cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλαγιάρι
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πλαγιάρι βρίσκεται 22 χλμ. νοτίως του κέντρου της Θεσσαλονίκης, συνορεύει με το Αεροδρόμιο "Μακεδονία" και εκτείνεται μέχρι τον Θερμαϊκό Κόλπο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Θέρμη ς και  κατά την Απογραφή του 2011 ο πραγματικός πληθυσμός του ανερχόταν σε 5.392 κατοίκους.
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, ονομάζονταν Αγάθη. Κατά την Οθωμανική κατάκτηση η Αγάθη ερήμωσε και συνοικίστηκε από μουσουλμάνους. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν μουσουλμανικό χωριό με το όνομα Ουζούν Αλί και μετονομάστηκε σε Πλαγιάρι το 1926. Σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς και φορολογικά στο χάσι του Λόγγου.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, το 1922 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή 36 οικογένειες από το Πλαγιάρι, το Σχολάρι και το Αγγελοχώρι της Ανατολικής Θράκης. Σε ανάμνηση του Πλαγιαρίου της Ανατολικής Θράκης οι πρόσφυγες κάτοικοι ονόμασαν τον καινούργιο οικισμό Νέο Πλαγιάρι.
Ακπινάρ
Ο Άϊ Γιάννης (τουρκικά: Akpınar, Ακπινάρ) είναι χωριό της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία. Αναφέρεται ότι ο Άϊ Γιάννης ήταν και χωριό αναστενάρηδων. Σε μια ειδική μελέτη, ο Γ. Βιζυηνός περιγράφει τα Αναστενάρια στο χωριό του Αγίου Ιωάννη κοντά στη Βιζύη και αναφέρεται στην έκσταση των μυστών.
Με την Συνθήκη των Σεβρών, τον Αύγουστο του 1920 παραχωρήθηκε και επίσημα η ανατολική Θράκη στην Ελλάδα, έτσι λοιπόν απο το 1920 έως το 1922 όπου επήλθε η Μικρασιατική καταστροφή, ο Άϊ Γιάννης ανήκε στο τότε Βασίλειο της Ελλάδος κ μετείχε στην Εθνική απογραφή πληθυσμού το 1920, όπου σύμφωνα με την απογραφή ο πληθυσμός του ήταν 341 Άρρενες 349 Θήλεις κ στο σύνολο 690 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Ανατολική Θράκη
Σοφία Σειράχ
μικρογραφία|Ο [[Σολομών|βασιλιάς Σολομώντας μιλά με τον Σειράχ και στο βάθος η “Σοφία” προσωποποιημένη.]] Η Σοφία Σειράχ είναι βιβλίο Δευτεροκανονικό της Παλαιάς Διαθήκης που όπως φαίνεται από το όνομά του είναι γραμμένο από κάποιον ονόματι Σειράχ. Το έτος που γράφτηκε σίγουρα είναι το 190 ή το 180 π.Χ.
Υπάρχει και άλλη εκδοχή για το γνωστό "Ιησούς υιός Σειράχ Ιεροσολυμίτης" που αναφέρεται στο 50,27 δηλαδή ότι επρόκειτο για τον γιο του Σειράχ, ονόματι Ιησού καταγόμενο από την Ιερουσαλήμ. Κατά την ίδια χρονολογία πάντοτε, γράφτηκε σε μια εποχή όπου κυριαρχούσαν οι Πτολεμαίοι, οι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Για τον συγγραφέα
Αναφέρεται στο 50,27: “Ιησούς υιός Σειράχ ο Ιεροσολυμίτης”. Δεν ξέρουμε πολλά για τη ζωή του, ήταν σοφός και καταγόταν από την Ιουδαία. Γεννήθηκε όμως στα Ιεροσόλυμα. Προερχόταν από ευγενή οικογένεια και η μόρφωσή του ήταν υψηλού επιπέδου. Ξεχώριζε για την αγάπη του στα θρησκευτικά και εθνικά δρώμενα της πόλης. Περιπλανήθηκε σε άλλους τόπους, παίρνοντας εμπειρίες και σοφία από άλλους λαούς. Συναπαντήθηκε με ειδωλολάτρες και πιστούς. Τον διέκρινε και Θεία Σοφία, έτσι λοιπόν έγραψε τη Σοφία Σειράχ που μέχρι σήμερα διαβάζουμε.
Προς το τέλος της ζωής του ίδρυσε σχολή για τους συμπατριώτες του όπου διάβαζαν την Αγία Γραφή. Ήταν η περίοδος που έγραψε και τη Σοφία Σειράχ στα εβραϊκά με σκοπό να αφυπνίσει τον λαό και ειδικά τους νέους για τη μόνη αλήθεια και να αποτρέψει τη διάδοση της ειδωλολατρείας.
Το περιεχόμενο στα ελληνικά
Το 132 π.Χ. μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον εγγονό του, επίσης ονόματι Ιησού, όταν αυτός βρισκόταν με άλλους Ιουδαίους στην Αίγυπτο. Στον πρόλογο έχουμε πληροφορίες τόσο για τον παππού του όσο και για την εποχή που μεταφράστηκε το θεόπνευστο βιβλίο, καθώς επίσης και ότι υπήρχε κίνδυνος που συζούσαν με ειδωλολάτρες. Ο μεταφραστής κόπιασε καθώς αγρυπνούσε για αυτούς που ήθελαν να ακολουθούν τον δρόμο του Θεού.
Όσον αφορά στο πρωτότυπο, είμαστε σε θέση να αντλήσουμε σημαντικές πληροφορίες από τις αποκαλύψεις και ανακαλύψεις στη Μασάντα (1964) και το Κουμράν (1958). Το κείμενο μεταφράστηκε στην ελληνική σημερινή έκδοση. Η ελληνική αυτή έκδοση χρησιμοποιήθηκε από τους Ιουδαίους της αιγυπτιακής διασποράς και αργότερα από τους χριστιανούς. Το βιβλίο δεν έχει ερμηνευθεί από εκκλησιαστικούς φορείς, ούτε έχει υποστεί περικοπές.
Πιστεύεται ότι υπάρχουν δυο πράγματα που θέλει να πετύχει με τη συγγραφή 51 κεφαλαίων ο Σειράχ. Πρώτον θέλει να διδάξει τους Ιουδαίους να μην επιδοθούν στην ειδωλολατρεία και να έχουν κάποιες αρχές και δεύτερον να τονώσει το πατριωτικό τους αίσθημα με την υπενθύμιση ιστορικών γεγονότων όπως και προσώπων της πόλης. Μάλιστα είναι πολλά τα θέματα που αναπτύσσονται στο βιβλίο. Αυτά είναι:
Παρόλο που το κείμενο απευθύνεται σε προχριστιανικό κοινό, υπάρχουν μέσα σε αυτό διαχρονικές αξίες τις οποίες οι πιστοί χριστιανοί θέλουν να ακολουθούν, κάτι που το καθιστά διαχρονικό επίσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιά Διαθήκη
Στέφανος Ούρος Ε΄
Ο Στέφανος-Ούρος Ε΄ o άγιος, σερβ. Стефан Урош V Свети (1336 - 2/4 Δεκεμβρίου 1371) από τον Οίκο των Νεμάνιτς ο λεγόμενος αδύναμος (Нејаки) ήταν ο δεύτερος που αυτοαποκλήθηκε "αυτοκράτορας" (τσάρος) της Σερβικής επικράτειας (1355-71). Πριν από αυτό ήταν βασιλιάς και συγκυβερνήτης της Σερβίας μαζί με τον πατέρα του Στέφανο Δουσάν.
Τα νεανικά έτη
Ήταν ο μόνος γιος του Στεφάνου-Ούρος Δ΄ Δουσάν και της Ελένης των Στρατσιμίρ, κόρης του Στρατσιμίρ δεσπότη του Κραν και αδελφή του Ιβάν Αλεξάνταρ της Βουλγαρίας. Όταν ο 1346 ο πατέρας του στέφθηκε "αυτοκράτορας", ο 19ετής Στέφανος-Ούρος Ε΄ ως διάδοχος, στέφθηκε βασιλιάς και συγκυβερνήτης του, τίτλος δεύτερος τη τάξει. Αν και με τον καιρό είχε μεγαλώσει, παρέμεινε βαριά εξαρτημένος από τη μητέρα του και διάφορους αυλικούς.
Στην Ιστορία του ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός περιγράφει, πως όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1355 και ο 19χρονος Στέφανος-Ούρος Ε΄ ανέλαβε την εξουσία, το εκτεταμένο Σερβικό κράτος άρχισε να διασπάται. Αυτό μάλλον έγινε στις ελληνικές περιοχές του και όχι στην κυρίως Σερβία· ο ιστορικός Mihaljčić θεωρεί, ότι η κατάτμηση προήλθε από εξωτερικές επιθέσεις.
Απειλές κατά του βασιλείου του
Υπάρχει μία ενέργεια, στην αρχή της βασιλείας του, που διαψεύδει την γενική εικόνα του ως αδύναμου: το 1356 ο Ματθαίος Καντακουζηνός, διεκδικητής του Ρωμαϊκού θρόνου, με 5.000 Τούρκους βάδισε εναντίον των Σερρών, πρωτεύουσας του Σέρβου Γιοβάν-Ουγκλιέσα Μρνιάβτσεβιτς. Τότε ο Στέφανος-Ούρος Ε΄, που η μητέρα του διοικούσε από τις Σέρρες, άρχισε να συγκεντρώνει στρατό για την υπεράσπιση της μητέρας του. Όταν το 1357 ο Ματθαίος με τους Τούρκους επιτέθηκε, ήλθε εναντίον τους ο Βοζίνα της Δράμας και τους νίκησε. Ο Ματθαίος αιχμαλωτίστηκε, ώσπου ο Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων πλήρωσε λύτρα για την απελευθέρωσή του.
Η κατάτμηση του βασιλείου του
Τα επόμενα έτη η Σερβική επικράτεια κατατμήθηκε βαθμιαία σε ένα συνονθύλευμα πριγκιπάτων, μερικά από τα οποία δεν αναγνώριζαν ούτε τυπικά την επικυριαρχία του Στεφάνου-Ούρου Ε΄. Η μητέρα του δεν τον βοήθησε σε αυτό, καθώς άρχισε να διοικεί αυτόνομα από τις Σέρρες, σε συμμαχία με τον Γιοβάν-Ουγκλιέσα. Παρόμοια αυτόνομη στάση κράτησαν οι Οίκοι των Ντεγιάνοβιτς, Μπάλσιτς και ο Νικόλα Αλτομάνοβιτς. Ως το 1365 ο πιο ισχυρός Σέρβος ευγενής είχε γίνει ο αδελφός του Γιοβάν-Ουγκλιέσα, ο Βουκάσιν Μρνιάβτσεβιτς, που έγινε συγκυβερνήτης με τον Στέφανο-Ούρο Ε΄ και του δόθηκε ο τίτλος του βασιλιά της Σερβίας. Καθώς ο Στέφανος-Ούρος Ε΄ ήταν άτεκνος, ο Βουκάσιν όρισε τον πρωτότοκο γιο του Μάρκο ως κληρονόμο του θρόνου το 1369 με τον τίτλο του "νεαρού βασιλιά".
Τον Δεκέμβριο του 1371 απεβίωσε ο Στέφαν-Ούρος Ε΄, έπειτα από την καταστροφή των περισσότερων ευγενών από τους Τούρκους, τον Σεπτέμβριο στη μάχη του ποταμού Μαρίτσα (Έβρου). Η ακριβής αιτία του τέλους του στη σχετικά νέα ηλικία των 35 ετών παραμένει άγνωστη. Τον διαδέχθηκε ο Μάρκο Μρνγιάβτσεβιτς, αλλά αληθινή εξουσία στη βόρειο Σερβία ασκούσε ο Λάζαρ της Σερβίας από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς. Αυτός δεν ανέλαβε τον βασιλικό ή αυτοκρατορικό τίτλο, που κατείχαν οι Νεμάνιτς, αλλά το 1377 αποδέχθηκε τον Τβρτκο Α΄ της Βοσνίας, δισεγγονό του Στεφάνου Δραγούτιν της Σερβίας, ως τιτουλάριο βασιλιά της Σερβίας. Το 1390 η κυρίως Σερβία έγινε υποτελής των Οθωμανών και έμεινε ουσιαστικά υπό την ηγεσία των Λαζάρεβιτς και των διαδόχων τους Μπράνκοβιτς, ως την πτώση του Σμεντέρεβο το 1459.
Η υστεροφημία του
Ο Στέφανος-Ούρος Ε΄, συγκρινόμενος με τον ικανό και με ισχυρή θέληση πατέρα του, φαίνεται ανεπαρκής και αναποφάσιστος, ανίκανος να κρατήσει τους ευγενείς υπό έλεγχο· η ασθενής και μετριόφρονα προσωπικότητά του συνέβαλε μεγάλως στην πτώση της αυτοκρατορίας του και την τελική καταστροφή του Σερβικού κράτους από τους Οθωμανούς. Στη λαϊκή παράδοση και τα επικά ποιήματα, περιγράφεται συχνά ως δίκαιος, με καλές προθέσεις ηγεμόνας με ευχάριστη εμφάνιση, ασθενή όμως χαρακτήρα. Αυτή είναι και η επικρατούσα γνώμη μεταξύ των ιστορικών. Ωστόσο ορισμένοι έχουν την άποψη, ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ανίκανος στον ρόλο του ως αυτοκράτορα της Σερβίας και πως η παρακμή της δεν ήταν τόσο θεαματική, αλλά ξεκίνησε στη βασιλεία του πιο μετά, από ο,τι η δημόσια γνώμη θεωρεί. Για πολύ χρόνο εθεωρείτο ιστορικό γεγονός, το ότι φονεύτηκε από τον συγκυρίαρχό του Βουκασίν Μρνιάβτσεβιτς· τελικά αποδείχθηκε, ότι ο Βουκασίν απεβίωσε πριν από τον αυτοκράτορα.
Το 1825 ο Σέρβος συγγραφέας Στέφαν Στεφάνοβιτς που ζούσε στην Αυστρία, συνέθεσε το δράμα Η τελευτή του Ούρος Ε¨, εμπνεόμενος από τα ιστορικά γεγονότα και την παράδοση, συμπεριλαμβανομένης και άποψης ότι είχε σκοτωθεί από τον Βουκασίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς
Γιόζεφ Άντελμπρεχτ
Ο Γιόζεφ Άντελμπρεχτ (10 Ιανουαρίου 1910 – 1 Οκτωβρίου 1941) ήταν Αυστριακός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Συλλογική Καριέρα
Ο Άντελμπρεχτ ξεκίνησε την καριέρα του από τη Φερστ Βιέννα το 1928, ομάδα με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Μιτρόπα το 1931. Το 1934, πήρε μεταγραφή, με στόχο το να αγωνίζεται σε επαγγελματικό επίπεδο, στη Γαλλία, απ'όπου, ωστόσο, επέστρεψε ύστερα από δύο χρόνια, προκειμένου να αγωνιστεί, διαδοχικά, με τις Αούστρια Βιέννης και Ραπίντ Βιέννης.
Διεθνής Καριέρα
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Αυστρία τον Ιούνιο του 1930 σε μια αναμέτρηση απέναντι στην Ουγγαρία, ενώ αγωνίστηκε σε δύο άλλες διεθνείς αναμετρήσεις, πετυχαίνοντας ένα τέρμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιρστ Βιέννα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Άννα Τορβ
Η Άννα Τόρβ (αγγλικά:Anna Torv, γενν. στις 7 Ιουνίου 1979) είναι Αυστραλή ηθοποιός. Είναι γνωστή για το ρόλο της ως πράκτορας του FBI Ολίβια Ντάναμ, στη σειρά επιστημονικής φαντασίας της Fox, Fringe (2008-2013), για την οποία ήταν υποψήφια για το Βραβείο Τηλεόρασης Επιλογής Κριτικών για την Καλύτερη Ηθοποιό σε Δραματική Σειρά και έλαβε τέσσερα Βραβεία Σάτουρν για την Καλύτερη Ηθοποιό στην Τηλεόραση. Έχει επίσης πρωταγωνιστεί ως Δρ. Γουέντι Καρ στη σειρά εγκληματικού θρίλερ του Netflix, Mindhunter (2017-παρόν).
Πρώιμη ζωή
Η Τορβ γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Βικτώρια και είναι κόρη της Σούζαν (το γένος Κάρμαϊκλ) και του Χανς Τορβ. Μεγάλωσε στο Γκολτν Κόουστ του Κουίνσλαντ. Ο πατέρας της γεννήθηκε από Σκωτσέζα μητέρα στο Στέρλινγκ της Σκωτίας και ο παππούς από την πλευρά του πατέρα του είναι εσθονικής καταγωγής. Η μητέρα της είναι σκωτσέζικης καταγωγής. Έχει απομακρυνθεί από τον πατέρα της. Έχει έναν μικρότερο αδερφό, το Ντίλαν. Η πατρική της θεία είναι η συγγραφέας Άννα Μέρντοχ Μαν, η οποία ήταν παντρεμένη για 31 χρόνια με τον μεγιστάνα των ΜΜΜ, Ρούπερτ Μέρντοχ.
Η Τορβ αποφοίτησε από το Πολιτειακό Λύκειο Μπενόβα το 1996. Αποφοίτησε από το Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης της Αυστραλίας (NIDA) με πτυχίο στην Τέχνη το 2001.
Σταδιοδρομία
Το 2003, η Τορβ έπαιξε το ρόλο της Οφηλίας με την Bell Shakespeare Company στην παραγωγή του Τζον Χαμ Μπελ του Άμλετ. Το 2004, εντάχθηκε στο cast της αυστραλιανής τηλεοπτικής σειράς The Secret Life of Us, όπου έπαιξε τη Νίκι Μάρτελ (Nikki Martel).
Το 2005, η Τροβ ηχογράφησε μία σειρά από ακουστικά βιβλία για τη Scholastic Australia's Solo Collection, συμπεριλαμβανομένων των τίτλων Little Fingers, Jack's Owl, Spike και Maddy in The Middle και αργότερα έδωσε τη φωνή της στη Nariko, στο βιντεοπαιχνίδι Heavenly Sword.
Η Τορβ έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές ως μία από τις «100 πιο Sexy Γυναίκες της Τηλεόρασης» από το BuddyTV. Κατετάγη στην θέση #16 το 2009, # 27 το 2010, # 48 το 2011 και # 68 το 2012.
Τον Μάρτιο του 2016, η Τόρβ έλαβε το ρόλο της Γουέντι Καρ, ενός συμβούλου του FBI, στο δραματική σειρά του Netflix, Mindhunter, από τον Ντέιβιντ Φίντσερ.
Προσωπική ζωή
Το Δεκέμβριο του 2008, η Τορβ παντρεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή στη σειρά Fringe, Μαρκ Βάλεϊ. Χώρισαν ύστερα από ένα έτος γάμου.
Φιλμογραφία
μικρογραφία| Η Τορβ στο [[San Diego Comic-Con International του 2010. ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού Κατηγορία:Αυστραλοί εσθονικής καταγωγής Κατηγορία:Αυστραλοί σκωτικής καταγωγής
Αμάραντος
Το όνομα Αμάραντος μπορεί να αναφέρεται στον:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιβάν Βλαντισλάβ της Βουλγαρίας
Ο Ιβάν Βλαντισλάβ (βουλγ.: Иван Владислав, 980 - Φεβρουάριος 1018), εξελληνισμένα και Ιωάννης Βλαδισ[θ]λάβος, ήταν γιος του Άαρων και άγνωστης μητέρας και γεννήθηκε το 980. Ηταν τσάρος της Βουλγαρίας την περίοδο 1015-1018.
Το 987, ο Ααρών, η μητέρα του, ο αδερφός του Μιχαήλ και η αδερφή του Αγάθη σφαγιάστηκαν από τον Σαμουήλ, αδερφό του Ααρών και Τσάρο της Βουλγαρίας, ο Ιβάν όμως σώθηκε από τον γιό του Σαμουήλ, Γαβριήλ Ρωμανό, ο οποίος τον φρόντισε μαζί με τη γυναίκα του. Ξανά αναφέρεται στη Μάχη του Κλειδίου όπου διοικεί το δεξιό μέρος του βουλγάρικου στρατού. Το 1015, ο Σαμουήλ πεθαίνει όταν βλέπει τους 15.000 αιχμάλωτους Βούλγαρους που στάλθηκαν από τον Βασίλειο Β΄ Βουλγαροκτόνο. Αναλαμβάνει ο γιος του Σαμουήλ, Γαβριήλ Ρωμανός, ο οποίος προσπαθεί να κάνει διαπραγμάτευση με τον Βασίλειο Β΄ Βουλγαροκτόνο, αλλά δολοφονείται μαζί με την γυναίκα του στο φρούριο του Πετρίσκου. Τελικά σκοτώθηκε από έναν δούλο του Γαβριήλ Ρωμανού το 1018 μ.Χ. που εκδικήθηκε για τον θάνατο του αφέντη του.
Basto
Ο Basto (γεννημένος ως Τζεφ Μάρτενς στις 8 Ιανουαρίου 1985) είναι Βέλγος μουσικός και DJ εξειδικευμένος στην electro house μουσική και μέλος στην δισκογραφική εταιρεία ARS. Είναι επίσης γνωστός με διάφορα άλλα ψευδώνυμα όπως τα Bitch Boys, Candyman, Dirty Bunch, DJ Basik, Jin Sonic, Kings of Porn και Lazy Jay.
Μουσική Καριέρα
Ξεκίνησε να ασχολείται ως DJ το 2005, γνωρίζοντας επιτυχία σε τοπικό επίπεδο στο Βέλγιο και την Ολλανδία μέσω του "Rock With You" (2005) και μιας συνεργασίας λίγο αργότερα με τον Πέτερ Λουτς (Peter Luts) στο "On My Own" (2008). Ήταν με το "Gregory's Theme" (2011) που ο Basto γνώρισε την επιτυχία και στα γαλλικά charts. Το κομμάτι ήταν αρχικά γραμμένο υπό συμφωνική μορφή, ως φόρος τιμής στον φανταστικό χαρακτήρα που είχε υποδυθεί ο Hugh Laurie, τον Gregory House, ενώ μετατράπηκε στην συνέχεια σε ένα dance μουσικό κομμάτι από τον Basto. Έπειτα από αρκετά επιτυχημένα remixes καταξιωμένων καλλιτεχνών, όπως οι Κάιλι Μινόγκ, Moby και Ζάντερ φαν Ντορν (Sander van Doorn), έγινε παγκοσμίως γνωστός μέσω της dance μουσικής του επιτυχίας, "Again and Again" το 2011. Ο Basto! προτίμησε εκείνη την περίοδο να εγκαταλείψει το θαυμαστικό που περιλαμβανόταν στο καλλιτεχνικό του όνομα για το Basto. Η πιο γνωστή πρόσφατη δουλειά του είναι η παραγωγή της επιτυχίας της Αμερικανίδας ράπερ Azealia Banks, "212" στο οποίο εμφανίζεται ως 'Lazy Jay'. Παρήγαγε επίσης τον μουσικό τίτλο Scream & Shout από τον will.i.am και την Britney Spears το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι DJs Κατηγορία:Βέλγοι μουσικοί Κατηγορία:Basto
Ευαγγελίστρια Βοιωτίας
Η Ευαγγελίστρια είναι ορεινό χωριό του δήμου Αλιάρτου, της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας, της περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται στις πλαγιές του Ελικώνα σε υψόμετρο 520 μέτρων. Έχει πληθυσμό 191 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το χωριό ονομαζόταν Ζαγαρά μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Ευαγγελίστρια, από την παρακείμενη ομώνυμη μονή.
Η Ευαγγελίστρια υπήρξε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1912-1998, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στον Δήμο Αλιάρτου, οπού παραμένει μέχρι σήμερα.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της παρουσίασε μέγιστο το 1940 ενώ στην συνέχεια σημείωσε μικρή μείωση.
Πορεία του πληθυσμού {|
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Ημερολόγιο Google
Το Ημερολόγιο Google
είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή διαχείρισης χρόνου που δημιουργήθηκε από την Google. Έγινε διαθέσιμη στις 13 Απριλίου 2006. Οι χρήστες πρέπει να έχουν λογαριασμό Google για να χρησιμοποιούν το Ημερολόγιο Google. Ωστόσο, η εφαρμογή για κινητά υποστηρίζει το συγχρονισμό με εφαρμογές από άλλους κατασκευαστές.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Google (υπηρεσίες)
Microsoft Visio
Το Microsoft Visio (προφέρεται βίζιο) είναι μια εφαρμογή γραφικών και διανυσματικής σχεδίασης που παρέχει σύγχρονα σχήματα και πρότυπα για μια ποικιλία αναγκών δημιουργίας διαγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της διαχείρισης τεχνολογιών πληροφορικής, της μοντελοποίησης, της δόμησης και της αρχιτεκτονικής, της σχεδίασης UI, της διαχείρισης ανθρωπίνου δυναμικού, της διαχείρισης έργου και άλλων. Το Visio δημιουργήθηκε το 1992 από την εταιρεία «Σέιπγεαρ» και το απέκτησε η Microsoft το 2000.
Χαρακτηριστικά
Το Microsoft Visio είναι διαθέσιμο σε τρεις εκδόσεις: Standard (Βασική), Professional (Επαγγελματική) και Premium (Ανώτερη). Οι Standard και Professional εκδόσεις μοιράζονται το ίδιο περιβάλλον, αλλά το τελευταίο έχει πρόσθετα πρότυπα για πιο προηγμένα διαγράμματα και σχεδιαγράμματα, καθώς και επιπλέον ικανότητες που προορίζονται να καταστήσουν εύκολο για τους χρήστες να συνδεθούν τα διαγράμματά τους σε πηγές δεδομένων και να εμφανιστούν τα δεδομένα τους γραφικά. Η έκδοση Premium περιλαμβάνει τρία επιπλέον είδη διαγραμμάτων, καθώς και ευφυή κανόνες, επικύρωση, και subprocess (κατανομή διαγραμμάτων).
Μορφές αρχείων
Οι εκδόσεις «Visio 2010» και νωρίτερες, διαβάζουν και να γράφουν σχέδια σε αρχεία μορφής «VSD» ή «VDX». Η μορφή «VSD» είναι η ιδιόκτητη δυαδική μορφή αρχείου που χρησιμοποιείται σε όλη την προηγούμενη έκδοση του «Visio». Η «VDX» είναι μια τεκμηριωμένη μορφή που βασίζεται στο σχήμα της XML («DatadiagramML»). Το «Visio 2013» υποστηρίζει την εγγραφή αρχείων «VDX» λόγω των νεότερων μορφών αρχείων «VSDX» και «VSDM». Κατασκευασμένο σύμφωνα με το πρότυπο «OPC» (Open Packaging Conventions, ISO 29500, Μέρος 2), ένα αρχείο «VSDX» ή «VSDM» αποτελείται από μια ομάδα συμπιεσμένων αρχείων XML μέσα σε ένα αρχείο «Zip». Η μόνη διαφορά μεταξύ των τύπων «VSDX» και «VSDM» είναι ότι τα αρχεία «VSDM» μπορούν να περιέχουν και μακροεντολές. Δεδομένου ότι τα αρχεία αυτά είναι ευαίσθητα σε επιθέσεις από ιούς μακροεντολών, το πρόγραμμα εφαρμόζει αυστηρή ασφάλεια σε αυτά.
Ενώ τα αρχεία «VSD» χρησιμοποιούν συμπίεση χωρίς απώλειες τύπου «LZW», τα αρχία «VDX» δεν συμπιέζεται. Ως εκ τούτου, ένα αρχείο «VDX» είναι συνήθως 3-5 φορές μεγαλύτερο. Τα αρχεία «VSDX» και «VSDM» χρησιμοποιούν την ίδια συμπίεση με τα αρχεία «Zip». Το «Visio 2010» και οι νεότερες εκδόσεις χρησιμοποιούν από προεπιλογή αρχεία μορφής «VSD», ενώ το «Visio 2013» από προεπιλογή αρχεία μορφής «VSDX».
Ιστορία
Το «Visio» ξεκίνησε ως ένα αυτόνομο προϊόν παραγωγής της εταιρείας «Σέιπγεαρ» («Shapeware Corporation») και η πρώτη του έκδοση, 1.0, διανεμήθηκε το 1992. Η προ-έκδοση 0.92, διανεμήθηκε δωρεάν σε μια δισκέτα, μαζί με ένα βοηθητικό πρόγραμμα αξιολόγησης συμβατότητας με τα Microsoft Windows. Το 1995, η «Shapeware Corporation» μετονομάστηκε σε «Visio Corporation» για να επωφεληθούν από την αναγνώριση της αγοράς και των συναφών προϊόντων. Η Microsoft απέκτησε το «Visio» το 2000, αλλάζοντας το σήμα και την ταυτότητά του ως μια εφαρμογή του Microsoft Office, όπως το «Microsoft Project». Ωστόσο, αυτό δεν έχει συμπεριληφθεί σε κάποια από τις σουίτες γραφείου Microsoft Office. Η Microsoft συμπεριέλαβε μια έκδοση «Visio» για τις αρχιτεκτονικές επιχειρήσεις με ορισμένες εκδόσεις του «Visual Studio .ΝΕΤ 2003» και «Visual Studio 2005».
Μαζί με το «Microsoft Visio 2002 Professional», η Microsoft εισήγαγε τα εργαλεία δικτύου «Visio Enterprise Network Tools» και «Visio Network Center». Το πρώτο, ήταν ένα πρόσθετο προϊόν που επέτρεψε υπηρεσίες διαγραμμάτων αυτοματοποιημένου δίκτυο και καταλόγου. Το δεύτερο, ήταν μια συνδρομιτική ιστοσελίδα, όπου οι χρήστες μπορούσαν να εντοπίσουν τις πιο πρόσφατες τεκμηριώσεις περιεχομένου δικτύου και σχημάτων εξοπλισμού δικτύων από 500 κατασκευαστές. Η πρώτη έχει διακοπεί, ενώ το δεύτερο έχει τώρα ενσωματωθεί στο ίδιο το πρόγραμμα. Το «Visio 2007» κυκλοφόρησε στις 30 Νοεμβρίου 2006 και η πιο πρόσφατη έκδοση είναι η «Microsoft Visio 2013» με πιο πρόσφατη ενημέρωση στις 10 Ιουνίου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό Microsoft Κατηγορία:Λογισμικό Windows Visio
Martin MB-1
Το Martin MB-1 ήταν αμερικανικό διπλάνο βομβαρδιστικό της δεκαετίας του 1910. Παράγονταν από την Glenn L. Martin Company για την Αεροπορική Υπηρεσία του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Service) και ήταν το πρώτο στα χρονικά αεροσκάφος των ΗΠΑ το οποίο εξ αρχής σχεδιάστηκε ως βομβαρδιστικό.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το ΜΒ-1 αναπτύχθηκε ώστε να καλυφθεί απαίτηση της Αεροπορικής Υπηρεσίας που αφορούσε στην ανάπτυξη νέου βομβαρδιστικού το οποίο θα ήταν ανώτερο από το Handley Page O/400. Η Martin υπέγραψε συμβόλαιο για την παραγωγή έξι μονάδων. Επρόκειτο για διπλάνο συμβατικής σχεδίασης, με σταθερό σύστημα προσγείωσης, το οποίο προωθούνταν από δύο κινητήρες Liberty 12A μέγιστης ισχύος 400 hp. Το πλήρωμα ήταν τριμελές και κάθονταν σε ανοικτά κόκπιτ.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι παραδόσεις στην Αεροπορική Υπηρεσία ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1918 και ο τύπος ονομάστηκε GMB (Glenn Martin Bomber). Τα πρώτα τέσσερα παραδόθηκαν ως αναγνωριστικά και τα επόμενα δύο ως βομβαρδιστικά. Κατασκευάστηκαν τέσσερα ακόμα GMB πριν από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όμως με το τέλος της σύρραξης διεκόπη η παραγωγή περαιτέρω βομβαρδιστικών. Τα τρία τελευταία ολοκληρώθηκαν ως αεροσκάφη δοκιμών και έφεραν διαφορετικές ονομασίες: το GMT (Glenn Martin Transcontinental) ήταν έκδοση μακράς ακτίνας δράσης (2.400 km), το GMC (Glen Martin Cannon) διέθετε ένα πυροβόλο των 37 mm στο ρύγχος και το GMP (Glenn Martin Passenger) ήταν επιβατηγό που μπορούσε να μεταφέρει έως και δέκα άτομα. Το GMP μετονομάστηκε σε T-1. Έξι μετατράπηκαν αργότερα ώστε να χρησιμοποιηθούν για από την Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ. Το ΜΒ-1 αποτέλεσε σχεδιαστικά την βάση για το Martin MB-2, το οποίο είχε δυνατότητα μεταφοράς περισσότερου φορτίου αλλά ήταν πιο αργό και λιγότερο ευέλικτο.
Από το 1922 το Ναυτικό ενέταξε σε υπηρεσία δέκα αεροσκάφη που έφεραν τις ονομασίες MBT και MT. Χρησιμοποιήθηκαν ως τορπιλοπλάνα-βομβαρδιστικά. Το 1923 οι Πεζοναύτες συμμετείχαν με ένα εξ αυτών στους Εθνικούς Αεροπορικούς Αγώνες. Μάλιστα ήρθε τρίτο στην διαδρομή των 300 km.
Βιβλιογραφία
MB-1 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη
Clevo
Πηγές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις στην Ταϊβάν Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών
Γιώργος Ζωγράφος
Ο Γιώργος Ζωγράφος (4 Αυγούστου 1936 – βρέθηκε νεκρός στις 12 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός και τραγουδιστής, από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του «Νέου Κύματος». Πατέρας του ήταν ο ηθοποιός του Εθνικού θεάτρου Νίκος Ζωγράφος και μητέρα του η ηθοποιός της Λυρικής Σκηνής Αλίκη Ζωγράφου. Ο ίδιος ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.
Η πρώτη του εμφάνιση στην μουσική έγινε στην μπουάτ της Μυκόνου «Θαλάμη», ενώ αργότερα εμφανιζόταν σε διάφορες μπουάτ της Πλάκας, ανάμεσά τους και η μπουάτ «Συμπόσιο» όπου την περίοδο 1962-63 τραγουδούσε μαζί με τους Δήμο Μούτση, Ντόρα Γιαννακοπούλου και Διονύση Σαββόπουλο. Το 1965 εμφανίσθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι "Το χαμένο βράδυ" σε μουσική και στίχους Γιώργου Κοντογιώργου. Συνεργάστηκε με γνωστούς Έλληνες συνθέτες της εποχής του. Ανάμεσα στα γνωστά τραγούδια που ερμήνευσε είναι το «Άκρη δεν έχει ο ουρανός» του Νότη Μαυρουδή, το «Πέρα από τη θάλασσα» του Γιάννη Μαρκόπουλου, το «Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος» του Μάνου Χατζιδάκι, τα «Μαουτχάουζεν» και «Γράμματα από τη Γερμανία» του Μίκη Θεοδωράκη, τα «Συλλογή ποιητών» και «Μπολιβάρ» του Νίκου Μαμαγκάκη, το «Μικρό παιδί σαν ήμουνα» του Λίνου Κόκοτου και άλλα. Επίσης είχε λάβει μέρος στο θρυλικό θεατρικό έργο του Μάνου Χατζιδάκι «Οδός Ονείρων», που ανέβαινε στο θέατρο «Metropolitan», με συμμετοχή στο τραγούδι «Οι Αδελφές Τατά» μαζί με τις Μάρω Κοντού, Ζωή Φυτούση, Σούλα Μπάστα και Νίκη Λεμπέση. Συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες του νέου κύματος και της πρώτης φάσης του ελληνικού ροκ, όπως Αρλέτα, Λάκης Παππάς, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Καίτη Χωματά, κ.ά. Ο Ζωγράφος βρέθηκε νεκρός, μετά από δεκαπέντε μέρες όπου δεν είχε δώσει σημεία ζωής, στις 12 Αυγούστου του 2005, σε διαμέρισμα όπου έμενε μόνος τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Νέο Κύμα
Διαίρεση Φαριντπούρ
Η Διαίρεση Φαριντπούρ (ফরিদপুর বিভাগ), είναι μια προτεινόμενη διοικητική διαίρεση εντός του Μπαγκλαντές και θα καταλαμβάνει τα νότια τμήματα της υπάρχουσας διαίρεσης Ντάκα, η οποία περιλαμβάνει τις επαρχίες Φαριντπούρ, Γκοπαλγκάντζ, Μανταριπούρ, Ρατζμπάρι και Σαριατπούρ της διαίρεσης Ντάκα.
Ιστορία
Η περιοχή του ευρύτερου Φαριντπούρ βρισκόταν κάποτε υπό το αρχαίο Βασίλειο των Γανγαρίδων. Αργότερα κυβερνήθηκε από τοπικούς μουσουλμάνους σουλτάνους και ινδουιστές ραγιάδες μέχρι την κατάληψη της Βεγγάλης από τους Μουγκάλ τον 16ο αιώνα, όπου μετά πολλοί ευγενείς και έμποροι από τη Βόρεια Ινδία εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Το 1582, υπό τη βασιλεία του αυτοκράτορα Ακμπάρ, η επαρχία της Βεγγάλης σχηματίστηκε σε 33 σαρκάρ ή οικονομικές υποδιαιρέσεις και η επαρχία Φαριντπούρ φαίνεται να συμπεριλήφθηκε στο σαρκάρ του Μουχαμάντ Αμπούντ και ήταν γνωστή ως Φατεχαμπάντ.
Το 1765 οι Βρετανοί ανέλαβαν την οικονομική διοίκηση του Φαριντπούρ, μαζί με την υπόλοιπη Βεγγάλη. Το μεγαλύτερο τμήμα του Φαριντπούρ συμπεριλαμβανόταν στην επαρχία Ντάκα. Το 1811 το Φαριντπούρ χωρίστηκε από τη κολλεκτοράτο της Ντάκα. Η περιοχή ήταν αρχικά γνωστή ως Φατεχαμπάντ. Υπό βρετανική κυριαρχία το 1860, η περιοχή ονομάστηκε Φαριντπούρ προς τιμή των αγίων των Σούφι του 12ου αιώνα, τον Σαχ Σέιχ Φαριντουντίν. Το 1984, με το πρόγραμμα αποκέντρωσης της κυβέρνησης του Μπαγκλαντές, η επαρχία Φαριντπούρ ναδιοργανώθηκε σε πέντε ξεχωριστές περιοχές: Ρατζμπάρι, Γκοπαλγκόντζ, Μανταριπούρ, Σαριατπούρ και Φαριντπούρ.
Στις 7 Μαΐου 2017 ο Υπουργός Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Αγροτικής Ανάπτυξης και Συνεταιρισμών Χαντακέρ Μοσαράφ Χοσάιν ανακοίνωσε ότι η νέα διαίρεση θα μετονομαστεί στην διαίρεση Πάντμα, προς τιμήν του Πάντμα, έναν σημαντικό ποταμό στο Μπαγκλαντές και κύριο παραπόταμο των Γάγγη, που ρέει γενικά βορειοανατολικά της προτεινόμενης διαίρεσης.
Διοικητικές επαρχίες
Η διαίρεση θα υποδιαιρείται σε πέντε επαρχίες (ζίλα) και από εκεί σε 30 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).
Κόλπος Γκαμπές
Ο Κόλπος Γκαμπές, λατινικά: Syrtis Minor, και αρχαία ελληνικά: «Μικρά Σύρτις» είναι μία εσοχή των νοτιο-ανατολικών ακτών της Τυνησίας στη βόρεια Αφρική, στη Μεσόγειο, του οποίου το συνολικό μήκος αλλά και πλάτος φθάνει περίπου τα 100 χλμ. Ο Κόλπος αυτός οριοθετείται από μεν βόρεια από τη νησίδα Κερκένα (αραβικά Τζούζουρ Καρκάνα) και νοτιοανατολικά από τη νήσο Τζέρμπα (αραβικά: Τζαζίρα Τζέρμπα)
Σπουδαίο φαινόμενο που παρατηρείται στο Κόλπο του Γκαμπές είναι το εύρος της παλίρροιας που ειδικά στις λεγόμενες παλίρροιες των συζυγιών φθάνει τα 2,5 μ., το τρίτο σε μέγεθος στη Μεσόγειο, μετά του Γιβραλτάρ και της Βενετίας. Το φαινόμενο αυτό έχει ως συνέπεια την αποκάλυψη κάθε φορά μεγάλων και εκτεταμένων στερεοποιημένων αμμωδών υφάλων, κοινώς λεγόμενων πάγκων. Το φαινόμενο χρήζει ιδιαίτερης προσοχής για τα πλοία που προσεγγίζουν αυτόν και τους λιμένες του.
Κυριότεροι λιμένες του κόλπου είναι η πόλη λιμένας Γκαμπές ή Καμπίς από την οποία και έλαβε το όνομα καθώς και η πόλη λιμένας Σφαξ ή Σαφάκις. Αμφότερες αποτελούν διοικητικά και οικονομικά κέντρα, πρωτεύουσες των ομώνυμων Κυβερνείων (νομών) της περιοχής.
Ο κόλπος του Γκαμπές αποτελούσε παλαιότερα ιδανικό τόπο σπογγαλιείας για τους Έλληνες σπογγαλιείς λόγω της έντονης ανάπτυξης σπόγγων. Επίσης μεγάλη σε παραγωγή χαρακτηρίζεται και η αλιεία τόνων η οποία και απασχολεί ένα μεγάλο μέρος των παράλιων κατοίκων της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόλποι της Τυνησίας
Λουδοβίκος Β΄ ντε Μπουρμπόν
Ο Λουδοβίκος Β' ο Καλός, γαλλ. Louis II le Bon (4 Φεβρουαρίου 1337 - 10 Αυγούστου 1410) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν Κόμης του Κλερμόν και δούκας της Βουρβόνης (1356 – 1410).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πέτρου Α΄ δούκα της Βουρβόνης και της Ισαβέλλας των Βαλουά (αδελφής του Φιλίππου ΣΤ' της Γαλλίας). Έγινε ο τρίτος δούκας της Βουρβόνης (1356 - 1410), καθώς κληρονόμησε το δουκάτο από τον πατέρα του, που σκοτώθηκε στη μάχη του Πουατιέ (1356). Οι αναφορές λένε ότι ο Λουδοβίκος έπασχε από μια ασθένεια, που χαρακτηριζόταν σαν αστάθεια των νεύρων ή μεγάλη νευρικότητα και ήταν κληρονομική, αφού από την ίδια ασθένεια έπασχαν η αδελφή του Ιωάννα των Βουρβόνων (σύζυγος του Γάλλου βασιλιά Καρόλου Ε'), ο ανιψιός του Κάρολος ΣΤ' της Γαλλίας, ο πατέρας του Πέτρος και ο παππούς του Λουδοβίκου Α΄ δούκας της Βουρβόνης.
Το 1390 συμμετείχε σε Σταυροφορία μαζί με τους Γενοβέζους εναντίον των Χαφσιδών της Τύνιδας: πολιόρκησαν την πόλη Αλ-Μαχντίγια, αλλά δεν κατάφεραν να την καταλάβουν.
Οικογένεια
Ο Λουδοβίκος Β' νυμφεύτηκε στις (19 Αυγούστου 1371) την Άννα της Ωβέρνης (1358 - 1417) κόμισσα του Φορέ και κόρη του Μπερώ Β' δελφίνου της Ωβέρνης. Παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες των Βουρβόνων
Φαχντ μπιν Μαχμούντ Αλ Σαΐντ
Ο Φαχντ μπιν Μαχμούντ Αλ Σαΐντ είναι πολιτικός από το Ομάν. Γεννήθηκε το 1944 και από τον Ιούνιο του 1970 είναι ο αντικαταστάτης του απόλυτου μονάρχη Καμπούς μπιν Σαΐντ στην πρωθυπουργία του κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Ομάν
Θεσπιές Βοιωτίας
Οι Θεσπιές είναι χωριό του Δήμου Αλιάρτου - Θεσπιέων του Νομού Βοιωτίας, ενώ έως το 2010 υπήρξε έδρα του τέως Δήμου Θεσπιέων. Με τα χωριά Άσκρη, Λεοντάρι, Νεοχώρι και Μαυρομμάτι συναποτελούν τη δημοτική ενότητα Θεσπιέων.
Έχουν πληθυσμό 1.139 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Στις Θεσπιές, όπως και σε όλα τα γειτονικά χωριά, στο παρελθόν ομιλούνταν η Αρβανίτικη γλώσσα.
Ετυμολογία
Η παλαιότερη ονομασία των Θεσπιών είναι "Ρημόκαστρο" ή "Ερημόκαστρο". Το χωριό μετονομάστηκε σε Θεσπιές λόγω της θέσης του κοντά στα ερείπια της ομώνυμης αρχαίας πόλης.
=== Η Ιστορία των Αρχαίων Θεσπιών === Η ιστορία των Θεσπιών ξεκινάει από την αρχαιότητα΄ Για το όνομά της δίνονται δύο εκδοχές. Η πρώτη αναφέρει ότι πήρε το όνομά της από τον Θέσπιο, γιο του βασιλιά της Αθήνας, Ερεχθέα, και η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι η ονομασία προέρχεται από τη νύμφη Θέσπια, κόρη του ποταμού Ασωπού.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν ότι κατοικείται από τη Νεολιθική ως τη Βυζαντινή εποχή.
Πολιούχος των Θεσπιών είναι ο άγιος Χαράλαμπος, τον οποίο σέβονται οι κάτοικοι και για τον οποίο υπάρχουν πολλοί θρύλοι. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι την εποχή της πανώλης ο άγιος Χαράλαμπος στάθηκε έξω από το χωριό και το προφύλαξε και δεν αρρώστησε κανείς. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει το πηγάδι του. Επίσης προσπάθησαν να χτίσουν την εκκλησία μέσα στο χωριό, αλλά κάθε φορά έβλεπαν την εικόνα στο λόφο και κατάλαβαν ότι το θέλημα του είναι να χτισθεί στο σημείο, που βρίσκεται τώρα. Παλαιότερα στην εκκλησία ζούσε ένας μοναχός και μέχρι τώρα υπάρχει το κελί του.
Κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος. μικρογραφία|ΕΙΚΟΝΑ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Ανδρούλλα Βασιλείου
Η Ανδρούλλα Βασιλείου είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Διετέλεσε Ευρωπαίος Επίτροπος Υγείας, Επίτροπος Εκπαίδευσης, Πολιτισμού, Πολυγλωσσίας και Νεολαίας και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένη με τους Ενωμένους Δημοκρατές.
Φοντανέλιτσε
Το Φοντανέλιτσε (ιταλικά: Fontanelice) είναι μικρός δήμος της επαρχίας της Μπολόνια στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια.
Ανδρούλλα Βασιλείου
Βιογραφικά Στοιχεία
Η Ανδρούλλα Βασιλείου γεννήθηκε στην Πάφο στις 30 Νοεμβρίου 1943. Είναι σύζυγος του Γιώργου Βασιλείου, πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τον οποίο έχει αποκτήσει 2 κόρες και 1 υιό.
Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Μίτολ Τεμπλ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου.
Φοντανέλιτσε
Γεωγραφία
Πρόκειται για έναν δήμο που βρίσκεται σε απόσταση 48 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα της επαρχίας Μπολόνια. Το έδαφος του είναι λοφώδες και βρίσκεται σε υψόμετρο 165 μέτρων με μέγιστο τα 620 μέτρα και ελάχιστο τα 111 μέτρα. Στα όρια του βρίσκεται η κορυφή του βουνού Καππέλλο (Cappello). Διασχίζεται από τον ποταμό Σαντέρνο (Santerno) και από τους παραποτάμους του τα ρέματα Κιουζούρα (Chiusura) και Κολομπαρίνα (Colombarina). Η έκταση του είναι 36,57 τ.χλμ. και οι γεωγραφικές του συντεταγμένες είναι: 44°15'38"16 N γεωγραφικό πλάτος και 11°33'36"72 E γεωγραφικό μήκος.
Ανδρούλλα Βασιλείου
Βιογραφικά Στοιχεία
Την περίοδο 1968-1988 εργάστηκε ως δικηγόρος. Διετέλεσε νομικός σύμβουλος στην The Standard Chartered Bank και στην Τράπεζα Κύπρου. Σταμάτησε να εργάζεται όταν ο σύζυγος της εξελέγη πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Φοντανέλιτσε
Γεωγραφία
Ο δήμος περιλαμβάνει τα δημοτικά διαμερίσματα Βίλλα Καμπομόρι, Βίλλα Σαν Τζιοβάννι, Γκάτζιο, Μέρκατάλε, Μόντε ιν Πιέβε, Μόντε Μοροζίνο, Ορσάρα, Πράτο, Σάντα Μαρία Μανταλένα, Φοντανέλιτσε και Φορνιόνε, ενώ συνορεύει με τους δήμους του Καζαλφιουμανέζε, του Καζόλα Βαλσένιο (δήμος της επαρχίας της Ραβέννα), του Καστέλ ντελ Ρίο και του Μπόργκο Τοσινιάνο.
Ανδρούλλα Βασιλείου
Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 1996 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Κίνημα Ελευθέρων Δημοκρατών (μετέπειτα Ενωμένοι Δημοκράτες) για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Ένωση και της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κυπριακής Ομάδας στον ίδιο οργανισμό, της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ένωσης - Κύπρου και της Συνέλευσης για το Μέλλον της Ευρώπης. Ακόμη, συμμετείχε στο Ευρωμεσογειακό Φόρουμ Γυναικών Βουλευτών.
Φοντανέλιτσε
Ιστορία
Παρόλο που ο οικισμός δεν είναι από τους πιο παλιούς η περιοχή έχει πλούσια ιστορία. Έχουν βρεθεί διάφορα ευρήματα που αποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικούτανε από την προϊστορία (εποχή του Χαλκού) και συνέχισε κατά τον Βιλλανοβιανό πολητισμό, τους Ετρούσκους, τους Κέλτες και κυρίως τους Ρωμαίους. Παρόλα αυτά στην Ρωμαϊκή εποχή η περιοχή του Φοντανέλιτσε δεν αναφέρεται ακόμα. Σύμφωνα με κάποιες εικασίες η περιοχή θα δωριθεί από τον Βυζαντινό στρατηγό Ναρσέτε στον Οράτσιο Κοράλτο (Orazio Coralto) από την Ίμολα ως ανταμοιβή για την βοήθεια που είχε προσφέρει στον πόλεμο με τους Γότθους. Εκεί θα χτίσει ένα κάστρο γύρο από το οποίο θα ανατηχθεί ο πρώτος οικισμός.
Ανδρούλλα Βασιλείου
Πολιτική διαδρομή
Τον Μάρτιο του 2008 ανέλαβε Ευρωπαίος Επίτροπος Υγείας, μετά την παραίτηση του Μάρκου Κυπριανού. Η επιλογή της έγινε από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια. Η θητεία της ολοκληρώθηκε το 2010. Ακολούθως ανέλαβε Επίτροπος Εκπαίδευσης, Πολιτισμού, Πολυγλωσσίας και Νεολαίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την περίοδο 2010-2014.
Κοινωνικές δραστηριότητες
Το 1969 έγινε μέλος και αξιωματούχος του Συνδέσμου Ηνωμένων Εθνών Κύπρου και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ηνωμένων Εθνών. Διετέλεσε πρόεδρος της ομοσπονδίας την περίοδο 1991-1995 και στη συνέχεια έγινε επίτιμη πρόεδρος της, όπως και του Συνδέσμου Ηνωμένων Εθνών Κύπρου.
Φοντανέλιτσε
Ιστορία
Η πρώτη ιστορική μαρτυρία του ονόματος Φοντανέλιτσε εμφανίζεται τον 12ο αιώνα όταν ο Πάπας Ονώριος Β΄ επιβεβαιώνει, στον Επίσκοπο της Ίμολα Μπεννόνε (Bennone), την ιδιοκτησία όλων των περιοχών γύρο από την Ίμολα συμπεριλαμβανομένου και του κάστρου Φοντάνε ντε Ούρτσε (Castrum Fontane de Urce), το τότε όνομα του Φοντανέλιτσε. Θα περάσει στις κτήσεις της εκκλησίας που θα το παραχωρήσει στον δήμο της Ίμολα. Αργότερα θα περάσει στους Αλιντόζι (Alidosi) που θα το κρατήσουν μέχρι το 1424 οπότε και θα γίνει επικράτεια κυβερνώμενη από το Κράτος της Εκκλησίας. Ο Πάπας Ιούλιος Β΄ θα το παραχωρήσει στον Κάρλο Μπορομέο (Carlo Boromeo) που θα το κρατήσει μέχρι την απόσυρση του στην εκκλησιαστικά ζωή αφήνοντας το στον κόμη του Αλτέμπς (Conte di Altemps) που θα το κρατήσει μέχρι το '700. Θα ακολουθήσει η οικογένεια Σπάντα (Spada), που θα το έχουν όταν στις 31 Μαρτίου του 1748 ένας σεισμός θα το καταστρέψει σχεδόν ολοκληρωτικά. Ακολουθεί η οικογένεια των Μαρβέλλι Ταρτάνι (Marvelli Tartagni) από το Φορλί και η εναλλαγή των Αυστριακών με τους Γάλλους. Το 1884 θα περάσει από την επαρχία της Ραβέννα, στην οποία ανήκε μέχρι τότε, στην επαρχία της Μπολόνια. Στης 11 Ιανουαρίου του 1863 ο δήμος θα ονομαστεί Φοντάνα Έλιτσε (Fontana Elice) ενώ στης 28 Σεπτεμβρίου του 1911 θα του δοθεί το σημερινό του όνομα.
Ανδρούλλα Βασιλείου
Κοινωνικές δραστηριότητες
Ήταν ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής για την Αποκατάσταση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων σε Ολόκληρη την Κύπρο. Στη συνέχεια έγινε επίτιμη πρόεδρος της επιτροπής. Επιπλέον, ήταν ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Γυναικών Επιστημόνων Κύπρου και της οργάνωσης Ίσα Δικαιώματα - Ίσες Ευθύνες. Την περίοδο 1988-1993 διετέλεσε επίτιμη πρόεδρος του Μόνιμου Κεντρικού Φορέα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας.
Φοντανέλιτσε
Μνημεία
Όλα αυτά τα γεγονότα στην ιστορία του Φοντανέλιτσε έχουν αφήσει ενδιαφέροντα μνημεία στην περιοχή. Μερικά από τα πιο αξιόλογα είναι:
Ανδρούλλα Βασιλείου
Κοινωνικές δραστηριότητες
Την περίοδο 1988-1994 ήταν πρόεδρος του Παγκύπριου Συμβουλίου Ευημερίας και του Ανώτατου Συντονιστικού Σώματος Οργανώσεων Κοινωνικής Ευημερίας. Ήταν εκ των ιδρυτών του πρώτου οργανωμένου σώματος εθελοντών στη Λευκωσία.
Φοντανέλιτσε
Πολιτισμός
Αυτός ο μικρός δήμος έχει να προσφέρει διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις στον επισκέπτη. Σε αυτές περιλαμβάνονται:
Ανδρούλλα Βασιλείου
Κοινωνικές δραστηριότητες
Το 1989 ίδρυσε το Ταμείο Μουσικής και Καλών Τεχνών, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος μέχρι και το 1996. Στη συνέχεια έγινε επίτιμη πρόεδρος του. Επιπλέον, την περίοδο 1990-1993 διετέλεσε πρόεδρος της διαχειριστικής επιτροπής του ιδρύματος Ραδιομαραθώνιος για Παιδιά με Ειδικές Ανάγκες.
Το 1995 ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Μπούτρος Μπούτρος - Γκάλι, διόρισε την Ανδρούλλα Βασιλείου στη Διεθνή Συμβουλευτική Επιτροπή για τα Πενηντάχρονα των Ηνωμένων Εθνών μαζί με άλλες δεκατρείς προσωπικότητες από διάφορες χώρες του κόσμου.
Φοντανέλιτσε
Κοινωνία
Ο πληθυσμός αυτού του μικρού δήμου, σύμφωνα με τα στοιχεία της 1ης Ιανουαρίου του 2011, είναι 1911 μόνιμοι κάτοικοι.
Ανδρούλλα Βασιλείου
Κοινωνικές δραστηριότητες
Την περίοδο 1996-2000 ήταν πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Επιχειρηματιών Επαγγελματιών Γυναικών.
Είναι επίτιμη πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Καρκινοπαθών και Φίλων (ΠΑΣΥΚΑΦ).
Φοντανέλιτσε
Κοινωνία
Οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι είναι 196 με τους περισσότερους να προέρχονται από το Μαρόκο 65, τη Ρουμανία 55 και την Αλβανία 31
Ανδρούλλα Βασιλείου
Διακρίσεις
Η Ανδρούλλα Βασιλείου παρασημοφορήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Αστικού Τάγματος του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού για το έργο που διετέλεσε ως Ευρωπαία Επίτροπος Εκπαίδευσης, Πολιτισμού, Πολυγλωσσίας και Νεολαίας από το 2010 μέχρι το 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ενωμένους Δημοκράτες Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Σύζυγοι Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας Κατηγορία:Κύπριοι Επίτροποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Φοντανέλιτσε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Προσοτσάνη
Η Προσοτσάνη αποτελεί τη μεγαλύτερη κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας και έδρα του ομώνυμου δήμου. Έχει πληθυσμό 3.553 κατοίκους και βρίσκεται 17 χλμ βορειοδυτικά της Δράμας, στους νότιους πρόποδες του Φαλακρού όρους, και ανατολικά του ποταμού Αγγίτη.
Αρχαία και ρωμαϊκά χρόνια
μικρογραφία|Ο αρχαίος ναός του [[Διόνυσος|θεού Διόνυσου στην Καλή Βρύση Προσoτσάνης Δράμας.]] Οι επί αιώνες δεσμοί της περιοχής με την τέχνη του οίνου και τη λατρεία θεού Διόνυσου επιβεβαιώνονται με την ανακάλυψη του ερυθρόμορφου κρατήρα της Προσοτσάνης, που διασώθηκε σχεδόν ανέπαφος στην ανασκαφή του 2014 ανατολικά της Προσοτσάνης και αποτελούσε κτέρισμα κιβωτιόσχημου τάφου. Στον διάκοσμό του έχει ως κεντρικό πρόσωπο τον θεό Διόνυσο. Ο κρατήρας χρονολογείται από το 380- 370 π.Χ. και αποτελεί σημαντικό δείγμα ενός σπουδαίου αττικού εργαστηρίου, που για πρώτη φορά εμφανίζεται στην ενδοχώρα της Δράμας, γεγονός που φανερώνει την επέκταση της κεραμικής τέχνης αλλά και τη χρήση της από πρόσωπα της εποχής, που ανήκαν σε ανώτερη αστική τάξη. Στη μια πλευρά του αγγείου, στο κέντρο, φαίνεται όρθιος ο θεός με θύρσο (μακρό ευθύγραμμο ραβδί) και στα αριστερά του η Αριάδνη σε σκηνή θεϊκού γάμου. Οι δυο μορφές πλαισιώνονται από σάτυρους. Στην άλλη πλευρά, πάλι στο κέντρο, στέκεται ο θεός Διόνυσος σε κίνηση με στραμμένο το πρόσωπό του προς τον ερωτιδέα που τον πλησιάζει κρατώντας τύμπανο. Αριστερά και δεξιά του θεού βρίσκονται σάτυροι, ενώ όλες οι μορφές φέρουν στο κεφάλι στεφάνια που αποδίδονται με λευκό επίθετο χρώμα. Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, στο βόρειο ανατολικό άκρο της σύγχρονης κωμόπολης βρισκόταν ήταν η Σκαπόρα (λατινικά: Scapora), ρωμαϊκό όνομα της κώμης όπου σήμερα οριοθετείται η Προσοτσάνη.
Βυζαντινά χρόνια
Νότια της κωμόπολης σε απόσταση 2 χλμ. ανακαλύφθηκε παλαιοχριστιανική βασιλική του 5ου με 6ου αιώνα μ.Χ.
Τα κατάστιχα της Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους αναφέρονται στην περιοχή της Προσοτσάνης από το έτος 1316, με το σημερινό της όνομα "Πρισιότζιανη".
Στα τέλη του 15ου αι. σε Οθωμανικά φοροαπογραφικά αρχεία οι περισσότεροι κάτοικοί της είναι χριστιανοί και αποτελεί σημαντικό οικονομικό και παραγωγικό κέντρο.
Πνευματική άνθηση και Μακεδονικός Αγώνας
μικρογραφία|Ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης, ως μητροπολίτης [[Δράμα (πόλη)|Δράμας, Φιλίππων και Ζιχνών την περίοδο 1902-1910.]] Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Προσοτσάνης διέθετε ήδη τον 19ο αι. Αστική Σχολή Αρρένων και Παρθεναγωγείο. Το έτος 1861 ιδρύεται η Μουσική Μπάντα Ελληνορθόδοξων και το 1873 η "Φιλόμουσος Αδελφότητα Ηώς" με σκοπό να διατηρήσει ζωντανό το φρόνημα των Ελλήνων κατοίκων της Προσοτσάνης, να καλλιεργήσει την Ελληνική παιδεία και έτσι ουσιαστικά να συμβάλλει στην απελευθέρωση από τον οθωμανικό και τον εξαρχικό-βουλγαρικό ζυγό. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, σπουδαία ήταν η συνεισφορά των Προσοτσανιωτών με σημαντικότερους Μακεδονομάχους τους Χρήστο Βογιατζή, Φίλιππο Βλάχο, Δ. Βογιατζή, Π. Βεργίδη, Θ. Βλαχτάτση και Π. Αγωγιάτη. Το 1909 ολοκληρώνεται η ανέγερση των Εκπαιδευτηρίων, μετά από πρωτοβουλία και προσπάθειες του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσοστόμου (μετέπειτα Μητροπολίτη Σμύρνης και ιερομάρτυρα της Μικρασιατικής Καταστροφής), της Οικογένειας Μελά και των εισφορών των κατοίκων. Στα Εκπαιδευτήρια συστεγάστηκαν η Αστική Σχολή Αρρένων και το Παρθεναγωγείο.
Απελευθέρωση 1913 και εγκατάσταση Ελλήνων προσφύγων
Τον Ιούλιο του 1913 απελευθερώθηκε από τους κατακτητές. Το 1913 και τη δεκαετία του '20 εγκαταστάθηκαν οι Γραμμουστιάνοι πρώτα, και οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, τον Πόντο και τη Μικρά Ασία, αντίστοιχα, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την Ανταλλαγή πληθυσμών. Ειδικότερα, σχεδόν σύσσωμος ο πληθυσμός από το χωριό Δεμιρδέσι Προύσας της Μικράς Ασίας εγκαταστάθηκε στην Προσοτσάνη με την Ανταλλαγή πληθυσμών. Επίσης, κάτοικοι από τον Σκοπό Ανατολικής Θράκης ήρθαν ως πρόφυγες και εμπλούτισαν τον τοπικό πληθυσμό. Το 1920 μετονομάζεται από Πρωσοτσάνη σε Πυρσούπολη (αρχαία ονομασία της περιοχής), αλλά το 1925 ξαναλλάζει όνομα και έτσι διατηρείται το Προσοτσάνη. Ο λόγος είναι πως ήταν παγκοσμίως γνωστό το όνομα "Προσοτσάνη Μπασή Μπαγλή" μία περιζήτητη ποικιλία καπνού. Από τα μέσα του 19ου αι. το χωριό γνώρισε τεράστια άνθηση από την καπνοκαλλιέργεια.
Κατοχές και Εθνική Αντίσταση
Υπήρξαν τρεις βουλγαρικές κατοχές: α) 8 μήνες τον χειμώνα του 1912-1913 ως την απελευθέρωση, β) από τον Αύγουστο του 1916 ως τον Οκτώβριο του 1918 και γ) η μεγαλύτερη από τον Απρίλιο του 1941 ως τον Οκτώβριο του 1944. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1941 για 2 μέρες η Προσοτσάνη θα είναι ελεύθερη από τους Βουλγάρους. Θα ακολουθήσουν τα μαρτυρικά γεγονότα του Σεπτέμβρη του 1941 όπου 128 Προσοτσανιώτες εκτελέστηκαν από τα φασιστικά Βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής. Τα λείψανα των εθνομαρτύρων φυλάσσονται σε κοινοτάφιο εντός των κοιμητηρίων, που ανεγέρθηκε αργότερα.
Στην κεντρική πλατεία της Προσοτσάνης τον Σεπτέμβριο του 1944 και ενώ η περιοχή της Δράμας και της ευρύτερης Ανατολικής Μακεδονίας βρισκόταν υπό την κατοχή των Βουλγάρων, ο δημοδιδάσκαλος Κωνσταντίνος Καζάνας μαζί με τον Αστέριο Αστεριάδη υπέστειλαν τη βουλγαρική σημαία και ύψωσαν την ελληνική, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των κατακτητών. Το γεγονός αυτό καταδίκασε τον Κωνσταντίνο Καζάνα σε εξορία στις φυλακές στη Σόφια αλλά αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα προς τις φασιστικές βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής και ταυτόχρονα αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων αγωνιστών και του τοπικού πληθυσμού. Είναι μάλιστα η μοναδική υποστολή σημαίας Δύναμης του Άξονα που συνέβη υπό το φως της ημέρας και υπό το βλέμμα των Στρατιωτικών Δυνάμεων Κατοχής, σε ολόκληρη την κατακτημένη Ευρώπη.
Σύγχρονη ιστορία
Στις 21 Οκτωβρίου 1945, απονεμήθηκε στην Προσοτσάνη ο Πολεμικός Σταυρός Α΄ τάξεως με Βασιλικό Διάταγμα. Από το 1945 ως το 1949 η κωμόπολη υπέστη τις καταστροφές εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου. Μετά το 1950 ξεκινά η μετανάστευση ιδίως στην τότε Δυτική Γερμανία αλλά και η αστικοποίηση εσωτερικά της χώρας με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να μειωθεί (ενδεικτικά το 1940 ο πληθυσμός της Προσοτσάνης ανερχόταν σε 7.011 κατοίκους). Μετά το 1995 σταδιακά σταματά η παραγωγή του καπνού. "Ο δρόμος του καπνού" έφτασε στο τέλος του και η ποικιλία "Προσοτσάνη Μπασή Μπαγλή" πέρασε στην ιστορία. Το 1982 εγκαινιάστηκε το νέο Δημαρχείο Προσοτσάνης, ένα χαρακτηριστικό κτίριο της πόλης, παραδοσιακής μακεδονικής αρχιτεκτονικής.
Μαρτυρική πόλη
Με Προεδρικό Διάταγμα της 1ης Ιουνίου 2017, η Προσοτσάνη χαρακτηρίστηκε ως Μαρτυρική Πόλη, σε αναγνώριση των αγώνων και των ανθρώπινων απωλειών που υπέστησαν οι κάτοικοι κατά την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Παιδεία
Από το 1820 λειτουργούσε στην Προσοτσάνη επτατάξιο Αστικό Σχολείο του οποίου η λειτουργία κατέστη δυνατή χάρη στις προσπάθειες της τότε Ορθόδοξης Χριστιανικής Κοινότητας, της Εκκλησιαστικής Επιτροπής υπό την επίβλεψη του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την συγκέντρωση των οικονομικών πόρων. Το Σχολείο αυτό βρισκόταν στη θέση του σημερινού Α' Δημοτικού Σχολείου. Μετά το 1882 η Ελληνική Κοινότητα ίδρυσε και δεύτερο σχολείο, το Παρθεναγωγείο, ώστε να καταστεί εφικτή και η εκπαίδευση των κοριτσιών.