cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάλφνταν Ράγκναρσον
Κατάκτηση της Νορθουμβρίας
Οι Δανοί επέστρεψαν στην Ανατολική Αγγλία (869) με στόχο την κατάκτηση της και κυρίευσαν το Δέτφορντ, ήθελαν να παραμείνουν ολόκληρο τον χειμώνα αλλά βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον στρατό των Ανατολικών Άγγλων. Οι Ανατολικοί Άγγλοι ηττήθηκαν και ο βασιλιάς τους Έντμουντ ο Μάρτυρας σκοτώθηκε. Οι μεσαιωνικές πηγές παρουσιάζουν τον Έντμουντ σαν Άγιο και μάρτυρα επειδή οι Δανοί του ζήτησαν να απαρνηθεί την πίστη του Χριστού, ο ίδιος δεν το δέχτηκε με αποτέλεσμα να τον δολοφονήσουν. Ο Άιβαρ και ο Ούμπα παρουσιάζονται σαν οι αρχηγοί του στρατού των επιδρομέων και οι δολοφόνοι του Έντμουντ αλλά είναι αβέβαιο αν ο Χάλφνταν συμμετείχε στη μάχη και με ποιου το μέρος πολέμησε.
Κατάκτηση της Μερκίας
Μετά την κατάκτηση της Ανατολικής Αγγλίας ο Άιβαρ όπως φαίνεται εγκατέλειψε τον στρατό των Βίκινγκ αφού το όνομα του χάθηκε από τις Αγγλικές καταγραφές από το 870, πολλοί τον ταυτίζουν με τον Ίμαρ έναν Βίκινγκ βασιλιά του Δουβλίνου που πέθανε το 873. Ο Χάλφνταν έγινε στη συνέχεια ο αρχηγός του στρατού και από το 870 ξεκίνησε τις επιδρομές του στο Ουέσσεξ. Ένας μεγάλος αριθμός πολεμιστών έφτασε κατόπιν από τη Σκανδιναβία για να ενισχύσει τον στρατό του Χάλφνταν υπό την ηγεσία του Μπάγκσεκ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι οι Δανοί επιτέθηκαν στους δυτικούς Σάξονες εννέα φορές ανάμεσα στις οποίες περιγράφεται η μάχη του Άσνταουν στις 8 Ιανουαρίου 871. Οι Δυτικοί Σάξονες ωστόσο παρέμειναν αήττητοι και οι Βίκινγκ αναγκάστηκαν να κλείσουν ειρήνη με τον νέο βασιλιά του Ουέσσεξ Αλφρέδο τον Μέγα. Ο στρατός οπισθοχώρησε το Λονδίνο το οποίο είχε καταλάβει και παρέμεινε σε αυτό τον χειμώνα του 871/872. Τα νομίσματα τα οποία κόπηκαν στο Λονδίνο εκείνη την περίοδο φέρουν το όνομα του Χάλφνταν ο οποίος αναγνωρίζεται ως ο αρχηγός του στρατού. Το φθινόπωρο του 872 ο στρατός των επιδρομέων επέστρεψε στη Νορθουμβρία προκειμένου να αντιμετωπίσει μια εξέγερση εναντίον του υποτελούς τους βασιλέως Εγβέρτου Α΄. Πολλοί ιστορικοί ωστόσο αναφέρουν την άποψη ότι ο στρατός τους κινήθηκε βόρεια για να κατακτήσει το βασίλειο της Μερκίας, απόδειξη οι πόλεμοι με τη Μερκία που ακολούθησαν. Ο στρατός πέρασε τον χειμώνα στο Τόρκσει και την επόμενη χρονιά στο Ρέπτον, κατέκτησαν τελικά τη Μερκία (874), ανέτρεψαν τον βασιλιά Μπούργκερντ τοποθετώντας νέο βασιλιά τον υποτελή τους Κέολγουλφ Β΄ της Μερκίας.
Βασιλιάς της Ντέιρα
Μετά τον μεγάλο θρίαμβο ο στρατός των Βίκινγκ χωρίστηκε στα δυο, το πρώτο τμήμα υπό την ηγεσία του Γκάθραμ βάδισε νότια για να πολεμήσει εναντίον του Ουέσσεξ, το δεύτερο τμήμα του υπό την ηγεσία του ίδιους του Χάλφνταν βάδισε βόρεια εναντίον των Πίκτων και των Βρετανών του Στραθκλάιντ. Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν ότι ο βασιλιάς του Δουβλίνου Έιστειν Όλαφσον σκοτώθηκε (875) από κάποιον άντρα με το όνομα «Αλμπάν» ο οποίος ταυτίζεται με τον Χάλφνταν. Ο αδελφός του Άιβαρ βασίλευσε στην πόλη πριν τον θάνατο του (873) και όπως φαίνεται η εκστρατεία του Χάλφνταν ήταν μια προσπάθεια να ανακτήσει το χαμένο βασίλειο του αδελφού του. Ο Χάλφνταν δεν παρέμεινε στην Ιρλανδία, επέστρεψε στη Νορθουμβρία (876) και κυβέρνησε στα νότια στο παλιό βασίλειο της Ντέιρα αφού το βόρειο τμήμα βρισκόταν υπό Αγγλο-Σαξονική κατοχή. Οι πηγές αναφέρουν τον Χάλφνταν ως βασιλιά του Γιόρβικ που ξεκίνησε να κυβερνά το 876.
Η βασιλεία του Χάλφνταν στο Δουβλίνο δεν φαίνεται να ήταν εξασφαλισμένη αφού ο ίδιος εκθρονίστηκε και κατέφυγε στη Γιορκ. Ο Χάλφνταν επέστρεψε στην Ιρλανδία (877) για να ανακτήσει το βασίλειο αλλά βρέθηκε αντιμέτωπος με τους παλιούς Βίκινγκ που ζούσαν στο νησί οι οποίοι ήταν έτοιμοι να αντισταθούν στο νέο κύμα των Βίκινγκ που έφτασε στο νησί ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο ίδιος ο Χάλφνταν. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στη μάχη του Στράνγκφορντ στην οποία ο ίδιος ο Χάλφνταν σκοτώθηκε. Οι επιζήσαντες από τον στρατό του Χάλφνταν επέστρεψαν για τη Νορθουμβρία, στον δρόμο τους πέρασαν από τη Σκωτία στην οποία έδωσαν μάχη με τους Πίκτους και σκοτώθηκε ο βασιλιάς τους Κωνσταντίνος Α΄. Οι Βίκινγκ της Νορθουμβρίας έμειναν τελικά ακυβέρνητοι μέχρι την εποχή που ο Γκούθρεντ ανακηρύχτηκε νέος τους βασιλιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βίκινγκ Κατηγορία:Μονάρχες της Γιορκ Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε
Μακαπά
Το Μακαπά είναι βραζιλιάνικη πόλη και το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Αμαπά. Το 2010 είχε 397,913 κατοίκους.
Οικονομία
Το Μακαπά είναι οικονομικό κέντρο της βόρειας Βραζιλίας και χρησιμεύει ως εμπορικός κόμβος της πολιτείας Αμαπά. Χρυσός, σίδηρος, ξυλεία, μαγγάνιο, πετρέλαιο, ξυλεία και μεταλλεύματα από το εσωτερικό του κράτους περνούν από το Αμαπά.
Είναι η πέμπτη πλουσιότερη πόλη στη βόρεια Βραζιλία, με ΑΕΠ ύψους $2.826.458.000 (2005). Η πόλη έχει έναν ιδιαίτερα υψηλό ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης και ένα κατά κεφαλήν εισόδημα ύψους $7.950 (2005).
Εκπαίδευση
Τα Πορτογαλικά είναι η επίσημη εθνική γλώσσα και επομένως η κύρια γλώσσα που διδάσκεται στα σχολεία. Ωστόσο, τα αγγλικά και τα γαλλικά είναι μέρος του επίσημου σχολικού προγράμματος σπουδών λόγω της εγγύτητας της Μακαπά στη Γαλλική Γουιάνα και τη Γουιάνα.
Κλίμα
μικρογραφία|Εκκλησία του Άγιου Ιωσήφ στο Μακαπά Η περιοχή Μακαπά περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις τροπικών δασών και έχει σχετικά υψηλές βροχοπτώσεις. Το Μακαπά χαρακτηρίζεται από Κλίμα τροπικών μουσώνων σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Köppen, με μακρά περίοδο βροχής από τον Δεκέμβριο έως τον Αύγουστο και μια σχετικά μικρή ξηρή περίοδο που καλύπτει τους υπόλοιπους τρεις μήνες. Ωστόσο, παρατηρείται αισθητή βροχόπτωση ακόμη και κατά τη διάρκεια της ξηράς περιόδου, χαρακτηριστικό κοινό σε αρκετές άλλες περιοχές με αυτό το κλίμα. Οι μέσες θερμοκρασίες είναι σχετικά σταθερές καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους και κυμαίνονται γύρω στους 23 ° C τα ξημερώματα και τους 31 ° C το απόγευμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Ραψάνη
Η Ραψάνη είναι χωριό του Νομού Λάρισας της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Ανήκει στην δημοτική ενότητα Κάτω Ολύμπου του Δήμου Τεμπών.
Πληροφορίες
Η Ραψάνη βρίσκεται στους πρόποδες του Κάτω Ολύμπου, σε υψόμετρο 500 μ. από την θάλασσα, επάνω από την γραφική κοιλάδα   των Τεμπών , με πανοραμική θέα στο Αιγαίο Πέλαγος .Ιδρύθηκε ενδεχομένως τον 10ο αι. από την συνένωση χωριών με το όνομα Ολυμπιάδες. Η Ραψάνη είναι ένας ιστορικός οικισμός του Κάτω Ολύμπου, για τον οποίο οι γραπτές πηγές ξεκινούν από τον 15ο αιώνα, με βάση τα οθωμανικά αρχεία, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους οικισμούς της ευρύτερης περιοχής. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1425, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ιδρύεται την εποχή αυτή.Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για βυζαντινό οικισμό, όπως διαφαίνεται από την εξέταση του ονόματός του, υπόθεση στην οποία συνηγορούν τα αρχαιολογικά στοιχεία (κεραμική και μεσοβυζαντινό θωράκιο) τα οποία βρέθηκαν παλαιότερα στη Μονή των Αγίων Θεοδώρων.Στους επόμενους αιώνες ο οικισμός γνωρίζει συνεχόμενη ανάπτυξη, την οποία μπορούμε να παρακολουθήσουμε από τα οθωμανικά κατάστιχα και είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή τον 16ο αιώνα, οπότε ο πληθυσμός του αυξάνεται 5 φορές και φθάνει από τα 31 νοικοκυριά το 1466 σε 154 το 1570, ενώ κοντεύει τα 600 στα τέλη του αιώνα,τα οποία διατηρούνται και στην μετέπειτα περίοδο. Αργότερα η οικονομική ανάπτυξη τεκμηριώνεται επίσης από το κατάστιχο του ναού του Αγίου Αθανασίου του 18ου αιώνα, μία σπάνια μεταβυζαντινή πηγή. Με βάση τις παραπάνω πηγές γνωρίζουμε ότι η εξελικτική πορεία του οικισμού ήταν συνεχής και έφθασε στο απόγειο τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα, τότε ακριβώς που επανιδρύεται η σημαντική Μονή των Αγίων Θεοδώρων. Πήρε το όνομά της από την ράψ(ι)α (=αρβανίτικη λέξη, που σημαίνει μαλακό πέτρωμα). Η αναδρομή στο ιστορικό παρελθόν της Ραψάνης  είναι δύσκολη υπόθεση, μιας και τα περισσότερα χωριά της Θεσσαλίας υπέστησαν πολλαπλές επιδρομές και καταστροφές στην μακρόχρονη ιστορία τους. Κατά τον μύθο η Ραψάνη ήταν μια πανέμορφη και δυναμική γυναίκα, που πρωτοστάτησε στη συνένωση των χωριών. Η αρχαιότερη  επιγραφή της Ραψάνης βρίσκεται στο εξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννη το 1547. Οι 6 νερόμυλοι της Ραψάνης που χρονολογούνται από το 12ο ως τον 13ο αιώνα, αποδεικνύουν ότι η Ραψάνη υπήρξε μια ακμάζουσα βυζαντινή πόλη με περισσότερα από 900 χρόνια ιστορία. Τον 17ο και 18ο αιώνα, η σηροτροφία, η υφαντουργία (αλατζάδες) και η αμπελουργία κάνουν τη Ραψάνη την πιο λαμπρή και την πιο εμπορική πόλη του Ολύμπου. Την ίδια εποχή ιδρύεται (1767) η περίφημη σχολή της Ραψάνης από τον Επίσκοπο Πλαταμώνος και Λυκοστομίου Διονύσιο. Η Ραψάνη φημίζονταν για τις πλούσιες βιβλιοθήκες της που πυρπολήθηκαν το 1878, στην επανάσταση του Ολύμπου. Από την καταστροφή μόνο ένα χειρόγραφο έχει διασωθεί το Κατάστιχο του Αγίου Αθανασίου 1778-1889. Γενέτειρα του λόγιου  Δ. Γοβδελά, και του Νεομάρτυρα Αγίου Γεωργίου εκ Ραψάνης. Τον 19ο αιώνα το οικονομικό ενδιαφέρον στρέφεται αποκλειστικά στην αμπελουργία. Όπως μαρτυρεί και ο Λ. Λεονάρδος (1836) «Ταύτην περικυκλώσι καλλιεργημένοι αγροί και επιμελημέναι άμπελοι με εξαίρετα σταφύλια». Η φήμη του οίνου της Ραψάνης οδηγεί το Ελληνικό κράτος το 1932 στην επίσημη αναγνώριση του ως Ονομασίας προέλευσης, εποχή κατά την οποία το 53 τοις εκατό του εισοδήματος των Ραψανιωτών προέρχεται από την αμπελουργία.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα η Ραψάνη ήταν φημισμένος τόπος παραθερισμού για Λαρισαίους λόγω του καλού της κλίματος. Η πλατεία του χωριού είναι στα 550 μέτρα υψόμετρο. Σχεδόν κάθε γειτονιά έχει και τρεχούμενο νερό από τις πηγές του Ολύμπου. Παράλληλα στα δρομάκια έρεε νερό σε αυλάκι που κατέληγε στα ρέματα και τέλος στον ποταμό Πηνειό.
Δημοτική Βιβλιοθήκη Ραψάνης
Επαναλειτουργεί από το 2004, και ιδρύθηκε το 1970 με προεδρικό διάταγμα.Στεγάζεται στη σοφίτα του κοινοτικού  καταστήματος  Ραψάνης και λειτουργεί καθημερινά ως δανειστική από Τρίτη έως Σάββατο από 8:00π.μ. - 3:30 μ.μ. Περιλαμβάνει πάνω από 20.000 βιβλία στη συλλογή της, και έχει 1070 ενεργούς χρήστες και ο αριθμός αυτός αυξάνεται συνεχώς. Το υλικό της αποτελείται από βιβλία, περιοδικά, χειρόγραφα, χαρτογραφικό και οπτικοαουστικό υλικό. Η βιβλιοθήκη έχει συμβάλει στη δημιουργία πολλών παραρτημάτων στα υπόλοιπα χωριά του Δήμου Τεμπών, εξοπλίζοντας με βιβλία από τη συλλογή της τις μικρές βιβλιοθήκες του Μακρυχωρίου, Συκουρίου (είχε και πολλούς τίτλους από παλιά) και Αμπελακίων καθώς και τις σχολικές του Καλοχωρίου , Γόννων και Πυργετού. Εποπτεύει την λειτουργία τους, συντονίζει μια σειρά από δράσεις και ευελπιστεί στη δημιουργία ενός δικτυού βιβλιοθηκών για την περιοχή του Δ. Τεμπών.Η βιβλιοθήκη έχει στη συλλογή της το μοναδικό γραπτό σωζόμενο κείμενο που αφορά την ιστορία της Ραψάνης και το δεύτερο κατάστιχο της Θεσσαλίας, «Το κατάστιχο του Αγίου Αθανασίου, 1778-1889» , και ένα μεγάλο αριθμό εκδόσεων του 18ου αιώνα .Σε μια περιοχή κατά βάση αγροτική ,κοντά σε μεγάλα αστικά κέντρα αλλά και με τουριστική κίνηση κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες  , η βιβλιοθήκη προσάρμοσε τις υπηρεσίες που προσφέρει προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης σχεδόν όλων των αναγκών των κατοίκων του χωριού, αποτελώντας το κέντρο της τοπικής κοινωνίας.
Μουσείο Οίνου και Αμπέλου Ραψάνης
μικρογραφία|Προτομή του Μ. Καραγάτση στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στην Ραψάνη.|αριστερά Η Ραψάνη είναι γνωστή για την παραγωγή κρασιού και τσίπουρου. Στη Ραψάνη βρίσκεται το Μουσείο Οίνου κ Αμπέλου Ραψάνης που λειτουργεί από  το 2012 (διαθέτει αίθουσα που διαμορφώνεται για γευσιγνώστες και εξωτερικό πέτρινο θεατράκι 100 ατόμων). Παρουσιάζει την ιστορία της αμπελοκαλλιέργειας και της οινοποίησης στη περιοχή της Ραψάνης από τον 17ο -18ο αιώνα έως τις μέρες μας. Ο στόχος του μουσείου είναι η  ανάδειξη της τοπικής ιστορίας της Ραψάνης που συνδέεται τους τελευταίους τρείς αιώνες αλληλένδετα με την καλλιέργεια του αμπελιού και την παραγωγή του περίφημου ραψανιώτικου μπρούσκου. Ο χαρακτήρας του μουσείου είναι εκπαιδευτικός και απευθύνεται σε όλους όσους ενδιαφέρονται να μάθουν για το αμπέλι και το κρασί της Ραψάνης. Τα αντικείμενα που εκτίθενται είναι παλιά αντικείμενα αμπελοκαλλιέργειας και οινοποίησης από την περιοχή της Ραψάνης. Η έκθεση ολοκληρώνεται με την παρουσίαση πληροφοριών που αφορούν γενικά το κρασί και το αμπέλι, σε μια προσπάθεια να ενημερώσουμε το κοινό ευρύτερα για την αμπελοκαλλιέργεια στην Ελλάδα και τον κόσμο. Παράλληλα γίνεται και μια παρουσίαση των οινοποιείων της περιοχής της Ραψάνης, παρέχοντας έτσι  μια σαφή εικόνα στον επισκέπτη  για την ιστορία αλλά και την συνέχιση της αμπελοκαλλιέργειας στη περιοχή της Ραψάνης.
Το Μουσείο εκπονεί δύο εκπαιδευτικά προγράμματα, Το  εκπαιδευτικό πρόγραμμα « Ραψάνη: ιστορία , πολιτισμός και οίνος στους πρόποδες του Ολύμπου» διαρκείας  2 ωρών απευθύνεται σε παιδιά  κάθε ηλικίας και προσαρμόζεται ανάλογα με τις απατήσεις κάθε σχολείου και περιλαμβάνει εκτος από την επίσκεψη στο μουσείο,  περιήγηση στο μνημείο του μεγάλου λογοτέχνη Μ. Καραγάτση και στη Δημοτική βιβλιοθήκη Ραψάνης, που τα παιδιά  απασχολούνται δημιουργικά. Και τα 50 βαρελάκια της νηπιαγωγού Κ. Ζησάκη.
Μονή των Αγίων Θεοδώρων
μικρογραφία|Το Καθολικό της Μονής των Αγίων Θεοδώρων (1778) και η Ραψάνη. Τρία χιλιόμετρα έξω από το χωριό, συναντούμε το εξωκλήσι των Αγίων Θεοδώρων. Στην ίδια εποχή του δραστήριου επισκόπου Διονυσίου ανεγέρθη εκ βάθρων η Μονή των Αγίων Θεοδώρων, Τήρωνος και Στρατηλάτου, σε δασώδη πλαγιά στα νότια του χωριού, ενώ συνυπήρχε επίσης η Μονή Μεταμορφώσεως,18 η οποία αργότερα ανακαινίσθηκε.Δεν είναι γνωστός ο αρχικός χρόνος ίδρυσης της μονής, θεωρείται όμως πολύ πιθανή η ύπαρξή της την παλαιολόγεια περίοδο, σύμφωνα με τα ευρήματα που προέκυψαν κατά την επισκευή του μνημείου από την αρχαιολογική υπηρεσία το 1971-72. Για την ιστορική παρουσία της μονής επίσης τα στοιχεία είναι λιγοστά και σχεδόν περιορίζονται στις πληροφορίες των κτητορικών επιγραφών του ναού. Είναι γνωστή μόνον η παρουσία του μοναχού-βιβλιοδέτη Διονυσίου το 1778, που δεν αποκλείεται να είναι ο ίδιος με τον αναφερόμενο στην κτητορική επιγραφή της μονής.Το σημερινό καθολικό κτίσθηκε το 1778, όπως μαρτυρεί η κτητορική επιγραφή στον κυρίως ναό και τοιχογραφήθηκε την ίδια περίοδο από τον ιερομόναχο Δαμιανό και τον συνεργάτη του Ιωάννη, οι οποίοι αναφέρονται στην επιγραφή του νάρθηκα. Και στις δύο επιγραφές μνημονεύεται ο «σοφολογιώτατος» Ραψανιώτης επίσκοπος Πλαταμώνος Διονύσιος (1763-1794), γνωστός για την προστασία των γραμμάτων, καθώς και οι ηγούμενοι Διονύσιος (στην επιγραφή του κυρίως ναού) και Παρθένιος (σ’ εκείνη του νάρθηκα), ενώ τα έξοδα αναλήφθηκαν από τους κατοίκους της Ραψάνης.
Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης
μικρογραφία Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος ανήκε σε ανώτερη κοινωνικά και οικονομικά οικογένεια της Ραψάνης. Ο πατέρας του ονομαζόταν Χατζηλάσκαρης και ήταν υιός του Αναστασίου Ψάλτου. Δεν είναι γνωστό όμως αν το Ψάλτου είναι επώνυμο ή ιδιότητα του Αναστασίου. Η μητέρα του Νεομάρτυρα είχε το όνομα Σμαράγδα και ήταν θυγατέρα του Θεόδωρου Σακελλαρίδου. Σε κωνικό πώμα παλαιάς - πριν το 1900 - αργυρής λειψανοθήκης, η οποία αντικατέστησε ακόμη παλαιότερη πρόχειρη και απλή κατασκευή, είναι χαραγμένα με κεφαλαία γράμματα ακριβώς τα εξής:«Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΛΗΣΑΣ ΕΝ ΤΥΡΝΑΒΩ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1818 ΕΠΙ ΒΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΥΙΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΗΤΟΝ ΥΙΟΣ ΧΑΤΖΗ ΛΑΣΚΑΡΕΩΣ ΥΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΟΥ ΨΑΛΤΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΣ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ».Δεν είναι γνωστό αν είχε ή όχι αδέλφια ο Νεομάρτυς. Όμως η παράδοση ομόφωνα παρουσιάζει τον Γεώργιο να συνδέεται συγγενικά με το λογιότατο κληρικό της Ραψάνης «παπά κυρ Χριστόδουλον» Καραζήση, που ήταν οικονόμος.
' ''Ένα πωλητήριο έγγραφο του 1852 μ.Χ., το οποίο βρέθηκε μαζί με άλλα έγγραφα στην παλαιά βιβλιοθήκη που φυλασσόταν στην παλαιά και αρχοντική οικία Καραβασίλη, είναι αρκετά διαφωτιστικό. Σε αυτό παρουσιάζεται «ὁ ἐλάχιστος ἱερεὺς καὶ οἰκονόμος (Χριστόδουλος) υἱὸς Χατζηβασιλείου Καραζήση καὶ Κερασίνης θυγατρὸς παπὰ Ἀθανασίου Γεροπασχάλη» να πωλεί «πρὸς ἀνεψιὸν αὐτοῦ Βασίλειον Χαδούλη Γογούρα» κτήματα, τα οποία στο εξής «ὑπάρχουσιν… ἰδιοκτησίαι τοῦ ρηθέντος ἀνεψιοῦ αὐτοῦ Βασιλείου ἀναπόσπαστοι τὲ καὶ ἀναφαίρετοι παρὰ παντὸς ἑτέρου κληρονόμου αὐτοῦ καὶ τῆς μακαρίτιδος συζύγου αὐτοῦ Μαρίας Α. Χατζηλασκάρεως…».Από αυτό συνεπάγεται το συμπέρασμα ότι ο Νεομάρτυς είχε τουλάχιστον μία αδελφή, τη Μαρία, τον δε παπά κυρ Χριστόδουλο Καραζήση, γαμπρό από την αδελφή του. Αξίζει να υπογραμμισθεί ότι την εξ αγχιστείας αυτή συγγένεια συμπλήρωσε η πνευματική, γιατί ο Χριστόδουλος υπήρξε διδάσκαλος του Γεωργίου. Μόνο δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποια υπήρξε πρώτη ή εάν η μία συγγένεια προκάλεσε την άλλη.Ο Γεώργιος παρουσιάζεται από την παράδοση ως τρόφιμος και απόφοιτος της ανωτέρου επιπέδου Σχολής Ραψάνης, στην οποία χρημάτισε διδάσκαλος και ο κυρ Χριστόδουλος Καραζήσης. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η ορεινή κωμόπολη της Ραψάνης άκμαζε οικονομικά τον 18ο μ.Χ. αιώνα, όπως και ο Τύρναβος και τα Αμπελάκια. Είχε βιομηχανία, έκανε εξαγωγή εξαίρετου κρασιού και αποτελούσε πόλο έλξεως για τα γύρω χωριά του κάτω Ολύμπου.Ενώ λοιπόν υπήρχαν οι οικονομικές προϋποθέσεις, ο λογιότατος και ιδιαίτερα δραστήριος Επίσκοπος Πλαταμώνος και Λυκοστομίου Διονύσιος, ο οποίος θεμελίωσε και προστάτευσε και τη σπουδαία Σχολή στα Αμπελάκια, προέβη στην ίδρυση και της εν λόγω Σχολής στη Ραψάνη το έτος 1767 μ.Χ. Ονομαστό υπήρξε το πνευματικό αυτό Ίδρυμα. Στην ακμή του συγκρινόταν με τις Σχολές των Μηλέων, της Ζαγοράς, των Αμπελακίων, του Τυρνάβου κ.α. Σε αυτή μαθήτευσαν και ο Βασίλειος ο Ραψανιώτης, ένας από τους άριστους μαθητές στην Αθωνιάδα Ακαδημία (1753 - 1758 μ.Χ.) του Ευγενίου Βούλγαρη και ο Ιωνάς Σπερμιώτης, ένας από τους διακεκριμένους δασκάλους εκείνης της εποχής και περιζήτητος γι' αυτό στη Μακεδονία και στη Θεσσαλία και άλλοι. Κατά την Επανάσταση και λίγο πριν από αυτή, σταμάτησε να λειτουργεί η Σχολή και επαναλειτούργησε το 1830 μ.Χ.Με το δεδομένο ότι ο Νεομάρτυς άθλησε το 1818 μ.Χ., θα πρέπει να συμπεράνουμε με ασφάλεια ότι αποφοίτησε από τη Σχολή το 1815 - 16 μ.Χ. Αφού αποφοίτησε ο Γεώργιος από τη Σχολή, ασκούσε στην γενέτειρά του το επάγγελμα του γραμματοδιδασκάλου με ζήλο ένθεο και νεανικό σφρίγος, εμπνέοντας τους νεαρούς μαθητές του και δημιουργώντας στις αδιαμόρφωτες ψυχές τους ζωηρά ιερά και εθνικά βιώματα.'''
' ''Αναφέραμε πριν ότι η Ραψάνη αποτελούσε πόλο έλξεως για τα χωριά του κάτω Ολύμπου. Αυτό συνέβαινε για πολλές δεκαετίες μέχρι και τις αρχές του 20ου μ.Χ. αιώνα. Και βέβαια όχι μόνο για την υλική ευπορία και την εμπορική και βιομηχανική της κίνηση, αλλά και για την πνευματική της άνθηση και καλλιέργεια των γραμμάτων, όπως ελέχθη. Αποτελούσε αφορμή καυχήσεως για ένα γονέα να αποστέλλει για σπουδές τον υιό του στη Ραψάνη. Την εποχή εκείνη, για την οποία κάνουμε λόγο, τα παραποτάμια χωριά της περιοχής κατοικούνταν ως επί το πλείστον από Οθωμανούς, που συναλλάσσονταν, μέχρι και συνδέονταν ακόμη σε περιορισμένη βέβαια κλίμακα, με Έλληνες Χριστιανούς.'''
' ''Ένας από τους Οθωμανούς, κάτοικος της κωμοπόλεως Δερελί (Γόννοι) και οικογενειάρχης, επιθυμώντας ο υιός του να τύχει αξιόλογης παιδείας, τον απέστειλε οικότροφο σε φίλο του που διέμενε στη Ραψάνη. Άρχισε έτσι το τουρκόπουλο να παρακολουθεί και να μαθαίνει τα στοιχειώδη γράμματα μαζί με τα ελληνόπουλα, στα πόδια του γραμματοδιδάσκαλου Γεωργίου.Ο μικρός Αγαρηνός προσαρμόστηκε σύντομα στο κλίμα του σχολείου και συναγωνιζόταν τους συμμαθητές του, ενθαρρυνόμενος και από τον διδάσκαλό του, ίσως τυγχάνοντας από εκείνον και ιδιαίτερης φροντίδας.Με το δεδομένο ότι αιώνες πριν η Ελληνική παιδεία με δυσκολία διαχωριζόταν από τη χριστιανική κατήχηση, ο μικρός αλλοεθνής, συγχρόνως προς την ελληνική εκπαίδευση, λίγο - λίγο αλλά σταθερά επηρεαζόταν από τη χριστιανική πίστη και ζωή. Σε αυτό ασφαλώς και αποφασιστικά συνέβαλε και η προσωπικότητα του δασκάλου του. Συνέβαλε όμως και η γοητεία των εκκλησιαστικών Ακολουθιών, τις οποίες ως αυτοπρόβλητος κατηχούμενος παρακολουθούσε.Αλλά η σημειούμενη αλλαγή του μικρού Αγαρηνού, στα φρονήματα, τις πεποιθήσεις και τα ήθη, δεν ήταν δυνατόν να μείνει απαρατήρητη. Αρχικά στο οικογενειακό του περιβάλλον, κάθε φορά που μετέβαινε για διακοπές στο Δερελί, και στη συνέχεια στο συγγενικό και ευρύτερο κύκλο γινόταν αισθητή η μεταβολή, κάτι που δημιουργούσε ανησυχίες και ερέθιζε τους Οθωμανούς. Αλλά η πρόκληση έγινε μεγαλύτερη και η δυσφορία των Αγαρηνών αφόρητη, όταν με τον καιρό ο μικρός και αυθόρμητος προσήλυτος όχι μόνο εκφραζόταν με εκτίμηση για τα ιερά των Ρωμιών, αλλά και, αντιδιαστέλλοντας αυτά προς τα αντίστοιχα των ομοεθνών του, υποτιμούσε τα ιερά των Μωαμεθανών και τα περιφρονούσε.Όπως ήταν επόμενο, όσοι εξοργίσθηκαν αναζήτησαν τον ένοχο της «προσβολής». Τον εντόπισαν στο σχολείο της Ραψάνης. Τον έσυραν δέσμιο για τα περαιτέρω στον Τύρναβο, όπου από το 1811 μ.Χ. είχε έδρα του ο διορισμένος Σατράπης της Θεσσαλίας, Βελή Πασάς, υιός του Αλή Πασά του Τεπελενλή, αφού η Υψηλή Πύλη τον μετέθεσε εκεί από την Πελοπόννησο.'''
' ''Η κατηγορία εναντίων του κατηγορουμένου ήταν συγκεκριμένη, σαφής και, σύμφωνα με όσα ίσχυαν στους Οθωμανούς, βαρύτατη: απόπειρα εκχριστιανισμού μουσουλμανόπαιδος. Αυτό και μόνο, ανεξάρτητα του αποτελέσματος της προσπάθειας, συνεπαγόταν ανελέητη καταδίκη σε μαρτυρικό θάνατο.Στον Τύρναβο είχε την έδρα του Στρατοδικείο. Δεν είναι, εν τούτοις, γνωστό αν τον Γεώργιο τον δίκασε στρατοδίκης, προσωπικά ο Βελή Πασάς, κάποιος άλλος μουλάς (δικαστής) ή δικαστήριο με πολυμελή σύνθεση, όπως και στην περίπτωση του Γεδεών, που μαρτύρησε το ίδιο έτος στον Τύρναβο.Γνωστό είναι ότι η διαδικασία ήταν σύντομη και τελεσίδικη. Η απόφαση δεν ήταν η προβλεπόμενη και η συνηθισμένη σε παρόμοιες αφορμές: εκτέλεση διά βασανισμού. Συγκεκριμένα ο Νεομάρτυς Γεώργιος αποκεφαλίσθηκε, αφού προηγουμένως υπέστη πολλά και ποικίλα οδυνηρότατα μαρτύρια.Τον έκλεισαν σε πυρακτωμένο λουτρό, γυμνό από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Τον τρύπησαν με σιδερένια νύχια. Του κάρφωσαν τα πόδια σε πέταλα. Τον διαπόμπευσαν σε όλο τον Τύρναβο. Τον κάρφωσαν σε τετράγωνο στύλο ίσο στο ύψος με τον Μάρτυρα και αφού τον περιτύλιξαν με σχοινιά βουτηγμένα στην πίσσα, στη νάφθα (ακάθαρτο πετρέλαιο) και σε άλλα ελαιώδη και οινοπνευματώδη υγρά, τον παρέδωσαν στη φωτιά. Όμως με τη Χάρη του Θεού, προς ενίσχυση του Αγίου, ο Μάρτυρας δεν έπαθε τίποτα.Στις ιστορήσεις των εικόνων παρουσιάζονται συμπληρωματικά και άλλες σκηνές βασανισμών. Στραγγαλισμοί, εξαρθρώσεις, κτυπήματα με το σπαθί, μέχρι και τοποθέτηση πυρακτωμένου σιδερένιου στεφανιού πάνω στο γυμνό σώμα του Νεομάρτυρος.'''
' ''Στις ιστορήσεις των εικόνων, επίσης, παρουσιάζεται ο αθλητής της πίστεως Γεώργιος, έχοντας το κεφάλι στους ώμους, να μεταφέρεται προς ενταφιασμό, παρουσία κάποιου ιερέα ονόματι Δημητρίου που θυμιάζει και ο οποίος είχε προσκληθεί και διαταχθεί ειδικά για το λόγο αυτό. Σύμφωνα με άλλη παράδοση ο Νεομάρτυς αποκεφαλίζεται προτού προλάβει να πεθάνει από τα μαρτύρια που ήδη είχαν γίνει. Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι μεταξύ των ιερών λειψάνων του Αγίου δεν υπάρχει η αγία του κάρα, αφού εξαφανίσθηκε από τους Αγαρηνούς.Το έτος της αθλήσεως του Νεομάρτυρα Γεωργίου είναι το 1818 μ.Χ. Τότε ο Άγιος βρισκόταν στο εικοστό, τουλάχιστον, έτος της ηλικίας του.'''
' ''Από τα υπάρχοντα στοιχεία υποδηλώνεται ότι η αρχή του μαρτυρίου έγινε σε κάποιο διοικητικό κτίριο στον Τύρναβο. Ίσως, όπως και του Οσιομάρτυρα Γεδεών, «εἰς τὸ τοῦ Ἡγεμόνος Παλάτιον». Ακολούθως και «ἐπειδὴ τοὶς ἀνωτέρω βασάνοις οὐκ ἐνέδωκε (ὁ Γεώργιος), δι’ ἐπιταγῆς τοῦ Βαλῆ πασιᾶ, δι’ ὤλου τοῦ Τυρνάβου πομπευθεῖς καὶ τοῦ ποταμοῦ (Τιταρησίου) περαιωθεῖς…», οδηγήθηκε στη δεύτερη και σκληρότερη φάση των βασανιστηρίων του. Γι' αυτό και ήταν άλλοι δήμιοι εκεί, ο Αγά Σεβράνι και κάποιος Φράγκος.Από τα παλαιότατα χρόνια μέχρι και σήμερα, από τη μεριά του Τιταρησίου (ή Σαλαμπριά αποκαλούμενου) ποταμού, υπήρχαν στρατώνες. Εκεί λοιπόν και κοντά στη μακρά γέφυρα, άθλησε και ενταφιάσθηκε ο Νεομάρτυς Γεώργιος. Η άποψη αυτή ενισχύεται και από το λόγο ότι και στις δύο ιστορήσεις στις άγιες εικόνες, στα πόδια του Αγίου εικονίζεται η εν λόγω γέφυρα.Την πρώτη ήδη εκείνη νύχτα είδαν οι Τούρκοι σκοποί των στρατώνων «οὐρανομήκη» στήλη φωτός, που σημάδευε τον τάφο του Νεομάρτυρα. Την επόμενη ενημέρωσαν γι' αυτό τους προϊσταμένους τους. Εκείνοι και με τα ίδια τα μάτια τους διαπίστωσαν την φωτοφάνεια και κατά την δεύτερη νύχτα και ανέφεραν σχετικά την επόμενη στον Βελή πασά, τον οποίο και προκαλούσαν, εάν επιθυμούσε, να διαπιστώσει και προσωπικά το εξαίσιο φαινόμενο.Εκείνος ο υπερφίαλος, αφού απαξίωσε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο γεγονός, διέταξε να προσκληθούν το συντομότερο στη Ραψάνη οι συγγενείς του Νεομάρτυρα, να ξεθάψουν και να παραλάβουν το ιερό σκήνωμά του, πράγμα το οποίο και έγινε.'''
' Μετά από λίγο καιρό, με πολλή ευλάβεια και κατάνυξη, τα άγια λείψανα μετακομίσθηκαν από το κοιμητήριο της Ραψάνης, το οποίο ήταν στο χώρο γύρω από το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην ευρύχωρη αρχοντική οικία Καραζήση που βρισκόταν κοντά.΄Αργότερα μεταφέρθηκαν στομ Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ραψάνης, και η μνήμη του εορτάζεται πανυγυρικά κάθε 5 Μαρτίου .'
Μεταφορές
μικρογραφία|Σιδηροδρομικός σταθμός Ραψάνης. Στην ίδια απόσταση, βρίσκεται και ο ομώνυμος σιδηροδρομικός σταθμός του προαστιακού Θεσσαλονίκης από το 2008, ο οποίος συνδέει το χωριό με τη Θεσσαλονίκη και τη Λάρισα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Γκου Χάρα
Το 2008, εντάχθηκε στο νοτιοκορεατικό γκρουπ Kara, αφού έφυγε ένα μέλος. Ενώ το 2009, συμμετείχε και για πρώτη φορά στην τηλεόραση, με το σόου Invincible Youth. Το 2011, έκανε το ντεμπούτο της σε τηλεοπτικές σειρές, στη City Hunter. Το 2014, ξεκίνησε και το δικό της ριάλιτι σόου, ονόματι On & Off, ενώ, γενικά, εμφανίστηκε σε αρκετά ριάλιτι σόου. Το 2015, το πρώτο της προσωπικό σινγκλ, "Alohara (Can You Feel It?)", έφτασε στο νούμερο 4 της χώρας. Το 2013, έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε ταινία κινουμένων σχεδίων, Kara The Animation, δίνοντας τη φωνή της στον ίδιο της τον χαρακτήρα, ενώ το 2017, συμμετείχε στην τελευταία της (διαδικτυακή) ταινία, ονόματι Sound of a Footstep.
Η Χάρα το 2018, είχε ένα περιστατικό που συντάραξε την σόου μπίζ της Νότιας Κορέας, όταν ο σύντροφος με τον οποίο ήταν μαζί εκείνο το διάστημα, εισέρχεται στο σπίτι της, και τη χτύπησε βίαια. Αργότερα, κι αυτός κι αυτή κυκλοφόρησαν εικόνες τους από τη σωματική πάλη που είχαν. Όταν η Χάρα πήγε στο νοσοκομείο διαγνώστηκε με διάφορα κατάγματα, κι έτσι του έκανε μήνυση. Λίγο καιρό αργότερα αυτός την απείλησε ότι θα κυκλοφορήσει sex tape με αυτήν πρωταγωνίστρια. Τελικά, στη δίκη, του καταλογήθηκε 1,5 χρόνο φυλάκιση για ξυλοδαρμό, καταστροφή ξένης περιουσίας και απειλή κυκλοφορίας του βίντεο. Αν και η Χάρα υπήρξε το θύμα στην υπόθεση, λόγω του αναφερόμενου βίντεο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έπεσε θύμα διαδικτυακού εκφοβισμού. Τον Νοέμβριο του 2019, βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της,  με πιθανότερη αιτία θανάτου την αυτοκτονία,  με την αστυνομία να βρίσκει ένα σημείωμα αυτοκτονίας γραμμένο από τη Γκου, χωρίς σιγουριά, αφού η οικογένειά της δεν επέτρεψε να γίνει αυτοψία,  ενώ βρέθηκε και γράμμα. Αργότερα ο αδελφός της ξεκίνησε έναν αγώνα ώστε γονείς που έχουν εγκαταλείψει τα παιδιά τους, να μην έχουν δικαίωμα στην κληρονομία, αν και σε ψηφοφορία του κοινού μαζεύτηκαν οι απαιτούμενες υπογραφές, δεν πέρασε κάποιος σχετικός νόμος στο κοινοβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ραδιοπαρουσιαστές Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Διαδικτυακός εκφοβισμός
25 Αυγούστου
24 Αυγούστου | 25 Αυγούστου | 26 Αυγούστου
Η 25η Αυγούστου είναι η 237η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (238η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 128 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Δυναστεία των Αργεαδών
Η Δυναστεία των Αργεαδών (αρχαία ελληνικά: Ἀργεάδαι) ήταν αρχαίος ελληνικός βασιλικός οίκος. Ήταν η επικρατούσα δυναστεία της Μακεδονίας περίπου από το 700 έως το 310 π.Χ.. Η παράδοσή τους, όπως περιγράφεται σε αρχαιοελληνική ιστοριογραφία, προέρχεται από το Άργος, (παίρνοντας έτσι το όνομα «Αργεάδες»).
Αρχικά οι άρχοντες της ομώνυμης φυλής, στην εποχή του Φιλίππου του Β’ είχαν αυξήσει την επιρροή τους, με αποτέλεσμα να συμπεριλάβουν στην διοίκηση της Μακεδονίας όλες τις βόρειες περιοχές της Μακεδονίας. Τα πιο εξέχοντα μέλη του οίκου ήταν ο Φίλιππος Β' της Μακεδονίας και ο Αλέξανδρος ο Μέγας, υπό την αρχηγία των οποίων το Βασίλειο της Μακεδονίας άρχισε να κατακτά έδαφος στην νότια Ελλάδα, νίκησε την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών και επεκτάθηκε έως την Αίγυπτο και την Ινδία.
Προέλευση
Οι Αργεάδες ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Τημενίδες του Άργους, στην Πελοπόννησο, θρυλικός πρόγονος των οποίων ήταν ο Τήμενος, ο τρισέγγονος του Ηρακλή. Στις ανασκαφές του Παλατιού στην Βεργίνα ο Μανόλης Ανδρόνικος ανακάλυψε στην αίθουσα του «θόλου» (σύμφωνα με ορισμένους λόγιους η αίθουσα του «θόλου» είναι η αίθουσα του θρόνου) μια επιγραφή που σχετίζεται με αυτήν την άποψη. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον Ηρόδοτο, στις Ηροδότου Ιστορίες, όπου αναφέρει ότι τρία αδέρφια από τη καταγωγή του Τημένου, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας, έφυγαν από το Άργος για να πάνε στους Ιλλυρίους και μετέπειτα στην Άνω Μακεδονία, όπου εκεί υπηρέτησαν τον βασιλιά. Ο βασιλιάς τους ζήτησε να φύγουν από τη χώρα του, πιστεύοντας σε έναν οιωνό που έλεγε ότι κάτι εξαιρετικό θα συμβεί στον Περδίκκα. Τα παιδιά πήγαν σε ένα άλλο μέρος της Μακεδονίας, κοντά στον κήπο του Μίδα, πάνω από τον οποίο στέκεται το όρος Βέρμιο. Εκεί εγκαταστάθηκαν και σταδιακά δημιούργησαν το δικό τους βασίλειο. Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης το γεγονός της συμμετοχής του Αλεξάνδρου του Α’ στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 504 π.Χ. ή το 500 π.Χ. όπου υπήρξαν ενστάσεις για τη συμμετοχή του Μακεδόνα βασιλιά από τους παρευρισκόμενους λόγω αμφισβήτησης της καταγωγής του. Παρ' όλα αυτά οι Ελλανοδίκες αφού εξέτασαν την καταγωγή του από τους Αργεάδες επικύρωσαν ότι στην πραγματικότητα οι Μακεδόνες είναι Έλληνες και του επέτρεψαν να διαγωνιστεί.
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, στην «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου», οι Αργεάδες κατάγονταν αρχικά από τους Τημενίδες του Άργους, οι οποίοι εκδίωξαν με τη δύναμη των όπλων τους Πιερίδες από την Πιερία, κατέκτησαν στην Παιονία μια στενή λωρίδα γης κοντά στον Αξιό ποταμό, που εκτεινόταν από την Αρχαία Πέλλα μέχρι τη θάλασσα και πρόσθεσαν τη Μυγδονία, την Εορδαία και την Αλμωπία στις περιοχές τους, αποβάλλοντας τους Ηδωνούς, Εορδούς και τους Αλμωπείς αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Δυναστείες ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, κύριος της Λάρα
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερδινάνδου διαδόχου της Καστίλης και της Λευκής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Αλφόνσος ο άκληρος.
Ο πατέρας του, γιος του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης, απεβίωσε το 1275 και το 1284 ο Αλφόνσος Ι΄. Έπρεπε να τον διαδεχθεί ο Αλφόνσος ο άκληρος, αλλά ο Σάντσο Δ΄, δευτερότοκος γιος του Αλφόνσου Ι΄, δύο έτη πριν είχε συγκαλέσει αρκετούς ευγενείς και είχε δηλώσει διάδοχος, παραγκωνίζοντας τον Αλφόνσο τον άκληρο. Το 1284 στέφθηκε στο Τολέδο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα Νούνιεθ δε Λάρα, κόρη του Ιωάννη Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Ιωβηλαίο
Το Ιωβηλαίο έτος είναι μία επέτειος ενός γεγονότος, συνήθως το 40ό, 50ό, 60ό ή 70ό της ανάμνησής του. Ο όρος έχει βιβλική καταγωγή και τώρα χρησιμοποιείται για να δηλώσει τους εορτασμούς, που σχετίζονται με τη βασιλεία ενός μονάρχη, έπειτα από ένα ορόσημο αριθμού ετών που πέρασαν.
Άλλες χρήσεις
Για τους Βρετανούς μονάρχες υπάρχουν οι εορτασμοί:
Ισορροπία (οικονομία)
Ο όρος ισορροπία στην οικονομία είναι δανεισμένος από τη χρήση του στη Φυσική. Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε εξισορρόπηση δυνάμεων με απουσία τάσης μεταβολών.
Γενικά
Έτσι στην οικονομία οποιαδήποτε οικονομική μονάδα φέρεται σε κατάσταση ισορροπίας όταν σε διάφορες συνθήκες δεν μεταβάλλεται. Η θέση ισορροπίας είναι ιδιαίτερα σπουδαία αν ληφθεί υπόψη ότι κάθε απομάκρυνση από αυτή σημαίνει μείωση κερδών, ή αύξηση ζημιών. Αυτό για μία επιχείρηση εξαρτάται από το αν η θέση ισορροπίας επιτύγχανε μεγιστοποίηση κερδών ή ελαχιστοποίηση ζημιών. Για δε τον καταναλωτή σημαίνει μείωση της ικανοποίησής του που εξαρτάται αποκλειστικά από τη διάθεση του εισοδήματός του.
Η διάθεση ενός αγαθού σε μία αγορά βρίσκεται σε ισορροπία όταν τόσο οι αγοραστές μπορούν να αποκτήσουν όλη την ποσότητα που επιθυμούν σε συγκεκριμένη τιμή στην οποία όλοι οι πωλητές μπορούν να διαθέσουν όλη την ποσότητα. Η δε τιμή του αγαθού εν προκειμένω όπου πωλητές και αγοραστές συμπεριφέρονται σύμφωνα με την επιθυμία τους ονομάζεται τιμή ισορροπίας.
Διάκριση
Η εν λόγω ισορροπία διακρίνεται σε μικροοικονομική και μακροοικονομική, καθώς και σε στατική και δυναμική ισορροπία.
Μελέτη - έρευνα
Η μελέτη της ισορροπίας στην οικονομία ακολουθεί δύο μεθόδους: κατά τη μερική ισορροπία και κατά τη γενική ισορροπία.
Πηγές
Κατηγορία:Οικονομικά Κατηγορία:Εμπόριο
Αγία Παρασκευή (Γερμασόγεια)
Τοποθεσία
Στα νότια συνορεύει με τον Ποταμό Γερμασόγειας, στα δυτικά με τον Άγιο Αθανάσιο, στα βόρεια με τη Μαθικολώνη και την Ακρούντα, στα βορειοανατολικά με τα Φοινικάρια και στα ανατολικά με τη Μουτταγιάκα.
Ιστορία
Αρχικά η Γερμασόγεια δημιουργήθηκε ως χωριό στην περιοχή που σήμερα καλύπτει η συνοικία της Αγίας Παρασκευής. Στην περιοχή έχουν ανασκαφεί πολλοί προϊστορικοί τάφοι. Ωστόσο, δεν έχουν εντοπιστεί ίχνη οικισμού, οπόταν δεν είναι γνωστό πότε δημιουργήθηκε. Σύμφωνα με τον Λουί ντε Μας Λατρί, την εποχή της Φραγκοκρατίας η Γερμασόγεια αποτελούσε ένα από τα χωριά της Μεγάλης Κομμανταρίας των Ναϊτών Ιπποτών. Σήμερα, η συνοικία της Αγίας Παρασκευής αποτελεί το ιστορικό κέντρο του δήμου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αγίας Παρασκευής παρουσιάζει αύξηση στις τελευταίες απογραφές. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγίας Παρασκευής όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ναός Αγίας Παρασκευής
Ο ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή. Αρχικά υπήρχε μια μικρή εκκλησία η οποία κατεδαφίστηκε. Στη θέση της ξεκίνησε να ανεγείρεται το 1898 η υφιστάμενη εκκλησία. Ολοκληρώθηκε το 1904. Η Αγία Παρασκευή αποτελεί την πολιούχο αγία του Δήμου Γερμασόγειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Γερμασόγειας
Ferrari 360
Η Ferrari 360, γνωστή και ως Ferrari 360 Modena, ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, μεταξύ του 1999 και του 2005, σε 16.244 αντίτυπα. Αντικατέστησε την Ferrari F355 και αντικαταστάθηκε από την Ferrari F430, η οποία παρουσιάστηκε στα τέλη του 2004.
Αισθητική
Η 360 σηματοδότησε μια δυναμική στροφή σε έντονα καμπυλωτή εμφάνιση, που είχε μάλιστα και ακάλυπτα μπροστινά φώτα, σε αντίθεση με την προκάτοχο F355, ή οποία ήταν το τελευταίο μοντέλο της εταιρείας με την κλασική αισθητική της δεκαετίας του 1990, δηλαδή του σφηνοειδούς προφίλ με ακμές και με αναδιπλούμενα μπροστινά φώτα.
Τεχνολογίες
Επίσης, η 360 ήταν η πρώτη Ferrari με σασί εξ ολοκλήρου από αλουμίνιο και, γενικότερα, η πρώτη που δανείστηκε τεχνολογία απευθείας από την Φόρμουλα 1, για καλύτερες χωροταξικές λύσεις και βελτίωση του ground effect, με σκοπό να γίνει ένα πιο «every day» σπορ αυτοκίνητο (πρακτικό και για καθημερινή χρήση). Ειδικότερα το σασί της 360 είχε εξελιχθεί από συνεργασία της Ferrari με την Alcoa, ήταν εντελώς νέο και μάλιστα ήταν 40% ισχυρότερο από αυτό της προκατόχου F355, της οποίας ήταν από χάλυβα. Λόγω της χρήσης αλουμινίου, το βάρος της 360 μειώθηκε κατά 28% σε σύγκριση με την F355, παρά την αύξηση των εξωτερικών διαστάσεων κατά 10%.
Παράλληλα, και η ποιότητα κατασκευής βελτιώθηκε σημαντικά, όπως και η αξιοπιστία της, καθώς η προκάτοχος Ferrari F355 είχε εμφανίσει πολλά μελανά σημεία ακραίας αναξιοπιστίας, με ακραίο κόστος διαρκών επιδιορθώσεων ανά σύντομα χρονικά διαστήματα, που μάλιστα έπληξαν το κύρος της ως συλλεκτικό μοντέλο. Αν και στο παρελθόν είχαν υπάρξει κάποιες διαμαρτυρίες ιδιοκτητών για μερικά προβλήματα που εμφάνιζε και η 360, ωστόσο τα τελευταία αντίτυπα της 360 θεωρούνται αρκετά αξιόπιστα αυτοκίνητα, υπό τον όρο της σωστής χρήσης και προσεκτικής συντήρησης, και ειδικά αυτά συνιστώνται ως μεταχειρισμένα σπορ αυτοκίνητα.
Εκδοχές
thumb|left|Ferrari 360 Spider F1 (δηλαδή με το ημι-αυτόματο κιβώτιο F1) του 2001, προδιαγραφών των ΗΠΑ.
Αρχικά κυκλοφόρησε μόνο στη στάνταρ εκδοχή, την 360 Modena, αλλά το έτος 2000 προστέθηκε η καμπριολέ εκδοχή της, η 360 Spider, και γνώρισε αντίστοιχα μεγάλη απήχηση. Στα μέσα του 2003, έφτασε και η κορυφαία έκδοση του μοντέλου, η 360 Challenge Stradale, που είχε αρκετά μικρότερο βάρος, λίγο μεγαλύτερη ιπποδύναμη και ακόμα υψηλότερες επιδόσεις, και παρήχθη σε πολύ λιγότερα αντίτυπα, ως ειδική έκδοση.
Επίσης, υπήρξαν και επίσημες αγωνιστικές εκδόσεις της 360 και, για πρώτη φορά σε Ferrari, ως απευθείας εργοστασιακές, αντί για μετατροπές εκ των υστέρων σε αγωνιστικά αυτοκίνητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
360 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Δεύτερος Συμμαχικός Πόλεμος
Ο Δεύτερος Συμμαχικός Πόλεμος (ή Πόλεμος των Συμμάχων ή και Αιτωλικός Πόλεμος) διεξήχθη από το 220 π.Χ. ως το 217 π.Χ. μεταξύ της Ελληνικής Ένωσης υπό τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας αφενός και την Αιτωλική Συμπολιτεία, την Σπάρτη και την Ήλιδα αφετέρου. Τελείωσε με την Ειρήνη της Ναυπάκτου.
Αιτίες της σύγκρουσης
Πολλές από τις εντάσεις που οδήγησαν στον πόλεμο αυτό τεκμηριώνονται αργότερα από τον ιστορικό Πολύβιο.
Ο Πρώτος Ιλλυρικός Πόλεμος άφησε το 228 π.Χ. την Αιτωλική Συμπολιτεία μεγαλύτερη σε μέγεθος από οποτεδήποτε πριν. Οι Αιτωλοί συνέχισαν να επεκτείνονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Η προσπάθειά τους να επεκταθούν στη Θεσσαλία, όπου η Μακεδονία είχε πρόσφατα καταρρεύσει είχε ως αποτέλεσμα μια βίαιη αντίδραση από τους Μακεδόνες, την πρώτη μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Αυτό δημιούργησε μια συνεχή καχυποψία μεταξύ των δύο για τα επόμενα χρόνια.
Κατά τη διάρκεια του Κλεομένειου Πολέμου, στα μέσα της δεκαετίας του 220 π.Χ., μια νέα συμμαχία είχε προκύψει μεταξύ της Μακεδονίας, της Αχαϊκής Συμπολιτείας, του Κοινού των Ηπειρωτών, της Βοιωτικής Συμμαχίας και της Ακαρνανίας, η οποία έγινε γνωστή ως «Ελληνική Ένωση» ή «Ελληνική Συμμαχία». Πρώτος ηγεμόνας της Συμμαχίας ήταν ο Αντίγονος Δώσων, φύλακας και βασιλιάς της Μακεδονίας από 229 έως το 221 π.Χ. Μετά το θάνατό του το 221 τον διαδέχτηκε ο θετός του γιος, ο δεκαεπτάχρονος Φίλιππος Ε΄, ο οποίος ήταν υπό την εποπτεία Βασιλικού Συμβουλίου (υπό τον Απελλή από τη Χαλκίδα) και του Αχαιού ηγέτη Αράτου του Σικυώνιου.
Οι Αιτωλοί, ως η μόνη δύναμη που στεκόταν στο δρόμο του πλήρους μακεδονικού ελέγχου της Ελλάδας, αισθάνονταν να απειλούνται από την επέκταση της Συμμαχίας. Καθώς είχαν περιβληθεί σχεδόν εντελώς  από τα μέλη της, άρχισαν να λαμβάνουν αμυντικά μέτρα. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο άπειρος νέος βασιλιάς στην Πέλλα θεωρήθηκε ως μια τελευταία ευκαιρία από τους Αιτωλούς. Βοηθούμενος από τα μικρά του ανίψια, Σκόπα και Δορίμαχο, ο στρατηγός Αρίστων ο Τριχωνεύς επιχείρησε να αποτρέψει την περαιτέρω αποσύνθεση της διεθνούς θέσης της Αιτωλίας και μαζί οι τρεις Τριχώνιοι επέβαλαν ριζική αλλαγή της αιτωλικής πολιτικής. Η πραγματική αιτία των προβλημάτων μεταξύ των δύο συμπολιτειών, ωστόσο, δεν ήταν περιστασιακές συμμαχίες ή διαφορές, αλλά οι διαφορετικές πολιτικές και μέθοδοι σε θεμελιώδες επίπεδο.
Αιτωλικές επιδρομές
Την άνοιξη του 220 π.Χ., αφού η Σπάρτη είχε προσωρινά ενταχθεί στην Συμμαχία, οι Αιτωλοί ανησυχούσαν περισσότερο για την Μεσσηνία, την τελευταία τους σύμμαχο στην Πελοπόννησο. Για να αποτρέψουν τους Μεσσήνιους να αλλάξουν και αυτοί πλευρά, ο Αρίστων έστειλε ένα εκστρατευτικό σώμα υπό τους Σκόπα και Δορίμαχο στην πόλη της Φιγαλείας, στην Τριφυλία στα μεσσηνιακά σύνορα. Στο δρόμο, τα στρατεύματα αυτά λεηλάτησαν την ύπαιθρο αρκετών αχαϊκών πόλεων και συγκεκριμένα την Πάτρα και τις Φαρές, δημιουργώντας περαιτέρω εχθρότητα. Από την Φιγαλεία μπήκαν στην Μεσσηνία, όπου συνέχισαν τη λεηλασία. Αντιδρώντας, οι Μεσσήνιοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την συμμαχία τους με τους Αιτωλούς και να καλέσουν τους Αχαιούς σε βοήθεια.
Μάχη των Καφυών
Ο Αχαιός στρατηγός Άρατος έθεσε σε ετοιμότητα τον στρατό του και έστειλε γραπτή διαμαρτυρία, ζητώντας από τους Αιτωλούς να αποχωρήσουν από την Μεσσηνία. Οι Σκόπας και Δορίμαχος φάνηκαν αρχικά να υπακούουν, στη συνέχεια όμως εισέβαλαν στην Αρκαδία, όπου νίκησαν τον στρατό των Αχαιών στην Μάχη των Καφυών. Ανήμπορος να καταπολεμήσει μόνος του την απειλή, ο Άρατος ενημέρωσε τους συμμάχους του στην Ελληνική Ένωση και έχοντας λάβει επίσημο αίτημα από τους Μεσσήνιους, ζήτησε να δουν ευνοϊκά την ένταξή τους στην Συμμαχία. Εν τω μεταξύ οι Αιτωλοί συνέχιζαν τις επιδρομές τους, καίγοντας την αρκαδική πόλη της Κυναίθης.
Κήρυξη Πολέμου
Αν και ενεργούσε σαν να ανταποκρίνεται στις καταγγελίες των μελών της συμμαχίας, ο Φίλιππος είχε ισχυρό ενδιαφέρον για τον πόλεμο αυτό, προκειμένου να καθιερώσει τον εαυτό του ως νικηφόρο ηγέτη και να εδραιώσει την εξουσία της Μακεδονίας στην Ελλάδα. Αυτό ήταν ακριβώς ό,τι επιχειρούσε να αποτρέψει η πολιτική των Αιτωλών από το 222 π.Χ. Ωστόσο, αν και ο πόλεμος είχε αποφασιστεί ομόφωνα από τα μέλη της Ελληνικής Συμμαχίας, εκτός από τον Φίλιππο και τους Αχαιούς, οι μόνοι έτοιμοι να συμμετάσχουν ήταν οι Ακαρνάνες. Αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από τα άλλα μέλη αποδίδεται από τον Grainger στις πιο ειρηνικές πολιτικές της Αιτωλίας την προηγούμενη δεκαετία.
Αιτωλικές επιθέσεις
Ως μία από τις πρώτες πολεμικές πράξεις, ο Φίλιππος έστειλε μια δύναμη στην Κρήτη να παρέμβει στον Πόλεμο της Λύττου και να αποσπάσει το νησί από τους Αιτωλούς, επιχείρηση που πέτυχε γρήγορα. Υπέταξε επίσης τους Ιλλυριούς και τον στόλο του, και στη συνέχεια επέστρεψε στη Μακεδονία για το χειμώνα. Εν τω μεταξύ, ωστόσο, η είδηση του θανάτου του βασιλιά των Λακεδαιμονίων Κλεομένη Γ΄ στην Αίγυπτο προκάλεσε πολιτική αλλαγή στη Σπάρτη, η οποία επέτρεψε στον Αιτωλό απεσταλμένο Μαχάτα να επηρεάσει τον  νεοεκλεγέντα βασιλιά Λυκούργο ώστε να συνάψει συμμαχία με την Αιτωλία.
Το καλοκαίρι του 219 π.Χ. η Σπάρτη επιτέθηκε στην Αχαΐα από το νότο, η Ηλεία από δυτικά και οι Αιτωλοί από τον βορρά. Αφού νίκησε τον Αχαιό υποστράτηγο Μίκκο της Δύμης, ο Αιτωλός στρατηγός Ευρυπίδης επέδραμε στην Δυτική Αρκαδία. Από το τέλος του καλοκαιριού, μετά από ανταρσία των μισθοφόρων τους, οι Αχαιοί βρέθηκαν κοντά στην κατάρρευση. Η αχαϊκές πόλεις της Δύμης, των Φαρών και της Τριταίας μάλιστα αρνήθηκαν να πληρώσουν τους οφειλόμενους φόρους στη Συμμαχία και χρησιμοποίησαν το ήδη συγκεντρωθέν ποσό για να προσλάβουν δική τους ομάδα μισθοφόρων.
Εν τω μεταξύ, ο Αιτωλός στρατηγός Σκόπας εξεστράτευσε στην Θεσσαλία για να λεηλατήσει το ιερό του Απόλλωνα στο Δίον της Πιερίας, στα σύνορα με την Μακεδονία, και ο ξάδερφός του Δορίμαχος έκανε το ίδιο με το μαντείο του Δία και της Διώνης στη Δωδώνη της Ηπείρου.
Μακεδονικές επιθέσεις
Ο Φίλιππος Ε΄ έχασε αρχικά πολύτιμο χρόνο με μια πολιορκία στον Αμβρακικό κόλπο, αλλά κατόπιν πραγματοποίησε γρήγορη επέλαση στην ακτή της Δυτικής Αιτωλίας. Ξεκινώντας από την Ήπειρο, κατέκτησε πολλές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των Οινιαδών, και κατέληξε στην Καλυδώνα, όπου έλαβε την είδηση της επικείμενης εισβολής των Δαρδάνων στην Μακεδονία ..Επέστρεψε στην πατρίδα του, αλλά η εισβολή δεν έγινε ποτέ. Διασχίζοντας τον Αμβρακικό κόλπο κατά την επιστροφή του, συναντήθηκε με τον ηγέτη των Ιλλυρίων, Δημήτριο εκ Φάρου, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από το βασίλειό του από τους Ρωμαίους.
Στην αλλαγή του χρόνου 219/18 π.Χ., ο Φίλιππος μετέφερε κρυφά τον στρατό του στην Κόρινθο και από εκεί ξεκίνησε την χειμερινή εκστρατεία στην Πελοπόννησο. Αφού κυνήγησε τον Ευρυπίδη από το πέρασμα του Απελαύρου κοντά στην Στυμφαλία, βάδισε μέσα από την Αρκαδία και την Ηλεία προς την Τριφυλία, κερδίζοντας τη μία νίκη μετά την άλλη. Στην αρχή κυρίευσε την πόλη της Ψωφίδος και την παραχώρησε στον Αχαιό του σύμμαχο, Άρατο τον Νεότερο. Η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε στη Λασιώνα, ενώ ο οικισμός Στρατίον παραχωρήθηκε στους πολίτες της Θέλπουσας.
Από την Ολυμπία στην Πίσα, ο βασιλιάς κινήθηκε εναντίον της Ηλείας, όπου συνέλαβε τον ηγέτη των Ηλείων Αμφίδαμο. Κατόπιν πολέμησε τους Αιτωλούς στην Τριφυλία, πήρε την πόλη της Φιγαλείας από τα χέρια των κατοίκων της και κατέκτησε ολόκληρη την επαρχία σε μια εβδομάδα. Τελικά σταμάτησε στο φρούριο του Σαμικού, όπου μια συνολική δύναμη 2.700 Αιτωλών, Ηλείων, Σπαρτιατών και μερικών Ιλλυριών πειρατών μπόρεσε να διαπραγματευτεί την απελευθέρωσή τους υπό όρους.
Επιδρομή στο Θέρμο
Το καλοκαίρι του 218 π.Χ., ο Φίλιππος και οι σύμμαχοί του έπλευσαν με τον στόλο τους ενάντια στο νησί της Κεφαλονιάς, αλλά όταν η πολιορκία του Ληξουρίου απέτυχε, ο βασιλιάς αποφάσισε να επιτεθεί εναντίον της αιτωλικής ενδοχώρας. Έτσι μετέφερε με πλοία τον στρατό του με πλοίο στον Αμβρακικό κόλπο και από εκεί βάδισε μέσω της Στράτου και της Τριχωνίδας στο Θέρμο, καταστρέφοντας ναούς και αγάλματα στο παν-Αιτωλικό ιερό.
Μετά από μια σύντομη υποχώρηση προς τα δυτικά, μέσω της περιοχής που είχε κατακτήσει το προηγούμενο καλοκαίρι, ο νεαρός βασιλιάς επιβιβάστηκε πάλι στην Αμφιλοχία.
Επιδρομή στη Λακωνία
Από τον Αμβρακικό κόλπο, ο Φίλιππος έπλευσε πίσω στην Κόρινθο και κατόπιν βάδισε γρήγορα εναντίον της Σπάρτης, όπου έκανε πολλές επιτυχείς επιδρομές ενάντια σε ανοχύρωτα χωριά νότια της πόλης μέχρι και το λιμάνι του Γυθείου. Όταν ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Λυκούργος προσπάθησε να εμποδίσει την πορεία του προς βορρά, ο Φίλιππος και ο Δημήτριος εκ Φάρου εκτόπισαν τους Λακεδαιμόνιους από το Μενελάειο πάνω από την πόλη, ενώ ο Άρατος οδήγησε την κύρια δύναμη για να διασχίσει τον Ευρώτα.
Μάχη του Λεοντίου
Μετά από μια καταστροφική χρονιά υπό τον στρατηγό Επήρατο, το 217 π.Χ. ο Άρατος της Σικυώνος επέστρεψε ως επικεφαλής της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Λόγω της εμπειρίας του, κατάφερε να αναδιοργανώσει την άμυνα για να εμποδίσει τις αιτωλικές επιδρομές. Ενώ ο Άρατος απουσίαζε στην Μεγαλόπολη, ο Ευρυπίδας που παρέμενε στρατηγός των Αιτωλών στην Ηλεία, προσπάθησε να επαναλάβει τις επιδρομές του προηγούμενου έτους. Προχώρησε πολύ στο αχαϊκό έδαφος, λεηλατώντας ακόμη και κοντά στην πρωτεύουσα Αίγιο, αλλά στο δρόμο της επιστροφής έπεσε σε μπλόκο κοντά στο Λεόντιο που είχε στηθεί από τον υποστράτηγο Λύκο των Φαρών. Στην επακόλουθη Μάχη του Λεοντίου, οι Αχαιοί σκότωσαν 400 επιδρομείς και πήραν 200 αιχμαλώτους, ανάμεσά τους ο πρώην Ολυμπιονίκης Ευανορίδας της Ηλείας.
Μετά από αυτή την επιτυχία, ο Λύκος κάλεσε τον Αχαιό ίππαρχο Δημόδοκο με το ιππικό του και μαζί μπήκαν στο έδαφος της Ηλείας, όπου σκότωσαν άλλους  200 και πήραν 80 αιχμαλώτους. Την ίδια στιγμή ο Φίλιππος Ε΄ κατέλαβε την πόλη της Θήβας στην Φθιωτική Αχαΐα, ολοκληρώνοντας έτσι τις κατακτήσεις του στην Θεσσαλία. Αναγκάστηκε ωστόσο να φύγει, προκειμένου να ασχοληθεί με δυσαρεστημένος Ιλλυριούς που ήθελαν περισσότερα πολεμικά λάφυρα.
Αποτέλεσμα
Με τη νίκη επί του Κλεομένη της Σπάρτης, ο Δεύτερος Συμμαχικός Πόλεμος ήταν ήδη η δεύτερη επιτυχία για την Ελληνική Συμμαχία που δημιουργήθηκε από τον Αντίγονο Δώσων και τον Άρατο της Σικυώνος.
Η κακή απόδοση των δυνάμεων των Αχαιών και η περιορισμένη εμπλοκή των μικρότερων συμμάχων ωστόσο, οδήγησε σε μια σημαντική αλλαγή στην εσωτερική ισορροπία δυνάμεων προς τον Μακεδόνα ηγεμόνα. Επιπλέον, ο χαρακτήρας του νεαρού βασιλιά άλλαξε προς το χειρότερο κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης και η καλή σχέση μεταξύ Άρατου και Φιλίππου καταστράφηκε ανεπανόρθωτα.
Πηγές
Κατηγορία:3ος αιώνας π.Χ. Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Πόλεμοι αρχαίας ελληνικής ιστορίας