cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιβύλλη του Άτσερα
Αιχμαλωσία της αυτοκράτειρας
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ επιχείρησε να επιτεθεί στη Σικελία αλλά απέτυχε και οπισθοχώρησε, η σύζυγος του Κωνσταντία αιχμαλωτίστηκε. Ο Ταγκρέδος μετέφερε την Κωνσταντία στο Παλέρμο υπό την επίβλεψη της συζύγου του Σιβύλλης, έτρωγε μαζί της και κοιμόταν στο υπνοδωμάτιο της. Η Σιβύλλη αντέδρασε σκληρά με την ευνοϊκή μεταχείριση απέναντι στην Κωνσταντία με τον ισχυρισμό ότι η συμπεριφορά αυτή θα μπορούσε να ενισχύσει τα κληρονομικά της δικαιώματα. Όταν είδαν ότι ο λαός του Παλέρμο συμπαθούσε την Κωνσταντία πρότεινε στον σύζυγο της να θανατώσει την Κωνσταντία αλλά ο Ταγκρέδος φοβήθηκε τη λαϊκή εξέγερση και αρνήθηκε, τελικά αποφάσισαν να τη φυλακίσουν. Ο Καγκελάριος Ματθαίος του Έτζελο έστειλε γράμμα στον Ταγκρέδο και του πρότεινε να φυλακίσουν την Κωνσταντία στο Κάστρο του Αυγού στη Νάπολη που ήταν ασφαλές και περιβαλλόταν από νερό υπό την επίβλεψη του ευγενούς Αλιγκνέρο Κοττόνε, ο βασιλιάς δέχτηκε.
Πτώση
Ο Πάπας Κελεστίνος Γ΄ ζήτησε από τον Ταγκρέδο να στείλει την Κωνσταντία στη Ρώμη, σε αντάλλαγμα θα αναγνώριζε τον ίδιο σαν βασιλιά, ο Ταγκρέδος δέχτηκε αλλά στον δρόμο η Κωνσταντία ελευθερώθηκε από Γερμανούς στρατιώτες το καλοκαίρι του 1192. Ο αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ διέσχισε το φθινόπωρο του 1194 το Στενό της Μεσσήνης έτοιμος να εισβάλλει στη Σικελία. Η Σιβύλλη κατάφερε να κλείσει με τον αυτοκράτορα συμφωνία σύμφωνα με την οποία ο ανήλικος γιος της Γουλιέλμος Γ΄ που βρισκόταν σε κίνδυνο θα διατηρούσε την κομητεία του Λέτσε. Η Σιβύλλη παρέστη στη στέψη του Ερρίκου ΣΤ΄ στον Καθεδρικό Ναό του Παλέρμο σαν βασιλιά της Σικελίας. Σε λίγες μέρες η ίδια η Σιβύλλη, ο γιος της, οι κόρες της και οι οπαδοί της Νικόλαος του Έτζελο γιος του Ματθαίου αρχιεπισκόπου του Σαλέρνο και ο ναύαρχος Μαργαριτόνε συνελήφθησαν, μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στη Γερμανία και φυλακίστηκαν. Η Μαργαρίτα δραπέτευσε στη Γαλλία την ίδια εποχή που ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ απαιτούσε από τον αυτοκράτορα να την ελευθερώσει, ο Ερρίκος ΣΤ΄ κρέμασε τον αδελφό της Ριχάρδο του Άτσερα για να εκδικηθεί τη φυλάκιση της Κωνσταντίας.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ταγκρέδο των Ωτβίλ βασιλιά της Σικελίας απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα
Παναγρινιακός Α.Ο.
Ο Παναγρινιακός Αθλητικός Όμιλος είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στο Αγρίνιο και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1982 και χρώματά του το μπλε και το κίτρινο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1982 ως «Παναθηναϊκός Αγρινίου» και συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας. Το καλοκαίρι του 2019, οι διοικούντες του σωματείου, ενέκριναν την αλλαγή της ονομασίας σε «Παναγρινιακός» και να υιοθετηθούν ως χρώματα το κίτρινο και το μπλέ. Ο λόγος αυτής της αλλαγής είναι μια προσπάθεια η ομάδα να αγκαλιαστεί από τους πολίτες του Αγρινίου και να εκπροσωπηθεί η πόλη στις εθνικές κατηγορίες.
Το 2020 προβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική κατηγορία, όπου και αγωνίζεται από την αγωνιστική περίοδο 2020-21. Το 2023 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας για πρώτη φορά στην ιστορία του, νικώντας με 2-0 τον Άρη Αιτωλικού στον τελικό στη Ναύπακτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1982
Όλγα Ηρωίδου
Η Όλγα Ηρωίδου, γεννημένη στην Αθήνα το 1938, είναι πρώην διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης και του στίβου. Στην καλαθοσφαίριση διέπρεψε σαν αθλήτρια του Τρίτωνα Αθηνών, βασική και αναντικατάστατη στην πεντάδα και στον στίβο του Πανελληνίου.
Ξεκίνησε να παίζει καλαθοσφαίριση μαζί με την Αργυρώ Βαρελοπούλου το 1954 ενώ ήταν ακόμα στο γυμνάσιο, Η΄γυμνάσιο Αθηνών, για να συνεχίσει έπειτα στον Τρίτων. Στο στίβο άρχισε να παίζει κι εκεί από το γυμνάσιο, ήταν αθλήτρια του άλματος εις ύψος και μήκος για να συνεχίσει έπειτα στον Πανελλήνιο παίζοντας στα πανελλήνια πρωταθλήματα.
Με την Εθνική Ελλάδος καλαθοσφαίρισης αγωνίστηκε στον πρώτο επίσημο αγώνα στην ιστορία της, στις 15 Απριλίου 1958, στην νίκη επί του Λιβάνου με 68-32 χωρίς να σημειώσει πόντους. Συμμετείχε αλλαγή στα τελευταία λεπτά και την επόμενη ημέρα στο αγώνα Μεικτή Αθηνών - Μεικτή Βηρυτού, που ήταν οι ίδιες ομάδες με τον αγώνα των Εθνικών ομάδων χωρίς πάλι να σημειώσει πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Τρίτωνα Αθηνών Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανελληνίου
Δημογραφία της Πορτογαλίας
Το παρόν λήμμα αναφέρεται στα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Πορτογαλίας, συμπεριλαμβανομένης της πυκνότητας του πληθυσμού, της εθνικότητας, του επιπέδου εκπαίδευσης, της υγείας του πληθυσμού, της οικονομικής κατάστασης, των θρησκευτικών πεποιθήσεων και άλλων πτυχών του.
Το 2010 η Πορτογαλία είχε 10.572.721 κατοίκους.
Η Πορτογαλία θεωρείται γλωσσικά και θρησκευτικά ως αρκετά ομοιογενής χώρα. Εθνολογικά οι Πορτογάλοι αποτελούν το 95% του συνολικού πληθυσμού και θεωρείται ότι είναι απόγονοι μιας σειράς από αρχαίους παλαιολιθικούς λαούς, όπως τους πρωτο-Κέλτες, τους Κέλτες, τους Ίβηρες και τους Λουζιτανούς. Κάποιες άλλες ομάδες, όπως Ρωμαίοι, Γερμανοί (Βησιγότθοι, Σουηβοί, Βούροι, Αλανοί και Βάνδαλοι) και αργότερα Μαυριτανοί (Βέρβεροι) και Γάλλοι πέρασαν από τη χώρα.
Σήμερα Ουκρανοί, Μολδαβοί, Ρουμάνοι, Ρώσοι, Βούλγαροι, Βραζιλιάνοι, Βενεζουελάνοι και πολίτες πορτογαλόφωνων χωρών αποτελούν την κοινότητα των μεταναστών και απαρτίζουν τις κυριότερες ξένες κοινότητες της χώρας. Τα Πορτογαλικά ομιλούνται σε όλη τη χώρα, με μόνη εξαίρεση τα χωριά γύρω από την Μιράντα ντο Ντόουρο, όπου η μιραντική γλώσσα αποτελεί επίσημη γλώσσα μαζί με την πορτογαλική.
Μετανάστευση
Το 1992 το 1,3% του πληθυσμού αποτελούνταν από αλλοδαπούς, ενώ το 2007 ο αριθμός αυτός είχε φτάσει στο 4,1% ή διαφορετικά σε 435.736 ανθρώπους.
Μετά την ανεξαρτητοποίηση των πρώην αφρικανικών της αποικιών, η Πορτογαλία δέχτηκε ένα σταθερό ρεύμα μετανάστευσης από την Αφρική και κυρίως από το Πράσινο Ακρωτήριο, την Ανγκόλα και τη Γουινέα-Μπισσάου, αλλά επίσης και από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, τη Μοζαμβίκη και την πρώην Πορτογαλική Ινδία στην Ασία.
Η Πορτογαλία δέχτηκε μεγάλα μεταναστευτικά κύματα από το 1999, λόγω κυρίως της έλλειψης εργατικού δυναμικού. Τα ρεύματα αυτά προέρχονταν αρχικά από την ανατολική Ευρώπη (1999-2002) (Ουκρανοί, Ρώσοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και Μολδαβοί). Αυτά άρχισαν να μειώνονται όταν η αγορά εργασίας είχε υπερκορεστεί.
Από το 2003, οι περισσότεροι μετανάστες προέρχονταν από τη Βραζιλία, την Κίνα και την Ινδική Υποήπειρο. Με την κυβερνητική πολιτική της οικογενειακής επανένωσης περισσότεροι από 6 στους 10 νέους μετανάστες το 2006 διέμεναν νόμιμα στη χώρα.
Υπάρχει, επίσης, ένας σημαντικός αριθμός ηλικιωμένων κατοίκων από τη Δυτική Ευρώπη που αναζητούν καλύτερη ποιότητα ζωής και προέρχονται συγκεκριμένα από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το 2008, η Υπηρεσία Αλλοδαπών και Συνόρων, άρχισε να χρησιμοποιεί ένα νέο ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα, ασυμβίβαστο με τα προηγούμενα στατιστικά στοιχεία. Σύμφωνα με τα στοιχεία εκείνου του έτους ο αλλοδαπός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 1% από 435.736 το 2007 σε 440.277 το 2008. Χαρακτηριστικό είναι ότι ένας στους τέσσερις μετανάστες ήταν Βραζιλιάνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία ανά χώρα Κατηγορία:Πορτογαλία
Human Behaviour
Είναι το πρώτο τραγούδι από τον κύκλο τραγουδιών του "Isobel", μια τριλογία που περιλαμβάνει αυτό, το Isobel και το Bachelorette.
Ιστορικό και έμπνευση
Το "Human Behaviour" γράφτηκε για πρώτη φορά το 1988 όταν η Μπιορκ ήταν ακόμα η τραγουδίστρια του συγκροτήματος Sugarcubes, αλλά αποφάσισε να μην την κυκλοφορήσει με τη μπάντα.
Έμπνευση για το τραγούδι ήταν τα ντοκιμαντέρ του David Attenborough για τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και ζώων. Μιλώντας σχετικά με το τραγούδι στο Rolling Stone, η Μπιορκ δήλωσε: « Το "Human Behaviour" είναι η άποψη ενός ζώου για τους ανθρώπους. Και τα ζώα σίγουρα υποτίθεται πως κερδίζουν στο τέλος». Σε μια συνεδρία ερωτοαπαντήσεων με θαυμαστές της στην ιστοσελίδα The Guardian, η Μπιορκ αποκάλυψε περισσότερες πληροφορίες για τη συγγραφή του τραγουδιού: «Την περίοδο που το έγραψα αναφερόμουν στην παιδική μου ηλικία και ίσως μιλούσα για το οτι ένιωθα πιο άνετα μόνη μου να περπατάω έξω, να τραγουδάω και τα λοιπά από το να συχνάζω με ανθρώπους».
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Michel Gondry και αυτή ήταν η πρώτη φορά που συνεργάστηκαν μαζί. Στη συνέντευξη για το Rolling Stone η Μπιορκ είπε::"«Το 'Human Behaviour' είναι η άποψη ενός ζώου για τον άνθρωπο. Και τα ζώα σίγουρα υποτίθεται πως κερδίζουν στο τέλος. Έτσι, κάποιος μπορεί να ρωτήσει γιατί η αρκούδα-κατακτητής παρουσιάζεται ως ένα παιχνίδι κατασκευασμένο από άνθρωπο; Αλλά δεν νομίζω ότι θα ήταν δίκαιο να αναγκάσεις ένα ζώο να δουλέψει σε ένα βίντεο, είμαι ενάντια σε αυτό. Του είπα [Gondry], 'θέλω μια αρκούδα και υφές όπως το χειροποίητο ξύλο και τα φύλλα και η γη, και θέλω να μοιάζει με κινούμενα σχέδια' »."
Σύνοψη
Καθώς αρχίζει το βίντεο, ένα αυτοκίνητο πλησιάζει ένα σκαντζόχοιρο ενώ το ζώο προσπαθεί να διασχίσει έναν επαρχιακό δρόμο. Το στυλ του βίντεο είναι σουρεαλιστικό, με συνδυασμό πρακτικών εφέ και διαρκή εναλλαγή πλάνων. Εμφανίζεται μια αρκούδα που προσεγγίζει έναν κυνηγό με απειλητικό τρόπο. Καθώς η Μπιορκ αρχίζει να τραγουδά, εμφανίζεται σε μια μικρή καμπίνα, να κάθεται σε ένα τραπέζι. Εντωμεταξύ, στο δάσος, ο σκαντζόχοιρος καταφέρνει να μην χτυπηθεί από το αυτοκίνητο και πλησιάζει τον κυνηγό, ο οποίος βρίσκεται τώρα στο έδαφος.
Η Μπιορκ φαίνεται να πέφτει από τη Σελήνη και φαινομενικά προσγειώνεται στο στομάχι της αρκούδας, ωστόσο συνεχίζει να τραγουδάει ακόμα και στο στομάχι του ζώου. Εμφανίζονται σκηνές της αρκούδας που επιτίθεται και σέρνει τον κυνηγό. Καθώς το βίντεο σβήνει, η τραγουδίστρια συνεχίζει να τραγουδάει στο στομάχι της αρκούδας.
Κυκλοφορία
Το σίνγκλ κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου 1993 από την One Little Indian σε 12" δίσκο βινυλίου, κασέτα και CD. Η κασέτα περιλαμβάνει ως B-side το τραγούδι "Atlantic". Γράφτηκε και παράχθηκε από τη Μπιορκ και μιλάει για την οικογένειά της. Αργότερα συμπεριλήφθηκε στην Ιαπωνική έκδοση του Debut. Στο CD περιλαμβάνεται το τραγούδι και τέσσερα ρεμίξ του.
Λίστα τραγουδιών
UK Κασέτα UK CD
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1993 Κατηγορία:Τραγούδια της Μπιορκ Κατηγορία:Singles της One Little Indian Records Κατηγορία:Singles του 1993
Αστικό πράσινο
Ο όρος «αστικό πράσινο» χαρακτηρίζει εκείνους τους χώρους του πολεοδομικού ιστού, που σχεδιάστηκαν για να παραμείνουν χωρίς κτίσματα και να φιλοξενήσουν κάποια μορφή βλάστησης 1 Το αστικό πράσινο αποτελεί δείκτη βιωσιμότητας του αστικού ιστού. Συμβάλει στη διαμόρφωση του κλίματος της πόλης και παράλληλα  λειτουργεί ως χώρος αναψυχής και περιπάτου για τους ανθρώπους.
Πράσινοι χώροι στην Αθήνα
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρεί ότι η ελάχιστη αναλογία πρασίνου στις πόλεις ανά κάτοικο δεν μπορεί να είναι κάτω από τα 9 m2/κάτοικο 2. Στην Αθήνα σύμφωνα με μελέτη του WWF ο αριθμός αυτός είναι μόλις 0,96 m2 / κατοικο3, γεγονός που αποδεικνύει τον υπερβολικό βαθμό μείωσης των πράσινων χώρων καθώς  το νούμερο είναι αισθητά μικρότερο σε σχέση με το παρελθόν όπου μελέτη του ΥΠΕΧΩΔΕ ανέφερε ότι στην Αθήνα του 1994 αντιστοιχούσαν 2,55 m2/κάτοικο 4. Μάλιστα σε δημοσιευμένα στοιχεία από το δήμο Αθηναίων το 2008 φαίνεται πως αντιστοιχούν πάνω από 6 m2/ κάτοικο 4 κάτι που δεν αντικατοπτρίζει τη πραγματικότητα. Υπάρχουν περιοχές όπως τα Σεπόλια και ο Κολωνός που το νούμερο είναι 1,68 m2 /κάτοικο 4. Η αντίφαση όμως βρίσκεται στο γεγονός ότι η ελληνική νομοθεσία θέτει σαν όριο τα 8 m2  /κάτοικο 4. Mια εφαρμογή δημιουργημένη από το WWF Hellas  το  WWF GreenSpaces  όπου περισσότεροι από 8.500 πολίτες έχουν καταγράψει και βαθμολογήσει πάνω από 1.700 χώρους πρασίνου σε 126 ελληνικές πόλεις έχει δείξει ότιη   μέση βαθμολογία των χώρων πρασίνου δεν ξεπερνά το 6,1 με άριστα το 10. Κάποιες περιοχές στην Αθήνα όπως η   Πετρούπολη και το Ίλιον  έχουν αγγίξει όμως το 7,7. Επίσης, το 88,7% των κατοίκων της Αθήνας αξιολογεί κάτω του μετρίου τους χώρους πρασίνου σύμφωνα με μελέτη του 2021 6.
Δημιουργία του προβλήματος
Η Αθήνα έχει τόσο μικρές εκτάσεις πρασίνου εξαιτίας των λαθών που έχουν γίνει πολεοδομικά, ένα εξ αυτών και η αντιπαροχή 7. Τη δεκαετία του ‘90 σχεδιάστηκε ένα δίκτυο μεγάλων πάρκων και χώρων πρασίνου στην Αθήνα για να αντιμετωπιστεί το τεράστιο έλλειμμα της πρωτεύουσας. το 1996, εμφανίστηκε και στην Ελλάδα ο όρος Μητροπολιτικό Πάρκο στη χώρα μας αναφερόμενος κυρίως στο Γουδή και το Ελληνικό 7. Ο Ελαιώνας αποτελεί παράδειγμα χαμένης ευκαιρίας καθώς μια έκταση 8.300 στρεμμάτων αντί μικτού πάρκου έγινε το 1991 το αθλητικό κέντρο της  ΠΑΕ Παναθηναϊκό  Ένα ακόμα πάρκο που δεν υλοποιήθηκε ποτέ είναι το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή-Ιλισσός που σχεδιάστηκε το 1996-98 από το ΕΜΠ με εντολή του ΥΠΕΧΩΔΕ 7. Μια περιοχή μικτών χρήσεων με έκταση πράσινου 4.500 στρεμμάτων που όχι μόνο δεν προβλέπεται να δημιουργηθεί αλλά έχει κτιστεί φιλοξενώντας ακόμα και υπουργικά κτίρια. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τα Τουρκοβούνια και το Γαλάτσι, όπου  ιδέα ενός μεγάλου πάρκου 350 στρεμμάτων, δεν υλοποιήθηκε ποτέ αλλά επιλέχθηκε η κατασκευή συγκροτήματος ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανυπαρξίας διαχείρισης είναι επίσης το Πεδίον του Άρεως. Στο κέντρο της Αθήνας ο πιο παλιός πράσινος χώρος, αφού δημιουργήθηκε το 1934 με έκταση 230 στρέμματα είναι παρατημένο από όλες τις αρχές.
Πιθανές λύσεις
Το γεγονός τις αντικατάστασης των εδαφών με άσφαλτο και τσιμέντο εντείνει ακόμα και τα πλημυρικά φαινόμενα. Σύμφωνα με έρευνες ένας κήπος 150 m² συγκρατεί 30.000 λίτρα νερού 8.Επίσης χαρακτηριστική είναι η συνεισφορά στη μείωση της θερμοκρασίας όπου μπορεί να κυμανθεί από 8 έως 12 βαθμούς Κελσίου χάρη στα δέντρα στη κεντρική Ευρώπη 8. Κομβικές και απλές κινήσεις για την αλλαγή του αστικού χώρου είναι οι δενδροφυτεύσεις και η δημιουργία πάρκων. Η συνεισφορά τους είναι κομβική στη βελτίωση του μικροκλίματος αλλά και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης καθώς έχει ανιχνευθεί ποιότητα αέρα ακόμα και είκοσι φορές χαμηλότερη σε σχέση με μη αστικές περιοχές 9.
Παραπομπές, Βιβλιογραφία, Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1. Βιλάνου, Χ., 2014. ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΑΙ Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ( http://ikee.lib.auth.gr/record/135868/files/GRI-2015-13810.pdf )
2. https://www.who.int/
4. Βαταβάλη, Φ. και Μπελαβίλας, Ν. , 2009 . Πράσινο και ελεύθεροι χώροι στη πόλη, WWF Hellas  ( https://www.contentarchive.wwf.gr/images/pdfs/Odigos_AstikoPrasino.pdf )
6. Λατινόπουλος, Δ., 2021. Το αστικό πράσινο σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα μέσα από την ματιά των πολιτών ( https://parallaximag.gr/featured/to-astiko-prasino-se-thessaloniki-athina-mesa-apo-tin-matia-ton-politon )
7. Γκέκα, Μ. Τα αστικά πάρκα στην τσιμεντένια Αθήνα υπό συνεχή διωγμό -Natura Green and Healthy Life https://www.naturanrg.gr/ta-astika-parka-sthn-tsimentenia-athhna-ypo-synexh-diwgmo/
8. Δασαρχείο - Τα δέντρα δροσίζουν έως 12 βαθμούς τις ευρωπαϊκές πόλεις- Τι δείχνει νέα έρευνα https://dasarxeio.com/2021/11/24/105233/
9.  Δασαρχείο - Γιατί πρέπει να επενδύουμε στη δημιουργία χώρων πρασίνου μέσα στις πόλεις; https://dasarxeio.com/2021/09/01/101534/
Κατηγορία:Πολεοδομία
Κάστρο του Κρόιτσενσταϊν
μικρογραφία| Θέα από το νότο Το Κάστρο Κρόιτσενσταϊν είναι κάστρο κοντά στο Λεόμπεντορφ στην Κάτω Αυστρία. Το Κάστρο Κρόιτσενσταϊν βρίσκεται σε υψόμετρο 265 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Χτίστηκε στα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου, που είχε ερειπωθεί και στη συνέχεια κατεδαφίστηκε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Προοριζόμενο να είναι μία οικογενειακή κρύπτη για την οικογένεια Βίλτσεκ, ξαναχτίστηκε τον 19ο αιώνα από τον κόμη Νέπομουκ Βίλτσεκ με χρήματα από τα μεγάλα ανθρακωρυχεία της οικογένειας της Σιλεσίας. Το Κρόιτσενσταϊν είναι ενδιαφέρον στο ότι κατασκευάστηκε από τμήματα μεσαιωνικών κατασκευών, που αγόρασε η οικογένεια από όλη την Ευρώπη για να δημιουργήσει ένα κάστρο με αυθεντική όψη. Έτσι, το κάστρο μπορεί να θεωρηθεί τόσο «νεο» όσο και «πρωτότυπη» μεσαιωνική κατασκευή. Το κάστρο χρησιμοποιείται μερικές φορές ως τοποθεσία για ταινίες.
Αυτό το κάστρο μερικές φορές συγχέεται με το μεσαιωνικό κάστρο Κάστρο του Λίχτενσταϊν, όπου γυρίστηκε η ταινία The Three Musketeers το 1993.
Τοποθεσία
μικρογραφία| Εσωτερικό τμήμα του κάστρου Το κάστρο βρίσκεται ακριβώς βόρεια της Βιέννης και του Δούναβη σε ένα ύψωμα πάνω από το Ρόρβαλντ, ακριβώς πάνω από το Λεόμπεντορφ και μεταξύ των πόλεων Κορνεουμπούργκ και Στοκεράου. Το υψόμετρο είναι 266 μέτρα, και το ύψος πάνω από τον Δούναβη περίπου 100 μέτρα.
Κοντά στο Κάστρο Κρόιτσενσταϊν υπάρχει ένα κενό νερού στο Δούναβη που ονομάζεται Wiener Pforte ("Βιεννέζικη Πύλη"), έτσι ώστε να επιτρέπει μια ευρεία θέα της τρέχουσας ροής του ποταμού και της Korneuburger Becken (" ιζηματογενής λεκάνη Κορνεουμπούργκ") ανάντη. Περίπου απέναντι από το Κάστρο Κρόιτσενσταϊν, στη νότια όχθη του Δούναβη, βρίσκεται το κάστρο Κάστρο Γκράιφενσταϊν.
Μεσαιωνικό κάστρο των Αψβούργων
Η προέλευση του Κάστρου Κρόιτσενσταϊν, όπως τα περισσότερα κάστρα στην Κάτω Αυστρία, χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Αρχικά χτίστηκε από τους κόμητες του Φόρμπαχ (τώρα Φόρνμπαχ, Βαυαρία), το κάστρο πέρασε στην κατοχή των Κόμηδων του Βάσερμπουργκ μέσω γάμου. Μέσω του Ότακαρ Β' της Βοημίας, το κάστρο περιήλθε στην κατοχή των Αψβούργων, το 1278.
Τον Ιούλιο του 1527, ο αναβαπτιστής ιεροκήρυκας Μπαλτάζαρ Χουμπμάϊερ συνελήφθη με το πρόσχημα της πρόκλησης ταραχών στο Μικούλοφ της Μοραβίας και μεταφέρθηκε στο Κάστρο Κρόιτσενσταϊν. Εκεί ανακρίθηκε αλλά αρνήθηκε να απαρνηθεί τις πεποιθήσεις του και κάηκε στην πυρά στη Βιέννη.
Μέχρι τον Τριακονταετή Πόλεμο, το κάστρο δεν είχε ποτέ κατακτηθεί, αλλά στη συνέχεια έπεσε στα χέρια του Σουηδού Στρατάρχη Λέναρτ Τόρστενσον, ο οποίος, κατά την αναχώρησή του το 1645, ανατίναξε τρία μέρη του κτηρίου (μερικές πηγές λένε τέσσερα).
Ανοικοδόμηση υπό τους κόμηδες του Βίλτσεκ
μικρογραφία| Εσωτερικό του Κάστρου Κρόιτσενσταϊν από τον Αυστριακό καλλιτέχνη Φραντς Πολέντνε (1873 - 1932) Τον 18ο αιώνα, το κάστρο περιήλθε στην κατοχή των Κόμηδων του Βίλτσεκ, που είχαν συγκεντρώσει μεγάλη περιουσία μέσω των ανθρακωρυχείων τους στη Σιλεσία. Το 1874, ο κόμης Γιόχαν Νέπομουκ Βίλτσεκ, περισσότερο γνωστός ως πολικός εξερευνητής, ξεκίνησε την ανοικοδόμηση του κάστρου, αλλά σε στυλ εντελώς διαφορετικό από την αρχική ρωμανική - γοτθική αρχιτεκτονική. Τα υπάρχοντα ερείπια ενσωματώθηκαν στο νέο κάστρο, συγκεκριμένα τμήματα του εξωτερικού τείχους, του ανατολικού πύργου και τμήματα του παρεκκλησίου. Το εξασκημένο μάτι μπορεί εύκολα να διακρίνει μεταξύ της σωζόμενης μεσαιωνικής τοιχοποιίας και των προσθηκών του 19ου αιώνα.
Η ανακατασκευή επιβλήθηκε από τον αρχιτέκτονα Καρλ Γκάνγκολφ Κάιζερ μέχρι τον θάνατό του το 1895, οπότε και ανέλαβε ο Ρίττερ Χούμπερτ Βάλχερ του Μόλτχαϊν και ο καλλιτέχνης Έγκον Ράινμπεργκερ.
Μία οικογενειακή κρύπτη χτίστηκε κάτω από το κάστρο και ο Γιόχαν Νέπομουκ Βίλτσεκ είναι ενταφιασμένος εκεί. Εκτός από την κατασκευή του κάστρου από την αρχική τοιχοποιία και στην αρχική τοποθεσία, ο Βίλτσεκ συγκέντρωσε δομικά στοιχεία από όλη την Ευρώπη. Επιπλέον, το κάστρο ήταν εξοπλισμένο με μια μεγάλη συλλογή από μεσαιωνικά έπιπλα και ιστορικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένου ενός από τους παλαιότερους σωζόμενους μεσαιωνικούς καταπέλτες, που αγοράστηκε από το Κάστρο Χοενσάλτσμπουργκ.
Οι εργασίες ανοικοδόμησης διήρκεσαν 30 χρόνια και ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β' ήταν παρών στην επαναλειτουργία στις 6 Ιουνίου 1906. Μια πυρκαγιά που προκλήθηκε από κεραυνό το 1915, έκαψε μέρος των αρχείων και της βιβλιοθήκης.
Κάστρο του Κρόιτσενσταϊν σήμερα
Αν και τώρα βρίσκεται στη συλλογή της Αυστριακής Εθνικής Βιβλιοθήκης, η σύγκρουση μεταξύ της γερμανικής Βέρμαχτ και του Κόκκινου Στρατού το 1945 είχε ως αποτέλεσμα την κλοπή πολλών χειρογράφων και ορισμένα δωμάτια του κάστρου υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος).
Σήμερα το κάστρο είναι ένας πολύ αγαπημένος τουριστικός προορισμός και μουσείο στη γύρω περιοχή της Βιέννης. Κάποτε, μια κλασική συναυλία γνωστή ως Burgserenade γινόταν στη μεγάλη αίθουσα του κάστρου, στα τέλη Ιουνίου κάθε έτους. Αυτό έχει διακοπεί. Καθ' όλη τη διάρκεια του έτους από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, στο κτήμα πραγματοποιείται μια επίδειξη γερακιών, γνωστή ως Adlerwarte Kreuzenstein. Η πρόσφατα ανακαινισμένη ταβέρνα του Κάστρου του Κρόιτσενσταϊν είναι ένα εστιατόριο, επιπλωμένο για να προσφέρει την ατμόσφαιρα μιας μεσαιωνικής ταβέρνας.
Το 2013, το Κάστρο Κρόιτσενσταϊν έγινε το τιμητικό σπίτι του Τάγματος του Αγίου Λαζάρου.
Επί του παρόντος, ιδιοκτήτης του κάστρου (και κάτοχος του τίτλου) είναι ο Γιόχαν-Κρίστιαν Κόμης Βίλτσεκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία
Κουαρόνα
Η Κουαρόνα (ιταλικά: Quarona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Επισκοπή Τάβων
Η Επισκοπή Τάβων είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Τάβαι στα σύνορα της Καρίας με την Φρυγία, σημερινό Ντάβας (Davas). Εκκλησιαστικά ήταν εκκλησιαστική επαρχία της Μητρόπολης Αφροδισιάδος.
Η Επισκοπή είναι άγνωστο πότε δημιουργήθηκε και αναφέρεται στα τακτικά ως τον 13ο αιώνα όταν και κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς.
Από το 1900 αποτελεί τιμητική επισκοπή της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Αφροδισιάδος Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καστοριάς 2018–19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καστοριάς είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Καστοριάς.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Καστοριάς έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Καστοριάς, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Καστοριάς είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα διεξάγεται με τη μορφή διπλών αγώνων. Ο ΑΓΣ Καστοριά δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής καθώς είχε οφειλές προς ΕΠΟ και ΕΠΣ Καστοριάς. Έτσι το πρωτάθλημα διεξήχθη με τη συμμετοχή 13 συλλόγων και λόγω του υποβιβασμού από τη Γ ΄ Εθνική του Μέγα Αλέξανδρου Καλλιθέας, υποβιβάστηκαν ο ΑΟ Κάστωρ και η Ακαδημία Κρόνος.
Πρωταθλήτρια για την περίοδο 2018-19 ήταν η Αστραπή Μεσοποταμίας.
Β΄ Κατηγορία
Με τη συμμετοχή 7 συλλόγων διεξήχθη το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας. Οι Κεραυνός Χιλιόδενδρου και ΠΑΟ Καλοχωρίου μετά τον υποβιβασμό τους από την Α κατηγορία δε δήλωσαν συμμετοχή, όπως και ο ΠΑΣ Κορεστειών. Οι 4 πρώτες ομάδες συμμετέχουν στα play off. Μόνο η πρώτη προβιβάζεται καθώς η Α κατηγορία την περίοδο 2019-20 προβλεπόταν να αποτελείται από 12 συνολικά ομάδες.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Καστοριάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Καστοριάς
Αγία Σοφία Μεσσηνίας
Η Αγία Σοφία είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καρδαμύλης, της δημοτικής ενότητας Λεύκτρου, του δήμου Δυτικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμών του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Η παλαιότερη ονομασία του οικισμού ήταν Γούρνιτσα.
Γεωγραφία
Η Αγία Σοφία είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του χειμάρρου Βυρού, πολύ κοντά στην Καρδαμύλη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Απέχει περίπου 41 χλμ. ΝΑ της Καλαμάτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Γούρνιτσα και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδαμύλης του, τέως, νομού Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρδαμύλης και το 1938 υπήχθη στον νομό Μεσσηνίας. Το 1956 μετονομάστηκε σε Αγία Σοφία. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καρδαμύλης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λεύκτρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λεύκτρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Μάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Κουίντο Βερτσελλέζε
Το Κουίντο Βερτσελλέζε (ιταλικά: Quinto Vercellese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Πεζεταίρος
μικρογραφία|Μακεδονική φάλαγγα. Οι πεζέταιροι αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά του Μακεδονικού στρατού και των στρατών των Διαδοχικών Βασιλείων.
Οι Μακεδονικές φάλαγγες αποτελούνταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από πεζεταίρους, η αποτελεσματικότητα των οποίων βασιζόταν στις μακρές τους σάρισες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να σταματήσουν τις κατά μετώπου επιθέσεις κλονισμού από ιππικό ή να κρατήσουν το πεζικό του εχθρού σε απόσταση.
Περιγραφή
Οι πεζεταίροι ήταν η κύρια μονάδα της Μακεδονικής φάλαγγας. Έγιναν για πρώτη φορά εμφανείς κατά την διάρκεια της βασιλείας του Φιλίππου Β', ιδιαίτερα όταν έπαιξαν έναν τόσο σημαντικό ρόλο στην επικράτηση του Φιλίππου στην Ελλάδα στη Μάχη της Χαιρωνείας το 338 π.Χ. Το όνομα «πεζεταίροι» χρησιμοποιήθηκε από τον Φιλίππου Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως μια αρχαία μέθοδο στρατολόγησης. Με την επισήμανση του πεζικού του ως προσωπικών «εταίρων» και «φίλων» του, ο Φίλιππος είχε στη διάθεσή του ένα ευρύτερο ανθρώπινο δυναμικό για τις επόμενες στρατιωτικές εκστρατείες του, καθώς οι θέσεις στο προσωπικό του πεζικό θα επέφεραν υπερηφάνεια και τιμή.
Ήταν οπλισμένοι με τη σάρισα, ένα μακρύ δόρυ από εύκαμπτο ξύλο κρανιάς, που είχε πολύ μεγαλύτερη απόσταση από το παραδοσιακό οπλιτικό δόρυ. Λόγω του μήκους της, η φάλαγγα μπορούσε να υψώσει ταυτόχρονα τις σάρισες των πέντε πρώτων σειρών, γεγονός που κατέστησε τη φάλαγγα σχεδόν αδιαπέραστη και φοβερή για τους εχθρούς της.
Στη μάχη οι πεζεταίροι χρησιμοποιούνταν ως ισχυρή αμυντική γραμμή, παρά ως στρατεύματα κλονισμού. Οι σάρισες, παρ' όλο που προκαλούσαν τρόμο στον εχθρό, περιόριζαν σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα ελιγμών, και επομένως εάν η φάλαγγα περικυκλωνόταν, σπάνια θα μπορούσε να αμυνθεί. Αυτό ήταν ιδιαίτερα ξεκάθαρο στη Μάχη των Γαυγαμήλων το 331 π.Χ., όπου η ταχεία πρόοδος της δεξιάς πτέρυγας δημιούργησε ένα άνοιγμα μεταξύ δύο συνταγμάτων. Μια δύναμη του εχθρικού ιππικού εισήλθε ενδιάμεσα, και αν δεν ήταν για έλλειψη της πειθαρχίας του εχθρού, και για την τοποθέτηση από τον Αλέξανδρο μιας δεύτερης γραμμής παραδοσιακών οπλιτών σε εφεδρεία, η φάλαγγα θα μπορούσε να είχε καταστραφεί από την πίσω πλευρά.
Πέρα από τις προκαθορισμένες μάχες, οι πεζεταίροι με τις σάρισές τους δεν ήταν πρακτικοί. Υποτίθεται ότι άλλαξαν οπλισμό, και η τακτική τους προσαρμόστηκε, έτσι ώστε να ταιριάζει στον ανταρτοπόλεμο που ήταν διαδεδομένος στη Βακτρία και τη Σογδιανή.
Ασθεταίροι
εναλλ.=|μικρογραφία|Το [[Μακεδονία (αρχαίο βασίλειο)|Μακεδονικό Βασίλειο στο θάνατο του Φιλίππου Β'. Διακριτές είναι οι επαρχίες του Βασιλείου. ]] Υπήρχε μια ξεχωριστή ομάδα των πεζεταίρων, ονόματι Ασθεταίροι. Η ερμηνεία του προθέματος «ασθ-» είναι αμφιλεγόμενη. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι προέρχεται από «άστυ» (= πόλη), γεγονός που θα σήμαινε ότι οι Ασθεταίροι είχαν στρατολογηθεί από πόλεις. Αυτοί όμως στρατολογούνταν στην Άνω Μακεδονία, όπου υπήρχαν μόνο λίγες πόλεις. Άλλες προτάσεις λένε ότι το πρόθεμα προέρχεται από «άριστοι» και συνεπώς υπονοούν ότι ήταν κάποιου είδος ειδική μονάδα. Αυτό θα αντιστοιχούσε στο γεγονός ότι τοποθετούνταν στη δεξιά πλευρά δίπλα στους υπασπιστές. Η κοινή αντίληψη είναι ο όρος σημαίνει «πλησιέστερος εταίρος» από την άποψη της συγγένειας και των καθορισμένων μονάδων από την Άνω Μακεδονία. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι το «πλησιέστερος» αναφέρεται στη θέση τους στη μάχη, καθώς ήταν οι πλησιέστεροι στον βασιλιά. Επειδή πολεμούσαν κοντά στους υπασπιστές είναι πιθανό ότι ήταν καλύτερα εκπαιδευμένοι και εξοπλισμένοι από τον κανονικό πεζεταίρο.
Συντάγματα
Τα συντάγματα των πεζεταίρων φαίνεται να έχουν οργανωθεί σε επαρχιακή βάση. Γνωρίζουμε για συντάγματα ονομασμένα από τις περιοχές Ορεστίδα & Λυγκηστίδα (δύο συντάγματα που πιθανώς συνδυάζουν άνδρες και από τις δύο περιοχές), Ελίμεια & Τυμφαία. Εάν όλα οι πεζεταίροι ήταν από την Άνω Μακεδονία τότε θα περίμενε κανείς άλλα συντάγματα που θα εκπροσωπούσαν την Εορδαία και την Πελαγονία. Το 334 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος πήρε έξι συντάγματα πεζεταίρων μαζί του στην Ασία. Μέχρι τη στιγμή που ο στρατός έφτασε την Ινδία το 327 π.Χ., προστέθηκε ένα έβδομο σύνταγμα.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Μακεδονία Κατηγορία:Αρχαία Μακεδονία Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Make America Great Again (σύνθημα)
μικρογραφία| Το "Make America Great Again!" του [[Ντόναλντ Τραμπ|Τραμπ, σήμα που χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του το 2016, πριν ο ίδιος επιλέξει τον Μάικ Πενς ως υποψήφιο αντιπρόεδρό του]] μικρογραφία| Ένα κουμπί από την προεδρική εκστρατεία του [[Ρόναλντ Ρήγκαν το 1980.]] Το "Make America Great Again" (μετάφραση: «Κάντε την Αμερική Μεγάλη Ξανά») ή MAGA είναι ένα προεκλογικό σύνθημα που χρησιμοποιείται στην αμερικανική πολιτική και έγινε δημοφιλές από τον Ντόναλντ Τραμπ στην επιτυχημένη προεδρική του εκστρατεία το 2016. Ο Ρόναλντ Ρήγκαν χρησιμοποίησε το παρόμοιο σύνθημα Let's Make America Great Again (μετάφραση: «Ας κάνουμε την Αμερική Μεγάλη Ξανά») στην επιτυχημένη προεδρική του εκστρατεία το 1980. Ο Μπιλ Κλίντον χρησιμοποίησε επίσης τη φράση σε ομιλίες του κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης προεδρικής του εκστρατείας το 1992 και τη χρησιμοποίησε ξανά σε ραδιοφωνική διαφήμιση που προβλήθηκε για την αποτυχημένη προεκλογική εκστρατεία της συζύγου του Χίλαρι Κλίντον το 2008. Ο Ντάγκλας Σεν χαρακτήρισε τη χρήση της φράσης από τον Τραμπ "ίσως το πιο ηχηρό προεκλογικό σύνθημα στην πρόσφατη ιστορία", αναφερόμενος σε πλειοψηφίες Αμερικανών που πίστευαν ότι η χώρα βρισκόταν σε παρακμή.
Το σύνθημα έγινε φαινόμενο της ποπ κουλτούρας, με ευρεία χρήση και πολλές παραλλαγές στις τέχνες, την ψυχαγωγία και την πολιτική, καθώς χρησιμοποιήθηκε από όσους υποστηρίζουν και αντιτίθενται στην προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ.
Από τη διάδοσή του στη δεκαετία του 2010, το σύνθημα θεωρείται μια φορτισμένη φράση. Πολλοί αναλυτές δημοσιογράφοι, μελετητές και σχολιαστές το συνδέουν με τον ρατσισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες, θεωρώντας το ως πολιτική σφυρίγματος και κωδικοποιημένη γλώσσα. Το σύνθημα βρέθηκε επίσης στο επίκεντρο δύο γεγονότων που αναφέρθηκαν αρχικά ανακριβώς στα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, της φάρσας για το έγκλημα μίσους του Jussie Smollett και της αντιπαράθεσης στο Μνημείο Λίνκολν τον Ιανουάριο του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήματα Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ντόναλντ Τραμπ Κατηγορία:Νεολογισμοί
Οζ Καραχάν
Ο Οζ Καραχάν (Oz Karahan, 1990) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός ακτιβιστής, αρθρογράφος και σημερινός πρόεδρος της «Ένωσης Κυπρίων».
Βιογραφικό
Γεννημένος το 1990, ο Οζ Καραχάν πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στην Αμμόχωστο πριν επιστρέψει πίσω στη Λάρνακα από όπου κατάγεται μέρος της οικογένειάς του. Από πολύ νεαρή ηλικία έγινε μέλος και ηγήθηκε μιας οργάνωσης νεολαίας που ονομάστηκε LINOBAMBAKI, η οποία ήταν ενεργή κατά τη διάρκεια των Συλλαλητηρίων των Τουρκοκυπρίων του 2011 κατά της Τουρκίας.
Μετά την ολοκλήρωση των πανεπιστημιακών του σπουδών στο Αγγλο-Αμερικανικό Πανεπιστήμιο, έγινε πολιτικά ενεργός στις ΗΠΑ, τη Σουηδία και τη Γερμανία. Στο διάστημα αυτό, υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Σουηδία.
Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Παγκόσμιας Ένωσης Τουρκόφωνων Κυπρίων (WUTC), η οποία αγωνίστηκε εναντίον της τουρκικής κατοχής και της κοινωνικής και πολιτιστικής καταπίεσης που αντιμετωπίζουν οι Τουρκόφωνοι Κύπριοι στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου εξαιτίας της Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί Κατηγορία:Κύπριοι ακτιβιστές
Κάστρο του Φίνστεργκρυν
Το Κάστρο Φίνστεργκρυν (Burg Finstergrün) είναι κάστρο στην πολιτεία του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Το Κάστρο Φίνστεργκρυν βρίσκεται 1.087 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Αποτελεί σύμβολο του δήμου Ράμινγκσταϊν και βρίσκεται σε μία ορεινή, βραχώδη περιοχή.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το μεσαιωνικό κάστρο ήταν ερειπωμένο. Το 1899 ένας νέος ιδιοκτήτης, ο κόμης Σάντορ Σάπαρι, το αγόρασε και ξαναέχτισε ένα άνετο σπίτι από τα ερείπια σε σχέδια του Λούντβιχ Σίμον. Αργότερα το κληρονόμησε ο γιος του. Τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 το κάστρο ανήκε στην κόμισσα Σάπαρι, η οποία δέχτηκε επιλεγμένους επισκέπτες με πληρωμή.
Ιστορία
Το κάστρο Φίνστεργκρυν αποτελείται από δύο κάστρα. Το παλαιότερο κάστρο έχει ερειπωθεί. Το αρχικό κάστρο είχε χτιστεί τον 12ο αιώνα και χρησίμευε ως συνοριακό φρούριο σε ένα σπουδαίο στρατηγικά σημείο. Το παλιό κάστρο Φίνστεργκρυν αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο το 1300. Αρχικά ανήκε στους Αψβούργους, αλλά αργότερα πέρασε στην κατοχή των ισχυρών αρχιεπισκόπων του Σάλτσμπουργκ. Δίπλα στο παλιό κάστρο έχει χτιστεί ένα νεότερο κάστρο το 1908. Το νεότερο κτήριο χτίστηκε στο στυλ του 13ου αιώνα και τα δύο μέρη του κάστρου ενώνονται, για να σχηματίσουν ένα αρμονικό σύνολο.
Τον 14ο και τον 15ο αιώνα το κάστρο Φίνστεργκρυν ήταν η έδρα του διαχειριστή ορυχείων, ο οποίος διαχειριζόταν την εξόρυξη αργύρου στο Ράμινγκσταϊν.
Στο Μεσαίωνα, το σημερινό Κάστρο Φίνστεργκρυν είχε ακόμη ονόματα όπως «Hous ze Ramungestain in dem Lungew» ή «Veste Ramingstein». Το όνομα "Finstergrün" εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα, τότε ως "αρχαίο Schlössl Finstergruen". Εκείνη την εποχή το κάστρο είχε ήδη ερειπωθεί. Το όνομα "Finstergrün" δεν προήλθε από το πράσινο χρώμα, αλλά από το "finstre gruam" (σκοτεινή τάφρο). Αυτό το όνομα μπορεί να αναφέρεται στο σκοτεινό χάσμα δίπλα στο κάστρο, το οποίο ήταν ακόμη πιο ορατό πριν χτιστεί το νέο κάστρο.
Το 1841 μια δασική πυρκαγιά κατέστρεψε το Ράμινγκσταϊν. Όχι μόνο προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο χωριό, αλλά έκαψε και όλα τα ξύλινα μέρη του «Feste Finstergruen», το οποίο έγινε ερείπιο.
Το 1899 ο Ούγγρος Αυτοκρατορικός και Βασιλικός Τσάμπερλεν και ο Λοχαγός Κόμης Σάντορ Σάπαρι, του οποίου ένας πίνακας κρέμεται ακόμα στην Αίθουσα των Ιπποτών, αγόρασαν τα ερειπωμένα και καμένα κτήρια. Το 1901 έχτισε ένα νέο κτήριο πάνω στα ερείπια σε στυλ του 13ου αιώνα - χρησιμοποιώντας τα ίδια υλικά όπως τότε. Ο πύργος ολοκληρώθηκε το 1903. Μετά τον απροσδόκητο θάνατο του κόμη Σάπαρι το 1904, η σύζυγός του κόμισσα Μάργκιτ Σάπαρι συνέχισε την κατασκευή του κάστρου. Γύρω στο 1908 το συγκρότημα του κάστρου είχε αποκτήσει τη σημερινή του όψη. Ωστόσο, το εσωτερικό του κάστρου δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος το 1914. Μέχρι τότε, η «κόμισσα» είχε συγκεντρώσει ένα μεγάλο μέρος της πολύτιμης ιστορικής επίπλωσης εσωτερικού χώρου από όλη την Κεντρική Ευρώπη.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η κόμισσα Μάργκιτ Σάπαρι φιλοξένησε πολλούς καλεσμένους με πληρωμή, συμπεριλαμβανομένων των μελλοντικών καγκελαρίων Ρούντολφ Ράμεκ και Κουρτ Σούσνιγκ. Τη δεκαετία του 1930 οι ιδιοκτήτες του κάστρου αντιμετώπισαν οικονομικές δυσκολίες.
Το 1942, το κάστρο περιήλθε στο Υπουργείο Επιστήμης, Παιδείας και Δημόσιας Εκπαίδευσης του NS Reich μέσω σύμβασης μίσθωσης και ενοικίασης, το οποίο, μεταξύ άλλων, διεξήγαγε εκεί μαθήματα για δασκάλους. Πιστεύεται ότι η σύμβαση μίσθωσης «ολοκληρώθηκε» χωρίς τη συγκατάθεση της κόμισσας. Η Μάργκιτ Σάπαρι πέθανε το 1943 - εξασθενημένη από μια μακρά ασθένεια - στο σπίτι Prem κοντά στο κάστρο. Το πολιτικό και κοινωνικό της έργο άφησε διαρκές σημάδι στην περιοχή.
Το 1945, στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το κάστρο χρησίμευε ως στρατιωτικό νοσοκομείο για μικρό χρονικό διάστημα. Την ίδια χρονιά, το Κάστρο Φίνστεργκρυν πέρασε στα δύο παιδιά της Κοντέσας, την Μπέλα και την Γιολάντα.
Από το 1946 έως το 1949 οι πρόσκοποι και από το 1949 οι νέοι Ευαγγελιστές της Αυστρίας νοίκιασαν το κάστρο. Επί σειρά ετών διεξάγονται σεμινάρια για ενήλικες στο κάστρο, εκδηλώσεις γάμων και βαπτίσεων, ημερήσιες εκδρομές και κατασκηνώσεις για παιδιά. Το 1972 η Ευαγγελική Νεολαία της Αυστρίας αγόρασε το κάστρο Φίνστεργκρυν.
Το 1986 κάηκε η οροφή του πύργου. Χάρη στο σύστημα συναγερμού πυρκαγιάς και στην ταχεία επέμβαση της πυροσβεστικής, δεν σημειώθηκαν μεγάλες ζημιές. Η οροφή του πύργου έχει ανακαινιστεί από τότε.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία
Mitsubishi F1M
Το Mitsubishi F1M (ονομασία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού: «Αναγνωριστικό Υδροπλάνο Τύπου Μηδέν», συμμαχική ονομασία αναφοράς: «Pete») ήταν διθέσιο μονοκινητήριο αναγνωριστικό υδροπλάνο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται μάλιστα για τον τελευταίο τύπο διπλάνου που εντάχθηκε σε υπηρεσία με το Αυτοκρατορικό Ναυτικό, με 944 μονάδες να παράγονται από το 1936 έως το 1944.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1934 το Αυτοκρατορικό Ναυτικό εξέδωσε απαίτηση βάσει της οποίας ζητούσε από τις εταιρείες Mitsubishi, Aichi και Kawanishi να αναπτύξουν αεροσκάφος που θα αντικαθιστούσε τα υδροπλάνα Nakajima E8N που ήταν τότε σε υπηρεσία στο ρόλο της αναγνώρισης/παρατήρησης μικρής εμβέλειας. επιχειρώντας από πλοία. Η πρόταση της Mitsubishi ήταν το Ka-17, σύμφωνα με το σύστημα ονοματοδοσίας του Αυτοκρατορικού Στρατού, ή F1M1 σύμφωνα με το σύστημα του Ναυτικού. Το F1M1 ήταν ένα διπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής το οποίο προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα Nakajima Hikari 1 των 820 hp. Τον ίδιο κινητήρα χρησιμοποιούσε επίσης το ανταγωνιστικό F1A της Aichi. Η σχεδίαση της Mitshubishi είχε ελλειπτικές πτέρυγες ενώ μεγάλη έμφαση είχε δοθεί στη βελτιστοποίηση των αεροδυναμικών του χαρακτηριστικών. Τα πρώτα τέσσερα F1M1 πέταξαν τον Ιούνιο του 1936.
Παρόλο που οι επιδόσεις του F1M1 ήταν ανώτερες από του ανταγωνιστικού Aichi, παρουσιάστηκαν ζητήματα ευστάθειας τόσο εν πτήσει όσο και στο νερό. Συνέπεια των προαναφερθέντων ήταν ο επανασχεδιασμός στοιχείων του αεροσκάφους. Τροποποιήθηκαν οι πτέρυγες, το κάθετο ουραίο καθώς και οι πλωτήρες. Επίσης ο αρχικός κινητήρας αντικαταστάθηκε από τον Mitsubishi Zuisei των 875 hp. Έπειτα από τις τροποποιήσεις αυτές τα πτητικά χαρακτηριστικά βελτιώθηκαν δραστικά και σε αυτή του τη μορφή το αεροσκάφος εντάχθηκε σε παραγωγή ως Αναγνωριστικό Υδροπλάνο Τύπου Μηδέν Μοντέλο 11 ή αλλιώς ως F1M2, με τη δεύτερη ονομασία να αφορά στο έτερο σύστημα ονοματοδοσίας των αεροσκαφών του Ναυτικού. Συνολικά παρήχθησαν 940 αεροσκάφη.
Τα F1M2 μπορούσαν να φτάσουν σε μέγιστη ταχύτητα 368 km/h και είχαν ακτίνα δράσης έως και 1072 km, εφόσον επιχειρούσαν χωρίς να φέρουν φορτίο εξωτερικά. Ήταν οπλισμένα με έως και τρία πολυβόλα των 7.7 mm, εκ των οποίων τα δύο στο ρύγχος και το τρίτο για τον πολυβολητή στο πίσω μέρος. Μπορούσαν να μεταφέρουν επίσης δύο βόμβες των 60 kg.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα F1M αναπτύχθηκαν για να επιχειρούν από μονάδες επιφανείας. Απονηώνονταν με καταπέλτη και δρούσαν ως αεροσκάφη αναγνώρισης/παρατήρησης που μπορούσαν να κατευθύνουν τα πυρά των πλοίων του στόλου. Επίσης αξιοποιήθηκαν σε πολλούς άλλους ρόλους όπως στη συνοδεία/κάλυψη νηοπομπών, σε αποστολές βομβαρδισμού, ως ανθυποβρυχιακά, σαν διασωστικά και σε αποστολές ναυτικής περιπολίας/προσβολής στόχων επιφανείας. Για παράδειγμα αεροσκάφη αυτού του τύπου βύθισαν την τορπιλάκατο PT-34 στις 9 Απριλίου 1942. Ορισμένα F1M αξιοποιήθηκαν επίσης ως ad hoc μαχητικά στις Αλεούτιες, τις νήσους του Σολομώντα και αλλού.
Έπειτα από το τέλους του πολέμου, ορισμένα αεροσκάφη ευρισκόμενα στην Ινδονησία πέρασαν στην κατοχή των ανταρτών που πολέμησαν κατά την Ινδονησιακή Επανάσταση για την απελευθέρωση της χώρας τους από την ολλανδική αποικιοκρατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
F1M Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Υδροπλάνα Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Μερί-Ζοζέφ Μπλοντέλ
Ο Μερί-Ζοζέφ Μπλοντέλ (γαλλικά:Merry-Joseph Blondel), 1781-1853, ήταν Γάλλος ζωγράφος ιστορικών συνθέσεων και προσωπογραφιών, εκπρόσωπος της νεοκλασικής σχολής της γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μερί-Ζοζέφ Μπλοντέλ γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1781 στο Παρίσι. Η οικογένειά του για αρκετές γενιές είχε συνδεθεί με την αρχιτεκτονική, τον σχεδιασμό και τη διακόσμηση κτηρίων.
Ο Μπλοντέλ υπήρξε μαθητής του νεοκλασικού ζωγράφου Ζαν-Μπατίστ Ρενιώ και το 1803, με τον πίνακα Ο Αινείας σώζει τον πατέρα του Αγχίση από την Τροία, κέρδισε το βραβείο της Ρώμης. Έμεινε στη Ρώμη για τρία χρόνια ως υπότροφος στη Βίλα Μέντιτσι και από το 1809 συνδέθηκε με δια βίου φιλία με τον ζωγράφο Ενγκρ. αριστερά|μικρογραφία|Η [[Αφροδίτη (μυθολογία)|Αφροδίτη θεραπεύει τον Αινεία, Μαδρίτη, Μουσείο Πράδο.]] Μετά το Σαλόν του 1824, του απονεμήθηκε ο βαθμός του Ιππότη του τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής από τον Κάρολο Ι΄ της Γαλλίας και διορίσθηκε καθηγητής στην Ανώτατη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1853. Το 1832, εξελέγη σε έδρα της Ακαδημίας Καλών Τεχνών στο Παρίσι. μικρογραφία|250x250εσ|Πορτρέτο οικογένειας, 1813, [[Βρέμη]] Για μεγάλη περίοδο της καριέρας του, ο Μπλοντέλ ασχολήθηκε με κρατικές παραγγελίες για πίνακες και τοιχογραφίες σε σημαντικά κτήρια, μεταξύ των οποίων παλάτια, μουσεία και εκκλησίες. Ολοκλήρωσε σημαντικές παραγγελίες για το ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, το ανάκτορο των Βερσαλλιών, το μουσείο του Λούβρου, το μέγαρο Μπρονιάρ (επίσης γνωστό ως Χρηματιστήριο του Παρισιού), το παλάτι του Λουξεμβούργου και τις εκκλησίες του Αγίου Θωμά του Ακινάτη και της Νοτρ-Νταμ-ντε-Λορέτ. Ασχολήθηκε επίσης με την προσωπογραφία, δημιουργώντας πορτρέτα ιστορικά αλλά και συγχρόνων του.
Ο πίνακας του 1814 του Μπλοντέλ Η Κιρκασιανή στο λουτρό έγινε γνωστός στις αρχές του 20ου αιώνα επειδή ήταν το αντικείμενο της μεγαλύτερης αξίωσης για οικονομική αποζημίωση που έγινε κατά της εταιρείας White Star Line, καθώς βρισκόταν σε αποσκευή που έχασε ένας διασωθείς επιβάτης στο ναυάγιο του Τιτανικού.
Ο Μερί-Ζοζέφ Μπλοντέλ πέθανε στο Παρίσι στις 12 Ιουνίου 1853.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Ματαράγκα Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ματαράγκα
Η Ματαράγκα είναι πεδινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 100 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ματαράγκα βρίσκεται βόρεια του όρους Ζυγός (Αράκυνθος) και νότια της λίμνης Τριχωνίδας. Είναι κτισμένη σε απόσταση 17 χλμ. ΝΑ. από το Αγρίνιο, ανάμεσα στους Παππαδάτες (Δ.) και τη Γραμματικού (Α.) από την οποία χωρίζεται με τον χείμαρρο Κουρκούτα (Μπογλάστη). Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό ιδρύθηκε στις αρχές του 1800, από κατοίκους που ζούσαν για μεγαλύτερη ασφάλεια από τους Τούρκους στα ορεινά χωριά του Ζυγού και κυρίως στον Παλαιοπλάτανο. Σημαντικό αξιοθέατο είναι το διώροφο πέτρινο κτίριο που από το 1982 έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης "διότι είναι αξιόλογο δείγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής". Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Κερασιάς και το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 όταν ορίστηκε έδρα του τότε δήμου Μακρυνείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Αγία Μαρίνα και τον Παλαιοπλάτανο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ματαράγκας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρακύνθου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει 1.474 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.344
Μεταπολιτευτικά
...
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Ράσσα
Η Ράσσα (ιταλικά: Rassa) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Κρατικό Συμβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Το Κρατικό Συμβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας ( Государственный совет Российской Федерации) είναι ένα συμβουλευτικό σώμα που συνεδριάζει και αποφασίζει για θέματα που αφορούν όλην την επικράτεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το Συμβούλιο ιδρύθηκε από τον Προέδρο της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, με το διάταγμα Αρ. 1602 της 1ης Σεπτεμβρίου 2000.
Στο Κρατικό Συμβούλιο προεδρεύει ο Πρόεδρος της Ρωσίας. Αποτελείται από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, τον Πρόεδρο της Κρατικής Δούμας, τους Πληρεξούσιους Απεσταλμένους του Προέδρου στα ομοσπονδιακά διαμερίσματα, τους ανώτερους αξιωματούχους (επικεφαλής κυβέρνησης) στα ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, και τους αρχηγούς των παρατάξεων στην Κρατική Δούμα.