cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περικλής Γεωργακόπουλος
Βιογραφία
Ο πόλεμος και το διάστημα 1940-1945 τον βρίσκουν ξανά στο υπουργείο Παιδείας. Μεταπολεμικά εργάστηκε πάλι ως ελεύθερος επαγγελματίας μέχρι το 1972, εκπονώντας μελέτες πολυκατοικιών και κτηρίων γραφείων. Η μεταπολεμική επαγγελματική δραστηριότητα του αρχιτέκτονα, στον ιδιωτικό τομέα, δεν είναι γνωστή.
Η στέρεη εκπαίδευσή του και η πείρα του στις δημόσιες υπηρεσίες, σε συνδυασμό με τις ικανότητές του, του έδωσαν τη δυνατότητα να διακριθεί σε 18 συνολικά αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς με βραβεία και επαίνους.
Ο Περικλής Γεωργακόπουλος απεβίωσε στην Αθήνα το 1975, σε ηλικία 71 ετών.
Αρχιτεκτονικό Ύφος
Ο Περικλής Γεωργακόπουλος ήταν ένας από τους εκπροσώπους του Μοντέρνου Κινήματος στην Ελλάδα και δεν πέρασε απαρατήρητος, αφού κάποια από τα έργα του δημοσιεύτηκαν και από τον Alberto Sartoris. Τα δημοτικά σχολεία που σχεδίασε στη Λάρισα και στις Σέρρες είναι πλήρως εναρμονισμένα με τη μοντέρνα γραμμή των σχολικών κτηρίων του ’30, όπως και η εξοχική κατοικία του Φεσσά στην Κηφισιά. Το σημαντικότερο έργο του, το «Κεντρικό κτήριο μαγειρείων και πλυντηρίων στο Σανατόριο Σωτηρία», φανερώνει τις ιδιαίτερες συνθετικές του ικανότητες και ταυτόχρονα είναι ένα παράδειγμα κτηρίου σχεδιασμένο βάση των αρχών του μοντερνισμού, πλήρως απελευθερωμένο από τις όποιες μορφολογικές ή τυπολογικές αναμνήσεις του παρελθόντος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Ντενεκεδούπολη
Η Ντενεκεδούπολη ήταν ένα αντικειμενοθέατρο το οποίο δημιούργησε η Ευγενία Φακίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικό θέατρο
Πεύκοι Λασιθίου
Οι Πεύκοι είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων, πάνω από το φαράγγι Ανεγύρους στην πλαγιά της χαμηλής οροσειράς Ρομανάτη, κάτω από τον κορυφή Αφέντης Εσταυρωμένος. Απέχει 3 χιλιόμετρα ανατολικά από τον Άγιο Στέφανο. Απέχει οδικώς 7,5 χιλιόμετρα (5 χιλιόμετρα μέσω μονοπατιού) βόρεια από την Ανάληψη και 25 χιλιόμετρα από τη Σητεία.
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Στεφάνου ενώ το 1927 στο ΦΕΚ 116Α - 10/06/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Ανάληψη, Άσπρος Ποταμός και Πιλαλήματα αποτελούν την κοινότητα Πεύκων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρύ Γυαλού του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 85 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Πεύκων μικρογραφία|314x314px|αριστερά|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Σαιν-Ζιλ (Βέλγιο)
Το Σαιν-Ζιλ (Saint-Gilles) ή Σιντ-Χίλις (Sint-Gillis) είναι ένας από τους 19 δήμους της Περιφέρειας της Πρωτεύουσας των Βρυξελλών στο Βέλγιο. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της περιοχής και συνορεύει με την πόλη των Βρυξελλών, το Άντερλεχτ, το Φορέ και το Ισέλ. Όπως όλοι οι δήμοι των Βρυξελλών, είναι νομικά δίγλωσσος (γαλλικά-ολλανδικά).
Το Σαιν-Ζιλ έχει μια πολυπολιτισμική ταυτότητα, που πηγάζει από τον πολυποίκιλο πληθυσμό του. Το απόθεμα κατοικιών ποικίλλει από ημι-ερειπωμένες κατοικίες κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό των νοτίων  Βρυξελλών στα βόρεια, σε κομψά αστικά σπίτια στα νότια σύνορα με το Υκλ και το Ισέλ, έως τα τουριστικά ξενοδοχεία στο εσωτερικό άκρο του Chaussée de Charleroi/Charleroisesteenweg.
Αρχικά ως Obbrussel
Τα πρώτα σπίτια του οικισμού Ομπρυσέλ (Obbrussel) (που σημαίνει "Άνω Βρυξέλλες") χτίστηκαν, μεταξύ του 7ου και του 11ου αιώνα, κοντά στο Altitude Cent / Hoogte Honderd, ένα από τα σημεία με το υψηλότερο υψόμετρο στις Βρυξέλλες, τώρα μέρος του Φορέ. Το 1216, μετά από έντονη δημογραφική ανάπτυξη στην περιοχή, το Forest Abbey επέτρεψε στο Obbrussel να γίνει ανεξάρτητη ενορία. Αυτή η ανεξαρτησία όμως έμελλε να διαρκέσει μόνο ογδόντα χρόνια, μετά τα οποία η διοίκηση του χωριού δόθηκε στις Βρυξέλλες. Μέχρι τον 16ο αιώνα, το Obbrussel είχε αυξηθεί σε 41 σπίτια.
Το 1670, μετά από εντολές της ισπανικής κυβέρνησης, ο κόμης του Μοντερέι έχτισε ένα οχυρό στο Ομπρουσέλ ως μέρος των οχυρώσεων των Βρυξελλών, για να προστατεύσει την πόλη των Βρυξελλών από πιθανές επιθέσεις. Ανεγέρθηκε το φρούριο το 1675 και διαλύθηκε τον επόμενο αιώνα, για να δώσει τη θέση του σε αρκετούς σημαντικούς δρόμους με διόδια και αστική ανάπτυξη. Το όνομα της γειτονιάς Barrière de Saint-Gilles / Bareel van Sint-Gillis (κυριολεκτικά "Φράγμα του Σαιν-Ζιλ") μνημονεύει ακόμη αυτά τα διόδια μέχρι σήμερα.
Πρώτη Γαλλική δημικρατία μέχρι σήμερα
Το σχέδιο των δρόμων ανακαινίστηκε πλήρως τη δεκαετία του 1860 από τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Victor Besme. Εκείνη την εποχή χτίστηκε η λεωφόρος Λουίζ, ο σιδηροδρομικός σταθμός νότιων Βρυξελλών και η νέα Εκκλησία του Σαιν-Ζιλ, για να ακολουθήσουν σύντομα η νέα φυλακή και το Δημοτικό Μέγαρο. Σήμερα, το Σαιν-Ζιλ είναι ένας από τους πιο πυκνοκατοικημένους δήμους των Βρυξελλών.
Αξιοθέατα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το Hôtel Hannon, ένα αρ νουβό σπίτι σχεδιασμένο από τον Ζυλ Μπρουνφό
Εκπαίδευση
Η Σχολή Αρχιτεκτονικής, Αρχιτεκτονικής Μηχανικής και Πολεοδομίας του Πανεπιστημίου της Λουβέν (UCLouvain) είναι εγκατεστημένη στο Σαιν-Ζιλ.
Αθλητισμός
Το Σαιν-Ζιλ έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα που ονομάζεται Ρουαγιάλ Ουνιόν Σαιν-Ζιλουάζ, η οποία ήταν επιτυχημένη μέχρι τη δεκαετία του 1930.
Ελληνική απογραφή 1829
Το επιστημονικό μέρος της γαλλικής αποστολής της Εκστρατείας του Μoριά (1828-1833) θεώρησε απαραίτητο να επαληθεύσει τα στοιχεία πληθυσμού που τους προμήθευσε ο Κυβερνήτης της Ελλάδος, Ιωάννης Καποδίστριας. Σύμφωνα με την απογραφή αυτή, ο πληθυσμός της Πελοποννήσου κατά το 1829 ανήρχετο σε 336.366 κατοίκους.
Τα αποτελέσματά της δόθηκαν στον εξής πίνακα, ο οποίος ακολουθεί τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1828 που είχε ορίσει ο Καποδίστριας:
Στοιχεία από την απογραφή αυτή αναφέρονται σε διάφορες πηγές που αφορούν περιοχές της Πελοποννήσου.
Αναλυτικά στοιχεία από την απογραφή (πίνακες με αναφορά οικισμού, αριθμού οικογενειών και αριθμού κατοίκων) περιέχεται στον Δεύτερο Τόμο του έργου της Expédition scientifique de Morée με τίτλο Geographie.
Αναφορές
1829
Κατάλογος Κάστρων Νομού Γρεβενών
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων του Νομού Γρεβενών, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ). Σημαντικό ρόλο στην ανεύρεση, ανασκαφή, ανάδειξη, κήρυξη ως ιστορικά διατηρητέων και τη συντήρηση των οχυρωματικών μνημείων του νομού εκτελούν οι εξής υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού: Λ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (Λ’ ΠΚΑ), που έχει έδρα την Αιανή Κοζάνης και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Γρεβενών και Κοζάνης και η 17η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (17η ΕΒΑ), που έχει έδρα τα Γρεβενά και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Γρεβενών και  Κοζάνης.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Γρεβενών Γρεβε
Μισέλ Πιερ-Λουί
Η Μισέλ Πιερ-Λουί (Michèle Pierre-Louis) είναι πολιτικός από την Αϊτή, η οποία χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιούλιο του 2008 μέχρι την αποπομπή της με απόφαση της Γερουσίας, το 2009. Είναι η δεύτερη γυναίκα που ανήλθε στο πρωθυπουργικό αξίωμα στη χώρα μετά την Κλοντέτ Βερλέι, η οποία θήτευσε από το 1995 ως το 1996.
Βιογραφία και καριέρα
Γεννήθηκε γύρω στο 1947. Ήταν εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος Γνώσεων και Ελευθερίας (FOKAL),. Πρόκειται για μη κυβερνητική οργάωση, η οποία από το 1995 χρηματοδοτείται από τον Τζωρτζ Σόρος. Τον Ιούνιο του 2008 η Πιερ Λουί διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Ρενέ Πρεβάλ μετά την απόρριψη των υποψηφιοτήτων δύο άλλων, από τη Βουλή. Στις 17 Ιουλίου του 2008 η Κάτω Βουλή ενέκρινε την υποψηφιότητα της Πιερ-Λουί με 61 υπέρ, 1 ψήφο κατά και 20 αποχές. Η Γερουσία ενέκρινε επίσης την υποψηφιότητα στις 31 Ιουλίου, με 12 ψήφους υπέρ, 5 αποχές και καμία κατά. Ανέλαβε επίσημα στην πρωθυπουργία στις 5 Σεπτεμβρίου του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αϊτής Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Γιώργος Κατσιμπάρδης
Ο Γεώργιoς Κατσιμπάρδης (26 Ιανουαρίου 1939 - 26 Ιουλίου 2018) ήταν Έλληνας δικηγόρος, αθλητής, συγγραφέας και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Έχει διατελέσει βουλευτής Βοιωτίας και υφυπουργός, καθώς και πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ (Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1939 στη Δομβραίνα Βοιωτίας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Πολλές φορές υπερασπίστηκε αφιλοκερδώς εργατοϋπαλληλικές και συνεταιριστικές οργανώσεις. Παράλληλα, υπήρξε πρωταθλητής στους δρόμους ταχύτητας, μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου και Βαλκανιονίκης (1960).
Η πολιτική του δράση ξεκίνησε την περίοδο της χούντας, ως μέλος του αντιδικτατορικού ΠΑΚ, ενώ το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής Βοιωτίας για 23 χρόνια (1977 - 2000), και το ίδιο διάστημα χρημάτισε πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ (1984 - 1987) και υφυπουργός Εσωτερικών (1987 - 1988).
Συγγραφή
Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία, που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Λιβάνη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών Ομοσπονδιών
Όλγα Ηλείας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Όλγα βρίσκεται προς τις βόρειες όχθες του Πηνειού ποταμού, ανάμεσα στην τεχνητή λίμνη Πηνειού και το Τραγανό. Απέχει 12 χλμ. ΒΑ. από τη Γαστούνη και 8 χλμ. Α, από την Ανδραβίδα. Σύμφωνα με την παράδοση η ονομασία προέρχεται από την βασίλισσα Όλγα, γυναίκα του Γεωργίου Α', όταν στα τέλη του 19ου αιώνα, πέρασε από την περιοχή. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και καλλιεργούν κυρίως φράουλες, πατάτες, ελιές και εσπεριδοειδή.
Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Μυρτουντίων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Τραγανό, το Μαρκόπουλο και το Πηγάδι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Τραγανού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαστούνης του Δήμου Πηνειού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως μόνιμο πληθυσμό 672 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνειού
Γκαουντίγια Νρίτγια
εναλλ.=Bengali classical dance.|δεξιά|μικρογραφία|Απόδοση του Γκαουντίγια Νρίτγια από την Μάχουα Μουχέρτζι μικρογραφία|Χορευτές εκτελούν το Γκαουντίγια Νρίτγια Η Γκαουντίγια Νρίτγια (গৌড়ীয় নৃত্য) ή Γκαουρίγια Νρίτγια είναι Βεγγαλική κλασσική χορευτική παράδοση. Προέρχεται από το Γκάουντα, επίσης γνωστή ως Γκαούρ στη Βεγγάλη.
Έχει ανακατασκευαστεί από τη Μάχουα Μαχέρτζι. Δεν αναγνωρίζεται ως Ινδικός κλασσικός χορός από τη Σανγκίτ Νακάτ Ακαντεμί, αλλά η μελέτη του είναι επιλέξιμη για υποτροφίες από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ινδίας. Η ακαδημαϊκή υποδοχή της ανασυγκρότησης κυμαίνεται από προσοχή και σκεπτικισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Βεγγάλης
Part II (άλμπουμ των Lil Jon & the East Side Boyz)
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Δισκογραφία του Lil Jon Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Λοντ
Η Λοντ (εβραϊκά: לוֹד, αραβικά: الْلُدّ, αλ-Λιντ) είναι πόλη 15 χλμ. νοτιοανατολικά του Τελ Αβίβ στην Κεντρική Περιφέρεια του Ισραήλ. Στα τέλη του 2011 ο πληθυσμός της ήταν 74.000 κάτοικοι. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη βιβλική πόλη Λωδ. Όταν η αλ-Λιντ, όπως ήταν γνωστή στους Άραβες κατοίκους της, πέρασε στην ισραηλινή κατοχή, οι Άραβες εκδιώχθηκαν και στην πόλη εγκαταστάθηκαν Εβραίοι μετανάστες, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν πρόσφυγες από αραβικές χώρες. Από τον πρώην αραβικό της πληθυσμό, μόλις 1.000 περίπου απέμειναν στην πόλη, οι οποίοι απαγορευόταν να μείνουν στα σπίτια τους, που καταλήφθηκαν από Ισραηλινούς. Στα προάστια της πόλης βρίσκεται το κύριο διεθνές αεροδρόμιο του Ισραήλ, το Διεθνές Αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν.
Ετυμολογία
Το εβραϊκό όνομα Λωδ εμφανίζεται στη Βίβλο ως πόλη της ισραηλίτικης φυλής Βενιαμίν με ιδρυτή τον Σαμήρ ή Σεμμήρ. Στην Καινή Διαθήκη εμφανίζεται με το όνομα που είχε στην Ελληνιστική περίοδο, Λύδδα. Η πόλη αναφέρεται επίσης στα Χαντίθ, ως το πεδίο μάχης όπου ο Ντατζάλ (Αντίχριστος) θα σφαγιαστεί πριν την Ημέρα της Κρίσεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ Κατηγορία:Αραβικές χριστιανικές κοινότητες στο Ισραήλ
Βασίλειος Δούρας
Ο Βασίλειος Δούρας ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας (1904, Βόλος - 1981).
Βιογραφία
Ο Βασίλειος Δούρας γεννήθηκε στο Βόλο το 1904. Ήταν γιος του Σταμέλη Δούρα, καπνέμπορου από την Μακρυνίτσα Πηλίου, και της Έλενας Παπαγιαννίδη από την Πορταριά. Είχε τέσσερα αδέρφια.
Από μικρός φανέρωσε την καλλιτεχνική του φύση με αγάπη για την λογοτεχνία και τη ζωγραφική. Ωστόσο, οι προτροπές και οι παροτρύνσεις του πατέρα του ήταν αυτές που τον οδήγησαν να στραφεί προς την αρχιτεκτονική. Σπούδασε επτά χρόνια από το 1923 έως το 1930 στις αρχιτεκτονικές σχολές του Μονάχου και του Παρισιού για να πάρει από την École Spécial d' Architecture το δίπλωμά του στις 30 Ιανουαρίου 1930.
Με τον ερχομό του στην Ελλάδα εργάζεται στο Υπουργείο Παιδείας για την κατασκευή νέων σχολικών κτηρίων σε συνεργασία με τους Μητσάκη, Πικιώνη, Δεσποτόπουλο, Ζάχο κ.α. Έπειτα από τρία χρόνια, το 1933, διορίζεται στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ ως επιμελητής αρχικά στην έδρα της Κτηριολογίας του καθηγητή Αλεξάνδρου Νικολούδη κι έπειτα στην έδρα της Οικοδομικής του καθηγητή Εμμανουήλ Κριεζή.
Το 1940 εγκαταλείπει το Πολυτεχνείο για να διατηρήσει τη θέση του στο Υπουργείο Παιδείας.
Η γνώση ξένων γλωσσών (αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά) θα του επιτρέψει να συμμετάσχει ενεργά στο 4ο Διεθνές Συνέδριο Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής (C.I.A.M.) και θα αποτελέσει ιδρυτικό μέλος της ελληνικής ομάδας της C.I.A.M.. Ως αρχιτέκτων μελετητής, μεταξύ των ετών 1933 και 1934, συμμετέχει στην αναστήλωση του ναού της Απτέρου Νίκης στην Ακρόπολη υπό τον Νικόλαο Μπαλάνο αρχικά και υπό τον Αναστάσιο Ορλάνδο αργότερα. Επίσης σχεδιάζει διάφορα ιδιωτικά κτήρια.
Σχετικά με την προσωπική του ζωή αγαπάει τα ταξίδια, τη μουσική και την ποίηση, ενώ παράλληλα ασχολείται με τη συλλογή έργων τέχνης.
Πέθανε το 1981 στην Αθήνα.
Έργα
Το έργο του Βασιλείου Δούρα μπορεί να χωριστεί σε δυο κύριες περιόδους: τη μεσοπολεμική (1930-1941) και τη μεταπολεμική (1941-1981).
Η πρώτη, που θεωρείται και η σημαντικότερη, θα αφήσει έργα, που αρχίζουν αποφασιστικά να διαμορφώνουν το μοντερνισμό στην Ελλάδα, ενώ αντίθετα η δεύτερη εμφανίζει πιο συντηρητικό χαρακτήρα με μικρότερο ποιοτικό ενδιαφέρον.
Στην μεσοπολεμική περίοδο περιλαμβάνονται τόσο δημόσιες όσο ιδιωτικές μελέτες, με τις πρώτες να αφορούν σχολεία στα πλαίσια της εργασίας του αρχιτέκτονα στο Υπουργείο Παιδείας. Χαρακτηριστικά από τα σχολεία αυτά είναι το διώροφο δημοτικό σχολείο στο Νιοχώρι Λέσβου (1931), όπου χρησιμοποιεί οπλισμένο σκυρόδεμα και έχει επιρροές από το Bauhaus, και το επίσης διώροφο Δημοτικό σχολείο στην Πάτρα (1938), το οποίο αν και μοντέρνο έχει στεγή από κεραμίδια.
Όσον αφορά στα ιδιωτικά έργα, η αρχιτεκτονική του παραγωγή την περίοδο αυτή περιορίζεται σε τέσσερα έργα. Μεταξύ αυτών είναι η πολυκατοικία της Ελένης Μπραδράβου στην οδό Κ. Σταυροπούλου 30 (1935), όπου τα τρία οροφοδιαμερίσματα προβάλλουν εξωτερικά με ξεκάθαρη όψη μέσω της επεξεργασίας των επιχρισμάτων με αρτιφισιέλ και άλλες μορφολογικές λεπτομέρειες, και η λιθόκτιστη εξοχική κατοικία του Νίκου Καζαντζάκη στην Αίγινα με την ελεύθερη κάτοψη και την ασκητική λιτότητα που εμφανίζουν οι όγκοι πλάι στο βραχώδες τοπίο, ένα δείγμα υψηλού αρχιτεκτονικού ύφους.
Η μεταπολεμική περίοδος επιδεικνύει περισσότερα έργα από την προηγούμενη, τα οποία όμως διακατέχονται από συντηρητισμό, όπως συνέβη και με άλλους αρχιτέκτονες της περιόδου. Ο Δούρας συνέχισε να μελετά σχολικά κτήρια εργαζόμενος στην Τεχνική Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας, αλλά ακόμα εκπόνησε μελέτες για το Νέο Χημείο του Πανεπιστημίου Αθηνών (1950) (πενταώροφο κτήριο σχήματος Π επί των οδών Χαριλάου Τρικούπη, Ναυαρίνου και Μαυρομιχάλη), την επέκταση του Βυζαντινού Μουσείου (1949-1952)(αίθουσες λαογραφικών εκθεμάτων με σχολαστική διαχείριση του φωτός) και την επέκταση του Εθνικού Θεάτρου (1959-1963), όπου μιμήθηκε το ύφος του υπάρχοντος κτηρίου του Ερνέστου Τσίλλερ. Επιπλέον μελετά το Ναό του Αγίου Θωμά στο Γουδί (1948), ένα έργο, στο οποίο διαφαίνεται η νέα ακαδημαϊκή προσέγγισή του για την αρχιτεκτονική, καθώς επίσης κατοικίες σε Εκάλη (1966), Νέα Ερυθραία (1948) και Εύβοια (1965).
Ο Βασίλειος Δούρας σχεδίασε επίσης και το κτήριο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Κέρκυρας ,η ανέγερση του οποίου ξεκίνησε το 1962 και ολοκληρώθηκε το 1965 .Το κτήριο του Μουσείου, δείγμα του μοντερνισμού, χαρακτηρίζεται από λιτές αυστηρές γεωμετρικές γραμμές και αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Μητάτο Λασιθίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Χούτου
Οι Χούτου είναι μία από τις εθνικές ομάδες Μπαντού που κατοικούν στο Μπουρούντι και στη Ρουάντα, σε ποσοστό 85%. Οι Χούτου υπήρξαν πρωταγωνιστές της γενοκτονίας που πραγματοποιήθηκε το 1994, όπου σε 2-3 μέρες σφαγιάστηκαν με μασέτες περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι στη Ρουάντα και στο Μπουρούντι.
Ράιαν Φίλιπι
Ο Μάθιου Ράιαν Φίλιπι (Matthew Ryan Phillippe, 10 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης, γνωστός για το ρόλο του στις ταινίες: Οι σημαίες των προγόνων μας (Flags of our fathers), Ερωτικά παιχνίδια (Cruel intentions), Δικηγόρος σκοτεινών υποθέσεων (The Lincoln lawyer) και Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (I know what you did last summer).
Χούτου
Η γενοκτονία των Τούτσι κατέστη δυνατή καθώς οι Χούτου είχαν επιβάλει μια πολιτική διακρίσεων με την αναγραφή της φυλής στην ταυτότητα τού κάθε πολίτη της Ρουάντα.
Ράιαν Φίλιπι
Πρώτα χρόνια
Ο Φιλίπι γεννήθηκε στο Νιου Κασλ του Ντέλαγουερ, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι γονείς του Φιλίπι είναι η Σούζαν (το γένος Τόμας) και ο Ρίτσαρντ Φίλιπι. Ο Ράιαν είναι και γαλλικής καταγωγής. Έχει τρεις αδερφές, όταν ήταν νέος ασχολούνταν με το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο, και κέρδισε και μαύρη ζώνη στο Τάε Κβον Ντο.
Χούτου
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής Κατηγορία:Μπουρούντι Κατηγορία:Ρουάντα
Ράιαν Φίλιπι
Καριέρα
Πρόωρη Καριέρα (1992-1999)
Η καριέρα του Ράιαν ξεκίνησε με μία εμφάνιση στο αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι ABC, και συγκεκριμένα στη μακροβιότερη σειρά One life to live. Ο χαρακτήρας του ήταν ο Μπίλι Ντάγκλας, τον οποίο και υποδύθηκε τις χρονικές περιόδους 1992-1993, ήταν από τους πρώτους ηθοποιούς που υποδύθηκαν γκέι ρόλους. Μετά ο Φίλιπι μετακόμισε στο Λος Άντζελες, και υποδύθηκε μικρούς ρόλους σε αρκετές τηλεοπτικές παραγωγές (κυρίως μίνι-σειρές).
Το 1997 του δόθηκε ρόλος στην γνωστή ταινία τρόμου (τύπου σλάσερ) Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι, με συμπρωταγωνιστές του τους γνωστούς ηθοποιούς: Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ, Σάρα Μισέλ Γκέλαρ, Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ. Η ταινία αυτή ήταν μία μεγάλη επιτυχία και έκανε το όνομά του ευρύτερα γνωστό. Το 1998 έπαιξε στη δραματική ταινία Στούντιο 54 μαζί με τους: Σάλμα Χάγιεκ, Νεβ Κάμπελ και Μάικ Μάιερς. Το 1999 πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό (σε πιο μοντέρνα έκδοση) με συμπρωταγωνιστές του τους: τη μελλοντική του σύζυγο Ρις Γουίδερσπουν, και την ξανά συμπρωταγωνίστριά του Σάρα Μισέλ Γκέλαρ. Και αυτή η ταινία ήταν επιτυχία και φανέρωσε στο ευρύ κοινό το σεξαπίλ του Ράιαν και βέβαια τις υποκριτικές του ικανότητες.
Επιτυχία
Προσωπική Ζωή
Το 1997 γνώρισε την ηθοποιό Ρις Γουίδερσπουν, το 1998 αρραβωνιάστηκαν και το 1999 έπαιξαν μαζί με τη Σάρα Μισέλ Γκέλαρ στην ταινία Ερωτικά παιχνίδια, το 1999 παντρεύτηκαν, στις 9 Σεπτέμβρη του 1999 απόκτησαν μία κόρη, την Έιβα Ελίζαμπεθ Φίλιπι, και το 2003 απόκτησαν ένα αγόρι, τον Ντίκον Ρις Φίλιπι. Το 2007 το ζευγάρι χώρισε, και την ίδια χρονιά ο Φίλιπι άρχισε να βγαίνει με τη συμπρωταγωνίστριά του στην ταινία Θαύματα Πολέμου (Stop-Loss), Άμπι Κόρνις, αν και τελικώς το Φεβρουάριο του 2010 χώρισαν. Το 2010 έβγαινε με την ηθοποιό Αλέξις Ναπ και την ίδια χρονιά χώρισαν, ενώ λίγο καιρό μετά η Αλέξις έμεινε έγκυος και ο Ράιαν ήταν παρών στη γέννα, αλλά παρέμειναν χωρισμένοι, και απέκτησαν κόρη ονόματι Κέιλανι Μεριζάλντε Φίλιπι Ναπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
5η Συμφωνία (Μπετόβεν)
Η 5η Συμφωνία σε Ντο ελάσσονα, έργο 67, (5. Sinfonie c-Moll, Opus 67) είναι συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, αποκαλούμενη και ως «Συμφωνία της Μοίρας», είναι η πιο διάσημη από τις συμφωνίες του και ένα από τα δημοφιλέστερα και συχνότερα παιγμένα έργα της κλασικής μουσικής.
Το έργο αποτελείται από τέσσερα μέρη και ξεκινά με ένα ξεκάθαρο, μάλλον ανορθόδοξο μοτίβο, που έχει ταυτιστεί με ολόκληρη τη συμφωνία: τα τρία χαρακτηριστικά όγδοα σολ, τα οποία ακολουθεί χωρίς αλλαγή της δυναμικής (fortissimo) ένα μακρόσυρτο μι ύφεση.
thumb|right|316px|Αρχικό μοτίβο της 5ης Συμφωνίας
Οι γεμάτες πάθος ερμηνείες του περιεχομένου της 5ης Συμφωνίας έχουν σήμερα υποχωρήσει μπροστά σε πιο αντικειμενικές θεωρήσεις. Είναι ωστόσο εύκολο να διαπιστωθεί πως η 5η Συμφωνία, μαζί με την 3η και ακόμα περισσότερο με την 9η, έχουν επηρεάσει καθοριστικά τη συμφωνική δημιουργία του 19ου αιώνα, από τον Μπραμς και τον Τσαϊκόφσκι μέχρι τον Μπρούκνερ και τον Μάλερ. Εξάλλου, συγκαταλέγεται στα έργα που είχαν πάντοτε την ικανότητα να ελκύουν τόσο τους φίλους της κλασικής μουσικής όσο και εκείνους που κατά τα άλλα δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτό το είδος. Η δύναμη του ρυθμού της, που προβάλλει με ξεχωριστή σαφήνεια ήδη στο αρχικό μοτίβο σε unisono των εγχόρδων, είναι ένα από τα στοιχεία που την κάνουν τόσο επιβλητική.
Δεδομένα για το έργο
Χρονολογία σύνθεσης: Τα πρώτα σχεδιάσματα ανάγονται στο 1800. Άμεσες καταγραφές βρίσκονται και στο "σημειωματάριο" του Μπετόβεν για τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 1804. Η ολοκλήρωση χρονολογείται στην περίοδο μεταξύ Απριλίου 1807 και αρχών 1808.
Πρώτη εκτέλεση: Το έργο πρωτοπαίχτηκε μαζί με την Ποιμενική, το Κοντσέρτο αρ. 4 για πιάνο σε Σόλ μείζονα έργο αρ. 58, μέρη της Λειτουργίας σε Ντο μείζονα έργο αρ. 86 και τη Φαντασία για πιάνο, χορωδία και ορχήστρα σε Ντο ελάσσονα, έργο αρ. 80 στις 22 Δεκεμβρίου 1808 στο Θέατρο της Βιέννης (Theater an der Wien), σε μια μαραθώνια συναυλία που διεύθυνε ο ίδιος ο Μπετόβεν.
Διάταξη ορχήστρας: 1 πίκολο, 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 2 φαγκότα, 1 κοντρα φαγκότο, 2 κόρνα, 2 τρομπέτες, 3 τρομπόνια, τύμπανα, ορχήστρα εγχόρδων (1ο βιολί, 2ο βιολί, βιόλα, βιολοντσέλλο, κοντραμπάσο˙ βιολοντσέλλο και κοντραμπάσο παίζουν σε κάποια σημεία χωριστά).
Η γένεση της 5ης Συμφωνίας
thumb|right|250px|Αυτόγραφο της πρώτης σελίδας της 5ης Συμφωνίας του Μπετόβεν Τα πρώτα σχεδιάσματα της 5ης Συμφωνίας ανάγονται στα έτη 1803 και 1804, δηλαδή ανάμεσα στην ολοκλήρωση της 3ης και την έναρξη των εργασιών για την 4η Συμφωνία, η οποία ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 1806. Η σύνθεσή της ξεκίνησε με παραγγελία του κόμη της Άνω Σιλεσίας Φραντς φον Όπερσντορφ (Franz von Oppersdorff), διακόπηκε όμως και ο Μπετόβεν ασχολήθηκε με άλλα έργα. Ολοκληρώθηκε τελικά το 1807 και τις αρχές του 1808, το έτος ολοκλήρωσης και της 6ης Συμφωνίας. Έτσι, το έργο συνδέεται με την περίοδο μετά το 1798, οπότε άρχισε να αμβλύνεται η ακοή του Μπετόβεν, και μετά το 1802, το έτος της Διαθήκης του Χάιλιγκενστατ (Heiligenstadt). Πρόκειται για την εποχή των ναπολεόντειων πολέμων, των πολιτικών αναταραχών στην Αυστρία και της κατοχής της Βιέννης από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα το 1805. To 1808 ο Μπετόβεν πρόσφερε το έργο στον εκδοτικό οίκο Μπράιτκοπφ ουντ Χέρτελ (Breitkopf & Härtel) προσδοκώντας καλύτερη αμοιβή. Τελικά το έργο εκδόθηκε το 1809 με αφιέρωση στον κόμη Αντρέι Κιρίλοβιτς Ραζουμόφσκι (Andrej Kirillowitsch Rasumowskij), στον οποίο αφιερώθηκαν αργότερα και τα τρία Κουαρτέτα εγχόρδων έργο αρ. 59, καθώς και στον δούκα Λόμπκοβιτς (Lobkowitz).
Για τις σκέψεις και τα κίνητρα του Μπετόβεν σε σχέση με την 5η Συμφωνία δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά, καθώς δεν έχουν διασωθεί λόγια του ίδιου για το θέμα. Οι περισσότερες, υποτίθεται αυθεντικές δηλώσεις του βασίζονται σε δηλώσεις του γραμματέα του Άντον Σίντλερ (Anton Schindler) και πρέπει να αξιολογούνται με επιφύλαξη. Κατά τον Σίντλερ ο Μπετόβεν εξέφρασε την άποψη ότι «έτσι χτυπά η μοίρα την πόρτα» ερμηνεύοντας την αρχή του πρώτου μέρους. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν σώζονται αυθεντικές απόψεις του συνθέτη για το θέμα, οι μουσικολόγοι βλέπουν την 5η Συμφωνία σαν συνδετικό κρίκο μεταξύ της 3ης, 7ηςκαι 9ης Συμφωνίας, στις οποίες ο Μπετόβεν κατέκτησε μια εντελώς ιδιαίτερη μουσική γλώσσα στη συμφωνική γραφή.
Δομή και ανάλυση
Η μουσική ανάλυση ενός έργου είναι φυσικά καθοριστική για τις διαφορετικές ερμηνείες του. Εκεί που ο ένας μουσικολόγος βλέπει περισσότερα θέματα, ο άλλος βλέπει μόνο παραλλαγές ενός θέματος.
Πρώτο μέρος
Ρυθμική αγωγή allegro con brio, μέτρο 2/4, τονικότητα Ντο ελάσσονα.
Το πρώτο μέρος έχει τη μορφή της κλασικής φόρμας σονάτας. Η διαφορά από τα παραδοσιακά μορφολογικά πρότυπα της συμφωνίας έγκειται στο γεγονός, ότι ο συνθέτης χρησιμοποιεί ένα εξαιρετικά σύντομο, αλλά διακριτό μοτίβο για κύριο θέμα αντί για ένα θέμα χτισμένο από πολλά μοτίβα. Επιπλέον, το δευτερεύον θέμα παίζει πολύ μικρό ρόλο: εμφανίζεται μόνο στην έκθεση και στην επανέκθεση και ήδη στο πρώτο του άκουσμα συνοδεύεται από το ρυθμό του κύριου θέματος στα κοντραμπάσα. Συνεπώς το πρώτο μέρος παρουσιάζει έντονη τάση μονοθεματικότητας, η οποία απαντάται συχνά και σε έργα του Γιόζεφ Χάυδν (Joseph Haydn).
thumb|left|300px|Η μετάβαση από το πρώτο στο δεύτερο θέμα στα κόρνα
Η έκθεση ξεκινά χωρίς αργή εισαγωγή με τα έξι μέτρα του "μοτίβου της μοίρας". Οι δύο κορώνες και κυρίως η έλλειψη τονικής σαφήνειας στην αρχή δίνουν ιδιαίτερο δυναμισμό στο μοτίβο. Ο ακροατής μπορεί να θεωρήσει τη Μι ύφεση ως βασική τονικότητα και μόνο από το μέτρο 7, με το άκουσμα της θεμελίου ντο στα βιολοντσέλλα και τα φαγκότα, γίνεται σαφές ότι πρόκειται για Ντο ελάσσονα. Το μοτίβο περνάει στη συνέχεια από τα διάφορα όργανα και παραδίδεται σε μια ροή ογδόων, που καταλήγει με συνήχηση όλων των οργάνων (tutti) στη δεσπόζουσα. Το αρχικό μοτίβο επαναλαμβάνεται στους φθόγγους της ελαττωμένης συγχορδίας και στη συνέχεια μεταφέρεται με τον ίδιο τρόπο, όπως και προηγουμένως, σε ένα συγχορδιακό tutti των οργάνων, το οποίο ακολούθως εισάγει το δεύτερο θέμα.
thumb|400px|Δεύτερο θέμα (αρχή)
Ένα σύντομο μοτίβο στα κόρνα, που αρχίζει με τον ίδιο ρυθμό αλλά με διαφορετική ακολουθία φθόγγων, μας μεταφέρει στο δεύτερο θέμα ομοιόμορφων τετάρτων στη σχετική μείζονα κλίμακα Μι ύφεση. Μια καθοδική φιγούρα ογδόων, πρώτα στα έγχορδα και μετά στα πνευστά, και στη συνέχεια το άκουσμα του κύριου μοτίβου ολοκληρώνουν την έκθεση.
thumb|center|600px|Ο διάλογος εγχόρδων και πνευστών (απόσπασμα)
Μετά από μία ακόμα συνήχηση (tutti) όλων των οργάνων αρχίζει η επανέκθεση, η οποία επαναλαμβάνει την έκθεση με την προσθέτοντας μόνο ένα ρετσιτατίβο για σόλο όμποε αμέσως μετά την αρχή της επανέκθεσης. Πιστός στην παράδοση της "τρίτης της Πικαρδίας", δηλ. της μετατροπής της τελευταίας ελάσσονας συγχορδίας της τονικής σε μείζονα, ο Μπετόβεν επανεκθέτει το δεύτερο θέμα του πρώτου μέρους στη Ντο μείζονα κλίμακα. Η εκτεταμένη coda που ακολουθεί τελειώνει το πρώτο μέρος πάλι στον ελάσσονα τρόπο.
Δεύτερο μέρος
thumb|460px|Πρώτο θέμα του β΄ μέρους thumb|460px|Δεύτερο θέμα του β΄ μέρους Ρυθμική αγωγή andante con moto, μέτρο 3/8, τονικότητα Λα ύφεση μείζονα.
Το δεύτερο μέρος είναι γραμμένο στην τονικότητα της σχετικής μείζονος, τη Λα ύφεση, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση με το πρώτο μέρος: εκεί ένα πολύ σύντομο, διακριτό θέμα, εδώ ένα μακρόσυρτο, κυματιστό, παρεστιγμένο, τραγουδιστό θέμα. Αυτό το θέμα καλείται να μεταδώσει την αίσθηση που δεν μπόρεσε να εκφράσει το δεύτερο θέμα του πρώτου μέρους λόγω της κυριαρχίας του πρώτου θέματος.
Τρίτο μέρος
Το τρίτο μέρος είναι γραμμένο πάλι στη Ντο ελάσσονα κλίμακα και ακολουθεί την τριμερή φόρμα, περιέχει όμως ένα σκέρτσο αντί το συνηθισμένο ως την εποχή του Μπετόβεν μενουέτο. Πολλοί μελετητές δεν το δέχονται ως αυτόνομο μέρος και του αποδίδουν το χαρακτήρα ενός περάσματος που επιτείνει την ένταση προς το φινάλε. W. Riezler, Ludwig van Beethoven, Zürich 1962). Ο ίδιος ο Μπετόβεν το καθαρόγραψε στην τελική παρτιτούρα και το συντόμευσε κατά το ήμισυ μετά την πρώτη εκτέλεση. Το τρίτο μέρος έχει τη μορφή σκέρτσο – τρίο – συντομευμένο σκέρτσο – επανέκθεση με πέρασμα προς το φινάλε.
Το σκέρτσο αποτελείται από ένα ανοδικό μοτίβο τετάρτων στο μπάσο, που εμφανίζεται δύο φορές και καλύπτει ηχητικά μια έκταση από δύο οκτάβες. Αφού απαντήσουν τα ψηλότερα έγχορδα, ακολουθεί ένα μοτίβο τετάρτων με χαρακτήρα φανφάρας, αρχικά στα κόρνα και μετά σε όλα τα όργανα (tutti). Τα τρία τέταρτα και το παρεστιγμένο μισό του θυμίζουν το πρώτο θέμα του πρώτου μέρους. Το πρώτο θέμα, αυτή τη φορά σε Σι ύφεση ελάσσονα, και το μοτίβο των κόρνων ηχούν παραλλαγμένα άλλη μια φορά, πριν ακουστούν στο τέλος του σκέρτσο ξανά συνδυασμένα σε ένα είδος ανάπτυξης. Φιγούρες ογδόων στα βιολιά κι ένα καταληκτήριο tutti με τα τύμπανα οδηγούν προς το μεσαίο τμήμα. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Μπετόβεν δεν ακολουθεί στο μέρος του σκέρτσο τη συνηθισμένη διμερή φόρμα με μέρη που επαναλαμβάνονται.
thumb|450px|Τρίο του γ΄ μέρους
Το τρίο είναι ένα φουγκάτο που αρχίζει με τα έγχορδα και συνεχίζει με συμμετοχή των πνευστών. Το δεύτερο τμήμα του αρχίζει με μια καθυστέρηση στην είσοδο των φωνών. Αντί να επαναληφθεί πλήρως τελειώνει με μια καθοδική γραμμή τριών οκτάβων από τα φλάουτα ως τα φαγκότα. Ακολουθεί μια συντομευμένη επανέκθεση του σκέρτσο σε pianissimo και πιτσικάτο. Μετά από ένα ισοκράτημα του μπάσου (λα ύφεση) για δεκαπέντε μέτρα και σε δυναμική pianissimo, παρεμβάλλεται σύντομα το αρχικό μοτίβο της συμφωνίας. Τα κρουστά σπρώχνουν τη μουσική με ρυθμικούς υπαινιγμούς του κύριου μοτίβου και με εκτέλεση τετάρτων, ογδόων που καταλήγει σε ένα τρέμολο των κρουστών. Μετά από αυτή τη ραγδαία κορύφωση ξεκινά attacca, χωρίς διακοπή, το φινάλε του τέταρτου μέρους. Ο τυπικός χωρισμός των μερών παραλείπεται κατά τρόπο ασυνήθιστο στη μουσική αυτής της περιόδου.
Τέταρτο μέρος
Στο καταληκτήριο μέρος της συμφωνίας αποδίδει ο συνθέτης περισσότερη βαρύτητα από ό,τι στο εναρκτήριο. Αυτή η τάση της μετάθεσης του βάρους προς το τέλος είναι ακόμα πιο εμφανής στη μεταγενέστερη 9η Συμφωνία. Το θριαμβευτικό και πανηγυρικό χαρακτήρα του μέρους επιτείνει, όπως αργότερα και στην 9η Συμφωνία, η μορφή του εμβατηρίου (μαρς). Επιπλέον διευρύνεται η ορχήστρα με την προσθήκη ενός φλάουτου πίκολο, ενός κοντραφαγκότου και ενός τρομπονιού. Το τέταρτο μέρος είναι γραμμένο, όπως και το πρώτο, στη φόρμα σονάτας. Η έκθεση όμως εκτείνεται σε 85 μέτρα και η ανάπτυξη σε 66, ενώ η επανέκθεση καταλαμβάνει 110 και η coda 126 μέτρα. Έτσι η επανέκθεση και η coda σηκώνουν το κύριο βάρος προς το τέλος του μέρους, όπως και το τέταρτο μέρος συνολικά στη γενική οργάνωση της συμφωνίας.
thumb|370px|Κύριο μοτίβο του δ΄ μέρους
thumb|400px|Θέμα τρίηχων με επαναλαμβανόμενες οκτάβες
Ακούστε ολόκληρη τη συμφωνία
Η ακόλουθη ηχογράφηση έγινε κατά την ερμηνεία της συμφωνίας από τη Συμφωνική Ορχήστρα της Φούλντα Γερμανίας υπό τη διεύθυνση του Σίμον Σίντλερ στις 10 Μαρτίου 2000, στην Orangerie της Φούλντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα Κατηγορία:Περιεχόμενα του Voyager Golden Record
Πιερ Ντριε Λα Ροσέλ
Πρώτα χρόνια
Το 1917, παντρεύεται την Κολέτ Ζεραμέκ, την αδελφή ενός Εβραίου φίλου. Ο γάμος ήταν μια αποτυχία και χωρίζουν το 1921. Αρχικά έτρεφε φιλικά αισθήματα προς το ντανταϊστικό κίνημα και ήταν στενός φίλος του Λουί Αραγκόν, αλλά σταδιακά στράφηκε προς τον φασισμό και τον αντισημιτισμό.
Στα πολιτικά του γραπτά υποστήριζε πως η φιλελεύθερη δημοκρατία ήταν υπεύθυνη γι' αυτό που θεωρούσε σαν τη παρακμή της Γαλλίας (οικονομική κρίση, μειούμενος ρυθμός γεννήσεων κλπ). Στα έργα του Ο Νεαρός Ευρωπαίος (Le Jeune Européen, 1927) και Γενεύη ή Μόσχα (Genève ou Moscou, 1928), ο Ντριέ Λα Ροσέλ υποστηρίζει μια δυνατή ενωμένη Ευρώπη και αποκηρύσσει τον "παρηκμασμένο υλισμό" της δημοκρατίας.
Φασισμός και κατοχή
Το 1931, στο Η Ευρώπη Ενάντια στις Πατρίδες (L'Europe contre les patries) έγραφε με αντι-χιτλερικό ύφος, αλλά από το 1934, και ιδιαίτερα μετά από μια επίσκεψη στη ναζιστική Γερμανία το 1935, ασπάστηκε το ναζισμό σαν αντίδοτο στη "μετριότητα" της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αντιπροσωπευτικός των ιδεών του εκείνο τον καιρό ήταν ο τίτλος του βιβλίου που έγραψε το 1934· Φασιστικός Σοσιαλισμός (Socialisme fasciste). Για ένα μικρό διάστημα έγινε μέλος του Γαλλικού Λαϊκού Κόμματος (Parti Populaire Français), του οποίου ηγείτο ο Ζακ Ντοριό, ένας πρώην κομμουνιστήε που είχε μεταβληθεί σε φασίστα. Το 1937 έγραψε την πολιτική μπροσούρα Με τον Ντοριό όπου επιχειρηματολογούσε υπέρ ενός φασισμού με ιδιαίτερα γαλλικά χαρακτηριστικά. Όταν όμως οι Ναζί κατέλαβαν τη Γαλλία αρχικά τους προσέφερε την πλήρη υποστήριξή του.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής του Παρισιού απ' τους Γερμανούς, διαδέχτηκε τον Ζαν Πωλάν (τον οποίο έσωσε δις απ' τα χέρια της Γκεστάπο) ως διευθυντής της Νέας Γαλλικής Επιθεώρησης (Nouvelle Revue Française) και κατά συνέπεια μετετράπη σε μεγάλη μορφή της γαλλικής πολιτιστικής συνεργασίας με τους ναζί κατακτητές. Η φιλία του με τον πρέσβη του Αδόλφου Χίτλερ στο Παρίσι, Ότο Άμπετζ (Otto Abetz), προϋπήρχε του πολέμου. Στη συνέχεια όμως απογοητεύτηκε από τον χιτλερισμό και έστρεψε το ενδιαφέρον του προς τον μυστικισμό της Ανατολής.
Μετά την απελευθέρωση του Παρισιού έπρεπε να κρυφτεί. Παρόλη την προστασία του Αντρέ Μαλρό και μετά από μια αποτυχημένη πρώτη προσπάθεια τον Ιούλιο του 1944, τελικά αυτοκτονεί στις 15 Μαρτίου του 1945. Η αυτοκτονία υπήρξε ένας συνεχής πειρασμός γι' αυτόν σ' ολόκληρη τη ζωή του. Όπως και με τον Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, ο θάνατός του τον μετέτρεψε σε μάρτυρα των νεο-φασιστών αλλά και άλλων που συμμερίζονταν την αποστροφή που αισθανόταν για την αστική κοινωνία.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Φασίστες
Νίκη Παζαρέντζου
Η Νίκη Παζαρέντζου είναι ελληνίδα ηθοποιός γεννημένη στη Θεσσαλονίκη στις 6 Απριλίου του 1957 και είναι απόφοιτη της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Υπήρξε υπότροφος του ΙΚΥ και ζει στην Αθήνα.
Σπούδασε Ιταλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Γνωρίζει ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά και ελάχιστα αγγλικά. Συνεργάστηκε με την Παιδική Σκηνή της Μ. Σοΐδου ως παιδί-ταλέντο. Παρακολούθησε σεμινάρια χορού, τραγουδιού και θεατρικής πράξης στη Νέα Υόρκη και στην Ευρώπη. Έχει εργασθεί στο θέατρο, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και το τραγούδι. Διδάσκει υποκριτική και δραματοποιημένη έκφραση. Ως δημοσιογράφος συνεργάστηκε με την εφημερίδα "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" και το περιοδικό "ΕΠΙΛΟΓΕΣ". Το όνομά της συμπεριλαμβάνεται στο υπό έκδοση "WHO IS WHO" των σημαντικότερων ελληνίδων. Στο θέατρο διακρίνεται πρωταγωνιστώντας το 1979 ως Χουχού στο έργο του Γ. Μανιώτη "Ο ΛΑΚΚΟΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ" σε σκηνοθεσία Λ. Τριβιζά, το 1984 στο ΚΘΒΕ στον μονόλογο της Κ. Μητροπούλου "ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ", το 1986 ως Mπέκμπικ στο "MIKΡΟ ΜΑΧΑΓΚΟΝΥ" του Μπ. Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Gr. Ζrott (συνεργασία Ανατολικής Γερμανίας-Ελλάδας). Στην τηλεόραση πρωτοεμφανίστηκε το 1980 συμπρωταγωνιστώντας ως Σουλτάνα στη σειρά "ΛΩΞΑΝΤΡΑ". Τελευταία της εμφάνιση ως Περσεφόνη στη σειρά "ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΑ". Στον κινηματογράφο, μεταξύ άλλων συμπρωταγωνίστησε το 2000 στην ταινία "ΑΝΤΟΝΙΟ FATE UN BEL SORRISO" σε σκηνοθεσία Αnna di Francisca (ιταλογαλλοελληνικής συμπαραγωγής). Επίσης, έγραψε το Θεατρικό Έργο "ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ" και μια σειρά παραμυθιών με τίτλο "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΑΥΓΟΥΛΑΣ". Έκανε επίσης διαφημίσεις τηλεοπτικές, ραδιοφωνικές και μεταγλωττίσεις.
(1964) Παιδική Σκηνή της Μαίρης Σοΐδου
(1974) Ραδιόφωνο ΥΕΝΕΔ, θεατρικά ραδιοφωνικά. Δική της Ραδιοφωνική εκπομπή με τους Γ. Τζιότζιο και Σ. Τσιτουρίδη, με τίτλο "Νυχτερινοί Μουσικοί Περιπάτοι"
(1975-1976) Φοιτητικός Όμιλος Θεάτρου Κινηματογράφου (Φ.Ο.Θ.Κ.) "Βάκχες", σε σκηνοθεσία Κ. Αντωνιάδου, "Χωρίς Συμμετοχή", ταινία μικρού μήκους του Κ. Παπάζογλου, ταινία μεγάλου μήκους "Μάης" του Τ. Ψαρρά
(1977) "Αντιγόνη" από τη Θεατρική Ομάδα "Αντίλογος"
(1978-1979) ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ: "Τα καινούργια ρούχα του Βασιλιά", σκην. Κ. Τσιάνος. "Αγγέλα" του Γ. Σεβαστίκογλου σε σκην. Δ. Χρονόπουλου
(1979) "Ο λάκκος της αμαρτίας" του Γ. Μανιώτη σε σκην. Λ. Τριβιζά
(1979-1980) Σήριαλς: "Λωξάντρα" σε σκην. Γ. Γρηγορίου (υποδύεται τη "Σουλτάνα"), "Από την κωμωδία στο δράμα", "Κόντρα στον Άνεμο" σε σκην. Κ. Κουτσομύτη, "Πορεία 090" σε σκην. Τ. Ψαρρά, "Το μυθιστόρημα των τεσσάρων" σε σκην. Κ. Ζώη
(1980) ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΜΠΟ: "Μιουζικ-χωλ αλα GREECE" σε σκην. Σ. Γιούλη
(1981) ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ: "Κυρία Σουρτα-φέρτα" σε σκην. Π. Παναγόπουλου
(1982) "Γύπαρης" σε σκην. Μ. Βοσταντζή
(1982-1983) "Το τελευταίο αγριοπερίστερο" σε σκην. Π. Παναμά, "Λυσιστράτη" σε σκην. Α. Βουτσινά στα Αρχαία Θέατρα Επιδαύρου, Ηρώδειο, Φιλίππων κλπ.
(1983-1984) "Δράκος" σε σκην. Π. Χαρίτογλου, "Άγνωστος Στρατιώτης" σε σκην. Κ. Φαρμασώνη, "Όμνιμπους" θεατρικό μονόπρακτο στην τηλεόραση, σε σκην. Γ. Χατζιδάκη
(1984-1985) "Με το νόμο" σε σκην. Μ. Φουρτωτήρα
(1985) "Ικέτισσες", σε σκην. Κ. Μπάκα στα Αρχαία Θέατρα Επιδαύρου, Ηρώδειο, Φιλίππων κλπ.
(1985-1986) ΘΕΑΤΡΟ ΑΚΡΟΠΟΛ: "Είμαστε όλοι θεατές" σε σκην. Φ. Μεταξόπουλου, "Ο Αλή Πασάς και οι 40 ψεύτες" σε σκην. Φ. Μεταξόπουλου. Ταινία μεγάλου μήκους "Άλκηστις" του Τ. Λυκουρέση
(1986) "Μικρό Μαχάγκονυ" σε σκην Cr. Zrott. Σήριαλ "Χωρίς φλας" σε σκην. Ν. Κουτελιδάκης
(1986-1987) "Ο θάνατος του Ταρέλκιν" σε σκην. Χ. Τσάγκα
(1987-1988) "Βαγγελίτσα πάρ'την γκλίτσα" σε σκην. Α. Βαγενά
(1988) "Κόλαξ" σε σκην. Γ. Γραμματικού. Θεατρικό μονόπρακτο στην τηλεόραση "Ε! εσείς οι απ'έξω", σε σκην. Ε. Βασιλικιώτη. Σήριαλ "Το μπουλούκι" σε σκην. Τ. Ψαρρά
(1989) "Πλούτος" σε σκην. Ν. Περέλη
(1989-1990) Παραδίδει μαθήματα-σεμινάρια ορθοφωνίας σε ραδιοφωνικούς σταθμούς: "Αμερικάνικο Ντοκιμαντέρ" σε σκην. Π. Κέκα
(1989-1990) Σήριαλ "Επιθεώρηση-Επιθεώρηση" σε σκην. Λαζαρίδη. Ραδιόφωνο "Το θέατρο της νύχτας" (ΕΡΑ) παραγωγής Φραγκουδάκη, Ταινία "Ο πανταχού παρών" σε σκην. Γ. Σκαλενάκη. Σήριαλς: "Άγγελος κατά λάθος" σε σκην. Μ. Παπανικολάου, "Οικογένεια Μουσαμά" σε σκην. Αρζόγλου-Κιμούλη
(1991) "Ευγένιος και Κυκνένια" σε σκην. Γ. Ρεμούνδου. Σήριαλ "Οι τελευταίοι εγγονοί" σε σκην. Ν. Κουτελιδάκη
(1992-1993) Σήριαλς: "Επτά κακά της μοίρας" σε σκην. Γ. Κωνσταντίνου, "Παράλληλοι δρόμοι" σε σκην. Φρ. Καραμποτ, "Βαμμένα κόκκινα μαλλιά" σε σκην. Κ. Κουτσομύτη, "13ο Κιβώτιο" σε σκην. Τ. Ψαρρά και "Πρωτοχρονιάτικο σόου" του Mega Channel
(1993-1994) ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ: "Είπα ξείπα και μαύρη τρύπα" σε σκην. Β. Σειληνού. Ντοκιμαντέρ "Ελληνικές Παραλίες" σε σκην. Π. Κέκα με προορισμό Αμερική και Ευρώπη
(1994-1996) Σκονισμένα σύννεφα σε σκην. Α. Γεωργαντά
(1997-1998) ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης: "Αφελής" σε σκην. Π. Σκουρολιάκου
(1998-1999) Δημοσιογραφεί στην εφημερίδα "Μακεδονία" και στο περιοδικό "Επιλογές" της Θεσσαλονίκης
(1999-2000) ITALIA FILM "Antonio fate un bel sorriso" σε σκην. Anna di Francisca. Σήριαλ "...και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες" σε σκην. Κ. Κουτσομύτη
(2000-2001) Διδάσκει δραματοποιημένη έκφραση σε σχολές χορού και πολιτιστικούς συλλόγους Δήμων
(2003-2004) Διδάσκει στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στα 1ο, 2ο & 3ο Δημ. Σχολεία Πεύκων Θεσσαλονίκης (Δημιουργική Γραφή - Θεατρικό Παιχνίδι)
ΣΥΓΓΡΑΦΗ:
(2004-2005) Συγγραφή του Θεατρικού Έργου "Απελπισμένη Ιδιοκτησία" και μιας Σειράς Παραμυθιών αποτελούμενη από 7 παραμύθια με τίτλο "Τα Παραμύθια της Γιαγιάς Αυγούλας"
(2005-2018) Ασχολείται εθελοντικά ως Σύμβουλος Δραματοθεραπείας και Φιλοσοφίας
ΠΟΛΙΤΙΚΗ:
Υπήρξε υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος στον Δήμο Θεσσαλονίκης στο ψηφοδέλτιο του Α. Σαχίνη "Θεσσαλονίκη τώρα" στις Δημοτικές Εκλογές του 2002
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αλέξανδρος Κανάρης
Ο Αλέξανδρος Κανάρης (1864 - 5 Φεβρουαρίου 1944) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σύρο και ήταν γιος του Μιλτιάδη Κανάρη. Καταγόταν από την οικογένεια Κανάρη και σε αντίθεση με την στρατιωτική παράδοση της οικογένειας σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος και το 1891 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Νέων Ψαρών συνεχίζοντας να εκλέγεται μέχρι και την δεκαετία του 1930. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της βουλής, υπουργός εκκλησιαστικών και δημοσίας εκπαίδευσης καθώς και υπουργός επί των ναυτικών.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 5 Φεβρουαρίου 1944.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Νέων Ψαρών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημόσιας Εκπαίδευσης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Αλεξανδρος
Ευρύτερες αστικές περιοχές
thumb|240px|Οι 16 μεγαλύτερες Μητροπόλεις (άνω των 2,5 εκ. κατοίκων) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Eurostat, η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει δημιουργήσει την έννοια των Ευρύτερων αστικών περιοχών (αγγλικά: Larger Urban Zones - LUZ), σε μια προσπάθεια εναρμόνισης των ορισμών της αστικοποίησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και σε χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ορισμοί αυτοί συμφωνήθηκαν μεταξύ της Eurostat και των εθνικών στατιστικών υπηρεσιών των διαφόρων χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την ευκαιρία της διεξαγωγής του προγράμματος Αστικός Έλεγχος (Urban Audit) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2004. Αυτό το πρόγραμμα έχει επικριθεί για ανεπαρκή εναρμόνιση των στοιχείων, που εξακολουθούν να συλλέγονται από τις εθνικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο των τοπικών διοικητικών μονάδων, με αποτέλεσμα μερικές φορές να καθίσταται δύσκολη η σύγκριση των αστικών περιοχών από χώρα σε χώρα. Το 2006, περίπου το ένα τρίτο των ορισμών LUZ άλλαξαν, βελτιώνοντας έτσι σημαντικά τη δυνατότητα σύγκρισης των ορισμών LUZ σε διάφορες χώρες. Στον τελευταίο γύρο του αστικού ελέγχου προστέθηκαν επίσης πόλεις από τις υποψήφιες χώρες και από τις χώρες που ανήκουν στη Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών.
Κοκκάλα Ηλείας
''Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κοκκάλα Λακωνίας
Ευρύτερες αστικές περιοχές
Οι αστικοί ορισμοί της Eurostat
Με αυτόν τον όρο εκφράζεται η έννοια μιας ακόμη πιο διευρυμένης περιοχής του πολεοδομικού συγκροτήματος (μητροπολιτικής περιοχής) μίας πόλης, δηλαδή όχι μόνο η περιοχή μέσα στα 'όρια' της πόλης (ο δήμος Αθηναίων στην περίπτωση της Αθήνας). Ο κατάλογος που ακολουθεί δείχνει το μέγεθος του πληθυσμού των πόλεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και τις υποψήφιες χώρες και μη κοινοτικές χώρες της ΕΖΕΣ. Η λίστα περιορίζεται σε αυτές τις πόλεις των οποίων οι Ευρύτερες αστικές περιοχές έχουν πληθυσμό τουλάχιστον 0,5 εκατομμύρια ανθρώπους.
Κοκκάλα Ηλείας
Η Κοκκάλα είναι μικρός πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 20 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στην ανατολική είσοδο του Βαρθολομιού από το οποίο χωρίζεται με τον Πηνειό ποταμό. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στον τότε δήμο Βαρθολομιού και σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Βαρθολομιού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βαρθολομιού του Δήμου Πηνειού ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 20 κατοίκους.
Ευρύτερες αστικές περιοχές
Κατάλογος των ευρύτερων αστικών περιοχών
Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει τις πόλεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις συνδεδεμένες χώρες που συμμετείχαν στον τρίτο γύρο του προγράμματος Αστικός Έλεγχος. Οι πόλεις κατατάσσονται με βάση τον πληθυσμό του LUZ. Τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται είναι από το 2006 Urban Audit III, η οποία χρησιμοποιεί στοιχεία που συγκεντρώθηκαν για το 2004. Παρά το γεγονός ότι στον τελευταίο γύρο του Αστικού Ελέγχου προστέθηκαν και πόλεις από τις χώρες της ΕΖΕΣ (Ισλανδία, Λίχτενσταϊν, Νορβηγία και Ελβετία) και από τις υποψήφιες για ένταξη χώρες, η μόνη υποψήφια χώρα για την οποία υπάρχουν δεδομένα είναι η Τουρκία.
Κοκκάλα Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνειού
Ευρύτερες αστικές περιοχές
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις
Αλέξανδρος Λευκάδας
Γεωγραφία
Ο Αλέξανδρος είναι χωριό στην βορειοκεντρική Λευκάδα. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του βουνού Σκάρος (ή Σκάροι, 673 μ.), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Λαζαράτων-Πλατύστομου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 16 χλμ. περίπου Ν.ΝΔ. της πρωτεύουσας του νησιού.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αλεξάνδρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 14,227 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κολλυβάτα και Νικιάνα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρυάς του νομού Κερκύρας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λευκάδος και, το 1909, πάλι στον νομό Κερκύρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αλεξάνδρου. Το 1925 εντάχθηκε στον νομό Πρέβεζας και το 1946 υπήχθη οριστικά στον νομό Λευκάδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλεξάνδρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λευκάδας.
Γενικά στοιχεία
Ο Αλέξανδρος είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός, επειδή τα σπίτια είναι κτισμένα σε παραδοσιακή επτανησιακή αρχιτεκτονική (πέτρινοι τοίχοι, παράθυρα με ξύλινα καλύμματα, πλακάκια σε καφέ αποχρώσεις). Επίσης, στο χωριό υπάρχει μακρόχρονη λαϊκή μουσική παράδοση, καθώς είναι ο τόπος καταγωγής πολλών χορευτών, τραγουδιστών και μουσικών λαϊκής παραδοσιακής μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας‎
Κρίστοφερ Λόικ
Ο Κρίστοφερ Λόικ (Christopher Jorebon Loeak, 1952-) ήταν ο Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από το 2012 ως το 2016. Εξελέγη από το κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 2012, έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2011.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην ατόλη Αϊλινγκλάπλαπ στις 11 Νοεμβρίου 1952. Παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης των Μάρσαλ και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Γκονζάγκα. Ο Λόι μιλά την μαρσαλέζικη γλώσσα και την αγγλική. Είναι παντρεμένος με την Λάιομ Ανόνο Λόικ και έχουν 3 παιδιά και 8 εγγόνια.