cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπέργκαμα
Αλλιανοί
Οι Αλλιανοί είναι ένας αρχαίος ιαματικός οικισμός, με ερείπια, που χρονολογούνται κυρίως από την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (2ος αιώνας μ.Χ.), που βρίσκεται κοντά στην πόλη Μπέργκαμα (αρχαία Πέργαμος) στην επαρχία Σμύρνης της Τουρκίας. Η τοποθεσία βρίσκεται σε απόσταση 18 χιλιομέτρων βορειοανατολικά του Μπέργκαμα, στο δρόμο προς τη γειτονική πόλη Ιβρίντι.
Μια ιδιαιτερότητα των Αλλιανών είναι ότι είναι μια πολύ πρόσφατη ιστορική ανακάλυψη. Αναφέρθηκε μόνο μία φορά τον 2ο αιώνα από τον ρήτορα και ιατρικό συγγραφέα Αίλιο Αριστείδη στους « Ιερούς Λόγους» (ΙΙΙ.1), μια από τις βασικές πηγές για τη γνώση της επιστήμης της θεραπείας όπως έγινε κατανοητή εκείνη την εποχή. Κανένας άλλος συγγραφέας της αρχαιότητας ούτε κάποιο γνωστό επιγραφικό εύρημα δεν είχε αναφερθεί στους Αλλιανούς.
Οροπέδιο Κόζακ
αριστερά|μικρογραφία| Επαρχιακός δρόμος στο οροπέδιο Κόζακ Το οροπέδιο Κόζακ (Kozak Yaylası) είναι μια ψηλή πεδιάδα σε υψόμετρο, που κυμαίνεται μεταξύ 500 και 1000 μέτρων και ξεκινά από απόσταση 20 χιλιομέτρων από το κέντρο του Μπέργκαμα στη βόρεια κατεύθυνση. Η πεδιάδα είναι μια αγαπημένη περιοχή εκδρομών, φημισμένη για τα χειροποίητα κλωστοϋφαντουργικά της προϊόντα και τα πευκοδάση των οποίων το κουκουνάρι εξάγεται επίσης εκτενώς.
Κατασκευή ανεμογεννητριών
Η LM Wind Power, ένα τμήμα της GE Renewable Energy, δημιούργησε ένα εργοστάσιο κατασκευής ανεμογεννητριών στην Μπέργκαμα το 2017. Τα πρώτα πτερύγια, που παρήγαγε χρησιμοποιήθηκαν στο αιολικό πάρκο Bodangora στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας.
Χαλιά Μπέργκαμα
Αν και η ιστορία της ταπητουργίας στο Μπέργκαμα χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, τα περισσότερα χαλιά, που έχουν διασωθεί δεν παλαιώνουν περισσότερο από 200 χρόνια - κυρίως λόγω της περιεκτικότητάς τους σε μαλλί. Τα παλαιότερα σωζόμενα χαλιά Μπέργκαμα βρίσκονται σε τζαμιά μέσα και γύρω από το Μπέργκαμα, καθώς και στο αρχαιολογικό μουσείο στο Μπέργκαμα.
Φεστιβάλ Μπέργκαμα
Μεταξύ 18 και 24 Ιουνίου, το Μπέργκαμα γιορτάζει το ετήσιο φεστιβάλ «Bergama Kermesi», το οποίο συμπληρώνει ήδη την εβδομηκοστή δεύτερη επέτειό του. Το Bergama Kermesi είναι ένα σημαντικό τοπικό γεγονός, που γενικά γιορτάζεται με την παρουσία διάσημων Τούρκων, τραγουδιστών, παικτών, ποιητών και συγγραφέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Λούμπον
Ιστορία
Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του Λούμπον χρονολογείται από το 1316, ενώ το Ζαμπικόβο αναφέρθηκε το 1283 και το Λάσεκ ιδρύθηκε το 1756. Και τα τρία χωριά ήταν μέρος της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος μέχρι το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, όταν προσαρτήθηκαν από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το Λούμπον ανακτήθηκε από τους Πολωνούς το 1807, συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. αριστερά|μικρογραφία| Γεωπονικό Κολέγιο στο Ζαμπικόβο τη δεκαετία του 1870 Από το 1856 μια σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε το Πόζναν με το Βρότσουαφ διέσχιζε το σημερινό Λούμπον. Το 1870 ιδρύθηκε στο Ζαμπικόβο, ως πολωνικό κολέγιο, ένα Γεωπονικό Κολέγιο (Wyższa Szkoła Rolnicza) και αναγκάστηκε να κλείσει το 1876 ως αποτέλεσμα των αντιπολωνικών πολιτικών των γερμανικών αρχών. Από το 1871 μέρος της Γερμανίας, οι Γερμανοί εντόπισαν νέα εργοστάσια στο Λούμπον και ξεκίνησαν τον γερμανικό αποικισμό μετά το 1905, προκειμένου να αλλάξουν την εθνική του σύνθεση. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918 και το Λούμπον επανενσωματώθηκε στην Πολωνία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Λούμπον καταλήφθηκε από τη Γερμανία από το 1939 έως το 1945. Οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας για Εβραίους στο Ζαμπικόβο (που οι Ναζί το αποκαλούσαν Poggenburg) στα βορειοδυτικά του Λούμπον. Το 1943-1945 το Ζαμπικόβο ήταν επίσης ο χώρος ενός ναζιστικού στρατοπέδου φυλακών, το οποίο αντικατέστησε το στρατόπεδο Οχυρό VII στο δυτικό Πόζναν, και στο οποίο φυλακίστηκαν πάνω από 20.000 άτομα. Οι κρατούμενοι ήταν κυρίως μέλη του πολωνικού κινήματος αντίστασης, αλλά και Λουξεμβουργιανοί, Ολλανδοί, Ούγγροι, Σλοβάκοι, Αμερικανοί, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου και λιποτάκτες από τη Βέρμαχτ. Οι κρατούμενοι υποβλήθηκαν σε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, βασανιστήρια και εκτελέσεις. Τώρα υπάρχει ένα μουσείο και ένα μνημείο με τον τίτλο Nigdy wojny («Ποτέ πόλεμος») του Γιούζεφ Γκοσουάφσκι, καθώς και άλλα μνημεία για διάφορους ανθρώπους που φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο.
Το Λούμπον έλαβε προνόμια πόλης το 1954 με το Ζαμπικόβο και το Λάσεκ να περιλαμβάνονται στα όρια της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Πόζναν
Χελ (Πολωνία)
Το Χελ (πολωνικά: Hel, κασουβικά: Hél, γερμανικά: Hela) είναι παραθαλάσσια πόλη αναψυχής στο Πόβιατ Πουτσκ του Βοεβοδάτου Πομερανίας της Πολωνίας. Βρίσκεται στην άκρη της Χερσονήσου του Χελ, περίπου 33 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική χώρα της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.212 κάτοικοι (2020).
Πρώιμες αναπτύξεις
Το κασουβικό χωριό Χελ αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1198 ως κέντρο της εμπορικής περιοχής ρέγγας με το όνομα Γκέλεν (Gellen). Σε ένα από τα χρονικά της Δανίας του 1219 αναφέρεται ότι ένα κατεστραμμένο πλοίο του Βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας αποβιβάστηκε στη στεριά σε ένα «νησί Χελ». Τον 13ο αιώνα το χωριό έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα εμπορίου της περιοχής, ανταγωνιζόμενο την κοντινή πόλη του Γκντανσκ. Τότε ήταν που στο χωριό παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης από τον Δούκα Σφιετόπελκ Β΄ το Μέγα της Πομερανίας. Τα προνόμια επιβεβαιώθηκαν αργότερα το 1378, όταν η πόλη περιήλθε στην κυριαρχία των Τεύτονων Ιπποτών.
Αρχικά η πόλη βρισκόταν περίπου 1,5 χιλιόμετρο από το σημερινό της κέντρο. Περιείχε εκκλησία, νοσοκομείο, δημαρχείο, δύο αγορές, αρκετούς ξενώνες και ένα μικρό λιμάνι. Ωστόσο, κατά τον 15ο αιώνα η χερσόνησος άρχισε να συρρικνώνεται λόγω της θαλάσσιας διάβρωσης και σύντομα η πόλη μεταφέρθηκε σε ασφαλέστερο μέρος. Το 1417 χτίστηκε η Εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην πόλη, αφιερωμένη στον προστάτη άγιο των ψαράδων. Το Χελ γνώρισε μια περίοδο ανάπτυξης, αλλά αργότερα έμεινε πίσω από την ταχύτερα αναπτυσσόμενη πόλη του Γκντανσκ. Το 1466, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας παραχώρησε την πόλη ως φέουδο στους ηγεμόνες του Γκντανσκ, γεγονός που έδωσε τέλος στον αγώνα που διήρκεσε έναν αιώνα για οικονομική κυριαρχία στον Κόλπο του Γκντανσκ. Το 1526, ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας απέσυρε όλα τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί προηγουμένως στον Χελ και πούλησε την πόλη και τη χερσόνησο στις αρχές της πόλης του Γκντανσκ. Από τότε, η μοίρα του Χελ ήταν συνδεδεμένη με τις τύχες του μεγαλύτερου γείτονά της.
Τον 17ο και 18ο αιώνα, οι παρατεταμένοι πόλεμοι και μια σειρά από φυσικές καταστροφές προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στην πόλη. Ερημώθηκε σοβαρά και το 1793 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας. Το 1872 η κυβέρνηση του νεοσύστατου γερμανικού κράτους κατάργησε τα δικαιώματα της πόλης που είχαν παραχωρηθεί στον Χελ έξι αιώνες νωρίτερα. Μετά από αυτό το χωριό Χέλα (όπως λέγεται στα γερμανικά) έχασε μεγάλο μέρος της σημασίας του.
Νεότερη εποχή
αριστερά|μικρογραφία| [[Φάρος του Χελ]] Η περίοδος της παρακμής σταμάτησε το 1893 όταν χτίστηκε ένα ψαρολίμανο στο χωριό. Παρείχε καταφύγιο για αλιευτικά σκάφη, αλλά έγινε επίσης δημοφιλής προορισμός για εκδρομές το Σαββατοκύριακο των κατοίκων του Ντάντσιχ (Γκντανσκ) και του Ζόποτ (Σόποτ). Το 1896 το χωριό έλαβε το καθεστώς του παραθαλάσσιου θερέτρου.
Ως αποτέλεσμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η Πολωνία επανιδρύθηκε ως ανεξάρτητο έθνος. Το Χελ, πριν από τον πόλεμο ένα κυρίως γερμανικό χωριό (93% το 1905 ), έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας. Το 1921 κατασκευάστηκε ένας νέος σιδηρόδρομος κατά μήκος της χερσονήσου που συνδέει την πόλη με την ηπειρωτική χώρα. Οι αρχές του Βοεβοδάτου Πομερανίας (1919-1939) σχεδίαζαν επίσης να χτίσουν έναν δρόμο προς το χωριό, αλλά η χερσόνησος βρέθηκε ήταν στενή εκείνη την εποχή. Σύντομα, το Χελ έγινε ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά κέντρα στην πολωνική Πομερανία. Κατασκευάστηκαν νέα προάστια με βίλες για τους τουρίστες, καθώς και νέα εκκλησία, σχολείο, ινστιτούτο αλιείας και γεωφυσικό παρατηρητήριο. Επιπλέον, το χωριό έγινε μια από τις δύο κύριες ναυτικές βάσεις του Πολωνικού Πολεμικού Ναυτικού. Το λιμάνι επεκτάθηκε και το 1936 ο Πρόεδρος της Πολωνίας κήρυξε τη χερσόνησο «Οχυρωμένη Περιοχή» υπό τη δικαιοδοσία του Πολωνικού Στρατού. Η ναυτική βάση επεκτάθηκε σημαντικά και κατασκευάστηκε μια συστοιχία παράκτιου πυροβολικού για την κάλυψη των στρατιωτικών εγκαταστάσεων. αριστερά|μικρογραφία| [[Νάρκη θαλάσσης wz. 39/08 στο υπαίθριο μουσείο ναυτικού εξοπλισμού]] Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η Χερσόνησος του Χελ ήταν ένας από τους μακροβιότερους θύλακες της αντίστασης του Πολωνικού Στρατού. Περίπου 3.000 στρατιώτες των μονάδων της Ομάδας Παράκτιας Άμυνας (Grupa Obrony Wybrzeża) υπό τον Διοικητή Βουοντζίμιες Στέιερ υπερασπίστηκαν την περιοχή μέχρι τις 2 Οκτωβρίου 1939. Λίγο πριν από τη συνθηκολόγηση, Πολωνοί στρατιωτικοί μηχανικοί πυροδότησαν μια σειρά από κεφαλές τορπίλης, οι οποίες χώριζαν τη χερσόνησο από την ηπειρωτική χώρα μετατρέποντάς τη σε νησί. Στη συνέχεια, το Χελ καταλήφθηκε από τη Γερμανία. Ήδη το 1939, οι κατακτητές πραγματοποίησαν την πρώτη εκδίωξη των Πολωνών, οι οποίοι στη συνέχεια υποδουλώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία και στη θέση τους ήρθαν νέοι Γερμανοί άποικοι σε διάφορα σημεία της περιοχής. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, το Kriegsmarine χρησιμοποίησε τη ναυτική βάση του Χελ για να εκπαιδεύσει πληρώματα υποβρυχίων. Στο τέλος του πολέμου το χωριό ήταν το τελευταίο τμήμα του πολωνικού εδάφους που απελευθερώθηκε: οι γερμανικές μονάδες που ήταν περικυκλωμένες εκεί παραδόθηκαν μόνο στις 14 Μαΐου 1945, έξι ημέρες μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας. αριστερά|μικρογραφία| [[Ατμοστρόβιλος Parsons από το πολωνικό αντιτορπιλικό ORP Wicher]] Μετά τον πόλεμο, το χωριό έγινε και πάλι ναυτική βάση. Το 1960 κατασκευάστηκε ένας δρόμος που συνδέει το Χελ με τη Γιαστάρνια στην ηπειρωτική χώρα. Τρία χρόνια αργότερα επανήλθαν τα προνόμια πόλης του. Έκτοτε η τουριστική βιομηχανία άρχισε να ανακάμπτει και χτίστηκαν αρκετά ξενοδοχεία, ξενώνες και πανδοχεία. Το 1996 το Πολωνικό Ναυτικό πούλησε όλα τα υπόλοιπα τμήματα της χερσονήσου στις πολιτικές αρχές και μόνο μια μικρή ναυτική βάση βρίσκεται εκεί σήμερα.
Το λιμάνι λειτουργεί πλέον κυρίως ως μαρίνα θαλαμηγών, αν και υπάρχουν μερικά ψαροκάικα και φέρι για το Γκντανσκ, το Σόποτ και τη Γκντίνια το καλοκαίρι.
Αξιοθέατα και πολιτισμός
Το Χελ στεγάζει ένα βιολογικό εργαστήριο θαλάσσιας ζωής και υπάρχουν ενδιαφέροντα παραδείγματα ναυτικού οπλισμού και εξοπλισμού που εκτίθενται σε όλη την πόλη. Υπάρχει δημοφιλής παραλία κατά μήκος της ακτής μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού τείχους του λιμανιού, με ένα καταφύγιο φώκιας (το Fokarium) ακριβώς πίσω από αυτήν. Επίσης, υπάρχει το Μουσείο Ψαρέματος, το οποίο αποτελεί μέρος του Εθνικού Ναυτικού Μουσείου του Γκντανσκ σε μια παλιά εκκλησία μπροστά στη θάλασσα.
Το πιο ανατολικό άκρο του Χελ, το οποίο κάποτε ήταν στρατιωτικό έδαφος, είναι πλέον προσβάσιμο από το ευρύ κοινό, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάποιον να περπατήσει σε όλη τη χερσόνησο.
Κλίμα
Το Χελ έχει ωκεάνιο κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfb). Η χερσόνησος του δημιουργεί ένα μοναδικό κλίμα στην Πολωνία και περισσότερο παρόμοιο με τη βορειοδυτική Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Πομερανίας Κατηγορία:Θέρετρα στην Πολωνία
Σαρτρέτ
Το Σαρτρέτ (γαλλικά: Chartrettes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρτρετουά (γαλλικά: Chartrettois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κόκκινη Πλατεία
Η Κόκκινη Πλατεία (Ρωσικά: Красная площадь, Krasnaya ploshchad ΔΦΑ [ˈkrasnəjə ˈploɕːətʲ] ) είναι μια αστική πλατεία στη Μόσχα, στη Ρωσία. Η πλατεία χωρίζει το Κρεμλίνο, την πρώην βασιλική ακρόπολη και τη σημερινή επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ρωσίας, από μια ιστορική συνοικία γνωστή ως Κιτάι Γκόροντ (ρωσ. Китай-город). Καθώς οι κύριες οδοί της Μόσχας ξεκινούν από εδώ προς όλες τις κατευθύνσεις, οι οποίες μετά γίνονται μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι έξω από την πόλη, η Κόκκινη Πλατεία θεωρείται συχνά ως η κεντρική πλατεία της Μόσχας και όλης της Ρωσίας.
Προέλευση και όνομα
Η πλούσια ιστορία της Κόκκινης Πλατείας αντανακλάται σε πολλά έργα τέχνης, συμπεριλαμβανομένων πινάκων του Βασίλι Σούρικοφ, Κονσταντίν Γιουόν και άλλων. Η πλατεία αποσκοπούσε στο να λειτουργεί ως η κύρια αγορά της Μόσχας. Επίσης χρησιμοποιήθηκε για διάφορες δημόσιες τελετές και διακηρύξεις και περιστασιακά ως ο χώρος της στέψης των Ρώσων Τσάρων. Η πλατεία σιγά σιγά γέμισε από κτίρια από τότε και χρησιμοποιείται για επίσημες τελετές από όλες τις Ρωσικές κυβερνήσεις από τότε που ιδρύθηκε.
Το όνομα Κόκκινη Πλατεία δεν προέρχεται ούτε από το χρώμα των τούβλων γύρω της (που στην πραγματικότητα ήταν ασπρισμένοι σε κάποια σημεία της ιστορίας) ούτε από την σύνδεση του κόκκινου χρώματος με τον κομμουνισμό. Μάλλον, το όνομα προήλθε από το Ρωσικό επίθετο ''красный, θηλ. краснaя που είχε τη σημασία «όμορφος, ωραίος» (σημασία  αρχαϊκή, прекрасная'', prekrasnaya). Στα σύγχρονα ρωσικά η λέξη απέκτησε τη σημασία «κόκκινος». Αυτή η λέξη, με τη σημασία «όμορφος» αρχικά χρησιμοποιήθηκε για τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βασιλείου και ακολούθως ο όρος μεταφέρθηκε για την κοντινή πλατεία. Πιστεύεται ότι η πλατεία απόκτησε το πρόσφατο όνομα (αντικαθιστώντας το παλαιότερο Пожар, ή «πυρκαγιά») τον 17ο αιώνα. Πολλές αρχαίες Ρωσικές πόλεις όπως το Σούζνταλ, το Γιέλετς, και το Περεσλάβλ Ζαλέσκι, έχουν την κύρια πλατεία τους με το όνομα Κрасная площадь.
Κύρια αξιοθέατα
thumb|center|1000px|Πανοραμική θέα 360° της Κόκκινης Πλατείας. Τα κτίρια που περιβάλλουν την πλατεία είναι όλα σημαντικά κατά κάποιον τρόπο. Το Μαυσωλείο Λένιν, για παράδειγμα, φυλάττει το βαλσαμωμένο σώμα του Βλαντιμίρ Λένιν, ιδρυτή της Σοβιετικής Ένωσης. Στα νότια βρίσκεται ο περίτεχνος Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου με τον φωτεινό θόλο και οι κατοικίες και οι καθεδρικοί ναοί του Κρεμλίνου.
Στην ανατολική πλευρά της πλατείας βρίσκεται το πολυκατάστημα ΓΚΟΥΜ (ρωσ. Г.У.М. Государственный Универсальный Магазин) και δίπλα ο ανακαινισμένος Ναός Καζάν. Η βόρεια πλευρά καταλαμβάνεται από το Κρατικό Ιστορικό Μουσείο, του οποίου τα περιγράμματα σου θυμίζουν αυτά των πύργων του Κρεμλίνου. Η Ιβηρική Πύλη και το Παρεκκλήσι ξανακτίστηκαν προς τα βορειοδυτικά.
Στον Κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το Κρεμλίνο και η Κόκκινη Πλατεία μαζί αναγνωρίστηκαν ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1990, λόγω των αδιάρρηκτων δεσμών με τη ρωσική ιστορία από το 13ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατείες της Μόσχας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρωσία Κατηγορία:Τόποι εκτέλεσης
Καστέλλο ντελλ'Άκκουα
Το Καστέλλο ντελλ'Άκκουα (ιταλικά: Castello dell'Acqua) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Καστιόνε Αντεβέννο
Το Καστιόνε Αντεβέννο (ιταλικά: Castione Andevenno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Πουέρτο Ρίκο Σόκερ Λιγκ
Πουέρτο Ρίκο Σόκερ Λιγκ (αγγλικά: Puerto Rico Soccer League, PRSL) είναι η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του Πουέρτο Ρίκο. Συστάθηκε το 2008 και αποτέλεσε το πρώτο ενοποιημένο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην ιστορία της νήσου. Το ποδόσφαιρο είχε γίνει αρκετά δημοφιλές εκείνο το διάστημα και αυτή ήταν μια προσπάθεια για την περαιτέρω ανάπτυξη του αθλήματος στο νησί. Το προηγούμενο σημαντικό πρωτάθλημα στη χώρα ήταν το Καμπεονάτο Νασιονάλ ντε Φούτμπολ ντε Πουέρτο Ρίκο. Από το 2009 έως το 2015, η διοργάνωση διεξόταν παράλληλα με τη Λίγα Νασιονάλ ντε Φούτμπολ ντε Πουέρτο Ρίκο.
Ορισμένα από τα ποδοσφαιρικά σωματεία μέλη συνδέθηκαν με δημοφιλείς συλλόγους οι οποίοι αγωνίζονται σε πιο καθιερωμένα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα σε όλο τον κόσμο. Ορισμένες ομάδες του πρωταθλήματος έλαβαν ονομασίες από διάφορους διεθνείς συλλόγους, όπως τη Ρίβερ Πλέιτ, την Πατσούκα, τη Φλουμινένσε και τη Σεβίλλη. Η μόνη ομάδα που το όνομα δε χρησιμοποίησε παρόμοια ονομασία ήταν η Τορνάδος ντε Ουμακάο, η οποία συνδέεται με την Πατσούκα.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα συστάθηκε το 2008 με 8 ομάδες. Ο πρώτος πρόεδρος της διοργανώτριας αρχής του πρωταθλήματος ήταν ο Μάικ Ρόκα. Εκείνο το διάστημα το ποδόσφαιρο είχε αναπτυχθεί σε όλο το νησί και ήταν μεταξύ των κορυφαίων αθλημάτων στο Πουέρτο Ρίκο, πίσω από το μπέιζμπολ, την καλαθοσφαίριση, την πυγμαχία και την πετοσφαίριση. Το 2009, η FIFA έδωσε 150.000 δολάρια στην Κοινοπολιτεία του Πουέρτο Ρίκο μέσω του προγράμματος «Win with CONCACAF».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Πουέρτο Ρίκο
Καστιόνε Αντεβέννο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Σαρτρόνζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρτρονζαί (γαλλικά: Chartrongeais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Air (ταινία, 2023)
Το Air είναι μια βιογραφική αθλητική δραματική ταινία του 2023 σε σκηνοθεσία από τον Μπεν Άφλεκ και σενάριο από τον Άλεξ Κόνβερι. Βασίζεται στην πραγματική ιστορία της προέλευσης των παπουτσιών για μπάσκετ Air Jordan. Πρωταγωνιστούν οι Ματ Ντέιμον, Άφλεκ, Τζέισον Μπέιτμαν, Μάρλον Γουέιανς, Κρις Μεσίνα, Κρις Τάκερ και Βαϊόλα Ντέιβις.
Το έργο ανακοινώθηκε τον Απρίλιο του 2022, με τον Άφλεκ προγραμματισμένο να το σκηνοθετήσει, αλλά και να πρωταγωνιστήσει και να είναι παραγωγός μαζί με τον Ντέιμον μέσω την πρόσφατα ιδρυμένης εταιρίας παραγωγής τους Artists Equity. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2022 και ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο. Ενώ ήταν αρχικά προγραμματισμένο να κάνει πρεμιέρα στην συνδρομητική πλατφόρμα Amazon Prime Video, αλλά ο διανομέας Amazon Studios αποφάσισε να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους.
Το Air έκανε πρεμιέρα στο South by Southwest στις 18 Μαρτίου του 2023, και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στις 5 Απριλίου του 2023. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, κυρίως για την σκηνοθεσία του Άφλεκ, το σενάριο του Κόνβερι και τις ερμηνείες των ηθοποιών και έχει εισπράξει 90 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, απέναντι σε έναν προϋπολογισμό 70-90 εκατομμυρίων δολαρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες της Skydance Media
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2001
Το 2001 για τρίτη συνεχόμενη χρονιά διεξήχθη το ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο των πρωταθλητριών των Ε.Π.Σ. της περιόδου 2000-2001 στη Δ΄ Εθνική. Ήταν και το τελευταίο αυτής της «σειράς» ειδικών πρωταθλημάτων καθώς από την επόμενη περίοδο και για μια δεκαετία περίπου (μέχρι το 2012) σταμάτησε η διεξαγωγή του.
Τρόπος Διεξαγωγής
Συμμετείχαν συνολικά 54 σύλλογοι από τις 51, τότε, ενώσεις καθώς οι τρεις αρχαιότερες ΕΠΣ (Αθηνών, Πειραιά, Μακεδονίας) είχαν από δυο εκπροσώπους. Οι σύλλογοι χωρίστηκαν σε 18 ομίλους των τριών, για την ακρίβεια σε 6 περιφέρειες με 3 ομίλους στην κάθε μια, με γεωγραφικά κριτήρια. Οι αγώνες ήταν διπλοί και διεξήχθησαν το διάστημα από 13 Μαΐου ως 10 Ιουνίου 2001. Την άνοδο θα κέρδιζαν οι πρώτοι κάθε ομίλου. Σε δυο από τους ομίλους χρειάστηκε επιπλέον αγώνας μπαράζ για την ανάδειξη της ομάδας που θα έπαιρνε την 1η θέση και την άνοδο. Τα επιπλέον μπαράζ έγιναν στις 17 Ιουνίου 2001,όταν και ολοκληρώθηκε συνολικά η διαδικασία.
Νικήτριες των Ομίλων
Οι 18 νικήτριες των ομίλων τους ήταν οι εξής:
1η Περιφέρεια
1ος Όμιλος
2ος Όμιλος
3ος Όμιλος
2η Περιφέρεια
1ος Όμιλος
2ος Όμιλος
3ος Όμιλος
3η Περιφέρεια
1ος Όμιλος
2ος Όμιλος
3ος Όμιλος
4η Περιφέρεια
1ος Όμιλος
2ος Όμιλος
3ος Όμιλος
5η Περιφέρεια
2ος Όμιλος
3ος Όμιλος
6η Περιφέρεια
1ος Όμιλος
2ος Όμιλος
3ος Όμιλος
Πηγές
Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2001
Μαργκόνιν
Το Μαργκόνιν (πολωνικά: Margonin, Margonin) είναι πόλη του Πόβιατ Χόντζιες, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πίουα. Ο πληθυσμός του είναι 2.984 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|209x209εσ| Εσωτερικό της [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|μπαρόκ Εκκλησίας του Αγίου Αδαλβέρτου]] Το Μαργκόνιν χρονολογείται από τον 7ο αιώνα και τον 9ο–12ο ήταν ένα αμυντικό γκορντ, που έγινε μέρος της Πολωνίας μετά την ίδρυση του κράτους τον 10ο αιώνα. Το Μαργκόνιν αναφέρθηκε για πρώτη φορά όταν ο Αρχιεπίσκοπος Γιαρόσουαφ Μπογκόρια της Αρχιεπισκοπής του Γκνιέζνο και ο επίσκοπος του Πόζναν, Γιαν Ντολίβα, συμφώνησαν στις 15 Μαΐου 1364 ότι η ενορία Μαργκόνιν έπρεπε να ανήκει στην Επισκοπή του Πόζναν. Τα προνόμια πόλης ελήφθησαν το 1402. Το Μαργκόνιν ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Κτσίνια στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε το 1655 κατά τη σουηδική εισβολή στην Πολωνία (Κατακλυσμός) και η πόλη έχασε τα δικαιώματά της. Αποκαταστάθηκαν στις 20 Ιουλίου 1696. Ένα ορφανοτροφείο ιδρύθηκε το 1725. Η Καθολική Εκκλησία υπέστη σοβαρές ζημιές από μια καταιγίδα το 1737 και επισκευάστηκε μεταξύ 1753 και 1755.
Ως αποτέλεσμα του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας, το 1772, προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Ο Πολωνός νομικός, ποιητής, πολιτικός και στρατιωτικός ακτιβιστής Γιούζεφ Βιμπίτσκι, γνωστός ως ο συγγραφέας των στίχων του εθνικού ύμνου της Πολωνίας, παντρεύτηκε την Κουνεγκούντα Ντρφέσκα στο Μαργκόνιν το 1773. Στη Ναπολεόντεια περίοδο, το 1807 ανακτήθηκε από Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας, αλλά το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία και στη συνέχεια ήταν μέρος του ημιαυτόνομου Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν μέχρι το 1848, και στη συνέχεια μέρος της πρωσικής Επαρχίας Πόζεν μέχρι το 1918, επίσης εντός της Γερμανίας από το 1871. Φανάρια αερίου φώτιζαν την πόλη από το 1905. Το 1908, η πόλη συνδέθηκε με τη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Γκόουαντς (τότε επίσημα Gollantsch) και Χόντζιες (Kolmar).
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), η οποία είχε ως στόχο την επανένταξη της περιοχής με την Πολωνία. Οι Πολωνοί αντάρτες κατέλαβαν το Μαργκόνιν στις 6 Ιανουαρίου 1919. Ανακαταλήφθηκε από τους Γερμανούς τον Φεβρουάριο, παρά τις προηγούμενες συμφωνίες. Ωστόσο, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, επανενσωματώθηκε στην Πολωνία τον Ιανουάριο του 1920. 18 κάτοικοι του Μαργκόνιν και των προαστίων του πέθαναν στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο και τέσσερις τιμήθηκαν με το Τάγμα Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας, το υψηλότερο πολωνικό στρατιωτικό παράσημο, για τη γενναιότητά τους στη Μάχη της Βαρσοβίας (1920). Στη μεσοπολεμική η Πολωνία, το Μαργκόνιν έγινε δημοφιλής τουριστικός προορισμός με πολλά ξενοδοχεία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή από τις 5 Σεπτεμβρίου 1939 έως τις 22 Ιανουαρίου 1945 και η περιοχή είχε γίνει μέρος του Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε διάφορα εγκλήματα, όπως δολοφονίες, απελάσεις σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και διωγμούς. Οι κάτοικοι του Μαργκόνιν ήταν μεταξύ των 41 Πολωνών που δολοφονήθηκαν στο κοντινό χωριό Μοζέβο στις 7 Νοεμβρίου 1939. Στις 10–12 Δεκεμβρίου 1939, οι Γερμανοί απέλασαν πολλούς Πολωνούς κατοίκους στο Γενικό Κυβερνείο της Βαρσοβίας, στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς κεντρική Πολωνία. Οι Γερμανοί λειτουργούσαν μια ναζιστική φυλακή στην πόλη και ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας για Εβραίους. Το πολωνικό υπόγειο κίνημα αντίστασης ήταν ενεργό στο Μαργκόνιν και πολλά από τα μέλη του πέθαναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αφού οι Γερμανοί ανακάλυψαν τις επιχειρήσεις τους. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή επανήλθε στην Πολωνία.
Το 2017 αποκαλύφθηκε το Μνημείο των Ηρώων της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας στο Μαργκόνιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Στετλ
Τσεντράσκο
Το Τσεντράσκο (ιταλικά: Cedrasco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Σατώ-Λαντόν
Το Σατώ-Λαντόν (γαλλικά: Château-Landon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σατωλαντοναί ή Καστελαντοναί (γαλλικά: Châteaulandonnais ή Castelandonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Χάνι Αλοΐδων Ρεθύμνης
Το Χάνι Αλοΐδων είναι μικρός ημιορεινός οικισμός του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 325 μέτρα. Βρίσκεται δίπλα και βορειοανατολικά από τις Αλόϊδες σε απόσταση 2 χλμ. ενώ απέχει 51 χλμ. δυτικά από το Ρέθυμνο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αλοΐδων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Αλόϊδες αποτελούν την τοπική κοινότητα Αλοΐδων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 41 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Τσερτσίνο
Το Τσερτσίνο (ιταλικά: Cercino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κιέζα ιν Βαλμαλένκο
Η Κιέζα ιν Βαλμαλένκο (ιταλικά: Chiesa in Valmalenco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κιαβέννα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Ζαν Μπατίστ ντ' Αζενκούρ
thumb|right|250px|Histoire de l’Art, Architecture, Πίνακας 23, San Vitale στην Ραβένα thumb|right|250px|Histoire de l’Art, Architecture, Πίνακας 40, Η μητρόπολη του Νότρε Νταμ στο Παρίσι Ο Ζαν Μπατίστ ντ' Αζενκούρ (γαλλικά: Jean Baptiste Louis Georges Séroux d’Agincourt) (5 Απριλίου 1730 - 24 Σεπτεμβρίου 1814) υπήρξε Γάλλος ιστορικός τέχνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1730 στην Beauvais. Σπούδασε βοτανική στο Παρίσι. Ως φορολογικός έφορος (Fermier Général) στην αυλή του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ ήρθε σε επαφή με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής του διαφωτισμού, και ιδίως με τους εγκυκλοπαιδιστές Ρουσσώ, Βολταίρο, Μπουφόν, αλλά και με καλλιτέχνες, τον Μπουσέ, Φραγκονάρ, Βερνέ, και Πιγκάλ. Το 1777 περιόδευσε στην Αγγλία, Γερμανία και Ολλανδία, και το 1779 για δεύτερη φορά στην Ιταλία και Ρώμη. Κατέγραψε τις μελέτες του, αλλά η Γαλλική Επανάσταση τον απαλλοτρίωσε. Απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1814 στην Ρώμη. Το έργο του δημοσιεύτηκε 20 χρόνια μετά τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Πραστός Αρκαδίας
Ο Πραστός (Τσακωνικά: Πραστέ) είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας, χτισμένο αμφιθεατρικά στις πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 649 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση 21 χιλιομέτρων από τοn Άγιο Ανδρέα. Διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Πραστού του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας.
Τζίνα Χάσπελ
Η Τζίνα Χάσπελ (Gina Cheri Haspel, γεννημένη την 1η Οκτωβρίου 1956) είναι Αμερικανίδα αξιωματικός πληροφοριών που υπηρέτησε ως Διευθύντρια της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) από το 2018 εώς το 2021. Είναι η πρώτη γυναίκα που κατείχε το αξίωμα σε μόνιμη βάση και ήταν προηγουμένως Αναπληρώτρια Διευθύντρια του Μάικ Πομπέο, κατά τη διάρκεια προεδρίας του Ντόναλντ Τράμπ. Ήταν επίσης η δεύτερη γυναίκα αναπληρώτρια διευθύντρια του οργανισμού.
Πραστός Αρκαδίας
Τα μεσαιωνικά και νεότερα χρόνια αποτελούσε την ιστορική πρωτεύουσα της παραδοσιακής περιοχής της Τσακωνιάς. Μέχρι και σήμερα ομιλείται από τους γηραιότερους η Τσακώνικη διάλεκτος.
Τζίνα Χάσπελ
Έγινε Αναπληρώτρια Διευθύντρια μετά την παραίτηση του Πομπέο για να γίνει Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών και διορίστηκε από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για να γίνει ο επίσημος Διευθυντής της CIA. Στις 17 Μαΐου 2018, επιβεβαιώθηκε ως Διευθύντρια της CIA, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα στην θέση αυτή. Ορκίστηκε επίσημα ως Διευθύντρια της CIA στις 21 Μαΐου 2018.
Πραστός Αρκαδίας
Ιστορία
Ο Πραστός αναφέρεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1293 / 1314 με την ονομασία Προάστειον. Διαδέχτηκε την αρχαία πόλη του Ορjόντα, και έγινε η έδρα της Επισκοπής Ρέοντος & Πραστού, με συνέπεια να γίνει το μεγαλύτερο Τσακωνοχώρι. Απέκτησε μεγάλη δύναμη και πλούτο κατά τη διάρκεια της Β΄ Τουρκοκρατίας (18ος & αρχές 19ου αιώνα). Την περίοδο εκείνη εκτιμάται ότι ο Πραστός είχε πληθυσμό περίπου 6.000 άτομα, 30 εκκλησίες, 9 ενορίες, 3 μονές, 2 κάστρα και αρκετά αρχοντικά - πυργόσπιτα. Οι Πραστιώτες ταξίδευαν στην Κωνσταντινούπολη και σ' άλλα μέρη και ασκώντας το εμπόριο αποκτούσαν μεγάλες περιουσίες. Ακόμη επένδυαν κεφάλαια με τη μορφή "σερμαγιάς" στα πλοία από τις Σπέτσες και την Ύδρα.
Τζίνα Χάσπελ
Καριέρα
Η Χάσπελ γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1956 στο Άσλαντ του Κεντάκι. Ο πατέρας της υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει τέσσερα αδέλφια.
Πραστός Αρκαδίας
Ιστορία
Το 1770, κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών, ο Πραστός και ολόκληρη η Τσακωνιά, συμμετείχαν ενεργά, με αρχηγό τους τον Νεκτάριο, Μητροπολίτη Ρέοντος - Πραστού, τον προεστό Γιαννάκη Γούλενο, τον δάσκαλο Εμμανουήλ Τροχάνη και πολλούς ακόμα. Με την ίδρυση της Φιλικής Εταιρίας, το 1814, οι Πραστιώτες - Τσάκωνες έμποροι, αρχίζουν να γίνονται μέλη, φτάνοντας τους 10, μεταξύ των οποίων ο Πραστιώτης πρόκριτος Γιαννούλης Καραμάνος και πολλά άτομα από γύρω χωριά, όπως οι Καστανιτσιώτες Γιάννης Καψαμπέλης και ο προεστός Νικόλαος Παλλαδάς. Το 1819, ο Πραστός, διαχωρίστηκε από το Βιλαέτι Αγίου Πέτρου και έγινε πρωτεύουσα του Βιλαετίου Πραστού. Το βιλαέτι αυτό, δεν περιελάμβανε και την Καστάνιτσα και την Σίταινα, αλλά μόνο τον Πραστό, το σημερινό Άγιο Ανδρέα, το Κορακοβούνι, και τα παραλιακά χωριά του Τυρού και των Μελάνων έως το Λεωνίδι.
Τζίνα Χάσπελ
Καριέρα
Η Χάσπελ παρακολούθησε γυμνάσιο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ήταν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι για τρία χρόνια και μεταφέρθηκε για το ανώτερο έτος της στο Πανεπιστήμιο του Λούισβιλ, όπου αποφοίτησε τον Μάιο του 1978 με πτυχίο γλωσσών και δημοσιογραφίας. Από το 1980 έως το 1981, εργάστηκε ως συντονίστρια πολιτικών βιβλιοθηκών στο Fort Devens (Φορτ Ντέβενς) της Μασαχουσέτης. Έλαβε ένα πιστοποιητικό paralegal από το Northeastern University το 1982 και συνέχισε να εργάζεται ως paralegal μέχρι να προσληφθεί από τη CIA.
Πραστός Αρκαδίας
Ιστορία
Ο Πραστός προσέφερε πολλά και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Στις 16 Μαρτίου, οι Πραστιώτες - Τσάκωνες, κηρύσσουν την Επανάσταση στο Λεωνίδι της Τσακωνιάς. Λίγες μέρες αργότερα, οι Πραστιώτες, υπό την αρχηγία του καπ. Γεωργάκη Μανωλάκη  και του Γούλενου, ξεκίνησαν με ένα σώμα 250 ανδρών προς το κάστρο της Μονεμβασιάς, όπου κατελήφθη στις 23 Ιουλίου 1821. Ένα ακόμη σώμα άλλων 250 ανδρών ξεκίνησε για τα περίχωρα της Τριπολιτσάς συμμετέχοντας στην πολιορκία και τις μάχες που προηγήθηκαν. Επιπλέον, σημαντική ήταν η προσφορά τους και στην Άλωση της Τριπολιτσάς, με τα δύο σώματα μαζί, (σύνολο 600 ανδρών περίπου), που ενώθηκαν με τα σώματα των Αγιοπετριτών, υπό τον Αναγνώστη Κονδάκη, των Αγιαννιτών, υπό τον Πάνο Ζαφειρόπουλο, των Βερβενιωτών, Δολιανιτών και πολλών άλλων. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, ο Πραστιώτης Μανώλης Δούνιας, μπήκε πρώτος στην Τριπολιτσά, την οποία πολιορκούσαν για καιρό. Οι Πραστιώτες, συμμετείχαν με επιτυχία και σε άλλες μάχες (π.χ. Μάχη των Βερβένων, Μάχη των Δολιανών, στην πολιορκία Ναυπλίου, στα Δερβενάκια, την Κλένια κλπ). Το 1826 ο Ιμπραήμ Πασάς κατέστρεψε ολοσχερώς τον Πραστό. Μετά την καταστροφή του, οι κάτοικοι του Πραστού, εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Ανδρέα (πρώην Πραστιώτικα καλύβια), στον Τυρό, στο Λεωνίδιο και σ' άλλες περιοχές. Ο Πραστός αποτέλεσε τα επόμενα χρόνια πρωτεύουσα της Επαρχίας Κυνουρίας και έδρα του δήμου Βρασιών.
Κιούρο
Το Κιούρο (ιταλικά: Chiuro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Πραστός Αρκαδίας
Το χωριό
Ο Πραστός έχει ωραία αρχοντικά σπίτια, πυργόσπιτα και εκκλησίες, χαρακτηριστικά δείγματα της Τσακώνικης αρχιτεκτονικής. Τον 18ο και 19ο αιώνα,= οι έμποροι που πλούτιζαν στην Κωνσταντινούπολη, στις Σπέτσες, στην Ύδρα και αλλού, κατασκεύαζαν σπουδαία αρχοντικά - πυργόσπιτα, που σώζονται μέχρι σήμερα, όπως του Σαραντάρη (1722), του Καλημέρη, του Μερίκα, του Γούλενου, του Καραμάνου (1788), του Χατζηπαναγιώτη, αλλά και του Γερμανού Δέφφνερ. Ο Πραστός έχει και παλιές, σημαντικές εκκλησίες, όπως η κατεστραμένη Παναγία (1762), όπου αποτελούσε την Μητρόπολη, ο Άγιος Δημήτριος (17ος αι.), οι Ταξιάρχες (17ος αι.), ο Άγιος Νικόλαος (17ος αι.), ο Προφήτης Ηλίας, ο Άγιος Αθανάσιος (16ος αι.) και άλλες. Παλαιότερα υπήρχαν περισσότερες εκκλησίες, που δεν σώζονται σήμερα, όπως η Παναγία η Στολιώτισσα, η Αγία Παρασκευή, του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Ιωάννη.
Τζίνα Χάσπελ
Καριέρα
Η Χάσπελ προσχώρησε στη CIA τον Ιανουάριο του 1985 ως υπεύθυνος εκθέσεων. Κατείχε πολλές μυστικές θέσεις στο εξωτερικό, για πολλές από τις οποίες ήταν επικεφαλής του σταθμού. Η πρώτη της επιτόπια εργασία ήταν από το 1987-1989 στην Αιθιοπία, Κεντρική Ευρασία, Τουρκία, ακολουθούμενη από διάφορες εργασίες στην Ευρώπη και την Κεντρική Ευρασία από το 1990 έως το 2001. Από το 1996 έως το 1998, η Χάσπελ διετέλεσε διευθυντής σταθμού στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν.
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Η Σκεπαστή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 25 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 120 μ. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Πραστός Αρκαδίας
Το χωριό
Κοντά στο χωριό βρίσκεται η Καστάνιτσα, η Σίταινα, οι Μονές Ορθοκωστάς, Καρυάς και οι κατεστραμμένες μονές Αγίου Δημητρίου Ρεοντινού και Προδρόμου (Εγκλειστούρι). Ανατολικότερα βρίσκεται το Ορεινό Κορακοβούνι.
Το χειμώνα, το χωριό μένει με λίγους κατοίκους, ενώ το καλοκαίρι γεμίζει με κόσμο. Έχει επίσης ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Schepasti, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Schiepasti με 222 κατοίκους και 554 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 την αναφέρει ως Schiepasti. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Iskepasti με 15 χαράτσια. Ο Λευτέρης Κρυοβρυσάνακης αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το γεγονός ότι οι κάτοικοι παρείχαν προστασία στους κυνηγημένους, ιδίως από πειρατές.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Μελιδονίου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 117 χριστιανούς κατοίκους και 40 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 168 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 ήταν έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 εντάχθηκε στην κοινότητα Αχλαδέ, αλλά το 1930 η Σκεπαστή ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου.
Δείτε Κοινότητα Σκεπαστής
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Τζίνα Χάσπελ
Καριέρα
Η Χάσπελ έχει προσελκύσει διαμάχη για το ρόλο της ως επικεφαλής μιας μαύρης τοποθεσίας της CIA στην Ταϊλάνδη το 2002, στην οποία οι κρατούμενοι βασανίστηκαν με τις λεγόμενες "βελτιωμένες τεχνικές ανάκρισης". Εκείνη την εποχή, η κυβέρνηση Μπους θεώρησε τις τεχνικές νόμιμες βασισμένες σε ένα σύνολο μυστικών, τώρα καταργημένων νομικών γνωμοδοτήσεων, οι οποίες ορίζουν εκτεταμένα την εκτελεστική εξουσία και στενά καθορισμένα βασανιστήρια. Η εμπλοκή της Χάσπελ στις τεχνικές βασανιστηρίων επιβεβαιώθηκε τον Αύγουστο του 2018 όταν μια αγωγή για την Ελευθερία της Πληροφορίας από το Εθνικό Αρχείο Ασφαλείας που εδρεύει στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον έφερε στο φως στοιχεία της CIA είτε εξουσιοδοτημένα είτε γραμμένα από την Χάσπελ, ενώ ήταν αρχηγός της μαύρης τοποθεσίας της Ταϊλάνδης.
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Αξιοθέατα
Η Σκεπαστή έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Το κτίριο ιδιοκτησίας Ιωάννη Βασσάλου έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο, γιατί πρόκειται για αξιόλογο δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής της περιοχής, σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής.
Τζίνα Χάσπελ
Καριέρα
Από το 2001 έως το 2003, η θέση της αναφέρθηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής της Αντιτρομοκρατίας. Από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 2002, η Χάσπελ ανέλαβε να επιβλέπει μια μυστική φυλακή της CIA στην τοποθεσία κράτησης της Ταϊλάνδης, η οποία φιλοξένησε άτομα που είναι ύποπτα για συμμετοχή στην Αλ Κάιντα.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2014, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Συνταγματικών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ECCHR) άσκησε ποινικές κατηγορίες εναντίον άγνωστων στελεχών της CIA, αφού η Επιτροπή Επιλογής Γερουσίας των ΗΠΑ δημοσίευσε την έκθεσή της σχετικά με βασανιστήρια από τις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ. Στις 7 Ιουνίου 2017, το ECCHR κάλεσε τον Γενικό Εισαγγελέα της Γερμανίας να εκδώσει ένταλμα σύλληψης εναντίον της Χάσπελ για ισχυρισμούς ότι επέβλεπε τα βασανιστήρια υπόπτων τρομοκρατίας. Η κατηγορία εναντίον της επικεντρώνεται στην υπόθεση του Σαουδάραβα υπηκόου Abu Zubaydah
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Αξιοθέατα
Στην πλαγιά ενός λόφου δυτικά του χωριά βρίσκεται ένας ανεμόμυλος. Ο μύλος κτίστηκε την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα από τον Μιχάλη Γεωργιουδάκη. Ο ανεμόμυλος είναι πετρόκτιστος. Η οροφή του έχει καταπέσει. Στο εσωτερικό του υπάρχει πετρόκτιστη σκάλα.
Τζίνα Χάσπελ
Καριέρα
Από το 2004 έως το 2005, η Χάσπελ ήταν αναπληρωτής προϊστάμενος του τμήματος εθνικών πόρων.
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Ναοί
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Νικολάου και της Παναγίας Στην Σκεπαστή βρίσκεται ο δίκλιτος ναός του Αγίου Νικολάου και της Παναγίας, με τα δύο κλίτη να έχουν κατασκευαστεί τον 16ο αιώνα. Παρά το γεγονός ότι τα δύο κλίτη είναι πανομοιότυπα, με την είσοδο να βρίσκεται στο βόρειο κλίτος, στο εσωτερικό του ναού σώζονται επιγραφές οι οποίες αναφέρουν ότι κτίστηκαν με μερικά χρόνια διαφορά. Σύμφωνα με την επιγραφή στο βόρειο κλίτος ο ναός του αγίου Νικολάου ανακαινίστηκε το 1586 από τον ιερομόναχο Νικόδιμο. Η επιγραφή στο νότιο κλίτος αναφέρει ότι κτίστηκε το 1592 αφιερωμένο στην Παναγία, με έξοδα πάλι του ιερομόναχου Νικόδιμου, μετά από την επιστροφή της παπαδιάς του, η οποία κρατούταν αιχμάλωτη για 28 χρόνια. Είναι πιθανό η παπαδιά να είχε απαχθεί από πειρατές.
Τζίνα Χάσπελ
Καριέρα
Υπηρέτησε ως υπεύθυνος επιχειρήσεων στο Κέντρο Αντιτρομοκρατίας κοντά στην Ουάσιγκτον. Αργότερα υπηρέτησε ως επικεφαλής της CIA στο Λονδίνο και το 2011 στη Νέα Υόρκη.
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Ναοί
Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν το ναό του Τιμίου Σταυρού, του 14ου αιώνα, και τους ναούς του Αγίου Σπυρίδωνα και της Αγίας Άννας, αμφότεροι κοντά στην εθνική οδό. Κοντά στην παραλία βρίσκεται ο ναός της Αγίας Παρασκευής, καθολικό παλιάς μονής. Ο ναός χρονολογείται από τον 13ο-14ο αιώνα.
Τζίνα Χάσπελ
Διευθυντής της CIA (2018 – 2021)
Στις 13 Μαρτίου 2018, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα διορίσει την Χάσπελ ως Διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, αντικαθιστώντας τον Μάικ Πομπέο - τον οποίο αξιοποίησε για να γίνει ο νέος Υπουργός Εξωτερικών. Μόλις επιβεβαιώθηκε από τη Γερουσία, η Τζίνα Χάσπελ έγινε η πρώτη γυναίκα που διετέλεσε μόνιμος διευθυντής της CIA σε μόνιμη βάση, (ο Meroe Park υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Διευθυντής από το 2013-2017). Ο Robert Baer, ​​ο οποίος εποπτεύει την Χάσπελ στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, τη βρήκε να είναι έξυπνη, σκληρή και αποτελεσματική.
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Εκπαίδευση
Μέχρι το 1911, οπότε και λειτούργησε για πρώτη φορά σχολείο στη Σκεπαστή, τα παιδιά πήγαιναν σε άλλα χωριά για να εκπαιδευτούν. Από το 1868 μέχρι το 1888 το χωριό εξυπηρετούταν από το Ρουμελί και έπειτα, από το 1889 μέχρι το 1910, εξυπηρετούνταν από τον Αχλαδέ. Το κτίριο του δημοτικού σχολείου κτίστηκε το 1918. Την πρώτη χρονιά λειτουργίας του νέου κτιρίου φοίτησαν στο σχολείο 17 μαθητές και λειτουργούσε ως μονοθέσιο. Το 1959 ολοκληρώθηκε το νέο κτίριο του δημοτικού σχολείου. Πλέον το δημοτικό σχολείο λειτουργεί ως διθέσιο, ενώ στο παρελθόν λειτουργούσε και ως τριθέσιο.
Τζίνα Χάσπελ
Διευθυντής της CIA (2018 – 2021)
Όσον αφορά το θέμα των πρόσφατων σχέσεων μεταξύ της Βόρειας Κορέας και των Ηνωμένων Πολιτειών, η Χάσπελ δήλωσε: "Νομίζω ότι οι αναλυτές μας θα εκτιμήσουν τον Κιμ Γιονγκ Ουν που προσπαθεί να πλοηγηθεί σε ένα μονοπάτι προς ένα είδος καλύτερου μέλλοντος για τον λαό της Βόρειας Κορέας.
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Εκπαίδευση
Από το 2002 λειτουργεί στο χωριό και νηπιαγωγείο.
Τζίνα Χάσπελ
Προσωπική ζωή
Η Χάσπελ παντρεύτηκε τον Jeff Haspel, ο οποίος υπηρέτησε στο στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σκεπαστή Ρεθύμνης
Παραπομπές
Σκεπαστη Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Τζίνα Χάσπελ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες
Κιούρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Λίγα Νασιονάλ ντε Φούτμπολ ντε Πουέρτο Ρίκο
Η Λίγα Νασιονάλ ντε Φούτμπολ ντε Πουέρτο Ρίκο (ισπανικά: Liga Nacional de Fútbol de Puerto Rico, LNF) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στο Πουέρτο Ρίκο. Συστάθηκε στις 25 Ιουλίου του 2009, με διοργανώτρια αρχή την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Πουέρτο Ρίκο. Στην αγωνιστική περίοδο του 2015 στο πρωτάθλημα μετείχαν 6 ομάδες. Από το 2009 έως και το 2015, η διοργάνωση διεξαγόταν παράλληλα με το Πουέρτο Ρίκο Σόκερ Λιγκ.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα συστάθηκε στις 25 Ιουλίου του 2009 από 16 ομάδες. Αυτές αρχικά χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες των 8 (Ανατολική Κατηγορία και Δυτική Κατηγορία) για την κανονική περίοδο.
Η εναρκτήρια αγωνιστική περίοδος ξεκίνησε με τα παιχνίδια Γιαμπουκόα Μπορικέν εναντίον Μαουνάμπο Λεόνες και Σαν Χουάν Γιουνάιτεντ εναντίον Κλουμπ Ντεπορτίβο Γκαγίτος. Και τα δύο παιχνίδια πραγματοποιήθηκαν στο Γιαμπουκόα. Στον τελικό των Playoffs η Μαουνάμπο Λεόνες επικράτησε της Μπαγιαμόν.
Το 2010, ο αριθμός των ομάδων του πρωταθλήματος αυξήθηκε σε 21, οι οποίες χωρίστηκαν σε τέσσερις κατηγορίες. Τα Playoffs αναμείγνυαν τις κορυφαίες ομάδες σε κάθε κατηγορία. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου του 2011, μετείχαν 17 ομάδες και οι κατηγορίες συγχωνεύθηκαν σε μία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Πουέρτο Ρίκο
Οικονομία της Γεωργίας
Η οικονομία της Γεωργίας είναι μια αναδυόμενη οικονομία στο πλαίσιο της ελεύθερης αγοράς. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της χώρας μειώθηκε κατακόρυφα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά ανέκαμψε στα μέσα της δεκαετίας του 2000, αυξανόμενο σε διψήφιο ποσοστό, χάρη στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που επέφερε η ειρηνική Επανάσταση των Ρόδων. Η Γεωργία συνέχισε έκτοτε την οικονομική της πρόοδο, «περνώντας από ένα σχεδόν αποτυχημένο κράτος το 2003 σε μια σχετικά εύρυθμη οικονομία ελεύθερης αγοράς το 2014». Το 2007, η Παγκόσμια Τράπεζα ονόμασε τη Γεωργία ως τον μεγαλύτερο οικονομικό μεταρρυθμιστή παγκοσμίως και συνεχόμενα ταξινομεί τη χώρα στην κορυφή του δείκτη ευκολίας για την ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Η οικονομία της Γεωργίας υποστηρίζεται από μια σχετικά ελεύθερη και διαφανή ατμόσφαιρα στη χώρα. Σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας για το 2018, η Γεωργία είναι το λιγότερο διεφθαρμένο κράτος στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, ξεπερνώντας όλους τους γείτονές της, καθώς και τα κοντινά κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με ένα μικτό σύστημα μέσων μαζικής ενημέρωσης (κρατικό και ιδιωτικό), η Γεωργία είναι επίσης η μόνη χώρα στην ευρύτερη περιοχή όπου ο τύπος δεν θεωρείται ελεγχόμενος.
Από το 2014, η Γεωργία αποτελεί μέρος της Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τις χώρες του οργανισμού να εξακολουθούν να παραμένουν ως ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της χώρας, αντιπροσωπεύοντας πάνω από το ένα τέταρτο του συνολικού εμπορικού κύκλου εργασιών της Γεωργίας. Με το εμπορικό σύμφωνο με την Ευρωπαϊκή Ένωση του 2015, παρατηρούμε περαιτέρω αύξηση του διμερούς εμπορίου, ενώ το εμπόριο με την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών (ΚΑΚ) μειώθηκε σημαντικά.
Τουρισμός
Ο τουρισμός στη Γεωργία είναι ένας από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους τομείς της εγχώριας οικονομίας, ο οποίος παρουσιάζει μεγάλες προοπτικές για περαιτέρω ανάπτυξη. Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των τουριστών στη Γεωργία αυξήθηκε σημαντικά, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη άλλων τομέων που σχετίζονται με τον τομέα αυτόν. Το 2011, περίπου 3 εκατομμύρια τουρίστες έφθασαν στη Γεωργία. 40% περισσότεροι, από ό,τι το 2010. Για την προώθηση της ανάπτυξης του τουριστικού τομέα, η Κυβέρνηση της Γεωργίας επενδύει σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη των μεταφορών και των βασικών υποδομών, στην ανακαίνιση και την εξέλιξη των τουριστικών προορισμών, κάτι που αποτελεί κίνητρο για την ιδιωτική επενδυτική πρωτοβουλία. Το 2011, η συνολική παραγωγή υπηρεσιών που σχετίζονται με τον τουρισμό αυξήθηκε κατά 77% σε σύγκριση με το 2006 και ανήλθε στο 7,1% της συνολικής παραγωγής της οικονομίας. Το 2018 ο τουρισμός απέφερε 3,4 δισεκατομμύρια δολάρια σε φορολογικά έσοδα στη Γεωργία.
Ο ακόλουθος πίνακας προβάλει το μηνιαίο μέσο όρο εισερχόμενων τουριστών στη Γεωργία βάση ιθαγένειας και αριθμού επισκέψεων (σε χιλιάδες).
Σατωμπλώ
Το Σατωμπλώ (γαλλικά: Châteaubleau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελμπλοτέν (γαλλικά: Castelblotins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ο ζωγράφος (μυθιστόρημα)
Ο ζωγράφος είναι το δεύτερο και τελευταίο μυθιστόρημα του Γρηγόριου Παλαιολόγου. Εκδόθηκε σε δύο τόμους το 1842 στην Κωνσταντινούπολη.
Ο τίτλος είναι συμβολικός, το μυθιστόρημα «ζωγραφίζει» την αστική τάξη στην Αθήνα κατά την εποχή των πρώτων χρόνων του Όθωνα. Μέσα από το βλέμμα του ήρωα και την ιστορία μιας οικογένειας, ο Παλαιολόγος, με σατιρική και κριτική διάθεση αλλά και ψυχογραφική οπτική, παρουσιάζει τα ήθη και έθιμα της εποχής, την πολιτική ζωή της περιόδου με τη διαφθορά και τον κομματισμό, την κοινωνική ζωή, τον έρωτα, την άκριτη μίμηση ευρωπαϊκών προτύπων, την προγονοπληξία, τις δεισιδαιμονίες και άλλες ατέλειες της αθηναϊκής κοινωνίας, δημιουργώντας έναν πίνακα της σύγχρονης του συγγραφέα κοινωνικής πραγματικότητας.
Το έργο είναι το πρώτο αστικό ηθογραφικό μυθιστόρημα. Κατατάσσεται στον χώρο της ρεαλιστικής λογοτεχνίας, αν και, κατά την ανάπτυξη της ερωτικής θεματικής του, δεν απομακρύνεται εντελώς από τον ρομαντισμό, κυρίαρχο ρεύμα της εποχής στην ελληνική λογοτεχνία. Ακόμη και στις πιο μελοδραματικές στιγμές του ωστόσο κυριαρχεί η ειρωνική διάθεση και η τάση για διακωμώδηση.
Η γλώσσα είναι απλή καθαρεύουσα χωρίς ακρότητες.