cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαμελουκικό Σουλτανάτο (Κάιρο)
Το τέλος του καθεστώτος Μπάχρι
Ο Γιαλμπουγά έγινε αντιβασιλιάς του διαδόχου του Χάσαν αν-Νάσιρ και νεαρού υιού του σουλτάνου Χάτζι αλ-Μουζάφαρ, Μουχάμμαντ αλ-Μανσούρ. Μέχρι τότε, η αλληλλεγγύη των Μαμελούκων και η πίστη και υποταγή τους στους εμίρηδες είχε εξαφανιστεί. Για να αποκαταστήσει την πειθαρχία και ενότητα εντός του μαμελουκικού κράτους και στρατού, ο Γιαλμπουγά εισήγαγε ξανά τις άκαμπτες και αυστηρές εκπαιδευτικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν στους Μαμελούκους κατά τις περιόδους των σουλτάνων Μπαϋμπάρς και Καλαούν. Το 1365, οι προσπάθειες των Μαμελούκων να προσαρτήσουν το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας, που είχε πλέον αντικαταστήσει τη σταυροφορική Άκρα ως χριστιανικό εμπορικό κέντρο της Ασίας, αποθαρρύνθηκαν από μια εισβολή στην Αλεξάνδρεια των δυνάμεων του Πέτρου Α΄ της Κύπρου. Παράλληλα, οι Μαμελούκοι βίωσαν μια επιδείνωση της επικερδούς θέσης τους στο διεθνές εμπόριο και η οικονομία του σουλτανάτου παρήκμασε, εξασθενώντας περαιτέρω το καθεστώς Μπάχρι. Στο μεταξύ, η διαφαινόμενη τραχύτητα των εκπαιδευτικών μεθόδων του Γιαλμπουγά και η άρνησή του να καταργήσει τις μεταρρυθμίσεις του στο θέμα της πειθαρχίας οδήγησαν στην ξαφνική και βίαιη αντίδραση των Μαμελούκων. Ο Γιαλμπουγά, ως επακόλουθο, δολοφονήθηκε από τους δικούς του Μαμελούκους σε μια εξέγερση το 1366. Οι εξεγερθέντες Μαμελούκοι υποστηρίχθηκαν από τον σουλτάνο Σαμπάν αλ-Άσραφ, που ο Γιαλμπουγά είχε τοποθετήσει στο σουλτανικό θρόνο το 1363. Ο Σαμπάν κατάφερε έτσι να κυβερνήσει ως η πραγματική δύναμη του σουλτανάτου έως το 1377, όταν δολοφονήθηκε από Μαμελούκους διαφωνούντες ενώ βρισκόταν καθ΄οδόν προς τη Μέκκα για το χατζ (το ετήσιο προσκύνημα των μουσουλμάνων στη Μέκκα).
Η σουλτανεία του Μπαρκούκ
Τον σουλτάνο Σαμπάν διαδέχθηκε ο επτάχρονος υιός του, Άλι αλ-Μανσούρ, παρόλο που η ολιγαρχία των υψηλόβαθμων εμίρηδων κρατούσε τα ηνία της εξουσίας. Μεταξύ των εμίρηδων αυτών που ξεχώρισαν κατά την περίοδο σουλτανείας του Άλι αλ-Μανσούρ, ήταν ο Μπαρκούκ, ένας Κιρκάσιος Μαμελούκος του Γιαλμπουγά, που ήταν αναμεμειγμένος στη δολοφονία του Σαμπάν, και ο Μπαράκα, επίσης ένας από τους Μαμελούκους του Γιαλμπουγά. Ο Μπαρκούκ έγινε αταμπέγκ αλ-ασακίρ (αταμπέκος του στρατού, δηλ. αρχιστράτηγος, αρχηγός επιτελείου) το 1378, και χρησιμοποίησε το μαμελουκικό στρατό για να εκδιώξει τον ανταγωνιστή του Μπαράκα το 1380. Κατόπιν, κατάφερε να φέρει στην Αίγυπτο τον πατέρα του, Ανάς, και πολλούς από τους συγγενείς του, πιθανόν σε μια προσπάθεια να εγκαθιδρύσει μια βάση εξουσίας εκτός του μαμελουκικού κατεστημένου. Ο Άλι απεβίωσε το Μάιο του 1381 και τον διαδέχθηκε ο εννιάχρονος αδελφός του, Χάτζι ας-Σάλιχ. Παρόλα αυτά, η αληθινή εξουσία βρισκόταν στα χέρια του Μπαρκούκ, που ήταν πλέον αντιβασιλιάς του Χάτζι ας-Σάλιχ. Ο Μπαρκούκ προσπάθησε να διαδεχθεί τον Άλι αλ-Μανσούρ ως σουλτάνος, αλλά η προσπάθειά του αυτή αναχαιτίστηκε από άλλους υψηλόβαθμους εμίρηδες. Μολαταύτα, τον επόμενο χρόνο ο Μπαρκούκ ανέτρεψε τον Χάτζι ας-Σάλιχ με την υποστήριξη των Μαμελούκων του Γιαλμπουγά και οικειοποιήθηκε το θρόνο του σουλτανάτου, υιοθετώντας τον τίτλο του Μπαϋμπάρς Α΄, Αλ-Μάλικ αζ-Ζάχιρ (δηλ. «Ο Περίτρανος Βασιλιάς»).
The Human Centipede (First Sequence)
To The Human Centipede (First Sequence) (γνωστό και ως Η Ανθρώπινη Σαρανταποδαρούσα) είναι μία ολλανδική ταινία τρόμου, του 2009, σε σκηνοθεσία, σενάριο και συμπαραγωγή Τομ Σιξ. Πρωταγωνιστούν οι Ντίετερ Λάσερ, Άσλι Σ. Γουίλιαμς, Άσλυν Γένι και Ακιχίρο Κιταμούρα. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε ένα χειρουργό, τον Dr. Josef Heiter, ο οποίος έχει αιχμαλωτίσει στο σπίτι του τρεις τουρίστες, στους οποίους θα εφαρμόσει το πείραμά του: την ανθρώπινη σαρανταποδαρούσα, συνδέοντας το στόμα του ενός με τον πρωκτό του άλλου. Στα Μέσα είχε δηλωθεί ότι κάτι τέτοιο είναι "100% ιατρικά ακριβές".
Μαμελουκικό Σουλτανάτο (Κάιρο)
Η σουλτανεία του Μπαρκούκ
Η ανάρρηση του Μπαρκούκ στο σουλτανικό θρόνο κατέστη δυνατή από την υποστήριξη των Μαμελούκων του Γιαλμπουγά, των οποίων η επακόλουθη άνοδος στην εξουσία καθιστούσε επισφαλή και τη θέση του ίδιου του Μπαρκούκ. Το 1389 η εξουσία του Μπαρκούκ αντιμετώπισε την πρόκληση μιας εξέγερσης του Μαμελούκου εμίρη της Μαλάτειας, Μιντάς, και του εμίρη του Χαλεπίου, Γιαλμπουγά αν-Νασίρι, ο οποίος είχε υπάρξει Μαμελούκος τόσο του σουλτάνου Χάσαν αν-Νάσιρ όσο και του Γιαλμπουγά αλ-Ουμάρι. Οι εξεγερθέντες κατέλαβαν τη Συρία και κατευθύνθηκαν στην Αίγυπτο, προτρέποντας τον Μπαρκούκ να παραιτηθεί προς όφελος του Χάτζι ας-Σάλιχ. Η συμμαχία όμως των δύο εμίρηδων γρήγορα διαλύθηκε, και σύντομα ξέσπασε μια φατριαστική σύγκρουση στο Κάιρο, η οποία τερματίστηκε με την εκδίωξη του εμίρη Γιαλμπουγά από τον εμίρη Μιντάς. Ο Μπαρκούκ συνελήφθη και εξορίσθηκε στο Αλ Καράκ, όπου όμως μπορούσε ν' αντλήσει υποστήριξη για να επανέλθει στο θρόνο. Στο Κάιρο, οι πιστοί οπαδοί του Μπαρκούκ κατέλαβαν την ακρόπολη της πόλης και συνέλαβαν τον Χάτζι ας-Σάλιχ. Το γεγονός αυτό άνοιξε το δρόμο για το σφετερισμό για ακόμα μια φορά από τον Μπαρκούκ του θρόνου του σουλτανάτου το Φεβρουάριο του 1390, σταθερά εγκαθιστώντας πλέον το καθεστώς Μπούρτζι.
Ο Μπαρκούκ παγίωσε τον έλεγχό του στο σουλτανάτο το 1393, όταν οι δυνάμεις του σκότωσαν τον κύριο αμφισβητία της εξουσίας του, εμίρη Μιντάς, στη Συρία. Κατά την περίοδο σουλτανείας του Μπαρκούκ σημειώθηκε μαζική στρατολόγηση Κιρκασίων στις τάξεις των Μαμελούκων (υπολογίζονται σε 5.000), και αποκαταστάθηκε η μαμελουκική κρατική εξουσία σε όλη την έκταση του σουλτανάτου, κατά την παράδοση των αρχικών Μαμελούκων σουλτάνων, Μπαϋμπάρς και Καλαούν. Μια σημαντική καινοτομία στο σύστημα των Μαμελούκων από τον Μπαρκούκ ήταν η διαίρεση της Αιγύπτου σε τρεις επαρχίες (νιγιαμπάτ), παρόμοια με τη διοικητική διαίρεση στη Συρία. Οι νέες αιγυπτιακές επαρχίες ήταν οι Αλεξάνδρεια, Νταμανχούρ και Ασιούτ. Ο Μπαρκούκ θέσπισε αυτή την αλλαγή ως μέσο καλύτερου ελέγχου της αιγυπτιακής υπαίθρου και της αυξανόμενης δύναμης των αραβικών φυλών. Με το σκοπό αυτό, ο Μπαρκούκ απέστειλε πολεμιστές της βερβερικής φυλής Χαουάρα από το δέλτα του ποταμού Νείλου στην Άνω Αίγυπτο.
The Human Centipede (First Sequence)
Σύμφωνα με τον Σιξ, η ιδέα της ταινίας δημιουργήθηκε από ένα αστείο του, στους φίλους του, όταν τους είπε ότι η πιο ταιριαστή τιμωρία για έναν παιδεραστή, είναι να του ενώσουν το στόμα με τον πρωκτό ενός "χοντρού οδηγού νταλίκας". Επίσης, η ταινία επηρεάστηκε κι από τα πειράματα σε ανθρώπους των Ναζί, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς κι από τα εγκλήματα που διέπραξε ο Γιόζεφ Μένγκελε, στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς.
Μαμελουκικό Σουλτανάτο (Κάιρο)
Η σουλτανεία του Μπαρκούκ
Κατά τη διάρκεια της περιόδου σουλτανείας του Μπαρκούκ, οι Μαμελούκοι κατάφεραν το έτος 1387 να εξαναγκάσουν το εμιράτο της Σεβάστειας με ηγέτη του τον καδή Μπουρχάν αντ-Ντιν, να γίνει υποτελές κρατίδιό τους (αν και παρέμεινε υποτελές στους Μαμελούκους για πολύ λίγα χρόνια). Προς το τέλος του 14ου αιώνα, αναδύθηκαν ανταγωνιστές των Μαμελούκων στην Ανατολία, που περιελάμβαναν τους Οθωμανούς Τούρκους, οι οποίοι απορρόφησαν το εμιράτο των Καραμανιδών στην κεντρική Ανατολία και επίσης εγκατέστησαν έναν υποτελή τους ως αρχηγό του εμιράτου του Ντουλκαντίρ το 1399, καθώς και τους Τούρκους συμμάχους του Ταμερλάνου, τις συνομοσπονδίες φυλών Ακ Κογιουνλού και Καρά Κογιουνλού, οι οποίες εισέβαλαν στη νότια και ανατολική Ανατολία την ίδια χρονική περίοδο. Οι δυνάμεις του Μπαρκούκ είχαν μια σύντομη στρατιωτική εμπλοκή με τις αντίστοιχες του Ταμερλάνου στον ποταμό Ευφράτη το 1394, αλλά ο Ταμερλάνος απέσυρε τις δυνάμεις του κατά τη διάρκεια αυτού του επεισοδίου.
Κρίσεις και αποκατάσταση της κρατικής εξουσίας
Ο Μπαρκούκ πέθανε το 1399 και τον διαδέχθηκε ο εντεκάχρονος υιός του, Φάρατζ αν-Νάσιρ, που βρισκόταν στη Δαμασκό εκείνο τον καιρό. Την ίδια χρονιά ο Ταμερλάνος εισέβαλε στη Συρία, λεηλατώντας το Χαλέπι, πριν προχωρήσει στην άλωση και λεηλασία της Δαμασκού. Ο Ταμερλάνος τερμάτισε την κατοχή της Συρίας από τις δυνάμεις του το 1402, για να εστιάσει την προσοχή του στον πόλεμο με τους Οθωμανούς Τούρκους στην Ανατολία, τους οποίους θεωρούσε πιο επικίνδυνη απειλή για την εξουσία του. Ο Φάρατζ αν-Νάσιρ κατάφερε να κρατηθεί στην εξουσία κατά τη διάρκεια της ταραγμένης αυτής περιόδου, που σημαδεύτηκε, εκτός από τις καταστροφικές επιδρομές των δυνάμεων του Ταμερλάνου, από την άνοδο των τουρκικών φυλών στην Άνω Μεσοποταμία (Τζαζίρα) και τις προσπάθειες των εμίρηδων του Μπαρκούκ να τον ανατρέψουν, καθώς και από ένα λοιμό στην Αίγυπτο το 1403, και μια εξέγερση των Βεδουίνων μεταξύ των ετών 1401-1413, που ουσιαστικά κατέλυσε την εξουσία των Μαμελούκων στην Άνω Αίγυπτο. Έτσι, η εξουσία των Μαμελούκων στο σουλτανάτο διαβρώθηκε σημαντικά, ενώ η πρωτεύουσα Κάιρο βίωσε οικονομική κρίση.
Ο Φάρατζ αν-Νάσιρ ανατράπηκε το 1412 από τους εμίρηδες Τανάμ, Τζακάμ, Ναουρούζ και Σάιχ αλ-Μουαγιάντ, που είχαν τη βάση τους στη Συρία, τους οποίους προσπάθησε ν΄ αντιμετωπίσει πραγματοποιώντας επτά στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον τους κατά την περίοδο της σουλτανείας του. Οι εμίρηδες όμως δεν μπορούσαν να σφετερισθούν το σουλτανικό θρόνο οι ίδιοι, και τοποθέτησαν σε αυτόν τον χαλίφη Αλ-Μουσταΐν. Ο χαλίφης είχε την υποστήριξη των μη Κιρκάσιων Μαμελούκων και την αποδοχή της νομιμότητάς του από το γηγενή πληθυσμό. Έξι μήνες αργότερα, ο εμίρης Σάιχ αλ-Μουαγιάντ απομάκρυνε τον χαλίφη Αλ-Μουσταΐν από το σουλτανικό θρόνο, μετά την εξουδετέρωση του κύριου αντιπάλου του, εμίρη Ναουρούζ, και τον κατέλαβε ο ίδιος. Ο βασικός στόχος του Αλ-Μουαγιάντ ήταν η αποκατάσταση της κρατικής εξουσίας στο σουλτανάτο, το οποίο βίωσε περαιτέρω λοιμούς την περίοδο 1415-1417 και το 1420. Κατά τη διάρκεια της σουλτανείας του, ο Αλ-Μουαγιάντ αναδιοργάνωσε τη δημοσιονομική διοίκηση του κράτους, για να αναπληρώσει το κρατικό θησαυροφυλάκιο. Με το σκοπό αυτό, ο διοικητής του επί των οικονομικών του σουλτανάτου εξαπέλυσε εκστρατείες είσπραξης φόρων σε όλη την έκταση του κράτους, οι οποίες οδήγησαν στην καταλήστευση του πληθυσμού, για να αντισταθμίσει τις καθυστερούμενες οφειλές που είχαν συσσωρευτεί από την περίοδο σουλτανείας του Φάρατζ αν-Νάσιρ. Ο Αλ-Μουαγιάντ προετοίμασε επίσης και πραγματοποίησε στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον των εχθρών των Μαμελούκων στην Ανατολία, επαναβεβαιώνοντας την επιρροή του μαμελουκικού σουλτανάτου στην περιοχή.
The Human Centipede (First Sequence)
Κατά την προσέγγιση επενδυτών, που έκανε ο Σιξ, απέφυγε να αναφέρει τα σημεία της πλοκής, όπου εμπεριέχουν τη σύνδεση στόματος με πρωκτού, φοβούμενος ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ανασταλτικό. Οι επενδυτές έμαθαν για αυτές τις παραμέτρους του σεναρίου, μετά την ολοκλήρωση της ταινίας. Σε γενικές γραμμές η ταινία έλαβε ανάμικτες κριτικές από τους κριτικούς, αλλά έλαβε αρκετές διακρίσεις σε διάφορα διεθνή κινηματογραφικά Φεστιβάλ. Στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε, περιορισμένα, στις 30 Απριλίου του 2010. Το 2011, κυκλοφόρησε και το σίκουελ της ταινίας με τίτλο The Human Centipede 2 (Full Sequence).
Μαμελουκικό Σουλτανάτο (Κάιρο)
Η σουλτανεία του Μπαρσμπάυ
Πριν πεθάνει ο Σάιχ αλ-Μουαγιάντ το 1421, αναζήτησε ν' αντισταθμίσει τη δύναμη των Κιρκάσιων Μαμελούκων εισάγοντας και στρατολογώντας Τούρκους Μαμελούκους, και τοποθετώντας έναν Τούρκο ως αταμπέγκ αλ-ασακίρ (αρχιστράτηγος, αρχηγός επιτελείου) το 1420, για να υπηρετήσει ως αντιβασιλέας του ανήλικου υιού του, Άχμαντ. Παρόλα αυτά, μετά το θάνατό του, ένας Κιρκάσιος εμίρης, ο Τατάρ, παντρεύτηκε τη χήρα του, εκδίωξε τον αταμπέκ αλ-ασακίρ και οικειοποιήθηκε την εξουσία. Ο Τατάρ πέθανε τρεις μήνες αργότερα και τον διαδέχθηκε ο Μπαρσμπάυ, ένας άλλος Κιρκάσιος εμίρης του Μπαρκούκ.
Ο Μπαρσμπάυ επιδίωξε ν' ακολουθήσει μια οικονομική πολιτική εγκαθίδρυσης κρατικών μονοπωλίων στο επικερδές εμπόριο με την Ευρώπη, ειδικά στον τομέα των μπαχαρικών, προς απογοήτευση των ιδιωτών εμπόρων του σουλτανάτου. Επιπλέον, ανάγκασε τους εμπόρους της Ερυθράς Θάλασσας να ξεφορτώνουν τα προϊόντα τους στο υπό μαμελουκική κατοχή λιμάνι της Τζέντας στη Χετζάζη, αντί για το λιμάνι του Άντεν στην Υεμένη, ώστε να αποκομίζει το μεγαλύτερο δυνατό οικονομικό όφελος από το διαμετακομιστικό εμπόριο που διεξαγόταν μέσω της Ερυθράς Θάλασσας με την Ευρώπη. Επίσης, ο Μπαρσμπάυ έκανε προσπάθειες να προστατεύσει καλύτερα τις οδούς των καραβανιών προς τη Χετζάζη από τις επιδρομές των Βεδουίνων, καθώς και την αιγυπτιακή μεσογειακή ακτή από την πειρατεία των Γενοβέζων και των Καταλανών (Πριγκιπάτο της Καταλωνίας). Όσον αφορά τους Ευρωπαίους πειρατές ειδικά, εξαπέλυσε εκστρατείες κατά της Κύπρου των Λουζινιάν το 1425-1426, κατά τη διάρκεια των οποίων ο βασιλιάς του νησιού συνελήφθη αιχμάλωτος, εξαιτίας της θεωρούμενης βοήθειάς του προς τους πειρατές. Τα μεγάλα λύτρα που πληρώθηκαν στους Μαμελούκους από τους Κυπρίους επέτρεψαν στους πρώτους να κόψουν νέο χρυσό νόμισμα για πρώτη φορά από τον 14ο αιώνα. Οι προσπάθειες του σουλτάνου Μπαρσμπάυ να μονοπωλήσει και προστατεύσει το εμπόριο σκόπευαν ν΄ αντισταθμίσουν τις σημαντικές οικονομικές απώλειες του αγροτικού τομέα του σουλτανάτου εξαιτίας των συχνά εμφανιζόμενων επιδημιών, που εξολόθρευσαν μεγάλο αριθμό αγροτών.
The Human Centipede (First Sequence)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ολλανδικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες με απαγωγή Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ολλανδία
Μαμελουκικό Σουλτανάτο (Κάιρο)
Η πτώση του σουλτανάτου
Ενώ ο Οθωμανός σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄ ήταν απασχολημένος στη Ευρώπη, ένας νέος γύρος συγκρούσεων ξέσπασε μεταξύ της μαμελουκικής Αιγύπτου και του Ιράν των Σαφαβιδών το 1501. Ο σαφαβίδης σάχης Ισμαήλ Α΄ απέστειλε πρεσβεία στη Βενετία και τη Συρία προσκαλώντας τες να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να ανακαταλάβουν το τμήμα εκείνο της επικράτειάς τους που είχαν αποσπάσει οι Οθωμανοί. Ο Σελίμ Α΄, που το 1512 ανέτρεψε τον πατέρα του, Βαγιαζήτ Β΄, έστειλε μήνυμα στον Μαμελούκο σουλτάνο Κανσούχ αλ-Γκάουρι, κατηγορώντας τον ότι παραχωρούσε ασφαλές πέρασμα στους απεσταλμένους των Σαφαβιδών μέσω της Συρίας κατά το ταξίδι τους στη Βενετία, καθώς και ότι η χώρα του αποτελούσε καταφύγιο των προσφύγων από το Ιράν. Για να τον εξευμενίσει, ο Αλ-Γκάουρι έθεσε υπό περιορισμό τους Βενετούς εμπόρους στη Συρία και την Αίγυπτο, αλλά ένα χρόνο μετά τούς απελευθέρωσε.
Μετά τη Μάχη του Τσαλντιράν το 1514, ο Σελίμ Α΄ επιτέθηκε στους Ντουλκαντιρίδες (το τουρκομανικό εμιράτο του Ντουλκαντίρ), που ήταν εκείνο τον καιρό υποτελείς στους Αιγύπτιους, και έστειλε το κομμένο κεφάλι του εμίρη τους στον Μαμελούκο σουλτάνο Αλ-Γκάουρι. Εξασφαλισμένος πλέον ενάντια στον σάχη Ισμαήλ Α΄, το 1516 ο Σελίμ Α΄ συγκέντρωσε ένα μεγάλο στρατό με σκοπό να καταλάβει την Αίγυπτο, αλλά για να αποκρύψει τους σκοπούς του εμφάνιζε το στρατό αυτό ως προορισμένο να συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον του σάχη Ισμαήλ. Ο πόλεμος άρχισε το 1516 και οδήγησε αργότερα στην ενσωμάτωση της Αιγύπτου και των υποτελών της χωρών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με το ιππικό των Μαμελούκων να μην μπορεί ν΄ αντιπαρατεθεί επάξια στο πυροβολικό των Οθωμανών και τους γενίτσαρους. Στις 25 Αυγούστου 1516, στη Μάχη του Μαρτζ Νταμπίκ, ο σουλτάνος των Μαμελούκων, Κανσούχ αλ-Γκάουρι, σκοτώθηκε. Η Συρία πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών, οι οποίοι έγιναν δεκτοί με ευχαρίστηση από το γηγενή πληθυσμό, ως δύναμη απελευθέρωσης και απαλλαγής του από τους Μαμελούκους.
Γλώσσα
Τον καιρό που οι Μαμελούκοι πήραν την εξουσία, τα Αραβικά είχαν ήδη επικρατήσει ως η γλώσσα της θρησκείας, του πολιτισμού και της γραφειοκρατίας στην Αίγυπτο, και ήταν διαδεδομένα μεταξύ των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων επίσης. Η χρήση της Αραβικής τόσο μεταξύ των μουσουλμάνων όσο και μεταξύ των μη μουσουλμάνων οφειλόταν στη φιλοδοξία όσων δεν την ήξεραν να μάθουν τη γλώσσα της εξουσιαστικής και λόγιας ελίτ. Ένας άλλος παράγοντας ήταν το κύμα της αραβικής φυλετικής μετανάστευσης στην Αίγυπτο και οι μεικτοί γάμοι μεταξύ των Αράβων και ιθαγενών πληθυσμών. Οι Μαμελούκοι συνεισέφεραν στην εξάπλωση της αραβικής γλώσσας στην Αίγυπτο με τη νίκη τους κατά των Μογγόλων και των Σταυροφόρων, και τη συνακόλουθη δημιουργία ενός μουσουλμανικού παραδείσου στην Αίγυπτο και τη Συρία για τους αραβόφωνους μετανάστες από άλλες κατακτημένες μουσουλμανικές χώρες. Οι συνεχιζόμενες εισβολές των μογγολικών στρατιών στη Συρία οδήγησαν σε περισσότερα κύματα Σύριων μεταναστών στην Αίγυπτο, που περιελάμβαναν λογίους και τεχνίτες.
Παρόλο που τα Αραβικά χρησιμοποιούνταν ως η γλώσσα της διοίκησης του σουλτανάτου, τα Τουρκικά ήταν η καθομιλουμένη γλώσσα της μαμελουκικής εξουσιαστικής ελίτ. Σύμφωνα με τον Πέτρυ, «οι Μαμελούκοι θεωρούσαν τα Τουρκικά ως το όχημα επικοινωνίας της κάστας τους, παρόλο που οι ίδιοι μιλούσαν κεντροασιατικές τουρκικές διαλέκτους όπως τα Κιπτσακικά, ή τα Κιρκασιανά (Ανατολικά και Δυτικά Κιρκασιανά), μια μη τουρκική, καυκασιανή γλώσσα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μάικλ Γουίντερ, «η Τουρκικότητα» ήταν η διακριτή όψη της μαμελουκικής ελίτ, επειδή τα μέλη της ήταν τα μόνα που μπορούσαν να μιλήσουν τουρκικά και είχαν τουρκικά ονόματα. Ενώ η μαμελουκική ελίτ ήταν εθνικώς ανομοιογενής, αυτοί που δεν ήταν τουρκικής καταγωγής είχαν μολαταύτα εκτουρκισθεί. Ως εκ τούτου, οι Κιρκάσιοι Μαμελούκοι που ξεχώρισαν κατά την άνοδο του καθεστώτος Μπούρτζι και έγιναν το κυρίαρχο εθνικό στοιχείο στην κυβέρνηση, είχαν εκπαιδευθεί στην τουρκική γλώσσα και θεωρούντο Τούρκοι από τον αραβόφωνο πληθυσμό του σουλτανάτου.
Η ηγετική στρατιωτική ελίτ του σουλτανάτου αποτελείτο αποκλειστικώς από εκείνους με μαμελουκικό υπόβαθρο, με σπάνιες εξαιρέσεις. Η εθνικότητα χρησίμευε ως κύριος παράγοντας διαχωρισμού της κυρίως τουρκικής ή εκτουρκισμένης μαμελουκικής ελίτ από τους αραβόφωνους υπηκόους του σουλτανάτου. Η εθνική καταγωγή ήταν ουσιώδες συστατικό της μαμελουκικής ταυτότητας, και η εθνική ταυτότητα φανερωνόταν μέσω δοσμένων ονομάτων, ενδυμασίας, πρόσβασης σε διοικητικές θέσεις και υποδηλωνόταν από μια σουλτανική νίσμπα (ορισμός επιθέτου που δηλώνει φυλετική καταγωγή). Οι υιοί των Μαμελούκων, γνωστοί ως αουλάντ-αλ νας, τυπικώς δεν κατείχαν θέσεις στη στρατιωτική ελίτ, παρόλα αυτά όμως, αποτελούσαν συχνά τμήμα του πολιτικού διοικητικού μηχανισμού ή του μουσουλμανικού θρησκευτικού κατεστημένου. Μεταξύ των σουλτάνων και εμίρηδων της περιόδου Μπάχρι, υπήρχε ένας βαθμός περηφάνιας για τις κιπτσακικές ρίζες τους, και οι μη Κιπτσάκοι σφετεριστές των αξιωμάτων τους, όπως οι σουλτάνοι Κετμπογά Νογιάν, Μπαϋμπάρς αλ-Τζασνακίρ (Μπαϋμπάρς Β΄) και Λατσίν αλ-Μανσούρι, συχνά απονομιμοποιούνταν στις ιστορικές πηγές της περιόδου Μπάχρι για τις μη κιπτσακικές ρίζες τους. Οι μαμελουκικές ελίτ της περιόδου Μπούρτζι ήταν επίσης φανερά περήφανοι για τις κιρκασιανές ρίζες τους.
Μουσουλμανική κοινότητα
Μια ευρεία ποικιλία ισλαμικών θρησκευτικών εκφράσεων υπήρχε στην Αίγυπτο κατά την περίοδο των Μαμελούκων, ήτοι του σουνιτικού Ισλάμ με τις κύριες μαντχάμπ του (ισλαμικές νομικές σχολές σκέψης), καθώς και διαφόρων ταγμάτων Σούφι, όπως επίσης μικρών κοινοτήτων ισμαηλιτών Σιιτών, κυρίως στην Άνω Αίγυπτο. Επιπρόσθετα, υπήρχε σημαντική μειονότητα Κοπτών χριστιανών. Υπό τον σουλτάνο Σαλαντίν, οι Αγιουβίδες ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα ανανέωσης και ισχυροποίησης του σουνιτικού Ισλάμ στην Αίγυπτο προκειμένου να αντιπαρατεθούν στο Χριστιανισμό, που διήγε περίοδο αναγέννησης υπό την ανεκτική στον θρησκευτικό τομέα πολιτική των Φατιμιδών, και στον Ισμαηλισμό, τον κλάδο του Ισλάμ που είχε ως κυρίαρχη επίσημη θρησκεία το φατιμιδικό κράτος. Υπό τους σουλτάνους της περιόδου Μπάχρι, η προαγωγή του σουνιτικού Ισλάμ επιδιώχθηκε πιο δραστήρια από την περίοδο των Αγιουβιδών. Οι Μαμελούκοι είχαν ως κίνητρο την προσωπική θρησκευτική ευλάβεια ή την πολιτική σκοπιμότητα, καθώς το Ισλάμ ήταν ένας παράγοντας αφομοίωσης όσο και ενοποίησης μεταξύ των Μαμελούκων και της πλειοψηφίας των υπηκόων τους. Οι πρώτοι Μαμελούκοι είχαν ανατραφεί ως σουνίτες Μουσουλμάνοι και η μουσουλμανική πίστη ήταν ο μόνος τομέας της ζωής που μοιραζόταν η μαμελουκική ελίτ με τους υπηκόους της. Ενώ το προηγούμενο θρησκευτικό καθεστώς υπό τους Αγιουβίδες επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον εναγκαλισμό των Μαμελούκων στο σουνιτικό Ισλάμ, οι συνθήκες στη μουσουλμανική Μέση Ανατολή την επαύριο των σταυροφορικών και μογγολικών εισβολών κατέστησε τη μαμελουκική Αίγυπτο τον τελευταίο κύριο παράγοντα ισλαμικής ισχύος, με ικανότητα αντιμετώπισης των Σταυροφόρων και των Μογγόλων. Γι' αυτό το λόγο, ο πρώιμος εναγκαλισμός του σουνιτικού Ισλάμ από τους Μαμελούκους οφειλόταν στην επιδίωξη οικοδόμησης μιας ηθικής ενότητας εντός του σουλτανάτου, βασισμένης στις απόψεις της πλειοψηφίας των υπηκόων του.
Οι Μαμελούκοι αναζητούσαν να εκπαιδεύσουν και χρησιμοποιήσουν τους μουσουλμάνους ηγέτες για να καθοδηγήσουν τα θρησκευτικά αισθήματα των μουσουλμάνων υπηκόων του σουλτανάτου με τρόπο που δεν θα παρεμπόδιζε την εξουσία τους. Όπως και οι Αγιουβίδες προκάτοχοί τους, οι σουλτάνοι της μαμελουκικής περιόδου Μπάχρι έδειξαν αξιοσημείωτη εύνοια προς τη νομική σχολή σκέψης Σάφιι, ενώ προωθούσαν επίσης τις άλλες κύριες σχολές, ήτοι τις σχολές Μάλικι, Χάνμπαλι και Χάναφι. Ο Μπαϋμπάρς αλ-Μπουντουκνταρί (Μπαϋμπάρς Α΄) τερμάτισε την αγιουβιδική και τη συνακόλουθη πρώιμη μαμελουκική παράδοση επιλογής στη θέση του επικεφαλής καδή (επικεφαλής δικαστή) ενός σαφιϊστή λογίου, επιλέγοντας αντίθετα έναν από καθεμία εκ των τεσσάρων μαντχάμπ. Η πολιτική αυτή αλλαγή ίσως προέκυψε εξαιτίας της επιθυμίας να συμφιλιωθεί και ενοποιηθεί ένας αυξανόμενος ανομοιογενής μουσουλμανικός πληθυσμός, λόγω στοιχείων που είχαν μεταναστεύσει στην Αίγυπτο από περιοχές όπου άλλες μαντχάμπ ήταν διαδεδομένες και κυρίαρχες. Τελικώς, παρόλα αυτά, η σύγχυση από την ανάθεση του αξιώματος του επικεφαλής καδή σε εκπροσώπους των τεσσάρων σχολών, έδωσε τη δυνατότητα στους Μαμελούκους σουλτάνους να ενεργούν ως πάτρωνες για κάθε σχολή και έτσι να κερδίζουν μεγαλύτερη επιρροή σε αυτές. Ανεξαρτήτως της αλλαγής αυτής πολιτικής, οι λόγιοι της σχολής Σάφιι διατήρησαν έναν αριθμό προνομίων σε σχέση με τους συναδέλφους τους των άλλων σχολών.
Οι Μαμελούκοι επίσης αγκάλιασαν τα διάφορα τάγματα Σούφι που υπήρχαν στο σουλτανάτο. Ο Σουφισμός είχε αναπτυχθεί στην Αίγυπτο τον 13ο αιώνα, και οι Σαντχιλίγια ήταν το πιο δημοφιλές σουφικό τάγμα. Οι Σαντχιλίγια είχαν έλλειψη καθεστωτικής δομής και ήταν ευέλικτοι στις θρησκευτικές απόψεις τους, με αποτέλεσμα να προσαρμόζονται εύκολα στα τοπικά περιβάλλοντα. Ενσωμάτωναν τη σουνιτική ισλαμική ευλάβεια με τη βάση της στο Κοράνι και τα χαντίθ, τον μυστικισμό των Σούφι, καθώς και στοιχεία της λαϊκής θρησκευτικής παράδοσης όπως η αγιοσύνη, οι επισκέψεις σε τάφους αγίων ή θρησκευτικών προσωπικοτήτων, και η επίκληση στον Αλλάχ. Άλλα σουφικά τάγματα με μεγάλους αριθμούς ακολούθων ήταν οι Ριφαΐγια και οι Μπανταουίγια. Ενώ οι Μαμελούκοι πατρονάριζαν τους σουνίτες λογίους (ουλεμά) μέσω διορισμών σε κυβερνητικές θέσεις, πατρονάριζαν επίσης και τους σουφιστές μέσω της χρηματοδότησης των τεκέδων τους. Στην άλλη πλευρά του φάσματος της σουνιτικής θρησκευτικής έκφρασης ήταν τα διδάγματα του χανμπαλιστή λογίου Ιμπν Ταϋμίγια, ο οποίος έδιδε έμφαση στην άκαμπτη ηθική τραχύτητα που βασιζόταν στις κυριολεκτικές (κατά λέξη) ερμηνείες του Κορανίου και της Σουνά, και σε μια βαθιά εχθρότητα σε πλευρές του μυστικισμού και λαϊκών θρησκευτικών καινοτομιών που προωθούσαν τα διάφορα σουφικά τάγματα. Ενώ ο Ιμπν Ταϋμίγια δεν ήταν ένας τυπικός εκπρόσωπος της σουνιτικής ορθοδοξίας στο σουλτανάτο, ήταν ο πιο διαπρεπής μουσουλμάνος λόγιος της μαμελουκικής περιόδου και είχε συλληφθεί πολλές φορές από την κυβέρνηση για τις θρησκευτικές του διδασκαλίες, οι οποίες ασκούν επιρροή ακόμα και σήμερα στο μουσουλμανικό κόσμο. Τα δόγματα του Ιμπν Ταϋμίγια θεωρούντο ως αιρετικά από το σουνιτικό κατεστημένο που πατρονάριζαν οι Μαμελούκοι, κυρίως λόγω της ακαμψίας τους που δημιουργούσε προβλήματα στην προσπάθεια ενοποίησης μιας πολυεθνικής, με διάφορα θρησκευτικά ρεύματα αυτοκρατορίας, όσο και γιατί στηλίτευαν τη διαφθορά και την κατά τη γνώμη του απόκλιση από τα διδάγματα του Κορανίου.
Χριστιανικές και εβραϊκές κοινότητες
Οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι του σουλτανάτου κυβερνώντο από τη διπλή εξουσία που ασκούσαν οι μεν αντιπροσωπευτικοί θρησκευτικοί θεσμοί τους, καθώς και ο σουλτάνος. Η εξουσία των πρώτων επεκτεινόταν σε πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής των Χριστιανών και των Εβραίων και δεν περιοριζόταν στις θρησκευτικές πρακτικές των δύο αυτών κοινοτήτων. Η μαμελουκική κυβέρνηση, συχνά υπό το επίσημο λάβαρο του Συμφώνου του Ούμαρ, που έδωσε στους Χριστιανούς και τους Εβραίους το καθεστώς ντίμμι (προστατευμένων ανθρώπων), τελικώς καθόριζε τους φόρους που θα πλήρωναν οι χριστιανικές και εβραϊκές κοινότητες στο σουλτανάτο, οι οποίοι περιελάμβαναν τον τζίτζγια (κεφαλικό φόρο), εάν θα κατασκευαζόταν κάποιος λατρευτικός χώρος των δύο αυτών κοινοτήτων, καθώς και την απαιτούμενη ενδυμασία τους κατά τις δημόσιες εμφανίσεις τους. Οι Εβραίοι γενικώς φορολογούνταν ευμενέστερα από τους Χριστιανούς, και οι τελευταίοι αντιμετώπισαν μεγαλύτερες δυσκολίες υπό τη μαμελουκική εξουσία απ' ότι σε περιόδους προηγούμενων μουσουλμανικών καθεστώτων. Ο συσχετισμός των Χριστιανών με τους Μογγόλους εξαιτίας της χρήσης από τους δεύτερους Αρμενίων και Γεωργιανών χριστιανών ως βοηθητικών στρατευμάτων, η επιχειρηθείσα συμμαχία μεταξύ των Μογγόλων και των σταυροφορικών δυνάμεων, και η σφαγή των μουσουλμανικών κοινοτήτων και το επιδειχθέν έλεος στους χριστιανούς στις πόλεις που κατέλαβαν οι μογγολικές στρατιές, ίσως να είχε συνεισφέρει στην αύξηση των αντιχριστιανικών αισθημάτων κατά τη μαμελουκική περίοδο. Οι εκδηλώσεις αντιχριστιανικής εχθρότητας κυρίως κατευθύνονταν από τον απλό λαϊκό παράγοντα παρά από τους Μαμελούκους σουλτάνους. Η βασική πηγή λαϊκής εχθρότητας ήταν η υπάρχουσα δυσφορία για τις προνομιούχες θέσεις που κατείχαν πολλοί Χριστιανοί στη γραφειοκρατία του σουλτανάτου.
Οι σχέσεις του κράτους με τους Βεδουίνους
Οι φυλές των Βεδουίνων χρησίμευαν ως εφεδρικές δυνάμεις του μαμελουκικού στρατού. Υπό τη σουλτανεία του Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ ειδικώς, οι φυλές των Βεδουίνων, κυρίως αυτές από τη Συρία, όπως η φυλή Αλ-Φαντλ, ισχυροποιήθηκαν και επίσης ενσωματώθηκαν στην οικονομία. Οι βεδουινικές φυλές αποτελούσαν επίσης την κύρια πηγή εφοδιασμού του μαμελουκικού ιππικού με αραβικά άλογα. Ο σουλτάνος Καλαούν ας-Σαλίχι εμπορευόταν άλογα με τους Βεδουίνους της Μπάρκα (Κυρηναϊκή), τα οποία ήταν χαμηλής τιμής αλλά υψηλής ποιότητας, ενώ ο σουλτάνος Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ ξόδευε υπέρογκα ποσά για αγορά αλόγων από πολλές βεδουινικές πηγές, που περιελάμβαναν την Κυρηναϊκή, Συρία, Ιράκ, και το Μπαχρέιν.
Οι σουλτάνοι Μπαϋμπάρς Α΄ και Καλαούν, και οι αντιβασιλιάδες της Συρίας του σουλτάνου Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων περιόδων σουλτανείας του, εμίρηδες Σαλάρ και Μπαϋμπάρς (ο μετέπειτα σουλτάνος Μπαϋμπάρς Β΄), ήταν αντίθετοι με την παραχώρηση φέουδων στους Βεδουίνους σεΐχηδες, και όταν το έκαναν, τα φέουδα αυτά ήταν χαμηλής ποιότητας. Παρόλα αυτά, κατά τη διάρκεια της τρίτης περιόδου σουλτανείας του Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ, δόθηκαν στη φυλή Αλ-Φαντλ υψηλής ποιότητας φέουδα και μάλιστα σε αφθονία, ισχυροποιώντας την και καθιστώντας τη την πιο ισχυρή μεταξύ των Βεδουίνων της συριακής ερήμου. Εκτός του προσωπικού του θαυμασμού για τους Βεδουίνους, ο σουλτάνος Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ είχε ως κίνητρο για τη διανομή φέουδων στη φυλή Αλ-Φαντλ, ειδικώς την περίοδο υπό την αρχηγία του Μουχάννα ιμπν Ίσα, να εμποδίσει τα μέλη της από το να αποσκιρτήσουν στους Ιλχανίδες Μογγόλους, κάτι που οι αρχηγοί της φυλής είχαν πράξει συχνά στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Ο ανταγωνισμός για τα φέουδα και τη θέση του εμίρη των Αράβων (amir al-ʿarab) μεταξύ των υπόλοιπων φυλών των Βεδουίνων της Συρίας και της φυλής Αλ-Φαντλ, οδήγησε σε σύγκρουση και εξέγερση των Βεδουίνων ενάντια στους Αλ-Φαντλ και τους Μαμελούκους, καταλήγοντας σε μαζική αιματοχυσία στη Συρία μετά το θάνατο του Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ. Η μαμελουκική ηγεσία στη Συρία, εξασθενημένη από τις απώλειες που επέφερε ο Μαύρος Θάνατος, ήταν ανίκανη να αναχαιτίσει τους Βεδουίνους με στρατιωτικές εκστρατείες, οπότε κατέφυγε στη δολοφονία των σεΐχηδων των φυλών τους, συμπεριλαμβάνοντας και εκείνους τους σεΐχηδες των φυλών Βεδουίνων της Άνω Αιγύπτου. Η φυλή Αλ-Φαντλ τελικώς απώλεσε την εύνοια των Μαμελούκων, η οποία στράφηκε από τους σουλτάνους της ύστερης περιόδου Μπάχρι στις φυλές Βεδουίνων της Αλ Καράκ.
Στην Αίγυπτο, οι Μαμελούκοι, κυρίως κατά την τρίτη περίοδο σουλτανείας του Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ, είχαν μια παρόμοια σχέση με τους Βεδουίνους με αυτή στη Συρία. Η φυλή Ίσα ιμπν Χάσαν αλ-Χατζάν ισχυροποιήθηκε μετά τη μαζική χορήγηση φέουδων σε αυτή. Η φυλή παρέμεινε ισχυρή μετά το θάνατο του Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ, αλλά συχνά εξεγείρετο εναντίον των διαδοχικών σουλτάνων της περιόδου Μπάχρι, όμως κάθε φορά η τάξη αποκαθίστατο, μέχρι που τελικώς ο σεΐχης της εκτελέστηκε ως επαναστάτης το 1353. Στην περιοχή Σαρκία στην Κάτω Αίγυπτο, οι φυλές Ταλάμπα είχαν ως καθήκον να επιβλέπουν τις ταχυδρομικές οδούς του σουλτανάτου, αλλά συχνά αποδείχθηκαν αναξιόπιστες και τελικώς συμμετείχαν στο πλευρό των φυλών Αλ Αΐντ κατά τις επιδρομές των τελευταίων. Οι φυλετικοί πόλεμοι των Βεδουίνων συχνά διέκοπταν το εμπόριο και τα ταξίδια στην Άνω Αίγυπτο, προκαλώντας την καταστροφή των καλλιεργημένων εδαφών και των ζαχαροκάλαμων. Στα μέσα του 14ου αιώνα, οι φυλές Βεδουίνων της Άνω Αιγύπτου, δηλαδή οι αντίπαλες φυλές Αράκ και Χιλάλ, έγιναν ντε φάκτο ηγέτιδες δυνάμεις της περιοχής, αναγκάζοντας τους Μαμελούκους να βασίζονται σε αυτές για τη συλλογή των τοπικών φόρων. Οι Βεδουίνοι τελικώς εκδιώχθηκαν από την Άνω και την Κάτω Αίγυπτο με τις εκστρατείες του εμίρη Σαϋχού το 1353.
Κυβέρνηση
Οι Μαμελούκοι δεν άλλαξαν σημαντικά τη διακυβέρνησή τους, το νομικό και οικονομικό σύστημα που κληρονόμησαν από το αγιουβιδικό κράτος. Η μαμελουκική εδαφική επικράτεια ήταν η ίδια με αυτή του αγιουβιδικού κράτος, δηλ. η Αίγυπτος, το Λεβάντε και η Χετζάζη. Παρόλα αυτά, αντίθετα με τη συλλογική άσκηση εξουσίας των Αγιουβιδών όπου η επικράτεια μοιραζόταν ανάμεσα σε μέλη της σουλτανικής οικογένειας, το μαμελουκικό κράτος ήταν συγκεντρωτικό. Υπό συγκεκριμένους Αγιουβίδες σουλτάνους, η Αίγυπτος είχε επικυριαρχία στις συριακές επαρχίες, αλλά υπό τους Μαμελούκους η επικυριαρχία αυτή ήταν συνεπής και απόλυτη. Το Κάιρο παρέμεινε η πρωτεύουσα του σουλτανάτου και το πολιτιστικό, οικονομικό και διοικητικό του κέντρο, με την Ακρόπολη του Καΐρου να αποτελεί το αρχηγείο του σουλτάνου.
Η δόμηση της μαμελουκικής οργάνωσης και φατριαστικής της ενότητας βασιζόταν στις αρχές της Χουσντασίγια, που ορίστηκε από την ιστορικό Αμαλία Λεβανόνι ως «η ανάπτυξη ενός κοινού δεσμού μεταξύ των Μαμελούκων που ανήκαν στον οίκο ενός αφέντη και την πίστη τους προς αυτόν». Η Χουσντασίγια ήταν ως εκ τούτου ένα κρίσιμο συστατικό της σουλτανικής εξουσίας και δύναμης.
Η εξουσία του σουλτάνου
Ο Μαμελούκος σουλτάνος ήταν η απόλυτη εξουσία, ενώ μεταβίβαζε μέρος της εξουσίας του στους επαρχιακούς κυβερνήτες γνωστούς ως νουάμπ ας-σαλτάνα (βοηθούς σουλτάνους δηλ., πρίγκηπες, ενικός: ναΐμπ ας-σαλτάνα). Γενικώς, ο αντιβασιλιάς της Αιγύπτου ήταν ο αρχαιότερος στην ιεραρχία ναΐμπ, ακολουθούμενος από τον κυβερνήτη της Δαμασκού, κατόπιν του Χαλεπίου, και μετά των κυβερνητών του Αλ Καράκ, της Σαφάντ, της Τρίπολης, της Χομς, και της Χάμα. Στη Χάμα, οι Μαμελούκοι είχαν επιτρέψει στους Αγιουβίδες να συνεχίσουν στην κυβέρνηση της πόλης μέχρι το 1341 (στον δημοφιλή Αγιουβίδη κυβερνήτη της πόλης, Αμπούλ Φιντά, απονεμήθηκε ο τίτλος του σουλτάνου (τοπικού φυσικά) από τον Μαμελούκο σουλτάνο Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ). Συνήθως όμως, οι νουάμπ των επαρχιών ήταν Μαμελούκοι εμίρηδες. Μια συνεχής διαδικασία ανάρρησης ξεκινούσε με κάθε νέο Μαμελούκο σουλτάνο. Η διαδικασία αυτή περιελάμβανε λιγότερο ή περισσότερο την εκλογή του σουλτάνου από ένα συμβούλιο εμίρηδων και Μαμελούκων (που έδιναν όρκο πίστης στον νεοεκλεγέντα σουλτάνο), την ανάληψη από τον σουλτάνο του μοναρχικού τίτλου αλ-μάλικ, μια μεγαλοπρεπή κρατική παρέλαση μέσα από τους δρόμους του Καΐρου στην κεφαλή της οποίας ήταν ο νέος σουλτάνος, καθώς και το διάβασμα του ονόματος του σουλτάνου στη χούτμπα (η προσευχή της Παρασκευής). Η διαδικασία δεν ήταν τυποποιημένη, και το εκλεκτορικό σώμα δεν καθοριζόταν με κάποιο διάταγμα, αλλά τυπικώς αποτελείτο από τους εμίρηδες και Μαμελούκους εκείνης της μαμελουκικής φατρίας που είχε την εξουσία. Οι σφετερισμοί του θρόνου από αντίπαλες μαμελουκικές φατρίες ήταν σχετικά συχνές. Παρά την εκλεκτορική φύση της διαδικασίας, η δυναστική διαδοχή ήταν μολαταύτα πραγματικότητα κατά καιρούς, κυρίως κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Μπάχρι, όταν οι υιοί του Μπαϋμπάρς Α΄, Μπαράκα και Σολαμίς, τον διαδέχθηκαν, πριν ο Καλαούν σφετεριστεί το θρόνο. Τον σουλτάνο Καλαούν διαδέχτηκαν επίσης τέσσερεις γενιές άμεσων απογόνων του, με περιστασιακές διακοπές. Η συχνότητα της κληρονομικής εξουσίας ήταν πολύ μικρότερη κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Μπούρτζι. Παρόλα αυτά, με σπάνιες εξαιρέσεις, οι σουλτάνοι της περιόδου Μπούρτζι συνδέονταν όλοι με τον ιδρυτή του καθεστώτος Μπούρτζι, σουλτάνο Μπαρκούκ, με δεσμούς αίματος ή μαμελουκικού δεσμού. Η άνοδος συγγενών εξ αίματος στο σουλτανάτο ήταν συχνά αποτέλεσμα της αποφασιστικότητας ή και αβουλίας των ανώτερων Μαμελούκων εμίρηδων, ή της επιθυμίας του προηγούμενου σουλτάνου. Η τελευταία περίπτωση συνέβη με τους σουλτάνους Μπαϋμπάρς Α΄, Καλαούν, τον υιό του Καλαούν, Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ, και τον Μπαρκούκ, που κανόνισαν με επίσημο τρόπο τη διαδοχή τους από έναν ή περισσότερους εκ των υιών τους. Συχνότερα επίσης συνέβαινε οι υιοί των σουλτάνων να εκλέγονται από το συμβούλιο των ανώτερων εμίρηδων ως νέοι σουλτάνοι, με απώτερο σκοπό να υπηρετήσουν ως πειθήνιες επικεφαλής-μαριονέτες μιας ολιγαρχίας εμίρηδων.
Οι χαμηλότεροι στην ιεραρχία Μαμελούκοι εμίρηδες θεωρούσαν τον σουλτάνο περισσότερο ως ευπατρίδη άρχοντα τον οποίο εμπιστεύονταν με απόλυτη εξουσία και ως ευεργέτη από τον οποίο περίμεναν να εγγυηθεί τους μισθούς τους και το μονοπώλιο τους στο στράτευμα. Όταν οι εμίρηδες ένιωθαν ότι ο σουλτάνος δεν εξασφάλιζε τα συμφέροντά τους, τα πιθανά σενάρια ήταν οι διασπαστικές ταραχές, συνωμοσίες για εκδήλωση πραξικοπήματος ή καθυστερήσεις όταν καλούνταν για υπηρεσία. Συχνά, οι πρακτικοί περιορισμοί κατά την άσκηση της σουλτανικής εξουσίας προέρχονταν από τη δική του χουσντασίγια, ή από άλλους εμίρηδες, με τους οποίους υπήρχε συνεχής ένταση, ειδικά σε καιρούς ειρήνης με τους εξωτερικούς εχθρούς. Σύμφωνα με τον Χολτ, η φατριαστική φύση των εμίρηδων που δεν ανήκαν στη σουλτανική χουσντασίγια, προερχόταν από την πρωταρχική πίστη των εμίρηδων και Μαμελούκων στο δικό τους ουστάντ (αφέντη), που προηγείτο της πίστης στον σουλτάνο. Παρόλα αυτά, και εμίρηδες που ήταν μέλη της σουλτανικής χουσντασίγια επαναστατούσαν κατά καιρούς, κυρίως οι κυβερνήτες της Συρίας που σχημάτιζαν στιβαρές βάσεις εξουσίας εκτός της επικράτειάς τους. Τυπικά, η φατρία που ήταν πιο πιστή στον σουλτάνο ήταν οι Βασιλικοί Μαμελούκοι, ειδικώς αυτοί οι Μαμελούκοι που είχαν στρατολογηθεί και απελευθερωθεί προσωπικώς από τον ίδιο. Βεβαίως, και στις τάξεις αυτών υπήρχαν αντίθετες φωνές, όπως οι καρανίς (Καρανίδες), που ήταν μέλη των Βασιλικών Μαμελούκων και είχαν στρατολογηθεί από προηγούμενους σουλτάνους, ως εκ τούτου δεν υφίστατο ο δεσμός της χουσντασίγια με τον νέο σουλτάνο. Οι καρανίς συχνά αποτελούσαν εχθρική φατρία στον νέο σουλτάνο, όπως στην περίπτωση του σουλτάνου Αγιούμπ ας-Σάλιχ και των διαδόχων του σουλτάνου Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ.
Ο σουλτάνος αποτελούσε την κεφαλή του κράτους και μεταξύ των εξουσιών και ευθυνών του ήταν η έκδοση και επιβολή συγκεκριμένων νομικών κανόνων και άλλων γενικότερων, η απόφαση για πόλεμο, η συγκέντρωση των φόρων για πραγματοποίηση στρατιωτικών εκστρατειών, η διασφάλιση της αναλογικής διανομής της τροφής στον πληθυσμό του σουλτανάτου, και σε κάποιες περιπτώσεις, η επίβλεψη της έρευνας και τιμωρίας διάφορων κακοποιών στοιχείων. Ο Μαμελούκος σουλτάνος ή οι απ' αυτόν ορισθέντες αξιωματούχοι ηγούνταν του ετήσιου καραβανιού (χατζ) των μουσουλμάνων προσκυνητών στους ιερούς τόπους του Ισλάμ στη Μέκκα, με αφετηρία τις πόλεις Κάιρο και Δαμασκός. Από την εποχή του σουλτάνου Καλαούν επίσης, οι Μαμελούκοι μονοπώλησαν την παράδοση χορηγείας των εξόδων του ετήσιου στολισμού της Κάαμπα, όπως και τη χρηματοδότηση-πατρονάρισμα του Θόλου του Βράχου στην Ιερουσαλήμ. Ένα άλλο προνόμιο, τουλάχιστο των σουλτάνων των πρώτων χρόνων της περιόδου Μπάχρι, ήταν η εισαγωγή όσο το δυνατό μεγαλύτερου αριθμού σκλάβων στο σουλτανάτο, με προτίμηση κυρίως σε αυτούς που προέρχονταν από τις επικράτειες των Μογγόλων, λόγω πολεμικής δεινότητας. Παρόλα αυτά, οι εχθροί των Μαμελούκων, όπως οι Μογγόλοι και οι μουσουλμάνοι υπήκοοί τους, καθώς και οι Αρμένιοι και οι Σταυροφόροι, επέτυχαν να παρεμποδίσουν τη ροή σκλάβων στο σουλτανάτο, που θα αποτελούσαν τους νέους Μαμελούκους. Ανίκανοι να καλύψουν τις στρατιωτικές ανάγκες για νέους Μαμελούκους, οι σουλτάνοι συχνά κατέφευγαν στη μετατροπή Ιλχανιδών αποστατών και φυγάδων ή αιχμαλώτων πολέμου σε στρατιώτες του σουλτανάτου, κάποιες φορές ενώ ο πόλεμος κατά τον οποίο αυτοί αιχμαλωτίστηκαν μαινόταν ακόμα.
Ο ρόλος του χαλίφη
Για να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους, οι Μαμελούκοι παρουσιάζονταν ως Υπερασπιστές του Ισλάμ, και, ξεκινώντας με τον Μπαϋμπάρς Α΄, αναζητούσαν την επιβεβαίωση της εκτελεστικής τους εξουσίας από τον χαλίφη. Οι Αγιουβίδες όφειλαν πίστη και υπακοή στο Χαλιφάτο των Αββασιδών, αλλά το τελευταίο καταστράφηκε όταν το 1258 οι Μογγόλοι λεηλάτησαν την πρωτεύουσά του Βαγδάτη και εκτέλεσαν τον Αββασίδη χαλίφη Αλ-Μουστασίμ. Τρία χρόνια αργότερα, ο Μπαϋμπάρς Α΄ επανίδρυσε το χαλιφάτο ως θεσμό, επιβεβαιώνοντας την ανάρρηση στον τίτλο του χαλίφη ενός μέλους της οικογένειας των Αββασιδών, του Αλ-Μουστανσίρ, ο οποίος με τη σειρά του επιβεβαίωσε και νομιμοποίησε τυπικά τον Μπαϋμπάρς ως σουλτάνο. Επιπρόσθετα, ο νέος χαλίφης Αλ-Μουστανσίρ διακήρυξε τη νόμιμη εξουσία του Μαμελούκου σουλτάνου στα εδάφη της Αιγύπτου, Συρίας, Μεσοποταμίας, Ντιγιάρμπακιρ, Χετζάζης και Υεμένης, καθώς και σε κάθε πρώην μουσουλμανική περιοχή κατακτημένη από τους Μογγόλους ή τους Σταυροφόρους. Οι διάδοχοι του χαλίφη Αλ-Μουστανσίρ συνέχισαν να κατέχουν τον τίτλο του χαλίφη, αλλά στην πραγματικότητα δεν κατείχαν ουσιαστική εξουσία στη μαμελουκική κυβέρνηση. Η σύντομη εξουσία του χαλίφη Αλ-Μουσταΐν ως σουλτάνου το 1412 ήταν μια περίπτωση ανωμαλίας του καθεστώτος. Σε μια ανέκδοτη μαρτυρία σχετικά με την έλλειψη πραγματικής εξουσίας του χαλίφη, μια ομάδα εξεγερμένων Μαμελούκων απάντησε στην παρουσίαση από τον σουλτάνο Λατσίν του διατάγματος του χαλίφη Αλ-Χακίμ που επιβεβαίωνε την εξουσία του σουλτάνου, με το ακόλουθο σχόλιο, που καταγράφηκε από τον Ιμπν Ταγκριμπερντί (Αιγύπτιος Μαμελούκος ιστορικός του 15ου αιώνα): ''Ανόητε άνθρωπε. Για όνομα του Θεού, ποιός δίνει οποιαδήποτε σημασία στον χαλίφη τώρα;''
Στρατιωτική και διοικητική ιεραρχία
Οι Μαμελούκοι σουλτάνοι ήταν προϊόντα της στρατιωτικής ιεραρχίας, η εισδοχή εντός της οποίας ήταν στην πραγματικότητα περιορισμένη στους Μαμελούκους, σε εκείνους δηλ. τους στρατιώτες που αρχικώς εισάγονταν στη χώρα ως νεαροί σκλάβοι. Παρόλα αυτά, οι υιοί των Μαμελούκων εδύναντο να μπουν και ανελιχθούν σε υψηλά αξιώματα στις τάξεις της στρατιωτικής ιεραρχίας, τυπικώς όμως δεν εντάσσονταν στη στρατιωτική υπηρεσία. Αντιθέτως, πολλοί ακολουθούσαν καριέρα εμπόρου, λογίου κ.α. Ο στρατός που κληρονόμησε ο Μπαϋμπάρς Α΄ αποτελείτο από Κούρδους και Τούρκους που ήταν μέλη διαφόρων φυλών, από πρόσφυγες των διάφορων στρατών των Αγιουβιδών στη Συρία, και από άλλους στρατιώτες από στρατούς που συνέτριψαν οι Μογγόλοι. Μετά τη νικηφόρο μάχη του Άιν Τζάλουτ (Φρέαρ του Γολιάθ) κατά των Μογγόλων το 1260, ο Μπαϋμπάρς Α΄ αναδιοργάνωσε το στρατό σε τρία τμήματα: το Βασιλικό Σύνταγμα των Μαμελούκων, τους στρατιώτες των εμίρηδων, και τη χάλκα (σώμα των μη Μαμελούκων στρατιωτών). Οι «Βασιλικοί Μαμελούκοι», που ήταν υπό τις απευθείας διαταγές του σουλτάνου, ήταν το σώμα με το μεγαλύτερο κύρος στο στρατό, στο οποίο η είσοδος ήταν αποκλειστικό προνόμιο των Μαμελούκων. Οι «Βασιλικοί Μαμελούκοι» ήταν στην πραγματικότητα ο ιδιωτικός στρατός του σουλτάνου. Οι εμίρηδες επίσης διέθεταν δικό τους στρατιωτικό σώμα, που στην ουσία αποτελούσε τον δικό τους ιδιωτικό στρατό. Οι στρατιώτες των εμίρηδων ήταν υπό τις άμεσες διαταγές αυτών, αλλά μπορούσαν να κινητοποιηθούν από τον σουλτάνο όποτε χρειαζόταν. Καθώς οι εμίρηδες προάγονταν, ο αριθμός των στρατιωτών στο στρατιωτικό σώμα τους αυξανόταν, και όταν αντίπαλοι μεταξύ τους εμίρηδες προκαλούσαν την εξουσία ο ένας του άλλου, συχνά χρησιμοποιούσαν τα ιδιαίτερα στρατιωτικά τους σώματα, γεγονός που οδηγούσε σε μεγάλες καταστροφές της ζωής των υπηκόων του σουλτανάτου. Η χάλκα είχε κατώτερο κύρος σε σχέση με τα συντάγματα των Μαμελούκων. Είχε τη δική της διοικητική δομή και βρισκόταν υπό τις άμεσες διαταγές του σουλτάνου. Τα συντάγματα της χάλκα παρήκμασαν τον 14ο αιώνα όταν οι επαγγελματίες μη Μαμελούκοι στρατιώτες έπαυσαν γενικώς να κατατάσσονται στο στρατό.
O στρατός των Αγιουβιδών είχε έλλειψη ενός σαφούς και μόνιμου ιεραρχικού συστήματος και μία από τις πρώτες μεταρρυθμίσεις του σουλτάνου Μπαϋμπάρς Α΄ ήταν η δημιουργία μιας καθορισμένης στρατιωτικής ιεραρχίας. Για το σκοπό αυτό, εισήγαγε το σύστημα προσδιορισμού βαθμών των εμίρηδων, οι οποίοι ήταν ο βαθμός του εμίρη των 10 ιππέων, του εμίρη των 40 ιππέων και του εμίρη των 100 ιππέων, με τον εκάστοτε αριθμό να υποδεικνύει πόσα έφιππα μαμελουκικά στρατεύματα είχαν ανατεθεί στην εξουσία του αντίστοιχου βαθμού εμίρη. Επιπλέον όμως, σε έναν εμίρη με 100 ιππείς υπό τους διαταγές του μπορούσε να ανατεθεί σώμα 1.000 ιππέων κατά τη διάρκεια της μάχης. Ο Μπαϋμπάρς Α΄ θέσπισε την ομοιομορφία στο στρατό και έβαλε τέλος στην προηγούμενη αυτοσχέδια φύση των διάφορων αγιουβιδικών στρατιωτικών δυνάμεων της Αιγύπτου και της Συρίας. Για να προσδώσουν μεγαλύτερη ομοιομορφία στο στρατό, οι σουλτάνοι Μπαϋμπάρς Α΄ και Καλαούν τυποποίησαν την ακαθόριστη έως τότε αγιουβιδική πολιτική όσον αφορά τη διανομή των ικτά'ατ στους εμίρηδες. Η ανασυγκρότηση του συστήματος διανομής των ικτά'ατ δημιούργησε έναν «καθαρό» και σαφή δεσμό μεταξύ του βαθμού ενός εμίρη και του μεγέθους του ίκτα του. Για παράδειγμα, σε έναν εμίρη με εξουσία σε 40 ιππείς διανέμετο ένα ίκτα στο ένα τρίτο του μεγέθους από το αντίστοιχο ίκτα ενός εμίρη με εξουσία σε 100 ιππείς. Ο Μπαϋμπάρς Α΄ καθιέρωσε επίσης επιθεωρήσεις των στρατευμάτων ανά δύο εβδομάδες, ώστε να επιβεβαιώσει ότι οι σουλτανικές διαταγές εκτελούντο, επιπρόσθετα των περιοδικών επιθεωρήσεων κατά τις οποίες διένεμε νέο οπλισμό στα μαμελουκικά στρατεύματα. Ξεκινώντας από την περίοδο σουλτανείας του Καλαούν, ο σουλτάνος και η στρατιωτική διοίκηση διατηρούσαν λίστες με καταγεγραμμένους όλους τους εμίρηδες του σουλτανάτου και καθόριζαν τους ρόλους τους ως τμήμα της δεξιάς ή αριστερής πτέρυγας του στρατού σε περίπτωση πολεμικής κινητοποίησης. Σταδιακά, καθώς οι Μαμελούκοι όλο και περισσότερο καταλάμβαναν τις διοικητικές και αυλικές θέσεις στο κράτος, αναπτύχθηκαν και οι μαμελουκικές καινοτομίες στην προϊούσα αγιουβιδική ιεραρχία. Τα αξιώματα του ουσταντάρ (μαγιορδόμου), χατζίμπ (αρχιθαλαμηπόλου), εμίρ τζαντάρ και χαζιντάρ (θησαυροφύλακα), που υπήρχαν κατά τη διάρκεια της αγιουβιδικής περιόδου, παρέμειναν, αλλά ο Μπαϋμπάρς Α΄ καθιέρωσε τα επιπλέον αξιώματα του νταουαντάρ, εμίρ αχούρ, ρου'ους αλ-ναουάμπ και εμίρ ματζλίς. Τα διοικητικά αξιώματα ήταν σε μεγάλο βαθμό τελετουργικής φύσεως και ήταν στενά συνδεδεμένα με διάφορα στοιχεία της στρατιωτικής ιεραρχίας.
Ο ουσταντάρ (από το αραβικό ουστάντ αλ-νταρ, «αφέντης του σπιτιού») ήταν ο επικεφαλής του σουλτανικού επιτελείου, υπεύθυνος για την οργάνωση των καθημερινών δραστηριοτήτων της σουλτανικής Αυλής, τη διαχείριση του προσωπικού προϋπολογισμού του σουλτάνου και την εποπτεία όλων των κτηρίων της Ακρόπολης του Καΐρου και του προσωπικού αυτής. Ο ουσταντάρ συχνά αναφερόταν ως ουσταντάρ αλ-αλίγια («μεγάλος κύριος του σπιτιού») για να ξεχωρίζει από τους ουσταντάρ σαγκίρ (μικρότερους μαγιορδόμους), των οποίων οι αρμοδιότητες ήταν υπεξούσιες του ουσταντάρ αλ-αλίγια και οι οποίοι επέβλεπαν συγκεκριμένους τομείς της Αυλής και της ακρόπολης, όπως το θησαυροφυλάκιο του σουλτάνου, την προσωπική του περιουσία και τις κουζίνες της ακρόπολης. Οι Μαμελούκοι εμίρηδες είχαν επίσης τους δικούς τους ουσταντάρ. Το αξίωμα του ουσταντάρ αλ-αλίγια εξελίχθηκε σε πολύ σημαντικό πόστο ισχύος από τα τέλη του 14ου αιώνα, κυρίως την περίοδο των σουλτάνων Μπαρκούκ και Φάρατζ αν-Νάσιρ, οι οποίοι μετέφεραν τις αρμοδιότητες του ειδικού γραφείου για τους Μαμελούκους τους στην εξουσία του ουσταντάρ, μετατρέποντας τον έτσι στον ανώτερο αξιωματούχο του τομέα των οικονομικών του σουλτανάτου.
Οικονομία
Η οικονομία του κράτους των Μαμελούκων βασικά αποτελούνταν από δύο σφαίρες: την αμιγώς κρατική οικονομία, που ήταν οργανωμένη και προσανατολισμένη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων μιας αριστοκρατικής ελίτ, ελεγχόμενης από μια κυβερνητική κάστα υπό τον σουλτάνο, και την οικονομία της ελεύθερης αγοράς, που σχετιζόταν με τους ιθαγενείς κατοίκους, σε αντίθεση με τους ξένης εθνικότητας Μαμελούκους της εξουσιαστικής ελίτ. Οι Μαμελούκοι εισήγαγαν ένα πιο συγκεντρωτικό σύστημα στην οικονομία οργανώνοντας την κρατική γραφειοκρατία, ειδικά στην πρωτεύουσα Κάιρο (η Δαμασκός και το Χαλέπι είχαν ήδη οργανωμένη γραφειοκρατία), καθώς και τη μαμελουκική στρατιωτική ιεραρχία με το σχετιζόμενο σ' αυτή φεουδαρχικό σύστημα. Στην Αίγυπτο ειδικά, η συγκεντρωτική επιρροή που ασκούσε η παρουσία του ποταμού Νείλου συνεισέφερε επίσης στην πολιτική συγκεντρωτισμού που ασκούσαν οι Μαμελούκοι στην περιοχή. Οι Μαμελούκοι χρησιμοποιούσαν το ίδιο νομισματικό σύστημα με τους Αγιουβίδες, που αποτελείτο από χρυσά δηνάρια, αργυρά ντιρχάμ και χάλκινους φούλους. Γενικά, το νομισματικό σύστημα κατά τη διάρκεια της μαμελουκικής περιόδου χαρακτηριζόταν από μεγάλη αστάθεια εξαιτίας των συχνών νομισματικών αλλαγών που εισήγαγαν οι διάφοροι σουλτάνοι. Η αυξημένη κυκλοφορία των χάλκινων νομισμάτων και η αυξημένη χρήση του χαλκού στα ντιρχάμ συχνά οδηγούσε σε πληθωρισμό.
Οι Μαμελούκοι δημιούργησαν ένα διοικητικό σώμα που ονομαζόταν χίσμπα για να επιβλέπει την αγορά, με έναν μουχτασίμπ (στρατηγό-επιθεωρητή) υπεύθυνο του σώματος αυτού. Υπήρχαν τέσσερεις μουχτασίμπ με έδρα το Κάιρο, την Αλεξάνδρεια, τη Φουστάτη και την περιοχή της Κάτω Αιγύπτου αντίστοιχα. Ο μουχτασίμπ στο Κάιρο ήταν ο πιο σημαντικός από τους τέσσερεις και η θέση του ήταν συνώνυμη με αυτή του υπουργού οικονομικών. Ο ρόλος του μουχτασίμπ ήταν να καθορίζει και επιθεωρεί τα μέτρα και σταθμά στην αγορά και την ποιότητα των αγαθών, να διατηρεί το νόμιμο εμπόριο, περιορίζοντας το λαθρεμπόριο, και να επαγρυπνεί σε περιπτώσεις χειραγώγησης των τιμών. Τυπικά, ένας καδής (δικαστής που δίκαζε με βάση τον ισλαμικό νόμο) ή μουσουλμάνος λόγιος έπαιρνε αυτό το πόστο, αλλά τον 15ο αιώνα οι ίδιοι οι Μαμελούκοι εμίρηδες άρχισαν να διορίζονται στο αξίωμα του μουχτασίμπ σε μια προσπάθεια αντιστάθμισης των απωλειών τους από την έλλειψη ρευστότητας, ή ως αποτέλεσμα μιας βαθμιαίας αλλαγής του ρόλου του μουχτασίμπ από αυτόν της διασφάλισης της νομιμότητας σε εκείνον της επιβολής με τη βία.