cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινοβούλιο της Αλβανίας
Σύγχρονη
Αργότερα κατά τη διάρκεια πολλαπλών περιόδων αλλαγών του καθεστώτος, το αλβανικό νομοθετικό σώμα ήταν γνωστό ως Συντακτική Συνέλευση (Asambleja Kushtetuese ή Kuvendi Kushtetues). Αυτή σχηματίστηκε το 1924, πριν από τη συγκρότηση της Αλβανικής Δημοκρατίας, το 1928, πριν από τη δημιουργία του πρώτου αλβανικού βασιλείου και από το 1946 έως το 1947, πριν από την εποχή της Δημοκρατικής Κυβέρνησης της Αλβανίας και πριν από τη δημιουργία της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας.
Πρόσφατη
Από το 1947 έως το 1999, κατά την εποχή της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας, το αλβανικό νομοθετικό σώμα ήταν γνωστό ως Λαϊκή Συνέλευση (Kuvendi Popullor). Από το 1997, το κοινοβούλιο είναι γνωστό απλά ως Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Αλβανίας (Kuvendi i Republikës së Shqipërisë). Σήμερα ο Πρόεδρος εκλέγεται από το κοινοβούλιο.
Εξουσίες, καθήκοντα και ευθύνες
Οι εξουσίες του Κοινοβουλίου ορίζονται από το Σύνταγμα της Αλβανίας. Το Κοινοβούλιο εκπροσωπεί τους πολίτες της Δημοκρατίας της Αλβανίας και ενεργεί ως νομοθετικό σώμα της χώρας. Συνέρχεται τακτικά σε δύο συνεδρίες ετησίως. Η πρώτη συνεδρίαση την τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου και η δεύτερη συνεδρίαση την πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Εντούτοις, έκτακτες συνόδοι μπορούν να συγκληθούν από τον Πρόεδρο της Αλβανίας, τον Πρωθυπουργό της Αλβανίας ή το ένα πέμπτο των βουλευτών. Οι συνεδρίες είναι ανοικτές για το κοινό. Το κοινοβούλιο αποφασίζει με πλειοψηφία, με την παρουσία περισσότερων από το ήμισυ των μελών του, εκτός από τις περιπτώσεις όπου το Σύνταγμα προβλέπει ειδική πλειοψηφία. Ωστόσο, οι αποφάσεις λαμβάνονται με πλειοψηφία τριών πέμπτων.
Σε άλλες εξουσίες του κοινοβουλίου περιλαμβάνονται ο καθορισμός των οικονομικών, νομικών και πολιτικών σχέσεων στην Αλβανία, η διατήρηση της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Αλβανίας και η εκμετάλλευσή της, και η σύναψη συμμαχιών με άλλα έθνη. Το κοινοβούλιο εκλέγει τον Πρόεδρο με μυστική ψηφοφορία και χωρίς συζήτηση από τα τρία πέμπτα των μελών. Ο πρόεδρος απευθύνει διαγγέλματα στο Κοινοβούλιο και ορίζει την ημερομηνία των κοινοβουλευτικών εκλογών, τα όργανα τοπικής εξουσίας και τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων. Ο πρόεδρος διορίζει τον πρωθυπουργό μετά από πρόταση του κοινοβουλίου. αν ο πρωθυπουργός δεν εγκριθεί, το κοινοβούλιο εκλέγει άλλον πρωθυπουργό εντός 10 ημερών. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, καμία ξένη στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να βρίσκεται στα σύνορα της Αλβανίας ή να περάσει από χωρίς νόμο που έχει εγκριθεί από το κοινοβούλιο. Λόγω αυτού, έχει το δικαίωμα να παρατάξει τις Αλβανικές Ένοπλες Δυνάμεις εκτός των συνόρων της.
Εκλογή
Τα 140 μέλη του Κοινοβουλίου υπηρετούν τετραετή θητεία, με εκλογές που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια ή νωρίτερα στη σχετικά σπάνια περίπτωση που το Κοινοβούλιο διαλύεται πρόωρα από τον Πρόεδρο. 100 μέλη εκλέγονται άμεσα. Οι εκλογές για το Κοινοβούλιο διεξάγονται 60 έως 30 ημέρες πριν από το τέλος της περιόδου και το αργότερο 45 ημέρες μετά τη διάλυσή της. Οι έδρες του Κοινοβουλίου μοιράζονται σε 12 εκλογικές περιφέρειες με αναλογική εκπροσώπηση από κλειστό κατάλογο. Οι έδρες κατανέμονται με τη μέθοδο Ντ'Οντ με εκλογικό όριο 2,5%. Το Κοινοβούλιο μπορεί να διαλυθεί από τον Πρόεδρο μετά από σύσταση του Πρωθυπουργού εάν ο τελευταίος έχει χάσει την εμπιστοσύνη στο Κοινοβούλιο εάν η σύσταση γίνει και εγκριθεί πριν το Κοινοβούλιο ενεργήσει για την εκλογή νέου πρωθυπουργού.
Επιτροπές του Κοινοβουλίου
Οι κοινοβουλευτικές επιτροπές διερευνούν συγκεκριμένα θέματα πολιτικής ή κυβερνητικής διοίκησης ή επιδόσεων που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν άμεσα από το Κοινοβούλιο λόγω του όγκου τους. Οι επιτροπές παρέχουν την ευκαιρία σε οργανισμούς και ιδιώτες να συμμετέχουν στη χάραξη πολιτικής, να καταθέτουν τις απόψεις τους στον δημόσιο λόγο και να εξετάζονται ως μέρος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων.
Το Κοινοβούλιο έχει τις ακόλουθες επιτροπές:
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοινοβουλιο Αλβανιας Κοινοβουλιο Αλβανιας
Έμπα Μέγιερ
Η Έμπα Μέγιερ (δανικά : Ebba Alexandrine Meyer, 25 Φεβρουαρίου 1899 – 31 Μαΐου 1980) ήταν Δανή αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Το 1921 συμμετείχε στο παγκόσμιο, σε κλειστό χώρο, πρωτάθλημα όπου έφτασε στον τελικό του απλού και έχασε από την Έλσεμπεθ Μπρεχμ, κέρδισε όμως με την ίδια αθλήτρια συμπαίκτρια το διπλό των γυναικών. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι μεταξύ των γυναικών ήταν μαζί με την Τζούττα Στίνμπεργκ οι μόνες συμμετοχές από τη Δανία, παρόλο που η διοργάνωση έγινε εκεί. Κέρδισε μεταξύ 1921 και 1926 έξι πρωταθλήματα Δανίας στο απλό γυναικών, δύο στο διπλό γυναικών και τρια στο μικτό διπλό.
Στο γήπεδο της αντισφαίρισης γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, επίσης παίκτη της αντισφαίρισης, Πολ Φρέντιχ Χέιντνσμπεν (1899-1973), ο οποίος ήταν Γερμανός ανταποκριτής και ήρθε στη Δανία από το Ρόστοκ, το 1920.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανέζες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Εθνικό πάρκο της Ορδέσα και του Μόντε Περδίδο
Το Εθνικό Πάρκο της Ορδέσα και του Μόντε Περδίδο (ισπανικά: Parque nacional de Ordesa y Monte Perdido) είναι Εθνικός Δρυμός κατηγορίας 2 κατά την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN) που βρίσκεται στα Πυρηναία όρη της επαρχίας της Ουέσκας, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας, στην Ισπανία. Υπάρχει ως Εθνικό Πάρκο στην κοιλάδα της Ορδέσα από το 1918. Η προστατευόμενη περιοχή του πάρκου διευρύνθηκε το 1982 για να καλύψει ολόκληρη την περιοχή συνολικής επιφάνειας 156.08 τ.χλμ.
Έχει συμπεριληφθεί από το 1997 από την ΟΥΝΕΣΚΟ στο Απόθεμα Βιόσφαιρας των Ορδέσα-Βινιαμάλα. Κατά το ίδιο έτος εντάχθηκε στο διασυνοριακό μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ Πυρηναία - Όρος Περντού (Pyrénées - Mont Perdu).
Η περιοχή του πάρκου περιλαμβάνει τους δήμους Τόρλα, Μπροτό, Φανλό, Τέλα-Σιν, Πουέρτολας και Μπιέλσα.
Περιγραφή
Η βασική μορφολογία του πάρκου οφείλεται σε δύο ορογενέσεις, αλλά κυρίως στην αλπική αναδίπλωση και ανύψωση κατά τη καινοζωική εποχή, που αργότερα διαμορφώθηκε από παγετώδη διάβρωση κατά την τεταρτοταγή περίοδο, δημιουργώντας μια σειρά από πολύ ξεχωριστά παγετώδη λεκανοπέδια και κοιλάδες, όπως η κοιλάδα της Ορδέσα και της Πινέτα. Σήμερα υπάρχει ακόμα ένας παγετώνας στη βόρεια όψη του Μόντε Περδίδο, αν και βρίσκεται σε υποχώρηση. Το μεγαλύτερο μέρος των πετρωμάτων στο εθνικό πάρκο είναι ασβεστόλιθος, ο οποίος μέσω της πιο εμφανούς και αρχαίας παγετώδης διάβρωσης, συντελεί σε έναν καρστικό μετασχηματισμό του τοπίου γεμάτο ποτάμια, με πολλαπλές σπηλιές, φαράγγια, βάραθρα κλπ. Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί το φαράγγι του Ανίσκλο και οι χαράδρες του Εσκουαΐν, στις κορυφές των οποίων δημιουργούνται παγετώδη πεδία, που όμως αργότερα αυτά περικλείονται σε βαθιές χαράδρες. εναλλ.=|μικρογραφία|240x240εσ| Άποψη του χωριού Τόρλα. Οι υψηλές περιοχές του πάρκου (υψόμετρα πάνω από 2000 μέτρα) είναι εξαιρετικά ξηρές, καθώς όλο το νερό από τις βροχοπτώσεις συλλέγεται γρήγορα από το καρστικό σύστημα. Αντίθετα, οι πυθμένες των κοιλάδων είναι καλυμμένες με πλούσια βλάστηση που κυριαρχείται από οξιά και έλατα τα οποία καθώς το υψόμετρο αυξάνεται, υποχωρούν προς τη μαύρη πεύκη. μικρογραφία|240x240εσ| Ο παγετώνας λεκανοπέδιο Σοάσο και ο ορεινός όγκος του Μόντε Περδίδο στο βάθος.
Κλίμα
αριστερά|μικρογραφία| Το χάσμα Ρολάντο από τα βόρεια Σε γενικές γραμμές, το κλίμα είναι συνήθως Πυρηναϊκό, αν και η διαφορά σε υψόμετρο που κυμαίνεται από 750 μέτρα στην είσοδο του φαραγγιού Ανίσκλο (Añisclo) έως τα 3355 μέτρα του όρους Μόντε Περδίδο το οποίο αποτελεί και τον αρχικό προσανατολισμό κάθε κοιλάδας, φανερώνει ότι υπάρχει μια τεράστια κλιματική ποικιλία. Ως προς αυτό, σημειώνονται: οι μεγάλες διακυμάνσεις στην υγρασία και τη θερμοκρασία μεταξύ ημέρας και νύχτας, οι θερμικές αντιστροφές που ανακαλούνται στην κατανομή των επιπέδων βλάστησης, το μεταβλητό καθεστώς των ανέμων των κοιλάδων και των βουνών.
Χλωρίδα
Σε υψόμετρο μέχρι τα 1,500-1,700 μέτρα, υπάρχουν εκτεταμένα δάση ευρωπαϊκής οξιάς (Fagus sylvatica), Λευκής ελάτης, πεύκων (Pinus sylvestris), βελανιδιές (Quercus subpyrenaica), και σε μικρότερο βαθμό από σημύδα (Betula pendula), φράξο (Fraxinus excelsior), ιτιές (Salix angustifolia). Σε υψηλότερα υψόμετρα έως τα 2.000 μέτρα, το ορεινό πεύκο (Pinus uncinata) κυριαρχεί. Μέχρι και τα 1.800 μέτρα, απαντώνται θάμνοι από πυξάρι (Buxus sempervirens). Σε λιβάδια μεγάλου υψομέτρου από 1.700 έως 3.000 μέτρα, υπάρχουν πολλά ενδημικά είδη συμπεριλαμβανομένων των Borderea pyrenaica, Campanula cochleariifolia, Ramonda myconi, Silene borderei, Androsace cylindrica, Pinguicula longifolia, Petrocoptis crassifolia, κλπ. Το Εντελβάις (Leontopodium alpinum) είναι ένα από τα σύμβολα του Εθνικού Πάρκου.
Πανίδα
Το πιο σημαντικό είδος του Πάρκου ήταν το μπουκάρντο ή Αίγαγρος των Πυρηναίων, το οποίο δυστυχώς αφανίστηκε τον Ιανουάριο του 2000, παρά τις προσπάθειες διατήρησης του. Τα Σαμουά των Πυρηναίων είναι ένα είδος κατσίκας. Υπάρχουν και άλλα είδη όπως η μαρμότα, ο αγριόχοιρος και το Ντεσμάν των Πυρηναίων ή νερό-τυφλοπόντικας (Galemys pyrenaicus), και μεγάλα πουλιά, όπως ο χρυσαετός, ο γυπαετός, το όρνιο, το γεράκι, και η βασιλική κουκουβάγια.
Καθεστώς προστασίας
Είναι το δεύτερο παλαιότερο εθνικό πάρκο στην Ισπανία, αφού δηλώθηκε στις 16 Αυγούστου 1918 με το βασιλικό διάταγμα 08-16-1918 μια έκταση 21 τετραγωνικών χιλιομέτρων με το όνομα «Κοιλάδα της Ορδέσα» που περικλείει την ομώνυμη κοιλάδα. Στις 13 Ιουλίου 1982 διευρύνθηκε και αναταξινομήθηκε η περιοχή με την τρέχουσα έκταση των 156.08 τετραγωνικών χιλιομέτρων και το επίσημο όνομά της άλλαξε σε «Εθνικό Πάρκο της Ορδέσα και του Μόντε Περδίδο». Με 598.950 επισκέπτες ετησίως (2015), το Εθνικό Πάρκο της Ορδέσα και του Μόντε Περδίδο είναι το έβδομο εθνικό πάρκο στην Ισπανία σε αριθμό επισκεπτών.
Σήμερα απολαμβάνει διαφορετικά στοιχεία προστασίας εκτός από εκείνο ενός εθνικού πάρκου, το 1977 ανακηρύχθηκε ως Απόθεμα Βιόσφαιρας, το 1988 περιοχή ειδικής προστασίας για τα πουλιά και το 1997 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Είναι επίσης χαρακτηρισμένο ως τόπος κοινοτικής σημασίας (Site of Community Importance (SCI)) από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Δεν είναι λίγα τα επιφανή πρόσωπα που έχουν γίνει κατά καιρούς λάτρεις της περιοχής και συχνά εκθειάζουν τις αρετές της. Ο Γάλλος συγγραφέας και εξερευνητής Λουσιέν Μπριέτ (Lucien Briet), ο Καταλανός μηχανικός και εξερευνητής Soler i Santaló και ο Αραγωνέζος γεωλόγος Lucas Mallada συντέλεσαν στο παρελθόν στην προώθηση της περιοχής, στην εξάπλωση της φήμης της και στο να περιληφθεί υπό καθεστώς προστασίας. Ο Lucas Mallada, στο βιβλίο του «Φυσική και γεωγραφική περιγραφή της επαρχίας της Ουέσκας», που δημοσιεύθηκε το 1878, κάνει μια εκτενή περιγραφή για την κοιλάδα της Ορδέσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραγωνία Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισπανίας Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία
Χατζί Α΄ Γκιράι
Ο Χατζί Α΄ Γκιράι, ή Μελέκ Χατζί Γκιράι (ταταρικά της Κριμαίας: Bır Hacı Geray, بیر-حاجى كراى, Melek Hacı Geray, ταταρικά της Κριμαίας με αραβικό αλφάβητο: ملک خاجى كراى, γεννήθηκε το 1397 στην Λίντα της σημερινής Λευκορωσίας - πέθανε το 1466 σε ηλικία 69 ετών) ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος κυβερνήτης του Χανάτου της Κριμαίας. Μερικές φορές αναφέρεται ως Χάτσι Ντεβλέτ Γκιράι ή Ντεβλέτ Χάτσι Γκιράι. Επίσης, μπορεί να είναι απόγονος 11ης γενιάς του Τουγκρίλ, χάνου των Κεραϊτών. Οι απόγονοι του παντρεύτηκαν με Γκενγκισίδες (Μογγολικός αυτοκρατορικός κλάδος του Τζένγκις Χαν και των διαδόχων του). Ο διάδοχός του ήταν ο Νουρ Ντεβλέτ. Είχε οκτώ γιους, τον Ντέβλετγιαρ, τον Νουρ Ντεβλέτ, τον Χαϋντέρ, τον Ουζ-Τεμούρ, τον Μενλί Α΄, τον Κουτλούκ-Ζαμάν, τον Κιλντίς και τον Γιαμγκούρτσι. Αρκετοί από τους γιους του έγιναν χάνοι της Κριμαίας μετά τον θάνατό του.
μικρογραφία|200x200εσ|Η εθνική σημαία των Τατάρων της Κριμαίας με την χρυσή Ταράκ Τάμγκα (ταταρικά της Κριμαίας: Taraq Tamğa) Ανέβηκε στο θρόνο μετά από ένα μακρύ αγώνα κατά των χάνων της Χρυσής Ορδής για την ανεξαρτησία του Χανάτου της Κριμαίας, ενώ υποστηρίχθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Ενώ κάποιες πηγές αναφέρθηκε ότι ανέβηκε στην εξουσία το 1428 ή το 1434, τα πρώτα νομίσματα του Χάτσι Γκιράι δεν εκδόθηκαν πριν το 1441.
Ο Χάτσι Α΄ Γκιράι ίδρυσε την Δυναστεία των Γκιράι των Κριμαίων χάνων, και εισήγαγε το νέο κρατικό σύμβολο: την "ταράκ τάμγκα" ή "η τρίαινα των Γκιράι", το οποίο προέρχεται από τα διακριτικά της Χρυσής Ορδής. Επίσης, ίδρυσε την κατοικία του στο χωριό Σαλατσίκ (στην περιοχή του σημερινού Μπακτσίσαραϊ κοντά στο οχυρό Τσουφούτ Καλέ). Μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή πηγή, το Χρονικό του Ντλούγκοσζ, τον περιγράφει ως ένα άτομο με εξαιρετικές προσωπικές αξίες και ως τέλειο κυβερνήτη.
Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς το 1456, καθαιρέθηκε για ένα μικρό διάστημα από την επανάσταση του γιου του Χαϋντέρ, αλλά αποκαταστάθηκε την ίδια χρονιά.
Ο Χάτσι Α΄ Γκιράι είναι θαμμένος στο Ντούρμπε στο Σαλατσίκ, στο Μπακτσίσαραϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κριμαίας Κατηγορία:Χάνοι της Κριμαίας Κατηγορία:Τάταροι
Καπέλα Παολίνα
Η Καπέλα Παολίνα, ιταλ. Capella Paolina, είναι παρεκκλήσιο μέσα στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού, που φτιάχτηκε από τον πάπα Παύλο Γ΄ Φαρνέζε προς τιμήν του αποστόλου Παύλου. Διαχωρίζεται από την Καπέλα Σιστίνα με τη Βασιλική Αίθουσα. Δεν περιλαμβάνεται σε κανένα κανονικό τουριστικό δρομολόγιο.
Ο Μιχαήλ Άγγελος ζωγράφισε δύο νωπογραφίες εδώ το 1542-49, τη Μεταστροφή του Σαούλ και τη ''Σταύρωση του Αγ. Πέτρου''. Ήταν στην κορύφωση της φήμης του, όμως τα έργα του αυτά χαρακτηρίστηκαν ως απογοητευτικά, ακόμη και ως αποτυχία, από το κοινό της εποχής. Τα έργα δεν συμμορφωνόταν με τις συμβάσεις σύνθεσης της εποχής του και το θέμα αποδόθηκε με ανορθόδοξο τρόπο. Παρά τη σημασία του παρεκκλησίου και τα αξιόλογα έργα του, οι νωπογραφίες του Μιχαήλ-Αγγέλου έχουν γενικά παραμεληθεί και επισκιαστεί για χάρη των γειτονικών αριστουργημάτων του στην Καπέλα Σιστίνα.
Ένας ερευνητής αναγνώρισε το πρόσωπο του ζωγράφου και στα δύο έργα του Μιχαήλ-Αγγέλου, επιθέτοντας το πρόσωπο εκείνου στις τοιχογραφίες.
Το κτήριο και η εσωτερική διακόσμησή του
Η κατασκευή του παρεκκλησίου ανατέθηκε το 1538 από τον πάπα Παύλο Γ΄ Φαρνέζε και ολοκληρώθηκε με σχέδια και την επίβλεψη του Αντόνιο ντα Σαγκάλο του Νεότερου. Η Καπέλα χρησιμοποιήθηκε για Θείες Λειτουργίες, αλλά και για τον Σύλλογο των Καρδιναλίων (Conclavium). Ο Παύλος Γ΄ αφιέρωσε το παρεκκλήσιο στην Μεταστροφή του Σαούλ και έδειχνε ιδιαίτερη αφοσίωση στον εορτασμό της.
Ακόμη και πριν την αποκάλυψη της Τελευταίας Κρίσης, ο Παύλος Γ΄ είχε ήδη αποφασίσει ότι ο Μιχαήλ-Άγγελος -ο οποίος ήθελε απεγνωσμένα να εκπληρώσει το συμβόλαιό του με τους ντελλα Ρόβερε για τον τάφο του πάπα Ιουλίου Β΄,- έπρεπε να ζωγραφίσει τις νωπογραφίες στην Καπέλα Παολίνα. Αυτό δείχνει μία επιστολή της 12ης Οκτωβρίου 1541 από τον ανιψιό του πάπα, καρδινάλιο Αλεσσάντρο προς τον επίσκοπο Μάρκο Βιγκέριο, που συζητά για την εκτέλεση των τοιχογραφιών στο "νέο παρεκκλήσιο".
Ο ιστορικός τέχνης Σ.Τζ. Φρήντμπεργκ σημειώνει ότι τα δύο έργα της Καπέλα Παολίνα, τα τελευταία του Μιχαήλ-Αγγέλου, ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 1542, σχεδόν αμέσως έπειτα από την Τελευταία Κρίση. Δείχνουν από την αρχή μία μεγάλη αλλαγή στην τεχνοτροπία: είναι μακριά από τη χάρη και το αισθητικό αποτέλεσμα, καθώς δίνεται έμφαση αποκλειστικά στην απεικόνιση της διήγησης και όχι στην καλαισθησία.
Τζούττα Στίνμπεργκ
Το 1921 συμμετείχε στο παγκόσμιο, σε κλειστό χώρο, πρωτάθλημα όπου έφτασε στον τελικό του διπλού των γυναικών με συμπαίκτρια τη Βέρα Φόρουμ κι έχασαν από τις Έμπα Μέγιερ και Έλσεμπεθ Μπρεχμ. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι μεταξύ των γυναικών ήταν μαζί με την Έμπα Μέγιερ οι μόνες συμμετοχές από τη Δανία παρόλο που η διοργάνωση έγινε εκεί.
Καπέλα Παολίνα
Χρήση από τον Σύλλογο των Καρδιναλίων
Πριν το ξεκίνημα των συνεδριάσεών του για την εκλογή πάπα, ο Σύλλογος των Καρδιναλίων (Conclavium) συγκεντρώνεται στο παρεκκλήσιο αυτό για να παρακολουθήσει μία λειτουργία, στην οποία τα μέλη θυμούνται την υποχρέωσή τους να δώσουν γρήγορα στην Εκκλησία έναν άξιο ηγέτη και οδηγό. Οι καρδινάλιοι έπειτα αποσύρονται στην Καπέλα Σιστίνα. Στην Καπέλα Παολίνα τραγουδιέται καθημερινά η ιεροπρεπής λειτουργία του Συλλόγου "De Spiritu Sancto", στην οποία όλα τα μέλη πρέπει να είναι παρόντα.
Το 1549 και το 1550 ο Σύλλογος των Καρδιναλίων χρησιμοποίησε μόνο την Καπέλα Παολίνα, καθώς η Καπέλα Σιστίνα τέθηκε στην άκρη και διαιρέθηκε σε 19 κελιά για ανήμπορους καρδινάλιους. Ο σύλλογος εξέλεξε τον Ιούλιο Β΄ ντελλα Ρόβερε.
Το 1995, το έγγραφο Universi Dominici gregis (Όλα τα πρόβατα του Κυρίου) όρισε το παρεκκλήσιο του Παύλου να είναι ο χώρος όπου θα συγκεντρώνονται οι καρδινάλιοι, πριν πάνε με πομπή για να συνεδριάσουν στην Καπέλα Σιστίνα. Πάντως, λόγω των εργασιών αποκατάστασης που ξεκίνησαν το 2002, το παρεκκλήσιο δεν ήταν διαθέσιμο για τη συνεδρίαση του 2005, έτσι χρησιμοποιήθηκε η αίθουσα των Ευλογιών για τον σκοπό αυτό. Η αποκατάσταση ολοκληρώθηκε το 2009 και κατά τη συνεδρίαση του 2013 οι καρδινάλιοι συγκεντρώθηκαν εδώ για να ξεκινήσουν την πομπή προς την Καπέλα Σιστίνα. Επίσης έγινε ο τόπος συνάντησης για (μη καρδινάλιους) αξιωματούχους, υποστηρικτικό προσωπικό και άλλους υπαλλήλους, που έπρεπε το 2013 να πάρουν όρκο μυστικότητας, μία ημέρα πριν τη συνεδρίαση του Συλλόγου.
Αποκατάσταση
Το 2004 το Βατικανό ανακοίνωσε σχέδια αποκατάστασης των νωπογραφιών του παρεκκλησίου του Παύλου. Η εργασίες ολοκληρώθηκαν το 2009, αποκαλύπτοντας λαμπρά χρώματα και αποχρώσεις που είχαν ξεθωριάσει από τη σκόνη και τους ρύπους αιώνων.
Παρουσίαση με εικονική Πραγματικότητα
Το 2010 ο ιστότοπος του Βατικανού δημοσίευσε μία έκδοση της Καπέλα Παολίνα σε εικονική πραγματικότητα. Παρουσιάζει το παρεκκλήσιο σε 3-Διάστατη απόδοση με υψηλής ανάλυσης φωτογράφιση, που έγινε αναμφίβολα μετά την αποκατάσταση του 2009. Αυτή υπάρχει στο https://www.vatican.va/various/cappelle/paolina_vr/
Ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος (Βόλυμνος)
Το Ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος ήταν ένα ιερό στην αρχαία περιοχή της Δενθαλιάτιδας, στη μεθόριο της Λακωνίας και της Μεσσηνίας. Το ιερό βρισκόταν στην περιοχή της Αρτεμισίας, στον Ταΰγετο στον σημερινό Βόλιμνο. Απείχε έξι περίπου χιλιόμετρα από την σημερινή Αρτεμισία, ενώ η ακριβής τοποθεσία του συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με αυτήν του παρεκκλησίου της Παναγίας Βολιμνιώτισσας ή Καψοχεροβολούσας. Η ύπαρξή του μαρτυράται από τις επιγραφές στις εντοιχισμένες πέτρες στην εκκλησία και γύρω από αυτή και από τον Παυσανία στα Λακωνικά και στα Μεσσηνιακά, αλλά και από τον Τάκιτο στα Χρονικά (Βιβλίο Δ', κεφ.43).
Καπέλα Παολίνα
Άλλα ομώνυμα παρεκκλήσια
Υπάρχουν άλλες δύο Καπέλες Παολίνες, μία στη Σάντα Μαρία Ματζόρε και μία στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε, και τα δύο στη Ρώμη.
Ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος (Βόλυμνος)
Ιστορία
Η Άρτεμις Λιμνάτις στην οποία είχαν αφιερωθεί πολλά ιερά στον ελλαδικό κόσμο λατρευόταν συνήθως σε υγρά και βαλτώδη μέρη ως Θεά της ευφορίας. Το ιερό δεν είχε αφιερωθεί τυχαία σε αυτήν αφού βρισκόταν σε περιοχή με πολλά τρεχούμενα ύδατα, σε πολύ μικρή απόσταση από τον ποταμό Πάμισο. Από τους προ των Μεσσηνιακών πολέμων χρόνους γινόταν ετήσια γιορτή και χορός παρθένων από τη Μεσσηνία και Λακωνία.
Καπέλα Παολίνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βατικανό
Ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος (Βόλυμνος)
Ιστορία
Η Δενθαλιάτιδα διεκδικούταν και από τους Λακεδαιμόνιους και τους Μεσσήνιους και γινόταν συχνά Μήλον της Έριδος στις μεταξύ τους σχέσεις. Στο ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος που βρισκόταν σε αυτήν την περιοχή γίνονταν κατά κύριο λόγο οι διπλωματικές συναντήσεις μεταξύ Λακεδαιμονίων και Μεσσηνίων. Εκεί σκοτώθηκε ο Σπαρτιάτης Βασιλιάς Τήλεκλος, κατά την διάρκεια της ετήσιας γιορτής το 764 π.Χ. γεγονός που στάθηκε ως αφορμή για την έναρξη του πρώτου Μεσσηνιακού πολέμου είκοσι χρόνια αργότερα.
Από ευρεθείσες επιγραφές προκύπτει ότι εκεί γίνονταν και αγώνες κατά τα Ρωμαϊκά χρόνια με αφετηρία τη νίκη στο Άκτιο το 31 π.Χ. Αυτό το καθιέρωσε ο Οκταβιανός Αύγουστος, καθώς οι Λακεδαιμόνιοι είχαν πολεμήσει τότε στο πλευρό του εναντίον του Μάρκου Αντωνίου.
Σήμερα η τοποθεσία του ιερού έχει κηρυχθεί επισήμως αρχαιολογικός χώρος (ΦΕΚ 863/Β/06-07-2001), ενώ πολλά από τα αρχαία ευρήματα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας στη Καλαμάτα.
Το παρεκλήσσι της Παναγιάς Βολυμνιώτισσας ή Καψοχεροβολοδεματούσσας
Πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία του ιερού μας παρέχει το παρεκλήσσι της Παναγιάς Βολυμνιώτισσας ή Καψοχεροβολοδεματούσσας το οποίο χτίστηκε τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση ονομάστηκε έτσι γιατί οι ντόπιοι είχαν παραμελήσει το πανηγύρι της Παναγίας και Αυτή για να τους τιμωρήσει έκαψε τα χεροβολοδέματά τους. Εκείνοι για να την εξευμενήσουν έχτισαν αυτό το παρεκλήσσι το οποίο γιορτάζει μέχρι και σήμερα στις 2 Ιουλίου.
Στα ΑΛΑΓΟΝΙΑΚΑ Αντ. Μασουρίδη (1936) σελίδα 24 διαβάζουμε: ''... υπάρχει ερημοκλήσιον επ' ονόματι της Παναγίας της Βολιμνιώτισσας και κοινώς Καψοχειροβολοδεματούσας, διότι εργασθέντος γεωργού τινος κατά την επέτειον αυτής (2 Ιουλίου) εκάησαν απροόπτως τα χειροβολοδέματα αυτού. ... ''
Το παρεκκλήσι είναι στενά συνδεδεμένο με το αρχαίο ιερό της Αρτέμιδος. Αυτό δεν συμβαίνει τόσο γιατί η γεωγραφική τους τοποθεσία σχεδόν συμπίπτει αλλά περισσότερο γιατί το παρεκκλήσι χτίστηκε σχεδόν αποκλειστικά από τμήματα του αρχαίου ιερού που μετά από τόσους αιώνες εγκατάλειψης ήταν πλέον διάσπαρτα στην περιοχή. Οι αρχαίες επιγραφές που διακρίνονται ακόμη στους τοίχους του παρεκκλησίου μας δίνουν πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία του ιερού.
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ιερά Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μεσσηνία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Λακωνία
Τζούττα Στίνμπεργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανέζες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κάδιθ (επαρχία)
Η Επαρχία του Κάδιθ (στα ισπανικά: Provincia de Cádiz) είναι μία από τις οκτώ επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Περιφέρειας και συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Σεβίλλης και της Ουέλβα, ανατολικά με τη Μάλαγα, νότια με το Γιβραλτάρ και δυτικά με τον Ατλαντικό ωκεανό. Έχει εμβαδό 7.436 χμ² και συνολικό πληθυσμό 1.240.175 κατοίκους. Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη.
Μορφολογία
Τα μοναδικά βουνά της επαρχίας εντοπίζονται στα σύνορά της με την επαρχία της Μάλαγα και είναι οι οροσειρές της Ρόντα και της Γκραθαλέμα. Απόληξή τους είναι ο ορεινός όγκος που καταλήγει στο Γιβραλτάρ.
Τα δύο μοναδικά ποτάμια της είναι ο Γουαδαλέτε στον βορρά και ο Μπαρβάτε στον νότο. Οι ακτές της επαρχίας είναι ιδιαίτερα γνωστές για τους πολύ δυνατούς ανέμους που πνέουν και ευνοούν το wind surfing.
Ιστορία
Η επαρχία της με τα σημερινά της όρια προέκυψε από την διοικητική διαίρεση του Χαβιέρ δε Μπούργος το 1833. Προηγουμένως το έδαφος της επαρχίας μοιραζόταν μεταξύ των βασιλείων της Σεβίλλης και της Γρανάδας.
Ανθρωπογεωγραφία
Η πλειοψηφία του πληθυσμού της επαρχίας συγκεντρώνεται στις δύο μητροπολιτικές περιοχές του Κόλπου του Κάδιθ-Χερέθ και του Κόλπου της Αλχεθίρας που εντοπίζεται στη φυσική επαρχία της Πεδιάδας του Γιβραλτάρ. Οι κύριες πόλεις των δύο αυτών μητροπολιτικών περιοχών είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ανδαλουσίας Κατηγορία:Κάδιθ
Βονόσος (σφετεριστής)
Ο Βονόσος (λατιν.: Bonosus, απεβ. το 280 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής του τέλους του 3ου αι. Γεννήθηκε στην Ρωμαϊκή Ιβηρία από πατέρα Βρετανό και μητέρα από τη Γαλατία. Ο πατέρας του —ρήτορας και «διδάσκαλος των γραμμάτων»— απεβίωσε, όταν ο Βονόσος ήταν ακόμη νέος, αλλά η μητέρα τού αγοριού τού έδωσε αξιοπρεπή εκπαίδευση.
Είχε διακεκριμένη στρατιωτική σταδιοδρομία με εξαιρετικό υπηρεσιακό ιστορικό. Ανήλθε διαδοχικά μέσα από τις βαθμίδες και τα τριβουνικά αξιώματα, αλλά ενώ ήταν υπεύθυνος τού στόλου της Ρηνανίας π. 280, οι Γερμανοί κατάφεραν να τον πυρπολήσουν. Φοβούμενος τις συνέπειες, αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας στην Colonia Agrippina (σημερινή Κολωνία) από κοινού με τον Πρόκουλο. Μετά από έναν παρατεταμένο αγώνα, ηττήθηκε από τον Μ. Α. Πρόβο και απαγχονίστηκε -αυτοκτόνησε-, προτού να συλληφθεί.
Ο Bονόσος άφησε πίσω του μία σύζυγο και δύο γιους, στους οποίους φέρθηκε με τιμή ο Πρόβος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ναύαρχοι
Μάριος Μάξιμος
Ο Μάριος Μάξιμος (πλήρες όνομα στα λατινικά: Lucius Marius Maximus Perpetuus Aurelianus) (π. 160 – π. 230) ήταν Ρωμαίος βιογράφος, που έγραψε στα λατινικά. Αυτός στις πρώτες δεκαετίες του 3ου αι. συνέθεσε μία σειρά από βιογραφίες δώδεκα Αυτοκρατόρων, μιμούμενος και συνεχίζοντας τον Σουητόνιο. Το έργο του Μ. Μάξιμου έχει χαθεί, αλλά εξακολουθούσε να διαβάζεται στα τέλη του 4ου αι. και χρησιμοποιήθηκε ως πηγή από συγγραφείς εκείνης της εποχής, ιδίως από τον συγγραφέα της Ιστορίας των Αυγούστων (Historia Augusta, ΗΑ) Η φύση και η αξιοπιστία τού έργου τού M. Μάξιμου και ο βαθμός στον οποίο το προγενέστερο μέρος της HA βασίζεται σε αυτό, είναι δύο επίπονα ερωτήματα μεταξύ των πολλών προβλημάτων, που η HA συνεχίζει να θέτει στους σπουδαστές της ρωμαϊκής ιστορίας και λογοτεχνίας.
Σταδιοδρομία
Έγινε συγκλητικός υπό τον Κόμμοδο, και έγινε δεκτός (adlecti) ως πραίτορας (praetor). Γύρω στο 190 μ.Χ. ο M. Μάξιμος ήταν ο επιμελητής (curator) της Via Latina πριν γίνει επιμελητής των δημοσίων υποθέσεων (curator rei publicae) της Faventia. Το 193, όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος κατέλαβε την εξουσία, ήταν ο αντιπρόσωπος της λεγεώνας (legatus legionis]] της Legio I Italica στον κάτω Δούναβη και συμμετείχε στην εκστρατεία κατά του Πεσκένιου Νίγηρα. Στη συνέχεια, κάπου μεταξύ 193 και 196 ήταν ο στρατιωτικός δούκας (dux exercitus) της Μοισίας και το΄θ Βυζαντίου.
Το 197 ο M. Μάξιμος ήταν ο dux exercitus της Moισίας και τού Lugdunum (Λυόν). Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που πολέμησε στη μάχη τού Lugdunum εναντίον τού Κλαύδιου Αλβίνου, μετά την οποία διορίστηκε απεσταλμένος τού Αυτοκράτορα στην επαρχία (legatus Augusti pro praetore, δηλ. κυβερνήτης) της Βελγικής Γαλατίας (Gallia Belgica), την οποία κράτησε μάλλον μέχρι το 199. Πιθανώς κατά τον τελευταίο χρόνο της θητείας του ως κυβερνήτη, έλαβε την πρώτη υπατική θέση ως αντικαταστάτης ύπατος (suffect consul) π. 199 ή 200. Η επόμενη τοποθέτησή του ήταν ως απεσταλμένου τού Αυτοκράτορα στην επαρχία της Κάτω Γερμανίας, ακολουθούμενη από τη θέση τού κυβερνήτη της Κοίλης Συρίας, πιθανώς από το 205 έως το 208.
Κατόπιν, μεταξύ των ετών 213 και 217, ο Μ. Μάξιμος έγινε ο πρώτος πρώην ύπατος, που έγινε διαδοχικά ανθύπατος (proconsul) της Ασίας, όσο και της Αφρικής. Η σειρά δεν είναι βέβαιη, αν και το πιθανότερο είναι ότι ήταν ανθύπατος της Αφρικής από το 213/214, και ακολούθως ανθύπατος της Ασίας από το 215 έως το 216. Ανεξάρτητα από αυτό, ήταν άνευ προηγουμένου η κατοχή και των δύο ανθυπατιών, καθώς η μία εκ των οποίων επιστέφει συμβατικά τη σταδιοδρομία ενός συγκλητικού. Περαιτέρω, έγινε ύπατος της Ασίας για δύο συναπτά έτη, κάτι που ήταν επίσης εξαιρετικό. Αυτό υποδηλώνει ότι είχε μεγάλη εκτίμηση από τον Καρακάλλα.
Οι βιογραφίες
Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα πότε ο M. Μάξιμος έγραψε το έργο του, προφανώς με τίτλο Καίσαρες (Caesares), αλλά πιθανώς προς το τέλος της σταδιοδρομίας του. Αυτό προοριζόταν ως συνέχεια των Δώδεκα Καίσαρων του Σουητόνιου, και προφανώς κάλυψε τις επόμενες δώδεκα βασιλείες, από τον Νέρβα έως εκείνη τού Ελαγάβαλου. Ως αυτόπτης μάρτυρας που βίωσε τουλάχιστον επτά από αυτές τις βασιλείες από θέσεις εξουσίας, ο Μ. Μάξιμος θα μπορούσε να ασχοληθεί με τη συγγραφή της ιστορίας, όπως ο σύγχρονός του Δίων Κάσσιος, αλλά προτιμούσε την ανεκδοτολογία, και μάλιστα τις επιπόλαιες μορφές βιογραφίας. Τα γραπτά του δέχθηκαν αρνητική κριτική από τον Ιερώνυμο, τον Aμμιανό Μαρκελλίνο, καθώς και τον Ανώνυμο συγγραφέα της Ιστορίας των Αυγούστων (ΗΑ), ο οποίος ωστόσο τον αναφέρει απευθείας τουλάχιστον 26 φορές (προφανώς στις περισσότερες περιπτώσεις παραθέτει ή συνοψίζει αποσπάσματα από το χαμένο έργο τού M. Μάξιμου) και πιθανώς τον χρησιμοποιεί σε πολλά μέρη αλλού. Η πρόθεση τού Μ. Μάξιμου φαίνεται ότι ήταν να ακολουθήσει και να ξεπεράσει τον Σουητόνιο στο να προσφέρει κουτσομπολιά, πικάντικες λεπτομέρειες της ιδιωτικής ζωής των Αυτοκρατόρων, κυνικά σχόλια, σκανδαλώδη ανέκδοτα και αξιοπερίεργα. Παρέθεσε επίσης αποσπάσματα από επιστολές, συγκλητικά διατάγματα και ούτω καθεξής, αλλά φαίνεται να έχει εφεύρει μερικά από αυτά: μία πρακτική που ο συγγραφέας της HA υιοθέτησε με τεράστιο ενθουσιασμό και θρασύτητα. Ωστόσο το έργο του, εντυπωσιακό ή όχι, πρέπει να περιείχε πολλές πολύτιμες πληροφορίες. Η αφήγηση της HA για τη δολοφονία του Eλαγάβαλου, καλά ειπωμένη και γεμάτη από -φαινομενικά αυθεντικές- λεπτομέρειες τού περιστατικού, θεωρείται γενικά ότι προέρχεται από τον M. Μάξιμο.
Ο Μ. Μάξιμος και η Ιστορία των Αυγούστων
Υπάρχει εδώ και πολύ καιρό μία σχολή σκέψης, που υποστηρίζει ότι οι βίοι των Αυτοκρατόρων από τον Αδριανό έως τον Ελαγάβαλο στην HA χρησιμοποιούν τον M. Μάξιμο ως την κύρια πηγή τους. Ο Anthony Birley προσέφερε πρόσφατα την πιο λεπτομερή υπεράσπιση αυτής της θέσης. Ωστόσο υπάρχει μία αντίθετη άποψη, με την πιο πειστική άποψη τού σερ Ρόναλντ Σάυμ, ο οποίος επισημαίνει, ότι όλα τα αποσπάσματα στα οποία αναφέρεται ο M. Μάξιμος ονομαστικά μπορούν να αποδειχθούν παρεμβολές στην κύρια αφήγηση τού συγγραφέα, που εισάγονται για να δώσουν χρώμα, επιπόλαιο ανέκδοτο ή κριτικό σχόλιο. Παραδείγματα περιλαμβάνουν το πιάτο με τέσσερα κρέατα (τετραφάρμακον) που επινόησε ο Λεύκιος Αίλιος, η υποτιθέμενη τεχνογνωσία τού Αδριανού στην αστρολογία, διάφορες ιστορίες προς δυσφήμιση τού Μάρκου Αυρήλιου και της συζύγου του Φαυστίνας της Νεότερης, ο περίεργος κατάλογος της Συγκλήτου με επευφημίες για τον Κόμμοδο και ούτω καθεξής. Είναι πιο πιθανό κατά τη γνώμη του Σάυμ ότι ο M. Μάξιμος ήταν μια δευτερεύουσα πηγή και ότι ο συγγραφέας της HA ακολουθούσε κυρίως μία πιο νηφάλια πηγή, τον «Άγνωστο (Ignotus), τον Καλό Βιογράφο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί
Αδαμίδης
Το ελληνικό επώνυμο Αδαμίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Θανόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Θανόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ντελφίνα Ορτέγα Ντίαζ
H Ντελφίνα Ορτέγα Ντίαζ (Delfina Ortega Díaz, 20 Οκτωβρίου 1845 - 8 Απριλίου 1880) ήταν η ανηψιά και η πρώτη σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Πορφίριο Ντίαζ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1845 στην Οαχάκα, και ήταν κόρη του Μανουέλ Αντόνιο Ορτέγα Ρέγες και της Βικτόρια Μανουέλα Ντίαζ Μόρι.
Το 1867 παντρεύτηκε τον θείο της Πορφίριο Ντίαζ και μαζί απέκτησαν 7 παιδιά και μόνο τα δύο έφτασαν μέχρι την ενηλικίωση τους.
Πέθανε από επιπλοκές στον τοκετό στις 8 Απριλίου 1880 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 34 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Θεοφανίδης
Το ελληνικό επώνυμο Θεοφανίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γιώργος Ν. Δρόσος
Ο '''Γιώργος Ν. Δρόσος''' είναι Έλληνας βιογράφος και συγγραφέας.
Γεννήθηκε το 1932 και πέθανε το 2015 στην Αθήνα.
Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε στο ναυτιλιακό κλάδο και στον τουρισμό.
Έργο ζωής αποτέλεσαν γι' αυτόν οι βιογραφίες των μεγάλων μουσικών Βάγκνερ, Βέρντι, Βιβάλντι, Μπαχ, Μπερλιόζ, Μπετόβεν, Μπραμς, Μότσαρτ, Πουτσίνι, Σούμπερτ, Τσαϊκόφσκι, Χαίντελ, Χάυντν κ.ά. βασισμένες σε παλιές και σύγχρονες πηγές, γραμμένες όμως με τρόπο ώστε να απευθύνονται σε ένα ευρύτερο κοινό.
Στεφανί Φραπάρ
Η Στεφανί Φραπάρ (γαλλικά: Stéphanie Frappart, 14 Δεκεμβρίου 1983) είναι Γαλλίδα διαιτητής ποδοσφαίρου. Είναι στον Κατάλογο Διεθνών Διαιτητών της FIFA από το 2009 και έχει διαιτητεύσει αρκετούς αγώνες υψηλού επιπέδου. Θα γίνει η πρώτη γυναίκα που θα διαιτητεύσει έναν μεγάλο ευρωπαϊκό αγώνα ανδρών, το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2019 μεταξύ της Λίβερπουλ και της Τσέλσι, στις 14 Αυγούστου 2019.
Σταδιοδρομία
Από το 2011, η Φραπάρ έχει διαιτητεύσει σε αγώνες του Σαμπιονά Νασιονάλ, την τρίτη κατηγορία ανδρών του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Το 2014, έγινε η πρώτη γυναίκα που διαιτήτευσε στη Λιγκ 2, τη δεύτερη κατηγορία ανδρών του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Επιλέχθηκε ως διαιτητής στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γυναικών του 2015 στον Καναδά.
Στις 3 Δεκεμβρίου 2018, ορίστηκε να διαιτητεύσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών του 2019 στη Γαλλία. Μετά την ολοκλήρωση της φάσης των 16, ανακοινώθηκε ότι η Φραπάρ είχε επιλεγεί ως μία από τους 11 διαιτητές που θα διατηρούταν για το υπόλοιπο της διοργάνωσης. Συνέχισε και ορίστηκε να διαιτητεύσει τον τελικό της διοργάνωσης που διεξήχθη στις 7 Ιουλίου 2019 μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ολλανδίας.
Τον Απρίλιο του 2019, ανακοινώθηκε ότι θα γίνει η πρώτη γυναίκα διαιτητής στη Λιγκ 1. Στις 28 Απριλίου 2019, διαιτήτευσε τον πρώτο αγώνα της στη Λιγκ 1 μεταξύ της Αμιάν και της Στρασμπούρ.
Στις 2 Αυγούστου 2019, ανακοινώθηκε ότι η Φραπάρ ορίστηκε να διαιτητεύσει το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2019.
Πρόκουλος (σφετεριστής)
Ο Πρόκουλος (απεβ. γύρω στο 281) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής, ένας από τους «μικρούς διεκδικητές» σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων, που θα φορούσε την πορφύρα εναντίον τού Αυτοκράτορα Πρόβου το 280. Αυτό πλέον αμφισβητείται.
Πιθανώς ο Πρόκουλος είχε οικογενειακή σχέση με τους Φράγκους, στους οποίους στράφηκε μάταια, όταν η προσπάθειά του για αυτοκρατορική εξουσία απέτυχε. Ήταν γέννημα θρέμμα τού Albingaunum (σύγχρονη Albenga στη Λιγουρία, στη βορειοδυτική Ιταλία). Αν και θεωρείτο ευγενής, οι πρόγονοί του ήταν ληστές και ήταν η πηγή τού τεράστιου πλούτου του. Ο Πρόκουλος μπόρεσε να εξοπλίσει 2000 σκλάβους τού δικού του λατιφούντιου μετά την ανάληψη τού αυτοκρατορικού αξιώματος στη Δύση. Ήταν νυμφευμένος με μία γυναίκα, που ονομαζόταν Vituriga, στην οποία δόθηκε το παρωνύμιο "Σαμψώ" για τις δυνατότητές της (αυτή θεωρείτο "ανδροπρεπής" από τον συγγραφέα της Ιστορίας των Αυγούστων τού 4ου αι.), και την εποχή του σφετερισμού του, είχε έναν γιο, τον Χερεννιανό, τεσσάρων ετών.
Ο Πρόκουλος ήταν ένας φιλόδοξος στρατιωτικός, ο οποίος είχε διοικήσει περισσότερες από μία λεγεώνες ως τριβούνος. Όταν το 280 τού ζητήθηκε από τον λαό τού Lugdunum (Λυόν) -που είχε ξεκινήσει μία εξέγερση κατά του αυτοκράτορα Πρόβου- να πάρει την πορφύρα, εκείνος δέχθηκε, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του από κοινού αυτοκράτορα με τον Boνόσο. «Ωφέλησε, ωστόσο, τους Γαλάτες, διότι συνέτριψε τους Αλαμαννούς —που τότε ονομάζονταν ακόμη Γερμανοί— και όχι χωρίς λαμπρή δόξα, αν και ποτέ δεν πολέμησε παρά μόνο ως ληστής» ( Historia Augusta ).
Κατά την επιστροφή του από τη μάχη κατά των Σασσανιδών στη Συρία, ο Πρόβος ανάγκασε τον Πρόκουλο να υποχωρήσει βόρεια. Αφού δεν κατάφερε να βρει υποστήριξη μεταξύ των Φράγκων, προδόθηκε από αυτούς και παραδόθηκε στον Πρόβο. Ο Πρόβος σκότωσε τον Πρόκουλο (π. 281), αλλά άφησε την οικογένειά του «με το συνηθισμένο του μέτρο και γλίτωσε τις περιουσίες καθώς και τις ζωές των αθώων οικογενειών τους», (Γκίμπον, I.12), η οποία παρέμεινε στο Albingaunum, δηλώνοντας, σύμφωνα με στην Ιστορία των Αυγούστων, ότι δεν ήθελαν να είναι ούτε πρίγκιπες, ούτε ληστές.
Υπάρχει μία επιστολή τού Πρόκουλου, που αναφέρεται από τον Εντ. Γκίμπον και που είναι ίσως πλασματική, αλλά αξιοσημείωτη παρ'όλα αυτά. Ξεκινά με ένα προφανές καύχημα για τη ερωτική του ικανότητα: «Από τον Πρόκουλο στον συγγενή του Μαικιανό, χαιρετισμοί. Έχω πάρει εκατό κορίτσια από τη Σαρματία. Από αυτά ζευγάρισα με δέκα σε μία νύχτα. . ." Ο Γκίμπον σχολίασε τον Πρόκουλο και τον συγκυβερνήτη του Βονόσο, έναν βαρύ πότη, ότι «η ξεχωριστή αξία αυτών των δύο αξιωματικών ήταν η αντίστοιχη ανδρεία τους, του ενός στις μάχες τού Βάκχου, τού άλλου στις μάχες της Αφροδίτης».
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Scientia est lux lucis
Η Scientia est lux lucis‎ είναι η λατινική φράση που σημαίνει "η γνώση είναι διαφωτισμός" (κυριολεκτικά: "η γνώση είναι το φως του φωτός"), αλλά αποδίδεται επίσης και ως "η επιστημονική γνώση είναι η φώτιση." Αυτό πιστεύεται ότι έχει ειπωθεί από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Η φράση είναι το σύνθημα των Πολιτειακών Κολεγίων του Βερμόντ, μια κοινοπραξία δημόσιων κολεγίων στην πολιτεία του Βερμόντ.
Ακόμη, είναι το επίσημο σύνθημα του βρετανικού εκδοτικού οίκου Palladian Publications και το Εθνικού Πανεπιστήμιου Πληροφοριών στην Ουάσινγκτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έκδοση Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Μανουέλ ντα Ασσουμπσάο
Ο Μανουέλ ντα Ασσουμπσάο (Manuel da Assumpção, παλιά ορθογραφία Manoel da Assumpçam) ήταν πορτογάλος ιεραπόστολος, ο οποίος έγραψε την πρώτη γραμματική της βεγγαλικής γλώσσας το 1743, με τίτλο "Vocabulario em idioma bengalla e portugueza" (Λεξιλόγιο της Βεγγαλικής γλώσσας και πορτογαλικών, αρχαϊκά Vocabolario em idioma Bengalla, e Portuguez dividido em duas partes).
Γραμματική και λεξικό
Η γραμματική γράφτηκε στην πορτογαλική γλώσσα. Ο Μανουέλ έγραψε την πρώτη γραμματική για τη Βεγγαλική γλώσσα μεταξύ του 1734 και 1742 στο κτήμα Μπαουάλ στο Μπανγκλαντές. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1743 στη Λισαβόνα. Η γραμματική βασιζόταν στο μοντέλο της λατινικής γραμματικής και χρησιμοποιούσε λατινική γραφή για τη γραφή βεγγαλικών λέξων.
Crepar Xaxtrer Orth, Bhed
Ο Μανουέλ ντα Ασσουμπσάο έγραψε το Crepar Xaxtrer Orth, Bhed. Ήταν δίγλωσσο βιβλίο που δημοσιεύθηκε στη Λισαβόνα το 1735. Ήταν ιεραποστολικό βιβλίο σε μορφή διαλόγου μεταξύ του κληρικού και του μαθητή του. Το κυρίως κείμενο τυπώθηκε στη δεξιά σελίδα, ενώ η μετάφραση στα Βεγγαλικά εμφανιζόταν στα αριστερά. Όλο το βιβλίο γράφτηκε στο λατινικό αλφάβητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βεγγαλική γλώσσα
Μουρνέ Ρεθύμνης
Η Μουρνέ είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 34 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 4 από το Σπήλι. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 500 μ., σε μικρή αβαθή κοιλάδα. Το όνομα του χωριού προέρχεται από το φυτό μουριά.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Murnea στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Murnea με 121 κατοίκους και 18 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Murnea. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Murnye, με 22 σπίτια. Στις ενετικές απογραφές αναφέρονται και άλλοι οικισμοί της περιοχής, οι οποίοι πλέον έχουν εγκαταλειφθεί. Αυτοί είναι οι Χαντάκι, Μαυρίκη, Λαγκά, Λάκκος, Ντιπλοχώρι και Επίζυγος. Ο Λάκκος και το Ντιπλοχώρι συνέχισαν να κατοικούνται επί Τουρκοκρατίας. Αναφέρονται τελευταία φορά στην απογραφή του 1928.
Στην απογραφή του 1881 η Μουρνέ υπάγονταν στον δήμο Λάμπης και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 380 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 462 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα όμωνυμου αγορικού δήμου. Το 1925 η Μουρνέ ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπης. Από το 2010 έγινε πάλι έδρα κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|250px|Ο ναός της Αγίας Ειρήνης Εντός του χωριού βρίσκονται ο ναός της Αγίας Ειρήνης και ο ναός του Αγίου Γεωργίου, στο νεκροταφείο, αμφότεροι τοιχογραφημένοι. Ο ναός της Αγίας Ειρήνης είναι δίκλιτος, αλλά τοιχογραφίες σώζονται μόνο στο βόρειο κλίτος. Ο Ιωάννης Σπαθαράκης τις χρονολογεί στις αρχές του 14ου αιώνα. Διακρίνονται οι μετωπικοί ιεράρχες στο ιερό, όπως ο Άγιος Βλάσιος. Οι τοιχογραφίες του Αγίου Γεωργίου χρονολογούνται την ίδια εποχή και εντάσσονται στο επαρχιακό στυλ. Χαρακτηριστικό των τοιχογραφιών είναι έντονες μαύρες γραμμές στα περιγράμματα και στα μάτια και οι λεπτές άσπρες. Οι τοιχογραφίες στον ναό περιλαμβάνουν σκηνές από το μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου και σκηνές από τη Δευτέρα Παρουσία, όπως αυτή όπου η θάλασσα αποδίδει τους νεκρούς της. Ανάμεσα στις υπόλοιπες τοιχογραφίες ξεχωρίζει η απεικόνιση του Αγίου Διομήδη μέσα σε στηθάριο με κόκκινο υπόβαθρο λόγω της σπανιότητάς της. Δίπλα απεικονίζεται και οι άλλοι Άγιοι Ανάργυροι, οι Άγιοι Κοσμάς, Δαμιανός και Παντελεήμονας.
Έξω από το χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας. Οι τοιχογραφίες του ναού φέρουν σημάδια φθοράς και ο Ιωάννης Σπαθαράκης της χρονολογεί στο 1300. Περιλαμβάνει σκηνές από τη ζωή της Αγίας Μαρίνας. Ο Παντοκράτορας, ο οποίος απεικονίζεται στο τεταρτοσφαίριο της αψίδας του ιερού απεικονίζεται αυστηρός με λίγες γραμμές και χρώματα. Το κεφάλι είναι σχεδόν όλο ίδιου χρώματος με τα χαρακτηριστικά να αποδίδονται διαφορετικές φωτεινότητες αυτού του χρώματος. Στη θέση Δενδρικά βρίσκεται ο τοιχογραφημένος ναός της Παναγίας. Στο εγκαταλελειμμένο χωριό Ντιπλοχώρι σώζεται ο ερειπωμένος ναός της Παναγίας. Εντός του ναού σώζεται κτητορική επιγραφή η οποία αναφέρει ότι ανακαινίστηθηκε και τοιχογραφήθηκε από τον κυρ Λεοντάκι Τρουλινό, τη σύζυγό του Άννα και τα παιδιά τους το ςϡΚΕ (=6925=1417).
Στη θέση Μαλαθρέ, βορειοδυτικά από το Ντιπλοχώρι, βρίσκονται τα ερείπια της μονής του Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε στη θέση παλαιότερου ναού, με 101 πόρτες και παράθυρα. Σώζεται ο τοιχογραφημένος ναός του Αγίου Γεωργίου, με δύο στρώματα τοιχογραφιών. Από τις τοιχογραφίες ξεχωρίζουν οι τιμωρίες των κολασμένων και η Ανάσταση των Νεκρών, η οποία βρίσκεται στο θόλο του ναού. Τα υπόλοιπα κτίρια της μονής σώζονται σε ερειπιώδη κατάσταση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Αρνόλντας Κουλμπόκα
Ο Αρνόλντας Κουλμπόκα (λιθουανικά: Arnoldas Kulboka) (γενν. 4 Ιανουαρίου 1998) είναι Λιθουανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ/πάουερ φόργουορντ για τον Προμηθέα Πατρών.
Επιλέχθηκε από τους Σάρλοτ Χόρνετς με την 55η συνολική επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2018.
Ζάλγκιρις-2 (2014–2015)
Ο Κουλμπόκα έπαιξε στην ομάδα νέων της Ζάλγκιρις Κάουνας, την Ζάλγκιρις Κάουνας 2.
Μπρόζε Μπάμπεργκ (2015–2017)
Τη σεζόν 2016–17, βελτίωσε τα στατιστικά του στους 14,7 πόντους, 4,3 ριμπάουντ και 2 ασίστ ανά παιχνίδι για τη Μπάουναχ στην ProA. Την 1η Μαΐου 2017, ο Κουλμπόκα έκανε το ντεμπούτο του για την Μπρόζε Μπάμπεργκ στην Μπούντεσλιγκα, σε μια νίκη με 61–74 επί της Σάιενς Σίτι Γένα, στην οποία κατέγραψε 13 πόντους και 5 ριμπάουντ.
Τον Ιούνιο του 2017, ο Κουλμπόκα συμμετείχε στο adidas Eurocamp. Αναδείχθηκε καλύτερος σουτέρ, σκοράροντας 10 τρίποντα στη σειρά. Επιπλέον, ονομάστηκε επίσης στην Πρώτη Ομάδα All-Eurocamp 2017. Την ίδια χρονιά, δηλώθηκε για το NBA Ντραφτ του 2017, αλλά αποχώρησε στις 12 Ιουνίου.
Ορλαντίνα Μπάσκετ (2017–2018)
Στις 14 Ιουλίου 2017, ο Κουλμπόκα εντάχθηκε στην ιταλική Ορλαντίνα Μπάσκετ ως δανεικός. Μετά από μέσο όρο 10,3 πόντους, 5 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ ανά παιχνίδι κατά τη διάρκεια του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ 2017–18, ανακηρύχθηκε ο Καλύτερος Νεαρός Παίκτης της διοργάνωσης.
Επιστροφή στη Μπάμπεργκ (2018–2019)
Στις 23 Ιουλίου 2018, η Μπρόζε Μπάμπεργκ ανακοίνωσε ότι ο Κουλμπόκα θα επέστρεφε στην ομάδα.
Μπιλμπάο (2019–2021)
Στις 6 Αυγούστου 2019, ο Κουλμπόκα υπέγραψε με την ισπανική Μπιλμπάο Μπασκέτ. Είχε κατά μέσο όρο 8,5 πόντους και 3,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα. Στις 12 Ιουνίου 2020, επέκτεινε το συμβόλαιό του για δύο σεζόν. Το καλοκαίρι του 2021, έφυγε από την Μπιλμπάο αφού έλαβε πρόταση από τους Σάρλοτ Χόρνετς.
Σάρλοτ Χόρνετς (2021–2022)
Κοντά στο τέλος της σεζόν 2017-18, ο Κουλμπόκα θα δήλωνε συμμετοχή στο NBA Ντραφτ του 2018, όντας ένας από τους μόλις 11 διεθνείς παίκτες που δήλωσαν για το ντραφτ στις αρχές του ίδιου έτους. Στις 21 Ιουνίου 2018, επιλέχτηκε από τους Σάρλοτ Χόρνετς, στον δεύτερο γύρο (55ος συνολικά). Εκπροσώπησε τους Χόρνετς στο NBA Σάμερ Λιγκ 2018. Κατά τη διάρκεια του ντεμπούτου του σκόραρε 12 πόντους σε 13 λεπτά και βοήθησε την ομάδα του να πετύχει μια νίκη με 88–87 επί της Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ. Ο Κουλμπόκα εκπροσώπησε τους Χόρνετς στο ΝΒΑ Σάμερ Λιγκ 2019 για άλλη μια φορά. Έπαιξε το καλύτερο του παιχνίδι εναντίον της Εθνικής Κίνας, καταγράφοντας 18 πόντους και 4 ριμπάουντ.
Στις 3 Αυγούστου 2021, οι Σάρλοτ Χόρνετς υπέγραψαν με τον Κουλμπόκα με αμφίδρομο συμβόλαιο για τη σεζόν 2021–22. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, θα μοίραζε το χρόνο μεταξύ των Χόρνετς και της θυγατρικής τους στην NBA G League, Γκρίνσμπορο Σουόρμ.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2021, έκανε το ντεμπούτο του με τους Σάρλοτ Χόρνετς κατά τη διάρκεια ενός αγώνα NBA και έπαιξε 3 λεπτά.
Προμηθέας Πατρών (2022–σήμερα)
Στις 5 Ιουλίου 2022, ο Κουλμπόκα υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με τον Προμηθέα Πατρών.
Εθνική ομάδα
Σε επίπεδο νέων, ο Κουλμπόκα έχει εκπροσωπήσει τη Λιθουανία στη διεθνή σκηνή σε πολλές περιπτώσεις, όπως στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 του 2014 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2015. Σκόραρε 15,7 πόντους για την ομάδα του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2016, όπου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Αγωνίστηκε επίσης για τη Λιθουανία στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ19 του 2017, με μέσο όρο 13,7 πόντους ανά αγώνα. Στις 26 Φεβρουαρίου 2018, ο Κουλμπόκα έκανε το ντεμπούτο του ως μέλος της Εθνικής ανδρών Λιθουανίας, καταγράφοντας 9 πόντους, 5 ριμπάουντ και 2 ασίστ στη νίκη με 106-59 επί της Εθνικής Κοσσυφοπεδίου, κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλαντίνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Χόρνετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκρίνσμπορο Σουόρμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Τζόρτζιο Μορόντερ
Ο Τζοβάννι Τζώρτζιο Μορόντερ (Giovanni Giorgio Moroder, γενν. 26 Απριλίου 1940) είναι Ιταλός τραγουδιστής, συνθέτης μουσικής κινηματογραφικών ταινιών, τραγουδοποιός και δισκογραφικός παραγωγός. Αναφέρεται συχνά ως πρωτοπόρος της Italo disco και της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής.
Ο Μορόντερ γεννήθηκε στο Ορτιζέι του Νότιου Τυρόλου. Η μητέρα του τον αποκαλούσε «Χανσγιέργκ» (Hansjörg), καθώς μεγάλωσε σε ένα πολύγλωσσο περιβάλλον, όπου μιλούσαν τη γερμανική, την ιταλική και τη γλώσσα Λάντιν. . Τα πρώτα βήματά του στη μουσική τα έκανε στο Scotch-Club του Άαχεν και μετά κυκλοφόρησε μερικά τραγούδια ως «Giorgio», αρχίζοντας το 1963, όταν μετοίκησε στο Βερολίνο. Τραγουδούσε στην ιταλική, στην ισπανική, στην αγγλική και στη γερμανική γλώσσα.