cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α΄ Σταυροφορία
Ιερουσαλήμ
Οι σταυροφόροι συνέχισαν προς το νότο για την Ιερουσαλήμ στις αρχές του 1099, την οποία είχαν ανακαταλάβει οι Άραβες Φατιμίδες της Αιγύπτου το 1098 από τους Τούρκους. Οι Φατιμίδες είχαν παρεξηγήσει τους σκοπούς των σταυροφόρων, νόμιζαν ότι ήταν στην υπηρεσία των Βυζαντινών και ότι δε θα τους επετείθεντο, καθώς είχαν κοινούς εχθρούς τους σουνίτες Σελτζούκους Τούρκους της Συρίας. Οι σταυροφόροι ξεκίνησαν την πολιορκία της πόλης στις 7 Ιουνίου, αλλά η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Η ζέστη ήταν αφόρητη, το νερό ελάχιστο και ένα άλλο πρόβλημα ήταν η έλλειψη πολιορκητικών μηχανών. Για άλλη μία φορά ένας από τους σταυροφόρους, ο Πέτρος Ντεζιντέριους, είδε ένα όραμα που θα επηρέαζε τη σταυροφορία. Είδε σε όραμα τον Αντεμάρ του Πουί, που είχε πεθάνει πριν λίγους μήνες, να του υπόσχεται την πτώση της πόλης μετά από εννέα ημέρες αν οι σταυροφόροι έκαναν μία λιτανεία με γυμνά πόδια γύρω από αυτήν. Η λιτανεία πραγματοποιήθηκε. Στο πλήθος μίλησε και ο Πέτρος ο Ερημίτης και τους εμψύχωσε. Τη νύχτα της 13ης προς τη 14η Ιουλίου οι σταυροφόροι άρχισαν την επίθεση και γρήγορα βρέθηκαν μέσα στην πόλη. Ο Ραϋμόνδος συμφώνησε με τον Άραβα επικεφαλής της φρουράς να τον αφήσει να φύγει με τους σωματοφύλακές του. Όμως η πτώση της Ιερουσαλήμ στα χέρια των σταυροφόρων συνοδεύθηκε από ένα λουτρό αίματος, καθώς οι σταυροφόροι σκότωσαν σχεδόν όλους τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, χωρίς να κάνουν διάκριση ανάμεσα σε μουσουλμάνους, εβραίους ή χριστιανούς.
Ηγεμόνας της περιοχής αναγνωρίστηκε ο Γοδεφρείδος του Μπουγιόν, ο οποίος αρνήθηκε να στεφθεί βασιλιάς στα μέρη που έζησε ο Χριστός, αλλά πήρε τον τίτλο του προστάτη του Παναγίου Τάφου. Ακόμη εκλέχτηκε και ένας Λατίνος Πατριάρχης. Οι σταυροφόροι κατάφεραν να νικήσουν και τον αιγυπτιακό στρατό, που κατευθυνόταν προς την Ιερουσαλήμ, στην Ασκαλώνα. Αρκετοί σταυροφόροι μετά από αυτήν την επιτυχία γύρισαν πίσω. Η θέση όμως των σταυροφόρων στην Ανατολή ήταν επισφαλής. Πολλά τουρκικά φρούρια και μεγάλα κέντρα έλεγχαν μεγάλο κομμάτι των περιοχών κοντά στις πόλεις των Σταυροφόρων κάνοντας ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Το Δεκέμβρη του 1099 έφτασε στην Ιερουσαλήμ ο επίσκοπος Δαϊμβέρτος, που κατάφερε να γίνει πατριάρχης της Ιερουσαλήμ. Τον Ιούλιο του 1100 ο Γοδεφρείδος πέθανε, και ο Δαϊμβέρτος προσπάθησε να πάρει ο ίδιος την εξουσία. Όμως, ο Βαλδουίνος της Βουλλώνης έφτασε από την Έδεσσα και εμπόδισε τα σχέδια του Δαϊμβέρτου. Τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς ο Δαϊμβέρτος τον έστεψε βασιλιά της Ιερουσαλήμ στη Βηθλεέμ.
Άλλες προσπάθειες από τη Δύση
right|400px|thumb|Τα κράτη των σταυροφόρων το 1135.
Ο νέος πάπας, Πασχάλης Β΄, ζήτησε από τους ηγεμόνες της Δύσης να εκστρατεύσουν στην Ανατολή, αυτή τη φορά για να ενισχύσουν το βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Πολλοί ξεκίνησαν, αλλά προξένησαν πάλι προβλήματα στο Βυζάντιο, ενώ οι περισσότεροι σφαγιάστηκαν στη Μικρά Ασία από τους Τούρκους στο δρόμο προς την Αντιόχεια.
Ένας στρατός σταυροφόρων, στον οποίο συμμετείχε και ο Ραϋμόνδος της Τουλούζης, επιτέθηκε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας για να ελευθερώσει το Βοημούνδο, που εν τω μεταξύ τον είχε πιάσει αιμάλωτο ο εμίρης της Σεβάστειας, αλλά ηττήθηκαν κοντά στην Αμάσεια και διαλύθηκαν. Ο Ραϋμόνδος τελικά πέθανε το 1105, προσπαθώντας να καταλάβει την Τρίπολη του Λιβάνου. Η πόλη συνέχισε να βρίσκεται σε πολιορκία από τον ανιψιό του Ραϋμόνδου, τον Γουλιέλμο-Ιορδάνη. Το 1109 παραγκωνίστηκε από το γιο του Ραϋμόνδου, Βερτράνδο, που με τη βοήθεια του βασιλιά της Ιερουσαλήμ, Βαλδουίνου Α΄, κατάφερε να καταλάβει την πόλη τον ίδιο χρόνο.
Ο Βοημούνδος απελευθερώθηκε με λύτρα που πληρώθηκαν το 1103 και συνέχισε να πολεμά τους Σελτζούκους στη Συρία προσπαθώντας να αυξήσει τη δύναμη και τα εδάφη του πριγκηπάτου του. Ηττήθηκε, όμως, στη μάχη της Χαρράν το 1104 από τους Σελτζούκους. Παράλληλα, αρνιόταν να παραδώσει την Αντιόχεια στους Βυζαντινούς. Αυτή του η άρνηση προκάλεσε την επίθεση των Βυζαντινών στην Κιλικία και στη Συρία. Ο Βοημούνδος βρέθηκε γρήγορα σε δύσκολη θέση και αναγκάστηκε να διαφύγει στην Ιταλία. Εκεί, μαζί με άλλους σταυροφόρους που είχαν παράπονα από τους Βυζαντινούς και που πίστευαν πως τους είχαν προδώσει στους Τούρκους πήραν την άδεια του πάπα Πασχάλη Β΄ για σταυροφορία κατά των Βυζαντινών. Ακόμη, πέτυχε το 1106 να παντρευτεί την Κωνσταντία, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας, Φιλίππου Α΄, και να εξασφαλίσει και τη δική του βοήθεια. Το 1107 ο Βοημούνδος με 34.000 άνδρες αποβιβάστηκε στην Αυλώνα, και λίγο αργότερα άρχισε να πολιορκεί το Δυρράχιο. Ο Αλέξιος τον απέκλεισε γρήγορα και μετά από κάποιους μήνες άκαρπων προσπαθειών από τον Βοημούνδο για την κατάληψη του Δυρραχίου, ο Βοημούνδος αναγνώρισε την εξουσία του αυτοκράτορα στην Αντιόχεια και έγινε υποτελής του με τη συνθήκη της Δεαβόλεως. Η Α΄ Σταυροφορία είχε πετύχει το σκοπό της, την κατάληψη της Ιερουσαλήμ, και όχι μόνο: εξ αιτίας της ιδρύθηκαν Λατινικές ηγεμονίες στην περιοχή, το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, η Κομητεία της Έδεσσας, η Κομητεία της Τριπόλεως, το Πριγκηπάτο της Αντιοχείας και το Αρμενικό Βασίλειο της Μικρής Αρμενίας της Κιλικίας. Είχε καταφέρει ακόμη να χαλαρώσει την πίεση των Τούρκων στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Όμως μεταξύ των σταυροφόρων και των Βυζαντινών υπήρχε ψυχρότητα και αμοιβαία καχυποψία.
Τέλος, με την ίδρυση των σταυροφορικών κρατών η Α΄ Σταυροφορία είχε και άλλες συνέπειες. Η παρουσία των σταυροφόρων στην Παλαιστίνη ήταν προκλητική για τους μουσουλμάνους. Η οργή για τις σφαγές που είχαν κάνει και για την απώλεια της Ιερουσαλήμ ήταν τεράστια. Στα χρόνια που έρχονταν οι φωνές για ενότητα στον μουσουλμανικό κόσμο θα πολλαπλασιάζονταν και οι σταυροφόροι θα έπρεπε να κάνουν μεγάλο αγώνα για να διατηρήσουν τα εδάφη τους.
Η έκκληση του Αλεξίου Α΄Κομνηνού
Κατά τη μάλλον διαδεδομένη σήμερα άποψη, η Πρώτη Σταυροφορία έγινε κατόπιν αιτήσεως του αυτοκράτορα προς τη Δύση, διατυπωμένη σε επιστολή του προς τον κόμη της Φλάνδρας Ροβέρτο Β΄, καθώς και σε παρομοίου περιεχομένου επιστολές και πρεσβεία του προς τον Ουρβανό Β΄ στη σύνοδο της Πλακεντίας (Piacenza) το 1095.
Κατά της άποψης αυτής επιχειρηματολογεί εκτενώς ο Παπαρρηγόπουλος στο Δωδέκατο Βιβλίο της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους» του (Κεφ. Γ΄, υποκεφ. Α΄ «Ο μύθος των ικετηρίων επιστολών του Αλεξίου»). Αναφέρει τους ευρωπαίους συγγραφείς που θεωρούν την -δημοσιευμένη σε τρεις εκδοχές- επιστολή προς τον Ροβέρτο υποβολιμαία και βασίζει τα επιχειρήματά του μεταξύ άλλων και στο απίθανο του περιεχομένου της επιστολής που υπόσχεται στους Δυτικούς τα πλούτη της αυτοκρατορίας και την απόλαυση των γυναικών της! Παρόμοια αμφισβητεί και τις εκκλήσεις προς τον πάπα.
Ο Γκίμπον («History of the decline and fall of the Roman Empire», τ.Ε΄ chapter LVIII: The First Crusade.—Part II σημ. 31) αμφιβάλλει για την επιστολή προς Ροβέρτον: «In his genuine or fictitious letter to the count of Flanders, Alexius…»
Έντονη είναι η εν γένει αμφισβήτηση του Ρενέ Γκρουσέ («Ιστορία των Σταυροφοριών», μετάφρ. Ανδρ.Πάγκαλος, Γκοβόστης, χχ) : «Δεν είναι ανάγκη, για να εξηγήσουμε μια τέτοια απόφαση [της κήρυξης της Πρώτης Σταυροφορίας], να φανταστούμε μιαν άμεση έκκληση του βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου Κομνηνού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1
Γκάμπριελ Γκίφορντς
Η Γκάμπριελ Γκίφορντς (Gabrielle Dee "Gabby" Giffords, 8 Ιουνίου 1970) είναι Αμερικανίδα πολιτικός και η βουλευτής για την 8η περιφέρεια της Βουλής των Αντιπροσώπων της Αριζόνα. Υπηρέτησε στη Γερουσία της Αριζόνα από το 2003 έως το 2005. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Στις 8 Ιανουαρίου του 2011 κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στο Casas Adobes, ένα προάστιο της Τούσον στην Αριζόνα, στην οποία θα μιλούσε η ίδια η Γκίφορντς, ένας ένοπλος, ο Τζάρεντ Λόφνερ (Jared Lee Loughner), άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 6 άνθρωποι (ανάμεσά τους και ένα εννιάχρονο κορίτσι) και να τραυματιστούν άλλοι δώδεκα, μεταξύ των οποίων και η Γκίφορντς. Ο δράστης συνελήφθη.
Η βουλευτής, που πυροβολήθηκε από κοντινή απόσταση στο κεφάλι, μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Τούσον (University Medical Center of Tucson) σε κρίσιμη κατάσταση και υποβλήθηκε αμέσως σε εγχείρηση προκειμένου να αφαιρεθούν θραύσματα του κρανίου και μικρή ποσότητα νεκρού ιστού από τον εγκέφαλο της. Στη συνέχεια τέθηκε σε ήπιο κώμα για να μπορεί ο εγκέφαλός της να ξεκουραστεί. Ορισμένες φορές οι γιατροί την ξυπνούσαν από το κώμα και τότε η Γκίφορντς ήταν σε θέση να κάνει διάφορες κινήσεις σύμφωνα με τις οδηγίες των γιατρών. Από τις 11 Ιανουαρίου, σύμφωνα με τον νευροχειρουργό G. Michael Lemole Jr., η βουλευτής αναπνέει χωρίς μηχανική υποστήριξη και είναι πλέον σε θέση να κουνά τα πόδια της, να κάθεται και να στέκεται όρθια με τη βοήθεια του προσωπικού. Στις 21 Ιανουαρίου μεταφέρθηκε στο Ινστιτούτο Αποκατάστασης και Έρευνας (The Institute for Rehabilitation and Research) (TIRR) στο Memorial Hermann Healthcare Center στο Χιούστον του Τέξας. Σύμφωνα με τους γιατρούς θα χρειαστεί να περάσουν πολλοί μήνες, ίσως και πάνω από ένας χρόνος, προκειμένου η Γκίφορντς να αναρρώσει πλήρως.
Στις 25 Ιανουαρίου 2012, η Γκίφορντς ανακοίνωσε από εκδήλωση στο Κογκρέσο αφιερωμένη σε εκείνην, ότι παραιτείται από το αξίωμά της γα να αφιερωθεί στην αποθεραπεία της. Η Κυβερνήτης Ζαν Μπρούερς θα ορίσει την ημερομηνία της ειδικής εκλογής που θα λάβει χώρα την άνοιξη του 2012 για την ανάδειξη του διαδόχου της Γκίφορντς για το υπόλοιπο της θητείας της μέχρι τον Νοέμβριο του 2012, οπότε θα διεξαχθεί η κανονική εκλογή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Αριζόνα
Ματ Νίλσεν
Ο Μάθιου Πίτερ "Ματ" Νίλσεν, (γεννημένος στις 3 Φεβρουαρίου 1978) είναι Αυστραλός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ.
Καριέρα
Ο Ματ Νίλσεν υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1996 σε ηλικία 18 ετών με τους Σίδνεϊ Κινγκς. Στην ομάδα της Αυστραλίας παρέμεινε μέχρι και το 2004, έχοντας κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα Αυστραλίας (2003, 2004).
Ενδιάμεσα, και συγκεκριμένα το 2000, ο Ματ Νίλσεν ταξίεψε στην Αμερική προκειμένου να συμμετέχει στα Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου έτους, ωστόσο δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να εξασφαλίσει κάποιο επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με κάποια εκ των ομάδων του ΝΒΑ.
Το καλοκαίρι του 2004, ο Νίλσεν άφησε για πρώτη φορά στην μέχρι τότε καριέρα του την Αυστραλία και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2004-05, ο Νίλσεν αποφάσισε να φύγει από την Ελλάδα και να ταξιδέψει στη Λιθουανία. Την τριετία 2005-2008 αγωνίστηκε με τη Λιέτουβος Ρίτας. Με την ομάδα της Λιθουανίας πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις ενώ και από θέμα τίτλων οι χρονιές παρουσίας του Νίλσεν στην ομάδα ήταν άκρως επιτυχημένες καθώς η Λιέτουβος κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα Λιθουανίας (2006), και δύο Πρωταθλήματα Βαλτικής Λίγκας (2006, 2007).
Το καλοκαίρι του 2008 αποφάσισε να αφήσει τη Λιθουανία και να ταξιδέψει στην Ισπανία προκειμένου να μεταγραφεί στη Βαλένθια Μπάσκετ. Στην ομάδα της Βαλένθια αγωνίστηκε για δύο χρόνια έχοντας καταφέρει μάλιστα να κατακτήσει και ένα διεθνή τίτλο. Ο λόγος για τοEurocup του 2010.
Τον Αύγουστο του 2011, ο Ματ Νίλσεν υπέγραψε συμβόλαιο διετούς διαρκείας με την Κίμκι Μόσχας. Με τη ρωσική ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το δεύτερο διεθνή τίτλο της καριέρας του. Ο λόγος για το Eurocup του 2012.
Τον Ιούνιο του 2013 και μετά τη λήξη του συμβολαίου του με την Κίμκι Μόσχας, ο Ματ Νίλσεν έμεινε ελεύθερος από τη ρωσική ομάδα. Λίγο καιρό αργότερα αποφάσισε να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του και να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ματ Νίλσεν έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Αυστραλίας, τόσο σε επίπεδο νέων, όσο και σε επίπεδο ανδρών.
Σε επίπεδο νέων, έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ21 του 1997, ενώ σε επίπεδο ανδρών κατέκτησε με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αυστραλίας το χρυσό μετάλλιο στους Αγώνες καλής θελήσεως του 2001 καθώς και τα Πρωταθλήματα Ωκεανίας του 2003 και του 2005.
Τίτλοι
Σε συλλογικό επίπεδο
Σε εθνικό επίπεδο
Πηγές
Κατηγορία:Αυστραλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Εντερόκοκκος
Οι εντερόκοκκοι («εντερικοί κόκκοι») είναι μικροοργανισμοί και συγκεκριμένα βακτήρια. Χαρακτηρίζονται ως Gram θετικοί κόκκοι, δυνητικά αναερόβιοι και καταλάση αρνητικοί. Στο μικροσκόπιο φαίνονται ως διπλόκοκκοι ή κοντές αλυσίδες. Κάποια είδη συμπεριλαμβάνονται στην φυσιολογική χλωρίδα του εντέρου ενώ άλλα είδη, εάν βρεθούν στον ανθρώπινο οργανισμό, προκαλούν παθογένεια.
Ιστορία
Τα μέλη του γένους εντερόκοκκος συγκαταλέγονταν παλαιότερα (μέχρι το 1984) στην ομάδα D Στρεπτόκοκκου έως ότου η ανάλυση DNA που έγινε εκείνη την εποχή, απέδειξε ότι ήταν απαραίτητος ο διαχωρισμός τους. Ο διαχωρισμός βασίστηκε στην παρουσία επί του κυτταρικού τους τοιχώματος ενός αντιγόνου της ομάδας D. Το αντιγόνο αυτό είναι ένα ειχοϊκό οξύ γλυκερόλης που σχετίζεται με την υποκείμενη κυτταροπλασματική μεμβράνη.
Σήμερα στο γένος Enterococcus υπάρχουν 29 είδη από τα οποία αυτά με την συχνότερη κλινική εμφάνιση είναι ο Enterococcus faecalis και ο Enterococcus faecium. Συχνοί είναι επίσης οι Enterococcus gallinarium και ο Enterococcus casseliflavus αν και σπάνια σχετίζονται με ανθρώπινη νόσο. Εκ παραδρομής τα προηγούμενα είδη μπορούν να ταυτοποιηθούν λανθασμένα ως E. faecium ανθεκτικοί στη βανκομυκίνη.
Φυσιολογία
thumb|300px|Αποικίες Εντερόκοκου Ο Εντερόκοκκος είναι ένα γένος βακτηρίου γαλακτικού οξέος του φύλου Firmicutes. Οι Εντερόκοκκοι είναι Gram-θετικοί κόκκοι που συχνά απαντώνται σε ζεύγη (διπλόκοκκοι) ή κοντές αλυσίδες. Είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσουμε από τους στρεπτόκοκκους (συγκεκριμένα τον Πνευμονιόκοκκο) από τα φυσικά τους χαρακτηριστικά και μόνο.
Οι εντερόκοκκοι έχουν σύνθετες διατροφικές ανάγκες. Απαιτούν βιταμίνες Β, βάσεις νουκλεϊκών οξέων και μια πηγή άνθρακα όπως η γλυκόζη. Άγαρ εμπλουτισμένο με αίμα προβάτου ενισχύει την ανάπτυξη των εντερόκοκκων με μεγάλες λευκές αποικίες να εμφανίζονται μετά από 24ωρη επώαση. Οι αποικίες υπάρχει περίπτωση να εμφανίζονται ως μη αιμολυτικές, αιμολυτικές ή σπανίως β-αιμολυτικές. Όλες αυτές οι ιδιότητες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να διακρίνουν τους εντερόκοκκους από άλλους καταλάση-αρνητικούς, gram-θετικούς κόκκους.
Παθολογία
Οι εντερόκοκκοι είναι παρασιτικοί μικροοργανισμοί και δεν διαθέτουν δραστικές τοξίνες ή άλλους παράγοντες λοιμοτοξικότητας. Γι' αυτό το λόγο, τα βακτήρια αυτά θεωρούνται ότι έχουν περιορισμένη δυνατότητα πρόκλησης νόσου. Η νόσος όμως που προσκαλούν μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή, ιδιαίτερα στους νοσηλευόμενους ασθενείς.
Οι εντερόκοκκοι προκαλούν λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, βακτηριαιμία, βακτηριακή ενδοκαρδίτιδα, εκκολπωματίτιδα και μηνιγγίτιδα. Ευαίσθητα στελέχη αυτών των βακτηρίων μπορούν να αντιμετωπιστούν με αμπικιλλίνη και βανκομυκίνη. Από ιατρικής πλευράς, ένα σημαντικό χαρακτηριστικό αυτού του γένους είναι το υψηλό επίπεδο της εγγενούς ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά. Μερικοί εντερόκοκκοι είναι εγγενώς ανθεκτικοί σε αντιβιοτικά με βάση την β-λακτάμη (κάποιες πενικιλίνες και σχεδόν όλες τις κεφαλοσπορίνες), όπως και σε πολλές αμινογλυκοσίδες.
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, λοιμογόνα στελέχη του εντερόκοκκου που είναι ανθεκτικά στη βανκομυκίνη έχουν εμφανιστεί σε ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις στις ΗΠΑ και την Μεγάλη Βρετανία. Το 2005 σχετική επιδημία έπληξε τη Σιγκαπούρη. Οι λοιμώξεις αυτές μπορούν να αντιμετωπιστούν με κινοπριστίνη/δαλφοπριστίνη  με ποσοστά ανταπόκρισης περίπου 70%. Η εντεροκοκκική μηνιγγίτιδα είναι μια σπάνια επιπλοκή της νευροχειρουργικής. Για την αντιμετώπισή της απαιτείται θεραπεία με ενδοφλέβια ή ενδοραχιαία βανκομυκίνη.
Οι εντερόκοκκοι διαθέτουν επιφανειακές πρωτεΐνες προσκόλλησης προς τα κύτταρα που επενδύουν τους ιστούς του εντέρου και του κόλπου και εκκρίνουν εξωκυτταρικές πρωτεΐνες με αιμολυτική (κυτταρολυσίνη) και πρωτεολυτική δράση (π.χ. ζελατινάση, σερίνη, πρωτεάση). Δεν μπορούν να αποφύγουν όμως την εγκόλπωση και τη θανάτωση από τα φαγοκύτταρα. Οι Εντερόκοκκοι παράγουν επίσης πρωτεϊνικές βακτηριοσίνες που αναστέλλουν τα ανταγωνιστικά βακτήρια. Σημαντικό είναι επίσης ότι οι εντερόκοκκοι είναι ενδογενώς ανθεκτικοί σε πολλά από τα συνήθως χρησιμοποιούμενα αντιβιοτικά (π.χ. οξακιλλίνη, κεφαλοσπορίνες) ή έχουν αποκτήσει γονίδια αντοχής (π.χ. στις αμινογλυκοσίδες και τη βανκομυκίνη). Έτσι, σε ασθενείς στους οποίους χορηγούνται ευρέος φάσματος αντιβιοτικά, οι εντερόκοκκοι που αποτελούν μέρος της φυσιολογικής χλωρίδας μπορούν να πολλαπλασιαστούν και να προκαλέσουν νόσο.
Επιδημιολογία
Οι εντερόκοκκοι είναι εντερικά βακτήρια τα οποία συνήθως απομονώνονται από κόπρανα που συλλέγονται από ανθρώπους και ζώα. Ο E. faecalis βρίσκεται φυσιολογικά στο παχύ έντερο και στην ουρογεννητική οδό. Η κατανομή του E. faecium είναι παρόμοια με αυτή του E. faecalis, αλλά απαντάται λιγότερο συχνά.
Ο επιπολασμός άλλων εντεροκοκκικών ειδών είναι άγνωστος, αν και πιστεύεται ότι αποικίζουν το έντερο σε μικρούς αριθμούς. Δύο είδη που απομονώνονται συνήθως από το ανθρώπινο έντερο είναι ο E. gallinarium και ο E. casseliflavus. Αυτά τα «μη παθογόνα» είδη είναι σημαντικά, επειδή είναι ενδογενώς ανθεκτικά στη βανκομυκίνη και μπορούν να συγχέονται με τα σημαντικότερα είδη E. faecalis και E. faecium. Οι εντερόκοκκοι δεν βρίσκονται στη φυσιολογική χλωρίδα της αναπνευστικής οδού ή του δέρματος. Οι περισσότερες ανθρώπινες λοιμώξεις από εντερόκοκκους προκαλούνται από την εντερική χλωρίδα του ασθενούς, αν και οι μικροοργανισμοί αυτοί μπορούν επίσης να μεταφερθούν από ασθενή σε ασθενή ή να αποκτηθούν από την κατανάλωση μολυσμένου τροφίμου ή νερού.
Επίδραση στην ποιότητα του νερού
Η ποιότητα του νερού εξαρτάται από την ποσότητα των εντερόκοκκων και του κολοβακτηρίου (τα αποδεκτά όρια είναι διαφορετικά σε κάθε κράτος). Για παράδειγμα, στην πολιτεία της Χαβάης, μεταξύ των πλέον αυστηρών σε ανοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες, το όριο για το νερό στις παραλίες της είναι 7 αποικίες ανά 100 ml νερού. Το 2004, ο εντερόκοκκος spp. πήρε τη θέση του κολοβακτηρίου των κοπράνων στο νέο Αμερικανικό Ομοσπονδιακό Πρότυπο για την ποιότητα του νερού σε δημόσιες παραλίες ως προς το πλέον επικίνδυνο βακτήριο.
Εργαστηριακή διάγνωση
Οι εντερόκοκκοι αναπτύσσονται εύκολα σε μη εκλεκτικά υλικά όπως το αιματούχο και το σοκολατόχρουν άγαρ. Παρόλο που οι εντερόκοκκοι μοιάζουν με τον πνευμονιόκοκκο στις Gram χρώσεις, οι δύο αυτοί μικροοργανισμοί μπορούν να διαφοροποιηθούν εύκολα με βάση απλές βιοχημικές αντιδράσεις. Για παράδειγμα, οι εντερόκοκκοι είναι ανθεκτικοί στη οπτοχίνη, δεν διαλύονται όταν εκτεθούν στην χολή και παράγουν L-πυρολιδονυλοαριλαμιδάση. Φαινοτυπικές (παραγωγή χρωστικής, κινητικότητα), βιοχημικές δοκιμασίες καθώς και μοριακές τεχνικές είναι απαραίτητες προκειμένου να διαφοροποιηθεί ο E. faecalis από τον E. faecium και τα άλλα είδη εντεροκόκκων.
Θεραπεία, πρόληψη και έλεγχος
Η αντιμικροβιακή θεραπεία των εντεροκοκκικών λοιμώξεων είναι περίπλοκη, επειδή τα περισσότερα αντιβιοτικά δεν είναι βακτηριοκτόνα. Η θεραπεία συνιστάται παραδοσιακά στον συνεργικό συνδυασμό μιας αμινογλυκοσίδης και ενός αντιβιοτικού δραστικού κατά του κυτταρικού τοιχώματος (π.χ. αμπικιλλίνη, βανκομυκίνη). Ωστόσο, η αντοχή τους στις αμινογλυκοσίδες, στην αμπικιλλίνη, στην πενικιλίνη και στην βανκομυκίνη έχει καταστεί σημαντικό πρόβλημα. Τυπικώς, περισσότεροι από το 25% των εντερόκοκκων είναι ανθεκτικοί στις αμινογλυκοσίδες. Περισσότεροι από το 50% μερικών ειδών (π.χ. E. faecium) είναι ανθεκτικοί στην αμπικιλλίνη και πολλά ιατρικά κέντρα αναφέρουν ότι περισσότεροι από το 20% των Εντερόκοκκων (ιδιαίτερα των E faecium) είναι ανθεκτικοί στη βανκομυκίνη. Η αντοχή αυτών των στελεχών στις αμινογλυκοσίδες, στην αμπικιλλίνη και στην βανκομυκίνη δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα, επειδή αυτή η αντοχή οφείλεται στα πλασμίδια και μπορεί να μεταφερθεί σε άλλα βακτήρια.
Η πρόληψη και ο έλεγχος των εντεροκοκκικών λοιμώξεων είναι δύσκολος. Ο προσεκτικός περιορισμός της αντιβιοτικής αγωγής και η υιοθέτηση κατάλληλων πρακτικών ελέγχου των λοιμώξεων (π.χ., η απομόνωση των ασθενών με λοίμωξη, η χρήση στολών και γαντιών από οποιονδήποτε έρχεται σε επαφή με τους ασθενείς) μπορεί να ελαττώσει τον κίνδυνο αποικισμού από αυτά τα βακτήρια, αλλά η πλήρης εξάλειψη αυτών των λοιμώξεων είναι αδύνατη.
Χρήσιμοι σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θετικά κατά Gram βακτήρια
Λομ (Βουλγαρία)
Το Λομ (βουλγαρικά: Лом) είναι πόλη στη βορειοδυτική Βουλγαρία και ανήκει στην επαρχία Μοντάνα, βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Δούναβη, κοντά στις εκβολές του παραπόταμού του Λομ. Είναι διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου. Η πόλη είναι 162 χλμ. βόρεια της Σόφιας, 56 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Βίντιν, 50 χιλιόμ. βόρεια της Μοντάνα και 42 χλμ. δυτικά του Κοζλοντούι. Είναι το δεύτερο σημαντικότερο Βουλγαρικό λιμάνι στο Δούναβη μετά το Ρούσε. Το Δεκέμβριο του 2009 η πόλη είχε πληθυσμό 24.300 κατοίκους.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Το Λομ ιδρύθηκε από τους Θράκες με το όνομα Αρτάνες κατά την Αρχαιότητα. Μετά από αυτούς οι Ρωμαίοι ονόμασαν το φρούριο και την πόλη Almus, από όπου προέρχεται το όνομα της σημερινής πόλης και του ομώνυμου ποταμού.
Δεν υπάρχουν αναφορές που να αποδεικνύουν ότι υπήρχε κάποιος μεγάλος οικισμός κατά το Μεσαίωνα. Μόνο κατά την Οθωμανική κυριαρχία μεγάλωσε, αλλά επί μακρόν ήταν στη σκιά των δεσποζουσών πόλεων Βίντιν, Νικόπολης και Σιλίστρα. Θεωρείται ότι το οθωμανικό χωριό ιδρύθηκε το 1695 από τον Καρά Μουσταφά και το Μουράντ Μπέη, που είχαν ηττηθεί στη Βιέννη το 1683 και έφτασαν εδώ μέσω του Δούναβη πλέοντας σε σχεδίες.
Οθωμανική κυριαρχία και Βουλγαρική Εθνική Αφύπνιση
Η ονομασία Λομ Παλάνκα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1704. Ο οικισμός που τότε λεγόταν Παλάνκα ήταν κάτι μεταξύ χωριού και πόλης σε μέγεθος και σημασία. Το 1798 το Λομ υπέφερε από επιδρομές ληστών. Με την ανάπτυξη της ναυσιπλοίας στο Δούναβη μετά το 1830 η σημασία της πόλης αυξήθηκε. Ο δρόμος προς τη Σόφια συνέβαλε στην πρόοδό της και τη μετέτρεψε σε κύριο εξαγωγικό λιμάνι προς τη Βιέννη (Αυστρία). Το 1869 υπήρχαν 120 καταστήματα, 148 εμπορικά γραφεία, 175 καταστήματα, 34 καφενεία, έξι ξενοδοχεία και δύο μύλοι. Η πόλη επικεντρωνόταν στο παλιό Καλέ (φρούριο), στο οποίο η είσοδος γινόταν από τρεις καπίι (πύλες) - τη Βίντινσκα (του Βίντιν), τη Μπελογκρατσίσκα (του Μπελογκραττσίκ) και τη Σόφισκα (της Σόφιας). Οι έμποροι από το Λομ πουλούσαν αγαθά στα μεγαλύτερα πανηγύρια της περιοχής και ακόμη μακρύτερα. Το 1880 υπήρχαν στην πόλη 7.500 κάτοικοι.
Μέχρι το [Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο. Μετά το 1944 αναπτύχθηκε η βιομηχανία - εργοστάσια ζάχαρης, κονσερβών και σιτηρών - και η πόλη έγινε λιμάνι για το βορειοδυτικό τμήμα της Βουλγαρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Ανδρομέδα (Κορνέιγ)
Ανδρομέδα (γαλλικός τίτλος: Andromède) είναι θεατρικό έργο του Πιέρ Κορνέιγ που παρουσιάσθηκε το 1650. Βασίζεται στον μύθο του Περσέα που απελευθέρωσε την Ανδρομέδα.
Όταν παρουσιάσθηκε στην Κομεντί Φρανσαίζ το 1682, το έργο συνοδευόταν από μουσική για τραγούδια, χορωδία, φλάουτα, έγχορδα και μπάσο που συνέθεσε ο Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ.
Συγγραφή
Το 1647, ο Κορνέιγ, με παραγγελία του καρδινάλιου Μαζαρέν, συνέθεσε την Ανδρομέδα, μια παράσταση με μουσική και θεαματικά σκηνικά. Η παρουσίαση του έργου καθυστέρησε λόγω της ασθένειας του 11χρονου Λουδοβίκου ΙΔ' και των ταραχών των εξεγέρσεων της Σφενδόνης. Τελικά, η πρεμιέρα έγινε τον Ιανουάριο του 1650 και ήταν μια εκδήλωση της κυβέρνησης, η οποία, παρά την εξέγερση των πριγκίπων και την εχθρότητα του κοινοβουλίου, ήθελε να δείξει ότι ήταν αρκετά ισχυρή για να διοργανώνει θεάματα. Το περίτεχνο θέαμα με τραγούδι και χορό άρεσε πολύ στο κοινό.
Το έργο
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Περσέας ελευθερώνει την Ανδρομέδα αφού σκότωσε το θαλάσσιο τέρας στο οποίο επρόκειτο να παραδοθεί. Λεπτομέρεια αρχαιοελληνικού αγγείου της Απουλίας. περίπου 4ος αιώνα π.Χ., Νότια Ιταλία. μικρογραφία|291x291εσ|Περσέας και Ανδρομέδα, [[Τζόρτζο Βαζάρι (1570-72)]] Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα έργα του Κορνέιγ, δεν είναι μια τραγωδία με ηθικά διλήμματα, ηχηρούς στίχους, ηρωισμούς, μεγαλειώδεις σκέψεις και ευγενή συναισθήματα. Η Ανδρομέδα είναι ένα έργο προορισμένο για ψυχαγωγία, ένα πρόσχημα για μουσική και θεαματικά μηχανικά σκηνικά. Ο στόχος του ποιητή ήταν «να ικανοποιήσει με τη λαμπρότητα και την πολυμορφία του θεάματος και όχι να αγγίξει το νου με τη δύναμη του συλλογισμού ή την καρδιά με τη λεπτότητα των παθών.»
Το θέμα προέρχεται από την ελληνική μυθολογία. Είναι ο μύθος του Περσέα που απελευθέρωσε την Ανδρομέδα, η υπόθεση αναφέρεται στην Ανδρομέδα του Ευριπίδη και στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, έργο στο οποίο βασίστηκε ο συγγραφέας.
Υπόθεση
Το έργο διαδραματίζεται στην Αιθιοπία. Ο Περσέας είναι ένας Έλληνας ήρωας που είχε την αποστολή να σκοτώσει τη Μέδουσα, ένα τέρας με μαλλιά πλεγμένα με φίδια που όποιος την κοιτούσε μετατρέπονταν σε πέτρινο άγαλμα. Ωστόσο, ο Περσέας κατάφερε να τη νικήσει και επιστρέφει, περνώντας από το βασίλειο της Αιθιοπίας, έχοντας μαζί του το κεφάλι της. μικρογραφία|Ανδρομέδα, [[Γκυστάβ Ντορέ (1869)]] Πρώτη πράξη. Η Κασσιόπη συζητά με τον Περσέα για την οργή των θεών και τις τρομερές συμφορές που έχουν πλήξει τη χώρα. Επαινώντας την ομορφιά της κόρης της Ανδρομέδας, που παντρευόταν τον ξάδερφό της Φινέα, καυχήθηκε ότι η κόρη της ήταν πιο όμορφη από τις Νηρηίδες, θαλάσσιες νύμφες που συνόδευαν τον Ποσειδώνα. Ντροπιασμένες οι νύμφες κρύφτηκαν στα βάθη της θάλασσας, που σύντομα κατέκλυσε τις ακτές και ένα φοβερό θαλάσσιο τέρας που έστειλε ο Ποσειδώνας άρχισε να σκοτώνει πολλούς κατοίκους της Αιθιοπίας. Συμβουλεύτηκαν τότε το μαντείο του Άμμωνα και ο χρησμός έλεγε ότι για να κατευνάσουν την οργή του θεού, έπρεπε να προσφέρουν μία παρθένο κάθε μήνα στο θαλάσσιο τέρας που τρομοκρατούσε το βασίλειο. Από εκεί και πέρα, κάθε μήνα η μοίρα επέλεγε ένα από τα κορίτσια που παραδίδονταν στο τέρας. Πέντε έχουν ήδη πεθάνει και τώρα ήρθε η μέρα να κληρωθεί η τελευταία. Μέχρι στιγμής, η μοίρα έχει γλιτώσει την Ανδρομέδα, της οποίας ο γάμος αναβλήθηκε από το μαντείο μέχρι να ικανοποιηθεί το θηρίο, αλλά η βασίλισσα αγωνιά για την τύχη της κόρης της.
Εμφανίζονται ο βασιλιάς Κηφέας και ο Φινέας, ο οποίος προτρέπει τον θείο του να επισπευσθεί ο γάμος του με την Ανδρομέδα, όμως ο βασιλιάς αρνείται: ως πατέρας θέλει την ευτυχία της κόρης του, ως ηγεμόνας πιστεύει ότι πρέπει να σεβαστεί το νόμο. Η Αφροδίτη κατεβαίνει από τον ουρανό και προβλέπει ότι η Ανδρομέδα θα παντρευτεί εκείνη την ημέρα και συνιστά να προετοιμαστούν για τον γάμο. Ο Φινέας είναι πανευτυχής, ενώ ο Περσέας, που είναι ερωτευμένος με το κορίτσι, δεν βλέπει καμία πιθανότητα να το κερδίσει, ομολογεί όμως στη βασίλισσα ότι είναι τρελά ερωτευμένος με την κόρη της.
Ο Κηφέας φεύγει και πηγαίνει στο ναό για να παραστεί στην κλήρωση του τελευταίου θύματος.
Δεύτερη πράξη. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Περσέας σώζει την Ανδρομέδα [[Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς|Ρούμπενς (περ. 1620)]] Στον κήπο, η Ανδρομέδα και οι θεραπενίδες της συζητούν ενώ υφαίνουν. Η Ανδρομέδα μιλάει για τον Περσέα και εξομολογείται ότι αν δεν ήταν ήδη μνηστευμένη με τον Φινέα, μπορεί να αγαπούσε αυτόν τον ξένο.
Ξαφνικά, ο αρχηγός των φρουρών του παλατιού φθάνει και ανακοινώνει ότι η μοίρα επέλεξε την Ανδρομέδα ως το επόμενο θύμα του τέρατος. Ο Φινέας κατηγορεί τον πατέρα της για την υπακοή του στη θέληση των θεών και για την άρνησή του να θέσει τη ζωή της κόρης του πάνω από τους νόμους των υπηκόων του. Ωστόσο, ο Κηφέας πιστεύει ότι δεν μπορεί να προδώσει τα καθήκοντά του ως θεματοφύλακας του νόμου και της τάξης στο κράτος. Αποχαιρετά την κόρη του, η οποία οδηγείται στον τόπο της εκτέλεσης. Η Ανδρομέδα είναι ήρεμη και παραιτημένη, δέχεται να πεθάνει για να σώσει τους ανθρώπους του βασιλείου από το θαλάσσιο τέρας. Ο Περσέας αρχίζει να ελπίζει ότι ο γάμος της Ανδρομέδας θα γίνει εκείνη την ημέρα, αλλά ο σύζυγός της θα είναι πιο άξιος από τον Φινέα και σπεύδει αμέσως να τη βοηθήσει. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Περσέας σώζει την Ανδρομέδα από το θαλάσσιο τέρας Τρίτη πράξη
Η Ανδρομέδα είναι δεμένη από δύο ανέμους σε έναν παράκτιο βράχο μόνη της και περιμένει να πεθάνει. Η Κασιώπη εμφανίζεται και προσβάλλει τους άδικους θεούς που παρέδωσαν στο θάνατο μια αθώα κοπέλα. Ελπίζει να τους εξοργίσει και να στρέψει την οργή τους εναντίον της, αλλά ο ουρανός σιωπά. Στη συνέχεια προσβάλλει τον Φινέα που δεν έσπευσε να σώσει την αγαπημένη του, η Ανδρομέδα τον υπερασπίζεται. Όταν η Κασσιόπη θέλει να αυτοκτονήσει από απελπισία, ο Περσέας φτάνει πάνω στον Πήγασο. Η Κασσιόπη του υπόσχεται το χέρι της κόρης της αν τη σώσει. Ο νεαρός πολεμά το τέρας, το νικάει και μετά ελευθερώνει την Ανδρομέδα.
Τέταρτη πράξη
Η διασωθείσα Ανδρομέδα συμφωνεί με τη θέληση του πατέρα της να παντρευτεί τον νικητή. Ο Περσέας, όμως, της δίνει την ελευθερία της επιλογής, θέλει να είναι ευτυχισμένη, όχι σκλαβωμένη. Συγκινημένη από τον έρωτά του, η Ανδρομέδα ερωτεύεται τον σωτήρα της. Ο Φινέας την κατηγορεί ότι αθέτησε τον λόγο της. Η κοπέλα θεωρεί ότι αφήνοντάς την αβοήθητη, την απελευθέρωσε από τον λόγο της. Έξαλλος, ο Φινέας αποφασίζει να διεκδικήσει τα δικαιώματά του με τη βία και συγκεντρώνει ανθρώπους. Ενημερώνεται ότι ο Περσέας είναι ο γιος του ίδιου του Δία, αλλά υπολογίζει στη βοήθεια της Ήρας και του Ποσειδώνα. Η Κασσιόπη πηγαίνει στη θάλασσα για να ηρεμήσει τον Ποσειδώνα και τις Νηρηίδες με μια θυσία. Ο Περσέας προσφέρει θυσία στην Ήρα, την προστάτιδα του γάμου, πριν από τον γάμο.
Φθάνει η είδηση ​​ότι ο Φινέας με τους άνδρες του, επιτέθηκε στον Περσέα που έβγαινε από το ναό της Ήρας. Η Κασσιόπη θέλει να στείλει φρουρούς να τον βοηθήσουν, ο Κηφέας, ωστόσο, είναι της άποψης ότι οι ίδιοι οι θεοί θα σώσουν τον ήρωά τους. Έρχεται το μήνυμα ότι ο Περσέας κάλεσε τον Φινέα σε μονομαχία, και όταν αυτός αρνήθηκε, έβγαλε το κεφάλι της Μέδουσας, η οποία, ακόμη και νεκρή, μετέτρεψε τους επιτιθέμενους με πέτρινα αγάλματα. Όταν το νεαρό ζευγάρι θέλει να μπει στο ναό, η πόρτα κλείνει. Εμφανίζονται οι θεοί: Ο Δίας, ο Ποσειδώνας, η Ήρα και ο Ερμής. Ο Δίας δηλώνει ότι η γη δεν αξίζει να είναι ο τόπος του γάμου του γιου του. Προσκαλεί τον Κηφέα, την Κασσιόπη, την Ανδρομέδα και τον Περσέα στον γάμο στον ουρανό, όπου από εδώ και πέρα ​​θα ζουν μαζί με τους θεούς και τη νύχτα θα λάμπουν για τους ανθρώπους στον ουρανό. Όλοι πετούν μακριά ενώ η χορωδία τραγουδά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Πιέρ Κορνέιγ
Μανολάκι Τασέβ
Ο Τασέβ γεννήθηκε το 1835 σε οικογένεια πλούσιου εμπόρου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σπούδασε στη Σόφια με δάσκαλο τον Σάβα Φιλαρέτοβ και αργότερα, οικονομικά στη Βιέννη. Διορίστηκε δήμαρχος της Σόφιας από τις ρωσικές αρχές στις 10 Φεβρουαρίου 1878 και παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 8 Ιουνίου 1878.
Όταν το 1878 ο Ρωσικός στρατός μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο απελευθέρωσε την Σόφια από τους Οθωμανούς διόρισε έναν πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου της Σόφιας όπου σε συνεργασία με έναν Ρώσο αξιωματούχο ασκούσε χρέη δημάρχου στην πόλη. Ο Ρώσος αυτός αξιωματούχος, ο Αλεξάντερ Μοσολόφ, ανέφερε τον Τασέβ ως βοηθό του. Στα έργα του αναφέρονται η δημιουργία δομών του δήμου, όπως η δημιουργία υπηρεσιών πυροσβεστικής, υγειονομικής και τεχνικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Σόφιας Κατηγορία:Βούλγαροι οικονομολόγοι
Μετασχηματισμός Λαπλάς
Στα μαθηματικά, ο μετασχηματισμός Λαπλάς χρησιμοποιεί ευρέως τον ολοκληρωτικό μετασχηματισμό. Αναπαρίσταται ως, είναι μια γραμμική απεικόνιση μιας συνάρτησης f(t) με πραγματικό πεδίο ορισμού t (t ≥ 0)  που τη μετατρέπει σε μια συνάρτηση F(s)  με όρισμα ένα μιγαδικό αριθμό s. Αυτός ο μετασχηματισμός είναι ουσιαστικά αμφιμονοσήμαντος (bijection) για την πλειονότητα των πρακτικών εφαρμογών. Τα αντίστοιχα ζευγάρια των f(t) και F(s) δίνονται σε πίνακες. Ο μετασχηματισμός Λαπλάς έχει την χρήσιμη ιδιότητα, ότι πολλές σχέσεις και λειτουργίες των συναρτήσεων f(t) αντιστοιχούν σε πολύ πιο απλές πάνω στις εικόνες  F(s). Ο μετασχηματισμός Λαπλάς έχει σημαντικές εφαρμογές σε πολλές επιστήμες. Το όνομα δόθηκε από τον Πιέρ Σιμόν Λαπλάς ο οποίος εισήγαγε τον μετασχηματισμό δουλεύοντας πάνω στην θεωρία πιθανοτήτων.
Ο μετασχηματισμός Λαπλάς σχετίζεται με το μετασχηματισμό Φουριέ, αλλά ενώ ο μετασχηματισμός Φουριέ αναλύει μια συνάρτηση ή ένα σήμα στο φάσμα συχνοτήτων, ο μετασχηματισμός Laplace αναλύει μια συνάρτηση στις ροπές της (moments). Όπως ο μετασχηματισμός Φουριέ, ο μετασχηματισμός Λαπλάς χρησιμοποιήθηκε για την επίλυση διαφορικών και ολοκληρωτικών εξισώσεων. Στην φυσική και στην μηχανική, χρησιμοποιήθηκε για την ανάλυση σε γραμμικά χρονικά αμετάβλητα συστήματα όπως τα ηλεκτρικά κυκλώματα, στους αρμονικούς ταλαντωτές, στις οπτικές συσκευές και στα μηχανικά συστήματα. Σε αυτή την ανάλυση, ο μετασχηματισμός Λαπλάς συχνά ερμηνεύεται ως ένας μετασχηματισμός από το πεδίο του χρόνου, όπου οι είσοδοι και οι έξοδοι είναι συναρτήσεις στο χρόνο, στο πεδίο της συχνότητας όπου οι ίδιες είσοδοι και έξοδοι είναι συναρτήσεις της μιγαδικής γωνιακής συχνότητας, σε ακτίνια ανά μονάδα χρόνου (rad/sec). Δίνοντας μια απλή μαθηματική ή συναρτησιακή περιγραφή μιας εισόδου ή μιας εξόδου ενός συστήματος, ο μετασχηματισμός Λαπλάς παρέχει μια εναλλακτική λειτουργική περιγραφή που συχνά απλοποιεί την διαδικασία της ανάλυσης της συμπεριφοράς του συστήματος, ή την σύνθεσης ενός νέου συστήματος βασιζόμενη σε ένα σύνολο προδιαγραφών.
Ιστορική αναδρομή
Ιστορία Ο μετασχηματισμός Λαπλάς πήρε το όνομα από τον μαθηματικό και αστρονόμο Πιέρ Σιμόν Λαπλάς (Pierre-Simon Laplace), ο οποίος χρησιμοποίησε τον μετασχηματισμό πάνω στην δουλειά του στη θεωρία πιθανοτήτων. Από το 1744, ο Λέοναρντ Όιλερ (Leonahard Euler), ερεύνησε ολοκληρώματα της μορφής
Ως λύσεις των διαφορικών εξισώσεων, αλλά δεν επιδίωξε να συνεχίσει το θέμα περαιτέρω. Ο Τζοσεφ Λουίς Λαγκράνς (Joseph Louis Lagrange) ήταν ένας θαυμαστής του Όιλερ και στη δουλειά του πάνω στη συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας, ερεύνησε εκφράσεις της μορφής
Όπου πολλοί μοντέρνοι ιστορικοί την ερμήνευσαν μέσα στη μοντέρνα θεωρία του μετασχηματισμού Λαπλάς.
Αυτοί οι τύποι ολοκληρωμάτων φαίνεται αρχικά να είχαν προσελκύσει την προσοχή του Λαπλάς το 1782 όπου είχε ακολουθήσει το πνεύμα του Euler χρησιμοποιώντας τα ολοκληρώματα από μόνα τους ως λύσεις των εξισώσεων. Ωστόσο, το 1785, ο Λαπλάς έκανε το μεγάλο βήμα όταν, αντί να κοιτάει για μια λύση στη μορφή ενός ολοκληρώματος άρχισε να ισχυρίζεται τους μετασχηματισμούς με μια έννοια που μετά έγινε γνωστός. Χρησιμοποίησε ένα ολοκλήρωμα της μορφής :
συγγενής με τον μετασχηματισμό Μελίν (Mellin transform), για να μετασχηματίσει μια ολόκληρη διαφορική εξίσωση, ώστε να κοιτάξει για λύσεις της εξίσωσης μετασχηματισμού. Μετά πήγε να ενεργοποιήσει το μετασχηματισμό Λαπλάς με τον ίδιο τρόπο και άρχισε να αντλεί κάποιες ιδιότητες του, αρχίζοντας να εκτιμά την δυνητική ισχύ. Ο Λαπλάς επίσης αναγνώρισε ότι μέθοδος του Ζοζέφ Φουριέ (Joseph Fourier) της σειράς Φουριέ για την λύση εξισώσεων διάχυσης μπορούσε μόνο να βρει την περιοχή του χώρου εφόσον οι λύσεις ήταν περιοδικές. Το 1809 ο Λαπλάς παρουσίασε τον μετασχηματισμό για να βρίσκει λύσεις όπου είναι διάχυτες μη ορισμένες στον χώρο.
Τυπικός Ορισμός
Ο μετασχηματισμός λαπλάς μιας συνάρτησης f(t)), ορίζεται για όλους τους πραγματικούς αριθμούς  t ≥ 0, είναι η συνάρτηση  F(s), η οποία ορίζεται ως :
Πολιορκία της Πάτρας (1429)
Η πολιορκία της Πάτρας που έγινε το 1429, ήταν μια σειρά από μάχες που έδωσε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ακόμα τότε δεσπότης του Μυστρά, και ο αδερφός του Θωμάς να ανακτήσουν τις περιοχές του Δεσποτάτου που κατείχαν οι Φράγκοι και ο Κάρολος Α' Τόκκος. Η Πάτρα τότε ανήκε στην δικαιοδοσία του Λατίνου αρχιεπισκόπου και ήταν Βαρονία.
Μετασχηματισμός Λαπλάς
Τυπικός Ορισμός
Η παράμετρος s είναι μιγαδικός αριθμός :
Πολιορκία της Πάτρας (1429)
Η πρώτη προσπάθεια έγινε τον Ιούλιο του 1428, όπου ο Κωνσταντίνος έστησε το στρατόπεδο του στους Μύλους στον κάμπο της Πάτρας. Εκεί παντρεύτηκε την πρώτη του γυναίκα τη Μανταλένα-Καρολίνα ανηψιά μάλιστα του Κάρολου Τόκκου κόρη του αδελφού του Λεονάρδο σε μια προσπάθεια να ανακτήσει το παλιό Δεσποτάτο αναίμακτα. Τελικά δεν κατάφερε όμως να καταλάβει την πόλη και αποχώρησε στο Χλεμούτσι όπου μόλις το είχε πάρει προίκα.
Μετασχηματισμός Λαπλάς
Τυπικός Ορισμός
Η έννοια του ολοκληρώματος εξαρτάται από τον τύπο της συνάρτησης που μας ενδιαφέρει. Μια απαραίτητη συνθήκη για την ύπαρξη του ολοκληρώματος είναι ότι η ƒ πρέπει να είναι τοπικά ολοκληρώσιμη στο διάστημα [0,∞). Για τοπικές ολοκληρώσιμες συναρτήσεις  που  αποσυντίθενται στο άπειρο ή είναι εκθετικής μορφής, το ολοκλήρωμα μπορεί να κατανοηθεί ως ένα (σωστό) Λεμπέγκ ολοκλήρωμα (Lebesgue integral). Ωστόσο για πολλές εφαρμογές είναι απαραίτητο  να το θεωρήσουμε ως ένα  υπό συνθήκη συγκλίνων γενικευμένο ολοκλήρωμα στο  ∞. Ακόμα γενικότερα, το ολοκλήρωμα μπορεί να γίνει κατανοητό με μια αδύναμη αίσθηση, και αυτό εξετάζεται παρακάτω.
Πολιορκία της Πάτρας (1429)
Τον Μάρτιο του 1429 οι πρόκριτοι της Πάτρας μέσω του Ανδρόνικου Λάσκαρη διαβεβαιώνουν τον Κωνσταντίνο ότι θα καταλάβει την πόλη και θα τον βοηθήσουν γι'αυτό. Όταν δε ο Κωνσταντίνος πείστηκε ξεκίνησε με τον στρατό του νύχτα κι έφτασε στην περιοχή Τρεις Εκκλησιές όπου το πρωί είχε νέα συνάντηση με τους προύχοντες των Πατρών. Φτάνοντας την ίδια μέρα στην Πάτρα οι Φράγκοι έστειλαν έναν Λατίνο κληρικό να ρωτήσει τι ήθελαν, ο Κωνσταντίνος ζήτησε την πόλη με συνθήκη είτε με πόλεμο, επιστρέφοντας ο απεσταλμένος ηχήσανε σάλπιγγες και οι Φράγκοι κλείστηκαν στο κάστρο.
Μετασχηματισμός Λαπλάς
Τυπικός Ορισμός
Αρχικά μπορούμε να ορίσουμε τον μετασχηματισμό Λαπλάς ενός πεπερασμένου  μετρητή Μπόρελ (Borel measure) μ από το ολοκλήρωμα Λεμπεσκουέ (Lebesgue integral).
Μια σημαντική ειδική περίπτωση είναι όπου μ είναι ένα  μέτρο πιθανότητας ή, ακόμα πιο συγκεκριμένα, η συνάρτηση δέλτα (dirac). Στον συναρτησιακό λογισμό, ο μετασχηματισμός Λαπλάς ενός μετρητή (ή μιας μέτρησης) είναι συχνά αντιμέτωπη  μέσω της μέτρησης που προήλθε από την συνάρτηση κατανομής (distribution function) ƒ. Σε αυτή την περίπτωση για να αποφύγουμε την πιθανότητα σύγχυσης, συχνά γράφουμε :
Πολιορκία της Πάτρας (1429)
Την άλλη μέρα Κυριακή των Βαΐων ξεκίνησε η πολιορκία, όπως αναφέρει ο Γεώργιος Φραντζής , οι στρατιώτες του Δεσπότη έκοψαν πρώτα βάγια και κρατώντας τα στα χέρια όρμησαν στα τείχη του κάστρου. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας πιάστηκε αιχμάλωτος ο ίδιος ο Φραντζής όταν προσπάθησε να σώσει τον Κωνσταντίνο όταν ένα βέλος κτύπησε το άλογο του και στην προσπάθεια του να ξεμπλέξει του επιτέθηκαν από το κάστρο. Με την βοήθεια του Πατρινού προκρίτου Ι. Ρωσωτά απελευθερώθηκε στις 23 Απριλίου. Στις 5 Μαΐου ο Κωνσταντίνος έλυσε την πολιορκία έπειτα από συμφωνία με τους πολιορκημένους και αναχώρησε για τη Γλαρέτζα. Η συμφωνία προέβλεπε να λυθεί η πολιορκία, να πάρει ο Κωνσταντίνος το Κάστρο του Σαραβαλίου και να περιμένουν την επιστροφή του Αρχιεπισκόπου Μαλατέστα να αποφασίσει τι θα κάνει.
Μετασχηματισμός Λαπλάς
Τυπικός Ορισμός
Όπου το κατώτατο όριο στο 0− στην ουσία δείχνει :
Πολιορκία της Πάτρας (1429)
Στις 3 Ιουνίου ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε πάλι εναντίον της Πάτρας εφόσον ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος δεν είχε επιστρέψει ακόμα από την Ιταλία όπου αναζητούσε βοήθεια. Στον δρόμο συνάντησε τον αδελφό του Θωμά όπου πολιορκούσε την Χαλανδρίτσα και διανυκτέρευσαν μαζί στην Καμενίτσα. Την επόμενη ημέρα το βράδυ, 4 Ιουνίου, έφτασε στην Πάτρα όπου στρατοπέδευσε στον ναό του Αγίου Ανδρέα. Όπως διηγήτε ο Φραντζής στις 5 το πρωί της πρώτης ημέρας της εβδομάδος βγήκε από το κάστρο αντιπροσωπία και όλοι οι κάτοικοι της πόλης, αφού προσκύνησαν τον δεσπότη του παρέδωσαν τα κλειδιά του κάστρου. Μπαίνοντας στην πόλη ο Κωνσταντίνος οι δρόμοι ήταν στρωμένοι με άνθη και ο λαός τον έρενε με ρόδα και τριαντάφυλλα.
Μετασχηματισμός Λαπλάς
Θεωρία πιθανοτήτων
Στην καθαρή (θεωρητική) και στην εφαρμοσμένη πιθανότητα, ο μετασχηματισμός Λαπλάς ορίζεται από τον μέσο όρο της προσδοκώμενης μεταβλητής. Εάν X είναι μια τυχαία μεταβλητή με  συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας  ƒ τότε ο μετασχηματισμός Λαπλάς της ƒ δίνεται από την προσδοκία
Πολιορκία της Πάτρας (1429)
Πηγές
Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Πάτρα 1429 Κατηγορία:Μάχες του Δεσποτάτου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Βυζαντινολατινικοί πόλεμοι
Μετασχηματισμός Λαπλάς
Δίπλευρος μετασχηματισμός Λαπλας
Όταν κάποιος αναφέρει Μετασχηματισμό λαπλάς, τότε εννοείται ο μονομερής ή ο μονόπλευρος μετασχηματισμός. Ο μετασχηματισμός Λαπλάς μπορεί εναλλακτικά να οριστεί ως διμερής μετασχηματισμός λαπλάς ή δίπλευρος μετασχηματισμός Λαπλάς επεκτείνοντας τα όρια της ολοκλήρωσης  σε όλο τον πραγματικό άξονα. Με αυτόν τον τρόπο ο μονόπλευρος μετασχηματισμός Λαπλάς γίνεται ειδική περίπτωση του δίπλευρου μετασχηματισμού όπου ο ορισμός της συνάρτησης που μετασχηματίζεται πολλαπλασιάζεται με την βηματική συνάρτηση. Ο δίπλευρος μετασχηματισμός λαπλάς ορίζεται ως :
Αντίστροφος μετασχηματισμός Λαπλάς
Ο αντίστροφος μετασχηματισμός Λαπλάς δίνεται από το παρακάτω μιγαδικό ολοκλήρωμα, το οποίο είναι γνωστό με διάφορα ονόματα (το ολοκλήρωμα Bromwich, το ολοκλήρωμα Fourier-Mellin):
όπου \gamma είναι ένας πραγματικός αριθμός έτσι ώστε η διαδρομή του περιγράμματος του ολοκληρώματος να είναι η περιοχή σύγκλισης του F(s).
Περιοχή σύγκλισης
Εάν η f είναι μια τοπικά ολοκληρώσιμη συνάρτηση, τότε ο μετασχηματισμός F(s) της f συγκλίνει υπό τον όρο, ότι το  όριο
υπάρχει (όπως ένα κανονικό Lebesgue ολοκλήρωμα). Ο μετασχηματισμός Λαπλάς είναι συνήθως κατανοητός ως υπό συνθήκη συγκλίνων, εννοώντας ότι συγκλίνει στην αρχή αντί στο τέλος. Το σύνολο των τιμών της F(s) που συγκλίνουν  απόλυτα  είναι είτε της μορφής  Re{s} > a είτε  Re{s} ≥ a, όπου a  είναι μία επεκταμένη πραγματική σταθερά, −∞ ≤ a  ≤ ∞. (Αυτό προκύπτει από τον κυρίαρχο θεώρημα σύγκλισης.) Η σταθερά a είναι γνωστή ως τετμημένη της απόλυτης σύγκλισης, και εξαρτάται από την αυξανόμενη συμπεριφορά της ƒ(t). Αναλογικά, ο δίπλευρος μετασχηματισμός συγκλίνει απόλυτα σε μια περιοχή  a < Re{s} < b, και πιθανώς συμπεριλαμβάνει τις γραμμές Re{s} =  a or Re{s} = b. Το υποσύνολο των τιμών του s, για το οποίο ο Λαπλάς μετασχηματισμός συγκλίνει απόλυτα, καλείται περιοχή της απόλυτης σύγκλισης ή πεδίο απόλυτης σύγκλισης. Στην περίπτωση του δίπλευρου μετασχηματισμού πολλές φορές αναφέρεται και ως λωρίδα της απόλυτης σύγκλισης. Ο μετασχηματισμός Λαπλάς είναι αναλυτικός στην περιοχή της απόλυτης σύγκλισης. Ομοίως, το σύνολο των τιμών για το οποίο το F(s) (υπό συνθήκες ή απόλυτα) συγκλίνει είναι γνωστό ως περιοχή σύγκλισης υπό συνθήκες ή απλά περιοχή σύγκλισης (region of convergence ROC). Εάν ο μετασχηματισμός Λαπλάς συγκλίνει όχι απόλυτα στο s =  s0, τότε αυτόματα συγκλίνει για όλα τα s για τα οποία Re{s}  >  Re{s0}. Ως εκ τούτου η περιοχή σύγκλισης είναι ένα ημισχέδιο (ημιπλάνο) της μορφής Re{s} >  a, και πιθανώς συμπεριλαμβάνει μερικά σημεία  της οριακής γραμμής  Re{s} =  a. Στην περιοχή σύγκλισης Re{s} > Re{s0}, ο μετασχηματισμός Λαπλάς της ƒ μπορεί να εκφραστεί από  ολοκληρώσεις ανά τμήματα όπως το ολοκλήρωμα
Στην περιοχή σύγκλισης της F(s) μπορεί να εκφραστεί αποτελεσματικά ως η απόλυτη σύγκλιση του μετασχηματισμού λαπλάς κάποιων άλλων συναρτήσεων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι αναλυτική. Μια ποικιλία θεωρημάτων, στη μορφή των Paley–Wiener θεωρημάτων, υπάρχουν όσον αφορά στη σχέση μεταξύ των ιδιοτήτων της αποσύνθεσης των ƒ και τις ιδιότητες του Μετασχηματισμού Laplace στην περιοχή της σύγκλισης. Στις εφαρμογές της μηχανικής, μία συνάρτηση σε ένα γραμμικώς χρονικά αμετάβλητο σύστημα (LTI) είναι σταθερή εάν για κάθε πεπερασμένη είσοδο παράγει μία πεπερασμένη έξοδο. Αυτή είναι η ισοδύναμη της απόλυτης σύγκλισης του μετασχηματισμού Λαπλάς  της συνάρτησης κρουστικής απόκρισης στην περιοχή  Re{s}  ≥ 0. Ως αποτέλεσμα, τα LTI συστήματα είναι σταθερά όταν οι πόλοι του μετασχηματισμού λαπλάς  της συνάρτησης της κρουστικής απόκρισης έχουν αρνητικό πραγματικό μέρος.
Ιδιότητες και θεωρήματα
Ο μετασχηματισμός Λαπλάς έχει έναν αριθμό από ιδιότητες που χρησιμοποιούνται για την ανάλυση στα γραμμικά δυναμικά συστήματα. Τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα είναι ότι η παραγώγιση και η ολοκλήρωση γίνεται πολλαπλασιασμός και διαίρεση με το s (ομοίως στους λογαρίθμους αλλάζει τον πολλαπλασιασμό των αριθμών σε άθροισμα των λογαρίθμων τους). Εξαιτίας αυτής της ιδιότητας, η μεταβλητή λαπλάς s είναι γνωστή και ως μεταβλητή χειρισμού (operator variable) στο πεδίο L: είτε διαφορικός χειριστής (derivative operator) ή (για s−11) ολοκληρωτικός χειριστής  (integration operator). Ο μετασχηματισμός μετατρέπει την διαφορική εξίσωση και την ολοκληρωτική εξίσωση σε πολυωνυμική εξίσωση, οι οποίες είναι πολύ πιο εύκολο να λυθούν. Εφόσον λυθούν, εφαρμόζεται ο αντίστροφος μετασχηματισμός ώστε να πάρουμε την συνάρτηση στο πεδίο του χρόνου.
Θεωρώντας τις συναρτήσεις f(t) και g(t), και αντίστοιχα τους μετασχηματισμούς Λαπλάς αυτών F(s) και G(s):
στον παρακάτω πίνακα φαίνονται οι ιδιότητες του μονόπλευρου μετασχηματισμού Λαπλάς:
Απόδειξη ύπαρξης μετασχηματισμού λαπλάς μιας παραγωγίσημης συνάρτησης
Είναι συχνά βολικό να χρησιμοποιήσουμε την ιδιότητα παραγώγισης του μετασχηματισμού Λαπλάς για να βρούμε τον μετασχηματισμό της παράγωγου της. Αυτό μπορεί να προέλθει από τη βασική έκφραση του μετασχηματισμού λαπλάς όπως φαίνεται:
όπου
Και στην περίπτωση του δίπλευρου μετασχηματισμού,
Το γενικό συμπέρασμα είναι,
όπου fn είναι η n-στη  παράγωγος της f, μπορεί να καθιερωθεί με ένα  επαγωγικό όρισμα.
Αξιολόγηση γενικευμένων ολοκληρωμάτων
Έστω τότε  (δες τον πίνακα παραπάνω)
ή
Για παράδειγμα,
Ένα άλλο παράδειγμα είναι το ολοκλήρωμα Ντίριχλετ ( Dirichlet integral).
Μετασχηματισμός Λαπλας-Στάιλτζες (Laplace–Stieltjes)
Ο (μονόπλευρος) μετασχηματισμός Λαπλάς-Στάιλτζες (Laplace-Stieltjes) από μια συνάρτηση g : R → R ορίζεται από το ολοκλήρωμα Λεμπεσκουέ-Στάιλτζες (Lebesgue-Stieltjes)
Η συνάρτηση g υποτίθεται ότι είναι από περιορισμένη μεταβολή (μεταβολή). Αν η g είναι το ολοκλήρωμα της ƒ:
τότε ο μετασχηματισμός Λαπλας-Στάιλτζες της g και ο μετασχηματισμός Laplace της ƒ συμπίπτουν. Σε γενικές γραμμές, ο μετασχηματισμός Λαπλας-Στάιλτζες, είναι ο μετασχηματισμός Λαπλάς του μέτρου Στάιλτζες που συνδέεται με τη g. Έτσι, στην πράξη, η μόνη διάκριση μεταξύ των δύο μετασχηματισμών είναι ότι ο μετασχηματισμός Λαπλάς θεωρείται ότι λειτουργεί ως συνάρτηση πυκνότητας του μέτρου, ενώ ο μετασχηματισμός Λαπλάς-Στάιλτζες θεωρηθεί ότι λειτουργεί ως αθροιστική συνάρτηση.