cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιόκε Γιουπάνκι
thumb|right|260px|Ο Γιόκε Γιουπάνκι, αναπαράσταση αγνώστου καλλιτέχνη Ο Γιόκε Γιουπάνκι (Κέτσουα: Lloq'e Yupanki Inka "ο αριστερόχειρας λογιστής Ίνκα", ισπ. Lloque Yupanqui) ήταν ο τρίτος αυτοκράτορας των Ίνκας. Ήταν γιος του Σίντσι Ρόκα και της Μάμα Κόρα. Ανήκε στη δυναστεία Ούριν (ισπ. Hurin) που ίδρυσε ο παππούς του, Μάνκο Κάπακ. Βασίλεψε περίπου το 1260 ενώ παντρεύτηκε τη Μάμα Κάουα (Mama Cahua) και έκανε έναν γιο, τον Μάιτα Κάπακ, ο οποίος τον διαδέχθηκε στο θρόνο της αυτοκρατορίας.
Τα χρονικά των παρουσιάζουν ως φιλειρηνικό ηγεμόνα με έφεση στη τέχνη και το εμπόριο. Επι ημερών βασιλείας του κτίστηκε η δημόσια αγορά του Κούσκο και το Ακλιαουάσι ή Ακγιαουάσι (Κέτσουα: Acllahuasi, ισπ. Acllahuasi). Το συγκεκριμένο κτίσμα ήταν η Σχολή των Επιλεγμένων Γυναικών. Εκεί εκπαιδευόντουσαν, από τις Δασκάλες (Κέτσουα: Mamaconas) όλα τα κορίτσια που επέλεγε απ'όλη την Αυτοκρατορία ο Ανώτατος Ιερέας (Κέτσουα: Apo Panaca).
Η εκπαίδευση περιλάμβανε από τα 4 μέχρι τα 10 τους χρόνια την εκμάθηση της υφαντουργικής και της οικοκυρικής. Στη συνέχεια εκπαιδευόντουσαν στην εξερεύνηση της γυναικείας φύσης και στις αρετές ενώ δεν παρέλειπαν την εκμάθηση καλλωπισμού του σώματος τους. Όταν ήταν έτοιμες και είχανε ολοκληρώσει την εκπαίδευση τους περνούσανε την Τελετή του Κικουτσίκο (Κέτσουα: Quicuchico), που ήταν η υπέρτατη Γυναικεία Μύηση. Έτσι μετά τη τελετή είχανε γίνει ολοκληρωμένες γυναίκες οι οποίες δίνονταν ως γυναίκες στους αυτοκράτορες των Ίνκας είτε σε σημαντικές προσωπικότητες, ξένες ή μη, ενώ άλλες επέλεγαν να αφιερωθούν στη Λατρεία του Ηλίου ως ιερείς Νιούστας (Κέτσουα: Ñustas).
Πηγές
Γ
Γεώργιος ο Λέσβιος
Ο Γεώργιος ο Λέσβιος υπήρξε διδάσκαλος της εκκλησιαστικής μουσικής στο πρώτο ήμισυ του 19ου αι., συγγραφέας νέου μουσικού συστήματος, που όμως δεν επικράτησε.
Καταγόταν από την Αγιάσο και ήταν μαθητής του Καλλινίκου του Λεσβίου, θείου του και ψάλτη στο ναό των Ταξιαρχών στις Κυδωνίες. Έλαβε διάφορα μουσικά μαθήματα από τον Γεώργιο τον Κρήτα και τον Γρηγόριο τον Πρωτοψάλτη κατά το παλαιό σύστημα. Το παλαιό σύστημα Ψαλτικής (1670-1814) αναθεωρήθηκε το 1814-15 από τη Νέα Μέθοδο των Χρυσάνθου εκ Μαδύτου, Γρηγορίου του Πρωτοψάλτου (διδασκάλου του Γεωργίου) και Χουρμουζίου του Χαρτοφύλακος. Ο Γεώργιος ο Λέσβιος είχε γράψει γραμματική του Παλαιού Συστήματος της μουσικής γραφής. Εμπνεύσθηκε μία νέα μουσική σημειογραφία, απλοποίηση της παλαιάς, που την ονόμασε Λέσβιο σύστημα και επαγγελλόταν ευκολία εκμάθησης της μουσικής παρασημαντικής. Το 1827 στην Αίγινα έγραψε χειρόγραφα το σύστημα της μουσικής μεθόδου του και δίδαξε με αυτό πλήθος μαθητών. Η Ελληνική Κυβέρνηση αποδέχθηκε το σύστημά του και με διάταγμα ίδρυσε μουσική σχολή στην Αίγινα, όρισε μισθοδοσία στον διδάσκοντα, τριμελή επιτροπή προς επιτήρηση και προσκάλεσε τους σπουδαστές να εγγραφούν δωρεάν. Ο κυβερνήτης Ι. Καποδίστριας εισήγαγε το Λεσβιακό σύστημα και στο εν Αθήναις Ορφανοτροφείο.
Ο Γεώργιος ήρθε αντίθετος με τη σημειογραφία της Νέας Μεθόδου των τριών διδασκάλων. Το 1840 εξέδωσε το Θεωρητικό και Αναστασματάριο. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άνθιμος ΣΤ΄ ο από Εφέσου ανέθεσε σε ειδική επιτροπή μουσικοδιδασκάλων της Κωνσταντινούπολης τη μελέτη και την κρίση του μουσικού συστήματος του Γεωργίου· το 1845 το σύστημά του αποδοκιμάστηκε από τη Μεγάλη Εκκλησία. Κατά του συστήματός του ήταν ο Ζαφείριος Ζαφειρόπουλος στην Αθήνα, ο Κωνσταντίνος ο Βυζάντιος, πρωτοψάλτης της Μ. Εκκλησίας και ο Θεόδωρος ο Φωκαεύς, διότι ο Γεώργιος άλλαξε τα σημεία της μουσικής και αύξησε τον αριθμό των ήχων. Λέγεται ότι το έκαναν επειδή για περισσότερο από 20 έτη τα μουσικά βιβλία του εμπορίου ήταν κυρίως δικά τους. Ο Πατριάρχης πείστηκε και εξέδωσε εγκύκλιο κατά του Λεσβίου συστήματος το 1848. Ο Γεώργιος απάντησε με ανασκευή, που δημοσίευσε στην Αθήνα το ίδιο έτος.
Εξέδωσε Ανθολογία περιεκτική της ενιαυσίου ασματικής ακολουθίας με τον τίτλο Μελίφωνος Τερψινόη σε δύο τόμους το 1847 και 1848 με δαπάναις του Σταυράκη Αναγνώστου και του Νεοφύτου αρχιεπισκόπου Ευβοίας, προέδρου της Ιεράς Συνόδου της Ελλάδος. Το 1856 εξέδωσε μεταγραφημένο το Ειρμολόγιο καταβασιών του Πέτρου του Πελοποννησίου με τον τίτλο Πνευματική Σάλπιγξ. Το 1863 εξέδωσε Δοξαστάριον σύντομον και αργόν. Τα διάφορα δημοσιεύματά του δεν έπεισαν και το σύστημά του περιέπεσε σε αφάνεια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Μουσικοί της βυζαντινής μουσικής
Αλ Ιτιχάντ Τζέντα (ποδόσφαιρο)
Η Αλ Ιτιχάντ (αραβικά: نادي الاتحاد) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τζέντα στη Σαουδική Αραβία. Χρώματά της είναι το κίτρινο και το μαύρο. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Βασιλιά Αμπντάλα, χωρητικότητας 60.000 θεατών.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1927 και αποτέλεσε τον αρχαιότερο αθλητικό σύλλογο στη Σαουδική Αραβία. Η πιο επιτυχημένη περίοδος στην ιστορία της Αλ Ιττιχάντ ήταν τη δεκαετία του 1990 και τα μισά της δεκαετίας του 2000, όταν ο σύλλογος κέρδισε πολλές διακρίσεις τόσο στη Σαουδική Αραβία όσο και στην Ασία. Η ομάδα κατέκτησε δύο συνεχόμενους τίτλους ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ το 2004 και το 2005, κάτι που δεν έχει επαναληφθεί από άλλο ασιατικο σύλλογο. Αγωνίστηκε επίσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων 2005.
Επιτυχίες
.
Σήμα
Το σήμα της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλ Ιτιχάντ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927
Φράνσις Χέρμπερτ Ουένχαμ
Ο Φράνσις Χέρμπερτ Ουένχαμ (Francis Herbert Wenham, 1824, Κένσιγκτον – 1908) ήταν Βρετανός ναυπηγός ο οποίος μελέτησε το πρόβλημα των επανδρωμένων πτήσεων και συνέγραψε μια οξυδερκή και σημαίνουσα ακαδημαϊκή εργασία την οποία παρουσίασε στην πρώτη συνέλευση της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας στο Λονδίνο το 1866.
Ο Ουένχαμ γεννήθηκε το 1824 στο Κένσιγκτον, το οποίο τότε ήταν αγροτική περιοχή κοντά στο Λονδίνο. Ήταν γιος χειρουργού του βρετανικού στρατού ξηράς και από μικρή ηλικία έδειξε έντονο ενδιαφέρον στα μηχανικά συστήματα. Η επαγγελματική του σταδιοδρομία ξεκίνησε στα 17 του, όταν έλαβε υποτροφία σε εταιρεία ναυπηγικής στο Μπρίστολ. Αυτό ήταν και το επίσημο επάγγελμα του για όλη του τη σταδιοδρομία, ενώ η πρώτη του κατασκευή ήταν ένας σωληνοειδής λέβητας για ένα μικρό ατμόπλοιο, το οποίο ήταν επίσης σχεδιασμένο από τον ίδιο. Το ατμόπλοιο αυτό χρησιμοποιήθηκε στην Αίγυπτο. Ωστόσο το πρώτο του δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δεν σχετιζόταν με τη ναυπηγική, αλλά επρόκειτο για μια συσκευή η οποία απέτρεπε την τυχαία εκπυρσοκρότηση ενός όπλου.
Η επιστημονική εργασία του Ουένχαμ, με τίτλο "Aerial Locomotion" («Αεροπλοΐα») δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας και αναδημοσιεύθηκε σε ευρείας κυκλοφορίας περιοδικά αεροναυτικού περιεχομένου τη δεκαετία του 1890, μεταξύ των οποίων και το "Progress In Flying Machines" («Πρόοδος στις Ιπτάμενες Μηχανές») του Οκτάβ Σανούτ. Στην εργασία παρουσιάστηκε η έννοια των επαλλήλων πτερύγων σε μια ιπτάμενη μηχανή, κάτι που ο Ουένχαμ είχε δοκιμάσει το 1858 σε ένα ανεμόπτερο με πολλαπλές πτέρυγες, αν και δεν κατάφερε να πετάξει. Το 1866 κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το σχέδιο του, το οποίο έγινε η βάση για τον σχεδιασμό των διπλάνων, των τριπλάνων και των πολυπλάνων που χρησιμοποιήθηκαν την δεκαετία του 1890 ως ανεμόπτερα, και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα ως αεροπλάνα. Οι επάλληλες πτέρυγες αύξαναν το πεδίο άντωσης και δεν δημιουργούσαν δομικά προβλήματα με μεγάλου μήκους πτέρυγες. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές ο Τζον Στρινγκφέλοου είχε επηρεαστεί από τα έργα του Ουένχαμ ή ακόμη και από την προσωπική επικοινωνία μεταξύ τους όταν δημιούργησε το ατμοκίνητο τριπλάνο σε διαστάσεις μοντέλου το οποίο εκτέθηκε δημόσια στην διεθνή έκθεση του Κρύσταλ Πάλας το 1868.
Ο Ουένχαμ δοκίμασε για πρώτη φορά τις επάλληλες πτέρυγες το 1866 με ένα μοντέλο το οποίο έμοιαζε με βενετσιάνικη γρίλλια. Είχαν δοκιμαστεί διάφορες παραλλαγές χωρίς όμως επιτυχία, και έτσι ο Ουένχαμ αποφάσισε να κατασκευάσει μια μηχανή η οποία θα μπορούσε να σηκώσει έναν άνθρωπο. Την δοκίμασε νωρίς το βράδυ με συνθήκες αύρας. Όμως ο ίδιος αιφνιδιάστηκε όταν, όπως έγραψε, «Μια ξαφνική ριπή αέρα παρέσυρε το πειραματικό αεροσκάφος, το οποίο μεταφέρθηκε σε κοντινή απόσταση». Μια απόπειρα με μονοπλάνο την ίδια χρονιά ήταν άνευ σημασίας (Flying Machines, 1911).
Το 1871 ο Ουένχαμ και ο συνεργάτης του Τζον Μπράουνινγκ σχεδίασαν και κατασκεύασαν αυτό που πιθανώς ήταν η πρώτη αεροδυναμική σήραγγα του κόσμου. Τα πειράματά τους έδειξαν πως οι πτέρυγες με μεγάλη αναλογία διαστάσεων—μακρές και στενές—είχαν καλύτερη αναλογία άντωσης προς οπισθέλκουσα από ότι οι μικρότερες αλλά πλατύτερες πτέρυγες με την ίδια περιοχή άντωσης. Γράφοντας για το έργο του αυτό, ο Ουένχαμ ήταν πιθανώς ο πρώτος επιστήμονας που χρησιμοποίησε την λέξη «αεροπλάνο».
Ο συγγραφέας βιβλίων σχετικών με την αεροπορία Κάρολ Γκρέι ανέφερε πως το έργο του Ουένχαμ αποτέλεσε πιθανώς σημαντική επιρροή για τους αδελφούς Ράιτ: Είναι εντυπωσιακό να σημειωθεί ότι τουλάχιστον τέσσερα σημαντικά στοιχεία του σχεδιασμού εναερίων οχημάτων που πρότεινε ο Ουένχαμ το 1866 εμφανίζονται στη σειρά επιτυχημένων ανεμοπτέρων των Ράιτ και στο Wright Flyer του 1903: 1) επάλληλες πτέρυγες, 2) κάθετα υποστηρίγματα μεταξύ των επαλλήλων πτερύγων, 3) η επικλινής θέση του χειριστή, όπως στο μοντέλο επάλληλων πτερύγων του Ουένχαμ, και 4) η στροφή εν πτήσει μπορούσε να επιτευχθεί δημιουργώντας περισσότερη άντωση στη μία πλευρά του αεροσκάφους συγκριτικά με την άλλη, χωρίς την χρήση ενός απλού πηδαλίου εκτροπής. Είναι επίσης σημαντικό να επαναλάβουμε πως η εργασία του Ουένχαμ με τίτλο "Aerial Locomotion" ήταν άμεσα διαθέσιμη στον Ουίλμπουρ Ράιτ (καθώς και στον Όρβιλ) μέσω του "Aeronautical Annual" («Ετήσιο Αεροναυτικό Λεύκωμα») του 1895, το οποίο το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν πρότεινε στον Ουίλμπουρ Ράιτ τον Ιούνιο του 1899 (μαζί με άλλο υλικό αεροναυτικού περιεχομένου), και το οποίο σε σύντομο διάστημα απέκτησε και ανάγνωσε ο Ουίλμπουρ.
Η αεροναυτική ήταν το «χόμπι» του Ουένχαμ. Στην εργασία του σχεδίαζε κινητήρες για πλοία, προπέλες, κινητήρες αερίου και θερμού αέρα, και λέβητες υψηλής πίεσης. Ο Ουένχαμ ήταν επίσης εξειδικευμένος στην χρήση των μικροσκοπίων. Δημοσίευσε αρκετές εργασίες σχετικά με το θέμα και σχεδίασε βάθρα, φακούς και πρίσματα, μερικά από τα οποία κατασκεύασε στη συνέχεια. Σε ηλικία 26 ετών μάλιστα είχε εκλεγεί μέλος της Μικροσκοπικής Εταιρείας του Ηνωμένου Βασιλείου. Έλαβε πληθώρα διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για συσκευές ή εφευρέσεις σχετικές με την φωτογραφία, τις λάμπες αερίου και τα μουσικά όργανα, τα οποία συμπεριλαμβανόταν στα ενδιαφέροντά του.
Φινγκόλφιν
Ήταν γιος του Φίνγουε και ο μεγαλύτερος από τα ετεροθαλή αδέλφια του Φέανορ, ιδρυτής του οίκου που κυβέρνησε τους Νόλντορ στη Μέση Γη. Πατέρας των Φίνγκον, Τούργκον, Αρέδελ και Αργού (ο τελευταίος δεν αναφέρεται πουθενά στο δημοσιευόμενο Σιλμαρίλλιον).
Ιστορία
Ο Φινγκόλφιν γεννήθηκε την Εποχή των Δέντρων στο Βάλινορ, γιος του βασιλέα των Νόλντορ Φίνγουε και της Ίντις. Δεν είχε της καλύτερες σχέσεις με τον Φέανορ εξαιτίας των ψεμάτων του Μέλκορ, που ήταν η αιτία της εξορίας του.
Όταν έγινε η επανάσταση των Νόλντορ, αναγκάστηκε να ακολούθησει τον λαό του. Αν και δεν ήθελε να φύγει, πέρασε μέσα από τους πάγους που οδηγούσαν στη Μέση Γη, όταν ο Φέανορ έκαψε τα πλοία των Τελέρι. Έφτασε στα βόρια στο Μίθριμ.
Μετά τον θάνατο του Φέανορ, ο Μάεδρος, ο γιος του, παραιτήθηκε και έτσι ο Φινγκόλφιν ονομάστηκε Υψηλός Βασιλέας τον Νόλντορ.
Για σχεδόν 400 χρόνια πολιορκούσε την Άνγκμπαντ μετά την μάχη Ντάγκορ Μπράγκολαχ κι ο Φινγκόλφιν απελπίστηκε και έτσι πήγε μόνος στις πύλες της Άνγκμπαντ και προκάλεσε τον Μόργκοθ σε μονομαχία. Ο Σκοτεινός Άρχοντας κρατώντας το σφυρί του Κάτω Κόσμου άνοιξε λάκκους, όπου στο τέλος μετά από μάχη ο Φινγκόλφιν γλίστρησε σε έναν από αυτούς και ο Μόργκοθ τον πάτησε κι έτσι πέθανε.
Οι Αετοί όμως πήραν ό,τι έμεινε από το σώμα του σε ένα τύμβο κοντά στην Γκόντολιν, όπου ο Τούργκον έφτιαξε για τον πατέρα του. Το μίσος του Μόργκοθ όμως κατά του ίδιου και του οίκου του έμεινε, γιατί εφτά φορές τραυματίστηκε και μετά την μάχη κούτσαινε και ο πόνος δεν του έφυγε ποτέ.
Κατηγορία:Το Σιλμαρίλλιον (χαρακτήρες) Κατηγορία:Φανταστικοί βασιλιάδες Κατηγορία:Φανταστικά Ξωτικά
Κριστιάν ντε Ντυβ
Ο Κριστιάν Ρενέ, υποκόμης ντε Ντυβ (Christian René de Duve, γενν. 2 Οκτωβρίου 1917 – 4 Μαΐου 2013), ήταν Βέλγος κυτταρολόγος και βιοχημικός που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1974 για έρευνες επί των υπεροξειδιοσωμάτων και των λυσοσωμάτων, οργανιδίων του κυττάρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντε Ντυβ γεννήθηκε στο Τέιμς Ντίτον του Σάρεϋ, στην Αγγλία, ως γιος Βέλγων προσφύγων του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Η οικογένεια επέστρεψε στο Βέλγιο το 1920. Ο Κριστιάν εκπαιδεύτηκε στο κολέγιο Onze-Lieve-Vrouwecollege των Ιησουιτών στην Αμβέρσα και στη συνέχεια σπούδασε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λουβαίν (Université catholique de Louvain), όπου έγινε καθηγητής το 1947. Το 1962 ο Ντε Ντυβ εντάχθηκε και στο διδακτικό προσωπικό του σήμερα γνωστού ως Πανεπιστήμιο Ροκφέλερ στη Νέα Υόρκη, μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα στο Βέλγιο και τις ΗΠΑ. Ανακηρύχθηκε ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λουβαίν το 1985 και στο Ροκφέλερ το 1988, αλλά συνέχισε να διεξάγει επιστημονική έρευνα. Ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα, ο Ντε Ντυβ μελέτησε την κατανομή των ενζύμων σε ηπατικά κύτταρα αρουραίου χρησιμοποιώντας διαφορική φυγοκέντριση. Η εργασία του Ντε Ντυβ πάνω στην κυτταρική διαίρεση έδωσε μια αντίληψη σχετικά με τη λειτουργία των δομών του κυττάρου.
Τον Σεπτέμβριο 1943 ο Κριστιάν ντε Ντυβ νυμφεύθηκε την Τζανίν Χέρμαν, κόρη ενός γιατρού. Απέκτησαν 4 παιδιά και, μέχρι σήμερα, δύο εγγόνια.
Το 1960 ο Ντε Ντυβ τιμήθηκε με το Βραβείο Φρανκί (Francqui) για τις Βιολογικές και Ιατρικές Επιστήμες. Το 1974 μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής με τους Αλμπέρ Κλωντ και Τζωρτζ Παλέιντ «για την περιγραφή της δομής και της λειτουργίας των οργανιδίων (λυσοσωμάτων και υπεροξειδιοσωμάτων) στα βιολογικά κύτταρα». Οι μετέπειτα έρευνές του επικεντρώθηκαν κυρίως σε μελέτες για την προέλευση της ζωής, που, όπως παραδεχόταν, αποτελεί ακόμα ένα ερευνητικό πεδίο που κυριαρχείται από απλές εικασίες (βλ. θειεστέρας).
Η έρευνα του Ντε Ντυβ έχει συντελέσει στη δημιουργία ευρύτερης συμφωνίας ανάμεσα στους ερευνητές επιστήμονες ότι η ενδοσυμβιωτική θεωρία είναι σωστή. Αυτή η θεωρία διατείνεται ότι τα μιτοχόνδρια, οι χλωροπλάστες και ίσως και άλλα οργανίδια των ευκαρυωτικών κυττάρων προήλθαν από προκαρυωτικούς μικροοργανισμούς που ζούσαν συμβιωτικά στο εσωτερικό ευκαρυωτικών κυττάρων (ενδοσυμβίωση).
Ο Ντε Ντυβ πρότεινε ότι τα υπεροξειδιοσώματα υπήρξαν πιθανότατα οι πρώτοι ενδοσυμβιώντες οργανισμοί. Αυτά βοήθησαν τα κύτταρα να ανθέξουν τα αυξανόμενα ποσοστά ελεύθερου οξυγόνου στη γήινη ατμόσφαιρα. Επειδή τα υπεροξειδιοσώματα δεν έχουν δικό τους DNA, αυτός ο ισχυρισμός ήταν πιο τολμηρός από ό,τι οι αντίστοιχοι ισχυρισμοί για τα μιτοχόνδρια και τους χλωροπλάστες.
Ο Κριστιάν ντε Ντυβ ήταν μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Πέθανε στις 4 Μαΐου 2013, όταν ζήτησε να του γίνει ευθανασία. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι επιστήμονες Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Βέλγοι νομπελίστες
Μάρωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μάρωνας είναι γνωστός ένας ιερέας του Απόλλωνα στην Ίσμαρο της Θράκης, γιος του Ευάνθη. Ο Μάρωνας, που κατοικούσε σε πυκνό άλσος του Απόλλωνα, αναφέρεται στην Οδύσσεια (ραψωδία ι, στίχοι 197 κ.ε.), καθώς ο Οδυσσέας τον είχε κάποτε σώσει μαζί με τη γυναίκα και τον γιο του. Ο Μάρωνας τότε είχε ανταμείψει τον Οδυσσέα με δώρα αξίας: 7 τάλαντα μάλαμα, έναν ασημένιο κρατήρα και, πάνω απ' όλα, 12 αμφορείς κρασί Ο Μάρωνας και οι δικοί του, όταν ήθελαν να πιούν αυτό το κρασί, το αραίωναν πολύ με νερό, σε αναλογία 1:20, «και τότε μια γλυκιά ευωδιά κι ουράνια απ' το κροντήρι / χυνότανε που να μην πιεΙς δε βάσταε η καρδιά σου.» (ι 210-211).
Ο Οδυσσέας, όταν με 12 συντρόφους του βγήκε στη γη του Κύκλωπα Πολύφημου για να γνωρίσει τους κατοίκους της, είχε πάρει μαζί του ένα μεγάλο γιδίσιο ασκί γεμάτο από το κρασί αυτό του Μάρωνα για να καλοπιάσει όποιον έβρισκαν. Με αυτό μέθυσε τελικά τον Πολύφημο.
Πηγές
Μαρωνας
BBC Δυτικά Μίντλαντς
Το BBC Μίντλαντς (αγγ. BBC West Midlands) είναι τοπικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας του BBC στα Δυτικά Μίντλαντς και έχει την έδρα του στο Μπέρμιγχαμ. Ο φορέας εξυπηρετεί τις Κομητείες: Γουόργουικσαϊρ, Γουόρσεστερσαϊρ, Δυτικά Μίντλαντς, Στάφορντσαϊρ, Σρόπσαϊρ και Χέρτφορντσαϊρ. Αν και ο οργανισμός ανεπίσημα λέγεται BBC Δυτικά Μίντλαντς μετά την δημιουργία του BBC Ανατολικά Μίντλαντς το 1991, διατηρεί ακόμη την ονομασία BBC Μίντλαντς. Τα στούντιο βρίσκονται στη πόλη του Μπέρμιγχαμ.
Ιστορικό
Ο οργανισμός είναι ο παλιότερος τοπικός φορέας του BBC έχοντας ξεκινήσει τη λειτουργία του ήδη από το 1927. Ο οργανισμός τα πρώτα χρόνια είχε μόνο τον ραδιοφωνικό σταθμό 5IT. Το 1967, ξεκίνησε τη λειτουργία του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού του Local Radio τον BBC Radio Leicester.
Ραδιόφωνο
250px|αριστερά|thumb|Τα στούντιο του οργανισμού στο Μπέρμιγχαμ Ο σταθμός έκλεισε τον Φεβρουάριο του 1995 λόγω χαμηλής ακροαματικότητας. Το 1995 ωστόσο, ο σταθμός ενώθηκε με τον BBC Radio WM, ο οποίος ήταν στο Μπέρμιγχαμ, και δημιουργήθηκε ο σταθμός "BBC Coventry and Warwickshire", ο οποίος αναμεταδίδε το πρόγραμμα του BBC Radio WM. Το 2003, ο σύμβουλος του BBC, Greg Dyke, ανακοίνωσε ότι η πόλη Κόβεντρι, όπως και η κομητεία Γουόργουικσαϊρ θα έχουν και πάλι τον δικό τους ραδιοφωνικό σταθμό από την υπηρεσία BBC Local Radio. Ο σταθμός επαναλειτούργησε στις 3 Σεπτεμβρίου του 2005 με πρόγραμμα 15 ωρών καθημερινά.
Παραπομπές
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:BBC Local Radio Κατηγορία:Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Βρετανικοί Ραδιοφωνικοί Σταθμοί
Παλαιστίνη Σαλουταρία
Η Παλαιστίνη Σαλουταρία ή Παλαιστίνη Τρίτη, λατιν.: Palaestina Salutaris ή Palaestina Tertia ήταν μία βυζαντινή (ανατολική ρωμαϊκή) επαρχία, η οποία κάλυπτε την περιοχή του Nεγκέβ, του Σινά (εκτός της βορειοδυτικής ακτής) και νοτιοδυτικά της Υπεριορδανίας, νότια της Νεκράς Θάλασσας. Η επαρχία, μέρος της δοίκησηςς της Ανατολής, χωρίστηκε από την Αραβία Πετραία κατά τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού το 300 μ.Χ., και υπήρχε μέχρι τις μουσουλμανικές αραβικές κατακτήσεις του 7ου αι.
Ιστορικό
Το 106 τα εδάφη ανατολικά της Δαμασκού και νότια προς την Ερυθρά Θάλασσα προσαρτήθηκαν από το βασίλειο των Ναβαταίων και μεταρρυθμίστηκαν στην επαρχία της Αραβίας, με πρωτεύουσα την Πέτρα και τη Βόστρα (βόρεια και νότια). Η επαρχία διευρύνθηκε από τον Σεπτίμιο Σεβήρο το 195, και πιστεύεται ότι χωρίστηκε σε δύο επαρχίες: τη Μικρή Αραβία ή Αραβία Πετραία και τη Μεγάλη Αραβία, που και οι δύο υπόκειντο σε αυτοκρατορικούς λεγάτους, που κατατάσσονταν ως υπατικοί (consularis), ο καθένας με μία λεγεώνα.
Τον 3ο αι. οι Ναβαταίοι είχαν σταματήσει να γράφουν στα αραμαϊκά και άρχισαν να γράφουν στα ελληνικά, και τον 4ο αι. είχαν εν μέρει μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, μία διαδικασία που ολοκληρώθηκε τον 5ο αι.
Η Πέτρα παρήκμασε γρήγορα υπό την ύστερη ρωμαϊκή κυριαρχία, σε μεγάλο βαθμό από την αναθεώρηση των εμπορικών οδών που βασίζονταν στη θάλασσα. Το 363 ένας σεισμός κατέστρεψε πολλά κτίρια και ακρωτηρίασε το ζωτικής σημασίας σύστημα διαχείρισης τού νερού.
Η περιοχή οργανώθηκε υπό την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως τμήμα της διοίκησης της Ανατολής (314), στην οποία περιλαμβανόταν μαζί με τις επαρχίες Ισαυρίας, Κιλικίας, Κύπρου (μέχρι το 536), Ευφρατησίας, Μεσοποταμίας, Οσροηνής, Φοινίκης και Αραβίας Πετραίας.
Η βυζαντινή κυριαρχία τον 4ο αι. εισήγαγε τον χριστιανισμό στον πληθυσμό. Ιδρύθηκαν πόλεις με αγροτική βάση και ο πληθυσμός αυξήθηκε εκθετικά. Υπό το Βυζάντιο (από το 390), μία νέα υποδιαίρεση χώρισε περαιτέρω την επαρχία της Κιλικίας σε Κιλικία Πρώτη και Κιλικία Δευτέρα. Η Συρία-Παλαιστίνη χωρίστηκε σε Συρία Πρώτη, Συρία Σαλουταρία, Φοινίκη Λιβανησία, Παλαιστίνη Πρώτη, Παλαιστίνη Δευτέρα και τελικά επίσης Παλαιστίνη Σαλουταρία (τον 6ο αι).
Έκταση
Η Παλαιστίνη Τρίτη περιελάμβανε το Nεγκέβ, τη νότια Υπεριορδανία, κάποτε μέρος της Αραβίας Πετραίας, και το μεγαλύτερο μέρος του Σινά με την Πέτρα ως τη συνήθη κατοικία του κυβερνήτη και της μητροπολιτικής αρχιεπισκοπής. Η Παλαιστίνη Τρίτη ήταν γνωστή και ως Παλαιστίνη Σαλουταρία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Χ. Μπεν-Σασσόν,
Οι Μουσουλμάνοι Άραβες βρήκαν τα απομεινάρια των Ναβαταίων της Υπεριορδανίας και τού Νεγκέβ που είχαν μεταστραφεί σε χωρικούς. Τα εδάφη τους μοιράστηκαν μεταξύ των νέων Κατανιτών αραβικών φυλετικών βασιλείων των βυζαντινών υποτελών, των Γασσανιδών Αράβων και των υποτελών των Χιμυαριτών, του Αραβικού βασιλείου Κίντα στη Βόρεια Αραβία, αποτελώντας τμήματα της επαρχίας Μπιλάντ αλ-Σαμ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Χερσόνησος του Σινά Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Ιουδαία Κατηγορία:Ιστορία της Ιορδανίας
Α.Π.Ο. Αναγέννηση Νάξου
Ιδρύθηκε το 1980 με την επωνυμία «Α.Ο. Αγερσανί» και τη δεκαετία του '90 κατάφερε από το τοπικό πρωτάθλημα της Νάξου (Β΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων) να αναρριχηθεί ως τη Γ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν (1998 ως 2000). Η ΠΑΕ Αγερσανί είχε χρώματα πορτοκαλί και μαύρο και ως έμβλημα το νησί της Νάξου σε ριγέ μαύρη-πορτοκαλί ασπίδα.
Το 2001 που επανήλθε στις τοπικές διοργανώσεις η ΠΑΕ Αγερσανίου διαλύθηκε. Στη θέση του παλιού συλλόγου δημιουργήθηκε ο Α.Π.Ο. Αναγέννηση. Ως έδρα έχει το γήπεδο Αγερσανίου αλλά όταν αγωνιζόταν στις εθνικές κατηγορίες χρησιμοποιούσε το Δημοτικό Γυμναστήριο Νάξου στη Χώρα.
Ιστορικό
thumb|150px|Σήμα της ΠΑΕ Αγερσανί Νάξου
Το ποδοσφαιρικό τμήμα ήταν το μοναδικό αθλητικό τμήμα του συλλόγου '''Α.Ο. Αγερσανί''' που ιδρύθηκε το 1980, με σκοπό την ψυχαγωγία και την άθληση των νέων του χωριού Άγιος Αρσένιος της Νάξου, το οποίο έχει πληθυσμό 1.000 περίπου κατοίκων.
Ως τις αρχές της δεκαετίας του '90 αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα της Νάξου, που αντιστοιχεί στη Β΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων. Στη συνέχεια ανέβηκε στην Α΄ Κατηγορία και τη σεζόν 1995-96 κατέκτησε τον τίτλο στις Κυκλάδες και κέρδισε την άνοδο στη Δ΄ Εθνική.
Το 1998 έκανε ένα ακόμη μεγαλύτερο άλμα, αφού πήρε τον τίτλο στον όμιλό του, με αποτέλεσμα το μικρό επαρχιακό σωματείο της Νάξου να βρεθεί στη Γ΄ Εθνική, όπου παρέμεινε δύο σεζόν. Μετατράπηκε σε ΠΑΕ και γνώρισε μεγάλες στιγμές. Ειδικά στο Κύπελλο Ελλάδος, όπου αποτελεί την πρώτη ομάδα από τις Κυκλάδες που συμμετείχε σε αυτό, οι φίλαθλοι της ομάδας έζησαν ανεπανάληπτες συγκινήσεις, όταν αντιμετώπισε ομάδες Α΄ Εθνικής, όπως: τον Πανηλειακό, την Παναχαϊκή (2-2), τον Ολυμπιακό Βόλου (1-0), τον ΠΑΟΚ στο Γήπεδο Τούμπας (2-0) και τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο (3-0).
Το 2000 υποβιβάστηκε ξανά στη Δ΄ Εθνική και στη συνέχεια στο τοπικό πρωτάθλημα. Η «ΠΑΕ Αγερσανί» διαλύθηκε και μετονομάστηκε σε «Α.Π.Ο. Αναγέννηση Νάξου», η οποία αποτελεί τη συνέχεια του «Α.Ο Αγερσανί» και στις μέρες μας αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Κυκλάδων.
Παίκτες
Στα χρόνια της Γ΄ Εθνικής στο Αγερσανί αγωνίστηκαν, μεταξύ άλλων, οι: Σαββίδης (τερμ.), Παλάζης (τερμ.), Παπακωνσταντίνου, Δούσης, Λαζάρου, Λαμπράκης, Ντε Σόουζα, Κουρουνιώτης, Ξενιτόπουλος, Τακτικός, Γιάννης Κουρσάρης (ομογενείς), Κατσάνης, Βασιλόπουλος, Παππάς, Σιφνάκης, Κούτρας, Φλεριανός, Κατικαρίδης, Μανωλόπουλος, Χερεκάκης, Μπάνιατς, Στύλος, Κλοκίδης, Χατζάκης, Γκρίζος, Δράκος.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Νάξου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1980
Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δημιουργήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2009 και καταργήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019 οπότε και ξαναπήρε την αρχική του ονομασία Υπουργείο Δικαιοσύνης. Έδρευε στη λεωφόρο Μεσογείων 96, Αθήνα.
Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονταν κυρίως η παροχή των αναγκαίων μέσων για την ικανοποίηση των οργανωτικών και λειτουργικών αναγκών της δικαιοσύνης (δικαστήρια, δικαστικοί λειτουργοί, δικαστικοί υπάλληλοι), η εποπτεία και ρύθμιση των νομικών λειτουργημάτων και επαγγελμάτων (δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, δικαστικοί επιμελητές), η εποπτεία επί των Υποθηκοφυλακείων και Κτηματολογικών Γραφείων, η σχεδίαση και εφαρμογή της γενικής σωφρονιστικής πολιτικής, η κίνηση της διαδικασίας απονομής χάριτος, η ανάπτυξη διοικητικών δράσεων πρόληψης της εγκληματικότητας, η εναρμόνιση των κανόνων της εσωτερικής έννομης τάξης προς του κανόνες του διεθνούς δικαίου, η καθιέρωση και η ενίσχυση κανόνων διαφάνειας στη λειτουργία των θεσμών του κράτους, ο σχεδιασμός, η επεξεργασία, ο συντονισμός και η παρακολούθηση της εφαρμογής προγραμμάτων και σχεδίων δράσης κατά της διαφθοράς και η εμπέδωση και η προαγωγή της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.
Επίσης ο "επί της δικαιοσύνης υπουργός" προσυπογράφει κάθε νόμο που ψηφίζεται από την Βουλή.
Φουλγέντιος της Καρθαγένης
Ο Άγιος Φουλγέντιος της Καρθαγένης (San Fulgencio de Cartagena), γεννήθηκε στην Καρθαγένη τον 6ο αιώνα και πέθανε το 630 στην Έθιχα, ήταν Επίσκοπος της Έθιχα (η Ιβηρική χερσόνησος, που αποτελείται από τη σύγχρονη Ισπανία και την Πορτογαλία).
Βιογραφία
Όπως τα αδέρφια του Λέανδρος και Ισίδωρος, δύο Αρχιεπίσκοποι της Σεβίλλης, από τους οποίους ο πρώτος ήταν μεγαλύτερος και ο δεύτερος νεότερος από τον Φουλγέντιο, αφιερώθηκε στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Μια αδερφή των τριών ήταν η Αγία Φλωρεντίνη. Ο πατέρας τους, Σεβεριανός, ζούσε αρχικά στην Καρθαγένη. Ήταν Ρωμαίος και (σύμφωνα με ύστερες αν και αμφίβολες πληροφορίες) αυτοκρατορικός νομάρχης.
Δεν υπάρχουν ακριβή δεδομένα σχετικά με τη ζωή του Φουλγέντιου, καθώς αναφέρεται περιστασιακά μόνο σε σύγχρονες πηγές. Ο Λέανδρος, στο έργο του «Libellus» σχετικά με τη θρησκευτική ζωή της αδερφής του, Φλωρεντίνης, δηλώνει ότι έστειλε τον Φουλγέντιο πίσω στην πατρίδα του στην Καρθαγένη, κάτι το οποίο τον φόβιζε την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, καθώς μπορούσε "να τον βρει κακό" και ζητά από τη Φλωρεντίνη να προσευχηθεί για αυτόν. Για το ποιος ήταν ο κίνδυνος στον οποίο εκτέθηκε ο Φουλγέντιος, δεν έχουμε κανένα μέσο να ξέρουμε. Πιθανώς μέσω της επιρροής του Λέανδρου, ο οποίος έγινε Αρχιεπίσκοπος της Σεβίλλης το 584 και ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στις υποθέσεις του Βησιγοτθικού Βασιλείου, ο Φουλγέντιος έγινε Επίσκοπος της Έθιχα, στην εκκλησιαστική επαρχία της Σεβίλλης.
Καθώς ο Λεάνδρος πέθανε το 600 και ο Πηγάσιος φαίνεται ότι ήταν ακόμη Επίσκοπος της Έχιθας το 590, μπορούμε να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι ο Φουλγέντιος επιλέχθηκε επίσκοπος μεταξύ 590 και 600.
Ο Ισίδωρος, ο οποίος διαδέχτηκε την Αρχιεπισκοπή της Σεβίλλης μετά το θάνατο του αδερφού του Λέανδρου, αφιέρωσε στον Φουλγέντιο "κύριό του, υπηρέτη του Θεού", το έργο του για τις αξιώματα της Εκκλησίας, "De ecclesiasticis officiis". Μάλιστα, όταν ζητήθηκε από τον Φουλγέντιο, έγραψε αυτόν τον απολογισμό για την προέλευση και τους συγγραφείς της Λειτουργίας.
Δημήτριος Γ. Τσαούσης
Βιογραφία
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Ευρυτανίας το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Φουλγέντιος της Καρθαγένης
Βιογραφία
Στη δεύτερη σύνοδο της Σεβίλλης (619), για την οποία ο Ισίδωρος είχε συγκεντρώσει τους επίσκοπους της Βαιτικής, συζητήθηκε, σε μια διαμάχη, μεταξύ του επισκόπου της Έθιχα και του επισκόπου της Κόρδοβα το ζήτημα μίας εκκλησίας την οποία ο καθένας ισχυρίστηκε ότι ανήκε στην ενορία του. Διορίστηκε μια επιτροπή, και βάσει των επιχειρημάτων που ελήφθησαν από τη ρωμαϊκή νομοθεσία, δηλώθηκε ότι η αδιατάρακτη κατοχή τριάντα ετών πρέπει να αποτελεί νομικό τίτλο. Ο Φουλγέντιος παρευρέθηκε στη σύνοδο αυτοπροσώπως, το όνομά του βρέθηκε ανάμεσα στις υπογραφές των πρακτικών του συμβουλίου. Αυτό είναι το τελευταίο γεγονός στη ζωή του Φουλγέντιου για το οποίο έχουμε θετικές αποδείξεις. Πέθανε πριν από το έτος 633, καθώς ένας Μαρκιανός φαίνεται ότι ήταν τότε επίσκοπος της Έθιχα.
Εορτασμός
Ο Φουλγέντιος, όπως και η αδερφή του και τα αδέλφια του, τιμώνται ως άγιοι. Στην Ισπανία τιμάται η γιορτή του σε διαφορετικές ημέρες. Στο "Acta Sanctorum" των Βολλανδιστών είναι στις 14 Ιανουαρίου.
Δημήτριος Γ. Τσαούσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Φουλγέντιος της Καρθαγένης
Εορτασμός
Συχνά συγχέεται στα μεσαιωνικά γραπτά με τον Φουλγέντιο του Ρούσπε. Ορισμένα έργα έχουν επίσης αποδοθεί σε αυτόν, από τα οποία, ωστόσο, δεν υπάρχουν ίχνη.
Λέγεται ότι πολύ μετά το θάνατό τους, ένα μέρος των οστών του Αγίου Φουλγεντίου και εκείνων της αδελφής του, της Αγίας Φλωρεντίνης, μεταφέρθηκαν για ασφάλεια στη Σιέρα ντε Γκουανταλούπη, και ότι τον 14ο αιώνα βρέθηκαν στο χωριό της Μπερζοκάνα σε εκείνα τα βουνά. Το άλλο μέρος των οστών τους βρίσκεται στον καθεδρικό ναό της Μούρθια στην Καρθαγένη, όπου ο Άγιος Φουλγέντιος είναι σεβαστός ως προστάτης της μητρόπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί του 6ου αιώνα
Θάνατοι τον Μάιο του 2013
Παραπομπές
05
Μελανέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μελανέας (Μελανεύς, γενική: Μελανήος) είναι γνωστός ο πατέρας του «αγακλυτού» Αμφιμέδοντα, ενός από τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Ο Μελανέας, που ήταν ντόπιος Ιθακήσιος, αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (ραψωδία ω, στίχος 103).
Πηγή
Μελανεας
Σίμος Βλάχος
Ο Σίμος Βλάχος ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.
Εντάχθηκε στην Δημοκρατική Άμυνα. Υπηρέτησε ως διοικητής της Σχολής Πεζικού από τον Ιούλιο του 1931 ως τον Αύγουστο του 1933. Ήταν υφυπουργός Δημοσίας Τάξεως στην κυβέρνηση Πλαστήρα από τις 13 Φεβρουαρίου 1945 ως τις 8 Απριλίου 1945.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίας Ασφαλείας
Δυναστεία των Καρολιδών
Η Δυναστεία των Καρολίδων (ή και Καρολίγγεια Δυναστεία) ήταν Φραγκική οικογένεια ευγενών με καταγωγή από τους Πεπινίδες του 7ου αιώνα. Το όνομα "Καρολίδες" (μεσαιωνικά λατινικά karolingi, μια μορφή του χωρίς επαλήθευση παλιών γερμανικών *karling, kerling, που σημαίνει "οι απόγονοι του Κάρολου", πρβ. το kerlinc των μέσων ύστερων γερμανικών), προέρχεται από εκλατινισμένο όνομα του Κάρολου Μαρτέλου: Carolus. Η οικογένεια εδραίωσε τη δύναμή της στα τέλη του 8ου αιώνα, μετατρέποντας σε κληρονομικούς τους τίτλους του κυρίου του παλατιού και του Δούκα των Φράγκων και γενόμενοι de facto ηγεμόνες των Φράγκων ως η αληθινή εξουσία πίσω από τον θρόνο.
Ιστορία
Η παραδοσιακή ιστοριογραφία έχει δει την ανάληψη της βασιλείας από τους Καρολίδες ως προϊόν μακράς διαδρομής προς την εξουσία, που στιγματίστηκε ακόμη και από μία πρόωρη απόπειρα κατάληψης του θρόνου από τον Χιλδεβέρτο τον Υιοθετημένο (Childebert the Adopted). Σήμερα όμως αυτή η εικόνα δεν είναι κοινώς αποδεκτή. Αντίθετα, η στέψη του 751 αντιμετωπίζεται γενικά ως το προϊόν των βλέψεων ενός ατόμου, του Πεπίνου, και της Εκκλησίας, η οποία έψαχνε πάντα για ισχυρούς κοσμικούς προστάτες και για την επέκταση της πνευματικής και κοσμικής επιρροής της.
Ο μεγαλύτερος μονάρχης τον Καρολιδών ήταν ο Καρλομάγνος, ο οποίος στέφθηκε Αυτοκράτορας στη Ρώμη το 800 από τον Πάπα Λέοντα Γ΄. Η αυτοκρατορία του, που φαινομενικά ήταν η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αναφέρεται ιστοριογραφικά ως Αυτοκρατορία των Καρολιδών. Η παραδοσιακή πρακτική των Φράγκων (και των Μεροβίγγειων) να διαχωρίζουν τις επικράτειες στους κληρονόμους δεν εγκαταλείφτηκε από τους Καρολίδες αυτοκράτορες, αλλά έγινε επίσης δεκτή και η έννοια του αδιαχώριστου της Αυτοκρατορίας. Οι Καρολίδες είχαν την πρακτική να κάνουν τους γιους τους ‘ελάσσονες’ βασιλείς διαφόρων περιοχών (regna) της αυτοκρατορίας, τις οποίες περιοχές θα κληρονομούσαν με τον θάνατο του πατέρα τους. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου του Ευσεβούς οι Καρολίδες ενεπλάκησαν σε εμφύλιο πόλεμο, που κράτησε τρία χρόνια και κατέληξε στη Συνθήκη του Βερντέν, η οποία χώρισε την αυτοκρατορία σε τρία βασίλεια (regna), αποδίδοντας τον αυτοκρατορικό τίτλο και την ονομαστική ηγεμονία στον πρωτότοκο Λοθάριο Α΄. Η Καρολίδες διέφεραν από τους Μεροβίγγειους στο ότι δεν επέτρεπαν την κληρονομιά σε νόθους απογόνους, σε μια προσπάθεια να αποτρέπουν τις διαμάχες και να περιορίζουν το διαμοιρασμό του βασιλείου. Όμως στα τέλη του 9ου αιώνα, η έλλειψη κατάλληλων ενηλίκων απογόνων των Καρολιδών, οδήγησε στην άνοδο του Αρνούλφου της Καρινθίας, νόθου γιου νόμιμου βασιλιά των Καρολιδών.
Οι Καρολίδες είχαν εκτοπιστεί από τα περισσότερα regna της Αυτοκρατορίας το 888. Κυβερνούσαν στην Ανατολική Φραγκία ως το 911 και κατείχαν τον θρόνο της Δυτικής Φραγκίας διαλλειμματικά ως το 987. Παρόλο που διεκδίκησαν το δικαίωμά τους να κυβερνούν, την κληρονομική τους διαδοχή, τη δοσμένη από τον Θεό και τη συμμαχία τους με την Εκκλησία, δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την αρχή του εκλεγμένου μονάρχη και η προπαγάνδα τους τελικά δεν επιβίωσε. Κλάδοι των Καρολιδών συνέχιζαν να κυβερνούν στο Βερμαντουά και την Κάτω Λωρραίνη μετά τον θάνατο του τελευταίου βασιλιά το 987, αλλά ποτέ ξανά δεν διεκδίκησαν πριγκιπάτα και έκαναν ειρήνη με τις νέες δυναστείες που κυβερνούσαν. Ένας χρονικογράφος από τη Σενς χρονολογεί το τέλος της Δυναστείας των Καρολιδών με τη στέψη του Ροβέρτου Β΄ ως νεαρού συν-ηγεμόνα με τον πατέρα του, Ούγο Καπέτο, τον πρώτο του Οίκου των Καπετιδών.
Η Δυναστεία εξέλειψε από την εξ αρρενογονίας γραμμή με τον θάνατο του Όντο κόμη του Βερμαντουά. Η αδελφή του Αδελαΐδα, κόμισσα του Βερμαντουά, η τελευταία των Καρολιδών, πέθανε το 1122.
Ευρεία στρατηγική
Ο ιστορικός Bernard Bachrach επιχειρηματολογεί ότι η άνοδος των Καρολιδών στην εξουσία μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή στα πλαίσια της θεωρίας της ευρύτερης στρατηγικής των Καρολιδών. Μια ευρεία στρατηγική είναι μια μακροπρόθεσμη στρατιωτική και πολιτική στρατηγική, η οποία δεν περιορίζεται σε μόνο μία εκστρατευτική περίοδο, αλλά εκτίνεται σε μεγάλες χρονικές περιόδους. Οι Καρολίδες ακολούθησαν μια σειρά ενεργειών που αντικρούει την ιδέα της τυχαίας ανόδου στην εξουσία και μπορεί να θεωρηθεί ως ευρεία στρατηγική.
Αρχίζοντας με τον Πεπίνο Β΄ οι Καρολίδες άρχισαν να ξαναενώνουν το βασίλειο των Φράγκων (regnum Francorum), μετά τον διαχωρισμό που ακολούθησε τον θάνατο του Μεροβίγγειου βασιλιά Δαγοβέρτου Α΄. Έπειτα από μία αποτυχημένη απόπειρα να σφετεριστούν τον θρόνο από τους Μεροβίγγειους περίπου το 651, οι Καρολίδες άρχισαν να κερδίζουν σταδιακά δύναμη και εξουσία, καθώς εδραίωναν στρατιωτική ισχύ ως Κύριοι του Παλατιού. Για να το κάνουν αυτό, οι Καρολίδες χρησιμοποίησαν ένα συνδυασμό ύστερης ρωμαϊκής στρατιωτικής οργάνωσης και σταδιακών αλλαγών, που έγιναν μεταξύ του 5ου και 8ου αιώνα. Επειδή η αμυντική στρατηγική των Ρωμαίων είχε επιβληθεί κατά την περίοδο της Ύστερης Αυτοκρατορίας, ο πληθυσμός είχε στρατιωτικοποιηθεί και ήταν έτοιμος για στρατιωτική χρήση. Η ύπαρξη ρωμαϊκής υποδομής, όπως δρόμοι, οχυρά και οχυρωμένες πόλεις, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σήμαινε ότι η αναμορφωμένες στρατηγικές της ύστερης Ρωμαϊκής περιόδου μπορούσαν ακόμη να ήταν σχετικές με την πραγματικότητα. Από τους πολίτες, οι οποίοι ζούσαν μέσα ή κοντά σε οχυρά ή τοιχισμένες πόλεις, ήταν απαιτούμενο να μάθουν να πολεμούν και να υπερασπίζονται τον τόπο που έμεναν. Αυτοί οι άνδρες σπάνια χρησιμοποιήθηκαν στην ευρεία στρατηγική των Καρολιδών, καθώς ήταν για αμυντικούς σκοπούς, ενώ οι στρατηγική των Καρολιδών ήταν κατά κύριο λόγο -και τον περισσότερο καιρό- επιθετική.
Μιαν άλλη τάξη πολιτών έπρεπε να υπηρετήσει στον στρατό και να λαμβάνουν μέρος σε εκστρατείες. Ανάλογα με τον πλούτο κάποιου, ήταν και το είδος της υπηρεσίας· “όσο πιο πλούσιος κάποιος, τόσο μεγαλύτερες οι υποχρεώσεις του για στρατιωτική υπηρεσία”. Για παράδειγμα, αν κάποιος ήταν πλούσιος μπορεί να του απαιτούσαν να γίνει ιππότης, ή να παρέχει έναν αριθμό ανδρών ως πολεμιστές.
Εκτός από αυτούς που όφειλαν στρατιωτική υπηρεσία για τις γαίες που κατείχαν, για τους Καρολίδες πολεμούσαν επίσης και επαγγελματίες στρατιώτες. Αν ο ιδιοκτήτης κάποιων συγκεκριμένων εκτάσεων γης ήταν ανίκανος για στρατιωτική υπηρεσία (γυναίκα, γέρος, φιλάσθενος ή απλά δειλός) και πάλι όφειλαν υπηρεσία: προσελάμβαναν άνδρες για να πολεμήσουν στη θέση τους. Ιδρύματα, όπως μοναστήρια και εκκλησίες, επίσης ήταν υπόχρεοι να στείλουν στρατιώτες, ανάλογα με τον πλούτο και τις γαίες που κατείχαν. Βασικά, η χρησιμοποίηση των ιδρυμάτων της Εκκλησίας για την παροχή τους στον στρατό, ήταν μια παράδοση που συνέχισαν οι Καρολίδες και από την οποία ωφελήθηκαν τα μέγιστα.
Ήταν “πολύ απίθανο να προωθηθούν σε ένα μόνο θέατρο πεδίου μάχης ετοιμοπόλεμοι με τον εξοπλισμό τους στρατοί άνω των 100 χιλιάδων”. Έτσι, κάθε ιδιοκτήτης γης δεν απαιτούνταν να κινητοποιεί όλους τους άνδρες του για την εκστρατευτική περίοδο, αλλά οι Καρολίδες αποφάσιζαν τι είδος στρατεύματα θα χρειάζονταν από κάθε ιδιοκτήτη και τι εξοπλισμό θα έπρεπε να πάρουν μαζί τους. Σε κάποιες περιπτώσεις την αποστολή ανδρών μπορούσε να αντικαταστήσει η αποστολή πολεμικών μηχανών. Προκειμένου να στείλουν αποτελεσματικούς ετοιμοπόλεμους άνδρες, πολλά ιδρύματα είχαν καλά εκπαιδευμένους στρατιώτες, εξειδικευμένους να πολεμάνε ως στράτευμα με βαρύ οπλισμό. Αυτοί οι άντρες θα εκπαιδευόταν, εξοπλιζόταν και λάμβαναν ό,τι χρειαζόταν για να πολεμήσουν, από τον Οίκο ή το ίδρυμα για το οποίο πολεμούσαν. Αυτές η ένοπλες ακολουθίες υπηρετούσαν σχεδόν ως ιδιωτικοί στρατοί, “τους οποίους συντηρούσαν οι μεγάλοι βαρόνοι [και] ήταν μεγάλης σημασίας στην πρώιμη Καρολίγγεια στρατιωτική οργάνωση και διεξαγωγή πολέμου”. Οι ίδιοι οι Καρολίδες είχαν το δικό τους στρατιωτικό βραχίονα και ήταν ο πιο σημαντικός “κορμός του ετοιμοπόλεμου στρατού” του φραγκικού βασιλείου.
Ήταν η αποτελεσματική χρήση της στρατιωτικής οργάνωσης που συνέβαλε στην επιτυχία της ευρείας στρατηγικής των Καρολιδών, η οποία στρατηγική συνίστατο στην επαναδημιουργία του φραγκικού βασιλείου υπό την ηγεμονία τους. Ο Bernard Bachrach αναφέρει τρεις αρχές της ευρείας στρατηγικής, που κάλυψαν γενιές ηγεμόνων των Καρολιδών: “Η πρώτη αρχή… ήταν να επεκταθούν προσεκτικά από Καρολίγγεια βάση της Αυστρασίας. Η δεύτερη αρχή ήταν να εμπλέκονται σε μία περιοχή κάθε φορά, μέχρι αυτή να κατακτηθεί. Η τρίτη αρχή ήταν να αποφεύγουν να εμπλέκονται πέρα από τα σύνορα του φραγκικού βασιλείου, ή να το κάνουν αυτό μόνο όταν ήταν απολύτως αναγκαίο και τότε πάλι όχι με σκοπό την κατάκτηση”.
Αυτό είναι σημαντικό στη μεσαιωνική ιστορία, καθώς χωρίς τέτοια στρατιωτική οργάνωση και την ευρεία τους στρατηγική, οι Καρολίδες δεν είχαν ποτέ επιτυχία να γίνουν βασιλείς των Φράγκων, όπως νομιμοποιήθηκαν από τον Πάπα. Παραπέρα, ήταν λόγω των προσπαθειών τους και της οργάνωσής τους που ο Καρλομάγνος μπόρεσε να γίνει τόσο ισχυρός βασιλιάς και να στεφθεί Αυτοκράτορας των Ρωμαίων το 800 μ.Χ. Χωρίς τις προσπάθειες των προκατόχων του, δεν θα μπορούσε να ήταν τόσο επιτυχημένος όσο ήταν και η προσπάθεια αναβίωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Δύση ήταν πιθανόν να μην είχε συμβεί.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί  Κατηγορία:Πρώιμος Μεσαίωνας
1959 Καρμπύσεφ
Ο Καρμπύσεφ (Karbyshev) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Βασίλιεβνα Ζουράβλεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου στρατηγού Ντμίτρι Καρμπίσεφ (Дмитрий Михайлович Карбышев), ήρωα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Καρμπύσεφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρμπυσεφ
The Lion and the Witch
Το The Lion and the Witch είναι ένα live EP από το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Weezer. Ηχογραφημένο στην Ιαπωνία τoν Μάιο του 2002, κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2002, έξι χρόνια ακριβώς μετά την κυκλοφορία του Pinkerton. Διανεμήθηκε ως μια περιορισμένη έκδοση σε ανεξάρτητα καταστήματα μουσικής σε 25.000 αντίτυπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Weezer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Μαθράκι
Το Μαθράκι  (παλαιότερη ονομασία: Σαμοθράκη ) είναι το μικρότερο και νοτιότερο από τα Διαπόντια νησιά βορειοδυτικά της Κέρκυρας.
Αποτελεί μέρος της κοινότητας Μαθρακίου της Δημοτικής Ενότητας Μαθρακίου του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Στην απογραφή 2011 αριθμούσε 329 κατοίκους ενώ σε αυτήν του 2001 186. Στην ίδια κοινότητα υπάγονται και οι ακατοίκητες νησίδες Διάκοπο, Διάπλο, Πλατειά, Τραχειά (ή Τραχιά) και Ψύλλος Ένα. Το 2021 είχε 221 μόνιμους κατοίκους.
Το νησί έχει έκταση 3,902 τετραγωνικών χιλιομέτρων, σχήμα επίμηκες και καλύπτεται από πυκνή βλάστηση, ενώ το μεγαλύτερο ύψωμα δεν ξεπερνά 152 μέτρα. Απέχει 3 ναυτικά μίλια από τις βορειοδυτικές ακτές της Κέρκυρας. Το νησί είναι προσβάσιμο ακτοπλοϊκά με τακτικά δρομολόγια από την Κέρκυρα και τον Άγιο Στέφανο, τα οποία προσεγγίζουν στο λιμανάκι Πλάκες. Το Μαθράκι παρουσιάζει μικρή τουριστική κίνηση, ενώ και ο εξηλεκτρισμός του ολοκληρώθηκε σχετικά πρόσφατα.
Μεγάλος αριθμός κατοίκων του νησιού έχει μεταναστεύσει στις Η.Π.Α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Διαπόντια νησιά Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Κωνσταντίνος Οικονόμου
Ο Κωνσταντίνος (Κωστάκης) Οικονόμου ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Σμόκβιτσα, κωμόπολη κοντά στην πόλη Γευγελή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Οικονόμου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Σμόκβιτσα κοντά στην πόλη της Γευγελής στην Μακεδονία την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας. Κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, συγκρότησε ένοπλη αντάρτικη ομάδα, αποτελούμενη από 35 άνδρες, της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Έδρασε από τις αρχές του 1905, στις περιοχές της Γευγελής, της Τζένας και της Βογδάντσας, ενάντια στα βουλγαρικά ένοπλα σώματα που τρομοκρατούσαν τους κατοίκους. Στις αρχές του Μαΐου του 1905, το σώμα του συγκρούστηκε με βουλγαρικό σώμα στη Μάχη της Σμόκβιτσας, όπου σκοτώθηκαν δεκατρείς κομιτατζήδες. Το σώμα του άφησε πίσω του ένα νεκρό, αλλά τράπηκε σε φυγή και διασκορπίστηκε. Ο Κωνσταντίνος Οικονόμου μετά από λίγο καιρό απεβίωσε. Το σώμα του αποτελούσαν, μεταξύ άλλων, οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Μέλας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέλας (γενική: Μέλανος) είναι γνωστός ένας από τους γιους του βασιλιά της Καλυδώνας Πορθάονα ή Πορθέως και της Ευρύτης. Αδέλφια του Μέλανος ήταν οι Οινέας, Άγριος, Αλκάθοος, Λευκοπέας και Στερόπη. Ο Μέλας αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ξ, στίχος 117), κατά τον λόγο του ήρωα Διομήδη, ο οποίος ήταν εγγονός του αδελφού του.
Πηγές
Μελας
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1950)
Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 πραγματοποιήθηκε το 1950. Η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου) αποφάσισε να ενώσει 7 ανεξάρτητους αγώνες ταχύτητας (6 ευρωπαϊκούς και ένα στην Αμερική) σε ένα πρωτάθλημα για αυτοκίνητα, που έπρεπε να τηρούν ένα σύνολο κανόνων που ονομάστηκε Φόρμουλα 1. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 13 Μαΐου, στην πίστα του Σίλβερστοουν. Πήραν μέρος 5 ομάδες και 21 οδηγοί .Εκτός από τους επίσημους επτά αγώνες, διοργανώθηκαν και άλλοι την διάρκεια της χρονιάς, που όμως δεν μέτρησαν στο πρωτάθλημα. Πρωταθλητής αναδείχτηκε ο Τζουζέπε Φαρίνα με Alfa Romeo.
Σύνοψη
Στο πρωτάθλημα πήραν μέρος 14 ομάδες, από τις οποίες οι 4 ήταν εργοστασιακές (Alfa Romeo, Ferrari, Maserati και Talbot). Τα αυτοκίνητα είχαν κινητήρες στο μπροστινό μέρος, και, σύμφωνα με τους κανονισμούς, έπρεπε να ήταν 1.500 κυβικών εκατοστών με υπερτροφοδότηση και 4.500 κυβικών εκατοστών με ατμοσφαιρικούς κινητήρες. Η Alfa Romeo, με οδηγούς τον Φαρίνα, τον Φάντζιο και τον Φαγκιόλι, αποδείχτηκε το πιο δυνατό και αξιόπιστο αυτοκίνητο (Alfa 158). Στον αγώνα των Ηνωμένων Πολιτειών, πήραν μέρος μόνο Αμερικανικές ομάδες. Άλλοι 17 αγώνες που διεξήχθησαν με τους ίδιους κανόνες και οδηγούς στην Ευρώπη, δεν μέτρησαν στην τελική βαθμολογία. Οι ομάδες μπορούσαν να αλλάξουν οδηγό κατά την διάρκεια του αγώνα.
Αγώνες
Οι επίσημοι αγώνες και οι νικητές σε κάθε έναν από αυτούς:
Βαθμολογία
Οι πέντε ταχύτεροι οδηγοί βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2 αντίστοιχα. 1 επιπλέον βαθμό κέρδιζε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Μόνο οι καλύτερες 4 βαθμολογίες από τις 7 που μπορούσε να κερδίσει κάποιος οδηγός μετρούσαν για το πρωτάθλημα. Σε περίπτωση που ένας οδηγός αντικαθιστούσε κάποιον άλλον στην διάρκεια του αγώνα, και τελικά βρισκόταν μέσα στις 5 βαθμολογούμενες θέσεις, και οι δύο οδηγοί έπαιρναν τους βαθμούς.
Στο πρωτάθλημα πήραν συνολικά μέρος 79 οδηγοί, αλλά μόνο οι προηγούμενοι 22 κατάφεραν να πάρουν κάποιο βαθμό. 24 από τους 79 δεν κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιον από τους αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1950 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1950
Στάδιο Τσερνομόρετς
Το Στάδιο Τσερνομόρετς είναι ποδοσφαιρικό στάδιο που χτίστηκε το 2011, στην Οδησσό της Ουκρανίας. Είναι απόγονος του «Κεντρικού Σταδίου της Ναυτιλιακής Εταιρίας της Μαύρης Θάλασσας», το οποίο γκρεμίστηκε το 2009. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 34.164 ατόμων και αποτελεί έδρα της ΦΚ Τσερνομόρετες Οδησσού. Ο πρώτος αγώνας που φιλοξένησε, στις 19 Νοεμβρίου 2011, ήταν ο αγώνας μεταξύ των ΦΚ Τσερνομόρτες Οδησσού και ΦΚ Καρπάτι Λβιβ, ο οποίος έληξε με σκορ 2:2. Το στάδιο αναμενόταν να φιλοξενήσει αγώνες του Euro 2012, αλλά απέτυχε.
Πρώην στάδιο
Το πρώην στάδιο χτίστηκε στον ίδιο τόπο το 1935 και το αρχικό του όνομα ήταν «Αναμνηστικό Στάδιο Κοσιόρ», το οποίο πήρε από τον Πρώτο Γραμματέα του Κομμουστικού Κόμματος στην Ουκρανική ΣΣΔ, Στανισλάβ Κοσιόρ. Όταν ο Κοσιόρ δολοφονήθηκε στην δεκαετία του 1930, το στάδιο μετονομάστηκε σε «Στάδιο-Πάρκο Σεβτσένκο». Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το στάδιο πέρασε υπό την κατοχή του Υπουργείου Τροφής και έλαβε το όνομα «Κεντρικό Στάδιο Χαρτσόβικ». Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μετονομάστηκε σε «Στάδιο Αβανγκάρντ» και το 1959 σε «Κεντρικό Στάδιο της Ναυτιλιακής Εταιρίας της Μαύρης Θάλασσας».
Το στάδιο μπορούσε να χωρέσει 34.362 άτομα. Από το 2004 μέχρι το 2007 φιλοξένησε τον τελικό του Σούπερ Καπ Ουκρανίας. Στο τέλος του 2008, το στάδιο έκλεισε και το 2009 γκρεμίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ουκρανία Κατηγορία:ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού
1960 Γκυσάν
Ο Γκυσάν (Guisan) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,93. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του Ελβετού στρατηγού Ανρί Γκυσάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Γκυσάν εκτιμάται σε 24,55 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0496 ± 0,005. Ο Γκυσάν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 28 λεπτά.