cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γοδεφρείδος Σωντερόν
Βιογραφία
Ο Γοδεφρείδος ήταν μάλλον από την Καμπανία. Πιθανότατα εγκαταστάθηκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας κάποια στιγμή μετά το 1230 και του απονεμήθηκε η εκτεταμένη βαρονία της Εσταμίρας, αποτελούμενη από δώδεκα φέουδα. Σύμφωνα με την Αραγωνική εκδοχή τού Χρονικού του Μορέως, ήταν επίσης ο μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας.
Απεβίωσε το 1278, λίγο μετά τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο πρίγκιπα της Αχαΐας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης. Μαρτυρείται επίσης η ύπαρξη κόρης, καθώς υπηρέτησε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη, όπου αργότερα παντρεύτηκε.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ζανακαλά
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Ζαν Λεσούρ
Ο Ζαν Λεσούρ (γαλλικά :Jean Gustave Louis Lesueur) (24 Ιουνίου 1910 - 27 Αυγούστου 1969) ήταν Γάλλος αθλητής της αντισφαίρισης.
Είχε συμμετάσχει με την Γαλλική εθνική ομάδα στο Κύπελλο Ντέιβις του 1938 στο διπλό μεικτό όπου με συμπαίκτη τον Υβόν Πετρά έχασαν από τους Χένερ Χένκελ και Φον Μεταξά με 6-4, 4-6, 6-2, 8-10, 4-6. Είχε συμμετάσχει σε 11 Ρολάν Γκαρός από το 1930 έως το 1951 και σε 4 Τουρνουά Γουίμπλεντον από το 1930 έως το 1946. Ήταν πρώτος στα τουρνουά του Σαν Ρέμο της Διέππης, του Μεντός κ.α.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1937 ήταν πρώτος στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Ρολάν Ζουρνύ και δεύτερος στο διπλό μεικτό με συμπαίκτρια την Μπίλι Γιορκ.
Ζανιμπέκ
Το Ζανιμπέκ (Жәнібек, Жанибек) είναι σέλο στο βορειοδυτικό Καζακστάν, στα σύνορα με την Περιφέρεια Αστραχάν της Ρωσίας. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ζανιμπέκ στην περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν. Πληθυσμός: 7,460 (απογραφή 2009) 7,580 (απογραφή 1999). Εξυπηρετείται από σιδηρόδρομο.
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Αλέξιος Κομνηνός (συναυτοκράτορας)
Ο Αλέξιος Κομνηνός (Βαλαβίστα - σημερινό Σιδηρόκαστρο Σερρών -, 1108 - Αττάλεια, 2 Αυγούστου 1142) Βυζαντινός πρίγκιπας από τη Δυναστεία των Κομνηνών και Συναυτοκράτορας ήταν μεγαλύτερος γιος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνού και της Πιρόσκας, κόρης του Αγίου Λαδίσλαου. Η μητέρα του ήταν πέμπτη απόγονος της Θεοφανώς Σκληρού, συζύγου του Όθωνα Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Θεοφανώ ήταν συγγενής του Νικηφόρου Β΄ Φωκά και του Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή. Ο Αλέξιος ήταν δίδυμος με την αδελφή του Μαρία Κομνηνή, από τα άλλα αδέλφια του μικρότερος ήταν ο μετέπειτα αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός.
Συναυτοκράτορας
Γεννήθηκε στη Βαλαβίστα της Μακεδονίας (σημερινό Σιδηρόκαστρο Σερρών), ορίστηκε Συναυτοκράτορας από τον πατέρα του σε ηλικία 17 ετών (2 Αυγούστου 1142) και πέθανε αιφνίδια από πυρετό στην Αττάλεια, στην Παμφυλία. Την επόμενη χρονιά (1143) πέθανε και ο πατέρας του σε ατύχημα. Η βασιλεία του πατέρα του θεωρείται λιγότερη σημαντική σε σχέση με του παππού του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού ή του αδελφού του Μανουήλ Α΄, γι' αυτό οι πηγές που σχετίζονται με τον Συναυτοκράτορα Αλέξιο είναι ελλιπείς. Ο Πτωχοπρόδρομος χαιρετίζει τον Ιωάννη Β΄ και τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλέξιο με την φράση «βασιλείς που γεννήθηκαν από βασιλείς και αυτοκράτορες, μεταρρυθμιστές των παλιότερων εθίμων και προνομίων, το σκήπτρο και η βασιλική εξουσία είναι για αυτούς πατρική κληρονομιά ».
Το διάστημα που ήταν συναυτοκράτορας φτιάχτηκε το ψηφιδωτό στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης, το οποίο αναπαριστά τον Ιωάννη Β΄, τη σύζυγό του και τον Αλέξιο. Επίσης σε ένα εικονογραφημένο χειρόγραφο απεικονίζεται ο Χριστός με την Ελεημοσύνη και τη Δικαιοσύνη προσωποποιημένες εκατέρωθεν αυτού να στέφει τους δύο Αυτοκράτορες με τις επιγραφές: «Ιωάννης εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς πορφυρογέννητος και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Κομνηνός» και «Αλέξιος εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς πορφυρογέννητος ο Κομνηνός».
Θάνατος
Ο αιφνίδιος θάνατός του σε ηλικία 36 ετών περιγράφεται ως εξής «ήταν μία αστραπιαία και πολύ σύντομη ασθένεια με την μορφή ψηλού πυρετού την ώρα που βρισκόταν στην Ακρόπολη ». Η τοποθεσία του θανάτου του ήταν η Αττάλεια, όπου ο πατέρας του είχε δημιουργήσει μία βάση με στόχο να φέρει την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή. Ο δεύτερος αδελφός του Ανδρόνικος ανέλαβε να μεταφέρει τη σορό του Αλέξιου στην Κωνσταντινούπολη, αλλά πέθανε αμέσως μετά με τον ίδιο τρόπο. Το καθήκον της μεταφοράς εκπλήρωσε τελικά για τον Αλέξιο και τον Ανδρόνικο ο τρίτος αδελφός τους Ισαάκιος.
Οικογένεια
Οι ιστορικοί αναφέρουν δύο κόρες ηγεμόνων, που παντρεύτηκαν μέλη του Οίκου των Κομνηνών. Ταιριάζει να είναι ο Αλέξιος Κομνηνός: νυμφεύτηκε πρώτα την Ντομπρότζεζα (Ευπραξία) των Ρουρικιδών, κόρη του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και έπειτα την Κάτα (Ειρήνη) των Μπαγκρατιόνι, κόρη του Δαβίδ Δ΄ της Γεωργίας. Είχε κόρη τη:
Ο Ιωάννης Κίνναμος και ο Νικήτας Χωνιάτης κατηγόρησαν τον Αλέξιο Αξούχο ότι προκάλεσε μαζί με έναν «Λατίνο μάγο» στην αυτοκράτειρα Μαρία της Αντιόχειας μαγεία, πιθανότατα με χορήγηση φαρμάκων, με στόχο την αποβολή για να μην γεννήσει γιο. Ο Αλέξιος Αξιούχος έζησε το υπόλοιπο διάστημα της ζωής του ως μοναχόςref>http://fmg.ac/Projects/MedLands/BYZANTINE%20NOBILITY.htm#_Toc178348366. Έχει βρεθεί σφραγίδα με την επιγραφή «Μαρία, σύζυγος Αλεξίου πρωτοστράτορος», παιδιά τους ήταν :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Συναυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Γοδεφρείδος του Ωλναί
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βιλαίν Α΄ πρώτου βαρώνου της Αρκαδίας. Όταν ο Βιλαίν απεβίωσε περί το 1269, τα εδάφη του μοιράστηκαν στους δύο γιους του, τον Γοδεφρείδο και τον Eράρ Α΄.
Ο Εράρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τους Βυζαντινούς κατά τη διάρκεια των αψιμαχιών με τον Μυστρά, τη Βυζαντινή επαρχία στον νοτιοανατολικό Μορέα, κάπου γύρω στο 1279, και πιθανότατα απεβίωσε αιχμάλωτος. Αδιαφορώντας για τις διατάξεις της διαθήκης του Eράρ, οι βάιλοι των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης κατάσχεσαν τα εδάφη· τελικά ο Γοδεφρείδος κατάφερε να ανακτήσει το μισό της βαρονίας του Εράρ Α΄ το 1293.
Το 1292 ή το 1293, ο Γοδεφρείδος πήγε σε διπλωματική αποστολή στη Βυζαντινή Αυλή της Κωνσταντινούπολης μαζί με τον Ιωάννη Σωντερόν, προκειμένου να ανακτήσει το φρούριο της Καλαμάτας, το οποίο λίγο πριν είχε καταληφθεί από ντόπιους Σλάβους και είχε παραδοθεί στον Βυζαντινό κυβερνήτη του Μυστρά. Η πρεσβεία κατόρθωσε να λάβει προφορική υπόσχεση, μόνο χάρη στη μεσολάβηση του πρεσβευτή της Νάπολης στην Κωνσταντινούπολη. Πράγματι, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας επέμενε να παραδοθεί το κάστρο στον Γοδεφρείδο και όχι στον πρίγκιπα της Αχαΐας. Ταυτόχρονα όμως ο Αυτοκράτορας έστειλε εντολή στον τοπικό του κυβερνήτη να αρνηθεί να παραδώσει το κάστρο. Τελικά η Καλαμάτα παραδόθηκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας με την παρέμβαση ενός τοπικού Έλληνα άρχοντα, του Σγουρομάλλη.
Ο Γοδεφρείδος απεβίωσε λίγο μετά το 1297, και τον διαδέχθηκε ο γιος του.
Οικογένεια
Ο Γοδεφρείδος είχε έναν γιο, τον:
Μάρις Βερπακόφσκις
Ο Μάρις Βερπακόφσκις (λετονικά: Māris Verpakovskis, γεννήθηκε 15 Οκτωβρίου 1979) είναι Λετονός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 29.
Καριέρα
Γιος του διεθνή ποδοσφαιριστή Ίλμαρ Βερπακόφσκις, ξεκίνησε την καριέρα του στην πατρίδα του ΦΚ Λιέπαγιας Μέταλουργκς, με την οποία αγωνίστηκε από το 1995 έως το 2001 και σημείωσε 10 γκολ σε 59 εμφανίσεις πρωταθλήματος. Το 2001 εντάχθηκε στη Σκόντο Ρίγα, όπου σημείωσε 41 γκολ σε 77 εμφανίσεις και κατέκτησε δύο συνεχόμενες χρονιές το νταμπλ της Λετονίας. Αυτή η περίοδος είναι γνωστή ως η κορύφωση της καριέρας του Βερπακόφσκις. Η εξαιρετική του απόδοση αναγνωρίστηκε από πολλούς μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους και στα τέλη του 2003 υπέγραψε συμβόλαιο με την κορυφαία ουκρανική ομάδα Ντιναμό Κιέβου. Κέρδισε εύκολα θέση στη βασική ενδεκάδα, σημειώνοντας 5 γκολ σε 11 εμφανίσεις. Τιμήθηκε ως ο καλύτερος παίκτης της Ντιναμό Κιέβου το 2004 από τους οπαδούς της ομάδας, αλλά η καριέρα του άρχισε σιγά-σιγά να φθείρεται, κυρίως λόγω σύγκρουσης με τον προπονητή της ομάδας. Από τότε είχε παραχωρηθεί δανεικός για αρκετές συνεχόμενες σεζόν, καθώς το συμβόλαιό του με την Ντιναμό ήταν ακόμα ενεργό.
Το 2007 ο Βερπακόφσκις έκανε μία πολλά υποσχόμενη μεταγραφή στην Ισπανία στη Χετάφε, χωρίς όμως επιτυχία και στη συνέχεια στη Χάιντουκ Σπλιτ, όπου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις νίκες της ομάδας τους πρώτους μήνες. Στις αρχές του 2008 υπέστη τραυματισμό και δεν αγωνίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έκανε μία σύντομη επιστροφή στο Κίεβο το καλοκαίρι του 2008. Το 2009, ο Βερπακόφσκις χρειάστηκε να επεκτείνει το συμβόλαιό του με την Ντιναμό Κιέβου για δύο χρόνια και ο σύλλογος του ελληνικού πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας Εργοτέλης Ηρακλείου τον απέκτησε ως δανεικό για δύο χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών ο Βερπακόφσκις έπαιξε 46 παιχνίδια πρωταθλήματος και σημείωσε 7 γκολ για τον σύλλογο. Μετά τη σεζόν, το 2011, τελείωσε ο δανεισμός του και επέστρεψε στο Κίεβο.
Το 2011 ο Βερπακόφσκις υπέγραψε συμβόλαιο με τον σύλλογο ΦΚ Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, όπου παρέμεινε για ενάμιση χρόνο, κατακτώντας το Κύπελλο την πρώτη χρονιά με τη δεύτερη σεζόν να χαρακτηριζεται από μέτριες εμφανίσεις. Στις 31 Ιανουαρίου 2013, επανήλθε στον Εργοτέλη που τότε αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Ο Βερπακόφσκις έκανε το ντεμπούτο του στην επιστροφή για τον σύλλογο στις 20 Φεβρουαρίου 2013 σε αγώνα πρωταθλήματος με αντίπαλο τη Δόξας Δράμας. Στη συνέχεια σκόραρε στον τελευταίο αγώνα της σεζόν στις 26 Μαΐου 2013 για να εξασφαλίσει την ισοπαλία 1–1 με τη Νίκη Βόλου. Αυτό το γκολ και ο βαθμός εξασφάλισε στον Εργοτέλη την επιστροφή στην πρώτη κατηγορία. Ο Βερπακόφσκις έκανε το ντεμπούτο του στην επιστροφή στη Σούπερ Λιγκ στις 26 Αυγούστου 2013 σε νίκη 2–0 επί του Λεβαδειακού. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 2 Νοεμβρίου 2013 στην ήττα 2–1 από τον ΠΑΟΚ. Στις 27 Ιανουαρίου 2014, έπαιξε τον τελευταίο του αγώνα για τον Εργοτέλη καθώς ο σύλλογος έχασε 1–0 από τον Παναιτωλικό. Μετά τον αγώνα ο Λετονός τιμήθηκε από τους συμπαίκτες του και το επιτελείο του συλλόγου. Πάνω από μιάμιση σεζόν στην Ελλάδα ο Βερπακόφσκις είχε συμμετάσχει σε 28 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 5 γκολ.
Στις 23 Ιανουαρίου 2014, ανακοινώθηκε επίσημα η ίδρυση του νεοϊδρυθέντος συλλόγου της Λετονίας "ΦΚ Λιέπαγιας", και μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, ο Βερπακόφσκις ανέλαβε τα καθήκοντά του ως πρόεδρος του συλλόγου. Στις 31 Μαΐου 2019, ο Βερπακόφσκις συμμετείχε σε ένα παιχνίδι για την ομάδα, παίζοντας 45 λεπτά και σημείωσε ένα γκολ σε νίκη με 4–0, βοηθώντας την ομάδα να φτάσει στον δεύτερο γύρο του Κυπέλλου Λετονίας.
Ο Βερπακόφσκις έκανε το ντεμπούτο του για τη Λετονία στις 9 Ιουνίου 1999 στη νίκη 2–1 επί της Ελλάδας στην Αθήνα, σκοράροντας σε αυτόν τον αγώνα. Ήταν πρώτος σκόρερ για τη Λετονία στην επιτυχημένη εκστρατεία προκριματικών του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 με 6 γκολ σε 10 αγώνες. Σκόραρε μία φορά για τη Λετονία στην τελική φάση (ο μοναδικός Λετονός που έχει επιτύχει γκολ σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης) στον αγώνα με αντίπαλο την Τσεχία (2–1). Ο Βερπακόφσκις ήταν ο πρώτος σκόρερ της Λετονίας στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008, καθώς και στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του FIFA 2010. Τον Σεπτέμβριο του 2013, έκανε την 100ή του συμμετοχή για την εθνική ομάδα της Λετονίας στην ήττα με 1–0 από την Ελλάδα στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014. Στις 29 Μαΐου 2014, έπαιξε τον τελευταίο του διεθνή αγώνα καθώς η Λετονία κέρδισε την Εσθονία. Συνολικά, διεθνώς ο Βερπακόφσκις έχει συμμετάσχει σε 104 συναντήσεις για τη Λετονία, σημειώνοντας 29 γκολ, όντας ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών της εθνικής.
Τίτλοι και διακρίσεις
Σκόντο Ρίγα Ντιναμό Κιέβου ΦΚ Μπακού ΦΚ Λιέπαγιας Λετονία Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λετονοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λετονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λιέπαγιας Μέταλουργκς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σκόντο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χετάφε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποιητικός ρεαλισμός
Οι πιο σημαντικοί καλλιτέχνες αυτών των ταινιών ήταν ο Ζαν Γκαμπέν, ο Μισέλ Σιμόν, η Σιμόν Σινιορέ και η Μισέλ Μοργκάν.
Στοιχεία και Συντελεστές
Οι ταινίες του ποιητικού ρεαλισμού έχουν συνήθως μια μοιρολατρική άποψη της ζωής με τους χαρακτήρες τους να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, είτε ως άνεργοι μέλη της εργατικής τάξης είτε ως εγκληματίες. Μετά από μια ζωή απογοήτευσης, οι χαρακτήρες παίρνουν μια τελευταία ευκαιρία στην αγάπη, αλλά τελικά απογοητεύονται και οι ταινίες συχνά τελειώνουν με απογοήτευση ή θάνατο. Ο συνολικός τόνος συχνά μοιάζει με νοσταλγία και πικρία. Είναι «ποιητικές» λόγω μιας αυξημένης αισθητικότητας που μερικές φορές εφιστά την προσοχή στις παραστατικές πτυχές των ταινιών. Αν και αυτές οι ταινίες ήταν αδύναμες στον τομέα της παραγωγής, ο γαλλικός κινηματογράφος δημιούργησε ένα υψηλό ποσοστό επιρροών ταινιών που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους ταλαντούχους ανθρώπους της βιομηχανίας στη δεκαετία του 1930 που δούλευαν πάνω τους.
Οι συνθέτες που εργάστηκαν σε αυτές τις ταινίες ήταν ο Ζωρζ Ορίκ, ο Αρθούρ Χονέγκερ, ο Ζοζέφ Κοσμά και ο Μορίς Ζομπέρ. Οι σκηνοθέτες που συνέβαλαν σε πολλές από τις ταινίες συμπεριέλαβαν τον Σαρλ Σπάακ και τον Ζακ Πρεβέρ. Το κίνημα είχε σημαντικό αντίκτυπο στα μεταγενέστερα κινηματογραφικά κινήματα, ιδιαίτερα στον ιταλικό νεορεαλισμό (πολλοί από τους νεορεαλιστές, κυρίως ο Λουκίνο Βισκόντι, συνεργάστηκαν με ποιητικούς ρεαλιστές σκηνοθέτες προτού ξεκινήσουν τις δικές τους καριέρες ως κριτικοί και σκηνοθέτες ταινιών).
Σημαντικά παραδείγματα
Οι πρόδρομοι του ποιητικού ρεαλιστικού κινήματος περιλαμβάνουν τις ταινίες:
Οι ποιητικές ρεαλιστικές ταινίες κορυφαίων κινηματογραφιστών από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1930 περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικά κινήματα
Κατάλογος αστέρων της Μεγάλης Άρκτου
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Μεγάλης Άρκτου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Μ *
Εράρδος Α΄ του Ωλναί
Ο Εράρδος Α΄, γαλλ.: Erard I d'Aulnay, ήταν άρχοντας του ημίσεως της βαρονίας της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Βιογραφία
Όπως και άλλοι Αχαιοί ευγενείς, ο Εράρ Α΄ περνούσε τον χρόνο του στην Αυλή τού επικυριάρχου τού πριγκιπάτου Καρόλου Α΄ της Νάπολης, ο οποίος τους χρησιμοποιούσε ως συμβούλους και μεσολαβητές σε υποθέσεις που αφορούσαν το πριγκιπάτο. Το 1269 ηγήθηκε μίας πρεσβείας στη Βενετία για λογαριασμό του Καρόλου Α΄, ελπίζοντας να πείσει τους Βενετούς να εγκαταλείψουν την εκεχειρία που συνήψαν πρόσφατα με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Ο Εράρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τους Βυζαντινούς κατά τη διάρκεια των αψιμαχιών με τη Βυζαντινή επαρχία του Μυστρά στον νοτιοανατολικό Μορέα, κάπου γύρω στο 1279. Στη συνέχεια εξαφανίζεται από τις πηγές και δεν αναφέρεται ως μεταξύ αυτών που απελευθερώθηκαν στις επόμενες ανταλλαγές κρατουμένων, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα απεβίωσε στην αιχμαλωσία. Ο Εράρ Α΄ όρισε τον Ιωάννη του Σωντερόν και τον Πέτρο Βω ως διαχειριστές των γαιών του, αλλά αγνοώντας τη θέλησή του οι βάιλοι των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης κατάσχεσαν τις γαίες του, και δεν ήταν παρά το 1293, που ο αδελφός του Γοδεφρείδος κατάφερε να ανακτήσει το ήμισυ της βαρονείας του Εράρ Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Θάνατοι υπό κράτηση
Λευτέρης Γιοβανίδης
Ο Λευτέρης Γιοβανίδης είναι Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης και μεταφραστής. Από το 2020 είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Επίσης έχει διατελέσει Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.
Βιογραφικό
Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Αθηνών (1995) του Γιώργου Θεοδοσιάδη και σε ηλικία 23 χρονών εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου στα Michael Howard Studio (1998) και Herbert Bergohof Studio της Νέας Υόρκης. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα στο Actor’s Studio NYC. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 2000.
Έχει σκηνοθετήσει 46 έργα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχει μεταφράσει 14 θεατρικά έργα και έχει πραγματοποιήσει την θεατρική διασκευή έξι βιβλίων. Επίσης έχει σκηνοθετήσει τις τελετές απονομής μεταλλίων για τους Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, την τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ρυθμικής Γυμναστικής του 2007 στην Πάτρα. Έχει διδάξει το μάθημα υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Ήταν παντρεμένος (2002-09) με την δικηγόρο Χριστίνα Μανωλοπούλου και έχει έναν γιο τον Ίωνα Γιοβανίδη (2006).
Μέρκι
Το Μέρκι (Меркі) είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μέρκι της περιφέρεια Τζαμπίλ του νότιου Καζακστάν. Η πόλη έχει περίπου 35.900 κατοίκους.
Δημογραφικά
Οι κάτοικοι του Μερκί ανήκουν σε διάφορες εθνότητες, ενώ η επικρατούσα εθνότητα είναι οι Καζάκοι. Εκεί ζουν και πολλοί Αζέροι του Ιράν που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν εκεί με διαταγή των μπολσεβίκων (το 1938).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Ακτσί
Το Ακτσί, επίσης προφέρεται ως Ακτσίι, είναι κατοικημένο μέρος και βρίσκεται στο Καζακστάν. Έχει ένα μικρό πληθυσμό και βρίσκεται στην περιφέρεια Παβλοντάρ. Στις κοντινές πόλεις περιλαμβάνονται το Αχμέτ, το Κιζίλτας, το Ουζινμπουλάκ, και το Ουζίνμπουλακ. Η Αστάνα, το Παβλοντάρ, η Καραγκάντα, το Σεμέι και το Ομσκ είναι οι κοντινότερες μεγάλες πόλεις. Βρίσκεται βόρεια της Λίμνης Μπαλκάς.
Το Ακτσί ήταν χώρος δοκιμής αρσενικού, μαζί με το Αράλσκ.
Αεροδρόμιο του Ζαραφσάν
Το Αεροδρόμιο του Ζαραφσάν (ICAO είναι ένα αεροδρόμιο στο Ζαραφσάν, στην περιφέρεια Ναβόι στο Ουζμπεκιστάν.
Επίσης
Κατηγορία:Οικονομία του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Αερολιμένες
Επαρχία Γκουρμπανσολτάν Ετζέ
Η Επαρχία Γκουρμπανσολτάν Ετζέ (πρώην Επαρχία Ιιλάνλι) είναι επαρχία στην περιφέρεια Ντασογκούζ του Τουρκμενιστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Ιιλάνλι. Η επαρχία ονομάστηκε προς τιμήν της Γκουρμπανσολτάν Ετζέ, την μητέρα του πρώην πρόεδρου Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ.
Παραπομπές
Γκουρμπανσολταν Ετζε
Βαρωνία της Εσταμίρας
Η Βαρωνία της Εσταμίρας (Estamira) ή Σταμίρας ήταν ένα μεσαιωνικό Φραγκικό φέουδο του πριγκιπάτου της Αχαΐας, που βρισκόταν στις εύφορες πεδιάδες της περιοχής της Ήλιδας στην Πελοπόννησο, και με κέντρο το εξαφανισμένο πλέον φρούριο της Εσταμίρα (επίσης Estamirra, Stamirra, αργότερα Stamero, Stamiro).
Ιστορία
Η Βαρωνία της Εσταμίρας δεν ήταν από τις αρχικές βαρονίες, στις οποίες χωρίστηκε το πριγκιπάτο της Αχαΐας από τους Σταυροφόρους μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου. Αντίθετα, δημιουργήθηκε λίγο καιρό μετά το 1230, από περιοχή που αρχικά αποτελούσε μέρος της πριγκιπικής επικράτειας. Αποτελούσε 12 φέουδα ιπποτών και παραχωρήθηκε στον Γοδεφρείδο Σωντερόν, καταγόμενο πιθανώς από την Καμπανία, ο οποίος ήταν επίσης μεγάλος κοντόσταυλος του πριγκιπάτου. Ο Γοδεφρείδος απεβίωσε το 1278 και τον διαδέχθηκε στη βαρονία και ως κοντόσταυλος ο γιος του Ιωάννης Σωντερόν. Αναφέρεται και μία κόρη, άγνωστη κατά τα άλλα, που στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1261 ως όμηρος στη Βυζαντινή Αυλή. Εκτός από την Εσταμίρα, ο Ιωάννης απέκτησε επίσης την κατοχή στα Ροβιάτα και εκτάσεις στην Ιταλία, μερικές από τις οποίες αντάλλαξε το 1289 με τον Ούγο κόμη του Μπριέν για το φρούριο του Μποβουάρ (Ποντικόκαστρο). Είναι γνωστό ότι είχε μόνο μία κόρη, τη Bαθολομαία, η οποία τον διαδέχθηκε σε ορισμένες από τις περιοχές του το 1294. Η μοίρα της βαρονίας είναι ασαφής, αλλά φαίνεται ότι κάποια στιγμή επανήλθε στην πριγκιπική επικράτεια. Το 1315–1316 κρατείτο από τις δυνάμεις του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας.
Τελικά κάποια στιγμή στα τέλη του 14ου αι., πιθανώς το 1370, ο Φίλιππος Γ΄ πρίγκιπας του Τάραντα παραχώρησε τη βαρονία, μαζί με τον τίτλο του μεγάλου κοντοσταύλου, στον Τσεντουριόνε Α΄ Ζακαρία. Η βαρονία παρέμεινε στα χέρια του Ζακαρία μέχρι το τέλος τού πριγκιπάτου, το οποίο περιήλθε στα χέρια των Βυζαντινών του δεσποτάτου του Μορέως το 1429. Η Θεοδώρα Τόκκο, σύζυγος του δεσπότη Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, απεβίωσε στο Εσταμίρα/Σταμέρο (συχνά συγχέεται με το κάστρο Σανταμέρι) τον Νοέμβριο του 1429. Το κάστρο της Εσταμίρα αναφέρεται ως ερειπωμένο το 1467. Η τοποθεσία του είναι πλέον ξεχασμένη, αλλά θα πρέπει να βρισκόταν ανατολικά της Γαστούνης.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρωνίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ένγκιλμπερτ του Λήντερκερκε
Ο Ένγκελμπερτ (γερμ.: Engilbert von Liederkerque, άκμασε 1289-1305) ήταν Φλαμανδός ιππότης (από το Λήντερκερκε).
Βιογραφία
Ο Ένγκελμπερτ μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Βάλτερ, συνόδευσαν τον θείο τους Φλωρέντιο στην Πελοπόννησο (Mορέα), μετά την ανακήρυξη του Φλωρέντιου ως πρίγκιπα της Αχαΐας το 1289 (ήταν ο 2ος σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνης). Εκεί, ο Ένγκιλμπερτ νυμφεύτηκε μία κόρη του Ριχάρδου Α΄ Ορσίνι, παλατινού κόμη της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου. Το 1294, μετά το τέλος του Ιωάννη του Σωντερόν, που ήταν κουνιάδος του (ως σύζυγος άλλης κόρης του Ριχάρδου Α΄), ο Ένγκιλμπερτ τον διαδέχθηκε ως μεγάλος Κοντόσταυλος της Αχαΐας.
Ο Ένγκιλμπερτ αναφέρεται μόνο σποραδικά στις πηγές: α) το 1297, όταν συνόδευσε την πριγκίπισσα Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουίνη στο Νέσι κοντά στην Καλαμάτα β) το 1301 μεταξύ των βαρόνων του Moρεότε που επικύρωσαν την ανακήρυξη του Φιλίππου της Σαβοΐας ως πρίγκιπα (3ου συζύγου της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνης). γ) στις αρχές του 1304 ως ένας από τους μάρτυρες του γάμου του Ιωάννη Α΄ Ορσίνι με τη Μαρία Κομνηνή Δούκαινα, δ) στην πράξη της δωρεάς των φρουρίων της Καρύταινας και του Αρακλόβου στην κόρη της Ισαβέλλας Α΄, τη Ματθίλδη του Αινώ. και τελικά ε) σε μία πράξη του Δεκεμβρίου 1305 που υπογράφηκε στη Θήβα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία κόρη του Ριχάρδου Α΄Ορσίνι παλατινού κόμη της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου.
Πηγές
Ενγκιλμπερτ
Δημοτικό διαμέρισμα Γλάστρας Αχαΐας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Γλάστρας είναι ένα από τα 16 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Κλειτορίας, που πλέον αποτελεί Τοπική κοινότητα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων.
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Γλάστρας καλύπτει έκταση 5.727 στρεμμάτων και έχει πληθυσμό 61 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος είναι ο Άγιος  Βλάσιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου
Άγιος Βλάσιος Αχαΐας
Ο Άγιος Βλάσιος είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά είναι έδρα της Τοπικής κοινότητας Γλάστρας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Βλάσιος απέχει 1,8 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 530 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 53 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Ο Άγιος Βλάσιος αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Βρωσθαίνης. Από το 1971 μέχρι το 1997 ήταν έδρα της Κοινότητας Γλάστρας όπως είχε μετονομαστεί από το 1957 η Κοινότητα Βρωσθαίνης. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος Γλάστρας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί έδρα της Τοπικής κοινότητας Γλάστρας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Μάχη της Πλίσκας
Η Μάχη της Πλίσκας (Pliska) ή Μάχη του Περάσματος της Βάρμπιτσα (Vărbitsa) ήταν μία σειρά από μάχες μεταξύ στρατευμάτων, που συγκεντρώθηκαν από όλα τα μέρη της της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με επικεφαλής τον Αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄ και την Πρώτη Βουλγαρική αυτοκρατορία, που κυβερνούσε ο χαν Κρουμ. Οι Ρωμαίοι λεηλάτησαν και έκαψαν τη Βουλγαρική πρωτεύουσα Πλίσκα, γεγονός που έδωσε χρόνο στους Βουλγάρους να φράξουν περάσματα στα Βαλκάνια Όρη, που χρησίμευαν ως έξοδοι από τη Βουλγαρία. Η τελική μάχη έλαβε χώρα στις 26 Ιουλίου 811, σε μερικά από τα περάσματα στο ανατολικό τμήμα των Βαλκανίων, πιθανότατα στο πέρασμα της Βάρμπιτσας. Εκεί, οι Βούλγαροι χρησιμοποίησαν την τακτική της ενέδρας και των αιφνιδιαστικών νυκτερινών επιθέσεων, για να παγιδεύσουν και να ακινητοποιήσουν αποτελεσματικά τον Ρωμαϊκό στρατό, εξολοθρεύοντας έτσι σχεδόν ολόκληρο τον στρατό, συμπεριλαμβανομένου του Αυτοκράτορα. Μετά τη μάχη, ο Κρουμ έκλεισε το κρανίο του Νικηφόρου με ασήμι και το χρησιμοποίησε ως κύπελλο για την κατανάλωση κρασιού. Αυτή είναι μία από τις καλύτερα τεκμηριωμένες περιπτώσεις του εθίμου που ένα κρανίο γίνεται κύπελλο.
Η Μάχη της Πλίσκας ήταν μία από τις χειρότερες ήττες στη Βυζαντινή ιστορία. Αποθάρρυνε τους Βυζαντινούς ηγεμόνες από το να στείλουν τα στρατεύματά τους βόρεια των Βαλκανίων για περισσότερα από 150 χρόνια αργότερα, γεγονός που αύξησε την επιρροή και την εξάπλωση των Βουλγάρων στα δυτικά και νότια της Βαλκανικής Χερσονήσου, με αποτέλεσμα μία μεγάλη εδαφική διεύρυνση της Πρώτης Βουλγαρικής αυτοκρατορίας.
Αρχικές εκστρατείες
αριστερά|μικρογραφία|204x204εσ| [[Νικηφόρος Α´|Νικηφόρος Α΄ ο Λογοθέτης .]] Όταν ο Νικηφόρος Α΄ έγινε Αυτοκράτορας το 802, σχεδίαζε να ενσωματώσει εκ νέου την περιοχή που κατείχε η Βουλγαρία στην Αυτοκρατορία. Το 807 ξεκίνησε μία εκστρατεία, αλλά έφτασε μόνο στην Αδριανούπολη και δεν επέτυχε κάτι, εξαιτίας μίας συνωμοσίας στην πρωτεύουσά του. Ωστόσο, αυτή η απόπειρα επίθεσης έδωσε αφορμή στον Βούλγαρο χαν Κρουμ να αναλάβει στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο κύριος στόχος ήταν η επέκταση προς τα νότια και νοτιοδυτικά. Τον επόμενο χρόνο ένας Βουλγαρικός στρατός διείσδυσε στην κοιλάδα του Στρυμώνα και νίκησε τους Ρωμαίους. Τα Βουλγαρικά στρατεύματα κατέλαβαν 1.100 λίτρες (περίπου 332 έως 348 κιλά) χρυσού και σκότωσαν πολλούς στρατιωτικούς από τους εχθρούς, συμπεριλαμβανομένων όλων των στρατηγών και των περισσότερων από τους διοικητές. Το 809 ο χαν πολιόρκησε προσωπικά το ισχυρό φρούριο της Σερδικής και κατέλαβε την πόλη, σκοτώνοντας ολόκληρη τη φρουρά των 6.000.
Προετοιμασία για εισβολή
Το 811 ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας οργάνωσε μία μεγάλη εκστρατεία, για να κατακτήσει οριστικά τη Βουλγαρία. Συγκέντρωσε έναν τεράστιο στρατό από τα θέματα της Μ. Ασίας και της Ευρώπης και την Αυτοκρατορική σωματοφυλακή (τα Τάγματα). Όλοι ενώθηκαν σε έναν αριθμό ανόμοιων στρατευμάτων, που περίμεναν μία γρήγορη νίκη και τη λεηλασία. Η κατάκτηση υποτίθεται ότι ήταν εύκολη και οι περισσότεροι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι και αριστοκράτες τον συνόδευαν, συμπεριλαμβανομένου τού γιου του Σταυράκιου και του κουνιάδου του Μιχαήλ Α΄ Ρανγκαβέ. Ολόκληρος ο στρατός αποτελούνταν από περίπου 60.000 έως 80.000 στρατιώτες.
Η άλωση της Πλίσκας
Ο στρατός συγκεντρώθηκε τον Μάιο και στις 10 Ιουλίου είχε κατασκηνώσει στο φρούριο Mαρκέλαι (σημερινό Kαρνομπάτ ) κοντά στα Βουλγαρικά σύνορα. Ο Νικηφόρος Α΄ σκόπευε να μπερδέψει τους Βουλγάρους και τις επόμενες δέκα ημέρες έκανε πολλές προσποιημένες επιθέσεις. Ο Κρουμ εκτίμησε την κατάσταση, εκτίμησε ότι δεν μπορούσε να αποκρούσει τον εχθρό και πρόσφερε ειρήνη, την οποία ο Νικηφόρος Α΄ απέρριψε αγέρωχα. Ο Θεοφάνης έγραψε ότι ο Αυτοκράτορας «αποτρεπόταν από τις δικές του αρρωστημένες σκέψεις και τις υποδείξεις των συμβούλων του, που σκέφτονταν σαν αυτόν». Μερικοί από τους στρατιωτικούς αρχηγούς του θεώρησαν ασύνετη την εισβολή στη Βουλγαρία, αλλά ο Νικηφόρος Α΄ ήταν σίγουρος για την τελική επιτυχία του.
Στη συνέχεια εισέβαλε στα Βουλγαρικά εδάφη και βάδισε μέσω των βαλκανικών περασμάτων προς την πρωτεύουσα Πλίσκα. Στις 20 Ιουλίου ο Νικηφόρος Α΄ χώρισε τον στρατό σε τρεις μοίρες, καθεμία από τις οποίες βάδιζε από διαφορετική διαδρομή προς την Πλίσκα. Συνάντησαν μικρή αντίσταση. Μετά από τρεις ημέρες οι Ρωμαίοι έφτασαν στην Πλίσκα, την οποία υπερασπίστηκαν 12.000 επίλεκτοι στρατιώτες. Οι Βούλγαροι ηττήθηκαν και οι περισσότεροι χάθηκαν. Ένας άλλος βιαστικά συγκεντρωμένος στρατός 15.000 στρατιωτών είχε παρόμοια τύχη. Στις 23 Ιουλίου, οι Ρωμαίοι κατέλαβαν γρήγορα την ανυπεράσπιστη πρωτεύουσα. Η πόλη λεηλατήθηκε και η ύπαιθρος καταστράφηκε. Ο χαν Κρουμ προσπάθησε για άλλη μία φορά να διαπραγματευτεί για την ειρήνη. Σύμφωνα με τον ιστορικό Θεοφάνη, η προκήρυξη του Κρουμ έλεγε: «Εδώ είσαι, νίκησες. Πάρε λοιπόν ό,τι θέλεις και πήγαινε με ησυχία». Ο Νικηφόρος Α΄, γεμάτος αυτοπεποίθηση από την επιτυχία του, τον αγνόησε. Πίστευε ότι η Βουλγαρία κατακτήθηκε πλήρως.
Μάχη
Ενώ ο Νικηφόρος Α΄ και ο στρατός του ήταν απασχολημένοι με τη λεηλασία της Βουλγαρικής πρωτεύουσας, ο Κρουμ κινητοποίησε τους ανθρώπους του (συμπεριλαμβανομένων γυναικών και μισθοφόρων Αβάρων ), για να στήσουν παγίδες και ενέδρες στα ορεινά περάσματα. Αρχικά ο Νικηφόρος Α΄ σκόπευε να βαδίσει μέσω της Μοισίας και να φτάσει στη Σερδική πριν επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη, αλλά τα νέα γι' αυτές τις προετοιμασίες για μάχη άλλαξαν την απόφασή του και επέλεξε τον συντομότερο δρόμο για την πρωτεύουσά του. Ο Αυτοκράτορας, με υπερβολική αυτοπεποίθηση, αμέλησε να κάνει ανίχνευση μπροστά. Στις 25 Ιουλίου ο στρατός του μπήκε στο πέρασμα της Βάρμπιτσας, αλλά το ιππικό του είπε, ότι ο δρόμος ήταν φραγμένος με τοίχο από χοντρούς ξύλινους πασσάλους και τα αποσπάσματα του Κρουμ παρακολουθούσαν από τα υψώματα τριγύρω. Ο Αυτοκράτορας πανικοβλήθηκε από την κατάσταση και είπε επανειλημμένα στους συντρόφους του «Ακόμη και αν είχαμε φτερά, δεν θα μπορούσαμε να γλιτώσουμε από τον κίνδυνο». Πριν προλάβουν να υποχωρήσουν, οι Βούλγαροι έκλεισαν και την είσοδο της κοιλάδας.
Ο Νικηφόρος Α΄, ανίκανος να αντιμετωπίσει την επίθεση σε έναν πασσαλόπηκτο φράχτη, απλώς έστησε στρατόπεδο, παρά τους ενδοιασμούς των στρατηγών του. Την τρίτη νύχτα, το Ρωμαϊκό ηθικό έπεσε, ενώ τα Βουλγαρικά στρατεύματα χτυπούσαν τις ασπίδες τους και τους χλεύαζαν.
Εκείνη τη νύχτα οι Βούλγαροι συγκέντρωσαν τα στρατεύματά τους και έσφιξαν τη ζώνη γύρω από τον παγιδευμένο εχθρό. Την αυγή όρμησαν κάτω και άρχισαν να σκοτώνουν τους πανικόβλητους και παντελώς σε σύγχυση Ρωμαίους. Τα Τάγματα ήταν τα πρώτα που δέχθηκαν επίθεση. Οι Ρωμαίοι αντιστάθηκαν άκαρπα για λίγο και χάθηκαν. Όταν είδαν την τύχη των συντρόφων τους, οι επόμενες μονάδες τράπηκαν σε φυγή αμέσως.
Άγιος Ευστράτιος Λακωνίας
Ο Άγιος Ευστράτιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αγίου Βασιλείου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ευστράτιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΚ. Λακωνία, δυτικά του Γυθείου. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Πλατύ, πάνω στον περιφερειακό του Γυθείου (Ε 961). Απέχει 54 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.
Εισβολή των Αββασιδών στη Μικρά Ασία (806)
Η Β΄ εισβολή των Αββασιδών στη Μικρά Ασία το 806 ήταν η μεγαλύτερη από μία μακρά σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων, που ξεκίνησε το xαλιφάτο των Αββασιδών εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η εκστρατεία πραγματοποιήθηκε στη νοτιοανατολική και κεντρική Μικρά Ασία, όπου η αυτοκρατορία των Αββασιδών και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μοιράζονταν μακρά χερσαία σύνορα.
Όταν ανέβηκε στον θρόνο, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Νικηφόρος Α΄ (βασ. 802–811) σταμάτησε να πληρώνει το φόρο, που είχαν συμφωνήσει οι προκάτοχοί του με το χαλιφάτο και εξαπέλυσε επιθέσεις στις συνοριακές περιοχές των Αββασιδών. Ο χαλίφης των Αββασιδών Χαρούν αλ-Ρασίντ (βασ. 786–809), ο οποίος προσπάθησε να προβληθεί ως πρωτεργάτης της τζιχάντ, αποφάσισε να οδηγήσει αυτοπροσώπως μίας επίθεσης αντιποίνων, με στόχο να τιμωρήσει τους Ρωμαίους και να εντυπωσιάσει η ισχύς των Αββασιδών τον Αυτοκράτορά τους.
Ο Χαρούν συγκέντρωσε τον στρατό του στη Ράκα στη βόρεια Συρία. Οι ιστορικοί του Μεσαίωνα καταγράφουν αριθμούς, που φτάνουν τους 135.000 ή και τους 300.000 άνδρες. Αν και αυτά είναι ξεκάθαρα υπερβολικά, είναι σαφές, ότι η δύναμη των Αββασιδών που συγκεντρώθηκε για την εισβολή, ήταν πολύ μεγαλύτερη από οτιδήποτε είχε υπάρξει πριν. Ο στρατός των Αββασιδών ξεκίνησε από τη Ράκα στις 11 Ιουνίου 806, διέσχισε την παράκτια περιοχή της Κιλικίας και τα βουνά του Ταύρου και εισέβαλε στη Ρωμαϊκή επαρχία της Καππαδοκίας. Οι Αββασίδες δεν συνάντησαν καμία αντίθεση και έκαναν επιδρομές κατά βούληση, καταλαμβάνοντας πολλές πόλεις και φρούρια. Στις Αραβικές ιστορίες εορτάστηκε η πολιορκία, η πτώση και η λεηλασία της πόλης της Ηράκλειας. Το όνομά της δόθηκε αργότερα σε ένα μνημείο νίκης, που έστησε ο χαλίφης κοντά στη Ράκα. Οι Ρωμαϊκές απώλειες ανάγκασαν τον Νικηφόρο Β΄ να επιδιώξει όρους ειρήνης, με τους οποίους πρόσφερε την επανέναρξη των πληρωμών φόρου με αντάλλαγμα την αποχώρηση των Αββασιδών. Ωστόσο αυτή τη φορά ο Χαρούν επέβαλε έναν πρόσθετο προσωπικό φόρο, που επιβλήθηκε στον Αυτοκράτορα και στον γιο και διάδοχό του, Σταυράκιο, ως ένδειξη της υποταγής τους στον χαλίφη.
Σχεδόν αμέσως μετά την αναχώρηση του Χαρούν, ο Νικηφόρος Α΄ παραβίασε τους όρους ειρήνης, ενισχύοντας τα λεηλατημένα συνοριακά οχυρά και σταματώντας τις πληρωμές φόρου. Όμως η ενασχόληση του Χαρούν με μία εξέγερση στο Χορασάν και το τέλος του τρία χρόνια αργότερα, απέτρεψαν τα αντίποινα παρόμοιας κλίμακας με το 806. Μικρότερης κλίμακας επιδρομές συνεχίστηκαν και στις δύο πλευρές, αλλά ο εμφύλιος πόλεμος των Αββασιδών, που ξεκίνησε μετά το 809, και η Ρωμαϊκή ενασχόληση με τους Βουλγάρους συνέβαλαν στην παύση της μεγάλης Ρωμαιο-αραβικής σύγκρουσης για τις επόμενες δύο δεκαετίες.
Ιστορικό
Η καθαίρεση της Ρωμαίας Αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθηναίας τον Οκτώβριο του 802 και η άνοδος του Νικηφόρου Α΄ του Λογοθέτη στη θέση της, σηματοδότησε την έναρξη μίας πιο βίαιης φάσης στη μακρόχρονη ιστορία των Ρωμαιο-αραβικών πολέμων. Μετά από μία σειρά καταστροφικών ετήσιων επιδρομών στη Ρωμαϊκή Μικρά Ασία από το χαλιφάτο των Αββασιδών, η Ειρήνη προφανώς εξασφάλισε ανακωχή με τον χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ το 798 με αντάλλαγμα την ετήσια πληρωμή φόρου, επαναλαμβάνοντας τους όρους που συμφωνήθηκαν για τριετή ανακωχή μετά την παλαιότερη, πρώτη μεγάλης κλίμακας εκστρατεία του Χαρούν στη Μ. Ασία το 782. Ο Νικηφόρος Α΄ από την άλλη πλευρά ήταν πιο πολεμικός: μία Συριακή πηγή αναφέρει, ότι όταν έμαθε την ανάρρηση του Νικηφόρου Α΄, ένας Ρωμαίος αποστάτης, προειδοποίησε τον Αββασίδη κυβερνήτη της Άνω Μεσοποταμίας (Τζαζίρα) να «πετάξει τα μεταξωτά του και να φορέσει την πανοπλία του». Επιπλέον, ο νέος Αυτοκράτορας ήταν αποφασισμένος να ξαναγεμίσει το θησαυροφυλάκιο με -μεταξύ άλλων μέτρων- τη διακοπή του φόρου.
εναλλ.=Obverse and reverse of a medieval gold coin, showing the busts of a bearded crowned man and of a younger crowned man|μικρογραφία|350εσ|Χρυσό [[Σόλιδος|νόμισμα του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ (αριστερά) και του γιου και συμβασιλιά του, Σταυράκιου (δεξιά). Επιγρ.: NICIFOROS bASILE / STAVRACIS DESPOTE.]]
Σε αντίποινα για τη διακοπή του φόρου και την παραβίαση της ειρηνευτικής συμφωνίας που συνήφθη με την Ειρήνη, ο Χαρούν εξαπέλυσε επιδρομή υπό τον γιο του αλ-Κασίμ την άνοιξη του 803. Ο Νικηφόρος Α΄ δεν μπορούσε να απαντήσει σε αυτό, καθώς αντιμετώπισε μεγάλης κλίμακας εξέγερση στον Ρωμαϊκό στρατού της Μ. Ασίας υπό τον διοικητή του Βαρδάνη Τούρκο. Αφού κατέβαλε τον Βαρδάνη, ο Νικηφόρος Α΄ συγκέντρωσε τον στρατό του και βγήκε για να συναντήσει μία δεύτερη, μεγαλύτερη εισβολή υπό τον Χαλίφη αυτοπροσώπως. Μετά την επιδρομή του Χαρούν στην περιοχή των συνόρων, οι δύο στρατοί ήταν απέναντι ο ένας με τον άλλο για δύο μήνες στην κεντρική Μ. Ασία, αλλά δεν ήρθαν σε μάχη: ο Νικηφόρος Α΄ και ο Χαρούν αντάλλαξαν επιστολές, έως ότου ο Αυτοκράτορας κανόνισε την αποχώρηση και ανακωχή για το υπόλοιπο του έτους, με αντάλλαγμα μία εφάπαξ πληρωμή φόρου.
Τον επόμενο χρόνο, το 804, μία δύναμη των Αββασιδών υπό τον Ιμπραήμ ιμπν Τζιμπρίλ διέσχισε τα βουνά του Ταύρου στη Μ. Ασία. Ο Νικηφόρος Α΄ ξεκίνησε να αντιμετωπίσει τους Άραβες, αλλά αιφνιδιάστηκε και νικήθηκε βαριά στη μάχη του Κράσου, όπου μετά βίας γλίτωσε τη ζωή του. Απασχολημένος με τα προβλήματα στο Χορασάν, του οποίου ο κυβερνήτης, Αλί ιμπν Ισά ιμπν Μαχάν είχε προκαλέσει την αντίθεση των ντόπιων κατοίκων, ο Χαρούν δέχθηκε για άλλη μία φορά τον φόρο τιμής και έκανε ειρήνη. Μία ανταλλαγή αιχμαλώτων κανονίστηκε επίσης και πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του χειμώνα στα σύνορα των δύο αυτοκρατοριών στον Λάμο ποταμό στην Κιλικία: περίπου 3700 Μουσουλμάνοι ανταλλάχθηκαν με τους Ρωμαίους, που αιχμαλωτίστηκαν τα προηγούμενα χρόνια.
Στη συνέχεια ο Χαρούν αναχώρησε για το Ράυ για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα στο Χορασάν, αφήνοντας τον Αλ-Κασίμ να παρακολουθεί τα Ρωμαϊκά σύνορα. Την άνοιξη του 805 ο Νικηφόρος Α΄ χρησιμοποίησε αυτή την ευκαιρία, για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων τειχών των πόλεων της Σαφσάφ, Θήβασα, και Άγκυρα. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους εξαπέλυσε την πρώτη Ρωμαϊκή επιδρομή μετά από δύο δεκαετίες κατά των Αραβικών συνοριακών περιοχών (thughur) στην Κιλικία. Ο Ρωμαϊκός στρατός εισέβαλε στην περιοχή γύρω από τα φρούρια της Μοψουεστίας και της Αναζάρβου και συνέλαβε αιχμαλώτους καθώς προχωρούσε. Η φρουρά της Μοψουεστίας επιτέθηκε στη Ρωμαϊκή δύναμη και ανέκτησε τους περισσότερους αιχμαλώτους και τα λάφυρα, αλλά οι Βυζαντινοί βάδισαν στην Ταρσό, η οποία είχε οχυρωθεί και ξανακατοικηθεί με εντολή του Χαρούν το 786 για να ενισχυθεί τη Μουσουλμανική κατοχή στην Κιλικία. Η πόλη έπεσε και ολόκληρη η φρουρά αιχμαλωτίστηκε.
Ταυτόχρονα, μια άλλη Ρωμαϊκή δύναμη επιτέθηκε στο σύνορο (thughur) της Άνω Μεσοποταμίας και πολιόρκησε ανεπιτυχώς το φρούριο της Μελιτηνής, ενώ μία υποκινούμενη από τους Ρωμαίους εξέγερση ενάντια στην τοπική Αραβική φρουρά ξεκίνησε στην Κύπρο, η οποία για περισσότερο από έναν αιώνα ήταν Ρωμαιο-αραβική συγκυριαρχία.
Αυτή η ξαφνική επανέναρξη της Ρωμαϊκής επιθετικής δραστηριότητας ανησύχησε πολύ τον Χαρούν, ειδικά καθώς έλαβε αναφορές, ότι ο Νικηφόρος Α΄ σχεδίαζε παρόμοιες επιθέσεις για τον επόμενο χρόνο, που αυτή τη φορά θα στόχευαν στην πλήρη εκ νέου κατάληψη αυτών των παραμεθόριων εδαφών. Όπως γράφει ο ιστορικός Βάρεν Τρέντγκολντ, εάν οι Ρωμαίοι είχαν επιτύχει σε αυτή την προσπάθεια, «η φρουρά της Ταρσού και της Μελιτηνής θα είχε μερικώς αποκλείσει τις κύριες οδούς εισβολής των Αράβων μέσω του Ταύρου προς τη Ρωμαϊκή καρδιά, προς μεγάλο όφελος των Ρωμαίων». Από την άλλη πλευρά, ο Νικηφόρος Α΄ γνώριζε σίγουρα την τεράστια υπεροχή του Χαλιφάτου σε ανθρώπους και πόρους, και είναι πιο πιθανό ότι σκόπευε αυτή την εκστρατεία απλώς ως επίδειξη δύναμης και δοκιμή της αποφασιστικότητας τού εχθρού του.
Η εκστρατεία
Έχοντας διευθετήσει τα ζητήματα στο Χορασάν με το να επιβεβαιώσει τον Ιμπν Μαχάν στην διακυβέρνησή του, ο Χαρούν επέστρεψε στη δύση τον Νοέμβριο του 805 και προετοίμασε μία τεράστια εκστρατεία αντιποίνων για το 806, φέρνοντας άνδρες από τη Συρία, την Παλαιστίνη, την Περσία και την Αίγυπτο. Σύμφωνα με τον αλ-Ταμπαρί, ο στρατός του αριθμούσε 135.000 στρατιώτες μόνιμους και επιπλέον εθελοντές και τυχοδιώκτες. Αυτοί οι αριθμοί είναι οι μεγαλύτεροι, που έχουν καταγραφεί ποτέ για ολόκληρη την εποχή των Αββασιδών, και περίπου το μισό από την εκτιμώμενη δύναμη ολόκληρου του Ρωμαϊκού στρατού. Αν και αυτοί —και οι ακόμη πιο φανταστικοί ισχυρισμοί του Ρωμαίου χρονικογράφου Θεοφάνη του Ομολογητή για 300.000 άνδρες— είναι σίγουρα υπερβολικοί, εντούτοις είναι ενδεικτικοί του μεγέθους της δύναμης των Αββασιδών. Την ίδια περίοδο, μία ναυτική δύναμη υπό τον ναύαρχό του Χουμάιντ ιμπν Μαγιούφ αλ-Χατζουρί ετοιμάστηκε να επιδράμει στην Κύπρο.
εναλλ.=Geophysical map of eastern Asia Minor and northern Syria, showing the main fortresses during the Arab–Byzantine frontier wars|δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της Ρωμαιο-αραβικής συνοριακής ζώνης στη νοτιοανατολική [[Μικρά Ασία, όπου έλαβε χώρα η εκστρατεία των Αββασιδών του 806.]]
Ο τεράστιος στρατός εισβολής αναχώρησε από την κατοικία του Χαρούν στη Ράκα στη βόρεια Συρία στις 11 Ιουνίου 806, με επικεφαλής τον Χαλίφη. Ο αλ-Ταμπαρί αναφέρει, ότι ο Χαρούν φόρεσε έναν πίλο με την επιγραφή "Πολεμιστής για την πίστη και τον προσκυνητή" (αραβ.: "ghazi, hajj"). Οι Αββασίδες διέσχισαν την Κιλικία, όπου ο Χαρούν διέταξε να ανοικοδομηθεί η Ταρσός και εισήλθαν στη Ρωμαϊκή Καππαδοκία μέσω των Κιλικίων Πυλών. Ο Χαρούν βάδισε στα Τύανα, πόλη που εκείνη την εποχή φαίνεται να είχε εγκαταλειφθεί. Εκεί, άρχισε να ιδρύει τη βάση των επιχειρήσεων του, διατάζοντας τον Ουκμπάχ ιμπν Τζαφάρ αλ-Χουζαΐ να οχυρώσει την πόλη και να κτίσει ένα τζαμί.
Ο υποδιοικητής του Χαρούν, ο Αμπντάλα ιμπν Μαλίκ αλ-Χουζαΐ κατέλαβε το Σιδηρόπαλο. Από εκεί, ο εξάδελφος του Χαρούν, ο Νταούτ ιμπν Ισά ιμπν Μουσά, μετακινήθηκε για να λεηλατήσει την κεντρική Καππαδοκία, με τον μισό στρατό των Αββασιδών, περίπου 70.000 άνδρες σύμφωνα με τον αλ-Ταμπαρί. Ένας άλλος από τους στρατηγούς του Χαρούν, ο Σαραχίλ ιμπν Μαν ιμπν Ζαΐντά, κατέλαβε το λεγόμενο "Φρούριο των Σλάβων" (Hisn al-Saqalibah ) και την πρόσφατα ανακατασκευασμένη πόλη Θήβασα, ενώ ο γιαζίντ ιμπν Μαχλάντ κατέλαβε το Οχυρό της Ιτιάς (al-Safsaf) και τη Mαλακοπεία. Η Άνδρασος καταλήφθηκε και τα Κύζιστρα τέθηκαν υπό πολιορκία, ενώ οι επιδρομείς έφτασαν μέχρι την Άγκυρα, την οποία δεν κατέλαβαν.
Ο ίδιος ο Χαρούν με το άλλο μισό των δυνάμεών του πήγε δυτικά και κατέλαβε την ισχυρά οχυρωμένη πόλη της Ηράκλειας μετά από πολιορκία ενός μήνα, τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο. Η πόλη λεηλατήθηκε και ισοπεδώθηκε και οι κάτοικοί της υποδουλώθηκαν και εκτοπίστηκαν στο Χαλιφάτο. Η πτώση της Ηράκλειας θεωρήθηκε από τους Άραβες χρονικογράφους το σημαντικότερο επίτευγμα των εκστρατειών του Χαρούν κατά των Ρωμαίων και είναι το κεντρικό γεγονός στις αφηγήσεις της εκστρατείας αντιποίνων του Χαρούν κατά του Νικηφόρου Α΄. Όπως παρατηρεί ο ιστορικός Mάριους Κανάρ, «για τους Άραβες η κατάληψη της Ηράκλειας είχε τόσο βαθύ αντίκτυπο, όσο η λεηλασία του Aμορίου το 838», κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πραγματική σημασία της πόλης. Πράγματι, οι Ρωμαϊκές πηγές δεν δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην άλωση της Ηράκλειας, σε σύγκριση με τα άλλα φρούρια που κατελήφθησαν κατά την εκστρατεία του Χαρούν το 806.
Ο Νικηφόρος Α΄, έχοντας υπερκεραστεί και απειλούμενος από τους Βούλγαρους στα μετόπισθεν του, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην επίθεση των Αββασιδών. Εκστράτευσε επικεφαλής τού στρατού του και φαιίνεται ότι κέρδισε μερικές μικρές εμπλοκές ενάντια σε απομονωμένα αποσπάσματα, αλλά έμεινε πολύ μακριά από τις κύριες δυνάμεις των Αββασιδών. Στο τέλος, με την τρομακτική πιθανότητα να ξεχειμωνιάσουν οι Άραβες σε Ρωμαϊκό έδαφος στα Τύανα, έστειλε τρεις κληρικούς ως πρεσβευτές: τον Μιχαήλ επίσκοπο Συννάδων, τον Πέτρο ηγούμενο της μονής Γουλαίων και τον Γρηγόριο οικονόμο της μητρόπολης της Αμάστριδος. Ο Χαρούν συμφώνησε σε ειρήνη με αντάλλαγμα την πληρωμή ενός ετήσιου φόρου (30.000 χρυσά νομίσματα, σύμφωνα με τον Θεοφάνη, 50.000 σύμφωνα με τον αλ-Ταμπαρί), αλλά ο Αυτοκράτορας και ο γιος και διάδοχός του, Σταυράκιος, έπρεπε να πληρώσουν έναν εξευτελιστικό προσωπικό φόρο. (jizya) από τρία χρυσά νομίσματα ο καθένας προς τον Χαλίφη (τέσσερα και δύο αντίστοιχα, στην έκδοση του Tαμπαρί), αναγνωρίζοντας έτσι τους εαυτούς τους ως υπηκόους του Χαλίφη. Επιπλέον, ο Νικηφόρος Α΄ υποσχέθηκε να μην ξανακτίσει τα διαλυμένα οχυρά. Στη συνέχεια ο Χαρούν ανακάλεσε τις δυνάμεις του από τις διάφορες πολιορκίες τους και εκκένωσε το Ρωμαϊκό έδαφος.
Συνέπεια
Τη συμφωνία ειρηνευτικών όρων ακολούθησε φιλική ανταλλαγή μεταξύ των δύο ηγεμόνων, που αφηγείται ο αλ-Ταμπαρί: Ο Νικηφόρος Α΄ ζήτησε από τον Χαρούν μία νεαρή Ρωμαία γυναίκα, μία από τις υποψήφιες συζύγους τού γιου του Σταυράκιου, η οποία είχε αιχμαλωτιστεί όταν έπεσε η Ηράκλεια, και επίσης λίγο άρωμα. Σύμφωνα με τον αλ-Ταμπαρί,
Ο Νικηφόρος Α΄ ανταπέδωσε τη χάρη, στέλνοντας ένα άλογο φορτωμένο με 50.000 ασημένια νομίσματα, 100 μεταξωτά ενδύματα, 200 ενδύματα από εκλεκτό μπροκάρ, 12 γεράκια, τέσσερα κυνηγετικά σκυλιά και άλλα τρία άλογα. Αλλά μόλις οι Άραβες αποσύρθηκαν, ο Αυτοκράτορας αποκατέστησε ξανά τα συνοριακά οχυρά και στη συνέχεια σταμάτησε την καταβολή φόρου. Ο Θεοφάνης αναφέρει ότι ο Χαρούν επέστρεψε απροσδόκητα και κατέλαβε τη Θήβασα ως αντίποινα, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται αλλού.
Οι Άραβες εξαπέλυσαν μία σειρά από επιδρομές αντιποίνων τον επόμενο χρόνο, αλλά η εαρινή επιδρομή υπό τον Γιαζίντ ιμπν Μαχλάντ αλ-Χουμπαγρί αλ-Φαζαρί ηττήθηκε βαριά, με τον ίδιο τον Γιαζίντ να πέφτει στο πεδίο. Η μεγαλύτερη καλοκαιρινή επιδρομή υπό τον Χαρταμά ιμπν Αγιάν αντιμετωπίστηκε από τον Νικηφόρο Α΄ αυτοπροσώπως και μετά από μία αναποφάσιστη μάχη, υποχώρησαν και οι δύο πλευρές. Οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν στην περιοχή του Μαράς σε αντίπονα, ενώ στα τέλη του καλοκαιριού ο Χουμάυντ εξαπέλυσε μία μεγάλη ναυτική επιδρομή, η οποία λεηλάτησε τη Ρόδο και έφτασε μέχρι την Πελοπόννησο, όπου μπορεί να υποκίνησε μία εξέγερση μεταξύ των ντόπιων Σλάβων. Ωστόσο κατά την επιστροφή του ο Χουμαγιάντ έχασε πολλά πλοία σε μία καταιγίδα, και στην Πελοπόννησο η Σλαβική εξέγερση κατεστάλη, αφού δεν κατάφερε να καταλάβει την πόλη της Πάτρας. Η αποτυχία των προσπαθειών των Αββασιδών του έτους επιδεινώθηκε από το ξεκίνημα της εξέγερσης του Ραφί ιμπν αλ-Λαΰθ στο Χορασάν, το οποίο ανάγκασε τον Χαρούν να αναχωρήσει ξανά για την Ανατολή. Ο χαλίφης συνήψε νέα εκεχειρία και μία άλλη ανταλλαγή αιχμαλώτων έγινε στον Λάμο το 808. Έτσι ο Νικηφόρος Α΄ έμεινε άθικτος με τα κέρδη του: τις αναστηλωμένες συνοριακές οχυρώσεις και την παύση του φόρου.
Επίπτωση
εναλλ.=Multi-color map of the Mediterranean and the Middle East, showing the phases of Muslim expansion to the 10th century|δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της [[εξάπλωση του Ισλάμ|εξάπλωσης του Ισλάμ κατά τον 7ο και 8ο αι. και του Μουσουλμανικού κόσμου από τα χαλιφάτα των Ομμεϋαδών και των πρώτων Αββασιδών, από τον "Γενικό Ιστορικό Άτλα χειρός" του Γ. Γκ. Ντρόυσεν (1886).]]