cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ
Επίδραση στους Σιχ
Η εκτέλεση του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ σκλήρυνε την αποφασιστικότητα των Σιχ εναντίον της Μουσουλμανικής κυριαρχίας και των διώξεων. Ο Πασάουρα Σινγκ αναφέρει πως «αν η μαρτυρία του Γκουρού Αρντζάν βοήθησε στο να ενώσει τους Σιχ, η μαρτυρία του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ βοήθησε στο να γίνει η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επίκεντρο της ταυτότητας των Σιχ». Ο Γουίλφρεντ Σμιθ ανέφερε: «η βίαιη προσπάθεια να μετατραπεί ο ένατος Γκουρού σε έναν εξωτερικά, απρόσωπο ισλαμιστή, ξεκάθαρα δημιούργησε μια ανεξίτηλη εντύπωση στον γιο του, Γκομπίντ, ο οποίος αντέδρασε αργά αλλά εσκεμμένα, οργανώνοντας τελικά τη Σιχ ομάδα σε μια ξεχωριστή, επίσημη, συμβολική κοινότητα». Εγκαινίασε την ταυτότητα αυτής της κοινότητας ως Χάλσα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Τεγκ Μπαχαντούρ
Χάνι Αλεξάνδρου Ρεθύμνης
Το Χάνι Αλεξάνδρου είναι οικισμός της Κοινότητας Αγγελιανών του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται ανατολικά του χείμαρρου Γεροπόταμου σε υψόμετρο 90 μέτρα ενώ απέχουν 19 χλμ. Δ. από το Ρέθυμνο και 9 χλμ. (οδηγικά) Ν.-ΝΑ. από τον Πάνορμο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 όταν προσαρτήθηκαν στην τότε κοινότητα Αγγελιανών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Αγγελιανά και τα Χανοθιανά αποτελούν την Κοινότητα Αγγελιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 70 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Μπιαντσόνε
Το Μπιαντσόνε (ιταλικά: Bianzone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μπόρμιο
Το Μπόρμιο (ιταλικά: Bormio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Μπούλιο ιν Μόντε
Το Μπούλιο ιν Μόντε (ιταλικά: Buglio in Monte) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Καμποντολτσίνο
Το Καμποντολτσίνο (ιταλικά: Campodolcino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Καϊόλο
Το Καϊόλο (ιταλικά: Caiolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Λέσχη πώματος
Ένα πώμα λέσχη (γερμανικά: Stopselclub) είναι μια κοινωνική λέσχη, τα μέλη της οποίας πρέπει πάντα να φέρουν ένα πώμα μαζί τους. Κάθε φορά που συναντώνται δύο μέλη ενός τέτοιου συλλόγου, ο καθένας μπορεί να ζητήσει από τον άλλο να δείξει το πώμα του. Ένα μέλος που δεν μπορεί να δείξει το πώμα, για παράδειγμα επειδή το ξέχασε στο σπίτι, πρέπει να πληρώσει ένα μικρό χρηματικό πρόστιμο. Τα χρήματα που εισπράττονται μέσω αυτών των χρημάτων χρησιμοποιούνται συνήθως για την αγορά μπύρας στην επόμενη συνάντηση της λέσχης. Τα κέντρα διασκέδασης βρίσκονται τουλάχιστον από τα μέσα του εικοστού αιώνα στο γερμανικό κρατίδιο της Βαυαρίας. Περιστασιακά, τα πώμα λέσχες υποστηρίζουν έργα φιλανθρωπίας. Υπάρχουν περισσότερα από 100 πώμα λέσχες στη Βαυαρία.
Κασπότζο
Το Κασπότζο (ιταλικά: Caspoggio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παρόν
δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ|Το παρόν είναι μια χρονική στιγμή, η οποία θεωρείται διακριτή και ενδιάμεση στιγμή ανάμεσα στο [[παρελθόν και το μέλλον.]] Το παρόν είναι το χρονικό διάστημα που σχετίζεται με τα γεγονότα που γίνονται άμεσα και σε πρώτο χρόνο αντιληπτά, όχι μέσω κάποιας ανάμνησης (η οποία μπορεί να ανακτηθεί οποιαδήποτε στιγμή) ή φημολογίας (για ένα γεγονός που είτε έχει προβλεφθεί, είναι υποθετικό ή αβέβαιο), αλλά επειδή συμβαίνουν τώρα. Το παρόν είναι η χρονική περίοδος ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον. Η διάρκεια του παρόντος, ανάλογα με τα συμφραζόμενα, μπορεί να είναι μια στιγμή, μια ημέρα ή παραπάνω.
Κασπότζο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Παρόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρόνος Κατηγορία:Φιλοσοφία του χρόνου
Extraterrestrial Live
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε με σκοπό τον εορτασμό των δέκα χρόνων από τν πρώτη κυκλοφορία των Blue Öyster Cult, περιέχοντας τραγούδια από όλες τις στούντιο κυκλοφορίες τους μέχρι τότε.
Τα κομμάτια "Dominance and Submission" και "Black Blade" προέρχονται από την περιοδεία Black and Blue του 1980 που πραγματοποίησαν με τους Black Sabbath και στα τύμπανα κάθεται ο Άλμπερτ Μπουσάρντ. Στα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, τα ντραμς έπαιξε ο Ρικ Ντάουνι και ηχογράφήθηκαν κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Fire of Unknown Origin", από τον Οκτώβριο ως τις 31 Δεκεμβρίου του 1981.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 29 του Billboard, όντας ο τελευταίος δίσκος τους που μπήκε στο Top-50 των αμερικάνικων τσαρτ, ενώ ανέβηκε ως το # 37 στον Καναδά και το # 39 στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Θέσεις τσαρτ
Extraterrestrial Live (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Απρίλιος 1982
Τα μέλη των Blue Öyster Cult
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Extraterrestrial Live" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Blue Öyster Cult Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982
Μνημείο της Νίκης (Στεπανακέρτ)
Το Μνημείο της Νίκης (γνωστό και ως Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ) είναι μνημείο το οποίο βρίσκεται στο Στεπανακέρτ, έχει μορφή οβελίσκου και είναι μέρος του συγκροτήματος των Μνημείων του Στεπανακέρτ το οποίο τιμά τη μνήμη των ντόπιων που πέθαναν πολεμώντας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο αλλά και άλλες ένοπλες συγκρούσεις.
Ιστορία
μικρογραφία| Διαμαρτυρία των Αρμενίων του Αρτσάχ στο χώρο του μνημείου, 20 Φεβρουαρίου 1988. Το Μνημείο της Νίκης κατασκευάστηκε και ολοκληρώθηκε το 1945. Στο συγκρότημα μνημείων τοποθετήθηκε ένας οβελίσκος εις μνήμην των 22.000 κατοίκων της Αυτόνομης Περιφέρειας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (τμήμα της Αζερικής ΣΣΔ) που σκοτώθηκαν πολεμώντας στα μέτωπα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ύψος του οβελίσκου φτάνει τα 21 μέτρα. Στον απέναντι λόφο υπάρχει ένας μαζικός τάφος, στον οποίο έχουν ταφεί τα λείψανα γηγενών στρατιωτών που σκοτώθηκαν πολεμώντας στον Β΄ ΠΠ. Το συγκρότημα των μνημείων περιλαμβάνει επίσης ένα σιντριβάνι, χτισμένο στον ρυθμό της παραδοσιακής αρμενικής αρχιτεκτονικής.
Στο μνημείο υπάρχει ένα βάθρο από γρανίτη, πάνω στο οποίο υπάρχει ένα ανάγλυφο με χαραγμένα τα ονόματα και τα πορτρέτα Αρμενίων στρατιωτών που πολέμησαν στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και παρασημοφορήθηκαν με το παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1945 έως το 1990 το μνημείο ανήκε στις αρχές της αυτόνομης περιφέρειας του Ναγκόρνο Καραμπάχ της Αζερικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Από το 1991 το μνημείο ανήκει στις αρχές της Δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (επίσημα γνωστή ως Δημοκρατία του Αρτσάχ από το 2017). Πιο πρόσφατα, οι αρχές της δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ προσέθεσαν ένα νέο τμήμα στο συγκρότημα των μνημείων, το οποίο αποτελείται από ένα νεκροταφείο στο οποίο θάφτηκαν τα λείψανα στρατιωτών της δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ που σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία του Αρτσάχ
Πολωνική λογοτεχνία
thumb|Σελίδα τίτλου της έκδοσης του 1834 του [[Pan Tadeusz του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, του πιο αξιοσημείωτου ποιητή μεταξύ των Τρειών Βάρδων της Πολωνίας.]] Η πολωνική λογοτεχνία είναι η λογοτεχνική παράδοση της Πολωνίας. Το μεγαλύτερο μέρος της πολωνικής λογοτεχνίας έχει γραφτεί στην πολωνική γλώσσα, αν και άλλες γλώσσες που χρησιμοποιούνται στην Πολωνία κατά τη διάρκεια των αιώνων έχουν επίσης συνεισφέρει στις πολωνικές λογοτεχνικές παραδόσεις, όπως τα λατινικά, τα γίντις, τα λιθουανικά, τα ρωσικά, τα γερμανικά και η εσπεράντο. Σύμφωνα με τον Τσέσλαφ Μίλος, για αιώνες η πολωνική λογοτεχνία επικεντρωνόταν περισσότερο στο δράμα και την ποιητική αυτοέκφραση παρά στη μυθοπλασία (κυρίαρχη στον αγγλόφωνο κόσμο). Οι λόγοι ήταν αρκετοί, αλλά βασίζονταν κυρίως στις ιστορικές συνθήκες του έθνους. Οι Πολωνοί συγγραφείς είχαν συνήθως μια πιο βαθιά γκάμα επιλογών για να τους παρακινήσουν να γράψουν, συμπεριλαμβανομένων παλαιότερων κατακλυσμών εξαιρετικής βίας που σάρωσαν την Πολωνία (ως το σταυροδρόμι της Ευρώπης), αλλά επίσης, τις συλλογικές ασυμφωνίες της Πολωνίας που απαιτούσαν επαρκή αντίδραση από τις συγγραφικές κοινότητες οποιασδήποτε δεδομένη περίοδο.
Η περίοδος του Πολωνικού Διαφωτισμού ξεκίνησε τη δεκαετία του 1730-40 και κορυφώθηκε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Από τους κορυφαίους Πολωνούς συγγραφείς του Διαφωτισμού ήταν ο Ιγκνάτσι Κρασίτσκι (1735–1801) και ο Γιαν Ποτότσκι (1761–1815). Ο Πολωνικός Ρομαντισμός, σε αντίθεση με τον Ρομαντισμό αλλού στην Ευρώπη, ήταν σε μεγάλο βαθμό ένα κίνημα ανεξαρτησίας ενάντια στην ξένη κατοχή. Οι πρώτοι Πολωνοί ρομαντικοί επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από άλλους Ευρωπαίους ρομαντικούς. Αξιοσημείωτοι συγγραφείς ήταν οι Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Σεβέριν Γκοστσίνσκι, Τόμας Ζαν και Μαουρίτσι Μοχνάτσκι.
Στη δεύτερη περίοδο, πολλοί Πολωνοί ρομαντικοί εργάστηκαν στο εξωτερικό. Οι ποιητές με επιρροή ήταν οι Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Γιούλιους Σουοβάτσκι και Ζίγκμουντ Κρασίνσκι.
Στον απόηχο της αποτυχημένης Ιανουαριανής Εξέγερσης, η νέα περίοδος του Πολωνικού Θετικισμού άρχισε να υποστηρίζει τον σκεπτικισμό και την άσκηση της λογικής. Η μοντερνισμική περίοδος γνωστή ως το κίνημα της Νέας Πολωνίας στις εικαστικές τέχνες, τη λογοτεχνία και τη μουσική, δημιουργήθηκε γύρω στο 1890 και ολοκληρώθηκε με την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία (1918). Αξιοσημείωτοι συγγραφείς ήταν οι Καζίμιες Πσέρβα-Τετμάγιερ, Στανίσουαφ Πσιμπισέφσκι και Γιαν Κασπρόβιτς. Η νεορομαντική εποχή χαρακτηρίστηκε από τα έργα των Στέφαν Ζερόμσκι, Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ, Γκαμπριέλα Ζαπόλσκα και Στανίσουαφ Βισπιάνσκι. Το 1905, ο Χένρικ Σιενκιέβιτς έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το Κβο βάντις που ενέπνευσε μια νέα αίσθηση ελπίδας. Η λογοτεχνία της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1918–1939) περιλαμβάνει μια σύντομη, αν και εξαιρετικά δυναμική περίοδο στην πολωνική λογοτεχνική συνείδηση. Η κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει ριζικά με την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία. Οι νέοι συγγραφείς του αβάν-γκαρντ περιλαμβάνουν τους Γιούλιαν Τούβιμ, Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς, Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Τσέσλαφ Μίλος, Μάρια Ντομπρόφσκα και Ζόφια Ναουκόφσκα.
Στα χρόνια της γερμανικής και σοβιετικής κατοχής της Πολωνίας, όλη η καλλιτεχνική ζωή διακυβεύτηκε δραματικά. Τα πολιτιστικά ιδρύματα χάθηκαν. Από τις 1.500 μυστικές εκδόσεις στην Πολωνία, περίπου 200 ήταν αφιερωμένες στη λογοτεχνία. Μεγάλο μέρος της πολωνικής λογοτεχνίας που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας εμφανίστηκε σε έντυπη μορφή μόνο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των βιβλίων των Ζόφια Ναουκόφσκα, Άντολφ Ρουντνίτσκι, Ταντέους Μπορόφσκι και άλλων. Η κατάσταση άρχισε να επιδεινώνεται δραματικά γύρω στο 1949-1950 με την εισαγωγή του σταλινικού δόγματος από τον υπουργό Βουοντζίμιες Σοκόρσκι. Η Πολωνία είχε τρεις συγγραφείς βραβευμένους με Νόμπελ στα τέλη του 20ου αιώνα: Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ (1978), Τσέσλαφ Μίλος (1980) και Βισουάβα Σιμπόρσκα (1996). Στις αρχές του 21ου αιώνα, μια άλλη συγγραφέας τιμήθηκε με το βραβείο: η Όλγκα Τοκάρτσουκ.
Μεσαίωνας
Σχεδόν τίποτα δεν έχει απομείνει από την πολωνική λογοτεχνία πριν από τον εκχριστιανισμό της χώρας το 966. Οι παγανιστές κάτοικοι της Πολωνίας διέθεταν σίγουρα μια προφορική λογοτεχνία που εκτεινόταν σε σλαβικά τραγούδια, θρύλους και πεποιθήσεις, αλλά οι πρώτοι Χριστιανοί συγγραφείς δεν τα έκριναν άξιο αναφοράς στα υποχρεωτικά λατινικά, και έτσι χάθηκαν.
Στην πολωνική λογοτεχνική παράδοση, συνηθίζεται να συμπεριλαμβάνονται έργα που έχουν ασχοληθεί με την Πολωνία, ακόμα κι αν δεν γράφτηκαν από Πολωνούς. Αυτή είναι η περίπτωση του Γάλλου Ανώνυμου, του πρώτου ιστορικού που περιέγραψε την Πολωνία στο έργο του με τίτλο Gesta principum Polonorum (Πράξεις των Πριγκίπων των Πολωνών), που συντέθηκε σε περίπλοκα λατινικά. Ο Γάλλος ήταν ένας ξένος μοναχός που συνόδευε τον βασιλιά Μπολέσλαφ Γ΄ το Στραβόστομο στην επιστροφή του από την Ουγγαρία στην Πολωνία. Η σημαντική παράδοση της πολωνικής ιστοριογραφίας συνεχίστηκε από τον Βιντσέτι Καντουούμπεκ, επίσκοπο της Κρακοβίας του 13ου αιώνα, καθώς και από τον Γιαν Ντουούγκος, Πολωνό ιερέα και γραμματέα του επισκόπου Ζμπίγκνιεφ Ολεσνίτσκι.
Η πρώτη καταγεγραμένη πρόταση στην πολωνική γλώσσα λέει: «Day ut ia pobrusa, a ti poziwai» («Άσε με να αλέσω και εσύ να ξεκουραστείς») - μια παράφραση του λατινικού «Sine, ut ego etiam molam». Το έργο, στο οποίο εμφανίστηκε αυτή η φράση, αντικατοπτρίζει τον πολιτισμό της πρώιμης Πολωνίας. Η πρόταση γράφτηκε στο χρονικό της λατινικής γλώσσας Βιβλίο του Χενρίκουφ (Liber fundationis) από το 1269 έως το 1273, μια ιστορία του μοναστηριού των Κιστερκιανών στο Χενρίκουφ της Σιλεσίας. Καταγράφηκε από έναν ηγούμενο γνωστό απλώς ως Πιοτρ (Πέτρος), αναφερόμενος σε ένα γεγονός σχεδόν εκατό χρόνια νωρίτερα. Η πρόταση υποτίθεται ότι ειπώθηκε από έναν άποικο της Βοημίας, τον Μπόγκβαλ («Bogwalus Boemus»), ένα υποκείμενο του Μπολέσλαφ Α΄ του Υψηλού, εκφράζοντας συμπόνια για τη σύζυγό του που «πολύ συχνά στεκόταν να αλέθει δίπλα στην μυλόπετρα». Τα πιο αξιοσημείωτα πρώιμα μεσαιωνικά πολωνικά έργα στα λατινικά και την παλαιά πολωνική γλώσσα περιλαμβάνουν το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο εξαιρετικής πεζογραφίας στην πολωνική γλώσσα με τίτλο Κηρύγματα Τιμίου Σταυρού, καθώς και την αρχαιότερη πολωνική Βίβλο της βασίλισσας Ζόφια και το Χρονικό του Γιαν του Τσάρνκουφ από τον 14ο αιώνα, για να μην αναφέρουμε το Ψαλτήρι του Πουουάβι.
Τα περισσότερα πρώιμα κείμενα στην πολωνική δημοτική γλώσσα επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τη λατινική ιερή γραμματεία. Περιλαμβάνουν το Μπογκουροντζίτσα (Μητέρα του Θεού), έναν ύμνο προς έπαινο της Παναγίας, που γράφτηκε τον 15ο αιώνα, αν και δημοφιλής τουλάχιστον έναν αιώνα νωρίτερα. Ο Μπογκουροντζίτσα χρησίμευσε ως εθνικός ύμνος. Ήταν ένα από τα πρώτα κείμενα που αναπαράχθηκαν στα πολωνικά σε τυπογραφείο. Παρομοίως έγινε και με το Διάλογος του Αφέντη Πολύκαρπου με το Θάνατο (Rozmowa mistrza Polikarpa ze śmiercią).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1470, ένα από τα πρώτα τυπογραφεία στην Πολωνία ιδρύθηκε από τον Κάσπερ Στράουμπε στην Κρακοβία. Το 1475, ο Κάσπερ Έλιαν από το Γκουόγκουφ (Γκλόγκαου) ίδρυσε ένα τυπογραφείο στο Βρότσουαφ (Μπρέσλαου) στη Σιλεσία. Είκοσι χρόνια αργότερα, το πρώτο κυριλλικό τυπογραφείο ιδρύθηκε στην Κρακοβία από τον Σφάιπολτ Φίολ για ιεράρχες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα πιο αξιοσημείωτα κείμενα που παρήχθησαν εκείνη την περίοδο περιλαμβάνουν το Προσευχητήρι του Αγίου, που τυπώθηκε εν μέρει στα πολωνικά στα τέλη του 14ου αιώνα, το Statua synodalia Wratislaviensia (1475), μια έντυπη συλλογή πολωνικών και λατινικών προσευχών, καθώς και το Χρονικό του Γιαν Ντουούγκος από τον 15ο αιώνα και το Catalogus archiepiscoporum Gnesnensium του.
Αναγέννηση
Με την έλευση της Αναγέννησης, η πολωνική γλώσσα έγινε τελικά αποδεκτή σε ισότιμη βάση με τη λατινική. Η πολωνική κουλτούρα και η τέχνη άκμασαν υπό την κυριαρχία των Γιαγκελλόνων και πολλοί ξένοι ποιητές και συγγραφείς εγκαταστάθηκαν στην Πολωνία, φέρνοντας μαζί τους νέες λογοτεχνικές τάσεις. Τέτοιοι συγγραφείς ήταν ο Καλλίμαχος (Φιλίπο Μπουονακόρσι) και ο Κόνραντ Κέλτις. Πολλοί Πολωνοί συγγραφείς σπούδασαν στο εξωτερικό και στην Ακαδημία της Κρακοβίας, η οποία έγινε χωνευτήρι για νέες ιδέες και ρεύματα. Το 1488, ιδρύθηκε στην Κρακοβία η πρώτη λογοτεχνική εταιρεία στον κόσμο, η Sodalitas Litterarum Vistulana (Λογοτεχνική Εταιρεία Βιστούλα). Αξιοσημείωτα μέλη ήταν οι Κόνραντ Κέλτις, Άλμπερτ Μπρουντζέφσκι, Φιλίπο Μπουονακόρσι και Λαουρέντιους Κορβίνους.
Ένας Πολωνός συγγραφέας που χρησιμοποίησε τα λατινικά ως κύριο μέσο έκφρασης ήταν ο Κλέμενς Γιανίτσκι (Ianicius), ο οποίος έγινε ένας από τους πιο αξιόλογους Λατίνους ποιητές της εποχής του και δαφνοστεφανομέος από τον Πάπα. Άλλοι συγγραφείς όπως ο Μικόουαϊ Ρέι και ο Γιαν Κοχανόφσκι, έθεσαν τα θεμέλια για την πολωνική λογοτεχνική γλώσσα και τη σύγχρονη πολωνική γραμματική. Το πρώτο βιβλίο γραμμένο εξ ολοκλήρου στην πολωνική γλώσσα εμφανίστηκε αυτήν την περίοδο – ήταν ένα βιβλίο προσευχής του Μπιέρνατ του Λούμπλιν (περίπου 1465 – μετά το 1529) με το όνομα Raj duszny (Hortulus Animae, Εδέμ της ψυχής), που τυπώθηκε στην Κρακοβία το 1513, σε ένα από τα πρώτα τυπογραφεία της Πολωνίας, που λειτουργούσε από τον Φλόριαν Ούνγκλερ (αρχικά από τη Βαυαρία).
Μπαρόκ
Η λογοτεχνία στην περίοδο του πολωνικού μπαρόκ (μεταξύ 1620 και 1764) επηρεάστηκε σημαντικά από τη μεγάλη εκλαΐκευση των σχολείων των Ιησουιτών, τα οποία πρόσφεραν εκπαίδευση βασισμένη στα κλασικά λατινικά ως μέρος της προετοιμασίας για μια πολιτική καριέρα. Οι σπουδές της ποίησης απαιτούσαν την πρακτική γνώση της συγγραφής λατινικών και πολωνικών ποιημάτων, γεγονός που αύξησε ριζικά τον αριθμό των ποιητών και των ελεγκτών σε όλη τη χώρα. Στο έδαφος της ουμανιστικής εκπαίδευσης αναπτύχθηκαν και ορισμένοι εξαιρετικοί συγγραφείς: ο Πιοτρ Κοχανόφσκι (1566–1620) έδωσε τη μετάφρασή του στο έργο του Τορκουάτο Τάσσο Απελευθερωμένη Ιερουσαλήμ, ο Μάτσεϊ Καζίμιες Σαρμπιέφσκι, δαφνοστεφανομέος ποιητής, έγινε γνωστός μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών ως Horatius christianus (Χριστιανός Οράτιος) για τα λατινικά του γραπτά, ο Γιαν Άντζεϊ Μόρστιν (1621–1693), επικούρειος αυλικός και διπλωμάτης, εξύμνησε στα εκλεπτυσμένα ποιήματά του τη ανδρεία των γήινων απολαύσεων και ο Βάτσουαφ Ποτότσκι (1621–1696), ο πιο παραγωγικός συγγραφέας του πολωνικού μπαρόκ, ενοποίησε τις τυπικές απόψεις της πολωνικής σλάχτα με κάποιους βαθύτερους προβληματισμούς και υπαρξιακές εμπειρίες.
Διαφωτισμός
Η περίοδος του Πολωνικού Διαφωτισμού ξεκίνησε τη δεκαετία του 1730-40 και κορυφώθηκε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τελευταίου βασιλιά της Πολωνίας, Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι. Βγήκε σε απότομη πτώση με τον τρίτο και τελευταίο διαμελισμό της Πολωνίας (1795), ακολουθούμενη από πολιτική, πολιτιστική και οικονομική καταστροφή της χώρας και οδήγησε στη Μεγάλη Μετανάστευση των πολωνικών ελίτ. Ο Διαφωτισμός τελείωσε γύρω στο 1822 και αντικαταστάθηκε από τον Πολωνικό Ρομαντισμό στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Ένας από τους κορυφαίους Πολωνούς ποιητές του Διαφωτισμού ήταν ο Ιγκνάτσι Κρασίτσκι (1735–1801), γνωστός τοπικά ως «ο Πρίγκιπας των Ποιητών» και ο «Πολωνός Λα Φονταίν», συγγραφέας του πρώτου πολωνικού μυθιστορήματος, με τίτλο Οι περιπέτειες του Νικόλαου Εμπειρικού (Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki). Υπήρξε επίσης θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος, εγκυκλοπαιδιστής και μεταφραστής από τα γαλλικά και τα ελληνικά. Ένας άλλος εξέχων συγγραφέας της περιόδου ήταν ο Γιαν Ποτότσκι (1761–1815), ένας Πολωνός ευγενής, αιγυπτιολόγος, γλωσσολόγος και τυχοδιώκτης, του οποίου τα ταξιδιωτικά απομνημονεύματα τον έκαναν θρυλικό στην πατρίδα του. Εκτός Πολωνίας είναι γνωστός κυρίως για το μυθιστόρημά του Το χειρόγραφο που βρέθηκε στη Σαραγόσα, το οποίο έχει συγκριθεί με διάσημα έργα όπως Το Δεκαήμερο και Χίλιες και μια νύχτες.
Ρομαντισμός
Λόγω των διαμελισμών που πραγματοποιήθηκαν από τις γειτονικές αυτοκρατορίες – οι οποίες τερμάτισαν την ύπαρξη του κυρίαρχου πολωνικού κράτους το 1795 – ο Πολωνικός Ρομαντισμός, σε αντίθεση με τον ρομαντισμό αλλού στην Ευρώπη, ήταν σε μεγάλο βαθμό ένα κίνημα ανεξαρτησίας ενάντια στην ξένη κατοχή και εξέφραζε τα ιδανικά και τον παραδοσιακό τρόπο της ζωής του πολωνικού λαού. Η περίοδος του ρομαντισμού στην Πολωνία τελείωσε με την τσαρική καταστολή της Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863, που χαρακτηρίστηκε από δημόσιες εκτελέσεις από τους Ρώσους και εκτοπίσεις στη Σιβηρία.
Η λογοτεχνία του πολωνικού ρομαντισμού εμπίπτει σε δύο διακριτές περιόδους, που ορίζονται και οι δύο από εξεγέρσεις: η πρώτη γύρω στο 1820–1830, που έληξε με τη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830 και η δεύτερη μεταξύ 1830 και 1864, γεννώντας τον Πολωνικό Θετικισμό. Στην πρώτη περίοδο, οι Πολωνοί ρομαντικοί επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από άλλους Ευρωπαίους ρομαντικούς - η τέχνη τους παρουσίαζε συναισθηματισμό και φαντασία, λαογραφία, ζωή στην επαρχία, καθώς και τη διάδοση των ιδανικών της ανεξαρτησίας. Οι πιο διάσημοι συγγραφείς της περιόδου ήταν οι: Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Σεβέριν Γκοστσίνσκι, Τόμας Ζαν και Μαουρίτσι Μοχνάτσκι. Στη δεύτερη περίοδο (μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση), πολλοί Πολωνοί ρομαντικοί εργάστηκαν στο εξωτερικό, συχνά εξορισμένοι από το πολωνικό έδαφος από την κατοχική δύναμη. Το έργο τους κυριαρχήθηκε από τα ιδανικά της ελευθερίας και τον αγώνα για την ανάκτηση της χαμένης κυριαρχίας της χώρας τους. Στοιχεία μυστικισμού έγιναν πιο εμφανή. Επίσης εκείνη την περίοδο αναπτύχθηκε η ιδέα των Τρειών Βάρδων. Οι Τρεις Βάρδοι λειτουργούσαν ως πνευματικοί ηγέτες στους καταπιεσμένους ανθρώπους. Ο πιο αξιοσημείωτος ποιητής μεταξύ των Τρειών Βάρδων, τόσο αναγνωρισμένος και στις δύο περιόδους, ήταν ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Άλλοι δύο εθνικοί ποιητές ήταν ο Γιούλιους Σουοβάτσκι και ο Ζίγκμουντ Κρασίνσκι.
Θετικισμός
Στον απόηχο της αποτυχημένης Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863 κατά της ρωσικής κατοχής, η νέα περίοδος του Πολωνικού Θετικισμού —που πήρε το όνομά της από τη φιλοσοφία του Θετικισμού του Ωγκύστ Κοντ — υποστήριξε τον σκεπτικισμό και την άσκηση της λογικής. Τα ερωτήματα που απηύθυναν οι θετικιστές συγγραφείς της Πολωνίας περιστρέφονταν γύρω από την «οργανική εργασία», η οποία περιελάμβανε την καθιέρωση ίσων δικαιωμάτων για όλα τα μέλη της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των φεμινιστών, την πολιτισμική αφομοίωση της εβραϊκής μειονότητας της Πολωνίας και την υπεράσπιση του πολωνικού πληθυσμού στο γερμανοκρατούμενο τμήμα της Πολωνίας ενάντια στη γερμανοποίηση του Κουλτούρκαμπφ και τον εκτοπισμό του πολωνικού πληθυσμού από Γερμανούς αποίκους. Οι συγγραφείς εργάστηκαν για να εκπαιδεύσουν το κοινό σχετικά με τον εποικοδομητικό πατριωτισμό, ο οποίος θα επέτρεπε στην πολωνική κοινωνία να λειτουργήσει ως ένας πλήρως ενοποιημένος «κοινωνικός οργανισμός», ανεξάρτητα από τις αντίξοες συνθήκες. Η θετικιστική περίοδος της Πολωνίας διήρκεσε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα και την έλευση του κινήματος της Νέας Πολωνίας.
Νέα Πολωνία (1890–1918)
Η μοντερνιστική περίοδος γνωστή ως το κίνημα της Νέας Πολωνίας στις εικαστικές τέχνες, τη λογοτεχνία και τη μουσική, δημιουργήθηκε γύρω στο 1890 και ολοκληρώθηκε με την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία (1918). Η περίοδος βασίστηκε σε δύο έννοιες. Το πρώιμο στάδιο του χαρακτηρίστηκε από μια έντονη αισθητική αντίθεση στα ιδανικά του ίδιου του προκατόχου του (προώθηση της οργανικής εργασίας απέναντι στην ξένη κατοχή). Οι καλλιτέχνες που ακολουθούσαν αυτή την πρώιμη φιλοσοφία της Νέας Πολωνίας πίστευαν στην παρακμή, τους συμβολισμούς, τη σύγκρουση μεταξύ των ανθρώπινων αξιών και του πολιτισμού και την ύπαρξη της τέχνης για χάρη της τέχνης. Οι εξέχοντες συγγραφείς που ακολούθησαν αυτή την τάση ήταν οι Καζίμιες Πσέρβα-Τετμάγιερ, Στανίσουαφ Πσιμπισέφσκι και Γιαν Κασπρόβιτς. Η μεταγενέστερη ιδεολογία εμφανίστηκε σε συνδυασμό με τις κοινωνικοπολιτικές αναταραχές σε ολόκληρη την Ευρώπη, όπως η Επανάσταση του 1905 κατά του Νικολάου Β΄ της Ρωσίας, η ανεξαρτησία της Νορβηγίας, η Πρώτη Μαροκινή Κρίση και άλλες. Ήταν μια συνέχεια του ρομαντισμού, που συχνά αποκαλείται νεορομαντισμός. Οι καλλιτέχνες και οι συγγραφείς που ακολούθησαν αυτήν την ιδέα κάλυψαν μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων: από την αίσθηση της προσωπικής αποστολής ενός Πολωνού που παραδειγματίζεται από την πεζογραφία του Στέφαν Ζερόμσκι, μέσω της καταδίκης της κοινωνικής ανισότητας στα έργα των Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ και Γκαμπριέλα Ζαπόλσκα, μέχρι την κριτική της πολωνικής κοινωνίας και την πολωνική επαναστατική ιστορία από τον Στανίσουαφ Βισπιάνσκι. Το 1905, ο Χένρικ Σιενκιέβιτς έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για την πατριωτική του Τριλογία του Σιενκιέβιτς, η οποία εμπνέει μια νέα αίσθηση ελπίδας.
Μεσοπόλεμος (1918–39)
Η λογοτεχνία της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1918–1939) περιλαμβάνει μια σύντομη, αν και εξαιρετικά δυναμική περίοδο στην πολωνική λογοτεχνική συνείδηση. Η κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει ριζικά με την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία. Σε μεγάλο βαθμό, παράγωγο αυτών των αλλαγών ήταν η συλλογική και απρόσκοπτη ανάπτυξη προγραμμάτων για καλλιτέχνες και συγγραφείς. Νέες τάσεις του αβάν-γκαρντ είχαν εμφανιστεί. Η περίοδος, που εκτείνεται μόλις είκοσι χρόνια, ήταν γεμάτη από αξιόλογες προσωπικότητες που έβλεπαν τους εαυτούς τους ως εκφραστές του μεταβαλλόμενου ευρωπαϊκού πολιτισμού, συμπεριλαμβανομένων των Γιούλιαν Τούβιμ, Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς, Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Τσέσλαφ Μίλος, Μάρια Ντομπρόφσκα και Ζόφια Ναουκόφσκα (Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας). Όλοι συνέβαλαν σε ένα νέο μοντέλο της πολωνικής κουλτούρας του εικοστού αιώνα που απηχούσε τη δική της γλώσσα της καθημερινής ζωής.
Οι δύο δεκαετίες του μεσοπολέμου σημαδεύτηκαν από ραγδαία ανάπτυξη στον τομέα της ποίησης, αδιαίρετη και αμείωτη για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα. Από το 1918 έως το 1939, η σταδιακή και διαδοχική εισαγωγή νέων ιδεών είχε ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ξεχωριστών και διακριτών τάσεων. Η πρώτη δεκαετία της πολωνικής ποίησης του μεσοπολέμου ήταν ξεκάθαρη, εποικοδομητική και αισιόδοξη, σε αντίθεση με τη δεύτερη δεκαετία που σημαδεύτηκε από σκοτεινά οράματα για τον επικείμενο πόλεμο, εσωτερικές συγκρούσεις στην πολωνική κοινωνία και αυξανόμενη απαισιοδοξία. Όλη η περίοδος ωστόσο ήταν εκπληκτικά πλούσια. Το 1933, η Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας (ΠΑΛ) ιδρύθηκε με διάταγμα του Υπουργικού Συμβουλίου της Δημοκρατίας ως η ανώτατη αρχή που σχηματίζει γνώμη στη χώρα. Απένειμε Χρυσές και Αργυρές Δάφνες (Złoty και Srebrny Wawrzyn), τις δύο υψηλότερες εθνικές διακρίσεις για συνεισφορά στη λογοτεχνία μέχρι την εισβολή στην Πολωνία το 1939. Ένας από τους πιο εξέχοντες ποιητές του μεσοπολέμου ήταν ο Μπολέσουαφ Λέσμιαν (μέλος της ΠΑΛ), του οποίου η δημιουργική προσωπικότητα αναπτύχθηκε πριν από το 1918 και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και τις δύο δεκαετίες του μεσοπολέμου (μέχρι τον θάνατό του το 1937). Η λογοτεχνική ζωή των συγχρόνων του περιστρεφόταν κυρίως γύρω από τα ζητήματα της ανεξαρτησίας. Όλοι οι Πολωνοί ποιητές αντιμετώπισαν την έννοια της ελευθερίας με εξαιρετική σοβαρότητα και πολλά πατριωτικά έργα είχαν εμφανιστεί εκείνη την εποχή, για να μην αναφέρουμε μια συγκεκριμένη παραλλαγή μιας ποιητικής λατρείας του Γιούζεφ Πιουσούτσκι.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στα χρόνια της γερμανικής και σοβιετικής κατοχής της Πολωνίας, όλη η καλλιτεχνική ζωή διακυβεύτηκε δραματικά. Τα πολιτιστικά ιδρύματα χάθηκαν. Το περιβάλλον ήταν χαοτικό και οι συγγραφείς διασκορπίστηκαν: κάποιοι βρέθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εργασίας (ή γκέτο της ναζιστικής εποχής), άλλοι απελάθηκαν από τη χώρα, κάποιοι μετανάστευσαν (Γιούλιαν Τούβιμ, Καζίμιες Βιεζίνσκι) και πολλοί περισσότεροι εντάχθηκαν στις τάξεις του πολωνικού κινήματος της υπόγειας αντίστασης (Κσίστοφ Κάμιλ Μπατσίνσκι, Ταντέους Μπορόφσκι, Ταντέους Γκάιτσι). Όλα τα λογοτεχνικά καταστήματα αναγκάστηκαν να σταματήσουν τη λειτουργία τους. Οι συγγραφείς που παρέμειναν στο σπίτι άρχισαν να οργανώνουν τη λογοτεχνική ζωή σε συνωμοσία, συμπεριλαμβανομένων διαλέξεων, βραδιών ποίησης και μυστικών συναντήσεων στα σπίτια συγγραφέων και συντονιστών τέχνης. Οι πολωνικές πόλεις όπου γίνονταν πιο συχνά τέτοιες συναντήσεις ήταν: η Βαρσοβία, η Κρακοβία και το Λβουφ. Συγγραφείς συμμετείχαν στη σύσταση του υπόγειου τύπου (από 1.500 μυστικές εκδόσεις στην Πολωνία, περίπου 200 ήταν αφιερωμένες στη λογοτεχνία). Πολλοί πολέμησαν στον πολωνικό στρατό στην εξορία ή αντιστάθηκαν στο Ολοκαύτωμα με πολιτική ιδιότητα. Η γενιά των Kolumbs, γεννημένη γύρω στο 1920, ήταν ενεργή κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι των χρόνων του πολέμου είναι:
1945–56
Όλα τα κείμενα που εκδόθηκαν υπό τους σοβιετικούς κανόνες ήταν αυστηρά λογοκριμένα. Μεγάλο μέρος της πολωνικής λογοτεχνίας που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας εμφανίστηκε σε έντυπη μορφή μόνο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των βιβλίων των Ζόφια Ναουκόφσκα, Άντολφ Ρουντνίτσκι, Ταντέους Μπορόφσκι και άλλων. Η σοβιετική κατάληψη της χώρας δεν αποθάρρυνε τους μετανάστες και τους εξόριστους να επιστρέψουν, ειδικά πριν από την έλευση του σταλινισμού. Πράγματι, πολλοί συγγραφείς προσπάθησαν να αναδημιουργήσουν την πολωνική λογοτεχνική σκηνή, συχνά με μια νότα νοσταλγίας για την προπολεμική πραγματικότητα, συμπεριλαμβανομένου του Γέζι Αντζεγιέφσκι, συγγραφέα του Στάχτες και διαμάντια, που περιγράφει (σύμφωνα με το κομμουνιστικό σχέδιο) την αντικομμουνιστική αντίσταση στην Πολωνία. Το μυθιστόρημά του διασκευάστηκε στον κινηματογράφο μια δεκαετία αργότερα από τον Άντζεϊ Βάιντα. Οι νέοι αναδυόμενοι πεζογράφοι όπως ο Στανίσουαφ Ντίγκατ και ο Στέφαν Κισιελέφσκι προσέγγισαν την καταστροφή του πολέμου από τη δική τους οπτική γωνία. Ο Καζίμιες Βίκα επινόησε τον όρο «οριακό μυθιστόρημα» για ντοκιμαντέρ φαντασίας.
Η κατάσταση άρχισε να επιδεινώνεται δραματικά γύρω στο 1949-1950 με την εισαγωγή του σταλινικού δόγματος από τον υπουργό Βουοντζίμιες Σοκόρσκι, για λογαριασμό του ολοένα και πιο βίαιου κομμουνιστικού καθεστώτος, το οποίο επιδόθηκε σε κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατά τα έτη 1944–1956, συνελήφθησαν περίπου 300.000 Πολωνοί πολίτες, εκ των οποίων πολλές χιλιάδες καταδικάστηκαν σε μακροχρόνια φυλάκιση. Υπήρξαν 6.000 θανατικές ποινές σε βάρος πολιτικών κρατουμένων, η πλειονότητα των οποίων εκτελέστηκε «στο μεγαλείο του νόμου». Φοβούμενοι για τις δουλειές τους, πολλοί συγγραφείς που συνδέονταν με την εκδοτική αυτοκρατορία του Γέζι Μπορέισα αγκάλιασαν τον σοβιετισμό της πολωνικής κουλτούρας. Το 1953, η Ένωση Πολωνών Συγγραφέων, που διευθύνονταν από τον Λέον Κρουτσκόφσκι με μια σειρά από εξέχοντες υπογράφοντες, δήλωσε πλήρη υποστήριξη στη δίωξη θρησκευτικών ηγετών από το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας. Οι θανατικές ποινές δεν επιβλήθηκαν, αν και ο πατέρας Φουντάλι πέθανε υπό ανεξήγητες συνθήκες, όπως και άλλοι 37 ιερείς και 54 μοναχοί ήδη πριν από το 1953. Ομοίως, ο συγγραφέας Καζίμιες Μοτσάρσκι από τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό, βασανίστηκε στη φυλακή από τους υφισταμένους του Ρόμαν Ρομκόφσκι για αρκετά χρόνια και καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη και αφέθηκε ελεύθερος μόνο στο τέλος αυτής της περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνία ανά γλώσσα
Χουμέρι Ρεθύμνης
left|216x162px|Ναός στο Χουμέρι Το Χουμέρι (επίσημο: το Χουμέριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρα, στην περιοχή του Γεροποτάμου, νότια του χείμαρρου Γεροπόταμου. Απέχει 32 χλμ. Δ. από το Ρέθυμνο και 11 χλμ. (οδηγικά) ΝΑ. από τον Πάνορμο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 όταν ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Γαρίπα, τα Κεραμωτά και τον Γαρίπα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγγελιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 228 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Χουμερίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2011–12
Η διοργάνωση του Γιουρόπα Λιγκ 2011-12 είναι η τρίτη από την καθιέρωση του θεσμού που διαδέχτηκε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ξεκίνησε στις 30 Ιουνίου με τους αγώνες του πρώτου προκριματικού γύρου και ολοκληρώθηκε με τον τελικό που διεξήχθη στις 9 Μαΐου 2012 στο εθνικό στάδιο του Βουκουρεστίου μεταξύ δύο ισπανικών ομάδων, με την Ατλέτικο Μαδρίτης να επιβάλλεται με 3-0 της Μπιλμπάο. Προηγούμενη κάτοχος του τροπάιου ήταν η Πόρτο, που την φετινή αγωνιστική περίοδο αγωνιζόταν στους ομίλους του Champions League και στη συνέχεια στη φάση νοκ άουτ του Γιουρόπα Λιγκ, για να αποκλειστεί τελικά από τη Μάντσεστερ Σίτι.
Κατανομή ομάδων
Συνολικά 194 ομάδες από 53 ομοσπονδίες της UEFA συμμετέχουν στο 2011–12 UEFA Europa League.
Οι νικητές του Γιουρόπα Λιγκ 2010-11, Πόρτο, είχαν εξασφαλισμένη θέση στην φάση των ομίλων ,αλλά πέρασαν στο Champions League 2011-12.
Γύροι και ημερομηνίες κληρώσεων
Όλες οι κληρώσεις γίνονται στο αρχηγείο της ΟΥΕΦΑ, στη Νυόν της Ελβετίας.
Πρώτος προκριματικός γύρος
Η κλήρωση για τους αγώνες του πρώτου προκριματικού γύρου πραγματοπιήθηκε στις 20 Ιουνίου, ενώ οι αγώνες διεξήχθησαν στις 30 Ιουνίου και 7 Ιουλίου.
Δεύτερος προκριματικός γύρος
Οι αγώνες του δεύτερου προκριματικού γύρου διεξάγονται 14 και 21 Ιουλίου
Τρίτος προκριματικός γύρος
Οι αγώνες του τρίτου προκριματικού γύρου διεξάγονται 28 Ιουλίου και 4 Αυγούστου 2011
Γύρος πλέι-οφ
Για τα Play-off του Europa League η Ελλάδα είχε 3 εκπροσώπους(Παναθηναϊκός,ΑΕΚ,ΠΑΟΚ) και η Κύπρος δύο (Ομόνοια, ΑΕΚ). Ολοι οι αγωνες έγιναν στις 18 Αυγουστου (πρώτοι αγώνες)και στις 25 Αυγουστου (επαναληπτικοί αγώνες).
Φάση ομίλων
Οι ημέρες των αγώνων είναι 15 Σεπτεμβρίου, 29 Σεπτεμβρίου, 20 Οκτωβρίου, 3 Νοεμβρίου, 30 Νοεμβρίου-1 Δεκεμβρίου, και 14 - 15 Δεκεμβρίου 2011.
Προκρίσεις
Από τον 9ο όμιλο εώς τον 12ο όμιλο δεν υπάρχει χρώμα στην κατηγορία<<Ήρθε από το Champions League>> επειδή στο Champions League υπάρχουν μόλις 8 όμιλοι.
Φάση των 32
Στην φάση αυτή συμμετέχουν οι δύο πρώτοι των ομίλων και οι ομάδες που τερμάτισαν τρίτες στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι αγώνες θα πραγματοποιηθούν στις 14–16 και 22–23 Φεβρουαρίου 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2011 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2012
Φραγκίσκος Ιωσήφ της Μπραγκάνσα
Ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ, πορτογαλ. Francisco José (7 Σεπτεμβρίου 1879 - 1 Ιουνίου 1919) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πρίγκιπας της Μπραγκάνσα και αξιωματικός τού Αυστρο-Ουγγρικού στρατού. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ενεπλάκη από ερωτικά σκάνδαλα έως απάτες.
Η νεανική του ζωή
Ο Φρανσίσκο Ζοζέ Γκεράρντο Μαρία Ζόργκε Ουμμπέρτο Αντόνιο Ενρίκε Μιγκουέλ Ραφαέλ Γκαμπριέλ γεννήθηκε στο Μέραν της τότε Αυστρίας (νυν Ιταλίας) ως ο δευτερότοκος γιος τού Μιχαήλ (Β΄) δούκα της Μπραγκάνσα και της Ελισάβετ, κόρης τού Μαξιμιλιανού-Αντωνίου διαδόχου πρίγκιπα τού Τουρν & Τάξις. Είχε το όνομα τού αναδόχου του Φραγκίσκου-Ιωσήφ αυτοκράτορα της Αυστρίας. Η μητέρα του ήταν ανιψιά της Ελισάβετ, συζύγου τού αυτοκράτορα Φραγκίσκου-Ιωσήφ.
Ο Μιχαήλ (Β΄) ήταν επικεφαλής τού Οίκου των Μπραγκάνσα, ο οποίος δεν βασίλευε πια στην Πορτογαλία, καθώς μέσω της εξαδέλφη του Μαρίας Β΄ ο θρόνος περιήλθε στους γιους της τού Οίκου των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκόττα. Όμως τον Μιχαήλ (Β΄) υποστήριζαν οι Μιγκουελιστές για να διεκδικήσει τον θρόνο. Ο πατέρας τού Μιχαήλ (Β΄), ο Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας είχε υφαρπάξει τον θρόνο από τη Μαρία Β΄, αλλά όταν αυτή αποκαταστάθηκε το 1834, εξόρισε με νόμο την Οικογένειά του από τη χώρα και με διάταξη στο Σύνταγμα τού 1838. Οι Μιγκουελιστές θεωρούσαν τον Φραγκίσκο-Ιωσήφ ως πρίγκιπα (infante) της Πορτογαλίας.
Όπως και ο πατέρας του, ακολούθησε σταδιοδρομία στον Αυστρο-Ουγγρικό στρατό. Ήταν υπολοχαγός των Ουσάρων, όταν το 1900 ένας παλαιός συνταγματάρχης τον κάλεσε να λογοδοτήσει για παραβίαση τού στρατιωτικού κανονισμού. Ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ τον πρόσβαλε και ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ της Αυστρίας τον απομάκρυνε από τους Ουσάρους και τον έστειλε σε ένα Σύνταγμα Δραγόνων με αστυνομικά καθήκοντα σε άγονα, φτωχά χωριά στα σύνορα με τη Ρωσία.
Το ερωτικό σκάνδαλο
Το σκάνδαλο είχε αποτέλεσμα ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ της Αυστρίας να τον αναγκάσει να παραιτηθεί από τον στρατό. Το Αυστριακό δικαστήριο τού στέρησε τα πολιτικά δικαιώματα και έθεσε τη διαχείριση των υποθέσεών του στον γαμπρό του Κάρολο-Λουδοβίκο πρίγκιπα τού Τουρ & Τάξις, σύζυγο της αδελφής του Μαρίας-Τερέζας. Αργότερα ενεπλάκη και σε άλλο όμοιο σκάνδαλο στην Αυστρία.
Η απάτη με τα σμαράγδια
Το 1909 έδωσε 325.000 λίρες Αγγλίας για ένα υποτίθεται ορυχείο σμαραγδιών σε έναν απατεώνα, που εμφανίστηκε με το όνομα Φρειδερίκος Βάνντερμπιλτ, της διάσημης οικογένειας. Αρχικά συναντήθηκαν στο Παρίσι και τον επόμενο μήνα ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ τού πρόσφερε δείπνο στη Βιέννη, όπου ο απατεώνας τον έπεισε ότι ήταν ικανός επενδυτής. Πέντε μήνες μετά ο απατεώνας τού έκανε μία επενδυτική πρόταση: τού είπε ότι απέκτησε πολλά σμαράγδια και πως για να τον ευχαριστήσει για το δείπνο, θα τού τα έδινε σε καλή τιμή, ώστε αυτός να τα πωλήσει με ικανό κέρδος.
Η συμφωνία καθυστέρησε και ο απατεώνας εν τω μεταξύ σκέφτηκε να αποσπάσει περισσότερα χρήματα: όταν συναντήθηκαν στο Βερολίνο, τού συνέστησε δύο υποτίθεται μηχανικούς και τού πρότεινε να αγοράσει μετοχές από την εταιρεία εξόρυξης, της οποίας τάχα ήταν ο κύριος μέτοχος. Τελικά ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ πλήρωσε 125.000 στερλίνες για τα σμαράγδια και 200.000 για τις μετοχές. Όταν αποδείχθηκε, ότι ο απατεώνας ονομαζόταν Γουίλιαμ Λάκερσταϊν Γιόαχιμ και τα σμαράγδια με τις μετοχές ήταν άνευ αξίας, ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ τον δίωξε ποινικά δια της Αυστριακής πρεσβείας στο Λονδίνο και έλαβε πίσω το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων του.
Ηγέτης των μοναρχικών
Το 1911-12 συμμετείχε στην υπέρ της μοναρχίας εξέγερση στη βόρειο Πορτογαλία, την οποία καθοδηγούσε ο πολιτικός Ενρίκε Μίτκελλ ντε Πάιβα Κοουκέιρο σε μία ανεπιτυχή προσπάθεια ανατροπής της Α΄ Πορτογαλικής Δημοκρατίας. Όταν ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Μιχαήλ αποκήρυξαν τις αξιώσεις τους στη διαδοχή, ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ χαιρετίστηκε από τους φιλομοναρχικούς ως αρχηγός της παράταξης των Μιγκουελιστών.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε στον Αυστρο-Ουγγρικό στρατό και αιχμαλωτίστηκε. Φυλακίστηκε στη νήσο Ίσκια κοντά στη Νάπολη, όπου απεβίωσε από καρδιακή ανεπάρκεια.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
Γιαν Ποτότσκι
Ο Κόμης Γιαν Ποτότσκι (πολωνικά: Jan Potocki) (8 Μαρτίου 1761 – 23 Δεκεμβρίου 1815) ήταν Πολωνός ευγενής, εθνολόγος, γλωσσολόγος, περιηγητής και συγγραφέας της περιόδου του Διαφωτισμού, του οποίου η ζωή και τα κατορθώματα τον έκαναν διάσημη προσωπικότητα στην Πολωνία. Είναι γνωστός κυρίως για το πικαρέσκο μυθιστόρημά του, Το χειρόγραφο που βρέθηκε στη Σαραγόσα.
Γεννημένος σε εύπορη οικογένεια Πολωνών, ο Ποτότσκι έζησε στο εξωτερικό από νεαρή ηλικία και σπούδασε κυρίως στην Ελβετία. Επισκεπτόταν συχνά τα σουαρέ του Παρισιού και περιόδευε την Ευρώπη πριν επιστρέψει προσωρινά στην Πολωνία το 1778. Ως στρατιώτης, πολέμησε στις αυστριακές τάξεις στον Πόλεμο της Βαυαρικής Διαδοχής και το 1789 διορίστηκε στρατιωτικός μηχανικός στον Πολωνικό Στρατό. Κατά τη διάρκεια των εκτεταμένων ταξιδιών του κατέγραψε ενεργά τα κυρίαρχα έθιμα, τους συνεχείς πολέμους, τις επαναστάσεις και τις εθνικές αφυπνίσεις, που τον έκαναν πρωτοπόρο της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας. Γοητευμένος από τον αποκρυφισμό, ο Ποτότσκι μελέτησε αρχαίους πολιτισμούς, τελετουργίες και μυστικές κοινωνίες. Ταυτόχρονα, ήταν μέλος του κοινοβουλίου και συμμετείχε στο Μείζων Σέιμ λίγο πριν πάψει να υπάρχει η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.
Παρά τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία, ο Ποτότσκι επιβαρύνθηκε από ψυχικές ασθένειες, μελαγχολία, καθώς και σοβαρή κλινική λυκαθρωπία, γεγονός που τον έκανε να πιστέψει ότι μεταμορφώθηκε σε λυκάνθρωπο. Αυτοκτόνησε με πυροβολισμό το 1815, ωστόσο, οι συνθήκες του θανάτου του παραμένουν αμφιλεγόμενες μέχρι σήμερα.
Βιογραφία
Ο Γιαν Ποτότσκι γεννήθηκε στην αριστοκρατική οικογένεια Ποτότσκι, η οποία είχε τεράστια κτήματα σε όλη την Πολωνία. Εκπαιδεύτηκε στη Γενεύη και τη Λωζάνη, υπηρέτησε δύο φορές στον Πολωνικό Στρατό ως αρχιμηχανικός και πέρασε λίγο χρόνο σε μια γαλέρα ως αρχάριος στους Ιππότες της Μάλτας. Η πολύχρωμη ζωή του τον οδήγησε σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική, όπου μπλέχτηκε σε πολιτικές ίντριγκες, φλέρταρε με μυστικές κοινωνίες και συνέβαλε στη γέννηση της εθνολογίας – ήταν από τους πρώτους που μελέτησε τους προδρόμους των σλαβικών λαών από γλωσσική και ιστορική άποψη.
Το 1790 έγινε ο πρώτος άνθρωπος στην Πολωνία που πέταξε με αερόστατο, όταν έκανε μια ανάβαση πάνω από τη Βαρσοβία με τον αεροναύτη Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ, ένα κατόρθωμα που του χάρισε μεγάλη δημόσια αναγνώριση. Πέρασε κάποιο διάστημα στη Γαλλία και με την επιστροφή του στην Πολωνία, έγινε γνωστός δημοσιογράφος, εκδίδοντας εφημερίδες και φυλλάδια, στα οποία υποστήριζε διάφορες μεταρρυθμίσεις. Το 1788, ίδρυσε επίσης στη Βαρσοβία έναν εκδοτικό οίκο με το όνομα Drukarnia Wolna (Ελεύθερος Τύπος), καθώς και το πρώτο δωρεάν αναγνωστήριο της πόλης. Η σχέση του με τον Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι ήταν ακανθώδης, καθώς ο Ποτότσκι, ενώ συχνά υποστήριζε τον βασιλιά, μερικές φορές δεν φοβόταν να ασκήσει την κριτική του. Άσκησε επίσης έντονη κριτική στον Ρώσο πρέσβη, Ότο Μάγκνους φον Στάκελμπεργκ.
Ο πλούτος του Ποτότσκι του έδωσε τη δυνατότητα να ταξιδέψει εκτενώς στην Ευρώπη, τη Μεσόγειο και την Ασία, επισκεπτόμενος τις Ιταλία, Σικελία, Μάλτα, Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ρωσία, Τουρκία, Δαλματία, Βαλκάνια, Καύκασο, Ισπανία, Τυνησία, Μαρόκο, Αίγυπτο, ακόμη και τη Μογγολία. Ήταν επίσης ένας από τους πρώτους ταξιδιωτικούς συγγραφείς της σύγχρονης εποχής, γράφοντας ζωντανές αφηγήσεις για πολλά από τα ταξίδια του, κατά τη διάρκεια των οποίων έκανε επίσης εκτενείς ιστορικές, γλωσσικές και εθνογραφικές μελέτες.
Ο Ποτότσκι παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε πέντε παιδιά. Ο πρώτος του γάμος κατέληξε σε διαζύγιο και οι δύο γάμοι έγιναν αντικείμενο σκανδαλωδών φημών. Το 1812, απογοητευμένος και με κακή υγεία, αποσύρθηκε στο κτήμα του στην Ουουαντούφκα, κοντά στη Βίνιτσα στη σημερινή Ουκρανία, υποφέροντας από «μελαγχολία» (η οποία σήμερα πιθανότατα θα είχε διάγνωση ως μείζων καταθλιπτική διαταραχή) και τα τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκλήρωσε το μυθιστόρημά του.
Πιστεύοντας ότι γινόταν λυκάνθρωπος, ο Ποτότσκι αυτοκτόνησε στις 23 Δεκεμβρίου 1815 πυροβολώντας τον εαυτό του θανάσιμα με μια ασημένια σφαίρα που ευλογήθηκε από τον καθολικό ιερέα του χωριού του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί εθνολόγοι Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Κόμηδες της Πολωνίας Γιαν Ποτοτσκι Κατηγορία:Μέλη του Μείζονος Σέιμ Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Βλαδίμηρου, 1η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Στανίσλαου
Θάνατος της πριγκίπισσας Νταϊάνας
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Αυγούστου 1997, η Νταϊάνα, η πριγκίπισσα της Ουαλίας, πέθανε από τραύματα που υπέστη νωρίτερα εκείνη την ημέρα, αφού ο οδηγός έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και συγκρούστηκε με έναν πυλώνα στη Σήραγγα Pont de l'Alma στο Παρίσι. Ο Ντόντι Αλ Φαγιέντ και ο Ανρί Πολ (ο οδηγός    της Mercedes-Benz W140 ), σκοτώθηκαν επιτόπου. Ο σωματοφύλακάς τους, Τρέβορ Ρις-Τζόουνς, τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά επέζησε από τη συντριβή.
Κάποια μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι η συμπεριφορά των παπαράτσι που ακολουθούσαν το αυτοκίνητο, όπως αναφέρει το BBC, είχε συμβάλει στη συντριβή. Το 1999, μια γαλλική έρευνα διαπίστωσε ότι ο Ανρί Πολ, ο οποίος έχασε τον έλεγχο του οχήματος με μεγάλη ταχύτητα, ήταν μεθυσμένος και υπό την επίδραση συνταγογραφούμενων φαρμάκων και ήταν ο μόνος υπεύθυνος για το ατύχημα. Τα αντικαταθλιπτικά και τα ίχνη ενός αντιψυχωσικού στο αίμα του μπορεί να επιδείνωσαν τη μέθη του Πολ. Ήταν ο επικεφαλής ασφαλείας στο Ξενοδοχείο Ριτζ και νωρίτερα είχε παρακινήσει τους επιβαίνοντες να αναχωρήσουν, ενώ οι παπαράτσι περίμεναν την Νταϊάνα και τον Ντόντι Αλ Φαγιέντ έξω από το ξενοδοχείο. Το 2008, οι ένορκοι σε μια βρετανική έρευνα, την επιχείρηση Πάτζετ, απάντησαν μια ετυμηγορία για παράνομη δολοφονία μέσω βαριάς αμέλειας οδήγησης από τον Πολ και τα ακόλουθα οχήματα παπαράτσι. Κάποιες αναφορές των μέσων ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι ο Ρις-Τζόουνς επέζησε επειδή φορούσε ζώνη ασφαλείας, αλλά άλλες έρευνες αποκάλυψαν ότι κανένας από τους επιβάτες του αυτοκινήτου δεν φορούσε.
Η Νταϊάνα ήταν 36 ετών όταν πέθανε. Ο θάνατός της προκάλεσε ένα πρωτοφανές ξέσπασμα δημόσιας θλίψης στο Ηνωμένο Βασίλειο και παγκοσμίως. Tην κηδεία της παρακολούθησαν τηλεοπτικά περίπου 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, ενώ η βασιλική οικογένεια επικρίθηκε από τον τύπο για την αντίδρασή της στο θάνατο της Νταϊάνα. Το ενδιαφέρον του κοινού για την Νταϊάνα παρέμεινε υψηλό και γι' αυτό τα ΜΜΕ διατηρούσαν τακτική κάλυψη του τραγικού γεγονότος, στα χρόνια μετά τον θάνατό της.
Γεγονότα που προηγήθηκαν της συντριβής
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Diana%2C_Princess_of_Wales_1997_%282%29.jpg/220px-Diana%2C_Princess_of_Wales_1997_%282%29.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Η Νταϊάνα τον Ιούνιο του 1997 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/Mercedes_W140_front_20070609.jpg/220px-Mercedes_W140_front_20070609.jpg|δεξιά|μικρογραφία| [[Mercedes-Benz W140|Mercedes-Benz S280 sedan (W140 S-Class), παρόμοιο με εκείνο που ενεπλάκη στη σύγκρουση    ]] Το Σάββατο, 30 Αυγούστου 1997, η Νταϊάνα αναχώρησε από το αεροδρόμιο Όλμπια της Σαρδηνίας με ιδιωτικό τζετ και έφτασε στο αεροδρόμιο Λε Μπουγζέτ του Παρισιού μαζί με τον Αιγύπτιο παραγωγό ταινιών Ντόντι Αλ Φαγιέντ, γιο του επιχειρηματία Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ. Είχαν σταματήσει εκεί καθ' οδόν προς το Λονδίνο, έχοντας περάσει τις προηγούμενες εννέα ημέρες μαζί στο γιοτ Τζόνικαλ του Μοχάμεντ στη γαλλική και ιταλική Ριβιέρα. Είχαν σκοπό να μείνουν εκεί για τη νύχτα. Ο Μοχάμεντ ήταν και παραμένει ιδιοκτήτης του Ξενοδοχείου Ριτζ και διέμενε σε ένα διαμέρισμα στην οδό Αρσέν Χαουζγιέ, σε μικρή απόσταση από το ξενοδοχείο, ακριβώς έξω από τη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.
Ο Ανρί Πολ, αναπληρωτής επικεφαλής της ασφάλειας του Ριτζ, είχε λάβει εντολή να οδηγήσει τη μισθωμένη μαύρη θωρακισμένη Mercedes-Benz S280 sedan του 1994 (W140 S-Class) προκειμένου να αποφύγει τους παπαράτσι. Ένα όχημα- δόλωμα έφυγε πρώτο από το Ριτζ από την κύρια είσοδο της Πλατείας Βαντόμ, προσελκύοντας πλήθος φωτογράφων. Στη συνέχεια, η Νταϊάνα και ο Φαγιέντ αναχώρησαν από την πίσω είσοδο του ξενοδοχείου, στην οδό Καμπόν, γύρω στις 00:20 της 31ης Αυγούστου Ώρα Κεντρικής Ευρώπης, με προορισμό το διαμέρισμα της οδού Αρσέν Χαουζγιέ. Αυτό το έκαναν για να αποφύγουν τους σχεδόν τριάντα φωτογράφους που περίμεναν μπροστά από το ξενοδοχείο. Η Νταϊάνα και ο Φαγιέντ ήταν οι πίσω επιβάτες- ο Τρέβορ Ρις-Τζόουνς, μέλος της ομάδας προσωπικής προστασίας της οικογένειας Φαγιέντ, βρισκόταν στη θέση του συνοδηγού (δεξιά). Οι επιβαίνοντες δεν φορούσαν ζώνες ασφαλείας. Αφού έφυγαν από την οδό Καμπόν και διέσχισαν την Πλατεία Κονκόρντ, οδήγησαν κατά μήκος της Ροής του Ρήνου και της Ροής Άλμπερτ 1 - του δρόμου με τα αναχώματα κατά μήκος της δεξιάς όχθης του Σηκουάνα - στην υπόγεια διάβαση της Πλατείας Άλμα.
Η σύγκρουση
Στις 00:23, ο Πολ έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου στην είσοδο της υπόγειας διάβασης Γέφυρας της Άλμα. Το αυτοκίνητο χτύπησε ένα διερχόμενο FIAT, εξετράπη προς τα αριστερά του οδοστρώματος δύο λωρίδων κυκλοφορίας και συγκρούστηκε μετωπικά με τη δέκατη τρίτη κολόνα που στήριζε την οροφή, καθώς δεν υπάρχουν προστατευτικές μπάρες. Ταξίδευε με εκτιμώμενη ταχύτητα 105 χιλιόμετρα την ώρα - υπερδιπλάσια από το όριο ταχύτητας που είναι 50 χιλιόμετρα την ώρα στη σήραγγα. Γύρισε, χτύπησε τον πέτρινο τοίχο της σήραγγας προς τα πίσω και σταμάτησε. Η σύγκρουση προκάλεσε σημαντικές ζημιές, ιδίως στο μπροστινό μισό του οχήματος. Μάρτυρες που έφτασαν λίγο μετά τη σύγκρουση ανέφεραν καπνό. Μάρτυρες ανέφεραν επίσης ότι φωτογράφοι με μοτοσικλέτες "κατέκλυσαν τη Mercedes sedan πριν αυτή εισέλθει στη σήραγγα".