cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χωριστή Δράμας
Ονομασία
Σε κώδικα της Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης του 12ου αιώνα αναφέρεται πλέον με την προσωνυμία Χωριστή, που έχει σχέση με τον χείμαρρο που τη "χώριζε" σε δύο άνισα μέρη και συμφωνεί με την από παράδοση προσωνυμία Χωριστιανή. Με αυτό το όνομα παραμένει μέχρι το 1383, έτος που την κατάλαβαν οι Τούρκοι και την μετονόμασαν σε Τσατάλτζα από το πρόθεμα " τσατάλι" (τουρκ. çatal) που σημαίνει δίχαλο. Με το όνομα Τσατάλτζα ή Τσιατάλτζια παραμένει ουσιαστικά μέχρι το 1927 οπότε με το Δ της 1-4-1927 (ΦΕΚ 76/1927 Τ.Α) μετονομάζεται πλέον οριστικά με το βυζαντινό όνομα Χωριστή.
Ιστορικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Αγρότες της Χωριστής κατά τη βουλγαρική κατοχή. Η Χωριστή βρίσκεται νοτιοανατολικά της Δράμας σε απόσταση 6 χλμ. από το κέντρο της, στον οδικό άξονα Δράμας - Καβάλας, στο βάθος ενός μικρού φαραγγιού που το δημιούργησε ο Ξηροχείμαρρος, που διευθετούσε με την κοίτη του, επιφανειακά βρόχινα νερά, στις δύο όχθες του οποίου είναι κτισμένη προφανώς για λόγους ασφάλειας και υδροδότησης των πρώτων κατοίκων. Επί των ρωμαϊκών χρόνων δέχθηκε Ρωμαίους εποίκους και εξαρτιόταν από τους Φιλίππους.
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου, αποτέλεσε σημαντικό κέντρο των Ελλήνων στον καζά της Δράμας με πλούσια οικονομική, πολιτιστική, πνευματική και εθνική δραστηριότητα. Αρκετά γεγονότα εκείνης της εποχής είναι καταγεγραμμένα στον λεγόμενο Κώδικα της Τσατάλτζας (1842 - 1915).
Ήδη από το 1844 στη Χωριστή η παιδεία καλλιεργούνταν σε επίπεδο πρωτοβάθμιου σχολείου καθώς υπάρχουν αρχεία για μισθοδοσία διδασκάλου από την κοινότητα. Το έτος 1849 ανεγείρεται εκ θεμελίων η «Αλληλοδιδακτική Σχολή» στην αυλή της εκκλησίας.
Ο άγιος Χρυσόστομος Δράμας και η πνευματική αναγέννηση
μικρογραφία|Ο Άγιος Χρυσόστομος, ως μητροπολίτης [[Δράμα (πόλη)|Δράμας την περίοδο 1902-1910.]] Η πνευματική κίνηση στη Χωριστή ενισχύεται με την άφιξη του Χρυσοστόμου Καλαφάτη ως μητροπολίτη Δράμας. Η ελληνική κοινότητα της Χωριστής, εξαιτίας έριδων που είχαν προκύψει, είχε περιέλθει σε μαρασμό. Ο Χρυσόστομος την πέμπτη ημέρα από την άφιξή του στη Δράμα, επισκέπτεται τη Χωριστή και την επόμενη, 26 Ιουλίου 1902, ιδρύεται με προτροπή του «η Φιλόπτωχος Αδελφότης Άγιος Γεώργιος» Τσατάλτζιας (Πρόδρομος της μετέπειτα «Αναγεννηθείσης Μακεδονίας» Χωριστής). Έτσι, ξεκινά μία περίοδος αναγέννησης για την ιστορία της Χωριστής. Ο φανερός στόχος της Αδελφότητος ήταν η ανέγερση του Αναγνωστηρίου και η βοήθεια προς τους φτωχούς. Ο κρυφός όμως στόχος ήταν η ενίσχυση του Μακεδονικού Αγώνα και η ανέγερση περικαλλών κτιρίων που θα ανέβαζαν το κύρος των Χριστιανών. Μέσα σε τρία χρόνια (1903-1906) με γενναία συνεισφορά των κατοίκων, σε χρήματα και σε οκάδες καπνού, το όνειρο έγινε πραγματικότητα και το Αναγνωστήριο με αίθουσα θεάτρου ορθώθηκε δίπλα στη νέα εκκλησία που χτιζόταν συγχρόνως με αυτό.
Μέχρι το 1906 ολοκληρώνεται με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου ο μεγαλοπρεπής Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου στη θέση του παλαιού, το «Αναγνωστήριο» με αίθουσα θεάτρου. Με την αποπεράτωση του Αναγνωστηρίου το 1906 ιδρύεται ο Μουσικοδραματικός Όμιλος Ερασιτεχνών «Ο Απόλλων» (γυμναστικός – μουσικός σύλλογος) που περιλαμβάνει φιλαρμονική, θεατρική ομάδα και γυμναστικό όμιλο. «Ο Απόλλων» Τσατάλτζας μετά τη ψήφιση του τουρκικού συντάγματος του 1908, εγκρίνεται από το οθωμανικό Πρωτοδικείο Δράμας. Μέχρι την απελευθέρωση που πραγματοποιείται την 1η Ιουλίου 1913 η Φιλόπτωχος Αδελφότης και «Ο Απόλλων» συνεργάζονται αρμονικά με στόχο την πολιτιστική και εθνική εξύψωση της Χωριστής.
Μετά την απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας η Φιλόπτωχος Αδελφότης «Ο Άγιος Γεώργιος» και ο σύλλογος «Ο Απόλλων» συγχωνεύονται και μετονομάζονται το 1914 σε Μουσικοδραματικό Σύλλογο «Η Αναγεννηθείσα Μακεδονία», με έμβλημα το δικέφαλο αετό. Ο τίτλος είναι πολύ χαρακτηριστικός και συμβολίζει την αναγέννηση της Μακεδονίας ύστερα από 530 χρόνια τουρκικής σκλαβιάς και 8 μηνών πρώτης βουλγαρικής (Οκτώβριος 1912-Ιούνιος 1913).
Νεότερα χρόνια
Η Χωριστή περιήλθε επίσημα στο ελληνικό κράτος μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων.
Από το 1915 εγκαθίστανται Έλληνες πρόσφυγες από το Ορτάκιοϊ της Βόρειας Θράκης. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Χωριστή δέχτηκε πρόσφυγες κυρίως από την Ανατολική Θράκη και τον Πόντο όπου εγκαθίστανται σε νέους οικισμούς, στο νότιο τμήμα της, τα αποκαλούμενα από τους ντόπιους Θρακιώτικα και Λαζαίικα. Επίσης εγκαταστάθηκαν και πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Ήδη από το 1927, η Χωριστή ήταν ένα από τα κυριότερα καπνεργατικά κέντρα καθώς σε αυτόν τον τομέα απασχολούνταν 193 κάτοικοι του οικισμού. Τον Σεπτέμβριο του 1941, οι βουλγαρικές δυνάμεις Κατοχής προέβησαν σε ομαδικές εκτελέσεις ως αντίποινα για την εξέγερση της Δράμας. , στην οποία η Χωριστή είχε κεντρικό ρόλο Αργότερα, οι κάτοικοί της συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση στα πλαίσια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (η Χωριστή αποτελούσε ήδη από τον Μεσοπόλεμο προπύργιο του ΚΚΕ καθώς στις εκλογές του 1936 το Παλλαϊκό Μέτωπο έλαβε εκεί ποσοστό της τάξης του 60,2%). Υπολογίζεται πως κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950 περίπου 400 κάτοικοι της Χωριστής μετανάστευσαν μαζικά στη Δυτική Γερμανία, ως επακόλουθο των αντίξοων συνθηκών που είχαν διαμορφωθεί εξαιτίας της Κατοχής.
Από τη Χωριστή κατάγονταν ο μακεδονομάχος Γεώργιος Δόδου και ο Θεοχάρης Τσερπίσταλης, ο οποίος σκοτώθηκε σε ηλικία 17 ετών κατά την εξέγερση και σφαγή της Δράμας και θεωρείται ως ο πρώτος νεκρός αντάρτης κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην περιοχή της βουλγαροκρατούμενης ζώνης.
Συνολικά κατά τις τρεις βουλγαρικές κατοχές, θυσιάστηκαν οκτακόσιοι Χωριστινοί. Για τον λόγο αυτό με το Πρ. Διάταγμα 140/5-8-2005, η Χωριστή ανακηρύχθηκε ως Μαρτυρική κωμόπολη.
Κτίρια και αξιοθέατα
Στον οικισμό υπάρχει ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου, ο οποίος οικοδομήθηκε το έτος 1906 με μέριμνα του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσοστόμου και λειτούργησε για πρώτη φορά του 1907. Ο ναός είναι κατασκευασμένος με τρίκλιτη βασιλική σε σχέδια του Αυστριακού αρχιτέκτονα Konrad Jacob Joseph von Vilas. Την εποπτεία του έργου είχε ο Σμυρναίος Αρχιτέκτονας Μιχαήλ Πανταλέων. Το τέμπλο του ναού είναι έργο της περιόδου 1842 - 1844. Η παλαιότερη εικόνα του ναού ανάγεται στον 18ο αιώνα ενώ στις υπόλοιπες εικόνες συμπεριλαμβάνονται και έργα του Έλληνα ζωγράφου Κωνσταντίνου Παρθένη. Στα σημαντικά κτίρια συμπεριλαμβάνονται το Αναγνωστήριο και το Δημοτικό Σχολείο που κτίσθηκαν την ίδια εποχή με τον ναό.
Απόγονοι Καππαδοκών που είχαν εγκατασταθεί στη Χωριστή μετά την Ανταλλαγή πληθυσμών, έκτισαν το 2012 ναό προς τιμήν των Αγίων Αρσενίου και Παϊσίου των Καππαδόκων εκ Φαράσων, τόπο καταγωγής αρκετών από τους προσφυγικής καταγωγής κατοίκων της κωμόπολης.
Πολιτισμός και αθλητισμός
Στην Χωριστή δραστηριοποιούνται το φιλανθρωπικό σωματείο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, σύλλογος Φαρασιωτών Καππαδοκίας με την επωνυμία Άγιος Βασίλειος και ο μουσικοδραματικός σύλλογος "Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙΣΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ". Παράλληλα στη Χωριστή εδρεύει ο Αθλητικός Σύλλογος Ορφέας Χωριστής ο οποίος προέκυψε το 1974 μετά τη συγχώνευση του Εργατικού Αστέρα και του ΑΟ Χωριστής και μετέχει στα τοπικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2014/15, συμμετείχε στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Δράμας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Δράμας Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας
Σωτήρης Πέτρουλας
Ο Σωτήρης Πέτρουλας (1943 - 21 Ιουλίου 1965) ήταν Έλληνας φοιτητής που δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στην Αθήνα.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης και σε νεαρή ηλικία οργανώθηκε στη Νεολαία Ε.Δ.Α. Φοίτησε στη Μέση Εμπορική Σχολή Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε.. Αποβλήθηκε για ένα χρόνο από τη σχολή για πολιτικούς λόγους ενώ είχε εκλεγεί μέλος της διοικούσας επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. Πρωταγωνίστησε σε όλες τις φοιτητικές κινητοποιήσεις και αργότερα προσχώρησε στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, στο ιδρυτικό συνέδριο της οποίας συμμετείχε.
thumb|280px Την 21η Ιουλίου 1965 συμμετείχε σε μεγάλη διαδήλωση φοιτητών στην Αθήνα, την οποία κατά τις πρώτες βραδινές ώρες προσπάθησε η Αστυνομία να διαλύσει κάνοντας χρήση κλομπς και δακρυγόνων. Στη σύγκρουση αυτή φέρεται να τραυματίστηκαν και να συνελήφθησαν περίπου 250 διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και ο Σωτήρης Πέτρουλας από δακρυγόνο , στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά, γύρω στις 22:00. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α΄ Βοηθειών του Ε.Σ. στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου, όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Το ψευδές επίσημο πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης που έκαναν αστυνομικοί με στολές γιατρών έκανε λόγο για θάνατο που προκλήθηκε από ασφυξία λόγω δακρυγόνου, εκδοχή η οποία αφήνει ανεξήγητα τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό. Παρότι η επίσημη αφήγηση των γεγονότων δεν άλλαξε ποτέ, μεταγενέστερη ιατροδικαστική εξέταση από γιατρούς της οικογένειας έδειξε πως ο Πέτρουλας στραγγαλίστηκε. Η αστυνομία επεδίωξε την ταφή του κρυφά από τους γονείς του και πριν ανατείλει ο ήλιος. Ο ιερέας αρνήθηκε να κάνει την ταφή. Η κηδεία του στη συνέχεια πήρε τη μορφή διαδήλωσης..
Τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου, καταγγέλλοντας δημόσια την κυβέρνηση Νόβα, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
Το 1975 το Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών αποφάσισε να ονομάσει τον σύλλογο φοιτητών "Σωτήρης Πέτρουλας" και να τον ανακηρύξει επίτιμο μέλος του. Ο δε Μίκης Θεοδωράκης έγραψε για τον τραγικό θάνατό του το ομώνυμο τραγούδι. Επίσης, ο Δήμος Ζωγράφου, τιμώντας τον Σωτήρη Πέτρουλα, έδωσε το όνομά του σε δημοτικό αθλητικό κέντρο της Αθήνας που βρίσκεται ΒΔ της Πανεπιστημιούπολης.
Καραϊμπάντ
Το Καραϊμπάντ (επίσης, Καραϊμπάτ) είναι χωριό στην επαρχία Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπακού Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπακού
Τζβι Αβνί
Ο Τζβι Αβνί (το όνομα συλλαβίζεται Ζβι μερικές φορές· εβραϊκά: צבי אבני· γεννήθηκε ως Hermann Jakob Steinke 1927) είναι Ισραηλινός συνθέτης.
Βιογραφία
Ο Τζβι Αβνί γεννήθηκε στο Σααρμπρύκεν της Γερμανίας και μετανάστευσε στην Παλαιστίνη μετά από βρετανική εντολή όταν ήταν παιδί. Σπούδασε με τον Paul Ben-Haim.
Με τη σύσταση του Edgard Varese, μπήκε στο Columbia-Princeton Electronic Music Center τη δεκαετία του 1960. Αργότερα ίδρυσε ένα ηλεκτρονικό στούντιο στην Ακαδημία Μουσικής της Ιερουσαλήμ, ακολουθώντας τις οδηγίες του μέντορά του στη Νέα Υόρκη, Vladimir Ussachevsky.
Βραβεία
Το 2001, ο Αβνί τιμήθηκε με το Βραβείο τού Ισραήλ, για τη μουσική. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2012, o Αβνί έγινε επίτιμος δημότης του Σααρμπρύκεν.
Βλέπε επίσης
Βραβείο τού Ισραήλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί μουσικοί Κατηγορία:Συνθέτες
Γ.Α.Σ. Αιγινιακός
Ο Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος Αιγινιακός είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο Αιγίνιο, κωμόπολη του Νομού Πιερίας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Γήπεδο Αιγινίου. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1972 και προήλθε από τη συγχώνευση δύο παλαιότερων ποδοσφαιρικών ομάδων του Αιγινίου, του Εθνικού και του Διγενή. Αγωνίζεται με χρώματα το μπλε, το λευκό και ενίοτε το μαύρο. Σήμερα διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου όλων των ηλικιακών ομάδων, ενώ στο παρελθόν διατηρούσε και τμήμα καλαθοσφαίρισης που σήμερα έχει ανεξαρτητοποιηθεί.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
120px|μικρογραφία|Λογότυπο της ΠΑΕ Αιγινιακός Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Αιγινιακού από την αγωνιστική περίοδο 2022-2023 μετέχει στη Α΄ ΕΠΣ Πιερίας. Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Γήπεδο Αιγινίου, χωρητικότητας 1.000 θεατών.
Ιστορική αναδρομή
Την περἰοδο 1975–76 έφτασε πολύ κοντά στη Β’ Εθνική, αφού στο ειδικό πρωτάθλημα (έπαιρναν μέρος οι πρωταθλήτριες ομάδες από 4 νομούς) είχε εκπληκτική πορεία, αλλά στον κρίσιμο αγώνα στο Αιγίνιο με τη Νίκη Πολυγύρου έχασε 0-2 και ταυτόχρονα το εισιτήριο για τη Β’ Εθνική. Τη σαιζόν 1977–78 κατέλαβε την 4η θέση στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής (σημερινή μορφή της Γ’ Εθνικής). Τη χρονιά 1986–87 ανήλθε στη Δ’ Εθνική, επικρατώντας στα μπαράζ της Δόξας Πετρούσας, όταν 1.500 και πλέον φίλαθλοι ακολούθησαν την ομάδα. Την περίοδο 1987–88 πέτυχε να παραμείνει στη Δ’ Εθνική (έμειναν μόνο 6 ομάδες από κάθε όμιλο, κερδίζοντας τον Αχιλλέα Τριανδρίας στο Πολύκαστρο σε αγώνα μπαράζ). Την επόμενη σαιζόν μετά από εξαιρετική παρουσία ανεβαίνει στη Γ’ εθνική (1989), περνώντας το «κατώφλι» του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, η μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του συλλόγου.
Την περίοδο 2012-13 ο Αιγινιακός αν και βγήκε πρώτος στην Α΄ Πιερίας τη σαιζόν 2011-12, εξασφάλισε τη συμμετοχή του στη Γ΄ Εθνική, παίρνοντας τη θέση της Ακαδημίας Πλαταμώνα (1η στον 3ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής το 2011-12) μετά από συμφωνία συνεργασίας μαζί της, η οποία και εγκρίθηκε από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας, όταν η ομάδα της Ακαδημίας δεν κατάφερε να εξασφαλίσει πιστοποιητικό συμμετοχής στο επαγγελματικό πρωτάθλημα από την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού.
Αναλυτικότερα, το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας είναι ο Αιγινιακός με έδρα το δημοτικό στάδιο Αιγινίου να επιστρέψει μετά από 22 χρόνια περίπου στα επαγγελματικά σαλόνια του Ελληνικού ποδοσφαίρου (1989-90) και η Ακαδημία στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πιερίας. Ο σχεδιασμός της συνεργασίας ξεκίνησε με πρωτοβουλία της διοίκησης του Αιγινιακού και ολοκληρώθηκε μετά από διαπραγματεύσεις και τη σύμφωνη γνώμη της διοίκησης της ομάδας του Πλαταμώνα που δε μπόρεσε να δώσει λύση στο διοικητικό αδιέξοδο που παρουσιάστηκε αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος στον 3ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής. Έτσι αντί για τη Δ΄ Εθνική ο Αιγινιακός βρέθηκε κατευθείαν στη Γ΄ Εθνική.
Η ομάδα του Αιγινιακού είχε συμμετάσχει ξανά στη Γ΄ Εθνική την περίοδο 1989-90. Τελευταίες του επιτυχίες εκτός της ανόδου στη Γ΄ Εθνική είναι και η κατάκτηση το 2011-12 του Κυπέλλου ΕΠΣ Πιερίας, επικρατώντας στον τελικό με σκορ 1-0 της ομάδας της Α.Ε. Περίστασης καθώς και ο αποκλεισμός του Εργοτέλη στο Κύπελλο τη φετινή σεζόν (2012-13), τον οποίο απέκλεισε στα πέναλτι με 6-5.
Στη Γ' Εθνική ήξερε ότι οι πρώτοι πέντε ανεβαίνουν στη Β' και έτσι αποδείχθηκε εξαιρετικά εύκολη η άνοδος. Ο Αιγινιακός εξασφάλισε με άνεση την προνομιούχο 4η θέση και μπήκε στη Β' Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Διακρίσεις
Ο Αιγινιακός έχει κατακτήσει πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πιερίας και μια φορά τερμάτισε ως δεύτερος.
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης για άρρενες αθλητές του Αιγινιακού ιδρύθηκε το 1982. Αρχικά συμμετείχαν σε αυτό μαθητές από το Γυμνάσιο και το Λύκειο του Αιγινίου.
Πρώτη διοργάνωση στην οποία έλαβε μέρος ήταν το Πρωτάθλημα Ανδρών της Β' Κατηγορίας της τότε Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΔΥ.Μ. Κατά το τέλος της περιόδου 1983-84 ανήλθε μέσω διαδικασίας μπαράζ στην κορυφαία κατηγορία της Ένωσης, όπου και αγωνίστηκε ως το 1988.
Με την ίδρυση της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. την περίοδο 1988-89 υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία, επιστρέφοντας στην Α' Κατηγορία αμέσως μετά τη λήξη της χρονιάς 1989-90. Παρέμεινε εκεί για μια πλήρη δεκαετία, ώσπου την αγωνιστική περίοδο 1999–00 κατέκτησε το Πρωτάθλημα. Κατά συνέπεια ο Αιγινιακός, για πρώτη φορά στην ιστορία του, έλαβε εισιτήριο για τη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Η πρώτη του χρονιά σε εθνικό επίπεδο, 2000-01 ήταν αρκετά καλή με αποτέλεσμα να καταταγεί στον όμιλό του 7ος με 13 νίκες και 13 ήττες. Την επόμενη χρονιά, 2001-02, τερμάτισε δύο θέσεις χαμηλότερα. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2002-03 συγκέντρωσε 18 νίκες και 8 ήττες, καταλαμβάνοντας την 3η θέση στον όμιλό του. Η επόμενη χρονιά, 2003-04, δεν υπήρξε εξίσου επιτυχημένη, με το σύλλογο του Αιγινίου να πέφτει στην 9η θέση. Την ίδια επίδοση επανέλαβε και τη χρονιά 2004-05.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του Αιγινιακού μέχρι σήμερα έλαβε χώρα την περίοδο 2005-06, κατά την οποία ο σύλλογος πέτυχε νταμπλ: αφενός κατέκτησε το Κύπελλο της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. νικώντας στον τελικό της Βέροιας το Μεγάλο Αλέξανδρο Γιαννιτσών, αφετέρου αναδείχθηκε Πρωταθλητής Γ' Εθνικής για τον 1ο Όμιλο Βορρά, με 22 νίκες και 4 ήττες.
Έχοντας κερδίσει ένα εισιτήριο για τη Β' Εθνική Κατηγορία, την περίοδο 2006-07, αντιμετώπισε ομάδες με μεγάλη ιστορία στο χώρο του ελληνικού μπάσκετ (Περιστέρι, Ιωνικό Νίκαιας, Παγκράτι, Νήαρ Ηστ). Τελικά βρέθηκε στη 13η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό για ένα βαθμό την τελευταία αγωνιστική, χάνοντας στην παράταση εκτός έδρας από τον Ερμή Λαγκαδά.
Τμήματα υποδομής
Την περίοδο 1989-90, το τμήμα Εφήβων του συλλόγου κατέκτησε την κορυφή του Πρωταθλήματος της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ.
Δημιουργία του Α.Ο.Κ.
Το 2007, με πρωτεργάτες τους παράγοντες Νίκο Μπογιατζή, Γιώργο Καρανικόλα και Γιάννη Παραλυκίδη, το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αιγινιακού ανεξαρτητοποιήθηκε, συνεχίζοντας την πορεία του ως Α.Ο.Κ. Αιγινιακός. Για δύο χρόνια, τα δύο σωματεία τυπικά συνυπήρχαν, με το νέο να αναλαμβάνει τα τμήματα υποδομής.
Την περίοδο, 2007-08, ο Γ.Α.Σ. Αιγινιακός έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, καταλαμβάνοντας την 4η θέση στην τελική βαθμολογία του ομίλου του. Την επόμενη χρονιά, 2008-09, βρέθηκε στην 9η θέση, παραμένοντας, ωστόσο, στην κατηγορία. Το 2009 ολοκληρώθηκε οριστικά και η συγχώνευση μέσω απορρόφησης από τον Α.Ο.Κ. του τμήματος καλαθοσφαίρισης του Γ.Α.Σ. Αιγινιακός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πιερίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1953 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1982
Ινδονησιακές γενικές εκλογές (2019)
Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Ινδονησία στις 17 Απριλίου 2019. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, ο πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος, τα μέλη της Λαϊκής Συμβουλευτικής Συνέλευσης (MPR) και μέλη των τοπικών νομοθετικών οργάνων εκλέχθηκαν την ίδια ημέρα με πάνω από 190 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Δεκαέξι κόμματα συμμετείχαν στις εκλογές σε εθνικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων νέων κομμάτων.
Οι προεδρικές εκλογές, οι τέταρτες στην ιστορία της χώρας, έγινε με τη χρήση του συστήματος άμεσης και απλής πλειοψηφίας, με τον κάτοχο της προεδρίας, Τζόκο Ουιντόντο, γνωστό ως Jokowi, να διεκδικεί την επανεκλογή του με τον υποψήφιο αντιπρόεδρο τον ανώτερο μουσουλμανο κληρικό Μαρούφ Αμίν και με αντιπάλους τον πρώην στρατηγό Πραμπόβο Σουμπιάντο και τον πρώην αντικυβερνήτη της Τζακάρτα Σαντιάγκα Ούνo για πενταετή θητεία μεταξύ 2019 και 2024. Οι εκλογές ήταν μια επανάληψη των προεδρικών εκλογών του 2014, κατά την οποία ο Ουιντόντο νίκησε τον Πραμπόβο. Οι βουλευτικές εκλογές, οι οποίες ήταν οι δωδέκατες στο είδος τους για την Ινδονησία διενεργήθηκαν με τη συμμετοχή περισσότερων από 240.000 υποψηφίων για περισσότερες από 20.000 έδρες στο Λαϊκό Αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο και τα τοπικά συμβούλια για τις επαρχίες και τις πόλεις / περιφέρειες, ενώ πάνω από 8.000 διεκδίκησαν τις έδρες Συμβουλίου των Αντιπροσώπων του Λαού (DPR). Οι εκλογές περιγράφηκαν ως "μία από τις πιο περίπλοκες μονοήμερες ψηφοφορίες στην παγκόσμια ιστορία".
Στις 21 Μαΐου 2019 η Επιτροπή Γενικών Εκλογών (KPU) δήλωσε ότι ο Jokowi είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές, με πάνω από το 55% των ψήφων. Ο Ουιντόντο του PDI-P τερμάτισε πρώτος στις εκλογές για το DPR με ποσοστό 19,33%, ακολουθούμενος από τον Πραμπόβο του Gerindra με 12,57%.
Μετά τις εκλογές, έγινε γνωστό ότι επί συνόλου περισσότερων από 7 εκατομμύρια εργαζομένων στις εκλογές, 569 έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της μακράς διαδικασίας ψηφοφορίας και καταμέτρησης. Η ομάδα εκστρατείας του Prabowo ισχυρίστηκε ότι οι θάνατοι συνδέονταν με απάτη που τον μείωσε. Από τις 9 Μαΐου 2019 η εκλογική επιτροπή (KPU) δήλωσε ότι οι νεκροί περιελάμβαναν 456 εκλογικούς αξιωματούχους, 91 υπαλλήλους για εποπτεία των εκλογών και 22 αστυνομικούς.
Το πρωί της 22ας Μαΐου 2019, οι υποστηρικτές του Πραμπόβο διαδήλωσαν στη Τζακάρτα κατά της νίκης του Jokowi. Η διαμαρτυρία μετατράπηκε σε ταραχή που άφησε οκτώ άτομα νεκρά και πάνω από 600 τραυματίστηκαν.
Πρόεδρος
Ο πρόεδρος Ουιντόντο πέτυχε να επανεκλεγεί, αποσπώντας ποσοστό 55,5%, σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα που ανακοίνωσε η εκλογική επιτροπή.Ο Πραμπόβο Σουμπιάντο ήρθε 2ος με ποσοστό 44,5%. {{electiontable|2019 Indonesian presidential election} Πρόεδρος, 17 Απριλίου 2019 }} ! colspan="2" style="text-align:left;"| Υποψήφιος πρόεδρος ! style="text-align:left;"| Υποψήφιος αντιπρόεδρος ! style="text-align:left;"| Κόμματα ! style="width:75px;"| Ψήφοι ! style="width:30px;"| % ! colspan="4" style="text-align:left;"| Σύνολο ! 154,257,601 ! 100,00
Βουλευτικές
Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα το PDI-P ήρθε πρώτο με ποσοστό 19,33%, ακολουθούμενο από το Gerindra του Πραντόβο με ποσοστό 12,57%. Τα επόμενα κόμματα που ήρθαν πρώτα σε αριθμό ψήφων ήταν το Γκολκάρ, PKB, το Κόμμα Νασντέμ και το PKS. Γύρω στο ήμισυ των βουλευτών διεκδίκησαν την επανεκλογή τους στο Λαϊκό Αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο, με τα δύο τρίτα να είναι ηλικίας μεταξύ 41 και 60 ετών.
!colspan="2" rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9"|Κόμματα !colspan="3" style="text-align:center;background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !colspan="3" style="text-align:center;background-color:#E9E9E9; width: 3.5em;"|Έδρες !style="text-align:center;background-color:#E9E9E9; width: 3.5em;"|Σύνολο !style="text-align:center;background-color:#E9E9E9; width: 3.5em;"|% !style="text-align:center;background-color:#E9E9E9; width: 3.5em;"|Swing !style="text-align:center;background-color:#E9E9E9; width: 3.5em;"|Σύνολο !style="text-align:center;background-color:#E9E9E9; width: 3.5em;"|+/- !style="text-align:center;background-color:#E9E9E9; width: 3.5em;"|% !colspan="2" style="text-align:left;" | Σύνολο !colspan="2" style="text-align:left;" | Άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια !colspan="2" style="text-align:left;" | Συμμετοχή !colspan="2" style="text-align:left;" | Εκλογικό σώμα
Συμμετοχή
Η προσέλευση στις εκλογές ήταν πολύ υψηλή και σημειώθηκε ρεκόρ, με γύρω στο 81% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων να λαμβάνουν μέρος στις προεδρικές εκλογές. Ήταν η μεγαλύτερη προσέλευση στις ινδονησιακές προεδρικές εκλογές στην ιστορία.
Ερμενγάρδη του Ανζού (αποβιώσασα το 1076)
Η Ερμενγάρδη (Ermengarde d'Anjou, 1018 – 18 Μαρτίου 1076) από τον Οίκο του Ινζελζέ ήταν κόρη του κόμη του Ανζού και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Γκατινέ και μετά δούκισσα της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Φούλκωνα Γ΄ κόμη του Ανζού και της Χίλντεγκαρντ του Ζούντγκαου. Γεννήθηκε στο Ανζού και ήταν γνωστή και ως Ερμενγάρδη - Λευκή. Δολοφονήθηκε στην εκκλησία του Φλερύ–συρ–Ους στο Κοτ ντ' Ορ.
Οικογένεια
Με τον πρώτο της σύζυγο Γοδεφρείδο Β΄ κόμη του Γκατινέ (1035) & κύριο του πύργου του Λαντόν (από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς), απέκτησε:
Με τον δεύτερο σύζυγό της Ροβέρτο Α΄ της Βουργουνδίας απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Οίκος του Ινζελζέ
Ντερκ Μπόγκαρντ
Ο σερ Ντερκ Μπόγκαρντ (αγγλικά: Dirk Bogarde, πραγματικό όνομα: Ντέρεκ Ζιλ Γκασπάρ Ούρλιχ Νίβεν βαν ντεν Μπόγκαρντ, 28 Μαρτίου 1921 – 8 Μαΐου 1999) ήταν Άγγλος ηθοποιός, μυθιστοριογράφος και σεναριογράφος. Αρχικά ήταν σταρ σε ταινίες όπως Doctor in the House (1954), ενώ αργότερα έπαιξε σε ταινίες τέχνης, εξελισσόμενος.
Σε μια δεύτερη καριέρα, έγραψε επτά τόμους με απομνημονεύματα, έξι μυθιστορήματα και μια συλλογή δημοσιογραφικών κειμένων, κυρίως από άρθρα στην εφημερίδα The Telegraph. Κατά τη διάρκεια πέντε ετών ενεργού στρατιωτικής θητείας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έφτασε στο βαθμό του ταγματάρχη και του απονεμήθηκαν επτά μετάλλια. Η ποίησή του έχει δημοσιευθεί σε πολεμικές ανθολογίες. Ένας πίνακας του Μπόγκαρντ, επίσης από τον πόλεμο, εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ πολλοί άλλοι στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο.
Έχοντας αναδειχθεί σε ταινίες όπως Ο άγνωστος με τη μαύρη Κάντιλακ στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Μπόγκαρντ πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη σειρά ταινιών Doctor (1954–1963). Κέρδισε δύο φορές το Βραβείο BAFTA Καλύτερου Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο, για τον Υπηρέτη (1963) και το Ντάρλινγκ (1965). Άλλοι αξιοσημείωτοι κινηματογραφικοί του ρόλοι ήταν στις ταινίες Το τηλεφώνημα που σκοτώνει (1961), το Το τρίγωνο των αμαρτωλών (1967), Οι καταραμένοι (1969), Θάνατος στη Βενετία (1971), Ο θυρωρός της νύχτας (1974), Η γέφυρα του Άρνεμ (1977) και Απόγνωση (1978). Χρίστηκε Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων το 1990 και Ιππότης το 1992.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπόγκαρντ ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά που γεννήθηκαν από τον Ούρλιχ βαν ντεν Μπόγκαρντ (1892-1972) και τη Μάργκαρετ Νίβεν (1898-1980). Ο Ούρλιχ γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ, είχε φλαμανδική καταγωγή και ήταν καλλιτεχνικός συντάκτης στην εφημερίδα The Times. Η Μάργκαρετ, πρώην ηθοποιός, ήταν Σκωτσέζα, από τη Γλασκώβη. Ο Ντερκ Μπόγκαρντ είχε μια μικρότερη αδερφή, την Ελίζαμπεθ (1924 - ) και έναν αδερφό, τον Γκάρεθ Ούρλιχ βαν ντεν Μπόγκαρντ, παραγωγό διαφημιστικών ταινιών, που γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1933 στο Χέντον.
Πολεμική υπηρεσία
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Ντέρεκ Μπόγκαρντ (Πιπ) υπηρέτησε στον Βρετανικό Στρατό τόσο στην Ευρώπη όσο και στον Ειρηνικό, κυρίως ως αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών.
Μάχη της Νορμανδίας
Ο Μπόγκαρντ υπηρέτησε ως αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών στην ομάδα του στρατάρχη Μπέρναρντ Μοντγκόμερι που απελευθέρωσε την Ευρώπη. Το βιβλίο Spies in the Sky μιλά για το έργο του Μπόγκαρντ στον απόηχο της Μάχης της Νορμανδίας, μετακινούμενος στη Νορμανδία με μονάδες της Βασιλικής Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας. Μέχρι τον Ιούλιο του 1944, βρίσκονταν στο αεροδρόμιο "B.8" στο Σομερβιέ, κοντά στη Μπαγιέ. Χωριά σε βασικές διαδρομές βομβαρδίστηκαν σφοδρά για να αποτρέψουν τα τεθωρακισμένα της Βέρμαχτ να περάσουν.
Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις
Η φρίκη και η αποστροφή για τη σκληρότητα και την απανθρωπιά που είπε ότι είδε του άφησε με μια βαθιά ριζωμένη εχθρότητα προς τη Γερμανία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, έγραψε ότι θα κατέβαινε από έναν ανελκυστήρα αν ήταν μέσα ένας Γερμανός της γενιάς του. Ωστόσο, τρεις από τους πιο αξέχαστους κινηματογραφικούς ρόλους του ήταν ως Γερμανός, ένας από αυτούς ως πρώην αξιωματικός του SS στην ταινία Ο θυρωρός της νύχτας (1974).
Ο Μπόγκαρντ εκφράστηκε δημόσια προς το τέλος της ζωής του υπέρ της εθελοντικής ευθανασίας, της οποίας έγινε ένθερμος υποστηρικτής αφότου έγινε μάρτυρας του παρατεταμένος θανάτου του ισόβιου συντρόφου και μάνατζέρ του Άντονι Φόργουντ (πρώην συζύγου της ηθοποιού Γκλίνις Τζονς) το 1988.
Καριέρα
Το ντεμπούτο του Μπόγκαρντ στο θέατρο Γουέστ Εντ του Λονδίνου έγινε το 1939, με το καλλιτεχνικό όνομα "Ντέρεκ Μπόγκαρντ", στο έργο Cornelius. Μετά τον πόλεμο, άρχισε να παίρνει κινηματογραφικούς ρόλους χρησιμοποιώντας το όνομα «Ντερκ Μπόγκαρντ». Ένας από τους πρώτους πρωταγωνιστικούς ρόλους του Μπόγκαρντ ήταν στην ταινία του 1949 Once a Jolly Swagman, όπου έπαιζε έναν τολμηρό μοτοσικλετιστή.
Σταρ του κινηματογράφου
Ο Μπόγκαρντ υπέργραψεσυμβόλαιο στην εταιρεία Rank μετά την εμφάνισή του στην Πονεμένη καρδιά (1948), όπου έπαιξε τον πρώτο του ρόλο, αντικαθιστώντας τον Στιούαρτ Γκρέιντζερ. Ένας άλλος πρώιμος ρόλος του ήταν στον Άγνωστο με τη μαύρη Κάντιλακ (1950), υποδυόμενος έναν κουκουλοφόρο που πυροβολεί και σκοτώνει έναν αστυνομικό, ενώ στο φιλμ νουάρ Το μυστήριο των Παρισίων (1950) έπαιξε έναν όμορφο καλλιτέχνη που σώζει την Τζιν Σίμονς κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Έκθεσης στο Παρίσι. Έπαιξε επίσης ρόλους ως δολοφόνος κατά λάθος στο Μάρτυς του εγκλήματος (1952), ως νεαρός αντισμήναρχος στο Appointment στο Λονδίνο (1953) και στη Σκιά του τρίτου ανθρώπου (1953), ως άδικα φυλακισμένος.
Ο Μπόγκαρντ εμφανίστηκε ως φοιτητής ιατρικής στο Doctor in the House (1954), μια ταινία που τον έκανε έναν από τους πιο δημοφιλείς Βρετανούς αστέρες της δεκαετίας του 1950. Η ταινία ήταν η πρώτη από τη σειρά ταινιών Doctor βασισμένη στα βιβλία του Ρίτσαρντ Γκόρντον.
Στο Έξαλλη από πόθο (1954), ο Μπόγκαρντ υποδύθηκε έναν νευρωτικό εγκληματία. Ήταν η πρώτη ταινία του Μπόγκαρντ για τον ομογενή Αμερικανό σκηνοθέτη Τζόζεφ Λόουζι. Γύρισε τη δεύτερη ταινία της σειράς Doctor με τίτλο Ραντεβού στη Μεσόγειο (1955) συμπρωταγωνιστώντας με την Μπριζίτ Μπαρντό σε έναν από τους πρώτους της κινηματογραφικούς ρόλους. Υποδύθηκε έναν άποικο στο Σίμπα, η στρατιά του αίματος (1955), ενώ στο Μυστικό της μαύρης σκιάς (1955), υποδύθηκε έναν άντρα που παντρεύεται γυναίκες για τα λεφτά τους και στη συνέχεια τις δολοφονεί. Έπαιξε επίσης στις ταινίες Ο δραπέτης του κόκκινου μύλου (1956), Doctor at Large (1957), στο πλαίσιο της σειράς ταινιών Doctor, με το μετέπειτα κορίτσι του Τζέιμς Μποντ Σίρλεϊ Ίτον, στην Απαγωγή του στρατηγού Κράιπε (1957) με θέμα την απαγωγή του Γερμανού στρατηγού Χάινριχ Κράιπε στην Κρήτη από τους Πάτρικ Λι Φέρμορ (Μπόγκαρντ) και Σ. Στάνλεϊ Μπς (Ντέιβιντ Όξλεϊ), στο Αν μιλούσε ο άνεμος (1958) ως σμηναγός στην Άπω Ανατολή, που ερωτεύεται μια Γιαπωνέζα δασκάλα, στο Το δίλημμα του γιατρού (1959), πάνω σε ένα θεατρικό έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο με συμπρωταγωνίστρια τη Λέσλι Καρόν και στο Η νύχτα είναι εχθρός μου (1959), σε τρεις ξεχωριστούς ρόλους με συμπρωταγωνίστρια την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ.
Έντεχνος και ευρωπαϊκός κινηματογράφος
μικρογραφία|Με την [[Άβα Γκάρντνερ στην ταινία Ο άγγελος με τα κόκκινα (1960)]] Μετά την αποχώρησή του από τη Rank στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Μπόγκαρντ εγκατέλειψε την εντυπωσιακή του εικόνα και «διάλεξε ρόλους που αμφισβήτησαν την ηθική και που διεύρυναν την οπτική του κινηματογράφου». Πρωταγωνίστησε στην ταινία Το τηλεφώνημα που σκοτώνει (1961), υποδυόμενος έναν Λονδρέζο δικηγόρο που πολεμά τους εκβιαστές ενός νεαρού άνδρα με τον οποίο είχε βαθιά συναισθηματική σχέση. Το τηλεφώνημα που σκοτώνει ήταν η πρώτη βρετανική ταινία που απεικόνισε την ταπείνωση στην οποία εκτέθηκαν οι ομοφυλόφιλοι μέσω του απαγορευτικού νόμου ως θυματοποιημένη μειονότητα. Λέγεται ότι είχε επίδραση στον μεταγενέστερο νόμο περί σεξουαλικών παραβάσεων του 1967 που έβαλε τέλος στο παράνομο καθεστώς της ομοφυλοφιλικής δραστηριότητας των ανδρών. μικρογραφία| Ο Μπόγκαρντ με την [[Τζέιν Μπίρκιν, συμπρωταγωνίστριά του στη Γλυκιά νοσταλγία, στο Φεστιβάλ Καννών το 1990]] Υποδύθηκε έναν παρακμιακό παρκαδόρο στον Υπηρέτη (1963), σε σενάριο του Χάρολντ Πίντερ, για το οποίο κέρδισε βραβείο BAFTA. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε επίσης Ο ύποπτος του εξπρές του Λονδίνου, στο οποίο υποδύθηκε έναν καθηγητή που διεξήγαγε πειράματα στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το επόμενο έτος έπαιξε στην αντιπολεμική ταινία Σταυροί στα χαρακώματα, στον ρόλο ενός αξιωματικού του στρατού σε ένα στρατοδικείο, όπου υπερασπιζόταν απρόθυμα έναν λιποτάκτη. Κέρδισε ένα δεύτερο BAFTA για τον ρόλο του ως τηλεοπτικός σεναριογράφος Ρόμπερτ Γκολντ στο Ντάρλινγκ (1965), σε σκηνοθεσία Τζον Σλέσιντζερ. Επίσης, έπαιξε στο Τρίγωνο των αμαρτωλών (1967), το οποίο εξιστορούσε τα βάσανα ενός βαριεστημένου καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Το αμαρτωλό σπίτι (1967) είναι ένα φιλμ νουάρ και η βρετανική υποψηφιότητα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, στο οποίο ο Μπόγκαρντ υποδύεται έναν ανήσυχο πατέρα. Στην πρώτη του συνεργασία με τον Λουκίνο Βισκόντι στην ταινία Οι καταραμένοι (1969), ο Μπόγκαρντ υποδύθηκε τον Γερμανό βιομήχανο Φρέντερικ Μπρούκμαν. Δύο χρόνια αργότερα ο Βισκόντι ήταν ξανά στο τιμόνι όταν ο Μπόγκαρντ υποδύθηκε τον Γκούσταβ φον Άσενμπαχ στο Θάνατος στη Βενετία δίπλα στη Σιλβάνα Μάνγκανο. Το 1974, το αμφιλεγόμενο Ο θυρωρός της νύχτας είδε τον Μπόγκαρντ ως πρώην ναζί με συμπρωταγωνίστρια τη Σάρλοτ Ράμπλινγκ σε σκηνοθεσία της Λιλιάνα Καβάνι. Έπαιξε τον δικηγόρο ενός ετοιμοθάνατου, αλκοολικού συγγραφέα (Τζον Γκίλγκουντ) στην πολυδιάστατη γαλλική ταινία Providence (1977), σε σκηνοθεσία Αλέν Ρενέ δίπλα στην Έλεν Μπέρστιν και τον βιομήχανο Χέρμαν Χέρμαν, ο οποίος τρελαίνεται στην Απόγνωση (1978) σσε σκηνοθεσία Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. «Ήταν η καλύτερη ερμνηνεία που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου», είπε αργότερα. «Ο Φασμπίντερ... κυριολεκτικά κατέστρεψε την ταινία. Την έκοψε με ένα ψαλίδι». Αυτό οδήγησε τον Μπόγκαρντ σε ένα εκτεταμένο διάλειμμα. «Έτσι τα παράτησα και δεν έκανα άλλη ταινία για δεκατέσσερα χρόνια». Επέστρεψε για μια τελευταία φορά, ως πατέρας στη Γλυκιά νοσταγλία (1991) του Μπερτράν Ταβερνιέ με συμπρωταγωνίστρια την Τζέιν Μπίρκιν ως κόρη του.
Μετέπειτα ρόλοι
μικρογραφία|Στην ταινία [[Θάνατος στη Βενετία|Θάνατος στη Βενετία του Λουκίνο Βισκόντι (1971)]] Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 ο Μπόγκαρντ έπαιξε απέναντι από πολλούς διάσημους σταρ. Στο Ο άγγελος με τα κόκκινα (1960) υποδύθηκε έναν πρώην ιερέα που ερωτεύεται την καμπαρετζού Άβα Γκάρντνερ κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου με συμπρωταγωνιστή τον Τζόζεφ Κότεν. Την ίδια χρονιά, στο Song Without End υποδύθηκε τον Ούγγρο συνθέτη και βιρτουόζο πιανίστα Φραντς Λιστ, αρχικά σε σκηνοθεσία Τσαρλς Βίντορ (που πέθανε στα γυρίσματα) και αργότερα σε σκηνοθεσία του φίλου του Μπόγκαρντ, Τζορτζ Κιούκορ. Στην ταινία Η μοίρα τους ήταν γραμμένη με αίμα (1961) πρωταγωνίστησε ως Μεξικανός ληστής.
Στην ταινία Η ανταρσία του καταδρομικού "Ατρόμητος" (1962), έπαιξε τον σαδιστή Σκοτ-Μπάζετ με συμπρωταγωνιστή τον σερ Άλεκ Γκίνες, ενώ στο Θέλω μόνο την αγάπη σου (1963), συμπρωταγωνίστησε με την Τζούντι Γκάρλαντ στον τελευταίο της ρόλο στην οθόνη. Έπαιξε επίσης στο 2ο γραφείο κατασκοπείας (1964), μια παρωδία ταινιών κατασκοπείας τύπου Τζέιμς Μποντ, στο Modesty Blaise (1966) δίπλα στη Μόνικα Βίτι και τον Τέρενς Σταμπ, στον Άνθρωπο από το Κίεβο (1968), με συμπρωταγωνιστή τον Άλαν Μπέιτς, στο Ένας άντρας με 100 κορίτσια σε επικίνδυνη αποστολή (1968), στον ρόλο ενός μαθηματικού που εργάζεται στην αποκρυπτογράφηση ενός κώδικα και που ερωτεύεται τη Σουζάνα Γιορκ, με συμπρωταγωνιστή πάλι τον σερ Τζον Γκίλγκουντ, στο Αυτός ο υπέροχος πόλεμος (1969), με συμπρωταγωνιστές τους σερ Τζον Γκίλγκουντ και σερ Λόρενς Ολίβιε σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Ατένμπορο, στο Αλεξάνδρεια (1969), σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορμε την Ανούκ Εμέ και στη Νυχτερινή πτήση από Μόσχα (1973), με συμπρωταγωνιστές τους Χένρι Φόντα και Γιουλ Μπρίνερ.
Στην ταινία Η γέφυρα του Άρνεμ (1977), με πρωταγωνιστή επίσης τον Σον Κόνερι, πάλι σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Ατένμπορο, ο Μπόγκαρντ έδωσε μια αμφιλεγόμενη ερμηνεία ως υποστράτηγος Φρέντερικ Μπράουνινγκ. Ο Μπόγκαρντ ισχυρίστηκε ότι γνώριζε τον στρατηγό Μπράουνινγκ από την εποχή που υπηρετούσε στο επιτελείο του στρατάρχη Μπέρναρντ Μοντγκόμερι κατά τη διάρκεια του πολέμου, και διαφώνησε με την εν πολλοίς αρνητική απεικόνιση του στρατηγού τον οποίο έπαιζε στην ταινία. Η χήρα του Μπράουνινγκ, συγγραφέας ντέιμ Δάφνη Ντι Μοριέ, επιτέθηκε άγρια σε αυτήν την απεικόνιση και "έπεισε λανθασμένα [τον Μπόγκαρντ] ότι ο πρόσφατα Ρίτσαρντ [Ατένμπορο] που πρόσφατα είχε γίνει 'σερ' την είχε επινοήσει σκόπιμα για να καταστρέψει τη δική του ευκαιρία να γίνει ιππότης". Ενώ αρκετοί από τους συναδέλφους του ηθοποιούς ήταν βετεράνοι, ο Μπόγκαρντ ήταν το μόνο μέλος του καστ που υπηρέτησε στις μάχες που απεικονίζονται στην ταινία, έχοντας εισέλθει στις Βρυξέλλες την επομένη της απελευθέρωσής τους.
Χαμένοι ρόλοι
Ενώ είχε συμβόλαιο με τη Rank, ο Μπόγκαρντ επρόκειτο να παίξει το ρόλο του Τόμας Έντουαρντ Λόρενς σε μια προτεινόμενη ταινία με τίτλο Lawrence σε σενάριο Τέρενς Ράτιγκαν και σκηνοθεσία του Άντονι Άσκουιθ. Την παραμονή των γυρισμάτων, μετά από ένα χρόνο προετοιμασίας, η παραγωγή ακυρώθηκε χωρίς πλήρη εξήγηση -μάλλον για λόγους προϋπολογισμού- προς απογοήτευση και των τριών ανδρών. Η απότομη ακύρωση του Lawrence, ενός ρόλου που ανυπομονούσε να παίξει ο Μπόγκαρντ, ήταν μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του στην οθόνη. Ο Μπόγκαρντ φέρεται να ήταν επίσης υποψήφιος για τον ομώνυμο ρόλο στο Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965) της MGM, ενώ νωρίτερα είχε αρνηθεί τον ρόλο του Λουί Ζουρντάν ως Γκαστόν στη Ζιζί της MGM (1958).
Το συμβόλαιό του με τη Rank τον είχε αποκλείσει από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά του πρωτοποριακού θεατρικού έργου του Τζον Όσμπορν Κοίτα πίσω οργισμένος το 1959. Το 1961, προσφέρθηκε στον Μπόγκαρντ η ευκαιρία να παίξει τον Άμλετ στο πρόσφατα ιδρυθέν Chichester Festival Theatre με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Λόρενς Ολίβιε αλλά αναγκάστηκε να αρνηθεί λόγω των κινηματογραφικών του δεσμεύσεων. Ο Μπόγκαρντ αργότερα είπε ότι μετάνιωσε που απέρριψε την προσφορά του Ολίβιε και μαζί της την ευκαιρία να «μάθω πραγματικά την τέχνη μου».
Προσωπική ζωή
Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, ο Μπόγκαρντ μοιραζόταν τα σπίτια του, πρώτα στο Άμερσαμ του Μπάκιγχαμσιρ και μετά στη Γαλλία, με τον Άντονι Φόργουντ, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Γκλίνις Τζονς τη δεκαετία του 1940. Ήταν μαζί μέχρι τον θάνατο του Φόργουντ το 1988. Ο Μπόγκαρντ αρνήθηκε επανειλημμένα ότι η σχέση του με τον Φόργουντ ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από πλατωνική. Υπήρχαν πολλές εικασίες για το αν αυτό όντως ίσχυε, δεδομένου ότι οι ομοφυλοφιλικές πράξεις μεταξύ ανδρών θεωρούνταν έγκλημα κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε δίωξη και φυλάκιση. Τα συμβόλαια της Rank περιελάμβαναν ρήτρες περί΄ηθικής, που προέβλεπαν λύση σε περίπτωση «ανήθικης συμπεριφοράς» εκ μέρους του ηθοποιού, όπως σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, θέτοντας έτσι πιθανώς την καριέρα του ηθοποιού σε κίνδυνο.
Η άρνηση του Μπόγκαρντ να συνάψει γάμο συμφέροντος ήταν πιθανώς ο κύριος λόγος για την αποτυχία του να γίνει αστέρι στο Χόλιγουντ, μαζί με την καλλιτεχνική και εμπορική αποτυχία του Song Without End. Η φίλη του, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, πίστευε ότι δεν έκανε coming out, γιατί αυτό θα υπογράμμιζε αφόρητα τη θλίψη του που αναγκάστηκε να καμουφλάρει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό κατά τη διάρκεια της κινηματογραφικής του καριέρας. Πάλεψε με το τραύμα της ενεργού υπηρεσίας του, που επιδεινώθηκε από τη γρήγορη φήμη, λέγοντας: «Πρώτα ήταν ο πόλεμος και μετά η ειρήνη που έπρεπε να αντιμετωπίσω, και μετά ξαφνικά έγινα αστέρι του κινηματογράφου. Έγινε πολύ νωρίς».
Θάνατος
Ο Μπόγκαρντ έπαθε ελαφρύ εγκεφαλικό τον Νοέμβριο του 1987, ενώ ο Φόργουντ πέθαινε από καρκίνο του ήπατος και νόσο του Πάρκινσον. Τον Σεπτέμβριο του 1996, υποβλήθηκε σε αγγειοπλαστική για να ξεμπλοκάρει τις αρτηρίες που οδηγούσαν στην καρδιά του και υπέστη οξύ εγκεφαλικό μετά την επέμβαση. Έμεινε παράλυτος στη μία πλευρά του σώματός του, κάτι που επηρέασε την ομιλία του. Μετά το εγκεφαλικό χρησιμοποιούσε αμαξίδιο. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τον τελευταίο τόμο της αυτοβιογραφίας του, που κάλυπτε τα αποτελέσματα του εγκεφαλικού, και δημοσίευσε μια έκδοση των δημοσιογραφικών του κειμένων, κυρίως από την εφημερίδα The Telegraph.
Πέρασε λίγο χρόνο με τη φίλη του Λορίν Μπακόλ μία μέρα πριν πεθάνει στο σπίτι του στο Λονδίνο από καρδιακή προσβολή στις 8 Μαΐου 1999, σε ηλικία 78 ετών. Η τέφρα του σκορπίστηκε στο πρώην κτήμα του στο Γκρας της νότιας Γαλλίας.
Φιλμογραφία
Οι τίτλοι που αναγράφονται μετά από αστερίσκο (*) είναι ταινίες που έχουν γυριστεί για την τηλεόραση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανοί άνδρες κωμικοί ηθοποιοί Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι βιογράφοι Κατηγορία:Ιππότες
Τζον Αντέρ (τοπογράφος)
Έγινε για πρώτη φορά γνωστός στο κοινό το 1683, με ένα διαφημιστικό φυλλάδιο που δημοσιεύτηκε στο Εδιμβούργο για έναν «Σκωτσέζικο Άτλαντα», το οποίο ανέφερε ότι το Συμβούλιο της Σκωτίας είχε προσλάβει τον Αντέρ, έναν «μαθηματικό και επιδέξιο μηχανικό», για να καταγράψει τις κομητείες της Σκωτίας. Από το 1686 ερεύνησε τις ακτές της Σκωτίας και έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 1688. Το ένα και μοναδικό μέρος της μελέτης των ακτών δημοσιεύθηκε το 1703.
Ήταν ίσως ο πρώτος Σκωτσέζος χαρτογράφος που χρησιμοποίησε ενεργά τον τριγωνισμό στο έργο του. Δώδεκα χειρόγραφοι χάρτες σώζονται από το έργο του αυτή την εποχή, που καλύπτουν τα Λόθιανς, το Στέρλινγκ, το Φάιφ, το Κίνρος και το νότιο Περθσάιρ. Ωστόσο, οικονομικές και άλλες δυσκολίες δυσχέραναν το μεγαλύτερο μέρος της χαρτογράφησης του Τζον Αντέρ, και όχι μόνο χαράχτηκαν ελάχιστοι από τους χάρτες του κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά οι περισσότεροι από τους χειρόγραφους χάρτες του καταστράφηκαν από πυρκαγιά το 1811. Ωστόσο, μερικοί από τους κομητειακούς χάρτες του χαράχτηκαν και τυπώθηκαν από τον Ρίτσαρντ Κούπερ, τον πρεσβύτερο, τη δεκαετία του 1730.
Γεώργιος Παπανικολάου
Ο Γεώργιος Παπανικολάου (Κύμη Ευβοίας, 13 Μαΐου 1883 - Μαϊάμι, Η.Π.Α., 19 Φεβρουαρίου 1962) ήταν διάσημος Έλληνας ιατρός, βιολόγος και ερευνητής. Ήταν πρωτοπόρος στην κυτταροπαθολογία, και για τον πρώιμο εντοπισμό του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο άνθρωπος που ανακάλυψε την πρωτοποριακή κυτταροδιαγνωστική μέθοδο, γνωστή ως Τεστ Παπ, που χάρισε ζωή στις γυναίκες όλου του κόσμου, όπως αναφέρει αναμνηστική πλάκα στο Ερευνητικό Καρκινολογικό Ινστιτούτο «Γ. Παπανικολάου».
Πρώιμη Ηλικία και Σπουδές
thumb|left|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Παπανικολάου, στην [[Κύμη Ευβοίας.]] Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1883 στην Κύμη Ευβοίας. Ο πατέρας του Νικόλαος Παπανικολάου ήταν ιατρός και διετέλεσε και δήμαρχος της πόλης ενώ είχε εκλεγεί και βουλευτής Ευβοίας και Καρυστίας. Ο Γεώργιος Παπανικολάου πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Κύμη, όπου και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Κατόπιν οι γονείς του, τον έστειλαν στην Αθήνα για να τελειώσει τις εγκύκλιες σπουδές. Με το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών εισήλθε το 1898 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ηλικία 16 ετών. Έλαβε το πτυχίο του το 1904, σε ηλικία, δηλαδή, μόλις 21 ετών. Στη συνέχεια εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία. Τότε, ο πατέρας του πρότεινε μεταξύ άλλων να ακολουθήσει το δρόμο του στρατιωτικού ιατρού, την οποία πρόταση απέρριψε. Μάλιστα σε ένα γράμμα προς τον πατέρα του έγραφε:"«Όχι δεν θέλω να γίνω στρατιωτικός γιατρός. Θέλω να μείνω ελεύθερος, να αισθανθώ την χαρά που δίνει ο αγών της ζωής. Εμένα δεν με τρομάζει το πέλαγος. Θέλω την ελευθερία μου, την γλυκιά μου ελευθερία»."Ήταν φιλομαθής. Στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, διεύρυνε τη μόρφωσή του με την εκμάθηση ξένων γλωσσών, όπως τα γαλλικά, που θεωρούνταν, τότε, απαραίτητα για τους καλλιεργημένους ανθρώπους. Ωστόσο ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία και τη μουσική, η οποία ήταν και το μεγάλο του πάθος. Έτσι, ασχολήθηκε επί οκτώ έτη με το βιολί. Παρακολουθούσε μαθήματα στο Ωδείο Λότνερ. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή, επέστρεψε στην Κύμη. Επιστρέφοντας όμως εκεί, συλλογιζόταν το λόγο που έγινε ιατρός, αφού δεν ήθελε να ασκήσει το επάγγελμα αυτό. Καθημερινά, κάνοντας αμέτρητους περιπάτους, στην Κύμη, ήρθε πιο κοντά με τη φιλοσοφία. Ο Φρίντριχ Νίτσε έπαιξε μεγάλο ρόλο στον τρόπο σκέψης του. Επίσης ασχολήθηκε και με τους: Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Ιμμάνουελ Καντ, και Άρθουρ Σοπενχάουερ.
Στη Γερμανία
175px|thumb|left|Το πτυχίο του, Ιατρική Σχολή Αθηνών Ο πατέρας του θυσίασε τις οικονομίες τους, αφού γνώριζε το χαρακτήρα και τις ικανότητες του Γεωργίου, έτσι το 1907 τον στέλνει στη Γερμανία, για ανώτερες σπουδές. Αποφασιστικό ρόλο, στην απόφαση αυτή του Παπανικολάου, έπαιξε ο φίλος του Αλέξανδρος Δελμούζος.
Επιστροφή και Αναχώρηση
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1910 παντρεύτηκε την Ανδρομάχη Μαυρογένη. Το 1912, συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους. Ωστόσο, καταλάβαινε πως τα πράγματα δεν ήταν ευοίωνα στη χώρα για εκείνον.
Πρώτος σταθμός του γίνεται η Γαλλία. Εκεί εργάζεται στο Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο του Μονακό, στην επιστημονική ομάδα του Πρίγκιπα του Μονακό, Αλβέρτου Α΄.
Όταν έληξε ο πόλεμος, το 1913, αναχώρησε για την Αμερική μαζί με την Ανδρομάχη. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες ελέω οικονομικών δυσχερειών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εργαστούν και οι δυο σε κάποιο εμπορικό κατάστημα, πουλώντας χαλιά και ράβοντας κουμπιά με αμοιβή 5 δολάρια την εβδομάδα. Ωστόσο ο φτωχός και άγνωστος μετανάστης εξελίχθηκε ταχέως. Αρχικά, από υπάλληλος σε κατάστημα και δημοσιογράφος σε ελληνική εφημερίδα, κέρδισε με δυσκολία μία θέση στο Εργαστήριο Ανατομικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και, αργότερα, μία θέση στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης. Από εκεί και πέρα εργάστηκε απρόσκοπτα, δείχνοντας τις αμέτρητες ικανότητές του.
Ακολούθως εκλέχθηκε υφηγητής, έκτακτος καθηγητής και, τέλος, τακτικός καθηγητής της ανατομίας και ιστολογίας της ιατρικής σχολής, του Πανεπιστημίου αυτού. Μετά από μακρές έρευνες επί της εκφυλιστικής κληρονομικής επίδρασης του οινοπνεύματος σε ινδικά χοιρίδια ο Παπανικολάου στράφηκε σε προβλήματα αναπαραγωγής σχετιζόμενα με τη λειτουργία των γεννητικών οργάνων, τον καθορισμό του φύλου, τη λειτουργία των ενδοκρινών αδένων, καθώς και των φυλετικών ορμονών.
Το 1954, ο Παπανικολάου δημοσίευσε το μνημειώδες έργο «Άτλαντας της Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας» (Atlas of Exfoliative Cytology), εδραιώνοντας και επίσημα πλέον τη νέα ιατρική πρακτική και ειδικότητα που ουσιαστικά ανέπτυξε από το μηδέν.
Δράση
150px|thumb|left| Ομαλά αποτελέσματα Τεστ-Παπ
Μάχη της Βελιάτοβας
Η Μάχη της Βελιάτοβας έγινε το 1086 ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Πετσενέγους κοντά στη θρακική πόλη Βελιάτοβα στη σημερινή Βουλγαρία. Η Βελιάτοβα, σήμερα αταύτιστη σε άγνωστη τοποθεσία, βρισκόταν στον Αίμο κοντά στη Φιλιππούπολη, ήταν ένα μικρό οχυρωμένο χωριό όπου απετέλεσε έδρα των Παυλικανών.
Γεώργιος Παπανικολάου
Δράση
Οι έρευνες του Παπανικολάου επεκτάθηκαν στη συνέχεια στις κυτταρολογικές αλλοιώσεις στο καρκίνο του αυχένα της μήτρας και του ενδομητρίου, των οποίων τα πορίσματα δημοσίευσε το 1943 από κοινού μετά του καθηγητή γυναικολογίας Έρμπερτ Τράουστ σε ειδική μονογραφία υπό τον τίτλο «Διάγνωσις του καρκίνου της μήτρας μέσω των κολπικών επιχρισμάτων» (Diagnosis of Uterine Cancer by the Vaginal Smear). Η δημοσίευση της εργασίας αυτής ήταν επόμενο να κεντρίσει το παγκόσμιο ιατρικό ενδιαφέρον και να προκαλέσει την άμεση δοκιμαστική χρησιμοποίηση της μεθόδου σε διάφορα νοσοκομεία. Το 1944 έγινε η πρώτη εφαρμογή επί του ουροποιητικού συστήματος και στη συνέχεια επί του πεπτικού και άλλων συστημάτων του οργανισμού.
Μάχη της Βελιάτοβας
Οι Πετσενέγοι που για μία ακόμα φορά είχαν εισβάλει και λεηλατούσαν τη Θράκη, στάλθηκαν εναντίον τους από τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό οι στρατηγοί Βρανάς και Πακουριανός με 17.000 να τους αντιμετωπίσουν. Οι Πετσενέγοι υπό τις εντολές τριών αρχηγών τους έφταναν τους 50.000.
Γεώργιος Παπανικολάου
Δράση
Ο Παπανικολάου με τις εργασίες του αυτές έγινε ο θεμελιωτής νέου επιστημονικού κλάδου της «αποφολιδωτικής κυτταρολογίας» βασιζόμενη ακριβώς στη μελέτη των αποφιλιδουμένων κυττάρων του οργανισμού στις διάφορες κοιλότητες αυτού. Η μέθοδος αυτή που έλαβε προς τιμή του την ονομασία «Μέθοδος Παπανικολάου» ή «Τεστ Παπανικολάου» και κατά συγκοπή «Τεστ Παπ» άνοιξε ευρείς νέους ορίζοντες στην ιατρική έρευνα στη γενετήσια φυσιολογία και ενδοκρινολογία ειδικότερα για τον καρκίνο.
Μάχη της Βελιάτοβας
Οι Βυζαντινοί επιτέθηκαν πρώτοι αλλά κατά τη διάρκεια της μάχης το ιππικό των Πετσενέγων έσπασε τη διάταξη των βυζαντινών αναγκάζοντας τους να υποχωρήσουν. . Κατά την υποχώρηση ο Πακουριανός έπεσε από το άλογο του ενώ μαχόταν και σκοτώθηκε, έπειτα από λίγο σκοτώθηκε και ο Βρανάς.