cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παφνούτι Τσεμπισιόφ
Ενήλικη ζωή
Το 1847 ο Τσεμπισόφ παρουσίασε τη διατριβή του «Ολοκλήρωση με τη βοήθεια των λογαρίθμων» στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, με την οποία κατάφερε να εξασφαλίσει το δικαίωμα να διδάξει ως ομιλητής. Εκείνη την εποχή, μερικές από τις εργασίες του Λέοναρντ Όιλερ (Leonhard Euler) άρχισαν να επανεκδίδονται από τον V. Ya. Bunyakovsky, ο οποίος ενθάρρυνε τον Τσεμπισόφ να τις μελετήσει. Αυτές οι εργασίες επηρέασαν κατά πολύ το επιστημονικό έργο του. Το 1848, υπέβαλε την εργασία του «Η θεωρία των συμφωνιών» για το διδακτορικό του. Ένα χρόνο μετά άρχισε η επίσημη ακαδημαική του καριέρα στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, όπου και έμεινε μέχρι το 1882. Μετά το 1882, εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο και αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στην έρευνα.
Πέθανε στην Αγία Πετρούπολη στις 8 Δεκεμβρίου του 1894.
Επιστημονική συνεισφορά
Ο Τσεμπισόφ είναι γνωστός για τις εργασίες του στον τομέα των πιθανοτήτων, της στατιστικής και της θεωρίας των αριθμών. Η ανισότητα Τσεμπισόφ λέει ότι αν X μιά τυχαία μεταβλητή, με σταθερή τυπική απόκλιση σ και μέση τιμή μ, τότε για οποιονδήποτε αριθμό \delta>0 ισχύει:
Με τη βοήθεια της ανισότητας Τσεμπισόφ μπορούμε να υπολογίσουμε την πιθανότητα η X να βρίσκεται σε ένα διάστημα τιμών, ανεξαρτήτως από το είδος της κατανομής της.
Επίσης, το θεώρημα Bertrand-Τσεμπισόφ (1845|1850) δηλώνει ότι για οποιονδήποτε n>1, υπάρχει πρώτος αριθμός p τέτοιος ώστε n < p < 2n. Αυτό το θεώρημα είναι συνέπεια της ανισότητας Τσεμπισόφ για τον πρώτο αριθμό \pi(n), ο οποίος είναι μικρότερος του n, και δηλώνει ο \pi(n) είναι n/\log(n). Εναλλακτικά μας λέει ότι το πηλίκο των δύο εκφράσεων πληριάζει το 1 όσο το n τείνει στο άπειρο.
Τα πολυώνυμα Τσεμπισόφ είναι ένας άλλος τομέας με τον οποίο ασχολήθηκε ο Ρώσος μαθηματικός, με αφορμή τη χρήση ειδικών συναρτήσεων για μελέτη και σχεδίαση ατμομηχανών. Τα πολυώνυμα αυτά βρήκαν εφαρμογή στον σχεδιασμό των ομώνυμων βαθυπερατών ηλεκτρονικών φίλτρων ανώτερης τάξης, τα οποία προσφέρουν μεγάλη εξασθένηση στις υψηλές συχνότητες.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Ρώσοι εφευρέτες Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Η Επιστροφή του Βασιλιά
Η Επιστροφή του Βασιλιά (The Return of the King) είναι βιβλίο φανταστικής μυθιστοριογραφίας του Άγγλου συγγραφέα Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, που κυκλοφόρησε στις 20 Οκτβωρίου 1955. Είναι ο τρίτος και τελευταίος τόμος του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Tζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Κινεζικός δράκος (μυθολογία)
Ο κινεζικός δράκος είναι μυθολογικό ζώο, που, όπως υποδηλώνει η ονομασία του, προέρχεται από την Κίνα. 250px|μικρογραφία|Πρώην κινεζικό λάβαρο, με τον κινεζικό δράκο.
Περιγραφή
Οι περιγραφές τον θέλουν με μακρόστενο σώμα, σκληρό, φολιδωτό δέρμα, μεγάλο κεφάλι, μακριά ουρά, και πόδια κοντά εξοπλισμένα με νύχια. Τρίχες φέρει μόνο στο κεφάλι, τους αγκώνες, τη μύτη και την ουρά. Ακόμη, στην κορυφή του κεφαλιού του φέρει κέρατα.
Χαρακτήρας
Στην Ευρώπη μπορεί ο δράκος να είναι ένα επικίνδυνο, ολέθριο πλάσμα, που βγάζει φωτιά από το στόμα του. Αντιθέτως, στην κινεζική, κορεατική και βιετναμέζικη παράδοση περιγράφεται ως καλόβουλο πλάσμα, σύμβολο ειρήνης, εξουσίας,καλοτυχίας και ευημερίας. Χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα σαν σύμβολο στην αυτοκρατορική Κίνα.
Κατηγορία:Δράκοι Κατηγορία:Κινεζικός πολιτισμός Κατηγορία:Μυθολογία της Κίνας
Αζονκούρ
Το Αζονκούρ (Αναλντσχόφεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Σαπωνοποιία Πλωμαρίου
Η Σαπωνοποιία Πλωμαρίου είναι η βιομηχανική δραστηριότητα παρασκευής ελαίων και σαπουνιών στο Πλωμάρι της Λέσβου. Το Πλωμάρι ήταν μια από τις σημαντικότερες περιοχές παραγωγής της Λέσβου και αποτέλεσε το πρώτο βιομηχανικό κέντρο του Αιγαίου. Σημείωσε μεγάλη παραγωγή ελαιοσάπωνων διαθέτοντας τα προϊόντα τους στην Κωνσταντινούπολη, τη Μικρά Ασία και περιοχές στη Μαύρη Θάλασσα.
Σύντομο Ιστορικό
Το βιομηχανικό Πλωμάρι των αρχών του αιώνα διαθέτει:
Τη μαζική παραγωγή ελαιοσαπώνων υπαγόρευσε η μεγάλη ζήτηση που είχαν τα προϊόντα αυτά στις αγορές της Ανατολής. Το 1889 η εξαγωγή σαπουνιού φτάνει τα 65-70.000 καντάρια, ενώ το 1909 μειώθηκε στα 30-35.000. Μετά το 1912 η σαπουνοβιομηχανία περιορίστηκε αισθητά και πολλά εργοστάσια, όπως το σαπωνοποιείο του Ι. Πούλια, μετατράπηκαν σε αποθήκες επεξεργασίας καπνών. Τέλος, με τη Μικρασιατική καταστροφή έκλεισε στο Πλωμάρι ο κύκλος της μαζικής παραγωγής σαπουνιού.
Σαπωνοποιία Πλωμαρίου
Τα σαπωνοποιία εντάσσονταν σε ήδη υπάρχοντα ελαιοτριβεία, ή λειτουργούσαν σαν ξεχωριστές λειτουργικές μονάδες. Το σαπούνι λειτουργούσε σαν υποπαράγωγο του λαδιού, το οποίο παραγόταν σε μεγάλες ποσότητες και εξαγόταν και στο εξωτερικό. Σε άλλα συγκροτήματα ελαιοτριβείων και σαπωνοποιείων ενσωματώνονται αλευρόμυλοι, απασχολώντας τους εργάτες της ελιάς τους μήνες του καλοκαιριού, όταν τα λιοτρίβια ήταν κλειστά.
Είδη σαπουνιών
Τέσσερα είδη σαπουνιών παράγονταν στο Πλωμάρι και ήταν τα εξής:
Διαδικασία κατασκευής σαπουνιών
Το πράσινο σαπούνι χρειαζόταν μισή, με μία ώρα να μπει στο θερμοθάλαμο και να γυαλίσει.
Το Μασσαλίας με τη σειρά του «έπεφτε» σε νερό και ανέβαινε από τα 62% στα 82% σε λιπαρά με φωτιά από καμινέτο, που τοποθετούσαν από κάτω και έβγαινε σε μπαστούνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Γάλλοι, πριν λίγα χρόνια, παρουσίασαν στην Ελλάδα την έκθεση διαφημιστικής αφίσας για το σαπούνι στο Πλωμάρι, καθώς το θεωρούν αδελφό τόπο, όσον αφορά την παραγωγή σαπουνιού. Τα αρωματικά έβγαιναν σε φύλλο σαν τον μπακλαβά, στη συνέχεια προσέθεταν το άρωμα και το χρώμα και τα τοποθετούσαν στη μήτρα.
Το λευκό σαπούνι, για να ασπρίσει περισσότερο, το στοίβαζαν «σφραγίδα με σφραγίδα» στο τσουβάλι τοποθετώντας στη βάση και τη κορυφή του λαδόχαρτα. Έβαζαν 3 πεντάδες στη βάση και άρτιο (ζυγό) αριθμό στο ύψος. Οι ταμπακάδες για το πράσινο είχαν μεγαλύτερο ύψος από του λευκού σαπουνιού, ενώ στα τρέστα (πλαϊνά) τοποθετούσαν λαδόχαρτο. Το τσουβάλι έβαζε 50 οκάδες λευκό και 70 οκάδες νοθευμένο. Για το πράσινο χρησιμοποιούσαν κάσα, που είχε τάρα (απόβαρο) 4,5 οκάδες και χωρούσε 40 οκάδες σαπούνι. Οι τιμές των σαπουνιών κυμαίνονταν ανάλογα π.χ 5 το λευκό, 7 το πράσινο και 20 τα 3 αρωματικά.
Παλαιότερα, χρησιμοποιούσαν τα τρίμματα του σαπουνιού για το πλύσιμο στη σκάφη και αργότερα στο πλυντήριο. Για το σκόρο έλιωναν τα τρίμματα από βραδύς, μαζί με λάδι και λεβάντα και το κρέμαγαν στις ντουλάπες με τα ρούχα.
Τα εργοστάσια σαπωνοποιίας στο Πλωμάρι
Τα εργοστάσια σαπουνιών του Πλωμαριού ήταν κατανεμημένα σε τέσσερις περιοχές.
Πρώτη περιοχή
Στην πρώτη περιοχή, προς Αμμουδέλι, βρίσκονται τα ελαιοτριβεία και τα σαπωνοποιεία των Αθανασιάδη, Βουλαλά και Τιμολέοντα Λαγουμίδη το οποίο αργότερα -μετά το 1916- αγοράστηκε από τους αδερφούς Γεωργαντέλη.
Το σαπωνοποιείο του Αθανασιάδη ήταν ένα κεραμιδί κτίριο με κρέμασες και ονομαζόταν «Αλέκτωρ», ίσως από τον ανεμοδείκτη του, που είχε το σχήμα πετεινού. Οι εργάτες του, όταν ήθελαν να στεγνώσουν το σαπούνι ρωτούσαν μέσ’ απ’ το κτίριο κάποιον άλλον εργάτη, που βρισκόταν απέξω: "που λουγιάζ’ ι πικνός;" και άνοιγαν στη συνέχεια τα παράθυρα από την πλευρά, που φυσούσε ο αέρας. Ανάμεσα στο σαπωνοποιείο, που βρισκόταν προς τη θάλασσα και το ελαιοτριβείο του Αθανασιάδη, όπου αργότερα έγινε ο συνεταιρισμός "Η ΕΛΙΑ", που διέθεταν και ένα φουγάρο, βρισκόταν το ελαιοτριβείο και το σαπωνοποιείο του Βουλαλά, που το φουγάρο του σώζεται ακόμα.
Δεύτερη περιοχή
Στην δεύτερη περιοχή, στον Ταρσανά, βρίσκονταν τα σαπωνοποιεία, τα ελαιοτριβεία και ραφινερί των Ξυπτερά, Παπουτσάνη, Φρατζόγλου, Μαμάκου ή Μαμακέλη, Τραγάκη, Γεωργαντέλη και Αλκαίου Μεταξά.
Το σαπωνοποιείο και ελαιοτριβείο Παπουτσάνη ήταν το πρώτο ατμοκίνητο στο Πλωμάρι (1870), διέθετε ένα καΐκι και ένα δεύτερο σαπωνοποιείο στη Σμύρνη, (ο Αθανασιάδης είχε εκεί το πυρηνεργοστάσιο του). Λένε ότι το ένα από τα δύο σαπωνοποιεία της Σμύρνης είχε χρώμα λουλακί και ίσως να είναι αυτό που κατέληξε στο Muharem, που αναφέρει ο Γιώργος Γιαννουλέλης στο βιβλίο του "Σεργιάνι στη Μέση Ανατολή".
Τρίτη περιοχή
Στην τρίτη περιοχή, κατά μήκος το ποταμού Σεδούντα, υπήρχαν τα σαπωνοποιεία Πούλια, Πιτσιλαδή και αργότερα του Χατζηβασιλείου. Το τελευταίο διακρινόταν για το πολύ καλό πράσινο σαπούνι που παρήγαγε, αφού προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις της ελληνικής αγοράς (μετά το 1922) άντεξε μέχρι και την κατοχή και στη συνέχεια πουλήθηκε - μαζί με το ελαιοτριβείο στον Ιωάννη Καλδή.
Τέταρτη περιοχή
Στην τέταρτη περιοχή, μένει το ερειπωμένο σήμερα (2015) συγκρότημα της πυρηνομηχανής που ήταν ραφινερί και σαπωνοποιείο του Σαράντη Ζαλούμη, που βρισκόταν στο δρόμο προς Άγιο Ισίδωρο και αργότερα του Παπαγεωργίου και του Βότσαλου.
Παρακμή σαπωνοποιίας Πλωμαρίου
Εκτός από τους άλλους σοβαρούς οικονομικούς λόγους που οδήγησαν την Πλωμαρίτικη σαπωνοποιεία σε παρακμή, αναφέρεται στο Πλωμάρι, ότι το σαπωνοποιείο Φρατζόγλου όπως και του Μαμακέλη δεν είχαν καλή πρόσβαση από τον επάνω δρόμο και το γεγονός αυτό αύξανε τα έξοδα μεταφοράς και περιόρισε ακόμη περισσότερο τον κύκλο εργασιών του.
Βέβαια αυτά τα σαπωνοποιεία είχαν αναπτυχθεί σε άλλες συνθήκες, όπου τα παράλια της Μικράς Ασίας, της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου αποτελούσαν το ζωτικό τους χώρο, τα περισσότερα από τα καζάνια τους λειτουργούσαν με πυρήνα και η μεταφορά του σαπουνιού γινόταν με ιστιοφόρα πλοία.
Αυτές οι συνθήκες μεταβλήθηκαν δραματικά σε μια δεκαετία (1912-22) χωρίς να δοθούν λύσεις στα σοβαρά προβλήματα που προέκυψαν.
Οι πόλεμοι και οι συνέπειες του σαπουνιού
Από το 1912 μέχρι το 1928 το σαπούνι ταξίδευε και με τους Κοντραμπατζήδες στα Μικρασιατικά παραλία, με τουρκικές σφραγίδες για ν’ αποφευχθεί η υψηλή φορολογία που είχαν επιβάλει οι Τούρκοι (11% για το σαπούνι 100% για το λάδι), αλλά και η Ελλάδα μετά το 1922 (από 0,15 δραχμές σε 1,8 δραχμές, δηλαδή δεκαπλάσιος εξαγωγικός φόρος).
Ακόμη, στο μεσοπόλεμο φαίνεται ότι τα ταξίδια του σαπουνιού προς την ελληνική αγορά "έβγαιναν" σε συνδυασμό με λαθρεμπόριο καπνού. Για το σαπούνι βέβαια στη κατοχή, όπου υπήρχε μεγάλη έλλειψη σε άλλα βασικότερα είδη δεν γινόταν ούτε λόγος. Το σαπούνι τότε έμοιαζε περισσότερο με τούβλο, από το πολύ ταλκ.
Μουσείο σαπουνιού (Σαπωνοποιείο Πούλια)
Ένα από τα σαπωνοποιία που λειτουργούν σήμερα σαν μουσείο είναι το σαπωνοποιείο Πούλια. Εκεί εκτίθενται εργαλεία παρασκευής του σαπουνιού, ετικέτες, περιτυλίγματα, καζάνια, καθώς και αντικείμενα των ιδιοκτητών του παλιού εργοστασίου. Στους κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους του φιλοξενούνται ένα πλήθος από εκδηλώσεις και συνέδρια. Το αρχείο του, όπως και των Γεωργαντέλη και Χατζηβασιλείου αποτελούν τη βάση για κάθε σχετικό ερευνητή.
Ο Ι. Πούλιας ήταν Δήμαρχος του Πλωμαρίου το 1912.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες Κατηγορία:Λέσβος
Αιγώνεια
Η Αιγώνεια ή Αιγώνη ήταν αρχαία πόλη των Μαλιέων στη Θεσσαλία. Είναι άγνωστη η ακριβής τοποθεσία της, αλλά μάλλον βρισκόταν στη νότια πλευρά του όρους Όθρυς, πάνω από τον Μαλιακό κόλπο.
Η πόλη ονομάσθηκε έτσι από το όνομα του μυθολογικού βασιλιά της Αίγωνα, ο οποίος φέρεται και ως ο πιθανός ιδρυτής της. Αναφέρεται ακόμη ότι οι Μαλιείς της Αιγωνείας έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Μετά το τέλος του πολέμου αυτού, επιστρέφοντας στην πατρίδα τους με τα πλοία τους, παρασύρθηκαν προς τα νότια, ναυάγησαν και έφθασαν στη Λιβύη.
Άγιος Ηλίας Αμμοχώστου
Ο Άγιος Ηλίας είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Αμπρί ντε λα Μαντλέν
thumb|Το βραχώδες καταφύγιο λα Μαντλέν thumb|Διάτρητο σκύταλον με χαμηλό ανάγλυφο αλόγου, από το Αμπρί ντε λα Μαντλέν, στο [[Βρετανικό Μουσείο.]] Ο αρχαιολογικός χώρος Abri de la Madeleine (Αμπρί ντε λα Μαντλέν) είναι βραχώδες καταφύγιο (σπηλιά) κάτω από έναν προεξέχοντα γκρεμό που βρίσκεται κοντά στο Τουρσάκ, στο νομό Δορδόνης της Περιοχής Ακουιτανίας της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Αντιπροσωπεύει την τυπική τοποθεσία του Μαγδαληναίου πολιτισμού της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου. Ο βίσονας που γλύφει δάγκωμα εντόμου, ένα γλυπτό 20.000 ετών εξαίρετης καλλιτεχνικής ποιότητας, ανασκάφθηκε στο χώρο. Το καταφύγιο είχε επίσης κατοικηθεί κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Το μεσαιωνικό κάστρο Petit Marsac βρίσκεται στην κορυφή του γκρεμού ακριβώς πάνω από το καταφύγιο. Μια χαραγμένη ράβδος οστού από τη σπηλιά, που απεικονίζει μια λέαινα να γλείφει το άνοιγμα είτε ενός γιγαντιαίου ανθρώπινου πέους είτε ενός αιδοίου, παρουσιάζει την πρώτη καταγεγραμμένη πράξη κτηνοβασίας.
Ανασκαφές
Ο Εντουάρ Λαρτέ (Édouard Lartet) και ο Ανρί Κριστί (Henry Christy) ήταν οι πρώτοι συστηματικοί εκσκαφείς του χώρου, και δημοσίευσαν τα ευρήματά τους το 1875 με την ονομασία Εποχή του ταράνδου («L'âge du renne»). Τα αντικείμενα που βρέθηκαν στο χώρο του λα Μαντλέν κατανεμήθηκαν σε πολλά μουσεία, όπως στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Τουλούζης, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Γαλλίας, το Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λε και το Βρετανικό Μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προϊστορικοί αρχαιολογικοί τόποι στη Δορδόνη
Μαρία Θελερίτη
Βιογραφία
Η Μαρία Θελερίτη (Στιμάγκα Κορινθίας, 27 Οκτωβρίου 1961) είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου. ίναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Γραμματείας του Τμήματος Φεμινιστικής Πολιτικής/ Φύλου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Σπουδές και εργασία
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνα (ΕΚΠΑ) και στη συνέχεια έκανα μεταπτυχιακές σπουδές στην τοπική και περιφερειακή ανάπτυξη στο  Πανεπιστήμιο PARIS X – Nanterre. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της και την επιστροφή της στην Ελλάδα, το 1987, ξεκίνησε να εργάζεται στην Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) Κορινθίας, ως σύμβουλος τοπικής ανάπτυξης και αυτοδιοίκησης.
Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 2012, οπότε και εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλεύτρια Κορινθίας με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα). Επανεκλέχθηκε και πάλι βουλεύτρια τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015.
Εργάστηκε ως επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα Διοίκησης Μονάδων Τοπικής Αυτοδιοίκησης του ΤΕΙ Καλαμάτας (1995-1997 και 2003-2005), διδάσκοντας μαθήματα συναφή με την εξειδίκευσή της, όπως περιφερειακή διοίκηση και τοπική αυτοδιοίκηση, κοινωνική πολιτική των ΟΤΑ, συνεταιρισμοί, κ.λπ.
Δημοσιεύσεις (ενδεικτικά)
·      Θελερίτη, Μ., (2012). «Ισότητα των Φύλων και Τοπικές Πολιτικές με έμφαση στην άσκηση Κοινωνική Πολιτικής στην Τοπική Αυτοδιοίκηση: Κριτική Αποτίμηση των Προοπτικών και Δυνατοτήτων» στο Οδηγός για την ένταξη της οπτικής του φύλου στην κοινωνική πολιτική που ασκείται σε τοπικό επίπεδο και της κατάρτισης του προϋπολογισμού των δήμων με την οπτική του φύλου. Αθήνα: ΕΥΕ/ΓΓΙΦ.
·      Θελερίτη, Μ., (2008) (επιμ.). Η Άσκηση Κοινωνικής Πολιτικής σε Τοπικό Επίπεδο: Προτάσεις για τη Διαμόρφωση ενός Νέου Μοντέλου. Αθήνα: ΕΕΤΑΑ/ ΚΕΔΚΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας
Φιλαντελφία
Τον Δεκέμβριο του 2013 η Φιλαντελφία είχε πληθυσμό 5.500 κατοίκους, ενώ ο δήμος της έχει έκταση 30 τετραγωνικά χιλιόμετρα και υποδιαιρείται στα διαμερίσματα (frazioni) Μοντεζόρο, Ποντενίζι, Ζαγκερία, Σιόκκα, Σκάρρο, Νουκαρέλλε, Λουτσέντε, με μικρά χωριά. Ο δήμος της Φιλαντελφία συνορεύει με τους ακόλουθους δήμους: Κουρίνγκα, Φρανκαβίλλα Αντζιτόλα, Τζακούρσο (η αρχαία ελληνική Ιάκυρσος) και Πόλια.
Ο πληθυσμός της Φιλαντελφία εμφανίζει συνεχή μείωση σε όλες τις μεταπολεμικές απογραφές, από ένα μέγιστο άνω των 9.600 κατοίκων το 1951. Αυτό οφείλεται στις ανεπαρκείς υποδομές και στις συνθήκες διαβιώσεως. Επιπλέον, η περιοχή είναι σεισμογενής. Τα καλοκαίρια ωστόσο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, αυτή η ορεινή κωμόπολή δέχεται πολλούς τουρίστες από την Ελβετία, ενώ μπορεί κάποιος να συναντήσει επισκέπτες και από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι νεαροί κάτοικοι όμως συνεχίζουν να μεταναστεύουν στις μεγάλες πόλεις σε αναζήτηση εργασίας. Πολλά σπίτια της Φιλαντελφία φέρουν επιγραφές «πωλείται» ή «ενοικιάζεται» (vendesi).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλαντελφια
Τιγιάνα Μπογκίτσεβιτς
Η Τιγιάνα Μπογκίτσεβιτς (Σερβ.; Тијана Богићевић, 1 Νοεμβρίου 1981) είναι Σέρβα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε τη Σερβία στην Eurovision 2017, στο Κίεβο, ύστερα από εσωτερική επιλογή του RTS με το τραγούδι In too deep. Δεν προκρίθηκε στον τελικό κατακτώντας την ενδέκατη θέση στον β' ημιτελικό. Προηγουμένως συμμετείχε στον διαγωνισμό υποστηρίζοντας φωνητικά τη Μίλαν Στάνκοβιτς το 2010 και τη Νίνα το 2011.
Στη Σερβία έγινε ευρέως γνωστή κυρίως μετά το 2013, όταν εξέδωσε το νέο της σινγκλ "Čudo". Την επόμενη χρόνια το 2014 συνεργάστηκε με την Αλέξα Γιέλιτς, στο τραγούδι "Jos jednom". Η Τιγιάνα μετακόμισε και κατοικεί σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Σέρβοι τραγουδιστές
Άιδος κυνή
Στην ελληνική μυθολογία η Άιδος κυνή ή Άιδος κυνέη ήταν η περικεφαλαία του θεού του Κάτω Κόσμου Ά(ι)δη ή Πλούτωνα. Κατασκευάστηκε από τους Κύκλωπες και είχε τη θαυματουργό ιδιότητα να καθιστά αόρατο όποιον τη φορούσε. Εκτός από τον Πλούτωνα, σε διάφορους μύθους αναφέρεται ότι τη χρησιμοποίησαν περιστασιακά και άλλοι θεοί, όπως ο θεός Ερμής, που φόρεσε την εξαιρετική αυτή περικεφαλαία προκειμένου να σκοτώσει τον Τιτάνα Ιππόλυτο. Ακόμα και θνητοί ήρωες αναφέρεται πως φόρεσαν την κυνή για να γίνουν αόρατοι και να μπορέσουν έτσι να επιτελέσουν ευκολότερα τα κατορθώματά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των τελευταίων είναι ο Περσέας. Παρά την ευρεία αυτή χρήση πάντως, η Άιδος κυνή δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί σύμβολο του Πλούτωνα.
Μεγάλη αναλογία παρουσιάζει η αρχαία ελληνική μυθική κυνή με μυθολογίες αρκετών άλλων λαών. Αλλά και σε θρύλους του νεότερου ελληνισμού (λαογραφικούς) οι Καλικάντζαροι γίνονται αόρατοι όταν φορούν τη μαγική τους σκούφια., ενώ και πολλοί ήρωες παραμυθιών χρησιμοποιούν καλύμματα του κεφαλιού για να γίνονται αόρατοι και να επιτυγχάνουν έτσι ευκολότερα τους όποιους σκοπούς τους.
Πηγές
Αιδος κυνη
Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision 2017
Ο Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision 2017 ήταν ο 1ος Διαγωνισμός Χορωδίας της Eurovision, ο οποίος διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και το Ίδρυμα Interkultur. Διεξήχθη στις 22 Ιουλίου 2017, στην Arena Riga, στη Ρίγα της Λετονίας. Παραγωγοί του πρώτου Διαγωνισμού Χορωδίας ήταν η εθνική ραδιοτηλεόραση της Λετονίας, Latvijas Televīzija (LTV), και το Γραφείο Τουριστικής Ανάπτυξης της Ρίγα. Εννέα χώρες συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό, μεταξύ αυτών και η Ουαλία.Ήταν η δεύτερη φορά που το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετείχε ως ενιαίο κράτος σε έναν διαγωνισμό του δικτύου της Eurovision, έπειτα από το Jeux Sans Frontières 1994, όπου η Ουαλία συμμετείχε ξανά, ως ξεχωριστό κράτος.
Χώρος Διεξαγωγής
Στις 14 Φεβρουαρίου 2017, επιβεβαιώθηκε ότι ο πρώτος διαγωνισμός θα διεξαχθεί στη Arena Riga, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Λετονίας. Η αρένα χρησιμοποιείται κυρίως για χόκεϊ επί πάγου, μπάσκετ και συναυλίες. Η Arena Riga μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 14.500 άτομα, ενώ οι εργασίες κατασκευής της ολοκληρώθηκαν το 2006. Κατασκευάστηκε για να χρησιμοποιηθεί ως ένας από τους δύο χώρους διεξαγωγής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Χόκεϊ επί πάγου IIHF 2006, με τον άλλο να είναι η Skonto Arena. Από το 2006, φιλοξενεί την ομάδα του Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ, Dinamo Riga. Επιπλέον, η Arena Riga έχει φιλοξενήσει πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Η Arena Riga φιλοξένησε το Group D στο Eurobasket 2015.
Μορφή
Οι συμμετέχουσες χώρες που είναι μέλη της EBU, έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό Χορωδίας Eurovision. Εννέα χώρες συμμετείχαν στον φετινό διαγωνισμό. Κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκπροσωπήθηκε από μία επαγγελματική χορωδία, και κάθε μία ερμήνευσε ένα κομμάτι το οποίο δεν υπερέβαινε τα 6 λεπτά. Κάθε κομμάτι πρέπει να περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα μουσικά έργα, ενώ μπορεί να είναι και "ελεύθερου στυλ". Ωστόσο, κάθε κομμάτι θα πρέπει να είναι επηρεασμένο πολιτισμικά από την συμμετέχουσα χώρα. Τα εισιτήρια για τον διαγωνισμό κυκλοφόρησαν στις 15 Μαρτίου 2017. Η νικήτρια χορωδία έλαβε τον τίτλο της Καλύτερης Χορωδίας της Χρονιάς, καθώς και χρηματικό έπαθλο από το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγα.
Παρουσιαστές
Στις 27 Φεβρουαρίου 2017, ανακοινώθηκε πως τον διαγωνισμό θα παρουσιάσουν, ο βραβευμένος με Grammy, συνθέτης και μαέστρος, Eric Whitacre και η παρουσιάστρια του LTV, Eva Johansone.
Διεύθυνση Χορωδιών
Οι διευθυντές της κάθε χορωδίας ήταν οι εξής:
Κριτική Επιτροπή
Ο νικητής του διαγωνισμού αποφασίστηκε από μια κριτική επιτροπή, που αποτελούνταν από τους:
Άλλες Χώρες
Για να συμμετάσχει μια χώρα στον Διαγωνισμό Χορωδίας Eurovision πρέπει να είναι ενεργό μέλος της EBU. Είναι άγνωστο αυτή τη στιγμή, αν η EBU εξέδωσε προσκλήσεις σε όλα τα 56 ενεργά μέλη, όπως γίνεται και με τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision Κατηγορία:Eurovision
Μάγια Μιχάλινετς-Ζίνταρ
Η Μάγια Μιχάλινετς-Ζίνταρ (σλοβενικά: Maja Mihalinec Zidar, Μοζίριε, Γιουγκοσλαβία, 17 Δεκεμβρίου 1989 ) είναι Σλοβένα αθλήτρια του στίβου που ειδικεύεται ως σπρίντερ. Στις διακρίσεις της περιλαμβάνονται κατακτήσεις εγχώριων τίτλων σε επίπεδο ανοικτού και κλειστού στίβου, καθώς και μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις (Παγκόσμιοι Στρατιωτικοί Αγώνες, Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου και Ευρωπαϊκοί Αγώνες).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1989 στο Μοζίριε της Σλοβενίας, η οποία εκείνη την εποχή αποτελούσε κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας ως ΣΔ Σλοβενίας και είναι μια από τις δύο κόρες του Βίτο και της Νταμιάνα Μιχάλινετς. Ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τον αθλητισμό στην παιδική της ηλικία αρχικά με την πετοσφαίριση, άθλημα στο οποίο αγωνιζόταν η μητέρα της. Κατόπιν ξεκίνησε τις προπονήσεις στον στίβο και για ένα διάστημα ασχολήθηκε και με τα δύο αθλήματα προτού αφοσιωθεί στον κλασικό αθλητισμό. Έχει σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα και επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα στην Ομάχα των ΗΠΑ. Τον Σεπτέμβριο του 2020 παντρεύτηκε τον συμπατριώτη της και αθλητή του άλματος εις ύψος, Λούκα Ζίνταρ. Η αδελφή της, Κάτια Μιχάλινετς, είναι επαγγελματίας αθλήτρια της πετοσφαίρισης.
Εγχώριες διοργανώσεις
Η Μιχάλινετς-Ζίνταρ έχει αναδειχθεί πρωταθλήτρια Σλοβενίας σε διάφορα αγωνίσματα του ανοικτού και του κλειστού στίβου. Συγκεκριμένα έχει κατακτήσει πέντε φορές την πρώτη θέση στην κούρσα των 100 μέτρων (τα έτη 2014, 2015, 2016, 2019 και 2020), τρεις φορές στα 200 μέτρα (2016, 2019 και 2020) και μια φορά στη σκυταλοδρομία 4x100 μ. Στις διοργανώσεις του κλειστού στίβου έχει αναδειχθεί πέντε φορές πρωταθλήτρια στα 60 μέτρα (2014-2016, 2019 και 2021).
Σε διεθνές επίπεδο
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε διεθνή διοργάνωση τον Ιούλιο του 2005 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κάτω των 18 Ετών που διεξήχθη στο Μαρακές, όπου συμμετείχε σε τρία αγωνίσματα (100 μ., 200 μ. και σκυταλοδρομία μικτών αποστάσεων). Έπειτα συμμετείχε δύο φορές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κάτω των 20 Ετών (το 2006 και το 2008 ) και άλλη μια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ 20 που πραγματοποιήθηκε το 2007 στην Ολλανδία, χωρίς να προκριθεί στον τελικό κάποιου αγωνίσματος. Κατόπιν, μετέβη για σπουδές στις ΗΠΑ, συμμετέχοντας τα επόμενα χρόνια κυρίως στις αθλητικές διοργανώσεις του NCAA και δευτερευόντως σε αθλητικά γεγονότα της πατρίδας της. αριστερά|μικρογραφία|273x273εσ|Σε μίτινγκ στο Λιντς της Αυστρίας το 2016. Το 2014 συμμετείχε στην κούρσα των 100 μέτρων στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου, πραγματοποιώντας την πρώτη της παρουσία σε μεγάλη διοργάνωση, χωρίς να μπορέσει να περάσει τον προκριματικό γύρο, κάνοντας χρόνο 11,52 δευτερόλεπτα. Το 2015 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου με χρόνο 11,34 και εμφανίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά στο αγώνισμα των 60 μέτρων, καθώς και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Πεκίνο τρέχοντας στις κούρσες των 100 και των 200 μέτρων. Παράλληλα βραβεύθηκε ως αθλήτρια της χρονιάς από την ομοσπονδία της πατρίδας της. Το 2016 έλαβε μέρος, χωρίς κάποια διάκριση, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
Το 2019 η Μιχάλινετς-Ζίνταρ κατετάγη έκτη στο αγώνισμα των 60 μέτρων στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου που διεξήχθη στη Γλασκώβη, κάνοντας χρόνο 7,21 δευτερόλεπτα, που αποτελεί το ατομικό της ρεκόρ. Ακόμη κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες συμμετέχοντας στα 100 μέτρα. Ακόμη συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ντόχα τρέχοντας στα 100 και τα 200 μ. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 200 μέτρων στους Παγκόσμιους Στρατιωτικούς Αγώνες που πραγματοποιήθηκαν στη Γουχάν της Κίνας.
Τον Φεβρουάριο του 2021 κέρδισε την πρώτη θέση στα 60 μ. στο πλαίσιο της διοργάνωσης κλειστού στίβου ISTAF που διεξάγεται στο Βερολίνο κάνοντας χρόνο 7,23. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους προκρίθηκε στον τελικό των 60 μέτρων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού στο Τόρουν της Πολωνίας, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση με χρόνο 7,26.
Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης
Οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης είναι κλάδος των Ιρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, που ιδρύθηκαν μετά την Ιρανική Επανάσταση στις 22 Απριλίου 1979 κατ' εντολή του Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί. Ενώ ο ιρανικός στρατός υπερασπίζεται τα ιρανικά σύνορα και διατηρεί την εσωτερική τάξη, σύμφωνα με το ιρανικό σύνταγμα, οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν σκοπό να προστατεύσουν το πολιτικό σύστημα της Ισλαμικής Δημοκρατίας της χώρας. Επίσης βασίζουν τον ρόλο τους στην προστασία του ισλαμικού συστήματος καθώς και στην αποτροπή ξένων παρεμβάσεων και πραξικοπημάτων από τον στρατό ή «αποκλίνοντα κινήματα».
Από το 2011, οι Φρουροί της Επανάστασης απαριθμούσαν τουλάχιστον 250.000 στρατιωτικούς, συμπεριλαμβανομένων των χερσαίων, αεροδιαστημικών και ναυτικών δυνάμεων. Οι ναυτικές δυνάμεις τους είναι πλέον οι πρωταρχικές δυνάμεις που επιφορτίζονται με τον επιχειρησιακό έλεγχο του Περσικού Κόλπου. Ελέγχουν επίσης την παραστρατιωτική πολιτοφυλακή Μπασίτζ που έχει περίπου 90.000 ενεργό προσωπικό. Ο βραχίονας μέσων ενημέρωσης είναι η Sepah News.
Από την αρχή του ως ιδεολογικά καθοδηγούμενη πολιτοφυλακή, ο Στρατός των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης έχει αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο σε σχεδόν κάθε πτυχή της ιρανικής κοινωνίας. Το Reuters αναφέρει το 2019 ότι «είναι επίσης μια βιομηχανική αυτοκρατορία με πολιτική επιρροή». Ο διευρυμένος κοινωνικός, πολιτικός, στρατιωτικός και οικονομικός του ρόλος υπό τη διακυβέρνηση του Προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ —ειδικά κατά τις προεδρικές εκλογές του 2009 και την μετεκλογική καταστολή των διαδηλώσεων— έχει οδηγήσει πολλούς δυτικούς αναλυτές να υποστηρίξουν ότι η πολιτική ισχύς του έχει ξεπεράσει ακόμη και αυτό του σιιτικού κληρικού συστήματος της χώρας.
Ο Επικεφαλής Διοικητής των Φρουρών από το 2019 είναι ο Χουσείν Σαλαμί, του οποίου προηγήθηκαν ο Μοχαμέντ Αλί Τζαφάρι και ο Γιαχία Ραχίμ Σαφαβί αντίστοιχα από το 2007 και το 1997.
Οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης έχουν χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τις κυβερνήσεις του Μπαχρέιν, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ορολογία
Εκτός από το όνομα Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης  η ιρανική κυβέρνηση, τα μέσα ενημέρωσης και όσοι ταυτίζονται με την οργάνωση χρησιμοποιούν γενικά το Σεπάχ-ε Πασνταράν (Στρατός των Φρουρών), ή απλά Πασνταράν ( پاسداران ) (Φύλακες) επίσης. Μεταξύ του ιρανικού πληθυσμού, και ειδικά μεταξύ των Ιρανών της διασποράς, η χρήση της λέξης Πασνταράν υποδηλώνει μίσος ή θαυμασμό για την οργάνωση.
Οι περισσότερες ξένες κυβερνήσεις και τα αγγλόφωνα μέσα μαζικής ενημέρωσης τείνουν να χρησιμοποιούν τον όρο Ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης ή απλώς Φρουροί της Επανάστασης. Στα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ, η δύναμη αναφέρεται συχνά εναλλακτικά ως Σώμα Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν ή Σώμα Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Συνήθως η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποιεί τον όρο Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, ενώ τα Ηνωμένα Έθνη χρησιμοποιούν το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν.
Οργάνωση
Οι Φρουροί της Επανάστασης είναι μια συνδυασμένη δύναμη όπλων με τις δικές του χερσαίες δυνάμεις, ναυτικό, αεροπορία, υπηρεσίες πληροφορίων, και ειδικές δυνάμεις. Ελέγχει επίσης την πολιτοφυλακή Μπασίτζ, η οποία είναι μια δύναμη που βασίζεται σε εθελοντές, με 90.000 τακτικούς στρατιώτες και 300.000 έφεδρους. Οι Φρουροί της Επανάστασης αναγνωρίζονται επίσημα ως συστατικό του ιρανικού στρατού σύμφωνα με το άρθρο 150 του ιρανικού Συντάγματος. Είναι ξεχωριστό και παράλληλο με το άλλο σκέλος του στρατού του Ιράν. Ειδικά στα νερά του Περσικού Κόλπου, οι Φρουροί της Επανάστασης αναμένεται να αναλάβουν τον έλεγχο οποιασδήποτε ιρανικής απάντησης σε επιθέσεις στις πυρηνικές του εγκαταστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Αντισιωνισμός
Ταχυκαρδία
Ως ταχυκαρδία ορίζεται η παρουσία αυξημένης καρδιακής συχνότητας, δηλαδή αυξημένης συχνότητας των καρδιακών παλμών που είναι μεγαλύτερη από 100/ λεπτό. Με απλά λόγια πρόκειται για "γρήγορο χτύπο της καρδιάς". Η ταχυκαρδία μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί με την ψηλάφηση του σφυγμού μιας αρτηρίας, αφού κάθε σφύξη της αρτηρίας αντιστοιχεί σε μία συστολή της καρδιάς. Συνεπώς η ταχυκαρδία πρακτικά προκαλεί και ταχυσφυγμία (ταχύ σφυγμό).
Η ψηλάφηση του σφυγμού είναι εύκολη στην κερκιδική αρτηρία (αρτηρία στον καρπό που ψηλαφάται επί τα εντός του άκρου του οστού της κερκίδας). Μια άλλη θέση που χρησιμοποιείται για την ψηλάφηση του σφυγμού είναι η καρωτίδα αρτηρία. Η ταχυκαρδία μπορεί επίσης να διαπιστωθεί με την ακρόαση της καρδιάς (με ένα στηθοσκόπιο) ή με το ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ), ή με το οξύμετρο δακτύλου (παλμική οξυμετρία) ή με κάποια ηλεκτρονικά πιεσόμετρα (που παρέχουν ένδειξη και για τους σφυγμούς, εκτός από την αρτηριακή πίεση, την οποία μετρούν), ή με κάποια ειδικά ρολόγια.
Η ταχυκαρδία μπορεί να μην είναι αισθητή από κάποιο άτομο, ή και να είναι αισθητή (τότε το άτομο αναφέρει αίσθημα παλμών στο στήθος ή στο λαιμό, συχνά περιγραφόμενο σαν "φτερούγισμα", ενώ μπορεί να υπάρχουν και άλλα συμπτώματα ανάλογα με την αιτία και με τα επίπεδα της καρδιακής συχνότητας, π.χ. εξάντληση, δύσπνοια, κλπ).
Αίτια
Η ταχυκαρδία είναι φυσιολογική, δηλαδή δεν οφείλεται σε κάποια νόσο ή πάθηση, όταν ένα άτομο εκτελεί κάποια σωματική δραστηριότητα (π.χ. περπατά γρήγορα) ή όταν υπάρχει συγκινησιακή φόρτιση (άγχο ς, φόβος, έντονη χαρά, οργή, κλπ) ή μετά από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας καφέ (καφεΐνη) ή κάπνισμα τσιγάρων (νικοτίνη).
Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις που οφείλεται σε νόσο ή πάθηση, η οποία μπορεί να έχει καρδιακή ή μη καρδιακή αιτία.
Μία λοίμωξη (και ιδιαίτερα ο πυρετός), η αναιμία, ο υπερθυρεοειδισμός (όταν δεν έχει αντιμετωπισθεί θεραπευτικά), η ελάττωση του ενδαγγειακού όγκου (δηλαδή του όγκου του αίματος που κυκλοφορεί) λόγω αιμορραγίας ή αφυδάτωσης (έμετοι, διάρροιες, κλπ), η υποξαιμία (χαμηλή περιεκτικότητα οξυγόνου στο αίμα π.χ. λόγω πάθησης των πνευμόνων ), το αναφυλακτικό σοκ (αλλεργικό σοκ), αλλά και κάθε άλλο είδος κυκλοφορικής καταπληξίας (κυκλοφορικού σοκ-shock). Διευκρινίζεται ότι με τον όρο κυκλοφορική καταπληξία (shock) εννοείται μια κατάσταση απειλητική για τη ζωή, στην οποία υπάρχει σοβαρή ελάττωση της αιμάτωσης των ιστών με πτώση της αρτηριακής πίεσης από διάφορες αιτίες. Σε τέτοιες περιπτώσεις η αντιμετώπιση της ταχυκαρδίας γίνεται με τη θεραπεία της υποκείμενης αιτίας.
Πέρα από τις ταχυαρρυθμίες (βλ. παρακάτω), η καρδιακή ανεπάρκεια είναι μια άλλη παθολογική κατάσταση που μπορεί συχνά να προκαλέσει ταχυκαρδία (Πρόκειται για κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την ελαττωμένη απόδοση της καρδιακής αντλίας ή την ανάγκη της λειτουργίας της καρδιάς με συνθήκες αυξημένων πιέσεων των κοιλιών και των φλεβικών στελεχών κατά τη διαστολή, προκειμένου να διατηρήσει επαρκή απόδοση, δηλαδή επαρκή αιμάτωση των ιστών). Σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν συνήθως και άλλα συμπτώματα ή ευρήματα ( π.χ. δύσπνοια κατά τη βάδιση ή κατά τη νυχτερινή κατάκλιση, οίδημα, δηλαδή πρήξιμο, συνήθως στα κάτω άκρα, εύκολη κόπωση, κλπ). Απαιτείται διερεύνηση της αιτίας και αντιμετώπιση από καρδιολόγο.
Η πνευμονική εμβολή ( απόφραξη ενός κλάδου της πνευμονικής αρτηρίας από θρόμβο, δηλαδή τεμάχιο πηγμένου αίματος). Αυτή η παθολογική κατάσταση κατατάσσεται τόσο στα καρδιολογικά αίτια (αφού πρόκειται για απόφραξη αγγείου) όσο και στα πνευμονολογικά αίτια (αφού πρόκειται για κατάσταση που επηρεάζει την αναπνευστική λειτουργία και μπορεί να προκαλέσει απότομη έναρξη δύσπνοιας, συχνά με συνοδό θωρακικό πόνο και ταχυκαρδία)
Παθήσεις και φλεγμονές του περικαρδίου (οξεία περικαρδίτιδα, συμπιεστική περικαρδίτιδα, ή επιπωματισμός της καρδιάς από μεγάλη ποσότητα περικαρδιακού υγρού που συμπιέζει την καρδιά)
Φλεγμονές του μυοκαρδίου ή του ενδοκαρδίου (μυοκαρδίτιδα και ενδοκαρδίτιδα, αντίστοιχα)
Σοβαρή ανεπάρκεια καρδιακής βαλβίδας
Άλλα σπανιότερα αίτια.
Ταχυαρρυθμίες
Οι ταχυαρρυθμίες δηλαδή η κατηγορία των διαταραχών του καρδιακού ρυθμού, όπου το ηλεκτρικό σήμα που διεγείρει την καρδιά και την κάνει να έχει αυξημένη καρδιακή συχνότητα (ταχείς "χτύπους") δεν προέρχεται από το φλεβόκομβο (δηλαδή το φυσικό βηματοδότη της καρδιάς). Διακρίνονται σε :
Υπερκοιλιακές ταχυαρρυθμίες, όταν η περιοχή της καρδιάς από την οποία ξεκινά η αρρυθμία δεν περιορίζεται στις κοιλίες της καρδιάς αλλά περιλαμβάνει και περιοχή πάνω από το επίπεδο των κοιλιών και Κοιλιακές αρρυθμίες, στις οποίες η περιοχή από την οποία ξεκινά η αρρυθμία βρίσκεται σε μία από τις κοιλίες.
Παραδείγματα αρρυθμιών που μπορούν να εκδηλωθούν με ταχυκαρδία (δηλαδή ταχυαρρυθμιών) είναι η παροξυσμική υπερκοιλιακή ταχυκαρδία, η κολπική μαρμαρυγή (πολύ συνηθισμένο είδος αρρυθμίας) ο κολπικός πτερυγισμός και η κοιλιακή ταχυκαρδία. Οι ταχυαρρυθμίες μπορούν να είναι ασυμπτωματικές, ή να εκδηλωθούν με αίσθημα παλμών (αισθητοί χτύποι της καρδιάς στο στήθος), αδυναμία, ζάλη, συγκοπή (ξαφνική παροδική απώλεια των αισθήσεων λόγω υπότασης) ή σπανιότερα με αιφνίδιο θάνατο (ξαφνικός θάνατος από καρδιακή ανακοπή, που μπορεί να συμβεί σε περίπτωση κοιλιακής ταχυκαρδίας, αν αυτή εξελιχθεί σε κοιλιακή μαρμαρυγή).
Αντιμετώπιση
Η αντιμετώπιση των ταχυαρρυθμιών γίνεται από γιατρό, (καρδιολόγο τουλάχιστον στις πιο σύνθετες περιπτώσεις), με:
Φαρμακευτική αγωγή: Η οποία σε περίπτωση ταχυαρρυθμιών συχνά γίνεται με μια κατηγορία φαρμάκων που λέγονται αναστολείς των βήτα-υποδοχέων του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, αλλά μπορεί ανάλογα με το είδος της αρρυθμίας να χρειαστεί η χρήση άλλων φαρμάκων από τα οποία τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα είναι η βεραπαμίλη, η αμιωδαρόνη, η φλεκαϊνίδη, η προπαφαινόνη, η σοταλόλη, η διγοξίνη, κλπ.
Total War: Shogun 2
Το παιχνίδι χρονολογείται στον 16ο αιώνα όπου η Ιαπωνία ακολουθούσε το Φεουδαρχικό σύστημα διακυβέρνησης μετά από τον Πόλεμο Όνιν. Η χώρα διαιρείται σε τοπικές φατρίες που τις ηγείται ένας πολέμαρχος και αγωνίζονται για κυριαρχία στην Ιαπωνία. Σκοπός του παίκτη είναι να διοικήσει την φατρία της επιλογής του με τέτοιο τρόπο ώστε να νικήσει σε πόλεμο άλλες και ως απώτερος σκοπός θέτεται η κατάληψη του Κιότο που είναι η αυτοκρατορική πρωτεύουσα.
Το παιχνίδι είχε μεγάλη επιτυχία. Όταν βγήκε, ήταν πρώτο στις πωλήσεις στο Steam για το πρώτο τρίμηνο του 2011 πωλώντας πάνω από 190.000 αντίτυπα. Επίσης το παιχνίδι κέρδισε βραβείο BAFTA ως Καλύτερο Παιχνίδι Στρατηγικής.
Φατρίες
Υπάρχουν συνολικά δώδεκα φατρίες στο παιχνίδι. Οι οκτώ από αυτές υπάρχουν μαζί με το βασικό παιχνίδι και οι άλλες τέσσερις ξεκλειδώνονται εάν ο παίκτης έχει αγοράσει κάποιο από τα πακέτα επέκτασης. Καθεμία από τις φατρίες έχει ξεχωριστά πλεονεκτήματα αλλά και αδυναμίες. Επίσης, κάθε μια από τις φατρίες έχει μια ειδική μονάδα αποκλειστική σε αυτή. Εκτός από τις παραπάνω, υπάρχουν και άλλες φατρίες που δεν μπορεί ο παίκτης να ελέγξει, όπως για παράδειγμα η Amako. αριστερά|μικρογραφία|Εικόνα που αναπαριστά έναν Σαμουράι από το παιχνίδι. Διακρίνεται η ομοιότητα που έχει σε σχέση με την Ιαπωνική Καλλιτεχνία.
Μονάδες
μικρογραφία|315x315εσ|Μονάδες Σαμουράι συγκρούονται με μονάδες Ιππικού. Ο παίκτης στην αρχή έχει στον έλεγχο του λίγες και αδύναμες μονάδες που ονομάζονται ashigaru. Αυτές είναι ουσιαστικά αγρότες με ελαφρύ εξοπλισμό και επένδυση. Όσο όμως προχωρά το παιχνίδι και η οικονομία του παίκτη μπορεί να ξεκλειδώσει μέσω τεχνολογιών και άλλες, πιο προχωρημένες. Συναντώνται όλες οι γνωστές Ιαπωνικές μονάδες, όπως Σαμουράι και Ιππικό με Κατάνα. Στο τέλος του παιχνιδιού υπάρχει δυνατότητα ο παίκτης να ξεκλειδώσει ειδικές μονάδες που έχουν μεγάλο κόστος αλλά είναι οι καλύτερες που υπάρχουν, όπως για παράδειγμα Ήρωες της Κατάνα.
Υπάρχουν και οι μονάδες στόλου, που είναι πολύ λιγότερες σε σχέση με τις μονάδες ξηράς. Τα πλοία χωρίζονται στα πολεμικά και στα εμπορικά. Υπάρχουν και ειδικά πλοία με κανόνια που ο παίκτης μπορεί να αποκτήσει αν έχει διπλωματικές σχέσεις με τους Πορτογάλους.
Κτίρια
Μέσα στις πόλεις ο παίκτης έχει την δυνατότητα να κατασκευάσει κτίρια. Αυτό είναι επιτακτικό διότι μόνο με την κατασκευή νέων κτισμάτων μπορεί ένας παίκτης να ξεκλειδώσει καινούριες μονάδες. Το πιο βασικό κτίριο που δεν μπορεί να καταστραφεί ή κατεδαφιστεί είναι το κάστρο, που παρέχει την οχύρωση. Όσο καλύτερο είναι, τόσο καλύτερη οχύρωση έχει. Μπορούν να κτιστούν κτίρια στρατιωτικού χαρακτήρα, που έχουν στοχευμένη εκπαίδευση (τοξότες, ιππικό κτλ.). Ακόμη μπορούν να κτιστούν θρησκευτικά, οικονομικά και γεωργικά. Υπάρχουν και τα κτίρια υποδομών, που είναι οι δρόμοι, τα λιμάνια και διάφορα ειδικά κτίρια.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το παιχνίδι δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ιστορία, παρόλα αυτά δεν μπορεί να ειπωθεί ότι την προσομοιώνει. Ο παίκτης τοποθετείται σε ιστορικές συνθήκες με ιστορικές μονάδες και λειτουργίες, αλλά μέχρι εκεί. Οι υπόλοιπες δράσεις του είναι αυτόβουλες και μπορούν να μην ακολουθήσουν την ιστορία. Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού και ειδικότερα ο καλλιτεχνικός σχεδιασμός ακολουθεί το παράδειγμα των Ιαπωνικών Καλλιτεχνικών καθ'όλη την διάρκεια του παιχνιδιού.
Πακέτα επέκτασης
Κυκλοφορούν συνολικά δύο πακέτα επέκτασης για το παιχνίδι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2011 Κατηγορία:Total War Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής σε γύρους Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Creative Assembly Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Feral Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sega Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια)
Ηλίας Κωστοπαναγιώτου
Ο Ηλίας Κωστοπαναγιώτου (γεννήθηκε το 1944 στο Λιδωρίκι) είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην βουλευτής.
Βιογραφία
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, εξελέγη βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια της Φωκίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Ζόφια Ναουκόφσκα
μικρογραφία|300x300εσ| Η οικογένεια Ναουκόφσκι. Από αριστερά, ο [[Βάτσουαφ Ναουκόφσκι, η πεθερά του και η σύζυγός του, Άννα. Κόρες: Η Ζόφια και η Χάνα στέκονται]] μικρογραφία| Ο τάφος της Ζόφια Ναουκόφσκα στο [[Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία]] μικρογραφία| Μνημείο της Ζόφια Ναουκόφσκα, 2019 Η Ζόφια Ναουκόφσκα (πολωνικά: Zofia Nałkowska) (10 Νοεμβρίου 1884, Βαρσοβία - 17 Δεκεμβρίου 1954, Βαρσοβία) ήταν Πολωνή συγγραφέας, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας, μέλος του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου και του Νομοθετικού Σέιμ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και μέλος της Πολωνικής Επιτροπής Υπερασπιστών της Ειρήνης το 1949.
Αποφοίτησε από οικοτροφείο στη Βαρσοβία. Σπούδασε ιστορία, γεωγραφία, οικονομικά και γλωσσολογία στο μυστικό Ιπτάμενο Πανεπιστήμιο. Επίσης, ήταν ακτιβίστρια γυναικείων οργανώσεων. Από το 1933 ήταν μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας, ακτιβίστρια της Λέσχης PEN και του Συνδικάτου Πολωνών Λογοτεχνών, της Εταιρείας για τη Φροντίδα των Κρατουμένων Προστάτης, συνιδρυτής και μέλος της λογοτεχνικής ομάδας Przedmieście (1933–1937). Την περίοδο 1939–1944 συνεργάστηκε με το πολιτιστικό υπόγειο κίνημα. Τα έτη 1945–1947, ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Πολωνίας, τα έτη 1947–1952, μέλος του Νομοθετικού Σέιμ (χωρίς κόμμα), ακτιβίστρια της Κύριας Επιτροπής για τη Διερεύνηση των Γερμανικών Εγκλημάτων στην Πολωνία στο Παράρτημα του Λοτζ και εκδότρια της εβδομαδιαίας Kuźnica.
Βιογραφία
Η Ζόφια Ναουκόφσκα Γεννήθηκε το 1884 στη Βαρσοβία. Ο πατέρας της, Βάτσουαφ Ναουκόφσκι, ήταν από το Νοβόντβουρ, κοντά στο Λουμπάρτουφ και ήταν γεωγράφος, η μητέρα της, Άννα (το γένος Σαφράνκοβα), ήταν από τη Μοραβία και η μικρότερη αδερφή της, Χάνα Ναουκόφσκα, ήταν γλύπτρια. Αποφοίτησε από ιδιωτικό οικοτροφείο και το μυστικό Ιπτάμενο Πανεπιστήμιο. Το μεγαλύτερο μέρος της ευρείας γνώσης της το απέκτησε μέσω της αυτοεκπαίδευσης.
Η Ναουκόφσκα παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο δημοσιογράφος και εκπαιδευτικός Λέον Ρίγκιερ (1875–1948). Τον παντρεύτηκε το 1904 και προσηλυτίστηκαν και οι δύο στον Καλβινισμό για να διευκολύνουν ένα μελλοντικό διαζύγιο. Ο γάμος διαλύθηκε γύρω στο 1909, αν και χώρισαν επίσημα το 1918. Ο δεύτερος σύζυγός της, τα έτη 1922-1929, ήταν ο Γιαν Γιουρ-Γκοζεχόφσκι, μαχητής της Οργάνωσης Μάχης του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, στον Μεσοπόλεμο συνταγματάρχης του Πολωνικού Στρατού και διοικητής της χωροφυλακής, τότε διοικητής της συνοριακής φρουράς και στρατηγός.
Η Ναουκόφσκα έζησε στο Βοουόμιν του Κιέλτσε (όπου το 1906-1907 συμμετείχε στην προετοιμασία της προοδευτικής-δημοκρατικής εβδομαδιαίας εφημερίδας Echa Kieleckie, δημοσιεύοντας αρκετές νουβέλες και μεταφράσεις σε αυτή, καθώς και ασχολούμενη με το γυναικείο ζήτημα ), στην Κρακοβία, στο Γκρόντνο και κοντά στο Βίλνιους. Στον Μεσοπόλεμο εργάστηκε για την πολωνική κυβέρνηση, στο Γραφείο Ξένης Προπαγάνδας. Αφού επέστρεψε στη Βαρσοβία το 1926, διηύθυνε ένα λογοτεχνικό σαλόνι και ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη. Το 1933, εντάχθηκε στη λογοτεχνική ομάδα Przedmieście.
Το 1935, μετακόμισε, μαζί με τη μητέρα της, από την πολυκατοικία του Γιούλιους Οστρόφσκι στην Οδό Μαρσαουκόφσκα 4 στην Οδό Ποντχορόνζιχ 101 (τώρα Οδός Γκαγκάριν 33). Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, μαζί με την αδελφή της, Χάνα, διατηρούσε εκεί καπνοπωλείο.
Για χρόνια ήταν αντιπρόεδρος του Πολωνικού Συλλόγου PEN, δραστηριοποιήθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο της Ένωσης Πολωνών Συγγραφέων και ήταν μέλος του Νομοθετικού Σέιμ. Το 1949, ήταν εκπρόσωπος του Εθνικού Συμβουλίου των Υπερασπιστών της Ειρήνης στο Συνέδριο των Υπερασπιστών της Ειρήνης στο Παρίσι. Το Νοέμβριο του 1949 έγινε μέλος της Εθνικής Επιτροπής Εορτασμού της 70ης επετείου από τη γέννηση του Ιωσήφ Στάλιν.
Συμμετείχε στο έργο της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διερεύνηση των Εγκλημάτων των Ναζί στην Πολωνία - το αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας ήταν το βιβλίο Medaliony - μια συλλογή ιστοριών που καταγράφουν την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ναουκόφσκα πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 1954 στις 6:00 μ.μ. ως αποτέλεσμα εγκεφαλικής αιμορραγίας. Πέρασε τις τελευταίες της στιγμές στο νοσοκομείο στο Οδό Εμίλια Πλάτερ.
Η Ναουκόφσκα έκανε το ντεμπούτο της ως ποιήτρια σε ηλικία 14 ετών στο Przegląd Tygodniowy, με το ποίημά της το 1898 Pamiętam (Θυμάμαι). Δημοσίευσε ποιήματά της σε περιοδικά της Βαρσοβίας, π.χ. στη μοντερνιστική «Chimera». Ωστόσο, σύντομα εγκατέλειψε την ποίηση για την πεζογραφία. Το ντεμπούτο της σε πεζογραφία χρονολογείται από το 1904, όταν το μυθιστόρημά της Lodowe pola (το πρώτο της τριλογίας των Kobiety) δημοσιεύτηκε στην Prawda. Από τα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα, δημοσίευσε τα μυθιστορήματά της Kobiety, Książę. Η θεματολογία τους σχετιζόταν στενά με την τάση της Νέας Πολωνίας - τις περισσότερες φορές ήταν θεωρητικοποιήσεις για θέματα που δεν είχαν στενή σχέση με την πραγματική ζωή. Με τον καιρό όμως, η Ναουκόφσκα άρχισε να δίνει όλο και μεγαλύτερη σημασία στην ψυχολογική πλευρά του ανθρώπου, στα ανθρώπινα συναισθήματα σε διάφορες καταστάσεις ζωής. Το σημείο καμπής στο έργο του συγγραφέα ήταν η εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. μικρογραφία|240x240εσ| Ο Υπουργός Πολιτισμού και Τέχνης [[Στέφαν Ντιμπόφσκι απονέμει στη Ζόφια Ναουκόφσκα τον Σταυρό του Διοικητή με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, με την ευκαιρία της 50ής επετείου του καλλιτεχνικού έργου της, Βαρσοβία 1952]] Η Ναουκόφσκα αποκάλυψε μια ιδιαίτερη επιθυμία να μάθει για την ανθρώπινη ψυχή στο Characters, μια σειρά από σκίτσα που συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια - το πρώτο εμφανίστηκε το 1922, το επόμενο το 1948.
Η Ναουκόφσκα έχει βραβευτεί με πολλά βραβεία. Για το πιο διάσημο έργο της του Μεσοπολέμου - Granica (κεντρικός ήρωας: Ζένον Ζιεμπιέβιτς) - έλαβε το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο το 1935. Της απονεμήθηκε επίσης ένα παρόμοιο βραβείο το 1953. Έλαβε επίσης τη Χρυσή Ακαδημαϊκή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας.
Κηδεύτηκε με πλήρεις κρατικές τιμές στις 21 Δεκεμβρίου 1954 στη Λεωφόρο των Αξιοπρεπών στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι (τμήμα A24-13). Πριν την κηδεία, το φέρετρο με το σώμα της εκτέθηκε στην Αίθουσα Στήλης του Υπουργείου Πολιτισμού και Τέχνης. Στις εορταστικές εκδηλώσεις παραβρέθηκαν οι Αλεξάντερ Ζαβάτσκι, Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου, Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς, Πρωθυπουργός, Έντβαρντ Όχαπ και Γιάκουμπ Μπέρμαν, μέλη του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Πολωνικού Ενωτικού Εργατικού Κόμματος, Βάτσουαφ Μπαρτσικόφσκι, Αναπληρωτής Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου, Μάριαν Ριμπίτσκι, Γραμματέας του Κρατικού Συμβουλίου και Βουοντζίμιες Σοκόρσκι, Υπουργός Πολιτισμού και Τέχνης. Οι συγγραφείς που φύλαγαν τον τάφο της Ναουκόφσκα ήταν οι: Βουαντίσουαφ Μπρονιέφσκι, Μάρια Ντομπρόφσκα, Πόλα Γκογιαβιτσίνσκα, Καζίμιες Μπράντις, Στανίσουαφ Ρίσαρντ Ντομπροβόλσκι, Βόιτσεχ Ζουκρόφσκι, Γιούλιαν Στριικόφσκι, Γιαν Παραντόφσκι, Καζίμιες Κοζνιέφσκι και Ταντέους Μπρέζα. Ο υπουργός Πολιτισμού και Τέχνης, Βουοντζίμιες Σοκόρσκι, μίλησε πάνω από τον ανοιχτό τάφο.