cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άβε Καίσαρ
Παραλλαγές και ερμηνεία πηγής
Η απάντηση του Κλαύδιου αναφέρεται σε πολλές πηγές ως "Avēte vōs!" («Να είσαι καλά!»), προτείνοντας μια πράξη εύνοιας. Οι παλαιότερες εκδόσεις του De Vita Caesarum που εκδόθηκαν στη Ρώμη το 1470 και στη Βενετία το 1471 χρησιμοποιούσαν το "Avēte vōs", αλλά αυτή η έκδοση έγινε ακόμη αποδεκτή τον 19ο αιώνα, όπως φαίνεται στην έκδοση Baumgarten-Crusius του 1816. Ο Καρλ Λούντβιχ Ρόθ επέστρεψε προς το καλύτερο χειρόγραφo για την έκδοσή του 1857 —κυρίως τον Codex Memmianus του 9ου αιώνα, την παλαιότερη γνωστή σωζόμενη έκδοση του έργου του Σουητώνιος— και διόρθωσε την αναφερόμενη απάντηση του Κλαύδιου στο «Aut nōn». Ο John C. Rolfe σημειώνει και τις δύο απαντήσεις, περιγράφοντάς τις ως «ένα από τα αδύναμα αστεία του Κλαύδιου, το οποίο οι μαχητές προσποιήθηκαν ότι καταλάβαιναν ότι σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ρισκάρουν τη ζωή τους στη μάχη». Ο Ντόναλντ Κάιλ το περιγράφει ως μια πιθανή απόπειρα πνευματισμού. Ο Joseph Pike αναφέρει στις σημειώσεις του για το κείμενο του Ροθ:
Η ανάγνωση «Avēte vōs» προέρχεται από χειρόγραφα και εκδόσεις του 15ου αιώνα. Σε αυτή την περίπτωση ο αυτοκράτορας απλώς ανταποδίδει τον χαιρετισμό. Η κυριολεκτική σημασία είναι, ωστόσο, «να είσαι καλά», «να είσαι ασφαλής» ή «να είσαι υγιής», και οι μονομάχοι το κατάλαβαν σαν να τους απορρίπτουν.
Πολιτιστικό υπόβαθρο
Ο Κλαύδιος, ο 4ος Ρωμαίος Αυτοκράτορας της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας, κυβέρνησε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά το θάνατο του Καλιγούλα το 41 μ.Χ. μέχρι τον θάνατό του το 54 μ.Χ. Λέγεται ότι σηκώθηκε με το πλήθος μετά από αγώνες μονομάχων και έδινε ασυγκράτητους επαίνους στους μαχητές και επικρίθηκε επειδή δεν έφευγε από την αρένα κατά τη διάρκεια των εκτελέσεων, όπως συνηθιζόταν στις τάξεις των ευγενών.
Ο Κλαύδιος προήδρευσε επίσης σε πολλές νέες και πρωτότυπες εκδηλώσεις. Λίγο μετά την άνοδό του στην εξουσία, ο Κλαύδιος καθιέρωσε αγώνες προς τιμή του πατέρα του, Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου, στα γενέθλια του. Ετήσιοι αγώνες πραγματοποιούνταν επίσης προς τιμήν της ένταξής του και γίνονταν στο στρατόπεδο των Πραιτωρίων όπου ο Κλαύδιος είχε ανακηρυχθεί για πρώτη φορά αυτοκράτορας.
Ο Κλαύδιος γιόρταζε τους κοσμικούς αγώνες —μια θρησκευτική γιορτή που είχε αναβιώσει ο Αύγουστος— για να σηματοδοτήσει την 800η επέτειο από την ίδρυση της Ρώμης. Επίσης, τουλάχιστον μία φορά συμμετείχε ο ίδιος σε ένα κυνήγι άγριων ζώων σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ξεκινώντας με τις γιορτές των Πραιτωρίων για να πολεμήσουν μια φάλαινα δολοφόνο που είχε παγιδευτεί στο λιμάνι της Όστιας.
Οι δημόσιες ψυχαγωγίες ποικίλλουν από μάχη μεταξύ δύο μόνο μονομάχων, έως εκδηλώσεις μεγάλης κλίμακας με δυνητικά χιλιάδες θανάτους. Η ναυμαχία (ονομαζόμενη και ναυάλια προέλια από τους Ρωμαίους) ήταν ένα από τα τελευταία, μια μεγάλης κλίμακας και αιματηρή θεαματική μάχιμη εκδήλωση που λάμβανε χώρα σε πολλά πλοία και πραγματοποιήθηκε σε μεγάλες λίμνες ή πλημμυρισμένες αρένες. Οι αιχμάλωτοι πολέμου και οι εγκληματίες που είχαν καταδικαστεί να πεθάνουν επιφορτίστηκαν με τη διοργάνωση ναυμαχιών μέχρι θανάτου για δημόσια ψυχαγωγία. Αυτοί που επιλέχθηκαν ήταν γνωστοί ως "naumachiarii".
Σε αντίθεση με τις μάχες των μονομάχων, οι ναυμαχίες πραγματοποιούνταν σπάνια - συνήθως καλούνταν μόνο για να γιορτάσουν αξιοσημείωτα γεγονότα. Ο Ιούλιος Καίσαρας πραγματοποίησε μια εκδήλωση με 6.000 ναουμαχιάριους στον μικρότερο Κώδετα, μια ελώδη περιοχή δίπλα στον Τίβερη, για να γιορτάσει την τέταρτη νίκη του που τιμήθηκε με θρίαμβο. Ο Κάσσιος Δίων γράφει για δύο ναυμαχίες που ο Τίτος πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια των εναρκτήριων αγώνων του Αμφιθεάτρου των Φλαβίων, συμπεριλαμβανομένης μιας εκδήλωσης 3.000 ανδρών που διοργάνωσαν μια μάχη μεταξύ των Αθηναίων και των Συρακουσών.) Ο Δομιτιανός κράτησε μια ναυμαχία στην οποία ο Ντίο αναφέρει ότι «αφανίστηκαν σχεδόν όλοι οι μαχητές και πολλοί από τους θεατές». μικρογραφία|469x469εσ|Μια [[γελοιογραφία στην Ιταλία χρησιμοποιεί το σλόγκαν του ρωμαϊκού μονομάχου ( Αve Caesar!). Η γελοιογραφία δείχνει τον Χίτλερ να ελέγχει μια μαριονέτα του Μουσολίνι, καθώς Ιταλοί στρατιώτες κατευθύνονται προς το θάνατο στη Ρωσία και τη Λιβύη.]] Η ναυμαχία που κάλεσε ο Κλαύδιος γιόρτασε την ολοκλήρωση ενός έργου αποστράγγισης και αποκατάστασης γεωργικής γης στη μεγαλύτερη εσωτερική λίμνη της Ιταλίας, τη λίμνη Fucino, μια λίμνη κρατήρα μήκους 11 μιλίων (19 km) στην οροσειρά των Κεντρικών Απεννίνων που βρίσκεται περίπου 50 μίλια (80 km) ) από τη Ρώμη. Το έργο, το οποίο χρειάστηκε έντεκα χρόνια για να ολοκληρωθεί και απασχόλησε 30.000 άνδρες, περιελάμβανε την ισοπέδωση μιας κορυφής λόφου και την κατασκευή μιας σήραγγας μήκους 3 μιλίων (4,8 χλμ) μεταξύ της λίμνης και του ποταμού Λίρη (Λατ. Λίρις). Η σήραγγα έχει περιγραφεί ως «η μεγαλύτερη ρωμαϊκή σήραγγα» (Encyclopedia Americana) παρόλο που αρχικά πέτυχε μόνο μερική επιτυχία, και ήταν η μεγαλύτερη σε μήκος τέτοιου τούνελ μέχρι την κατασκευή του Mont Cenis το 1876. Σύμφωνα με τα "Annals of Tacitus":
''Για να φανεί ο εντυπωσιακός χαρακτήρας του έργου από μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών, οργανώθηκε ναυμαχία στην ίδια τη λίμνη, στο πρότυπο ενός προγενέστερου θεάματος που είχε δώσει ο Αύγουστος – αν και με ελαφρά σκάφη και μικρότερη δύναμη [. ..]"''
Σε μια υποσημείωση σε μια δημοσίευση του Tacitus' Annals το 2008, σημειώνεται ότι «''ένας τέτοιος αριθμός εγκληματιών [19.000 σύμφωνα με τον Τάκιτο και άλλες πηγές] μπορεί πιθανώς να αντιπροσωπεύει τις σαρώσεις των επαρχιών καθώς και της Ρώμης και της Ιταλίας. αυτή η υπόθεση ο αριθμός, όπως παρατηρεί ο Friedländer (ii, 324), υποδηλώνει άδικες καταδίκες''».
Περιγραφή του γεγονότος από τον Τάκιτο
Σύμφωνα με τον Τάκιτο (γράφοντας περίπου 50 χρόνια μετά το γεγονός):
Χρήση στη ρωμαϊκή εποχή
Ο HJ Leon του Πανεπιστημίου του Τέξας εξέτασε αυτόν τον χαιρετισμό στις Συναλλαγές της Αμερικανικής Φιλολογικής Εταιρείας το 1939. Παρατήρησε ότι ο χαιρετισμός είχε εκπροσωπηθεί ευρέως και εξωραϊσμένος σε «πολλά έργα που αφορούσαν τις ρωμαϊκές αρχαιότητες, έτσι ώστε να έχει γίνει ένα από τα καλύτερα γνωστά και πιο συχνά αναφερόμενα από τα ρωμαϊκά έθιμα». Αναγνωρίστηκε στα λαϊκά και ακαδημαϊκά κείμενα ως εθιμικός χαιρετισμός των μονομάχων προς τον αυτοκράτορα. Και όμως «δεν υπάρχει άλλη αρχαία αναφορά σε χαιρετισμό των μονομάχων, και στην προκειμένη περίπτωση δεν ειπώθηκε από μονομάχους καθόλου, αλλά από ναυμαχιάριους». Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής της διάχυτης πεποίθησης ακόμη και στον ακαδημαϊκό κόσμο μπορεί να βρεθεί στο βιβλίο του ιστορικού Jérôme Carcopino το 1940 La vie Quotidienne à Rome à l'Apogée de l'Empire (Καθημερινή ζωή στην Αρχαία Ρώμη: Οι άνθρωποι και η πόλη στο ύψος της αυτοκρατορίας ). Σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, καθηγητής στη Χάβρη και στη Σορβόννη, και Διευθυντής της Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη, παραθέτει τη φράση και γράφει με ζωηρές και ποιητικές λεπτομέρειες τον «μελαγχολικό χαιρετισμό» των μονομάχων καθώς αυτοί παρελαύνουν δίπλα από τον αυτοκράτορα πριν μπουν στο Κολοσσαίο.
Μετά από μια ανασκόπηση του αρχικού υλικού που σχετίζεται με τη ναυμαχία του 52 μ.Χ., ο Leon παρατηρεί ότι οι μαχητές δεν ήταν μονομάχοι, αλλά ήταν καταδικασμένοι εγκληματίες που καταδικάστηκαν σε θάνατο. Η προβλεπόμενη μοίρα τους ήταν occidioni (σφαγή ή σφαγή). Η λίμνη είχε περικυκλωθεί με «σχεδίες» για να αποφευχθεί μια μαζική έκρηξη και περικυκλώθηκε από «τους στρατιώτες της πραιτοριανής φρουράς, τόσο πεζικού όσο και ιππικού, που προστατεύονταν από επάλξεις και εξοπλισμένα με καταπέλτες και βαλλιστούς και ενισχύονταν περαιτέρω από πλοία που έφεραν πεζοναύτες έτοιμοι για δράση». Συμπεραίνει ότι δεν επρόκειτο για επίσημο χαιρετισμό, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ένα μεμονωμένο περιστατικό μαζικής έκκλησης για συμπόνια ή έλεος από απελπισμένους καταδικασμένους που καταδικάστηκαν σε θάνατο σε μια συγκεκριμένη περίσταση, και ότι
Το συμπέρασμά μου είναι, συνεπώς, ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για τον πολυαναφερόμενο χαιρετισμό των μονομάχων. Οι μόνες δύο αρχαίες αναφορές, αυτές στον Σουητώνιο και στο Δίο, δεν αναφέρονται σε μονομάχους αλλά σε ναουμαχιάριους, άνδρες που καταδικάστηκαν να πεθάνουν, και ακόμη και αυτές οι αναφορές είναι σε ένα συγκεκριμένο επεισόδιο, οι συνθήκες του οποίου δείχνουν ότι ο υποτιθέμενος χαιρετισμός δεν ήταν καν τακτικός χαιρετισμός των naumachiarii.
Ο Άλαν Μπέικερ συμφωνεί σε γενικές γραμμές, δηλώνοντας, "Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι αυτό ήταν κοινή πρακτική μεταξύ των μονομάχων. Από όσο γνωρίζουμε, η μόνη φορά που χρησιμοποιήθηκε αυτή η φράση ήταν σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε ο Κλαύδιος." Ο Plass σημειώνει ότι "είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί ή πώς χρησιμοποιήθηκε η φράση σε αυτήν την περίπτωση, αν δεν ήταν μια κανονική φόρμουλα. Από την άλλη πλευρά, εάν ήταν κάτι που ο Κλαύδιος θα περίμενε να ακούσει, θα εξυπηρετούσε πιο φυσικά. ο ρόλος του ως γραμμή τροφοδοσίας για τον εκπρόσωπό του που απεικονίζει την ανίκητη ιδεολογία του» . Σχολιάζει την αποστασιοποιητική επίδραση της λατινικής πηγής και του πρώτου προσώπου της ελληνικής πηγής και σημειώνει ότι η ερμηνεία και η απάντηση από τους αγωνιστές «φαίνεται να είναι ελιγμός εντός κανόνων που διέπουν την επιείκεια στην αρένα».
Ο Kyle συμφωνεί ότι καμία άλλη πηγή δεν καταγράφει τον "υποτιθέμενο χαιρετισμό μονομάχων" σε οποιοδήποτε άλλο πλαίσιο "και δεν προήλθε εδώ από αληθινούς μονομάχους". Αντιμετωπισμένοι ως εμπόρευμα, δεν ήταν εκλεκτοί μονομάχοι αλλά αιχμάλωτοι και εγκληματίες καταδικασμένοι να πεθάνουν, που συνήθως πολεμούσαν μέχρι να σκοτωθούν όλοι. Όταν ο χαιρετισμός ή η έκκληση απέτυχαν, και αναγκάστηκαν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον σοβαρά,
Ενεργώντας με κάποια πρωτοβουλία και επινοώντας έναν ψευδο-μονομάχο χαιρετισμό, και μετά παλεύοντας καλά, αυτοί οι άνδρες, παρά την εγκληματική και μη επαγγελματική τους ιδιότητα και την επιδιωκόμενη εξόντωσή τους, μετατράπηκαν άτυπα σε σωστούς μονομάχους για μια μέρα. Ως εκ τούτου, κάποιοι επέζησαν.
Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «[οι] πηγές παρατήρησαν για το περιστατικό, εν μέρει, επειδή ήταν μια ανωμαλία στην πρακτική της αρένας – μια μαζική ανδροκλεϊκή αναστολή».
Χρήση στη σύγχρονη εποχή
Η ιστορία ήταν πολύ γνωστή τον 20ο αιώνα και όντως εμφανίζεται στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω το 1912 «Ανδροκλής και το λιοντάρι» αμέσως πριν οι Χριστιανοί αντιμετωπίσουν τα λιοντάρια ως «Χαίρε, Καίσαρα! όσοι πρόκειται να πεθάνουν, σε χαιρετίζουν», με τον Αυτοκράτορα να απαντά «Καλά αύριο, φίλοι». Εκτός από τη ρίζα της στις σύγχρονες αντιλήψεις των ρωμαϊκών εθίμων, η φράση έχει περάσει στη σύγχρονη κουλτούρα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης από πιλότους της πολεμικής αεροπορίας όπως ο John Lerew (η βιογραφία του τιτλοφορείται "We Who Are About to Die"), δύο ταινίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με τίτλο Morituri  , ένα επεισόδιο του M*A*S*H με τίτλο "Peace on Us", το γαλλικό κόμικ Asterix των Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό, ένα κόμικ της Marvel της δεκαετίας του 1980 με τίτλο Strikeforce: Morituri που εστίαζε σε υπερήρωες που αναπόφευκτα πήγαιναν to die, το επεισόδιο Adventure Time "Morituri Te Salutamus", "ένα σύνολο μονόπρακτων θεατρικών έργων της δεκαετίας του 1890 από τον Hermann Sudermann, το κανονικό μυθιστόρημα του Joseph Conrad του 1902 Heart of Darkness , το μυθιστόρημα του James Joyce Ulysses , που ομιλεί ο κύριος ανταγωνιστής, ο κ. Brown, λίγο πριν από το θάνατό του στο μυθιστόρημα της Agatha Christie του 1922 The Secret Adversary, όπως επίσης αναφέρεται στον επίλογο του βιβλίου του Christie A Caribbean Mystery (1964), στη δημοφιλή μουσική της δεκαετίας του 1980, καθώς και στη μουσική σε βιντεοπαιχνίδια , στην εφημερίδα τίτλος ιατρού με κριτές έρευνα , σε μια πολιτική παρθενική ομιλία, σχολιασμός αγοράς κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 και στη σύγχρονη τέχνη, τη μυθοπλασία , τη μη μυθοπλασία και την ποίηση που σχετίζονται με τη ρωμαϊκή περίοδο.
Γραφή και προφορά
Γράφεται με προαιρετικές μακροεντολές: Avē Imperātor (Cæsar), moritūrī tē salūtant.
Κλασική λατινική προφορά: [ˈaweː ɪmpeˈraːtor (ˈkae̯sar) moriˈtuːriː teː saˈluːtant]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίος βίος Κατηγορία:Ρωμαϊκές ιστορικές φράσεις
Καμπανάκ-Καζώ
Το Καμπανάκ-Καζώ (γαλλικά: Cabanac-Cazaux, οξιτανικά: Cabanac e Casaus) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπαζαί (γαλλικά: Cabazais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Ζαμπαργκάντ
Αρχαιότητα
Ο Μάρευ το ταυτίζει με το «Νησί του Αγάθωνα» («Αγάθων Νησίς») του Πτολεμαίου. Ο Πλίνιος γνωρίζει ένα νησί που ονομάζεται Τοπάζιος, το οποίο έδωσε το όνομα στο πέτρωμα. Ο Πλίνιος όμως περιγράφει ένα νησί στην Ερυθρά Θάλασσα ως πηγή για το πράσινο τοπάζι, πιθανώς βρίσκεται εδώ μια σύγχυση με το περίδοτο του Ζαμπαργκάντ.
Στο βιβλίο Περίπλους τῆς Ἐρυθράς Θαλάσσης περιγράφεται ως ένα νησί απέναντι από αρχαία πόλη Βερενίκη ως πηγή του περίδοτου (ολιβίνη) που στην Ινδία είναι εμπορικά σημαντικό.
Ο Στράβων αναφέρεται στον κόλπο απέναντι από την Βερενίκη και το Ρας Μπενάς τη «Νήσος Οφιώδης». Την ονομάζει έτσι επειδή πολλά φίδια ζούσαν εκεί αλλά αυτά πιάνονταν και πωλούνται από τον βασιλιά, επειδή είχαν σκοτώσει τους ναυτικούς, και λόγω του τοπάζιου που βρέθηκε στο νησί. Η ίδια ιστορία λέγεται και από τον Διόδωρο όπου μιλάει όμως για «βασιλιάδες της Αλεξάνδρειας», οπότε μάλλον ονομάζει της Ελληνιστικής περιόδου ηγεμόνα ως διανομέα των φιδιών. Δεδομένου ότι το νησί δεν έχει ποτέ συνδεθεί με την ηπειρωτική χώρα, αλλά έχει δημιουργηθεί από πατημένα σε πλουτώνια πετρώματα, η έλλειψη των φιδιών είναι αρκετά αξιόπιστη.
Άγιος Μάρκος, Δομινίκα
Ο Άγιος Μάρκος (αγγλικά: Saint Mark) είναι η δεύτερη μικρότερη ενορία της Δομινίκας μετά τον Άγιο Λουκά. Πρωτεύουσα είναι η Σουφριέρ. Έχει έκταση 9,9 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 1.834 κατοίκων (2001) και πυκνότητα 185 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Ζαμπαργκάντ
Γεωλογία
Το νησί θεωρείται γεωλογικά μοναδικό, καθώς προέρχεται από τον ανυψωμένο μανδύα ένα κομμάτι της λιθόσφαιρας της υπο Ερυθράς Θάλασσας. Πετρώματα στο νησί είναι κυρίως μεταμορφωμένα πετρώματα του κάτω φλοιού. Το νησί βγήκε πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας όταν η Αφρικανική και ασιατική ηπειρωτική πλάκα σύγκλιναν και προκάλεσαν πέτρες από την κάτω κρούστα να ανέλθουν. Το νησί αποτελείται από πετρώματα Περιδοτίτη, τα οποία είναι πλούσια σε περίδοτο πολύτιμων λίθων (ολιβίνη). Για αυτά τα πετρώματα του στην αρχαιότητα ονομαζόταν «Τοπάζιος» που ήταν η ελληνική ονομασία για το νησί. Η παρουσία όλων αυτών των μετάλλων οδήγησε στην εξόρυξη τους που χρονολογείται ήδη από την αρχαιότητα.
Άγιος Μάρκος, Δομινίκα
Γεωγραφία
Ο Άγιος Μάρκος βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας. Είναι η νοτιότερη ενορία της Δομινίκας. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Λουκά και στα ανατολικά με τον Άγιο Πατρίκιο. Έχει έκταση 9,9 τ.χλμ. Είναι η δεύτερη μεκρότερη ενορία σε έκταση και σε πληθυσμό, μετά τον Άγιο Λουκά.
Ζαμπαργκάντ
Γεωλογία
Περίδοτο που χρησιμοποιείται ήδη από την 18η δυναστεία αποδεικνύεται από ευρήματα στην Αίγυπτο. Τα ορυχεία περίδοτου υπήρχαν σύμφωνα με τους άραβες συγγραφείς στα μέσα του 13ου αιώνα. Τ αποθέματα εξαντλήθηκαν το 1829 και σήμερα μια γαλλική κοινοπραξία κάνει εξόρυξη με σύγχρονα μέσα σε μεγαλύτερο βάθος.
Άγιος Μάρκος, Δομινίκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενορίες της Δομινίκας
Ζαμπαργκάντ
Πηγές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά θάλασσα
Ψήφισμα της Κομιντέρν για το Μακεδονικό Ζήτημα
μικρογραφία|Η πρώτη σελίδα του ψηφίσματος. Το έγγραφο είναι ταξινομημένο και σφραγισμένο ως μυστικό. Το ψήφισμα της Κομιντέρν της 11ης Ιανουαρίου 1934 ήταν ένα επίσημο πολιτικό έγγραφο στο οποίο, για πρώτη φορά, μια διεθνής οργάνωση με εξουσία αναγνώριζε την ύπαρξη χωριστού Μακεδονικού έθνους και Μακεδονικής γλώσσας.
Ιστορικό
Εκείνη την εποχή υπήρχαν λίγοι ιστορικοί, εθνογράφοι ή γλωσσολόγοι που υποστήριζαν ότι υπήρχε χωριστό μακεδονικό έθνος και γλώσσα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, μεταξύ της πλειονότητας των Σλάβων στην περιοχή της Μακεδονίας συνυπήρχαν φιλοβουλγαρικά εθνικά συναισθήματα και περιφερειακή μακεδονική ταυτότητα. Η κατάτμηση της Οθωμανικής Μακεδονίας μεταξύ των βαλκανικών εθνικών κρατών μετά την ολοκλήρωση των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) και του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) μοίρασε την περιοχή κυρίως μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας (αργότερα Γιουγκοσλαβίας). Ως αποτέλεσμα, μέρος των Σλάβων κατοίκων της περιοχής μετανάστευσε στη Βουλγαρική Μακεδονία. Κάτω από τον έλεγχο της Σερβίας στη Μακεδονία του Βαρδάρη, οι ντόπιοι αντιμετώπισαν την πολιτική της αναγκαστικής σερβοποίησης. Οι ελληνικές κυβερνήσεις άρχισαν επίσης μια πολιτική δίωξης για τη χρήση των σλαβικών διαλέκτων, τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό επίπεδο, καθώς και εκφράσεις οποιουδήποτε εθνικού διακριτικού χαρακτήρα. Το 1919 και το 1927 υπογράφηκαν συμφωνίες ανταλλαγής πληθυσμών και το μεγαλύτερο μέρος του σλαβικού πληθυσμού της Ελλάδας έφυγε για τη Βουλγαρία. Με τον τρόπο αυτό, η βουλγαρική κοινότητα στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής άρχισε να μειώνεται, είτε με ανταλλαγές πληθυσμών είτε με αλλαγή της εθνοτικής της ταυτότητας.
Ψήφισμα
Τον Ιούνιο του 1931 ο γραμματέας της Comintern Otto Kuusinen στην έκθεσή του προς την εκτελεστική επιτροπή σχετικά με το εθνικό ζήτημα, πρότεινε ότι η κύρια αδυναμία της Κομιντέρν ήταν η ανεπαρκής εκτίμηση των εθνικών ζητημάτων. Ο Kuusinen κάλεσε να συζητηθεί το εθνικό ζήτημα, προκειμένου να αναπτύξει ένα νέο εθνικό πρόγραμμα για κάθε ένα από τα κόμματα. Εν τω μεταξύ, στα βαλκανικά κομμουνιστικά κόμματα απεστάλη οδηγία για τη σταδιακή εγκατάλειψη του συνθήματος της Βαλκανικής Ομοσπονδίας, προβάλλοντας το «δικαίωμα των ξεχωριστών λαών για αυτοδιάθεση ως πλήρη διαχωρισμό». Ο λόγος αυτής της πολιτικής στροφής ήταν η άνοδος του ναζισμού στη Γερμανία. Έτσι, το 1932, μέλη της Κομιντέρν υποστήριξαν την "Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση" (Ενωμένη IMRO), και έθεσαν για πρώτη φορά το ζήτημα της αναγνώρισης ενός χωριστού μακεδονικού έθνους. Το ζήτημα αυτό συζητήθηκε μεταξύ τους, ωστόσο, υπήρξε διάσπαση όταν ο Vasil Hadzhikimov και η ομάδα του αρνήθηκαν να συμφωνήσουν ότι οι Μακεδόνες είναι διαφορετικός λαός από τους Βουλγάρους. Ωστόσο, οι ανώτατοι θεσμοί της Κομιντέρν ενημερώθηκαν για το ζήτημα αυτό από τον Dino Kyosev ο οποίος έδωσε διάλεξη στη Μόσχα το 1933 σχετικά με την ιδιαίτερη μακεδονική εθνική συνείδηση.
Ως αποτέλεσμα, το φθινόπωρο του 1933, ο Σλαβομακεδόνας Δημήτρης Βλάχοφ, ηγέτης του ΕΜΕΡΟ και πρώην Βούλγαρος διπλωμάτης, κλήθηκε στη Μόσχα και συμμετείχε σε διάφορες συναντήσεις. Σε μία από αυτές η εκτελεστική επιτροπή διέταξε τα στελέχη της Βαλκανικής Γραμματείας, τον Πολωνό Valecki, και τον Τσέχο Šmeral, να εκπονήσουν ειδικό ψήφισμα για το θέμα. Επειδή δεν είχαν ιδέα αυτού του προβλήματος, χρησιμοποιώντας τη βοήθεια του Βλάχοφ, προετοίμασαν το ψήφισμα. Ο Βλάχοφ ισχυρίζεται ότι πριν τη σύγκληση της διαβούλευσης η ηγεσία είχε ήδη τη θέση της ότι υπάρχει το Μακεδονικό έθνος. Έτσι, στις 11 Ιανουαρίου 1934, η Πολιτική Γραμματεία της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομιντέρν εξέδωσε την τελική της απόφαση για το Μακεδονικό Ζήτημα για την ύπαρξη ενός Μακεδονικού έθνους. Η βάση αυτής της νέας έννοιας ήταν η κοινή άποψη ότι η περιοχή της Μακεδονίας είναι ένας από τους άξονες του μελλοντικού ιμπεριαλιστικού πολέμου και ως εκ τούτου η Κομιντέρν αναζητά την επιλογή να αμβλύνει τις αντιφάσεις μεταξύ των χωρών που την κατέχουν. Αυτή η απόφαση της Κομιντέρν ήταν η αναγνώριση ενός χωριστού Μακεδονικού έθνους. Σύμφωνα με τον Βλάχοφ, αυτό ακριβώς συνέβη στη Μόσχα το 1934: "«Ανέφερα νωρίτερα ότι η ίδια η Κομιντέρν θέλησε να εξεταστεί το ερώτημα της Μακεδονίας σε μία από τις διαβουλεύσεις της εκτελεστικής της επιτροπής. Μια μέρα πληροφορήθηκα ότι θα πραγματοποιηθεί η διαβούλευση. Και έτσι ήταν. Πριν από τη σύγκληση της διαβούλευσης, η εσωτερική ηγεσία της επιτροπής είχε ήδη επιτύχει τη θέση της, συμπεριλαμβανομένου του ζητήματος του μακεδονικού έθνους, και ανέθεσε στη Βαλκανική Γραμματεία τη σύνταξη σχετικού ψηφίσματος. . . Στο ψήφισμα, το οποίο δημοσιεύσαμε στο Makedonsko Delo το 1934, συνήχθη το συμπέρασμα ότι υπάρχει το μακεδονικό έθνος»" Ανέφερε επίσης ότι το ψήφισμα είχε μια εχθρική υποδοχή τόσο από τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας όσο και από το IMRO (United) που έδρευε στη Μόσχα. Ο ίδιος Βλάχοφ ήταν μέλος και των δύο οργανισμών και Σοβιετικός κατάσκοπος, ο οποίος δήλωνε ο ίδιος Βούλγαρος μέχρι τότε. Αποδέχθηκε την απόφαση χωρίς οποιαδήποτε προσωπική αντίδραση ή ουσιαστικό σχόλιο, που επιβεβαιώνει ότι λειτουργούσε στην πραγματικότητα ως κομμουνιστής πράκτορας. Ωστόσο, το ψήφισμα δεν ανέφερε ποτέ τον αναποτελεσματικό Βλάχοφ ως ηγέτη του IMRO (United). Το ψήφισμα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος Απριλίου του περιοδικού του IMRO (United) " Makedonsko Delo ". Μετά την απόφαση της Κομιντέρν, η Ενωμένη IMRO υιοθέτησε ως σύνθημά της το «δικαίωμα του λαού της Μακεδονίας στην αυτοδιάθεση μέχρι την απόσχιση» και το σχηματισμό της «Μακεδονικής Δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών». Παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν τυπικά ψήφισμα του IMRO, ήταν ένα έγγραφο που υιοθετήθηκε από την Κομιντέρν, το οποίο δημοσιεύθηκε αμέσως σε όλα τα μέσα αυτού του διεθνούς κομμουνιστικού κέντρου. Στη συνέχεια, η βουλγαρική κοινή γνώμη υποστήριξε ότι η Κομιντέρν είναι ο «εφευρέτης» της ιδέας για την ύπαρξη ενός χωριστού μακεδονικού έθνους.
Σημασία
Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αυτές οι απόψεις για το μακεδονικό ζήτημα δεν είχαν πρακτική σημασία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι μακεδονικές ιδέες αναπτύχθηκαν περαιτέρω από τους Γιουγκοσλάβους Κομμουνιστές Παρτιζάνους, αν και μερικοί ερευνητές αμφιβάλλουν ότι ακόμα και τότε οι Μακεδόνες Σλάβοι αναγνωρίστηκαν ως εθνότητα ξεχωριστή από τους Βούλγαρους. Μετά την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στα Βαλκάνια στα τέλη του 1944, στη Βουλγαρία και στη Γιουγκοσλαβία ανέλαβαν νέα κομμουνιστικά καθεστώτα και η πολιτική τους για το Μακεδονικό Ζήτημα ήταν να υποστηρίξουν την ανάπτυξη μιας ξεχωριστής εθνοτικής μακεδονικής ταυτότητας. Μια ξεχωριστή μακεδονική γλώσσα κωδικοποιήθηκε επίσης το 1945.
Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας
Ο Ντενίς της Πορτογαλίας ο αποκαλούμενος και βασιλιάς αγρότης, (Πορτογαλική γλώσσα : Dinis ή Diniz, 9 Οκτωβρίου 1261 – 7 Ιανουαρίου 1325) μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας ήταν ο έκτος Βασιλιάς της Πορτογαλίας (1279 – 1325). Ο Ντενίς ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αλφόνσου Γ΄ της Πορτογαλίας από την δεύτερη σύζυγό του Βεατρίκη της Καστίλης, κόρης του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης. Ο γάμος του με την Ελισάβετ της Πορτογαλίας που αργότερα Αγιοποιήθηκε από την Καθολική εκκλησία τακτοποιήθηκε όταν ήταν η ίδια 10 ετών (1281). Ο Ντενίς κυβέρνησε την Πορτογαλία για περισσότερα από 46 χρόνια, έδωσε μεγάλη σημασία στην οργάνωση της οικονομίας της χώρας και την ανάπτυξη της γεωργίας. Διέταξε την κατασκευή ενός μεγάλου πευκοδάσους στην Λεϊρία για να προστατεύσει το έδαφος της περιοχής, ήταν η βασική πηγή για την προμήθεια ξυλείας για την κατασκευή των Πορτογαλικών πλοίων. Έμεινε επίσης γνωστός για την μεγάλη του αγάπη στην ποίηση και την σημαντική του συμβολή στην ανάπτυξη της Πορτογαλικής λογοτεχνίας.
Ψήφισμα της Κομιντέρν για το Μακεδονικό Ζήτημα
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Κοινωνία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας
Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας
Ο Ντενίς ξεκίνησε την επικέντρωση της βασιλικής διακυβέρνησης με διοικητικές μεταρρυθμίσεις, καθιέρωσε την Πορτογαλική σαν "την επίσημη νομική και κρατική γλώσσα". Δημιούργησε το πρώτο Πανεπιστήμιο στην Πορτογαλία και πολλά στρατιωτικά τάγματα σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα. Η πολιτική του ευνόησε σημαντικά την οικονομική ανάπτυξη με την ίδρυση πολλών πόλεων και εμπορικών σταθμών. Βοήθησε σημαντικά τους Πορτογάλους εμπόρους με μια αμοιβαία συμφωνία που πήρε το όνομα Χρηματιστήριο, η πρώτη ναυτική ασφάλεια στην Ευρώπη (10 Μαΐου 1293). Διευκόλυνε σημαντικά την λειτουργία των μεταλλείων με την εξαγωγή θείου, ασημιού, σιδήρου και έκανε σε τεράστιες ποσότητες εξαγωγές αλατιού και παστών ψαριών σε Αγγλία, Γαλλία και Φλάνδρα.
Το Τάγμα του Ιησού
thumb|250px|left|Ο Ντενίς της Πορτογαλίας και η σύζυγος του Ισαβέλλα σε έργο του 17ου αιώνα Ο Ντενίς υπέγραψε την πρώτη Πορτογαλική εμπορική συνθήκη με την Αγγλία (1308). Ο Γενουάτης έμπορος Μάνουελ Πεσάνια που είχε προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στον βασιλιά διορίστηκε κληρονομικός ναύαρχος του Πορτογαλικού στόλου (1317). Ο Μάνουελ Πεσάνια και οι απόγονοι του θα μπορούσαν να διαθέσουν 20 Γενοβέζους καπετάνιους για να διοικήσουν τον βασιλικό στόλο, η συμφωνία αυτή δημιούργησε το Πορτογαλικό Ναυτικό. Ο Ντενίς υπέγραψε ένα Κονκορδάτο 40 Άρθρων με τον πάπα Νικόλαο Δ΄ με το οποίο ορκίστηκε ότι θα προστατεύσει τα συμφέροντα της εκκλησίας στην Πορτογαλία. Όταν ο Πάπας Κλήμης Ε΄ ξεκίνησε την σκληρή εκδίωξη των Ναιτών σε ολόκληρη την Ευρώπη ο Διονύσιος δημιούργησε στην Πορτογαλία το "Τάγμα του Ιησού" με στόχο την περίθαλψη των ιπποτών που επιβίωσαν από τους διωγμούς. Ο στόχος της δημιουργίας του νέου Τάγματος αποτελούσε την συνέχεια του Τάγματος των Ναιτών. Ο Ντενίς διαπραγματεύτηκε με τον διάδοχο του Κλήμη πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ την αναγνώριση του νέου Τάγματος ώστε να κληρονομήσουν τους τίτλους και την περιουσία των Ναιτών.
Προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών
Την εποχή του Ντενίς η Πορτογαλία έγινε κορυφαίο εκπαιδευτικό και πολιτιστικό κέντρο στην Ευρώπη. Το πρώτο Πανεπιστήμιο στην Πορτογαλία ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα στην Λεϊρία (3 Μαρτίου 1290). Ο βασιλιάς παραχώρησε στο Πανεπιστήμιο ένα διάταγμα την "Προνομιακή Μάγκνα Κάρτα" (15 Φεβρουαρίου 1309) που αφορούσε τους λέκτορες των τεχνών, των αστικών νόμων και της ιατρικής. Το Πανεπιστήμιο μετακινήθηκε πολλές φορές ανάμεσα στην Λισαβώνα και την Κοΐμπρα, ο Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας το μετέφερε οριστικά στην Κοΐμπρα (1537). Σαν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών ο Διονύσιος έγραψε πολλά λογοτεχνικά βιβλία που αφορούσαν θέματα όπως το κυνήγι, οι επιστήμες και η ποίηση, μετέφρασε επίσης πολλά βιβλία που αποδίδονται στον παππού του Αλφόνσο Ι΄. Ήταν προστάτης των τροβαδούρων και πολλά λυρικά ποιήματα αποδίδονται στον ίδιον, η πιό γνωστή συλλογή "Καντάδες για έναν φίλο" αποτελεί αριστουργηματικό έργο, βοήθησε στην εξάπλωση των Τροβαδούρων στην Ιβηρική. Τα 137 τραγούδια που αποδίδονται σε αυτόν διατηρούνται σε δύο χειρόγραφα των αρχών του 16ου αιώνα. Ο Αμερικάνος μελετητής Χάρβεϊ Σάρρερ έφερε στο φως άλλη μια συλλογή (1990) με το όνομα "Περγαμηνή του Σάρρερ" που περιέχει άλλες επτά καντάδες που αποδίδονται στον βασιλιά Διονύσιο σε μουσικό τόνο. Την εποχή που κυνηγούσε στην Μπέχα (1294) δέχτηκε επίθεση από μιά αρκούδα και το άλογο του τον έριξε στο έδαφος, ο ίδιος επιτέθηκε στο θηρίο και το σκότωσε με ένα όργανο που κρατούσε στο χέρι του. Ο Διονύσιος γιόρτασε μεγαλοπρεπώς το γεγονός με μία ζωντανή αρκούδα που μετέφερε στα βασιλικά ανάκτορα για να διασκεδάσει η αυλή του.
Διοίκηση και νομοθεσία
thumb|250px|left|Ανδριάντας του Διονυσίου της Πορτογαλίας στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα Από την εποχή που ήταν διάδοχος του θρόνου ζήτησε από τον πατέρα του Αλφόνσο Γ΄ να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Ο Πορτογαλικός θρόνος βρισκόταν σε σύγκρουση με την Καθολική εκκλησία, ο Αλφόνσος Γ΄ είχε αφοριστεί (1277), η απαλλαγή του έγινε μονάχα στο νεκροκρέβατο του (1279). Η εκκλησία είδε με θετικό βλέμμα να κλείσει μια συμφωνία με τον νέο μονάρχη την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο. Ο Ντενίς ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του και του παππού του ξεκίνησε μια σειρά από μέτρα εναντίον της εκκλησιαστικής αυθαιρεσίας (1284), την επόμενη χρονιά ψήφισε μια σειρά από νόμους. Οι νόμοι αυτοί απαγόρευσαν στα θρησκευτικά και τα εκκλησιαστικά τάγματα να αγοράζουν εδάφη, έκανε κατάσχεση σε όλα αυτά τα οποία είχαν αγοράσει από την αρχή της βασιλείας του. Μερικά χρόνια αργότερα εξέδωσε νέα διατάγματα με τα οποία απαγόρευσε να κληρονομούνται τα εδάφη που μεταβιβάζονταν στα τάγματα. Ο Ντενίς έπεισε τον πάπα Νικόλαο Δ΄ να εκδώσει παπική Βούλα που αναγνώριζε την ανεξαρτησία του Τάγματος του Σαντιάγκο στην Πορτογαλία από το Τάγμα της Καστίλης. Με την εξόντωση των Ναιτών δημιούργησε στην Πορτογαλία το "Τάγμα του Χριστού" με στόχο να στεγάσει όσους είχαν διασωθεί.
Τελευταία χρόνια
thumb|200px|left|Ο Σταυρός του "Τάγματος του Χριστού" που ίδρυσε ο Διονύσιος της Πορτογαλίας Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ντενίς ακολούθησαν εμφύλιες συγκρούσεις ανάμεσα στον νόμιμο γιο του Αλφόνσο και στον νόθο γιο του Αλφόνσο Σάντσεθ, τα δύο ετεροθαλή αδέλφια προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν την εύνοια του πατέρα τους. Την εποχή που πέθανε ο Ντενίς (1325) το Βασίλειο της Πορτογαλίας ήταν ισότιμο με τα υπόλοιπα βασίλεια στην Ιβηρική. Ο Αλφόνσος που γεννήθηκε στην Λισαβόνα ήταν ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου αλλά ο Αλφόνσος Σάντσεθ ο νόθος γιος του Ντενίς με την Αλντόνσα Ροντρίγκες Τάλα ήταν ο αγαπημένος γιος του πατέρα του. Η αντιπαλότητα ανάμεσα στα δύο αδέλφια οδήγησε πολλές φορές σε εμφύλιες οικογενειακές, η Ελισάβετ μεσολάβησε πολλές φορές στην διάρκεια του εμφυλίου ανάμεσα στον σύζυγο της και στον Αλφόνσο (1322-1324).
Ο διάδοχος Αλφόνσος ήταν δυσαρεστημένος έντονα με τον πατέρα του που ευνοούσε τον νόθο γιο του, είχε την υποστήριξη των λαϊκών τάξεων που ήταν επίσης δυσαρεστημένες με τον ηλικιωμένο βασιλιά για τα προνόμια που έδωσε τα τελευταία χρόνια στην αριστοκρατία. Η βασίλισσα μπήκε στην μέση και απέτρεψε τον Διονύσιο να σκοτώσει τον γιο του, ανεβασμένη σε ένα μουλάρι μπήκε μέσα στην "μάχη του Αλβαλάδε" για να διακόψει τον εμφύλιο πόλεμο. Η ειρήνη επανήλθε όταν ο διάδοχος Αλφόνσος ορκίστηκε πίστη στον πατέρα του και ο Αλφόνσος Σάντσες εξορίστηκε (1324). Ο Διονύσιος πέθανε (7 Ιανουαρίου 1325) και τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου κοντά στην Λισαβώνα. Ο Αλφόνσος Δ΄ τον διαδέχθηκε, έκανε κατάσχεση σε όλα τα εδάφη του Αλφόνσο Σάντσες και τον έστειλε εξορία στο Βασίλειο της Καστίλης. Ο Αλφόνσος Σάντσες προχώρησε σε μια σειρά από επιχειρήσεις για να σφετεριστεί το στέμμα της Πορτογαλίας, μετά από μια σειρά από αποτυχημένες προσπάθειες έκλεισε ειρήνη με την παρέμβαση της βασιλομήτωρος Ελισάβετ.
Ισχυρός κυβερνήτης
thumb|250px|right|Ο Διονύσιος της Πορτογαλίας σε ένα γενεαλογικό δέντρο του 16ου αιώνα Το βασικότερο χαρακτηριστικό της εξουσίας του επικεντρώθηκε στις προσπάθειες του να ενισχύσει την βασιλική εξουσία. Προχώρησε σε έντονο βαθμό τις έρευνες σχετικά με την ιδιοκτησία γης για να εξετάσει όλες τις περιπτώσεις που σημειώθηκαν παραβιάσεις. Ο Ντενίς έδειξε από την αρχή μεγάλες ικανότητες στις πραγματοποίηση των στόχων του, το ιδανικό του ήταν η σωστή κυβέρνηση του λαού του. Οι βασικοί του στόχοι ήταν η ίδρυση πόλεων, εμπορικών σταθμών, η οχύρωση των συνόρων και η επιβολή της εξουσίας του σε όλες τις στρατιωτικές τάξεις, αναγνωρίστηκε από όλους τους ιστορικούς σαν έξυπνος και πετυχημένος ηγεμόνας. Με μεγάλες ικανότητες διαπραγμάτευσης περιόρισε την ασυδοσία των κοσμικών και εκκλησιαστικών συμφερόντων. Σε ένα Κονκορδάτο που συγκάλεσε με τους Πορτογάλους επισκόπους (1289) συμφώνησε να περιορίσει σημαντικά πολλά από τα προνόμια τους αλλά τους αποζημίωσε με ένα ετήσιο ποσό. Με τις ενέργειες του μπόρεσε να θέσει σε λειτουργία τους νόμους περί κατάσχεσης περιουσίας και να ελέγξει την κρατική διαφθορά. Ο Δάντης Αλιγκέρι στο έργο του Θεία Κωμωδία ύμνησε πολλές φορές τον Διονύσιο για τον αποτελεσματικό τρόπο που διαχειρίστηκε την βασιλική περιουσία. Ο στόχος της νομοθεσίας του ήταν βασικά να ελέγξει τις μεγάλες σπατάλες από τους δικαστές και τους δικηγόρους και να αποφύγει τις μεγάλες χρονικές καθυστερήσεις στις δίκες. Η μεγάλη του αποφασιστικότητα τον οδήγησε πολλές φορές σε σκληρότητα και αλαζονεία ειδικότερα στον τρόπο που χειρίστηκε τις οικογενειακές υποθέσεις. Δέχτηκε πολλές κριτικές για την στάση στον νόμιμο γιο του Αλφόνσο και την σύζυγο του Ελισάβετ στην οποία επέβαλε να αναθρέψει και να εκπαιδεύσει τα νόθα παιδιά του. Ο μεγάλος Πορτογάλος ιστορικός Ντουάρτε Νούνιες ντου Λιάο έδωσε στον Διονύσιο τον τίτλο του "πατέρα της πατρίδας του" (1600).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι πηγές και οι ιστορικοί απέτυχαν να δώσουν την ακριβή εξωτερική εμφάνιση του Ντενίς, έπεσαν σε πολλά σφάλματα. Ο τάφος του άνοιξε (1938) και αποδείχτηκε ότι οι ιστορικές περιγραφές για έναν πανύψηλο άντρα ήταν εσφαλμένες, το ύψος του ήταν μόλις 1,65. Ο Ντενίς έκανε την διαθήκη του σε ηλικία 61 έτους και πέθανε στα 64, είχε άριστη υγεία, ταξίδευε συνέχεια και συμμετείχε σε κυνήγια μέχρι τα 60 του. Η ταφή του έγινε με πλήρη οδοντοφυΐα κάτι απίθανο για τους ανθρώπους της ηλικίας του στην εποχή του. Με την εξέταση του σώματός του αποδείχτηκε ότι τα μαλλιά του και η γενειάδα του ήταν ξανθοκόκκινα· ήταν ο πρώτος Πορτογάλος μονάρχης με το χαρακτηριστικό αυτό, αφού οι πρόγονοι του ήταν μελαχρινοί. Το ξανθοκόκκινο χρώμα φαίνεται ότι το κληρονόμησε από την μητέρα του, αφού με το ίδιο χαρακτηριστικό περιγράφεται ο θείος του Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, διάδοχος. Με το ίδιο χρώμα περιγράφεται ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας, που ήταν πρόγονός του και από τους δύο γονείς, και η προγιαγιά του Ελισάβετ της Σουηβίας, εγγονή του Φρειδερίκου Α΄ "Βαρβαρόσσα", που μεταφράζεται "Κοκκινογένης".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ τού Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη τού Πέτρου Γ΄ τη Αραγωνίας, μετέπειτα αγίας και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα. Από τη Μαρία Πίρες:
Από τη Μαρίνα Γκόμες:
Από τη Γκάρσια Φρόες:
Από άλλη ερωμένη του:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Αγρότες
Ιατρική γενετική
Η ιατρική γενετική είναι ο κλάδος της ιατρικής που περιλαμβάνει τη διάγνωση και τη διαχείριση κληρονομικών διαταραχών. Η ιατρική γενετική διαφέρει από τη γενετική του ανθρώπου. Η γενετική του ανθρώπου είναι ένα πεδίο επιστημονικής έρευνας που ορισμένες φορές δεν έχει εφαρμογή στην ιατρική, ενώ η ιατρική γενετική αναφέρεται στην εφαρμογή της γενετικής στην ιατρική περίθαλψη. Για παράδειγμα, η έρευνα σχετικά με τα αίτια και την κληρονομικότητα των γενετικών διαταραχών εξετάζεται τόσο στη γενετική του ανθρώπου όσο και στην ιατρική γενετική, ενώ η διάγνωση, η αντιμετώπιση και η παροχή συμβουλών σε άτομα με γενετικές διαταραχές θεωρούνται μέρος της ιατρικής γενετικής. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η μελέτη μη ιατρικών φαινοτύπων όπως η γενετική του χρώματος των ματιών θεωρείται μέρος της γενετικής του ανθρώπου, και μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις μέρος της ιατρικής γενετικής (π.χ. στην περίπτωση αλφισμού).
Η ιατρική γενετική περιλαμβάνει τομείς όπως η γονιδιακή θεραπεία, η εξατομικευμένη ιατρική και η ταχέως αναδυόμενη νέα ιατρική ειδικότητα, προγνωστική ιατρική.
Ελλάδα
Πτυχίο ιατρικής ελληνικού πανεπιστημίου ή αναγνωρισμένου πανεπιστημίου της αλλοδαπής προαπαιτείται για την άσκηση στην Ιατρική Γενετική. Η ειδικότητα συνίσταται χρονικά από 1 έτος άσκησης στη Παιδιατρική, 3 έτη στην Κλινική Γενετική-Δυσμορφολογία και 1 έτος στην Εργαστηριακή Γενετική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενετική ιατρική
Καμπανάκ-Σεγκανβίλ
Το Καμπανάκ-Σεγκανβίλ (γαλλικά: Cabanac-Séguenville, οξιτανικά: Cabanac e Seguenvila) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπαβιλουά (γαλλικά: Cabavillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Σουφριέρ, Δομινίκα
Η Σουφριέρ (γαλλικά: Soufrière) είναι μια κωμόπολη της Δομινίκας. Είναι η πρωτεύουσα του Αγίου Μάρκου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Μάρκου. Έχει πληθυσμό 1.416 κατοίκων (2001).
Γεωγραφία
Η Σουφριέρ βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται βόρεια της Γκαλιόν, νοτιοανατολικά της Πουάν Μισέλ, νοτιοδυτικά της Μορν Πλατ Παΐς και ανατολικά του Κόλπου Σουφριέρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουφριέρ Σουφριέρ
666 (άλμπουμ)
Το 666 (The Apocalypse of John, 13/18) (Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, 13/18) είναι διπλό άλμπουμ του συγκροτήματος της ψυχεδελικής και προοδευτικής ροκ, Aphrodite's Child. Είναι ένα από τα πρώτα καλτ άλμπουμ της ροκ. Κυκλοφόρησε το 1972 και ήταν μεγάλο πόνημα του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Το άλμπουμ ήταν φαινομενικά μία προσαρμογή εδαφίων της Αποκάλυψης του Ιωάννη της Καινής Διαθήκης. Ήταν πολύ πειραματικό τόσο στους στίχους όσο και στη μουσική και περιλαμβάνει ένα παράξενο κομμάτι στο οποίο η ηθοποιός Ειρήνη Παππά τραγουδά μία μάντρα σε διάφορα στάδια υστερίας.
Σύλληψη
Ουσιαστικά, το 666 ήταν σύλληψη του Βαγγέλη Παπαθανασίου ενώ οι στίχοι γράφτηκαν από τον Κώστα Φέρρη. Η μουσική τού Παπαθανασίου ήταν περισσότερο ψυχεδελική και προοδευτική ροκ απ' ό,τι το συγκρότημα είχε ξανατραγουδήσει. Ο Παπαθανασίου έδειξε τις ικανότητές του συνδυάζοντας ροκ μουσική με παραδοσιακά όργανα, ψαλμωδίες, απαγγελίες και προχωρημένη χρήση των πλήκτρων για εκείνη την εποχή. Με τον καιρό, το άλμπουμ αναγνωρίστηκε ως ένα από τα σημαντικότερα έργα πρώιμης προοδευτικής ροκ μουσικής.
Κυκλοφoρία
Λίγο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ υπήρξε έντονη διαμάχη μεταξύ του Βαγγέλη Παπαθανασίου και των Mercury Records για το περιεχόμενό του. Η δισκογραφική εταιρεία αντιτίθετο στο τραγούδι "∞" (Infinity ή Άπειρο) το οποίο θεωρούσε άσεμνο. Στο τραγούδι, η Ειρήνη Παππά έλεγε τους στίχους "I was, I am, I am to come" οι οποίοι τυπικά παραπέμπουν μεν στο εδάφιο της Αποκάλυψης του Ιωάννη «Εγώ [...] που είμαι και ήμουν και θα έρθω» (1:8) όμως η αγγλική φράση στην καθομιλουμένη σημαίνει «ήμουν, είμαι, θα τελειώσω». Την Παππά συνόδευε ο Παπαθανασίου με κρουστά. Άλλο σημείο τριβής υπήρξε η σημείωση ότι «το άλμπουμ ηχογραφήθηκε υπό την επήρεια σαλεπιού» το οποίο αρχικά οι ιθύνοντες της δισκογραφικής νόμισαν ότι είναι κάποιο ναρκωτικό.
Άλλοι συντελεστές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972 Κατηγορία:Άλμπουμ των Aphrodite's Child
Αλεκσάντρ Μένκοφ
Ο Αλεκσάντρ Αλεκσάντροβιτς Μένκοφ (Ρωσικά: Александр Александрович Меньков, γεν. 7 Δεκεμβρίου 1990) είναι Ρώσος αθλητής του άλματος εις μήκος. Έχει τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή από το 2013 στη Μόσχα, καθώς και τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου 2013. Έχει και ένα χάλκινο μετάλλιο από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012 στην Κωνσταντινούπολη.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 κατέκτησε την 11η θέση. Σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα έχει την 32η (2009), την 6η (2011), την 1η (2013), την 6η (2015) και την 4η θέση (2017). Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 συμμετείχε ως Εξουσιοδοτημένος Ουδέτερος Αθλητής, λόγω του αποκλεισμού της Ρωσίας λόγω ομαδικού ντόπινγκ. Ο αποκλεισμός ήταν η αιτία που δεν συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Λάκης Γκλέζος
Ο Απόστολος (Λάκης) Γκλέζος (Άσπρα Χώματα Νίκαιας Αττικής, 4 Φεβρουαρίου 1947 - Πειραιάς, 18 Ιουνίου 2007) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο κέντρο της άμυνας. Αγωνίστηκε κυρίως στην Προοδευτική και στον Ολυμπιακό.
Καριέρα
Από μικρή ηλικία αγωνιζόταν σε μια μικρή ομάδα που υπήρχε στα Άσπρα Χώματα, το «Ατρομητάκι». Σε ηλικία 14 ετών του έδωσε ιδιαίτερη προσοχή ο πρόεδρος του Ερμή Νικαίας, Παντελής Ορφανός, και το 1961 τον πήρε στην ομάδα, που συμμετείχε τότε στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Δέχτηκε να υπογράψει δελτίο με τον όρο ο πρόεδρος της ομάδας, που ήταν και διευθυντής σε επαγγελματική σχολή, να μεσολαβήσει για να μην απορριφθεί στο σχολείο του, δεδομένου ότι είχε αποτύχει στις εξετάσεις.
Στον Ερμή αγωνίστηκε δύο χρόνια, κρυφά από την οικογένειά του και για αυτόν τον λόγο παρακαλούσε τους δημοσιογράφους όταν έγραφαν τη σύνθεση της ομάδας να μην βάζουν το όνομά του, για να μην αποκαλυφθεί.
Προοδευτική
Το καλοκαίρι του 1963 τον προσκάλεσε η Προοδευτική, στην οποία προπονητής ήταν ο Θανάσης Κίνλεϊ. Αρχικά αγωνιζόταν ως αριστερό μπακ αλλά ο τότε προπονητής της εθνικής Νέων Λάκης Πετρόπουλος, τον καθιέρωσε ως κεντρικό αμυντικό.
Ολυμπιακός
Το 1972 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό του Νίκου Γουλανδρή. Αυτή τη φορά πήρε και ο ίδιος χρήματα για τη μεταγραφή του. Μαζί με τον Βασίλη Σιώκο δημιούργησαν ένα ισχυρό αμυντικό δίδυμο. Κατέκτησαν τρεις συνεχόμενους τίτλους πρωταθλήματος (1972-73, 1973-74 και 1974-75), καθώς και δύο κύπελλα Ελλάδας (1972-73, 1974-75).
Καλλιθέα
Το 1979 μεταγράφηκε στην Καλλιθέα, στη Β΄ Εθνική, όμως λίγους μήνες αργότερα αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, έπειτα από σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο.
Συνολικά συμμετείχε σε 261 αγώνες πρωταθλήματος, 132 με την Προοδευτική και 129 με τον Ολυμπιακό.
Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνος
thumb|Ανατομική του Μέσου Νεύρου στο Χέρι|300px|right thumb|Αισθητικά Νεύρα Χειρός|300px|right thumb|Ατροφία του Θέναρος, λόγω παραμελημένου Συνδρόμου Καρπιαίου Σωλήνος|300px|right thumb|Κλασσική χειρουργική μέθοδος γιά Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνος|300px|right thumb|Συρραφέν Τραύμα Κλασσικής Επέμβασης για Σύνδρομο καρπιαίου Σωλήνος|300px|right Το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνος (ΣΚΣ, The Carpal Tunnel Syndrome) είναι μια συχνή πάθηση των χεριών, ιδίως των γυναικών η οποία προκαλεί πόνο, μουδιάσματα και ατροφίες στην άκρα χείρα,. Η αναλογία γυναικών – ανδρών είναι 9:1. Η πάθηση δεν είναι επικίνδυνη, αλλά είναι ενοχλητική και συνήθως εάν δεν κάνει κάποιο κύκλο μετά τον οποίο αυτοϊάται, διατρέχει χρονικό διάστημα 5-10 ετών οπότε τα ενοχλήματα σταματούν μεν, αλλά στα χέρια παραμένουν ατροφίες και μυϊκή αδυναμία. Αυτός είναι ο κύριος λόγος πού είναι απαραίτητη η θεραπεία,
Λάκης Γκλέζος
Στις εθνικές ομάδες
Φόρεσε 10 φορές τη φανέλα της εθνικής Ελλάδας από το 1971 ως το 1974, 3 ως ποδοσφαιριστής της Προοδευτικής και 7 του Ολυμπιακού. Σημείωσε ένα γκολ στον εκτός έδρας αγώνα με τη Βουλγαρία, ισοφαρίζοντας για την Ελλάδα στο 88΄ και διαμορφώνοντας παράλληλα το τελικό αποτέλεσμα (3-3).
Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνος
Αιτιολογία και Παθοφυσιολογία του ΣΚΣ
Παθοφυσιολογικά το Σύνδρομο καρπιαίου Σωλήνος οφείλεται σε δυσαρμονία του χώρου του καρπιαίου σωλήνος και του χώρου που καταλαμβάνουν οι διερχόμενοι τένοντες με το μέσο νεύρο. Συνεπώς το ΣΚΣ δεν είναι μία πάθηση, όπως το λέει και η ονομασία του είναι σύνδρομο, οφειλόμενο σε διάφορες παθήσεις. Οι κυριότερες από αυτές τις παθήσεις ταξινομούνται στις εξής ομάδες:
Λάκης Γκλέζος
Στις εθνικές ομάδες
Το 1964 κλήθηκε στην εθνική Νέων και την επόμενη χρονιά (1965) που παρουσιάστηκε στο Λιμενικό, κλήθηκε να αγωνιστεί και στην Εθνική Ενόπλων. Υπήρξε επίσης διεθνής με την εθνική Ελπίδων την περίοδο 1967-69.
Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνος
Συμπτώματα - Κλινική Εικόνα
Το Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνος -στην αρχή- έχει παράξενα συμπτώματα και ποτέ δεν είναι τα ίδια σε όλους τους ασθενείς. Γι αυτό εύκολα διαφεύγει από την έγκαιρη διάγνωση ακόμα και έμπειρων ορθοπεδικών ή νευρολόγων. Σε αρκετές περιπτώσεις τα συμπτώματα είναι ασαφή, ο ασθενής «δεν ξέρει που πονάει ακριβώς» και λέει «πονάω παντού και μου μουδιάζουν όλα τα δάκτυλα» στο άνω άκρο από τα δάκτυλα μέχρι τον ώμο. Άλλοι ασθενείς λένε «με πονάει ο ώμος», άλλοι λένε «μου μουδιάζει όλο το χέρι μου» εννοώντας όλο το άνω άκρο. Συνήθως ο ασθενής παρουσιάζει πόνο στα χέρια και στο αντιβράχιο, και μουδιάσματα στα 3-4 δάκτυλα κερκιδικώς, και σπανιότερα μυϊκή αδυναμία (του "πέφτουν τα αντικείμενα από τα χέρια"). Οι μισοί ασθενείς έχουν τα συμπτώματα τη νύχτα και χάνουν τον ύπνο τους, ενώ οι άλλοι μισοί τα έχουν την ημέρα. Σε παραμελημένες περιπτώσεις Συνδρόμου Καρπιαίου Σωλήνος παρατηρείται ατροφία των μυών του θέναρος και λειτουργική αδυναμία του χεριού. Για πρακτικούς λόγους, από την κλινική εικόνα και τα ηλεκτρονευρογραφικά ευρήματα ταξινομούμε το Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνος σε τρία στάδια βαρύτητας, το στάδιο Ι (ελαφρές περιπτώσεις), το στάδιο ΙΙ (εγκατεστημένο με έντονα ευρήματα κλινικά και ΗΝΓ), και το στάδιο ΙΙΙ (παραμελημένο με ατροφίες)
Από το έτος 2007 η Αμερικανική Εταιρεία Ορθοπεδικών έχει καθιερώσει εδικό πρωτόκολλο για την ακριβή διάγνωση και θεραπεία των ασθενών με Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνος. Το ιστορικό και μόνο είναι αρκετό για να βάλει τη διάγνωση του Συνδρόμου Καρπιαίου Σωλήνος σε μεγάλο ποσοστό. Η κλινική εξέταση δεν προσφέρει πολλά ευρήματα για διάγνωση. Δύο ειδικές δοκιμασίες είναι συνήθως χρήσιμες. Η μία είναι η κάμψη του καρπού, πού ανευρίσκεται μειωμένη και επώδυνη. Η δεύτερη δοκιμασία είναι το Test Phalen. Οδηγούμε τον καρπό σε έκταση και μετά από ένα λεπτό περίπου -άν είναι ασθενής- ο "ασθενής" εμφανίζει μουδιάσματα στά 3,5 Κερκιδικώς δάκτυλα. Το Test Phalen έχει βρεθεί θετικό στις διάφορες εργασίες από 48%-80% των ασθενών με Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνος. Το Test Phalen δείχνει σχετικώς χαμηλή ευαισθησία (67%) και ειδικότητα (59%) και δεν έχει αποδειχθεί στατιστιά σημαντικός συνδυασμός με τα ηλεκτροφυσιολογικά ευρήματα. Αλλα δευτερεύοντα Τest είναι το Test Tinel και το Test Flick. Είναι γνωστό ότι, άλλες παθήσεις που δημιουργούν συμπτώματα παρόμοια με αυτά του Συνδρόμου Καρπιαίου Σωλήνος, είναι η Αυχενική Ριζοπάθεια λόγω Κήλης Δίσκου Αυχένος, η Περιφερική Πολυνευρίτις, το Σύνδρομο του Στρογγύλου Πρηνιστή, και σπάνια η Πολλαπλή Σκλήρυνση ("Σκλήρυνση κατά Πλάκας"). Γι' αυτό, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή να αποκλεισθούν αυτές οι περιπτώσεις πριν αποφασισθεί θεραπεία.
Λάκης Γκλέζος
Προσωπική ζωή
Οι γονείς του ονομάζονταν Θανάσης και Ελπίδα και είχε άλλα δυο αδέλφια, τον Νίκο και τον Γιάννη. Ο πατέρας του ήταν φορτοεκφορτωτής στο επάγγελμα, γνωστός στη Νίκαια και με το παρατσούκλι «Τσάκαλος».
Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνος
Διάγνωση του Συνδρόμου καρπιαίου σωλήνος
Η βασική διάγνωση του ΣΚΣ είναι το ιστορικό και η κλινική εξέταση. Σχεδόν στό 98% των ασθενών θέτουν τη διάγνωση. Επειδή όμως ζούμε την εποχή των αποδείξεων (Evidence Βased Medicine) χρειάζεται κάποια τεκμηρίωση. Τα τελευταία 40 χρόνια, αυτή η τεκμηρίωση ήταν το Ηλεκτρονευρογράφημα το οποίο ελέγχει Κινητικές Ταχύτητες αγωγής, Αισθητικές ταχύτητες αγωγής και δυναμικό σύσπασης του Θέναρος. Θεωρείται άκρως απαραίτητο πριν την χειρουργική επέμβαση να έχει γίνει τεκμηριωμένη διάγνωση του Συνδρόμου καρπιαίου Σωλήνος με Ηλεκτρομυογράφημα - Ηλεκτρονευρογράφημα,.
Λάκης Γκλέζος
Προσωπική ζωή
Με τη σύζυγό του Σόνια απέκτησαν δύο κόρες, την Ελπίδα και την Έλενα. Διατηρούσε τρία καταστήματα με παπούτσια στην Καλλιθέα, στο Μοσχάτο, στο κέντρο της Αθήνας καθώς και μια βιοτεχνία, όμως μια επιχείρηση εμφιαλωμένου νερού που άνοιξε στην Αλβανία το 1997 η οποία δεν του επέφερε έσοδα, με αποτέλεσμα να χάσει μεγάλο μέρος της περιουσίας του.