cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκκλησία του Μπάουσβαρντ
Κριτικός Τοπικισμός
Η εκκλησία της Μπάουσβαρντ χαρακτηρίζεται από τον Κένεθ Φράμπτον ως ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα έργα του κριτικού τοπικισμού. Ο Γιόρν Ούτζον αφομοίωσε και επανερμήνευσε στοιχεία της ιδιοσυγκρασιακής κουλτούρας και τα συνδύασε με σταθερές του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού.
Η εκτεταμένη χρήση τυποποιημένων προκατασκευασμένων στοιχείων σχετίζεται με την βιομηχανία και τον ορθολογισμό της παραγωγής. Σε αντίθεση, το in-situ θολωτό κέλυφος δηλώνει τις αξίες τις τοπικής κουλτούρας, ενώ ταυτόχρονα φέρει ορισμένες έννοιες και συμβολισμούς. Παρά το υψηλό της κόστος, επιλέχθηκε αυτή η καμπυλόμορφη κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα, διότι ο θόλος συμβολίζει το ιερό. Όμως, η έντονα κυματιστή τομή του, φαίνεται ότι προκύπτει από την επανερμηνεία της κινέζικης παγόδας. Η εξωτερική μορφή της εκκλησίας μοιάζει με μια τεράστια σιταποθήκη. Η αναφορά στην ανώνυμη αρχιτεκτονική έχει σκοπό να δώσει μια λαϊκή έκφρασή σε έναν ιερό θεσμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Δανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Δανία
Όρθια σανιδοκωπηλασία
Το SUP (αγγλικά Stand Up Paddling, ελληνικά Όρθια Σανιδοκωπηλασία) είναι ένα άθλημα του νερού που έχει σύγχρονες ρίζες από το σέρφινγκ στην Χαβάη. Ο κωπηλάτης στέκεται όρθιος στην σανίδα, η οποία επιπλέει στο νερό, και για να προχωρήσει χρησιμοποιεί ένα κουπί. Είναι ένα άθλημα με το οποίο γυμνάζονται πολλές μυϊκές ομάδες του ανθρώπου όπως: ραχιαίοι,τρικέφαλοι,γάμπες κτλ. Το συγκεκριμένο σπορ μπορεί να πραγματοποιηθεί σε οποιονδήποτε υδάτινο χώρο, δηλαδή σε θάλασσα, ποτάμι, λίμνη και με διαφορετικές δραστηριότητες. Οι δραστηριότητες που προσφέρει το Sup είναι:
Αγώνες στην Ελλάδα
Ένας από τους μεγαλύτερους αγώνες όρθιας σανιδοκωπηλασίας που έχει διεξαχθεί στην Ελλάδα ονομάζεται WORLD'S STRAIGHTEST SUP RACE και έλαβε χώρα στην διώρυγα της Κορίνθου στις 22 Σεπτεμβρίου 2019. Ο συγκεκριμένος αγώνας πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2011 και συνεχιζόταν κάθε χρόνο μέχρι το 2019. Στην τελευταία διοργάνωση σημειώθηκαν 530 κωπηλάτες του SUP κάτι που την καθιστά μια από της μεγαλύτερες διεθνείς διοργανώσεις SUP Ελλάδα και τον δεύτερο μεγαλύτερο αγώνα στην Ευρώπη.
Ιστορία
Το SUP ως άθλημα είναι δύσκολο να προσδιοριστεί το πότε ξεκίνησε. Ιστορικά έχουν καταγραφεί διάφορες παραλλαγές του, ωστόσο υπάρχουν δύο στοιχεία που παραμένουν κοινά με το σημερινό SUP:
Αρχικά αρχαίες φυλές από την Αφρική και την Νότια Αμερική χρησιμοποιούσαν κανό ή άλλα σκάφη και ένα μακρύ ξύλο για προπέλα για να ψαρέψουν, να διανύσουν κοντινές διαδρομές ή για να διασκεδάσουν παίρνοντας τα κύματα. Παράλληλα ακόμη και οι πολεμιστές από περιοχές της Αφρικής χρησιμοποιούσαν ένα κανό και την λόγχη τους για να προσεγγίσουν αθόρυβα τους εχθρούς τους. Στη συνέχεια κατά της πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα η μοντέρνα έκδοσή του SUP, η οποία μοιάζει περισσότερο με το σημερινό άθλημα, γεννήθηκε στη Πολυνησία. Συγκεκριμένα ο αρχηγός και οι υπόλοιποι κάτοικοι έπαιρναν ο καθένας από ένα σκάφος και ένα κουπί και πήγαιναν να διασκεδάσουν παίρνοντας κύματα, με βάση μαρτυρίες από τους σέρφερ της Χαβάης. Επίσης το μοντέρνο SUP έχει ρίζες και από την Χαβάη. Το 1940 οι καθηγητές του σερφ για να έχουν καλύτερη εποπτεία των μαθητών τους αλλά και να παίρνουν τα κύματα πιο γρήγορα στεκόντουσαν όρθιοι και χρησιμοποιούσαν ένα κουπί. Την περίοδο εκείνη που ακολούθησε ενώ το SUP άρχιζε να εξελίσσεται και να το γνωρίζουν γνωστά πρόσωπα όπως ο John Zapotocky (ο οποίος θεωρείται πατέρας του μοντέρνου SUP), στον κόσμο του σερφ δεν άρεσε αυτή η νοοτροπία να παίρνει κάποιος κύμα με την χρήση ενός κουπιού, λόγω του σχεδιασμού του σκάφους που έμοιαζε περισσότερο με βάρκα. Παρόλα αυτά το 1980 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας SUP στην Χαβάη όπου ονομάστηκε Moloka’i to O’ahu και η απόσταση ήταν το πέρασμα των νησιών Μολοκάι και Μάουι. Την ίδια χρονική περίοδο ο Dave Kamala σε μια φωτογράφιση της Oxbow αποφάσισε να παίξει με τα κύματα αρπάζοντας ένα κουπί και ένα τεράστιο longboard. Ο Dave με εκείνη την πράξη έδωσε το έναυσμα στην ανάπτυξη του σύγχρονου SUP παγκοσμίως. Έτσι στα τέλη του 20ου αιώνα το SUP εξαπλώθηκε από την Χαβάη στον Καναδά και στη συνέχεια στον υπόλοιπο κόσμο.
Παραπομπές
Ορθια
120347 Σαλάσια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η Σαλάσια αν και όπως τα χαουμεειδή αντικείμενα έχει κλίση περίπου 24° ως προς της εκλειπτική, δεν ανήκει στην οικογένεια αυτή, καθώς στο φάσμα στην εγγύς υπέρυθρη ακτινοβολία δεν έχει ουσιαστικά χαρακτηριστικά και δείχνει ότι συγκέντρωση πάγου μικρότερη από 5%. Η Σαλάσια έχει χαμηλή λευκαύγεια, αφού αντανακλά μόλις το 4% του φωτός που πέφτει στην επιφάνειά της. Αυτό είναι το χαμηλότερο γνωστό για ένα μεγάλο μεταποσειδώνιο αντικείμενο.
Η διάμετρος της Σαλάσιας με βάση παρατηρήσεις από τα διαστημικά τηλεσκόπια Χαμπλ και Σπίτζερ είναι 905±103 χλμ. Με βάση παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ το 2012, η Σαλάσια έχει διάμετρο 901 ±45 χιλιόμετρα, δηλαδή, έχει παρόμοιες διαστάσεις με το 90482 Όρκο και είναι λίγο μικρότερο από τα 50000 Κουάοαρ και (307261) 2002 MS4. Συνυπολογίζοντας επιπλέον παρατηρήσεις από το Χέρσελ υπολογίστηκε ότι η Σαλάσια έχει διάμετρο 874 ±32 χιλιόμετρα. Η μάζα του διπλού συστήματος υπολογίστηκε σε 4,38±0,16×1020 κιλά. Συγκρίνοντας τη διάμετρο της Σαλάσιας και της Ακταίας υπολογίστηκε ότι το 96% της μάζας του συστήματος πρέπει να ανήκει στην Σαλάσια και αυτή η μάζα μπορεί να είναι αρκετή για να δώσει στη Σαλάσια σφαιροειδές σχήμα. Η πυκνότητα της Σαλάσιας είναι μεγαλύτερη από 1 g/cm3, με τιμές 1,29 ±0,29 g/cm3. Είναι η μικρότερη πυκνότητα που έχει βρεθεί για μεγάλου μεγέθους μεταποσειδώνιο αντικείμενο, ενώ δείχνει ότι το εσωτερικό της Σαλάσιας μπορεί να έχει συγκριτικά περισσότερο πάγο.
Δορυφόρος
Η Σαλάσια έχει ένα δορυφόρο με διάμετρο περίπου 300 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 5.600 χιλιομέτρων σε πεντέμιση ημέρες. Ονομάζεται Ακταία. Όσον αφορά το μέγεθος των συστατικών του, το διπλό σύστημα μοιάζει πολύ με αυτού του Όρκου και του Βανθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα Κατηγορία:Υποψήφιοι πλανήτες νάνοι
Οικογένεια Στεφανόπουλου
Η οικογένεια Στεφανόπουλου είναι παλιά οικογένεια πολιτικών της Ηλείας.
Στοιχεία
Η καταγωγή της οικογένειας είναι από την Δίβρη Ηλείας και το αρχικό επώνυμό της ήταν Σκανδαμής. Προεπαναστατικώς μέλη της είχαν εκλεγεί προεστοί της Δίβρης ενώ μετά την ανεξαρτησία ασχολήθηκαν με την πολιτική εκλεγόμενοι πολλάκις βουλευτές και δήμαρχοι. Σημαντικότερος εκπρόσωπος της οικογένειας είναι ο Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας.
1 Σεπτεμβρίου
31 Αυγούστου | 1 Σεπτεμβρίου | 2 Σεπτεμβρίου
Η 1η Σεπτεμβρίου είναι η 244η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (245η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 121 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Πύλη Πορτέζε
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Πύλη του Πίντσιου λόφου
Η Πύλη στον Πίντσιο λόφο , (λατιν.: Porta Pinciana), είναι πύλη των Αυρηλιανών Τειχών της Αρχαίας Ρώμης.
Το όνομα προέρχεται από την οικογένεια των Πίντσι ((Pincii), που κατείχε τον ομώνυμο λόφο (Πίντσιο) τον 4ο αι. μ.Χ.. Ονομαζόταν επίσης «Σφραγισμένη Πύλη» (Porta Turata), διότι ήταν μερικώς κλειστή για κάποιο χρονικό διάστημα καθώς και «Παλαιά Πύλη της Σαλάριας οδού» (Porta Salaria Vetus), καθώς την διέσχιζε η παλαιά Σαλάρια οδός.
Η Πύλη κτίστηκε επί Αυτοκράτορα Ονωρίου στις αρχές του 5ου αι., με την προσαρμογή μίας προηγούμενης, μικρότερης, υπηρεσιακής εισόδου. Οι δύο πλαϊνές δίοδοι είναι μία σύγχρονη προσθήκη. Η Πύλη παρέμεινε κλειστή μέχρι τις αρχές του 20ου αι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Γκαλλερία Μποργκέζε
Η Γκαλλερία Μποργκέζε (Galleria Borghese) βρίσκεται στον Οίκο Μποργκέζε (Casino Borghese) της ομώνυμης βίλλας, στη Ρώμη. Πρόκειται για μικρό σχετικά μουσείο, μοναδικό όμως ως προς τους πίνακες του Καραβάτζο και τα γλυπτά του Μπερνίνι που διαθέτει.
Το ανάκτορο οικοδομήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα από τον αρχιτέκτονα Flaminio Ponzio για τον καρδινάλιο Σκιπίωνα Μποργκέζε, συλλέκτη έργων τέχνης και προστάτη του Μπερνίνι. Ήδη από τον 18ο αιώνα η βίλα ήταν δημόσιο μουσείο και το 1902 αγοράστηκε από το ιταλικό κράτος.
Ο καρδινάλιος ήταν ένας από τους πρώτους προστάτες του Μπερνίνι και ένας ενθουσιώδης συλλέκτης έργων του Καραβάτζιο, που εκπροσωπείται καλά στην πινακοθήκη με τα έργα Αγόρι με καλάθι με φρούτα, ''Η γραφή του Αγ. Ιερωνύμου, Νεαρός Βάκχος ασθενής'', κ.ά. Άλλοι αξιοσημείωτοι πίνακες περιλαμβάνουν τον Ιερό και βέβηλο έρωτα του Τιτσιάνο, την Ταφή του Ιησού του Ραφαήλ, έργα των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Φεντερίκο Μπαρότσι, κ.ά.
Ιστορία
Ο οικίσκος (casino) Μποργκέζε βρισκόταν στα προάστεια της Ρώμης του 17ου αι. Το 1655 ο συγγραφέας Τζων Έβελυν τον περιέγραψε ως "έναν ευχάριστο Παράδεισο" με "αναβρυτήρια με διάφορες εφευρέσεις, αλσύλια και ρυάκια νερού". Επίσης περιγράφει τα κλουβιά (vivarium) με στρουθοκαμήλους, κύκνους, γερανούς "και διάφορα σπάνια ζώα". Ο πρίγκιπας Μαρκαντόνιο Γ΄ (1730-1800) ξεκίνησε τη μετατροπή της αρχιτεκτονικής του πάρκου σε κήπο αγγλικού τοπίου. Επίσης το 1775, υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Αντόνιο Ασπρούτσι, άρχισε την αντικατάσταση της παλαιάς ταπετσαρίας και των δερμάτινων καλυμμάτων· αναδιάταξε τη θέση των γλυπτών και αρχαιοτήτων σε νέα, θεματική σειρά. Η ανανεωμένη βίλα έγινε πολυσύχναστο μουσείο. Τα 42 σχέδια της ανακαίνισης της βίλας αποκτήθηκαν από το Ίδρυμα Ερευνών Γκέτι, που έκανε έκθεση το 2000 στο Λος Άντζελες με το θέμα αυτό.
Το 1808 ο πρίγκιπας Καμίλλο Μποργκέζε της Σουλμόνα, του οποίου η σύζυγος Πωλίνα Βοναπάρτη ήταν αδελφή του Ναπολέοντα Α΄, πιέστηκε να πωλήσει τα ρωμαϊκά γλυπτά και αρχαιότητες της Συλλογής στον αυτοκράτορα των Γάλλων. Έτσι ο διάσημος Μονομάχος, το πιο διάσημο γλυπτό της Συλλογής, τώρα θαυμάζεται στο Μουσείο του Λούβρου, όπως και ο Ερμαφρόδιτος.
Η βίλα Μποργκέζε τροποποιόταν και επεκτεινόταν για χρόνια, ώσπου πωλήθηκε στην ιταλική κυβέρνηση το 1902, μαζί με τους κήπους που την περιβάλλουν και τα άλση της ιδιοκτησίας Μποργκέζε.
Η συλλογή
Η Πινακοθήκη περιλαμβάνει 20 δωμάτια, σε δύο ορόφους. Ο κύριος όροφος είναι αφιερωμένος στις κλασικές αρχαιότητες από τον 1ο αι. μ.Χ. ως τον 3ο αι., όπως το περίφημο ψηφιδωτό των μονομάχων (320-330 μ.Χ.), που βρέθηκε στην ιδιοκτησία των Μποργκέζε στην Τορρενόβα, στη βίλα Καζιλίνα έξω από τη Ρώμη το 1834. Επίσης κλασικά και νεο-κλασικά γλυπτά, όπως η "Νικηφόρος Αφροδίτη (Venus Victrix)". Η διακόσμηση της βίλας υιοθετεί την οφθαλμαπάτη (trompe l' oeil), όπως στη οροφογραφία του πρώτου σαλονιού, έργο του Σικελού Μαριάνο Ρόσι, που κάνει καλή χρήση της προοπτικής βράχυνσης, ώστε το έργο να μοιάζει τρισδιάστατο.
Ο Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι στους Μποργκέζε
Πολλά γλυπτά εκτίθενται στους χώρους για τους οποίους φτιάχτηκαν, όπως αρκετά έργα του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι. Τα τελευταία αποτελούν ένα σημαντικό ποσοστό της παραγωγής του σε κοσμικά γλυπτά. Από τα πρώτα του έργα είναι Η αίγα Αμάλθεια με τον Δία βρέφος και Φαύνο (1615) και Ο Αινείας, ο Αγχίσης και ο Ασκάνιος (1618-19). Πιο δυναμικά είναι τα έργα Η αρπαγή της Περσεφόνης (1621-22), Ο Απόλλων και η Δάφνη (1622-25) και ο Δαβίδ (1623), τα οποία θεωρούνται από τα έργα που επηρέασαν πολύ. Επιπρόσθετα, στην Πινακοθήκη περιλαμβάνονται αρκετές προτομές του: μία με τον πάπα Παύλο Ε΄ και δύο με τον Σκιπίωνα Μποργκέζε, πρώιμο προστάτη του. Η δεύτερη προτομή οφείλεται σε ένα μεγάλο ράγισμα, που ανακαλύφθηκε στο μάρμαρο της πρώτης κατά τη δημιουργία της.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ιταλία Κατηγορία:Οίκος των Μποργκέζε
Παλαιόκαστρο Θεσπρωτίας
Το Παλαιόκαστρο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μαργαριτίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μαργαριτίου, του Δήμου Ηγουμενίτσας.
Πληροφορίες
Το Παλαιόκαστρο βρίσκεται σε υψόμετρο 140 μέτρων και έχει πληθυσμό 73 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Βράστοβο.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.413916" longitude="20.368652" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Εκλογική περιφέρεια Καβάλας
Η εκλογική περιφέρεια Καβάλας είναι μια από τις 59 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Είναι μία από τις πέντε εκλογικές περιφέρειες της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Καλύπτει σήμερα την έκταση της που είχε ο νομός Καβάλας και το 2023 έχει 142.369 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους.
Δήμοι και Ψηφοφόροι
Στην Εκλογική περιφέρεια Καβάλας υπάγονται τέσσερις καλλικρατικοί δήμοι:
Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.
Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1999 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.
Δημοψηφίσματα
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των δύο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν μετά τη Μεταπολίτευση (μορφή του Πολιτεύματος το 1974 και έγκριση ή απόρριψη της πρότασης των δανειστών το 2015).
Βουλευτές
Παρατίθεται ένας κατάλογος των Βουλευτών που επροσώπησαν την εκλογική Περιφέρεια Καβάλας από το 1974:
60558 Έχεκλος
Ο 60558 Έχεκλος ή 2000 EQ98 είναι ένας κένταυρος που το Δεκέμβριο του 2005 ανακαλύφθηκε ότι έχει κόμη όπως αυτή ενός ενός κομήτη. Έτσι του έχει δοθεί και η ονομασία 174P/Έχεκλος από το CSBN.
Κομητική δραστηριότητα
Εκτός από το Χείρωνα, άλλα τρία αντικείμενα έχουν ταξινομηθεί ως κομήτες και αστεροειδείς: ο 133P/Elst-Pizarro (7968 Elst-Pizarro), 4015 Wilson-Harrington (107P/Wilson-Harrington), και 118401 LINEAR (176P/LINEAR (LINEAR 52)).
Στις 30 Δεκεμβρίου 2005, σε απόσταση 13,1 ΑΜ από τον Ήλιο, ένα μεγάλο κομμάτι από τον Έχεκλο παρατηρήθηκε να διαλύεται δημιουργώντας ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης. Οι αστρονόμοι έχουν σκεφτεί μήπως αυτό προκλήθηκε από μία σύγκρουση ή από την εκρηκτική απελευθέρωση εκρηκτικών υλικών.
Ο Έχεκλος φτάνει στο περιήλιό του το 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κένταυροι (Αστρονομία) Κατηγορία:Κομήτες
Σιντσού
Το Σιντσού (κινέζικα: 新竹) είναι η 7η μεγαλύτερη, πληθυσμιακά, πόλη της Ταϊβάν. Πιο συγκεκριμένα, αποτελείται από 446.701 κατοίκους και χαρακτηρίζεται ως παράκτια πόλη με αρκετούς ανέμους και υγρό υποτροπικό κλίμα. Παράλληλα, συνορεύει με τα στενά της Ταϊβάν καθώς και με την κομητεία Μιαολί. Την πόλη αρχικά κατοικούσαν αυτόχθονες πληθυσμοί της Ταϊβάν, οι οποίοι την είχαν ονομάσει Χοκιέν Τεκ-χαμ. Στην συνέχεια, οι κινέζοι αποικιστές ίδρυσαν την πόλη (1711) και έπειτα από αρκετά χρόνια την μετονόμασαν στην μορφή που έχει και σήμερα (1878).Τον έλεγχο της πόλης Σιντσού ανέκτησε η Κινέζικη Δημοκρατία έπειτα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμη στην πόλη έχει ιδρυθεί από την κυβέρνηση της Ταϊβάν το περίφημο Επιστημονικό Πάρκο Σιντσού, ένα τεράστιας σημασίας βιομηχανικό πάρκο, το οποίο συνέβαλε για την παγκόσμια βιομηχανία ημιαγωγών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ταϊβάν
Ιωάννης Β΄ του Αμάλφι
Ο Ιωάννης Β΄, ήταν Δούκας του Αμάλφι αρχικά από το 1014, ο οποίος θήτεψε με διακοπές μεταξύ 1028 και 1069 πριν από την κατάκτηση της πόλης από τους Νορμανδούς το 1073.
Ο Ιωάννης ήταν γιος του Δούκα Σέργιου Γ' και της Μαρίας, αδελφή του Πρίγκιπα της Κάπουα. Είναι απόγονος του Δούκα Σέργιου Α΄ που καθιέρωσε κληρονομική εξουσία στην πόλη από το 958. Από το 1014 συνδέθηκε ως συν-αντιβασιλέας με τον πατέρα του Σέργιο Γ΄.
Αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες στην ανάληψη της εξουσίας του Αμάλφι, λόγω της ισχυρής επιρροής που ασκούσε ο Πανδόλφος Δ΄ της Κάπουα στην αδερφή του Μαρία, τη μητέρα του Ιωάννη Β'. Από το 1027-28 ο Πανδολφος κατέκτησε τη Νάπολη κι είχε υπό τον ελεγχό του το Σαλέρνο, όπου βασίλευσε ο ανιψιός του Γκουαμάρ Δ΄. Ο Ιωάννης και ο πατέρας του αναγκάστηκαν να αυτοεξοριστούν στο Βυζάντιο και να αφήσουν την εξουσία στη Μαρία και τον νεαρό γιο τους Μάνσο Β΄. Το 1029 ο Ιωάννης επέστρεψε στο Αμάλφι, χωρίς τον πατέρα του και ανέκτησε την εξουσία. Στις αρχές του 1031 συμπράττει ο ίδιος ο γιος του Σέργιος Δ΄ και ταυτόχρονα έλαβε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα τον τίτλο του πατρικίου.
Τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1034 ο Ιωάννης εξορίζεται και πάλι για να επιστρέψουν στην εξουσίαστη μητέρα του Μαρία και ο αδελφό τους Μάνσο. Αυτή η νέα αλλαγή ηγεμόνων στο Αμάλφι εξακολουθεί να συνδέεται με την επιρροή του Πανδόλφου, ο οποίος είχε χάσει την εξουσία του στη Νάπολη, αλλά εν τω μεταξύ είχε κατακτήσει την Γκαέτα. Στη συνέχεια, ο Ιωάννης Β΄αποσύρθηκε στη Νάπολη.
Στο Αμάλφι, η Μαρία ανέλαβε την εξουσία με τους τίτλους της δούκισσας και πατρικίας, λόγω του ότι ο άνδρας της ήταν Πατρίκιος, αλλά ο γιος της Μάνσο δεν κατάφερε να αποκτήσει τίτλο τον βυζαντινό Αυτοκρατόρα. Το 1030, ο Πανδόλφος έχασε την Κάπουα μετά την παρέμβαση του αυτοκράτορα Κορράδο Γ΄, έτσι η Μαρία έχασε την υποστήριξή του και ο Ιωάννης ξαναπήρε την εξουσία τον ίδιο χρόνο. Σύμφωνα με τις βυζαντινές πηγές, τυφλώνει τον αδερφό του Μάνσο και τον εξόρισε στα Νησιά Γκάλι, στα ανοικτά των ακτών του Αμάλφι. από την άλλη πλευρά, συμβιβάζεται με τη μητέρα του με την οποία μοιράζεται ονομαστικά την εξουσία, όπως αποδεικνύεται από διάφορα έγγραφα. Τον Απρίλιο του 1039, ωστόσο, ο Ιωάννης έπρεπε να παραχωρήσει την εξουσία στον Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο, τον ανιψιό του Πανδόλφου, και για τρίτη φορά να πάρει το μονοπάτι της εξορίας και να καταφύγει ξανά στο Βυζάντιο ..
Το 1042 ο Γουαϊμάρος, ο οποίος με την υποστήριξη των Νορμανδών της Αβέρσας, είχε κατακτήσει το Σορέντο την ίδια χρονιά και την Γκαέτα αποκαθιστά ως Δούκας της Αμάλφι τον αδερφό του Ιωάννη, Μάνσο. Ο τελευταίος ονόμασε συνκυβερνήτη το 1047 τον γιο του Γουαϊμάρος, έχοντας την επιθυμία να δημιουργήσει κληρονομική διαδοχή. Δεν έχουμε πληροφορίες για τον Ιωάννη κατά τη διάρκεια της εξορίας του που διήρκεσε 12 χρόνια. Το 1052 συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του Γουαϊμάρος του Σαλέρνο που δολοφονήθηκε τον Ιούνιο. Ο Μάνσο εξορίζεται και ο Ιωάννης, ο γιος του Σέργιος Δ΄ επιστρέφουν στο Αμάλφι. Στην επιστροφή του ο Ιωάννης έφερε τους βυζαντινούς τίτλους του, πατρικίου, ανθύπατου και του 'βέστη'. Κατάφερε να κερδίσει τον Γκιλσούφ Β΄ του Σαλέρνο συμμαχώντας με τον Ριχάρδο της Αβέρσα, εχθρού του Γκιλσούφ. Ο Ιωάννης είχε ήδη σχηματίσει δεσμούς με τους Νορμανδούς πριν από την πτώση του Πανδόλφου Δ΄ της Κάπουα, όταν ο θείος του Ριχάρδου, ο Ράινουλφ Ντρένγκοτ, πέθανε χωρίς κληρονόμο, είχε παντρευτεί μια από τις αδελφές του ως δεύτερο γάμο. Έπειτα έκανε ειρήνη με τον Γκιλσούφ και μπόρεσε να κυβερνήσει το Αμάλφι χωρίς πρόβλημα μέχρι το θάνατό του το 1069.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Ανθύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Βέστες Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι
Γουίλι Κέρκλαντ
Ο Γουίλι Κέρκλαντ ή Γουίλμπουρ Κέρκλαντ, (Wilbur Kirkland) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, γεννημένος το 1947, στη Νότια Καρολίνα των ΗΠΑ. Με ύψος 2,01 αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ και του πάουερ φόργουορντ ενώ είχε τη δυνατότητα να αγωνιστεί και ως σέντερ.
Αγωνίστηκε στο Κολλέγιο Τσέινι της Πενσυλβάνια και στη συνέχεια συμμετείχε σε δυο αγώνες με την ομάδα του Πίτσμπουργκ στο ABA. Ακολούθησε η στρατιωτική του θητεία και κατόπιν επέλεξε να αγωνιστεί σε Ευρωπαϊκούς συλλόγους για τα επόμενα 8 έτη.
Υπήρξε ο πρώτος ξένος αθλητής που πρωταγωνίστησε για λογαριασμό ελληνικής ομάδας σε ευρωπαϊκή διοργάνωση αγωνιζόμενος με τον Παναθηναϊκό. Μαζί με τον Κιθ Γούλφοκ υπήρξαν οι κορυφαίοι Αμερικάνοι παίκτες του Παναθηναϊκού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέχρι το 1994 που υπήρξε αφετηρία της Ευρωπαϊκής καταξίωσης του Παναθηναϊκού και οι πιο αποδοτικοί βάση στατιστικών έως την έλευση του Έντγκαρ Τζόουνς το 1988 που σημείωσε επιδόσεις που παραμένουν έως σήμερα ακατάρριπτες.
Αγωνίστηκε στον ΠΑΟ την περίοδο 1971-72 για το Κύπελλο Πρωταθλητριών καθώς δεν επιτρεπόταν η συμμετοχή ξένου αθλητή στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Φαίδωνας Ματθαίου εξήρε την ικανότητά του να προσαρμοστεί και να αποδώσει τάχιστα θεωρώντας τον πρότυπο για την αναζήτηση ξένου αθλητή για τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, ενώ από τον τύπο της εποχής χαρακτηρίστηκε εξαιρετικός.
Αγωνιζόμενος στη θέση του σέντερ ενίσχυσε τον Παναθηναϊκό στον κρίσιμο τομέα των ριμπάουντ Ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αποκλείοντας την ισχυρή Σλάβια Πράγας σημειώνοντας τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιτυχία του συλλόγου έως τότε. Με τη βοήθεια του ο Παναθηναϊκός κέρδισε σχεδόν όλες τις κορυφαίες ομάδες της εποχής (Βαρέζε, Σλάβια, Γιουκοπλάστικα, Μακάμπι) και η ομάδα που συμμετείχε στον ημιτελικό του Πρωταθλητριών του 1972 υπήρξε η πιο επιτυχημένη εκτός συνόρων έως το 1994 όταν και ο Παναθηναϊκός με το Νίκο Γκάλη κατέκτησε την τρίτη θέση στην Ευρωλίγκα. Δεν κατάφερε να αποκλείσει την Ίνις Βαρέζε και να προκριθεί στον τελικό χάνοντας την πρόκριση στη διαφορά πόντων με τον Κέρκλαντ να αγωνίζεται καλύπτοντας και τη μεγάλη απώλεια του τραυματία Γιώργου Κολοκυθά.
Αγωνίστηκε στην Ιταλία για τη Σίμενταλ Μιλάνο τη Σάκλα Άστι με την οποία συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας και στον ημιτελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων και στη συνέχεια αποκτήθηκε από την Αουσόνια
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Κρασί
200px|thumb|right|Κόκκινο κρασί (ερυθρός οίνος). Το κρασί (ή οίνος) είναι οινοπνευματώδες ποτό, προϊόν της ζύμωσης των σταφυλιών ή του χυμού τους (μούστος). Ποτά παρεμφερή του κρασιού παράγονται επίσης από άλλα φρούτα ή άνθη ή σπόρους, αλλά η λέξη κρασί από μόνη της σημαίνει πάντα κρασί από σταφύλια.
Το κρασί είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για διάφορους λόγους. Είναι αφενός ένα δημοφιλές ποτό που συνοδεύει και ενισχύει ένα ευρύ φάσμα ευρωπαϊκών και μεσογειακών γεύσεων, από τις πιο απλές και παραδοσιακές ως τις πιο σύνθετες και αφετέρου αποτελεί σημαντικό γεωργικό προϊόν που αντικατοπτρίζει την ποικιλία του εδάφους και το κλίμα ενός τόπου. Το κρασί χρησιμοποιείται επίσης σε θρησκευτικές τελετές σε πολλούς πολιτισμούς ενώ το εμπόριο κρασιού είναι ιστορικής σπουδαιότητας για πολλές περιοχές.
Ιστορικά στοιχεία
Το αμπέλι, από το οποίο προέρχεται το κρασί έχει σύμφωνα με τους παλαιοντολόγους, προϊστορία πολλών εκατομμυρίων ετών. Πριν ακόμα από την εποχή των παγετώνων ευδοκιμούσε στην πολική ζώνη, κυρίως στην Ισλανδία, στη Βόρεια Ευρώπη αλλά και τη βορειοδυτική Ασία. Οι παγετώνες περιόρισαν σημαντικά την εξάπλωσή του και επέβαλαν κατά κάποιο τρόπο την γεωγραφική απομόνωση πολλών ποικιλιών, μέρος των οποίων εξελίχθηκαν και σε διαφορετικά είδη. Στην πορεία των χρόνων, διάφοροι πληθυσμοί άγριων αμπέλων μετακινήθηκαν προς θερμότερες ζώνες, κυρίως προς την ευρύτερη περιοχή του νοτίου Καυκάσου. Στην περιοχή αυτή, μεταξύ Ευξείνου Πόντου, Κασπίας θάλασσας και Μεσοποταμίας, γεννήθηκε το είδος Άμπελος η οινοφόρος (λατ. Vitis vinifera). Οι διαφορετικές ποικιλίες αυτού του είδους καλλιεργούνται και σήμερα.
150px|thumb|right|Λευκό κρασί Η διαδικασία της αμπελουργίας εικάζεται πως έχει τις ρίζες της στην αγροτική επανάσταση και τη μόνιμη εγκατάσταση πληθυσμών με σκοπό την καλλιέργεια, χρονολογείται δηλαδή γύρω στο 5000 π.Χ. Από τους πρώτους γνωστούς αμπελοκαλλιεργητές θεωρούνται οι αρχαίοι Πέρσες, οι Σημιτικοί λαοί και οι Ασσύριοι. Τα παλαιότερα ευρήματα κρασιού τα οποία βρέθηκαν στη σημερινή Γεωργία χρονολογούνται από τις αρχές της 6ης χιλιετίας π.Χ.. Μεταγενέστερα οι γνώσεις αμπελουργίας και οινοποιίας μεταφέρθηκαν στους Αιγύπτιους, τους λαούς της Φοινίκης και τους πληθυσμούς της Μικρασίας και του Ελλαδικού χώρου.
Σύμφωνα με την αναφορά του Απολλόδωρου ο Οινεας ,ο άνακτας της Καλυδώνας πήρε πρώτος απ'το Διόνυσο το κλήμα Οι Αρχαίοι Έλληνες έπιναν το κρασί αναμειγνύοντάς το με νερό, σε αναλογία συνήθως 1:3 (ένα μέρος οίνου προς τρία μέρη νερού). Διέθεταν ειδικά σκεύη τόσο για την ανάμειξη (κρατήρες) όσο και για την ψύξη του. Η πόση κρασιού που δεν είχε αναμειχθεί με νερό ("άκρατος οίνος") θεωρείτο βαρβαρότητα και συνηθιζόταν μόνο από αρρώστους ή κατά τη διάρκεια ταξιδιών ως τονωτικό. Διαδεδομένη ήταν ακόμα η κατανάλωση κρασιού με μέλι καθώς και η χρήση μυρωδικών. Η προσθήκη αψίνθου στο κρασί ήταν επίσης γνωστή μέθοδος (αποδίδεται στον Ιπποκράτη και αναφέρεται ως "Ιπποκράτειος Οίνος") όπως και η προσθήκη ρητίνης.
Ο τρόπος παραγωγής του κρασιού σε παλαιότερες εποχές δεν διέφερε ουσιαστικά από τις σύγχρονες πρακτικές. Είναι αξιοσημείωτο πως σώζονται ως τις μέρες μας κείμενα του Θεόφραστου, τα οποία περιέχουν πληροφορίες γύρω από τους τρόπους καλλιέργειας. Οι Έλληνες γνώριζαν την παλαίωση του κρασιού, την οποία επιτύγχαναν μέσα σε θαμμένα πιθάρια, σφραγισμένα με γύψο και ρετσίνι. Το κρασί εμφιαλωνόταν σε ασκούς ή σε σφραγισμένους πήλινους αμφορείς, αλειμμένους με πίσσα για να μένουν στεγανοί.
Το εμπόριο των ελληνικών κρασιών απλωνόταν σε ολόκληρη τη Μεσόγειο μέχρι την ιβηρική χερσόνησο και τον Εύξεινο πόντο και αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες. Σε αρκετές πόλεις υπήρχαν ειδικοί νόμοι ώστε να εξασφαλίζεται η ποιότητα του κρασιού, αλλά και ενάντια στον ανταγωνισμό και τις εισαγωγές. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η νομοθεσία της Θάσου, σύμφωνα με την οποία πλοία με ξένο κρασί που πλησίαζαν το νησί θα έπρεπε να δημεύονται. Χαρακτηριστικό ήταν το κρασί Δένθις (ίσως το αρχαιότερο κρασί με ονομασία προέλευσης), που παρήγετο στην Δενθαλιάτιδα Χώρα (σημερινή περιοχή Αλαγονίας). Όπως αναφέρει ο Αλκμάν, το περίφημο κρασί Δένθις, ήταν άπυρος οίνος ανθοσμίας (Αλκμάν παρ’ Αθηναίω και Ησύχιος: Ι.31).
Οι Ρωμαίοι ήρθαν σε επαφή με το κρασί από τους Έλληνες αποίκους και τους γηγενείς Ετρούσκους και επιδόθηκαν επίσης στην αμπελοκαλλιέργεια. Με την κατάρρευση της Ρώμης και τις μεταναστεύσεις των λαών η αμπελουργία γνώρισε περίοδο ύφεσης. Σε κάποιες περιοχές η αμπελουργία εγκαταλείφθηκε για αιώνες. Σημαντικό ρόλο στην διάσωση της οινοποιίας είχαν οι κληρικοί και μοναχοί, που χρειάζονταν το κρασί για τελετουργικούς σκοπούς. Την εποχή του Καρλομάγνου και του Μεσαίωνα, η τέχνη του κρασιού γνώρισε ξανά άνθιση.
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οι μεγαλύτερες εκτάσεις γης ανήκαν στην εκκλησιαστική περιουσία και οι μοναχοί επωμίστηκαν την καλλιέργεια των αμπελιών καθώς και την παραγωγή του κρασιού. Αυτή την περίοδο μάλιστα πρέπει να εγκαταλείφθηκε και η πρακτική της ανάμειξης του κρασιού με νερό.
Στη Δύση, την ίδια περίοδο, η τέχνη του κρασιού γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Το 16ο αιώνα είχε εξαπλωθεί στην Ισπανία αλλά και στη Γαλλία. Την εποχή αυτή προωθούνται και αρκετές τεχνικές καινοτομίες, όπως η χρήση γυάλινης φιάλης και φελλού. Επιπλέον γίνεται γνωστή η παρασκευή αφρώδους οίνου (όπως για παράδειγμα η σαμπάνια, που αποδίδεται στον Γάλλο βενεδικτίνο μοναχό Περινιόν).
Οινοποιία
233px|thumb|right|Ποικιλία σταφυλιού Οι ρώγες του σταφυλιού, που αποτελεί και την πρώτη ύλη του κρασιού, περιέχουν σάκχαρα, οργανικά οξέα και νερό (πάνω από 70%). Η περιεκτικότητα σε αυτές τις ουσίες εξαρτάται κάθε φορά από την ποικιλία, το υπέδαφος, τις κλιματικές συνθήκες, αλλά και από την χρονική στιγμή της ωρίμανσης του σταφυλιού. Μετά την διαδικασία του τρύγου (συγκομιδής), ακολουθεί η γλευκοποίηση, η διαδικασία δηλαδή κατά την οποία εξάγεται το γλεύκος (ή συνήθως μούστος) από το σταφύλι. Για την έκθλιψη του μούστου χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι, συνηθέστερα με χρήση ειδικών μηχανημάτων που λειτουργούν συνθλίβοντας το σταφύλι ανάμεσα σε περιστρεφόμενους κυλίνδρους. Κατά τη γλευκοποίηση, επιβάλλεται η αφαίρεση των κοτσανιών (αποβοστρύχωση) του σταφυλιού, καθώς είναι επιζήμια τόσο για την γεύση του τελικού κρασιού, όσο και για την υγεία του καταναλωτή.
250px|thumb|left|Ποικιλία μαύρου σταφυλιού Στη συνέχεια ακολουθεί η τελική διαδικασία της ζύμωσης. Το οινόπνευμα που περιέχει το κρασί παράγεται από τα σάκχαρα του μούστου με την αντίδραση της αλκοολικής ζύμωσης, που επιτελείται από ειδικά ένζυμα, τις ζυμάσες των ζυμομυκήτων. Οι ζυμομύκητες υπάρχουν αδρανοποιημένοι στο φλοιό των σταφυλιών και καθώς έρχονται σε επαφή με το μούστο, πολλαπλασιάζονται και επιτελούν τη ζύμωση. Εκτός από αιθυλική αλκοόλη παράγεται και διοξείδιο του άνθρακα αλλά και μια σειρά δευτερευόντων προϊόντων και ενώσεων με καθοριστική σημασία πολλές φορές για την ποιότητα του οίνου. Η διαδικασία της ζύμωσης διαρκεί συνήθως 8-25 ημέρες. Είναι σύνηθες, να παρατείνεται ή να διακόπτεται η ζύμωση με τεχνητά μέσα, κυρίως μέσω της διατήρησης της θερμοκρασίας σε χαμηλά ή υψηλά επίπεδα αντίστοιχα. Ο χρόνος της ζύμωσης είναι καθοριστικός για το κρασί που θα παραχθεί τελικά. Επιπλέον γίνεται συνήθως λόγος για λευκή και ερυθρή οινοποίηση, ανάλογα με το χρώμα του παραγόμενου κρασιού.
Ιδιαίτερη αξία έχει τέλος και η διαδικασία ωρίμανσης του κρασιού. Θεωρείται γενικά πως ένα κρασί γίνεται καλύτερο όσο παλιώνει, ωστόσο διαφορετικά είδη κρασιού χαρακτηρίζονται και από διαφορετική διάρκεια ζωής. Επιπλέον ένα κρασί μπορεί να υποστεί και γήρανση, οπότε και δεν πρέπει να καταναλώνεται. Κύρια επιδίωξη αποτελεί στην πράξη η αργή και ελεγχόμενη οξείδωση του κρασιού. Η διάρκεια της ωρίμανσης του ποικίλλει και συνήθως κυμαίνεται από μερικούς μήνες έως λίγα χρόνια. Γενικά ελάχιστα κρασιά έχουν διάρκεια ζωής άνω των 50 ή 100 ετών, ενώ τα περισσότερα φθάνουν στην ποιοτική τους κορύφωση εντός μερικών χρόνων. Η χημική ουσία του κόκκινου κρασιού, ρεσβερατρόλη, συμβάλλει στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης.
Φυσικό Κρασί
Το φυσικό κρασί είναι το κρασί το οποίο τηρεί κάποια κριτήρια ώστε να χαρακτηριστεί "φυσικό", καθώς αυστηρός όρος για το τι είναι «φυσικό κρασί» δεν υπάρχει. Οι αμπελώνες που προέρχεται το σταφύλι πρέπει να είναι βιολογικοί ή βιοδυναμικοί και ο τρύγος να γίνεται μόνο με τα χέρια και όχι με μηχανικά μέσα. Η αλκοολική ζύμωση πρέπει να γίνεται με άγριες ζύμες και χωρίς να προστεθούν ένζυμα. Επίσης το "φυσικό κρασί" δεν έχει πρόσθετα (acid, tannin, colouring) εκτός από θειώδη που δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 70mg/l. Τέλος, κανενός είδους άλλη τεχνική επεξεργασία δεν εφαρμόζεται, όπως αντίστροφη όσμωση, spinning cone, κρυοεκχείλιση, ultraviolet C irradiation, φινίρισμα, καθώς και σταθεροποίηση. Το κρασί πρέπει να είναι ελαφριά ή καθόλου φιλτραρισμένο.
Ονοματοδοσία και ταξινόμηση
thumb|right|233px|Αμπελώνας Τα κρασιά είτε ονομάζονται από την ποικιλία σταφυλιών τους είτε από τον τόπο παραγωγής τους. Ιστορικά, τα κρασιά από την Αυστραλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τη Γερμανία ονομάστηκαν αποκλειστικά από την ποικιλία σταφυλιών τους, ενώ κρασιά από τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα προσδιορίστηκαν κυρίως από το γεωγραφικό τόπο παραγωγής τους.
Τα κρασιά ταξινομούνται ακόμα με το έτος της συγκομιδής σταφυλιών (τρύγος). Συνήθως παράγονται από σταφύλια της συγκομιδής ενός έτους και χρονολογούνται με βάση το έτος αυτό.
Επιπλέον υπάρχουν κάποιες ειδικές κατηγορίες κρασιών όπως είναι ο αφρώδης οίνος, ο οποίος περιέχει και το διοξείδιο του άνθρακα ("ανθρακικό") που παράγεται κατά τη διάρκεια της ζύμωσης. Το διοξείδιο αυτό δεν εισάγεται επιπρόσθετα στο μπουκάλι εμφιάλωσης, όπως γίνεται στα αναψυκτικά καθώς αυτή η μέθοδος απαγορεύεται. Για τον εγκλωβισμό του διοξειδίου στη φιάλη χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι, είτε μέσω της εμφιάλωσης του κρασιού πριν ολοκληρωθεί η ζύμωση, είτε μέσω της ολοκλήρωσης της ζύμωσης σε αεροστεγείς δεξαμενές. Εκλεκτότερο παράδειγμα αφρώδους οίνου είναι η γαλλική Σαμπάνια.
Τα κρασιά μπορούν να ταξινομηθούν επίσης ως ξηρά, γλυκά ή ημίγλυκα. Η γλυκύτητα των κρασιών μπορεί να μετρηθεί κατά τη διαδικασία της συγκομιδής αν και στην πράξη καθορίζεται από το ποσό της ζάχαρης που παραμένει στο κρασί μετά από τη ζύμωση. Έτσι, το ξηρό κρασί δεν περιέχει υπόλοιπο ζάχαρης.
Ποικιλίες κρασιών
Ποικιλίες σταφυλιών που καλλιεργούνται διεθνώς:
Στην Ελλάδα, κύριες αμπελοοινικές περιοχές είναι η Πελοπόννησος, η Κρήτη, η Στερεά Ελλάδα και Εύβοια, η Μακεδονία και η Θράκη. Σημαντικές αμπελουργικές εκτάσεις υπάρχουν επίσης στα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, στα Δωδεκάνησα και στη Θεσσαλία.
Ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα:
Κρασί με φημισμένη ονομασία προέλευσης
Διεθνής οίνοι
Αφρώδης οίνος
Ελληνικοί οίνοι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αλκοολούχα ποτά Κατηγορία:Τρόφιμα τελετουργικού χαρακτήρα
Αντλία (αστερισμός)
Με την ονομασία Αντλία (Λατινικά, ονομαστική: Antlia, γενική: Antliae, αστρον. σύμβολο: Ant), φέρεται αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Λακάιγ (Lacaille) και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.
Συνορεύει με τους αστερισμούς Πυξίδα, Ιστία, Κένταυρο και `Υδρα. Ο La Caille ονόμασε αρχικά τον αστερισμό αυτό Machine Pneumatique και στα λατινικά Machina Pneumatica (αεραντλία), αλλά μεταξύ των αστρονόμων επεκράτησε το απλό Antlia. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή αν και κείται στο σύνολό του στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο αστερισμός φαίνεται ολόκληρος από την Ελλάδα τα ανοιξιάτικα βράδια. Επειδή οι αστέρες του είναι αμυδροί, κανένας τους δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρά το γεγονός ότι ο Gould του απέδιδε 85 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι.
Ο αστέρας α Αντλίας είναι και ο λαμπρότερος, με φαινόμενο μέγεθος 4,25 και φασματικό τύπο K4 III. Απέχει από τη Γη 366 έτη φωτός.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Παρότι σε μία κατεύθυνση μόλις έξω από το γαλαξιακό επίπεδο, ο αστερισμός αυτός είναι πλούσιος σε μακρινούς γαλαξίες. Ο φωτεινότερος από αυτούς είναι ο NGC 2997, σπειροειδής, με φαινόμενο μέγεθος 9,4. Ο λεγόμενος Νάνος της Αντλίας (PGC 29194) είναι ελλειπτικός νάνος γαλαξίας, μέλος της Τοπικής Ομάδας (απέχει από τη Γη «μόλις» 3,3 εκατομμύρια έτη φωτός), αλλά χρειάζεται ισχυρό τηλεσκόπιο για να παρατηρηθεί, αφού έχει φαιν. μέγεθος 15. Η ανακάλυψή του έγινε από τους M. Irwin, A. Whiting και G. Hau του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ με το αγγλικό τηλεσκόπιο Schmidt στην Αυστραλία, και ανακοινώθηκε στις 10 Απριλίου 1997. Περιέχει περίπου ένα εκατομμύριο αστέρες και έχει διάμετρο 4.000 ως 6.000 έτη φωτός, δηλαδή οι αστέρες του βρίσκονται κατανεμημένοι 2.500 φορές αραιότερα από αυτούς ενός μέσου σφαιρωτού σμήνους.
- Ο αστέρας S Αντλίας (S Ant), που ανακαλύφθηκε το 1888 και είναι ορατός και με κιάλια, κατείχε για μερικά χρόνια τον τίτλο του μεταβλητού αστέρα με τη μικρότερη γνωστή περίοδο, 7 ώρες και 47 λεπτά, μέχρι που τον έχασε από τον U Πηγάσου. Ο S Αντλίας ανήκει στην κατηγορία των μεταβλητών δι' εκλείψεων και ειδικότερα στον τύπο του W UMa, πρόκειται δηλαδή στην πραγματικότητα για δύο αστέρες που είναι ενωμένοι μεταξύ τους με ένα «λαιμό» ύλης.
Πύλη Νομεντάνα
Η Πύλη Νομεντάνα, λατιν.:Porta Nomentana) ήταν μία από τις πύλες των Αυρηλιανών τειχών της Αρχαίας Ρώμης, στην Ιταλία. Βρίσκεται κατά μήκος της Βιάλε ντελ Πολικλίνικο, γύρω στο 70 μ. ανατολικά της Πόρτα Πία. Τώρα πια είναι σφραγισμένη ενώ πάνω της ακουμπά ο τοίχος του κτιρίου της Βρετανικής Πρεσβείας στη Ρώμη.
Ιστορία
Κτίστηκε ως πύλη με ένα τόξο μεταξύ 270 και 273 μ.Χ. επί Αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Ο αρχικός δεξιός ημικυκλικός πύργος της σε τετραγωνικά θεμέλια (quadrato) εξακολουθεί να φαίνεται, ενώ στον αριστερό πύργο έχει ενσωματωθεί τάφος, που εικάζεται ότι ανήκε στον Κόιντο Ατέριο (Quintus Aterius), διάσημο ρήτορα στην Αυλή του Τιβερίου.
Το μάρμαρο του τάφου χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη της πύλης σε αναστηλώσεις της περιόδου του Ονώριου το 403. Σε εκείνη την αναστήλωση, έκλεισαν επίσης οι δύο κοντινές θυρίδες προς την κατεύθυνση της Κάστρα Πραιτόρια ενώ αποκαταστάθηκε η  Πόρτα Σαλάρια.
Στη μεσαιωνική περίοδο η πύλη ήταν γνωστή ως η «Πύλη της Αγίας Αγνής», επειδή οδηγούσε στη Βασιλική της Αγίας Αγνής. Αναφερόταν επίσης ως «Πόρτα ντε Ντομίνα» ή «Ντόμναε» (της Κυρίας).
Ένα έγγραφο του 1474 αναφέρει την τιμή για το συμβόλαιο ενοικίασης της Πύλης (δικαίωμα είσπραξης φόρων διέλευσης) σε «24 φιορίνια και 47 σολδία ανά sextaria». (δηλ. για 6 μήνες)
Μετατράπηκε σε πύλη δύο τόξων από τον πάπα Πίο Δ΄ το 1564 (όπως περιγράφεται σε παπική επιγραφή στην Πύλη), την ίδια χρονιά που αντικαταστάθηκε από την Πόρτα Πία ως οδός πρόσβασης στη Βία Νομεντάνα. Η αψίδα από πλίνθους αυτής της φάσης, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο παπικός θυρεός, και ο αρχικός δεξιός ημικυκλικός πύργος (με τα τετραγωνικά θεμέλια) εξακολουθούν να φαίνονται. Δέκα χρόνια αργότερα έκελισε και η Πόρτα Ασινάρια, για να αντικατασταθεί από τη νέα Πόρτα Σαν Τζοβάννι. Ο αρχικός αριστερός πύργος του 3ου αι. κατεδαφίστηκε το 1827, για να ανασκαφεί ο τάφος του 1ου αι. μ.Χ. που ήταν ενσωματωμένος σε αυτόν (πριν από την πύλη η περιοχή ήταν έξω από το κέντρο της πόλης και αραιοκατοικημένη, και επομένως ιδανική για νεκροταφείο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Κερβέντ (Αγκντάμ)
Το Κερβέντ είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,804. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Ορτά Κερβέντ, Αγιάκ Κερβέντ, Τσιραχλί και Κολκισλάκ.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2009-2010
Το πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών 2009−2010 ήταν το 18ο πρώταθλημα Α' κατηγορίας ποδοσφαίρου γυναικών. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση έγιναν δύο όμιλοι, ο Βόρειος με 7 ομάδες και ο Νότιος με 8 ομάδες. 3 ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην τελική φάση. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για έκτη φορά στην ιστορία του.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 2007-2008
Το 35ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων του 2008 διοργανώθηκε στην Κύμη της Εύβοιας, από 18 ως 23 Αυγούστου 2008
Αποτελέσματα
1η αγωνιστική:
ΑΓΣ Ιωαννίνων-Νίκη Βόλου 53-71
Αρίων Ξάνθης-Πανιώνιος 53-110
Mαντουλίδης-Ηλυσιακός 80-81
2η αγωνιστική:
Νίκη Βόλου-Αρίων Ξάνθης 93-64
Ηλυσιακός-ΑΓΣ Ιωαννίνων 84-47
Πανιώνιος-Μαντουλίδης 67-72
3η αγωνιστική:
ΑΓΣ Ιωαννίνων-Μαντουλίδης 53-73
Αρίων Ξάνθης-Ηλυσιακός 43-102
Πανιώνιος-Νίκη Βόλου 82-68
4η αγωνιστική:
ΑΓΣ Ιωαννίνων-Πανιώνιος 50-64
Μαντουλίδης-Αρίων Ξάνθης 85-60
Ηλυσιακός-Νίκη Βόλου 72-61
Αρίων Ξάνθης-ΑΓΣ Ιωαννίνων 61-52
Πανιώνιος-Ηλυσιακός 53-69
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2007 2008 Πανελληνιο Εφηβων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Εύβοια
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2009-2010
Πίνακας αποτελεσμάτων
Σημείωση1: Η Άρτεμις '97 αποχώρησε από το πρωτάθλημα κι έχασε όλους τους αγώνες της από την 9η αγωνιστική κι έπειτα με 3−0 άνευ αγώνα.
Πηγές
Ιστότοπος epo.gr
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2009-2010 Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
18 Απριλίου
17 Απριλίου | 18 Απριλίου | 19 Απριλίου
Η 18η Απριλίου είναι η 108η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (109η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 257 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Δημοκράτης (εφημερίδα Κύπρου)
Ο Δημοκράτης ήταν μια καθημερινή κυπριακή εφημερίδα, η οποία εκδιδόταν από το 1946 έως το 1949. Αποτελούσε όργανο της κεντρικής επιτροπής του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζομένου Λαού (ΑΚΕΛ).
Ιστορικό
Ο Δημοκράτης ξεκίνησε ως δισέλιδη (ένα φύλλο). Αργότερα έγινε τετρασέλιδη και μετέπειτα επανήλθε στο δισέλιδα με τετρασέλιδα της Κυριακές. Ήταν μεγάλου μεγέθους εφημερίδα (62 Χ 46 εκ.), εννεάστηλη (πλάτος στήλης 4,5 εκ.) και ασπρόμαυρη. Μετέπειτα, η εφημερίδα εμφανιζόταν το κόκκινο χρώμα περιοδικά στην προμετωπίδα και σε κύριους τίτλους της πρώτης σελίδας. Στον πρώτο χρόνο της έκδοσής της ήταν δισέλιδη (ένα φύλλο), αργότερα έγινε τετρασέλιδη, αλλά επανήλθε στο δισέλιδο με τετρασέλιδα τις Κυριακές.
Ο Δημοκράτης χαρακτηριζόταν για την μαχητική της αρθρογραφία εναντίον της αποικιακής κυβέρνησης, της Βρετανίας, των ΗΠΑ και των άλλων «ιμπεριαλιστικών δυνάμεων». Υπερασπιζόταν με σθένος και υποστήριζε φανατικά τους αγώνες και τις εκδηλώσεις του κυπριακού ελληνισμού για ένωση του με την Ελλάδα. Υποστήριζε επίσης τις ανταρτικές κομμουνιστικές δυνάμεις στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο.
Λόγω της μαχητικής αρθρογραφίας και της οξείας αντιπαράθεσης της προς την αποικιακή κυβέρνηση αλλά και τις δεξιές δυνάμεις του τόπου, κατηγορήθηκε για ποινικά αδικήματα και με απόφαση του δικαστηρίου η κυκλοφορία της απαγορεύτηκε για τρεις μήνες στις 21 Μαρτίου 1949, με την κατηγορία ότι στις 4 Μαρτίου 1949 δημοσίευσε άρθρο στασιαστικού περιεχομένου με τίτλο «Συμπαιγνία». Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ο Τουρκοκύπριος δικαστής Ζεκκιά. Ο υπεύθυνος διευθυντής της εφημερίδας Μίνως Περδίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών μηνών, η Λαϊκή Εκδοτική Εταιρεία σε πρόστιμο £50 και το τυπογραφείο «Κόσμος» σε πρόστιμο £15. Μέχρι τότε η εφημερίδα είχε κυκλοφορήσει 712 φύλλα.
Στις 3 Απριλίου 1949 η εφημερίδα στην ουσία επανεκδόθηκε με τον τίτλο Νέος Δημοκράτης, με την ίδια ακριβώς μορφή, το ίδιο σήμα και την ίδια πολιτική τοποθέτηση.
Τσάτσος
Το επώνυμο Τσάτσος/Τσάτσου πιθανόν αναφέρεται στους:
Καραμπαγκλάρ (Σαμκίρ)
Το Καραμπαγκλάρ είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Σαμκίρ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 377 κατοίκων και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Καραμπαγκλάρ και Μπαρλιμπάγκ.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμκίρ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Another World
Το Another World, γνωστό ως Out of This World στη βόρεια Αμερική και Outer World (ιαπωνικά: アウターワールド, Χέπμπορν: Autā Wārudo) στην Ιαπωνία, είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που σχεδιάστηκε από τον Éric Chahi για την Delphine Software και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1991. Το παιχνίδι αφηγείται την ιστορία του Lester, ενός νεαρού επιστήμονα ο οποίος, ως αποτέλεσμα ενός πειράματος που πήγε στραβά, βρίσκει τον εαυτό του παγιδευμένο σε έναν εξωγήινο κόσμο, όπου πρέπει να παλέψει για την επιβίωσή του.
Το Another World αρχικά αναπτύχθηκε για τα Amiga και Atari ST, ενώ αργότερα κυκλοφόρησε για τα Apple IIGS και MS-DOS, και μεταφέρθηκε σε πολλά σύγχρονα συστήματα όπως μοντέρνοι υπολογιστές, κονσόλες και κινητά τηλέφωνα. Το 2006, ο Chahi κυκλοφόρησε ανεξάρτητα την 15th Anniversary Edition για υπολογιστές, και πέντε χρόνια αργότερα την επακόλουθη 20th Anniversary Edition, η οποία έκανε το παιχνίδι συμβατό με πολλές κονσόλες και πλατφόρμες.
Το Another World είναι καινοτόμο για τη χρήση κινηματογραφικών εφέ είτε σε πραγματικό χρόνο είτε σε cutscenes, πράγμα για το οποίο έχει κερδίσει επαίνους από τους κριτικούς και εμπορική επιτυχία. Επιπλέον, επηρέασε πολλά άλλα βιντεοπαιχνίδια και σχεδιαστές, εμπνέοντας τίτλους όπως το Flashback, το Ico, το Metal Gear Solid, και το Silent Hill.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1991 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τέχνης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amiga Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Atari ST Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του GP2X Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega-CD Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Vita Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Delphine Software International Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Interplay Entertainment Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ροτοσκοπημένα γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με διανυσματικά γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Windows Mobile Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Apple IIGS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 3DO
Πτηνόν (αστερισμός)
Πτηνόν (Λατινικά: Apus, συντομογραφία: Aps) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους εξής επτά αστερισμούς: Νότιον Τρίγωνον, Διαβήτης, Μυία, Χαμαιλέων, Οκτάς, Ταώς και Βωμός.
Η μορφή Apous, που βρίσκεται στον Καίσιο, είναι πιστότερη στο ελληνικό πρωτότυπο. Η λέξη εννοεί το είδος πουλιού «άπους» της Νέας Γουινέας, γνωστότερο ως Παραδείσιο πτηνό (το πουλί του Παραδείσου), το Paradisaeus Ales του Καισίου. Ο Bayer το αναφέρει ως Apis Indica (= Ινδική Μέλισσα) στην πλανισφαίρα του των νέων νότιων αστερισμών, όπου όμως απεικονίζεται ως πουλί. Στη συντομευμένη γερμανική έκδοση του έργου του Bayer (1720) εμφανίζεται ως Apus Indica και στα γερμανικά Indischer Vogel. Στο παρελθόν εμφανιζόταν και η ονομασία Avis Indica, που επίσης σημαίνει «Το Πτηνόν των Ινδιών».
Σε αγγλόφωνες πηγές, όπως στην πρώτη αγγλική έκδοση της «Λαϊκής Αστρονομίας» του Φλαμαριόν (19ος αι.), το Πτηνόν έχει αποδοθεί ως το οικιακό χελιδόνι, από το είδος Hirundo apus = το πετροχελίδονο.
Στην Κίνα το Πτηνόν εμφανίζεται ως E Cho, δηλαδή το «Περίεργο σπουργίτι», καθώς επίσης και ως το «Μικρό Πτηνό-Θαύμα». Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ μετέβαλε εντελώς τον χαρακτήρα του αστερισμού ενώνοντάς τον με τον Χαμαιλέοντα και την Μυία, και σχηματίζοντας από το σύνολο τη βιβλική Εύα.
Ελαιόλαδο
Ελαιόλαδο είναι το λάδι που προέρχεται από τους καρπούς της ελιάς (Olea europea). Το παρθένο ελαιόλαδο παράγεται με μηχανική επεξεργασία του ελαιοκάρπου στα ελαιοτριβεία. Είναι βασικό στοιχείο της μεσογειακής διατροφής και θεωρείται προϊόν υγιεινής διατροφής λόγω της περιεκτικότητάς του σε μονοακόρεστα λιπαρά, αντιοξειδωτικές ουσίες κλπ.