cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σατιατζίτ Ράι
Ο Κόσμος του Απού
Αρχικά ο Ράι δεν σκόπευε να δημιουργήσει και τρίτη ταινία σχετικά με τη ζωή του Άπου, ωστόσο όταν ερωτήθηκε σχετικά του Βενετία φαίνεται πως του άρεσε η ιδέα. Η τελευταία ταινία της τριλογίας του Άπου ήταν Ο κόσμος του Άπου το 1959. Οι κριτικές υπήρξαν για ακόμη μια φορά διθυραμβικές με την ταινία να αποκαλείται η κορωνίδα της τριλογίας. Στην ταινία αυτή ο Ράι χρησιμοποίησε ηθοποιούς με τους οποίους μετέπειτα ανέπτυξε στενή και συχνή συνεργασία και σε άλλες ταινίες. Το έργο ξεκινά με τον Άπου να ζει σε ένα σπίτι στην Καλκούτα σε συνθήκες φτώχειας, όπου και παντρεύεται σε ένα ασυνήθιστο γάμο. Οι σκηνές όπου ζει μαζί με τη σύζυγο του στο φτωχικό τους σπιτικό αποτελούν μια από τις θετικότερες απεικονίσεις του έγγαμου βίου στον κινηματογράφο. Ενώ ο Ράι σπανίως απαντούσε στις αρνητικές κριτικές, απάντησε σε μια αιχμηρή κριτική από ένα Βεγγαλέζο αρθρογράφο υπερασπιζόμενος την ταινία του αυτή, κάτι που έκανε και αργότερα για την ταινία του Η μοναχική σύζυγος η οποία ήταν και η αγαπημένη του.
Παρόλη την καταξίωση που γνώρισε με την τριλογία του, η προσωπική του ζωή παρέμεινε ανεπηρέαστη και συνέχισε να ζει με τη σύζυγο του και τα παιδιά τους στο σπίτι που νοίκιαζαν, μαζί και με τη μητέρα του, θείο και άλλα μέλη της εκτεταμένης οικογένειας του.
Από τη Θεά στη Μοναχική σύζυγο (1959–64)
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, ο Ράι συνέθεσε ταινίες σχετικά με την περίοδο του Βρετανικού Ρατζ (όπως το Η θεά το 1960), ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, μια ταινία κινουμένων σχεδίων (Mahapurush) και την πρώτη του ταινία με πρωτότυπο σενάριο (Κανγκτσενγιούνγκα). Δημιούργησε επίσης μια σειρά από ταινίες των οποίων το σύνολο λογίζεται από τους κριτικούς ως οι πιο συναισθηματικές απεικονίσεις γυναικών στη μεγάλη οθόνη.
Μετά την ταινία Ο κόσμος του Απού ακολούθησε το Η θεά (Devi), μια ταινία στην οποία εξέτασε τις δεισιδαιμονίες της Ινδικής κοινωνίας. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι μια νεαρή σύζυγος η οποία έχει θεοποιηθεί από τον πεθερό της. Ο Ράι ανησυχούσε πως η επιτροπή δεοντολογίας των κινηματογραφικών ταινιών θα απαγόρευε την κυκλοφορία της ταινίας, ή θα τον ανάγκαζε να περικόψει αποσπάσματα από την ταινία, ωστόσο η ταινία γλίτωσε από τη λογοκρισία. Το 1961, μετά από πρωτοβουλία του πρωθυπουργού της Ινδίας, του Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, ανατέθηκε στον Ράι η δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ για τον συγγραφέα και φιλόσοφο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, ως μέρος των αφιερωμάτων και εορτασμών για τα 200 έτη από τη γέννηση του, ο οποίος είχε αποτελέσει και μια από τις κύριες πηγές έμπνευσης για τον Ράι. Λόγω του περιορισμένου οπτικοακουστικού υλικού που ήταν διαθέσιμο για τον Ταγκόρ, ο Ράι αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει κυρίως φωτογραφίες για τη δημιουργία του αφιερώματος. Μετά τη δημιουργία της ταινίας ανέφερε πως λόγω της ιδιαιτερότητας αυτής, η δουλειά που έγινε πάνω στο ντοκιμαντέρ ήταν τόση όση αντιστοιχούσε για να δημιουργηθούν τρεις ταινίες.
Κατά το ίδιος έτος ο Ράι μαζί με τη συνεργασία άλλων κατάφερε να επανεκδώσει το παιδικό περιοδικό Σαντές, το οποίο αρχικά εκδιδόταν από τον παππού του, και ο Ράι συγκέντρωνε χρήματα για μερικά χρόνια για αυτό τον σκοπό. Η εκπαιδευτική και ψυχαγωγική φύση του περιοδικού υποδηλώνονταν και από το όνομα του, όπου η λέξη σημαίνει ειδήσεις αλλά και αποτελεί και την ονομασία γλυκού. Ο Ράι ξεκίνησε να δημιουργεί εικονογραφήσεις καθώς και να γράφει και ιστορίες για παιδιά, με τη συγγραφή να αποτελεί την κύρια πηγή εσόδων του για την περίοδο αυτή.
Κατά την ίδια δεκαετία, ο Ράι επισκέφτηκε την Ιαπωνία όπου με ιδιαίτερη ευχαρίστηση γνωρίστηκε με τον σκηνοθέτη Ακίρα Κουροσάβα τον οποίο είχε σε υψηλή υπόληψη.
Το 1964 ο Ράι δημιούργησε την ταινία Η Μοναχική Σύζυγος (Charulata), ένα έργο το οποίο επαινέθηκε ιδιαίτερα από τους κριτικούς ως αριστούργημα. Ο ίδιος ο Ράι θεωρούσε πως η ταινία αυτή είχε τα λιγότερα ελαττώματα σε σχέση με τις υπόλοιπες ταινίες του, και πως εάν μπορούσε θα τη δημιουργούσε ξανά με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Άλλες ταινίες τις οποίες δημιούργησε κατά την περίοδο αυτή ήταν η Η Μεγάλη Πόλη (Mahanagar) Teen Kanya (Οι 3 κόρες), Abhijan (Η αποστολή) και η Kapurush o Mahapurush (Ο Δειλός και ο Άγιος).
Νέες κατευθύνσεις (1965–82)
Σταδιακά ο Ράι άρχισε να ασχολείται με όλο και πιο ευρεία θεματολογία, από φαντασία έως επιστημονική φαντασία, αστυνομικές ιστορίες έως ιστορικά δράματα. Στις ταινίες αυτές περιέγραφε θέματα της Ινδικής κοινωνίας για τα οποία του είχε γίνει παλαιότερα κριτική πως οι ταινίες του έως τότε δεν ασχολούνταν με αυτά. Η πρώτη μεγάλη ταινία της περιόδου αυτής ήταν η Nayak (Ο ήρωας), η ιστορία ενός ταξιδιώτη σε ένα τρένο ο οποίος συναντά μια νεαρή και γοητευτική δημοσιογράφο, όπου στις 24 ώρες που διαρκεί το ταξίδι η ταινία ασχολείται με τις φιλοσοφικές και ψυχολογικές αμφιβολίες που αντιμετωπίζει μέσα του ο ταξιδιώτης αυτός. Παρά το ότι η ταινία έλαβε το βραβείο κριτικών της Μπερλινάλε, η υποδοχή της ήταν γενικά χλιαρή.
Ο εξωγήινος και Ε.Τ. ο εξωγήινος
Το 1967, έκανε τη διασκευή του σεναρίου για την ταινία The Alien (Ο Εξωγήινος), βασισμένο σε μια ιστορία την οποία είχε γράψει ο ίδιος το 1962 για το περιοδικό Σαντές, το περιοδικό το οποίο εκδιδόταν από το τυπογραφείο της οικογένειας Ράι. Η Columbia Pictures ήταν ο παραγωγός για την ταινία παραγωγής Ινδίας-ΗΠΑ, και οι Πήτερ Σέλερς και Μάρλον Μπράντο προσλήφθηκαν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Ωστόσο σύντομα ο Ράι ανακάλυψε πως το σενάριο που έγραψε αντιγράφτηκε και ιδιοποιήθηκε από έναν άλλο κινηματογραφιστή με το όνομα Μάικ Ουίλσον, ο οποίος γνώρισε τον Ράι μέσω του συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Άρθουρ Κλαρκ ο οποίος ήταν κοινός τους φίλος. Ο Ουίλσον κατοχύρωσε νομικά τα πνευματικά δικαιώματα στο σενάριο και ως δημιουργούς ανέφερε Μάικ Ουίλσον & Σατιατζίτ Ράι αν και ο ίδιος ο Ουίλσον είχε συνεισφέρει μόλις μια λέξη, ενώ αργότερα ο Ράι είπε πως δεν έλαβε ποτέ κανένα χρηματικό ποσό από τα κέρδη του σεναρίου. Ο Μπράντο αποφάσισε να αποχωρήσει από την ταινία, και στη θέση του έγινε προσπάθεια να έρθει ο Τζέιμς Κόμπουρν, ωστόσο ο Ράι ήταν ήδη αρκετά απογοητευμένος με την έκβαση όλων των παραπάνω και επέστρεψε πίσω στην Καλκούτα. Η Columbia εξέφρασε το ενδιαφέρον επανεκκίνησης των γυρισμάτων της ταινίας κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980, ωστόσο δεν υπήρξε εξέλιξη.
Όταν η αμερικανική ταινία Ε.Τ. ο Εξωγήινος σκηνοθεσίας Στήβεν Σπίλμπεργκ βγήκε το 1982, ο Ράι και ο Κλαρκ βρήκαν αρκετές ομοιότητες με το σενάριο του Εξωγήινου που είχε γράψει αρχικά ο Ράι. Ο Ράι ισχυρίστηκε πως η ταινία του Σπίλμπεργκ αντέγραψε τη δική του ιστορία, και πως δεν ήταν δυνατό να δημιουργηθεί χωρίς την ιστορία που έγραψε ο Ράι. Ο Σπίλμπεργκ αρνήθηκε τις κατηγορίες λέγοντας πως το σενάριο κυκλοφορούσε ήδη στο Χόλιγουντ την εποχή όπου ο ίδιος ήταν ακόμα στο σχολείο, ο ίδιος έχοντας αποφοιτήσει το 1965 και έχοντας δημιουργήσει την πρώτη του ταινία το 1968.
Άλλα
Πέρα από το The Alien, 2 άλλα έργα τα οποία σκόπευε να ασχοληθεί ο Ράι αλλά τελικά έμειναν απραγματοποίητα, ήταν η μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του Ινδικού έπους Μαχαμπχαράτα, και το βιβλίο του Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ με τίτλο Το Πέρασμα την Ινδία. Το 1969, ο Ράι δημιούργησε την εμπορικά πιο επιτυχημένη ταινία του, ένα μιούζικαλ με τον τίτλο Goopy Gyne Bagha Byne (Οι περιπέτειες του Γκούπι και του Μπάγκα), με το σενάριο της ταινίας να βασίζεται σε μια ιστορία την οποία αρχικά είχε γράψει ο παππούς του Ράι. Με την παραγωγή να είναι ιδιαίτερα ακριβή, ο Ράι εγκατέλειψε την αρχική του ιδέα να γυρίσει την ταινία ως έγχρωμη.
Το 1980, ο Ράι δημιούργησε τη συνέχεια του Goopy Gyne Bagha Byne, το Hirak Rajar Deshe (Βασίλειο των διαμαντιών) η οποία ήταν περισσότερο πολιτικοποιημένη, και ήταν μια παραβολή της Ινδίας κατά την περίοδο της ανόδου της Ίντιρα Γκάντι. Άλλα μικρότερα έργα που δημιούργησε την περίοδο αυτή ήταν οι μικρού μήκους Pikoo (Ημερολόγιο του Πίκου) και η Sadgati, η οποία ήταν επίσης στη γλώσσα Χίντι.
Η τελευταία φάση (1983–92)
thumb|180x180px|Ο Ράι παραλαμβάνει το [[Τιμητικό Όσκαρ|τιμητικό βραβείο Όσκαρ το 1992 κοντά στο τέλος της ζωής του και ενώ ήταν βαριά ασθενής (στιγμιότυπο από την τελετή απονομής μέσω τηλεοπτικής σύνδεσης)]] Το 1983, ενώ εργάζονται στην ταινία Ghare Baire (Το σπίτι και ο κόσμος), ο Ράι υπέστη καρδιακή προσβολή. Μετά το συμβάν αυτό, η παραγωγικότητα του μειώθηκε κατακόρυφα κατά το υπόλοιπο της ζωής του. Η ταινία ολοκληρώθηκε τελικά το 1984 με τη βοήθεια του γιου του, ο οποίος ανέλαβε περιορισμένα καθήκοντα σκηνοθέτη βοηθώντας τον Ράι, και η θεματολογία του έργου αφορούσε τους κινδύνους του άκρατου εθνικισμού, όντας μια ταινία την οποία ο Ράι σκόπευε να δημιουργήσει για πολύ καιρό έχοντας γράψει το σενάριο ήδη από τη δεκαετία του 1940. Παρά τις μικρές ατέλειες της ταινίας λόγω της ασθένειας του Ράι, κέρδισε ευνοϊκή υποδοχή από τους κριτικούς. Το 1987, δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τον πατέρα του τον Σουκουμάρ Ράι.
Οι τελευταίες τρεις ταινίες του Ράι έγιναν μετά τη μερική βελτίωση της υγείας του, ωστόσο λόγω της κατάστασης του υπήρξε ιατρικός εξοπλισμός στο στούντιο, και οι ταινίες γυρίστηκαν σε κλειστό χώρο. Έχουν ξεχωριστή τεχνοτροπία σε σχέση με τις παλαιότερες ταινίες του, όπως πολύ περισσότερο διάλογο και συχνά δεν θεωρούνται τόσο καλές όσο το σύνολο του προηγούμενου έργου του. Η πρώτη είναι η Ganashatru (Εχθρός του Λαού) η οποία αποτελεί διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Ερρίκου Ίψεν, και θεωρείται η πιο αδύναμη από τις 3. Η δεύτερη ταινία το 1990 με τίτλο Shakha Proshakha (Τα κλαδιά του δέντρου) ήταν κάπως πιο αντιπροσωπευτική του ταλέντου του Ράι, και ασχολείται με τη σχέση ενός πατέρα με τους γιους του. Η τελευταία ταινία του Ράι ήταν η Agantuk (Ο Ξένος), η οποία είχε ελαφρύ τόνο με σοβαρή θεματολογία, και ασχολείται με φιλοσοφικές ερωτήσεις σχετικά με τον πολιτισμό.
Το 1992 η κατάσταση του Ράι χειροτέρευσε λόγω επιπλοκών με την καρδιά του. Εισήχθηκε σε νοσοκομείο, χωρίς ωστόσο να βελτιωθεί η κατάσταση του. Η Ακαδημία του Αμερικανικού Κινηματογράφου του απένειμε το Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ κατά το ίδιο έτος για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο, και ο Ράι έγινε ο πρώτος Ινδός σκηνοθέτης που έλαβε βραβείο Όσκαρ. Η απονομή έγινε ενώ ήταν κλινήρης σε άσχημη φυσική κατάσταση, και ο ίδιος ανέφερε κατά την απονομή πως η λήψη του βραβείου ήταν το μεγαλύτερο του προσωπικό επίτευγμα στη σταδιοδρομία του στον κινηματογράφο. Μόλις 28 ημέρες μετά τη λήψη του βραβείου, ο Ράι πέθανε στις 23 Απριλίου του 1992 στην ηλικία των 71 ετών.
Λογοτεχνικά έργα
Ο Ράι δημιούργησε δύο δημοφιλείς χαρακτήρες στην ινδική παιδική λογοτεχνία, τον Φελούντα, ένα ντετέκτιβ, και τον Καθηγητή Σονκού, έναν επιστήμονα, με το ζευγάρι των χαρακτήρων να είναι κατά τα πρότυπα του Σέρλοκ Χολμς και Ντόκτορ Ουάτσον της δυτικής λογοτεχνίας του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ. Έγραψε επίσης μια σειρά από παιδικά ποιήματα και χιουμοριστικές ιστορίες στη Βεγγαλική γλώσσα, καθώς και μια μετάφραση του Jabberwocky του Άγγλου συγγραφέας Λιούις Κάρολ.
Δημιούργησε και αρκετά άλλα συγγράμματα όπως την αυτοβιογραφία των παιδικών του χρόνων με τίτλο Jakhan Choto Chilam (1982, Κατά την παιδική μου ηλικία), απομνημονεύματα για τη δημιουργία της τριλογίας του Άπου, καθώς και διάφορα δοκίμια και εκθέσεις σχετικά με τον κινηματογράφο και την κριτική ταινιών, στα οποία ασχολήθηκε τόσο με τον Ινδικό κινηματογράφο όσο και με τις ταινίες του Χόλιγουντ, τον Ιταλικό νεορεαλισμό και τη γενικότερη κινηματογραφική τέχνη.
Καλλιγραφία
Ο Ράι ασχολήθηκε επίσης και με την καλλιγραφία δημιουργώντας 4 γραμματοσειρές για το λατινικό αλφάβητο με τις ονομασίες Ray Roman, Ray Bizarre, Daphnis, και Holiday Script, πέρα από πλήθος άλλων γραμματοσειρών για το Βεγγαλικό αλφάβητο. Οι γραμματοσειρές Ray Roman και Ray Bizarre τιμήθηκαν με βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό το 1971. Παράλληλα εξακολουθούσε να παράγει γραφιστικό έργο καθώς εικονογραφούσε όλα τα βιβλία του αλλά και τις θεατρικές αφίσες των ταινιών του με δικές του δημιουργίες, ενώ σχεδίασε και αναπαραστάσεις εξώφυλλων και για τα βιβλία άλλων συγγραφέων. με το δικό του ιδιόμορφο ύφος.
Ύλλος
Ο Ύλλος (και σπανιότερα Ύλλας ή Ύλλης) ήταν γιος του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, σύζυγος της Ιόλης. Τον θεωρούσαν επώνυμο της δωρικής φυλής των Υλλέων. Μετά τον θάνατο του πατέρα του είχε πιθανώς υιοθετηθεί από τον Αιγιμιό.
Σατιατζίτ Ράι
Επιρροή
Πολλά μετέπειτα λογοτεχνικά έργα εμπνεύστηκαν από τον Ράι και το έργο του, όπως το Χέρτσογκ του Σολ Μπέλοου ή το Ο Χαρούν και η θάλασσα των παραμυθιών του Σάλμαν Ρούσντι, καθώς και διασκευές των ιστοριών του σε ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές.
Ύλλος
Μυθολογία
Ο Ηρακλής έχοντας ολοκληρώσει τους 12 άθλους του διώχθηκε από τον βασιλιά της Τίρυνθας Ευρυσθέα ως σφετεριστής του θρόνου και πέθανε ως εξόριστος χωρίς ποτέ να επιστρέψει στην πατρίδα του. Οι απόγονοί του, οι Ηρακλείδες, με αρχηγό τον Ύλλο πάντα επιθυμούσαν να επιστρέψουν στα πατρώα εδάφη και να διεκδικήσουν τον θρόνο (βλ. Επάνοδος των Ηρακλειδών). Συμμαχώντας με τους Αθηναίους πολεμούν εναντίον του Ευρυσθέα, τον φονεύουν και καταστρέφουν τον στρατό του. Με οδηγό τον Ύλλο κατέλαβαν όλες σχεδόν τις πόλεις της, αλλά μετά από ένα χρόνο περίπου εμφανίσθηκε εκεί μία θανατηφόρα επιδημία και ο χρησμός που ζήτησαν ανέφερε πως αυτή ήταν εκδήλωση της «θείας οργής» επειδή είχαν επιστρέψει πριν από τον καθορισμένο «από το πεπρωμένο» χρόνο. Υπακούοντας τότε στη «θέληση των θεών», οι Ηρακλείδες εγκατέλειψαν την Πελοπόννησο και ξαναγύρισαν στην Αττική, όπου εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Μαραθώνα.
Σατιατζίτ Ράι
Κριτική
Η κριτική που του ασκήθηκε επικεντρώθηκε στο ότι η εξέλιξη της πλοκής στις ταινίες του ήταν πάρα πολύ αργή, το μήνυμα απλοϊκό, και μη σύγχρονο, και πως δεν κατάφερε να εισάγει νέες τεχνικές έκφρασης όπως έκαναν άλλοι σκηνοθέτες του διεθνούς κινηματογράφου. Ωστόσο ακόμα και οι κριτικοί αναγνώρισαν πως ο Ράι είχε την ικανότητα να μεταφέρει το πνεύμα της Ινδικής κουλτούρας με όλες τις ιδιοσυγκρασίες του στην οθόνη. Επιπλέον κριτική που του ασκήθηκε ήταν πως ωραιοποιούσε τη φτώχεια, έκανε διαλογή ηθοποιών οι οποίοι δεν ήταν πραγματικά φτωχοί, και πως εξήγαγε τη φτώχεια αντί οι ταινίες του να αναδεικνύουν τη σύγχρονη Ινδία.
Ύλλος
Μυθολογία
Μόλις τα τελευταία ίχνη της επιδημίας εξαφανίστηκαν, ο Ύλλος κατέφυγε στο Μαντείο των Δελφών και ζήτησε χρησμό για το πότε έπρεπε να ξαναγυρίσουν στην Πελοπόννησο. Του δόθηκε τότε ο χρησμός ότι ο κατάλληλος χρόνος θα ήταν «μετά τον τρίτο θερισμό» ή «μετά την τρίτη σοδειά». Ανάμεσα σε όλους τους αδελφούς του, ο Ύλλος ήταν ο πραγματικός κληρονόμος του Ηρακλή και αυτός που είχε ζήσει τον περισσότερο καιρό μαζί του και ανατράφηκε κοντά του. Για τους λόγους αυτούς ο Ύλλος είχε αναγνωρισθεί από τους Ηρακλείδες αρχηγός τους και σε αυτόν είχαν αναθέσει να τους οδηγήσει στην εστία τους. Αμέσως μετά τον χρησμό αυτόν λοιπόν, ο Ύλλος επικεφαλής των αδελφών του επεχείρησε να περάσει τον Ισθμό της Κορίνθου. Εκεί όμως συνάντησε παρατεταγμένο τον στρατό του Εχέμου, του βασιλιά της Τεγέας. Αντί για μάχη, προτιμήθηκε από τις δύο πλευρές μία μονομαχία ανάμεσα στους αρχηγούς τους. Σε αυτή σκοτώθηκε ο Ύλλος, κι έτσι οι Ηρακλείδες επέστρεψαν πίσω.
Σατιατζίτ Ράι
Διακρίσεις
Ο Ράι έλαβε πολλά βραβεία και διακρίσεις κατά τη σταδιοδρομία του στον κινηματογράφο, ενδεικτικά αυτά συμπεριλαμβάνουν: Κατά τις δεκαετίες μετά τον θάνατο του ο Ράι συνέχισε να συγκαταλέγεται στους κορυφαίους σκηνοθέτες όλων των εποχών, στις διάφορες κατατάξεις περιοδικών και εκπομπών με ενασχόληση τον διεθνή κινηματογράφο. .
Ύλλος
Μυθολογία
Ο τάφος του Ύλλου υποτίθεται ότι βρισκόταν κοντά στα Μέγαρα. Ηρώο του βρισκόταν και στην Αθήνα, βόρεια από την Ακρόπολη, κοντά στο ιερό του Αχελώου. Ο Ύλλος λατρευόταν επίσης στη Σπάρτη, στο Άργος και στην Τροιζήνα.
Σατιατζίτ Ράι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Ινδοί συγγραφείς Κατηγορία:Ινδοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Ύλλος
Παραπομπές
Υλλος Υλλος
Αυτοκρατορία των Σιχ
Η Αυτοκρατορία των Σιχ ήταν μεγάλη δύναμη στην ινδική υποήπειρο για το μισό του 19ου αιώνα, αναδυόμενη υπό την ηγεσία του μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, που κατέλαβε τη Λαχώρη το 1799 και ίδρυσε μια αυτοκρατορία με κέντρο την περιοχή του Παντζάμπ, του Κασμίρ και της Κιμπέρ-Πακτούνκβα (παλαιά γνωστή ως Βορειοδυτική Μεθόριος). Η αυτοκρατορία διατηρήθηκε από το 1799 ώς το 1849 (50 χρόνια). Στην ακμή της, το 19ο αιώνα, εκτεινόταν από το πέρασμα του Κιμπέρ στα δυτικά έως το δυτικό Θιβέτ στα ανατολικά, και από την περιοχή Μπαχαβαλπούρ στα νότια μέχρι την περιοχή Τζαμμού και Κασμίρ στο Βορρά.
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν Κατηγορία:Αυτοκρατορίες Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας
1853
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1853 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μπλις-Γκερσβιλέρ
Το Μπλις-Γκερσβιλέρ (Blies-Guersviller, Bliesgersweiler) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πρώτο Πρόγραμμα (Σοβιετική Ένωση)
Το Πρώτο Πρόγραμμα ήταν ένα τηλεοπτικό κανάλι που παραγόταν και μεταδιδόταν από τη Σοβιετική Κεντρική Τηλεόραση, τον οργανισμό τηλεοπτικών μεταδόσεων της ΕΣΣΔ. Είχε μικτό πρόγραμμα ειδήσεων και ψυχαγωγίας, με έμφαση στα γεγονότα στην ΕΣΣΔ, και επίσης περιλάμβανε περιφερειακό προγραμματισμό.
Ιστορία
Το Πρώτο Πρόγραμμα ιδρύθηκε στις 22 Μαρτίου του 1951, όταν, ως μέρος της αναδιοργάνωσης του τηλεοπτικού συστήματος, ο Τηλεοπτικός Σταθμός της Μόσχας άλλαξε το όνομα για να αντικατοπτρίσει τη σχεδιαζόμενη επέκταση. Επισήμως ήταν γνωστό ως το Πρώτο Πρόγραμμα της ΚΤ ΕΣΣΔ (ρωσικά: Первая программа ЦТ СССР).
Το κανάλι, το οποίο είχε μετέδιδε στο πρότυπο SECAM D/K, ξεκίνησε να μεταδίδει διαφημίσεις για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1980. Το κανάλι εξέπεμπε μέχρι το 1991. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μετονομάστηκε σε Πρώτο Κανάλι της Κεντρικής Τηλεόρασης (ρωσικά: Первый канал ЦТ) και, στη συνέχεια, λόγω της διάλυσης της ΕΣΣΔ, μετονομάστηκε σε Πρώτο Κανάλι της Τηλεόρασης Οστάνκινο.
Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, οι συχνότητες του προγράμματος μεταφέρθηκαν στους νέους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς στις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, ενώ στην ΡΣΟΣΔ, το κύριο κανάλι της Τηλεόρασης Οστάνκινο ανέλαβε το σήμα του.
Προγράμματα
Το περιοδικό Μικρό Μπλε Φως έγινε βάση των εορτασμών της Σοβιετικής Ένωσης στην Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, στην Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας και στη Διεθνή Ημέρα των Εργατών. Αυτά τα προγράμματα μεταδίδονται μέχρι σήμερα στο Russia 1.
Το τμήμα ειδήσεων δεν απασχολούσε δημοσιογράφους ειδήσεων μέχρι το 1989, όταν άρχισαν να μεταδίδουν τα μικρότερα δελτία (τα κύρια προγράμματα ειδήσεων στις 18:30 και 21:00 μεταδίδονταν μόνο από έμπειρους δημοσιογράφους μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα).
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Λόγος επιμήκους
Ο λόγος επιμήκους (aspect ratio, AR) είναι βασική γεωμετρική παράμετρος των πτερύγων ενός αεροσκάφους, η οποία έχει σημαντική επίδραση στις επιδόσεις και τα πτητικά του χαρακτηριστικά. Ορίζεται ώς ο λόγος του τετραγώνου του εκπετάσματος (άνοιγμα πτερύγων) προς το εμβαδόν των πτερύγων και είναι συνεπώς αδιάστατο μέγεθος.
μικρογραφία|Αεροσκάφος Piper Cub με λόγο επιμήκους 7:1 μικρογραφία|Ανεμόπτερο Grob Acro 103 με λόγο επιμήκους 17:1
Επίδραση στην κλίση του συντελεστή άντωσης
Μια θεωρητική πτέρυγα απείρου εκπετάσματος χωρίς οπισθόκλιση και εκλέπτυνση παρουσιάζει μόνο δισδιάστατη ροή, στο επίπεδο της αεροτομής. Ροή κάθετα στο επίπεδο της αεροτομής δεν υφίσταται, καθώς εδώ απουσιάζουν τα ακροπτερύγια όπου συνήθως παράγονται αεροδίνες (στρόβιλοι από το κάτω μέρος πρός το άνω μέρος της πτέρυγας). Σε αυτήν την υποθετική περίπτωση όπου AR=\infty, η κλίση του συντελεστή άντωσης C_{L} με την γωνία πρόσπτωσης \alpha ισούται με  2\cdot\pi, για μια επίπεδη επιφάνεια. Αντίθετα, πτέρυγες με πεπερασμένο εκπέτασμα παρουσιάζουν τρισδιάστατη ροή και κλίση συντελεστή άντωσης χαμηλότερη του 2\cdot\pi. Η κλίση του συντελεστή άντωσης με την γωνία πρόσπτωσης, C_{L\alpha} καθορίζεται σε αυτήν την περίπτωση μεταξύ άλλων από τον λόγο επιμήκους AR. Σε πρώτη προσέγγιση, δίνεται από την ακόλουθη εξίσωση:
σύμφωνα με την θεωρία λεπτών αεροτομών. Αεροσκάφη με μικρο λόγο επιμήκους, όπως για παράδειγμα το Κονκόρντ με AR=1.55 έχουν χαμηλή κλίση του συντελεστή άντωσης με αποτέλεσμα να χρειάζεται να αναπτύξουν μεγάλη γωνία πρόσπτωσης, προκειμένου να επιτύχουν τον επιθυμητό συντελεστή άντωσης. Αντιδρούν επίσης πιο ήπια σε ριπές ανέμων. Το παρακάτω διάγραμμα παρουσιάζει τον συντελεστή άνωσης C_{L} σε σχέση με την γωνία πρόσπτωσης \alpha  για διάφορες τιμές του λόγου επιμήκους AR.
Επίδραση στην οπισθέλκουσα
Κατά την πτήση με υψηλό συντελεστή άντωσης C_{L} (π.χ. σε ελιγμούς με υψηλά φορτία ή κατά την φάση απο- και προσγείωσης), οι αεροδίνες των ακροπτερυγίων παράγουν μια επιπλέον μορφή οπισθέλκουσας στο αεροσκάφος, γνωστή ως επαγωγική, η οποία προστίθεται στην ήδη υπάρχουσα παρασιτική οπισθέλκουσα. Η επίδραση των αεροδίνων επικεντρώνεται στην εξωτερική πτέρυγα. Πτέρυγες μεγάλου εκπετάσματος σε αναλογία με το μήκος χορδής τους παρουσιάζουν μικρότερη επιφάνεια υπό την επίδραση των στροβίλων σε σχέση με πτέρυγες μικρού εκπετάσματος σε αναλογία με το μήκος χορδής τους.
Ο συντελεστής επαγωγικής οπισθέλκουσας C_{Di} είναι σε πρώτη προσέγγιση αντιστρόφως ανάλογος προς τον λόγο επιμήκους και δίνεται απο την σχέση:
όπου e είναι ο συντελεστής Oswald. Κατά συνεπεια, ο σχεδιασμός πτερύγων με μεγάλο εκπέτασμα και μικρό μήκος χορδής μπορεί να συμβάλλει στην μείωση της επαγωγικής οπισθέλκουσας δύναμης στο αεροσκάφος. Αυτή η ιδιότητα συναντάται σε μεταφορικά αεροσκάφη (π.χ. Boeing 737), όπως και σε ανεμόπτερα, όπου το κίνητρο είναι η μεγιστοποίηση της δυνατής εμβέλειας. Αντίστοιχα, στα εκπαιδευτικά αεροσκάφη ή αναψυχής και γενικότερα σε όσα δεν έχουν καθαρά μεταφορικό ρόλο, ο λόγος επιμήκους είναι συνήθως πιο μικρός, καθώς έτσι διευκολύνεται η κατασκευή, η αποθήκευση σε υπόστεγα και βελτιώνονται τα αεροελαστικά χαρακτηριστικά.
Πηγές
Κατηγορία:Αεροναυπηγική
Εκδόσεις Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Οι εκδόσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συνιστούν μία από τις  δραστηριότητες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (πολιτιστικός οργανισμός) και  «αντικατοπτρίζουν το εύρος και το βάθος της λειτουργίας του θεσμού.»
Εκδόσεις
Η εκδοτική δραστηριότητα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αριθμεί πάνω από 200 τίτλους και αποτελεί μια σημαντική υποδομή για την κινηματογραφική βιβλιογραφία στη Ελλάδα, με εκδόσεις που αποτελούν βιβλία αναφοράς για την τέχνη και την ιστορία του κινηματογράφου.
Συνήθως κάθε έκδοση αποτελεί συνοδευτικό υλικό –τεκμηρίωσης που γίνεται με αφορμή ένα αφιέρωμα (θεματικό ή σε πρόσωπο), είτε του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ή Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, είτε αφιέρωμα στα πλαίσια της ετήσιας δραστηριότητας του.
Πιο αναλυτικά στις εκδόσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης περιλαμβάνονται:
-Μονογραφίες ελλήνων και ξένων δημιουργών. Μεταξύ των ξένων δημιουργών είναι και οι Pedro Almodovar, Marco Bellocchio, John Boorman, Robert Bresson, Luis Buñuel, Claude Chabrol, Jules Dassin, Carl Dreyer, Werner Herzog, Hou Hsiao- Hsien, Shohei Imamura, Joris Ivens, Abbas Kiarostami, Krzysztof Kieślowski, Fritz Lang, Kenji Mizoguchi, Nagisa Oshima, Pier Paolo Pasolini, Eric Rohmer, Vittorio de Sica, Jerzy Skolimowski, Béla Tarr, Luchino Visconti, Wim Wenders, Apichatpong Weerasethakul, Wong Kar-wai κ.α.
Μεταξύ των ελλήνων δημιουργών είναι και οι Θόδωρος Αγγελόπουλος, Χρήστος Βακαλόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Δήμος Θέος, Σταύρος Τορνές, Φρίντα Λιάππα, Τώνια Μαρκετάκη, Κώστας Γαβράς, Νίκος Παναγιωτόπουλος, Φώτος Λαμπρινός, Μάνος Ζαχαρίας, Νίκος Νικολαΐδης, Νίκος Παπατάκης, Γιώργος Πανουσόπουλος, Σταύρος Τσιώλης, Κώστας Σφήκας, Αλέξης Δαμιανός, Μιχάλης Κακογιάννης κ.α.
-Αφιερώματα σε εθνικές κινηματογραφίες. Εδώ περιλαμβάνονται οι εκδόσεις όπως Cinema em Transe: Βραζιλιάνικος κινηματογράφος, Philippines Rising, Pinku Eiga: Beyond Pink, Νέος δανέζικος κινηματογράφος, Κροατικά κινούμενα σχέδια, Νέος ιρλανδικός κινηματογράφος, Commedia all' Italiana κ.α.
-Θεματικά αφιερώματα, με εκδόσεις όπως Σινεμυθολογία: Οι ελληνικοί μύθοι στον παγκόσμιο κινηματογράφο, Διάσπαση και ενότητα: Ο κινηματογράφος στη Μέση Ανατολή, Το κινηματογραφικό γράμμα, Megacities: Από την πραγματική στην φανταστική πόλη, Σε σκοτεινούς δρόμους: Το φιλμ νουάρ στον ελληνικό κινηματογράφο, Marlene Dietrich: Ο μύθος μιας ντίβας, Η διακριτική γοητεία της Isabelle Huppert κ.α.
-Συλλογές κειμένων από γνωστούς κριτικούς κινηματογράφου, με εκδόσεις όπως Βασίλης Ραφαηλίδης, Αντώνης Μοσχοβάκης: 33 στιγμές από τη "Σινεπιλογή", Νίκος Κολοβός: Για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο κ.α. Και τέλος, -Καταλόγους από τις διοργανώσεις και λευκώματα εκθέσεων που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια διοργανώσεων των Φεστιβάλ ή άλλων εκδηλώσεων και αφιερωμάτων.
Μέρος των εκδόσεων έχουν γίνει με συνεργασία εκδοτικών οίκων όπως οι Εκδόσεις Καστανιώτη, Αιγόκερως, Σύγχρονοι Ορίζοντες, Ιανός, κ.α. Επίσης μέρος των εκδόσεων είναι δίγλωσσο (σε ελληνική και αγγλική γλώσσα). Τέλος, στην εκδοτική δραστηριότητα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης περιλαμβάνεται και η έκδοση του περιοδικού εντύπου Πρώτου Πλάνου, κατά τη διάρκεια των ετησίων διοργανώσεων του Φεστιβάλ.
Επιμέλεια
Επιμελητές των εκδόσεων είναι κριτικοί κινηματογράφου όπως οι Μιχάλης Δημόπουλος, Αχιλλέας Κυριακίδης, Μπάμπης Ακτσόγλου, Νίκος Σαββάτης, Θωμάς Λιναράς, Σώτη Τριανταφύλλου, Δημήτρης Κερκινός, κ.α.
Ραδιογωνιόμετρο
Το ραδιογωνιόμετρο (αγγλικά: radio direction finder - RDF) αποτελεί το παλαιότερο ραδιοναυτιλιακό βοήθημα για τον προσδιορισμό της διεύθυνσης (διόπτευσης) παράκτιου σταθμού εκπομπής ραδιοκυμάτων. Η χρήση του χρονολογείται από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Λειτουργία
Με τη χρησιμοποίηση του ραδιογωνιόμετρου προσδιορίζεται μια γραμμή θέσης που αντιστοιχεί στη διεύθυνση (διόπτευση) του σταθμού, από τον οποίο εκπέμπονται τα λαμβανόμενα στο δέκτη της συσκευής σήματα. Η ένταση του λαμβανόμενου από την περιστρεφόμενη κεραία σήματος μεταβάλλεται ανάλογα με τη διεύθυνση του επίπεδου της κεραίας ως προς τη διεύθυνση διαδόσεως του σήματος. Όταν η ένταση του σήματος στα ακουστικά του χειριστή μηδενιστεί, η διεύθυνση του επιπέδου της κεραίας της συσκευής αντιστοιχεί στη διεύθυνση (ραδιοδιόπτευση) του παράκτιου σταθμού.
Είδη και κεραία
Ο παλαιότερος και απλούστερος τύπος ραδιογωνιόμετρου είναι το ραδιογωνιόμετρο με περιστρεφόμενη κεραία. Οι περιστρεφόμενες κεραίες, ωστόσο, παρουσίαζαν αρκετά προβλήματα και περιορισμούς σχετικά με την εγκατάσταση, περιστροφή και μετάδοση της ενδείξεως στο δέκτη με μηχανικό τρόπο. Σε νεώτερους τύπους ραδιογωνιόμετρου αντί της περιστρεφόμενης κεραίας, χρησιμοποιούνται δύο σταθερές κεραίες πλαισίου σε κάθετες μεταξύ τους διευθύνσεις και η ένδειξη της ραδιοδιόπτευσης εμφανίζεται αυτόματα σε ψηφιακό ενδείκτη μετά από το συντονισμό της συσκευής στην κατάλληλη συχνότητα και τη συνεχή περιστροφή του πηνίου έρευνας.
Χρήση
Το ραδιογωνιόμετρο χρησιμοποιείται στη ναυτιλία για τις εξής δύο εφαρμογές:
Το ραδιογωνιόμετρο ήταν στο παρελθόν κύριο μέσο για την αεροπορική και θαλάσσια ναυσιπλοΐα. Τη δεκαετία του 1950 τα αεροπορικά ραδιογωνιόμετρα αντικαταστάθηκαν σταδιακά από το σύστημα VOR ενώ τα θαλάσσια ραδιογωνιόμετρα έχασαν τη δημοφιλία τους από την ανάπτυξη της συσκευής Λοράν τη δεκαετία του 1970.
Σήμερα τα περισσότερα ραδιογωνιόμετρα έχουν παροπλιστεί υπέρ του ταχύτερου και πολύ πιο ακριβούς συστήματος πλοήγησης GPS. Ωστόσο, το χαμηλό κόστος των συσκευών και η συνέχιση της ύπαρξης των ραδιογωνιομετρικών σταθμών εκπομπής επιτρέπουν στις συσκευές αυτές να συνεχίζουν να λειτουργούν, κυρίως για χρήση σε μικρές βάρκες, ως συμπλήρωμα ή εφεδρεία στο GPS.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ραδιοναυτιλία
Μαρίγια Κρουτσίφικσα Κόζουλιτς
Η Μαρίγια Κρουτσίφικσα Κόζουλιτς (Marija Krucifiksa Kozulić) (20 Σεπτεμβρίου 1852 – 29 Σεπτεμβρίου 1922), ήταν μια Καθολική μοναχή που ήταν μέλος της κοινότητας των Αδελφών της Ιερής Καρδιάς. Ίδρυσε το Καθολικό τάγμα των Θυγατέρων της Ιερής Καρδιάς του Ιησού, το μοναδικό ντόπιο τάγμα της Αρχιεπισκοπής της Ριέκα στην Κροατία, και αποτέλεσε την πρώτη ηγουμένη του τάγματος. Η οσιοποίηση της ξεκίνησε το 2008 και η διαδικασία επικύρωσής της ξεκίνησε το 2013.
Βιογραφία
Η Μαρίγια Νικολίνα Κόζουλιτς γεννήθηκε στην Ριέκα, Βασίλειο των Αψβούργων της Κροατίας, την 20 Σεπτεμβρίου 1852 σε μια πλούσια οικογένεια από το κοντινό νησί Λόσινι. Οι γονείς της ήταν η Κατερίνα (το γένος Σοπράνι) από το Βέλι Λόσινι και ο Τζιοβάνι Ματέο Κόζουλιτς από το Μάλι Λόσινι. Εκείνη την περίοδο αυτή η περιοχή ήταν εθνικά μεικτή, με ρευστά κρατικά σύνορα μεταξύ των Ιστριανών Ιταλών και των Σλάβων. Η Μαρίγια Κόζουλιτς είχε έντεκα αδέλφια και ήταν η μεγαλύτερη από τα πέντε που επέζησαν. Ξεκίνησε την εκπαίδευσή της στη Ριέκα και αργότερα σπούδασε στο πολυπολιτισμικό περιβάλλον της Γκορίτσια (την τότε έδρα μιας αρχιεπισκοπής και της Αψβουργικής Πριγκιπικής Κομητείας της Γκορίτσια και της Γκραντίσκα), μαθαίνοντας Ιταλικά (την πρώτη γλώσσα της), Κροατικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Ουγγρικά. Ήταν πολύ μορφωμένη και έγινε δασκάλα νηπιαγωγείου και μουσικής. Αρχικά ήταν ενθουσιώδης για το αρπίχορδο και αργότερα έμαθε πιάνο. Ήταν, επίσης, επιδέξια στο πλέξιμο και το ράψιμο. Αυτή και η οικογένειά της ήταν πολύ πνευματικοί και αφοσιωμένοι στην Ιερή Καρδιά του Ιησού, έχοντας ανεγείρει ένα ιερό για αυτόν στο σπίτι τους. Η Κόζουλιτς τα πρώτα χρόνια της έμενε στο σπίτι και βοηθούσε τη μητέρα της, διδάσκοντας τους αδελφούς και τις αδελφές της. Η αδελφή της, Ιρένε, έγινε δασκάλα φυσικής και μαθηματικών στο σχολειό της Ριέκα. Ο αδερφός της, Τζιουζέπε Νικολό, πέθανε το 1885, σε ηλικία 22 ετών ενώ ακόμα συνέχιζε τις σπουδές του. Η αδελφή της, Αιμιλία, εργάστηκε ως ιδιωτική δασκάλα και μία αδελφή της έγινε μοναχή.
Μετά από ένα ναυάγιο κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού από τη Νέα Υόρκη προς την Οδησσό το 1874, η εταιρεία του πατέρα της χρεοκόπησε, αναγκάζοντας την οικογένεια να μετεγκατασταθεί. Το 1879 εγκαταστάθηκαν στην κοντινή Τεργέστη. Εκεί εισήχθηκε στην Ευσεβή Ένωση των Θυγατέρων της Ιερής Καρδιάς και εργάστηκε ως Καθολική λαϊκή με τους φτωχούς. Το έργο της ήταν επικεντρωμένο στα εγκαταλελειμμένα κορίτσια, διδάσκοντάς τους την πίστη και την αφοσίωση, καθώς και παρέχοντας στέγη και ρούχα. αριστερά|μικρογραφία|Η Μαρίγια Νικολίνα Κόζουλιτς σε νεαρή ηλικία Έζησε για μια δεκαετία στην Τεργέστη προτού επιστρέψει στην Ριέκα, όπου συνέχισε τα φιλανθρωπικά της έργα. Το 1895 ίδρυσε το Ίδρυμα για την Ιερή Καρδιά του Ιησού, το οποίο παρείχε ένα νηπιαγωγείο για τα φτωχά παιδιά και εκπαίδευση στα κορίτσια,, ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή εθνικής καταγωγής. Τέσσερα χρόνια αργότερα, πήρε τους όρκους της και άλλαξε το όνομά της σε Μαρίγια Κρουσιφίτσα. Το 1899, ίδρυσε την συνάθροιση των Θυγατέρων της Ιερής Καρδιάς του Ιησού. Έγραψε και προετοίμασε το Σύνταγμα για το τάγμα με πρότυπο του Αρκάντζελο ντα Καμερίνο του Τάγματος Αδελφών Καπουτσίνων, που είχε οργανώσει τις Θυγατέρες της Ιερής Καρδιάς στην Τεργέστη, και έγινε η πρώτη ηγουμένη του τάγματος. Η αποστολή της ήταν να εργαστεί με τους φτωχούς και να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των Σλαβικών και των Ιταλικών κοινοτήτων που ζούσαν στη Ριέκα σε μια περίοδο αυξανόμενου εθνικισμού. Η Κόζουλιτς πέθανε την 29 Σεπτεμβρίου 1922 στη Ριέκα
Το τάγμα που ίδρυσε επεκτάθηκε και περιλάμβανε έξι επισκοπές στην Κροατία και μία στο Αρέτσο-Κορτόνα-Σανσεπόλκρο Ιταλίας, καθώς και δύο παιδικούς σταθμούς και ένα οικοτροφείο θηλέων. Το 2008 ξεκίνησε η διαδικασία της οσιοποίησής της με αφιέρωση σε αυτήν μίας οδικής αρτηρίας που συνδέει τη λεωφόρο του Ιωάννη Παύλου Β' με την Οδό Πομέριο. Έχει αποτελέσει το αντικείμενο ενός ντοκιμαντέρ του Μπερναντίν Μόντριτς, της έχουν αφιερώσει μια σκάλα στο κέντρο της Ριέκα, στο σπίτι της γέννησής της έχει τοποθετηθεί μία τιμητική πλάκα, και ένα άσυλο-ξενώνας έχει ονομαστεί προς τιμήν της. Το σώμα της εκτάφηκε και το 2012 αναγνωρίστηκε ως καθαγιασμένο και τον Φεβρουάριο 2013 ο Καρδινάλιος Άντζελο Αμάτο, Επιμελητής της Συνάθροισης για τους Λόγους των Αγίων, υπέγραψε ένα διάταγμα για να αρχίσει και επίσημα η διαδικασία επικύρωσης. Η ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αγιοποίησης ήταν η 20 Οκτωβρίου 2013, η επέτειος της ημερομηνίας που πήρε τον όρκο ένταξης στην Ευσεβή Ένωση των Θυγατέρων της Ιερής Καρδιάς του Ιησού το 1879.
Φορεσιά της Ελευσίνας
Η φορεσιά της Ελευσίνας είναι η παραδοσιακή ενδυμασία που επικράτησε στην περιοχή κατά τα παλιότερα χρόνια. Πέραν από την Ελευσίνα, η συγκεκριμένη φορεσιά συναντιόταν σε όλα τα γύρω χωριά από την Ελευσίνα, στη Μαγούλα, στα χωριά του Κιθαιρώνα, στη Μάνδρα, τα Βίλια κλπ. Εμφανίζει ομοιότητες στα κομμάτια με αυτήν της Αττικής, όμως διαφορές εντοπίζονται στο πουκάμισο και στα κεντήματα, στον τζάκο, στη σιγκούνα και στην ποδιά.
Τα κομμάτια της φορεσιάς και περιγραφή τους
Τα μέρη που αποτελούν τη φορεσιά είναι το μισοφόρι, το πουκάμισο, το μεταξωτό πουκάμισο με τα μανίκια, ο τζάκος με τα πανωμάνικα (ζιπούνι), τα κατωμάνικα, η τραχηλιά, η μπολιάρα, η ζώστρα (ζώνη), η ποδιά, τα παπούτσια και οι κάλτσες. Ο κεφαλόδεσμος έχει τις πλεξίδες, τα πεσκούλια, το φέσι, την κορώνα, το καπιτσάλι, την μπόλια, το μαντήλι ή τσεμπέρι και το μικρό τσεμπέρι. Στα κοσμήματα συναντάμε το πλεχτό, το μικρό και το μεγάλο γιορντάνι, την αλυσίδα, το κορδόνι, τις άλυσες, τους φιόγκους, τις κατρούμπες και τα βραχιόλια.
Το μισοφόρι ήταν βαμβακερό, συνήθως εκτεινόταν κάτω από τη μέση και είχε σχήμα φούστας. Στη γιορτινή φορεσιά, ανάλογα με την περίσταση φοριόνταν μέχρι και τρία μισοφόρια μαζί. Το πουκάμισο ήταν αμάνικο, στοιχείο κοινό με το αντίστοιχο της Αττικής. Ήταν βαμβακερό και διέθετε άνοιγμα στο λαιμό που δενόταν με δύο κορδόνια ή κούμπωνε με κουμπί. Είχε στον ποδόγυρο μεταξένια κεντήματα τα οποία διέθεταν γεωμετρικά σχέδια. Αργότερα στο πουκάμισο προστέθηκαν μανίκια με δαντέλα στο τελείωμα, ενώ και τα κεντήματα στον ποδόγυρο αντικαταστάθηκαν από δαντέλα. Μια αλλαγή ακόμη, ήταν η αντικατάσταση του βαμβακερού πουκάμισου από μεταξωτό.
Ο τζάκος, όπως και το πουκάμισο, είχε κοινά στοιχεία με αυτόν της Αττικής. Συγκρατούσε τα μανίκια, τα οποία είχαν σχέδια, ίδια με του ποδόγυρου. Αργότερα, αντικαταστάθηκε από το ζιπούνι, το οποίο ήταν ανοιχτό μπροστά για να φαίνεται η τραχηλιά και κουμπώνει κάτω από το στήθος. Στην καθημερινή φορεσιά το ζιπούνι εμφανίζεται μάλλινο χωρίς κεντήματα ενώ στη νυφική ήταν υφαντό με κεντήματα. Το τελευταίο είδος τζάκου που εμφανίστηκε ήταν η καμιζόλα, φτιαγμένη από μαύρο ή βυσσινί βελούδο, με κεντήματα από χρυσό. Στα μανίκια αργότερα προστέθηκε δαντέλα.
Τα κατωμάνικα φοριόταν με τον τζάκο και ήταν κεντημένα με μετάξι, σε ίδιο σχέδιο με τον ποδόγυρο. Η αντικατάσταση του τζάκου με το ζιπούνι και την καμιζόλα, οδήγησε και στην κατάργηση των κατωμάνικων, καθώς το πουκάμισο διέθετε πλέον μακριά μανίκια. Η τραχηλιά εμφανίστηκε με την αλλαγή του πουκαμίσου σε μεταξωτό, καθώς το παλιότερο ήταν κλειστό έως το λαιμό. Ήταν από άσπρο βαμβακερό ύφασμα υφαντό, μετά εμφανιζόταν χασεδένια με δαντέλες και τελευταία μεταξωτή με δαντέλες και κέντημα από μετάξι. Στη τραχηλιά ραβόταν σε σειρές τα φλουριά που ήταν δώρα από το γαμπρό και τους υπόλοιπους συγγενείς. Το σιγκούνι, ήταν κοινό σε γιορτές και καθημερινές, από λευκό μαλλί ειδικά επεξεργασμένο. Εμφανίζεται σε διάφορες μορφές με τα χρόνια, με αρχικά μαύρα κεντήματα σε λουρίδες, που αργότερα έγιναν λευκά. Αργότερα εμφανίστηκε η μπολιάρα, που πήρε τη θέση του σιγκουνιού. Η ζώστρα (ζώνη) ήταν μάλλινη, μήκους τριών μέτρων και εμφανίζεται σε λευκό, πράσινο ή κόκκινο χρώμα. Αργότερα εμφανίστηκε η κόκκινη βελούδινη ζώνη με χρυσά κεντήματα που κούμπωνε μπροστά με τα θηλυκωτάρια. Η ποδιά που φορούσαν με το παλιό πουκάμισο ήταν μάλλινη με ρίγες και πολύχρωμη. Αργότερα αντικαταστάθηκε με χασεδένια με πιέτες ή βολάν, κεντήματα και φιόγκους. Παπούτσια παλιότερα δεν συνόδευαν ούτε την καθημερινή ούτε τη γιορτινή φορεσιά και οι γυναίκες ήταν ξυπόλητες. Αργότερα εμφανίστηκαν τα γουρουνοτσάρουχα και στη συνέχεια τα παπούτσια από βιδέλο. Οι κάλτσες εμφανίστηκαν όταν πλέον φόρεσαν κανονικά παπούτσια και ήταν από άσπρο μαλλί αρχικά και μετά από βαμβάκι.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Ο κεφαλόδεσμος διαθέτει αρκετά κοινά στοιχεία με αυτόν της Αττικής. Τον αποτελούσαν οι πλεξίδες ή τα πεσκούλια, το φέσι της νυφικής φορεσιάς (το οποίο συγκρατιόταν από το καπιτσάλι) το οποίο σταδιακά καταργήθηκε, η κορώνα ή ξελίτσι (το χρησιμοποιούσαν για το στολισμό του μετώπου), η μπόλια ( είχε μήκος τριών μέτρων και το φορούσαν οι νύφες και ως σκέπασμα), το μαντήλι ή τσεμπέρι, το οποίο συνήθως ήταν κίτρινου χρώματος με πολύχρωμα σχέδια, το οποίο φοριόταν από τις γυναίκεςμέχρι την ηλικία των σαράντα ετών ( μετά φορούσαν καφέ μαντίλι, το λεγόμενο μεγάλο τσεμπέρι και από κάτω το μικρό τσεμπέρι, που ήταν λευκό και συγκρατούσε τα μαλλιά.) Το μαντήλι δενόταν πίσω στο λαιμό, με εξαίρεση τις γιορτές που τα κορίτσια μόνο, το στερέωναν στο αριστερό μέρος του στήθους με καρφίτσα. Τα κοσμήματα της φορεσιάς ήταν η προίκα της γυναίκας. Το πλεχτό είναι το δικτυωτό πλέγμα που καλύπτει το στήθος και έχει σειρές με νομίσματα ανάλογα με την οικονομική κατάσταση. Αργότερα αντικαταστάθηκε από την τραχηλιά με τα ραμμένα νομίσματα επάνω.
Το μικρό γιορντάνι ήταν κόσμημα του λαιμού με μικρά νομίσματα ραμμένα, ενώ το μεγάλο γιορντάνι στόλιζε το στήθος. Η αλυσίδα ήταν κόσμημα με σταυρό ή καρδιά ή ένα φλουρί, ενώ είχε και μικρότερα φλουριά. Οι άλυσες είναι σειρές από αλυσίδες τοποθετημένες στη μέση και έπεφταν στην ποδιά. Οι αρραβωνιασμένες και παντρεμένες γυναίκες, συχνά φορούσαν δύο φιόγκους στους ώμους και μία στο κάτω μέρος του πλεχτού για να υποδηλώνουν τη διαφορά από τις ανύπαντρες. Τα κοσμήματα που ολοκλήρωναν τη φορεσιά ήταν τα βραχιόλια, χρυσά ή ασημένια.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Ελευσίνα
Mr. Bean
thumb|350px|right|Στιγμιότυπο από τη σειρά Το Mr. Bean είναι βρετανική κωμική τηλεοπτική σειρά 15 ημίωρων επεισοδίων, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ρόουαν Άτκινσον. Το σενάριο ήταν των Ρόουαν Άτκινσον, Ρόμπιν Ντρίσκολ, Ρίτσαρντ Κέρτις και Μπεν Έλτον. Το πρώτο επεισόδιο μεταδόθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1990 και το τελευταίο στις 31 Οκτωβρίου 1995.
Κατά τη διάρκεια της πενταετούς διάρκειάς της, η σειρά κέρδισε μεγάλο μέρος των Βρετανών και όχι μόνο τηλεθεατών, συμπεριλαμβανομένων 18,74 εκατομμυρίων για το επεισόδιο του 1992 The Trouble With Mr Bean, και ήταν ο αποδέκτης διάφορων διεθνών διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένου του Rose d'Or. Η σειρά έχει μεταδοθεί σε πάρα πολλές χώρες, έχει εμπνεύσει δύο ταινίες και μια σειρά κινουμένων σχεδίων.
Ο Ρόουαν Άτκινσον είναι χαρακτηριστικός στη σειρά αυτή για την εκφραστικότητά του και τις ευφυείς επινοήσεις αστείων. Σε κάποια επεισόδια συμπρωταγωνιστεί ένα πάνινο αρκουδάκι, ο Teddy, το οποίο ο Μίστερ Μπιν νομίζει ότι είναι ζωντανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κωμικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Mr. Bean
Αββαείο των Ρουφινιανών
Ίδρυση
Το Αββαείο Αγίου Αγγέλου της Πέτρας ιδρύθηκε το 1214 εντός της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Ο αυτοκράτορας επιχειρούσε να πείσει Καθολικούς μοναχούς να εγκατασταθούν εντός των βυζαντινών εδαφών, προκειμένου να πετύχει την επιβολή της πνευματικής κυριαρχίας του. Μεταξύ άλλων, μοναχοί προερχόμενοι από το Αββαείο του Ωτκόμπ προσήλθαν. Πέντε χρόνια αργότερα, έτερο αββαείο, προϋπάρχον της Δ΄ Σταυροφορίας, ενσωματώθηκε σε εκείνο του Αγίου Αγγέλου: εκείνο των Ρουφινιανών. Κατοικείτο από Βυζαντινούς μοναχούς, στους οποίους ο Πελάγιος Γκαλβάνι έθεσε το παρακάτω δίλημμα: είτε αποδέχονταν την Δ΄ Σύνοδο του Λατερανού (και πιο συγκεκριμένα την κυριαρχία του Πάπα), είτε ενσωματώνονταν στο Τάγμα των Κιστερκιανών. Καθώς οι τελευταίοι δεν αποδέχθηκαν την πρώτη επιλογή, το μοναστήρι ενσωματώθηκε δια της βίας στο Τάγμα του Σιτώ, ενώ οι Βυζαντινοί μοναχοί προτίμησαν την φυγή παρά την υποταγή.
Τοποθεσία και τοπωνύμιο
Σε αντίθεση με το μητρικό αββαείο του, εκείνο των Ρουφινιανών ευρισκόταν επί της ασιατικής ακτής του Βοσπόρου, στην πρώην Βιθυνία. Περισσότερο αναλυτικές έρευνες φαίνεται να ορίζουν την τοποθεσία του στην Χαλκηδόνα (σημερινό Καντίκιοϊ), πιο συγκεκριμένα εντός του προαστίου γνωστού ως «του Κέδρου»
Μία ταραχώδης ιστορία
Το σχέδιο το οποίο αναπτύχθηκε από τον αββά του Αγίου Αγγέλου της Πέτρας και τον Πελάγιο Γκαλβάνι προέβλεπε την μεταφορά του Αββαείου του Αγίου Αγγέλου από την Πέτρα προς τις Ρουφινιανές, γεγονός το οποίο και εξηγεί την ονομασία η οποία επελέγη από το θυγατρικό αββαείο. Ωστόσο, οι μοναχοί της Πέτρας αντιτάχθηκαν στη συγκεκριμένη απόφαση του αββά, καθώς επιθυμούσαν να παραμείνουν εντός της αρχικής τοποθεσίας του αββαείου, αναφέροντας ως αιτιολογίας της απόφασής τους τον σημαντικό αριθμό ευγενών οι οποίοι ήσαν θαμμένοι εντός των τειχών του, υπέρ αναπαύσεως της ψυχής των οποίων και προσεύχονταν. Άλλη αιτία η οποία υποδαύλιζε την συγκεκριμένη αντιπαράθεση ήταν το γεγονός πως οι μοναχοί ήσαν διστακτικοί εμπρός στο ενδεχόμενο εγκατάστασής τους εντός λιγότερο ασφαλούς περιοχής, συγκριτικά με το κέντρο της Κωνσταντινούπολης. Τελικώς, το 1222, επενέβη ο ίδιος ο Πάπας Ονώριος Γ΄ ο οποίος και επέτρεψε την παρουσία μόνον τεσσάρων μοναχών εντός του νέου μοναστηριού των Ρουφινιανών (η κιστερκιανή παράδοση επέβαλε ελάχιστο αριθμό της τάξεως των δώδεκα μοναχών, δίχως να προσμετράται ο αββάς), υπό την σημείωση, ωστόσο, πως εντός ανώτατου χρονικού ορίου διάρκειας πέντε ετών, θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί πλήρως η μετατροπή του σε αββαείο. Από την πλευρά τους, οι Κιστερκιανοί κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να πετύχουν τον συγκεκριμένο σκοπό, ενώ, το 1225, το νέο αββαείο εγκαινιάστηκε επισήμως.
Δείτε επίσης
• Τάγμα των Κιστερκιανών
• Θυγατρικές σχέσεις των κιστερκιανών αββαείων
• Αββαείο Αγίου Αγγέλου της Πέτρας
• Αββαείο του Περχειό
• Λατινική Αυτοκρατορία
Πηγές
Κατηγορία:Κιστερκιανά αββαεία στην Τουρκία Κατηγορία:Λατινική Αυτοκρατορία
Σαχ Σουτζά Ντουρανί
Ο Σουτζά Σαχ Ντουρανί Σαντοζάι (γνωστός και ως Σαχ Σουτζά, Σοτζά Σαχ ή Σουτζά Σαντοζάι Σουτζά αλ-Μουλκ) (4 Νοεμβρίου 1785 – 5 Απριλίου 1842) ήταν ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί από το 1803 έως το 1809. Έπειτα διακυβέρνησε από το 1839 έως τον θάνατό του το 1842. Ο Σουτζά Σαχ καταγόταν από τη φατρία Σαντοζάι της εθνοτικής ομάδας των Ποπαλζάι Ντουρανί των Παστούν. Έγινε ο πέμπτος Εμίρης του Αφγανιστάν.
Βασιλιάς του Αφγανιστάν
Ο Σουτζά Σαχ ήταν κυβερνήτης της Χεράτ και της Πεσαβάρ από το 1798 έως το 1801. Αυτοανακηρύχθηκε Βασιλιάς του Αφγανιστάν τον Οκτώβριο του 1801 (μετά την απομάκρυνση του αδελφού του Ζαμάν Σαχ), αλλά ανήλθε στην εξουσία με όλες τις τιμές στις 13 Ιουλίου 1803. Στο Αφγανιστάν, κατά παράδοση, ένας τυφλός άνδρας δεν μπορεί να είναι Εμίρης. Έτσι ο Σουτζά τύφλωσε τον αδερφό του αντί να τον σκοτώσει. Μετά την άνοδό του στην εξουσία το 1803, ο Σουτζά περάτωσε την αιματηρή έχθρα με την ισχυρή φυλή των Μπαρακζάι συγχωρώντας τους. Για τη δημιουργία συμμαχίας μαζί τους, νυμφεύτηκε την «αδελφή» τους Ουά'φα Μπεγκούμ.
Ο Σουτζά συμμάχησε με το Ηνωμένο Βασίλειο το 1809, ως μέσο άμυνας ενάντια σε μία εισβολή στο Αφγανιστάν και το Παντζάμπ από τη Ρωσία. Το 1809, εστάλη βρετανική διπλωματική αποστολή στο Αφγανιστάν, το οποίο τότε ήταν για τους Βρετανούς μία απομακρυσμένη και μυστηριώδης περιοχή της Ασίας. Σύμφωνα με τον Μοντστιούαρτ Ελφινστόουν, «Ο Βασιλιάς της Καμπούλ [Σαχ Σουτζά] ήταν ένας όμορφος άνδρας». Έγραψε επίσης για ένα «σύμπλεγμα ελιών με παχύ μαύρο γένι … και καθαρή και ηγεμονική φωνή». Ο Σουτζά φορούσε το διαμάντι Κοχ-Ι-Νόορ («Όρος του φωτός») σε ένα από τα βραχιόλια του όταν τον επισκέφθηκε ο Ελφινστόουν. Ο Ουίλλιαμ Φρέιζερ, ο οποίος συνόδευε τον Ελφινστόουν «ξαφνιάστηκε από την εμφάνισή του και το ρομαντική ανατολίτικο σέβας του». Ο Φρέιζερ εκτίμησε επίσης πως «είχε ύψος περίπου 1,68» και πως το χρώμα της επιδερμίδας του ήταν «πολύ ξανθό αλλά νεκρικό…Τα γένια του ήταν παχιά μαύρα, ενώ γινόταν μικρότερα προς τα πάνω, στρίβοντας όμως στις γωνίες … Οι βλεφαρίδες και οι άκρες των βλεφάρων του είχαν βαφτεί με αντιμόνιο. Ανέφερε επίσης πως η φωνή του Σουτζά ήταν «δυνατή και στεντόρεια».
thumb|200px|left|Το Τάγμα της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί θεσπίστηκε από τον Σουτζά Σαχ το 1839. Απονεμόταν σε αξιωματικούς του [[Βεγγαλικός Στρατός Ξηράς|Βεγγαλικού Στρατού.]] Τον Ιούνιο του 1809, απομακρύνθηκε από τον προκάτοχο του στον θρόνο Μαχμούντ Σαχ και εξορίστηκε στο Παντζάμπ όπου αιχμαλωτίστηκε από τον Τζαχαντάντ Χαν Μπαμιζάι και φυλακίστηκε στο Ατόκ (1811–1812) ενώ αργότερα μεταφέρθηκε στο Κασμίρ (1812–1813) από τον Ατά Μουχαμάντ Χαν. Όταν ο βεζίρης του Μαχμούντ Σαχ, Φατέχ Χαν, εισέβαλε στο Κασμίρ μαζί με τον στρατό του Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, επέλεξε να αποχωρήσει μαζί με τον στρατό των Σιχ. Παρέμεινε στη Λαχόρη από το 1813 έως το 1814. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ινδία, ο Σουτζά έχασε το διαμάντι Κοχ-ι-Νόορ από τον Μαχαραγιά Σινγκ. Έμεινε με τον Σινγκ ώστε στη συνέχεια να εξασφαλίσει την υποστήριξή του για την επίθεση στον Ντοστ Μοχαμάντ Χαν.
Από το 1818 και έπειτα, ο Σουτζά ο οποίος επιθυμούσε ένα πολυτελές είδος βίου με τις συζύγους και τις παλλακίδες του λάμβανε σύνταξη από την Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών, η οποία θεωρούσε πως μπορούσε να του φανεί χρήσιμη κάποια μέρα. Ο Σουτζά έμεινε αρχικά στο Παντζάμπ και έπειτα στη Λουντιάνα μαζί με τον Ζαμάν Σαχ. Το κτίριο στο οποίο διέμενε χρησιμοποιείται από το κεντρικό ταχυδρομικό γραφείο της περιοχής, ενώ υπάρχει και αναμνηστική πλάκα.