cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαραβάλι Αχαΐας
Ιστορία
Στην περιοχή του Αγίου Νικολάου έχουν βρεθεί κατάλοιπα βυζαντινού οικισμού, και ερείπια μεγαλοπρεπούς οικίας. Στην περιοχή που βρισκόταν το κάστρο ανακαλύφθηκαν ρωμαϊκές επιγραφές που αναφέρονταν στην 12η Ρωμαϊκή Λεγεώνα, οι επιγραφές αυτές είναι άγνωστο από που ακριβώς μεταφέρθηκαν εκεί αφού ήταν εντοιχισμένες στα τείχη του κάστρου.
Το 1816 στο χωριό ζούσαν 15 οικογένειες, το 1828 είχε 23 οικογένειες, το 1851 35 οικογένειες και το 1889 είχε 512 κατοίκους.
Το 1903 αναφέρεται πως το Σαραβάλι συνδέεται με την Πάτρα με δημοτικό αμαξιτό (χωμάτινο) δρόμο και μέσω αυτού απέχει περίπου μιάμιση (1½) ώρα από την πόλη.
Κάστρο Σαραβαλίου
μικρογραφία|Άποψη του τοιχίου του κάστρου που διασώζεται σήμερα. Το κάστρο είχε κατασκευαστεί από Φράγκους, άγνωστο ακριβώς πότε. Χρησιμοποιούταν σαν κατοικία του εκάστοτε φεουδάρχη της περιοχής, βρισκόταν κοντά στην πόλη και σε στρατηγικό σημείο για την άμυνα της.
Ήταν μικρό, είχε κυκλικό σχήμα καθώς και περίβολο. Υπήρχε και υπόνομος (στοά) από το κάστρο προς τους αγρούς και χρησίμευε σε περιπτώσεις πολιορκίας. Αναφέρεται σε χρήση έως το 1471.
Σήμερα το κάστρο δεν υπάρχει εκτός από ένα μικρό τμήμα του τείχους του που χρησιμεύει σαν μαντρότοιχος, ενώ μέχρι το 1955 αναφέρεται πως το ύψος του ήταν περίπου δέκα μέτρα πιο πάνω από το σημερινό. Στην θέση του βρίσκεται διαμορφωμένη η κεντρική πλατεία του Σαραβαλίου (Πλατεία Κάστρου), η οποία προσφέρει όμορφη θέα.
Διοικητικές μεταβολές
Το Σαραβάλι από το 1912 έως το 1997 αποτελεσε έδρα της Κοινότητας Σαραβαλίου της Επαρχίας Πατρών.
Οι πρόεδροι της κοινότητας από το 1912 μέχρι σήμερα ήταν οι εξής:
Εκκλησίες
Εκκλησίες του Σαραβαλίου αποτελούν η Κοίμηση της Θεοτόκου, κοντά στην κεντρική πλατεία και ο Άγιος Νικόλαος, δίπλα στο δημοτικό σχολείο και το κοιμητήριο της περιοχής. Στα ανατολικά του Σαραβαλίου, στην περιοχή του Κεφαλοβρύσου, υπάρχει επίσης ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου, κτισμένος κατά τα βυζαντινά χρόνια.
Εκπαίδευση
Το Σαραβάλι διαθέτει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό και Γυμνάσιο. Αρχικά όλα τα σχολεία βρίσκονταν στο ίδιο κτηριακό συγκρότημα, ενώ αργότερα χτίστηκε νέο κτίριο για το γυμνάσιο σε διαφορετική τοποθεσία.
Αθλητισμός
Στο χωριό εδρεύει ο Αχαιός Σαραβαλίου με τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.
Η ομάδα ποδοσφαίρου του Αχαιού αγωνίζεται στο πρώην Κοινοτικό και νυν Δημοτικό Γήπεδο Σαραβαλίου «Κώστας Ζάρρας» το οποίο διαθέτει σύγχρονο πλαστικό χλοοτάπητα και δίπλα του βρίσκεται επίσης, ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ. Ακόμη, στην Δημοτική Κοινότητα του Σαραβαλίου και συγκεκριμένα παραπλεύρως του ποταμού Γλαύκου έχει τις αθλητικές της εγκαταστάσεις η Θύελλα Πατρών, ενώ στα Δεμένικα εδρεύουν οι σύλλογοι Α.Ο. Γαλαξίας και Α.Ο. Γαλήνη.
Γ.Π.Σ. Αχαιός Σαραβαλίου
Μεγαλύτερη επιτυχία του Αχαιού η συμμετοχή στον τελικό κυπέλλου ερασιτεχνών Αχαΐας το 2008 και το 2013. Από τον Αχαιό έχει ξεκινήσει την καριέρα του ο Δημήτρης Αργυρόπουλος, που αγωνιζόταν στην Παναχαική Γ.Ε., ενώ έχει επίσης αγωνιστεί στην Ααλστ Βελγίου, στον Πατραϊκό, στον Πανελευσινιακό, στον Εθνικό Πειραιώς στην Α' Εθνική. Επίσης στο τμήμα μπάσκετ του συλόγου ξεκίνησε και ο αδελφός του Δημήτρη, Νίκος, ο οποίος έπαιξε στον Απόλλων Πατρών, στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον Πανελλήνιο και στον Άρη, στην Α1 Εθνική.
Το τμήμα μπάσκετ έχει δικό του ανοιχτό γήπεδο και αξιόλογη παρουσία στις κατηγορίες της Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αχαΐας-Ηλείας (ΕΣΚΑ-Η).
Φωτοθήκη
Οι φωτογραφίες αφορούν την ομάδα του Αχαιού Σαραβαλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Μινέρμπιο
Το Μινέρμπιο (ιταλικά: Minerbio) είναι Δήμος που βρίσκεται στην βόρεια Ιταλία και ανήκει στην επαρχία της Μπολόνιας, στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια.
Γεωγραφία
Συμπεριλαμβάνει τα δημοτικά διαμερίσματα Ιλ Μέλο, Κά ντε Φάμπρι, Κάζα ντελ Σόλε, Κάπο ντ Άρτζινε, Λα Καστίλια, Μινέρμπιο (έδρα του δήμου), Μισταντίνα, Παλατσίνα, Πιάτσα Νουόβα, Πράτο Γράντε, Ρόνκι, Σαν Μαρτίνο ιν Σοβερτσάνο, Σαν Τζιοβάννι ιν Τριάριο, Σανιτά, Σπεττολερία και Τιντορία.
Το Μινέρμπιο συνορεύει με το Γκραναρόλο ντελλ'Εμίλια, το Μαλαλμπέργκο, την Μπαριτσέλα, το Μπεντιβόλιο και το Μπούντριο.
Ιστορία
Η περιοχή του Μινέρμπιο ήταν κατοικημένη από την εποχή των Ρωμαίων. Αυτό αποδεικνύεται και από το όνομα, συνδεδεμένο με την λατρεία της θεάς Μινέρβα σε εκείνες τις περιοχές, και με τον χωρισμό των γεωργικών εκτάσεων κατά τον ρωμαϊκό τρόπο και που διατηρείται, ως ένα βαθμό μέχρι σήμερα. Το παλαιότερο έγγραφο που αναφέρεται στο Μινέρμπιο χρονολογείται από τις 2 Νοεμβρίου 1186. Σε αυτό το έγγραφο αναφέρεται ότι ο Ιλντεμπράντο ντι Γκουαλφρέντο, Δήμαρχος της Μπολόνια, επιβάλλει στους κατοίκους του Αγίου Μαρίνου (Ιταλ. San Marino) και του Λοβολέτο (Ιταλ. Lovoleto) να επιστρέψουν το δάσος του Μινέρμπιο (Selva Minervese) στον δήμο της Μπολόνια. Το έγγραφο όμως που θεωρείται σαν πράξη ίδρυσης του δήμου του Μινέρμπιο συμπεριλαμβάνεται στο De Pactis Altedi του 1231. Σε αυτό ο τότε δήμαρχος Φεντερίκο ντα Λαβελλολούνγκο (Ιταλ. Federico da Lavellolungo) παραχωρεί τα εδάφη του Αλτέντο (Altedo) και του Μινέρμπιο σε 150 οικογένειες από την Μάντοβα, οι οποίες πιθανότατα εγκαταστάθηκαν εκεί που βρίσκεται το σημερινό ιστορικό κέντρο του κεντρικού οικισμού.
Σημαντικές αλλαγές άρχισαν με την άφιξη της οικογένειας Ιζολάνι (Isolani) από την Κύπρο. Η οικογένεια έφτασε στην Μπολόνια στις αρχές του 1300 και έγιναν πλούσιοι έμποροι και έτσι άρχισαν να αγοράζουν μεγάλες εκτάσεις στην περιοχή του Μινέρμπιο. Το 1402 οι Ιζολάνοι συμμάχησαν με τους Βισκόντι (Visconti) στον πόλεμο για την κατάκτηση της Μπολόνια ενάντια στους Μπεντιβόλιο (Bentivoglio). Έτσι ο Ιάκοπο Ιζολάνι (Iacopo Isolani) έδωσε όπλα στους κατοίκους του Μινέρμπιο και συμμετείχε στην μάχη κοντά στο Καζαλέκκιο ντι Ρένο όπου οι Βισκόντι μαζί με τους συμμάχους τους κέρδισαν τους Μπεντιβόλιο και κατέκτησαν την πόλη. Το 1403 οι Βισκόντι, ως αναγνώριση της βοήθειας τους, τους έχρισαν φεουδάρχες του Μινέρμπιο. Την ίδια χρονιά κατασκευάστηκε και το κάστρο. Στα μέσα του 1400 το Μινέρμπιο πέρασε στους Μπολονιέζους, μετά την νίκη τους κατά των Βισκόντι στη μάχη του Σαν Τζιόρτζιο ντι Πιάνο, ενώ θα επιστρέψει στους Ιζολάνι στις αρχές του 1500 που θα το κρατήσουν μέχρι το 1734.
Με τον ερχομό του Ναπολέοντα έγινε δήμος μαζί με άλλα 16 χωριά της γύρο περιοχής. Το 1815 το Μινέρμπιο θα ενωθεί με το Μπούντριο, ενώ το 1818 θα γίνει ανεξάρτητος δήμος.
Μνημεία
Τα αξιόλογα μνημεία που υπάρχουν στην περιοχή του Μινέρμπιο περιλαμβάνουν
Κοινωνία
Το Μινέρμπιο είναι ένας μικρός δήμος της επαρχίας της Μπολόνια που, σύμφωνα με τα στοιχεία της 1ης Ιανουαρίου 2011, έχει πληθυσμό 8.651 κατοίκους
Στον δήμο κατοικούν μόνιμα 533 ξένοι και οι περισσότεροι προέρχονται από τη Ρουμανία (136), το Μαρόκο (85) και από την Αλβανία (71).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Παναγιώτης Δημητρακόπουλος
Ο Παναγιώτης Δημητρακόπουλος ήταν ευεργέτης του αγώνα του 1821. Η καταγωγή του ήταν από τον Μοριά, συγκεκριμένα την Αλωνίσταινα Αρκαδίας, γενέτειρα της μητέρας του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, της Ζαμπίας Κωτσάκη. Σήμερα ανήκει διοικητικά στην επαρχία Μαντινείας. Από το χωριό του ο Δημητρακόπουλος αναγκάσθηκε να εκπατριστεί μετά την αποτυχούσα επανάσταση του Ορλώφ (1770-1774) και να καταφύγει στην Πάρο. Υπηρέτησε ως πολιτικός πριν από την επανάσταση και έκανε δωρεές από την ιδιωτική του περιουσία για τροφές και πολεμοφόδια. Η οικογένεια Δημητρακοπούλου έβγαλε και στρατιωτικούς τον Σταύρο φημισμένο καπετάνιο και τον Γεώργιο. Ο Παναγιώτης Δ. Δημητρακόπουλος εμυήθη εγκαίρως στην Φιλική Εταιρία στην οποία ήταν και ο επικεφαλής στην Πάρο. Η 24 Απριλίου 1821 είναι η ημέρα έναρξης της Επανάστασης στην Πάρο, όταν ο Πάριος Φιλικός Παναγιώτης Δημητρακόπουλος με προκήρυξή του κηρύσσει την Επανάσταση. Καλύπτει με δικά του έξοδα την αποστολή Πάριων αγωνιστών στην Ύδρα κι από εκεί στην Πελοπόννησο Ιστορία της Πάρου. Οδήγησε αρκετούς στα πεδία των μαχών (Τριπολιτσά κ.α.), σταδιοδρόμησε δε ως βουλευτής, υπουργός, γερουσιαστής (πέθανε στα 1832).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Λούκας Σάσα
Καριέρα
Ο Σάσα ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Κορίνθιανς, κερδίζοντας το κύπελλο νέων του Σάο Πάολο το 2009. Την ίδια χρονιά υπέγραψε συμβόλαιο με την Γκρέμιο Μπαρουέρι, με την οποία πραγματοποίησε 29 συμμετοχές, πριν η ομάδα υποβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία.
Στις αρχές του 2011, μεταγράφηκε στην ιταλική Καταντζάρο και την επόμενη χρονιά στη βραζιλιάνικη Σάο Ζοζέ για τη δεύτερη κατηγορία Βραζιλίας. Το καλοκαίρι του 2012, πήρε ελεύθερη μεταγραφή στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας, με την οποία αγωνίστηκε στο Γιουρόπα Λιγκ απέναντι στη σλοβενική Μιούρα, ενώ σκόραρε για πρώτη φορά στον αγώνα ενάντια στη Σλάβια Σόφιας τον Οκτώβριο του 2012.
Στις 4 Ιουλίου 2013, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Χάποελ Τελ Αβίβ. Το 2015 επέστρεψε στη Βουλγαρία για λογαριασμό της Λουντογκόρετς, στην οποία παρέμεινε ως το 2019, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα.
Στις 10 Ιουλίου 2019, υπέγραψε στον Άρη διετές συμβόλαιο. Αγωνίστηκε στο Γιουρόπα Λιγκ τις σεζόν 2019-20 και 2020-21, ενώ έφθασε ως την ημιτελική φάση στον θεσμό του κυπέλλου Ελλάδας το 2020.
Στις 22 Μαρτίου 2021, η ΠΑΕ Άρης ανακοίνωσε την ανανέωση του συμβολαίου του Σάσα ως το 2024.
Πηγές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Καταντζάρο 1929 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λουντογκόρετς Ραζγκράντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Τελ Αβίβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Βιντσέντσο Μαρία Κορονέλλι
Ο Βιντσέντζο Μαρία Κορονέλλι ή Κορονέλι (ιταλικά: Vincenzo Maria Coronelli, 16 Αυγούστου 1650 – 9 Δεκεμβρίου 1718) ήταν θεολόγος, Φραγκισκανός μοναχός, κοσμογράφος, χαρτογράφος, εκδότης και εγκυκλοπαιδιστής, κυρίως γνωστός για τους γεωγραφικούς άτλαντες και τις υδρόγειες σφαίρες που κατασκεύαζε. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Βενετία.
Αρχικά στάδια
Γεννήθηκε το 1650 πιθανώς στη Βενετία και ήταν το πέμπτο παιδί ενός ράφτη με το όνομα Μάφιο Κορονέλλι. Στη μικρή ηλικία των 10, ο Βιντσέντζο στάλθηκε στην πόλη της Ραβέννας όπου και εκπαιδεύτηκε στην ξυλογραφία. Το 1663 έγινε δεκτός ως μαθητευόμενος στο τάγμα των Φραγκισκανών, και έγινε μέλος τους το 1665. Κατόπιν στην ηλικία των 16 εξέδωσε το πρώτο από τα 140 συνολικά έργα της καριέρας του και το 1671 έγινε μέλος της μονής της Σάντα Μαρία Γκλοριόζα ντέι Φράρι στη Βενετία.
Υδρόγειοι και απόκτηση φήμης
Λίγο πριν από το 1678, ο Κορονέλλι άρχισε να εργάζεται ως γεωγράφος και του ανατέθηκε η κατασκευή μιας ομάδας επίγειων και ουράνιων υδρόγειων για τον Ρανούτσιο Β΄ Φαρνέζε (Ranuccio II Farnese) τον δούκα της Πάρμα. Κάθε μια από τις άρτια κατασκευασμένες σφαίρες ήταν 5 πόδια (1.524 μέτρα) σε διάμετρο, ενώ ο Φαρνέζε εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που διόρισε τον Κορονέλλι ως θεολόγο της αυλής του. Από εκεί και πέρα η φήμη του Κορονέλλι ως θεολόγου αυξήθηκε με το πέρασμα του χρόνου, ώσπου το 1699 έγινε ο Γενικός Πατέρας της τάξης των Φραγκισκανών. Το 1681, ο καρδινάλιος Σεζάρ ντ'Εστρέ (César d'Estrées), φίλος και σύμβουλος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και πρεσβευτής του στη Ρώμη, έχοντας δει τις υδρόγειους του Κορονέλλι, επικοινώνησε μαζί του και τον κάλεσε στο Παρίσι για να κατασκευάσει δύο υδρογείυος για τον βασιλιά. Ο Κορονέλλι πήγε στο Παρίσι και παρέμεινε εκεί για δύο χρόνια. Κάθε μια από τις υδρογείους του αποτελούνταν από ξύλινα λυγισμένα δοκάρια με ύψος περίπου στα 10 πόδια (περίπου 3 μέτρα) και μήκος 4 ίντσες (10.16 εκατοστά). Το ξύλο καλύπτονταν από γύψο πάχους μιας ίντσας (2.5 εκατοστά), και κατόπιν καλύπτονταν με ένα στρώμα ενός σκληρού ακατέργαστου υφάσματος. Αυτό με τη σειρά του τυλίγονταν με ένα επιπλέον στρώμα από λεπτότερα υφάσματα υψηλής ποιότητας τα οποία εξυπηρετούσαν ως το κύριο υπόβαθρο για τις απεικοινίσεις της υδρογείου.
Οι συγκεκριμένες υδρόγειοι, έχουν διάμετρο 3 μέτρα και 84 εκατοστά, και ζυγίζουν περίπου 2 τόνους η μια, και σήμερα εκθέτονται στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας στο Παρίσι. Οι υδρόγειοι αναπαριστούν τις πιο πρόσφατες εξελίξεις και πληροφορίες σχετικά με τις εξερευνήσεις ανά τον κόσμο της εποχής του Κορονέλλι, ιδιαίτερα αυτές των γαλλικών εξερευνήσεων στη βόρεια Αμερική, και συγκεκριμένα τις εξερευνήσεις του Ρενέ-Ρομπέρ Καβελιέ (René-Robert Cavelier).
Ύστερη ζωή
Μετά από τη φήμη που απέκτησε δουλεύοντας σε διάφορες χώρες της Ευρώπης κατά τα χρόνια που ακολούθησαν, επέστρεψε στη Βενετία οριστικά το 1705. Εκεί ξεκίνησε την δική του κοσμολογική έρευνα και εξέδωσε τους τόμους του Βενετικού Άτλαντα (Atlante Veneto), καθώς και ίδρυσε τον πρώτο γεωγραφικό σύλλογο, την Κοσμογραφική Ακαδημία των Αργοναυτών (Accademia Cosmografica degli Argonauti). Επίσης την περίοδο αυτή απέκτησε το επίσημο πόστο του Κοσμογράφου της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Επίσης, ο Κορονέλλι αφιέρωσε 30 χρόνια από τη ζωή του στη συγγραφή της Μπιμπλιοτέκα Ουνιβερσάλε Σάκρο-Προφάνα (Biblioteca Universale Sacro-Profana), ένα είδος εγκυκλοπαίδειας, με τις καταχωρήσεις να είναι σε αλφαβητική σειρά και να στοχεύει στη δημιουργία 45 τόμων. Ωστόσο μόνο οι 7 πρώτοι δημιουργήθηκαν από το γράμμα A έως το C.
Ο Κορονέλλι πέθανε το 1718 στην ηλικία των 68 ετών στη Βενετία, έχοντας δημιουργήσει εκατοντάδες χάρτες κατά τη διάρκεια της ζωής του, με αρκετούς από αυτούς να βρίσκονται σήμερα σε διάφορες συλλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενετοί Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες Κατηγορία:Ιταλοί χαρτογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί γεωγράφοι
Κεμερβάν
Το Κεμερβάν αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Καμπάλα του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.839 ατόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καμπάλα
Έξαρχος Φθιώτιδας
Ο Έξαρχος είναι χωριό του Νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 300 μ. και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 699 κατοίκους οι οποίοι στην πλειονότητά τους είναι γεωργοί, ασχολούμενοι κυρίως με την καλλιέργεια δημητριακών και βαμβακιού.
Δημοτικό Διαμέρισμα Εξάρχου
μικρογραφία|Άποψη του χωριού από το εξωκλήσι των Αγίων Ταξιάρχων Ο οικισμός απέχει 18 χλμ από την Αταλάντη. Με την εφαρμογή του Νόμου συνένωσης Δήμων και Κοινοτήτων «Καποδίστριας» (2539/97) αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αταλάντης. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011 υπάγεται διοικητικά, ως Τοπική Κοινότητα, στον Δήμο Λοκρών.
Έχει εξελιχθεί σ' ένα σύγχρονο χωριό, χτισμένο στις παρυφές του όρους Χλωμό. Έχει δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο, ταχυδρομείο, αγροτικό συνεταιρισμό, αθλητικούς συλλόγους (Ολυμπιακός Εξάρχου), γήπεδα, αγροτικό ιατρείο και Κ.Α.Π.Η.
Τα περισσότερα καταστήματα του Εξάρχου βρίσκονται στην κεντρική πλατεία και στους δρόμους που καταλήγουν σ’ αυτή. Είναι κυνηγότοπος πέρδικας, λαγού, μπεκάτσας, φάσσας στα ορεινά και αναγνωρισμένο πέρασμα αποδημητικών πουλιών, ορτυκιού, πάπιας, τρυγονιού και τσίχλας στα πεδινά και τις εκβολές των ποταμών.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Έξαρχου
Ο Έξαρχος είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που σε γενικές γραμμές έχουν ως εξής:
Δ. Αταλάντης Ν. Φωκίδος και Λοκρίδος
Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Αταλάντη. Ο οικισμός Έξαρχος προσαρτάται στον δήμο Αταλάντης
Κ. Εξάρχου Ν. Φθιώτιδος και Φωκίδος
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Έξαρχος από τον δήμο Αταλάντης και ορισμός του ως έδρα της κοινότητας
Κ. Εξάρχου Ν. Φθιώτιδος
Ο οικισμός Έξαρχος αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στον δήμο Αταλάντης. Η κοινότητα καταργείται.
Τοπικά έθιμα και εκδηλώσεις
Καρναβαλικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα τις απόκριες με λαϊκά δρώμενα που βασίζονται σε επίκαιρα κυρίως θέματα. Επίσης, τους καλοκαιρινούς μήνες διοργανώνονται από τον πολιτιστικό σύλλογο Εξάρχου «Υάμπολις» θεατρικές παραστάσεις καθώς και χορευτικές βραδιές με ζωντανή μουσική και χορευτικούς συλλόγους απ’ όλη την Ελλάδα. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 10 Μαΐου. Την ημέρα αυτή γιορτάζει και το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στα Καμπιά.
Στην περιοχή του Εξάρχου υπάρχουν 9 ιεροί ναοί και εξωκλήσια: Άγιος Νικόλαος (περίφημος ναός με εξαιρετικές τοιχογραφίες του 12ου αιώνα έξω από τον οικισμό που λειτουργεί την Κυριακή του Θωμά), Άγιος Γεώργιος στην κεντρική πλατεία του χωριού, Άγιος Ιωάννης βόρεια του οικισμού, Παναγία βόρεια της κεντρικής πλατείας, Παναγία η μνήμη της οποίας γιορτάζεται την Παρασκευή μετά το Πάσχα (Ζωοδόχου Πηγής), Μεταμόρφωση του Σωτήρος, Άγιοι Ταξιάρχες, Άγιος Γεώργιος και Άγιος Αθανάσιος.
Ιστορικά στοιχεία
right|thumb|Χάρτης αρχαίας Φωκίδας Το χωριό διαθέτει πλούσια αρχαία ιστορία και έχει διαρκή παρουσία από την προϊστορική εποχή έως σήμερα. Στην αρχαιότητα η περιοχή υπαγόταν στη Φωκίδα. Βορειοδυτικά του σημερινού χωριού τοποθετείται μία από τις αρχαιότερες και σημαντικότερες πόλεις της Φωκίδας, οι Άβαι (Άβα, Άβη, Άβαι), στην κοιλάδα του ποταμού Άσσου (σημερινό Μπογδανόρεμα), ο οποίος έρεε μεταξύ του Ηδυλίου όρους (ανατολικός Παρνασσός) και της αρχαίας Υάμπολης, δυτικά του Υφαντίου όρους.
Η πόλη, ιδρύθηκε κατά τη παράδοση, από αποίκους που ήρθαν από το Άργος με τον Άβαντα, γιο του Λυγκέα και της Υπερμνήστρας της Δαναού. Η πόλη διέθετε ναούς, θέατρο, αγορά, χάλκινα αγάλματα του Απόλλωνα, της Λητούς, της Αρτέμιδος και τον πανάρχαιο ναό του Απόλλωνα με πλούσιο μαντείο σε θησαυρούς και αναθήματα.
Το μαντείο των Αβών ήταν τόσο γνωστό που, σε αυτό εκτός από τους Έλληνες προσέφυγαν ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος το 542 π.Χ., ο Μαρδόνιος το 479 π.Χ. και άλλοι. Τον ναό του Απόλλωνα κατάστρεψε μαζί με την πόλη ο Ξέρξης (480 μ.Χ.) και, αργότερα οι Θηβαίοι κατά τον Φωκικό Πόλεμο παρέδωσαν τον ναό στις φλόγες με τους νικηθέντες Φωκείς που κατέφυγαν εκεί ως ικέτες. Ο Παυσανίας στη συνέχεια βρήκε ερειπωμένο τον ναό από τις φλόγες. Η πόλη απέφυγε την ολοκληρωτική καταστροφή στο τέλος του Β΄ Ιερού Πολέμου (366π.Χ.) γιατί μόνον αυτή από τις φωκικές πόλεις δεν είχε λάβει μέρος στις επιθέσεις κατά του Δελφικού Ιερού.
Σημαντικός ο αρχαιολογικός χώρος της Υάμπολης και των Αβών. Το πλήθος των αρχαιολογικών ευρημάτων φανερώνει την ακμή των αρχαίων αυτών πόλεων.
Οι Ρωμαίοι προσέφεραν στη πόλη αυτονομία και ο αυτοκράτορας Πόμπλιος Αίλιος Αδριανός ξανάχτισε τον ναό του Απόλλωνα, χωρίς το μαντείο (117 - 138 μ.Χ.).
Σήμερα στην περιοχή σώζονται ερείπια από τα θεμέλια του ναού και από τα τείχη του κάστρου που ήταν από πολυγωνικά λιθάρια, με προμαχώνες και μεγαλοπρεπείς πύλες.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Από ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή του Εξάρχου επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι εκεί βρισκόταν η αρχαία πόλη Άβαι.
Τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα προέρχονται από τάφους αυτής της περιοχής και φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αταλάντης.
Εξίσου σημαντική θεωρείται και η εύρεση μιας επιτύμβιας στήλης ρωμαϊκών χρόνων, που αναπαριστά ανδρόγυνο σε μετωπική στάση και ισόρροπη διάταξη με δυο παιδιά. Η επιτύμβια αυτή στήλη στεγάζεται σήμερα στο μουσείο των Θηβών.
Η ακρόπολη των Αβών, σύμφωνα με τις ανασκαφές, βρίσκεται στη τοποθεσία Σμίξη, νοτιοδυτικά του Εξάρχου. Επιπλέον εκεί βρέθηκαν λείψανα Μεσοελλαδικών κτισμάτων καθώς και πλήθος λίθινων εργαλείων, πήλινα σφονδύλια, ένα χάλκινο έλασμα και ένα κανθαρόσχημο αγγείο από τεφρό πηλό.
Μνημεία - Πολιτισμός
Ένα εξαιρετικό μνημείο, του οποίου την αρχική μορφή δεν αλλοίωσαν οι μεταγενέστερες ακαλαίσθητες προσθήκες, είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου στον Έξαρχο. Είναι ένας μικρών διαστάσεων σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός (δίστηλος ελλαδικής σχολής) με ψηλό τρούλο και τοίχους χτισμένους από πωρόλιθους που προέρχονται πιθανόν από τα αρχαία κτίσματα της περιοχής. Υπάρχουν διάσπαρτα ίχνη μεταγενέστερων επισκευών, προφανώς της περιόδου της Τουρκοκρατίας. Η ανέγερση του ναού από τα μορφολογικά στοιχεία της τοιχοδομίας του τοποθετείται στον 12ο αιώνα. Το εσωτερικό του κοσμούν τοιχογραφίες στους ανατολικούς πεσσούς και στο τέμπλο του 18ου αιώνα. Κάποιες τοιχογραφίες εξαιρετικής ποιότητας και μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας, ανήκουν πιθανότατα στην αρχική φάση του μνημείου.
Ο Πολιτιστικός σύλλογος γυναικών Εξάρχου «Υάμπολις» ιδρύθηκε με σκοπό την ενασχόληση και την ανάδειξη θεμάτων πολιτισμού στην περιοχή του Έξαρχου. Στα πλαίσια αυτά αναλαμβάνει για την πνευματική ανάταση των κατοίκων τη διοργάνωση των κοινωνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, που περιλαμβάνουν παραδοσιακούς χορούς και μουσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λοκρών Κατηγορία:Λοκρίδα
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 12
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-12 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Ήταν σε λειτουργία από τα τέλη της δεκαετίας 1950 ως τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και χρησιμοποιήθηκε για δοκιμαστικές εκτοξεύσεις και πτήσεις του διηπειρωτικού πυραύλου Atlas. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για εκτοξεύσεις πυραύλων της NASA και μεταφορά φορτίου στο διάστημα. Από την εξέδρα του συγκροτήματος αυτού εκτοξεύτηκαν δύο διαστημόπλοια Πάιονηρ, όλα τα διαστημόπλοια Ρέιντζερ, καθώς και τρία διαστημόπλοια Μάρινερ.
Απενεργοποιήθηκε επίσημα το 1967 μαζί με το LC-11 και το LC-14.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Ρεάλ Βραζιλίας
Το Ρεάλ (real, σημαίνει: "βασιλικό"), αποτελεί το σημερινό νόμισμα της Βραζιλίας. Ήταν επίσης νόμισμα της χώρας από το 1690 ως το 1942. Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο ρεάλ, ο πληθυντικός ήταν ρέις. Ο σημερινός πληθυντικός είναι ρεάις, με σύμβολο το R$ και κωδικό ISO 4217 το BRL. Το σύγχρονο ρεάλ υποδιαιρείται σε 100 σεντάβος (centavos).
Πρώτο ρεάλ, 1690-1942
Το πορτογαλικό ρεάλ ήταν το νόμισμα που χρησιμοποιούσαν οι Πορτογάλοι έποικοι που έφτασαν στην Αμερική, ωστόσο το επίσημο νόμισμα που κυκλοφόρησε με το όνομα "ρεάλ" στην πραγματικότητα τυπώθηκε το 1654 από τους Ολλανδούς, κατά την κατοχή της βορειοανατολικής περιοχής της Βραζιλίας από αυτούς. thumb|left|210px|40 ρεάλ 1816, χαλκός.
Στο 18ο και στις αρχές του 19ου αιώνα το χρυσό νόμισμα βασίστηκε στα 22 καράτια. Η αξία του ρεάλ έπεσε μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας, το 1889. Το 1933 το μιλ ρέις είχε ισοτιμία σε Δολάρια ΗΠΑ της τάξης του 1 δολαρίου προς 12 ρέις. Το 1942 το ρεάλ αντικαταστάθηκε από το Κρουζέιρο, σε ισοτιμία 1 μιλ ρέις = 1 κρουζέιρο.
Δεύτερο ρεάλ, 1994-σήμερα
Το σύγχρονο ρεάλ (πληθυντικός ρεάις) εισήχθη την 1η Ιουλίου του 1994, επί προεδρίας Ιταμάρ Φράνκο, ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για σταθεροποίηση της οικονομίας (το λεγόμενο "Πλάνο Ρεάλ"). Αντικατέστησε το βραχύβιο κρουζέιρο ρεάλ.
Το ρεάλ εισήχθη με ισοτιμία του 1 R$ = 1 μονάδα πραγματικής αξίας, ένα νόμισμα που δεν κυκλοφορούσε.
Υποδιαιρείται σε 100 σεντάβος. Το σύμβολο R$ χρησιμοποιείται πριν το νούμερο.
Το ρεάλ αρχικά είχε κερδίσει αξία έναντι του αμερικανικού δολαρίου, το 1994 και 1995. Σταδιακά όμως άρχισε να μειώνεται η αξία του, με αποτέλεσμα τη μεγάλη υποτίμησή του και τη νομισματική κρίση του 1999. Η υποτίμηση στο νόμισμα συνεχίστηκε ως τα τέλη του 2002, με κορύφωση την ισοτιμία των R$4 προς 1 δολάριο ΗΠΑ, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, που ήταν και η χαμηλότερη ισοτιμία του ρεάλ έναντι του αμερικανικού δολαρίου. Έπειτα από επιτυχημένες παρεμβάσεις της Κεντρικής Τράπεζας και της κυβέρνησης της Βραζιλίας το ρεάλ ανέκαμψε έναντι του δολαρίου το 2005. Το Μάιο του 2007 το ρεάλ έγινε ισχυρότερο νόμισμα από το αμερικανικό δολάριο και η αξία του έγινε μεγαλύτερη από τα 50 αμερικανικά σεντς για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια. Τον Αύγουστο του 2008 η ισοτιμία ρεάλ και δολαρίου ΗΠΑ ήταν 1 ρεάλ = 0,63723 δολάρια ΗΠΑ και 1 Δολάριο ΗΠΑ = 1,5693 ρεάις.
Κέρματα
Το 1994 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας του 1 και των 5, 10, 25 και 50 σεντς, καθώς επίσης και του 1 ρεάλ. Όλα τα κέρματα κατασκευάστηκαν από ανοξείδωτο χάλυβα. Ακολούθησε η κυκλοφορία δεύτερης σειράς κερμάτων, το 1998, των 1 και 5 σεντάβος, 10 και 25 σεντάβος, των 50 σεντάβος από χαλκονικέλιο και του 1 ρεάλ. Το Δεκέμβριο του 2003 άρχισε η απόσυρση της πρώτης σειράς των κερμάτων του 1 ρεάλ. Λίγο αργότερα, το Δεκέμβριο του 2005, σταμάτησε η παραγωγή των κερμάτων του 1 σεντάβο από την Κεντρική Τράπεζα της Βραζιλίας. Ωστόσο, κόπηκαν κέρματα σε τρεις ειδικές περιστάσεις.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1994 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10, 50 και των 100 ρεάις. Αυτά ακολουθήθηκαν από τα χαρτονομίσματα των 2 ρεάις το 2001 και των 20 ρεάις το 2002. Τον Ιανουάριο του 2006 η Κεντρική Τράπεζα της Βραζιλίας σταμάτησε την έκδοση του χαρτονομίσματος του 1 ρεάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεαλ Κατηγορία:Οικονομία της Βραζιλίας
Νέα Σκηνή
Η πρώτη παράσταση δόθηκε τον Νοέμβρη του 1901 με την Άλκηστις του Ευρυπίδη και η τελευταία με τον  Άμλετ του Σαίξπηρ, τον Οκτώβρη του 1905. Εβδομήντα (70) διαφορετικά έργα θα ανεβάσει η «Νέα Σκηνή» σε αμέτρητες παραστάσεις, τα περισσότερα των οποίων παίζονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Οι παραστάσεις δίνονταν στο ομώνυμο θέατρο της «Νέας Σκηνής», στο πρώην θέατρο Ομονοίας, στην πλατεία Ομονοίας, το οποίο είχε μακροχρόνια μισθώσει ο Χρηστομάνος.
Ο Χρηστομάνος, απογοητευμένος που δεν είχε την ανταπόκριση που ήλπιζε και εξαιτίας και των χρόνιων οικονομικών προβλημάτων, παραιτήθηκε από το σχήμα, και ασχολήθηκε με τη συγγραφή.
Κατά τη διάρκεια των λίγων αυτών χρόνων, η Νέα Σκηνή παρουσίασε σημαντικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου σε γλώσσα δημοτική, -γεγονός πρωτοποριακό για την εποχή, - έφερε τον νατουραλισμό στη θεατρική παράσταση, ανέδειξε σημαντικούς ηθοποιούς, -σημαντικότεροι των οποίων ήταν η Κυβέλη και ο Μήτσος Μυράτ- έδωσε έμφαση στα σκηνικά και στα κουστούμια ως απαραίτητα στοιχεία του έργου, και καθιέρωσε τη θέση του σκηνοθέτη ως αρχιτέκτονα στην οικοδόμηση μιας παράστασης συνόλου.
Η ίδρυση
Στις 27 Φλεβάρη του 1901, ύστερα από πρόσκληση του Χρηστομάνου μαζεύτηκαν στο θέατρο του Διονύσου, λόγιοι της Αθήνας για να συνιδρύσουν την νέα σκηνή. Συγκεκριμένα στο κάλεσμα, ανταποκρίθηκαν οι Κωστής Παλαμάς, Δημήτριος Κακλαμάνος, Γεώργιος Στρατήγης, Δημήτριος Καμπούρογλους, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Παύλος Νιρβάνας, Λάμπρος Πορφύρας, και Γιάννης Βλαχογιάννης. Ο Χρηστομάνος τους διάβασε το κείμενο που είχε ετοιμάσει και το οποίο έθετε τους σκοπούς αυτής της καλλιτεχνικής κίνησης, οι οποίοι ήταν: ''...Η αναγέννησις της δραματικής ποιήσεως και της σκηνικής τέχνης εν Ελλάδι.Σεις οι επίλεκτοι μεταξύ των Ελλήνων δημιουργών θα ποθήσετε και θα συντελεσέτε την παραγωγήν έργων υπερόχου ποιητικής συλλήψεως. Θα επιδιώξωμεν από κοινού όλοι την μόρφωσιν προσώπων ικανών να διερμηνεύσουν τα τοιαύτα έργα κατά τας απαιτήσεις ανωτέρας σκηνικής τέχνης.''
Το τι πίστευε για τα θεατρικά πράγματα στην Ελλάδα και πως φανταζόταν τη Νέα Σκηνή, φαίνεται ολοκάθαρα στο περίφημο άρθρο του, «Χάος», που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Άστυ» της 2ας Ιουλίου 1901, ''...ημείς, ως προς το Θέατρον τουλάχιστον, ευρισκόμεθα,..εις το πυκνότερον σκότος. Ναι, αι πρώται ακτίνες τώρα μόλις πρόκειται να ξεπροβάλλουν. Όλοι τας προαισθάνονται και τας περιμένουν και αυτοί ακόμη οι οποίοι προσπαθούν να τας αρνηθούν και να τας διώξουν.''
''Αυτή η προαγγελομένη αυγή εις έναν ουρανόν ο οποίο ωχριά και του οποίου τα άστρα όλα έχουν σβήσει, υπερτάτη προς το φως ορμή, είναι η «Νέα Σκηνή». Και θα είναι μια γενική Αυγή ήτις θα προπορευθή μιας γενικής Ημέρας....''
'Οσοι συμμερίζονταν τις απόψεις του ξεκίνησαν μαζί του.
Οι λογοτέχνες υπέγραψαν το πρακτικό της ιδρύσεως της «Νέας Σκηνής» και στις 5 Μάρτη 1901 δημοσιεύτηκε η απόφαση για την διοικητική επιτροπή του σωματείου, «Εφορεία» όπως την ονόμασαν. Η τριμελής επιτροπή απαρτιζόταν απο τους Κωνσταντίνο Χρηστομάνο, Δημήτριο Κακλαμάνο και Κωστή Παλαμά, ενώ την ίδια μέρα εκλέχτηκε «Γραμματέας» της, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος.
Στις 25 Ιούνη 1901, στο χώρο του Ζαππείου, ο Χρηστομάνος διάβασε το καταστατικό της «Νέας Σκηνής». Η «Νέα Σκηνή» σχηματίστηκε σαν ετερόρυθμος εταιρεία, με διαχειριστή τον Χρηστομάνο και κεφάλαιο 100.000 δρχ., που προήλθε από την αγορά 4000 ανώνυμων μετοχών. Οι εγγραφές για τις μετοχές ήδη άρχισαν. Ο Χρηστομάνος αγόρασε 400.
Σύντομα και ο θίασός του, «Οι μύστες» όπως ονόμαζε τους ηθοποιούς του ήταν έτοιμος και αποτελούνταν κυρίως απο τους ηθοποιούς της δραματικής σχολής του Βασιλικού θεάτρου που πρόσφατα είχε κλείσει.
Συγκεκριμένα τον θίασο στελέχωναν οι:
Αργότερα θα προστεθούν και άλλοι ηθοποιοί, όπως ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός, ο Σπήλιος Πασαγιάννης, κ.α. και οι παλαίμαχοι Ευαγγελία Παρασκευοπούλου και Νικόλαος Λεκατσάς (θα συνεργαστεί στην τελευταία παράσταση, στον Άμλετ, παίζοντας τον ομώνυμο ρόλο).
Ο Χρηστομάνος, αφού τους αποζημίωσε για τις μετοχές που είχαν αγοράσει, συνέχισε με τρεις - τέσσερεις προσωπικούς φίλους για να πραγματοποιήσει το ιδανικό του.
Η πρώτη εμφάνιση
Η πρώτη εμφάνιση της «Νέας Σκηνής» έγινε στις 5 Σεπτέμβρη του 1901, στο Δημοτικό θέατρο Αθηνών, επ' ευκαιρία της επίσκεψης Ρουμάνων φοιτητών του Πανεπιστημίου στην Ελλάδα.
Το πρόγραμμα περιελάμβανε:
Η πρώτη παράσταση
Η πρώτη παράσταση και ταυτόχρονα επίσημη έναρξη της «Νέας Σκηνής» έγινε στις 22 Νοεμβρίου του 1901, στο θέατρο Βαριετέ (μεταγενέστερα Θέατρο Κυβέλης) με την Άλκηστη  του Ευριπίδη, σε μετάφραση στη δημοτική του ίδιου του Χρηστομάνου και με πρωταγωνίστρια την Ειμαρμένη Ξανθάκη στο ομώνυμο ρόλο.
Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν ο Νίκος Παπαγεωργίου στο ρόλο του «Άδμητου», ο Σωτήρης Σκίπης στο ρόλο του «Απόλλωνα», ο Πέτρος Λέων στο ρόλο του «Ηρακλή», ο Μάριος Ρωμανός στο ρόλο του «Θανάτου», ο Αριστείδης Ζήνων στο ρόλο του «Φέρη», η Ελένη Πασαγιάννη στο ρόλο της «Θεραπαινίδας», ο Μήτσος Μυράτ στο ρόλο του «Θεράποντα» και «Εύμηλος» ο μικρός Βίκτωρας Ζήνων. Διευθυντής της ορχήστρας που έπαιζε μουσική του Γκλουκ, ήταν ο Ιωσήφ Γουίδας.
Η «Νέα Σκηνή» ξεχώρισε επίσης και για δυο καινοτομίες της: το μοίρασμα προγραμμάτων πριν την παράσταση, με φωτογραφία της πρωταγωνίστριας και με την υπόθεση του έργου και τα ονόματα των συντελεστών της παράστασης, εντελώς καλλιτεχνικά, κομψότατα και σε πολύ μικρό μέγεθος. Η δεύτερη καινοτομία ήταν η κυκλοφορία εισιτηρίων διαρκείας, εξίσου κομψά και καλλιτεχνικά, που αρκετά από αυτά μοιράστηκαν δωρεάν στους δημοσιογράφους. Η εφημερίδα «Εμπρός» της επομένης γράφει για την παράσταση: ''...Ολίγαι θέσεις έμειναν κεναί χθες εις το Βαριετέ, κατά την πρώτην της Νέας Σκηνής και οι θεαταί της πρώτης ταύτης παράστασης δεν απήλθον απογοητευμένοι. Ο κ. Χρηστομάνος μας παρουσίασε μίαν μετάφρασιν της Αλκήστιδος του Ευρυπίδη, μετάφρασιν ιδικήν του, εισάγουσα την ομιλουμένην γλώσσαν, δηλαδή την μη αποκλείουσα αρχαϊσμούς τινας, εισελθόντας και ζήσαντας εις την νεωτέραν ημών γλώσσαν, αλλά συγκειμένην προ πάντων εκ νέων στοιχείων και έχουσαν τον στήμοναν νέον.....η παράστασις διηξήχθη αρκετά καλά. Δύο εκ των γυναικών, η δνις Ειμαρμένη Ξανθάκη ως Άλκηστις και η κ. Πασαγιάννη ως θεράπαινα, έπαιξαν με εντέλειαν σχεδόν. Εκ δε των ανδρών ο κ. Λέων υπήρξεν ο θριαμβευτής της εσπέρας με την φυσικότητα την οποίαν υπεδύθη τον μεθυσμένον Ηρακλή....''
Το περιοδικό «Παναθήναια», τονίζει: '''...η παράστασις της Αλκήστιδος αποτελεί σταθμόν προόδου. Το ορόσημον της τέχνης μετακινήθη αρκετά προς τα εμπρός!'''
οι επόμενοι μήνες
Τους επόμενους μήνες θα δώσει μια σειρά αξιόλογων θεατρικών έργων του παγκόσμιου ρεπερτορίου.
Θα παρουσιάσει:
Την «Αγριόπαπια» του Ίψεν,- η πρώτη φορά που παίχτηκε στην Ελλάδα
Την «Λοκαντιέρα» του Κάρλο Γκολντόνι. Στη «Λοκαντιέρα», ο Ξενόπουλος άγρυπνος παρατηρητής του καινούριου αυτού εγχειρήματος, θα ενθουσιαστεί: ''...η σκηνοθεσία επιμελέστατη. Με πλούτον, με καλαισθησία και με ακρίβειαν. Όλα, από της διακοσμήσεως των τοίχων μέχρι των ενδυμασιών, και από των επίπλων μέχρι του παραμικρού σκεύους, σύμφωνα με την εποχήν και τον τόπον. Αρκεί να είπωμεν, ότι και αυτό το χρυσούν φιαλίδιον του Νερολίθαρου το οποίο παίζει τόσο ρόλον... ήτο μια αρχαιότης φλωρεντιανή.  Και προχωράει σε παρατηρήσεις για σημαντικότερα θέματα:...αλλ' η υπόκρισις, όπως την προήγαγεν η Νέα Σκηνή μεθ'όλας ακόμα τας ελλείψεις της- αποτελεί κάτι πρωτοφανές για την Ελλάδα. Φαίνεται, ότι η Νέα Σκηνή, αντιθέτως προς κάθε ελληνικόν θέατρον, επιδιώκει προ παντός την αρμονίαν και την τελειότηταν του συνόλου, και διά τούτο βλέπομεν πρόσωπα όλως δευτερεύοντα, υπηρετών παραδείγματος χάριν, να τα υποδύωνται οι άριστοι εκ των καλλιτεχνών του θιάσου...''
«Το κράτος του ζόφου», του Λέοντος Τολστόι, στο Δημοτικό θέατρο Αθηνών, - παράσταση που θα μείνει ιστορική στα θεατρικά χρονικά, για τον νατουραλισμό της. Τόσο πιστός στην ακριβή μεταφορά του περιβάλλοντος πάνω στη σκηνή ήταν ο Χρηστομάνος, που δεν δίστασε να τοποθετήσει φρέσκια κοπριά για να μπορέσουν οι ηθοποιοί αλλά και το κοινό να «νοιώσουν» καλύτερα την ατμόσφαιρα του έργου. Ο Ξενόπουλος, υπερθεματίζοντας γράφει: ''...το κατ' εμέ, τόσην συγκίνησιν, τόσην γνησίως καλλιτεχνικήν απόλαυσιν, δεν εδοκίμασα άλλοτε εις το θέατρον. Όλα συνέτειναν εις τούτο. Η αλήθεια και η ακρίβεια του σκηνικού της «Νέας Σκηνής». Η απαράμμιλος, η μοναδική μετάφρασις του κ. Αγαθοκλέους Κωνσταντινίδου, ο οποίος τόσον πιστώς και τόσον καλλιτεχνικώς απέδωκε την γλώσσαν του χωρικού. Η ανατέλλουσα τέχνης της δεσποινίδος Κυβέλης Αδριανού – Ανιούτκας και του κ. Πέτρου Λέοντος – Μήτριτς ηθοποιών σπανίας αξίας και φωτεινού μέλλοντος....και οι άλλοι ηθοποιοί υπό την φωτισμένην διδασκαλίαν της “Νέας Σκηνής”, είχον κατανοήση και ερμηνεύση σωστά τους ρόλους τους.... ούτω διήλθον ολίγας στιγμάς ευτυχείς, τας οποίας δυσκόλως θα λησμονήσω...''
Ο εχθρός του λαού, του Ίψεν
Έντα Γκάμπλερ, του Ίψεν
Το Τέρας (Η Αρκούδα) του  Άντον Τσέχωφ
Οι Ερωτευμένοι του Γκολντόνι
Το ξένο ψωμί του Ιβάν Τουργκένιεφ
Το Ημέρωμα της Στρίγγλας του Σαίξπηρ
και άλλα.
Το θέατρο
Η θερινή περίοδος του 1902 τους βρίσκει οριστικά εγκατεστημένους στο δικό τους θέατρο.
Το περιοδικό Παναθήναια, που παρακολουθεί από πολύ κοντά τη δραστηριότητα του Χρηστομάνου το περιγράφει ως εξής: ''....το θερινόν θεάτρον της «Νέας Σκηνής», τον οποίον ιδρύθη εκεί, όπου μέχρι τινός ήτο η απαίσια παράγκα, η ονομαζομένη Θέατρον Ομονοίας δεν ομοιάζει με κανέν θερινόν θέατρον. Είνε κάτι το ευπρεπές και κομψόν, και καλαίσθητον και σχεδόν πλούσιον. Τον καλό κόσμο, ο οποίος το συχνάζει, τον ελκύει η βελουδίνη βυσσινόχρους αυλαία με τα κίτρινα σειρήτια, η οποία διχάζεται αντί να ανυψούται κατά νεώτερον σύστημα. Αι κεφαλαί αι ανάγλυφοι, αι οποίαι στολίζουν το λευκόν πλαίσιον της σκηνής με τα ωχροπράσινα φυλλώματα. Art nouveau. Το ευρύ αμφιθέατρον των λευκών καθισμάτων, των σχετικώς ανέτων. Ο ηλεκτροφώτιστος αστήρ, ο οποίος λάμπει επί της στέγης της σκηνής και το επίσης φωτεινόν μονόγραμμα Ν.Σ άνωθεν της θύρας της εισόδου...όλα ωραία εκεί μέσα, και νέα και κομψά. Και η σκηνή πάντοτε βαλμένη με γούστο και με πολυτέλειαν και αι ενδυμασίαι των ηθοποιών άψογοι και πλούσιαι και η τάξις δ' αθηναϊκόν θέατρον παραδειγματική.''
Οικονομικά προβλήματα - αλλαγή ρεπερτορίου
Τα οικονομικά προβλήματα άρχισαν να γονατίζουν τον Χρηστομάνο από την αρχή σχεδόν. Οι καλλιτεχνικές του παραστάσεις, μπορεί να έτερπαν το μικρό -ούτως ή άλλως- μορφωμένο κοινό, αλλά δεν έφερναν στο θέατρο τις μεγάλες μάζες του κόσμου. Έτσι, γύρω στο 1903, έχοντας να διαλέξει ανάμεσα στο να υποχωρήσει στα γουστά του κοινού ή να κλείσει τη Νέα Σκηνή, αποφάσισε να υποχωρήσει. Έτσι, στο δραματολόγιο άρχισαν να εισχωρούν χονδροειδέστατες γαλλικές κυρίως φάρσες, που όμως γέμιζαν το θέατρο και διπλασίαζαν τις εισπράξεις του. Για παράδειγμα, όταν τον Αύγουστο του 1903 παρουσιάστηκε η φάρσα «Η τελευταία από όλαις», ένα έργο που οι κριτικοί αρνήθηκαν καν να σχολιάσουν, οι εισπράξεις από 300 και 400 δραχμές τη βραδυά, ανέβηκαν στις 1000.
Ακόμα και ο Ξενόπουλος, ο διαρκής συμπαραστάτης θα αναρωτηθεί:...Α, δια μίαν «Αρλεζιάναν» λοιπόν ήσαν όλα τα ωραία εκείνα λόγια και η σεμνή συνάθροισις εις τον ιερόν τόπον, η οποία είχε χαρακτήρα ιεροτελεστίας;...
Ο εκδότης του περιοδικού «Παναθήναια», Κίμων Μιχαηλίδης σχολιάζοντας γράφει: ''... ο κόσμος λοιπόν εχειροκροτούσε, εσπούσε στα γέλια, ενθουσιάζετο, εκαλούσε τους μύστας επί της σκηνής να τους ανευφημήση. Είναι θλιβερόν. Όταν την επομένην έλεγα το παράπον, τον πόνον μου, εις ένα εκ των μυστών ξεύρετε τι μου απήντησε με μια γραμμή πικρίας ζωγραφισμένης εις το πρόσωπόν του; “Αχ, να μπορούσα εκείνη τη στιγμή που μ' εχειροκροτούσαν, να του πω πόσο εσυχαινόμουν τον εαυτό μου και τον ρόλο που έπαιζα...''
Από την άλλη, το περιοδικό Νουμάς, έχει διαφορετική γνώμη. Δεν ρίχνει τα βάρη στο κοινό, αλλά στις επιλογές του ίδιου του Χρηστομάνου. Τον επιπλήττει γιατί δεν συνεργάστηκε με τους συντρόφους του – που ο ίδιος κάλεσε στο θέατρο του Διονύσου-, τον κατηγορεί ότι έδειξε αλαζονεία και περιφρόνηση στους Έλληνες λόγιους του καιρού του, και ότι ουσιαστικά ενδιαφέρθηκε μόνο για τη σκηνική παρουσίαση των έργων και όχι για την ουσία τους: ''... “ο κ. Χρηστομάνος δεν έκαμε τίποτε άλλο παρά να θελήσει να κουβεντιάσει απ'ευθείας με έναν κόσμο που δεν ήταν δυνατό με τη μόρφωση τη ρωμέικη πουείχε και στην κατάσταση πουείταν να τον ακούσει...Τίποτ' άλλο παρά ικανοποιώντας άκριτα και τιποτένια ιδανικά σκηνικού πλούτου, να ιδή στο βιβλίο του εισπράξεις...κι έτσι ολάκερος ο αγώνας του κ. Χρηστομάνου κλείεται μέσα στη δημιουργία μιας σκηνής γεμάτης από κομψά φορέματα, από μεταξοντυμένες γλάστρες, αληθινούς καθρέφτες, καινούρια καπέλα, γάντια – όλ' αυτά εύκολα γιατί τ' αγοράζει, μακριά όμως πολύ από την ψυχή, από την ψυχολογία της Σανίδας, δύσκολης γιατί αυτό το πουλάει όποιος τωχει μέσα του.''
Το ελληνικό δραματολόγιο
Τον Οκτώβρη του 1902 ανεβάζει η «Νέα Σκηνή» το πρώτο της ελληνικό έργο, το δράμα του Χρήστου Δαραλέξη, «Φαία και Νυμφαία».
Το έργο ανέβηκε για δυο μόνο παραστάσεις αφού εσημείωσεν μίαν από τις μεγαλητέρας αποτυχίας του ελληνικού θεάτρου!, σύμφωνα με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, που κάνει και την κριτική του έργου στο περιοδικό «Παναθήναια». Οι λόγοι της αποτυχίας κατά τον κριτικό Ξενόπουλο, οφείλονται στην κακή δραματοποίηση του έργου από τον Χρηστομάνο. Συγκεκριμένα γράφει ότι υπήρχαν ''...σκηναί ασύνδεται, επαναλήψεις αφόρητοι, διάλογοι ανούσιοι,...ηθοποιοί ανεπαρκώς γυμνασμένοι στο ν' απαγγέλουν τας ονειρώδεις του φράσεις με άλλο ύφος και με άλλη φωνήν από της κοινής απαγγελίας. Ακόμα περισσότερο, οι αργές αλλαγές των σκηνικών κούρασαν και εκνεύρισαν τους θεατές της πρώτης παράστασης. ...Αι μεταλλαγαί αύται της σκηνογραφίας εγίνοντο τόσον βραδέως με τα ατελή μέσα, τα οποία διαθέτει το θέατρον της Ομονοίας, ώστε μόνον δια την πρώτην [αλλαγή σκηνικού] εχρειάσθη διάλειμμα μίας και ημισείας ώρας !.....Τέλος, ...η εχθρική στάσις του ακροατηρίου, διαρκώς ειρωνευομένου και καγχάζοντος, επήυξανε την ταραχήν των...''
Ακολουθούν:
«Ο Τρίτος» του Γρηγόριου Ξενόπουλου τον Αύγουστο του 1903
«Η κυρία Βεράντη», του Δ. Κορομηλά, Αύγουστος 1903
«Ο μίτος της Αριάδνης», Δ. Κορομηλά, Αύγουστος 1903
«Οι Κούρδοι», του Γιάννη Καμπύση, τον Σεπτέμβρη του 1903.
«Η νίκη του Λεωνίδα«» του Χ. Άννινου, Ιούλιος 1904
«Το μυστικό της κοντέσας Βαλέραινας», του Γρηγορίου Ξενόπουλου, Ιούλιος 1904
«Φόλα» του Δ.Κόκκου, Σεπτέμβριος 1904
«Μπροστά στους ανθρώπους», Μάρκος Αυγέρης, Οκτώβρης 1904
«Οι Πρασινόπουλοι» του Κωνσταντίνου Ξένου, Οκτώβρης 1904
«Η Ξένη», του Τ. Φραγκαντώνη, Ιούλης 1905
Το τέλος
Την Άνοιξη του 1906 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος αποχώρησε από τη διεύθυνση της «Νέας Σκηνής». Κράτησε μόνο και νοίκιαζε στον καινούριο θίασο που δημιουργήθηκε το πολύτιμο βεστιάριό του και τις επιμελημένες σκηνογραφίες του.
Τα εναπομείναντα μέλη σχημάτισαν δυο ξεχωριστές κινήσεις. Κάποιοι ηθοποιοί όπως οι Τηλέμαχος Λεπενιώτης και Πέτρος Λέων μαζί με άλλα μέλη του θιάσου, σχημάτισαν καινούριο δικό τους θίασο που εγκαταστάθηκε για το καλοκαίρι του 1906 στο θέατρο Βαριετέ και ονομάστηκε «Νέο Θέατρο», ενώ οι υπόλοιποι -με προεξάρχοντες τον Μυράτ και την Κυβέλη και με νέα προσθήκη τον Κώστα Σαγιώρ- συνέχισαν τις παραστάσεις τους στην έδρα της Νέας Σκηνής στο θέατρο στην Ομόνοια.
Η συμβολή της «Νέας Σκηνής» στο ελληνικό θέατρο:
Για πρώτη φορά, η «Νέα Σκηνή» δημιούργησε και καθιέρωσε το ρόλο του σκηνοθέτη σαν συνεκτικού κρίκου της παράστασης. Δίδαξε στους ηθοποιούς τον σύγχρονο τρόπο παιξίματος, τον χωρίς στόμφο, τον απλό και φυσικό τρόπο, και τους πειθάρχησε ώστε όλοι μαζί να δημιουργούν μια παράσταση συνόλου, και όχι να φροντίζει ο καθένας πως θα φανεί, όπως γινόταν στις παραστάσεις μέχρι τότε. Δόθηκε σημασία στα σκηνικά και στα ενδύματα σαν απαραίτητα συστατικά μιας ολοκληρωμένης παράστασης.
Και το πιο σημαντικό: ενίσχυσαν τον αγώνα για την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας που τότε ξεκινούσε, παίζοντας τα έργα στην απλή δημοτική του λαού και όχι πια στην αρχαιοπρεπή υπερ-καθαρεύουσα που δεν καταλάβαινε σχεδόν κανένας.
Η ψυχή της «Νέας Σκηνής», ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος ήταν άνθρωπος που και επαινέθηκε και κατηγορήθηκε πολύ, στον καιρό του. Ο αγώνας του να ισορροπήσει ανάμεσα στην ποιότητα και στο οικονομικό κέρδος του στοίχισε πολύ, σε όλα τα επίπεδα.
Ωστόσο, όπως γράφει και ο Θ. Αθανασιάδης-Νόβας στη μελέτη του για τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο:
Κύριες πηγές
http://www.ekebi.gr/magazines/flipbook/showissue.asp?file=68710&code=4455
http://www.ekebi.gr/magazines/flipbook/showissue.asp?file=68776&code=4722
τεύχος 30: http://www-old.lit.auth.gr/panathinaia/panathin_issue30_31DEC1901.pdf
τεύχος 32: http://www-old.lit.auth.gr/panathinaia/panathin_issue32_31IAN1902.pdf
τεύχος 44-45: http://www-old.lit.auth.gr/panathinaia/panathin_issue44-45_31IOYL-15AUG1902.pdf
τεύχος 49: http://www-old.lit.auth.gr/panathinaia/panathin_issue49_15OCT1902.pdf
τεύχος 69-70: http://www-old.lit.auth.gr/panathinaia/panathin_issue69-70_15-31AUG1903.pdf
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά σχήματα της Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτισμός στην Αθήνα
Κραν
Το Κραν (σλοβενικά: Kranj) είναι πόλη στη βορειοδυτική Σλοβενία εκεί που ενώνεται ο ποταμός Σάβος με τον παραπόταμο του τον Κόκρα. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής Γκορένσκα και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβενίας, μετά τη Λιουμπλιάνα και το Μάριμπορ με πληθυσμό 57.065 κατοίκους (2020).
Το Κραν αποτελεί βιομηχανικό κέντρο της Σλοβενίας. Η πόλη έχει χημική και ηλεκτρονική βιομηχανία.
Ναγουάνγκ Ντόρτζε
Ο Ναγουάνγκ Ντόρτζε Σέρπα, είναι Νεπαλέζος ορειβάτης, γνωστός για την πρώτη ανάβαση του Νταουλαγκίρι, ως μέλος Ελβετοαυστριακής αποστολής και πολλές αναβάσεις στην οροσειρά των Ιμαλαΐων.
Ορειβασία
Αναφέρεται επίσης ότι σκαρφάλωσε το Αναπούρνα Δ΄, το Άιλαντ Πικ και το Πίσανγκ Πικ
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Νεπαλέζοι ορειβάτες
Ντουντού Σεαρένσε
Έχει στο ενεργητικό του ένα Παγκόσμιο Κύπελλο νέων, με την Εθνική του ομάδα, τη Βραζιλία, το 2003 και ένα Κόπα Αμέρικα το 2004.
Πρώιμα χρόνια
Όπως αρκετοί Βραζιλιάνοι, έτσι και ο Ντουντού, ξεκίνησε από μια μικρή τοπική ομάδα της περιοχής του. Η πρώτη ομάδα του Ντούντου. σε ηλικία 15 ετών, ήταν η Σεαρά. Το επαγγελματικό του ντεμπούτο γίνεται λίγο αργότερα, το 2000, με τη φανέλα της Βιτόρια. Στα "λιοντάρια" της Μπαΐα κάθεται για τρία χρόνια. Επιδεικνύει τις επιθετικές αρετές του, όπως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές, αγωνιζόμενος στο χώρο του κέντρου.
Ρεν
Ο επόμενος σταθμός στην καριέρα του βρισκόταν στην Ευρώπη για λογαριασμό της Ρενναί. Ο Βραζιλιάνος να αναλαμβάνει περισσότερες ανασταλτικές ευθύνες και κατάφερε να αποτελέσει τον άξονα του κέντρου της ομάδας.
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Η επόμενη ομάδα για τον Ντουντού είναι η ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και πρωτάθλημα, το κύπελλο τη νέα σεζόν είναι οι τίτλοι που κερδίζει με τη νέα του ομάδα. Η άνοδος, όμως, της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και του υπόλοιπου ανταγωνισμού, σε συνδυασμό με τη σταδιακή διάλυση της ομάδας της ΤΣΣΚΑ μετά από μία αποτυχημένη πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ, επέφερε δραστική μείωση των διακρίσεων και αρκετή γκρίνια. Έτσι ο Ντουντού σκέφτεται πολύ το ενδεχόμενο να φύγει από τη ρωσική ομάδα.
Ολυμπιακός
Το καλοκαίρι του 2008 μετακόμισε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού με τη μεταγραφή να στοιχίζει το ποσό των 6 εκατ. ευρώ για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και 1,5 εκατ. ευρώ ετήσιες αποδοχές για τον παίκτη. Το ντεμπούτο του με τον Ολυμπιακό το έκανε στις 30 Αυγούστου του 2008.
Ατλέτικο Μινέιρο
Το 2011 η Ατλέτικο Μινέιρο από τη Βραζιλία απέκτησε το 75% των δικαιωμάτων του Βραζιλιάνου μέσου από τον Ολυμπιακό και δαπάνησε γι' αυτά περίπου 1 εκατ. ευρώ.
ΟΦΗ
Τον Δεκέμβρη του 2013, παρά τις πιέσεις για την ανανέωση του συμβολαίου του εκείνος αρνήθηκε καθώς ήθελε να επιστρέψει στην Ευρώπη. Τελικά, τον Ιανουάριο το 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτή τη φορά για τον ΟΦΗ.
Φορταλέζα
Στις 10 Ιανουαρίου του 2015, ο Ντουντού επέστρεψε στη Βραζιλία για λογαριασμό της Φορταλέζα.
Συλλογικές
Βιτόρτια
Ατλέτικο Μινέιρο
Γκοϊάς
Φορταλέζα
Μποταφόγκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κασίβα Ρεϊσόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκοϊάς Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεαρά Σπόρτιγνκ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Νετάνια ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποταφόγκο ντε Φουτεμπόλ ε Ρεγκάτας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Ισραήλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορταλέζα Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ
Ρόγιαλ Λιγκ
Η Ρόγιαλ Λιγκ (αγγλικά: Royal League) ήταν μία ποδοσφαιρική διοργάνωση, η οποία διεξήχθη για τρία χρόνια, μεταξύ των ομάδων από τις τρεις σκανδιναβικές μοναρχίες (Δανία, Σουηδία και Νορβηγία), το οποίο ξεκινούσε μετά τη λήξη των τακτικών εγχώριων πρωταθλημάτων της Νορβηγίας και της Σουηδίας, ενώ το πρωτάθλημα Δανίας βρισκόταν στα μισά της περιόδου. Οι τέσσερις ομάδες με την υψηλότερη βαθμολογία στα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου της Δανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας συμμετείχαν στη διοργάνωση.