cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bugatti Veyron
Εξέλιξη
Μετά από αρκετά χρόνια κλυδωνισμών και αβεβαιότητας για την Bugatti, τον Μάιο του 1998 ο Όμιλος Volkswagen εξαγόρασε τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Bugatti, εξασφαλίζοντας έτσι τη σίγουρη επιβίωση της εταιρείας. Μετά την εξαγορά της, τα ανώτατα στελέχη του ομίλου άρχισαν να εξετάζουν τρόπους να της ξαναδώσουν το παραδοσιακό της κορυφαίο πρεστίζ, και τότε αντιμετώπισαν το δίλημμα αν αυτό θα μπορούσε να γίνει με την προώθησή της στη Φόρμουλα 1 ή με την παραγωγή ενός σπορ υπεραυτοκινήτου (supercar) πολιτικής έκδοσης. Τελικώς, προκρίθηκε η δεύτερη ιδέα, καθώς θεωρήθηκε ότι η πρώτη θα ήταν μια επένδυση υψηλού ρίσκου και με αμφίβολο τελικό αποτέλεσμα. Καθώς μάλιστα το ίδιο έτος, το 1998, ο ίδιος όμιλος εξαγόρασε επίσης και τις Lamborghini και Bentley (ενώ μεταγενέστερα, το 2012, εξαγόρασε και την Porsche), έγινε αντιληπτό ότι η Bugatti χρειαζόταν ένα μοντέλο πολύ ανώτερο τεχνολογικά και πολύ ακριβότερο ακόμα και από αυτές τις άκρως πολυτελείς εταιρείες, προκειμένου να ξανακερδίσει την αίγλη του παρελθόντος.
Μία πρώτη εντύπωση για το μοντέλο της Bugatti δόθηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1999, με το concept car (πρωτότυπο αυτοκίνητο) Bugatti 18/3 Chiron. Όπως υποδηλώνει η ονομασία του, έφερε έναν 18-κύλινδρο κινητήρα, διάταξης W18, με 3 σειρές των 6 κυλίνδρων, ενώ ο αρχικός κυβισμός του ήταν 6.250 κυβικά εκατοστά. Επίσης, όπως και σε όλες τις Veyron, πρωτότυπες και μοντέλα παραγωγής, ο κινητήρας είχε τοποθετηθεί στο κέντρο και πίσω από τα καθίσματα.
Η γενικότερη σχεδιαστική ιδέα του 18/3 Chiron, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στον Τύπο αυτοκινήτου και στο κοινό και αποτέλεσε τη βάση για την αρχική πρωτότυπη Bugatti EB 18/4 Veyron, που εισήγαγε και την ονομασία Veyron. Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2000 και είχε εξωτερική και εσωτερική αισθητική σχεδόν πανομοιότυπη με την τελική Veyron παραγωγής. Η ονομασία της υποδήλωνε ότι είχε και πάλι 18-κύλινδρο κινητήρα, επίσης διάταξης W18 και αυτή τη φορά με τετραπλό turbo, δηλαδή με 4 τουρμπίνες. thumb|left|Η παρουσίαση μιας πειραματικής Bugatti Veyron προ-παραγωγής στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2001.
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2000, παρουσιάστηκε μία νέα εκδοχή, η οποία αντί για τον αρχικό κινητήρα W18, έφερε έναν 16-κύλινδρο διάταξης W16, προϊόν συνένωσης δύο V8, διατηρώντας όμως τις 4 τουρμπίνες και, ως αποτέλεσμα, μετονομάστηκε σε Bugatti Veyron EB 16/4 (αριθμός κυλίνδρων και αριθμός turbo). Ο κυβισμός του, ωστόσο, είχε αυξηθεί στα 7.993 κυβικά εκατοστά. Η οριστική απόφαση να γίνει μοντέλο παραγωγής ελήφθη το 2001, όταν ο τότε πρόεδρος του Ομίλου Volkswagen Ferdinand Piëch (εγγονός του Φέρντιναντ Πόρσε) ανακοίνωσε ότι η Veyron EB 16/4 θα έμπαινε στην παραγωγή και δεσμεύτηκε ότι θα ήταν το ταχύτερο, ισχυρότερο και ακριβότερο μοντέλο στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκίνησης. Επιπλέον, υποσχέθηκε τότε επίσημα ότι ο κινητήρας της Veyron θα απέδιδε «1.000 συν 1 ίππους», η τελική της ταχύτητα θα ξεπερνούσε (για πρώτη φορά στην ιστορία) τα 400 χιλιόμετρα ανά ώρα (248,6 μίλια ανά ώρα) και η εργοστασιακή της τιμή αγοράς, χωρίς τους φόρους, θα ήταν 1 εκατομμύριο ευρώ, κατά την τότε ισοτιμία. thumb|right|Η επίσημη παρουσίαση της αρχικής Bugatti Veyron προ-παραγωγής το 2003.
Ο Piech, ήταν το πρόσωπο-κλειδί στην εξέλιξη του κινητήρα που θεωρείται σήμα κατατεθέν για τη Bugatti. Ο Αυστριακός μηχανικός έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός 16κύλινδρου boxer κινητήρα, όταν ήταν στο αντίστοιχο τμήμα της Porsche. Έτσι δημιουργήθηκε η εξέλιξη του κινητήρα σε διάταξη W- αντί του «παραδοσιακού» V. Τελικά, η προσπάθεια για την κατασκευή του κινητήρα ολοκληρώθηκε σε πρώτη φάση το 1999, όταν παρουσιάστηκε η πρώτη –ατμοσφαιρική - εκδοχή του στην Έκθεση Αυτοκινήτου της Γενεύης με ισχύ 632 ίππων.
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης, η σχετική ομάδα αντιμετώπισε αρκετές πρωτοφανείς για αυτοκίνητο προκλήσεις, όπως την ανάγκη κατασκευής ενός κιβωτίου ταχυτήτων ικανού να ελέγχει τόσο μεγάλη ιπποδύναμη και ροπή, καθώς και ζητήματα επαρκούς αερισμού και ψύξης ενός κινητήρα με 16 κυλίνδρους και με τόσο μεγάλο κυβισμό και παραγωγή ισχύος, ιδίως σε ταχύτητες της τάξης των 400 χλμ./ώρα. Μεγάλες δυσκολίες συνάντησαν και στην αεροδυναμική της Veyron, καθώς διαμορφώθηκε γύρω από ένα ήδη έτοιμο ντιζάιν, δηλαδή αντίστροφα από την συνήθη διαδικασία, ενώ επιπρόσθετα δεν υπήρχαν έως τότε αεροδυναμικές μετρήσεις για ταχύτητες άνω των 360 - 370 χλμ./ώρα από κανέναν - ενδεικτικώς, ακόμα και τα σύγχρονα αγωνιστικά της Φόρμουλα 1 δεν υπερβαίνουν ποτέ στις πίστες αυτό το όριο. Το αρχικό μοντέλο προ-παραγωγής ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2003 και διέφερε από το τελικό σε ελάχιστες μόνο λεπτομέρειες, πλην όμως σημειώθηκε μια νέα μετάθεση της έναρξης παραγωγής, προκειμένου να αντιμετωπιστούν κάποια ακόμα τεχνικά ζητήματα.
Παρουσίαση και διακρίσεις
thumb|left|Η πρώτη παρουσίαση της Bugatti Veyron EB 16.4 στο Σαλόνι του Παρισιού στις 25 Σεπτεμβρίου 2004.
Τελικώς, μετά από τέσσερα έτη διαρκούς εξέλιξης και αρκετές αναβολές, λόγω κάποιων μηχανικών προβλημάτων που εμφανίστηκαν στην πορεία, το οριστικό μοντέλο παραγωγής αποκαλύφθηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού στις 25 Σεπτεμβρίου 2004, ως Veyron EB 16.4 πλέον, αντί της προηγούμενης ονομασίας Veyron EB 16/4. Η παραγωγή της αρχικής έκδοσης Veyron EB 16.4 ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2005 και γινόταν αποκλειστικά στο χέρι και σε περιορισμένα αντίτυπα, όπως συνέβη και με όλες τις μεταγενέστερες εκδοχές της. Με εξαίρεση κάποιες ειδικές εκδόσεις, οι περισσότερες Veyron διατέθηκαν σε διχρωμία βαφής αμαξώματος, ως ρετρό αναφορά στις Bugatti της δεκαετίας του 1930. Ο κυβισμός του κινητήρα των Veyron παραγωγής είχε διατηρηθεί στα 7.993 κυβικά εκατοστά και φυσικά ήταν 16-κύλινδρος βενζίνης, διάταξης W16, ως προϊόν συνένωσης δύο V8, και μάλιστα με 4 τουρμπίνες (τετραπλό τούρμπο).
Από την πρώτη στιγμή, το μοντέλο προκάλεσε εξαιρετικά μεγάλη αίσθηση στον Τύπο αυτοκινήτου και στο ευρύ κοινό, σε παγκόσμια κλίμακα, και απέσπασε άκρως εγκωμιαστικά σχόλια εντυπωσιασμού. Τα χαρακτηριστικά του μοντέλου του έδωσαν τον άτυπο χαρακτηρισμό ως το πρώτου υπερ-αυτοκινήτου (hypercar). Μάλιστα κέρδισε το βραβείο Best Car Driven All Year της γνωστής βρετανικής τηλεοπτικής εκπομπής Top Gear του BBC για το έτος 2005. Επίσης, το 2010 η ίδια εκπομπή ανακήρυξε επίσημα την Bugatti Veyron ως το Αυτοκίνητο της Δεκαετίας (Car of the Decade) 2000 - 2009.
Εκδόσεις
thumb|right|Το σαλόνι μιας Bugatti Veyron EB 16.4 coupé. thumb|right|Bugatti Veyron Grand Sport στο [[Μαϊάμι της Φλόριντα, ΗΠΑ, σε φωτογραφία τον Φεβρουάριο του 2010.]]
Συνολικά κατασκευάστηκαν 300 αντίτυπα της στάνταρ έκδοσης coupé έως τον Ιούνιο του 2011 και το τελευταίο αντίτυπο της έκδοσης αυτής πωλήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2011. Οι ετήσιες πωλήσεις της στάνταρ έκδοσης, διαμορφώθηκαν ως εξής:
Από την άνοιξη του 2009 έως και τη λήξη της παραγωγής της Veyron, το 2015, παρήχθη και μία εκδοχή με ημι-ανοικτή οροφή targa, με την ονομασία Veyron Grand Sport, και μάλιστα τα πρώτα 50 αντίτυπα από αυτήν κατέληξαν αποκλειστικά σε προ-επιλεγμένους πελάτες της Bugatti. Η έκδοση targa φέρει σημαντικές περαιτέρω ενισχύσεις στο σασί, προκειμένου να αντισταθμιστεί η αφαίρεση της οροφής, καθώς και μικρές διαφοροποιήσεις στα φώτα και στο παρμπρίζ. Η συνολική της παραγωγή έφτασε τελικώς τα 150 αντίτυπα. thumb|right|Bugatti Veyron Super Sport World Record Edition / Édition Spéciale Record du Monde, στο [[Παρίσι, σε φωτογραφία τον Ιούλιο του 2011.]]
Τον Σεπτέμβριο του 2010, κυκλοφόρησε επίσημα και η κορυφαία έκδοση Veyron Super Sport, με ακόμα μεγαλύτερους συμπιεστές turbo στον ίδιο κινητήρα και συνεπακόλουθη αύξηση της ισχύος του από 1.001 ίππους στις 6.000 στροφές το λεπτό σε 1.200 ίππους στις 6.400 στροφές το λεπτό, με την μέγιστη ροπή να φτάνει τα 1.500 N·m. Επίσης, υπέστη και βελτιώσεις στο σασί, προκειμένου να διατηρεί σταθερότητα και στις ακόμα υψηλότερες ταχύτητες που μπορεί να φτάσει, ενώ φέρει ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 430 χιλιόμετρα την ώρα, αντί των 420 στα μοντέλα των 1.001 ίππων. Η συνολική παραγωγή της Veyron Super Sport ανήλθε στα μόλις 30 αντίτυπα, όλα μέσα σε ένα έτος, έως το 2011. Τα 25 από αυτά, φέρουν ηλεκτρονικό κόφτη της τελικής ταχύτητας στα 415 χιλιόμετρα την ώρα (258 μίλια την ώρα) για λόγους προστασίας των ελαστικών και η εμπορική τους τιμή ανήλθε στα 1.650.000 ευρώ.
Τα 5 πρώτα από τα 30 αντίτυπα, δεν έφεραν κόφτη και ονομάζονται Veyron Super Sport World Record Edition (Έκδοση Παγκοσμίου Ρεκόρ). Η μέγιστη ταχύτητα της έκδοσης χωρίς κόφτη έχει μετρηθεί στα 431,072 χιλιόμετρα την ώρα (267,856 μίλια την ώρα) και η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα (0-62 μίλια την ώρα) στα 2,3 δευτερόλεπτα, επιτυγχάνοντας έτσι το ρεκόρ του ταχύτερου αυτοκινήτου παραγωγής, μη αγωνιστικού. Η τιμή του καθενός έφτασε τα 1.950.000 ευρώ και όλα είχαν ήδη, πριν την κατασκευή τους, προ-πωληθεί. Εξωτερικά ξεχωρίζουν εύκολα, καθώς έχουν αποκλειστικά δίχρωμη εξωτερική βαφή, με συνδυασμό Μαύρο του άνθρακα και Arancio πορτοκαλί. Στην πράξη, ωστόσο, ο ηλεκτρονικός κόφτης της τελικής ταχύτητας μπορεί να αφαιρεθεί εκ των υστέρων και στα άλλα 25 αντίτυπα, αν ο ιδιοκτήτης επιθυμεί την επίτευξη του σχετικού ρεκόρ, πλην όμως φέρει αυτός την ευθύνη της κατάστασης των ελαστικών. thumb|left|Bugatti Veyron Grand Sport Vitesse σε αντιπροσωπεία στο [[Λονδίνο σε φωτογραφία του 2012.]]
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2012, εισήχθη η έκδοση Veyron Grand Sport Vitesse και κυκλοφόρησε επίσης σε λίγα αντίτυπα. Η Vitesse ήταν ουσιαστικά η κορυφαία έκδοση της targa εκδοχής Grand Sport, καθώς φέρει την εκδοχή του κινητήρα με τους 1.200 ίππους της έκδοσης Super Sport. Όπως αναφέρθηκε και στην εισαγωγή, κατέχει το ρεκόρ του ταχύτερου ανοικτού αυτοκινήτου, με επίσημη καταμέτρηση της τελικής ταχύτητας στα 408,84 χιλιόμετρα την ώρα (254,04 μίλια την ώρα), καθώς επίσης και του ακριβότερου ανοικτού μοντέλου, καθώς η τιμή της έφτανε τα 2 εκατομμύρια ευρώ. thumb|right|Bugatti Veyron Grand Sport του 2012 στο Γκρίνουιτς, [[Ηνωμένο Βασίλειο, σε φωτογραφία του 2012.]]
Έως τον Δεκέμβριο του 2013, είχαν πωληθεί συνολικά 400 αντίτυπα όλων των εκδόσεων της Veryon, 300 coupé και 100 targa. Επίσημα, είχε ήδη ανακοινωθεί ότι τα 50 τελευταία αντίτυπα του μοντέλου θα είναι όλα targa και κυρίως Veyron Grand Sport Vitesse. Τον Αύγουστο του 2014, ανακοινώθηκε ότι είχαν μείνει μόλις 15 αυτοκίνητα για να συμπληρωθεί το συνολικό νούμερο των 450 αντιτύπων της Bugatti Veyron. Τον Φεβρουάριο του 2015, ανακοινώθηκε ότι η 450-ή και τελευταία Veyron θα παρουσιαζόταν στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο και θα ήταν μια ειδική επετειακή έκδοση, με σκοπό να σηματοδοτήσει το φινάλε της καριέρας της Veyron, όπως και έγινε. thumb|right|Δύο Bugatti Veyron στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο [[Ντουμπάι το 2009.]]
Στις 23 Φεβρουαρίου 2015, η Bugatti ανακοίνωσε επίσημα ότι μόλις πούλησε το τελευταίο αντίτυπο της Veyron, μια Grand Sport Vitesse, σε έναν πελάτη της στη Μέση Ανατολή. Η τελευταία Veyron έλαβε το συμβολικό όνομα Veyron La Finale και, πριν την πώλησή της, εκτέθηκε επίσημα στο Σαλόνι της Γενεύης από τις 5 έως τις 15 Μαρτίου 2015, δίπλα στην πρώτη Veyron που κατασκευάστηκε ποτέ, σαν μια σημαδιακή τελετή λήξης της Bugatti Veyron.
Σημείωση: Αντίθετα με τα επίσημα νούμερα, στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τους μηχανικούς της Bugatti, η αληθινή ιπποδύναμη της στάνταρ έκδοσης της Veyron είναι λίγο μεγαλύτερη από τους 1.001 ίππους και φτάνει τους 1.020 - 1.050 ίππους, αναλόγως με την εξωτερική θερμοκρασία. Ωστόσο, ανακοινώθηκε από την εταιρεία το συμβολικό νούμερο «1.000 συν 1», καθώς αυτή ήταν η υπόσχεση που είχε δοθεί στις πρώτες επίσημες ανακοινώσεις, όταν η εξέλιξη του κινητήρα δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί.
Μέγιστη ταχύτητα
Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της Veyron είναι 0,41 στην καθημερινότητα, ενώ φτάνει το 0,36 όταν το αυτοκίνητο στις υψηλές ταχύτητες χαμηλώνει προς το έδαφος. Τα ελαστικά είναι της Michelin και εξελίχθηκαν ειδικά για την Veyron, ενώ ένα σετ και των 4 ελαστικών του μοντέλου κοστίζει 17.000 δολάρια. Η χωρητικότητα της δεξαμενής καυσίμων είναι 100 λίτρα και μάλιστα αδειάζει σε μόλις 12 λεπτά όταν το αυτοκίνητο έχει φτάσει στην τελική ταχύτητα, αν φυσικά ήταν εφικτό να τη διατηρήσει επί τόσα λεπτά.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|Το σαλόνι της ειδικής έκδοσης Bugatti Veyron Hermès ([[Ερμής). Σημειώστε τις αφρώδεις επενδύσεις όλων των Veyron.]]
Μια ξεχωριστή καινοτομία της Bugatti Veyron είναι ότι εκτός του γνωστού ABS στα φρένα και των 4 τροχών, φέρει στάνταρ και ένα επιπρόσθετο ABS στο ηλεκτρικό χειρόφρενο, για το ακραίο σενάριο αστοχίας των φρένων και συνεπακόλουθης ανάγκης φρεναρίσματος με το ηλεκτρικό χειρόφρενο. Φυσικά διαθέτει στάνταρ και Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης, Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), προβολείς υψηλής έντασης και στις δύο σκάλες, σύστημα ελέγχου πίεσης ελαστικών και πυροτεχνικούς προεντατήρες στις ζώνες ασφαλείας. Το εντυπωσιακό όμως για όχημα τόσο υψηλής τιμής, είναι ότι έχει μόνο 2 μπροστινούς αερόσακους, χωρίς να έχει ποτέ προσφέρει πλευρικούς. Αυτό συνέβη διότι λόγω του μεγάλου πλάτους του αυτοκινήτου, στα 2 μέτρα ακριβώς, και του εξαιρετικά ισχυρού πλαισίου της κατασκευής του, καθώς και της επίστρωσης στο σαλόνι με άφθονα αφρώδη υλικά, κρίθηκε επίσημα ότι δεν χρειαζόταν πλευρικούς αερόσακους.
Tο κυριότερο πλεονέκτημα, ωστόσο, που έχει κάνει την Bugatti Veyron να θεωρείται μοναδική και ξεχωριστή, ακόμα και ανάμεσα σε όλα τα εξωτικά υπεραυτοκίνητα, είναι η ικανότητά της να διατηρεί μια αξιοσημείωτη ευστάθεια και να εμπνέει εμπιστοσύνη στον οδηγό σε κάθε ταχύτητα, ακόμα και πλησιάζοντας στο μέγιστο των επιδόσεών της. Σύμφωνα με ένα σχετικό δημοφιλές σχόλιο των δοκιμαστών της: «η Veyron είναι το μοναδικό αυτοκίνητο που ακόμα και μετά τα 350 km/h (218 mph) μπορείς να κουβεντιάζεις με τον συνοδηγό». Φυσικά υπάρχει πληθώρα άλλων μοντέλων που έχουν καταφέρει στα νεότερα χρόνια τελικές ταχύτητες στα επίπεδα των 350 – 400 km/h ή και ακόμα μεγαλύτερες, αλλά γενικώς δεν εμπνέουν αντίστοιχο αίσθημα ασφάλειας σε αυτές, και πρακτικώς ο οδηγός χρειάζεται να φοράει κράνος στα περισσότερα από αυτά για να τις προσεγγίσει, λόγω έντονης επιβάρυνσης του οδηγού.
Αντικατάσταση της Veyron
thumb|right|Η πρώτη Bugatti Veyron EB 16.4 που πωλήθηκε στις [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|ΗΠΑ, σε φωτογραφία τον Απρίλιο του 2006, στη Φλόριντα.]]
Το μοντέλο - διάδοχος βασίστηκε σε μια ανανεωμένη έκδοση της ανθρακονημάτινης πλατφόρμας της Veyron, όπου το 92% των εξαρτημάτων της είναι νέα ή βελτιωμένα, έτσι ώστε να αυξηθεί η ακαμψία και να μειωθεί το βάρος. Επίσης και η αισθητική της Chiron είναι μια έντονη μετεξέλιξη της Veyron, που την θυμίζει, ενώ διατήρησε τον γνωστό W16 κινητήρα 8.0 λίτρων με τα 4 turbo, με σημαντικές όμως βελτιώσεις, ανεβάζοντας έτσι την συνολική ισχύ της στους 1.500 ίππους και την ροπή στα 1.600 N·m. Αντίθετα με τα 450 αντίτυπα της Veyron, η Chiron θα παραχθεί σε 500 αντίτυπα και μάλιστα τα 150 είχαν ήδη προ-πωληθεί με προκαταβολή 200.000 ευρώ από τον Δεκέμβριο του 2015, ενώ η εμπορική της τιμή ανέρχεται στα 2,4 εκατομμύρια ευρώ.
Παραπομπές
thumb|right|Bugatti Veyron EB 16.4 σε αντιπροσωπεία στο [[Βερολίνο σε φωτογραφία τον Οκτώβριο του 2010.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Veyron Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Μαρία Ευθυμίου
Η Μαρία Ευθυμίου (Λάρισα, 1955) είναι Ελληνίδα ιστορικός και καθηγήτρια πανεπιστημίου, ερευνήτρια Ιστορίας και Αρχαιολογίας, συγγραφέας ιστορικών βιβλίων, επιμελήτρια και συνεργάτης συλλογικών έργων και αρθρογράφος στην Ελληνική, Γαλλική και Αγγλική γλώσσα. Είναι βραβευμένη με το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1955 στη Λάρισα. Είναι κόρη του φιλόλογου Δημητρίου Ευθυμίου και της δασκάλας Χριστίνας Βακάλη, και αδελφή του βουλευτή και ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Πέτρου Ευθυμίου. Σε μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα.
Σπουδές
Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών της εισήλθε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών από το οποίο αποφοίτησε το 1977 και κατόπιν πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Το 1984 ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή. Έχει διδαχθεί επτά ξένες γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, τουρκικά και αλβανικά.
Σταδιοδρομία
Από το 1977 μέχρι το 1979 διετέλεσε ερευνήτρια στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα και από το 1981 διδάσκει στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ακόμη έχει συγγράψει βιβλία ιστορικού περιεχομένου, έχει συμμετάσχει στη συγγραφή συλλογικών έργων και έχει παρουσιάσει δεκάδες άρθρα και συμβολές σε επιστημονικά συνέδρια και περιοδικά Ιστορίας.
Από το 2006 πραγματοποιεί διαλέξεις ελληνικής και παγκόσμιας Ιστορίας ανά την Ελλάδα.
Διακρίσεις
Το 2013 τιμήθηκε με το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας.
Διαλέξεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Δεκαεννέα μικρά μαθήματα για έναν Μεγάλο Κόσμο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Tube Alloys
Με την κωδική ονομασία Τιούμπ κράματα, ή Κράματα Τιούμπ, εκ της αγγλικής Tube Alloys και κατά μετάφραση Σωληνοκράματα φερόταν η κυβερνητική απόρρητη έρευνα του Ηνωμένου Βασιλείου με τη σύμπραξη του Καναδά για την ανάπτυξη του προγράμματος παραγωγής ατομικών όπλων, στο γενικότερο πυρηνικό πρόγραμμα της Μεγάλης Βρετανίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Βάση των ερευνών του προγράμματος σωληνοκράματα ήταν το πλουτώνιο.
Σημειώνεται παρασκηνιακά ότι και τα δύο προγράμματα, (των Σωληνοκραμάτων και του Μανχάταν) είχαν λάβει υπόψη τους όλα τα δεδομένα των μέχρι των αρχών του πολέμου επιστημονικών επιτεύξεων των ατομικών ερευνών και ειδικότερα μετά την αποκάλυψη της πυρηνικής σχάσης από τον Γερμανό πυρηνικό χημικό Ότο Χαν και της συνεργάτιδάς του Λίζε Μάιτνερ, καθώς και εκείνων της λεγόμενης επιστημονικής ομάδας του Παρισιού. Τα δεδομένα όμως αυτά είχαν περιέλθει και στους Ρώσους με συνέπεια να ξεκινήσει ένας αγώνας ταχύτητας στην κατασκευή της ατομικής βόμβας μέσα σ΄ ένα τεράστιο κατ΄ ενάντιο κλίμα καχυποψίας αλλά και κατασκοπείας. Τελικά στον αγώνα εκείνο, όπως αποδείχθηκε προηγήθηκαν οι ΗΠΑ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οπλικά συστήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα Κατηγορία:Κράματα Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ.
Η Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, πρώην Σχολή Νομικών Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, είναι μία από τις έντεκα σχολές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Από το 2013 με την ανασυγκρότηση των Σχολών του Α.Π.Θ. τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών επιστημών συγκροτούν τα τμήματα:
Τα τμήματα προσφέρουν προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς κύκλους σπουδών.
Ιστορία
Η σχολή ιδρύθηκε το 1925 ως Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών και αποτελούνταν από Τμήμα Νομικής και το Τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών. Το τμήμα Πολιτικών Επιστημών ιδρύθηκε το 1999.
Προσωπικό
Το διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (Δ.Ε.Π.) των 3 τμημάτων της σχολής είναι περίπου 150 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες).
Εγκαταστάσεις
Οι εγκαταστάσεις τις Σχολής βρίσκονται στο κεντρικό τμήμα του campus, του Α.Π.Θ.
Βιβλιοθήκες
Κάθε Τμήμα της Σχολής έχει την δικιά του βιβλιοθήκη, που είναι διασυνδεδεμένη με το Σύστημα Βιβλιοθηκών του Α.Π.Θ. Στις διάφορες βιβλιοθήκες, υπάρχουν περίπου χιλιάδες τίτλοι βιβλίων, αλλά και εκατοντάδες επιστημονικά περιοδικά και άρθρα. Επίσης, οι φοιτητές έχουν πρόσβαση και σε όλες τις διπλωματικές εργασίας, αλλά και στις διδακτορικές διατριβές που έχουν εκπονηθεί από φοιτητές του εκάστοτε τμήματος.
Η βιβλιοθήκη του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών λειτουργεί από την το 1940 και στεγάζεται στον πρώτο όροφο του κτιρίου της Νομικής Σχολής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.). Έχει θέσει ως κύριο στόχο της, να προωθεί το εκπαιδευτικό έργο του Πανεπιστημίου και να εξυπηρετεί τις εκπαιδευτικές, πληροφοριακές και ερευνητικές ανάγκες της πανεπιστημιακής κοινότητας του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών μέσα από συλλογές, υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που παρέχει. Η συλλογή της καλύπτει όλα τα θέματα που απασχολεί το Τμήμα, στα πλαίσια των προγραμμάτων σπουδών και περιλαμβάνει περίπου 24.000 τόμους βιβλίων, 170 τίτλους περιοδικών, και μια πολύτιμη συλλογή σπάνιων βιβλίων. Παράλληλα, εμπλουτίζεται κάθε χρόνο με την αγορά νέων βιβλίων βάσει των αναγκών των χρηστών της, τα θεματικά πεδία που διδάσκονται και τις προτάσεις που κάνουν.
Για την οργάνωση του υλικού της χρησιμοποιεί διεθνή βιβλιοθηκονομικά πρότυπα, για την ταξινόμηση του χρησιμοποιεί το Ταξινομικό Σύστημα της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (LC) και για την καταλογογράφηση του τους Αγγλοαμερικάνικους Κανόνες Καταλογογράφησης (AACR2). Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να αναζητήσει βιβλία και περιοδικά, να χρησιμοποιήσει το αναγνωστήριο, το φωτοαντιγραφικό μηχάνημα, το ασύρματο δίκτυο και τις σημειώσεις που έχουν αφήσει διδάσκοντες. Η χρήση, όμως, της νησίδας ηλεκτρονικών υπολογιστών και ο δανεισμός  βιβλίων γίνονται αποκλειστικά στους φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου] εφόσον κατέχουν την κάρτα μέλους
Σπουδές
Τα 3 τμήματα προσφέρουν προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς κύκλους σπουδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Κωνσταντίνος Πετιμεζάς
Ο Κωνσταντίνος Πετιμεζάς (1764 - 1824) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και στρατιωτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του Αντωνίου Πετιμεζά, γενάρχη της ιστορικής οικογένειας των Πετιμεζάδων. Κατέφυγε μετά την δολοφονία του αδελφού Αθανασίου του το 1804 στη Ζάκυνθο και κατατάχθηκε στο ρωσικό πολεμικό ναυτικό ως αξιωματικός. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έλαβε μέρος στις μάχες της Τρίπολης, του Λεβιδίου, του Ναυπλίου, των Πατρών κ.α. Επίσης πήρε μέρος στην εθνοσυνέλευση του Άστρους. Στον εμφύλιο συντάχθηκε με τον Κολοκοτρώνη.
Απεβίωσε το 1824.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κωνσταντινος Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Βασίλειος Αθ. Πετιμεζάς
Ο Βασίλειος Πετιμεζάς (1785-1872) ήταν αγωνιστής του 21΄ και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του αρματωλού Αθανασίου, γόνου της ιστορικής οικογένειας των Πετιμεζάδων. Το 1804 κατέφυγε στη Ζάκυνθο ύστερα από την δολοφονία του πατέρα του και κατατάχθηκε στον ρωσικό στρατό. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία και ανέλαβε τη μύηση του Οδυσσέα Ανδρούτσου στη Στερεά Ελλάδα. Στη συνέχεια συνεργαζόμενος με τον γιο του Αλή Πασά τον Βελή οργάνωσε με άλλους Πετμεζαίους κίνημα. Παρέστη στην Αγία Λαύρα κατά τη κήρυξη της επανάστασης την 25 Μαρτίου, γεγονός που αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του και σε τιμητικά επικήδεια ψηφίσματα του Ηγουμενοσυμβουλίου της Αγίας Λαύρας και του τότε Δημάρχου Καλαβρύτων όπου αναφέρουν ότι πρώτος με τον επίσκοπο Γερμανό και τον Ζαΐμη ύψωσε τη σημαία της επανάστασης. Την παρουσία του Βασ. Πετιμεζά στα Καλάβρυτα μαζί με τον αδελφό του Νικόλαο και άλλους οπλαρχηγούς κατά την πολιορκία των εκεί Τούρκων αναφέρει και ο Σπηλιάδης. Στη συνέχεια ο Πετιμεζάς λαμβάνοντας το βαθμό του στρατηγού μετείχε του Αγώνα κατά του Δράμαλη, όπου και συμμετείχε σε πολλές μάχες στην Πελοπόννησο.
Ο Βασίλειος Πετμεζάς εκλέχτηκε αργότερα βουλευτής, γερουσιαστής, αντιπρόσωπος της επαρχίας Καλαβρύτων στις διάφορες εθνοσυνελεύσεις και μετά την απελευθέρωση συνέχισε βουλευτής και γερουσιαστής ενώ προς το τέλος της ζωής του έλαβε τον τίτλο του επίτιμου υπασπιστή του βασιλέα Γεωργίου Α΄.
Μετείχε στην Γ' Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας στις 6 Απριλίου 1826, στην Δ' Εθνική συνέλευση Άργους το 1829, Ε' Εθνική Συνέλευση Άργους και Ναυπλίου το 1831-1832 και στην Εθνική Συνέλευση της 3ης Σεπτεμβρίου το 1843. Είχε εκλεγεί βουλευτής Καλαβρύτων το 1844-1847 και το 1847-1850 και γερουσιαστής το 1861 -1862.
Απεβίωσε την 22 Νοεμβρίου 1872 στο Αίγιο. Κατά τις τελετές της κηδείας του εκδόθηκαν πολλά ψηφίσματα από κρατικές και τοπικές αρχές που υπενθύμιζαν την ένδοξη δράση του. Στο Μουσείο της Σχολής Ευελπίδων φυλάσσεται το αργυρό και επιχρυσωμένο πιστόλι του Β. Πετιμεζά "όπερ είναι το πρώτον κροτήσαν όπλον δια της χειρός του δαφνοστεφούς στρατηγού κατά την εις την μονήν της Αγίας Λαύρας τελεσθείσαν ορκωμοσίαν."
Γιος του ήταν ο Γεώργιος Β. Πετιμεζάς.
Άφησε ιστορικό αρχείο από εκατοντάδες έγγραφα, μεταξύ των οποίων και αυτοβιογραφία του.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Βασιλειος Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Νίκολα Πελτζ
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1995 στο Βέστσεστερ της Νέας Υόρκης και είναι κόρη του δισεκατομμυριούχου επιχειρηματία Νέλσον Πελτζ και του μοντέλου Κλόντια Χέφνερ. Έχει μια αδελφή και έξι αδελφούς, μεταξύ των οποίων ο παίκτης χόκεϊ Μπραντ Πελτζ και ο ηθοποιός Γουίλ Πελτζ.
Ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική από τα 13 της, πρωταγωνιστώντας στο Manhattan Theatre Club.
Καριέρα
Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με τη χριστουγεννιάτικη ταινία «Deck the Halls» το 2006. Δύο χρόνια αργότερα, έπαιξε στην ταινία «Harold» και εμφανίστηκε στο videoclip του τραγουδιού «7 Things» της Μάιλι Σάιρους. Το 2010 πρωταγωνίστησε ως Κατάρα στην ταινία «The Last Airbender» και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα Kids Choice Awards και MTV Movie Awards. Το 2012 έπαιξε στην ταινία «Eye of the Hurricane».
Από το 2013 μέχρι το 2015 έπαιζε στη τηλεοπτική σειρά του A&E, «Bates Motel» ενώ ακολούθησαν οι ταινίες «Transformers: Age of Extinction» και «Affluenza» (2014), «Youth in Oregon» (2016), «Transformers: The Last Knight» (2017) αλλά και οι τηλεοπτικές σειρές «Inhumans» (2017) και «When The Street Lights Go On» (2020).
Το 2018 έπαιξε στις ταινίες «Back Roads» και «Our House», το 2019 στην ταινία «The Obituary of Tunde Johnson» και το 2020 στην ταινία «Holidate».
Προσωπική ζωή
Το 2019 ξεκίνησε τη σχέση της με το μοντέλο Μπρούκλιν Μπέκαμ, γιο των Βικτόρια και Ντέιβιντ Μπέκαμ. Στις 11 Ιουνίου 2020 ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους και παντρεύτηκαν στις 9 Απριλίου 2022 στη Παλμ Μπητς της Φλόριντα.
Ιβάν Ούργκαντ
Ο Ιβάν Αντρέγεβιτς Ούργκαντ (Ρωσικά: Ива́н Андре́евич У́ргант) είναι Ρώσος παρουσιαστής, τηλεοπτική προσωπικότητα, ηθοποιός, μουσικός και κωμικός, γεννημένος 16 Απριλίου του 1978.
Βιογραφία
Ο Ούργκαντ γεννήθηκε στο Λένινγκραντ σε οικογένεια ηθοποιών, Αντρέι Ούργκαντ και Βαλέρια Κισέλεβα. Αποφοίτησε από το Κρατικό θέατρο Αγίας Πετρούπολης.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Ιβάν Ούργκαντ ήταν ηγέτης του έργου ψυχής Μαξίμ Λεονίντοφ, το παρατσούκλι του ήταν (Ρωσικά: Внук - Εγγονός).
Το 2007, 2008, 2009, 2010 και 2011 ο Ιβάν Ούργκαντ απονεμήθηκε με το βραβείο Τέφι.
Στις 16 Μαΐου του 2009 παρουσίασε τον τελικό του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision (2009) με την πρώην Ρωσίδα συμμετέχοντα της Eurovision Αλσού.
Το 2012 κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ του με τίτλο "Estrada".
Ο Ιβάν Ούργκαντ έχει ύψος 1,95μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009
Προεδρικές εκλογές στο Καζακστάν 2022
Πρόωρες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καζακστάν στις 20 Νοεμβρίου 2022 για να εκλεγεί ο Πρόεδρος του Καζακστάν. Αυτές ήταν οι έβδομες προεδρικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν μετά την ανεξαρτησία του Καζακστάν από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Ο σημερινός πρόεδρος Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ, ένας ανεξάρτητος, επανεξελέγη για δεύτερη θητεία κατά συντριπτική πλειοψηφία, λαμβάνοντας το 81% των ψήφων. Ο πλησιέστερος αντίπαλός του, ο Ταιγκούλι Νταϊραμπάεφ του Κόμματος Auyl, έλαβε μόλις το 3% των ψήφων, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά από το 2015 που κανείς άλλος υποψήφιος εκτός από τον σημερινό πρόεδρο δεν έλαβε περισσότερο από 5% στις ψήφους. Αυτές ήταν οι πρώτες εκλογές από το 1999 στις οποίες η επιλογή « εναντίον όλων » συμπεριλήφθηκε στο ψηφοδέλτιο, με το 6% των συνολικών ψήφων. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 69%, η χαμηλότερη σε προεδρικές εκλογές στο Καζακστάν.
Αρχικά προγραμματισμένες για τον Δεκέμβριο του 2024, ο πρόεδρος Τοκάγιεφ ζήτησε τη διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών το φθινόπωρο του 2022 κατά την ετήσια ομιλία του για την κατάσταση του έθνους που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2022, όπου πρότεινε επιπλέον αλλαγές στην προεδρική θητεία σε μια επταετή θητεία που δεν μπορεί να ανανεωθεί μέσω συνταγματικής τροπολογίας, και ανακοίνωσε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος για επανεκλογή για δεύτερη πενταετή θητεία. Ωστόσο, αυτό οδήγησε στο να αμφισβητηθεί η νομιμότητα των προτάσεων του Τοκάγιεφ σχετικά με τη θητεία του, καθώς εικάζεται ότι αυτό θα του επέτρεπε να υπηρετήσει περισσότερες από δύο θητείες ως πρόεδρος. Ως αποτέλεσμα, οι προτεινόμενες συνταγματικές τροποποιήσεις του Τοκάγιεφ επικυρώθηκαν και υπογράφηκαν σε νόμο πριν από την ψηφοφορία, με τον ίδιο τον Τοκάγιεφ να ορίζει τότε την ημερομηνία εκλογής με προεδρικό διάταγμα στις 21 Σεπτεμβρίου.
Υποψήφιοι
Συνολικά 12 υποψήφιοι προτάθηκαν για τις εκλογές, με μόλις έξι να πληρούν τις προϋποθέσεις για το ψηφοδέλτιο, συμπεριλαμβανομένων των Qaraqat Äbden (Εθνική Συμμαχία Επαγγελματιών Κοινωνικών Λειτουργών) και Σαλτανάτ Τουρσινμπέκοβα ( QA–DJ ), καθιστώντας την την πρώτη φορά που εμφανίστηκαν πολλές γυναίκες υποψήφιες στο προεδρικό ψηφοδέλτιο. Ο Τοκάγιεφ υποστηρίχθηκε από τον Λαϊκό Συνασπισμό, μια εκλογική συμμαχία που σχηματίστηκε από πολλά φιλοκυβερνητικά κόμματα καθώς και από διάφορες δημόσιες ενώσεις. Ο Τζιγκούλι Νταϊραμπάεφ προτάθηκε από το Auyl Λαϊκό Δημοκρατικό Πατριωτικό Κόμμα, το μόνο φιλοκυβερνητικό κόμμα στο Καζακστάν που διεκδίκησε τις εκλογές. Ο Νουρτζάν Αλτάεφ, πρώην βουλευτής του Amanat και μέλος του διχασμένου Συνασπισμού Δημοκρατικών Δυνάμεων, αποκλείστηκε από τις εκλογές αφού διαπιστώθηκε από το δικαστήριο ότι είχε παραποιήσει το πρωτόκολλο της προεδρικής υποψηφιότητάς του από τον Δημόσιο Οργανισμό Muqalmas, αφήνοντας τον Νουρλάν Αουεσμπάεφ από το Εθνικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα να γίνει ο μοναδικός υποψήφιος της αντιπολίτευσης στις εκλογές. Σχεδόν όλοι οι προεδρικοί υποψήφιοι που αναμετρήθηκαν με τον Τοκάγιεφ περιγράφονταν ως «υποψήφιοι τσέπης», λόγω της σχετικά ασάφειάς τους και της έλλειψης δημοτικότητας.
Πλαίσιο εκλογών
Οι εκλογές διεξήχθησαν μετά την αναταραχή στο Καζακστάν του 2022 και το συνταγματικό δημοψήφισμα που ακολούθησε, με την εκστρατεία να επικεντρώνεται στον πληθωρισμό που προκλήθηκε μετά την πανδημία COVID-19, τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις, τον εκδημοκρατισμό, την καταπολέμηση της ολιγαρχίας, τη δημόσια χρήση της καζακικής γλώσσας, κοινωνικοοικονομικά, αγροτικά, οικογενειακά και γυναικεία ζητήματα. Οι διαμαρτυρίες κατά της νομιμότητας των εκλογών και του αποτελέσματός τους που διεξήχθησαν από ακτιβιστές της αντιπολίτευσης αντιμετώπισαν καταστολές και διώξεις από την κυβέρνηση του Καζακστάν, καθώς και αναφορές για διακοπές ρεύματος στο Διαδίκτυο, επιθέσεις DDoS και κυβερνητικές πιέσεις προς ανεξάρτητα καζακικά μέσα ενημέρωσης.
Αποτελέσματα
Ο Τοκάγιεφ αναμενόταν ευρέως να κερδίσει τις εκλογές σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις έξω από τα εκλογικά τμήματα κερδίζοντας την πλειοψηφία των ψήφων. Ο πρόεδρος ανακηρύχθηκε νικητής νωρίς το πρωί της 21ης Νοεμβρίου 2022 έπειτα από τη δημοσίευση των προκαταρκτικών αποτελεσμάτων από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή η οποία στις 22 Νοεμβρίου επικύρωσε επίσημα την εκλογή του. Ο Τοκάγιεφ ορκίστηκε για τη δεύτερη θητεία του στην προεδρική ορκωμοσία που πραγματοποιήθηκε στις 26 Νοεμβρίου στο Παλάτι της Ανεξαρτησίας στην Αστάνα. Μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Τοκάγιεφ προκήρυξε εκλογές για τη Γερουσία τον Ιανουάριο του 2023 πριν διαλύσει το 7ο Κοινοβούλιο του Καζακστάν και προγραμματίσει τις βουλευτικές εκλογές του 2023 να διεξαχθούν στις 19 Μαρτίου.
Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) εξέδωσε δήλωση που επαίνεσε τις εκλογές ως "αποτελεσματικά προετοιμασμένες", αν και επισημαίνει την έλλειψη ανταγωνιστικότητας και υπογράμμισε την ανάγκη νομοθεσίας που να διασφαλίζει "γνήσιο πλουραλισμό".
Παραπομπές
2022 Καζακσταν
Νέα Δήμματα
Τα Νέα Δήμματα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Ιστορία
Την ονομασία του την πήρε από το «δέσιμο» του νερού του ποταμού κατά μήκος του, με σκοπό τη δημιουργία μικρών λεκάνων για την άρδευση και την πόση των ζώων.
Τα Νέα Δήμματα δεν βρίσκονταν πάντα στη σημερινή τους τοποθεσία. Τα (παλιά) Δήμματα αρχικά ήταν βοσκότοπος, στην περιοχή της σημερινής Χρυσοπατερίτισσας πάνω από τον Πωμό, στον οποίο ένα ζευγάρι εκ του οποίου η γυναίκα καταγόταν από τη Λυσό και ο άντρας από την Κινούσα, έκτισαν εκεί το σπίτι τους για δική τους ευκολία στη βοσκή των ζώων. Ένας άλλος λόγος της τοποθεσίας του ήταν η προστασία από τις επιδρομές των Αράβων (σαρακηνών).
Σταδιακά το χωριό μεγάλωσε και έφτασε τον αριθμό των δεκατεσσάρων οικογενειών. Επί Αγγλοκρατίας απαγορεύτηκε η βοσκή με πρόσχημα την προστασία της χλωρίδας και της πανίδας. Ο βασικός λόγος ήταν ότι οι κάτοικοι του χωριού λόγω της θέσης του στο δάσος τροφοδοτούσαν αντάρτες και φυγόδικους, οπότε το 1950 οι Άγγλοι αποφάσισαν να μεταφέρουν το χωριό στη σημερινή του τοποθεσία, όπου και το ονόμασαν Νέα Δήμματα. Γι’ αυτό και το χωριό οφείλει το σχεδιασμό και την αρχιτεκτονική του στο αγγλικό πρότυπο της τότε εποχής.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Κιθαιρών (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Κιθαιρών (Κιθαιρώνας) ήταν ένας βασιλιάς των Πλαταιών, από τον οποίο κατά την μυθολογία πήρε το όνομά του, το γειτονικό ομώνυμο βουνό Κιθαιρώνας. Ο Κιθαιρών βασίλευσε πριν από τον βασιλιά Ασωπό: «Οι Πλαταιείς δεν αναγνωρίζουν άλλο βασιλιά εκτός από τον Ασωπό και τον Κιθαιρώνα πριν από αυτόν» (Παυσανίας, Θ΄ 1.1).
Ο Κιθαιρών είχε τη φήμη πολύ σοφού ανθρώπου και ο ίδιος ο θεός Δίας ζήτησε τη συμβουλή του για να ξαναφέρει την `Ηρα στον Όλυμπο (π.χ. Παυσανίας Θ΄ 3.1). Με τη συμβουλή του Κιθαιρώνος ο Δίας έφτιαξε ένα ξόανο (ξύλινο ομοίωμα) γυναίκας σκεπασμένο με πέπλο, μαζί με το οποίο περιφερόταν μέσα σε μία άμαξα που την έσερναν βόδια λέγοντας παντού ότι έπαιρνε ως σύζυγο την κόρη του Ασωπού Πλαταία. Η Ήρα, μαθαίνοντας αμέσως το γεγονός, έτρεξε από την Εύβοια όπου είχε καταφύγει, όρμησε στην άμαξα και τράβηξε απότομα το πέπλο από το ξόανο. Μόλις όμως είδε ότι όλα ήταν μια απάτη, γέλασε και συμφιλιώθηκε με τον Δία. Με αφορμή την παράδοση αυτή, οι Πλαταιείς εόρταζαν τα Δαίδαλα (τα Μικρά Δαίδαλα και τα Μεγάλα Δαίδαλα).
Σε μία τρίτη παράδοση, ο Κιθαιρών ήταν άπληστος και κακούργος, που σκότωσε τον πατέρα του και αποπειρώθηκε να γκρεμίσει από ένα βράχο τον αδελφό του, τον Ελικώνα, ένα πολύ ήσυχο παιδί. Τότε οι θεοί μετεμόρφωσαν και τους δύο αδελφούς στα ομώνυμα βουνά. Ο Ελικών, που ήταν πράος, έγινε η κατοικία των Μουσών, ενώ ο Κιθαιρών, ως ασεβής και βίαιος, έγινε η κατοικία των Ερινύων.
Πηγή
Κιθαιρων Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Η Μαρία Θηρεσία (ιταλ. Maria Teresa di Borbone delle Due Sisilie, 15 Ιανουαρίου 1867 - 1 Μαρτίου 1909) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Κόμη του Τράνι και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν.
Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Μαγδαληνή ήταν το μόνο τέκνο του Λουδοβίκου, Κόμη του Τράνι, και της Ματθίλδης Λουδοβίκας, κόρης του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα στη Βαυαρία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1889 τον Γουλιέλμο του Χοεντσόλλερν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ντέιβ Έλεφσον
Ο Ντέιβ Έλεφσον (David Warren "Dave" Ellefson, 12 Νοεμβρίου 1964) είναι Αμερικανός μπασίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Megadeth.
Βιογραφία
Ο Ντέιβ Έλεφσον γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1964 στο Τζάκσον της Μινεσότα και στα εφηβικά του χρόνια μετακόμισε στο Λος Άντζελες, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει να μαθαίνει να παίζει μπάσο.
Το 1983, γνώρισε τον Ντέιβ Μαστέιν ο οποίος είχε απολυθεί από τους Metallica. Μαζί, σχημάτισαν τους Megadeth κυκλοφορώντας το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Killing Is My Business... and Business Is Good!", το 1985. Μαζί κυκλοφόρησαν εννέα στούντιο και ένα ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ μέχρι τη διάλυση τους το 2002, λόγω προβλήματος στο αριστερό χέρι του Ντέιβ Μαστέιν.
Σε εκείνο το διάστημα, οι Megadeth έφθασαν να είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα του χέβι μέταλ με πέντε δίσκους στο αμερικάνικο Top-10 και έξι άλμπουμ τους να έχουν γίνει χρυσά, τα πέντε εκ των οποίων έγιναν πλατινένια, ενώ το "Countdown to Extinction" έχει γίνει διπλά πλατινένιο.
Από την επόμενη χρονιά και έπειτα, ο Έλεφσον επικεντρώθηκε στο Power/Thrash Metal συγκρότημα του με όνομα F5, με τους οποίους κυκλοφόρησε το "A Drug for All Seasons" το 2005 και το "The Reckoning" το 2008. Επίσης, ηχογράφησε το "Metalmorphosis" με τους Killing Machine, με τον τραγουδιστή των Helstar, Τζέιμς Ριβέρα, τον κιθαρίστα των Agent Steel, Χουάν Γκαρσία, τον κιθαρίστα των Stream, Πίτερ Σάιταουερ και τον πρώην ντράμερ του Alice Cooper και των Megadeth, Τζίμι ΝτεΓκράσο.
Από το 2002 μέχρι το 2006 ήταν μέλος των Avian, κυκλοφορώντας μαζί τους το "From the Depths of Time", τον Οκτώβριο του 2005. Ένα χρόνο νωρίτερα, συμμετείχε στο άλμπουμ "Prophecy" των Soulfly, ηχογραφώντας το μπάσο για τα μισά κομμάτια του δίσκου.
Στα τέλη του 2008, σχημάτισε τους Hail! μαζί με τον ΝτεΓκράσο, τον πρώην τραγουδιστή των Judas Priest και Iced Earth, Τιμ Όουενς, τον κιθαρίστα των Sepultura, Αντρέας Κίσσερ, ενώ για ένα διάστημα ήταν μέλος του συγκροτήματος και ο πρώην ντράμερ των Dream Theater, Μάικ Πορτνόι.
Τον Φεβρουάριο του 2010, ο Έλεφσον δέχτηκε πρόσκληση από το ντράμερ των Megadeth, Σον Ντρόβερ και τον Ντέιβ Μαστέιν, για να συζητήσουν την πιθανότητα επιστροφής του στο συγκρότημα. Τελικά, επανήλθε στο συγκρότημα μετά από απουσία οκτώ χρόνων. Μετά την επιστροφή του στο συγκρότημα, κυκλοφόρησαν τους δίσκους "TH1RT3EN" (2011), "Super Collider" (2013) και το ζωντανά ηχογραφημένο "Countdown to Extinction: Live".
Στα τέλη Οκτωβρίου του 2013, κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του Έλεφσον με τίτλο "My Life With Deth".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Δημήτρης Φυλακούρης
Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από τον Ποσειδώνα Γλυφάδας. Αγωνίστηκε επίσης στον Παναθηναϊκό από το 1960 έως το 1962 στη μεγάλη ομάδα που δημιούργησε ο προπονητής Χάρι Γκέημ και κατέκτησε δύο πρωταθλήματα το 1961 και το 1962 και ήταν φιναλίστ του κυπέλλου το 1962 του οποίου ο τελικός διακόπηκε. Υπήρξε επίσης διεθνής με την εθνική νέων, με την οποία μετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1961 και πέτυχε δύο γκολ στους δύο αγώνες που αγωνίστηκε εναντίων της Γαλλίας και της Πολωνίας. Αναγκάσθηκε να σταματήσει πολύ πρόωρα το ποδόσφαιρο, έπειτα από έναν σοβαρό τραυματισμό που υπέστη οδηγώντας το μηχανάκι του. Ο Δημήτρης Φυλακούρης ήταν εκείνος που μεσολάβησε για να αγωνισθεί και ο αδερφός του Τότης Φυλακούρης στον Παναθηναϊκό το 1965.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97
Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97 ήταν η 12η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Άδωνις Ιδαλίου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 1996-97 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1997-98. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1995-96
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 1996-97
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 1995-96
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηνειός ΙΙΙ (αρματαγωγό)
Πηνειός ΙΙΙ (Αρματαγωγό) / 3506, L-171
Πρώην 'LST 3506'.
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘U.K. – Vickers – Armstrongs Ltd. Naval’. Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό στις 18 Απριλίου 1947. Κατασκευάστηκε στα Βρετανικά ναυπηγεία : ‘U.K. – Vickers – Armstrongs Ltd. Naval’. Καθελκύστηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1944. Στην ενεργεία από τις 25 Ιουλίου 1945. Ομοίου τύπου : ‘Αχελώος ΙΙΙ’, ‘Αλιάκμων ΙΙ’, ‘Στρυμών ΙΙ’, ‘Αλφειός ΙΙΙ’ και ‘Αξιός ΙΙ’. Επεστράφη το 1968 και εκποιήθηκε στην Ελλάδα. Παροπλίστηκε το 1971.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά Αρματαγωγά
Εθνική Γαλλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γαλλίας U17 είναι η εθνική ομάδα κάτω των 17 ετών της Γαλλίας. Ελέγχεται από την Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η ομάδα συμμετέχει στο ετήσιο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ U17, το οποίο διεξάγεται κάθε 2 χρόνια. Η εθνική ομάδα κάτω των 17 συμμετέχει επίσης σε τοπικά και διεθνή φιλικά τουρνουά όπως το Τουρνουά ντε Μονταιγκύ και το Toto Cup.
Η ομάδα έχει κερδίσει μια φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ U17, το 2001. Ωστόσο, από τους 18 ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν στην πρωταθλήτρια ομάδα, μόνο ένας από αυτούς έχει αγωνιστεί με την Εθνική Γαλλίας, Florent Sinama-Pongolle. Επιπλέον, η ομάδα έχει κερδίσει το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 το 2004. Μέλh της πρωταθλήτριας ομάδας εκείνης της χρονιάς ήταν μεταξύ άλλων οι Σαμίρ Νασρί, Καρίμ Μπενζεμά, Ζερεμί Μενέζ και Χατέμ Μπεν Αρφά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων στη Γαλλία
Χρυσοβαλάντης Κοζορώνης
Ο Χρυσοβαλάντης Κοζορώνης (γεννημένος στις 3 Αυγούστου 1992) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικό μέσος.
Εργοτέλης
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τις ακαδημίες του Εργοτέλη και υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με το σύλλογο στις 24 Μαΐου 2012, όταν ο σύλλογος έπαιζε στη Β' Εθνική. Σημείωσε 2 γκολ σε 26 συμμετοχές στη σεζόν ανόδου της ομάδας του, η οποία τερμάτισε στη 2η θέση της βαθμολογίας. Συνολικά, κατά τη διάρκεια τριών σεζόν, είχε συνολικά 74 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, σκοράροντας 4 γκολ. Στο τέλος της σεζόν 2014-15, ο Εργοτέλης υποβιβάστηκε από τη Σούπερλιγκ, με αποτέλεσμα να τερματίσει το συμβόλαιο του με την ομάδα και να υπογράψει με τον ΠΑΣ Γιάνινα.
ΠΑΣ Γιάννινα
Το καλοκαίρι του 2015, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Συνολικά, είχε 60 συμμετοχές πρωταθλήματος και σημείωσε 4 γκολ για την ομάδα.Επίσης, είχε 4 συμμετοχές στο Γιουρόπα Λιγκ 2016-17 και 8 στο Κύπελλο. Στις 19 Δεκεμβρίου 2017, αποδεσμεύτηκε από το συμβόλαιο του, μετά από εξωδικαστικό διακανονισμό.
Χάμιλτον Ακαντέμικαλ
Στις 10 Ιανουαρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Χάμιλτον Ακαντέμικαλ μέχρι το τέλος της σεζόν 2018-19.
Νίαλ Φέργκιουσον
Ο Νίαλ Φέργκιουσον (Niall Ferguson), είναι Βρετανός ιστορικός και ανατόμος των σύγχρονων κοινωνιών, καθηγητής της ιστορίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Το 2004 θεωρήθηκε ως ένας από τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στο κόσμο από το περιοδικό "Time".
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Ο Νίαλ Φέργκιουσον γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1964 στη Γλασκώβη της Σκωτίας. Ο πατέρας του ήταν ιατρός και η μητέρα του δίδασκε φυσική. Φοίτησε στην "Ακαδημία της Γλασκώβης". Είχε ανατραφεί ως άθεος και παραμένει ακόμα.
Χρυσοβαλάντης Κοζορώνης
Επιστροφή στον Εργοτέλη
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2018, επέστρεψε στον πρώην σύλλογό του, Εργοτέλη, υπογράφοντας συμβόλαιο ενός έτους.
Νίαλ Φέργκιουσον
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Δίδαξε σε πολλές πανεπιστημιακές σχολές μεταξύ των οποίων στο "Christus College" και "Peterhouse" του Καίμπριτζ, στο "Jesus College" της Οξφόρδης, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.
Χρυσοβαλάντης Κοζορώνης
Πετρόλουλ Πλοϊέστι
Στις 10 Ιανουαρίου 2019, η Πετρόλουλ Πλοϊέστι ανακοίνωσε την υπογραφή του 26χρονου αμυντικού μέσου μέχρι το καλοκαίρι του 2020.
Νίαλ Φέργκιουσον
Συγγραφική δραστηριότητα
Η συγγραφική του δραστηριότητα είναι εκτενής και ανάμεσα στα έργα του συμπεριλαμβάνονται:
Χρυσοβαλάντης Κοζορώνης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πετρόλουλ Πλοϊέστι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 2 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Σκωτία
Νίαλ Φέργκιουσον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορικοί των οικονομικών