cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανρί Λανγκλουά
Καριέρα στην Γαλλική Ταινιοθήκη
Το 1936 ιδρύθηκε από αυτόν, τον Ζωρζ Φρανζού και τον Ζαν Μιτρί η Γαλλική Ταινιοθήκη. Ο αριθμός των ταινιών στην Γαλλική Πινακοθήκη αυξήθηκε από τις 10 το 1936 στις 60,000 στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Πέρα από ταινίες, στη Γαλλική Ταινιοθήκη φιλοξενούνταν κάμερες, προβολείς, κοστούμια και παλιά προγράμματα θεάτρου. Η συλλογή βρισκόταν στο Παλαί ντε Σελό μέχρι το 1997, όταν και το κτήριο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το έργο του Λανγκλουά ενέπνευσε πολλούς σκηνοθέτες της Νουβέλ Βαγκ, όπως τους Φρανσουά Τριφό, Ζαν-Λικ Γκοντάρ, Ζακ Ριβέτ, Κλοντ Σαμπρόλ και Αλέν Ρεσναί. Αυτοί οι σκηνοθέτες ονομάστηκαν «τα παιδιά της Ταινιοθήκης»( les enfants de la cinémathèque). Το 1968, ο Γάλλος υπουργός πολιτισμού Αντρέ Μαλρώ ανακοίνωσε τη διακοπή της χρηματοδότησης της Γαλλικής Ταινιοθήκης από το υπουργείο πολιτισμού. Αυτό σήκωσε θύελλα αντιδράσεων στους ανθρώπους της τέχνης, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα στην ανάκληση της απόφασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στη Γαλλία
Σαιν-Μπαραίν
Το Σαιν-Μπαραίν (γαλλικά: Saint-Baraing) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Pisa (καταδρομικό)
To Pisa ήταν θωρακισμένο καταδρομικό, το πρώτο της ομώνυμης κλάσης. Ναυπηγήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) και συμμετείχε στον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο του 1911–12. Υποστήριξε επιχειρήσεις στη Λιβύη καθώς και στα Δωδεκάνησα. Επίσης βομβάρδισε τα τουρκικά οχυρά στην είσοδο των Δαρδανελίων. Η πολεμική δράση του στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν σχετικά περιορισμένη εξαιτίας της παρουσίας των αυστροουγγρικών υποβρυχίων. Παρόλα αυτά συμμετείχε στη μάχη του Δυρραχίου στα τέλη του 1918. Μεταπολεμικά χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό πλοίο μέχρι την οριστική διαγραφή του από τις τάξεις του στόλου το 1937. Αργότερα διαλύθηκε για σκραπ.
Περιγραφή
Το καταδρομικό είχε ολικό μήκος 140,5 m, πλάτος 21 m και βύθισμα 7,1 m. Το εκτόπισμα του ήταν 9.832 t με κανονικό φόρτο και 10.600 t με πλήρες. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 32 αξιωματικούς και 652-655 ναύτες. Το σύστημα πρόωσης απέδιδε μέχρι και 20.000 ihp ενώ η προβλεπόμενη μέγιστη ταχύτητα ήταν 22,5 kn. Μάλιστα κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών το Pisa έφτασε τους 23,47 kn και σε μέγιστη ισχύ 20.808 ihp. Η ακτίνα δράσης ήταν 2.500 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.
Κύριο οπλισμό αποτελούσαν τέσσερα πυροβόλα των 254 mm τα οποία ήταν τοποθετημένα ανά δύο σε πύργους. Ο ένας πύργος βρίσκονταν μπροστά από από την υπερκατασκευή και ο άλλος στο πίσω μέρος. Οκτώ όπλα των 190 mm ήταν τοποθετημένα σε τέσσερις πύργους στα πλευρά του πλοίου. Προστασία απέναντι σε τορπιλακάτους και άλλους μικρούς στόχους παρείχαν 16 πυροβόλα των 76 mm και οκτώ των 47 mm. Επίσης ήταν εγκατεστημένοι τρεις τορπιλοσωλήνες των 450 mm. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου 20 νέα πυροβόλα 76/40 αντικατέστησαν όλα τα όπλα των 76 mm και 47 mm. Μάλιστα έξι από τα νέα πυροβόλα ήταν αντιαεροπορικά.
Η κύρια ζώνη θωράκισης του Pisa είχε μέγιστο πάχος 200 mm ενώ το κατάστρωμα προστατεύονταν από θωράκιση έως 51 mm. Της γέφυρας είχε πάχος 180 mm και των πύργων των κύριων πυροβόλων 160 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Pisa, που πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη, ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1905 στις εγκαταστάσεις της Cantiere navale fratelli Orlando στο Λιβόρνο. Η καθέλκυση του έλαβε χώρα στις 15 Σεπτεμβρίου 1907 και ολοκληρώθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1909.
Όταν ξέσπασε ο Ιταλοτουρκικός πόλεμος στις 29 Σεπτεμβρίου 1911, το Pisa ήταν ναυαρχίδα του υποναυάρχου Ernesto Presbitero, διοικητή της 2ης Μεραρχίας της 1ης Μοίρας του Στόλου της Μεσογείου. Μαζί με το αδελφό πλοίο Amalfi συμμετείχαν στην επιβολή ναυτικού αποκλεισμού στην Τρίπολη της Λιβύης. Στις 2 Οκτωβρίου 1911 η Μεραρχία Εκπαιδεύσεως αντικατέστησε την 1η Μοίρα σε αυτά τα καθήκοντα, επιτρέποντας έτσι στα σκάφη της να επιστρέψουν στον κύριο ιταλικό στόλο.
Ύστερα από την άκαρπη αναζήτηση του οθωμανικού στόλου και την αναίμακτη κατάληψη του Τομπρούκ, τα καταδρομικά Pisa και Amalfi εντάχθηκαν σε ισχυρή ναυτική δύναμη μαζί με το θωρηκτό Napoli, το νεότευκτο θωρακισμένο καταδρομικό San Marco, τρία αντιτορπιλικά και δυο τορπιλακάτους.
Αποστολή του εν λόγω σχηματισμού ήταν η συνοδεία ιταλικών μεταγωγικών που είχαν προορισμό το λιβυκό λιμάνι της Ντέρνα. Όταν απέτυχαν οι διαπραγματεύσεις για την ειρηνική παράδοση της πόλης το Pisa βομβάρδισε τους στρατώνες και το φρούριο της. Οι αμυνόμενοι δεν ανταπέδωσαν στα πυρά και έτσι οι Ιταλοί αποφάσισαν να στείλουν λέμβο στην οποία επέβαιναν αξιωματικοί που θα διαπραγματεύονταν την ανακωχή. Αυτοί δέχθηκαν πυρά από ελαφρά όπλα (τυφέκια κλπ) και στη συνέχεια τα ιταλικά πλοία βομβάρδισαν την πόλη. Σύμφωνα με σύγχρονη του συμβάντος μαρτυρία, τα καταδρομικά κατέστρεψαν τη Ντέρνα μέσα σε 30 λεπτά. Αποβατικό άγημα που στάλθηκε δεν κατάφερε να φτάσει στην ακτή εξαιτίας των εχθρικών πυρών και της θαλασσοταραχής. Μετά από την αποτυχημένη απόπειρα απόβασης, το Pisa και τα υπόλοιπα σκάφη της δύναμης βομβάρδισαν την ακτή για δύο ολόκληρες ώρες. Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες καθυστέρησαν την κατάληψη της πόλης μέχρι τις 18 Οκτωβρίου, οπότε και αποβιβάστηκε δύναμη 1.500 ανδρών.
Το Pisa παρέμεινε στα νερά της Βορείου Αφρικής μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου του 1911 που αποφασίστηκε η επιστροφή του μεγαλύτερου μέρους της 1ης Μοίρας στην Ιταλία. Παραμονές Χριστουγέννων το καταδρομικό συνόδεψε μεταγωγικά που μετέφεραν στρατεύματα για να καταλάβουν τη Ζουάρα, όμως η επιχείρηση ματαιώθηκε εξαιτίας της κακοκαιρίας που επικρατούσε.
Στα μέσα Απριλίου 1912 ο ιταλικός στόλος στάλθηκε στο ανατολικό Αιγαίο, σε μια προσπάθεια να εξαναγκάσει τον τουρκικό να ανοιχθεί στη θάλασσα για να τον αντιμετωπίσει. Τα Pisa και Amalfi αποτελούσαν την εμπροσθοφυλακή. Δεν υπήρξε επαφή των δύο δυνάμεων και έτσι τα καταδρομικά βομβάρδισαν τα τουρκικά οχυρά στην είσοδο των Δαρδανελίων, μέχρι την αναχώρηση του κορμού του ιταλικού στόλου για τις βάσεις του στις 19. Τα δύο καταδρομικά καθώς και αρκετά ελαφρά σκάφη παρέμειναν στο Αιγαίο για να πλήξουν το δίκτυο επικοινωνιών. Επίσης κατέλαβαν την Αστυπάλαια στις 28 Απριλίου ώστε να χρησιμοποιηθεί ως βάση για περαιτέρω επιχειρήσεις στην περιοχή. Μία εβδομάδα αργότερα, συγκεκριμένα στις 4 Μαΐου, το Pisa υποστήριξε τις δυνάμεις που κατέλαβαν τη Ρόδο. Τον Σεπτέμβριο επέστρεψε στην Ιταλία. Μετά το τέλος του Ιταλοτουρκικού πολέμου πέρασε το πρώτο μισό του 1913 στην Κωνσταντινούπολη και το Αιγαίο, για να επιστρέψει τελικά στον μεγάλο ναύσταθμο του Τάραντα στις 24 Ιουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Pisa του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού
Αρμενο-Γερμανικές σχέσεις
Οι Αρμενο-γερμανικές σχέσεις ήταν πάντα σταθερές και ισχυρές, με τις δύο χώρες να συνεχίζουν να εργάζονται μαζί και να προωθούν μέσα από χρόνια συνεργασίας. Οι ηγέτες των δύο χωρών συζήτησαν τις διμερείς σχέσεις και σημείωσαν ότι έχουν βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια.
Η Γερμανία έχει κάνει βήματα για να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων το 2005, κατά τη διάρκεια του κανόνα του Σοσιαλιστικού-Πράσινου συνασπισμού με επικεφαλής τον καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ωστόσο, ενώ καλούσε την Τουρκία να αποδεχθεί την "ιστορική ευθύνη" της, η γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει τη λέξη "γενοκτονία". Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η ανάγκη διατήρησης της υποστήριξης της Τουρκίας είχαν προκαλέσει μέλη του ΝΑΤΟ, όπως η Δυτική Γερμανία να αγνοήσουν το θέμα. Το 2015, η δημόσια συζήτηση για τη γενοκτονία των Αρμενίων και η ρητή χρήση του όρου "γενοκτονία" στην επίσημη γλώσσα είχε ανανεωθεί στη Γερμανία.
Τον Μάρτιο του 2015, η Γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εξωτερικών ανέφερε θετικές πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.
Οι Αρμένιοι στρατιώτες έχουν συνδεθεί με γερμανικά σώματα κατά τη διάρκεια της αποστολής τους στο Αφγανιστάν. Η διαίρεση φύλαγε το αεροδρόμιο συνασπισμού στη βόρεια πόλη της Κουντούζ.
Παραπομπές
Γερμανία Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Γερμανίας
Δημήτρης Εμμανουηλίδης (ποδοσφαιριστής)
Ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης (γενν. Λεύκτρα Βοιωτίας, 24 Οκτωβρίου 2000) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος μέσος για την Βάιλε.
Παναθηναϊκός
Ο Εμμανουηλίδης εντάχθηκε στον Παναθηναϊκό από τις ομάδες νέων του. Έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση για την ομάδα σε αγώνα του Κυπέλλου Ελλάδας 2017-18 εναντίον της Παναχαϊκής στις 29 Νοεμβρίου 2017. Το καλοκαίρι του 2018, προσέλκυσε το ενδιαφέρον των κορυφαίων ανιχνευτών ταλέντων της Ευρώπης στους Μεσογειακούς Αγώνες, όπου σημείωσε 2 γκολ για την Εθνική Ελλάδας U18, καθώς η ομάδα τερμάτισε στην κορυφή του ομίλου, πάνω από την Τουρκία και τη Γαλλία και προκρίθηκε στους ημιτελικούς. Ο Εμμανουηλίδης σκόραρε εναντίον και των δύο αυτών χωρών. Το ενδιαφέρον από τις υπερπόντιες ομάδες κορυφώθηκε, αλλά ο Παναθηναϊκός κατόρθωσε να τον κρατήσει. Αυτό έγινε αφού σημείωσε 19 γκολ για την ομάδα U20 του Παναθηναϊκού.
Το Σεπτέμβριο του 2018, σημείωσε το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας παίκτης, σε μία εντός έδρας νίκη με 3-1 επί της Λαμίας για τη Σούπερλιγκ και έγινε ο πρώτος παίκτης που γεννήθηκε τον 21ο αιώνα που σκόραρε στη Σούπερλιγκ. Στον τελευταίο αγώνα της σεζόν 2018-19, αφού είχε μπει ως αλλαγή, ο Εμμανουηλίδης διαμόρφωσε το τελικό το σκορ της νίκης με 4-0 εναντίον του Παναιτωλικού.
Πανιώνιος (δανεισμός)
Με μικρή προοπτική να αγωνιστεί βασικός στην πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού μετά την άφιξη των Γκαγιάς Ζαχίντ και Γιοάν Μολό, ο Εμμανουηλίδης εντάχθηκε με μονοετής δανεισμό στον Πανιώνιο για τη σεζόν 2019-20. Σκόραρε δύο φορές στη νίκη με 3-0 εναντίον του Ολυμπιακού Βόλου στο Κύπελλο και το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα για τον Πανιώνιο, ήταν ένα γκολ ισοφάρισης στο 88ο λεπτό του εντός έδρας αγώνα εναντίον του Ολυμπιακού στις 23 Νοεμβρίου, αφού εισήλθε στον αγώνα μόνο οκτώ λεπτά νωρίτερα. Μία εβδομάδα αργότερα, σκόραρε στις καθυστερήσεις για να σφραγίσει μία εντός έδρας νίκη με 3-0 επί του Παναιτωλικού, στην προσπάθεια της ομάδας να αποφύγει τον υποβιβασμό.
Φορτούνα Σιτάρντ (δανεισμός)
Την 1η Φεβρουαρίου 2021, ανακοινώθηκε επίσημα ο δανεισμός του Εμμανουηλίδη στην ολλανδική Φορτούνα Σίταρντ για το υπόλοιπο της σεζόν.
Βάιλε Μπόλντκλουμπ
Τον Ιούλιο του 2021, ανακοινώθηκε η απόκτηση του Εμμανουηλίδη από την δανέζικη Βάιλε Μπόλντκλουμπ, με την οποία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο. Για την μεταγραφή του, ο Παναθηναϊκός έλαβε το ποσό των 500.000€ ενώ ο ίδιος προβλέπεται να έχει ετήσια κέρδη 200.000€.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Εμμανουηλίδης έχει αγωνιστεί για τις «μικρές» Εθνικές Ελλάδας U17, U18 και U19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάιλε Μπόλντκλουμπ
Ενορία
Ενορία είναι τοπική εκκλησιαστική περιφέρεια η οποία περιλαμβάνει όσους χριστιανούς κατοικούν σε αυτήν.
Ο όρος ενορία
Ο όρος ενορία παράγεται από το θηλυκό του επιθέτου ενόριος δηλαδή ο κείμενος εντός ή επί των ορίων. Ο χώρος που βρίσκεται σημαδεμένος με όρια, μια καθορισμένη περιοχή και κατ' επέκταση κάποια τοπική περιφέρεια (ή Territorium).
Απαρχές της ενορίας
Η πρώτη μαρτυρία για την ενορία είναι όταν ο Ρώμης Μάρκελλος ίδρυσε είκοσι πέντε ενορίες στη Ρώμη το 300 μ.Χ. Οι Αποστολική περίοδος είναι η αρχική φάση διαμόρφωσης της ενορίας. Η πρώτη εκκλησίας συνιστούσε μια πρώτη ενορία η οποία υφίστατο στα Ιεροσόλυμα. Με την ευρύτατη εξάπλωση και αύξηση του αριθμού των μελών της Χριστιανικής Εκκλησίας κατέστη αναγκαίο να καταστήστουν κατά τόπους οι Απόστολοι επισκόπους κι αυτοί με τη σειρά τους βοηθούς επισκόπους και χωρεπισκόπους με ανάθεση ορισμένων τομέων της επισκοπής. Έτσι η ενορία δεν ήταν παρά εξέλιξη της αύξησης του εκκλησιαστικού σώματος και της αποκέντρωσης με σκοπό την πιο λειτουργική διαχείρισή του.
Η ενορία από τον 5ο έως το 15ο αι.
Τον 5ο αιώνα ο όρος ενορία συναντάται στις πηγές με την έννοια της εδαφικής περιοχής με συνώνυμό του τη λέξη χώρα. Στον 6ο αιώνα απαντάται ως εδαφική περιοχή και ως προς τη γεωφυσικοπολιτική κατάστασή της ως πόλη ή ως περιοχή, ή τμήμα πόλης ή τα περίχωρά της είτε σε σχέση προς την υπάρχουσα εκεί εκκλησιαστική ιεραρχία, ως εκκλησιαστική περιοχή επισκόπου. Συνώνυμες με τον όρο ενορία βρίσκονται η λέξη κλίμα και η λέξη περιοικία. Τον 9ο αιώνα απαντάται με την γενική έννοια της εδαφικής περιοχής, όπου χωρίς καμία διάκριση εκλαμβάνεται πότε μεν ως πολιτική πότε δε ως εκκλησιαστική περιφέρεια αλλά και με την έννοια της πόλεως ή περιοχής ή τμήματός της ή και των περιχώρων της. Συνώνυμες λέξεις με την ενορία έχουμε τις λέξεις γειτονιά ως εδαφική πολιτική περιφέρεια, τόπος ως εδαφική εκκλησιαστική περιφέρεια. Στους 10ο και 11ο αιώνες ως εδαφική περιοχή είτε αναφέρεται σε κάποια εκκλησιαστική περιφέρεια, είτε σε κάποια περιοχή ή τμήμα πόλεως, ή στην εκκλησιαστική περιοχή επισκόπου, αρχιεπισκόπου, μητροπολίτη, πατριάρχη, με συνώνυμες τις λέξεις τόπος,ώρα,επαρχία και εκκλησία Τον 12ο αιώνα οι όροι ενορία και οι συνώνυμες λέξεις παροικία, τόπος, και εκκλησία'' αποδίδουν την έννοια του συνόλου των πιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Ευρύαμπος
Ο Ευρύαμπος (Εὐρύαμπος) ή Ευρυάμπιο (Εὐρύαμπίον) ήταν μια πόλη της Μαγνησίας, στην αρχαία Θεσσαλία.
Η τοποθεσία της πόλης είναι άγνωστη.
Ο Ορλά
Ο Ορλά (γαλλικός τίτλος: Le Horla) είναι ένα μεγάλο φανταστικό και ψυχολογικό διήγημα του Γκυ ντε Μωπασσάν που δημοσιεύτηκε το 1886 και στη συνέχεια σε δεύτερη έκδοση το 1887. Ο συγγραφέας περιγράφει τη σταδιακή και δραματική κατάρρευση του αφηγητή που καταδιώκεται από ένα αόρατο πλάσμα, το οποίο ονόμασε Ορλά, που του προξενεί τρόμο και πανικό. Δεν γνωρίζει αν είναι αληθινό ή αποτέλεσμα ψυχιατρικής διαταραχής και επιδιώκει να το εξοντώσει με κάθε δυνατό μέσο.
Ευρύαμπος
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Ο Ορλά
Σ' αυτή την ψυχολογική ιστορία, ο συγγραφέας παρουσιάζει έναν διαρκώς βασανισμένο αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα, ο οποίος αρχικά κυριεύεται από την αμφιβολία και καταλήγει να βυθιστεί στην τρέλα μέσα από διάφορες καταστάσεις, όπως παράνοια, παραισθήσεις, κρίσεις άγχους, παράλυση ύπνου, με τις οποίες παλεύει. Η μορφή ημερολογίου της δεύτερης έκδοσης, της πιο γνωστής, συμβάλει περαιτέρω στην ταύτιση του συγγραφέα με τον αφηγητή.
Το διήγημα έχει την ιδιαιτερότητα να είναι το πρώτο έργο μυθοπλασίας που παρουσιάζει την εξέλιξη μιας ψυχικής διαταραχής από την ιατρική της άποψη μέσα από τις σκέψεις του ατόμου που τη βιώνει. Ο Μωπασσάν βίωνε εκείνη την εποχή ψυχιατρικές διαταραχές και νευρολογικά συμπτώματα ως αποτέλεσμα της σύφιλης από την οποία έπασχε και τον οδήγησε στο θάνατο πέντε χρόνια αργότερα.
Η λέξη Ορλά δεν είναι γαλλική είναι νεολογισμός, προέρχεται από τις γαλλικές λέξεις hors (έξω) και là (εκεί) και ερμηνεύεται σαν ο Εξωτερικός, ο Εκεί έξω ή ο Εξαποδώ, όπως είναι και ο τίτλος μερικών ελληνικών μεταφράσεων.
Ιστορικό
μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1908: «Το τραπέζι μου ταλαντεύτηκε, η λάμπα μου έπεσε και έσβησε». Το μυστηριώδες και αόρατο ον που τον κατατρέχει εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα διήγημα του Μωπασσάν, Γράμμα ενός τρελού, που δημοσίευσε με ψευδώνυμο το 1885 στην εφημερίδα Ζιλ Μπλας, στο οποίο ήδη αναπτύσσεται η ίδια ιστορία, χωρίς να χρησιμοποιείται το όνομα Ορλά.
Στη συνέχεια, ο συγγραφέας επεξεργάστηκε τα κύρια στοιχεία του διηγήματος για να γράψει δύο άλλες εκδοχές της ιστορίας με τίτλο Ο Ορλά. Η πρώτη έκδοση δημοσιεύτηκε το 1886 στο Ζιλ Μπλας. Η δεύτερη έκδοση, πιο γνωστή και μεγαλύτερη, εμφανίστηκε το 1887 στην ομώνυμη συλλογή φανταστικών διηγημάτων του.
Οι τρεις εκδοχές της ιστορίας παρουσιάζονται σε τρεις διαφορετικές λογοτεχνικές μορφές: Το πρώτο, όπως υποδηλώνει ο τίτλος του είναι ένα διήγημα στον τύπο του επιστολικού μυθιστορήματος, η πρώτη δημοσίευση ως Ορλά είναι μια αφήγηση πλαίσιο και η δεύτερη δημοσίευση έχει τη μορφή ημερολογίου που είναι ημιτελές και εγείρει φόβους ότι ο συγγραφέας του έχει τρελαθεί ή αυτοκτόνησε.
Η συγγραφή του διηγήματος συμπίπτει με τις απαρχές της τρέλας του Μωπασσάν, όλο και περισσότερο θύμα παραισθήσεων και διχασμένης προσωπικότητας λόγω της σύφιλης που προσβλήθηκε. Ο συγγραφέας προσπάθησε να αυτοκτονήσει το 1892.
Υπόθεση
Αισθάνεται γύρω του την παρουσία ενός αόρατου και απειλητικού όντος που το ονομάζει Ορλά. Το μαρτύριο που του προκαλεί το μυστηριώδες ον εκδηλώνεται πρώτα σωματικά: Ο αφηγητής παραπονιέται ότι πάσχει από «έναν φρικτό πυρετό» και ότι έχει προβλήματα με τον ύπνο. Ξυπνά από εφιάλτες με την ανατριχιαστική αίσθηση ότι κάποιος τον παρακολουθεί και «γονατίζει στο στήθος του».
Σε όλο το διήγημα, η λογική του κύριου ήρωα τίθενται υπό αμφισβήτηση καθώς το ον κυριαρχεί σταδιακά στις σκέψεις του. Αρχικά, ο ίδιος ο αφηγητής αμφισβητεί τη λογική του, αναφωνώντας «Θα τρελαθώ;» αφού βρήκε το ποτήρι του άδειο, παρόλο που δεν είχε πιει από αυτό. Αργότερα αποφασίζει ότι στην πραγματικότητα δεν έχει τρελαθεί, αφού έχει πλήρη «συνείδηση» της «κατάστασής» του και ότι θα μπορούσε πράγματι να «την αναλύσει με την πιο πλήρη διαύγεια». Η παρουσία του Ορλά γίνεται όλο και πιο αφόρητη στον πρωταγωνιστή, καθώς «τον βλέπει... τον παρακολουθεί...και τον εξουσιάζει».
Όταν διάβασε ότι μεγάλος αριθμός Βραζιλιάνων εγκατέλειψαν τα σπίτια τους τρομαγμένοι καθώς «τους καταδιώκει, τους κυνηγάει, τους κυβερνά … ένα είδος βαμπίρ, που τρέφεται με τη ζωή τους ενώ κοιμούνται...», ο αφηγητής είναι βέβαιος ότι ο Ορλά επέβαινε στο βραζιλιάνικο πλοίο που είχε χαιρετήσει. Νιώθει τόσο «χαμένος» και «κατεχόμενος» σε σημείο που σκέφτεται να σκοτώσει το ον. Παγιδεύει τον Ορλά σε ένα δωμάτιο και βάζει φωτιά στο σπίτι, αλλά ξεχνά τους υπηρέτες του, που χάνονται στη φωτιά. Τελικά, αντιμέτωπος με την επίμονη παρουσία του όντος, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αυτοκτονία είναι η μόνη του απελευθέρωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα
Λαπαθούς
μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης που δείχνει την αρχαία Θεσσαλία. Ο Λαπαθούς εμφανίζεται επάνω, στο κέντρο. Ο Λαπαθούς ήταν αρχαία ελληνική πόλη με φρούριο στο βόρειο τμήμα της αρχαίας Θεσσαλίας, πλησίον της Κοιλάδας των Τεμπών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Εκλογές στην Καμπότζη
Η Καμπότζη είναι κράτος όπου κυριαρχεί ένα κόμμα, με το Λαϊκό Κόμμα της Καμπότζης να είναι στην εξουσία. Η βουλή αναδεικνύεται με εκλογές. Οι γενικές εκλογές διεξάγονται κάθε πέντε χρόνια την τέταρτη Κυριακή του Ιουλίου. Το Κοινοβούλιο αποτελείται από δύο αίθουσες (σώματα). Η Εθνοσυνέλευση της Καμπότζης καμποτζιανά:, Rotsaphea) αριθμεί 125 αιρετά μέλη για πενταετή θητεία με αναλογική. Η Γερουσία (καμποτζιανά: Protsaphea) αποτελείται από 62 μέλη, τα περισσότερα από τα οποία εκλέγονται έμμεσα. Μετά τις συνθήκες του Παρισιού το 1991, οπότε τερματίστηκε ο εμφύλιος πόλεμος, ακολούθησε η διεξαγωγή γενικών εκλογών τα έτη 1993, 1998, 2003, 2008 , 2013 και 2018.  Οι πρώτες γενικές εκλογές διεξήχθησαν υπό την εποπτεία της Μεταβατικής Αρχής των Ηνωμένων Εθνών (UNTAC) τον Ιούλιο του 1993, οι πρώτες κοινοτικές εκλογές το 2002 και οι εκλογές για Γερουσία έγιναν τον Ιανουάριο του 2006 (εξελέγησαν οι γερουσιαστές από τους αξιωματούχους των κοινοτικών συμβουλίων).
Στις 15 Ιουλίου 2004 έπειτα από διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο CPP και στο FUNCINPEC σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού. Στις αρχές του 2006, το CPP σταθεροποίησε την εξουσία του με την αναθεώρηση του συντάγματος μέσω του κοινοβουλίου, με το οποίο επιτράπηκε να υπάρχει πλειοψηφία 50% συν ένα στην Εθνοσυνέλευση προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση (αντί της πλειοψηφίας 2/3), μειώνοντας έτσι την εξάρτησή του από το FUNCINPEC ή κάποιον άλλον εταίρο του συνασπισμού.
Γερουσία
Οι τελευταίες εκλογές για Γερουσία διεξήχθησαν στις 25 Φεβρουαρίου 2018. Για πρώτη φορά, οι εκλογές για τη Γερουσία και οι βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν κατά το ίδιο έτος. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το CPP, το οποίο κέρδισε 58 έδρες.
1946
Οι πρώτες γενικές εκλογές στο γαλλικό προτεκτοράτο της Καμπότζης διεξήχθησαν την 1η Σεπτεμβρίου 1946. Το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε τις 50 από τις συνολικά 67 έδρες, με το ποσοστό προσέλευσης των ψηφοφόρων να υπολογίζεται στο 60%.
1947
Στις επόμενες γενικές εκλογές στις 21 Δεκεμβρίου 1947, το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε ξανά, εξασφαλίζοντας 44 από τις συνολικά 75 έδρες της Εθνοσυνέλευσης έναντι 21 για το Φιλελεύθερο Κόμμα.
1955
Οι πρώτες γενικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία διενεργήθηκαν στις 9 Ιουνίου 1955, έπειτα από την ειρηνευτική συμφωνία που επιτεύχθηκε με τη διάσκεψη της Γενεύης το 1954 και την ανεξαρτησία της χώρας. Οι εκλογές αναβλήθηκαν για τον Σεπτέμβριο του 1955. Το κόμμα του Νοροντόμ Σιχανούκ, το Σανγκούμ, κέρδισε όλες τις 91 έδρες της Εθνοσυνέλευσης.
1958
Στις επόμενες εκλογές στις 23 Μαρτίου 1958 το Σανγκούμ διατήρησε την εξουσία, καθώς έλαβε όλες τις 1,6 εκατ. ψήφους εκτός από 409 και κέρδισε όλες τις 61 έδρες στην Εθνοσυνέλευση.
1962
Το Σανγκούμ ήταν το μοναδικό κόμμα που έλαβε μέρος στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 10 Ιουνίου 1962. Κέρδισε όλες τις έδρες, συνολικά 77.
1966
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1966 οι γενικές εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα μια νέα νίκη για το μοναδικό νόμιμο κόμμα την περίοδο εκείνη, το Σανγκούμ. Όλες οι έδρες της Εθνοσυνέλευσης, συνολικά 82, κερδήθηκαν από εκείνο.
1972
Οι πρώτες γενικές εκλογές στην Καμπότζη με το πραξικόπημα του 1970 και την νέα της επίσημη ονομασία Δημοκρατία Χμερ έγιναν τον Απρίλιο του 1972. Οι εκλογές για την Εθνοσυνέλευση έγιναν στις 3 Σεπτεμβρίου και σε εκείνες έλαβαν μέρος το Σοσιαλιστικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και το Pracheachon (αν και το τελευταίο μόνο με 10 υποψηφίους), ενώ τις μποϊκοτάρισαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και το Δημοκρατικό Κόμμα ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τον νέο εκλογικό νόμο. Το SRP κέρδισε όλες τις 126 έδρες και ποσοστό 99,1% επί των έγκυρων ψηφοδελτίων. Στις εκλογές για τη Γερουσία στις 17 Σεπτεμβρίου SRP κέρδισε και τις 32 έδρες.
1976
Στην Λαοκρατική Καμπουτσέα διενεργήθηκαν γενικές εκλογές στις 20 Μαρτίου 1976, έπειτα από τη νίκη των Ερυθρών Χμερ επί της κυβέρνησης του Λον Νολ τον Απρίλιο του 1975. Συνολικά 515 υποψήφιοι προτάθηκαν από το κομμουνιστικό Εθνικό Ενωμένο Μέτωπο της Καμπουτσέα για τις 250 έδρες της Αντιπροσωπευτικής Συνέλευσης του Λαού. Από αυτούς, οι 150 εξελέγησαν από τους χωρικούς, 50 από τους εργαζομένους στη βιομηχανία και 50 από τον Επαναστατικό Στρατό της Καμπουτσέα. Μετά τις εκλογές, η νεοεκλεγείσα συνέλευση συνεδρίασε για πρώτη φορά στις 11 Απριλίου και εξέλεξε νέα κυβέρνηση, με γενικό γραμματέα τον Πολ Ποτ, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός, με πρόεδρο του Κρατικού Προεδρείου τον Χιέου Σαμφάν, ανατρέποντας τον πρίγκιπα της Καμπότζης, Νοροντόμ Σιχανούκ. Η συμμετοχή στις εκλογές φέρεται να άγγιξε το 98%.
1981
Με την ίδρυση ενός νέου, υποστηριζόμενου από το Βιετνάμ, κράτους (Λαϊκή Δημοκρατία της Καμπουτσέα), έγιναν οι γενικές εκλογές την 1η Μαΐου 1981. Το Επαναστατικό Κόμμα του Λαού της Καμπουτσέα κέρδισε όλες τις έδρες, συνολικά 117, καθώς ήταν το μοναδικό που συμμετέσχε στις εκλογές Η ψηφοφορία διαμορφώθηκε σύμφωνα με αναφορές, στο 90%.
2003
Το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα της Καμπότζης (CPP) κέρδισε ξανά τις εκλογές στις 27 Ιουλίου 2003, με 73 έδρες επί συνόλου 123 της Εθνοσυνέλευσης. Η συμμετοχή ήταν άνω του 80%. Ωστόσο, επειδή απαιτείτο η πλειοψηφία των 2/3 προκειμένου να εκλεγεί πρωθυπουργός ο Χουν Σεν εξελέγη πρωθυπουργός τον Ιούλιο του 2004, οπότε σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση, έπειτα από συμφωνία με το κόμμα FUNCINPEC. Ο αριθμός των μελών της νέας κυβέρνησης αυξήθηκε στα 207, συμπεριλαμβανομένων επτά αντιπροέδρων της κυβέρνησης και 180 υπουργών.
2008
Ο πρωθυπουργός Χουν Σεν ανακηρύχθηκε νικητής των βουλευτικών εκλογών του 2008. Το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα κέρδισε τις 90 από τις συνολικά 123 έδρες της Εθνοσυνέλευσης έναντι 26 για το Κόμμα του Σαμ Ρένσι, με το FUNCINPEC να καταποντίζεται στις 2 έδρες.
2013
Στις γενικές εκλογές στις 28 Ιουλίου 2013 το κυβερνών κόμμα CPP πήρε το 48,79% των ψήφων και κέρδισε 68 έδρες, ενώ το κόμμα CNRP κέρδισε 55 έδρες με 44,45% των ψήφων. Το κόμμα Funcinpec και το Κόμμα Σύνδεσμος για τη Δημοκρατία δεν έλαβαν έδρες και πήραν 6,3% των ψήφων.
2012
Στις εκλογές για Γερουσία στις 29 Ιανουαρίου 2012 για την πλήρωση των 57 εδρών κέρδισε το Καμποτζιανό Κόμμα του Λαού, που κέρδισε 46 επί συνόλου 57 εδρών. Γερουσία, 29 Ιανουαρίου 2012 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right colspan=2|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right colspan=2|Έδρες
1945
Στο πρώτο δημοψήφισμα που είχε έξι ερωτήματα και διενεργήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1945, οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν μεταξύ άλλων αν ήθελαν την ανεξαρτησία και αν επιθυμούσαν να αρνηθούν την παραμονή των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων. Καταμετρήθηκαν ελάχιστα άκυρα ψηφοδέλτια, όπως και αρνητικές ψήφοι, όμως επίσημα το ποσοστό του "υπέρ" ήταν 100%. Η συμμετοχή ήταν 80,3%.
1955
Το 99,8% των Καμποτζιανών υπερψήφισαν σε δημοψήφισμα στις 7 Φεβρουαρίου 1955 τις πρωτοβουλίες που έλαβε ο βασιλιάς Νοροντόμ Σιχανούκ στη διάσκεψη της Γενεύης.
1958
Οι πολίτες υπερψήφισαν με ποσοστό 99,9% τις αλλαγές στον εκλογικό νόμο. Το σχετικό δημοψήφισμα διενεργήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1958 και με βάση τον νέο νόμο, ο αριθμός των μελών της Εθνοσυνέλευσης μειώθηκε από 91 σε 61 μέλη.
1959
Σε δημοψήφισμα στις 29 Νοεμβρίου 1959 οι ψηφοφόροι τάχθηκαν υπέρ της αναστολής λειτουργίας των επαρχιακών συνελεύσεων, με ποσοστό 99,95%. Οι αλλαγές εκείνες διατηρήθηκαν και μετά την παραίτηση του βασιλιά Νοροντόμ Σιχανούκ το 1970.
1960
Με δημοψήφισμα που έγινε στις 5 Ιουνίου 1960 οι πολίτες έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην πολιτική του Νοροντόμ Σιχανούκ σε ποσοστό 99,97%, απορρίπτοντας τις πολιτικές του Σον Νγκοκ Θαν και των κομμουνιστών.
1961
Με ένα ακόμα δημοψήφισμα στις 12 Ιανουαρίου 1961, οι ψηφοφόροι ενέκριναν την πρόταση να μειωθούν οι σχολικές διακοπές.
1972
Στις 30 Απριλίου 1972 διενεργήθηκε δημοψήφισμα, όπου το 97,5% του εκλογικού σώματος υπερψήφισε το νέο σύνταγμα και τις σχετικές αλλαγές.
Παραπομπές
Εκλογες
Διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι
Η Διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι (The Atlantic City Conference) που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 13 - 16 Μαΐου1929 ήταν μια ιστορική σύνοδος κορυφής των ηγετών του οργανωμένου εγκλήματος στο Ατλάντικ Σίτι, του Νιού Τζέρσεϊ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από τους πιο πολλούς ιστορικούς θεωρείται ότι είναι η πρώτη σύνοδος κορυφής του οργανωμένου εγκλήματος που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ. Η διάσκεψη είχε σημαντικές επιπτώσεις για τη μελλοντική κατεύθυνση του οργανωμένου εγκλήματος και κατείχε περισσότερη σημασία και τη σπουδαιότητα από τη Διάσκεψη της Αβάνας του 1946 και τη σύσκεψη των Απαλάχιων του 1957. Αντιπροσώπευε επίσης την πρώτη κίνηση προς την ίδρυση του Εθνικού Συνδικάτου του εγκλήματος.
Για το τί συζητήθηκε στη διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι είναι δύσκολο να εξακριβωθεί. Ωστόσο, πιστεύεται ότι οι ηγέτες της Μαφίας στη διάσκεψη συζήτησαν τις βίαιες διαμάχες για το λαθρεμπόριο ποτών στη Νέα Υόρκη και το Σικάγο και πώς να τις αποφύγουν στο μέλλον, τη διαφοροποίηση και τις επενδύσεις σε νόμιμες επιχειρήσεις οινοπνευματωδών ποτών και την επέκταση των παράνομων δραστηριοτήτων για να αντισταθμίσουν την απώλεια κερδών από την πιθανή κατάργηση του νόμου της ποτοαπαγόρευσης καθώς και την αναδιοργάνωση και εξυγίανση του υποκόσμου σε ένα Εθνικό Συνδικάτο Εγκλήματος.
Η οργάνωση της διάσκεψης
Στις αρχές Μαΐου του 1929 ο Μέγερ Λάνσκι, ο εβραιο-αμερικανός μαφιόζος, που μόλις είχε παντρευτεί και είχε καλέσει τους στενότερους φίλους του από τον υπόκοσμο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το θέρετρο του Ατλάντικ Σίτι, στο Νιου Τζέρσεϊ θα ήταν το ιδανικό μέρος για να έχει τον μήνα του μέλιτος, καθώς και μια διάσκεψη, επιτρέποντας στον Λάνσκι να συνδυάσει την ευχαρίστηση με τις δουλειές του, μαζί με τα υπόλοιπα αφεντικά της μαφίας. Η ημερομηνία και ο τόπος ορίστηκαν για το Σαββατοκύριακο μεταξύ 13 έως 16 Μάιου, κάνοντας τη διάσκεψη την πρώτη γνωστή διάσκεψη κορυφής του είδους της, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί το πρώτο συγκεκριμένο βήμα προς την ίδρυση του Εθνικού Συνδικάτου του Εγκλήματος, που τελικά θα έλεγχε όλες τις σημαντικές εγκληματικές δραστηριότητες της μαφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι όπως αναφέρθηκε πριν, ήταν για να φιλοξενηθεί από τον Mαγέρ Λάνσκι και τους ιταλο-αμερικανούς μαφιόζους Τζόνι Τόριο, Λάκι Λουτσιάνο, και τον Φρανκ Κοστέλο. Η οργάνωση της υποδοχής της διάσκεψης έγινε από τον ισχυρότερο πολιτικό της περιοχής και αφεντικό του Ατλάντικ Σίτι και του Νότιου Νιού Τζέρσεϊ, Nάκυ Τζόνσον, ο οποίος παρείχε τα δωμάτια σε ξενοδοχεία, το φαγητό και την διασκέδαση για όλους, δίνοντας εγγύηση ότι δεν θα υπάρξει παρέμβαση της αστυνομίας.
Οι Αντιπρόσωποι
μικρογραφία|Ο Νάκυ Τζόνσον (δεύτερος από δεξιά) με τον Μέγερ Λάνσκι (τρίτος από αριστερά) και τον Αλ Καπόνε (τρίτος από δεξιά) εικονίζονται να περπατούν στον διάσημο θαλάσσιο περίπατο του Ατλάντικ Σίτι.
Η μεγαλύτερη αντιπροσωπεία στη διάσκεψη προήλθε από τις περιοχές του Νιου Τζέρσεϊ και της Νέας Υόρκης και περιελάμβανε γκάνγκστερς όπως τον Τζόνι Τόριο, πρώην μαφιόζο του Σικάγου, τον Λάκι Λουτσιάνο, τον Φρανκ Κοστέλο, τον Τζο Άντονις και τον Βίτο Τζενοβέζε, που όλοι τους ήταν από τα κορυφαία στελέχη της ισχυρής φαμίλιας του Τζο Μασερία του Μανχάταν. Ο Άλμπερτ Ανασταζία, Φρανκ Σκαλίζε και ο Βίνσεντ Μαγκάνο, από την φαμίλια Ντ' Αγκούιλα του Μανχάταν, ο Γκαέτανο Λουτσέζε που αντιπροσώπευε την φαμίλια Ρέινα έξω από το Μπρονξ, ο Γουίλι Μορέτι εκπρόσωπος στο Νιούαρκ της φαμίλιας του Mασερία, για τα συμφέροντα της στο Νιου Τζέρσεϊ, ο Μέγερ Λάνσκι και ο Μπάγκσυ Σίγκελ, οι οποίοι προστάτευαν αποστολές υγρών στις περιοχές της Νέας Υόρκης /Nιου Τζερσεύ, και o Λούις Μπουτσάλτερ με τον Τζέικομπ Σαπίρο, οι οποίοι θεωρούνταν οι «Ροκφέλερ» του υποκόσμου.
Οι δύο από τους πιο ισχυρούς ηγέτες του υποκόσμου, ο Τζο Μασερία και ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο της Νέας Υόρκης δεν προσκλήθηκαν. Η παλιά φρουρά θέλησε να διατηρήσει τον παραδοσιακό τρόπο του παλιού καιρού, με τα ιδανικά και τις επιχειρηματικές πρακτικές που τους περιόριζαν από την συνεργασία με άλλες εθνικές συμμορίες έξω από τον ιταλικό υπόκοσμο, όπως των Ιρλανδών και των Εβραίων. Αυτό όμως ήταν αντίθετο με τις νέες αντιλήψεις που ηθέλαν να εκφράσουν η νέα γενιά της μαφίας στη διάσκεψη, όπως ο Λουτσιάνο και ο Τόριο. Ο μελλοντικός ισχυρός ηγέτης της μαφίας, Τζόζεφ Μπονάννο που ήταν ο υπαρχηγός και βοηθός του Μαραντζάνο, επίσης δεν προσκλήθηκε στο Ατλάντικ Σίτι, αν και θα γινόταν σύντομα ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες του «Εθνικού Συνδικάτου του εγκλήματος» και της Επιτροπής της Κόζα Νόστρα στις ΗΠΑ.
Συζητήσεις και αποφάσεις
Υπήρχαν πολλά και σημαντικά θέματα για να συζητήσουν μεταξύ τους οι παρευρισκόμενοι μαφιόζοι, όπως τον συνεχή ανταγωνισμό από τα εισαγόμενα ποτά, και τα κέρδη μεταξύ των συμμοριών από την εμφιάλωση αλκοολούχων ποτών.Τι θα έπρέπε να κάνουν με τις επιχειρήσεις λαθρεμπορίας ποτών, αν ή όταν τελειώσει ποτοαπαγόρευση, την αύξηση των επενδύσεων σε επιχειρήσεις τυχερών παιχνιδιών, και τι θα κάνουν με το πρόβλημα της βίας στο Σικάγο.
Οι εκπρόσωποι των οικογενειών στο Ατλάντικ Σίτι κανάνε πιο σοβαρές συζητήσεις για τις επιχειρήσεις τους, ιδιωτικά σε αίθουσες συνεδρίων στα ρετιρέ των ξενοδοχείων «Ritz» και «Ambassabor». Δεν έγιναν όλες οι συναντήσεις σε ένα δωμάτιο γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι αλλά κάποιες συζητήσεις έγιναν στην ύπαιθρο, με τους εκπροσώπους να κάνουν περιπάτους κατά μήκος της παραλίας, ακόμη και στην άμμο.
Οι πιο σημαντικές αποφάσεις που πήραν ήταν να σταματήσουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για όσο διάστημα θα διαρκούσε ακόμη η ποτοαπαγόρευση, και να συνεργαστούν ώστε να αυξήσουν τα κεφάλαια τους, για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους και να αναπτύξουν ένα εθνικό μονοπώλιο στην παράνομη διακίνηση ποτών. Μία από τις πιο σημαντικές συζητήσεις ήταν τι θα πρέπει να κάνουν όταν τελειώσει η ποτοαπαγόρευση. Οι εκπρόσωποι αποφάσισαν να αναδιοργανώσουν τις συμμορίες τους σε συνεταιριστικές οργανώσεις, επενδύοντας σε νόμιμα ζυθοποιεία, αποστακτήρια και εμπόριο εισαγωγής ποτών. Με την πραγματοποιήση επενδύσεων στην νόμιμη επιχειρηματικοτήτα ποτών και στην ιδιοκτησία νυχτερινών κέντρων, μπαρ και εστιατόριων για τη διανομή των ποτών θα μεγιστοποιούσαν τα κέρδη τους και αυτό έδωσε στο Συνδικάτο κάποια οικονομική ασφάλεια ενάντι στο τέλος της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ.
Οι εκπρόσωποι είχαν πιο πολύ συζητήσεις και έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την συνεργασία σε δραστηριοτήτες τυχερών παιχνιδιών, όπως τα στοιχημάτα, οι ιπποδρομίες και τα καζίνο. Οι εκπρόσωποι της Νέας Υόρκης και του Σικάγου είχαν ένα σχέδιο για να την δημιουργία παρανόμων γραφείων στοιχημάτων για ιπποδρομίες μέσω υποκλοπής της μετάδοσης αποτελεσμάτων από την Εθνική Υπηρεσία Τηλεγραφημάτων. Οι φαμίλιες από την Νέα Υόρκη και το Σικάγο θα επέβλεπαν και τις άμεσες ενέργειες για αυτήν την συνεταιριστική και πολύ προσοδοφόρα επιχείρηση. Ο Φρανκ Κοστέλο και ο Μέγερ Λάνσκι επιλέχθηκαν ως σύμβουλοι για το συντονισμό των ενεργειών μαζί με τους εκπροσώπους του Σικάγου. Ο Φρανκ Έρικσον επιλέχτηκε για να επιβλέπει την οργάνωση της επιχείρησης, μαζί με τον Μοούζες Ανένμπεργκ του Σικάγου, ο οποίος ήταν συνεργάτης του Αλ Καπόνε, αν και δεν είχε αρχικά προσκληθεί στη διάσκεψη, ωστόσο μετά την συμφωνία που υπήρξε με τον Αλ Καπόνε, ο Ανένμπεργκ πιθανότατα κλήθηκε να διαβουλευθεί με τους μαφιόζους ζητήματα που αφορούσαν την Εθνική Υπηρεσία Τηλεγραφημάτων και τις υποκλοπές μετάδοσης αποτελεσμάτων. Αφού συμφωνήθηκε από τους εκπρόσωπους ότι οι επενδύσεις σε νόμιμες επιχειρησεις εμπορίας ποτών και οι δραστηριοτήτες σε τυχερά παιχνίδια, ήταν ο τρόπος για να αντισταθμίσουν την απώλεια των κερδών από το τέλος της ποτοαπαγόρευσης, άρχισαν οι συζητήσεις για την διαίρεση της χώρας σε αποκλειστικούς τομείς και περιοχές για τις συμμορίες τους, ξεκινώντας από το Ατλάντικ Σίτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διασκέψεις της μαφίας Κατηγορία:Ατλάντικ Σίτι
Γομαλάκα
δεξιά|μικρογραφία|250 px| Μερικά από τα πολλά διαφορετικά χρώματα της σελάκης στη φυσική της μορφή. δεξιά|μικρογραφία| 250 px| Γομαλάκα διαλυμένη σε αιθανόλη. H γομαλάκα, ή σελάκη (αγγλ. shellac), είναι φυσική ρητίνη που εκκρίνεται από το θηλυκό έντομο Lac του είδους Kerria lacca σε δένδρα των δασών της Ινδίας και της Ταϊλάνδης.
Αφού επεξεργαστεί κατάλληλα, η σελάκη πωλείται σε στερεά μορφή, π.χ. ξηρές νιφάδες, ενώ διαλύεται εύκολα σε αιθυλική αλκοόλη για να προετοιμαστεί ως υγρή σελάκη. Χρησιμοποιείται ως χρωστική ουσία, γλάσο σε τρόφιμα και ως υλικό φινιρίσματος σε ξύλο. Δρα ως σκληρό φυσικό αστάρι, σφραγιστικό επιφανειών, σφραγιστικό ταννινών, σφραγιστικό οσμών και βαφών και επίσης ως βερνίκι υψηλής γυαλάδας. Στο παρελθόν, η σελάκη χρησιμοποιήθηκε σε ηλεκτρικές εφαρμογές, καθώς έχει πολύ καλές ιδιότητες ηλεκτρομόνωσης όπως και υγρομόνωσης, μη επιτρέποντας την είσοδο της υγρασίας. Επίσης κατά το παρελθόν, φωνόγραφοι και δίσκοι γραμμοφώνου (των 78 στροφών) φτιαχνόταν με χρήση της σελάκης, ωστόσο, μετά το 1948, αυτοί αντικαταστάθηκαν από τους δίσκους βινυλίου μακράς διάρκειας.
Μέχρι τον 19ο αιώνα, τα περισσότερα φινιρίσματα ήταν βασισμένα με έλαια ή κεριά, η έλευση της γομαλάκας στην αγορά της Δύσης είχε ως αποτέλεσμα να τα αντικαταστήσει όλα πλήρως. Ωστόσο, αυτό κράτησε μέχρι τις δεκαετίες 1920 και 1930, διότι τότε η φυσική γομαλάκα αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις λάκες με βάση την νιτροκυτταρίνη, γνωστές στο εμπόριο ως (συνθετικές) λάκες.
Ετυμολογία
Η σελάκη ως λέξη προέρχεται από την αγγλική λέξη Shellac που έχει σχέση με το shell και το lac, δηλ. «λακ σε λεπτά κομμάτια», αργότερα αυτό στα γαλλικά έγινε, gomme-laque, δηλ. «τσίχλα lac».
Στην ελληνική ορολογία, η λέξη γομαλάκα είναι η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες (εκτός από τις ρομανικές και τα ελληνικά) έχουν δανειστεί τη λέξη για την ουσία από τα αγγλικά, ή πιθανώς από την αντίστοιχη γερμανική, Schellack.
Παραγωγή
Ο αριθμός όλων των εντόμων που απαιτείται για την παραγωγή ενός κιλού σελάκης έχει υπολογιστεί ότι μπορεί να φτάνει τις 50.000, 200.000, ή ακόμα και τις 300.000. Σημειωτέον ότι η ρίζα της ινδικής λέξης lakh είναι μια μονάδα στο Ινδικό σύστημα αρίθμησης για τις 100,000 και πιθανά αυτό αναφέρεται στον τεράστιο αριθμό εντόμων που σωρεύουν πάνω στα δέντρα - ξενιστές, με συχνότητες που φτάνει και τα 23 έντομα ανά 1 cm2.
Το ακατέργαστο shellac, το οποίο περιέχει ρινίσματα φλοιού και ζωύφια λακ που αφαιρούνται κατά το ξύσιμο, τοποθετείται σε σωλήνες καμβά (όπως μακριές κάλτσες) και θερμαίνεται σε φωτιά. Αυτό προκαλεί τη ρευστοποίηση του shellac και διαρρέει από τον καμβά, αφήνοντας πίσω το φλοιό και τα ζωύφια. Το παχύρρευστο, κολλώδες shellac στη συνέχεια ξηραίνεται σε ένα επίπεδο φύλλο και σπάει σε νιφάδες ή στεγνώνει σε "κουμπιά" (κουμπιά/κέικ), στη συνέχεια συσκευάζεται και πωλείται. Στη συνέχεια, ο τελικός χρήστης το συνθλίβει σε λεπτή σκόνη και το αναμιγνύει με αιθυλική αλκοόλη πριν από τη χρήση, για να διαλυθούν οι νιφάδες και να γίνει υγρή σελάκη.
Το υγρό shellac έχει περιορισμένη διάρκεια ζωής (περίπου 1 έτος), επομένως πωλείται σε ξηρή μορφή για διάλυση πριν από τη χρήση. Το υγρό shellac που πωλείται σε καταστήματα υλικού φέρει συχνά την ημερομηνία παραγωγής (ανάμιξης), έτσι ώστε ο καταναλωτής να μπορεί να γνωρίζει εάν το shellac μέσα είναι ακόμα καλό. Εναλλακτικά, το παλιό shellac μπορεί να δοκιμαστεί για να διαπιστωθεί εάν εξακολουθεί να χρησιμοποιείται: μερικές σταγόνες σε γυαλί θα πρέπει να στεγνώσουν σε σκληρή επιφάνεια σε περίπου 15 λεπτά. Το Shellac που παραμένει κολλώδες για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί. Η διάρκεια αποθήκευσης εξαρτάται από τη μέγιστη θερμοκρασία, επομένως η ψύξη παρατείνει τη διάρκεια ζωής.
Πολλαπλές λεπτές στρώσεις shellac παράγουν ένα σημαντικά καλύτερο τελικό αποτέλεσμα από μερικές παχιές στρώσεις. Οι παχιές στρώσεις του shellac δεν προσκολλώνται στο υπόστρωμα ή μεταξύ τους καλά, και έτσι μπορούν να αποκολληθούν με σχετική ευκολία. Επιπλέον, το χοντρό shellac θα κρύψει τις λεπτές λεπτομέρειες σε σκαλιστά σχέδια σε ξύλο και άλλα υποστρώματα.
Επίσης στεγνώνει φυσικά και αποκτά γυαλιστερή γυαλάδα. Για εφαρμογές όπου είναι επιθυμητή μια πιο επίπεδη (λιγότερο γυαλιστερή) γυαλάδα, προϊόντα που περιέχουν άμορφο πυρίτιο, όπως το "Shellac Flat", μπορούν να προστεθούν στο διαλυμένο shellac.
Γενικά περιέχει μια μικρή ποσότητα κεριού (3-5% κατ' όγκο), το οποίο προέρχεται από το το ίδιο το έντομο. Σε ορισμένα παρασκευάσματα, αυτό το κερί αφαιρείται (το προϊόν ονομάζεται "αποκερωμένο σέλακ"). Αυτό γίνεται για εφαρμογές όπου το shellac θα επικαλυφθεί με κάτι άλλο (όπως μπογιά ή βερνίκι), έτσι ώστε η τελική επίστρωση να κολλήσει. Η κηρώδης (μη αποκερωμένη) shellac εμφανίζεται γαλακτώδης σε υγρή μορφή, αλλά στεγνώνει διαυγής.
Χρώματα και διαθεσιμότητα
Η σελάκη παράγεται φυσικά διατίθεται σε πολλά ζεστά χρώματα, που κυμαίνονται από ένα πολύ ανοιχτό ξανθό ("πλατίνα") έως ένα πολύ σκούρο καφέ ("γρανάτης"), με πολλές ποικιλίες καφέ, κίτρινου, πορτοκαλί και κόκκινου ενδιάμεσα.
Το χρώμα επηρεάζεται από το χυμό του δέντρου στο οποίο διαβιεί το έντομο Lac και από την εποχή της συγκομιδής. Ιστορικά, το πιο συχνά πωλούμενο κλάσμα της ονομάζεται "πορτοκαλί σελάκη" και χρησιμοποιήθηκε εκτενώς ως συνδυασμός λεκέδων και προστατευτικού φινιρίσματος για ξύλινες επενδύσεις και ντουλάπια τον 20ό αιώνα.
Συνήθως απαντάται σε διάλυση με το κοινό οινόπνευμα, πωλείται τώρα συνήθως ως "βερνίκι" από πολλές εταιρείες. Χρησιμοποιείται για τη σφράγιση ξύλινων επιφανειών, συχνά ως "υλικό για το πρώτο χέρι" (αστάρι) για ένα τελικό πιο ανθεκτικό φινίρισμα. Επίσης μειώνει την ποσότητα της τελικής επίστρωσης που απαιτείται μειώνοντας την απορρόφησή της στο ξύλο.
Ιδιότητες
δεξιά|μικρογραφία| Ένα διακοσμητικό μετάλλιο που κατασκευάστηκε στη Γαλλία στις αρχές του 20ου αιώνα, από καλούπι με σύνθεση γομαλάκας, το ίδιο που χρησιμοποιήθηκε και σε [[Δίσκος γραμμοφώνου|δίσκους φωνογράφου της ίδιας χρονικής περιόδου.]] Η σελάκη ή γομαλάκα είναι μια φυσική βιολογική συγκολλητική ουσία, με πολυμερική μορφή, που είναι χημικώς παρόμοια με τα συνθετικά πολυμερή. Μπορεί να θεωρηθεί και ως μια μορφή φυσικού πλαστικού.
Έχει σημείο τήξης 75οC και μπορεί να ταξινομηθεί ως θερμοπλαστικό. Χρησιμοποιείται για την συγκόλληση του ξυλάλευρου (wood flour), μείγμα του οποίου αναμιγνύεται με γομαλάκα και στη συνέχεια μπορεί να χυτευθεί μέσα σε καλούπια, με χρήση θερμότητας και πίεσης.
Η γομαλάκα μπορεί να γρατσουνιστεί πιο εύκολα από τις περισσότερες λάκες και τα βερνίκια, αν και η εφαρμογή της είναι πιο εντατική, γι' αυτό και σήμερα η γομαλάκα έχει αντικατασταθεί από τα πλαστικά στις περισσότερες χώρες. Όταν πάθει ζημιά η γομαλάκα από γρατσουνιές ή τριβές εν χρήσει, μπορεί εύκολα να επικολληθεί μία νέα στρώση γομαλάκας πάνω στην παλιά στρώση (σημ. αυτό είναι πλεονέκτημα βέβαια, σε αντίθεση π.χ. με την πολυουρεθάνη η οποία σκληραίνει χημικά σε στερεό και απλά αφαιρείται όλη). Η νέα επίστρωση που θα μπει συγχωνεύεται και γίνεται ένα ομοιογενές σώμα με την προϋυπάρχουσα φθαρμένη στρώση. Επίσης, η γομαλάκα είναι πολύ πιο μαλακή από την παραδοσιακή Ιαπωνική λάκα Ουρούσι. Σημειωτέον, η λάκα Ουρούσι είναι πολύ ανώτερη τόσο από χημικής ανθεκτικότητας όσο και σε μηχανικές καταπονήσεις.
Η σελάκη είναι διαλυτή σε αλκαλικά διαλύματα όπως λ.χ. αμμωνία, βορικό νάτριο, ανθρακικό νάτριο και υδροξείδιο του νατρίου, καθώς και σε διάφορους οργανικούς διαλύτες. Όταν διαλύεται σε αλκοόλη (συνήθως σε μετουσιωμένη αιθυλική αλκοόλη) για εφαρμογή, η σελάκη δίνει μια επικάλυψη καλής αντοχής και σκληρότητας.
Μετά από ήπια υδρόλυση, η σελάκη αποδίδει ένα πολύπλοκο μείγμα αλειφατικών και αλεικυκλικών υδροξυοξέων και των πολυμερών τους που ποικίλλει στην ακριβή σύνθεση ανάλογα με την πηγή του shellac και την εποχή συλλογής. Το κύριο συστατικό του αλειφατικού συστατικού είναι το αλεουριτικό οξύ, ενώ το κύριο αλεικυκλικό συστατικό του είναι το σελολικό οξύ.
Η σελάκη, εντυπωσιακά, είναι ανθεκτική στην υπεριώδη ακτινοβολία (UV) και δεν σκουριάζει καθώς υφίσταται γήρανση (weathering) με το πέρασμα του χρόνου (σημ. αν και το μη φινιρισμένο ξύλο, ιδίως τα πεύκα, μεταχρωματίζονται και σκουριάζουν κάτω από παρόμοιες συνθήκες έκθεσης στο ηλιακό φως).
Ιστορική αναδρομή
Οι αρχαιότερες γραπτές μαρτυρίες για τη σελάκη χρονολογούνται πριν από 3.000 έτη, αλλά είναι γνωστό ότι πιθανά να είχε χρησιμοποιηθεί και παλαιότερα. Σύμφωνα με το αρχαίο επικό ποίημα της Ινδίας, το Μαχαμπαράτα, ένα ολόκληρο παλάτι είχε χτιστεί από αποξηραμένη γομαλάκα.
Αναφέρεται ότι η σελάκη ήταν σε σπάνια χρήση ως χρωστική ουσία για όσο χρονικό διάστημα υπήρχε εμπόριο με τις Ανατολικές Ινδίες. Ο Μέριφιλντ αναφέρει το έτος 1220 για την τότε πιθανή εισαγωγή της σελάκης στην Ισπανία, ως χρωστικής ουσίας για έναν καλλιτέχνη της εποχής. Η ουσία λάπις λάζουλι, μια μπλε μαρίν χρωστική ουσία από το Αφγανιστάν, είχε ήδη εισαχθεί πολύ πριν από αυτό.
Η χρήση διακόσμησης με γομαλάκα σε συνδυασμό με χρώμα ή βερνίκι σε μεγάλου μεγέθους έπιπλα έγινε δημοφιλής, για πρώτη φορά, στη Βενετία και αργότερα σε όλη την Ρωμαϊκή τότε Ιταλία. Υπάρχει ένας αριθμός αναφορών του 13ου αιώνα σε βαμμένη ή βερνικωμένη κασόνα, συχνά προίκα κασόνα που έγιναν εσκεμμένα εντυπωσιακά ως μέρος δυναστικών γάμων. Ο ορισμός του βερνικιού δεν είναι πάντα σαφής, αλλά φαίνεται ότι ήταν ένα αλκοολούχο βερνίκι με βάση το κόμμι βενιαμίν ή τη μαστίχα, που διακινούνται και τα δύο στη Μεσόγειο. Κάποια στιγμή άρχισε να χρησιμοποιείται και το shellac. Ένα άρθρο από την Εφημερίδα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Διατήρησης περιγράφει τη χρήση φασματοσκοπίας υπέρυθρης ακτινοβολίας για τον προσδιορισμό της επικάλυψης σέλακ σε μια κασόνη του 16ου αιώνα. Αυτή είναι επίσης η περίοδος της ιστορίας όπου το «βερνίκι» προσδιορίστηκε ως ξεχωριστό εμπόριο, ξεχωριστό τόσο από τον ξυλουργό όσο και από τον καλλιτέχνη.
Μια άλλη χρήση της σελάκης είναι το κερί σφραγίσματος (ή στεγανοποιητικό κερί). Το βιβλίο του Γουντς με τίτλο: The Nature and Treatment of Wax and Shellac Seals αναφέρει τις διάφορες συνθέσεις και συνταγές που χρησιμοποιούνταν εκείνη την περίοδο, και η σελάκη τότε άρχισε να προστίθεται στις ήδη τότε εφαρμοζόμενες συνταγές με κερί μέλισσας.
Η περίοδος της ευρείας χρήσης της φαίνεται να είναι περίπου το διάστημα 1550-1650, όταν η γομαλάκα από μια εντελώς άγνωστη και σπάνια ουσία μετατράπηκε σε ευρέως διαδεδομένη σε διακοσμημένα στοιχεία, έπιπλα και αντικείμενα, όπως περιγράφεται σε τυπικά κείμενα της εποχής εκείνης.
Παλαιότερες
Στις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα, η πορτοκαλί σελάκη χρησιμοποιήθηκε ως υλικό φινιρίσματος ενός προϊόντος (συνδυασμού βαφής - τελικού βερνικιού) σε διακοσμητικές ξυλεπενδύσεις που εφαρμόζονταν σε τοιχοποιίες και ταβάνια σε κατοικίες ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Στις Νότιες ΗΠΑ, η χρήση επένδυσης από ξύλινες σανίδες πεύκου με πολλούς ρόζους (knotty pine), που είχαν στοκαριστεί με πορτοκαλί σελάκη, ήταν στο παρελθόν ευρέως συνηθισμένη στις κατασκευές, όσο είναι σήμερα η λεγόμενη γυψοσανίδα. Επίσης, η γομαλάκα χρησιμοποιήθηκε συχνά και σε ντουλάπια κουζίνας αλλά και σε σκληρά ξύλινα παρκέτα (hardwood flooring) πριν από την εμπορική εμφάνιση της πολυουρεθάνης.
Μετά την εμφάνιση στην αγορά του βινυλίου, οι περισσότεροι δίσκοι γραμμοφώνου υφίσταντο πρεσάρισμα με ενώσεις σελάκης. Από το 1921 έως το 1928, περίπου 18.000 τόνοι σελάκης χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή περίπου 260 εκατομμυρίων δίσκων για την αγορά της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1930, υπολογίζεται ότι περίπου το 50% της παραχθείσας σελάκης -σε όλο τον πλανήτη- αξιοποιήθηκε για δίσκους γραμμοφώνου. Η χρήση της μάλιστα για δίσκους ήταν ευρέως διαδεδομένη μέχρι τη δεκαετία του 1950, ενώ συνεχίστηκε μέχρι και τη δεκαετία του 1970 σε αρκετές χώρες πέραν του Δυτικού κόσμου.
Μέχρι τις πρόσφατες εξελίξεις της τεχνολογίας, το γαλλικό φινίρισμα (αγγλ. French polish) με γομαλάκα, ήταν η μοναδική συγκολλητική τεχνική που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή παπουτσιών πουέντ για τους χορευτές μπαλέτου. Αυτό βοηθούσε, ώστε να πολυμεριστεί (σκληρυνθεί) το κουτί, στην περιοχή των δακτύλων, για να (υπο)στηρίξει τον χορευτή. Πολλοί κατασκευαστές παπουτσιών πουέντ εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τις παραδοσιακές αυτές τεχνικές και αρκετοί χορευτές χρησιμοποιούν σελάκη για να μπορούν να διατηρούν πιο μαλακωμένα τα ειδικά παπούτσια πουέντ.
Η σελάκη χρησιμοποιήθηκε ιστορικά και ως προστατευτική επίστρωση σε πίνακες ζωγραφικής.
Τα φύλλα που υπήρχαν σε κώδικες Μπράιγ ήταν επίσης επικαλυμμένα με σελάκη για να προστατεύονται από την τριβή και τη φθορά λόγω της συνεχούς ανάγνωσης με χρήση των χεριών.