cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χιου Ντάουντινγκ
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Το καλοκαίρι του 1940 η γερμανική Αεροπορία προσπάθησε να εκμηδενίσει τη RAF με τελικό σκοπό την υλοποίηση του σχεδίου της επιχείρησης "Θαλάσσιος Λέων" (Seelowe), που προέβλεπε απόβαση των γερμανικών στρατευμάτων στις Βρετανικές νήσους. Ο Χίτλερ ήταν κατηγορηματικός: Η εκτέλεση του σχεδίου θα ήταν δυνατή μόνον εφόσον εκμηδενιζόταν η RAF. Παρά τις επανειλημμένες επιθέσεις των γερμανικών βομβαρδιστικών, η οργάνωση των καταδιωκτικών σχηματισμών, των αεροδρομίων, των δυνάμεων υποστήριξης, των παρατηρητών και του ραντάρ και ο μεταξύ τους συντονισμός είχαν ως τελικό αποτέλεσμα οι Γερμανοί να ματαιώσουν τον "Θαλάσσιο Λέοντα", μη καταφέρνοντας να εκμηδενίσουν τη Βρετανική Αεροπορία, η οποία ποτέ δεν έχασε τον έλεγχο του εναέριου χώρου πάνω από τα νησιά. Ο Ντάουντινγκ θεωρείται σήμερα το πρόσωπο χάρη στο οποίο κερδήθηκε η Μάχη της Αγγλίας.
Όταν οι Γερμανοί άλλαξαν αντικειμενικό σκοπό και επιδόθηκαν στους "τρομοκρατικούς βομβαρδισμούς" (Terrorangriff) και ιδιαίτερα κατά τη νύκτα, ο Ντάουντινγκ είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει ένα σύστημα άμυνας, όπως δείχνει μια επιστολή που συνέταξε λίγο καιρό μετά τη μάχη της Αγγλίας. Ωστόσο, ο Ντάουντινγκ αντιμετώπισε σφοδρή κριτική από το εσωτερικό της χώρας, καθώς του αποδόθηκαν διάφορα σφάλματα τακτικής, κακή χρήση του ραντάρ κτλ. Αυτό που πραγματικά έλειπε από τον Ντάουντινγκ ήταν η διπλωματία και το πολιτικό πράττειν, ώστε να αντιμετωπίζει τις ίντριγκες και τις προκλήσεις στο εσωτερικό της ίδιας της Υπηρεσίας του.
Έτσι ο Ντάουντινγκ απομακρύνθηκε από την υπηρεσία του και παρέδωσε τη διοίκηση της Διοίκησης Καταδίωξης στον ως τότε ανταγωνιστή του Σόλτο Ντάγκλας (Sholto Douglas). Με την αποστρατεία του έλαβε τον Μεγάλο Σταυρό των Ιπποτών της Τάξης του Μπαθ. Αποσύρθηκε στην κατοικία του και άρχισε να συγγράφει το βιβλίο "Twelve Legions of Angels" (Δώδεκα Λεγεώνες Αγγέλων), το οποίο είχε έτοιμο το 1942. Η έκδοση του βιβλίου απαγορεύτηκε, καθώς η Βρετανική Κυβέρνηση θεώρησε ότι περιείχε πληροφορίες που θα μπορούσε να είναι χρήσιμες στους Γερμανούς. Η έκδοση του βιβλίου πραγματοποιήθηκε μετά τη λήξη του Πολέμου, το 1946. Εξέδωσε και άλλα βιβλία, κυρίως σχετικά με τον πνευματισμό, προς τον οποίο είχε επιδείξει από παλαιότερα ισχυρό ενδιαφέρον (ισχυριζόταν ότι μπορούσε να επικοινωνήσει με τους πιλότους του που είχαν σκοτωθεί στις αερομαχίες).
Μετά τον Πόλεμο
Κατά τα τελευταία έτη της ζωής του ο Ντάουντινγκ έπασχε από αρθρίτιδα που συχνά τον υποχρέωνε να χρησιμοποιεί αναπηρική καρέκλα. Απεβίωσε στο σπίτι του, στο Τάνμπριτζ Γουέλς (Tunbridge Wells) του Κεντ στις 15 Φεβρουαρίου 1970 σε ηλικία 87 ετών. Προηγουμένως είχε αφήσει εντολή να αποτεφρωθεί και όχι να ταφεί. Οι στάχτες του τοποθετήθηκαν ύστερα από ειδική λειτουργία στο Αββαείο του Γουεστμίνστερ, στο παρεκκλήσι της RAF που βρίσκεται στο Αββαείο.
Στον κινηματογράφο
Στην ταινία "Η Μάχη της Αγγλίας" (1969) τον ρόλο του Ντάουντινγκ ενσαρκώνει ο Λώρενς Ολίβιε, ο οποίος είχε και ο ίδιος υπηρετήσει ως πιλότος στο Ναυτικό. Ο μεγάλος ηθοποιός συναντήθηκε με τον Ντάουντινγκ (ο οποίος χρησιμοποιούσε ήδη αναπηρική καρέκλα) και του είπε ότι "κάθεται πίσω από το γραφείο του όλη μέρα παριστάνοντας πως είναι αυτός". Συμπλήρωσε ότι "τα έκανε μάλλον θάλασσα" και ο γηραιός Ντάουντινγκ απάντησε "ω, είμαι βέβαιος γι' αυτό", διάλογος που έσπασε τον μεταξύ τους πάγο και ο Ολίβιε ξέσπασε σε γέλια. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Ολίβιε, Ρότζερ Λιούις, κατά τα γυρίσματα στο Μπέντλεϊ Πράιορι ο Ντάουντινγκ παρακολουθούσε και συχνά έκλαιγε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Βρετανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Σκωτσέζοι
Αυγουστίνα της Αραγωνίας
Η Αυγουστίνα Ραϊμούνδα Μαρία Σαραγόσα ι Ντομένεκ (Agustina Raimunda Maria Saragossa i Domènech), γνωστή ως Αυγουστίνα της Αραγωνίας (Agustina de Aragón), (Ρέους, 4 Μαρτίου 1786 – Θέουτα, 29 Μαΐου 1857) ήταν Ισπανή ηρωίδα που πολέμησε στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου, αρχικά ως πολίτης και αργότερα ως επαγγελματίας αξιωματικός του ισπανικού στρατού. Έμεινε γνωστή ως «Ισπανή Ζαν ντ΄Αρκ» και αποτέλεσε έμπνευση για τον λαό της Ισπανίας αλλά και για διάφορους καλλιτέχνες όπως ο Γκόγια και ο Λόρδος Βύρων.
Η ζωή της
Η Αυγουστίνα της Αραγωνίας γεννήθηκε στη Ρέους το 1786 και ήταν κόρη εργατών. Από μικρή έδειξε ανεξάρτητο χαρακτήρα και σύχναζε στον στρατώνα από 13 ετών. Σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε έναν αξιωματικό του πυροβολικού. Ο άντρας της πολέμησε στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Ισπανίας και έτσι το ζευγάρι βρέθηκε στη Σαραγόσα.
Η πολιορκία της Σαραγόσα
Το καλοκαίρι του 1808 η Σαραγόσα ήταν μία από τις ελάχιστες πόλεις της βόρειας Ισπανίας που δεν είχε καταληφθεί από τον Ναπολέοντα. Στις αρχές Ιουνίου οι Γάλλοι άρχισαν να βαδίζουν προς τη Σαραγόσα, μία πόλη που δεν είχε γνωρίσει πόλεμο για πάνω από 450 χρόνια και φυλασσόταν από μικρή επαρχιακή δύναμη υπό την ηγεσία του Κόμη Χοσέ ντε Πάλαφοξ. αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|Η Αυγουστινα της Αραγωνίας. Έργο του Augusto Ferrer-Dalmau (2012) Στις 15 Ιουνίου οι Γάλλοι διέσπασαν την άμυνα στο Πορτίγιο, μία αρχαία είσοδο προς την πόλη, που φυλασσόταν από μικρή ομάδα εθελοντών και μερικά κανόνια. Η Αυγουστίνα στάθηκε μάρτυρας αυτής της μάχης, επειδή βρέθηκε στο Πορτίγιο με σκοπό να πάει φαγητό στον άντρα της και στους άλλους στρατιώτες. Οι Ισπανοί στρατιώτες, αποδεκατισμένοι και βαριά τραυματισμένοι, το έβαλαν στα πόδια, αλλά η Αυγουστίνα πήγε σε ένα κανόνι και άρχισε να βάλλει εναντίον των Γάλλων. Εκείνοι, φοβούμενοι ενέδρα, υποχώρησαν. Η θέα μίας γυναίκας μόνης να χειρίζεται το κανόνι και να αναχαιτίζει τον εχθρό αναπτέρωσε το ηθικό των Ισπανών και έδωσε την ευκαιρία να ανανεωθεί η άμυνα στο Πορτίγιο.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Πάλαφοξ έστειλε να τη φέρουν μπροστά του για να τη συγχαρεί και να της απονείμει τα εύσημα του δεύτερου υπολοχαγού που έγραφαν «Υπερασπίστρια της Σαραγόσα» και «Εύσημα αρετής και πατριωτισμού». Στην πραγματικότητα όμως την έκανε απλή πυροβολήτρια. Ίσως αυτό να έγινε και με σκοπό να ωφεληθεί η Αυγουστίνα από το δικαίωμα να λαμβάνει κάθε μέρα στρατιωτικό συσσίτιο, προνόμιο σημαντικό σε μία πόλη που βρίσκονταν υπό πολιορκία. Σταδιακά όμως η Αυγουστίνα κέρδισε τον βαθμό του λοχία και αργότερα του ανθυπολοχαγού.
Μετά από αιματηρή μάχη οι Γάλλοι έλυσαν την πολιορκία της Σαραγόσα για μερικές εβδομάδες αλλά επέστρεψαν με ισχυρότερες δυνάμεις και τελικά η πόλη έπεσε στους Γάλλους. Η Αυγουστίνα αιχμαλωτίστηκε και είδε να σκοτώνουν τον άντρα της μπροστά στα μάτια της. Παρά το γεγονός όμως ότι οι Ισπανοί ηττήθηκαν στο τέλος, η πράξη της αποτέλεσε έμπνευση για όλους όσους αντιστάθηκαν στους Γάλλους κατά την διάρκεια του πολέμου.
Ηγέτιδα στην αντίσταση
Η Αυγουστίνα κατάφερε να δραπετεύσει με παράτολμο τρόπο και έγινε μέλος της αντίστασης οργανώνοντας επιδρομές και επιθέσεις που παρενοχλούσαν τον εχθρό. Καθώς ο πόλεμος εξελισσόταν και οι Γάλλοι άρχισαν να χάνουν δυνάμεις, ο ρόλος της στην αντίσταση ενισχύθηκε, ειδικά μετά τη μυστική υποστήριξη που άρχισε να προσφέρει στους Ισπανούς ο Δούκας Ουέλινγκτον. μικρογραφία|304x304εσ|Έργο του [[Φρανθίσκο Γκόγια που απεικονίζει την Αυγουστίνα της Αραγωνίας.]]
Η μάχη της Βιτώρια
Η Αυγουστίνα άρχισε να πολεμά με τις συμμαχικές δυνάμεις Ισπανών και Άγγλων ως η μοναδική γυναίκα αξιωματικός και σταδιακά ανήλθε στον βαθμό του διοικητή. Ορισμένοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι το 1813 βέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης της Βιτώρια υπό τις διαταγές του Κέρνκρος, ο οποίος δεχόταν άμεσα τις διαταγές του Ουέλινγκτον, αλλά ο ιστορικός Λίπσκομπ το αμφισβητεί. Η μάχη της Βιτώρια πάντως οδήγησε στη συντριβή του γαλλικού στρατού και στην αποχώρησή του από την Ισπανία.
Τα τελευταία της χρόνια και ο θάνατός της
Μετά τον πόλεμο παντρεύτηκε έναν γιατρό και σε προχωρημένη ηλικία συνήθιζε να πηγαίνει βόλτες στο Πορτίγιο φορώντας όλα τα μετάλια που της είχαν απονεμηθεί. Πέθανε σε ηλικία 71 ετών στη Θέουτα από βρογχοπνευμονία.
Το 1913 τοποθετήθηκε επιμνημόνια πλάκα στο σπίτι της στη Θέουτα. Μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά σύμβολα της ισπανικής αντίστασης ενάντια στην εισβολή του Ναπολέοντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολεμίστριες Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Αρακάρ
Το Αρακάρ (Aracar) είναι μεγάλο κωνικό στρωματοηφαίστειο στη βορειοδυτική Αργεντινή, ακριβώς ανατολικά των συνόρων με τη Χιλή. Έχει έναν κύριο κρατήρα κορυφής με διάμετρο περίπου 1-1.5 χλμ., ο οποίος μερικές φορές περιέχει λίμνη κρατήρα, και έναν δευτερεύοντα κρατήρα. Το ηφαίστειο έχει σχηματιστεί, ξεκινώντας κατά τη διάρκεια του Πλειόκαινου, πάνω σε μια πλατφόρμα λάβας και ένα παλαιότερο υπόβαθρο. Σχηματισμένο σε μια βάση με υψόμετρο 4.100 μ., καλύπτει μια επιφάνεια 192,4 χλμ² και έχει όγκο 148 χλμ³. Η μόνη παρατηρηθείσα ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν ένα πιθανό σύννεφο ατμού ή τέφρας στις 28 Μαρτίου 1993, που παρατηρήθηκε από το χωριό Τόλαρ Γκράντε περίπου 50 χλμ. νοτιοανατολικά του ηφαιστείου, αλλά χωρίς ενδείξεις παραμόρφωσης του ηφαιστείου από δορυφορικές παρατηρήσεις. Στο ηφαίστειο βρίσκονται αρχαιολογικοί χώροι των Ινκας.
Γεωλογία
Το Αρακάρ βρίσκεται στην Επαρχία Σάλτα, βόρεια του Σαλάρ ντε Τάκα Τάκα και του Αρισάρο και ανατολικά του Σαλάρ ντε Ινκαουάσι και της Σιέρα ντε Τάκα Τάκα, κοντά στα σύνορα με τη Χιλή. Τα ηφαίστεια της περιοχής υψώνονται πάνω από τις ενδορροϊκές καταβόθρες και το τοπίο. Το Σέρο Αρισάρο (9,0 ± 1,3 mya) είναι ένα άλλο ηφαίστειο νοτιοανατολικά του Aracar.
Το υπόβαθρο αποτελείται από παλαιοζωικούς γρανίτες. Ο σχηματισμός Λαγούνα ντε Αρακάρ βόρεια του Αρακάρ σχηματίστηκε από την ηφαιστειότητα της Γκοντβάνα και έχει χρονολογηθεί με μεθόδους K-Ar σε ηλικία 266 ± 28 Ma και συνδέεται με την ενότητα Λιουλιαϊλιάκο. Τριτογενή ιζηματογενή πετρώματα στα ανατολικά και αρενίτες στα νότια αποτελούν το υπόλοιπο υπόβαθρο. Το ύψος του ηφαιστείου πάνω από το περιβάλλον έδαφος είναι 1.900-2.800 μέτρα από βορρά προς νότο.
Το Αρακάρ είναι ένας πολυγενής ηφαιστειακός κώνος με διάμετρο 13,5 χλμ. και ορθογώνια βάση 12-18 χλμ., που καλύπτει επιφάνεια 192,4 χλμ². Τέσσερις δόμοι λάβας εκτείνονται νοτιοανατολικά από το ηφαίστειο. Γκρίζες βασαλτικές ροές λάβας κατεβαίνουν από την κορυφή του και σχηματίζουν μια ήπια δυτική πλευρά και πολύ πιο απότομες ανατολικές, βόρειες και νότιες πλευρές. Δυτικά της κύριας κορυφής ένας κρατήρας πλάτους 1-1.5 χλμ. και βάθους αρκετών εκατοντάδων μέτρων σχηματίζει τον κύριο κρατήρα του Αρακάρ. Το λιώσιμο του χιονιού σχηματίζει περιστασιακά μικρές εφήμερες λίμνες στον κύριο κρατήρα. Ένας δευτερεύοντας κρατήρας μήκους 100 μ. και βάθους 10 μ. επιστέφεται από μια επίπεδη ημισεληνιακή επιφάνεια πλάτους 15-20 μ.. Μικρές ροές ανδεσιτικής λάβας στα νότια συνδέονται με τον κύριο κρατήρα. Κάποια βαθιά φαράγγια κόβουν το ηφαίστειο, και η διάβρωση έχει αφαιρέσει 1,8 χλμ³ πετρώματος. Οι λιθώνες, που εμφανίζονται κυρίως στην ανατολική πλευρά του ηφαιστείου, κατεβαίνουν μέχρι τα 4.500 μ..
Ένα πεδίο λάβας βρίσκεται κάτω από το ηφαίστειο Αρακάρ. Είναι κατασκευασμένο από ροές λάβας που κυμαίνονται μεταξύ σύνθεσης από βασαλτικό ανδεσίτη στα όρια με τραχυανδεσίτη μέχρι δακίτη και μικρότερες ροές μερικώς πυριτικού μάγματος. Οι βασικές ροές λάβας είναι έντονα διαβρωμένες και φθάνουν σε μήκος τα 14 χλμ. στα νότια και σε πλάτος που μειώνεται από 4,5 χλμ. έως 1,5 χλμ.. Οι διαβρωσεις αυτές έχουν μεταβάλει τελείως το προηγούμενο τοπίο. Αυτές οι χαμηλότερες ροές λάβας φτάνουν στο Σαλάρ ντε Τάκα Τάκα και επεκτείνονται νότια-νοτιοανατολικά. Ο κύριος κώνος ανδεσίτη έχει ύψος 900 μ. και πλάτος 5 χλμ. και σχηματίστηκε πάνω σε παλαιότερες δακιτικές ροές λάβας. Οι ροές δακίτη που αποτελούν τον κύριο όγκο της δομής καλύπτονται από συντρίμμια και έχουν μέτωπα ροής ύψους 20-40 μ. ύψους. Το πεδίο της λάβας σχηματίστηκε πάνω σε μια κλίση από βορρά προς νότο.
Οι λάβες έχουν γκριζόμαυρη πορφυρική και σε ορισμένα σημεία φυσαλιδώδη υφή. Πλαγιόκλαστο ανδεσίτη-λαμπραντορίτη και φαινοκρύσταλλοι πυρόξενου βρίσκονται στις λάβες, οι οποίες έχουν λεπτόκοκκη εδαφική μάζα. Βρίσκονται επίσης απατίτης, αυγίτης και αδιαφανή ορυκτά εγκλείσματα. Ορισμένες ροές λάβας εμφανίζουν ζώνες ροής πολύ μικρής κλίμακας με εγκλείσματα Feldspar και πλαγιόκλαστο. Οι ξενολίθοι που περιέχουν κονδύλους χαλαζία και γκάμπρο έχουν επίσης μέρος στη σύνθεση του πετρώματος. Η συνολική σύσταση του πετρώματος είναι ασβεσταλκαλική, παρόμοια με άλλα μάγματα στην Κεντρική Ηφαιστειακή Ζώνη με κάποια ενδοπλακικά και φλοιώδη συστατικά, με τα μάγματα να σχηματίζονται σε ανοιχτό μαγματικό θάλαμο. Τα μεταγενέστερα μάγματα μπορεί να έχουν επηρεαστεί από την είσοδο βασικών ειδών μάγματος από το βάθος. Ο συνολικός όγκος της δομής είναι περίπου 148 χλμ³.
Ιστορία και ανθρώπινη διάδραση
Στο βουνό ανέβηκαν το 1958 Ευρωπαίοι ορειβάτες, μεταξύ των οποίων και ο Ματίας Ρέμπιτς, ο οποίος βρήκε έναν αρχαιολογικό χώρο στην περιοχή της κορυφής. Ορυχεία υπάρχουν στις βορειοανατολικές παρειές του Αρακάρ, καθιστώντας την εξερεύνηση από εκείνη την πλευρά αδύνατη. Ένας σημαντικός αρχαιολογικός χώρος των Ίνκας βρίσκεται στο Αρακάρ. Δύο ξεχωριστές θέσεις υπάρχουν στην κορυφή και στον δευτερεύοντα κρατήρα. Η θέση κορυφής σχηματίζεται από έναν πέτρινο κύκλο και χαμηλούς πέτρινους τοίχους που βρίσκονται ακριβώς πάνω από τις πλαγιές που κατεβαίνουν στον κύριο κρατήρα. Μια πέτρινη κατασκευή σε σχήμα βεράντας σχηματίζει τη θέση του δευτερεύοντος κρατήρα, που τοποθετείται στις πλαγιές του. Μια μικρότερη αναβαθμίδα βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του. Γύρω από τις πέτρινες κατασκευές βρίσκονται καυσόξυλο και ξύλα. Όλες αυτές οι θέσεις δεν έχουν διαστάσεις μεγαλύτερες από 5 μ.. Αυτές οι δομές μπορεί να είναι ένα ιερό στο οποίο θα μπορούσε να έχει πρόσβαση το κοινό κατά τη διάρκεια τελετών, ενώ οι ίδιες οι τοποθεσίες βρίσκονται μέσα σε προστατευόμενες από τον άνεμο περιοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αργεντινής Κατηγορία:Βουνά της Χιλής
Αλυσιδωτή θωράκιση
Η αλυσιδωτή θωράκιση ή αλυσιδωτός θώρακας αποτελούσε πρόχειρο αμυντικό μέσον που κατέφευγαν κατά τις ναυμαχίες τα άλλοτε ξύλινα πολεμικά πλοία ή αθωράκιστα μεταλλικά για τη προφύλαξη των πλευρών τους από εχθρικά βλήματα.
Ό πρόχειρος αυτός τύπος θωράκισης συνίστατο στην επικάλυψη των πλευρών του σκάφους, όχι ακριβώς εφαπτόμενα, με τις αλυσίδες (καδένες) των αγκυρών οι οποίες ανακρέμονταν από πλώρη μέχρι πρύμη σε μορφή επάλληλων "αλυσοειδών καμπύλων" όπως φέρονται τα περιδέραια. Με τη διάταξη αυτή μειώνονταν η δύναμη πρόσκρουσης των βλημάτων στα πλευρά των πλοίων.
Κατηγορία:Εξοπλισμός πολεμικών πλοίων
Luke Cage (2ος κύκλος)
Ο δεύτερος και τελευταίος κύκλος της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Luke Cage, η οποία είναι βασισμένη στον χαρακτήρα του ίδιου ονόματος της Marvel Comics, βλέπει τον Κέιτζ να γίνεται ένας ήρωας και διασημότητα στο Χάρλεμ αφού καθάρισε το όνομά του, μόνο για να αντιμετωπίσει μια νέα απειλή. Είναι τοποθετημένος στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU), μοιραζόμενος συνέχεια με τις ταινίες και άλλες τηλεοπτικές σειρές του franchise. Ο κύκλος παράχθηκε από τη Marvel Television σε συνεργασία με την ABC Studios, με τον Τσίο Χοντάρι Κόκερ να εξυπηρετεί ως υπεύθυνος σειράς.
Ο Μάικ Κόλτερ πρωταγωνιστεί ως Κέιτζ, επιστρέφοντας μαζί με τα βασικά μέλη του καστ Σιμόν Μίσικ, Θίο Ρόσι και Άλφρι Γούνταρντ. Συμμετέχουν μαζί τους οι Γκαμπριέλ Ντένις και Μουσταφά Σακίρ, με τους Τζέσικα Χένγουικ, Φιν Τζόουνς και Στίβεν Ράιντερ να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους από άλλες Marvel/Netflix σειρές. Η Ροζάριο Ντόσον επίσης επιστρέφει σε έναν γκεστ ρόλο. Ο κύκλος παραγγέλθηκε τον Δεκέμβριο του 2016 και γυρίστηκε στην Πόλη της Νέας Υόρκης από τον Ιούνιο έως τον Νοέμβριο του 2017. Ο Κόκερ ξανά έδωσε έμφαση στη μουσική στον κύκλο: οι Έιντριαν Γιανγκ και Αλί Σαχίντ Μουχάμαντ επέστρεψαν για να συνθέσουν την πρωτότυπη υπόκρουση, χρησιμοποιώντας μπλουζ και ρέγκε για να αντιπροσωπεύσουν τη σύγκρουση μεταξύ της οικογένειας Στόουκς και του Bushmaster του Σακίρ. Ο κύκλος ξανά περιέχει ερμηνείες από ποικίλους καλλιτέχνες και κάθε επεισόδιο είναι ονομασμένο από ένα τραγούδι των Pete Rock & CL Smooth. Ο Ρεγκ Ε. Κάθι έχει έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως ο πατέρας του Κέιτζ σε μια από τις τελευταίες του ερμηνείες και ο κύκλος είναι αφιερωμένος στη μνήμη του.
Ο κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 21 Ιουνίου 2018, πριν όλα τα 13 επεισόδια κυκλοφορήσουν στο Netflix στις 22 Ιουνίου. Επαινέθηκε ευρέως ως καλύτερος από τον πρώτο κύκλο, ιδιαίτερα για το αφήγημά του και το καστ-την ερμηνεία της Γούνταρντ ειδικά-αν και υπήρξε πάλι μερική κριτική για τον ρυθμό του. Το Netflix ακύρωσε τη σειρά στις 19 Οκτωβρίου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύκλοι του Luke Cage
Σιμόν Μινιολέ
Ο Σιμόν Μινιολέ είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Κλαμπ Μπρυζ και της εθνικής ομάδας του Βελγίου.
Ο Μινιολέ ξεκίνησε την καριέρα του από τη Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ στη δεύτερη κατηγορία του Βελγίου το 2004 και αγωνίστηκε για το σύλλογο για έξι χρόνια, πραγματοποιώντας 100 εμφανίσεις πρωταθλήματος και σκοράροντας ένα γκολ. Αποκτήθηκε από την Σάντρελαντ τον Ιούνιο του 2010 για δύο εκατομμύρια λίρες και αγωνίστηκε τρία χρόνια πριν αποκτηθεί από τη Λίβερπουλ τον Ιούνιο του 2013 για 9 εκατομμύρια λίρες. Παρέμεινε στη Λίβερπουλ μέχρι το 2019, κατακτώντας το Τσάμπιονς Λιγκ. Ακολούθως αποκτήθηκε από τη Μπρυζ για 6,4 εκατομμύρια λίρες.
Ο Μινιολέ έχει εκπροσωπήσει το Βέλγιο με όλες τις εθνικές ομάδες Κ-16 και πάνω. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών το 2011 και από τότε έχει 30 εμφανίσεις με το εθνόσημο. Ήταν μέλος των αποστολών το Βελγίου στα Μουντιάλ 2014 και 2018 και στα Euro 2016 και 2020.
Αγγελική Δαλιάνη
Βιογραφία & Καριέρα
Γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1979 στην Αθήνα αν και η καταγωγή της είναι από την Καλαμάτα. Έχει μια μικρότερη κατά 6 χρόνια αδελφή, την Παναγιώτα. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά και του Τμήματος Σπουδών Ελληνικού Πολιτισμού της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Ξεκίνησε την καριέρα της στο χώρο του θεάματος ως δημοσιογράφος όπου και ασχολήθηκε με αυτό για επτά χρόνια. Άφησε την δημοσιογραφία για την υποκριτική και το 2005 αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα. To 2005, έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός μέσα από τη σειρά "Μη μου λες αντίο" του ΑΝΤ1 και το 2006 συμμετείχε στη σειρά "Ήρθε κι έδεσε" με ένα μικρό ρόλο.
Το 2006, πέρασε από οντισιόν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαρίας Παπασωτηρίου στην σειρά "Μαρία η άσχημη", διασκευή της κολομβιανής τηλενουβέλας "Betty La Fea" και τον πήρε. Η σειρά κράτησε για δύο σεζόν, ωστόσο, λόγω της επιτυχίας που γνώρισε, το κανάλι τής είχε δώσει την εντολή να εμφανίζεται στα μέσα μόνο με την μορφή που έχει στη σειρά (δηλαδή της άσχημης) για τον πρώτο καιρό της προβολής της. Παρ' όλα αυτά, ο τύπος είχε βρει και δημοσιεύσει παλιές φωτογραφίες της. Αυτή η σειρά την έκανε γνωστή στο κοινό, καθώς ήταν ο πρώτος της μεγάλος ρόλος και κατά το διάστημα της προβολής της σειράς, ήταν το πιο δημοφιλές πρόσωπο της χώρας.
Έπειτα, ακολούθησε η σειρά "Όλα στον αέρα" με μικρό ρόλο και η συμμετοχή της στην εκπομπή μαγειρικής "Dr Cook" (2012-13).
Στο θέατρο έχει συμμετάσχει στις εξής παραστάσεις: «Ευριπίδου Βάκχες» (2004-2005), «Ερωτικά παιχνίδια» (2006-2007), «Το ασχημόπαπο» (2007-2008), «Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω» (2008-2009), «Παίζουν το τραγούδι μας» (2010-2012), «Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν» (2012-2013), «Ποντικοπαγίδα» (2014-2015), «Πετάει-Πετάει» (2016-2018) και «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (Καλοκαίρι 2018).
Προσωπική ζωή
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2009 παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Μάνο Παπαγιάννη, με τον οποίο είναι μαζί από το 2003.
Έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά. Μια κόρη, την Λυδία (3 Μαΐου 2009) και έναν γιο, τον Νικήτα (16 Σεπτεμβρίου 2017) ο οποίος γεννήθηκε πρόωρα στον 8ο μήνα.
Τον Αύγουστο του 2013, άνοιξαν μία καφετέρια/μπαρ με το όνομα "Sweeney Todd".
Με τον σύζυγο της, έχουν συμμετάσχει μαζί σε 2 τηλεοπτικές σειρές όπου μέσα σε αυτές είναι και η Μαρία η Άσχημη καθώς και σε 4 θεατρικές παραστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες επιχειρηματίες
Άγιο Δισκοπότηρο
Το Άγιο Δισκοπότηρο, ή ιερό Γκράαλ ήταν ένα σκεύος που χρησιμοποιήθηκε κατά την παράδοση από τον Χριστό στον Μυστικό Δείπνο και δόθηκε στον Ιωσήφ της Αριμαθείας. Εκεί συγκεντρώθηκε κατά την ίδια παράδοση το αίμα και ο ιδρώτας του Ιησού, την ώρα που τον κατέβαζε ο Ιωσήφ από τον Σταυρό.
Ο Μύθος
Μετά από τον θάνατο του Χριστού, ο Ιωσήφ φυλακίστηκε προφανώς σε έναν τύμβο, όμοιο με εκείνον που χρησιμοποίησε για το σώμα του Ιησού. Αφημένος εκεί για να λιμοκτονήσει, επί αρκετά χρόνια τρεφόταν από την μαγική δύναμη του γκράαλ που του παρείχε τροφή και νερό κάθε πρωί με θαυματουργό τρόπο. Αργότερα - και σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή του μύθου - ο Ιωσήφ ταξίδεψε στην Μεγάλη Βρετανία με την οικογένειά του και διάφορους συντρόφους του. Εγκαταστάθηκε στο Ύνυς Βίτριν (Γκλάστονμπερι), αλλά το δισκοπότηρο πήγε στο Κορμπένικ και στεγάστηκε σε ένα θαυματουργό κάστρο, που φυλασσόταν πάντα από τους Βασιλείς του Δισκοπότηρου, απόγονους της κόρης του Ιωσήφ Άννας ή Ενυγκέους και του συζύγου της Μπρονς.
Αιώνες αργότερα, η τοποθεσία του Μεγάλου Κάστρου του Κορμπένικ ξεχάστηκε. Στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου, όμως, υπήρχε η προφητεία ότι το Δισκοπότηρο θα ανακάλυπτε και πάλι ένας απόγονος του Αγίου Ιωσήφ. Αυτός ο συγκεκριμένος απόγονος ήταν και ο μόνος που θα μπορούσε να καθίσει στην Επικίνδυνη Θέση, στην Στρογγυλή Τράπεζα. Όταν ένα τέτοιο άτομο έφτασε με την μορφή του Γκάλαχαντ, του γιου του Λάνσελοτ, μαζί με ένα θαυμαστό, αν και σύντομο όραμα του ίδιου του δισκοπότηρου, άρχισε μια αναζήτηση για να βρεθεί το ιερότερο των λειψάνων. Μετά από πολλές περιπέτειες και πολλά χρόνια, οι ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζας διέσχισαν την Μεγάλη Βρετανία από το ένα άκρο στο άλλο. Ο Πέρσιβαλ (Πέρεντυρ), ανάμεσά τους, ήταν εκείνος που ανακάλυψε το κάστρο σε μια περιοχή τόσο άρρωστη όσο και ο πληγωμένος βασιλιάς της. Όταν φιλοξενήθηκε από αυτόν τον «Ψαρά» ή «Βασιλιά του Δισκοπότηρου» απέτυχε να ρωτήσει για το γκράαλ και έφυγε με άδεια χέρια. Ο Λάνσελοτ ήταν ο επόμενος που πλησίασε το Κορμπένικ, αλλά του απαγορεύτηκε η είσοδος γιατί ήταν μοιχός. Τελικά, κατέφτασε ο Γκάλαχαντ που του επιτράπηκε να εισέλθει στο παρεκκλήσι και να ατενίσει το Δισκοπότηρο. Την ίδια στιγμή, η ζωή του ολοκληρώθηκε, έφτασε στο μυστικό της τέλος και ο ίδιος μαζί με το δισκοπότηρο υψώθηκαν στον ουρανό.
Το Άγιο Δισκοπότηρο ονομάζεται αρχικά απλό κύπελλο στα έργα του Κρετιέν ντε Τρουά. Η λέξη προέρχεται πιθανώς από την αρχαία γαλλική λέξη γκραάλ που σημαίνει «πλατύ και ευρύχωρο πιάτο ή δίσκος». Αν και συνήθως σκεφτόμαστε το δικοπότηρο ως κύπελλο, στις διαφορετικές εκδοχές του μύθου ή και σε διαφορετικούς μύθους περιγράφεται ως δίσκος, κέρας της Αμάλθειας, κέρας της αφθονίας, ή ακόμα και βιβλίο, ή λίθος.
Καλντρόν, το Μαγικό Σκεύος
Η αναζήτηση κάποιου θείου σκεύους ήταν δημοφιλές θέμα στον αρθουριανό μύθο, πολύ πριν εισάγουν οι μεσαιωνικοί συγγραφείς το ιερό γκράαλ στην βρετανική μυθολογία. Εμφανίζεται στον μύθο του Μπαμπινόγκιον, του Κούλχουτς και του Όλγουεν, αλλά ιδιαίτερα γνωστή είναι η ιστορία του Πρεντέου Άνουφν ή «Λείες του Αλλόκοσμου», όπως τις αφηγήθηκε ο Ταλιέσιν. Ο Αρθούρος και οι πολεμιστές του έπλευσαν για τον κελτικό Αλλόκοσμο για να πάρουν το πετροστόλιστο Καλντρόν (χύτρα) του Άνουφν. Όπως και το δισκοπότηρο, το καλντρόν ήταν δωρητής της αφθονίας, αλλά και μαντικό μέσο της προφητείας. Ανακαλύφθηκε επιτέλους στο Καέρ-Σίντι ή Γουϊντίρ, ένα κρυστάλινο κάστρο-νησί και φυλασσόταν από εννέα νεράιδες. Όμως οι κίνδυνοι ήταν μεγάλοι ακόμα και για τους άντρες του Αρθούρου. Η αποστολή εγκαταλείφθηκε και μόνο επτά επέστρεψαν σπίτι τους.
Τα κελτικά καλντρόν χρησιμοποιούνταν για τελετουργικούς σκοπούς ήδη από την ύστερη Εποχή του Χαλκού. Σε τελετουργικές θέσεις στο Λλυν Φάουρ (Γκλάμοργκαν) βρέθηκαν τέτοια σκεύη, αν και το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το το Καλντρόν του Γκούντερστραπ, που βρέθηκε στα έλη τύρφης της Γιουτλάνδης (Δανία). Ιδιαίτερα διακοσμημένο με πορτρέτα πολλών κελτικών θεοτήτων, τούτο το σκεύος χωρούσε άλλοτε πάνω από 60 λίτρα υγρού. Το μαγικό σκεύος του Αλλόκοσμου ήταν το καλντρόν της Κέριντβεν, της κελτικής θεάς της Έμπνευσης. Σήμερα την θυμόμαστε σαν γριά μάγισσα που ανακατεύει το τσουκάλι της, αλλά στους αρχαίους χρόνους μαγείρευε στη μαγική της χύτρα ένα ποτό που παρείχε σοφία και γνώση.
Αυτή είναι και η ουσία του άγιου δισκοπότηρου, που μεταφέρει τις ποιότητες της χριστικής φύσης μέσω της θείας κοινωνίας. Μέσω του μύθου για το άγιο δισκοπότηρο, εισέβαλε στον Χριστιανισμό ένα πανάρχαιο έθιμο διά της γνωστικής παράδοσης. Το άγιο δισκοπότηρο υπήρξε το κεντρικό σύμβολο της δύναμης και της ουσίας της τράπεζας του Κάμελοτ. Η συνεκτική του δύναμη υπήρξε σύμβολο ενότητας για μια χώρα που σπαρασσόταν από την βρετανο-σαξονική διαμάχη επί αιώνες. Η ιστορική αλήθεια, όμως, απέχει πολύ από τον μύθο, που εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου για ολοκλήρωση. Στον μύθο του δισκοπότηρου κρύβεται η ανάγκη του ατόμου να ολοκληρώσει και να ενοποιήσει τα κομμάτια της ύπαρξής του κατευθυνόμενο στην εξατομίκευση που επαγγέλεται η γιουνγκιανή ψυχανάλυση. Στον μύθο του δισκοπότηρου, επίσης, κρύβεται η ανάγκη ενός ολόκληρου έθνους για ειρήνη, ενοποίηση και ολοκλήρωση και από αυτή την άποψη - είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν οι ερευνητές της ιστορίας - ο αρθουριανός κύκλος είναι ένας ζωντανός μύθος της ενοποίησης και της μετουσίωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι
Ράνι Μούκερτζι
Η Ράνι Μούκερτζι (रानी मुखर्जी, 21 Μαρτίου 1978) είναι Ινδή ηθοποιός. Μέσω της καριέρας της στο Μπόλυγουντ, έχει γίνει μία από τις πιο υψηλού προφίλ διασημότητες στην Ινδία, κερδίζοντας πολλά βραβεία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου του 1978 στην Καλκούτα. Η οικογένεια της, που ανήκει στο έθνος των Μπενγκαλί, δραστηριοποιείται στο χώρο του κινηματογράφου από τη δεκαετία του '40. Ο πατέρας της, Ραμ Μούκερτζι, ήταν σκηνοθέτης και ένας από τους ιδρυτές των στούντιο Filmalaya ενώ η μητέρα της, Κρίσνα, τραγουδίστρια σε ταινίες. Ο αδελφός της, Ράτζα, υπήρξε παραγωγός ταινιών και πρόσφατα σκηνοθέτης ενώ η θεία της, Ντεμπάσρι Ρόι και η ξαδέλφη της, Κατζόλ είναι πασίγνωστες και δημοφιλής ηθοποιοί του Μπόλιγουντ.
Έχει αποφοιτήσει από κολέγιο της Βομβάης και είναι εκπαιδευμένη χορεύτρια (από την ηλικία των 10 ετών) στον παραδοσιακό χορό Οντίσι (Odissi). Μετά τις πολλαπλές επιτυχίες της στο σινεμά τα Ινδικά ΜΜΕ την αποκάλεσαν Βασίλισσα του Μπόλιγουντ, το όνομα της άλλωστε, Ράνι (Χίντι: रानी ), σημαίνει στα Ινδικά Βασίλισσα.
Σταδιοδρομία
Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Raja Ki Aayegi Baraat το 1996 αλλά η πρώτη της μεγάλη επιτυχία ήρθε δύο χρόνια αργότερα με την αισθηματική ταινία του Καράν Τζοχάρ, Kuch Kuch Hota Hai. Η ερμηνεία της στην ταινία, που συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες επιτυχίες του Ινδικού σινεμά, της χάρισε και ένα βραβείο Filmfare για Β' Γυναικεία Ερμηνεία. Ακολούθησε η συμμετοχή σε μερικές κάτω των προσδοκιών παραγωγές μέχρι την επιστροφή της στις εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες το 2002 με το φιλμ Saathiya.
Το 2004, οι συμμετοχές της στο εμπορικά επιτυχημένο Hum Tum και το καλλιτεχνικά αναγνωρισμένο Yuva της αποφέρουν τα βραβεία Filmfare A' & B' Γυναικείας Ερμηνείας και γίνεται έτσι η πρώτη ηθοποιός στην ιστορία του Ινδικού σινεμά που κατακτά και τα δύο μεγάλα βραβεία την ίδια χρονιά. Οι καθολικοί διθύραμβοι των κριτικών και οι πολλαπλές βραβεύσεις της για την ερμηνεία της στην ταινία Black (2005), όπου υποδύεται ένα κωφάλαλο κορίτσι την καθιερώνουν ως μια από τις μεγάλες πρωταγωνίστριες του Μπόλιγουντ.
Ακολούθησαν συμμετοχές σε εμπορικά επιτυχημένες παραγωγές αλλά και σε πιο "καλλιτεχνικές" ταινίες που της απέφεραν πολλαπλές υποψηφιότητες και πολλές νίκες σε βραβεία και φεστιβάλ. Δύο από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε υπήρξαν επίσημες συμμετοχές της Ινδίας στα Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας ενώ η ίδια θεωρείται από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στο Μπόλιγουντ. Έχει ψηφιστεί πολλές φορές σε λίστες με τις διασημότερες και ομορφότερες ηθοποιούς της Ασίας ενώ εξίσου σημαντικό είναι και το φιλανθρωπικό της έργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί ηθοποιοί
Αρμάντ Μπεζάρ
Η Αρμάντ Μπεζάρ (πλήρες όνομα στα γαλλικά: Armande-Grésinde-Claire-Élisabeth Béjart) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός του 17ου αιώνα, γνωστή και με το καλλιτεχνικό όνομα Δεσποινίς Μολιέρ. Η ημερομηνία και ο τόπος γέννησής της είναι αβέβαια, πέθανε στο Παρίσι στις 30 Νοεμβρίου 1700. Ήταν για έντεκα χρόνια η σύζυγος του Μολιέρου, σε έργα του οποίου ερμήνευσε πολλούς ρόλους, και ανέλαβε τη διεύθυνση του θιάσου για αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του.
Υπήρξε μια από τις πιο διάσημες ηθοποιούς του θεάτρου 17ου αιώνα. Το ταλέντο της, τόσο στην τραγωδία όσο και στην κωμωδία, αναγνωρίστηκε από τους συγχρόνους της, δέχθηκε όμως συκοφαντίες για την ηθική της.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|Η Αρμάντ Μπεζάρ|αριστερά Δεν είναι γνωστό εάν η Αρμάντ Μπεζάρ ήταν το μικρότερο παιδί του ηθοποιού Ζοζέφ Μπεζάρ ή το παιδί της μεγαλύτερης κόρης του Μαντλέν Μπεζάρ, της μακροχρόνιας συντρόφου και συνεργάτιδας του Μολιέρου. Δεδομένης της ημερομηνίας θανάτου του Ζοζέφ Μπεζάρ (1643) και της ηλικίας της Μαντλέν (γενν. 1618), και οι δύο υποθέσεις είναι πιθανές. Πρέπει να σημειωθεί ότι η διαθήκη του Μπεζάρ αναφέρει μεταξύ των παιδιών του ένα αβάφτιστο κοριτσάκι που θα μπορούσε να είναι η Αρμάντ. Επίσης ότι η Μαντλέν από τη σχέση της με τον Εσπρί ντε Ρεμόν, ιππότη της Μόντενα και επιμελητή υποθέσεων του Γκαστόν της Ορλεάνης, απέκτησε εκτός γάμου μια κόρη το 1638 και, πιθανόν, ένα δεύτερο παιδί το 1641, το οποίο θεωρείται ότι ήταν η Αρμάντ.
Ωστόσο, κανείς δεν ήταν ευχαριστημένος στο ζευγάρι: η σύζυγος ήταν φιλάρεσκη και πιθανόν άπιστη, ο σύζυγος ζήλευε. Το ζευγάρι χώρισε μετά τη γέννηση της κόρης τους το 1665 και οι σχέσεις τους περιορίστηκαν στη συνεργασία τους μόνο στο θέατρο μέχρι το 1671. Αλλά ο Μολιέρος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία και τη χάρη που γοήτευε τους άλλους, και συμφιλιώθηκαν.
Το 1677 παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον ηθοποιό Εστάς Φρανσουά Γκερέν (1636–1728) και απέκτησε έναν γιο (1678–1708).
Το 1688 κυκλοφόρησε ένα συκοφαντικό ανώνυμο φυλλάδιο σε μορφή μυθιστορηματικής βιογραφίας, Η διάσημη ηθοποιός, που την παρουσίαζε ως αδιάφορη και αχάριστη προς τον Μολιέρο και πιθανώς άπιστη, καθώς αναφέρεται στις υποτιθέμενες ερωτικές της περιπέτειες κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου της.
Καριέρα
μικρογραφία|Πορτρέτο που αποδίδεται στη Αρμάντ Μπεζάρ, [[Πιέρ Μινιάρ (1660)]] Έπαιξε τον πρώτο της σημαντικό ρόλο στον θίασο του Μολιέρου τον Ιούνιο του 1663 στην Κριτική του σχολείου των γυναικών. Έμεινε εκτός σκηνής για λίγο το 1664, όταν απέκτησε το πρώτο της παιδί με τον Μολιέρο. Η μητέρα της είχε σχέση με τον Μολιέρο, η οποία πιθανότατα συνεχίστηκε και μετά τον γάμο της μαζί του. Η μακρά λίστα με τους σημαντικούς ρόλους της περιλαμβάνει τις ερμηνείες: πριγκίπισσα στην Πριγκίπισσα της Ήλιδας (1664), Σελιμέν στον Μισάνθρωπο (1666), Ερριέτ στις Σοφολογιότατες (1672), Ανζελίκ στον Κατά φαντασία ασθενή (1673). Διακρίθηκε επίσης ως Ελμίρα στην πρώτη παράσταση του Ταρτούφου (1664) και ως Λουσίλ στον Αρχοντοχωριάτη (1670). Όλοι αυτοί οι ρόλοι γράφτηκαν από τον σύζυγό της για να αναδείξει το ταλέντο της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και εκείνη αξιοποίησε στο έπακρο τις ευκαιρίες της.
Ερμήνευσε επίσης ορισμένες τραγωδίες των Πιέρ Κορνέιγ και Ρακίνα που περιλαμβάνονταν στο ρεπερτόριο του θιάσου του Μολιέρου.
Μετά τον θάνατο του Μολιέρου το 1673, η επί κεφαλής του θιάσου Αρμάντ Μπεζάρ και ο ηθοποιός Λα Γκρανζ (πιστός φίλος του Μολιέρου) αντιμετώπισαν μεγάλες δυσκολίες. Μερικοί ηθοποιοί τους εγκατέλειψαν για να συμμετάσχουν σε ανταγωνιστικούς θιάσους, στη συνέχεια ο Λουδοβίκος ΙΔ' αφαίρεσε την αίθουσα όπου έπαιζαν και την παραχώρησε στον Ζαν-Μπατίστ Λυλί, ο οποίος άρχισε να ανεβάζει μεγαλειώδεις όπερες. Τέλος, ο πρώην θίασος του Μολιέρου συγχωνεύτηκε με τον ανταγωνιστικό θίασο του Μαραί. Το 1680, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δημιούργησε την Κομεντί-Φρανσαίζ που συγκέντρωσε τον θίασο του Μεγάρου της Βουργουνδίας και τους πρώην θιάσους του Μολιέρου και του Μαραί και συνεχίζει έως σήμερα. Η Αρμάντ Μπεζάρ και ο σύζυγός της ήταν από τα πρώτα μέλη της Κομεντί Φρανσαίζ.
Τελευταία χρόνια
Το 1694 αποσύρθηκε με ετήσια επιχορήγηση 1000 λιρών. Τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Μολιέρου, η Αρμάντ πλήρωσε 5.400 λίρες για ένα σπίτι στο Μεντόν, προάστιο του Παρισιού. Αυτό το σπίτι ήταν προηγουμένως ιδιοκτησία του χειρουργού Αμπρουάζ Παρέ από το 1550. Έζησε εκεί με τον δεύτερο σύζυγό της, μέχρι τον θάνατό της στις 30 Νοεμβρίου 1700. Το σπίτι είναι τώρα το Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας του Μεντόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου
1736 Φλουαράκ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Φλουαράκ είναι άγνωστα. Ο Φλουαράκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 46,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φλουαρακ
Βασίλης Χατζηλάμπρου
Ο Βασίλης Χατζηλάμπρου, γεννημένος στην Αθήνα, είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106
Άρτιο
Η Άρτιο, Artio (ή Artionis), είναι θεά της φύσης και της άγριας ζωής στην Κελτική μυθολογία. Λατρευόταν ιδιαίτερα στην Ελβετία. Το όνομα της σημαίνει αρκούδα.
Ένα από τα γνωστότερα χάλκινα γλυπτά που έχει βρεθεί με τη θεά είναι αυτό κοντά στη Βέρνη της Ελβετίας, το οποίο δείχνει μια γυναίκα που κάθεται σε μια καρέκλα και στα χέρια της κρατά φρούτα, ενώ πίσω της βρίσκεται ένα δέντρο και μια αρκούδα. Στη βάση του γλυπτού υπάρχει η επιγραφή Deae Artioni / Licinia Sabinilla .
Το όνομα προέρχεται από τη Γαλατική λέξη artos. Άλλες κελτικές γλώσσες έχουν παρόμοιες λέξεις, όπως η Ιρλανδική και η Ουαλική: για παράδειγμα, η λέξη Arth μπορεί να είναι η πηγή για το σύγχρονο όνομα Αρθούρος.
Παραπομπές
Αρτιο Αρτιο
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2005-2006
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής της περιόδου 2005-2006 διοργανώθηκε σε δύο ομίλους. Στον πρώτο όμιλο τερμάτισε πρώτος ο Αστέρας Τρίπολης, ενώ στον δεύτερο όμιλο ο Αγροτικός Αστέρας. Την άνοδο στη Β΄ Εθνική κέρδισαν επίσης οι δευτεραθλητές: Εθνικός Πειραιώς και Π.Α.Σ. Γιάννινα και ο τριταθλητής του νοτίου ομίλου Μεσσηνιακός Γ.Σ., νικητής του αγώνα μπαράζ με τον τριταθλητή του βορείου ομίλου Πανθρακικό. Τελικά, ανέβηκε και ο Πανθρακικός για να καλύψει κενή θέση που δημιουργήθηκε.
Μπαράζ
Οι τριταθλητές των δύο ομίλων, Μεσσηνιακός και Πανθρακικός, αγωνίστηκαν σε αγώνα μπαράζ για την άνοδο στη Β' Εθνική. Ο Μεσσηνιακός επικράτησε με 1-0, όμως στη Β' Εθνική ανέβηκε και ο Πανθρακικός, μετά την αποχώρηση του Ακράτητου από την κατηγορία και τον υποβιβασμό του στη Δ' Εθνική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2005-2006
Χυλοπίτες
Οι χυλοπίτες είναι είδος παραδοσιακού ελληνικού ζυμαρικού που παρασκευάζεται από αλεύρι, αυγά, γάλα και αλάτι. Σε κάποια μέρη της Πελοποννήσου ονομάζονται και «τουτουμάκια», ενώ στην Κύπρο «τουμάτσια». Σε περιοχές της Μακεδονίας λέγονται «γιουφκάδες».
Η ζύμη ανοίγεται σε λεπτό φύλλο, και έπειτα κόβεται σε λωρίδες. Σε κάποιες περιοχές τεμαχίζονται σε μικρά τετράγωνα. Η διαδικασία αυτή στο παρελθόν γινόταν στο χέρι, ενώ σήμερα χρησιμοποιούνται ειδικές μηχανές. Οι χυλοπίτες απλώνονται για ορισμένες μέρες σε καθαρά σεντόνια, μακριά από σκόνες και έντομα για να στεγνώσουν και να ξεραθούν τελείως. Τα λαζάνια παρασκευάζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, μόνο που κόβονται σε στενόμακρες λωρίδες.
Μαγειρεύονται με διάφορους τρόπους, είτε ως σούπα, είτε με κοτόπουλο κ.λ.π.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Ζυμαρικά
Κατάλογος προέδρων του Κρατικού Συμβουλίου της Δημοκρατίας των Ουντμούρτ
Αυτός είναι ένας κατάλογος των  Προέδρων του Συμβουλίου της επικρατείας της Δημοκρατίας των Ουντμούρτ.
Αυτός είναι ένας κατάλογος των Προέδρων (Ομιλητών) του Ανωτάτου Συμβουλίου της Δημοκρατίας των Ουντμούρτ: Αυτός είναι ένας κατάλογος Πρόεδρων (Ομιλητών) του Κρατικού Συμβουλίου της Δημοκρατίας των Ουντμούρτ:
Ομοιόθερμο
Στη Βιολογία με τον όρο ομοιόθερμο, (homoiotherm, ή homotherm, ή homeotherm) χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε ζώο του οποίου η θερμοκρασία του σώματός του δεν ακολουθεί εκείνη του περιβάλλοντος που βρίσκεται. Γενικά τα ομοιόθερμα ζώα, δηλαδή τα θηλαστικά και τα πτηνά, περιγράφονται και ως θερμόαιμα. Ένα θερμόαιμο ζώο διατηρεί τη θερμοκρασία του σώματός του σε περιορισμένα στενά όρια και συνήθως πάνω από τη θερμοκρασία του περιβάλλοντός του, παρά τις μεγάλες διαφοροποιήσεις που μπορεί αυτό να παρουσιάζει.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φυσιολογία ζώων
Omeotermia Homeotermia Temperature regulation
1737 Σεβέρνι
Ο Σεβέρνι (Severny) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,8. Ανακαλύφθηκε το 1966 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από τη ρωσική λέξη για το «βόρειο» (από όπου και το «Σιβηρία»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεβερνι
Βοεβοδάτο Λοτζ
Το Βοεβοδάτο Λοτζ συνορεύει με έξι βοεβοδάτα: της Μασοβίας στα βόρεια και ανατολικά, του Τιμίου Σταυρού (Σφιεντοκσίσκιε) στα νοτιοανατολικά, της Σιλεσίας στα νότια, του Οπόλε στα νοτιοδυτικά, της Μείζονος Πολωνίας στα δυτικά και της Κουγιαβίας-Πομερανίας για μια σύντομη έκταση προς το βορρά. Η επικράτειά του ανήκει σε τρεις ιστορικές επαρχίες της Πολωνίας - της Μασοβίας (στα ανατολικά), της Μείζονος Πολωνίας (στα δυτικά) και της Ελάσσονος Πολωνίας (στα νοτιοανατολικά, γύρω από το Οπότσνο).
Πόλεις
Το βοεβοδάτο περιλαμβάνει 44 πόλεις και κωμοπόλεις. Παρατίθενται παρακάτω με φθίνουσα πληθυσμιακή σειρά (σύμφωνα με επίσημα στοιχεία για τις 31 Δεκεμβρίου 2019): • # Λοτζ (679.941)
• # Παμπιανίτσε (64.757)
• # Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι (61.960)
• # Μπεουχάτουφ (56.973)
• # Ζγκιες (56.190)
• # Σκιερνιεβίτσε (48.089)
• # Ραντόμσκο (45.843)
• # Κούτνο (43.911)
• # Σιέρατς (41.953)
• # Ζντούνσκα Βόλα (41.686)
• # Γουόβιτς (28.224)
• # Βιέλουν (22.269)
• # Αλεκσάντρουφ Γούτσκι (21.739)
• # Οπότσνο (21.060)
• # Κονσταντίνουφ Γούτσκι (18.206)
• # Ράβα Μαζοβιέτσκα (17.324)
• # Γουάσκ (17.143)
• # Γκουόβνο (14.119)
• # Γουεντσίτσα (13.971)
• # Κολούσκι (12.928)
• # Μπζεζίνι (12.501)
• # Βιερούσουφ (8.517)
• # Ζίχλιν (8.109)
• # Ζέλουφ (7.541)
• # Ποντεμπίτσε (7.374)
• # Τούσιν (7.255)
• # Παγέντσνο (6.662)
• # Σουλέγιουφ (6.177)
• # Ντζιαουόσιν (5.810)
• # Κροσνιεβίτσε (4.322)
• # Ντζεβίτσα (3.826)
• # Στρίκουφ (3.478)
• # Ζγκουφ (3.371)
• # Ζουότσεφ (3.363)
• # Βάρτα (3.242)
• # Μπιάουα Ράφσκα (3.151)
• # Ουνιέγιουφ (3.000)
• # Βόλμπους (2.328)
• # Μπουάσκι (2.085)
• # Σάντεκ (1.902)
Διοικητικό τμήμα
μικρογραφία|[[Λοτζ]] μικρογραφία|[[Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι]] εναλλ.=|μικρογραφία|[[Παμπιανίτσε]] μικρογραφία|[[Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι]] μικρογραφία|[[Παλάτι στο Βόλα-Χοϊνάτα.]] Το Βοεβοδάτο Λοτζ χωρίζεται σε 24 πόβιατ (κομητείες): 3 κομητείες πόλεων και 21 κομητείες περιοχών. Αυτά χωρίζονται περαιτέρω σε 177 γκμίνα (δήμους).
Τα πόβιατ παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα (η ταξινόμηση εντός κατηγοριών γίνεται με μείωση του πληθυσμού).
Προστατευόμενες περιοχές
μικρογραφία|Πάρκο Τοπίου Λόφων του Λοτζ. Οι προστατευόμενες περιοχές στο Βοεβοδάτο Λοτζ περιλαμβάνουν επτά πάρκα τοπίου, όπως αναφέρονται παρακάτω.
Οικονομία
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) του βοεβοδάτου ανήλθε σε 26,7 δισεκατομμύρια ευρώ το 2018, αντιπροσωπεύοντας το 6,0% της πολωνικής οικονομικής παραγωγής. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ που προσαρμόστηκε για την αγοραστική δύναμη ήταν 19.800 ευρώ ή 66% του μέσου όρου της ΕΕ27 το ίδιο έτος. Το ΑΕΠ ανά εργαζόμενο ήταν επίσης 66% του μέσου όρου της ΕΕ.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Βοεβοδάτο Λοτζ 1921–1939. Η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Λοτζ ήταν πάντα το Λοτζ, αλλά η έκταση της γης που περιλαμβάνει άλλαξε πολλές φορές. Η πρώτη ήταν μια μονάδα διοικητικής διαίρεσης και τοπικής αυτοδιοίκησης στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία τα έτη 1921-1939. Το 1938 ορισμένες δυτικές κομητείες παραχωρήθηκαν στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας (βλέπε: Εδαφικές αλλαγές των πολωνικών βοεβοδάτων την 1η Απριλίου 1938).
Μετά την αλλαγή, η περιοχή του Βοεβοδάτου Λοτζ ήταν 20.466 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός του (για το 1931) ήταν 2.650.100. Αποτελούνταν από 15 πόβιατ (κομητείες):
Οι μεγαλύτερες πόλεις του βοεβοδάτου ήταν (πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 1931):
Από το 1995, μεγάλες πόλεις και κωμοπόλεις στο Βοεβοδάτο Μητροπολιτικού Λοτζ περιλάμβαναν (με τους πληθυσμούς του 1995):
Πολιτισμός και εκπαίδευση
μικρογραφία|Το Πρυτανείο του [[Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Λοτζ|Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Λοτζ.]] μικρογραφία|[[Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ.]] Οι βασικές πολιτιστικές δραστηριότητες στο Βοεβοδάτο Λοτζ είναι: παρακολούθηση δραστηριοτήτων επτά περιφερειακών πολιτιστικών ιδρυμάτων αυτοδιοίκησης, δηλαδή: τη Φιλαρμονική «Άρτουρ Ρούμπινσταϊν» του Λοτζ, το Μουσείο Τέχνης του Λοτζ (με μια από τις μεγαλύτερες συλλογές σύγχρονης τέχνης στην Ευρώπη), την Όπερα, το Θέατρο Στέφαν Γιάρατς, το Αρχαιολογικό και Εθνογραφικό Μουσείο, τη Περιφερειακή και Δημοτική Δημόσια Βιβλιοθήκη «Γιούζεφ Πιουσούτσκι» του Λοτζ, το Επιμελητήριο Πολιτισμού του Λοτζ, καθώς επίσης: υποστήριξη ΜΚΟ, προστασία μνημείων, απονομή υποτροφιών σε νέους καλλιτέχνες και βραβεία για τους διακεκριμένους καλλιτέχνες. Επιπλέον, εκτελούνται έργα υποδομής. Μεταξύ των πιο σημαντικών επενδύσεων είναι: η δημιουργία τεσσάρων περιφερειακών σκηνών στο Θέατρο Στέφαν Γιάρατς, το άνοιγμα του νέου τμήματος του Μουσείου Τέχνης του Λοτζ (ms²) ή η ανοικοδόμηση του μεσαιωνικού οικισμού στο Τουμ κοντά στη Γουεντσίτσα. Τα μεγάλα πανεπιστήμια του Βοεβοδάτου Λοτζ είναι:
Υπάρχουν επίσης δεκάδες άλλα σχολεία και ακαδημίες, αλλά τα τελευταία τέσσερα χρόνια οι καλύτεροι μαθητές στο Βοεβοδάτο Λοτζ (σύμφωνα με το διάσημο διαγωνισμό «Studencki Nobel») σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο του Λοτζ. Το 2009 ο περιφερειακός βραβευμένος ήταν ο Πιότρ Παβλικόφσκι, το 2010 η Γιοάνα Ντζιούμπα, το 2011 και το 2012 ο Πάβεου Ρογκαλίνσκι.
Το εξαιρετικό επιστημονικό προσωπικό των ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Λοτζ συμπληρώνεται από τους επιστήμονες του Λοτζ από το Ινστιτούτο της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών (PAN) και επιστημονικών υπουργικών ινστιτούτων, που εργάζονται στον τομέα της επαγγελματικής ιατρικής, της κλωστοϋφαντουργίας, του χαρτιού και του δέρματος. Ο αριθμός των μαθητών στα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Λοτζ συνεχίζει να αυξάνεται. Επί του παρόντος, φοιτούν 113.000 μαθητές από την Πολωνία και άλλες χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λοτζ Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1999
EUROAVIA
Ο Ευρωπαϊκός Σύλλογος Φοιτητών Αεροδιαστημικής είναι μια φοιτητική πρωτοβουλία που δρα σε όλη την Ευρώπη και έχει ως αντικείμενο ενασχόλησης την αεροδιαστημική, την μηχανολογία και συγγενή πεδία. Η EUROAVIA ιδρύθηκε το 1959 και υπάγεται στην Ολλανδική νομοθεσία. Σήμερα, ο σύλλογος αποτελείται από 32 Τοπικές Αντιπροσωπείες (local groups) σε 16 χώρες από όλη την Ευρώπη - αριθμώντας περίπου 1300 μέλη συνολικά.
Στόχος όλων των δραστηριοτήτων που αναπτύσσονται από την EUROAVIA είναι η ενίσχυση της σύνδεσης μεταξύ των φοιτητών και της αεροπορικής βιομηχανίας καθώς και να δώσει το ερέθισμα στα μέλη του να γνωρίσουν και να εξοικειωθούν με την κουλτούρα, τις παραδόσεις και τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά των χωρών που στελεχώνουν τον σύλλογο. Επιπλέον, ο σύλλογος επιθυμεί να ενημερώσει όλους όσους απαρτίζουν των χώρο της αεροδιαστημικής για τις δυνατότητες που έχουν οι φοιτητές αεροδιαστημικής και για τον λόγο αυτό τους εκπροσωπεί και σε διεθνές επίπεδο.
Συνεχώς τα μέλη του συλλόγου διοργανώνουν διεθνείς δραστηριότητες όπως σεμινάρια, συμπόσια ή συνέδρια. Επίσης τα μέλη της EUROAVIA συγκεντρώνονται τακτικά στα δύο συνέδρια του συλλόγου και σε ένα ετήσιο workshop. Η πιο αναγνωρισμένη, ωστόσο, δραστηριότητα είναι ο Διαγωνισμός Σχεδιασμού (Design Workshop).
Η Ιστορία της EUROAVIA
thumb|Λογότυπο της EUROAVIA για τον εορτασμό των 50 ετών από την ίδρυση της
Στο Άαχεν, πίσω στο 1956, μια ομάδα φοιτητών συνειδητοποίησε την ασταθή κατάσταση της αεροδιαστημικής και αστροναυτικής βιομηχανίας λόγω της έλλειψης συνεργασίας με μεγαλύτερα οικονομικά τμήματα. Μια λύση βρέθηκε μετά από μακρές συζητήσεις μεταξύ φοιτητών από τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες και αναφέρθηκε ως "Μια καλή συνεργασία της αεροδιαστημικής και της αεροναυπηγικής βιομηχανίας των διαφόρων χωρών, οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια ισχυρή βιομηχανία." Τότε το όραμα αυτής της ομάδας ήταν καθορισμένο: Ενωμένοι όλοι οι Ευρωπαίοι φοιτητές αεροδιαστημικής μπορούσαν να συμβάλουν στην υλοποίηση αυτής της ευρωπαϊκής συνεργασίας.
Μια δραστική αλληλογραφία με καθηγητές αεροναυπηγικής του Βελγίου, της Γαλλίας και της Ολλανδίας ξεκίνησε. Οι ακόλουθες προτάσεις ήταν η εισαγωγή της:
"Οι πόροι που χρειάζονται, για να γίνουν στο μέλλον πολλές και σημαντικές εξελίξεις στην αεροδιαστημική και αεροναυπηγική βιομηχανία δεν μπορούν να παρασχεθούν από την κάθε χώρα ξεχωριστά. Γι 'αυτό είναι απολύτως σημαντικό να επιλυθούν σημαντικά προβλήματα και προκλήσεις από κοινού με τη συνεργασία μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών οργανώσεων αλλά και με την συμβολή των κυβερνήσεων, της έρευνας, των ενόπλων δυνάμεων, καθώς και των πανεπιστημίων των ευρωπαϊκών χωρών''.
Παρά το γεγονός ότι οι καθηγητές κλήθηκαν να ενημερώσουν τους φοιτητές τους σχετικά με την πρόθεση τους για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού συλλόγου, μόνο οι φοιτητές από το Παρίσι και το Ντελφτ ανταποκρίθηκαν. Έτσι το πρώτο βήμα έγινε υπερβαίνοντας τα σύνορα! Κατά το πρώτο εξάμηνο του 1958 η ομάδα του Άαχεν είχε στελεχωθεί από δεκατέσσερις (14) φοιτητές με υψηλά κίνητρα και όρεξη για ενασχόληση με τον σύλλογο. Οι προσωπικές επαφές ξεκίνησαν με την επίσκεψη Ολλανδών φοιτητών σε Γάλλους φοιτητές. Νέες επαφές έγιναν μέσα από επισκέψεις στη Γαλλία, την Ιταλία και τις Κάτω Χώρες.