cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χένρικ Μαγκνούσκι
Ο Χένρικ Βουαντίσουαφ Μαγκνούσκι (πολωνικά: Henryk Władysław Magnuski) (30 Ιανουαρίου 1909 - 4 Μαΐου 1978) ήταν Πολωνός μηχανικός τηλεπικοινωνιών που εργάστηκε για τη Motorola στο Σικάγο. Ήταν ο κύριος συντελεστής στην ανάπτυξη ενός εκ των πρώτων walkie-talkie, του Motorola SCR-300, και επηρέασε την επιτυχία της εταιρείας στον τομέα της ραδιοεπικοινωνίας.
Πρώιμος βίος
Ο Μαγκνούσκι γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1909, στη Βαρσοβία. Έχοντας χάσει και τους δύο γονείς σε σχετικά νεαρή ηλικία, συντηρούσε τον εαυτό του και την αδελφή του, Γιανίνα, διορθώνοντας και εγκαθιστώντας ραδιόφωνα για τον Πολωνικό Στρατό. Πήρε το πτυχίο του από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1934 και άρχισε να εργάζεται για τα Κρατικά Τηλεοπτικά και Ραδιοτεχνικά Έργα (Państwowe Zakłady Tele i Radiotechniczne) στη Βαρσοβία.
Τον Ιούνιο του 1939 στάλθηκε από την εταιρεία του στη Νέα Υόρκη προκειμένου να μελετήσει τα τελευταία αμερικανικά έργα ραδιοπομπού. Λίγο μετά την άφιξή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία εισβάλει στην Πολωνία και ξεσπά ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επιστροφή του στην πατρίδα έγινε αδύνατη.
Motorola
Το 1940 άρχισε να εργάζεται για την Galvin Manufacturing Corporation στο Σικάγο (η εταιρεία άλλαξε το όνομα της το 1947 σε Motorola) και ανατέθηκε σε μια ομάδα που ανέπτυξε το SCR-300, το πρώτο ραδιόφωνο που χρησιμοποιήθηκε από τις αμερικανικές δυνάμεις στην Ευρώπη και ονομάστηκε «walkie-talkie». Ως κύριος μηχανικός στο έργο και ονομαζόμενος σε τρία διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τη συσκευή, ο Μαγκνούσκι θεωρείται μερικές φορές ότι «εφηύρε το walkie-talkie στην Αμερική». Αργότερα έλαβε Πιστοποιητικό Επαίνου από το Αμερικανικό Ναυτικό για την εξαιρετική υπηρεσία για την ανάπτυξη του AN/CPN-6 Radar Beacon, μια συσκευή μικροκυμάτων, η οποία βοήθησε πιλότους αεροπλανοφόρων να βρίσκουν το σκάφος τους σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας.
Μετά τον πόλεμο δεν επέστρεψε στην κομμουνιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας και έμεινε στις ΗΠΑ. Βοήθησε στην ανάπτυξη αντηχείων κοιλότητας VHF που επέτρεπαν τη λειτουργία παρακείμενου καναλιού και ήταν βασικός σχεδιαστής για τον δέκτη Motorola Sensicon, ο οποίος χρησιμοποίησε ένα επιλεκτικό φίλτρο μπροστά από τον ενισχυτή IF και δημιούργησε εξοπλισμό ρελέ μικροκυμάτων για χρήση στη μετάδοση πολλαπλών καναλιών τηλεφώνου, δεδομένων και τηλεόρασης. Στην Κυβερνητική Διεύθυνση Ηλεκτρονικών της Motorola ανέπτυξε το SSB Radio Central Concept AN/USC-3, το σύστημα RADEM της Motorola (RADAS), το ψηφιακό σύστημα troposcatter Deltaplex I και ελαφρύ εξοπλισμό tropo AN/TRC-105.
Συνταξιοδότηση
Κατά τη συνταξιοδότησή του μετά από 30 χρόνια συνεργασίας με την εταιρεία, ήταν ο Αναπληρωτής Διευθυντής Έρευνας της Κυβερνητικής Διεύθυνσης Ηλεκτρονικών της Motorola, είχε 30 διπλώματα ευρεσιτεχνίας σχετικά με τις επικοινωνίες VHF και μικροκυμάτων, ήταν συνεργάτης του IEEE και συγγραφέας πολλών τεχνικών εργασιών και ενός κεφαλαίου στο «Εγχειρίδιο Μηχανικής Επικοινωνιακού Συστήματος».
Υπέκυψε στον καρκίνο στο σπίτι του στο Γκλένβιου του Ιλινόι στις 4 Μαΐου 1978.
Η καθηγεσία «Ηλεκτρολογία και Μηχανική Υπολογιστών Χένρι Μαγκνούσκι» στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι Ουρμπάνα-Σαμπέιν, έχει ονομαστεί προς τιμήν του.
Στις 6 Οκτωβρίου 2006, ο Μαγκνούσκι ήταν ένας από τους πέντε πρώτους που εισήχθησαν στο Hall of Fame Μηχανικής του Ιλινόι.
Προσωπική ζωή
Ο γιος του Μαγκνούσκι, Χανκ Μαγκνούσκι, ήταν πρωτοπόρος στην τεχνολογία PC-to-fax.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί εφευρέτες Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Θεόφοβος
Ο Θεόφοβος (... - 842), αρχικά Νασίρ (ناصر), Ναζρ (نصر), ή Νουσαήρ (نصیر), ήταν Πέρσης διοικητής των Χουρραμιτών, που υιοθέτησε τον Χριστιανισμό και υπηρέτησε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τον αυτοκράτορα Θεόφιλο. Διορισμένος σε υψηλό στρατιωτικό βαθμό και παντρεμένος με ένα μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, δόθηκε στον Θεόφοβο ο έλεγχος των συντρόφων Χουρραμιτών και μ'αυτούς υπηρετούσε τον Θεόφιλο στους πολέμους εναντίον του Χαλιφάτου των Αββασιδών μεταξύ του 837 και 838 μ.Χ. Μετά την ήττα των Βυζαντινών στη Μάχη του Δαζιμώνος, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τους άντρες του. Όμως δεν δέχτηκε το αξίωμα αυτό. Αντίθετα, υποτάχθηκε ειρηνικά, αλλά ένα χρόνο αργότερα, ενώ φαινομενικά είχε συγχωρεθεί για την επανάστασή του, τελικά εκτελέστηκε από τον ετοιμοθάνατο αυτοκράτορα το 842, για να αποτρέψει μία πιθανή πρόκληση από τον διάδοχο του, τον Μιχαήλ Γ΄.
Η ζωή με τους Χωρραμίτες
Ο Θεόφοβος γεννήθηκε απο μια οικογένεια που ανήκε στην Περσική αριστοκρατία. Σταδιακά βρέθηκε να κατέχει σημαντικό αξίωμα στη διοίκηση του επαναστατικού κινήματος των Χουρραμιτών σε ό,τι αφορά το στρατιωτικό του σκέλος. Βρισκόταν υπό την εποπτεία του θρυλικού Μπαμπάκ Χορραμντίν, του αρχηγού του κινήματος, οπου πιστεύεται πως ήταν ένας από τους υπαρχηγούς του. Η δράση του Ναζρ και των συντρόφων τους έθετε υπό αμφισβήτηση την εδαφική ακεραιότητα του Χαλιφάτου των Αββασιδών και για αυτό αντιμετωπίσθηκε από τη Βαγδάτη με την απαιτούμενη προσοχή. Η εν λόγω κατάσταση εσωτερικής αποσταθεροποίησης του Χαλιφάτου δεν πέρασε απαρατήρητη από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι επί αυτοκράτορα Θεοφίλου Α' αποφάσισαν να αναμιχθούν στην εν λόγω εσωτερική διένεξη του Χαλιφάτου με τη στήριξη της επαναστατικής δράσης του Μπαμπάκ και του Ναζρ, με απώτερο σκοπό την αποδυνάμωση του ισχυρού αντιπάλου τους στην ανατολή. Για τους Χουρραμίτες η συμμαχία με το Βυζάντιο αποσκοπούσε στην αποδυνάμωση της κεντρικής εξουσίας της Βαγδάτης και τη μεταβολή του πολιτικού-θρησκευτικού σκηνικού με την πτώση της Αββασιδικής δυναστείας. Οι αρχικές επιτυχίες του Ναζρ και των συντρόφων στο πεδίο της μάχης διατήρησαν το κίνημα τους ζωντανό και το κατέστησαν ανθεκτικό επί Αλ-Μαμούν. Επί Αλ-Μουτασίμ ωστόσο η κατάσταση μεταβλήθηκε, καθώς ο νέος Χαλίφης πέτυχε μια ολοσχερή νίκη επί των Χουρραμιτών τον Οκτώβρη ή Νοέμβρη του 833, μαζί με τον Ισάκ ιμπν Ιμπραχίμ. Έτσι το 834, ο Ναζρ με περίπου δεκατέσσερις χιλιάδες Χουρραμίτες, πέρασαν τα Αρμενικά υψίπεδα, και κατέφυγαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Υπηρετώντας το Βυζάντιο
Η ήττα των Χουρραμιτών το 833 σήμανε την αρχή του τέλους της επαναστατικής τους δράσης και ανάγκασε τον Ναζρ και ίσως το μεγαλύτερο τμήμα τους να αναζητήσει καταφύγιο στα Βυζαντινά εδάφη. Ο Θεόφιλος που έως τότε στήριζε τους Χουρραμίτες και τη δράση τους στα εδάφη του Χαλιφάτου αποφάσισε να συνεχίσει τη "φιλοχουρραμιτική" πολιτική του προσφέροντας στήριξη στα υπολείμματα του στρατού τους υπό τον Μπαμπάκ. Έτσι άλλαξαν το θρήσκευμά τους και έγιναν Χριστιανοί. Επίσης, τους δόθηκαν χήρες ως νύφες, και εντάχθηκαν στον Βυζαντινό στρατό, ως η "Περσική τούρμα". Στον Ναζρ, τώρα βαπτισμένος πλέον Θεόφοβος, είχε δοθεί ο έλεγχος της τούρμας, με τον στρατιωτικό βαθμό, του Πατρίκιου και παντρεύτηκε, είτε με την αδελφή του αυτοκράτορα Θεόφιλου, είτε με την αδελφή της αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Η "Περσική τούρμα" ενίσχυσε σημαντικά τον Βυζαντινό στρατό αφού πιστεύεται πως τον αύξησε σχεδόν κατά ένα έκτο, ενώ ήταν αδυσώπητοι εχθροί των Αράβων πράγμα που θα τους έκανε χρήσιμους στους Αραβοβυζαντινούς πολέμους. Πράγματι ο Θεόφοβος ανέδειξε τον εαυτό του αντάξιο στρατιωτικό των Βυζαντινών. Μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές αποστολές του Θεόφοβου και των στρατιωτών του "Περσικού Τάγματος" έλαβε χώρα το 837, όταν, κατόπιν συνεννοήσεως του Θεοφίλου και του Μπαμπάκ, ο Θεόφοβος εισέβαλε στα νώτα των Αράβων στις Αραβοκρατούμενες Σωζόπετρα και Αρσαμόσατα στην περιοχή του άνω Ευφράτη κοντά στη Μαλάτεια, για να τις καταλάβει, αλλά κυρίως να παράσχει τον απαιτούμενο αντιπερισπασμό υπέρ του Μπαμπάκ, ο οποίος βρισκόταν σε δυσχερή θέση υπό την πίεση του στρατού του Μουτασίμ στο Β. Ιράν. Η επιχείρηση του Θεόφοβου στέφθηκε από απόλυτη νίκη των Βυζαντινών, αλλά και υπερβολή: Οι Χουρραμίτες του Θεόφοβου, υπέταξαν την πατρογονική πόλη του Χαλίφη, τη Σωζόπετρα αλλά και προέβησαν στην ενέργεια της σφαγής του άρρενος πληθυσμού της πόλης ενώ ορισμένες από τις γυναίκες βιάστηκαν απο αυτούς. Παράλληλα, το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, περίπου δεκαέξι χιλιάδες ακόμα Χουρραμίτες, κατέφυγαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μετά απο την τελική καταδίωξη τους απο τον Αββασιδικό στρατό ενώ ο Μπαμπάκ, κατέφυγε στην Αραβοκρατούμενη αλλά αυτόνομη Αρμενία, όπου πιάστηκε και παραδόθηκε στους Αββασίδες, που τον βασάνισαν μέχρι θανάτου.
Επαναστατώντας ενάντια στο Βυζάντιο
Ο Θεόφοβος ήταν παρών στην καταστροφική ήττα των Βυζαντινών στη Μάχη του Δαζιμώνος το 838 όπου σύμφωνα με κάποιες πηγές έσωσε τη ζωή του αυτοκράτορα αν και άλλες υποστηρίζουν πως ο Μανουήλ ο Αρμένιος έκανε αυτό το κατόρθωμα. Αμέσως μετά τη μάχη, ο "Περσικός" στρατός υποχώρησε και οργανώθηκε στη Σινώπη ανακηρύσσοντας τον Θεόφοβο αυτοκράτορα, πιθανότατα χωρίς τη θέληση του. Ο ακριβής λόγος γιατί έγινε αυτό και η ακριβής αλληλουχία των γεγονότων είναι ασαφείς. Πάντως, μετά τη μάχη του Δαζιμώνος ή Ανζέν, υπήρχαν φήμες στην Κωνσταντινούπολη πως ο Θεόφιλος είχε σκοτωθεί στη μάχη, και φαίνεται πως ο Θεόφοβος, που είναι πιθανόν να ήταν εικονολάτρης, (αντίθετα με τον εικονοκλάστη Θεόφιλο) να υποστηρίχθηκε από κάποιους Βυζαντινούς που θα τον προτιμούσαν για νέο αυτοκράτορα. Αν και ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας και πιθανόν στεφανώθηκε με μια παραδοσιακή Σασσανιδική τελετουργία απ'τους άντρες του, ο Θεόφοβος δεν έκανε καμία κίνηση εναντίον του Θεόφιλου, αφήνοντας την "Περσική τούρμα" του ανενεργή στη Σινώπη. Αντίθετα, γρήγορα ξεκίνησε κρυφές διαπραγματεύσεις με τον πραγματικό αυτοκράτορα. Έτσι ο Θεόφοβος συμφώνησε να παραδοθεί και αποκαταστάθηκε στα υψηλά αξιώματα του, ενώ οι άνδρες του, που αριθμούσαν περίπου στους 30.000, φέρεται να χωρίστηκαν σε ομάδες των 2.000 ανδρών, όπου τους ανατέθηκε η φύλαξη των Θεμάτων.
Το τέλος
μικρογραφία|Το κεφάλι του Θεόφοβου μπροστά στον ετοιμοθάνατο Θεόφιλο Άν και ο Θεόφοβος φαινομενικά αποκαταστάθηκε στην προηγούμενη υψηλή θέση του στον στρατό, αυτό δεν ήταν προορισμένο να διαρκέσει. Ισλαμικές πηγές αναφέρουν ότι πέθανε στη μάχη το 839 ή το 840, αλλά οι Βυζαντινές πηγές περιέχουν μια διαφορετική και πιο πιθανή ιστορία: Το 842, ο Θεόφιλος, που είχε ήδη φθίνουσα υγεία και ήταν έτοιμος να αποβιώσει, διέταξε να εκτελεσθεί ο Θεόφοβος απο τον κουμπάρο του, τον Πετρονά, προκειμένου να εξασφαλίσει τη διαδοχή του νηπίου γιού και κληρονόμου του, Μιχαήλ Γ'. Πράγματι, ο Θεόφοβος το 842, αποκεφαλίστηκε απο τον Πετρωνά και τον ευνούχο Θεόκτιστο. Όταν έφεραν το κεφάλι του Θεόφοβου στον ετοιμοθάνατο αυτοκράτορα, ο Θέοφιλος έβαλε το χέρι πάνω στο κεφάλι του, και είπε: «Τώρα πια, ούτ’ εσύ Θεόφοβος ούτ’ εγώ Θεόφιλος» και έτσι ξεψύχησε.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:Χουρραμίτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί τουρμάρχες
Ιωάννης Ανουσάκης
Ο Ιωάννης Ανουσάκης (1896 - 1981) ήταν Έλληνας ζωγράφος από τον Πλάτανο Κισάμου.
Υπήρξε ιδρυτής του Αρχαιολογικού Μουσείου και της Βιβλιοθήκης Καστελλίου. Από τα πιο γνωστά του έργα είναι η "Μάχη της Κρήτης". Ασχολήθηκε επίσης με την αγιογραφία. Από το 1936 έως το 1940 υπηρέτησε ως Δήμαρχος Καστελλίου Κισσάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Σύναξη (αποσαφήνιση)
Επίσης στον πληθυντικό Συνάξεις του Θεού που ανάγεται στον Πεντηκοστιανισμό.
Παράγωγοι όροι είναι Συναξάριο, Συναξαριστής, Συναξογράφιο, συνάξιμος και συναγωνιστής.
CH8Si2
Ο μοριακός τύπος CH8Si2 μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα δύο (2) ισομερή θέσης:
Βραβεία People's Choice
Τα Βραβεία People's Choice είναι Αμερικανικά Βραβεία που αναγνωρίζουν τους ανθρώπους και τα έργα της ποπ κουλτούρας. Τα Βραβεία διοργανώνονται κάθε χρόνο από το 1975 και τα αποτελέσμτα ψηφίζονται από το ευρύ κοινό. Τα Βραβεία προβάλλονται στο κανάλι CBS, ενώ υπεύθυνοι παραγωγής είναι η εταιρία Procter & Gamble και ο μεγιστάνας Μαρκ Μπέρνετ. Στον Καναδά, προβάλλονται από το κανάλι Global TV.
Ο δημιουργός των Βραβείων, Μπομπ Στίβερς, ήταν υπεύθυνος παραγωγής της πρώτης τελετής το 1975. Η τηλεθέαση των βραβείων έφτασε στο αποκορύφωμά της το 1977, όταν παρακολούθησαν τα 3α Βραβεία People's Choice 35,3 εκατομμύρια τηλεθεατές. Η εταιρία Procter & Gamble, μοναδική χορηγός των βραβείων, αγόρασε τα Βραβεία από τον Στίβερς το 1982.
Δείτε ακόμη
People's Choice Awards του 2007
Απτοτροπισμός
Στη Βοτανική, απτοτροπισμός, ή θιγμοτροπισμός, ή και στερεοτροπισμός  ονομάζεται η χαρακτηριστική ικανότητα που παρουσιάζουν διάφορα φυτά, ιδίως κατά την ανάπτυξή τους, να κάμπτονται και να περιελίσσονται γύρω από στερεό αντικείμενο όταν έλθουν σε επαφή.
Λιγκ Καπ ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Κύπρου
Το Λίγκ Καπ Κύπρου ποδοσφαίρου σάλας ανδρών ήταν η τρίτη πιο σημαντική διοργάνωση ποδοσφαίρου σάλας στην Κύπρο.Διοργανώθηκε από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μόνο μια φορά, κατά την περίοδο 2005-2006. Νικητής της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Παρνασσός Στροβόλου.
Απτοτροπισμός
Τέτοια φαινόμενα απτοτροπισμού αποτελούν οι περιελίξεις κυρίως των αναρριχητικών φυτών όπου οι βλαστοί και οι έλικές τους περιελίσσονται γύρω από τα στηρίγματά τους. Η ευαισθησία μάλιστα ορισμένων φυτών επ΄ αυτού είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή ως προς την ταχύτητα αντίδρασης κατά την ερεθιστική επαφή.
Λιγκ Καπ ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Κύπρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο σάλας στην Κύπρο
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1961
Το 2ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 18-24 Σεπτεμβρίου 1961 στον κινηματογράφο Ολύμπιον ως 2η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου.
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 5 ταινίες μεγάλου μήκους και 5 μικρού μήκους. Τιμητικές διακρίσεις στις ταινίες:
Παραπομπές
1961
Φλαμουριανά Λασιθίου
Τα Φλαμουριανά είναι χωριό και έδρα της Κοινότητος Μέσα Λακκωνίων του δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται δυτικά του Αγίου Νικολάου στο νότιο μέρος του κάμπου των Λακκωνίων. Απέχει 4 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο.
Κοινότητα Μέσα Λακκωνίων
μικρογραφία|600x600εσ Εκτός από την έδρα της, τα Φλαμουριανά, η Κοινότητα Μέσα Λακκωνίων περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κακοκάμωτες, Μαγιέλι, Σχίσμα και Χαμιλό. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 307 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Μαρία Δρακωνάκη.
Κοινοτάρχες Μέσα Λακκωνίων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μέσα Λακκωνιων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου
Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς
Ο Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς (Bogdan Bogdanović) (20 Αυγούστου 1922 - 18 Ιουνίου 2010) ήταν Σέρβος αρχιτέκτονας, ουρμπανιστής, δοκιμιογράφος. Δίδαξε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, στη σχολή Αρχιτεκτονικής, όπου επίσης υπηρέτησε ως πρύτανης.
Ο Μπογκντάνοβιτς έγραψε πολυάριθμα άρθρα σχετικά με τον ουρμπανισμό, ειδικά για τις μυθικές και συμβολικές απόψεις του, μερικές από τις οποίες εμφανίστηκαν σε διεθνή περιοδικά όπως τα El País, Svenska Dagbladet και άλλα. Ήταν επίσης μπλεγμένος και στην πολιτική, σαν επαναστάτης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αργότερα σαν δήμαρχος του Βελιγραδίου. Όταν ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς (Slobodan Milošević) ήρθε στην εξουσία και ο εθνικισμός κέρδισε έδαφος στη Γιουγκοσλαβία, ο Μπογκντάνοβιτς έγινε αντιρρησίας.
Οι κύριες δουλειές του είναι μνημεία χτισμένα στην Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Πιο συγκεκριμένα, το μνημειώδες μπετονένιο γλυπτό στο Jasenovac.
Η ζωή του
Ο Μπογκντάνοβιτς γεννήθηκε από οικογένεια αριστερών διανοούμενων. Ο πατέρας του Μίλαν ήταν κριτικός λογοτεχνίας, πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων και διευθυντής στο Εθνικό Θέατρο.
Ξεκινώντας το 1940, ο Μπόγκνταν, σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Συμμετείχε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σαν επαναστάτης και έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και τραυματίστηκε σοβαρά στην ανατολική Βοσνία. Παρά τους τραυματισμούς του, συνέχισε την ακαδημαϊκή του καριέρα με την αποφοίτηση του (1950), ως βοηθός καθηγητή στο τμήμα του ουρμπανισμού (από το 1953), αργότερα ως λέκτορας (1960), ως έκτακτος καθηγητής και πρόεδρος της Γιουγκοσλαβικής Ένωσης Αρχιτεκτόνων (1964), κοσμήτορας της σχολής αρχιτεκτόνων και αντιστοίχως μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (1970) και καθηγητής (1973). Το 1981 αποχώρησε από την Ακαδημία και του ανατέθηκε ο τίτλος του ομότιμου καθηγητή το 1987.
Όντας ένθερμος αριστερός, ο Μπογκντάνοβιτς αντιτίθεται στον αυξανόμενο εθνικισμό μεταξύ των ηγετών. Ωστόσο, έγινε δήμαρχος του Βελιγραδίου το 1982 με την πρωτοβουλία του Ivan Stambolić, οποίος τον καιρό εκείνο ήταν πρόεδρος της οργάνωσης των κομμουνιστών της Σερβίας. Παρέμεινε στο γραφείο για μια περίοδο, μέχρι το 1986. Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος, οργάνωσε ένα διεθνή διαγωνισμό για την ολοκληρωτική ανοικοδόμηση του Νέου Βελιγραδίου. Όλες οι υποβολές συμμετοχής έχουν εξαφανιστεί.
Το 1933 ο Μπογκντάνοβιτς στάλθηκε σε εξορία στο Παρίσι με τη γυναίκα του, Ksenija. Ο γιουγκοσλαβικός κύκλος αποίκων εκεί είχε ισχυρές εθνικιστικές τάσεις οι οποίες οδήγησαν το ζευγάρι να μετακομίσει στη Βιέννη ακολουθώντας την πρόσκληση ενός φίλου, Milo Dor. Ο Μπογκντάνοβιτς πέθανε σε ένα νοσοκομείο στη Βιέννη στις 18 Ιουνίου του 2010, μετά από καρδιακή προσβολή.
Το διδακτικό έργο
Στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, ο Μπογκντάνοβιτς διεξήγαγε το μάθημα των διαλέξεων «Η ανάπτυξη των σχεδίων πόλεως» (αργότερα ονομαζόμενο σαν «Ιστορία της Πόλης»), ξεκινώντας το 1962. Ως καθηγητής και κοσμήτορας, προσπάθησε να αναμόρφωση τη διδασκαλία της αρχιτεκτονικής και να εισάγει μια στοιχειώδη δημοκρατία στο πανεπιστήμιο, αλλά το κόμμα τον ανάγκασε να παραιτηθεί πριν θέσει τα σχέδια του σε εφαρμογή.
Το 1976 ξεκίνησε να διδάσκει σε ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο σε ένα χωριό στο Mali Popović κοντά στο Βελιγράδι για την υλοποίηση ενός εναλλακτικού πρότζεκτ, συγκεκριμένα του «σχολείου για τη φιλοσοφία της αρχιτεκτονικής». Το μάθημα που ονομαζόταν Συμβολικές Μορφές σε αναφορά προς τον Ernst Cassirer, δεν είχε σταθερό ωράριο και εφάρμοζε τις την εφεύρεση νέων συστημάτων συγγραφής, την ερμηνεία μη υπαρκτών κειμένων, καθώς και μεθόδων συγγενών με την ελεύθερη συναναστροφή και τη γεματρία. 14 χρόνια μετά, όταν οπαδοί του Μιλόσεβιτς έκαναν επιδρομή στη σχολή, το αποτέλεσμα του γράμματος του Μπογκντάνοβιτς, πολύ από το συλλεγμένο υλικό – τεκμήρια των μαθημάτων, σχέδια, ακουστικό υλικό, βιντεοκασέτες, οπτικές συσκευές- καταστράφηκε.
Τα έργα του
Το αρχιτεκτονικό και συγγραφικό έργο του Μπογκντάνοβιτς χαρακτηρίζεται από μια αφθονία στολιδιών. Επηρεάζεται από τον Ρομαντισμό και τη Βικτοριανή αρχιτεκτονική, το σουρεαλισμό, τη μεταφυσική, τον Εβραϊκό συμβολισμό και την Καμπάλα. Ο Μπογκντάνοβιτς ήταν αντιτιθέμενος στις αρχιτεκτονικές θεωρίες του Άντολφ Λως (Adolf Loos) όπως αυτές αναπτύχθηκαν στην έκθεση Ornament and Crime και επιχειρηματολόγησε για τη σημασιολογική μεγαλοπρέπεια του διακοσμητικού σήματος.
Αναμνηστικά Μνημεία
Το 1951 ο Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς κέρδισε ένα διαγωνισμό για το σχεδιασμό ενός μνημείου για τα Εβραία θύματα του φασισμού, προορισμένο να χτιστεί στο κοιμητήριο Sephardic στο Βελιγράδι. Αν και ο ίδιος δεν ήταν θρησκόληπτος, αυτή η επαφή με τον Εβραϊκό εσωτερικισμό επηρέασε πολύ την περαιτέρω δουλειά του. Από τότε και μέχρι το 1981, του ανατέθηκε από τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο (Josip Broz Tito) να επινοήσει περισσότερα από 20 μνημεία και αναμνηστικά μέρη κατά του φασισμού και της στρατοκρατίας, τα οποία ανεγέρθηκαν σε όλες τις δημοκρατίες την Γιουγκοσλαβίας. Για να εξυπηρετούν ως κενοτάφια για όλα τα θύματα του φασισμού, ανεξάρτητα από εθνικότητα και θρησκεία, απογυμνωμένα από κάθε σύμβολο κομμουνισμού ή οποιαδήποτε άλλης ιδεολογίας. Ανταυτού, βασίζονται σε αρχαϊκές, μυθολογικές μορφές, σε οξεία αντίθεση με τις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Αυτή η σύμβαση, επίσης, εξυπηρετούσε και την επιθυμία του Τίτο να δώσει έμφαση στην ανεξαρτησία της χώρας του από τη Σοβιετική Ένωση.
Οικισμοί
Ο Μπογκντάνοβιτς αρνήθηκε να συμμετάσχει στον σχεδιασμό εθνικών ακινήτων στέγασης τα οποία μοιάζανε για αυτόν σαν «φέρετρα από σκυρόδεμα» και είχαν μόνο «δύο τύπου παραθύρων». Συνεπώς, ένα και μόνο οικισμό: ένα ακίνητο για κατοίκηση για το υδροτεχνικό ινστιτούτο "Jaroslav Černi" στους πρόποδες του βουνού Avala κοντά στο Βελιγράδι, το 1953. Τα σπίτια είναι κυρίως χτισμένα από πέτρα και με το σουρεαλιστικό, παλιομοδίτικο στυλ τους, τα βαριά πλαίσια των παραθύρων τους και τις υπερμεγέθης καμινάδες τους, είναι ηθελημένα χωρισμένα από την κοινότυπη αρχιτεκτονική της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο.
Άλλα αρχιτεκτονικά έργα
Άλλα έργα της αρχιτεκτονικής του περιλαμβάνουν την ανοικοδόμηση της βίλας της βασίλισσας Natalija (Smederevo, 1961) και της Αγίας τράπεζας του Adonis (Labin, 1974).
Ο Μπογκντάνοβιτς ήταν ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς ακαδημίας της αρχιτεκτονικής η οποία ιδρύθηκε το 1987 και αλλοεθνές μέλος της Ρωσικής ακαδημίας αρχιτεκτονικής (από το 1994), αντιστοίχως μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας καλών τεχνών (από το 1988) και μέλος στο Collegium Europaeum Jenense (University of Jena, από το 2000). Το 2002, εκλέχθηκε τιμώμενο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Βραβεία
Τα βραβεία και οι διακρίσεις περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σέρβοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Σέρβοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πολεοδόμοι
Τζος Τσίλντρες
Ο Τζος Τσίλντρες (Χάρμπορ Σίτι της Καλιφόρνια, 20 Ιουνίου 1983), είναι Αμερικανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μ. και βάρος 102 κιλά. Αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ.
Σταδιοδρομία
Το 2004 επιλέχθηκε στο νούμερο 6 του ντραφτ από τους Ατλάντα Χόκς. Είχε 4ετή προϋπηρεσία στο ΝΒΑ με διψήφιο αριθμό πόντων (11,1) και γενικά αξιόλογη στατιστική (5,6ρ., 1,8ασ., 1κλ., 0,5κοψ., 1,4λ. σε 31′ και 285 παιχνίδια).
Στις 23 Ιουλίου 2008 ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε ότι ο παίκτης υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα του Πειραιά. Εκείνη την εποχή υπήρξε ο πιο ακριβοπληρωμένος αθλητής στον κόσμο εκτός του ΝΒΑ. Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε μέχρι το 2010 κερδίζοντας το Κύπελλο Ελλάδος το 2010 και φτάνοντας στον τελικό της Ευρωλίγκα την ίδια χρονιά.
Μετά από μια διετία στον Ολυμπιακό, επέστρεψε στο ΝΒΑ όπου έπαιξε μία τριετία σε Σανς (2010-12), Νετς (2012-13) και Πέλικανς (2013). Εκεί έπαιξε 106 παιχνίδια και με ελάχιστη συνεισφορά (3,6π., 2,5ρ., 0,8ασ., 0,5κλ., 0,3κοψ., 0,5λ. σε 14′) και τον Δεκέμβριο του 2013 ήταν ώρα να περάσει στην έξοδο από το ΝΒΑ για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Έκτοτε έχει αγωνιστεί σε Αυστραλία, ΗΠΑ, Ιαπωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρούκλιν Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Ορλίνς Πέλικανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τέξας Λέτζεντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αυστραλιανών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA
Θέμος Ανδρεόπουλος
Ο Θέμος Ανδρεόπουλος (Αθήνα 1917-1996) ήταν Έλληνας ζωγράφος, σχεδιαστής εικονογραφημένων εκδόσεων και εκδότης ο ίδιος, παιδικών περιοδικών. Εργάσθηκε με πολλά περιοδικά («Ρομάντσο», «Εικόνες» κ.α.) και εφημερίδες της εποχής του.
Απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας στο εργαστήριο του Ουμβ. Αργυρού, ο Ανδρεόπουλος ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά της οικογένειάς του. Το πρώτο του σκίτσο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Εβδομάς» το 1937, ενώ το 1950 εξέδωσε το εικονογραφημένο περιοδικό «Ταμ-Ταμ», που ήταν το πρώτο στα χρονικά αμιγώς ελληνικό περιοδικό με Κόμικς.
Ακολούθησαν πολλές άλλες εκδόσεις του, με πιο χαρακτηριστικές τα «Κινηματογραφικά Εικονογραφημένα» (1957), ΤΟ «Πάνθεον Αριστουργημάτων» (1960) κ.α. Παράλληλα, ο Ανδρεόπουλος συνεργάσθηκε με τον Π. Στρατίκη στην έκδοση των ιστορικών περιοδικών Μικρός Σερίφης, «Μικρός Κάου-Μπόϋ» και «Μικρός Αρχηγός», στα οποία είχε αναλάβει την αποκλειστική εικονογράφηση. Σχέδιά του δημοσιεύθηκαν και στα έντυπα «Ελληνόπουλο», «Μικρός Ήρως», «Τζόε Ντικ» κλπ.
Κοινότητα Ξηροστερνίου
Η Κοινότητα Ξηροστερνίου είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 36Α - 14/03/1928 με την απόσπαση του οικισμού Ξηροστέρνιον από την κοινότητα Βάμου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Λιτσάρδα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 162 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Χαράλαμπο Ανδριανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου (Τολστόι)
Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου (ρωσικά: Кавказский пленник) είναι νουβέλα του Λέοντος Τολστόι που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1872.
Ο τίτλος του διηγήματος είναι μια αναφορά στο ποίημα του Πούσκιν Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου (1822). Τα δύο έργα έχουν το ίδιο θέμα, την αιχμαλωσία Ρώσων αξιωματικών από τους Τσετσένους, αλλά ενώ ο αιχμάλωτος του Πούσκιν ελευθερώνεται με τη βοήθεια μιας γυναίκας που τον ερωτεύθηκε, ο αιχμάλωτος του Τολστόι σώζεται από ένα μικρό κορίτσι που τον λυπήθηκε.
Ιστορικό
Η πλοκή βασίζεται εν μέρει σε ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στον Τολστόι κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του ως αξιωματικός στον Καύκασο τη δεκαετία του 1850 κατά τον πόλεμο του Καυκάσου όταν μετά βίας γλίτωσε να αιχμαλωτιστεί από τους Τσετσένους. μικρογραφία|250x250εσ|Φρούριο Γκρόζναγια, δεκαετία του 1840 (πίνακας άγνωστου καλλιτέχνη) Η κόρη του συγγραφέα Αλεξάνδρα Τολστόι αναφέρει γι' αυτήν την υπόθεση τα εξής: Ο Τολστόι και ο φίλος του Σάντο ακολουθούσαν μια συνοδεία στο φρούριο Γκρόζναγια. Η συνοδεία κινούνταν αργά, σταμάτησε, ο Τολστόι βαρέθηκε. Αυτός και τέσσερις ακόμη έφιπποι αποφάσισαν να προχωρήσουν. Ο δρόμος περνούσε μέσα από ένα φαράγγι, οι ορεσίβιοι μπορούσαν να επιτεθούν κάθε στιγμή από ψηλά, από το βουνό ή απροσδόκητα λόγω των γκρεμών και των προεξοχών των βράχων. Τρεις πήγαν στο κάτω μέρος του φαραγγιού και δύο - ο Τολστόι και ο Σάντο - κατά μήκος της κορυφογραμμής. Πριν προλάβουν να φθάσουν στην κορυφή του βουνού, είδαν Τσετσένους να ορμούν προς το μέρος τους. Ο Τολστόι φώναξε στους συντρόφους του για τον κίνδυνο και αυτός, μαζί με τον Σάντο, όρμησαν ολοταχώς προς το φρούριο. Ευτυχώς οι Τσετσένοι δεν πυροβόλησαν, ήθελαν να συλλάβουν ζωντανό τον Σάντο. Τα άλογα ήταν ζωηρά και κατάφεραν να καλπάσουν γρήγορα. Ένας νεαρός αξιωματικός τραυματίστηκε, το άλογό του που χτυπήθηκε τον συνέτριψε και δεν μπορούσε να ελευθερωθεί από κάτω του. Οι Τσετσένοι καλπάζοντας τον χτύπησαν με τα σπαθιά, και όταν οι Ρώσοι τον σήκωσαν, ήταν ήδη πολύ αργά, πέθανε με τρομερή αγωνία.
Υπόθεση
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Καυκάσου, ο αξιωματικός Ιβάν Ζίλιν υπηρετεί στον Καύκασο. Η μητέρα του στέλνει ένα γράμμα στο οποίο του ζητά να τον δει πριν πεθάνει και ο Ζίλιν φεύγει από το φρούριο μαζί με συνοδεία. Η συνοδεία κινείται αργά και ο Ζίλιν και ο αξιωματικός Κοστύλιν αποφασίζουν να προχωρήσουν έφιπποι μόνοι. Οι Τάταροι του Καυκάσου (Μουσουλμάνοι Τσετσένοι) επιτίθενται στους ταξιδιώτες, ο Κοστύλιν φεύγει, αφήνοντας τον Ζίλιν μόνο του, οι επιτιθέμενοι πυροβολούν το άλογό του και τον αιχμαλωτίζουν.
Ο Ζίλιν μεταφέρεται σε ένα ορεινό χωριό, όπου πωλείται στον Αμπντούλ-Μουράτ. Εκεί βρίσκει και τον Κοστύλιν, ο οποίος επίσης αιχμαλωτίσθηκε. Ο Αμπντούλ αναγκάζει τους δύο αξιωματικούς να γράψουν γράμματα στο σπίτι τους για να τους ανταλλάξει με λύτρα. Ο Ζίλιν γράφει λάθος διεύθυνση στο γράμμα, ξέροντας ότι η μητέρα του δεν θα μπορούσε ποτέ να συγκεντρώσει τα απαιτούμενα 500 ρούβλια.
Ο Ζίλιν και ο Κοστύλιν ζουν σε έναν αχυρώνα για δυο μήνες και περιμένουν απάντηση για τα λύτρα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας τα πόδια τους είναι δεμένα με ξύλινα κούτσουρα. Στο μεταξύ, ο επιδέξιος Ζίλιν περνά την ώρα του κατασκευάζοντας κούκλες, που προσελκύουν παιδιά της περιοχής και, κυρίως, τη 13χρονη κόρη του Αμπντούλ, Ντίνα. Οι χωρικοί ανακαλύπτοντας ότι ήταν τεχνίτης, του ζητούν συχνά βοήθεια, έτσι περπατάει ελεύθερα στο χωριό και τα περίχωρά του, πάντα αναζητώντας οδό διαφυγής προς το ρωσικό φρούριο. Το βράδυ σκάβει μια σήραγγα στον αχυρώνα. Η Ντίνα του φέρνει μερικές φορές πίτα ή κομμάτια αρνιού.
Όταν ο Ζίλιν παρατηρεί ότι οι κάτοικοι είναι αναστατωμένοι εξαιτίας του θανάτου ενός συγχωριανού τους σε μάχη με τους Ρώσους και μπορεί να ξεσπάσουν στους κρατούμενους, αποφασίζει να δραπετεύσει. Αυτός και ο Κοστύλιν σέρνονται μέσα στη σήραγγα τη νύχτα και προσπαθούν να φτάσουν στο δάσος και από εκεί στο ρωσικό φυλάκιο. Ωστόσο, ο παχύσαρκος Κοστύλιν καθυστερεί και δεν προλαβαίνουν να διαφύγουν - οι Τάταροι τους συλλαμβάνουν και τους φέρνουν πίσω. Τώρα τους βάζουν σε ένα λάκκο και τους δένουν στα πόδια ξύλινα κούτσουρα μέρα- νύχτα. Η Ντίνα συνεχίζει να φέρνει φαγητό στον Ζίλιν.
Ο Τολστόι κλείνει την ιστορία ως εξής: Ο Ζίλιν δεν επέστρεψε στο σπίτι του, έμεινε στον Καύκασο. Ένα μήνα αργότερα, έφθασαν τα λύτρα για τον Κοστύλιν και ελευθερώθηκε, μετά βίας έφτασε στο σπίτι του ζωντανός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Λέοντος Τολστόι Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
2425 Σεντσέν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σεντσέν είναι άγνωστα. Ο Σεντσέν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 14 ώρες και 43 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σεντσεν
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1991-1992
Το Πρωτάθλημα Α2΄ Εθνικής κατηγορίας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1991–92 ήταν το 3ο από την καθιέρωση της Α2 και συνολικά το 10ο πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας στην ιστορία του ελληνικού χάντμπολ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Σ. Σχολών Ξυνή, που ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων, έπειτα από τη διαδικασία των πλέι-οφ.
Τελική κατάταξη
Η τελική κατάταξη προέκυψε ύστερα από τη διαδικασία των πλέι-οφ, στα οποία οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις τετράδες, ανάλογα με την θέση τους στην κανονική περίοδο. Στα πλέι-οφ μετέφεραν τους βαθμούς τους και αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε ένα μίνι πρωτάθλημα 6 αγωνιστικών. Γι' αυτό και υπάρχουν ξεχωριστές βαθμολογίες ανά τετράδα.
Πηγές
1991 1992 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1991 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1992
Σούπερ Καπ Κύπρου ποδοσφαίρου σάλας ανδρών
Το Σούπερ Καπ Κύπρου ποδοσφαίρου σάλας ανδρών αποτελεί το τρίτο πιο σημαντικό τρόπαιο στο κυπριακό ποδόσφαιρο σάλας. Διοργανώνεται από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) απο το 2015. Η κατάκτηση της ασπίδας διεκδικείται σε ένα μονό αγώνα, ο οποίος σηματοδοτεί την έναρξη της καινούριας ποδοσφαιρικής περιόδου. Στον αγώνα αυτό αναμετρούνται ο πρωταθλητής και ο κυπελλούχος (ή η φιναλίστ του κυπέλλου σε περίπτωση που κάποια ομάδα έχει κατακτήσει πρωτάθλημα και κύπελλο) της προηγούμενης περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο σάλας στην Κύπρο
Mutinensis gr. 122
μικρογραφία|αριστερά|180εσ|Φύλλο 293v: Ιωάννης Β΄, Μανουήλ Α΄, Ισαάκιος Β΄, Αλέξιος Γ΄. μικρογραφία|180εσ|Φύλλο 294r: Αλέξιος Δ΄, Αλέξιος Ε΄, Θεόδωρος Α΄· Ιωάννης Γ΄, Θεόδωρος Β΄, Ιωάννης Δ΄· Μιχαήλ Η΄, Ανδρόνικος Β΄, Μιχαήλ Θ΄. μικρογραφία|αριστερά|180εσ|294v: Ανδρόνικος Γ΄, Ιωάννης ΣΤ΄, Ιωάννης Ε΄· Ανδρόνικος Δ΄, Ιωάννης Ζ΄, Μανουήλ Β΄· Ιωάννης Η΄, Κωνσταντίνος ΙΑ΄, Κωνσταντίνος Α΄.
Εκτός από το έργο τού Ζωναρά (ένα χρονικό της ιστορίας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την ίδρυσή της έως το τέλος της βασιλείας τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού στις αρχές του 12ου αι.), ο κώδικας περιλαμβάνει επίσης μία πρωτότυπη εισαγωγή, και το περιεχόμενό του επεκτείνεται για να καλύψει την ιστορία μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, καθώς και διάφορους συντομότερους καταλόγους και αφηγήσεις, για παράδειγμα που αφορούν αυλικούς αξιωματούχους, εκκλησιαστικούς αξιωματούχους και αυτοκρατορικούς τάφους. Ο κώδικας πρωτοδημιουργήθηκε περί το 1425 ως αντίγραφο τού έργου τού Ζωναρά, και στη συνέχεια επεκτάθηκε -με το νέο περιεχόμενο που προστέθηκε- από έναν δεύτερο γραφέα, που εργάστηκε κάποια στιγμή μετά το 1453. Είναι πιθανό η Άλωση της Κωνσταντινούπολης να ήταν το γεγονός, που παρακίνησε τον δεύτερο γραφέα να διατηρήσει και να επεκτείνει το έργο, ως προσπάθεια διατήρησης της μνήμης της αλωθείσας Αυτοκρατορίας.
Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό τού κώδικα είναι τα πορτρέτα, που εμφανίζονται σε όλο το χειρόγραφο. Ο ''Mutinensis gr. 122'' περιέχει μικρογραφίες πορτρέτων σχεδόν κάθε Ρωμαίου Αυτοκράτορα από τον Αύγουστο το 27 π.Χ. έως τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο το 1453 και είναι το μόνο διατηρημένο χειρόγραφο, που το κάνει. Ενώ τα πορτρέτα των πρώτων Αυτοκρατόρων είναι πιθανό να είναι εντελώς φανταστικά, τα πορτρέτα Αυτοκρατόρων από τον 7ο αι. και μετά είναι πιο αξιόπιστα (αν και όχι νατουραλιστικά) και ταιριάζουν καλά με άλλες πηγές, που απεικονίζουν τους ίδιους Αυτοκράτορες: πιθανώς να βασίζονται σε σωζόμενα σύγχρονα πορτρέτα, περιγραφές και νομίσματα. Μερικοί Αυτοκράτορες, όπως ο Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγος (βασ. 1294–1320 ) και ο Ανδρόνικος Δ΄ Παλαιολόγος (βασ. 1376–1379 ) δεν έχουν γνωστά σωζόμενα πορτρέτα εκτός αυτά τού κώδικα. Σε όλο το κείμενο που περιέχει την ιστορική αφήγηση τού Ζωναρά, τα πορτρέτα τοποθετούνται στα περιθώρια, δίπλα στο σημείο όπου οι αντίστοιχοι Αυτοκράτορες αναφέρονται για πρώτη φορά στο κείμενο ότι ανέλαβαν την εξουσία, και χρησιμεύουν ως οπτικά σημεία μετάβασης της εξουσίας. Τα πορτρέτα των Αυτοκρατόρων μετά τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, που δεν αναφέρονται στο έργο τού Ζωναρά τού 12ου αι., βρίσκονται όλα μαζί κοντά στο τέλος τού χειρογράφου.
Περιεχόμενο και σύνθεση
μικρογραφία|180εσ|59v: Γορδιανός Α΄ και Γορδιανός Γ΄. μικρογραφία|180εσ|αριστερά|74r: Κωνσταντίνος Α΄ Μέγας. μικρογραφία|180εσ|184v: Βασίλειος Α΄ Μακεδών. μικρογραφία|180εσ|αριστερά|270r: Ρωμανός Δ΄ Διογένης.
Ο ''Mutinensis gr. Το 122'' είναι ένας χάρτινος κώδικας τού 15ου αι., που αποτελείται από 295 folios (φύλλα) με μέγεθος 16 × 25 εκατοστά. Ο κύριος όγκος τού κώδικα είναι αντίγραφο της Επιτομής Ιστοριών από τον αξιωματούχο της Βυζαντινής Αυλής τού 12ου αι. και ιστορικό Ιωάννη Ζωναρά, ένα χρονικό της παγκόσμιας ιστορίας που εστιάζει στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι την άνοδο τού Αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνού το 1118. Ο ''Mutinensis gr. 122 δεν περιέχει το πλήρες έργο τού Ζωναρά, παραλείποντας τα πρώτα βιβλία (κεφάλαια) τού Ζωναρά και αντίθετα ξεκινά με το 10ο βιβλίο'', το οποίο αφηγείται την ιστορία της Κλεοπάτρας Ζ΄. Το έργο τού Ζωναρά καλύπτει τα φύλλα 6r έως 285 τού ''Mutinensis gr. 122''.
Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό τού ''Mutinensis gr. 122'' είναι τα πορτρέτα, που εμφανίζονται παντού. Στο περιθώριο των φύλλων 6 έως 285, υπάρχουν πορτρέτα που απεικονίζουν σχεδόν όλους τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες από Αύγουστο το 27 π.Χ. ως τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Ακολουθεί ένα τμήμα που στο τέλος του περιέχει μαζί όλα τα πορτρέτα των υπολοίπων Αυτοκρατόρων ως τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο το 1453. Είναι το μόνο σωζόμενο χειρόγραφο, που παρέχει πορτρέτα όλων των Αυτοκρατόρων. Για ευάριθμους Αυτοκράτορες, συμπεριλαμβανομένου τού Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγου βασ. 1294–1320) και τού Ανδρόνικου Δ΄ Παλαιολόγου (βασ. 1376–1379 ), δεν υπάρχουν γνωστά σωζόμενα πορτρέτα από άλλες πηγές. Τα πορτρέτα στα περιθώρια τού κειμένου (μέχρι τον Αλέξιο Α΄) τοποθετούνται κοντά στο σημείο, που αναφέρονται για πρώτη φορά που αναλαμβάνουν την εξουσία στο κείμενο τού Ζωναρά, χρησιμεύοντας έτσι για να σηματοδοτήσουν οπτικά τις μεταβάσεις ισχύος.
Ενώ τα πορτρέτα των μεταγενέστερων (Βυζαντινών) Αυτοκρατόρων είναι πολύ τυποποιημένα στο ότι είναι όλα στραμμένα προς τα εμπρός, τα πορτρέτα των προγενέστερων (Ρωμαίων) Αυτοκρατόρων ποικίλλουν σημαντικά σε πόζες και στον τρόπο που αναπαριστώνται. Οι διαφορές στις στάσεις και την κατεύθυνση πιθανώς αποδίδονται στο διαφορετικό πηγαίο υλικό, που είχαν στη διάθεσή τους οι γραφείς από τις διάφορες περιόδους. Η στραμμένη προς τα εμπρός και απόμακρη, ακίνητη εμφάνιση των μεταγενέστερων Αυτοκρατόρων αντανακλά την επίσημη αυτοκρατορική προσωπογραφία.
Της ιστορίας τού Ζωναρά προηγείται μία σύντομη εισαγωγή, που καλύπτει τα φύλλα 2r έως 5r και αποτελείται από μία σύντομη περίληψη της ιστορίας από την αρχή τού κόσμου (κατά τη βιβλική ιστορία της Γένεσης) έως την άλωση της Κωνσταντινούπολης, υπό τον τίτλο "Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό και τη γη» μέχρι τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Μετά το τέλος της ιστορίας τού Ζωναρά, ο κώδικας περιέχει μερικά κενά φύλλα, πριν συνεχίσει στο φύλλο 289 με διάφορους καταλόγους.  Με διαδοχική σειρά, αυτοί οι κατάλογοι περιλαμβάνουν έναν κατάλογο βυζαντινών αυλικών αξιωμάτων (folio 289v), έναν κατάλογο Πατριαρχών της Κωνσταντινούπολης από τον Μητροφάνη Α΄ (306–314) έως τον Γρηγόριο Γ΄ (1443–1451) (folio 290v έως 290r), έναν κατάλογο των μητροπολιτικών εδρών τού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης με ιεραρχική σειρά (φύλλα 290r έως 291r), έναν κατάλογο αυτοκρατορικών τάφων (φύλλα 291r έως 292r) και έναν κατάλογο αυτοκρατόρων από τον Κωνσταντίνο Α΄ (βασ. 306–337 ) και μετά (φύλλα 292v έως 293v). Ο κώδικας τελειώνει με μία περιγραφή τού έφιππου αδριάντα τού Ιουστινιανού Α΄ (βασ. 527–565 ) στην πλατεία τού Aυγουσταίου στην Κωνσταντινούπολη, που καλύπτει το φύλλο 295.
Στην τελευταία ενότητα των πορτρέτων, το πορτρέτο του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου ακολουθείται από ένα πρόσθετο τελικό πορτρέτο, που απεικονίζει τον Κωνσταντίνο Α΄ τον Μεγάλο (είναι το 3ο πορτρέτο τού Αγίου Κωνσταντίνου Α΄ στον κώδικα, δεδομένου ότι απεικονίζεται και στο φύλλο 74r και 74v). Η επανάληψη τού πορτρέτου τού Κωνσταντίνου Α΄ στο τέλος μεταφέρει ένα προφητικό και αποκαλυπτικό μήνυμα, ίσως ακολουθώντας το συναίσθημα τού Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης αμέσως μετά την άλωση της Πόλης, Γεννάδιου Σχολάριου, ο οποίος πίστευε ότι η σύμπτωση τού πρώτου και τού τελευταίου Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη στο όνομα Κωνσταντίνος, σήμαινε ότι το τέλος τού κόσμου πλησίαζε. Η επανάληψη τού πορτρέτου δείχνει την πεποίθηση, ότι η αρχή και το τέλος της Αυτοκρατορικής γραμμής ήταν συνδεδεμένα.
Δημιουργία
Παραδοσιακά θεωρείται ότι ο κώδικας είναι έργο δύο διαφορετικών γραφέων,  με τον κώδικα να ξεκινά ως απλό αντίγραφο τού έργου τού Ζωναρά περί το 1425. Δεν είναι γνωστή η ημερομηνία με βεβαιότητα, αλλά μπορεί να υποτεθεί περί το 1425, αφού το τελευταίο πορτρέτο που σχεδίασε ο προηγούμενος γραφέας φαίνεται να είναι αυτό του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου (βασ. 1391–1425), που τον απεικονίζει ως ηλικιωμένο. Ο πρώτος γραφέας αντέγραψε το έργο τού Ζωναρά, αλλά όχι πλήρως, έτσι ο δεύτερος γραφέας ολοκλήρωσε αργότερα την προσθήκη τού τέλους της Ιστορίας τού Ζωναρά, επεκτείνοντάς την ως το φύλλο 285 (προηγουμένως η Ιστορία είχε σταματήσει στο folio 263r). Το έργο των δύο διαφορετικών γραφέων μπορεί να διακριθεί από το μεταγενέστερο έργο, που γράφτηκε σε χαρτί διαφορετικής υφής και φέρει ένα υδατογράφημα, που απεικονίζει δύο ψαλίδια.
Ο δεύτερος γραφέας εργάστηκε κατά το δεύτερο μισό τού 15ου αι., κάποια στιγμή μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453,   και είναι υπεύθυνος για τη συγγραφή της εισαγωγής (δεδομένου ότι μία σημείωση στο περιθώριο αναφέρει «κατάληψη της πόλης»)  καθώς και για την επέκταση τού έργου, ώστε να καλύψει την ιστορία μετά τον 12ο αι. Το έργο των δύο διαφορετικών γραφέων μπορεί να διακριθεί από το μεταγενέστερο έργο, που γράφτηκε σε χαρτί διαφορετικής υφής και φέρει ένα υδατογράφημα που απεικονίζει δύο ψαλίδια. Οι διάφοροι κατάλογοι που εισήχθησαν στο τέλος τού έργου και η αφήγηση τού αγάλματος τού Ιουστινιανού Α΄ δημιουργήθηκαν και προστέθηκαν από τον δεύτερο γραφέα.
Ίσως η Άλωση της Κωνσταντινούπολης ήταν η αφορμή για τον δεύτερο γραφέα να διατηρήσει και να επεκτείνει το έργο, πράττοντάς το ως μία προσπάθεια διατήρησης της μνήμης της χαμένης Αυτοκρατορίας. Ο δεύτερος γραφέας πρέπει να θεώρησε, ότι ήταν σημαντικό να συμπληρωθεί ο κατάλογος και οι αφηγήσεις των Αυτοκρατόρων και επίσης αποκατέστησε και επεξεργάστηκε πορτρέτα σε προηγούμενα τμήματα τού χειρογράφου, εκτός από τη δημιουργία πορτρέτων των τελευταίων Αυτοκρατόρων. Καθώς ορισμένα πορτρέτα, όπως αυτό τού Κλαύδιου (βασ. 41–54 ), είναι άχρωμα και άλλα είναι χρωματισμένα με υδατοχρώματα, είναι πιθανό τα πορτρέτα στις προηγούμενες ενότητες τού έργου να ήταν αρχικά χωρίς χρώμα, και αργότερα να χρωματίστηκαν από τον δεύτερο γραφέα. Ο δεύτερος γραφέας έγραψε επίσης σχολιασμούς, που είχαν ξεθωριάσει και πρόσθεσε επιγραφές κάτω από μερικά από τα πορτρέτα με κόκκινο χρώμα. Είναι σαφές ότι ο μεταγενέστερος γραφέας αναδιέταξε τμήματα τού κώδικα. Τα πρώτα και τα τελευταία μέρη τού έργου τού προγενέστερου γραφέα φαίνεται να ήταν σε κακή κατάσταση, προφανώς κατεστραμμένα από πυρκαγιά, προτού ο δεύτερος γραφέας προχωρήσει στην αποκατάσταση και προσθήκη μερών στον κώδικα. Ο μεταγενέστερος γραφέας κράτησε έτσι το κύριο σώμα τού παλαιότερου κώδικα, αποκαθιστώντας ορισμένα μέρη (όπως τα ξεθωριασμένα πορτρέτα), αποκατέστησε μέρος τού χαμένου κειμένου και πρόσθεσε νέο δικό του κείμενο. Ένα από τα βασικά αποδεικτικά στοιχεία ότι ο κώδικας, όχι μόνο αποκαταστάθηκε αλλά και αναδιατάχθηκε, είναι ότι ορισμένα από τα πορτρέτα που παρουσιάστηκαν στις μεταγενέστερες ενότητες τού έργου, όπως αυτά τού Αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ Αγγέλου (βασ. 1185–1195, 1203–1204 ) και Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη (βασ. 1258–1261 ), φαίνεται ότι αποκόπηκαν από προηγούμενα τμήματα τού κειμένου και επικολλήθηκαν σε μεταγενέστερα μέρη.
Ιδιοκτησία και ιστορικό έρευνας
μικρογραφία|Ο [[Aλβέρτος Γ΄ Πίος του Κάπρι|Αλβέρτος Γ΄ Πίος, πρίγκιπας τού Κάπρι (1475–1531), ένας από τους πρώιμους μεταβυζαντινούς ιδιοκτήτες τού κώδικα.]]
Το πρώιμο ιστορικό ιδιοκτησίας τού κώδικα είναι ασαφές. Ένας από τους πρώτους ιδιοκτήτες του ήταν ένας, που ονομαζόταν «Αρσένιος», ίσως το ίδιο πρόσωπο με τον Αρσένιο Αποστόλη, ο οποίος αργότερα υπηρέτησε ως επίσκοπος Μονεμβασίας στην Ελλάδα 1506–1509. Κάποια στιγμή περιήλθε στην κατοχή τοί Τζιόρτζιο Βάλλα (1447–1500), ενός Βενετού ακαδημαϊκού, και λίγο αργότερα ήταν στην κατοχή ενός άνδρα της Αναγέννησης, τού Aλβέρτου Γ΄ Πίου πρίγκιπα τού Κάπρι (1475–1531). Αποκτήθηκε από την Bιβιλιοθήκη των Έστε στη Μόντενα το 1573, και παραμένει εκεί μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα 250 ελληνικά/βυζαντινά χειρόγραφα της βιβλιοθήκης. Στο χειρόγραφο σήμερα λείπουν τα μπροστινά του φύλλα. Στην πρώτη του σελίδα υπάρχουν υπογραφές τόσο τού Βάλλα όσο και τού Πίου, καθώς και μία λατινική επιγραφή, που γράφει iste liber est mei («αυτό το βιβλίο είναι δικό μου»).
Η πρώτη σύγχρονη μελέτη τού κώδικα διεξήχθη το 1892 από τον Kαρλ Κρουμπάχερ, ο οποίος χρονολόγησε λανθασμένα το κύριο σώμα τού έργου στον 14ο αι. και τις μεταγενέστερες προσθήκες στον 15ο αι.. Ο Σπυρίδων Λάμπρος είδε το χειρόγραφο το 1903 και, εντυπωσιασμένος από τα αυτοκρατορικά πορτρέτα, το παρουσίασε με πολύ ενθουσιασμό στο πρώτο Διεθνές Αρχαιολογικό Συνέδριο, που έγινε στην Αθήνα το 1905. Είναι η μόνη γνωστή καταγραφή μίας τέτοιας πλήρους αλληλουχίας αυτοκρατορικών απεικονίσεων, έτσι ο κώδικας καλύπτει αυτό, που προηγουμένως ήταν ένα κενό στη γνώση μας για τους Βυζαντινούς.
Ο κώδικας έγινε πολύ γνωστός στους βυζαντινούς μελετητές μετά τη δημοσίευση το 1930 τού βιβλίου τού Σπ. Λάμπρου Λεύκωμα Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων, το οποίο περιείχε πορτρέτα όλων των Αυτοκρατόρων και βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στο χειρόγραφο της Μόντενα. Ο Ιωάννης Σπαθαράκης δημοσίευσε την πρώτη σε βάθος και λεπτομερή μελέτη των πορτρέτων, μεταξύ των αναλύσεων άλλων βυζαντινών πορτρέτων, στο βιβλίο του το 1976 Tα πορτρέται στα Βυζαντινών μικρογραφημένων χειρογράφων. Η συντριπτική πλειονότητα της σύγχρονης επιστημονικής προσοχής στο χειρόγραφο έχει αφιερωθεί στα πορτρέτα, με ελάχιστη έρευνα ή ενδιαφέρον για το συνοδευτικό κείμενο. Τα πορτρέτα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων έχουν επίσης λάβει περισσότερη προσοχή από τα πορτρέτα των προγενέστερων Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, δεδομένου ότι τα πορτρέτα των αρχαίων ηγεμόνων φαίνεται να είναι εντελώς φανταστικές απεικονίσεις.
Μετά από τη δημοσίευση και την κυκλοφορία των πορτρέτων στις αρχές του 20ου αι., αυτά έχουν αποκτήσει επιρροή ως εικόνες των Αυτοκρατόρων. Το 1982 εκδόθηκε γραμματόσημο στην Κύπρο σε ανάμνηση της απελευθέρωσης τού νησιού από τον Αυτοκράτορα Νικηφόρο Β΄ Φωκά (βασ. 963–969), 1017 χρόνια νωρίτερα. Το πορτρέτο του Νικηφόρου που απεικονίζεται στη σφραγίδα ήταν μια τροποποιημένη εκδοχή τού πορτρέτου του στον κώδικα.
Ανάλυση των πορτρέτων
μικρογραφία|180εσ|αριστερά|Ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος στo Mutinensis gr. 122, 294r κάτω. μικρογραφία|180εσ|Ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος στην Ιστορία τού Παχυμέρη. Η ομοιότητα στη γενειάδα με το προηγούμενο δείχνει ότι ο συγγραφέας σχεδίασε πιστά τον Αυτοκράτορα.
Τα πολλά διαφορετικά γένια και τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά ορισμένων Αυτοκρατόρων δεν σχεδιάστηκαν για λόγους ποικιλίας, αλλά πιθανότατα βασίστηκαν σε άλλα υπάρχοντα τότε χειρόγραφα ή πηγές κειμένου, καθώς και σε νομίσματα. Αν και τα περισσότερα πορτρέτα θεωρούνταν ως φανταστικά στο παρελθόν (ειδικά εκείνα των αρχαιότερων Αυτοκρατόρων), θεωρείται πλέον πιθανό ότι οι γραφείς χρησιμοποίησαν σωζόμενες σύγχρονες πηγές, για να δημιουργήσουν τα πορτρέτα. Το εάν τα πορτρέτα έχουν αξία ως ακριβείς αναπαραστάσεις συζητείται: συγκρίνονται καλά με πορτρέτα σε άλλα, παλαιότερα χειρόγραφα,, αλλά συχνά διαφέρουν μεταξύ τους σε λίγα μόνο χαρακτηριστικά.