cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλινική ψυχολογία
Η κλινική ψυχολογία είναι ένας επιστημονικός κλάδος που σχετίζεται με τη θεωρία και τη κλινική γνώση με σκοπό την κατανόηση, την πρόληψη και την θεραπεία της ψυχολογικής δυσλειτουργίας και για την προώθηση της ευημερίας και της προσωπικής ανάπτυξης και προοδου. Κεντρικό στοιχείο της πρακτικής της είναι η ψυχική αξιολόγηση και η ψυχοθεραπεία, αν και οι κλινικοί ψυχολόγοι ασχολούνται επίσης με την έρευνα, τη διδασκαλία, τη διαβούλευση, την ιατροδικαστική μαρτυρία και την ανάπτυξη και διαχείριση προγραμμάτων.
Η ανάπτυξη του πεδίου θεωρείται ότι ξεκίνησε το 1896 με την εγκαινίαση της πρώτης ψυχιατρικής κλινικής στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας από τον Lightner Witmer. Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η κλινική ψυχολογία επικεντρώθηκε στην ψυχολογική αξιολόγηση, με λίγη προσοχή στη θεραπεία. Αυτό άλλαξε μετά τη δεκαετία του 1940, όταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα την ανάγκη αύξησης του αριθμού των εκπαιδευμένων ιατρών. Από τότε, τρία κύρια εκπαιδευτικά μοντέλα έχουν αναπτυχθεί στις ΗΠΑ - το Ph.D. Μοντέλο Κλινικής Επιστήμης (σε μεγάλο βαθμό επικεντρωμένη στην έρευνα), το Ph.D. μοντέλο επιστήμης-ασκούμενου (ενσωμάτωση επιστημονικής έρευνας και πρακτικής), και η Psy. D Μοντέλο ασκούμενου-μελετητή (με έμφαση στην κλινική θεωρία και πρακτική). Στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, το Διδακτορικό Κλινικής Ψυχολογίας εμπίπτει μεταξύ των δύο τελευταίων από αυτά τα μοντέλα, ενώ σε μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης, η εκπαίδευση είναι σε μεταπτυχιακό επίπεδο και κυρίως ψυχοθεραπευτική. Οι κλινικοί ψυχολόγοι είναι ειδικοί στην παροχή ψυχοθεραπείας και γενικά εκπαιδεύονται σε τέσσερις κύριους θεωρητικούς προσανατολισμούς - ψυχοδυναμική, ανθρωπιστική, γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (CBT) και συστήματα ή οικογενειακή θεραπεία.
Κορράδος ο Μακροσκελής
Ο Κορράδος ο Μακροσκελής, πολων. Konrad Laskonogi, αγγλ. Spindleshanks (1146-57 - 17 Ιανουαρίου 1190) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Γκλόγκουφ (από το 1177).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βλάντισλαφ Β΄ του Εξόριστου, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και της Αγνής των Μπάμπενμπεργκ, κόρης του Αγίου Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας.
Έλαβε το όνομα του Κορράδου Γ΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, ετεροθαλούς αδελφού της μητέρας του. Αυτό -κατά τον ιστορικό Χέρμανν Γκρότεφεντ- σημαίνει ότι γεννήθηκε στη Γερμανία, τότε που οι γονείς του ήταν εξόριστοι από το 1146 (terminus ante quem). Στα Επιτύμβια μνημεία των δουκών της Σιλεσίας (Epytaphia ducum Slezie), έργο του 1486, καλείται "domicellus (έφηβος ή ενήλικος άγαμος)". Ο Πολωνός γενεαλόγος Καζιμίερς Γιασίνσκι συμφωνεί με τον Γκρότεφεντ ότι ο Κορράδος γεννήθηκε στη Γερμανία, αμφιβάλλει όμως για το αν ένας 40 ετών μπορεί να αποκαλείται "έφηβος". Επίσης αναφέρει πως η ηλικιακή διαφορά παιδιών από την ίδια μητέρα, δεν μπορεί να είναι περισσότερο από 30 έτη. Έτσι, αφού ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ Α΄ ο Υψηλός γεννήθηκε το 1127, ο Κορράδος δεν μπορεί να γεννήθηκε μετά το 1157 (terminus post quem).
Ήταν ασθενούς κράσης και μάλλον υπέφερε από μερική παράλυση των ποδιών του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Παγετώνας Κόλκα
Σύμφωνα με τα ευρέως διαθέσιμα δεδομένα, το μήκος του παγετώνα Κόλκα σε ήσυχες περιόδους είναι 3,1 χλμ. με έκταση 2,5 χλμ.² Σύμφωνα με άλλα, ακριβέστερα επιστημονικά δεδομένα, το μήκος του παγετώνα είναι πολύ μεγαλύτερο, υπολογίζεται στα 8,4 χλμ. με έκταση 7,2 χλμ².
Ο παγετώνας ξεκινά από την κορυφή της οροσειράς Καζμπέκ, στο ύψος 4.780 μ. και τελειώνει στα 1.981 μ. Ορισμένοι ερευνητές εκτιμούν ότι ανήκει στον παλλόμενο τύπο, ο οποίος χαρακτηρίζεται από μια απότομη πρόοδο του σώματος σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους (κινήσεις παγετώνων ή surges), συνοδευόμενες από καταρρεύσεις πάγου με ροές λάσπης.
Ιστορικό χιονοστιβάδων
Το 1902, η πρώτη χιονοστιβάδα που καταγράφηκε σε αυτήν την κοιλάδα προκάλεσε τις ίδιες καταστροφές με το 2002 σκοτώνοντας 32 άτομα. Το 1969, ο παγετώνας Κόλκα αυξήθηκε σε μέγεθος, αλλά όταν προκλήθηκε χιονοστιβάδα, δεν υπήρξαν θύματα και τα χωριά δεν επηρεάστηκαν. Το κύμα του 1969 μελετήθηκε από μια ειδική αποστολή, αλλά αφού σταθεροποιήθηκε ο παγετώνας, η έρευνα στην περιοχή σταμάτησε. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η καταστροφή του 1902 προκλήθηκε από μία κατάρρευση. Ωστόσο, τα τελευταία στοιχεία για την καταστροφή του 2002 δημιουργούν αμφιβολίες σχετικά με αυτό το συμπέρασμα. Είναι πιθανό ότι το γεγονός του 1902 προέκυψε από μια σειρά από καταρρεύσεις.
Όταν ο παγετώνας Κόλκα προκάλεσε την κατάρρευση τον Σεπτέμβριο του 2002, πάγος, λάσπη και βράχοι κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του χωριού Καρμαντόν. Τα συντρίμμια πέρασαν μέσα από την κοιλάδα του ποταμού Γκέναλντον, στηρίχτηκαν στην είσοδο ενός στενού φαραγγιού και λειτούργησαν ως φράγμα.
Τζέριντ Μπέιλες
Ο Τζέριντ Άντριου Μπέιλες (Jerryd Bayless, γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1988) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έπαιξε ένα χρόνο στο κολεγιακό μπάσκετ με τους Αριζόνα Ουάιλντκατς αφού έπαιξε μπάσκετ λυκείου στο λύκειο Σεντ Μέρις στο Φοίνιξ, όπου σημείωσε υψηλό σταδιοδρομίας 52 πόντων σε μία ήττα από τους μελλοντικούς πρωταθλητές της πολιτείας, Μέσα Μάουντεν Βιου. Επιλέχθηκε 11ος συνολικά στο ντραφτ του NBA του 2008 από τους Ιντιάνα Πέισερς και στη συνέχεια ανταλλάχθηκε στους Πόρτλαντ Μπλέιζερς.
Κολεγιακή πορεία
Ως πρωτοετής στην Αριζόνα την περίοδο 2007–08, ο Μπέιλες ηγήθηκε των Ουάιλντκατς στο σκοράρισμα με μέσο όρο 19,7 πόντους ανά παιχνίδι με 45,8% στο σουτ (40,7% στο τρίποντο). Είχε επίσης κατά μέσο όρο 4,0 ασίστ και 2,7 ριμπάουντ και 35,7 λεπτά ανά παιχνίδι σε 30 αγώνες. Έγινε ο πρώτος πρωτοετής στην ιστορία της ομάδας που ηγήθηκε της Αριζόνα στο σκοράρισμα, καθώς και ο πρώτος πρωτοετής που κέρδισε το βραβείο Πολυτιμότερου Παίχτη (MVP) της ομάδας από τότε που ο Σον Έλιοτ το έκανε τη χρονιά 1985–86. Κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων δεύτερης ομάδας και της ομάδας πρωτοετών του Πακ-10, διακρίσεων της πρώτης ομάδας της περιφέρειας από την Εθνική Ένωση Προπονητών Καλαθοσφαίρισης (NABC) και την Ένωση Συγγραφέων Καλαθοσφαίρισης των Ηνωμένων Πολιτειών (USBWA), με την διάκριση Τιμητικής Μνείας της Αμερικής από το Associated Press, και ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Γούντεν. Οι Ουάιλντκατς ολοκλήρωσαν την κανονική περίοδο με επίδοση 19–14 (8–10 στο Πακ-10 ), φτάνοντας στον πρώτο γύρο του τουρνουά NCAA όπου έχασαν από τη Δυτική Βιρτζίνια. Στις 5 Απριλίου 2008, δήλωσε για το ντραφτ του ΝΒΑ, παραιτούμενος από τα τρία τελευταία χρόνια του κολεγίου.
Πόρτλαντ Μπλέιζερς (2008–2010)
Ο Μπέιλες επιλέχθηκε από τους Ιντιάνα Πέισερς με την 11η συνολική επιλογή στο ντραφτ του 2008 του NBA. Στη συνέχεια ανταλλάχθηκε από την Ιντιάνα με τον Άικ Ντιόγκου στους Πόρτλαντ Μπλέιζερς με αντάλλαγμα τους Τζάρετ Τζακ, Τζος Μακρόμπερτς και Μπράντον Ρας στις 9 Ιουλίου Στο Σάμερ Λιγκ του Λας Βέγκας του 2008, κέρδισε το βραβείο πολυτιμότερου παίκτη αφού ηγήθηκε του πρωταθλήματος με 29,8 πόντους ανά παιχνίδι και οδήγησε τους Μπλέιζερς σε επίδοση νικών-ηττών 3–2.
Ο Μπέιλες σημείωσε 31 πόντους, προσωπικό υψηλό, στις 23 Δεκεμβρίου 2009 απέναντι στους Σαν Αντόνιο Σπερς, θέτοντας υψηλό στην ομάδα για πόντους από έναν Μπλέιζερ που ξεκίνησε ως βασικός για πρώτη φορά στην σταδιοδρομία του.
Νιου Όρλεανς Χόρνετς (2010)
Ο Μπέιλες ανταλλάχθηκε από τους Μπλέιζερς στους Νιου Όρλεανς Χόρνετς με αντάλλαγμα μία επιλογή του πρώτου γύρου του 2011 που θα γινόταν ο Τόμπιας Χάρις στις 23 Οκτωβρίου 2010.
Τορόντο Ράπτορς (2010–2012)
Ο Μπέιλες ανταλλάχθηκε από τη Νέα Ορλεάνη με τον Πέγια Στογιάκοβιτς στους Τορόντο Ράπτορς σε αντάλλαγμα για τους Ντέιβιντ Άντερσεν, Μάρκους Μπανκς και Τζάρετ Τζακ στις 20 Νοεμβρίου 2010. Στις 11 Δεκεμβρίου 2010, ισοφάρισε το υψηλό σταδιοδρομίας του των 31 πόντων έναντι των Ντιτρόιτ Πίστονς. Κατέγραψε νταμπλ-νταμπλ με 11 πόντους και 10 ασίστ στις 22 Φεβρουαρίου 2011 στον αγώνα με τους Σάρλοτ Μπόμπκατς, ισοφαρίζοντας το προσωπικό υψηλό του με 11 στα 12 ελεύθερες βολές, καθιστώντας τον τον πρώτο παίκτη του ΝΒΑ που κατέγραψε πόντους/ ασίστ νταμπλ-νταμπλ χωρίς σουτ εντός πεδιάς, αφού ο Μάτζικ Τζόνσον το έκανε το 1996.
Στη συντομευμένη λόγω ανταπεργίας περίοδο 2011–12, ο Μπέιλες σημείωσε υψηλό σταδιοδρομίας (11,4 πόντοι), ασίστ (3,8), ποσοστό σουτ εντός πεδιάς (42,4 %), ποσοστό τριπόντων (42,3 %) και ποσοστό βολών (85,2 %) σε 31 αγώνες (11 στην αρχική πεντάδα).
Μέμφις Γκρίζλις (2012–2014)
Στις 13 Ιουλίου 2012 ο Μπέιλες υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τους Μέμφις Γκρίζλις. Στις 30 Ιουνίου 2013, άσκησε την επιλογή του παίκτη στους Γκρίζλις για τη χρονιά 2013–14.
Μπόστον Σέλτικς (2014)
Στις 7 Ιανουαρίου 2014 ο Μπέιλες ανταλλάχθηκε στους Μπόστον Σέλτικς σε μία ανταλλαγή τριών ομάδων που αφορούσε τους Γκρίζλις και τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ.
Μιλγουόκι Μπακς (2014–2016)
εναλλ.=At left man carrying the ball wearing a white Wizards uniform, man at right guarding him wearing a red headband and dark green Bucks uniform|μικρογραφία| Ο Μπέιλες (δεξιά) με τους Μπακς το 2014 Στις 31 Ιουλίου 2014 ο Μπέιλες υπέγραψε με τους Μιλγουόκι Μπακς. Είχε ένα σταθερό πρώτο μισό της περιόδου 2014-15 πριν πέσει η φόρμα του μετά το διάλειμμα για τον αγώνα ολ-σταρ. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ο Μπέιλες είχε συχνά την ευθύνη να σηκώσει σημαντικό φορτίο καθώς γνώριζε το σύστημα και την εμπιστοσύνη του προπονητή Τζέισον Κιντ. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα την πρώτη εβδομάδα που ακολούθησε το διάλειμμα για τον αγώνα ολ-σταρ, καθώς ο νεοαποκτηθείς Μάικλ Κάρτερ-Ουίλιαμς εξακολουθούσε να νοσηλεύεται από έναν τραυματισμό στο δάχτυλο του ποδιού.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2015 ο Μπέιλες επέστρεψε στη σύνθεση των Μπακς αφού έχασε 11 παιχνίδια με διάστρεμμα στον αριστερό αστράγαλο και οδήγησε το Μιλγουόκι με 19 πόντους και επτά ασίστ ερχόμενος από τον πάγκο σε μία ήττα από τους Ντάλας Μάβερικς. Αργότερα έχασε έξι παιχνίδια στις αρχές Ιανουαρίου με τον ίδιο τραυματισμό, και άλλα πέντε παιχνίδια στα τέλη Φεβρουαρίου με τραυματισμό στο αριστερό γόνατο.
Φιλαδέλφεια 76ερς (2016–2018)
Στις 13 Ιουλίου 2016 ο Μπέιλες υπέγραψε με τους Φιλαδέλφεια 76ερς. Λόγω τραυματισμού στον αριστερό καρπό, ο Μπέιλες διορίστηκε στους Ντελάγουερ 87ερς του NBA Development League στις 14 Νοεμβρίου για μία αποστολή αποκατάστασης τραυματισμών. Ανακλήθηκε στις 16 Νοεμβρίου και έκανε την πρώτη εμφάνισή του για τη νέα χρονιά για τους 76ερς στις 21 Νοεμβρίου, αφού έχασε τους πρώτους 13 αγώνες της αγωνιστικής περιόδου. Πέτυχε τέσσερις πόντους σε 16 λεπτά απέναντι στους Μαϊάμι Χιτ. Έκανε τρεις εμφανίσεις για τους 76ερς πριν ο τραυματισμός τον αναγκάσει να μείνει ξανά στο περιθώριο. Στις 15 Δεκεμβρίου, αποκλείστηκε για το υπόλοιπο της χρονιάς, αφού υποβλήθηκε σε επιτυχή χειρουργική επέμβαση για αποκατάσταση ρήξης συνδέσμου στον αριστερό καρπό του.
Ο Μπέιλες ξεκίνησε τα πρώτα επτά παιχνίδια της περιόδου 2017-18 πριν χάσει γρήγορα τη θέση του βασικού και στη συνέχεια ο τραυματισμός του στον αντίχειρα επανεμφανίστηκε. Αφού έχασε έξι παιχνίδια, επέστρεψε στο ροτέισον, αλλά δυσκολεύτηκε με το σουτ και την άμυνα. Με το νεαρό ταλέντο που αναδυόταν στη σύνθεση, ο Μπέιλες βρέθηκε εκτός ροτέισον μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου.
Ο Μπέιλες έμεινε εκτός στην αρχή της χρονιάς 2018-19 για να αποκαταστήσει ένα υπερεκτεταμένο δεξιό γόνατο.
Μινεσότα Τιμπεργούλβς (2018–2019)
Στις 12 Νοεμβρίου 2018 ο Μπέιλες ανταλλάχθηκε στους Μινεσότα Τιμπεργούλβς, μαζί με τους Ρόμπερτ Κόβινγκτον, Ντάριο Σάριτς και μία επιλογή του δεύτερου γύρου του 2022, σε αντάλλαγμα για τους Τζίμι Μπάτλερ και Τζάστιν Πάτον. Έκανε την πρώτη συμμετοχή του στη νέα χρονιά στις 21 Δεκεμβρίου στον αγώνα με τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Στις 30 Ιανουαρίου 2019, κατέγραψε 19 πόντους και 12 ασίστ, υψηλό σταδιοδρομίας, σε μία νίκη με 99–97 στην παράταση επί των Μέμφις Γκρίζλις. Ήταν το πρώτο του νταμπλ-νταμπλ από τις 7 Νοεμβρίου 2015 και μόλις το πέμπτο στην ενεργό δράση του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέμφις Γκρίζλις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σαιν-Φορζέ
Το Σαιν-Φορζέ (γαλλικά: Saint-Forget), επίσης γνωστό ως Σαιν-Φορζέ-λε-Σαμπλόν (γαλλικά: Saint-Forget-les-Sablons), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φερεολιέν (γαλλικά: Féréoliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Γουλιέλμος του Λουξεμβούργου
Αριθμός μελών της μεγάλης δουκικής οικογένειας του Λουξεμβούργου φέρουν το όνομα Γουλιέλμος του Λουξεμβούργου:
Χρήστος Δέπας
Ο Χρήστος Δέπας (Μοναστήρι, 25 Οκτωβρίου 1910 - Θεσσαλονίκη, 17 Μαΐου 1984) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και νομάρχης.
Σταδιοδρομία
Την περίοδο από το 1966 ως το 1968 ήταν πρόεδρος του συλλόγου Κοζανιτών Θεσσαλονίκης. Το 1968 ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων Θεσσαλονίκης, περίοδος κατά την οποία οργανώθηκαν πλήθος εκδηλώσεων για τον Μακεδονικό Αγώνα.
Απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών στη Θεσσαλονίκη το 1984. Ήταν παντρεμένος με την Αλίκη Λάσκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Άρτας Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας
Σαιν-Ζερμαίν-ντε-λα-Γκρανζ
Το Σαιν-Ζερμαίν-ντε-λα-Γκρανζ (γαλλικά: Saint-Germain-de-la-Grange) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σαιντ-Ιλαριόν (Ιβλίν)
Το Σαιντ-Ιλαριόν (γαλλικά: Saint-Hilarion) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ιστορία της νεότερης Ρωσίας
Η Ιστορία της νεότερης Ρωσίας ουσιαστικά ξεκινά μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ) στις 26 Δεκεμβρίου 1991. Η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν η μεγαλύτερη δημοκρατία εντός της ΕΣΣΔ, αλλά μέχρι το 1990 δεν είχε σημαντική ανεξαρτησία.
Η Ρωσική Ομοσπονδία ήταν η μεγαλύτερη από τις δεκαπέντε δημοκρατίες που αποτελούσαν την ΕΣΣΔ, αντιπροσωπεύοντας πάνω από το 60% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) και πάνω από το 50% του σοβιετικού πληθυσμού. Οι Ρώσοι κυριάρχησαν επίσης στον Σοβιετικό στρατό και στο Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΣΕ). Ως εκ τούτου, η Ρωσική Ομοσπονδία έγινε ευρέως αποδεκτή ως διάδοχο κράτος της ΕΣΣΔ σε διπλωματικές υποθέσεις και ανέλαβε τη μόνιμη ένταξη της ΕΣΣΔ και βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (βλ. Ρωσία και Ηνωμένα Έθνη).
Πριν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ο Μπόρις Γέλτσιν είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Ρωσίας τον Ιούνιο του 1991 στις πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές στη ρωσική ιστορία. Αυτό εξασφάλισε ότι ο Γέλτσιν θα ήταν ο πολιτικός ηγέτης του ρωσικού διαδόχου κράτους μετά τη διάλυση του. Αυτή η κατάσταση οδήγησε σε μια πολιτική αναταραχή καθώς η σοβιετική και η ρωσική ηγεσία πάλευαν για τον έλεγχο, η οποία κατέληξε στο πραξικόπημα του Αυγούστου του 1991, όπου ο σοβιετικός στρατός προσπάθησε να ανατρέψει τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αν και το πραξικόπημα τελικά αποτράπηκε, αυτή η κατάσταση συνέβαλε στην αύξηση της αστάθειας στη Σοβιετική Ένωση. Καθώς η ΕΣΣΔ ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης μέχρι τον Οκτώβριο του 1991, ο Γέλτσιν ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα προχωρήσει σε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένης της μεταρρύθμισης με γνώμονα την αγορά επίσης γνωστή ως «θεραπεία σοκ». Μετά την παραίτηση του Γέλτσιν το 1999, η πολιτική της Ρωσίας κυριαρχείται έκτοτε από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ήταν είτε Πρόεδρος είτε πρωθυπουργός. Αν και η ρωσική οικονομία έχει βελτιωθεί σημαντικά υπό την ηγεσία του Πούτιν μετά από σχετικό οικονομικό χάος υπό τον Γέλτσιν, ο Πούτιν έχει επίσης κατηγορηθεί ευρέως για διαφθορά, αυταρχική ηγεσία και εκτεταμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ως επί το πλείστον, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις βρισκόταν σε πλήρη αποδιοργάνωση έως το 1992, ένα χρόνο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η υποβαθμισμένη στρατιωτική αποτελεσματικότητα θα γίνει πολύ ξεκάθαρη κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Τσετσενίας του 1994, αλλά εν τω μεταξύ αυτό έθεσε ορισμένες σημαντικές πρακτικές προκλήσεις για την παγκόσμια ασφάλεια και τον έλεγχο των όπλων. Υπό τη ρωσική ηγεσία, το Πρωτόκολλο της Λισαβόνας εξασφάλισε ότι οι πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες θα αφοπλίζαν τα πυρηνικά τους όπλα. Αυτό μπορεί να ήταν ιδιαίτερα σημαντικό για το Καζακστάν που φιλοξένησε ένα σημαντικό μερίδιο των πυρηνικών όπλων στον κόσμο αμέσως μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, οι πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες μπόρεσαν να διατηρήσουν τη διακρατική συνεργασία σε άλλους στρατιωτικούς τομείς, όπως η καθιέρωση κοινής ευθύνης για τον πυραύλους και τις διαστημικές υποδομές, όπως το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ.
"Θεραπεία σοκ"
Τα προγράμματα απελευθέρωσης και σταθεροποίησης σχεδιάστηκαν από τον αναπληρωτή πρωθυπουργό του Γιέλτσιν, Γέγκορ Γκάινταρ, έναν 35χρονο φιλελεύθερο οικονομολόγο που έτεινε προς μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση, και ευρέως γνωστός ως υποστηρικτής της «θεραπείας σοκ». Η θεραπεία σοκ χρησιμοποιήθηκε αρχικά στη Βολιβία από τον σημαντικό οικονομολόγο Τζέφρεϊ Σακς για την καταπολέμηση του πληθωρισμού στη δεκαετία του 1980. Έχοντας επιτύχει μερικές σημαντικές επιτυχίες στη Βολιβία, η θεραπεία του σοκ στη συνέχεια εισήχθη στη Πολωνία μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Ρωσίας λίγο μετά.
Τα μερικά αποτελέσματα της απελευθέρωσης (άρση ελέγχου των τιμών) περιελάμβαναν την επιδείνωση του ήδη φαινομενικά υπερπληθωρισμού, αρχικά λόγω της νομισματικής πολιτικής και επιδεινώθηκε περαιτέρω αφού η κεντρική τράπεζα, ένα όργανο ελεγχόμενο από το κοινοβούλιο, το οποίο ήταν επιφυλακτικό για τις μεταρρυθμίσεις του Γέλτσιν, είχε έλλειψη εσόδων για τη χρηματοδότησή του χρέους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την σχεδόν πτώχευση μεγάλου μέρους της ρωσικής βιομηχανίας.
Η διαδικασία απελευθέρωσης θα δημιουργούσε νικητές και ηττημένους, ανάλογα με τον τρόπο τοποθέτησης συγκεκριμένων βιομηχανιών, τάξεων, ηλικιακών ομάδων, εθνοτικών ομάδων, περιφερειών και άλλων τομέων της ρωσικής κοινωνίας. Κάποιοι θα επωφεληθούν από το άνοιγμα της οικονομίας και κάποιοι άλλοι θα υποφέρουν. Μεταξύ των νικητών ήταν η νέα τάξη επιχειρηματιών και μαυραγοριτών που εμφανίστηκαν υπό την περεστρόικα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Όμως, η απελευθέρωση των τιμών σήμαινε ότι οι ηλικιωμένοι και άλλοι με σταθερό εισόδημα θα υπέφεραν από σοβαρή πτώση του βιοτικού τους επιπέδου και οι άνθρωποι θα έβλεπαν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.
Με τον πληθωρισμό να βρίσκεται σε διψήφια ποσοστά ανά μήνα ως αποτέλεσμα της μεγάλης ρευστότητας, η μακροοικονομική σταθεροποίηση τέθηκε σε εφαρμογή για τον περιορισμό αυτής της τάσης. Η σταθεροποίηση, που ονομάζεται επίσης διαρθρωτική προσαρμογή, είναι ένα αυστηρό καθεστώς λιτότητας (στενή νομισματική πολιτική και δημοσιονομική πολιτική) για την οικονομία στην οποία η κυβέρνηση επιδιώκει να ελέγξει τον πληθωρισμό. Στο πλαίσιο του προγράμματος σταθεροποίησης, η κυβέρνηση άφησε τις περισσότερες τιμές ελεύθερες, αυξάνοντας τα επιτόκια στα υψηλότερα επίπεδα, αυξάνοντας πολύ τους νέους φόρους, μειώνοντας απότομα τις κρατικές επιδοτήσεις στη βιομηχανία και τις κατασκευές και έκανε τεράστιες περικοπές στις κρατικές δαπάνες πρόνοιας. Αυτές οι πολιτικές προκάλεσαν εκτεταμένες δυσκολίες καθώς πολλές κρατικές επιχειρήσεις βρέθηκαν χωρίς παραγγελίες ή χρηματοδότηση. Μια βαθιά πιστωτική κρίση έκλεισε πολλές βιομηχανίες η οποία προκάλεσε παρατεταμένη ύφεση.
Το σκεπτικό του προγράμματος ήταν να συμπιέσει την ενσωματωμένη πληθωριστική πίεση από την οικονομία, ώστε οι παραγωγοί να αρχίσουν να λαμβάνουν λογικές αποφάσεις σχετικά με την παραγωγή, την τιμολόγηση και τις επενδύσεις αντί της χρονοβόρας υπερβολικής χρήσης πόρων - ένα πρόβλημα που είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη καταναλωτικών αγαθών στη Σοβιετική Ένωση στη δεκαετία του 1980. Επιτρέποντας στην αγορά και όχι στους κεντρικούς σχεδιαστές να καθορίσουν τις τιμές, τα μίγματα προϊόντων, τα επίπεδα παραγωγής και άλλα παρόμοια, οι μεταρρυθμιστές σκόπευαν να δημιουργήσουν μια δομή κινήτρων στην οικονομία όπου η αποδοτικότητα και ο κίνδυνος θα επιβραβεύονταν και θα τιμωρούνταν τα απόβλητα και οι κακοί επιχειρηματίες. Η αφαίρεση των αιτίων του μακροχρόνιου πληθωρισμού, υποστήριξαν οι αρχιτέκτονες της μεταρρύθμισης, ήταν προϋπόθεση για όλες τις άλλες μεταρρυθμίσεις: ο υπερπληθωρισμός θα κατέστρεφε τόσο τη δημοκρατία όσο και την οικονομική πρόοδο, υποστήριξαν. Ισχυρίστηκαν επίσης ότι μόνο με τη σταθεροποίηση του κρατικού προϋπολογισμού θα μπορούσε η κυβέρνηση να προχωρήσει στη διάλυση της σοβιετικής προγραμματισμένης οικονομίας και να δημιουργήσει μια νέα καπιταλιστική Ρωσία.
Εμπόδια στη μεταρρύθμιση
Η πρώην Σοβιετική Ένωση έπρεπε να αντιμετωπίσει μια σειρά από μοναδικά εμπόδια κατά τη μετα-σοβιετική μετάβαση, όπως η πολιτική μεταρρύθμιση, η οικονομική αναδιάρθρωση και ο επανασχεδιασμός των πολιτικών ορίων. Η δυσφορία που συνδέεται με αυτές τις αλλαγές δεν έγινε αισθητή η ίδια σε κάθε πρώην Σοβιετική δημοκρατία. Κατά γενικό κανόνα, τα κράτη στα δυτικά της Ρωσίας, όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχική Δημοκρατία, έχουν πετύχει ελαφρώς καλύτερα αποτελέσματα από τους ανατολικούς γείτονές τους μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, ενώ η ίδια η Ρωσία και οι χώρες στα ανατολικά της Ρωσίας αντιμετώπισαν μεγαλύτερες δυσκολίες και βρέθηκαν σε χειρότερη βάση αμέσως μετά τη διάλυση. Ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο η μετάβαση της Ρωσίας ήταν τόσο σκληρή είναι ότι αναδιαμόρφωσε ταυτόχρονα τους πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς της σοβιετικής εποχής. Εκτός από τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούσαν στη δημιουργία ενός νέου πολιτικο-οικονομικού συστήματος, η Ρωσία αντιμετώπιζε επίσης την ευθύνη να επαναπροσδιοριστεί η ίδια σε ένα νέο εθνικό κράτος μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ένα δεύτερο εμπόδιο, που εν μέρει σχετίζεται με την τεράστια έκταση και τη γεωγραφική ποικιλομορφία της ρωσικής χερσαίας γης, ήταν ο αρκετά μεγάλος αριθμός «μονοβιομηχανικών» περιφερειακών οικονομιών (περιοχές που κυριαρχούνται από έναν μόνο βιομηχανικό εργοδότη) που κληρονόμησε η Ρωσία από τη Σοβιετική Ένωση. Η συγκέντρωση της παραγωγής σε σχετικά μικρό αριθμό μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων σήμαινε ότι πολλές τοπικές κυβερνήσεις εξαρτώνταν πλήρως από την οικονομική υγεία ενός μόνο εργοδότη. Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε και οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ των σοβιετικών δημοκρατιών και ακόμη και των περιφερειών είχαν διακοπεί, η παραγωγή σε ολόκληρη τη χώρα μειώθηκε κατά περισσότερο από 50%. Περίπου οι μισές πόλεις της Ρωσίας είχαν μόνο μία μεγάλη βιομηχανική επιχείρηση και τα τρία τέταρτα δεν είχαν περισσότερες από τέσσερις. Κατά συνέπεια, η μείωση της παραγωγής προκάλεσε τεράστια ανεργία και υποαπασχόληση.
Τρίτον, η μετα-σοβιετική Ρωσία δεν κληρονόμησε ένα σύστημα κρατικής κοινωνικής ασφάλισης και ευημερίας από την ΕΣΣΔ. Αντίθετα, οι εταιρείες, κυρίως μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις, ήταν παραδοσιακά υπεύθυνες για ένα ευρύ φάσμα λειτουργιών κοινωνικής πρόνοιας - όπως η οικοδόμηση και συντήρηση στέγασης για τους εργαζομένους τους και την διαχείριση της ιατρικής περίθαλψης, ψυχαγωγικών, εκπαιδευτικών και παρόμοιων εγκαταστάσεων. Οι πόλεις αντίθετα δεν διέθεταν ούτε την τεχνογνωσία ούτε τα κεφάλαια για την παροχή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών. Οι βιομηχανικοί υπάλληλοι έμειναν σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένοι από τις εταιρείες τους. Έτσι, ο οικονομικός μετασχηματισμός δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στη διατήρηση της κοινωνικής πρόνοιας, καθώς οι τοπικές κυβερνήσεις δεν μπορούσαν να αναλάβουν χρηματοδότηση ή επιχειρησιακή ευθύνη για αυτές τις λειτουργίες.
Τέλος, υπάρχει μια διάσταση ανθρώπινου κεφαλαίου στην αποτυχία των μετα-σοβιετικών μεταρρυθμίσεων στη Ρωσία. Ο πρώην σοβιετικός πληθυσμός δεν ήταν απαραιτήτως αμόρφωτος. Η βασική εκπαίδευση ήταν σχεδόν καθολική και το εκπαιδευτικό επίπεδο του σοβιετικού πληθυσμού ήταν από τα υψηλότερα στον κόσμο όσον αφορά την επιστήμη, τη μηχανική και ορισμένους τεχνικούς κλάδους, αν και οι Σοβιετικοί αφιέρωσαν ελάχιστα σε αυτό που θα χαρακτηριζόταν ως «φιλελεύθερες τέχνες» στη Δύση.
Με τη μετάβαση σε ένα μετα-κομμουνιστικό σύστημα, το ρωσικό πανεπιστημιακό σύστημα κατέρρευσε. Ο ανεξέλεγκτος πληθωρισμός στο ρωσικό πανεπιστημιακό σύστημα δυσχέρανε τους εργοδότες να προσδιορίσουν ποιος ήταν πραγματικά ειδικευμένος και τα προβλήματα του συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης καθιστούσαν γενικότερα δύσκολο να αντιμετωπιστούν άλλα ζητήματα ανθρώπινου κεφαλαίου που προήλθαν από τη μετάβαση σε ένα σύστημα προσανατολισμένο στην αγορά, όπως η αναβάθμιση και η επανειδίκευση. Για παράδειγμα, πρώην κρατικοί διευθυντές επιχειρήσεων ήταν ιδιαίτερα ικανοί να αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις τους βάσει του σοβιετικού συστήματος των προγραμματισμένων στόχων παραγωγής, αλλά ήταν ανίκανοι να επικεντρωθούν στην στην συμπεριφορά του καπιταλισμού της αγοράς. Αυτοί οι διευθυντές ήταν υπεύθυνοι για ένα ευρύ φάσμα λειτουργιών κοινωνικής πρόνοιας για τους υπαλλήλους τους, τις οικογένειές τους και τον πληθυσμό των πόλεων και των περιοχών όπου βρίσκονταν. Η αποδοτικότητα αυτών, ωστόσο, δεν ήταν γενικά οι πιο σημαντικές προτεραιότητες για τους σοβιετικούς διευθυντές επιχειρήσεων. Έτσι, σχεδόν κανένας σοβιετικός υπάλληλος ή διευθυντής δεν είχε από πρώτο χέρι εμπειρία στη λήψη αποφάσεων στις συνθήκες μιας οικονομίας της αγοράς.
Ύφεση
Μετά την αρχική αναταραχή και την ευφορία των πρώιμων εμπορευμάτων, η οικονομία της Ρωσίας βυθίστηκε σε βαθιά ύφεση μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 λόγω των αποτυχημένων προσπαθειών μεταρρύθμισης και των χαμηλών τιμών των εμπορευμάτων παγκοσμίως αλλά όχι πριν ο Τζορτζ Μπους βοηθήσει τον Γέλτσιν με μια «ασύγκριτη ευκαιρία για αλλαγή της πυρηνικής στάσης τόσο των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και της Σοβιετικής Ένωσης» και να τερματίσουν ειρηνικά τον Ψυχρό Πόλεμο, προκειμένου να αποφευχθεί η χειρότερη διάλυση της τεράστιας σοβιετικής τεχνολογικής αυτοκρατορίας.
Η οικονομία της Ρωσίας χτυπήθηκε περαιτέρω από την οικονομική κρίση του 1998 πριν βιώσει μια μέτρια ανάκαμψη το 1999-2000 καθώς οι τιμές των εμπορευμάτων άρχισαν να αυξάνονται ξανά. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της ρωσικής κυβέρνησης, η οικονομική κάμψη ήταν πολύ πιο σοβαρή από ότι η Μεγάλη Ύφεση ήταν στις Ηνωμένες Πολιτείες όσον αφορά το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν. Μέσω μιας εσωτερικής σύγκρισης, η μετα-σοβιετική οικονομική παρακμή ήταν περίπου το ήμισυ τόσο σοβαρή όσο η οικονομική καταστροφή που προκλήθηκε από τις άμεσες συνέπειες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, την πτώση του Τσαρικού καθεστώτος και τον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο.
Μετά την οικονομική κατάρρευση των αρχών της δεκαετίας του 1990, η Ρωσία υπέστη απότομη αύξηση των ποσοστών φτώχειας και οικονομικής ανισότητας. Οι εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας με βάση τόσο μακροοικονομικά στοιχεία όσο και έρευνες για τα εισοδήματα και τις δαπάνες των νοικοκυριών δείχνουν ότι ενώ το 1,5% του πληθυσμού ζούσε σε φτώχεια (ορίζεται ως εισόδημα κάτω από το ισοδύναμο των 25 δολαρίων ανά μήνα) στα τέλη της σοβιετικής εποχής, έως τα μέσα του 1993, μεταξύ 39% και 49% του πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες φτώχειας. Τα κατά κεφαλήν εισοδήματα μειώθηκαν κατά 15% ακόμη το 1998, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία.
Οι δείκτες για την δημόσια υγεία δείχνουν μια δραματική αντίστοιχη μείωση. Αν και όλες οι μετα-σοβιετικές χώρες αντιμετώπιζαν άμεση μείωση των ποσοστών γεννήσεων λόγω της οικονομικής αναταραχής, αυτό μπορεί να ήταν ιδιαίτερα έντονο στη Ρωσία. Το 1999, ο συνολικός πληθυσμός μειώθηκε κατά περίπου τα 3/4 ανά εκατομμυρίου ανθρώπων. Εν τω μεταξύ, το προσδόκιμο όριο ζωής μειώθηκε για τους άνδρες από 64 ετών το 1990 σε 57 χρόνια έως το 1994, ενώ οι γυναίκες μειώθηκαν από 74 σε περίπου 71. Και οι δύο παράγοντες και η απότομη αύξηση των δημογραφικών θανάτων των νέων από αφύσικες αιτίες (όπως δολοφονίες, αυτοκτονίες και ατυχήματα) συνέβαλαν σημαντικά σε αυτήν την τάση. Σχετικά στενά με το μειωμένο προσδόκιμο όριο ζωής, οι θάνατοι που σχετίζονται με το αλκοόλ αυξήθηκαν κατά 60% στη δεκαετία του 1990 και οι θάνατοι από μολυσματικές και παρασιτικές ασθένειες αυξήθηκαν κατά 100%, κυρίως επειδή τα φάρμακα δεν ήταν πλέον προσιτά στους φτωχούς.
Ενώ η Ρωσία δεν υπέφερε πλέον από τις ελλείψεις εφοδιασμού καταναλωτικών αγαθών που ήταν τόσο χαρακτηριστικά της ΕΣΣΔ της δεκαετίας του 1980 (βλ. Καταναλωτικά αγαθά στη Σοβιετική Ένωση), αυτό δεν σχετίζεται μόνο με το άνοιγμα της ρωσικής αγοράς στις εισαγωγές στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά και στη σχετική φτώχεια του ρωσικού λαού τη δεκαετία του 1980. Οι Ρώσοι με σταθερό εισόδημα (η συντριπτική πλειοψηφία του εργατικού δυναμικού) είδαν τη αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται δραστικά, οπότε ενώ τα καταστήματα ενδέχεται να ήταν καλά εφοδιασμένα στην εποχή του Γέλτσιν, όμως οι μέσοι άνθρωποι μπορούσαν τώρα να αγοράσουν λίγα προιόντα. Μέχρι το 2011, το μέσο εισόδημα είχε αυξηθεί σε περισσότερα από 700 δολάρια ανά μήνα, αποτέλεσμα της ήπιας ανάκαμψης τα τελευταία χρόνια χάρη σε μεγάλο βαθμό στις υψηλές τιμές του πετρελαίου. Ωστόσο, το αυξανόμενο εισόδημα δεν είχε κατανεμηθεί ομοιόμορφα. Η κοινωνική ανισότητα αυξήθηκε απότομα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 με τον συντελεστή Gini, για παράδειγμα, να φθάσει το 42% στα τέλη του 2010. Οι ανισότητες εισοδήματος της Ρωσίας ήταν τώρα σχεδόν τόσο μεγάλες όσο στη Βραζιλία (η οποία υπήρξε από καιρό μεταξύ του παγκόσμιου ηγέτη στην ανισότητα) ενώ οι περιφερειακές ανισότητες στο επίπεδο της φτώχειας συνέχιζαν να αυξάνονται προς τα πάνω.
Αντίκτυπος
Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η σοβαρή υποτίμηση του ρουβλιού μείωσαν το βιοτικό επίπεδο για τα περισσότερα τμήματα του ρωσικού πληθυσμού. Ως αποτέλεσμα, υπήρξαν ισχυρές πολιτικές αντιθέσεις στις μεταρρυθμίσεις. Ο εκδημοκρατισμός άνοιξε τους πολιτικούς διαύλους για εξαέρωση αυτών των απογοητεύσεων, οι οποίες μεταφράστηκαν σε ψήφους για τους υποψηφίους κατά των μεταρρυθμίσεων, ειδικά εκείνες του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των συμμάχων της στη Δούμα.
Οι Ρώσοι ψηφοφόροι, που τελικά ψήφισαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης τη δεκαετία του 1990, απέρριπταν συχνά τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και επιθυμούσαν τη σταθερότητα και την προσωπική ασφάλεια της σοβιετικής εποχής. Αυτές ήταν οι ομάδες που είχαν απολαύσει τα οφέλη των ελεγχόμενων μισθών και τιμών της σοβιετικής εποχής, τις υψηλές κρατικές δαπάνες για την επιδότηση τομέων προτεραιότητων της οικονομίας, την προστασία από τον ανταγωνισμό με τις ξένες βιομηχανίες και τα προγράμματα επιδομάτων πρόνοιας. Κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης του Γέλτσιν στη δεκαετία του 1990, αυτές οι αντι-μεταρρυθμιστικές ομάδες ήταν καλά οργανωμένες, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στις μεταρρυθμίσεις μέσω των ισχυρών εργατικών συνδικάτων, των ενώσεων κρατικών επιχειρήσεων και πολιτικών κομμάτων. Ένα σταθερό θέμα της ρωσικής ιστορίας τη δεκαετία του 1990 ήταν η σύγκρουση μεταξύ οικονομικών μεταρρυθμιστών και εκείνων που ήταν εχθρικοί με τον νέο καπιταλισμό.
Άγιος Γεώργιος Συκούσης Χίου
Ο Άγιος Γεώργιος Συκούσης είναι ένα μεγάλο χωριό, Καμπόχωρο και Μαστιχοχώρι της κεντρικής Χίου, σε οδική απόσταση 12 περίπου χιλιομέτρων από τη χώρα της Χίου. Παλαιότερα ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, ενώ σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του καλλικρατικού Δήμου Χίου, του οποίου αποτελεί τον μοναδικό οικισμό. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 360 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει σε ευθεία γραμμή 6,4 χιλιόμετρα (ανατολική ακτή) ή 6,0 χιλιόμετρα (δυτική ακτή). Ωστόσο, η ακτή που φαίνεται από το χωριό είναι η ανατολική, με θέα στα απέναντι παράλια της Τουρκίας, ενώ από κάτω εκτείνεται ο Κάμπος της Χίου με τα Καμπόχωρα. Ο Άγιος Γεώργιος Συκούσης βρίσκεται πάνω στην κεντρική οροσειρά του νησιού, ανάμεσα στις κορυφές Κακή Ράχη (προς Β), Προφήτης Ηλίας (Ν) και Παγόβουνο (Δ). Κοντινότερα χωριά είναι ο Ζυφιάς, προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά, και το -επίσης Μαστιχοχώρι- Θολοποτάμι, προς τα νοτιοανατολικά.
Ιστορία της νεότερης Ρωσίας
Μεταρρυθμίσεις με διατάγματα
Στις 2 Ιανουαρίου 1992, ο Γέλτσιν θέσπισε τα πιο ολοκληρωμένα στοιχεία της οικονομικής μεταρρύθμισης με διατάγματα, παρακάμπτοντας έτσι το Ανώτατο Σοβιετικό της Ρωσίας και το Κογκρέσο των Λαϊκών Αντιπροσώπων της Ρωσίας, που είχαν εκλεγεί τον Μάρτιο του 1990, πριν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Ενώ αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Γέλτσιν να αποφύγει τις προοπτικές διαπραγματεύσεων και αντιπαραθέσεων με σοβιετικούς βουλευτές, εξάλειψε επίσης κάθε ουσιαστική συζήτηση για τη σωστή πορεία πολιτικής για τη χώρα. Ωστόσο, η ριζοσπαστική μεταρρύθμιση συνέχισε να αντιμετωπίζει ορισμένα κρίσιμα πολιτικά εμπόδια. Η Κεντρική Τράπεζα της Σοβιετικής εποχής εξακολουθούσε να εξαρτάται από το συντηρητικό Ανώτατο Σοβιετικό που συνέχισε να στηρίζει τις σοσιαλιστικές πολιτικές σε αντίθεση με τον Γέλτσιν και την προεδρία. Κατά τη διάρκεια του υψηλού υπερπληθωρισμού το 1992-1993, η Κεντρική Τράπεζα προσπάθησε πραγματικά να εκτροχιάσει τις μεταρρυθμίσεις εκτυπώνοντας συστηματικά ακόμη περισσότερα χρήματα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου του πληθωρισμού. Σε τελική ανάλυση, η ρωσική κυβέρνηση δεν είχε έσοδα και αναγκάστηκε να εκτυπώσει χρήματα για να χρηματοδοτήσει το χρέος της. Ως αποτέλεσμα, ο πληθωρισμός μετατράπηκε σε υπερπληθωρισμό και η ρωσική οικονομία συνέχισε σε μια ολοένα και πιο σοβαρή ύφεση.
Άγιος Γεώργιος Συκούσης Χίου
Τοπωνυμικά - Ιστορία
Ο Άγιος Γεώργιος Συκούσης αποκαλείται απλούστερα Άη Γιώργης. Ο κάτοικός του ονομάζεται Αγιωργούσης (και η κάτοικος Αγιωργούσαινα) στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Ως πυρήνας γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκε το χωριό χρησίμευσε το αναφερόμενο στο χρυσόβουλο του Μιχαήλ Παλαιολόγου Μετόχιον το Συκέου, μεγάλο μετόχι της Νέας Μονής, στο οποίο υπάγονταν όλα τα Καμπόχωρα. Παλιά το χωριό ήταν περιφραγμένο με οχυρό τείχος με πύργους. Η κοινότητα ιδρύθηκε το 1518 από τον μοναχό Σωφρόνιο Σέψη, ο οποίος οργάνωσε τους πρώτους κατοίκους γύρω από το εγκαταλειμμένο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, «μεσαιωνικόν κτίσμα καλούμενον και νυν (1921) έτι υπό των χωρικών μοναστήρι». Η εκκλησία του πιστεύεται ότι ήταν πιστό αντίγραφο του καθολικού της Νέας Μονής, αλλά έχει έκτοτε υποστεί πολλές ανακαινίσεις και προσθήκες, που άλλαξαν ολοκληρωτικά την όψη του. «Ελέγετο σταυρός του περιβόλου μία θύρα, δια της θέσεως δε ταύτης ούτ' έφιππος ούτε νεκρός διήρχετο».
Το χωριό είχε διάφορες συνοικίες, όπως η Κάτω Γειτονιά, ο Γύρος, ο Περίγυρος, ο Περίαυλος, η Πατηματιά, ο Λιβαδόρκης, «του Μπου», οι Πρίνοι, ο Σταυρός, η Μέση (= το κέντρο του χωριού ή η κεντρική οδός). Ο Φραντσέσκο Πιατσέντσα αναφέρει ότι το χωριό είχε 600 κατοίκους. Ναοί μέσα στο χωριό εκτός από τον Άγιο Γεώργιο ήταν ο, κατά την παράδοση, ακόμα παλαιότερος Άγιος Ιωάννης, που μετατράπηκε σε σχολείο, και ο ναός του Αγίου Νικολάου που καταστράφηκε στη σφαγή της Χίου το 1822 και ξαναχτίστηκε το 1864 κοντά στο κοιμητήριο του χωριού. Το παλαιότερο νεκροταφείο ήταν παρά τον ναό του Αγίου Παντελεήμονα, που επίσης καταστράφηκε το 1822 και ξαναχτίστηκε το 1849, ενώ υπήρχαν μέσα στο χωριό και ναοί του Αγίου Χαραλάμπους (στον Λιβαδόρκη) και του Σταυρού.
Ιστορία της νεότερης Ρωσίας
Συνταγματική κρίση
Ο αγώνας για την εξουσία στη Σοβιετική Ρωσία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και για τη φύση των οικονομικών μεταρρυθμίσεων κορυφώθηκε σε μια πολιτική κρίση και αιματοχυσία το φθινόπωρο του 1993. Ο Γέλτσιν, ο οποίος εκπροσωπούσε μια πορεία ριζικών ιδιωτικοποιήσεων, αντιτάχθηκε από το Ανώτατο Σοβιετικό. Αντιμέτωπος με την αντίθεση στην προεδρική εξουσία των διαταγμάτων και την απειλή για την απομάκρυνση, του «διάλυσε» το κοινοβούλιο στις 21 Σεπτεμβρίου, κατά παράβαση του υφιστάμενου συντάγματος, και διέταξε νέες εκλογές και δημοψήφισμα για ένα νέο σύνταγμα. Στη συνέχεια, το κοινοβούλιο κήρυξε τον Γιέλτσιν έκπτωτο και διόρισε τον Αλεξάντρ Ρουτσκόι αναπληρωτή πρόεδρο στις 22 Σεπτεμβρίου. Οι εντάσεις επιταχύνθηκαν και τα πράγματα έφτασαν στο αποκορύφωμα τους μετά από τις ταραχές στις 2 Οκτωβρίου έως τις 3 Οκτωβρίου. Στις 4 Οκτωβρίου, ο Γέλτσιν διέταξε τις Ειδικές Δυνάμεις και τις επίλεκτες στρατιωτικές μονάδες να εισβάλουν στο κτίριο του κοινοβουλίου, τον «Λευκό Οίκο» όπως αποκαλείται.
Άγιος Γεώργιος Συκούσης Χίου
Τοπωνυμικά - Ιστορία
Εκτός των ορίων του οικισμού είναι οι ναοί του Αγίου Θωμά στη θέση Πίσω Νερά (προς βορρά, «παλαιός ναός μετά πηγής και παλαιάς δεξαμενής»), των Αγίων Βικτώρων στη θέση Δροπόσι (προς βορρά, «μετά πηγής αφθόνου και αρίστου ύδατος, δεξαμενής και παλαιών οικιών»), ο ναΐσκος του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, τον οποίο μάταια επεχείρησαν να κάψουν οι Τούρκοι το 1822, ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου προς τα ανατολικά που αναφέρεται ότι ανακαινίσθηκε το 1884, ο ναός του Αγίου Ισιδώρου στα δυτικά, στη θέση Αφαλωτή, με παλαιούς τάφους, της Μεταμορφώσεως νότια στο Μάκρι με ερείπια μεγάλου γενουατικού πύργου και δεξαμενής, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην τοποθεσία Νόσσω Κήπος (πρώην ρωμαιοκαθολικός ναός «ως λέγουσι,... ...με τρεις πηγάς παρ' αυτόν, δεξαμενή και πύργον ημιερειπωμένον»), άλλος ναός του Αγίου Γεωργίου στην τοποθεσία Προσκεφάλια, του Σταυρού στην τοποθεσία Λουλάδα, ο Προφήτης Ηλίας (φυσικά) στο βουνό και τρεις ακόμα της Παναγίας (Κατηφόρα - Σκαλιά - Λωβοχώρι).
Ιστορία της νεότερης Ρωσίας
Συνταγματική κρίση
Με τα άρματα μάχης να ρίχνονται στη μάχη εναντίον των κοινοβουλευτικών υπερασπιστών οι οποίοι διέθεταν μικρά όπλα, το αποτέλεσμα δεν ήταν αμφίβολο. Ο Ρουτσκόι, ο Ρουσλάν Χασμπουλάτοφ και οι άλλοι κοινοβουλευτικοί υποστηρικτές παραδόθηκαν και αμέσως φυλακίστηκαν. Η επίσημη καταμέτρηση των ταραχών ήταν 187 νεκροί, 437 τραυματίες (με αρκετούς άνδρες που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν από την προεδρική πλευρά)
Άγιος Γεώργιος Συκούσης Χίου
Τοπωνυμικά - Ιστορία
Τοπωνύμια έξω από το χωριό είναι επίσης οι λόφοι Πέτσοδος (βόρεια), Τράχωνας, Σαλακόμμυτη (δυτικά), «τα Ίσια», Μέλισσα, Περιστεράς (νότια) και απέναντι στην πλαγιά των Ίσιων το Ζωγραφόσπηλο, τα Καρτερά, του Λιπαρού, τα (Ε)ρείπια, ο Κούκουμος και η Βίγλα. Στα ανατολικά του χωριού υπάρχουν οι τοποθεσίες «τα Μοναχικά», τα Κεραμαριά (`Εξω και Μέσα) και οι Κούμαροι (μεταξύ των Σκαλιών και του Προφήτη Ηλία).
Πληθυσμός και οικονομία
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Αγίου Γεωργίου στις επίσημες απογραφές, δείγμα μαρασμού της ελληνικής επαρχίας, φαίνεται στον πίνακα.
Ιστορία της νεότερης Ρωσίας
Συνταγματική κρίση
Έτσι, η μεταβατική περίοδος στη μετα-σοβιετική ρωσική πολιτική έληξε. Ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα τον Δεκέμβριο του 1993. Στη Ρωσία δημιουργήθηκε ένα ισχυρό προεδρικό σύστημα και οι ριζοσπαστικές ιδιωτικοποίησεις προχώρησαν. Αν και οι παλιοί κοινοβουλευτικοί ηγέτες απελευθερώθηκαν χωρίς δίκη στις 26 Φεβρουαρίου 1994, στη συνέχεια δεν θα διαδραμάτιζαν κάποιον σημαντικό ρόλο στην πολιτική. Αν και οι συγκρούσεις θα επαναληφθούν τελικά, το αναδιαμορφωμένο ρωσικό κοινοβούλιο είχε πολύ περιορισμένες εξουσίες. (Για λεπτομέρειες σχετικά με το σύνταγμα που ψηφίστηκε το 1993 βλ. Σύνταγμα και κυβερνητική δομή της Ρωσίας.)
Πρώτος πόλεμος της Τσετσενίας
Το 1994, ο Γέλτσιν έστειλε 40.000 στρατεύματα στη νότια περιοχή της Τσετσενίας για να αποτρέψει την απόσπασή της από τη Ρωσία. Ζώντας 1.600 χλμ. νότια της Μόσχας, οι κυρίως Μουσουλμάνοι Τσετσένοι για αιώνες είχαν μάθει να αψηφούν τους Ρώσους. Ο εθνικιστής πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τσετσενίας Ντζόκαρ Ντουντάγιεφ, αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη Ρωσική Ομοσπονδία και κηρύξε την ανεξαρτησία της Τσετσενίας το 1991. Η Ρωσία βυθίστηκε γρήγορα σε ένα τέλμα όπως εκείνο των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ. Όταν οι Ρώσοι επιτέθηκαν στην πρωτεύουσα της Τσετσενίας Γκρόζνι κατά τις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου 1995, περίπου 25.000 πολίτες έχασαν τη ζωή τους από τις αεροπορικές επιδρομές διάρκειας μιας εβδομάδας στην πολιορκημένη πόλη. Η μαζική χρήση του πυροβολικού και των αεροπορικών επιθέσεων παρέμεινε η κυρίαρχη στρατηγική σε όλη τη ρωσική εκστρατεία. Παρόλα αυτά, οι τσετσενικές δυνάμεις έπιασαν χιλιάδες Ρώσους στρατιώτες ομήρους, προκαλώντας ταπεινωτικές απώλειες στα άρτια εξοπλισμένα ρωσικά στρατεύματα, τα οποία δεν είχαν εξασφαλίσει την κατάληψη της τσετσενικής πρωτεύουσας του Γκρόζνι μέχρι το τέλος του έτους.
Άγιος Γεώργιος Συκούσης Χίου
Πληθυσμός και οικονομία
Ωστόσο σήμερα, παρά το ότι δεν υπάρχει πεδινό έδαφος στην περιοχή, οι κάτοικοι του Αγίου Γεωργίου ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία: την καλλιέργεια ελαιοδένδρων, μαστιχόδεντρων, αμυγδαλιών κ.ά., ενώ παραγόταν και γλυκάνισο. Είναι ένα από τα βορειότερα Μαστιχοχώρια, αν και δεν ανήκει στον τέως (Καποδιστριακό) δήμο και σήμερα Δημοτική Ενότητα Μαστιχοχωρίων. Ομοίως, είναι παράλληλα κι ένα από τα νοτιότερα Καμπόχωρα, τα χωριά δηλαδή του Κάμπου όπου παράγονται ως επί το πλείστον εσπεριδοειδή. Αρκετοί επίσης ασχολούνται με το ζωεμπόριο. Το έδαφος είναι εύφορο εξαιτίας της παρουσίας πολλών πηγών.
Ως ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») παραμένει και σήμερα ο Άγιος Γεώργιος. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Χαλκείου της Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Ο ταχυδρομικός κωδικός του Αγίου Γεωργίου Συκούση είναι 82100.
Παραπομπές - Σημειώσεις
Αγιος Γεωργιος
Ιστορία της νεότερης Ρωσίας
Πρώτος πόλεμος της Τσετσενίας
Οι Ρώσοι κατάφεραν τελικά να αποκτήσουν τον έλεγχο του Γκρόζνι τον Φεβρουάριο του 1995 μετά από έντονες μάχες. Τον Αύγουστο του 1996, ο Γέλτσιν συμφώνησε σε μια εκεχειρία με τους τσετσένους ηγέτες και υπογράφηκε επίσημα μια συνθήκη ειρήνης τον Μάιο του 1997. Ωστόσο, η σύγκρουση επαναλήφθηκε το 1999, καθιστώντας έτσι την ειρηνευτική συμφωνία του 1997 άνευ σημασίας. Αυτή τη φορά η εξέγερση κατεστάλη από τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Άνοδος των ολιγαρχών
Οι νέες οικονομικές ευκαιρίες που παρουσιάστηκαν με το άνοιγμα της ρωσικής οικονομίας στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 επηρέασαν τα συμφέροντα πολλών ανθρώπων. Καθώς διαλύθηκε το σοβιετικό σύστημα, τα καλά τοποθετημένα αφεντικά και τεχνοκράτες στο Κομμουνιστικό Κόμμα, η KGB και η Κομσομόλ (Σοβιετική Ένωση Νέων) εξαργύρωσαν την εξουσία και τα προνόμια της σοβιετικής εποχής. Κάποιοι ήδη ρευστοποίησαν τα περιουσιακά στοιχεία του οργανισμού τους και τοποθέτησαν τα έσοδα αυτά σε λογαριασμούς και επενδύσεις στο εξωτερικό. Άλλοι δημιούργησαν τράπεζες και επιχειρήσεις στη Ρωσία, εκμεταλλευόμενοι τις προνομιακές τους θέσεις για να κερδίσουν αποκλειστικά κυβερνητικά συμβόλαια και άδειες και να αποκτήσουν χρηματοοικονομικές πιστώσεις και προμήθειες σε χαμηλές και κρατικές επιδοτούμενες τιμές, προκειμένου να πραγματοποιήσουν συναλλαγές σε υψηλές τιμές αγοραστικής αξίας. Μεγάλες περιουσίες έγιναν σχεδόν όλη τη νύχτα.
Ταυτόχρονα, μερικοί νέοι, χωρίς πολύ κοινωνικό καθεστώς, είδαν ευκαιρίες στην οικονομική και νομική σύγχυση της μετάβασης. Μεταξύ 1987 και 1992, το εμπόριο φυσικών πόρων και ξένων νομισμάτων, καθώς και οι εισαγωγές καταναλωτικών αγαθών με μεγάλη ζήτηση και, στη συνέχεια, η εγχώρια παραγωγή των υποκατάστατων, επέτρεψαν γρήγορα σε αυτούς τους πρωτοπόρους επιχειρηματίες να συσσωρεύσουν σημαντικό πλούτο. Με τη σειρά τους, οι αναδυόμενες αγορές που βασίζονται σε μετρητά, με πολύ αδιαφάνεια, παρείχαν έδαφος για έναν μεγάλο αριθμό συμμοριών.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι πρώην ηγέτες της νομενκλατούρας συγκέντρωσαν σημαντικούς οικονομικούς πόρους, ενώ από την άλλη πλευρά, οι πιο επιτυχημένοι επιχειρηματίες εξοικειώθηκαν με τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και τους πολιτικούς. Η ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων ήταν μια μοναδική ευκαιρία, διότι έδωσε σε πολλούς από αυτούς που είχαν αποκτήσει πλούτο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 την ευκαιρία να το μετατρέψουν σε μερίδια ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων.
Η κυβέρνηση Γέλτσιν ήλπιζε να χρησιμοποιήσει τις ιδιωτικοποιήσεις για να διαδώσει την ιδιοκτησία μετοχών σε πρώην κρατικές επιχειρήσεις όσο το δυνατόν ευρύτερα και να δημιουργήσει πολιτική υποστήριξη στην κυβέρνησή του και στις μεταρρυθμίσεις του. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε ένα σύστημα δωρεάν κουπονιών ως έναν τρόπο για να δώσει μια μαζική έναρξη ιδιωτικοποιήσεων. Αλλά επέτρεψε επίσης σε ανθρώπους να αγοράσουν μετοχές σε ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις με μετρητά. Παρόλο που αρχικά κάθε πολίτης έλαβε ένα κουπόνι ίσης ονομαστικής αξίας, εντός μηνών τα περισσότερα από τα κουπόνια συγκλίναν στα χέρια των διαμεσολαβητών που ήταν έτοιμοι να τα αγοράσουν αμέσως μετρητοίς.
Καθώς η κυβέρνηση τερμάτισε τη φάση ιδιωτικοποίησων με τα κουπόνια και ξεκίνησε τις ιδιωτικοποίησεις μετρητών, επινόησε ένα πρόγραμμα που πίστευε ότι θα επιταχύνει ταυτόχρονα τις ιδιωτικοποίησεις και θα έδινε στην κυβέρνηση μια πολύ αναγκαία ένεση ρευστότητας για τις λειτουργικές της ανάγκες. Σύμφωνα με το σχέδιο, το οποίο γρήγορα έγινε γνωστό στη Δύση ως «δάνεια για μετοχές», το καθεστώς Γέλτσιν δημοπράτησε ουσιαστικά πακέτα μετοχών σε μερικές από τις πιο επιθυμητές επιχειρήσεις του, όπως η ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες και μεταλλουργικές εταιρείες, ως εγγύηση για τα τραπεζικά δάνεια.
Σε αντάλλαγμα για αυτά τα δάνεια, το κράτος παρέδωσε περιουσιακά στοιχεία αξίας πολλές φορές μεγαλύτερα. Σύμφωνα με τους όρους των συμφωνιών, εάν η κυβέρνηση Γέλτσιν δεν είχε αποπληρώσει τα δάνεια μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1996, ο δανειστής θα αποκτούσε τους τίτλους και στη συνέχεια θα μπορούσε να τους μεταπωλήσει ή να λάβει θέση στα ίδια κεφάλαια της επιχείρησης. Οι πρώτες δημοπρασίες πραγματοποιήθηκαν το φθινόπωρο του 1995. Οι ίδιοι οι δημοπρασίες διεξήχθησαν συνήθως με τέτοιο τρόπο ώστε να περιορίσουν τον αριθμό των τραπεζών που υπέβαλλαν προσφορές για μετοχές και έτσι να διατηρήσουν τις τιμές των δημοπρασιών σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Μέχρι το καλοκαίρι του 1996, μεγάλα πακέτα μετοχών σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες εταιρείες της Ρωσίας είχαν μεταφερθεί σε μικρό αριθμό μεγάλων τραπεζών, επιτρέποντας έτσι σε μια χούφτα ισχυρών τραπεζών να αποκτήσουν σημαντικά μερίδια ιδιοκτησιών σε μεγάλες εταιρείες σε εκπληκτικά χαμηλές τιμές. Αυτές οι συμφωνίες ήταν ουσιαστικά δώρα των πολύτιμων κρατικών περιουσιακών στοιχείων σε μερικούς ισχυρούς, καλά συνδεδεμένους και πλούσιους χρηματοοικονομικούς ομίλους.
Η συγκέντρωση της τεράστιας οικονομικής και βιομηχανικής δύναμης, την οποία βοήθησαν τα δάνεια για μετοχές, επεκτάθηκε και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ένας από τους πιο διακεκριμένους από τους οικονομικούς βαρόνους ήταν ο Μπόρις Μπερεζόφσκι, ο οποίος έλεγχε μεγάλα μερίδια σε αρκετές τράπεζες και εταιρείες. Ο Μπερεζόφσκι άσκησε εκτεταμένη επιρροή στα κρατικά τηλεοπτικά προγράμματα για λίγη διάρκεια. Ο Μπερεζόφσκι και άλλοι εξαιρετικά πλούσιοι, καλά συνδεδεμένοι μεγιστάνες που ελέγχουν αυτές τις μεγάλες αυτοκρατορίες χρηματοδότησης, βιομηχανίας, ενέργειας, τηλεπικοινωνιών και μέσων έγιναν γνωστοί ως «Ρώσοι ολιγάρχες». Μαζί με τον Μπερεζόφσκι, ο Μιχαήλ Χοντορκόβσκι, ο Ρομάν Αμπράμοβιτς, ο Βλαντιμίρ Ποτάνιν, ο Βλαντιμίρ Μπογκντάνοφ, ο Ρεμ Βικίρεφ, ο Βάγκιτ Αλεκπερόφ και ο Μιχαήλ Φρίντμαν εμφανίστηκαν ως οι πιο ισχυροί και εξέχοντες ολιγάρχες της Ρωσίας.
1231 Αουρίκουλα
Η Αουρίκουλα (Auricula) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,081. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του φυτού Primula auricula, ενός ορεινού αγριολούλουδου.