cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηρόδρομος στον Καναδά
Ιστορία
Ο σιδηρόδρομος προς τον Ειρηνικό, ο Καναδικός Σιδηρόδρομος Ειρηνικού, χρηματοδοτήθηκε με ιδιωτικά κεφάλαια και με τεράστιες επιχορηγήσεις γης στα καναδικά λιβάδια (πολύ λίγες από τις οποίες έφτασαν στο σιδηρόδρομο), 25 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και εγγυημένο μονοπώλιο. Ο σιδηρόδρομος, ένα μηχανικό θαύμα που ήταν τότε ο μεγαλύτερος στον κόσμο, ολοκληρώθηκε το 1885 με μεγάλες τυμπανοκρουσίες.
Η ανερχόμενη καναδική οικονομία μετά το 1900 οδήγησε σε σχέδια για την κατασκευή δύο νέων διηπειρωτικών σιδηροδρόμων. Τον Καναδικό Σιδηρόδρομο Ειρηνικού, ένα επιτυχημένο σύστημα που καλύπτει το βόρειο τμήμα των λιβαδιών, και το Grand Trunk (μέσω της θυγατρικής του Grand Trunk Pacific) ξεκίνησαν φιλόδοξα σχέδια για επέκταση. Η κυβέρνηση ενθάρρυνε αρχικά τους δυο να έρθουν σε κάποια συμφωνία και να δημιουργήσουν μόνο ένα νέο δίκτυο, αλλά τελικά δεν έγινε συμφωνία και η κυβέρνηση υποστήριξε την επέκταση και των δύο συστημάτων. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ίδρυσε το Εθνικό Transcontinental, μια γραμμή από το Moncton, το New Brunswick, μέσω της πόλης του Κεμπέκ στο Γουίνιπεγκ, περνώντας μέσα από την τεράστια και ακατοίκητη ενδοχώρα της καναδικής ασπίδας.
Αυτή η επιθετική επέκταση αποδείχθηκε καταστροφική όταν η μετανάστευση και οι προμήθειες κεφαλαίου εξαφανίστηκαν με την έκρηξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Ο καναδικός βόρειος, ο μεγάλος κορμός του Ειρηνικού και ο μεγάλος κορμός εθνικοποιήθηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία απορρόφησε το χρέος άνω των δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων. Και οι τρεις σιδηρόδρομοι, μαζί με το Καναδικό κρατικό σιδηρόδρομο (που σχηματίστηκαν από το Intercolonial, το εθνικό Transcontinental, και μερικές μικρότερες γραμμές) στη συνέχεια συγχωνεύθηκαν με τον Εθνικό Καναδικό Σιδηρόδρομο μεταξύ 1918 και 1923.
Τα χρόνια μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είδαν μόνο μέτρια επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου και η ηλικία των μεγάλων σιδηροδρόμων πέρασε στον Καναδά. Το αυτοκίνητο παρείχε ισχυρό ανταγωνισμό από τη δεκαετία του 1920 και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι περισσότεροι επιβάτες χάθηκαν σε αυτοκίνητα και αεροπορικές εταιρείες. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο άνοιξαν πολλές μεγάλες γραμμές πόρων στο Κεμπέκ, το Λαμπραντόρ και τη Βρετανική Κολούμπια - πολλές από τις οποίες δεν συνδέονται άμεσα με το κύριο δίκτυο της Βόρειας Αμερικής.
Νομοθεσία στην οποία υπόκεινται οι σιδηρόδρομοι στον Καναδά
Ενώ η ομοσπονδιακή κυβέρνηση νομοθετεί και ρυθμίζει μέσω οργανισμών όπως το Υπουργείο Μεταφορών του Καναδά, οι σιδηρόδρομοι, οι διάφορες επαρχίες έχουν τη δική τους νομοθεσία, και αν ο σιδηρόδρομος περιέχεται αποκλειστικά στην επαρχία, διέπονται από αυτήν, εκτός αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δηλώσει ότι έχει σημασία σε ολόκληρη τη χώρα. Η Ένωση Σιδηροδρόμων του Καναδά, μια ομάδα πίεσης, παρέχει χρήσιμες λίστες της νομοθεσίας, κανονισμού, παραγγελιών, και εγκυκλίους στην ιστοσελίδα της.
Κατάλογος καναδικών σιδηροδρομικών επιχειρήσεων
Ο Οργανισμός Μεταφορών του Καναδά διατηρεί έναν κατάλογο, με ενημερώσεις σχετικά με την κατάσταση, των ομοσπονδιακών σιδηροδρομικών επιχειρήσεων. Αυτός ο κατάλογος είναι κάπως αδιαφανής, επειδή ορισμένοι ιδιοκτήτες δημιούργησαν πράξεις στα ονόματα των εταιρειών χαρτοφυλακίου. Αυτή η λίστα περιλαμβάνει:
Οι περιφερειακοί και περιφερειακοί σιδηρόδρομοι περιλαμβάνουν:
Επιπλέον, αρκετοί φορείς εκμετάλλευσης των ΗΠΑ συνδέονται με το δίκτυο του Καναδά:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στον Καναδά Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές ανά χώρα Κατηγορία:Pages with unreviewed translations __ΜΕΠΠ__ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Τρίκβε Λίε
Ο Τρίκβε Λίε (Trygve Halvdan Lie, 16 Ιουλίου 1896 - 30 Δεκεμβρίου 1968) ήταν Νορβηγός πολιτικός, ηγέτης των Εργατικών, κυβερνητικός αξιωματούχος και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως νορβηγός υπουργός Εξωτερικών κατά τα κρίσιμα χρόνια της εξόριστης στο Λονδίνο νορβηγικής κυβέρνησης από το 1940 έως το 1945. Από το 1946 έως το 1952 ήταν ο πρώτος Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών. Ο Λίε είχε την φήμη ρεαλιστή, αποφασιστικού πολιτικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Νορβηγοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του ΟΗΕ
A-7 Corsair II
Το A-7 Corsair II είναι αμερικάνικης κατασκευής, μονοθέσιο, μονοκινητήριο, μαχητικό αεροσκάφος κρούσης μεγάλης εμβέλειας. Η Αμερικανική πολεμική αεροπορία χρησιμοποίησε ευρέως το Α-7 στον πόλεμο του Βιετνάμ, στις επιχειρήσεις στη Λιβύη, το 1983 στην Αμερικάνικη επέμβαση στη Γρενάδα, το 1989 στον Παναμά και το 1991 στη «Καταιγίδα της Ερήμου» όπου το αεροπλάνο διέπρεψε. Το Α-7 ήταν ένα πρωτοπόρο για την εποχή του αεροπλάνο, με πολύ προηγμένα συστήματα μάχης και ναυσιπλοΐας, τα οποία απουσίαζαν ακόμα και από τα καλύτερα καταδιωκτικά της εποχής.
Ιστορία
thumb|200px|left|Α-7 Corsair II της USAF σε εκπαιδευτική άφεση βομβών. thumb|200px|left|Α-7 Corsair II της Πορτογαλικής Πολεμικής Αεροπορίας.
Τελικά τέσσερις εταιρείες συμμετείχαν: η North American Aviation, η Vought, η Douglas και η Grumman. Καθώς το ναυτικό δεν ήθελε να επιβαρύνει πολύ τον προϋπολογισμό του και να επανεκπαιδεύσει εκτενώς το προσωπικό του, έθεσε ως όρο, οι προτάσεις που θα παρουσιάζονταν να είχαν ως βάση αεροσκάφη ήδη σε υπηρεσία. Φυσικός νικητής, υπό αυτές τις προϋποθέσεις ήταν το σχέδιο της Vought, η οποία κατασκεύαζε εκείνη τη χρονική περίοδο το F-8 Crusader, το κύριο καταδιωκτικό που επιχειρούσε από τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα. Κι αυτό, γιατί η πρότασή της ήταν στην ουσία μια αντιγραφή του Crusader, με κοντύτερη άτρακτο. Στις 19 Μαρτίου 1964, η Vought ανέλαβε την κατασκευή και την παράδοση των αεροσκαφών, με το χαρακτηριστικό A-7. Το αεροπλάνο ονομάστηκε αργότερα Corsair II, προς τιμήν του F4U Corsair της ίδιας εταιρείας.
Το αεροσκάφος υπηρέτησε επίσης και την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, σε μια προσπάθεια να σμικρυνθούν τα έξοδα εξοπλισμού των σωμάτων του Αμερικανικού στρατού. Τα αεροσκάφη αυτά είχαν μικρές διαφοροποιήσεις από αυτά τα οποία χρησιμοποιούσε το Ναυτικό, το οποίο λίγο αργότερα αναγκάστηκε να ακολουθήσει τις αλλαγές της Αεροπορίας, καθώς βελτίωναν την απόδοση του αεροσκάφους.
Το A-7 πέταξε την πρώτη επιχειρησιακή αποστολή του το 1966 και παρέμεινε εν υπηρεσία με τον κύριο χρήστη τους, το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό, μέχρι τον Μάιο του 1991. Άλλες δύο χώρες, η Πορτογαλία και η Ταϊλάνδη ήταν χρήστες του, όμως η Πορτογαλία απέσυρε τα αεροσκάφη της το 1999, ενώ τα Ταϊλανδικά A-7 παραμένουν επιχειρησιακά μόνο σε περίπτωση ιδιαίτερα έκτακτης ανάγκης. Η δε παραγωγή του αεροσκάφους σταμάτησε το 1984 και 1570 αεροσκάφη κατασκευάστηκαν συνολικά.
Το αεροσκάφος
Το A-7 κινείται στις υψηλές υποηχητικές ταχύτητες κινούμενο από έναν αεριοστροβιλοπροωθητήρα Allison TF-41-A-400 δίχως μετάκαυση. Η προσφερόμενη ώση είναι 67 kN (15,000 lbf). Σε συνδυασμό με τη μεγάλη γωνία οπισθόκλισης (sweep angle), ο κινητήρας δίνει τη δυνατότητα στο A-7 να κινηθεί με ταχύτητες της τάξης του Mach 0.94 στα 20,000 πόδια (~6,500 m), και με μια ακτίνα ενεργείας 1,900 ναυτικών μιλίων (3400+ χιλιόμετρα), που παραμένει μεγαλύτερη ακόμα και αυτή των πιο σύγχρονα ελαφρά μαχητικά όπως του F-16. Εντούτοις, η πλειοψηφία των πιλότων που πέταξε το αεροσκάφος θεωρούσε ότι ήταν αδύναμο από πλευράς κινητήρων και ότι αυτό του στερούσε δυνατότητες μάχης, ειδικά στον τομέα της αερομαχίας.
Το οπλικό φορτίο του A-7 μπορεί να είναι καθοδηγούμενα από λέιζερ βλήματα, πύραυλοι κατά τεθωρακισμένων, βόμβες διασποράς, πύραυλοι αντί-ραντάρ και ένα πολυβόλο M61 Vulcan. Σημαντική είναι η ικανότητα χρήσης πυραύλων ανίχνευσης θερμότητας στους φορείς των ακροπτέρυγων, που του δίνει την ικανότητα περιορισμένης αυτοάμυνας ενάντι εναέριων στόχων, ή ακόμα και την προσβολή χαμηλά πετούμενων στόχων, όπως ελικόπτερα ή άλλα αεροσκάφη κρούσης. Το οπλικό φορτίο μπορεί να τοποθετηθεί σε έξι πυλώνες στα φτερά και δύο σταθμούς κάτω από την άτρακτο, και μπορεί να έχει ένα μέγιστο βάρος 66 τόνων. Είναι επίσης ικανό για εναέριο ανεφοδιασμό άλλων αεροσκαφών, με τη χρήση 4 εξωτερικών δεξαμενών καυσίμων. Άλλα σημαντικά συστήματα μάχης του A-7 είναι:
Το A-7 σε πόλεμο
Σε πόλεμο το A-7 έχει χρησιμοποιηθεί μόνο από το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό και την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία.
Βιετνάμ
right|thumb|300px|Πίσω από τα McDonnell Douglas F-4B Phantom του Α.Π.Ν. διακρίνονται τα A-7C Corsair II τα οποία πραγματοποιούν ρίψεις βομβών πάνω από το Βιετνάμ. thumb|right|300px|Απονήωση ενός οπλισμένου A-7A Corsair II από το αεροπλανοφόρο USS Ranger ένα μήνα μέτα την είσοδό του σε υπηρεσία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα A-7 συμμετείχαν σε επιχειρήσεις βομβαρδισμού και κρούσης, εγγύς αεροπορικής υποστήριξης, σε επιχειρήσεις όπως η ναρκοθέτηση λιμένων, και οι επιχειρήσεις Linebacker. Συνολικά, γύρω στα 110 αεροσκάφη του τύπου κατέπεσαν μέχρι το τέλος του πολέμου, στις 23 Νοεμβρίου 1973 (δείτε πίνακα παρακάτω για αναλυτικά)
*το ολικό σύνολο περιλαμβάνονται τα ολικά καταρριφθέντα αεροσκάφη όχι το άθροισμα του πίνακα (σημείωση: ο πίνακας επιδέχεται διορθώσεων)
Γρενάδα
Στην επιχείρηση Urgent Fury, το 1983, τα A-7E του ΑΠΝ πραγματοποίησαν 300 εξόδους από το αεροπλανοφόρο Ιντιπέντενς, πραγματοποιώντας αφέσεις περίπου 40 βομβών Mk-82 και 20 βομβών διασποράς Mk-20 Rockeye. Το Α-7 χρησιμοποιήθηκε κυρίως στον ρόλο της εγγύς αεροπορικής υποστήριξης σε αυτήν τη σύρραξη, χωρίς να σημειωθούν απώλειες.
Αφρική και Μέση Ανατολή
Κατά τη διάρκεια ειρηνευτικής αποστολής στο Λίβανο, χρησιμοποιήθηκαν Α-7 του Πολεμικού Ναυτικού. Ένα εξ' αυτών καταρρίφθηκε από αντιαεροπορικό πύραυλο στις 4 Δεκεμβρίου 1983.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε έντονη αντιπαράθεση με το καθεστώς Καντάφι στη Λιβύη, με αποτέλεσμα οι αψιμαχίες στον κόλπο της Σύρτης να είναι έντονες. Μετά την κλιμάκωση της έντασης, όταν οι αεράμυνες της Λιβύης έβαλαν εναντίον δύο Tomcat του ΑΠΝ που βρίσκονταν εντός του κόλπου, ένα Α-7Ε κατέστρεψε τα ραντάρ που καθοδηγούσαν τους αντιαεροπορικούς πυραύλους. Τον ίδιο ρόλο, του «κυνηγού ραντάρ», έπαιξαν και σε μεταγενέστερο βομβαρδισμό των ΗΠΑ, που έγινε ως αντίποινα για τη βομβιστική επίθεση σε κέντρο διασκέδασης στο Βερολίνο.
Περσικός Κόλπος
right|thumb|300px|Προσγείωση του Α-7 στο αεροπλανοφόρο USS Carl Vinson το [[1988.]]
Η πρώτη εμφάνιση του A-7 στο Περσικό κόλπο έγινε με την καταστροφή της Ιρανικής φρεγάτας "Σαχάντ". Την παρουσία τους όμως θα έκαναν αισθητή περίπου 2 χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης "Καταιγίδα της Ερήμου", που αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα των αμερικανικών A-7.
Ελλάδα
Η χουντική κυβέρνηση της Ελλάδος μέσα στο γενικό πρόγραμμα αναβάθμισης της Πολεμικής Αεροπορίας παρήγγειλε 60 A-7Ε, τα οποία όμως δεν είχαν τη δυνατότητα FLIR και πραγματοποίησης εναέριου ανεφοδιασμού («φιλικού ανεφοδιασμού»). Τα υπομοντέλα αυτά ονομάστηκαν A-7H και η σύμβαση για την απόκτησή τους υπεγράφη τον Ιούνιο του 1974. Ένα χρόνο μετά τα πρώτα αεροσκάφη έφτασαν στα αεροδρόμια της Σούδας και της Λάρισας και τέθηκαν στη διάθεση των ιπτάμενων. Μοιράστηκαν μεταξύ των Μοιρών 345 «Λαίλαψ», 340 «Αλεπού» και 347 «Περσέας» (110 ΠΜ) αμφότερες της 115 Πτέρυγας Μάχης.
Επιπλέον το 1980 πραγματοποιήθηκε επιπλέον αγορά 5 διθέσιων εκπαιδευτικών TA-7H. Ταυτόχρονα ένα από τα Α-7Η μετατράπηκε σε ΤΑ-7Η. Τέλος ο στόλος Α-7 της Πολεμικής Αεροπορίας αυξήθηκε, και οι δυνατότητές του αναβαθμίστηκαν με την προσθήκη 62 A-7E και ΤΑ-7C πλήρως εξοπλισμένων από πλευράς συστημάτων από τα αποθέματα της Αεροπορίας του Αμερικανικού Ναυτικού το 1992. Με την παραλαβή αυτών τα Α-7 μεταφέρθηκαν στην 116 ΠΜ και πιο συγκεκριμένα στις 336 Μοίρα Βομβαρδισμού («Όλυμπος») και 335 Μοίρα Βομβαρδισμού («Τίγρης»).
Το αεροπλάνο χρησιμοποιήθηκε ως καμβάς για δύο επετειακά αεροσκάφη των προαναφερθέντων μοιρών. Συγκεκριμένα το 2005 η 336 Μοίρα έβαψε ένα από τα αεροσκάφη της ολόμαυρο με καλλιτεχνικές απεικονίσεις του Όλυμπου και ενός κουρσάρου και η 335 Μοίρα έβαψε ένα από τα αεροσκάφη της στα χρώματα και τις χαρακτηριστικές ραβδώσεις μιας τίγρης. Αξιοσημείωτο είναι ότι το αεροσκάφος της 335 ΜΒ είναι ένα από τα Α-7Ε που αποκτήθηκαν από το Α.Π.Ν. και πρόκειται περί βετεράνου του πολέμου του Βιετνάμ.
Τα A-7 προοριζόταν για απόσυρση από τον στόλο της Π.Α. στις αρχές της δεκαετίας του 2010. Τελικά οι «Κουρσάροι» είπαν το τελευταίο αντίο στους πολίτες στη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2014 σε μια τελευταία διέλευση στον ουρανό της Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
A-7 A-7 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη A-7
Στάτα Μάτερ
Στη ρωμαϊκή μυθολογία η Στάτα Μάτερ (Stata Mater) ήταν θεά προστάτιδα από τις πυρκαγιές, μερικές φορές ταυτιζόταν με την Βέστα.
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Αλβσουίνδα
Η Αλβσουίνδα, γερμ. Albsuinda (άκμασε μέσα 5ου αι.) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν κόρη του ηγεμόνα των Λομβαρδών.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Αλβοΐνου ηγεμόνα των Λομβαρδών και της (1ης συζύγου του) Χλοθσίνδης των Μεροβιγγείων, κόρης του Χλωτάριου Α΄ βασιλιά των Φράγκων.
Ενώ ακόμη ήταν νέα, η Αλβσουίνδα έχασε τη μητέρα της λίγο πριν την τελική σύγκρουση το 567 με τους Γεπίδες στην Παννονία (σημερινή Ουγγαρία), στην οποία οι Γεπίδες καταστράφηκαν τελείως. Έπειτα από τη νίκη ο πατέρας της ξανανυμφεύτηκε, παίρνοντας ως 2η σύζυγο τη Ροζαμούνδη, κόρη του Κουνιμούνδου ηγεμόνα των Γεπιδών, που ο Αλβοΐνος είχε σκοτώσει προσωπικά στο πεδίο της μάχης.
Το 568 ο Αλβοΐνος άφησε την Παννονία με τον λαό του και εισέβαλε στη Ρωμαϊκή Ιταλία, την οποία είχε ανακτήσει ο Ιουστινιανός Α΄ από τους Οστρογότθους. Το ίδιο έτος η Ροζαμούνδη συγκατατέθηκε στη συνωμοσία, που σκότωσε τον Αλβοΐνο στη Βερόνα. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο, έπειτα από τη δολοφονία του πατέρα της, μεταφέρθηκε παιδί ακόμη στη Ρωμαϊκή Ραβέννα από τη Ροζαμούνδη και τον σφετεριστή Ελμίχη. Τη μετάφεραν εκεί, διότι ως τέκνο του Αλβοΐνου είχε σημαντική πολιτική αξία, μια και θα μπορούσε ο μέλλων σύζυγός της να απαιτήσει τη διαδοχή. Άλλος λόγος για την παρουσία της μαζί με τους φυγάδες ήταν ότι χρησιμοποιήθηκε για να μένει πιστή η φρουρά της Βερόνα στους φυγάδες, καθώς η φρουρά τους είχε ακολουθήσει στη Ραβέννα.
Σύντομα μετά την άφιξή τους στη Ραβέννα, η Ροζαμούνδη και ο Ελμίχης σκότωσε ο ένας τον άλλο. Έπειτα από αυτό, ο πιο υψηλός Ρωμαίος αξιωματούχος της Ιταλίας, ο πραιτωριανός έπαρχος Λογγίνος, την έστειλε στην Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, στον Ιουστίνο Β΄. Εκεί η Ρωμαϊκή διπλωματία σκέφθηκε να τη χρησιμοποιήσει ως πολιτικό εργαλείο για να επιβάλει στους Λομβαρδούς έναν υπέρ-των-Ρωμαίων βασιλιά, αλλά δεν αναφέρεται κάτι περισσότερο στις πηγές.
Αναφορές
Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Αρμάνδη ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Η Αρμάνδη ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γαλλ.: Armande de La Tour d'Auvergne, (28 Αυγούστου 1697 – 13 Απριλίου 1717) ήταν Γαλλίδα ευγενής και πριγκίπισσα τού Επινουά από τον γάμο της. Απεβίωσε χωρίς απογόνους.
Βιογραφία
Ήταν το μεγαλύτερο από τα επτά παιδιά, που γεννήθηκαν από τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κυρίαρχο δούκα τού Μπουγιόν, και την πρώτη σύζυγό του Mαρία-Αρμάνδη ντε Λα Τρεμουάλ. Η μητέρα της απεβίωσε το 1717 και ο πατέρας της νυμφεύτηκε άλλες τρεις φορές και απέκτησε άλλα τρία παιδιά.
Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο τού Μελύν, δούκα τού Ζουαγιέζ και πρίγκιπα τού Επινουά στις 23 Φεβρουαρίου 1716. Οι γονείς του ήταν ο Λουδοβίκος τού Μελύν και η Ελισάβετ-Θηρεσία της Λωρραίνης.
Η Αρμάνδη απεβίωσε το 1717, ένα μήνα μετά τη μητέρα της. Ο σύζυγός της έγινε αργότερα ο μυστικός σύζυγος της Μαρίας-Άννας των Βουρβόνων (1697–1741), κόρης τού monsieur le Duc (Λουδοβίκου Γ΄ δούκα τού Κοντέ) και της madame la Duchesse (Λουίζας-Φραγκίσκης των Βουρβόνων), κόρης της μαντάμ ντε Μοντεσπάν. Ο Λουδοβίκος τού Μελύν εξαφανίστηκε αργότερα το 1724, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Δούκισσες του Ζουαγιέζ Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν Κατηγορία:Γάλλοι του 17ου αιώνα
Αγία Αγάθη
Οι πηγές του βίου της
Όσα γνωρίζουμε γι' αυτήν προέρχονται κυρίως από τις δύο διηγήσεις του μαρτυρίου της. Η πρώτη και αρχαιότερη είναι γραμμένη στα λατινικά από κάποιον ανώνυμο πιστό ενώ η δεύτερη, η ελληνική, είναι μεταγενέστερη και ,επίσης,από ανώνυμο συγγραφέα. Τον 9ο αι. ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιος (843-847), συνέταξε Εγκώμιον εις την Αγίαν μεγαλομάρτυρα του Χριστού Αγάθη. Το Εγκώμιον αυτό στηρίζεται σε πληροφορίες που παρείχε το ελληνικό μαρτύριο της αγίας.Επίσης ανάμεσα στα έργα του Συμεών του Μεταφραστή (10ος αι.) συγκαταλέγεται και η ''΄Αθλησις της Αγίας και καλλινίκου μαρτύρος του Χριστού Αγάθης παρθένου: και αυτό αντλεί αρκετό υλικό από το ελληνικό μαρτύριο. Οι κατοπινές συλλογές των Μηνολογίων και Συναξαρίων στηρίζονται στο κείμενο του Συμεών του Μεταφραστή.
Ο βίος
Την καταγωγή της διεκδικούν δύο πόλεις της Σικελίας, η Κατάνη και το Παλέρμο. Ενώ το λατινικό μαρτύριο και το Εγκώμιό του Μεθόδιου, δεν μνημονεύουν την ιδιαίτερη πατρίδα της, το ελληνικό μαρτύριο υποδεικνύει ως τέτοιο την Κατάνη. Ο Συμεών Μεταφραστής, τέλος, αναφέρει την Πάνορμο, το σημερινό Παλέρμο. Την εκ Κατάνης καταγωγή ενισχύει ο Πέτρος επίσκοπος Άργους ,στο Εγκώμιον που συνέταξε για τον εκ Κατάνης καταγόμενο ,επίσκοπο Μεθώνης Αθανάσιο. Ο Πέτρος αναφέρει πως στη ίδια πόλη γεννήθηκε ανατράφηκε και μαρτύρησε η αγία Προερχόταν από πλούσια οικογένεια ειδωλολατρών. Τα ονόματα των γονιών της δεν έχουν σωθεί, ενώ μάλλον ήταν μοναχοκόρη Επίσης δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν οι μαρτυρίες που λένε πως μοίρασε την οικογενειακή της περιουσία ή πως μαρτύρησε δεκαπέντε χρονών ,αφού δεν ξέρουμε το έτος γέννησής της. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι μαρτύρησε σε νεαρή ηλικία ,στις 5 Φεβρουαρίου στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου .Μάλιστα στο λατινικό μαρτύριο προσδιορίζεται και το ακριβές έτος: «sub Decio imperatore ,ipso Decio ter Consule», δηλαδή κατά το τρίτο έτος της βασιλείας του Δέκιου Ο Δέκιος διέταξε τον διωγμό στα τέλη του 249 ή στις αρχές του 250 ,άρα θα θανατώθηκε το 251.
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 5 Φεβρουρίου.
Το απολυτίκιο της Αγίας
Απολυτίκιο. ήχος γ’. Θείας πίστεως. Ρόδον εύοσμον, της παρθενίας, νύμφη άφθορος, του Ζωοδότου, αναδέδειξαι Αγάθη πανεύφημε, των αγαθών την πηγήν γαρ ποθήσασα, μαρτυρικώς εν τω κόσμω διέπρεψας. Μάρτυς ένδοξε, λιταίς σου θείαις αγάθυνον, τους πόθω μεγαλύνοντας τους άθλους σου.
Κοντάκιον. Ήχος δ. Επεφάνης σήμερον. Στολιζέσθω σήμερον, η Εκκλησία, πορφυρίδα ένδοξον, καταβαφείσαν εξ αγνών, λύθρων Αγάθης τής Μάρτυρος, Χαίρε, βοώσα, Κατάνης το καύχημα.
Βιβλιογραφία
Αγάθη Κατηγορία:Σικελοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι Άγιοι Ιταλίας
Αιμολυτική αναιμία
Καθημερινά, παράγονται στον οργανισμό 200 δισεκατομμύρια ερυθροκύτταρα που ζουν περίπου 120 ημέρες. Μετά το θάνατό τους τα ερυθροκύτταρα απομακρύνονται από τα μακροφάγα. Ο μυελός των οστών έχει την ικανότητα να αυξήσει την ερυθροποιητική του δραστηριότητα κατά 6-8 φορές, κάτι που καταδεικνύει ότι για να δημιουργηθεί αναιμία θα πρέπει να μειωθεί σημαντικά η επιβίωση των ερυθροκυττάρων. Εάν η μείωση δεν είναι σημαντική, δημιουργείται μια κατάσταση που ονομάζεται αντισταθμιζόμενη αιμόλυση.
Οι αιμολυτικές αναιμίες διακρίνονται σε οξείες και χρόνιες, σε κληρονομικές και επίκτητες, και ανάλογα με την αιτία τους σε διαταραχές της μεμβράνης των ερυθροκυττάρων, σε αυτές που οφείλονται σε βλάβη του μεταβολισμού ενζύμων και σε καταστάσεις αυτοανοσίας.
Θεόδωρος Δημήτριεφ
Ο Θεόδωρος Δημήτριεφ (15 Αυγούστου 1929 - 25 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας ηθοποιός και τραγουδιστής, γεννημένος στην Αθήνα.
Αιμολυτική αναιμία
Η διάγνωση του τύπου της αιμολυτικής αναιμίας απαιτεί τη λεπτομερή λήψη του ιστορικού του ασθενούς (με έμφαση σε θέματα όπως οικογενειακό ιστορικό, λήψη φαρμάκων, είδος διατροφής), πλήρη κλινική εξέταση και ειδικό εργαστηριακό έλεγχο (δοκιμασία Coombs).
Θεόδωρος Δημήτριεφ
Βιογραφία
Το 1959 προσελήφθη για τις ανάγκες της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια» (σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη) στο Εθνικό Θέατρο και έκτοτε έπαιζε σε αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες, κυρίως ως κορυφαίος του χορού, λόγω της βαθιάς και ιδιαίτερης φωνής του. Η τελευταία εμφάνιση στο Εθνικό Θέατρο ήταν το 2003/2004 στον «Άμλετ» ως φάντασμα (σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη).
Έπαιξε (ως Δημητρίου) το 1961 στην ταινία «Άτλας» (σκηνοθεσία: Ρότζερ Κόρμαν) και το 1962 τον Αγαμέμνονα στην ταινία «Ηλέκτρα» (σενάριο, σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη).
Το 1964 τραγούδησε (σε α' εκτέλεση στο Θέατρο Κοτοπούλη «ΡΕΞ») στο ορατόριο «Άξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και το 1968 στο ορατόριο «Αθανάσιος Διάκος» του Γιάννη Νούσια, που ηχογραφήθηκε αργότερα από το ΕΙΡ (1971/72). Το 1984 τραγούδησε στην «Ελληνική ραψωδία» του Σώτου Βασιλειάδη (α' εκτέλεση) με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού στο «ΠΑΛΛΑΣ» (26.3.1984).
Επίσης έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ραδιοφωνικές εκπομπές, μεταγλωττίσεις, χορωδίες και άλλες μουσικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 25 Δεκεμβρίου 2016.
Ραδιόφωνο
Το Θέατρο της Κυριακής και το Θέατρο της Δευτέρας
Δισκογραφία
Πολλά από τα παρακάτω έργα, που παρουσιάσθηκαν σε συναυλίες, δισκογραφήθηκαν αργότερα.
Σε εκκλησίες
Έψαλε σε χορωδίες (ευρωπαϊκής μουσικής) στον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονα (ΦΙΞ) το 1947-1948 (δ/νση Τζανής Κορωναίος), στον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονα Αχαρνών (δ/νση Αντώνης Μπελούσης), στον Ι.Ν. Αγ. Θωμά Ζωγράφου (δ/νση Γρηγόρης Κορωναίος), στον Ι.Ν. Αγ. Θεράποντα Ζωγράφου (δ/νση Σωκράτης Βενάρδος), στον Ι.Ν. Κοίμησης Θεοτόκου Παλ. Φαλήρου και Αγ. Ζώνης Κυψέλης (δ/νση Αντώνης Σαμαρτζής), στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Καρύτση (2008, δ/νση Μίμης Μαλισιάνος), στον Ι.Ν. Αγ. Ιωάννη Γαργαρέττας Μακρυγιάννη (2009-, δ/νση Αντώνης Σαμαρτζής) και (από το 2012) στον Ι.Ν. Αγ. Διονυσίου επί της οδού Σκουφά (δ/νση Ηλίας Κοτσυφάκος).
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Νέριο
Στην Ρωμαϊκή μυθολογία η Νέριο (Nerio) ήταν πρώιμη θεότητα του πολέμου και προσωποποίηση της ανδρείας.
Ήταν σύζυγος του Μαρς και πολλές φορές ταυτιζόταν με τις θεές Μινέρβα και Μπελόνα. Οι Ρωμαίοι μετά από πολεμικές νίκες αφιέρωναν τρόπαια στην Νέριο.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου
Πανελλήνιοι σκοπευτικοί αγώνες σταθερού στόχου 1957
Οι Πανελλήνιοι σκοπευτικοί αγώνες σταθερού στόχου για το 1957 έγιναν από τις 6 έως τις 30 Ιουλίου 1957 στο Σκοπευτήριο Καισαριανής. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχτηκε η ομάδα σκοποβολής της Αστυνομίας Πόλεων.
Την πρωταθλήτρια ομάδα της Αστυνομίας πόλεων την αποτελούσαν οι : Βασίλειος Κρύος, Κωνσταντίνος Κουβέλης, Εμμανουήλ Μαρκογιαννάκης, Αγγελής Νικολάου, Νικόλαος Τριανταφυλλόπουλος, Ιωσήφ Σεργεντάκης, Κωνσταντίνος Μπέλμπας, Σπυρίδων Γκίνης, Γεώργιος Φωτόπουλος, Δημοσθένης Κουτέας, Παναγιώτης Κουτσολιάκος, Βασίλειος Παπαϊωάννου,΄και Δημήτριος Ψύρρας. Δεύτερη στη Γενική βαθμολογία ήταν ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με 200, περίπου, βαθμούς διαφορά.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκοποβολής σταθερού στόχου Κατηγορία:Σκοποβολή το 1957 Κατηγορία:Δήμος Καισαριανής
474
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 474 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Παναγιώτης Μπούμης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα και αρχικά σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1952-1956). Λαμβάνοντας υποτροφία από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών αλλά και τη γερμανική κυβέρνηση σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία στο Γκέτινγκεν, και θεολογία και νομική στο Μόναχο.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα αναγορεύθηκε διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών το 1970, ενώ δέκα χρόνια αργότερα το 1980 εξελέγη υφηγητής στην έδρα του Κανονικού Δικαίου. Από το 1986, διετέλεσε τακτικός καθηγητής στη Θεολογική Σχολή στην έδρα αυτή, ενώ μετά το τέλος της θητείας του ονομάστηκε ομότιμος καθηγητής.
Υπήρξε πρόεδρος του «Φοιτητικού Θεολογικού Συνδέσμου», αντιπρόεδρος της «Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων», πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, γενικός γραμματέας του Επικοινωνιακού και Μορφωτικού Ιδρύματος της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και μέλος επιτροπών της Εκκλησίας και των Υπουργείων Πολιτισμού και Παιδείας.
Συγγραφικό έργο
Έχει γράψει έργα και άρθρα θεολογικού περιεχομένου, ενώ τον Ιανουάριο του 2016 κατακρίθηκε πως σε ένα άρθρο του παραποίησε κείμενα του Αποστόλου Πέτρου.
Μεταξύ των βιβλίων του :
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Βασίλης Ζαρκάδης
Ο Βασίλης Ζαρκάδης υπήρξε ποδοσφαιριστής του Αθηναϊκού και του Ολυμπιακού και αγωνίστηκε από τη δεκαετία του ’30 ως τη δεκαετία του ’50.
Βιογραφικές πληροφορίες
Ο Βασίλης Ζαρκάδης πρωτοέπαιξε μπάλα στην Πράσινη Θύελλα Κουκακίου στα τέλη της δεκαετίας του '30 αλλά πολύ μικρός πήγε Αθηναϊκό. Με τους "λόρδους" αγωνίστηκε ως το 1944. Τότε έγιναν προσπάθειες να πάει στον Πανιώνιο, όπου αγωνίζονταν τα δυο μικρότερα αδέρφια του. Τελικά, ο σύλλογος της "Νέας Ελβετίας" τον παραχώρησε στον Ολυμπιακό, η διοίκηση του οποίου του βρήκε δουλειά σε δημόσια υπηρεσία. Έπαιξε στον Ολυμπιακό ως τις αρχές της δεκαετίας του ’50 γνωρίζοντας σημαντικές διακρίσεις. Αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός.
Τρία αδέρφια ποδοσφαιριστές
Η οικογένεια του Βασίλη Ζαρκάδη ανέδειξε δυο ακόμα επιφανείς ποδοσφαιριστές, τους δύο μικρότερους αδερφούς του: το Νίκο (γεν. 1925) και τον Ιάκωβο (1927-2007) που αγωνίστηκαν στον Πανιώνιο και βρέθηκαν πολλές φορές αντίπαλοι. Μάλιστα, με το Νίκο συνέβη ένα χαρακτηριστικό περιστατικό. Το 1944 σε αγώνα Αθηναϊκού-Πανιωνίου, ο Βασίλης προσπαθώντας να ανακόψει τον αδερφό του, τον χτύπησε στη μύτη, με αποτέλεσμα να γεμίσει το πρόσωπό του αίματα. Το έμαθε η μητέρα τους από κάποιο φίλαθλο και άκουσε γερή κατσάδα, μέχρι να συνειδητοποιήσει κι αυτή ότι το χτύπημα δεν ήταν σοβαρό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Douglas DC-3
thumb|300px|right|Αεροσκάφος DC-3 της American Airlines, το [[1943]] thumb|300px|right|Άποψη του κόκπιτ αεροσκάφους DC-3
Το Douglas DC-3 είναι ελικοφόρο αεροσκάφος σταθερής πτέρυγας το οποίο έφερε επανάσταση στις αεροπορικές μεταφορές τις δεκαετίες του 1930 και 1940 με την ταχύτητα και την εμβέλειά του. Λόγω της επιρροής του στην αεροπορική βιομηχανία και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αεροσκάφη όλων των εποχών.
Ιστορία
Το DC-3 κατασκευάστηκε από μία ομάδα με επικεφαλής τον αρχιμηχανικό Άρθουρ Ε. Ρέιμοντ (Arthur E. Raymond), και πέταξε πρώτη φορά στις 17 Δεκεμβρίου 1935 (την 32η επέτειο της πτήσης των αδερφών Ράιτ με το Κίττυ Χωκ). Η δημιουργία του ήταν αποτέλεσμα ενός μαραθώνιου τηλεφωνήματος από τον πρόεδρο της American Airlines, Σάιρους Σμιθ (Cyrus Smith), στον Ντόναλντ Ντάγκλας (Donald Douglas), ζητώντας το σχέδιο ενός βελτιωμένου αντικαταστάτη του DC-2. Οι ευκολίες του DC-3 (που περιλάμβαναν κουκέτες ύπνου στις πρώτες εκδόσεις «DST - Douglas Sleeper Transport» και κουζίνα) βοήθησαν στη διάδοση των αερομεταφορών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με μόνο τρεις στάσεις ανεφοδιασμού, το ταξίδι κατά μήκος της Αμερικής, προς την ανατολική ακτή, διαρκούσε περίπου 15 ώρες, γεγονός που το καθιστούσε εφικτό. Το ταξίδι προς την δυτική ακτή διαρκούσε 17 ώρες και 30 λεπτά, εξαιτίας μετωπικών ανέμων, ήταν όμως μία σημαντική βελτίωση σε σχέση με το ανταγωνιστικό Boeing 247. Πριν την άφιξη του DC-3 ένα τέτοιο ταξίδι χρειαζόταν σύντομες πτήσεις με επιβατικά αεροσκάφη κατά τη διάρκεια της μέρας και ταξίδι με τραίνο στη διάρκεια της νύχτας.
Οι Αμερικανικές αεροπορικές εταιρίες United, American, TWA και Eastern παρήγγειλαν περισσότερα από 400 DC-3. Αυτός ο στόλος αεροσκαφών άνοιξε το δρόμο για την μοντέρνα βιομηχανία αεροπορικών ταξιδιών, αντικαθιστώντας γρήγορα το τραίνο, το οποίο ήταν ο πιο δημοφιλής τρόπος ταξιδιών μεγάλων αποστάσεων στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Η Piedmont Airlines χρησιμοποίησε τα DC-3 από το 1948 έως το 1963 και, σήμερα, ένα από DC-3 της Piedmont, το οποίο ανήκει στο αεροπορικό μουσείο Carolinas (Carolinas Aviation Museum), συνεχίζει να πετάει σε αεροπορικά σόου ενώ έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορες ταινίες. Τόσο η Delta όσο και η Continental Airlines διατηρούν DC-3 σε πτητική κατάσταση.
Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου πολλά πολιτικά DC-3 επιτάχθηκαν ενώ κατασκευάστηκαν περίπου 10.000 στρατιωτικές εκδόσεις του DC-3, φέροντας τις ονομασίες C-47, C-53, R4D και Dakota. Το απόγειο της παραγωγής ήταν το 1944 οπότε και παραδόθηκαν 4.853 αεροσκάφη. Οι πολεμικές αεροπορίες πολλών χωρών χρησιμοποίησαν το DC-3 και τις στρατιωτικές εκδόσεις του για την μεταφορά στρατιωτών, φορτίου και τραυματιών. Εκδόσεις του DC-3 κατασκευάστηκαν κατόπιν αδείας στην Ιαπωνία, με την ονομασία Showa L2D (487 αεροσκάφη) και την Σοβιετική Ένωση, με την ονομασία Lisunov Li-2 (2.200 με 4.900 αεροσκάφη). Μετά τη λήξη του πολέμου χιλιάδες πλεονάζοντα C-47 τροποποιήθηκαν για πολιτική χρήση και σύντομα το αεροσκάφος αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά σχεδόν όλλων των αεροπορικών εταιριών ανά τον κόσμο, παραμένοντας σε υπηρεσία για πολλά χρόνια. Η άμεση διαθεσιμότητα πρώην στρατιωτικών αεροσκαφών, τα οποία ήταν φτηνά, εύκολα στη συντήρηση αλλά και μεγάλα και γρήγορα για τα δεδομένα της εποχής, συνέβαλε στην ανάπτυξη της παγκόσμιας, μεταπολεμικής, βιομηχανίας αερομεταφορών.
Η Douglas ανέπτυξε μία βελτιωμένη έκδοση, με μεγαλύτερη μεταφορική ικανότητα και διαφορετική πτέρυγα, την οποία προσπάθησε να προωθήσει εκείνη την περίοδο. Όμως με την ύπαρξη τόσων πλεοναζόντων αεροσκαφών το Super DC-3 δεν πούλησε στην πολιτική αγορά. Το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό τροποποίησε 100 από τα αρχικά του R4D στο επίπεδο Super DC-3, με την ονομασία R4D-8 αρχικά και C-117D στη συνέχεια.
Τις επόμενες τρεις δεκαετίες έγινα πολυάριθμες προσπάθειες να σχεδιαστεί αντικαταστάτης του DC-3 (συμπεριλαμβανομένου το πολύ πετυχημένου Fokker Friendship), όμως κανένας τύπος δεν μπορούσε να συνδυάσει την προσαρμοστικότητα, την αξιοπιστία και την οικονομία του DC-3 και έτσι παρέμεινε σε υπηρεσία, παίζοντας σημαντικό ρόλο στις εναέριες μεταφορές μέχρι και τη δεκαετία του 1970. Ακόμα και σήμερα, 72 χρόνια μετά από την πρώτη πτήση του, υπάρχουν πολλές μικρές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν το DC-3 ως επιβατικό ή μεταφορικό αεροσκάφος. Το κοινό ρητό ανάμεσα στους ανθρώπους της αεροπορίας και τους πιλότους είναι ότι «ο μόνος αντικαταστάτης ενός DC-3 είναι ένα άλλο DC-3». Η θρυλική αξιοπιστία του αεροσκάφους συρρικνώνεται στην άποψη ότι το DC-3 είναι «μια συλλογή εξαρτημάτων τα οποία πετούν σε χαλαρό σχηματισμό». Η ικανότητά του να απογειώνεται και να προσγειώνεται σε χορταρένιους ή χωμάτινους διαδρόμους το καθιστά δημοφιλή στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου οι διάδρομοι αποπροσγείωσης δεν είναι πάντα ασφάλτινοι.
Κάποιες από τις πιο κοινές χρήσεις του DC-3 υπήρξαν οι αεροψεκασμοί, η μεταφορά φορτίων και επιβατών, ως στρατιωτικό μεταγωγικό και ως αεροσκάφος μεταφοράς και ρίψης αλεξιπτωτιστών.
Ένα Σουηδικό C-47 (Σουηδική ονομασία Tp79) κατερρίφθη πάνω από τη Βαλτική τον Ιούνιο του 1952, στη διάρκεια ενός διεθνούς περιστατικού, γνωστού ως Catalina affair.
Παραγωγή
thumb|300px|right|Άποψη του εσωτερικού αεροσκάφους DC-3 thumb|300px|right|Αεροσκάφος DC-3 της [[Ελληνική Πολεμική Αεροπορία|Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας]] Συνολικά 10.655 DC-3 κατασκευάστηκαν στην Σάντα Μόνικα και το Λονγκ Μπητς της Καλιφόρνια, σε πολιτικές και στρατιωτικές εκδόσεις. Περισσότερα από 2.000 κατασκευάστηκαν στη Ρωσία κατόπιν αδείας, φέροντας την ονομασία Lisunov Li-2 (ονομασία ΝΑΤΟ: Cab). 485 κατασκευάστηκαν στην Ιαπωνία, ως L2D Type 0. Περισσότερα από 400 παρέμειναν σε εμπορική υπηρεσία μέχρι το 1998.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραγωγής του τοποθετήθηκε μία ευρεία γκάμα κινητήρων στο DC-3. Τα αρχικά πολιτικά αεροσκάφη έφεραν κινητήρες Wright R-1820 Cyclone 9, όμως τα μετέπειτα αεροσκάφη (και η πλειοψηφία των στρατιωτικών εκδόσεων) χρησιμοποιούσαν τους Pratt & Whitney R-1830 Double Wasp, οι οποίοι προσέφεραν καλύτερες επιδόσεις σε μεγάλα υψόμετρα και επιδόσεις εφάμιλλες των μονοκινητήριων αεροσκαφών. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης οι Pratt & Whitney R-2000, αν και περιορισμένα. Κάποια DC-3 αναβαθμίστηκαν ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούν τους Rolls-Royce Dart (όπως το Conroy Turbo Three), Armstrong Siddeley Mamba και Pratt & Whitney PT6A.
Το 1987 η Airtech Canada προσέφερε ένα πακέτο αναβάθμισης αεροσκαφών με κινητήρες PZL ASz-62IT (ισχύος 1.000 ίππων), με την ονομασία DC-3/2000.
Το Basler BT-67 είναι αεροσκάφος παράγωγο του DC-3. Το πακέτο αναβάθμισης της εταιρίας Basler προσφέρει τη χρήση κινητήρων τουρμποπρόπ Pratt & Whitney Canada PT-6, επιμήκυνση της ατράκτου κατά ένα μέτρο (τρία πόδια) και δομική ενίσχυση σε επιλεγμένα σημεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
DC DC DC DC DC-3 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Αλμάδα
Ο δήμος αποτελείται από έντεκα ενορίες, και βρίσκεται στην περιφέρεια του Σετούμπαλ. Έδρα του είναι η πόλη της Αλμάδα, που περιλαμβάνει έξι ενορίες. Ο δήμος είναι μικρός αλλά πυκνοκατοικημένος, και ορίζεται ανατολικά από το Σεισάλ και νότια από τη Σεσίμπρα. Η Αλμάδα είναι παραλιακός δήμος, καθώς βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Τάγου αλλά βρέχεται και από τον Ατλαντικό ωκεανό. Στην απέναντι όχθη του Τάγου βρίσκεται η Λισαβώνα, πρωτεύουσα της χώρας.
Το κεντρικό λιμάνι είναι το Κασίλιας, το οποίο συνδέεται με φέρυ με τη Λισαβώνα. Η Αλμάδα συνδέεται επίσης με την πρωτεύουσα με τη Γέφυρα της 25ης Απριλίου, μια από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης, που επιτρέπει τη μετακίνηση από τη μια πόλη στην άλλη τόσο με αυτοκίνητο όσο και με τρένο.
Η Αλμάδα είναι συγκοινωνιακός κόμβος και γρήγορα αναπτυσσόμενο προάστιο. Ο δήμος διαθέτει δίκτυο τραμ, το Μετρό νότια του Τάγου (Metro Sul do Tejo) που μελλοντικά θα συνδεθεί με τον προαστιακό σιδηρόδρομο που εξυπηρετεί τη μητροπολιτική περιοχή της Λισαβώνας και το δήμο του Σεισάλ.
Στην πόλη βρίσκεται επίσης το άγαλμα του Βασιλιά Ιησού (Cristo Rei), ύψους 75 μέτρων, που κατασκευάστηκε εκεί έτσι ώστε να δεσπόζει πάνω από τη Λισαβώνα, κατά τρόπο ίδιο με το άγαλμα του Ιησού λυτρωτή στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η πόλη γιορτάζει στις 24 Ιουνίου, στη μνήμη του άγιου Ιωάννη του Βαπτιστή. Από την Αλμάδα κατάγεται ο γνωστός πρώην ποδοσφαιριστής Λουίς Φίγκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
476
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 476 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1956-57
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1956-57 ήταν η 4η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Απόλλων για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1956-57 αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λεμεσού-Πάφου και τον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων έδωσαν αγώνες μπαράζ με την νικήτρια να ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1957–58.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1955-56
Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο πρωταθλητής της προηγούμενης περιόδου, Άρης Λεμεσού, ο οποίος προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1956-57.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε η ΑΫΜΑ Λευκωσίας η οποία υποβιβάστηκε από την Α΄ κατηγορία 1955-56. Επιπλέον, στο πρωτάθλημα συμμετείχε και ο Οθέλλος Αμμοχώστου που εντάχθηκε στην ΚΟΠ το 1956.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του ομίλου Λεμεσού-Πάφου ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του ομίλου Λεμεσού-Πάφου:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του ομίλου Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του ομίλου Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας: 1Η ΠΑΕΚ δεν προσήλθε στους αγώνες γιατί αδυνατούσε να παρατάξει πλήρη ομάδα. Οι διαιτητές των αγώνων ανακήρυξαν νικήτριες τις αντιπάλους της με σκορ 2-0, σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΚΟΠ.
Μπαράζ
Στους αγώνες μπαράζ συμμετείχαν οι πρωταθλητές των δύο ομίλων, Απόλλων Λεμεσού και Αλκή Λάρνακας. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο Στάδιο ΓΣΟ στις 30 Ιουνίου 1957. Ο Απόλλωνας κέρδισε με 4-1. Ο δεύτερος αγώνας έγινε στο Παλιό ΓΣΖ στις 7 Ιουλίου 1957. Το αποτέλεσμα ήταν 2-2. Ο Απόλλωνας στέφθηκε πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1957-58.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1956-1957
Ασσούρ
Προέλευση
Όταν ο Σαργών Β΄ κατέκτησε τον 8ο αιώνα π.Χ. την Βαβυλώνα οι Ασσυριακές γραφές ξεκίνησαν να εμφανίζουν το όνομα του Ασσούρ με σφηνοειδή σύμβολα, η Ασσυριακή Ακκαδική προέρχεται από την Ακκαδική γλώσσα και την Ασσυριακή διάλεκτος. Ο στόχος τους ήταν να αναδείξουν το θεικό δίδυμο Ανσσάρ και Κισσάρ σαν το κορυφαίο όλων, ακόμα και του Ενλίλ και της Νινλίλ. Ο Βαβυλώνιος θεός Μαρδούκ σταμάτησε να εμφανίζεται, ο Ασσούρ καταγράφεται σαν εξέλιξη του Ανσάρ του ύπατου θεού που δολοφόνησε τους δαίμονες Τιαμάτ και Απσού και δημιούργησε την ανθρωπότητα. Το όνομα του είναι Ακκαδικής προέλευσης και μεταφράζεται στα ακκαδικά, που είναι ίδια γλώσσα με τα ασσυριακά, ως «άξονας του ουρανού» ή «ορίζοντας του ουρανού» κάτι που σημαίνει ότι εκπροσωπεί για τον λαό του, τους Ασσύριους, τον ουράνιο κόσμο. Παριστάνονταν ως μαχόμενος τοξότης και θεωρούνταν πάντα νικητής και θεός του πολέμου βρισκόταν μόνιμα πάνω στο ουράνιο ηλιακό άρμα.
Μετέπειτα αντιγραφές
Τη συνήθεια αυτή του Ασσούρ αντέγραψαν αργότερα οι Πέρσες για να παραστήσουν τον δικό τους θεό Αχούρα Μάσδα πάνω στον ηλιακό δίσκο και οι Εβραίοι αργότερα για τον δικό τους Θεό Γιαχβέ. Ο Ασσούρ ήταν για τους Ασσύριους ο μοναδικός μεγάλος τους θεός αποφεύγοντας να χρησιμοποιήσουν οικογενειακό πάνθεον θεών όπως οι προγενέστεροι Σουμέριοι από τους οποίους τον αντέγραψαν. Οι ίδιοι ως Σημίτες νομάδες δεν είχαν δημιουργήσει δικό τους θεό και κατά πολλές παραδόσεις ήταν ο πρώτος βασιλιάς του λαού τους που θεοποιήθηκε. Συμβολικές παραστάσεις του θεού Ασσούρ βρέθηκαν σε ασσυριακές βασιλικές σφραγίδες, καθώς και σε διακοσμητικούς κύκλους αρχαίων ασσυριακών ανακτόρων.
Ο Ασσούρ στην Βίβλο
Το όνομα του μέγιστου θεού των Ασσυρίων Ασσούρ αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη στο κεφάλαιο της Γέννησης (Γεν. 10, 21 - 22) ως γενάρχης του ισχυρού σημιτικού λαού των Ασσυρίων ο οποίος έδωσε το όνομα του στον λαό. Οι αναφορές της Βίβλου για τους Ασσυρίους ταυτίζονται πλήρως με τα αρχαιολογικά ευρήματα. Ο Ασσούρ είναι δεύτερος γιος του Σημ του γενάρχη όλων των Σημιτικών φυλών, εγγονός του Νώε είχε άλλους 4 αδελφούς όλοι γενάρχες αντιστοίχων Σημιτικών φυλών της Μεσοποταμίας.
Ο Ιουδαίος ιστορικός του 1ου αιώνα μ.χ. Ιώσηπος Φλάβιος αναφέρει σχετικά με τον Ασσούρ:
«Ο Ασσούρ ζούσε στην πόλη της Νινευή και ονόμασε τους υπηκόους του Ασσύριους που έγιναν το ισχυρότερο έθνος μεταξύ άλλων» (Ιουδαικές αρχαιότητες, 1,6,4)
Πηγές
Κατηγορία:Ασσυρία Κατηγορία:Θεότητες Ασσυρίων Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Ιατρική ειδικότητα
Ειδικότητα στην ιατρική ονομάζεται ο κάθε ξεχωριστός κλάδος της ιατρικής  που εστιάζει σε μια καθορισμένη ομάδα ασθενών, ασθενειών, ιατρικών δεξιοτήτων ή ιατρικής φιλοσοφίας. Παραδείγματα ιατρικών ειδικοτήτων είναι η παιδιατρική, η ογκολογία, η παθολογία ή η οικογενειακή ιατρική. Μετά την ολοκλήρωση της ιατρικής σχολής, οι γιατροί προχωρούν στην εκπαίδευση σε μια συγκεκριμένη ειδικότητα της ιατρικής.
Κατηγορία:Ιατρική
Νιόνς
Η Νιόνς (γαλλικά: Nyons) είναι γαλλική κοινότητα, υπονομαρχία του νομού Ντρομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ στη νοτιοανατολική Γαλλία.
Η πόλη αναφέρεται επίσης ως «Μικρή Νίκαια» λόγω της ηλιοφάνειας που επικρατεί, που συγκρίνεται με τη Νίκαια και την Κυανή Ακτή. Είναι μια δημοφιλής περιοχή διακοπών από τον 19ο αιώνα, συνεχώς αναπτυσσόμενη.
Είναι υπονομαρχία του νομού και ο πληθυσμός ανέρχεται σε 6.793 (2017) κατοίκους.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Νιονσαί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα στην είσοδο της πόλης Η κοινότητα Νιόνς βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Ντρομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 234 έως 940 μέτρα και τη διασχίζει ο ποταμός Αιγκ και ο παραπόταμός του Σωβ. Είναι υπονομαρχία του νομού Ντρομ και έχει πληθυσμό 6.793 (2017) κατοίκους.
Βρίσκεται σε απόσταση 70 χιλιομέτρων νότια της Βαλάνς, πρωτεύουσας του νομού Ντρομ και 40 χιλιομέτρων νότια της κοινότητας Ντι, δεύτερης υπονομαρχίας του νομού. Το έδαφος της κοινότητας είναι μέρος του Περιφερειακού φυσικού πάρκου των Προβηγκιανών Μπαρονί που δημιουργήθηκε το 2015.
Βρίσκεται στη φυσική και ιστορική περιοχή των Μπαρονί, περίπου 40 χιλιόμετρα ανατολικά της κοιλάδας του Ροδανού και περιβάλλεται από μεσαία βουνά, τα ψηλότερα των οποίων έχουν υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρα και σχηματίζουν ένα ημικύκλιο γύρω από την πόλη ανοίγοντας προς την κοιλάδα του ποταμού Αιγκ. Αυτά τα βουνά δίνουν στην πόλη ένα εξαιρετικό μικροκλίμα. Είναι μια από τις κυριότερες πόλεις στην τουριστική περιοχή του νότιου τμήματος του νομού Ντρομ.
Η έκταση της πόλης είναι 23,45 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τοπωνυμία και γλώσσα
Κατά την αρχαιότητα στη θέση της κοινότητας Νιόνς θεωρείται ότι υπήρχε ένας μικρός οικισμός που ονομαζόταν Νοβιομάγκους («η νέα αγορά» στην κελτική γλώσσα, από το nouios=νέος και το magos= αγορά).
Στα Προβηγκιανά οξιτανικά, παραδοσιακή διάλεκτο της οξιτανικής γλώσσας της περιοχής, η πόλη ονομάζεται Niom.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο Η περιοχή της κοινότητας Νιόνς ήταν μέρος της επικράτειας της γαλατικής φυλής των Βοκόντιων. Κατά τους Γαλατο-ρωμαϊκούς χρόνους, ήταν συνδεδεμένη με την πόλη Βαιζόν.
Για πολύ καιρό ήταν στην άμεση κατοχή της μονής Σαιν-Σεζαίρ της Αρλ και των Αρχιεπισκόπων της Αρλ, τελικά πέρασε στην κυριαρχία κοσμικών αρχόντων. Οι άρχοντες του Μοντωμπάν κυριάρχησαν στην πόλη στις αρχές του 13ου αιώνα. Μετά από έναν αιώνα συγκρούσεων για την κατοχή της, η πόλη ενσωματώθηκε στο Ντωφινέ το 1315. Ωστόσο, ήταν ακόμη υποτελής του Πάπα. Το 1349, μετά την προσάρτηση του Ντωφινέ στο βασίλειο της Γαλλίας, η πόλη Νιόνς έγινε ιδιοκτησία του βασιλιά-δελφίνου και έτσι παρέμεινε μέχρι τη Γαλλική επανάσταση.
Η πόλη γνώρισε μια εξαιρετική περίοδο ανάπτυξης από τα τέλη του 13ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 15ου αιώνα, που συνδέεται με την παρουσία των Παπών στην Αβινιόν, τους Ιταλούς εμπόρους και μια μεγάλη εβραϊκή κοινότητα. Οι αρχές του 16ου αιώνα ήταν επίσης περίοδος ανάπτυξης, αλλά οι θρησκευτικοί πόλεμοι, που είχαν ξεκινήσει στην περιοχή στα τέλη της δεκαετίας του 1550, επηρέασαν βαθιά την πόλη. Το 1585 χτίστηκε μια ακρόπολη στην αριστερή όχθη του ποταμού Αιγκ και δεσπόζει ακόμη στην πόλη και τη γέφυρα, ενώ το κάστρο των δελφίνων, που χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα, καταστράφηκε.
Στη συνέχεια, η Νιόνς έγινε προτεσταντικός τόπος ασφάλειας και παρέμεινε και μετά το έδικτο της Νάντης το 1598. Έχασε αυτό το καθεστώς με το διάταγμα της Λα Ροσέλ το 1622, καθώς, μετά τις προτεσταντικές εξεγέρσεις εκείνου του έτους, ο Λουδοβίκος ΙΓ' αποφάσισε να μειώσει τις κύριες οχυρώσεις της περιοχής, που πιθανόν να χρησίμευαν ως κρησφύγετο για τους Προτεστάντες. Με ένα διάταγμα τον Ιούλιο του 1627 που διέταζε την καταστροφή όλων των οχυρών που δεν βρίσκονταν στα σύνορα, η Νιόνς έγινε ανοιχτή πόλη. Το 1633 κατεδαφίστηκε η ακρόπολη αλλά παρέμειναν τα τείχη που για αιώνες εξασφάλιζαν την ασφάλεια της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ
Δήμος Αγίου Κηρύκου
Ο Δήμος Αγίου Κηρύκου λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος  του  νομού Σάμου από το 1999 έως το 2010 με έδρα τoν Άγιο Κήρυκο, ο οποίος είναι και η πρωτεύουσα του νησιού.
Ήταν ένας από τους τρεις δήμους, στους οποίους διαιρείτo διοικητικά η Ικαρία και ένας από τους οκτώ του νομού Σάμου. Ο Δήμος Αγίου Κηρύκου βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού, περιελάμβανε τρία δημοτικά διαμερίσματα, είχε συνολικό πληθυσμό 3.243 κατοίκους και έκταση 74,7 τ. χλμ..
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Ικαρίας της  Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Αγίου Κηρύκου Σάμου συστάθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1918 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Αναγνωρίστηκε σε δήμο στις 30 Οκτωβρίου 1964 και λειτούργησε ως δήμος ως την κατάργησή του το 2010 και την προσάρτησή του στο δήμο Ικαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Κρόβα
Η Κρόβα (ιταλικά: Crova) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Λινιάνα, Ρονσέκκο, Σαλάσκο, Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε, Σαντιά και Τροντσάνο Βερτσελλέζε.
Οικονομία
Η οικονομία της Κρόβα στηρίζεται κυρίως στη γεωργία: κύριο προϊόν, χαρακτηριστικό της περιοχής του Βερτσέλλι είναι το ρύζι. Σε περισσότερο από το 95% της αρδευομένης έκτασης καλλιεργείται ρύζι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Αστυνομία
μικρογραφία|Αξιωματούχος της Γερμανικής Κρατικής Αστυνομίας στο [[Αμβούργο. Έχει την θέση του Κυρίου Επικεφαλής της Αστυνομίας με υψηλότερο μισθό, γερμανικά: Polizeihauptmeister mit Zulage ]] Η αστυνομία είναι συγκροτημένο σώμα ατόμων το οποίο υπάγεται στο κράτος. Οι αποστολές της αστυνομίας είναι η εξασφάλιση της ασφάλειας, της υγείας και της ακεραιότητας των περιουσιών του πολίτη. Επίσης εργάζονται για την πρόληψη του εγκλήματος και πολιτικών αναταραχών. Οι νόμιμες δυνατότητες των αστυνομικών είναι η σύλληψη και η νόμιμη χρήση βίας. Ο όρος αστυνομία συνήθως αναφέρεται στις αστυνομικές δυνάμεις που ανήκουν σε ένα κυρίαρχο κράτος, οι οποίες έχουν την εξουσία να ασκούν την αστυνομική εξουσία για λογαριασμό του κράτους μέσα σε μια καθορισμένη νομική ή εδαφική περιοχή ευθύνης. Συχνά οι αστυνομικές δυνάμεις είναι ξεχωριστά σώματα από τον στρατό και άλλους οργανισμούς που εμπλέκονται στην υπεράσπιση ενός κράτους κατά των ξένων εισβολέων. Ωστόσο, η χωροφυλακή είναι στρατιωτικό σώμα το οποίο ασχολείται με την αστική αστυνόμευση. Οι αστυνομικές δυνάμεις είναι συνήθως υπηρεσίες του δημόσιου τομέα, οι οποίες χρηματοδοτούνται μέσω της φορολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασφάλεια Κατηγορία:Δημόσια ασφάλεια Κατηγορία:Εθνική ασφάλεια Κατηγορία:Νομικά επαγγέλματα Κατηγορία:Επιβολή του νόμου