cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας
Βιογραφία
Ως κόμης φυλακίστηκε με τον Γκαλεράν κύριο της Μπίρα το 1122 κοντά στο Σαρούζ από τον Μπελέκ Γκαζί μπέη των Τούρκων. Αργότερα στο Καρπούτ προστέθηκε στους εγκάθειρκτους και ο Βαλδουίνος Β΄, όταν πιάστηκε το 1123. Σώθηκαν από 50 Αρμένιους στρατιώτες, που μεταμφιεσμένοι ως έμποροι, εισέδυσαν στο οχυρό όπου εκρατούντο αφού σκότωσαν τους φρουρούς, ελευθέρωσαν τους αιχμαλώτους. Αλλά το οχυρό σύντομα πολιορκήθηκε από μεγάλη δύναμη Τούρκων και αποφασίστηκε ότι ο Ζοσλέν Α΄ έπρεπε να ζητήσει ενισχύσεις. Ο Βαλδουίνος Β΄ έμεινε και το φρούριο, έπειτα από λίγο, ανακτήθηκε από τους Τούρκους. Όταν ο Ζοσλέν Α΄ επέστρεψε στην Έδεσσα μπόρεσε να μεγαλώσει το έδαφος της κομητείας του και το 1125 συμμετείχε στη μάχη του Αζάζ, όπου οι σταυροφόροι νίκησαν τον ιλ-Μπουρζουκί άταμπεγκ της Μοσούλης. Το 1131, κατά την πολιορκία ενός μικρού κάστρου βορειο-ανατολικά του Χαλεπίου, μία στοά σκαπανεών κατακρημνίστηκε και ο Ζοσλέν Α΄ τραυματίστηκε σοβαρά. Σύντομα μετά έλαβε μήνυμα ότι ο Γκαζί Β΄ εμίρης των Δανισμενιδών βάδιζε ενάντια της πόλης Καϋσύν. Όταν ο γιος του Ζοσλέν Β΄ αρνήθηκε να βοηθήσει την πόλη, ο ίδιος ο Ζοσλέν Α΄ επάνω σε μία κλίνη οδήγησε τον στρατό του. Μόλις ο Γκαζί Β΄ πληροφορήθηκε ότι καταφθάνει και επειδή μάλλον τον πίστευε παθαμένο, έλυσε την πολιορκία και αποσύρθηκε. Έτσι ο πολεμιστής πρίγκιπας κέρδισε ακόμη μία μάχη, λίγο πριν αποβιώσει στον δρόμο της επιστροφής.
Γιώργος Καγιαλίκος
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Ιουλίου 1974 και μεγάλωσε στο Γαλάτσι. Σπούδασε πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά (Αρμονία, Αντίστιξη, Φούγκα, Ενοργάνωση) με καθηγητές τους Δημήτρη Μακροπόδη, Τηλέμαχο Τάτση και Κώστα Κλάββα.
Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Ρουπενιδών, κόρη του Κωνσταντίνου Α΄ πρίγκιπα της Αρμενίας και είχε τέκνο:
Το 1119 η Βεατρίκη απεβίωσε και ο Ζοσλέν Α΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1122 με τη Μαρία των Ωτβίλ, κόρη του Ριχάρδου και αδελφή του Ρογήρου επιτρόπου της Αντιόχειας.
Γιώργος Καγιαλίκος
Καλλιτεχνική διαδρομή
Τον Δεκέμβριο του 2016 μελοποιεί ποιήματα του Γιάννη Ευθυμιάδη και κυκλοφορεί την τέταρτη δισκογραφική του δουλειά σε βιβλίο - cd με τίτλο "Το Κρύσταλλο του κόσμου". Ένας κύκλος δέκα τραγουδιών σε ερμηνεία της Βικτωρίας Ταγκούλη.
Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Κουρτεναί
Γιώργος Καγιαλίκος
Καλλιτεχνική διαδρομή
Το 2018 συνεργάζεται με τον ποιητή Δημήτρη Λέντζο και κυκλοφορούν δύο κύκλους τραγουδιών σε cd. Την "Αιώνια Μέθη", με έντεκα τραγούδια σε ερμηνείες της Πίτσας Παπαδοπούλου, του Ανδρέα Καρακότα και της Ευτυχίας Μητρίτσα. και το "Μισοφέγγαρο κυδώνι", με εννέα τραγούδια σε ερμηνείες της Ιφιγένειας Κορολόγου και του Γιώργου Φλωράκη.
Τον Νοέμβριο του 2019 έγραψε μουσική και τραγούδια για την παιδική θεατρική παράσταση "Κατακλυσμός" του Δημήτρη Λέντζου, έργο που ανέβηκε στο θέατρο Γκλόρια και στο θεάτρο Αθηναϊς το 2022, και τον Ιανουάριο του 2020 έγραψε τη μουσική για την θεατρική παράσταση "Το όνομα του Ρόδου" του Ουμπέρτο Έκο, σε σκηνοθεσία Michael Seibel, που ανέβηκε στο θέατρο Altera Pars.
Τον Μάϊο του 2020 κυκλοφορεί την έβδομη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο "Αυλαία" σε στίχους του Ηλία Μάστορη που περιλαμβάνει έντεκα τραγούδια σε ερμηνείες του Παντελή Θαλασσινού, του Μπάμπη Στόκα, του Νίκου Ανδρουλάκη, της Ευτυχίας Μητρίτσα, της Κατερίνας Ντίνου και της Ελένης Τζαγκαράκη.
Τον Νοέμβριο του 2020 ηχογράφησε με τον πιανίστα Μάνο Κιτσικόπουλο έξι κομμάτια για πιάνο με τίτλο "After Touch" τα οποία κυκλοφόρησαν ψηφιακά.
Tον Σεπτέμβριο του 2021 κυκλοφορεί σε cd ο κύκλος τραγουδιών για φωνή και πιάνο "Αλκίνοος" στον οποίο μελοποιεί δέκα αποσπάσματα από τον ομότιτλο ποιητικό μονόλογο του Γιάννη Ευθυμιάδη. Τα τραγούδια ερμήνευσε ο Βασίλης Γισδάκης.
To 2022 κυκλοφορεί ο δίσκος "Μυστικές γιορτές" στον οποίο συνεργάζεται δισκογραφικά για τρίτη φορά με τον ποιητή Δημήτρη Λέντζο και παρουσιάζουν δέκα τραγούδια σε ερμηνείες του Δώρου Δημοσθένους, του Κώστα Θωμαίδη, της Πολυξένης Καράκογλου, του Ανδρέα Καρακότα, του Πάνου Μπούσαλη, του Νεοκλή Νεοφυτίδη, του Απόστολου Ρίζου, της Ιωάννας Φόρτη και του Θανάση Χουλιαρά.
Τον Μάιο του 2023 κυκλοφορεί η δέκατη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο "Δοξάζοντας το τώρα". Δέκα τραγούδια που μελοποιεί και ερμηνεύει ο ίδιος σε στίχους Λίνας Δημοπούλου, Γιάννη Ευθυμιάδη, Γιώργου Καγιαλίκου, Ιφιγένειας Κορολόγου, Πόλυ Κυριάκου, Δημήτρη Λέντζου, Ηλία Μάστορη και Απόστολου Στάικου.
Σύνταγμα της Πορτογαλίας
Το Σύνταγμα της Πορτογαλίας (πορτ. Constituição da República Portuguesa) υιοθετήθηκε δύο χρόνια μετά την Επανάσταση των Γαριφάλων. Εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο τον Απρίλιο του 1976 μετά τη σύνταξή του από τη Συντακτική Συνέλευση (Assembleia Constituinte). Είναι έντονα επηρεασμένο από διατάξεις βασικής δημοκρατικής τάξης που βασίζεται στην εμπειρία από τις πρακτικές της δικτατορικής διακυβέρνησης του «Νέου Κράτους» των Σαλαζάρ και Καετάνο, και το περιεχόμενο και η δομή του βασίζονται στο γερμανικό συνταγματικό δίκαιο.
Γιώργος Καγιαλίκος
Καλλιτεχνική διαδρομή
Έχει ενορχηστρώσει τους δίσκους "Επτά μελωδικές ιστορίες" (2016), "Τόπος Άγραφος" (2018) σε μουσική Μάρθας Μεναχέμ, "Το πρώτο βλέμμα" (2020) σε μουσική Ευτυχίας Μητρίτσα, "Μαύρη Παπαρούνα" (2020) σε μουσική Ιφιγένειας Κορολόγου καθώς και πολλά ακόμη τραγούδια άλλων τραγουδοποιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20180831002318/http://www.kagialikos.gr/
Σύνταγμα της Πορτογαλίας
Αρχές
Μετά τη μεγάλη συνταγματική μεταρρύθμιση του 1982, το σύνταγμα της Πορτογαλικής Δημοκρατίας χαρακτηρίζει το πορτογαλικό πολιτικό σύστημα ως κοινοβουλευτική δημοκρατία. Έκτοτε, οι εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας (άρθρα 133 έως 140) περιορίστηκαν σε αντιπροσωπευτικά καθήκοντα, αλλά μπορεί να διαλύσει τη Βουλή (άρθρο 133 ε). Ο πρωθυπουργός είναι πρόεδρος της κυβέρνησης, η οποία από το 1982 είναι υπεύθυνη μόνο έναντι του κοινοβουλίου. Παράλληλα με ό,τι απαιτείται στην γερμανική συνταγματική τάξη, η κυβέρνηση μπορεί να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης (Solicitação de voto de confiança) από το κοινοβούλιο (Συνέλευση της Δημοκρατίας), προκειμένου να επιβεβαιώσει την πλειοψηφική αποδοχή των πολιτικών της (άρθρο 193). Η Συνέλευση της Δημοκρατίας μπορεί επίσης να κινήσει διαδικασία ψήφου δυσπιστίας (Moção de censura) κατά της κυβέρνησης (άρθρο 194).
Γιώργος Καγιαλίκος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Σύνταγμα της Πορτογαλίας
Δομή
Το πορτογαλικό σύνταγμαμετά την πιο πρόσφατη έβδομη αναθεώρηση του 2005 περιέχει ένα προοίμιο (preâmbulo), δεύτερον «βασικές διατάξεις» στα άρθρα 1 έως 11 σχετικά με την κρατική θεωρία και τα κρατικά σύμβολα, στη συνέχεια τέσσερα μέρη του συντάγματος (partes) στα άρθρα 12 έως 289 και στο τέλος μεταβατικές και τελικές διατάξεις (άρθρα 290 έως 296). Τα μέρη του περιλαμβάνουν «Θεμελιώδη δικαιώματα και βασικές υποχρεώσεις», «Οικονομική οργάνωση», «Οργάνωση της πολιτικής εξουσίας» και τελικές διατάξεις («Εγγύηση και αναθεώρηση του συντάγματος»). Αυτά τα μέρη του συντάγματος με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε τίτλους (títulos) και αυτά υποδιαιρούνται και πάλι σε κεφάλαια (capítulos).
Παλαιότερα συντάγματα
Κατηγορία:Πολιτική της Πορτογαλίας Πορτογαλια
Δίας LIX
Ο Δίας LIX είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2017 και η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε στις 5 Ιουνίου 2017. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2017 J 1.
Ο Δίας LIX ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Πασιφάης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 23 και 24 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς γύρω στις 165°.
Αντριάν Κονσταντίν
Ο Αντριάν Κωνσταντίν (Adrian Constantin, γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1970) είναι ρουμανοαυστριακός μαθηματικός που ασχολείται με την έρευνα στον τομέα των μη γραμμικών μερικών διαφορικών εξισώσεων. Είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και συνέβαλε πρωτοποριακά στα μαθηματικά της διάδοσης των κυμάτων. Είναι καταχωρημένος ως ερευνητής με υψηλή επιρροή (ISI Highly Cited Researcher ) με περισσότερες από 160 δημοσιεύσεις και 11000 αναφορές.
Βιογραφία
Ο Αντριάν Κονσταντίν γεννήθηκε στην Τιμισοάρα της Ρουμανίας, όπου φοίτησε στο Γυμνάσιο Νικολάου Λενάου. Αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Σοφία Αντίπολις της Νίκαιας (BSc 1991, MSc 1992) και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU), όπου πήρε το διδακτορικό του το 1996 υπό την καθοδήγηση του Χένρι ΜακΚιν με τη διατριβή "Το περιοδικό πρόβλημα για την εξίσωση Καμάσα-Χόλμ". Έκανε μεταδιδακτορική εργασία στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας και στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.
Μετά από μια σύντομη περίοδο ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Νιουκάστλ απόν Τάιν, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λουντ το 2000, και στη συνέχεια ήταν καθηγητής Μαθηματικών του Εράσμους Σμιθ στο Κολέγιο Τρίνιτι του Δουβλίνου (TCD) από το 2004 έως το 2008, και έγινε υπότροφος το 2005. Έκτοτε είναι καθηγητής πανεπιστημίου για τις μερικές διαφορικές εξισώσεις στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, ενώ είχε επίσης μια έδρα στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου.
Από το 2016, ο Κονσταντίν συμμετέχει ως επικεφαλής του έργου και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης σε ένα διεπιστημονικό ερευνητικό έργο που χρηματοδοτείται από το Ταμείο Επιστήμης, Έρευνας και Τεχνολογίας της Βιέννης σχετικά με τις αλληλεπιδράσεις των επιφανειακών κυμάτων, των εσωτερικών κυμάτων και των ρευμάτων στον ισημερινό. Οι έρευνες γεφυρώνουν μαθηματικές, φυσικές και μηχανολογικές πτυχές. Τα δεδομένα πεδίου που συλλέγονται και παρέχονται από εταίρους στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ μελετώνται στη Βιέννη.
Ο Κωνσταντίν ειδικεύεται στο ρόλο των μαθηματικών στη γεωφυσική, χρησιμοποιώντας μη γραμμικές μερικές διαφορικές εξισώσεις για τη μαθηματική μοντελοποίηση των ρευμάτων και των κυμάτων στους ωκεανούς και στην ατμόσφαιρα. Αυτές οι ροές και τα κύματα παίζουν σημαντικό ρόλο στο κλιματικό φαινόμενο Ελ Νίνιο και σε φυσικές καταστροφές, όπως τα τσουνάμια. Η προσέγγισή του λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι η επιφάνεια της γης είναι κυρτή και τη σημασία της δύναμης Κοριόλις.
Σημαντικές δημοσιεύσεις
Κείμενα
Βιβλία
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ρουμάνοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Εθνική Λαϊκή Συνείδηση
Η Εθνική Λαϊκή Συνείδηση (Ε.ΛΑ.ΣΥΝ.) ήταν ακροδεξιό εθνικιστικό πολιτικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε το 2019 από τον Γιάννη Λαγό. Τον Φεβρουάριο του 2023, η Ε.ΛΑ.ΣΥΝ. ανέστειλε τη λειτουργία της.
Ιστορικό
Η Εθνική Λαϊκή Συνείδηση ιδρύθηκε από τον ανεξάρτητο ευρωβουλευτή, προερχόμενο από τη Χρυσή Αυγή, Γιάννη Λαγό.
Το Μάιο του 2020 ανακοινώθηκε η συμπόρευση της Ε.ΛΑ.ΣΥΝ. με τη Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους το κόμμα εντάχθηκε στο ευρωπαϊκό κόμμα της Συμμαχίας για την Ειρήνη και την Ελευθερία.
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ανακοινώθηκε η δημιουργία συνασπισμού από την Ε.ΛΑ.ΣΥΝ., τη Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση (Λ.Ε.Π.ΕΝ.), τους Σπαρτιάτες, το Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών (Ε.Μ.Ε.Ι.Σ.), την Πρώτη Γραμμή και τη Λαϊκή Κίνηση Πολιτών (ΛΑ.ΚΙ.Π.) με την προοπτική κοινής εκλογικής καθόδου και με την ονομασία Κ.Υ.Μ.Α. Ελληνισμού.
Τον Μάρτιο του 2021, κατόπιν συνεδρίασης του Συντονιστικού Συμβουλίου και σύμφωνης γνώμης του Γιάννη Λαγού, την προεδρία του κόμματος ανέλαβαν από κοινού οι Γιώργος Λουκάκος και Γιάννης Ζωγράφος. Ο Γιάννης Λαγός ορίστηκε επίτιμος πρόεδρος του κόμματος.
Το Νοέμβριο του 2021 η Ε.ΛΑ.ΣΥΝ. ανακοίνωσε την αποχώρηση της από το Κ.Υ.Μ.Α. Ελληνισμού.
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2023, ανακοινώθηκε η αναστολή λειτουργίας της Ε.ΛΑ.ΣΥΝ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τουρκεστάν
Εν τω μεταξύ, μια πάλη για την εξουσία μεταξύ των Κομμουνιστών επακολούθησε αυτούς που ευνοούσαν μια Παν-Τουρκική κυβέρνηση, όπως τον Τουράρ Ρισκούλοφ και τον Τουρσούν Χοτζάγιεφ, και αυτούς που ευνοούσαν την διαίρεση του Σοβιετικού Τουρκεστάν σε μικρότερες εθνικές ή περιφερειακές μονάδες, όπως τον Φαϋζούλλα Χοντζάγιεφ και τον Ακμάλ Ικράμοφ. Η τελευταία ομάδα που κέρδισε, ως εθνική οριοθέτηση στην Κεντρική Ασία άρχισε το 1924. Μετά τη διάλυση, η ΑΣΣΔ του Τουρκεστάν διασπάστηκε στην Τουρκμενική ΣΣΔ (το σημερινό Τουρκμενιστάν), στην Ουζμπεκική ΣΣΔ (το σημερινό Ουζμπεκιστάν), στην Τατζικική ΑΣΣΔ (το σημερινό Τατζικιστάν), στην Αυτόνομη Περιφέρεια Καρά-Κιργκίζ (το σημερινό Κιργιστάν), και στην Αυτόνομη Περιφέρεια Καρακαλπάκ (το σημερινό Καρακαλπακστάν).
Τουρκσοβναρκόμ
Οι Πρόεδροι του Συμβουλίου των Λαϊκών Κομισάριων ("Τουρκσοβναρκόμ") ήταν οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καζακστάν Κατηγορία:Γεωγραφία της Κιργιζίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Τατζικιστάν Κατηγορία:Γεωγραφία του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Γεωγραφία του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Καζακστάν Κατηγορία:Ιστορία της Κιργιζίας Κατηγορία:Ιστορία του Τατζικιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Ουζμπεκιστάν
Μεγάλοι Φινλανδοί
Οι Μεγάλοι Φινλανδοί (φινλανδικά: Suuret suomalaiset) είναι τηλεοπτικός διαγωνισμός που διεξήχθη το 2004 από το κρατικό κανάλι της Φινλανδίας YLE, όπου οι τηλεθεατές μπορούσαν να επιλέξουν μέσω ψηφοφορίας τον μεγαλύτερο Φινλανδό όλων των εποχών. Πρώτος στην ψηφοφορία βγήκε ο Καρλ Μαννερχάιμ (Carl Gustaf Emil Mannerheim), πρόεδρος της Φινλανδίας (1944–1946) και Στρατάρχης της Φινλανδίας (Marshal of Finland).
Ο διαγωνισμός διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, την άνοιξη του 2004, οι τηλεθεατές μπορούσαν ελεύθερα να ψηφίσουν όποιον θέλουν. Έπειτα, άρχισε να δημιουργείται ένας κατάλογος με τα άτομα που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους. Το φθινόπωρο του 2004, στη δεύτερη φάση, πέρασαν οι δέκα πιο πολυψηφισμένοι. Πριν τη δεύτερη φάση, ο σταθμός παρουσίασε ένα ντοκιμαντέρ για τον καθένα από τους δέκα φιναλίστ.
Το πρότζεκτ είναι του BBC και παρόμοιες ψηφοφορίες έχουν διεξαχθεί στη Γερμανία, στις ΗΠΑ καθώς και στην Ελλάδα.
Πρώτη φάση
Την άνοιξη του 2004 διεξήχθη ο πρώτος γύρος, που ξεκίνησε στις 29 Φεβρουαρίου και διήρκεσε δύο εβδομάδες. Η ψηφοφορία έγινε μέσω της σελίδας του προγράμματος στο Ίντερνετ, μέσω τηλεφώνου, μηνύματος sms ή ταχυδρομείου. Αρχικά δόθηκε ενδεικτικά ένας κατάλογος 99 προσώπων, αλλά ο καθένας μπορούσε να ψηφίσει και άτομο εκτός αυτού.
Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας δημοσιεύτηκαν στις 31 Οκτωβρίου από τον YLE TV1, όπου παρουσιάστηκαν 100 δημοφιλέστεροι. Οι δέκα δημοφιλέστεροι που πέρασαν στον δεύτερο γύρο ήταν (αλφαβητικά): Μίκαελ Άγκρικολα, (Άντολφ Ένρουθ (Adolf Ehrnrooth), Τάρια Χάλονεν, Ούρχο Κέκκονεν, Άλεξις Κίβι, Έλιας Λένροτ, Καρλ Γκούσταφ Εμίλ Μάννερχαιμ, Ρίστο Ρούτι, Γιαν Σιμπέλιους και AΆρβο Ούλππο. Η κατάταξή τους στον πρώτο γύρο δεν έγινε γνωστή.
Από τον αρχικό κατάλογο των 99, 31 πρόσωπα δεν κατατάχθηκαν στους 100 σπουδαιότερους Φινλανδούς, και 32 νέα πρόσωπα βρέθηκαν ανάμεσά τους(παρακάτω σημειώνονται με *). Οι θέσεις 11 ως 100 διαμορφώθηκαν ως εξής:
Δεύτερη φάση
Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου και έληξε στις 5 Δεκεμβρίου. Κατά τη διάρκεια αυτής, το YLE παρουσίασε μισάωρα ντοκιμαντέρ για τους 10 φιναλίστ, όπου κάποιος άλλος διάσημος Φινλανδός μιλούσε εκ μέρους του φιναλίστ. Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού γράφτηκε και το βιβλίο Suuret suomalaiset (Εκδόσεις Otava 2004), όπου γράφτηκαν ευρύ άρθρα για τους 10 σπουδαιότερους και σύντομα βιογραφικά για τους υπόλοιπους που μπήκαν στην εκατοντάδα. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 5 Δεκεμβρίου, όπου όλοι οι “εκπρόσωποι” των φιναλίστ που είχαν μιλήσει γι´αυτούς στα ντοκιμαντέρ, ήταν εκεί. Ως ο πιο μεγάλος Φινλανδός εκλέχτηκε ο Mannerheim, ο οποίος πήρε πάνω από το ¼ (ένα τέταρτο) των 363.731 ψήφων του τελικού. Αποτελέσματα:
Οφφλάγκα
Η Οφφλάγκα (ιταλικά: Offlaga) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Όμε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ζόραν Ραντμίλοβιτς
Ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς, σερβικά κυριλλικά: Зоран Радмиловић (γεννηθείς στις 11 Μαΐου 1933 στο Ζάγιετσαρ και αποβιώσας στις 21 Ιουλίου 1985 στο Βελιγράδι), ήταν Σέρβος ηθοποιός. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στον κινηματογράφο της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Βιογραφία
Ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς σπούδασε δίκαιο, αρχιτεκτονική και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, προτού ανακαλύψει πως το επάγγελμα του ηθοποιού βρισκόταν πιο κοντά στις προσωπικές του προτιμήσεις. Έχοντας, προηγουμένως, παρακολουθήσει μαθήματα στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνης, εντάχθηκε στο Δραματικό Θέατρο Βελιγραδίου (σερβικά: Београдско драмско позориште και Beogradsko dramsko pozoriste), ενώ στην συνέχεια, το 1968, στο Atelje 212, όπου και έγινε διάσημος παίζοντας τον ρόλο του Βασιλιά Ουμπού.
Ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς προτιμούσε το θέατρο σε σύγκριση με τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Ωστόσο, ξεκίνησε να γίνεται γνωστός στο διεθνές κοινό το 1971, παίζοντας στην ταινία W.R. - Misterije organizma («Τα Μυστήρια του Οργανισμού»), ταινία του Ντούσαν Μακαβέγιεβ η οποία διερευνούσε τους δεσμούς μεταξύ του κομμουνισμού και της σεξουαλικότητας, μέσα από τα μάτια του Βίλχελμ Ράιχ. Στη Γιουγκοσλαβία, έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό το 1982, όταν και έπαιξε τον ρόλο του Μπίλι Πιτόν στην κωμωδία Maratonci trče počasni krug του Σλόμπονταν Σίγιαν, με βάση το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς και εκείνον του Ράντοβαν Γ΄ στην ταινία Radovan Treći του Λιούμπομιρ Ντράσκιτς, με βάση ομώνυμο θεατρικό έργο του ίδιου αυτού Κοβάτσεβιτς.
Το 1985, ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς έπαιξε έναν από τους τελευταίους ρόλους του στην ταινία Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές, του Εμίρ Κουστουρίτσα, μαζί με τον Σλόμπονταν Αλίγκρουντιτς. Απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα, αφότου η ταινία βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.
Βραβεύσεις
Το 1983, ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς έλαβε το βραβείο Ντόμπριτσιν μπρστεν, ένα από τα σημαντικότερα της Σερβίας. Επίσης, έλαβε το Βραβείο του Οκτωβρίου της Πόλεως του Βελιγραδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Νέο Κοιμητήριο Βελιγραδίου
Όνο Σαν Πιέτρο
Το Όνο Σαν Πιέτρο (ιταλικά: Ono San Pietro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ορτσινουόβι
Το Ορτσινουόβι (ιταλικά: Orzinuovi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Κονσταντίν Σεμεντιάεφ
Ο Κονσταντίν Αντόλφοβιτς Σεμεντιάεφ (Константин Адольфович Семендяев, 9 Δεκεμβρίου 1908 στην Συμφερόπολη - 15 Νοεμβρίου 1988) ήταν Ρώσος μαθηματικός των εφαρμοσμένων μαθηματικών.
Ζωή
Ο Σεμεντιάεφ σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και, μετά την αποφοίτησή του το 1929, σπούδασε σε διάφορες ανώτατες σχολές. Από το 1931 έως το 1936 ήταν στο τμήμα μαθηματικών και Μηχανικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Ολοκλήρωσε την φοίτηση το 1940 (ρωσική PhD). Από το 1936 ήταν επικεφαλής του τμήματος μαθηματικών στην Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν επικεφαλής του τμήματος Αριθμητικών Υπολογισμών στο Ινστιτούτο Στέκλοφ στη Μόσχα, που ιδρύθηκε το 1953. Το 1961 ήταν ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Ινστιτούτου Εφαρμοσμένων μαθηματικών. Το 1963 έγινε μέλος του Υδρομετεωρολογικού κέντρου της ΕΣΣΔ, στο οποίο ήταν επικεφαλής του προγραμματισμού εργασίας. Επίσης, υποστήριξε τη διδασκαλία Εφαρμοσμένων μαθηματικών σε διαφορετικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της Μόσχας.
Από την ίδρυση της, ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της ρωσικής εφημερίδας Εφημερίδα των Αριθμητικών μαθηματικών και της Μαθηματικής φυσικής (Журнал вычислительной математики и математической физики).
Τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν, με το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ και με το Κόκκινο Λάβαρο της Εργασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Tales of Ithiria (μουσικό άλμπουμ)
Το Tales of Ithiria είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του γερμανικού μουσικού συγκροτήματος συμφωνικής μέταλ Haggard. Αρχικά γνωστό με τίτλο «A Dark Winter's Tale», αυτό το άλμπουμ θα ανατρέψει τη συνήθεια της μπάντας να γράφει για ιστορικούς χαρακτήρες και γεγονότα. Αντίθετα, τώρα, το άλμπουμ «αφηγείται» μια φανταστική μεσαιωνική ιστορία που γράφτηκε από τον τραγουδοποιό του συγκροτήματος, Asis Nasseri. Το άλμπουμ περιλαμβάνει μια πρωτότυπη εκδοχή του τραγουδιού «Hijo de la Luna» (=Γιος της Σελήνης), που γράφτηκε από τον José María Cano και ερμηνεύθηκε αρχικά από το δικό του συγκρότημα, το ισπανικό ποπ συγκρότημα Mecano. Ωστόσο, η πρωτότυπη συγγραφή του τραγουδιού δεν αναγνωρίζεται στο φυλλάδιο του CD και αντί γι' αυτό αναφέρεται απλά ως «Παραδοσιακή» μουσική και στίχοι.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου το 2008. Κατέλαβε την 37η θέση στα German Media Control Charts και την 89η στα Swiss Music Charts.
Λίστα κομματιών
Όλα τα κομμάτια είναι γραμμένα από τον Asis Nasseri, εκτός από το «Hijo de la Luna», το οποίο έγραψε ο José María Cano.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία
Ντεπόκ
Το Ντεπόκ (Depok, σουνδ. ᮓᮦᮕᮧᮊ᮪) είναι πόλη στην Επαρχία Δυτικής Ιάβας της Ινδονησίας, εντός της μητροπολιτικής εποχής της Τζακάρτα. Η έκτασή της είναι 200,29 τετραγων. χιλιόμετρα και σε αυτή είναι συσσωρευμένος πληθυσμός που αυξήθηκε από 1.738.600 κατοίκους στην απογραφή του 2010 σε 2.056.400 κατοίκους στην απογραφή του 2020, με αποτέλεσμα πυκνότητα πληθυσμού 10.267 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι η όγδοη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη ολόκληρης της Ινδονησίας.
Ονομασία και ιστορία
Η λέξη Depok φαίνεται ότι προήλθε από τα αρχικά των λέξεων De Eerste Protestantse Organisatie van Christenen (= «Πρώτη Προτεσταντική Χριστιανική Οργάνωση»). Υπάρχει επίσης η άποψη ότι η λέξη προέρχεται από τη σουνδική λέξη για το ερημητήριο.
Στις 18 Μαΐου 1696 ένας πρώην υπάλληλος της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, ο Cornelis Chastelein, αγόρασε έκταση 12.440 στρεμμάτων στην περιοχή, το 6,2% της εκτάσεως του σημερινού Ντεπόκ. Εκτός από το να καλλιεργεί τη γη με τη βοήθεια των ιθαγενών, ο Chastelein ασχολήθηκε και με την ιεραποστολή, κηρύσσοντάς τους τον Χριστιανισμό. `Ιδρυσε έτσι μια τοπική χριστιανική κοινότητα, την De Eerste Protestante Organisatie van Christenen (DEPOC). Παρά το ότι η σουνδική ονομασία Depok = ερημητήριο υπήρχε ήδη πριν από το 1696, ορισμένοι πιστεύουν η προέλευση της σημερινής ονομασίας για την πόλη ήταν το αρκτικόλεξο. Σήμερα η πλειονότητα του πληθυσμού της είναι Μουσουλμάνοι, εκτός από την πλειονότητα των μελών των αρχικών οικογενειών.
Πριν πεθάνει στις 28 Ιουνίου 1714, ο Chastelein είχε συντάξει διαθήκη με την οποία απελευθέρωνε όλες τις οικογένειες δουλοπαροίκων του Ντεπόκ και τους παραχωρούσε αγροτεμάχια από τη γη του, μετατρέποντάς τους έτσι σε κτηματίες. Αυτό έγινε το ίδιο έτος για 12 οικογένειες δουλοπαροίκων. Οι απελεύθεροι αναφέρονται και ως μάρντικερ (η λέξη Merdeka σημαίνει «ελευθερία» στην ινδονησιακή γλώσσα). Η 28η Ιουνίου εορτάζεται ως Depokse Daag (= «Ημέρα του Ντεπόκ») από τους απογόνους των οικογενειών αυτών, οι οποίοι στις 28 Ιουνίου 2014, εορτάζοντας τα 300 έτη από την απελευθέρωσή τους, εγκαινίασαν ένα μνημείο ύψους τριών μέτρων στην πρώην γη του απελευθερωτή τους. Το μνημείο αυτό απαγορεύθηκε από την κυβέρνηση, καθώς αναφερόταν στην ολλανδική αποικιοκρατία.
Απόγονοι των οικογενειών των απελεύθερων ζουν ακόμα στην Ινδονησία, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, τον Καναδά και τις ΗΠΑ.
Το 1871 η αποικιακή κυβέρνηση παρεχώρησε στο Ντεπόκ ένα ειδικό καθεστώς αυτονομίας, με τη δική του διακυβέρνηση. Το καθεστώς αυτό καταργήθηκε μετά το 1952, χρόνια μετά την ανεξαρτητοποίηση της Ινδονησίας. Προηγουμένως, κατά τον ινδονησιακό πόλεμο της αναξαρτησίας το 1945, μεγάλο μέρος του Ντεπόκ καταστράφηκε και πολλοί από τους κατοίκους του σκοτώθηκαν. Τότε έφυγαν πολλές από τις αρχικές οικογένειες και ζουν μέχρι σήμερα στην Ολλανδία, ως μέρος της εκεί ινδονησιακής κοινότητας.
Τον Μάρτιο του 1982 το Ντεπόκ εντάχθηκε στο kabupaten (νομό) Μπογκόρ και στις 20 Απριλίου 1999 η πόλη ενώθηκε διοικητικώς με μερικά γειτονικά διαμερίσματα του Μπογκόρ σχηματίζοντας την «αυτόνομη πόλη του Ντεπόκ», ανεξάρτητη της νομαρχίας Μπογκόρ με την έκταση των 200,29 km2. Η 20ή Απριλίου θεωρείται έτσι συμβατικά ως η ημέρα ιδρύσεως του Ντεπόκ. Δήμαρχος τότε ήταν ο Μπαντρούλ Καμάλ, ενώ σημερινός (2021) δήμαρχος είναι ο Μοχαμάντ Ιντρίς.
Γεωγραφία
Το κέντρο του Ντεπόκ βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 6°23΄38΄΄ Νότιο πλάτος και 106°49΄21΄΄ Ανατολικό μήκος, Το υψόμετρο της αυτόνομης πόλης είναι από 50 μέχρι 140 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κέντρο του Ντεπόκ απέχει 25 χιλιόμετρα από το κέντρο της Τζακάρτα και 32 χιλιόμετρα από τη θάλασσα σε ευθεία γραμμή.
Η πόλη διαιρείται σε 11 διαμερίσματα (kecamatan), που παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα με την έκταση, τον πληθυσμό τους και τον αριθμό των «συνοικιών» (kelurahan, «αστικών χωριών») της καθεμιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντεποκ
Κάτω Νησί Ψαρών
Το Κάτω Νησί ή Κατωνήσι είναι βραχονησίδα του Αιγαίου πελάγους η οποία βρίσκεται νοτιοδυτικά των Ψαρών, πολύ κοντά και νότια από τα Αντίψαρα ενώ το ψηλότερο σημείο της είναι 9 μέτρα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στον δήμο Ψαρών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψαρά Άγιο Νικολακι Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Νασίρ αλ-Ντιν αλ-Τουσί
Ο Νασίρ αλ-Ντιν αλ-Τουσί ή Νασιραντίν Τουσί (περσ. محمد ابن محمد ابن حسن طوسی, Φεβρουάριος 1201 – 26 Ιουνίου 1274), γεννημένος ως Μουχάμαντ ιμπν Μουχάμαντ ιμπν αλ-Χασάν αλ Τούσι (περσ. محمد ابن محمد ابن حسن طوسی) ήταν Πέρσης πολυμαθέστατος λόγιος, αστρονόμος, μαθηματικός, φυσικός φιλόσοφος, θεολόγος, ιατρός και αρχιτέκτονας. Υπήρξε επίσης πολυγραφότατος συγγραφέας, γράφοντας πραγματείες μαθηματικών, μηχανικής, πεζογραφία και μυστικιστικά κείμενα.
Ο Νασιραντίν αλ-Τουσί πραγματοποίησε αρκετές συνεισφορές στις θετικές επιστήμες. Στην αστρονομία συνέταξε πολύ ακριβείς πίνακες των πλανητικών κινήσεων και διετύπωσε ένα επικαιροποιημένο πρότυπο για τις τροχιές των πλανητών, καθώς και επικρίσεις για το γεωκεντρικό μοντέλο του Σύμπαντος. Σημαντικές ήταν και οι ιδέες του στη λογική και τα μαθηματικά (ιδίως την τριγωνομετρία), και ακόμα σημαντικότερες στα θεμέλια της βιολογίας και της χημείας. Ο αλ-Τουσί θεωρείται από μερικούς ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες του μεσαιωνικού Ισλάμ, ως δημιουργός της τριγωνομετρίας ως ξεχωριστού κλάδου των μαθηματικών. Ο Ιμπν Χαλντούν (1332-1406) θεωρούσε τον αλ-Τουσί τον μέγιστο των ύστερων Περσών σοφών. Υπάρχουν επιχειρήματα ότι ίσως να είχε επηρεάσει την ηλιοκεντρική θεωρία του Κοπέρνικου. Ο Νασίρ πρότεινε τη θεωρία ότι οι άνθρωποι είναι συγγενικά όντα με τα ζώα και ότι κάποια ζώα έχουν ένα περιορισμένο επίπεδο συνειδητότητας, ενώ οι άνθρωποι έχουν ένα ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας ανάμεσα στα ζώα. Επίσης διατύπωσε μια πολύ βασική εξελικτική θεωρία, αν και πολύ διαφορετική από τη σύγχρονη Θεωρία της Εξέλιξης.
Η ζωή του
thumb|left|250px|Σελίδα από την Πραγματεία επί του αστρολάβου του Τουσί (Ισφαχάν 1505) Ο Νασίρ αλ-Ντιν αλ-Τουσί γεννήθηκε στην πόλη Τους του Χορασάν (στο σημερινό βορειοανατολικό Ιράν) το έτος 1201 μ.Χ. και άρχισε σπουδές σε μικρή ηλικία, εκπληρώνοντας την επιθυμία του πατέρα του, που τον έχασε νεαρός. Στις πόλεις Τους και Χαμαντάν (τα αρχαία Εκβάτανα) μελέτησε το Κοράνιο, χαντίθ, τζαφαριτικό δίκαιο, λογική, φιλοσοφία, μαθηματικά, ιατρική και αστρονομία. Ταξίδεψε πολύ προκειμένου να παρακολουθήσει τις διαλέξεις και τα μαθήματα ονομαστών σοφών της εποχής του. Νεαρός ακόμα πήγε στη Νισαπούρ για να μελετήσει φιλοσοφία με δάσκαλο τον Φαρίντ αλ-Ντιν Νταμάντ και μαθηματικά με δάσκαλο τον Μουχάμαντ Χασίμπ. Γνώρισε επίσης τον θρυλικό σουφιστή Ατάρ της Νισαπούρ, που σκοτώθηκε αργότερα από τους Μογγόλους, και παρακολούθησε τις παραδόσεις του Κουτμπ αλ-Ντιν αλ-Μισρί.
Στο βιβλίο του Αγκάζ ου αντζάμ ο αλ-Τουσί γράφει ότι οι ιστορικές καταγραφές που συναντώνται σε θεόπνευστα βιβλία (π.χ. Παλαιά Διαθήκη) και τις αντιλαμβανόμαστε ως μέσα στα όρια του χώρου και του χρόνου, συμβολίζουν γεγονότα που δεν έχουν τέτοιους περιορισμούς. Αποτυπώθηκαν μέσα σε ιστορικά πλαίσια έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να τα κατανοήσουν.
Στη Μοσούλη ο αλ-Τουσί μελέτησε μαθηματικά και αστρονομία υπό τον Καμάλ αλ-Ντιν Γιουνούς (θαν. 1242). Αργότερα αλληλογράφησε με τον Σαντρ αλ-Ντιν αλ-Κουναουί, γαμπρό του Ιμπν Αραμπί. Από αυτή διαφαίνεται ότι ο μυστικισμός, με τη μορφή που διέδιδαν οι σουφιστές της εποχής του, δεν ήταν ελκυστικός για τον αλ-Τουσί. Μόλις η περίσταση ήταν κατάλληλη, συνέθεσε το δικό του «εγχειρίδιο» φιλοσοφικού Σουφισμού με τη μορφή ενός μικρού φυλλαδίου υπό τον τίτλο Αουσάφ αλ-Ασράφ, δηλαδή «Οι συνεισφορές των Επιφανών».
Εργογραφία
Ο Τουσί συνέγραψε περίπου 150 έργα, από τα οποία τα 25 στην περσική γλώσσα και τα υπόλοιπα στην αραβική, με μία πραγματεία να είναι γραμμένη κατά ένα μέρος στην περσική, ένα άλλο στην αραβική και ένα άλλο τμήμα σε τουρκική γλώσσα. Τα γνωστά έργα του είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες αστρονόμοι Κατηγορία:Πέρσες μαθηματικοί Κατηγορία:Πέρσες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 13ου αιώνα
Κβο βάντις; (φράση)
thumb|«[[Ντόμινε, κβο βάντις; (Καρράτσι)|Domine quo vadis?», πίνακας του Αννίμπαλε Καρράτσι από το 1602]] Η φράση «Κβο βάντις;» (Quō vādis?) είναι μια λατινική ερωτηματική φράση που σημαίνει κατά λέξη «πού βαδίζεις;». Μεταφράζεται επίσης συχνά (και ορθότερα) ως «πού πηγαίνεις;» ή παραδοσιακά ως «πού υπάγεις;».
Αυτή η φράση είναι γνωστή από μία χριστιανική παράδοση που αναφέρεται στον Απόστολο Πέτρο: Σύμφωνα με το απόκρυφο βιβλίο Πράξεις του Πέτρου (Κώδικας του Βερτσέλλι XXXV), ο Πέτρος εγκαταλείπει τη Ρώμη φοβούμενος τη θανάτωσή του από το καθεστώς, και στον δρόμο έξω από την πόλη βλέπει έναν άνθρωπο που βαδίζει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Από κοντά αναγνωρίζει στο πρόσωπό του τον αναστημένο Ιησού Χριστό. Στη λατινική μετάφραση, ο Πέτρος τον ρωτάει «Κβο βάντις;» ή «Κβο βάντις, Ντόμινε;» (= «που πας Κύριε;») και εκείνος αποκρίνεται ότι, καθώς ο Πέτρος εγκατέλειπε το ποίμνιό του, «Rōmam eō iterum crucifīgī» (= «Πηγαίνω στη Ρώμη για να σταυρωθώ για δεύτερη φορά»). Μετά το όραμα αυτό, ο Πέτρος βρίσκει το θάρρος να επιστρέψει στην πόλη και να συνεχίσει την αποστολή του. Στο κατά την παράδοση σημείο της συναντήσεως, περίπου 800 μέτρα έξω από την Πύλη του Αγίου Σεβαστιανού, σήμερα ένα μικρό εκκλησάκι θυμίζει το περιστατικό.
Η ερωτηματική φράση «quo vadis» απαντάνται επίσης σε επτά άλλες περιπτώσεις στη λατινική μετάφραση της Βίβλου, τη Βουλγάτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Απόστολος Πέτρος
Μπατάμ
Το Μπατάμ (Batam) είναι η μεγαλύτερη πόλη και δήμος στις Νήσους Ριάου της Ινδονησίας. Ο ομώνυμος δήμος απλώνεται σε τρία νησιά, το ομώνυμο Μπατάμ, το Ρεμπάνγκ και το Γκαλάνγκ, που αποκαλούνται συλλογικά «Μπαρελάνγκ», αλλά και σε αρκετά μικρά νησάκια. Η Νήσος Μπατάμ αποτελεί την κεντρική αστική και βιομηχανική περιοχή, ενώ τα άλλα δύο διατηρούν τον αγροτικό τους χαρακτήρα και συνδέονται με το Μπατάμ με μικρές γέφυρες. Η πόλη Μπατάμ είναι βιομηχανικό κέντρο σε ταχύτατη ανάπτυξη, αναδυόμενος κόμβος μεταφορών και μέρος μιας ζώνης ελεύθερου εμπορίου (ελεύθερος λιμένας) στο τρίγωνο Ινδονησίας-Μαλαισίας-Σιγκαπούρης, σε προνομιακή θέση αφού απέχει μόλις 20 χιλιόμετρα από τη νότια ακτή της Σιγκαπούρης.
Στην απογραφή του 2020 η πόλη είχε πληθυσμό 1.196.396 κατοίκους (αύξηση 94,2% σε σχέση με το 2005), που την καθιστούν τη 15η μεγαλύτερη πόλη σε ολόκληρη την Ινδονησία. Είναι η πλησιέστερη στη Σιγκαπούρη ινδονησιακή πόλη. Ωστόσο το 2017 γνώρισε την απώλεια πολλών θέσεων εργασίας, με περίπου 300 χιλιάδες εργάτες να απολύονται.
Ιστορία
Οι πρώτοι καταγεγραμμένοι κάτοικοι του νησιού Μπατάμ ήταν Μαλαίοι γνωστοί ως Οράνγκ Λαούτ, από το έτος 231 μ.Χ.. Η γειτονική νησίδα Σαμπού χρησίμευσε από τη δεκαετία του 1930 ως βάση δεξαμενών πετρελαίου.
Γεωγραφία
Το νησί Μπατάμ, που αποτελεί την κεντρική οικιστική περιοχή της πόλεως Μπατάμ, είναι προσεγγιστικά ωοειδές στο σχήμα, αλλά με πολλούς κολπίσκους, μικρές χερσονήσους, και με πολλές νησίδες κοντά του. Βρίσκεται στα δυτικά της Νήσου Μπιν-τάν, νοτίως της Σιγκαπούρης, βορείως των νήσων Ρεμπάνγκ και το Γκαλάνγκ, και ανατολικώς της Νήσου Μπουλάν. Το Μπατάμ χωρίζεται από το Μπιντάν από το Στενό Ριάου. Η έκταση του Δήμου Μπατάμ είναι 1.040 km² ξηράς, από τα οποία μόλις 410 καλύπτει η νήσος Μπατάμ, και από τα οποία μερικά προήλθαν από επιχωματώσεις. Η τριάδα «Μπαρελάνγκ» των νησιών ΜΠΑτάμ-ΡΕμπάνγκ και ΓκαΛΑΝΓΚ έχει συνολική έκταση περίπου 715 km².
Παραπομπές
Μπαταμ
Πόλεμος της Ανεξαρτησίας της Εσθονίας
Ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας - (εσθονικά: Vabadussõda) ήταν πολεμική σύγκρουση των Εσθονών εναντίον του Κόκκινου στρατού, στα πλαίσια του Ρωσικού εμφύλιου πολέμου, που η νικηφόρα έκβασή του οδήγησε στην ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους της Εσθονίας, το 1920.
Με τη υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης του Τάρτου, η οποία συνήφθη με τη Σοβιετική Ρωσία στις 2 Φεβρουαρίου του 1920, η Μόσχα αναγνώρισε την εθνική κυριαρχία της Εσθονίας και παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις της, στο διηνεκές. Ένα χρόνο αργότερα, η Εσθονία κέρδισε διεθνή αναγνώριση από τις δυτικές δυνάμεις και έγινε μέλος της Κοινωνίας των Εθνών. Τον Ιούνιο του 1920, δημοσιεύτηκε το πρώτο σύνταγμα της Εσθονίας, με το οποίο καθιερώθηκε κοινοβουλευτικό σύστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Εσθονίας Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος
Κάρολ Λιπίνσκι
thumb|Προσωπογραφία του Κάρολ Λιπίνσκι από τον [[Βαλέντι Βάνκοβιτς (1822)]] Ο Κάρολ Γιόζεφ Λιπίνσκι (Karol Józef Lipiński, 30 Οκτωβρίου 1790 – 16 Δεκεμβρίου 1861) ήταν Πολωνός συνθέτης και εξέχων βιολιστής του 19ου αιώνα. Η «Ακαδημία Μουσικής Κάρολ Λιπίνσκι» στο Βρότσλαβ, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κάρολ γεννήθηκε στο Ράντζιν Ποντλάσκι. Πατέρας του ήταν ο Φέλιξ Λιπίνσκι (1765-1847) και είχε έναν μικρότερο αδελφό, επίσης ονόματι Φέλιξ (1815-1865). Το 1810 ο Κάρολ έγινε το «πρώτο βιολί» της ορχήστρας της `Οπερας του Λβωφ και δύο χρόνια αργότερα ο διευθυντής της ορχήστρας αυτής. Το 1817 ταξίδεψε στην Ιταλία ελπίζοντας να ακούσει τον Νικολό Παγκανίνι. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο Μιλάνο και άρχισαν να βρίσκονται καθημερινά για να παίξουν βιολί, φθάνοντας να εκτελέσουν δύο συναυλίες από κοινού, τον Απρίλιο του 1818, κάτι που εκτόξευσε τη φήμη του Λιπίνσκι. Ο Παγκανίνι αφιέρωσε το έργο του Παραλλαγές μπουρλέσκ στο «La Carnaval de Venise», Op. 10 για σόλο βιολί, στον Λιπίνσκι. Αργότερα, το 1827, ο Πολωνός ανταπέδωσε την τιμή αφιερώνοντας το δικό του έργο «Τρία καπρίτσια για βιολί» στον Παγκανίνι.
Το 1818, κατά το ταξίδι της επιστροφής του, ο Λιπίνσκι σταμάτησε στην Τεργέστη για να δεχθεί συμβουλές από τον «δρα. Ματσουράνα» (Dr Mazzurana), έναν πρώην μαθητή του Τζουζέπε Ταρτίνι. Ο Ματσουράνα ήταν τότε ενενήντα ετών και δεν μπορούσε πλέον να παίξει ο ίδιος, αλλά έδωσε τη γνώμη του όταν άκουσε τον Λιπίνσκι να εκτελεί μία από τις σονάτες του Ταρτίνι. Την ίδια εποχή ο Λιπίνκσι έδωσε συναυλίες μαζί με την Πολωνή πιανίστρια και συνθέτιδα Μάρια Σιμανόφσκα.
Το 1820 ο Λιπίνσκι ταξίδεψε στο Βερολίνο, όπου συνάντησε τον Λούντβιχ Σπορ, και στη Ρωσία. Το καλοκαίρι του 1829 έπαιξε στη Βαρσοβία σε μία σειρά συναυλιών μαζί με τον Παγκανίνι, εκδηλώσεις που παρακολούθησε ο 19χρονος τότε Φρεντερίκ Σοπέν. Ωστόσο, τότε αναπτύχθηκε μία αντιζηλία ανάμεσα στον Λιπίνσκι και στον Παγκανίνι, που χάλασε τη φιλία τους. Από τότε και ύστερα, όποτε ρωτούσαν τον Παγκανίνι ποιος ήταν ο καλύτερος βιολιστής, απαντούσε: «Δεν ξέρω ποιος είναι ο καλύτερος, αλλά ο Λιπίνσκι είναι σίγουρα ο δεύτερος καλύτερος.»
Το 1835-1836 ο Λιπίνσκι πραγματοποίσε μία μακρά περιοδεία, κατά την οποία συνάντησε τον Ρόμπερτ Σούμαν στη Λειψία. Ο Σούμαν εντυπωσιάσθηκε τόσο πολύ από το παίξιμό του, ώστε τού αφιέρωσε το Καρναβάλι του, Op. 9.
Το 1836 ο Λιπίνσκι επισκέφθηκε την Αγγλία, όπου έπαιξε το έργο του Στρατιωτικό Κοντσέρτο με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα. Τον Ιούνιο του 1839 δέχθηκε έναν διπλό διορισμό στη Δρέσδη, ως αρχιμουσικός του Βασιλικού Ευκτηρίου Οίκου και μουσικός διευθυντής (kapellmeister) στο παρεκκλήσιο της Αυλής. Με τα καθήκοντά του στη Δρέσδη, έπαυσε τις περιοδείες του ως βιρτουόζος και επικεντρώθηκε στη μουσική δωματίου, με ιδιαίτερη αφοσίωση στα κουαρτέτα εγχόρδων του Μπετόβεν. Στη Δρέσδη έδωσε ένα κοινό ρεσιτάλ με τον Φραντς Λιστ, στο οποίο έπαιξε τη Σονάτα «Κρόιτσερ».
Γενικώς ο Λιπίνσκι ανέπτυξε τη μεγαλύτερη φήμη του ως ο μοναδικός σοβαρός ανταγωνιστής του Παγκανίνι. Ο Χένρυκ Βινιάφσκι αφιέρωσε το έργο του «Polonaise Brillante» (Op.4) στον Λιπίνσκι, όπως και ο Ιγκνάτσυ Φέλιξ Ντομπζίνσκι το ''Κουαρτέτο Εγχόρδων νο. 2'' (Op.40).
Ο Κάρολ Λιπίνσκι αποσύρθηκε με σύνταξη το 1861 και πέθανε το ίδιο έτος, σε ηλικία 71 ετών, στο χωριό Βίρλιβ της σημερινής Ουκρανίας. Είχε στην κατοχή του δύο βιολιά, το ένα κατασκευής του 1715 από τον Αντόνιο Στραντιβάρι, γνωστό ως «Στραντιβάριους του Λιπίνσκι», που σώζεται και η αξία του σήμερα εκτιμάται σε 4 εκατομμύρια ευρώ περίπου, και ένα με κατασκευαστή τον Τζουζέπε Γκουαρνέρι.
Συνθέσεις
Σε νεαρή ηλικία, κατά τη διαμονή του στο Λβωφ, ο Λιπίνσκι συνέθεσε 3 συμφωνίες (Op. 2) και τρεις όπερες: τη μονόπρακτη κωμική Kłótnia przez zakład (= «Διχογνωμία για ένα στοίχημα») σε λιμπρέτο Γιαν Νεπομουτσέν Καμίνσκι και τις Terefere w Tarapacie και Syrena Dniestru. Η τελευταία αποτελεί μία προσαρμογή του έργου Donauweibchen του Φέρντιναντ Κάουερ (1751-1831) και παιζόταν κάθε χρόνο στο Λβωφ επί σχεδόν τριάντα χρόνια από το 1814, και όμως η μουσική της έχει χαθεί.
Οι περισσότερες από τις συνθέσεις του Λιπίνσκι είναι βέβαια γραμμένες για βιολί. Αυτές περιλαμβάνουν 4 κοντσέρτα για βιολί, δύο για τρίο εγχόρδων (αρχικώς για δύο βιολιά και ένα βιολοντσέλο), πολωνέζες, ροντώ, παραλλαγές και καπρίτσια. Συνέθεσε επίσης αρκετά τραγούδια και εναρμόνισε μερικούς πολωνικούς λαϊκούς σκοπούς, ενώ κατήρτισε και συλλογή λαϊκών τραγουδιών της Γαλικίας.
Ηχογραφήσεις
Συνθέσεις του Κάρολ Λιπίνσκι έχουν ηχογραφηθεί, μεταξύ άλλων, από τον Πολωνό βιολιστή Κωνσταντή Αντρζέι Κούλκα του «Πανεπιστημίου Μουσικής Φ. Σοπέν» στη Βαρσοβία. Από τα μείζονα έργα του, όλα τα κοντσέρτα του, τα δύο τρίο του, μία συμφωνία και μία ουβερτούρα έχουν ηχογραφηθεί, μερικά πάνω από μία φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιολιστές Κατηγορία:Πολωνοί βιολιστές Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες
Άντον Λούτσκιεβιτς
Ο Άντον Λούτσκιεβιτς (Anton Luckievič) (Λευκορωσικά: Антон Луцкевіч; 29 Ιανουαρίου 1884 - 23 Μαρτίου 1942) ήταν ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας στις αρχές του 20ου αιώνα, εμπνευστής της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας, ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, που διώχθηκε από τις σοβιετικές αρχές. Ήταν αδελφός του Ιβάν Λούτσκιεβιτς.
Νεανικά χρόνια
Ο Λούτσκιεβιτς γεννήθηκε στο Σιαουλιάι, στο Κυβερνείο του Κάουνας, στη Ρωσική Αυτοκρατορία στην οικογένεια ενός μικρού ευγενούς του οικόσημου Νοβίνα, ο οποίος εκείνη την εποχή εργαζόταν ως σιδηροδρομικός υπάλληλος.
Το 1902 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Μινσκ. Ακολούθησαν σπουδές στη Μαθηματική και Φυσική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τάρτου.
Συμμετοχή σε επαναστατικές δραστηριότητες
Το 1903 ο Λούτσκιεβιτς, μαζί με τον αδελφό του Ιβάν και μια άλλη εξέχουσα προσωπικότητα του εθνικού κινήματος της Λευκορωσίας, Βατσλάου Ιβανούσκι, ίδρυσαν τη Λευκορωσική Επαναστατική Συνέλευση (αργότερα Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση) με στόχο να αγωνιστούν για τη δημοκρατία και τα εθνικά δικαιώματα των Λευκορώσων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να συνεχίσουν την εκπαίδευση στη λευκορωσική γλώσσα, καθώς και να ξεσηκωθούν ενάντια στις ρωσικές τσαρικές αρχές. Το 1904 ο Λούτσκιεβιτς συνελήφθη στο Μινσκ για διανομή επαναστατικής λογοτεχνίας, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος με περιορισμένο το δικαίωμά του να φύγει από την πόλη. Ωστόσο, έφυγε για το Βίλνιους το 1906 επειδή έγινε μια απόπειρα δολοφονίας κατά του Κυβερνήτη του Μινσκ, Πάβελ Κούρλοφ, που διαπράχθηκε από τον Ιβάν Πουλιτσάου και την Αλεξάντρα Ιζμαΐλοβιτς, που σύχναζε στο διαμέρισμα του Λούτσκιεβιτς, κάτι που τον έθετε αυτόματα υπό την απειλή σύλληψης.
Στο Βίλνιους, οι αδελφοί Λούτσκιεβιτς συνέβαλαν στη δημιουργία του εκδοτικού οίκου "Naša Chata" ("Το σπίτι μας") και της Λευκορωσικής Εκδοτικής Εταιρείας το 1906, καθώς και στην έκδοση των πρώτων λευκορωσικών εφημερίδων "Naša Dolia" ("Το Πεπρωμένο μας»), «Naša Niva» («Το Χωράφι μας με καλαμπόκι») και «Homan».
Ο Λούτσκιεβιτς ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της Ελευθεροτεκτονικής Στοάς "Jedność" ("Ενότητα") που ιδρύθηκε στο Βίλνιους το 1910, καθώς και ενεργό μέλος των Στοών "Litva" και "Belarus" που εκπροσωπούσαν εκεί τα εθνικά συμφέροντα της Λευκορωσίας. Ασχολήθηκε με τις εκδοτικές δραστηριότητες των στοών καθώς συνέγραψε τη συντριπτική πλειονότητα των άρθρων για τη ρωσόφωνη εφημερίδα «Вечерняя газета» («Εσπερινή Εφημερίδα») και εξέδιδε την πολωνόφωνη εφημερίδα «Kurjer Krajowy» («Εθνικός Αγγελιοφόρος»). αριστερά|μικρογραφία|323x323εσ| Ο Άντον Λούτσκιεβιτς μετά την αποφοίτησή του (1902)
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την κατάληψη του Βίλνιους από τα γερμανικά στρατεύματα το 1915, ο Λούτσκιεβιτς έγινε αντιπρόεδρος της Λευκορωσικής Εταιρείας Βοήθειας για Θύματα Πολέμου. Οι γερμανικές αρχές είχαν απαγορεύσει οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα και αυτή η Εταιρεία κάλυπτε στην πραγματικότητα τη μυστική Λευκορωσική Λαϊκή Επιτροπή της οποίας επικεφαλής ήταν επίσης ο Λούτσκιεβιτς. Την ίδια χρονιά, μαζί με τον αδερφό του Ιβάν καθώς και με την Αλάιζα Πάσκεβιτς (Τσιότκα), ο Λούτσκιεβιτς συμμετείχε στη δημιουργία της Λευκορωσικής Σοσιαλδημοκρατικής Εργατικής Ομάδας, που ένωνε εκπροσώπους των εργοστασίων του Βίλνιους, που ήταν μια αυτόνομη μονάδα της Λευκορωσικής Σοσιαλιστικής Συνέλευσης. αριστερά|μικρογραφία| Οι αδερφοί Λούτσκιεβιτς και ο Αλιαξάνταρ Ουλασάου την εποχή της δημοσίευσης του Naša Niva Ήταν ένας από τους εμπνευστές της Συνομοσπονδίας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, μιας ένωσης Λευκορωσικών, Λιθουανικών, Πολωνικών και εβραϊκών οργανώσεων, που στόχευε στην εκ νέου δημιουργία ενός κράτους Λευκορωσίας-Λιθουανίας-Λεττονίας στην επικράτεια του πρώην Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας.
Ο Λούτσκιεβιτς διατύπωσε επίσης τις βασικές αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, που αποτελούσε το πολιτικό ιδεώδες που ήταν αποδεκτό από όλα τα λευκορωσικά πολιτικά κόμματα και κινήματα εκείνης της εποχής και εγκρίθηκε από τη Λευκορωσική Λαϊκή Επιτροπή το 1916.
Την εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας
Το 1918 ο Λούτσκιεβιτς εξελέγη Πρόεδρος του Λευκορωσικού Συμβουλίου του Βίλνιους. Μαζί με τον αδερφό του Ιβάν, ηγήθηκε αντιπροσωπείας του Λευκορωσικού Συμβουλίου του Βίλνιους στη Ράντα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας που, στις 25 Μαρτίου 1918, αποδέχτηκε την Τρίτη Συνταγματική Συνέλευση (ή την Τρίτη Συνταγματική Χράματα, Τρίτο Συντακτικό Χάρτη) και διακήρυξε την ανεξαρτησίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.
Το Σεπτέμβριο - Νοέμβριο του 1918 ο Λούτσκιεβιτς ηγήθηκε μιας αντιπροσωπείας της Λευκορωσίας στην Ουκρανία και συναντήθηκε εκεί με τον Χέτμαν Πάβλο Σκοροπάντσκι. Συναντήθηκε επίσης κρυφά με τον Κρίστιαν Ρακόφσκι, έναν μπολσεβίκο πολιτικό. Ως αποτέλεσμα αυτών των συναντήσεων, ο Λούτσκιεβιτς διαπίστωσε ότι η Σοβιετική Ρωσία δεν θα αναγνώριζε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Λευκορωσίας.
Στις 12 Οκτωβρίου 1918 διορίστηκε Πρωθυπουργός και αργότερα το ίδιο έτος - Υπουργός Εξωτερικών. Ο Λούτσκιεβιτς κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου οι εκπρόσωποι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας να συμμετάσχουν στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού (1919–1920). Στις 22 Ιανουαρίου 1919 υπέγραψε ένα υπόμνημα της Λευκορωσικής Κυβέρνησης προς τον Πρόεδρο της Διάσκεψης Ειρήνης του Παρισιού στο οποίο δικαιολόγησε το δικαίωμα του λευκορωσικού λαού για κρατική υπόσταση αναφερόμενος στην ιστορία του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας και απαίτησε να δεχθεί εκπροσώπους της Λευκορωσίας Λαϊκή Δημοκρατία στη διάσκεψη. Η αντιπροσωπεία της Λευκορωσίας έφτασε στο Παρίσι πέντε μήνες μετά την έναρξη της διάσκεψης, όταν είχαν ήδη ακουστεί οι θέσεις των γειτονικών χωρών (Λιθουανία και Πολωνία). Ο λόγος μιας τόσο καθυστερημένης άφιξης στο συνέδριο ήταν η αρχική έλλειψη οικονομικών και η ανάγκη αναμονής για δάνειο από την Ουκρανία.
Ο Λούτσκιεβιτς έμεινε στο Παρίσι για τρεις μήνες. Τον Ιούλιο του 1919 δημιούργησε επαφές με τον Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι, Πρωθυπουργό της Πολωνίας και Επικεφαλής της πολωνικής αντιπροσωπείας, και του παρέδωσε ένα σχέδιο συμφωνίας «Για τη δημιουργία της ένωσης δύο κυρίαρχων κρατών - της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και της Πολωνικής Δημοκρατίας». Η συμφωνία αυτή καθόριζε διατάξεις για στενή συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών και είχε επίσης κρυφή προσάρτηση για στρατιωτική συνεργασία και αμοιβαίες ενέργειες για τη θέσπιση συνόρων με τις γειτονικές χώρες. Ο Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι κάλεσε τον Λούτσκιεβιτς στη Βαρσοβία. Την 1η Σεπτεμβρίου 1919 ο τελευταίος έφτασε εκεί αλλά ούτε μπορούσε να συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό που είχε φύγει νωρίτερα για το Παρίσι ούτε να επιστρέψει στο Παρίσι επειδή το Υπουργείο Εξωτερικών, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, δεν αναγνώρισε το διαβατήριο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και αρνήθηκε να εκδώσει διπλωματική βίζα στον Λούτσκιεβιτς. Αντίθετα, θα μπορούσε να συναντηθεί με τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι, αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν σε καμία υποστήριξη για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Λευκορωσίας.
Την 1η Δεκεμβρίου 1919 ο Λούτσκιεβιτς επέστρεψε στο Μινσκ. Μετά από μια ρήξη στη Ράντα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας έγινε Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών του Ανώτατου Ράντα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Ωστόσο, έχοντας αποτύχει να έρθει σε συμφωνία με την Πολωνία, ο Λούτσκιεβιτς παραιτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1920 και έφυγε για τη Βίλνια.
Στη Δυτική Λευκορωσία
Στη Βίλνια ο Λούτσκιεβιτς συνέχισε να εκδίδει την εφημερίδα "Naša Niva" και δημοσίευσε τα βιβλία "Naša Niva" και "Памяці Івана Луцкевича" ("Στη μνήμη του Ιβάν Λούτσκιεβιτς"). Τον Ιούλιο του 1920 φυλακίστηκε για λίγο από τις αρχές των Μπολσεβίκων.
Το 1921 ο Λούτσκιεβιτς έγινε Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής της Λευκορωσίας στη Βίλνια. Δίδαξε επίσης στο Λευκορωσικό Γυμνάσιο της Βίλνια και, το 1921, ίδρυσε το Λευκορωσικό Συμβούλιο Σχολών που θα συγχωνευόταν αργότερα με την Εταιρεία των Λευκορωσικών Σχολείων. Συνέβαλε επίσης καθοριστικά στην ίδρυση του Λευκορωσικού Μουσείου Ιβάν Λούτσκιεβιτς.