cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγγελος Κορωνιός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Σπόρτιγκ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998
Δροσοχώρι Τρικάλων
Το Δροσοχώρι είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
ατο Δροσοχώρι βρίσκεται στα Αθαμανικά Όρη, στην Πίνδο και περιβάλλεται από τις κορυφές Τσούκα (1500 μ), Τσάρτα (1400 μ) και Αυγό (2180 μ). Το καλοκαίρι ο πληθυσμός του υπερβαίνει τους 400 κατοίκους, ενώ το χειμώνα δεν κατοικείται. Χαρακτηριστικό μνημείο είναι η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, η οποία χτίστηκε το έτος 1867. Σημαντικότερες γιορτές είναι των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (28, 29 Ιουνίου) και η Κοίμησις της Θεοτόκου (15 Αυγούστου).
Αναφέρεται, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά του ονομασία Τυφλοσέλι να προσαρτάται στον τότε δήμο Αθαμάνωνκαι το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1963 με το ΦΕΚ 16Α - 09/02/1963 μετονομάστηκε σε Δροσοχώριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αιθήκων του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.
Live Camera
https://www.meteolive.gr/p/drosochori.html
Επιμηθέας
Ο Επιμηθεύς είναι μυθολογικό πρόσωπο, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Ωκεανίδας Ασίας ή Θέμιδας ή Αίθρας ή Κλυμένης. Αδέλφια του ήταν οι Ιαπετίδες Προμηθέας, Άτλας και Μενοίτιος. Το όνομά του ταυτίστηκε από την αρχαιότητα, (επί + μήδομαι = σκέπτομαι μετά), αυτός που βγάζει τα συμπεράσματα, μετά το γεγονός.
Γενικά
Αυτός μαζί με τον αδελφό του Προμηθέα έπαιξαν σημαντικό ρόλο για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Όταν τους ανατέθηκε να δώσουν στο κάθε ον τα χαρακτηριστικά που έπρεπε να έχει ο Επιμηθέας έπεισε τον αδελφό του να του επιτρέψει να αναλάβει μόνος τη διανομή. Έτσι ο Επιμηθέας ονομάτισε και απέδωσε στο κάθε ον τα χαρακτηριστικά που ήθελε ο ίδιος, με τρόπο ώστε να μην μπορούν να αλληλοκαταστραφούν (αὐτοῖς ἀλληλοφθοριῶν διαφυγὰς ἐπήρκεσε, Πλάτων, Πρωταγόρας 321α). Όταν έφτασε, στο τέλος, η ώρα του Ανθρώπου, δεν είχε να του δώσει παρά λίγες τρίχες και νύχια ευπαθή και ανίσχυρα. Από αυτό το λάθος ο Προμηθέας ανέλαβε την προστασία του ανθρώπου. Η απρονοησία του Επιμηθέα αποδείχθηκε τελικά ευεργετική για τον άνθρωπο αφού χάρη στις παρεμβάσεις του Προμηθέα και του Δία αναδείχθηκε στο πιο εξελιγμένο ον.
Ο μύθος
Ήτανε κάποτε μια εποχή, που υπήρχαν βέβαια οι θεοί, μα τα θνητά γένη δεν υπήρχανε. Όταν όμως ήρθε και γι΄ αυτά ο καιρός που όρισε η μοίρα να γεννηθούν, οι θεοί τα σχηματίσανε μέσα στη γη από χώμα και φωτιά ανακατωμένα και απ΄ ό,τι άλλο είναι αναμεμιγμένο με φωτιά και χώμα. Όταν λοιπόν ήτανε να τα βγάλουν στο φως, πρόσταζαν τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα να τα προικίσουν και να μοιράσουν στο καθένα τις δυνάμεις που του πρέπει. Ο Επιμηθέας όμως παρακαλούσε τον Προμηθέα να τον αφήσει να κάνει αυτός τη μοιρασιά· κι όταν πια εγώ, είπε, έχω κάνει τη μοιρασιά, μπορείς εσύ να την εξετάσεις. Έτσι τον πείθει και μοιράζει αυτός. Καθώς λοιπόν μοίραζε, έδινε σ΄ άλλα δύναμη χωρίς γρηγοράδα, τα πιο αδύναμα πάλι τα προίκιζε με γρηγοράδα. Και άλλα τα όπλιζε, ενώ για εκείνα, που τους έδινε άοπλη φύση, μηχανεύονταν κάποιον άλλον τρόπο για τη σωτηρία τους. Εκείνα δηλαδή απ΄ αυτά που τα έντυνε με μικρό σχήμα, σ΄αυτά χάριζε φτερά για να φεύγουνε ή υπόγεια κατοικία. Εκείνα όμως τα μεγάλωνε στον όγκο, μ΄αυτόν πάλι τα έσωζε. Και τα άλλα έτσι ισοζυγιάζοντας τα μοίραζε. Αυτά όμως τα μηχανεύονταν, γιατί είχε το νου του μην τυχόν εξολοθρευτεί κανένα γένος. Αφού λοιπόν τους έδωκε τους τρόπους να ξεφεύγουν το αλληλοφάγωμα, μηχανεύτηκε να βολέψει το καθένα και σύμφωνα με τις εποχές του χρόνου, που στέλνει ο Ζευς. Έτσι τα έντυνε με πυκνές τρίχες και στερεά δέρματα, ικανά να τα προστατεύουν από το χειμώνα και από τις ζέστες. Και φρόντισε, όταν πηγαίνουν να πλαγιάσουν, τα ίδια πράγματα πάλι να τους είναι κατάλληλο και αυτόφυτο στρώμα για τον καθένα. Και έδωσε σε άλλα νύχια, άλλα τρίχες και δέρματα στερεά και αμάτωτα. Ύστερα πάλι έβρισκε τροφή χωριστή για το καθένα, γι΄άλλα της γης βότανα, γι΄ άλλα των δένδρων τους καρπούς, γι΄άλλα πάλι τις ρίζες. Και είναι κι άλλα που τους έδωκε για τροφή το φάγωμα άλλων ζώων. Και άλλα τα προίκισε με ολιγογονία, εκείνα πάλιν που εξολοθρεύονται απ΄αυτά με πολυγονία, για να σώζει έτσι το γένος τους. Επειδή όμως ο Επιμηθεύς δεν ήτανε πολύ φρόνιμος, δίχως να το καταλάβει ξόδεψε τις δυνάμεις· και είχε ακόμα αφήσει απροίκιστο το γένος των ανθρώπων. Και ήτανε σε απορία, τι να κάμει. Και καθώς ήτανε σε απορία, έρχεται σ΄ αυτόν ο Προμηθεύς για να εξετάσει το μοίρασμα και βλέπει, πως όλα τ΄ άλλα ζώα ήτανε καλοβολεμένα, ο άνθρωπος όμως γυμνός και ανυπόδητος και χωρίς στρώμα και άοπλος. Και έφθασε πια η ημέρα η ορισμένη από τη μοίρα να βγει ο άνθρωπος από τη γη στο φως. Όντας λοιπόν σε αμηχανία ο Προμηθεύς, ποια σωτηρία να βρει για τον άνθρωπο, κλέβει από τον Ήφαιστο και την Αθηνά την έντεχνη σοφία μαζί με τη φωτιά.
Λοιπά στοιχεία
Κατά τα πρώτα χρόνια της ανθρωπότητας, ο Επιμηθέας έγινε βασιλιάς της, στην πόλη Σικυώνα. Έτσι ήταν φυσικό επόμενο, ο Δίας να αποστείλει σε αυτόν την Πανδώρα με το κουτί της. Ο Επιμηθέας, αν και είχε συμβουλευτεί από τον αδελφό του να μην δεχτεί τίποτα από τον "πατέρα τε θεών και ανθρώπων", δέχτηκε να παντρευτεί την Πανδώρα. Μαζί της έκανε μια κόρη, την Πύρρα, η οποία νυμφεύτηκε τον Δευκαλίωνα, γιο του Προμηθέα.
Μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, ο Δίας κατακεραύνωσε τον Επιμηθέα και τον έστειλε στον Έρεβο, μαζί με τον αδελφό του Μενοίτιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιτάνες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σικυώνας
Νιου Γιορκ Κόσμος (1970-85)
Η Νιου Γιορκ Κόσμος (αγγλικά: New York Cosmos) ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από τη Νέα Υόρκη. Ιδρύθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1970, η ονομασία της καθιερώθηκε στις 4 Φεβρουαρίου του 1971, ενώ διαλύθηκε το 1985. Συμμετέιχε στις Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ και Μέιτζορ Ίντορ Σόκερ Λιγκ. Τελευταία έδρα της ομάδας ήταν το Τζάιαντς Στέιντιουμ στο Ιστ Ράδερφορντ.
Μια νέα ομάδα Κόσμος ανακοινώθηκε τον Αύγουστο του 2010 από τον επίτιμο πρόεδρο της ομάδας, Πελέ. Η νέα ομάδα ξεκίνησε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη δευτέρου επιπέδου Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (στην οποία μετείχε για πρώτη φορά κατά την αγωνιστική περίοδο του 2011) κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου, στην αγωνιστική περίοδο του 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιου Γιορκ Κόσμος Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1971
Κίνημα του Πάλικοτ
Το Κίνημα του Πάλικοτ (πολωνικά: Ruch Palikota, RP), γνωστό μέχρι την 1 του Ιουνίου του 2011 ως Κίνημα Υποστήριξης (πολωνικά: Ruch Poparcia) ήταν ένα φιλελεύθερο και αντικληρικό πολωνικό πολιτικό κόμμα του οποίου ηγείται ο Γιάνους Πάλικοτ, ο οποίος είναι πρώην βουλευτής της Πολιτικής Πλατφόρμας, η οποία ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2010. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το έχουν χαρακτηρίσει ως ελευθεριακό, φιλελεύθερο, αντικληρικό , λαϊκίστικο  ,  και αριστερό.
Το κόμμα διαλύθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2013 και το διαδέχτηκε το κόμμα Το Δικό σας Κίνημα (πολωνικά: Twój Ruch).
Πολιτικοί στόχοι
Ο Πάλικοτ υποστηρίζει διακοπή της θρησκευτικής εκπαίδευσης στα δημόσια σχολεία και των κρατικών επιδοτήσεων των εκκλησιών, κατάργηση των περιορισμών στην άμβλωση, μείωση της ηλικίας ψηφοφορίας στα 16, διανομή δωρεάν προφυλακτικών, να επιτραπούν τα Σύμφωνα Συμβίωσης για άτομα του ίδιου φύλου, αλλαγές στο Μικτό αναλογικό σύστημα εκπροσώπησης, μεταρρυθμίσεις στον Οργανισμό Κοινωνικής Ασφάλισης, κατάργηση της Γερουσίας, νομιμοποίηση της κάνναβης και εφαρμογή κατ 'αποκοπή φόρων.
Η βρετανική εφημερίδα Financial Times περιγράφει τις οικονομικές απόψεις του κόμματος ως ετερογενείς, που κυμαίνονται προς το πεδίο εφαρμογής από το φιλελευθερισμό στην σοσιαλδημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα Κατηγορία:Σεκουλαριστικά κόμματα
Πρινάρι Ηλείας
Το Πρινάρι είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 505-530 μέτρων, στις δυτικές παρυφές του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 34,5 χιλιομέτρων ανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας (μέσω Χαβαρίου), περίπου 38,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Καράτουλα) και περίπου 68 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω «111»). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 64 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Καραγιούζι και υπήχθη στον τότε δήμο Σελληεντίας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Σελληεντίας, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λουκά μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Λουκά του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Λουκά του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.
Λούκα Πατσιόλι
Ο Λούκα Μπαρτολομέο ντε Πατσιόλι (ιταλ. Fra Luca Bartolomeo de Pacioli ή Paccioli ή Paciolo, περ. 1447–1517) ήταν Ιταλός μαθηματικός, Φραγκισκανός μοναχός, συνεργάτης του Λεονάρντο ντα Βίντσι και πρωτοπόρος στο πεδίο της λογιστικής. Αναφέρεται ως «ο πατέρας της λογιστικής και της τηρήσεως λογιστικών βιβλίων». Ο Πατσιόλι ήταν γνωστός και ως Λούκα ντι Μπόργκο (Luca di Borgo), από τη γενέτειρά του, το Μπόργκο Σανσεπόλκρο της Τοσκάνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λούκα Πατσιόλι γεννήθηκε μεταξύ του 1446 και του 1448 στο Σανσεπόλκρο, όπου πήγε σε «σχολείο του άβακα», δηλαδή πρακτικό σχολείο στο οποίο η διδασκαλία γινόταν στην τοπική διάλεκτο αντί της λατινικής γλώσσας και το οποίο εστίαζε στις γνώσεις που χρησίμευαν σε εμπόρους. Εγκαταστάθηκε στη Βενετία περί το 1464, όπου συνέχισε την επιμόρφωσή του ενώ εργαζόταν ως δάσκαλος στους τρεις γιους ενός εμπόρου. Εκείνη την περίοδο έγραψε το πρώτο του βιβλίο, μία πραγματεία αριθμητικής για τους μαθητές του. Τη δεκαετία του 1470, κάπου μεταξύ του 1472 και του 1475, ο Πατσιόλι έγινε μοναχός του Τάγματος των Φραγκισκανών.
Μετάφραση του έργου του ντέλλα Φραντσέσκα
Το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου τόμου του ''Summa de arithmetica, geometria. Proportioni et proportionalita'' ήταν μία ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή ενός έργου του ζωγράφου, μαθηματικού και γεωμέτρη Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Αλλά και ο τρίτος τόμος του De divina proportione αποτελεί ιταλική μετάφραση της πραγματείας του ντέλλα Φραντσέσκα Επί των πέντε κανονικών στερεών, η οποία ήταν γραμμένη στη λατινική. Σε καμιά από αυτές τις δύο περιπτώσεις ο Πατσιόλι δεν αναφέρει τον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, κάτι για το οποίο επικρίθηκε δριμύτατα και κατηγορήθηκε για λογοκλοπή από τον ιστορικό τέχνης και βιογράφο του 16ου αιώνα Τζόρτζο Βαζάρι. Ο Ρ. Έμετ Τέιλορ (1889–1956) σχολίασε σχετικά ότι ο Πατσιόλι μπορεί να μην είχε καμιά σχέση με τον μεταφρασμένο τόμο του έργου De divina proportione, ότι ίσως να είχε συμπεριληφθεί από τον εκδότη στο έργο του χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει. Ωστόσο κάτι αντίστοιχο δεν μπορεί να ειπωθεί για το υλικό του ντέλλα Φραντσέσκα στο Summa.
Ο Πατσιόλι και το σκάκι
Ο Λούκα Πατσιόλι έγραψε και μία πραγματεία για το σκάκι υπό τον τίτλο De ludo scacchorum (= «Περί του παιγνίου του σκακιού»). Δεν είχε δημοσιευθεί και θεωρείτο χαμένη, ώσπου ένα σωζόμενο χειρόγραφο ανακαλύφθηκε το 2006, στη βιβλιοθήκη 22 χιλιάδων τόμων του κόμη Γκουλιέλμο Κορονίνι. Μία φωτοστατική ανατύπωση του βιβλίου εκδόθηκε στη γενέτειρα του Πατσιόλι πόλη του Σανσεπόλκρο το 2008. Βασιζόμενοι στη μακρά σχέση του Λεονάρντο ντα Βίντσι με τον συγγραφέα και την εικονογράφηση από αυτόν του De divina proportione, κάποιοι ειδικοί εικάζουν ότι ο ντα Βίντσι είτε σχεδίασε τα σκακιστικά προβλήματα που εμφανίζονται στο χειρόγραφο, είτε τουλάχιστον σχεδίασε τα κομμάτια (πεσσούς) που εικονίζονται στα προβλήματα αυτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Λογιστές Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί Κατηγορία:Φραγκισκανοί μοναχοί Κατηγορία:Λεονάρντο ντα Βίντσι
Σεκοϊάδενδρο το γιγαντιαίο
Το Σεκοϊάδενδρο το γιγαντιαίο (Sequoiadendron giganteum), γνωστό και ως γιγαντιαία Σεκόια (Giant Sequoia) ή Ουελλιγκτόνια (Wellingtonia), είναι μεγάλο αειθαλές κωνοφόρο δέντρο, μοναδικό ζων είδος του μονοτυπικού γένους Σεκοϊάδενδρον (Sequoiadendron), και, μαζί με τη Σεκόια την αειθαλή (Sequoia sempervirens) και τη Μετασεκόια τη γλυπτοστροβοειδή (Metasequoia glyptostroboides), ένα από τα τρία είδη κωνοφόρων που ταξινομούνται στην υποοικογένεια των Σεκοϊομόρφων (Sequoioidae, γνωστά και ως redwoods στα αγγλικά) της οικογένειας των Κυπαρισσοειδών (Cupressaceae).
Περιγραφή
Το σεκοϊάδενδρο είναι το μεγαλύτερο σε όγκο δέντρο του πλανήτη. Φτάνει συνήθως σε ύψος τα 50-85 μ και σε διάμετρο κορμού στο ύψος του στήθους (1,3 μ.) τα 6-8 μ., έχουν καταγραφεί όμως άτομα του είδους που φτάνουν τα 94,8 μ. σε ύψος και τα 17 μ. σε διάμετρο. Σχηματίζει ψηλή, στενή κωνική κόμη. Τα κατώτερα κλαδιά του πεθαίνουν σχετικά εύκολα λόγω σκίασης αλλά δέντρα ηλικίας μικρότερης των 100 ετών διατηρούν τα περισσότερα από τα νεκρά κλαδιά τους. Οι κορμοί των ενήλικων δέντρων, στο φυσικό τους περιβάλλον, συνήθως δεν έχουν κλαδιά μέχρις ύψους 30-45 μέτρων.
Είναι επίσης ένα από τα μακροβιότερα δέντρα· μεταξύ μη-κλωνικών οργανισμών, μόνο τα είδη Pinus longaeva και Fitzroya cupressoides είναι μακροβιότερα. Το γηραιότερο γνωστό σεκοϊάδενδρο (το Muir Snag, νεκρό πλέον), με βάση την καταμέτρηση ετησίων δακτυλίων, θεωρείται ότι είχε ηλικία αρκετά άνω των 3.200 ετών όταν πέθανε.
Το εγκάρδιο ξύλο του σεκοϊαδένδρου έχει χρώμα καφε-κόκκινο, εξ ου και το όνομα redwood (=κόκκινο ξύλο), ενώ το σομφό, που ξεχωρίζει σαφώς, έχει χρώμα ανοιχτό κίτρινο. Η μέση πυκνότητα του ξύλου, που κατά το μεγαλύτερο μέρος δεν περιέχει ρητίνη, είναι 0,37 γρ/εκ3. Ο φλοιός είναι ινώδης, σπογγώδης, μαλακός και αυλακωτός, δεν περιέχει ρητίνη και μπορεί να φτάνει σε πάχος μέχρι και τα 75 εκ. στη βάση του κορμού, παρέχοντας στο δέντρο σημαντική προστασία από τη φωτιά. Τα φύλλα είναι άμισχα, βελονοειδή, τριγωνικής διατομής, μήκους 3-6 χιλ. στα πλευρικά κλαδιά και μέχρι 15 χιλ. στα κλαδιά της κορυφής, αειθαλή, και διατάσσονται σπειροειδώς πάνω στα κλαδιά. Σε νεαρά κλαδιά έχουν χρώμα γαλαζοπράσινο, σε πιο ηλικιωμένα βαθυπράσινο.
Στο φυσικό του περιβάλλον το σεκοϊάδενδρο σχηματίζει ένα εκτεταμένο, ρηχό ριζικό σύστημα, που εκτείνεται σε απόσταση μέχρι και άνω των 30 μ. μακριά από τον κορμό, σε καλά στραγγιζόμενα εδάφη, αλλά σπάνια ξεπερνά το 1 μ. σε βάθος. Παρ' όλα αυτά, το δέντρο, δεδομένου του μεγάλου ύψους και της τεράστιας μάζας του, είναι αξιοσημείωτα σταθερό απέναντι στον αέρα. Σπάνια σεικοϊάδενδρα ξεριζώνονται από καταιγίδα όσο βρίσκονται εν ζωή· συχνότερα πεθαίνουν από μυκητιακές ασθένειες. Νεαρά δέντρα, που δεν έχουν ακόμη την προστασία του χοντρού φλοιού, διατρέχουν κίνδυνο από πυρκαγιές.
Το σεκοϊάδενδρο αναγεννάται κυρίως μέσω σπόρων. Δέντρα ηλικίας μέχρι περίπου 20 ετών είναι πιθανόν να αναβλαστήσουν από πρέμνα μετά από τραυματισμό αλλά, σε αντίθεση με τη σεκόια, τα ενήλικα δέντρα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Σεκοϊάδενδρα όλων των ηλικιών μπορούν να βλαστήσουν από τον κορμό τους όταν χάσουν κλαδιά λόγω πυρκαγιάς ή θραύσης.
Το σεκοϊάδενδρο είναι φυτό μόνοικο και δικλινές, αρσενικά δηλαδή και θηλυκά άνθη (κώνοι) είναι διακριτά αλλά βρίσκονται στο ίδιο άτομο. Οι αρσενικοί κώνοι βρίσκονται στις άκρες κοντών βλαστών· οι θηλυκοί (κουκουνάρια) βρίσκονται μεμονωμένοι, καμιά φορά και σε ζεύγος, πάνω σε μακρύ μίσχο, και γονιμοποιούνται με τον άνεμο. Οι σπόροι ωριμάζουν σε δύο χρόνια, οι κώνοι όμως μπορεί να συνεχίσουν να αναπτύσσονται για αρκετά χρόνια (μέχρι και 20), παραμένοντας σε αυτό το διάστημα πράσινοι και κλειστοί. Έχουν αμβλύ ωοειδές σχήμα και μήκος 5-8 εκατοστά. Κάθε κώνος φέρει 30-50 σπειροειδώς διατεταγμένες φολίδες, με αρκετούς σπόρους σε κάθε φολίδα, φτάνοντας να περιέχει κατά μέσον όρο 230 σπόρους. Οι σπόροι έχουν σκούρο καφέ χρώμα, μήκος 4-5 χιλ. και πλάτος 1 χιλ., με ένα κιτρινο-καφέ πτερύγιο πλάτους 1 χιλ. σε κάθε πλευρά. Ορισμένοι από τους σπόρους πέφτουν όταν οι φολίδες του κώνου συρρικνώνονται λόγω της καλοκαιρινής ζέστης, οι περισσότεροι όμως απελευθερώνονται όταν ο κώνος στεγνώσει λόγω θερμότητας από πυρκαγιά ή καταστραφεί από τρωκτικά ή έντομα.
Τα νεαρά δέντρα αρχίζουν να παράγουν κώνους σε ηλικία 10-15 ετών. Σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, ένα μεγάλο ενήλικο δέντρο μπορεί να φέρει περίπου 11.000 κώνους. Η παραγωγή κώνων είναι μεγαλύτερη στο ανώτερο τμήμα του θόλου. Υπολογίζεται ότι ένα ώριμο σεκοϊάδενδρο διασκορπίζει περίπου 300.000-400.000 σπόρους τον χρόνο. Με τη βοήθεια των πτερυγίων οι σπόροι μπορούν να φτάσουν μέχρι και 180 μ. μακριά από το γονικό δέντρο.
Βιολογία
Λόγω του μεγέθους του, το δέντρο έχει μελετηθεί για τον τρόπο με τον οποίο αντλεί νερό. Το νερό από τις ρίζες μπορεί να ωθηθεί προς τα πάνω μόλις λίγα μέτρα με την ωσμωτική πίεση αλλά μπορεί να φτάσει σε ακραία ύψη με τη χρήση ενός συστήματος διακλαδούμενης τριχοειδούς ανύψωσης στο ξύλωμα του δέντρου (τα σωληνάρια νερού) και υποπίεσης από το εξατμιζόμενο στα φύλλα νερό. . Τα δέντρα συμπληρώνουν το νερό του εδάφους με ομίχλη η οποία απορροφάται μέσω εναερίων ριζών σε ύψη στα οποία το νερό από τις ρίζες δεν μπορεί να φτάσει.
Εξάπλωση
μικρογραφία|δεξιά|Εξάπλωση στη [[Σιέρρα Νεβάδα (Η.Π.Α.)]] Το γένος Σεκοϊάδενδρον ενδημούσε και στην Ευρώπη προ των παγετωδών περιόδων του Τεταρτογενούς. Σήμερα η φυσική εξάπλωση του σεκοϊαδένδρου περιορίζεται σε μια μικρής έκτασης περιοχή της δυτικής Σιέρρα Νεβάδα της Καλιφόρνια. Τα δέντρα αναπτύσσονται σε απομονωμένες μεταξύ τους χαράδρες σε 68 συνολικά διάσπαρτα δασύλλια (groves), τα οποία συνθέτουν μια συνολική επιφάνεια μόλις 144,16 χλμ2. Πουθενά δεν σχηματίζουν αμιγείς συστάδες, μολονότι σε ορισμένες μικρές περιοχές οι συστάδες πλησιάζουν την αμιγή κατάσταση. Τα δασύλλια ποικίλλουν σε έκταση από 12,4 χλμ2, με 20.000 ενήλικα δέντρα, μέχρι 10.000 μ2 με μόλις 6 ζωντανά δέντρα.
Το σεκοϊάδενδρο κινδυνεύει με αφανισμό στη φυσική περιοχή εξάπλωσής του. Σήμερα διατηρούνται μόλις τα 2/3 του αρχικού πληθυσμού. Πολλά δέντρα προστατεύονται πλέον στα Εθνικά Πάρκα "Σεκόια" (Sequoia), "Κινγκς Κάνυον" (Kings Canyon), "Εθνικό Μνημείο Γιγαντιαίας Σεκόιας" (Giant Sequoia National Monument) και Γιοσέμιτι (Yosemite).
Το σεκοϊάδενδρο απαντάται συνήθως σε υγρά κλίματα που χαρακτηρίζονται από ξηρά καλοκαίρια και χιονισμένους χειμώνες. Τα περισσότερα δασύλλια αναπτύσσονται πάνω σε γρανιτικής σύστασης υπολειμματικά και αλλουβιακά εδάφη. Το υψόμετρο ποικίλλει από 1.400–2.000 μ. στα βόρεια μέχρι 1.700-2.150 μ. στα νότια. Τα σεκοϊάδενδρα συνήθως αναπτύσσονται στις νοτίου προσανατολισμού πλευρές των βορείων βουνών και στις βόρειες όψεις των νοτιότερων πλαγιών. Σε πλήρη ανάπτυξη, τα δέντρα αυτά συνήθως χρειάζονται μεγάλες ποσότητες νερού και επομένως συχνά συγκεντρώνονται κοντά σε ρυάκια.
Δεν χρειάζονται υψηλά επίπεδα αναπαραγωγής για να διατηρηθούν οι πληθυσμοί στα σημερινά επίπεδα. Ωστόσο, λίγα δασύλλια έχουν αρκετά νεαρά δέντρα ώστε να διατηρηθεί η παρούσα πυκνότητα ενηλίκων δέντρων για το μέλλον. Η πλειοψηφία των δασυλλίων υφίσταται μια σταδιακή μείωση πυκνότητας από την εποχή του Ευρωπαϊκού αποικισμού.
Βιο-οικολογία
Τα σεκοϊάδενδρα δυσκολεύονται να αναπαραχθούν στο φυσικό τους περιβάλλον (και πολύ σπάνια αναπαράγονται σε καλλιέργεια) λόγω του ότι οι σπόροι τους αναπτύσσονται με επιτυχία μόνο σε ηλιόλουστες θέσεις και εδάφη πλούσια σε μέταλλα, απαλλαγμένοι από ανταγωνιστική βλάστηση. Παρότι οι σπόροι μπορούν να βλαστήσουν στο υγρό επιφανειακό στρώμα οργανικής ύλης (χούμου) την άνοιξη, τα σπορόφυτα αυτά θα πεθάνουν καθώς τα φυτικά υπολείμματα στεγνώνουν το καλοκαίρι. Κατά συνέπεια έχουν ανάγκη περιοδικές δασικές πυρκαγιές, οι οποίες καταστρέφουν την ανταγωνιστική βλάστηση και καθαρίζουν το έδαφος από την οργανική ύλη, πριν καταστεί δυνατή η επιτυχής αναγέννησή τους. Χωρίς τη φωτιά, τα σκιόφιλα είδη θα καταπνίξουν τα νεαρά σπορόφυτα σεκοϊάδενδρων και οι σπόροι δεν θα φυτρώσουν.
Οι φωτιές φέρνουν επίσης στον θόλο του δέντρου μέσω συναγωγής θερμό αέρα, ο οποίος με τη σειρά του ξηραίνει και ανοίγει τους κώνους. Η συνακόλουθη απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων σπόρων συμπίπτει με την ύπαρξη ιδανικών γι' αυτούς συνθηκών υποστρώματος. Επιπλέον, η χαλαρή στάχτη στο έδαφος μπορεί να λειτουργήσει σαν προστατευτικό κάλυμμα για τους σπόρους απέναντι στην υπεριώδη ακτινοβολία. Οι φυσικές πυρκαγιές μπορεί τέλος να είναι σημαντικές για τον έλεγχο των μυρμηγκιών του ξύλου (Camponotus spp.).
Λόγω των προσπαθειών καταστολής των πυρκαγιών και της βόσκησης ζώων κατά τις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα, δεν ξεσπούσαν χαμηλής έντασης φωτιές με φυσικό τρόπο σε πολλά από τα δασύλλια, και ακόμα και σήμερα δεν ξεσπούν σε ορισμένα από αυτά. Η καταστολή των πυρκαγιών οδήγησε επίσης στη συσσώρευση "καυσίμου" στο έδαφος και στην πυκνή ανάπτυξη της, ευαίσθητης στις φωτιές, λευκής ελάτης (Abies concolor). Έτσι αυξήθηκε ο κίνδυνος έκρηξης πιο έντονων πυρκαγιών οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ελάτες σαν "σκάλες" για να απειλήσουν τον θόλο των σεκοϊάδενδρων.
Το 1970 η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων των Η.Π.Α. (National Park Service) ξεκίνησε την πρόκληση ελεγχόμενων πυρκαγιών στα δασύλλια για να διορθώσει την κατάσταση. Η τρέχουσες πολιτικές επίσης επιτρέπουν στις φυσικές πυρκαγιές να καίνε βάσει προδιαγεγραμμένων συνθηκών. Μια απ' αυτές τις ανεξέλεγκτες πυρκαγιές προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο δεύτερο μεγαλύτερο δέντρο του κόσμου, το "δέντρο του Ουάσινγκτον" (Washington tree), τον Σεπτέμβριο του 2003, 45 μέρες αφότου ξέσπασε. Η ζημιά κατέστησε το δέντρο ανίκανο να αντέξει τη χιονοθύελλα του Ιανουαρίου του 2005, πράγμα που οδήγησε στην κατάρρευση του μισού και πλέον του κορμού του.
Εκτός από τη φωτιά, δύο ζωικοί παράγοντες επίσης βοηθούν στην απελευθέρωση των σπόρων του σεκοϊαδένδρου. Ο σημαντικότερος από τους δυο είναι ένα σκαθάρι της οικογένειας Cerambycidae (το Phymatodes nitidus), το οποίο γεννά τα αυγά του πάνω στον κώνο, στον οποίο ανοίγουν κατόπιν τρύπες οι νύμφες του. Αυτό διακόπτει την παροχή νερού από τα αγγεία στις φολίδες των κώνων, επιτρέποντας στους κώνους να στεγνώσουν και να ανοίξουν και στους σπόρους να πέσουν. Κώνοι που υφίστανται ζημιά από τα σκαθάρια στη διάρκεια του καλοκαιριού, ανοίγουν σιγά-σιγά στη διάρκεια των επομένων μηνών. Ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι πολλοί κώνοι, ειδικά στα ανώτερα τμήματα των θόλων, ίσως χρειάζεται να ξεραθούν μερικώς λόγω ζημιάς από τα σκαθάρια ώστε να μπορεί η θερμότητα της φωτιάς να τους ανοίξει τελείως. Ο άλλος ζωικός παράγοντας είναι ο σκίουρος του Ντάγκλας (Tamiasciurus douglasii), ο οποίος ροκανίζει τις σαρκώδεις πράσινες φολίδες των νεαρότερων κώνων. Οι σκίουροι παραμένουν δραστήριοι όλον τον χρόνο, και ορισμένοι από τους σπόρους αποσπώνται και πέφτουν καθώς οι σκίουροι τρώνε τον κώνο.
Ανακάλυψη και ονομασία
Το σεκοϊάδενδρο ήταν γνωστό στις φυλές αυτοχθόνων Αμερικανών που ζούσαν στην περιοχή εξάπλωσής του. Οι αυτόχθονες το ονόμαζαν wawona, toos-pung-ish and hea-mi-withic.
Η πρώτη αναφορά στο σεκοϊάδενδρο από Ευρωπαίους χρονολογείται στο 1833, στο ημερολόγιο του εξερευνητή Τζ. Κ. Λέοναρντ (J. K. Leonard)· η αναφορά δεν αναφέρει τοποθεσία, αλλά η διαδρομή του θα πρέπει να τον είχε φέρει στο δασύλλιο Calaveras. Η ανακάλυψη δεν δημοσιοποιήθηκε. Ο επόμενος Ευρωπαίος που είδε το δέντρο ήταν ο Τζον Μ. Γούστερ (John M. Wooster), ο οποίος σκάλισε τα αρχικά του στον φλοιό του δέντρου "Ηρακλής" (Hercules) το 1850· ούτε αυτή η παρατήρηση δημοσιοποιήθηκε. Πολύ περισσότερη δημοσιότητα δόθηκε στην "ανακάλυψη" του δασυλλίου Calaveras από τον Ωγκάστους Τ. Ντάουντ (Augustus T. Dowd) το 1852, και αυτή συνήθως αναφέρεται και ως ανακάλυψη του είδους. Το δέντρο που ανακάλυψε ο Ντάουντ, το οποίο βαφτίστηκε "Δέντρο της ανακάλυψης" ("Discovery tree"), κόπηκε το 1853.
Το 1907 τοποθετήθηκε από τον Καρλ Ερνστ Όττο Κούντσε (Karl Ernst Otto Kuntze) στο γένος Steinhauera, που κατά τα άλλα περιλαμβάνει απολιθώματα, αλλά αμφιβολίες σχετικά με τη σχέση του σεκοϊαδένδρου με το απολίθωμα που είχε πρώτο ονομαστεί έτσι καθιστούν και αυτό το όνομα άκυρο.
Οι ονοματολογικές αβλεψίες διορθώθηκαν τελικά το 1939 από τον Τζ. Μπούχολτς (J. Buchholtz), ο οποίος επεσήμανε επίσης ότι το σεκοϊάδενδρο διαφέρει από τη σεκόια σε επίπεδο γένους και επινόησε γι' αυτό το όνομα Sequoiadendron giganteum.
Χρήσεις
Το ξύλο των ώριμων σεκοϊάδενδρων είναι εξαιρετικά ανθεκτικό στη φθορά αλλά επειδή είναι ινώδες και εύθρυπτο δεν είναι γενικά κατάλληλο για κατασκευές. Από τη δεκαετία του 1880 μέχρι τη δεκαετία του 1920 πολλά από τα δασύλλια υλοτομήθηκαν, παρά τις οριακές εμπορικές αποδόσεις. Λόγω του βάρους και του ευθρύπτου χαρακτήρα τους, τα δέντρα συχνά θρυμματίζονταν πέφτοντας στο έδαφος, με αποτέλεσμα τη σπατάλη μεγάλου μέρους του ξύλου. Οι υλοτόμοι επιχειρούσαν να μετριάσουν την ορμή της πρόσκρουσης σκάβοντας χαντάκια και γεμίζοντάς τα με κλαδιά. Παρόλα αυτά, υπολογίζεται ότι μόλις το 50% της ξυλείας έφτανε άθικτο στα πριονιστήρια. Το ξύλο χρησιμοποιόταν στην κατασκευή κυρίως σανίδων και στύλων για φράκτες, αλλά ακόμα και σπίρτων.
Το ξύλο των ανώριμων δέντρων είναι λιγότερο εύθρυπτο, και πρόσφατες δοκιμές με νεαρά δέντρα, καλλιεργημένα σε φυτείες, έδειξαν ότι έχει ιδιότητες παρόμοιες με αυτό της σεκόιας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενδιαφέροντος για την καλλιέργεια του σεκοϊαδένδρου ως υψηλής απόδοσης δέντρου παραγωγής ξυλείας, τόσο στην Καλιφόρνια όσο και σε τμήματα της Δυτικής Ευρώπης, όπου μπορεί να αναπτυχθεί πολύ καλύτερα απ' ό,τι οι σεκόιες. Στις βορειοδυτικές Η.Π.Α., ορισμένοι επιχειρηματίες έχουν επίσης ξεκινήσει να καλλιεργούν σεκοϊάδενδρα ως χριστουγεννιάτικα δέντρα. Πέραν αυτών των προσπαθειών για καλλιέργεια, οι κύριες χρήσεις του σεκοϊαδένδρου στην οικονομία σήμερα είναι στον τουρισμό, ως αξιοθέατου, και στη φυτοκομία, ως καλλωπιστικού φυτού.
Καλλιέργεια
Το σεκοϊάδενδρο είναι πολύ δημοφιλές καλλωπιστικό φυτό σε πολλές περιοχές. Καλλιεργείται με επιτυχία στο μεγαλύτερο μέρος της δυτικής και νότιας Ευρώπης, από το βόρειο τμήμα της ΒΔ Βόρειας Αμερικής μέχρι το νοτιοδυτικό τμήμα της Βρετανικής Κολομβίας, τη νοτιοανατολική Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την κεντρική-νότια Χιλή. Καλλιεργείται επίσης, αν και με λιγότερη επιτυχία, σε τμήματα της ανατολικής Βόρειας Αμερικής. Στη Γερμανία το ζεύγος Ερνστ και Ίλλα Μάρτιν, μέλη της Γερμανικής Δενδρολογικής Εταιρείας, ξεκίνησαν το 1952, σε ιδιόκτητη έκταση (Sequoiafarm Kaldenkirchen), έρευνα σχετικά με την επανεισαγωγή του, άλλοτε ενδημικού, σεκοϊαδένδρου στη γερμανική δασοκομία.
Τα δέντρα μπορούν να αντέξουν θερμοκρασίες −31°C ή και χαμηλότερες για μικρά χρονικά διαστήματα, με την προϋπόθεση το έδαφος γύρω από τις ρίζες να είναι μονωμένο είτε με παχύ στρώμα χιονιού είτε με οργανικό υλικό εδαφοκάλυψης. Εκτός της φυσικής περιοχής εξάπλωσής τους, το φύλλωμα τους είναι πιθανό να υποφέρει από επιζήμια "εγκαύματα" από τον άνεμο.
Στην Ελλάδα δεν θα συναντήσουμε πολλά φυτά του είδους που πάντως αναπτύσσονται με μεγάλη επιτυχία τουλάχιστον στη Βόρεια Ελλάδα καθώς και σε περιοχές της Νότιας Ελλάδας με μεγάλο υψόμετρο.
Από την εποχή της ανακάλυψής του, ένα ευρύ φάσμα καλλιεργούμενων ποικιλιών του έχει επιλεγεί, ειδικά στην Ευρώπη. Υπάρχουν, μεταξύ άλλων, κρεμοκλαδείς (pendulum), ποικιλόχρωμες (variegatum), γλαύκες (glaucum), χρυσοκίτρινες (aureum), και νάνες (pygmaeum) μορφές.
Τα 10 μεγαλύτερα δέντρα
Το μεγαλύτερο εν ζωή σεκοϊάδενδρο είναι ο Στρατηγός Σέρμαν (General Sherman), που βρίσκεται στο "Δάσος των Γιγάντων" (Giant Forest), στο Εθνικό Πάρκο Σεκόια, έχει ύψος 83,8 μ και, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες μετρήσεις, έχει όγκο 1489 μ3.
Τα 10 μεγαλύτερα σε όγκο άτομα του είδους Sequoiadendron giganteum είναι
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2007-08
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2007-08 ήταν το 16ο από την καθιέρωση της Πρέμιερ Λιγκ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για 16η φορά στην ιστορία της ακολουθούμενη στη βαθμολογία από τη Τσέλσι. Θέση στο Champions League εξασφάλισαν επίσης η Άρσεναλ και η Λίβερπουλ.
Βαθμολογία
1 Η Μάντσεστερ Σίτι εξασφάλισε την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ μέσω της Ειδικής βαθμολογίας Fair Play της ΟΥΕΦΑ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008 Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Λεφ Σεστόφ
Ο Λεφ (Λέων) Ισαάκοβιτς Σεστόφ (ρωσικά Лев Исаакович Шестов, προφορά στα ρωσικά: [lʲef ɪsɐˈakəvʲɪt͡ɕ ʂɨˈstof], Κίεβο 13 Φεβρουαρίου 1866 - Παρίσι 20 Νοεμβρίου 1938), ήταν υπαρξιστής φιλόσοφος ουκρανο-εβραϊκής καταγωγής. Ο Σεστόφ, ο οποίος θεωρείται ο κορυφαίος εκπρόσωπος του θρησκευτικού υπαρξισμού στη Ρωσία, σπούδασε στη Μόσχα και αργότερα έζησε στην Αγία Πετρούπολη μέχρι τη ρωσική επανάσταση, μετά την οποία αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία όπου και πέρασε το υπόλοιπο του βίου του.
Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ουκρανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Υπαρξιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Συντήρηση τροφίμων
Πολλές διαδικασίες που έχουν σχεδιαστεί για τη διατήρηση τροφίμων περιλαμβάνουν περισσότερες από μία μεθόδους συντήρησης τροφίμων. Η συντήρηση των φρούτων μετατρέποντάς τα σε μαρμελάδα, για παράδειγμα, περιλαμβάνει βράσιμο (για να μειωθεί η περιεκτικότητα του φρούτου σε υγρασία και να σκοτωθούν βακτήρια, κ.λπ.), ζαχαροποίηση (για να αποτραπεί η εκ νέου ανάπτυξή τους) και σφράγισμα σε αεροστεγές βάζο (για αποφυγή επαναμόλυνσης).
Παραδοσιακές τεχνικές
Ορισμένες τεχνικές συντήρησης τροφίμων χρονολογούνται πριν από την αυγή της γεωργίας. Άλλες ανακαλύφθηκαν πιο πρόσφατα. Κάποιες από τις τεχνικές είναι οι εξής:
Βρασμός
Στα υγρά που βράζονται μπορούν να σκοτωθούν τυχόν υπάρχοντα μικρόβια. Το γάλα και το νερό συχνά βράζονται για να σκοτωθούν τυχόν επιβλαβή μικρόβια που μπορεί να υπάρχουν σε αυτά.
Θάψιμο
Το θάψιμο τροφίμων μπορεί να τα διατηρήσει λόγω διαφόρων παραγόντων: έλλειψη φωτός, έλλειψη οξυγόνου, ψυχρές θερμοκρασίες, επίπεδο pH ή ξηραντικά στο έδαφος. Το θάψιμο μπορεί να συνδυαστεί με άλλες μεθόδους όπως αλάτισμα ή ζύμωση. Τα περισσότερα τρόφιμα μπορούν να συντηρηθούν σε έδαφος που είναι πολύ ξηρό και αλμυρό (άρα αποξηραντικό) όπως η άμμος ή παγωμένο έδαφος.
Πολλά ριζικά λαχανικό είναι πολύ ανθεκτικά στην αλλοίωση και δεν απαιτούν άλλη συντήρηση εκτός από την αποθήκευση σε δροσερές σκοτεινές συνθήκες, για παράδειγμα με θάψιμο στο έδαφος, όπως σε σφιγκτήρα αποθήκευσης (δεν πρέπει να συγχέεται με ριζικό κελάρι). Το λάχανο θάβονταν παραδοσιακά κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου στις βόρειες φάρμες των ΗΠΑ για συντήρηση. Ορισμένες μέθοδοι το κρατούν τραγανό ενώ άλλες μέθοδοι παράγουν ξινολάχανο. Μια παρόμοια διαδικασία χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή παραγωγή κίμτσι.
Μερικές φορές το κρέας θάβεται κάτω από συνθήκες που προκαλούν συντήρηση. Εάν ταφεί σε αναμμένα κάρβουνα ή στάχτη, η θερμότητα μπορεί να σκοτώσει παθογόνα, η ξηρή τέφρα μπορεί να αποξηρανθεί και η γη μπορεί να εμποδίσει το οξυγόνο και περαιτέρω μόλυνση. Εάν θαφτεί σε έδαφος που που είναι πολύ κρύο, το έδαφος λειτουργεί σαν ψυγείο ή, σε περιοχές με μόνιμα παγωμένο έδαφος, σαν καταψύκτης.
Στην Ορίσα της Ινδίας, είναι πρακτικό να αποθηκεύεται το ρύζι θάβοντάς το. Αυτή η μέθοδος βοηθά στην αποθήκευση για τρεις έως έξι μήνες κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου.
Το βούτυρο και παρόμοιες ουσίες έχουν διατηρηθεί ως βούτυρο τυρφώνων στην Ιρλανδία για αιώνες. Τα αυγα του αιώνα δημιουργούνται παραδοσιακά με την τοποθέτηση των αυγών σε αλκαλική λάσπη (ή άλλη αλκαλική ουσία), με αποτέλεσμα την «ανόργανη» ζύμωσή τους μέσω αυξημένου pH αντί να χαλάσουν. Η ζύμωση τα διατηρεί και διασπά μερικές από τις πολύπλοκες, λιγότερο αρωματικές πρωτεΐνες και λίπη σε απλούστερες, πιο γευστικές.
Κονσερβοποίηση
δεξιά|μικρογραφία| Διατηρημένα τρόφιμα Η κονσερβοποίηση περιλαμβάνει το μαγείρεμα των τροφίμων, τη σφράγισή τους σε αποστειρωμένα δοχεία ή βάζα και το βράσιμο των δοχείων για να σκοτωθούν ή να αποδυναμωθούν τυχόν βακτήρια που έχουν απομείνει ως μορφή αποστείρωσης. Εφευρέθηκε από τον Γάλλο ζαχαροπλάστη Νικολά Απέρ. Μέχρι το 1806, αυτή η διαδικασία χρησιμοποιήθηκε από το Γαλλικό Ναυτικό για τη συντήρηση κρέατος, φρούτων, λαχανικών, ακόμη και γάλακτος. Αν και ο Απέρ είχε ανακαλύψει έναν νέο τρόπο συντήρησης, δεν έγινε κατανοητός μέχρι το 1864, όταν ο Λουί Παστέρ βρήκε τη σχέση μεταξύ μικροοργανισμών, αλλοίωσης των τροφίμων και ασθένειας.
Τα τρόφιμα έχουν διαφορετικούς βαθμούς φυσικής προστασίας έναντι της αλλοίωσης και μπορεί να απαιτούν το τελευταίο βήμα να γίνει σε χύτρα ταχύτητας. Φρούτα με υψηλή περιεκτικότητα σε οξύ, όπως οι φράουλες, δεν απαιτούν συντηρητικά και μόνο σύντομο κύκλο βρασμού, ενώ κάποια λαχανικά όπως τα καρότα απαιτούν μεγαλύτερο βράσιμο και προσθήκη άλλων όξινων στοιχείων. Τα τρόφιμα με χαμηλή περιεκτικότητα σε οξύ, όπως τα λαχανικά και τα κρέατα, απαιτούν κονσερβοποίηση υπό πίεση. Τρόφιμα που διατηρούνται με κονσερβοποίηση ή εμφιάλωση κινδυνεύουν άμεσα να αλλοιωθούν μόλις ανοιχτεί το κουτί ή το μπουκάλι.
Η έλλειψη ποιοτικού ελέγχου στη διαδικασία κονσερβοποίησης μπορεί να επιτρέψει την είσοδο νερού ή μικροοργανισμών. Οι περισσότερες τέτοιες αστοχίες εντοπίζονται γρήγορα καθώς η αποσύνθεση μέσα στο δοχείο προκαλεί παραγωγή αερίου και το δοχείο θα διογκωθεί ή θα σκάσει. Ωστόσο, υπήρξαν παραδείγματα κακής παρασκευής (υποεπεξεργασίας) και κακής υγιεινής που επιτρέπουν τη μόλυνση των κονσερβοποιημένων τροφίμων από το αναερόβιο οργανισμό κλωστηρίδιο της αλλαντίασης (Clostridium botulinum), το οποίο παράγει μια οξεία τοξίνη στο φαγητό, που οδηγεί σε σοβαρή ασθένεια ή θάνατο. Αυτός ο οργανισμός δεν παράγει αέριο ή εμφανή γεύση και παραμένει απαρατήρητος από τη γεύση ή την οσμή. Η τοξίνη του όμως μετουσιώνεται με το μαγείρεμα. Τα μαγειρεμένα μανιτάρια, όταν χειρίζονται άσχημα και στη συνέχεια κονσερβοποιούνται, μπορούν να υποστηρίξουν την ανάπτυξη του χρυσίζονα σταφυλόκοκκου, ο οποίος παράγει μια τοξίνη που δεν καταστρέφεται με την κονσερβοποίηση ή την επακόλουθη αναθέρμανση.
Ξήρανση με αλάτι
Η αρχαιότερη μορφή ξήρανσης ήταν η αφυδάτωση ή η αποξήρανση, που χρησιμοποιήθηκε ήδη από 12.000π.Χ.. Οι τεχνικές καπνίσματος και παστώματος βελτιώνουν τη διαδικασία ξήρανσης και προσθέτουν αντιμικροβιακούς παράγοντες που βοηθούν στη συντήρηση. Ο καπνός εναποθέτει έναν αριθμό προϊόντων πυρόλυσης στα τρόφιμα, συμπεριλαμβανομένων των φαινόλων, γουαϊακόλης και κατεχόλης. Το αλάτι επιταχύνει τη διαδικασία ξήρανσης χρησιμοποιώντας ώσμωση και επίσης αναστέλλει την ανάπτυξη πολλών κοινών στελεχών βακτηρίων. Πιο πρόσφατα νιτρώδη έχουν χρησιμοποιηθεί για τη ξήρανση του κρέατος, συμβάλλοντας σε ένα χαρακτηριστικό ροζ χρώμα.
Σύγχρονες βιομηχανικές τεχνικές
Τεχνικές συντήρησης τροφίμων αναπτύχθηκαν σε ερευνητικά εργαστήρια για εμπορικές εφαρμογές. Κάποιες από τις τεχνικές είναι οι εξής:
Παστερίωση
Η παστερίωση είναι μια διαδικασία για τη συντήρηση υγρών τροφίμων. Αρχικά εφαρμόστηκε για την καταπολέμηση του ξινίσματος των τοπικών κρασιών. Σήμερα, η διαδικασία εφαρμόζεται κυρίως στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Σε αυτή τη μέθοδο, το γάλα θερμαίνεται στους 70 C περίπου για 15–30 δευτερόλεπτα, για να σκοτώσει τα βακτήρια που υπάρχουν σε αυτό και να κρυώσει γρήγορα στους 10 C για να αποτρεφθεί η ανάπτυξη των υπολοίπων βακτηρίων. Στη συνέχεια, το γάλα αποθηκεύεται σε αποστειρωμένα μπουκάλια ή σακουλάκια σε κρύα μέρη. Αυτή η μέθοδος επινοήθηκε από τον Λουί Παστέρ, Γάλλο χημικό, το 1862.
Συσκευασία κενού αέρος
Η συσκευασία κενού αέρος αποθηκεύει τα τρόφιμα σε περιβάλλον κενού, συνήθως σε αεροστεγή σακούλα ή μπουκάλι. Το περιβάλλον κενού αφαιρεί τα βακτήρια από το οξυγόνο που απαιτείται για την επιβίωση. Η συσκευασία κενού χρησιμοποιείται συνήθως για την αποθήκευση ξηρών καρπών, με σκοπό τη μείωση της απώλειας γεύσης από την οξείδωση. Ένα σημαντικό μειονέκτημα στη συσκευασία κενού, σε επίπεδο καταναλωτή, είναι ότι η σφράγιση υπό κενό μπορεί να παραμορφώσει το περιεχόμενο και να αφαιρέσει τη γεύση ορισμένων τροφίμων, όπως το τυρί.
Μη θερμικό πλάσμα
Αυτή η διαδικασία υποβάλλει την επιφάνεια των τροφίμων σε μια «φλόγα» μορίων ιονισμένου αερίου, όπως το ήλιο ή το άζωτο. Αυτό κάνει τους μικροοργανισμούς να πεθαίνουν στην επιφάνεια.
Βασιλική του Αγίου Πέτρου
Η νεκρόπολη του Βατικανού
Τον 1ο αιώνα μετά Χριστόν ο λόφος πάνω στον οποίον είναι χτισμένο σήμερα το Βατικανό βρισκόταν έξω από την αρχαία Ρώμη, στην αντίπερα όχθη του Τίβερη ποταμού. Ο αυτοκράτορας Καλιγούλας έστησε εκεί ένα ιπποδρόμιο. Αργότερα στα χρόνια του αυτοκράτορα Νέρωνα χτίστηκε και μία γέφυρα που συνέδεε τον λόφο του Βατικανού με την απέναντι όχθη του Τίβερη. Σύμφωνα με μαρτυρίες το 64 μ.Χ ο Απόστολος Πέτρος σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω στην κορυφή του λόφου του Βατικανού.
right|thumb|250px|Η βασιλική του Κωνσταντίνου σε ένα σχέδιο μεταξύ 1483 και 1506
Η βασιλική του Κωνσταντίνου
Αρχές του 4ου αιώνα, και πιο συγκεκριμένα το 324 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας έχτισε πάνω σε ένα πολύ μικρό μνημείο στο σημείο μαρτυρίου του Απόστολου Πέτρου μία αρκετά μεγάλη, πεντάκλιτη βασιλική. Στους επόμενους αιώνες η βασιλική υπέστη αρκετές ζημιές λόγω των συνθηκών της εποχής, και των πολλαπλών λεηλασιών. Παρόλα αυτά όμως οι Πάπες φρόντιζαν να γίνονται συχνά αποκαταστάσεις.
Η ανέγερση της νέας βασιλικής
Ο Πάπας Ιούλιος Β΄ αποφάσισε πως η σχεδόν 1200 ετών βασιλική του Κωνσταντίνου δεν αποτελούσε κατάλληλο μέρος ταφής για τον ίδιο, και έτσι έγιναν διαπραγματεύσεις για μια επέκταση της βασιλικής. Επειδή όμως σε πολλά σημεία ήταν ετοιμόρροπη, αποφασίστηκε να αρχίσει μία μνημειακή ανέγερση μιας νέας πολύ μεγαλύτερης βασιλικής. Στις 18 Απριλίου 1506 ξεκίνησε η ανέγερση της μεγαλοπρεπούς βασιλικής, η οποία ολοκληρώθηκε το 1614 από τον Πάπα Παύλο Ε΄. Για τη χρηματοδότηση αυτού του τεράστιου επιχειρήματος επιβλήθηκε πολύ βαριά φορολογία στους πιστούς, ενώ και η πώληση συγχωροχαρτιών ειδικά στη Γερμανία τον 16ο αιώνα συνέβαλλε αποφασιστικά στην κάλυψη των υπέρογκων εξόδων.
right|thumb|250px|Ο τεράστιος τρούλος της Βασιλικής
Το πρώτο αρχιτεκτονικό σχέδιο της νέας βασιλικής προέρχεται από τον αρχιτέκτονα Μπραμάντε (Bramante), ο οποίος ήταν έως το 1514 εργολάβος του φιλόδοξου αυτού επιχειρήματος. Από το 1515 έως το 1546 η διεύθυνση του σχεδίου άλλαζε συχνά χέρια, ενώ στους κυριότερους καθοδηγητές της ανέγερσης ανήκε και ο Ραφαήλ. Δεν είχε αποφασιστεί ακόμη η τελική μορφή, ενώ οι γνώμες σχετικά με τη χρήση λατινικού ή ελληνικού σταυρού για τη μορφή της βασιλικής διίσταντο. Το 1547 τη διεύθυνση του εγχειρήματος ανέλαβε ο Μιχαήλ Άγγελος, ο οποίος σχεδίασε και τον τεράστιο τρούλο της βασιλικής, ο οποίος βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που μαρτύρησε ο Απόστολος Πέτρος.
Η πλατεία του Αγίου Πέτρου
thumb|250px|Η πλατεία του Αγίου Πέτρου από την πρόσοψη της βασιλικής Ακριβώς μπροστά από την επιβλητική πρόσοψη της βασιλικής, απλώνεται η πλατεία του Αγίου Πέτρου, η οποία πλαισιώνεται από τους δύο ημικυκλικούς βραχίονες της βασιλικής. Τη δημιουργία της την οφείλουμε στον Ιταλό αρχιτέκτονα και γλύπτη Μπερνίνι. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1655 και ολοκληρώθηκε το 1667. Έχει μέγιστο πλάτος 240 μέτρων, ενώ το μέγιστο μήκος της φτάνει τα 340 μέτρα. Οι ελλειπτικές κιονοστοιχίες που πλαισιώνουν την πλατεία αποτελούνται από συνολικά 284 κίονες σε δωρικό ρυθμό, ο καθένας 15 μέτρα ψηλός.
Στο κέντρο της πλατείας ορθώνεται ένας οβελίσκος ύψους 25 μέτρων, που προέρχεται από τον Ιππόδρομο του Νέρωνα, στο οποίο μαρτύρησε ο Απόστολος Πέτρος. Λέγεται ότι στη βάση του οβελίσκου υπάρχει στάχτη του Καίσαρα, ενώ στην κορυφή του λέγεται ότι βρίσκονται κομμάτια από τον Τίμιο Σταυρό. Ο οβελίσκος ζυγίζει 322 τόνους.
Δεδομένα
Η εσωτερική επιφάνεια της 211,5 μ. μήκους και 132,5 μ. ύψους της βασιλικής καταλαμβάνει συνολική έκταση 15.160 m² και μπορεί να χωρέσει άνετα 60.000 άτομα. Το εγκάρσιο κλίτος έχει πλάτος 138 μέτρων. Ο χρόνος ανέγερσης ξεπέρασε τα 120 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετρος Κατηγορία:Βασιλικές
Κέντρο SDEWES
Τo Κέντρο SDEWES (Διεθνές Κέντρο για την Αειφόρο Ανάπτυξη των Συστημάτων Ενέργειας, Ύδατος και Περιβάλλοντος, αγγλ. SDEWES Centre) είναι ένας μη-κυβερνητικός επιστημονικός οργανισμός, με έδρα στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ στην Κροατία.
Αποστολή
Το Κέντρο SDEWES είναι αφιερωμένο στη βελτίωση και διάχυση της γνώσης σχετικά με τις μεθόδους, τις πολιτικές και τις τεχνολογίες προώθησης της βιώσιμης ανάπτυξης, αποσυνδέοντας την ανάπτυξη από τους φυσικούς πόρους και αντικαθιστώντας τους με μια οικονομία βασισμένη στη γνώση, λαμβάνοντας υπόψη τους οικονομικούς, περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς της άξονες. Ένα από τα κύρια θέματα των προσεχών δεκαετιών αποτελεί η βελτίωση της αποδοτικότητας, μέσω της ενσωμάτωσης διαφόρων συστημάτων υποστήριξης της διαβίωσης, αξιοποιώντας τα απόβλητα του ενός ως πόρους του άλλου και εντάσσοντας συστήματα ηλεκτρισμού, θέρμανσης, ψύξης, μεταφορών, ύδρευσης, κτιρίων, βιομηχανιών, δασοκομίας και γεωργίας, όταν αυτό κρίνεται κοινώς ωφέλιμο.
Το Κέντρο διοργανώνει μαθήματα, θερινά σχολεία, δημόσιες διαλέξεις, σεμινάρια και εργαστήρια με σκοπό την προώθηση της αειφόρου ανάπτυξης των συστημάτων ενέργειας, ύδατος και περιβάλλοντος και την παροχή επαγγελματικών απόψεων πάνω σε ζητήματα βιωσιμότητας. Το Κέντρο διοργανώνει, επίσης, μια σειρά διεθνών συνεδρίων SDEWES για επιστήμονες, με στόχο τη συζήτηση θεμάτων σχετικών με την αειφορία των συστημάτων ενέργειας, ύδατος και περιβάλλοντος. Μέσω αυτών των δράσεων, το Κέντρο SDEWES αποσκοπεί στην παροχή μιας ερευνητικής πλατφόρμας που θα προσφέρει διεξοδικές δραστηριότητες Έρευνας και Ανάπτυξης (R&D), αξιολόγηση και διαβούλευση πάνω στα ερευνητικά θέματα της αειφόρου ανάπτυξης.
Ιστορία
Τους εταίρους του έργου αυτού αποτελούσαν το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ και το Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (Λισαβόνα). Κατόπιν της διοργάνωσης τριών ακόμα συνεδρίων κατά τα έτη 2003, 2005 και 2007, ιδρύθηκε το Κέντρο SDEWES το 2009. Από τότε, επτά ακόμα συνέδρια έχουν διοργανωθεί, τα έτη 2009, 2011, 2012, 2013, 2014 και 2015.
Μέλη
Σύμφωνα με το καταστατικό του Κέντρου SDEWES, οποιοδήποτε άτομο μπορεί να αιτηθεί την ιδιότητα του μέλους υπό κοινές συνθήκες.
Συνέδρια
Έως το 2011 το Συνέδριο του SDEWES διοργανωνόταν κάθε δύο έτη στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας. Από το 2012 και έπειτα, αποτελεί ένα ετήσιο γεγονός με γεωγραφικό χαρακτήρα. Κάθε 2 έτη το Συνέδριο λαμβάνει χώρα στο Ντουμπρόβνικ, ενώ τα ενδιάμεσα έτη διοργανώνεται σε διαφορετικές τοποθεσίες.
Το 2014 διοργανώθηκε το 1ο συνέδριο SDEWES τοπικού χαρακτήρα, στην Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας, το οποίο επικεντρώθηκε στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Το 2015, το 10ο Συνέδριο του SDEWES έλαβε χώρα στο Ντουμπρόβνικ, με τη συμμετοχή 510 επιστημόνων από περισσότερες από 60 χώρες.
Το 2016 θα διοργανωθεί το 2ο συνέδριο SDEWES τοπικού χαρακτήρα, στο Πιράν της Σλοβενίας.
Οι εργασίες που παρουσιάζονται στα συνέδρια δημοσιεύονται σε επιστημονικά περιοδικά, και μεταξύ άλλων και στο Περιοδικό για την Αειφόρο Ανάπτυξη των Συστημάτων Ενέργειας, Ύδατος και Περιβάλλοντος (Journal of Sustainable Development of Energy, Water and Environment Systems).
Επιστημονικό Περιοδικό
Το Κέντρο SDEWES δημοσιεύει το ανοιχτής πρόσβασης ερευνητικό Περιοδικό για την Αειφόρο Ανάπτυξη των Συστημάτων Ενέργειας, Ύδατος και Περιβάλλοντος (Journal of Sustainable Development of Energy, Water and Environment Systems) από το 2013.
Έρευνα
Το Κέντρο SDEWES σχηματίζει ερευνητικές ομάδες από τη δεξαμενή μελών, με στόχο τη συμμετοχή σε ερευνητικά έργα. Από το 2015, το SDEWES εμπλέκεται σε δύο έργα του 7ου Προγράμματος Πλαισίου (FP7), σε ένα έργο HORIZON 2020 και σε ένα έργο υπό το κονδύλιο START του European Strategy for Danube Region (EUSDR).
Δείκτης SDEWES
Σε αντιστοιχία με τους στόχους του Κέντρου SDEWES, αναπτύχθηκε επιπλέον ένας δείκτης για την αξιολόγηση της επίδοσης πόλεων υπό το πρίσμα των διαφορετικών διαστάσεων συστημάτων ενέργειας, ύδατος και περιβάλλοντος. Φέροντας την ονομασία του Κέντρου, ο δείκτης SDEWES αποτελείται από 7 διατάσεις, 35 δείκτες και σχεδόν 20 υποδείκτες. Επί του παρόντος εφαρμόζεται σε 58 πόλεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Γοδεφρείδος Α΄ του Βερντέν
Ο Γοδεφρείδος Α΄ ο αιχμάλωτος (Godfried van Verdun, 930 - 3/4 Σεπτεμβρίου 1002) από τον Οίκο του Αρντέν ήταν κόμης του Βερντέν (963-1002) και του Μπίντγκαου & Μέτινγκαου (959-1002). Έγινε μάργραβος της Αμβέρσας (Άντβερπ) & Έναμε (969-1002)· επίσης κόμης του Αινώ & Μονς (974-998).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκότσλιν κόμη του Βερντέν, Μπίντγκαου & Μέτινγκαου και της Όντας των Γκεραρτιδών, κόρης του Γκέραρτ Α΄ κόμη του Μετς. H μητέρα της Όντας, η Όντα των Οθωνιδών, ήταν αδελφή του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας.
Από το 959 ήταν κόμης του Μπίντγκου & Μέτινγκαου και το 963 έγινε κόμης του Αρντέν. Το 974 έγινε κόμης του Μονς και του Αινώ από κοινού με τον Άρνολτ κόμη του Βαλενσιέν, διαδεχόμενος τον Ρέγκιναρ Δ΄ κόμη του Μονς (973-974, 998-1013). Ο Κάρολος των Καρολιδών δούκας της Κάτω Λωρραίνης και ο σύμμαχός του Ρέγκιναρ Δ΄ νίκησαν τον Γοδεφρείδο Α΄ και τον Άρνολτ στο Μονς το 976 και αιχμαλώτισαν τον Γοδεφρείδο Α΄.
Μετά την απελευθέρωσή του τάχθηκε στο πλευρό του Όθωνα Β΄ της Γερμανίας και το 985 πολέμησε τον Λοθάριο της Δυτικής Φραγκίας στο Βερντέν, όπου αιχμαλωτίστηκε μαζί με τον γιο του Φρειδερίκο για μερικά έτη. Αδελφός του Γοδεφρείδου Α΄ ήταν ο Αντάλμπερο αρχιεπίσκοπος του Ρενς, που όταν απεβίωσε ο γιος τού Λοθαρίου, έστεψε το 987 τον Ούγο Καπέτο της Γαλλίας αντί για τον διεκδικητή Κάρολο δούκα της Κάτω Λωρραίνης. Ο Ούγος ελευθέρωσε τους δύο αιχμαλώτους.
Το 989 αιχμαλωτίστηκε για τρίτη φορά από τον Ερβέρτο Γ΄ κόμη του Βερμαντουά. Το 995 εμφανίζεται σε Σύνοδο στο Μουσόν. Το 998 έχασε το μέρος του Αινώ (το Μονς), που κατείχε από τον Ρέγκιναρ Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 963 τη Ματθίλδη των Μπίλλουνγκ, κόρη του Χέρμαν κυβερνήτη και de facto δούκα της Σαξονίας. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρντέν
Υδροφθορικό οξύ
Υδροφθορικό οξύ (HF(aq)) ονομάζεται κάθε υδατικό διάλυμα του υδροφθορίου. Είναι αξιόλογη πηγή φθορίου και πρόδρομο για πολλά φαρμακευτικά προϊόντα, όπως η φθοροξετίνη (Prozac) και διαφορετικά υλικά, όπως το τεφλόν (πολυτετραφθοραιθένιο).