cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μακάμπι Χάιφα Μ.Κ.
Μεμονωμένοι αγώνες
Όταν ο Τζέφρι Ρόζεν απέκτησε τη Μακάμπι Χάιφα, ένιωθε ότι η καλύτερη προσέγγισή του για την απόκτηση οικονομικής δύναμης για την ομάδα καθώς και για το πρωτάθλημα, ήταν να προσπαθήσει και να επεκτείνει την προβολή πέρα από το Ισραήλ. Επιπλέον, η τηλεοπτική εκπομπή της, Inside Israel Basketball, άρχισε να μεταδίδει καθυστερημένες μεταδόσεις των αγώνων της ομάδας στο διαδίκτυο, στο triangleinternet.tv, καθώς και στο YouTube.
Inside Israeli Basketball
Η Μακάμπι Χάιφα παράγει μια τηλεοπτική εκπομπή διεθνούς μετάδοσης που ονομάζεται Inside Israel Basketball. Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα στις 17 Αυγούστου 2010.
Η εκπομπή έχει επτά επεισόδια ανά σεζόν και προβάλλεται από Νοέμβριο έως Ιούνιο, με ένα νέο επεισόδιο ανά μήνα. Η εκπομπή ακολουθεί τη σεζόν της Μακάμπι Χάιφα και δείχνει στιγμιότυπα από κάθε ένα από τα παιχνίδια της. Το πρόγραμμα φιλοξενείται από τον Γιάρντεν Χαρέλ και προηγουμένως από την Μπέκι Γκρίφιν, και δημιουργείτε επί τόπου από το Joseph Marc Sports. Λόγω της μετάδοσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, η εκπομπή επικεντρώνεται στους Αμερικανούς παίκτες που παίζουν στο Ισραήλ.
Η εκπομπή αυτή τη στιγμή δημοσιεύεται στα YES Network, Fox Sports Sun, NBC Sports Chicago, NBC Sports Bay Area, NBC Sports Philadelphia, Comcast Network και Fox Sports Southeast.
Μαϊάμι Μίντναϊτς
Το 2014, η Μακάμπι Χάιφα έγινε η πρώτη ισραηλινή ομάδα καλαθοσφαίρισης που δημιούργησε μια διεθνή ομάδα ανάπτυξης. Η αναπτυξιακή της ομάδα, οι Μαϊάμι Μίντναϊτς, παίζουν στη Florida Basketball Association (FBA). Οι Μίντναϊτς ολοκλήρωσαν την πρώτη τους σεζόν στην πρώτη θέση, με ρεκόρ 11-1. Νίκησαν τους Παλμ Μπιτς Νάιτς στους ημιτελικούς και τους Τάμπα Μπέι Ρέμπελς στους τελικούς, να κερδίσουν το πρωτάθλημα.
Αφού κέρδισαν το πρωτάθλημα FBA κατά την εναρκτήρια σεζόν, ανακοίνωσαν ότι θα ενταχθούν στην American Basketball Association για τη σεζόν 2014–15.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακάμπι Χάιφα Μ.Κ. Κατηγορία:Ισραηλινοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1953 Κατηγορία:Μακάμπι Χάιφα
MX
Η συντομογραφία MX μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Στην ελληνική γλώσσα η συντομογραφία μ.Χ. αναφέρεται σε χρονολόγηση.
Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς
Η Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς (ισπανικά: Club Atlético Lanús) είναι αθλητικό σωματείο της Αργεντινής. Εδρεύει στο Λανούς, μια πόλη στα νότια όρια του Μπουένος Άιρες.
Ποδοσφαιρικό τμήμα
Ο σύλλογος είναι γνωστός κυρίως για την ποδοσφαιρική ομάδα του, η οποία παραδοσιακά συγκαταλέγεται στους «μικρούς» του πρωταθλήματος με συχνούς υποβιβασμούς στη Β' Κατηγορία. Μάλιστα το 1978 είχε υποβιβασθεί στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα λόγω χρεών περίπου 2.000.000 δολαρίων, αλλά σύντομα επανήλθε. Από το 1929 αγωνίζεται στο δημοτικό στάδιο Νέστορ Ντίας Πέρες.
Τα τελευταία χρόνια η Λανούς θεωρείται ανερχόμενη δύναμη του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, έχοντας κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (Απερτούρα '07, 2016) και χάνοντας άλλα δύο (Απερτούρα '08, Κλαουσούρα '09) με διαφορά 2 βαθμών. Έχει επίσης κατακτήσει το (σήμερα κατηργημένο) Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ του 1996 - ο τίτλος αυτός υπήρξε το «διαβατήριο» για την ευρωπαϊκή καριέρα του τότε άγνωστου προπονητή Έκτορ Ραούλ Κούπερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1915 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1915
Apis mellifera adami
Η μέλισσα Apis mellifera adami (συχνά γραμμένη λανθασμένα και ως "adamii"), είναι ένα υποείδος μέλισσας από την περιοχή της Μεσογείου, ενδημικό στην Κρήτη.
Ετυμολογία
250px|thumb|left|Ο Karl Kehrle («Αδελφός Αδάμ»). Ο Καθηγητής Friedrich Ruttner, την ονόμασε προς τιμή του Αδελφού Αδάμ (κατά κόσμον Karl Kehrle, 3 Αυγούστου 1898, Mittelbiberach, Γερμανία – 1 Σεπτεμβρίου 1996, Buckfast, Ντέβον (κομητεία), Αγγλία).
Ταξινομική
Ένα υπο-είδος της Apis mellifera (της κοινής μέλισσας), είναι η μέλισσα της Κρήτης όπως έχει ταξινομηθεί το 1975, από τον Καθηγητή Friedrich Ruttner. Ο πληθυσμός της Κρήτης, έχει ένα παρόμοιο γενότυπο με τους Ελληνικούς πληθυσμούς, αλλά οι μέλισσες της Κρήτης, είναι πιο ανάμικτος πληθυσμός λόγω της αναπαραγωγής και των πρακτικών μελισσοκομικής (δεν υπάρχουν καθαροί πληθυσμοί στο νησί).
Μελισσοκομική
Τα μελίσσια στη δυτική Κρήτη είναι κατασκευασμένα από τερακότα, ξύλο και λυγαριά. Στα ανατολικά του νησιού, οι κυψέλες είναι πάντα κεραμικές. (Baumann 1993: 166).
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Η μέλισσα Apis mellifera adami σε αντίθεση με την άλλη Ελληνική μέλισσα Apis mellifera cecropia, είναι πιο παραγωγική, συγχρόνως όμως είναι και ιδιαιτέρως επιθετική.
Το χρώμα της είναι πιο κίτρινο, ενώ της μέλισσας Apis mellifera cecropia, είναι πιο σκουρόχρωμο.
Εορτασμός
Η μέλισσες εορτάζονται κατά την Παγκόσμια Ημέρα της Μέλισσας, στις 20 Μαΐου. Η 20ή Μαΐου, συμπίπτει με τα γενέθλια του Σλοβένου Anton Janša, ο οποίος κατά τον 18ο αιώνα πρωτοστάτησε στις σύγχρονες τεχνικές μελισσοκομίας στην πατρίδα του και εγκωμίαζε τις μέλισσες για την ικανότητά τους να εργάζονται τόσο σκληρά, ενώ χρειάζονται τόσο λίγη φροντίδα.
Δείτε επίσης
• 3
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
mellifera adami Κατηγορία:Πανίδα της Ελλάδας Κατηγορία:Έντομα της Ευρώπης
Νίκος Φαμελιάρης
Ο Νίκος Φαμελιάρης ήταν Έλληνας πρωταθλητής της πάλης από την Πάτρα. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών και διακρίθηκε σε μια περίοδο αγωνιστικής κάμψης του συλλόγου.
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1909 συμμετείχε στην ελληνορωμαϊκή πάλη όπου ήταν πρώτος. Το αγώνισμα λεγόταν και "πάλη βαρέων βαρών", ο Φαμελιάρης αναφέρεται σαν πρωτοεμφανιζόμενος.
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1912 ο Φαμελιάρης συμμετείχε στην πάλη μέσων βαρών όπου ήταν δεύτερος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης
Κατηγορία:Παλαιστές της Παναχαϊκής
Μαξ Μόρλοκ
Ο Μαξιμίλιαν «Μαξ» Μόρλοκ (γερμανικά: Maximilian "Max" Morlock) (11 Μαΐου 1925 – 10 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός, που δραστηριοποιήθηκε στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Στα χρόνια του με την Εθνική Δυτικής Γερμανίας, κατέγραψε 26 συμμετοχές και σημείωσε 21 γκολ.
Καριέρα
Στα νιάτα του έμαθε να παίζει ποδόσφαιρο στην Άιντραχτ Νυρεμβέργης. Το 1940 έγινε μέλος της τότε διάσημης 1. ΦΚ Νυρεμβέργη και έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα στις 30 Νοεμβρίου 1941. Μέχρι το 1964 εμφανίστηκε περισσότερες από 900 φορές στην πρώτη ομάδα και σημείωσε περίπου 700 γκολ. Το 1948 και το 1961 οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Γερμανίας, και το 1962 στο Κύπελλο Γερμανίας. Στα 38 του εμφανίστηκε 21 φορές στην ιδρυτική σεζόν της γερμανικής Μπούντεσλιγκα. Ήταν επίσης πρώτος σκόρερ της Oberliga Süd το 1950–51 και το 1951–52.
Κοινωνική οκνηρία
Στην κοινωνική ψυχολογία των ομάδων, η κοινωνική οκνηρία είναι το φαινόμενο κατά το οποία τα άτομα καταβάλουν λιγότερη προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου όταν δουλεύουν σε ομάδες, από όση καταβάλουν όταν δουλεύουν μόνοι τους. Είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που κάνουν τις ομάδες λιγότερο αποδοτικές σε σχέση με την εργασία που καταβάλουν τα μέλη τους ως άτομα.
Μαξ Μόρλοκ
Καριέρα
Ως παίκτης, τα δυνατά σημεία του Μόρλοκ ήταν η καλή τεχνική σε συνδυασμό με το μαχητικό πνεύμα. Ένιωθε καλύτερα μεταξύ άμυνας και επίθεσης, αλλά ήταν και επικίνδυνος μπροστά στο τέρμα.
Κοινωνική οκνηρία
Αίτια
Μία εξήγηση της κοινωνικής οκνηρίας είναι ότι οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν έχουν κίνητρα όταν δουλεύουν σε ομάδες καθώς νομίζουν ότι η προσφορά τους είναι μη αξιολογήσιμη. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μίας έρευνας και ανάλυσης (Karau & Williams, 1993), η κοινωνική οκνηρία είναι ένα διαστροφικό φαινόμενο, αλλά δεν παρουσιάζεται όταν τα μέλη των ομάδων αισθάνονται ότι το καθήκον ή η ίδια η ομάδα είναι πολύ σημαντική. Μπορεί να συμβεί όταν ένα άτομο αισθάνεται υποεκτιμημένο μέσα στην ομάδα.
Μαξ Μόρλοκ
Καριέρα
Ο Μόρλοκ πέθανε από καρκίνο το 1994, σε ηλικία 69 ετών.
Κοινωνική οκνηρία
Λύσεις
Η εργασία μέσα σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον δεν είναι ικανή από μόνη της να δώσει κίνητρο στους εργαζόμενους. Απάντηση στο πρόβλημα της κοινωνικής οκνηρίας είναι η παρακίνηση. Σύμφωνα με τον Rothwell, αυτό που κάνει μία ομάδα να δουλεύει αποτελεσματικά είναι τα τρία C της παρακίνησης: η Συνεργασία (collaboration), το Περιεχόμενο (content), και η Επιλογή (choice).
Μαξ Μόρλοκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κοινωνική οκνηρία
Ελλάδα
Στην Ελλάδα η κοινωνική οκνηρία περιγράφεται με τον όρο ωχαδερφισμός. Προέρχεται από τη φράση Ωχ αδερφέ! που δηλώνει αδιαφορία και αναλγησία για τα γενικότερα προβλήματα.
Παραβάλλεται με τον όρο ζαμανφουτισμός, ο οποίος προέρχεται από τη γαλλική έκφραση je m' en fous (στα παλιά μου τα παπούτσια). Η έκφραση αυτή, έγινε γνωστή στους Έλληνες πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν τα Γαλλικά ήταν η πιο κοινή ξένη γλώσσα στην Ελλάδα. Αργότερα μπήκε στο ελληνικό καθημερινό λεξιλόγιο και δηλώνει την ανεμελιά ή συνειδητή και αφ' υψηλού περιφρόνηση προς οτιδήποτε θα έπρεπε θεωρητικά να απασχολεί κάποιον.
Λουτρά Φοίνιξ
Τα Λουτρά Φοίνιξ ( ή Πασά Χαμάμ) (τουρκ.: Pasha Hamam), είναι παλαιά λουτρά (χαμάμ) της Οθωμανικής περιόδου στη Θεσσαλονίκη. Το κτίριο κτίσθηκε πάνω στα ερείπια του παλαιοχριστιανικού οκταγωνικού ναού (Οκτάγωνο) και βρίσκεται στη συμβολή των σημερινών οδών Πηνειού, Κάλβου και Π.Καρατζά, κοντά στον Ναό των Αγίων Αποστόλων.
Κτίστηκε στη δεκαετία 1520-1530 από τον Τζεζερί-ζαντέ Κοτζά Κασίμ πασά, έναν από τους βεζύρηδες των σουλτάνων Βαγιαζίτ Β΄ και Σελίμ Α΄, που διορίστηκε διοικητής της Θεσσαλονίκης όταν ανέβηκε στο θρόνο ο Σουλεϊμάν ο Α΄ ο Μεγαλοπρεπής. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, ο Κασίμ πασάς μετέτρεψε την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων σε τέμενος. Αρχικά επρόκειτο για απλό λουτρό με την κλασική αρχιτεκτονική διάταξη ενώ αργότερα λειτούργησε ως διπλό (μετά τις αναγκαίες προσθήκες). Το νέο τμήμα προοριζόταν για τους άνδρες, ενώ το αρχικό για τις γυναίκες.
Το 1977 απαλλοτριώθηκε από το ελληνικό Δημόσιο και λειτούργησε έως το 1981 με την ονομασία Λουτρά Φοίνιξ, οπότε και σταμάτησε καθώς οι εγκαταστάσεις του κρίθηκαν επικίνδυνες.
Σήμερα, αφού προηγήθηκαν εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης, λειτουργεί ως χώρος για τη συντήρηση των αρχαιολογικών ευρημάτων που ανακαλύπτονται κατά τις εργασίες του Μετρό Θεσσαλονίκης.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Οθωμανική Θεσσαλονίκη
AZ
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων AZ και Az και ΑΖ και αζ (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται έι-ζετ) μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Το (208996) 2003 AZ84 μεταπωσειδώνιο αντικείμενο
Λογοθέτης (επώνυμο)
Το ελληνικό επώνυμο Λογοθέτης, που προέρχεται από το ομώνυμο αξίωμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ
Ο Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ, (γαλλ: Bon-Adrien Jeannot de Moncey και εξελληνισμένα: "Καλαδριανός Γιαννιός ντε Μονσέ"), Δούκας του Κονελιάνο (1754 - 1842) ήταν Γάλλος στρατάρχης που έλαβε μέρος στους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης και κυρίως στους ναπολεόντειους πολέμους
Διώνυμο (πολυώνυμα)
Στην άλγεβρα, ένα διώνυμο είναι ένα πολυώνυμο το οποίο έχει το πολύ δύο μη-μηδενικούς όρους. Για παράδειγμα, τα πολυώνυμα είναι διώνυμα, ενώ το πολυώνυμο δεν είναι, καθώς έχει τρεις μη-μηδενικούς όρους.
Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ
Βιογραφία
Ο Ζαννό ντε Μονσέ γιος νομικού, περιφερειακού κοινοβουλίου, από νεαρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη κλίση στο στρατιωτικό επάγγελμα και παρά τη θέληση των γονιών του κατατάχθηκε στο πεζικό. Η Γαλλική Επανάσταση της οποίας ασπάσθηκε τις αρχές του έδωσε την ευκαιρία όπως και σε πολλούς άλλους ν' αναδειχθεί ιδιαίτερα ραγδαία. 190px|thumb|left|Ο Ζ. ντε Μονσέ λοχαγός (1792) Έτσι ενώ το 1791 έφερε το βαθμό του λοχαγού μέσα σε μία διετία με τις εκστρατείες του 1793 και 1794 διαπρέποντας στις μάχες του στρατού στα Πυρηναία του απενεμήθη ο βαθμός του στρατηγού. Νικώντας τους Ισπανούς στη Βιγιαμπόνα κατέλαβε τη Ναβάρα εξαναγκάζοντας τους Ισπανούς να συνάψουν τη συνθήκη ειρήνης της Βασιλείας (22 Ιουλίου 1795). Το 1800 έχοντας ταχθεί με τον Ναπολέοντα ορίσθηκε υπ΄ αυτόν κατά την εκστρατεία στην Ιταλία επικεφαλής 20.000 ανδρών όπου και κατέλαβε, μετά τη νικηφόρα μάχη του Μαρέγκο, τη Βαλτελίνα, συμμετέχοντας στη συνέχεια στον υπό τον Γάλλο στρατάρχη Μακντονάλ στρατό των Γκρίζονς. Το 1801 επιστρέφοντας στη Γαλλία έλαβε εμπιστευτική θέση παρά τον Ναπολέοντα αναλαμβάνοντας γενικός επιθεωρητής της Χωροφυλακής. Το 1804 ονομάσθηκε στρατάρχης της αυτοκρατορίας και το επόμενο έτος του απενεμήθη ο μεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής. Το 1808 ο Ναπολέων του απένειμε τον τίτλο του Δούκα του Κονελιάνο. Μετέχοντας το ίδιο έτος στον πόλεμο κατά της Ισπανίας κατέλαβε τη Βαλένθια όπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην πολιορκία και την άλωση της Σαραγόσας (1809), φθάνοντας όμως και σε ακρότητες. Μετά την επάνοδο του Ναπολέοντα από την εκστρατεία στη Ρωσία, στην οποία δεν συμμετείχε ο Μονσέ, ανέλαβε διοικητής της εθνοφρουράς του Παρισιού, θέση την οποία διατήρησε μέχρι την μάχη του Παρισιού (1814) και την παράδοση της πόλης αμυνόμενος μέχρι τελευταία στο Κλισσύ.
Διώνυμο (πολυώνυμα)
Ορισμός
Ένα διώνυμο P(x) με μία μεταβλητή x έχει την γενική μορφή για a, b \in \R και n, m \in \N.
Ένα διώνυμο με μεταβλητές  έχει την γενική μορφή όπου a, b \in \R και.
Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ
Βιογραφία
Στη συνέχεια με την παλινόρθωση του Οίκου των Βουρβόνων ο Βασιλεύς Λουδοβίκος ΙΗ΄ τον ονόμασε ομότιμο αλλ΄ όμως ο Μονσέ αρνήθηκε να συμμετέχει στη Βουλή. Αργότερα κατά τη δεύτερη παλινόρθωση με την περίφημη επιστολή την οποία υπέβαλε στον Βασιλέα αρνούμενος να συμμετάσχει ως πρόεδρος στο πολεμικό συμβούλιο για την καταδίκη του στρατάρχη Νεϋ υπέπεσε σε ανεπιφύλακτη δυσμένεια της Βασιλικής Αυλής όπου και διατάχθηκε η φυλάκισή του στο φρούριο του Αμ με αφαίρεση όλων των τίτλων και βαθμών, (Σεπτέμβριος του 1815). Το επόμενο όμως έτος ο ίδιος ο Βασιλεύς του απένειμε χάρη και επανήλθε με όλες τις τιμές και τίτλους συμμετέχοντας και στη Βουλή των ομοτίμων (1819). Το 1823 στην νέα εκστρατεία στην Ισπανία τέθηκε επικεφαλής του 4ου Σώματος Στρατού όπου και κατέλαβε την Καταλονία. Τελευταία διοικητική θέση που ανέλαβε ήταν διοικητής των βετεράνων διαδεχόμενος τον στρατηγό Ζουρντάν. Κατά το τελευταίο στάδιο της ζωής του, αν και άρρωστος βαριά κατάφερε να παραστεί στη μεταφορά της σωρού του Ναπολέοντα, από τη νήσο Αγία Ελένη στο Παρίσι, και στη κηδεία που πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία του Αγίου Λουδοβίκου των Βετεράνων, (15 Δεκεμβρίου 1840), φορώντας (για τελευταία φορά) τη μεγάλη του στολή και να αποδώσει τον ύστατο φόρο τιμής στον μεγάλο αυτοκράτορα της Γαλλίας και ευεργέτη του λέγοντας "τώρα μπορώ να πεθάνω".
Διώνυμο (πολυώνυμα)
Παραδείγματα
Τα παρακάτω πολυώνυμα μίας μεταβλητής είναι διώνυμα ενώ τα δεν είναι.
Τα παρακάτω πολυώνυμα πολλαπλών μεταβλητών είναι διώνυμα ενώ τα δεν είναι.
Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ
Βιογραφία
Ο Ζαννό ντε Μονσέ πέθανε δύο χρόνια αργότερα στο Παρίσι στις 20 Απριλίου του 1842 σε ηλικία 87 ετών, έχοντας προηγουμένως ανακηρυχθεί επίτιμο μέλος από την Ακαδημία Επιστημών Γραμμάτων και Τεχνών. Στη δε πολιτική σκηνή της Γαλλίας είχε διατελέσει Πρόεδρος του εκλογικού κολεγίου του τμήματος Doubs ( 1804 ), Υπουργός Επικρατείας (13 Μαΐου 1814 ), Ομότιμος της Γαλλίας (4 Ιουνίου 1814, που καθαιρέθηκε το 1815 και επανέκτησε αργότερα), Γενικός Σύμβουλος της Doubs (στη διάρκεια των Εκατό Ημερών) και Διοικητής των Βετεράνων, από 17 Δεκεμβρίου 1833 μέχρι τον θάνατό του.
Οικογενειακή κατάσταση
Ο Ζαννό ντε Μονσέ ήταν παντρεμένος με την Σαρλότ Προσπέρ Ραμιγέ [Charlotte Prospere Remillet (1761 - 1842)], με την οποία απέκτησε 3 παιδιά:
Διώνυμο (πολυώνυμα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολυώνυμα
Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ
Παρατηρήσεις
Ο Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους στρατάρχες της Γαλλίας. Μπορεί να ξεκίνησε από ένα δικαιολογημένο ενθουσιασμό του νεαρού της ηλικίας του πλην όμως η αγάπη του περί των στρατιωτικών και της τακτικής γενικά τον ανέδειξαν σε λαμπρό υπόδειγμα στρατιωτικού με πλήρη εξέλιξη για όλους τους νεότερους, και όχι μόνο τους Γάλλους. Κατά τη σταδιοδρομία του συνέβησαν οι περισσότερες πολιτειακές μεταβολές στην ιστορία της Γαλλίας που ως λαίλαπες σάρωναν τα πάντα. Όμως ο Ζαννό ντε Μονσέ πιστός πάντα στο καθήκον του και υπηρετώντας υψηλές και μόνο αρχές κατάφερε να αναγνωρίζεται απ' όλους και να κερδίζει την εμπιστοσύνη όλων. Πρόσφερε τις υπηρεσίες του αμείωτα στο Βασίλειο της Γαλλίας στην εκστρατεία επί των ακτών της Βρετάνης, ακολούθως στους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης, στην συνέχεια στη Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα κατά τους ναπολεόντειους πολέμους, προβάλλοντας μέχρι την τελευταία στιγμή αντίσταση με χίλιους μόλις άνδρες στη μάχη του Παρισιού. Η αξία του αναγνωρίσθηκε και από τους Βουρβόνους που του απένειμαν εύσημα και παράσημα. Το θάρρος της γνώμης του και η παρρησία που τον διέκριναν, στην άρνησή του να δικάσει Γάλλο στρατάρχη, μπορεί να τον οδήγησαν σε ολιγόμηνη φυλάκιση πλην όμως με την βασιλική χάρη και την αποκατάστασή του ήταν αυτός ο νικητής. Ένας νικητής που εισήλθε στη Βουλή των ομότιμων και στην τάξη των βετεράνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Σαϊπά ΦΚ
Η Σαϊπά ΦΚ (Περσικά : باشگاه فوتبال سايپا کرج) είναι αθλητικός σύλλογος του Ιράν με έδρα αρχικά την Τεχεράνη και σήμερα την πόλη Καράτζ. Ο σύλλογος ανήκει στην Ιρανική αυτοκινητοβιομηχανία SAIPA, έχει χρώματα το πορτοκαλί και το άσπρο.
Ιστορία
Η Ιστορία της Σαίπα αρχίζει το 1989 όταν η αυτοκίνητο βιομηχανία Σαίπα αγόρασε μιά μικρή ομάδα που έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα της Τεχεράνης, της άλλαξε και όνομα δίνοντας της το σημερινό. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα και το σούπερ καπ της Τεχεράνης ανεβαίνοντας στην Β΄ κατηγορία του Ιρανικού πρωταθλήματος. Το 1993 ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία όπου κατάφερε στην πρώτη της εμφάνιση να κατακτήσει πρωτάθλημα και κύπελλο. Την επόμενη χρονιά κατέκτησε πάλι το πρωτάθλημα αλλά την τρίτη παρουσία της στην Α΄ κατηγορία υποβιβάστηκε για να επιστρέψει το 1998 όπου παραμένει έως σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1989 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιράν
Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι
Ο Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι (Carlo Azeglio Ciampi, προφέρεται Τσάμ-πι, 9 Δεκεμβρίου 1920 - 16 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Ιταλός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ήταν, επίσης, ισόβιος γερουσιαστής.
Εκπαίδευση
Ο Τσάμπι γεννήθηκε στο Λιβόρνο στις 9 Δεκεμβρίου 1920.
Αφού πήρε πτυχίο αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας το 1941 από την Scuola Normale di Pisa, ένα από τα σπουδαιότερα Πανεπιστήμια της Ιταλίας, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην Αλβανία. Μετά την εκεχειρίατης Ιταλίας με τους Συμμάχους (8 Σεπτεμβρίου 1943), εγκατέλειψε την φασιστική Ιταλία και κατέφυγε στο Μπάρι, όπου στρατεύτηκε στην ιταλική αντίσταση.
Το 1946 νυμφεύτηκε τη Φράνκα Πίλλα (Franca Pilla). Το ίδιο έτος πήρε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο της Πίζας και άρχισε να εργάζεται στην Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας (Banca d'Italia). Τον Μάρτιο του 2005, το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα Αστικού Δικαίου.
Πρωθυπουργός
Από τον Απρίλιο του 1993 ως τον Μάιο του 1994, ήταν πρωθυπουργός κυβέρνησης «τεχνοκρατών». Αργότερα, ως Υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Πρόντι και ντ' Αλέμα από το 1996 ως το Μάιο του 1999 θεωρείται ο κύριος συντελεστής της εισόδου της χώρας στην Ευρωζώνη. Προσωπικά πήρε την απόφαση για το σχέδιο του ιταλικού κέρματος του ενός ευρώ, ενώ τα σχέδια για όλες τις υπόλοιπες υποδιαιρέσεις τέθηκαν σε τηλεοπτική ψηφοφορία. Ο Τσάμπι επέλεξε τον άνθρωπο του Βιτρούβιου του Λεονάρντο ντα Βίντσι, με το σκεπτικό ότι εκπροσωπούσε τον άνθρωπο ως μέτρο όλων των πραγμάτων, και ιδίως του χρήματος: κατ' αυτή την έννοια, το χρήμα είναι στην υπηρεσία του ανθρώπου, όχι το αντίστροφο. Το σχέδιο αυτό ταίριαζε ιδιαίτερα καλά με τα δύο μέταλλα του κέρματος.
Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας
Ο Τσάμπι εξελέγη Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας με ιδιαίτερα ευρεία πλειοψηφία, σε κοινή συνεδρίαση Κοινοβουλίου, Γερουσίας και αντιπροσώπων των Περιφερειών. Ήταν ο δεύτερος Πρόεδρος, μετά τον Φραντσέσκο Κοσίγκα, που εκλεγόταν από τον πρώτο γύρο ψηφοφορίας, ο οποίος απαιτεί πλειοψηφία των δύο τρίτων.
Ως Πρόεδρος απέφευγε να αναμειχθεί στις διαμάχες των κομμάτων. Πολλές φορές εξέφρασε γενικές ιδέες, χωρίς να επισημάνει τη σχέση τους με την τρέχουσα κατάσταση, προκειμένου έτσι να πει τη γνώμη του, χωρίς όμως να γίνει ενοχλητικός. Πολλές φορές ζήτησε από όλα τα κόμματα να σέβονται το Σύνταγμα και να διατηρούν την κοσμιότητα στην πολιτική διαμάχη. Γενικά ήταν σεβαστός από όλες τις παρατάξεις του Κοινοβουλίου. Συζητήθηκε ιδιαίτερα το ενδεχόμενο δεύτερης θητείας του, παρά την προχωρημένη ηλικία του, αλλά ο ίδιος δε δέχτηκε και παραιτήθηκε στις 3 Μαΐου 2006, λίγες μέρες πριν τη λήξη της θητείας του.
Ο Τσάμπι δεν θεωρείτο κοντά στις θέσεις του Βατικανού, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ευσεβή Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο. Επαίνεσε πολλές φορές τον πατριωτισμό, ιδέα ταλαιπωρημένη στην Ιταλία από την εμπειρία του Φασισμού. Υπογράμμιζε όμως την αξία του πατριωτισμού περισσότερο ως εθνική αυτοπεποίθηση, παρά ως εθνικισμό.
Στις 5 Μαΐου 2005 έλαβε το Βραβείο Καρλομάγνου της πόλης του Άαχεν, ενώ στις 15 Ιουνίου του 2005 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της École Normale Supérieure του Παρισιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
ByteDance
Η ByteDance Ltd. (κινέζικα: 字节跳动, πινγίν: Zìjié Tiàodòng) είναι εταιρεία παροχής υπηρεσιών διαδικτυακής τεχνολογίας με έδρα το Πεκίνο. Ιδρύθηκε από τον Ζανγκ Γιμίνγκ το 2012.
Το κύριο προϊόν της ByteDance, το Toutiao ("επικεφαλίδες"), είναι υπηρεσία περιεχομένου, δημοφιλή στη Κίνα και όλο το κόσμο. Το Toutiao ξεκίνησε ως μηχανή προτάσεων για ειδήσεις και σταδιακά εξελήχθη σε πλατφόρμα πολυμορφικού περιεχομένου, διαθέτοντας κείμενα, εικόνες, αναρτήσεις με ερωτήσεις και απαντήσεις, μικροϊστολόγια, και βίντεο. Το Toutiao παρέχει εξατομικευμένες ροές πληροφοριών με τη βοήθεια αλγορίθμων μηχανικής μάθησης. Η ροή περιεχομένου ενημερώνεται με βάση τις γνώσεις της μηχανής για τις προτιμήσεις ανάγνωσης του χρήστη.
Η ByteDance απέκτησε την νεοφυή επιχείρηση μέσων κοινωνικής δικτύωσης Musical.ly και την συγχώνευσε με την Douyin δημιουργώντας μια ενιαία εφαρμογή κοινωνικής δικτύωσης με το όνομα TikTok. Επίσης η εταιρεία κατέχει τις εφαρμογές BuzzVideo και Vigo Video.
Οι πλατφόρμες περιεχομένου της ByteDance είχαν πάνω από 800 εκατομμύρια καθημερινούς ενεργούς χρήστες (και πάνω από 1 δισεκατομμύριο εγγεγραμμένους χρήστες συνολικά) σύμφωνα με στατιστικά που ισχύουν για τον Νοέμβριο του 2018. Τον Νοέμβριο του 2018 η αξία της εταιρείας αποτιμόταν στα 78 δισεκατομμύρια δολάρια. Η εταιρεία έχει συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίες με εταιρείες που υποστηρίζει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας στο Πεκίνο και τη Σαγκάη. Η ByteDance υποστηρίζεται από τις Kohlberg Kravis Roberts, SoftBank Group, Sequoia Capital, General Atlantic και Hillhouse Capital Group. Η ByteDance έχει λάβει δημόσια προσοχή για ισχυρισμούς στενής συνεργασίας με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας με στόχο την λογοκρισία και απόκρυψη περιεχομένου για τους Ουιγούρους και ιδιαίτερα για τα στρατόπεδα επανεκπαίδευσης του Σιντσιάνγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Κίνας
Φερια δελ Σολ (Μέριδα)
Φερια δελ Σολ (Ελληνικά: Έκθεση του Ήλιου), ή Carnaval Taurino de America, (καρναβάλι με ταυρομαχίες της Αμερικής), είναι ένα διεθνές πολιτιστικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται στην πόλη της Μέριδα το Φεβρουάριο κάθε έτους. Το φεστιβάλ Φερία διεξάγεται παράλληλα με τη γιορτή του καρναβαλιού. Το φεστιβάλ περιλαμβάνει διαγωνισμούς ταύρων, πολιτιστικές εκθέσεις, εμπορικές και ζωοτεχνικές εκθέσεις, συναυλίες, παρελάσεις, αθλητικές εκδηλώσεις και ένα διαγωνισμό ψηφοφορίας για την Λα Ρέινα Ντελ Σολ (Ελληνικά: Η βασίλισσα του Ήλιου).
Ιστορία
Στην πόλη της Μέριδα γιορτάζεται μια από τις αρχαιότερες εκδηλώσεις της Βενεζουέλας, αλλά στην "πόλη των Ιπποτών", στην οποία δεν οργανώνονταν εκδηλώσεις παρόμοιες με τις πόλεις του Σαν Κριστομπάλ (San Cristóbal), Μπαρκισιμέτο, Μαρακαΐμπο, Τάριμπα (Táriba), μια ομάδα ερασιτεχνών είχε την ιδέα να δημιουργήσει ένα Plaza de Toros, έτσι ώστε η Μέριδα να αποκτήσει εκδηλώσεις ταυρομαχιών και προστέθηκε στις σημαντικότερες εκθέσεις της χώρας.
Οι πρώτες εκθέσεις, που διοργανώνονταν τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου, είχαν το χαρακτήρα του εορτασμού της "Άμωμης Σύλληψης" και γι' αυτό το λόγο οι εκδηλώσεις γίνονταν στις 9 και 10 Δεκεμβρίου. Για τις ταυρομαχίες κλήθηκαν γνωστοί ταυρομάχοι και μεταφέρθηκαν ταύροι από την Κολομβία.
Στην πρώτη έκθεση έντονες βροχοπτώσεις εμπόδισαν την τελετή των εγκαινίων, η οποία έγινε σε δύο φάσεις, που έπρεπε να πραγματοποιηθούν τη δεύτερη ημέρα: η μία κατά τις πρωινές ώρες και η άλλη κατά το απόγευμα. Ήταν η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο γινόταν στην ίδια πλατεία, την ίδια ημέρα στη Βενεζουέλα. Είχε προηγηθεί το Καράκας, στο οποίο πραγματοποιήθηκαν δύο γύροι την ίδια μέρα, αλλά σε δύο διαφορετικές πλατείες, στην "Circo Metropolitano»και το «Nuevo Circo", αλλά στην ίδια πλατεία, κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας. Και αυτό είχε συμβεί για πρώτη φορά. thumb|200px|Panorama of [[Plaza Monumental Román Eduardo Sandia|Plaza de Toros Román Eduardo Sandia, Mérida]]
Το 1968 δεν πραγματοποιήθηκε έκθεση αλλά η ταυρομαχία έγινε στις 13 Απριλίου 1968 καθώς συνέπεσε με το Μεγάλο Σάββατο. thumb|200px|The Reina or Novia del Sol (Queen of the Sun) 2009
Τελικά, η έκθεση έγινε μια από τις σημαντικότερες της Βενεζουέλας και του κόσμου των ταυρομαχιών, ιδιαίτερα σε σύγκριση με την έκθεση "Άμωμος" που πραγματοποιήθηκε τα έτη 1990, 1991 και 1997 αλλά έτυχε μικρής αποδοχής.
Αθανάσιος Τσάκας
Ο Αθανάσιος Τσάκας από το Μοναστηράκι Αγράφων (1779-1851) ήταν Έλληνας κλέφτης Σαρακατσάνικης καταγωγής.
Ουίλιαμ Γκόλντινγκ
Ο σερ Ουίλιαμ Τζέραλντ Γκόλντινγκ (William Gerald Golding, 19 Σεπτεμβρίου 1911 – 19 Ιουνίου 1993) ήταν Βρετανός μυθιστοριογράφος και ποιητής, ο οποίος τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1983. Επίσης, το 1980 κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Μπούκερ, για το μυθιστόρημα The Rites of Passage.
Αθανάσιος Τσάκας
Κλέφτικη δράση
Από νεαρός ο Τσάκας ακολούθησε τον Κατσαντώνη γνωστό κλέφτη της εποχής όπως και πολλοί άλλοι μετέπειτα οπλαρχηγοί της Επανάστασης του 1821. Εκεί διακρίθηκε για την ανδρεία του και έγινε ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του. Όταν μεταξύ του 1804 και του 1805 ο νεαρής ηλικίας, τότε, Καραϊσκάκης ζήτησε να ενταχθεί στο κλέφτικο, ο αρχηγός Κατσαντώνης τον δέχτηκε κοντά του θέτοντάς τον υπό την επιστασία του Τσάκα και του Τσιόγκα. Κοντά στον Κατσαντώνη και τον Τσάκα, ο Καραϊσκάκης έμαθε πολλά για την τέχνη του πολέμου. Ο Καραϊσκάκης θαύμαζε τον Τσάκα, τον σεβόταν και τον υπάκουε πιστά. Ο Τσάκας με τη σειρά του αγαπούσε το νεαρό αγωνιστή που είχε υπό την προστασία του κι έτσι δεν άργησαν να δεθούν με βαθιά φιλία και αλληλοεκτίμηση.
Ουίλιαμ Γκόλντινγκ
Νεανική ζωή
Ο Γκόλντινγκ γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου, 1911 στο Κόλομπ Μάινορ, ένα χωριό κοντά στο Νιουκουέι, της Κορνουάλης, στην Αγγλία. Άρχισε να γράφει στην ηλικία των επτά ετών. Το κορνουαλικό του υπόβαθρο σπάνια σχολιάζεται, αλλά όταν ήταν νέος έμαθε την κορνουαλική γλώσσα.
Αθανάσιος Τσάκας
Η δράση του στην Επανάσταση
Μετά τον θάνατο του Κατσαντώνη (1808) ο Τσάκας προσκολλήθηκε στον Καραϊσκάκη και τον ακολούθησε ως πρωτοπαλίκαρό του σε όλη τη μετέπειτα πορεία του. Στα χρόνια της επανάστασης του 1821 ο Τσάκας έδωσε σώμα και ψυχή στον αγώνα, παίρνοντας μέρος σε δεκάδες μάχες δίπλα στον Καραϊσκάκη. Ο Τσάκας έλαβε μέρος και στη μάχη για την απελευθέρωση του Καρπενησίου (Ιούλιος 1825). Ο έμπειρος παλιός κλέφτης πάντα συμβούλευε τον Καραϊσκάκη και στάθηκε κοντά του μέχρι το τέλος.
Η Μάχη των Αγράφων
Στα 1823 ο Μουσταφά πασάς της Σκόνδρας με 15.000 ασκέρι σάρωνε τα πολύπαθα Άγραφα σφάζοντας στο πέρασμά του τους ραγιάδες και καίγοντας τον τόπο, με συνέπεια οι περισσότεροι εκ των καπεταναίων ν’ αποσυρθούν. Ο Τσάκας με 13 παλικάρια στο πλευρό του (και σε συμφωνία με τον Καραϊσκάκη ώστε να φυγαδευτούν καταδιωκόμενες αγραφιώτικες φαμελιές) αψηφούσε κάθε κίνδυνο κι έστηνε καρτέρια θανάτου χτυπώντας αιφνιδιαστικά τον εχθρό (στις θέσεις «Παλούκια» και «Μονή Σπηλιάς»).
Ουίλιαμ Γκόλντινγκ
Νεανική ζωή
Ο πατέρας του ήταν διευθυντής σε τοπικό σχολείο και διανοούμενος, που είχε ριζοσπαστικές πολιτικές πεποιθήσεις και πίστευε πολύ στην επιστήμη. Η οικογένεια μετακόμισε στο Μάρλμπορο και ο Ουίλιαμ παρακολούθησε μαθήματα στο Marlborough Grammar School. Αργότερα πήγε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (στο Κολέγιο Brasenose) το 1930, όπου σπούδασε φυσικές επιστήμες και Αγγλική γλώσσα. Το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή ποιημάτων, εκδόθηκε ένα χρόνο πριν ο Γκόλντινγκ πάρει το πτυχίο του.
Παντρεύτηκε την Ανν Μπρούκφιλντ, μια χημικό, το 1939. Έγινε καθηγητής Αγγλικής φιλολογίας και φιλοσοφίας στο Bishop Wordsworth's School στο Σώλσμπερι.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό και συμμετείχε στη βύθιση του ισχυρότερου γερμανικού θωρηκτού, του Μπίσμαρκ. Επίσης συμμετείχε στην απόβαση της Νορμανδίας, και μετά το τέλος του πολέμου επέστρεψε στη διδασκαλία και την συγγραφή.
Το 1961 η επιτυχία των βιβλίων του επέτρεψε στον Γκόλντινγκ να αφήσει τη θέση του ως καθηγητής και να περάσει ένα χρόνο ως φιλοξενούμενος συγγραφέας στο Κολέγιο Χόλινς στη Βιρτζίνια. Από τότε ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη συγγραφή. Ζούσε στο ίδιο χωριό με τον Τζέιμς Λάβλοκ στο Γουίλτσαϊρ (Wiltshire) και καθώς ο Λάβλοκ του εξηγούσε την θεωρία του, ο Γκόλντινγκ του πρότεινε να την ονομάσει Γαία όπως η αρχαία Ελληνίδα θεά της Γης.
Πεζογραφία
Η συχνά αλληγορική πεζογραφία του Γκόλντινγκ κάνει ευρεία χρήση υπαινικτικών αναφορών στην κλασική λογοτεχνία, στην μυθολογία, και στο Χριστιανικό συμβολισμό. Αν και δεν υπάρχει ευδιάκριτη σύνδεση μεταξύ των μυθιστορημάτων του και η τεχνική του ποικίλει, ο Γκόλντινγκ ασχολείται κυρίως με την έννοια του κακού και καταλήγει με κάτι που έχει χαρακτηριστεί ως ένα είδος σκοτεινής αισιοδοξίας. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Ο άρχοντας των μυγών (Lord of the flies) (1954; ταινία, 1963), εισήγαγε ένα από τα συχνά θέματα της πεζογραφίας του—τη μάχη ανάμεσα στην εγγενή βαρβαρότητα της ανθρωπότητας και την εκπολιτιστική επίδραση της λογικής. Το έργο του The Inheritors (Οι κληρονόμοι) (1955) φτάνει μέχρι την προϊστορία, αναπτύσσοντας τη θέση ότι οι εξελιγμένοι πρόγονοι της ανθρωπότητας, "οι κατασκευαστές της φωτιάς," θριάμβευσαν επί μιας ευγενέστερης φυλής μέσω της βίας και της απάτης, αλλά και μέσω της φυσικής ανωτερότητας. Στο Pincher Martin (1956) και το Free Fall (Ελεύθερη πτώση), (1959), ο Γκόλντινγκ εξερευνά θεμελιώδη προβλήματα της ύπαρξης, όπως η επιβίωση και η ανθρώπινη ελευθερία, χρησιμοποιώντας ονειρικές αφηγήσεις και φλας μπακ. Το The Spire (1964) είναι μια αλληγορία που αφορά τη μανιώδη αποφασιστικότητα του πρωταγωνιστή να χτίσει ένα μεγάλο καθεδρικό οβελό στέψης, ανεξαρτήτως των συνεπειών. Τα μεταγενέστερα μυθιστορήματα του Γκόλντινγκ δεν έτυχαν της ίδιας εκτίμησης με τα πρώτα του έργα. Ανάμεσά τους είναι τα Darkness Visible (Ορατό σκοτάδι), (1979) και η ιστορική θαλασσινή τριλογία Rites of Passage (1981), Close Quarters (1987), και Fire Down Below (1989).
Τελευταία χρόνια
Χρίστηκε ιππότης από την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ το 1988.
Ο Σερ Ουίλιαμ Γκόλντινγκ πέθανε στο σπίτι του στο Perranarworthal, κοντά στο Τρούρο, στην Κορνουάλη στις 19 Ιουνίου, 1993 και τάφηκε στο προαύλιο του ναού Holy Trinity, στο Bowerchalke Γουίλτσαϊρ στην Αγγλία.
Έργα
The Brass Butterfly (Η χάλκινη πεταλούδα, 1958)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Αντόνιο Βιβάλντι
Ο Αντόνιο Λούτσιο Βιβάλντι (Antonio Lucio Vivaldi· 4 Μαρτίου 1678, Βενετία - 28 Ιουλίου 1741, Βιέννη) ήταν Ιταλός συνθέτης, δεξιοτέχνης βιολονίστας και ιερέας της εποχής του μπαρόκ. Θεωρείται από τους σημαντικότερους συνθέτες της εποχής του και ο δημοφιλέστερος του κλασσικού μπαρόκ, καθώς με τη μουσική του επηρέασε πλήθος συνθετών τόσο της γενιάς του, μεταξύ των οποίων, τους Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν, όσο και τους μετέπειτα.
Στα πιο γνωστά έργα του περιλαμβάνονται δεκάδες κοντσέρτα για βιολί - μέρος των οποίων αποτελούν και οι διάσημες Τέσσερις εποχές - και άλλα όργανα, πάνω από 40 όπερες και πλήθος άλλων έργων θρησκευτικής μουσικής.
Αρκετά έργα του συνέθεσε για το γυναικείο μουσικό σχήμα του Ospedalle della Pietà, το οποίο ουσιαστικά ήταν ένα ορφανοτροφείο για εγκαταλειμμένα παιδιά και στο οποίο ο Βιβάλντι εργάστηκε τις περιόδους 1703-1705 και 1723-1740. Οι όπερές του επιπλέον είχαν κάποια επιτυχία σε πόλεις όπως η Βενετία, η Μάντοβα και η Βιέννη. Μετά τη συνάντησή του με τον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄, ο Βιβάλντι μετοίκησε στη Βιέννη όπου και έλπιζε στην τοποθέτησή του ως μουσικού εκεί. Ο αυτοκράτορας ωστόσο σύντομα σχετικά μετά την άφιξή του πέθανε και ο συνθέτης απεβίωσε πάμφτωχος άνευ κάποιας σταθερής πηγής εισοδήματος.
Παρόλο που η μουσική του έτυχε ευρείας αποδοχής και αρεσκείας από το κοινό ενώ ο ίδιος ήταν εν ζωή, μετά το θάνατό του η δημοτικότητά της μειώθηκε αρκετά ως την ταχεία αναγέννησή της στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Στις μέρες μας, ο Βιβάλντι συγκαταλέγεται μεταξύ των δημοφιλέστερων και περισσότερο ηχογραφημένων μπαρόκ συνθετών.
Ο Βιβάλντι, επίσης, ήταν γνωστός και με το παρατσούκλι «o κόκκινος ιερέας» (il Prete Rosso), λόγω του χρώματος των μαλλιών του.
Νεανικά χρόνια
left|thumb|Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στη Μπραγκόρα (Βενετία), όπου βαπτίσθηκε ο Α. Βιβάλντι.Ο Αντόνιο Βιβάλντι γεννήθηκε στη Βενετία στις 4 Μαρτίου του 1678. Μάλιστα λέγεται ότι βαπτίσθηκε ανεπίσημα την ημέρα της γέννησής του εκ φόβου θανάτου του, μετά από ελαφρύ τραυματισμό που υπέστη σε σημειούμενο την ίδια μέρα σεισμό, ενώ η επίσημη (σε ναό) τελετή βάπτισης του Βιβάλντι έλαβε χώρα δύο μήνες αργότερα.
Τα ονόματα των γονέων του συνθέτη, σύμφωνα με τα αρχεία του San Giovanni στη Μπραγκόρα, ήταν Giovanni Battista Vivaldi ο πατέρας και Camilla Calicchio η μητέρα. Είχε πέντε αδέρφια με τα εξής ονόματα: Margarita Gabriela, Cecilia Maria, Bonaventura Tomaso, Zanetta Anna, and Francesco Gaetano. Ο πατέρας του ήταν αρχικά κουρέας ενώ αργότερα ασχολήθηκε επαγγελματικά με το βιολί και ήταν αυτός που δίδαξε στον Αντόνιο το όργανο. Κατόπιν περιόδευσαν στη Βενετία, πατέρας και γιος, δίνοντας παραστάσεις. Σε ηλικία των 24 ετών είχε πολλές γνώσεις στη μουσική και προσλήφθηκε στο ορφανοτροφείο του Ospedalle della Pietà. Ο Τζοβάννι Μπαττίστα (Giovanni Battista, ο πατέρας του) ήταν ένας από τους ιδρυτές του Sovvegno dei musicisti di Santa Cecilia του οποίου πρόεδρος ήταν ο Giovanni Legrenzi, ένας διάσημος συνθέτης του μπαρόκ και maestro di cappella (διευθυντής της χορωδίας) στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Εικάζεται λοιπόν (και είναι πολύ πιθανό) ο Legrenzi να δίδαξε τα πρώτα μαθήματα σύνθεσης στον νεαρό Βιβάλντι. Ο Walter Kolneder, ειδικός από το Λουξεμβούργο, διέκρινε στοιχεία – επιρροές από το ύφος του Legrenzi στην πρώιμη δουλειά του συνθέτη Laetatus sum (RV Anh 31, σύνθεση το 1691 σε ηλικία 13 ετών του συνθέτη). Και ο πατέρας του Βιβάλντι πρέπει επίσης να συνέθετε: το 1689 μια όπερα ονόματι La Fedeltà sfortunata αναφέρεται να έχει συντεθεί από τον Τζοβάννι Μπαττίστα Ρόσσο (Giovanni Battista Rosso), όνομα με το οποίο ο πατέρας του συνθέτη φαίνεται πως συμμετείχε στην ίδρυση του Sovvegno dei musicisti di Santa Cecilia: το «Rosso» (κόκκινος) λογικά αναφέρεται στο χρώμα των μαλλιών του, ένα οικογενειακό χαρακτηριστικό.
Η κατάσταση υγείας του Βιβάλντι ήταν από τη γέννησή του κακή. Τα συμπτώματα (strettezza di petto – σφίξιμο στο στήθος) που εμφάνιζε κατευθύνουν προς μια μορφή άσθματος. Αυτό του δημιούργησε προβλήματα στην εκτέλεση σε πνευστά όργανα, αλλά δεν τον εμπόδισε σίγουρα να μάθει να παίζει βιολί όπως και να συνθέτει. Στην ηλικία των 15 ετών –το 1693– ξεκίνησε να μελετά προκειμένου να γίνει ιερέας. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1703 σε ηλικία 25 ετών και σύντομα του απέδωσαν το υποκοριστικό «Il Prete Rosso» (ο κόκκινος παπάς) εξαιτίας του χρώματος των μαλλιών του. Σύντομα μετά τη χειροτόνησή του, το 1704, απαλλάχθηκε από την τέλεση της Θείας Λειτουργίας εξαιτίας της επιδείνωσης της υγείας του. Τέλεσε τη Θεία Λειτουργία ως ιερέας λίγες μόνο φορές, ενώ παρόλο που ανακλήθηκε από τα λειτουργικά του καθήκοντα, παρέμεινε ιερέας.
Στο Ωδείο του Ospedale della Pietà
Τον Σεπτέμβριο του 1703, ο Βιβάλντι διορίστηκε ως δάσκαλος βιολιού (maestro di violino) στο ορφανοτροφείο Pio Ospedalle della Pietà στη Βενετία. Εκτός από φημισμένος συνθέτης, ο Βιβάλντι επιπλέον ήταν και βιρτουόζος του βιολιού: Ο Γερμανός αρχιτέκτονας Johann Friedrich Armand von Uffenbach αναφέρθηκε σε αυτόν ως «[...]ο φημισμένος συνθέτης και βιολιστής[...]» και φέρεται να είπε ότι «Ο Βιβάλντι εκτέλεσε ένα σόλο κομμάτι εξαιρετικά και στο τέλος προσθέτοντας έναν ελεύθερο αυτοσχεδιασμό [μια καντέντσα] με εξέπληξε πλήρως, για αυτό και θεωρώ πολύ απίθανο ότι κάποιος έχει ποτέ παίξει ή πρόκειται ποτέ να παίξει με τέτοιον τρόπο». Ο συνθέτης ξεκίνησε να εργάζεται για το ορφανοτροφείο στην ηλικία των 25 ετών και για τα επόμενα 30 χρόνια συνέθεσε τις κυριότερες δουλειές του εργαζόμενος εκεί. Εκείνη την εποχή στη Βενετία υπήρχαν τέσσερα παρόμοια ιδρύματα, τα οποία χρηματοδοτούσε η πολιτεία, με αποστολή την παροχή ασύλου και εκπαίδευσης σε παιδιά ορφανά, εγκαταλειμμένα ή παιδιά των οποίων οι οικογένειες δεν μπορούσαν να τα υποστηρίξουν. Τα αγόρια μάθαιναν μια τέχνη και στην ηλικία των 15 έπρεπε να φύγουν από το ίδρυμα, ενώ τα κορίτσια διδάσκονταν μουσική με τα πιο προικισμένα να παραμένουν και να αποτελούν μέλη της αναβιωμένης ορχήστρας και χορωδίας του Ospedale.
Μετά την πρόσληψη του Βιβάλντι, τα ορφανά άρχιζαν να κερδίζουν φήμη και εκτίμηση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, με τον συνθέτη να γράφει κοντσέρτα, καντάτες και θρησκευτική μουσική για φωνητικά σύνολα. Αυτές οι τελευταίες δουλειές (που αφορούν τη θρησκευτική μουσική) ξεπερνούν τις 60 και ποικίλουν ως προς το είδος τους από σόλο κομμάτια μέχρι μεγάλης κλίμακας χορωδιακά έργα για σολίστ, διπλή χορωδία και ορχήστρα. Το 1704 εκτός από τη θέση του ως δάσκαλος του βιολιού, ανατέθηκαν στο συνθέτη και τα καθήκοντα ως δασκάλου της viola all’inglese. Ο συνθέτης επίσης κατείχε και τη θέση του δασκάλου της χορωδίας που απαιτούσε πολλές ώρες δουλειάς εκ μέρους του. Συνέθετε ένα ορατόριο σε κάθε γιορτή, ενώ παράλληλα έπρεπε να διδάσκει τους μαθητές τόσο θεωρία της μουσικής όπως επίσης και το πως να παίζουν κάποια όργανα.
Οι σχέσεις του με τις εκάστοτε διοικήσεις του ορφανοτροφείου ήταν συχνά τεταμένες. Προκειμένου να διατηρηθεί κάποιος δάσκαλος στη θέση του, τα μέλη του συμβουλίου κάθε χρόνο έπαιρναν τη σχετικά απόφαση με μυστική ψηφοφορία. Έτσι το 1709 με μία ψήφο επιπλέον εναντίον του (7 κατά και 6 υπέρ) ο Βιβάλντι εκδιώχθηκε και για τον επόμενο χρόνο δούλεψε ως ελεύθερος μουσικός. Το 1711 ωστόσο το συμβούλιο αντιλαμβανόμενο την αξία του ως δασκάλου της μουσικής τον επαναπροσέλαβε. Το 1711 δε, ανελίχθηκε στη θέση του mestro di concerti γεγονός που τον καθιστούσε υπεύθυνο για κάθε είδους μουσική δραστηριότητα του ιδρύματος.
Το 1705 η πρώτη συλλογή (Connor Cassara) των έργων του εκδόθηκε από τον Giuseppe Sala : Το Opus 1 του είναι μια συλλογή –σε συμβατικό ύφος– από 12 σονάτες για δύο βιολιά και συνοδεύον μπάσο (basso continuo – συνήθως συνοδεία κοντραμπάσου και τσέμπαλου). Το 1709 εκδόθηκε η δεύτερη συλλογή του (Opus 2) που αποτελούνταν επίσης από 12 σονάτες για τον ίδιο μουσικό σχηματισμό. Η πραγματική καινοτομία σε ό,τι αφορά το έργο του ως συνθέτη, ήρθε με μια συλλογή 12 κονσέρτων για ένα, δύο ή τέσσερα βιολιά με συνοδεία ορχήστρας εγχόρδων ονόματι L’estro armonico (Opus 3). Το έργο αυτό εκδόθηκε το 1711 στο Άμστερνταμ από τον Estienne Roger, και είναι αφιερωμένο στον Μεγάλο Πρίγκηπα Φερδινάνδο της Τοσκάνης. Ο πρίγκηπας όντας ο ίδιος μουσικός, επιχορήγησε αρκετούς μουσικούς, συμπεριλαμβανομένου του Αλεσσάντρο Σκαρλάττι και του Χέντελ, ενώ είναι πολύ πιθανό να γνώρισε τον Βιβάλντι στη Βενετία. Η επιτυχία του L’estro armonico ήταν πανευρωπαϊκή. Το 1714 ακολούθησε η La stravaganza (Opus 4) που αποτελέι μια συλλογή κονσερτών για σόλο βιολί και ορχήστρα εγχόρδων, αφιερωμένη σε έναν παλιό μαθητή του στο βιολί: τον βενετσιάνο ευγενή Vettor Dolfin.
Τον Φεβρουάριο του 1711, ο συνθέτης με τον πατέρα του ταξίδεψαν στην πόλη Μπρέσια όπου το έργο του Stabat Mater (RV 621) παίχτηκε στο πλαίσιο θρησκευτικών εκδηλώσεων. Το έργο αυτό φαίνεται να έχει συντεθεί βιαστικά: τα μέρη των εγχόρδων είναι απλά, τα μουσικά θέματα των τριών πρώτων κινήσεων επαναλαμβάνονται και στα υπόλοιπα τρία ενώ το λιμπρέτο δεν είναι ολοκληρωμένο. Ωστόσο, το εν λόγω έργο θεωρείται από τα πρώτα αριστουργήματά του.
Ιμπρεσσάριος της όπερας
right|thumb|upright|Εξώφυλλο της πρώτης έδκοσης του έργου Juditha triumphans
Το 1715 παρουσίασε την –πλέον χαμένη– όπερά του Nerone fatto Cesare (RV 724) με μουσική από 7 διαφορετικούς συνθέτες εκ των οποίων εξείχε ο Βιβάλντι. Η όπερα περιείχε 11 άριες και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Αργότερα θέλοντας να συνθέσει μια όπερα μόνος του, έγραψε την Arsilda regina di Ponto (RV 700, Arsilda η βασίλισσα του Πόντου) ή οποία ωστόσο λογοκρίθηκε από τις τοπικές αρχές και απαγορεύτηκε καθώς αναφερόταν στον έρωτα της πρωταγωνίστριας Arsilda με μια άλλη γυναίκα, τη Lisea, η οποία ωστόσο προσποιούνταν ότι είναι άντρας. Το επόμενο έτος ο Βιβάλντι ωστόσο, κατάφερε να άρει την απαγόρευση και η λογοκριμένη όπερα σημείωσε αξιόλογη επιτυχία.
Την ίδια περίοδο το ορφανοτροφείο παρήγγειλε στο συνθέτη αρκετά έργα θρησκευτικού χαρακτήρα. Τα πιο σημαντικά είναι δύο ορατόρια: το (πλέον χαμένο) Moyses Deus Pharaonis (RV 643) και το Juditha triumphans (RV 644) στο οποίο εορτάζεται η νίκη της Επικράτειας της Βενετίας εναντίον των Τούρκων και η ανακατάληψη της Κέρκυρας. Το τελευταίο αυτό έργο συγκαταλέγεται μεταξύ των θρησκευτικών αριστουργημάτων του ενώ και τα 11 φωνητικά μέρη εκτελούνταν από κορίτσια του ορφανοτροφείου τα οποία υποδύονταν και τους αντρικούς ρόλους. Αρκετές άριες περιλαμβάνουν σόλο μέρη για όργανα (όπως φλογέρες, όμποε, κλαρινέτα, βιόλες ντ' αμόρε και μαντολίνα) τα οποία καταδείκνυαν το εύρος του ταλέντου των κοριτσιών.
Επίσης το 1716, ο Βιβάλντι συνέθεσε και παρήγαγε άλλες δύο όπερες: την L’incoronazione di Dario (RV 719, η στέψη του Δαρείου) και την La constanza trionfante degli amori e degli odi (RV 706). Η τελευταία σημείωσε τέτοια επιτυχία ώστε δύο χρόνια να ξαναπαρουσιαστεί διασκευασμένη και με τον τίτλο Artabano re dei Parti (RV 701 – πλέον χαμένη), ενώ 1732 παρουσιάστηκε και στην Πράγα. Τα επόμενα χρόνια, ο Βιβάλντι συνέθεσε αρκετές όπερες που παρουσιάστηκαν σε όλη την Ιταλία.
Το προοδευτικό ύφος του στην όπερα δημιούργησε στον συνθέτη ορισμένα προβλήματα με κάποιους συντηρητικούς μουσικούς όπως ο Μπενεντέττο Μαρτσέλλο (Benedetto Marcello, ειρηνοδίκης και ερασιτέχνης μουσικός) που έγραψε ένα φυλλάδιο κατηγορώντας δημόσια τον συνθέτη και το έργο του. Το εν λόγω φυλλάδιο (με τίτλο Il teatro alla moda) παρόλο που δεν κατονομάζει ρητά τον Βιβάλντι περιέχει έμμεσες αναφορές σε αυτόν: στο εξώφυλλο βρίσκεται ζωγραφιά εικονίζοντας μια βάρκα (ονόματι Sant’ Angelo) στα αριστερά της οποίας υπάρχει ένα αγγελάκι φορώντας ιερατικό καπέλο και παίζοντας βιολί. Η οικογένεια Μαρτσέλλο διεκδικούσε την κυριότητα του θεάτρου Sant’ Angelo (του οποίου ιμπρεσάριος διετέλεσε και ο συνθέτης) και είχε μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες με τη διοίκηση του θεάτρου για την ιδιοκτησία του, δίχως όμως επιτυχία. Η λεζάντα που συνοδεύει τη ζωγραφιά από κάτω επισημαίνει ανύπαρκτα ονόματα προσώπων και τοποθεσιών όπως το ALDIVIVA, που αποτελεί ωστόσο αναγραμματισμό του ονόματος Α. Vivaldi.
Σε μια επιστολή προς τον χορηγό του μαρκήσιο Μπεντιβόλιο (Bentivoglio), ο Βιβάλντι αναφέρεται στις 94 όπερές του. Σήμερα ωστόσο, έχουν αποκαλυφθεί περίπου 50 ενώ απουσιάζουν αναφορές σχετικές με την ύπαρξη των υπολοίπων. Ο συνθέτης ίσως υπερέβαλε, αλλά παρόλ' αυτά είναι αρκετά πιθανό να είχε όντως γράψει 94 όπερες. Παρόλο που συνέθεσε αρκετές όπερες, δεν έφτασε ποτέ στο επίπεδο άλλων μεγάλων συνθετών όπως ο Alessandro Scarlatti, ο Leonardo Leo ή ο Baldassare Galuppi, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι δεν ήταν ικανός να «κρατήσει» μια παραγωγή σε κάποιο μεγάλο θέατρο επί μακρόν.
Οι δημοφιλέστερες όπερές του La constanza trionfante και Farnace γνώρισαν έξι αναβιώσεις έκαστη.
Στη Μάντουα, οι Τέσσερις εποχές
thumb|250px|Καρικατούρα από τον P.L. Ghezzi, Ρώμη (1723)
Το 1717 ή το 1718 προσφέρθηκε στον Βιβάλντι η θέση του Maestro di Capella στην αυλή του κυβερνήτη της Μάντουα πρίγκηπα Φίλιπ (Philip of Hesse–Darmstadt). Έζησε εκεί για για τρία έτη και παρήγαγε αρκετές όπερες μεταξύ των οποίων και η ''Tito Manlio (RV 738). Το 1721 ήταν στο Μιλάνο όπου και παρουσίασε το ποιμενικό του δράμα La Silvia (RV 734) από το οποίο σήμερα σώζονται 9 άριες. Επισκέφθηκε το Μιλάνο ξανά τον επόμενο χρόνο με το πλέον χαμένο ορατόριο L’adorazione delli tre re magi al bambino Gesù (RV 645). Το 1722 μετοίκησε στη Ρώμη όπου και εισήγαγε το νέο του ύφος στις όπερες, ενώ ο νέος πάπας Βενέδικτο ΙΓ΄ τον προσκάλεσε να δώσει παράσταση ενώπιόν του. Το 1725 επέστρεψε στη Βενετία όπου και συνέθεσε τέσσερις όπερες το ίδιο έτος.