cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οξειδωτικό στρες
Δραστικές Μορφές Οξυγόνου
Μερικές από τις λιγότερο αντιδραστικές μορφές, όπως τα υπεροξείδια, είναι δυνατόν να μετατραπούν, κατόπιν αντιδράσεως με στοιχεία μετάπτωσης ή κινόνες, σε πιο επιθετικές μορφές (ελεύθερες ρίζες), ικανές να προκαλέσουν εκτεταμένες κυτταρικές βλάβες. Οι μακροπρόθεσμες κυτταρικές βλάβες που προκαλούνται με τον τρόπο αυτό αποδίδονται κυρίως στην προσβολή του DNA. Οι περισσότερες ROS παράγονται σε χαμηλά επίπεδα από τον αερόβιο μεταβολισμό και οι βλάβες που προκαλούν επιδιορθώνονται συνεχώς. Όταν όμως η συγκέντρωσή τους αυξηθεί υπέρμετρα, σε επίπεδα ικανά να προκαλέσουν κυτταρική νέκρωση, οι ROS προσβάλλουν τα μόρια του ATP και το κύτταρο, ανίκανο να ακολουθήσει το δρόμο του αποπτωτικού θανάτου, υφίσταται λύση.
Παραγωγή και Αδρανοποίηση
Η κυριότερη πηγή ROS στον άνθρωπο είναι η διαρροή ενεργοποιημένου οξυγόνου από τα μιτοχόνδρια, το οποίο φυσιολογικά εμφανίζεται ως ενδιάμεσο κατά τη διάρκεια της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης και η τελική του τύχη είναι ο σχηματισμός μορίων νερού. Επιπρόσθετα, οι αντιδράσεις ουβικινόνης της αναπνευστικής αλυσίδας έχουν και αυτές μια ατυχή τάση να προκαλούν διαρροή ηλεκτρονίων απευθείας στο οξυγόνο. Συνολικά, μέχρι και 2% του οξυγόνου που εισέρχεται στην αναπνευστική αλυσίδα σχηματίζει ανιόντα σουπεροξειδίου (∙Ο2-). Υποστηρίζεται ότι οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις στις οποίες συμμετέχουν φλαβινοπρωτεΐνες επίσης συνεισφέρουν ένα ποσοστό των συνολικών ROS. Υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2) μπορούν να παράγουν ποικίλα ένζυμα, μεταξύ των οποίων αρκετές οξειδάσες. Τα κυριότερα από αυτά είναι η οξειδάση της ξανθίνης, η οξειδάση του NADPH και το σύμπλεγμα του κυτοχρώματος P450.
thumb|Ανηγμένη Γλουταθειόνη, GSH thumb|Οξειδωμένη Γλουταθειόνη, GSSGΠροκειμένου να διατηρηθεί η κυτταρική ομοιόσταση, είναι αναγκαίο να εγκατασταθεί μια ισορροπία μεταξύ δημιουργίας και αδρανοποίησης των ROS. Τα κυριότερα αντιοξειδωτικά όπλα που διαθέτει το κύτταρο είναι:
Αρκετά ακόμη ένζυμα είναι γνωστό ότι έχουν αντιοξειδωτικές ιδιότητες, όπως η τρανσφεράση γλουταθειόνης-S και οι αφυδρογονάσες αλδεϋδών. Ως περισυλλέκτες ελευθέρων ριζών χαρακτηρίζονται μόρια που αντιδρούν με τις ελεύθερες ρίζες και τις καθιστούν ακίνδυνες. Οι βιταμίνες A, D και E, καθώς και διάφορα φυτοχημικά, όπως οι φαινόλες, οι πολυφαινόλες και τα φλαβινοειδή είναι εν δυνάμει περισυλλέκτες ελευθέρων ριζών και μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης πολλών χρόνιων εκφυλιστικών νοσημάτων.
Μεταλλικοί
Η ρίζα αυτή μπορεί στη συνέχεια να προκαλέσει τροποποιήσεις αμινοξέων και υδατανθράκων, υπεροξείδωση λιπιδίων και οξείδωση νουκλεοτιδίων. Τα περισσότερα ένζυμα που παράγουν ROS περιέχουν κάποιο από αυτά τα μέταλλα. Η παρουσία των εν λόγω μετάλλων σε βιολογικά συστήματα σε ελεύθερη μορφή (χωρίς να είναι δεσμευμένα από πρωτεΐνες) αυξάνει σημαντικά τα επίπεδα του οξειδωτικού στρες.
Στον άνθρωπο, η αιμοχρωμάτωση σχετίζεται με υψηλά επίπεδα σιδήρου στους ιστούς, ενώ η ασθένεια του Wilson με υψηλά επίπεδα χαλκού. Επίσης, η αντίδραση στοιχείων μετάπτωσης με πρωτεΐνες που έχουν οξειδωθεί από ROS δίνει αντιδραστικά προϊόντα που συσσωρεύονται με τον καιρό και συμβάλλουν στη γήρανση και στην παθογένεια ασθενειών. Για παράδειγμα, στη νόσο του Alzheimer υπεροξειδωμένα λιπίδια και πρωτεΐνες συσσωρεύονται στα λυσοσώματα των εγκεφαλικών κυττάρων.
Μη μεταλλικοί
Ορισμένα οργανικά συμπλέγματα μπορούν επίσης να δράσουν ως καταλύτες για την παραγωγή ROS. Η πιο σημαντική τάξη τέτοιων συμπλεγμάτων είναι οι κινόνες. Αυτές δίνουν οξειδοαναγωγικούς κύκλους μετασχηματιζόμενες σε ημικινόνες και υδροκινόνες, καταλύοντας το σχηματισμό ανιόντων σουπεροξειδίου από μοριακό οξυγόνο και υπεροξειδίου του υδρογόνου από ανιόντα σουπεροξειδίου.
Χημική Δράση
Χημικά, το οξειδωτικό στρες σχετίζεται είτε με την αυξημένη παραγωγή ROS είτε με τη μείωση των αντιοξειδωτικών εφεδρειών του οργανισμού, όπως του μηχανισμού ανηγμένης και οξειδωμένης γλουταθειόνης (GSH/GSSG). Οι ROS προκαλούν υπεροξειδωτική βλάβη των λιπιδίων, των πρωτεϊνών και του DNA, οδηγώντας στην εμφάνιση καρκίνου, πρόωρης γήρανσης και εκφυλιστικών νοσημάτων. Οι επιπτώσεις του οξειδωτικού στρες εξαρτώνται από την έκταση των μεταβολών αυτών: Το κύτταρο είναι ικανό να ανακτήσει την αρχική του κατάσταση μετά από περιορισμένη οξειδωτική βλάβη. Σοβαρότερες διαταραχές, ωστόσο οδηγούν στον κυτταρικό θάνατο, είτε με τη διαδικασία της απόπτωσης (όταν είναι μέτριας ισχύος), είτε με άμεση κυτταρική νέκρωση (όταν είναι πολύ ισχυρές).
Ασθένειες
Το οξειδωτικό στρες εμφανίζεται μετά από υπερβολική προσφορά οξυγόνου (για παράδειγμα στους μύες κατά την έντονη άσκηση) ή ακτινοβόληση των ιστών (η αλληλεπίδραση της ιονίζουσας ακτινοβολίας με μόρια Η2Ο και Ο2 παράγει ελεύθερες ρίζες) και συμβάλλει στην ιστική βλάβη.
Πιθανολογείται πως παίζει σημαντικό ρόλο σε νευροεκφυλιστικές νόσους συμπεριλαμβανομένων αυτών του Alzheimer, του Parkinson και του Huntington. Το οξειδωτικό στρες πιστεύεται επίσης ότι σχετίζεται με καρδιαγγειακές παθήσεις, καθώς η οξείδωση των λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDL) στο αγγειακό ενδοθήλιο είναι προάγγελος της δημιουργίας αθηρωματικών πλακών. Είναι ακόμα γνωστός ο ρόλος του στον τραυματισμό κάποιου ιστού που εμφανίζεται μετά από επαναιμάτωση κατόπιν υποξίας. Αυτό συμβαίνει επειδή η αποκατάσταση της ροής του οξυγόνου, παρ’ όλη την αναγκαιότητά της για την επιβίωση του ιστού, οδηγεί στο σχηματισμό ROS. Ο καπνός του τσιγάρου, με τα διάφορα εποξείδια και υπεροξείδια που περιέχει, καθώς και η εισπνοή ανόργανων σωματιδίων όπως η άσβεστος προκαλούν οξειδωτική βλάβη των πνευμόνων. Έχει διαπιστωθεί πως το οξειδωτικό στρες εμπλέκεται και στην εμφάνιση πολλών άλλων ασθενειών, όπως δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, μυοκαρδιακών βλαβών, σχιζοφρένειας, διπολικής διαταραχής και συνδρόμου εύθραυστου Χ χρωμοσώματος. Τέλος, το οξειδωτικό στρες φαίνεται ότι κρύβεται πίσω από το σύνδρομο της χρόνιας κοπώσεως.
Άσκηση και Αντιοξειδωτικά
Η άσκηση είναι δυνατό να διαταράξει την ισορροπία μεταξύ ROS και αντιρροπηστικών αντιοξειδωτικών μηχανισμών. Πολλοί αθλητές λαμβάνουν διάφορα διαιτητικά συμπληρώματα αντιοξειδωτικών, προκειμένου να αντιμετωπίσουν το αυξημένο οξειδωτικό φορτίο. Παρόλα αυτά, δεν έχει αποδειχθεί κατά πόσον η έντονη άσκηση δημιουργεί επιπρόσθετη ανάγκη για λήψη αντιοξειδωτικών. Η χρήση αντιοξειδωτικών για τον περιορισμό και την επιδιόρθωση των βλαβών είναι ευρέως αμφιλεγόμενη, καθώς έχει αποδειχθεί η συσχέτιση αρκετών από αυτά με διάφορες επιπλοκές. Για παράδειγμα, υψηλές δόσεις β-καροτενίου σε καπνιστές έχει συσχετισθεί με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα. Η βιταμίνη Ε φαίνεται να μειώνει τον κίνδυνο καρδιακών νοσημάτων, όμως σε ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο του Alzheimer προκαλεί διάφορες επιπλοκές.
Ευεργετικές Δράσεις και Ανοσοποιητικό Σύστημα
Ορισμένες ελεύθερες ρίζες (κυρίως το ∙ΝΟ) δρουν ως αγγελιοφόροι, φαινόμενο που καλείται «οξειδοαναγωγική σηματοδότηση». Είναι γνωστή επίσης η δράση του ∙ΝΟ ως αγγειοδιασταλτικού παράγοντα καθώς και η χρησιμοποίηση του H2O2 κατά τη σύνθεση θυροξίνης. Οξειδωτικό στρες που έχει μικρή χρονική διάρκεια εκτιμάται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην επιβράδυνση της διαδικασίας της γήρανσης, μέσω ενός μηχανισμού που ονομάζεται «όρμηση», σύμφωνα με τον οποίο το φορτίο αυτό κινητοποιεί τους κυτταρικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης, οι οποίοι στη συνέχεια βρίσκονται σε ετοιμότητα για την αντιμετώπιση και άλλων βλαπτικών παραγόντων. Δεν θα πρέπει ωστόσο να παραβλέπεται το γεγονός ότι το αυξημένο οξειδωτικό φορτίο είναι ένας μείζων παράγοντας πρόκλησης κυτταρικών βλαβών και συνεπώς η παρατεταμένη έκθεση σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα στη διαδικασία της γήρανσης.
Γαλαξίες Μαφφέι
Οι Γαλαξίες Maffei είναι δύο γαλαξίες που βρίσκονται λίγο πέρα από την Τοπική Ομάδα γαλαξιών και ανακαλύφθηκαν από τον Ιταλό αστρονόμο Πάολο Μαφέι (Paolo Maffei) το 1968 χάρη στην εκπομπή από αυτούς υπέρυθρης ακτινοβολίας.
Οξειδωτικό στρες
Ευεργετικές Δράσεις και Ανοσοποιητικό Σύστημα
Είναι επιβεβαιωμένη η χρησιμοποίηση των ROS από το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου, το οποίο μάλιστα χρησιμοποιεί τις φονικές τους ιδιότητες ως βασικό μηχανισμό προσβολής των παθογόνων. Τα ενεργοποιημένα φαγοκύτταρα παράγουν τόσο ROS όσο και αντιδραστικές μορφές του αζώτου, που περιλαμβάνουν το μονοξείδιο του αζώτου (∙ΝΟ) και τον ιδιαίτερα δραστικό περοξυνιτρίτη (ΟΝΟΟ-). Παρόλο που η χρήση των αντιδραστικών αυτών μορίων κατά την κυτταροτοξική απάντηση των φαγοκυττάρων προκαλεί ως ένα βαθμό βλάβη και στους ιστούς του ίδιου του οργανισμού, η μη-ειδικότητά τους αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα καθώς καταστρέφουν σχεδόν κάθε στοιχείο του κυττάρου-στόχου. Αυτό αποτρέπει τα παθογόνα από την ανάπτυξη ανθεκτικότητας στον εν λόγω μηχανισμό με μετάλλαξη ενός κυτταρικού συστατικού τους.
Αικατερίνη Νέβιλ, βαρόνη του Χέιστινγκς
Η Αικατερίνη Νέβιλ, βαρόνη του Χέιστινγκς (1442 - 1504) Αγγλίδα ευγενής μέλος της ισχυρής οικογένειας των Νέβιλ ήταν πέμπτη κόρη του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι και της Αλίκης Μόνταγκιου, 5ης κόμισσας του Σόλσμπερι. Η Αικατερίνη Νέβιλ ήταν μια από τις μικρότερες αδελφές του Ριχάρδου Νέβιλ, 16ου κόμη του Γουόρικ ή "Παραγωγού βασιλέων" και του Τζων Νέβιλ, 1ου μαρκήσιου του Μόνταγκιου. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Γουίλιαμ Μπόνβιλλ, 6ο βαρόνο του Χάριγκτον, απέκτησε την Σεσίλ Μπόνβιλλ που έγινε η πλουσιότερη διάδοχος στην Αγγλία μετά τον θάνατο του πατέρα και του παππού της στην μάχη του Γουέικφιλντ και του προπάππου της Γουίλιαμ Μπόνβιλλ, 1ου βαρόνου του Μπόνβιλλ που εκτελέστηκε μετά την ήττα των Υορκιστών στην δεύτερη μάχη του Σαιν Άλμπαν. Η Αικατερίνη Νέβιλ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Γουίλιαμ Χέιστινγκς, 1ο βαρόνο του Χέιστινγκς έναν ισχυρότατο ευγενή που αποκεφαλίστηκε (1483) με διαταγή του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας ο οποίος ανέλαβε κατόπιν την προστασία της.
Γαλαξίες Μαφφέι
Ο Maffei 2 είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας, τύπου SB(s)bc, σε απόσταση περίπου 10 εκατομμυρίων ετών φωτός στην Κασσιόπη. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι περίπου 16. Και ο Maffei 2 βρίσκεται στη ζώνη αποφυγής και τον κρύβει σε έντονο βαθμό ο Γαλαξίας μας, με αποτέλεσμα να είναι μετά βίας ανιχνεύσιμος στα οπτικά μήκη κύματος. Έχει υποστηριχθεί ότι ο Maffei 2 μπορεί να είναι μέλος της Τοπικής Ομάδας, αλλά τώρα θεωρείται ότι, όπως ο Maffei 1, είναι και αυτός μέλος της Ομάδας IC 342/Maffei.
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κασσιόπη (αστερισμός)
Αικατερίνη Νέβιλ, βαρόνη του Χέιστινγκς
Πατρική οικογένεια
Η μητέρα της Αικατερίνης ήταν μοναδικό παιδί και διάδοχος του Τόμας Μόντακιου, 4ου κόμη του Σόλσμπερι και ο μεγαλύτερος αδελφός της Ριχάρδος ήταν η σημαντικότερη στρατιωτική μορφή στην Αγγλία την εποχή του Πολέμου των Ρόδων. Η μικρότερη θεία της Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης μητέρα των βασιλέων Εδουάρδου Δ΄ και Ριχάρδου Γ΄ ήταν άλλη μια μεγάλη μορφή της εποχής. Η ανιψιά της Άννα Νέβιλ κόρη του Γουόρικ με τον γάμο της με τον Ριχάρδο του Γκλόστερ έγινε αργότερα βασίλισσα της Αγγλίας, η αδελφή της Αικατερίνης Αλίκη Νέβιλ και η κόρη της Ελισάβετ ήταν δυο από τις κυρίες της συνοδείας της. Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ και η Ιωάννα Μπωφόρ κόρη του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ, συνεπώς ήταν απόγονος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας.
Οξειδωτικό στρες
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις Κατηγορία:Γήρας
Αικατερίνη Νέβιλ, βαρόνη του Χέιστινγκς
Γάμοι
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (1458) τον Γουίλλιαμ Μπόνβιλλ, 6ο βαρόνο του Χάριγκτον, η οικογένεια των Μπόνβιλλ όπως η πατρική της ήταν οπαδοί του Οίκου της Υόρκης, μαζί του απέκτησε :
Η Αικατερίνη Νέβιλ έμεινε χήρα 18 ετών αλλά όχι για πολύ αφού ο αδελφός της Ριχάρδος του Γουόρικ την πάντρεψε σε δεύτερο γάμο πριν τις 6 Φεβρουαρίου 1462 με τον Γουίλιαμ Χέιστινγκς, 1ο βαρόνο του Χέιστινγκς έναν ισχυρό ευγενή και φίλο του Εδουάρδου Δ΄ που επανήλθε στον θρόνο στις 4 Μαρτίου 1461. Η νίκη των Υορκιστών στην μάχη του Τάουτον στις 29 Μαρτίου είχε σαν αποτέλεσμα την οριστική υποταγή των Λάνκαστερ. Η κηδεμονία της Σεσίλ Μπόνβιλλ πέρασε στον δεύτερο σύζυγο της Αικατερίνης με τον οποίο απέκτησε :
Εκτέλεση του Χέιστινγκς
Ο Εδουάρδος Δ΄ πέθανε στις 9 Απριλίου 1483 και τον διαδέχθηκε ο μικρός γιος του Εδουάρδος Ε΄ της Αγγλίας με κηδεμόνα τον θείο του Ριχάρδο του Γκλόστερ. Ο Γουίλιαμ Χέιστινγκς συμβούλευσε τον Ριχάρδο του Γκλόστερ μετά τον θάνατο του Εδουάρδου Δ΄ να πάρει τον μικρό Εδουάρδο Ε΄ υπό την προστασία του. Την ίδια εποχή ο δεύτερος σύζυγος της Αικατερίνης έγινε ερωμένος της Τζέιν Σορ (1445 - 1527) η οποία ήταν ερωμένη τόσο του Εδουάρδου Δ΄ όσο και του Τόμας Γκρέυ που είχε παντρευτεί την κόρη της από τον πρώτο γάμο Σεσίλ (1474). Ο Χέιστινγκς εμπιστεύτηκε στην ερωμένη του ότι η εξουσία του οφείλεται στον Ριχάρδο Γ΄ και η ίδια του πρότεινε να συμμαχήσει με την οικογένεια Γούντβιλλ εναντίον του προστάτη του. Ο Ριχάρδος Γ΄ διέταξε την εκτέλεση του που έγινε στον Πύργο του Λονδίνου στις 13 Ιουνίου 1483, η Αικατερίνη μπήκε στην προστασία του.
Ο Ριχάρδος του Γκλόστερ εγγυήθηκε στην Αικατερίνη την ασφάλεια της από οποιαδήποτε απόπειρα του Χέιστινγκς να θίξει τα δικαιώματα της. Λίγες μέρες μετά την εκτέλεση του Χέιστινγκς στις 22 Ιουνίου ο Ριχάρδος του Γκλόστερ ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς με κοινοβουλευτικό διάταγμα που όριζε τους γιους του Εδουάρδου Δ΄ μπάσταρδους, η στέψη του έγινε στις 6 Ιουλίου. Παρά τις υποσχέσεις του Ριχάρδου Γ΄ ότι της έχει εξασφαλίσει την περιουσία ο στενός φίλος και σύμμαχος του Σερ Φραγκίσκος Λόβελ, 1ος υποκόμης του Λόβελ ισχυρίστηκε ότι οι βίλες του Άσμπι και του Μπάγκσγουορθ που ήταν περιουσία του Χέιστινγκς και πέρασαν στην Αικατερίνη μετά την εκτέλεση του ήταν δικές του. Η Αικατερίνη αναγκάστηκε να του δώσει αποζημίωση 200 μάρκα μετρητά και επιπλέον ετήσια εδάφη της ίδιας αξίας. Ο Ριχάρδος Γ΄ αν και γνώριζε την περίπτωση δεν έκανε τίποτα για να περιορίσει την μεγάλη φιλαργυρία του φίλου του, ο Λόβελ είχε σημαντικές κυβερνητικές εξουσίες το σύντομο διάστημα που ήταν βασιλιάς. Ο Ριχάρδος Γ΄ σκοτώθηκε στην μάχη του Μπόσγουορθ στις 22 Αυγούστου 1485 και ο νικητής Ερρίκος Τυδώρ αρχηγός των Λάνκαστερ ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας. Ο μεγαλύτερος γιος της Αικατερίνης Εδουάρδος πολέμησε τον Ιούνιο του 1487 στην μάχη του Στόουκ στο πλευρό του Ερρίκου Ζ΄ εναντίον του Λόβελ που ήταν ένας από τους οπλαρχηγούς των Υορκιστών, μετά την ήττα των Υορκιστών ο Λόβελ δραπέτευσε στην Σκωτία και η τύχη του παραμένει άγνωστη. Η Αικατερίνη Νέβιλ δεν ξαναπαντρεύτηκε, πέθανε την διετία 1503 - 1504 και τάφηκε στο παρεκλήσι του Άσμπι στο Λέστερσιρ, συμφωνα με την διαθήκη της η σπουδαιότερη κληρονόμος της ήταν η μεγαλύτερη κόρη της Σεσίλ μαρκησία του Ντόρσετ.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Βρετανίδες βαρώνισσες Κατηγορία:Αγγλίδες βαρώνισσες
Ελένη Λιαροπούλου
Η Ελένη Λιαροπούλου ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Ελένη ήταν από την Βυτίνα και σύζυγος του Ανδρίκου Λιάρου, γι΄αυτό την φώναζαν και "Ανδρίκαινα". Όταν οι Οθωμανοί του Ιμπραήμ, το 1826, ήρθαν στη Βυτίνα οι κάτοικοι και κυρίως τα γυναικόπαιδα προσπάθησαν να ξεφύγουν. Ενώ ο άντρας της σκοτώθηκε, η Ελένη έτρεξε προς την θέση "Κότρωνος" και από εκεί έπεσε στον γκρεμό, μαζί με το παιδί της που ήταν 20 μηνών, και τον ποταμό Λούσιο όπου σκοτώθηκε. Πριν πέσει ένας τούρκος της φώναξε κάνοντας της και νοήματα να την σταματήση, αυτή αφού γύρισε τον μούτζωσε κι έπεσε στον γκρεμό.
Στο ίδιο σημείο έπεσαν πολλά γυναικόπαιδα για να αποφύγουν την αιχμαλωσία, λόγω μάλιστα του ότι είχε δέντρα κάποιοι, πεθαμένοι, πιάστηκαν σε αυτά από τα ρούχα τους, τότε οι Τούρκοι κατέβασαν κάποιον με σχοινί και τους μάζεψε τα χρυσαφικά και ότι είχαν αξίας.
Στην Βυτίνα σήμερα υπάρχει σε κεντρικό σημείο της πόλης προτομή της Ελένης Λιαροπούλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Αουρβαντίλ
Ο Αουρβαντίλ (Aurvandil) αναφέρεται μόνο μία φορά στην Σκανδιναβική μυθολογία, σε ένα κομμάτι της Έντα του Σνόρρι Στούρλουσον.
Σύμφωνα λοιπόν με τον μύθο μια μέρα ο Θωρ γύρισε σπίτι του με μια ακονόπετρα κολλημένη στο κεφάλι του την οποία δεν μπορούσε να αφαιρέσει. Έπειτα τον επισκέφτηκε η Γκρόα, σύζυγος του Αουρβαντίλ του Θαρραλέου, και τραγουδώντας μαγικά λόγια λάσκαρε την σφηνωμένη πέτρα. Προς ανταμοιβή της επερχόμενης ανακούφισής του ο Θωρ διηγήθηκε στην Γκρόα πως επιστρέφοντας από το Γιοτουνχέιμ έφερε μαζί του σε ένα καλάθι τον άντρα της ο οποίος δεν θ'αργήσει να επιστρέψει κοντά της. Ανέφερε ακόμα πως στη διαδρομή ένα από τα δάχτυλα του ποδιού του Αουρβαντίλ, που εξείχε από το καλάθι, πάγωσε και ο Θωρ αναγκάστηκε να το κόψει και να το πετάξει στον ουρανό δημιουργώντας το γνωστό αστέρι Δάχτυλο του Αουρβαντίλ. Η Γκρόα ενθουσιάστηκε από τα νέα και δυστυχώς ξέχασε τα υπόλοιπα ξόρκια της. Έτσι η πέτρα δεν ξεκόλλησε αλλά βρίσκεται ακόμα στο κεφάλι του Θωρ.
Οι υποθέσεις για την ταυτότητα του αστεριού περιλαμβάνουν τον πολικό αστέρα, τον πλανήτη Αφροδίτη, τον Σείριο και το αστέρι Ρίγκελ που σχηματίζει το δάχτυλο του ποδιού στον αστερισμό του Ωρίωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Αββακούμ
Ο Αββακούμ, ή Αβακούμ, ή Αμβακούμ είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη ως προφήτης του Ισραήλ. Πρόκειται για τη μεταγραφή του εβραϊκού ονόματος Χαμπακούμ που σημαίνει «ένθερμος εναγκαλισμός», ή κατά άλλη εκδοχή «πατέρας έγερσης» [(Αββά = πατήρ) + (κουμ = έγερση)].
Ο Αββακούμ έζησε επί βασιλείας του Ιωακείμ μεταξύ 650 και 627 π.Χ. και προφήτευσε για την αιχμαλωσία των Εβραίων από τον Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά των Βαβυλωνίων, καθώς και για την εκ νέου αποκατάστασή τους στη πατρίδα τους.
Το βιβλίο Αββακούμ
Το βιβλίο του Αββακούμ τονίζει δυο σημαντικές διδαχές του Χριστιανισμού. Ο θεός είναι ο Παγκόσμιος Κυρίαρχος και οι δίκαιοι ζουν μέσω πίστης. Αποτελείται από 3 κεφάλαια. Το πρώτο επονομάζεται "Όραση", το δεύτερο "Αιώνιον", και το τρίτο "Προσευχή". Τα πρώτα 2 κεφάλαια είναι διάλογος μεταξύ του συγγραφέα και του θεού, Ιαχβέ. Μιλούν για τη δύναμη των Χαλδαίων, και για τη θλίψη που περιμένει το βαβυλωνιακό έθνος, που αποκτά αθέμιτα κέρδη, οικοδομεί μια πόλη χύνοντας αίμα αθώων και λατρεύει γλυπτά. Το 3ο κεφάλαιο είναι μια προσευχή σε μορφή έμμετρου θρήνου και έχει χαρακτηριστεί «ένα από τα λαμπρότερα έργα της εβραϊκής ποίησης». Εξαίρει την μεγαλοπρέπεια του θεού κατά τη μέρα της μάχης, και το δραματικό του ύφος είναι απαράμιλλο σε δύναμη και ζωντάνια αγριότητας. Το κεφάλαιο αυτό περιέχει πλούσιες εικόνες και ζωηρές περιγραφές και συναρπάζει με το ωραίο και συνάμα γεμάτο πάθος ύφος του.
Αποσπάσματα
Μερικά αποσπάσματα ως παραδείγματα:
α) Από το κεφάλαιο "Όραση", όπου ο Αββακούμ φθάνοντας ν΄ ανησυχεί για την ύπαρξη του Γιαχβέ όπου και η ορμητική του αποστροφή:
-«Έως τίνος Κύριε κεκράξομαι και ου μή εισακούσεις; Βοήσομαι και προς Σε αδικούμενος και ου σώσεις; Ίνα τοι μοι έδειξας κόπους και πόνους επιβλέπειν επί ταλαιπωρίαν και ασέβειαν εξεναντίας μου;»
Ιδού και η παράφραση του ίδιου εδαφίου από το εβραϊκό κείμενο;
-«Έως πότε ω Ιαχβέ θα ξελαρυγγιάζομαι και Συ θα κωφεύεις; Έως πότε θα Σου ξεφωνίζω εγώ ο κατατρεγμένος και Συ δεν θα με γλυτώνεις; Διατί εκθέτεις προ των οφθαλμών μου ως πανόραμα τα βάσανα και τους καημούς, και προς τι κάθεσαι και καμαρώνεις την ατιμίαν και διαφθοράν που αντικρύζω;»
Στο 2ο όμως κεφάλαιο ο Αββακούμ προσπαθώντας να πείσει τον εαυτόν του δεν αργεί να εκθέση την παντοδυναμία του "Αιώνιου" οπότε και στο 3ο κεφάλαιο στη "Προσευχή" μέσα σε θερμή έξαρση πάθους αναφωνεί:
-"Ο Ιαχβέ - Ελοΐμ δημιουργεί όλην την δύναμίν μου. Αυτός θα καταστήσει τους πόδας μου ελαφρούς ως πόδας δορκάδος και θα με οδηγήση προς τα ύψη, νικητήν και ψάλλοντα".
β) Ιδού και έν σημείο, πως εκδηλώνεται η καταστροφική σκέψη του Γιαχβέ όπου και φέρεται ν΄ αποκαλύπτει ο ίδιος στον Αββακούμ:
-"Θα εξεγείρω τους Χαλδαίους φυλήν πικράν και άρπαγα... Τα άλογά της είναι περισσότερον ευκίνητα από λεοπαρδάλεις, ταχύτερα από τους λύκους της νυκτός και αι φορβάδες των πετούν γρηγορώτερα από αετούς. Θα επιπέσουν όλοι επί την λείαν. Η όψις των είναι όπως ο φλογισμένος άνεμος και θα συσσωρεύση τους αιχμαλώτους ως λόφους άμμου".
1315
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1315 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καρύδι Σητείας Λασιθίου
Το Καρύδι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 43 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 600 μέτρων και απέχει 23,5 χιλιόμετρα από τη Σητεία.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, αλλά ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι υπήρχε, καθώς αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1671, ως Karidi, με 17 χαράτσια. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους και διασώθηκε από τον Ρόμπερτ Πάσλεϊ, στο Καρύδι κατοικούσαν 15 χριστιανικές και μια μουσουλμανική οικογένεια.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ότι είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 228 κατοίκους, και είχε οριστεί έδρα ομώνυμου δήμου. Στην απογραφή του 1900 είχε 228 κατοίκους. Το 1925 το Καρύδι ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, όταν προσαρτήθηκε στο τέως δήμο Ιτάνου. Η Κοινότητα αποκατατάθηκε μέσω του Προγράμματος Καλλικράτης το 2011.
Σημεία ενδιαφέροντος
Το χωριό παρουσιάζει δύο πόλους ανάπτυξης, οι οποίοι χωρίζονται μεταξύ τους με μικρή χαράδρα, και έχει περίπου κυκλικό σχήμα. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η πλατεία με την εκκλησία, το καφενείο και παραδοσιακά καταστήματα, δηλαδή το μπακάλικο, το ραφείο και το σαγματοποιίο. Η δόμηση του χωριού είναι πυκνή, με λιθόστρωτους δρόμους πλάτους 0,8 με 2,5 μέτρων, οι οποίοι ακολουθούν το φυσικό ανάγλυφο. Υπάρχουν και κάθετοι δρόμοι, οι οποίοι όμως παρουσιάζουν έντονη κλίση και έχουν σκαλοπάτια.
Τα σπίτια του χωριού είναι μικρά μονόχωρα, κλασικά δείγματα της λαϊκής αγροτικής κρητικής αρχιτεκτονικής, με εμβαδόν 25 με 35 τετραγωνικά μέτρα, και τα διώροφα σπίτια είναι λίγα. Τα σπίτια έχουν ελάχιστα ανοίγματα και επικοινωνούν εσωτερικά μεταξύ τους. Η εξωτερική σειρά σπιτιών έχει σκαρπωτούς τοίχους, δηλαδή έχουν στη βάση κτισμένη μια ενίσχυση από λαξευτή πέτρα με μικρή κλίση. Αυτά τα χαρακτηριστικά υποδεικνύουν ότι ο οικισμός έχει αμυντικό χαρακτήρα. Οι είσοδοι των σπιτιών είναι τοξωτές και τα υπόλοιπα ανοίγματα έχουν είτε ευθύ είτε τοξωτό ανώφλι, απηχώντας την βενετσιάνικη παράδοση. Τα τόξα διαθέτουν κλειδιά στην κορυφή τους, που μπορεί να είναι διακοσμημένα με φυτικά μοτίβα. Οι πέτρινοι τοίχοι είναι κτισμένοι από αργολιθοδομή και έχουν πάχος 0,5 με 0,7 μέτρα. Οι οροφές είναι επίπεδες και έχουν τρύπα για τη καμινάδα διακοσμημένη με αγγείο. Μπορεί να διαθέτουν παράσπιτα, όπου βρισκόταν ο φούρνος και πατητήρι στην αυλή.
Το παλιό δημοτικό σχολείο του χωριού πλέον στεγάζει το κέντρο ενημέρωσης του γεωπάρκου Σητείας. Το κέντρο προσφέρει και χώρο φιλοξενίας-διαμονής.
Κοντά στο Καρύδι βρίσκεται το σπήλαιο Άνω Περιστεράς, ένα από τα μεγαλύτερα ποτάμια σπήλαια στην Ελλάδα, με χαρτογραφημένο μήκος περίπου 7 χιλιόμετρα.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Καρυδίου Σητείας
Το Καρύδι αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Καμάρα και Λαγκάδα αποτελούν την κοινότητα Καρυδίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάνου του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 43 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Εφρών
Πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.
Ο Εφρών ήταν Χετταίος στη καταγωγή από τον οποίο και φέρεται ότι αγόρασε ο Αβραάμ το σπήλαιο Μαχπελάχ.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Χετταίοι
Τζέιμς Πάρις
Ο Τζέιμς Πάρις (James Paris, 1921 – 26 Μαΐου 1982), γεννημένος Δημήτρης Παρασχάκης, ήταν Έλληνας παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1921 στο χωριό Βατούσα της Λέσβου, σπούδασε στη Γεωπονική Σχολή της Θεσσαλονίκης και στο Γεωργικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου της Βηρυτού στο Λίβανο. Το 1948 μετανάστευσε στην Αμερική και στα πρώτα χρόνια παραμονής του στις ΗΠΑ σπούδασε στη Σχολή Κινηματογράφου της 20th Century Fox, πήρε την αμερικανική υπηκοότητα και έγινε διευθυντής του τμήματος διαφήμισης της United Artists (1948-1952). Αφού συνεργάστηκε ως διευθυντής παραγωγής σε ταινίες της 20th Century Fox, στα τέλη της δεκαετίας του '50 επέστρεψε στην Ελλάδα, δίνοντας μια νέα πνοή στις κινηματογραφικές παραγωγές. Μέσα σε μία περίπου δεκαετία υπήρξε παραγωγός σε 54 ελληνικές ταινίες, πολλές από τις οποίες διακρίθηκαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (5 Βραβεία Καλύτερης Ταινίας) και είχαν εισπρακτική επιτυχία. Η πρώτη του ταινία ήταν η Εταιρία θαυμάτων (1963) σε σκηνοθεσία Στέφανου Στρατηγού. Ο Τζέιμς Πάρις, ο παραγωγός χάρη στον οποίο η έννοια της «υπερπαραγωγής» έγινε γνωστή στον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο, πέθανε το 1982 σε ηλικία 61 ετών.
Τόσο η θεματολογία όσο και το ύφος των παραγωγών του Πάρις ήταν, για ιδεολογικούς λόγους, καλοδεχούμενα από το τότε καθεστώς, το οποίο τις στήριξε με διάφορα μέσα:"Ολόκληρες μονάδες στρατού επιστρατεύονται για τον Τζέημς Πάρις. Τα τανκς παραχωρούνταν όχι μόνο στο γύρισμα, αλλά και στο να κόβουν βόλτες στη Θεσσαλονίκη με επιγραφές που διαφήμιζαν την προβολή της ταινίας στο φεστιβάλ. Ένας αριθμός από σταρ κατασκευάστηκε για τις ανάγκες του είδους (Πολίτης, Πρέκας, Στρατηγός, Βόγλης, Κομνηνός, κλπ.) που πασαλειμμένοι με μουστάρδα και φούμο, βγαίναν από τα χαλάσματα την τελευταία στιγμή για να σώσουν την Ελλάδα. "
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Κορράδος Α΄ της Γερμανίας
Ο Κορράδος Α΄ της Γερμανίας, αποκαλούμενος ο Νεότερος, (Konrad I., 881 – 23 Δεκεμβρίου 918) από τον Οίκο των Κορραδιδών, ήταν βασιλιάς της Ανατολικής Φραγκίας από το 911 έως το 918. Επίσης, ήταν δούκας της Φραγκονίας (906–918).
Η ζωή του
Εξελέγη βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων στις 10 Νοεμβρίου του 911, μετά τον πρόωρο θάνατο του τελευταίου Καρολίδη βασιλιά Λουδοβίκου του παιδός. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από ασταμάτητες διαμάχες με τους δούκες της Σαξονίας, της Βαυαρίας και της Σουηβίας. Οι στρατιωτικές του εκστρατείες ήταν όλες αποτυχημένες, όπως και οι προσπάθειές του να περιορίσει την δύναμη των επισκόπων.
Απεβίωσε σε ηλικία 28 ετών. Στην επιθανάτιο κλίνη του ζήτησε, για το καλό της χώρας, από τον αδελφό του Έμπερχαρντ μαργράβο της Φραγκονίας να ορίσει ως διάδοχό του στην Ανατολική Φραγκία τον Ερρίκο Α΄ τον Ορνιθοθήρα δούκα της Σαξονίας, που τον θεωρούσε ως τον πιο αξιόλογο από τους αντιπάλους του. Οι Φράγκοι ευγενείς σεβάστηκαν την τελευταία επιθυμία του Κορράδου, εκλέγοντας βασιλιά τον Ερρίκο Α΄, ενώ ο αδελφός του Έμπερχαρντ διαδέχθηκε τον Κορράδο στην Φραγκονία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 913 την Κουνιγούνδη των Αχαλολφιδών, αδελφή του Ερχάγκερ κόμη της Σουαβίας, χήρα του Λιουτπόλδου και μητέρα του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας. Το 913 απέκτησε δύο δίδυμα παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ανατολικής Φραγκίας Κατηγορία:Οίκος των Κορραδιδών Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Λιέλουπε
Ο Λιέλουπε (Lielupė) είναι ποταμός της κεντρικής Λετονίας, ο όγδοος μακρύτερος της χώρας, με μήκος 119 χιλιόμετρα (το μήκος του φθάνει τα 310 χιλιόμετρα εάν ο ποταμός Νέμουνελις, γνωστός και ως Μέμελε, θεωρηθεί τμήμα του). Η λεκάνη απορροής του Λιέλουπε έχει έκταση 17.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 8800 βρίσκονται σε λετονικό έδαφος, αν και ολόκληρος ο ρους του ίδιου του Λιέλουπε βρίσκεται εντός της Λετονίας. Στη λετονική γλώσσα «Lielupė» σημαίνει απλώς «μεγάλος ποταμός». Οι Γερμανοί της Βαλτικής αποκαλούσαν τον ποταμό, στη γερμανική γλωσσα, Kurländische Aa, δηλαδή «Άα της Κουρλάνδης» («Άα» είναι το όνομα διάφορων ποταμών στη Γερμανία).
Φυσική γεωγραφία
thumb|left|225px|Ο Λιέλουπε κοντά στο χωριό Μέζοτνε Ο Λιέλουπε σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Νέμουνελις (Μέμελε) και Μούσα, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 56°24′09″ Βόρειο πλάτος και 24°09′22″ Ανατολικό μήκος, κοντά στην κωμόπολη Μπάουσκα. Στο ανώτερο τμήμα του ρου του, ρέει μέσα σε μια δολομιτική κοιλάδα με λίγα μικρά μέρη ταχείας ροής, μέχρι που φθάνει στο χωριό Μέζοτνε, όπου η κοίτη του πλαταίνει και βαθαίνει, καθώς εισέρχεται στην πεδιάδα της Σεμιγαλλίας (Ζέμγκαλε). Επί αιώνες ο Λιέλουπε ξεχείλιζε συχνά από τις χαμηλές όχθες του και πλημμύριζε τους γύρω αγρούς και τα γύρω χωριά, ιδίως κατά το λιώσιμο των χιονιών την άνοιξη. Σήμερα σε πολλά τμήματα του ρου του στην πεδιάδα οι όχθες του περιβάλλονται από χωμάτινα αναχώματα, ώστε να προλαμβάνονται καταστροφικές πλημμύρες. Μεγάλο μέρος της επιφάνειας του ποταμού καλύπτεται από υδρόβια φυτά. Στο τελευταίο τμήμα του ρου του ο Λιέλουπε ρέει παράλληλα με την ακτογραμμή του Κόλπου της Ρίγας (Βαλτική Θάλασσα) επί σχεδόν τριάντα χιλιόμετρα και η πόλη Γιούρμαλα βρίσκεται στη λωρίδα γης μεταξύ του ποταμού και της θάλασσας. Τελικώς ο Λιέλουπε εκβάλλει στον Κόλπο της Ρίγας, ενώ ένας εκβολικός κλάδος του, ο Μπούλουπε, χύνεται στον Νταουγκάβα. Το σημερινό στόμιο του ποταμού, στη θέση με γεωγραφικές συντεταγμένες 57°00′31″ Βόρειο πλάτος και 23°55′39″ Ανατολικό μήκος, εμφανίσθηκε το 1755, ενώ μέχρι τότε ο κύριος κλάδος του ήταν ο Μπούλουπε.
Η μέση υψομετρική διαφορά (βαθμίδα) στον ρου του Λιέλουπε είναι περίπου 9 εκατοστόμετρα ανά χιλιόμετρο ρου (κλίση 0,09 ‰). Η μέση παροχή του είναι 106 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, αν και κατά τις πλημμύρες του έχει φθάσει και τα 1380 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Μεταξύ των πόλεων/δήμων κατά μήκος του ποταμού ξεχωρίζουν οι Μπάουσκα, Μέζοτνε, Γιέλγκαβα, Κάλντσεμς, Γιούρμαλα και Ρίγα. Ο Λιέλουπε δίνει το όνομά του σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό και σε μία συνοικία της πόλεως Γιούρμαλα.
Παραπόταμοι
Οι ακόλουθοι ποταμοί είναι παραπόταμοι του Λιέλουπε (αναφέρονται κατά σειρά από τις πηγές προς τις εκβολές του):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λετονίας Κατηγορία:Ρίγα
1316
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1316 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
963 Ιδουβέργη
Η Ιδουβέργη (Iduberga) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,145. Ανακαλύφθηκε το 1921 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Ιδουβέργη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Αγίας Ιδουβέργης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιδουβεργη
Κορράδος της Θουριγγίας
Ο Κορράδος της Θουριγγίας ή Κορράδος ο πρεσβύτερος (Konrad der Ältere, ... - 27 Φεβρουαρίου 906) ήταν δούκας της Θουριγγίας (892-906), γενάρχης της οικογένειας των Κορραδιδών και μεγαλύτερος γιος του Ούντο της Νευστρίας. Η μητέρα του ήταν μια από τις κόρες του Κορράδου Α΄ του Λοζνάχ, ένωσε όλες τις κομητείες του σε αυτήν της Έσσης εξασφαλίζοντας για τους απογόνους του τον τίτλο του δούκα της Φραγκονίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Αρχικά βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Ερρίκο της Φραγκονίας και τον Αδαλβέρτο από την οικογένεια των Μπάμπενμπερκ, το 891 έγινε κόμης και υπουργός του Αρνούλφου της Γερμανίας, το 892 αντικατέστησε τον εκθρονισμένο δούκα Πόππο στην Θουριγγία αλλά αντικαταστάθηκε και ο ίδιος σύντομα από τον Μπουχάρντ. Η σύντομη αντικατάστασή του ερμηνεύεται ως αλλαγή πολιτικής του Αρνούλφου που έως τότε ευνοούσε τους Κορραδίδες έναντι των Μπάμπενμπερκ.
Σκοτώθηκε το 906 στην μάχη του Φρίτζλαρ μαζί με δύο αδελφούς του, ο γιος του Κορράδος, που απέκτησε με την σύζυγό του Γλίσμουθ (πέθανε το 924), έγινε λίγο αργότερα βασιλιάς των Γερμανών, άλλος γιος του ήταν ο Εβερχάρ της Φραγκονίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 880 τη Γκλίσμουτ, ίσως κόρη του Αρνούλφου δούκα της Καρινθίας ή ίσως του Τάχουλφ δούκα της Θουριγγίας. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Κορραδιδών Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων
Tο Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων (Μ.Τ.Π.Υ.) ιδρύθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1867 με πρωτοβουλία του τότε προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου Δημ. Ν. Λεβίδη και από πενήντα ακόμη κρατικούς κατά κύριο λόγο υπαλλήλους, οι οποίοι ίδρυσαν Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία «Μετοχικόν Ταμείον προς περίθαλψην των υπαλλήλων και των οικογενειών των», με κεφάλαια τις εκούσιες καταθέσεις τους.
Τα πρώτα μερίσματα καταβλήθηκαν το 1874 και αντιστοιχούσαν στο σύνολο των καταθέσεων των μετόχων μέχρι και το 1882.
Το 1887 τα καταβαλλόμενα μερίσματα αντιστοιχούσαν στο 30-40% των καταθέσεων των μετόχων. Το 1893, με την πτώχευση της Ελλάδος επί Κυβερνήσεως Χαρ. Τρικούπη, και τη μείωση των τόκων από τα χρεόγραφα, μειωθήκαν ακόμη περισσότερο τα καταβαλλόμενα μερίσματα. Το 1896 συντάσσεται το Μητρώο των μετόχων, στο οποίο καταχωρίστηκαν οι μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1885 εγγραφέντες μέτοχοι του ταμείου.
Το 1905 ζητήθηκε από πολλούς μετόχους η διάλυση του Ταμείου επειδή το ποσό του μερίσματος μειώθηκε κάτω και από το μισό. Έως και το 1917 συνεχίστηκε η μείωση των μερισμάτων λόγω των αθρόων απολύσεων, της κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και της μη εγγραφής νέων μετόχων.
Το 2005 ψηφίζεται ο Ν.3336/05 με τον οποίο καθιερώνεται νέος τρόπος υπολογισμού του μερίσματος, καθώς και η αναπροσαρμογή των μερισμάτων. Η εφαρμογή του νόμου αυτού είχε σα συνέπεια να απομακρύνει το Ταμείο από τη βασική καταστατική του διάταξη που είναι η «κατ’ αναλογία του ποσού των καταθέσεων ενός εκάστου παροχή μερίσματος». Το 2011, με το Ν.4024/2011 καθιερώνεται νέος τρόπος υπολογισμού του μερίσματος, προκειμένου να επαναφέρει το Ταμείο στη βασική καταστατική του διάταξη για τον τρόπο υπολογισμού του μερίσματος. Ακόμη, καθιερώνεται η υπαγωγή του Ταμείου στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.
Προορισμός
Προορισμός του Ταμείου είναι σύμφωνα με το Π.Δ. 422/81 «… η κατ΄ αναλογία του ποσού των καταθέσεων εκάστου, παροχή μερίσματος εις τους μετόχους του Ταμείου και τας οικογένειας αυτών…» κατά τρόπο δίκαιο και σύμφωνα με τις καταστατικές του διατάξεις εξασφαλίζοντας παράλληλα, λόγω της επιτασσόμενης αναλογίας του πόσου των καταθέσεων με το ποσό του μερίσματος, τη βιωσιμότητά του σε μακροπρόθεσμη βάση.
Παρέχει μέρισμα, επιστρέφει δηλαδή τις συσσωρευμένες καταθέσεις στους μετόχους και στις οικογένειές τους, εξυπηρετώντας τους με φιλικό και αξιόπιστο τρόπο με τη μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα, διαφάνεια και εντιμότητα, με σεβασμό στις νομικές προϋποθέσεις, χρησιμοποιώντας ολοένα και περισσότερο τις τεχνολογίες αιχμής και επενδύοντας σε διαρκή βάση στην επιμόρφωση και βέλτιστη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού του.
Το Ταμείο παράγει μέρισμα, αποδίδει δηλαδή τις συσσωρευμένες αποταμιεύσεις από τις καταθέσεις των μετόχων προσαυξημένες με τις αποδόσεις που έχουν πραγματοποιηθεί. Ο υπολογισμός και η απονομή του μερίσματος αποτελούν για το Ταμείο την κορυφαία πράξη του όλου οικοδομήματος, αφού ο μέτοχος μέσω αυτής της διαδικασίας συνεχίζει να διατηρεί τη σταθερή σχέση με το Ταμείο μετονομαζόμενος από μέτοχος σε μερισματούχος. Ο υπολογισμός και η απονομή του μερίσματος πρέπει να είναι σύμφωνος με τον προορισμό του Ταμείου, γι’ αυτό και πρέπει να διέπεται και να ικανοποιεί πέντε βασικές αρχές:
Πηγές
Επίσημη ιστοσελίδα www.mtpy.gr
Κατηγορία:Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας
Σοτσετά Πολισπορτίβα Τρε Πέννε
Η Τρε Πέννε (ιταλικά: Tre Penne) είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στο Σαν Μαρίνο, με έδρα την πόλη του Αγίου Μαρίνου. Ιδρύθηκε το 1956. Αγωνίζεται στο Καμπεονάτο Σανμαρινέζε. Τα χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το μπλε, ενώ για τις εκτός έδρας αναμετρήσεις, ορισμένες φορές χρησιμοποιεί το κόκκινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1956 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγίου Μαρίνου
Γαλαξίας του Διαβήτη
Ο Γαλαξίας του Διαβήτη (Circinus Galaxy ή ESO 97-G13) είναι γαλαξίας τύπου Σίφερτ, που βρίσκεται στον ομώνυμο αστερισμό. Είναι ένας από τους πλησιέστερους μεγάλους γαλαξίες, και πιθανώς ο δεύτερος κοντινότερος (ή και ο κοντινότερος, δείτε NGC 185) στη Γη γαλαξίας Σίφερτ. Παρατηρείται μόλις 4 μοίρες νότια από το Γαλαξιακό επίπεδο και απέχει 13 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Ο Γαλαξίας του Διαβήτη διανύει μία εποχή άτακτων μεταβολών, καθώς αποβάλλει δακτυλίους αερίου από τον πυρήνα του. Ο εξώτατος από αυτούς τους δακτυλίους απέχει περίπου 700 έτη φωτός από το κέντρο του γαλαξία, ενώ ο εσώτατος 130 έτη φωτός. Παρά το ότι ο γαλαξίας μπορεί να παρατηρηθεί με σχετικώς μικρά τηλεσκόπια, δεν είχε γίνει αντιληπτή η ύπαρξή του μέχρι το 1977, επειδή ακριβώς προβάλλεται τόσο κοντά στο επίπεδο του δίσκου του Γαλαξία μας και το φως του προς εμάς διέρχεται μέσα από ποσότητες διαστρικής σκόνης του Γαλαξία μας. Ο Γαλαξίας του Διαβήτη είναι γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2, με στενότερες φασματικές γραμμές υδρογόνου στο φάσμα του. Είναι γενικότερα ένας από τους πλησιέστερους γνωστούς ενεργούς γαλαξίες, αν και πιθανώς απέχει ελαφρώς περισσότερο από τον Κένταυρο Α.
Ο Γαλαξίας του Διαβήτη, που απομακρύνεται από τη Γη με ταχύτητα 426 ± 25 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, είναι ένας από 12 μεγάλους γαλαξίες (το επονομαζόμενο «Συμβούλιο των Γιγάντων») που περιβάλλουν την Τοπική ομάδα γαλαξιών, στην οποία ανήκουμε με τον Γαλαξία μας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαλαξιας Διαβητη Διαβητη
1317
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1317 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ποταμός Γερμασόγειας
Ο Ποταμός Γερμασόγειας είναι συνοικία του Δήμου Γερμασόγειας.
Τοποθεσία
Στα ανατολικά συνορεύει με τη Μουτταγιάκα, στα βόρεια με την Αγία Παρασκευή και στα δυτικά με τον Άγιο Στυλιανό και τον Άγιο Γεώργιο Φραγκούδη. Το νότιο μέρος της συνοικίας είναι παραθαλάσσιο.
Ιστορία
Η περιοχή του Ποταμού Γερμασόγειας γνώρισε μια ομαλή ανάπτυξη από το 1960 έως το 1974. Ανεγέρθησαν τα πρώτα σπίτια, λίγες πολυκατοικίες και δύο ξενοδοχεία. Ωστόσο, η τουρκική εισβολή του 1974, η οποία οδήγησε στην κατοχή του 40% της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό και στην προσφυγοποίηση χιλιάδων Κυπρίων, προκάλεσε ραγδαία οικιστική και τουριστική ανάπτυξη στην Γερμασόγεια. Η ανάπτυξη αυτή ξεκίνησε από το παραλιακό μέτωπο και προχώρησε και βορειότερα. Από τη δεκαετία του 1990 η περιοχή του Ποταμού Γερμασόγειας αποτελεί τουριστικό κέντρο με δεκάδες ξενοδοχειακές μονάδες και τουριστικές επιχειρήσεις ψυχαγωγίας και αναψυχής.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του Ποταμού Γερμασόγειας παρουσιάζει αύξηση στις τελευταίες απογραφές. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Ποταμού Γερμασόγειας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Γερμασόγειας
Μπουένος Άιρες
thumb|left|Μπουένος Άιρες Το Μπουένος Άιρες (ισπανικά: Ciudad Autónoma de Buenos Aires, Μπουένος Άιρες σημαίνει Καλοί Αέρες/Αέρηδες) είναι η πρωτεύουσα της Αργεντινής και η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι στη χώρα. Η αρχική ονομασία της πόλης ήταν Ciudad de la Santísima Trinidad y Puerto de Santa María del Buen Aire (Πόλη της Αγιοτάτης Τριάδας και Λιμάνι της Αγίας Μαρίας του Καλού Αέρα). Βρίσκεται στη Ν ακτή του Ρίο δε λα Πλάτα, στη ΝΑ ακτή της Νότιας Αμερικής, απέναντι από την Κολόνια δελ Σακραμέντο της Ουρουγουάης, με γεωγραφικές συντεταγμένες 34°40' Ν 58°24'Δ (-34.667, -58.40).
Έντονα επηρεασμένο από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, το Μπουένος Άιρες αναφέρεται μερικές φορές ως "Παρίσι του νότου" ή "Παρίσι της Νότιας Αμερικής". Είναι μια από τις πιο περίπλοκες πόλεις στη Λατινική Αμερική, γνωστή για την αρχιτεκτονική, τη νυχτερινή ζωή και τα πολιτιστικά δρώμενα. Είναι επίσης από τις πιο πλούσιες πόλεις της Λατινικής Αμερικής, με μεγάλη μεσαία τάξη και μεγάλο αριθμό κατοίκων με ανώτερη εκπαίδευση.
Μετά τις εσωτερικές συγκρούσεις του 19ου αιώνα, το Μπουένος Άιρες ομοσπονδοποιήθηκε και διαχωρίστηκε από την Επαρχία του Μπουένος Άιρες. Τα δημοτικά όρια επεκτάθηκαν και περιέλαβαν τις πρώην πόλεις Μπελγράνο και Φλόρες, οι οποίες σήμερα αποτελούν συνοικίες του Μπουένος Άιρες.
Οι Αργεντίνοι συχνά αποκαλούν την πόλη Ομόσπονδη Πρωτεύουσα (Capital Federal) για να διαχωρίσουν την πόλη από την ομώνυμη επαρχία. Βάσει του Συντάγματος του 1994, το Μπουένος Άιρες είναι αυτόνομη πόλη.
Διοίκηση και πολιτική
Το 1996, με την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1994, η πόλη απέκτησε διοικητική αυτονομία και έγιναν οι πρώτες δημαρχιακές εκλογές (ο τίτλος της θέσης άλλαξε σε "Κυβερνήτη"). Νικητής ήταν ο Φερνάντο ντε λα Ρούα, ο οποίος αργότερα εξελέγη Πρόεδρος της χώρας.
Ο διάδοχος του Ντε λα Ρούα, ο Ανίμπαλ Ιμπάρρα, κέρδισε δυο εκλογές, όμως καθαιρέθηκε στις 6 Μαρτίου 2006, ως αποτέλεσμα της πυρκαγιάς που είχε ξεσπάσει στο θέατρο República Cromagnon, κατά την οποία έχασαν τη ζωή τους σχεδόν 200 άνθρωποι. Η δημαρχία μεταβιβάστηκε στον Χόρχε Τέλερμαν, ο οποίος ήταν δημαρχεύων από τον Δεκέμβριο του 2005.
Εκπροσώπηση σε εθνικό επίπεδο
Το Μπουένος Άιρες εκπροσωπείται στη Γερουσία από τρεις γερουσιαστές (από τον Αύγουστο του 2006, ο Ροδόλφο Τερράνιο, η Μαρία Λεγκισαμόν και η Βίλμα Ιμπάρρα). Επιπλέον, οι δημότες του Μπουένος Άιρες εκλέγουν 25 μέλη της Βουλής της χώρας.
Συνοικίες
Η πόλη χωρίζεται σε 48 μπάρριος (συνοικίες) για διοικητικούς σκοπούς. Ο διαχωρισμός αυτός αρχικά βασίστηκε στις καθολικές ενορίες, αλλά από τη δεκαετία του 1940 και μετά έγιναν πολλές τροποποιήσεις. Βάσει πιο πρόσφατου διοικητικού διαχωρισμού, η πόλη χωρίστηκε σε 15 κομούνας (κοινότητες). Οι πιο γραφικές και γνωστές συνοικίες είναι η Λα Μπόκα, το Σαν Τέλμο, η Ρεκολέτα, το Παλέρμο και το Πουέρτο Μαδέρο.
Απογραφή πληθυσμού
Σύμφωνα με την απογραφή, η ίδια η πόλη έχει πληθυσμό 2.776.138 κατοίκους, ενώ το μητροπολιτικό Μπουένος Άιρες έχει περισσότερους από 12,4 εκατομμύρια κατοίκους. Ο πληθυσμός της ίδιας της πόλης παραμένει στάσιμος από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, λόγω της υπογεννητικότητας και της μετακίνησης πληθυσμού στα προάστια.
Καταγωγή
Οι περισσότεροι πορτένιος κατάγονται από την Ευρώπη, με πιο συχνή την προέλευση από την Ισπανία (κυρίως τις περιοχές Γαλικία, Αστούριας και Χώρα των Βάσκων) και την Ιταλία (κυρίως τις περιοχές Καλαβρία, Λιγουρία, Πιεμόντε και Νάπολη).
Άλλες ευρωπαϊκές χώρες προέλευσης περιλαμβάνουν τη Γερμανία, την Πορτογαλία, την Πολωνία, την Ιρλανδία, τη Γαλλία, την Κροατία και την Αγγλία.
Τη δεκαετία του 1990 υπήρξε μικρό κύμα μετανάστευσης από τη Ρουμανία και την Ουκρανία.
thumb|200px|Η πολύχρωμη συνοικία [[Λα Μπόκα]]
thumb|200px|Παραγκούπολη
Υπάρχει μια μικρή μειονότητα μιγάδων από την εποχή της ισπανικής αποικιοκρατίας. Μετά τα μέσα του 20ού αιώνα ο πληθυσμός αυτός αυξήθηκε, κυρίως λόγω μεταναστευτικής εισροής στο Μπουένος Άιρες από την επαρχία και γειτονικές χώρες όπως τη Βολιβία, το Περού και την Παραγουάη.
Κοινότητες Αράβων, κυρίως από τη Συρία και τον Λίβανο είχαν σημαντικό ρόλο στην οικονομική και κοινωνική ζωή της πόλης από τις αρχές του 20ού αιώνα.
Η εβραϊκή κοινότητα του Μπουένος Άιρες αριθμεί γύρω στα 150.000 μέλη και είναι η μεγαλύτερη στη Λατινική Αμερική. Οι περισσότεροι κατάγονται από την Ανατολική Ευρώπη (Ασκενάζι), αν και υπάρχουν και αρκετοί Σεφαρδίτες, κυρίως από τη Συρία.
Η πρώτη μεγάλη κοινότητα ανατολικοασιατών στο Μπουένος Άιρες ήταν οι Ιάπωνες, κυρίως από την Οκινάουα. Παραδοσιακά, οι Ιαπωνο-Αργεντίνοι ήταν γνωστοί για την καλλιέργεια φυτών. Στην ίδια την πόλη σχεδόν μονοπωλούσαν τα στεγνοκαθαριστήρια. Οι μετέπειτα γενεές διείσδυσαν σε όλους τους τομείς δραστηριοτήτων. Από τη δεκαετία του 1970 υπάρχει συνεχές και σημαντικό ρεύμα μετανάστευσης από την Κίνα και την Κορέα.
Θρησκεία
Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι καθολικοί. Το Μπουένος Άιρες είναι η έδρα του καθολικού επισκόπου (με δικαιοδοσία σε όλη την Αργεντινή), καθώς και διαφόρων ορθοδόξων και αγγλικανών ιεραρχών. Οι ευαγγελικές εκκλησίες αυξάνονται διαρκώς από τη δεκαετία του 1980.
Σημαντικές κοινότητες Εβραίων και μουσουλμάνων υπάρχουν στην πόλη για πάνω από 100 χρόνια. Το Μπουένος Άιρες φιλοξενεί τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα στη Λατινική Αμερική.
Κλίμα
Το Μπουένος Άιρες χαρακτηρίζεται από υγρό υποτροπικό κλίμα, με πολύ θερμά και υγρά καλοκαίρια, και ήπιους χειμώνες. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος όπου η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται στους 25.1 βαθμούς Κελσίου. Συχνά επικρατούν θερμοκρασίες από 28 έως 31 βαθμούς κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ κατά τη νύχτα κυμαίνονται από 16 έως 21. Τα κύματα καύσωνα που προέρχονται από τη Βραζιλία, μπορούν περιστασιακά να ανεβάσουν τη θερμοκρασία πάνω από τους 35 βαθμούς, ωστόσο η πόλη εξακολουθεί να έχει σύντομα διαστήματα λιγότερο θερμών ανέμων. Η σχετική υγρασία είναι 64 με 70% το καλοκαίρι. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ ήταν 43.3 βαθμοί στις 29 Ιανουαρίου του 1957. Οι περίοδοι μεταξύ του Σεπτεμβρίου και τα μέσα Δεκεμβρίου (άνοιξη), και τα μέσα Μαρτίου με μέσα Ιουνίου (φθινόπωρο) είναι γενικά ήπιες, με μέσες θερμοκρασίες περίπου 17 βαθμών Κελσίου και συχνές καταιγίδες.
Οι χειμώνες είναι εύκρατοι, αν και στις ημιαστικές περιοχές συχνά επικρατεί παγετός από τον Μάιο έως τον Αύγουστο, σε αντίθεση με τις κεντρικές περιοχές του Μπουένος Άιρες. Τα επίπεδα υγρασίας την περίοδο αυτή φτάνουν πάνω από 70%, κάτι που προκαλεί την εμφάνιση πυκνής ομίχλης. Ο Ιούλιος είναι ο μήνας με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες, με μέση θερμοκρασία 10.9 βαθμών, και με τα κρύα ρεύματα αέρα που προέρχονται από την Ανταρκτική να εμφανίζονται σχεδόν κάθε χρόνο.
Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στην πόλη ήταν −5.4 βαθμοί στις 9 Ιουλίου του 1918. Η χιονόπτωση αποτελεί πολύ σπάνιο φαινόμενο στην πόλη, με την πιο πρόσφατη -έως το 2016- να έχει συμβεί στις 9 Ιουλίου του 2007 όταν ολόκληρη η χώρα πλήχτηκε από σφοδρές χιονοθύελλες και έντονη χιονόπτωση, με το έτος αυτό να είναι και το πλέον κρύο των τελευταίων 30 ετών, και η χιονόπτωση να είναι η μεγαλύτερη στην πόλη των τελευταίων 89 ετών.
Η πόλη δέχεται 1214.6 χιλιοστά βροχής ανά έτος, με τις βροχοπτώσεις -ενίοτε μαζί με χαλαζόπτωση- να συμβαίνουν καθ'όλη τη διάρκεια του έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Λία Βίσση
Η Ολυμπία (Λία) Βίσση (Πύλα Λάρνακας, 15 Μαΐου 1955) είναι Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια. Είναι η μεγαλύτερη αδελφή της επίσης τραγουδίστριας Άννας Βίσση.
Δήμος Βουπρασίας
Πρωτεύουσα του Δήμου ήταν η Βάρδα. Μεγάλα χωριά του δήμου είναι η Μανωλάδα και η Νέα Μανωλάδα.
Λία Βίσση
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955. Πριν ξεκινήσει επαγγελματική καριέρα, μαζί με την αδελφή της Άννα, την οποία συνόδευε στο πιάνο, έγιναν γνωστές στην Κύπρο ως Αδελφές Βίσση. Το 1973 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Πήρε δίπλωμα πιάνου από το Εθνικό Ωδείο, στο οποίο από το 1987 δίδαξε ως καθηγήτρια πιάνου. Έχει παρακολουθήσει σειρά σεμιναρίων φωνητικής σε αναγνωρισμένα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Η καριέρα της ξεκίνησε επαγγελματικά στα τέλη της δεκαετίας του '70.
Δήμος Βουπρασίας
Δημοτικά διαμερίσματα
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :