cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόμπαν Γιάνκοβιτς
Λοιπά στοιχεία
Ο γιος του Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς ακολούθησε τα χνάρια του και σήμερα είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Χαράλαμπος Κατσιμήτρος
Ο '''Χαράλαμπος Γ. Κατσιμήτρος''' (Κλειτσός Ευρυτανίας, 1886 - Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 1962) ήταν Έλληνας στρατηγός που συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 και αργότερα διετέλεσε υπουργός της κατοχικής κυβέρνησης από τον Απρίλιο του 1941 μέχρι την παραίτηση του τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Βιογραφία
Ο Κατσιμήτρος ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στον Στρατό, ως εθελοντής το 1904 όπου και εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών το 1911, από την οποία και εξήλθε τον Σεπτέμβριο του 1912 ως ανθυπασπιστής του πυροβολικού. Ανθυπολοχαγός Πεζικού (1913), υπολοχαγός (1914), λοχαγός (1915), ταγματάρχης (1920), αντισυνταγματάρχης (1923), συνταγματάρχης (1930), υποστράτηγος (1937), αντιστράτηγος (1947).
Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), στην Ήπειρο και στο "Μακεδονικό Μέτωπο" κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1918). Το 1920 (Νοέμβριο) έγινε ταγματάρχης με τον βαθμό τον οποίο και συμμετείχε στην Μικρασιατική Εκστρατεία (1921-1922), σε όλη τη διάρκεια αυτής, μέχρι τις 13 Αυγούστου του 1922 όπου και τραυματίσθηκε στη μάχη του Αφιόν Καραχισάρ. Την περίοδο 1924-1925 φοίτησε στη Ελληνική Σχολή Πολέμου όπου έλαβε πτυχίο επιτελικού αξιωματικού. Τον Ιανουάριο του 1937 προήχθη στον βαθμό του υποστρατήγου και το 1938 ανέλαβε διοικητής της VIII Μεραρχίας Πεζικού στην Ήπειρο. Κατά τη διετία 1939-1940 ολοκλήρωσε και εφάρμοσε μεθοδικά τις γραμμές άμυνας του Ελληνικού Στρατού στην Ήπειρο όπως είχαν εκπονηθεί αυτές από το στρατηγείο, ενόψει μιας ενδεχόμενης επίθεσης του Ιταλικού Στρατού, που κατείχε ήδη την Αλβανία.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ως διοικητής της 8ης Μεραρχίας αρχικά εξουδετέρωσε την επίθεση και στη συνέχεια διέταξε άμυνα μέχρις εσχάτων στον τομέα Ελαίας-Καλαμά, που κάλυπτε τα Ιωάννινα, αν και το στρατηγείο έχοντας υπόψη γενικό στρατηγικό ελιγμό ολόκληρης της στρατιάς του είχε παράσχει ελευθερία ενέργειας όπως ελιχθεί επιβραδυντικά προς νότο, προς ολοκλήρωση κύκλωσης, με ύστατο όμως όριο ελιγμού της μονάδος του την κοιλάδα του Αράχθου.
Τελικά η κύκλωση δεν επιτεύχθηκε, η ηρωική του όμως αντίσταση στην ιταλική επίθεση στο Καλπάκι, συντέλεσε τα μέγιστα στη νίκη της Ελλάδας απέναντι στον Ιταλικό Στρατό. Η πτώση της Ελλάδας στους Γερμανούς τον Απρίλιο του 1941 τον βρήκε στα Ιωάννινα. Επί εχθρικής κατοχής συμμετείχε από τους πρώτους στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου, όπου και διετέλεσε Υπουργός Εργασίας και προσωρινά Γεωργίας από 16 Απριλίου 1941 μέχρι 16 Μαΐου του ίδιου έτους κατόπιν αίτησής του περιοριζόμενος μόνο στα καθήκοντα υπουργού Γεωργίας. Τελικά όμως στις 20 Σεπτεμβρίου του 1941 υπέβαλε την παραίτησή του, που έγινε αμέσως αποδεκτή.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Το 1945 στις 31 Μαΐου, ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος καταδικάστηκε υπό ειδικού συγκροτηθέντος δικαστηρίου, του λεγόμενου δωσιλόγων, «εις ειρκτήν» (κάθειρξη) 5,5 ετών «δια διευκολύνσεις» που παρείχε στις δυνάμεις Κατοχής και αποπέμφθηκε από το στράτευμα με το βαθμό του αντιστράτηγου. Όμως στις 5 Οκτωβρίου του 1949 με διάταγμα του Βασιλέως Παύλου χαρίστηκε το υπόλοιπο της ποινής του και το 1953 αποκαταστάθηκε αναδρομικά με επαναφορά του βαθμού, του αντιστρατήγου εν αποστρατεία και όλων των παρασήμων του.
Ο γιος του, Γεώργιος Χ. Κατσιμήτρος, υπήρξε επίσης αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.
Θάνατοι το 1942
Χωρίς γνωστή ημερομηνία
Κατηγορία:1942
Τάμεσης
Ο Τάμεσης (Thames) είναι ποταμός που ρέει από τη νότια Αγγλία και χύνεται στη Βόρεια Θάλασσα. Γνωστός κυρίως ως ο ποταμός του κεντρικού Λονδίνου, ο Τάμεσης περνάει και από διάφορες άλλες σημαντικές πόλεις όπως η Οξφόρδη και το Ρέντινγκ.
Ετυμολογία
Η αγγλική ονομασία "Thames", από το μεσαιωνικό "Temese", προέρχεται από την κέλτικη λέξη "Tamesas" (*tamēssa), που σήμαινε ποτάμι. Στα λατινικά καταγραφόταν ως "Tamesis" και στη σύγχρονη ουαλική γλώσσα ως "Tafwys". Η ονομασία σήμαινε μάλλον σκοτεινός και μπορεί να συγκριθεί με άλλες συγγενικές στην ιρλανδική γλώσσα (teimheal) και στα ουαλικά (tywyll "σκοτεινιά"). Ωστόσο, υπάρχουν και διαφορετικές θεωρίες.
Για τους εμπόρους, ο Τάμεσης αποκαλούνταν για μεγάλο χρονικό διάστημα απλά και μόνο το Λονδρέζικο Ποτάμι. Οι κάτοικοι του Λονδίνου αναφέρονται σε αυτόν απλά ως το ποτάμι.
Κατηγορία:Τάμεσης
Μεσριά
Η Μεσριά είναι μικρή πόλη η οποία βρίσκεται στην επαρχία Ναάμα της Αλγερίας στα όρη του Άτλαντα, και είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 65.043 κατοίκους από 52.159 το 1998 σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,28%.
Αεροπορικώς
Η περιοχή εξυπηρετείται από αεροδρόμιο του οποίου η χρήση είναι τόσο πολιτική όσο και στρατιωτική.
Σιδηροδρομικώς
Η Μεσριά εξυπηρετείται από σιδηροδρομική γραμμή μετρικού εύρους. Υπάρχουν σχέδια για την αντικατάστασή της από γραμμή κανονικού εύρους.
Κλίμα
Στη Μεσριά υπάρχει τοπικό κλίμα στέπας. Η βροχόπτωση είναι υψηλότερη τον χειμώνα από το καλοκαίρι. Η Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν είναι BWk. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στη Μεσριά είναι 15,4 °C. Περίπου 268 χιλιοστά βροχόπτωσης πέφτουν ετησίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Silent Hill (βιντεοπαιχνίδι)
Το Silent Hill (ιαπωνικά: サイレントヒル, Χέπμπορν: Sairento Hiru) είναι βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου που αναπτύχθηκε από Team Silent, ομάδα της Konami Computer Entertainment Tokyo, και εκδόθηκε από την Konami για το PlayStation. Πρόκειται για το πρώτο μέρος της σειράς Silent Hill, το οποίο κυκλοφόρησε στη βόρεια Αμερική τον Ιανουάριο του 1999, και αργότερα την ίδια χρονιά στην Ιαπωνία και την Ευρώπη. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί οπτική τρίτου προσώπου με τρισδιάστατα περιβάλλοντα πραγματικού χρόνου. Για να μετριάσουν τους περιορισμούς της κονσόλας, οι developers χρησιμοποίησαν εφέ ομίχλης και σκότους, ώστε να αναμειχθούν τα γραφικά. Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια του είδους που εστίαζαν σε μαχόμενους χαρακτήρες, στο Silent Hill ο πρωταγωνιστής είναι ένας "Καθένας", ένας καθημερινός άνθρωπος με τον οποίο το κοινό μπορεί να ταυτιστεί.
Το παιχνίδι ακολουθεί τον Harry Mason ο οποίος αναζητά την χαμένη υιοθετημένη κόρη του Cheryl, στη γνωστή φανταστική πόλη της Αμερικής με το όνομα Silent Hill. Συγκρούεται με μία αίρεση που διεξάγει μία τελετή για να αναγεννήσει μία θεότητα που λατρεύει, και ανακαλύπτει την πραγματική της καταγωγή. Υπάρχουν πέντε δυνατοί τερματισμοί του παιχνιδιού, η επίτευξη των οποίων εξαρτάται από τις πράξεις του παίκτη, ενώ συμπεριλαμβάνεται και ένας αστείος τερματισμός.
Το Silent Hill δέχθηκε θετικές κριτικές από τους δημοσιογράφους με την κυκλοφορία του και σημείωσε εμπορική επιτυχία. Θεωρήθηκε καθοριστικός τίτλος στο είδος παιχνιδιών επιβίωσης τρόμου, καθώς απομακρύνθηκε από τα στοιχεία τρόμου των B movies προς ένα είδος ψυχολογικού τρόμου, με έμφαση στην ατμόσφαιρα. Ακολούθησαν ποικίλες μεταφορές του Silent Hill, συμπεριλαμβανομένων μίας γραφικής νουβέλας το 2001, μία ταινία με το ίδιο όνομα το 2006, και ένα reimagining του παιχνιδιού με το όνομα Silent Hill: Shattered Memories. Το παιχνίδι ακολούθησε το Silent Hill 2 το 2001.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να οδηγήσει ο παίκτης τον βασικό πρωταγωνιστή, Harry Mason, μέσα από τη γεμάτη τέρατα πόλη ώστε να βρει τη χαμένη του κόρη, Cheryl. Το παιχνίδι περιλαμβάνει μάχες, εξερεύνηση αλλά και επίλυση γρίφων. Χρησιμοποιεί κάμερα τρίτου προσώπου, η οποία μερικές φορές αλλάζει γωνίες και γίνεται σταθερή για τη δημιουργία δραματικού εφέ. Επειδή το παιχνίδι δεν χρησιμοποιεί οθόνη heads-up, έτσι ο παίκτης πρέπει να μπει στο ειδικό μενού για να ελέγξει την κατάσταση της υγείας του Harry. Αν χρησιμοποιείται χειριστήριο DualShock, γίνεται αισθητός ένας παλμικός ρυθμός που υποδεικνύει ότι ο χαρακτήρας έχει χαμηλή υγεία.
Ο Harry συναντά τέρατα σε πολλούς εσωτερικούς χώρους αλλά κυρίως στους δρόμους της πόλης, και τα αντιμετωπίζει είτε με όπλα σώμα με σώμα, είτε με πυρομαχικά. Πρόκειται για καθημερινό χαρακτήρα, συνεπώς δεν μπορεί να αντέξει πολλά χτυπήματα από τους αντιπάλους, και λαχανιάζει όταν τρέχει για πολύ ώρα. Δεν έχει εμπειρία στη χρήση όπλων, πράγμα που τον κάνει, μαζί με τον παίκτη, να έχει ασταθή στόχο όταν σημαδεύει. Με το ξεκίνημα του παιχνιδιού, ο Harry βρίσκει ένα φορητό ράδιο, το οποίο τον προειδοποιεί με παράσιτα για την ύπαρξη κοντινών τεράτων. Βρίσκει επίσης και ένα φακό σε μέγεθος τσέπης, η ακτίνα του οποίου φωτίζει μόνο μερικά βήματα.
2658 Τζίντζεριτς
Ο Τζίντζεριτς (Gingerich) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1980 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου και ιστορικού της επιστήμης Όουεν Τζίντζεριτς, καθηγητή στο Χάρβαρντ.
Ρέντινγκ
Το Ρέντινγκ (αγγλικά: Reading) είναι πόλη και αστική περιοχή του Μπέρκσαϊρ της νότιας Αγγλίας και βρίσκεται ανάμεσα στη συμβολή των ποταμών Τάμεση και Κέννετ.
2658 Τζίντζεριτς
Εξαιτίας της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Τζίντζεριτς διασχίζει σε κάθε περιφορά του όλο σχεδόν το πλάτος της Κύριας Ζώνης, μέχρι και τα εξώτατα (προς τον Δία) όριά της.
Silent Hill (βιντεοπαιχνίδι)
Ανάπτυξη
Η πόλη του παιχνιδιού είναι εμπνευσμένη από την πόλη Σεντράλια της Πενσυλβάνια. Η συγκεκριμένη πόλη χρησιμοποιήθηκε και για την απεικόνιση του Silent Hill για τη μεταφορά του παιχνιδιού στον κινηματογράφο, το 2006. Το Midwich Elementary School ακολουθεί πιστά σε σχεδιασμό το Astor Elementary School στην Αστόρια του Όρεγκον.
2658 Τζίντζεριτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τζιντζεριτς
Ρέντινγκ
Το Ρέντινγκ ήταν σημαντική μεσαιωνική πόλη, όντας ένα κέντρο σημαντικών μοναστηριών με ισχυρές βασιλικές επαφές, αλλά υπέστη σοβαρές οικονομικές ζημιές κατά τον 17ο αιώνα από τις οποίες έκανε καιρό να απαλλαγεί.
Silent Hill (βιντεοπαιχνίδι)
Υποδοχή
Το Silent Hill έλαβε γενικά θετικές κριτικές, σημειώνοντας σκορ 86/100 και 84,99% συνολικά στις ιστοσελίδες αξιολόγησης Metacritic και GameRankings, αντίστοιχα. Το παιχνίδι πούλησε πάνω από δύο εκατομμύρια αντίτυπα, γεγονός το οποίο το έκανε να μπει στην αμερικανική λίστα Greatest Hits του PlayStation.
Ρέντινγκ
Σήμερα είναι και πάλι ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο, με ισχυρούς συνδέσμους πληροφόρησης και ασφάλισης. Το Ρέντινγκ είναι επίσης πανεπιστημιούπολη καθώς στεγάζει δύο πανεπιστήμια με υψηλό αριθμό φοιτητών. Το σύνολο του πληθυσμού της αστικής περιοχής του Ρέντινγκ ανέρχεται στους 240.000 κατοίκους.
Silent Hill (βιντεοπαιχνίδι)
Υποδοχή
Το Silent Hill έχει συγκριθεί με τη σειρά βιντεοπαιχνιδιών επιβίωσης τρόμου, Resident Evil. Ο Bobba Fatt του GamePro χαρακτήρισε το Silent Hill ως "ξεδιάντροπο αλλά εξαιρετικό κλώνο του Resident Evil". Άλλοι θεώρησαν ότι το Silent Hill ήταν η απάντηση της Konami στη σειρά Resident Evil και ότι, ενώ έχουν μία ομοιότητα, το Silent Hill χρησιμοποίησε μια διαφορετική μορφή του τρόμου για να προκαλέσει φόβο, σχηματίζοντας μια ανησυχητική ατμόσφαιρα για τον παίκτη, σε αντίθεση με την ωμή και με δράση προσέγγιση του Resident Evil. Αυτό που πρόσθεσε στην ατμόσφαιρα του Silent Hill ήταν ο ήχος, ο οποίος δέχθηκε θετικές κριτικές: ο Billy Matjiunis του TVG περιέγραψε την ατμοσφαιρική μουσική ως "συναρπαστική". Επίσης, ένας κριτικός του Game Revolution επαίνεσε τον ήχο και τη μουσική του παιχνιδιού, σχολιάζοντας ότι "θα σας φέρει στα όριά σας". Αρνητική κριτική δέχθηκε η ηθοποιία φωνής του παιχνιδιού η οποία, παρ' όλο που από μερικούς χαρακτηρίστηκε καλύτερη από εκείνη του Resident Evil, θεωρήθηκε κακή.
Ρέντινγκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Silent Hill (βιντεοπαιχνίδι)
Υποδοχή
Οι δημοσιογράφοι σημείωσαν ότι το Silent Hill χρησιμοποίησε 3D περιβάλλοντα πραγματικού χρόνου, σε αντίθεση με τα προφωτορεαλιστικά του Resident Evil. Η ομίχλη και το σκοτάδι χρησιμοποιήθηκαν για να κρύψουν τις αδυναμίες του hardware του PlayStation. Μαζί με τις κοκκώδεις υφές -επίσης λόγω περιορισμών του hardware- οι περισσότεροι κριτικοί ένιωσαν ότι αυτοί οι παράγοντες στην πραγματικότητα λειτούργησαν υπέρ του παιχνιδιού. Συγκεκριμένα, η Francesca Reyes του IGN ανέφερε ότι "προσθέτουν στην ατμόσφαιρα της σήψης και της παρακμής". Με τη χρήση τρισδιάστατων περιβαλλόντων, ωστόσο, έγινε δυσκολότερη η χρήση του χειριστηρίου, και η πρόσβαση σε πιο "δύσκολες" περιοχές έγινε "άσκηση στην απογοήτευση".
Η δημοτικότητα του παιχνιδιού ως πρώτο της σειράς Silent Hill αναγνωρίστηκε και πολύ μετά την κυκλοφορία του: μία λίστα των καλύτερων βιντεοπαιχνιδιών όλων των εποχών του PlayStation του IGN το 2000 κατέταξε το παιχνίδι στην 14η θέση, ενώ ένα άρθρο το GameSpy του 2005 που σχετικό με τα καλύτερα παιχνίδια του PlayStation κατέταξε το Silent Hill ως το 15ο καλύτερο που παράχθηκε για την κονσόλα. Ένα βίντεο του GameTrailers το 2006 κατέταξε το παιχνίδι στην 1η θέση στη λίστα του με τα κορυφαία δέκα τρομακτικότερα παιχνίδια όλων των εποχών. Το 2005, το παιχνίδι πιστώθηκε για τη μετακίνηση του είδους της επιβίωσης τρόμου μακριά από τα στοιχεία τρόμου B-movie στο ψυχολογικό στυλ τρόμου που υπάρχει σε ταινίες τέχνης ή ιαπωνικές ταινίες τρόμου, λόγω της έμφασής του στην ανησυχητική ατμόσφαιρα, παρά στον ωμό τρόμο. Το Νοέμβριο του 2012, το Time το κατονόμασε ως ένα από τα εκατό καλύτερα βιντεοπαιχνίδια όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Silent Hill Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Konami Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν μυθιστορήματα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη βόρεια Αμερική Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια μουσικής Άκιρα Γιαμαόκα Κατηγορία:Θεοκτονία στην μυθοπλασία
Φραγκίσκος Αλβέρτης
Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης (Γλυφάδα, 11 Ιουνίου 1974) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του σε μία μόνο ομάδα, τον Παναθηναϊκό. Έχει ύψος 2,05 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ. Διετέλεσε αρχηγός του Παναθηναϊκού για περίπου μία δεκαετία και συνολικά αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.
Είναι ο πολυνίκης του αθλήματος στην Ελλάδα (έχει κατακτήσει 25 τίτλους) και αποτελεί και μία από τις 50 κορυφαίες προσωπικότητες στην ιστορία της Ευρωλίγκα. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους σουτέρ στην ιστορία της ελληνικής καλαθοσφαίρισης, κερδίζοντας τον διαγωνισμό τριπόντων του Ελληνικού All-Star Game τρείς φορές και έχοντας ποσοστό καριέρας στα τρίποντα πάνω από 41%.
Μετά την απόσυρσή του ως αθλητής, συνέχισε να υπηρετεί τον Παναθηναϊκό από διαφορετικές θέσεις συμπληρώνοντας στον σύλλογο συνολικά 32 χρόνια παρουσίας και βοηθώντας τον να κερδίσει πολλούς ακόμα τίτλους. Μια πενταετία (2015-2020) υπήρξε γενικός διευθυντής των τμημάτων υποδομής-ακαδημίας του Παναθηναϊκού, για δέκα χρόνια (2010-2020) ήταν τιμ μάνατζερ (ακόμη υπήρξε και προπονητής της ομάδας από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο του 2014) και για δυο χρόνια (2020-2022) γενικός διευθυντής.
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Γλυφάδα και στη συνέχεια μεταγράφηκε (από το 1990]) στον ΠΑΟ. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος πήρε τη γενναία απόφαση να ανταλλάξει τον κορυφαίο πολίστα, Δημήτρη Σελετόπουλο, με τον Αλβέρτη και έτσι ουσιαστικά έκανε το ντεμπούτο του με τον ΠΑΟ το 1990-91. Τα πρώτα του χρόνια στην ομάδα δεν συνοδεύτηκαν από μεγάλες επιτυχίες, καθώς ο πρώτος του τίτλος με τον Παναθηναϊκό ήρθε μετά από τρεις σεζόν παρουσίας του, με το «Τριφύλλι» να κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας το 1993 κόντρα στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του 22χρονου Αλβέρτη ήρθε το 1996 στο Φάιναλ Φορ στο Παρίσι, όταν και ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρώτο Ευρωπαϊκό της ιστορίας του, με τον ίδιο να σημειώνει 13 πόντους στον ημιτελικό κόντρα στην ΤΣΣΚΑ και 17 στον τελικό κόντρα στην Μπαρτσελόνα, μπαίνοντας στην καλύτερη πεντάδα του Φάιναλ Φορ. Την ίδια χρονιά, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε και το μοναδικό Διηπειρωτικό της ιστορίας του, με τον Αλβέρτη φυσικά στην σύνθεσή του. Το πρώτο πρωτάθλημα της καριέρας του, ήρθε το 1998, δηλαδή μετά από 8 χρόνια παρουσίας στην ομάδα. Ο αντίπαλος στους τελικούς ήταν ο ΠΑΟΚ, με τους «πράσινους» να κατακτούν τελικά το πρωτάθλημα, νικώντας στη σειρά των τελικών 3-2.
Μετά από μια απροσδόκητη αποτυχία στο να φτάσει στο Top 8 της Ευρωλίγκα κατά τη σεζόν 1998–99, ο Αλβέρτης κέρδισε έναν ακόμη τίτλο στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. Ο Παναθηναϊκός νίκησε τον Ολυμπιακό στον τελικό, αφού έσπασε το πλεονέκτημα έδρας και κέρδισε το τελικό πέμπτο παιχνίδι στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
Στην σεζόν 1999–00, έχοντας χάσει ένα σημαντικό μέρος της σεζόν λόγω τραυματισμού, ο Αλβέρτης επέστρεψε στην ώρα του. Παίζοντας αποτελεσματικό μπάσκετ, βοήθησε τον Παναθηναϊκό να κερδίσει τον δεύτερο τίτλο της Ευρωλίγκα στο φάιναλ φορ του 2000 μέσα στη Θεσσαλονίκη, καθώς και το τρίτο συνεχόμενο τίτλο του ελληνικού πρωταθλήματος, νικώντας τον ΠΑΟΚ στον τελικό. Μαζί με τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα, ηγήθηκε του Παναθηναϊκού στο σκορ στην τελική σειρά πλέι-οφ, με μέσο όρο 15,7 πόντους ανά παιχνίδι.
Την επόμενη σεζόν, ο Αλβέρτης βοήθησε οδηγώντας τον Παναθηναϊκό στον τελικό της Σουπρολίγκα ανδρών 2000-01, με μέσο όρο 13,4 πόντους ανά παιχνίδι. Οι Πράσινοι έχασαν από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στον τελικό. Όσο για το ελληνικό πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός είχε και πάλι μια πολύ συμπαγή ομάδα εκείνη τη χρονιά, με τους Ντίνο Ράντζα, Ντέιβιντ Ρίβερς και Νίκο Οικονόμου. Μετά την ισοπαλία στην τελική σειρά στο 2–2, ο Αλβέρτης σημείωσε 23 πόντους στο πέμπτο παιχνίδι, προσφέροντας έτσι στον Παναθηναϊκό έναν ακόμη τίτλο στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Αφού κέρδισε τα πάντα σε συλλογικό επίπεδο, η δίψα του Αλβέρτη για τίτλους δεν υποχώρησε. Στη σεζόν 2001–02 ηγήθηκε της επίθεσης του Παναθηναϊκού μαζί με τους Μποντιρόγκα, Μουλομερόβιτς και Κουτλουάι, με μέσο όρο 10,2 πόντους ανά παιχνίδι. Βρέθηκε για τρίτη συνεχόμενη φορά σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης και εναντίον της Κίντερ Μπολόνια, σημείωσε 11 πόντους, δείχνοντας στοιχεία ηγέτη σε όλο το παιχνίδι, με τον Παναθηναϊκό και τον ίδιο να κατακτούν το τρίτο ευρωπαϊκό τίτλο.
Λόγω της ανακαίνισης του Ολυμπιακού Κλειστού Γηπέδου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, ο Παναθηναϊκός εξαναγκάστηκε να μετακομίσει στο Κλεσιτό του Σπόρτινγκ, χωρητικότητας 2.500 θεατών, για τη σεζόν 2002-03. Κατά συνέπεια, ο προϋπολογισμός του συλλόγου μειώθηκε σχεδόν κατά το ήμισυ, βλάπτοντας έτσι τη δυναμική της ομάδας. Παρόλα αυτά, ο Παναθηναϊκός ηγήθηκε στην κανονική διάρκεια της Ευρωλίγκα με ρεκόρ 11-3. Μετά από κατά μέσο όρο 12,7 πόντους ανά παιχνίδι στα τρία πρώτα παιχνίδια, η απόδοση του Αλβέρτη έπεσε λόγω τραυματισμού που τον έκανε να χάσει τα υπόλοιπα τρία παιχνίδια. Ως αποτέλεσμα, ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό της Ευρωλίγκα χωρίς τον φυσικό του ηγέτη. Στο Ελληνικό Πρωτάθλημα, ο Αλβέρτης ήταν εκεί για να διαβεβαιώσει την κυριαρχία του ΠΑΟ, κερδίζοντας τον πέμπτο τίτλο του σε έξι σεζόν. Με μέσο όρο 12 πόντους ανά παιχνίδι στους τελικούς εναντίον της ΑΕΚ, ψηφίστηκε το MVP του Ελληνικού Πρωταθλήματος. Πριν από αυτό, είχε οδηγήσει τους Πράσινους στο πρώτο τους τίτλο στον Κύπελλο Ελλάδας από το 1996, σημειώνοντας 22 πόντους στον τελικό εναντίον του Άρη και βγήκε MVP του τουρνουά.
Η σεζόν 2003-04 παρουσίασε πολλές ομοιότητες με την προηγούμενη, καθώς ο Παναθηναϊκός παρέμεινε στο Κλειστό του Σπόρτινγκ για τον ίδιο λόγο. Παρόλο που ο Αλβέρτης είχε μέσο όρο 11,2 πόντους ανά παιχνίδι και παρέχοντας ηγετικό ρόλο στο αποδυτήριο, η σεζόν του στην Ευρωλίγκα τελείωσε και πάλι με τραυματισμό στο τέταρτο παιχνίδι του Top 16 κατά της Μπαρτσελόνα. Ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να φτάσει ξανά στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα. Ο έκτος τίτλος του Αλβέρτη στην Ελληνική Λίγκα ήρθε έχοντας 11 πόντους κατά μέσο όρο στα πλέι-οφ, συμπεριλαμβανομένων 21 πόντων έναντι του Ολυμπιακού στους προημιτελικούς. Ο τελευταίος ήταν η έβδομη και τελευταία φορά που υπήρξε πρώτος σκόρερ του Παναθηναϊκού σε ένα ματς πλέι-οφ.
Η σεζόν 2004-05 σήμαινε προσαρμογή για τον αρχηγό του Παναθηναϊκού. Ο ρόλος του άλλαξε, ερχόμενος πια από τον πάγκο και μη έχοντας βασικό ρόλο σε όλα τα παιχνίδια. Ωστόσο, ερχόταν από τον πάγκο ως spot shooter, δίνοντας στην ομάδα πολύτιμο σκορ και εμπειρία. Μαζί με τους νέους πρωταγωνιστές της ομάδας (Δημήτρης Διαμαντίδης, Γιάκα Λάκοβιτς και Μάικλ Μπατίστ), ο ΠΑΟ έφτασε στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα στη Μόσχα, χάνοντας ωστόσο από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ των Γιασικέβιτσιους και Πάρκερ. Ο Αλβέρτης τελείωσε τη σεζόν της Ευρωλίγκα με μέσο όρο 8,4 πόντους ανά παιχνίδι, το χαμηλότερο από την πρώτη του σεζόν στη διοργάνωση το 1993-94. Ωστόσο, πήρε ένα άλλο τρόπαιο της Ελληνικής Λίγκας, έχοντας κατά μέσο όρο 12 πόντους ανά παιχνίδι εναντίον της ΑΕΚ στους τελικούς.
Κατά τη δέκατη έκτη σεζόν του με τον Παναθηναϊκό, το 2005–06, ο Αλβέρτης είχε τον ίδιο ρόλο με τον προηγούμενο χρόνο. Βγαίνοντας από τον πάγκο, βοήθησε την ομάδα του να φτάσει στα προημιτελικά της Ευρωλίγκα, όπου κατά έκπληξη πολλών αποκλείστηκε έχοντας το πλεονέκτημά έδρας από την τότε Ταού Κεράμικα. Στο τελευταίο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ, οι πράσινοι είχαν την ευκαιρία να στείλουν το παιχνίδι στην παράταση, όμως ο Αλβέρτης αστόχησε υπό πίεση σε τρίποντο 3 δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα. Αυτή η απογοήτευση ανακουφίστηκε ελαφρώς από τη νίκη εναντίον του Ολυμπιακού με σκούπα (3-0 νίκες) στους Τελικούς του Ελληνικού Πρωταθλήματος.
Η σεζόν 2006–07 ήταν υπέροχη για τον Παναθηναϊκό, καθώς κέρδισαν τον τελικό της Ευρωλίγκα μέσα στην Αθήνα, καθώς και το ελληνικό πρωτάθλημα και το ελληνικό κύπελλο, κάνοντας έτσι το Τριπλ Κράουν. Η συμβολή του Αλβέρτη δεν ήταν σημαντική στο γήπεδο, αλλά ο αρχηγός των Πρασίνων ήταν έτοιμος να υπηρετήσει την ομάδα του όποτε τον χρειαζόταν.
Η σεζόν 2007–08 επιβεβαίωσε ότι, ο Αλβέρτη ήταν η ψυχή των Πρασίνων, παρόλο που η συνεισφορά του στο γήπεδο ήταν και πάλι περιορισμένη. Ο ΠΑΟ κέρδισε τόσο το Ελληνικό Πρωτάθλημα όσο και το Ελληνικό Κύπελλο για άλλη μια φορά.
Η σεζόν 2008–09 ήταν η τελευταία του στο ρόστερ, καθώς ο ρόλος του ήταν εκείνη τη στιγμή απλώς συμβολικός, ωστόσο αποχαιρέτησε την ενεργό δράση κερδίζοντας το δεύτερο Τριπλ Κράουν της καριέρας του, με τον Διαμαντίδη που ήταν τότε αρχηγός της ομάδας, να καλεί τον Αλβέρτη (παρόλο που ήταν εκτός αποστολής), ώστε να σηκώσουν μαζί το τρόπαιο της Ευρωλίγκα.
Με το «τριφύλλι» κέρδισε συνολικά τα πρωταθλήματα Ελλάδος των περιόδων 1997-98, 1998-99, 1999-2000, 2000-01, 2002-03, 2003-04, 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, χάνοντας μόνο το πρωτάθλημα της σεζόν 2001-02 από την ΑΕΚ, και τα κύπελλα Ελλάδος του 1993, 1996, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009.
Σε διεθνές επίπεδο κέρδισε την Ευρωλίγκα το 1996, 2000, 2002, 2007 και 2009. Το 1996 κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο, ενώ το 2007 και το 2009 πέτυχε το Τριπλ Κράουν.
Συμμετείχε 12 φορές στο Ελληνικό All Star Game, και αναδείχτηκε μια φορά MVP το 2001, ενώ νίκησε στο διαγωνισμό τρίποντων τρεις συνεχόμενες φορές (ρεκόρ) το 1996 I, 1996 II και 1997 (και έκτοτε σταμάτησε να συμμετέχει στο διαγωνισμό).
Το 2010, ήταν στους 50 υποψήφιους για να βρεθεί στην καλύτερη ομάδα της Ευρωλίγκα για τη δεκαετία 2000-2010, δεν κατάφερε ωστόσο να μπει στην τελική δεκάδα.
Τιμές
Την 1η Ιουλίου του 2009, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της περιόδου, από τον Παναθηναϊκό, κάνοντας έτσι το δεύτερο "Triple Crown" στην ιστορία του, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, σε ηλικία 35 ετών. Στις 11 Οκτωβρίου του 2009 αποθεώθηκε από 20.000 φιλάθλους σε ειδική τελετή-φιλικό αγώνα με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, που διοργάνωσε ο Παναθηναϊκός για να τιμήσει τον μεγάλο αρχηγό της ομάδας, με αφορμή την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Η φανέλα του Αλβέρτη με το νούμερο #4, αποσύρθηκε από την ομάδα σε ένδειξη τιμής και κοσμεί τον ουρανό του Ολυμπιακού Κλειστού Γυμναστηρίου.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 βραβεύτηκε σε ειδική τελετή που διοργάνωσε ο Παναθηναϊκός (Honouring our legacy) ως μέλος της καλύτερης πεντάδας στην ιστορία της ομάδας, μαζί με τους Δημήτρη Διαμαντίδη, Ντέγιαν Μποντιρόγκα, Αντώνη Φώτση και Στόγιαν Βράνκοβιτς.
Στατιστικά
μικρογραφία|Ο Αλβέρτης εν ώρα προπόνησης
Εθνική Ελλάδας
Αγωνίστηκε σε πέντε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα το 1995, 1997, 1999, 2001 και 2003. Μεγάλης σημασίας τρίποντα στην πορεία του στα Ευρωμπάσκετ ήταν πρώτα στις 27 Ιουνίου 1997 όταν με τρίποντο του στην εκπνοή έκανε το 78-76 υπέρ της εθνικής κόντρα στη Βοσνία. Επίσης στην πρεμιέρα του Ευρωμπάσκετ 2001, η Εθνική μας ομάδα βρισκόταν στο -2 με αντίπαλο την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλία κι έχει την τελευταία επίθεση, ενώ υπολείπονταν 3 δευτερόλεπτα. Ο Παπαλουκάς πάσαρε στον Φράνκι (0/3 τρίποντα ως τότε) κι αυτός, κάνοντας ένα βήμα πίσω από τα 6.25μ (τότε), σκόραρε κάνοντας το Ελλάδα-Ιταλία 83-82. Ο τεχνικός των Ιταλών, Μπόγκνταν Τάνιεβιτς, χαρακτήρισε «masterpiece» («αριστούργημα») αυτό το τρίποντο του Αλβέρτη.
Το 1996 πήρε μέρος στην Ολυμπιάδα στην Ατλάντα, το 1998 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, και το 2004 στην Ολυμπιάδα της Αθήνας, όπου αναδείχθηκε πέμπτος ολυμπιονίκης. Η ολυμπιάδα της Αθήνας ήταν και τελευταία διοργάνωση, στην οποία συμμετείχε ο Αλβέρτης με το εθνόσημο.
To 2005 και ενώ ο προπονητής της ομάδας Παναγιώτης Γιαννάκης, σκεφτόταν να τον συμπεριλάβει στην αποστολή, επέμεινε στην απόφασή του να αποσυρθεί από την Εθνική, ώστε η ομάδα να περάσει στην επόμενη γενιά ταλαντούχων αθλητών όπως οι Δημήτρης Διαμαντίδης, Θοδωρής Παπαλουκάς, Βασίλης Σπανούλης, Αντώνης Φώτσης, Νίκος Ζήσης, Σοφοκλής Σχορτσιανίτης κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1999 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Ντέγιαν Μάνιακ
Ο Ντέγιαν Μάνιακ (Дејан Мањак, 1333) ήταν ευγενής στην υπηρεσία του Βασιλέα της Σερβίας, Στέφαν Ντούσαν, η μοναδική αναφορά προς το πρόσωπο του οποίου γίνεται εντός χάρτας χρονολογούμενης από τις 22 Ιανουαρίου 1333, εντός της οποίας ο Στέφαν Ντούσαν επισήμως πούλησε το Στον και την Πρέβλακα στη Βενετική Δημοκρατία. Βάση της σχετικής σειράς κατά την οποία οι μάρτυρες παρουσιάζονται, ο βοϊβόδας Ντέγιαν ήταν κατώτερου βαθμού από τον στάβιλατς Μίλος.
Κ. Γ. Γίρετσεκ ανάφερε πως ο Ντέγιαν Μάνιακ ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Ντέγιαν, τον σεβαστοκράτορα του Ντούσαν.
Σύμφωνα με δύο τοιχογραφικές συνθέσεις οι οποίες χρονολογούνται μεταξύ του 1332 και του 1337 στο Μοναστήρι του Κουτσέβιστε, στον νάρθηκα, στον βόρειο και νότιο τοίχο, ο Ντέγιαν είχε σύζυγο, την Βλαντισλάβα, και δύο υιούς, τους Γιόβαν και Ντμίταρ. Ο Ντέγιαν αναπαριστάται στον νότιο τοίχο, μαζί με την σύζυγό του, στεκούμενος δίπλα στον Στέφαν Ντούσαν και την σύζυγό του, Γιελένα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σέρβοι ευγενείς του 14ου αιώνα Κατηγορία:Στρατηγοί του Στέφαν Ντούσαν Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σερβίας (Μεσαίωνας)
Σύνδεσμος του Άουγκσμπουργκ
Ο Σύνδεσμος του Άουγκσμπουργκ ήταν ένας ευρωπαϊκός συνασπισμός που αποτελούσε (σε διάφορες εποχές) την Αυστρία, τη Βαυαρία, το Βρανδεμβούργο, την Ολλανδική Δημοκρατία, την Αγγλία, την Ιρλανδία, το Παλατινάτο του Ρήνου, την Πορτογαλία, τη Σαβοΐα, τη Σαξονία, τη Σκωτία, την Ισπανία και τη Σουηδία. Η οργάνωση, η οποία ιδρύθηκε το 1686, ήταν γνωστή ως Μεγάλη Συμμαχία μετά την ένταξη της Αγγλίας και της Σκωτίας (το 1689). Διαμορφώθηκε σε μια προσπάθεια αναχαίτισης των επεκτατικών πολιτικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουαβία
Βραζιλία
Η Βραζιλία (πορτογαλικά: Brasil, προφορά στην Πορτογαλία: Μπραζίλ, προφορά στη Βραζιλία: Μπραζίου) ή επισήμως, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας (República Federativa do Brasil) είναι η μεγαλύτερη και πολυπληθέστερη χώρα της Λατινικής Αμερικής, στη Νότια Αμερική. Επίσης, είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στον κόσμο και πέμπτη σε πληθυσμό. Καλύπτει μια τεράστια έκταση μεταξύ των Άνδεων και του Ατλαντικού ωκεανού, ενώ συνορεύει με όλες τις χώρες της Νότιας Αμερικής, εκτός από τη Χιλή και τον Ισημερινό. Από νότο προς βορρά, συνορεύει με την Ουρουγουάη, την Αργεντινή, την Παραγουάη, τη Βολιβία, το Περού, την Κολομβία, τη Βενεζουέλα, τη Γουιάνα, το Σουρινάμ και τη Γαλλική Γουιάνα. Η ακτογραμμή της με τον Ατλαντικό ωκεανό έχει μήκος 7.491 χλμ., ενώ ανήκουν σε αυτή νησίδες και νησιωτικά συγκροτήματα, όπως το αρχιπέλαγος Φερνάντο ντε Νορόνια, η Ατόλλη Ρόκας, οι Βράχοι του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου, καθώς και οι νησίδες Τριντάντε και Μαρτίνος Βαζ.
Η Βραζιλία ήταν αποικία της Πορτογαλίας από το 1500 ―όταν ανακαλύφθηκε από τον Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ― μέχρι την ανεξαρτησία της το 1822. Κοινοβουλευτική μοναρχία από το 1824 ανακηρύχθηκε σε αβασίλευτη δημοκρατία το 1889. Το ισχύον Σύνταγμα του 1988 ορίζει τη Βραζιλία ως Ομοσπονδιακή Δημοκρατία που στηρίζεται στην ένωση 27 πολιτειών, της ομοσπονδιακής πρωτεύουσας και 5.564 δήμων.
Ο αστεροειδής 293 Βραζιλία (Brasilia), που ανακαλύφθηκε το 1890, πήρε το όνομά του από τη μεγάλη αυτή χώρα.
Γεωγραφία
thumb|left|Τοπογραφικός χάρτης της Βραζιλίας Η Βραζιλία καταλαμβάνει μια τεράστια έκταση στην ανατολική ακτή και στην ενδοχώρα της Νότιας Αμερικής, συνορεύοντας με όλες τις χώρες της ηπείρου, εκτός από τη Χιλή και τον Ισημερινό: Νοτίως με την Ουρουγουάη, νοτιοδυτικά με την Αργεντινή και την Παραγουάη, δυτικά με το Περού και τη Βολιβία, βορειοδυτικά με την Κολομβία, και βορείως με τη Βενεζουέλα, το Σουρινάμ, τη Γουιάνα και τη Γαλλική Γουιάνα. Το μέγεθος, η μορφολογία, το κλίμα και οι φυσικοί πόροι κάνουν τη Βραζιλία γεωγραφικά πολυδιάστατη. Είναι η πέμπτη χώρα σε έκταση παγκοσμίως, μετά τη Ρωσία, τον Καναδά, την Κίνα και τις ΗΠΑ, και η τρίτη στην Αμερική, με συνολική έκταση 8.510.820,623 τετρ. χλμ..
Το υψηλότερο βουνό της Βραζιλίας είναι το Πίκου ντα Νεμπλίνα με υψόμετρο 2.995 μέτρα.
Κλίμα
Το κλίμα της Βραζιλίας, αντίθετα με ότι πιστεύεται, δεν παρουσιάζει ούτε ακραίες βροχοπτώσεις ούτε υψηλές θερμοκρασίες. Αυτό συμβαίνει και για τον Αμαζόνιο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία, ειδικά στο λεκανοπέδιο του Αμαζονίου, είναι 25 - 26 °C. Θερμοκρασία μεγαλύτερη των 38° και κατώτερη των 0 °C δεν παρατηρείται. Οι μικρότερες θερμοκρασίες παρατηρούνται στα υψίπεδα, αντίθετα με τα παράλια όπου εκεί απαντώνται οι μεγαλύτερες. Οι πολύ μικρότερες θερμοκρασίες παρατηρούνται στα νότια στα όρια της Πολιτείας Σάο Πάολο, όπου σημειώνονται παγετοί κάθε χειμώνα.
Η βροχόπτωση στη Βραζιλία κυμαίνεται μεταξύ 1000 και 1500 χιλιοστομέτρων. Η εποχή των βροχών στην περιοχή του Αμαζονίου αρχίζει τον Ιανουάριο και λήγει τον Ιούνιο κατ' έτος. Γεγονός πάντως είναι ότι στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας οι βροχές πέφτουν το καλοκαίρι και λιγότερο τον χειμώνα. Τον Αύγουστο του 1965, ο ποταμός Σίνος πλημμύρισε το Σάο Λεοπόλντο, στην περιοχή του Ρίο Γκράντε ντε Σουλ, και από τα ασυγκράτητα νερά του ποταμού γλίτωσαν μόνο τα ψηλότερα κτίρια στο κέντρο της πόλης.
Στον Νότο, οι μέτριες βροχοπτώσεις αντισταθμίζονται από τη δροσιά, που μειώνει την αφυδάτωση. Στο εσωτερικό του Νορντέστε, στο «πολύγωνο της ξηρασίας» υπάρχει μειωμένη διαύγεια στην ατμόσφαιρα. Εδώ οι βροχοπτώσεις είναι μειωμένες (μικρότερες από 1.000 χιλιοστόμετρα και τοπικά λιγότερο από 500) και άστατες μέσα στο έτος (πυκνές ραγδαίες βροχές που διαρκούν λιγότερο από τρεις μήνες).
Η Βραζιλία περικλείεται σχεδόν ολόκληρη από τη μεσοτροπική ζώνη και οι θερμοκρασίες είναι ως επί το πλείστον αυξημένες: πάνω από 20 βαθμούς η μέση ετήσια στο μεγαλύτερο τμήμα του εδάφους της. Μόνο ο Νότος ξεχωρίζει, όπου η μέση θερμοκρασία πέφτει στους 16 βαθμούς, και η ιδιαιτερότητα αυτή ενισχύεται από τις επιδράσεις του θερμικού εύρους, που είναι πιο έντονοι.
Ιστορία
Η Βραζιλία κατοικούνταν για τουλάχιστον 11.000 έτη από τους ημινομαδικούς ιθαγενείς πληθυσμούς προ των πρώτων Πορτογάλων κατακτητών, που μπήκαν στη χώρα με επικεφαλής τον Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ στις 22 Απριλίου 1500. Η πηγή εργατικού δυναμικού της αποικίας ήταν αρχικά οι υποδουλωμένοι ινδιάνοι, και μετά το 1550, κυρίως Αφρικανοί δούλοι. Η δουλεία καταργήθηκε οριστικά το 1888, μέσω του «χρυσού νόμου», δημιουργημένου από την πριγκίπισσα Ιζαμπέλ, και η εντατική ευρωπαϊκή μετανάστευση δημιούργησε τη βάση για την εκβιομηχάνιση.
Το 1815 η πορτογαλική αυτή αποικία μετονομάσθηκε σε Βασίλειο και στις 13 Μαΐου του 1822 ο Πέτρος Α΄, τελευταίος γιος του Βασιλιά Ιωάννη Στ΄ της Πορτογαλίας, ανέλαβε Αυτοκράτορας της Βραζιλίας. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1822 ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας και ίδρυσε μια «Συνταγματική Αυτοκρατορία κληρονομικής ισχύος» (κοινοβουλευτική μοναρχία). Το 1831 παραιτήθηκε και, εννέα χρόνια αργότερα, ο 14χρονος γιος του Πέτρος Β΄ ανέλαβε δεύτερος Αυτοκράτορας της Βραζιλίας. Η μοναρχία καταργήθηκε οριστικά το 1889.
Η βραζιλιάνικη δημοκρατία αντικαταστάθηκε με δικτατορίες τρεις φορές - το 1930-1934 και το 1937-1945 υπό τον Ζετούλιο Βάργκας, και το 1964-1985 υπό εναλλασσόμενη στρατιωτική ηγεσία.εναλλ.=Monumento de Revolução Constitucionalista de 1932|μικρογραφία|Μνημείο πεσόντων στο Σάο Πάολο, της Συνταγματικής Επανάστασης του 1932 (Revolução Constitucionalista de 1932)|αριστεράΚατά το διάστημα της πρώτης δικτατορίας, το 1932, 9 Ιουλίου, ξεκίνησε ο Βραζιλιάνικος εμφύλιος πόλεμος. Η Πολιτεία του Αγίου Παύλου (Σάο Πάολο) με σύμμαχο τη πολιτεία του Μάτο Γκρόσο (Mato Grosso), εναντιώθηκε στη δικτατορία του Ζετούλιο Βάργκας, και ξεκίνησαν τη λεγόμενη Συνταγματική Επανάσταση του 1932 (Revolução Constitucionalista de 1932). Ο πόλεμος διήρκησε τρεις μήνες και οι επαναστατημένες πολιτείες έχασαν από τις εθνικές στρατιωτικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του Ζετούλιο Βάργκας, ο οποίος μετά το πέρας του πολέμου, αναγκάστηκε να προκηρύξει εκλογές, τις οποίες και κέρδισε, 3 Μαΐου του 1933.
Από το 1985, η Βραζιλία έχει δημοκρατικό πολίτευμα, ούσα προεδρική δημοκρατία στο πρότυπο των ΗΠΑ. Αυτό επιβεβαιώθηκε σε δημοψήφισμα του 1993, στο οποίο οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να επιλέξουν μεταξύ ενός προεδρικού ή κοινοβουλευτικού συστήματος και μεταξύ αβασίλευτης και βασιλευομένης δημοκρατίας.
Προαποικιακή περίοδος
thumb|left|200px|Ιθαγενείς κάτοικοι της Βραζιλίας σε πίνακα του ζωγράφου [[Ζαν Μπατίστ Ντεμπρέ]] Η πλειοψηφία των αυτοχθόνων κατοίκων του σημερινού κράτους της Βραζιλίας θεωρούνται απόγονοι του πρώτοι κύματος μετανάστευσης από τη Βόρεια Ασία, και συγκεκριμένα τη Σιβηρία, οι οποίοι διέσχισαν τον Βερίγγειο πορθμό προς τα τέλη της τελευταίας εποχής των παγετώνων γύρω στο 9000 π.Χ. Η περιοχή της σύγχρονης Βραζιλίας γύρω στο 1500 μ.Χ. είχε πληθυσμό περίπου 3 εκατομμύρια ιθαγενείς (2000 φυλές και εθνότητες).
Μια γλωσσολογική έρευνα κατέγραψε 188 τοπικές γλώσσες σε χρήση με περίπου 155.000 χρήστες, ενώ το 2007, έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ινδιάνων ανέφερε 67 διαφορετικές φυλές που ζούσαν χωρίς επαφή με τον πολιτισμό. Το 2005 η αντίστοιχη καταγραφή έδωσε 40 μόλις φυλές. Σε αυτό το πλαίσιο, η Βραζιλία είναι η μεγαλύτερη χώρα, παγκοσμίως, με πρωτόγονους κατοίκους, ακόμα περισσότερους και από το νησί της Νέας Γουινέας.
Αποικιοκρατία
left|thumb|Χάρτης της Βραζιλίας με βάση τους Πορτογάλους εξερευνητές το 1519 Η Πορτογαλία δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις Βραζιλιάνικες κτήσεις της, καθώς είχε ήδη μεγάλα κέρδη από το εμπόριό της με την Ινδία, την Ινδονησία, την Κίνα και την Ιαπωνία. Η μόνη εκμετάλλευση της Βραζιλίας ήταν η υλοτομία των τοπικών δέντρων για την ιδιαίτερη κόκκινη χρωστική τους. Από το 1530, το Πορτογαλικό στέμμα καθιέρωσε τα κληρονομικά κυβερνεία ως ένα σύστημα για την αποτελεσματική κατάκτηση της νέας αποικίας, ενώ στη συνέχεια πήρε τον έλεγχο σε όσα κυβερνεία απέτυχαν στο ρόλο τους. Αν και νωρίτερα είχαν ιδρυθεί προσωρινοί εμπορικοί σταθμοί για τη συλλογή ξυλείας, η μόνιμη εγκατάσταση σε περιοχές ενίσχυσε την καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου και απαίτησε εντατική εργασία. Αρκετές αποικίες ιδρύθηκαν κατά μήκος των ακτών, όπως μεταξύ άλλων η αποικιακή πρωτεύουσα Σαλβαντόρ που ιδρύθηκε το 1549 στον κόλπο των Αγίων Πάντων στον βορρά, και η πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο το 1567 στον νότο. Οι Πορτογάλοι άποικοι υιοθέτησαν οικονομία βασισμένη στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων και την εξαγωγή τους στην Ευρώπη. Η ζάχαρη έγινε το πλέον σημαντικό αποικιακό προϊόν μέχρι και τις αρχές του 18ου αιώνα. Αν και η ζάχαρη της Βραζιλίας ήταν φημισμένη για την ποιότητά της, η βιομηχανία ζάχαρης αντιμετώπισε κρίση τον 17ο και 18ο αιώνα, όταν οι Ολλανδοί και οι Γάλλοι ξεκίνησαν την παραγωγή ζάχαρης στις Αντίλλες, γεγονός που προκάλεσε την πτώση τιμών λόγω της μικρότερης απόστασης από την Ευρώπη.
Το 17ο αιώνα, τυχοδιώκτες εξερευνητές από το κυβερνείο του Σάο Πάολο, γνωστοί σήμερα ως Μπαντεϊράντες, εξερεύνησαν την ενδοχώρα και επέκτειναν τα σύνορα της Βραζιλίας, κυρίως με επιδρομές και υποδούλωση των ιθαγενών φυλών των δασών. Το 18ο αιώνα, οι Μπαντεϊράντες ανακάλυψαν κοιτάσματα χρυσού και διαμαντιών στη σημερινή πολιτεία του Μίνας Ζεράις (Minas Gerais). Τα κέρδη από την εκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων χρησιμοποιήθηκαν για να ενισχύσουν τα έξοδα της βασιλικής αυλής και να διατηρήσουν τον παγκόσμιο χαρακτήρα της Πορτογαλικής αυτοκρατορίας και την πολυτελή ζωής της αριστοκρατίας. Ο τρόπος εκμετάλλευσης από το Στέμμα και την τοπική ελίτ, επιβάρυναν την τοπική κοινωνία με υπερβολική φορολογία και προκάλεσαν αρκετά δημοφιλή κινήματα ανεξαρτησία, όπως του Τιραντέντες το 1789. Ωστόσο, τα κινήματα καταπνίγονταν από τις αποικιακές αρχές. Προς το τέλος του 18ου αιώνα, η παραγωγή χρυσού μειώθηκε και η ενδοχώρα της Βραζιλίας αντιμετώπισε μία ύφεση και υποβάθμιση.
Σε αντίθεση με τις γειτονικές Ισπανικές κτήσεις στη Νότια Αμερική, η πορτογαλική αποικία της Βραζιλίας διατήρησε τη χωρική, πολιτική και γλωσσική της ακεραιότητα, με τις εντατικές προσπάθειες της πορτογαλικής αποικιακής διοίκησης. Αν και η αποικία απειλήθηκε από πολλά κράτη κατά την πορτογαλική εποχή, και κύρια από την Ολλανδία και τη Γαλλία, οι αρχές και οι κάτοικοι κατάφεραν τελικά να προστατέψουν τα σύνορά τους από επιθέσεις. Αντίθετα με τις αποικιακές συνήθειες, οι Πορτογάλοι έκαναν ακόμα εξαγωγή πολύτιμων μετάλλων στη Βραζιλία για την προστασία της αποικίας.
Αυτοκρατορική περίοδος
right|thumb|Ο αυτοκράτορας της Βραζιλίας Πέτρος Β΄ το 1873. Το 1808, η πορτογαλική αυλή, δραπετεύοντας από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα που κατέλαβαν την Πορτογαλία, μεταφέρθηκε στην πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο, η οποία έγινε η έδρα της κυβέρνησης της χώρας και όλης της αυτοκρατορίας, παρά το ότι ήταν εκτός της Ευρώπης. Το Ρίο ντε Τζανέιρο παρέμεινε πρωτεύουσα της Πορτογαλίας από το 1808 ως το 1815, για το διάστημα που η Πορτογαλία αντιμετώπιζε τη γαλλική επίθεση στην Ιβηρική χερσόνησο. Μετά την απελευθέρωση, το Ηνωμένο Βασίλειο της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας και του Αλγκάρβε (1815-1825) ιδρύθηκε με πρωτεύουσα τη Λισαβόνα. Με την επιστροφή του Ιωάννη ΣΤ΄ στην Πορτογαλία το 1821, ο απόγονος και κληρονόμος του Πέτρος Α΄ έγινε διάδοχος του Βασιλείου της Βραζιλίας, στο πλαίσιο της ένωσης των Βασιλείων. Μετά από μία σειρά πολιτικών γεγονότων και διαφορών, η Βραζιλία πέτυχε την ανεξαρτησία της από την Πορτογαλία στις 7 Σεπτεμβρίου του 1822, και ο Πέτρος Α΄, δύο μήνες αργότερα, στέφθηκε ο πρώτος αυτοκράτορας της Βραζιλίας. Η Πορτογαλία αναγνώρισε τη Βραζιλία ως ανεξάρτητο κράτος το 1825.
Το 1824, ο Πέτρος Α΄ κατάργησε τη συνταγματική συνάθροιση, με αφορμή τη διαφύλαξη της εθνικής ελευθερίας, ενώ στη συνέχεια σχημάτισε ένα σύνταγμα παρόμοιο με της Πορτογαλίας και της Γαλλίας. Καθόρισε έμμεσες εκλογές και δημιούργησε τον νομοθετικό, εκτελεστικό και δικαστικό κλάδο του κράτους, προσθέτοντας και έναν ακόμα ως ρυθμιστική δύναμη, δηλαδή τον θεσμό του αυτοκράτορα. Η κυβέρνηση του Πέτρου Α΄ θεωρήθηκε αναποτελεσματική τόσο διοικητικά όσο και οικονομικά και οι πολιτικές πιέσεις τον εξανάγκασαν σε παραίτηση το 1831. Ο Πέτρος Α΄ επέστρεψε στην Πορτογαλία, αφήνοντας διάδοχο τον πεντάχρονο γιο του Πέτρο Β΄, με επιτρόπους κυβερνήτες μέχρι την ενηλικίωσή του. Οι επίτροποι κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι το 1840 σε μία περίοδο πολλών τοπικών επαναστάσεων, με κυριότερη τη Μαλέ στη Μπαΐα το 1835, η οποία ήταν η μεγαλύτερη αστική επανάσταση σκλάβων στην Αμερική.
Ομοσπονδιακό κράτος
Μετά το 1930, οι διαδοχικές κυβερνήσεις της χώρας προώθησαν τη βιομηχανική και αγροτική ανάπτυξη, καθώς και την ανάπτυξη της αχανούς ενδοχώρας. Ενδεικτικό του κλίματος είναι το κεντρικό σύνθημα που επικρατούσε κατά την προεδρία του Ζουσελίνο Κουμπίτσεκ (1956-1961), το οποίο ήταν «50 χρόνια ανάπτυξης σε μία πενταετία».
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την πτώση του «Estado Novo», μετά από πραξικόπημα τον Οκτώβριο του 1945, η χώρα εισήλθε σε περίοδο πολιτικής αστάθειας, μέχρι το πραξικόπημα του 1964, η οποία έμεινε γνωστή στη Βραζιλία ως «Δημοκρατία του '46» («República de 46», καθώς και με τον όρο «República Populista»). Στις εκλογές που ακολούθησαν το 1946 πρόεδρος της χώρας αναλαμβάνει ο Εουρίκο Γκασπάρ Ντούτρα, ο οποίος παρέμεινε στη θέση μέχρι το 1951. Το 1951 ο Βάργκας επανεκλέγεται και παραμένει στη θέση του μέχρι το 1954, όπου υπό την πίεση των αντιδράσεων για τη δολοφονία του κύριου αντιπάλου του Κάρλος Λασέρντα, αναγκάζεται σε παραίτηση και τελικά οδηγείται στην αυτοκτονία, κατηγορώντας τους πολιτικούς αντιπάλους του για μηχανορραφίες και συνεργασία με ξένα, ιμπεριαλιστικά κέντρα. Μέχρι το 1956, εν μέσω συνεχόμενων αλλαγών στην ανώτατη ηγεσία της χώρας, παρατηρείται μια αύξηση της τάσης του λαϊκισμού, με κατάληξη την άνοδο στην εξουσία του λαϊκιστή Ζουσελίνο Κουμπίτσεκ, ο οποίος υπήρξε ο χαρακτηριστικότερος πρόεδρος της συγκεκριμένης περιόδου. Μετά το τέλος της περιόδου Κούμπιτσεκ ακολούθησε μια σύντομη περίοδος αναταραχής που έληξε με την άνοδο στην εξουσία του Ζοάο Γκουλάρτ (1961-1964).
Την 1η Απριλίου του 1964, εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα εις βάρος του Βραζιλιάνου προέδρου Ζοάο Γκουλάρτ. Ο στρατός παρέμεινε στην κυβέρνηση μέχρι τον Μάρτιο του 1985. Το 1967 η χώρα μετονομάστηκε και επίσημα σε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας. Το καθεστώς του '64 προκάλεσε διαμάχες ανάμεσα σε πολιτικές παρατάξεις αλλά και μέσα στο ίδιο το στράτευμα, φαινόμενο που είχε επαναληφθεί και στα καθεστώτα του 1889, 1930 και 1945.
Η δημοκρατία επανήλθε το 1988 (η περίοδος από το 1988 έως σήμερα αναφέρεται ως «Νέα Δημοκρατία» - «Nova República» - σε αντιδιαστολή με την περίοδο της «Παλαιάς Δημοκρατίας», μεταξύ 1889-1930) με την ψήφιση του σημερινού ομοσπονδιακού συντάγματος της χώρας. Πρώτος πρόεδρος με καθολική λαϊκή ψήφο μετά το πραξικόπημα έγινε ο Φερνάντο Κολόρ ντε Μέλο. Το 1992 το Εθνικό Κογκρέσο ψήφισε την καθαίρεσή του μετά από σειρά σκανδάλων και ο τότε αντιπρόεδρος Ιταμάρ Φράνκο πήρε τη θέση του. Με την ισχυρή υποστήριξη του τότε υπουργού οικονομικών, Φερνάντο Ενρίκε Καρντόζο, ο Φράνκο υλοποίησε το ονομαζόμενο «Πλάνο Ρεάλ» («Plano Real») για την οικονομική πολιτική, το οποίο εισήγαγε το νέο νόμισμα της χώρας, το ρεάλ, συνδεδεμένο με το αμερικανικό δολάριο. Στις εκλογές του 1994, ο Καρντόζο ήταν υποψήφιος πρόεδρος και κέρδισε το αξίωμα, ενώ επανεκλέχθηκε και το 1998. Στις εκλογές του 2002, πρόεδρος εκλέχθηκε ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, με επανεκλογή το 2006.
Πολιτική
thumb|Το κτίριο του Εθνικού Κογκρέσου στην [[Μπραζίλια, την ομοσπονδιακή πρωτεύουσα της Βραζιλίας]] Η ομοσπονδιακή δημοκρατία ως πολίτευμα της Βραζιλίας βασίζεται στην ένωση τριών αυτόνομων πολιτικών οντοτήτων: των πολιτειών, των δήμων και πόλεων, και της ομοσπονδιακής περιοχής. Μία τέταρτη οντότητα είναι η ένωσή τους στο ομοσπονδιακό καθεστώς. Δεν υπάρχει διάκριση και ιεράρχηση ανάμεσα σε αυτές τις οντότητες. Η ομοσπονδία βασίζεται σε έξι βασικές αρχές: την κυριαρχία, την υπηκοότητα, τη λαϊκή αξιοπρέπεια, την κοινωνική αναγνώριση της εργασίας, την ελευθερία του επιχειρείν, και του πολιτικού πλουραλισμού. Η τυπική διάκριση των εξουσιών καθορίζεται από το σύνταγμα ως εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική. Η εκτελεστική και νομοθετική εξουσία οργανώνεται αυτόνομα από κάθε μία οντότητα, ενώ η δικαστική εξουσία οργανώνεται σε ομοσπονδιακό και πολιτειακό επίπεδο.
Όλα τα μέλη της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας εκλέγονται άμεσα. Οι δικαστές και οι δικαστικοί αξιωματούχοι διορίζονται μετά από εισαγωγικές εξετάσεις. Η ψήφος είναι υποχρεωτική για τους πολίτες μεταξύ 18 και 65 ετών. Τα πολιτικά κόμματα που ξεχωρίζουν από την πληθώρα πολιτικών σχηματισμών είναι το Εργατικό Κόμμα, το Βραζιλιανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το Βραζιλιάνικο Κόμμα του Δημοκρατικού Κινήματος, και οι Δημοκρατικοί (πρώην Κόμμα Φιλελεύθερου Μετώπου).
Ο τρόπος διακυβέρνησης είναι η δημοκρατική εξουσία με ένα προεδρικό σύστημα. Ο πρόεδρος είναι αρχηγός τόσο του κράτους όσο και της κυβέρνησης της ένωσης, και εκλέγεται για τετραετή θητεία με τη δυνατότητα επανεκλογής για μία επιπλέον διαδοχική θητεία. Ο πρόεδρος διορίζει τους υπουργούς. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τα νομοθετικά σώματα κάθε οντότητας της χώρας. Το Εθνικό Κογκρέσο είναι το ομοσπονδιακό νομοθετικό όργανο με δύο επιμέρους σώματα, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και την Ομοσπονδιακή Γερουσία.
Νομοθεσία και δικαστική εξουσία
left|thumb|Το εντεκαμελές Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Βραζιλίας και ο Γενικός Εισαγγελέας της ομοσπονδίας Το νομικό σύστημα της Βραζιλίας βασίζεται στο Ρωμαϊκό και Γερμανικό δίκαιο με πολλές επιρροές από τις ΗΠΑ στο δημόσιο δίκαιο. Υπάρχουν κωδικοποιήσεις και σημαντικοί ειδικοί νόμοι. Η νομολογία δεν δεσμεύεται από προηγούμενες αποφάσεις. Οι ακαδημαϊκές έρευνες και το νομικό πανεπιστημιακό προσωπικό παίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και εξέλιξη του νομικού συστήματος. Το σύστημα βασίζεται στο ομοσπονδιακό σύνταγμα, το οποίο ισχύει από το 1988. Έχουν γίνει δεκάδες αναθεωρήσεις άρθρων του. Οι πολιτείες έχουν τα δικά τους συνταγματικά κείμενα, τα οποία όμως δεν πρέπει να αντιτίθενται στο ομοσπονδιακό Σύνταγμα. Οι πόλεις και η ομοσπονδιακή περιοχή έχουν τους λεγόμενους οργανικούς νόμους ως υπέρτατο νομοθετικό κείμενο.
Η δικαστική εξουσία εφαρμόζεται από τις δικαστικές αρχές. Υπάρχουν εξειδικευμένα στρατιωτικά, εργατικά και εκλογικά δικαστήρια. Το υψηλότερο όργανο είναι το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Το σύστημα δέχεται τα τελευταία χρόνια κριτική για τη γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις στην έκδοση των τελικών αποφάσεων, καθώς οι υποθέσεις αργούν να τελεσιδικήσουν ως και μία δεκαετία, ακόμα και για απλές περιπτώσεις.
Διεθνείς Σχέσεις
thumb|right|250px|Κράτη στα οποία η Βραζιλία διατηρεί διπλωματικές αποστολές παγκόσμια