Βερόν.
Οικονομία
Η οικονομία της Λα Φλες οργανώνεται ως εξής:
65% εμπόριο
22% βιομηχανία,
6% γεωργία.
Η παράδοση της τυπογραφίας και των εκδόσεων εξακολουθεί να είναι ζωντανή στην πόλη, με το εργοστάσιο Brodard και Taupin (ομάδα CPI), κορυφαίο ευρωπαϊκό κατασκευαστή βιβλίων με χαρτόδετο χαρτί.
Γαστρονομία
μικρογραφία|Το μαύρο κοτόπουλο Λα Φλες Το μαύρο κοτόπουλο Λα Φλες από τις πόλεις Λα Φλες και Μαλικόρν-συρ-Σαρτ είναι γνωστό για τη λεπτή σάρκα του και τη γεύση του.
Άλλες τοπικές σπεσιαλιτέ περιλαμβάνουν τα μακαρόν με λεμόνι, βιολέτα ή τριαντάφυλλο, τα μαντολάτα με γεύση σοκολάτας «Prytanéens» με θρυμματισμένη πραλίνα, που ονομάζονται έτσι σε αναφορά στην Εθνική στρατιωτική σχολή (Prytanée National Militaire) και τα φις, μικρά γλυκά που σχηματίζονται από κομμάτια μαύρης σοκολάτας, σοκολάτας πορτοκάλι και λεπτοκομμένου μαντολάτου.
Το κρασί Jasnières 6 παράγεται από το λευκό σταφύλι Chenin blanc που καλλιεργείται στις πλαγιές του Λίγηρα και του Ανζού.
Μνημεία και ιστορικά κτίρια
μικρογραφία|292x292εσ|Η είσοδος της Στρατιωτικής σχολής Η Λα Φλες συγκαταλέγεται ανάμεσα στις «Πόλεις τέχνης και ιστορίας» και έχει πολλά μνημεία και ιστορικά κτίρια, μερικά από τα οποία είναι:
Εθνική στρατιωτική σχολή (Prytanée National Militaire)
Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η Φρανσουάζ, δούκισσα του Αλανσόν, και γιαγιά του μέλλοντος Ερρίκου Δ' ίδρυσε ένα κάστρο στη Λα Φλες, όπου ο Αντώνιος της Ναβάρρας,  και η σύζυγός του Ιωάννα, μελλοντικοί γονείς του Ερρίκου Δ' έμειναν το 1552. Το κάστρο δόθηκε στους Ιησουίτες από τον Ερρίκο Δ' το 1604 για να ιδρύσουν το «Collège Royal Henry-Le-Grand», προκειμένου να «επιλέξουν και να εκπαιδεύσουν τα καλύτερα μυαλά της εποχής».
Το 1764, μετά την απέλαση των Ιησουιτών, το κολλέγιο μετατράπηκε από τον Λουδοβίκο ΙΕ' σε στρατιωτικό ίδρυμα που σχεδιάστηκε για να εκπαιδεύσει νέους για είσοδο στη Στρατιωτική σχολή. Τα κτίρια φιλοξενούν σήμερα μία από τις έξι στρατιωτικές σχολές στη Γαλλία. Είναι διατεταγμένα γύρω από τρεις αυλές που κυριαρχούνται από το επιβλητικό ανάστημα της εκκλησίας του Αγίου Λουδοβίκου (1607). Το έργο ολοκληρώθηκε το 1655 με την κατασκευή της κεντρικής πύλης με το αέτωμα και την προτομή του Ερρίκου Δ'. αριστερά|μικρογραφία|Το Δημαρχείο της Λα Φλες Το κάστρο των Καρμελιτών
Το κάστρο, σήμερα Δημαρχείο, ήταν αρχικά το φρούριο του 11ου αιώνα που έλεγχε τη διάβαση του ποταμού. Οι κόμητες του Μαιν το επέκτειναν και το ενίσχυσαν προς το τέλος του 11ου αιώνα. Αρχικά ήταν ένα ξύλινο κάστρο και αποτέλεσε αντικείμενο πολλών πολιορκιών τον 12ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Το κάστρο ξαναχτίστηκε το 1450 και τα ερείπια του κτίσματος της περιόδου αυτής εξακολουθούν να υπάρχουν, με τα σημάδια από βέλη πάνω τους.
Τον 17ο αιώνα, ο Λουδοβίκος ΙΓ' το δώρισε στους Καρμελίτες μοναχούς. Το κύριο κτίριο και το μοναστήρι χρονολογούνται από αυτήν την περίοδο. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, έγινε ιδιωτική ιδιοκτησία. Μετά από μια πυρκαγιά το 1919, το κτίριο αποκαταστάθηκε και πλέον στεγάζει το Δημαρχείο της πόλης και διαθέτει δύο προσωρινά εκθεσιακά δωμάτια.
Ο ζωολογικός κήπος μικρογραφία|200x200εσ|Λευκή αρκούδα στο Ζωολογικό κήπο της Λα Φλες Δημιουργήθηκε το 1946 από τον Ζακ Μπουιγιώ, φυσιοδίφη, και είναι το παλαιότερο ιδιωτικό πάρκο στη Γαλλία. Περιλαμβάνει 1.200 ζώα 150 ειδών σε 14 εκτάρια. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος τουριστικός προορισμός του νομού Σαρτ, με πάνω από 300.000 επισκέπτες ετησίως. Ο ζωολογικός κήπος έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Απειλούμενων Ειδών (EEP) από το 1989. Πολλά νέα είδη προστίθενται κάθε χρόνο. Το 2008 ο ζωολογικός κήπος απέκτησε τα εξαιρετικά σπάνια λευκά λιοντάρια του Kruger, από τα οποία υπάρχουν μόνο 200 δείγματα στον κόσμο.
Το περίπτερο Φουκέ ντε λα Βαρέν
Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Το περίπτερο χτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα. Είναι ανοικτό στους επισκέπτες μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις. Αυτό το περίπτερο είναι το μόνο κτίριο που απομένει από το αρχαίο κάστρο της Λα Φλες.
Ο μύλος του Μπρυέρ
Φωλιασμένος σε μια καμπή του ποταμού Λουάρ, ο μύλος του Μπρυέρ του 14ου αιώνα επιτρέπει στους επισκέπτες να ανακαλύψουν πώς η δύναμη του ποταμού διοχέτευε ένα μηχανισμό μέσω ενός μεγάλου τροχού, παράγοντας αλεύρι, ηλεκτρικό ρεύμα και κομμάτια πάγου. Αυτός είναι ο τελευταίος μύλος στη Γαλλία για την παραγωγή πάγου.
Η παλιά αγορά μικρογραφία|Η αγορά της Λα Φλες, που φιλοξενεί το θέατρο Στον Μεσαίωνα στη θέση του υπήρχε ήδη μια ξύλινη αίθουσα αγοράς, ενώ στην πλατεία γινόταν η αγορά σιτηρών. Οι αίθουσες ανοικοδομήθηκαν δύο φορές τον 18ο αιώνα. Το 1737 χτίστηκε με πέτρα και στη συνέχεια επεκτάθηκε το 1772 για να εγκατασταθεί το δημαρχείο. Κλειστό για το κοινό από το 1947, αποκαταστάθηκε αυθεντικά το 1998.
Το 1839, ένα μικρό ιταλικό θέατρο προστέθηκε στον πρώτο όροφο. Ο αρχιτέκτονας που συνέταξε τα σχέδια για το «μικρό θέατρο» ήταν ο Pierre-Félix Delarue, ο οποίος σχεδίασε επίσης πολλά κάστρα στην περιοχή κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.Το θέατρο έχει διατηρήσει μεγάλο μέρος της αρχικής του διακόσμησης, εκτός από τη ζωγραφική του θόλου, που ανανεώθηκε το 1923.
Μολλαλάρ (40° 15' Β 47° 29' Α, Αγκντάμ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Βούτυρο (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Βούτυρο αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κάρολος Β΄ του Ελμπέφ
Ο Κάρολος Β' , γαλλ. Charles II, (5 Νοεμβρίου 1596 - 5 Νοεμβρίου 1657) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Ελμπέφ (1605-1657) και κόμης του Αρκούρ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Α΄ δούκα του Ελμπέφ και κόμη του Αρκούρ και της Μαργαρίτας ντε Σαμπό, κόρης του Λεονόρ κόμη του Σαρνύ. Το 1605 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Ελμπέφ· ο μικρότερος Ερρίκος έγινε κόμης του Αρκούρ.
Μπήκε στην Αυλή του βασιλιά της Γαλλίας το 1607 ως συμπαίκτης του μέλλοντα Λουδοβίκου ΙΓ'. Το 1610 ο 9ετής Λουδοβίκος ΙΓ' ανέλαβε βασιλιάς· όταν ενηλικιώθηκε όρισε τον Κάρολο Β' ως Μέγα Καγκελάριο της Γαλλίας. Ο Κάρολος Β' ήταν πιστός στον βασιλιά και τον βοήθησε στις συγκρούσεις με τη μητέρα του Μαρία των Μεδίκων, τον καρδινάλιο Ρισελιέ και τους Ουγενότους.
Απεβίωσε στο Παρίσι το 1657. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Κάρολος Γ' ως δούκας του Ελμπέφ.
Οικογένεια
Το 1619 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη-Ερριέττα των Βουρβόνων, νόθη κόρη του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας από τη Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ και είχαν τέκνα:
Από την εκτός γάμου σχέση του με την Ζαν-Φρανσουάζ Σοτ, από τον Οίκο των Βαν ντεν Γκερσμόορτερε, κυρίων του Ερβαί, είχε ένα φυσικό τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Ενεργά φίλτρα
Ενεργά φίλτρα είναι τα φίλτρα τα οποία χρειάζονται εξωτερική τροφοδοσία ενέργειας για να λειτουργήσουν. Εκτός από αντιστάσεις και πυκνωτές, συνήθως περιλαμβάνουν και τελεστικούς ενισχυτές, οι οποίοι απαιτούν εξωτερική τροφοδοσία και δίνουν στα φίλτρα επιπλέον χαρακτηριστικά που είναι πολύ χρήσιμα για πολλές ηλεκτρονικές εφαρμογές. Επιπλέον, παρέχουν μεγαλύτερη ευκολία και ευελιξία στην σχεδίαση και γι’ αυτό προτιμώνται συχνά. Τα φίλτρα αυτά χρησιμοποιούνται για εφαρμογές χαμηλών συχνοτήτων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηλεκτρονικά κυκλώματα Κατηγορία:Ηλεκτρονική μηχανική
Κυβερνείο Χαουαλλί
Το Κυβερνείο Χαουαλλί (محافظة حولي Muḥāfaẓat Ḥawalli) είναι ένα από τα έξι κυβερνεία του Κουβέιτ, που αποτελείται από τις παρακάτω περιοχές:
Ο Ναουάζ Αλ-Αχμάντ Αλ-Τζαμπέρ Αλ-Σαμπάχ έγινε κυβερνήτης το 1962. Ο σημερινός κυβερνήτης του κυβερνείου Χαουαλλί είναι ο Αντιστράτηγος Σέιχ Αχμάντ Αλ-Ναουάφ Αλ-Σαμπάχ. Η έκταση είναι 82 τ.χλμ.
Μια εκτίμηση για το 2005 ανέφερε τον πληθυσμό του κυβερνείου στα 393.861 άτομα.
Εκτίμηση της 31 Δεκεμβρίου 2007 ανέφερε τον πληθυσμό του Χαουαλλί στα 714.876 άτομα.
Τον Ιούνιο του 2014, ο πληθυσμός του Χαουαλλί εκτιμάται στα 890.533 άτομα.
Αθλητισμός
Η Καντσία ΣΚ και Αλ-Σαλμίγια ΣΚ εδρεύουν στο κυβερνείο Χαουαλλί.
Παραπομπές
Χαουαλλι
Γεωγραφία της Δανίας
thumb|right|285px|Δορυφορική εικόνα της Δανίας τον Ιούλιο του 2001 thumb|Μεγάλο μέρος της Δανίας είναι ιδαίτερα [[Αστικοποίηση|αστικοποιημένο, όπως το πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας Κοπεγχάγης.]] thumb|Το δανέζικο τοπίο χαρακτηρίζεται από επίπεδη, καλλιεργήσιμη γη, και αμμώδεις ακτές. Η Δανία είναι μια χώρα της βόρειας Ευρώπης (νορδική χώρα). Αποτελείται από τη μεγάλη χερσόνησο Γιουτλάνδη και από αρκετά νησιά στα ανατολικά αυτής, στη Βαλτική Θάλασσα, που αναφέρονται ως Δανικό Αρχιπέλαγος. Η Δανία βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Σουηδίας και στα νότια της Νορβηγίας, ενώ έχει χερσαία σύνορα μόνο με τη Γερμανία, ειδικότερα με το ομόσπονδο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Η γεωγραφική της θέση δίνει στη Δανία πλήρη έλεγχο των Στενών της Δανίας, που συνδέουν τη Βαλτική με τη Βόρεια Θάλασσα.
Ο πληθυσμός της Δανίας είναι 5.707.251 κάτοικοι (εκτίμηση του 2016), από τους οποίους το 1/4 περίπου κατοικεί στην πρωτεύουσα Κοπεγχάγη.
Φυσική γεωγραφία
Η Δανία έχει εκτεταμένη ακτογραμμή, τόσο στη Βαλτική, όσο και στη Βόρεια Θάλασσα, με συνολικό μήκος 8.750 χιλιομέτρων. Δεν υπάρχει σημείο της Δανίας που να απέχει από την ακτή περισσότερο από 52 χιλιόμετρο. Η έκταση της χώρας δεν μπορεί να δηλωθεί με ακρίβεια, αφού η θάλασσα συνεχώς αφαιρεί (με τη διάβρωση) και προσθέτει υλικό στις ακτές, ενώ και τα ανθρώπινα έργα ανακτήσεως εδάφους (για την καταπολέμηση της διαβρώσεως) μεταβάλλουν επίσης την ακτογραμμή. Στη νοτιοδυτική ακτή της Γιουτλάνδης το εύρος παλίρροιας είναι από 1 ως 2 μέτρα, και επειδή η ακτή είναι χαμηλή, η ακτογραμμή μετατοπίζεται προς τα μέσα ή προς τα έξω κατά 10 χιλιόμετρα περίπου.
Η χώρα είναι τελείως επίπεδη. Το μεγαλύτερο ύψωμα βρίσκεται στα κεντρικά της χώρας με ύψος 170 μέτρων. Από την καθαυτό επικράτεια της Δανίας εξαιρούνται πλέον οι Νήσοι Φερόες και η Γροιλανδία (το μεγαλύτερο νησί του κόσμου), αν και υπάγονται στο Βασίλειο της Δανίας.
Η Δανία έχει εύκρατο κλίμα, με ήπιους χειμώνες εξαιτίας του Ρεύματος του Κόλπου και δροσερά καλοκαίρια.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
thumb|Η [[οξιά είναι συνηθισμένο δένδρο σε όλη τη Δανία, ιδίως στα αραιά δάση.]] Έκταση:
Ξηρά: 98%
Εσωτερικά ύδατα: 2%
Χερσαία σύνορα:
Χωρικά ύδατα:12 ναυτικά μίλια (22,2 km)
Ακραία σημεία
Χαμηλότερο σημείο: Λάμεφιόρντεν, –7 m
Υψηλότερο σημείο: Μέλεχοϊ, 171 m
Χρήσεις γης
Αρδευόμενη γη: 4.354 km² (2007)
Ολικοί ανανεώσιμοι υδάτινοι πόροι: 6 km3 (2011)
Κατανάλωση γλυκού νερού (οικιακή/βιομηχανική/αγροτική): Εθνική: 0.,66 km3/yr (58%/5%/36%) Κατά κεφαλή: 118,4 m3/yr (2009)
Φυσικοί πόροι
Οι φυσικοί πόροι της Δανίας περιλαμβάνουν το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα αλιεύματα, το αλάτι, τον ασβεστόλιθο, την κιμωλία, και το αμμοχάλικο.
Διεθνείς περιβαλλοντικές συμφωνίες
Η Δανία έχει υπογράψει τις εξής διεθνείς συμφωνίες: Για την ατμοσφαιρική ρύπανση, τη Συνθήκη της Ανταρκτικής, για τη βιοποικιλότητα, τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές, για την ερημοποίηση, τα κινδυνεύοντα είδη, την περιβαλλοντική τροποποίηση, τα επικίνδυνα απόβλητα, το Δίκαιο της θάλασσας, τη ρύπανση από τα πλοία, τη θαλάσσια ζωή, την απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών, την προστασία του στρώματος του όζοντος, την τροπική ξυλεία, τους υγροβιότοπους και τη φαλαινοθηρία.
Ρόκκα ντ'Αράτσο
Η Ρόκκα ντ'Αράτσο (ιταλικά: Rocca d'Arazzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Κάρολος Γουλιέλμος Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Ο Κάρολος-Γουλιέλμος-Φρειδερίκος ο άγριος, γερμ. Karl-Wilhelm-Friedrich das wilde (12 Μαΐου 1712 - 3 Αυγούστου 1757) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1729-1757).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου-Φρειδερίκου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Χριστίνας-Καρλόττας, κόρης του Φρειδερίκου-Καρόλου δούκα της Βυρτεμβέργης-Βίννενταλ.
Το 1757 απεβίωσε στο Γκούντσενχάουζεν σε ηλικία 45 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος (επιζών) γιος του Κάρολος-Αλέξανδρος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1729 την εγγονή του 4ου εξαδέλφου του Φρειδερίκη-Λουίζα των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Ροκκαβεράνο
Το Ροκκαβεράνο (ιταλικά: Roccaverano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Μαπούτσε (μυθιστόρημα)
Το Μαπούτσε (γαλλικός τίτλος: Mapuche) είναι κοινωνικοπολιτικό αστυνομικό μυθιστόρημα του Καρίλ Φερέ που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2012 από τις Εκδόσεις Γκαλιμάρ, το οποίο έχει κερδίσει δύο βραβεία. Με στοιχεία πολιτικού θρίλερ, αναφέρεται σε μελανές σελίδες της ιστορίας της Αργεντινής κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα (1976-1983) και τις προεκτάσεις τους χρόνια αργότερα.
Τίτλος
Ο τίτλος αναφέρεται στη φυλή Μαπούτσε, κυριολεκτικά «Άνθρωποι της Γης», ενός ιθαγενούς λαού της Αργεντινής και της κεντρικής-νότιας Χιλής που σφαγιάσθηκαν κατά τον 19ο αιώνα και σήμερα οι απόγονοί τους ζουν ανάμεσα στην ενσωμάτωση, την υποταγή και την αντίσταση.
Περίληψη
Μπουένος Άιρες, 2009-2010. Μετά την οικονομική κρίση της Αργεντινής το 2001-2002, η Ζάνα με καταγωγή από τη φυλή Μαπούτσε, τώρα γλύπτρια, ζει μόνη της στο Μπουένος Άιρες και, στα 28 της χρόνια, αισθάνεται ανεξάρτητη παρά το βαρύ παρελθόν της.
Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Ρούμπεν Καλντερόν, ένας ανατρεπτικός χαρακτήρας, είναι ένας από τους λίγους που βγήκαν ζωντανοί από τις μυστικές φυλακές της Σχολής Ναυτικής Μηχανικής, όπου χάθηκαν ο πατέρας και η μικρότερη αδερφή του κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Βιδέλα (1976-1983).
Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από την επιστροφή της δημοκρατίας. Ο Ρούμπεν, διεξάγει έρευνες για λογαριασμό των Μητέρων της Πλατείας του Μαΐου και εξακολουθεί να αναζητά τα παιδιά των αγνοουμένων που απήχθησαν και υιοθετήθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και τους υπεύθυνους.
Τίποτα φαινομενικά δεν ενώνει τη Ζάνα και τον Ρούμπεν, όλα τους χωρίζουν. Όταν κοντά στο παλιό εγκαταλελειμμένο λιμάνι της Λα Μπόκα βρίσκεται το γυμνό και ευνουχισμένο πτώμα μιας τραβεστί, της Λουζ, που έκανε πιάτσα στις αποβάθρες με την Πάουλα, τη μοναδική φίλη της Ζάνας, αυτή ζητά από τον Ρούμπεν να ερευνήσει. Από την πλευρά του, ο Ρούμπεν ερευνά ήδη την εξαφάνιση μιας φωτογράφου, της Μαρίας Βικτόριας, κόρης ενός από τους πιο σημαντικούς επιχειρηματίες της χώρας. Ο Ρούμπεν ανακαλύπτει ότι η Μαρία Βικτόρια είναι ένα από τα μωρά που απήχθησαν από τη δικτατορία και μια μεγάλη επιχείρηση βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι δύο υποθέσεις τέμνονται και οι δύο ήρωες από ερευνητές γίνονται πρωταγωνιστές της ιστορίας, αποκαλύπτοντας ένοχα μυστικά της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας της Αργεντινής 30 χρόνια μετά το τέλος της δικτατορίας.
Παρά την πολιτική Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που εφαρμόζεται, τα φαντάσματα των εκτελεστών εξακολουθούν να ελλοχεύουν στην Αργεντινή μαζί με τη σκιά αυτών που έδιωξαν την κοινότητα των Μαπούτσε από τα πατρογονικά τους εδάφη....
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Πλατεία Τραφάλγκαρ
Η πλατεία Τραφάλγκαρ (αγγλ. Trafalgar Square) είναι μία από τις κεντρικότερες πλατείες του Λονδίνου αποτελώντας ένα από τα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης. Στην πλατεία δεσπόζει η στήλη του Νέλσον, νικητή της ναυμαχίας του Τραφάλγκαρ που περιβάλλεται από τα αγάλματα τεσσάρων λεόντων στη βάση της. Στην πλατεία υπάρχουν, επίσης, αρκετά αγάλματα και γλυπτά, με μια θέση που αποκαλείται "the Plinth" να καταλαμβάνεται εκ περιτροπής από εκθέματα μοντέρνας τέχνης. Η πλατεία είναι επίσης χώρος δημόσιων συγκεντρώσεων και εορτασμών, όπως, π.χ., η Παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Ιστορικό
Αν και αναφέρεται ότι ο χώρος της πλατείας υπήρξε χώρος συναθροίσεων ήδη από το Μεσαίωνα, οπότε και ονομαζόταν "Charing" και, αργότερα, "Charing Cross" εκεί δημιουργήθηκαν οι εγκαταστάσεις των βασιλικών στάβλων (Royal Great Mews), οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 14ο αιώνα και διατηρήθηκαν μέχρι το 17ο αιώνα, εξυπηρετώντας το Παλάτι του Ουάιτχολ (Whitehall Palace). Το 1796 οι στάβλοι καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής πλατείας με τους "στάβλους του Στέμματος" (Crown Mews) να καταλαμβάνουν το χώρο που σήμερα βρίσκεται η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και τους "Green Mews" να εκτείνονται μέχρις εκεί που σήμερα βρίσκεται η Όραντζ στριτ (Orange street). Η νοτιοδυτική γωνία της σημερινής πλατείας, στην οδό Σαιντ Μάρτιν (St. Martin's lane) καταλαμβανόταν από κτίρια, τα οποία ανήκαν σε ιδιώτες. Οι στάβλοι σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται κατά τα τέλη του 18ου αιώνα.
Το 1812 ο τότε διάδοχος και μετέπειτα βασιλιάς Γεώργιος ο IV στα πλαίσια της αναμόρφωσης της πόλης ζήτησε από τον αρχιτέκτονα Τζον Νας (John Nash) να εξωραΐσει την περιοχή. Ο Νας σκόπευε να δημιουργήσει ένα δρόμο, ο οποίος να συνδέει το Τσάρινγκ Κρος (Charing Cross) με την Πόρτλαντ πλέις (Portland Place), δημιουργώντας μια πλατεία στη θέση των πρώην βασιλικών στάβλων, ακριβώς απέναντι από το Τσάρινγκ Κρος. Ήθελε ο χώρος αυτός να είναι αφιερωμένος στον Πολιτισμό, με ελεύθερη την πρόσβαση του κοινού. Λόγω της πρόθεσης του Γεωργίου για τη δημιουργία της, η πλατεία επρόκειτο να ονομαστεί "πλατεία Βασιλέως Γεωργίου του 4ου" αλλά τελικά, ύστερα από πρόταση του Τζορτζ Λέντγουελ Τέιλορ (George Ledwell Taylor), αρχιτέκτονα και γαιοκτήμονα του Λονδίνου, ονομάστηκε Πλατεία Τραφάλγκαρ.
Το 1832 ο Ουίλιαμ Ουίλκινς ξεκίνησε τις εργασίες για την κατασκευή της Εθνικής Πινακοθήκης. Όταν το κτίριο ολοκληρώθηκε, το 1838, ο αρχιτέκτονας Σερ Τσαρλς Μπάρι (Sir Charles Barry), ο οποίος είχε σχεδιάσει και το Ανάκτορο του Ουεστμίνστερ παρουσίασε ένα σχέδιο διαμόρφωσης της πλατείας. Το αρχικό σχέδιο του Μπάρι προέβλεπε μια υπερυψωμένη έκταση πλάι στην Πινακοθήκη, συνδεόμενη με σκάλες με την υπόλοιπη πλατεία. Το 1846 τοποθετήθηκε το άγαλμα του Νέλσον, που δημιούργησε ο Έντμουντ Χότζες, επάνω σε κορινθιακού ρυθμού στήλη σε σχέδια του Ουίλιαμ Ρέιλτον (William Railton) με ύψος 52 m. Το 1845 κατασκευάστηκαν τα δύο συντριβάνια, πιθανόν σε σχέδια του Μπάρι. Ο Σερ Έντουιν Λάντσιρ (Sir Edwin Landseer) σχεδίασε τα τέσσερα λιοντάρια που τοποθετήθηκαν στη βάση του μνημείου του Νέλσον το 1867. Στο υπερυψωμένο άκρο της πλατείας τοποθετήθηκαν, το 1876, τα Αυτοκρατορικά Μέτρα (Imperial Measures) με λεπτομερή περιγραφή των μέτρων (πόδια, ίντσες, κτλ.) που χρησιμοποιούνταν στη Βρετανία. Με την εγκατάσταση της κεντρικής σκάλας τα Μέτρα άλλαξαν θέση.
Κατάλογος επεισοδίων τηλεοπτικής σειράς The Originals
Το The Originals είναι αμερικανική υπερφυσική δραματική τηλεοπτική σειρά η οποία δημιουργήθηκε από την Τζούλι Πλεκ για το κανάλι The CW και αποτελεί spin-off της τηλεοπτικής σειράς The Vampire Dairies, όπου χρησιμοποιεί συγκεκριμένους χαρακτήρες και στοιχεία της ιστορίας από τα βιβλία της ομώνυμης σειράς. Ο πρώτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου 2013 (ημέρα Πέμπτη), ακολουθώντας την πρεμιέρα της πατρικής σειράς, προτού μεταφερθεί στην συνηθισμένη ώρα προβολής της στις 8 Οκτωβρίου 2013 (ημέρα Τρίτη).
Πλατεία Τραφάλγκαρ
Ιστορικό
Η πλατεία παρέμεινε υπό τη μορφή αυτή μέχρι το 2003, οπότε έγινε ανάπλασή της, με το κυκλοφοριακό ρεύμα στην βόρεια πλευρά της να καταργείται και να εκτελούνται γενικότερα έργα ανάπλασης του χώρου. Σήμερα η πλατεία είναι σημαντικός κόμβος τόσο λογω των μνημείων της όσο και των κτιρίων που την περιβάλλουν - ιδιαίτερα αυτό της Εθνικής Πινακοθήκης. Εκτός από τουριστικό αξιοθέατο, αποτελεί επίσης χώρο υπαίθριων συνεδριάσεων, συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας και άλλων πολιτικών και θρησκευτικών εκδηλώσεων, με το Δήμο του Λονδίνου να παρέχει χρήση και πρόσβαση σε αυτήν σε όλους τους πολίτες.
Γύρω η πλατεία είναι η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, ο ναός Αγίου Μαρτίνου στους Αγρούς (St Martin-in-the-Fields), η πρεσβεία του	Καναδά (Canada House) και η πρεσβεία της Νότιας Αφρικής (South Africa House).