cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίλινκο Πάντιτς
Στην Ατλέτικο
Οι Μανδριλένοι κατακτούν το "Κόπα ντελ Ρέι", το "Κύπελλο του Βασιλιά", όπως λέγεται το ισπανικό κύπελλο. Όμως, «βασιλιάς» της Μαδρίτης είναι ένας Σέρβος, ο Μίλινκο Πάντιτς.
Μετά τον θρίαμβο στον τελικό ο Πάντιτς κάνει δηλώσεις στην ελληνική τηλεόραση: «Αυτό το γκολ το χαρίζω σε όλους τους φίλους μου στην Ελλάδα και ειδικά σ' αυτούς που μου τηλεφώνησαν πριν το παιχνίδι και μου ευχήθηκαν καλή επιτυχία. Εχω πολλούς φίλους στην Αθήνα. Τους σκέφτομαι συχνά και μιλάω μαζί τους. Η Ελλάδα είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι στην ζωή μου», θα πει ο Πάντιτς με νόημα.
Έμεινε άλλα δυο χρόνια στην Ατλέτικο και το 1998 πήγε στη γαλλική Χάβρη ("Le Havre AC") για μια περίοδο.
Επιστροφή
Το καλοκαίρι του 1999 η τότε διοίκηση της ΠΑΕ Πανιώνιος κάνει πραγματικότητα το όνειρο πολλών «κυανέρυθρων» φιλάθλων. Φέρνει πίσω τον Μίλινκο Πάντιτς και πλέον ο Ιστορικός έχει εκείνη τη περίοδο στο δυναμικό του δυο από τα καλύτερα δεκάρια της ιστορίας του. Τον Πάντιτς και τον Σαπουντζή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (1911-2004) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ατλέτικο Μαδρίτης Β Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Μπακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Δουκάτο της Σαβοΐας
To δουκάτο της Σαβοΐας είναι ένα παλιό αυτόνομο δουκάτο, πυρήνας των Κρατών της Σαβοΐας, που έγινε το Βασίλειο της Σαρδηνίας το 1713, και μοιράστηκε ανάμεσα στη Γαλλία και την Ιταλία το 1860.
Γεωγραφία
Το δουκάτο της Σαβοΐας περιλαμβάνει αρκετές περιοχές που ονομάστηκαν επαρχίες τον 18ο αιώνα:
Ιστορία
Στις 19 Φεβρουαρίου 1416, ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος αναβαθμίζει την Κομητεία της Σαβοΐας σε δουκάτο της Σαβοΐας, δίνοντάς του μια πολιτική αυτονομία δίχως προηγούμενο. Οι διάδοχοι του Αμεδαίου Η΄ της Σαβοΐας (οι κόμητες και δούκες της Σαβοΐας) φέρουν πλέον τον τίτλο του δούκα μέχρι να γίνουν βασιλείς της Σικελίας, και στη συνέχεια της Σαρδηνίας στις αρχές του 18ου αιώνα. Αυτή η ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου έχει παραμείνει ως η «εθνική» γιορτή της Σαβοΐας.
Τα διάφορα κράτη, δουκάτα ή βασίλεια της Ιταλίας άρχισαν να γίνονται ομοσπονδιακά μόλις από το 1860.
Το 1860, η ιταλική επανάσταση (Risorgimento) και τα δημοψηφίσματα για την ενοποίηση της Ιταλίας μετατρέπουν σε ομοσπονδιακά τα κράτη της Ιταλίας και εγκαθιστούν τον βασιλιά της Σαρδηνίας Βίκτωρας-Εμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας στο θρόνο μιας συνταγματικής μοναρχίας με τη στήριξη του «αυτοκράτορα των Γάλλων» Ναπολέοντα Γ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Κατηγορία:Παιγί της Σαβοΐας Σαβοιας *
Κίμων Βασιλειάδης
Ο Κίμων Βασιλειάδης (Αίγιο, 6 Μαρτίου 1914 - 1993) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Από τις 19 Ιανουαρίου 1957 ως τις 3 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου υπήρξε Νομάρχης Ιωαννίνων. Νωρίτερα είχε υπηρετήσει ως νομάρχης και σε άλλους νομούς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο. Ήταν γιος του Ιωάννη Βασιλειάδη και σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα. Άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην ελληνική πρωτεύουσα από το 1938 ως το 1949 και εν συνεχεία ανέλαβε νομάρχης κατά σειρά Ευρυτανίας (1949-50), Κιλκίς, Λαρίσης (Μάρτιος 1953), Τρικάλων και Ιωαννίνων. Μετά τη θητεία του ως νομάρχης διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής Διοίκησης.
Ήταν υπηρεσιακός υφυπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Κ.Καραμανλή από τις 9 Οκτωβρίου 1974 ως τις 21 Νοεμβρίου 1974.
Ήταν παντρεμένος με τη Λίλιαν Ζάννου αλλά δεν είχαν παιδιά.
Ανικστσιάι
Η Ανικστσιάι (λιθουανικά: Anykščiai) είναι πόλη της ανατολικής Λιθουανίας. Ανήκει στην Επαρχία Ουτένα και έχει πληθυσμό 11.958 κατοίκους. Οι κάτοικοι της πόλης είναι 96% Λιθουανοί ,3% Ρώσοι ενώ ένα 0,5 % Λετονοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Πόλσκι Σένοβετς
Το Πόλσκι Σένοβετς (βουλγαρικά: Полски Сеновец) είναι χωριό της Βουλγαρίας, στα ανατολικά του Δήμου Πόλσκι Τράμβεσο, στην Επαρχία Βέλικο Τάρνοβο. Το 2011 είχε πληθυσμό 527 κατοίκων.
Όνομα
Το όνομα προέρχεται από τη σλαβική λέξη «Πόλσκι» που σημαίνει πεδίο και «Σένο» που σημαίνει σανός.
Γεωγραφία
Το Πόλσκι Σένοβετς βρίσκεται σε μια αγροτική περιοχή, στην καρδιά της πεδιάδας του Δούναβη, κοντά στον Αίμο.
Δημοτικό σχολείο Νικολα Βαπτσαροβ
Το πρώτο σχολείο μοναστήρι ιδρύθηκε το 1847. Το 1977 το σχολείο λαμβάνει μετάλλιο Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος - 1 βαθμός.
μικρογραφία|Δημοτικό σχολείο Νικολα Βαπτσαροβ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Βέλικο Τάρνοβο
Αμφιθέατρο της Ελ Τζεμ
Το αμφιθέατρο της Ελ Τζεμ είναι ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο, που βρίσκεται στη σύγχρονη πόλη Ελ Τζεμ της Τυνησίας. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα αμφιθέατρα του κόσμου και η κατασκευή του υποδηλώνει την ευμάρεια της ρωμαϊκής πόλης Θύστρου κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO το 1979.
Ιστορικά στοιχεία
Το αμφιθέατρο χτίστηκε το 238 μ.Χ. στην ρωμαϊκή πόλη Θύστρο της Τυνησίας επί Ρωμαίου αυτοκράτορα Γορδιανού. Χτίστηκε στη θέση όπου παλιότερα υπήρχε ένα μικρότερο οικοδόμημα χωρητικότητας 8000 θεατών. Είναι ένα μοναδικό πετρόκτιστο μνημείο στην Αφρική. Είναι κατασκευασμένο σε επίπεδο έδαφος χωρίς θεμελίωση και υποστηρίζεται από ένα σύμπλεγμα αψίδων. Οι διαστάσεις του κτηρίου είναι 148 μέτρα (ο μεγάλος άξονας) και 122 μέτρα (ο μικρός άξονας). Πιθανόν αποτελείτο από τέσσερεις ορόφους. Το κτήριο ποτέ δεν ολοκληρώθηκε λόγω πολιτικών ανταγωνισμών και έλλειψης χρημάτων. Δεν είναι τόσο μεγάλο όσο το Κολοσσαίο στη Ρώμη, αλλά είναι εξίσου εντυπωσιακό. Έχει χωρητικότητα 35000 θεατών και χρησιμοποιήθηκε όπως όλα τα ρωμαϊκά αμφιθέατρα για μονομαχίες. Κάτω από το αμφιθέατρο υπάρχουν δύο υπόγειοι διάδρομοι όπου κρατούνταν τα άγρια ζώα, οι φυλακισμένοι και οι μονομάχοι μέχρι να οδηγηθούν στην αρένα για την εκτέλεση των παραστάσεων. Είναι το τρίτο μεγαλύτερο ρωμαϊκό αμφιθέατρο μετά το Κολοσσαίο στη Ρώμη και την αρένα Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε στην Καμπανία. Διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση. Αρκετές προσπάθειες αναστήλωσης του μνημείου έχουν γίνει χωρίς να διαταραχθεί η αρχιτεκτονική και λειτουργική αυθεντικότητα του μνημείου. Στο τέλος του 7ου αιώνα το αμφιθέατρο χρησιμοποιήθηκε ως φρούριο από την βερβερική βασίλισσα Καχένα προσπαθώντας να αντιμετωπίσει ανεπιτυχώς τις επιδρομές των Αράβων. Στα 1695 κατά τη διάρκεια επανάστασης στην Τυνησία ο Μοχάμεντ Μπέη Ελ Μουραντί ανατίναξε ένα μέρος του αμφιθεάτρου, για να σταματήσει την αντίσταση των οπαδών του αδελφού του Αλή Μπέη Αλ Μουραντί, που είχαν συγκεντρωθεί μέσα στο αμφιθέατρο. Ύστερα χρησιμοποιήθηκε σαν λατομείο και με δομικά υλικά από μνημείο αυτό κατασκευάστηκε το αραβικό χωριό Ελ Τζεμ. Γύρω στα 1850 το άνοιγμα στους τοίχους του αμφιθεάτρου μεγάλωσε από τον Αχμάντ ιμπν Μουσταφά περίπου 30 μέτρα. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το κτήριο χρησιμοποιήθηκε για καταστήματα, κατοικίες και αποθήκευση σιτηρών. Στη σύγχρονη εποχή στο αμφιθέατρο διεξάγεται κάθε καλοκαίρι ένα διεθνές φεστιβάλ συμφωνικής μουσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τυνησία Κατηγορία:Ρωμαϊκά αμφιθέατρα και στάδια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τυνησία
Κιέβο Βερόνα
Η Κιέβο Βερόνα (ιταλικά: Associazione Calcio Chievo Verona) πιο συχνά αποκαλούμενη ως Κιέβο, ήταν επαγγελματικός Ιταλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που έδρευε στο Κιέβο.
Ιδρύθηκε το 1929 και έχει αγωνιστεί τα περισσότερα χρόνια στις μικρές κατηγορίες της Ιταλίας. Το 1994 ανέβηκε στη Σέριε Β και το 2001 για πρώτη φορά στην Σέριε Α. Από τότε αγωνιζόταν σταθερά στην μεγάλη κατηγόρια έχοντας υποβιβαστεί μόνο μια φορά, το 2007 στη Σέριε Β. Επίσης έχει κάνει τρεις ευρωπαϊκές εμφανίσεις, δυο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ και μια φορά στο Τσάμπιονς Λιγκ όπου αποκλείστηκε στα προκριματικά.
Τα επίσημα χρώματα της Κιέβο ήταν το κίτρινο και το μπλε. Το παρατσούκλια της ομάδας ήταν: Gialloblu, Mussi Volanti και Ceo.
Το 2021 διαλύθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929
Διαδικασία ανάπτυξης λογισμικού
Στην τεχνολογία λογισμικού, η μεθοδολογία ανάπτυξης λογισμικού (ή διαδικασία ανάπτυξης λογισμικού ή ανάπτυξης εφαρμογών) είναι μία διαίρεση της ανάπτυξης λογισμικού σε διακριτές φάσεις (ή στάδια) με σκοπό τον καλύτερο σχεδιασμό και διαχείριση.
Κοινές μεθοδολογίες περιλαμβάνουν τη μέθοδο του κύκλου ζωής (καταρράκτη), του πρωτοτύπου, την επαυξητική μέθοδο, τη σπειροειδή ανάπτυξη, τη μέθοδο ταχείας ανάπτυξης, του ακραίου προγραμματισμού και την ευέλικτη μεθοδολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανάπτυξη λογισμικού Κατηγορία:Μηχανική λογισμικού
Μεσιέ 53
Το Μεσιέ 53 (γνωστός και ως M53 και NGC 5024) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 60.000 ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Το Μ53 απέχει από το γαλαξιακό κέντρο σχεδόν την ίδια απόσταση που απέχει από το ηλιακό σύστημα. Είναι μεγάλο με διάμετρο περίπου 220 έτη φωτός. Έχουν παρατηρηθεί 47 παλλόμενοι μεταβλητοί αστέρες τύπου RR Lyrae. Σε μικρή απόσταση από το Μ53 βρίσκεται το σφαιρωτό σμήνος NGC 5053, το οποίο περιέχει αρκετά λιγότερα άστρα από το Μ53. Απέχει περίπου 54.000 έτη φωτός, δηλαδή αυτά τα σμήνη είναι φυσικά κοντά.
Ανακαλύφθηκε από τον Γιόχαν Μπόντε το 1775. Ο πρώτος που το ανέλυσε ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ.
Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού
Η Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού (αρκτικόλεξο Γ.Υ.Σ.), είναι μια ανεξάρτητη Υπηρεσία του ελληνικού στρατού που επανδρώνεται από στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό, της οποίας κύριο αντικείμενο είναι η γεωδαίτηση και η τοπογράφηση της ελληνικής επικράτειας από καθαρά στρατιωτική άποψη.
Ιστορία
Το αρχικό όνομα της υπηρεσίας αυτής ήταν "Γεωδαιτικόν απόσπασμα" που οργανώθηκε επί Βασιλέως Γεωργίου του Α' το 1889, όταν για το σκοπό αυτό προσκλήθηκε από την Αυστρία ειδική στρατιωτική αποστολή, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Αντισυνταγματάρχης Χαρτλ (Hartl) έχοντας υπ' αυτόν μέλη και βοηθούς τον λοχαγό Λέρλ (Lerhl) και τον υποπλοίαρχο Λορ (Lohr). Η αποστολή εκείνη παρέμεινε στην Ελλάδα 7 χρόνια μέχρι το 1896. Κύριος σκοπός του Γεωδαιτικού αποσπάσματος ήταν η δημιουργία κτηματολογίου, μετά την καταστροφή του αρχικού (που είχαν επιμεληθεί και εκπονήσει οι Βαυαροί) που συνέβη λίγες ημέρες μετά τη λεγόμενη έξωση του Όθωνα.
Από το έτος 1895 το Γεωδαιτικό απόσπασμα μετονομάστηκε σε "Χαρτογραφική Υπηρεσία Στρατού" οπότε, περιοριζόμενη μόνο σε στρατιωτικές υποτυπώσεις, διατήρησε το όνομα αυτό μέχρι το 1926. Το έτος αυτό ακολουθώντας την αντίστοιχη ονομασία ξένων υπηρεσιών μετονομάστηκε σε Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού, διατηρώντας το όνομα αυτό μέχρι σήμερα.
Παλαιότερα στη Γ.Υ.Σ. υπάγονταν αρχικά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων και στη συνέχεια ο ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός φορέας ΥΕΝΕΔ.
Εξοπλισμός - αρμοδιότητα
Η Γ.Υ.Σ. εξοπλισμένη σήμερα με άρτια τεχνικά μέσα από γεωδαιτικά όργανα, βαρυτόμετρα, φωτογραμμετρικά όργανα, συστήματα προσδιορισμού θέσης GPS, και αεροσκάφη για λήψη αεροφωτογραφιών και με μόνιμο εκπαιδευμένο στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό, αποφοίτους ανωτάτων και μέσων τεχνικών σχολών, είναι επιφορτισμένη με όλες τις σχετικές εργασίες γεωδαισίας, τοπογραφίας, χαρτογραφίας κ.λπ. που αφορούν τον ελληνικό χώρο. Ειδικότερα είναι η καθ' ύλην αρμόδια υπηρεσία για την εκτέλεση όλων των αεροφωτογραφικών εργασιών, την εκπόνηση και έκδοση χαρτών διαφόρων κλιμάκων και διαγραμμάτων για την κάλυψη των σχετικών αναγκών στρατιωτικών, αστυνομικών, πολεοδομικών και άλλων αρχών, οργανισμών, ακόμα και ιδιωτών.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός Υπηρεσία
Εκλογές στη Μοζαμβίκη
Στη Μοζαμβίκη, που είναι Κοινοβουλευτική Προεδρική Δημοκρατία, διεξάγονται εκλογές για Πρόεδρο και για Κοινοβούλιο. Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία από το λαό για πενταετή θητεία. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται επίσης από τον Αρχηγό της Κυβέρνησης (Πρωθυπουργός) και το Υπουργικό Συμβούλιο. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή (Εθνοσυνέλευση), που απαρτίζεται από 250 μέλη. Αυτά εκλέγονται κάθε πενταετία με καθολική ψηφοφορία από το λαό. Η Βουλή συστάθηκε για πρώτη φορά το 1994. Επίσης υπάρχουν και τοπικές Συνελεύσεις. Οι πολίτες και των δύο φύλων αποκτούν δικαίωμα ψήφου στην ηλικία των 18 ετών.
Γενικές εκλογές 1977
Οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία από την Πορτογαλία έγιναν το 1977. Το FRELIMO ήταν το μοναδικό νόμιμο κόμμα. Άμεσες εκλογές διενεργήθηκαν μόνο για τοπικά και δημοτικά συμβούλια, αρχής γενομένης από τις 25 Σεπτεμβρίου. Τα συμβούλια εκείνα εξέλεξαν στη συνέχεια τις επαρχιακές συνελεύσεις, οι οποίες με τη σειρά τους ανέδειξαν τις περιφερειακές συνελεύσεις. Το FRELIMO παρουσίασε έναν κατάλογο με υποψηφίους για τη 210μελή Συνέλευση του Λαού, το ανώτατο νομοθετικό σώμα, το οποίο ομόφωνα εγκρίθηκε από τις συνελεύσεις των περιφερειών κατά την πρώτη τους συνεδρίαση.
Γενικές εκλογές 1986
Στις τελευταίες γενικές εκλογές προτού εισαχθεί ο πολυκομματισμός, εξελέγησαν ξανά τοπικά και δημοτικά συμβούλια, από τις 15 Οκτωβρίου 1986 και μετά. Η διαδικασία στη συνέχεια ήταν η ίδια με εκείνη των εκλογών του 1977. Για την πλήρωση των 249 εδρών της Συνέλευσης του Λαού ήταν υποψήφιοι συνολικά 299 άτομα. Εκτός από τους 249 εκλεγέντες, επιλέχθηκαν και 10 άτομα ως αναπληρωματικοί.
Γενικές εκλογές 1999
Οι εκλογές του 1999 έγιναν μετά τον επανασχεδιασμό του εκλογικού Νόμου, ο οποίος ψηφίστηκε με ομοφωνία, το Δεκέμβριο του 1998. Στις 3-5 Δεκεμβρίου του 1999 οι Μοζαμβικανοί προσήλθαν στις κάλπες, με υψηλό ποσοστό συμμετοχής (γύρω στο 68-70%). Οι διεθνείς παρατηρητές συμφώνησαν ότι η διαδικασία των εκλογών είχε κυλήσει ομαλά και ήταν καλά οργανωμένη. Με μικρή διαφορά της τάξης του 4% ο πρόεδρος Τσισάνο επανεξελέγη, έναντι του Αλφόνσο Ντλακάμα από το RENAMO - Εκλογική Ένωση. Η Αντιπολίτευση δεν αναγνώρισε το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών και προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο, χωρίς αποτέλεσμα. Τον Ιανουάριο του 2000 ο Τσισάνο ανέλαβε πρόεδρος για μία ακόμη πενταετή θητεία. Το FRELIMO αύξησε την πλειοψηφία του στην Εθνοσυνέλευση, με 133 επί συνόλου 250 εδρών έναντι 116 για τον συνασπισμό RENAMO-UE και μία έδρα για έναν ανεξάρτητο υποψήφιο.
Προεδρικές εκλογές 2004
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν το Δεκέμβριο του 2004 με το νέο εκλογικό Νόμο που εγκρίθηκε από την κυβέρνηση το Μάιο του 2004. Επίσης, οι εκλογές διεξήχθησαν στον απόηχο της παραίτησης του επί 18 χρόνια προέδρου, Ζοακίμ Τσισάνο. Πρόεδρος εξελέγη ο υποψήφιος του FRELIMO, Αρμάντο Γκεμπούζα, με 64% των ψήφων. Ο αντίπαλός του, υποψήφιος του RENAMO, Αλφόνσο Ντλακάμα έλαβε το 32% των ψήφων. Στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές, το FRELIMO εξασφάλισε 160 έδρες στο Κοινοβούλιο έναντι 90 για το RENAMO και αρκετά άλλα μικρότερα κόμματα. Στις 2 Φεβρουαρίου του 2005 ορκίστηκε Πρόεδρος ο Γκεμπούζα. Το RENAMO και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης έκαναν λόγο για νοθεία και αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τα αποτελέσματα των εκλογών. Οι διεθνείς παρατηρητές επέκριναν με τη σειρά τους τη διαδικασία διεξαγωγής των εκλογών. Πρόεδρος, 1η και 2 Δεκεμβρίου 2004 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιοι - Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Κοινοβούλιο 2004
Συνέλευση της Δημοκρατίας, 1η και 2 Δεκεμβρίου 2004 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
2009
Προεδρικές και βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 28 Οκτωβρίου του 2009. Βέβαιη θεωρείτο η επανεκλογή του υποψηφίου του FRELIMO, Αρμάντο Γκεμπούζα, ενώ ο υποψήφιος του RENAMO, Αλφόνσο Ντλακάμα, δήλωσε ότι δεν θα ξαναέβαζε υποψηφιότητα για πρόεδρος αν έχανε αυτές τις εκλογές. Ο Γκεμπούζα επανεξελέγη με 75% έναντι 16,4% για τον Ντλακάμα.
Πρόεδρος, 28 Οκτωβρίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιοι - Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Βουλευτικές εκλογές 2009
Βουλή, 28 Οκτωβρίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/–
2014
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 15 Οκτωβρίου 2014. Πρόεδρος εξελέγη με ποσοστό 57% ο Φιλίπε Νιούσι από το FRELIMO.
Τοπικές εκλογές
Έπειτα από καθυστερήσεις, το 1998 διεξήχθησαν οι πρώτες τοπικές εκλογές, με το κυριότερο κόμμα της Αντιπολίτευσης, RENAMO, να μη μετέχει στις εκλογές, επικαλούμενο προβλήματα και λάθη στη διαδικασία εγγραφής των ψηφοφόρων. Η συμμετοχή ήταν πολύ χαμηλή και τις έδρες κατέλαβαν ανεξάρτητοι. Το Νοέμβριο του 2003 διεξήχθησαν και οι δεύτερες τοπικές εκλογές, αυτή τη φορά με συμμετοχή των FRELIMO, RENAMO-UE και ανεξαρτήτων κομμάτων. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 24% έναντι 15% για τις πρώτες δημοτικές εκλογές. Το FRELIMO κέρδισε 28 δήμους και την πλειοψηφία σε 29 δημοτικά συμβούλια, ενώ το RENAMO κέρδισε 5 δήμους και την πλειοψηφία σε 4 δημοτικά συμβούλια. Οι επόμενες εκλογές έγιναν το 2008.
Μετρό της Κατάνια
right|100x100px|Το σήμα του Μετρό της Κατάνια. Το Μετρό της Κατάνια (Metropolitana di Catania στα Ιταλικά) είναι μητροπολιτικός σιδηρόδρομος, εν μέρει υπόγειος, που εξυπηρετεί την πόλη της Κατάνης στη Σικελία.
Τέθηκε σε λειτουργία στις 27 Ιουνίου 1999 και αποτελείται από μία και μόνη, επί του παρόντος, γραμμή, μήκους 8,8 χιλιομέτρων και με 10 σταθμούς. Το τμήμα της γραμμής μεταξύ των σταθμών Μπόργκο (Borgo) και Γκαλατέα (Galatea), που καλύπτει λίγο περισσότερο από το μισό μήκος της γραμμής, είναι υπόγειο. Η ελάχιστη χρονοαπόσταση μεταξύ διαδοχικών συρμών περιορίζεται σε 15 λεπτά, λόγω ότι μεταξύ των σταθμών Γκαλατέα (Galatea) και Πόρτο (Porto, δηλαδή «Λιμάνι») η γραμμή είναι μονή.
Ιστορικό κατασκευής
Το τμήμα της γραμμής μεταξύ του σταθμού Μπόργκο (Borgo) και του Κεντρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού της Κατάνιας (F. S. Centrale) αρχικά αποτέλεσε στο παρελθόν τμήμα του Περιαιτναίου Σιδηροδρόμου (Ferrovia Circumetnea), μιας τοπικής γραμμής στενού εύρους, κατασκευασμένης το 1895, η οποία ξεκινώντας από την Κατάνια, έκανε τον γύρο της Αίτνας. Το κομμάτι αυτό αναβαθμίστηκε σε κανονικό εύρος γραμμής και το τμήμα Γκαλατέα-Μπόργκο υπογειοποιήθηκε, με την μεταφορά του σε σήραγγα που κατασκευάστηκε με εκσκαφή και επικάλυψη (cut-and-cover).
Άλλο ένα τμήμα γραμμής επεκτείνει το μετρό από τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό προς τα νότια και τον σταθμό Πόρτο (Porto) στο λιμάνι. Ο τερματικός σταθμός του Περιαιτναίου Σιδηροδρόμου μεταφέρθηκε από τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό, όπου βρισκόταν αρχικά, στον σταθμό Μπόργκο (Borgo), στην ομώνυμη περιοχή της Κατάνιας.
Το Μετρό και ο Περιαιτναίος Σιδηρόδρομος ανήκουν στην ευθύνη της ίδιας εταιρείας, που εδρεύει στο Μπόργκο.
Παρούσα κατάσταση και μελλοντικές επεκτάσεις
300px|thumb|right|Γεωγραφικά ακριβές διάγραμμα του Μητροπολιτικού Σιδηροδρόμου της Κατάνιας.
Μία άλλη επέκταση, προς δυσμάς του τωρινού τερματικού σταθμού του Μπόργκο (Borgo), η οποία θα χρησιμοποιεί τον διάδρομο του Περιαιτναίου Σιδηροδρόμου, τελεί υπό διερεύνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατάνια Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ιταλία
Ερνστ Κάλτενμπρουνερ
Ο Dr. Jur. Ερνστ Κάλτενμπρουνερ (Ernst Kaltenbrunner, 4 Οκτωβρίου 1903 - 16 Οκτωβρίου 1946) ήταν Αυστριακός νομικός και πολιτικός, αρχηγός των SS στη χώρα του. Έφτασε έως το βαθμό του αντιστρατήγου των SS (Obergruppenführer). Διετέλεσε επικεφαλής του πανίσχυρου Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ (Reichssicherheitshauptamt - RSHA) από το 1943 κι είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του Χίτλερ. Μετά την κατάρρευση του ναζιστικού καθεστώτος δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό.
International Superhits
Το International Superhits είναι συλλογή τραγουδιών από τους Green Day. Κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου από την Reprise. Περιέχει όλα τα singlesτης μπάντας που κυκλοφόρησαν την περίοδο 1994-2000, την επαναηχογραφημένη εκδοχή του "Maria", ενός b-side από το Waiting, και το "Poprocks & Coke", ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι. Ένα DVD ονόματι "International Supervideos" κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και περιείχε 15 βίντεο κλιπ από την ίδια περίοδο. Και οι δύο κυκλοφορίες έχουν γίνει πλατινένιες στις ΗΠΑ.
Ερνστ Κάλτενμπρουνερ
Οικογενειακό περιβάλλον - Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1903 στο Ρίιντ ιμ Ίνκραϊς (Ried im Innkreis) της Αυστρίας. Ο πατέρας του, Χούγκο, ήταν δικηγόρος, όπως και ο παππούς του. Η μητέρα του, Θηρεσία Ελισάβετ, με την οποία ο Ερνστ είχε ιδιαίτερο δέσιμο, ήταν ουγγρικής καταγωγής. Στο σπίτι των Κάλτενμπρουνερ επικρατούσαν οι ιδέες του παν-γερμανισμού, του αντισιμιτισμού και του αντικληρικαλισμού. Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών του χρόνων, γνωρίστηκε και έγινε φίλος με τον Άντολφ Άιχμαν. Αποφοίτησε από το Realgymnasium (Πρακτικό) του Λιντς και στη συνέχεια γράφτηκε στο χημικό τμήμα του Ινστιτούτου Τεχνολογίας του Γκρατς. Έπειτα όμως από δυο χρόνια σπουδών, υπό την πίεση της μητέρας του, άλλαξε πεδίο και μεταπήδησε στη Νομική Σχολή. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 1926. Αρχικά εργάστηκε ως δικηγόρος στο Σάλτσμπουργκ, στη συνέχεια όμως επέστρεψε στο Λιντς (1928).
International Superhits
International Supervideos
Το "International Supervideos" κυκλοφόρησε την ίδια μέρα με το "International Superhits" και περιέχει όλα τα βίντεο κλιπ της περιόδου 1994-2001 εκτός των "Welcome to Paradise" και "Macy's Day Parade". Μέχρι το 2008 οι πωλήσεις του είχαν ξεπεράσει τα 1 εκατομμύρια αντίτυπα.
Ερνστ Κάλτενμπρουνερ
Ένταξη στο ναζιστικό κίνημα
To 1929 ο Κάλτενμπρουνερ είχε ενταχθεί στην ακροδεξιά, εθνικιστική, παραστρατιωτική οργάνωση Χάιμβερ (Heimwehr, "Πατριωτική Άμυνα"), αναλαμβάνοντας μάλιστα και τη θέση του επαρχιακού επικεφαλής της Άνω Αυστρίας. Απογοητεύτηκε, όμως, σύντομα από την αναποτελεσματική -όπως την έβλεπε- δράση της και στράφηκε προς το Αυστριακό Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. Έγινε μέλος του τον Οκτώβριο του 1930 (αριθμ. 300179) και την επόμενη χρονιά, στις 31 Αυγούστου 1931 κατατάχθηκε στα SS (αριθμ. 13039). Ένα από κύρια καθήκοντά του στην οργάνωση ήταν και η παροχή νομικών συμβουλών.
International Superhits
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001 Κατηγορία:Δισκογραφία των Green Day
Ερνστ Κάλτενμπρουνερ
Ένταξη στο ναζιστικό κίνημα
Τον Ιούνιο του 1933 το Αυστριακό ναζιστικό κόμμα τέθηκε εκτός νόμου και τα μέλη του, ανάμεσά τους και ο Κάλτενμπρουνερ που ηγείτο του παράνομου μηχανισμού, αντιμετώπισαν διώξεις. Συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1934, την επομένη του γάμου του με την Ελίζαμπετ Έντερ (Elisabeth Lisl Eder, γενν. 1908) και κρατήθηκε για μερικούς μήνες. Το κυνηγητό των Αρχών εντάθηκε κι έλαβε σκληρότερη μορφή έπειτα από το αποτυχημένο πραξικόπημα των ναζί, τον Ιούλιο του 1934, όπου δολοφονήθηκε ο Αυστριακός καγκελάριος Ένγκελμπερτ Ντόλφους. Ο Κάλτενμπρουνερ συνελήφθη και πάλι τον Ιανουάριο του 1935 ως ύποπτος για εσχάτη προδοσία, καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση και ανακλήθηκε η επαγγελματική άδειά του.
Καριέρα και ηγετικές θέσεις
Το 1937 ο Κάλτενμπρουνερ ανέλαβε την ηγεσία των αυστριακών SS. Είχε συμμετοχή στην προσάρτηση της Αυστρίας στο Γερμανικό Ράιχ (Άνσλους) το 1938 και για τη συμβολή του αυτή ο Χίτλερ τον προήγαγε σε ταξίαρχο (Brigadeführer) των SS. Την ίδια χρονιά ανέλαβε τη θέση του Ανώτερου Αρχηγού των SS και της Αστυνομίας (Höhere SS- und Polizeiführer - HSSPF) στη Βιέννη. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1941 προήχθη σε υποστράτηγο (Gruppenführer) των SS. Νέα προαγωγή τον Ιούνιο του 1943 του έδοσε το βαθμό του αντιστρατήγου. Από το Άνσλους έως το 1940 διετέλεσε Υπουργός Ασφαλείας της προσαρτημένης Αυστρίας.
Το μεγάλο άλμα στην καριέρα του ήλθε μετά τη δολοφονία του Ράινχαρντ Χάιντριχ το 1942, αρχηγού του RSHA, στο οποίο υπαγόταν η Γκεστάπο και η Υπηρεσία Πληροφοριών των SS (Sicherheitsdienst - SD). Για ένα μικρό χρονικό διάστημα την αρχηγία τoυ Κεντρικού Γραφείου είχε ανάβει προσωπικά ο Χάινριχ Χίμλερ, τον Ιανουάριο του 1943 όμως διόρισε επικεφαλής τον Κάλτενμπρουνερ. Από αυτήν τη θέση επέβλεπε όλες τις δραστηριότητες που σχετίζονταν με τις μεταγωγές στα στρατόπεδα και την εξόντωση των Εβραίων και των Τσιγγάνων, καθώς και τις δολοφονίες χιλιάδων πολιτών στην κατεχόμενη Ευρώπη και αιχμαλώτων πολέμου. Επίσης, ως επικεφαλής του RSHA έγινε αυτόματα Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Εγκληματολογικής Αστυνομίας, της μεταπολεμικής Ιντερπόλ.
Η εξουσία του Κάλτενμπρουνερ ενισχύθηκε ιδιαίτερα προς το τέλος του Πολέμου και κυρίως έπειτα από την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944, οπότε και απέκτησε άμεση πρόσβαση στον Φύρερ. Η επιρροή του στον Χίτλερ ήταν τόση, ώστε λέγεται ότι ακόμη και ο Χίμλερ τον φοβόταν. Πράγματι, είχε εξελιχθεί σε τρομακτική φυσιογνωμία, καθώς σε αυτό συνέβαλαν το ύψος του (2,01 μ.) και το "ξερακιανό" και "γεμάτο ουλές" πρόσωπό του και ο άστατος, κυκλοθυμικός χαρακτήρας του.
Το τέλος
Δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης, εκπροσωπώντας στο εδώλιο τα SS, δεδομένης της απουσίας των Χάιντριχ και Χίμλερ. Υποστήριξε πως ήταν αθώος για τα εγκλήματα που τον κατηγορούσαν. Ισχυρίστηκε πως δε γνώριζε τις "φρικαλεότητες" που διαπράττονταν "κάτω από τις διαταγές του Χίμλερ", διότι αυτός εργαζόταν "κλεισμένος στο γραφείο [του] στο Βερολίνο". Κατά τη διάρκεια της κράτησής του, υπέστη δυο επεισόδια υπαραχνοειδούς αιμορραγίας. Κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό. Η ποινή εκτελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα κατηγορία:Αυστριακοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Μέλη των SS Κατηγορία:SS-Brigadeführer
Γκριγκόρι Ρασπούτιν
Ο Γκριγκόρι Γιεφίμοβιτς Ρασπούτιν (Григорий Ефимович Распутин, επίσημο επώνυμο από τον Δεκέμβριο του 1906 Ρασπούτιν-Νόβιχ, Распутин-Новых, 21 Ιανουαρίου 1869 – 30 Δεκεμβρίου 1916) ήταν Ρώσος μυστικιστής, ο οποίος άσκησε τεράστια επίδραση στο τελευταίο ρωσικό αυτοκρατορικό ζεύγος, του Τσάρου Νικολάου Β΄ και της Τσαρίνας Αλεξάνδρας.
Ο Ρασπούτιν γεννήθηκε σε οικογένεια χωρικών (μουζίκων) της Σιβηρίας ο οποίος στράφηκε στον μυστικισμό το 1897, ύστερα από μια αποκαλυπτική εμπειρία που βίωσε κατά τη διάρκεια προσκυνήματος σε μοναστήρι. Αν και δεν ανήκε σε κάποιο μοναστήρι της Ρωσικής Ορθόδοξης εκκλησίας, ωστόσο πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του με ασκητισμό ζώντας τη ζωή περιπλανώμενου μοναχού. Η περιπλάνησή του τον έφερε το 1903 - 1904 στην πρωτεύουσα του κράτους, την Αγία Πετρούπολη, όπου και γνωρίστηκε με το αυτοκρατορικό ζεύγος, τον Νοέμβριο του 1905.
Από το 1906 προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν θεραπευτής στον πρίγκιπα Αλεξέι, που έπασχε από αιμορροφιλία, αποκτώντας εν καιρώ στενούς δεσμούς με το αυτοκρατορικό περιβάλλον και ιδιαίτερα με την τσαρίνα, η οποία τον αποδεχόταν ως μύστη και οραματιστή προφήτη. Η επιρροή του στον Τσάρο, που κατά ορισμένους ιστορικούς ήταν υποχείριο στα χέρια του Ρασπούτιν, ξεσήκωσε την ρωσική αριστοκρατία εναντίον του, με αποτέλεσμα να οργανωθεί και να πραγματοποιηθεί η δολοφονία του, στις 30 Δεκεμβρίου 1916.
Τα χρόνια πριν την ανέλιξή του
Ήταν γιος χωρικών από τη Σιβηρία και παρόλο που πήγε σχολείο, παρέμεινε αμόρφωτος σε σημείο που δεν ήξερε ούτε να γράφει.
Οι πνευματικές του αναζητήσεις τον οδήγησαν σε ηλικία 18 ετών σε μοναστήρι, όπου μυήθηκε στη διδασκαλία των «Μαστιγουμένων», μίας αίρεσης, τα μέλη της οποίας ονομάζονταν επίσης και πειθαρχούμενοι, κουκουλοφόροι ή δερόμενοι και οι οποίοι μαστιγώνονταν για λόγους μετανοίας ή εξιλέωσης. Διαστρεβλώνοντας τα κηρύγματα αίρεσης αυτής, ο Ρασπούτιν διατύπωσε δικό του δόγμα, σύμφωνα με το οποίο η σεξουαλική εξάντληση ήταν το καλύτερο μέσο για να φθάσει ο πιστός στην κατάσταση της «θείας αταραξίας», ώστε να βρεθεί πιο κοντά στον Θεό.
Η γνωριμία του με την άρχουσα τάξη
To 1903 ο Ρασπούτιν, παρέα με τη φήμη για τις υποτιθέμενες υπερφυσικές ικανότητές του, έφτασε στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί, χάρη σε μια μανία που είχε καταλάβει την υψηλή κοινωνία για τον μυστικισμό και τον αποκρυφισμό, κατάφερε να αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές σε αριστοκρατικούς κύκλους.
Η πρώτη επαφή του Ρασπούτιν με το αυτοκρατορικό ζεύγος ήταν το φθινόπωρο του 1905, όταν στη Ρωσία διαδραματίζονταν τα γεγονότα της γνωστής εξέγερσης ενάντια στη μοναρχία. Εκτός όμως από τα γεγονότα αυτά, την αυτοκρατορική οικογένεια είχε κλονίσει και η ανακάλυψη ότι ο Αλεξέι Νικολάγεβιτς, ο διάδοχος του θρόνου, ήταν αιμοφιλικός. Ο Ρασπούτιν, κατόρθωσε με αποστάγματα και γιατροσόφια δικής του εφεύρεσης να απαλύνει το πρόβλημα των αιμορραγιών του αγοριού και με το περιστατικό αυτό άρχισε μια δεκαετία κυριαρχίας του στις υποθέσεις της τσαρικής οικογένειας και του κράτους, αφού είχε φροντίσει να πείσει το ανήσυχο ζεύγος ότι η ζωή του παιδιού εξαρτιόταν από τον ίδιο.
Ο έκλυτος βίος του
thumb|left|225px|Απόσπασμα από τον Τύπο της εποχής αναφορικά με τον βίο και τον θάνατο του Ρασπούτιν (Εφημερίδα Εμπρός 12/1/1917) Μέχρι το 1911 η συμπεριφορά του Ρασπούτιν είχε πάρει διαστάσεις σκανδάλου και οι ερωτικές ιστορίες για τον ακόλαστο αυτό «καλόγερο» ήταν στα χείλη όλων. Τελικά, ύστερα από πιέσεις, ο Τσάρος εξόρισε τον ευνοούμενό του, αλλά κάτω από την επιμονή της τσαρίνας Αλεξάνδρας αναγκάστηκε να ανακαλέσει την απόφασή του λίγους μήνες αργότερα, καθώς δεν ήταν διατεθειμένος να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του γιου του ή να δυσαρεστήσει τη σύζυγό του, που ήταν φανατικά πιστή του Ρασπούτιν, επειδή της έλεγε πως ήταν «αγία» και πως την βλέπει στα όνειρά του με φωτοστέφανο.
Η δύναμη του τυχοδιώκτη χωρικού έφτασε στο απόγειό της μετά το 1915, όταν ο Νικόλαος έφυγε για το μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Τσάρος Νικόλαος ανέλαβε προσωπικά την ηγεσία του στρατού επειδή ο Ρασπούτιν ισχυρίστηκε ότι είδε σε όραμα, ότι σε αντίθετη περίπτωση θα χανόταν ο πόλεμος. Με την απουσία του Νικολάου, η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα διαδραμάτισε έναν πιο ενεργό ρόλο στη διακυβέρνηση και έτσι ο Ρασπούτιν κατάφερε να ασκεί σημαντική επιρροή διορίζοντας και παύοντας το προσωπικό του κράτους κατά τις επιθυμίες του. Η δύναμη αυτή τον έκανε να παραφέρεται και να αναγκάζει νομάρχες, υπουργούς και διευθυντές να εξευτελίζονται κολακεύοντας τον ευνοούμενο της τσαρίνας. Ο ίδιος ο Ρασπούτιν, αν άλλαζε γνώμη για την ικανότητα κάποιου στελέχους, έπειθε την Αλεξάνδρα να τον διώξει, λέγοντας απλά ότι «μπήκε ο διάβολος μέσα του» και κολακεύοντας ταυτόχρονα τη δική της αφέλεια λέγοντας ότι «βλέπει τον Χριστό να στέκει στο πλάι της».
Η πρώτη απόπειρα δολοφονίας του
Η αυξανόμενη υστερία για τον Ρασπούτιν είχε έλθει σε μια εποχή πολέμου, όπου οι ήττες του στρατού και οι στερήσεις βάραιναν πολύ στη συνείδηση όλων ώστε να μην ανέχονται πλέον τη δύναμη ενός ημι-αναλφάβητου αγρότη στην εξουσία. Παράλληλα, οι άνθρωποι που γνώριζαν από κοντά τη συμπεριφορά του έκριναν ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη χώρα. Ακολούθησαν έτσι κάποιες απόπειρες δολοφονίας του Ρασπούτιν, που όμως απέτυχαν. Σύμφωνα με το βιβλίο του Greg King «Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ρασπούτιν» (The Man Who Killed Rasputin), στις 29 Ιουνίου 1914, όταν εκείνος είχε επισκεφθεί τη γυναίκα και τα παιδιά του στη γενέτειρά του, στη Σιβηρία, του επιτέθηκε με μαχαίρι μία πρώην πόρνη, η Χιονία Γκούσεβα, που είχε γίνει μαθήτρια του μοναχού Ηλιοδώρου. Ο Ηλιόδωρος ήταν κάποτε φίλος του Ρασπούτιν, αλλά τον είχε σιχαθεί λόγω της συμπεριφοράς του προς την βασιλική οικογένεια, την οποία χρησιμοποιούσε μεν, αλλά μιλούσε άσχημα γι' αυτήν. Ο Ηλιόδωρος είχε σχηματίσει μια ομάδα από γυναίκες, τις οποίες είχε βλάψει ο Ρασπούτιν, με σκοπό να τον δυσφημίσει ή και να τον σκοτώσει. Η Γκούσεβα μαχαίρωσε τον Ρασπούτιν στην κοιλιά, κι όταν είδε τα σπλάχνα του να ξεπροβάλλουν φώναξε «σκότωσα τον αντίχριστο!». Όμως ο Ρασπούτιν χειρουργήθηκε και επέζησε. Η κόρη του Μαρία σημειώνει ότι μετά από αυτή την επέμβαση δεν ήταν πια ο ίδιος. Συχνά κουραζόταν εύκολα και έπαιρνε όπιο κατά του πόνου. Επίσης, δεν μπορούσε πλέον να μετακινηθεί πουθενά χωρίς την προσωπική του φρουρά.
Το τέλος του Ρασπούτιν
Εναντίον του Ρασπούτιν οργανώθηκε συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν πρόσωπα του συγγενικού περιβάλλοντος του Τσάρου, με σκοπό να τερματιστούν τα απανωτά πλήγματα που δεχόταν η μοναρχία σε μια τόσο ταραγμένη εποχή, την οποία τελικά θα ακολουθούσε η περίφημη Ρωσική επανάσταση. Τη νύχτα της 29ης προς την 30ή Δεκεμβρίου 1916, ο σύζυγος της ανιψιάς του Τσάρου, Γιουσούποφ, προσκάλεσε τον Ρασπούτιν στο σπίτι του και του προσέφερε δηλητηριασμένο κρασί και γλυκό.
Το τέλος του Ρασπούτιν όμως ήταν εξίσου επεισοδιακό με τη ζωή του. Ενώ ήπιε το δηλητηριασμένο κρασί, ζητά δεύτερο ποτήρι, τρώει και τα γλυκά, όμως δεν δείχνει κανένα ίχνος αδιαθεσίας. Υπάρχει η θεωρία ότι η ζάχαρη εξουδετέρωσε την επίδραση του δηλητηρίου. Έτσι, ο Γιουσούποφ τον πλησιάζει και του ρίχνει μια σφαίρα στην καρδιά. Ο Ρασπούτιν όμως καταφέρνει να συρθεί φωνάζοντας μέχρι την αυλή, όπου τον προφταίνουν και του αδειάζουν ολόκληρο γεμιστήρα επάνω του. Κατόπιν, πήραν το σώμα του, το τύλιξαν μέσα σε ένα χοντρό ύφασμα, του έδεσαν ένα βαρίδι και το φόρτωσαν σε ένα αμάξι για να το ρίξουν στο παγωμένο ποτάμι. Καθώς το ξεφόρτωναν όμως, διαπίστωσαν ότι το σώμα του ακόμα κινείτο και την επόμενη μέρα όλη η Ρωσία γνώριζε ότι ο Ρασπούτιν δεν έπαψε να ανασαίνει παρά μόνο μετά το ρίξιμό του στον ποταμό. Αυτό ήταν αρκετό ώστε τα λαϊκά αναγνώσματα να δημιουργήσουν ένα θρύλο γύρω από τον Ρασπούτιν, κάνοντας τους χωρικούς να φοβούνται το στοιχειωμένο πνεύμα του.
Υπάρχει ακόμα αναφορά ότι, καθώς έκαιγαν τη σορό του στην πυρά, πολλοί μάρτυρες τον είδαν να «ανακάθεται» μέσα από τις φλόγες, γεγονός που ενίσχυσε το μύθο που είχε δημιουργηθεί γύρω από το πρόσωπό του. Οι επιστήμονες λένε πως αυτό το συμβάν οφείλεται στο ότι δεν προετοίμασαν τη σορό πριν από την αποτέφρωση, διαδικασία που περιλαμβάνει το σπάσιμο των συνδέσμων των οστών. Έτσι, από την υπερβολική θερμότητα αυτοί συσπώνται και λυγίζουν και το αποτέλεσμα ήταν η ψευδαίσθηση ότι το πτώμα ανακάθισε στην πυρά!
Κινήσεις για την αποκατάστασή του
Για κάποιους Ρώσους, ο Ρασπούτιν παρέμεινε σύμβολο των αγροτικών τάξεων, και μέχρι σήμερα θέλουν να πιστεύουν ότι αυτά που λέγονταν εναντίον του ήταν απλώς φήμες. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1993, κάποιοι Ρώσοι εθνικιστές προσπάθησαν να αποκαταστήσουν τη φήμη του, ενώ μερικοί πρότειναν έως και την αγιοποίησή του. Όμως, νέα στοιχεία, που προέρχονταν από τις σημειώσεις αυτών που παρακολουθούσαν επί πληρωμή το σπίτι του Ρασπούτιν, και κατέγραφαν πότε έφευγε, πότε επέστρεφε και ποιοί τον επισκέπτονταν, ανέτρεψαν τους ισχυρισμούς περί αγιότητας. Σχολιάζοντας το αίτημα αγιοποίησής του, ο Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος είπε το 2003:
Όμως, βιβλία που εκδόθηκαν το 1919 ισχυρίζονται ότι οι πηγές από ανθρώπους που παρακολουθούσαν τον Ρασπούτιν είναι αμφισβητήσιμες, καθώς εκείνοι μπορεί να έγραφαν αυτά που ζητούσαν εκείνοι που τους πλήρωναν. Πάντως, η ενασχόληση του κόσμου με τον Ρασπούτιν δεν έχει σταματήσει.
Παιδιά του Ρασπούτιν
Η θεωρούμενη και μοναδική του κόρη, Μαρία, πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 1977 σε προάστιο του Λος Άντζελες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυστικιστές Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ρώσοι
Συσκευή εξόδου
Με τον όρο συσκευή εξόδου στους Η/Υ εννοούμε τις διάφορες μονάδες και τα τμήματα του υλικού εξοπλισμού του υπολογιστή, των οποίων ο σκοπός είναι να εξάγουν πληροφορία (δεδομένα) από τον υπολογιστή στον έξω κόσμο. Η πιο προφανής και απαραίτητη από τις συσκευές εξόδου είναι η οθόνη μέσω της οποίας ο υπολογιστής παρουσιάζει οπτικά τις πληροφορίες στον χρήστη. Άλλη σημαντική συσκευή εξόδου είναι ο εκτυπωτής, ο οποίος εξάγει πληροφορία σε έντυπη μορφή. Τον ίδιο ρόλο έχει και ο σχεδιογράφος (plotter). Συσκευή εξόδου είναι επίσης και τα ηχεία, ο βιντεοπροβολέας ο οποίος προβάλει την εικόνα σε μια οθόνη και τα ακουστικά, που έχουν την ίδια λειτουργία με τα ηχεία.
Συσκευές εξόδου: Οθόνη Εκτυπωτής Ηχεία κ.α
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Ηλεκτρονικός υπολογιστής
Χρύσω Ευρυτανίας
Η Χρύσω Ευρυτανίας βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Ευρυτανίας και ειδικότερα στην περιοχή των Αγράφων. Απέχει από το Καρπενήσι, την πρωτεύουσα του νομού, 48 χιλιόμετρα και υπάγεται στον καλλικρατικό Δήμο Αγράφων (τέως καποδιστριακός Δήμος Βίνιανης). Το χωριό βρίσκεται στο υψόμετρο των 720 περίπου μέτρων, φωλιασμένο στους βορειοανατολικούς πρόποδες του ελατόφυτου Καυκιού και του μεγαλόπρεπου βράχου Τούρλα.
Η κυρίαρχη μορφή βλάστησης είναι η ελάτη. Παράλληλα, λόγω των πολλών πηγών, που για αιώνες υδροδοτούν το χωριό, υπάρχουν και αρκετά πλατάνια. Αυτές οι πηγές επιπλέον αποτελούν και την πηγή ενέργειας, που κινεί το νερόμυλο του χωριού.
Τα μόνα παραδοσιακά κτίσματα, εκτός των εκκλησιών που αναφέρθηκαν πιο πάνω, είναι οι πετρόκτιστες τοξωτές βρύσες, που χρονολογούνται από την εποχή του Μυστρά. Επίσης, στο χωριό υπάρχουν δύο πέτρινα τοξωτά γεφύρια του 15ου αιώνα. Τα γεφύρια βρίσκονται κατά μήκος ενός μικρού ποταμού με το όνομα Χρυσιώτης.
Στη Χρύσω υπήρχε ο τάφος του Βεληγκέκα, ο οποίος δεν σώζεται, παρά υπάρχουν μόνο κάποια απομεινάρια.
Στην Τοπική Κοινότητα Χρύσως ανήκει επίσης ο συνοικισμός ο Άγιος Κωνσταντίνος, με 5 μόνιμους κατοίκους. Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό απαριθμούσε 42 κατοίκους. Η πληθυσμιακή διακύμανση του χωριού είναι η εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Άγιος Ιωάννης (Λεμεσός)
Ο Άγιος Ιωάννης είναι συνοικία του Δήμου Λεμεσού.
Τοποθεσία
Στα δυτικά συνορεύει με την Ομόνοια, στα βόρεια με τον Απόστολο Ανδρέα, στα ανατολικά με την Καθολική, στα νοτιοανατολικά με την Αρναουτογειτονιά και νότια με τα Τσιφλικούδια.
Πληθυσμός
Πριν την τουρκική εισβολή του 1974 στη συνοικία παρέμειναν αρκετοί Τουρκοκύπριοι, οι οποίο δεν εγκαταστάθηκαν στον τουρκοκυπριακό θύλακα μετά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-1964, και οι οποίοι συναναστρέφονταν στην καθημερινότητα με τους Ελληνοκύπριους.
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του Αγίου Ιωάννη παρουσιάζει αυξομειώσεις στην πορεία των χρόνων. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Ιωάννη όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Αθλητικές εγκασταστάσεις
Στη συνοικία Αγίου Ιωάννη βρίσκονται το Κλειστό Στάδιο Νίκος Σολομωνίδης (ιδιοκτησίας ΑΕΛ Λεμεσού) και το Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού (ιδιοκτησίας Απόλλων Λεμεσού).
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λεμεσού
Παλιρροϊκό ρεύμα
thumb|right|220px| Παλιρροιακό ρεύμα.
Παλιρροϊκό ρεύμα χαρακτηρίζεται το θαλάσσιο ρεύμα που παρατηρείται στις ακτές ως συνέπεια των παλιρροϊκών δυνάμεων που προκαλούν το φαινόμενο της παλίρροιας.
Το παλιρροϊκό ρεύμα είναι ιδιαίτερα αντιληπτό σε θαλάσσια στενά και διαύλους, και στην Ελλάδα μάλιστα στην Παλίρροια του Ευρίπου είναι ακόμη πιο έντονα αντιληπτό. Η δημιουργία του εν λόγω ρεύματος οφείλεται στις μορφολογικές ιδιαιτερότητες της περιοχής. Η ταχύτητά του φθάνει τους 8 κόμβους κατά τις ισημερινές συζυγίες, και τους 4,5 κόμβους στις συζυγίες των τροπών. Τα παλιρροϊκά ρεύματα μεταβάλλουν τη φορά τους ανάλογα με τα παλιρροϊκά φαινόμενα από τα οποία και προέρχονται (δηλαδή από την πλημμυρίδα ή την άμπωτη).
Παραπομπές
Ρεύμα
Υβόν Χάτον
Η Υβόν Χάτον (Yvonne Hutton, πατρικό όνομα: Yvonne Jeanne Mullins, Weymouth, Dorset, 31 Οκτωβρίου 1941 - Μάρτιος 1992) ήταν Αγγλίδα καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων, περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της στο ποδοσφαιρικό κόμικς Roy of the Rovers.
Ξεκίνησε να σχεδιάζει τον χαρακτήρα Ρόυ Ρέης και τους υπόλοιπους παίκτες της Μέλτσεστερ Ρόβερς στο περιοδικό "Tiger", από το 1967-68.
Η συνεργασία της διήρκεσε μέχρι και το 1978, με μια μικρή διακοπή ενδιάμεσα, όταν αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον συνάδελφό της David Sque.
Συνέχισε τη δουλειά της στο περιοδικό "Roy of the Rovers", με τις σειρές "Durrell's Palace" (1981–85), "Wayne's Wolves" (1985–86) "Kevin's Chance" (1986–87) "City" (1987–88) και "Terrible Twins" (1988–89).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
Qt (λογισμικό)
Το Qt είναι πλατφόρμα και βιβλιοθήκη ανάπτυξης γραφικών εφαρμογών με υποστήριξη πολλαπλών λειτουργικών συστημάτων. Η βιβλιοθήκη παρέχεται σε δύο εκδόσεις με διαφορετικές άδειες χρήσης — η πρώτη είναι ελεύθερη και ανοιχτού κώδικα και η δεύτερη εμπορική.
Ιστορικά στοιχεία
Η βιβλιοθήκη αναπτύχθηκε αρχικά από τους Haavard Nord και Eirik Chambe-Eng, με αφετηρία το 1991. Το 1992, ο Eirik πρότεινε την ιδέα των signals και slots, ενός νέου παραδείγματος ανάπτυξης γραφικών εφαρμογών, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Qt και αργότερα από άλλες γραφικές βιβλιοθήκες.
Για την ανάπτυξη και την εμπορική αξιοποίηση της βιβλιοθήκης οι δυο συνεργάτες ίδρυσαν στις 4 Μαρτίου 1994 την εταιρεία Quasar Technologies, η οποία μετέπειτα μετονομάστηκε σε Trolltech. Η βιβλιοθήκη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 20 Μαΐου 1995 στον ιστοχώρο, ενώ ανακοινώθηκε επίσημα στην ομάδα συζήτησης   στις 26 Μαΐου του ίδιου έτους. Η πρώτη αυτή έκδοση, όπως και όλες οι μετέπειτα εκδόσεις, διανέμονταν υπό δυο άδειες (μία για επαγγελματική χρήση και μία για ανάπτυξη λογισμικού ανοιχτού κώδικα).
Πρώτοι πελάτες της εταιρείας Trolltech ήταν η νορβηγική εταιρεία Metis και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος. Ως τα τέλη του 1996, η εταιρεία είχε πουλήσει συνολικά 18 άδειες σε 8 πελάτες από όλο τον κόσμο.
Στις 14 Οκτωβρίου 1996 ο Matthias Ettrich ανακοινώνει στις ομάδες συζήτησης,   και    την αρχή ανάπτυξης του γραφικού περιβάλλοντος KDE (αρχικά ως Kool Desktop Environment), το οποίο θα βασίζονταν πάνω στην ελεύθερη και ανοιχτού κώδικα έκδοση της βιβλιοθήκης Qt. Ο ίδιος προσχώρησε στην εταιρεία Trolltech λίγο αργότερα, το 1998.
Στο φως της κριτικής της μη-ελεύθερης άδειας ανοιχτού κώδικα που χρησιμοποιούσε η βιβλιοθήκη Qt εκείνη την εποχή (Qt Licence), ιδρύεται τον Φεβρουάριο του 1997 η KDE-FreeQt Foundation, η οποία διασφαλίζει την αέναη ελεύθερη διαθεσιμότητα της βιβλιοθήκης για την ανάπτυξη ελεύθερου λογισμικού.
Στις 28 Ιανουαρίου 2008 η εταιρεία Nokia ανακοίνωσε την εξαγορά της Trolltech έναντι του ποσού 135 εκατ. δολαρίων ΗΠΑ. Τον Μάρτιο του 2011 η Nokia ανακοίνωσε την πώληση της ιδιοκτησίας της Qt στην εταιρία Digia. Αργότερα, η Digia ίδρυσε μια θυγατρική εταιρία, το Qt Company, η οποία θα επικεντρωνόταν αποκλειστικά στην ανάπτυξη της βιβλιοθήκης και του οικοσυστήματος Qt.
Χρήση
Η βιβλιοθήκη Qt χρησιμοποιείται εκτενώς για την ανάπτυξη τόσο εμπορικού λογισμικού όσο και ελεύθερου λογισμικού και λογισμικού ανοιχτού κώδικα, σε διάφορες πλατφόρμες και λειτουργικά συστήματα. Υπάρχουν επίσης παραδείγματα δημοφιλών εφαρμογών (Spotify, MuseScore) και παιχνιδιών που βασίζονται πάνω στην έκδοση της βιβλιοθήκης Qt για Android.
Εκδόσεις
{{legend|#FA8072|Η έκδοση δεν υποστηρίζεται πλέον}} {{legend|#FCED77|Παλιά έκδοση που ακόμα υποστηρίζεται}} {{legend|#A0E75A|Πρόσφατη έκδοση}} {{legend|#87CEEB|Μελλοντική έκδοση}}
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες υπολογιστών Κατηγορία:Διαλειτουργικό λογισμικό
Okja
Η πλοκή ταινία αφορά ένα κορίτσι από μία επαρχία της Νότιας Κορέας, η οποία μεγάλωσε μαζί με ένα μεταλλαγμένο ζώο, ένα "σούπερ-γουρούνι". Το πρότζεκτ της εταιρείας που προχώρησε στη μετάλλαξη του ζώου αυτού ήταν δήθεν φιλοζωικού περιεχομένου κι αντί να σφάζονται ζωντανά, θα σφάζονταν μεταλλαγμένα, τα οποία θα είχαν και τέλεια ποιότητα. Τα όσα από αυτά δημιουργήθηκαν τα έστειλαν σε διάφορες αγροτικές περιοχές ανά τον κόσμο, με σκοπό να αναθρεφτούν και να σφαχτούν στην κατάλληλη ηλικία. Όμως, το προαναφερθέν κορίτσι δεν ήθελε να το δώσει γιατί είχε δεθεί υπερβολικά μαζί του, και μαζί με μία φιλοζωική οργάνωση (Animal Liberation Front) προσπαθούν το αποσοβήσουν, βρισκόμενοι ενάντια στις αρχές και στην εταιρεία, τη Mirando Corporation.
Η ταινία γυρίστηκε αρχικά στη Σεούλ, Νότια Κορέα, ενώ γυρίσματα έγιναν και στον Καναδά, από το 2016. Το έργο έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Καννών, στις 19 Μαΐου 2017, κατόπιν κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 28 Ιουνίου 2017 και την επόμενη μέρα και στη Νότια Κορέα. Η ταινία συναντήθηκε με ενθουσιασμό στο Φεστιβάλ,  όχι όμως από την αρχή του, αφού ακούστηκαν μερικά γιουχαρίσματα, ενώ και οι κριτικές που την ακολούθησαν ήταν πολύ θετικές. Η ταινία υπήρξε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα, χωρίς να την κερδίσει. Εμπορικά, επίσης, η ταινία δεν υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Ταινίες με κορεατική γλώσσα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πονγκ Τσουν-χο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Plan B Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σεούλ
Μάξγουελ Φράι
Ο Μάξγουελ Φράι (Maxwell Φράι) (2 Αυγούστου 1899 – 3 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Άγγλος αρχιτέκτονας του μοντερνισμού του 20ου αιώνα γνωστός για τα έργα του στη Βρετανία, την Αφρική και την Ινδία. ο Φράι μεγάλωσε για να ευνοήσει το νέο μοντερνιστικό στυλ, και συνεργάστηκε με επιφανείς συναδέλφους όπως ο Βάλτερ Γκρόπιους, ο Λε Κορμπυζιέ και ο Pierre Jeanneret. Αποτέλεσε σημαντική επιρροή σε μια γενιά νέων αρχιτεκτόνων. Ανάμεσα στους νεότερους συναδέλφους με τους οποίους συνεργάστηκε ήταν ο Denys Lasdun.
Στη δεκαετία του 1940 ο Φράι σχεδίασε κτίρια για χώρες της Δυτικής Αφρικής που ήταν τότε μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, όπως η Γκάνα και η Νιγηρία. Στη δεκαετία του 1950 ο ίδιος και η σύζυγός του, η αρχιτέκτονας Jane Drew, εργάστηκαν για τρία χρόνια σε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την δημιουργία της νέας πρωτεύουσας του Παντζάμπ στο Τσαντιγκάρ.
Το εύρος των έργων του Φράι στη Βρετανία φτάνει από σιδηροδρομικούς σταθμούς, μέχρι κατοικίες, ακόμα και μεγάλα έργα που στεγάζουν εταιρικές έδρες. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι το Kensal House στο Ladbroke Grove στο Λονδίνο για το οποίο έθεσε στόχο την εξασφάλιση υψηλής ποιότητας σε συνδυασμό με το χαμηλό κόστος κατασκευής. Για το έργο αυτό συνεργάστηκε με την Ελίζαμπεθ Denby.