cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αναζωογόνηση γλώσσας
Κριτική
Ο Τζον ΜακΧόρτερ ισχυρίζεται ότι τα προγράμματα αναζωογόνησης των γηγενών γλωσσών δεν θα είναι σχεδόν ποτέ αποτελεσματικά σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των πρακτικών δυσκολιών που υπάρχουν. Υποστηρίζει, επίσης, ότι ο θάνατος μιας γλώσσας δεν σημαίνει απαραίτητα τον θάνατο ενός πολιτισμού. Η γηγενής έκφραση εξακολουθεί να είναι δυνατή ακόμη και όταν η αρχική γλώσσα έχει εξαφανιστεί, όπως γίνεται με τις ομάδες γηγενών της Αμερικής και όπως αποδεικνύεται από τη ζωτικότητα του άφρο-αμερικανικού πολιτισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ ανθρώπων που δεν μιλούν τη γλώσσα Γιορούμπα αλλά τα αγγλικά. Υποστηρίζει ότι ο θάνατος της γλώσσας είναι, ειρωνικά, ένα σημάδι ότι μέχρι τώρα απομονωμένοι λαοί μεταναστεύουν και μοιράζονται χώρο: «Η διατήρηση διαφορετικών γλωσσών στο πέρασμα των γενεών συμβαίνει μόνο εν μέσω ασυνήθιστα επίμονης αυτο-απομόνωσης - όπως αυτή των Άμις - ή του βάναυσου διαχωρισμού».
Ο Κέναν Μαλίκ έχει υποστηρίξει επίσης ότι είναι "παράλογο" να προσπαθούμε να διατηρήσουμε όλες τις γλώσσες του κόσμου, καθώς ο γλωσσικός θάνατος είναι φυσικός και σε πολλές περιπτώσεις αναπόφευκτος, ακόμη και όταν υπάρξει παρέμβαση. Υποστηρίζει ότι ο θάνατος μίας γλώσσα βελτιώνει την επικοινωνία διασφαλίζοντας ότι περισσότεροι άνθρωποι μιλούν την ίδια γλώσσα, γεγονός που μπορεί να ωφελήσει την οικονομία και να μειώσει τις συγκρούσεις.
Η προστασία των μειονοτικών γλωσσών από την εξαφάνιση συχνά δεν απασχολεί τους ομιλητές της κυρίαρχης γλώσσας. Αρκετές φορές, υπάρχει προκατάληψη και σκόπιμη δίωξη των μειονοτικών γλωσσών, με σκοπό να καταστεί δυνατή η κατάχρηση του πολιτιστικού και οικονομικού κεφαλαίου των μειονοτικών ομάδων. Σε άλλες περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις κρίνουν ότι το κόστος των προγραμμάτων αναζωογόνησης και δημιουργίας διαφορετικού γλωσσικού υλικού είναι πολύ μεγάλο για να αναληφθεί.
Τεχνικές
Κατηγορία:Γλώσσες απειλούμενες με εξαφάνιση Κατηγορία:Γλωσσολογία
Σίμων Ε΄ του Μονφόρ
Ο Σίμων, γαλλ. Simon (π. 1208 - 4 Αυγούστου 1265) από τον Οίκο του Μονφόρ ήταν 6ος κόμης του Λέστερ (1239-65), του Τσέστερ (1265-65) και Υψηλός Επίτροπος της Αγγλίας (1239-65). Αν και Γάλλος ευγενής, έγινε ηγέτης των βαρόνων, που αντιτέθηκαν στον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας με αποκορύφωση τον Β΄ Πόλεμο των Βαρόνων. Έπειτα από τις νίκες του επί των βασιλικών δυνάμεων, έγινε στην πράξη (de facto) ο κυβερνήτης της χώρας και έπαιξε μεγάλο ρόλο στη συνταγματική ανάπτυξη της Αγγλίας.
Κατά την εξουσία του ο Σίμων συγκάλεσε δύο ονομαστά Κοινοβούλια: το πρώτο αφαίρεσε την απεριόριστη εξουσία του βασιλιά και το δεύτερο περιέλαβε απλούς πολίτες από τις πόλεις. Για τον λόγο αυτό ο Σίμων των Μονφόρ θεωρείται σήμερα ως ένας από τους γενάρχες της σύγχρονης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Ως κόμης του Λέστερ, εκτόπισε τους Εβραίους από την πόλη του· όταν έγινε κυβερνήτης της Αγγλίας, ακύρωσε τα χρέη, που οφειλόταν προς τους Εβραίους με τη βίαιη κατάσχεση των καταγραφών των χρεών. Έπειτα από την εξουσία του, που κράτησε λίγο παραπάνω από ένα έτος, σκοτώθηκε από στρατό, πιστό στον βασιλιά, στη μάχη του Έβεσαμ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελεονόρα των Ανζού, κόρη του Ιωάννη της Αγγλίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας
Ο Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας (Λισαβόνα, 1802 – Καρλσρούη, 1866) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν βασιλιάς της Πορτογαλίας από το 1828 έως το 1834.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχαήλ Μαρία ντο Πατροσίνιο Ιωάννης Κάρολος Φραγκίσκος ντε Ασσίς Ιαβέρης ντε Πάουλα Πέτρος ντε Αλκάνταρα Αντώνιος Γαβριήλ Ραφαήλ Ιωακείμ Ιωσήφ Γκοντζάγκα Ευάριστος ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας της Ισπανίας.
Αρραβωνιάστηκε το 1826 την ανιψιά του, Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας και ορίστηκε αντιβασιλέας, αλλά σύντομα κατέλαβε τον θρόνο ως μοναδικός απόλυτος μονάρχης, ανατρέποντας το Σύνταγμα που είχε καταρτίσει με τον αδελφό του το 1828. Ο αδελφός του Πέτρος, παραιτήθηκε στη Βραζιλία υπέρ του πεντάχρονου γιου του, Πέτρου, και έσπευσε στην Πορτογαλία να τον ανατρέψει το 1831.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1850 την Αδελαΐδα (1831 – 1909), κόρη τού Κωνσταντίνου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής 2019–20
Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δυτικής Αττικής είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στην πρώην νομαρχία Δυτικής Αττικής.
Η πρωταθλήτρια της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Πανελευσινιακού. Πηγή: ΕΠΣΔΑ
Β΄ Κατηγορία
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Μεγαρικός και δευτεραθλήτρια ο Σκορπιός Φυλής, οι οποίοι ανέβηκαν στην Α΄ Κατηγορία.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία μέλη της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής.
Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής για την αγωνιστική περίοδο 2019-20 αναδείχθηκε ο Βύζαντας Μεγάρων και φιναλίστ ο Απόλλων Ποντίων Ασπροπύργου.
Η ανάδειξη του κυπελλούχου έγινε με κλήρωση, έπειτα την αναστολή των πρωταθλημάτων λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020
Τζο Πέσι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Πρώτος Πελοποννησιακός Πόλεμος
Ο Πρώτος Πελοποννησιακός Πόλεμος ή αλλιώς Μικρός Πελοποννησιακός Πόλεμος ανάμεσα στην Αθηναϊκή και την Πελοποννησιακή Συμμαχία ήταν το προοίμιο του Πελοποννησιακού πολέμου και κράτησε δεκαπέντε χρόνια.
Αθήνα
Μετά το τέλος των Περσικών πολέμων, (479 π.Χ.) οι Αθηναίοι δημιούργησαν μια συμμαχία που ονομάστηκε Δηλιακή ή Αθηναϊκή που είχε ως στόχο της την προστασία των πόλεων του Αιγαίου και της Μικράς Ασίας από τους Πέρσες. Το 476 π.Χ. άρχισε να λάμπει το άστρο του Κίμωνα. Εξεστράτευσε κατά των Περσών επιτυχημένα το 476 π.Χ. στην Κύπρο, στα Δωδεκάνησα, στη Μακεδονία και στο Βυζάντιο, το 475/4 π.Χ. στην Κάρυστο και στις Σποράδες, το 467 π.Χ. στην Κύζικο και το 465 π.Χ. στην Κνίδο και στον Ευρυμέδοντα, όπου πέτυχε μια πολύ μεγάλη νίκη σε βάρος των Περσών. Το 461 π.Χ. όμως εξορίστηκε, αλλά ο Περικλής τον κάλεσε ξανά πίσω για να συνάψει συμμαχία με τους Σπαρτιάτες. Το 449 π.Χ. ο Κίμωνας εξεστράτευσε στην Κύπρο κατά των Περσών όπου τούς νίκησε στο Κίτιο, παρότι πέθανε. Το 471 π.Χ. ο Θεμιστοκλής, ο μεγάλος νικητής της Σαλαμίνας, εξορίστηκε, γιατί κατηγορήθηκε σαν προδότης. Ένας άλλος ακόμη στρατηγός ήταν ο Αριστείδης ο Δίκαιος, ο οποίος μαζί με τον νικητή των Πλαταιών, τον Παυσανία, εξεστράτευσε επιτυχημένα κατά των Κυκλάδων.
Σπάρτη
Η Σπάρτη την ίδια περίοδο προσπαθούσε να επιβάλλει την ηγεμονία της στην Πελοπόννησο αντιμετωπίζοντας επιτυχημένα το 471 π.Χ. στη μάχη της Τεγέας τους Αργείους και τους Τεγεάτες και το 469 π.Χ. στη μάχη της Διπαίας τους ενωμένους Αρκάδες-εκτός από τους Μαντινείς. Ένας άλλος μεγάλος στρατηγός των Περσικών Πολέμων ήταν ο Παυσανίας, νικητής του Μαρδονίου στη μάχη των Πλαταιών. Αυτός εκστράτευσε εναντίον του Βυζαντίου και των Κυκλάδων το 478 π.Χ., μαζί με τον Αριστείδη το Δίκαιο.
Η διάλυση της συμμαχίας Αθήνας-Σπάρτης
Το 464 π.Χ. οι είλωτες επαναστάτησαν κατά των Σπαρτιατών με αφορμή το μεγάλο σεισμό της. Οι Σπαρτιάτες ανήμποροι να πολιορκήσουν το κάστρο της Ιθώμης, (που βρίσκονταν μέσα οι είλωτες) ζήτησαν βοήθεια από τους Αθηναίους. Ο Κίμωνας αποφάσισε να στείλει 4.000 πεζούς με αρχηγό τον ίδιο. Μόλις έφτασε στη Σπάρτη, άρχισε να πολιορκεί το κάστρο της Ιθώμης. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ίδιο. Οι Σπαρτιάτες φοβούμενοι μια παρατεταμένη παραμονή των Αθηναίων στη χώρα τους, τούς ζήτησαν να φύγουν. Αυτό ήταν μεγάλη ντροπή για τους Αθηναίους. Ο Εφιάλτης ο Αθηναίος, ο αρχηγός των δημοκρατικών, βρήκε την ευκαιρία και άλλαξε κάποιος νόμους στην Αθήνα. Αφαίρεσε εξουσίες του Αρείου Πάγου και το πολίτευμα έγινε ακόμη πιο δημοκρατικό. Έτσι οι Αθηναίοι εξοστράκισαν τον Κίμωνα το 461 π.Χ. και έτσι διαλύθηκε η συμμαχία του 481 π.Χ. που πραγματοποιήθηκε στην Κόρινθο. Αμέσως μετά τη διάλυση της συμμαχίας με τους Σπαρτιάτες, οι Αθηναίοι, συνήψαν συμμαχία με τους Αργείους και τους Θεσσαλούς.
Εκστρατεία στην Αίγυπτο
Ο Πρώτος Πελοποννησιακός Πόλεμος ξεκίνησε το 459 π.Χ. με τη μάχη της Οινόης. Η μάχη στην Οινόη έληξε με νίκη των Αργείων και των Αθηναίων. Ήταν η πρώτη φορά που έχαναν σε μάχη σώμα με σώμα οι Σπαρτιάτες. Την ίδια χρονιά οι Αθηναίοι έστειλαν εκστρατευτικό σώμα για να βοηθήσουν την εξέγερση του Ινάρου. Έστειλαν λοιπόν 200 τριήρεις. Ο Πέρσης βασιλιάς Αρταξέρξης βλέποντας την κρισιμότητα της κατάστασης δημιούργησε στρατό 300.000 ανδρών. Ο περσικός στρατός συγκρούστηκε με τον αθηναϊκό και ηττήθηκε κατά κράτος στην περιοχή του Νείλου, στην Πάπρημι. Το περσικό στράτευμα τράπηκε σε φυγή και άφησε στο πεδίο της μάχης πολλούς νεκρούς. Οι επαναστάτες τότε άρχισαν την πολιορκία του Λευκού Τείχους, στη Μέμφιδα, στην οποία είχαν καταφύγει οι ηττημένοι Πέρσες (459 π.Χ.). Ο Αρταξέρξης αποφάσισε ότι αφού δεν μπορούσε να κερδίσει τους Αθηναίους, θα έκανε αντιπερισπασμό. Έτσι ο Πέρσης βασιλιάς ήρθε σε συνεννόηση με τους Σπαρτιάτες ζητώντας τους να εισβάλλουν στην Αττική. Οι Σπαρτιάτες όμως αρνήθηκαν γιατί υπήρχε ακόμα το κλίμα των Περσικών Πολέμων.
Η έναρξη του Πολέμου στην Ελλάδα και οι πρώτες συγκρούσεις
Η Κόρινθος και τα Μέγαρα είχαν κάποια προβλήματα συνοριακών εδαφών κι τα Μέγαρα εντάχθηκαν από την Πελοποννησιακή στην Αθηναϊκή συμμαχία. Οι Αθηναίοι έσπευσαν να τα οχυρώσουν. Με αυτό τον τρόπο οι Αθηναίοι θα προστάτευαν την Αττική από πελοποννησιακές επιδρομές. Η Αθήνα συγκρούστηκε με την Κόρινθο στους Αλιείς όπου οι Κορίνθιοι παρότι νίκησαν σκότωσαν πολύ λίγους Αθηναίους. Αμέσως μετά οι Αθηναίοι συγκρούστηκαν με τον πελοποννησιακό στόλο στην Κεκρυφάλεια, όπου και νίκησαν (459/8 π.Χ.). Αργότερα, το 458 π.Χ. οι Αθηναίοι υπό το Λεωκράτη με 70 τριήρεις πέτυχαν μεγάλη νίκη σε βάρος των Αιγινητών. Μετά τη νίκη τους άρχισαν να πολιορκούν την Αίγινα. Οι Πελοποννήσιοι έστειλαν 300 οπλίτες. Οι Κορίνθιοι τότε εισέβαλαν στη Μεγαρίδα. Ο αντιπερισπασμός αυτός των Κορινθίων δεν πέτυχε. Οι Αθηναίοι επιστράτευσαν γέροντες και νέους, χωρίς να αποσύρουν το στρατό τους από την Αίγινα. Οι Αθηναίοι κατάφεραν να νικήσουν τους Κορινθίους και οι τελευταίοι αποσύρθηκαν από το πεδίο της μάχης.
Αθηναϊκές επιτυχίες και η μάχη της Τανάγρας
Ο πόλεμος της Σπάρτης και των ειλώτων έφτασε στο τέλος του. Οι είλωτες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν. Ο όρος ήταν να μη γυρίσουν ποτέ στη Σπάρτη. Οι Αθηναίοι όμως τους εγκατέστησαν στη Ναύπακτο που πρόσφατα είχαν καταλάβει από τους Οζόλες Λοκρούς. Μετά από αυτό τον πόλεμο η Σπάρτη αποφάσισε να αποκαταστήσει το γόητρό της. Έτσι βρήκε την αφορμή. Οι Φωκείς εισέβαλαν στη Δωρίδα και επειδή οι Σπαρτιάτες πίστευαν ότι η Δωρίδα ήταν η μητρόπολή τους έστειλαν 10.000 οπλίτες υπό την ηγεσία του Νικομήδη. Αφού αποκατέστησε την τάξη στη Δωρίδα, ο Νικομήδης, επιτέθηκε στην Αττική από τα βόρεια. Οι Σπαρτιάτες πέρασαν τη Βοιωτία και δημιούργησαν τείχη σε φίλιες βοιωτικές πόλεις φοβούμενες για επίθεση της Αθήνας.
Μάχη της Τανάγρας
Οι Αθηναίοι έσπευσαν να πολεμήσουν με τον αντίπαλο στρατό ο οποίος ήταν στρατοπεδευμένος στην Τανάγρα της Βοιωτίας το 457 π.Χ. Οι Αθηναίοι διέθεταν 14.000 οπλίτες και οι Σπαρτιάτες περίπου το ίδιο. Η μάχη κράτησε δύο μέρες. Την πρώτη μέρα οι Αργείοι θα μπορούσαν να δώσουν τη νίκη στους Αθηναίους. Τη δεύτερη μέρα όμως η αυτομόληση του θεσσαλικού ιππικού προς τους Λακεδαιμόνιους έγειρε την πλάστιγγα της νίκης στους τελευταίους.
Μάχη των Οινοφύτων
Οι Σπαρτιάτες όντως βέβαιοι ότι δε θα επιχειρούσαν οι Αθηναίοι άλλη εκστρατεία στη Βοιωτία, παράτησαν τους Θηβαίους μόνους τους. Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι Αθηναίοι. 62 μέρες μετά τη μάχη της Τανάγρας ο Μυρωνίδης, ένας στρατηγός της Αθήνας, με ένα τέχνασμα κατάφερε να νικήσει τους Θηβαίους και επιπλέον να κερδίσει τον έλεγχο της Βοιωτίας και της Φωκίδας μέχρι τις Θερμοπύλες. Το τέχνασμα ήταν: ο Μυρωνίδης θα διέταζε τους στρατιώτες του να επιτεθούν στο δεξιό κέρας των Θηβαίων. Το άλλο άκρο των Αθηναίων θα επιτίθετο στο αριστερό των Θηβαίων και θα φώναζε ότι οι Αθηναίοι στο δεξιό άκρο των Θηβαίων νικούσαν. Το τέχνασμα το πίστεψαν οι Θηβαίοι και εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης. Τον ίδιο χρόνο, η Αίγινα υποτάχθηκε στους Αθηναίους και συνθηκολόγησε, με βαριούς όρους για εκείνη.
Η Εκστρατεία του Τολμίδη
Ο Τολμίδης, ένας Αθηναίος στρατηγός, ζήτησε να του αναθέσουν την αρχηγία 50 τριήρεων και 1.000 οπλιτών, για να καταλάβει διάφορες πόλεις. Το 456 π.Χ., απέπλευσε για τη Λακωνία, αφού αύξησε τους οπλίτες του στους 4.000. Αφού κυρίευσε τις Βοιές πέρασε στα Κύθηρα όπου και τα κατέλαβε. Μετά κατέλαβε τη Μεθώνη στη Μεσσηνία. Ακόμη κυρίευσε το Γύθειο και αφού αποχώρησε από την Πελοπόννησο κατευθύνθηκε προς το Ιόνιο πέλαγος και κατέλαβε την Κεφαλληνία και τη Ζάκυνθο. Αργότερα κατέλαβε τη Χαλκίδα στις αιτωλικές ακτές. Τελείωσε την εκστρατεία του με μια εισβολή στη Σικυώνα όπου κέρδισε τους κατοίκους της.
Η Εκστρατεία του Περικλή
Τον επόμενο χρόνο, (455 π.Χ.) ο Περικλής, πήρε τα 50 πλοία του Τολμίδη και ξεκίνησε μια δική του εκστρατεία. Επιτέθηκε στη Σικυώνα όπου κέρδισε τους κατοίκους της στη Νεμέα. Μετά έπλευσε προς την Αχαΐα και αποβιβάστηκε στην Ακαρνανία και κατέλαβε όλες τις ακαρνανικές πόλεις εκτός των Οινιαδών. Το 454 π.Χ. οι Αθηναίοι μπλέχτηκαν στα πράγματα των Θεσσαλών, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα. Οι εκστρατείες του Τολμίδη και του Περικλή αύξησαν την επιρροή των Αθηναίων στη Μεσσηνία και στον Κορινθιακό κόλπο. Όμως η κατάσταση θα αλλάζε ριζικά.
Η καταστροφή των Αθηναίων στην Αίγυπτο
Ο Αρταξέρξης μετά την άρνηση των Σπαρτιατών για εισβολή στην Αττική ετοίμασε ένα στρατό 200.000 αντρών. Οι Αθηναίοι πολιορκούσαν τη Μέμφιδα, αλλά οι Πέρσες τους σταμάτησαν. Οι τελευταίοι απέκλεισαν τους επαναστάτες από παντού. Αλλά και εκείνοι πάθαιναν μεγάλες απώλειες. Οι Πέρσες βλέποντας την ισχυρή θέληση των Αθηναίων συνθηκολόγησαν μαζί τους. Οι Αθηναίοι τότε γύρισαν στις πατρίδες τους (454 π.Χ.). Λίγο αργότερα, 50 αθηναϊκές τριήρεις μην ξέροντας τι έγινε αποφάσισαν να επιτεθούν στους Πέρσες. Οι Πέρσες όμως τούς νίκησαν και η καταστροφή συντελέστηκε. Τον ίδιο χρόνο, το 454 π.Χ., οι Αθηναίοι μετέφεραν το ταμείο της Δηλιακής Συμμαχίας από τη Δήλο στην Αθήνα, λόγω οικονομικών προβλημάτων μετά την καταστροφή στην Αίγυπτο.
Τελευταία Εκστρατεία κατά των Περσών-Ειρήνη του Καλλία
Το 461 π.Χ. οι Αθηναίοι εξόρισαν τον Κίμωνα, όμως ο Περικλής τον κάλεσε πίσω το 451 π.Χ. για να κλείσει ειρήνη με τη Σπάρτη. Ο Κίμωνας τότε κατευθύνθηκε προς τη Σπάρτη και έκλεισε πενταετή ειρήνη. Αφού η Αθήνα έκλεισε το ένα μέτωπο στην Ελλάδα ήθελε να εκδικηθεί τους Πέρσες. Έτσι με αρχηγό τον Κίμωνα το 449 π.Χ., οι Αθηναίοι εξεστράτευσαν στην Κύπρο. Ο Κίμωνας πέθανε, αλλά οι Αθηναίοι κατάφεραν να νικήσουν τους Πέρσες. Οι τελευταίοι εξαντλημένοι από τις διαρκείς ήττες τους αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν. Έτσι το ίδιο έτος, (449 π.Χ.) οι Αθηναίοι υπό τον Καλλία έκλεισαν ειρήνη με τους Πέρσες.
Η σημασία του πολέμου
Ο πόλεμος έδειξε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των Αθηναίων που θα τα αποκτούσαν και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Πηγές
* Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Αθήνας Κατηγορία:Ιστορία του αρχαίου Άργους Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Θήβας Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης
Γκυγιέμ Γκυφρέδο
Ο Γκυγιέμ Γκυφρέδο, ισπαν.: Guillem Guifredo, αγγλ.: William Wifred (μέσα 11ου αι.) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σερδάνια ήταν επίσκοπος του Ουρζέλ (1041 -1075 ) στη βόρεια Ισπανία.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βιφρέδου Β΄ κόμη της Σερδάνια. Αρκετοί αδελφοί του σταδιοδρόμησαν στην Εκκλησία: ο Βίφρεδ έγινε αρχιεπίσκοπος του Ναρμπόν, ο Μπερένγκαρ (απεβ. 1053) επίσκοπος της Έλνα και ο Μπερένγκαρ (απεβ. 1093) επίσκοπος της Ζιρόνα.
Πολύ λίγα είναι γνωστά για την περίοδο που ήταν επίσκοπος, αλλά είναι γνωστό ότι παρακολούθησε το Συμβούλιο του Ναρμπόν το 1043.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθολικοί επίσκοποι
Δαμασίχθων (βασιλιάς της Θήβας)
Στην ελληνική μυθολογία ο Δαμασίχθων (αρχαία ελληνικά: Δαμασίχθων) ήταν 14ος βασιλιάς της Θήβας και γιος του Οφέλτη, που υποτίθεται ότι ήταν γιος του Πηνέλεω (αντιβασιλιά της Θήβας).
Μυθολογία
Καθώς ο Αυτεσίων, βασιλιάς της Θήβας, έφυγε από την πόλη υπακούοντας σε χρησμό, ο Δαμασίχθων ορίστηκε διάδοχός του. Ο Δαμασίχθων ήταν πατέρας του Πτολεμαίου, ο οποίος ανέλαβε τη διακυβέρνηση μετά από αυτόν.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θήβας
Σπερχόγεια Μεσσηνίας
Η Σπερχογεία είναι χωριό και έδρα της Κοινότητας Σπερχογείας, του Δήμου Καλαμάτας, στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας. Έχει πληθυσμό 825 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 και βρίσκεται βορειοδυτικά της Καλαμάτας, από την οποία απέχει 8 χιλιόμετρα. Το παλιό του όνομα επί Τουρκοκρατίας, ήταν Κουρτσαούση και πήρε το σημερινό, το 1867.
Πληροφορίες
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού, είναι γέννημα της λαογραφίας και των λεγόμενων παρατσουκλιών - παρωνύμιων που έδιναν οι Έλληνες, είτε για να πειράξουν κάποιον, είτε για να δώσουν έμφαση στην ιδιότητά του. Έτσι λοιπόν η λέξη "Κουρτσαούσι" δόθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, εικαζόμενοι πως ο Ανώτατος Τούρκος Διοικητής - Πασάς, ήταν κουτσός. Κουτσός και τσαούσης μας έδωσε την ονομασία αυτή.
Η σύγχρνη ονομασία Σπερχογεία - Σπερχόγεια σημαίνει δύο διαφορετικά πράγματα. Πρώτον κατηφορικό έδαφος, πράγμα που ισχύει διότι η Σπερχογεία είναι χτισμένη σε πρόποδα βουνού και δεύτερον από το ρήμα "σπέρχω" που σημαίνει απότομη - δυναμική κίνηση εμπρός. Η δεύτερη ονομασία μπορεί κάλλιστα να τεκμηριωθεί, διότι κατά την Τουρκοκρατία, ήταν ισχυρό Διοικητήριο λόγο της γεωγραφικής του θέσης και του υψομέτρου, που το καθιστούσε στρατηγικό παρατηρητήριο.
Η Σπερχογεία σήμερα είναι οικισμός και Κοινότητα, του διευρυμένου Δήμου Καλαμάτας, παρουσιάζοντας τα τελευταία χρόνια αύξηση του πληθυσμού και δημιουργία νέων οικισμών γύρω από το κέντρο του χωριού και κυρίως βόρεια. Οι κάτοικοί της ασχολούνται και με την κτηνοτροφία, καθώς επίσης και με τις γεωργικές καλλιέργειες. Οι ελιές, το ελαιόλαδο και η καλλιέργεια του εύφορου Μεσσηνιακού κάμπου αποτελεί ασχολία αρκετών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 53 μέτρων.
Σύλλογος Γυναικών Σπερχογείας
Υπάρχουν δύο σύλλογοι, ο ένας είναι ο Σύλλογος Γυναικών Σπερχογείας, στην ουσία ο Πολιτιστικός Σύλλογος που αναλαμβάνει τις εορταστικές εκδηλώσεις και πάσης φύσεως κοινωνικά δρώμενα. Επίσης εκτελεί φιλανθρωπικούς εράνους και εκπροσωπεί και τον Σύλλογο Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Σπερχογείας.
Αθλητικός Όμιλος Σπερχογείας
Ο έτερος Σύλλογος είναι ο Αθλητικός Σύλλογος Σπερχογείας, γνωστός ως '''Α.Ο.Σ. ''' Το καμάρι των Σπερχογειατών, είναι η ποδοσφαιρική ομάδα με παράδοση ετών και πολύ καλές παρουσίες στο πρωτάθλημα της Α' Τοπικής κατηγορίας της Μεσσηνίας. Χοροί της χρονιάς, πάρτι, τραγούδια, επίσημες χοροεσπερίδες κ.λπ. διοργανώνονται κάθε χρόνο, από τον σύλλογο.
Ο Αθλητικός Όμιλος Σπερχογείας, είναι μια ομάδα με ιστορία, με ντόπιους ποδοσφαιριστές κυρίως και με ένα ένθερμο φίλαθλο κοινό που γεμίζει το πανέμορφο Ποδοσφαιρικό Γήπεδο Σπερχογείας. Έχει ανακηρυχθεί Πρωταθλήτρια Μεσσηνίας δύο φορές στην ιστορία της και έχει αγωνιστεί μια φορά στον τελικό του Κυπέλλου Μεσσηνίας.
Γήπεδο Σπερχογείας
Το Γήπεδο Σπερχογείας, αποτελεί ένα πραγματικό στολίδι για το χωριό και τα περίχωρα, διαθέτει πλαστικό χλοοτάπητα υψηλών προδιαγραφών, σκεπαστή κερκίδα χωρητικότητας 200 θέσεων, σύγχρονα αποδυτήρια αθλητών, διαιτητών και θέσεις στάθμευσης για τα οχήματα των φιλάθλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Μόνα Λίζα
Η Μόνα Λίζα (γνωστή και ως Τζιοκόντα, ή Πορτραίτο της Λίζα Γκεραρντίνι, συζύγου του Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο ) είναι προσωπογραφία που ζωγράφισε ο Ιταλός καλλιτέχνης Λεονάρντο ντα Βίντσι. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο λεύκης, που ολοκληρώθηκε μέσα στη χρονική περίοδο 1503-1519. Αποτελεί ιδιοκτησία του Γαλλικού Κράτους, και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι. Ο πίνακας, διαστάσεων 77 εκ. × 53 εκ., απεικονίζει μία καθιστή γυναίκα, τη Λίζα ντελ Τζοκόντο, η έκφραση του προσώπου της οποίας χαρακτηρίζεται συχνά ως αινιγματική. Η Μόνα Λίζα θεωρείται το πιο διάσημο έργο ζωγραφικής.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Λεονάρντο ξεκίνησε να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα το έτος 1503 ή το 1504 στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον σύγχρονο του Λεονάρντο, Τζόρτζιο Βαζάρι, "...αφότου ασχολήθηκε επί τέσσερα χρόνια με το έργο, το άφησε ημιτελές..." Αυτή ήταν μια συνήθης συμπεριφορά του Λεονάρντο ο οποίος, αργότερα, μετάνιωσε που "δεν ολοκλήρωσε ποτέ ούτε ένα έργο". Θεωρείται πως συνέχισε να ασχολείται με τη Μόνα Λίζα για τρία χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και πως την τελείωσε λίγο πριν πεθάνει το 1519. Ο καλλιτέχνης μετέφερε τον πίνακα από την Ιταλία στη Γαλλία το 1516 όταν ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ τον προσκάλεσε να εργαστεί στο Clos Lucé κοντά στο βασιλικό κάστρο στην Αμπουάζ. Πιθανότατα μέσω των κληρονόμων του βοηθού του Λεονάρντο ντα Βίντσι, Σαλάι, ο βασιλιάς αγόρασε τον πίνακα για 4.000 écu και τον τοποθέτησε στο παλάτι της Fontainebleau, όπου παρέμεινε έως ότου δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ μετέφερε το έργο στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Ο Ναπολέοντας τοποθέτησε το έργο στο δωμάτιό του, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Αργότερα ο πίνακας επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-1871) μεταφέρθηκε από το Λούβρο στο Brest Arsenal.
Το αντικείμενο του έργου
Ο πίνακας πήρε το όνομά του από τη Λίζα ντελ Τζοκόντο, που ήταν μέλος της οικογένειας Γκεραρντίνι από τη Φλωρεντία και την Τοσκάνη και σύζυγος του εύπορου έμπορου μεταξιού Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο. Ο πίνακας ήταν παραγγελία για το καινούριο τους σπίτι και για να γιορτάσουν τη γέννηση του δεύτερου γιου τους, Αντρέα. Η ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας αναγνωρίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 2005 από έναν ειδικό που ανακάλυψε ένα σημείωμα του 1503 το οποίο είχε γράψει ο Αγκοστίνο Βεσπούτσι.
Διάφορες εναλλακτικές απόψεις έχουν εκφραστεί σχετικά με το θέμα. Κάποιοι μελετητές θεωρούν πως η Λίζα ντελ Τζιοκόντο ήταν το αντικείμενο μιας άλλης προσωπογραφίας, και εντοπίζουν τουλάχιστον άλλους τέσσερις πίνακες στους οποίους αναφέρεται ο Βασσάρι αποκαλώντας τους Μόνα Λίζα. Ο Σίγκμουντ Φρόυντ πίστευε πως το περιώνυμο μειδίαμα της Μόνα Λίζα ήταν αποτέλεσμα ανάκλησης ανάμνησης της μητέρας του Λεονάρντο. Άλλες προτάσεις για την ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας είναι: η μητέρα του Λεονάρντο Κατερίνα, η Isabella από τη Νάπολη, η Cecilia Gallerani, η Costanza d'Avalos, Δούκισσα της Francavilla, η Ισαβέλλα των Έστε, η Pacifica Brandano or Brandino, η Isabela Gualanda, η Κατερίνα Σφόρτσα, η Βιτόρια Κολόνα, η Ισαβέλλα της Αραγώνας, η Φιλιμπέρθα του Σαβόι, η Πατσίφικα Μπραντάνο και ο ίδιος ο Λεονάρντο. Σήμερα οι απόψεις των ιστορικών της τέχνης συγκλίνουν στην ιδέα πως ο πίνακας απεικονίζει τη Λίζα ντελ Τζιοκόντο, που πάντα ήταν η παραδοσιακή άποψη.
Η κλοπή του πίνακα
Η φήμη του πίνακα αυξήθηκε όταν η Μόνα Λίζα κλάπηκε στις 21 Αυγούστου του 1911. Την επόμενη μέρα, ο Λουί Μπερού (Louis Béroud), ένας ζωγράφος, περπατώντας στο Λούβρο, πήγε στο Salon Carré όπου εκτίθονταν η Μόνα Λίζα επί πέντε χρόνια. Ωστόσο στο σημείο όπου έπρεπε να βρίσκεται ο πίνακας, υπήρχαν τέσσερις σιδερένιοι πάσσαλοι. Ο Μπερού ενημέρωσε τον υπεύθυνο της ασφάλειας εκείνου του τομέα, ο οποίος νόμιζε πως ο πίνακας φωτογραφιζόταν για εμπορικούς λόγους. Λίγες ώρες αργότερα, ο Μπερού μαζί με τον επικεφαλής της ασφάλειας του τομέα επικοινώνησαν με τον επικεφαλής του τομέα, και επιβεβαιώθηκε ότι η Μόνα Λίζα δεν βρισκόταν με τους φωτογράφους. Το Λούβρο έκλεισε για μια εβδομάδα για να διευκολυνθεί η έρευνα για την κλοπή.
Ο Γάλλος ποιητής Γκιγιώμ Απολλιναίρ, θεωρήθηκε ύποπτος, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ο Απολλιναίρ προσπάθησε να εμπλέξει στην υπόθεση τον φίλο του, Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος επίσης ανακρίθηκε, αλλά αργότερα και οι δύο απαλλάχθηκαν των κατηγοριών. Εκείνη τη χρονική περίοδο επικράτησε η εντύπωση πως ο πίνακας είχε χαθεί οριστικά, ωστόσο δύο χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε ο πραγματικός δράστης. Η Μόνα Λίζα είχε κλαπεί από τον Βιντσέντσο Περούτζια (Vincenzo Peruggia), υπάλληλο του Λούβρου, ο οποίος μπήκε στο μουσείο κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ημέρας, κρύφτηκε σε μία ντουλάπα και βγήκε από το μουσείο αφού αυτό είχε κλείσει, κρύβοντας τον πίνακα κάτω από το παλτό του. . Ο Περούτζια ήταν ένας Ιταλός πατριώτης που πίστευε πως ο πίνακας του Λεονάρντο έπρεπε να επιστραφεί στην Ιταλία και να εκτίθεται σε ιταλικό μουσείο. Ένα από τα κίνητρα του Περούτζια πιθανόν να ήταν και το γεγονός ότι ένας φίλος του πουλούσε αντίγραφα του πίνακα, η αξία των οποίων θα αυξανόταν ραγδαία μετά την κλοπή του αυθεντικού. Αφού κράτησε τον πίνακα στο διαμέρισμά του για δύο χρόνια, τελικά συνελήφθη όταν προσπάθησε να τον πουλήσει στους διοικητές της πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία. Ο πίνακας εκτέθηκε σε διάφορα μέρη σε όλη την Ιταλία και επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου το 1913. Ο Περούτζια επικροτήθηκε στην Ιταλία για τον πατριωτισμό του και εξέτισε ποινή φυλάκισης έξι μηνών για το έγκλημα που διέπραξε.
Το αντίγραφο του πίνακα στο Μουσείο ντελ Πράδο
thumb|200px|Το αντίγραφο του πίνακα Μόνα Λίζα που δημιουργήθηκε την ίδια χρονική περίοδο με το αυθεντικό έργο, όπως αποκαλύφθηκε μετά την συντήρηση. Το 2012 ανακοινώθηκε πως στο Μουσείο ντελ Πράδο υπάρχει πίνακας που είναι αντίγραφο της Μόνα Λίζα και δημιουργήθηκε την ίδια χρονική περίοδο με τον αυθεντικό πίνακα. Ο πίνακας παλαιότερα θεωρούνταν ως ένα από τα πολλά μεταγενέστερα αντίγραφα του αρχικού έργου, ωστόσο μετά από επεξεργασία προέκυψε πως πιθανότατα δημιουργήθηκε παράλληλα με τον πρωτότυπο. Ο δημιουργός του αντιγράφου δεν ήταν ο Λεονάρντο, αλλά πιθανότατα κάποιος μαθητής του, ίσως ο Φραντσέσκο Μέλτσι, που εργαζόταν στο ίδιο εργαστήριο με τον Ντα Βίντσι και ζωγράφισε το έργο την ίδια περίοδο που ο Ντα Βίντσι ζωγράφισε την Τζιοκόντα. Ο πίνακας απεικονίζει τη Μόνα Λίζα αρκετά νεότερη σε σχέση με την πρωτότυπη απεικόνισή της. Επίσης η εικονιζόμενη δεν παρουσιάζεται εξιδανικευμένη στο αντίγραφο το οποίο για αυτό το λόγο ίσως αποτελεί μια πιο ακριβή περιγραφή της συγκεκριμένης γυναίκας. Χαρακτηριστικό του δεύτερου πίνακα είναι πως ο δημιουργός του έχει σχεδιάσει και φρύδια στην εικονιζόμενη, κάτι που λείπει πλήρως από τον αρχικό πίνακα.
Η Μόνα Λίζα στο διάστημα
Υπό τον παραπάνω δημοσιογραφικό τίτλο ανακοινώθηκε η επιλογή της NASA να στείλει μέσω λέιζερ σε σεληνιακό δορυφόρο την εικόνα της Μόνα Λίζα. Πρόκειται για την πρώτη επίδειξη της νέας δυνατότητας αποστολής δεδομένων εικόνας από τη Γη μέσω οπτικής τεχνολογίας σε τόση μεγάλη απόσταση, περίπου 384.000 χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Λεονάρντο ντα Βίντσι Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Χαμηλές πτήσεις
Οι Χαμηλές Πτήσεις είναι σειρά κόμικ του Αρκά. Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο περιοδικό Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας το 1991. Τα βιβλία εκδίδονται από τις εκδόσεις "Γράμματα".
Πλοκή
Ένα αρσενικό σπουργίτι και ο γιος του ζούν ολομόναχοι σε μία τσιμεντούπολη (που εμφανίζει πολλές ομοιότητες με την Αθήνα) αφού η μητέρα του σπουργιτιού, τους εγκατέλειψε για ένα χελιδόνι και έφυγε μαζί του στην Αφρική. Ο πατέρας προσπαθεί να ξαναφτιάξει την ζωή του και να μεγαλώσει μόνος του το παιδί του. Αλλά του είναι δύσκολο, καθώς το παιδί μετατρέπει την λύπη του, σε θυμό και μίσος για τον πατέρα του, τον οποίον δεν συμπαθεί καθόλου. Οπότε, η ζωή τους τελικά γίνεται μίζερη και μπλέκουν συνεχώς σε περιπέτειες και πολλές κωμικές καταστάσεις.
Τεύχη
Αργότερα, κυκλοφόρησε και επίτομο.
Επίλογος
Το 2015, ο Αρκάς δημοσίευσε στην σελίδα του στο Facebook ένα στριπάκι με τον μικρό σπουργίτη ως ενήλικο. Ο πατέρας του είχε πεθάνει, ενώ ο μικρός σπουργίτης είχε αποκτήσει έναν γιο, που, ομοίως με τον πατέρα του, δεν τον συμπαθεί. Αυτό το στριπάκι συγκίνησε τους οπαδούς του Αρκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρκάς
Αγραπιδοχώρι Ηλείας
Το Αγραπιδοχώρι είναι οικισμός του νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στην δημοτική ενότητα Πηνείας του δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 42 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Το Αγραπιδοχώρι είναι χτισμένο κοντά στις όχθες της τεχνητής λίμνης Πηνειού, σε υψόμετρο περίπου 114 μέτρων. Στην τοποθεσία που βρίσκεται το χωριό υπήρχε στην αρχαιότητα η πόλη της Ηλειακής Πύλου. Το Αγραπιδοχώρι υπέστη σοβαρή μείωση του μόνιμου πληθυσμού του μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής της γειτονικής τεχνητής λίμνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Επίσκοπος Κίτρους Γερμανός
Ο Γερμανός ήταν Επίσκοπος Κίτρους που έζησε τον 9ο αιώνα. Είναι ο πρώτος γνωστός επίσκοπος Κίτρους που γνωρίζουμε, αν και ορισμένοι (Αριστάρχης) θεωρούν ότι κάποιος Φωτεινός που έζησε τον 5ο αιώνα, ήταν επίσης επίσκοπος Κίτρους. Αυτή η εικασία όμως απορρίπτεται από τους περισσότερους, καθώς ο επίσκοπος Φωτεινός είναι ο επίσκοπος Κύτρων ή Χύτρων (Κύπρου) και όχι Κίτρους. Ο Γερμανός άκμασε επί αυτοκρατορίας του Βασιλείου Α'. Έγινε επίσκοπος το 869 και παρέμεινε ως το 879.
Θεωρείται πιθανό να πήρε μέρος στην Οικουμενική Σύνοδο του 867 που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, κατά την οποία αναθεματίστηκε και εκθρονίστηκε ο Πατριάρχης Φώτιος. Επίσης, ο Γερμανός συμμετείχε και στη σύνοδο του 879 που οδήγησε στην επαναφορά του Φωτίου στο θρόνο. Σε αμφότερες τις συνόδους είχαν πάρει μέρος και εκπρόσωποι του Πάπα.
Είναι άγνωστο ποιοι επίσκοποι διαδέχθηκαν το Γερμανό. Ο επόμενος γνωστός επίσκοπος Κίτρους είναι ο Ιωάννης (13ος αιώνας).
Παραπομπές
Γερμανος Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Εμέ Ζακέ
Ο Εμέ Ετιέν Ζακέ (γαλλικά: Aimé Étienne Jacquet, ) (27 Νοεμβρίου 1941) είναι Γάλλος πρώην προπονητής ποδοσφαίρου και ποδοσφαιριστής. Ήταν ο προπονητής της Εθνικής Γαλλίας η οποία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.
Ως ποδοσφαιριστής
Ο Ζακέ γεννήθηκε στο Σάιλ-σου-Κουζάν του Λουάρ. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής για τον τοπικό του σύλλογο, ΟΣ Κουζάν, ενώ εργαζόταν σε εργοστάσιο. Ανιχνεύτηκε από τη Σαιντ-Ετιέν και εντάχθηκε σε αυτή το 1960. Η Σαιντ-Ετιέν ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες της εποχής, με την οποία κέρδισε πέντε τίτλους Λιγκ 1 και τρία κύπελλα Γαλλίας στα 11 χρόνια του με την ομάδα. Έπαιξε επίσης με την Εθνική Γαλλίας, αλλά η διεθνής του σταδιοδρομία δεν ήταν επιτυχής επειδή οι Les Bleus δεν είχαν καλή απόδοση στα χρόνια του στην ομάδα. Το 1973, έφυγε από τη Σαιντ-Ετιέν για την Ολιμπίκ Λυών, όπου τελείωσε τη σταδιοδρομία του ως παίκτης.
Ένας «προσωρινός» προπονητής
Ο Ζακέ εργάστηκε ως προπονητής σε συλλόγους της Γαλλίας και κέρδισε έναν εντυπωσιακό κατάλογο επαίνων για τη Μπορντό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, οδηγώντας την σε τρεις τίτλους Λιγκ 1, δύο κύπελλα Γαλλίας, δύο ευρωπαϊκούς ημιτελικούς και ένα προημιτελικό. Απολύθηκε από τον Πρόεδρο Κλοντ Μπεζ το 1989, άφησε τη Μπορντό για να ακονίσει τις διαχειριστικές του ικανότητες με πιο μέτριες ομάδες, όπως η Μονπελιέ και η Νανσί.
Το 1991, αποδέχθηκε μια θέση στο Εθνικό Κέντρο Τεχνικής Κατάρτισης (Direction Technique Nationale).
Το 1992, διορίστηκε ο βοηθός του τότε προπονητή της Εθνικής Γαλλίας, Ζεράρ Ουγιέ.
Μετά την αποτυχία της Εθνικής Γαλλίας να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, όπου αποκλείστηκε από το Ισραήλ και τη Βουλγαρία, ο Ζακέ έγινε προπονητής της εθνικής ομάδας, αλλά μόνο προσωρινά. Μετά από μια πολλά υποσχόμενη σειρά φιλικών αγώνων, συμπεριλαμβανομένης της νίκης επί της Ιταλίας, το προσωρινό του καθεστώς αναβαθμίστηκε σε μόνιμο.
Καθώς ο Καντονά ήταν ο βασικός playmaker, ο Ζακέ αναγκάστηκε να κάνει σημαντικές αλλαγές στην ομάδα μετά την τιμωρία του. Ο Ζακέ ανανέωσε την ομάδα με νέο αίμα και την έφτιαξε γύρω από τον Ζινεντίν Ζιντάν και άλλους νεότερους παίκτες, ενώ απέκλεισε τους Καντονά, Ζαν-Πιερ Παπέν και Νταβίντ Ζινολά. Ο Ζακέ κατάφερε να βοηθήσει τη Γαλλία να προκριθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996.
Έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς και οι Les Bleus κατάφεραν να δείξουν ότι θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς βετεράνους, όπως οι Παπέν, Καντονά ή Ζινολά. Ο ίδιος ο Ζακέ δήλωσε ότι η ομάδα τα πήγε καλά χωρίς τον Καντονά και ότι ήθελε να διατηρήσει την πίστη του στους παίκτες που τους είχαν φτάσει τόσο μακριά μέχρι στιγμής.
Από την αμφιβολία στην νίκη
δεξιά|μικρογραφία| Μια φανέλα της [[Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Γαλλίας με το όνομα του Ζακέ, με την μπάλα του αγώνα που χρησιμοποιήθηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, στην έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Αθλητισμού.]] Τους μήνες που ακολούθησαν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, ο Ζακέ βελτίωσε τις ικανότητες της ομάδας του σε μια σειρά φιλικών αγώνων. Υιοθέτησε μια πολύ αμυντική στρατηγική. Ο Τύπος άρχισε να επικρίνει τον προπονητή της ομάδας, αποκαλώντας τις μεθόδους του «παλαιολιθικές».
Τον Ιούνιο του 1997 στο Tournoi de France, ιαχές «Παραίτηση!» μπορούσαν να ακουστούν από το γήπεδο, καθώς η Γαλλία ομάδα τερμάτισε τρίτη πίσω από την Αγγλία και τη Βραζιλία, βγαίνοντας μόνο μπροστά από την Ιταλία λόγω της διαφοράς γκολ. Ο Τύπος συνέχισε να επικρίνει τον Ζακέ.
Η δυσπιστία των μέσων ενημέρωσης για τον Ζακέ έφτασε στο αποκορύφωμα τον Μάιο του 1998 όταν, αντί για μια λίστα 22 παικτών που έπρεπε να παίξουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Ζακέ έδωσε μια λίστα με 28 παίκτες, προκαλώντας την αθλητική καθημερινή L'Équipe να γράψει ένα άρθρο που υποστήριζε ότι ο Ζακέ δεν ήταν ο σωστός άνθρωπος για να οδηγήσει τη γαλλική ομάδα στη νίκη.
Ωστόσο, όλα αυτά άλλαξαν όταν η ομάδα άρχισε να παίζει στους πλέι οφ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Ήταν ξεκάθαρο ότι αν και η ομάδα του Ζακέ δεν ήταν καθόλου η πιο φανταχτερή στην ιστορία, ήταν μια καλοκουρδισμένη ομάδα που ούτε οι τραυματισμοί, ούτε οι αποβολές, ούτε οι τιμωρίες, κατάφεραν να τη σταματήσουν. Στις 12 Ιουλίου 1998, η Γαλλία νίκησε τη Βραζιλία με 3-0 στον τελικό. Το κλειδί για τη νίκη ήταν όταν ο Ζακέ επεσήμανε στους παίκτες του ότι η βραζιλιάνικη άμυνα στις στημένες φάσεις ήταν κάπως μέτρια και ο Ζιντάν σημείωσε δύο γκολ ύστερα από κόρνερ.
Μετά τη νίκη, ο Ζακέ ανακοίνωσε ότι εγκατέλειψε τη θέση του ως προπονητής της Εθνικής Γαλλίας λόγω προηγούμενων πιέσεων και κριτικών εναντίον του. Έγινε τότε τεχνικός διευθυντής του γαλλικού ποδοσφαίρου τον Αύγουστο του 1998, μια θέση που κατείχε μέχρι την αποχώρησή του τον Δεκέμβριο του 2006.
Συλλογικά
δεξιά|μικρογραφία|235x235εσ| Ο Ζακέ (πάνω σειρά, δεύτερος από αριστερά) με τη νικήτρια ομάδα της Λιγκ1 του 1968, [[ΑΣ Σαιντ-Ετιέν|Σαιντ-Ετιέν.]]
Ως παίκτης
Σαιντ-Ετιέν
Ως προπονητής
Μπορντό
Γαλλία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιγκ 1 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1996 Κατηγορία:Προπονητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998 Κατηγορία:Προπονητές νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Δημήτρης Μπαλτάσης
Ο Δημήτρης (Μήτσος) Μπαλτάσης (1913 - 1996) ήταν παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1929 έως το 1940. Στο ενεργητικό του συνολικά με την φανέλα των πρασίνων μετράει 107 τέρματα. Κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Ελλάδας (1930), πέντε πρωταθλήματα Αθηνών (1930, 1931, 1934, 1937 και 1939) και ένα κύπελλο (1940).
Στην Eθνική Ελλάδος έπαιξε σε 7 αγώνες και σκόραρε μια φορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Μωρίς Γκαμελέν
Ο Μωρίς Γκυστάβ Γκαμελέν (γαλλικά: Maurice Gustave Gamelin, 20 Σεπτεμβρίου 1872 – 18 Απριλίου 1958) ήταν στρατηγός του Γαλλικού Στρατού. Ο Γκαμελέν είναι γνωστός για την καταστρεπτική του διοίκηση (έως τις 17 Μαϊου 1940) των γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια της Μάχης της Γαλλίας (10 Μαϊου - 22 Ιουνίου 1940) στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και την ακλόνητη υπεράσπιση των δημοκρατικών ιδεών.
Ως Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Γκαμελέν θεωρούνταν άνθρωπος υψηλού διανοητικού επιπέδου. Έχαιρε σεβασμού, ακόμα και στη Γερμανία, για την ευφυΐα του και το "επιδέξιο μυαλό" του, αν και θεωρούνταν από κάποιους Γερμανούς στρατηγούς άκαμπτος και προβλέψιμος. Παρά τη φήμη του και τις αξιόλογές του υπηρεσίες κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η διοίκηση που άσκησε στις γαλλικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια εκείνων των κρίσιμων ημερών του Μαΐου του 1940 απεδείχθη καταστροφική. Ο ιστορικός και δημοσιογράφος Ουίλιαμ Σίρερ εξέφρασε την άποψη ότι ο Γκαμελέν χρησιμοποίησε μεθόδους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα στον Β΄ Παγκόσμιο, αλλά με λιγότερη ενέργεια και χαμηλότερα αντανακλαστικά.
Ο Γκαμελέν διακρίθηκε για τις υπηρεσίες του κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όντας υπό τις διαταγές του Ζοζέφ Ζοφρ. Συχνά του αποδίδεται ο σχεδιασμός του περιγράμματος για τη γαλλική αντεπίθεση του 1914, η οποία και κατέληξε σε νίκη κατά τη διάρκεια της Πρώτης Μάχης του Μάρνη. Το 1933 ο Γκαμελέν ανέλαβε τη διοίκηση του Γαλλικού Στρατού και ήταν ο επιβλέπων ενός προγράμματος εκσυγχρονισμού και εκμηχανισμού συμπεριλαμβανομένης της Γραμμής Μαζινό.
Ο Εντουάρ Νταλαντιέ υποστήριξε το Γκαμελέν κατά διάρκεια της σταδιοδρομίας του λόγω της άρνησής του να επιτρέψει η πολιτική να παίξει ρόλο στα στρατιωτικά σχέδια και στις προαγωγές των στελεχών και της αφοσίωσής του στο δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης. Αυτό δεν ήταν κάτι ασήμαντο σε μια εποχή όταν οι Κομμουνιστές στα αριστερά και οι Βασιλόφρονες και οι Φασίστες στα δεξιά υποστήριζαν ανοιχτά μια αλλαγή καθεστώτος στη Γαλλία.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του Γκαμελέν, ο Ζεφερίν, πολέμησε στη Μάχη του Σολφερίνο το 1859. Από νεαρή ηλικία ο Γκαμελέν έδειξε να έχει προοπτικές ως στρατιώτης μεγαλώνοντας σε μια γενιά που ζητούσε εκδίκηση από τη Γερμανία για την προσάρτηση της Αλσατίας και της Λωρραίνης στο τέλος του Γαλλοπρωσικού πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί
Mercedes-Benz SLR McLaren
Το Mercedes-Benz SLR McLaren ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων που εξελίχθηκε από κοινού από την Mercedes-Benz και την McLaren. Το πλαίσιο κατασκευαζόταν στο Πόρτσμουθ, Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ η συναρμολόγηση γινόταν στο χέρι, στο Γουόκινγκ, Ηνωμένο Βασίλειο. Ο κινητήρας παραγόταν στις εγκαταστάσεις της AMG στη Γερμανία.
Κυκλοφόρησε το 2003, με την παραγωγή να ανέρχεται στα 500 αντίτυπα το χρόνο, εντός του 7ετούς σχεδίου που είχε ήδη θέσει η Mercedes-Benz. Στις 4 Απριλίου 2008, η Mercedes-Benz ανακοίνωσε την προσεχή λήξη της παραγωγής του, η οποία και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2009. Συνολικώς κατασκευάστηκαν 3.500 αντίτυπα, ενώ η εμπορική τιμή του στη Γερμανία, με την τότε ισοτιμία, ήταν 476.000 ευρώ.
Ρετρό στοιχεία
thumb|left|Το πίσω μέρος ενός SLR McLaren Roadster (η έκδοση [[καμπριολέ) του 2008.]] thumb|left|Το σαλόνι ενός SLR McLaren Roadster.
Η έμπνευση για την αισθητική του Mercedes-Benz SLR McLaren προήλθε από το Mercedes-Benz 300 SLR του 1955, που είχε βασιστεί στο μοντέλο για την Φόρμουλα 1 W196 F1. Γενικότερα, η ρετρό αισθητική του μοντέλου παραπέμπει άμεσα στο 300 SLR, ενώ και το μοναδικό διαθέσιμο χρώμα του αμαξώματος ήταν ακριβώς το ίδιο ασημί γκρι με αυτό του 300 SLR. Το χρώμα αυτό, επισήμως ονομαζόταν Crystal Antimon Grau, δηλαδή Κρυσταλλικό Γκρι του Αντιμονίου, επειδή θυμίζει χρωματικώς το μέταλλο αντιμόνιο. Όπως υποδηλώνει και το όνομα, το SLR McLaren εξελίχθηκε από κοινού από την Mercedes-Benz και την McLaren, καθώς την εποχή που αναπτύχθηκε, η Mercedes-Benz είχε στην κατοχή της το 40% του ομίλου McLaren.
Το συγκεκριμένο μοντέλο της Mercedes - MacLaren υπήρξε το πρώτο παγκοσμίως supercar (σπορ υπεραυτοκίνητο) παραγωγής με αμάξωμα (σασί) ολόκληρο από ανθρακόνημα, εκτός από το πορτ-μπαγκάζ που είναι κατασκευασμένο από υαλονήματα, κοινώς υαλοβάμβακα. Αν και τα σασί από ανθρακονήματα είναι 50% ελαφρύτερα από τα χαλύβδινα και 30% ελαφρύτερα από τα αλουμινένια, η Mercedes SLR MacLaren έχει αρκετά πιο μεγάλο βάρος σε σχέση με άλλα μοντέλα της κατηγορίας της, ιδίως στην έκδοση SLR McLaren Roadster (καμπριολέ) που αγγίζει τους 1,8 τόνους.
Ένα άλλο επίσης χαρακτηριστικό του μοντέλου είναι οι πόρτες, οι οποίες ανοίγουν προς τα πάνω, θυμίζοντας φτερά γλάρου (οι γνωστές ως Gullwing doors). Το σχεδιαστικό αυτό γνώρισμα ήταν επίσης εμπνευσμένο από το αγωνιστικό μοντέλο του 1955.
Κινητήρας και επιδόσεις
thumb|right|Ο V8 κινητήρας του SLR McLaren, κυβισμού 5.439 cm³.
Ανταγωνισμός
Λόγω της ύπαρξης του 5-τάχυτου αυτόματου κιβωτίου AMG Speedshift, με έλεγχο και από το τιμόνι, της τοποθέτησης του κινητήρα στο κέντρο του αμαξώματος, όπως και του εντυπωσιακού κρατήματος στο δρόμο, ακόμα και στην πίστα, πολλοί ειδικοί της αυτοκίνησης αντιμετωπίζουν το SLR McLaren ως ένα καθαρόαιμο GT υψηλών επιδόσεων. Ως αποτέλεσμα, θεωρούν ότι οι κυριότεροι ανταγωνιστές του ήταν μοντέλα όπως η Porsche Carrera GT, η Aston Martin DBS V12 και η Ferrari 599 GTB Fiorano.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
SLR McLaren Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Ανδρέας Τζήμας
Ο Ανδρέας Τζήμας (Καστοριά, 1 Σεπτεμβρίου 1909 - Πράγα, 1 Δεκεμβρίου 1972), επίσης γνωστός με το ψευδώνυμο Βασίλης Σαμαρινιώτης, ήταν Έλληνας πολιτικός και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), πολιτικός επίτροπος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ), μέλος (ως πολιτικός επίτροπος) της τριανδρίας του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ) μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη και τον Στέφανο Σαράφη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Τζήμας ήταν Βλάχος. Καταγόταν από τη Σαμαρίνα του τότε νομού Κοζάνης, αλλά γεννήθηκε στην Καστοριά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε δικηγορία στη Φλώρινα. Από τα φοιτητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ και στη συνέχεια στο ΚΚΕ. Εκλέχθηκε βουλευτής Φλώρινας στις βουλευτικές εκλογές του 1936, τις τελευταίες εθνικές εκλογές του Μεσοπολέμου, εκπροσωπώντας ως βουλευτής της αντιπολίτευσης το Παλλαϊκό Μέτωπο, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Δεμερτζή. Με την κήρυξη ως παράνομου του εκλογικού σχήματος του Παλλαϊκού Μετώπου, που συγκρότησε το ΚΚΕ, επί της δικτατορικής κυβέρνησης Ιωάννη Μεταξά, συνελήφθη και φυλακίστηκε στη φυλακή του φρουρίου της Ακροναυπλίας.
Κατοχή - Αντίσταση
Έχοντας μεγαλώσει στη Μακεδονία, ο Τζήμας ήταν πολύγλωσσος -μιλούσε ελληνικά, βλάχικα, ρώσικα, βουλγάρικα και σερβοκροάτικα- και προσποιήθηκε το Σλαβομακεδόνα, με αποτέλεσμα να είναι ένας από τους 27 έγκλειστους Μακεδόνες κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους που απελευθερώθηκαν στις 30 Ιουνίου 1941, έπειτα από παρέμβαση της βουλγαρικής κυβέρνησης, τότε συμμαχικής των Δυνάμεων του Άξονα κατά την Κατοχή της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατόπιν εντάχθηκε στον αντιστασιακό αγώνα και μαζί με τους πρώην συγκρατούμενούς του Ανδρέα Τσίπα, πρώην αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, και Κώστα Λαζαρίδη, συνδικαλιστή καπνεργάτη, τον Πέτρο Ρούσο, τον Παντελή Καραγκίτση και τη Χρύσα Χατζηβασιλείου, συγκρότησαν τη Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ. Στη συνέχεια εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ολομέλειας του ΚΚΕ. Με την επιμονή του Τζήμα καθιερώθηκε ο Άρης Βελουχιώτης ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ.
Τον Ιούλιο του 1943, εκπροσωπώντας τον ΕΛΑΣ μαζί με τον Στέφανο Σαράφη, υπέγραψε το Σύμφωνο των Εθνικών Ομάδων μαζί με άλλες αντιστασιακές οργανώσεις και τη Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή (ΒΣΑ) στην κατεχόμενη Ελλάδα, για το συντονισμό της αντίστασης εναντίον των κατοχικών δυνάμεων. Το Μάιο του 1944 εκλέχτηκε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου, εκπροσωπώντας την περιοχή της Φλώρινας.
Πριν από το τέλος του πολέμου έπεσε σε δυσμένεια καθώς με δική του πρωτοβουλία υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τους Γιουγκοσλάβους μαχητές, με αποτέλεσμα να λέγεται ότι διαγράφηκε μέχρι και από μέλος του ΚΚΕ. Κατά την Απελευθέρωση το Κομμουνιστικό Κόμμα διερευνούσε την πιθανότητα ένοπλης σύγκρουσης με τις κυβερνητικές δυνάμεις. Ο Τζήμας συμμετείχε στην αποστολή του ΚΚΕ ως πολιτικός επίτροπος του ΕΛΑΣ και αντιπρόσωπος του ΕΑΜ, με επικεφαλής τον Πέτρο Ρούσο, στην τότε Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας για να διερευνήσει τις διαθέσεις του Τίτο σε περίπτωση ένοπλης σύγκρουσης του ΕΑΜ με τους κυβερνητικές δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, ξέσπασαν στην Αθήνα τα Δεκεμβριανά και η αποστολή επέστρεψε άπραγη χωρίς να λάβει τις απαραίτητες εγγυήσεις από τις κομμουνιστικές κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης.
Ο Τζήμας θεωρούταν εντός του ΚΚΕ ως οπαδός της κατάληψης της εξουσίας από το ΕΑΜ.
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο
Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου βρέθηκε στη Γιουγκοσλαβία και από εκεί στην Ουγγαρία, όπου φυλακίστηκε σαν "τιτοϊκός πράκτορας". Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Τσεχοσλοβακία, όπου πέθανε αγνοημένος το 1972.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Παλλαϊκό Μέτωπο Κατηγορία:Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός Κατηγορία:Βλάχοι
Δηλωτική σημασιολογία
Στην επιστήμη των υπολογιστών, η δηλωτική σημασιολογία (denotational semantics) είναι μια προσέγγιση για την τυποποίηση της σημασίας των γλωσσών προγραμματισμού μέσω της κατασκευής μαθηματικών αντικειμένων (που ονομάζονται δηλώσεις, denotations), τα οποία περιγράφουν τις σημασίες των εκφράσεων των γλωσσών. Άλλες προσεγγίσεις της τυπικής σημασιολογίας των γλωσσών προγραμματισμού είναι η αξιωματική σημασιολογία (axiomatic semantics) και η λειτουργική σημασιολογία (operational semantics).
Η δηλωτική σημασιολογία, γενικά, ασχολείται με την εύρεση μαθηματικών αντικειμένων που ονομάζονται πεδία (domains), που αναπαριστούν αυτό που κάνει ένα πρόγραμμα. Για παράδειγμα, κάποια προγράμματα (ή φράσεις από προγράμματα) μπορούν να αναπαρασταθούν από μερικές συναρτήσεις, από σενάρια διαγραμμάτων συμβάντων από Actors ή από παίγνια (games) μεταξύ του περιβάλλοντος και του συστήματος: όλα αυτά είναι γενικά παραδείγματα πεδίων.