cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Σπηλιόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παιδίατροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας
Συνασπισμός
Ο όρος Συνασπισμός σημαίνει κυρίως συνδυασμό πολιτικών ομάδων ή δυνάμεων με προσωρινό συνήθως χαρακτήρα και εξειδικευμένες αντικειμενικές επιδιώξεις. Παρότι ο όρος αυτός χρησιμοποιείται συνηθέστερα για πολιτικά κόμματα με συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές επί κοινοβουλευτικών ή εκλογικών στόχων (σκοπούς) ή ακόμα και σε πολιτικούς σχηματισμούς ένάντια δεδομένης κομματικής γραμμής, ο συνασπισμός μπορεί ν΄ αναφέρεται και σε μια προσωρινή συμμαχία μεταξύ Κρατών για χάρη κοινής δράσης και όχι απαραίτητα μόνο πολεμικής.
Νίκος Πεντζαρόπουλος
Ο Νίκος Πεντζαρόπουλος (Ιούλιος 1927 – 29 Μαρτίου 1979) ήταν κορυφαίος Έλληνας διεθνής τερματοφύλακας και προπονητής τερματοφυλάκων. Αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο.
Έμεινε στην ποδοσφαιρική ιστορία με το προσωνύμιο «ήρωας του Τάμπερε», έπειτα από την θρυλική του απόδοση σε αγώνα της εθνικής ολυμπιακής ομάδας που διεξήχθη στην πόλη Τάμπερε της Φινλανδίας κατά τη διάρκεια της Ολυμπιάδας του 1952. Ήταν 11 φορές διεθνής.
Ξεκίνημα και καταξίωση
Κάθε Κυριακή έδινε ρεσιτάλ με τα εξαιρετικά ρεφλέξ του, την ικανότητα του στις εξόδους, τις «πτήσεις» του και τις επιτυχείς επεμβάσεις του στα πέναλτι, κάνοντας τους φιλάθλους να παραληρούν. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό από ένα αγώνα στο Στάδιο Καραϊσκάκη με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Ο Πεντζαρόπουλος σουτάρει το ελεύθερο απ’ το ύψος της μεγάλης περιοχής, αλλά η μπάλα λόγω του αντίθετου ανέμου φθάνει ως το κέντρο. Ο Ανδρέας Μουράτης του Ολυμπιακού, που φημιζόταν για το δυνατό του σουτ, εξαπολύει έναν «κεραυνό» στέλνοντας την μπάλα με δύναμη προς την εστία του Πανιωνίου. Ο Πεντζαρόπουλος κάνει βήματα με την πλάτη προς την εστία. Στο ύψος της μικρής περιοχής βλέποντας ότι η μπάλα τον ξεπερνά, σηκώνεται στον αέρα, γυρίζει το σώμα του 90 μοίρες, τεντώνεται, και την διώχνει με την γροθιά πέφτοντας μέσα στα δίχτυα. Οι φίλαθλοι τον αποθεώνουν για την εκπληκτική απόκρουση κι ο Μουράτης τρέχει, τον σηκώνει και τον φιλάει.
Στην Εθνική
Ο Πεντζαρόπουλος αγωνίστηκε σε 11 ματς με την εθνική ομάδα, ενώ έπαιξε σε τρία ακόμα ματς στα οποία η εθνική αγωνίστηκε με την Τουρκία ως Μικτή Επιλέκτων (1/12/48, 2/3/52 και 18/5/52). Για πρώτη φορά χρίστηκε διεθνής στις 28/11/1948 σε φιλικό αγώνα κατά της Τουρκίας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο β΄ ημίχρονο κι ενώ είχε διαμορφωθεί το τελικό σκορ (ήττα 1-2). Ακολούθησαν άλλα οκτώ ματς τα έτη 1949 ως 1952, όλα για το Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου, το οποίο γινόταν τότε, με αντιπάλους ομάδες, όπως η Αίγυπτος (1-3), Β΄ Ιταλίας (2-3, 0-3), Β΄ Γαλλίας (0-1), Συρία (8-0) και Τουρκία (1-2, 3-1, 1-0).
Στη συνέχεια μετείχε με την ομάδα στην Ολυμπιάδα του Ελσίνκι στη Φινλανδία το 1952, όπου έδωσε το συγκλονιστικότερο αγώνα του στο Τάμπερε. Τελευταίος αγώνας του με την εθνική ήταν ένας διεθνής φιλικός που έδωσε η ομάδα στις 25/7/1952 μετά τον αποκλεισμό της από τη συνέχεια του ολυμπιακού τουρνουά, με τη Μεγάλη Βρετανία, σε φινλανδικό γήπεδο. Ήταν νικηφόρος με 4-2.
Ήρωας του Τάμπερε
Η 15η Ιουλίου του 1952 ήταν η ημερομηνία -ορόσημο στην καριέρα του. Αγωνίζεται για δέκατη φορά με την εθνική ομάδα εναντίον της πανίσχυρης τότε Δανίας, στην πόλη Τάμπερε της Φινλανδίας για το ολυμπιακό τουρνουά της Ολυμπιάδας του Ελσίνκι. Παρουσία 7.000 θεατών στις κερκίδες, ο Πεντζαρόπουλος κάνει το παιχνίδι της ζωής του.
Εκτινάσσεται σαν αίλουρος, πραγματοποιώντας πολλές εξαιρετικές και συνάμα σωτήριες επεμβάσεις, απέναντι στους Δανούς διεθνείς που σφυροκοπούν την εστία μας. Αποσοβεί μια σίγουρη συντριβή. Τελικά, η εθνική Ελλάδος χάνει με σκορ 2-1 αλλά εκείνος αποθεώνεται απ’ τους φιλάθλους.
Ο Νίκος Πεντζαρόπουλος αποκαλείται «ήρωας του Τάμπερε» από τους Έλληνες δημοσιογράφους, που του αφιερώνουν για μέρες διθυραμβικά κείμενα και πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες. Ο διεθνής τύπος ήταν ανάλογα εγκωμιαστικός. «Γεννήθηκε ο νέος Ζαμόρα», έγραψαν οι ευρωπαϊκές εφημερίδες μετά τον αγώνα, παρομοιάζοντας τον, με τον κορυφαίο μέχρι τότε, παγκοσμίως, Ισπανό τερματοφύλακα.
Στην Ίντερ
Η μεγαλειώδης αυτή εμφάνιση του δεν περνάει απαρατήρητη. Ο προπονητής της Ίντερ Αλμπέρτο Φόνι, που βρίσκεται στο γήπεδο, εντυπωσιάζεται και του προτείνει να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο στην ιταλική ομάδα. Σε μια εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν τελείως ερασιτεχνικό και οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν οικονομικές απολαβές, η προοπτική του επαγγελματισμού και οι μυθικές οικονομικές απολαβές που του πρότειναν από την Ίντερ «ζάλισαν» τον Νίκο Πεντζαρόπουλο. Άλλωστε δεν προερχόταν από εύπορη οικογένεια και με δυσκολία εξασφάλιζε τα προς το ζην.
Το όνειρο μιας επαγγελματικής καριέρας, σ’ έναν απ’ τους κορυφαίους συλλόγους της Ευρώπης, τον ώθησαν να φύγει ξαφνικά για το Μιλάνο τον Αύγουστο του 1952. Υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Ίντερ και ξεκίνησε προπονήσεις, ελπίζοντας ότι η διοίκηση του Πανιωνίου θα του έδινε την ελευθέρας του. Όμως, η τότε διοίκηση των «κυανέρυθρων» αντιμετώπισε αρνητικά την απρόσμενη αποχώρηση του και δεν ενέδωσε στα χρηματικά ανταλλάγματα που πρόσφεραν οι Ιταλοί. Η πολυπόθητη μεταγραφή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αν και έμεινε ένα περίπου χρόνο στην Ιταλία.
Στα φιλικά παιχνίδια που αγωνίστηκε με την Ίντερ ήταν επίσης εντυπωσιακός. Ενδεικτικό του θαυμασμού των Ιταλών για την αξία του, είναι ένα δημοσίευμα ιταλικής εφημερίδας με μεγάλη φωτογραφία, που απεικονίζει τον Πεντζαρόπουλο σε μια εκπληκτική εκτίναξη να μπλοκάρει την μπάλα και να είναι κυριολεκτικά οριζοντιωμένος λίγο κάτω απ’ το οριζόντιο δοκάρι. Το άρθρο είχε τίτλο: «Ο ιπτάμενος τερματοφύλακας» και η λεζάντα της φωτογραφίας έγραφε: «Ο Πεντζαρόπουλος πετάει…».
Η επιστροφή
Ο Νίκος Πεντζαρόπουλος επέστρεψε απογοητευμένος και πικραμένος στην Ελλάδα το 1953. Όπως περιγράφει ο τύπος της εποχής, του επιφυλάχθηκε εντυπωσιακή υποδοχή στον σταθμό Λαρίσης και λίγο καιρό μετά επανήλθε στον Πανιώνιο, όπου έπαιξε για δύο ακόμη χρόνια. Δεν θύμιζε όμως σε τίποτε τον παλιό καλό Πεντζαρόπουλο, τον ιπτάμενο τερματοφύλακα που λάτρεψαν όλοι οι Έλληνες φίλαθλοι και απογοητευμένος εγκατέλειψε την ενεργό δράση σχετικά νέος, σε ηλικία 28 ετών, εργαζόμενος αρχικά ως μηχανικός αυτοκινήτων. Από το 1956 μέχρι το 1960 ήταν προπονητής της Αθλητικής Ένωσης Χαλκίδας και στη συνέχεια με τις εφηβικές ομάδες του Πανιωνίου. Όνειρό του ήταν αν ιδρύσει μια σχολή τερματοφυλάκων. Λίγο πριν φύγει απ’ την ζωή, δίδαξε τα μυστικά της θέσης και την τεχνική του στις αποκρούσεις των πέναλτι, στον φέρελπι τότε Αντώνη Μανίκα, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα μνημόνευσε το δάσκαλο του, όταν απέκρουσε περί τα 15 πέναλτι σε μια τριετία στον Πανιώνιο και χρίστηκε διεθνής με την εθνική ομάδα.
Το τέλος
Στις 29 Μαρτίου του 1979 και σε ηλικία 52 ετών έφυγε από την ζωή από καρκίνο, χωρίς να προλάβει να δει τον αγαπημένο του Πανιώνιο να κατακτά λίγους μήνες αργότερα το Κύπελλο Ελλάδος.
Η θλιβερή είδηση έγινε πρώτο θέμα στον αθλητικό τύπο που φιλοξένησε εκτενή αφιερώματα στον «ήρωα του Τάμπερε».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πεντζαροπουλος Νικος Πεντζαροπουλος Νικος Πεντζαροπουλος Νικος Πεντζαροπουλος Νικος Πεντζαροπουλος Νικος Πεντζαροπουλος Νικος
Κλερόν
Το Κλερόν (γαλλικά: Cléron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ποντοκώμη Κοζάνης
Είναι προσφυγικό χωριό και οικοδομήθηκε σταδιακά με την άφιξη των πρώτων προσφύγων το 1922 στον παλιό μικρό τουρκικό οικισμό Ερτομούς, με σχέδιο πόλης σε ομοιόμορφα οικόπεδα (900 m2 περίπου) με σπίτια και αυλές. Η σημερινή του ονομασία δόθηκε με την απόφαση της κυβέρνησης το 1927 ΦΕΚ: 18/1927 σελ 130.
Έχει οργανωμένη αγορά και υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης και αναψυχής (ιατρείο, φαρμακείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, γήπεδο ανοιχτό και μικρό κλειστό, διαμορφωμένα πάρκα, δάσος βελανιδιάς). Διαθέτει Κ.Ε.Π. (Κέντρο εξυπηρέτησης πολιτών) δημοτικό κατάστημα πολλαπλών χρήσεων, ανοιχτό αμφιθέατρο 2.500 θέσεων, που κατασκευάστηκε στις υπώρειες του βουνού με την αξιοποίηση - διαμόρφωση των πρώην λατομείων και ονομάστηκε «Αμφιθέατρο (Μίκης Θεοδωράκης)», πολιτιστικό και γυμναστικό Σύλλογο, ομάδα ποδοσφαίρου (Δ’ εθνική), ερασιτεχνικές ομάδες μπάσκετ κ.λ.π. Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν οι αγροκαλλιέργειες (σιτηρά, καπνό κ.λ.π) ενώ κατά τους νεότερους χρόνους οι περισσότεροι εργάζονται στους ηλεκτροπαραγωγικoύς σταθμούς.
Η Ποντοκώμη έχει πλούσια δράση κατά τη νεότερη ελληνική ιστορία με κυριότερο σημείο αναφοράς τη συμμετοχή της πλειοψηφίας των κατοίκων στον αντιστασιακό αγώνα κατά τον Παγκόσμιο πόλεμο αλλά και στον αντιδικτατορικό αγώνα.
== Παραπομπές ==
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1976
Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1976 ήταν το 14ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Ντιναμό Ζάγκρεμπ από την Κροατία της ενιαίας τότε Γιουγκοσλαβίας. Στον τελικό αντιμετώπισε τη Σπορτούλ Στουντεντέσκ από τη Ρουμανία. Η προκριματική φάση της διοργάνωσης διάρκεσε από το Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 1976 αλλά οι δύο τελικοί έγιναν την επόμενη χρονιά, στις 1 και 16 Ιουνίου 1977, ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η επόμενη διοργάνωση.
Ζακλίν ντε Ρομιγί
Η Ζακλίν ντε Ρομιγί (γαλλ. Jacqueline Worms de Romilly, πατρικό Jacqueline David) (26 Μαρτίου 1913 - 18 Δεκεμβρίου 2010) ήταν Γαλλίδα κλασική φιλόλογος και ελληνίστρια. Από τις πλέον εξέχουσες προσωπικότητες στο χώρο των αρχαιοελληνικών σπουδών του εικοστού αιώνα, ήταν η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στο Κολέζ ντε Φρανς (Collège de France) και η δεύτερη γυναίκα που ανακηρύχθηκε ισόβιο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας (Académie Francaise). Είναι διάσημη για τις μελέτες της στην αρχαιοελληνική γραμματεία της κλασικής εποχής και ειδικά στον Θουκυδίδη, καθώς και για το εκτεταμένο έργο της σχετικά με την ιστορία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό της Αρχαίας Ελλάδας.
Βιογραφία
Δίδαξε ως καθηγήτρια της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στα πανεπιστήμια του Μπορντό (1939-1949), της Λιλ (1949-1957) και της Σορβόνης (1957-1973). Το 1973 της δόθηκε η έδρα των Ελληνικών στο περίφημο Collège de France, για πρώτη φορά σε γυναίκα καθηγήτρια. Εκεί δίδαξε μέχρι το 1984 την εξέλιξη της ηθικής και πολιτικής σκέψης στην Αρχαία Ελλάδα. Υπήρξε επίσης η πρώτη γυναίκα μέλος της Académie des inscriptions et belles-lettres (1975), στην οποία και προήδρευσε κατά το έτος 1987. Διετέλεσε μέλος της Ακαδημίας της Δανίας, της Βρετανικής Ακαδημίας, των Ακαδημιών της Βιέννης, των Αθηνών, της Νάπολης, του Τορίνο, των Κάτω Χωρών, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών κ.ά. Ανακηρύχθηκε επίτιμη διδάκτωρ των πανεπιστημίων της Οξφόρδης, των Αθηνών, του Δουβλίνου, του Μόντρεαλ και του Γέιλ.
Εκστρατεία υπέρ των Κλασικών Σπουδών
Η Ζακλίν ντε Ρομιγί ξεχώρισε για τη δέσμευσή της στη μελέτη των αρχαίων ελληνικών και λατινικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Βαθιά πληγωμένη από τα γεγονότα του Μαΐου του 68, κατά τα οποία μερικοί θεωρούσαν ότι η διδασκαλία των αρχαίων γλωσσών είναι άχρηστη, αστική και ελιτίστικη, την επόμενη χρονιά δημοσίευσε το βιβλίο "Εμείς οι καθηγητές", Εκδόσεις Fayard (Nous autres, professeurs aux éditions Fayard), για να υπερασπίσει τους αφοσιωμένους καθηγητές στη διδασκαλία αρχαίων  γλωσσών.
Δραστηριοποιήθηκε σε διάφορους συλλόγους που ενθάρρυναν τη μελέτη των ανθρωπιστικών επιστημών και την ανανέωση των πολιτικών αξιών. Το 1992, ίδρυσε την Ένωση Προστασίας Λογοτεχνικών Διδασκαλιών (SEL), η οποία αγωνίζεται για τη διατήρηση των κλασικών σπουδών με παρεμβάσεις σε κυβερνητικό επίπεδο. Στη συνέχεια παρέμεινε με την ιδιότητα της Επίτιμης Πρόεδρου.
Κέρδισε μεγάλη δημοτικότητα στη διάσημη εκπομπή για βιβλιόφιλους του Bernard Pivot "Apostrophes". Συνεργάστηκε επίσης με διάφορα επιστημονικά περιοδικά όπως : Revue des études grecques, Journal des savants, κτλ....
βραβεύσεις
Έχει τιμηθεί με το βραβείο Ambatiélos de l’ Académie des inscriptions et belles-lettres (1948), το βραβείο Croiset de l’Institut de France (1969), το βραβείο Langlois de l’Académie francaise (1974), το Grand Prix d’Académie της Académie francaise (1984), το βραβείο Ωνάσης (Αθήνα, 1995), το βραβείο ΥΠΑΤΙΑ (Σύνδεσμος Ελληνίδων Επιστημόνων, 1995). Η μέγιστη διάκριση ήταν η εκλογή της στις 24 Νοεμβρίου του 1988 ως μέλους της Γαλλικής Ακαδημίας. Έγινε έτσι η δεύτερη γυναίκα μεταξύ των Γάλλων «αθανάτων» μετά την Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. Το 1995 της δόθηκε η ελληνική υπηκοότητα και το 2001 ανακηρύχθηκε «πρέσβειρα του Ελληνισμού». Επίσης το 2013 το όνομα της Ζακλίν ντε Ρομιγί πήρε η πλατεία Θησείου στην Αθήνα.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|255x255εσ|Θουκυδίδης Η Ζακλίν ντε Ρομιγί μετέφρασε πολλούς Έλληνες κλασικούς συγγραφείς στα γαλλικά και δημοσίευσε πλήθος εξειδικευμένων και μη μελετών για την αρχαία ελληνική γραμματεία και ιστορία. Μέσα από τα δεκάδες βιβλία που συνέγραψε, άφησε ένα σημαντικό έργο για όλες τις όψεις του Αθηναϊκού πολιτισμού του 5ου π.Χ. αιώνα: τη φιλοσοφία, την ιστορία, την τραγωδία, την κωμωδία, την επίδραση των σοφιστών, κλπ. Στο έργο της ενσαρκώνει μια ουμανιστική αντίληψη του πολιτισμού, με ιδιαίτερη προσήλωση στην πεποίθηση ότι η μελέτη της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού αποτελεί εκπαίδευση στην κατανόηση της ελευθερίας του ατόμου και στην δημοκρατία.
Καθ' όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, η Ζακλίν ντε Ρομιγί μελέτησε τα σπουδαία κλασικά έργα, όπως:  ο Όμηρος, ο Θουκυδίδης ή την αρχαία τραγωδία: Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης. Όπως γράφει στο τέλος του προλόγου του βιβλίου της «Γιατί η Ελλάδα», θέλει «ο αναγνώστης της να νοιώθει την επιθυμία της αναζητήσεως των κείμενων και να αντλήσει από αυτά. […] Ίσως να βρει εκεί - ω, θαύμα! - μια πιο διαυγή ευχαρίστηση και επομένως πιο ζωντανή ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας Κατηγορία:Ελληνιστές
Λα Κλυζ-ε-Μιζού
Το Λα Κλυζ-ε-Μιζού (γαλλικά: La Cluse-et-Mijoux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κρεατινίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της κρεατινίνης Η κρεατινίνη είναι μεταβολικό προϊόν της διάσπασης της φωσφορικής κρεατίνης των μυών και απεκκρίνεται από τους νεφρούς. Η ημερήσια παραγωγή της είναι σχετικά σταθερή και ανάλογη της μυϊκής μάζας. Ένα μικρό ποσό της προέρχεται από το κρέας της τροφής. Σε διαταραχές της νεφρικής λειτουργίας η απέκκριση της κρεατινίνης μειώνεται με αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων της στο αίμα. Η κρεατινίνη είναι μια ουσία η οποία κυρίως φιλτράρεται από το αίμα με την βοήθεια των νεφρών κατά την σπειραματική διήθηση και σωληναριακή έκκριση. Σε μικρό ποσοστό επαναπορροφάται. Αν το φιλτράρισμα στους νεφρούς είναι ανεπαρκές, τότε το επίπεδο κρεατινίνης στο αίμα αυξάνει. Ως εκ τούτου, τα επίπεδα κρεατινίνης στο αίμα και στα ούρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον υπολογισμό της κάθαρσης κρεατινίνης, η οποία αντικατοπτρίζει τον ρυθμό της σπειραματικής διήθησης (GFR). Η κρεατινίνη δεν είναι όμως ευαίσθητη σε ελαφρές μέχρι μέτριες νεφρικές βλάβες δεδομένου ότι για να αυξηθεί η κρεατινίνη από 1,0 σε 2,0 mg/dL απαιτείται απώλεια του 50% της νεφρικής λειτουργίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γουανιδίνες Κατηγορία:Μεταβολισμός Κατηγορία:Βάσεις
Εθνική Μαυρικίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Μαυρικίου, η οποία συγκεντρώνει τις καλύτερες καλαθοσφαιρίστριες της αυτής εθνικότητας, αντιπροσωπεύει το Μαυρίκιο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Μαυρικίου (Mauritius Basketball Federation).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυρικιος
Ελευθερία Χατζηγεωργίου
Η Ελευθερία Χατζηγεωργίου είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1979 στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης, σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έχει εργαστεί ως καθηγήτρια γαλλικών.
Οργανώθηκε στη Νεολαία Συνασπισμού και ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου και της Γραμματείας της οργάνωσης. Ήταν μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και της Εκτελεστικής Γραμματείας του Συνασπισμού.
Στο πρώτο και στο δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος. Έχει διατελέσει διευθύντρια στο γραφείο του Δημήτρη Τζανακόπουλου. Επίσης, ήταν υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Α' Θεσσαλονίκης σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2019 ορίστηκε υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, αξίωμα που κατείχε μέχρι τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφια στην Α' Θεσσαλονίκης, ωστόσο δεν εξελέγη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Μία Μαρτίνι
Η Μία Μαρτίνι, χαϊδευτικά Μιμί από το κοινό της (Мia Martini, ψευδώνυμο της Ντομένικα Μπερτέ, Domenica Rita Adriana Bertè, 20 Σεπτεμβρίου 1947 – 12 Μαΐου 1995) υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες Ιταλίδες τραγουδίστριες και τραγουδοποιούς.
Γεννήθηκε το 1947 στο Μπανιάρα Καλάμπρα. Εκπροσώπησε την Ιταλία στην Eurovision 2 φορές: Η πρώτη το 1977 με το τραγούδι Libera με το οποίο κατέλαβε τη 13η θέση και η δεύτερη το 1992 με το τραγούδι Rapsodia με το οποίο κατέλαβε την 4η θέση. Απεβίωσε το 1995 στο Καρντάνο ντι Κάμπο.
Έχει κερδίσει τρεις φορές το βραβείο της κριτικής επιτροπής στον Ιταλικό διαγωνισμό τραγουδιού Σανρέμο.
Κοινώς αποδεκτή ως μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες του ιταλικού ρεπερτορίου, φημίζεται για το εκλεπτυσμένο ρεπερτόριό της και το μεγαλείο της φωνητικής της έκτασης, καθώς και για το έντονο πάθος που χαρακτήριζε κάθε της ερμηνεία.
Η Μία Μαρτίνι συνεργάστηκε με πολλούς από τους πιο φημισμένους Ιταλούς συνθέτες έχοντας τραγουδήσει σε διάφορες γλώσσες. Κυρίως στα Ιταλικά, τραγούδησε επίσης και στην Αγγλική, Ισπανική, Γαλλική και Γερμανική γλώσσα, καθώς και στα Ελληνικά (στο τραγούδι Agapimu σε στίχους της ίδιας και του Τζοβάνι Κόντε, μουσική του Ντάριο Μπαλντάν Μπέμπο). Σε αντίθεση με τις περισσότερες τραγουδίστριες της Ιταλίας, τα τραγούδια της δεν έχουν ως μόνιμο επίκεντρο τον έρωτα, αλλά η θεματολογία ακουμπά ποικίλα ζητήματα, όπως τις άσχημες οικογενειακές συνθήκες (για παράδειγμα στο τραγούδι Padre davvero (=Πατέρας στ' αλήθεια) περιγράφει τη σχέση που είχε με τον πατέρα της), το βιασμό (στο τραγούδι La vergine e il mare (= Η παρθένα και η θάλασσα)), τη θρησκεία (στο τραγούδι Gesù è mio fratello (= Ο Ιησούς είναι αδερφός μου)), τα ναρκωτικά (στο τραγούδι La malattia (= Η ασθένεια)) και την θέση των καταπιεσμένων γυναικών (στο τραγούδι Io donna, io persona (= Εγώ γυναίκα, εγώ άνθρωπος) και στο μεγάλο της σουξέ Gli uomini non cambiano (= Οι άντρες δεν αλλάζουν)), αντλώντας έμπνευση από το σκληρό και βάναυσο παρελθόν της.
Είναι κατά τρία χρόνια μεγαλύτερη αδελφή της Ιταλίδας τραγουδίστριας Λορεντάνα Μπερτέ, με την οποία μοιράζονται την ίδια μέρα γενεθλίων. Το 2019 κυκλοφόρησε η βιογραφική της ταινία Io sono Mia (Είμαι η Μία, αλλά μπορεί να μεταφραστεί και ως Εγώ είμαι δική μου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1977 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1992 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κόπα Σεντροαμερικάνα
Το Κόπα Σεντροαμερικάνα (ισπανικά: Copa Centroamericana, ) είναι μια διετής ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετέχουν οι επτά εθνικές ομάδες των χωρών μελών της CONCACAF στη ζώνη της Κεντρικής Αμερικής οι οποίες είναι Γουατεμάλα, Ελ Σαλβαδόρ, Κόστα Ρίκα, Μπελίζ, Νικαράγουα, Ονδούρα και Παναμάς. Παλαιότερα ονομαζόταν Κύπελλο των Εθνών της ΟΥΝΚΑΦ (Copa de Naciones de la UNCAF) έως το 2011 οπότε και πήρε τη σημερινή του ονομασία.
Η διοργάνωση αποτελείται από δύο στάδια. Στη φάση των ομίλων της διοργάνωσης, οι επτά ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους, των τεσσάρων και των τριών ομάδων αντίστοιχα. Η ομάδα που θα τερματίσει πρώτη σε κάθε όμιλο προκρίνεται στον τελικό της διοργάνωσης, ενώ οι ομάδες που έχουν τερματίσει στη δεύτερη θέση κάθε ομίλου λαμβάνουν μέρος σε αγώνα διαβάθμισης με στόχο την κατάκτηση της τρίτης θέσης, όπως και οι ομάδες της τρίτης θέσης κάθε ομίλου αγωνίζονται σε σκοπό την κατάληψη την πέμπτης θέσης της διοργάνωσης. Οι ομάδες που συμμετέχουν στη διοργάνωση, αναλόγως τις επιδώσεις τους σε αυτή, κερδίζουν μία θέση στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ και στο Κόπα Αμέρικα.
Ιστορία
Λόγω της επιτυχίας της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κόστα Ρίκα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και της παρ' ολίγον συμμετοχής της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Συμβούλιο της CONCACAF στο Κίνγκστον της Τζαμάικα αποφάσισε να οργανώσει το δικό της ηπειρωτικό πρωτάθλημα, σχεδόν ένα χρόνο έπειτα από την έναρξη του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ το 1990. Η Κόστα Ρίκα κατέλαβε την πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα ΚΟΝΚΑΚΑΦ του 1989, το οποίο χρησιμοποιήθηκε επίσης ως προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας. Ωστόσο, κυρίως για οικονομικούς λόγους, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέχτηκαν ως τόπος διεξαγωγής της ηπειρωτικής διοργάνωσης.
Κατά την ίδια διάσκεψη των ομοσπονδιών ποδοσφαίρου της Κεντρικής Αμερικής, αποφασίστηκε επίσης η μορφή της διοργάνωσης. Ο τελικός προκριματικός γύρος όσον αφορά την ανάθεση της διοργάνωσης είχε δύο υποψηφιότητες, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κόστα Ρίκα Η Κόστα Ρίκα, η οποία έχει κατακτήσει τρεις φορές το Πρωτάθλημα ΚΟΝΚΑΚΑΦ, έλαβε την άδεια να φιλοξενήσει την πρώτη διοργάνωση του θεσμού στις 19 Φεβρουαρίου του 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις CONCACAF (εθνικές ομάδες)
Πατριάρχης Φλαβιανός
Ο Φλαβιανός διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 446-449. Ήταν ένας από τους αξιόλογους τότε αρχιεπισκόπους της Πόλης, αλλά και Άγιος της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας. Διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον Πατριάρχη Πρόκλο (434-446).
Πριν την εκλογή του ήταν Σκευοφύλακας του Ναού της Αγίας Σοφίας. Ήταν ευσεβής και μετριοπαθής ιεράρχης, που αγωνίσθηκε κυρίως για την ειρήνη στους κόλπους της Εκκλησίας από τις έντονες αντιπαραθέσεις και διαμάχες των θεολόγων της Αλεξανδρείας και της Αντιοχείας. Απέκτησε την έχθρα του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διόσκορου, ο οποίος δε δεχόταν τις αποφάσεις της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Παράλληλα, ο πανίσχυρος τότε ευνούχος του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄ Χρυσάφιος, αμέσως μετά την εκλογή του Φλαβιανού, επιχείρησε να του αποσπάσει δώρο σε χρυσάφι. Καθώς όμως ο Φλαβιανός δεν ενέδωσε, ο Χρυσάφιος έγινε άσπονδος εχθρός του και προσπαθούσε να τον εκθρονίσει.
Μετά την καταγγελία του Ευσεβίου Δορυλαίου κατά του αρχιμανδρίτη Ευτυχή, ως αιρεσιάρχη, που είχε προκαλέσει νέους τριγμούς στην Εκκλησία, ο Φλαβιανός αναγκάσθηκε το 448 να δεχθεί τη κρίση του αρχιμανδρίτη από την Ενδημούσα Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης. Η επακόλουθη καταδίκη του Ευτυχή προκάλεσε έντονη αντιπαράθεση στο Παλάτι, όπου και εκεί υπήρξε διαφωνία μεταξύ της αδελφής του Αυτοκράτορα Πουλχερίας και της ίδιας της Αυτοκράτειρας Ευδοκίας. Στην εξέλιξη αυτή, ο Χρυσάφιος, που ήταν υποστηρικτής του Ευτυχή, κατάφερε να πείσει τον Αυτοκράτορα να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο στην Έφεσο, υπό τον Διόσκορο Αλεξανδρείας. Πράγματι, στις 8 Αυγούστου του 449 συνήλθε η Σύνοδος της Εφέσου, η οποία τελικά καθήρεσε και εξόρισε τον Φλαβιανό, ενώ αποκατέστησε τον Ευτυχή.
Ο Φλαβιανός πέθανε τρεις μέρες μετά στην εξορία από τη θλίψη του και τα σωματικά τραύματα που του είχαν προξενήσει στη Σύνοδο της Εφέσου ο Διόσκορος Αλεξανδρείας και οι οπαδοί του υπό τον μοναχό Βαρσουμά. Δύο χρόνια αργότερα, το 451, συνεκλήθη η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία καταδίκασε την αίρεση του Ευτυχή, καθαίρεσε το Διόσκορο και αποκατέστησε την ορθόδοξη πίστη. Το λείψανο του Φλαβιανού, κατόπιν επιθυμίας της αδελφής του Αυτοκράτορα Πουλχερίας, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθηκε στο Ναό των Αγίων Αποστόλων, ενώ η Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 16 Φεβρουαρίου, ενώ μέχρι τον 12ο αιώνα γιορταζόταν μαζί με την Καθολική, στις 18 Φεβρουαρίου.
Πηγές
Φλαβιανός Φλαβιανός Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 5ου αιώνα
Βασικό άνευ όρων εισόδημα
Ορισμός
Το ποσό που θα δίνεται αναμένεται να καθοριστεί από τους νόμους που θα διέπουν την παροχή του. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα επιδόματα που δίνονται σήμερα, πρέπει να τονιστεί ότι δεν απαιτεί αντίκτυπο και συγκεκριμένες προϋποθέσεις, αλλά θα αποδίδεται καθολικά (όλοι το δικαιούνται με την ιδιότητα του πολίτη), θα είναι ατομικό (δίνεται στον καθένα ατομικά και όχι σε νοικοκυριά ή οικογένειες) και θα είναι ισότιμο (όλος ο κόσμος δικαιούται το ίδιο ποσό). Θα διατίθενται στον καθένα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και θα είναι αναφαίρετο.
Το βασικό εισόδημα δεν αποτελεί ένα εισόδημα που θα αναπληρώνει την απώλεια μισθού ή άλλου εισοδήματος. Αντίθετα, αναμένεται να αντικαταστήσει όλα τα σύγχρονα επιδόματα που χορηγούνται μ’ αυτό το σκοπό (επίδομα ανεργίας, επίδομα στέγης, σύνταξη κτλ.), των οποίων θα είναι ανώτερο.
Η χρηματοδότησή του προβλέπεται μέσω του άμεσου φόρου περιουσίας, το φόρο εισοδήματος, το Φ.Π.Α., το φόρο συναλλαγών, αλλά κυρίως από τα ποσά που ως τώρα διαθέτονταν σε άλλα επιδόματα, αλλά και χρηματοδοτούσαν τις υπηρεσίες διάθεσής τους.
Ποσό Βασικού Εισοδήματος
Σύμφωνα με τον fr:Liem Hoang-Ngoc δύο κλάδοι υπάρχουν όσον αφορά το βασικό εισόδημα: ο μαρξιστικός και ο φιλελεύθερος. Ο μαρξιστικός κλάδος βασίζεται σε κείμενα (Grundrisse) του Μαρξ, όπου ο συγγραφέας περιγράφει μια κοινωνία όπου η ανθρωπότητα θα βγει από την ανάγκη της μισθωτής εργασίας και όπου οι μηχανές, από μόνες τους, θα εξασφαλίζουν την παραγωγή των αγαθών, τα οποία θα αποπληρώνονται ως ένα παγκόσμιο κοινωνικό εισόδημα, κάτι το οποίο περιγράφεται και από τον Όσκαρ Ουάιλντ στο «Η ψυχή του Ανθρώπου στο Σοσιαλισμό». Η φιλελεύθερη άποψη θεωρεί ότι «βολεύει» να παρέχεται ένα βασικό χρηματικό ποσό στους πολίτες έτσι ώστε αυτοί να μπορούν να καταναλώνουν και να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή. Είναι, επομένως, στην δικαιοδοσία του καθενός η διαχείριση των χρημάτων.
Οι χαμηλές καταβολές αποδίδονται κυρίως τις φιλελεύθερες αντιλήψεις και μπορούν να συνδεθούν με την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, της υγείας και άλλων δημόσιων υπηρεσιών. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Jean-Pierre Mon:
“Ένα βασικό εισόδημα πολύ χαμηλό είναι στην πραγματικότητα μια χορηγία στους εργοδότες. Τους επιτρέπει να αποκτήσουν μια εργασία κάτω του μισθού της διατροφής. Αλλά αυτό που επιτρέπει στους εργοδότες, το επιβάλει στους εργαζόμενους. Εξαιτίας αυτών των εξασφαλίσεων ενός επαρκούς βασικού εισοδήματος, αυτοί θα είναι συνεχώς στην αναζήτηση μιας πρόσκαιρης εργασίας...., οπότε ανίκανους για ένα σχέδιο....»
Μεγάλες καταβολές βασικού εισοδήματος θα επέτρεπαν στον καθένα να ζει αξιοπρεπώς αρκούμενος στο επίδομα. Ωστόσο, πολλοί ανησυχούν ότι αυτό θα επηρέαζε τη συμμετοχή στην εργασία κι έτσι θα δημιουργούσε προβλήματα χρηματοδότησης. Για τον Jacques Marseille:
«Το στοίχημα του καθολικού επιδόματος είναι να αποδείξει ότι η κοινωνική ένταξη δε μπορεί να εδραιωθεί στον καταναγκασμό, αλλά στην εμπιστοσύνη ανάμεσα στους επωφελούμενους αυτού του καινούριου δικαιώματος. Μια ουτοπία, χωρίς αμφιβολία, γι’ αυτούς που δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στους ανθρώπους ατομικά και σκέφτονται ότι η αναγκαιότητα «να κερδίζουμε το ψωμί μας με τον ιδρώτα μας» είναι το σημαντικότερο προπύργιο ενάντια στην τεμπελιά. Είναι ένα στοίχημα που αφορά το ανθρώπινο ενδιαφέρον και την ανθρώπινη φύση, γι‘ αυτούς που σκέφτονται ότι το άτομο δε θα προτιμά πάντοτε να ζει μ‘ αυτό το επίδομα έναντι άλλου μισθού, κυρίως αν ο άλλος μισθός αναφέρεται σε μια εργασία που θα έχει διαλέξει με ελεύθερη βούληση»
Οι οπαδοί του βασικού εισοδήματος οι οποία υποστηρίζουν την απόδοση ενός χαμηλού ποσού, θεωρούν ότι πρέπει να είναι πανομοιότυπο για όλους, ενώ εκείνοι που επιθυμούν την απόδοση ενός μεγαλύτερου ποσού θεωρούν ότι θα πρέπει να αφορά μόνο τους ενήλικες ή το ποσό να διαβαθμίζεται ανάλογα με τις ηλικίες.
Στη Γαλλία, υπάρχουν διάφορες προτάσεις όσον αφορά το ποσό:
Με αναδιανομή-ανακατανομή εισοδήματος
Στη Γερμανία, σύμφωνα με μοντέλο του προηγούμενου προέδρου των συμβούλων υπό των υπουργών του Thuringe, Dieter Althaus (CDU), η χορήγηση του βασικού εισοδήματος θα κόστιζε στο κράτος ετησίως 583 εκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, αυτό το σύστημα προβλέπεται να αντικαταστήσει το υπάρχων σύστημα κοινωνικής βοήθειας, το οποίο κοστίζει στο κράτος 735 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Οπότε, είναι προφανές ότι το καθολικό επίδομα σύμφωνα με το μοντέλο του Althaus απαιτεί λιγότερες δημόσιες δαπάνες από το υπάρχον σύστημα.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το βασικό επίδομα θα πρέπει να τροφοδοτείται από ένα ουδέτερο σύστημα οικονομικών κρατήσεων, ώστε να μην βαραίνει με στοχευόμενο τρόπο στο κόστος εργασίας, με σκοπό να διατηρηθεί η ανταγωνιστικότητα της ζώνης στην οποία αναφέρεται.
Ο Marc de Basquiat έχει, επίσης, αναπτύξει μια πρόταση σύμφωνα με την οποία το βασικό εισόδημα θα πάρει τη μορφή μια μεταρρύθμισης του φόρου εισοδήματος που θα μεταφέρεται σε κάτι που ονομάζεται καθολικός φόρος της ανακατανομής των εισοδημάτων. Τα 280 εκατομμύρια ευρώ της σύγχρονης αναδιανομής θα μεταφράζονται, στο εξής, σε ένα αρνητικό φόρο που θα πληρώνεται απ' όλους. Το ποσό θα ποικίλει ανάλογα με την ηλικία και θα αντιστοιχεί σε μια κράτηση 30% εφαρμοσμένη σε όλα τα εισοδήματα.
Για τον en:Philippe Van Parijs, η χρηματοδότηση του βασικού εισοδήματος πρέπει να συμβάλει στην κοινωνική δικαιοσύνη και να εξαλείψει τις ανισότητες. Πρέπει να φορολογούνται τα αγαθά και οι κληρονομιές, η μόλυνση και τα εμπορικά εισοδήματα. Στην πραγματικότητα, η μόλυνση έχει άσχημες επιπτώσεις στις μελλοντικές γενιές, ενώ εμφανίζεται ως ευθύνη των πιο ευκατάστατων ομάδων. Η εργασία έχει γίνεται όλο και πιο σπάνια και υπάρχει μεγάλη ανισότητα στο καταμερισμό της. Γενικά, παρέχει άμεσα και έμμεσα προτερήματα. Η κοινωνική δικαιοσύνη απαιτεί η αξία των προνομίων που συνδέονται με την εργασία να είναι ισότιμα διαμοιρασμένα. Εξ’ ου η φορολογία των επαγγελματικών εισοδημάτων και, σε ευρύτερο πλαίσιο όλων των εμπορικών εισοδημάτων.
Από τα εισοδήματα των κοινών αγαθών
Για τον en:Peter Barnes τα κοινά αγαθά, όπως οι φυσικοί πόροι, οι οικολογικές υπηρεσίες, τα πολιτισμικά αγαθά, η αλληλεγγύη κ.α. Θα έπρεπε να οικειοποιηθούν, να αποτελέσουν ιδιοκτησία και η διαχείρισή τους να αποδοθεί στα fiducies. Ο στόχος αυτών των fiducies θα ήταν η διατήρηση τουλάχιστον της αξίας αυτών των αγαθών για τις μελλοντικές γενιές αλλά και η διάδοσή τους στην παρούσα.
Πραγματική Ελευθερία
Άλλωστε, το βασικό εισόδημα θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις ανάπτυξης των σχέσεων εργαζομένων και εργοδότη, καθώς δε θα υπήρχε πλέον η αναγκαιότητα που σπρώχνει πολλούς στην αποδοχή άνευ όρων μιας οποιασδήποτε εργασίας και μεταχείρισης ώστε να κερδίσει τα προς το ζην. Παρέχει, δηλαδή, στους εργαζόμενους τη δυνατότητα να διαπραγματευτούν πιο ελεύθερα το συμβόλαιό τους, κάτι το οποίο θα οδηγήσει σταδιακά στην κατάργηση των «κακών επαγγελμάτων», θα ενεργήσει ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και θα μεταμορφώσει ολοκληρωτικά την εργασία.
Είναι αυτονόητο ότι, μέσω αυτού του εισοδήματος, αμφισβητείται πλέον η ταύτιση εργασίας και θέσης εργασίας που έχει επικρατήσει στα πλαίσια του σύγχρονου συστήματος. Εάν ο άνθρωπος δε γίνεται πλέον, έχοντας εξασφαλίσει τις βασικές του ανάγκες, έρμαιο της αναγκαιότητας συμβιβασμού σε μια πιθανώς δυσάρεστη θέση εργασίας, έχει πλέον την ευκαιρία να ασχοληθεί με κάτι που τον ευχαριστεί και που μπορεί ταυτόχρονα να είναι ωφέλιμο κοινωνικά, ακόμη κι αν στο παρόν μπορεί να απορρίπτεται ως μη αποδοτικό. Απαλλάσσει, λοιπόν, τον άνθρωπο από το φόβο της ανεργίας και άλλα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί το συνεχές κυνήγι αναγνώρισης μέσω της θέσης εργασίας.
Αυτοσεβασμός
Η απουσία προϋποθέσεων και όρων όσων αφορά την πληρωμή του βασικού εισοδήματος είναι σύμφωνη με την αρχή του Rawls έναντι στο στιγματισμό των δικαιούχων. Επιδόματα όπως αυτό της ανεργίας σαφώς διευκολύνουν τις συνθήκες διαβίωσης. Ωστόσο, υποχρεώνουν τον άνεργο να βρει δουλειά σε περιορισμένο διάστημα, κάτι το οποίο πλήττει τον αυτοσεβασμό και την ελευθερία του δικαιούχου, κι επίσης προϋποθέτει ότι έχει ήδη εργαστεί, σε δραστηριότητες αποδοτικές και πληρωτέες στα πλαίσια της αγοράς εργασίας. Το βασικό εισόδημα, αντίθετα, δίνει τη δυνατότητα επένδυσης του ατόμου σε δραστηριότητες εθελοντικές, καλλιτεχνικές, στην εκπαίδευση ή στην οργάνωση επιχειρήσεων και στην ανάληψη ρίσκου.
Το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιείται από τον επιχειρηματία de:Gotz Werner ο οποίος μιλά για την απώλεια κάποιου μέρους των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τους δικαιούχους του επιδόματος ανεργίας στο γερμανικό σύστημα, το οποίο εξαναγκάζει μετά από κάποιο διάστημα τα άτομα που λαμβάνουν το επίδομα να δεχτούν οποιαδήποτε προσφορά εργασίας.
Χαμηλά Εισοδήματα
Ο συνδυασμός του βασικού εισοδήματος με τα άλλα εισοδήματα προϋποθέτει ότι ένα μέρος του πληθυσμού θα επωφελείται από αυτή τη βοήθεια, ενώ ταυτόχρονα θα δουλεύει, αλλά αυτό δε θα φορολογείται ή θα φορολογείται σε μικρό βαθμό. Σύμφωνα με την προηγούμενη κατάσταση και σύμφωνα με τον τύπο της χρηματοδότησης.
Αυτό θα οδηγούσε σε μια αύξηση σε σχέση με τα χαμηλά εισοδήματα και λίγο-λίγο στην κατάργηση της ιεραρχίας των μισθών. Μία μείωση του ορίου της φορολογικής εξαίρεσης θα μπορούσε να περιορίσει αυτό το γεγονός.
Υψηλά εισοδήματα
Η εφαρμογή του βασικού εισοδήματος μπορεί, σύμφωνα με τα γραφήματα, να προετοιμάσει μια αύξηση των φόρων που θα αφορούν τους πιο πλούσιους, κι έτσι, τελικά, δε θα υπάρξει πραγματική αύξηση των εισοδημάτων τους.
Στην Εργασία
Τα επιχειρήματα υπέρ του βασικού εισοδήματος είναι μερικές φορές αντικρουόμενα: ορισμένοι επιχειρούν να διευκολύνουν την πρόσβαση όλων στην εργασία καταργώντας την παγίδα της αεργίας, ενώ άλλοι διακηρύσσουν την απελευθέρωση του ανθρώπου από την αναγκαιότητα της εργασίας. Ο Καναδός Groulx συμπεραίνει: «Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παράδοξο, όπου το βασικό επίδομα δικαιολογείται από αντίθετα ιδεολογικά πλαίσια. Φαίνεται, άλλωστε, ικανό να δημιουργήσει πλεονεκτήματα αντίθετα, αν όχι αντικρουόμενα».
Κατάργηση των παγίδων προς την αεργία
Ένα από τα από τα αποτελέσματα του επιδόματος αυτού θα είναι η μείωση των αποτρεπτικών συνεπειών των κλασσικών συστημάτων των κοινωνικών ασφαλειών ή των κοινωνικών παροχών οι οποίες οδηγούν σε παγίδες αεργίας, αποθαρρύνοντας τα άτομα να ψάξουν κάποια αμειβόμενη εργασία από τη στιγμή που το επίδομα είναι κατώτερο του salaire de reserve. Στην πραγματικότητα, οι κοινωνικές παροχές σήμερα μειώνονται, ή μάλιστα καταργούνται ενώ τα εισοδήματα της εργασίας αυξάνονται., γεγονός που μπορεί να οδηγήσει ορισμένες χώρες σε παράλογες καταστάσεις όπου τα άτομα έχουν οικονομικό όφελος να μη δεχτούν μία εργασία, ειδικά τις μερικής απασχόλησης. Αυτές οι υποτιθέμενες παγίδες προς τη μη απασχόληση, ωστόσο, αμφισβητούνται, καθώς το οικονομικό ενδιαφέρον δεν αποτελεί το κυβερνόν κίνητρο αναζήτησης εργασίας. , η οποία υπακούει επίσης στα στοιχήματα της κοινωνικής αναγνώρισης. Το ένα τρίτο, για παράδειγμα, των δικαιούχων του RMI στη Γαλλία βρίσκουν μια εργασία από την οποία δεν αντλούν ιδιαίτερο όφελος, οικονομικά μιλώντας, ενώ φαίνεται ότι το αποφασίζουν για άλλες αίτιες. Ο μονομερής συλλογισμός του οικονομικού οφέλους κρύβει άλλες παραμέτρους του προβλήματος, όπως οι οικογενειακοί καταναγκασμοί, κυρίως μέσω της απουσίας συνοδείας προς και μέσα στην εργασία, σε δυσκολίες των μορφών επιφυλακής και σε αναγκαιότητες υγείας και μεταφορών.
Παρότρυνση προς το λανσάρισμα σχεδίων και την ανάληψη ρίσκου
Αλλά μειώνοντας την αβεβαιότητα σχετικά με τα μελλοντικά εισοδήματα, το βασικό εισόδημα θα αποτελέσει, σύμφωνα με ορισμένους από τους οπαδούς τους, δίχτυ ασφαλείας ευνοώντας την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου, την επένδυση του ατόμου σε επιστημονικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες, στην ενασχόληση με τον εθελοντισμού και την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων του ελεύθερου χρόνου. Στο τέλος μερικών μηνών πειραματισμού του βασικού εισοδήματος στη Ναμίμπια, σε ένα χωριό, η ανεργία μειώθηκε και τα εισοδήματα των κατοίκων του χωριού αυξήθηκαν κατά 29 %, περισσότερο από το επιπλέον εισόδημα που χορηγήθηκε μέσω του προγράμματος, χάρη στις μικροεπιχειρήσεις που δημιουργήθηκαν.
Αποτροπή από τη μισθωτή δουλειά
Μια αναλογία, λίγοτερο ή περισσότερο σημαντική, του πληθυσμού, αναμένεται να αποφασίσει ότι το βασικό εισόδημα τους επαρκεί και θα σταματήσει την αναζήτηση εργασίας ή θα αφήσει αυτή που ήδη κατέχει, ευνοώντας λοιπόν τον ελεύθερο χρόνο, τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες, όπως και τη φιλοσοφία, την επιστήμη, καθώς και τον εθελοντισμό. Αυτό θα επιτρέψει επίσης, καθώς η δουλειά θα είναι μια αναγκαιότητα λιγότερο έντονη, μείωση του χρόνου εργασίας γι’ αυτούς που το επιθυμούν και την εφαρμογή πιο ελαστικών και μικρότερων ωραρίων. Μερικές δραστηριότητες όντας μη αποδοτικές σε όρους παραγωγής σε μια επιχείρησης, αλλά ωστόσο ωφέλιμες για μια κοινωνία, δεν υπόκεινται στο νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Σύμφωνα με τους οπαδούς του βασικού επιδόματος, η κοινωνία θα μπορούσε να στοιχηματίσει στην συμμετοχή των ατόμων στην πρόοδο, ελευθερώνοντας το χρόνο εργασίας για την προώθηση των προσωπικών του δραστηριοτήτων και εγγυώμενη τους τα μέσα επιβίωσης, θεωρώντας ότι η μισθωτή δραστηριότητα δεν είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη της κοινωνίας. Ορισμένοι οπαδοί υποστηρίζουν ακόμη πώς στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν έχουμε σχεδόν ποτέ δει μεγάλες ομάδες ανθρώπων εντελώς άπραγων, και τονίζουν ότι μερικές απασχολήσεις, αν και αποδοτικές οικονομικά, μπορούν να είναι ολέθριες, όπως το εμπόριο αλκοόλ, η κατασκευή όπλων, η εκμετάλλευση του πετρελαίου, κτλ. Αυτοί που εναντιώνονται στο βασικό επίδομα υποστηρίζουν ότι ο καθένας έχει την υποχρέωση να συνεισφέρει στα πλαίσια των πιθανοτήτων και των προσωπικών ικανοτήτων στην κοινωνία και βλέπουν στο βασικό εισόδημα, εάν αυτό είναι πολύ αυξημένο, μια προτροπή προς την αεργία και τον εγωισμό. Μερικοί φιλελεύθεροι κρίνουν λοιπόν ανήθικο το θέμα του εισοδήματος που θα δίνεται χωρίς ανταπόδοση.
Στο πρόγραμμα en:Mincome που εφαρμόστηκε στον Καναδά, μόνο το 1% των αντρών, το 3% των παντρεμένων γυναικών και 5% των μη παντρεμένων γυναικών σταμάτησαν να δουλεύουν μετά την απόδοση του επιδόματος. Σε μια δημοσκόπηση που διεξήχθη στη Γερμανία το 60% των ερωτηθέντων λένε πως δε θα άλλαζε τίποτα στον τρόπο ζωής τους αν παίρνανε το βασικό εισόδημα., το 30% δήλωσε ότι θα δούλευαν λιγότερο ή θα έκαναν κάτι άλλο και το 10% απάντησε επί λέξει «Πρώτα θα κοιμηθώ, μετά βλέπουμε». Αντίθετα, το 80% είναι βέβαιο πως ο άλλοι θα σταματούσαν να δουλεύουν.
Απλοποίηση των Γραφειοκρατικών Διατυπώσεων
Το βασικό επίδομα, σύμφωνα με κάποιους από τους υποστηρικτές τους, θα αντικαταστήσει όλες τις κοινωνικές βοήθειες. Η χορηγία του βασικού εισοδήματος μας επιτρέπει να αποφεύγουμε αναρίθμητες γραφειοκρατικές δυσκολίες των ήδη υπαρχόντων κοινωνικών βοηθειών, όπως ο ορισμός μιας περιόδου υπολογισμού των πόρων. Κανένα κριτήριο δε θα απαιτείται για να επωφεληθούμε του επιδόματος, θα καταργηθούν πολλές θέσεις δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αλλού.
Δυνατότητα κοινωνικής δικαιοσύνης μέσω της απλότητας του συστήματος
Η συνεχώς αυξανόμενη πολυπλοκότητα του κοινωνικό-φορολογικού συστήματος δημιουργεί αντιθέσεις με την έννοια της δημοκρατίας: ότι κυβερνάει ο λαός, όπως υποτίθεται, είναι εκ των πραγμάτων εκτός παιχνιδιού. Ωστόσο, η απλοποίηση που επιφέρει ο μηχανισμός του βασικού εισοδήματος, επικεντρώνοντας σε παραμέτρους του συστήματος όπως το επίπεδο του επιδόματος και το ποσοστό της παρακράτησης, δημιουργεί τις συνθήκες ενός διαλόγου για τη δημοκρατία. «Ο δημοκρατικός χαρακτήρας της κοινωνίας αποδυναμώνεται καθώς λιγοστεύουν οι ευκαιρίες διεξαγωγής μιας συζήτησης σχετικά με τη δημοκρατία, βασισμένη στα κριτήρια της δικαιοσύνης... Η ματιά των πολιτών είναι πολύ ακονισμένη στο να αξιολογούν τη διαφορά της κατάστασής τους από αυτή των διπλανών του. Υπάρχουν, λοιπόν, δύο πιθανές επιλογές: είτε αυτή της διαφάνειας (κι αυτή είναι η επιλογή πολλών κοινωνιών που υιοθετούν πολιτικές μείωσης φόρου,τις οποίες υποστηρίζουν προβάλλοντας τα οφέλη που υποθέτονται από τη μακροοικονομία) είτε, αντίθετα, την επιλογή που θα ονομάζαμε επιλογή «της δημοκρατικής ανάπτυξης». Μεταρρύθμιση της φορολογία δεν είναι απαραίτητα αναθεώρηση των παρακρατήσεων. Μπορεί να σημαίνει τελικά κι ενίσχυση της δημοκρατίας».
Οριζόντια κοινωνική δικαιοσύνη
Οι σύγχρονες κοινωνικές βοήθειες απευθύνονται κυρίως σε άτομα τα οποία βρίσκονται σε οικονομική δυσχέρεια, λόγω του γεγονότος ότι δε μπορούν πλέον να είναι παραγωγικά (οι ηλικιωμένοι και οι άρρωστοι). Αντίθετα, δεν υπάρχει κάποιο δίκτυο βοήθειας εκείνων που είναι φτωχοί λόγω του ότι δεν είναι ακόμη παραγωγικοί (οι νέοι και οι μη εξειδικευμένοι μετανάστες). Θα ήταν λοιπόν, σύμφωνα με τους οικονομολόγους, ωφέλιμο για μια χώρα να επιτρέψει την είσοδό τους στην αγορά εργασίας. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα επιδόματα που χορηγούνται σήμερα ποικίλουν ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες κάθε ατόμου. Καθώς η βοήθεια που θα παρέχεται μέσω του βασικού επιδόματος δε θα υπόκειται σε προϋποθέσεις τέτοιου είδους, δε θα έχει τις ανώμαλες επιπτώσεις όλων των σύγχρονων συστημάτων, δηλαδή την ύπαρξη ατόμων που δικαιούνται επιδόματος αλληλεγγύης, αλλά δεν το λαμβάνουν καθώς αγνοούν την ύπαρξή του ή δε γνωρίζουν ότι έχουν δικαίωμα, ή ακόμη είναι ανίκανοι να αποδείξουν ότι η κατάστασή τους τούς δίνει το δικαίωμα στη βοήθεια. Εξάλλου, μ’ αυτόν τον τρόπο, η ιδιωτική ζωή θα προστατευόταν από όλους τους ελέγχους κατάστασης των δικαιούχων ή μη. Είναι ο παγκόσμιος χαρακτήρας του βασικού εισοδήματος, όπως και το γεγονός ότι θα δίνεται ατομικά και χωρίς προϋποθέσεις που το ξεχωρίζουν του αρνητικού φόρου που προτάθηκε από τον Milton Friedman.
“Ως συνέπεια, είναι σημαντικό ότι το βασικό εγγυημένο εισόδημα θα μπορεί να εξασφαλίσει τη μεγιστοποίηση της πραγματικής ελευθερίας σε ότι αφορά το εισόδημα και την εξουσία χωρίς να προσβάλλει τον αυτοσεβασμό, όπως περιγράφεται πιο λεπτομερώς στη Θεωρία της Δικαιοσύνης (κεφάλαιο 67) σαν το αντίθετο της ντροπής. Γι’ αυτό, είναι απαραίτητο να αποδοθεί με μια μορφή που δε θα στιγματίζει, δε θα ταπεινώνει τους δικαιούχους και η οποία θα γίνεται χωρίς έλεγχο των πόρων (αντίθετα μ’ αυτό που συμβαίνει εξ ορισμού στην περίπτωση του αρνητικού φόρου) και χωρίς έλεγχο της ιδιωτικής ζωής (απαραίτητος σήμερα για να εξακριβώσει, για παράδειγμα, την συγκατοίκηση).»
Το επίδομα αυτό θα επέτρεπε, για παράδειγμα, μια μεγαλύτερη ισότητα μεταξύ των φοιτητών, καθώς κάποιοι αναγκάζονται να δουλεύουν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους.
Κοινωνική δικαιοσύνη όσον αφορά την οικογενειακή κατάσταση
Πολλές χώρες εφαρμόζουν την παροχή μιας οικονομικής βοήθειας σε φτωχά άτομα λαμβάνοντας υπόψη την οικογενειακή κατάσταση του ατόμου που βρίσκεται σε δυσχέρεια. Συνεπώς, ποσοτικά, το άτομο που ζει σε ζευγάρι, αγγίζει λιγότερη βοήθεια από εκείνον που ζει μόνος, λόγω του διαμοιρασμού των οικονομικών μες στο νοικοκυριό.
Σε περίπτωση που το επίπεδο της οικονομικής βοήθειας που λαμβάνεται από ένα μονογονεϊκό νοικοκυριό δεν αλλάζει, η εφαρμογή του βασικού εισοδήματος θα αύξανε κυρίως τα εισοδήματα των φτωχών οικογενειών με δύο γονείς. Οι διγονεϊκές οικογένειες θα ήταν ευνοημένες σε σχέση με τις μονογονεϊκές.
Κριτική
Αυτοί που εναντιώνονται στο βασικό εισόδημα βλέπουν την αμφισβήτηση της αξίας της εργασίας τους και θεωρούν ανήθικο το γεγονός ότι το επίδομα αυτό θα δίνεται χωρίς κάποια απαίτηση αντίκτυπου.
Η πληρωμή του βασικού εισοδήματος θα μπορούσε να έχει αρνητικά αποτελέσματα στην αγορά εργασίας, καθώς μπορεί να παροτρύνει τους δικαιούχους να σταματήσουν την εργασία τους ή να δουλεύουν λιγότερο. Σύμφωνα με ορισμένα πειράματα που πραγματοποιήθηκαν σε περιορισμένες χρονικές περιόδους, αυτή η επίπτωση θα ήταν πραγματική, αλλά θα μπορεί να μείνει περιορισμένη, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομικά
Πάσχα
thumb|200px|Ιουδαϊκό πασχαλινό γεύμα
Πάσχα ονομάζεται η μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού. Στον Ιουδαϊσμό καθιερώθηκε ως η ανάμνηση της Εξόδου, που ελευθέρωσε τους Εβραίους από την αιγυπτιακή δουλεία. Μεταγενέστερα υιοθετήθηκε ως εορτασμός από τους Χριστιανούς αναφορικά με τον θυσιαστικό θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.
Το γεγονός της απελευθέρωσης αυτής συνέβη με μια σειρά θεϊκών προνοιακών παρεμβάσεων, από τις οποίες η σημαντικότερη εκδηλώνεται τη νύχτα κατά την οποία θα εξολοθρεύονταν τα πρωτότοκα των ανθρώπων και των ζώων των Αιγυπτίων, ενώ τα σπίτια των Εβραίων θα προστατεύονταν αφού οι πόρτες τους είχαν σημαδευτεί με το αίμα του αρνιού που είχαν θυσιάσει.
Προέλευση
Ο όρος Πάσχα προέρχεται από το αραμαϊκό πασ'ά και το εβραϊκό πέσαχ. Κάποιοι μελετητές έχουν προτείνει ως προέλευση του εβραϊκού όρου ξένη ετυμολογία, όπως η ασσυριακή πασαχού (πραΰνω) ή η αιγυπτιακή πασ'  (ανάμνηση) ή πεσάχ (πλήγμα). Ορισμένοι ερευνητές ανιχνεύουν τις αρχές των εορταστικών εκδηλώσεων του Πάσχα σε χαναανιτικές γιορτές που σχετίζονται με τη συγκομιδή κριθαριού την άνοιξη. Άλλοι μελετητές θεωρούν ότι η ρίζα του Πάσχα βρίσκεται σε γιορτές και ιεροτελεστίες της άνοιξης της προ-ισραηλιτικής εποχής με την έννοια των ποιμένων που υποβάλλουν αίτημα στον θεό για την προστασία του κοπαδιού τους. Εντούτοις, αυτές οι υποθέσεις δε θεωρούνται επαρκώς τεκμηριωμένες.
Πάντως, η Βίβλος συσχετίζει το πέσαχ με το ρήμα πασάχ πού σημαίνει είτε χωλαίνω, είτε εκτελώ τελετουργικό χορό γύρω από τη θυσία (Γ' Βασ. 18:21,26), είτε, μεταφορικά, "ξεφεύγω", "προσπερνώ", "απαλλάσσω". Το Πάσχα, είναι η προσπέραση του αγγέλου του Θεού πάνω από τα σπίτια των Ισραηλιτών, ενώ έπληττε με θάνατο τα πρωτότοκα αγόρια των σπιτιών των Αιγυπτίων.
Σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές, το Πάσχα αποτελούσε ανάμνηση της εξόδου από τη δουλεία της Αιγύπτου υπό την ηγεσία του Μωυσή μέσω θεϊκής παρέμβασης. Το Πάσχα αποτελούσε οικογενειακή εορτή. Εορταζόταν νύχτα, στην πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, την 14η του μήνα Αβίβ (που ονομάστηκε Νισάν μετά τη Βαβυλωνιακή εξορία) με προσφορά ενός νεαρού ζώου, χρονιάρικου, για να ευλογηθεί από τον Θεό όλο το κοπάδι. Το σφάγιο ήταν αρνί ή κατσίκι, αρσενικό και αρτιμελές (Εξ. 12:3-6), δεν έπρεπε να σπάσει κανένα κόκαλο του (Έξ. 12:46, Αρ. 9:12) ενώ το αίμα του ως ένδειξη προστασίας, το έβαζαν στην είσοδο κάθε σπιτιού (Εξ. 12:7,22). Οι μετέχοντες στο δείπνο ήταν ντυμένοι, έτοιμοι για ταξίδι (Έξ. 12:8-11).