cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστερισμοί του Εβέλιου
Και οι επτά αστερισμοί είναι σήμερα επίσημα αναγνωρισμένοι από την Διεθνή Αστρονομική Ένωση.
Πηγές
*
Εναλλακτική οδός του συμπληρώματος
Το σύστημα της εναλλακτικής οδού του συμπληρώματος είναι ένας έμφυτος παράγοντας της φυσικής άμυνας του ανοσοποιητικού συστήματος έναντι των λοιμώξεων. Η εναλλακτική οδός είναι μία από τις τρεις οδούς συμπληρώματος, που σκοπό έχει να συνδέεται με τους παθογόνους παράγοντες και να τους σκοτώνει. Η εναλλακτική οδός ενεργοποιείται όταν η πρωτεΐνη C3b συνδεθεί με το μικρόβιο.
Ενεργοποίηση της εναλλακτικής οδού
Η ενεργοποίηση της εναλλακτικής οδού προϋποθέτει την παρουσία ενός ενεργοποιημένου παράγοντα, του C3b, ομοιοπολικά συνδεδεμένου με τις βακτηριακές μεμβράνες. Το C3b προέρχεται είτε από την περιορισμένης έκτασης αυτόματη υδρόλυση που υφίσταται συνεχώς το C3 στην υγρή φάση είτε από την ενεργοποίηση της κλασικής οδού. Αυτή η διαδικασία επιτρέπει στον παράγοντα C3b να συνδεθεί με έναν παράγοντα του ορού που ονομάζεται παράγοντας Β (factor B). Η σύζευξη αυτή επιτρέπει στον παράγοντα D να διασπάσει τον παράγοντα Β σε δύο πιο μικρά τμήματα, τα Ba και Bb. Το Bb παραμένει μέρος του C3(H2O) σχηματίζοντας το σύμπλεγμα C3(H2O)Bb. Αυτό το σύμπλεγμα είναι επίσης γνωστό ως υγρή φάση εναλλακτικής C3-κομβερτάσης. Αυτή η κομβερτάση, παρόλο που παράγεται μόνο σε μικρές ποσότητες, μπορεί να προκαλέσει διάσπαση του C3 σε C3a και C3b.
Η εναλλακτική οδός C3- κομβερτάσης απαρτίζεται από τους ενεργοποιημένους παράγοντες Β και D, που αποτελούν ασταθή ένωση η οποία μπορεί να μετατραπεί σε σταθερή κατάσταση μετά από δέσμευση τους με προπερδίνη, που είναι μια πρωτεΐνη του ορού.
Μετά τη δημιουργία της C3-κομβερτάσης, το σύστημα του συμπληρώματος ακολουθεί την ίδια πορεία, ανεξάρτητα του τρόπου ενεργοποίησης (εναλλακτικά, την κλασική ή την οδό λεκτίνης). Η σύνδεση ενός ακόμη C3b παράγοντα στη C3-κομβερτάσης της εναλλακτικής οδού, δημιουργεί μία C5-κομβερτάση, ανάλογη προς την οδό λεκτίνης ή την κλασική οδό ενεργοποίησης του συμπληρώματος. Η C5-κομβερτάση της εναλλακτικής οδού αποτελείται από το σύμπλεγμα C3bBbC3b. Αναφέρεται επίσης και ως C3b2Bb (αντί C4b2a3b σε άλλες οδούς).
Ρύθμιση της εναλλακτικής οδού
Από τη στιγμή που το C3b είναι ελεύθερο και άφθονο στο πλάσμα, μπορεί να συνδεθεί είτε με ένα κύτταρο ξενιστή είτε με την κυτταρική μεμβράνη ενός παθογόνου μικροοργανισμού. Για να προληφθεί η ενεργοποίηση του συμπληρώματος που ενεργεί στο κύτταρο ξενιστή, υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη ρυθμιστικών πρωτεϊνών που διακόπτουν τη διαδικασία ενεργοποίησης του συμπληρώματος, όπως ο υποδοχέας του συμπληρώματος 1 (complement receptors, CR1 ή CD35) και ο παράγοντας  CD55. Οι CR1s υποδοχείς ανταγωνίζονται τον παράγοντα Β, στη σύνδεση με το C3b στην επιφάνεια των κυττάρων και μπορεί ακόμη να αφαιρέσουν και τον παράγοντα Βb από ένα ήδη διαμορφωμένο σύμπλεγμα C3bBb.
Ο σχηματισμός μίας C3–κομβερτάσης μπορεί επίσης να αποτραπεί, όταν ένα πλάσμα πρωτεάσης, ονομαζόμενο παράγοντας Ι, διασπάσει το C3b στην ανενεργό του μορφή, iC3b. Ο παράγοντας Ι απαιτεί ως συμπαράγοντα μια C3b-δεσμευτική πρωτεΐνη, όπως και ο παράγοντας Η του συμπληρώματος, οι CR1 υποδοχείς και ο συμπαράγοντας των μεμβρανών πρωτεόλυσης (MCP ή CD46). Ο παράγοντας Η του συμπληρώματος μπορεί να αναστείλει τον σχηματισμό της C3-κονβερτάσης ανταγωνιζόμενο τον παράγοντα B, έτσι ώστε να δεσμεύσει τη C3b, προκειμένου να επιταχυνθεί η διάσπαση της C3–κομβερτάσης και να ενεργήσει ως συμπαράγοντας για τον παράγοντα Ι, μεσολαβώντας στη διάσπαση της C3b. Ο παράγοντας Η του συμπληρώματος δεσμεύεται κατά προτίμηση στα σπονδυλωτά κύτταρα (λόγω της συγγένειας του με τα υπολείμματα των σιαλικών οξέων), επιτρέποντας την προνομιακή προστασία των κυττάρων του ξενιστή από τις βλάβες που προκαλεί το συμπλήρωμα. Ο παράγοντας CFHR5 (παράγοντας Η του συμπληρώματος – ρυθμιστική πρωτεΐνη 5 ) είναι σε θέση να συνδέεται για να ενεργεί ως συμπαράγοντας του παράγοντα Ι. Έχει την ιδιότητα να επιταχύνει την διάσπαση και να δεσμεύει εκλεκτικά τα C3b στις κυτταρικές μεμβράνες των κυττάρων ξενιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανοσοποιητικό σύστημα
Μοναρχία της Ελλάδας
Η Μοναρχία της Ελλάδας (ή Ελληνική Μοναρχία) ήταν το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας, στο οποίο ο κληρονομικός μονάρχης ήταν ο ανώτατος άρχοντας του Βασιλείου της Ελλάδας από το 1832 ως το 1924, και έπειτα από το 1935 ως το 1973.
Ιστορικά
Η Μοναρχία στην Ελλάδα ορίστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία, βάσει των συμφωνιών του Πρωτόκολλου του Λονδίνου του 1830. Για τη θέση του μονάρχη οι συμβαλλόμενες χώρες επέλεξαν τον πρίγκιπα Λεοπόλδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ και Γκότα (μετέπειτα Βασιλιά του Βελγίου), ο οποίος δεν δέχτηκε. Ο Λεοπόλδος, μεταξύ άλλων, επικαλέστηκε στην άρνησή του ζητήματα αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, καθώς η επιλογή του είχε γίνει από ξένες δυνάμεις. Έπειτα, οι τρεις Δυνάμεις κατέληξαν στον Όθωνα, δευτερότοκο γιο του Λουδοβίκου A' της Βαυαρίας. Η επίσημη αναγόρευση του Όθωνα ως Βασιλιά της Ελλάδας οριστικοποιήθηκε με τις Συνδιάσκεψης του Λονδίνου του 1832. Η επιλογή του Όθωνα επικυρώθηκε τυπικά από την ελληνική πλευρά τον Ιούλιο του 1832.
Ο Βασιλιάς της Ελλάδας Όθων ο Α΄ παρέμεινε στον ελληνικό θρόνο για 30 χρόνια, μέχρι τον Οκτώβριο του 1862, όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, εν μέσω κοινωνικών αναταραχών. Τον Νοέμβριο του 1862 θα διεξαχθεί ένα δημοψήφισμα στην Ελλάδα για την εύρεση ενός νέου Βασιλιά. Οι περισσότεροι Έλληνες προτίμησαν τον πρίγκιπα Αλφρέδο, Δούκα του Εδινβούργου. Η βρετανική κυβέρνηση μπλόκαρε την μετάβαση του πρίγκιπα στην Ελλάδα, κυρίως επειδή δεν το επιθυμούσε η Βασίλισσα Βικτώρια του Ηνωμένου Βασιλείου. Στην αδυναμία εξεύρεσης ενός βασιλιά η προσωρινή ελληνική κυβέρνηση πρότεινε το θρόνο στον πρίγκιπα Γουλιέλμο της Δανίας του Οίκου των Γκλύξμπουργκ, γιο του Βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄. Ο Γουλιέλμος δέχτηκε την πρόταση των Ελλήνων αντιπροσώπων, ενώ αμέσως μετά η Βουλή των Ελλήνων, επικύρωσε κατά πλειοψηφία την επιλογή του Γουλιέλμου, ο οποίος έπειτα θα ονομαζόταν Γεώργιος Α΄, Βασιλεύς των Ελλήνων.
Το 1924 με δημοψήφισμα καταργείται η Μοναρχία και εγκαθιδρύεται η Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία. Λίγα χρόνια μετά, το 1935 με νέο δημοψήφισμα η Μοναρχία επανέρχεται, καθώς το 97,88% των Ελλήνων θα ταχθεί υπέρ αυτού του πολιτεύματος. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελληνική Βασιλική Οικογένεια θα εγκαταλείψει την χώρα μαζί με την κυβέρνηση, ενώ όταν μετά το τέλος του πολέμου θα επιστρέψει στη χώρα, αυτό θα επικυρωθεί από νέο δημοψήφισμα του 1946.
Η Μοναρχία κράτησε σταθερή πορεία στην Ελλάδα μέχρι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967. Παρόλο που αρχικά ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄ θα ορκίσει πραξικοπηματική κυβέρνηση, αργότερα θα προσπαθήσει να την ανατρέψει, κάτι που δεν θα καταφέρει και θα έχει ως αποτέλεσμα της αυτοεξορία της Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας στο εξωτερικό. Το 1973 με ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα το στρατιωτικό καθεστώς θα καταργήσει τη Μοναρχία και θα εγκαθιδρύσει Προεδρική Δημοκρατία. Αργότερα, με την έλευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρωθυπουργία της χώρας, το δημοψήφισμα θα επαναληφθεί το 1974 επικυρώνοντας επίσημα το τέλος της ελληνικής Μοναρχίας.
Κατάλογος Ελλήνων Αντιβασιλέων
Ακολουθεί ο κατάλογος με τους Έλληνες αντιβασιλείς, που εκτελούσαν χρέη ανώτατου άρχοντα της Ελλάδας, εξαιτίας της αδυναμίας του μονάρχη να ασκήσει τα καθήκοντά του, λόγω ηλικίας, απουσίας από τη χώρα ή προβλημάτων υγείας.
JAR
Στην επιστήμη της πληροφορικής με την επέκταση JAR (δηλ. Java ARchive) ορίζεται ένα μορφότυπο συνάθροισης πολλών αρχείων σε ένα. Στην ανάπτυξη λογισμικού τα  αρχεία χρησιμοποιούνται για την διανομή Java κλάσεων και σχετικών μεταδεδομένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορμά αρχείων
Γιάκομπ φαν Όοστ
Ο Γιάκομπ φαν Όοστ (φλαμανδικά: Jacob van Oost, 1603–1671) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος προσωπογραφιών και ιστορικών θεμάτων. Ήταν ο σημαντικότερος ζωγράφος της Μπρυζ κατά τον 17ο αιώνα, λόγω των πορτρέτων της τοπικής αριστοκρατίας που ζωγράφιζε, καθώς και των πολλών εικόνων για Αγία Τράπεζα, που δημιούργησε στο πνεύμα της αντιμεταρρύθμισης. Ζωγράφισε επίσης ρωπογραφίες με μουσικούς και χαρτοπαίκτες για την ελεύθερη αγορά.
Βιογραφία
Ο Γιάκομπ φαν Όοστ γεννήθηκε στην Μπρυζ, γιος του Γιοχάννες φαν Όοστ και της Γκεϊραρντάινε Βάυτς. Προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια. Δεν είναι σαφές ποιος διετέλεσε Δάσκαλός του, αλλά πιθανόν να ήταν μαθητής του αδελφού του, Φρανς φαν Όοστ. Ο φαν Όοστ έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Μπρυζ το 1621. Το ίδιο έτος αναχώρησε για την Ιταλία. Τα έργα που δημιούργησε κατά την εκεί διαμονή του δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Κατά τη διάρκεια των πεντε ετών που διέμεινε στη Ρώμη είναι πιθανόν να σπούδασε υπό τον Αννίμπαλε Καρράτσι. Μετά την επιστροφή του στη Μπρυζ έγινε stedehouder (διευθυντής) στην τοπική Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1629. Νυμφεύτηκε την Γιακεμάινε φαν Οφερντίλλε στην Μπρυζ το 1630. Η σύζυγός του απεβίωσε το επόμενο έτος, αφήνοντάς του ένα γιο, τον Μάαρτεν. Το 1633 ο φαν Όοστ νυμφεύτηκε τη Μαρία φαν Τολλενέρε. Το ζεύγος απέτκησε έξι παιδιά. Οι γιοι του, Γιάκομπ φαν Όοστ ο νεότερος και Βίλλεμ φαν Όοστ έγιναν αξιοσημείωτοι ζωγράφοι. Ο εγγονός του Ντομινίκ Ζοζέφ φαν Όοστ ήταν προσωπογράφος και ζωγράφος ιστορικών θεμάτων, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Λιλ.
Στον Γιάκομπ φαν Όοστ ανατέθηκε η αποκατάσταση του διάσημου έργου του Γιαν βαν Άικ Η Παρθένος και το Βρέφος με τον ιερωμένο φαν ντερ Πάελε στην εκκλησία του Saint-Donaas (σήμερα βρίσκεται στο Groeningemuseum της Μπρυζ κατά το 1632-33. Μεταξύ 1633 και 1662 ο φαν Όοστ κατείχε διάφορες θέσεις στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά, περιλαμβανομένων και μερικών θητειών ως "Πρύτανις" της Συντεχνίας. Από το 1651 μέχρι τον θάνατό του ήταν ο επίσημος ζωγράφος της πόλης της Μπρυζ. Καταγεγραμμένοι μαθητές του ήταν οι γιοι του Γιάκομπ ο νεότερος και Βίλλεμ και οι ζωγράφοι Μπαουντεβάιν Μπόντετ, Φρανσουάς Γκέιλλιερτ, Γιαν Μάες, Γιαν Μπάπτιστ φαν Μέουνινξχόφε, Γιαν Ράμον και Αρνόλντους ντε Ρόοσε.
Έργο
Ο φαν Όοστ ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης, ο οποίος δημιουργούσε πορτρέτα για την τοπική αριστοκρατία και πίνακες με ιστορικό περιεχόμενο. Είναι κατά κύριο λόγο γνωστός για τους πίνακες για Αγία Τράπεζα, που δημιούργησε στο πνεύμα της Αντιμεταρρύθμισης και τις προσωπογραφίες του. Ένας μικρός αριθμός πινάκων, κυρίως με κοσμικά θέματα καθημερινότητας, όπως εσωτερικοί χώροι με μορφές (μουσικές συντροφιές, χαρτοπαίκτες, τυχομάντεις κτλ.) πιθανότατα είχαν ως αγοραστικό κοινό ιδιώτες και πιθανόν την ελεύθερη αγορά. Δημιούργησε, επίσης, αντίγραφα έργων των βαν Ντάικ και Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ο φαν Όοστ ήταν ο επιφανέστερος ζωγράφος από τη Μπρυζ του 17ου αιώνα.
Το έργο του είναι ισχυρά επηρεασμένο από τους πρώιμους ζωγράφους του μπαρόκ, όπως ο Καραβάτζο και ο οπαδός του Μπαρτολομένο Μανφρέντι, των οποίων τα έργα μελέτησε όσο βρισκόταν στην Ιταλία. Η επιρροή του Καραβάτζο είναι εμφανής στα σημεία με κιαροσκούρο και τις μη ιδεατές μορφές. Παράδειγμα τέτοιου έργου του είναι Η προσκύνηση των ποιμένων του 1630 (σήμερα στο Μουσείο Ερμιτάζ. Οι ρωπογραφίες της δεκαετίας του 1630 εμφανίζουν την επιρροή του Μανφρέντι. Παράδειγμα τέτοιου έργου είναι Οι χαρτοπαίκτες (1634, σήμερα σε ιδιωτική συλλογή). Μετά την πρώιμη αυτή επιρροή του Καραβάτζο, το έργο του εξελίχθηκε προς πιο μνημειώδεις μορφές και πιο κλασικιστική μορφοποίηση, που περισσότερο ανακλούσε το έργο του Αννίμπαλε Καρράτσι και του οπαδού του, Ντομενικίνο. Από τη δεκαετία του 1650 άρχισε να επιδεικνύει μεγαλύτερη συναισθηματικότητα, χρησιμοποιούσε δραματικά χωρικά εφέ και παλέτα που προσέγγιζε περισσότερο την βενετική ζωγραφική. Τα έργα του εκείνης της περιόδου εμφανίζουν επίδραση από τους Φεντερίκο Μπαρρότσι, Κορρέτζο και Άντονι βαν Ντάικ. Κάποιες φορές απλά αντέγραφε συνθέσεις του βαν Ντάικ. Ενώ η υφολογική του εξέλιξη ήταν η ιδιαίτερα συνήθης για τους Φλαμανδούς ζωγράφους της εποχής του, η διαυγής δομή και η δυνατή πλαστικότητα των έργων του φαν Όοστ, τον έκαναν να ξεχωρίζει.
Ενώ τα πορτρέτα του είναι, εν γένει, μάλλον στερεότυπα, το Πορτρέτο μιας οικογένειας της Μπρυζ (1645, σήμερα στο Groeningemuseum, Μπρυζ) αποκαλύπτει προσεκτική σύνθεση. Με τον εμβληματικό και μνημειακό του χαρακτήρα, μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα αριστουργήματα της ύστερης περιόδου του μπαρόκ. Πολλά από τα θρησκευτικού χαρακτήρα έργα του σήμερα βρίσκονται σε εκκλησίες της Μπρυζ. Ο ναός του Αγίου Σωτήρος της Μπρυζ έχει 13 έργα του Γιάκομπ φαν Όοστ, τα οποία μπορεί να δει κανείς επιτόπια, περιδιαβαίνοντας την εκκλησία. Έργα του υπάρχουν σε μουσεία ολόκληρου του κόσμου, όπως η Gemäldegalerie Berlin, το Groeningemuseum στη Μπρυζ, η Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου το Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, το Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας στις ΗΠΑ και το Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κεντρικό Ανταμάν
Το Κεντρικό Ανταμάν, (αγγλικά: Middle Andaman Island) είναι νησί της Ινδίας και συγκεκριμένα το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους των Ανταμάν αλλά και της Ινδίας. Έχει έκταση 1.535 τ.χλμ. και 54.385 κατοίκους (2001). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του νησιού είναι το Ράνγκατ. Το Κεντρικό Ανταμάν χωρίζεται από το Βόρειο Ανταμάν με το στενό Άουστεν, και από το νησί Μπάρατανγκ, στα νότια, με το στενό Χόμφρεϊ. Και τα δύο στενά είναι ρηχά και στενά κανάλια με μερικές εκατοντάδες μέτρα πλάτος.
Αλέκος Παπαδάτος
thumb|Φωτογραφία του Αλέκου Παπαδάτου Ο Αλέκος Παπαδάτος γεννήθηκε το 1959, είναι ένας Έλληνας συγγραφέας comics και εικονογράφος, γνωστός ως καλλιτέχνης του Logicomix, ένα γραφικό μυθιστόρημα που γράφτηκε από τον Απόστολο Δοξιάδη και τον Χρίστο Παπαδημητρίου. Το Logicomix ήταν το Νο 1 New York Times Best Seller χαρτόδετο βιβλίο γραφικών της 18ης Οκτωβρίου, 2009.
Ζωή και Εκπαίδευση
Γεννημένος στην Θεσσαλονίκη, άρχισε να ζωγραφίζει σκίτσα από μικρή ηλικία καθώς και μέχρι και την αποφοίτησή του από το Κολέγιο Ανατόλια. Αφού αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με πτυχίο στα οικονομικά, πήγε να λάβει πτυχίο αισθητικής από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, στο Παρίσι. Παράλληλα, άρχισε να μελετά animation και σχεδιασμό κινουμένων σχεδίων που οδήγησε να εργαστεί ως σχεδιαστής σε διαφημίσεις για τη γαλλική τηλεόραση.
Καριέρα
Το 1991, ο Παπαδάτος μετακόμισε στην Αθήνα. Εκεί, σε συνεργασία με την Annie Di Donna, διδάχτηκε κινούμενα σχέδια και παραγωγή ταινιών. Στο στούντιό του, Spicy Toons, παράγονται τηλεοπτικές ταινίες σε 2D / 3D για την ελληνική και την ευρωπαϊκή αγορά, καθώς και κινούμενα σχέδια για εκπαιδευτικά ντοκιμαντέρ. Ο Παπαδάτος εργάστηκε ως σκιτσογράφος για τη τότε μεγάλη εφημερίδα της Αθήνας: Το Βήμα. Επίσης σχεδίασε τα εξώφυλλα των "Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ", "Gutter" και "Εγώ ο Ζάχος Ζάχαρης".
Άρχισε να απεικονίζει το Logicomix, το 2003, σε βάση πλήρους απασχόλησης, μέχρι την ολοκλήρωση του, το 2008. Μια ταινία που γυρίστηκε κατά τη συγγραφή και την παραγωγή του μυθιστορήματος του Logicomix, απεικονίζει τη δημιουργική διαδικασία, από την περιγραφή, τη συγγραφή ιστοριών, την απεικόνιση και το χρωματισμό, μέχρι το τελικό προϊόν. Το Logicomix έλαβε πολυάριθμα βραβεία και ευνοϊκές κριτικές όπου η τέχνη του Παπαδάτου είχε χαρακτηριστεί από πολλούς κριτικούς εξαιρετική. thumb|Εξώφυλλο του βιβλίου Δημοκρατία Εικονογραφίσεις του βρίσκονται σε διάφορα ελληνικά και ξένα περιοδικά, μεταξύ των οποίων, το Athens Voice, οι Financial Times και το Publishers Weekly. Επίσης είναι ο μοναδικός εικονογράφος του εξωφύλλου του The Books' Journal, περιοδικό που εξερευνά και περιγράφει τον κόσμο των βιβλίων, της πολιτικής, των ιδεών, της λογοτεχνίας, των τεχνών.
Το τελευταίο του έργο, "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2015 στο οποίο υπήρξε συν-σχεδιαστής με την Annie Di Donna και συν-συγγραφέας με τον Αβραάμ Κάουα. Η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" πραγματεύεται τον τρόπο γέννησης ενός νέου πολιτικού συστήματος στην αρχαία Ελλάδα.
Προσωπική Ζωή
Ζει στην Αθήνα με τη σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους. Όταν δεν κάνει σχέδιο, απολαμβάνει να παίζει μπουζούκι με τους Τζάμπα Μάγκες, μία μικρή ρεμπέτικη μπάντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εικονογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς κόμικς
Υλονόμη
Η Υλονόμη στην ελληνική μυθολογία ήταν ένας θηλυκός Κένταυρος. Η Υλονόμη ήταν παρούσα στη μάχη μεταξύ των Λαπιθών και των Κενταύρων, στην οποία πληγώθηκε θανάσιμα από ακόντιο ο πολυαγαπημένος σύζυγός της, ο Κένταυρος Κύλλαρος και πέθανε στα χέρια της. Απογοητευμένη τότε η Υλονόμη αυτοκτόνησε πέφτοντας πάνω στο ίδιο ακόντιο για να τον συναντήσει στον άλλο κόσμο.
Στο επεισόδιο αυτό των ερωτευμένων Κενταύρων με την «ιδανικά αμοιβαία σχέση», αναφέρεται εκτενώς ο Λατίνος ποιητής Οβίδιος στην αφήγηση της Κενταυρομαχίας από τον Νέστορα στο έργο του Μεταμορφώσεις (βιβλίο 12). Ο Οβίδιος υπαινίσσεται δύο διδακτικά ποιήματα, το De rerum natura του Λουκρητίου και το δικό του Ars Amatoria (III). Στη σχέση Κύλλαρου-Υλονόμης εξερευνά την ίδια την υβριδικότητα, περιγράφοντας τις σχέσεις και τους ''«πιθανούς συνδυασμούς ενός αριθμού ζευγών εννοιολογικών αντιθέτων: φύση και πολιτισμός. άνθρωπος και ζώο, αρσενικό και θηλυκό, έρωτας και πόλεμος, καθώς και τις αντιθετικές αξίες της λυρικής-ελεγειακής και της επικής ποιήσεως»''.
Πηγές
Υλονομη
Κομητεία Ήρι (Νέα Υόρκη)
Η Κομητεία Ήρι (αγγλικά: Erie County, New York), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 62 κομητείες της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Με πληθυσμό 919,355 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2019 ), αποτελεί την 8η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία της Νέας Υόρκης, καθώς και την 61η μεγαλύτερη σε πληθυσμό στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Ήρι, είναι το Μπάφαλο (δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία, ύστερα από την Νέα Υόρκη), η οποία συγκεντρώνει περίπου το 28,2% του πληθυσμού της κομητείας. Η κομητεία Ήρι, συνιστά βασικό συστατικό για την μητροπολιτική περιοχή του Μπάφαλο-Ναϊάγκαρα Φολς.
Η κομητεία Ήρι, ιδρύθηκε το 1821, αφού διαχωρίστηκε από την κομητεία Ναϊαγάρα.
Η έκταση της κομητείας Ήρι, ανέρχεται συνολικά σε 3,180 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2). Βρίσκεται στο «άνω μέρος» της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και συγκεκριμένα στο δυτικό άκρο της. Η κομητεία, από τα δυτικά, βρέχεται από την λίμνη Ήρι (απ'όπου έχει λάβει και το όνομά της). Επίσης, βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από τους καταρράκτες του Νιαγάρα, και ουσιαστικά βρίσκεται επάνω στα σύνορα ΗΠΑ-Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηρι
17 Μαρτίου
16 Μαρτίου | 17 Μαρτίου | 18 Μαρτίου
Η 17η Μαρτίου είναι η 76η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (77η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 289 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ανταμά Τραορέ
Ο Ανταμά Τραορέ (25 Ιανουαρίου 1996) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος επιθετικός ή πλάγιος μέσος για την Μπαρτσελόνα. Είναι γνωστός για τα αθλητικά του προσόντα και την ταχύτητά του.
Ο Τραορέ ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπαρτσελόνα, με την οποία αγωνίστηκε κυρίως στη Β ομάδα. Το 2015 αποκτήθηκε από την Άστον Βίλα για περίπου 10 εκατομμύρια ευρώ και ένα χρόνο αργότερα από την Μίντλεσμπρο. Το 2018 αποκτήθηκε από την Γουλφς για περίπου 18 εκατομμύρια λίρες. Κατά την παραμονή του στη Γουλφς παρουσίασε βελτίωση και ψηφίστηκε παίκτης του μήνα από την PFA για τον Ιανουάριο του 2020.
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ο Τραορέ έχει εκπροσωπήσει την Ισπανία στις ομάδες Κ-16, Κ-17, Κ-19 και Κ-21.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
GeCAD Software
Η GECAD Software ιδρύθηκε το 1992 από τον Ράντου Τζεορτζέσκου ως εταιρεία ανάπτυξης λογισμικού για σχεδιασμό βοηθούμενο από υπολογιστή. Με την πάροδο του χρόνου, η εστίαση της GECAD μετατοπίστηκε από το λογισμικό CAD προς τα λογισμικά προστασίας και ασφάλειας, όπως τα λογισμικά προστασίας από ιούς. Το πιο εξέχον προϊόν, το Reliable Antivirus ή RAV, αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1994. Το 2003, μετά συγκεντρώνοντας πάνω από 10 εκατομμύρια χρήστες σε 60 χώρες σε όλο τον κόσμο, η τεχνολογία της εταιρείας εξαγοράστηκε από την Microsoft. Το 2004, η GECAD Software αναδιαμόρφωσε το σύνολο των δραστηριοτήτων της και μετονομάστηκε σε όμιλος GECAD.
Τώρα, ο όμιλος GECAD επενδύει σε εταιρείες με υψηλό δυναμικό ανάπτυξης, με την ικανότητα να καινοτομούν και να προσφέρουν νέες ιδέες και προϊόντα στις αγορές τους. Οι επενδύσεις επικεντρώνεται κυρίως για το λογισμικό και τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένης των εταιρειών παραγωγής λογισμικού ασφάλειας, των τεχνολογιών νέφους, του ηλεκτρονικού εμπορίου, του κρυπτοεμπορίου και των μεθόδων πληρωμής. Το 2005, ο όμιλος GECAD επένδυσε στην ίδρυση της πλατφόρμας πληρωμών ηλεκτρονικού εμπορίου Avangate.
Ο όμιλος GECAD επενδύει μόνιμα σε νέες επιχειρήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Βόισλαβ Μαρίνκοβιτς
Ο Βόισλαβ Μαρίνκοβιτς (σερβικά: Војислав Маринковић) (1876 - 1935) ήταν Σέρβος οικονομολόγος και πολιτικός, υπουργός του Βασιλείου της Σερβίας και του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Γεννημένος στο Βελιγράδι στις 13 Μαΐου 1876, όπου και πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1935. χρόνια. Πήρε διδακτορικό στον τομέα της οικονομίας στο Παρίσι. Πολλές φορές υπουργός στις κυβερνήσεις της Σερβίας (1914 - 1917) και της Γιουγκοσλαβίας, στα υπουργεία της Εθνικής Οικονομίας, Εμπορίου, Εσωτερικών, και Εξωτερικών Υποθέσεων. Επίσης ήταν πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας στην εξορία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν γνωστός ως ένας από τους κορυφαίους εμπειρογνώμονες οικονομικών στη Σερβία στις αρχές του εικοστού αιώνα. Ένας από τους ιδρυτές του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ήταν παντρεμένος με την Άννα (1881 - 1973), ζωγράφος και κόρη του χημικού Σίμα Λοζάνιτσα, δεν είχαν παιδιά.
Αναφορές
Κατηγορία:Σέρβοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί εθνικής οικονομίας της Σερβίας
Φωτεινή Αρμενία
Η Φωτεινή Αρμενία (Լուսավոր Հայաստան) είναι ένα κλασικό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στην Αρμενία. Ιδρύθηκε την 12η Δεκεμβρίου 2015 από τον Έντμον Μαρουκιάν, που είναι και πρόεδρος του κόμματος.
Ιστορία
Την 12η Δεκεμβρίου 2016 η Φωτεινή Αρμενία προσχώρησε στην Πολιτική Συμμαχία Διέξοδος, μαζί με το κόμμα Πολιτική Σύμβαση του Νικόλ Πασινιάν και το Δημοκρατικό Κόμμα του Άραμ Σαρκισιάν. Η Συμμαχία Διέξοδος συμμετείχε στις Δημοτικές εκλογές της Γερεβάν του 2017 με υποψήφιο δήμαρχο τον Νικόλ Πασινιάν, συγκέντρωσε το 21% των ψήφων και πήρε τις 14 από τις 65 έδρες του Δημοτικού Συμβουλίου. Δήμαρχος παρέμεινε ο Ταρόν Μαργκαριάν του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Στις Αρμενικές βουλευτικές εκλογές του 2017 η Συμμαχία Διέξοδος συγκέντρωσε το 7,78% των ψήφων και πήρε τις 9 από τις 105 έδρες του Κοινοβουλίου. Κυβέρνηση έγινε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που συγκέντρωσε το 49,15% των ψήφων και πήρε τις 58 έδρες του Κοινοβουλίου, ενώ κύριο κόμμα της Αντιπολίτευσης ήταν η Συμμαχία του Τσαρουκιάν που κέρδισε 31 έδρες.
Την 28η Αυγούστου 2018 η Φωτεινή Αρμενία και το Δημοκρατικό Κόμμα του Άραμ Σαρκισιάν σχημάτισαν την Φωτεινή Συμμαχία. Την 23η Σεπτεμβρίου 2018 η Φωτεινή Συμμαχία συμμετείχε στις Δημοτικές εκλογές της Γερεβάν με υποψήφιο δήμαρχο τον ιατρό, δικηγόρο και πολιτικό Άρτακ Ζεϊναλιάν. Συγκέντρωσε το 4,99% των ψήφων και κέρδισε τις 3 από τις 65 έδρες του Δημοτικού Συμβουλίου. Δήμαρχος έγινε ο ηθοποιός Χάικ Μαρουτιάν, της Πολιτικής Συμμαχίας Το Βήμα Μου, που συγκέντρωσε το 81,06% των ψήφων και τις 57 έδρες. Η Φωτεινή Συμμαχία ήταν κεντρικό κόμμα με πολιτική ιδεολογία τον φιλελευθερισμό και τον Ευρωπαϊσμό. Διαλύθηκε την 5η Νοεμβρίου 2018.
Την 9η Δεκεμβρίου 2018 η Φωτεινή Αρμενία συμμετείχε στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2018, συγκέντωσε το 6,37% των ψήφων και πήρε τις 18 από τις 132 έδρες του Κοινοβουλίου. Κυβέρνηση έγινε η Συμμαχία Το Βήμα Μου που κατάφερε συντριπτική νίκη κερδίζοντας τις 88 έδρες, ενώ κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης έγινε η Ευημερούσα Αρμενία που πήρε τις 26 έδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Αρμενία
Windows Media Player
Το Windows Media Player (WMP) είναι μια ψηφιακή εφαρμογή προγράμματος αναπαραγωγής πολυμέσων και ψηφιακής βιβλιοθήκης, που ανεπτύχθη από τη Microsoft, χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή ήχων, βίντεο και προβολής εικόνων σε προσωπικούς υπολογιστές και εκτελείται στο λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows, καθώς επίσης σε Pocket PC και σε συσκευές Windows Mobile. Εκδόσεις του Windows Media Player κυκλοφόρησαν επίσης για το Mac OS, για το Mac OS X και για το Solaris, αλλά δεν επανεκδόθηκαν γι' αυτά τα προϊόντα.
Εκτός από τις βασικές του λειτουργίες, το Windows Media Player μπορεί να εγγράφει μουσική από και σε CD, να συγχρονίζει περιεχόμενο με μία συσκευή ψηφιακής μουσικής (MP3 player) ή μεταξύ άλλων συσκευών και να επιτρέπει την αγορά ή το δανεισμό μουσικής από έναν αριθμό μουσικών ηλεκτρονικών καταστημάτων.
Το Windows Media Player αντικατέστησε μια παλιά μορφή λογισμικού που ονομαζόταν απλώς Media Player προσθέτοντας χαρακτηριστικά πέρα από την αναπαραγωγή μουσικής ή βίντεο.
Το πρόγραμμα αναπαραγωγής μπορεί επίσης να παραμετροποιήσει μια υπηρεσία Διαχείρισης ψηφιακών αδειών στη μορφή του Windows Media DRM.
Ιστορικό
Τα Windows διαθέτουν πρόγραμμα αναπαραγωγής πολυμέσων από την έκδοση 3.0 με τις επεκτάσεις MultiMedia. Η κανονική εφαρμογή Media Player χρησιμοποιούσε το MCI για να διαχειριστεί τα αρχεία πολυμέσων. Το 1996 η Microsoft κυκλοφόρησε το ActiveMovie, ένα νέο τρόπο διαχείρισης των αρχείων πολυμέσων και αναπαραγωγής τους (πράγμα που το κανονικό Media Player δεν μπορούσε να κάνει). Ένα συμπλήρωμα διανεμήθηκε στους χρήστες στη μορφή του ActiveMovie Control, επιτρέποντας την αναπαραγωγή αρχείων πολυμέσων στους υπολογιστές.
Η έκδοση 6.4 ήταν η τελική έκδοση του Media Player 2, με τη σημερινή ονομασία Windows Media Player. Αυτή η έκδοση συμπεριλήφθηκε στα Windows Me, στα Windows 2000 και στα Windows XP, αλλά όχι και στα Windows Vista.
Υπήρξε άλλη μια αλλαγή στην έκδοση 7,με ένα νέο περιβάλλον εργασίας και αυξημένη λειτουργικότητα. Όταν τα Windows 2000 κυκλοφόρησαν, εμφανίστηκε η έκδοση 7.1. Το WMP7 περιελάμβανε κωδικοποιητές WMA και WMV. Με την έκδοση 7.1, ονομάστηκε μέρος του Windows Media Series, μια συλλογή εργαλείων και κωδικοποιητών για την δημιουργία, διαμοιρασμό και αναπαραγωγή των αρχείων πολυμέσων. Ο Windows Server 2003 περιελάμβανε τις Windows Media Services, ένα διακομιστή Windows Media, με τον οποίο το WMP έγινε η επιθυμητή έκδοση της σειράς.
Λειτουργίες προβολής
Το Windows Media Player, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες του χρήστη, παρέχει λειτουργίες προβολών.
Windows Media Player 12
Το Windows Media Player 12 είναι η πιο πρόσφατη έκδοση του προγράμματος αναπαραγωγής και περιλαμβάνεται στα Windows 7, τα Windows 8, τα Windows 8.1 και τα Windows 10. Έχει αρκετές ομοιότητες με το Windows Media Player 11. Πάντως η έκδοση αυτή φαίνεται να είναι και η τελευταία, αφού στα Windows 10 υπάρχουν άλλα προγράμματα προβολής βίντεο (Βίντεο) και μουσικής (Μουσική Groove).
Άλλα χαρακτηριστικά
Η Microsoft κυκλοφόρησε την πρώτη δοκιμαστική έκδοση του Windows Media Player 11 για τα Windows XP (εκτός από τις εκδόσεις του Media Center πριν από το 2005) στις 17 Μαΐου του 2006 και τη δεύτερη δοκιμαστική έκδοση στις 31 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς. Στις 30 Οκτωβρίου, η τελική έκδοση του Windows Media Player κυκλοφόρησε στο ευρύ κοινό. Το Windows Media Player 11 συμπεριλήφθηκε στα Windows Vista, όταν κυκλοφόρησαν στις 30 Νοεμβρίου του 2006 (για περιορισμένες άδειες χρήσης) και στις 30 Ιανουαρίου του 2007 (παγκόσμια κυκλοφορία). Η έκδοση του προγράμματος αναπαραγωγής για τα Windows Vista διέφερε από αυτή των Windows XP. Ως αποτέλεσμα των περιορισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Microsoft κυκλοφόρησε τα «Windows Vista N», οι οποίες δεν περιλαμβάνουν το Windows Media Player για τις ευρωπαϊκές αγορές.
Το εργαλείο Διαχείρισης Αδειών Χρήσης, διαθέσιμο για τις προηγούμενες εκδόσεις του Windows Media Player αφαιρέθηκε στην έκδοση 11. Αυτό αποτρέπει τους χρήστες από τη λήψη μουσικών υπηρεσιών άμεσα μέσω του Windows Media Player για να δημιουργήσουν αντίγραφα ασφαλείας των αδειών χρήσης σε άλλα συστήματα. Ο χρήστης τώρα χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες αδειών χρήσης του εκάστοτε ηλεκτρονικού καταστήματος.
Το Μενού γρήγορης πρόσβασης, το οποίο ήταν μια μορφή διαχείρισης της βιβλιοθήκης σε περιήγηση λίστας, εξαλείφθηκε. Ως αποτέλεσμα, δεν μπορεί να γίνει αναζήτηση στη βιβλιοθήκη όταν το πρόγραμμα αναπαραγωγής βρίσκεται σε μίνι λειτουργία, αλλά αρχεία και λίστες αναπαραγωγής μπορούν να συρθούν πάνω του.
Άλλες εκδόσεις
Η Microsoft έχει επίσης κυκλοφορήσει άλλες εκδόσεις του Windows Media Player για άλλες πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένων των Pocket PC / Windows Mobile, Mac OS, Mac OS X, Υπολογιστές χειρός PC, Handheld PC και το Solaris. Από αυτά, μόνο η έκδοση Pocket PC / Windows Mobile συνεχίζει να αναπτύσσεται και να υποστηρίζεται από τη Microsoft.
Windows Mobile
thumb|Το Windows Media Player 10 Mobile στα Windows Mobile 6 Professional. Το Windows Media Player για Pocket PC ανακοινώθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 2000 και έχει αναπρογραμματιστεί παρόμοια με την έκδοση των Windows. Πρόσφατα γνωστή ως «Media Player 10 Mobile», αυτή η έκδοση (κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2004) έχει παρόμοιες δυνατότητες με την έκδοση 10 των Windows, περιλαμβάνοντας λίστες αναπαραγωγής, μια βιβλιοθήκη πολυμέσων, υποστήριξη εμφάνισης εξωφύλλων άλμπουμ, αναπαραγωγή ασυνεχών WMA, υποστήριξη για προστατευόμενα πολυμέσα DRM, αναπαραγωγή βίντεο σε ανάλυση 640x480 με στερεοφωνικό ήχο και την ίδια απεικόνιση Energy Blue, που υπάρχει και στα Windows XP Media Center Edition. Υποστηρίζει επίσης συγχρονισμό με την έκδοση 10 επιτραπέζιου υπολογιστή και, επιπλέον, υποστηρίζει συγχρονισμό και μετατροπή εγγεγραμμένου τηλεοπτικού σήματος από το Media Center. Το Media Player 10 Mobile δεν διατίθεται ως στοιχείο λήψης από τη Microsoft. Η ανάπτυξη γίνεται από συνεργάτες OEM και συμπεριλαμβάνεται τυπικά σε συσκευές Windows Mobile.
Η τελευταία έκδοση του Windows Mobile (6.0) περιλαμβάνει ένα αντίγραφο του Windows Media Player Mobile 10, με παρόμοιο αλλά όχι ταυτόσημο θέμα με το Windows Media Player 11 για τα Windows XP.
Λογισμικό Zune
Το λογισμικό Zune είναι, ουσιαστικά, μια παραλλαγή του Windows Media Player. Αντίθετα από το τελευταίο, το οποίο απαιτεί φίλτρα αναπαραγωγής DirectShow για AAC, MPEG-4 και H.264 media, το λογισμικό Zune ενσωματώνει κωδικοποιητές DirectShow για AAC (.mp4, .m4a, .m4b, .mov), MPEG-4 (.mp4, .m4v, .mov) και H.264 (.mp4, .m4v, .mov) και έτσι υποστηρίζει αναπαραγωγή αυτών των τύπων αρχείων πολυμέσων σε φορητές συσκευές.
Mac OS X
left|64px|Το εικονίδιο του Windows Media Player 9 για το Mac OS X thumb|right|180px|Το Windows Media Player 9 για το Mac OS X Η έκδοση 9 ήταν η τελική έκδοση του Windows Media Player για το Mac OS X, όταν η ανάπτυξή της ακυρώθηκε από τη Microsoft. Το WMP για το Mac OS X δέχθηκε αυστηρή κριτική από χρήστες των του Mac εξαιτίας της χαμηλής απόδοσης και των χαρακτηριστικών. ανεπτύχθη από την ομάδα του Windows Media στη Microsoft ανεξάρτητα από τη Macintosh Business Unit και κυκλοφόρησε το 2003, αλλά η έκδοση αυτή παρουσίαζε έλλειψη χαρακτηριστικών που εμφανίζονταν βελτιωμένα σε άλλα προγράμματα αναπαραγωγής, όπως το iTunes της Apple και το QuickTime Player. Παρουσίαζε επίσης έλλειψη υποστήριξης για διάφορες μορφές πολυμέσων, που η έκδοση 9 του προγράμματος αναπαραγωγής πιστευόταν ότι θα κυκλοφορούσε δέκα μήνες νωρίτερα.
Η έκδοση Mac υποστήριζε μόνο κωδικοποιημένα πολυμέσα Windows Media (μέχρι την έκδοση 9), που περικλείονταν σε μορφή ASF, λόγω έλλειψης υποστήριξης μορφών, όπως της MP4, MPEG και της μορφής AVI. Το πρόγραμμα δεν επέτρεπε σε προφυλάξεις οθόνης να εκτελούνται κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής, δεν υποστήριζε μεταφορά και απόθεση αρχείων ούτε υποστήριξη λιστών αναπαραγωγής. Ενώ το Windows Media Player 9 είχε προσθέσει υποστήριξη για κάποια αρχεία που χρησιμοποιούν τον κωδικοποιητή WMV9 (γνωστός και ως κωδικοποιητής WMV3), σε άλλες απόψεις παρουσίαζε έλλειψη χαρακτηριστικών απέναντι στις προηγούμενες εκδόσεις.
Στις 12 Ιανουαρίου, 2006 η Microsoft ανακοίνωσε ότι κατάργησε την υποστήριξη του Windows Media Player για το Mac. Η Microsoft τώρα εκδίδει μια προσθήκη τρίτου κατασκευαστή, που ονομάζεται WMV Player (ανεπτύχθη και συντηρήθηκε από τη Flip4Mac), η οποία επιτρέπει σε ορισμένες μορφές του Windows Media να αναπαράγονται μεταξύ των εφαρμογών του QuickTime της Apple και άλλων εφαρμογών QuickTime-aware. Οι χρήστες του Mac μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν το δωρεάν λογισμικό προγράμματος αναπαραγωγής VLC, το οποίο μπορεί επίσης να αναπαράγει αρχεία πολυμέσων WMV-3 / WMV-9 / VC-1.
Θέμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Το Μάρτιο του 2004, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο Θέμα Δυσπιστίας της Microsoft της Ευρωπαϊκής Ένωσης έδωσε πρόστιμο 497 εκατομμυρίων € στη Microsoft και διέταξε την κυκλοφορία μιας έκδοσης των Windows χωρίς το Windows Media Player, αναφέροντας ότι η Microsoft «παραβίασε το νόμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί μονοπωλίου στην αγορά των λειτουργικών συστημάτων και των προγραμμάτων αναπαραγωγής πολυμέσων». Η εταιρεία έχει κυκλοφορήσει μια έκδοση των Windows προσθέτοντας το πρόθεμα «Ν», το οποίο σημαίνει Not Media Player, δηλαδή δεν περιλαμβάνεται το πρόγραμμα αναπαραγωγής (το ίδιο έχει συμβεί και στα Windows Vista), όμως το προϊόν δεν είχε μεγάλες πωλήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό αναπαραγωγής πολυμέσων Media Player
Κορράδος της Αντιόχειας
Ο Κορράδος, γερμ.: Conrad von Antioch, ιταλ.: Corrado d'Antiochia (1240/41 - μετά το 1312) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν απόγονος ενός νόθου κλάδου του Οίκου και ευγενής του βασιλείου της Σικελίας. Έγινε πρίγκιπας του Αμπρούτσο. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φρειδερίκου της Αντιόχειας, αυτοκρατορικού βικάριου της Τοσκάνης και της Μαργαρίτας Κόντι, κόρης του Τζοβάννι κυρίου του Πόλι. Ο Φρειδερίκος της Αντιόχειας ήταν νόθος γιος το Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας (βασ. 1220-1250) και της ερωμένης του Ματθίλδης/Μαρίας της Αντιόχειας. Έτσι ο Κορράδος ήταν ανιψιός του Mανφρέδου της Σικελίας (1258-1266) και εξάδελφος του Κορράδου Ε΄ (Κορραδίνου) (1266-1268). Το επίθετό του, το οποίο είναι της εποχής του, προέρχεται από τη γιαγιά του. Μπορεί να αριθμηθεί "Κορράδος Α΄" για να τον ξεχωρίσουμε από τους απογόνους του με το ίδιο όνομα.
Η δραστηριότητα του Κορράδου περιορίστηκε κυρίως στα βόρεια του βασιλείου της Σικελίας και στο παπικό κράτος. Υπό τον Mανφρέδο, κυβερνούσε αρκετές κομητείες και κρατούσε πολλά κάστρα στην περιοχή του Αμπρούτσο. Πολέμησε ως εκπρόσωπος του Mανφρέδου για να επαναβεβαιώσει τον έλεγχο των Χοενστάουφεν στην κεντρική Ιταλία. Μετά το τέλος του Μανφρέδου, αναγκάστηκε να εξοριστεί από την κατάκτηση των Καπετιδών-Ανζού. Στην εξορία ο Κορραδίνος τον ανέβασε σε θέση, δίνοντάς του τον τίτλο του πρίγκιπα του Αμπρούτσο· ο Κορράδος συμμετείχε στην προσπάθεια του Κορραδίνου να ανακτήσει το βασίλειο. Μετά την αποτυχία αυτού το 1268, έγινε αιχμάλωτος πολέμου μέχρι το 1272. Τα υπόλοιπα σαράντα χρόνια της ζωής του, πέρασε ως επί το πλείστον ήσυχα στο κάστρο του στο Αντικόλι, εκτός από τα χρόνια 1282-86, στην αρχή του Πολέμου των Σικελικών Εσπερινών, όταν ξεκίνησε αρκετές εισβολές και επιδρομές στο Αμπρούτσο. Αυτά τελικά απέτυχαν να κλονίσουν τον έλεγχο των Καπετιδών-Ανζού.
Νεανική ζωή
μικρογραφία|Ερείπια του [[Καστέλο Ορσίνι|κάστρου της Άλμπα σήμερα.]]
Ο Κορράδος γεννήθηκε πιθανώς το ίδιο έτος με τον γάμο των γονιών του (1240) ή τον επόμενο χρόνο. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1256 και ο Κορράδος κληρονόμησε τις κομητείες Άλμπα, Τσελάνο και Λορέτο, καθώς και πολλές φεουδαρχικές ιδιοκτησίες στα βουνά Ρούφι, γύρω από τον ποταμό Aνιένε και στη Μαρσίκα. Ένα από αυτά, η πόλη Aντίκολι Κοράντο, φέρει σήμερα το όνομά του. Έλαβε επίσης τα Σαρατσινέσκο, Mόλα, Σαμπούτσι, Ρόκα ντέι Σόρτσι, Ρόκα ντέι Μούρι και το κάστρο του Πίλιο.
Τίποτε δεν είναι γνωστό για την παιδική ή νεανική ηλικία του Κορράδου. Αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό του Λορέτο για το έτος 1258, όταν ασκούσε ήδη την ηγεσία του Aμπρούτσο. Παρακολούθησε τη Συνέλευση που συγκλήθηκε από τον θείο του στη Φότζα τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, όπου επιβεβαιώθηκε η κατοχή του στις κομητείες Άλμπα, Τσελάνο και Λορέτο, και του δόθηκε η κομητεία του Aμπρούτσο καθώς και ορισμένα μικρά κτήματα στην Καλαβρία.
Σε κάποιο σημείο μεταξύ του 1258 και του 1261, ο Κορράδος νυμφεύτηκε τη Bεατρίκη Λάντσια, κόρη του Γκαλβάνο Λάντσια, στρατάρχη της Σικελίας. Είχαν πέντε γιους και τρεις κόρες. Δύο από τους γιους του, ο Μπαρτολομέο (1260–1311) και ο Φραντσέσκο (1265–1320), κατείχαν διαδοχικά το αξίωμα του αρχιεπισκόπου του Παλέρμου. Δύο από τις κόρες του, η Κωστάντσα (1270-1304) και η Τζιοβάννα (1280–1352), παντρεύτηκαν τα αδέλφια Μπαρτολομέο Α΄ και Κανγκράντε Α΄ ντελα Σκάλα αντίστοιχα. Η μικρότερη κόρη του Τζιοβάννα, ήταν η τελευταία γνωστή εκ πατρός απόγονος του Οίκου των Χοενστάουφεν.
Βικάριος στην Ανκόνα και το Σπολέτο
Το 1256 ο Mανφρέδος, που ενεργούσε ακόμη ως αντιβασιλέας εκ μέρους του ανιψιού του Κορραδίνου, διεκδίκησε τα δικαιώματα του Κορραδίνου στη Ρομάνια (Romandiola), στη μαρκιωνία της Ανκόνα και το δουκάτο του Σπολέτο, τα οποία διεκδίκησε επίσης ο πάπας. Σε μία γενική συζήτηση στη Νάπολη τον Οκτώβριο του 1261 ο Μανφρέδος, τώρα βασιλιάς, διόρισε τον Κορράδο ως γενικό βικάριό του στη μαρκιωνία, το δουκάτο και τη Ρομάνια και του ανέθεσε να ηγηθεί μίας εισβολής, για να καταλάβει τις αμφισβητούμενες επαρχίες. Ο στρατός που του δόθηκε, απαρτίζετο σχεδόν εξ ολοκλήρου από Σαρακηνούς από τη Λουτσέρα.
Ο Κορράδος εισέβαλε στο δουκάτο του Σπολέτο το καλοκαίρι του 1262. Η επίθεσή του στο ίδιο το Σπολέτο απέτυχε, αλλά με τη βοήθεια της πόλης Mατελίκα κατάφερε να πάρει το φρούριο Καστέλ Σάντα Μαρία στην κορυφή του λόφου από την πόλη του Καμερίνο. Συνέχισε να κερδίζει ως συμμάχους του Mαννφρέδου στις περισσότερες πόλεις της μαρκιωνίας της Ανκόνα μέσω ενός συνδυασμού απειλών, δωρεών και παραχώρησης προνομίων. Τον Δεκέμβριο του 1263, μετά από περισσότερο από ένα χρόνο εκστρατείας, συνελήφθη με απάτη ενώ πολιορκούσε την Τρεία και φυλακίστηκε στο υπόγειο του πύργου. Ο πεθερός του οδήγησε αρκετές ανεπιτυχείς επιθέσεις στην πόλη, σε μία προσπάθεια να εξαναγκάσει την απελευθέρωσή του· τελικά κατάφερε να διαφύγει κρυφά ο Κορράδος από την πόλη τον Ιανουάριο του 1264. Υπήρχε υποψία ότι ο podestà Μπαλιόνε Μπαλιόνι είχε χρηματιστεί, μία κατηγορία που ο πάπας Κλήμης Δ΄ κρατούσε ακόμη το 1266.
Ο Κορράδος παρέμεινε στη μαρκιωνία της Ανκόνα το 1264, πράγμα για τον οποίο αφορίστηκε από τον πάπα Ουρβανό Δ΄. Το 1265 επέστρεψε στα φέουδά του στο Aμπρούτσο.
Η εισβολή των Καπετιδών-Ανζού στη Σικελία
Το 1265, με επικείμενη εισβολή στη Σικελία από τον Κάρολο Α΄ κόμη του Αντζού, ο Κορράδος συσκέφθηκε με τον Μανφρέδο στη Λουτσέρα Στη συνέχεια επέστρεψε στο Aμπρούτσο, για να συγκεντρώσει στρατεύματα. Ήταν ακόμα εκεί, όταν ο Κάρολος εισέβαλε στο βασίλειο και νίκησε τον Μανφρέδο στη Μάχη του Μπενεβέντο στις 26 Φεβρουαρίου 1266. Ο Κορράδος είχε αρκετές συγκρούσεις με τους υποστηρικτές του Καρόλου στο Αμπρούτσο, αλλά με το τέλος του Μανφρέδου στη μάχη αποφάσισε να κρυφτεί στα βουνά με τον πεθερό του Γκαλβάνο και τον αδελφό τού Γκαλβάνο, Φεντερίκο.
Αν και ο Κορράδος και οι αδελφοί Λάντσια προσφέρθηκαν να υποταχθούν στον Κάρολο, η προσφορά τους απορρίφθηκε. Προσπάθησαν να φύγουν στην Καλαβρία, αλλά αυτό αποδείχθηκε αδύνατο, με τους κατασκόπους του Καρόλου να καθαρίζουν τα βουνά. Οι φυγάδες στη συνέχεια πέρασαν στην παπική περιοχή και, προσφέροντας πλήρη υποταγή, ζήτησαν από τον Κλήμη Δ΄ να παρέμβει εκ μέρους τους προς τον Κάρολο. Ο Κλήμης Δ΄ συμφώνησε και, με την έγκριση του Καρόλου, ήρε τον αφορισμό του Κορράδου. Ωστόσο, σύμφωνα με το Χρονικό του Λορέτο, ο Κάρολος αγνόησε τις προσφορές διαμεσολάβησης του Πάπα. Τελικά συνέλαβε τον Κορράδο και τον φυλάκισε σε μυστική τοποθεσία.
Τον Ιανουάριο του 1267 ο Κορράδος δραπέτευσε από τη φυλακή του μαζί με έναν σύντροφό του, τον Τζιοβάνι ντε Μαρέρι. Έφυγε στο κάστρο του στο Σαρατσινέσκο. Ο Κάρολος απείλησε να σκοτώσει την κόρη του Κορράδου, Bεατρίκη, την οποία είχε πάρει ως όμηρο, ενώ ο πατέρας της εξακολουθούσε να διαπραγματεύεται την υποταγή του, αλλά απογοητεύτηκε από την επικείμενη άφιξη ενός στρατού υπό τον Κορράδο, τον διεκδικητή Χοενστάουφεν στο βασίλειο της Σικελίας.
Η εισβολή του Κορραδίνου
Τον Νοέμβριο ο Ερρίκος της Καστίλλης, συγκλητικός στη Ρώμη και αρχηγός της υπέρ των Χοενστάουφεν μερίδας των Γιβελίνων στη Ρώμη, συνέλαβε τους ηγέτες της υπέρ των Καπετιδών-Ανζού/πάπα μερίδας των Γουέλφων και τους φυλάκισε στο Σαρατσίνεσκο υπό την επίβλεψη της μητέρας τού Κορράδου Mαργαρίτας και τής συζύγου του Bεατρίκης. Ως απάντηση σε αυτό, στις 25 Απριλίου 1268, ο Κλήμης Δ΄ εξέδωσε τη βούλα Die coena Domini (κατά το δείπνο του Κυρίου), αφορίζοντας τον Κορραδίνο και τους οπαδούς του, συμπεριλαμβανομένου του Κορράδου της Αντιόχειας.
Ο Κορράδος ακολούθησε τον Κορραδίνο στη Ρώμη, όπου η είσοδός του στις 24 Ιουλίου 1268 καλωσορίστηκε με εορταστικές εκδηλώσεις από τους Γιβελίνους. Όταν ο στρατός του Κορραδίνου μπήκε στο έδαφος της Σικελίας λίγες ημέρες αργότερα, ο Κορράδος ήταν επικεφαλής ενός σώματος πολιτοφυλακής της Τοσκάνης. Συνελήφθη στη μάχη του Tαλιακότσo (23 Αυγούστου) μαζί με τον Κορραδίνο. Ο τελευταίος εκτελέστηκε από τον Κάρολο στις 29 Αυγούστου, αλλά ο Κορράδος, ο οποίος φυλακίστηκε στην Παλεστρίνα, απαλλάχθηκε με τη μεσολάβηση του καρδινάλιου Τζιοβάνι-Γκαετάνο Ορσίνι (μέλλοντα πάπα Νικολάου Γ΄), του οποίου τα δύο αδέλφια, ο Ναπολεόνε και ο Ματτέο, ήταν μεταξύ των κρατουμένων που κατείχε η σύζυγος του Κορράδου. Τέλος, στα μέσα Σεπτεμβρίου, τα δύο αδέλφια αφέθηκαν ελεύθεροι και σε αντάλλαγμα ο Κορράδος μεταφέρθηκε σε παπική επιτήρηση.
Φυλάκιση και υποτέλεια στον πάπα
Μετά την απελευθέρωσή του, ο Κορράδος πήγε στο Αντίκολι, το φέουδό του στο παπικό κράτος. Ο θείος του Έντσο, που -όπως και ο πατέρας του Κορράδου- ήταν ένας παράνομος γιος του Φρειδερίκου Β΄, είχε αποβιώσει στη φυλακή στις 6 Μαρτίου 1272 και με τη διαθήκη του, που έγινε λίγο πριν από το τέλος του, κληροδότησε στον Κορράδο την κομητεία Μολίζε, την οποία κάποτε είχε στο βασίλειο της Σικελίας. Αυτό το κληροδότημα έδινε μία δυναμική προοπτική, καθώς ο Κορράδος ήταν -μετά τον πρόωρο θάνατο του Κορραδίνου- το μόνο άτομο ικανό να ξαναφτιάξει την εξουσία του Οίκου στην Ιταλία, και το Moλίζε βρισκόταν δίπλα στα εδάφη του στο Aμπρούτσο. Πράγματι ο Κορράδος κατέλαβε την πόλη Mάκια στο Moλίζε.
Τίποτε δεν είναι γνωστό για τις δραστηριότητες του Κορράδου μεταξύ 1272 και 1282. Εντούτοις είναι πιθανό ότι ήταν μεταξύ εκείνων των οπαδών των Χοενστάουφεν, όπως ο Ιωάννης Προκίδας, ο οποίος ενθάρρυνε τον Πέτρο Γ΄ της Αραγονίας, να κατακτήσει το βασίλειο της Σικελίας στο όνομα της συζύγου του Κωνσταντίας, κόρης του Μανφρέδου.
Πόλεμος των Σικελικών Εσπερινών
Ακολουθώντας τους Σικελικούς Εσπερινούς το Μάρτιο του 1282, ο Πέτρος Γ΄ της Αραγονίας εισέβαλε στη Σικελία. Αποβιβάστηκε στο νησί τον Αύγουστο και τον Οκτώβριο έγραψε στον Κορράδο από τη Μεσίνα, προτρέποντάς τον να εισβάλει στον Αμπρούτσο από τη βάση του στο Αντίκολι. Αυτή ήταν η αρχή ενός πολέμου, που θα διαρκούσε μέχρι το 1302.
μικρογραφία|Το κάστρο και η πόλη της Άλμπα, όπως απεικονίστηκε τον 19ο αι. (λεπτομέρεια έργου του [[Έντουαρντ Λίαρ).]]
Σε απάντηση στο κάλεσμα του Πέτρου Γ΄, ο Κορράδος προσπάθησε να κερδίσει τα φρούρια κατά μήκος των συνόρων της Σικελίας μέσω μυστικών διαπραγματεύσεων. Ο πάπας Μαρτίνος Γ΄ απαίτησε να σταματήσει και, όταν δεν το έκανε, τον αφόρισε για τρίτη φορά στις 23 Νοεμβρίου. Στη συνέχεια ο Κορράδος εισέβαλε στο Aμπρούτσο με μία μικρή δύναμη για να πραγματοποιήσει αντάρτικο πόλεμο. Συχνά είχε την υποστήριξη των απλών ανθρώπων, και κατέλαβε τα κάστρα των Aντροντόκο, Φροντίνο, Mαρέρι και Πετρέλα Λίρι. Τον Ιούνιο του 1283, ο γιος και ο κληρονόμος του Κάρολου Α΄ κόμη του Αντζού, ο Κάρολος Β΄ πρίγκιπας του Σαλέρνο, ο οποίος ενεργούσε ως αντιβασιλέας ενώ ο Κάρολος Α΄ συγκέντρωνε στρατεύματα και πλοία στη Γαλλία, διέταξε να κατεδαφιστούν αρκετά κάστρα κοντά στα σύνορα, για να αποφύγει το να περιέλθουν στα χέρια του Κορράδου.
Μετά τη νίκη της Αραγονίας στη μάχη του Κόλπου της Νάπολης (5 Ιουνίου 1284), όπου συνελήφθη ο πρίγκιπας του Σαλέρνο, ο Κορράδος ηγήθηκε μίας άλλης εισβολής στο Αμπρούτσο, αυτή τη φορά με στόχο την ανάκτηση ης κομητείας και του κάστρου της Άλμπα. Σε αυτή την πρώτη προσπάθεια σταμάτησε κοντά στο κάστρο του Τσέλε από τον Στέφανο Κολόνα, άρχοντα του Γκενατσάνο στο Παπικό Κράτος, ο οποίος ενεργούσε ως άνθρωπος του Πάπα. Συνέχισε να σχεδιάζει την κατοχή του Aμπρούτσο, λαμβάνοντας ακόμη και χρήματα από την Κωνσταντία στη Σικελία. Το τέλος του Καρόλου A΄ τον Ιανουάριο του 1285 παρείχε μία δεύτερη ευκαιρία, και ο Κορράδος κατέλαβε με επιτυχία πολλά κάστρα του Aμπρούτσο και ακόμη και την κομητεία της Άλμπα έως το 1286. Δεν μπορούσε να τα κρατήσει για πολύ. Ο πάπας έστειλε έναν στρατό υπό τον Τζιοβάνι ντ'Απία, για να τον απομακρύνει και ο Κορράδος υποχώρησε στο Αντικόλι.
Απόσυρση και τέλος
Η τρίτη εισβολή στο Aμπρούτσο ήταν η τελευταία μεγάλη πολιτική πράξη της ζωής του Κορράδου. Έζησε τις μέρες του στο Αντικόλι, όπου ζούσε ακόμη το 1301. Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων του Aλμπερτίνο Μουσάτο, ενός της εποχής του, στις 7 Μαΐου 1312 ένας ηλικιωμένος Κορράδος πήγε στη Ρώμη με επικεφαλής πενήντα ιππότες για να καλωσορίσει την άφιξη του Ερρίκου Ζ΄ της Γερμανίας για την αυτοκρατορική στέψη του. Αυτή ήταν μία μεγάλη συγκέντρωση των Γιβελίνων, οι οποίοι ήλπιζαν ότι ο Ερρίκος Ζ΄ θα αποκαταστήσει την αυτοκρατορία στην Ιταλία.
Είναι πιθανό ότι το τέλος του Καρόλου Α΄ άνοιξε το δρόμο για συμφιλίωση με τον πρίγκιπα του Σαλέρνο, τώρα Καρόλου Β΄ της Σικελίας, διότι ο Κορράδος κατάφερε να μεταδώσει στους απογόνους του αρκετά φέουδα στο Αμπρούτσο και την Καλαβρία. Έλαβε επίσης από τον Πέτρο Γ΄ της Αραγονίας την κομητεία Καπίτσι στη Σικελία. Κάποια στιγμή μετά το τέλος του, οι απόγονοί του χωρίστηκαν σε δύο κλάδους: ο ένας στο Αντίκολι και το Πίλιο και ο άλλος στο Καπίτσι. Ο κλάδος Καπίτσι εξαλείφθηκε τον 14ο αι., ενώ αυτός του Aντίκολι επέζησε για έναν αιώνα ακόμη.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Σικελίας Κατηγορία:Ιστορία των Παπικών Κρατών Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Ναός της Αναλήψεως (Φιλιατρά)
Ο Ναός της Αναλήψεως του Κυρίου στα Φιλιατρά είναι ο αρχαιότερος σταυρεπίστεγος ναός στον κόσμο. Χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλεως των Φιλιατρών.
Η αρχαιολογική αξία του ναού αυτού παρέμενε άγνωστη μέχρι το 1958, οπότε ύστερα από έρευνες ο καθηγητής Μιχαήλ Γκιτάκος απέδειξε ότι είναι παλαιότερος από τον όμοιας αρχιτεκτονικής ναό του Αγίου Πέτρου στο Μπιέλο Πόλιε, στο σημερινό Μαυροβούνιο, ο οποίος χρονολογείται από το 1197-1199.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Πελοποννήσου Φιλιατρ