cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Σκανδιναβίας
Περίοδος εγκατάστασης
Η εποχή της εγκατάστασης ξεκίνησε γύρω στο 800 μ.Χ. Οι Βίκινγκς εισέβαλαν και τελικά εγκαταστάθηκαν στη Σκωτία, Αγγλία, Γροιλανδία, Νήσοι Φερόε, Ισλανδία, Ιρλανδία, Λιβονία, Νορμανδία, τα νησιά Σέτλαντ, τη Σικελία, τη Ρωσία και τη Βίνλαντ, σε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως νησί της Νέας Γης. Οι Σουηδοί άποικοι ήταν κυρίως παρόντες στη Ρωσία, τη Λιβονία και άλλες ανατολικές περιοχές, ενώ οι Νορβηγοί και οι Δανοί ήταν συγκεντρωμένοι κυρίως στη δυτική και βόρεια Ευρώπη. Αυτοί οι Σκανδιναβοί μετανάστες, που ταξίδευαναπό την Ανατολή ήταν τελικά γνωστοί ως Βάραγγοι (væringjar, που σημαίνει «ορκισμένοι άνδρες») και σύμφωνα με τις παλαιότερες σλαβικές πηγές, αυτοί οι Βάραγγοι ίδρυσαν το Ρως του Κιέβου, το μεγαλύτερο κράτος της Ανατολικής Ευρώπης πριν από τις επιδρομές των Μογγόλων. Οι πολεμιστές, γνωστοί τελικά ως Βίκινγκς, άφησαν μεγάλο πολιτιστικό αποτύπωμα σε περιοχές όπως η Γαλλική Νορμανδία, η Αγγλία και η Ιρλανδία, όπου ιδρύθηκε η πόλη του Δουβλίνου από εισβολείς Βίκινγκς. Η Ισλανδία αποικίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 9ου αιώνα.
μικρογραφία|365x365εσ| Σκανδιναβικοί οικισμοί και ταξίδια
Σχέση με τους Σλάβους της Βαλτικής
Πριν και κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, οι Σκανδιναβοί αναμείχθηκαν σημαντικά με τους Σλάβους. Ο πολιτισμός των Σλάβων και των Βίκινγκς επηρέασαν ο ένας τον άλλον: οι σλαβικές φυλές και οι φυλές των Βίκινγκ ήταν «στενά συνδεδεμένες, πολεμούσαν η μία την άλλη, αναμειγνύονταν και έκαναν εμπόριο». Κατά τον Μεσαίωνα, σημαντική ποσότητα αγγείων μεταφέρθηκε από τις σλαβικές περιοχές στη Σκανδιναβία και η Δανία ήταν "ένα χωνευτήρι σλαβικών και σκανδιναβικών στοιχείων". Η παρουσία των Σλάβων στη Σκανδιναβία είναι "πιο σημαντική από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως" αν και "οι Σλάβοι και η αλληλεπίδρασή τους με τη Σκανδιναβία δεν έχουν διερευνηθεί επαρκώς". Ένας τάφος μιας πολεμίστριας, που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα στη Δανία πιστεύεται ότι ανήκε σε μία Βίκινγκ. Ωστόσο, νέες αναλύσεις αποκάλυψαν ότι η γυναίκα ήταν Σλάβα από τη σημερινή Πολωνία. Ο πρώτος βασιλιάς των Σουηδών, ο Έρικ, ήταν παντρεμένος με την Γκούνχιλντ του Βέντεν, του πολωνικού Οίκου των Πιαστ. Ομοίως, ο γιος του, Όλαφ, ερωτεύτηκε την Έντλα, μια Σλάβα, και την πήρε ως παλλακίδα του. Η Έλντα γέννησε έναν γιο και μια κόρη: τον Εμόνδο τον Γηραιό, βασιλιά της Σουηδίας και την Άστριντ, βασίλισσα της Νορβηγίας. Ο Κνούτος ο Μέγας, βασιλιάς της Δανίας, της Αγγλίας και της Νορβηγίας, ήταν γιος μιας κόρης του Μιέσκο Α' της Πολωνίας, πιθανώς της πρώην πολωνικής βασίλισσας της Σουηδίας, συζύγου του Έρικ.
Εκχριστιανισμός
Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των Βίκινγκ συνδέονταν σε μεγάλο βαθμό με τη σκανδιναβική μυθολογία. Οι Βίκινγκς έδωσαν μεγάλη έμφαση στη μάχη, την τιμή και επικεντρώθηκαν στην ιδέα της Βαλχάλλα, ενός μυθικού σπιτιού με τους θεούς για τους πεσόντες πολεμιστές. Μια άλλη σκανδιναβική παράδοση ήταν αυτή των αιματοχυσιών (βεντέτα), που είχαν καταστρέψει ιδιαίτερα την Ισλανδία.
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Κατά τη διάρκεια του εκχριστιανισμού της Νορβηγίας, ο βασιλιάς Όλαφ διέταξε να δέσουν και να αφήσουν τους οπαδούς μιας προχριστιανικής σκανδιναβικής θρησκείας σε ένα ύφαλο στην άμπωτη, με αποτέλεσμα τον παρατεταμένο θάνατο από πνιγμό και την εξασφάλιση της χριστιανικής ηγεμονίας στο νορβηγικό βασίλειο.Ο Χριστιανισμός στη Σκανδιναβία ήρθε αργότερα από τα περισσότερα μέρη της Ευρώπης. Στη Δανία ο Χάραλντ Α' της Δανίας εκχριστιάνισε τη χώρα γύρω στο 965. Η διαδικασία του εκχριστιανισμού ξεκίνησε στη Νορβηγία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όλαφ Τρίγκβασον (βασίλευσε 995 μ.Χ.–περίπου 1000 μ.Χ.) και του Όλαφ Β' της Νορβηγίας (βασίλεψε 1015 μ.Χ.–1030 μ.Χ.). Ο Όλαφ και ο Όλαφ Β' είχαν βαφτιστεί οικειοθελώς εκτός Νορβηγίας. Ο Όλαφ Β' κατάφερε να φέρει Άγγλους κληρικούς στη χώρα του. Η μεταστροφή της Νορβηγίας από τη σκανδιναβική θρησκεία στον Χριστιανισμό ήταν κυρίως αποτέλεσμα Άγγλων ιεραποστόλων. Ως αποτέλεσμα της υιοθέτησης του Χριστιανισμού από τη μοναρχία και τελικά το σύνολο της χώρας, οι παραδοσιακές σαμανιστικές πρακτικές περιθωριοποιήθηκαν και τελικά εκδιώχθηκαν. Οι Βόλβας, ασκούμενοι του σέιντ (Seiðr), μιας σκανδιναβικής προχριστιανικής παράδοσης, εκτελέστηκαν ή εξορίστηκαν κάτω από πρόσφατα εκχριστιανισμένες κυβερνήσεις τον ενδέκατο και δωδέκατο αιώνα.
Η Ισλανδική Κοινοπολιτεία υιοθέτησε τον Χριστιανισμό το 1000 μ.Χ., μετά από πιέσεις από τη Νορβηγία. Ο αρχηγός των Goði Þorgeirr Ljósvetningagoði έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πραγματοποίηση αυτού. Διατυπώνοντας έναν νόμο, που έκανε τον Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία, αλλά και ότι η θρησκευτική πρακτική στην ιδιωτική σφαίρα ήταν εκτός νόμου, κατάφερε να αποτρέψει την απειλή από τη Νορβηγία, περιορίζοντας τις διαμάχες και αποφεύγοντας έναν εμφύλιο πόλεμο με θρησκευτικά κίνητρα.
Ένωση του Κάλμαρ
μικρογραφία| Η Ένωση Κάλμαρ το 1397 Η Ένωση του Κάλμαρ (Δανικά/Νορβηγικά/Σουηδικά: Kalmarunionen) ήταν μια σειρά από ενώσεις (1397–1520), που ενοποιούσαν τα τρία βασίλεια της Δανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας υπό έναν μόνο μονάρχη. Οι χώρες είχαν εγκαταλείψει την κυριαρχία τους αλλά όχι την ανεξαρτησία τους και τα διαφορετικά τους συμφέροντα (ειδικά η σουηδική δυσαρέσκεια για την κυριαρχία της Δανίας και του Χόλσταϊν) προκάλεσαν μια σύγκρουση, που θα δημιουργούσε προβλήματα στην Ένωση του Κάλμαρ από τη δεκαετία του 1430 μέχρι την τελική διάλυσή της το 1523.
Ο Πόλεμος του Κάλμαρ το 1611–1613 ήταν η τελευταία σοβαρή (αν και πιθανώς μη ρεαλιστική) απόπειρα ενός Δανού Βασιλιά (Χριστιανός Δ΄) να ξαναδημιουργήσει την Ένωση Κάλμαρ με τη βία. Ωστόσο, ο πόλεμος του Κάλμαρ τελείωσε με μια μικρή νίκη της Δανίας και όχι με την ολική ήττα των Σουηδών. Δεν θα γίνονταν άλλες προσπάθειες από τη Δανία, για να ξαναδημιουργηθεί η Ένωση Κάλμαρ μετά από αυτόν τον πόλεμο.
Μεταρρύθμιση
Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση ήρθε στη Σκανδιναβία τη δεκαετία του 1530 και η Σκανδιναβία έγινε σύντομα μια από τις εστίες του Λουθηρανισμού. Ο καθολικισμός εξαφανίστηκε σχεδόν εντελώς στη Σκανδιναβία, εκτός από έναν μικρό πληθυσμό στη Δανία.
Τριακονταετής Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Ένα πορτρέτο του Χριστιανού Δ' Ο Τριακονταετής Πόλεμος ήταν μια σύγκρουση, που διεξήχθη μεταξύ των ετών 1618 και 1648, κυρίως στην κεντροευρωπαϊκή επικράτεια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά και στην οποία συμμετείχαν οι περισσότερες από τις μεγάλες ηπειρωτικές δυνάμεις. Αν και ήταν από την αρχή μια θρησκευτική σύγκρουση μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών, η αυτοσυντήρηση της δυναστείας των Αψβούργων ήταν επίσης ένα κεντρικό κίνητρο. Οι Δανοί και στη συνέχεια οι Σουηδοί επενέβησαν σε διάφορα σημεία, για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους.
Η παρέμβαση της Δανίας ξεκίνησε όταν ο Χριστιανός Δ' (1577–1648), ο Βασιλιάς της Δανίας-Νορβηγίας, ο ίδιος Λουθηρανός, βοήθησε τους Γερμανούς Προτεστάντες οδηγώντας έναν στρατό εναντίον της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, φοβούμενος ότι η κυριαρχία της Δανίας ως προτεσταντικού έθνους απειλούνταν. Η περίοδος ξεκίνησε το 1625 και διήρκεσε μέχρι το 1629. Ο Χριστιανός Δ' είχε επωφεληθεί πολύ από τις πολιτικές του στη βόρεια Γερμανία (το Αμβούργο είχε αναγκαστεί να αποδεχθεί την κυριαρχία της Δανίας το 1621 και το 1623 ο Δανός διάδοχος έγινε Διαχειριστής της Επισκοπής του Βέρντεν. Το 1635 έγινε Διαχειριστής και της Αρχιεπισκοπής της Βρέμης). Ως διαχειριστής, ο Χριστιανός Δ' τα πήγε εξαιρετικά καλά, αποκτώντας για το βασίλειό του ένα επίπεδο σταθερότητας και πλούτου, που ήταν ουσιαστικά απαράμιλλο σε όλη την Ευρώπη, που πληρώθηκε από τα διόδια του Έρεσουντ και τις εκτεταμένες πολεμικές αποζημιώσεις από τη Σουηδία. Βοήθησε επίσης το γεγονός ότι ο Γάλλος αντιβασιλέας καρδινάλιος Ρισελιέ ήταν πρόθυμος να πληρώσει για μια δανική εισβολή στη Γερμανία. Ο Χριστιανός Δ' εισέβαλε ως επικεφαλής ενός μισθοφόρου στρατού 20.000 ανδρών, αλλά οι Δανικές δυνάμεις χτυπήθηκαν άγρια και ο Χριστιανός Δ' έπρεπε να υπογράψει μια άδοξη ήττα, την πρώτη σε μια σειρά στρατιωτικών αποτυχιών, για να αποδυναμώσει το βασίλειό του.δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο θάνατος του βασιλιά Γουσταύου Αδόλφου στις 16 Νοεμβρίου 1632 στη μάχη του Lützen .Η σουηδική επέμβαση ξεκίνησε το 1630 και διήρκεσε μέχρι το 1635. Μερικοί στην αυλή του Φερδινάνδου Β ' πίστευαν ότι ο Βάλλενσταϊν ήθελε να πάρει τον έλεγχο των Γερμανών πριγκίπων και έτσι να αποκτήσει επιρροή στον αυτοκράτορα. Ο Φερδινάνδος Β' απέλυσε τον Βάλλενσταϊν το 1630. Αργότερα τον ανακάλεσε, όταν ο Γουσταύος Αδόλφος επιτέθηκε στην αυτοκρατορία και επικράτησε σε μια σειρά από σημαντικές μάχες.
Ο Γουστάβος Αδόλφος, όπως ο Χριστιανός Δ' πριν από αυτόν, ήρθε για να βοηθήσει τους Γερμανούς Λουθηρανούς να αποτρέψουν την καθολική επίθεση εναντίον της πατρίδας τους και να αποκτήσουν οικονομική επιρροή στα γερμανικά κράτη γύρω από τη Βαλτική Θάλασσα. Επίσης, όπως ο Χριστιανός Δ', ο Γουστάβος Αδόλφος επιχορηγήθηκε από τον Ρισελιέ, τον κύριο Υπουργό του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ' της Γαλλίας, και από τους Ολλανδούς. Από το 1630 έως το 1634, απώθησαν τις καθολικές δυνάμεις και ανέκτησαν μεγάλο μέρος των κατεχόμενων προτεσταντικών εδαφών.αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ| Η σουηδική νίκη στη Νάρβα, 1700 από τον Gustaf Cederström, ζωγραφισμένη το 1910
Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος
Ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος διεξήχθη μεταξύ ενός συνασπισμού Ρωσίας, Δανίας-Νορβηγίας και Σαξωνίας- Πολωνίας (από το 1715 επίσης Πρωσίας και Ανόβερου) από τη μια πλευρά και Σουηδίας από την άλλη πλευρά από το 1700 έως το 1721. Ξεκίνησε με μια συντονισμένη επίθεση στη Σουηδία από τον συνασπισμό το 1700 και τελείωσε το 1721 με τη σύναψη της Συνθήκης του Νύσταντ και των Συνθηκών της Στοκχόλμης. Ως αποτέλεσμα του πολέμου, η Ρωσία αντικατέστησε τη Σουηδία ως κυρίαρχη δύναμη στη Βαλτική Θάλασσα και έγινε σημαντικός παίκτης στην ευρωπαϊκή πολιτική.
Ναπολεόντειοι πόλεμοι
Η Σκανδιναβία διαιρέθηκε κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Οι Δανία-Νορβηγία προσπάθησαν να παραμείνουν ουδέτερες, αλλά ενεπλάκησαν στη σύγκρουση μετά τις Βρετανικές απαιτήσεις να παραδώσουν το ναυτικό. Στη συνέχεια, η Βρετανία επιτέθηκε στον δανικό στόλο στη μάχη της Κοπεγχάγης (1801) και βομβάρδισε την πόλη κατά τη δεύτερη μάχη της Κοπεγχάγης (1807). Το μεγαλύτερο μέρος του δανικού στόλου καταλήφθηκε μετά τη Δεύτερη Μάχη της Κοπεγχάγης το 1807. Ο βομβαρδισμός της Κοπεγχάγης οδήγησε σε συμμαχία με τη Γαλλία και άμεσο πόλεμο με τη Βρετανία, το ναυτικό της οποίας απέκλεισε τη Δανία-Νορβηγία και εμπόδισε σοβαρά την επικοινωνία μεταξύ των δύο βασιλείων και προκάλεσε λιμό στη Νορβηγία. Η Σουηδία, συμμαχική με τη Βρετανία εκείνη την εποχή, άδραξε την ευκαιρία να εισβάλει στη Νορβηγία το 1807, αλλά ηττήθηκε. Ο πόλεμος με τη Βρετανία διεξήχθη στη θάλασσα σε μια σειρά από μάχες, Μάχη του Ζίλαντ, Μάχη του Λίνγκορ και Μάχη του Άνχολτ, από τα απομεινάρια του δανικού στόλου τα επόμενα χρόνια, καθώς οι Δανοί προσπάθησαν να σπάσουν τον βρετανικό αποκλεισμό σε αυτό που έγινε γνωστό ως ο πόλεμος των κανονιοφόρων. Μετά τον πόλεμο, η Δανία αναγκάστηκε να παραχωρήσει την Χέλγκολαντ στη Βρετανία.
Η Σουηδία εντάχθηκε στον Τρίτο Συνασπισμό κατά του Ναπολέοντα το 1805, αλλά ο συνασπισμός διαλύθηκε μετά την ειρήνη στο Τίλσιτ το 1807, αναγκάζοντας τη Ρωσία να γίνει σύμμαχος της Γαλλίας. Η Ρωσία εισέβαλε στη Φινλανδία το 1808 και ανάγκασε τη Σουηδία να παραχωρήσει αυτή την επαρχία με την ειρήνη του Φρέντρικσχαμν το 1809. Η ανίκανη κυβέρνηση του βασιλιά Γουσταύου Δ' Αδόλφου οδήγησε στην καθαίρεση και την εξορία του. Εισήχθη νέο σύνταγμα και ο θείος του Κάρολος ΙΓ' της Σουηδίας ενθρονίστηκε. Δεδομένου ότι ήταν άτεκνος, η Σουηδία επέλεξε ως διάδοχό του τον αρχηγό του νορβηγικού στρατού, τον πρίγκιπα Χριστιανό Αύγουστο του Αουγκούστενμποργκ. Ωστόσο, ο ξαφνικός θάνατός του το 1810 ανάγκασε τους Σουηδούς να αναζητήσουν άλλον υποψήφιο και για άλλη μια φορά επέλεξαν έναν αξιωματικό του εχθρού. Ο Ζαν-Μπαπτίστ Μπερναντότ, Στρατάρχης της Γαλλίας, θα ονομαζόταν ο επόμενος βασιλιάς. Ο βαρόνος Καρλ Όττο Μέρνερ, ένα σκοτεινό μέλος της Δίαιτας, ήταν αυτός που αρχικά επέκτεινε την προσφορά του σουηδικού στέμματος στον νεαρό στρατιώτη. Η Μπερναντότ ήταν αρχικά ένας από τους δεκαοκτώ Στρατάρχες του Ναπολέοντα.κέντρο|μικρογραφία|300x300εσ| Πρώτη Μάχη της Κοπεγχάγης, 1801Η Σουηδία αποφάσισε να συμμετάσχει στη συμμαχία κατά της Γαλλίας το 1813 και της υποσχέθηκαν τη Νορβηγία ως ανταμοιβή. Μετά τη μάχη της Λειψίας τον Οκτώβριο του 1813, ο Μπερναντότ εγκατέλειψε την καταδίωξη του Ναπολέοντα και βάδισε εναντίον της Δανίας, όπου ανάγκασε τον βασιλιά της Δανίας-Νορβηγίας να συνάψει τη Συνθήκη του Κιέλου στις 14 Ιανουαρίου 1814. Η Νορβηγία παραχωρήθηκε στον βασιλιά της Σουηδίας, αλλά η Δανία διατήρησε τις νορβηγικές κτήσεις του Ατλαντικού των Νήσων Φερόε, της Ισλανδίας και της Γροιλανδίας. Ωστόσο, η συνθήκη του Κιέλου δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ. Η Νορβηγία κήρυξε την ανεξαρτησία της, υιοθέτησε ένα φιλελεύθερο σύνταγμα και εξέλεξε βασιλιά τον πρίγκιπα Κρίστιαν Φρέντερικ. Μετά από έναν σύντομο πόλεμο με τη Σουηδία, η Νορβηγία έπρεπε να υποκύψει σε μια ένωση με τη Σουηδία στο Συνέδριο του Μος. Ο βασιλιάς Κρίστιαν Φρέντερικ παραιτήθηκε από το θρόνο και έφυγε για τη Δανία τον Οκτώβριο, και το Νορβηγικό Κοινοβούλιο εξέλεξε τον Σουηδό βασιλιά ως βασιλιά της Νορβηγίας, αφού είχε θεσπίσει τέτοιες τροποποιήσεις στο σύνταγμα, που ήταν απαραίτητες, για να επιτραπεί η ένωση με τη Σουηδία.
Σουηδία και Νορβηγία
Στις 14 Ιανουαρίου 1814, με τη Συνθήκη του Κιέλου, ο βασιλιάς της Δανίας-Νορβηγίας παραχώρησε τη Νορβηγία στον βασιλιά της Σουηδίας. Οι όροι της συνθήκης προκάλεσαν ευρεία αντίθεση στη Νορβηγία. Ο Νορβηγός αντιβασιλέας και διάδοχος του θρόνου της Δανίας-Νορβηγίας, Κρίστιαν ΦρέντερικΚρίστιαν Φρέντερικ ανέλαβε την ηγεσία σε μια εθνική εξέγερση, ανέλαβε τον τίτλο του αντιβασιλέα και συγκάλεσε μια συνταγματική συνέλευση στο Έιντσβολ. Στις 17 Μαΐου 1814 το Σύνταγμα της Νορβηγίας υπογράφηκε από τη συνέλευση και ο Κρίστιαν Φρέντερικ εξελέγη βασιλιάς της ανεξάρτητης Νορβηγίας.
Ο Σουηδός βασιλιάς απέρριψε την υπόθεση μιας ανεξάρτητης Νορβηγίας και ξεκίνησε μια στρατιωτική εκστρατεία στις 27 Ιουλίου 1814, με μια επίθεση στα νησιά Χβάλερ και την πόλη Φρέντρικσταντ. Ο σουηδικός στρατός ήταν ανώτερος αριθμητικά, ήταν καλύτερα εξοπλισμένος και εκπαιδευμένος και καθοδηγούνταν από έναν από τους κορυφαίους στρατηγούς του Ναπολέοντα, τον νεοεκλεγέντα Σουηδό διάδοχο, Ο Ζαν-Μπαπτίστ ΜπερναντότΖαν-Μπαπτίστ Μπερναντότ. Οι μάχες ήταν σύντομες και κέρδισαν αποφασιστικά οι Σουηδοί. Οι διαπραγματεύσεις ανακωχής ολοκληρώθηκαν στις 14 Αυγούστου 1814.
Στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, ο Κρίστιαν Φρέντερικ συμφώνησε να εγκαταλείψει τις αξιώσεις για το νορβηγικό στέμμα και να επιστρέψει στη Δανία, εάν η Σουηδία αποδεχόταν το δημοκρατικό νορβηγικό σύνταγμα και μια χαλαρή ένωση. Στις 4 Νοεμβρίου 1814, το νορβηγικό κοινοβούλιο ενέκρινε τις συνταγματικές τροποποιήσεις, που απαιτούνται για την ένωση με τη Σουηδία και εξέλεξε τον βασιλιά Κάρολο ΙΓ' ως βασιλιά της Νορβηγίας.
Μετά την αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την ένωση στη Νορβηγία, το κοινοβούλιο κήρυξε ομόφωνα τη διάλυσή του στις 7 Ιουνίου 1905. Αυτή η μονομερής ενέργεια συνάντησε τις σουηδικές απειλές πολέμου. Ένα δημοψήφισμα στις 13 Αυγούστου επιβεβαίωσε την κοινοβουλευτική απόφαση. Οι διαπραγματεύσεις στο Κάρλσταντ οδήγησαν σε συμφωνία με τη Σουηδία στις 23 Σεπτεμβρίου και σε αμοιβαία αποστρατικοποίηση. Και τα δύο κοινοβούλια ανακάλεσαν την Πράξη της Ένωσης στις 16 Οκτωβρίου και ο έκπτωτος βασιλιάς της Σουηδίας Όσκαρ Β' απαρνήθηκε την αξίωσή του για τον νορβηγικό θρόνο και αναγνώρισε τη Νορβηγία ως ανεξάρτητο βασίλειο στις 26 Οκτωβρίου. Το νορβηγικό κοινοβούλιο πρόσφερε τον κενό θρόνο στον πρίγκιπα Καρλ της Δανίας, ο οποίος δέχτηκε μετά από ένα άλλο δημοψήφισμα, που είχε επιβεβαιώσει τη μοναρχία. Έφτασε στη Νορβηγία στις 25 Νοεμβρίου 1905, λαμβάνοντας το όνομα Χάακον Ζ' της Νορβηγίας.
Φινλανδικός πόλεμος
Ο Φινλανδικός πόλεμος διεξήχθη μεταξύ Σουηδίας και Ρωσίας από τον Φεβρουάριο του 1808 έως τον Σεπτέμβριο του 1809. Ως αποτέλεσμα του πολέμου, η Φινλανδία, που αποτελούσε το ανατολικό τρίτο της Σουηδίας έγινε το αυτόνομο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας εντός της Αυτοκρατορικής Ρωσίας. Η Φινλανδία παρέμεινε ως μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1917 οπότε και έγινε ανεξάρτητη. Ένα άλλο αξιοσημείωτο αποτέλεσμα ήταν η υιοθέτηση από το σουηδικό κοινοβούλιο ενός νέου συντάγματος και ενός νέου βασιλικού οίκου, του Μπερναντότ.
Εκβιομηχάνιση
Η εκβιομηχάνιση ξεκίνησε στα μέσα του 19ου αιώνα στη Σκανδιναβία. Στη Δανία η εκβιομηχάνιση άρχισε και περιορίστηκε στην Κοπεγχάγη μέχρι τη δεκαετία του 1890, μετά την οποία οι μικρότερες πόλεις άρχισαν να αναπτύσσονται γρήγορα. Η Δανία παρέμεινε κυρίως γεωργική μέχρι τον 20ο αιώνα, αλλά οι γεωργικές διεργασίες εκσυγχρονίστηκαν και η επεξεργασία γαλακτοκομικών προϊόντων και κρέατος έγινε πιο σημαντική από την εξαγωγή ακατέργαστων γεωργικών προϊόντων.
Σκανδιναβισμός
δεξιά|μικρογραφία| ΣκανδιναβισμόςΗ σύγχρονη χρήση του όρου Σκανδιναβία προέρχεται από το σκανδιναβικό πολιτικό κίνημα, το οποίο δραστηριοποιήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, κυρίως μεταξύ του Πρώτου πολέμου του Σλέσβιχ (1848–1850), στον οποίο η Σουηδία και η Νορβηγία συνέβαλαν με σημαντική στρατιωτική δύναμη, και του Δευτέρου πολέμου του Σλέσβιχ (1864) όταν το Ρίκσνταγκ των Κτημάτων κατήγγειλε τις υποσχέσεις του Βασιλιά για στρατιωτική υποστήριξη στη Δανία.
Μετανάστευση
Πολλοί Σκανδιναβοί μετανάστευσαν στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, την Αφρική και τη Νέα Ζηλανδία κατά τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Το κύριο κύμα της σκανδιναβικής μετανάστευσης σημειώθηκε τη δεκαετία του 1860 και διήρκεσε μέχρι τη δεκαετία του 1880, αν και η σημαντική μετανάστευση συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1930. Η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών έφυγε από την ύπαιθρο σε αναζήτηση καλύτερων γεωργικών και οικονομικών ευκαιριών. Μαζί με τη Φινλανδία και την Ισλανδία, σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού έφυγε στα ογδόντα χρόνια μετά το 1850. Μέρος της αιτίας για τη μεγάλη έξοδο ήταν ο αυξανόμενος πληθυσμός, που προκλήθηκε από τη μείωση των ποσοστών θανάτων, που αύξησε την ανεργία. Η Νορβηγία είχε το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών και η Δανία το λιγότερο.
Μεταξύ 1820 και 1920, λίγο περισσότεροι από δύο εκατομμύρια Σκανδιναβοί εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα εκατομμύριο προήλθε από τη Σουηδία, 300.000 από τη Δανία και 730.000 από τη Νορβηγία. Ο αριθμός για τη Νορβηγία αντιπροσωπεύει σχεδόν το 80% του εθνικού πληθυσμού το 1800. Οι πιο δημοφιλείς προορισμοί στη Βόρεια Αμερική ήταν η Μινεσότα, η Αϊόβα, η Ντακότα, το Ουισκόνσιν, το Μίσιγκαν, τα καναδικά λιβάδια και το Οντάριο.
Νομισματική Ένωση
Η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση ήταν μια νομισματική ένωση, που σχηματίστηκε από τη Σουηδία και τη Δανία στις 5 Μαΐου 1873, καθορίζοντας τα νομίσματά τους έναντι του χρυσού κανόνα στην ισοτιμία μεταξύ τους. Η Νορβηγία, η οποία ήταν σε ένωση με τη Σουηδία, εισήλθε στην ένωση δύο χρόνια αργότερα, το 1875, συνδέοντας το νόμισμά της με χρυσό στο ίδιο επίπεδο με τη Δανία και τη Σουηδία (403 γραμμάρια ). Η νομισματική ένωση ήταν ένα από τα λίγα απτά αποτελέσματα του σκανδιναβικού πολιτικού κινήματος του 19ου αιώνα.
Η Ένωση παρείχε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες και σταθερότητα σε νομισματικούς όρους, αλλά τα κράτη μέλη συνέχισαν να εκδίδουν τα δικά τους χωριστά νομίσματα.
Το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 έφερε το τέλος στη νομισματική ένωση. Η Σουηδία εγκατέλειψε τη σχέση με τον χρυσό στις 2 Αυγούστου 1914 και χωρίς σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία η ελεύθερη κυκλοφορία έληξε.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Και οι τρεις σκανδιναβικές χώρες παρέμειναν ουδέτερες σε όλη τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πόλεμος είχε πράγματι σημαντικό αντίκτυπο στην οικονομία της περιοχής, κυρίως ως αποτέλεσμα του βρετανικού αποκλεισμού της Γερμανίας. Ωστόσο, μπόρεσαν να το αντιμετωπίσουν με εμπορική συμφωνία με τη Βρετανία. Το μεγάλο εμπορικό ναυτικό της Νορβηγίας παρέδωσε ζωτικής σημασίας προμήθειες στη Βρετανία, αλλά υπέστη τεράστιες απώλειες σε πλοία και ναύτες λόγω της αδιάκριτης επίθεσης του γερμανικού ναυτικού. Η Δανία κάλεσε μεγάλο μέρος του στρατού της, αλλά η Γερμανία εξακολουθούσε να παραβιάζει τη δανική κυριαρχία σε κάποιο βαθμό, για παράδειγμα εξορύσσοντας το Έρεσουντ. Ένας σχετικά μεγάλος αριθμός Δανών από τη νότια Γιουτλάνδη πολέμησε στον γερμανικό στρατό.
Ανάπτυξη του κράτους πρόνοιας
Και οι τρεις χώρες ανέπτυξαν κράτη κοινωνικής πρόνοιας από τις αρχές έως τα μέσα του 20ού αιώνα. Αυτό προέκυψε εν μέρει λόγω της κυριαρχίας των σοσιαλδημοκρατών στη Σουηδία και τη Δανία και του Εργατικού Κόμματος στη Νορβηγία.
Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος
Κοντά στην αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα τέλη του 1939, τόσο οι Σύμμαχοι όσο και οι Δυνάμεις του Άξονα φοβούνταν ότι οι εχθροί τους θα αποκτούσαν δύναμη στη Σκανδιναβία. Η Βρετανία πίστευε ότι η Γερμανία σχεδίαζε να εισβάλει και έκανε αντισχέδια για τη δική της εισβολή. Ταυτόχρονα, η Γερμανία φοβόταν ότι η Βρετανία θα μπορούσε να αποκτήσει βάσεις στην περιοχή και ισχυρίστηκε ότι υποπτευόταν μια ξεκάθαρη εισβολή. Επιπλέον, η Γερμανία εκτιμούσε πολύ το σουηδικό σιδηρομετάλλευμα, που λάμβανε μέσω της Νορβηγίας και δεν είχε την πολυτέλεια να το χάσει. Ήθελαν επίσης τη Νορβηγία για τα λιμάνια της. Αυτό το έκανε πρωταρχικό στόχο, με τη Δανία έναν δευτερεύοντα στόχο που απαιτείται κυρίως για τη διευκόλυνση της νορβηγικής εισβολής. Μετά από προγραμματισμό για μήνες, η Γερμανία εισέβαλε τόσο στη Δανία όσο και στη Νορβηγία την ίδια μέρα, 9 Απριλίου 1940, μέρες πριν η Βρετανία σχεδιάσει να εισβάλει.
αριστερά|μικρογραφία|217x217εσ| Τα γερμανικά σημεία προσγείωσης κατά την αρχική φάση της [[Επιχείρηση Βεζερύμπουνγκ|επιχείρησης Βεζερύμπουνγκ.]]Τα έθνη αντέδρασαν πολύ διαφορετικά. Η Δανία παραδόθηκε δύο ώρες μετά την εισβολή, έχοντας χάσει μόλις δεκαέξι άνδρες. Προσπάθησαν να αποφύγουν τις απώλειες αμάχων και να λάβουν ευνοϊκή μεταχείριση από τη Γερμανία. Ωστόσο, η Νορβηγία αρνήθηκε να υποχωρήσει και πολέμησε γενναία και με όλη τη δύναμη των περιορισμένων και κακώς προετοιμασμένων δυνάμεών της. Οι δυτικοί σύμμαχοι έστειλαν στρατιωτική βοήθεια, αλλά η εκστρατεία δεν διεξήχθη αποτελεσματικά. Μέχρι τις 10 Ιουνίου 1940, ο επίσημος στρατός της Νορβηγίας είχε παραδοθεί στους επιτιθέμενους, ενώ ο βασιλιάς Χάακον Ζ' και η νόμιμη κυβέρνησή του κατέφυγαν στην εξορία στη Βρετανία.
Η στρατηγική της Δανίας αποδείχθηκε πιο επωφελής βραχυπρόθεσμα. Ήταν ένας από τους παράγοντες, που οδήγησαν τη Γερμανία να παραχωρήσει στους Δανούς υψηλό βαθμό αυτονομίας. Ένας άλλος λόγος ήταν ότι δεν είχαν πραγματική ατζέντα στη Δανία. Αφού εισέβαλαν, απλώς δεν ήθελαν να την εγκαταλείψουν, βλέποντάς την ως μόνιμο τμήμα της αυτοκρατορίας τους. Επίσης, οι Δανοί θεωρούνταν Σκανδιναβοί και Άριοι από τους Ναζί ιδεολόγους, γεγονός που βοήθησε περαιτέρω τη χώρα. Για όλους αυτούς τους λόγους, η Δανία μπόρεσε να διατηρήσει το κοινοβούλιο, τον βασιλιά και μεγάλο μέρος της κανονικής εσωτερικής τους λειτουργίας. Ωστόσο, η πικρία για τη Γερμανία μεγάλωσε και τα μικρά σαμποτάζ, που στρέφονταν κατά της Γερμανίας έγιναν συνηθισμένα. Η Γερμανία αντέδρασε τελικά εξαλείφοντας την αντιπροσωπευτική κυβέρνηση της Δανίας και επιβάλλοντας στρατιωτικό νόμο.
Η Νορβηγία αντιμετωπίστηκε πολύ πιο σκληρά καθ' όλη τη διάρκεια της κατοχής της. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξαλείφθηκαν και ο Nasjonal Samling ("Εθνική Ενότητα"), το νορβηγικό φασιστικό πολιτικό κόμμα, διόρισε όλους τους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ο Βίντκουν Κουίσλινγκ τοποθετήθηκε ως υπουργός-πρόεδρος, μαριονέτα της Ανώτατης Διοίκησης του Βερολίνου. Τα εργατικά συνδικάτα θα μπορούσαν να υπάρχουν μόνο εάν αποδέχονταν τον έλεγχο των Ναζί. Αυτά τα κατασταλτικά μέτρα εξασφάλισαν ότι η συνεργασία ήταν μικρή. Περίπου το δέκα τοις εκατό υποστήριξε το ναζιστικό κόμμα. Παρόλα αυτά, υπήρχε μια εχθρική σχέση, με κατοχική δύναμη σχεδόν έναν Γερμανό για κάθε δέκα Νορβηγούς.
Μόνη από τις τρεις Σκανδιναβικές χώρες, η Σουηδία δεν δέχθηκε εισβολή και παρέμεινε ονομαστικά ουδέτερη κατά τη διάρκεια του πολέμου. Καλλιέργησαν με επιτυχία την ειρήνη με τους Γερμανούς, προμηθεύοντάς τους με τις απαραίτητες πρώτες ύλες. Η σουηδική κυβέρνηση ήταν πολύ προσεκτική, για να αποφύγει την ανάφλεξη των Ναζί, φτάνοντας στο σημείο να πείσει τους συντάκτες εφημερίδων να λογοκρίνουν άρθρα και να αφήσουν τους Ναζί να μεταφέρουν προμήθειες μέσω της Σουηδίας και στη Νορβηγία μέχρι το 1943. Ωστόσο, περιστασιακά θα βοηθούσαν τους Συμμάχους. Έδωσαν άσυλο στους Εβραίους, που διέφυγαν από τη Δανία και πρόσφεραν αξιοσημείωτη βοήθεια στη Φινλανδία κατά τη διάρκεια του Σοβιετοφινλανδικού Πολέμου το 1939.
Μεταπολεμική εποχή
Μετά τον πόλεμο, όλες οι Σκανδιναβικές χώρες συμφώνησαν ότι ήταν απαραίτητη κάποια μορφή αμοιβαίας αμυντικής πολιτικής. Άρχισαν να συζητούν για μια Σκανδιναβική αμυντική ένωση. Οι τρεις σκανδιναβικές χώρες, εάν είχαν συνάψει συμμαχία, θα είχαν παραμείνει χωριστές κυρίαρχες χώρες, αλλά θα ενεργούσαν ως ενιαίο μπλοκ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Η προτεινόμενη ένωση συζητήθηκε από μια κοινή σκανδιναβική επιτροπή κατά τη διάρκεια του χειμώνα 1948–1949, αλλά η ένταση του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης και οι προετοιμασίες για μια δυτική συμμαχία, που θα κατέληγε στη Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού επισκίασαν την προσπάθεια. Όταν έγινε γνωστό ότι η δυτική συμμαχία δεν θα ήταν σε θέση να εφοδιάσει τις Σκανδιναβικές χώρες με οπλισμό πριν καλύψει τις δικές τους πιεστικές ανάγκες, αυτό το ζήτημα αποδείχθηκε τελικά το σημείο καμπής για τη Νορβηγία, η οποία παραιτήθηκε από τις συνομιλίες. Η Δανία ήταν ακόμα πρόθυμη να συνάψει συμμαχία με τη Σουηδία, αλλά οι Σουηδοί είδαν λίγα πλεονεκτήματα σε αυτό και η πρόταση έπεσε. Η Νορβηγία και η Δανία έγιναν στη συνέχεια συμβαλλόμενα μέρη της Βορειοατλαντικής Συνθήκης και μέλη του ΝΑΤΟ. Η Σουηδία παρέμεινε ουδέτερη μετά από μια έντονη συζήτηση.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σουηδία Κατηγορία:Νορβηγία Κατηγορία:Φινλανδία Κατηγορία:Ιστορία της Σουηδίας Κατηγορία:Ιστορία της Φινλανδίας Κατηγορία:Ιστορία της Νορβηγίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φουρνί Κέρκυρας
Το Φουρνί είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 2 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Κένιτς
Το Κιόνιτς (γερμανικά: Köniz) είναι επισήμως πόλη, ωστόσο εξακολουθεί να θεωρείται χωριό, και δήμος στη διοικητική περιφέρεια Βέρνης-Μίτλαντ ακριβώς στα νότια σύνορα προς τη Βέρνη στο καντόνι της Βέρνης στην Ελβετία. Ο δήμος Κιόνιτς ως ενιαίος οικισμός θα ανήκε στις 15 πολυπληθέστερες πόλεις της Ελβετίας. Αποτελεί επίσης μέρος του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος της Βέρνης με περίπου 400.000 κατοίκους.
Η επίσημη γλώσσα του Κιόνιτς είναι τα (ελβετικά) γερμανικά, αλλά η κύρια ομιλούμενη γλώσσα είναι η τοπική παραλλαγή της αλεμαννικής ελβετικής γερμανικής διαλέκτου.
Riders on the Storm
Το "Riders on the Storm" είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors που κυκλοφόρησε το 1971 και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο L.A. Woman, από την Elektra. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και σε single, το οποίο σημείωσε επιτυχία· στα Billboard Hot 100 έφτασε το νούμερο 14, στα βρετανικά chart έφτασε το νούμερο 22, ενώ στα ολλανδικά chart έφτασε στο νούμερο 7.
Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του συγκροτήματος. Το κομμάτι έχει υποστεί και αρκετές διασκευές, μερικές από τις πιο γνωστές ή πιο επιτυχημένες είναι, μεταξύ άλλων, της Άναμπελ Λαμ, της οποίας μπήκε στα βρετανικά chart και έφτασε στο νούμερο 27, ενώ γνωστή είναι και η διασκευή του Snoop Dogg. Επίσης, έχει χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές σε τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες καθώς και σε videogame της πολύ γνωστής σειράς videogames, Need For Speed. Το 2009 το τραγούδι εντάχθηκε στο Grammy Hall of Fame.
Συντελεστές
Οι Doors
Συμμέτειχαν επίσης ο:
Θέσεις τσαρτ
Riders on the Storm (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Ιούνιος 1971
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1971 Κατηγορία:Τραγούδια των The Doors Κατηγορία:Singles του 1971 Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Τουρλάδα Αχαΐας
Η Τουρλάδα είναι ένα μικρό ορεινό χωριό του νομού Αχαΐας σκαρφαλωμένο σε υψόμετρο 758 μέτρων. Παλαιότερα αποτελούσε αυτοτελή Κοινότητα της Επαρχίας Καλαβρύτων. Από το 1998 έως το 2010 ήταν Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Κλειτορίας ή Λευκασίου, όπως ονομαζόταν ως το 2008. Από το 2010 κ.εξ. ανήκει στο Δήμο Καλαβρύτων βάσει του "Σχεδίου Καλλικράτης". Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 28 κάτοικοι.
Τοποθεσία
Η Τουρλάδα βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ. από την πρωτεύουσα του Δήμου, τα Καλάβρυτα. Είναι κτισμένη στη βόρεια πλευρά του βουνού Κουρκουλίτσα του ευρύτερου συγκροτήματος του όρος Χελμός. Απέχει από την Αθήνα 220 χλμ., μέσω της σήραγγας του Αρτεμισίου, και από την Πάτρα 120 χλμ. Το πιο κοντινό μεγάλο αστικό κέντρο είναι η Τρίπολη, σε απόσταση 65 χλμ. Η οδική πρόσβαση στο χωριό είναι εύκολη και μέσω πολύ καλής βατότητας οδικού δικτύου. Επίσης, σε απόσταση 5 χλμ. βρίσκεται η Κλειτορία.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού προφανώς προήλθε από τη μορφολογία του χαμηλού βουνού Κουρκουλίτσα ή του λόφου Τσούγκα που βρίσκονται δυτικά του χωριού, τα οποία μοιάζουν με τρούλους. Από κει προήλθε το τοπωνύμιο Τρουλάδα και κατά παραφθορά Τουρλάδα.
Η ίδρυση
Η γένεση του οικισμού δεν είναι εξακριβωμένη πλήρως. Πρώτη φορά αναφέρεται σε επίσημα κείμενα με τη λατινική λέξη TURLADA, στην απογραφή των Ενετών που συντάχθηκε τον Αύγουστο του 1699 και δημοσιεύθηκε στη Βενετία το έτος 1704. Η αναφορά του χωριού υπάρχει στο κεφάλαιο REGNO DEL PELOPONHSO – Terzo Terretorio di Calaurita, δηλαδή «Βασίλειο της Πελοποννήσου – Τρίτη Περιοχή Καλαβρύτων».
Ιστορικές αναφορές
Ένα άλλο ιστορικό γεγονός συνέβη στις 12 Δεκεμβρίου του 1943, εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος, μία ημέρα πριν από το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων. Μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών αναζητούσε ομοεθνείς τους συλληφθέντες από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Όταν έφτασε στο χωριό, συγκέντρωσε τους άρρενες κατοίκους και ζήτησε να καταδώσουν το κρησφύγετο των ανταρτών αλλιώς θα τους οδηγούσαν προς εκτέλεση. Τελικά, αυτό αποφεύχθηκε έπειτα από προσπάθειες των χωριανών, που έπεισαν τους Γερμανούς επικεφαλής ότι το χωριό δεν είχε σχέση με τους αιχμαλώτους.
Τα γεγονότα της Φροξυλιάς
thumb|right|260px|Το μνημείο της Φροξυλιάς
Η τοποθεσία
Η Φροξυλιά θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ότι υπήρξε ο τόπος που έπεσε η πρώτη τουφεκιά του Εικοσιένα στις 16 και 17 Μαρτίου 1821 σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Παλαιών Πατρών Γερμανού, του Φωτάκου, υπασπιστή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και εγγράφων που ευρίσκονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους και την Εθνική Βιβλιοθήκη.
Οι δύο ενέδρες
Το απόγευμα της 16ης Μαρτίου 1821 ο Σωτήριος Παπαδαίος από τα Μαζέικα με τους συντρόφους του σε ενέδρα (χωσιά) στη θέση Φροξυλιά σκότωσαν ένα Τούρκο (Αράπη) από το προσωπικό του Βοεβόδα των Καλαβρύτων, Αρναούτογλου, που μετέβαινε στου Δάρα με εντολή του Βοεβόδα να ειδοποιήσει τους εκεί κατοίκους να ετοιμάσουν την υποδοχή του.
Την επόμενη ημέρα 17 Μαρτίου 1821, ο Γιάννης Χοντρογιάννης από τα Μαζέικα, ο Σωτήριος Παπαδαίος και οι άνδρες του, μεταξύ των οποίων και ο Ασημάκης Ντόλκας από το Κάνι, έστησαν ενέδρα ομοίως στη θέση Φροξυλιά, προκειμένου να επιτεθούν στους διερχόμενους Τούρκους.
Την ίδια ημέρα ο Βοεβόδας των Καλαβρύτων, μη γνωρίζοντας τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας, αναχώρησε από τα Καλάβρυτα για να μεταβεί στην Τρίπολη, με σκοπό να ενημερώσει τον Καϊμακάμη της Τριπόλεως για τις κινήσεις των οπλαρχηγών στα Καλάβρυτα. Όταν οι προπορευόμενοι της συνοδείας έφθασαν στην τοποθεσία Φροξυλιά, έπεσαν στην ενέδρα των προαναφερόμενων αγωνιστών. Στη μάχη που ακολούθησε, φονεύθηκε ο καφετζής, δηλαδή ο καταλυματίας, ο υπεύθυνος για τη διαμονή της αποστολής του Βοεβόδα Αρναούτογλου, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να αναγκασθεί κακήν κακώς να επιστρέψει στα Καλάβρυτα και να μη μεταβεί στην Τρίπολη.
Ο εορτασμός
thumb|right|260px|Εορτασμός της επετείου των γεγονότων της Φροξυλιάς. Τα δύο αυτά προεπαναστατικά γεγονότα, που ήταν οργανωμένα και ένοπλα, θορύβησαν πολύ τους Τούρκους και ενθάρρυναν τους Έλληνες προκρίτους των Καλαβρύτων να συνεχίσουν τον αγώνα. Για την τοπική ιστορία και παράδοση υπήρξαν πολύ σπουδαία και στην τοποθεσία που έγιναν τα γεγονότα έμεινε το τοπωνύμιο Καφετζής.
Σε ανάμνηση των γεγονότων το 1930 η τότε κοινότητα Μαζέικων (Κλειτορίας) ονόμασε το δρόμο που οδηγεί από την Κλειτορία στην Τρίπολη: Οδό Φροξυλιάς-Τριπόλεως. Επίσης έγινε μια πρώτη προσπάθεια για τη διάνοιξη αμαξιτού δρόμου προς την περιοχή και την ανέγερση μνημείου, όμως το ξέσπασμα του παγκοσμίου πολέμου ανέστειλε αυτή τη διαδικασία.
Η καθημερινή ζωή
Οι κάτοικοι της Τουρλάδας ασχολούνταν ανέκαθεν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι συνθήκες ζωής ήταν πάντα δύσκολες και η παραγωγή αγαθών της φύσης μόλις που επαρκούσε για τα προς το ζην.
Η διασκέδαση γινόταν σε τοπικές γιορτές και πανηγύρια. Σημαντικές ήταν και οι κοινωνικές στιγμές που αφορούσαν σε γάμους, βαφτίσια κλπ, οι οποίες σήμερα έχουν εκλείψει εξαιτίας της μείωσης και της γήρανσης του πληθυσμού. Σήμερα οι κοινωνικές εκδηλώσεις περιορίζονται στις μεγάλες γιορτές, οπότε οι μετανάστες έρχονται στα πάτρια εδάφη.
Οι ναοί
thumb|right|260px|Το εξωκλήσι του Αγ. Γεωργίου και το λάβαρο της Φροξυλιάς. Στην Τουρλάδα υπάρχουν δύο εκκλησίες εντός του χωριού, ενώ στη γύρω περιοχή υπάρχουν έξι εξωκλήσια. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Ανδρέας. Χτίστηκε το 1880 και είναι ρυθμού βασιλικής. Αξιόλογο είναι το καμπαναριό της εκκλησίας το οποίο διακρίνει η έξοχη μαστοριά των ντόπιων πετροχτιστάδων. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας, χτισμένη το 1912. Πρόσφατα ανακαινισμένη, αποτελεί κόσμημα τοπικής αρχιτεκτονικής. Γιορτάζει της Ζωοδόχου Πηγής και το Δεκαπενταύγουστο. Τα εξωκλήσια βρίσκονται διάσπαρτα στην αγροτική περιφέρεια της Τουρλάδας. Το παλιότερο είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Υπολογίζεται ότι πρωτοχτίστηκε στα 1700 περίπου και αποτελούσε την εκκλησία του παλαιότερου οικισμού, που ονομαζόταν Ζευγολατιό. Σημαντικά ακόμα είναι τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου πλησίον του μνημείου της Φροξυλιάς και του Αγίου Στεφάνου λίγο πριν την είσοδο στο χωριό. Τα υπόλοιπα, νεώτερα, εξωκλήσια του χωριού είναι: η Αγία Παρασκευή, οι Άγιοι Κωνσταντίνος & Ελένη και ο Προφήτης Ηλίας.
Οι κατοικίες
Στην Τουρλάδα διακρίνονται τα χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία που απαντώνται σε όλη την περιοχή των Καλαβρύτων. Παρά τις δυσκολίες διαβίωσης που αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι, υπάρχουν ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία, πολλά από τα οποία διασώζονται ως σήμερα. Όμως εξαιτίας της ανυπαρξίας στην περιοχή και ειδικότερα στο χωριό, θεσμικού πλαισίου προστασίας της πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς οι καταστροφές από ιδιωτικές πρωτοβουλίες είναι μεγάλες. Τα πλέον αξιόλογα στοιχεία των κατοικιών, οι οποίες είναι όλες πέτρινες, παρατηρούνται στα παράθυρα και στις πόρτες. Η τέχνη που διακρίνει κάθε σπίτι ως προς αυτά, αντικατόπτριζε στο παρελθόν την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των ιδιοκτητών.
Γενικότερα, οι κατοικίες ήταν μικρές τετράγωνες ή ορθογώνιες, ισόγειες ή διώροφες με κατώι. Μπροστά από την κεντρική είσοδο υπήρχε το χαγιάτι. Οι σκεπές είναι ως επί το πλείστον τετράρριχτες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των ενωμένων οικιών που τις χωρίζει μεσοτοιχία, οι οποίες προέρχονται από αδερφομοίρια και στεγάζουν κατά κύριο λόγο συγγενείς, απογόνους της ίδιας οικογένειας.
Οι βρύσες
Μέσα στο χωριό υπάρχουν δυο πέτρινες βρύσες. Η πρώτη, αρκετά καινούργια, βρίσκεται στην πλατεία του χωριού. Η άλλη βρίσκεται ενσωματωμένη στη μάντρα του παλιού δημοτικού σχολείου στην είσοδο του χωριού. Ένας ογκώδης κούτουλας, συγκρατεί το νερό.
Εκτός του χωριού υπάρχουν άλλες δύο πετρόχτιστες βρύσες δείγματα τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Η μια εξ αυτών υπάρχει από την περίοδο της τουρκοκρατίας και αποτελούσε την πηγή ύδρευσης του μητρικού οικισμού της Τουρλάδας, του Ζευγολατιού.
Η δεύτερη βρίσκεται στη θέση Καλύβι, πλησίον του εξωκλησιού της ''Αγ. Παρασκευής''. Και της δύο αυτές πηγές σκεπάζουν υπεραιωνόβια πλατάνια, των οποίων η περίμετρος ξεπερνά τα 10 μέτρα.
Εκτός των παραπάνω κρηνών σε διάφορα σημεία υπάρχουν πηγές, με συνεχή ροή δροσερού νερού. Συγκεκριμένα κοντά στο χωριό υπάρχουν οι πηγές στις θέσεις: Χριστός, Πόρος, Κάνταλος, Κρόριζα κά.
Πεζοπορικές διαδρομές
Από το χωριό διέρχεται το ευρωπαϊκό μονοπάτι ορεινών διαδρομών Ε4, το οποίο ξεκινάει από την Ισπανία, διασχίζει όλη την Ευρώπη και καταλήγει στην Κρήτη. Από την Τουρλάδα οι επιλογές στο Ε4 είναι είτε νότια προς τα χωριά Κρινόφυτα, Λυκούρια κλπ είτε βόρεια προς Άγιο Νικόλαο και Πλανητέρο, όπου οι βρίσκονται οι πηγές του ποταμού Αροάνιου. Από το Πλανητέρο είναι δυνατή η ανάβαση στο όρος Χελμός, το μυθικό βουνό με τις ψηλές κορυφές και τα μυθικά Ύδατα της Στυγός. Εκτός από το Ε4, υπάρχουν και άλλες επιλογές πάνω σε μονοπάτια που είχαν χαραχτεί κατά το παρελθόν βάσει των αναγκών που είχαν οι κάτοικοι, όπως η διαδρομή προς τις τοποθεσίες Παλιοχώρι και Αράχωβα. Η Αράχωβα είναι ένα μικρό οροπέδιο, το οποίο περικυκλώνεται από ελατοδάση. Ανατολικά της Αράχωβας μπορεί κανείς να προχωρήσει προς την πεδιάδα του Φενεού στην Κορινθία.
Επίσης, επιλογές πεζοπορίας σε πιο κοντινά μέρη, όπως η βόλτα στη βρύση στο Ζευγολατιό, στην πηγή στο Καλύβι ή στις πηγές του Χριστού.
Σήμανση υπάρχει μόνο για το μονοπάτι Ε4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ουσίποι
Οι Ουσίποι ήταν αρχαίος γερμανικός λαός της περιοχής ανατολικά του Ρήνου (στην εκτός Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Γερμανία), πιθανότατα μεταξύ των κοιλάδων των ποταμών Λαν και Ζιγκ. Αναφέρονται στα Γεωγραφικά του Στράβωνα,, στη Γεωγραφία του Πτολεμαίου και στη Γερμανία του Τάκιτου (κεφ. 32) ως γείτονες άλλων γερμανικών φυλών όπως οι Χάττοι και οι Τεντερίτες, τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η πιο διάσημη αναφορά στους Ουσίπους είναι στον Αγρικόλα του Τάκιτου (κεφ. 28), όπου ο ιστορικός μας λέει ότι Ουσίποι που είχαν καταταγεί στο Ρωμαϊκό στρατό υπό τον στρατηγό Γναίο Ιούλιο Αγρικόλα λιποτάκτησαν κατά τη διάρκεια εκστρατείας έναντι των Βρετανών (δυτικές και βόρειες ακτές της Βρετανίας) περί το 82. Οι Ουσίποι σκότωσαν τον Ρωμαίο εκατόνταρχο και τους στρατιώτες που τους εκπαίδευαν, κατόπιν έκλεψαν τρία καράβια και έπλευσαν παράλληλα προς τις βόρειες ακτές της Βρετανίας. Αντιμετώπισαν όμως δυσκολίες και έλλειψη τροφίμων και κατέφυγαν στον κανιβαλισμό. Τελικά κατέληξαν στη γη των Σουηβών, όπου αρκετοί πιάστηκαν από τους ντόπιους λαούς. Άλλα τμήματα πιάστηκαν από τους Φρίσιους και οι επιζώντες πουλήθηκαν σκλάβοι, μπορώντας έτσι να εξιστορίσουν τα γεγονότα. Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει μια παρόμοια (αν και σύντομη) ιστορία, αλλά τοποθετεί τα γεγονότα σε προηγούμενα έτη. Είναι πιθανό οι Ουσίποι να ήταν συνώνυμοι των Ουσιπιτών, επίσης γερμανικού λαού, που είχαν δεχθεί επίθεση από τον Ιούλιο Καίσαρα το 55 π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Γερμανικές φυλές
Ψαχνιά Κέρκυρας
Η Ψαχνιά είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 43 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
People Are Strange
Το "People Are Strange" είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Strange Days, το 1967. Επίσης, κυκλοφόρησε και σε single, το οποίο σημείωσε επιτυχία στις ΗΠΑ, φτάνοντας το νούμερο 12, στα Billboard Hot 100. Το κομμάτι γράφτηκε από τους Τζιμ Μόρισον και Ρόμπι Κρίγκερ. Ο ντράμερ του συγκροτήματος ο Τζον Ντένσμορ, δήλωσε για το τραγούδι ότι πιστεύει ότι ήταν μία εκδήλωση για της "ευαλωτότητας" του Τζίμ Μόρισον.
Tο κομμάτι γνώρισε και πολλές διασκευές. Μία από τις γνωστότερες να είναι αυτή των Echo & the Bunnymen, η οποία έφτασε στα βρετανικά chart στο νούμερο 29. και στο νούμερο 13, στα ιρλανδικά chart.
Σύνθεση
Το κομμάτι συντάχθηκε στις αρχές του 1967 και γράφτηκε όταν ο τραγουδιστής ο Μόρισον βρισκόταν σε κατάθλιψη. Σύμφωνα με τον Τζον Ντένσμορ: ο Μόρισον αφού γύρισαν από μια βόλτα με τον Ρόμπι Κρίγκερ, άρχισε να γράφει τους στίχους του τραγουδιού. Ο Κρίγκερ έγραψε τη μουσική και ηχογράφησε το σόλο κιθάρας με την πρώτη προσπάθεια.
Μέλη
Οι Doors
Γκεστ Συμμετοχές
Τραγούδια
1. People Are Strange (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 2:12
Θέσεις τσαρτ
People Are Strange (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Σεπτέμβριος 1967
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1967 Κατηγορία:Τραγούδια των The Doors Κατηγορία:Singles του 1987 Κατηγορία:Singles του 1988 Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Singles του 1967 Κατηγορία:Singles της East West Records Κατηγορία:Singles της Reprise Records Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Σαν Κασάνο ντεϊ Μπάνι
Το Σαν Κασάνο ντεϊ Μπάνι (ιταλικά: San Casciano dei Bagni) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Γλυκίωση
Η γλυκίωση (αγγλ. Glycation) ή αντίδραση Μαϊγιάρ ή συχνά αναφερόμενη ως μη ενζυμική γλυκοσυλίωση (λανθασμένος όμως όρος), είναι η ομοιοπολική προσκόλληση ενός σακχάρου σε μια πρωτεΐνη ή ένα λιπίδιο.
Σάκχαρα που συμμετέχουν
Τυπικά σάκχαρα που συμμετέχουν στη γλυκίωση είναι η γλυκόζη, η φρουκτόζη και τα παράγωγά τους. Η γλυκίωση είναι η μη ενζυματική διαδικασία που ευθύνεται για πολλές (π.χ. μικρο και μακροαγγειακές) επιπλοκές στον σακχαρώδη διαβήτη και εμπλέκεται σε ορισμένες ασθένειες και στη γήρανση. Τα τελικά προϊόντα γλυκίωσης πιστεύεται ότι παίζουν αιτιώδη ρόλο στις αγγειακές επιπλοκές του σακχαρώδους διαβήτη.
Σε αντίθεση με τη γλυκίωση, η γλυκοσυλίωση είναι η εξαρτώμενη, από το ένζυμο ATP σύνδεση σακχάρων σε πρωτεΐνες ή λιπίδια. Η γλυκοσυλίωση συμβαίνει σε καθορισμένες θέσεις στο μόριο - στόχο. Είναι μια κοινή μορφή μετα-μεταφραστικής τροποποίησης πρωτεϊνών και απαιτείται για τη λειτουργία της ώριμης πρωτεΐνης.
Αρνητικές επιπτώσεις
Στον ανθρώπινο οργανισμό, η γλυκίωση είναι ένα αρνητικό φαινόμενο που λαμβάνει χώρα όταν η γλυκόζη του αίματος υπερβαίνει τα φυσιολογικά όρια. Τότε η γλυκόζη αντιδρά και ενώνεται με τις πρωτεΐνες, ιδίως την αιμοσφαιρίνη και το κολλαγόνο. Αποτέλεσμα αυτών είναι ενώσεις που δημιουργούν φλεγμονές στους ιστούς. Ταυτόχρονα εμποδίζεται η φυσιολογική μεταφορά του οξυγόνου στα ζωτικά όργανα του οργανισμού.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Υδατάνθρακες Κατηγορία:Διατροφή
Κυβερνήτης των Νήσων Κέιμαν
Ο Κυβερνήτης των Νήσων Κέιμαν είναι ο εκπρόσωπος του Βρετανού μονάρχη στο υπερπόντιο έδαφος των Νήσων Κέιμαν του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Κυβερνήτης, ένας δημόσιος υπάλληλος που στη σύγχρονη εποχή ήταν συνήθως Βρετανός υπήκοος που κατοικούσε κανονικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, διορίζεται από τον μονάρχη από το προσωπικό του Γραφείου Εξωτερικών, Κοινοπολιτείας και Ανάπτυξης κατόπιν συμβουλής της βρετανικής κυβέρνησης. Ο ρόλος του Κυβερνήτη είναι να ενεργεί ως de facto αρχηγός του κράτους και είναι υπεύθυνος για το διορισμό του πρωθυπουργού, ο οποίος είναι ο αρχηγός του κόμματος με την πλειοψηφία των εδρών στο Νομοθετικό Σώμα.
Σημερινός κυβερνήτης είναι ο Μάρτιν Ρόπερ από τον Οκτώβριο του 2018.
Ο Κυβερνήτης έχει τη δική του σημαία, τη σημαία της Ένωσης αντεστραμμένη με το έμβλημα του εδάφους. Η επίσημη κατοικία του Κυβερνήτη είναι ο Οίκος του Κυβερνήτη στο Seven Mile Beach, στην Μεγάλη Καϊμάν.
Ιστορία
Μέχρι το 1962, τα νησιά Κέιμαν διοικούνταν ως εξάρτημα της Τζαμάικα. Όταν η Τζαμάικα κέρδισε την ανεξαρτησία, τα νησιά χωρίστηκαν και έγιναν ξεχωριστή αποικία του Στέμματος. Διορίστηκε Διαχειριστής (Administrator) στα Νησιά από το 1959. Μετά το 1971 η βρετανική κυβέρνηση διόρισε Κυβερνήτη.
Παραπομπές
Κυβερνητης
Σαν Κουίρικο ντ'Όρτσα
Το Σαν Κουίρικο ντ'Όρτσα (ιταλικά: San Quirico d'Orcia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Σαρακατσαναίικο Σερρών
Το Σαρακατσαναίικο ή Σαρακατσανέικο, έως το 1927 γνωστό ως Δολάπ , είναι οικισμός του Δήμου Ηρακλείας του Νομού Σερρών. Υπάγεται στην κοινότητα Ηρακλείας του δήμου Ηρακλείας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι ακατοίκητος.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.16798" longitude="23.28915" zoom="12" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.28915,         41.16798        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσιγκτον Π.Κ
Το Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ (αγγλικά:Washington D.C. Area Film Critics Association Awards For Best Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ. για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ.
Καστέλο Ουρσίνο
Το Καστέλο Ουρσίνο (ιταλ.: Castello Ursino, που στα Σικελικά σημαίνει Κάστρ ο της Αρκούδας ), γνωστό και ως Σουηβικό Καστέλο της Κατάνια (Castello Svevo di Catania), είναι ένα κάστρο στην Κατάνια, Σικελία, νότια Ιταλία. Κτίστηκε τον 13ο αι. ως βασιλικό κάστρο του βασιλείου της Σικελίας, και είναι κυρίως γνωστό για τον ρόλο του στον Σικελικό Εσπερινό, όταν έγινε η έδρα του Σικελικού Κοινοβουλίου. Το κάστρο είναι σε καλή κατάσταση σήμερα και είναι ανοιχτό στο κοινό ως μουσείο.
Κατασκευή
Το Καστέλο Ουρσίνo κτίστηκε μεταξύ 1239 και 1250, ως ένα από τα βασιλικά κάστρα του Φρειδερίκου Β', βασιλιά της Γερμανίας και της Σικελίας, κλείνοντας ένα κεφάλαιο για την ταραγμένη εποχή στη Σικελία, που ακολούθησε το τέλος τού προκατόχου του Γουλιέλμου Β'. Οι τοπικοί άρχοντες είχαν προσπαθήσει να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία και το 1220 ο Φρειδερίκος Β' είχε διατάξει την καταστροφή όλων των μη βασιλικών κάστρων στη Σικελία. Το Καστέλο Ουρσίνo κτίστηκε για να τονίσει τη βασιλική ισχύ, καθώς και για την άμυνα της πρωτεύουσας και θεωρήθηκε απόρθητο εκείνη την εποχή.
Σικελικός Εσπερινός
Το 1295, κατά τη διάρκεια του Σικελικού Εσπερινού, η Συνέλευση, που κήρυξε τον έκπτωτο Ιάκωβο Β' της Αραγονίας από βασιλιά της Σικελίας, αντικαθιστώντας τον με τον Φρειδερίκο Γ', πραγματοποιήθηκε εδώ. Το επόμενο έτος καταλήφθηκε από τον Ροβέρτο του Ανζού, αλλά αργότερα βρέθηκε ξανά στα χέρια της Αραγονίας.
Βασιλική έδρα
Στο κάστρο διέμενε ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γ', καθώς και οι διάδοχοί του Πέτρος Β', Λουδοβίκος, Φρειδερίκος Γ' και Μαρία. Εδώ η τελευταία απήχθη από τον Γουλιέλμο-Ραϋμόνδο Γ΄ Μονκάδα, για να αποφύγει τον γάμο της με τον Τζιάν-Γκαλεάτσο Βισκόντι (1392). Ο βασιλιάς Μαρτίνος Α' είχε επίσης την αυλή του στο κάστρο.