cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζοβάννι Μικελούτσι
Ίδρυμα Μικελούτσι
Το 1982 ο αρχιτέκτονας, με την Ρετζίονε Τοσκάνα και τις πόλεις Φιέζολε και Πιστόια, αποφάσισε να ιδρύσει το "Fondazione Giovanni Michelucci" το οποίο επέβλεπε μέχρι τον θάνατό του. Κληροδότησε το όραμα και τις αξίες του στο Ίδρυμα, ότι ήθελε να είναι προσεκτικός στα κοινωνικά προβλήματα της πόλης και στους ξεχωριστούς κόσμους συνολικών ιδρυμάτων όπως φυλακές, άσυλο, νοσοκομεία. Δεσμεύτηκε το Ίδρυμα να προσφέρει ιδέες και σχέδια δράσης για το χρόνιο αστικό ζήτημα, πώς να επανασυνδέσει χωριστούς χώρους με έναν νέο σχεδιασμό της πόλης, δίνοντας μαρτυρία σε έναν τρόπο ζωής και να κάνει την αρχιτεκτονική να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των ανθρώπων. Το Ίδρυμα διατηρεί πλέον και τα αρχεία του, τα έργα του, τα γραπτά του, την ιδανική του κληρονομιά. Το Ίδρυμα Μικελούτσι ιδρύθηκε για να «συμβάλλει στην έρευνα και τη μελέτη σχετικά με τον πολεοδομικό σχεδιασμό και τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, με ιδιαίτερη προσοχή στα προβλήματα που αφορούν τις κοινωνικές εγκαταστάσεις, τα νοσοκομεία, τις φυλακές, τα σχολεία». Σήμερα, το Ίδρυμα Μικελούτσι είναι ένας σχετικός και καινοτόμος παράγοντας στην έρευνα και τον σχεδιασμό σχετικά με τον κοινωνικό βιότοπο και τη σχέση μεταξύ χώρου και κοινωνίας. Το Ίδρυμα συντονίζει πολλά έργα και έρευνες σε συνεργασία με τοπικές αρχές και πολιτιστικά ιδρύματα, αναπτύσσοντας προγράμματα και προτάσεις για την ενσωμάτωση των τοπικών πολιτικών στα πιο σχετικά αστικά προβλήματα: μετανάστευση, έξωση, προάστια, αστική ασφάλεια, υγεία
Βιβλιογραφικές αναφορές
` Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Καζίμιες Κορντιλέφσκι
Ο Καζίμιες Κορντιλέφσκι (πολωνικά: Kazimierz Kordylewski) (11 Οκτωβρίου 1903, Πόζναν – 11 Μαρτίου 1981, Κρακοβία) ήταν Πολωνός αστρονόμος.
Το 1956, ισχυρίστηκε την ανακάλυψη των συννέφων Κορντιλέφσκι, μεγάλων παροδικών συγκεντρώσεων σκόνης στα Τρωικά σημεία του συστήματος Γης–Σελήνης, που αναφέρθηκε ότι επιβεβαιώθηκε ότι υπήρχαν τον Οκτώβριο του 2018.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς» και στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο. Απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα το 1932.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί αστρονόμοι Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς» Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Παναγία Madre della consοlazione με τον Άγιο Φραγκίσκο (β μισό 15ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
H Παναγία Madre della consοlazione με τον Άγιο Φραγκίσκο είναι μεταβυζαντινή εικόνα του β μισό 15ου αι.και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.
Περιγραφή
Παναγία Madre della consοlazione με τον Άγιο Φραγκίσκο είναι εικόνα διαστασεων 0,60Χ0,52 μ.Πρόκεται για Παναγία δεξιοκρατούσα σε προτομή, στον τύπο της ιταλικής Madre della consοlazione (Μήτηρ της Παραμυθίας) συνοδέυται από τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασσίζης, όρθιο προς τα αριστερά προς το μέρος της πίσω,σε κλίμακα πιο μικρή.Λευκό πτυχωτό πέπλο στολίζει το πρόσωπο που κλινει προς το παιδί. Το μοφόριό της είναι πορφυρό, λάμπει με μαλακές υστερογοτθικής τεχνοτροπίας πτυχές, κλεισμένο χαμηλά στο λαιμό με πόρπη, στολισμένο μεχρυσκέντητη παρυφή σε κομψό ψευδοκουφικό σχέδιο. Ο Χριστός φορεί διάφανο λευκό υποκάμισο, μαύρο και ολοκέντητο με χρυσά σχέδια φόρεμα και φωτεινό κόκκινο ιμάτιο με αστραφτερές χρυσογραφίες. Σε άνετη στάση ο μικρός Ιησούς ευλογεί με το δεξιό και με το αριστερό του χέρι κρατάει χρυσή σφάιρα του κόσμου. Ο Άγιος της Ασσίζης παριστάνεται με μοναχικό ένδυμα και κουρά ,με ταστίγματα των πληγών του εσταυρωμένου και κρατώντας δερματόδετο βιβλίο και χρυσό σταυρό στα χέρια. Η παρουσία του εγγύς του Ιησού παραπέμπει στην ιδέα του Πάθους.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Σοφία Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου-Γκράμποβ και της Χριστίνας Βιλελμίνης, κόρης του Γουλιέλμου Χριστοφόρου της Έσσης-Χόμπουργκ.
Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ της Πρωσίας. Γι'αυτόν ήταν ο τρίτος γάμος. Αυτός από τον πρώτο του γάμο είχε μία κόρη και από τον δεύτερο έναν γιο, τον διάδοχό του.
Βλαντιμίρ Μινέεφ
Ο Βλαντιμίρ Κωνσταντίνοβιτς Μινέεφ (στα Влади́мир Константи́нович Минее́в, γεν. στις 16 Φεβρουαρίου του 1990) είναι Ρώσος κικ μπόξερ κατηγορίας μεσαίων βαρών και αθλητής μεικτών πολεμικών τεχνών.
Βιογραφικά στοιχεία και καριέρα
Ο Βλαντιμίρ Μινέεφ γεννήθηκε στην πόλη Γεκατερινμπούργκ της κεντρικής Ρωσίας, από όπου σύντομα μετακόμισε μαζί με τους γονείς του, για να μείνουν στο Σαράνσκ. Τόσο οι δυο του γονείς όσο και ο μεγαλύτερός του αδελφός ήταν γιατροί. Όπως θυμάται ο ίδιος ο Μινέεφ, ο ίδιος ήταν πολεμιστής από τα παιδικά του χρόνια, καθώς δεν περνούσε ούτε μια μέρα χωρίς να τσακωθεί με κάποιον.
Ο Βλαντιμίρ Μινέεφ έχει κατακτήσει πολλά ερασιτεχνικά μετάλλια στο άθλημα του κικ μπόξινγκ, ενώ δύο φορές ανακηρύχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης, το 2008 στην Πορτογαλία και το 2012 στην Τουρκία.
Στις 5 Δεκεμβρίου του 2009, Μινέεφ απέκλεισε τον Λευκορώσο Σεργκέι Ζελίνσκι από τον δεύτερο γύρο και κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα W.A.K.O. Pro K1.
Το 2012, αντιμετώπισε τον Γερμανό Ντάνιελ Ντόρερ για τον τίτλο βαρέων βαρών W.K.A. Ο Ντόρερ επέζησε από ένα συγκλονιστικό δεξί κροσέ στον δεύτερο γύρο και ο Μινέεφ κέρδισε τον αγώνα με ομόφωνη απόφαση μετά από τρεις γύρους.
Ο Μινέεφ αντιμετώπισε επίσης τον Τούρκο Αλί Τσενίκ στο Νύχτες Πάλης: Μάχη της Μόσχας 9 στη Μόσχα της Ρωσίας στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Ο Μινέεφ έπεσε κάτω στον δεύτερο γύρο, αλλά ήταν καλύτερος στον πρώτο και τον τρίτο γύρο και κέρδισε έναν επιπλέον γύρο. Ο επιπλέον γύρος κατέληξε με νοκ ντάουν του Τσενίκ και την τελική νίκη του Μινέεφ.
Ο Μινέεφ αντιμετώπισε τον Ολλανδό Revanho Blokland στο Νύχτες Πάλης: Μάχη της Μόσχας στις 23 Φεβρουαρίου 2013 και κέρδισε.
Αντιμετώπισε επίσης τον Βραζιλιάνο Thiago Beowulf για το Πρωτάθλημα Κικ Μπόξινγκ Βαρέων Βαρών WKN στο Νύχτα Πάλης Σεν Τροπέ στο Σεν Τροπέ της Γαλλίας στις 4 Αυγούστου 2013, όπου και κέρδισε.
Παρέμεινε Πρωταθλητής Κικ Μπόξινγκ Βαρέων Βαρών WKN στους αγώνες Νύχτα Πάλης: Μάχη της Μόσχας XV στη Μόσχα της Ρωσίας στις 28 Μαρτίου 2014, νικώντας τον Sergej Maslobojev με απόφαση της πλειοψηφίας.
Τέλος κέρδισε τον Μιχαήλ Τουτέρεφ στο Νύχτα Πάλης Σεν Τροπέ II στο Σεν Τροπέ στις 4 Αυγούστου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικές τέχνες
Μερσέντες της Ορλεάνης
Η Μερθέδες της Ορλεάνης (γαλλ. Mercedes d'Orléans, 24 Ιουνίου 1860 - 26 Ιουνίου 1878) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν η πρώτη σύζυγος του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας.
Βιογραφία
Η Μαρία δε λας Μερθέδες (του Ελέους) Ισαβέλλα Φραγκίσκη δε Ασίς Αντωνία Λουίζα Φερδινάνδη γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1860 στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης και ήταν το έβδομο παιδί και η πέμπτη κόρη του Αντωνίου της Ορλεάνης, Δούκα του Μονπανσιέ, και της Λουίζας Φερδινάνδης των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας. Ανάδοχοι της ήταν θείοι της, Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας και Φραγκίσκος δε Ασίας, Δούκας του Κάδιθ.
Παρόλο που η Μερθέδες ήταν Γαλλιδα πριγκίπισσα, ήταν επίσης Ινφάντα της Ισπανίας και πέρασε τα πρώτα οκτώ χρόνια της ζωής της στην Ισπανία. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε στο Παλάτι του Σαν Τέλμο στην Ανδαλουσία, ο πατέρας της φημολογείται ότι είχε φιλοδοξίες να απόκτηση το στέμμα της κουνιάδας του, γεγονός που τον καθιστούσε ανεπιθύμητο στη βασιλική αυλή της Μαδρίτης.
Σύμφωνα με ισχυρισμούς, η επιλογή του Βασιλιά διέλυσε τις ελπίδες της μητέρας του, Ισαβέλλας, για το γάμο του Αλφόνσου με την Μπλάνκα των Βουρβόνων, κόρη του Καρλιστή αντιπάλου του Καρόλου, Δούκα της Μαδρίτης.
Ωστόσο, λίγο μετά το μήνα του μέλιτος, έγινε γνωστό ότι η Μερθέδες υπέφερε από τυφοειδή πυρετό. Ο γάμος τους θα διαρκέσει μόνο έξι μήνες, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε μια αποβολή.
Η Μερθέδες υποκύπτει στην ασθένεια, δύο ημέρες μετά τα 18α γενέθλιά της, στις 26 Ιουνίου 1878, καθώς για μερικές ημέρες ήταν αναίσθητη.
Όταν ο υπουργός του Βασιλιά, Αντόνιο Κάνοβας δελ Καστίγιο, πρότεινε να πάρει μια νέα σύζυγο, ο Αλφόνσος συμφώνησε, επιλέγοντας την αδερφή της Μερθέδες, Μαρία Χριστίνα. Αλλά και αυτή υπέφερε σε φυματίωση και πέθανε κατά τη διάρκεια της περιόδου των αρραβώνων τους.
Στα τέλη του 1879 ο Αλφόνσος παντρεύτηκε την Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας, και προς τιμήν της πρώτης συζύγου του, έδωσε το όνομά της στη μεγαλύτερη κόρη του, Μαρία δε λας Μερθέδες, Πριγκίπισσα των Αστουριών.
Κληροδότηση
Η Βασίλισσα Μερθέδες εγκαινίασε το κτίριο του Καθεδρικό της Λα Αλμουδένα στη Μαδρίτη, απέναντι από το βασιλικό παλάτι, το οποίο ξεκίνησε το 1883. Τα λείψανα της Βασίλισσας Μερθέδες ενταφιάστηκαν εκεί στις 8 Νοεμβρίου 2000, σύμφωνα με τις επιθυμίες του χήρου συζύγου της.
Μια πόλη στην επαρχία Ισαβέλλα, που βρίσκεται στις Φιλιππίνες, ονομάστηκε Βασίλισσα Μερσέντες προς τιμήν της κατά την αποικιακή περίοδο της Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Καμπύλη που γεμίζει το χώρο
Στη Μαθηματική Ανάλυση, με τον όρο καμπύλη πλήρωσης χώρου (space filling curve) αναφερόμαστε σε καμπύλες που το σύνολο τιμών τους είναι ολόκληρο το μοναδιαίο τετράγωνο [0,1]^2 (ή ολόκληρος ο υπερκύβος [0,1]^n). Πολλές φορές αυτές οι καμπύλες αναφέρονται και ως καμπύλες Πεάνο, επειδή ο Τζιουζέπε Πεάνο ήταν ο πρώτος μαθηματικός που ανακάλυψε μια τέτοια καμπύλη (παρότι και ο Ντάβιντ Χίλμπερτ είχε αναφερθεί σε παρόμοιες κατασκευές). =
Ορισμός
Γενικά, μια συνεχής καμπύλη σε έναν χώρο 2, 3 ή περισσότερων διαστάσεων αποτελεί ένα μονοπάτι ενός σημείου που κινείται με συνεχή τρόπο. Ο επίσημος μαθηματικός ορισμός (ο οποίος εξαλείφει την αοριστία της προηγούμενης φράσης) είναι ο παρακάτω (Τζόρνταν 1887):
Μια καμπύλη (με σημεία που υποδηλώνουν την αρχή και το τέλος) είναι μια συνεχής συνάρτηση, όπου ο χώρος X μπορεί να είναι οποιοσδήποτε τοπολογικός χώρος.
Συνήθως, ο χώρος X αναφέρεται σε Ευκλείδειους χώρους όπως ο R^2 (επίπεδη καμπύλη) ή ο R^3 (καμπύλη στο χώρο). Πολύ συχνά με τον όρο καμπύλη αναφερόμαστε στην εικόνα της αντίστοιχης συνάρτησης, δηλαδή στο σύνολο όλων των δυνατών τιμών (σημείων) που μπορεί να πάρει η συνάρτηση. Επιπλέον, μπορούμε να ορίσουμε και καμπύλες χωρίς αρχικό ή τελικό σημείο (π.χ. καμπύλες που εκτείνονται στο άπειρο) αν θεωρήσουμε ως πεδίο ορισμού το ανοικτό σύνολο (0,1) ή ολόκληρο το R.
Μια καμπύλη που γεμίζει το μοναδιαίο τετράγωνο του επίπεδο μπορεί να θεωρηθεί ότι αντιστοιχεί σε μια συνεχή και επί συνάρτηση της μορφής. Γενικότερα, μια καμπύλη που γεμίζει τον μοναδιαίο υπερκύβο, αντιστοιχεί σε μια συνεχή και επί συνάρτηση της μορφής .702x702px|Κατασκευή της καμπύλης Πεάνο|κέντρο|μικρογραφία
Ιστορικό
Η πρώτη καμπύλη με την ιδιότητα να γεμίζει το χώρο ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Τζιουζέπε Πεάνο. Η καμπύλη αυτή ονομάζεται συνήθως καμπύλη Πεάνο προς τιμήν του μαθηματικού. Σκοπός του Πεάνο ήταν να αποδείξει ότι τα σύνολα [0,1] και [0,1]^2 περιέχουν τον ίδιο αριθμό στοιχείων, κάτι που ήδη είχε αποδείξει ο Γκέοργκ Κάντορ. Ο Πεάνο όμως απέδειξε ότι μπορεί να υπάρξει συνεχής και επί απεικόνιση μεταξύ των δύο χώρων. Η απεικόνιση αυτή όμως δεν είναι 1-1 και μάλιστα δεν μπορεί να υπάρξει συνεχής, επί και 1-1 απεικόνιση μεταξύ του [0,1] και του [0,1]^2.Το αρχικό άρθρο του Πεάνο δεν περιείχε κάποια εικόνα της κατασκευής. Ο Πεάνο είχε δώσει έμφαση στη σωστή μαθηματική αναπαράσταση και στις αποδείξεις των ιδιοτήτων της καμπύλης. Ένα χρόνο αργότερα ο Νταβίντ Χίλμπερτ δημοσίευσε μια άλλη καμπύλη που γεμίζει το [0,1]^2 βασισμένος σε μια παραλλαγή της ιδέας του Πεάνο. Η καμπύλη αυτή ονομάζεται σήμερα καμπύλη Χίλμπερτ.
κέντρο|497x497px|Κατασκευή της καμπύλης Hilbert|μικρογραφία
Ιδιότητες
Όπως αποδείχθηκε αργότερα οι καμπύλες που γεμίζουν το χώρο είναι fractals. Συνήθως οι καμπύλες αυτές δίνονται ως τα όρια συγκεκριμένων ακολουθιών από πολυγωνικές γραμμές.
Αναφορές
Κατηγορία:Καμπύλες
Το ελιξίριο της μακροζωίας (Μπαλζάκ)
Το ελιξίριο της μακροζωίας (γαλλικός τίτλος: L'Élixir de longue vie) είναι φανταστικό διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Δημοσιεύθηκε σε λογοτεχνικό περιοδικό το 1830 και εκδόθηκε το 1846, κατατάσσεται στην ενότητα Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το διήγημα μεταφράστηκε στα ελληνικά το 2009.
Περίληψη υπόθεσης
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Φερράρα του 16ου αιώνα, στην Ιταλία. Ο Δον Ζουάν Μπελβιντέρο, κακομαθημένος νεαρός γιος του πλούσιου ευγενή Μπαρτολομέο Μπελβιντέρο, δειπνεί με φίλους και επτά νεαρές και όμορφες εταίρες στο οικογενειακό παλάτσο, όταν ένας υπηρέτης του ανακοινώνει ότι ο πατέρας του πεθαίνει. Πηγαίνει στο δωμάτιο του πατέρα του. Εκεί ο πατέρας του του αποκαλύπτει ότι έχει στην κατοχή του ένα φιαλίδιο που περιέχει ένα υγρό που θα τον επαναφέρει στη ζωή και θα τον κάνει ξανά νέο. Αυτό, ωστόσο, απαιτεί τη βοήθεια του γιου του που πρέπει να τον τρίψει ολόκληρο μετά τον θάνατό του. Ο Μπαρτολομέο πεθαίνει. Ο γιος δεν υπακούει αμέσως. Αφού ενημέρωσε τους καλεσμένους του για το θάνατο του πατέρα του και αυτοί έφυγαν, επιστρέφει στο δωμάτιο του νεκρού πατέρα του και ρίχνει μια σταγόνα από το υγρό από το φιαλίδιο στο μάτι του νεκρού. Το μάτι ζωντανεύει. Μετά το αρχικό του σοκ, ο Δον Ζουάν βγάζει το μάτι του πατέρα του διαπράττοντας πατροκτονία. Για να μην κινήσει υποψίες, θάβει τον πατέρα του με κάθε μεγαλοπρέπεια και τοποθετεί ένα μεγαλοπρεπές άγαλμα στον τάφο.
Ο Δον Ζουάν κληρονομεί τα τεράστια πλούτη του πατέρα του και αφοσιώνεται στις απολαύσεις της ζωής και στην κατάκτηση των υψηλότερων αξιωμάτων. Αποκτά μεγάλη δημοτικότητα στην κοινωνία και συναντά ακόμη και τον πάπα, αν και έχει γίνει άθεος. Έχει κρατήσει το φιαλίδιο για να εξασφαλίσει τη δική του ανάσταση. Σε ηλικία περίπου 60 ετών, αποσύρεται σε ένα κάστρο στην Ανδαλουσία και παντρεύεται μια αφοσιωμένη και ευγενική νεαρή Ισπανίδα, τη δόνα Ελβίρα με την οποία αποκτούν έναν γιο. Ακριβώς το αντίθετο του πατέρα του, ο γιος του Δον Ζουάν, ο Φελίπε Μπελβιντέρο, είναι ενάρετος και ευσεβής και αυτός και η μητέρα του φροντίζουν τον ηλικιωμένο Δον Ζουάν μέχρι την τελευταία του μέρα. Ο Δον Ζουάν, αισθανόμενος τον θάνατο να πλησιάζει, καλεί τον γιο του και του ζητά, με τη σειρά του, την ίδια χάρη που είχε ζητήσει ο πατέρας του απ' αυτόν χρόνια πριν, χωρίς όμως να του αποκαλύψει τις ιδιότητες του περιεχομένου του φιαλιδίου, του λέει ότι είναι αγιασμός. Ο Φελίπε ακολουθεί αυτές τις εντολές, ρίχνοντας πρώτα το υγρό στο κεφάλι του πατέρα του και μετά σε ένα από τα χέρια του. Το ζωντανό πλέον χέρι του δον Ζουάν αρπάζει τότε τον Φελίπε από το λαιμό. Ο Φελίπε λιποθυμά από τον τρόμο και η φιάλη πέφτει στο πάτωμα και σπάει και όλο το υπόλοιπο υγρό χάνεται. Οι άνθρωποι ορμούν στο δωμάτιο όταν ακούν τον θόρυβο και βλέπουν το κεφάλι και το ένα χέρι του Δον Ζουάν να έχουν επιστρέψει στη ζωή και τη νεότητα, το πρόσωπό του έχει τη μορφή νεαρού άνδρα, το υπόλοιπο σώμα είναι ακόμη νεκρό. Οι κληρικοί και οι άλλοι μάρτυρες το διακηρύσσουν ως θαύμα.
Ο ηγούμενος του Σαν-Λουκάρ ισχυρίζεται ότι το θαύμα σημαίνει ότι ο Δον Ζουάν πρόκειται να αγιοποιηθεί. Το πτώμα του Δον Ζουάν μεταφέρεται στη συνέχεια στην εκκλησία του αβαείου και τοποθετείται σε μια λειψανοθήκη. Ο ηγούμενος τελεί λειτουργία για τον Δον Ζουάν, στην οποία παρευρίσκεται πολύς κόσμος. Το θυμωμένο κεφάλι του Δον Ζουάν εκστομίζει βλάσφημες ύβρεις κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, αποσπάται από το σώμα και σκοτώνει τον ηγούμενο δαγκώνοντάς τον βαθιά στο κεφάλι.
Σχολιασμός
Το διήγημα τελειώνει με μια σατανική και δολοφονική τελετή ταφής, η κατάληξη ενός έκλυτου βίου. Παρουσιάζει μια νέα ανάγνωση του μύθου του Δον Ζουάν και του μύθου του ελιξίριου της ζωής, της φιλοσοφικής λίθου που επεδίωκαν να ανακαλύψουν οι αλχημιστές. Ο συγγραφέας παρεμβαίνει δύο φορές στην ιστορία: πρώτα στην αρχή, μετά την πατροκτονία και στο τέλος, όταν αναφέρει τις σκέψεις του γι' αυτό που ο ίδιος αποκαλεί μύθο και αφήνει τον αναγνώστη να συνεχίσει τις σκέψεις του. Στο διήγημα υπάρχει η επιρροή του έργου του Ε. Τ. Α. Χόφμαν Τα ελιξίρια του διαβόλου (1815) που σίγουρα είχε διαβάσει ο Μπαλζάκ.
Το ελιξίριο της μακροζωίας κατατάσσεται στην ενότητα Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας του Μπαλζάκ. Με Το μαγικό δέρμα, μυθιστόρημα που δημοσιεύτηκε το 1831 και το διήγημα Ο δάσκαλος Κορνήλιος, επίσης το 1831, ανήκουν στη λογοτεχνία του φανταστικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Πανεπιστήμιο του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς»
Το Πανεπιστήμιο του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς» (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, λατινικά: Universitas Studiorum Mickiewicziana Posnaniensis) είναι ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Πόζναν της Πολωνίας.
Η προέλευσή του ανάγεται στο 1611, όταν σύμφωνα με τον Βασιλικό Χάρτη που χορηγήθηκε από τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας, το Κολλέγιο των Ιησουιτών έγινε το πρώτο πανεπιστήμιο στο Πόζναν. Η Εταιρεία για την Προώθηση των Τεχνών και των Επιστημών του Πόζναν, η οποία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο να οδηγήσει το Πόζναν στη φήμη του ως κύριου πνευματικού κέντρου κατά την Εποχή του Θετικισμού και των διαμελισμών της Πολωνίας, ξεκίνησε την ίδρυση του πανεπιστημίου. Η τελετή εγκαινίων του νεοϊδρυθέντος ιδρύματος πραγματοποιήθηκαν στις 7 Μαΐου 1919, δηλαδή 308 χρόνια μετά την επίσημη ίδρυσή του από τον Πολωνό βασιλιά και στην 400η επέτειο από την ίδρυση της Ακαδημίας Λουμπράνσκι, η οποία θεωρείται προκάτοχός της. Το αρχικό του όνομα ήταν Πανεπιστήμιο Πιαστ (πολωνικά: Wszechnica Piastowska), το οποίο αργότερα, το 1920, μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο του Πόζναν (πολωνικά: Uniwersytet Poznański). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το προσωπικό και οι φοιτητές του πανεπιστημίου άνοιξαν το υπόγειο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Εδαφών (πολωνικά: Uniwersytet Ziem Zachodnich). Το 1955, το Πανεπιστήμιο του Πόζναν υιοθέτησε έναν νέο προστάτη, τον Πολωνό ρομαντικό ποιητή του 19ου αιώνα Άνταμ Μιτσκιέβιτς, και άλλαξε στο σημερινό του όνομα.
Το πανεπιστήμιο είναι οργανωμένο σε έξι κύριες ακαδημαϊκές μονάδες—πέντε ερευνητικές σχολές που αποτελούνται από είκοσι σχολές και τη διδακτορική σχολή— με πανεπιστημιουπόλεις σε όλη την ιστορική Παλιά Πόλη και το Μοράσκο. Το πανεπιστήμιο απασχολεί περίπου 4.000 ακαδημαϊκούς και έχει περισσότερους από 40.000 φοιτητές που σπουδάζουν σε περίπου 80 κλάδους. Πάνω από το ήμισυ των φοιτητών είναι γυναίκες. Η γλώσσα διδασκαλίας είναι συνήθως η πολωνική, αν και πολλά πτυχία προσφέρονται είτε στα γερμανικά είτε στα αγγλικά. Η πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη είναι μία από τις μεγαλύτερες της Πολωνίας και στεγάζει μία από τις μεγαλύτερες μασονικές συλλογές της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης του 1723 των Συνταγμάτων των Ελευθέρων Τεκτόνωντου Τζέιμς Άντερσον.
Το πανεπιστήμιο δημοσιεύει επί του παρόντος πάνω από 79 ερευνητικά περιοδικά, τα περισσότερα από αυτά στην πλατφόρμα Pressto, η οποία βασίζεται στο Open Journal System. Το αποθετήριο του πανεπιστημίου περιέχει πάνω από 23.704 αρχεία ερευνητικών δημοσιεύσεων και είναι ένα από τα πρώτα ερευνητικά αποθετήρια στην Πολωνία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Η ίδρυση της [[Ακαδημία Λουμπράνσκι|Ακαδημίας Λουμπράνσκι το 1518, πίνακας του Jan Matejko (1886).]] Από την αρχή, η ιστορία του Πανεπιστημίου Άνταμ Μιτσκιέβιτς ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του ίδιου του Πόζναν και σε κάποιο βαθμό – την ιστορία ολόκληρης της Δημοκρατίας της Πολωνίας, η οποία, διαμελισμένη από τις γειτονικές χώρες (Πρωσία, Αυστροουγγαρία και Ρωσία) προς τα τέλη του 18ου αιώνα εξαφανίστηκε από τον ευρωπαϊκό χάρτη για περισσότερα από εκατό χρόνια. Στις 28 Οκτωβρίου 1611, σύμφωνα με τον Βασιλικό Χάρτη που χορηγήθηκε από τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας, το Κολέγιο των Ιησουιτών έγινε το πρώτο πανεπιστήμιο στο Πόζναν. Αυτά τα διατάγματα επιβεβαιώθηκαν αργότερα με χάρτες που εκδόθηκαν από τον Βασιλιά Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας το 1650 και τον Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι το 1678 και το πανεπιστήμιο στο Πόζναν διήρκεσε μέχρι το 1773. Βάσει αυτών των καταστατικών, το πανεπιστήμιο χορήγησε πτυχία υπότροφων στα μέλη του. δεξιά|μικρογραφία| Collegium Minus ως μέρος του [[Ναζισμός|ναζιστικού Reichsuniversität Posen (1941)]] Η τελετή εγκαινίων του νεοϊδρυθέντος πανεπιστημίου πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαΐου 1919, δηλαδή 308 χρόνια μετά την επίσημη ίδρυσή του από τον Πολωνό βασιλιά και την 400η επέτειο από την ίδρυση της Ακαδημίας Λουμπράνσκι, η οποία θεωρείται πνευματικός προκάτοχός της. Το αρχικό του όνομα ήταν Πανεπιστήμιο Πιαστ (πολωνικά: Wszechnica Piastowska), το οποίο αργότερα, το 1920, μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο του Πόζναν (πολωνικά: Uniwersytet Poznański). Το 1920, ο κοινωνιολόγος Φλόριαν Ζνανιέτσκι ίδρυσε το πρώτο πολωνικό τμήμα κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο, ένα από τα πρώτα τέτοια τμήματα στην Ευρώπη. Την ίδια περίοδο της ιστορίας του πανεπιστημίου, ο βοτανολόγος Γιούζεφ Πατσόσκι ίδρυσε το πρώτο ινστιτούτο φυτοκοινωνιολογίας στον κόσμο.
Μετά την εισβολή στην Πολωνία, το Πόζναν προσαρτήθηκε από τη Γερμανία και το Πανεπιστήμιο έκλεισε από τους Ναζί το 1939. Άνοιξε ξανά ως γερμανικό πανεπιστήμιο το 1941, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1944. Το προσωπικό και οι φοιτητές του πολωνικού πανεπιστημίου, μερικοί από τους οποίους εκδιώχθηκαν από τους Γερμανούς στη Βαρσοβία, άνοιξαν ένα υπόγειο Πολωνικό Πανεπιστήμιο των Δυτικών Εδαφών (πολωνικά: Uniwersytet Ziem Zachodnich), του οποίου οι τάξεις συναντιόνταν σε ιδιωτικά διαμερίσματα (βλ. Εκπαίδευση στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Πολλοί από τους καθηγητές και το προσωπικό φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν στο Οχυρό VII στο Πόζναν, συμπεριλαμβανομένου του καθηγητή Στανίσουαφ Παβουόφσκι (πρύτανη τα έτη 1932-33). Το πολωνικό πανεπιστήμιο άνοιξε ξανά, σε πολύ μικρότερη μορφή, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1950, η Ιατρική Σχολή, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος Οδοντιατρικής και της Φαρμακευτικής Σχολής, χωρίστηκαν για να σχηματίσουν ένα ξεχωριστό ίδρυμα, τώρα το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Πόζναν. Το 1955, το Πανεπιστήμιο του Πόζναν υιοθέτησε έναν νέο προστάτη, τον Πολωνό ρομαντικό ποιητή του 19ου αιώνα Άνταμ Μιτσκιέβιτς, και άλλαξε στο σημερινό του όνομα.
Φήμη
Το Πανεπιστήμιο Άνταμ Μιτσκιέβιτς είναι ένα από τα κορυφαία πολωνικά πανεπιστήμια. Κατατάχθηκε από το περιοδικό Perspektywy ως το τρίτο πολωνικό πανεπιστήμιο. Διεθνείς κατατάξεις όπως το Academic Ranking of World Universities και το QS World University Rankings κατατάσσουν το πανεπιστήμιο ως το τέταρτο καλύτερο πολωνικό ίδρυμα ανώτερου επιπέδου.
Στον κατάλογο με τα καλύτερα αναδυόμενα πανεπιστήμια Ευρώπης και Κεντρικής Ασίας που καταρτίστηκε από την QS University Rankings, το Πανεπιστήμιο Άνταμ Μιτσκιέβιτς κατατάχθηκε στην 60η θέση. Το 2020, το QS World University Ranking by Subject τοποθέτησε το Πανεπιστήμιο Άνταμ Μιτσκιέβιτς ως ένα από τα καλύτερα ιδρύματα ανώτερου επιπέδου μεταξύ των κορυφαίων 101–150 στη γλωσσολογία, 251–300 στις αγγλικές σπουδές, 371 στις ανθρωπιστικές επιστήμες και 551–600 στη φυσική & αστρονομία, χημεία και βιολογία.
Ντούτσε
Ο Ντούτσε (ιταλικά: Duce) ήταν ιταλικός τίτλος, που προέκυψε από την λατινική λέξη «ντουξ» (=ηγέτης, αρχηγός) και σχετίζεται με τη λέξη «δούκας». Ο αρχηγός του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος, Μπενίτο Μουσολίνι, χαρακτηριζόταν από τους Φασίστες ως «Ο Ντούτσε» (Ο Ηγέτης) του κινήματος από την γέννηση των Ιταλικών Δέσμεων Μάχης το 1919. Το 1925 ο πλήρης τίτλος της δικτατορικής θέσης του Μουσολίνι ήταν «Αυτού Εξοχότητα Μπενίτο Μουσολίνι, Επικεφαλής της Κυβέρνησης, Ντούτσε του Φασισμού και Ιδρυτής της Αυτοκρατορίας» (Sua Eccellenza Benito Mussolini, Capo del Governo, Duce del Fascismo e Fondatore dell'Impero). Ο Μουσολίνι κατείχε αυτόν τον τίτλο μαζί με αυτόν του Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου. Υπό αυτήν τη θέση κατάφερε να κυβερνά την Ιταλία για λογαριασμό του Βασιλιά της. Ο τίτλος «Ιδρυτής της Αυτοκρατορίας» προστέθηκε ως αναγνώριση της συνεισφοράς του στη νίκη της Ιταλίας κατά τον Δεύτερο Ιταλο-Αιθιοπικό Πόλεμο. Τη θέση του Ντούτσε την κατείχε ο Μουσολίνι μέχρι το 1943, όταν απομακρύνθηκε από το αξίωμά του από τον Βασιλιά και η θέση έπαψε να υφίσταται. Τότε ο στρατάρχης Πιέτρο Μπαντόλιο διορίστηκε Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου.
Η θέση ενέπνευσε και άλλους δικτατορικούς ηγέτες ώστε να υιοθετήσουν παρόμοιους τίτλους, όπως εκείνο του Φύρερ από τον Αδόλφο Χίτλερ και του Καουδίγιο από τον Φρανθίσκο Φράνκο. Τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Μουσολίνι αυτοπροσδιορίστηκε ως «Ντούτσε της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας» (ιταλικά: Duce della Repubblica Sociale Italiana), τίτλο που διατήρησε μέχρι την κατάρρευση του καθεστώτος του και την εκτέλεσή του τον Απρίλιο του 1945.
Ιστορία του όρου
Ο τίτλος Ντούτσε χρησιμοποιήθηκε, πέρα από την παραδοσιακή του έννοια, σε ορισμένα έντυπα που επαινούσαν τον Γκαριμπάλντι, κατά την Ιταλική ενοποίηση το 1860, αν και δεν χρησιμοποιήθηκε επίσημα από τον ίδιο τον Γκαριμπάλντι.
Ο «Ντούτσε Σουπρέμο» («Ανώτατος Ηγέτης») χρησιμοποιήθηκε περισσότερο επίσημα από τον Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αναφερόμενος στο ρόλο που κατείχε ως αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο, δικτάτορα της αυτοαποκαλούμενης Ιταλικής Αντιβασιλείας του Καρνάρο το 1920. Η πρώτη καταγραφή του όρου που τον συνδέει με τον Μπενίτο Μουσολίνι χρονολογείται σε ένα συμπόσιο που έγινε προς τιμήν του στο Φορλί το 1912.
Για το λόγο ότι ο τίτλος Ντούτσε έχει συνδεθεί με τον φασισμό, δεν χρησιμοποιείται πλέον παρά μόνο σε σχέση με τον Μουσολίνι. Λόγω του σύγχρονου αντιφασιστικού αισθήματος, οι Ιταλοί γενικά χρησιμοποιούν πλέον άλλες λέξεις για να προσδιορίσουν κάποιο ηγέτη-αρχηγό. Ωστόσο, ο όρος επιβιώνει ως προσδιοριστικός του Μουσολίνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φασιστική Ιταλία Κατηγορία:Μπενίτο Μουσολίνι
Η Σταχτοπούτα (όπερα)
Η Σταχτοπούτα είναι είναι μια δίπρακτη όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι σε λιμπρέτο του Γιάκοπο Φερρέττι. Ο πλήρης τίτλος είναι Η Σταχτοπούτα ή Ο θρίαμβος της καλοσύνης. Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας δόθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1817 στο Θέατρο Βάλλε της Ρώμης
Ιστορικό σύνθεσης
Το θέμα της όπερας βασίστηκε στο διάσημο παραμύθι Σταχτοπούτα του Σαρλ Περώ, αφαιρώντας τα φανταστικά στοιχεία, αλλά ο Γιάκοπο Φερρέττι χρησιμοποίησε άλλα δύο λιμπρέτα όπερας: τη Cendrillon (1810, του Νικόλας Ίσουαρντ σε λιμπρέτο του Σαρλ Γκιγιόμ Ετιέν) και την Αγκατίνα (1814, του Στέφανο Παβέζι σε λιμπρέτο του Φραντσέσκο Φιορίνι). Ο Φερρέττι ολοκλήρωσε το λιμπρέτο σε είκοσι δύο μέρες.
Ευάγγελος Φωτίου
Ο Ευάγγελος «Άγγελος» Φωτίου είναι Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής Σερρών με τη Δημοκρατική Αριστερά στις εκλογές του Μαΐου του 2012.
Καζίμιες Σφιτάλσκι
Ο Καζίμιες Στανίσουαφ Σφιτάλσκι (πολωνικά: Kazimierz Stanisław Świtalski) (4 Μαρτίου 1886, Σάνοκ – 28 Δεκεμβρίου 1962, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός πολιτικός, διπλωμάτης, στρατιώτης, στρατιωτικός στις Πολωνικές Λεγεώνες και ο 18ος Πρωθυπουργός της Πολωνίας μεταξύ Απριλίου και Δεκεμβρίου 1929.
Ευάγγελος Φωτίου
Παραπομπές
Φωτίου Ευάγγελος Φωτίου Ευάγγελος
Καζίμιες Σφιτάλσκι
Νεανικά χρόνια και σπουδές
Ο πατέρας του ήταν ο Άλμπιν Σφιτάλσκι, κυβερνήτης του Ρούντκι και του Σάνοκ και η μητέρα του η Μαρία Αντουανέτα Βάιθ, δεύτερη σύζυγος του Άλμπιν, της οποίας ο παππούς, με εντολή του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έφτασε στην Αυστριακή Πολωνία το 1834, μαζί με οκτώ άλλες γερμανικές οικογένειες. Μεταξύ 1897 και 1904, ο Καζίμιες φοίτησε στο Λύκειο της Βασίλισσας Σοφίας που βρίσκεται στο Σάνοκ. Εκείνη την εποχή, το σχολείο διοικούνταν από την Οργάνωση που ονομαζόταν «Radius» (στην οργάνωση συμμετείχαν επίσης τα αδέρφια Στέφαν και Βουοντίζμιες Μοζοουόφσκι και Σάμουελ Χέσιγκ). Στις 21 Ιουνίου 1904, ο Σφιτάλσκι έλαβε πιστοποιητικό ωριμότητας με άριστα και άρχισε να σπουδάζει στη Φιλολογική Σχολή της Πολωνικής Ακαδημίας του Λβουφ. Μετά την αποφοίτησή του, έλαβε το διδακτορικό της φιλοσοφίας το 1910. Την ίδια χρονιά έγινε καθηγητής σε τοπικό γυμνάσιο.
Η Σταχτοπούτα (όπερα)
Ιστορικό σύνθεσης
Ο Ροσσίνι συνέθεσε το έργο σε περίπου τρεις εβδομάδες και, όπως έκανε και άλλες φορές, εμπιστεύτηκε σε έναν βοηθό (στην προκειμένη περίπτωση τον Λούκα Αγκολίνι) τη σύνθεση των ρετσιτατίβο σέκο, της άριας του Αλιντόρο Vasto teatro è il mondo, της Κλορίντα ''Sventurata! Mi credea και της χορωδίας Ah, della bella incognita''. Η πρώτη παράσταση δόθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1817 στο Θέατρο Βάλλε της Ρώμης. Τον ρόλο της πρωταγωνίστριας τραγούδησε η Γκελτρούντε Ριγκέττι, η οποία είχε αναλάβει το ρόλο της Ροζίνας στην παγκόσμια πρεμιέρα του Κουρέα της Σεβίλλης. Το ντεμπούτο της όπερας, ήταν μια αποτυχία, αλλά μετά από μερικές παραστάσεις, η όπερα έγινε πολύ δημοφιλής και επαναλήφθηκε αρκετές φορές στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Στη συνέχεια όμως το έργο έπεσε στη λήθη και μόνο πρόσφατα κάποιες μέτζο-σοπράνο μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του δύσκολου ρόλου της Σταχτοπούτας.
Καζίμιες Σφιτάλσκι
Πολωνικές Λεγεώνες
Ακόμα και στα νιάτα του ο Σφιτάλσκι ανήκε σε μια οργάνωση σοσιαλιστικών κομμάτων ανεξαρτησίας που ονομάζονταν «Φλόγα» και «Ζωή». Μαζί με τον Στανίσουαφ Κοτ διηύθυνε το έργο της Αντιπροσωπευτικής Επιτροπής της Προοδευτικής Νεολαίας. Το 1910, ο Σφιτάλσκι εντάχθηκε στην Ένωση Ενεργού Αγώνα (Związek Walki Czynnej), μια παράνομη οργάνωση που δημιουργήθηκε από τον μελλοντικό Στρατάρχη της Πολωνίας και αρχηγό του κράτους, Γιούζεφ Πιουσούτσκι και από τον Οκτώβριο του 1912 ήταν μέλος της Ένωσης Τυφεκιοφόρων. Στην ΕΕΑ συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Λίγο πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν βοηθός του Μάριαν Κούκιελ στα Αρχηγεία των Τυφεκιοφόρων στην Ανατολική Γαλικία και στο Λβουφ. Από τις 24 Αυγούστου έως τις 27 Οκτωβρίου 1914 ήταν στρατιώτης στις Πολωνικές Λεγεώνες. Στις 4 Νοεμβρίου 1914 διορίστηκε στο βαθμό του ανθυπολοχαγού. Από το Φεβρουάριο του 1915 υπηρέτησε ως στρατιωτικός υπάλληλος στο Στρατιωτικό Τμήμα.
Η Σταχτοπούτα (όπερα)
Ιστορικό σύνθεσης
Όπως είχε κάνει σε άλλες περιπτώσεις, ο Ροσσίνι χρησιμοποίησε την τεχνική του αυτοδανεισμού, δηλαδή πήρε τη μουσική για μερικά κομμάτια από έργα που είχε συνθέσει παλαιότερα, για παράδειγμα, το ροντώ της Αντζελίνας είναι παρμένο από την άρια του κόμη του Αλμαβίβα Cessa di più resistere του Κουρέα της Σεβίλλης. Η πρακτική αυτή εθεωρείτο καθ' όλα νόμιμη, αφού ο συνθέτης επεξεργαζόταν το υλικό πριν το εντάξει στη νέα του παρτιτούρα.
Δήμος Σειρών
Ο Δήμος Σειρών ήταν βραχύβιος δήμος της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων που συστάθηκε το 1835 και καταργήθηκε το 1841.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 20 Απριλίου 1835 με έδρα τον οικισμό Βερσίτσι. Ήταν Γ΄ Τάξεως και περιελάμβανε επίσης τους οικισμούς, Δεχούνι, Αλέσταινα, Λόπεσι, Τριπόταμα καθώς και τις Μονές Αγίας Τριάδος και Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Με το Β.Δ της 19ης Ιουνίου (1ης Ιουλίου) του 1841 ο Δήμος Σειρών καταργήθηκε και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν προσαρτήθηκαν στο γειτονικό Δήμο Ψωφίδος του ίδιου νομού. Η ονομασία του δήμου προέρχεται από την αρχαία κώμη Σείραι που βρισκόταν στην ίδια περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σειρων Σειρων Δ
Η Σταχτοπούτα (όπερα)
Ιστορικό σύνθεσης
Για το ανέβασμα του έργου το 1821 στο Θέατρο Απόλλων της Ρώμης, έχοντας στη διάθεσή του τον εξαιρετικό βαθύφωνο Gioacchino Moncada, ο Ροσσίνι αντικατέστησε την άρια του Αλιντόρο που συνέθεσε ο Αγκολίνι με μια μεγάλη βιρτουόζικη άρια (Là del ciel nell'arcano profondo), και αυτή πλέον χρησιμοποιείται στις σύγχρονες παραστάσεις. Αυτή η επιλογή ανεβάζει τον ρόλο του Αλιντόρο σε πρώτο επίπεδο, ενώ στην αρχική εκδοχή ήταν κάτι περισσότερο από δευτεραγωνιστής.
Η όπερα κινείται σε ρομαντικό και συναισθηματικό κλίμα. Πίσω από το αίσιο τέλος που πλαισιώνεται από ένα θετικό μήνυμα καλοσύνης και συγχώρεσης, το οποίο υποστηρίζεται από μια γιορταστική και ενθουσιώδη μουσική, υπάρχει ωστόσο ένα λεπτό μελαγχολικό πέπλο: στον κόσμο της αριστοκρατίας, που βρίσκεται σε αποσάθρωση, οι ανθρώπινες σχέσεις είναι όλο και πιο ψευδείς και δυσκολότερες οι κοινωνικές ισορροπίες.
Η μουσική γραφή είναι είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του Μπελ κάντο, είναι δηλαδή ιδιαίτερα περίτεχνη, απόδειξη μεγάλης δεξιοτεχνίας. Κυριαρχεί στην παρτιτούρα ένας μεγάλος αριθμός συνόλων, από το κουαρτέτο μέχρι το σεπτέτο, ενίοτε υποστηριζόμενα από την προσθήκη της χορωδίας, που σηματοδοτούν, μεταξύ άλλων, την αδυναμία των χαρακτήρων να κατανοήσουν την εξέλιξη της πλοκής, όπως για παράδειγμα το σεξτέτο της Β' Πράξης Questo è un nodo avviluppato..., ίσως το πιο γνωστό κομμάτι του έργου. Η πρωτότυπη παρτιτούρα της Σταχτοπούτας φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη της Φιλαρμονικής Ακαδημίας στη Μπολόνια.
Υπόθεση
Στην υπόθεση υπάρχουν σημαντικές διαφορές σε σχέση με το πασίγνωστο παραμύθι: η κακιά μητριά έχει αντικατασταθεί από έναν πατριό, τον δον Μανίφικο, η νονά-νεράιδα έχει αντικατασταθεί από τον Αλιντόρο, παιδαγωγό του Πρίγκιπα. Η Σταχτοπούτα δεν αναγνωρίζεται από το γυάλινο γοβάκι αλλά από το βραχιόλι της. Τα υπερφυσικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν παραδοσιακά την ιστορία της Σταχτοπούτας αφαιρέθηκαν από το λιμπρέτο απλώς για ευκολία στη σκηνοθεσία.
Χρόνος: Τέλη 18ου αιώνα – αρχές 19ου αιώνα
Τόπος: Σαλέρνο (Ιταλία)
Α΄ πράξη
Στο σπιτικό του βαρόνου δον Μανίφικο ζουν οι κόρες του Κλορίντα και Θίσβη και μαζί τους, η Αντζελίνα, κόρη της μακαρίτισσας της γυναίκας του από τον πρώτο της γάμο. Η Κλορίντα και η Θίσβη, αυτοθαυμάζονται και καμαρώνουν τους εαυτούς τους μπροστά στον καθρέφτη. Η Αντζελίνα τραγουδά ένα μελαγχολικό τραγούδι (Una volta c'era un re) και οι δυο αδελφές την αποπαίρνουν. Εμφανίζεται ένας ζητιάνος που ζητά ελεημοσύνη, αυτός ο ζητιάνος άλλος δεν είναι από τον Αλιντόρο, παιδαγωγό του πρίγκιπα δον Ραμίρο. Έχει μεταμφιεστεί σε ζητιάνο γιατί ο πρίγκιπας ψάχνει σύζυγο και ο παιδαγωγός του θέλει να διερευνήσει τη συμπεριφορά των κοριτσιών. Οι δυο αδελφές τον διώχνουν κακήν κακώς, αφοσιωμένες καθώς είναι στην επιλογή των ρούχων που θα φορέσουν στο χορό που δίνει ο πρίγκιπας, ενώ η Αντζελίνα του φέρεται ευγενικά και του δίνει κρυφά λίγο καφέ. Ο Αλιντόρο την ευχαριστεί και φεύγει, ενώ μερικοί ιππότες αναγγέλλουν την άμεση άφιξη του πρίγκιπα.
Μπαίνει στη σκηνή ο δον Μανίφικο, οι κόρες του τον ενημερώνουν για την άφιξη του πρίγκιπα και αυτός τους συστήνει να προσέξουν τη συμπεριφορά τους και το ντύσιμό τους (Miei rampolli femminini). Τότε μπαίνει στη σκηνή ο δον Ραμίρο μεταμφιεσμένος σε υπηρέτη, έχει ανταλλάξει ρούχα με τον υπηρέτη του τον Νταντίνι για να περάσει από δοκιμασία τα κορίτσια. Μόνο η Σταχτοπούτα του δίνει σημασία και ανάμεσα στους δυο νέους ανθίζει ο έρωτας (Un soave non so che). Εμφανίζεται ο Νταντίνι, που προσποιείται τον πρίγκιπα και τους ξεγελά όλους (Come un'ape ne' giorni d'aprile), έτσι οι δυο ανυποψίαστες αδελφές τον κανακεύουν και τον πολιορκούν. Η Αντζελίνα ζητά από τον πατριό της να πάει και αυτή στο χορό αλλά ο δον Μανίφικο την αποπαίρνει. Ο Αλιντόρο αποφασίζει να τη βοηθήσει.
Στο μεταξύ στο παλάτι ο Ραμίρο και ο Νταντίνι σχολιάζουν τις κόρες του βαρόνου και αποφασίζουν να τις περάσουν από δοκιμασία. Οι δυο αδελφές σνομπάρουν το κόρτε του μεταμφιεσμένου πρίγκιπα. Εμφανίζεται μια κοπέλα με υπέροχο ντύσιμο, είναι η Αντζελίνα, που ντύθηκε με τη βοήθεια του Αλιντόρο. Η Κλορίντα και η Θίσβη παρατηρούν μια κάποια ομοιότητα με την αδελφή τους, το ίδιο και ο πατέρας τους, όμως οι υποψίες τους δεν επιβεβαιώνονται. Ο Νταντίνι τους καλεί όλους να κάτσουν για το δείπνο αλλά η ατμόσφαιρα είναι παράξενη: όλοι φοβούνται ότι το όνειρό τους θα χαθεί.
Β΄ Πράξη
Ο δον Μανίφικο αναγνωρίζει την Σταχτοπούτα, πάντως είναι σίγουρος ότι ο πρίγκιπας θα διαλέξει ή την Κλορίντα ή την Θίσβη και φανερώνει στις δυο του κόρες ότι διασπάθισε όλη την περιουσία της Αντζελίνας για να ζουν οι κόρες του στα πλούτη και στα λούσα. Στο μεταξύ η Σταχτοπούτα, ενοχλημένη από τον Νταντίνι που τη φλερτάρει, αποκαλύπτει ότι είναι ερωτευμένη με τον υπηρέτη. Ο Ραμίρο πετάει στα σύννεφα από τη χαρά του αλλά η Αντζελίνα του δίνει ένα βραχιόλι και του λέει πως, αν θέλει να γίνει ο αγαπημένος της, θα πρέπει να τη βρει και να της το επιστρέψει. Αυτός μετά τη φυγή της Σταχτοπούτας, ορκίζεται ότι θα την βρει (Sì, ritrovarla io giuro). Ο Νταντίνι αποκαλύπτει στον δον Μανίφικο την πραγματική του ταυτότητα, κάτι που προκαλεί τον θυμό και την αγανάκτηση του δον Μανίφικο και έξαλλος επιστρέφει σπίτι του.
Η Σταχτοπούτα βρίσκεται στο σπίτι και αναπολεί τις μαγικές στιγμές που έζησε στο χορό. Καταφθάνουν ο πατριός της με τις κόρες του, γεμάτοι θυμό για την αποκάλυψη του Νταντίνι. Αμέσως μετά ξεσπά μια καταιγίδα και η άμαξα του πρίγκιπα χαλάει (εξαιτίας της καταιγίδας και του Αλιντόρο) μπροστά στο σπίτι τους. Ο Ραμίρο και ο Νταντίνι μπαίνουν στο σπίτι και ζητούν φιλοξενία. Ο δον Μανίφικο, που σκέπτεται ακόμη ότι θα καταφέρει να παντρέψει τον πρίγκιπα με μια από τις δυο του κόρες, διατάζει τη Σταχτοπούτα να φέρει το βασιλικό κάθισμα στον πρίγκιπα και η Αντζελίνα το προσφέρει στον Νταντίνι, μη γνωρίζοντας ότι δεν είναι αυτός ο πρίγκηπας. Ο βαρόνος της υποδεικνύει τον Ραμίρο και τότε οι δυο νέοι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Οι συγγενείς, έξαλλοι, απειλούν τη Σταχτοπούτα. Ο Ραμίρο και ο Νταντίνι την υπερασπίζονται και υπόσχονται εκδίκηση και βαριές τιμωρίες για την οικογένεια του δον Μανίφικο. Η Σταχτοπούτα επικαλείται τον οίκτο του πρίγκιπα, που είναι πια ο μέλλων σύζυγός της και λέει ότι η εκδίκησή της θα είναι η συγχώρεσή τους. Καταφθάνει και ο Αλιντόρο, που δηλώνει περιχαρής για την τύχη της Αντζελίνας. Η Κλορίντα πεισμώνει με τα λόγια του Αλιντόρο, η Θίσβη όμως προτιμά να αποδεχτεί την Σταχτοπούτα ως πριγκίπισσα. Στο τέλος, η Σταχτοπούτα, που έχει ανέβει πια στο θρόνο, παραχωρεί συγχώρεση στον πατριό της και τις κόρες του, οι οποίοι συγκινημένοι την αγκαλιάζουν και τη διαβεβαιώνουν πως κανένας θρόνος δεν είναι αντάξιός της, σφραγίζοντας τον θρίαμβο της καλοσύνης με ένα ροντώ (''Nacqui all'affanno')'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι
Καζίμιες Σφιτάλσκι
Πολωνικές Λεγεώνες
Από τις 5 Ιανουαρίου 1916 ήταν επικεφαλής του γραφείου του Αρχηγείου της Ταξιαρχίας Λεγεώνων. Αυτή τη θέση κράτησε μέχρι την «κρίση του όρκου». Στις 9 Ιουλίου 1917, συνελήφθη και τέσσερις ημέρες αργότερα απολύθηκε από την υπηρεσία στις Λεγεώνες. Ως αποτέλεσμα, πήγε στο Λβουφ, όπου την 1η Σεπτεμβρίου, εντάχθηκε στην Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου έγινε μέλος της Πολωνικής Εθνικής Επιτροπής, η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύγκρουση. Στη συνέχεια κατάφερε να δραπετεύσει από την πολιορκημένη πόλη με αεροσκάφος. Πήγε σε μια κοντινή πόλη που ονομάζεται Πσέμισλ, και αργότερα στην Κρακοβία, όπου ζήτησε βοήθεια για το Λβουφ. Στα μέσα Δεκεμβρίου 1918 συμμετείχε στις εργασίες της Πολωνικής Επιτροπής Εκκαθάρισης και της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής.
Πολιτική και διπλωματική καριέρα
μικρογραφία|277x277εσ| Ο Σφιτάλσκι με τον [[Γιούζεφ Πιουσούτσκι]] Κατά τη διάρκεια του Πραξικοπήματος του Μάη του 1926 στην Πολωνία, ο Σφιτάλσκι υποστήριξε τον Στρατάρχη Πιουσούτσκι και όχι τον Πρόεδρο Στανίσουαφ Βοϊτσεχόφσκι. Μετά το Πραξικόπημα, του δόθηκαν πολλές πολιτικές θέσεις. Την ίδια χρονιά διορίστηκε Προϊστάμενος της Πολιτικής Καγκελαρίας του Προέδρου και μεταξύ 1926 και 1928 διετέλεσε διευθυντής του Πολιτικού Τμήματος του Υπουργείου Εσωτερικών. Τον Ιούνιο του 1928, ο Σφιτάλσκι έγινε Υπουργός Παιδείας και από τον Απρίλιο έως τον Δεκέμβριο του 1929 υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Πολωνίας σε ανταγωνισμό με τον Καζίμιες Μπάρτελ. Το 1930 εξελέγη στο Σέιμ και μεταξύ 1933 και 1935 ήταν Διεθύνων του. Διορίστηκε από τον Πρόεδρο στη Γερουσία το 1935, όπου ήταν επίσης Αντιστρατάρχης. Παράλληλα, ήταν επίσης Βοεβόδας της Κρακοβίας από το Δεκέμβριο του 1935 έως τον Απρίλιο του 1936.
Μετά τον Πολωνικό Αμυντικό Πόλεμο του 1939, ο Καζίμιες Σφιτάλσκι πιάστηκε αιχμάλωτος πολέμου και οδηγήθηκε στο στρατόπεδο του Βόλντενμπεργκ, όπου πέρασε ολόκληρο το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μοναχοπαίδι του, Γιάτσεκ Σφιτάλσκι, σκοτώθηκε την πρώτη μέρα της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Το 1945 επέστρεψε στην Πολωνία και φυλακίστηκε από τις κομμουνιστικές αρχές από το 1948 έως το 1956. Πέθανε στη Βαρσοβία το 1962, μετά από τραύματα σε ατύχημα με τραμ.
Τιμές και βραβεία
Ο Καζίμιες Σφιτάλσκι τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας, με το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας, Τάξεις I και IV, με τον Σταυρό της Ανεξαρτησίας, το Πολεμικό Μετάλλιο Μνήμης 1918 – 1921 και το Μετάλλιο της Δεκαετίας της Ανεξαρτησίας, καθώς και το Εσθονικό Τάγμα του Σταυρού του Αετού, Τάξης Ι (1934).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πολωνοί στρατιώτες Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ Κατηγορία:Αξιωματικοί του Πολωνικού Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1930-1935) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1935-1938) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανεξαρτησίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σαμ Σκόρερ
Ο Σαμ Σκόρερ  (Hugh Segar "Sam" Scorer 2 Μαρτίου 1923 – 6 Μαρτίου 2003) ήταν ένας Άγγλος αρχιτέκτονας που εργάστηκε στο Λίνκολν της Αγγλίας και ήταν κορυφαίος πρωτοπόρος στην ανάπτυξη υπερβολικών παραβολοειδών κατασκευών στέγης με χρήση σκυροδέματος. Ασχολήθηκε επίσης με την αρχιτεκτονική συντήρηση και την έρευνα για το έργο των τοπικών αρχιτεκτόνων του 19ου αιώνα, καθώς και με την ίδρυση μιας γκαλερί τέχνης στο Λίνκολν, τώρα γνωστή ως Sam Scorer Gallery. Κατείχε τη σπάνια διάκριση να έχει δύο από τα κτίριά του διατηρητέα κατά τη διάρκεια της ζωής του.
ΖΩΗ
Μεγάλωσε στο Λίνκολν και ήταν ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος συνεργάτης σε μια εταιρεία δικηγόρων και αργότερα έγινε υπάλληλος στο συμβούλιο της κομητείας Lindsey (Lindsey County Council). Η μητέρα του ήταν λέκτορας στο Bishop Grosseteste College, ένα κολέγιο για εκπαιδευτικούς. Ένας από τα αδέλφια του ήταν ο Richard S Scorer. Μεταξύ 1936 και 1941 παρακολούθησε το ανεξάρτητο σχολείο Repton στο νότιο Derbyshire, όπου έγινε επικεφαλής  και διέπρεψε στο σχέδιο.
Σπούδασε Μηχανολογικές Επιστήμες στο Corpus Christi College του Cambridge  το 1941, ενώ του άρεσε επίσης και η ζωγραφική. Το 1942 κατατάχθηκε στη Βασιλική Εθελοντική Εφεδρεία του Πολεμικού Ναυτικού  και γνώρισε τη σύζυγό του στον Καναδά, όταν εκπαιδεύτηκε για να γίνει πιλότος του Fleet Air Arm. Υπηρέτησε ως πιλότος μαχητικού αεροσκάφους μέχρι το 1945, αλλά έμεινε εκτός υπηρεσίας, αφού συνετρίβη ενώ προσπαθούσε να προσγειωθεί σε κινούμενο αεροπλανοφόρο στη Βαλτική Θάλασσα.
Παντρεύτηκε την Anne Humphrey το 1943 στο Kingston του Οντάριο. Απέκτησαν έναν γιο και μια κόρη (που πέθανε τον Απρίλιο του 1986). Ζούσε στο λόφο του Γιβραλτάρ στο Λίνκολν και πέθανε στο Lincoln County Hospital τον Μάρτιο του 2003, σε ηλικία 80 ετών.
Εκτός από την αρχιτεκτονική ήταν λάτρης των αγώνων αυτοκινήτων, παρακολουθώντας πολλές από τις πίστες Grand Prix της Ευρώπης. Είχε μια σειρά από γρήγορα αυτοκίνητα, όπως ένα Lotus Elan και διάφορα Jaguar, όλα με την προσωπική του πινακίδα «EVL 1». Υπήρξε μέλος του National Trust, του Victorian Society  and του Reform Club  και έδειξε ενδιαφέρον για τη φιλελεύθερη πολιτική.
Καριέρα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/Lincoln%2C_St_John_the_Baptist_church_%2823973779674%29.jpg/220px-Lincoln%2C_St_John_the_Baptist_church_%2823973779674%29.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, Ermine, Λίνκολν, που χτίστηκε το 1963 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/db/Lincoln%2C_St_John_the_Baptist_interior_%2824601908095%29.jpg/220px-Lincoln%2C_St_John_the_Baptist_interior_%2824601908095%29.jpg|μικρογραφία| Εσωτερικό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή Εργάστηκε για ένα χρόνο ως βοηθός του George Gray Wornum. Το 1950, άρχισε να εργάζεται για τον Denis Clarke Hall (γιος της Edna Clarke Hall ). Με τον Clarke Hall σχεδίασε τρία σχολεία στο Lincolnshire τη δεκαετία του 1950:
Από το 1954, το αρχιτεκτονικό του γραφείο, Denis Clarke Hall, Scorer & Bright είχε την βάση του στο 7 Lindum Terrace στο Λίνκολν. Ο Σκόρερ ήταν ο Πρόεδρος της επιτροπής σχεδιασμού της RIBA East Midlands. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του Ομίλου East Midlands της Victorian Society. Το 2000 ίδρυσε την The Gallery, γνωστή πλέον ως Sam Scorer Gallery, στο Λίνκολν.
Υπερβολικές παραβολοειδείς δομές
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/A_Sam_Scorer_Building_-_geograph.org.uk_-_110723.jpg/220px-A_Sam_Scorer_Building_-_geograph.org.uk_-_110723.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Εστιατόρια Brayford Pool – πρώην εκθεσιακοί χώροι της Lincolnshire Motor Company Οι στέγες από σκυρόδεμα λεπτού κελύφους εφευρέθηκαν στη Γερμανία γύρω στη δεκαετία του 1920, ως μέσο για την επίτευξη μεγάλων ανοιγμάτων με περιορισμένα υλικά και με χαμηλό κόστος. Η αντοχή της οροφής έγκειται στο σχήμα της και στον τρόπο με τον οποίο μεταφέρει τα φορτία από τις δυνάμεις που ασκούνται στα επίπεδα του κελύφους και όχι από το βάρος των υλικών τους. Οι πρώτες στέγες με κέλυφος ήταν απλές θολωτές καμάρες. η παλαιότερη στέγη με κέλυφος είναι το Wythenshawe Bus Garage, στο Μάντσεστερ, που κατασκευάστηκε το 1939–1942. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η μορφή αναπτύχθηκε περαιτέρω. Ένας από τους πρώτους μηχανικούς που ειδικεύτηκαν στις τεχνικές κελύφους σκυροδέματος στη Βρετανία ήταν ο Γερμανός πρόσφυγας Ουγγροεβραϊκής καταγωγής, Δρ K. Hajnal-Kónyi, ο οποίος έφτασε στο Λονδίνο το 1936 και συνεργάστηκε με τον Σαμ Σκόρερ. Ο Σκόρερ γοητεύτηκε από τις δυνατότητες των οροφών με κέλυφος ως φοιτητής και σχεδίασε μια υπερβολική παραβολοειδή στέγη το 1956 για έναν πύργο νερού στο Ilkeston, στο Derbyshire. Ο Félix Candela στο Μεξικό πειραματιζόταν με «ανακλαστικά» ή κελύφη με διπλές καμπυλότητες αντίθετης κυρτότητας και κοιλότητας, από τα οποία προέκυψε το υπερβολικό παραβολοειδές. Η μορφή αυτή ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη για τις αναπτυσσόμενες χώρες λόγω των απλών υλικών και του χαμηλού του κόστους. Η διαλογή του χάλυβα στη μεταπολεμική περίοδο στη Βρετανία ήταν επίσης ο λόγος για τη δημοτικότητα αυτών των σχεδίων. Το «hypar», όπως είναι μερικές φορές γνωστό, γνώρισε μια σύντομη μόδα, που παρατηρήθηκε σε κτίρια όπως το Ινστιτούτο Κοινοπολιτείας του 1960–1962 όπως και στα κολυμβητήρια του Ρέξαμ το 1964. Παραδείγματα της δουλειάς του σκόρερ είναι: