cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάκωβος Α΄ και ΣΤ΄ της Αγγλίας και της Σκωτίας
Άνοδος στη Σκωτία
thumb|right|250px|Ο Ιάκωβος Στιούαρτ σε ηλικία 8 ετών. Ο Λέννοξ ήταν φανατικός Προτεστάντης αλλά δέχτηκε σκληρές κατηγορίες από Σκωτσέζους Καλβινιστές επειδή παρατηρούσαν τις εκδηλώσεις αγάπης που έδειχνε στον νεαρό Βασιλιά και κατέληξαν ότι τον οδηγεί σε "σαρκικές αμαρτίες". Στην επιδρομή του Ράθβεν τον Αύγουστο 1582 οι Προτεστάντες κόμητες του Γκάουρι και του Άνγκους συνέλαβαν τον Ιάκωβο, τον αιχμαλώτισαν στο Κάστρο του Ράθβεν και πίεσαν τον Κόμη του Λέννοξ να φύγει από τη Σκωτία. Την εποχή που ήταν αιχμάλωτος ο Ιάκωβος στις 19 Σεπτεμβρίου 1582 ο Τζον Κρεγκ που είχε διορίσει ο ίδιος ο Βασιλιάς γραμματέα (1579) τον κατηγόρησε πολύ σκληρά από τον άμβωνα επειδή εξέδωσε μια προσβλητική ανακοίνωση για τον κλήρο ότι "ο Βασιλιάς έκλαψε". Ο Ιάκωβος ΣΤ΄ ελευθερώθηκε τον Ιούνιο του 1583 και σταδιακά απέκτησε τον έλεγχο στο βασίλειο του, προσπάθησε να ελέγξει το Κερκ και απαρνήθηκε τον πρώην δάσκαλο του, Μπιουκάναν. Την περίοδο 1584 - 1603 κατάφερε να ολοκληρώσει τη βασιλική εξουσία και να φέρει την ειρήνη ανάμεσα στους λόρδους με την επίδραση του Τζον Μαίτλαντ του Θέρλσταν που είχε την κυβέρνηση μέχρι το 1592. Μια οκταμελή επιτροπή οι "Οκταβιανοί" αποκατέστησαν τον έλεγχο στη διαλυμένη οικονομία του Ιακώβου (1596) αλλά συγκρούστηκαν με συμφέροντα, διαλύθηκαν σε έναν χρόνο από επιδρομή αντί-Καθολικών στο Εδιμβούργο και η αυλή αποσύρθηκε προσωρινά στο Λινλιθγκόου. Ο Βασιλιάς δέχτηκε μια τελευταία επίθεση τον Αύγουστο του 1600 από τον Αλεξάντερ Ράθβεν, νεότερο αδελφό του Κόμη του Γκάουρι, στο Ράθβεν. Στις μάχες που ακολούθησαν ο Τζον Ράμσεϊ και ο κόμης του Γκόουρι σκοτώθηκαν αλλά υπάρχουν ελάχιστες μαρτυρίες, ακούγεται ότι ο Βασιλιάς χρωστούσε πολλά χρήματα στους Ρυθβεν αλλά οι πηγές δεν έχουν γίνει ευρύτερα αποδεκτές.
Ο Ιάκωβος ΣΤ΄ υπέγραψε με την Αγγλία τη Συνθήκη του Μπέργουικ (1586), η εκτέλεση της μητέρας του (1587) για την οποία δήλωσε ότι ήταν "περίεργη και παράνομη διαδικασία" τον βοήθησε να διεκδικήσει τον θρόνο της Αγγλίας. Η βασίλισσα Ελισάβετ ήταν άγαμη και άτεκνη με αποτέλεσμα να είναι ο Ιάκωβος ο πιο πιθανός διάδοχος, γι' αυτό προσπάθησε με όλα τα μέσα να της είναι αρεστός και έγινε οπαδός της. Στην κρίση της Ισπανικής Αρμάδας (1588) διαβεβαίωσε την Ελισάβετ ότι έχει την υποστήριξη της σαν "φυσικός γιος της και Άγγλος πατριώτης".
Γάμος
Την εποχή της νεότητας του ο Ιάκωβος ΣΤ΄ επαινέθηκε για την αγνότητα του αλλά δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για τις γυναίκες, μετά την απώλεια του Λέννοξ προτιμούσε άντρες συνοδούς. Μια γαμήλια συνθήκη θεωρήθηκε απαραίτητη για να κατοχυρώσει ο Ιάκωβος τον θρόνο, η επιλογή του ήταν η 14χρονη Άννα της Δανίας μικρότερη κόρη του Προτεστάντη Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας. Το προξενιό έγινε στην Κοπεγχάγη τον Αύγουστο του 1589, η Άννα αναχώρησε για τη Σκωτία αλλά η τρικυμία την ανάγκασε να καταφύγει στις ακτές της Νορβηγίας. Ο Ιάκωβος όταν έμαθε τα νέα για την αποτυχία της Άννας αναχώρησε με μια ισχυρή συνοδεία 300 ανδρών για να την ενισχύσει, ο ιστορικός Ντέιβιντ Χάρρις Ουίλσον (1901 - 1973) σημειώνει ότι ήταν το "πρώτο ρομαντικό επεισόδιο της ζωής του". Το ζεύγος παντρεύτηκε στις 23 Νοεμβρίου στα ανάκτορα του Όσλο και επέστρεψε στη Σκωτία στις 1 Μαΐου 1590, στον δρόμο της επιστροφής τους επισκέφτηκαν την Κοπεγχάγη και το Χέλσινγκερ όπου είχαν μια συνάντηση με τον διάσημο αστρονόμο Τύχο Μπράχε. Η σχέση ανάμεσα στον Ιάκωβο ΣΤ΄ και την Άννα ήταν πολύ ιδανική τα πρώτα χρόνια υπήρχε μεγάλη αγάπη και υπομονή μεταξύ τους. Το ζεύγος απέκτησε πολλά παιδιά από τα οποία επέζησαν τα τρία: ο Ερρίκος Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, που πέθανε από τύφο σε ηλικία 18 ετών, η Ελισάβετ Στιούαρτ, Βασίλισσα της Βοημίας, και ο διάδοχος του Κάρολος Α΄ της Αγγλίας. Η Άννα πέθανε τον Μάρτιο του 1619 πριν από τον σύζυγο της.
Το κυνήγι της μαγείας
Η επίσκεψη του Ιακώβου στη Δανία που είχε τότε τη φήμη για κυνήγι μαγισσών του έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθεί με τη μαγεία την οποία πολλοί θεωρούσαν κλάδο της θεολογίας. Βρέθηκε στο Νορθ Μπέρικ σε δοκιμές μαγείας και ξεκίνησε την πρώτη μεγάλη δίωξη μαγισσών (1563) με το πρόσχημα ότι ήταν υπεύθυνες για τις τρικυμίες στα πλοία του, η πιο διάσημη ήταν η Άγκνες Σάμπσον. Ο Ιάκωβος έγραψε κατόπιν το έργο του "Δαιμονολογία" (1597) στο οποίο καταδίκαζε τα κακά της μαγείας και στάθηκε το υπόβαθρο για την τραγωδία του Σαίξπηρ, Μάκβεθ. Ο ίδιος ο Βασιλιάς βρέθηκε μπροστά σε μαρτύρια γυναικών που είχαν κατηγορηθεί για τη χρήση μαγείας. Από το 1599 έγινε περισσότερο σκεπτικός, σε ένα γράμμα στον γιο του Ερρίκο τον συγχαίρει "για την ανακάλυψη μιας μαγικής απάτης και παρακαλώ τον θεό να γίνεις διάδοχος μου, όλα τα θαύματα στις μέρες μας είναι απάτες και οι δικαστές πρέπει να γίνουν περισσότερο δύσπιστοι".
Εβρίδες και Σέτλαντ
Ο Ιάκωβος ΣΤ΄ ύστερα από την απόφαση διέταξε τους λόρδους του Φάιφ να εποικίσουν το "πιο βάρβαρο νησί του Λιούις" (1598), οι εντολές τους ήταν να "μην γίνει συμφωνία με τους αποικιστές αλλά να εκριζωθούν". Αποβιβάστηκαν στο Στόρνογουεϊ αλλά οι αποικιστές εκδιώχθηκαν από τις τοπικές δυνάμεις του Μέρντοχ και Νικ ΜακΛάουντ, επιχείρησαν δεύτερη φορά πάλι χωρίς αποτέλεσμα (1605) η τρίτη προσπάθεια τους ήταν περισσότερο επιτυχής (1607). Το Καταστατικό της Αϊόνα (1609) απαιτούσε όλοι οι οπλαρχηγοί των νησιών να εκπαιδευτούν στη Σκωτσέζικη γλώσσα, την Προτεσταντική θρησκεία και να δίνουν αναφορά στο Κοινοβούλιο του Εδιμβούργου για τις πράξεις τους. Το καταστατικό έφερε σταδιακά "εξαφάνιση της Γαελικής γλώσσας και καταστροφή της τοπικής παράδοσης και γλώσσας". Ο ξάδελφος του Πάτρικ Στιούαρτ, Κόμης των Ορκάδων, αντιστάθηκε στο Καταστατικό της Αϊόνα και φυλακίστηκε. Ο γιος του Πάτρικ, Ρόμπερτ, ξεκίνησε μια ανεπιτυχή επανάσταση εναντίον του Ιακώβου ΣΤ΄. Πατέρας και γιος κρεμάστηκαν, έγινε κατάσχεση της περιουσίας τους και οι Ορκάδες και οι Σέτλαντ προσαρτήθηκαν στο στέμμα της Σκωτίας.
Θεωρίες για τη μοναρχία
Την περίοδο 1597 - 1598 ο Ιάκωβος έγραψε τα έργα "Οι αληθινοί νόμοι της ελεύθερης μοναρχίας" και "Βασιλικό δώρο" στα οποία τοποθετούσε το ζήτημα της μοναρχίας θεολογικά. Στο πρώτο έργο τοποθετεί τα θεία δικαιώματα του κάθε βασιλιά, εξηγεί γιατί οι βασιλείς είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους ανθρώπους σύμφωνα με τη Βίβλο με τη φράση "ο ψηλότερος πάγκος είναι ο πιο επιθυμητός να καθίσεις πάνω". Το έργο συμφωνεί με μια απολυταρχική διακυβέρνηση των βασιλιάδων αλλά με περιορισμούς από τον θεό ο οποίος "θα βρει τις μάστιγες και θα τιμωρεί σκληρά τους πονηρούς βασιλιάδες". Το "Βασιλικό Δώρο" το έγραψε για τον Πρίγκιπα Ερρίκο και περιγράφει έναν πρακτικό οδηγό για τη βασιλεία, το έργο αποτελεί το καλύτερο δείγμα για τη βασιλεία του Ιακώβου. Ο Ιάκωβος συμβουλεύει τον γιο του για τις δυσκολίες που θα συναντήσει στη λειτουργία των κοινοβουλίων με τη φράση "Όχι νέα κοινοβούλια παρά μόνο για την ανάγκη νέων νόμων αν χρειαστούν". Στο πρώτο έργο του ο Ιάκωβος σημειώνει ότι ο βασιλιάς είναι απόλυτα κυρίαρχος στο φέουδο του σαν αληθινός φεουδάρχης με τη φράση "οι βασιλιάδες προέκυψαν πριν από όλες τις υπόλοιπες τάξεις ανθρώπων και πριν από τη διανομή της γης που ήταν στην αρχή εξ' ολοκλήρου δική τους, γι' αυτό οι νόμοι δημιουργήθηκαν για να υπηρετούν τους βασιλιάδες και όχι οι βασιλιάδες τους νόμους".
Τη δεκαετία του 1580 και του 1590 ο Ιάκωβος προώθησε τη λογοτεχνία του τόπου της καταγωγής του με έργο που έγραψε το 1584 σε ηλικία 18 ετών, το έργο περιγράφει την ποιητική παράδοση των Σκωτσέζων σύμφωνα με τις αρχές της Αναγέννησης. Το έργο ήταν ένα εγχειρίδιο που αναφερόταν στην ποιητική παράδοση των Σκωτσέζων στη μητρική του γλώσσα και είχε σκοπό τη διδασκαλία της μουσικής σε συνδυασμό με την ποίηση. Ο Ιάκωβος έγινε προστάτης σε στενό κύκλο Σκωτσέζων μουσικών και ποιητών για να πετύχει τους στόχους του ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν ο Ουίλλιαμ Φάουλερ και ο Αλεξάντερ Μοντγκομέι (1550 - 1598), ο Μοντγκόμερι έγινε ευνοούμενος του Βασιλιά. Ο Ιάκωβος ΣΤ΄ ήταν και ο ίδιος από μόνος του ποιητής γι' αυτό παρέμεινε μέλος της ομάδας.
Άνοδος στην Αγγλία
Όταν πέθανε η Ελισάβετ ο Σέσιλ έστειλε τον Μάρτιο του 1603 διακήρυξη στον Ιάκωβο για την άνοδο του στον θρόνο της Αγγλίας, η Ελισάβετ πέθανε τις πρωινές ώρες της 24ης Μαρτίου και ο Ιάκωβος ανακηρύχτηκε την ίδια μέρα βασιλιάς στο Λονδίνο. Ο Ιάκωβος έφυγε στις 5 Απριλίου από το Εδιμβούργο για το Λονδίνο με την υπόσχεση να επιστρέφει κάθε τρία χρόνια, έμεινε έκπληκτος καθώς προχωρούσε νότια με τα πλούτη της γης που συναντούσε και δήλωσε ότι "ανταλλάσσει έναν πέτρινο καναπέ με ένα βαθύ κρεβάτι φτερού". Στο σπίτι του Σέσιλ στο Χάρτφορντσιρ ο Ιάκωβος απογοητεύτηκε τόσο πολύ που έφτασε στην πρωτεύουσα στις 7 Μαΐου εννιά μέρες μετά την κηδεία της Ελισάβετ. Οι νέοι του υπήκοοι έσπευσαν να τον δουν και ανακουφίστηκαν επειδή η διαδοχή δεν προκάλεσε ταραχές, όταν έφτασε στο Λονδίνο έγινε δεκτός από ένα μεγάλο πλήθος θεατών. Η στέψη του στην Αγγλία έγινε στις 25 Ιουλίου και υμνήθηκε με αλληγορίες από ποιητές όπως ο Τόμας Ντέκκερ (1572 - 1632) και ο Μπεν Τζόνσον. Σε ένα ξέσπασμα από πανηγύρια όπως γράφει ο Ντέκκερ "οι δρόμοι καλύφτηκαν με άντρες". Το νέο βασίλειο του Ιακώβου είχε τεράστια προβλήματα, η μεγάλη φορολογία και το κόστος του πολέμου με την Ιρλανδία έφερε μεγάλη δυσαρέσκεια, τα χρέη έφτασαν τις 400.000 λίρες.
Πρώτα χρόνια στην Αγγλία
Ο Ιάκωβος Α΄ ξεπέρασε επιτυχώς δυο συνωμοσίες την πρώτη χρονιά της βασιλείας του παρά το ότι έγινε δεκτός με θέρμη από τους πολίτες, η "Μπάυ Πλοτ" ("παράπλευρη συνωμοσία") και η "Μέιν Πλοτ" ("κύρια συνωμοσία") είχαν σαν αποτέλεσμα τις συλλήψεις του Λόρδου Κόμπαμ και του Ουόλτερ Ράλεϋ.[82] Οι ίδιοι ελπίζοντας σε ανατροπή του Ιακώβου είχαν εκδιωχθεί από το βασιλικό συμβούλιο της Ελισάβετ ύστερα από μυστικό σχέδιο με τον Σεσίλ, ο Ιάκωβος τους υπέταξε εύκολα με τη βοήθεια του Χένρυ Χάουαρντ, Κόμη του Νορθάμπτον, του ανεψιού του Τόμας Χάουαρντ, Κόμη του Σάφφοκ, και άλλων Σκωτσέζων ευγενών. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του η διακυβέρνηση ανατέθηκε σταδιακά στον ικανότατο Ρόμπερτ Σέσιλ, μετέπειτα Κόμη του Σόλσμπρυ, με τη βοήθεια του Τόμας Έτζερτον, Βαρόνου Έλσμηρ, τον οποίο ο Ιάκωβος έκανε Καγκελάριο και του Τόμας Σάκβιλ, Κόμη του Ντόρσετ και βασιλικού θησαυροφύλακα. Ο Ιάκωβος Α΄ ήταν ελεύθερος να ασχοληθεί με σοβαρότερες υποθέσεις όπως οι προσπάθειες του για μια στενή κοινοβουλευτική ένωση ανάμεσα στην Αγγλία και τη Σκωτία και με τις αγαπημένες του συνήθειες όπως το κυνήγι.
Ο στόχος του Ιακώβου Α΄ ήταν να ενώσει τη Σκωτία και την Αγγλία σε μια χώρα με ένα κοινοβούλιο, κοινή εκπαίδευση, γλώσσα και νομοθεσία αλλά συνάντησε σκληρές αντιδράσεις και από τις δυο χώρες. Ο Ιάκωβος Α΄ μιλώντας στο Αγγλικό Κοινοβούλιο είπε χαρακτηριστικά "ο Θεός έριξε τη Μεγάλη Βρετανία στη θάλασσα σαν ένα νησί, σε καμιά περίπτωση διασπασμένο". Τον Οκτώβριο του 1604 πήρε τον τίτλο του "Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας" αλλά όπως του τόνισε ο Σερ Φράνσις Μπέικον δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει επίσημα σε νομικό επίπεδο, να τοποθετήσει τον τίτλο στα βασιλικά έγγραφα και στα διατάγματα. Ο Ιάκωβος πίεσε το βασίλειο της Σκωτίας να αποδεχτεί τον τίτλο και χρησιμοποιήθηκε έντονα σε νομίσματα, επιστολές και προκηρύξεις και στα δυο βασίλεια. Ο Ιάκωβος Α΄ είχε περισσότερες επιτυχίες στην εξωτερική του πολιτική, αγωνίστηκε σκληρά να κλείσει ειρήνη με την Ισπανία που υπογράφηκε τον Αύγουστο του 1604 με τη βοήθεια του Ρόμπερτ Σέσιλ και του Χένρυ Χάουαρντ, Κόμη του Νορθάμπτον, εορτάστηκε με μεγαλοπρεπές συμπόσιο. Η θρησκευτική ελευθερία που είχαν οι Καθολικοί στην Αγγλία με εντολή του ίδιου του Ιακώβου είχε βασικά στόχο τις καλές σχέσεις με την Ισπανία αλλά έφερε σκληρές αντιδράσεις στο βασιλικό συμβούλιο εναντίον του.
Η συνωμοσία της Πυρίτιδας
thumb|right|250px|Χρυσό νόμισμα (της ένωσης) του Ιακώβου ΣΤ΄ της Σκωτίας (1609-25). Επιγρ.: IACOBUS D. G. MAG. BRIT., FRAN. & HIB. REX / 1 R, FACIAM EOS IN GENTREM UNAM (κάνε αυτό σε γένος ένα). 10 γραμ. Ένας έντονα δυσαρεστημένος Καθολικός ο Γκάι Φωκς τοποθέτησε σε ένα κελάρι κάτω από το κτίριο της βουλής των λόρδων στις 5 Νοεμβρίου 1605 36 βαρέλια πυρίτιδας με στόχο να ανατινάξει το κτίριο και να δολοφονήσει τον Ιάκωβο Α΄, τα μέλη της οικογένειας του και τους υπόλοιπους λόρδους. Ο Ιάκωβος Α΄ όπως δήλωσε "δεν ήθελαν να σκοτώσουν μόνο εμένα, ούτε μόνο τη σύζυγο μου αλλά όλα τα μέλη του Κοινοβουλίου". Η ανακάλυψη της συνωμοσίας της Πυρίτιδας έφερε τεράστιο δέος σε ολόκληρη τη χώρα, μετά την αποκάλυψη της συνωμοσίας και την εξουδετέρωση της απειλής ο Βασιλιάς και τα μέλη της οικογένειας του ανακουφίστηκαν σε σημαντικό βαθμό. Ο Κόμης του Σόλσμπρυ εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να διεκδικήσει περισσότερα έσοδα από το κοινοβούλιο σε μεγαλύτερο βαθμό από τη βασίλισσα Ελισάβετ. Ο Γκάι Φωκς και οι υπόλοιποι συνωμότες καταδικάστηκαν και στις 31 Ιανουαρίου 1606, εκτελέστηκαν με αγχόνη και διαμελισμό.
Κοινοβούλιο
Η συνεργασία ανάμεσα στον Ιάκωβο Α΄ και το Κοινοβούλιο έγινε περισσότερο έντονη μετά τη συνωμοσία της πυρίτιδας, σε αντίθεση με τις ψυχρές σχέσεις που είχαν πριν το 1604, ο κοινός κίνδυνος έφερε πολύ κοντά τις δυο πλευρές. Ο Ιάκωβος Α΄ οργίστηκε έντονα με το Κοινοβούλιο στις 7 Ιουλίου 1604 μετά την αποτυχία να κερδίσει τη στήριξη του σε οικονομικές επιδοτήσεις, όπως δήλωσε "δεν αισθάνομαι καμιά υποχρέωση να ευχαριστήσω ανόητους, είδατε πόσα καλά έκανα για χάρη σας, θα ήταν καλό να χρησιμοποιήστε τις ελευθερίες σας με μεγαλύτερη σύνεση". Η βασιλεία του Ιακώβου αντιμετώπισε σταδιακά όλο και μεγαλύτερες οικονομικές δυσκολίες λόγω της αύξησης του πληθωρισμού και της οικονομικής ανεπάρκειας της αυλής του. Ο Κόμης του Σόλσμπρυ πρότεινε τον Φεβρουάριο του 1610 τη σύναψη της "Μεγάλης Συνθήκης" σύμφωνα με την οποία το κοινοβούλιο σε αντάλλαγμα 10 βασιλικών παραχωρήσεων θα έδινε στον Ιάκωβο 600.000 λίρες και ετήσια χορηγία 200.000 λιρών για να καλύψει τα έξοδα του. Οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν είχαν τραγικά αποτελέσματα, ο Βασιλιάς έχασε την υπομονή του στις 31 Δεκεμβρίου 1610 και είπε στον Σόλσμπρυ "το μεγαλύτερο λάθος σας ήταν ότι προσπαθήσατε να βγάλετε μέλι από τη χολή". Την ίδια τύχη είχε το "Πρόσθετο Κοινοβούλιο" (1614), ο Βασιλιάς το διέλυσε ύστερα από 9 μέρες μετά από νέα αποτυχία να πάρει τα χρήματα που ζητούσε. Ο Ιάκωβος Α΄ στη συνέχεια μέχρι το 1621 βασίλευσε χωρίς κοινοβούλιο χρησιμοποιώντας αυλικούς όπως ο έμπορος Λάιονελ Κράνφιλντ για να συγκεντρώσουν χρήματα πουλώντας βαρονίες ή με τη χρήση άλλων εναλλακτικών μεθόδων για έσοδα.
Ισπανική πολιτική
thumb|right|250px|Ο Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας, έργο του [[Πάουλ φαν Σόμερ Ι (περ.1620).]] Μια σημαντική πηγή για να αυξήσει ο Ιάκωβος τα έσοδα του ήταν ο στόχος να παντρέψει τον γιο του Κάρολο, Πρίγκιπα της Ουαλίας, με τη Μαρία Άννα της Ισπανίας. Οι στόχοι του για έναν Ισπανικό γάμο ήταν εξαιρετικά ελκυστικοί αφού θα διατηρούσε την ειρήνη και δεν θα είχε πολεμικά έξοδα. Η ειρήνη θα μπορούσε να είναι εφικτή μόνο με συνέχιση των διαπραγματεύσεων, ο Ιάκωβος κατάφερε να τις παρατείνει για περίπου μια δεκαετία.
Η πολιτική του είχε την υποστήριξη των Χάουαρντ και άλλων Καθολικών υπουργών που ανήκαν στην Ισπανική ομάδα αλλά είχαν έντονη επίδραση από την Προτεσταντική Αγγλία. Ο Σερ Ουόλτερ Ράλεϋ ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία (1616) και πήγε στη Νότια Αμερική για κυνήγι χρυσού αφού πρώτα πήρε αυστηρές εντολές από τον Ιάκωβο να μην εμπλακεί σε πόλεμο με τους Ισπανούς. Η εκστρατεία του Ράλεϋ ήταν τελικά καταστροφική, ενώ ο γιος του Ουόλτερ σκοτώθηκε σε πόλεμο με τους Ισπανούς. Ο Ράλεϋ εκτελέστηκε από τον Ιάκωβο όταν επέστρεψε στην Αγγλία με την κατηγορία ότι δυναμίτισε τις καλές σχέσεις της χώρας του με τους Ισπανούς. Η πολιτική του Ιακώβου Α΄ υπονομεύτηκε περισσότερο με την έκρηξη του Τριακονταετούς Πολέμου ειδικά όταν ο γαμπρός του Φρειδερίκος Ε΄ του Παλατινάτου διώχτηκε από τη Βοημία από τον Καθολικό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄ (1620) και Ισπανικά στρατεύματα επιτέθηκαν στη Ρηνανία, την πατρίδα του Φρειδερίκου. Ο Ιάκωβος συγκάλεσε το Κοινοβούλιο (1621) με αίτημα να οργανώσει στρατιωτική εκστρατεία για την υποστήριξη του γαμπρού του. Το Κοινοβούλιο του έδωσε βοήθεια που ήταν ανεπαρκής αλλά από την άλλη τον προκάλεσε σε πόλεμο εναντίον της Ισπανίας και του θύμισε τα κέρδη που είχε η Ελισάβετ από τον πόλεμο. Τον Νοέμβριο του 1621 δέχτηκε μεγαλύτερες προκλήσεις από τον Σερ Έντουαρντ Κουκ (1552 - 1634) όταν του ζήτησε όχι μόνο να κηρύξει τον πόλεμο στην Ισπανία αλλά να παντρέψει επίσης τον πρίγκιπα Κάρολο με μια πριγκίπισσα από τους Προτεστάντες και να κάνει πιο σκληρούς τους αντί-Καθολικούς νόμους. Ο Ιάκωβος του υπενθυμίσει ότι δεν πρέπει να επεμβαίνει στα εσωτερικά της βασιλικής οικογένειας επειδή θα τιμωρηθεί σκληρά, αυτό τον έκανε να διαμαρτυρηθεί για έλλειψη ελευθερίας του λόγου. Με την επίδραση του Τζορτζ Βίλλερς, Δούκα του Μπάκιγχαμ, και του Ισπανού απεσταλμένου Γονδομάρ, ο Ιάκωβος διέλυσε το Κοινοβούλιο.
Στις αρχές του 1623 ο 22χρονος Κάρολος και ο Μπάκιγχαμ ταξίδευσαν στην Ισπανία για να ζητήσουν το χέρι της Ινφάντας αλλά η αποστολή κατέληξε σε φιάσκο. Η Ινφάντα απέρριψε τον Κάρολο και οι Ισπανοί τους ζήτησαν να καταργήσουν τους σκληρούς αντι-Καθολικούς νόμους του Αγγλικού κοινοβουλίου. Υπέγραψαν μεταξύ τους συνθήκη αλλά επέστρεψαν τον Οκτώβριο στην Ισπανία απογοητευμένοι χωρίς την ινφάντα και αποκήρυξαν τη συνθήκη σύμφωνα με τις επιθυμίες του Αγγλικού λαού. Μετά την αποτυχία για τη δημιουργία ενός Ισπανικού δεσμού ο Κάρολος και ο Μπάκιγχαμ στράφηκαν στους Γάλλους και αποφάσισαν να κηρύξουν τον πόλεμο στους Αψβούργους. Ο Ιάκωβος συγκάλεσε ξανά το Κοινοβούλιο τον Φεβρουάριο του 1624 λόγω των οικονομικών δυσκολιών της εκστρατείας, το αντί-καθολικό αίσθημα του Κοινοβουλίου ήταν ξανά μεγάλο, ζήτησαν από τον Κάρολο και τον Μπάκιγχαμ να πιέσουν τον βασιλιά για πόλεμο. Ο θησαυροφύλακας Λάιονελ Κράνφιλντ, Κόμης του Μίντλσεξ, είπε ότι ο Βασιλιάς αντιτάχθηκε στον πόλεμο λόγω του κόστους. Τα αποτελέσματα του Κοινοβουλίου του 1624 ήταν αμφίβολα, ο Ιάκωβος αρνήθηκε να προχωρήσει σε πόλεμο αλλά ο Κάρολος από την άλλη πλευρά πίστευε ότι το κοινοβούλιο τον είχε χρηματοδοτήσει, αυτό θα του δημιουργήσει αργότερα μεγάλα προβλήματα στη δική του βασιλεία.
Θρησκεία
Μετά την καταστολή της συνωμοσίας της πυρίτιδας ο Ιάκωβος πήρε σκληρά μέτρα εναντίον των Άγγλων Καθολικών, τον Μάιο του 1606 το Κοινοβούλιο ψήφισε την Παπική πράξη των πολιτών σύμφωνα με την οποία κανένας πολίτης δεν έπρεπε να αναγνωρίσει την εξουσία του Πάπα στον βασιλιά. Ο Ιάκωβος παρόλα αυτά στάθηκε επιεικής τόσο στους Καθολικούς που θα έδιναν όρκο υποταγής στον βασιλιά όσο και στους κρυπτοκαθολικούς. Ο Χένρυ Χάουαρντ για παράδειγμα που ήταν κρυπτοκαθολικός έγινε δεκτός στην Καθολική εκκλησία τους τελευταίους του μήνες. Ο Ιάκωβος Α΄ χρειαζόταν την υποστήριξη των Καθολικών της Αγγλίας γι' αυτό διαβεβαίωσε τον Κόμη της Νορθάμπερλαντ ότι "δεν θα διώξει για θρησκευτικούς λόγους οποιονδήποτε δηλώσει υποταγή στον ίδιο και στους νόμους".
Στην "Αναφορά της Χιλιετίας" (1603) οι Πουριτανοί ζήτησαν κατάργηση των επιβεβαιώσεων, των γαμήλιων δακτυλίων και ζητούσαν να γίνει το κάλυμμα της κεφαλής προαιρετικό. Ο Ιάκωβος στάθηκε σκληρός στους Πουριτανούς τα πρώτα χρόνια αλλά οι διώξεις στη συνέχεια έγιναν όλο και λιγότερες. Με τη "Διάσκεψη του Χάμπτον Κορτ" (1604) αποφασίστηκε μια νέα μετάφραση της βίβλου για να λυθούν οι διαφορές που υπήρχαν στις προηγούμενες μεταφράσεις, η αυθεντική μετάφραση του Ιακώβου ολοκληρώθηκε το 1611 και θεωρείται το αριστούργημα της λογοτεχνίας του Ιακώβου. Τη σημερινή εποχή βρίσκεται στην πιο εκτεταμένη χρήση. Ο Ιάκωβος προσπάθησε να μεταφέρει στη Σκωτία το Αγγλικό τελετουργικό αλλά συνάντησε σκληρές αντιδράσεις από τους πρεσβυτέρους, επισκέφτηκε τη Σκωτία (1617) τη μοναδική φορά μετά την άνοδο του στον θρόνο. Οι επίσκοποι που συνεδρίασαν στο Περθ αντιστάθηκαν σκληρά με αποτέλεσμα η εκκλησία να παραμείνει διαιρεμένη μέχρι τον θάνατο του, τα εκκλησιαστικά προβλήματα κληρονόμησε ο γιος του.
Πιθανοί ερωμένοι
thumb|right|250px|Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας ([[1621) προσωπογραφία του Ντανιίλ Μάιτενς.]] Η σεξουαλική συμπεριφορά του Ιακώβου Α΄ είναι ένα ζήτημα αμφιλεγόμενο, οι στενές σχέσεις του με πολλούς άντρες αυλικούς οδήγησαν τους ιστορικούς σε προβληματισμό. Η ειρηνική πολιτική μετά την άνοδο του στον θρόνο της Αγγλίας σε αντίθεση με την πολεμική πολιτική της Ελισάβετ φαίνεται στο επίγραμμα της εποχής του "η Ελισάβετ ήταν βασιλιάς και ο Ιάκωβος βασίλισσα". Πολλοί βιογράφοι του αναφέρουν ότι ο Έσμε Στιούαρτ, μετέπειτα Δούκας του Λέννοξ, ο Ρόμπερτ Καρρ, μετέπειτα Δούκας του Σόμερσετ, και ο Τζορτζ Βίλλερς, μετέπειτα Δούκας του Μπάκιγχαμ, ήταν οι ερωμένοι του. Ο Σερ Τζον Όγκλαντερ (1585 - 1655) σημειώνει "ποτέ δεν έχω δει σύζυγο να παιδιαρίζει τόσο έντονα με την όμορφη σύζυγο του όπως τον Ιάκωβο με τους ερωμένους του, ιδιαίτερα τον Μπάκιγχαμ" τον οποίο ο Βασιλιάς όπως υπενθυμίζει ο Σερ Έντουαρντ Πέιτον "πέφτει και φιλάει σαν ερωμένη". Στην πρόσφατη αποκατάσταση των ανακτόρων του Άπθορπ (2004 - 2008) βρέθηκε ένα μυστικό πέρασμα ανάμεσα στις κρεβατοκάμαρες του Ιακώβου και του Βίλλερς.
Πολλοί βιογράφοι του Ιακώβου αναφέρουν ότι οι σχέσεις του με τους ερωμένους του δεν ήταν σεξουαλικές. Ο Ιάκωβος Α΄ στο έργο του "Βασιλικό Δώρο" τοποθετεί τον σοδομισμό στα βαριά αμαρτήματα "που δεν συγχωρούνται ποτέ από τη συνείδηση" και η σύζυγος του Άννα γέννησε επτά παιδιά, επιπλέον άλλα δυο παιδιά τους πέθαναν στη γέννα ενώ είχε τουλάχιστον άλλες τρεις αποβολές. Ο Ουγενότος ποιητής Τεοφίλ ντε Βιώ παρατηρεί "είναι γνωστό ότι ο Βασιλιάς της Αγγλίας Ιάκωβος συνευρίσκεται με τον Δούκα του Μπάκιγχαμ". Ο Δούκας του Μπάκιγχαμ γράφει στον Ιάκωβο πολλά χρόνια αργότερα και του υπενθυμίζει ότι κοιμήθηκαν μαζί στο ίδιο κρεβάτι με τη φράση "πιστεύω ότι τώρα με αγαπάς περισσότερο από τότε, δεν θα ξεχάσω ποτέ στο Φάρναμ που στην κεφαλή του κρεβατιού δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις το αφεντικό από τον σκύλο". Οι φράσεις του Μπάκιγχαμ δεν θεωρούνται απαραίτητα σεξουαλικές, σύμφωνα με τα δεδομένα της ζωής των αυλικών του 16ου αιώνα η ερμηνεία τους είναι αμφίβολη. Ο θάνατος του Ρόμπερτ Σέσιλ, Κόμη του Σόλσμπρυ (1612), άφησε τεράστιο κενό εξουσίας. Την περίοδο που ζούσε ο Σόλσμπρυ, το σύστημα διοίκησης της Ελισάβετ ήταν υπαρκτό, από τότε η βασιλεία του Ιακώβου Α΄ πέρασε μεγάλη παρακμή. Τα δύσκολα καθήκοντα του Κόμη του Σόλσμπρυ αναπληρώθηκαν τμηματικά από τον Ρόμπερτ Καρρ, ερωμένο του Βασιλιά, αλλά η αδυναμία του Ιακώβου να τον παρακολουθήσει στενά τον εξέθεσε ανεπανόρθωτα. Η ομάδα του Χάουαρντ στην οποία ανήκαν ο Χένρυ Χάουαρντ, Κόμης του Νορθάμπτον, ο Τόμας Χάουαρντ, Κόμη του Σάφφοκ, ο Λόρδος Ουίλλιαμ Νόλλυς, Βαρόνος του Μπάμπρυ (γαμπρός του Σάφφοκ), ο Τσαρλς Χάουαρντ, Κόμης του Νότιγχαμ, και ο Σερ Τόμας Λέικ (1567 - 1630) ανέλαβαν σύντομα τον έλεγχο της κυβέρνησης. Ο ισχυρός Ρόμπερτ Καρρ υπέκυψε στην οικογένεια Χάουαρντ, δεν μπορούσε να αναλάβει τις ευθύνες του και πολλές φορές αναγκαζόταν να ζητήσει από τον φίλο του Τόμας Όβερμπρυ (1581 - 1613) να τον βοηθήσει στα κυβερνητικά έγγραφα. Ο Καρρ είχε μια εξώγαμη σχέση με τη Φράνσες Χάουαρντ, κόρη του Κόμη του Σάφφοκ, την οποία ο Ιάκωβος βοήθησε να ακυρώσει τον γάμο της για να τον παντρευτεί, όπως και συνέβη. Το καλοκαίρι του 1615 κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Όβερμπρυ δηλητηριάστηκε, είχε πεθάνει στις 15 Σεπτεμβρίου 1613 στον Πύργο του Λονδίνου που είχε μεταφερθεί με αίτημα του Βασιλιά. Οι ύποπτοι για τον φόνο ήταν η Φράνσες και ο Ρόμπερτ Καρρ που είχε αντικατασταθεί σαν ευνοούμενος του Βασιλιά από τον Βίλλερς, ο Ιάκωβος τον καταδίκασε σε θάνατο αλλά τελικά τον συγχώρεσε (1624). Η εμπλοκή του Βασιλιά σε τέτοιο σκάνδαλο έφερε μεγάλη ζημιά στη φήμη του και την κυβέρνηση του, η πτώση των Χάουαρντ άφησε από το 1619 κυρίαρχο τον Βίλλερς.
Το τέλος
Ο Ιάκωβος Α΄ μετά την ηλικία των 50 ετών υπέφερε συχνά από αρθρίτιδα, ουρική αρθρίτιδα και πέτρες στα νεφρά, είχε χάσει τα δόντια του και έπινε βαριά. Ο Βασιλιάς ήταν συνεχώς βαριά άρρωστος τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, σπάνια μπορούσε να επισκεφτεί το Λονδίνο ενώ ο Μπάκιγχαμ είχε καταφέρει να αποκτήσει τον έλεγχο στον διάδοχο του Κάρολο. Μια θεωρία περιγράφει ότι έπασχε από πορφυρία, συμπτώματα της ασθένειας είχε και ο απόγονος του Γεώργιος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο προσωπικός του γιατρός Τεοντόρ ντε Μαγιέρν περιγράφει τα ούρα του Ιακώβου "σκοτεινά κόκκινα, όπως το κρασί του Αλικάντε", οι πέτρες στα νεφρά μπορούσαν πραγματικά να χρωματίσουν τα ούρα κόκκινα. Στις αρχές του 1625 ο Ιάκωβος είχε συχνές επιθέσεις από αρθρίτιδα, ουρική αρθρίτιδα και λιποθυμίες ενώ τον Μάρτιο αρρώστησε βαριά με εγκεφαλικό επεισόδιο, πέθανε στις 27 Μαρτίου από βίαιη επίθεση δυσεντερίας με τον Μπάκιγχαμ στο πλευρό του. Η κηδεία του έγινε στις 7 Μαΐου με μεγαλοπρέπεια αλλά άτακτα. Ο επίσκοπος του Λίνκολν Τζον Ουίλλιαμ στο κήρυγμα του είπε "ο Βασιλιάς Σολομών έζησε 60 χρόνια και πέθανε ειρηνικά, το ίδιο και ο Βασιλιάς Ιάκωβος", το κήρυγμα έγινε γνωστό σαν Σολομωνική της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, η θέση του τάφου του είχε χαθεί πολλά χρόνια αλλά τελικά βρέθηκε το φέρετρο του τον 19ο αιώνα στον θόλο του Ερρίκου Ζ΄ στη διάρκεια μιας ανασκαφής.
Θρύλοι
thumb|right|250px|Ο Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας (1603 - 1609), προσωπογραφία του Νίκολας Χίλλιαρντ. Ο λαός της Αγγλίας θρήνησε έντονα τον Ιάκωβο, τον αγαπούσε για την ειρηνική του βασιλεία και για τη μεγάλη μείωση της φορολογίας, ο Κόμης του Κέλλι σημειώνει "όπως ζούσε ο ίδιος ειρηνικά με τον ίδιο τρόπο επιθυμούσε να ζήσει ο γιος και διάδοχος του Ιάκωβος, παρακαλούσε τον θεό να τον μιμηθεί". Ο κόμης του Μπάκιγχαμ τον οδήγησε όμως σε μια σειρά από στρατιωτικές αποτυχίες που αμαύρωσαν τη φήμη του. Ο Ιάκωβος Α΄ πολύ συχνά αμελούσε τα βασιλικά του καθήκοντα για άλλες συνήθειες όπως το κυνήγι, τα σκάνδαλα έριξαν σημαντικά το κύρος της βασιλείας του που είχε ανέβει την περίοδο της προκατόχου του Ελισάβετ. Την εποχή του ξεκίνησε ο εποικισμός της Αμερικής από τους Άγγλους με την ίδρυση της Τζέημσταουν στη Βιρτζίνια (1607) και της Κούπερς Καβ στη Νέα Γη (1610). Τα επόμενα 150 χρόνια θα ακολουθήσουν σκληροί πόλεμοι της Αγγλίας με την Ισπανία, τη Γαλλία και την Ολλανδία ενώ οι θρησκευτικοί πόλεμοι ανάμεσα στους Προτεστάντες και τους Καθολικούς θα διατηρηθούν 400 χρόνια, ο Ιάκωβος Α΄ έβαλε τις βάσεις για ένα ισχυρό και ενωμένο Βρετανικό βασίλειο.
Τον 17ο αιώνα οι ιστορικοί που ήταν εχθρικοί απέναντι στον Οίκο των Στιούαρτ τον κατηγόρησαν για αυταρχισμό, οικονομική ανευθυνότητα τονίζοντας ότι στάθηκε με την πολιτική του αιτία για την έκρηξη του Αγγλικού εμφύλιου πολέμου. Ο Ιάκωβος είχε διδάξει στον γιο του Κάρολο τη θεία προέλευση της βασιλείας και την περιφρόνηση του Κοινοβουλίου, οι τακτικές του θα οδηγήσουν τον επόμενο αιώνα σε ανατροπή της μοναρχίας και εκτέλεση του Καρόλου. Η φήμη του Βασιλιά υπέστη σημαντική φθορά από τις περιγραφές του αυλικού Σερ Άντονυ Ουέλντον (1583 - 1648) τον οποίο ο Βασιλιάς είχε απολύσει. Άλλοι ιστορικοί που έγραψαν αρνητικές ιστορίες εναντίον του Ιακώβου τη δεκαετία του 1650 ήταν: ο Σερ Έντουαρντ Πέιτον στο έργο του "Θεία καταστροφή της ευγενούς οικογένειας των Στιούαρτ" (1652), ο Άρθουρ Ουίλσον στο έργο του "Η ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας, η ζωή και η βασιλεία του Ιακώβου Α΄" (1658) και ο Φράνσις Όσμπορν (1593 - 1659) στο έργο του "Ιστορικές μνήμες της Βασίλισσας Ελισάβετ και του Βασιλιά Ιακώβου" (1658). Η βιογραφία του ιστορικού Ντέηβιντ Χάρρις Ουίλλσον (1901 - 1973) το 1956 αποτελεί το αποκορύφωμα του μίσους και της αρνητικής κριτικής στον Ιάκωβο. Η ιστορικός Τζέννυ Ουόρμαλντ (1942 - 2015) σημειώνει "κάθε λέξη στο έργο του Ουίλσον μοναδικό στόχο είχε να θίξει και να υποτιμήσει τον άνθρωπο που αναφερόταν". Μέχρι την εποχή του Ουίλσον η γενική εικόνα που επικρατούσε στους ιστορικούς για τον Ιάκωβο ήταν οι πεφωτισμένες απόψεις του για τη θρησκεία και τον πόλεμο.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Άννα των Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Δούκες του Όλμπανυ Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία τον 17ο αιώνα
Ευρασιατικός διασυνδετήριος αγωγός
Ο ευρασιατικός διασυνδετήριος αγωγός (EuroAsia Interconnector) είναι μια προτεινόμενη διασύνδεσης μεταξύ των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ μέσω της μακρύτερης υποθαλάσσιας ηλεκτρικής τροφοδοσίας στον κόσμο.
Περιγραφή
Το καλώδιο μήκους 287 χλμ. θα συνδέει το Ισραήλ με την Κύπρο. η Κύπρος θα συνδεθεί με τη Ελλάδα στην Κρήτη. Από την Κρήτη, ένα υπάρχον καλώδιο θα χρησιμοποιηθεί για τη σύνδεση της Πελοποννήσου με την ηπειρωτική Ελλάδα, παρέχοντας σύνδεση με το πανευρωπαϊκό ηλεκτρικό δίκτυο. Αν κατασκευαστεί, το συνολικό μήκος της γραμμής διασύνδεσης θα είναι περίπου 540 ναυτικά μίλια και θα τοποθετηθεί σε βάθος έως και 2 χλμ. κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Το δίκτυο θα έχει την ικανότητα να μεταδίδει 2.000 μεγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας σε κάθε κατεύθυνση. Αναμένεται να κοστίσει περίπου 1.5 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 500 εκατ. ευρώ θα είναι το κόστος της σύνδεσης Ισραήλ–Κύπρου.
Συμφωνία για τη διεξαγωγή της μελέτης σκοπιμότητας που υπογράφηκε στην Ιερουσαλήμ στις 4 Μαρτίου του 2012. Η μελέτη σκοπιμότητας πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2012. Αν η επενδυτική απόφαση είναι θετική, το έργο θα μπορούσε να ξεκινήσει στις αρχές του 2013. Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός 3 ετών από την έναρξη της κατασκευής.
Σε μια συνάντηση μεταξύ των Υπουργών ενέργειας του Ισραήλ και της Κύπρου υπουργών ενέργειας τον Ιούνιο του 2015, ο Ισραηλινός υπουργός πρότεινε να διπλασιαστεί η προβλεπόμενη χωρητικότητα του καλωδίου. Το Ισραήλ και η Κύπρο έχουν ανακαλύψει κοιτάσματα φυσικού αερίου εντός των εδαφών τους, κάτι που τους επιτρέπει, αν συμφωνήσουν  καλώδιο υψηλότερης χωρητικότητας, να κατασκευάσουν μονάδες φυσικού αερίου και να εξάγουν σημαντικές ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας προς την Ευρώπη. Οι εταίροι έχουν ως στόχο να ξεκινήσουν οι περιβαλλοντικές και κατασκευαστικές μελέτες για το έργο στις αρχές του 2016, με ενδεικτική ημερομηνία εφαρμογής το 2019 για τη σύνδεση Ισραήλ–Κύπρου και το 2022 για τη σύνδεση Κύπρου–Ελλάδας.
Μοναστηράκι (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Μοναστηράκι συναντώνται:
Η συνοικία της Αθήνας Μοναστηράκι.
Τα παρακάτω χωριά της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δήμος Ολύμπου
Ο Δήμος Ολύμπου λειτούργησε ως δήμος από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα την Καλλιθέα.
Ο μόνιμος πληθυσμός του Δήμου Ολύμπου κατά την απογραφή του 2001 έφτασε τους 3.446 κατοίκους.
Από την Καλλιθέα, η οποία βρίσκεται σε κεντρικό σημείο, πάνω στην Ε.Ο. Ελλασσόνας - Κατερίνης και Ελλασόνας - Λεπτοκαρυάς (του Δήμου Ανατολικού Ολύμπου Νομού Πιερίας), φαίνεται ο Όλυμπος, που υψώνεται επιβλητικός, ιδίως όταν είναι χιονισμένος. Στην Καλλιθέα κατά καιρούς γίνονται αγώνες Moto Cross Πανελλαδικής εμβέλειας. Επίσης, στην Καλλιθέα βρίσκονται το Δημαρχείο, Αστυνομικός Σταθμός, Ιατρείο, Φαρμακείο, καθώς και το μοναδικό Γυμνάσιο και Λύκειο του Δήμου.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Ελασσόνας της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο Δήμος Ολύμπου αποτελείτο από τα εξής 7 δημοτικά Διαμέρισμα:
(Αναφέρεται ο μόνιμος πληθυσμός κατά την απογραφή του 2001)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Λάρισας
Fundamento de Esperanto
Το Fundamento de Esperanto ("Το Θεμέλιο της Εσπεράντο") είναι ένα βιβλίο του Ζαμένχοφ, που δημοσιεύτηκε την άνοιξη του 1905. Στις 9 Αυγούστου, 1905 έγινε το επίσημο εγχειρίδιο για την γλώσσα σύμφωνα με το άρθρο 4 της Διακήρυξης της Βουλώνης στο 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο για την Εσπεράντο στην Βουλώνη της Γαλλίας. Θεωρείται ως το μοναδικό κείμενο αυθεντία πάνω από την Εσπεράντο και για αυτόν τον λόγο δεν επιδέχεται καμία μεταβολή.
Περιεχόμενο
Το Fundamento αποτελείται από 4 μέρη έναν πρόλογο  (Antaŭparolo), μια γραμματική (Gramatiko), μια συλλογή από ασκήσεις (Ekzercaro) και ένα  "Οικουμενικό Λεξικό" (Universala Vortaro). Με εξαίρεση τον Πρόλογο, σχεδόν ότι άλλο περιέχεται στο Fundamento προέρχεται άμεσα από προηγούμενες εργασίες του Ζάμενχοφ, κυρίως το Unua Libro. Η Εσπεράντο, ωστόσο, υπέστη μια μικρή αλλαγή στο Aldono al la Dua Libro του 1888, όπου ο Ζάμενχοφ έκανε τροποποιήσεις στα χρονικά συσχετικά, αλλάζοντας τις καταλήξεις (όταν, τότε, πάντα, μερικές φορές, ποτέ) από -ian σε -iam, έτσι ώστε τα Εσπεράντο του Fundamento είναι ελαφρώς διαφορετική από εκείνα του Unua Libro.
Η γραμματική και τα λεξικά του Fundamento είναι μεταφρασμένα σε 5 εθνικές γλώσσες : γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ρωσικά, και πολωνικά.
Δήλωση της Βουλώνης
Το Fundamento de Esperanto έγινε η επίσημη πηγή της Εσπεράντο στο τέταρτο άρθρο της Δήλωσης της Βουλώνης, στο πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο της Εσπεράντο στην Βουλώνη στη Γαλλία.
Ίσο με το Fundamento είναι το Oficialaj Aldonoj (Επίσημες Προσθήκες). Μέχρι σήμερα, έχουν υπάρξει εννέα Επίσημες Προσθήκες.
Αυτό το επιτακτικό όργανο είναι το Akademio de Esperanto.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσπεράντο
Πέτρος
Το όνομα Πέτρος μπορεί να αναφέρεται:
14 Αυγούστου
13 Αυγούστου | 14 Αυγούστου | 15 Αυγούστου
Η 14η Αυγούστου είναι η 226η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (227η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 139 ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Λυνέλ
Το Λυνέλ (γαλλικά: Lunel, οξιτανικά: Lunèl) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυνελουά (γαλλικά: Lunellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Λυνέλ-Βιελ
Το Λυνέλ-Βιελ (γαλλικά: Lunel-Viel, οξιτανικά: Lunèl Vièlh) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυνελβιελουά (γαλλικά: Lunelviellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Εμίρης
μικρογραφία|Η αυλή του [[Εμιράτο Ντουράνι|Εμιράτου Ντουράνι στο Αφγανιστάν το 1839]] Ο Εμίρης (أمير, Αμίρ στα αραβικά) σημαίνει ηγεμόνας, διοικητής, στρατηγός ή πρίγκιπας και γενικώς αποτελεί τίτλο υψηλού διοικητικού αξιώματος. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ευρέως στον ισλαμικό κόσμο και με διάφορες παραφθορές και αλλού. Ως εμίρηδες θεωρούνται γενικώς οι υψηλόβαθμοι σεΐχηδες, αλλά στα μοναρχικά κράτη ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και για τους πρίγκιπες, με τον όρο εμιράτο να αποτελεί το αντίστοιχο του πριγκιπάτου.
Η θηλυκή μορφή είναι η εμίρα (أميرة ʾamīrah)
Προέλευση
μικρογραφία|Ο Εμίρης του Κάνο [[Σανούσι Λαμίντο Σανουσί]] μικρογραφία|Ο [[Φαρούκ της Αιγύπτου, εμίρης του Βασίλειο της Αιγύπτου και του Σουδάν, στην ενθρόνιση του ως βασιλιάς Φαρούκ Α΄]] Η λέξη αμίρ, που σημαίνει κύριος, προέρχεται από την αραβική ρίζα α-μ-ρ, που σημαίνει "οδηγώ, είμαι επικεφαλής". Χρησιμοποιήθηκε αρχικά για αναφορά σε κυβερνήτες, συνήθως σε μικρότερα κράτη, ενώ στα σύγχρονα αραβικά είναι ισοδύναμη με την λέξη πρίγκιπας. Ήταν ένας από τους τίτλους του μωαμεθανού προφήτη Μωάμεθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραβικοί τίτλοι Κατηγορία:Τίτλοι ευγενείας Κατηγορία:Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Κάρολος Ε΄ (Keizer Karel V, 24 Φεβρουαρίου 1500 – 21 Σεπτεμβρίου 1558), από τον Οίκο των Αψβούργων, γνωστός και με το λατινικό όνομα Carolus Quintus («Κάρολος Κουίντος» ), δηλ. "πέμπτος", ήταν κυβερνήτης της Ισπανικής Αυτοκρατορίας ως Κάρολος Α΄ (Carlos I de España) από το 1516 και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Κάρολος Ε΄ από το 1519, ενώ κυβερνούσε και τα εδάφη του πρώην δουκάτου της Βουργουνδίας από το 1506. Ο Κάρολος ήταν επίσης Βασιλιάς της Αραγωνίας, Βασιλιάς της Σαρδηνίας και Βασιλιάς της Καστίλης (1516-1555). Παραιτήθηκε χάριν του νεότερου αδελφού του, Φερδινάνδου Α΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και του γιου του Φιλίππου Β΄, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Ισπανίας (1556).
Βιογραφία
Ο Κάρολος ήταν ο πρεσβύτερος γιος του Φιλίππου Α΄ και της Ιωάννας Α΄ της Καστίλης. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α΄ και από την πλευρά της μητέρας του εγγονός των Καθολικών Βασιλέων Φερδινάνδου της Αραγωνίας και Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλλης. Όταν ο Φίλιππος πέθανε το 1506, ο Κάρολος έγινε κυβερνήτης των Βουργουνδικών Κάτω Χωρών και συμβασιλέας της μητέρας του στην Ισπανία μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου το 1516. Καθώς ο Κάρολος ήταν το πρώτο πρόσωπο που κυβέρνησε την Καστίλλη-Λεόν και την Αραγωνία ταυτόχρονα ιδίω δικαιώματι, έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της Ισπανίας (η συμβασιλεία της μητέρας του Ιωάννας ήταν τυπική μόνο, δεδομένης της ψυχικής της αστάθειας). Το 1519, ο Κάρολος διαδέχθηκε τον παππού του, Μαξιμιλιανό, ως Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Αρχιδούκας της Αυστρίας. Από αυτό το σημείο και μετά, το βασίλειο του Καρόλου, το οποίο έχει περιγραφεί ως «η αυτοκρατορία στην οποία ο ήλιος δεν δύει ποτέ», κάλυπτε τέσσερα εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα στην Ευρώπη, την Άπω Ανατολή και την Αμερική.
Μεγάλο μέρος της βασιλείας του Καρόλου αφιερώθηκε στους Ιταλικούς Πολέμους εναντίον των Γάλλων βασιλέων Φραγκίσκου Α΄ και Ερρίκου Β΄, οι οποίοι πόλεμοι, αν και εξαιρετικά πολυέξοδοι, ήταν στρατιωτικά επιτυχείς λόγω του αήττητων ισπανικών σχηματισμών (τέρθιο) και των προσπαθειών των πρωθυπουργών του Μερκουρίνο Γκαττινάρα και Φρανθίσκο ντε λος Κόμπος ι Μολίνα. Οι δυνάμεις του Καρόλου ανακατέλαβαν το Μιλάνο και τη Φρανς-Κοντέ από τη Γαλλία μετά την αποφασιστική νίκη των Αψβούργων στη Μάχη της Παβίας το 1525, η οποία ώθησε τον Φραγκίσκο να δημιουργήσει τη Γαλλοοθωμανική συμμαχία. Ο αντίπαλος του Καρόλου Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής κατέκτησε την Ουγγαρία το 1526 αφού νίκησε τους Χριστιανούς στη Μάχη του Μόχατς. Παρ' όλα αυτά, η Οθωμανική προέλαση ανακόπηκε όταν οι Τούρκοι απέτυχαν να καταλάβουν τη Βιέννη το 1529.
Καθοριστικός ήταν ο ρόλος του Καρόλου στον αγώνα κατά της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Ήρθε σε αντιπαράθεση με τους Διαμαρτυρόμενους πρίγκιπες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που με αφορμή τον Προτεσταντισμό επεδίωκαν ευρύτερη αυτονομία, και συνεκάλεσε τη Σύνοδο του Τριδέντου (Τρέντο) που υπήρξε η απαρχή της Αντιμεταρρύθμισης. Από τις κορυφαίες εκφράσεις του αντιμεταρρυθμιστικού πνεύματος της Συνόδου ήταν η επί βασιλείας του Καρόλου ίδρυση του Τάγματος των Ιησουϊτών.
Επί της βασιλείας του επίσης η Ισπανία κατέκτησε το Μεξικό και το Περού και πραγματοποιήθηκε ο πρώτος περίπλους της Γης από τον Μαγγελάνο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1526 την Ισαβέλλα των Αβίς, κόρη τού Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας, και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Κόμητες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Μονάρχες της Νεαπόλεως Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Βραβάντης Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών Κατηγορία:Κόμητες του Αρτουά Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Σουλτάν Αλί Κεστμάντ
Ο Σουλτάν Αλί Κεστμάντ (, 22 Μαΐου 1935, Καμπούλ), ήταν Αφγανός πολιτικός. Διετέλεσε δύο φορές Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών κατά τη δεκαετία του 1980, από το 1981 έως το 1988 και από το 1989 έως το 1990 στη Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν.
Πρώτα χρόνια
Ο Κεστμάντ γεννήθηκε στην Καμπούλ. Κατάγεται από την εθνοτική ομάδα των Χάζαρων, σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ και ενεπλάκη στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν. Εντάχθηκε στη συνιστώσα Παρτσάμ του κόμματος, την οποία ηγούνταν ο Μπαμπράκ Καρμάλ. Ζήτησε και έλαβε πολιτικό άσυλο από τον βρετανό Πρωθυπουργό Τζον Μέιτζορ και πλέον κατοικεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ρόλος στην πολιτική
Αμέσως μετά το πραξικόπημα του Απριλίου του 1978, με το οποίο το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα κατέλαβε την εξουσία, ο Κεστμάντ έγινε υπουργός χωροταξίας στη νεοσυσταθείσα Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν.
Έχασε τη θέση αυτή τον Αύγουστο του 1978 όταν συνελήφθη για σχέδιο κατά του προέδρου Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί, μέλους της αντίπαλης συνιστώσας του κόμματος, Χαλκ. Το Πολιτικό Γραφείο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος διέταξε τη σύλληψη του Κεστμάντ και του Υπουργού Δημοσίων Έργων Μουχαμάντ Ραφί για τη συμμετοχή τους στην πιθανή συνωμοσία κατά του καθεστώτος. Αυτός και οι άλλοι κατηγορούμενοι υπέστησαν βαριά βασανιστήρια και μακρά φυλάκιση. Έμεινε στη φυλακή και καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά αυτή η απόφαση ανακλήθηκε και αναθεωρήθηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης.
Τον Δεκέμβριο του 1979, η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στο Αφγανιστάν, φέρνοντας στην εξουσία τον Μπαμπράκ Καρμάλ και τη συνιστώσα Παρτσάμ. Ο Κεστμάντ αποφυλακίστηκε και έγινε πάλι μέλος του Πολιτικού Γραφείου.
Οι τριβές μεταξύ των μελών του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος εντάθηκαν το 1980 όταν ο Καρμάλ απομάκρυνε τον Ασαντουλάχ Σαρβαρί από τη θέση του πρώτου αναπληρωτή προέδρου του Συμβουλίου Υπουργών και τον αντικατέστησε με τον Σουλτάν Αλί Κεστμάντ. Ο Κεστμάντ, μέλος του Παρτσάμ, σύντομα έγινε ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες του καθεστώτος. Τον Ιούνιο του 1981, ο Καρμάλ διατήρησε τα αξιώματα που κατείχε αν και παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου Υπουργών και όρισε τον Κεστμάντ ως διάδοχο του. Ένα 21μελές Ανώτατο Συμβούλιο Άμυνας με επικεφαλής τον Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ ανέλαβε εν τέλει την εξουσία.
Η αύξηση του ελλείμματος ανησυχούσε σε μεγάλο βαθμό την κυβέρνηση, και όπως σημείωσε ο πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών Κεστμάντ τον Απρίλιο του 1983, οι εισπράξεις φόρων ήταν ανεπαρκείς λόγω των αυξημένων κρατικών δαπανών. Ωστόσο, η κατάσταση επιφυλακής στη χώρα εμπόδιζε την κυβέρνηση να βελτιώσει τις φορολογικές της εισπράξεις.
Τον Σεπτέμβριο του 1987, η κυβέρνηση της Καμπούλ υποστήριξε μια μεγάλη συγκέντρωση Χάζαρων από διάφορες περιοχές της χώρας και τους πρόσφερε αυτονομία. Στην ομιλία του προς τους Χάζαρους, ο Κεστμάντ δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα δημιουργούσε αρκετές νέες επαρχίες στο Χαζαρατζάτ, οι οποίες θα διοικούνταν από αυτόχθονες κατοίκους της περιοχής.
Άνοδος και πτώση στην εξουσία
Διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών από το 1981 έως το 1988 και το 1989 έως το 1990 και αντιπρόεδρός του από τον Μάιο του 1990 μέχρι τον Απρίλιο του 1991, όταν απομακρύνθηκε λίγο πριν την πτώση της κυβέρνησης.
Ένας ραδιοφωνικός σταθμός των μουτζαχεντίν ανέφερε ότι στην περιοχή της Καμπούλ πραγματοποιήθηκαν ενδοπαραταξιακές συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών του Νατζιμπουλάχ και του Κεστμάντ.
O Μοχαμάντ Χασάν Σαρκ, ο οποίος δεν ανήκε στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, επιλέχθηκε από τον Πρόεδρο Νατζιμπουλάχ ως νέος πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών, αντικαθιστώντας τον Κεστμάντ. Αυτή η κίνηση έγινε για να δημιουργηθούν χώροι στη νέα κυβέρνηση για υποψήφιους που δεν ανήκουν στο κόμμα.
Στη συνέχεια εγκατέλειψε το Αφγανιστάν, μετακομίζοντας αρχικά στη Ρωσία και στη συνέχεια στην Αγγλία. Εκεί έγινε υπερασπιστής των δικαιωμάτων των Χάζαρων και άλλων μειονοτήτων, υποστηρίζοντας ότι η πλειοψηφία των Παστούν στο Αφγανιστάν κατείχε μεγάλο μέρος της εξουσίας σε όλα τα καθεστώτα του Αφγανιστάν, παρελθόντα και παρόντα. Μετά την κομμουνιστική Εξέγερση του Σαούρ, η οποία ανέτρεψε την πρώτη Αφγανική Δημοκρατία του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, σύμφωνα με πληροφορίες ανέφερε: «Αδελφοί, έχουν περάσει σήμερα οι πέντε μακροί αιώνες πολιτικής κυριαρχίας των Παστούν».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αφγανιστάν
Ποταμός Εμπολά
Το όνομα Εμπολά είναι γαλλική παραφθορά του «Λεγκμπάλα», του ονόματος του ποταμού στη γλώσσα νγκμπάντι, το οποίο σημαίνει «λευκό νερό». Κατά τη βελγική αποικιακή διακυβέρνηση, αυτά τα ονόματα χρησιμοποιούνταν εναλλακτικά με τα γαλλικά Eau Blanche και (σπανιότερα) L'Ébola.
Το 1976 ο ιός Έμπολα (EBOV) ταυτοποιήθηκε για πρώτη φορά, πράγμα που έγινε στο χωριό Γιαμπούκου, 100 χιλιόμετρα από τον ποταμό Εμπολά, αλλά ο Βέλγος καθηγητής Πετέρ Πιο αποφάσισε να του δώσει το όνομα του ποταμού, ώστε να μη συνδεθεί ένας κατοικημένος τόπος με την κακή φήμη (στίγμα) της ασθένειας. Επομένως, ο ποταμός έδωσε το όνομά του στους όρους ιός Έμπολα, Ebolavirus και ασθένεια του ιού Έμπολα. Παρά το ότι αργότερα έγινε γνωστό πως ο ποταμός Εμπολά δεν βρισκόταν σε κανένα σημείο του ρου του κοντά στο χωριό Γιαμπούκου, το όνομα για τον ιό διατηρήθηκε και καθιερώθηκε.
Παραπομπές
Εμπολα Ποταμος
Αλόη η γνήσια
Η Αλόη η γνήσια (Aloe vera), επίσης γνωστή ως φαρμακευτική αλόη, είναι ένα είδος εύχυμου φυτού που κατά πάσα πιθανότητα κατάγεται από τη Βόρεια Αφρική, τις Κανάριους Νήσους και το Πράσινο Ακρωτήρι. Η Αλόη η γνησία μεγαλώνει σε άνυδρα κλίματα και συναντάται ευρέως στην Αφρική και άλλες άνυδρες περιοχές. Το είδος είναι γνωστό για τη χρήση του σε εναλλακτικές θεραπείες με χρήση φυτών. Πολλές επιστημονικές μελέτες έχουν γίνει για τη χρήση της, κάποιες όμως έρχονται σε αντίθεση με αυτές. Παρά τις αντιθέσεις αυτές, υπάρχουν στοιχεία ότι εκχυλίσματα της αλόης της γνησίας μπορεί να είναι χρήσιμα στην περιποίηση για επούλωση πληγών και εγκαυμάτων, αλλά και για την αντιμετώπιση του διαβήτη και αυξημένων λιπιδίων στο αίμα. Αυτές οι θετικές επιπτώσεις θεωρούνται ότι οφείλονται στην παρουσία στοιχείων όπως πολυσακχαρίτες, ανθρακινόνη και λεκτίνες.
Μορφή
Η Αλόη η γνησία είναι ένα φυτό, (ανήκει στην κατηγορία των κρίνων) που φτάνει γύρω στα 60 έως 100 εκ. σε ύψος. Τα φύλλα είναι παχιά και σαρκώδη, πράσινα προς το πράσινο-γκρι, με ορισμένες ποικιλίες να εμφανίζουν λευκά στίγματα στις επιφάνειες των φύλλων. Το περίγραμμα των φύλλων έχει μικρά λευκά αγκάθια. Βγάζει άνθη το καλοκαίρι, τα οποία κρέμονται από ένα και μόνο βλαστό που φτάνει τα 90 εκ. σε ύψος. Τα άνθη έχουν σωληνοειδή μορφή, με κίτρινη στεφάνη που φτάνει γύρω στα 2 έως 3 εκ.
Ταξινόμηση και Ετυμολογία
thumb|right|200px|Διάστικτες μορφές της Αλόης της γνησίας πολλές φορές αναφέρονται ως Αλόη η γνησία ποικ. σινική.
Το είδος διαθέτει μια σειρά από συνώνυμα: Αλόη του Μπαρμπάντος Miller, αλόη η ινδική Royle, αλόη Perfoliata L. ποικ. γνησία και αλόη η κοινή Lam. καθώς και κοινές ονομασίες, συμπεριλαμβανομένων των: κινέζικη αλόη, ινδική αλόη, αληθινή αλόη, αλόη των Μπαρμπάντος, το φυτό των πρώτων βοηθειών. Το όνομα vera του γένους σημαίνει αληθές ή γνήσιο. Ορισμένα συγγράμματα αναγνωρίζουν τη μορφή της αλόης της γνησίας με τα λευκά στίγματα ως Aloe Vera ποικ. Chinensis, ωστόσο, τα είδη ποικίλλουν όσον αφορά στις κηλίδες στα φύλλα και έχει προταθεί ότι η διάστικτη μορφή της αλόης της γνησίας μπορεί να ανήκει στο ίδιο γένος με την Aloe Massawana. Το είδος περιγράφηκε αρχικά από τον Κάρολο Λινναίο το 1753 ως Aloe Perfoliata ποικιλία Vera και έχει περιγραφεί και πάλι από το Nicolaas Laurens Burman ως Aloe Vera στο βιβλίο Flora Indica την 6η Απριλίου 1768 και ως Aloe Barbadensis από το Philip Miller περίπου δέκα ημέρες μετά τον Burman στο βιβλίο Gardener's Dictionary.