cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπάρτον Άλμπιον
Τον Δεκέμβρη της αμέσως επόμενης χρονιάς (2015-2016) ο Jimmy Floyd Hasselbaink μετεγγράφηκε στην QPR και προπονητής ανέλαβε ο πρώην παίχτης και προπονητής της ομάδας Nigel Clough, υπό τις οδηγίες του οποίου η ομάδα τερμάτησε δεύτερη κερδίζοντας την απευθείας άνοδο στην Τσάμπιονσιπ και καταφέρνοντας έτσι την δεύτερη συνεχόμενη άνοδο κατηγοριών.
Τη σαιζόν 2016-2017 η Μπάρτον αν και ξεκίνησε σαν αουτσάιντερ με ένα απο τους μικρότερους προυπολογισμούς της κατηγορίας κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία με προπονητη τον Nigel Clough.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπάρτον Άλμπιον Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Αραβικός Σύνδεσμος
Ο Αραβικός Σύνδεσμος (αραβικά: جامعة الدول العربية) συνεστήθη στις 22 Μαρτίου 1945 στο Κάιρο κατόπιν μακρών συνεννοήσεων που είχαν προηγηθεί μεταξύ των επτά αραβικών χωρών που προσχώρησαν σ' αυτόν και συγκεκριμένα της Αιγύπτου, της Συρίας, του Ιράκ, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας, της Υεμένης και του Λιβάνου. Τα μέλη της είναι 22 χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας, που αποβλήθηκε από τον σύνδεσμο στις 16 Νοεμβρίου του 2011, ως μοχλός πίεσης για την επίλυση της εσωτερικής της κρίσης.
Δημιουργία του Αραβικού Συνδέσμου
Η δημιουργία του Συνδέσμου αποτελούσε παλιά απραγματοποίητη επιθυμία του αραβικού κόσμου, που ατένιζε το ένδοξο παρελθόν κατά το οποίο είχε κυριαρχήσει επί σημαντικού μέρους του τότε γνωστού κόσμου και τη διέβλεπε ως μοναδικό τρόπο και οδό της συνένωσής του για διασφάλιση της αυτοκυριαρχίας και διεκδίκησης διαφόρων φυλετικών, εθνικών και θρησκευτικών συμφερόντων.
Η σύμπηξη του Συνδέσμου επιταχύνθηκε μετά τις αξιώσεις που ήγειραν οι Εβραίοι επί της Παλαιστίνης, αξιώσεις που έτυχαν και υποστήριξης από τις Μεγάλες Δυνάμεις και που άρχισαν να πραγματοποιούνται με γοργό ρυθμό από τα τελευταία ήδη έτη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και μάλιστα αμέσως μετά τη λήξη του.
Πριν όμως οι Άραβες της Εγγύς Ανατολής και Βορείου Αφρικής αντιμετωπίσουν το Εβραϊκό ζήτημα, είχαν αντιμετωπίσει το Ανατολικό ζήτημα δηλαδή την απαλλαγή τους από τον τουρκικό ζυγό που κράτησε περίπου 400 χρόνια.
Το αραβικό όνειρο
Η ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου ακριβώς στο τέλος του Μεγάλου Πολέμου έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νεότερη αλλά και σύγχρονη διαμόρφωση των τυχών των αραβικών χωρών. Οι δε διενέξεις των Μεγάλων Δυνάμεων στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έδωσαν νέα ευκαιρία στους Άραβες προς επιτυχή επιδίωξη των στόχων τους.
Πρωτοβουλία Φαρούκ
Η πρωτοβουλία του τότε βασιλιά της Αιγύπτου Φαρούκ για τη σύμπηξη του Αραβικού Συνδέσμου βρήκε προθυμότατους όλους τους ηγεμόνες και πολιτικούς ηγέτες των αραβικών χωρών, που το 1943 είχαν απελευθερωθεί και βρέθηκαν ανεξάρτητες. Έτσι, το 1944 υπογράφεται στην Αλεξάνδρεια το γνωστό Πρωτόκολλο Αλεξανδρείας, το οποίο θα αποτελέσει τον πρόδρομο του Αραβικού Συνδέσμου. Τελικά, ένα χρόνο μετά, στις 22 Μαρτίου του 1945, μέσα σε μεγαλοπρεπή τελετή στο Κάιρο υπογράφεται η σχετική συμφωνία (*)
Η Συμφωνία
Το κυριότερο σημείο της Συμφωνίας αυτής είναι το ακόλουθο (στη δημοτική):
« Τα συμβαλλόμενα κράτη συμφωνούν να συσφίξουν τις σχέσεις και τους παντοειδείς δεσμούς τους και να τους σταθεροποιήσουν με βάση τον αμοιβαίο σεβασμό της ανεξαρτησίας και των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων και τον συντονισμό των προσπαθειών για το καλό («επ' αγαθώ») όλου του αραβικού κόσμου.»
Ανησυχία από του Ιράκ
Το 1955 όλως αιφνιδίως και χωρίς προηγούμενη συνεννόηση το Ιράκ προσχωρεί στο Τουρκο-Πακιστανικό Σύμφωνο του 1955, δημιουργώντας έντονη ανησυχία στους κόλπους του Αραβικού Συνδέσμου, ο οποίος συνήλθε εκτάκτως στο Κάιρο. Στη σύσκεψη που έγινε, η Συρία, ο Λίβανος και το Ιράκ απέρριψαν την αιγυπτιακή πρόταση ώστε κανένα αραβικό κράτος να μην προσχωρήσει στο Σύμφωνο αυτό. Η διαφορά τελικά διευθετήθηκε από τον τότε Πρωθυπουργό του Ιράκ, Νούρι ες Σαΐντ, ο οποίος και δήλωσε ότι το Ιράκ θα συνεργάζεται πλήρως με όλα τα αραβικά κράτη είτε εντός είτε εκτός του Συνδέσμου.
Μέλη
Τον Ιανουάριο του 2003, η Ερυθραία εισήλθε στον Αραβικό Σύνδεσμο ως παρατηρητής. Το 2006 εισήλθε επίσης ως παρατηρητής η Βενεζουέλα και το 2007 η Ινδία.
Όργανα του Συνδέσμου
Όργανα του Αραβικού Συνδέσμου είναι:
Λήψη αποφάσεων
Οι αποφάσεις του Συμβουλίου του Αραβικού Συνδέσμου λαμβάνονται είτε ομόφωνα, ώστε καθίστανται υποχρεωτικές για όλα τα κράτη-μέλη, είτε κατά πλειοψηφία, ώστε δεσμεύουν μόνο τα κράτη που τις έχουν αποδεχθεί.
Δραστηριότητα
Τον Απρίλιο του 1955 όλα τα κράτη-μέλη του Αραβικού Συνδέσμου συμμετείχαν στη Διάσκεψη των Αφρικανο-Ασιατικών χωρών στο Μπαντούγκ της Ινδονησίας, με απώτερο σκοπό τη συνεργασία των αραβικών χωρών Ασίας και Αφρικής.
Το 1956 στον Αραβικό Σύνδεσμο έγινε δεκτή η προσχώρηση και του Σουδάν, φθάνοντας έτσι τα μέλη σε εννέα.
Τον Απρίλιο του ίδιου έτους ο Αραβικός Σύνδεσμος αποφάσισε να παράσχει πλήρη υποστήριξη στους Αλγερινούς εθνικιστές, περιλαμβανομένης και προσφυγής στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ταυτόχρονα άνοιξε Γραφεία Διαφώτισης σε Μπουένος Άιρες, Γενεύη, Νέο Δελχί, Καράτσι και Ρίο ντε Τζανέιρο.
Κατά το ίδιο έτος φέρεται ότι αυξήθηκε η επιρροή της Αιγύπτου επί του Συνδέσμου (μετά τα πολιτικά γεγονότα και την αποφυγή πολεμικής σύρραξης με τη Γαλλία και την Αγγλία στην κρατικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ).
Τον Σεπτέμβριο του 1956 ο Σύνδεσμος συνήλθε εκ νέου και καταδίκασε παμψηφεί τη στάση της Γαλλίας και της Αγγλίας στο ζήτημα του Σουέζ.
Μετά την επίθεση του Ισραήλ κατά τον Οκτώβριο–Νοέμβριο του 1956, ο Αραβικός Σύνδεσμος συνήλθε στη Βηρυτό, όπου οι ηγέτες των αραβικών χωρών προέβησαν σε επίσημη δήλωση ότι η πολιτική τους έχει στόχο την εκμηδένιση του Ισραήλ ως κυρίαρχου κράτους, δήλωση που επαναλήφθηκε πολλές φορές με τελευταία εκείνη του σημερινού προέδρου του Ιράν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Υπερεθνικές ενώσεις Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ασία
Πορτ οφ Σπέιν
Το Πορτ οφ Σπέιν (αγγλικά: Port of Spain, ισπανικά: Puerto España) είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο σε πληθυσμό δήμο της χώρας, μετά από αυτούς του Σαν Φερνάντο και του Τσαγκουάνας, με τον πληθυσμό της πόλης να φτάνει γύρω στις 49.000 κατοίκους το 2000 (στην ευρύτερη περιοχή εκτιμάται πως ζούσαν το 1990 γύρω στις 128.000 κάτοικοι). Η πόλη βρίσκεται στον κόλπο του Παρία, στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού Τρινιντάντ, και αποτελεί πρωτεύουσα του νησιού από το 1757. Αποτελούσε από εκείνη την εποχή ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της Καραϊβικής. Η πόλη είναι σήμερα από τις πιο ταχύτατα αναπτυσσόμενες πόλεις της περιοχής.
Η πόλη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από τους Ισπανούς, αρχικά με το όνομα «Πουέρτο ντε λος Ισπανιόλες» (Puerto de los Hispanioles) και αργότερα «Πουέρτο ντε Εσπάνια» (Puerto de España). Το 1757, ο κυβερνήτης δον Πέντρο ντε λα Μονέντα μετέφερε την πρωτεύουσα του νησιού από την Σαν Χοσέ ντε Ορούνια (San José de Oruña) στο Πορτ οφ Σπέιν. Το 1797 καταλήφθηκε από τους Βρετανούς, ενώ από το 1958 έως το 1962 αποτέλεσε πρωτεύουσα της Ομοσπονδίας Δυτικών Ινδιών. Μετά την ανεξαρτητοποίηση του Τρινιντάντ και Τομπάγκο έγινε η πρωτεύουσα του νέου κράτους.
Το κλίμα της πόλης είναι τροπικό. Από τον Ιούνιο μέχρι τον Δεκέμβριο είναι η υγρή περίοδος, ενώ η περίοδος ξηρασίας ξεκινά από τον Ιανουάριο και διαρκεί μέχρι τον Μάιο.
Η οικονομία της πόλης βασίζεται στο εμπόριο και τις υπηρεσίες. Οι περισσότερες κυβερνητικές υπηρεσίες της χώρας βρίσκονται στην πόλη, ενώ είναι και έδρα δύο σημαντικών τραπεζών της Καραϊβικής, της Republic Bank, Trinidad and Tobago Limited και της RBTT. Η πόλη, όπως και το υπόλοιπο νησί, εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο του Πιάρκο, 10 χιλιόμετρα από αυτή. Στην πόλη υπάρχουν επίσης διάφορα κολέγια.
thumb|right|700px|Πανοραμική φωτογραφία του Πορτ οφ Σπέιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Λιουτπράνδος της Κρεμόνας
Ο Λιουτπράνδος ή Λουιτπράνδος (ιταλ.: Liutprando da Cremona, 920 - 972) ήταν Λομβαρδός ιστορικός, συγγραφέας και χριστιανός επίσκοπος της Κρεμόνας από το 961 έως το 972. Από αριστοκρατική λομβαρδική οικογένεια και με αξιόλογη μόρφωση, από νεαρή ηλικία τέθηκε στην υπηρεσία των βασιλέων της Ιταλίας και έλαβε μέρος σε διπλωματικές αποστολές. Αργότερα εκδιώχθηκε από την ιταλική Αυλή και βρήκε καταφύγιο στη γερμανική, όπου και έγινε ο κυριότερος υπέρμαχος του Γερμανού βασιλιά Όθωνα A΄. Το ιστορικό του έργο, γραμμένο κατά κύριο λόγο ως μέσο προώθησης των προσωπικών του πολιτικών επιδιώξεων και απόψεων, χαρακτηρίζεται από μονομέρεια και εμπάθεια, ενώ ο καυστικός -και συχνά συκοφαντικός- χαρακτήρας του οδήγησε στην αποτίμηση της ιταλικής πολιτικής σκηνής του 10ου αιώνα ως εξαιρετικά διεφθαρμένης και ανήθικης. Ως αποτέλεσμα, η συγκεκριμένη εποχή ονομάστηκε «Πορνοκρατία».
Η ζωή του
Ο Λιουτπράνδος γεννήθηκε στην Πάβια από πλούσια οικογένεια εμπόρων ή αστών αριστοκρατών. Ο πατέρας του και ο πατριός του ήταν διπλωμάτες στην υπηρεσία του βασιλιά της Ιταλίας Ούγο της Άρλ και ο Λιουτπράνδος ακολούθησε τα βήματά τους.
Η υπηρεσία του στη Λομβαρδική Αυλή
Το 931 ανέλαβε υπηρεσία στην Αυλή της Παβίας ως ακόλουθος του Ούγου της Αρλ, που ήταν νυμφευμένος με τη Μαροζία, την πανίσχυρη αρχόντισσα της εποχής της Πορνοκρατίας. Εκεί μορφώθηκε και έγινε κληρικός στον καθεδρικό της Παβίας. Όταν ο Ούγος απεβίωσε το 947 και άφησε τον θρόνο της Ιταλίας στο ανήλικο γιο του Λοθάριο, ο Λιουτπράνδος έγινε ο έμπιστος γραμματέας του πραγματικού κυβερνήτη της Ιταλίας, Βερεγγάριου Β΄ μαργράβου της Ιβρέας. Αυτός τον έκανε καγκελάριο και τον έστειλε το 949 σε διπλωματική αποστολή στην Κωνσταντινούπολη, στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ τον Πορφυρογέννητο. Σε παρόμοιες αποστολές είχαν συμμετάσχει τόσο ο πατέρας του Λιουτπράνδου το 927, όσο και ο ανάδοχός του το 942, επομένως θεωρήθηκε και ο ίδιος κατάλληλος. Εξάλλου ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία για να μάθει την ελληνική γλώσσα, ένα προσόν σπάνιο για τη Δυτική Ευρώπη του Ι΄ αιώνα. Η γνωριμία με την βυζαντινή Αυλή φαίνεται ότι άφησε εντυπωσιασμένο τον νεαρό πρέσβη, η αποστολή του όμως απέβη άκαρπη, έτσι όταν επέστρεψε στην Ιταλία έπεσε σε δυσμένεια.
Η υπηρεσία του στη γερμανική Αυλή
Διωγμένος από την Παβία βρήκε καταφύγιο στη Σαξονία, όπου το 950 εισήλθε στην υπηρεσία του Γερμανού βασιλιά Όθωνα Α΄. Εκεί άρχισε να γράφει την Ανταπόδοση, ένα έργο που αποσκοπούσε από τη μία στο να εκθέσει και να εκδικηθεί τον Βερεγγάριο Β΄ και από την άλλη να προωθήσει τις προσωπικές πολιτικές επιδιώξεις του Λιουτπράνδου, που ήθελε να διατηρήσει την εύνοια του Όθωνα.
Ο Βερεγγάριος Β΄, μετά το τέλος του Λοθάριου, ανακηρύχθηκε Βασιλιάς της Ιταλίας χωρίς να έχει πάρει την έγκριση του Όθωνα Α΄, του οποίου ήδη από το 941 ήταν υποτελής. Χωρίς χρονοτριβή ο Όθων Α΄ έφτασε στην Παβία, νυμφεύτηκε τη χήρα του Λοθάριου, την Αδελαΐδα και έτσι απέκτησε τον τίτλο του βασιλιά της Ιταλίας. Πρόσκαιρα οι δύο ανταγωνιστές συμβιβάστηκαν, με το Βερεγγάριο Β΄ να ορκίζεται για δεύτερη φορά υπακοή στον Όθωνα.
Το 961 ο Όθων Α΄ εξεστράτευσε για δεύτερη φορά στην Ιταλία και σε αυτήν την εκστρατεία τον συνόδευε ο Λιουτπράνδος, ο οποίος τότε έγινε και επίσκοπος της Κρεμόνας. Ο Λιουτπράνδος ήταν κοντά στον Όθωνα, όταν εκείνος στέφθηκε αυτοκράτορας από τον πάπα Ιωάννη ΙΒ΄ και ως έμπιστός του ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις με την πολιορκημένη Βίλλα. Το 963, όταν ο Ιωάννης ΙΒ΄ μεταστράφηκε υπέρ του γιου του Βερεγγάριου Β΄, του Αδαλβέρτου, ο πάπας καθαιρέθηκε από σύνοδο στην οποία μετείχε ο Λιουτπράνδος και αντικαταστάθηκε από τον Λέοντα Η΄.
Το τέλος του
Το 972 υποχρεώθηκε, παρά τις αντιρρήσεις του λόγω της άσχημης υγείας του, να επισκεφθεί ξανά την Κωνσταντινούπολη με σκοπό να συνοδεύσει την Θεοφανώ στην Δύση. Τελικά πέθανε κάποια στιγμή κατά την διάρκεια του ταξιδιού.
Το έργο του
Ο Λιουτπράνδος κατά την διάρκεια της ζωής του έγραψε τρία έργα: Το πιο γνωστό από τα τρία είναι η Ανταπόδοση, η οποία γράφτηκε, όπως αποκαλύπτει και ο τίτλος της, με σκοπό την συκοφάντηση, όχι μόνο του Βερεγγάριου Β΄ για τον οποίον αισθανόταν προσωπική πικρία ο Λιουτπράνδος, αλλά και γενικά όλων των Ιταλών ευγενών, που στη διεθνή πολιτική σκηνή δρούσαν ανταγωνιστικά ως προς τις βλέψεις του Όθωνα Α΄, του προστάτη και ευεργέτη του Λιουτπράνδου. Οι βλέψεις του επίσης για τον επισκοπικό θρόνο ήταν άλλος ένας λόγος, που φρόντισε τα κείμενά του να λένε αυτά ακριβώς που ήθελαν να ακούσουν οι Όθωνες. Στο τέλος μάλιστα αποδείχθηκε ότι η στρατηγική του επέτυχε, καθώς πράγματι ορίστηκε από τον Όθωνα Α΄ επίσκοπος της Κρεμόνα το 961.
Ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο στον τρόπο γραφής του Λιουτπράνδου, που μάλιστα τον καθιστά και εξαιρετικά σύγχρονο στον τρόπο έκφρασης, είναι η αναφορά στην σεξουαλικότητα των διαφόρων ηγεμόνων, παπών και γενικά ισχυρών ανθρώπων της εποχής του, που περιλαμβάνουν λεπτομέρειες και εκφράσεις, οι οποίες συχνά φτάνουν να γίνουν χυδαίες. Το χιούμορ του έχει μία συγκεκριμένη και χαρακτηριστική δομή. Αναφέρεται με κάποιον τρόπο στην σεξουαλική πράξη ή στα γεννητικά όργανα και στην ανατροπή των καθιερωμένων ρόλων των φύλων, πάντα με σκοπό να πλήξει και να αμφισβητήσει τους Ιταλούς ευγενείς και τους συμμάχους τους. Η Ανταπόδοση ακολουθεί μία συγκεκριμένη και συνεπή στρατηγική: παρουσιάζει συστηματικά μία αντιθετική εικόνα ανάμεσα στην ιταλική Αυλή, που υποτίθεται ότι ήταν ανήθικη και σεξουαλικά ακόλαστη και την γερμανική Αυλή, που υποτίθεται ότι ήταν ευσεβής και ηθική. Οι γυναίκες της ιταλικής αυλής παρουσιάζονται σεξουαλικά ακόλαστες και δολοπλόκες, ενώ οι άνδρες παρουσιάζονται τρυφηλοί και με αμφισβητούμενη αρρενωπότητα, ενώ συχνά οι Καρολίδες αποκαλούνται «Ιταλοί πόρνοι». Αντίθετα οι γυναίκες της γερμανικής Αυλής παρουσιάζονται ενάρετες και αξιοσέβαστες, ενώ οι άνδρες σοφοί, αρρενωποί και δίκαιοι.
Αν και στα κείμενά του ο Λιουτπράνδος επιτίθεται ιδιαίτερα και με σθένος στις γυναίκες, αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με κάποιο προσωπικό μισογυνικό αίσθημα όσο με την επιθυμία του να πλήξει την ιταλική Αυλή μέσω των γυναικών της. Οι αφύσικες σεξουαλικές σχέσεις και η ανεξέλεγκτη σεξουαλική δραστηριότητα, που παρουσιάζει στα έργα του αποσκοπεί στο να εκθηλυκοποιήσει την ιταλική πολιτική Αυλή, έτσι ώστε να την αποδυναμώσει, αλλά και να αμφισβητήσει την νομιμότητα των κληρονομικών αξιώσεων, που ήγειραν οι ιταλοί βασιλείς. Η γυναικεία απιστία στα γραπτά του Λιουτπράνδου είχε την διπλή συνέπεια να προκαλεί υποψίες για την νομιμότητα των βασιλικών διεκδικήσεων, αλλά και να ακυρώνει την ανδρική εξουσία, «ευνουχίζοντας» τους βασιλείς.
Ο Βερεγγάριος Β΄ και η οικογένειά του είναι, όπως ήταν αναμενόμενο, ένας από τους κύριους στόχους του Λιουτπράνδου. Ειδικά η σύζυγος του Βερεγγάριου Β΄, η Βίλλα της Τοσκάνης, δέχτηκε την μεγαλύτερη επίθεση. Την αποκάλεσε δεύτερη Ιεζάβελ και «μάγισσα που τρώει παιδιά» και την κατηγόρησε ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με τον ιερέα Δομίνικο, που τον περιγράφει ως κοντό, τριχωτό, τρελό και «με ουρά». Αυτό είχε σκοπό να αμφισβητήσει την νομιμότητα των διαδόχων του Βερεγγάριου Β΄.
Χαρακτηριστική είναι επίσης η επίθεση του Λιουτπράνδου στον Πάπα Ιωάννη ΙΑ΄, που ήταν αντίπαλος του Όθωνα Α΄. Ο Λιουτπράνδος αμφισβήτησε την καταγωγή του Πάπα, κατηγορώντας τον ότι ήταν νόθος γιος του Πάπα Σέργιου Γ΄ με την πριγκίπισσα Μαροζία και μάλιστα με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο. Το κατηγόρησε ότι καταγόταν από «εκείνη την αναίσχυντη πόρνη», την γερουσιαστή Θεοδώρα και τις «φαύλες πράξεις» τής κόρης της Μαροζίας. Από τέτοιου είδους κατηγορίες και χαρακτηρισμούς η εποχή του 10ου αιώνα στην Ρώμη ονομάστηκε «πορνοκρατία». Τέτοιου είδους αντιμετώπιση είχαν και πολλοί άλλοι βασιλείς, πρίγκιπες, πάπες και άλλοι ευγενείς της ιταλικής Αυλής, με αποκορύφωμα την ίδια την μητέρα του Βερεγγάριου Β΄, τη Γκίζελα του Φρίουλι, που ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους της Ιταλίας του 10ου αιώνα, αλλά ο Λιουτπράνδος επιχειρεί να αμαυρώσει την εξουσία της με κατηγορίες περί ανηθικότητας, καθώς, όπως γράφει, «είχε σαρκικές σχέσεις με όλους, όχι μόνο με πρίγκιπες, αλλά ακόμη και με απλούς ανθρώπους» και λίγο πιο κάτω αναφέρει ότι «η διαφθορά της σάρκας της» διέφθειρε ακόμη και τους υπηκόους της και κατά συνέπεια ολόκληρη την πολιτική σκηνή.
Αντίθετα, η μητέρα του Όθωνα Α΄, η Ματθίλδη του Ρίνγκελχαϊμ, εξυψώνεται ως αγνή και ευσεβής, που δικαίως νυμφεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ και μέσω της ιερής και δίκαιης ένωσής τους προέκυψε ως νόμιμος απόγονος (και νόμιμος διεκδικητής του θρόνου) ο Όθων Α΄. Ο Λιουτπράνδος μάλιστα φτάνει στο σημείο να επιχειρήσει να εμφανίσει τον Όθωνα Α΄ ως νόμιμο διάδοχο του ίδιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου και έτσι να κατοχυρώσει τον τίτλο του ως "αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας". Με ανάλογο τρόπο η σύζυγος του Όθωνα Α΄, η Αδελαΐδα της Βουργουνδίας, εξυψώνεται ως «η πιο ενάρετη και η πιο ακέραιη» και φέρει με αδιαμφισβήτητο τρόπο το κληρονομικό δικαίωμα στον ιταλικό θρόνο και την συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τα κείμενα του Λιουτπράνδου, που γράφτηκαν με σκοπό την πολιτική υποστήριξη των Οθωνιδών και των διεκδικήσεών τους στον θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λόγω του καυστικού και συκοφαντικού χαρακτήρα τους, θεωρούνται υπεύθυνα για την αρνητική εικόνα που έχουμε σήμερα για την λεγόμενη «σκοτεινή εποχή» (Dark Ages) του 10ου αιώνα και ειδικά για την πολιτική σκηνή της Ρώμης του 10ου αιώνα. Οι σκληρές και συχνά αβάσιμες επιθέσεις του Λιουτπράνδου στην ηθική και την σεξουαλικότητα των παπών και των ηγεμόνων της εποχής, οδήγησε στη θεώρηση ότι το πολιτικό σύστημα ήταν βαθιά διεφθαρμένο και σεξουαλικά ακόλαστο με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη εποχή να έχει μείνει γνωστή ως «Πορνοκρατία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί διπλωμάτες Κατηγορία:Επίσκοποι Κρεμόνας Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Ροζ
thumb|250px|right|Αποχρώσεις του ροζ χρώματος. thumb|250px|right|Ροζ [[τουλίπα|τουλίπες.]]
Το ροζ είναι ένα πολύ ανοιχτό κόκκινο χρώμα. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 17ο αιώνα για να περιγράψει τα λουλούδια του γένους Dianthus. Στην καθημερινότητα, σχετίζεται έντονα με το θηλυκό φύλο.
Ιστορικό
Έως και τον 18ο ~ 19ο αιώνα, το ροζ χρώμα χρησιμοποιούσαν κατεξοχήν από άνδρες, καθώς ήταν απόχρωση του κόκκινου, και το γαλάζιο από τις γυναίκες, πιθανώς επειδή είναι το χρώμα του ουρανού (το χρώμα αζούρ) και έμοιαζε ρομαντικό. Στα μέσα του 18ου αιώνα άρχισε να χρησιμοποιείται και από γυναίκες, ακριβώς επειδή το θεωρούσαν αρρενωπό χρώμα και ήθελαν να προκαλέσουν φορώντας κάτι διαφορετικό, και από τον 20ό αιώνα ταυτίστηκε ολοκληρωτικά με το θηλυκό φύλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρώματα
Εθνόσημο της Νικαράγουας
right|175px
To εθνόσημο της Νικαράγουας καθιερώθηκε στις 21 Αυγούστου 1823, όπως όλα τα εθνόσημα των χωρών της Κεντρικής Αμερικής. Ωστόσο, τροποποιήθηκε πολλές φορές στη διάρκεια των αιώνων, μέχρι την τελευταία έκδοση, που εισήχθη το 1971.
Το τρίγωνο στο εθνόσημο συμβολίζει την ισότητα, το ουράνιο τόξο την ειρήνη και ο Φρυγικός σκούφος (gorro frigio) την ελευθερία. Τα πέντε ηφαίστεια εκφράζουν την ενότητα και την αδερφότητα ανάμεσα στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικαράγουα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νικαράγουας
Ντάβιντ Χίλμπερτ
Ο Ντάβιντ Χίλμπερτ (David Hilbert, Καίνιξμπεργκ, Πρωσία, 23 Ιανουαρίου 1862 – Γκέτινγκεν, Γερμανία, 14 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Γερμανός μαθηματικός. Ο Χίλμπερτ επινόησε και ανέπτυξε ένα ευρύ φάσμα από νέες ιδέες, στο οποίο συμπεριέλαβε την αμετάβλητη θεωρία και τα Αξιώματα Χίλμπερτ. Επίσης διατύπωσε τη θεωρία του Χώρου του Χίλμπερτ, η οποία είναι ένα από τα θεμέλια της συναρτησιακής ανάλυσης.
Ο Χίλμπερτ υιοθέτησε και υπερασπίστηκε θερμά τη θεωρία του Γκέοργκ Κάντορ και των υπερπερασμένων αριθμών. Ένα διάσημο παράδειγμα της ηγεσίας του στα μαθηματικά είναι η παρουσίασή του το 1900 των προβλημάτων του Χίλμπερτ, η οποία έθεσε την αρχή για περισσότερη μαθηματική έρευνα του 20ού αιώνα.
Ο Χίλμπερτ και οι μαθητές του συνεισέφεραν σημαντικά στην ίδρυση αυστηρών και στην ανάπτυξη σημαντικών εργαλείων, τα οποία χρησιμοποιούνται στη μοντέρνα μαθηματική φυσική. Ο Χίλμπερτ είναι γνωστός ως ένας από τους ιδρυτές της αποδεικτικής θεωρίας και της Μαθηματικής λογικής, καθώς επίσης ήταν και από τους πρώτους διακεκριμένους μαθηματικούς και μεταμαθηματικούς.
Ζωή
Ο Χίλμπερτ, ο οποίος ήταν το πρώτο από τα δυο παιδιά του Ότο και της Maria Therese (Erdtmann) Χίλμπερτ, γεννήθηκε στην Πρωσία - είτε στο Καίνιξμπεργκ (σύμφωνα με δήλωση του Χίλμπερτ) ή στο Βέλαου (Wehlau, γνωστό από το 1946 ως Znamensk) κοντά στο Καίνιξμπεργκ, όπου ο πατέρας  του δούλευε την περίοδο της γέννησης του. Το φθινόπωρο του 1872 πήγε στο Friedrichskolleg Γυμνάσιο του Friedrichskolleg (Collegium fridericianum, το ίδιο σχολείο το  οποίο παρακολούθησε και ο Ιμμάνουελ Καντ 140 χρόνια αργότερα) αλλά  ύστερα από μια δυστυχή περίοδο μεταφέρθηκε (φθινόπωρο του 1879) και αποφοίτησε (άνοιξη 1880) από το Wilhelm Gymnasium το οποίο προσανατολιζόταν στις επιστήμες. Μετά την αποφοίτηση εγγράφηκε (φθινόπωρο του 1880) στο Πανεπιστήμιο του Καίνιξμπεργκ. Την άνοιξη του 1882 ο Χέρμαν Μινκόβσκι (ο οποίος ήταν δύο χρόνια νεότερος από τον Χίλμπερτ και καταγόταν και ο ίδιος από το Καίνιξμπεργκ αλλά ήταν τόσο ταλαντούχος που αποφοίτησε νωρίτερα από το γυμνάσιο και πήγε στο Βερολίνο για τρία εξάμηνα) επέστρεψε στο Καίνιξμπεργκ και μπήκε στο πανεπιστήμιο. «Ο Χίλμπερτ ήξερε την τύχη του από τη στιγμή που τον είδε. Παρά την αποδοκιμασία του πατέρα του, έγινε σύντομα φίλος με τον ντροπαλό, προικισμένο Μινκόβσκι.» Τo 1884, ο Adolf Hurwitz έφτασε από το Γκέτινγκεν σαν αναπληρωτής καθηγητής. Μια έντονη και προσοδοφόρα επιστημονική ανταλλαγή μεταξύ των τριών, και κυρίως μεταξύ των Μινκόβσκι και Χίλμπερτ, οι οποίοι ασκούσαν μια αμοιβαία επιρροή ο ένας στον άλλο σε διάφορες περιόδους στην επιστημονική τους σταδιοδρομία. Ο Χίλμπερτ απέκτησε το διδακτορικό του το 1885, με διατριβή, γραμμένη από τον Ferdinand von Lindemann, υπό τον τίτλο "Über invariante Eigenschaften spezieller binärer Formen, insbesondere der Kugelfunktionen" («οι αμετάβλητες ιδιότητες των ειδικών δυαδικών μορφών, κυρίως των σφαιρικών αρμονικών συναρτήσεων»).
Ο Χίλμπερτ παρέμεινε στο Πανεπιστήμιο του Καίνιξμπεργκ σαν Privatdozent (λέκτορας) από το 1886 ως το 1895. Ο Χίλμπερτ νυμφεύτηκε την Käthe Jerosch (1864–1945), κόρη ενός εμπόρου από το Καίνιξμπεργκ, μια ειλικρινή, νέα κοπέλα με ανεξαρτησία μυαλού, το οποίο ταίριαζε στο δικό του. . Στο Καίνιξμπεργκ απέκτησαν το παιδί τους, Φραντς Χίλμπερτ (1893–1969). Το 1895, ως αποτέλεσμα της παρέμβασης του Φέλιξ Κλάιν (Felix Klein), διατήρησε τη θέση του καθηγητή των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, που εκείνη την περίοδο ήταν το καλύτερο κέντρο έρευνας μαθηματικών στον κόσμο. Παρέμεινε εκεί για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ο γιος του, Φραντς, υπέφερε κατά τη διάρκεια της ζωής του από μη διαγνώσιμη ψυχική ασθένεια, η κατώτερη του νοημοσύνη ήταν απογοήτευση για τον πατέρα του και αυτή η ατυχία ήταν ένα θέμα θλίψης στους μαθηματικούς και στους μαθητές του Γκέτινγκεν. Ο Μινκόβσκι, ο καλύτερος και πιο αληθινός φίλος του Χίλμπερτ, πέθανε πρόωρα από ρήξη εντέρου το 1909.
Η Σχολή του Γκέτινγκεν
Ανάμεσα στους 69 Ph.D. μαθητές του στο Γκέτινγκεν ήταν πολλοί οι οποίοι αργότερα έγιναν διάσημοι μαθηματικοί, περιλαμβανομένων (με ημερομηνία διατριβής) των: Όττο Μπλούμενταλ (1898), Φέλιξ Μπέρνσταιν (1901), Χέρμαν Βέιλ (1908), Ρίχαρντ Κούραντ (1910), Έριχ Χέκε (1910), Χούγκο Στάινχαους (1911) και Βίλχελμ Άκερμαν (1925). Μεταξύ 1902 και 1939 ο Χίλμπερτ ήταν εκδότης του Mathematische Annalen, του κορυφαίου μαθηματικού περιοδικού της εποχής.
Ύστερα χρόνια
Ως τη στιγμή που ο Χίλμπερτ πέθανε, το 1943, οι Ναζιστές είχαν σχεδόν αλλάξει ολόκληρο το προσωπικό του πανεπιστημίου, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα του είτε ήταν Εβραίοι είτε ήταν παντρεμένοι με Εβραίους. Στην κηδεία του Χίλμπερτ παρευρέθηκαν περισσότεροι από μια ντουζίνα άνθρωποι, μόνο δύο από τους οποίους ήταν ακαδημαϊκοί συνάδελφοι, ένας από τους οποίους ήταν ο Άρνολντ Ζόμμερφελντ, ένας θεωρητικός φυσικός από το Καίνιξμπεργκ. Τα νέα για τον θάνατο του έγιναν ευρέως γνωστά μόλις έξι μήνες αργότερα.
Στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις ήταν αγνωστικιστής. Επίσης υποστήριζε ότι η μαθηματική αλήθεια είναι ανεξάρτητη από την ύπαρξη του Θεού ή άλλες εκ των προτέρων υποθέσεις.
Το επιτάφιο μνημείο του στο Γκέτινγκεν διακοσμείται από το περίφημο κείμενο που εκφώνησε στον επίλογο της συνταξιοδότησής του απευθυνόμενος στην Κοινωνία των Γερμανών Επιστημόνων και Φυσικών το φθινόπωρο του 1930. Τα λόγια δόθηκαν σε απόκριση του λατινικού αποφθέγματος: «Ignoramus et ignorabimus» ή «Δεν ξέρουμε, δεν θα γνωρίζουμε»:
Στα Ελληνικά:
Τη μέρα πριν ο Χίλμπερτ προφέρει αυτές τις φράσεις στην ετήσια συνάντηση του Συλλόγου των Γερμανών Επιστημόνων και Φυσικών, ο Κουρτ Γκέντελ - σε μια επιτραπέζια συζήτηση κατά τη διάρκεια της διάσκεψης για την Επιστημολογία και τις συναντήσεις του Συλλόγου - διστακτικά ανακοίνωσε την πρώτη έκφραση του ανολοκλήρωτου θεωρήματός του. "The Conference on Epistemology of the Exact Sciences ran for three days, from 5 to 7 September" (Dawson 1997:68). "It ... was held in conjunction with and just before the ninety-first annual meeting of the Society of German Scientists and Physicians ... and the sixth Assembly of German Physicists and Mathematicians.... Gödel's contributed talk took place on Saturday, 6 September [1930], from 3 until 3:20 in the afternoon, and on Sunday the meeting concluded with a round table discussion of the first day's addresses. During the latter event, without warning and almost offhandedly, Gödel quietly announced that "one can even give examples of propositions (and in fact of those of the type of Goldbach or Fermat) that, while contentually true, are unprovable in the formal system of classical mathematics [153]" (Dawson:69) "... As it happened, Hilbert himself was present at Königsberg, though apparently not at the Conference on Epistemology. The day after the roundtable discussion he delivered the opening address before the Society of German Scientists and Physicians -- his famous lecture Naturerkennen und Logik (Logic and the knowledge of nature), at the end of which he declared: 'For the mathematician there is no Ignorabimus, and, in my opinion, not at all for natural science either. ... The true reason why [no one] has succeeded in finding an unsolvable problem is, in my opinion, that there is no unsolvable problem. In contrast to the foolish Ignorabimus, our credo avers: We must know, We shall know [159]'"(Dawson:71). Gödel's paper was received on November 17, 1930 (cf Reid p. 197, van Heijenoort 1976:592) and published on 25 March 1931 (Dawson 1997:74). But Gödel had given a talk about it beforehand... "An abstract had been presented on October 1930 to the Vienna Academy of Sciences by Hans Hahn" (van Heijenoort:592); this abstract and the full paper both appear in van Heijenoort:583ff.
Ο Χίλμπερτ λύνει το πρόβλημα του Γκόρνταν
Η πρώτη εργασία του Χίλμπερτ για τις αμετάβλητες λειτουργίες τον οδήγησε στην επίδειξη το 1888 του δημοφιλούς του finiteness θεωρήματος. Είκοσι χρόνια νωρίτερα, ο Πολ Γκόρνταν είχε επιδείξει το θεώρημα of the finiteness of generators για δυαδικές μορφές χρησιμοποιώντας μια πολύπλοκη υπολογιστική προσέγγιση. Προσπάθειες να γενικεύσει τη μέθοδό του σε λειτουργίες με περισσότερες από δύο μεταβλητές απέτυχαν λόγω της τεράστιας δυσκολίας των υπολογισμών που περιπλέκονταν. Προκειμένου να λύσει αυτό που είχε γίνει γνωστό σε μερικούς κύκλους ως το Πρόβλημα του Γκόρνταν, ο Χίλμπερτ συνειδητοποίησε ότι ήταν απαραίτητο να πάρει ένα εντελώς διαφορετικό μονοπάτι. Συνεπώς, επέδειξε το Βασικό Θεώρημα του Χίλμπερτ, αποδεικνύοντας την ύπαρξη μιας άπειρης σειράς γεννητριών, για τις αναλλοίωτες των quantics σε οποιοδήποτε πλήθος μεταβλητών, αλλά σε μια αφηρημένη μορφή. Δηλαδή, ενώ επιδείκνυε την ύπαρξη μιας τέτοιας ομάδας, δεν ήταν μία εποικοδομητική απόδειξη -δεν παρουσίαζε ένα «αντικείμενο»- αλλά μάλλον, ήταν μια απόδειξη ύπαρξης και βασιζόταν στη χρήση της Αρχής του αποκλειόμενου μέσου μέσα σε μια άπειρη επέκταση.
Ο Κλάιν, από την άλλη πλευρά, αναγνώρισε τη σημαντικότητα της εργασίας, και εγγυήθηκε ότι επρόκειτο να δημοσιευτεί χωρίς καμία αλλαγή. Ενθαρρυμένος από τον Κλέιν, ο Χίλμπερτ σε ένα δεύτερο άρθρο επέκτεινε τη μέθοδό του, παρέχοντας εκτιμήσεις για το μέγιστο βαθμό της ελάχιστης σειράς γεννητριών, και το έστειλε πάλι στο Annalen. Αφού είχε διαβάσει το χειρόγραφο, ο Κλάιν του έγραψε, λέγοντας:
Αργότερα, αφού η χρησιμότητα της μεθόδου του Χίλμπερτ ήταν παγκοσμίως αναγνωρισμένη, ο Γκόρνταν ο ίδιος είπε:
Για όλες τις επιτυχίες του, η φύση της απόδειξής του ξεσήκωσε περισσότερα προβλήματα από ό,τι ο Χίλμπερτ θα μπορούσε να έχει φανταστεί τότε. Παρ' όλο που ο Κρόνεκερ το είχε παραδεχθεί, ο Χίλμπερτ απάντησε αργότερα στις όμοιες κριτικές των άλλων πως «πολλές διαφορετικές κατασκευές εντάσσονται σε μία θεμελιώδη ιδέα», με άλλα λόγια (to quote Reid): «Μέσω μιας απόδειξης ύπαρξης, ο Χίλμπερτ ήταν ικανός να βρει μια κατασκευή», η απόδειξη (i.e. the symbols on the page) ήταν «το αντικείμενο». Δεν ήταν όλοι πεπεισμένοι. Ενώ ο Κρόνεκερ θα πέθαινε αμέσως μετά, η κονστρουκτιβιστική φιλοσοφία του θα συνέχιζε με το νέο Μπράουερ και την αναπτυσσόμενη διαισθητική «σχολή» του, πριν το βάσανο του Χίλμπερτ στα επόμενα χρόνια του. Πράγματι ο Χίλμπερτ έχασε τον «προικισμένο μαθητή» του Γουέιλ στον ιντουιτιονισμό -«Ο Χίλμπερτ ενοχλήθηκε με τη γοητεία του πρώην μαθητή του από τις ιδέες του Μπράουερ, οι οποίες προκάλεσαν στο Χίλμπερτ τη μνήμη του Κρόνεκερ». Ο Μπράουερ ο ιντουιτιονιστής ειδικότερα ήταν αντίθετος με τη χρήση της Αρχής του Αποκλειόμενου Μέσου πάνω από άπειρες σειρές (όπως ο Χίλμπερτ την είχε χρησιμοποιήσει). Ο Χίλμπερτ απάντησε:
Αξιώματα του Χίλμπερτ
Η εργασία Grundlagen der Geometrie (μετάφ.: «Επί των θεμελίων της Γεωμετρίας») που δημοσιεύθηκε από τον Χίλμπερτ το 1899 προτείνει ένα επίσημο σύνολο, τα Αξιώματα Χίλμπερτ, υποκαθιστώντας τα παραδοσιακά Στοιχεία. Αυτά αποφεύγουν αδυναμίες που αναγνωρίζονται σε εκείνα του Ευκλείδη, του οποίου οι εργασίες εκείνη την εποχή χρησιμοποιούνταν ακόμη σαν βιβλίο μόδας. Ανεξάρτητα και ταυτόχρονα, ένας 19χρονος Αμερικανός φοιτητής ονόματι Ρόμπερτ Λι Μουρ δημοσίευσε μία ισάξια σειρά αξιωμάτων. Μερικά από τα αξιώματα συμπίπτουν, ενώ κάποια από τα αξιώματα στο σύστημα του Μουρ είναι θεωρήματα σε αυτό του Χίλμπερτ και αντίστροφα.
Η προσέγγιση του Χίλμπερτ σηματοδότησε την αλλαγή στο σύγχρονο αξιωματικό σύστημα. Σε αυτό ο Χίλμπερτ ήταν αναμενόμενος από την εργασία του Τζουζέπε Πεάνο από το 1889. Τα Αξιώματα δεν δίνονται σαν αυτονόητες αλήθειες. Η Γεωμετρία ίσως εκμεταλλεύεται πράγματα, για τα οποία εμείς έχουμε ισχυρές διαισθήσεις, αλλά δεν είναι απαραίτητο να εκχωρείται κάθε σαφές νόημα στις απροσδιόριστες έννοιες. Τα στοιχεία, όπως το σημείο, η γραμμή, το επίπεδο, και άλλα, θα μπορούσαν να υποκατασταθούν, όπως λέει ο Χίλμπερτ, από τραπέζια, καρέκλες, μπουκάλια μπύρας και άλλα τέτοια αντικείμενα. Είναι οι ορισμένες σχέσεις τους που συζητιούνται.
Ο Χίλμπερτ πρώτα απαριθμεί τις απροσδιόριστες έννοιες: σημείο, γραμμή, επίπεδο, βασιζόμενος (σε μία σχέση ανάμεσα στα σημεία και τα επίπεδα), στην αναμεσότητα, τη συμβατότητα των ζευγών σημείων, και τη μαθηματική αναλογία των γωνιών. Τα αξιώματα ενοποιούν και την Ευκλείδεια γεωμετρία και την Στερεομετρία του Ευκλείδη σε ένα μοναδικό σύστημα.
Τα 23 προβλήματα
Ο Χίλμπερτ άρχισε μια πιο ισχυρή λίστα από 23 άλυτα προβλήματα στο Διεθνές Συνέδριο των Μαθηματικών στο Παρίσι το 1900. Αυτό εκτιμάται εύρεως ως η πιο επιτυχημένη και η πιο βαθιά συλλογή από ανοικτά προβλήματα που παράχθηκαν ποτέ από έναν μόνο μαθηματικό. Ξαναδουλεύοντας τα θεμέλια της κλασσικής γεωμετρίας, ο Χίλμπερτ θα μπορούσε να έχει επεκτείνει και τα υπόλοιπα μαθηματικά. Η προσέγγισή του διέφερε, ωστόσο, από τον προηγούμενο «θεμελιωτή» Ράσελ-Γουάιτχεντ ή τον «εγκυκλοπαιδικό» Νικολά Μπουρμπακί και από τον σύγχρονό του Τζουζέπε Πεάνο. Ολόκληρη η μαθηματική κοινότητα μπορούσε να κατατάξει τα προβλήματα, τα οποία είχε αναγνωρίσει ως ζωτικής σημασίας πτυχές των περιοχών των μαθηματικών, στα οποία αυτός αποτελούσε σημαντικό κομμάτι. Το πρόβλημα του συνόλου ξεκίνησε ως ομιλία «Το Πρόβλημα των Μαθηματικών», που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια του μαθήματος του Β΄ Διεθνούς Συνέδριου των Μαθηματικων που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι. Εδώ είναι η εισαγωγή της παρουσίασης που έκανε ο Χίλμπερτ: Παρουσίασε περισσότερα από τα μισά προβλήματα στο Συνέδριο, τα οποία δημοσιεύθηκαν στα πρακτικά του Συνεδρίου. Σε μια μεταγενέστερη δημοσίευση, επέκτεινε το πανόραμα, και έφτασε στη διατύπωση των πλέον 23 Προβλημάτων του Χίλμπερτ. Ολόκληρο το κείμενο είναι σημαντικό, δεδομένου ότι η εξήγηση των ερωτήσεων ακόμα μπορεί να είναι ένα θέμα αναπόφευκτης διαμάχης, όποτε ερωτάται πόσα έχουν λυθεί. Μερικά από αυτά λύθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλα έχουν συζητηθεί κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, με λίγα πλέον να θεωρούνται απρεπώς ανοιχτού τύπου. Μερικά συνεχίζουν να παραμένουν μια πρόκληση για τους μαθηματικούς.
Φορμαλισμός
Σε ένα απολογισμό που είχε γίνει πρότυπο μέχρι τα μέσα του αιώνα,όπου το σύνολο των προβλημάτων του Χίλμπερτ ήταν επίσης ένα είδος μανιφέστου, άνοιξε το δρόμο για την ανάπτυξη του φορμαλιστικού σχολείου, ένα από τα τρία πιο σημαντικά σχολεία των μαθηματικών του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με τον φορμαλιστή, τα μαθηματικά είναι η χειραγώγηση των συμβόλων σύμφωνα με συμφωνημένους τυπικούς κανόνες. Συνεπώς, είναι μια αυτόνομη δραστηριότητα της σκέψης. Ωστόσο, υπάρχει χώρος για αμφιβολίες κατά πόσο οι απόψεις του Χίλμπερτ ήταν απλά φορμαλιστικές στην ουσία.
Το Πρόγραμμα του Χίλμπερτ
Το 1920 πρότεινε ρητά ένα ερευνητικο πρόγραμμα (στα μεταμαθηματικά, όπως χαρακτηρίστικαν τότε) το οποίο έγινε γνωστό σαν Το Πρόγραμμα του Χίλμπερτ. Ήθελε τα Μαθηματικά να διαμορφωθούν σε σταθερές και ολοκληρωμένες λογικές βάσεις. Κατ 'αρχήν, πίστευε ότι αυτό μπορούσε να γίνει, αποδεικνύοντας ότι: Φαίνεται ότι είχε και τεχνικές και φιλοσοφικές αιτίες για τη διατύπωση της πρότασης. Επιβεβαίωσε την απέχθειά του για το τι είχε γίνει γνωστό ως ignorabimus, το οποίο παρέμενε ένα ενεργό θέμα στην εποχή του στη Γερμανική σκέψη και ανάχθηκε στη διατύπωση του Εμίλ Ντε Μπουά-Ρεϋμοντ. Αυτό το πρόγραμμα εξακολουθεί να είναι αναγνωρίσιμο στην πιο διάσημη φιλοσοφία των μαθηματικών, όπου συνήθως ονομάζεται φορμαλισμός. Για παράδειγμα η ομάδα των Μπουρμπακί υιοθέτησε μια αποδυναμωμένη και επιλεκτική έκδοση ως απαιτούμενη για τις απαιτήσεις των δίδυμων σχεδίων τους που αποτελούνταν από (α) τη γραπτώς θεμελιώδη δουλειά και από (β)την υποστηρικτική αξιωματική μεθόδου σαν ένα ερευνητικό εργαλείο. Η προσέγγιση αυτή υπήρξε επιτυχής και με επιρροή σε σχέση με το έργο του Χίλμπερτ στην άλγεβρα και στη συναρτησιακή ανάλυση, αλλά δεν κατάφερε να επηρεάσει με τον ίδιο τρόπο το ενδιαφέρον του στη φυσική και τη λογική.
Ο Χίλμπερτ έγραψε το 1919:
Ο Χίλμπερτ δημοσίευσε τις απόψεις του πάνω στα θεμέλια των μαθηματικών σε 2-όγκου εργασίες το Grundlagen der Mathematik.
Η επιρροή του Γκέντελ
Ο Χίλμπερτ και οι μαθηματικοί που συνεργάστηκαν μαζί του στην επιχείρησή του είχαν δεσμευθεί στο έργο αυτό. Η προσπάθεια του να υποστηρίξει αξιωματικά τα μαθηματικά με θεμελιώδεις αρχές, ώστε να επιλύσει θεωρητικές αβεβαιότητες, ήταν όμως καταδικασμένη να καταλήξει σε αποτυχία. Ο Κουρτ Γκέντελ απέδειξε ότι ένα μη αντιφατικό τυπικό σύστημα, αρκετά εκτενές ώστε να περιλαμβάνει τουλάχιστον αριθμητική, δεν μπορεί να επιδείξει την πληρότητά του μέσω μόνο των δικών του αξιωμάτων. Το 1931, τα θεωρήματα μη πληρότητας του Γκέντελ κατέδειξαν ότι το μεγάλο σχέδιο του Χίλμπερτ ήταν αδύνατο να επιτευχθεί έτσι όπως είχε οριστεί. Το δεύτερο σημείο δεν μπορεί με κανέναν λογικό τρόπο να συνδυαστεί με το πρώτο, εφόσον το σύστημα αξιωμάτων είναι πραγματικά πεπερασμένο.
Παρόλα αυτά, οι κατοπινές επιτυχίες της θεωρίας αποδείξεων τουλάχιστον αποσαφήνισαν τη συνοχή θεωριών κεντρικών για τα μαθηματικά. Η εργασία του Χίλμπερτ είχε εκκινήσει αυτή την πορεία της αποσαφήνισης· στη συνέχεια η ανάγκη να κατανοηθεί η δουλειά του Γκέντελ οδήγησε στην ανάπτυξη της θεωρίας αναδρομής και της μαθηματικής λογικής ως αυτόνομου γνωστικού πεδίου, κατά τη δεκαετία του 1930. Οι βάσεις για τη μετέπειτα θεωρητική πληροφορική τέθηκαν κατόπιν από τον Αλόνσο Τσερτς και τον Άλαν Τούρινγκ, με υπόβαθρο ακριβώς αυτές τις εξελίξεις.
Συναρτησιακή ανάλυση
Γύρω στο 1909,ο Χίλμπερτ αφοσιώθηκε στη μελέτη των διαφορικών και ενιαίων εξισώσεων· το έργο του είχε άμεσες συνέπειες σε σημαντικά τμήματα της σύγχρονης συναρτησιακής ανάλυσης. Για την εκτέλεση αυτών των μελέτων, ο Χίλμπερτ εισήγαγε την ιδέα ενός άπειρου διαστάσεων ευκλείδειου χώρου, που αργότερα ονομάστηκε Χώρος Χίλμπερτ. Το έργο του σε αυτό το μέρος της ανάλυσης παρείχε τη βάση για σημαντικές συνεισφορές στα μαθηματικά της φυσικής στις επόμενες δύο δεκαετίες, αν και από μια απρόβλεπτη κατεύθυνση. Αργότερα, ο Στέφαν Μπάνα ενίσχυσε την έννοια, καθορίζοντας τον Χώρο Μπάναχ. Οι χώροι του Χίλμπερτ αποτελούν μια σημαντική κατηγορία αντικειμένων της Συναρτησιακής Ανάλυσης, ιδιαίτερα στη φασματική θεωρία των αυτοσυζυγείς γραμμικών φορέων, που αναπτύχθηκε γύρω από αυτό κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Φυσική
Μέχρι το 1912 ο Χίλμπερτ ήταν σχεδόν αποκλειστικά ένας καθαρός μαθηματικός. Όταν σχεδιάζοντας ένα ταξίδι από το Μπον, όπου βυθίστηκε στη μελέτη της φυσικής, οι συνάδελφοι του μαθηματικοί και ο φίλος του Χέρμαν Μινκόβσκι αστειεύθηκαν ότι έπρεπε να περάσει 10 μέρες στην απομόνωση πριν να μπορέσει να επισκεφτεί τον Χίλμπερτ. Στην πραγματικότητα, ο Μινκόβσκι φαίνεται να ήταν υπεύθυνος για τις περισσότερες διερευνήσεις του Χίλμπερτ πριν το 1912, συμπεριλαμβανομένου του κοινού σεμιναρίου τους για το θέμα το 1905.
Το 1912, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του φίλου του, έστρεψε την εστίασή του στο αντικείμενο σχεδόν αποκλειστικά. Κανόνισε να έχει ένα «δάσκαλο φυσικής» για τον εαυτό του. Άρχισε να μελετά την Κινητική θεωρία και προχώρησε προς τη στοιχειώδη θεωρία της ακτινοβολίας και τη μοριακή θεωρία της ύλης. Ακόμη και μετά την αρχή του πολέμου το 1914, συνέχισε τα σεμινάρια και τα μαθήματα, όπου παρακολούθησε στενά τη δουλειά του Άλμπερτ Αϊνστάιν και άλλων.
Μέχρι το 1907 ο Αϊνστάιν είχε διαμορφώσει τις βασικές αρχές της θεωρίας της βαρύτητας, αλλά στη συνέχεια αγωνίστηκε για σχεδόν 8 χρόνια με ένα μπερδεμένο πρόβλημα για να βάλει τη θεωρία στην τελική της μορφή. Από τις αρχές του καλοκαιριού του 1915, το ενδιαφέρον του Χίλμπερτ για τη φυσική είχε εστιάσει στη Γενική θεωρία της Σχετικότητας, και προσκάλεσε τον Αϊνστάιν στο Γκέτινγκεν να παραδώσει διαλέξεις μιας εβδομάδας πάνω στο θέμα. Ο Αϊνστάιν έλαβε μια ενθουσιώδη υποδοχή στο Γκέτινγκεν. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ο Αϊνστάιν έμαθε ότι ο Χίλμπερτ εργαζόταν επίσης στις εξισώσεις πεδίου και διπλασίασε τις δικές του προσπάθειες. Κατά τη διάρκεια του Νοέμβρη του 1915 ο Αϊνστάιν δημοσίευσε πολλές εργασίες με αποκορύφωμα τις εξισώσεις πεδίου της βαρύτητας (βλ. εξισώσεις πεδίου του Αϊνστάιν). Σχεδόν ταυτόχρονα ο Ντάβιντ Χίλμπερτ δημοσίευσε Τα Θεμέλια της Φυσικής, μια αξιωματική πηγή των εξισώσεων πεδίου (δες δράση των Αϊνσταιν-Χίλμπερτ). Ο Χίλμπερτ πιστώνει πλήρως τον Αϊνστάιν ως δημιουργό της θεωρίας, και ποτέ δεν προέκυψε δημόσια διαφωνία που να αφορά τις εξισώσεις πεδίου μεταξύ των δύο ανδρών κατά τη διάρκεια της ζωής τους. (Δείτε περισσότερα στο Διαφορά σχετικότητας-προτεραιότητας).
Επιπροσθέτως, η εργασία του Χίλμπερτ πρόλαβε και βοήθησε πολλές αναπτύξεις στη Μαθηματική διατύπωση της κβαντικής μηχανικής. Η εργασία του ήταν μια βασική πτυχή της εργασίας του Χέρμαν Γουέιλ και τουΤζον φον Νόιμαν πάνω στη μαθηματική ισοδυναμία της Matrix μηχανικής του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ και της Εξίσωσης Σρέντινγκερ του Έρβιν Σρέντινγκερ και ο συνώνυμός του Χώρος Χίλμπερτ έχει σημαντικό ρόλο στη κβαντική θεωρία. Το 1926 ο φον Νόιμαν έδειξε ότι αν οι ατομικές καταστάσεις ήταν κατανοητές σαν φορείς στο Χώρο Χίλμπερτ, τότε θα αντιστοιχούσαν στη θεωρία του Σρέντινγκερ και του Χάιζενμπεργκ.
Κατά τη διάρκεια αυτής της απορρόφησης στη φυσική, ο Χίλμπερτ δούλεψε πάνω στην αυστηρότητα στα μαθηματικά της φυσικής. Ενώ εξαρτώνταν σε μεγάλο βαθμό από τα ανώτερα μαθηματικά, οι φυσικοί ήταν «πρόχειροι» με αυτά. Για έναν «αγνό» μαθηματικό όπως ο Χίλμπερτ, αυτό ήταν άσχημο, αλλά και δύσκολο να το καταλάβει. Καθώς άρχισε να κατανοεί τη φυσική και το πώς οι φυσικοί χρησιμοποιούσαν τα μαθηματικά, ανέπτυξε μια συνεκτική μαθηματική θεωρία για αυτά που βρήκε, σημαντικότερα στο χώρο των ολοκληρωτικών εξισώσεων. Όταν ο συνάδελφός του Ριχάρδος Κούραντ έγραψε το κλασσικό τώρα Μέθοδοι της Μαθηματικής Φυσικής περιλαμβάνοντας κάποιες από τις ιδέες του Χίλμπερτ, πρόσθεσε το όνομα του Χίλμπερτ σαν συγγραφέα παρόλο που ο Χίλμπερτ δεν είχε συμβάλει ακριβώς στο γράψιμο. Ο Χίλμπερτ είπε "Η φυσική είναι πολύ σκληρή για τους φυσικούς", υποννοώντας ότι τα απαραίτητα μαθηματικά ήταν γενικά πέρα από εκείνους, το βιβλίο Κούραντ-Χίλμπερτ τα έκανε πιο εύκολα για εκείνους.
Θεωρία αριθμών
Ο Χίλμπερτ ενοποίησε το πεδίο της αλγεβρικής θεωρίας αριθμών με την πραγματεία του Zahlbericht το 1987 (κυριολεκτικά "έκθεση σχετικά με τους αριθμούς»). Επίσης επέλυσε ένα μοναδικό στη θεωρία αριθμών πρόβλημα του Warring το 1770. Καθώς με το θεώρημά του, χρησιμοποίησε μια απόδειξη ύπαρξης που δείχνει ότι πρέπει να υπάρχουν λύσεις για το πρόβλημα αντί να παρέχουμε ένα μηχανισμό για να παράγει τις απαντήσεις. Μετά είχε κάτι ακόμη να δημοσιεύσει πάνω στο θέμα, αλλά η εμφάνιση των Hilbert modular forms στη διατριβή ενός φοιτητή σημαίνει ότι το όνομά του είναι περισσότερο προσκολλημένο σε μια αρχική ιδέα.
Έκανε μια σειρά εικασιών για την κλασσική θεωρία πεδίου. Τα περιεχόμενα ήταν πολύ ισχυρά, και η δική του συνεισφορά βασίζεται στα ονόματα των Χίλμπερτ κλασσικό πεδίο και σύμβολο Χίλμπερτ της τοπικής κλασσικής θεωρίας πεδίου. Τα αποτελέσματα αποδείχθηκαν περισσότερο από το 1930, μετά την εργασία του Τέιτζι Τακάτζι.
Ο Χίλμπερτ δεν εργάστηκε στις κεντρικές περιοχές της αναλυτικής θεωρίας αριθμών,αλλά το όνομά του είχε γίνει γνωστό για την εικασία Χίλμπερτ-Πόλυα, για λόγους ανεπίσημους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πρώσοι Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας
Νότια Περιφέρεια, Σιέρρα Λεόνε
Η Νότια Περιφέρεια είναι μια από τις 4 περιφέρειες της Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Μπο. Έχει έκταση 19.694 τ.χλμ. (δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια της Σιέρρα Λεόνε), πληθυσμό 1.377.067 κατοίκων (τρίτη μεγαλύτερη) και πυκνότητα 69,92 κατοίκων ανά τ.χλμ. (τρίτη μεγαλύτερη).
Γεωγραφία
Η Νότια περιφέρεια συνορεύει στα βόρεια με τη Βόρεια, στα ανατολικά με την Ανατολική, στα βορειοδυτικά με τη Δυτική, στα νοτιοανατολικά με τη Λιβερία και στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.
Δείτε επίσης
Περιφέρειες και επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε
Ν
Τούρκικο Τελωνείο Ελασσόνας
Το Οθωμανικό Τελωνείο Ελασσόνας βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Ελασσόνας, στην παλαιά είσοδό της. Με τη συνθήκη του Βερολίνου το 1881, προσαρτάται στο ελληνικό κράτος η Θεσσαλία και ο νομός Άρτας. Κατά την κατανομή των συνόρων οι Τούρκοι κράτησαν την περιοχή της Ελασσόνας και μετέφεραν τα σύνορά της στη Μελούνα. Έτσι ιδρύθηκαν δύο τελωνεία. Ένα ελληνικό έξω από τον Τύρναβο, προς την Ελασσόνα και στην Ελασσόνα ιδρύθηκε το ελληνικό τελωνείο.
Όσον αφορά την αρχιτεκτονική τυπολογία του κτιρίου, ακολουθεί τον τύπο της ξυλόστεγης βασιλικής, ενώ τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του επηρεάζονται από την τοπική λαϊκή αρχιτεκτονική σε συνδυασμό με αστικά νεοκλασικά πρότυπα. Η κάτοψή του παρουσιάζει την μορφή ενός διώροφου και δύο ισογείων κτισμάτων. Διαθέτει συμμετρικά τοξωτά ανοίγματα με διακοσμητικά στοιχεία γύρω από αυτά. Η πρόσοψη είναι διαμορφωμένη με πέτρινη ορθογωνική πλαισίωση, υπάρχουν σοβατισμένες όψεις και πέτρες κτισμένες στις γωνίες με τρόπο που θυμίζει κυφωτό σύστημα. Επίσης παρουσιάζει διαίρεση σε οριζόντιες ζώνες και διάκριση καθ΄ ύψος σε βάση, κορμό, στέγη. Κύρια υλικά κατασκευής είναι η πέτρα σε συνδυασμό με ξύλο, ενώ επιστεγάζεται με δίρριχτες στέγες.
Από το έτος ίδρυσής του έως και το 1912 (απελευθέρωση Ελασσόνας) λειτούργησε ως τουρκικό τελωνείο. Στη συνέχεια περιήλθε στην κατοχή του Ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, και πιο συγκεκριμένα στο Υπουργείο Οικονομικών. Ενοικιάστηκε σε βιομηχανία σιγαρέτων με την επωνυμία «Ανώνυμος Εταιρεία Σιγαρέτων Ελασσών», ιδιοκτησίας Γκούντα–Πάκα. Εξέδιδε πακέτα τσιγάρων έως το 1926 περίπου. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε η εφορεία καπνού και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στεγάστηκε εκεί το 2ο Δημοτικό Σχολείο Ελασσόνας. Το 1960 πυρπολήθηκε και καταστράφηκε.
Με την καθοδήγηση του τότε Εφόρου Αρχαιοτήτων Λάρισας δημιουργήθηκε η «Αρχαιολογική και Λαογραφική Εταιρεία Ελασσόνας», με σκοπό τη χρηματοδότηση από το κράτος. Το κτίριο περνάει στα χέρια του Υπουργείο Πολιτισμού. Γίνεται η μελέτη και με τη σύμπραξη και των τοπικών παραγόντων, το κτίριο αυτό, στολίδι της πόλης, αποκαταστάθηκε και ανακατασκευάστηκε πλήρως, με σκοπό να φιλοξενήσει μελλοντικά το Λαογραφικό Μουσείο της πόλης της Ελασσόνας.
Σημερα (2018) στεγάζεται εκεί η αξιόλογη αρχαιολογική συλλογή επαρχίας Ελασσόνας (με ευρήματα από όλη την περιοχή).
Πηγές
Τελωνειο
(I Would) Die for You
Το "(I Would) Die for You" (συχνά αναφέρεται και ως "Die for You") είναι τραγούδι των Antique. Ήταν η ελληνική συμμετοχή για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2001, ερμηνευμένο στα Αγγλικά και στα Ελληνικά από τους Antique, ένα ντουέτο που απαρτίζεται από τους Έλενα Παπαρίζου και Νίκο Παναγιωτίδη, και οι δύο γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη Σουηδία από Έλληνες γονείς. Πριν την συμμετοχή τους στην Eurovision, το συγκρότημα είχε κάνει δύο ακόμη επιτυχίες που μπήκαν στις κορυφαίες 10 θέσεις των charts σε Ελλάδα και Σουηδία, το "Ώπα Ώπα" και το "Δυνατά Δυνατά". Το "(I Would) Die for You" κυκλοφόρησε στην αγορά από τη Bonnier Music και την EMI International μετά τον διαγωνισμό. Το ο δίσκος έγινε πλατινένιος στην Ελλάδα και χρυσός στη Σουηδία. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο δεύτερο άλμπουμ των Antique με τίτλο "Die for You".
Eurovision
Το τραγούδι εκτελέστηκε 22ο τη βραδιά μετά τον Φαμπρίτσιο Φανιέλλο της Μάλτας με το "Another Summer Night" και πριν από τους Rollo & King της Δανίας με το "Never Ever Let You Go". Κατά το πέρας της ψηφοφορίας, είχε λάβει 147 βαθμούς, τερματίζοντας στην 3η θέση, ανάμεσα σε 23 χώρες.
Το τραγούδι, με στίχους του Αντώνη Παππά και τη μουσική του Νίκου Τερζή, που αργότερα θα σύνθεταν το "Love Me Tonight" για τη Λευκορωσία, είναι ένα ανεβαστικό κομμάτι που εμπνέεται εν μέρει από την ελληνική λαϊκή μουσική. Λυρικά, ασχολείται με τη συνειδητοποίηση εκ μέρους των τραγουδιστών, οι οποίοι τραγουδούν από κοινού για το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης, ότι η αγάπη τους είναι το μόνο που έχει σημασία. Μας λένε ο ένας στον άλλον ότι "θα πέθαινα για σένα/Κοίτα στα μάτια μου και δες ότι είναι αλήθεια".