cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μολιέρος
Επιστροφή στο Παρίσι και πρώτες επιτυχίες
Η επόμενη πολύ μεγάλη επιτυχία ήταν το 1662 το θεατρικό έργο "Το σχολείο των γυναικών". Ο βασιλιάς, βλέποντας τη μεγάλη επιτυχία του Μολιέρου, άρχισε να τον ενισχύει οικονομικά. Σε προσωπικό επίπεδο η ζωή του Μολιέρου ήταν πολύ καλή και απέκτησε μαζί με τη μνηστή του και παιδί, το οποίο όμως πέθανε σε μικρή ηλικία.
Τα δύσκολα χρόνια 1664-1669
μικρογραφία|Ο Μολιέρος στο έργο του [[Πιερ Κορνέιγ Ο θάνατος του Πομπήιου (1643), στον ρόλο του Ιούλιου Καίσαρα, πίνακας του Νικολά Μινιάρ, 1656]] Τον Μάιο του 1664 ο Μολιέρος, που είχε γίνει διευθυντής του θεατρικού θιάσου του βασιλιά, διοργάνωσε μια φαντασμαγορική γιορτή στους κήπους των Βερσαλλιών, όπου παρουσίασε 4 νέα θεατρικά κομμάτια: την Πριγκίπισσα της Ήλιδας (La Princesse d'Élide), τον Γάμο με το στανιό, τους Εκνευριστικούς και τον Ταρτούφο (Le Tartuffe). Η τελευταία αυτή κωμωδία, ο Ταρτούφος, είχε ήδη αρχίσει να προκαλεί την έντονη κριτική και τις αντιδράσεις μερικών ευγενών της Αυλής πριν ακόμη γίνει η πρώτη επίσημη παρουσίαση.
Μετά την παρουσίαση ξέσπασε μεγάλη αγανάκτηση στην «παλαιά αυλή», στους ευγενείς δηλαδή που ήταν μεγάλη σε ηλικία και αναπολούσαν τις μέρες πριν το 1661, πριν αναλάβει την εξουσία ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, τότε δηλαδή που είχαν πολιτική δύναμη. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, αν και κατηγορηματικός απέναντι στη στάση των ευγενών αυτών, κάτω από τη μεγάλη πίεσή τους αναγκάστηκε να απαγορεύσει επίσημα κάθε παρουσίαση του θεατρικού αυτού έργου.
Τα επόμενα χρόνια του Μολιέρου πέρασαν με τον διαρκή και επίμονο αγώνα του για τον Ταρτούφο. Παρ' όλα αυτά ο βασιλιάς συνέχισε να υποστηρίζει τον Μολιέρο και μάλιστα το καλοκαίρι του 1665 αύξησε το επίδομά του προς αυτόν από τις 1000 στις 6000 λίβρες, ενώ ο θεατρικός θίασος του οποίου ηγούνταν ο Μολιέρος μετονομάστηκε σε επίσημο βασιλικό θεατρικό θίασο.
Αυτά τα δύο ευχάριστα γεγονότα συνέβησαν αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης του, η οποία έμελλε να είναι η μόνη που θα επιζούσε από τα παιδιά του Μολιέρου.
Το καλοκαίρι του 1667 ο Μολιέρος ανέλαβε μια επεξεργασμένη έκδοση του Ταρτούφου, την οποία μετονόμασε Ο Απατεώνας. Όμως, ο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου του Παρισιού αντέδρασε άμεσα με μία απαγόρευση του κομματιού, ενώ ο αρχιεπίσκοπος του Παρισιού απείλησε τον Μολιέρο ακόμη και με αφορισμό. Ο βασιλιάς όμως επέτρεψε να γίνει η παρουσίαση του θεατρικού έργου ιδιωτικά από τον αδελφό του.
Μόλις στις 5 Φεβρουαρίου 1669, όταν η «παλιά Αυλή» είχε αποδυναμωθεί τελείως και ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ κρατούσε στα χέρια του γερά τα ηνία της γαλλικής κυβέρνησης, μπόρεσε ο Μολιέρος χωρίς κανένα πρόβλημα πλέον και χωρίς αντιδράσεις, κριτικές και αφορισμούς, να παρουσιάσει επίσημα τη θεατρική κωμωδία Ταρτούφος ή ο απατεώνας (Tartuffe, ou l'Imposteur), με τεράστια επιτυχία.
Τα τελευταία χρόνια
Το 1668, μετά τη δεύτερη απαγόρευση του Ταρτούφου, ο Μολιέρος για πρώτη φορά εξέφρασε ήπια κριτική στον προστάτη του και μαικήνα του θεάτρου βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄, στο έργο του Αμφιτρύων.
thumb|right|Φωτογραφικό στιγμιότυπο από την παράσταση Δον Ζουάν ανεβασμένη από τον ΦΟΜ "Ο Θεόφιλος" thumb|right|Φωτογραφικό στιγμιότυπο από την παράσταση Δον Ζουάν ανεβασμένη από τον ΦΟΜ "Ο Θεόφιλος"
Ο θάνατος
Μια από τις πιο γνωστές στιγμές της ζωής του Μολιέρου είναι και η τελευταία του η οποία έγινε θρύλος. Ο Μολιέρος δεν πέθανε, όπως πιστεύεται, πάνω στη σκηνή. Κατά τη διάρκεια στης παράστασης Ο κατά φαντασίαν ασθενής κατέρρευσε στη σκηνή βήχοντας και αιμορραγώντας και παρά τις πιέσεις του βασιλιά Λουδοβίκου XIV για ξεκούραση, εκείνος συνέχισε να παίζει μέχρι το τέλος του έργου. Ύστερα από αυτό κατέρρευσε ξανά έχοντας μεγαλύτερη αιμορραγία αυτή τη φορά και πέθανε λίγες ώρες αργότερα στο σπίτι του. Ενταφιάστηκε χωρίς χριστιανική κηδεία και όντας ηθοποιός απαγορευόταν εκ νόμου να ταφεί στο ιερό χώμα ενός νεκροταφείου. Η σύζυγός του Αρμάντ Μπεζάρ ζήτησε από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ να επιτρέψει μια απλή τελετή αργά τη νύχτα. Εκείνος δέχτηκε και ο Μολιέρος τοποθετήθηκε στο μέρος του νεκροταφείου που προοριζόταν για τα αβάπτιστα βρέφη. Σε εκείνη τη μυστική κηδεία παραβρέθηκαν πάνω από 800 άτομα. Το 1792 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο μουσείο μνημείων της Γαλλίας και το 1817 μεταφέρθηκαν στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ. Λέγεται πως τη νύχτα που πέθανε, ο Μολιέρος φορούσε πράσινα ρούχα και έκτοτε υπάρχει η προκατάληψη πως το πράσινο χρώμα φέρνει κακοτυχία στους ηθοποιούς.
Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ687%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων των θεατρικών έργων του Μολιέρου].
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2001-02
Η Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2001-02 ήταν η 31η έκδοση της Γ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2000-01
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2001-02:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 2000-01
Ομάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 2000-01:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2001-2002
SA (αποσαφήνιση)
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων SA ή Sa ή sa (Ες-Έι), μπορεί να αναφέρεται:
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1987-1988
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλισαν ο Ατρόμητος Αθηνών, η Ε.Α.Ρ., ο Μακεδονικός και η Νίκη Βόλου.
Στη Δ΄Εθνική υποβιβάστηκαν οι ομάδες: Πανναυπλιακός, Πανελευσινιακός, Εθνικός Αστέρας, Παναργειακός, Α.Ο. Κέρκυρα, Α.Σ. Ρόδος, Εργοτέλης, Αιολικός, Άρης Νικαίας, Αχαϊκή, Μεσσηνιακός, Αγροτικός Αστέρας, Α.Σ. Λαμία, Παναιτωλικός, Α.Ε. Πολυκάστρου, Ολυμπιακός Χαλκίδας, Εθνικός Αλεξανδρούπολης, Αναγέννηση Νεάπολης, Πανδραμαϊκός, Αναγέννηση Κολινδρού, Αλεξάνδρεια και Νέστος Χρυσούπολης.
Βαθμολογίες
* Αγώνας κατάταξης: 4 Ιουνίου 1988, στάδιο Καραισκάκη: Ε.Α.Ρ. - Ηρόδοτος 2-1.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1987-1988
Ραψομμάτης Αρκαδίας
Ο Ραψομμάτης (γνωστό και ως Ραψομμάτι) είναι χωριό του δήμου Μεγαλόπολης στην δυτική Αρκαδία. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες του όρους Τσεμπερού, 1 χιλιόμετρο δυτικά του οικισμού Μαλλωτάς, 2 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Παλαιοχούνης, 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ανεμοδουρίου και 5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μεγαλόπολης. Ο Αυτοκινητόδρομος Μορέας (Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα) περνάει βόρεια του χωριού μέσω της Δίδυμης Σήραγγας Ραψομμάτη μήκους 1300μ.
229762 Γκουνχομντίμα
Ο (229762) Γκουνχομντίμα (αγγλικά: 229762 Gǃkúnǁʼhòmdímà) είναι μεγάλος αστεροειδής του εσωτερικού νέφους του Όορτ. Υπολογίζεται, με βάση παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ, ότι έχει διάμετρο περίπου 600 χιλιόμετρα. Το 2011 ανακαλύφθηκε ένας δορυφόρος του.
Τροχιά
Το εύρος παρατηρήσεων του αστεροειδή είναι από το 1982 μέχρι το 2009. Ο Γκουνχοντίμα βρέθηκε σε μια φωτογραφία που ελήφθη στις 16 Αυγούστου 1982. Η τροχιά του βρέθηκε ότι είναι ελλειψοειδής. Το αφήλιό του βρίσκεται 16,6 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα (109 ΑΜ) από τον Ήλιο, το περιήλιό του βρίσκεται 5,64 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα (37,6 AM) από τον Ήλιο και η μέση απόστασή του είναι 11,1 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα (74,4 AM) από τον Ήλιο. Η περιφορά του διαρκεί 641,5 γήινα χρόνια.
Δορυφόρος
Το 2011 αναφέρθηκε ότι ένας δορυφόρος περιφέρεται γύρω από τον αστεροειδή. Η τροχιά του δορυφόρoυ με προσωρινό όνομα S/2008 (229762) 1, δεν είναι γνωστή, όμως υπολογίστηκε ότι απέχει από το κύριο σώμα 3.600 χιλιόμετρα. Ο δορυφόρος ήταν 3,79 βαθμούς πιο αχνός από το κύριο αντικείμενο, και έτσι υπολογίστηκε ότι είχε διάμετρο περίπου 150 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
'
Nikon D3200
μικρογραφία H Nikon D3200 είναι μια φωτογραφική μηχανή DSLR Nikon F-mount τύπου DX με μέγεθος 24,2 megapixel DX που ξεκίνησε επίσημα από τη Nikon στις 19 Απριλίου 2012. Διατίθεται στην αγορά ως ψηφιακή φωτογραφική μηχανή DSLR για αρχάριους και έμπειρους χομπίστες DSLR που είναι έτοιμοι για μία μηχανή με πιο εξελιγμένες προδιαγραφές και απόδοση.
Η χρήση ειδικά για αρχάριους μπορεί να υποστηριχθεί μέσω των βοηθημάτων και του οδηγού (ολοκληρωμένα σεμινάρια). Αντικαθιστά την D3100 ως DSLR επιπέδου εισόδου της Nikon, αλλά η βελτιωμένη ποιότητα εικόνας έχει συγκριθεί με εκείνη των pro DSLR. Με βάση το DxOMark, η DSLR της πρωτοποριακής φωτογραφικής μηχανής Nikon D3200 ξεπέρασε το DxOMark Overall Sensor Score του πλήρους πλαισίου της Canon EOS 5D Mark II, αν και το 5D Mark II ήταν τελευταίας τεχνολογίας όταν τέθηκε σε λειτουργία πριν από τέσσερα χρόνια.
Ο διάδοχός της είναι η Nikon D3300 που ανακοινώθηκε τον Ιανουάριο του 2014 με νέο επεξεργαστή εικόνας Nikon Expeed 4, χωρίς οπτικό φίλτρο χαμηλής διέλευσης (OLPF), 5  fps και την πρώτη φωτογραφική μηχανή DSLR της Nikon με το Easy (sweep) Panorama. Όπως και στην D5300 της Nikon, με σώμα από πολυμερές ενισχυμένο με ίνες άνθρακα αλλά και ο νέος φακός κιτ που αναδιπλώνεται, την καθιστά μικρότερη και ελαφρύτερη.
Ευρεία δυναμική εμβέλεια έναντι αυτόματης αντιστοίχισης έκθεσης
Το δυναμικό εύρος της D3200 Nikon ( EXPEED 3 ονομάζεται EXPEED 2 τύπου, 14 bits μειώνεται έως 12 bits ) υπερβαίνει ακόμη και DSLRs full-frame όπως της Nikon D3S ( EXPEED 2 ονομάζεται EXPEED (1) τύπου, 14 bits) ή Canon 5D MK3 ( DIGIC 5+, 14 bits) σε χαμηλές ταχύτητες φιλμ (ISO 100 και ISO 200) εξαιτίας της μειωμένης αποτελεσματικής ανάλυσης των μετατροπέων αναλογικού-ψηφιακού σήματος.
H D3200 δεν διαθέτει αυτόματο bracketing έκθεσης. Η πολύ υψηλή δυναμική εμβέλεια της Nikon D3200 καθιστά δυνατή την λήψη υψηλών εικόνων δυναμικής εμβέλειας (HDR, που δημιουργούνται κυρίως με συνδυασμό πολλαπλών εικόνων με διαφορετικές εκθέσεις) με μία λήψη, ειδικά όταν χρησιμοποιείτε μορφή πρώτης εικόνας. Η μέθοδος HDR με ένα στιγμιότυπο αποφεύγει επίσης τα μειονεκτήματα όπως θόλωση, εικόνες φάντασμα ή άλλα σφάλματα κατά τη συγχώνευση πολλαπλών εικόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Φωτογραφική μηχανή
Μάχη του Ζόγκλου
Η Μάχη του Ζόγκλου ήταν μία στρατιωτική αναμέτρηση του Πριγκιπάτου της Αχαΐας με Αραγωνέζους πειρατές που λεηλατούσαν πόλεις και την ύπαιθρο του πριγκιπάτου. Η ακριβή τοποθεσία είναι άγνωστη, έγινε λίγο έξω από την Πύλο ή και στην ίδια την πόλη που τότε λεγόταν Ζόγκλος.
Το 1293 εμφανίστηκε στις ακτές της Πελοποννήσου ο ναύαρχος του βασιλείου της Αραγωνίας Ρογήρος ντε Λούρια ο οποίος ανέλαβε πειρατική δράση. Λεηλάτησε πολλές παραλιακές πόλεις του πριγκιπάτου ανάμεσα τους και την Πάτρα, και βρέθηκε στην Πύλο - Ζόγκλος τότε - όπου και αποβιβάστηκε. Στην Καλαμάτα βρισκόταν ο καστελάνος του φρουρίου της και Βαρώνος της Χαλανδρίτσας Γεώργιος Α΄ Γκίζι και ο Βαρώνος των Καλαβρύτων Ιωάννης ντε Τουρναί.
Οι δύο βαρώνοι συγκρότησαν στρατό και πήγαν στον Ζόγκλο, εκεί σε μάχη που έγινε ο στρατός του Πριγκιπάτου νικήθηκε και πιάστηκαν πολλοί αιχμάλωτοι ανάμεσα τους και ο Ιωάννης ντε Τουρναί. Έπειτα με παρέμβαση της Ισαβέλλας κλείσθηκε ειρήνη με τον Λούρια και απελευθερώθηκαν οι αιχμάλωτοι.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (Αλγερία)
Η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (αραβικά: رابطة كرة القدم المحترفة, γαλλικά: Ligue de Football Professionnel, LFP) είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση και τη ρύθμιση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου στην Αλγερία. Ιδρύθηκε το 1962 και λειτουργεί υπό την εποπτεία της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αλγερίας.
H LFP είναι υπεύθυνh για την επίβλεψη, την οργάνωση και τη διαχείριση των δύο πρώτων κατηγοριών στην Αλγερία, της Λιγκ 1 και της Λιγκ 2 και είναι επίσης υπεύθυνη για τα 32 επαγγελματικά ποδοσφαιρικά σωματεία που αγωνίζονται στην Αλγερία (16 στη Λιγκ 1, 16 στη Λιγκ 2).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αλγερία
Αντόνιο Στραντιβάρι
Ο Αντόνιο Τζιάκομο Στραντιβάρι, γνωστός και ως Στραντιβάριους (γεννήθηκε το 1644 στην Κρεμόνα της Ιταλίας και πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου 1737 στη Κρεμόνα, στην ηλικία 93 ετών), ήταν ιταλός κατασκευαστής οργάνων, κατασκευαστής βιολιών (600), τσέλο (50), βιόλων (12) και κιθάρες (3) και έτσι έχει σημασία στην μουσική σκηνή. Η λατινική μορφή του ονόματός του, «Στραντιβάριους» είναι αυτονομασία η οποία συχνά χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αριστεία σε έναν τομέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί
STS-125
Η πτήση STS-125 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει την αποστολή της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS).
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2009
352 Γκιζέλα
Η Γκιζέλα (Gisela) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,01. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκιζελα
Τα Παιδιά από την Πάτρα
Τα Παιδιά από την Πάτρα είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα λαϊκής μουσικής. Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Λάμπρος Καρελάς (τραγούδι & ακορντεόν), ο Χρήστος Παπαδόπουλος (μπουζούκι), ο Αργύρης Παπαγεωργίου, ο Βαγγέλης Δεληκούρας (συνθέτης & κιθάρα) και ο Παναγιώτης Μανωλάκος (μπουζούκι). Στο αρχικό σχήμα που έπαιξε στο Χάραμα συμμετείχε και η Ρούλα Μπεκάκου, η οποία αποχώρησε στη συνέχεια. Διαλύθηκαν το 1995, αλλά επανενώθηκαν.
Ιστορία
Παρά τον τίτλο του, τα μέλη του συγκροτήματος ήταν από άλλα μέρη της Ελλάδας. Στην Πάτρα ήταν φοιτητές και έχοντας γνώση κάποιων μουσικών οργάνων αποφάσισαν να συγκροτήσουν ένα μουσικό σχήμα δίνοντας αυτό το όνομα.
Ξεκίνησαν το 1981 από το νυχτερινό κέντρο Χάραμα που βρισκόταν στην Οβρυά, το οποίο υπάρχει και σήμερα σε άλλη περιοχή. Η επιτυχία τους ήταν μεγάλη και το 1983 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο Αφιερωμένο εξαιρετικά, ο οποίος έγινε χρυσός, πουλώντας 350.000 δίσκους, και τους έκανε γνωστούς σε όλη την Ελλάδα. Το τραγούδι Δεν θέλω τη συμπόνια κανενός ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Έδωσαν πολλές συναυλίες στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Δισκογραφία
(Για όλη την δισκογραφία ψάξτε στην Ελληνική Δισκογραφία του Πέτρου Δραγουμάνου.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά λαϊκά συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Polikarpov TIS
Το Polkarpov TIS ήταν σοβιετικό δικινητήριο διθέσιο βαρύ μαχητικό που σχεδιάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Κατασκευάστηκαν μονάχα δύο πρωτότυπα πριν την ακύρωση του προγράμματος. Το δεύτερο πρωτότυπο συνετρίβη τον Σεπτέμβριο του 1944, γεγονός που σε συνδυασμό με το κλείσιμο του Σχεδιαστικού Γραφείου μετά τον θάνατο του επικεφαλής του, Νικολάι Πολικάρποφ, τερμάτισε οριστικά το πρόγραμμα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η αρχική απαίτηση για την δημιουργία ενός βαρέως μαχητικού συνοδείας κοινοποιήθηκε στο Σχεδιαστικό Γραφείο Polikarpov τον Νοέμβριο του 1938. Εκείνη την περίοδο το Γραφείο ήταν υπερφορτωμένο με τα προγράμματα ανάπτυξης του μαχητικού I-180 και του SPB, με αποτέλεσμα οι εργασίες σχεδιασμού του TIS να ξεκινήσουν ουσιαστικά το τρίτο τετράμηνο του 1940. Αρχισχεδιαστής ορίστηκε ο Μιχαήλ Γιάγκελ. Η ανάπτυξη του αεροσκάφους αποδείχθηκε περίπλοκη διότι οι απαιτήσεις της αεροπορίας άλλαζαν διαρκώς, με το TIS να καλείται να καλύψει διάφορους -συχνά αντικρουόμενους- ρόλους, όπως του μαχητικού συνοδείας, του αναχαιτιστικού, του βομβαρδιστικού κάθετης εφόρμησης και του αναγνωριστικού.
Επρόκειτο για ένα χαμηλοπτέρυγο αεροσκάφος, ολομεταλλικής κατασκευής, με διπλό κάθετο ουραίο που προωθούνταν από δύο κινητήρες Mikulin AM-37. Ήταν οπλισμένο με τέσσερα πολυβόλα ShKAS των 7,62 mm στο ρύγχος και δύο ακόμα πολυβόλα ίδιου τύπου στην ράχη και σε κοιλιακή καταπακτή. Επίσης ήταν τοποθετημένα στις ρίζες των πτερύγων από ένα βαρύ πολυβόλο Berezin UBΚ των 12,7 mm και ένα πυροβόλο ShVAK των 20 mm. Υπήρχε δυνατότητα μεταφοράς δύο βομβών των 500 kg. Τα κύρια σκέλη του συστήματος προσγείωσης ανασύρονταν σε θέσεις στο πίσω μέρος των ατρακτιδίων των κινητήρων ενώ ο πίσω τροχίσκος ανασύρονταν στην άτρακτο.
Το αρχικό πρωτότυπο 'Α' πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Σεπτέμβριο του 1941 και έφτασε μέγιστη ταχύτητα 555 km/h σε ύψος 5800 m. Αντιμετώπιζε προβλήματα κατευθυντικής ευστάθειας και οι κινητήρες παρουσίαζαν έντονους κραδασμούς σε ύψος μεγαλύτερο των 5000 m. Το Εργοστάσιο Νο. 51 επιχείρησε, ανεπιτυχώς, να επιλύσει τα ζητήματα ευστάθειας αυξάνοντας την επιφάνεια των ουραίων πτερυγίων. Οι δοκιμές συνεχίστηκαν τον Οκτώβριο στο Νοβοσιμπίρσκ, όπου είχε μεταφερθεί το Ινστιτούτο Πτητικών Ερευνών Γκρόμοβ για να προστατευθεί από την γερμανική προέλαση. Τα ζητήματα ευστάθειας επιλύθηκαν τελικά τον Μάρτιο του 1942, όμως οι κινητήρες παρέμεναν ακόμα αναξιόπιστοι και προβληματικοί.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1942 είχε πια καταστεί σαφές ότι έπρεπε οι κινητήρες να αντικατασταθούν. Εκείνη την περίοδο το Σχεδιαστικό Γραφείο Polikarpov κατεύθυνε όλους τους διαθέσιμους πόρους στην ανάπτυξη των I-185 και ITP με αποτέλεσμα το TIS, που θεωρούνταν δευτερεύον, να παγώσει προσωρινά. Οι εργασίες ξεκίνησαν ξανά στο δεύτερο μισό του 1943, όταν πια το I-185 είχε ακυρωθεί, με τους κινητήρες Mikulin AM-39 αντί για τους ΑΜ-37. Ο οπλισμός άλλαξε εντελώς: τα πολυβόλα του ρύγχους αντικαταστάθηκαν από δύο πυροβόλα ShVAK, το ραχιαίο πολυβόλο ShKAS αντικαταστάθηκε από βαρύτερο UBT και το πολυβόλο στην κοιλιακή καταπακτή καταργήθηκε. Δύο πυροβόλα Shpitalny Sh-37 των 37 mm ή 111P των 45 mm αντικατέστησαν τα όπλα στις ρίζες των πτερύγων. Επειδή οι κινητήρες ΑΜ-39 δεν ήταν διαθέσιμοι, προσωρινά χρησιμοποιήθηκαν δύο Mikulin AM-38F.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι πτητικές δοκιμές του πρωτοτύπου 'ΜΑ' έλαβαν χώρα από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944. Το αεροσκάφος κάλυψε γενικά τις απαιτήσεις. Οι κινητήρες ήταν βελτιστοποιημένοι για επιχειρήσεις σε χαμηλό ύψος και η μέγιστη ταχύτητα ήταν μόλις 535 km/h. Το μέγιστο ύψος πτήσης ήταν 6600 m. Το αεροσκάφος είχε όμως καλό ρυθμό ανόδου, της τάξεως των 13,5 m/s και βάσει των δοκιμών φάνηκε ότι θα μπορούσε να φτάσει την ταχύτητα των 650 km/h σε ύψος 7150 m και ότι θα χρειάζονταν 6,4 λεπτά για να φτάσει το ύψος των 5000 m με τους ΑΜ-39 που θα χρησιμοποιούσε κανονικά. Όμως, ο θάνατος του Νικολάι Πολικάρποφ τον Ιούνιο του 1944, σε συνδυασμό με ατύχημα εξ αιτίας αστοχίας του συστήματος προσγείωσης στις 16 Σεπτεμβρίου τερμάτισαν οριστικά το πρόγραμμα. Το Σχεδιαστικό Γραφείο έκλεινε μετά τον θάνατο του Πολικάρποφ και κανένας δεν υποστήριξε την συνέχιση της ανάπτυξης του TIS.
Βιβλιογραφία
TIS Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Ναυτικός Όμιλος Χίου
Ο Ναυτικός Όμιλος Χίου είναι ένα ναυταθλητικό σωματείο με έδρα το νησί της Χίου, περισσότερο γνωστό για την ομάδα υδατοσφαίρισης η οποία συμμετέχει στην Α1 Εθνική κατηγορία ανδρών.
Τμήματα
Ο Ναυτικός Όμιλος Χίου αυτή τη στιγμή έχει σε πλήρη λειτουργία ανδρικά και γυναικεία τμήματα Υδατοσφαίρισης, Κολύμβησης και Ιστιοπλοΐας
Ιστορία
Ο Ναυτικός Όμιλος Χίου ιδρύθηκε το 1930 από επιφανείς Χιώτες. Στην αρχή λειτούργησε σαν λέσχη, όπου για να γίνει κάποιος μέλος έπρεπε να είναι ιδιοκτήτης σκάφους. Γρήγορα όμως η διοίκηση του περιήλθε σε νέους ανθρώπους και ο Ν. Ο. Χίου μετατράπηκε σε ανοικτό για όλους αθλητικό Σωματείο. Από τότε άρχισε η πλούσια αθλητική δραστηριότητα του στο ναυταθλητισμό και γενικότερα στον αθλητισμό.
Από το 1967 ο Ν.Ο. Χίου απόκτησε δικές του εγκαταστάσεις: ανοικτή πισίνα, η οποία όμως λόγω της κατασκευής του Ιωνικού Κολυμβητηρίου δεν λειτουργεί πλέον, αίθουσα εστιατορίου, αίθουσα συνεδριάσεων, αίθουσα πινγκ-πονγκ, εγκαταστάσεις για το κωπηλατικό και ιστιοπλοϊκό τμήμα.
Τμήμα υδατοσφαίρισης
Το τμήμα ανδρών του Ν. Ο. Χίου αγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία Υδατοσφαίρισης από το 1966. Μετρά 47 συμμετοχές από το 1967 και την καθιέρωση της Εθνικής Κατηγορίας. Μάλιστα από το 1975 έως σήμερα έχει συμμετάσχει ανελλιπώς με εξαίρεση το έτος 1978. Έτσι θεωρείται μία από τις παραδοσιακά ισχυρές ομάδες του πρωταθλήματος με στόχο τη διάκριση σε κάποια Ευρωπαϊκή διοργάνωση. Το 1990 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος νικώντας στον τελικό την ισχυρή τότε Γλυφάδα με 8–5 στην παράταση. Έτσι έγινε η πρώτη επαρχιακή ομάδα που κατακτά το Κύπελλο Ελλάδος, όπως και η μοναδική νησιωτική ομάδα με τίτλο πρωταθλήματος ή κυπέλλου υδατοσφαίρισης. Η ομάδα του Ν. Ο. Χίου αποτελείται κυρίως από Χιώτες που προέρχονται από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου αν και τα τελευταία χρόνια η ομάδα έχει προχωρήσει στην απόκτηση σημαντικών Ελλήνων και ξένων αθλητών όπως ήταν το 1997 ο Τάσος Παπαναστασίου και ο Dimitri Apanacenko (Ντμίτρι Απανασένκο). Την σεζόν 1996-97 μοιράστηκε την πρώτη θέση της κανονικής διάρκειας με την Βουλιαγμένη ενώ έφτασε στους τελικούς του πρωταθλήματος όπου αντιμετώπισε τον Ν.Ο. Βουλιαγμένης. Τελικά κατέλαβε την δεύτερη θέση η οποία είναι και η καλύτερη στην ιστορία του. Έχει κατακτήσει την τρίτη θέση τέσσερις φορές (2007, 2012, 2013, 2018). Την σεζόν 2006-2007 ο Ν. Ο. Χίου τερμάτισε στην πέμπτη θέση της κανονικής περιόδου, αλλά με αντεπίθεση στα play off κατάφερε παρά το μειονέκτημα έδρας να τερματίσει στην τρίτη θέση και θα λάβει μέρος στην προκριματική φάση της EuroLeague της επόμενης περιόδου. Επίσης, τη σεζόν 2017-2018 τερμάτισε στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος στην τρίτη θέση, την οποία και κράτησε μετά το τέλος των play off.
Σύνθεση 2018 - 2019
'''
• Προπονητής: Μικέδης Μάκης
• Βοηθός Προπονητή: Τέτερης Μιχάλης
Πηγές
Ναυτικος Ομιλος Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί ναυτικοί όμιλοι Κατηγορία:Σωματεία Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Χίου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Η χήνα του Καΐρου
Σύνθεσης
Μια αλληλογραφία του Μότσαρτ δείχνει ότι ήθελε να γράψει μια κωμική όπερα σε νέο κείμενο για τον ιταλικό θίασο της Βιέννης. Είχε μόλις γνωρίσει τον Λορέντζο Ντα Πόντε, ο οποίος αργότερα θα έγραφε τα λιμπρέτα για τις τρεις πιο επιτυχημένες όπερες του Μότσαρτ, αλλά δεν ήταν διαθέσιμος, οπότε ο Μότσαρτ απευθύνθηκε στον Τζαμπατίστα Βαρέσκο, λιμπρετίστα της προηγούμενης όπερας του Ιδομενέας. Η επείγουσα ανάγκη του Μότσαρτ για έναν ποιητή πιστοποιείται από την προθυμία του να συνεργαστεί με κάποιον, ο οποίος κατά τη γνώμη του δεν είχε "την παραμικρή γνώση ή εμπειρία του θεάτρου". Τελικά ο Μότσαρτ συνειδητοποίησε την απελπισία του εγχειρήματος και εγκατέλειψε το λιμπρέτο του Βαρέσκο μετά από έξι μήνες λόγω του ανόητου τέλους του, μιας φαρσοκωμωδίας, βασισμένης στον μύθο του Δούρειου Ίππου.
Ερμηνευτικών προσεγγίσεων
Η ορχηστρική σύνθεση της όπερας περιλαμβάνει τα εξής όργανα: Δύο όμποε, δύο φαγκότα, δύο κόρνα, έγχορδα. ωστόσο δημιουργηθεί διάφορες εκδοχές με την προσαρμογή άλλης μουσικής. Η πρώτη παράσταση (σε συναυλία) έγινε στη Φρανκφούρτη τον Απρίλιο του 1860. Η πρώτη θεατρική παράσταση δόθηκε στις 6 Ιουνίου 1867 στο Παρίσι, στο θέατρο Fantaisies-Parisiennes, σε μια γαλλική διασκευή 2 πράξεων, του Βέλγου λιμπρετίστα Βικτόρ Ουάιλντερ, ο οποίος πρόσθεσε νέο τέλος, και μουσική διασκευή από τον μαέστρο Τσάρλς Κονσταντέν, ο οποίος πρόσθεσε κι άλλα κομμάτια του Μότσαρτ για να ολοκληρώσει την ενορχήστρωση. Το 1991, η Όπερα Νοϊκέλνερ του Βερολίνου παρουσίασε μια συνδυασμένη εκδοχή της χήνας του Καΐρου και μιας άλλης όπερας του Μότσαρτ, του Παραπλανημένου γαμπρού (Lo sposo deluso, K. 430) με νέο λιμπρέτο του Πίτερ Λουντ και πρόσθετες συνθέσεις του Ουίνφριντ Ραντέκε.
Υπόθεση της όπερας
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Ο νεαρός Μότσαρτ, το 1782 Ο Δον Πίππο, ένας Ισπανός μαρκησίος, έχει κλειδώσει τη μοναχοκόρη του Σελιντόρα, σε έναν πύργο. Είναι αρραβωνιασμένη με τον κόμη Λιονέτο, Ωστόσο, η νεαρή γυναίκα είναι ερωτευμένη με τον Μπιοντέλο, έναν πλούσιο κύριο που έχει βάλει στοίχημα με τον Δον Πίππο: αν καταφέρει να ελευθερώσει τη Σελιντόρα μέσα σε ένα χρόνο, οι δυο τους μπορούν να παντρευτούν. Στον πύργο είναι επίσης κλειδωμένη η Λαβίνια, φίλη της Σελιντόρα, η οποία είναι ερωτευμένη με τον Καλαντρίνο, φίλο του Μπιοντέλο. Ο μαρκήσιος, ωστόσο, έχει ερωτευτεί τη Λαβίνια και θα ήθελε να την παντρευτεί, αφού η νόμιμη σύζυγός του, η Δόνα Παντέα, θεωρείται νεκρή. Στο τέλος του προκαθορισμένου έτους, μετά από πολλές περιπέτειες, ο Μπιοντέλο καταφέρνει να εισέλθει στον κήπο και να μπει στον πύργο, κρυμμένος μέσα σε μια μεγάλη μηχανική xήνα με οδηγό την Ντόνα Παντέα, Έτσι, ο Δον Πίππο ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του είναι ζωντανή και υγιής και το αποδέχεται, οπότε επιτρέπει επίσης στα δύο νεαρά ζευγάρια να παντρευτούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Νιμεσουλίδη
Η νιμεσουλίδη είναι ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ) με αναλγητικές και αντιπυρετικές ιδιότητες. Η δράση του σχετίζεται με την αναστολή στη σύνθεση των προσταγλανδινών (ήτοι, δράση στο ένζυμο κυκλοοξυγενάση). Οι εγκεκριμένες ενδείξεις του είναι η θεραπεία του οξέος πόνου, η συμπτωματική θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας και η πρωτογενής δυσμηνόρροια σε εφήβους και ενήλικες άνω των 12 ετών. Ως φάρμακο κυκλοφορεί με τις εμπορικές ονομασίες Nimesulide ή Mesulid και εφαρμόζεται με διάφορες μορφές (χάπια, αναβράζοντα δισκία, υπόθετα, γέλη).
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν ηπατικά προβλήματα. Έχει πολυπαραγοντικό τρόπο δράσης και χαρακτηρίζεται από γρήγορη έναρξη δράσης. Δρα αναστέλλοντας την παραγωγή προσταγλανδινών (μια χημική ουσία που σχετίζεται με τον πόνο), ανακουφίζοντας έτσι τον πόνο και τη φλεγμονή.
Ιατρικές χρήσεις
Η νιμεσουλίδη δεν διατίθεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο χρησιμοποιείται σε άλλες χώρες για οξύ πόνο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον πόνο, συμπεριλαμβανομένων των πόνων στην περίοδο. Η νιμεσουλίδη δεν συνιστάται μακροπρόθεσμα, όπως για χρόνιες παθήσεις όπως η αρθρίτιδα. Αυτό οφείλεται στη συσχέτισή του με αυξημένο κίνδυνο ηπατικής τοξικότητας, συμπεριλαμβανομένης της ηπατικής ανεπάρκειας.
Παιδιά
Λιγότερο από 10 ημέρες νιμεσουλίδης δεν φαίνεται να αυξάνουν τον κίνδυνο υποθερμίας, γαστρεντερικής αιμορραγίας, επιγαστρικού πόνου, έμετου, διάρροιας ή παροδικής, ασυμπτωματικής αύξησης ηπατικών ενζύμων σε σύγκριση με κετοπροφαίνη, παρακεταμόλη, μεφεναμικό οξύ, ασπιρίνη ή ιβουπροφαίνη σε παιδιά. Ωστόσο, τα δεδομένα δεν μιλούν για πληθυσμούς ηλικίας κάτω των 6 μηνών.
Εγκυμοσύνη και γαλουχία
Οι γυναίκες πρέπει να χρησιμοποιούν το φάρμακο με μεγάλη προσοχή κατά τη διάρκεια της γαλουχίας, και νεότερη μελέτη έδειξε ότι η νιμεσουλίδη αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης λόγω υψηλότερου ρίσκου (κατά 2,5 φορές) για προβληματική τεκνοποίηση. Έρευνες έδειξαν ότι αντενδείκνυται επίσης σε γυναίκες που θηλάζουν.
Παρενέργειες
Λόγω ανησυχιών σχετικά με τον κίνδυνο ηπατικής τοξικότητας, η νιμεσουλίδη αποσύρθηκε από την αγορά σε διάφορες χώρες (Ισπανία, Φινλανδία, Βέλγιο, Ιρλανδία και Ηνωμένες Πολιτείες). Τα προβλήματα του ήπατος είχαν ως αποτέλεσμα τόσο τους θανάτους όσο και την ανάγκη μεταμόσχευσης. Αυτό μπορεί να συμβεί σε μόλις τρεις ημέρες μετά την έναρξη του φαρμάκου.
Φαρμακοκινητική
Η νιμεσουλίδη απορροφάται γρήγορα μετά τη χορήγηση από το στόμα. Η νιμεσουλίδη υφίσταται εκτεταμένη βιομετατροπή, κυρίως σε 4-υδροξυνιμεσουλίδη (η οποία φαίνεται επίσης να είναι βιολογικά ενεργή).
Η τροφή, το φύλο και η προχωρημένη ηλικία έχουν αμελητέες επιδράσεις στη φαρμακοκινητική της νιμεσουλίδης. Η μέτρια χρόνια νεφρική νόσος δεν απαιτεί προσαρμογή της δοσολογίας, ενώ σε ασθενείς με σοβαρή χρόνια νεφρική νόσο ή ηπατική νόσο, η νιμεσουλίδη αντενδείκνυται.
Η νιμεσουλίδη έχει σχετικά γρήγορη έναρξη δράσης, με σημαντικές μειώσεις στον πόνο και τη φλεγμονή να παρατηρούνται εντός 15 λεπτών από την πρόσληψη φαρμάκου.
Τα θεραπευτικά αποτελέσματα της νιμεσουλίδης είναι το αποτέλεσμα του πολύπλοκου τρόπου δράσης του, που στοχεύει σε έναν αριθμό βασικών μεσολαβητών της φλεγμονώδους διαδικασίας, όπως: προσταγλανδίνες με μεσολάβηση COX-2, ελεύθερες ρίζες, πρωτεολυτικά ένζυμα και ισταμίνη. Υπάρχουν κλινικά δεδομένα που υποστηρίζουν ένα ιδιαίτερα καλό προφίλ όσον αφορά την ανοχή του γαστρεντερικού.
Ιστορία
Κυκλοφόρησε στην Ιταλία για πρώτη φορά ως Aulin και Mesulid το 1985 και διατίθεται σε περισσότερες από 50 χώρες παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, της Γαλλίας, της Πορτογαλίας, της Ελλάδας, της Ελβετίας, του Βελγίου, της Ρωσίας, της Ταϊλάνδης και της Βραζιλίας. Η νιμεσουλίδη δεν έχει κατατεθεί ποτέ για αξιολόγηση Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δεν διατίθεται στην αγορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Αντιπυρετικά Κατηγορία:Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Σουλφοναμίδες Κατηγορία:Νιτροενώσεις
Μονή Παντοκράτορος
Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ Παντοκρατορινός.
Έχει μορφή οχυρωμένου μεσαιωνικού κάστρου. Μέχρι τα μέσα του ΙΖ' αιώνα ήταν κοινόβιος και αργότερα «ιδιόρρυθμη». Και το 1992 από ιδιόρρυθμη, κοινοβιακή, όταν εισήλθε στη μονή νέα αδελφότητα προερχόμενη από τη Μονή Ξενοφώντος. Πρώτος ηγούμενος της κοινοβιακής μονής ήταν ο αρχιμανδρίτης Βησσαρίων, ο οποίος πέθανε το 2001 σε ηλικία 47 ετών από καρκίνο.Σημερινός ηγούμενος είναι ο Γέροντας Γαβριήλ. Η Μονή είναι 7η στην τάξη των Αγιορείτικων Μοναστηριών και είναι παραθαλάσσια. Το Καθολικό της είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Κατέχει ως μέγα θησαύρισμα τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας της Γερόντισσας. Στη βόρεια μεριά της λιτής βρίσκεται και το παρεκκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στα μέσα του 14ου αιώνα από τους βυζαντινούς, πλην όμως Ενετούς πολίτες, αξιωματούχους κατά σάρκα αδελφούς Αλέξιο στρατοπεδάρχη και Ιωάννη πριμικήριο. Οι τάφοι των κτιτόρων βρίσκονται στην λιτή του καθολικού. Στην εδραίωση και ενίσχυση της μονής συνέβαλαν οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου Ιωάννης Ε' ο Παλαιολόγος και Μανουήλ Β' ο Παλαιολόγος. Περί το τέλος της ΙΔ' εκατονταετηρίδας πυρπολήθηκε και καταστράφηκε. Επανιδρύθηκε όμως τάχιστα. Το αρχικό εμβαδόν της Μονής διπλασιάστηκε μετά από χορηγίες Ρουμάνων Ηγεμόνων, (16ος αιώνας). Αρκετά μονύδρια της εποχής εκείνης όπως του Ραβδούχου, του Φαλακρού, του Αγίου Δημητρίου, του Αυξεντίου προσαρτήθηκαν στην νεοσύστατη μονή Παντοκράτορος. Την οικονομική κρίση που δέχθηκε εξ΄ αιτίας των κατακτήσεων του Όρους από τους Τούρκους την αντιμετώπισε με την βοήθεια των ελληνικής καταγωγής ηγεμόνων παραδουναβίων περιοχών, Φαναριωτών, της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης B' της Ρωσίας και ευσεβών Χριστιανών.
Κτίρια Μοναστηριού
Η μονή Παντοκράτορος διαθέτει οκτώ παρεκκλήσια εντός του μοναστηριακού της συγκροτήματος και επτά εκτός από αυτό. Ξεχωρίζει αυτό της Κοίμησης της Θεοτόκου που βρίσκεται στη λητή με τοιχογραφίες κρητικής τεχνοτροπίας του 1538, επιζωγραφισμένες όμως το 1868.
Κοντά στην είσοδο της μονής βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου τοιχογραφημένο από τον 18ο αιώνα.
Στην δυτική πτέρυγα, στη θέση του παλιού πύργου, βρίσκεται το παρεκκλήσι του Τιμίου Προδρόμου. Το παρεκκλήσι είναι ιστορημένο με τοιχογραφίες 18ου αιώνα.
Στο τελευταίο όροφο του μεγάλου πύργου της μονής βρίσκεται το παρεκκλήσι της Αναλήψεως, ενώ στο δεύτερο πύργο της πάνω από την είσοδο βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος.
Εξαρτήματα
Η μονή Παντοκράτορος διαθέτει δύο κοιμητηριακούς ναούς. Ο παλιός βρίσκεται στο χείλος απότομων βράχων νοτιοανατολικά της μονής και τιμάται στη μνήμη του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Ο νεότερος είναι των Αγίων Αναργύρων, κτισμένος το 1771 αποτελεί το ναό ενός πρώην Καθίσματος.
Ενδιαφέρον ιδιαίτερο παρουσιάζει το εικονοφυλάκιο της μονής.
Η μονή Παντοκράτορος έχει και δέκα πέντε κελιά. Πέντε από αυτά βρίσκονται μέσα στα όρια των Καρυών. Τα υπόλοιπα είναι στην ευρύτερη περιοχή της μονής. Το ιστορικότερο κελί είναι το πρώην μονύδριο του Ραβδούχου, το οποίο στα τέλη του 12ου αιώνα είχε την 14η θέση στην ιεραρχία των εικοσιπέντε μονών της εποχής εκείνης. Διατηρεί υπολείμματα τοιχογραφιών του 12ου αιώνα με τις ολόσωμες παραστάσεις των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Σημαντικότατο εξάρτημα της μονής είναι και το κελί Άξιον Εστίν όπου παλαιότερα εφυλάσσετο η ομώνυμη εικόνα, που βρίσκεται πλέον στο ναό του Πρωτάτου. Στη περιοχή της Καψάλας, στον ομώνυμο ασκητικό οικισμό, υπάρχουν πενήντα καλύβες της μονής Παντοκράτορος. Στα κελιά οι γέροντες ασχολούνται με εργόχειρο, ξυλογλυπτική αλλά και με γεωργικές εργασίες.
Η Μονή Παντοκράτορος έχει τέσσερα Καθίσματα στη περιοχή γύρω από το μοναστήρι. Αυτά είναι το Κάθισμα των Αγίων Αποστόλων, του Αγίου Τρύφωνα στο κηπόσπιτο, των Αγίων Αναργύρων που αποτελεί και το κοιμητηριακό ναό και το Κάθισμα Πέτρου και Ονουφρίου, όπου ασκήτεψε τον 16ο αιώνα ο Άγιος Θεωνάς Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης
Μοναστική δύναμη
Η Μοναστική δύναμη της Μονής, σύνολο μοναχών και εξαρτηματικών, κυμαίνεται σήμερα στα 70-80 άτομα.
Τοποθεσία
Σε απόσταση μίας ώρας νότια βρίσκεται η Μονή Σταυρονικήτα. Το μονοπάτι είναι εξαιρετικού κάλλους. Σε απόσταση μιάμισης ώρας νοτιοδυτικά βρίσκεται η Μονή Κουτλουμουσίου και οι Καρυές, ενώ στα βόρεια βρίσκεται η Μονή Βατοπεδίου, σε απόσταση 2:30 ωρών σε ένα αρκετά δύσκολο μονοπάτι..
Άξια ενδιαφέροντος
Στη Μονή αυτή αξίζει να δουν οι επισκέπτες, στο καθολικό, την ολόσωμη εικόνα της Παναγίας της Γερόντισσας, καθώς επίσης και στον πύργο της Μονής το ιερό σκευοφυλάκιο με τις περίφημες εικόνες του 14ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παντοκρατορος
Αυγούστα Φιτζάλαν-Χάουαρντ του Νόρφολκ
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1821 στο Τόρμπεϊ του Ντέβον, και ήταν κόρη του Εδμόνδου Λάιονς, 1ου Βαρώνου Λάιονς και της Αυγούστας Λουίζας Ρότζερς.
Το 1838/9 η Μίνα κατοικούσε με τους γονείς της στην Αθήνα, ενώ ο πατέρας της, υπηρέτησε ως Βρετανός Υπουργός στην Ελλάδα. Ο Λόρδος Ερρίκος Φιτζάλαν, ήταν φιλοξενούμενος του, όταν αρρώστησε από υψηλό πηρετό και στη συνέχεια τον περιποιήθηκε η Αυγούστα, η οποία τον ερωτεύτηκε.
Παντρεύτηκαν στις 19 Ιουνίου 1839 και μαζί απέκτησαν έντεκα παιδιά:
Πέθανε στις 22 Μαρτίου 1886 στο Νόρφολκ Χάουζ σε ηλικία 64 ετών. Είναι θαμμένη στο Παρεκκλήσι Φιτζάλαν, περίβολο του Κάστρου Αρουντέλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Κάρλσταντ
Το Κάρλσταντ (σουηδικά: Karlstad, προφορά: [ˈkɑ̌ːɭsta(d)]) είναι πόλη, ο δήμος και η πρωτεύουσα της κομητείας Βέρμλαντ, και η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Βέρμλαντ της Σουηδίας. Η πόλη είχε 61.492 κατοίκους το 2015 με 90.882 κατοίκους στον ευρύτερο δήμο το 2017 και είναι ο 21ος μεγαλύτερος δήμος στη Σουηδία. Το Κάρλσταντ διαθέτει πανεπιστήμιο και καθεδρικό ναό.
Είναι χτισμένο στο δέλτα του ποταμού, όπου ο μεγαλύτερος ποταμός της Σουηδίας, Κλαρέλβεν, διασχίζει τη μεγαλύτερη λίμνη της Σουηδίας, το Βένερν. Έχει το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της λίμνης στη χώρα μετά το Βεστερός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
353 Ρουπέρτο-Κάρολα
Η Ρουπέρτο-Κάρολα (Ruperto-Carola) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρουπέρτο-Κάρολας εκτιμάται σε 13 ως 30 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της είναι άγνωστη. Ο φασματικός της τύπος είναι επίσης άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Ρουπέρτο-Κάρολα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 41,7 ημέρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουπερτο-Καρολα
The Singles 1980-1986
Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια τα οποία κυκλοφόρησαν οι Venom σε μορφή σινγκλ από την περίοδο των ηχογραφήσεων του πρώτου τους άλμπουμ με τίτλο "Welcome to Hell" το 1980, μέχρι το 1986.
Αυτή ήταν η τελευταία κυκλοφορία του συγκροτήματος με τον κιθαρίστα Τζέφρι Νταν (Mantas), αφού είχε αποχωρήσει τον Ιούνιο του 1986 λόγω διαφωνιών με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος, πάνω στον επόμενο τους δίσκο.
Λίστα Τραγουδιών
1. In League with Satan (Bray, Dunn, Lant) - 3:28
2. Live Like an Angel (Die Like a Devil) (Bray, Dunn, Lant) - 3:48
3. Bloodlust (Bray, Dunn, Lant) - 2:57
4. In Nomine Satanas (Bray, Dunn, Lant) - 3:58
5. Die Hard (Bray, Dunn, Lant) - 3:02
6. Acid Queen (Bray, Dunn, Lant) - 2:28
7. Bursting Out (Bray, Dunn, Lant) - 2:55
8. Warhead (Bray, Dunn, Lant) - 3:32
9. Lay Lust (Bray, Dunn, Lant) - 2:46
10. 7 Gates of Hell (Bray, Dunn, Lant) - 5:28
11. Manitou (Dunn, Lant) - 2:59
12. Dead of the Night (Dunn, Lant) - 3:48
Μέλη των Venom
Το "The Singles 1980-1986" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Venom Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986
Βέρα Χιτίλοβα
Η Βέρα Χιτίλοβα (τσεχικά: Věra Chytilová, 2 Φεβρουαρίου 1929 - 12 Μαρτίου 2014) ήταν Τσέχα σκηνοθέτιδα και πρωτοπόρα του Τσεχικού Κινηματογράφου, η οποία λογοκρίθηκε αρκετά από την κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας. Περισσότερη γνωστή είναι για την ταινία της Μαργαρίτες, η οποία ανήκε στο Νέο Κύμα Τσεχίας.
Η ταινία της Vlčí bouda (1987) συμμετείχε στο 37ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, ενώ η ταινία της Kopytem sem, kopytem tam (1989), συμμετείχε στο 16ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας. Στο ίδιο Φεστιβάλ της Μόσχας, δύο χρόνια αργότερα μπήκε και η ταινία της Dědictví aneb Kurvahošigutntag. Για το έργο της έλαβε ένα Ordre des Arts et des Lettres, ένα Μετάλλιο Αξίας, από την Τσεχική Κυβέρνηση, αλλά και ένα βραβείο Lion.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Χιτίλοβα γεννήθηκε στην Οστράβα της Τσεχοσλοβακίας, στις 2 Φεβρουαρίου του 1929. Και μεγάλωσε σε αυστηρό καθολικό περιβάλλον, το οποίο αργότερα λειτούργησε ως έμπνευση, σε πολλά ηθικά ερωτήματα, που τίθενται στις ταινίες της.
Στο κολλέγιο, η Χιτίλοβα παρακολουθούσε φιλοσοφία και αρχιτεκτονική, αλλά εγκατέλειψε πρόωρα αυτά τα πεδία. Έτσι, άρχισε να εργάζεται ως συντάκτης, μοντέλο κ.λπ, πριν αρχίσει να εργάζεται στα Barrandov studios, της Πράγας, ως κλακετίστρια. Κατόπιν, αναζήτησε συστάσεις από τα στούντιο, όπου εργαζόταν για να πάει να διδαχθεί κινηματογραφική παραγωγή, αλλά δεν έγινε δεκτή. Απτόητη από τον αποκλεισμό της, συνέχισε τις προσπάθειες, και αργότερα έγινε δεκτή στην Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και Ερμηνείας της Πράγας, σε ηλικία 28 ετών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της εκεί, διδάχτηκε από τον σπουδαίο σκηνοθέτη Οτάκαρ Βάβρα, και αποφοίτησε το 1962.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτηση της από την Ακαδημία, δύο ταινίες μικρού μήκους κυκλοφόρησαν στην Τσεχοσλοβακία. Το 1963, η Χιτίλοβα, κυκλοφόρησε το πρώτο της μεγάλου μήκους φιλμ, με τον τίτλο Ο něčem jiném. Παρ’ όλα αυτά, έγινε ευρέως γνωστή με το άκρως λογοκριμένο φιλμ της Μαργαρίτες, του 1966. Η εν λόγω ταινία είναι γνωστή για τους "άκαρδους" χαρακτήρες της, για την έλλειψη συνεχών αφηγήσεων αλλά και το "κοφτό" οπτικό της ύφος. Η Χιτίλοβα δήλωσε ότι «το έργο είναι έτσι δομημένο, ώστε να περιοριστεί η συμμετοχή του θεατή, και να οδηγηθεί στην κατανόηση μίας υποκειμενικής ιδέας ή φιλοσοφίας». Παρόλα αυτά, η ταινία απαγορεύτηκε στην Τσεχοσλοβακία, από την αρχική της κυκλοφορία το 1966 έως και το 1967, λόγω απεικόνισης σπατάλης τροφίμων, εντούτοις το 1966 η ταινία κέρδισε το Grand Prix στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μπέργκαμο, της Ιταλίας. Ωστόσο, η ταινία αυτή την καθιέρωσε τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό.
Μετά την ταινία αυτή, η κυβέρνηση, δημιούργησε πολλές δυσκολίες στη Χιτίλοβα, ώστε να βρει ξανά δουλειά στη Τσεχοσλοβακία, εν τοιαύτη περιπτώσει ποτέ δεν υπήρξε επίσημα στη μαύρη λίστα της χώρας της. Το επόμενο έργο της έγινε το 1969 και είχε τίτλο Ovoce stromů rajských jíme. Αυτό ήταν και το τελευταίο της έργο μετά την Σοβιετική εισβολή του 1968. Από εκεί και πέρα δεν της ήταν εύκολο να βρει δουλειά, κι έτσι έφτιαχνε διαφημιστικά σποτ, υπό την επωνυμία του άνδρα της, Γιάροσλαβ Κουστέρα.
Το 1976, λόγω της μικρής κινηματογραφικής δραστηριότητας, η κυβέρνηση, προσέγγισε την Χιτίλοβα και της ζήτησε να ξεκινήσει τη σκηνοθεσία ταινιών, σε μία από τις κρατικές εταιρείας παραγωγής, τη Krátký film Praha. Παράλληλα, στις ΗΠΑ, συγκαλούσαν το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Γυναίκα της Χρονιάς, και επικοινώνησαν με τη Χιτίλοβα, για να τους δώσει την άδεια, να παρουσιάσουν την ταινία Μαργαρίτες, ως εναρκτήριο φιλμ του Φεστιβάλ. Έτσι, η Χιτίλοβα ενημέρωσε το Φεστιβάλ ότι τα μόνα μη-λογοκριμένα αντίτυπα της ταινίας μπορούν να βρεθούν στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Επίσης, τους ενημέρωσε ότι η κυβέρνησή της θα της απαγόρευε να παρευρεθεί στο Φεστιβάλ, αλλά και να σκηνοθετεί ταινίες. Μετά από όλα αυτά το Φεστιβάλ ξεκίνησε να ασκεί διεθνείς πιέσεις κατά της Τσεχοσλοβακίας, για λογαριασμό της Χιτίλοβα. Κατά τη διάρκεια αυτών των γεγονότων, η Χιτίλοβα έγραψε ένα γράμμα, απευθείας στον Πρόεδρο, Γκουστάβ Χουσάκ, αναλύοντας την καριέρα της και τις προσωπικές της πεποιθήσεις για τον σοσιαλισμό. Κατόπιν όλων αυτών των γεγονότων, η Χιτίλοβα, άρχισε ξανά να ασχολείται με τον κινηματογράφο και συγκεκριμένα με την παραγωγή της ταινίας Hra ο jablko (1976). Αφού ολοκληρώθηκε η ταινία, παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι, και κέρδισε έναν Silver Hugo στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγο. Μετά από αυτήν την ταινία συνέχισε να σκηνοθετεί, όμως δεν άργησε και πάλι η λογοκρισία από την Τσεχοσλοβάκικη κυβέρνηση. Το τελευταίο φιλμ της Χιτίλοβα κυκλοφόρησε το 2006.
Υστεροφημία
Η Χιτίλοβα περιέγραψε τον εαυτό της ως μανιώδη με τον έλεγχο και «μία καυτή τσαγιέρα που δεν μπορείς να αναποδογυρίσεις». Η "καυτή" στάση της, δημιούργησε πολλές δυσκολίες σε αυτήν, στο να βρει δουλειά, κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κυριαρχίας στη βιομηχανία. Ήταν γνωστή για την κριτική που ασκούσε στη Σοβιετική Ένωση, δηλώνοντας ότι «η κριτική μου βρίσκεται στις αρχές της ηθικής που κηρύττεις, έτσι δεν είναι; Μία αντανακλαστική κριτική που είναι απαραίτητη». Η ίδια τελικά θα προκαλέσει ό,τι της έτυχε, γιατί πάντα έμενε πιστή στο όραμά της, αδιαφορώντας για τη σκληρή λογοκρισία που θα δεχόταν.
Η Χιτίλοβα ενσωμάτωσε μία κινηματογραφική γλώσσα και ύφος, που δε βασίζεται σε καμία λογοτεχνική ή προφορική συνήθεια, αλλά αντιθέτως, χρησιμοποιώντας διάφορες οπτικές τεχνικές, προσπάθησε να δημιουργήσει μία διαφορετική έννοια στις ταινίες της. Η Χιτίλοβα, αρεσκόταν στη χρήση της απλής και καθημερινής ζωής, σε συνδυασμό με αλληγορίες και σουρεαλισμό, ώστε να δημιουργήσει ταινίες με προσωπικότητα, οι οποίες ως επί το πλείστον, είναι εμπνευσμένες από το Νέο Κύμα Γαλλίας, και τον ιταλικό νεορεαλισμό. Η Χιτίλοβα χρησιμοποιούσε ένα κινηματογραφικό ύφος, το οποίο συγγένευε με το λεγόμενο Cinéma vérité, ώστε το κοινό να μπορεί να έχει μία εξωτερική οπτική γωνία της ταινίας. Η καλύτερη περίπτωση χρήσης της, του Cinéma vérité, παρουσιάζεται στην ταινία του 1966, Μαργαρίτες, τεχνικές οι οποίες δημιουργούν ένα «φιλοσοφικό ντοκιμαντέρ, μιας εκτροπής του θεατή από την πολυπλοκότητα, εξοντώνοντας την ψυχολογία του και εντείνοντας το χιούμορ. Εξαιτίας αυτών των χειρισμών, η Χιτίλοβα, μία διαζευκτική εμπειρία για το κοινό της, αναγκάζοντάς το να αμφισβητήσει το νόημα των ταινιών της.
Η Χιτίλοβα περιγράφεται ως μία φεμινίστρια σκηνοθέτιδα. Ο Γιόζεφ Σκβορεσκι, δήλωσε ότι η Χιτίλοβα «σε έναν αληθινό παραδοσιακό φεμινιστικό τρόπο, η Βίρα, συνδύασε μία έντονη πνευματικότητα και ένα γυναικείο αίσθημα, για την απόδοση της ομορφιάς και της μορφής». Το δε έργο της Μαργαρίτες θεωρείται ως φεμινιστικό, λόγω της σφοδρής κριτικής της αντρικής συμπεριφοράς στο σεξ. Παρόλα αυτά, η Χιτίλοβα, δεν έβλεπε τον εαυτό της ως μία φεμινίστρια σκηνοθέτιδα, αλλά πιστεύοντας στον ατομικισμό, δήλωσε ότι «ένα άτομο δεν πιστεύει σε ένα συγκεκριμένο σύνολο συμβάσεων ή κανόνων, αλλά εναπόκειται σε αυτό το άτομο να τους σπάσει.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Γεννημένη στην Τσεχοσλοβακία, η Χιτίλοβα, αρνήθηκε να αφήσει τη χώρα της μετά τη σοβιετική εισβολή του 1968, δηλώνοντας ότι «το να δημιουργεί ταινίες έγινε πια αποστολή της». Παντρεύτηκε με τον κινηματογραφιστή Γιάροσλαβ Κουτσέρα, τον οποίον τον είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια των μαθημάτων στο FAMU. Την περίοδο της Σοβιετικής κατάληψης, η Χιτίλοβα, δεν μπορούσε να βρει εργασία ως σκηνοθέτις, και ο σύζυγός της φρόντισε για την οικογένεια τους και την ανατροφή των τριών παιδιών τους.