cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελονοσία
Επιδημιολογία
Η ελονοσία είναι σήμερα ενδημική σε μια ευρεία ζώνη γύρω από τον ισημερινό, σε περιοχές της Αμερικής, σε πολλά μέρη της Ασίας, καθώς και σε μεγάλο μέρος της Αφρικής· στην Υποσαχάρια Αφρική, εντοπίζεται το 85-90% των θανάτων από ελονοσία. Ένας υπολογισμός για το 2009 ανέφερε ότι οι χώρες με το υψηλότερο ποσοστό θανάτων ανά 100.000 πληθυσμού ήταν η Ακτή του Ελεφαντοστού (86.15), η Ανγκόλα (56.93) και η Μπουρκίνα Φάσο (50.66). Μια εκτίμηση του 2010 έδειξε ότι οι χώρες με τη μεγαλύτερη θνητότητα ανά πληθυσμό ήταν η Μπουρκίνα Φάσο, η Μοζαμβίκη και το Μάλι. Το Πρόγραμμα Ελονοσίας Atlas (Malaria Atlas Project) έχει ως στόχο να χαρτογραφήσει τα παγκόσμια ενδημικά επίπεδα της ελονοσίας, παρέχοντας ένα μέσο με το οποίο θα καθοριστούν τα παγκόσμια χωρικά όρια της νόσου και θα αξιολογηθεί η επιβάρυνσή της. Η προσπάθεια αυτή οδήγησε στη δημοσίευση ενός χάρτη της ενδημικότητας του P. Falciparum το 2010. Από το 2010, περίπου 100 χώρες έχουν ενδημική ελονοσία. Κάθε χρόνο, 125 εκατομμύρια διεθνείς ταξιδιώτες επισκέπτονται αυτές τις χώρες, και περισσότερα από 30.000 προσβάλλονται από την ασθένεια. μικρογραφία|250px|Κατανομή της ελονοσίας στον κόσμο: όσο πιο σκούρο το χρώμα,τόσο πιο ανθεκτική στα φάρμακα ελονοσία. Η γεωγραφική κατανομή της ελονοσίας μέσα σε μεγάλες περιοχές είναι πολύπλοκη και οι περιοχές που πλήττονται από την ελονοσία με τις μη-ελονοσιακές περιοχές βρίσκονται συχνά κοντά μεταξύ τους. Η ελονοσία είναι διαδεδομένη σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές λόγω των βροχοπτώσεων, των σταθερών υψηλών θερμοκρασιών και της υψηλής υγρασίας, σε συνδυασμό με λιμνάζοντα νερά, στα οποία οι προνύμφες κουνουπιών εύκολα ωριμάζουν, αφού αυτό είναι το περιβάλλον που χρειάζονται για τη συνεχή αναπαραγωγή τους. Σε ξηρές περιοχές, κρούσματα ελονοσίας έχουν προβλεφθεί με εύλογη ακρίβεια χάρη στη χαρτογράφηση των βροχοπτώσεων. Η ελονοσία είναι πιο συχνή στις αγροτικές περιοχές από ότι στις πόλεις. Για παράδειγμα, σε αρκετές πόλεις της ευρύτερης υποπεριφέρειας του Μεκόνγκ της Νοτιοανατολικής Ασίας η ελονοσία ουσιαστικά απουσιάζει, αλλά η ασθένεια είναι διαδεδομένη σε πολλές αγροτικές περιοχές, μεταξύ άλλων κατά μήκος των διεθνών συνόρων και των δασικών παρυφών. Αντιθέτως, η ελονοσία στην Αφρική είναι παρούσα και στις αγροτικές και στις αστικές περιοχές, αν και ο κίνδυνος είναι χαμηλότερος στις μεγαλύτερες πόλεις.
Ιστορία
Παρά το γεγονός ότι το υπεύθυνο παράσιτο για την ελονοσία ''P. falciparum'' υπάρχει εδώ και 50.000-100.000 χρόνια, το μέγεθος του πληθυσμού του παρασίτου δεν αυξήθηκε μέχρι περίπου 10.000 χρόνια πριν, ταυτόχρονα με τις εξελίξεις στον τομέα της γεωργίας και την ανάπτυξη των ανθρώπινων οικισμών. Οι στενοί συγγενείς των παρασίτων της ανθρώπινης ελονοσίας παραμένουν κοινοί σε χιμπατζήδες. Ορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι η ελονοσία από ''P. falciparum'' μπορεί να έχει τις ρίζες της στους γορίλες.
Αναφορές στους μοναδικούς περιοδικούς πυρετούς της ελονοσίας βρέθηκαν σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία, αρχής γενομένης το 2700 π.Χ. στην Κίνα. Η ελονοσία μπορεί να έχει συνεισφέρει στην πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και ήταν τόσο διάχυτη στη Ρώμη που είναι γνωστή σαν «Ρωμαϊκός πυρετός». Μερικές περιοχές στην αρχαία Ρώμη θεωρήθηκαν σε κίνδυνο για την ασθένεια εξαιτίας των ευνοϊκών συνθηκών που υπήρχαν για τους φορείς της ελονοσίας. Αυτό περιλαμβάνει περιοχές όπως η νότια Ιταλία, η νήσος της Σαρδηνίας, τα πόντινα έλη, οι χαμηλότερες περιοχές της παράκτιας Ετρουρίας και η πόλη της Ρώμης κατά μήκος του ποταμού Τίβερη. Η παρουσία στάσιμων νερών σε εκείνα τα μέρη προτιμήθηκε από τα κουνούπια για λόγους αναπαραγωγής. Η άρδευση κήπων, βαλτώδη εδάφη, απορροές από τη γεωργία και τα προβλήματα αποχέτευσης από έργα οδοποιίας οδήγησε στην αύξηση του στάσιμου νερού. Ο όρος Μαλάρια προέρχεται από τις ιταλικές λέξεις: mala aria- «κακός αέρας», η ασθένεια ονομαζόταν ελώδης ή βαλτώδης πυρετός λόγω της σχέσης του με τα έλη και τους βάλτους. Η ελονοσία ήταν κάποτε συνήθης στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής  όπου δεν είναι πλέον ενδημική,  αν και εμφανίζονται εισαγόμενα κρούσματα.
Επιστημονικές μελέτες στην ελονοσία έκαναν την πρώτη τους σημαντική πρόοδο το 1880, όταν ο Σαρλ Λουί Αλφόνς Λαβεράν –ένας Γάλλος στρατιωτικός γιατρός που εργαζόταν στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Κωνσταντίνης στην Αλγερία- παρατήρησε παράσιτα μέσα στα ερυθροκύτταρα μολυσμένων ανθρώπων για πρώτη φορά. Ως εκ τούτου, προτείνεται ότι η ελονοσία προκαλείται από αυτόν τον οργανισμό ·πρώτη φορά που ένα πρώτιστο έχει διαπιστωθεί ότι προκαλεί νόσο. Για αυτήν καθώς και για μετέπειτα ανακαλύψεις, του απονεμήθηκε το 1907 το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής. Ένα χρόνο αργότερα, ο Κάρλος Φινλάι, ένας Κουβανός γιατρός θεραπεύοντας ανθρώπους με κίτρινο πυρετό στην Αβάνα, εξασφάλισε ισχυρές ενδείξεις ότι τα κουνούπια μετέδιδαν ασθένεια προς και από τους ανθρώπους. Το έργο αυτό ακολούθησε προηγούμενες προτάσεις από τον Τζοσάια Νοτ και το έργο του Σερ Πάτρικ Μάνσον, τον «πατέρα της τροπικής ιατρικής», σχετικά με τη διαβίβαση των φιλαριάσεως.
Τον Απρίλιο του 1894, ένας Σκωτσέζος γιατρός, ο Σερ Ρόναλντ Ρος επισκέφτηκε τον Πάτρικ Μάνσον στο σπίτι του στην οδό Queen Anne, στο Λονδίνο. Η επίσκεψη αυτή ήταν η αρχή από τέσσερα χρόνια συνεργασίας και ένθερμης έρευνας που κορυφώθηκε το 1898, όταν ο Ρος, ο οποίος εργαζόταν στο Γενικό Νοσοκομείο της Προεδρίας στην Καλκούτα, απέδειξε τον πλήρη κύκλο ζωής του παρασίτου της ελονοσίας στα κουνούπια. Απέδειξε έτσι ότι το κουνούπι ήταν ο φορέας για την ελονοσία στον άνθρωπο δείχνοντας ότι ορισμένα είδη κουνουπιών μεταδίδουν την ελονοσία στα πτηνά. Για το έργο αυτό, ο Ρος έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1902. Μετά την παραίτηση από την ινδική ιατρική υπηρεσία, ο Ρος εργάστηκε στο νεοσύστατο  Liverpool School of Tropical Medicine και έστρεψε τις προσπάθειές ελέγχου της ελονοσίας στην Αίγυπτο, τον Παναμά, την Ελλάδα και τον Μαυρίκιο. Τα ευρήματα των Φίνλαϊ και Ρος επιβεβαιώθηκαν αργότερα από ένα ιατρικό συμβούλιο με επικεφαλής τον Γουόλντερ Ριντ το 1900. Οι συστάσεις του τέθηκαν σε εφαρμογή από τον Γουίλιαμ Γκόργκας στα μέτρα υγείας που λήφθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής της Διώρυγας του Παναμά. Το έργο της δημόσιας υγείας έσωσε τις ζωές χιλιάδων εργαζομένων και βοήθησε να αναπτύξει τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται σε μελλοντικές εκστρατείες δημόσιας υγείας κατά της νόσου.
thumb|Φάρμακα για τους Έλληνες στρατιώτες κατά την περίοδο 1947-1950. Διακρίνεται κουτί με υδροχλωρική [[κινίνη (αρχείο Σπ. Γκιμπή)]] Η πρώτη αποτελεσματική θεραπεία για την ελονοσία προήλθε από το φλοιό του δέντρου της κιγχόνης, ο οποίος περιέχει κινίνη. Αυτό το δέντρο ευδοκιμεί στις πλαγιές των Άνδεων, κυρίως στο Περού. Οι αυτόχθονες λαοί του Περού κατασκεύαζαν ένα βάμμα από κιγχόνη για την αντιμετώπιση του πυρετού. Έτσι ανακαλύφθηκε η αποτελεσματικότητά της έναντι της ελονοσίας και οι Ιησουίτες εισήγαγαν την θεραπεία στην Ευρώπη γύρω στο 1640, ενώ μέχρι το 1677 είχε ενταχθεί στη Φαρμακοποιία του Λονδίνου ως θεραπεία κατά της ελονοσίας. Το 1820 η δραστική ουσία κινίνη, εκχυλίστηκε από το φλοιό, απομονώθηκε και ονομάστηκε από τους Γάλλους χημικούς Πιερ Ζοζέφ Πελετιέ και Ζοζέφ Μπιανεμέ Καβεντού. thumb|Artemisia annua, πηγή του ανθελονοσιακού φαρμάκου artemisin. Η κινίνη αποτελούσε την κυρίαρχη φαρμακευτική αγωγή κατά της ελονοσίας μέχρι τη δεκαετία του 1920, κατά την οποία άρχισαν να αναπτύσσονται άλλα φάρμακα. Τη δεκαετία του 1940, η χλωροκίνη αντικατέστησε την κινίνη ως μέσο θεραπείας τόσο για την απλή όσο και για την βαριάς μορφής ελονοσία, μέχρι που παρουσιάστηκε ξαφνική ανοσία στο φάρμακο, πρώτα στη Νοτιοανατολική Ασία και τη Νότια Αμερική τη δεκαετία του 1950 και ύστερα σε παγκόσμιο επίπεδο τη δεκαετία του 1980. Η αρτεμισίνη, η οποία απομονώθηκε από το φυτό Artemisia annua από την Κινέζα επιστήμονα Του Γιουγιού και τους συνεργάτες της τη δεκαετία του 1970, έγινε η συνιστώμενη θεραπεία για την ελονοσία από ''P. Falciparum'' και για τις βαριές μορφές της νόσου, χορηγούμενη σε συνδυασμό με άλλα ανθελονοσιακά. Η Του Γιουγιού βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας για αυτήν την ανακάλυψη το 2015.
Το παράσιτο Plasmodium vivax χρησιμοποιήθηκε μεταξύ του 1917 και του 1940 για τη θεραπεία της ελονοσίας, με την εσκεμμένη χορήγησή του μέσω ένεσης με σκοπό την πρόκληση πυρετού. Με αυτό τον τρόπο (τη χορήγηση παρασίτων της ελονοσίας) καταπολεμούνται και άλλες ασθένειες, όπως η τριτοβάθμια σύφιλη (σύφιλη τελικού σταδίου). Το 1917, ο εφευρέτης αυτής της τεχνικής, ο Γιούλιους Βάγκνερ-Τζάουρεγκ, έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής για τις ανακαλύψεις του. Η τεχνική αυτή ήταν επικίνδυνη, δεδομένου ότι σκότωνε περίπου το 15% των ασθενών, και έτσι δεν εφαρμόζεται πλέον.
Το πρώτο φυτοφάρμακο που χρησιμοποιήθηκε για τον εσωτερικό υπολειμματικό ψεκασμό (IRS) ήταν το DDT. Αν και αρχικά χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για την καταπολέμηση της ελονοσίας, η χρήση του εξαπλώθηκε γρήγορα και στη γεωργία. Με τον καιρό, η χρήση DDT αποσκοπούσε κυρίως στην αντιμετώπιση των παρασίτων στις καλλιέργειες έναντι του περιορισμού της νόσου. Αυτή η μεγάλης κλίμακας γεωργική χρήση οδήγησε στην εμφάνιση εξελιγμένων, ανθεκτικών κουνουπιών σε πολλές περιοχές. Η ανθεκτικότητα στο DDT που παρουσίαζαν τα κουνούπια Anopheles μπορεί να παρομοιασθεί με την ανθεκτικότητα ορισμένων βακτηρίων στα αντιβιοτικά. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 αυξήθηκε η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση για τις αρνητικές συνέπειες της αδιάκριτης χρήσης του DDT, οδηγώντας τελικά σε απαγορεύσεις για τις γεωργικές εφαρμογές του σε πολλές χώρες στη δεκαετία του 1970. Πριν από το DDT, η ελονοσία περιοριζόταν ή εξαλειφόταν επιτυχώς σε τροπικές περιοχές, όπως η Βραζιλία και η Αίγυπτος, με την αφαίρεση ή δηλητηρίαση των τόπων αναπαραγωγής των κουνουπιών ή των υδάτινων ενδιαιτημάτων των προνυμφών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εφαρμογή της εξαιρετικά τοξικής ένωσης του αρσενικού Paris Green σε περιοχές με λιμνάζοντα νερά.
Τα εμβόλια κατά της ελονοσίας αποτελούν ένα δύσκολο στόχο της έρευνας, ο οποίος ακόμα δεν έχει πλήρως επιτευχθεί. Οι πρώτες ελπιδοφόρες μελέτες οι οποίες καταδεικνύουν την δυνατότητα ανάπτυξης εμβολίου διεξήχθηκαν το 1967 με την ανοσοποίηση ποντικών με ζωντανά, εξ ακτινοβολίας εξασθενημένα σποροζωίδια. Αυτά παρείχαν σημαντική προστασία στους ποντικούς όταν ακολούθησε ένεση με φυσιολογικά βιώσιμα σποροζωϊδια. Από το 1970, υπάρχει μια σημαντική προσπάθεια ανάπτυξης παρόμοιων στρατηγικών εμβολιασμού σε ανθρώπους.
Οικονομικός αντίκτυπος
Η ελονοσία δεν είναι απλώς μια ασθένεια που συνήθως σχετίζεται με τη φτώχεια: κάποια στοιχεία δείχνουν ότι είναι επίσης μια αιτία της φτώχειας και ένα σημαντικό εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη. Παρά το γεγονός ότι οι τροπικές περιοχές είναι αυτές που πλήττονται περισσότερο, η πιο μακρινή επιρροή της ελονοσίας φτάνει σε κάποιες εύκρατες ζώνες που χαρακτηρίζονται από ακραίες εποχιακές μεταβολές. Η νόσος έχει συσχετιστεί με σημαντικές αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις στις περιοχές όπου είναι ευρέως διαδεδομένη. Κατά τα τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην αργή οικονομική ανάπτυξη των νότιων πολιτειών της Αμερικής.
Η φτώχεια μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο της ελονοσίας, καθώς τα άτομα που βρίσκονται σε κατάσταση φτώχειας δεν έχουν τις οικονομικές δυνατότητες για την πρόληψη ή τη θεραπεία της νόσου. Στο σύνολό του, ο οικονομικός αντίκτυπος της ελονοσίας έχει υπολογιστεί ότι κοστίζει στην Αφρική 12.000 εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο. Ο οικονομικός αντίκτυπος περιλαμβάνει το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης, τις εργάσιμες ημέρες που χάνονται λόγω ασθένειας, τις ημέρες που χάνονται στην εκπαίδευση, τη μείωση της παραγωγικότητας λόγω εγκεφαλικών βλαβών από εγκεφαλική ελονοσία, και την απώλεια των επενδύσεων και του τουρισμού. Η ασθένεια φέρει βαρύ φορτίο σε ορισμένες χώρες, όπου μπορεί να είναι υπεύθυνη για το 30-50% των εισαγωγών στο νοσοκομείο, μέχρι το 50% των επισκέψεων στα εξωτερικά ιατρεία, και μέχρι το 40% των δαπανών για τη δημόσια υγεία.
Η εγκεφαλική ελονοσία είναι μία από τις κύριες αιτίες νευρολογικών αναπηριών σε παιδιά της Αφρικής. Μελέτες που συγκρίνουν τις γνωστικές λειτουργίες πριν και μετά τη θεραπεία για τη σοβαρή ελονοσία συνέχισαν να δείχνουν σημαντικά μειωμένες σχολικές επιδόσεις και γνωστικές ικανότητες, ακόμη και μετά την ανάρρωση. Κατά συνέπεια, η σοβαρή και η εγκεφαλική ελονοσία έχουν εκτεταμένες κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις που εκτείνονται πέρα από τις άμεσες συνέπειες της νόσου.
Πλαστά και κατώτερης ποιότητας φάρμακα
Εξελιγμένα πλαστά φάρμακα έχουν βρεθεί σε πολλές ασιατικές χώρες, όπως η Καμπότζη, η Κίνα, η Ινδονησία, το Λάος, την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ, και αποτελούν σημαντική αιτία θανάτου που μπορεί να αποφευχθεί σε αυτές τις χώρες. Ο ΠΟΥ ανέφερε ότι οι μελέτες δείχνουν ότι έως και το 40 % των φάρμακων κατά της ελονοσίας που βασίζονται στο αρτεσουνικό είναι πλαστά, κυρίως στην ευρύτερη περιοχή του Μεκόνγκ και έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης για να επιτρέπουν την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τα πλαστά φάρμακα ώστε να αναφερθεί ταχέως στις αρμόδιες αρχές των εμπλεκόμενων χωρών. Δεν υπάρχει αξιόπιστος τρόπος για γιατρούς ή λαϊκούς ανθρώπους να εντοπίσουν τα πλαστά φάρμακα χωρίς τη βοήθεια από ένα εργαστήριο. Οι εταιρείες προσπαθούν να καταπολεμήσουν την επιμονή των πλαστών φαρμάκων με τη χρήση νέων τεχνολογιών για την παροχή ασφάλειας από την πηγή προς διανομή.
Μια άλλη ανησυχία κλινική αλλά και για την δημόσια υγεία είναι η διάδοση των υποβαθμισμένων ανθελονοσιακών φάρμακων που προκύπτουν από ακατάλληλη συγκέντρωση των συστατικών, μόλυνση με άλλα φάρμακα ή τοξικές ακαθαρσίες, κακή ποιότητα των συστατικών, κακή σταθερότητα και ανεπαρκή συσκευασία. Μια μελέτη του 2012 έδειξε ότι περίπου το ένα τρίτο των ανθελονοσιακών φαρμάκων στη Νοτιοανατολική Ασία και την Υποσαχάρια Αφρική απέτυχαν στη χημική ανάλυση, ανάλυση συσκευασίας, ή είχαν παραποιηθεί.
Πόλεμος
thumb|200px| Αφίσα του [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β' Παγκοσμίου Πολέμου.]] Μέσα στην ιστορία, η συρρίκνωση της ελονοσίας έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις τύχες των κυβερνητικών κανόνων, των εθνών-κρατών, του στρατιωτικού προσωπικού, και τις στρατιωτικές ενέργειες. Το 1910, ο νικητής του Βραβείου Νόμπελ Ιατρικής Ronald Ross (ο ίδιος επιζών της ελονοσίας), δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Η πρόληψη της ελονοσίας που περιλάμβανε ένα κεφάλαιο με τίτλο «Η πρόληψη της ελονοσίας στον πόλεμο». Ο συντάκτης του κεφαλαίου του, ο συνταγματάρχης C. H. Melville, Καθηγητής Υγιεινής στο Royal Army Medical College του Λονδίνου, αναφέρεται στον εξέχοντα ρόλο που η ελονοσία ιστορικά έπαιξε κατά τη διάρκεια των πολέμων :" Η ιστορία της ελονοσίας στον πόλεμο θα μπορούσε σχεδόν να θεωρηθεί ότι  είναι η ίδια, η ιστορία του πολέμου, σίγουρα η ιστορία του πολέμου στη χριστιανική εποχή…Είναι ίσως η υπόθεση ότι πολλά από τα λεγόμενα στρατόπεδα πυρετού, και πιθανώς επίσης, ένα σημαντικό ποσοστό των στρατοπέδων δυσεντερίας, των πολέμων του δέκατου έκτου, έβδομου και δέκατου ένατου αιώνα είχαν ελονοσιακή προέλευση.
Έχουν γίνει σημαντικές οικονομικές επενδύσεις για την προμήθεια των προϋπάρχοντων και τη δημιουργία νέων ανθελονοσιακών παραγόντων. Οι ελλιπείς προμήθειες των φυσικών ανθελονοσιακών φαρμάκων (ο φλοιός της κιγχόνης και η κινίνη) κατά τη διάρκεια του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, οδήγησαν σε σημαντική χρηματοδότηση της έρευνας και της ανάπτυξης άλλων φαρμάκων και εμβολίων. Αμερικανικές στρατιωτικές οργανώσεις οι οποίες παίρνουν τέτοιου είδους ερευνητικές πρωτοβουλίες περιλαμβάνουν το Πολεμικό Ναυτικό Ιατρικό Κέντρο Ερευνών, το Walter Reed Army Ινστιτούτο Έρευνας, και το Ιατρικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Λοιμωδών Νοσημάτων του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επιπλέον, έχουν παρθεί πρωτοβουλίες όπως ο Περιορισμός της Ελονοσία στις Περιοχές του Πολέμου ή MCWA (Malaria Control in War Areas) που ιδρύθηκε το 1942. Ο διάδοχός του, το Κέντρο Μεταδοτικών Ασθενειών, γνωστό σήμερα ως τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων ή CDC (Centers of Disease Control and Prevention) ιδρύθηκε το 1946. Σύμφωνα με τα CDC, το MCWA "ιδρύθηκε για τον περιορισμό της ελονοσίας γύρω από τις στρατιωτικές βάσεις εκπαίδευσης των νότιων Ηνωμένων Πολιτειών και των εδαφών τους, όπου η ελονοσία αποτελούσε ακόμα πρόβλημα".
Προσπάθειες Εξάλειψης
Έχουν πραγματοποιηθεί πολλές αξιόλογες προσπάθειες για την εξάλειψη του παρασίτου από διάφορες περιοχές του κόσμου, ή παγκοσμίως. Το 2006, η οργάνωση Όχι πια ελονοσία (Malaria No More) έθεσε ένα δημόσιο στόχο για την εξάλειψη της ελονοσίας από την Αφρική μέχρι το 2015, και σχεδιάζει να διαλυθεί εάν ο στόχος αυτός επιτευχθεί. Αρκετά εμβόλια κατά της ελονοσίας βρίσκονται στη φάση των κλινικών δοκιμών, και προορίζονται για την παροχή προστασίας στα παιδιά των ενδημικών περιοχών και την μείωση της ταχύτητας μετάδοσης της νόσου. Από το 2012, Το Παγκόσμιο Ταμείο για την Καταπολέμηση του AIDS, της φυματίωσης και της ελονοσίας έχει διανείμει 230 εκατομμύρια κουνουπιέρες επεξεργασμένες με εντομοκτόνο (ITNs) με σκοπό να εμποδιστεί η μετάδοση της ελονοσίας μέσω των κουνουπιών. Το ίδρυμα Clinton στην Αμερική αγωνίζεται για τη διαχείριση της ζήτησης και τη σταθεροποίηση των τιμών στην αγορά της αρτεμισινίνης. Άλλες προσπάθειες, όπως το Πρόγραμμα Ελονοσίας Atlas, δίνουν έμφαση στην ανάλυση του κλίματος και την παροχή πληροφοριών για τον καιρό, απαραίτητων στοιχείων για την ακριβή πρόβλεψη της εξάπλωση της νόσου με βάση τη διαθεσιμότητα των βιότοπων των παρασίτων της ελονοσίας. Η Συμβουλευτική Επιτροπή της Πολιτικής στην Ελονοσία ή MPAC (Malaria Policy Advisory Committee) του ΠΟΥ ιδρύθηκε το 2012, για "να παρέχει στρατηγικές συμβουλές και τεχνικές στον ΠΟΥ όσον αφορά όλες τις πτυχές του αγώνα για τον περιορισμό και την εξάλειψη της ελονοσίας". Τον Νοέμβριο του 2013, ο ΠΟΥ και η ομάδα χρηματοδότησης του εμβολίου κατά της ελονοσίας έθεσε ως στόχο την ανάπτυξη εμβολίων σχεδιασμένα για την διακοπή της μετάδοσης της ελονοσίας και την μακροπρόθεσμη εξάλειψή της.
Η ελονοσία έχει εξαλειφθεί επιτυχώς ή έχει μειωθεί σημαντικά σε ορισμένες περιοχές. Η νόσος ήταν κάποτε κοινή στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Ευρώπη, αλλά προγράμματα ελέγχου φορέων, σε συνδυασμό με την παρακολούθηση και την θεραπεία των μολυσμένων ανθρώπων, την εξάλειψαν από τις εν λόγω περιοχές. Αρκετοί παράγοντες συνέβαλαν, όπως η αποστράγγιση των υδάτινων περιβαλλόντων αναπαραγωγής για τη γεωργία και άλλες αλλαγές στις πρακτικές διαχείρισης των υδάτων, καθώς και η πρόοδος στον τομέα της υγιεινής, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης χρήσης παραθύρων με τζάμια και σίτες σε κατοικίες. Η ελονοσία είχε εξαλειφθεί από τα περισσότερα μέρη των ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα χάρη σε αυτές τις μεθόδους και η χρήση του pesticideDDT και άλλων μέσων την εξάλειψαν από τις υπόλοιπες περιοχές του Νότου στη δεκαετία του '50(βλέπε Εθνικό Πρόγραμμα Εξάλειψης Ελονοσίας-National Malaria Eradication Program). Στο Σουρινάμ, η ασθένεια έχει εξαλειφθεί από την πρωτεύουσα και τις παράκτιες περιοχές, μέσω μιας προσέγγισης τριών αξόνων που ξεκίνησε από το πρόγραμμα Παγκόσμιας Εξάλειψης Ελονοσίας(Global Malaria Eradication program) το 1955, που αφορούν: τον έλεγχο των φορέων με τη χρήση του DDT και του IRS, την τακτική συλλογή επιχρισμάτων αίματος από τον πληθυσμό για τον εντοπισμό των υφιστάμενων κρουσμάτων ελονοσίας και την παροχή χημειοθεραπείας σε όλα τα προσβεβλημένα άτομα. Το Μπουτάν ακολουθεί μια επιθετική στρατηγική εξάλειψης της ελονοσίας και έχει επιτύχει μια μείωση 98,7% στα μικροσκοπικά επιβεβαιωμένα κρούσματα από το 1994 έως το 2010. Εκτός από τις τεχνικές ελέγχου φορέα όπως IRS σε περιοχές υψηλού κινδύνου και την καλή κατανομή των μακροχρόνιων ITNs, παράγοντες όπως η οικονομική ανάπτυξη και η αύξηση της πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας συνέβαλαν στις επιτυχίες του Μπουτάν στην μείωση της επίπτωσης της ελονοσίας.
Έρευνα
Ανοσία (ή, ακριβέστερα, ανοχή) στην ελονοσία P. falciparum συμβαίνει φυσικά, αλλά μόνο ύστερα από χρόνια επαναλαμβανόμενων μολύνσεων. Ένα άτομο μπορεί να προστατευτεί από μία P. falciparum μόλυνση εάν δεχθεί περίπου χίλια τσιμπήματα από κουνούπια τα οποία μεταφέρουν μια μορφή του παρασίτου που έχει καταστεί μη-μολυσματική από μια δόση ακτινοβολίας ακτίνων Χ. Αποτελεσματικό εμβόλιο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο για την ελονοσία, αν και πολλά είναι υπό ανάπτυξη. Ο ιδιαίτερα πολυμορφικός χαρακτήρας πολλών πρωτεϊνών του P. falciparum δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις στο σχεδιασμό εμβολίων. Υποψήφια εμβόλια που στοχεύουν αντιγόνα σε γαμέτες, ζυγώτες, ή ωοκινέτες στο έντερο του κουνουπιού επιδιώκουν να εμποδίσουν τη μετάδοση της ελονοσίας. Αυτά τα εμβόλια αποκλεισμού μετάδοσης επάγουν την παραγωγή αντισωμάτων στο ανθρώπινο αίμα: όταν ένα κουνούπι παίρνει ένα γεύμα αίματος από ένα προστατευόμενο άτομο, αυτά τα αντισώματα εμποδίζουν το παράσιτο από την ολοκλήρωση της ανάπτυξης του στο κουνούπι. Άλλα υποψήφια εμβόλια, τα οποία στοχεύουν το στάδιο αίματος του κύκλου ζωής του παρασίτου, ήταν ανεπαρκή από μόνα τους. Για παράδειγμα, το SPf66 δοκιμάστηκε εκτενώς σε ενδημικές περιοχές στη δεκαετία του '90, αλλά κλινικές δοκιμές έδειξαν ότι ήταν ανεπαρκώς αποτελεσματικό. Αρκετά πιθανά εμβόλια που στοχεύουν το προ-ερυθροκυτταρικό στάδιο του κύκλου ζωής του παρασίτου αναπτύσσονται, με το RTS,S ως κορυφαίο υποψήφιο που αναμένεται να λάβει άδεια το 2015. Μια εταιρεία βιοτεχνολογίας των ΗΠΑ, η Sanaria, αναπτύσσει ένα προ-ερυθροκυτταρικό εξασθενημένο εμβόλιο το οποίο ονομάζεται PfSPZ και χρησιμοποιεί ολόκληρους σποροζωΐτες για να προκαλέσει ανοσολογική απόκριση. Το 2006, η Συμβουλευτική Επιτροπή για τα Εμβόλια κατά της Ελονοσίας με τον ΠΟΥ σκιαγράφησε ένα "Χάρτη Πορείας της Τεχνολογίας των Εμβολίων για την Ελονοσία" που έχει ως έναν κύριο στόχο του να «αναπτύξουν και να κατοχυρώσουν ένα εμβόλιο κατά της ελονοσίας πρώτης γενιάς το οποίο έχει μια προστατευτική αποτελεσματικότητα άνω του 50% έναντι της σοβαρής ασθένειας και του θανάτου και διαρκεί περισσότερο από ένα χρόνο» μέχρι το 2015.
Παράσιτα της ελονοσίας περιλαμβάνουν apicoplasts, οργανίδια που βρίσκονται συνήθως στα φυτά, πλήρης, με τα δικά τους γονιδιώματα. Αυτά πιστεύεται ότι προήλθαν μέσω της ενδοσυμβίωσης των φυκών και διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο σε διάφορες πτυχές του μεταβολισμού του παρασίτου, όπως βιοσύνθεση των λιπαρών οξέων. Πάνω από 400 πρωτεΐνες έχουν βρεθεί ότι παράγονται από τα apicoplasts και αυτές τώρα διερευνώνται ως πιθανοί στόχοι για νέα φάρμακα κατά της ελονοσίας.
Με την έναρξη των ανθεκτικών στα φάρμακα παρασίτων Plasmodium, νέες στρατηγικές αναπτύσσονται για την καταπολέμηση της ευρέως διαδεδομένης ασθένειας. Μια τέτοια προσέγγιση έγκειται στην εισαγωγή των συνθετικών προϊόντων προσθήκης  πυριδοξάλ –αμινικού οξέος, τα οποία λαμβάνονται από το παράσιτο και τελικά επηρεάζουν την ικανότητά του να δημιουργεί αρκετές βιταμίνες Β. Τα ανθελονοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούν σύμπλοκα με βάση τα συνθετικά μέταλλα προσελκύουν το ερευνητικό ενδιαφέρον.
Μια μη χημική στρατηγική ελέγχου φορέα περιλαμβάνει γενετική τροποποίηση των κουνουπιών που μεταφέρουν την ελονοσία. Η πρόοδος στην τεχνολογία της γενετικής μηχανικής καθιστά δυνατή την εισαγωγή ξένου DNA στο γονιδίωμα των κουνουπιών, με αποτέλεσμα είτε τη μείωση της διάρκειας ζωής του κουνουπιού, είτε την ανθεκτικότητά του στο παράσιτο της ελονοσίας. Η τεχνική στείρων εντόμων αποτελεί μια μέθοδο γενετικού ελέγχου, σύμφωνα με την οποία ένας μεγάλος αριθμός στείρων αρσενικών κουνουπιών εκτρέφονται και απελευθερώνονται. Έτσι το ζευγάρωμα με τα άγρια ​​θηλυκά μειώνει τον άγριο πληθυσμό της επόμενης γενιάς και επαναλήψεις της μεθόδου οδηγούν τελικά στην εξάλειψη του πληθυσμού-στόχου.
Η γονιδιωματική έχει κεντρική σημασία στην ελονοσία. Με την αλληλούχιση του γονιδιώματος του Ρ. falciparum, ενός από τους φορείς του Anopheles gambiae, και την αλληλούχιση του ανθρώπινου γονιδιώματος έγινε δυνατή η μελέτη της γενετικής και των τριών οργανισμών του κύκλου ζωής της ελονοσίας. Μία άλλη νέα εφαρμογή της γενετικής τεχνολογίας είναι η ικανότητα παραγωγής γενετικά τροποποιημένων κουνουπιών, τα οποία δεν μεταδίδουν την ελονοσία, επιτρέποντας έτσι τον πιθανό περιορισμό της μετάδοσης της ελονοσίας με βιολογικές μεθόδους.
Άλλα ζώα
Σχεδόν 200 παρασιτικά είδη Πλασμωδίου έχουν εντοπιστεί ότι μολύνουν πουλιά, ερπετά, και άλλα θηλαστικά, και περίπου 30 είδη φυσικά μολύνουν μη-ανθρώπινα πρωτεύοντα. Ορισμένοι παράσιτα της ελονοσίας που επηρεάζουν μη-ανθρώπινα πρωτεύοντα χρησιμεύουν ως οργανισμοί-μοντέλα για τα ανθρώπινα παράσιτα της ελονοσίας, όπως το ''Ρ. coatneyi (ένα μοντέλο για το P. falciparum) και το Ρ. cynomolgi (P. vivax''). Οι διαγνωστικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση παρασίτων στα μη-ανθρώπινα πρωτεύοντα είναι παρόμοιες με εκείνες που χρησιμοποιούνται στον άνθρωπο. Παράσιτα ελονοσίας που μολύνουν τρωκτικά χρησιμοποιούνται ευρέως ως μοντέλα στον τομέα της έρευνας, όπως το ''Ρ. berghei''. Η γριπώδης ελονοσία πλήττει κυρίως είδη της τάξης των σπουργιτιών και αποτελεί μια σημαντική απειλή για τα πουλιά της Χαβάης, των Γκαλαπάγκος και άλλων αρχιπελάγων. Το παράσιτο ''Ρ. relictum'' είναι γνωστό ότι συμβάλλει στον περιορισμό της διανομής και της αφθονίας των ενδημικών πτηνών της Χαβάης. Η υπερθέρμανση του πλανήτη αναμένεται να αυξήσει τον επιπολασμό και την παγκόσμια διανομή της γρίπης των ελονοσία, καθώς οι υψηλές θερμοκρασίες παρέχουν ιδανικές συνθήκες για την αναπαραγωγή του παρασίτου.
Στον κινηματογράφο
Το 1929, στην αίθουσα του συλλόγου "Παρνασσός", κυκλοφόρησε μια ιατρική εκπαιδευτική ταινία με τίτλο Η ελονοσία εν Ελλάδι. Η ταινία είχε θέμα τις προσπάθειες περιορισμού της νόσου στην Ελλάδα από τον Σύλλογο Περιστολής της Ελονοσίας με εικόνες από τον ποταμό Ιλισό, τη λίμνη Μαραθώνα, τη Νέα Αγχίαλο, τη Νάουσα και γενικότερα τη Μακεδονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Αντιαρματικός σκύλος
Οι αντιαρματικοί σκύλοι (ρώσικα: Собаки-истребители танков or Противотанковые собаки, γερμανικά: Panzerabwehrhunde ή Hundeminen, σκύλοι-νάρκες) ήταν σκύλοι που εκπαιδεύονταν να μεταφέρουν εκρηκτικά σε άρματα, τεθωρακισμένα οχήματα και άλλους στρατιωτικούς στόχους. Εκπαιδεύονταν από τον Σοβιετικό και τον Ρωσικό στρατό την περίοδο 1930-1996 και χρησιμοποιήθηκαν το 1941-1942 εναντίον γερμανικών αρμάτων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αρχική μορφή της εκπαίδευσης ήταν να αφήνει ο σκύλος τη βόμβα και να υποχωρεί και η βόμβα να εκπυρσοκροτούσε με ωρολογιακό μηχανισμό, ωστόσο αποδείχθηκε αποτυχημένη και αντικαταστάθηκε με διαδικασία εκπυρσοκρότησης με πρόσκρουση, κατά την οποίο σκοτώνονταν και ο σκύλος. Ο Στρατός των ΗΠΑ εκπαίδευσε αντιαρματικούς σκύλους το 1943 για χρήση εναντίον οχυρώσεων αλλά ποτέ δεν τους χρησιμοποίησε. Το 2005 χρησιμοποιήθηκαν ανεπιτυχώς σκυλιά ζωσμένα με εκρηκτικά από ιρακινούς αντάρτες.
Ιστορία
Το 1924 το Επαναστατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο της Σοβιετικής Ένωσης ενέκρινε τη χρήση σκύλων για στρατιωτικούς σκοπούς, οι οποίοι περιλάμβαναν μεγάλο εύρος εργασιών όπως διάσωση, παράδοση πρώτων βοηθειών, επικοινωνίες, ανίχνευση ναρκών και ανθρώπων, υποστήριξη στη μάχη, μεταφορά τροφίμων, φαρμάκων και τραυματιών σε φορεία, ανατίναξη εχθρικών στόχων κ.α. Για αυτούς τους σκοπούς ιδρύθηκε εξειδικευμένη εκπαιδευτική σχολή σκύλων στην Περιφέρεια Μόσχας. Αμέσως μετά άνοιξαν δώδεκα περιφερειακές σχολές, τρεις από τις οποίες εκπαίδευαν αντιαρματικούς σκύλους.
Ο Σοβιετικός Στρατός δεν είχε δικούς του εκπαιδευτές σκύλων και για αυτόν τον λόγο επιστράτευσε κυνηγούς, εκπαιδευτές τσίρκων και εκπαιδευτές αστυνομικών σκύλων. Αναμίχθηκαν επίσης αρκετοί σημαντικοί στον τομέα των ζώων, επιστήμονες, για να παρέχουν βοήθεια στην οργάνωση ενός εκπαιδευτικού προγράμματος μεγάλης κλίμακας. Για το πρόγραμμα προτιμήθηκαν γερμανικοί ποιμενικοί εξαιτίας της ταχύτητάς τους, της τόλμης τους και της ευκολίας εκπαίδευσής τους, αλλά χρησιμοποιήθηκαν και άλλες ράτσες. Η ιδέα της χρήσης σκύλων ως κινητές νάρκες αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1930, όπως και ο σχεδιασμός της αντίστοιχης νάρκης που θα εφαρμόζονταν στον σκύλο. Το 1935 οι αντιαρματικοί σκύλοι συμπεριλήφθηκαν επίσημα στον Σοβιετικό Στρατό.
Εκπαίδευση
Οι συνεχιζόμενες αποτυχίες είχαν ως αποτέλεσμα την απλοποίηση του σχεδίου. Η βόμβα πλέον εκπυρσοκροτούνταν μετά την επαφή με τον στόχο μαζί με το ζώο. Ενώ κατά το αρχικό σχέδιο ο σκύλος εκπαιδεύονταν να εντοπίζει συγκεκριμένο στόχο η αποστολή απλοποιήθηκε στο να εντοπίζει οποιοδήποτε εχθρικό άρμα. Τα σκυλιά αφήνονταν πεινασμένα και το φαγητό τους τοποθετούνταν κάτω από άρματα, πράγμα που γρήγορα τα έμαθε να πηγαίνουν από κάτω τους. Τα άρματα αρχικά ήταν ακίνητα ενώ σε επόμενο στάδιο είχαν τους κινητήρες σε λειτουργία σε συνδυασμό με άσφαιρα πυρά.
Κάθε σκύλος φορτώνονταν με 10-12 κιλά νάρκες που μεταφέρονταν σε δύο ξεχωριστούς σάκους που εφαρμόζονταν πάνω του. Η νάρκη ή μία περόνη ασφαλείας η οποία αφαιρούνταν λίγο πριν αφεθεί ο σκύλος για την αποστολή του. Ένας ξύλινος μοχλός προεξείχε από τον σάκο περίπου 20 εκατοστά. Όταν ο σκύλος έμπαινε κάτω από το άρμα ο μοχλός πιέζονταν και πυροδοτούσε το φορτίο. Επειδή το σασί ήταν η πιο ευάλωτη περιοχή αυτών των οχημάτων, υπήρχε η ελπίδα ότι η έκρηξη θα κατέστρεφε το εσωτερικό του άρματος.
Χρήση από τη Σοβιετική Ένωση
Η χρήση αντιαρματικών σκύλων κλιμακώθηκε κατά το 1941-1942, όταν καταβλήθηκε κάθε δυνατή προσπάθεια από τον Σοβιετικό Στρατό να αναχαιτιστεί η γερμανική προέλαση στο Ανατολικό Μέτωπο. Εκείνη την περίοδο η σχολές εκπαίδευσης σκύλων εστίασαν κυρίως στην παραγωγή αντιαρματικών σκύλων. Περίπου 40.000 σκύλοι αναπτύχθηκαν για διάφορες αποστολές στο Δυτικό, Νοτιο-Δυτικό, Βόρειο, Νότιο και Βαλτικό Μέτωπο.
Η πρώτη ομάδα αντιαρματικών σκύλων αποτελούμενη από 30 σκύλους, 40 εκπαιδευτές, 6 οδηγούς και 10 ναρκοθέτες, έφτασε στο μέτωπο στο τέλος του καλοκαιριού του 1941. Η ανάπτυξή τους ανέδειξε σοβαρά προβλήματα. Για εξοικονόμηση καυσίμων και πυρομαχικών, τα σκυλιά έπρεπε να εκπαιδευτούν σε άρματα τα οποία ήταν ακίνητα και δεν πυροβολούσαν. Στο πεδίο τα σκυλιά αρνούνταν να πάνε κάτω από κινούμενα άρματα. Κάποια πιο επίμονα σκυλιά έτρεχαν δίπλα στα άρματα και τα περίμεναν να σταματήσουν αλλά στο μεταξύ πυροβολούνταν. Τα πυρά των αρμάτων τρομοκρατούσαν αρκετά από τα σκυλιά, τα οποία γυρίζοντας πίσω στα χαρακώματα πυροδοτούσαν τα εκρηκτικά καθώς πηδούσαν μέσα, τραυματίζοντας τους σοβιετικούς στρατιώτες. Έτσι για να αποφευχθεί αυτό τα σκυλιά που επέστρεφαν έπρεπε να πυροβοληθούν, συχνά από τους ίδιους που τα είχαν στείλει, γεγονός που έκανε τους εκπαιδευτές να μην θέλουν να δουλέψουν με νέα σκυλιά. Από την πρώτη ομάδα των τριάντα σκυλιών, μόνο τα τέσσερα κατάφεραν να πυροδοτήσουν τις βόμβες τους δίπλα σε γερμανικά άρματα, προκαλώντας άγνωστες ζημιές. Έξι σκυλιά προκάλεσαν έκρηξη επιστρέφοντας στα χαρακώματα σκοτώνοντας και τραυματίζοντας φίλιους στρατιώτες. Τρία σκυλιά πυροβολήθηκαν και πάρθηκαν από τους Γερμανούς παρά τις προσπάθειες των Σοβιετικών να τους εμποδίσουν, και έτσι έγιναν γνωστές στους Γερμανούς οι λεπτομέρειες του μηχανισμού πυροδότησης. Ένας αιχμάλωτος Γερμανός αξιωματικός ανέφερε αργότερα ότι έμαθαν τον σχεδιασμό των αντιαρματικών σκύλων από σκοτωμένα ζώα που συνέλεξαν και θεώρησαν το όλο πρόγραμμα κίνηση απελπισίας και μη αποδοτικό. Η γερμανική προπαγάνδα χρησιμοποίησε τους αντιαρματικούς σκύλους για να δυσφημίσουν τον Σοβιετικό Στρατό λέγοντας ότι οι Σοβιετικοί στρατιώτες αρνούνται να πολεμήσουν και έτσι οι Σοβιετικοί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν σκύλους.
Ένα ακόμα σοβαρό σφάλμα στην εκπαίδευση αποκαλύφθηκε αργότερα. Οι Σοβιετικοί χρησιμοποίησαν τα δικά τους ντηζολοκίνητα άρματα για να εκπαιδεύσουν τους σκύλους αντί για γερμανικά, τα οποία ήταν βενζινοκίνητα. Καθώς τα σκυλιά καθοδηγούνταν κατά κύριο λόγο από την όσφρησή τους, αναζητούσαν τα οικεία σε αυτά σοβιετικά άρματα αντί για τα γερμανικά.
Η αποδοτικότητα της χρήσης αντιαρματικών σκύλων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παραμένει αβέβαιη. Υπάρχουν ισχυρισμοί από σοβιετικές πηγές ότι καταστράφηκαν περίπου 300 γερμανικά άρματα από αντιαρματικούς σκύλους. Ο ισχυρισμός όμως έχει αμφισβητηθεί από τους ίδιους τους Σοβιετικούς ως προπαγάνδα για τη δικαιολόγηση του εκπαιδευτικού προγράμματος. Υπάρχουν ωστόσο τεκμηριωμένοι ισχυρισμοί για μεμονωμένες επιτυχίες του προγράμματος, των οποίων ο αριθμός των κατεστραμμένων αρμάτων βρίσκεται είναι εντός δωδεκάδας. Για παράδειγμα στο μέτωπο της 160ης Μεραρχίας Πεζικού κοντά στο Γκλούχοφ, έξι σκυλιά κατέστρεψαν πέντε γερμανικά άρματα. Στη μάχη του Στάλινγκραντ, κοντά στο αεροδρόμιο, σκύλοι κατέστρεψαν 13 άρματα. Στη Μάχη του Κούρσκ, 16 σκυλιά έθεσαν εκτός μάχης 12 γερμανικά άρματα τα οποία είχαν διασπάσει τη σοβιετική αμυντική γραμμή κοντά στην Ταμάροφκα, στο Μπίκοβο.
Γνωρίζοντας από το 1941 για τους αντιαρματικούς σκύλους, οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να πάρουν μέτρα εναντίον τους. Το πολυβόλο που ήταν εγκατεστημένο στην κορυφή των τεθωρακισμένων οχημάτων αποδείχθηκε αναποτελεσματικό εναντίον των σκύλων εξαιτίας του σχετικά μικρού μεγέθους τους, του γεγονότος ότι είχαν χαμηλό ύψος, της ταχύτητάς τους και της δυσκολίας στον εντοπισμό τους. Κατά συνέπεια, κάθε Γερμανός στρατιώτης δέχθηκε διαταγές να πυροβολεί οποιονδήποτε σκύλο σε πεδίο μάχης.
Μετά το 1942 η χρήση αντιαρματικών σκύλων από τον σοβιετικό στρατό μειώθηκε ραγδαία, ενώ οι σχολές εκπαίδευσης προσανατολίστηκαν στο να εκπαιδεύουν σκύλους στην ανίχνευση ναρκών και στην παράδοση υλικού. Ωστόσο η εκπαίδευση αντιαρματικών σκύλων συνεχίστηκε μέχρι το 1996.
Χρήση από άλλες χώρες
Ενώ οι περισσότεροι στρατοί είχαν προγράμματα εκπαίδευσης σκύλων, εστίαζαν περισσότερο σε εκπαίδευση για ανίχνευση και διάσωση. Ο Ιαπωνικός στρατός παρέλαβε περίπου 25.000 σκυλιά από τη σύμμαχο Γερμανία και οργάνωσε αρκετές σχολές στην Ιαπωνία και μία στην Κίνα στη Ναντζίνγκ. Μερικά σκυλιά εκπαιδεύτηκαν για κατεδαφίσεις αλλά αντί να τους δένουν τα εκρηκτικά στο σώμα τα έσερναν σε καρότσι. Η ανάπτυξή τους είχε λίγη επιτυχία, κυρίως λόγω της φτωχής εκπαίδευσής τους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 αντιαρματικά σκυλιά χρησιμοποιήθηκαν από τις δυνάμεις των Βίετ Μινχ στις συγκρούσεις στην Ινδοκίνα.
Το 1943 οι δυνάμεις των ΗΠΑ εξέτασαν τη χρήση σκύλων εναντίον οχυρώσεων. Ο σκύλος επρόκειτο να τρέχει μέσα σε ένα οχυρό μεταφέροντας βόμβα, η οποία θα πυροδοτούνταν με ωρολογιακό μηχανισμό. Τα σκυλιά αυτού του μυστικού προγράμματος εκπαιδεύτηκαν στο Fort Belvoir. Τα σκυλιά, που ονομάστηκαν «demolition wolves» (λύκοι κατεδάφισης), μάθαιναν να τρέχουν προς ένα οχυρό, να μπαίνουν μέσα, και να κάθονται περιμένοντας την έκρηξη. Κάθε σκύλος μετέφερε μία βόμβα δεμένη στο σώμα του όπως και στη ρώσικη μέθοδο. Το πρόγραμμα τερματίστηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1943 λόγω ανησυχιών ως προς την ασφάλεια: Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης τα σκυλιά συχνά γυρνούσαν σε αυτούς που τα είχαν στείλει χωρίς να έχουν εισέλθει στο οχυρό ή χωρίς να έχουν περιμένει εκεί για το καθορισμένο χρονικό διάστημα. Καθώς η βόμβα θα πυροδοτούνταν με ωρολογιακό μηχανισμό, κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό. Ένας άλλος φόβος ήταν ότι σε πραγματική μάχη τα σκυλιά μπορεί να γύριζαν πίσω ακόμα πιο συχνά τρομοκρατούμενα από τα εχθρικά πυρά. Προσπάθειες να συνεχιστεί το πρόγραμμα το 1944 και το 1945 απέτυχαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιαρματικά όπλα Κατηγορία:Σκύλος Κατηγορία:Πολεμικά επαγγέλματα
Μέτωπο Καλίνιν
Το Μέτωπο Καλίνιν ήταν μέτωπο του Σοβιετικού Στρατού κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Το Μέτωπο Καλίνιν σχηματίστηκε επίσημα με διαταγή της Στάβκα στις 17 Οκτωβρίου 1941 και περιείχε 3 στρατιές, την 22η, την 29η και την 30η. Τον Μάιο του 1942 οι αεροπορικές δυνάμεις του Μετώπου Καλίνιν αναδιοργανώθηκαν ως 3η Αεροπορική Στρατιά, αποτελούμενες από 3 μοίρες μαχητικών, 2 μοίρες επιθετικών κατά εδάφους, και μία μοίρα βομβαρδιστικών. Η στρατιωτική σύνθεση ωστόσο του Σοβιετικού Στρατού για την 1η Ιουνίου 1942 δείχνει ότι η τρίτη στρατιά αποτελούνταν από την 209η και 210η Μεραρχίες Μαχητικών Αεροπορίας Στρατού, την 211η και 212η Μικτές Μεραρχίες Αεροπορίας Στρατού, την 684η και 695η Τάγματα Ελαφρών Βομβαρδστικών Αεροπορίας Στρατού, τα 195ο, 708ο, 881ο, 882ο, 883ο, 884ο, 885ο και 887ο Μικτά Τάγματα Αεροπορίας Στρατού και το 3ο Αναγνωριστικό Σμήνος Αεροπορίας Στρατού.
Τον Νοέμβριο του 1942 μαζί με το Δυτικό Μέτωπο, το Μέτωπο Καλίνιν εξαπέλυσε την Επιχείρηση Άρης εναντίον των γερμανικών αμυντικών θέσεων στην προεξοχή Ρζεφ/Βγιάζμα. Η 3η Στρατιά Εφόδου, που ανήκε πλέον στο μέτωπο Καλίνιν, ξεκίνησε την επιχείρηση στις 24 Νοεμβρίου επιτιθέμενη στην Τρίτη Στρατιά Πάντσερ στο Βελίκιγιε Λούκι, και την επόμενη μέρα τα μέτωπα Καλίνιν και Δυτικό επιτέθηκαν σε ολόκληρη την περίμετρο της προεξοχής στο Ρζεφ. Στην επίθεση ενεπλάκησαν οι 41η, η 22η, η 39η, η 31η, η 20η και 29η στρατιά και από τα δύο μέτωπα. Αργότερα το μέτωπο ενεπλάκη στην Μάχη του Βελίκιγιε Λούκι τον Ιανουάριο-Μάρτιο 1943. Η 3η Αεροπορική Στρατιά υποστήριξε και τις δύο επιχειρήσεις αλλά αργότερα εμφανίζεται να έχει μεταφερθεί στο Νοτιοδυτικό Μέτωπο για λίγο ώστε να καλύψει το προγεφύρωμα στο Ντεμιγιάνσκ.
Κατά την διάρκεια της επιχείρησης στο Νέβελ και Γκόροντοκ, στις 6 Οκτωβρίου - 31 Δεκεμβρίου, το μέτωπο, που στο μεταξύ άλλαξε όνομα, αποτελούνταν από τις 3η και 4η Στρατιά Εφόδου, τις 11η Στρατιά Φρουρών και 43η Στρατιά και την 3η Αεροπορική Στρατιά. Η Αρχική του δύναμη ήταν 198.000 άνδρες, ενώ οι απώλειές του ήταν 43.551 νεκροί και αγνοούμενοι και 125.351 τραυματίες και άρρωστοι.
Μετονομάστηκε 1ο Βαλτικό Μέτωπο κατά τον Οκτώβριο-Δεκέμβριο 1943.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Δήμος Μετσόβου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Μετσόβου του προγράμματος Καποδίστρια ήταν δήμος του Νομού Ιωαννίνων μέχρι το 2010. Βρίσκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού και απλωνόταν στις πλαγιές της Βόρειας Πίνδου. Ο δήμος Μετσόβου συνόρευε με τους δήμους Ανατολικού Ζαγορίου, Εγνατίας, με την Κοινότητα Μηλιάς και με τον νομό Τρικάλων. Ο δήμος αποτελείτο από τέσσερα δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 177,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.417 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Μέτσοβο. Το 2011 αντικαταστάθηκε από το νέο Δήμο Μετσόβου που περιέλαβε και άλλους παλαιότερους δήμους.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Ιωαννίνων
Πάβελ Μιλιουκόφ
μικρογραφία|δεξιά|Ο Πάβελ Μιλιουκόφ, περί το 1917. Ο Πάβελ Νικολάγιεβιτς Μιλιουκόφ (ρωσικά: Па́вел Никола́евич Милюко́в, 27 Ιανουαρίου 1859 – 31 Μαρτίου 1943) ήταν Ρώσος ιστορικός και φιλελεύθερος πολιτικός. Ήταν ιδρυτής, ηγέτης και το πιο εξέχον μέλος του Συνταγματικού Δημοκρατικού κόμματος (γνωστού ως Καντέτ). Στη Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση, ο Μιλιουκόφ ήταν υπεύθυνος για την εξωτερική πολιτική και προσπάθησε σκληρά να αποτρέψει την έξοδο της Ρωσίας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το όνομά του μερικές φορές αποδίδεται στα Αγγλικά ως Πωλ Μιλιούκοφ.
Προεπαναστατική καριέρα
Ο Μιλιουκόφ σπούδασε Ιστορία και ανθρωπιστικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, όπου επηρεάστηκε από τις φιλελεύθερες ιδέες του Κονσταντίν Καβελίν και του Μπορίς Τσιτσέριν. Αποβλήθηκε για συμμετοχή σε φοιτητικές εξεγέρσεις, αλλά έγινε δεκτός εκ νέου και του επετράπη να πάρει το πτυχίο του. Ειδικεύτηκε στη μελέτη της Ρωσικής ιστορίας και πήρε Μάστερ στην Ιστορία για την εμπεριστατωμένη εργασία του πάνω στην Κρατική Οικονομία της Ρωσίας το πρώτο τέταρτο του 18ου αιώνα.
Δίδαξε με μεγάλη επιτυχία στο πανεπιστήμιο και σε ινστιτούτο κατάρτισης για δασκάλες. Τις διαλέξεις αυτές στη συνέχεια τις πραγματεύτηκε ο ίδιος στο βιβλίο του Περίληψη της Ρωσικής Κουλτούρας (3 τόμοι, 1896-1903, μεταφρασμένο στα Γερμανικά). Ίδρυσε επίσης ένα σωματείο για “πανεπιστημιακό διάβασμα στο σπίτι” και, σαν ο πρώτος του πρόεδρος, επιμελήθηκε τον πρώτο τόμο του προγράμματός του, το οποίο διαβάστηκε πλατειά από τους Ρωσικούς πνευματικούς κύκλους. Οι φιλελεύθερες απόψεις του τον έφεραν σε σύγκρουση με τις εκπαιδευτικές αρχές, και απολύθηκε το 1894 μετά από μια από τις πάντα επαναλαμβανόμενες πανεπιστημιακές “ταραχές”. Μάλιστα φυλακίστηκε για ένα διάστημα σαν πολιτικός αγκιτάτορας. Ο τελευταίος τόμος της Περίληψης της Ρωσικής Κουλτούρας στην πραγματικότητα τελείωσε στη φυλακή, όπου πέρασε έξι μήνες για την πολιτική ομιλία του σε μια ιδιωτική εκδήλωση (1901).
Όταν βγήκε από τη φυλακή, ο Μιλιουκόφ πήγε στη Βουλγαρία, και διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας, όπου δίδαξε στα Βουλγαρικά με μεγάλη επιτυχία. Ο Μιλιουκόφ αρθρογραφούσε στην παράνομη εφημερίδα Liberation το 1902. Παρέδωσε θερινά μαθήματα στις ΗΠΑ στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο (1903) και στο Ινστιτούτο Λόουελ στη Βοστώνη. Κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905 ίδρυσε το Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα, που εκπροσωπήθηκε στην Αυτοκρατορική Δούμα, και συνέταξε το Μανιφέστο του Βίμποργκ, ζητώντας πολιτικές ελευθερίες, μεταρρυθμίσεις και παθητική αντίσταση στην κυβερνητική πολιτική. Κλήθηκε να γράψει μια ανάλυση της σύγχρονης Ρωσίας, με βάση τις διαλέξεις του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και στο Ινστιτούτο Λόουελ, για το Πανεπιστήμιο Τύπου του Σικάγο· η Ρωσία και η Κρίση της, την οποία έγραψε σε άπταιστα Αγγλικά, και δημοσιεύτηκε από τον Τύπο τον Αύγουστο του 1905.
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μιλιουκόφ έκανε στροφή προς τα δεξιά, με την προώθηση της πατριωτικής πολιτικής της εθνικής άμυνας, επιμένοντας ο νεώτερος γιός του (ο οποίος στη συνέχεια σκοτώθηκε στη μάχη) να καταταγεί εθελοντικά στο στρατό, και κάνοντας καμπάνια για τον σχηματισμό του Προοδευτικού Μπλοκ των μετριοπαθών ηγετών. Ο Μιλιουκόφ θεωρείτο αφοσιωμένος υποστηρικτής της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης. Οι αντίπαλοί του τον αποκαλούσαν κοροϊδευτικά “Μιλιουκόφ των Δαρδανελλίων”. Το 1916, ωστόσο, κινήθηκε πάλι προς τα αριστερά, επικρίνοντας δριμύτατα την κυβέρνηση για την ανικανότητά της.
Ομιλία για τη “βλακεία και προδοσία”
Την 1η Νοεμβρίου 1916, κατά την διάρκεια μιας ομιλίας στην Αυτοκρατορική Δούμα, ο Μιλιουκόφ τόνισε τις πολυάριθμες κυβερνητικές αποτυχίες με το περίφημο ερώτημα “βλακεία ή προδοσία;” Σύμφωνα με τη Μελίσσα Κίρσκε Στοκντέιλ στο Πωλ Μιλιουκόφ και η Αναζήτηση για μια Φιλελεύθερη Ρωσία, ήταν ένας “ασταθής συνδυασμός από επαναστατικά πάθη, κλιμακούμενο φόβο, και τη σχεδόν κατάρρευση της ενότητας στο μετριοπαθές στρατόπεδο που έδωσε την ώθηση για την πιο διαβόητη ομιλία στην ιστορία της Δούμας…” Η ομιλία ήταν ορόσημο στην πορεία για τη δολοφονία του Ρασπούτιν και τη Φεβρουαριανή Επανάσταση.
Στις συνεδριάσεις του Προοδευτικού Μπλοκ κοντά στα τέλη Οκτωβρίου, οι  Προοδευτικοί και οι αριστεροί Καντέτ υποστήριξαν ότι η λαϊκή επαναστατική διάθεση δεν θα μπορούσε πια να αγνοηθεί και ότι η Δούμα θα πρέπει να επιτεθεί σε ολόκληρο το τσαρικό σύστημα ή να χάσει όποια επιρροή ασκούσε. Οι Εθνικιστές φοβούνταν ότι η ενορχηστρωμένη στάση κατά της κυβέρνησης θα έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη της Δούμας και θα παρόξυνε περαιτέρω τα επαναστατικά συναισθήματα. Ο Μιλιουκόφ υποστήριξε και διασφάλισε μια δυσδιάκριτη προσχώρηση σε μια μεσοβέζικη τακτική, επιτιθέμενος στον Μπορίς Στούρμερ και πιέζοντας για την ανατικατάστασή του.
Σύμφωνα με τη Στοκντέιλ είχε πρόβλημα να κερδίσει τη στήριξη του κόμματός του· στο από 22-24 Οκτωβρίου φθινοπωρινό συνέδριο των Καντέτ, οι επαρχιακοί αντιπρόσωποι “εξαπέλυσαν επίθεση στον Μιλιουκόφ με ασυνήθιστη αγριότητα. Του καταλόγιζαν ότι λόγω των ταξιδιών του στο εξωτερικό ήταν ανεπαρκώς ενημερωμένος για το λαϊκό αίσθημα· η υπομονή του λαού είχε εξαντληθεί”. Απάντησε με μια έκκληση να κρατήσουν τον απώτερο στόχο τους κατά νου:
Την προηγούμενη ημέρα της έναρξης της Δούμας, το Προοδευτικό κόμμα αποσύρθηκε από το μπλοκ, επειδή πίστευαν ότι η κατάσταση απαιτούσε κάτι περισσότερο από μια απλή καταγγελία του Στούρμερ. Κατά την έναρξη της συνόδου οι υπουργοί της κυβέρνησης, προειδοποιημένοι από έναν πληροφοριοδότη μέσα από το μπλοκ για την επίθεση που θα γινόταν, έφυγαν από την αίθουσα. Ο Αλέξανδρος Κερένσκι που μίλησε πρώτος, αποκάλεσε τους υπουργούς “πληρωμένους δολοφόνους” και “δειλούς” και είπε ότι “καθοδηγούνταν από τον ποταπό Γκρίσκα (Γρηγόρη) Ρασπούτιν !” Ο προεδρεύων διέταξε την απομάκρυνσή του επειδή ζήτησε την ανατροπή της κυβέρνησης σε καιρό πολέμου. Η ομιλία του Μιλιουκόφ ήταν περισσότερο από τρεις φορές μεγαλύτερης διάρκειας από του Κερένσκι, και εκφωνήθηκε χρησιμοποιώντας πολύ πιο μετριοπαθή γλώσσα.
Άρχισε περιγράφοντας πως είχε χαθεί η λαϊκή ελπίδα κατά τη διάρκεια του πολέμου, λέγοντας: “έχουμε χάσει την πίστη μας ότι η κυβέρνηση μπορεί να μας οδηγήσει στη νίκη”. Ανέφερε τις φήμες για προδοσία και μετά άρχισε να συζητά κάποιες από τις κατηγορίες: ότι ο Στούρμερ είχε απελευθερώσει τον Σουκομλινόφ, ότι υπήρχε πολύ φιλο-Γερμανική προπαγάνδα, ότι του είχαν πει ότι ο εχθρός είχε πρόσβαση στα Ρωσικά κρατικά μυστικά κατά στις επισκέψεις του σε σύμμαχες χώρες, και ότι ο γραμματέας του Στούρμερ είχε συλληφθεί επειδή τον δωροδοκούσαν οι Γερμανοί, αλλά αφέθηκε ελεύθερος όταν τα έδωσε στον Στούρμερ. Μετά από κάθε κατηγορία κοντά στο τέλος της ομιλίας του, ρωτούσε “Είναι βλακεία ή προδοσία;” και οι ακροατές απαντούσαν “Βλακεία !”, “Προδοσία !” ή “Και τα δύο !” και ο Μιλιουκόφ εξηγούσε ότι δεν είχε σημασία καθώς “οι συνέπειες είναι οι ίδιες”.
Η Φεβρουαριανή Επανάσταση και τα επακόλουθά της
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Φεβρουαρίου ο Μιλιουκόφ ήλπιζε να διατηρήσει τη συνταγματική μοναρχία στη Ρωσία, αλλά τα γεγονότα εξελίχθηκαν πολύ γρήγορα για να τα ακολουθήσει. Στην πρώτη προσωρινή κυβέρνηση, με επικεφαλής τον συνάδελφό του Καντέτ Πρίγκιπα Γκεόργκι Λβοφ, ο Μιλιουκόφ έγινε Υπουργός Εξωτερικών. Αντιτάχτηκε σταθερά στο λαϊκό αίτημα για ειρήνη με όποιο κόστος και επέμεινε ακλόνητα στις εν καιρώ πολέμου συμμαχίες της Ρωσίας. Όπως το έθεσε η Μπριτάννικα 2004 “ήταν πολύ άκαμπτος για να επιτύχει στην εφηρμοσμένη πολιτική”. Στις 20 Απριλίου 1917 η κυβέρνηση έστειλε διακοίνωση στη Βρετανία και στη Γαλλία (που έγινε γνωστή ως Διακοίνωση Μιλιουκόφ) διακηρύσσοντας ότι η Ρωσία θα εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις της προς τους Συμμάχους και θα έκανε τον πόλεμο για όσο ήταν απαραίτητο. Οι στρατιώτες και οι πολίτες της Πετρούπολης απαίτησαν την παραίτηση του Μιλιουκόφ, η οποία έγινε στις 2 Μαΐου.
Μετά την Επανάσταση των Μπολσεβίκων ο Μιλιουκόφ έφυγε από την Πετρούπολη και ήταν σύμβουλος διαφόρων ηγετών του Λευκού Κινήματος. Μετά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο μετανάστευσε στη Γαλλία, όπου παρέμεινε ενεργός στην πολιτική και εξέδιδε τη ρωσόφωνη εφημερίδα Τελευταία Νέα [Latest News] (1920-1940). Ενώ ζούσε στο εξωτερικό, ο Μιλιουκόφ ήταν στόχος για πολλές απόπειρες δολοφονίας. Σε μια απόπειρα, στο Βερολίνο το 1922, ο φίλος του Βλαντιμίρ Ντμιτρίεβιτς Ναμποκόφ, πατέρας του διάσημου μυθιστοριογράφου Βλαντιμίρ Ναμποκόφ, σκοτώθηκε ενώ προστάτευε τον Μιλιουκόφ από τους επιτιθέμενους. Το 1934 ο Μιλιουκόφ ήταν μάρτυρας στη Δίκη της Βέρνης.
Αν και παρέμεινε αντίπαλος του κομμουνιστικού καθεστώτος, ο Μιλιουκόφ στήριξε την εξωτερική πολιτική του Στάλιν. Έτσι, σχολίασε τον Χειμερινό Πόλεμο ως εξής: “Αισθάνομαι οίκτο για τους Φινλανδούς, αλλά είμαι υπέρ του Κυβερνείου του Βίμποργκ”.
Ο Μιλιουκόφ πέθανε στο Εξ λε Μπαν (Aix-les-Bains) στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Alpha Flight
Η Alpha Flight είναι ομάδα φανταστικών ηρώων που πρωταγωνιστεί στα κόμικς της Marvel Comics. Δημιούργημα του Καναδού σκιτσογράφου Τζον Μπερν, η Alpha Flight αποτελεί το πρώτο κόμικ της εταιρίας που διαδραματίζεται στον Καναδά.