cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κασσιτεράνιο
Χημικές ιδιότητες
Η διάσπαση είναι επιταχυνόμενη, εξαιτίας του γεγονότος ότι ο παραγώμενος μεταλλικός κασσίτερος αποτελεί καταλύτη της αντίδρασης διάσπασης του κασσιτερανίου. Η αντίδραση διάσπασης του κασσιτεράνιου, δηλαδή, είναι αυτοκαταλυτική. Σε θερμοκρασίες πάνω από 160°C, η διάσπαση του κασσιτερανίου γίνεται με εκρηκτικά. Με προσθήκη μικρής ποσότητας αερίου οξυγόνου (περίπου 10%), το κασσιτεράνιο σταθεροποιείται, ώστε να μπορεί να αποθηκευθεί σε θερμοκρασία δωματίου. Η διάσπαση επιταχύνεται, επίσης, αν το κασσιτεράνιο έρθει σε επαφή με καοτσούκ, ή με μεταλλικές επιφάνειες επικαλυμμένες με λίπος.
Το κασσιτεράνιο και τα υδρογονούχα υποκατεστημένα κασσιτεράνια χρησιμοποιούνται για την αναγωγή αλκυλαλογονιδίων σε αλκάνια :
Παρατηρήσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ενώσεις κασσιτέρου Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Δάκης
Ο Δάκης (πραγματικό όνομα Βρασίδας Χαραλαμπίδης, Αλεξάνδρεια, 26 Αυγούστου 1943 - Αθήνα, 29 Μαΐου 2022) ήταν Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1943 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Στην Αλεξάνδρεια, όπου είχε γεννηθεί, τον νεαρό Δάκη ανακάλυψε το ζευγάρι του ελαφρού τραγουδιού Τάκης Μωράκης και Νάντια Κωνσταντοπούλου. Το 1963, ο Δάκης ήρθε στην Ελλάδα και σχεδόν ένα χρόνο μετά άρχισε να τραγουδά σε χώρους διασκέδασης και θεαμάτων. Το 1964 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο στα Αγγλικά με τίτλο «Deep in the heart of Athens» και ακολούθησαν δίσκοι που γνώρισαν αμέσως μεγάλη επιτυχία στα Γαλλικά, Ιταλικά και Αγγλικά. Ενδεικτικά οι επιτυχίες του εκείνης της περιόδου ήταν: Monsieur Cannibal, Tu Veux ou tu veux pas, Mourir ou vivre, Gaston. Μιλούσε έξι γλώσσες (ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και αραβικά), γεγονός που επέτρεπε να ερμηνεύει διεθνές ρεπερτόριο.
Το 1968 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο στα Ελληνικά με τίτλο «Γεια σου σ′ ευχαριστώ» με τον συνθέτη Κώστα Ξενάκη και αμέσως μετά ακολουθεί η πρώτη του συνεργασία με τον Μίμη Πλέσσα και τις διαχρονικές επιτυχίες Τόσα καλοκαίρια και Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά όπου η ανταπόκριση του κοινού τον τοποθέτησε γρήγορα στους πλέον περιζήτητους ερμηνευτές εκείνης της εποχής.
Συνεργάστηκε με Έλληνες συνθέτες όπως: Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός, Γιώργος Κατσαρός, Γιώργος Χατζηνάσιος, Κώστας Χατζής, Ρόμπερτ Ουίλιαμς, Αλέξης Παπαδημητρίου, Γιώργος Μανίκας, Σάκης Τσιλίκης, Χάρης Χαλκίτης, Βαγγέλης Πιτσιλαδής, Γιώργος Κριμιζάκης, Κώστας Ξενάκης, Γιώργος Θεοφάνους, Νίκος Λαβράνος, Νίκος Καρβέλας, Αλέκος Χρυσοβέργης, Γιώργος Θεοδοσιάδης κ.ά.
Είχε τραγουδήσει στίχους στιχουργών όπως Πυθαγόρας, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μάνος Ελευθερίου, Δημήτρης Ιατρόπουλος, Σώτια Τσώτου, Ξενοφώντας Φιλέρης, Θάνος Σοφός, Ρόνη Σοφού κ.ά.
Είχε πραγματοποιήσει πολλές ζωντανές εμφανίσεις σε χώρους διασκέδασης όπως: «Rex», «Diogenis Palace», «Νεράιδα», «Φαντασία», «Αστέρια», «Αθηναία», «Ribas» και συνεργάστηκε με τους Μαρινέλλα, Κώστα Χατζή, Γιάννη Πάριο, Χάρις Αλεξίου, Άννα Βίσση και άλλους. Σε διεθνές επίπεδο είχε συνεργαστεί με τους Rolling Stones, Σαρλ Αζναβούρ, Δαλιδά, Μίλβα, Τζο Ντασέν, Σασά Ντιστέλ και Ντέμη Ρούσσο, με τον οποίο ήταν ξαδέρφια.
Είχε συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, στα Θέατρα Βέμπο, Παρκ, Κοτοπούλη-Ρεξ και αλλού. Επίσης, είχε εμφανιστεί σε τηλεοπτικές παραστάσεις και σε ελληνικές ταινίες όπως Γοργόνες και μάγκες, Η θεία μου η χίπισσα κ.ά.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε Διεθνή Φεστιβάλ Τραγουδιού, αποσπώντας διακρίσεις και βραβεία.
Βρισκόταν από το 1967 στην πρώτη γραμμή του ελληνικού τραγουδιού. Η δισκογραφία του αποτελείται από 39 LP & CD και 19 singles & 45άρια. Η τελευταία δισκογραφική δουλειά ήταν το CD με τίτλο «Moments» (ΜΙΝΟΣ 2008) του Μίμη Πλέσσα όπου ο Δάκης τραγουδά σε 7 γλώσσες.
Απεβίωσε από καρκίνο στις 29 Μαΐου 2022.
Φεστιβάλ
Έρωτα παντοτινέ μου του Κώστα Ξενάκη Κλείσε τα μάτια και θυμήσου της Βεατρίκης Δαλαμάγκα Κρυφό μου όνειρο της Βεατρίκης Δαλαμάγκα Πώς να κοιμηθώ των Νίκου Λαβράνου (μουσική) και Κώστα Κωτούλα (στίχοι) Β΄ Βραβείο, Κι όλο ψάχνω να σε βρω των Γιώργου Μανίκα και Σάσας Μανέτα (στίχοι) Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας, Παλιέ μου φίλε απ' το στρατό του Σάκη Τσιλίκη Β΄ Βραβείο, La melancolie του Τζεφ Μπαρνέλ 2η Θέση, Πάρε ένα κοχύλι απ΄το Αιγαίο των Κώστα Χατζή - Ξενοφώντα Φιλέρη Εγώ για σένα του Ανδρέα Μπονάτσου
L.P. & CD
1. Το ωροσκόπιο της αγάπης («Μίνος», 1970)
2. Δάκης Special («Μίνος», 1973)
3. Ελάτε μαζί μου («Μίνος», 1974)
4. Δάκης 100% («Μίνος», 1975)
5. Δάκης 72 («Μίνος», 1971)
6. Δάκης («Μίνος», 1976)
7. Παιχνίδι με τη φωτιά («Μίνος», 1989)
8. Τσάι με λεμόνι («Μίνος», 1992)
9. 2.000 φιλιά («Μίνος», 1994)
10. Θωρακισμένη Mercedes («Μίνος», 1991)
11. Τα ωραιότερα μου τραγούδια («Philips», 1995)
12. Το πρώτο μας πάρτυ («Μίνος», 1991)
13. Welcome to Greece («Μίνος», 1974)
14. Μην ξεχνάς («Philips»)
15. Άκρως απόρρητο («Athenaeum»)
16. Καινούργια ζωή («Athenaeum»)
17. Τώρα θα μείνω («Polygram»)
18. Αντίο Μαίρη («Philips»)
19. Ελπίδα, Δάκης στον Κώστα Χατζή («Philips»)
20. Νιάτα («Μίνος», 1974)
21. Χιτάκια ελληνικά («Μίνος», 1989)
22. Πρόβα τζενεράλε («Lyra», 1995)
23. Όμορφες μέρες («Lyra», 1970)
24. Για τα παιδιά («Philips»)
25. Χριστούγεννα («Philips», 1980)
26. Περίπτωση («Alfa Mi Records», 1998)
27. Στην Αλεξάνδρεια («Alfa Mi Records», 1996)
28. Τα τραγούδια που αγάπησα («FM Records»)
29. Ταξίδι στον χρόνο («FM Records»)
30. Αγάπη μου πού να’σαι («Philips», 1983)
31. Το χρώμα της ελπίδας («MBI», 1997)
32. Back to the 70’s («Μίνος», 2005)
34. Greek Top Hits Symposium («Αλέξανδρος», 1986, Κύπρος)
35. Yiassou Ellada («Αλέξανδρος», 1986, Κύπρος)
36. Aμήν («Crescendo», 1995, ΗΠΑ)
37. Έλα κοντά μου («Αλέξανδρος», 1987, Κύπρος)
38. Τα τραγούδια του Θεού (Κέντρο Πολιτισμού «Ήλιος», 1999)
39. Moments («Μίνος», 2008)
Singles CD & 45άρια
1. Κοχύλι από το Αιγαίο (Προκριματικά Eurovision, 1982)
2. Η αλήθεια (από την ταινία Le Coeur chaud 1969)
3. Γειά σου σ’ευχαριστώ
4. Deep in the heart of Athens (1964)
5. Gaston
6. Monsieur Cannibal
8. Κλείσε τα μάτια και θυμήσου
9. Αντίο Μαριάννα
12. Το μυαλό μου έχασα («Alfa Mi Records», 1999)
14. Bostella D'Oriente
15. Tu me reviens
16. Tant mieux si tu pars
17. Άργησες να’ρθεις (1972)
18. Έρωτα παντοτινέ μου (2η Ολυμπιάδα Τραγουδιού, 1969) 19. Μόνο εσύ (Προκριματικά Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision, 1980)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Ίος
Η Ίος (νιώτικο ιδίωμα: Νιος) είναι κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκεται ανάμεσα στη Νάξο, τη Σίκινο και τη Θήρα. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 2.299 κάτοικοι. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα Ίου. Οι ντόπιοι αυτοαποκαλούνται «Νιώτες».
Γεωγραφία
Η επιφάνεια της Ίου εκτιμάται στα 108,713 τ.χλμ., ενώ έχει μήκος ακτών 87 χιλιόμετρα. Βρίσκεται ανάμεσα στη Νάξο, τη Σίκινο και τη Θήρα. Οι σημαντικότεροι όρμοι του νησιού είναι ο Γιαλός, ο Μυλοπότας και το Μαγγανάρι. Η Ίος διαθέτει ένα από τα ασφαλέστερα λιμάνια των Κυκλάδων, στη δυτική πλευρά του νησιού, όπου βρίσκονται και οι μεγαλύτερες καλλιεργήσιμες εκτάσεις του νησιού, ο Επάνω και ο Κάτω Κάμπος.
Η Ίος απέχει 111 ν.μ. από το λιμάνι του Πειραιά, 72 ν.μ. από το Ηράκλειο και 55 ν.μ. από το λιμάνι της Ερμούπολης, της διοικητικής έδρας του νομού Κυκλάδων.
Παραλίες
Η πιο πολυσύχναστη παραλία του νησιού είναι ο Μυλοπότας, ο οποίος βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από τη Χώρα, ενώ άλλες ωραίες παραλίες είναι το Μαγγανάρι, ο Γιαλός, το Κολιτσάνι, η Κουμπάρα, ο Κάλαμος, το Σαπουνόχωμα, η παραλία του Παπά, η παραλία της Ψάθης και η Αγία Θεοδότη. Επίσης υπάρχουν πολλές μικρότερες παραλίες, όπως οι Τρεις Κλεισιές, όπου η πρόσβαση των οποίων είναι αρκετά δύσκολη. Ο επισκέπτης του νησιού μπορεί να κάνει θαλάσσια σπορ. Windsurfing, wake-boarding, τζετ - σκι, καταδύσεις, ακόμα και kitesurfing είναι κάποια από αυτά. Στο Μυλοπότα και το Μαγγανάρι αλλά και στο Λιμάνι, λειτουργούν οργανωμένες επιχειρήσεις τέτοιου είδους.
Μονοπάτια
Τα μονοπάτια της Ίου αποτελούν κομμάτι από την ιστορία του τόπου. Αποτελούσαν το οδικό δίκτυο του νησιού για αιώνες ενώ τώρα αποτελούν σημαντικό στοιχείο του τουρισμού του νησιού - τόσο σημαντικό, που έχει αναγνωριστεί από την UNESCO. Η τέχνη της ξερολιθιάς που μεταδόθηκε από γενιά σε γενιά και πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιά είναι το έκτο στοιχείο που εγγράφει η χώρα μας στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας (UNESCO 2003). Και τα μονοπάτια της Ίου, οι ξερολιθικές αυτές κατασκευές, που χαράχτηκαν και οριοθέτησαν τις στράτες του νησιού. αποτελούν το χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τέχνης.
Τα μονοπάτια της Ίου βρίσκονται σε σχετικά χαμηλό υψόμετρο και η πεζοπορία σε αυτά δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία. Είναι προσβάσιμα όλο το χρόνο και κάθε περίοδος έχει τις δικές της ομορφιές.
Οι πεζοπορικές διαδρομές είναι οι παρακάτω :
Με τη βοήθεια εθελοντών μεγάλο τμήμα των μονοπατιών της Ίου έχουν καθαριστεί, σηματοδοτηθεί. Μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κανονίζονται συναντήσεις για το ποια από τις έξι πεζοπορικές διαδρομές θα καθαριστεί και τι ανάγκες υπάρχουν.
Δημογραφία
Η Ίος είχε πληθυσμό 1.838 άτομα στην απογραφή του 2001 και πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα ή Ίος με 1.632 κατοίκους. Στην απογραφή του 2011 η Ίος είχε πληθυσμό 2.030 άτομα. Εκτός από τη Χώρα άλλοι οικισμοί στο νησί είναι οι παραθαλάσσιοι Όρμος, Ψάθη, Αγία Θεοδότη, Μυλοπότας, το απομακρυσμένο Μαγγανάρι και ο Επάνω Κάμπος που βρίσκεται στο εσωτερικό της Ίου.
Ιστορία
thumb|Χάρτης της Ίου, [[Κριστόφορο Μπουοντελμόντι, 1420]] Η Ίος πήρε το όνομά της στην αρχαιότητα από τη λέξη Ία, τα λουλούδια δηλαδή που φύτρωναν άφθονα στο νησί. Κατ' άλλους το όνομά της η Ίος το χρωστάει στη φοινικική λέξη Ίος, που σημαίνει σωρός από πέτρες.
Στον λόφο Σκάρκο, κοντά στη δυτική ακτή του νησιού, με το φυσικό λιμάνι και τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις του Πάνω και Κάτω Κάμπου έχει εντοπιστεί ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς του Κυκλαδικού πολιτισμού. Ο οικισμός έχει χρονολογηθεί στην πρωτοκυκλαδική περίοδο ΙΙ (πολιτισμός Κέρου-Σύρου), περίπου 2.700 με 2.300 π.Χ.. Είναι κτισμένος στην ανατολική πλευρά του λόφου και έχει περίκεντρη οργάνωση.
Τον 10ο π.Χ. αιώνα οι Ίωνες καταλαμβάνουν το νησί. Κατά τον Ηρόδοτο στην Ίο, την πατρίδα της μητέρας του, θάφτηκε ο Όμηρος.
Αργότερα η Ίος προσχώρησε στην Αθηναϊκή συμμαχία και έπειτα πέρασε στην κυριαρχία των Μακεδόνων και των διαδόχων τους.
Κατά την επικυριαρχία της Ρώμης και του Βυζαντίου το νησί περνά στην αφάνεια και μαστίζεται από πειρατικές επιδρομές. Το 1207 η Ίος περνάει στην επικυριαρχία του Μάρκου Σανούδου και το 1269 επανέρχεται στους Βυζαντινούς για να ακολουθήσει νέα περίοδος Ενετοκρατίας από το 1296 έως το 1537 οπότε και κατελήφθη από τους Τούρκους. Στις αρχές του 15ου αιώνα ο Μάρκος Κρίσπος εποίκησε το νησί με Αρβανίτες λόγω έλλειψης εργατικού δυναμικού. Τα χρόνια της Τουρκοκρατίας η Ίος ήταν άντρο Γάλλων πειρατών, οι οποίοι μάλιστα το 1668 στη θαλάσσια περιοχή Μπουρλότο νίκησαν τον τουρκικό στόλο. Ο Τουρνεφόρ αναφέρει το 1700 πως στο νησί κατοικούσαν εκτός των Ελλήνων και ξένοι πειρατές.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 συμμετείχε ενεργά και η Ίος, η οποία μάλιστα ήταν πατρίδα του Φιλικού Σπύρου Βαλέτα.
Εκκλησιαστικά
αριστερά|μικρογραφία|Η Αγία Αικατερίνη στη Χώρα, πρωτεύουσα του νησιού Σήμερα η Ίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Θήρας Αμοργού και Νήσων και ειδικότερα στην αρχιερατική περιφέρεια Θήρας. Το νησί είναι γνωστό για τις πολυάριθμες εκκλησίες του. Λέγεται μάλιστα ότι έχει 365 εκκλησίες και εκκλησάκια. Η πιο γνωστή είναι η Παναγία η Γκρεμιώτισσα, η οποία δεσπόζει στο πιο ψηλό σημείο της Χώρας. Επίσης η εκκλησία του Ευαγγελισμού ως μητρόπολη δεσπόζει στην κεντρική πλατεία της Χώρας του νησιού.
Πολιτισμός
μικρογραφία|Tο λιμάνι της Ίου|115x115px Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Ίου (που δεν λειτουργεί) στεγάζεται στην οικία του Γάλλου σκηνοθέτη και πρώην διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών Jean Marie Drot. Στην περιοχή Τσουκαλαριά υπάρχει από το 1997 ανοιχτό θέατρο, χωρητικότητας 1000 θέσεων, που πήρε το όνομα του Οδυσσέα Ελύτη. Προβλέπεται επίσης να λειτουργήσει το Μουσείο Γαϊτη-Σίμωση, κοντά στο θέατρο Ελύτη.
Παράδοση
Τα παλαιότερα χρόνια, στο νησί φοριόταν η Παραδοσιακή ενδυμασία της Ίου, που διακρινόταν σε ανδρική και γυναικεία. Διατηρήθηκε ζωντανή μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα.
Εκπαίδευση
Σήμερα στην Ίο λειτουργούν τα εξής εκπαιδευτικά ιδρύματα: Νηπιαγωγείο Ίου, Δημοτικό Σχολείο Ίου, Βαλέτειο Γυμνάσιο Ίου με Λυκειακές Τάξεις, ΕΠΑ.Λ. Ίου. Το Δημοτικό σχολείο αριθμεί περισσότερα από 100 παιδιά και στεγάζεται σ΄ένα κλασικού τύπου κτήριο στο κέντρο σχεδόν της Χώρας ενώ το Γυμνάσιο και το ΕΠΑΛ αριθμεί περισσότερα από 97 παιδιά.
Νιώτικο Ιδίωμα
Το γλωσσικό ιδίωμα της Ίου βρίσκεται σήμερα σε συρρίκνωση και συναντάται μόνο μεταξύ των ηλικιωμένων κατοίκων. Ανήκει κατά την κλασική διάκριση των νεοελληνικών ιδιωμάτων του Γ. Χατζιδάκι στα νότια ιδιώματα και μάλιστα εκείνα που εμφανίζουν πολλά κοινά στοιχεία με την κρητική διάλεκτο.
Αξιοθέατα
Ο πετρόκτιστος Φάρος της Ίου δεσπόζει στην είσοδο του λιμανιού. Ο Φάρος είναι επισκέψιμος ακολουθώντας μία διαδρομή από την περιοχή «Κουμπάρα» της Ίου.
Βιβιανίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό που σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης μεταλλικών αποθέσεων και σε γρανιτικούς πηγματίτες. Συχνά αντικαθιστά το οργανικό υλικό σε απολιθούμενα οστά ή όστρακα. Απαντάται, επίσης, σε λιμναία ιζήματα και σπανιότερα εντός σπηλαίων.
Σχηματίζει ομάδα ορυκτών (ομάδα βιβιανίτη), η οποία περιλαμβάνει τα ορυκτά:
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σιδηροπυρίτης, ο πυρροτίτης, ο μεταβιβιανίτης, ο σιδηρίτης, ο σφαλερίτης και ο χαλαζίας.
Ο βιβιανίτης είναι πολύ φωτοευαίσθητο ορυκτό. Ο σίδηρος στην αρχική του σύσταση είναι δισθενής (Fe+2), με την επίδραση, όμως, φωτεινής ακτινοβολίας μετατρέπεται σε τρισθενή (Fe+3), με αποτέλεσμα την αλλοίωση του χρώματος του ορυκτού (βλ. σχετική βιβλιογραφία). Για το λόγο αυτό οι συλλέκτες ορυκτών (από τους οποίους είναι περιζήτητος, ιδιαίτερα στις διαφανείς μορφές του) οφείλουν να τον διατηρούν σε αδιαφανείς θήκες, καθώς η επί μακρόν έκθεσή του σε φως οδηγεί στην αμαύρωση και την απώλεια της διαφάνειάς του.
Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές της Γης. Σημαντικές είναι οι εμφανίσεις του στη Ρωσία (περιοχές Μόσχας, χερσονήσου Κόλα και χερσονήσου Ταμάν), στην Ουκρανία (περιοχή Κερτς, Κριμαία), στη Σλοβακία, στην Ιταλία, (αρκετές περιοχές), στο Μεξικό, στη Βολιβία, στη Βραζιλία, στο Καμερούν και στην Ιαπωνία. Υπάρχει, επίσης, σχεδόν σε όλες τις Πολιτείες των ΗΠΑ με αξιοσημείωτες εμφανίσεις στο Αϊντάχο, τη Γιούτα και το Κολοράντο.
Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα.
Σημειώσεις
Βιβιανιτης Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Θανάσης Γιαννακόπουλος
Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος (27 Φεβρουαρίου 1931 - 19 Μαρτίου 2019) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πρώην πρόεδρος του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου σε μπάσκετ, βόλεϊ και ερασιτέχνη. Δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της φαρμακευτικής, όπου και ήταν ιδιοκτήτης της ΒΙΑΝΕΞ, της μεγαλύτερης φαρμακοβιομηχανίας στην Ελλάδα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Η ιστορία της οικογένειας Γιαννακόπουλου ξεκίνησε στο φαρμακείο της οδού Πειραιώς το 1924. Το 1951 ίδρυσε μαζί με τον αδελφό του Παύλο, την εταιρία ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ με έδρα στη οδό Σωκράτους. Σταδιακά κατάφερε να εξασφαλίσει για την αντιπροσωπείες πολλών μεγάλων ξένων παραγωγών φαρμάκου (Roussel, Boots, Sigma Tau, Alcon, Merck, Jannsen και της ιαπωνικής Takeda), το 1971. Την ίδια χρονιά η ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ μετατράπηκε σε ΒΙΑΝΕΞ Α.Ε, η οποία έφτασε να αριθμεί τέσσερα εργοστάσια σε όλη την Ελλάδα με 1.200 υπαλλήλους. Ασχολήθηκε επίσης με το εμπόριο μπανάνας. Τελευταία, είχε τη θέση του προέδρου της ΒΙΑΝΕΞ, μετά την απώλεια του Παύλου Γιαννακόπουλου.
Παναθηναϊκός
Από το 1972 ο Θανάσης Γιαννακόπουλος δραστηριοποιήθηκε στον Παναθηναϊκό, αφού ήταν πάντα στο πλευρό του Παύλου που έγινε μέλος του «Παναθηναϊκού Συναγερμού» και ανέλαβε τη διοίκηση του Ερασιτέχνη. Από το 1992 διοίκησαν μαζί την ομάδα μπάσκετ, με τον Παύλο να έχει πάντα στο πλευρό του τον Θανάση Γιαννακόπουλο στην εξάπλωση του Παναθηναϊκού, όχι μόνο στο ελληνικό αλλά και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ ξοδεύοντας πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ. Στο παρελθόν ο Θανάσης Γιαννακόπουλος είχε διατελέσει και σύμβουλος στην ΕΠΟ, ενώ από το 1999 ήταν πρόεδρος στον Ερασιτέχνη Παναθηναϊκό και έμεινε στη θέση αυτή για μια δεκαετία μέχρι την αποχώρησή του το 2009. Επίσης υπήρξε πρόεδρος του επαγγελματικού τμήματος βόλεϊ ανδρών του Παναθηναϊκού την περίοδο 2008-09. Σε αυτό το διάστημα ο ΠΑΟ επανήλθε στους τίτλους και η αποχώρηση της οικογένειας Γιαννακόπουλου ουσιαστικά σήμανε και την αρχή των οικονομικών και αγωνιστικών προβλημάτων. Για τον παρορμητικό και συναισθηματικό χαρακτήρα του είχε το προσωνύμιο «τυφώνας».
Ατάκες
Επίσης στον Παναθηναϊκό έμεινε γνωστός για τις χαρακτηριστικές ατάκες του  Είμαι ο Θανάσης ,ο ένας από εσάς  και  Όταν πεθάνω να με θάψετε με τη σημαία του Παναθηναϊκού  , ενώ είχε δηλώσει ότι για τον Παναθηναϊκό είχε πάθει δυο φορές έμφραγμα.
Τίτλοι
Ως πρόεδρος (από κοινού με τον αδελφό του Παύλο) της καλαθοσφαίρισης του Παναθηναϊκού το τμήμα κατέκτησε:
Θάνατος
Στην είδηση του θανάτου του Θανάση Γιαννακόπουλου η Παναθηναϊκή οικογένεια, ο κόσμος του αθλητισμού καθώς και ο πολιτικός κόσμος ανάμεσά τους και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εξέδωσαν συλλυπητήριες ανακοινώσεις. Επίσης σε όλα τα παιχνίδια της Euroleague, του Eurocup και του Ελληνικού πρωταθλήματος κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή, ενώ στο γήπεδο του Παναθηναϊκού "Απόστολος Νικολαΐδης" οι σημαίες ήταν μεσίστιες εις ένδειξη πένθους.
Στις 26 Μαρτίου 2019, εψάλη η εξόδιος ακολουθία στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Νωρίτερα η σορός του είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ η ταφή του Θανάση Γιαννακόπουλου τελέσθη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΟ Κατηγορία:Πρόεδροι ΚΑΕ Παναθηναϊκός Κατηγορία:Πρόεδροι ΤΑΑ Παναθηναϊκός Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο. Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ
Δέκα μικροί Μήτσοι
Δέκα μικροί Μήτσοι είναι ο τίτλος μιας ελληνικής σατιρικής κωμικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel από το 1992 έως το 2003, και επέστρεψε μετά από 15 χρόνια μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες του ΑΝΤ1 με 5 νέα επεισόδια. Δημιουργός και πρωταγωνιστής της σειράς ήταν ο συγγραφέας και κωμικός Λάκης Λαζόπουλος, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Πετρινιώτη και Αθηνάς Αϊδίνη.
Πλοκή
Μέσα από 20 συνολικά βασικούς χαρακτήρες, που υποδυόταν ο ίδιος ο Λαζόπουλος, η σειρά αυτή επιχείρησε να σατιρίσει και να σχολιάσει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας εκείνης της εποχής. Η επιτυχία της σειράς οφείλεται στη ποικιλία των ρόλων, καθώς και το καυστικό χιούμορ του δημιουργού.
Ιστορικό
Η πρώτη εκδοχή τους αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ιδιωτικής τηλεόρασης, καθώς η αρχική τηλεθέαση της παραγωγής άγγιζε μέχρι και το 50%, και έγινε η μακροβιότερη εβδομαδιαία τηλεοπτική σειρά. Κάθε κύκλος ολοκληρωνόταν σε 8 επεισόδια, όμως μετά την ολοκλήρωση των τεσσάρων κύκλων (1992-1995) επέστρεφε μία φορά τον χρόνο με ένα έκτακτο επεισόδιο που σχολίαζε τα σημαντικότερα γεγονότα της εποχής. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και το επεισόδιο του 1996 «Όλα τα κάνεις Αμέρικα, όλα τα θέλεις Αμέρικα», όπου ο δημιουργός μέσω των χαρακτήρων του αναφερόταν στα γεγονότα στα Ίμια.
Από το 1999 όμως τα έκτακτα επεισόδια άρχισαν να αραιώνουν με αποτέλεσμα τα νούμερα τηλεθέασης των να μην είναι και τόσο ικανοποιητικά. Έτσι, το Mega αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία του με τον Λάκη Λαζόπουλο στις αρχές του 2003, ο οποίος μέχρι και σήμερα έχει τα δικαιώματα της σειράς. Τη σεζόν 2004-2005 παρουσίασε μικρά νέα αποσπάσματα με τους χαρακτήρες του στο πλαίσιο της νέας εκπομπής του Αλ Τσαντίρι Νιουζ στον Alpha.
Το 2018 η σειρά επέστρεψε με τις καλύτερες προσδοκίες στον ΑΝΤ1, χωρίς όμως να προσεγγίσουν τα παλαιότερα νούμερα τηλεθέασης.
Χαρακτήρες
Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή των σημαντικότερων "Μήτσων". Δίνονται με σειρά εμφάνισης.
1. Μήτσος και Ριρίκα (1992-1994)
Ο πρώτος Μήτσος ήταν ένας παραδοσιακός οικογενειάρχης. Μαζί με τη γυναίκα του τη Ριρίκα (Υρώ Μανέ) σχολίαζαν τη καθημερινότητα. Η Ριρίκα ήταν ερωτευμένη με τον παρουσιαστή των ειδήσεων, με τον οποίο συνομιλούσε. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο πρώτο επεισόδιο της σειράς και για τελευταία στον τρίτο κύκλο.
2. Μήτσος και Ελενίτσα (1992-2018)
Ο πλέον σταθερός και κλασικός Μήτσος. Εμφανίζεται στη κουζίνα του σπιτιού τους με τη γυναίκα του την Ελενίτσα (Ελένη Γερασιμίδου) και σχολιάζουν τα πάντα που συμβαίνουν γύρω τους, με συνήθη καυτηριασμό τα κιλά της Ελενίτσας. Εμφανίζονται τουλάχιστον μία φορά σε κάθε κύκλο (πλην του τρίτου) και το σκηνικό που τους πλαισιώνει παραμένει αμετάβλητο για χρόνια.
3. Μήτσος και γριά (1993-2018)
Ένας ακόμα χαρακτήρας ονόματι Μήτσος, με τη διαφορά ότι αντιπροσωπεύει τη τρίτη ηλικία. Το περίεργο με τον χαρακτήρα αυτό είναι ότι ο δεύτερος ρόλος που τον συντρόφευε ξεχώρισε περισσότερο. Πρόκειται για τη γυναίκα του, που υποδύθηκε ο Παύλος Χαϊκάλης. Η τσαχπίνα και άπιστη γριά έκανε την εμφάνιση της στο πρώτο επεισόδιο της σειράς, επανεμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του δεύτερου κύκλου και έκανε σποραδικές εμφανίσεις μέχρι ένα έκτακτο επεισόδιο του 1996.
Στο έκτακτο επεισόδιο του 1998, ο Χαϊκάλης υποδύθηκε τον ιερέα Παπαλάμπρο, ο οποίος συμπτωματικά ήταν ένας από τους βασικούς δεύτερους ρόλους της σειράς Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις Μωρή.
4. Δημήτρης και Τζένη (1992-1993)
Ο Δημήτρης είναι ο πλούσιος εκφωνητής των ειδήσεων, με τον οποίο η Ριρίκα είναι ερωτευμένη, και είναι παντρεμένος με τη Τζένη (Σοφία Φιλιππίδου). Αντιμετωπίζουν τα γεγονότα με τεράστια αναλγησία. Μάλιστα, η Τζένη κάνει πολλές απόπειρες να αυτοκτονήσει λόγω ανίας. Ο Δημήτρης απολύεται στο τέλος του δεύτερου κύκλου, ενώ ενάμιση χρόνο μετά τη θέση του στον τομέα "Πλούτος" παίρνει η Εμμανουέλα Γρουμπουλάκη.
5. Γύφτος (1992-2018)
Ο Γύφτος με τη γυναίκα του (Σοφία Φιλιππίδου) σατιρίζουν τη λαϊκή πραγματικότητα. Η Φιλιππίδου αποχώρησε από τη σειρά με το τέλος του δεύτερου κύκλου και ο Γύφτος προβιβάστηκε σε εκφωνητή ειδήσεων από το 1993 μέχρι και το τέλος της σειράς.
7. Χήρα Μήτση (1992-2018)
Ο κλασσικότερος Μήτσος όλων, αφού η δημοτικότητα της χήρας αυξήθηκε συνεχώς από τη πρώτη της εμφάνιση προς το τέλος του πρώτου κύκλου μέχρι το τέλος της σειράς. Εμφανίζεται σε κάθε επεισόδιο ανελλιπώς και με εκτεταμένη πλοκή. Αντιπροσωπεύει τη γυναικεία παρουσία στην ελληνική κοινωνία που προσπαθεί να τα συνδυάσει όλα και πλαισιώθηκε από πάρα πολλούς ηθοποιούς, όπως τη Μαρία Γεωργιάδου και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη που υποδύθηκαν τα παιδιά της (Μαρία και Σπύρος), η Κάρμεν Ρουγγέρη που υποδύθηκε τη συμπεθέρα της και ο Κώστας Τσιάνος που υποδύθηκε τον στρατηγό και παρολίγον σύζυγο της. Αρχικά, ο Λαζόπουλος προσπάθησε μέσα από το προφίλ της Χήρας να μιμηθεί τη Σαπφώ Νοταρά (κυρίως στον τρόπο ομιλίας), όμως αργότερα η Χήρα εξελίχθηκε στη μορφή που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
8. Φυλακισμένος (1992-2001)
Ο Φυλακισμένος σατίριζε τη πολιτική πραγματικότητα για 9 χρόνια μαζί με τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και τον Χρήστο Ευθυμίου. Πραγματοποίησε μια απόδραση στον τέταρτο κύκλο, η οποία έληξε άδοξα, αλλά έπαιξε σημαντικότατο ρόλο ως Πρόεδρος της Μυστικής Υπηρεσίας των Φυλακών.
9. Ανθρωπάκος (1992-2018)
Ο ανθρωπάκος είναι ένας φοβισμένος πολίτης που έχει αποδράσει από τη καταπιεστική του μητέρα (Μαρία Φωκά) και κάνει ασκήσεις θάρρους για να ξεπεράσει τους φόβους του. Ερωτεύεται τις ανάλογες απροστάτευτες γυναίκες, όπως η Μίρκα Παπακωνσταντίνου και η Δάφνη Λαμπρόγιαννη. Από τους λίγους χαρακτήρες που άλλαξαν ελάχιστα από την αρχή της σειράς.
11. Τζίμης (1993-2018)
Ο "φλώρος", το παιδί των πλουσίων με τη γνωστή φράντζα που αργότερα έγινε σήμα κατατεθέν των Emo, πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του δεύτερου κύκλου. Τον κολλητό του φίλο υποδύθηκε ο νεοσύστατος τότε Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Σατίριζαν τη νοοτροπία μερίδας της νέας γενιάς. Δύο σχέσεις του είναι αρκετά γνωστές: η πρώτη είναι με τη Μισέλ, η οποία αναφέρεται μετά τον χωρισμό τους, και η δεύτερη είναι ο κεραυνοβόλος του έρωτας με την Ελισάβετ (Λίλιαν Δημητρακοπούλου), ο οποίος μας απασχόλησε για τρεις κύκλους. Αργότερα, όταν ο Παπακαλιάτης αποχώρησε από τη σειρά, αντικαταστάθηκε με διάφορους ηθοποιούς όπως ο Κλέων Γρηγοριάδης, Γιώργος Τσαλίκης, Γιώργος Σεϊταρίδης, ο Ρένος Χαραλαμπίδης, αλλά και ο Μίκης Θεοδωράκης.
12. Τζιμς (1993-2018)
Ο Τζιμς από τη Καρδίτσα είναι ο ξάδερφος του Τζίμη των Βορείων Προαστίων. Προέκυψε από κάποια σύζευξη οικογενειών και παρουσιάστηκε με το ξεκίνημα του τρίτου κύκλου. Το 95% των περιπτώσεων μιλάει από ένα καρτοτηλέφωνο στα ΚΤΕΛ Καρδίτσας και δεν έχει σχεδόν ποτέ κάποιον ηθοποιό δίπλα του, όπως οι υπόλοιποι. Παρέμεινε σχετικά σταθερός στο πέρασμα του χρόνου.
13. Κωνσταντίνος Καραμανλής (1992-1998)
Ο Λαζόπουλος υποδύθηκε τον Καραμανλή πριν και μετά τον θάνατο του, ο οποίος μαζί με τον υπηρέτη του Θόδωρο (Τάσος Παλαντζίδης) αγναντεύονταν το παρόν κοιτάζοντας νοσταλγικά το παρελθόν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νοσταλγίας αυτής, είναι η έκτακτη εμφάνιση της Χαρούλας Αλεξίου. Μετά το 1996 συνοδευόταν στην άλλη ζωή με τον Ανδρέα Παπανδρέου, όπου ο Λαζόπουλος υποδυόταν ταυτόχρονα και τους δύο.
14. Μούτσος (1992-2018)
Ο Μούτσος εμφανίστηκε ως... μούτσος στο καράβι μαζί με τον Σκαραβαίο (Τάσος Παλαντζίδης) και τον καπετάνιο (Χρήστος Ευθυμίου). Στα μέσα του τέταρτου κύκλου προβιβάζεται σε οδηγό ταξί με τον Σκαραβαίο, ενώ κάνει σποραδικές εμφανίσεις στο καράβι, όπως η χαρακτηριστική με την Ιταλίδα τραγουδίστρια, Μίλβα. Ο Σκαραβαίος και ο Μούτσος συμβολίζουν τους νεοέλληνες που αναζητούν την υλική ευδαιμονία. Πολλοί μεγάλοι Έλληνες ηθοποιοί έχουν ανεβεί στο ταξί, όπως η Ρένα Βλαχοπούλου και η Σπεράντζα Βρανά. Εκεί πραγματοποιήθηκε και η πολυαναμενόμενη συνάντηση μετά από 30 και παραπάνω χρόνια του Θωμά (Θανάσης Βέγγος) και του Ηλία (Κώστας Χατζηχρήστος).
15. Μισέλ και Εμμανουέλα Γρουμπουλάκη (1994-2018)
Το ξανθό κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο εισβάλλει στη ζωή του Τζίμη για να τα ξαναβρούν. Δυστυχώς όμως αυτός δεν είχε τέτοια πρόθεση. Παρ' όλα αυτά, εκείνη συνεχίζει να του κάνει τη ζωή άνω κάτω μέχρι και το 2002. Τα χαρακτηριστικά της Μισέλ ήταν και είναι το τηλέφωνο-μπανάνα που έχει, όπως και η αποτυχημένα ναζιάρικη φωνή της. Η μητέρα της είναι η Εμμανουέλα Γρουμπουλάκη. Έχει μια αδελφή, τη Ρενάτα, (Δήμητρα Παπαδοπούλου), την οποία θεωρεί αντίζηλό της. Η Ρενάτα εμφανίστηκε μόνο μία φορά και από τότε γίνονται πολύ σπάνιες αναφορές σ' αυτήν.
Η Εμμανουέλα Γρουμπουλάκη (ή αλλιώς η Πλούσια) εμφανίστηκε στο Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του 1994 κι από τότε έχει πάντα εμφανιστεί σε κάθε επεισόδιο. Είναι η νεόπλουτη που όλη τη μέρα μιλάει για ανούσια πράγματα στο τηλέφωνο, το οποίο σχεδόν ποτέ δεν αποχωρίζεται. Σπάνια εμφανίζεται σε σκηνές της χωρίς το τηλέφωνο αντίκα που λατρεύει και ακόμη πιο σπάνια εμφανίζεται όρθια. Σύνηθες θέμα της με τη τηλεφωνική της φίλη είναι η Γιάννα Αγγελοπούλου - Δασκαλάκη.
16. Ντίμης (2001-2018)
Ο Ντίμης (ή αλλιώς Κομμώτρια) είναι ένας από τους μεταγενέστερους Μήτσους, καθώς η πρώτη του εμφάνιση έγινε μετά την ολοκλήρωση της σειράς σε μόνιμη βάση. Εμφανίζεται με τον Λεωνίδα (Βασίλη Χαραλαμπόπουλο) που υποδύεται τον συνάδερφο και σύντροφο του. Η δημιουργία του χαρακτήρα αυτού αποτελεί σάτιρα του γεγονότος ότι οι περισσότερες ελληνικές σειρές περιείχαν έναν τέτοιο χαρακτήρα. Το χαρακτηριστικό του Ντίμη είναι ότι αναφέρεται σε όλους στο θηλυκό γένος, ακόμη και όταν πρόκειται για άνδρα.
17. Μήτσος ο Σαλονικιός (2001-2018)
Ο δεύτερος μεταγενέστερος Μήτσος είναι ο Σαλονικιός, ο οποίος μαζί με τον κολλητό του Δημήτρη Σταρόβα κάθονται όλη μέρα στη βεράντα του σπιτιού στη Θεσσαλονίκη πίνοντας φραπέ και συζητώντας για τα τεκταινόμενα. Η ατάκα του Σαλονικιού Χαλαρά με τη γνωστή θεσσαλονικιώτικη προφορά είναι από τις πλέον επιτυχημένες.
Υποδοχή
Άλλο επεισόδιο που συζητήθηκε αρκετά ήταν το έκτακτο στο οποίο συμμετείχε και ο Τζίμης Πανούσης στον ρόλο του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η συγκεκριμένη σκηνή συνάντησης με τον Λαζόπουλο ως Χήρα συζητήθηκε αρκετά λόγω της έλλειψης σεναρίου, καθώς οι δύο κωμικοί αυτοσχεδίασαν.
Guest star
Πολλοί γνωστοί και διάσημοι ηθοποιοί και τραγουδιστές συμμετείχαν στους "Δέκα Μικρούς Μήτσους". Συγκεκριμένα, αναφέρονται οι:
Νευστρία
thumb|250px|right|Η Νευστρία στο Βασίλειο των Φράγκων (714) Η Νευστρία ή Νευστρασία ήταν το δυτικό τμήμα του Βασιλείου των Φράγκων. Η Νευστρία βρισκόταν στη σημερινή Γαλλία στα βόρεια ανάμεσα στην Περιοχή του Λίγηρα και τη Βαλλωνική Περιοχή, σημαντικότερες πόλεις της ήταν το Παρίσι, η Ορλεάνη, η Τουρ και η Σουασόν. Αργότερα έγινε γνωστή σαν η περιοχή ανάμεσα στον Λίγηρα και τον Σηκουάνα, ήταν υποβασίλειο στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών γνωστή σαν Δυτική Φραγκία. Οι Καρολίδες βασιλείς δημιούργησαν τη συνοριακή "Κομητεία της Νευστρίας" για να προστατέψουν το βασίλειο τους από τις επιδρομές των Βρετόνων και των Βίκινγκ. Στα τέλη του 10ου αιώνα όταν ανέβηκε στον Φραγκικό θρόνο ο Οίκος των Καπετιδών σταμάτησε να υπάρχει σαν πολιτικός και γεωγραφικός όρος.
Ονομασία
Το όνομα Νευστρία μεταφράζεται σαν "νέα δυτική γη", μονάχα ο Τέυλορ (1848) είχε προτείνει το "βορειοανατολικότερη γη". Το Σκανδιναβικό λεξικό τον ερμηνεύει σαν "Όχι η Ανατολική Γη" (1913). Ο Αγκουστίν Τιερί (1795 - 1856) καθορίζει οριστικά τη Νευστρία ως "Δυτική πλευρά" ή "Δυτικό Βασίλειο" (1825), αυτό έρχεται σε αντίθεση με την Αυστρασία που καθορίζεται σαν "Ανατολικό βασίλειο". Οι ίδιες ορολογίες "Νευστρία" και "Αυστρασία" χρησιμοποιήθηκαν αντίστοιχα στη βορειοδυτική και τη βορειοανατολική Ιταλία όταν την κατέκτησαν οι Λομβαρδοί.
Μεροβίγγειοι
Η ηλικιωμένη Μπρουνχίλντα τελικά προδώθηκε από τους άντρες της, παραδόθηκε στον Χλωτάριο Β΄ που τη θανάτωσε με βάναυσο τρόπο, ακρωτηριάστηκε από τέσσερα άλογα. Ο Χλωτάριος Β΄ ένωσε ξανά το βασίλειο των Φράγκων αλλά σύντομα κάτω από τις πιέσεις των ευγενών έδωσε την Αυστρασία στον γιο του Δαγοβέρτο Α΄, ο Δαγοβέρτος ένωσε ξανά το βασίλειο όταν κληρονόμησε τη Νευστρία αλλά για πολύ λίγο. Ο Μαγιόδρομος της Αυστρασίας Γριμοάλδος επιχείρησε πραξικόπημα, ο εγγονός του Χλωτάριου Β΄ Κλόβις Β΄ τον καθαίρεσε και ένωσε ξανά το βασίλειο αλλά πάλι προσωρινά, ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Χλωτάριος Γ΄ κυβερνήτης της Νευστρίας παραχώρησε τις εξουσίες του σε έναν Μαγιορδόμο. Η Νευστρία με κυβερνήτη τον Μαγιορδόμο Εμπρουάν υπέταξε τους Αυστρασιανούς αλλά για τελευταία φορά (678), ο Εμπρουάν δολοφονήθηκε (680). Ο Μαγιορδόμος της Αυστρασίας Πεπίνος του Χέρσταλ νίκησε τους Νευστρίους (687) και ο Μαγιορδόμος της Νευστρίας Μπέρτχαρ δολοφονήθηκε αμέσως μετά. Ο γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ Ντρόγκο της Καμπανίας παντρεύτηκε κατόπιν τη χήρα του Μπέρτχαρ και έγινε Μαγιορδόμος της Νευστρίας.
Καρολίδες
Οι Καρολίδες απόγονοι του Πεπίνου ήταν από τότε κυβερνήτες του βασιλείου ως Μαγιορδόμοι μέχρι την εποχή που ο Πιπίνος ο Βραχύς με τις ευλογίες του πάπα Στέφανου Β΄ ανέτρεψε τους Μεροβίγγειους και τους διαδέχθηκε σαν βασιλιάς όλων των Φράγκων (751). Υπό την ηγεσία των Καρολιδών η Νευστρία, η Αυστρασία και η Βουργουνδία έγιναν ξανά ένα ενιαίο βασίλειο, οι παλιότερες ονομασίες "Νευστρία" και "Αυστρασία"εξαφανίστηκαν. Οι αδελφοί Πιπίνος ο Βραχύς και ο Καρλομάν ο μαγιορδόμος έδωσαν στον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό τους Γκρίφο δώδεκα κομητείες στη Νευστρία γύρω από τη Λε Μαν, οι περιοχές αυτές έμειναν γνωστές τον 9ο αιώνα σαν "Κομητεία του Μαίν". Ο όρος "Νευστρία" είχε την έννοια για τα εδάφη ανάμεσα στον Λίγηρα και τον Σηκουάνα, ο Καρλομάγνος την έδωσε σαν ανεξάρτητο βασίλειο στον δεύτερο γιο του Κάρολο τον Νεότερο (790) με έδρα τη Λε Μανς όπου μετέφερε την αυλή του. Το κύριο καθήκον του θυγατρικού βασιλείου της Νευστρίας ήταν η υπεράσπιση της αυτοκρατορίας από τους Βρετόνους.
Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής παραχώρησε τη Νευστρία στον μεγαλύτερο γιο του Λοθάριο Α΄ αλλά μετά από μία εξέγερση την παρέλαβε ο Πεπίνος Α΄ της Ακουιτανίας (831) και στη συνέχεια ο Κάρολος ο Φαλακρός (838). Η Νευστρία μαζί με την Ακουιτανία αποτελούσαν τις δύο βασικές περιοχές στο βασίλειο του Καρόλου των Δυτικών Φράγκων που προήλθε με τη Συνθήκη του Βερντέν (843). Ο Κάρολος ο Φαλακρός συνέχισε την παράδοση των Καρολιδών, ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκος ο Τραυλός διορίστηκε σε ηλικία 10 ετών βασιλιάς της Νευστρίας (856). Τα Μπερτινιανά Χρονικά γράφουν ότι ο Λουδοβίκος ο Τραυλός παντρεύτηκε μια ανώνυμη κόρη του βασιλιά της Βρετάνης και κληρονόμησε την εξουσία στη Βρετάνη. Η σχέση αυτή δείχνει πόσο είχε περιοριστεί σημαντικά η Νευστρία εκείνη την εποχή, το Παρίσι και η Ιλ-ντε-Φρανς ήταν έξω από τα σύνορα. Ο Λουδοβίκος ο Τραυλός ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Νευστρίας που διορίστηκε από τον πατέρα του, από τότε μέχρι το τέλος της δυναστείας των Καρολιδών το βασίλειο της Νευστρίας έπεσε σε αφάνεια.
Οι Κομητείες της Νευστρίας
Ο Κάρολος ο Φαλακρός δημιούργησε τις κομητείες της Νευστρίας με αξιωματούχους διορισμένους από το στέμμα όπως μαργράβους, νομάρχες και φύλακες, οι δύο πρώτες ήταν η κομητεία της Βρετάνης εναντίον των Βρετόνων και η κομητεία της Νορμανδίας εναντίον των Σκανδιναβών. Ο Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας έγινε μαργράβος σε όλες τις κομητείες (911) και πήρε τον τίτλο του Δημάρχου, οι Καπέτιδες κυβέρνησαν ολόκληρη τη Νευστρία μέχρι την εποχή που ο Ούγος Καπέτος εξελέγη βασιλιάς των Γάλλων (987). Οι κομητείες της Νευστρίας βρέθηκαν εκείνη την εποχή σε μεγάλη παρακμή χάρη στις επιδρομές των Βρετόνων και των Βίκινγκ. Μετά την άνοδο των Καπετιδών στον Γαλλικό θρόνο ο γεωγραφικός όρος "Νευστρία" σταδιακά εξαφανίστηκε από τα Γαλλικά Χρονικά.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Μανουήλ Καλέκας
Ο Μανουήλ Καλέκας (απεβ. το 1410) ήταν μοναχός και θεολόγος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο Καλέκας ήταν μαθητής του Δημήτριου Κυδώνη. Έζησε στην Ιταλία, την Κρήτη και τη Λέσβο, όπου μετέφρασε τα έργα του Βοήθιου και του Άνσελμου του Καντέρμπουρυ στα ελληνικά και πολλά λατινικά λειτουργικά κείμενα, όπως τη Λειτουργία του Αμβροσίου (Missa Ambrosian) στη Γέννηση του Κυρίου (Nativitate Domini). Ο Καλέκας μετέφρασε το Comma Johanneum (φράση στην Α΄ επιστολή του Ιωάννου) στα ελληνικά από τη Βουλγάτα.
Ο Καλέκας ήταν Ενωτικός και προσπάθησε να συμφιλιώσει την Ανατολική και τη Δυτική Εκκλησία. Το 1390 έγραψε ένα έργο, κατηγορώντας τους Βυζαντινούς για τον χωρισμό τους από τη Δυτική Εκκλησία.
Ο Καλέκας επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1403 με τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο, αλλά προς έκπληξή του δεν έτυχε θερμής υποδοχής από τους παλαιούς του φίλους. Ως αποτέλεσμα, αναγκάστηκε να καταφύγει στους Δομινικανούς στη Μυτιλήνη, όπου και απεβίωσε το 1410.
Ιωάννης Καλογεράς
Ο '''Ιωάννης Β. Καλογεράς ''' (1876 - 26 Ιουλίου 1957) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Καλογεράς γεννήθηκε στο χωριό Σπαρτιάς στην ορεινή Τριχωνίδα της Αιτωλοακαρνανίας. Ακολούθησε στρατιωτική καρριέρα, σπουδάζοντας κατά πρώτον στη Σχολή των Ευελπίδων και εν συνεχεία στην École Supérieure "De Geure" στο Παρίσι απ' όπου ως υπολοχαγός ανεκλήθη το 1912 να λάβει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Τοποθετήθηκε στο επιτελείο της IV Μεραρχίας και υπό τις διαταγές του μεράρχου Μοσχοπούλου συμμετείχε στο σχεδιασμό του κυκλωτικού ελιγμού που κατέληξη στην επιτυχή έκβαση της μάχης του Σαρανταπόρου, μάχης σημαντικότατης για την έγκαιρη κατάληψη της Θεσσαλονίκης. Το Δεκέμβριο 1912 εισηγήθηκε πρώτα στον αρχιστράτηγο Σαπουντζάκη και εν συνεχεία στον αρχιστράτηγο διάδοχο Κωνσταντίνο την κατάληψη της Τσούκας, στρατηγικού λόφου δυτικά του Μπιζανίου, η οποία υπήρξε επιτυχής και άνοιξε το δρόμο για την κατάληψη στις 21 Φεβρουαρίου 1913 των Ιωαννίνων. Εν συνεχεία συμμετείχε ως λοχαγός της IV Μεραρχίας κατά τον Β Βαλκανικό πόλεμο στην μάχη και κατάληψη του Κιλκίς τον Ιούνιο 1913. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος υπηρέτησε ως αντισυνταγματάρχης Επιτελάρχης ΙΙ Μεραρχίας και αργότερα υπηρέτησε ως συνταγματάρχης υπαρχηγός του εν Σμύρνη Γενικού Επιτελείου το Φεβρουάριον του 1920. Το Μάρτιο του 1920 τοποθετήθηκε ως επιτελάρχης της στρατιάς Θράκης υπό τη διοίκηση αντιστρατήγου κ. Ε. Ζυμβρατάκη, συμβάλλοντας στη συγκρότησή της και κατάληψη της Δυτικής και Ανατολικής Θράκης.
Παραιτήθηκε από τις τάξεις του στρατού τον Αύγουστο του 1923 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου τον βρήκε το αντεπαναστατικό κίνημα που είχε ως στόχο την παλιννόστηση της μοναρχίας στην Ελλάδα. Ο Ι. Καλογεράς συμμετείχε στην κατάπνιξη του κινήματος, κηρύσσοντας εθελουσία επιστράτευση στα νησιά, δημιουργώντας σύνταγμα δυνάμεως 3000 εθελοντών στην Αθήνα, και επιτυγχάνοντας την εκκαθάριση της Μακεδονίας και της Ηπείρου και την περικύκλωση και παράδοση άνευ αιματοχυσίας στον Κιθαιρώνα του κατά των Αθηνών βαδίζοντος αντεπαναστατικού 6ου Σώματος Στρατού Πελοποννήσου. Έτσι συνετέλεσε στην πτώση της μοναρχίας και την ανακήρυξη της Β Ελληνικής Δημοκρατίας.
Εν συνεχεία ασχολήθηκε με την πολιτική, και εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών-Πειραιώς το 1923 και συνεχώς έκτοτε (1926 με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων και 1928, 1932 με το Κόμμα Φιλελευθέρων) βουλευτής Αθηνών, τιμώμενος πάντοτε με το αξίωμα του προέδρου της επί των στρατιωτικών επιτροπής μέχρι του Δεκεμβρίου του 1930 οπότε διορίσθηκε Υπουργός Γενικός Διοικητής Θράκης, συντελών στην ανασυγκρότηση της Δυτικής Θράκης.
Απεβίωσε στις 2 το πρωί της 26ης Ιουλίου 1957 στην Αθήνα και κηδεύτηκε το απόγευμα της ίδιας ημέρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Θράκης Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών και Πειραιώς Κατηγορία:Βενιζελισμός
Γιάννης Τραγάκης
Ο Γιάννης Τραγάκης (Κορυδαλλός, 21 Ιανουαρίου 1944) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και τοπογράφος μηχανικός.
Βιογραφία
Πρωτοεξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Πειραιώς στις εκλογές του 1974 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1977, Ιουνίου και Νοεμβρίου 1989, 1990, 2004, 2007 και 2009. Επίσης, εξελέγη στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012 στη Βουλή των Ελλήνων. Κατά την ΙΕ΄ κοινοβουλευτική περίοδο, στις 29 Ιουνίου 2012, εξελέγη Α' αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου με 235 ψήφους υπέρ, 48 λευκές ψήφους και 2 μη έγκυρες.
Επανεξελέγη στη Β΄ Πειραιώς στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου 2015. Το 2017 δήλωσε ότι δε θα θέσει ξανά υποψηφιότητα και ότι αντί για εκείνον στις επόμενες εκλογές θα είναι υποψήφιος ο γιος του. Μετά τη δήλωση αυτή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε ότι ο γιος του δε θα είναι υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία. Εν τέλει, στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ο Γιάννης Τραγάκης έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα στη Β΄ Πειραιώς και επανεξελέγη.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023 ο Γιάννης Τραγάκης δεν κατάφερε να εκλεγεί, κάτι που ανατράπηκε στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου και επανήλθε στην Βουλή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τοπογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Λεγκνίτσα
Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε χρονικά που χρονολογούνται από το έτος 1004, αν και προηγούμενοι οικισμοί μπορούσαν να εντοπιστούν στον 7ο αιώνα. Το όνομα «Legnica» αναφέρθηκε το 1149 υπό τον Ύπατο Δούκα της Πολωνίας Μπολέσλαφ Δ΄ το Σγουρό. Η Λεγκνίτσα ήταν πιθανότατα η έδρα του Μπολέσλαφ και έγινε η κατοικία των Ύπατων Δούκων που κυβέρνησαν το Δουκάτο της Λεγκνίτσα από το 1248 έως το 1675. Η Λεγκνίτσα είναι μια πόλη στην οποία ο Οίκος των Πιαστ βασίλευσε το μεγαλύτερο διάστημα, για περίπου 700 χρόνια, από την εποχή του κυβερνήτη Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας μετά τη δημιουργία του πολωνικού κράτους τον 10ο αιώνα, έως το 1675 και το θάνατο του τελευταίου δούκα, του Γεώργιου Γουλιέλμου της Λεγκνίτσα. Η Λεγκνίτσα είναι ένας από τους ιστορικούς χώρους ταφής των Πολωνών μονάρχων και συζύγων τους.
Η Λεγκνίτσα έγινε ξακουστή για τη σκληρή μάχη που πραγματοποιήθηκε στο Λεγκνίτσκιε Πόλε κοντά στην πόλη στις 9 Απριλίου 1241, κατά τη διάρκεια της πρώτης μογγολικής εισβολής στην Πολωνία. Ο χριστιανικός συνασπισμός υπό την ηγεσία του Πολωνού Δούκα Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς, με την υποστήριξη ευγενών, ιπποτών και μισθοφόρων, ηττήθηκε αποφασιστικά από τους Μογγόλους. Αυτό, ωστόσο, ήταν ένα σημείο καμπής στον πόλεμο, καθώς οι Μογγόλοι, αφού σκότωσαν τον Ερρίκο Β΄, σταμάτησαν την προέλαση τους στην Ευρώπη και υποχώρησαν στην Ουγγαρία μέσω της Μοραβίας.
Η Λεγκνίτσα είναι ένα οικονομικό, πολιτιστικό και ακαδημαϊκό κέντρο στην Κάτω Σιλεσία, μαζί με το Βρότσουαφ. Η πόλη φημίζεται για την ποικίλη αρχιτεκτονική της, που εκτείνεται από τις αρχές του Μεσαίωνα έως τη σύγχρονη περίοδο και τη διατηρημένη παλιά πόλη με το κάστρο των Πιαστ, ένα από τα μεγαλύτερα στην Πολωνία. Σύμφωνα με την κατάταξη άμεσων ξένων επενδύσεων από το 2016, η Λεγκνίτσα είναι μια από τις πιο προοδευτικές πόλεις υψηλού εισοδήματος στην περιοχή της Σιλεσίας.
Πρώιμη ιστορία
Η αρχαιολογική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην ανατολική Λεγκνίτσα στα τέλη της δεκαετίας του 1970, έδειξε την ύπαρξη χυτηρίου χαλκού και τους τάφους τριών μεταλλουργών. Το εύρημα δείχνει ένα χρονικό διάστημα περίπου το 1000 π.Χ.
Ένας οικισμός του λουσάτιου πολιτισμού υπήρχε τον 8ο αιώνα π.Χ.. Μετά από εισβολές των Κελτών πέρα από την άνω λεκάνη του Δούναβη, η περιοχή της Λεγκνίτσα και οι βόρειοι πρόποδες των Σουδητικών Όρεων διεισδύθηκαν από Κέλτες εποίκους και εμπόρους.
Σλαβικός δήμος και πρώιμη Πολωνία
Οι σλαβικές λεχιτικές φυλές μετακινήθηκαν στην περιοχή τον 8ο αιώνα. μικρογραφία| [[Μάχη της Λεγκνίτσα, μεσαιωνικό διακοσμιμένο χειρόγραφο, συλλογή του Μουσείου Γκέτι στο Λος Άντζελες]] Η πόλη αναφέρθηκε αρχικά στα χρονικά από το 1004, αν και ο οικισμός χρονολογείται στον 7ο αιώνα. Η δενδροχρονολογική έρευνα αποδεικνύει ότι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, ένας νέος οχυρωμένος οικισμός χτίστηκε εδώ σε ένα τυπικό στυλ της πρώιμης δυναστείας των Πιαστ. Αναφέρεται το 1149, όταν ο Ύπατος Δούκας της Πολωνίας, Μπολέσλαφ Δ΄ ο Σγουρός, χρηματοδότησε ένα παρεκκλήσι στο μοναστήρι του Αγίου Βενέδικτου. Η Λεγκνίτσα ήταν ο πιο πιθανός τόπος διαμονής για τον Μπολέσλαφ και έγινε η κατοικία των Υψηλών Δούκων της Πολωνίας το 1163 και ήταν η έδρα ενός δουκάτου που κυβερνούσε από το 1248 έως το 1675.
Η Λεγκνίτσα έγινε διάσημη για τη μάχη που πραγματοποιήθηκε στο Λεγκνίτσκιε Πόλε κοντά στην πόλη στις 9 Απριλίου 1241 κατά τη διάρκεια της πρώτης μογγολικής εισβολής στην Πολωνία. Ο χριστιανικός στρατός του Πολωνού δούκα Ερρίκος Β΄ του Ευσεβούς της Σιλεσίας, υποστηριζόμενος από φεουδαρχική αριστοκρατία, η οποία περιελάμβανε, εκτός από τους Πολωνούς, Βαυαρούς ανθρακωρύχους και στρατιωτικά ταγματα και τσεχικά στρατεύματα, ηττήθηκε αποφασιστικά από τους Μογγόλους. Οι Μογγόλοι σκότωσαν τον Ερρίκο και κατέστρεψαν τις δυνάμεις του, στη συνέχεια γύρισαν νότια για να επανενταχθούν στους υπόλοιπους στρατούς της Μογγολίας, οι οποίοι μαζεύονταν στην Πεδιάδα του Μόχι στην Ουγγαρία μέσω της Μοραβίας ενάντια σε έναν συνασπισμό του Βασιλιά Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και των στρατών του, και των συμμάχων του Μπέλα. μικρογραφία| Πρώην μοναστήρι των Δομινικανών και τόπος ταφής του [[Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός|Μπολέσλαφ Β΄ του Φαλακρού]] Μετά τον πόλεμο, ωστόσο, η πόλη εξελίχθηκε γρήγορα. Το 1258, στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου ιδρύθηκε ένα ενοριακό σχολείο, πιθανώς το πρώτο του είδους του στην Πολωνία. Γύρω στο 1278 ιδρύθηκε ένα μοναστήρι των Δομινικανών από τον Μπολέσλαφ Β΄ το Φαλακρό, οποίος θάφτηκε εκεί ως ο μόνος μονάρχης της Πολωνίας που θάφτηκε στη Λεγκνίτσα. Ήδη από το 1300 υπήρχε δημοτικό συμβούλιο στη Λεγκνίτσα. Ο Δούκας Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος παραχώρησε νέα εμπορικά προνόμια το 1314 και το 1318 και επέτρεψε την κατασκευή ενός δημαρχείου, και το 1337 κατασκευάστηκαν τα πρώτα υδάτινα έργα. Κατά τα έτη 1327-1380, μια νέα γοτθική εκκλησία του Αγίου Πέτρου (σημερινός καθεδρικός ναός) ανεγέρθηκε στη θέση της παλιάς, η οποία είναι από τα ορόσημα της Λεγκνίτσα από τότε. Επίσης μέχρι τον 14ο αιώνα ανεγέρθηκαν τα τείχη της πόλης. Το 1345, τα πρώτα νομίσματα παρήχθησαν στο τοπικό νομισματοκοπείο. Το 1374 ιδρύθηκε η συντεχνία των αγγειοπλαστών, ως μια από τις παλαιότερες της Σιλεσίας. Η σύζυγος του βασιλιά της Πολωνίας, Χέντβιχ του Ζάγκαν, πέθανε στη Λεγκνίτσα το 1390 και θάφτηκε στην τοπική συλλογική εκκλησία, η οποία δεν υπάρχει σήμερα.
Δουκάτο της Λεγκνίτσα
αριστερά|μικρογραφία| Το Κάστρο των Πιαστ στη Λεγκνίτσα Ως πρωτεύουσα του Δουκάτου της Λεγκνίτσα στις αρχές του 14ου αιώνα, η Λεγκνίτσα ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης, με πληθυσμό περίπου 16.000 κατοίκων. Η πόλη άρχισε να επεκτείνεται γρήγορα μετά την ανακάλυψη χρυσού στον ποταμό Κατσάβ μεταξύ της Λεγκνίτσα και της Ζουοτορίγια (Γκόλντμπεργκ). Δυστυχώς, ένας τέτοιος ρυθμός ανάπτυξης δεν μπόρεσε να διατηρηθεί για πολύ. Λίγο μετά την επίτευξη της μέγιστης αύξησης του πληθυσμού της πόλης, τα ξύλινα κτίρια που είχαν ανεγερθεί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ταχείας ανάπτυξης καταστράφηκαν από μια τεράστια φωτιά. Η πυρκαγιά μείωσε τον αριθμό των κατοίκων στην πόλη και σταμάτησε οποιαδήποτε σημαντική περαιτέρω ανάπτυξη για πολλές δεκαετίες.
Η Λεγκνίτσα, μαζί με άλλα σιλεσικά δουκάτα, έγινε υποτελής του Βασιλείου της Βοημίας κατά τον 14ο αιώνα και συμπεριλήφθηκε στην πολυεθνική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ωστόσο παρέμεινε κυβερνημένη από ντόπιους δούκες της πολωνικού Οίκου των Πιαστ. Το 1454, μια τοπική εξέγερση εμπόδισε τη Λεγκνίτσα να πέσει στα χέρια της άμεσης κυριαρχίας των βασιλέων της Βοημίας. Το 1505, ο Δούκας Φρειδερίκος Β΄ της Λεγκνίτσα συναντήθηκε στη Λεγκνίτσα με τον Δούκα του κοντινού Γκουόγκουφ, Σιγισμούνδο Α΄, του μελλοντικού βασιλιά της Πολωνίας. μικρογραφία| Μαυσωλείο των τελευταίων δούκων των Πιαστ στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή μικρογραφία| Ένας από τους διατηρημένους δρόμους στην παλιά πόλη της Λεγκνίτσα, με το κάστρο στο βάθος Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση εισήχθη στο Δουκάτο ήδη από το 1522 και ο πληθυσμός έγινε Λουθηρανός. Το 1526, ένα προτεσταντικό πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στη Λεγκνίτσα, το οποίο, ωστόσο, έκλεισε το 1529. Το 1528 ιδρύθηκε το πρώτο τυπογραφείο στη Λεγκνίτσα. Μετά το θάνατο του Βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ της Ουγγαρίας και της Βοημίας στη Μάχη του Μόχατς το 1526, η Λεγκνίτσα έγινε φέουδο της Μοναρχίας των Αψβούργων. Ο πρώτος χάρτης της Σιλεσίας δημιουργήθηκε από τον γιο του Μάρτιν Χέλβιγκ. Η πόλη υπέφερε κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Το 1633 ξέσπασε μια επιδημία πανώλης, και το 1634 ο αυστριακός στρατός κατέστρεψε τα προάστια.