cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμμετοχικός προϋπολογισμός
Ελλάδα
Υπήρξαν πειραματισμοί στον Κορυδαλλό, την Αγία Παρασκευή και άλλους Δήμους. Το 2018 πραγματοποιήθηκε Συμμετοχικός Προϋπολογισμός για τη Νεολαία μέσω ψηφιακής ψηφοφορίας στο Δήμο Θεσσαλονίκης σε συνδιοργάνωση της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Θεσσαλονίκης (ΚΕΔΗΘ) και εκπροσώπων του δικτύου Com'On Europe. Αυτή τη στιγμή εφαρμόζεται στο Δήμο Χαλανδρίου, στο Δήμο Κηφισιάς και στο Δήμο Βύρωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική οικονομία Κατηγορία:Διοικητική Λογιστική Κατηγορία:Κυβέρνηση
Χαλκίς ποταμός
Ο Χαλκίς είναι ποταμός της Ηλείας γνωστός από την αρχαιότητα. Ο Γ. Παπανδρέου τον αναφέρει "ο της Χαλκίδος". Πηγάζει από το όρος Λαπίθας και χύνεται στη θάλασσα ανάμεσα στην περιοχή από το Επιτάλιο ως το Σαμικό.
Ο Στράβωνας αναφέρει ότι, όπως και σήμερα, βρισκόταν στην αρχαία Τριφυλία, είχε τις πηγές στους Κρουνούς στα όρη της Μακιστίας. Έρεε κοντά στο αρχαίο Σαμικό όπου τιμώνταν ο Σάμιος Ποσειδώνας και χύνεται στη θάλασσα στην περιοχή του σημερινού Σαμικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηλείας
Κομήτης του Λέξελ
Ο D/1770 L1, που καθιερώθηκε με την ονομασία Κομήτης του Λέξελ από τον επιστήμονα που υπολόγισε την τροχιά του, τον Άντερς Λέξελ, είναι ένας κομήτης που ανακαλύφθηκε από τον Γάλλο αστρονόμο Σαρλ Μεσιέ τον Ιούνιο του 1770.
Ο Κομήτης του Λέξελ είναι αξιοσημείωτος επειδή υπήρξε ο κομήτης που πέρασε πιο κοντά από τη Γη από οποιονδήποτε άλλο στην καταγεγραμμένη ιστορία, πλησιάζοντας σε ελάχιστη απόσταση 0,015 AU (2,24 εκατομμύρια χιλιόμετρα). Δεν έχει παρατηρηθεί μετά το 1770 και θεωρείται σήμερα χαμένος κομήτης.
Αντιμάχη
Στην ελληνική μυθολογία η Αντιμάχη ήταν η σύζυγος του βασιλέα της Τίρυνθας Ευρυσθέα και μητέρα της Αδμήτης και του Περιμήδους. Ως προς τους προγόνους της, η Αντιμάχη ήταν κόρη του Αμφιδάμαντα και επομένως εγγονή του Λυκούργου.
Κομήτης του Λέξελ
Ανακάλυψη
thumb|right|Ο [[Σαρλ Μεσιέ, που ανεκάλυψε τον Κομήτη του Λέξελ.]] Ο κομήτης ανακαλύφθηκε στις 14 Ιουνίου 1770 στον αστερισμό Τοξότη από τον Μεσιέ, ο οποίος είχε μόλις ολοκληρώσει μία παρατήρηση του πλανήτη Δία και εξέταζε αρκετά νεφελώματα. Εκείνη τη νύχτα ο κομήτης ήταν πολύ αμυδρός, αλλά οι παρατηρήσεις του κατά τις επόμενες νύχτες έδειξαν ότι οι διαστάσεις του αυξάνονταν γρήγορα, με την κόμη του να φθάνει τα 27 λεπτά στις 24 Ιουνίου ενώ ο κομήτης είχε φθάσει σε φαινόμενο μέγεθος +2. Τον παρατήρησαν αρκετοί άλλοι αστρονόμοι σε διάφορες χώρες, ακόμα και στην Ιαπωνία.
Αντιμάχη
Σε ένα ανάγλυφο που αποκαλύφθηκε στη Βίλα Αλμπάνι, η Αντιμάχη απεικονίζεται σε στάση στοχασμού, όπως και η κόρη της, η Αδμήτη.
Κομήτης του Λέξελ
Πέρασμα από τη Γη
Την 1η Ιουλίου 1770 ο Κομήτης του Λέξελ (ο πυρήνας του) πέρασε σε μία ελάχιστη απόσταση 0,015 AU από τη Γη, ή περίπου 6 φορές τη μέση απόσταση της Σελήνης από τη Γη. Ο Μεσιέ μέτρησε τη φαινόμενη διάμετρο της κόμης ως 2° 23΄, δηλαδή σχεδόν πενταπλάσια της φαινόμενης διαμέτρου της Σελήνης. Τις ίδιες νύχτες ένας Βρετανός αστρονόμος σημείωσε ότι ο κομήτης διέσχιζε πάνω από 42° της ουράνιας σφαίρας μέσα σε 24 ώρες και περιέγραψε τον πυρήνα του ως έχοντα τη φαινόμενη διάμετρο του πλανήτη Δία, «περιβαλλόμενο με μία κόμη από ασημί φως, το φωτεινότερο τμήμα της οποίας φαινόταν μεγάλο όσο και ο δίσκος της Σελήνης».
Ο Μεσιέ υπήρξε και ο τελευταίος αστρονόμος που παρατήρησε τον κομήτη καθώς απομακρυνόταν από τον `Ηλιο, στις 3 Οκτωβρίου 1770.
Τροχιά
Αρκετοί υπολογισμοί της τροχιάς του κομήτη έγιναν, κάποιοι από τους οποίους υποδεικνύουν ως ημερομηνία του περιηλίου του την 9η ή τη 10η Αυγούστου και κάποιοι άλλοι τη 13η ή τη 14η, αναλόγως με το αν η τροχιά θεωρείται παραβολική ή Έλλειψη. Ο Άντερς Λέξελ εκτέλεσε 4 ξεχωριστά σύνολα υπολογισμών κατά τη διάρκεια αρκετών ετών και κατέληξε σε μία περίοδο περιφοράς του κομήτη γύρω από τον `Ηλιο ίση με 5,58 έτη. Ο Λέξελ σημείωσε επίσης ότι, παρά τη μικρή αυτή περίοδο (τη μικρότερη γνωστή τότε για κομήτη), ο κομήτης ήταν απίθανο να είχε παρατηρηθεί πρωτύτερα, επειδή η τροχιά του είχε μεταβληθεί εντελώς σε μία προηγούμενη περίσταση από τις βαρυτικές δυνάμεις του Δία.
Κανένας δεν είδε ποτέ πια τον Κομήτη του Λέξελ. Ο Άντερς Λέξελ, μετά από μετέπειτα υπολογισμούς σε συνεργασία με τον Πιέρ Σιμόν Λαπλάς, υποστήριξε ότι μία μεταγενέστερη αλληλεπίδραση με τον Δία το 1779 είχε μεταβάλει κι άλλο την τροχιά του, είτε θέτοντάς τον σε τροχιά υπερβολικά μακρινή από τη Γη για να μπορεί να παρατηρηθεί, είτε και εκτοξεύοντάς τον έξω από το Ηλιακό Σύστημα.
Η εργασία του Λέξελ πάνω στην τροχιά του κομήτη θεωρείται ως η αρχή της σύγχρονης κατανοήσεως και προσδιορισμού των τροχιών ουράνιων σωμάτων. Κατά τη δεκαετία του 1840 ο Γάλλος αστρονόμος Υρμπαίν Λεβεριέ εκτέλεσε και άλλους υπολογισμούς σχετικώς με την τροχιά του Κομήτη του Λέξελ και απέδειξε ότι παρά το ότι μπορεί να είχε πλησιάσει τον Δία τόσο κοντά όσο 3,5 ακτίνες του πλανήτη από το κέντρο του, ο κομήτης δεν θα μπορούσε ποτέ να καταστεί δορυφόρος του Δία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεξελ
Αστέρας τύπου F
thumb|250px|[[διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ: άξονας τετμημένων: φασματικός τύπος
άξονας τεταγμένων: Λαμπερότητα 0, Ia, Ib: Υπεργίγαντες, II: Φωτεινοί γίγαντες, III: Γίγαντες, IV: Υπογίγαντες, V: Νάνοι, VI: Υπονάνοι, VII: Λευκοί νάνοι]] Αστέρας τύπου F ή αστέρας ιονισμένου ασβεστίου ονομάζεται ο αστέρας που κατατάσσεται στον φασματικό τύπο F των αστέρων, (Αστέρας)
Οι αστέρες αυτού του τύπου αντιπροσωπεύουν το 20% των αστέρων. Στο φάσμα τους επικρατούν πρώτα οι γραμμές του ιονισμένου ασβεστίου και στη συνέχεια του υδρογόνου. Η επιφανειακή θερμοκρασία τους είναι χαμηλότερη των 8000° Κ και το χρώμα του είναι κίτρινο.
Στη κατηγορία αυτών των αστέρων περιλαμβάνεται ο Προκύων ( α του Μικρού Κυνός).
F Κατηγορία:Αστέρες τύπου F
1311 Κνοπφία
Η Κνοπφία (Knopfia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,253. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Όττο Κνοπφ (Otto Knopf) από την Ιένα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κνοπφίας εκτιμάται σε 14,06 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1178. Η Κνοπφία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 39 λεπτά.
Σαν Πιέτρο ντι Μορούμπιο
Το Σαν Πιέτρο ντι Μορούμπιο (ιταλικά: San Pietro di Morubio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Το Μοναστήρι της Πάρμας
Το Μοναστήρι της Πάρμας (Γαλλικά: La Chartreuse de Parme) είναι μυθιστόρημα του Σταντάλ που δημοσιεύθηκε το 1839.
Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από ένα μοναστήρι που βρίσκεται κοντά στην Πάρμα της Ιταλίας, το οποίο αναφέρεται μόνο στην τελευταία σελίδα του μυθιστορήματος και δεν εμφανίζεται σημαντικά στην πλοκή. Ο Σταντάλ έγραψε το βιβλίο σε διάστημα μόλις 52 ημερών, από τις 4 Νοεμβρίου 1838 έως τις 26 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Το μυθιστόρημα έχει προσαρμοστεί επανειλημμένα για την όπερα, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Λογοτεχνική αξία
Το μυθιστόρημα είναι ένα «ρομαντικό θρίλερ» με πολιτικές ίντριγκες και περιπέτειες και συγχρόνως μια εξερεύνηση της ανθρώπινης φύσης, της ψυχολογίας και της δικαστικής πολιτικής. Ο Σταντάλ καυτηριάζει τα ήθη της εποχής σχολιάζοντας την ματαιοδοξία και σκληρότητα των ευγενών, τις μηχανορραφίες της πριγκιπικής αυλής, τον αγώνα για εξουσία, τις δωροδοκίες, τους επαναστάτες και τους προδότες.
Το μυθιστόρημα αναφέρεται σαν ένα πρώιμο δείγμα ρεαλισμού, μια έντονη αντίθεση στον ρομαντισμό που ήταν δημοφιλής όταν ο Σταντάλ έγραφε το μυθιστόρημα. Θεωρείται από πολλούς συγγραφείς ως πραγματικά επαναστατικό έργο. Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ το θεωρούσε το σημαντικότερο μυθιστόρημα της εποχής του, ο Τολστόι επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την περιγραφή της μάχης του Βατερλώ στην απεικόνιση της μάχης του Μποροντίνο στο έργο του Πόλεμος και Ειρήνη. Ο Αντρέ Ζιντ το περιέγραψε ως το μεγαλύτερο από όλα τα γαλλικά μυθιστορήματα, ενώ ο Χένρι Τζέιμς το κατατάσσει «μεταξύ των δώδεκα καλύτερων μυθιστορημάτων που διαθέτουμε».
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Αναμνηστική πλάκα στην οδό Κωμαρτέν 8, στο [[9ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού|9ο διαμέρισμα του Παρισιού, όπου ο Σταντάλ έγραψε το μυθιστόρημα]] Το Μοναστήρι της Πάρμας εξιστορεί τις περιπέτειες του νεαρού Ιταλού ευγενή Φαμπρίτσιο ντε Ντόνγκο από τη γέννησή του το 1798 έως το θάνατό του. Ο Φαμπρίτσιο περνά τα πρώτα του χρόνια στο κάστρο της οικογένειάς του στη λίμνη Κόμο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου μυθιστορήματος διαδραματίζεται στην Πάρμα. Και οι δύο τοποθεσίες βρίσκονται στην Ιταλία, η οποία την εποχή εκείνη, διατηρούσε το μεσαιωνικό χαρακτήρα των μικρών κρατιδίων με τους δικούς του άρχοντες το καθένα και η Πάρμα, στα βόρεια της Ιταλίας, ήταν ένα μικρό κράτος.
Η δράση του μυθιστορήματος ξεκινά στο Μιλάνο το 1796, με την άφιξη των απελευθερωτικών επαναστατικών γαλλικών στρατευμάτων, με επικεφαλής τον νεαρό Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Αυτά τα στρατεύματα ξυπνούν στους κατοίκους της Λομβαρδίας, που βρίσκονταν υπό αυστριακή κηδεμονία, παλιές ηρωικές μνήμες και την επιθυμία της ελευθερίας, και έγιναν δεκτά από την πλειοψηφία με ενθουσιασμό.
Ο Φαμπρίτσιο μεγαλώνει περιτριγυρισμένος από ίντριγκες και συμμαχίες υπέρ και εναντίον των Γάλλων - ο πατέρας του, ο μαρκήσιος, τάσσεται υπέρ των Αυστριακών.
Ο Σταντάλ, βετεράνος πολλών ναπολεόντειων εκστρατειών (ήταν ένας από τους επιζώντες της Γαλλικής εισβολής στη Ρωσία το 1812), περιγράφει αυτή τη διάσημη μάχη ρεαλιστικά, βάσει και της προσωπικής του εμπειρίας στα πεδία των μαχών. Ο Φαμπρίτσιο εντάσσεται στη φρουρά του στρατηγού Μισέλ Νεΰ και μετά την υποχώρηση, επιβιώνει μόνο με μια σοβαρή πληγή στο πόδι του. Τελικά επιστρέφει στο οικογενειακό κάστρο τραυματισμένος και εξακολουθεί να αναρωτιέται, «ήμουν πραγματικά στη μάχη;» Ο νεαρός ήρωας αναγκάζεται γρήγορα να φύγει από το πατρικό του, καθώς ο μεγαλύτερος αδερφός του - άρρωστος και βαρετός - τον καταγγέλλει για τη συμμετοχή του στη στρατιά του Ναπολέοντα.
Το μυθιστόρημα στη συνέχεια εστιάζεται στον Φαμπρίτσιο και τη θεία του Τζίνα, αδερφή του πατέρα του. Η Τζίνα συναντά και δημιουργεί σχέση με τον πρωθυπουργό της Πάρμας, τον κόμη Μόσκα. Παντρεύεται όμως έναν πλούσιο γέρο, τον δούκα Σανσεβερίνα, διατηρώντας τη σχέση της με τον κόμη.
Η Τζίνα (πλέον δούκισσα Σανσεβερίνα) έτρεφε πολύ θερμά συναισθήματα για τον ανιψιό της από τότε που αυτός επέστρεψε από τη Γαλλία. Δεδομένου ότι η προσχώρηση στην στρατιά του Ναπολέοντα ήταν επίσημα παράνομη, αυτή και ο κόμης Μόσκα προσπαθούν να σχεδιάσουν μια επιτυχημένη αποκατάσταση για τον νεαρό. Το σχέδιο του κόμη είναι να πάει ο Φαμπρίτσιο στη θεολογική σχολή (σεμινάριο) της Νάπολης και όταν αποφοιτήσει να επανέλθει στην Πάρμα με ανώτερο αξίωμα στη θρησκευτική ιεραρχία και τελικά να γίνει Αρχιεπίσκοπος, καθώς ο κάτοχος του τίτλου ήταν ηλικιωμένος. Το γεγονός ότι ο Φαμπρίτσιο δεν ενδιαφέρεται για τη θρησκεία (και την αγαμία) δεν έχει σημασία για αυτό το σχέδιο. Ο Φαμπρίτσιο συμφωνεί απρόθυμα και φεύγει για τη Νάπολη.
Στη συνέχεια, το βιβλίο περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια πώς ζουν η Τζίνα και ο κόμης Μόσκα στην αυλή του πρίγκιπα της Πάρμας (με την ονομασία Ρανούτσε-Ερνέστος Δ'). Ο Σταντάλ, ο οποίος έζησε δεκαετίες ως επαγγελματίας διπλωμάτης στη βόρεια Ιταλία, δίνει μια ζωντανή και ενδιαφέρουσα περιγραφή της πριγκιπικής αυλής, αν και όλα αυτά που περιγράφει είναι εντελώς φανταστικά, καθώς εκείνη την εποχή στην πραγματικότητα η Πάρμα είχε κυβερνήτη τη Μαρία Λουίζα, Δούκισσα της Πάρμας. (Η Μαρία Λουίζα ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ναπολέοντα.)
Μετά από αρκετά χρόνια θεολογικών σπουδών στη Νάπολη, κατά τη διάρκεια των οποίων δημιούργησε αρκετές αισθηματικές σχέσεις, ο Φαμπρίτσιο επιστρέφει στην Πάρμα και αναπτύσσει ρομαντικά συναισθήματα απέναντι στη θεία του Τζίνα. Ο παντογνώστης αφηγητής μας λέει ότι τα ίδια συναισθήματα ταράζουν και τη θεία του, αν και δεν τα εξωτερικεύουν ποτέ.
Ο Φαμπρίτσιο εμπλέκεται σε σχέση με μια νεαρή ηθοποιό, τον διευθυντή/εραστή της οποίας σκοτώνει ο Φαμπρίτσιο σε μονομαχία και φεύγει από την Πάρμα για τη Μπολόνια, για να μην αντιμετωπίσει τη δίκη. Στη Μπολόνια, περνά τον χρόνο του προσπαθώντας να δημιουργήσει μια σχέση με μία ελκυστική σοπράνο, τη Φάουστα. Εν τω μεταξύ, στην Πάρμα το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για τη δολοφονία. Καθώς οι εξελίξεις δείχνουν ότι ο Φαμπρίτσιο ενδέχεται να εκτελεστεί, η Τζίνα πηγαίνει στον Πρίγκιπα και παρακαλέσει για τη ζωή του. Τελικά ο Φαμπρίτσιο φυλακίζεται για δώδεκα χρόνια στον Πύργο Φαρνέζε.
ΦΚ Βάκερ Ίνσμπρουκ
Η ΦΚ Βάκερ Ίνσμπρουκ ήταν μια αυστριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το Ίνσμπρουκ, Τιρόλο. Είχε ιδρυθεί το 1915 και διαλύθηκε το 1999. Το 1964 συμμετείχε στο ανώτατο πρωτάθλημα Αυστρίας (σήμερα Μπουντεσλίγκα Αυστρίας), το οποίο κατέκτησε για πρώτη φορά το 1971. Στη συνέχεια κέρδισε ακόμη 4 πρωταθλήματα και έφτασε μέχρι τα προημιτελικά στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1977-78.
Ευρωπαϊκή πορεία
Κατηγορία:Βάκερ Ίνσμπρουκ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1915 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστρίας
Το Μοναστήρι της Πάρμας
Υπόθεση
Ο ευτυχισμένος Φαμπρίτσιο αντιστέκεται στα σχέδια της Τζίνας για απόδραση αλλά τελικά πείθεται. Το μόνο που τον ενδιαφέρει όμως είναι αν θα μπορέσει να συναντήσει την Κλέλια μετά την απόδρασή του. Αλλά η Κλέλια - που έχει συναισθήματα ενοχής, επειδή έδωσε στον πατέρα της λάβδανο - το οποίο αντιλήφθηκε ως δηλητήριο - υπόσχεται στην Παναγία ότι δεν θα δει ποτέ ξανά τον Φαμπρίτσιο και θα ακολουθήσει τις συμβουλές του πατέρα της να παντρευτεί κάποιον που της πρότεινε.
Η Κλέλια, εν τω μεταξύ, παντρεύτηκε αυτόν που ο πατέρας της επέλεξε.
Μετά την αθώωσή του, ο Φαμπρίτσιο αναλαμβάνει τα καθήκοντά του ως αρχιδιάκονος της Καθολικής Εκκλησίας και τα κηρύγματά του γίνονται γνωστά σε όλη την πόλη. Ο μόνος λόγος που κάνει αυτά τα κηρύγματα, λέει ο ίδιος, είναι η ελπίδα ότι η Κλέλια θα έρθει να τον ακούσει, επιτρέποντάς του να τη δει και να της μιλήσει. Μετά από 14 μήνες, τη συναντά και η Κλέλια συμφωνεί να συναντιέται μαζί του υπό την προϋπόθεση ότι να είναι στο σκοτάδι, για να μην παραβιάσει τον όρκο της στην Παναγία να μην τον ξαναδεί και τιμωρηθούν και οι δύο για την αμαρτία της. Ένα χρόνο αργότερα, φέρνει στον κόσμο το παιδί του Φαμπρίτσιο. Όταν το αγόρι γίνεται δύο ετών πεθαίνει, η Κλέλια επίσης λίγους μήνες αργότερα. Μετά το θάνατό της, ο Φαμπρίτσιο αποσύρεται στο μοναστήρι της Πάρμας, ένα μοναστήρι Καρθουσιανών, όπου μετά από λιγότερο από ένα χρόνο πεθαίνει κι αυτός. Η Τζίνα, κόμισα Μόσκα, που πάντα αγαπούσε τον Φαμπρίτσιο, πεθαίνει λίγο μετά από αυτόν. Το μυθιστόρημα τελειώνει με την αφιέρωση «To Happy Few» δηλαδή στους λίγους που θα το καταλάβουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Έργα του Σταντάλ
Ντμίτρι Σέπελεφ
Ο Ντμίτρι Αντρέγεβιτς Σέπελεφ (Ρωσικά: Дми́трий Андреевич Ше́пелев), είναι Ρώσος ηθοποιός και παρουσιαστής, γεννημένος στις 25 Ιανουαρίου του 1983 στο Μινσκ.
Фабрика звёзд
Ο Ντμίτρι ήταν παρουσιαστής στο Фабрика звёзд της Ουκρανίας, και το 2012 ήταν παρουσιαστής στο Фабрика звёзд: Ρωσία Vs Ουκρανία. Από κάτω είναι οι διαγωνιζόμενοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Λευκορώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι παρουσιαστές
Who Do We Think We Are
Το Who Do We Think We Are είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Κυκλοφόρησε στις 26 Ιανουαρίου του 1973 στις Ηνωμένες Πολιτείες από την εταιρεία "Warner" και λίγες μέρες αργότερα στην Ευρώπη από την "EMI". Ο δίσκος αυτός είναι ο τελευταίος που κυκλοφόρησε ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν και ο μπασίστας Ρότζερ Γκλόβερ με το συγκρότημα μέχρι το 1984 όταν και επανενώθηκαν. Γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία παρόλο που δεν έκανε ανάλογες πωλήσεις με τον προκάτοχο του, "Machine Head".
Ιστορία του δίσκου
Ο δίσκος δεν συνοδεύτηκε από κάποιο βρετανικό σινγκλ, αλλά στις 17 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε στην υπόλοιπη Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο, το "Woman from Tokyo", με b-side μία ζωντανή εκτέλεση του "Black Night", ηχογραφημένη τις ημέρες του "Made in Japan". Το συγκεκριμένο 45αρι ανέβηκε σε αρκετά ευρωπαϊκά Top-20 και έτυχε μεγάλης ραδιοφωνικής ανταπόκρισης.
left|thumb|300px|Η δεύτερη σύνθεση των Deep Purple σε συναυλία το 1970 Στις 18 Φεβρουαρίου, έδωσαν την πρώτη τους βρετανική συναυλία για το 1973 στο "Rainbow Theater" του Λονδίνου, μία εμφάνιση της οποίας τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί πολλές ημέρες νωρίτερα. Πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε έξω από το χώρο της συναυλίας με την επιθυμία να παρακολουθήσει το συγκρότημα και αφού οι διοργανωτές της συναυλίας κατάφεραν να δημιουργήσουν κάποιο χώρο έτσι ώστε να μπορέσουν να μπουν κάποιοι, μερικά άτομα από το συγκεντρωμένο πλήθος μάλωσαν αναμεταξύ τους για το ποιος θα μπει στο χώρο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν σοβαρά επεισόδια.
Οι Deep Purple έδωσαν άλλες οκτώ συναυλίες σε μεγάλες βρετανικές πόλεις, μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου όταν και εμφανίστηκαν Λίβερπουλ, ενώ στις 26 εμφανίστηκαν στο "Alan Freeman Show" του "BBC". Στις 5 Μαρτίου το συγκρότημα ξεκίνησε άλλη μία ευρωπαϊκή περιοδεία παίζοντας στη Μπολόνια και μετά από τρεις συναυλίες στην Ιταλία συνέχισε στην Αυστρία, τη Γαλλία, την Ελβετία, για να τελειώσει τη συγκεκριμένη περιοδεία στις Βρυξέλλες του Βελγίου στις 20 Μαρτίου.
Σε αυτό το διάστημα, παρ' όλη την πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία που είχε το συγκρότημα ο μόνος λόγος που ήταν ακόμη μαζί τα μέλη των Deep Purple ήταν τα συμβόλαια τα οποία τους δέσμευαν. Ο Ίαν Γκίλαν είχε αγοράσει τα "De Lane Lea Studios" με σκοπό να προωθήσει νέα συγκροτήματα και άρχισε να απομακρύνεται από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, ενώ ο Ρότζερ Γκλόβερ με τον Ρίτσι Μπλάκμορ είχαν συνεχείς τσακωμούς.
Στις 12 Απριλίου, οι Deep Purple ξεκίνησαν την τελευταία τους μεγάλη περιοδεία στη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία, δίνοντας συνολικά 40 συναυλίες, μέσα σε δυόμισι μήνες. Ξεκινώντας από τις Νοτιοδυτικές Η.Π.Α. και αφού πέρασαν για τρεις συναυλίες από τον Καναδά στις 18, 20 και 22 Απριλίου, συνέχισαν σε όλες τις περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Αφού τελείωσαν με τις αμερικανικές εμφανίσεις στις 19 Ιουνίου στη Χαβάη, συνέχισαν με το ιαπωνικό κομμάτι της περιοδείας.
Στις 23 Ιουνίου έπαιξαν στο "Taikukan Hall" της Χιροσίμα, στις 24 στη Ναγκόγια, στις 25 στο Τόκιο και ήταν προγραμματισμένο να τελειώσουν με δύο συναυλίες στο "Koseinenkin Hall" της Οσάκα στις 27 και 29 Ιουνίου. Η δεύτερη από αυτές, ήταν και η τελευταία συναυλία της δεύτερης σειράς μελών των Deep Purple τη δεκαετία του '70. Μετά τη συναυλία έγιναν πολλά επεισόδια, με τους οπαδούς του συγκροτήματος να σπάζουν πάρα πολλά καθίσματα, αφού έμαθαν για την αποχώρηση του Ίαν Γκίλαν από το συγκρότημα. Η δικαιολογία στα ΜΜΕ ήταν ότι ο Γκίλαν ήταν πολύ επαναστατικός για την μουσική κατεύθυνση που ήθελε να ακολουθήσει το συγκρότημα.
Στο τέλος του 1973, οι Deep Purple αναδείχτηκαν το κορυφαίο συγκρότημα σε πωλήσεις μετά τους τρεις πολύ επιτυχημένους δίσκους τους και η "Warner" ανακοίνωσε ότι ήταν το πιο δημοφιλές και εμπορικό συγκρότημα από αυτά που προωθούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ανάλυση τραγουδιών
Τον Ιούλιο του 1972, οι Deep Purple μετέβησαν στην Ιταλία, με το φορητό στούντιο των Rolling Stones, όπου μέχρι τα μέσα Αυγούστου δημιούργησαν τα τραγούδια για τον επόμενο τους δίσκο. Τα κομμάτια που ηχογράφησαν ήταν τα "Woman from Tokyo", "Mary Long", "Super Trooper", "Smooth Dancer", "Rat Bat Blue", "Place In Line" και "Our Lady". Το κομμάτι που άρεσε περισσότερο στο συγκρότημα ήταν το "Woman from Tokyo", ένα από τα κλασικά τραγούδια των Deep Purple και πασίγνωστο κομμάτι εκείνη την εποχή, αφού έτυχε τεράστιας ραδιοφωνικής μετάδοσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
thumb|250px|Μετά την περιοδεία του άλμπουμ, οι Ίαν Γκίλαν και Ρότζερ Γκλόβερ αποχώρησαν από τους Deep Purple Το "Mary Long" αναφέρεται σε δύο άτομα τα οποία δεν συμπαθούσε το συγκρότημα, τη Mary Whitehouse και τον Lord Longford και είναι και αυτό από τα καλύτερα του δίσκου. Οι διαμάχες που είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται ανάμεσα στον εκκεντρικό χαρακτήρα του Ρίτσι Μπλάκμορ και τον Ίαν Γκίλαν, φαίνονται από τους γεμάτους υπονοούμενα στίχους του "Super Trouper", ενός εκ των συντομότερων τραγουδιών του συγκροτήματος, και του "Smooth Dancer", το οποίο συνοδεύεται από ένα πολύ ωραίο σόλο του Τζον Λορντ, χωρίς κάποιο άλλο σημείο αναφοράς.
Το "Rat Bat Blue", είναι ένα τραγούδι που για πρώτη φορά γίνεται φανερό ότι ο Ρίτσι Μπλάκμορ είχε βαρεθεί τις συγκεκριμένες ηχογραφήσεις και παρόλο που είναι ένα κομμάτι που από την αρχή ως το τέλος οδηγείται από την κιθάρα, το σόλο παίζεται από τον Τζον Λορντ. Το συγκεκριμένο κομμάτι, όμως, έμεινε στο set list από την κυκλοφορία του δίσκου ως και τη διάλυση της Mark II. Το "Place in Line" είναι ένα ακόμη τραγούδι στη δισκογραφία των Deep Purple που φανερώνει την δυναμική των φωνητικών χορδών του Ίαν Γκίλαν, με τη φωνή του να ακούγεται παρόμοια με κάποιου blues τραγουδιστή!
Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, "Our Lady", είναι ένα ακόμη τραγούδι του οποίου η δομή φανερώνει το πόσο απόμακροι είχαν γίνει οι Deep Purple αναμεταξύ τους, αφού είναι ένα από τα ελάχιστα κομμάτια στη δισκογραφία του συγκροτήματος που δεν έχει σόλο. Τέλος, ένα ακόμη κομμάτι που ηχογραφήθηκε αλλά έμεινε εκτός δίσκου, ήταν το "Painted Horse" το οποίο μπήκε για πρώτη φορά στη συλλογή "Powerhouse" του 1977.
Εμπορική επιτυχία
Το Who Do We Think We Are κυκλοφόρησε σχεδόν ένα μήνα μετά το ζωντανά ηχογραφημένο "Made in Japan", με τίτλο παρμένο από μία ερώτηση που περιλάμβανε ένα μικρό κορίτσι σε ένα γράμμα του προς το συγκρότημα. Σε γενικές γραμμές, ο συγκεκριμένος δίσκος ήταν ο κατώτερος στούντιο δίσκος του συγκροτήματος με τους Ίαν Γκίλαν και Ρότζερ Γκλόβερ. Η επιτυχία του ήταν αρκετά μεγάλη, κυρίως λόγω του ονόματος που είχαν δημιουργήσει οι Deep Purple τα προηγούμενα τρία χρόνια, και όπως ήταν φυσικό, ο κόσμος περίμενε άλλον ένα πολύ καλό δίσκο. Το "Who Do We Think We Are", έφτασε ως το # 4 των βρετανικών τσαρτ και το Top-20 των αμερικανικών, μένοντας για πρώτη φορά από το 1971 εκτός των πρώτων δέκα άλμπουμ. Κάτι που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι για πρώτη φορά από το "Concerto for Group and Orchestra", ένα άλμπουμ των Deep Purple δεν ανέβηκε στην κορυφή των γερμανικών τσαρτ, αφού έφτασε ως το # 3. Η αρκετά μεγάλη επιτυχία του δίσκου, επισκιάστηκε από τις τεράστιες πωλήσεις που έκανε το "Machine Head" και το "Made in Japan" αλλά και οι μουσικοκριτικοί αναφερόταν πολύ περισσότερο στο τελευταίο, παρά στο κατώτερο "Who Do We Think We Are". Χαρακτηριστικό είναι ότι αυτή την περίοδο τρία άλμπουμ των Deep Purple βρισκόταν ταυτόχρονα στο Billboard Hot-100 των Η.Π.Α.: Το "Machine Head", το "Made in Japan" και το "Who Do We Think We Are".
Τα τραγούδια
2. Mary Long (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
3. Super Trouper (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
4. Smooth Dancer (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
5. Rat Bat Blue (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
6. Place in Line (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
7. Our Lady (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Βραβεία
Who Do We Think We Are (άλμπουμ)
Τα μέλη των Deep Purple
Το Who Do We Think We Are ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Κόρη (Μουσείο Ακρόπολης αρ. 682)
Η Κόρη είναι αρχαϊκό άγαλμα που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης με αριθμό καταλόγου 682, αρχαιολογικό εύρημα από την Ακρόπολη Αθηνών.
Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε στις 5 και 6 Φεβρουαρίου 1886 βορειοδυτικά του Ερεχθείου. Τα πόδια βρέθηκαν αργότερα, το 1907 και προστέθηκαν από τον Χανς Σράντερ.
Περιγραφή
Είναι φιλοτεχνημένο από νησιώτικο μάρμαρο. Βρέθηκε σπασμένο και αποτελείται από έξι μεγάλα και εννέα μικρότερα τεμάχια. Εκ κατασκευής ο κορμός αποτελείτο από δύο μέρα που ενώνονταν με αρμούς στα γόνατα. Ξεχωριστό κομμάτι αποτελούσε επίσης το δεξί χέρι (το οποίο σήμερα λείπει) και άλλα μικρότερα μέρη. Λείπουν επίσης η αριστερή παλάμη από τον καρπό, μέρος του αυχένα, μέρος των μηρών, μέρος του αριστερού μπράτσου, τα άκρα των πτυχών του ιματίου, ο μεγάλος δάκτυλος του αριστερού ποδιού, το αριστερό γόνατο, μέρη των πόδων, οι οφθαλμοί, και μέρος των πλεξούδων. Φέρει επίσης φθορές στην επιφάνεια, στα αυτιά, την μύτη και τα πόδια. Πολλές από τις ελλείψεις έχουν αποκατασταθεί. Η κόρη φοράει στα πόδια ερυθρούς σανδάλους με χάλκινη πόρπη που έχει χαθεί, όπως υποθέτουμε από την οπή. Τα λουράκια ήταν διακοσμημένα με πράσινα τρίγωνα. Στο αριστερό καρπό χέρι φοράει βραχιόλι με πράσινες εγχάρακτες διακοσμήσεις. Φοράει επίσης μεγάλα στρογγυλά σκουλαρίκια σε πράσινο χρώμα.
Χρονολογείται πριν από το 525 πΧ. Η στάση του σώματος και η ενδυμασία είναι ιωνικού ρυθμού. Το βλέμμα είναι ελαφρώς χαμηλωμένο. Το άγαλμα στέκει σε μικρό πλίνθο που είναι λαξευμένος στο σχήμα των πελμάτων. Ο χιτώνας σχηματίζει λεπτές διπλές πτυχές. Η επιφάνεια ήταν αρχικά γαλάζια ή πράσινη, με μπορντούρα που ήταν διακοσμημένη με ερυθρούς, γαλάζιους και πράσινους μαιάνδρους. Έφερε επίσης ζωγραφιστά κοσμήματα. Από τις οπές υποθέτουμε ότι στη γωνία του ιματίου ήταν προσαρμοσμένα χάλκινα κοσμήματα. Στην αρχαιότητα έφερε στο κεφάλι ένα ειδικό προστατευτικό κατά των πουλιών («μηνίσκο») που συνηθιζόταν στα αγάλματα που εκτίθονταν σε ανοιχτούς χώρους.
Αυτό, όπως και άλλα γλυπτά της Ακρόπολης, ήταν από τα πρώτα στα οποία οι αρχαιολόγοι διαπίστωναν ότι ήταν χρωματισμένα. Σύντομα μετά την έκθεση των γλυπτών στον αέρα και το φώς τα χρώματα καταστρέφονταν, γι’ αυτό ειδικοί καλλιτέχνες αναλάμβαναν να τα απεικονίσουν έγκαιρα. Έγχρωμη απεικόνιση δημοσιεύτηκε το 1891 και εκμαγείο κατασκευάστηκε το 1911. Το αντίγραφο χρωματίστηκε και φυλασσόταν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Μια ανακατασκευή του αγάλματος μη πλήρη χρωματισμό εκτίθεται στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου (Γερμανία).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Κόρες Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Βότκα
Η βότκα είναι διαφανές ποτό, απόσταγμα δημητριακών (σιταριού, κριθαριού, σίκαλης ή μίγματος) αλλά και άλλων υλών όπως η πατάτα. Ανάμεσα στις βότκες οι οποίες φτιάχνονται από σιτηρά, αυτες που παράγονται από σκέτο σιτάρι θεωρούνται καλύτερες ποιοτικά.
Εκτός από τους διάφορους τύπους αρωματικών ουσιών, η βότκα αποτελείται από νερό και οινόπνευμα. Η βότκα έχει συνήθως περιεκτικότητα σε οινόπνευμα που κυμαίνεται από 35% ως 50% vol. Η κλασική ρωσική βότκα έχει περιεκτικότητα 40% vol. Αυτό αναφέρει η έρευνα του Μεντελέγιεφ το 1894. Σύμφωνα με το Μουσείο Βότκας στην Αγία Πετρούπολη, ο Μεντελέγιεφ βρήκε ότι το τέλειο ποσοστό είναι 38%. Βάσει του αμερικανικού ομοσπονδιακού νόμου, η ελάχιστη περιεκτικότητα οινοπνεύματος της βότκας είναι 40% vol., ενώ στην Ευρώπη το ελάχιστο είναι 37,5%.
Οι λαοί στα κράτη της πιθανής προέλευσης της βότκας έχουν ονόματα για τη βότκα με ρίζες που σημαίνουν «κάψιμο». (πολωνικά: gorzałka; ουκρανικά: горілка, χορίλκα, λευκορωσικά: гарэлка, χαρέλκα, λιθουανικά: degtinė; λετονικά: degvīns, ντέγκβινς, σουηδικά: brännvin,μπρένβιν. Στη Ρωσία το 17ο και 18ο αιώνα γκοριάστσεγιε βίνο).
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον οργανισμό τζιν και βότκας, η πρώτη καταγεγραμμένη παραγωγή της βότκας, ήταν στη Ρωσία στα τέλη του 9ου αιώνα. Το πρώτο γνωστό αποστακτήριο βότκας βρέθηκε σχεδόν διακόσια χρόνια αργότερα στο Χλινόφσκ, τη Ρωσία, όπως αναφέρθηκε στα Χρονικά του Βιάτκα του 1174. Η Πολωνία διεκδικεί την απόσταξη βότκας, από τις αρχές του 8ου αιώνα, αλλά δεδομένου ότι αυτό ήταν μια απόσταξη οίνου θα ήταν πιο σκόπιμο να εξεταστεί σαν κονιάκ. Αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως βότκα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Πολωνία τον 11ο αιώνα, από μια φυλή ονόματι γκορζάλκα, όπου η χρήση του εκεί ήταν αποκλειστικά για φαρμακευτικούς σκοπούς. Στην εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα αναγράφεται ότι το ποτό αυτό προέρχεται από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, όπου πρώτος την ζυθοποίησε ο Σιντναγιάσκα Κρύγκερ της οικογένειας Κρύγκερ, που αργότερα εξελίχθηκε στην εταιρεία γνωστή σήμερα ως Σμιρνόφ (Smirnoff).
Χουάν Μαρτίν Παρόδι
Ο Χουάν Μαρτίν Παρόδι (ισπ. Juan Martín Parodi González) (γεν. 1974) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από την Ουρουγουάη, ο οποίος έχει αγωνιστεί στην Αργεντινή, στο Μεξικό, στην Παραγουάη, στην Κολομβία και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο και στη Β΄ Εθνική με τον Ολυμπιακό Βόλου. Έχει ύψος 1,71 μ. και αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή.
Βιογραφικό
Ο Παρόδι γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1974 στο Παϊσαντού (Paysandú), την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ουρουγουάης. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 1993 στη Νασιονάλ Μοντεβιδέο. Από το 1997 ως το 2003 περιπλανήθηκε σε διάφορες ομάδες στην Αργεντινή και στο Μεξικό. Τη σεζόν 2003-04 αγωνίστηκε στον Πανιώνιο. Με 7 γκολ σε 25 ματς ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, που τερμάτισε στην 6η θέση κερδίζοντας μια θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν και έφτασε ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος. Τα έξι από τα επτά γκολ σημειώθηκαν εκτός έδρας και βοήθησαν την ομάδα του να πάρει πολύτιμες νίκες ή ισοπαλίες. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται και η εκτός έδρας νίκη επί της ΑΕΚ με 1-0, με δικό του γκολ στο 80΄, στις 7 Φεβρουαρίου 2004. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε σε 12 ματς πρωταθλήματος ως το Δεκέμβριο του 2004 καθώς και στα ματς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Ακολούθως, επέστρεψε στη Νότιο Αμερική, στην Ολίμπια Ασουνθιόν της Παραγουάης. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε μεταξύ άλλων στο Ντουμπάι και στην Κολομβία και τον Ιανουάριο του 2009 ήρθε πάλι στην Ελλάδα να αγωνιστεί στον Ολυμπιακό Βόλου, στη Β΄ Εθνική ως το τέλος της σεζόν.
Στην εθνική
Το 2004 κλήθηκε στην εθνική Ουρουγουάης για τα ματς του Κόπα Αμέρικα, στο οποίο αγωνίστηκε σε τρία ματς και κατέκτησε με τη χώρα του την 3η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Κολόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ολίμπια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουρακάν ντε Τρες Αρόγιος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ ντε Φούτμπολ Σακατεπέκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αχλί Ντουμπάι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τόρος Νέσα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Στο Μουλέν Ρουζ, ο Χορός
Το έργο Στο Μουλέν Ρουζ, ο Χορός είναι ελαιογραφία ζωγραφισμένη από τον Γάλλο καλλιτέχνη Ανρί ντε Τουλούζ Λωτρέκ. Ζωγραφισμένο το 1890, είναι το δεύτερο από μια σειρά γραφικών έργων από τον Τουλούζ Λωτρέκ που απεικονίζει το καμπαρέ Μουλέν Ρουζ που χτίστηκε στο Παρίσι το 1889. Απεικονίζει δύο χορεύτριες που χορεύουν το καν-καν στη μέση μιας κατάμεστης αίθουσας χορού. Μια πρόσφατα ανακαλυφθείσα αφιέρωση από τον Τουλούζ Λωτρέκ στο πίσω μέρος του πίνακα έχει ως εξής: «Οι οδηγίες των νέων από την Βαλεντίνα "χωρίς κόκαλα"». Αυτό σημαίνει ότι ο άντρας στα αριστερά της γυναίκας που χορεύει, είναι η Βαλεντίν χωρίς κόκαλα μια διάσημη χορεύτρια του Μουλέν Ρουζ, που διδάσκει την πρόσφατη προσθήκη στο καμπαρέ. Στα δεξιά βρίσκεται μια μυστηριώδης αριστοκρατική γυναίκα στα ροζ. Στο φόντο υπάρχουν πολλά αριστοκρατικά πρόσωπα, όπως ο ποιητής Έντουαρντ Γέιτς, ο ιδιοκτήτης του καμπαρέ, ακόμα και ο πατέρας του Τουλούζ Λωτρέκ. Το έργο είναι αυτή τη στιγμή εμφανίζεται στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ
Ρομπίνιο
Ο Ρόμπσον Ντε Σόουζα (Robson de Souza, 25 Ιανουαρίου 1984), γνωστός ως Ρομπίνιο, είναι πρώην Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως επιθετικός. Ο Ρομπίνιο από το 2003 έως το 2017 αγωνίστηκε σε 100 αγώνες με την Εθνική Βραζιλίας. Είναι ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της τελευταίας δεκαετίας.
Είναι καταδικασμένος με απόφαση που έχει επικυρωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας για συμμετοχή σε ομαδικό βιασμό και έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης και έκδοσης από την ιταλική εισαγγελία.
Βιογραφία
Ο Ρομπίνιο γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου του 1984 στο Σάο Βισέντε του Σάο Πάολο στη Βραζιλία. Ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής επειδή εμπνεύστηκε από τον ποδοσφαιριστή-θρύλο Πελέ. Κατέκτησε δύο φορές τον τίτλο του ισπανικού πρωταθλήματος όπου βρισκόταν στη Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βραζιλίας κατέκτησε δύο φορές το πρωτάθλημα με τη Σάντος. Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 αγωνίστηκε με τα χρώματα της ιταλικής ομάδας, ΑΚ Μίλαν. Επίσης έχει κερδίσει άλλες δύο φορές το Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ με την Εθνική Βραζιλίας.
Σάντος (2002-2005)
Ο πρώτος ποδοσφαιρικός του σταθμός ήταν η Σάντος όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Στην πρώτη του ποδοσφαιρική περίοδο έκανε 24 εμφανίσεις εκ των οποίων σε μια έβαλε ένα γκολ. Επίσης το 2003 συμμετείχε στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες με αντίπαλο την Μπόκα Τζούνιορς αλλά έχασε. Το 2004 ο Ρομπίνιο σε 37 παιχνίδια σκόραρε 24 γκολ, δείχνοντας πως υπάρχει σπουδαίο μέλλον για αυτόν τον παίκτη. Τέλος, κατάφερε στα τρία χρόνια που έμεινε να κατακτήσει με την ομάδα του το Πρωτάθλημα Βραζιλίας. Το 2005 έληξε το συμβόλαιο του και άρχισε να ψάχνει για νέα ομάδα.
Ρεάλ Μαδρίτης (2005-2008)
Τελικά, δεν χρειάστηκε να ψάξει για πολύ μια νέα ομάδα καθώς δέχτηκε την πρόταση που του έκανε μια από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο, η Ρεάλ Μαδρίτης. Υπέγραψε τριετές συμβόλαιο και φόρεσε το νούμερο 10. Στην πρώτη του σεζόν σε 37 αγώνες σκόραρε 14 φορές. Το 2006 μαζί με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, αποτέλεσαν το δυναμικό της ομάδας. Επίσης ήταν ο τρίτος τίτλος που κατέκτησε συνολικά στην καριέρα του. Στα τρία αυτά χρόνια που έμεινε στη Ρεάλ ήταν βασικός στα τρία ματς του El Classico (έτσι αποκαλούνται οι αγώνες Ρεάλ-Μπαρτσελόνα). Ωστόσο, η φήμη του άρχιζε να απλώνεται σε όλη την Ευρώπη και παγκοσμίως. Χαρακτηρίστηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης στον κόσμο τη χρονιά του 2007. Το 2008 έληξε το συμβόλαιο του και οι μέτοχοι της Ρεάλ ήρθαν σε συμφωνία του Ρομπίνιο για να πάει στην Τσέλσι. Ο Ρομπίνιο όμως αρνήθηκε και δέχτηκε συμφωνία με τη Μάντσεστερ Σίτι για δύο χρόνια.
Μάντσεστερ Σίτι (2008-2010)
Ο Ρομπίνιο ταξίδεψε στην Αγγλία και συγκεκριμένα στην πόλη του Μάντσεστερ. Αγωνίστηκε στην Αγγλική Πρέμιερ Λιγκ. Η ομάδα της Τσέλσι όταν έμαθε ότι ο Ρομπίνιο υπέγραψε στην αντίπαλο της, Μάντσεστερ Σίτι,προκάλεσε πολλές αντιδράσεις με αποτέλεσμα να γραφτεί αυτό το γεγονός στις εφημερίδες. Επίσης, η εφημερίδα The Guardian έγραψε πως ο Ρομπίνιο σοκάρισε όλη τη χώρα αλλά και παγκοσμίως με το <<όχι>> που είπε στην Τσέλσι, και πως πήγε στη Μάντσεστερ Σίτι επειδή έπαιζαν εκεί δύο φίλοι του, ο Τζόι και ο Ελάνο. Άλλος ένας λόγος είναι το υψηλό συμβόλαιό του (κάθε εβδομάδα θα παίρνει 160.000 λίρες). Παρ' όλα αυτά, ο Ρομπίνιο χρησίμευσε αρκετά στα παιχνίδια της Μάντσεστερ, όπως το γκολ πού έβαλε στο τελευταίο λεπτό με αντίπαλο την Έβερτον κάνοντας το 2-1, ή το ματς με την Μπλάκμπερν όπου σκόραρε και τα τρία γκολ, συμβάλλοντας στη νίκη της ομάδας του με 3-1. Τον Ιανουάριο του 2010 έληξε το συμβόλαιο και έτσι έφυγε από την ομάδα.
Σάντος (2010)
Αργότερα, έκανε την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη ως δανεικός όπου δεν παρέμεινε και πολύ καθώς έφυγε τον Ιούλιο του 2010. Εκανε δύο εμφανίσεις επειδή ήρθε την τελευταία στιγμή.
ΑΚ Μίλαν (2010-2015)
Τον Αύγουστο του 2010 επέστρεψε στην Ευρώπη. Οι ομάδες που προσφέρθηκαν να τον αποκτήσουν ήταν κυρίως οι Φενέρμπαχτσέ και Μπεσίκτας αλλά αυτός επέλεξε την προσφορά της ΑΚ Μίλαν. Ο Ρομπίνιο υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο στην ομάδα της Μίλαν, φορώντας το νούμερο 7.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2003
Ζαννίνο
Ο Ζαννίνο, κατά κόσμον Γιάννης Παπαδόπουλος του Θεόφιλου, (Γαλατάς Κωνσταντινούπολης, 21 Αυγούστου 1923 - Αθήνα, 27 Μαΐου 1995) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, διακρινόμενος σε δεύτερους ρόλους.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Θεόφιλου Παπαδόπουλου και της Σοφίας και κατά τα χρόνια του ξεριζωμού ήλθε με τους γονείς του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Δραπετσώνα στον Πειραιά. Από το 1937 που πέθανε ο πατέρας του, ο μικρός αλλά εύσωμος Γιάννης προσπαθεί να βρει δουλειά και να φροντίσει τη μητέρα του. Την περίοδο εκείνη προσλήφθηκε ως χορευτής στα μπαλέτα Ραμασόφ που έδιναν παραστάσεις σε διάφορα κέντρα «καφέ-σαντάν» της εποχής. Σε μία από εκείνες τις παραστάσεις στη Μάνδρα του Αττίκ, στις αρχές της δεκαετίας του 1940, όταν ο ίδιος ο Αττίκ τον ρώτησε πως τον λένε, απάντησε Γιάννης, η διευθύντρια όμως του μπαλέτου Σοφία Ραμαζώφ τον αποκαλούσε Νίνο και τότε ο Αττίκ είπε «''Τι Γιάννης και αηδίες. Γιάννης δηλαδή Ζαν, Ζαν και Νίνο ίσον Ζαννίνο. Έτσι θα σε παρουσιάσω''». Από τότε έμεινε το καλλιτεχνικό αυτό ψευδώνυμο τόσο για τον ίδιο όσο και για τη μετέπειτα γυναίκα του και την κόρη του.
Η καλλιτεχνική καριέρα του Ζαννίνο υπήρξε λαμπρή τόσο στον ελληνικό κινηματογράφο, ακόμη και στον αμερικάνικο, έχοντας συμμετοχή στην ταινία Το εξπρές του μεσονυχτίου, όσο και στο θέατρο, ακόμη και στην τηλεόραση. Ο Ζαννίνο ήταν αυτός που ανέδειξε στο θέατρο τον Χάρρυ Κλυνν (κατά κόσμον Βασίλη Τριανταφυλλίδη).
Το 1951 γεννήθηκε η κόρη του, Σόφη Ζανίνου, η οποία κράτησε το καλλιτεχνικό όνομα του πατέρα της σαν επώνυμο και ασχολήθηκε κι αυτή με την ηθοποιία.
Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της Κηφισιάς Αττικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Σαν Πιέτρο ιν Καριάνο
Το Σαν Πιέτρο ιν Καριάνο (ιταλικά: San Pietro in Cariano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Δήμος Αυλώνα Μεσσηνίας
Με το όνομα Δήμος Αυλώνα υπάρχουν και άλλοι δυο δήμοι, δείτε Δήμος Αυλώνα
Ο Δήμος Αυλώνα ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τριφυλίας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 112.898 στρεμμάτων και το 2001 είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.626 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Σιδηρόκαστρο και όχι ο Αυλώνας, από τον οποίο πήρε την ονομασία του.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 10 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυλωνα
Σοσιαλδημοκρατία (Τσεχία)
thumb|right|150px|Το λογότυπο του κόμματος μέχρι το 2017. Η Σοσιαλδημοκρατία (τσεχ. Sociální demokracie) (παλαιότερα: Τσεχικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, Česká strana sociálně demokratická) είναι τσεχικό σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα.
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1878 στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία αντιπροσωπεύοντας το Βασίλειο της Βοημίας, ενώ με την πτώση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, συνέβαλε στη δημιουργία της Πρώτης Τσεχοσλοβακικής Αυτοκρατορίας. Το κόμμα τέθηκε εκτός νόμου μαζί με όλα τα υπόλοιπα κόμματα μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές το 1948. Μετά τη Βελούδινη Επανάσταση, το κόμμα έγινε ένα από τα μεγαλύτερα της χώρας, ενώ το κόμμα κέρδισε τις εκλογές του 1998 με τον Μίλος Ζέμαν. Στις εκλογές του 2002, το κόμμα έγινε και πάλι πρώτη δύναμη και ο αρχηγός του Βλαντιμίρ Σπίντλα έγινε πρωθυπουργός της χώρας. Το κόμμα κέρδισε και τις εκλογές του 2010, δεν κατάφερε να σχηματίσει, όμως, κυβέρνηση και βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Μεταξύ 2013 και 2017 υπήρχε πάλιν (ανώτερο) κόμμα του κυβερνητικού συνασπισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχικα πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Ιωάννης Παπαγεωργίου (μακεδονομάχος)
Ο Ιωάννης Παπαγεωργίου ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Γουμένισσα Παιονίας, της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Παπαγεωργίου του Χρήστου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Γουμένισσα Παιονίας, της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς. Κατάγονταν από επιφανή οικογένεια της Γουμένισσας, με μακρά παράδοση στα όπλα. Είχε πλούσια μόρφωση καθώς είχε φοιτήσει στα Ελληνικά σχολεία της περιοχής. Αρχικά συμμετείχε στο Μακεδονικό Αγώνα, ως μεταφορέας επιστολών, πολεμοφοδίων, καθώς και στη συλλογή πληροφοριών. Στη συνέχεια συγκρότησε ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Στην ένοπλη ομάδα του συμμετείχε και ο ξάδελφός του Ιωάννης Παπαγεωργίου του Γεωργίου. Έδρασε με το σώμα του, στην Παιονία και την Αλμωπία με ορμητήριο το Πάικο, στρεφόμενος κατά των Οθωμανικών στρατιωτικών αποσπασμάτων και των Βουλγαρικών ένοπλων ομάδων καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Κατάφερε να δει την ιδιαίτερη πατρίδα του, Γουμένισσα ελεύθερη και πέθανε σε ώριμη ηλικία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς
Ιάρδανος (ποταμός Ηλείας)
Ο Ιάρδανος ή Ιαρδάνης είναι μικρός ποταμός της Ηλείας γνωστός από την αρχαιότητητα. Ο ποταμός αναφέρεται και από τον Όμηρο στην ιλιάδα όπου στις όχθες του βρισκόταν η πόλη Φειά.
Πηγάζει από την περιοχή των Σαβαλίων και χύνεται στην θάλασσα στην περιοχή της Σκαφιδιάς. Στις εκβολές του που απέχουν 10 χιλιόμετρα από τον Πύργο είναι και γνωστός σαν "Λαγκάδι της κυράς".
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηλείας
Σαν Τζένο ντι Μοντάνια
Το Σαν Τζένο ντι Μοντάνια (ιταλικά: San Zeno di Montagna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
1312 Βάσσαρ
Ο Βάσσαρ (Vassar) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,458. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον βελγικής καταγωγής Αμερικανό αστρονόμο Τζωρτζ Βαν Μπίσμπρεκ, που παρατηρούσε από το Γουίλιαμς Μπέι του Ουισκόνσιν, στις ΗΠΑ (Αστεροσκοπείο Γιέρκς), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Κολεγίου Βάσαρ της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βάσσαρ εκτιμάται σε 36,28 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0643.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασσαρ
ΣΚ Φόρβερτς Στάιρ
Η ΣΚ Φόρβερτς Στάιρ είναι μια αυστριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το Στάιρ. Ιδρύθηκε το 1919. Είναι από τις παλαιότερες ομάδες στην Άνω Αυστρία. Έδρα της ομάδας είναι το Vorwärts Stadium, χωρητικότητας 9900 θεατών. Μετράει 12 συμμετοχές στην ανώτατη κατηγορίας Αυστρίας Μπουντεσλίγκα Αυστρίας (1950-1951, 1988-1996, 1999).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστρίας
Μπαταρία λιθίου
Η μπαταρία ή συσσωρευτής λιθίου είναι πρωτογενής  ηλεκτρικός συσσωρευτής που έχει λίθιο ως άνοδο. Αυτοί οι τύποι μπαταριών αναφέρονται επίσης ως μπαταρίες μεταλλικού λιθίου.
Ξεχωρίζουν από τις άλλες μπαταρίες λόγω της υψηλής πυκνότητας φορτίου (μεγάλη διάρκεια ζωής) και του υψηλού κόστους ανά μονάδα. Ανάλογα με τον σχεδιασμό και τις χρησιμοποιούμενες χημικές ενώσεις, τα στοιχεία λιθίου μπορούν να παραγάγουν τάσεις από 1,5 V (παρόμοια με μπαταρίες ψευδαργύρου-άνθρακα ή αλκαλικές μπαταρίες) μέχρι περίπου 3,7 V.
Οι πρωτογενείς μπαταρίες λιθίου μιας χρήσης πρέπει να διακρίνονται από τις δευτερογενείς μπαταρίες ιόντων λιθίου και τις μπαταρίες λιθίου-πολυμερούς, που είναι επαναφορτιζόμενες μπαταρίες. Το λίθιο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, επειδή τα ιόντα του μπορούν να διαταχθούν ώστε να μετακινηθούν μεταξύ της ανόδου και της καθόδου, χρησιμοποιώντας παρεμβαλόμενη ένωση λιθίου ως υλικό καθόδου, αλλά χωρίς τη χρήση μεταλλικού λιθίου ως υλικού ανόδου. Το καθαρό λίθιο θα αντιδράσει στιγμιαία με το νερό, ή ακόμα και με την υγρασία του αέρα· το λίθιο σε αυτές τις μπαταρίες ιόντων λιθίου είναι σε λιγότερο δραστική ένωση. Κακή μεταχείριση κατά τη διάρκεια της φόρτισης ή της εκφόρτισης μπορεί να προκαλέσει εξαέρωση κάποιων από τα συστατικά τους, που μπορεί να προκαλέσει εκρήξεις ή φωτιά.
Περιγραφή
Ο όρος μπαταρία λιθίου αναφέρεται σε μια οικογένεια από μεταλλικό λίθιο με διαφορετικές χημικές ιδιότητες, περιλαμβάνοντας πολλούς τύπους καθόδων και ηλεκτρολυτών, αλλά όλες οι μπαταρίες έχουν μεταλλικό λίθιο ως άνοδο. Η μπαταρία χρειάζεται από 0,15 μέχρι 0,3 kg λιθίου ανά kWh.
Ο πιο συνηθισμένος τύπος στοιχείου λιθίου που χρησιμοποιείται σε καταναλωτικές εφαρμογές χρησιμοποιεί μεταλλικό λίθιο ως άνοδο και διοξείδιο μαγνησίου ως κάθοδο, με άλας διαλυμένου λιθίου σε οργανικό διαλύτη.
Ένας άλλος τύπος στοιχείου λιθίου που έχει υψηλή ενεργειακή πυκνότητα είναι το στοιχείο χλωριούχου θειονυλίου-λιθίου. Εφευρέθηκε από τον Adam Heller το 1973, οι μπαταρίες λιθίου-χλωριούχου θειονυλίου δεν πωλούνται γενικά στην καταναλωτική αγορά, αλλά βρίσκονται περισσότερο σε χρήση σε εμπορικές/βιομηχανικές εφαρμογές: αυτόματη ανάγνωση μετρητή (AMR) και σε ιατρικές εφαρμογές: αυτόματοι εξωτερικοί απινιδωτές (AEDs). Η παρακάτω χημεία του ηλεκτρολύτη δεν είναι επαναφορτίσιμη. Το στοιχείο περιέχει υγρό μείγμα από θειονυλοχλωρίδιο (SOCl2), τετραχλωροαργιλικό λίθιο (lithium tetrachloroaluminate) και πενταχλωριούχο νιόβιο (niobium pentachloride)  που δρα ως καθολύτης (ηλεκτρολυτικό διάλυμα της καθόδου)(catholyte), ηλεκτρολύτης και δεξαμενή ηλεκτρονίων, καθώς και ως προληπτικός δενδρίτης κατά την κατάσταση της αντίστροφης τάσης και ηλεκτρολύτης, αντίστοιχα. Πορώδες υλικό από άνθρακα χρησιμεύει ως συλλέκτης καθοδικού ρεύματος που δέχεται ηλεκτρόνια από το εξωτερικό κύκλωμα. Οι μπαταρίες λιθίου-θειονυλοχλωριδίου προσαρμόζονται καλά σε εφαρμογές εξαιρετικά χαμηλού ρεύματος ή μέτριων παλμών όπου είναι απαραίτητη διάρκεια ζωής μέχρι 40 έτη.
Εφαρμογές
Οι μπαταρίες λιθίου βρίσκουν εφαρμογή σε πολλές κρίσιμες συσκευές με μεγάλη διάρκεια ζωής, όπως βηματοδότες και άλλες εμφυτεύσιμες ηλεκτρονικές ιατρικές συσκευές. Αυτές οι συσκευές χρησιμοποιούν ειδικές μπαταρίες λιθίου-ιωδιδίου που είναι σχεδιασμένες να κρατήσουν 15 ή περισσότερα χρόνια. Αλλά για άλλες, λιγότερο κρίσιμες συσκευές όπως στα παιχνίδια, οι μπαταρίες λιθίου μπορεί στην πραγματικότητα να διαρκέσουν περισσότερο από τη συσκευή. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι ακριβές μπαταρίες λιθίου δεν συμφέρουν.