cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθρώπινος σκελετός
Σκελετός των άνω άκρων
Στο κάτω άκρο του βραχιονίου στα πλάγια υπάρχουν δύο αποφύσεις, η παρατροχίλια και η παρακονδύλια, οι οποίες χρησιμεύουν για την πρόσφυση συνδέσμων και μυών. Η στήριξη και συγκράτηση των οστών στην άρθρωση αυτή γίνεται με πολλούς συνδέσμους και η άρθρωση περιβάλλεται ολόκληρη από ένα ισχυρό αρθρικό θύλακο. Το κάτω άκρο της κερκίδας είναι πλατύ και ισχυρό ενώ το αντίστοιχο της ωλένης λεπτό και έχει μια λεπτή απόφυση που λέγεται στυλοειδής. Μεταξύ τους τα άκρα αυτά των οστών συνδέονται με την κάτω κερκιδοωλένια άρθρωση. Κατά τις κινήσεις πρηνισμού και υπτιασμού η άρθρωση αυτή κρατά τα οστά το ένα δίπλα στο άλλο και η αναστροφή του πήχυ γίνεται με χιασμό της κερκίδας και της ωλένης. Ο χιασμός αυτός επιτυγχάνεται με εφίππευση της κερκίδας επί της ωλένης αφού όπως είπαμε μόνο η κερκίδα έχει δυνατότητα στροφής περί τον επιμήκη της άξονα.
Ο σκελετός του πήχυ συνδέεται με το σκελετό του άκρου χεριού με την πηχεοκαρπική άρθρωση. Ο σκελετός του άκρου χεριού αποτελείται από τον καρπό, τα πέντε μετακάρπια οστά και τις φάλαγγες των δακτύλων. Ο καρπός είναι ένα οστικό σύστημα που αποτελείται από οκτώ μικρά πολύγωνα οστά τα οποία αρθρώνονται μεταξύ τους και σχηματίζουν δύο στίχους: έναν κεντρικό, που αρθρώνεται με την κερκίδα και την ωλένη (πηχεοκαρπική άρθρωση), κι έναν περιφερικό που αρθρώνεται με τα μετακάρπια (πέντε καρπομετακάρπιες αρθρώσεις). Τα οστά του κεντρικού στίχου του καρπού από έξω (αντίχειρας) προς τα έσω (μικρός δάκτυλος) είναι τα: σκαφοειδές, μηνοειδές, πυραμοειδές, πισοειδές. Τα υπόλοιπα τέσσερα του περιφερικού στίχου είναι με την ίδια σειρά τα: μεγάλο πολύγωνο, μικρό πολύγωνο, κεφαλωτό και αγκιστρωτό.
Οι αρθρώσεις που σχηματίζονται ανάμεσα στα οστά του καρπού (μεσοκαρπικές) δεν κάνουν πολλές κινήσεις, αλλά το άθροισμα των κινήσεων αυτών δίνει στον καρπό μεγάλη ευκινησία. Αν σ' αυτήν προσθέσουμε την κινητικότητα της πηχεοκαρπικής άρθρωσης, που είναι μεγάλη, και εκείνη των καρπομετακαρπίων και των υπολοίπων αρθρώσεων μεταξύ των φαλάγγων, μπορούμε να φαντασθούμε τις τεράστιες κινητικές δυνατότητες του άκρου χεριού που είναι ένα πολύπλοκο εργαλείο το οποίο μόνο στον άνθρωπο έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό.
Τα μετακάρπια και οι φάλαγγες των δακτύλων είναι μικρά επιμήκη οστά αρθρωμένα στη σειρά. Οι βάσεις των μετακαρπίων αρθρώνονται με τον περιφερικό στίχο των οστών του καρπού (καρπομετακάρπιες αρθρώσεις) και τα περιφερικά τους άκρα αρθρώνονται με την πρώτη φάλαγγα κάθε δακτύλου (μετακαρποφαλαγγικές αρθρώσεις). Στον αντίχειρα έχουμε δύο φάλαγγες ενώ στα υπόλοιπα δάκτυλα τρεις στο καθένα. Ανάμεσα στις φάλαγγες σχηματίζονται οι μεσοφαλαγγικές αρθρώσεις τις οποίες διακρίνουμε σε κεντρικές ή εγγύς, μέσες και περιφερικές ή άπω.
Σκελετός των κάτω άκρων
Ο σκελετός των κάτω άκρων (ποδιών) αποτελείται από το σκελετό του μηρού, το σκελετό της κνήμης και το σκελετό του άκρου ποδιού. Στο μηρό υπάρχει το μεγαλύτερο οστό του ανθρωπίνου σκελετού, το μηριαίο οστό, στην κνήμη υπάρχουν δύο οστά, η κνήμη και η περόνη και στο άκρο πόδι διακρίνουμε τον ταρσό, που έχει 7 οστά, τα 5 μετατάρσια οστά και τις φάλαγγες των δακτύλων, δύο για το μεγάλο και από τρεις για κάθε ένα από τα υπόλοιπα.
Ο μηρός συνδέεται προς τα επάνω με τη λεκάνη με μια από τις βασικότερες μεγάλες αρθρώσεις του ανθρωπίνου σκελετού, την άρθρωση του ισχίου ή απλώς ισχίο, και προς τα κάτω με την κνήμη με την άρθρωση του γόνατος στο σχηματισμό της οποίας υπάρχει άλλο ένα οστό, η επιγονατίδα. Η άρθρωση αυτή είναι επίσης από τις βασικές μεγάλες αρθρώσεις του σώματος. Η κνήμη συντάσσεται με το άκρο πόδι με την ποδοκνημική άθρωση, που ανήκει και αυτή στις μεγάλες αρθρώσεις. Στο σκελετό του άκρου ποδιού, (ταρσός, μετατάρσια, δάκτυλα) υπάρχουν πολλές μικρές αρθρώσεις που συντάσσουν τα οστά μεταξύ τους σε ένα μορφολογικό σχηματισμό (το άκρο πόδι), χρήσιμο για τη στήριξη και τη βάδιση.
Σκελετός του κορμού
Στο σκελετό του κορμού διακρίνουμε τα παρακάτω μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκελετικό σύστημα Κατηγορία:Ανθρώπινη ανατομία Κατηγορία:Ενδοκρινικό σύστημα
Μητροπολίτης Σηλυβρίας Αιμιλιανός
Ο Αιμιλιανός Τιμιάδης (Ικόνιο, 10 Μαρτίου 1916 - Αίγιο Αχαΐας, 21 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Έλληνας ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Βιογραφικά στοιχεία
Αδελφός της μητέρας του ήταν ο έθνομάρτυρας Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός, του οποίου το όνομα πήρε κι εκείνος κατά τη βάπτισή του.
Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένειά του κατέφυγε στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Υπήρξε πνευματικό τέκνο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσάνθου Φιλιππίδη. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1940 από τον Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Αιμιλιανό, και το 1941 Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Δέρκων Ιωακείμ.
Τοποθετήθηκε ως Εφημέριος του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Μακροχωρίου Κωνσταντινουπόλεως, ως το 1947 που ανέλαβε Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Το 1952 το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον έστειλε ως εφημέριο στο Βέλγιο, για να καλύπτει τις θρησκευτικές ανάγκες των Ελλήνων ανθρακωρύχων. Εκεί, αποφάσισε να εργαστεί και ο ίδιος ως ανθρακωρύχος, απαντώντας με αυτόν τον τρόπο στο ειρωνικό σχόλιο κάποιου εργάτη, «εσείς οι παπάδες μόνο λόγια είστε... από δουλειά τίποτα».
Λόγω της μεγάλης του μορφώσεως και γλωσσομάθειας, στις 25 Σεπτεμβρίου 1960 χειροτονήθηκε στο Παρίσι τιτουλάριος Επίσκοπος Μελόης, ενώ το 1965 προήχθη σε τιτουλάριο Μητροπολίτη Καλαβρίας και διακόνησε απο τις θέσεως του Αντιπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.
Στις 15 Νοεμβρίου 1977, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε Μητροπολίτη Σηλυβρίας, υπέρτιμο και έξαρχο Θράκης. Απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 2008 και ετάφη στο Δημοτικό Κοιμητήριο του Αιγίου Αχαΐας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ικόνιο Κατηγορία:Μητροπολίτες Σηλυβρίας
Λαοδίκη της Τροίας
Η Λαοδίκη της Τροίας ήταν κόρη του Πριάμου και της Εκάβης και σύζυγος του Ελικάονα ή του Τήλεφου. Παντρεύτηκε τον Ελικάονα. Ήταν γνωστή για την ομορφιά της. Οι συγγραφείς ύστερα από τον Όμηρο διηγούνται πως η Λαοδίκη, νέα ακόμη, ερωτεύτηκε τον Ακάμαντα, έναν από τους γιους του αττικού ήρωα Θησέα, όταν αυτός ήρθε στην Τροία ως απεσταλμένος των Αχαιών, πολύ πριν αρχίσει ο Τρωικός, για να ζητήσει για πρώτη φορά την Ελένη πίσω. Μέχρι ένα ορισμένο σημείο συγκρατούσε τον εαυτό της από ντροπή, ύστερα όμως, νικημένη από το πάθος της, ανακοίνωσε το μυστικό της στη γυναίκα του Περσέα. Η Φιλοβίη, όπως ήταν το όνομά της, νιώθοντας οίκτο και συμπόνοια για την κοπέλα, ζήτησε από τον Περσέα να τη βοηθήσει και τον προέτρεπε να ετοιμαστεί για να φιλοξενήσει τον Ακάμαντα ως φίλο. Έπεισε τον άνδρα της να καλέσει τους δύο νέους σε συμπόσιο και να τους βάλει να καθίσουν δίπλα δίπλα, χωρίς όμως να αποκαλύψουν την πραγματική ταυτότητα της Λαοδίκης. Ο Περσέας, θέλοντας να ευχαριστήσει τη γυναίκα του χρησιμοποίησε κάθε μέσο προκειμένου να πείσει τον Ακάμαντα να έρθει στη Δάρδανο, όπου ήταν ο κυβερνήτης της περιοχής. Ετοίμασε ένα πλούσιο τραπέζι και έβαλε τη Λαοδίκη να ξαπλώσει πλάι στον Ακάμαντα, λέγοντας ότι ήταν μια από τις βασιλικές παλλακίδες. Μ’ αυτό τον τρόπο η Λαοδίκη κατάφερε να πλησιάσει τον Ακάμαντα και να εκπληρώσει την επιθυμία της. Ο Ακάμαντας απέκτησε από αυτήν έναν γιο, τον Μούνιτο, τον οποίο η μητέρα του εμπιστεύτηκε στην Αίθρα, μητέρα του Θησέα και προγιαγιά του παιδιού της, αιχμάλωτη της Ελένης στην Τροία. Τον ανέθρεψε η Αίθρα και μετά την άλωση της Τροίας, στην οποία λέγεται ότι συμμετείχε ο Ακάμας τον έφερε στο σπίτι του. Στο ταξίδι του γυρισμού, ο Μούνιτος, κυνηγώντας στην Όλυνθο, πέθανε από τσίμπημα φιδιού. Την ιστορία της Λαοδίκης κατέγραψε ο Παρθένιος στο Περί ερωτικών παθημάτων, ο Απολλόδωρος Βιβλ. 3.9.1, ο Παυσανίας 8,5,3,8,53,7 , ο Πλούταρχος Θησ. 34 και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς.
Βιβλιογραφικές Πηγές
Grimal P. Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, Θεσσαλονίκη 1991
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Χρήστος Μάνος
Βιογραφικό
Ο Χρήστος Μάνος γεννήθηκε στην Κατράνιτσα (Πύργοι) Εορδαίας της Κοζάνης το 1737. Η γενέτειρά του είχε μεγάλη παράδοση στο εμπόριο. Μετανάστευσε στο Μελένικο της Βορειοανατολικής Μακεδονίας, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Στο Μελένικο εγκατέστησε την έδρα της επιχείρησής του και εκεί απέκτησε μεγάλη περιουσία. Λόγω της εργασίας του, έζησε κάποιο διάστημα στη Νάουσα, όπου το 1775 γεννήθηκε ο πρώτος του γιος Αναστάσιος. Τα επόμενα χρόνια έζησε για κάποιο διάστημα στη Νις, όπου συνδέθηκε με την οικογένεια Σίνα. Αργότερα, το 1795 εγκαταστάθηκε με το δευτερότοκο γιο του Εμμανουήλ στη Βιέννη, όπου μετέφερε και την έδρα της επιχείρησής του από το Μελένικο. Εκεί, συνδέθηκε με τις επαναστατικές ιδέες του Ρήγα Φεραίου και τον κύκλο των φοιτητών και εμπόρων που τον ακολουθούσαν. Ενεπλάκη εμμέσως με τα γεγονότα των συλλήψεων των συνεργατών του Ρήγα. Στη Βιέννη συνεργάστηκε εμπορικά με τον Σιατιστινό έμπορο Μιχαήλ Τσούμπρο. Μετά το θάνατό του, την επιχείρηση ανέλαβαν οι γιοι του Αναστάσιος και Εμμανουήλ που υιοθέτησαν το επώνυμο Χρηστομάνος. Η οικογένεια Χρηστομάνου, όπως έμεινε γνωστή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Ελλάδα και τον 19ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Ματία Περίν
Ο Ματία Περίν (Mattia Perin, (10 Νοεμβρίου 1992) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τη Γιουβέντους.
Τζένοα
Γεννημένος στη Λατίνα και προϊόν της ακαδημίας νέων της Τζένοα, ο Περίν προήχθη στην πρώτη ομάδα τον Ιανουάριο του 2010, ως τερματοφύλακας τρίτης επιλογής και πήρε τον αριθμό 88. Εμφανίστηκε στον πάγκο στους αγώνες εναντίον της Γκροσέτο (20 Οκτωβρίου 2010), της Βιτσέντζα (24 Νοεμβρίου), της Ιντερ (12 Ιανουαρίου 2011) και της Λάτσιο (14 Μαΐου). Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του, καθώς και το ντεμπούτο του στη Σέριε A, στις 22 Μαΐου 2011, παίζοντας ως βασικός σε μία εντός έδρας νίκη με 3-2 επί της Τσεζένα.
Πάντοβα (δανεισμός)
Τον Ιούλιο του 2011, δανείστηκε στη Πάντοβα της Σέριε Β. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Β την 1η Οκτωβρίου 2011, παίζοντας ως βασικός στην εκτός έδρας νίκη με 4-2 επί της Έμπολι.
Πεσκάρα (δανεισμός)
Στο καλοκαίρι του 2012, δανείστηκε στην Πεσκάρα, η οποία είχε προσφάτως προβιβαστεί στη Σέριε Α, έχοντας 29 εμφανίσεις στο τέλος της σεζόν.
Επιστροφή στην Τζένοα
Στις 8 Ιανουαρίου 2017, ο Περίν έσχισε τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο στο δεξί του γόνατο σε μία εντός έδρας ήττα με 0-1 από τη Ρόμα, αποκλείοντας τον για το υπόλοιπο της σεζόν 2016-17.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της Εθνικής Ιταλίας U17 τόσο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U17 του 2009, όσο και στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2009 που διεξήχθη στη Νιγηρία.
Ως μέλος της ομάδας της Εθνικής Ιταλίας U19 συμμετείχε ως ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2010.
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ιταλίας U21 στις 11 Αυγούστου 2010, σε ηλικία μόλις 17 ετών, σε φιλικό αγώνα ενάντια στη Δανία.
Κατά την περίοδο 2011-12, έπαιξε μία φορά με την Εθνική Ιταλίας U21 Β και δύο φορές με την Εθνική Ιταλίας U20, οι οποίες τροφοδοτούν την Εθνική Ιταλίας U21. Έλαβε την πρώτη του κλήση για την Εθνική Ιταλίας από τον προπονητή Τσέζαρε Πραντέλι, για το φιλικό αγώνα ενάντια στην Αγγλία, που πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου 2012 στη Βέρνη.
Ο Περίν συμπεριλήφθηκε στην 30μελής προεπιλογή του Πραντέλι πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 στη Βραζιλία και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε στην 23μελής Εθνική ομάδα ως ο τρίτος τερματοφύλακας, πίσω από τους Τζανλουίτζι Μπουφόν και Σαλβατόρε Σίριγκου. Έγινε ο νεότερος παίκτης της ομάδας και ο μόνος που δεν είχε προηγούμενες συμμετοχές.
Στις 9 Απριλίου 2016, υπέστη τραυματισμό σε αγώνα της Τζένοα, στον οποίο έσχισε τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο και έκανε ζημιά στον μηνίσκο του δεξιού του γονάτου, γεγονός που προκάλεσε την απουσία του ως τρίτος τερματοφύλακας της Ιταλίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016.
Στυλ παιχνιδιού
Θεωρούμενος ένας από τους πιο ελπιδοφόρους νέους Ιταλούς παίκτες της γενιάς του στη θέση του, ο Περίν είναι ένας ευκίνητος, αθλητικός και δυναμικός τερματοφύλακας, ο οποίος εκτιμάται για τις εξαιρετικές του αντιδράσεις, την ικανότητά του να σταματάει τα σουτ, την αίσθηση και τη συνέπεια της τοποθέτησής του στο γήπεδο. Διαθέτει καλή τεχνική, είναι προικισμένος με ισχυρές βασικές ομαδικές ικανότητες και είναι επίσης γνωστός για την ταχύτητά του να πέσει στο έδαφος και την ικανότητα να βγει από τη γραμμή του για να μαζέψει την μπάλα. Είναι προικισμένος με ένα εξαιρετικό άλμα, μία μεγάλη σωματική διάπλαση και μεγάλο άνοιγμα χεριών, που τον βοηθά να επιβάλλεται στην περιοχή του, να διεκδικεί ή να διώχνει με γροθιές τις σέντρες και επίσης του δίνει τη δυνατότητα να κάνει θεαματικές και ακροβατικές αποκρούσεις. Λόγω των χαρακτηριστικών του, των κινήσεων και του στυλ παιχνιδιού, έχει συγκριθεί με το Βάλτερ Ζένγκα. Παρά το ταλέντο του, εντούτοις, έχει παλέψει να ξεπεράσει αρκετούς τραυματισμούς.
Συλλογικές
Γιουβέντους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Μάρκος Ακτώριος Νάσων
Ο Μάρκος Ακτώριος Νάσων (λατιν. Marcus Actorius Naso) ήταν Ρωμαίος ιστορικός συγγραφέας, το όνομα του οποίου όμως είναι γνωστό μόνο από δευτερογενείς πηγές. Φέρεται ότι συνέγραψε βιογραφία του Ιουλίου Καίσαρα, στην εποχή του οποίου έζησε, ή μία ιστορία της ίδιας εποχής, που μνημονεύεται από τον Σουητώνιο. Από τον τρόπο με τον οποίο αναφέρεται ο Σουητώνιος στον Ακτώριο, φαίνεται ακριβώς ότι ο Ακτώριος ήταν σύγχρονος του Ιουλίου Καίσαρα.
Παρά το ότι τα έργα του έχουν χαθεί και τα δεδομένα είναι ελάχιστα, φαίνεται πιθανό ότι ο Μάρκος Ακτώριος Νάσων ήταν επικριτής του Καίσαρα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί Κατηγορία:Βιογράφοι της Αρχαιότητας
Άγιος Πέτρος
Με το όνομα Άγιος Πέτρος είναι γνωστοί οι:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Έρικ Άνταμς (πολιτικός)
Ο Έρικ Λερόι Άνταμς (αγγλικά: Eric Leroy Adams, 1 Σεπτεμβρίου 1960), είναι Αμερικανός πολιτικός και πρώην αστυνομικός του NYPD, που υπηρετεί ως 110ος Δήμαρχος της Νέας Υόρκης από τον Ιανουάριο του 2022. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Επίσης, υπηρέτησε ως 18ος Πρόεδρος του διαμερίσματος του Μπρούκλιν από τον Ιανουάριο του 2014 έως τον Ιανουάριο του 2022.
Από το 1984 έως το 2006, υπηρέτησε στο σώμα της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης (NYPD), από την οποία αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Αρχηγού της Αστυνομίας.
Ο Άνταμς, εξελέγη 110ος Δήμαρχος της Νέας Υόρκης, στις Δημαρχιακές εκλογές του 2021 στην Νέα Υόρκη, με ποσοστό 66,5% έναντι 28,8% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του Κέρτις Σλίουα. Αναμένεται να ορκιστεί και να αναλάβει το αξίωμα του Δημάρχου, την 1η Ιανουαρίου 2022. Είναι ο δεύτερος αφροαμερικανός δήμαρχος της Νέας Υόρκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι των ΗΠΑ Κατηγορία:Δήμαρχοι της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Νέα Υόρκη Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί αστυνομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αφροαμερικανοί ακτιβιστές
Διώρυγα της Κορίνθου
Η Διώρυγα Της Κορίνθου είναι η διώρυγα η οποία ενώνει τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο, στη θέση του Ισθμού της Κορίνθου, λίγο ανατολικότερα από την πόλη της Κορίνθου. Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1880-1893, έργο του Έλληνα μηχανικού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη. Η κατασκευή της είναι αποτέλεσμα της αναπτυξιακής πολιτικής του πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη, ο οποίος με την κατασκευή μεγάλων έργων υποδομής στόχευε στη δημιουργία ενός σύγχρονου και οικονομικά ανεπτυγμένου κράτους.
Στη σύγχρονη εποχή ο ρόλος της διώρυγας στην Ελληνική οικονομία και ναυτιλία είναι περιορισμένος καθώς τα περισσότερα εμπορικά πλοία δεν μπορούν να τη διασχίσουν. Το μέγιστο πλάτος διέλευσης είναι περίπου 22,5 μέτρα που αντιστοιχεί μόνο σε πλοία τύπου handysize. Επίσης τα τέλη διέλευσης είναι ιδιαίτερα υψηλά, κάτι που λειτουργεί ως αποτρεπτικός παράγοντας χρήσης για τα μικρότερα σκάφη.
Ιστορικό
Στα αρχαία χρόνια μεταξύ του τείχους του Ισθμού και του περιβόλου του υπήρχε η δίολκος, οδός μέσω της οποίας μεταφερόταν εμπορεύματα και μικρά πλοία για να αποφευχθεί ο περίπλους της Πελοποννήσου. Η δίολκος, κατασκευή του Περιάνδρου, ήταν ένας πλακόστρωτος δρόμος ντυμένος με ξύλα, επάνω στον οποίο γλιστρούσαν τα πλοία με τη βοήθεια λίπους. Τα πλοία που υπερισθμίζοντο πλήρωναν τέλη, που ήταν το πιο σημαντικό έσοδο της Κορίνθου.
Η ιδέα της διώρυγας υπήρχε ήδη από την εποχή του Περίανδρου, το 602 π.Χ. Ο πρώτος που προσπάθησε την υλοποίησή του ήταν ο Νέρων, το 66 μ.Χ., σε σχέδια του Ιούλιου Καίσαρα και του Καλιγούλα. Μετά το θάνατο του Νέρωνα, συνέχισε την προσπάθεια ο Ηρώδης ο Αττικός, ο οποίος όμως την εγκατέλειψε.
Ο Ι. Καποδίστριας, προβλέποντας τη σημασία που θα είχε η διώρυγα στην ανάπτυξη της Ελλάδας, ανέθεσε τη σχετική μελέτη σε μηχανικό. Η δαπάνη εκτιμήθηκε σε 40.000.000 χρυσά φράγκα, που δεν μπορούσαν να εξευρεθούν από τη διεθνή χρηματαγορά και η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε. Το 1869 έγινε η διώρυγα του Σουέζ και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η Κυβέρνηση Ζαΐμη ψήφισε νόμο "περί διορύξεως του Ισθμού", που εταιρεία ή ιδιώτης θα αναλάμβανε την κατασκευή και εκμετάλλευση του έργου.
Η μελέτη του έργου έγινε από τον Ούγγρο στρατηγό István Türr, ο οποίος ίδρυσε την Διεθνή Εταιρεία της Θαλασσίας Διώρυγος της Κορίνθου (Société Internationale du Canal Maritime de Corinthe). Στο έργο συμμετείχαν και άλλοι Ούγγροι ή Σλοβάκοι μηχανικοί, όπως ο Ίστβαν Τουρ και ο Μπέλα Γκέστερ από το Κόσιτσε της σημερινής Σλοβακίας. Λόγω έλλειψης κεφαλαίων το έργο ολοκληρώθηκε από εταιρεία του Ανδρέα Συγγρού το 1893. Οι εργασίες για τη διώρυγα εγκαινιάστηκαν την 23 Απριλίου 1882 παρουσία του βασιλιά Γεωργίου Α'.
Στη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την αποχώρησή τους οι Γερμανοί το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου 1944, ανατίναξαν τη σιδηροδρομική και την οδική γέφυρα, έριξαν βαγόνια τρένου σε ένα σημείο της διώρυγας για να τη φράξουν και πυροδότησαν εκρήξεις στο βυθό του προλιμένα. Το 1947 η Σχολή Μηχανικού του Στρατού ανέλαβε την ανακατασκευή της οδικής γέφυρας.
Η διώρυγα έχει μήκος 6.346 m, πλάτος στην επιφάνεια της θάλασσας 24,6 m, στο βυθό της 21,3 m, ενώ το βάθος της κυμαίνεται από 7,50 έως 8 m. Κάθε χρόνο περνούν τη διώρυγα 12.000 πλοία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Κορινθίας Κορινθου Κατηγορία:Σαρωνικός κόλπος
Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα
Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα (γαλλικά: Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre) είναι κωμωδία γαλλο-γερμανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Αλέν Σαμπά, που κυκλοφόρησε το 2002. Πρόκειται για μεταφορά στην οθόνη του κόμικ Αστερίξ και Κλεοπάτρα (1963) των Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό.
Η ταινία είναι η δεύτερη της σειράς και δημιουργήθηκε μετά την επιτυχία της ταινίας του 1999 Αστερίξ και Οβελίξ εναντίον Καίσαρα. Οι Κριστιάν Κλαβιέ και Ζεράρ Ντεπαρντιέ επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ως Αστερίξ και Οβελίξ, μαζί με τους νεοεισερχόμενους Τζαμέλ Ντεμπούζ, Μόνικα Μπελούτσι, Κλωντ Ρις, Ζεράρ Νταρμόν, Εντουάρ Μπαέρ, ​​Ντιεντονέ και τον ίδιο τον σκηνοθέτη Αλέν Σαμπά στον ρόλο του Ιούλιου Καίσαρα.
Πλοκή
Η Κλεοπάτρα, βασίλισσα της Αιγύπτου, για να αποδείξει στον Ιούλιο Καίσαρα το μεγαλείο του αιγυπτιακού πολιτισμού, βάζει στοίχημα μαζί του ότι θα χτίσει ένα λαμπρό παλάτι στη μέση της ερήμου μέσα σε διάστημα τριών μηνών. Το έργο το αναθέτει στον αρχιτέκτονα Νουμερομπίς. Αυτή η επιλογή δυσαρέστησε έντονα τον βασιλικό αρχιτέκτονα Αμονμποφίς, ο οποίος ζήλεψε που το έργο δεν ανατέθηκε σ'αυτόν και προσπαθεί να αποτρέψει τη δημιουργία του.
Ο Νουμερομπίς, που ανησυχεί για τον εξαιρετικά σύντομο χρόνο που έχει στη διάθεσή του, αποφασίζει να πάει στη Γαλατία για να ζητήσει βοήθεια από έναν παλιό φίλο του παππού του, τον Γαλάτη δρυΐδη Πανοραμίξ, κάτοχο του μυστικού του μαγικού φίλτρου που δίνει απεριόριστη δύναμη, καθώς και από τους φίλους του, Αστερίξ και Οβελίξ. Οι τρεις Γαλάτες συνοδεύουν τον Νουμερομπίς στην Αλεξάνδρεια όπου θα πρέπει να αποτρέψουν τις μηχανορραφίες του Αμονμποφίς και των Ρωμαίων, γιατί εάν το έργο δεν ολοκληρωθεί εγκαίρως, ο Νουμερομπίς θα πεταχτεί στο λάκκο με τους ιερούς κροκόδειλους.
Αποδοχή
Είναι η δεύτερη ταινία της σειράς Αστερίξ και Οβελίξ στη μεγάλη οθόνη και μέχρι σήμερα η πιο επιτυχημένη στη Γαλλία, με 14.559.509 θεατές, που την κατατάσσει 4η στις γαλλικές ταινίες και 8η σε όλες τις ταινίες που προβλήθηκαν στη Γαλλία.
Το 2008, ακολούθησε η επόμενη ταινία, Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Οξαζιριδίνη
Η οξαζιριδίνη (αγγλικά oxaziridine) είναι οργανική ετεροκυκλική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο CH3NO. Το μόριό της αποτελείται δομικά από έναν τριμελή ετεροκυκλικό δακτύλιο που περιέχει τρία (3) διαφορετικά άτομα, ένα (1) άνθρακα, ένα (1) οξυγόνου, και ένα (1) αζώτου. Η μεγαλύτερη εφαρμογή της είναι ως πρόδρομη ένωση για τη βιομηχανική παραγωγή υδραζίνης. Οι «θυγατρικές» οξαζιριδίνες χρησιμοποιούνται, ακόμη, ως εξειδικευμένα αντιδραστήρια στην οργανική χημεία, για μια ποικιλία οξειδώσεων, που συμπεριλαμβάνουν α-υδροξυλίωση ενολών, εποξείδωση και αζιριδίνωση αλκενίων, καθώς και άλλες αντιδράσεις μεταφοράς ετεροατόμων. Οι οξαζιριδίνες επίσης εξυπηρετούν ως πρόδρομες ενώσεις για αμίδια, ενώ λαμβάνουν μέρος σε αντιδράσεις [3+2] κυκλοπροσθήκης. Οι χειρόμορφες «θυγατρικές» οξαζιριδίνες προκαλούν ασύμμετρη μεταφορά οξυγόνου, σε προχειρόμορφες ενόλες αλλά και σε άλλου είδους (προχειρόμορφες) ενώσεις. Κάποιες «θυγατρικές» οξαζιριδίνες έχουν επίσης την ιδιότητα να έχουν υψηλό «εμπόδιο» αντιστροφής αζώτου, επιτρέποντας έτσι την πιθανότητα να σχηματιστεί χειρομορφία με κέντρο το άτομο αζώτου.
Ισομέρεια
Με βάση το χημικό τύπο του (CH3NO) έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή θέσης:
Ιστορία
Τα πρώτα παράγωγα οξαζιρίνης (που ονομάζονται γενικά «οξαζιρίνες») συνθέθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από τον Γουΐλλιαμ Έμμονς (William D. Emmons) και μεταγενέστερα από τους Krimm, Horner και Jürgens.
Από μεθανιμίνη
Με οξείδωση μεθανιμίνης από καρβοξυλικό υπεροξύ (RCO3H), παράγεται οξαζιρίνη: 30 px
Από μεθανάλη
Με επίδραση αλαμίνης (NH2X) σε μεθανάλη, παράγεται οξαζιρίνη: 30 px
Χημική συμπεριφορά
Στην οξαζιριδίνη, τόσο το οξυγόνο όσο και το άζωτο δρουν τυπικά ως πυρηνόφιλα, εξαιτίας της υψηλής τους ηλεκτραρνητικότητας. Αυτό επιτρέπει την ηλεκτρονιόφιλη μεταφορά και των δυο ετεροατόμων. Επιπλέον έχει ασυνήθιστα υψηλή δραστικότητα, επειδή περιέχει έναν τριμελή δακτύλιο, αλλά και γιατί επιλέον διαθέτει ένα σχετικά ασθενή δεσμό N-O. Τα πυρηνόφιλα αντιδραστήρια τείνουν να αντιδρούν πιο συχνά με το άζωτο της οξαζιριδίνης. Η πρώτη χρήση οξαζιριδίνης για τη μεταφορά αζώτου καταγράφηκε το 1964 από τους Ohme και Schmitz. Η οξαζιριδίνη παρεμβάλλει την αμινομάδα σε μια σειρά πυρηνόφιλα, όπως για παράδειγμα τα ακόλουθα :
Επίδραση σε αλκόλες
1. Η επίδραση της οξαζιριδίνης σε κορεσμένες αλκοόλες (ROH) παράγει αλκοξυαμίνες (RONH2): 30 px
2. Η επίδραση της οξαζιριδίνης σε ενόλες (RCH=C(OH)R), όπου τα R όχι απαραίτητα τα ίδια, παράγει α-αμινοκετόνες (ή α-αμιναλδεΰδες αν το δεύτερο R είναι υδρογόνο): 30 px 30 px
Επίδραση σε θειόλες
Η επίδραση της οξαζιριδίνης σε θειόλες (RSH) παράγει αλκυλοθειαμίνες (RSNH2): 30 px
Επίδραση σε θειαιθέρες
Η επίδραση της οξαζιριδίνης σε θειαιθέρες (RSR), όπου τα R όχι απαραίτητα τα ίδια, παράγει θειιμίδια (R2S=NH): 30 px
Επίδραση σε σεληναιθέρες
Η επίδραση της οξαζιριδίνης σε σεληναιθέρες (RSeR), όπου τα R όχι απαραίτητα τα ίδια, παράγει σεληνιμίδια (R2Se=NH): 30 px
Επίδραση σε αλκένια
Η επίδραση της οξαζιριδίνης σε αλκένια τύπου (-CH=CH-), παράγει αζιριδινες. Π.χ. με αιθένιο: 30 px 30 px
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις Κατηγορία:Οξειδάνια Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Τιτάνες Αχαΐας
Το "Αθλητικό Νεανικό Αγωνιστικό Σωματείο Ατόμων με Αναπηρία Τιτάνες Αχαΐας" είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Πάτρα. Δραστηριοποιείται στο χώρο της καλαθοσφαίρισης με καρότσι, της αντισφαίρισης σε αμαξίδιο και άλλων αθλημάτων που αφορούν τα άτομα με αναπηρίες.
Ιστορικό
Στην πρώτη τους συμμετοχή στο πανελλήνιο πρωτάθλημα που διοργανώνει η ΟΣΕΚΚ το 2010 με προπονητή τον Σπύρο Κρίθη οι Τιτάνες κατέλαβαν την τέταρτη θέση στο Νότιο Όμιλο και την όγδοη στην τελική κατάταξη χωρίς όμως να καταφέρουν να συμμετάσχουν στον αγώνα για την διεκδίκηση της έβδομης θέσης.
Επόμενη πρόκληση τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς ήταν αρχικά ο ημιτελικός  και μετά ο μικρός τελικός  του φάιναλ φορ του κυπέλου Ελλάδας που έγινε στην Πάτρα.
Από το Νοέμβριο του 2010 και έως την διακοπή του πρωταθλήματος του 2011 προπονητής ήταν ο Παναγιώτης Ηλίόπουλος.
Τις πρώτες μέρες του 2012 ανέλαβε προπονητής, ο παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής, Γεράσιμος Τζάκης (Α.Σ. Απόλλων Πατρών, CS Dinamo Bucureşti, ΠΑΟΚ) ώστε να προετοιμάσει την  ομάδα των Τιτάνων για την συνέχεια του πρωταθλήματος της ΟΣΕΚΚ. Το ρόστερ της ομάδας είχε διαμορφωθεί ως εξής:
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Οι μεθοδεύσεις της προέδρου του συλλόγου Σοφίας Στρατουδάκη και γενικότερα της διοίκησης με την ακραία ενέργεια να κλειδώσουν τα αγωνιστικά αμαξίδια έφεραν σε τέλμα τις σχέσεις αθλητών και διοίκησης με αποτέλεσμα οι περισσότεροι αθλητές με  επιστολή τους να δηλώσουν την αποχωρήση τους από το σωματείο.
Τήξη
Τήξη ονομάζεται η φυσική διαδικασία κατά την οποία ένα στερεό υλικό μετατρέπεται σε υγρό, συνήθως με την εφαρμογή θερμότητας ή πίεσης. Αποτελεί μια από τις αλλαγές φάσεων της φυσικής μορφής της ύλης (κατάσταση της ύλης).
Καθώς θερμαίνεται ένα στερεό τα σωματίδια που το συγκροτούν αρχίζουν να ταλαντώνονται όλο και ταχύτερα. Έτσι σιγά σιγά υπερνικούν τις μεταξύ τους ελκτικές δυνάμεις που τα συγκρατούν στις πρότερες θέσεις ισορροπίας τους με αποτέλεσμα το στερεό να λιώνει. Μια καθαρή στερεή ουσία θα λιώσει σε καθορισμένη θερμοκρασία που λέγεται σημείο τήξης ή «θερμοκρασία τήξης».
Συνήθως το σημείο τήξης δίνεται σε κανονικές συνθήκες ατμοσφαιρικής πίεσης και είναι το ίδιο  με το σημείο πήξης για την ίδια πάντα ουσία.
Κατά τη διάρκεια της τήξης ενός στερεού, η θερμοκρασία μένει σταθερή στη θερμοκρασία τήξης αυτού του υλικού, διότι το υλικό απορροφά θερμότητα για να αλλάξει κατάσταση. Αυτή ονομάζεται λανθάνουσα θερμότητα. Ένα παράδειγμα τήξης είναι τα παγάκια τα οποία λιώνουν και μετατρέπονται σε νερό.
LDAP
Το LDAP (Lightweight Directory Access Protocol) είναι ένα πρωτόκολλο ανοικτού προτύπου για την πρόσβαση σε υπηρεσίες καταλόγου X.500. Το πρωτόκολλο τρέχει πάνω από το επίπεδο μεταφοράς ενός δικτύου, στην περίπτωση του Διαδικτύου αυτό είναι το TCP. Χρησιμοποιεί τη δικτυακή διαστρωμάτωση TCP/IP για τα επίπεδα δικτύου και μεταφοράς, σε αντίθεση με την περίπλοκη διαστρωμάτωση του μοντέλου OSI. Επίσης υιοθετεί και άλλες απλουστεύσεις, όπως η αναπαράσταση τιμών γνωρισμάτων και δομές πληροφορίας του πρωτοκόλλου ως αλφαριθμητικά κειμένου (strings), τα οποία σχεδιάστηκαν ώστε να γίνεται η υλοποίηση περισσότερο απλή και εύκολη.
Οι υπηρεσίες καταλόγου είναι μία βάση δεδομένων η οποία οργανώνει εγγραφές, και είναι βελτιστοποιημένη για διαδικασίες ανάγνωσης και αναζήτησης.
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ Κατηγορία:Πρότυπα διαδικτύου
Παναγιώτης Μπεγλής
Ο Παναγιώτης Μπεγλής ήταν πρωτεργάτης, αγωνιστής και πολιτικός του αγώνα του 1821.
Βιογραφικοί σύνδεσμοι
Η καταγωγή του ήταν από το Ζυγοβύστιο της επαρχίας Καρύταινας. Πριν την επανάσταση είχε εγκατασταθεί στην Ύδρα όπου και έκανε εμπόριο. Μετά την αποτυχία της εκεί επανάστασης κυνηγήθηκε και διώχτηκε μαζί με όλους τους άλλους ξένους. Ήλθε στα Τρίκορφα και ωφέλησε πολύ το στρατόπεδο που είχε συγκροτηθεί εκεί, δαπανώντας πολλά από την ιδιωτική του περιουσία για τις αναγκαίες προμήθειες. Έμεινε καθ' όλη την διάρκεια της πολιορκίας της Τριπολιτσάς μέχρι την άλωσή της.
Χρημάτισε πληρεξούσιος της Συνόδου στην Επίδαυρο και ετοιμαζόταν να γίνει υποψήφιος της γερουσίας, αλλά πέθανε.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Οκάπι
Το οκάπι είναι αρτιοδάκτυλο θηλαστικό της οικογενείας των Καμηλοπαρδαλιδών, που απαντά αποκλειστικά στα δάση βροχής (rain forests) της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Η επιστημονική του ονομασία είναι Okapia johnstoni και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ιδιαίτερο σε εμφάνιση θηλαστικό, το οκάπι είχε κινήσει το ενδιαφέρον των επιστημόνων από τα τέλη του 19ου αιώνα, από αναφορές του εξερευνητή της αφρικανικής ηπείρου Χένρι Στάνλεϊ. Όπως συνέβη με πληθώρα άλλων ειδών του ζωικού βασιλείου, αυτό το «ενδιαφέρον» προκάλεσε τον αποδεκατισμό του από τους κυνηγούς που, σε συνδυασμό με τους συνεχείς εμφυλίους πολέμους στις περιοχές όπου ζει, το έφεραν σήμερα να ανήκει σε αυτά που κινδυνεύουν (EN).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, Okapia, είναι η νεολατινική απόδοση της λέξης o'api, με την οποία αποκαλείται το θηλαστικό στην περιοχή όπου ζει, από τους ιθαγενείς Λέσε της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό.
Η επιστημονική ονομασία του είδους, johnstoni παραπέμπει στον Άγγλο κυβερνήτη της Ουγκάντα, την εποχή της αποικιοκρατίας, Χάρι Τζόνστον (Harry Johnston, 1858-1927), ο οποίος υπήρξε και ερασιτέχνης φυσιοδίφης, προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε το θηλαστικό. Θεωρείται ότι, πρώτος αυτός, είχε στην κατοχή του δείγματα που προσέφερε στην επιστημονική κοινότητα, παρόλο που ο ίδιος δεν είχε δει ποτέ το ζώο. Ωστόσο, κατάφερε να αποκτήσει από κάποιους Πυγμαίους κομμάτια από δέρμα και, αργότερα, το κρανίο ενός ατόμου, από το οποίο έγινε και η ταυτοποίηση του θηλαστικού ως συγγενές της καμηλοπάρδαλης.
Η αγγλική και η ελληνική ονομασία του θηλαστικού είναι και αυτές «απόδοση» του o'api, των ντόπιων ιθαγενών.
Συστηματική Ταξινομική
Το οκάπι αποτελεί μονοτυπικό είδος εντός του γένους Okapia, δηλαδή δεν περιλαμβάνει υποείδη. Περιγράφηκε από τον Άγγλο δικηγόρο και ζωολόγο Φίλιπ Σκλάτερ (Philip Lutley Sclater, 1829-1913), το 1901, ως Equus johnstoni. Το ίδιο έτος, ο -επίσης- Άγγλος ζωολόγος Ρέι Λάνκεστερ (Ray Lankester, 1847-1929) μετέφερε το είδος στο σημερινό του γένος, Okapia.
Παρά το γεγονός ότι το οκάπι ήταν άγνωστο στον δυτικό κόσμο μέχρι τον 20ό αιώνα, πιθανότατα είχε απεικονιστεί, από τις αρχές του πέμπτου αιώνα π.Χ. στην πρόσοψη του περίφημου υπόστυλου τέμπλου Apadana της Περσέπολης, ως δώρο από την Αιθιοπική ακολουθία προς το βασίλειο των Αχαιμενιδών. Για χρόνια, οι Ευρωπαίοι άποικοι στην Αφρική είχαν ακούσει για ένα ζώο που το έλεγαν «αφρικανικό μονόκερο». Επίσης, στο οδοιπορικό του για την εξερεύνηση του Κονγκό, ο περίφημος Χένρι Στάνλεϊ (Henry Morton Stanley, 1841-1904) έκανε αναφορά για ένα είδος «γαϊδάρου» που οι ντόπιοι το ονομάζεται atti, Αργότερα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για το οκάπι. Οι παλαιοί εξερευνητές πιθανόν να είχαν δει την φευγαλέα φιγούρα του ζώου, καθώς διέφευγε μέσα από τους θάμνους και, επειδή το οπίσθιο μέρος του είναι ραβδωτό, το εκλάμβαναν ως κάποιο δασικό είδος ζέβρας.
Πολλοί ερευνητές χαρακτηρίζουν το οκάπι ως παράδειγμα ζωντανού απολιθώματος.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Okapia johnstoni Πράσινο = επιβεβαιωμένη παρουσία Μπλε = πιθανή παρουσία Το οκάπι απαντά, αποκλειστικά, σε -σχετικά περιορισμένης έκτασης περιοχή- της κεντρικής Αφρικής, συγκεκριμένα σε τμήματα της Κ., Β. και Α. Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ΛΔΚ). Αυτά τα εδάφη βρίσκονται βόρεια και ανατολικά του ποταμού Κονγκό, από το δάσος Μαΐκο (Maiko), βόρεια προς το δάσος Ιτούρι (Ituri) και, στη συνέχεια, δυτικά μέσα από τις λεκάνες απορροής των ποταμών Ρούμπι (Rubi), Τέλε (Tele) και Έμπολα (Ebola), που εκτείνονται βόρεια προς τον ποταμό Ουμπάνγκι (Ubangi). Οι αριθμοί των οκάπι είναι πολύ μικρότεροι στα δυτικά και νότια του ποταμού Κονγκό, συγκεκριμένα από τη δυτική όχθη του ποταμού Λομάμι (Lomami), δυτικά προς τις λεκάνες απορροής των ποταμών Άνω Λομέλα (Lomela) και Τσουάπα (Tshuapa). Στο, σχετικά, πρόσφατο παρελθόν, το οκάπι περιπλανιόταν περιστασιακά στο γειτονικό δάσος Σεμλίκι (Semliki) της Δ. Ουγκάντα.
Η έκταση της ευρύτερης κατανομής -εκεί δηλαδή που το θηλαστικό έχει παρατηρηθεί- είναι 380.000 χλμ², περίπου, αλλά σε αυτή την έκταση περιλαμβάνονται και ακατάλληλοι οικότοποι, όπως υποβαθμισμένα και βαλτώδη δάση, καθώς και αστικές περιοχές. Εξαιρουμένων όλων αυτών, το εμβαδόν περιορίζεται στα 244.000 χλμ², περίπου. Ωστόσο, από τα αποτελέσματα που έδωσε πολύ πρόσφατη έρευνα, ο «πυρήνας» όπου απαντάται συνεχώς και, σε συμπαγείς πληθυσμούς, είναι μόλις 14.112 χλμ².
Γενικά, προτιμά να συγκεντρώνεται μέσα και γύρω από τις προστατευόμενες περιοχές, αλλά η περαιτέρω έρευνα δυσκολεύει πολύ, λόγω της απόστασης και της επακόλουθης αδυναμίας πρόσβασης των ενδιαιτημάτων, κάτι που χειροτερεύει από την υψηλή ανασφάλεια στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών, λόγω στρατιωτικών συρράξεων. Κατά συνέπειαν, εκτεταμένες περιοχές που, δυνητικά, μπορεί να χρησιμοποιούνται από το θηλαστικό, έχουν μελετηθεί ανεπαρκώς. Επιπλέον, τα οκάπι φημίζονται για τον κρυπτικό τους χαρακτήρα, οπότε μπορούν εύκολα να περάσουν απαρατήρητα, ειδικά όταν οι πληθυσμοί είναι μικροί.
Μορφολογία
thumb|right|400px|Ενήλικο άτομο σε καταφύγιο άγριας ζωής στην Αγγλία Το οκάπι είναι αρκετά «ιδιαίτερο» στο παρουσιαστικό του που, με λίγη παρατηρητικότητα, προδίδει την αρχέγονη συγγένειά του με την καμηλοπάρδαλη, το άλλο μέλος της οικογενείας. Όντως, το σχήμα του σώματος του είναι παρόμοιο με εκείνο της καμηλοπάρδαλης, αλλά με πολύ βραχύτερο λαιμό και κοντύτερα πόδια, που ωστόσο παραμένουν αρκετά μακριά σε σχέση με το ισχυρό σώμα.
Τα ζώα έχουν  σκούρα κοκκινωπή ράχη, με εντυπωσιακές οριζόντιες λευκές ρίγες, τόσο στα μπροστινά πόδια, όσο και στα πίσω από το ύψος των γλουτών, στοιχείο που με φευγαλέα ματιά, τα κάνει να μοιάζουν με ζέβρες. Οι ραβδώσεις αυτές ενδεχομένως να βοηθούν τα νεαρά άτομα να ακολουθούν τις μητέρες τους μέσα στο πυκνό δάσος βροχής και μπορεί επίσης να χρησιμεύουν ως καμουφλάζ. Το τρίχωμά τους είναι βελούδινο και με ελαιώδη υφή, ειδικά διαμορφωμένο για να απωθεί το νερό στο περιβάλλον του δάσους βροχής όπου απαντώνται.
Τροφή
thumb|right|400px|Ενήλικο οκάπι σε ζωολογικό κήπο Τα οκάπι είναι μοναδικά, υπό την έννοια ότι είναι τα μόνα δασόβια οπληφόρα (ungulates) που εξαρτώνται αποκλειστικά από το φύλλωμα υπορόφου, ενώ είναι γνωστό ότι τρέφονται με πάνω από 100 είδη φυτών. Προτιμούν τα φύλλα των δέντρων και τους ανθοφόρους οφθαλμούς (μπουμπούκια), αλλά το διαιτολόγιό τους περιλαμβάνει, επίσης, χόρτα, φτέρες, φρούτα και μανιτάρια. Μάλιστα, πολλά από τα μανιτάρια αλλά και διάφορα φυτικά είδη με τα οποία τρέφονται, είναι δηλητηριώδη για τον άνθρωπο.
Εξέταση των κοπράνων τους αποκάλυψε ότι καταναλώνουν άνθρακα (καρβουνιασμένο ξύλο) από δέντρα που κάηκαν από κεραυνούς. Επιτόπιες παρατηρήσεις πεδίου υποδεικνύουν ότι, οι απαιτήσεις τους σε μεταλλικά στοιχεία και αλάτι καλύπτονται κυρίως από έναν θειούχο, ελαφρώς αλμυρό, κοκκινωπό πηλό που βρίσκεται κοντά σε ποτάμια και ρέματα.
Φυσιολογία
Ορισμένα οκάπι που ζουν σε ζωολογικούς κήπους εμφανίζουν το γενετικό φαινόμενο της μονοσωμίας (monosomy), μιας κατάστασης ανευπλοειδίας, κατά την οποία υφίσταται ένα (1) μόνον αντίγραφο ενός χρωμοσωμικού ζεύγους. Επίσης, μερικά άτομα έχουν 46 χρωμοσώματα, ενώ άλλα έχουν 45. Αυτό το είδος ανευπλοειδίας συχνά αναφέρεται ως σύντηξη ή αναδιανομή Ρόμπερτσον (Robertsonian fusion or translocation, ROB) που, ωστόσο, δίνει υγιείς, βιώσιμους απογόνους.
Ηθολογία
Γενικά, είναι ζώα μοναχικά, που συνευρίσκονται μόνο για να αναπαραχθούν, με εξαίρεση τις μητέρες και τα μικρά τους. Περιπλανώνται αναζητώντας τροφή στο δάσος και ακολουθούν σταθερά, πατημένα μονοπάτια μέσα στην πυκνή βλάστηση. Κινούνται σε αλληλοεπικαλυπτόμενες περιοχές αρκετών τετραγωνικών χιλιομέτρων και, συνήθως, η πυκνότητα των επί μέρους ατόμων είναι 0,6 ζώα ανά χλμ², περίπου.
Τα οκάπι έχουν διάφορες μεθόδους επικοινωνίας και κατοχύρωσης του ζωτικού τους χώρου, συμπεριλαμβανομένων ειδικών αδένων που βρίσκονται σε κάθε πόδι, οι οποίοι παράγουν μια ουσία με οσμή πίσσας. Ωστόσο, όπως και πολλά άλλα θηλαστικά, χρησιμοποιούν και την «κλασική» οριοθέτηση της περιοχής τους, με ούρηση. Το αρσενικό είναι έντονα εδαφικό σε σχέση με άλλα αρσενικά, αλλά «επιτρέπει» στα θηλυκά να περάσουν μέσα από την περιοχή του για να τραφούν.
Τυράννιος Ρουφίνος
Ο Τυράννιος Ρουφίνος ή Ρουφίνος της Ακυληίας (λατ:Rufinus Aquileiensis) ήταν Λατίνος μοναχός ,ιστορικός και θεολόγος που άκμασε κατά τον 4ο και 5ο μ.Χ. αιώνα.Είναι περισσότερο γνωστός ως μεταφραστής έργων εκκλησιαστικών πατέρων απο τα ελληνικά στα λατινικά.
Οκάπι
Αναπαραγωγή
Η εποχή του ζευγαρώματος είναι από τον Μάιο μέχρι τον Ιούλιο. Κατά το τελετουργικό ερωτοτροπίας, τα ζώα αλληλοπροσεγγίζονται, κάνουν κύκλους, και μυρίζει ή γλείφει το ένα το άλλο. Το θηλυκό, που έχει ήδη δείξει ανιχνεύσει τις εκκρίσεις του αρσενικού, το ακολουθεί μέσα στο πυκνό δάσος, ενώ μπορεί να υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ αρσενικών που «εποφθαλμιούν» το ίδιο θηλυκό.
Τυράννιος Ρουφίνος
Βιογραφία
Ο Ρουφίνος γεννήθηκε το 344 ή 345 στη ρωμαϊκή πόλη Ιουλία Κονκόρδια της Ακυληίας. Σπούδασε στη Ρώμη όπου και συνδέθηκε με τον Ιερώνυμο και γύρω στο 372, κατά τα πρώτα χρόνια της εμφάνισης του μοναχισμού στη Δύση, θέλοντας να γνωρίσει καλύτερα τις ρίζες του φαινομένου αυτού ταξίδευσε στην Ανατολή όπου και παρακολούθησε μαθήματα του Διδύμου στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια επισκέφτηκε τους μοναχούς της Νιτρίας και της Σκήτης. Αργότερα ταξίδευσε στην Ιερουσαλήμ όπου και έζησε ως ερημίτης αφού προηγουμένως ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι.
Οκάπι
Αναπαραγωγή
Μετά από περίοδο κύησης περίπου 15 μηνών, το θηλυκό γεννά ένα (1) μοσχαράκι (calf), με ύψος 75 εκ. στο ακρώμιο και βάρος 20 κιλά, περίπου. Ακολουθεί την μητέρα του για λίγες ημέρες, μέχρι να μάθει να κρύβεται στους θάμνους, ενώ αρχίζει να ανεξαρτητοποιείται στους 6 με 10 μήνες.
Τυράννιος Ρουφίνος
Βιογραφία
Εκεί επανασυνδέθηκε με τον Ιερώνυμο,γρήγορα όμως διαχώρισαν τις απόψεις τους καθώς αν και αρχικά αμφότεροι θαύμαζαν τον Ωριγένη,το 394 ο Ιερώνυμος στράφηκε κατά της διδασκαλίας του Ωριγένη ενώ ήδη απο το 390 ο Ρουφίνος χειροτονήθηκε ιερέας.
Το Φθινόπωρο του 397 επέστρεψε στη Ρώμη και πέθανε το 411 στη Σικελία.
Οκάπι
Απειλές
Το οκάπι θα μπορούσε να συνυπάρξει με τις, μικρής κλίμακας και χαμηλής όχλησης, ανθρώπινες δασικές δραστηριότητες. Ωστόσο, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, η διαταραχή των οικοσυστημάτων του είναι τέτοια που, τα ζώα εξαφανίζονται από μεγάλες περιοχές. Οι κύριοι λόγοι, είναι η απώλεια των ενδιαιτημάτων τους από την εκτεταμένη υλοτομία και την παράνομη ανθρώπινη εγκατάσταση στις προστατευόμενες περιοχές.
Τυράννιος Ρουφίνος
Συγγραφικό Έργο
Ως συγγραφέας ο Ρουφίνος ήταν περιορισμένης συγγραφικής δεξιότητας και ασχολήθηκε κυρίως με μεταφράσεις από τα ελληνικά στα λατινικά,στρέφοντας την προτίμησή του κυρίως στα έργα των αλεξανδρινών συγγραφέων.
Οκάπι
Απειλές
Σύμφωνα με μελέτη του 2013, περίπου το 1/3 των -γνωστών σήμερα- περιοχών κατανομής του είδους, είναι πιθανό να διατρέξουν κίνδυνο κατά τη διάρκεια του πρώτου τρίτου του τρέχοντος αιώνα. ΟΙ περιοχές υψηλού κινδύνου περιλαμβάνουν το νότιο-ανατολικό δάσος Ιτούρι (Ituri), την περιοχή Κισανγκάνι (Kisangani), το Ρούμπι-Τέλε (Rubi-Tele), και τα δυτικά και ανατολικά όρια του εύρους κατανομής των ζώων, στη λεκάνη του ποταμού Έμπολα (Ebola) και την περιοχή Βιρούνγκα-Χόγιο (Virunga-Hoyo), αντίστοιχα.
Όμως, η πιο σημαντική τρέχουσα απειλή για το οκάπι είναι η παρουσία των παράνομων ένοπλων ομάδων μέσα και γύρω από τις σπουδαιότερες προστατευόμενες περιοχές. Αυτές οι ομάδες εμποδίζουν την αποτελεσματική δράση για την διατήρηση του θηλαστικού, ακόμη και τις μετρήσεις και την απλή παρακολούθηση στις περισσότερες περιοχές. Επίσης, συνεισφέρουν στο να διευκολυνθεί η λαθροθηρία ελεφάντων, το κυνήγι αγρίων ζώων, η παράνομη εξόρυξη λίθων (χρυσός, κολτάν και διαμάντια), η παράνομη υλοτομία, η παραγωγή ξυλάνθρακα και οι γεωργικές καταπατήσεις.
Τυράννιος Ρουφίνος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουφίνος Κατηγορία:Θεολόγοι
Οκάπι
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος υφίσταται διαρκή μείωση στους πληθυσμούς του, τουλάχιστον από το 1995, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και αναμένεται να συνεχιστεί, λόγω των σοβαρών, εντεινόμενων απειλών και την έλλειψη αποτελεσματικής δράσης διατήρησης. Ο ρυθμός μείωσης εκτιμάται ότι έχει υπερβεί το 50% σε πάνω από τρεις γενιές (24 έτη), μεταξύ 1995 και 2013 και αναμένεται να συνεχιστεί για τα επόμενα χρόνια, δεδομένων των πιέσεων στο εύρος κατανομής του είδους. Η εκτίμηση αυτή βασίζεται σε στοιχεία από έρευνες του Καταφυγίου Άγριας Ζωής για το Οκάπι (Okapi Wildlife Reserve), που εκθέτει μείωση 43% 1995 - 2007 και επιπλέον 47% μείωση για την περίοδο 2008-2012.
Το οκάπι, από το 2013, κατατάσσεται πλέον στα Κινδυνεύοντα (ΕΝ, κριτήρια A2abcd+4abcd) είδη της λίστας της IUCN. Ο παγκόσμιος πληθυσμός υπολογίζεται σε 10.000 άτομα, περίπου, από 40.000 άτομα, μόλις μία (1) δεκαετία, πριν. Όμως, οι τρέχοντες αριθμοί πιστεύεται ότι είναι χαμηλότεροι και με τάση μείωσης.
Δράσεις
Παρόλο που, το οκάπι, είναι ένα πλήρως προστατευόμενο είδος βάσει της νομοθεσίας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, δεν περιλαμβάνεται στα Παραρτήματα της Σύμβασης CITES. Το Καταφύγιο Άγριας Ζωής για το Οκάπι (Okapi Wildlife Reserve), καθώς και το Εθνικό Πάρκο Μάικο φιλοξενούν σημαντικούς πληθυσμούς στις εκτάσεις τους (14.000 χλμ² και 10.800 χλμ², αντίστοιχα), αλλά οι αριθμοί και στις δύο περιοχές έχουν μειωθεί λόγω των απειλών που αναφέρονται παραπάνω. Ενίσχυση της προστασίας των δύο αυτών προστατευόμενων περιοχών είναι τα πιο σημαντικά μέσα για την εξασφάλιση της μακροπρόθεσμης επιβίωσης των οκάπι. Ένας μικρός πληθυσμός εξακολουθεί να εμφανίζεται στο δάσος Βαταλίνγκα (Watalinga Forest, 1.100 χλμ²) στον βόρειο τομέα του Εθνικού Πάρκου Βιρούνγκα (Virunga National Park), αλλά δεν απολαμβάνει επί του παρόντος καμίας προστασίας λόγω της παρουσίας ένοπλων ομάδων. Έχουν επίσης καταγραφεί κάποια άτομα στο Καταφύγιο του Όρους Χόγιο (Mt Hoyo Reserve 200 χλμ²), στο Ρούμπι-Τέλε (Rubi-Tele) και το Αμπουμομπάντζι (Abumombanzi Reserve).
Πολλά άτομα διατηρούνται διεθνώς υπό -νόμιμη- αιχμαλωσία. Τον Νοέμβριο του 2011, οι εκπρόσωποι των αιχμάλωτων πληθυσμών της Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων και των Σχεδίου Διάσωσης του Είδους (για το οκάπι, SSP) και Ευρωπαϊκού Προγράμματος Απειλούμενων Ειδών (για το οκάπι, ΕΕΡ), συναντήθηκαν για να συζητήσουν το ρόλο της αιχμαλωσίας στη διατήρηση του θηλαστικού και συμφώνησαν να διατηρήσουν έναν, βιώσιμο σε συνεργασία με την παγκόσμια διαχείριση, ex situ πληθυσμό που θα συμβάλλει σε έναν βιώσιμο in situ πληθυσμό. Οι ζωολογικοί κήποι αποτελούν σημαντικούς υποστηρικτές των δράσεων συντήρησης, αφού μόνον το 2010, δώρισαν 225.000 δολάρια στο Σχέδιο Διατήρησης του Οκάπι (Okapi Conservation Project), το 33% του προϋπολογισμού τους.
Τον Μάρτιο του 2013, ιδρύθηκε μια νέα Ομάδα Εμπειρογνωμόνων της Καμηλοπάρδαλης και του Οκάπι (Giraffe and Okapi Specialist Group), που υπάγεται στην IUCN, με σκοπό τον συντονισμό της έρευνας και της διατήρησης και στα δύο είδη Καμηλοπαρδαλιδών και την υποστήριξη της εφαρμογής της στρατηγικής διατήρησης του οκάπι.
Κουλτούρα
Το οκάπι αποτελεί το εθνικό σύμβολο της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, και εμφανίζεται στο έμβλημα του Ινστιτούτου Προστασίας της Φύσης του Κονγκό (Institut Congolais pour la Conservation de la Nature, ICCN) και σε τραπεζογραμμάτια της χώρας. Αποτελεί επίσης τον βασικό χαρακτήρα του παραμυθιού με τίτλο "Το Ντροπαλό Οκάπι" (Ζωή Δαμοπούλου, εκδόσεις Σορόκος, ISBN 9786188334007 ), που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 2017.
Πηγές
Κατηγορία:Καμηλοπαρδαλίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
NGC 5474
Ο NGC 5474 είναι ιδιόμορφος γαλαξίας νάνος στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) την 1η Μαΐου 1788 και είναι ένας από τους πολλούς γαλαξίες συνοδούς του Μεσιέ 101, μάλιστα μεταξύ αυτών ο εγγύτερος στον Μ101.
Η βαρυτική αλληλεπίδραση ανάμεσα στους δύο γαλαξίες έχει αλλοιώσει τη μορφή του NGC 5474, του οποίου ο γαλαξιακός δίσκος έχει μετατοπιστεί σε σχέση με τον πυρήνα του. Η περιοχές σχηματισμού νέων αστέρων επίσης είναι μετατοπισμένες σε σχέση με τη θέση του πυρήνα. Ο NGC 5474 εμφανίζει επίσης ορισμένα στοιχεία σπειροειδούς μορφής και αυτός είναι ο λόγος που ενίοτε ταξινομείται ως νάνος σπειροειδής γαλαξίας.
Καλλωπιστικά φυτά
right|thumb|225px|Καλλωπιστικό φυτό: Αζαλέα μικρογραφία Με τον γενικό όρο καλλωπιστικά φυτά χαρακτηρίζονται όλα εκείνα τα φυτά και λουλούδια που καλλιεργούνται ή χρησιμοποιούνται για διακόσμηση (για αυτό ονομάζονται και διακοσμητικά), τόσο σε εξωτερικούς χώρους όπως άλση ή κήπους, δενδροστοιχίες κ.λπ., όσο και για εσωτερικούς χώρους, όπως εντός οικιών, γραφείων κλπ.
Διάκριση
right|thumb|150px|Φυτό εσωτερικού χώρου: Ευφορβία Τα καλλωπιστικά φυτά διακρίνονται σε δύο κύριες κατηγορίες, ανάλογα με τον χώρο της καλλιέργειάς τους, σε καλλωπιστικά «εσωτερικού χώρου» και σε καλλωπιστικά «εξωτερικού χώρου» ή «φυτά κήπου». Η βασική αυτή διάκριση δεν περιορίζεται μόνο ως προς τον χώρο αλλά και ως προς τη διαφορετική περιποίηση, την έκθεση σε φωτισμό, την αντοχή στο ύπαιθρο ανάλογα του κλίματος του τόπου, κλπ..
Ειδικότερα, τα φυτά εσωτερικού χώρου διακρίνονται επιμέρους είτε με τον τρόπο ανάπτυξής τους, π.χ. όρθια, αναρριχώμενα, έρποντα κ.λπ., είτε από το μήκος και το σχήμα των φυλλωμάτων τους π.χ. σε ρόδακες, μικρόφυλλα, μακρόφυλλα, πλατύφυλλα, τοξοειδή κ.λπ., καθώς και σε ειδικότερες κατηγορίες, όπως των κάκτων, των παχύφυτων, των υδρόφιλων και των βολβών, που κατηγοριοποιούνται και αυτά ανάλογα.
Όρθια καλλωπιστικά
Όρθια καλλωπιστικά χαρακτηρίζονται γενικά αυτά που αναπτύσσονται κάθετα, όπως τα δένδρα. Υπάρχουν σε μεγάλη ποικιλία που διακρίνονται επιμέρους (εμπειρικά) από το φύλλωμά τους σε: μικρόφυλλα, πλατύφυλλα, σπαθίφυλλα και σύνθετων φύλλων.
Πολλά από τα όρθια καλλωπιστικά είναι και ανθοφόρα. Το μήκος των φύλλων των όρθιων καλλωπιστικών κυμαίνεται από 15 μέχρι και 60 εκατοστά. Μερικά εξ αυτών είναι ιδιαίτερα επβολητικά όπως το πλατύφυλλο στρελίτσια ή το μικρόφυλλο αβούτιλο.
Τοξοειδή καλλωπιστικά
right|thumb|150px|Φυτό εσωτερικού χώρου: Σπαθίφυλλο Τοξοειδή καλλωπιστικά χαρακτηρίζονται εκείνα που η ανάπτυξη των φυλλωμάτων τους (στελεχών, μίσχων και φύλλων) γίνεται μεν κάθετα (όρθια) αλλά τοξοειδώς προς τα έξω. Συνέπεια της ανάπτυξης αυτής είναι να καταλαμβάνουν σχετικά μεγάλο μέρος του χώρου όπου και συνιστάται η απομόνωσή τους από άλλα καλλωπιστικά. Ιδιαίτερα τα μεγαλύτερα εξ αυτών τραβώντας το βλέμμα δημιουργούν ακόμα και αρχιτεκτονικές μορφές που κυριαρχούν και από μόνα τους στο γύρω διάκοσμο. Τα μικρότερα συνηθίζεται να κρεμιούνται, έτσι ώστε να γίνονται περισσότερο αντιληπτά και να δεσπόζουν και αυτά στο χώρο. Και σ΄ αυτήν την κατηγορία παρατηρείται μεγάλη ποικιλία, όπως τα: