cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χασεκούρα Τσουνενάγκα
Το έργο της πρεσβείας του 1613
Το σόγκουν είχε μία νέα γαλέρα κατασκευασμένη στην Ιαπωνία για να φέρει το Βισκαΐνο πίσω στη Νέα Ισπανία, μαζί με μια ιαπωνική πρεσβεία συνοδευόμενη από τον Λουίς ΣοτέλοΛουίς Σοτέλο. Η γαλέρα, με την ονομασία Ντάτε Μάρου από τους Ιάπωνες και αργότερα Σαν Χουάν Μπαουτίστα από τους Ισπανούς, χρειάστηκε 45 ημέρες για την κατασκευή της, με τη συμμετοχή τεχνικών εμπειρογνωμόνων από το Μπακούφου (ο Υπουργός Ναυτικού Μουκάι ΣόγκενΜουκάι Σόγκεν, γνωστός του Γουίλιαμ Άνταμς με τον οποίο κατασκεύασε πολλά πλοία, έστειλε τον αρχιτεχνίτη   ξυλουργό του),  800 ναυπηγούς, 700 σιδηρουργούς και 3.000 ξυλουργούς. Ο νταϊμιό του Σεντάι, Ντάτε Μασαμούνε, τέθηκε υπεύθυνος για το έργο. Ονομάστηκε Χασεκούρα, για να ηγηθεί της αποστολής:
Στόχος της ιαπωνικής πρεσβείας ήταν και η συζήτηση εμπορικών συμφωνιών με το ισπανικό στέμμα στη Μαδρίτη και η συνάντηση με τον Πάπα στη Ρώμη. Ο Ντάτε Μασαμούνε επέδειξε μεγάλη βούληση, για να καλωσορίσει την καθολική θρησκεία στον τομέα του: προσκάλεσε τον Σοτέλο και ενέκρινε τη διάδοση του Χριστιανισμού το 1611. Στην επιστολή του προς τον Πάπα, που έφερε ο Χασεκούρα, έγραψε: «Θα προσφέρω τη γη μου για τη βάση του ιεραποστολικού σας έργου. Στείλτε μας όσο το δυνατόν περισσότερους πατέρες. "
Η πρεσβεία ήταν πιθανώς, εκείνη την εποχή, μέρος ενός σχεδίου διαφοροποίησης και αύξησης του εμπορίου με ξένες χώρες, προτού η συμμετοχή των χριστιανών στην εξέγερση της Οζάκα να πυροδοτήσει μια ριζοσπαστική αντίδραση από το σαγκουνάτο, με την απαγόρευση του χριστιανισμού στις περιοχές, που ελέγχει άμεσα, το 1614.
Διάπλους του Ειρηνικού Ωκεανού
Με την ολοκλήρωση, το πλοίο αναχώρησε στις 28 Οκτωβρίου 1613 για το Ακαπούλκο με περίπου 180 άτομα επί του σκάφους, συμπεριλαμβανομένων 10 σαμουράι του σόγκουν (που παρέχονταν από τον Υπουργό Ναυτικού Μουκάι Σόγκεν Ταντακάτσου), 12 σαμουράι από το Σεντάι, 120 Ιάπωνες εμπόρους, ναυτικούς και υπηρέτες, και περίπου 40 Ισπανούς και Πορτογάλους, συμπεριλαμβανομένου του Σεμπαστιάν Βισκαΐνο οι οποίοι, με τα δικά του λόγια, είχαν μόνο την ποιότητα ενός επιβάτη.
Νέα Ισπανία (Ακαπούλκο)
αριστερά|μικρογραφία| Ο Nicolás de Cardona, στην έκθεση του 1632 που υποβλήθηκε στον βασιλιά της Ισπανίας, περιελάμβανε θέα στον κόλπο και την πόλη  [[Ακαπούλκο, αναφέροντας την παρουσία «πλοίου από την Ιαπωνία» (γράμμα «Δ»), πιθανότατα του Σαν Χουάν Μπαουτίστα. Η Cardona βρισκόταν στο Ακαπούλκο μεταξύ τέλους 1614 και 21 Μαρτίου 1615. Ο πλήρης θρύλος αναφέρει:
Α. Τα πλοία της αποστολής. Β. Το κάστρο του Σαν Ντιέγκο.
Γ. Η πόλη.Δ. Ένα πλοίο που έχει έρθει από την Ιαπωνία.
Ε. Los Manzanillos.F. El Grifo. ]] Το πλοίο είδε το ακρωτήριο Μεντοσίνο στις 26 Δεκεμβρίου, συνεχίζοντας κατά μήκος της ακτής της Καλιφόρνια και έφθασε στο Ζακατούλα της Κολίμα στις 22 Ιανουαρίου 1614. Η αντιπροσωπεία έφτασε στο Ακαπούλκο στις 25 Ιανουαρίου, μετά από τρεις μήνες στη θάλασσα. Οι Ιάπωνες δέχτηκαν με μεγάλη τελετή, αλλά έπρεπε να περιμένουν στο Ακαπούλκο μέχρι να ληφθούν παραγγελίες σχετικά με το πώς να οργανώσουν τα υπόλοιπα ταξίδια τους.
Μάχες ξέσπασαν μεταξύ των Ιαπώνων και των Ισπανών, ειδικά του Βισκαΐνο, προφανώς λόγω κάποιων διαφορών σχετικά με τη διαχείριση δώρων από τον Ιάπωνα ηγεμόνα. Ένα σύγχρονο περιοδικό, γραμμένο από τον αναλυτή Nahuatl Τσιμαλπαχίν, αναφέρει ότι ο Βισκαΐνο τραυματίστηκε σοβαρά στον αγώνα:
Μετά από αυτές τις μάχες, οι εντολές γνωστοποιήθηκαν στις 4 και 5 Μαρτίου, για να αποκατασταθεί η ειρήνη. Οι εντολές εξήγησαν ότι «οι Ιάπωνες δεν πρέπει να υποβληθούν σε επιθέσεις σε αυτήν τη χώρα, αλλά θα πρέπει να παραδώσουν τα όπλα τους μέχρι την αναχώρησή τους, εκτός από τον Χασεκούρα Τσουνενάγκα και οκτώ από τους υπαλλήλους του. . . Οι Ιάπωνες θα είναι ελεύθεροι να πάνε εκεί που θέλουν και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σωστά. Δεν πρέπει να προσβληθούν με λόγια ή πράξεις. Θα είναι ελεύθεροι να πουλήσουν τα προϊόντα τους. Αυτές οι εντολές έχουν κοινοποιηθεί στους Ισπανούς, τους Ινδούς, τους μιγάδες, τη φυλή Μεστίτζος, και τους Μαύρους, και εκείνοι που δεν τους σέβονται, θα τιμωρηθούν».
Νέα Ισπανία (Μεξικό)
Ο Χασεκούρα εγκαταστάθηκε σε ένα σπίτι δίπλα στη Μονή του Σαν Φρανσίσκο και συναντήθηκε με τον αντιβασιλέα. Του εξήγησε ότι σχεδίαζε επίσης να συναντήσει τον Βασιλιά Φίλιππο Γ', για να του προσφέρει ειρήνη και να εξασφαλίσει ότι οι Ιάπωνες θα μπορούσαν να έρθουν στο Μεξικό για εμπόριο. Την Τετάρτη 9 Απριλίου 20 Ιάπωνες βαφτίστηκαν, και 22 ακόμη στις 20 Απριλίου από τον αρχιεπίσκοπο στο Μεξικό, Δον Χουάν Πέρες ντε λα Σέρνα, στη Μονή του Σαν Φρανσίσκο. Συνολικά 63 από αυτούς έλαβαν χρίσμα στις 25 Απριλίου. Ο Χασεκούρα περίμενε για το ταξίδι του στην Ευρώπη, για να βαφτιστεί εκεί:
Αναχώρηση για την Ευρώπη
μικρογραφία| Άγαλμα του Χασεκούρα Τσουνενάγκα στο πάρκο τοίχων του Κάστρου Σεντάι, που βρίσκεται στην καρδιά της Παλιάς Αβάνας, [[Κούβα]] Ο Τσιμαλπαχίν εξηγεί ότι ο Χασεκούρα άφησε πίσω κάποιους συμπατριώτες του πριν φύγει για την Ευρώπη:
Ο στόλος έφυγε για την Ευρώπη στο Σαν Χοσέ στις 10 Ιουνίου. Ο Χασεκούρα έπρεπε να αφήσει πίσω τα μεγαλύτερα τμήματα της ιαπωνικής ομάδας, που περίμεναν στο Ακαπούλκο για την επιστροφή της πρεσβείας.
Μερικοί από αυτούς, καθώς και εκείνοι από το προηγούμενο ταξίδι του Τανάκα Σόσουκε, επέστρεψαν στην Ιαπωνία τον ίδιο χρόνο, ταξιδεύοντας πίσω με τον Σαν Χουάν Μπαουτίστα:
Κούβα
Η πρεσβεία σταμάτησε και άλλαξε πλοία στην Αβάνα στην Κούβα τον Ιούλιο του 1614. Η πρεσβεία έμεινε στην Αβάνα για έξι ημέρες. Ένα χάλκινο άγαλμα ανεγέρθηκε στις 26 Απριλίου 2001 στην κεφαλή του κόλπου της Αβάνας.
Αποστολή στην Ευρώπη
εναλλ.=|μικρογραφία|Σταυρός και μετάλλιο του Χασεκούρα Τσουνενάγκα Ο Χασεκούρα ηγήθηκε της Πρεσβείας του Κεϊτσό ( 慶長使節), μια διπλωματική αποστολή στον Πάπα Παύλο Ε' και την Ευρώπη από το 1613 έως το 1620. Προηγήθηκε από την πρεσβεία του Τενσό (天正使節) του 1582. Διασχίζοντας τον Ειρηνικό πάνω στο Σαν Χουάν Μπαουτίστα - ένα πλοίο που κατασκευάστηκε για το σκοπό αυτό από τον Μασαμούνε- ο Χασεκούρα ταξίδεψε στη Νέα Ισπανία (τώρα Μεξικό), φτάνοντας στο Ακαπούλκο και αναχώρησε από το Βερακρούζ. Επισκέφτηκε καθ' οδόν διάφορα άλλα λιμάνια στην Ευρώπη. Στο ταξίδι επιστροφής, ο Χασεκούρα και οι σύντροφοί του ανίχνευσαν εκ νέου τη διαδρομή τους στη Νέα Ισπανία το 1619, πλέοντας από το Ακαπούλκο για τη Μανίλα και έπειτα έκαναν βόρεια προς την Ιαπωνία το 1620. Συμβατικά θεωρείται ο πρώτος Ιάπωνας πρέσβης στην Αμερική και στην Ισπανία.
Ισπανία
Η ιαπωνική πρεσβεία συναντήθηκε με τον βασιλιά Φίλιππο Γ' στη Μαδρίτη στις 30 Ιανουαρίου 1615. Ο Χασεκούρα διαβίβασε στον Βασιλιά επιστολή από τον Ντάτε Μασαμούνε, καθώς και προσφορά για συνθήκη. Ο Βασιλιάς απάντησε ότι θα έκανε ό, τι μπορούσε για να ικανοποιήσει αυτά τα αιτήματα.
Ο Χασεκούρα βαφτίστηκε στις 17 Φεβρουαρίου από τον βασιλικό ιερέα Ντιέγκο ντε Γκουζμάν στη Μονή του Ντεσκάλθας Ρεάλες και μετονομάστηκε σε Φελίπε  Φραντσίσκο Χασεκούρα  προς τιμήν του βασιλιά και κατ' εντολή του Σοτέλο. Η τελετή βάπτισης επρόκειτο να διεξαχθεί από τον Αρχιεπίσκοπο του Τολέδο, Μπερνόρδο ντε Σαντοβάλ ι Ρόχας, αν και ήταν πολύ άρρωστος, για να το πραγματοποιήσει, και ο Δούκας της Λέρμα - ο κύριος διαχειριστής της διακυβέρνησης του Φιλίππου Γ' και ο de facto κυβερνήτης της Ισπανίας - ορίστηκε ως νονός του Χασεκούρα. μικρογραφία|Ροζάρια, που βρέθηκαν στην κατοικία του Χασεκούρα ΤσουνενάγκαΗ πρεσβεία ταξίδεψε σε όλη την Ισπανία το καλοκαίρι του 1615 με βασιλικό κόστος. Τελικά έλαβαν άδεια να ταξιδέψουν για τη Ρώμη τον Αύγουστο και έφυγαν στις αρχές του ίδιου μήνα.
Γαλλία
αριστερά|μικρογραφία| Απεικόνιση της επίσκεψης του Χασεκούρα στη γερμανική έκδοση του 17ου αιώνα του βιβλίου Scipione Amati του 1615, «Η ιστορία του Βασιλείου του Woxu» . Το οικόσημο  του Χασεκούρα  στην επάνω δεξιά γωνία. Αφού ταξίδεψε στην Ισπανία, η πρεσβεία έπλευσε στη Μεσόγειο με τρεις ισπανικές φρεγάτες προς την Ιταλία. Λόγω του κακού καιρού, έπρεπε να μείνουν για λίγες μέρες στο γαλλικό λιμάνι του Σαιν-Τροπέ, όπου τους υποδέχτηκαν οι ντόπιοι ευγενείς, και έκαναν αρκετά αίσθηση στον πληθυσμό.
Η επίσκεψη της Ιαπωνικής Πρεσβείας καταγράφεται στα χρονικά της πόλης υπό την ηγεσία του «Φίλιπ Φράνσις Φαξικούρα, Πρέσβης στον Πάπα, από τον Ντάτε Μασαμούνι, Βασιλιά του Βόξου στην Ιαπωνία».
Καταγράφηκαν πολλές γλαφυρές λεπτομέρειες για τις κινήσεις τους: Η επίσκεψη του Χασεκούρα Τσουνενάγκα στο Σαιν-Τροπέ το 1615 είναι η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση σχέσεων Γαλλίας-Ιαπωνίας.
Ιταλία
Η Ιαπωνική Πρεσβεία έφτασε στη Ρώμη στις 20 Σεπτεμβρίου 1615 και έγινε δεκτή από τον Καρδινάλιο Μπουργκέτσιο. Η αντιπροσωπεία συνάντησε τον Πάπα Παύλο Ε' στις 3 Νοεμβρίου. Ο Χασεκούρα διαβίβασε στον Πάπα δύο επιχρυσωμένες επιστολές, μία στα Ιαπωνικά και μία στα Λατινικά, με αίτημα για εμπορική συμφωνία μεταξύ Ιαπωνίας και Μεξικού και αποστολή χριστιανών ιεραποστόλων στην Ιαπωνία. Αυτά τα γράμματα εξακολουθούν να είναι ορατά στα αρχεία του Βατικανού.  Η λατινική επιστολή, πιθανότατα γραμμένη από τον Λουίς Σοτέλο για τον Ντάτε Μασαμούνε, αναφέρει, εν μέρει:
«Ο Φραγκισκανός Πατέρας Λουίς Σοτέλο ήρθε στη χώρα μας, για να διαδώσει την πίστη του Θεού. Σε εκείνη την ευκαιρία, έμαθα για αυτήν την πίστη και ήθελα να γίνω Χριστιανός, αλλά ακόμα δεν έχω εκπληρώσει αυτήν την επιθυμία λόγω μερικών μικρών ζητημάτων. Ωστόσο, για να ενθαρρύνω τους υπηκόους μου να γίνουν Χριστιανοί, εύχομαι να στείλετε ιεραπόστολους της Φραγκισκανικής εκκλησίας. Εγγυώμαι ότι θα είστε σε θέση να χτίσετε μια εκκλησία και ότι οι ιεραπόστολοί σας θα προστατευτούν. Εύχομαι επίσης να επιλέξετε και να στείλετε έναν επίσκοπο. Εξαιτίας αυτού, έστειλα έναν από τους σαμουράι μου, τον Χασεκούρα Ροκουεμόν, ως εκπρόσωπό μου για να συνοδεύσω τον Λουίς Σοτέλο  πέρα από τις θάλασσες στη Ρώμη, για να σου δώσω μια σφραγίδα υπακοής και να φιλήσω τα πόδια σου. Επιπλέον, δεδομένου ότι η χώρα μας και η Νέα Ισπανία είναι γειτονικές χώρες, θα μπορούσατε να παρέμβετε ώστε να μπορούμε να συζητήσουμε με τον Βασιλιά της Ισπανίας, προς όφελος της αποστολής ιεραποστόλων σε όλη τη θάλασσα.» Ο Πάπας συμφώνησε στην αποστολή ιεραποστόλων, αλλά άφησε την απόφαση για το εμπόριο στον Βασιλιά της Ισπανίας.
Η Ρωμαϊκή Γερουσία έδωσε επίσης στον Χασεκούρα τον τιμητικό τίτλο των Ρωμαίων Ευγενών και Ρωμαίων Πολιτών, σε ένα έγγραφο που έφερε πίσω στην Ιαπωνία, και το οποίο σώζεται σήμερα στο Σεντάι.
Ο Σοτέλο περιέγραψε επίσης την επίσκεψη στον Πάπα, στο βιβλίο De ecclesiae Iaponicae statu relatio (δημοσιεύθηκε μετά το θάνατο το 1634):
Φήμες για πολιτική ίντριγκα
Εκτός από την επίσημη περιγραφή της επίσκεψης του Χασεκούρα στη Ρώμη, ορισμένες σύγχρονες ανακοινώσεις τείνουν να δείχνουν ότι συζητήθηκαν επίσης πολιτικά ζητήματα και ότι προτάθηκε μια συμμαχία με τον Ντάτε Μασαμούνε ως ένας τρόπος για να εδραιωθεί η χριστιανική επιρροή σε ολόκληρη την Ιαπωνία:
Δεύτερη επίσκεψη στην Ισπανία
μικρογραφία| Επιστολή του Βασιλιά της Ισπανίας στον Ντάτε Μασαμούνε (1616). Η επιστολή είναι φιλική και ζητά την υποστήριξη της χριστιανικής πίστης, αλλά δεν αναφέρει το εμπόριο, παρά το αίτημα του Ντάτε Μασαμούνε (σχέδιο, που διατηρείται στα αρχεία της Σεβίλλης, [[Γενικό Αρχείο των Ινδιών ).]] Για δεύτερη φορά στην Ισπανία, τον Απρίλιο του 1616 ο Χασεκούρα συναντήθηκε ξανά με τον Βασιλιά, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει μία εμπορική συμφωνία, με την αιτιολογία ότι η Ιαπωνική Πρεσβεία δεν φαίνεται να είναι επίσημη πρεσβεία από τον κυβερνήτη της Ιαπωνίας Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, ο οποίος, αντίθετα, είχε εκδώσει διάταγμα τον Ιανουάριο του 1614 που διέταξε την απέλαση όλων των ιεραποστόλων από την Ιαπωνία και ξεκίνησε τη δίωξη της χριστιανικής πίστης στην Ιαπωνία.
Δύο χρόνια αργότερα, μετά το ταξίδι τους στην Ευρώπη, η αποστολή έφυγε από τη Σεβίλλη για τη Νέα Ισπανία (Μεξικό) τον Ιούνιο του 1616. Ορισμένα έγγραφα  δείχνουν ότι ορισμένοι Ιάπωνες θα μπορούσαν να έχουν μείνει στην Ισπανία, κάτι που είναι πιθανό δεδομένου ότι έκαναν την τελευταία τους στάση σε χωριά κοντά στη Σεβίλλη (Espartinas και Coria del Río ). Περιέργως, μέχρι σήμερα, οι Ισπανοί με το "Japón" ως επώνυμο βρίσκονται όχι μόνο σε αυτήν την περιοχή, αλλά και σε όλη την Ισπανία.
Δυτικές εκδόσεις σχετικά με την πρεσβεία του Χασεκούρα
Η πρεσβεία του Χασεκούρα Τσουνενάγκα αποτέλεσε αντικείμενο πολλών δημοσιεύσεων σε όλη την Ευρώπη. Ο Ιταλός συγγραφέας Σιπιόνε Αμάτι, ο οποίος συνόδευσε την πρεσβεία το 1615 και το 1616, δημοσίευσε το 1615 στη Ρώμη ένα βιβλίο με τίτλο Ιστορία του Βασιλείου του Βόξου. Αυτό το βιβλίο μεταφράστηκε επίσης στα γερμανικά το 1617. Το 1616, ο Γάλλος εκδότης Αβραάμ Σαβγκράιν δημοσίευσε έναν απολογισμό της επίσκεψης του Χασεκούρα στη Ρώμη: " Récit de l'entrée solemnelle et remarquable faite à Rome, par Dom Philippe Francois Faxicura " ("Απολογισμός της επίσημης και αξιοσημείωτης εισόδου στη Ρώμη του Ντομ Φιλίππε Φρανσουά Φαξικούρα").
Επιστροφή στο Μεξικό
Η Χασεκούρα έμεινε στο Μεξικό για 5 μήνες στο δρόμο της επιστροφής στην Ιαπωνία. Το Σαν Χουάν Μπαουτίστα περίμενε στο Ακαπούλκο από το 1616, μετά από ένα δεύτερο ταξίδι στον Ειρηνικό από την Ιαπωνία στο Μεξικό. Με επικεφαλής τον Γιοκοζάβα Σόγκεν, το πλοίο ήταν φορτωμένο με εξαιρετικό πιπέρι και αντικείμενα με βερνίκι από το Κιότο, τα οποία πωλήθηκαν στη μεξικανική αγορά. Για να αποφευχθεί η υπερβολική διοχέτευση αργύρου από το Μεξικό για την Ιαπωνία, ο Ισπανός βασιλιάς ζήτησε από τον αντιβασιλέα να ζητήσει να δαπανηθούν τα έσοδα σε μεξικάνικα αγαθά, εκτός από ένα ποσό 12.000 πέσος και 8.000 πέσος σε ασήμι, τα οποία είχαν τη δυνατότητα να φέρουν οι Χασεκούρα και Γιοκοζάβα αντίστοιχα πίσω μαζί τους.
Φιλιππίνες
αριστερά|μικρογραφία| Επιστολή του Χασεκούρα προς τον γιο του, γραμμένη κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις [[Φιλιππίνες, στο Μουσείο Σεντάι]] Τον Απρίλιο του 1618, το Σαν Χουάν Μπαουτίστα έφτασε στις Φιλιππίνες από το Μεξικό, μαζί με τους Χασεκούρα και Λουίς Σοτέλο. Το πλοίο αποκτήθηκε από την ισπανική κυβέρνηση εκεί, με στόχο τη δημιουργία άμυνας κατά των εισβολών από προτεσταντικές δυνάμεις. Στη Μανίλα, ο αρχιεπίσκοπος περιέγραψε τη συμφωνία με τον βασιλιά της Ισπανίας σε μια επιστολή με ημερομηνία 28 Ιουλίου 1619:
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις Φιλιππίνες, ο Χασεκούρα αγόρασε πολλά αγαθά για τον Ντάτε Μασαμούνε και κατασκεύασε ένα πλοίο, όπως εξήγησε σε μια επιστολή, που έγραψε στον γιο του. Τελικά επέστρεψε στην Ιαπωνία τον Αύγουστο του 1620, φτάνοντας στο λιμάνι του Ναγκασάκι.
Επιστροφή στην Ιαπωνία
Όταν ο Χασεκούρα επέστρεψε, η Ιαπωνία είχε αλλάξει αρκετά δραστικά: μια προσπάθεια εξάλειψης του χριστιανισμού ήταν σε εξέλιξη από το 1614, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου είχε πεθάνει το 1616 και αντικαταστάθηκε από τον πιο ξενοφοβικό γιο του Τοκουγκάβα Χιντετάντα και η Ιαπωνία προχωρούσε προς το "Sakoku" πολιτική της απομόνωσης. Επειδή οι ειδήσεις αυτών των διώξεων έφτασαν στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της πρεσβείας του Χασεκούρα, οι ευρωπαίοι ηγέτες - ειδικά ο Βασιλιάς της Ισπανίας - ήταν πολύ απρόθυμοι να ανταποκριθούν θετικά στις εμπορικές και ιεραποστολικές προτάσεις της Χασεκούρα.
Ο Χασεκούρα ανέφερε τα ταξίδια του στον Ντάτε Μασαμούνε κατά την άφιξή του στο Σεντάι. Έχει καταγραφεί ότι έστειλε ένα πορτρέτο του Πάπα Παύλου Ε', ένα πορτρέτο του σε προσευχή, και ένα σετ από στιλέτα Κεϋλάνης και Ινδονησίας, που αποκτήθηκαν στις Φιλιππίνες, όλα διατηρούνται σήμερα στο Μουσείο της Πόλης Σεντάι. Τα «Αρχεία του Οίκου του Μασαμούνε» περιγράφουν την έκθεσή του με έναν αρκετά σύντομο τρόπο, που τελειώνει με μια μάλλον κρυφή έκφραση έκπληξης, που συνδυάζεται με την οργή («奇怪最多シ") στο λόγο του Χασεκούρα:
Απαγόρευση του Χριστιανισμού στο Σεντάι
Το άμεσο αποτέλεσμα της επιστροφής του Χασεκούρα στο Σεντάι ήταν η απαγόρευση του χριστιανισμού στο φέουδο Σεντάι δύο ημέρες αργότερα:
Αυτό που είπε ή έκανε ο Χασεκούρα για να επιφέρει ένα τέτοιο αποτέλεσμα είναι άγνωστο. Καθώς τα μεταγενέστερα γεγονότα τείνουν να δείχνουν ότι αυτός και οι απόγονοί του παρέμειναν πιστοί Χριστιανοί, ο Χασεκούρα μπορεί να είχε κάνει μία ενθουσιώδη - και σε κάποιο βαθμό, ενοχλητική - εξιστόρηση του μεγαλείου και της δύναμης των δυτικών χωρών και της χριστιανικής θρησκείας. Μπορεί επίσης να είχε ενθαρρύνει μια συμμαχία μεταξύ της Εκκλησίας και του Ντάτε Μασαμούνε να αναλάβει τη χώρα (μια ιδέα που διαφημίστηκε από τους Φραγκισκανούς ενώ ήταν στη Ρώμη), πράγμα το οποίο, στην Ιαπωνία το 1620, θα ήταν μια εντελώς μη ρεαλιστική πρόταση. Τέλος, οι ελπίδες του εμπορίου με την Ισπανία εξατμίστηκαν όταν ο Χασεκούρα ανακοίνωσε ότι ο Ισπανός Βασιλιάς δεν θα συνάπτει συμφωνία για όσο διάστημα διενεργούνται διώξεις στην υπόλοιπη χώρα.
Ένα μήνα μετά την επιστροφή του Χασεκούρα, ο Ντάτε Μασαμούνε έγραψε μια επιστολή στο σόγκουν Τοκουγκάβα Χιντετάντα, στο οποίο καταβάλλει μια πολύ ξεκάθαρη προσπάθεια να αποφύγει την ευθύνη για την πρεσβεία, εξηγώντας λεπτομερώς πώς οργανώθηκε με την έγκριση, ακόμη και τη συνεργασία, του σόγκουν:
Η Ισπανία, με μια αποικία και έναν στρατό στις γειτονικές Φιλιππίνες, αποτέλεσε πηγή ανησυχίας για την Ιαπωνία εκείνη την εποχή. Οι εξιστορήσεις του Χασεκούρα ως αυτόπτη μάρτυρα σχετικά με την ισπανική εξουσία και τις αποικιακές μεθόδους στη Νέα Ισπανία (Μεξικό) ενδέχεται να έχουν επιταχύνει την απόφαση του σόγκουν Τοκουγκάβα Χιντετάντα να διακόψει τις εμπορικές σχέσεις με την Ισπανία το 1623 και τις διπλωματικές σχέσεις το 1624, αν και άλλα γεγονότα όπως το λαθρεμπόριο Ισπανών ιερέων στην Ιαπωνία και μια αποτυχημένη ισπανική πρεσβεία συνέβαλε επίσης στην απόφαση.
Θάνατος
δεξιά|μικρογραφία| Ο βουδιστικός τάφος του Χασεκούρα Τσουνενάγκα, ορατός ακόμα σήμερα στο Enfuku-ji, 〒 989-1507 Νομός Μιγιάγκι, Ιβάτα-γκουν, πόλη Καβασάκι (Εντσόζαν, Μιγιάγκι). Είναι άγνωστο τι απέγινε ο Χασεκούρα και οι διηγήσεις των τελευταίων ετών είναι πολυάριθμοι. Οι σύγχρονοι χριστιανοί σχολιαστές μπορούσαν να βασίζονται μόνο στη φήμη, με κάποιες φήμες να αναφέρουν ότι εγκατέλειψε τον Χριστιανισμό, άλλες ότι μαρτύρησε για την πίστη του και άλλες ότι ασκούσε τον Χριστιανισμό κρυφά. Η μοίρα των απογόνων και των υπηρετών του, που αργότερα εκτελέστηκαν, επειδή ήταν Χριστιανοί, υποδηλώνει ότι ο Χασεκούρα παρέμεινε έντονα Χριστιανός και μετέδωσε την πίστη του στα μέλη της οικογένειάς του.
Ο Σοτέλο, ο οποίος επέστρεψε στην Ιαπωνία, αλλά πιάστηκε και τελικά κάηκε σε πάσσαλο το 1624, έδωσε πριν από την εκτέλεση του μία εξιστόρηση ότι ο Χασεκούρα επέστρεψε στην Ιαπωνία ως ήρωας, που διέδωσε τη χριστιανική πίστη:
Ο Χασεκούρα επέστρεψε επίσης στην Ιαπωνία αρκετά Καθολικά αντικείμενα, αλλά δεν τα έδωσε στον κυβερνήτη του και αντίθετα τα κράτησε στο δικό του κτήμα.
Ο Χασεκούρα Τσουνενάγκα πέθανε από ασθένεια (σύμφωνα με ιαπωνικές και χριστιανικές πηγές) το 1622, αλλά η τοποθεσία του τάφου του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Τρεις τάφοι θεωρούνται ότι ανήκουν στον Χασεκούρα στο Μιγιάγκι. Το πιο πιθανό είναι ότι έχει ταφεί στα περίχωρα της πόλης Όσατο (大郷町) στο ναό του Σαϊκό-τζι (西光寺). Ένα άλλο πιθανό σημείο ταφής είναι ορατό στον βουδιστικό ναό του Ενφούκου-τζι (円福寺) στην πόλη Καβασάκι. Ένας άλλος πιθανός χώρος ταφής σημειώνεται με σαφήνεια (μαζί με ένα μνημείο για το Σοτέλο) στο νεκροταφείο του ναού του Κομιό-τζι (光明寺) στο Κιταγιάμα Αόμπα-κου ( Σεντάι).
Εκτέλεση των απογόνων και των υπηρετών του
Ο Χασεκούρα είχε έναν γιο, που ονομαζόταν Ροκουεμόν Τσουνεγιόρι. Δύο από τους υπηρέτες του γιου του, ο Γιογκόεμον (与 五 右衛門) και η σύζυγός του, καταδικάστηκαν επειδή ήταν Χριστιανοί, αλλά αρνήθηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους υπό βασανιστήρια (ανάποδο κρέμασμα, που ονομάζεται "τσουρούσι ") και ως αποτέλεσμα πέθαναν τον Αύγουστο 1637. Το 1637, ο ίδιος ο Ροκουεμόν Τσουνεγιόρι κρίθηκε επίσης ύποπτος για τον Χριστιανισμό, αφού καταγγέλθηκε από κάποιον από το Έντο, αλλά απέφυγε τις ανακρίσεις, επειδή ήταν ο κύριος του ναού Ζεν του Κομίο-τζι (光明寺).
Το 1640, δύο άλλοι υπηρέτες του Τσουνεγιόρι, ο Ταροζαεμόν (太郎 左衛 門, 71), που ακολούθησε τον Χασεκούρα στη Ρώμη και η σύζυγός του (59), καταδικάστηκαν ως Χριστιανοί και, επίσης, αρνούμενοι να απαρνηθούν την πίστη τους υπό βασανιστήρια, πέθαναν. Ο Τσουνεγιόρι θεωρήθηκε υπεύθυνος αυτή τη φορά και αποκεφαλίστηκε την ίδια ημέρα, σε ηλικία 42 ετών, επειδή απέτυχε να καταγγείλει τους Χριστιανούς κάτω από τη στέγη του, αν και παρέμεινε ανεπιβεβαίωτο, εάν ήταν ο ίδιος Χριστιανός ή όχι. Δύο χριστιανοί ιερείς, ο Δομινικανός Πέδρο Βάσκες και ο Χουάν Μπαουτίστα Πάουλο, είχαν δώσει το όνομά του κάτω από βασανιστήρια. Ο μικρότερος αδελφός του Τσουνεγιόρι, ο Τσουνεμίτσι, καταδικάστηκε ως Χριστιανός, αλλά κατάφερε να φύγει και να εξαφανιστεί.
Τα προνόμια της οικογένειας Χασεκούρα καταργήθηκαν σε αυτό το σημείο από το φέουδο Σεντάι, και κατασχέθηκαν τα περιουσιακά τους αντικείμενα. Αυτή την εποχή, το 1640, κατασχέθηκαν τα χριστιανικά αντικείμενα του Χασεκούρα, και παρέμειναν υπό κράτηση στο Σεντάι έως ότου ανακαλυφθούν ξανά στο τέλος του 19ου αιώνα.
Συνολικά, περίπου 50 χριστιανικά αντικείμενα βρέθηκαν στο κτήμα του Χασεκούρα το 1640, όπως σταυροί, κομπολόι, θρησκευτικά φορέματα και θρησκευτικοί πίνακες ζωγραφικής. Τα αντικείμενα κατασχέθηκαν και αποθηκεύτηκαν. Ένας κατάλογος απογραφής έγινε ξανά το 1840, που περιέγραφε τα αντικείμενα, που ανήκουν στην Χασεκούρα Τσουνενάγκα. Δεκαεννέα βιβλία αναφέρθηκαν επίσης στον κατάλογο, αλλά έκτοτε έχουν χαθεί. Τα αντικείμενα σώζονται σήμερα στο Μουσείο της Πόλης του Σεντάι και σε άλλα μουσεία στο Σεντάι.
Ο γιος του Τσουνεγιόρι, ο Τσουνενόμπου (常 信), εγγονός του Τσουνενάγκα Χασεκούρα, επέζησε. Ίδρυσε ένα γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Χασεκούρα, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οι πρώτοι έως τους δέκατους αρχηγούς της οικογένειας Χασεκούρα ζούσαν στην πόλη Όσατο, Νομός Μιγιάγκι. Ο 11ος επικεφαλής μετακόμισε στο Βακαμπαγιάσι, στην πόλη Σεντάι, στο νομό Μιγιάγκι, όπου κατοικεί ο 13ος επικεφαλής, ο Τσουνετάκα Χασεκούρα. Ο 13ος επικεφαλής εργάζεται ενεργά τόσο στους Νομούς Μιγιάγκι όσο και στους Άκιτα.
Κληρονομιά
Η ίδια η ύπαρξη των ταξιδιών του Χασεκούρα είχε ξεχαστεί στην Ιαπωνία μέχρι το εκ νέου άνοιγμα της χώρας μετά την πολιτική της απομόνωσης (Sakoku). Το 1873, μια ιαπωνική πρεσβεία στην Ευρώπη (η αποστολή Ιβακούρα) με επικεφαλής τον Ιβακούρα Τομόμι άκουσε για πρώτη φορά τα ταξίδια του Χασεκούρα, όταν εμφανίστηκαν έγγραφα κατά την επίσκεψή τους στη Βενετία στην Ιταλία.
Έργα με βάση τη ζωή του
Ο Σούσακου Έντο έγραψε ένα μυθιστόρημα του 1980, με τίτλο Ο Σαμουράι, μία φανταστική αφήγηση σχετικά με τα ταξίδια του Χασεκούρα. Μια ταινία κινουμένων σχεδίων του 2005, που παράχθηκε στην Ισπανία και με τίτλο Gisaku, αναφέρεται στις περιπέτειες ενός νεαρού Ιάπωνα σαμουράι με το όνομα Γιοχέι, που επισκέφθηκε την Ισπανία τον 17ο αιώνα, σε μια ιστορία που εμπνέεται χαλαρά από τα ταξίδια του Χασεκούρα. Ο Γιοχέι επέζησε να κρύβεται μέχρι σήμερα λόγω μαγικών δυνάμεων ("Μετά από αιώνες λήθαργου, ξυπνά σε έναν κόσμο, που δεν ξέρει"), και πραγματοποιεί πολλές περιπέτειες στη σύγχρονη Ευρώπη ως ένας υπερήρωας.
Το φανταστικό ιστορικό μυθιστόρημα του 2017 Ο Σαμουράι της Σεβίλλης από τον John J. Healey αφηγείται τα ταξίδια του Χασεκούρα και της αντιπροσωπείας του, που αποτελείτο από 21 σαμουράι. Μια συνέχεια του 2019 με τίτλο Η κόρη του Σαμουράι αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας, που γεννήθηκε από έναν από τους σαμουράι και μια Ισπανίδα κυρία και το ταξίδι της στην Ιαπωνία με τον πατέρα της μετά το θάνατο της μητέρας της
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σαμουράι Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γαλλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ισπανικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ιάπωνες διπλωμάτες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Get Behind Me Satan
Το "Get Behind Me Satan" είναι το πέμπτο άλμπουμ των The White Stripes. Κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου του 2005 από τις V2 Records και XL Recordings. Ο Jack White ηχογράφησε το άλμπουμ στα δικά του Third Man Studios στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν και του έκανε μίξινγκ στα Ardent Studios στο Μέμφις του Τενεσί. Το άλμπουμ πήρε το όνομα του από τον στίχο 23 του κεφαλαίου 16 του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου "ὁ δὲ στραφεὶς εἶπεν τῷ Πέτρῳ, Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ· σκάνδαλον εἶ ἐμοῦ, ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ θεοῦ ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων ( Jesus turned and said to Peter, "Get behind me, Satan! You are a stumbling block to me; you do not have in mind the concerns of God, but merely human concerns." )". Το Rolling Stone το ανακήρυξε ως το τρίτο καλύτερο άλμπουμ του 2005 και κέρδισε το βραβείο του καλύτερου εναλλακτικού άλμπουμ στα Γκράμι του 2006. Θα κυκλοφορήσει για πρώτη φορά σε βινύλιο την Record Store Day του 2015 (18 Απριλίου 2015).
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Jack White
Σιδηροδρομικός Σταθμός Σκύδρας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Σκύδρας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Σκύδρας του νομού Πέλλας. Βρίσκεται μέσα στην αστικη περιοχή της πόλης. Ο σταθμός ξεκίνησε να λειτουργεί το 1894, ενώ το κτήριο του σταθμού κτίστηκε το 1916 έπειτα από απόφαση του Γαλλικού στρατηγείου στη Θεσσαλονίκη. Σέρβοι στρατιώτες εργάστηκαν για την κατασκευή του σταθμού τύπου «Ντεκοβίλ». Σκοπός της κατασκευής του σταθμού ήταν ο ανεφοδιασμός των στρατευμάτων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Μάιο του 1918 ο σταθμός βομβαρδίστηκε από τη Γερμανική αεροπορία.
Παραπομπές
Σκυδρα Σκυδρας Σκυδρα Σκυδρα Κατηγορία:Δήμος Σκύδρας
Βραβείο Λένιν
Το Βραβείο Λένιν είναι διαφορετικό από το Βραβείο Ειρήνης Λένιν, το οποίο απονέμονταν σε ξένους πολίτες και όχι στους πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης, για τη συμβολή τους στην ιδέα της Ειρήνης. Επίσης, το Βραβείο Λένιν δεν πρέπει να συγχέεται με το Τάγμα του Λένιν, το Βραβείο Στάλιν, ή το ύστερο Κρατικό Βραβείο ΕΣΣΔ. Σε ορισμένα άτομα απονεμήθηκε τόσο το Βραβείο Λένιν όσο και το Κρατικό Βραβείο ΕΣΣΔ.
Βραβευθέντες
Ενδεικτικός κατάλογος βραβευθέντων:
Κατηγορία:Σοβιετικά βραβεία Κατηγορία:Βλαντίμιρ Λένιν Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Τρίσνο Σουμάρτζο
Ο Τρίσνο Σουμάρτζο (ινδονησιακά: Trisno Sumardjo, 6 Δεκεμβρίου 1916 - 21 Απριλίου 1969 ) ήταν Ινδονήσιος συγγραφέας, λογοτεχνικός κριτικός και καλλιτέχνης του 20ού αιώνα. Ανήκε στην επονομαζόμενη «γενιά του 1945».
Βιογραφία
Ως λογοτέχνης, ο Σουμάρτζο ασχολήθηκε με τη συγγραφή διηγημάτων, νουβελών, θεατρικών έργων, ποιημάτων κλπ. Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή που περιείχε πεζά και ποιήματα που είχαν γραφτεί από το 1946 μέχρι το 1950 υπό τον τίτλο «Συνείδηση και πράξεις», μεταξύ αυτών και το διήγημα «Νάρκισσος» που αργότερα μεταφράστηκε στα γερμανικά. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν το αλληγορικό θεατρικό έργο «Τζίτα Τερούνα» (1953), η συλλογή ιστοριών με τίτλο «Το μεγάλο σπίτι» (1957), η συλλογή διηγημάτων «Ξερά φύλλα» (1962) που αποτελείται από πεζά κείμενα γραμμένα κατά τη δεκαετία του 1950, η ποιητική συλλογή «Σιλουέτες» που κυκλοφόρησε περίπου το 1966 κ.ά.
Ο Σουρμάτζο ήταν ακόμη δοκιμιογράφος, αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά, καθώς και μεταφραστής ξένων λογοτεχνικών έργων. Συγκεκριμένα μετέφρασε στην ινδονησιακή γλώσσα μια σειρά έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (όπως π.χ. τα «Άμλετ», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Ο έμπορος της Βενετίας» και «Μάκβεθ»), τους «Μύθους» του Ζαν ντε Λα Φονταίν, έργα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, καθώς και τον «Δόκτωρ Ζιβάγκο» του Μπ. Παστερνάκ. Ακόμη, διετέλεσε συντάκτης λογοτεχνικών περιοδικών και επιθεωρήσεων.
Το 1957 ο Σουμάρτζο ηγήθηκε αντιπροσωπείας Ινδονήσιων διανοούμενων που επισκέφθηκαν τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, αποκομίζοντας ανάμεικτες εντυπώσεις από τις επαφές που είχε με Κινέζους διανοούμενους και συγγραφείς, ψέγοντας την έλλειψη ελευθερίας έκφρασης και τον ιδιαίτερα στρατευμένο χαρακτήρα της λογοτεχνικής παραγωγής. Τον Αύγουστο του 1963 συνυπέγραψε το «Πολιτιστικό Μανιφέστο», ένα κείμενο διαφόρων διανοούμενων της Ινδονησίας ενάντια στην ποδηγέτηση της πολιτιστικής παραγωγής της χώρας από το καθεστώς του Σουκάρνο.
Παράλληλα με τη συγγραφική του δραστηριότητα, από τη δεκαετία του 1940 ασχολήθηκε ενεργά και με τη ζωγραφική. Μάλιστα έργα του εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ινδονησίας. Απεβίωσε την 21η Απριλίου του 1969.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδονήσιοι Κατηγορία:Ινδονήσιοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ινδονήσιοι λογοτέχνες Κατηγορία:Μεταφραστές
Εθνική μουσική σχολή
Η Εθνική μουσική σχολή είναι μουσική σχολή στην Ελλάδα η οποία ασχολείται με τη μουσική γλώσσα με εθνικό χαρακτήρα.
Η δημιουργία της Σχολής
Η επιθυμία ύπαρξης μουσικής γλώσσας με εθνικό χαρακτήρα υπήρξε ουσιαστικά ο λόγος που οδήγησε στη δημιουργία της ελληνικής Εθνικής μουσικής σχολής στις αρχές του 20ου αι.. Για πρώτη φορά οι Έλληνες συνθέτες συνειδητά και με συνέπεια θέτουν το ζήτημα δημιουργίας εθνικής μουσικής.
Επιρροές
Πολλοί υπήρξαν βέβαια οι παράγοντες που συνέβαλαν ή επηρέασαν το έργο τους, όπως ήταν το πνευματικό έργο της εποχής και κυρίως η ποίηση (Κωστής Παλαμάς, Άγγελος Σικελιανός κ.ά.), τα περιοδικά της εποχής (Νουμάς), το θέατρο (Βασιλικό, Νέα Σκηνή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου), αλλά και οι διάφορες εθνικές μουσικές σχολές της Ευρώπης. Στα πρώτα της βήματα η σχολή αναζήτησε τις βάσεις για να στηριχθεί, στην παραδοσιακή ελληνική μουσική και συγκεκριμένα στο δημοτικό τραγούδι και τη βυζαντινή υμνωδία, αφού το έντεχνο στοιχείο που χαρακτηρίζει τις ευρωπαϊκές σχολές, δεν υφίστατο ακόμη στην ελληνική μουσική. Αυτό βέβαια ενείχε συγκεκριμένο περιορισμό για τους Έλληνες δημιουργούς που ήταν η μονοφωνία αυτών των δύο ελληνικών πηγών.
Βασικά χαρακτηριστικά
Τα κοινά χαρακτηριστικά των Ελλήνων συνθετών, όσον αφορά στη μουσική τους δημιουργία, μπορούν να συνοψισθούν στα εξής:
Πηγές
"Ελληνική Μουσική" Κώστας Μυλωνάς, εκδ. Νεφέλη, 2002
Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
Κορώνεια Βοιωτίας
Η Κορώνεια (παλαιότερα Κουτουμουλάς ή Κοντομουλάς) είναι ορεινό χωριό του Δήμου Λεβαδέων στη Βοιωτία.
Γεωγραφία
Βρίσκεται περίπου 21 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού, τη Λιβαδειά, και περίπου 130 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Καλύπτεται με υπεραστική συγκοινωνία (ΚΤΕΛ) προς την Αθήνα, όπως και με αστική συγκοινωνία με την Λιβαδειά.
Η αρχαία Κορώνεια
Η Κορώνεια, ιδρύθηκε από τον Κορώνο, γιο του Θερσάνδρου και αδερφού του Αλιάρτου (Παυσανίας), και κατά άλλους από Βοιωτούς της Άρνης, που διώχθηκαν από τους Θεσσαλούς. (Στράβων Θ΄411).
Ο Παυσανίας αναφέρει ότι τα σπουδαιότερα μνημεία της Κορώνειας είναι: οι βωμοί του Επιμήλιου Ερμού και των Ανέμων στηννίκησε. αγορά. Ο Ναός της Ήρας που κρατάει στα χέρια της μια Σειρήνα, έργο ίσως του Θηβαίου γλυπτή Πυθοδώρου. Έξω από την πόλη υπήρχε ο Ναός της Ιτωνίας Αθηνάς, που ήταν το κέντρο του Βοιωτικού Συνδέσμου, ο Ναός Ηρακλέους του Παλαίμονος, Ναός αφιερωμένος στον ιδρυτή της πόλεως.
Στα δυο άκρα της πόλης τρέχουν δυο ποταμοί ο Κοράλιος ή Κουάριος και ο Φάλαρος. 20 στάδια βορειοδυτικά της πόλεως βρίσκονταν αγάλματα των Μουσών και Λιβηθρινίδων Νυμφών, εκεί δε υπήρχαν και δυο πηγές των οποίων οι κρηνοί είχαν σχήμα μαστών, το δε νερό ήταν γαλακτώδες.
Στις αρχές του 4ου π.Χ αιώνα ήταν μέλος της Βοιωτικής Συμμαχίας και έστειλε ως άρχοντα των Βοιωταρχών τον Εύμειλον Επικούδειο και έπειτα άλλους εξέχοντες πολίτες της. Το 346 π.Χ ο Φίλιππος της Μακεδονίας παραχώρησε την Κορώνεια στους Θηβαίους, τους δε πολίτες της τους πούλησε ως δούλους. Το 171 π.Χ στους χρόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καταστράφηκε εντελώς. Σε δυο επιστολές του Αντωνίου του Ευσεβούς το 140 μ.Χ και 155 μ.Χ γίνεται λόγος για δικαστική διένεξη μεταξύ της Θίσβης και της Κορώνειας για τα σύνορα των πόλεων. Αποικία της ήταν η Κορώνεια Θεσσαλονίκης.
Σύγχρονη ιστορία
Κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων του ελληνικού κράτους, αναφερόταν επίσημα ως Κουτουμουλάς και η κοινότητα της οποίας υπήρξε έδρα ονομαζόταν κοινότητα Κουτουμουλά. Μετονομάστηκε σε Κορώνεια το 1915.
Η Κορώνεια υπήρξε έδρα του Δήμου Κορώνειας, που λειτούργησε στο διάστημα 1835-1940. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Δήμο Πέτρας, στον οποίο υπήρξε έδρα στο διάστημα 1859-1876. Στο διάστημα 1912-1998 αποτέλεσε έδρα ανεξάρτητης κοινότητας, που περιλάμβανε επίσης τον οικισμό Αγία Παρασκευή (πρώην Αγόριανη) και για ένα διάστημα και τον εγκαταλελειμμένο σήμερα οικισμό Κιβέρι. Από το 1999 ανήκε στον Δήμο Κορώνειας και από το 2011 στον Δήμο Λεβαδέων.
Αξιοθέατα
Υπάρχει χώρος αναψυχής γνωστός ως Κεφαλόβρυσο ανάμεσα σε πλάτανους και τρεχούμενα νερά. Όταν βρέχει δημιουργείται ένας μικρός καταρράκτης.
Μοναστήρια και Εκκλησίες
Ανατολικά της Κορώνειας υπάρχουν τα ερείπια του μοναστηριού της Αγίας Παρασκευής γνωστή ως Αγία Παρασκευή η μικρή και ακόμα πιο ανατολικά το γυναικείο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής της «μεγάλης». Δυτικά της Κορώνεια βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Νικήτα, του Αγίου Γεωργίου και προς το Κιβέρι είναι οι εκκλησίες του Αγίου Γιάννη και της Παναγίας που στη μέση τους χωρίζει ένα αιωνόβιο δέντρο με το όνομα Ντούσκο. Στην κορυφή του χωριού δεσπόζει η εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών η οποία έχει συνδεθεί με μύθους και λέγεται ότι ο Άγιος Ταξιάρχης εμφανίζεται στην πόρτα της εκκλησίας και φοβίζει τα παιδιά που πάνε για να μαζέψουν ξένα φρούτα. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, ήμερα εορτασμού του Προφήτη Ηλία, γίνεται λιτανεία της εικόνας και διάφορες πολιτισμικές εκδηλώσεις. Το Πάσχα γίνεται στην πλατεία του χωριού μουσική εκδήλωση με δημοτικά τραγούδια που διοργανώνει ο Σύλλογος των απανταχού Κορωνιωτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Κωνσταντίνος Κυριακίδης
Ο Κωνσταντίνος Κυριακίδης (Κωνσταντινούπολη, 1881-1942) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα της Κωνσταντινούπολης, μέλος εύπορης οικογένειας της εκεί ομογένειας.
Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο και συνέχισε στο Γαλλικό Λύκειο Faure της Κωνσταντινούπολης. Ακολούθως, ενεγράφη στην Αυτοκρατορική Σχολή Καλών Τεχνών της ίδιας πόλης όπου και σπούδασε αρχιτεκτονική από το 1896-1901.
Μετά το τέλος των σπουδών του ο Κυριακίδης μετέβη στο Παρίσι, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ecole speciale d'architecture για ένα έτος. Ήταν ευρυμαθής καθώς μιλούσε τέσσερις γλώσσες, ζωγράφιζε κυρίως ακουαρέλες και ήταν άριστος σχεδιαστής, χρησιμοποιώντας με την ίδια σχεδόν δεξιοτεχνία και τα δύο χέρια.
Διέμεινε έως το 1925 στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα την περίοδο 1901-1925 ως ελεύθερος επαγγελματίας. Στη συνέχεια, οι πολιτικές εξελίξεις τον κατέστησαν πρόσφυγα στην Αθήνα το 1926 σε ηλικία 45 ετών.
Από το 1926 μέχρι την κήρυξη του Β' Παγκόσμιου πολέμου εργάστηκε στην Αθήνα ως ελεύθερος επαγγελματίας και γίνεται μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος με αριθμό μητρώου 615 5. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Κυριακίδης παρέμεινε επί μακρόν στα κρατητήρια της Γκεστάπο. Οι κακουχίες που υπέστη στη διάρκεια της κράτησής του συνέβαλαν στην επίσπευση του θανάτου του, που επήλθε το 1942.
Αθήνα
Επίσης κύριος τομέας ασχολίας του ήταν οι πολυκατοικίες εύπορων οικογενειών για ιδιοκατοίκηση και ταυτόχρονα επένδυση, συνέβαλε έτσι καθοριστικά στη διαμόρφωση της περίφημης αθηναϊκής πολυκατοικίας του Μεσοπολέμου:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Μαπούτο (Επαρχία)
Η Μαπούτο (πορτογαλικά Maputo) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Η επαρχία περιλαμβάνει την ομώνυμη πόλη Μαπούτο, που είναι και πρωτεύουσα όλης της Μοζαμβίκης. Έχει πληθυσμό 1.072.086 κατοίκων (απογραφή 2006).
Γεωγραφία
Η Μαπούτο είναι η νοτιότερη και μικρότερη επαρχία της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Γάζα και στα ανατολικά με την Επαρχία Μπουλμάνγκα της Νότιας Αφρικής, καθώς και το Λουμπόμπο του Εσουατίνι. Είναι η μόνη επαρχία που συνορεύει με το Εσουατίνι.
Διοικητιή διαίρεση
Η Μαπούτο διαιρείται σε 7 συνοικίες και 3 δήμους.
Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Μαπούτο είναι η ομώνυμη πόλη Μαπούτο και δεύτερη μεγαλύτερη η Ματόλα. Άλλες πόλεις είναι η Μαγκούντε, η Μανίκα, η Μαρακουένε, η Ματόλα, η Μοάμπα, η Μπέλα Βίστα, η Μποάνε, η Ναάμτσα και η Πόντα ντο Ούρο.
Φώτιος Αλεξανδρείας
Ο Φώτιος (κατά κόσμον Γεώργιος Πέρογλου, 1853 - 4 Σεπτεμβρίου 1925) ήταν ο πρώτος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας του εικοστού αιώνα.
Επί των ημερών του ανέκυψε το ημερολογιακό ζήτημα, το ζήτημα δηλαδή της διόρθωσης του ημερολογίου από το ιουλιανό στο γρηγοριανό. Στο θέμα αυτό ετάχθη εξαρχής αναφανδόν κατά της αλλαγής του ημερολογίου. Σε επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο ανέφερε ότι η Εκκλησία Αλεξανδρείας «ουδεμίαν ουδαμώς έβλεπεν ανάγκην, αλλ' ουδ' απλώς περιστάσεων συνθήκην ή φοράν επιβάλλουσαν την διόρθωσιν του εν χρήσει της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημερολογίου», συνδέοντας την αλλαγή με δογματικά θέματα. Τελικά το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας δέχθηκε την αλλαγή από την 1ης Οκτωβρίου 1928, επί των ημερών του διαδόχου του, Μελετίου.
Πέθανε το 1925 στη Ζυρίχη. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, υπήρξε μέλος μασονικής στοάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
LAMP
Η ισοθερμική ενίσχυση μέσω βρόχου (LAMP) είναι μια τεχνική ενός σωλήνα για την ενίσχυση του DNA και μια εναλλακτική λύση χαμηλού κόστους για την ανίχνευση ορισμένων ασθενειών. Η ισοθερμική ενίσχυση με τη βοήθεια βρόχου αντίστροφης μεταγραφής (RT-LAMP) συνδυάζει την LAMP με ένα στάδιο αντίστροφης μεταγραφής για να επιτρέψει την ανίχνευση RNA.
Η LAMP είναι μια ισοθερμική τεχνική ενίσχυσης νουκλεϊκών οξέων. Σε αντίθεση με την τεχνολογία της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR), στην οποία η αντίδραση πραγματοποιείται με μια σειρά εναλλασσόμενων βημάτων θερμοκρασίας ή κύκλων, η ισοθερμική ενίσχυση πραγματοποιείται σε σταθερή θερμοκρασία και δεν απαιτεί θερμικό κυκλοποιητή.
Τεχνική
Στην LAMP, η αλληλουχία-στόχος ενισχύεται σε σταθερή θερμοκρασία 60-65 °C (140-149 °F) χρησιμοποιώντας είτε δύο είτε τρία σετ εκκινητών και μια πολυμεράση με υψηλή δραστικότητα μετατόπισης κλώνων εκτός από δραστικότητα αντιγραφής. Συνήθως, χρησιμοποιούνται 4 διαφορετικοί εκκινητές για την ενίσχυση 6 διαφορετικών περιοχών του γονιδίου-στόχου, γεγονός που αυξάνει την ειδικότητα. Ένα πρόσθετο ζεύγος "εκκινητών βρόχου" μπορεί να επιταχύνει περαιτέρω την αντίδραση. Η ποσότητα DNA που παράγεται στην LAMP είναι σημαντικά υψηλότερη από την ενίσχυση με βάση την PCR.
Το προϊόν ενίσχυσης μπορεί να ανιχνευθεί μέσω φωτομετρίας, μετρώντας τη θολερότητα που προκαλείται από το ίζημα πυροφωσφορικού μαγνησίου στο διάλυμα ως παραπροϊόν της ενίσχυσης. Αυτό επιτρέπει την εύκολη απεικόνιση με γυμνό μάτι ή μέσω απλών προσεγγίσεων φωτομετρικής ανίχνευσης για μικρούς όγκους. Η αντίδραση μπορεί να παρακολουθείται σε πραγματικό χρόνο είτε με τη μέτρηση της θολερότητας είτε με φθορισμό με τη χρήση χρωστικών παρεμβολής, όπως το SYTO 9. Οι χρωστικές, όπως το πράσινο SYBR, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία μιας ορατής αλλαγής χρώματος που μπορεί να γίνει αντιληπτή με γυμνό μάτι χωρίς την ανάγκη ακριβού εξοπλισμού ή για μια αντίδραση που μπορεί να μετρηθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια με όργανα. Τα μόρια χρωστικής παρεμβάλλουν ή επισημαίνουν απευθείας το DNA και με τη σειρά τους μπορούν να συσχετιστούν με τον αριθμό των αντιγράφων που υπάρχουν αρχικά. Ως εκ τούτου, η LAMP μπορεί επίσης να είναι ποσοτική.
Μια άλλη µέθοδος οπτικής ανίχνευσης των αµπλικονίων LAMP µε το µάτι βασίστηκε στην ικανότητά τους να υβριδοποιούνται µε συµπληρωµατικό ss-DNA συνδεδεµένο µε χρυσό και έτσι να αποτρέπουν την κανονική αλλαγή χρώµατος από κόκκινο σε µωβ-µπλε που θα συνέβαινε διαφορετικά κατά τη συσσωµάτωση των σωµατιδίων χρυσού που προκαλείται από άλατα. Έτσι, η μέθοδος LAMP σε συνδυασμό με την ανίχνευση αμπλικονίων με AuNP μπορεί να έχει πλεονεκτήματα έναντι άλλων μεθόδων όσον αφορά τη μείωση του χρόνου ανάλυσης, την επιβεβαίωση των αμπλικονίων με υβριδισμό και τη χρήση απλούστερου εξοπλισμού (δηλαδή, δεν χρειάζεται θερμοκυκλοποιητής, εξοπλισμός ηλεκτροφόρησης ή υπεριώδης διαφωτιστής).
Χρήσεις και οφέλη
Η LAMP είναι μια σχετικά νέα τεχνική ενίσχυσης του DNA, η οποία λόγω της απλότητας, της ανθεκτικότητας και του χαμηλού κόστους της θα μπορούσε να προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα. Η LAMP έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί ως απλή δοκιμασία διαλογής στο πεδίο ή στο σημείο περίθαλψης από τους κλινικούς ιατρούς. Επειδή η LAMP είναι ισοθερμική, γεγονός που εξαλείφει την ανάγκη για ακριβούς θερμοκυκλωτές που χρησιμοποιούνται στη συμβατική PCR, μπορεί να αποτελέσει μια ιδιαίτερα χρήσιμη μέθοδο για τη διάγνωση λοιμωδών νοσημάτων σε χώρες με χαμηλό και μεσαίο εισόδημα. Η LAMP μελετάται ευρέως για την ανίχνευση μολυσματικών ασθενειών όπως η φιλαρίαση, ο ιός Zika, η φυματίωση, η ελονοσία, η ασθένεια του ύπνου και ο SARS-CoV-2. Στις αναπτυσσόμενες περιοχές, δεν έχει ακόμη επικυρωθεί εκτενώς για άλλα κοινά παθογόνα.
Έχει παρατηρηθεί ότι η LAMP είναι λιγότερο ευαίσθητη (πιο ανθεκτική) από την PCR σε αναστολείς σε πολύπλοκα δείγματα όπως το αίμα, πιθανώς λόγω της χρήσης διαφορετικής DNA πολυμεράσης (συνήθως Bst - Bacillus stearothermophilus - DNA πολυμεράση και όχι Taq πολυμεράση όπως στην PCR). Αρκετές αναφορές περιγράφουν την επιτυχή ανίχνευση παθογόνων μικροοργανισμών από ελάχιστα επεξεργασμένα δείγματα, όπως το θερμικά επεξεργασμένο αίμα, ή παρουσία μητρών κλινικών δειγμάτων. Αυτό το χαρακτηριστικό της LAMP μπορεί να είναι χρήσιμο σε περιβάλλοντα χαμηλών πόρων ή πεδίου όπου η συμβατική εκχύλιση DNA ή RNA πριν από τη διαγνωστική εξέταση μπορεί να είναι ανέφικτη.
Περιορισμοί
Η LAMP είναι λιγότερο ευέλικτη από την PCR, την πιο καθιερωμένη τεχνική ενίσχυσης νουκλεϊκών οξέων. Η LAMP είναι χρήσιμη κυρίως ως τεχνική διάγνωσης ή ανίχνευσης, αλλά δεν είναι χρήσιμη για κλωνοποίηση ή πολλές άλλες εφαρμογές μοριακής βιολογίας που επιτρέπει η PCR. Επειδή η LAMP χρησιμοποιεί 4 (ή 6) εκκινητές που στοχεύουν 6 (ή 8) περιοχές σε ένα αρκετά μικρό τμήμα του γονιδιώματος και επειδή ο σχεδιασμός των εκκινητών υπόκειται σε πολυάριθμους περιορισμούς, είναι δύσκολο να σχεδιαστούν σύνολα εκκινητών για την LAMP "με το μάτι". Γενικά χρησιμοποιούνται δωρεάν, ανοικτού κώδικα ή εμπορικά πακέτα λογισμικού για να βοηθήσουν στο σχεδιασμό εκκινητών LAMP, αν και οι περιορισμοί σχεδιασμού εκκινητών σημαίνουν ότι υπάρχει λιγότερη ελευθερία επιλογής της περιοχής στόχου από ό,τι με την PCR.
Οι προσεγγίσεις πολυπλεξίας για την LAMP είναι λιγότερο ανεπτυγμένες από ό,τι για την PCR. Ο μεγαλύτερος αριθμός εκκινητών ανά στόχο στην LAMP αυξάνει την πιθανότητα αλληλεπιδράσεων μεταξύ εκκινητών και εκκινητών για πολυπλεγμένα σύνολα στόχων. Το προϊόν της LAMP είναι μια σειρά από συναθροιστές της περιοχής-στόχου, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια χαρακτηριστική "σκάλα" ή ένα μοτίβο ζωνών σε πηκτή, αντί για μια μεμονωμένη ζώνη όπως με την PCR. Αν και αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα κατά την ανίχνευση μεμονωμένων στόχων με LAMP, οι "παραδοσιακές" (τελικές) εφαρμογές πολλαπλής PCR, όπου η ταυτότητα ενός στόχου επιβεβαιώνεται από το μέγεθος μιας ζώνης σε πηκτή, δεν είναι εφικτές με LAMP. Η πολυπλεξία στην LAMP έχει επιτευχθεί με την επιλογή μιας περιοχής-στόχου με μια περιοχή περιορισμού και την πέψη πριν από την εκτέλεση σε πηκτή, έτσι ώστε κάθε προϊόν να δίνει ένα διαφορετικό μέγεθος θραύσματος, αν και αυτή η προσέγγιση προσθέτει πολυπλοκότητα στον πειραματικό σχεδιασμό και το πρωτόκολλο.
Η χρήση μιας πολυμεράσης DNA που αντικαθιστά την αλυσίδα στην LAMP αποκλείει επίσης τη χρήση ανιχνευτών υδρόλυσης, π.χ. ανιχνευτών TaqMan, οι οποίοι βασίζονται στη δραστηριότητα της 5'-3' εξωνουκλεάσης της Taq πολυμεράσης. Έχει αναφερθεί μια εναλλακτική προσέγγιση πολυπλεξίας σε πραγματικό χρόνο που βασίζεται σε σβέστες φθορισμού.
Η χρωστική SYBR green μπορεί να προστεθεί για την προβολή της LAMP σε πραγματικό χρόνο. Ωστόσο, κατά την όψιμη ενίσχυση, η ενίσχυση των εκκινητών-διμερών μπορεί να συμβάλει σε ψευδώς θετικό σήμα. Η χρήση ανόργανης πυροφωσφατάσης σε μείγμα αντίδρασης SYBR επιτρέπει τη χρήση ανάλυσης τήγματος για τη διάκριση της σωστής ενίσχυσης
Αν και έχουν προταθεί διάφορες στρατηγικές μετριασμού των ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων σε δοκιμασίες που βασίζονται σε αυτή τη μέθοδο, η μη ειδική ενίσχυση λόγω διαφόρων παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της απουσίας μηχανισμών πύλης θερμοκρασίας, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους περιορισμούς της ισοθερμικής ενίσχυσης με τη βοήθεια βρόχου.
Αναφορές
Κατηγορία:Μέθοδοι Μοριακής Βιολογίας Κατηγορία:Εργαστηριακές τεχνικές
Πομπήιος Τρόγος
Ο Πομπήιος Τρόγος (1ος π.Χ αι.) ήταν Γαλατικής καταγωγής λατίνος ιστορικός.
Βίος
Ο Πομπήιος Τρόγος καταγόταν από Γαλάτες. Ένας από τους προγόνους του ήταν στην υπηρεσία του Πομπήιου, ενώ ο πατέρας του είχε μια έμπιστη θέση κοντά στον Καίσαρα.
Ιδεολογία
Ο Τρόγος αποσκοπεί στην παρουσίαση της μη ρωμαϊκής ιστορίας και στη συνέχιση του έργου ιστορικών όπως ο Λίβιος. Ασκεί εχθρική κριτική προς τη Ρώμη αν και ο ίδιος νιώθει Ρωμαίος,ενώ αναδεικνύει τις ηθικές κινητήριες δυνάμεις του ιστορικού γίγνεσθαι.
Λογοτεχνική τεχνική
Στο ιστοριογραφικό έργο του χρησιμοποιεί προλόγους και συχνές είναι οι γεωγραφικού και εθνογραφικού περιεχομένου παρεκβάσεις. Δεν παρέχει χρονογραφικές αφηγήσεις ενώ αναφέρεται στις ψυχικές διαθέσεις των προσώπων φωτίζοντας τα εσωτερικά κίνητρα των πράξεων. Επίσης περιορίζει τον αριθμό των δρώντων προσώπων προσεγγίζοντας την ελληνιστική ιστοριογραφία.
Επιρροή
Το φυσιογνωστικό έργο του Τρόγου έγινε πηγή του Πλίνιου του Πρεσβύτερου. Το ιστορικό έργο του χρησιμοποιήθηκε από τον Βαλέριο Μάξιμο, τον Βελλήιο Πατέρκουλο, τον Κούρτιο, τον Φροντίνο, τον Πολύαινο. Ο Ιουστίνος συνέταξε επιτομή, και χρησιμοποιείται από τη Historia Augusta, τον Αυγουστίνο, τον Ορόσιο, τον Κασσιόδωρο. Η παγκόσμια σύλληψη της ιστορίας και οι απόψεις του για τις αυτοκρατορίες άσκησε σημαντική επιρροή.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί
Ρέα Γαλανάκη
Η Ρέα Γαλανάκη (1947) είναι Ελληνίδα συγγραφέας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1947 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Γονείς της ήταν οι διαπρεπείς γιατροί του Ηρακλείου Εμμανουήλ Γαλανάκης και Αικατερίνη Παπαματθαιάκη. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Παντρεύτηκε τον γιατρό και πανεπιστημιακό καθηγητή Ηλία Δ. Κούβελα και έμεινε πολλά χρόνια στην Πάτρα. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα,  διηγήματα, ποιήματα και δοκίμια.
Έργα της έχουν μεταφραστεί σε δεκαεπτά γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Ολλανδικά, Τσεχικά, Βουλγαρικά, Σουηδικά, Λιθουανικά, Τουρκικά, Αραβικά, Κινεζικά, Εβραϊκά, Αλβανικά, Καταλανικά και Ουκρανικά), ενώ έχει κληθεί να συμμετάσχει σε φεστιβάλ, συνέδρια, πανεπιστημιακά σεμινάρια και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αποσπάσματα από δύο μυθιστορήματά της έχουν ενταχθεί στη διδασκόμενη Νεοελληνική Λογοτεχνία της Μέσης Εκπαίδευσης.