cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιόνια Οδός
Τμήμα Ιωάννινα - Κακαβιά (σύνορα με Αλβανία)
Το τμήμα Ιωάννινα-Κακαβιά δεν υλοποιήθηκε στο ΕΣΠΑ 2007-2013, βρέθηκε εκτός του ΕΣΠΑ 2014-2020 και μέχρι το 2019 οι πιθανότητες να υλοποιηθεί ήταν περιορισμένες. Στις αρχές του 2020 έγινε γνωστό ότι το έργο τελικά θα προχωρήσει μέσω της σύμβασης παραχώρησης της Ιόνιας Οδού, ενώ και η Περιφέρεια Ηπείρου θα συνδράμει με 30 εκατομμύρια ευρώ στο κόστος κατασκευής. Τον Ιούλιο του 2020, με απόφαση του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, την ωρίμανση και υλοποίηση της επέκτασης Ιωάννινα-Κακαβιά ανέλαβε η Περιφέρεια Ηπείρου.
Κάθετη σύνδεση με Αγρίνιο και Πρέβεζα
Τον Ιανουάριο του 2018 ολοκληρώθηκε μελέτη της κάθετης σύνδεσης της πόλης του Αγρινίου με την Ιόνια Οδό, η οποία εκπονήθηκε δωρεάν από μελετητικό γραφείο Πολιτικού Μηχανικού με καταγωγή από την πόλη του Αγρινίου και παραδόθηκε στις αρχές Φεβρουαρίου σαν δωρεά στο ελληνικό δημόσιο διαμέσου του δημάρχου Αγρινίου και του Υπουργού Υποδομών,προκειμένου το αρμόδιο Υπουργείο να προχωρήσει στην μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων ώστε σε έξι περίπου μήνες η μελέτη να είναι 100% ώριμη για δημοπράτηση εφόσον εξεβρεθεί χρηματοδότηση για την αποπεράτωσή της. Η σύνδεση θα αξιοποιεί τον Α/Κ Αγγελοκάστρου και το κόστος της υπολογίζεται περί τα 77 εκατομμύρια ευρώ.Συνολικά, προβλέπει την κατασκευή κάθετης σύνδεσης 13,4 χιλιομέτρων με δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση,κατασκευή ανισόπεδου κόμβου στην περιοχή που προβλέπεται το νέο Βιομηχανικό Πάρκο Αγρινίου, 5 Κυκλικών Κόμβων (Round about), 3 Άνω και 5 Κάτω Διαβάσεων, 4 Γεφυρών, 14 Κιβωτοειδών Οχετών, ανακατασκευή και κατασκευή νέου τοπικού οδικού δικτύου κάθετων και παράπλευρων οδών και αποκατάσταση Αρδευτικού Δικτύου σε μήκος 4,5 χλμ. Οι απαιτούμενες απαλλοτριώσεις αναμένεται να αφορούν σε περίπου 1.400 στρέμματα.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 2018 η δωρεάν μελέτη εγκρίθηκε από το αρμόδιο Υπουργείο ,ώστε να ακολουθήσει η Προμελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και να κατατεθεί προς έγκριση στην Περιφέρεια και το ΥΠΕΝ.
Συνδέσεις
Η Ιόνια Οδός συνδέεται με τους παρακάτω αυτοκινητόδρομους:
Κατάλογος κόμβων
Αυτοκινητόδρομος 5
Μήκος τμημάτων
Συνολικά μήκος: 424 χλμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δρόμοι στην Ήπειρο Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα Κατηγορία:Περιφερειακές οδοί της Ελλάδας
27 Νοεμβρίου
26 Νοεμβρίου | 27 Νοεμβρίου | 28 Νοεμβρίου
Η 27η Νοεμβρίου είναι η 331η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (332η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 34 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Χαρμπί
To Χαρμπί (από το τουρκ. harbi) ή οβελός ή μπαρουτόβεργα είναι μακρόστενο εξάρτημα που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν οι χειριστές εμπροσθογεμών όπλων προκειμένου να τα ετοιμάσουν για πυροδότηση.
Φτιαγμένο συνήθως από μπρούντζο, χάλυβα ή ορείχαλκο, το εξάρτημα αυτό μπορούσε να χρησιμοποιηθεί λόγω της αιχμηρής του άκρης και ως όπλο σε μάχες εκ του συστάδην. Ωστόσο είχε και άλλες χρήσεις: χρησίμευε για πρακτικές ανάγκες όπως π.χ. για το κούμπωμα του μπροστινού μέρους της ενδυμασίας, για τη φύλαξη λαβίδας ή για μαγειρικό σκεύος αλλά ακόμα και ως διακοσμητικό εξάρτημα της όλης ενδυμασίας όπως παρατηρήθηκε στη Βαλκανική Χερσόνησο.
Στο ναυτικό πυροβολικό χρησιμοποιούνταν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλα ξύλινα ραβδιά που εξυπηρετούσαν τον ίδιο ρόλο με τη μπαρουτόβεργα μέχρι την αντικατάσταση τους από υδραυλικό σύστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικός εξοπλισμός
Λίμες
Με την ονομασία Λίμες (λατ. Limes) εννοούνται εκείνες οι εγκαταστάσεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που χρησίμευαν για την υπεράσπιση, κυρίως όμως την οριοθέτηση των συνόρων.
Γνωστοί Λίμες
thumb|left|Ανακατασκευασμένος πύργος Οι κυριότεροι και πιο αξιόλογοι Λίμες των Ρωμαίων είναι:
Λίμες της Γερμανίας
Το μεγαλύτερο κομμάτι αποτελούσε ένα τείχος με διάφορους πύργους, που ήταν σε οπτική επικοινωνία μεταξύ τους, καθώς και διάφορες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στην τελική μορφή του το 260 το ξύλινο τείχος είχε μήκος 548 χλμ, ξεκίναγε στη σημερινή Ρηνανία-Παλατινάτο και έφτανε μέχρι την Φρανκονία.
Το τείχος ήταν μέχρι το 1780 σε πολλά σημεία εμφανές. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα κατέρρευσαν και τα ρωμαϊκά τείχη της Κολωνίας. Στην Τριέρη έχουν διατηρηθεί πολλά ρωμαϊκά κτήρια, ενώ κοντά στην Φρανκφούρτη δίπλα στο Λίμες ανακατασκευάστηκε το Ζάλμπουρκ, ένα ρωμαϊκό κάστρο κατά τον δέκατο ένατο αιώνα ως μουσείο για τα ευρήματα. Το 2006 μπήκε στον κατάλογο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ευρώπη Κατηγορία:Ρωμαϊκές οχυρώσεις Κατηγορία:Οχυρωματικές γραμμές
Θανάσης Βαλτινός
Ο Θανάσης Βαλτινός (16 Δεκεμβρίου 1932) είναι Έλληνας πεζογράφος, διηγηματογράφος, σεναριογράφος και πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1932 στον οικισμό «Του Καράτουλα», ο οποίος ανήκει στο σύμπλεγμα χωριών που αποτελούν το Καστρί Κυνουρίας. Το πραγματικό του επώνυμο είναι Σπανός. Στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου η οικογένειά του μετακινήθηκε σε διάφορες πόλεις και ο Βαλτινός φοίτησε στα γυμνάσια Σπάρτης, Γυθείου και Τρίπολης λόγω των κατοχικών και των μετακατοχικών αυτών μετακινήσεων. Παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου,στην φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου των Αθηνών και σε σχολή του κινηματογράφου. Μετά τη μεταπολίτευση και πιο συγκεκκριμένα μετά το 1974 ταξίδεψε στην Αγγλία, το Δυτικό Βερολίνο (με πρόσκληση της Deutsher Akademischer Austauschdienst [Γερμανική Υπηρεσία Ακαδημαϊκής Ανταλλαγής]) και τις Η.Π.Α. (με πρόσκληση του προγράμματος International Writing(Διεθνής και Παγκόσμια Συγγραφή) του πανεπιστημίου της Αϊόβα) αλλά και άλλων πνευματικών ιδρυμάτων. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1958 με τη βράβευση του διηγήματός του Κατακαλόκαιρο, σε διαγωνισμό του περιοδικού Ταχυδρόμος. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την διηγηματογραφία και με την μετάφραση έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, με το θέατρο και με την συγγραφή σεναρίων.
Διετέλεσε γενικός διευθυντής της Ε.Ρ.Τ. (1989-1990) και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου 2005 - 2006 με αντιπρόεδρο τον Βασίλη Μαζωμένο. Είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (Akademia Scientiarum et Artium Europaea), του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Εταιρείας Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε πρόεδρος επί πέντε θητείες. .Ό Θανάσης Βαλτινός διετέλεσε Πρόεδρος της Ακαδημίας των Αθηνών. Έχει τιμηθεί με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών για την ταινία Ταξίδι στα Κύθηρα (1984) και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το βιβλίο του Στοιχεία για τη δεκαετία του ΄60 (1990), με το διεθνές βραβείο Καβάφη (2001) και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών «Πέτρος Χάρης» (2002). Το 2002 του απονεμήθηκε ο χρυσός σταυρός του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ό Θανάσης Βαλτινός έχει τιμηθεί επίσης και με το Βραβείο Σεναρίου στο φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του Ταξίδι στα Κύθηρα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου κ.α. Το 1994 με την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου του "Ορθοκωστά", μυθιστόρημα με θέμα τον Εμφύλιο Πόλεμο, προκλήθηκαν έντονες συζητήσεις σχετικά με την μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Το 2012 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων και της Λογοτεχνίας από τη Διεύθυνση Γραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, για το σύνολο του έργου του .Πολλά από τα έργα του έχουνε μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες μεταξύ των οποίων τα Αγγλικά, τα Ιταλικά, τα Γαλλικά, τα Γερμανικά, τα Ρώσικά κ.α.
Θέσεις για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα
Το έργο του είχε ευρεία αποδοχή στην αριστερή διανόηση της μεταδικτατορικής Ελλάδας. Όμως οι εν λόγω κύκλοι το αποκήρυξαν μετά το 1995, μετά τη κυκλοφορία του βιβλίου "Ορθοκωστά".
Υπήρξε ένας από τους 32 ανθρώπους του πνεύματος που το 2011 είχαν συνυπογράψει το κείμενο Τολμήστε!, το οποίο απέρριπτε τις διαδηλώσεις στις πλατείες, και καλούσε να σταματήσουν "οι λαϊκισμοί και η ανευθυνότητα" ώστε να ομονοήσουν οι πολιτικές δυνάμεις και να συνεχιστεί η πορεία της χώρας στην Ευρώπη ανεξαρτήτως του Μνημονίου, για το "μέλλον των παιδιών μας".
Σε ερώτηση το 2015 αν η ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ θα επουλώσει το τραύμα που άνοιξε ο Εμφύλιος απάντησε «Νομίζω όχι»
Στο δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε δημόσια υπέρ του Ναι.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 φέρεται να υπέγραψε κείμενο με 160 πρόσωπα που δήλωσαν ενάντιοι στον γάμο των ΛΟΑΤ+ ατόμων, όμως ο ίδιος την επόμενη μέρα διέψευσε πως υπέγραψε ποτέ τέτοιο κείμενο.
Εργογραφία
Διηγήματα
Δοκίμια
Ζαλλώνη, Ίκαρος 1855.
Βαλτινού ομοιότητες και διαφορές με τη μεταπολεμική πεζογραφική παραγωγή ( Ράλλης. Αποστολίδης, Αντώνης Κοτζιάς, Απόστολος.
Παιδαγωγική Φλώρινας, Τμήμα Νηπιαγωγών, 2010 (Δίτομο, Αθήνα,Εθνικό Κέντρο Βιβλίου), 2012.
Μελέτες Έργων
Κριτικογραφίες
[Η επισκόπηση των βιβλίων της Αθήνας]", τχ. 13, Δεκέμβριος 2010.
Μεταφράσεις Έργων
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Βαλράς-Πλαζ
Το Βαλράς-Πλαζ (γαλλικά: Valras-Plage, οξιτανικά: Valrans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλρασιέν (γαλλικά: Valrassiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μισέλ Ταρί
Ο Μισέλ Ταρί είναι Γάλλος πρώην αθλητής της σκοποβολής.
Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κατέκτησε συνολικά τέσσερα χρυσά μετάλλια. Στο ατομικό σκιτ αναδείχθηκε πρωταθλητής στο Παρίσι το 1957. Στο ομαδικό σκιτ υπήρξε πρωταθλητής στο Σαν Σεμπαστιάν το 1956, στο Παρίσι το 1957 και στη Γενεύη το 1958.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου
Ζάαλμπουργκ
Το Ζάαλμπουργκ (Saalburg) είναι ρωμαϊκό κάστρο στην κορυφογραμμή της οροσειράς Τάουνους και κομμάτι του Γερμανικού Λίμες. Βρίσκεται βόρεια του Μπαντ Χόμπουργκ στη μητροπολιτική περιοχή της Φραγκφούρτης. Το κάστρο πρόσφερε στέγη για 1.500 πολίτες και 500 στρατιώτες.
Μετά την εξερεύνηση του Λίμες από τον ιστορικό Τέοντορ Μόμσεν αποφασίστηκε η ανακατασκευή του. Το σημερινό κτίσμα παρουσιάζεται όπως ήταν κατά την εποχή του Αδριανού. Το κάστρο αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2005 μαζί με το υπόλοιπο Γερμανικό Λίμες, υπό τον τίτλο «Σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας».
Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ
Ο Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ (γαλλικά: Charles-Joseph Natoire) (1700 - 23 Αυγούστου 1777) ήταν Γάλλος ζωγράφος της τεχνοτροπίας ροκοκό, διευθυντής της Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη από το 1751 έως το 1775. Θεωρείται ισάξιος του Φρανσουά Μπουσέ και έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην καλλιτεχνική ζωή της Γαλλίας.
Είναι κυρίως γνωστός για τη σειρά έργων με θέμα την Ιστορία της Ψυχής για το Οβάλ σαλόνι της πριγκίπισσας στο μέγαρο Σουμπίζ στο Παρίσι, σήμερα Μουσείο των Εθνικών Αρχείων, και για τα σχέδια ταπισερί για τη σειρά της Ιστορίας του Δον Κιχώτη, που υφάνθηκαν στη βιοτεχνία ταπισερί της Μπωβαί, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται στο κάστρο της Κομπιένης.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο θρίαμβος της [[Αμφιτρίτη|Αμφιτρίτης]] Ο Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1700 στη Νιμ. Αρχικά εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, γλύπτη. Σε ηλικία 17 ετών εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου μαθήτευσε στον ζωγράφο Λουί Γκαλός. Στη συνέχεια υπήρξε μαθητής του Φρανσουά Λεμουάν, από τον οποίο δέχθηκε την επίδραση για το γυναικείο γυμνό. Το 1721 κέρδισε το πολυπόθητο βραβείο της Ρώμης και έζησε εκεί ως υπότροφος. Ενώ βρισκόταν στην Ακαδημία της Γαλλίας στη Ρώμη, αναγνωρίστηκε για την υπέροχη σχεδίασή του, έλαβε παραγγελίες από σημαντικούς πελάτες και βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο από την Ακαδημία του Σαν Λούκα. Ο Νατουάρ επέστρεψε στο Παρίσι το 1729 και τον επόμενο χρόνο έγινε δεκτός ως πλήρες μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής.
Έργο
μικρογραφία|289x289εσ|Η [[Ψυχή (μυθολογία)|Ψυχή στην τουαλέτα της, 1735]] αριστερά|μικρογραφία|[[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλίες]] Η δημοτικότητα του Νατουάρ αυξήθηκε αμέσως μετά την επιστροφή του από τη Ρώμη. Το 1734 ανέλαβε έργα και διακοσμήσεις για τις Βερσαλλίες και το ανάκτορο του Φονταινεμπλώ. Από το 1735 φιλοτέχνησε τα σχέδια ταπισερί για τη σειρά της Ιστορίας του Δον Κιχώτη, που υφάνθηκαν στη βιοτεχνία ταπισερί της Μπωβαί, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται στο κάστρο της Κομπιένης. Ο διευθυντής των βασιλικών κτηρίων Φιλιμπέρ Ορί του ανέθεσε να εκτελέσει ένα εκτεταμένο διακοσμητικό σχέδιο για το κάστρο του. Ο Νατουάρ πέρασε εννέα χρόνια δουλεύοντας στο κάστρο πάνω σε τοιχογραφίες και πίνακες, μεταξύ των οποίων ο κύκλος της Ιστορίας του Κλοβίς, 6 πίνακες. Από το 1737 έως το 1739, μαζί με τους Σαρλ Αντρέ βαν Λου, Πιέρ Σαρλ Τρεμολιέρ και Φρανσουά Μπουσέ, συνεργάστηκαν με τον αρχιτέκτονα Ζερμαίν Μποφράν για την αποκατάσταση του μεγάρου Σουμπίζ στο Παρίσι, το οποίο στεγάζει σήμερα το Μουσείο των Εθνικών Αρχείων της Γαλλίας. Οι οκτώ πίνακες του Νατουάρ που απεικονίζουν την Ιστορία της Ψυχής διακοσμούν το Οβάλ σαλόνι της πριγκίπισσας του μεγάρου. Από το 1741, δημιούργησε μια σειρά σχεδίων για την Ιστορία του Μάρκου Αντώνιου που υφάνθηκαν στο εργοστάσιο των Γκομπλέν.
Το 1751 ο ζωγράφος επέστρεψε στην Ιταλία, όταν του προσφέρθηκε η θέση του διευθυντή της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη. Υπήρξε επιτυχημένος διευθυντής, βοηθώντας τους υποτρόφους να αυξήσουν τα έργα τους και συνιστώντας τους να σχεδιάσουν τη ρωμαϊκή ύπαιθρο. Αν και συνέχισε να λαμβάνει παραγγελίες για πίνακες ζωγραφικής, τα επόμενα χρόνια η καλλιτεχνική του ενέργεια επικεντρώθηκε στο σχέδιο και στη διδασκαλία μαθητών, μεταξύ των οποίων ο Υμπέρ Ρομπέρ και ο Ζαν-Ονορέ Φραγκονάρ.
Πέθανε στις 23 Αυγούστου 1777 στο Καστέλ Γκαντόλφο, κοντά στη Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Βαλρός
Το Βαλρός (γαλλικά: Valros, οξιτανικά: Valròs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλροσιέν (γαλλικά: Valrossiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Εξέγερση της 12ης Ζερμινάλ έτους Γ'
Η εξέγερση της 12ης Ζερμινάλ έτους Γ' (Γαλλικά: Insurrection du 12 germinal an III) ήταν μια λαϊκή εξέγερση στο Παρίσι την 1η Απριλίου 1795 κατά της πολιτικής της Θερμιδοριανής Συμβατικής. Προκλήθηκε από τη φτώχεια και την πείνα που προέκυψε από την εγκατάλειψη της ελεγχόμενης οικονομίας μετά τη διάλυση της Επαναστατικής Κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της Θερμιδοριανής Αντίδρασης.
Ο χειμώνας 1794-1795
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, η εγκατάλειψη της ελεγχόμενης οικονομίας προκάλεσε τρομακτική οικονομική καταστροφή. Ο νόμος που όριζε τις ανώτατες τιμές καταργήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1794, προκαλώντας αύξηση των τιμών, αχαλίνωτο πληθωρισμό και κατάρρευση της τιμής του ασινιάτου, το οποίο τον Απρίλιο του 1795 μειώθηκε στο 8% της αξίας του. Η σημαντική αύξηση της τιμής των τροφίμων επιδεινώθηκε από την κερδοσκοπία, με πρώτα θύματα της κατάστασης τις εργατικές τάξεις. Η καταστροφή ήταν τόσο γρήγορη που η οικονομική ζωή έμοιαζε να σταματά.
Επί πλέον, ο χειμώνας του 1794-1795 ήταν τρομερός. Οι ελιές του νότου πάγωσαν, οι λύκοι έφταναν έως τις πύλες του Παρισιού. Από βορρά προς νότο οι δρόμοι ήταν χιονισμένοι και αδιάβατοι ενώ τα ποτάμια πάγωσαν, με αποτέλεσμα την παράλυση της κίνησης των εμπορευμάτων και συνεπώς των προμηθειών. Την πολύ κακή συγκομιδή επιδείνωνε και η τακτική των αγροτών να κρύβουν τα σιτηρά περιμένοντας να ωφεληθούν από τον πληθωρισμό. Τα συσσίτια που είχε οργανώσει η κυβέρνηση, την άνοιξη μειώθηκαν στο μισό.
Τα ανυπέρβλητα εμπόδια που προέκυψαν από την πρόωρη αποκατάσταση της οικονομικής ελευθερίας έφεραν την κυβέρνηση σε κατάσταση ακραίας αδυναμίας. Λόγω της έλλειψης πόρων, έγινε σχεδόν ανίκανη να διοικήσει και η κρίση δημιούργησε προβλήματα που σχεδόν έφεραν την κατάρρευσή της. Οι Αβράκωτοι, οι οποίοι είχαν παρακολουθήσει αδιαμαρτύρητα την πτώση των Ιακωβίνων, άρχισαν να μετανιώνουν, τώρα που οι ίδιοι ήταν χωρίς δουλειά και χωρίς ψωμί. Οι Θερμιδοριανοί κατηγορούσαν τους Ορεινούς ότι ωθούσαν τον λαό να εξεγερθεί.
Ταυτόχρονα πλήθαιναν οι φασαρίες και οι ταραχές για τα τρόφιμα. Στις 17 Μαρτίου, μια αντιπροσωπεία από τα εργατικά προάστια Σαιν-Μαρσώ και Σαιν-Ζακ παραπονέθηκε ότι: «Είμαστε στα πρόθυρα να μετανιώσουμε για όλες τις θυσίες που κάναμε για την Επανάσταση».
Μπροστά στον κίνδυνο εξέγερσης, η κυβέρνηση έλαβε μέτρα. Εγκρίθηκε νόμος που όριζε τη θανατική ποινή για παρακίνηση σε εξέγερση. Γνωστοί επαναστάτες - ανάμεσά τους και ο Μπαμπέφ - συνελήφθησαν προληπτικά και έκλεισαν όσες λέσχες και εταιρείες Ιακωβίνων υπήρχαν ακόμη. Σε «έμπιστους» πολίτες μοιράστηκαν εκατοντάδες όπλα ανά τομέα.
Εξέγερση και καταστολή
Στις 12 Ζερμινάλ (1 Απριλίου 1795), η σύνοδος της Συμβατικής διακόπηκε από πλήθος που εισέβαλε στην αίθουσα με κραυγές «Ψωμί! Ψωμί! και το Σύνταγμα του 1793!» και δημιούργησε μια παρατεταμένη αναταραχή. Οι εξεγερμένοι κατέθεσαν τα αιτήματά τους, δηλαδή ζήτησαν την εφαρμογή του Συντάγματος του 1793, μέτρα για την αντιμετώπιση της έλλειψης τροφίμων και την απελευθέρωση των φυλακισμένων Ιακωβίνων. Καθώς το κίνημα δεν είχε ηγετικές μορφές, που στο παρελθόν είχαν εξασφαλίσει την επιτυχία των εξεγέρσεων, ούτε οριοθετημένο στόχο, εξελίχθηκε σε διαδήλωση. Μετά από λόγους και αντίλογους, οι εξεγερμένοι πείσθηκαν από τις διαβεβαιώσεις των Ορεινών και εκκένωσαν την αίθουσα.
Οι διαδηλωτές ήταν άοπλοι, απώθησαν εύκολα ομάδες Μουσκαντίνων που προσπάθησαν να τους διαλύσουν αλλά μόλις επενέβη η Εθνοφρουρά, οι χιλιάδες διαδηλωτές απομακρύνθηκαν χωρίς να προβάλουν σοβαρή αντίσταση.
Ωστόσο, η πόλη δεν ησύχασε. Την επόμενη μέρα, οι τομείς Πάνθεον και Σιτέ τέθηκαν σε μόνιμη συνεδρίαση και άλλοι τομείς παρέμειναν σε κατάσταση αναταραχής. Η Συντακτική έθεσε το Παρίσι υπό στρατιωτικό νόμο και έδωσε τη στρατιωτική διοίκηση της πόλης στον στρατηγό Σαρλ Πισεγκρύ, που έτυχε να είναι στο Παρίσι εκείνη την εποχή, ο οποίος κατέστειλε τις ταραχές.
Συνέπειες
Η κύρια συνέπεια της εξέγερσης ήταν να επιταχυνθεί ακόμη περισσότερο η πολιτική αντίδραση. Η Συντακτική ψήφισε αμέσως την απέλαση των Κολλό, Μπιγιώ, Βαντιέ και Μπαρέρ (ο οποίος διέφυγε) στη Γουιάνα. Οκτώ άλλοι εξέχοντες Ορεινοί, που αρχικά ήταν ηγέτες της Θερμιδοριανής αντίδρασης,  συνελήφθησαν. Το βασικό βάρος της καταστολής έπεσε στους Αβράκωτους. Το Παρίσι κηρύχθηκε σε κατάσταση πολιορκίας και συνελήφθησαν πολλοί από τους συμμετέχοντες στην εξέγερση. Υπό την πίεση των τομέων, η Συνέλευση, στις 10 Απριλίου, διέταξε τον αφοπλισμό, στο Παρίσι και τις επαρχίες, όλων όσων είχαν διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην Τρομοκρατία. Εκτιμάται ότι μόνο στο Παρίσι περίπου 1.600 Αβράκωτοι στερήθηκαν τα πολιτικά τους δικαιώματα.
Ωστόσο, το ζήτημα των τροφίμων σε αποδεκτή τιμή για τον πληθυσμό δεν επιλύθηκε. Λίγο αργότερα,την 1η Πραιριάλ (20 Μαΐου) ξέσπασε μια νέα παρισινή εξέγερση για τον ίδιο λόγο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Ντόβερ (Νιου Χάμσαϊρ)
Το Ντόβερ (αγγλ. Dover) είναι πόλη στην κομητεία Στράφορντ (Strafford) στο Νιου Χάμσαϊρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε 29.987 κατοίκους, τον μεγαλύτερο από όλες στην παράκτια περιοχή του Νιού Χαμσάιρ. Με βάση πιο πρόσφατες εκτιμήσεις το 2014 η πόλη είχε πληθυσμό 30.665 κατοίκων. Το Ντόβερ είναι επίσης η διοικητική έδρα της κομητείας Στράφορντ ενώ εκεί βρίσκεται το νοσοκομείο Wentworth-Douglass, το Woodman Institute Museum και το Μουσείο Παίδων (Children's Museum) του Νιου Χάμσαϊρ.
Γεωγραφία
Η ολική έκταση του Ντόβερ είναι 75,2 τ.χλμ., εκ των οποίων τα 6 τ.χλμ. είναι υδάτινες επιφάνειες. Οι ποταμοί Cochecho και Μπέλαμυ το διασχίζουν, ενώ το σημείο με το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι ο Long Hill, που φτάνει στα 91 m από το επίπεδο της θάλασσας και βρίσκεται 4,8 χλμ. βορειοδυτικά του κέντρου της πόλης. Ο Garrison Hill φτάνει στα 88 m και βρίσκεται στο κέντρο του Ντόβερ, έχει μάλιστα πάρκο και παρατηρητήριο στην κορυφή. Η πόλη είναι ολόκληρη εντός της λεκάνης απορροής του ποταμού Piscataqua.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Νιου Χάμσαϊρ
Βελιέ
Το Βελιέ (γαλλικά: Vélieux, οξιτανικά: Velius) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βελουά (γαλλικά: Vélois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν
Ο Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν (γαλλικά: Bouchard d' Avesnes, 1182 - 1244) , μέλος του Οίκου του Αβέν, ήταν τέταρτος γιος του Ιακώβου ντ'Αβέν και της Αδέλας του Γκιζ.
Βιογραφία
Ως μικρότερος γιος προοριζόταν για κληρικός, σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκωτιέ Β΄ ντ'Αβέν, που ήταν ο διάδοχος στην ηγεμονία του Αβέν Ξεκίνησε σαν υποδιάκονος στην εκκλησία της Λυών, επιστάτης (bailiff) του Αινώ (1212), και κηδεμόνας της ανήλικης Μαργαρίτας Β΄ κόμισσας της Φλάνδρας και του Αινώ. Όταν η Μαργαρίτα έφτασε μόλις 10 ετών ο Μπουσάρ τη νυμφεύτηκε, αλλά ο γάμος δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί. Ούτε ο Φερδινάνδος της Φλάνδρας, ούτε η μεγάλη της αδελφή Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης έδωσαν την συγκατάθεσή τους.
Ο Μπουσάρ ζούσε συνεχώς πολεμική ζωή: επιτέθηκε στις περιοχές τού αδελφού του, που είχε λάβει το μεγαλύτερο μέρος της πατρικής κληρονομιάς. Επιτέθηκε στηνΦλάνδρα, προκειμένου να πιέσει τον Φερδινάνδο και την Ιωάννα να αναγνωρίσουν τον γάμο του με την Μαργαρίτα. Στην μάχη του Μπουβίν (1214) ηττήθηκε από τις δυνάμεις του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας, που συμβούλευσε τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ να βγάλει τον γάμο παράνομο. Ο Πάπας αφόρισε το ζευγάρι (1216), με αποτέλεσμα ο Μπουσάρ να καταφύγει στο Λουξεμβούργο· στη συνέχεια αιχμαλωτίστηκε και, προκειμένου να αποκτήσει την ελευθερία του, δέχτηκε τη διάλυση τού γάμου του με τη Μαργαρίτα. Πήγε να πολεμήσει στους Αγίους τόπους, και επιστρέφοντας αποκεφαλίστηκε από την Ιωάννα, κάποιες πηγές αναφέρουν ότι έζησε μέχρι το 1244. Η σύζυγός του Μαργαρίτα παντρεύτηκε, σε δεύτερο γάμο της, τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη του Νταμπιέρ (1223) και έκανε τρεις γιους και μία κόρη. Τα παιδιά από τους δύο γάμους έριζαν για τις κομητείες, ώσπου ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας έδωσε την κομητεία του Αινώ στους Αβέν και την κομητεία της Φλάνδρας στους Νταμπιέρ.
Οικογένεια
Ο Μπουσάρ και η σύζυγός του Μαργαρίτα Β΄ κόμισσα της Φλάνδρας, κόρη του Βαλδουίνου Α΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, απέκτησαν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Αβέν
Μπουράκ Χακί
O Μπουράκ Χακί (τουρκικά: Burak Hakki, γενν. Κωνσταντινούπολη, 23 Μαΐου 1972) είναι Τούρκος ηθοποιός και πρώην μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1972 στην Κωνσταντινούπολη από τους Τζιχάτ και Γκιουλσούμ Χακί. Είναι απόφοιτος του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης.
Ξεκίνησε τη καριέρα του στο χώρο του θεάματος ως μοντέλο και ασχολήθηκε με το modeling για τουλάχιστον δέκα χρόνια. Συμμετείχε σε επιδείξεις μόδας, διαφημιστικές καμπάνιες και έλαβε μέρος σε πολλούς διαγωνισμούς. Το 1994 βραβεύτηκε ως το "Καλύτερο Μοντέλο της Τουρκίας". Στο διάστημα 1995-2003 συνεργάστηκε με διάφορα πρακτορεία μοντέλων, κυρίως σε Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία και Ελβετία. Το 1995 ψηφίστηκε ως το 4ο καλύτερο μοντέλο φωτογραφίας στο διαγωνισμό Manhunt International στην Αυστραλία ενώ το 1997 εκπροσώπησε την Τουρκία στο διαγωνισμό Meditterranee στην Τυνησία και βγήκε 2ος. Το υποκριτικό του ντεμπούτο, έγινε το 2000, μέσα από τη σειρά «Zehirli Çiçek».
Προσωπική ζωή
Από το 2001 μέχρι το 2012 ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Σεμά Σιμσέκ, με την οποία απέκτησαν κι έναν γιο, τον Ριούζγκαρ (γενν. 15 Ιανουαρίου 2008). Από το 2017 μέχρι το 2020 είχε σχέση με την Ελληνίδα μοντέλο Χαρά Παππά, η οποία έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στο Greece's Next Top Model.
Κινηματογράφος
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
March of the Saint
March of the Saint είναι ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Chrysalis Records. Το άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 28 Μαρτίου 2006 από την δισκογραφική εταιρεία "Rock Candy" με τρία επιπλέον κομμάτια.
Το άλμπουμ μπήκε στις χαμηλές θέσεις του καταλόγου επιτυχιών των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς όμως να καταφέρει να μπει στο Top-100 του Billboard. Με σκοπό την προώθηση του δίσκου, γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το κομμάτι "Can U Deliver". Μέχρι το τέλος του 1984, είχε πουλήσει 125.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως το συγκρότημα δεν περιόδευσε στην Ευρώπη για να το προωθήσει με αποτέλεσμα οι πωλήσεις του να είναι πολύ χαμηλές σε σχέση με την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Τραγούδια
1. March of the Saint (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:14
2. Can U Deliver (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:35
3. Mad House (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:48
4. Take a Turn (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:44
5. Seducer (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:51
6. Mutiny on the World (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:26
7. Glory Hunter (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 5:10
8. Stricken by Fate (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:43
9. Envy (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 2:59
10. False Alarm (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:19
Μπόνους κομμάτια στην επανέκδοση του 2006
1. March of the Saint (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:32
2. Seducer (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:39
3. Mutiny on the World (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:37
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| March of the Saint (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 9 Οκτωβρίου 1984
Μέλη των Armored Saint
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "March of the Saint" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984 Κατηγορία:Άλμπουμ των Armored Saint
IS-2m
Το IS-2m ήταν ένα σοβιετικό βαρύ άρμα μάχης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα αρχικά IS προέρχονται από το όνομα του Ιωσήφ Στάλιν.
Πράγματι, το εξαιρετικό αυτό άρμα μάχης ήταν αφιερωμένο στον τότε ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης. Το IS θεωρήθηκε το σύμβολο της σοβιετικής δύναμης και αποτελούσε, πραγματικά, τη σιδηρά γροθιά του στρατεύματος. Ήταν εξέλιξη του επιτυχημένου άρματος KV-1, που έλαβε μέρος στη μάχη του Κουρσκ, τον Ιούλιο του 1943. Αυτή ακριβώς η μάχη ανάμεσα στους Σοβιετικούς και τους Γερμανούς απέδειξε πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος των τεθωρακισμένων. Το IS ήταν εξοπλισμένο με ένα πυροβόλο των 122 χλστ. και διέθετε δωδεκακύλινδρο κινητήρα ντίζελ, που του επέτρεπε να φτάνει τα 37 χλμ./ώρα. Η ταχύτητα αυτή ήταν εξαιρετικά υψηλή, εάν ληφθεί υπόψη το βάρος του άρματος, που ξεπερνούσε τους 40 τόνους. Η καλύτερη έκδοση του τεθωρακισμένου αυτού ήταν το μοντέλο IS-2m, που διέθετε νέο χυτό εμπρόσθιο μέρος, μεγαλύτερο ασπίδιο για το πυροβόλο και διόπτρα PT-4-17 για το σκοπευτή. Από το άρμα αυτό κατασκευάστηκαν 2.250 μονάδες το 1944 και 1.150 το 1945.
Αναλυτικές πληροφορίες
Η τρομερή μάχη του Κουρσκ, το καλοκαίρι του 1943, έκανε τους Σοβιετικούς να διαπιστώσουν τις αδυναμίες τους. Για να αντιμετωπίσουν τα νέα εξαιρετικά γερμανικά Tiger και Panther, οι σοβιετικές στρατιές αρμάτων χρειάζονταν νέα άρματα που θα είχαν καλύτερη θωράκιση και ισχυρότερο πυροβόλο από το Zis-5 των 76,2 χλστ. των τεθωρακισμένων T-34 και KV-1.
Έπειτα από την πιο βίαιη μάχη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τον Ιούλιο του 1943 στο Κουρσκ, οι Σοβιετικοί επιτάχυναν τις εργασίες για την παραγωγή ενός νέου βαρέος άρματος. Αξιοποίησαν την εμπειρία που είχαν με τα KV-1 και μελέτησαν ένα νέο μοντέλο που θα διατηρούσε, ουσιαστικά, το ίδιο σκάφος και τα ίδια μηχανικά μέρη. Οι αναρτήσεις, ωστόσο, βελτιώθηκαν και ο κινητήρας ενισχύθηκε. Στις αρχές του φθινοπώρου του 1943 ήταν έτοιμα τα πρώτα τρία πρωτότυπα. Αφού αξιολογήθηκαν από ειδικό κλιμάκιο της Κρατικής Επιτροπής Άμυνας (GKO), εγκρίθηκε η έναρξη του προγράμματος. Το νέο άρμα KV-85 ήταν ελαφρώς βαρύτερο από το KV-1. Σύντομα ονομάστηκε IS-1 προς τιμήν του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν, καθώς ο κομισάριος Άμυνας Κλίμεντ Βοροσίλοφ (από τα αρχικά του οποίου προέρχεται και το KV) είχε πέσει στη δυσμένεια του πρώτου. Διέθετε ειδικά μελετημένη θωράκιση, έτσι ώστε τα εχθρικά βλήματα επιφάνειας να εξοστρακίζονται εξασφαλίζοντας άριστη προστασία. Ο καινούργιος μεγάλος πύργος ήταν φτιαγμένος από χυτευτό χάλυβα, αρχικά, με πυροβόλο D-5T των 85 χλστ. ειδικά σχεδιασμένο από τον στρατηγό Πετρόφ. Τελικά, όμως, η θωράκιση του ήταν επαρκής μόνο απέναντι στα απλά γερμανικά πυροβόλα 7,5 εκ. L/48, όχι όμως και στα ισχυρά όπλα των Panther και Tiger.
Έπειτα από τις μάχες κατά των Γερμανών τον Νοέμβριο του 1944 κοντά στον Βόρειο Αρκτικό Κύκλο, η 7η Ταξιαρχία Αρμάτων της Φρουράς επέλεξε ως έμβλημα μια πολική αρκούδα πάνω από το κόκκινο άστρο που ήταν σύμβολο του Κόκκινου Στρατού. Το 1945, η ταξιαρχία αυτή με τα άρματα Stalin αποτελούνταν από το 104ο, το 105ο, και το 106ο Σύνταγμα. Τα άρματα του πρώτου συντάγματος είχαν ως πρώτο συνθετικό της αρίθμησης το 4, του δεύτερου το 5 και του τρίτου το 6. Τα άλλα δύο ψηφία του άρματος υποδήλωναν ότι αποτελεί άρμα Επιλαρχίας. Στην οροφή και τα τοιχώματα του πύργου είναι ζωγραφισμένες λευκές λωρίδες για την αεροπορική αναγνώριση, ενώ στο πίσω μέρος αναγράφεται το σύνθημα "Boyevava Podruga" (Σύντροφοι στον Αγώνα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άρματα μάχης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Βαντάργκ
Το Βαντάργκ (γαλλικά και οξιτανικά: Vendargues) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βανταργκουά (γαλλικά: Vendarguois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ας Σαρκάρ
Η Άσνα Σαρκάρ (γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1992) είναι Αγγλίδα-Μπαγκλαντεσιανή δημοσιογράφος και αριστερή πολιτική ακτιβίστρια. Είναι ανώτερη συντάκτης της Novara Media και διδάσκει στο ινστιτούτο Σάντμπαργκ στο Άμστερνταμ. Το 2017, δίδαξε παγκόσμια πολιτική στο Πανεπιστήμιο Άνγκλια Ράσκιν ως αναπληρώτρια λέκτορας. Η Σαρκάρ είναι συνεισφέρων στην The Guardian και στην The Independent.
Η Σαρκάρ είπε ότι είναι μια ελευθεριακή κομμουνίστρια, που περιγράφει την άποψή της για τον κομμουνισμό ως «την επιθυμία να καταστραφούν οι καταναγκαστικές δομές του κράτους, ενώ ταυτόχρονα διασκεδάζεις. Δεν έχει να κάνει με το να φτάσουν όλοι στο ίδιο επίπεδο απογοήτευσης, αλλά με το να προσφέρουν αισθητικές απολαύσεις και πολυτέλειες σε όλους.»
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Σαρκάρ μεγάλωσε στο Πάλμερς Γκριν, στο Βόρειο Λονδίνο και ανατράφηκε από τη μητέρα της. Η θεία της Σαρκάρ, η Πριτιλάτα Βαντεντάρ, ήταν μία εθνικίστρια της Βεγγάλης που συμμετείχε σε ένοπλο αγώνα ενάντια στη βρετανική αυτοκρατορία στη Βεγγάλη της δεκαετίας του 1930. Η γιαγιά της είναι νοσηλεύτρια. Η μητέρα της είναι κοινωνική λειτουργός που ήταν αντιρατσίστρια και συνδικαλιστική ακτιβίστρια στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, βοηθώντας να οργανώσει πορείες μετά τη δολοφονία του Αλτάμπ Αλί. Η Σαρκάρ λέει ότι, ως παιδί, η μητέρα της συνάντησε για λίγο τον Μάο Τσετούνγκ ενώ βρισκόταν στο Πεκίνο.
Καριέρα
Η Σαρκάρ είναι ανώτερη συντάκτης της Novara Media και διδάσκει στο ινστιτούτο Σάντμπεργκ στο Άμστερνταμ. Το 2017, δίδαξε παγκόσμια πολιτική στο Πανεπιστήμιο Άνγκλια Ράσκιν ως αναπληρώτρια λέκτορας.
Είναι συνεισφέρων στην The Guardian και στην The Independent.
Πολιτικές απόψεις, αντιπαραθέσεις και ανταπόκριση
μικρογραφία| Η Σαρκάρ στο The World Transformed το 2017 Στα γραπτά και τα σχόλιά της, η Σαρκάρ εξέφρασε αντιιμπεριαλιστικές, φεμινιστικές, αντι-φασιστικές, και ελευθεριακές κομμουνιστικές απόψεις. Έχει συμμετάσχει σε αντιρατσιστικές, αντιφασιστικές και αντιτραμπικές διαμαρτυρίες και το 2018 έλαβε μέρος σε απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθεί για την κράτηση αιτούντων άσυλο στο Κέντρο Απομάκρυνσης Μεταναστών του Γιαρλς Γουντ. Υποστήριξε τις ενέργειες του Στάνστεντ 15 κατά των πτήσεων απέλασης. Μετά από ένα βίντεο της στο οποίο είπε στον Πιρς Μόργκαν στο Good Morning Britain ότι ήταν «κυριολεκτικά κομμουνίστρια!» έγινε πολύ δημοφιλής, η Σαρκάρ διευκρίνισε τις απόψεις της ως ελευθεριακή κομμουνίστρια, «μακροπρόθεσμη» που υποστηρίζει τις πολιτικές του πρώην ηγέτη του Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν.
Αν και έγινε μέλος του Εργατικού Κόμματος μόνο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των εκλογών του Ηνωμένου Βασιλείου στα τέλη του 2019, η Σαρκάρ (και η Novara Media γενικότερα) έχει συνδεθεί στενά με τα σχόλια των μέσων ενημέρωσης με το δημοκρατικό σοσιαλιστικό σχέδιο του Κόρμπιν: Η Times την περιέγραψαν ως «την πιο δυνατή Κορμπινίστρια της Βρετανίας».
Τον Νοέμβριο του 2017, η Σαρκάρ μίλησε σε ένα φεστιβάλ του World Transformed. Ένας από τους συναδέλφους ομιλητές της, ο Πάολο Τζερμπαούντο, είπε ότι «το μίσος στην κοινωνία εκτοξεύτηκε προς τους λάθος ανθρώπους» και ότι ήθελε «να κάνει ξανά την αριστερά να μισήσει», υποδεικνύοντας τον Φίλιπ Μέι, τον σύζυγο της τότε πρωθυπουργού, ως έναν έγκυρο στόχο, καθώς «εργάζεται για ένα αντισταθμιστικό ταμείο ύψους 1 τρισεκατομμυρίου λιρών που επωφελείται από τη φοροαποφυγή». Σε απάντηση, η Σαρκάρ είπε «Είμαι στην Ομάδα Μίσους».
Τον Ιανουάριο του 2018, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με τον συντηρητικό βουλευτή Άντριου Ρόζιντελ, η Σαρκάρ αστεία είπε ότι «το «God Save the Queen» δεν είναι από τους πιο ελκυστικούς εθνικούς ύμνους. Θα προτιμούσα περισσότερο το «Wearing My Rolex»... ένα grime τραγούδι που τα σπάει». Σύμφωνα με το Vice News, αυτό έκανε τον Πιρς Μόργκαν «έξω φρενών».
Τον Σεπτέμβριο του 2018, η Σαρκάρ υπερασπίστηκε την αντισιωνίστρια ακτιβίστρια Έβα Γιασιέβιτς σε σχέση με την προγραμματισμένη ομιλία της σε μια διάσκεψη Momentum που διεξήχθη παράλληλα με το επίσημο συνέδριο των Εργατικών. Η Γιασιέβιτς κάποτε είχε ζωγραφίσει το «Ελεύθερη Γάζα και Παλαιστίνη» σε έναν τοίχο του Γκέτο της Βαρσοβίας.
Σε μια συνέντευξη του 2018 στην Teen Vogue, η Σαρκάρ περιέγραψε τον εαυτό της ως «σκληρή επικρίτρια» του βιομηχανικού συμπλέγματος φυλακών, του στρατιωτικού βιομηχανικού συμπλέγματος, της διευρυμένης χρήσης του πολέμου με drone και της επέκτασης της απέλασης υπό τον Μπαράκ Ομπάμα και τον Ντόναλντ Τραμπ. Είπε ότι η απώλεια θέσεων εργασίας λόγω της αυτοματοποίησης θα μπορούσε να αναδείξει τον φασισμό ως τρόπο ελέγχου του «πλεονάζοντος αναλώσιμου πληθυσμού». Εναλλακτικά, ο επιπλέον χρόνος που δημιουργείται από την αυτοματοποίηση θα μπορούσε να απελευθερώσει τους ανθρώπους να «φανταστείτε διαφορετικούς τρόπους ζωής» και να «κυνηγήσετε τα πάθη σας».
Προσωπική ζωή
Η Σαρκάρ ζει στο Βόρειο Λονδίνο και είναι υποστηρίκτρια της Τότεναμ Χότσπερ. Είναι επίσης μουσουλμάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φεμινιστές
Μαργαρίτα της Πρωσίας
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα Βεατρίκη Θεοδώρα γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1872 στο Νέο Παλάτι του Πότσδαμ, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Γ´ της Γερμανίας και της Βικτωρίας, Βασιλικής Πριγκίπισσας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ανάδοχοι της ήταν η Μαργαρίτα της Σαβοΐας, Διάδοχος Πριγκίπισσα της Ιταλίας, και ο Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας.
Η Μαργαρίτα αρχικά ερωτεύθηκε τον Μαξιμιλιανό του Μπάντεν. Όταν αυτός δεν ανταποκρίθηκε στην αγάπη της, τότε πρόσεξε τον Φρειδερίκο Κάρολο της Έσσης, μελλοντικό επικεφαλής της δυναστείας της Έσσης-Κάσσελ και μελλοντικό εκλεγμένο βασιλιά της Φινλανδίας.
Ο γάμος τους έγινε στις 25 Ιανουαρίου 1893 στο Βασιλικό Παλάτι του Βερολίνου, ημέρα που οι γονείς της, γιόρταζαν την 35η επέτειο του γάμου τους. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1954 στο Παλάτι Φρίντριχσχοφ στο Κρόνμπεργκ ιμ Τάουνους σε ηλικία 81 ετών. Είναι θαμμένη στο Παλάτι Φρίντριχσχοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Έσσης
Μπαλάντα (μουσική)
μικρογραφία|320x320εσ|Σύνθεση παραδοσιακής σκοτσέζικης μπαλάντας που ονομάζεται Lord Randall. Η μπαλάντα στη φωνητική μουσική έχει τις ρίζες της στον μεσαίωνα. Είναι μια μελοποιημένη μπαλάντα ή ένα αφηγηματικό ποίημα με επικά, λυρικά και δραματικά στοιχεία, για φωνητικό σύνολο ή σόλο φωνή, συνήθως με οργανική συνοδεία.
Από τον 19ο αιώνα, ο όρος χρησιμοποιείται και ως τίτλος οργανικών μουσικών συνθέσεων με ποιητικό χαρακτήρα που δεν σχετίζονται με κάποιο ποίημα. Οι γνωστότερες πιανιστικές μπαλάντες είναι οι τέσσερις του Φρεντερίκ Σοπέν, οι δύο μπαλάντες του Φραντς Λιστ, οι τέσσερις μπαλάντες έργο 10 του Γιοχάνες Μπραμς.
Το άρθρο αυτό, αφορά τη μπαλάντα στη φωνητική μουσική.
Προέλευση
Η μπαλάντα αντλεί το όνομά της από μεσαιωνικά γαλλικά χορευτικά τραγούδια ονομαζόμενα  "ballares", προέρχεται όμως και από την λέξη μπαλέτο. Ως ένα αφηγηματικό τραγούδι το θέμα και η λειτουργία του μπορεί να προέρχεται από Σκανδιναβικές και γερμανικές παραδόσεις. Οι μπαλάντες συνήθως χρησιμοποιούν την κοινή διάλεκτο του λαού και επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από την περιοχή από την οποία κατάγονται. Ένα παράδειγμα, της αρχαιότερης μάλιστα μπαλάντας που σώζεται στην Αγγλία, είναι το 'Judas' σε χειρόγραφο που τοποθετείται χρονικά τον 13ο αιώνα.
Μορφές
He amb | led like | the wind |,
With sil | ver he | was shod | before,
With burn | ing gold | behind |.
Υπάρχει σημαντική διαφοροποίηση σε αυτό το μοτίβο, σχεδόν σε κάθε άποψη συμπεριλαμβανομένου του μήκους, τον αριθμό των γραμμών και στο σύστημα της ομοιοκαταληξίας καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολο τον ορισμό της μπαλάντας. Στην νοτιοανατολική Ευρώπη και σε χώρες που αντλούν την παράδοσή τους από αυτές η δομή της μπαλάντας διαφέρει σημαντικά όπως η ισπανική romanceros η οποία είναι (οκτασύλλαβη) χρησιμοποιεί συνήχηση αντί για ομοιοκαταληξία. Οι μπαλάντες δεν έχουν κανένα γνωστό συγγραφέα ή καμία γνωστή έκδοση. Αντ'αυτού έχουν περάσει από την προφορική παράδοση του Μεσαίωνα αλλά υπάρχουν πολλές παραλλαγές στην κάθε μία. Οι μπαλάντες παρέμεναν προφορικές παραδόσεις, μέχρι το αυξημένο ενδιαφέρον σε δημοτικά τραγούδια του 18ου αιώνα που οδήγησε συλλέκτες όπως ο Επίσκοπος Thomas Percy να δημοσιεύσουν όγκους από γνωστές μπαλάντες. Σε όλες τις παραδόσεις οι περισσότερες μπαλάντες έχουν αφηγηματικό χαρακτήρα, με μία αυτόνομη ιστορία, συχνά σύντομη και βασίζονται σε εικόνες, όχι σε περιγραφή οι οποίες μπορούν να είναι τραγικές, ιστορικές, ερωτικές ή κόμικ. Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό των μπαλαντών είναι η επανάληψη, μερικές φορές της τέταρτης γραμμής στις επόμενες στροφές, σαν ρεφρέν, μερικές φορές τρίτη και τέταρτη σειρά και μερικές φορές στροφές ολόκληρες.
Μπαλάντες όπερας
μικρογραφία|Πίνακας βασισμένος στην όπερα με τίτλο  The Beggar 's Opera Τον 18ο αιώνα οι μπαλάντες όπερας αναπτύχθηκαν ως μία μορφή αγγλικής σκηνής ψυχαγωγίας σε αντίθεση με την ιταλική κυριαρχία της οπερατικής σκηνής του Λονδίνου .Αποτελούταν από δημοκρατία και συχνοί σατυρικοί αγγλικοί διάλογοι διανθίζονταν με τραγούδια που ήταν σκόπιμα για να ελαχιστοποιήσουν τις διαταραχές στη ροή της ιστορίας. Αντί των πιο αριστοκρατικών θεμάτων και μουσικής της ιταλικής όπερας, οι μπαλάντες όπερας τέθηκαν με μουσική από λαϊκά δημοτικά τραγούδια και ασχολήθηκαν με χαρακτήρες από χαμηλότερη τάξη. Η πρώτη, η πιο σημαντική και επιτυχημένη ήταν η «Όπερα του ζητιάνου» του 1728 με ένα λιμπρέτο από τον John Gay και μουσική που διοργανώθηκε από τον John Christopher Pepusch, δύο από τους οποίους είχαν πιθανόν επηρεαστεί από Παρίσι Ian βαριετέ, τα Burlesques και τα μουσικά έργα του Thomas d'Urfey (1653-1723), ένας αριθμός των οποίων συλλέγονται μπαλάντες που χρησιμοποιούνται στο έργο τους. Ο Gay παρήγαγε περεταίρω εργασίες σε αυτό το  στυλ,  συμπεριλαμβανομένου  μιάς σειράς Polly. Henry Fielding, Colley Cibber, Arne, Dibdin, Arnold, Ασπίδα, Τζάκσον του Έξετερ, Hook και πολλοί άλλοι παρήγαγαν μπαλάντες όπερας, που γνώρισαν μεγάλη δημοτικότητα. Οι μπαλάντες όπερας επιχειρήθηκαν στην Αμερική και στην Πρωσία. Αργότερα μετακόμισαν σε μια πιο ποιμενική μορφή, όπως την αγάπη Ισαάκ Bickerstaffe σε ένα χωριό (1763) και Rosina Ασπίδα (1781), χρησιμοποιώντας πιο πρωτότυπη μουσική που μιμούνταν, αντί να αναπαραχθεί, τις υπάρχοντες μπαλάντες. Παρά το γεγονός ότι η μορφή μειώθηκε στην δημοτικότητά της προς το τέλος του 18ου αιώνα την επιρροή της μπορεί να δει κανείς υπό το πρίσμα όπερες, όπως αυτή του Gilbert και Sullivan που είναι πρώιμα έργα όπως το The Sorcerer, καθώς και στη σύγχρονη μουσική. Κατά τον 20ο αιώνα ένα από τα ποιο σπουδαία έργα του Κουρτ Βάιλ και  Μπέρτολτ Μπρεχτ (1928), Η Όπερα της Πεντάρας ήταν αναμόρφωση της Όπερας του Ζητιάνου θέτοντας μία παρόμοια ιστορία με τους ίδιους χαρακτήρες και περιέχει πολλά από το ίδιο σατιρικό δάγκωμα, αλλά χρησιμοποιώντας μόνο μία μελωδία από το πρωτότυπο .Ο όρος όπερα μπαλάντας έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει μιούζικαλ χρησιμοποιώντας λαϊκή μουσική όπως το Martins και το Coys το 1944, και ο Peter Bellamy για τις μεταφορές το 1977 .Τα σατιρικά στοιχεία της όπερας μπαλάντας μπορεί να δει κανείς σε μερικά σύγχρονα μιούζικαλ όπως το Σικάγο και το Καμπαρέ.
Μπαλάντες ιθαγενών της Αμερικής
Οι μπαλάντες ιθαγενών της Αμερικής είναι μπαλάντες, ντόπιες στη Βόρεια Αμερική(δεν πρέπει να συγχέεται με μπαλάντες που εκτελούνται από ιθαγενείς Αμερικανούς .Περίπου 300 μπαλάντες που τραγουδιούνται στη Βόρεια Αμερική έχουν χαρακτηριστεί ως έχουσες ρίζες στις βρετανικές παραδοσιακές μπαλάντες. . Παραδείγματα περιλαμβάνουν «Οι δρόμοι της Laredo», που βρέθηκε στη Βρετανία και την Ιρλανδία ως  'The Unfortunate Rake'. Ωστόσο περισσότερες από 400 μπαλάντες έχουν χαρακτηριστεί ως έχουσες καταγωγές από την Βόρεια Αμερική όπως μία γνωστή και ανάμεσα στις καλύτερες μπαλάντες «Η Μπαλάντα του Davy Crockett» και «Jesse James» .Έγιναν μια αυξανόμενη περιοχή ενδιαφέροντος για τους μελετητές του  19ου αιώνα και οι περισσότερες καταγράφηκαν ή καταχωρήθηκαν από τον Goerge Malcolm, αν και ορισμένες από τότε έχουν βρεθεί έχουσες της  βρετανικής προέλευσης και επιπλέον τραγούδια έκτοτε έχουν συλλεχθεί . Συνήθως θεωρούνται κοντινότερες σε βρετανικές μπαλάντες όσο αναφορά το στυλ και είναι σε μεγάλο βαθμό δυσδιάκριτες ωστόσο αποδεικνύουν μία ιδιαίτερη ανησυχία με τα επαγγέλματα σε δημοσιογραφικό ύφος και συχνά δεν έχουν την αισχρολογία των βρετανικών μπαλαντών
Μπαλάντες μπλουζ
Οι μπλουζ μπαλάντες έχουν θεωρηθεί ως μία συγχώνευση του άγγλο-αμερικανικού και άφρο-αμερικανικού στυλ μουσικής από τον 19ο αιώνα. Τείνουν να ασχολούνται με ενεργούς πρωταγωνιστές, συχνά αντί-ήρωες, που αντιστέκονται σε αντιξοότητες και στην εξουσία, αλλά συχνά απουσιάζει μία ισχυρή αφήγηση και ένας κατεξοχήν εμφατικός χαρακτήρας .Συχνά συνοδεύονται από μπάντζο και κιθάρα που ακολούθησαν την μορφή της μπλουζ μουσικής .Οι πιο γνωστές μπλουζ μπαλάντες περιλαμβάνουν εκείνες του John Henry και Casey Jones.
Μπαλάντες bush
μικρογραφία|Εξώφυλλο από την συλλογή μπους μπαλαντών του Banjo Paterson με τίτλο Τα Τραγούδια της Παλιάς Μπους Η μπαλάντα λήφθηκε στην Αυστραλία με τους πρώτους αποίκους από τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία και απέκτησε ιδιαίτερη θέση στην αγροτική ενδοχώρα. Τα τραγούδια, τα ποιήματα και τα παραμύθια με ομοιοκαταληξία συχνά συσχετίζονται με το πλανόδιο και ανυπότακτο πνεύμα της Αυστραλίας στο δάσος και οι συγγραφείς και καλλιτέχνες που συχνά αναφέρονται ως βάρδοι του είδους bush. Ο 19ος αιώνας ήταν η χρυσή εποχή των μπαλαντών bush (μπους). Αρκετοί συλλέκτες έχουν καταλογογραφηθεί για τα τραγούδια τους, συμπεριλαμβανομένου του John Meredith, του οποίου η εγγραφή στη δεκαετία του 1950 έγινε η βάση της συλλογής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστραλίας. Τα τραγούδια μιλούν για προσωπικές ιστορίες ζωής στην ύπαιθρο χώρα της Αυστραλίας. Η τυπική θεματολογία περιλαμβάνει εξόρυξη, ανάπτυξη και εκτροφή βοοειδών, κούρα προβάτων, περιπλανήσεις, ιστορίες πολέμου, το 1891 την απεργία των κουρέων της Αυστραλίας, συγκρούσεις μεταξύ ακτημόνων εργατικής τάξης καταληψίες (γαιοκτήμονες), και των ανυπότακτων όπως ο Ned Kelly, καθώς και την αγάπη με συμφέροντα και πιο σύγχρονη ναύλο, όπως μεταφέροντας με φορτηγό. . Η πιο διάσημη μπαλάντα Μπους ονομάζεται «Waltzing Matilda», η οποία έχει κληθεί ως «ο ανεπίσημος εθνικός ύμνος της Αυστραλίας
Αισθηματικές μπαλάντες
Οι αισθηματικές μπαλάντες, που ονομάζονται μερικές φορές «δάκρυ-jerkers" ή "μπαλάντες κοινό δωμάτιο", λόγω της δημοτικότητάς τους με τις μεσαίες τάξεις, είχαν τις ρίζες τους στις αρχές της δεκαετίας του "Tin Pan Alley" μιας μουσικής βιομηχανίας του 19ου αιώνα και αργότερα. Ήταν σε γενικές γραμμές συναισθηματικές,  με στροφικά τραγούδια δημοσιεύονται χωριστά ή ως μέρος μιας όπερας (απόγονοι ίσως των μπαλαντών της ομοβροντίας, αλλά με τυπωμένη μουσική, και συνήθως νεοσυσταθείσα). Τέτοια τραγούδια περιλαμβάνουν τα "Μικρή  Τριανταφυλλένια  Κασετίνα" (1870), "Αφού η μπάλα" (1892) και το "Danny Boy". Η σύνδεση με τον συναισθηματισμό οδήγησε στον όρο «μπαλάντα" που χρησιμοποιείται για τα αργά ερωτικά τραγούδια από τη δεκαετία του 1950 και μετά. Σύγχρονες παραλλαγές περιλαμβάνουν οι «μπαλάντες της τζαζ», «ποπ μπαλάντες» και οι «μπαλάντες εξουσίας.
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Seungri
Ο Λι Σουνγκ-χιον (Lee Seung-hyun, Κορεατικά: 이승현, Χάντσα: 李昇炫, RR: I Seung-hyeon, MR: Yi Sŭnghyŏn, 12 Δεκεμβρίου 1990), περισσότερο γνωστός ως Seungri (κορεατικά: 승리, Sŭngni) ή και V.I  (όταν εμφανιζόταν στην Ιαπωνία)  είναι Νοτιοκορεάτης τραγουδιστής, τραγουδοποιός, ηθοποιός, παραγωγός, επιχειρηματίας, DJ και καλλιτεχνικός διευθυντής. Περί τα μέσα της δεκαετίας του 2000, η δημοτικότητά του αυξήθηκε πολύ, όταν υπήρξε μέλος του boy band Big Bang της YG, το οποίο κατέληξε να είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα boy band της Ασίας αλλά και γενικότερα του κόσμου. Περί το 2008, επήλθε μεταστροφή στο ύφος του, μετά την κυκλοφορία του Remember δίσκου, παρουσιάζοντας ένα πιο ώριμο στυλ.
Το 2011, κυκλοφόρησε και το πρώτο του EP, ονόματι V.V.I.P. Το άλμπουμ κατέληξε να φτάσει στο νούμερο 1 των Gaon Album Chart, ενώ και τα δύο singles που κυκλοφόρησε, συνάντησαν κι αυτά με τη σειρά του μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησε να ασχολείται και με την ιαπωνική αγορά. Το 2018, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο ως σόλο καλλιτέχνης, ονόματι The Great Seungri, ενώ για την προώθησή του έκανε και το πρώτο του παγκόσμιο τουρ ως σόλο καλλιτέχνης.