cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουδοβίκος Α΄ της Νάπολης
Επιστροφή στη Νάπολη
Η Μαύρη Πανώλη ανάγκασε τους Ούγγρους τον Αύγουστο του 1348 να εγκαταλείψουν τη Νάπολη· ο Λουδοβίκος, η Ιωάννα και η νεογέννητη κόρη τους Αικατερίνη επέστρεψαν αμέσως στο βασίλειο. Όλα τα έγγραφα του βασιλείου εκδιδόταν από το 1349 στο όνομα της Ιωάννας και του συζύγου της· ο Λουδοβίκος είχε τον έλεγχο των στρατιωτικών φρουρίων. Στα νομίσματα που εκδόθηκαν το όνομα του Λουδοβίκου προηγήθηκε από αυτό της Ιωάννας. Οι Ναπολιτάνοι τον θεωρούσαν από την αρχή κανονικά σαν μονάρχη, παρά το ότι ο πάπας Κλήμης τον αναγνώρισε το 1352.
Ο Λουδοβίκος εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα από τις στρατιωτικές επιθέσεις των Ούγγρων για να αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία από τη σύζυγό του. Καταδίωξε τους οπαδούς της και την Αυλή της, συνέλαβε τον υποστηρικτή της Ερρίκο Καρατσιόλο, τον κατηγόρησε για μοιχεία και τον εκτέλεσε. Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας έκανε νέα επίθεση στη Νάπολη, αναγκάζοντας τον Λουδοβίκο και την Ιωάννα να δραπετεύσουν στην Γκαέτα, όμως ο Λουδοβίκος κατάφερε να νικήσει τους Ούγγρους με τη βοήθεια του πάπα. Ο Κλήμης ΣΤ΄ έκανε έντονες συστάσεις στον Λουδοβίκο, επειδή συμπεριφερόταν στη σύζυγό του ως "υπηρέτρια και φυλακισμένη", ενώ εκείνη ήταν στην πραγματικότητα η νόμιμη βασίλισσα· του τόνισε ότι θα τον αναγνωρίσει βασιλιά, μόνο χάρη στα δικαιώματα της Ιωάννας. Η δεύτερη κόρη τους Φραγκίσκη γεννήθηκε αμέσως μετά.
Βασιλεία με αναγνώριση από τον πάπα
Ο Λουδοβίκος δέχτηκε τις συστάσεις του πάπα (23 Μαρτίου 1352) και στέφθηκε μαζί της βασιλιάς της Νεαπόλεως την ημέρα της Πεντηκοστής (27 Μαΐου 1352). Η κόρη τους Φραγκίσκη πέθανε την ημέρα της στέψης σε βρεφική ηλικία και η Ιωάννα δεν έκανε συνέλαβε άλλο τέκνο στην υπόλοιπη ζωή της. Ο Λουδοβίκος ίδρυσε την ημέρα της στέψης του το Τάγμα του Κόμπου για να εξευμενίσει τον λαό για την πολύ άσχημη φήμη που είχε αποκτήσει, ιδιαίτερα με τη συμπεριφορά του στην Ιωάννα. Ο Λουδοβίκος και η Ιωάννα στέφτηκαν στη Μεσσήνη ως βασιλείς της "Σικελίας" (1356), αλλά απέτυχαν να ανακτήσουν ολόκληρο το νησί. Η Σικελία είχε καταληφθεί από τον Οίκο της Βαρκελώνης από την εποχή του Σικελικού Εσπερινού (1282), όταν οι Αραγωνέζοι έδιωξαν τους Γάλλους Καπετίδες-Ανζού και ο Οίκος της Βαρκελώνης κυβέρνησε από το 1285 το νησί σαν ξεχωριστό βασίλειο. Ο θάνατος του προστάτη Κλήμη ΣΤ΄ ήταν μεγάλο πλήγμα για το βασιλικό ζεύγος· ο διάδοχός του Πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ τους αφόρισε, επειδή δεν πλήρωσαν τις οφειλές τους στην Αγία Έδρα. Το πρόβλημα λύθηκε με επίσκεψη του ζεύγους στην Αβινιόν (1360). Οι προσπάθειες του Λουδοβίκου να εκθρονίσει τον Φρειδερίκο Γ΄ τον Απλό και να ανακτήσει τη Σικελία απέτυχαν για άλλη μια φορά (1360)· το σχέδιό του ήταν να καταλάβει ολόκληρο το νησί με την πρωτεύουσα Παλέρμο, πριν εξεγερθούν οι βαρόνοι. Όμως ο Λουδοβίκος συνάντησε σκληρή αντίσταση στα σχέδιά του από τα εξαδέλφια του, ιδιαίτερα τον κλάδο των Καπετιδών-Ανζού-Δυρραχίου, όταν ο Λουδοβίκος κόμης της Γκραβίνα υποκίνησε εξεγέρσεις στην Απουλία.
Θάνατος και θρύλοι
thumb|right|250px|Ο Λουδοβίκος Α΄ της Νάπολης στον θρόνο του σε έγγραφο της εποχής του. Ο Λουδοβίκος πέθανε στη Νάπολη πιθανότατα από τη Μαύρη πανώλη (26 Μαΐου 1362). Με τον θάνατό του η σύζυγός του απέκτησε τον πλήρη έλεγχο στο βασίλειο.[6] Η Ιωάννα παντρεύτηκε άλλες δύο φορές, αλλά δεν επέτρεψε από τότε στους συζύγους της να συγκυβερνήσουν μαζί της. Ο Τάραντας κληρονομήθηκε από τον μικρότερο αδελφό του Φίλιππο Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Με τον θάνατό του το Τάγμα του Κόμπου, που είχε ιδρύσει ο ίδιος, διαλύθηκε. Ο Λουδοβίκος τάφηκε στο αβαείο του Μοντεβερτζίν, δίπλα από τη μητέρα του.
Ένας χρονικογράφος της εποχής σημειώνει ότι "ο θάνατός του ήταν μεγάλο πλήγμα για ολόκληρο το βασίλειο", αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των πηγών της εποχής, περιγράφουν τα εντελώς αντίθετα. Ο διάσημος ποιητής Πετράρχης, που ήταν οικογενειακός φίλος της βασιλικής Αυλής, τον περιγράφει ως "σκληρό, βίαιο, αυταρχικό και αιμοβόρο" και ότι "δεν ήξερε τι σημαίνει η λέξη αγάπη και δεν είχε ανάγκη την αγάπη κανενός". Το μόνο μεγάλο του κατόρθωμα ήταν ο διορισμός του Νικολό Ατσαγιόλι στη θέση του Καγκελαρίου της Νεαπόλεως, που αποδείχτηκε ικανότατος διοικητής και μεγάλος στρατιωτικός ηγέτης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1346 την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμη σχέση είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Τάραντα Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα Κατηγορία:Βασιλείς της Νεαπόλεως
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Μαυριτανίας
Παρατίθεται ένας κατάλογος αρχηγών κράτους της Μαυριτανίας από τότε που η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1960 μέχρι σήμερα.
Συνολικά οκτώ άτομα έχουν υπηρετήσει ως αρχηγοί του κράτους της Μαυριτανίας (χωρίς να υπολογίζεται ένας υπηρεσιακός πρόεδρος). Επιπλέον, ένα άτομο, ο Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ, έχει υπηρετήσει σε δύο μη διαδοχικές περιπτώσεις.
Ο σημερινός αρχηγός κράτους της Μαυριτανίας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ, από τις 5 Αυγούστου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Μαυριτανίας Κατηγορία:Κατάλογοι
Ηγεμονία του Αγίου Αβραάμ
Η Ηγεμονία του Αγίου Αβραάμ ή της Χεβρώνας, ήταν βασάλος του σταυροφορικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Τα εδάφη του εκτείνονταν στα νότια της Ιερουσαλήμ.
Ιστορία
Ένα Χαλιφάτο κυβερνούσε την περιοχή, η οποία κατοικείτο κυρίως από αγροτικούς πληθυσμούς διαφορετικών χριστιανικών δογμάτων όταν, το 1099, οι Σταυροφόροι υπό τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν κατέλαβαν την Χεβρώνα και την μετονόμασαν σε "Κάστρο του Αγίου Αβραάμ".
Ο Γοδεφρείδος την κατέστησε ως μία από τις πρώτες ηγεμονίες του Βασιλείου, ενώ την παραχώρησε ως φέουδο στον Ζεράρ ντ'Αβέν.
Ως χριστιανική φρουρά του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, υπό την ηγεσία του Τανκρέδου, Πρίγκιπα της Γαλιλαίας, η θέση της ήταν επισφαλής, καθώς επρόκειτο για "λίγο περισσότερο από μία νησίδα σε έναν μουσουλμανικό ωκεανό".
Το 1106, οι Αιγύπτιοι ξεκίνησαν στρατιωτική εκστρατεία, εισβάλλοντας στα νότια της Παλαιστίνης και, το 1107, σχεδόν πέτυχαν να ανακαταλάβουν την Χεβρώνα από τα στρατεύματα του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ηγήθηκε αυτοπροσώπως της αντεπίθεσης για την απώθηση των μουσουλμανικών δυνάμεων.
Το 1167, ιδρύθηκε η επισκοπική έδρα της Χεβρώνας, καθώς και αυτές του Κεράκ και της Σεβάστειας (τάφος του Ιωάννη του Βαπτιστή).
Λίγο καιρό αργότερα, η Χεβρώνα κατέστη βασιλική κτήση και το Μπεθ Γκιμπελίν πέρασε στην κατοχή των Οσπιταλιέρων.
Η Χεβρώνα είχε βρεθεί υπό βασιλικό έλεγχο και σε άλλες περιπτώσεις προ του 1149.
Ο Κούρδος Μουσουλμάνος Σαλαντίν κατέλαβε την Χεβρώνα το 1187 και μετονόμασε την πόλη στην παλιά ονομασία της, Αλ-Χαλίλ. Ωστόσο, λίγο καιρό αργότερα, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος ανακατέλαβε την Χεβρώνα.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 1958
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 1958 ήταν το 6ο περιφερειακό πρωτάθλημα που διοργανώθηκε από την FIBA Europe για τις γυναίκες. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Λοτζ της Πολωνίας και πραγματοποιήθηκε από τις 9 με 18 Μαΐου του 1958. Η Βουλγαρία κέρδισε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο, ενώ η Σοβιετική Ένωση, πρωταθλητές της προηγούμενης διοργάνωσης έλαβε το αργυρό, ενώ η Τσεχοσλοβακία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.
Ηγεμονία του Αγίου Αβραάμ
Ιστορία
Ο Ριχάρδος της Κορνουάλης κατέφθασε από την Αγγλία, προκειμένου να θέσει ένα τέλος στην διαμάχη μεταξύ Ναϊτών και Οσπιταλιέρων, η μεταξύ των οποίων αντιπαλότητα έθετε σε κίνδυνο το σύμφωνο που εγγυόταν την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, το οποίο είχε υπογραφεί από τον Αιγύπτιο Σουλτάνο Ας-Σαλίχ Αγιούμπ.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 1958
Προκριματική Φάση
Οι 10 ομάδες χωρίστηκαν σε τρία γκρουπ. Οι πρώτοι δύο από κάθε γύρο θα περνούν την Τελική Φάση. Οι άλλες ομάδες θα συνεχίσουν στον όμιλο των θέσεων μεταξύ 7ης - 12ης.
Όμιλος των θέσεων μεταξύ 7ης - 12η θέσης.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών
Ηγεμονία του Αγίου Αβραάμ
Ιστορία
Πέτυχε να επιβάλει την ειρήνη στην περιοχή, ωστόσο, λίγο μετά την αναχώρησή του, η διαμάχη αναζωπυρώθηκε εκ νέου και, το 1241, οι Ναΐτες παραβίασαν το σύμφωνο πραγματοποιώντας επιδρομή στην περιοχή η οποία αποτελούσε, εκείνη την εποχή, την μουσουλμανική Χεβρώνα.
Το 1260, ο Σουλτάνος Μπαϊμπάρ κατέλαβε την περιοχή και επέβαλε την κυριαρχία των Μαμελούκων.
Το Σπήλαιο των Πατριαρχών
Ο Αλί ιμπν αμπί μπακρ αλ-Χαράουι, το 1173, έγραψε ότι, στην διάρκεια της βασιλείας του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ, και πιο συγκεκριμένα το 1119, ένα τμήμα της οροφής του Σπηλαίου των Πατριαρχών κατέρρευσε και "ορισμένοι ifranj εισήλθαν στο εσωτερικό του", όπου και βρήκαν "[τα σώματα] του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ τα σάβανά τους είχαν πλήρως αποσυντεθεί, ενώ συγκρατούνταν πάνω σε ένα τοίχωμα. Τότε, ο βασιλιάς, αφότου παρήγγειλε νέα σάβανα, διέταξε το εκ νέου σφράγισμα του σπηλαίου".
Ο ευγενής και ιστορικός, καταγόμενος από την πόλη της Δαμασκού, Ιμπν αλ-Καλανίσι, εντός του χρονικού του, αναφέρεται επίσης σε αυτή την ανακάλυψη, στην διάρκεια της ίδιας αυτής περιόδου, των λειψάνων τα οποία ελέγετο ότι ανήκαν στον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ. Μία ανακάλυψη η οποία προκάλεσε την περιέργεια και των τριών θρησκευτικών κοινοτήτων της περιοχής της Παλαιστίνης: των Μουσουλμάνων, των Εβραίων και των Χριστιανών.
Το 1170, ο Μπενγιαμίν ντε Τουδέλα επισκέφθηκε την πόλη, την οποία κατονομάζει με την ονομασία που της είχαν δώσει οι Σταυροφόροι, δηλαδή Άγιος Αβραάμ του Μπρον. Πίστευε πως οι τάφοι των πατριαρχών αποτελούσαν έργο των εθνικών, ενώ παρατήρησε πως οι προσκυνητές οι οποίοι επιθυμούσαν να δουν από κοντά τους "τάφους των πατριαρχών" υποχρεούνταν να καταβάλουν ιδιαιτέρως σημαντικά ποσά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αγιος Αβρααμ Κατηγορία:Ιστορία της Παλαιστίνης
Λούσιο Λάρα
Ο Λούσιο Λάρα (Lúcio Lara, 1929 – 2016) υπήρξε γενικός γραμματέας του κόμματος MPLA στη διάρκεια του Πολέμου για την Ανεξαρτησία της Ανγκόλας και του Ανγκολέζικου Εμφυλίου Πολέμου. Ήταν ιδρυτικό μέλος του MPLA και οδήγησε τα πρώτα μέλη του MPLA στη Λουάντα στις 8 Νοεμβρίου 1974.
Γεννήθηκε στην πόλη Χουάμπο στις 9 Απριλίου 1929. Δίδαξε Μαθηματικά και Φυσική και στη συνέχεια εξελέγη γραμματέας Οργανωτικού στο πρώτο εθνικό συνέδριο του MPLA τον Δεκέμβριο του 1962.
Όταν πέθανε ο πρόεδρος Αγκοστίνιο Νέτο, ο Λάρα ήταν το πρόσωπο με την υψηλότερη θέση στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος και αντιπρόεδρος του MPLA. Ως τέτοιος ανέλαβε προσωρινά καθήκοντα προέδρου του κόμματος και κατ' επέκταση, μεταβατικός πρόεδρος της χώρας.
Συγκάλεσε έκτακτο συνέδριο του MPLA στις 11 Σεπτεμβρίου 1979 και εργάστηκε σκληρά για την εκλογή του Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος στην προεδρία, που έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Ο ίδιος απέρριψε όλες τις προτάσεις να γινόταν εκείνος πρόεδρος της χώρας.
Απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2016.
Βάσα (πλοίο)
Το Βάσα (σουηδικά:Vasa) είναι ένα πολεμικό πλοίο του 17ου αιώνα που ανήκε στα πολεμικά πλοία του Βασιλικού Στόλου της Σουηδίας και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη δυναστεία. Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1626 και 1628, και είναι το μόνο πλοίο του 17ου αιώνα που διατηρείται ως τις μέρες μας. Το 95% των αρχικών τμημάτων του διατηρείται μέχρι και σήμερα και είναι στολισμένο με εκατοντάδες σκαλιστά γλυπτά, καθιστώντας το πλοίο Bάσα ένα μοναδικό κόσμημα τέχνης και ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του κόσμου. Είναι περισσότερο γνωστό για την βύθιση του στο παρθενικό του ταξίδι στις 10 Αυγούστου 1628 έξω από το λιμάνι της Στοκχόλμης.
Η Ναυπηγήση
Το πλοίο κατασκευάστηκε με διαταγή του Βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύου Β' Αδόλφου. Για την κατασκευή του χρειάστηκαν δύο χρόνια περίπου. Το Bάσα ναυπηγήθηκε στη Στοκχόλμη υπό την επίβλεψη του Ολλανδού Ναυπηγού Χένρικ Χάιμπερτσον. Η ομάδα του αποτελείτο από μαραγκούς, γλύπτες, ζωγράφους, υαλοτεχνίτες, σιδεράδες και επαγγελματίες τεχνίτες από πολλούς άλλους κλάδους. Συνολικά τετρακόσιοι άνθρωποι εργάστηκαν στο Bάσα. Το πλοίο είχε τρία κατάρτια για δέκα πανιά, 52 μέτρα ύψος από την κορυφή του καταρτιού έως την καρίνα, 60 μέτρα μήκος από την πρύμνη έως την πλώρη και ζύγιζε 1.200 τόνους. Η επιθυμία του Βασιλιά ήταν να υπάρχουν επάνω στο σκάφος περισσότερα πολυβόλα από το συνηθισμένο αριθμό,και έτσι οι ναυπηγοί τοποθέτησαν 64 μπρούτζινα κανόνια των 24 λιβρών. Το πλοίο είχε σημαντικά υπερυψωμένη υπερδομή, με δύο καταστρώματα πολυβολεία. Τα ύφαλα του πλοίου γεμίστηκαν με μεγάλες πέτρες, οι οποίες λειτουργούσαν ως έρμα για να διατηρούν το σκάφος επάνω στο νερό. Ωστόσο το Bάσα ήταν πολύ βαρύ στο άνω του μέρους και οι 120 τόνοι έρματος που κουβαλούσε στα ύφαλα δεν επαρκούσαν. Όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του, το Βάσα ήταν ένα από τα δυνατότερα πλοία που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Το Ναυάγιο
320px|thumb|Χάρτης που δείχνει την πορεία του Βάσα, από τον απόπλου του μέχρι την βύθιση του Στις 10 Αυγούστου 1628 ένα μεγάλο πολεμικό πλοίο ξεκίνησε από το λιμάνι της Στοκχόλμης. Ήταν ολοκαίνουριο και είχε πάρει το όνομα Βάσα από το οικόσημο της κυβερνώσας βασιλικής δυναστείας των Βάσα. Για την επισφράγιση της επίσημης και λαμπερής εκδήλωσης καθέλκυσης του πλοίου, εκτοξεύτηκαν πυροβολισμοί από τα πλευρά του πλοίου ως πολεμικός χαιρετισμός.
Καθώς το μεγάλο πλοίο προχωρούσε αργά προς την είσοδο του λιμανιού, σηκώθηκε δυνατός άνεμος. Το Bάσα πήρε κλίση, ωστόσο ορθώθηκε και ξαναβρήκε την πορεία του. Μία δεύτερη ριπή ανέμου όμως ανέτρεψε το πλοίο προς τη μία του πλευρά. Το νερό εισχώρησε από τα ανοικτά πυροβολεία. Το Bάσα βυθίστηκε, παίρνοντας μαζί του τουλάχιστον 30 ή ίσως και 50 ζωές ανθρώπων από τα 145 μέλη του πληρώματος, έχοντας διανύσει μόνο 1300 μέτρα από τον απόπλου του.
Η ανέλκυση
Η αναζήτηση του Βάσα ξεκίνησε το 1950 μετά από 322 χρόνια από την βύθιση του. Ένας ιδιωτικός ερευνητής, Ο Άντερς Φρανζέν ήταν αυτός που το ανακαλύψε στο βύθο του λιμανιού της Στοκχόλμης. Μετά από αρκετά χρόνια προετοιμασίας, το Βάσα βγήκε από το βυθό της θάλασσας στις 24 Απριλίου 1961. Μαζί με το πλοίο ανασύρθηκαν 14.000 περίπου ξύλινα αντικείμενα μεταξύ των οποίων και 700 γλυπτά. Μετά από μια διαδικασία συντήρησης όλα τα αντικείμενα αυτά τοποθετήθηκαν ξανά πάλι επάνω στο Βάσα, στις αρχικές τους θέσεις. Τα πολεμικά πλοία του 17ου αιώνα δεν ήταν απλώς πολεμικές μηχανές, αλλά πλωτά παλάτια. Τα γλυπτά του Βάσα αναπαριστούν λιοντάρια, βιβλικούς ήρωες, Ρωμαίους αυτοκράτορες, θαλάσσια όντα, αρχαίες ελληνικές θεότητας και πολλά άλλα.
Το μουσείο Βάσα
Από τα τέλη του 1961 έως το 1988 το Βάσα βρίσκονταν στο ναυπηγείο Βάσα, όπως ονομάστηκε,και στο οποίο γίνονταν όλες οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του πλοίου στην αρχική του μορφή. Το 1987 η Σουηδική κυβέρνηση αποφάσισε την κατασκευή ενός χώρου που θα είναι ανοιχτός για το κοινό. Έτσι το 1988 δημιουργήθηκε το Μουσείο Βάσα που στέγαζει το πλοίο. Το μουσείο άνοιξε επίσημα τις πόρτες του για το κοινό το 1990, όπου όλοι οι επισκέπτες του έχουν την δυνατότητα να δουν από κοντά ένα από τα μεγαλύτερα πλοία που κατασκευάστηκαν τον 17ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ιστορικά πλοία
1 (άλμπουμ της Demy)
Το #1 είναι το πρώτο studio album της Ελληνίδας τραγουδίστριας Demy, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και στην Κύπρο στις 19 Δεκεμβρίου 2012 από την Panik Records. Το άλμπουμ περιλαμβάνει και τα 5 singles που κυκλοφόρησαν πριν από αυτό, συμπεριλαμβάνοντας το πολύ δημοφιλές Μια Ζωγραφιά, Μόνο Μπροστά και Πόσες Χιλιάδες Καλοκαίρια, καθώς και το single Κράτησέ Με σε συνεργασία με τον OGE. Το άλμπουμ περιέλαβε επίσης 3 ακυκλοφόρητα τραγούδια, Τα Μάτια Σου, Κι Αν Προσπαθώ και Μένω, με τα δύο τελευταία να κυκλοφορούν ως singles αργότερα. Η λίστα κομματιών του άλμπουμ τελειώνει με την αγγλική έκδοση του Πόσες Χιλιάδες Καλοκαίρια, με τίτλο Love Light. Σχεδόν έξι μήνες μετά την κυκλοφορία του, στις 15 Ιουνίου 2013, το άλμπουμ έγινε πλατινένιο πουλώντας 6.000 αντίτυπα στην Ελλάδα.
Εξέγερση στην Ήπειρο (1611)
Εξέγερση στην Ήπειρο το 1611 ή Εξέγερση του Διονυσίου του Σκυλόσοφου, ονομάζεται η εξέγερση που οργάνωσε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1611 ο μητροπολίτης Λάρισας Διονύσιος (Διονύσιος ο Φιλόσοφος) εναντίον των Τούρκων, στην ευρύτερη περιοχή της Θεσπρωτίας και των Ιωαννίνων. Η εξέγερση περιγράφεται και σε Ηπειρωτικό χρονικό της εποχής. Υποστηρικτές του Διονυσίου μεταξύ άλλων ήταν ο επίσκοπος Δρυινουπόλεως Ματθαίος, ο Λάμπρος, γραμματικός του Οσμάν πασά των Ιωαννίνων, ο Ντελή Γιώργος και ο Ζώτος Τσίριπος από την Παραμυθιά.
Μετά την αποτυχία της εξέγερσης που οργάνωσε στη Θεσσαλία το 1600, ο Διονύσιος κατέφυγε στη Δύση. Κατά την εξορία του εκεί, εξακολούθησε να καταστρώνει σχέδια εξεγέρσεως κατά των Τούρκων. Στη Νάπολη συνάντησε τον Ισπανό Αντιβασιλιά και υπέβαλε, μέσω εκείνου, υπόμνημα προς τον Ισπανό ηγεμόνα, Φίλιππο Γ΄, ενώ, τον Νοέμβριο του 1602, απέστειλε παρόμοιο υπόμνημα και προς τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εξηγώντας τα περιστατικά τις εξέγερσης και ζητώντας συμπαράσταση. Τον Φεβρουάριο του 1603 παρουσιάστηκε στον Πάπα, στον οποίο βεβαίωσε την καθολική του πίστη. Ο Πάπας, σε αντάλλαγμα, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τα σχέδια του Διονύσου και του επέδωσε συστατικές επιστολές προς τον Ισπανό αυτοκράτορα. Ο Διονύσιος έφθασε στη Βαγιαδολίδ της Ισπανίας, το καλοκαίρι του, συνοδευόμενος από τον Κωνσταντίνο Σοφία, απόφοιτο του Ποντιφίκειου Ελληνικού Κολλεγίου της Ρώμης και ισπανομαθή, ως βοηθό και διερμηνέα.
Είναι πιθανό ότι, ως αποτέλεσμα των ενεργειών του Διονυσίου, ο Πάπας και ο Ισπανός βασιλιάς να του έδωσαν υποσχέσεις για βοήθεια. Θεωρείται, πάντως, αποτέλεσμα των δικών του ενεργειών, αλλά και άλλων Ελλήνων απεσταλμένων, η δραστηριότητα διάφορων Ισπανών πρακτόρων όπως του Πέτρου Λάντζα, εκείνη την εποχή, στην Αλβανία και τις δαλματικές ακτές.
Η εξέγερση ξέσπασε τη νύχτα της 10-11 Σεπτεμβρίου (Τρίτη προς Τετάρτη). Ο Διονύσιος, μαζί με περίπου 1.000 περίπου χωρικούς, βοσκούς και γεωργούς, από 70 χωριά της Παραμυθιάς, οπλισμένους με ακόντια, τόξα και γεωργικά εργαλεία, καθώς μόνο 40 από αυτούς διέθεταν αρκεβούζια, κατόρθωσε να εξουδετερώσει τους Τούρκους των γειτονικών χωριών, Τουρκογρανίτσας (σημ. Γρανίτσας) και Ζαραβούσας (σημ. Αγ. Νικολάου), και κατέλαβε τα Ιωάννινα, αιφνιδιάζοντας τους Τούρκους. Οι επαναστάτες ακολούθησαν τη παλιά διαδρομή που αφήνει στα νότια το θέατρο της Δωδώνης και εισέρχεται στο λεκανοπέδιο από την Πεδινή. Κατόπιν πορεύθηκαν προς τη σημερινή Ανατολή και μέσω της παλιάς εισόδου της πόλης, μπήκαν στη συνοικία Καλού Τσεσμέ (σημ. Καλούτσιανη), όπου έμενε ο Οσμάν πασάς. Εκεί έβαλαν φωτιά στο σπίτι του πασά, στο Διοικητήριο και ίσως και σε άλλα τουρκικά κτίρια. Ο πασάς με την οικογένειά του διέφυγαν, αλλά σκοτώθηκαν είκοσι άτομα από τη φρουρά και το προσωπικό του. Κατά τις βενετικές πηγές, που πρέπει να είναι πιο αξιόπιστες, διαρπάχθηκαν 1.200.000 άσπρα από το δημόσιο ταμείο και σκοτώθηκαν 1 ή 2 Τούρκοι αξιωματούχοι ενώ ο Οσμάν κατέφυγε σε πύργο. Από εκεί το πρωί αντεπιτέθηκε έχοντας στη διάθεσή του λίγους ιππείς, οπλισμένους Τούρκους από την πόλη, τους Χριστιανούς σπαχήδες του κάστρου και τους κληρικούς οπαδούς του Μαξίμου. Οι ανοργάνωτοι επαναστατες διαλύθηκαν εύκολα. Διακόσιοι από αυτούς κατέφυγαν στις καλαμιές της λίμνης Παμβώτιδας, όπου κάηκαν ενώ ο Διονύσιος και ο Ντελή Γιώργος κατέφυγαν σε σπήλαιο κάτω από το σημερινό Ασλάν τζαμί, μάλλον χρησιμοποιώντας βάρκα. Ο Διονύσιος συνελήφθη μετά από προδοσία και και γδάρθηκε ζωντανός, το δε δέρμα του το γέμισαν με άχυρα και, φορώντας του τα αρχιερατικά άμφια, το περιέφεραν στους δρόμους των Ιωαννίνων. Μετά τρεις ημέρες οι Τούρκοι ανακάλυψαν και τους Ντελή Γιώργο και Λάμπρο, τους οποίους έκαψαν ζωντανούς. Κατά άλλη εκδοχή ο Γιώργος σταυρώθηκε «και αντί στεφάνου στην κεφαλή του έκαμαν τρύπες στις οποίες τοποθέτησαν φτερά». Το δέρμα του Διονυσίου, μαζί με 85 κεφάλια εξεγερμένων, εστάλη στην Κωνσταντινούπολη, όπου το πέταξαν στους στάβλους του Σουλτάνου.
Στη συνέχεια, ο Οσμάν πασάς προέβη σε αντεκδικήσεις κατά του πληθυσμού της Θεσπρωτίας, ενώ το κλίμα τρομοκρατίας απλώθηκε και στα Ιωάννινα και σε ολόκληρη την Ήπειρο όπου καταστράφηκαν πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, όπως του Αγίου Δημητρίου Διχούνη, και δημεύτηκαν τα κτήματά τους. Πολλοί κάτοικοι των περιοχών αυτών σκοτώθηκαν, σκλαβώθηκαν ή αναγκάστηκαν να εξισλαμιστούν ενώ οι περισσότεροι από τους επιζήσαντες σκόρπισαν στα βουνά. Στα Ιωάννινα θεωρείται ότι σκοτώθηκαν τουλάχιστον 300 άνθωποι ενώ οι περισσότεροι Χριστιανοί εκδιώχθηκαν οριστικά από το κάστρο των Ιωαννίνων, όπου κατοικούσαν ως τότε. Με αφορμή την εξέγερση, είναι επίσης πιθανό πως τότε καταργήθηκαν τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί το 1430 από τον Σινάν Πασά στους Γιαννιώτες, όπως η εξαίρεση από το παιδομάζωμα.
Το γεγονός ότι οι επαναστάτες φώναζαν «χαράτζι χαρατζόπουλον, (α)νουζούλι (α)νουζουλόπουλον» (φόροι που είχαν πρόσφατα αυξηθεί) όταν μπήκαν στα Ιωάννινα, δείχνει πως υπήρχαν και οικονομικά αιτήματα στα οποία επένδυσε ο Διονύσιος προκειμένου να προσελκύσει οπαδούς, όπως είχε κάνει και στην πρώτη εξέγερση.
Μέσα σε αυτό το κλίμα έγραψε ο Μάξιμος ο Πελοποννήσιος τον λίβελο «Στηλιτευτικός λόγος κατά Διονυσίου και των συναποστησάντων αυτώ εις Ιωάννινα», όπου αποκαλεί τον Διονύσιο «απατεώνα», «νέον διάβολον», «σπορέα των κακών», «Τυφώ δαίμονα», «Δαιμονοδιονύσιον» κλπ. Και ο λαός ακόμη τον αναθεμάτιζε και τον καταριόταν, αποκαλώντας τον «Σκυλόσοφο». Το παρακάτω δημοτικό, το οποίο είναι βέβαιο ότι δημιουργήθηκε εκείνη την εποχή, είναι ενδεικτικό της μεταστροφής αυτής:
Ωστόσο, παρά τη συμφορά αυτή, κάποιοι οπαδοί του Διονυσίου διατήρησαν την πίστη τους στις ιδέες του, ιδίως μεγάλο μέρος των κληρικών.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Ιστορία των Ιωαννίνων Κατηγορία:17ος αιώνας
Αλγκίρντας
Ο Αλγκίρντας (λευκορωσικά: Альгерд, ουκρανικά: Ольгерд, πολωνικά: Olgierd, 1296 - Μάιος 1377) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν ηγεμόνας της Λιθουανίας κατά την περίοδο του Μεσαίωνα. Ήταν ηγεμόνας των Λιθουανών και των Ρουθενιανών από το 1345 έως και το 1377. Με τη βοήθεια του αδελφού του Κεστούτις, εξάπλωσε την αυτοκρατορία του από περιοχές της Βαλτικής έως και τη Μαύρη θάλασσα. Ο Αλγκίρντας, ήταν ένα από τα επτά παιδιά του Γκεντιμίνας, ο οποίος άφησε τη θέση του στο νεότερό του γιο Γιαούντις, τον οποίον ο Αλγκίρντας εκθρόνισε, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του Μεγάλο Πρίγκιπα το 1945, πάντα με τη βοήθεια του Κεστούτις. Η ηγεμονία του αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην επέκταση του δουκάτου του Λιθουανίας.
Η επιτυχία αυτή του Αλγκίρντας οφείλεται, όπως λέγεται σε δύο παράγοντες, στην πολιτική του οξύνοια και την αφοσίωση του αδελφού του. Οι κύριες λοιπόν προσπάθειές του για την επέκταση του δουκάτου επικεντρώθηκαν στη διαφύλαξη των σλαβικών περιοχών, οι οποίες υπήρξαν μέρος του Κράτος των Ρως. Μερικές από τις σημαντικές του κατακτήσεις ήταν το Σμολένσκ και το Μπριανσκ της Ρωσίας. Μεταξύ το 1368 και το και το 1370, επιχείρησε να εισβάλει στη Μόσχα, αλλά απέτυχε και αποχώρησε, στο πλευρό του συμμάχησε ο αδελφός του, καθώς και ο Μιχαήλ Β΄ του Τβερ. Σπουδαία νίκη του Αλγκίρντας, θεωρείται και αυτή εις βάρος των Τατάρων στη των Μπλε Νερών, στο Νότιο Μπαγκ, το 1362. Σύμφωνα με τους μοντέρνους ιστορικούς η διατήρηση του παγανισμού, τόσο από τον Γκεντιμίνας όσο κι από τον Αλκγίρντας, του βοήθησε να αποκτήσουν διπλωματικά εργαλεία και όπλα. Ιστορικοί λένε, ότι ο Αλγκίρντας, υπήρξε παγανιστής, έως και το τέλος της ζωής του. Ενώ και παλαιότερες πήγες, όπως αυτή του Νικηφόρου Γρηγορά, επιβεβαιώνουν το παραπάνω.
Μετά τον θάνατό του αποτεφρώθηκε μαζί με 18 άλογά του, καθώς κι άλλα προσωπικά του αντικείμενα, κοντά στο δάσος της Μασιαγκάλα, πιθανόν συγκεκριμένα στις εξής συντεταγμένες: 54.92833°N, 25.01778°W. Η θρησκεία γενικότερα υπήρξε ένα θέμα τους ιστορικούς, αφού κατά την περίοδο της ηγεμονίας του χτίστηκαν αρκετές Χριστιανικές Ορθόδοξες εκκλησίες στη Λιθουανία, μάλιστα μερικοί Ρώσοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι υπήρξε ένας χριστιανός ηγεμόνας. Ο Αλγκίρντας πέρασε το περισσότερο μέρος της ζωής του στη Μοσχοβία και την Πολωνία, ενώ μεταξύ άλλων γλωσσών, μιλούσε λιθουανικά και ρουθεανικά. Ο γιος του Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν, το διαδέχτηκε στον πολωνικό θρόνο, ο οποίος μετέτρεψε τη θρησκεία της χώρας στη ρωμαιοκαθολική, του οποίου η δυναστεία παρέμεινε για τα επόμενα 200 χρόνια στην Πολωνία και τη Λιθουανία.
Οικογένεια
Από τη σύζυγό του Μαρία του Βιτέμπσκ είχε τέκνα:
Από τη σύζυγό του Ουλιάνα του Τβερ είχε τέκνα:
Ο Αλγκίρντας επίσης είχε οκτώ κόρες, μεταξύ των οποίων τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Βασίλειο του Ιούδα
Καθώς τα βιβλικά κείμενα αποτελούν κατά κύριο λόγο τις μοναδικές πηγές της εν λόγω δυναστείας, γεγονός που θέτει υπό αμφισβήτηση την αξία τους για μια ιστορική αναδρομή, μεγάλα τμήματα της ιστορίας του βασιλείου βρίσκονται στο σκοτάδι. Η κατάκτηση των Ιεροσολύμων από τον Ναβουχοδονόσορα Β' το 587 π.Χ. σήμανε το τέλος της αυτοδιάθεσης. Το βασίλειο ενσωματώθηκε στη Νεο-βαβυλωνική Αυτοκρατορία, ενώ αργότερα μετατράπηκε στην ούτως καλούμενη Eπαρχία της Ιουδαίας, της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Με τους Μακκαβαίους αποκαθίσταται η εβραϊκή αυτοδιάθεση στην περιοχή.
Αρχαιολογική αναφορά
Σημαντικές ακαδημαϊκές διαφωνίες υπάρχουν σχετικά με το Βασίλειο του Ιούδα. Λίγες αρχαιολογικές αποδείξεις, ενός εκτενή και παντοδύναμου Βασιλείου πριν τα τέλη του 8 αιώνα π.Χ., έχουν βρεθεί στην επιγραφή Nimrud (Nimrud Tablet K.3751), η οποία χρονολογείται το 733 π.Χ., και είναι η πιο πρόσφατη αναφορά στο Βασίλειο.
Αρχαιολόγοι που είναι οπαδοί του μινιμαλισμού αμφιβάλλουν για την έκταση του Βασιλείου που περιγράφεται στη Βίβλο. Περίπου το 1990-2010, μία σημαντική ομάδα που αποτελούνταν από αρχαιολόγους φοιτητές και φοιτητές που είχαν ως αντικείμενο σπουδής τη Βίβλο, δημιούργησαν το πραγματικό πρότυπο του Βασιλείου, το οποίο φαινόταν βαρετό σε σύγκριση με το βιβλικό πορτραίτο της παντοδύναμης αυτοκρατορίας. Οι φοιτητές αυτοί, υποστήριζαν ότι το Βασίλειο ήταν απλώς μια μικρή φυλετική οντότητα.
Παρόλα αυτά, ο Γιόζεφ Γκάρφινκελ (Yosef Garfinkel), έγραψε μια αναφορά που δημοσιεύτηκε από την Ισραηλινή Αρχαιολογική Αρχή, ότι στην τοποθεσία  Khirbet Qeiyafa υπάρχουν ενδείξεις κατοικίας που χρονολογούνται από την εποχή του Βασιλείου, στα τέλη του 11ου αιώνα π.Χ. Άλλοι αρχαιολόγοι, όμως, εκφράζουν την αβεβαιότητά τους για την εγκυρότητα της αναφορά.
Βιβλική αναφορά
Το αντικείμενο της Βίβλου είναι η πίστη των Ιουδαίων, και συγκεκριμένα του βασιλιά τους, Γιαχβέ (Yahweh), που υποστηρίζει ότι είναι ο Θεός του Ισραήλ. Σύμφωνα με τις αναφορές, όλοι οι βασιλείς του Ισραήλ και οι περισσότεροι της Ιουδαίας ήταν "κακοί", γιατί σύμφωνα με την Βίβλο δεν κατάφεραν να κυριαρχήσει ο μονοθεϊσμός. Από τους "καλούς" βασιλείς, ο Εζεκίας (Hezekiah, 727-698 π.Χ.), αναφέρεται για τις προσπάθειές του να καταπνίξει την ειδωλολατρία, αλλά οι διάδοχοί του, ο Μανασσής της Ιουδαίας ( Manasseh of Judah, 698-642 π.Χ.), και ο Αμών (Amon, 642-640 π.Χ.), ήταν ειδωλολάτρες, με αποτέλεσμα να πέσει η οργή του Γιαχβέ στο Βασίλειο. Ο Βασιλιάς Ιωσίας (Josiah, 640-609 π.Χ.), επανέφερε τη λατρεία του Γιαχβέ, αλλά οι προσπάθειές του έγιναν πολύ αργά, ώστε η οργή του Θεού να φέρει την καταστροφή του Βασιλείου από την Νεο-Βαβυλώνια Αυτοκρατορία (587 π.Χ.).
Οι βασιλείς του Ιούδα
Οι βασιλείς του Ιούδα που καταγράφονται στα ιερά κείμενα του Χριστιανισμού αλλά και του Ιουδαϊσμού ήταν 23 ξεκινώντας απο τον βασιλέα Σαούλ με τελευταίο τον βασιλέα Σεδεκία. Να σημειωθεί ότι ο πρώτος επίσημος βασιλέας του Ιούδα ήταν ο Ροβοάμ καθώς κατά την βασιλεία του η επικράτεια ονομαζόταν Ηνωμένη Μοναρχία του Ισραήλ (הממלכה המאוחדת, United Monarchy of Israel) και η χώρα χωρίστηκε στα δύο. Το Βασίλειο του Ισραήλ στον βορρά και το Βασίλειο του Ιούδα στον νότο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο Ισραήλ και Ιουδαία Κατηγορία:Ισραήλ
Ντροπαλότητα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/20220801_Introversion_-_Shyness_-_Social_anxiety_disorder_-_comparative_chart.svg/350px-20220801_Introversion_-_Shyness_-_Social_anxiety_disorder_-_comparative_chart.svg.png|μικρογραφία|Η ντροπαλότητα είναι ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που διαφέρει από την εσωστρέφεια. Η ντροπαλότητα ή και συστολή είναι το αίσθημα φόβου, έλλειψης άνεσης ή αδεξιότητας, όταν ένα άτομο βρίσκεται κοντά σε άλλους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει συνήθως σε νέες καταστάσεις ή όταν κάποιος βρίσκεται απέναντι από άγνωστα άτομα. Ένα ντροπαλό άτομο μπορεί να επιλέξει να αποφύγει αυτές τις συναντήσεις. Αν και η ντροπαλότητα μπορεί να είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, το κύριο χαρακτηριστικό της ντροπαλότητας είναι ο φόβος για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι για τη συμπεριφορά ενός ατόμου. Αυτός ο φόβος αρνητικών αντιδράσεων, όπως το γέλιο, οι ταπεινώσεις ή υποστηρικτές, κριτική ή απόρριψη μπορεί να προκαλέσει ένα ντροπαλό άτομο να υποχωρήσει. Οι ισχυρότερες μορφές ντροπαλότητας μπορούν να αναφερθούν ως κοινωνικό άγχος ή κοινωνική φοβία.
Προέλευση
Η ντροπαλότητα μπορεί να προέρχεται από γενετικά χαρακτηριστικά, το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει ένα άτομο και προσωπικές εμπειρίες. Η ντροπαλότητα μπορεί να είναι χαρακτηριστικό της προσωπικότητας ή μπορεί να εμφανιστεί σε ορισμένα στάδια ανάπτυξης στα παιδιά.
Γενετική και κληρονομικότητα
Η ντροπαλότητα μπαίνει συχνά εμπόδιο για τους ανθρώπους και την ανάπτυξή τους. Η αιτία της ντροπαλότητας συχνά αμφισβητείται, αλλά έχει διαπιστωθεί ότι ο φόβος σχετίζεται θετικά με τη ντροπαλότητα, υποδηλώνοντας ότι τα φοβισμένα παιδιά είναι πολύ πιο πιθανό να αναπτύξουν ντροπαλά αισθήματα, σε αντίθεση με τα παιδιά που φοβούνται λιγότερο. Η ντροπαλότητα μπορεί επίσης να παρατηρηθεί σε βιολογικό επίπεδο ως αποτέλεσμα της περίσσειας κορτιζόλης. Όταν η κορτιζόλη υπάρχει σε μεγαλύτερες ποσότητες, είναι γνωστό ότι καταστέλλει το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου, καθιστώντας το πιο ευαίσθητο σε αρρώστιες και ασθένειες. Η γενετική της ντροπαλότητας είναι ένας σχετικά μικρός τομέας έρευνας που έχει λάβει ακόμη μικρότερη προσοχή, αν και οι έρευνες για τις βιολογικές βάσεις της ντροπαλότητας χρονολογούνται από το 1988. Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι η ντροπαλότητα και η επιθετικότητα σχετίζονται - μέσω μακρών και κοντών μορφών του γονιδίου DRD4, αν και απαιτείται πολύ περισσότερη έρευνα για αυτό. Επιπλέον, έχει προταθεί ότι η ντροπαλότητα και η κοινωνική φοβία (η διάκριση μεταξύ των δύο γίνεται όλο και πιο θολή) σχετίζονται με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Όπως και με άλλες μελέτες της συμπεριφορικής γενετικής, η μελέτη της ντροπαλότητας περιπλέκεται από τον αριθμό των γονιδίων που εμπλέκονται και τη σύγχυση στον ορισμό του φαινοτύπου. Η ονομασία του φαινοτύπου - και η μετάφραση των όρων μεταξύ γενετικής και ψυχολογίας - προκαλεί επίσης προβλήματα.
Αρκετοί γενετικοί δεσμοί με τη ντροπαλότητα είναι τρέχοντες τομείς έρευνας. Το ένα είναι ο πολυμορφισμός της περιοχής του προαγωγέα μεταφορέα σεροτονίνης ( 5-HTTLPR ), η μακρά μορφή του οποίου έχει αποδειχθεί ότι συσχετίζεται με τηn ντροπαλότητα σε παιδιά δημοτικού. Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει μια σύνδεση μεταξύ αυτής της μορφής του γονιδίου και της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής με τον αυτισμό. Έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί μοντέλα ποντικών για την παραγωγή γονιδίων κατάλληλα για περαιτέρω μελέτη σε ανθρώπους. Ένα τέτοιο γονίδιο, το γονίδιο αποκαρβοξυλάσης του γλουταμικού οξέος (το οποίο κωδικοποιεί ένα ένζυμο που λειτουργεί στη σύνθεση GABA ), έχει μέχρι στιγμής αποδειχθεί ότι έχει κάποια σχέση με την αναστολή της συμπεριφοράς.
Ένα άλλο γονίδιο, ο πολυμορφισμός του εξονίου III του γονιδίου του υποδοχέα D4 της ντοπαμίνης (DRD4), είχε αποτελέσει αντικείμενο μελετών τόσο για τη ντροπαλότητα όσο και για την επιθετικότητα και επί του παρόντος αποτελεί αντικείμενο μελετών για το χαρακτηριστικό της «αναζήτησης καινοτομίας». Μια μελέτη του 1996 σχετικά με τα χαρακτηριστικά που σχετίζονται με το άγχος (η ντροπαλότητα είναι ένα από αυτά) παρατήρησε ότι, «Αν και δίδυμες μελέτες έχουν δείξει ότι οι ατομικές διαφορές στις μετρήσεις των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας που σχετίζονται με το άγχος είναι κληρονομικές κατά 40-60%, κανένα από τα σχετικά γονίδια δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί» και ότι «10 έως 15 γονίδια μπορεί να προβλεφθεί ότι εμπλέκονται» στο χαρακτηριστικό του άγχους. Έκτοτε έχει σημειωθεί πρόοδος, ειδικά στον εντοπισμό άλλων πιθανών γονιδίων που εμπλέκονται στα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, αλλά έχει σημειωθεί μικρή πρόοδος προς την επιβεβαίωση αυτών των σχέσεων. Η μακρά έκδοση της πολυμορφικής περιοχής που συνδέεται με το γονίδιο 5-HTT (5-HTTLPR) θεωρείται τώρα ότι συσχετίζεται με τη ντροπαλότητα, αλλά στη μελέτη του 1996, η σύντομη έκδοση αποδείχθηκε ότι σχετίζεται με χαρακτηριστικά που βασίζονται στο άγχος.
Η Thalia Eley, καθηγήτρια αναπτυξιακής συμπεριφορικής γενετικής στο Βασιλικού Κολεγίου του Λονδίνου, υποστηρίζει ότι μόνο το 30% περίπου της ντροπαλότητας είναι χαρακτηριστικό που κληρονομείται γενετικά, ενώ το υπόλοιπο εμφανίζεται ως απάντηση στο περιβάλλον του ατόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις Κατηγορία:Συναισθήματα
Πασχαλινό καλάθι
μικρογραφία| Κροατικό πασχαλινό καλάθι. Ένα πασχαλινό καλάθι είναι ένα ειδικό καλάθι που χρησιμοποιείται στους εορτασμούς του Πάσχα. Τα πασχαλινά καλάθια συνήθως γεμίζουν με πασχαλινά αυγά, φαγητό, παιχνίδια ή άλλα δώρα, ανάλογα με την κουλτούρα κάποιου. Καθώς πολλοί άνθρωποι δεν τρώνε γλυκά λόγω της Σαρακοστής, τα λαμβάνουν στα πασχαλινά καλάθια τους αφού απέχουν από αυτά τις προηγούμενες σαράντα ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής.
Ηνωμένες Πολιτείες
αριστερά|μικρογραφία| Λαγουδάκια από μάρσμελοου, καραμελένια αυγά και άλλες λιχουδιές σε ένα πασχαλινό καλάθι. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μία πασχαλινή παράδοση περιλαμβάνει το λαγουδάκι του Πάσχα να ρίχνει ένα καλάθι με καραμέλες στα καλά παιδιά όλη τη νύχτα. Τα παιδιά αφήνουν ένα καλάθι τη νύχτα, το οποίο γεμίζει το λαγουδάκι του Πάσχα με καραμέλες, παιχνίδια και δώρα το βράδυ πριν από το Πάσχα και τα παιδιά ξυπνούν για να βρουν το καλάθι του Πάσχα. Τα πασχαλινά καλάθια χρησιμοποιούνται επίσης στο κυνήγι πασχαλινών αυγών, στο οποία τα παιδιά προσπαθούν να γεμίσουν το καλάθι τους με πασχαλινά αυγά.
Πολωνία
Στην Πολωνία, η Σφιεντσόνκα ή «η ευλογία των πασχαλινών καλαθιών» είναι μία μεγάλη παράδοση το Μεγάλο Σάββατο. Η παράδοση χρονολογείται στην πρώτη της μορφή από τον 7ο αιώνα. Το καλάθι είναι παραδοσιακά επενδεδυμένο με λευκό λινό ή δαντέλα και είναι διακοσμημένο με κλαδάκια από πυξό, το τυπικό πασχαλινό αειθαλές. Καλάθια που περιέχουν δείγμα πασχαλινών φαγητών φέρονται στην εκκλησία για να ευλογηθούν το Μεγάλο Σάββατο. Μετά την ευλογία, τα καλάθια φαγητού μένουν στην άκρη μέχρι το πρωί του Πάσχα.
Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ
Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ ήταν οι κάθε φορά συναντήσεις της Αυτοκρατορικής Συνέλευσης (Dieta) της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που πραγματοποιούντο στη γερμανική πόλη Άουγκσμπουργκ. Τόσο επειδή ήταν μία Αυτοκρατορική πόλη, όσο και ως η κατοικία των πριγκίπων-επισκόπων του Άουγκσμπουργκ, η πόλη είχε φιλοξενήσει τις Τάξεις σε πολλές τέτοιες συνεδρίες από τον 10ο αι. Το 1282 η τότε Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ ανέθεσε τον έλεγχο της Αυστρίας στον Οίκο των Αψβούργων. Τον 16ο αι. 12 από 35 αυτοκρατορικές δίαιτες πραγματοποιήθηκαν στο Άουγκσμπουργκ, αποτέλεσμα της στενής οικονομικής σχέσης μεταξύ των τραπεζικών οικογενειών που έδρευαν στο Άουγκσμπουργκ (όπως οι Φούγκερ) και των αυτοκρατόρων των Αψβούργων, ιδιαίτερα του Μαξιμιλιανού Α΄ και του εγγονού του Καρόλου Ε΄. Ωστόσο, είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτες οι συναντήσεις των ετών 1518, 1530, 1547/48 και 1555, κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης και του θρησκευτικού πολέμου, που ακολούθησε μεταξύ του Καθολικού αυτοκράτορα και της Προτεσταντικής Σμαλκαλδικής Ένωσης. Με την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ, η αρχή όποιου η περιοχή, αυτού και η θρησκεία (cuius regio, eius religio) επέτρεπε σε κάθε πρίγκιπα να αποφασίσει τη θρησκεία των υπηκόων του και οι κάτοικοι που δεν μπορούσαν να συμμορφωθούν, μπορούσαν να φύγουν.
Πασχαλινό καλάθι
Παραπομπές
Κατηγορία:Πασχαλινές παραδόσεις
Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ
Η Δίαιτα του 1518
Μια αυτοκρατορική Δίαιτα έλαβε χώρα στο Άουγκσμπουργκ από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο του 1518, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μαξιμιλιανού Α΄, ο οποίος απείωσε λίγους μήνες αργότερα. Προσπάθησε, μεταξύ άλλων, να διορίσει τον εγγονό του Κάρολο Ε΄ ως βασιλιά των Ρωμαίων (ie διάδοχο), προκειμένου να εγγυηθεί την άνοδό του στο θρόνο, αλλά δεν τα κατάφερε (ο μοναδικός γιος του Φίλιππος είχε αποβιώσει το 1506).
Ο Φρειδερίκος Γ΄ εκλέκτορας της Σαξονίας έπεισε τον πάπα Λέοντα Ι΄ να εξετάσει τον Λούθηρο στο Άουγκσμπουργκ, αντί να τον καλέσουν στη Ρώμη, όπου γινόταν η Αυτοκρατορική Δίαιτα. Μεταξύ 12 και 14 Οκτωβρίου 1518 ο Λούθηρος υπερασπίστηκε τον εαυτό του υπό ανάκριση από τον παπικό λεγάτο καρδινάλιο Καγιετάν. Το δικαίωμα του πάπα να εκδίδει συγχωροχάρτια βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης μεταξύ των δύο ανδρών. Οι ακροάσεις μετατράπηκαν σε φωνές. Περισσότερο από τη συγγραφή των διατριβών του, η αντιπαράθεση του Λούθηρου με την Εκκλησία τον έθεσε ως εχθρό του πάπα: «Η Αγιότητά Του καταχράται την Αγ. Γραφή», απάντησε ο Λούθηρος. «Αρνούμαι, ότι είναι επάνω από τη Αγ. Γραφή»». Οι αρχικές οδηγίες του Κατγιετάν ήταν να συλλάβει τον Λούθηρο, αν δεν αποκήρυσσε τις θέσεις του, αλλά ο λεγάτος δεν το έκανε. Με τη βοήθεια του καρμηλίτη μοναχού Κρίστοφ Λάνγκενμαντελ, ο Λούθηρος διέφυγε έξω από την πόλη τη νύχτα, εν αγνοία του Καγιετάν.
Διαδικασία
Ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ δεν μπορούσε να πιέσει τον εαυτό του να συζητήσει ανοιχτά τα ζητήματα θρησκευτικών διαφωνιών και αιτίων διχασμού σε ολόκληρη την Ευρώπη, έτσι συχνά έμενε μακριά από τις συνεδρίες της Δίαιτας. Αντίθετα, έστειλε τον μικρότερο αδελφό του Φερδινάνδο Α΄ να έχει εξουσία στις συζητήσεις.
Η Δίαιτα οργανώθηκε σε τρείς ξεχωριστούς συλλόγους (collegia): πρίγκιπες-εκλέκτορες, εκκλησιαστικούς και κοσμικούς ηγεμόνες και αυτοκρατορικές πόλεις. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλες Δίαιτες, αυτή δεν διέθετε σταθερούς κανόνες ή μεθόδους συμπεριφοράς. Ένας κανονισμός για τη Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ άρχισε να εμφανίζεται στη δεκαετία του 1530 και οι συνεδρίες έπρεπε να διεξάγονται σύμφωνα με αυτές τις οδηγίες. Είτε ο αυτοκράτορας, είτε οι τάξεις οργάνωναν τις καθημερινές εργασίες της δίαιτας και το ζήτημα λειτουργούσε ως η θεματολογία της δίαιτας, αλλά μπορούσε εύκολα να αλλάξει.
Η οργάνωση της Δίαιτας διεξήχθη σε τρία επίπεδα: τις επιτροπές, τους συλλόγους και την ολομέλεια. Οι συνεδριάσεις της ολομέλειας ή των συλλόγων δημιουργούσαν τις επιτροπές. Αυτό το επίπεδο στελεχωνόταν από μέλη ή/και ειδικούς της Δίαιτας. Οι επιτροπές ετοίμαζαν το υλικό, που θα συζητείτο από τους συλλόγους και, μόλις λάμβαναν μέτρα, το θέμα εισερχόταν στο στάδιο της συνόδου της ολομέλειας, ωστόσο αυτό ήταν μόνο τελετουργικό κατά τη διάρκεια της Δίαιτας του Άουγκσμπουργκ.
Το θέμα συνέχιζε να συζητείται ανεξάρτητα ,και στη συνέχεια συλλογικά, από το Σώμα των Εκλεκτόρων και τον Σύλλογο των Ηγεμόνων. Μόλις ήταν σε θέση να λάβουν απόφαση, ο Σύλλογος των Πόλεων θα ενημερωνόταν. Εάν συμφωνούσαν επίσης με την απόφαση, αυτή θα γινόταν οριστική απόφαση, που θα περνούσε στον αυτοκράτορα. Εάν ο αυτοκράτορας ενέκρινε αυτή τη σύσταση, θα μπορούσε να την υιοθετήσει, αλλά εάν υπήρχαν προβλήματα ή ανησυχίες, θα την έστελνε πίσω και η διαδικασία θα ξεκινούσε ξανά.
Η δίαιτα του 1530 και η ομολογία του Άουγκσμπουργκ
μικρογραφία| Παρουσιάζονται η Αναίρεση του Άουγκσμπουργκ (Confutatio Augustana) και η Ομολογία του Άουγκσμπουργκ (Confessio Augustana). Αυτή η εικόνα είναι κάπως ανιστορική, επειδή ένα γραπτό αντίγραφο της Αναίρεσης δεν παρασχέθηκε ποτέ από τους Καθολικούς. Μάλλον έπρεπε να είχαν φέρει μαζί τους στενογράφους, για την περίπτωση που οι Καθολικοί δεν τους έδιναν αντίγραφο. Η Αυτοκρατορική Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ του 1530 ζητήθηκε από τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄, για να αποφασίσει για τρία θέματα: πρώτον, την υπεράσπιση της αυτοκρατορίας έναντι της οθωμανικής απειλής. Δεύτερον, ζητήματα που σχετίζονται με την πολιτική, το νόμισμα και τη δημόσια ευημερία. και, τρίτον, διαφωνίες για τον Χριστιανισμό, σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί κάποιος συμβιβασμός και μια ευκαιρία να αντιμετωπίσει τη γερμανική κατάσταση. Η Δίαιτα εγκαινιάστηκε από τον αυτοκράτορα στις 20 Ιουνίου. Παρήγαγε πολυάριθμα αποτελέσματα, με πιο αξιοσημείωτο τη διακήρυξη του 1530 των Λουθηρανικών θέσεων, γνωστή ως Ομολογία του Άουγκσμπουργκ (Confessio Augustana), ένα κεντρικό έγγραφο του Λουθηρανισμού που παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα.
Ιστορικό
Οι Ενενήντα πέντε Θέσεις, που εκδόθηκαν από τον Μάρτιν Λούθηρο το 1517, είχαν πυροδοτήσει τη Μεταρρύθμιση στα γερμανικά εδάφη και ένας αυξανόμενος αριθμός πριγκίπων έγιναν Προτεστάντες. Μετά την καταστολή της Μεγάλης Εξέγερσης των Χωρικών, η Δίαιτα του 1530 συγκλήθηκε, για να κατευνάσει τις αυξανόμενες εντάσεις σχετικά με τον Προτεσταντισμό, ειδικά λόγω των φόβων για την προέλαση των Οθωμανών. Οι δυνάμεις του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ είχαν σχεδόν καταλάβει την κατοικία των Αψβούργων στη Βιέννη το 1529 και ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ ήθελε να ενωθεί ο Χριστιανισμός ενάντια στις εισβολές. Αφού η Δίαιτα του Βορμς του 1521 είχε επιβάλει μια αυτοκρατορική απαγόρευση στον Μαρτίνο Λούθηρο και τα φυλλάδια του, εμφανίστηκαν προβλήματα επιβολής, καθώς οι πόλεμοι του Καρόλου Ε΄ κατά της Γαλλίας και οι δεσμεύσεις στην υπόλοιπη αυτοκρατορία του τον εμπόδισαν να επικεντρωθεί στα γερμανικά θρησκευτικά προβλήματα.
Το 1529, ωστόσο, ο αυτοκράτορας υπέγραψε μια επιτυχημένη συνθήκη ειρήνης με τη Γαλλία. Μετά από αυτές τις επιτυχίες, ο Κάρολος Ε΄ είχε στόχο να διεκδικήσει τον έλεγχό του επάνω σε αυτό που έβλεπε ως γερμανικές θρησκευτικές αιρέσεις. Στη Δίαιτα του Σπάυερ, επιβεβαιώθηκε το διάταγμα του Βορς, με αποτέλεσμα τη Διαμαρτυρία στο Σπάυερ που θεσπίστηκε από τους Λουθηρανούς πρίγκιπες.
Δημιουργία
Η ομολογία παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα στις 25 Ιουνίου. Κατά τη διάρκεια της Δίαιτας, ο Μελάγχθων άντεξε σε ποικίλες επιθέσεις κατά τη διατύπωση του κειμένου. Σύμφωνα με τον Ιωακείμ Καμεράριους, τον πρώτο του βιογράφο, «δεν λύγισε στην αλήθεια, για να κερδίσει την εύνοια ή να συναντήσει αντιρρήσεις, ενώ ταυτόχρονα απέφευγε την περιττή σύγκρουση». Ο Καμεράριους αναφέρει επίσης, ότι κατά τη διάρκεια της δίαιτας ο Mel;agxuvn έκλαψε, όταν άκουγε τη δουλειά του κατά τη διάρκεια αυτής της έντονης περιόδου διαπραγματεύσεων.
Υπήρξε μια μακρά διαμάχη σχετικά με την ομολογία του Άουγκσμπουργκ και τι είδους ομολογία ήταν πραγματικά. Μια πρόταση είναι, ότι πρόκειται για πολιτική και θεολογική ομολογία, η οποία ίδρυσε την προτεσταντική εκκλησία. Μια δεύτερη άποψη είναι ότι πρόκειται για μια καθολική ομολογία, που απαλλάσσεται από δευτερεύουσες διδασκαλίες, όπως η μετάνοια. Κατά τον 16ο αι. οι εντάσεις και οι σχέσεις που υπήρχαν μεταξύ του αυτοκράτορα, του πάπα, των Γερμανών πριγκίπων και των Προτεσταντών, ήταν αρκετά περίπλοκες. Οι ομολογίες των πρώτων αιώνων της εκκλησίας προκλήθηκαν από την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και τις εντάσεις που υπήρχαν στην Εκκλησία. Η ομολογία αντιπροσώπευε τις προτεσταντικές πεποιθήσεις την εποχή των έντονων πολιτικών και θρησκευτικών πιέσεων. Η Ομολογία πράγματι συζητούσε τη βάση και το ρόλο της παπικής εξουσίας στην Εκκλησία, «αλλά αποφασίστηκε να μην ενσωματωθεί στην ομολογία δήλωση της λουθηρανικής θέσης για τον παπισμό, προκειμένου να αποφευχθεί η αναστάτωση του Καρόλου Ε΄ και ο κίνδυνος να αρνηθούν να διαπραγματευτούν με το Λουθηρανικό μέρος στη δίαιτα».
Η συμβολή του Μαρτίνου Λούθηρου
Επιπλέον, ο αντίκτυπος του Λούθηρου ήταν εμφανής τον Αύγουστο του 1530 με την αυξημένη αντίσταση των Προτεσταντών στις απαιτήσεις για παραχωρήσεις στα τελευταία στάδια των διαπραγματεύσεων. Ο Λούθηρος μπόρεσε να διαβάσει την ομολογία τού Μελάγχθονα σε πρώιμο στάδιο και παραδέχτηκε, ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να την είχε γράψει με τόσο λεπτομερή επιχειρηματολογία. Αργότερα σημείωσε, ότι «δεν υπήρχε άρθρο για το καθαρτήριο και καμία αποκάλυψη του παπικού Αντίχριστου». Στα μέσα Ιουλίου 1530 αναφέρθηκε, ότι ο Λούθηρος είπε σε πολλούς φίλους, ότι δεν περίμενε, πως η Δίαιτα θα οδηγούσε σε οποιοδήποτε είδος συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών.
Η Γενική Σύνοδος της Λουθηρανικής Εκκλησίας αποδέχτηκε τα 21 δογματικά άρθρα με τις Καταχρήσεις να τροποποιηθούν.
Το Ενδιάμεσο του Άουγκσμπουργκ
Ακολουθώντας τη Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ το 1530 ακολούθησε η θρησκευτική ειρήνη της Νυρεμβέργης, που έδωσε στη Μεταρρύθμιση περισσότερο χρόνο να εξαπλωθεί. Στο τέλος αυτού ήταν ο Σμαλκαλδικός Πόλεμος και το Ενδιάμεσο του Άουγκσμπουργκ (Augsburg Interim), που ακολούθησε το 1548, το οποίο ήταν το αυτοκρατορικό διάταγμα που δόθηκε από τον Κάρολο Ε΄ μετά τη νίκη του στρατού του εναντίον της Σμαλκαλδικής Ένωσης κατά τη διάρκεια του Σμαλκαλδικού Πολέμου του 1547/48. Οι εντάσεις μεταξύ του Καρόλου Ε΄ και των Γερμανών Λουθηρανών πριγκίπων επιλύθηκαν τελικά με την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ το 1555, η οποία αναγνώρισε επισήμως τον Προτεσταντισμό ως νόμιμη θρησκεία της Αυτοκρατορίας.
Μετά τη νίκη του επί της Σμαλκαλδικής Ένωσης, ο Κάρολος Ε΄ συγκάλεσε τη Δίαιτα του 1547/48 (geharnischter Reichstag - «θωρακισμένη δίαιτα», λόγω της τεταμένης ατμόσφαιράς της, πολύ κοντά στην απόλυτη εχθρότητα), όπου ανακηρύχθηκε το Ενδιάμεσο του Άουγκσμπουργκ. Ωστόσο αυτή η προσπάθεια να δοθεί προτεραιότητα στον Καθολικισμό απορρίφθηκε από πολλούς πρίγκιπες και η επίλυση των ομολογιακών εντάσεων επιτεύχθηκε μόνο στη σύνοδο του 1555, όπου συνήφθη η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ. Η συνθήκη αναγνώριζε την ομολογία του Άουγκσμπουργκ και κωδικοποίησε την αρχή cuius regio, eius religio, η οποία έδινε σε κάθε πρίγκιπα την εξουσία να αποφασίζει τη θρησκεία της περιοχής του (των υπηκόων του).
Τα διατάγματα του Συμβουλίου του Τρέντο αναγνωρίστηκαν από τους καθολικούς πρίγκιπες της Γερμανίας στη Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ που έγινε το 1566.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Δημοτικό διαμέρισμα Γαλησσά Σύρου
Το Δημοτικό διαμέρισμα Γαλησσά ανήκει στον δήμο Σύρου - Ερμούπολης και παλαιότερα στον δήμο Άνω Σύρου. Έχει συνολικό πληθυσμό 458 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και αποτελείται από τα χωριά Γαλησσάς (394 κατοίκους) και Δανακός (64 κατοίκους).
Δ
Πολωνία 2050
Η Πολωνία 2050 είναι ένα πολυσυλλεκτικό πολιτικό κόμμα στην Πολωνία. Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του τηλεοπτικού παρουσιαστή Σίμον Χολόβνια μετά την προεδρική εκλογή του 2020. Στόχος του κόμματος είναι μία «δημοκρατική, αλληλέγγυη και πράσινη Πολωνία».
Ιστορία
Τον Σεπτέμβριο του 2020 μία βουλευτίνα, η Χάνα Γκιλ-Πιάτεκ, έφυγε από το κόμμα της, την Άνοιξη, και μπήκε στο Πολωνία 2050. Έτσι, έγινε η πρώτη βουλευτίνα του κινήματος. Τον Ιανουάριο του 2021 μία βουλευτίνα και ένας γερουσιαστής της Πλατφόρμας των Πολιτών άλλαξαν κόμμα και ήρθαν στην Πολωνία 2050.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικά πολιτικά κόμματα
Ανδρέας της Καλαβρίας
Ο Ανδρέας (30 Οκτωβρίου 1327 – 18 Σεπτεμβρίου 1345) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν δούκας της Καλαβρίας (1343-1345).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ των Πιάστ, κόρης του Βλάντισλαφ Β΄ του βραχέως, βασιλιά της Πολωνίας.