cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπενελούξ
Η ίδρυσή της συνέβαλε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), αν και οι άμεσοι πρόδρομοι της ΕΕ ιδρύθηκαν αργότερα (η ΕΚΑΧ το 1951 και η ΕΟΚ το 1957). Οι τρεις χώρες ήταν επίσης ιδρυτικά μέλη αυτών των οργανώσεων, μαζί με τη Δυτική Γερμανία, τη Γαλλία, και την Ιταλία. Η Συνθήκη της Ρώμης αρθ. 306 ορίζει ότι οι διατάξεις αυτής της Συνθήκης δεν θα αποκλείσουν την ύπαρξη ή την ολοκλήρωση των περιφερειακών ενώσεων μεταξύ του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, ή μεταξύ του Βελγίου, του Λουξεμβούργου και των Κάτω Χωρών, μέχρι το σημείο που οι στόχοι αυτών των περιφερειακών ενώσεων δεν επιτυγχάνονται από την εφαρμογή αυτής της Συνθήκης. Αυτό το άρθρο παρέμεινε αμετάβλητο ως αρθ. IV- 441 του Ευρωπαϊκού Συντάγματος.
Το Κοινοβούλιο της Μπενελούξ (αρχικά καλούμενο Διακοινοβουλευτικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο) δημιουργήθηκε το 1955. Αυτή η κοινοβουλευτική συνέλευση αποτελείται από 21 μέλη του ολλανδικού Κοινοβουλίου, 21 μέλη των βελγικών εθνικών και περιφερειακών Κοινοβουλίων, και 7 μέλη του Κοινοβουλίου του Λουξεμβούργου.
Η Συνθήκη για την ίδρυση της Οικονομικής Ένωσης της Μπενελούξ υπογράφηκε το 1958 και τέθηκε σε ισχύ το 1960 για να προωθήσει την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, του κεφαλαίου, των υπηρεσιών, και των εμπορευμάτων στην περιοχή. Η Γενική Γραμματεία της βρίσκεται στις Βρυξέλλες. Η ενοποίηση του νόμου των τριών χωρών της Μπενελούξ επιτυγχάνεται κυρίως από τους κανονισμούς του Συμβουλίου των υπουργών της, που δεσμεύουν μόνο τα τρία κράτη, αλλά δεν ισχύουν άμεσα στις εσωτερικές νομικές διαταγές τους. Υπάρχει επίσης ένας μεγάλος αριθμός συμβάσεων της Μπενελούξ σε ένα ευρύ φάσμα των περιεχομένων.
Το 1965, υπογράφηκε η Συνθήκη για την ίδρυση ενός Δικαστηρίου της Μπενελούξ. Τέθηκε σε ισχύ το 1975. Το δικαστήριο, που αποτελείται από δικαστές από τα ανώτατα δικαστήρια των τριών κρατών, πρέπει να εγγυάται την ομοιόμορφη ερμηνεία των κοινών νομικών κανόνων. Αυτό το διεθνές δικαστικό όργανο βρίσκεται στις Βρυξέλλες.
Η Μπενελούξ είναι ιδιαίτερα ενεργή στον τομέα της πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι τρεις χώρες καθιέρωσαν το Γραφείο Σημάτων της Μπενελούξ και το Γραφείο Σχεδίων της Μπενελούξ, και τα δύο με έδρα τη Χάγη. Το 2005 ολοκλήρωσαν τη Συνθήκη για την ίδρυση μιας Οργάνωσης της Μπενελούξ για την Πνευματική Ιδιοκτησία που θα αντικαταστήσει και τα δύο γραφεία με την έναρξη ισχύος της.
Η Συνθήκη για την ίδρυση της οικονομικής ένωσης της Μπενελούξ έληξε το 2010. Αντικαταστάθηκε από ένα νέο νομικό πλαίσιο, λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις από τη δεκαετία του '50 και μέσα στα τρία κράτη μέλη και σχετικά με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, το οποίο υπεγράφη στις 17 Ιουνίου 2008.
Πηγές
Κατηγορία:Περιοχές της Ευρώπης Κατηγορία:Ιστορία των Κάτω Χωρών Κατηγορία:Οικονομική ιστορία του Βελγίου Κατηγορία:Οικονομική ιστορία του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί Κατηγορία:Υπερεθνικές ενώσεις
ΑΕΚ Ολύμπιανς Λόντον Οντάριο
thumb|right|250px|Το έμβλημα της ΑΕΚ Ολύμπιανς. Η ΑΕΚ Λόντον (AEK Olympians FC - AEK OFC) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Λόντον της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Ιδρύθηκε το 1997 ως "AEK Λόντον". Έχει την υποστήριξη της "Ολυμπιακής Αθλητικής Ομοσπονδίας" (The Olympic Athletic Association), της Ελληνικής Κοινότητας (Hellenic Community Center) και της Ενορίας της Αγ. Τριάδας του Λόντον (The Agia Triada Greek Orthodox Church of London, Ontario). Πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα του Δυτικού Οντάριο (Western Ontario Soccer League), στην ανώτερη κατηγορία (Premier Division), όπου ως το 2008 μετείχε με το όνομα "ΑΕΚ Λόντον" (AEK London) ή "ΑΕΚ Ολύμπικς" (ΑΕΚ Olympics) και κιτρινόμαυρα χρώματα. Στη συνέχεια μετέχει ως "AEK London Olympians Soccer Club" (ΑΕΚ Λόντον "Ολύμπιοι" ή "Ολυμπιονίκες"), διότι είναι κλάδος του ευρύτερου αθλητικού ομίλου της ελληνικής κοινότητας: "AEK London Olympians - ALO". Αγωνίζεται στις αθλητικές εγκαταστάσεις "Hellenic Centre" 133 Southdale Rd. W., London. Η "ALO" διατηρεί άλλη μια ομάδα, που αγωνίζεται στη 2η κατηγορία της Λίγκας του Δυτικού Οντάριο, με το όνομα "Ολύμπιανς" ή "Ολύμπιανς-ΑΕΚ" (Olympians AEK London).
Η ΑΕΚ Λόντον έχει κατακτήσει πέντε πρωταθλήματα Δυτ. Οντάριο, ένα Κύπελλο Οντάριο, ενώ το 2006 έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Καναδά, όπου ηττήθηκε με 0-1 από την επαγγελματική "Τορόντο Λυνξ". Επίσης, έχει κερδίσει πολλούς μικρότερους τίτλους. Θεωρείται η κορυφαία ποδοσφαιρική ομάδα του Οντάριο από το 2006 και εντεύθεν.
Ιστορικό
thumb|right|250px|To παλιό έμβλημα της ΑΕΚ Λόντον. Η ΑΕΚ Λόντον ιδρύθηκε το 1997 και από το 1998 εντάχθηκε στο πρωτάθλημα Δυτ. Οντάριο (WOSL), στην 3η κατηγορία. Ιδρύθηκε από φίλους της ΑΕΚ και είχε έμβλημα το δικέφαλο αετό. Έχοντας ως βασικούς συντελεστές τον Τομ Κουζούνα (παίκτη και εν συνεχεία προπονητή και γενικό μάνατζερ) και τον Τζον Δρελιώζη (τερματοφύλακα) ανέβηκε σύντομα τις κατηγορίες και το 2002 ανέβηκε στην ανώτερη κατηγορία (Πρέμιερ) της Λίγκας. Τότε ανέλαβε ως επικεφαλής προπονητής ο Μάρτιν Πέιντερ, ο οποίος την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2003 και σε άλλα τέσσερα πρωταθλήματα ως το 2010.
Παράλληλα κυριάρχησε στα διάφορα κύπελλα που συμμετείχε κατακτώντας τέσσερα Λιγκ Καπ και τέσσερα Πρέμιερ Καπ. Το 2008 αναδείχθηκε κυπελλούχος Οντάριο, που ήταν ο πρώτος πολιτειακός της τίτλος και στη συνέχεια κατέκτησε την 5η θέση του Ερασιτεχνικού Κυπέλλου Καναδά (Canadian National Challenge Cup). Όμως, τη μεγαλύτερη διάκριση πέτυχε το 2006, όταν έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Καναδά και έγινε γνωστή σε εθνικό επίπεδο. Στην τρελή αυτή πορεία απέκλεισε μεταξύ άλλων την επαγγελματική Λόντον Σίτι, ενώ αποκλείστηκε δύσκολα χάνοντας μόλις 1-0 από τους Τορόντο Λυνξ, μια ομάδα καθαρά επαγγελματική, που αγωνίζεται στην επαγγελματική λίγκα USL των ΗΠΑ. Το 2008 απορρόφησε την άλλη ελληνική ομάδα της πόλης Ολύμπιανς Λόντον Οντάριο, η οποία συνεχίζει να μετέχει στις μικρές κατηγορίες, και φέρει το όνομα "ΑΕΚ Ολύμπιανς".
Στα ημιτελικά Κυπέλλου Καναδά
Στην απίθανη πορεία του 2006 που έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Καναδά (Open Canada Cup) αντιμετώπισε τις ομάδες:
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Καναδά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά
Γενικές εκλογές στην Ιαπωνία (2017)
Οι 48ες γενικές εκλογές της Βουλής των Αντιπροσώπων πραγματοποιήθηκαν στις 22 Οκτωβρίου 2017. Η ψηφοφορία διεξήχθη σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες αντιπροσώπων της Ιαπωνίας – 289 μονοεδρικές και έντεκα μπλοκ με αναλογική εκπροσώπηση προκειμένου να διοριστούν όλα τα 465 μέλη (επί συνόλου 475) της Βουλής των Αντιπροσώπων και την Κάτω Βουλή της Δίαιτας της Ιαπωνίας με 707 μέλη. Ο κυβερνών συνασπισμός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (LDP) του πρωθυπουργού Σίνζο Άμπε και το Komeito διατήρησαν τις έδρες τους, κερδίζοντας την τέταρτη θητεία τους και διατήρησαν την ειδική πλειοψηφία των δύο τρίτων, προκειμένου να αναθεωρηθεί το Άρθρο 9 του Ιαπωνικού Συντάγματος.
Αποτελέσματα
thumb|Η Βουλή μετά τις εκλογές του 2017. Ο συνασπισμός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (δεξιά) και του κόμματος Κομέιτο αναμενόταν να καταλάβουν 300 από τις 465 έδρες της ιαπωνικής Βουλής. Ο Άμπε εξασφάλισε και νέα θητεία στην πρωθυπουργία.
Παραπομπές
2017 Ιαπωνια
Ενέργεια στην Ελλάδα
thumb|225x225px|Μια μονάδα απόσταξης που ανήκει στα [[Ελληνικά Πετρέλαια.]] Η ενέργεια στην Ελλάδα παρέχεται ως επί το πλείστον από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ). Τον Ιανουάριο 2021 η ΔΕΗ κατείχε το 67,15% μεριδίου αγοράς της ζήτησης ενέργειας στην Ελλάδα. Η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα προέρχεται κατά κόρον από φυσικό αέριο (42% ήτοι 1998 MW), ακολουθούν οι ΑΠΕ με 741 MW ή το 16% παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ο λιγνίτης το 4% με 190 MW και τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια με 167 MW ή το 3%. Το υπόλοιπο 35%, από τη συνολική ζήτηση των 4.850 MW ή 1672 MW προέρχεται από το ισοζύγιο διασυνδέσεων (479 MW από Ιταλία, 103 MW από Αλβανία, 280 MW από Βόρεια Μακεδονία, 339 MW από Βουλγαρία και 471 MW από Τουρκία).
Το 2008 οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αντιπροσώπευαν το 8% της συνολικής κατανάλωσης ενέργειας της χώρας, με μια μικρή αύξηση σε σχέση με το 7,2% που υπολογίστηκε το 2006, αλλά εξακολούθησε να υπολείπεται του μέσου όρου του 10% της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2008. Το 10% των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας της χώρας προέρχεται από την ηλιακή ενέργεια, ενώ οι περισσότεροι ενεργεία προέρχονται από τη βιομάζα και την ανακύκλωση αποβλήτων. Το 2013, σύμφωνα με τον ανεξάρτητο διαχειριστή μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα (ΑΔΜΗΕ), το περισσότερο από το 20% της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα έχει παραχθεί από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και υδροηλεκτρικά συστήματα ισχύος. Το ποσοστό αυτό, τον Απρίλιο ανήλθε σε 42%. Η Ελλάδα σήμερα δεν έχει πυρηνικά εργοστάσια σε λειτουργία, ωστόσο το 2009 η Ακαδημία Αθηνών πρότεινε ότι η έρευνα για την δυνατότητα δημιουργίας ελληνικών πυρηνικών εργοστασίων έχει αρχίσει.
Ιστορία
250px|μικρογραφία|[[Κοίτασμα του Πρίνου|Κοίτασμα πετρελαίου στον Πρίνο]] Στην Ελλάδα άρχισαν να εμφανίζονται εγκαταστάσεις ηλεκτρικής ισχύος το 1889 στην Αθήνα από τη Γενική Εταιρεία Εργοληψιών, κατασκευάζοντας την πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στην οδό Αριστείδου. Στην, τουρκικής κατοχής, ακόμη, Θεσσαλονίκη, μελγική εταιρεία αναλαμβάνει το ίδιο έτος την κατασκευή εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Το 1896, η Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρεία αγοράζει την επιχείρηση ηλεκτροφωτισμού από τη Γενική Εταιρεία Εργοληψιών και ιδρύει εργοστάσιο στο Νέο Φάληρο. Το 1903 είχε ισχύ 3MVA και το 1949 η ισχύς της ήταν 43 MVA. Το 1925 ιδρύεται η Γενική Ηλεκτρική Εταιρεία, γνωστή ως Power. Αποτελούσε σύμπραξη του δημοσίου, ελληνικών τραπεζών και Άγγλων επιχειρηματιών. Από αυτό το σχήμα δημιουργήθηκαν ακολούθως δύο εταιρείες, η Ηλεκτρική Εταιρεία Παραγωγής και η Ηλεκτρική Εταιρεία Διανομής. Μετά τη συγχώνευση των δύο παραπάνω, δημιουργήθηκε η Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιώς (ΗΕΑΠ). Τον έλεγχο και τη διοίκηση της ΗΕΑΠ (POWER) είχε ο οίκος HOLDING COMPANY WHITE HALL GROUP του Λονδίνου. Εκτός των παραπάνω εταιρειών υπήρχαν, μέχρις ότου ιδρυθεί η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, 400 περίπου επιχειρήσεις που εξυπηρετούσαν σχεδόν ισάριθμες πόλεις και κωμοπόλεις. Αυτές είχαν δημοτικό, κοινοτικό, ή ιδιωτικό χαρακτήρα και λειτουργούσαν σχεδόν από τις αρχές του 20ού αιώνα, όπως της Χαλκίδας (1902), του Πύργου (1903), της Τρίπολης (1904), των Τρικάλων (1906), κ.λπ. Στην αρχή του εξηλεκτρισμού, η διανομή γινόταν με συνεχές ρεύμα, γεγονός που περιόριζε την απόσταση μεταφοράς. Έτσι, π.χ. για να εξυπηρετηθεί η Θεσσαλονίκη υπήρχαν στον Λευκό Πύργο εργοστάσιο και τρία πλοία, σε διαφορετικές τοποθεσίες, που τροφοδοτούσαν με ισχύ τα διάφορα σημεία της πόλης. Η εφαρμογή εναλλασσόμενου ρεύματος άρχισε μετά το 1945. Τον Αύγουστο του 1950 ιδρύθηκε με τον Νόμο 1468/1950 η ΔΕΗ, στην οποία υποχρεωτικά περιήλθαν σταδιακά, κατόπιν εξαγοράς, όλες οι επιχειρήσεις παραγωγής, μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας μέχρι το 1956. Η ίδρυση της ΔΕΗ απέβλεπε στους εξής τρεις σκοπούς:
Από τις 234 GWh το 1939, η παραγωγή ανήλθε σε 1.350 GWh το 1956 και 5.690 GWH το 1966. Το 41% παραγωγής προερχόταν από τον λιγνίτη, το 31% από από υδροηλεκτρικά εργοστάσια και το 28% από πετρέλαιο και κλασματικές αποστάξεις του. Η παραγωγή αυξήθηκε κατά 420% τη δεκαετία 1956-1966.
Στις 6 Δεκεμβρίου 1971 πραγματοποιείται η πρώτη, μα άκαρπη, γεώτρηση ανοικτά του Πρίνου. Την 1η Φεβρουαρίου 1974, η ερευνητική γεώτρηση «ΠΡΙΝΟΣ-1» ανακαλύπτει το κοίτασμα «ΠΡΙΝΟΣ» με δοκιμαστική ροή 2.950 βαρελιών αργού πετρελαίου την ημέρα.
Το 2001 ιδρύονται οι ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ – ΠΑΡΑΓΩΓΗ & ΕΜΠΟΡΙΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ Α.Ε. και της ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ ΑΙΟΛΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε., οι πρώτοι ιδιώτες στον τομέα αυτόν μετά από την ίδρυση της ΔΕΗ.
Αιολική ενέργεια
250px|μικρογραφία|Στατιστικά παραγωγής [[Αιολική ενέργεια|αιολικής ενέργειας|αριστερά]]
Παραγωγή ενέργειας
Το φορτίο συστήματος είναι 8.625 MWh, με πτωτικές τάσεις τις πρώτες πρωινές ώρες και ανοδικές από το απόγευμα και έπειτα.
250px|μικρογραφία|Ισοζύγιο άνθρακα
Λαοί της Θάλασσας
thumb|right|350px|Ο Φαραώ Ραμσής Γ' εναντίον των Λαών της Θάλασσας. Ανάγλυφο στο [[Μεντινέτ Χαμπού.]] Με τον όρο Λαοί της Θάλασσας χαρακτηρίζουν οι σύγχρονοι ιστορικοί εν γένει διάφορους αλλά συγκεκριμένους λαούς της εποχής του Νέου βασιλείου της Αρχαίας Αιγύπτου. Τους λαούς αυτούς οι Αιγύπτιοι τους ονόμαζαν «Ξένους». Στις αρχές του 12ου αιώνα π.Χ. οι Λαοί της Θάλασσας είχαν γίνει σοβαρή πολεμική απειλή για την Αίγυπτο, ενώ μαζικές ήταν οι εισβολές τους στη Χεττιτική αυτοκρατορία και σε άλλα κράτη της Μέσης Ανατολής. Πιθανώς πρόκειται για τους ίδιους πολεμιστές που είχαν επιτεθεί και στην πόλη-κράτος Ουγκαρίτ το 1192 π.Χ.
Τα αίτια
Με τις εξελίξεις στο τέλος της Εποχής του Χαλκού, άρχισαν από το 1220 π.Χ. και μετά σημαντικές μεταβολές στο ναυτιλιακό εμπόριο που γινόταν στη Μεσόγειο. Οι Χετταίοι άρχισαν να γνωρίζουν τις πρώτες δυσκολίες γύρω στο 1210 π.Χ., όταν λόγω κάμψης τής οικονομίας τους ζήτησαν τη βοήθεια των Αιγυπτίων, για να τους προμηθεύσουν με σιτηρά. Προφανώς όμως δεν μπόρεσαν να βελτιώσουν την κατάσταση και έτσι λίγα χρόνια αργότερα οι Χετταίοι αναγκάστηκαν να βρουν καινούργια εδάφη προς κατοίκηση. Τα αρχαιολογικά ευρήματα και αρχαία κείμενα από την εποχή αυτή δείχνουν συνολικά ότι το εμπόριο είχε αρχίσει να παραλύει σε μεγάλη κλίμακα, κάνοντας ζημιά στους τότε πολιτισμούς μέχρι και στο Αιγαίο.
Εκτός αυτού γίνονταν μαζικές μετακινήσεις λαών από τη δύση μέσω της ξηράς για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ανάγλυφα στον νεκρικό ναό του Ραμσή Γ΄ στο Μεντινέτ Χαμπού, στις Θήβες της Αιγύπτου, δείχνουν καραβάνια από οικογένειες φορτωμένες με όλα τα υπάρχοντά τους και με βοϊδάμαξες να εγκαταλείπουν τα χωριά τους. Οι μετανάστες αυτοί είχαν για αρχικό προορισμό τους τις μικρασιατικές περιοχές του Χάττι και της Κιζζουβάτνας, και αργότερα την περιοχή του Λεβάντε και την Κύπρο.
Η επίθεση στην Αίγυπτο
thumb|Το κείμενο του Μερνεπτά.
Η πρώτη εισβολή
Σε επιγραφές από το Καρνάκ και της Άθλιβης του 5ου έτους του φαραώ Μερνεφθά αναφέρεται η Μάχη του Περιρέ, δυτικά του Δέλτα του Δέλτα του Νείλου, γύρω στις 15 Απριλίου 1208 π.Χ.. Η Αίγυπτος είχε δεχτεί την επίθεση μιας συμμαχίας των Λίβυων με τους Λαούς της Θάλασσας. Αρχηγός της συμμαχίας ήταν ο Λίβυος βασιλιάς Μεριρί (Mrjj στο αιγυπτιακό κείμενο ) ακολουθούμενος από τις δυνάμεις των Σερντέν ή Σαρντάνα (Šrdn), Σεκελές ή Σακάλσα (Škrš), Αχαϊβάσα ή Εκβές (Ikws), Λούκα ή Λουκού (Lk, Λύκιοι), Τερές ή Τουρσά (Trs), Μεσβές (γείτονες και σύμμαχοι των Λιβύων). Η επίθεση αποκρούστηκε μετά από σκληρή μάχη έξι (6) ωρών στην έρημο, ενώ οι νικητές αποκόμισαν άφθονα λάφυρα. Το 2ο έτος του Ραμσή Β΄ επιτέθηκε στο Δέλτα του Νείλου η πειρατική φυλή Σερντέν, ο Ραμσής τους νίκησε και συνέλαβε πολλούς από αυτούς ως αιχμαλώτους. Τα γεγονότα καταγράφονται από τους Αιγυπτίους στην Τάνις Στήλη Β΄. Μια επιγραφή στην νικηφόρα στήλη του Ραμσή Β΄ στο Τάνις περιγράφει αναλυτικά την ήττα των πειρατών, στην συνέχεια ο Ραμσής Β΄ υπερηφανεύεται ότι απάλλαξε τις ακτές της χώρας του από τον επικίνδυνο εχθρό:
"οι άτακτοι Σερντέν έφτασαν με τα πλοία τους στις ακτές της θάλασσας μου, κανείς δεν μπορούσε να τους νικήσει"
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Σαρντάνα χρησιμοποιούντο ως μισθοφόροι στον αιγυπτιακό στρατό τουλάχιστον από την εποχή του Ραμσή Β'. Με την επιστροφή του έδωσε εντολή στους γραφιάδες του να γράψουν ένα ποίημα που να υμνεί τις επιτυχίες του στην μάχη έμεινε γνωστό ως το "Ποίημα του Πενταύρου". Στο ποίημα φαίνεται η μεγάλη συμβολή στην νίκη που είχαν οι αιχμάλωτοι του οι πρώην εισβολείς Λαοί της Θάλασσας, τον βοήθησαν όχι μόνο πολεμικά αλλά και στρατιωτικά, του έδωσαν ιδέες πως να χωρίσει τον στρατό του. Το ποίημα καταγράφει τέλος τους εχθρούς του συμμάχους των Χετταίων, σε μερικούς από αυτούς ανήκαν άλλοι από τους Λαούς της θάλασσας που θα βρεθούν στις μεγάλες μεταναστεύσεις του 12ου αιώνα π.Χ. Οι Εκβές έχουν συνδεθεί στο παρελθόν από ερευνητές με τους Αχιγιάβα των χεττιτικών κειμένων και μέσω αυτών με τους Αχαιούς. Επίσης, σε επιγραφές από το Καρνάκ και τη Στήλη της Άθλιβης αναφέρεται ο τίτλος "Από τις χώρες της Θάλασσας" μόνο μετά από το Εκβές, ενώ ο Αμερικανός αρχαιολόγος και ιδρυτής του Ασιατικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου του Σικάγου, Τζέιμς Χένρυ Μπρίαστεντ έγραψε σε μια υποσημείωση σχετικά με τον όρο αυτό:
"Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτή η ονομασία, τόσο εδώ (Στήλη του Καρνάκ) όσο και στη Στήλη της Άθλιβης (1.13), εισάγεται μόνο μετά από το Εκβές. Στη Στήλη της Άθλιβης, το Εκβές κόβεται με έναν αριθμό από την προηγούμενη, δείχνοντας ότι ο όρος εκεί ανήκει μόνο σε αυτούς".
Η δεύτερη εισβολή
Η δεύτερη εισβολή στην Αίγυπτο πήρε τη μορφή συνδυασμένης επίθεσης από ξηρά και θάλασσα και συνέβη το 1186 π.Χ., το 8ο έτος της βασιλείας του φαραώ Ραμσή Γ'. Περιγράφεται σε επιγραφή του ναού της Μεντινέτ Χαμπού, στην οποία ο Ραμσής Γ' εξιστορεί την επίθεση που δέχτηκε ως εξής:
Επίσης, στους παπύρους του Χάρρις, μια συλλογή κειμένων του Ραμσή Γ' που συντάχθηκε λίγο μετά τον θάνατό του, αναφέρεται η πολεμική νίκη του Φαραώ κατά των Λαών της Θάλασσας.
Στα ανάγλυφα της Μεντινέτ Χαμπού οι Λαοί της Θάλασσας παρουσιάζονται ως εξής:
Όλοι τους όμως φορούν κοντές φούστες ή ποδιές στη μέση, και συνήθως δεν έχουν μούσι. Συχνά φορούν πανοπλίες. Είναι οπλισμένοι με ασπίδες στρογγυλές, δόρυ μακρύ, δόρυ κοντό και σπαθιά. Τα καράβια τους είναι όλα της ίδιας κατασκευής με πανιά και μια χαρακτηριστική κεφαλή πουλιού στο ένα άκρο και κεφαλή ζώου στο άλλο (έμβολο). Από την ενδυμασία τους συμπεραίνουμε ότι είναι μεσογειακής καταγωγής, τα πλοία τους επίσης.
Ερμηνείες της καταγωγής των πολεμιστών
thumb|Χάρτης της αρχαίας Ανατολής τον 13ο αιώνα π.Χ. Η ερμηνεία της προέλευσης των Λαών της Θάλασσας είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και περίπλοκα ζητήματα της σύγχρονης αρχαιολογικής έρευνας.
Ινδοευρωπαϊκές εισβολές
Πολλοί παλαιοιστορικοί, γλωσσολόγοι και αρχαιολόγοι υπέθεσαν αρχικά ότι οι Λαοί της Θάλασσας ήταν ως επί το πλείστον κάποια Ινδοευρωπαϊκά φύλλα που με την κάθοδό τους επέφεραν το τέλος του Μυκηναϊκού πολιτισμού στην Πύλο στις Μυκήνες και αλλού, καθώς και το τέλος του βασιλείου του Χετταίου Σουππιλουλιουμα Β'.
Πειρατές και Μυκηναίοι
Άλλοι είπαν, ότι οι Λαοί της Θάλασσας ήταν απλώς πειρατές. Μερικοί επιστήμονες όπως π.χ. ο Έμπερχαρντ Τσάγκερ υπέθεσαν ότι οι πολεμιστές αυτοί ήταν Μυκηναίοι. Λαμβάνοντας υπόψη την αναταραχή μεταξύ των μεγάλων Οίκων των μυκηναϊκών πόλεων στην ελληνική μυθολογία, η υπόθεση ότι οι Μυκηναίοι αυτοκαταστράφηκαν είναι μακρόχρονη και βρίσκει την υποστήριξη του αρχαίου Έλληνα ιστορικού Θουκυδίδη και του Πλάτωνα. Πληθυσμιακές ομάδες μυκηναϊκής καταγωγής είναι πιθανόν να εγκαταστάθηκαν στην Κιλικία της Μικράς Ασίας, στη νότια συροπαλαιστινιακή ακτή και στην Ιταλία κατά την ΥΕ ΙΙΙΓ (τέλη 12ου αι. Π.Κ.Χ.). Το φαινόμενο συνδέεται ίσως με την αναστάτωση και την παρακμή που επικράτησε μετά την κατάρρευση των μυκηναϊκών βασιλείων στη μητροπολιτική Ελλάδα. Γραπτές πηγές των Χετταίων μιλούν για τo βασίλειo Αχιγιάβα, το οποίο οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ότι ταυτίζεται με τον μυκηναϊκό κόσμο (Αχαιούς) ή τουλάχιστον με τμήμα του. Επιπλέον, η Μιλλάβαντα των Χεττιτικών πηγών έχει ταυτιστεί με τη Μίλητο, η οποία εμφανίζεται στα σχετικά κείμενα ως τμήμα της επικράτειας Αχιγιάβα. Τα μυκηναϊκά ευρήματα στην Αίγυπτο είναι σπάνια, υπάρχουν όμως αιγυπτιακές γραπτές πηγές και αιγυπτιακά ευρήματα, που φανερώνουν επαφές με τη χώρα των φαραώ, και μάλιστα σε ανώτατο διπλωματικό επίπεδο. Μυκηναϊκά ευρήματα και αντικείμενα με γραμμική Β εχουν όμως βρεθεί και στη Γερμανία, στη Γεωργία, στην Ιρλανδία και στη Μεγάλη Βρετανία.
Ο πόλεμος της Τροίας
Μια άλλη θεωρία λέει ότι μετά από τον Τρωικό πόλεμο, ο Μενέλαος έχασε τον δρόμο του και αφού περιπλανήθηκε στην Κύπρο, τη Φοινίκη, τη Σιδώνα, τη Λιβύη και γενικότερα στα παράλια της νοτιοανατολικής Μεσογείου πέρασε από την Αίγυπτο.
Ομοίως και ο Οδυσσέας μιλώντας με τον Εύμαιο περιγράφει πως από την Κρήτη έφτασε κι αυτός στην Αίγυπτο.
Επίσης, ο Τεύκρος ο γιός του βασιλιά της Σαλαμίνας Τελαμώνα και ετεροθαλής αδερφός του Αίαντα, ο οποίος έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και θεωρείτο ως ο καλύτερος τοξότης των Ελλήνων, μετά τον πόλεμο, ακολουθώντας τη μοίρα του Οδυσσέα και του Μενελάου, έφτασε κι αυτός ως την Αίγυπτο όπου εκεί συνάντησε την Ελένη. Αργότερα, εξόριστος διότι δεν εκδικήθηκε για τον θάνατο του αδελφού του πήγε στην Κύπρο, όπου και ίδρυσε την πόλη Σαλαμίνα (κοντά στη σημερινή Αμμόχωστο), σε ανάμνηση της πατρίδας του. Ιστορικά, επιβεβαιώνεται η ίδρυση της Σαλαμίνας της Κύπρου γύρω στα 1100 π.Χ, χρονολογία που δεν απέχει, χρονικώς, από τον χρόνο επιστροφής των ηρώων της Τροίας.
Στην Κύπρο εγκαταστάθηκε και ο αρχηγός των Αρκάδων Αγαπήνορας ο οποίος καθώς έπλεε επιστρέφοντας στην πατρίδα του μετά την άλωση της Τροίας, σφοδρή τρικυμία παρέσυρε το πλοίο του στις ακτές της Κύπρου. Κατά τον Όμηρο και τον Παυσανία (Η 5, 2) ίδρυσε την Πάφο. Για την ακρίβεια, ο Αγαπήνωρ ίσως ίδρυσε την Παλαίπαφο, τα σημερινά Κούκλια.
Ο αρχηγός των Αινιάνων Γουνέας πήγε στη Λιβύη όπου εγκαταστάθηκε κοντά στον Κίνυφο ποταμό.
Ο γιατρός των Ελλήνων στον Τρωικό πόλεμο και γιος του Ασκληπιού Ποδαλείριος από την Τρίκκη εγκαταστάθηκε στην Καρία
Ο Αχιλλέας ήταν ο πιο ενεργός ήρωας των Αχαιών. Όταν οι Έλληνες ξεκίνησαν για την Τροία, από εσφαλμένο προσανατολισμό αποβιβάστηκαν στη Μυσία. Ο βασιλιάς της Τήλεφος, γιος του Ηρακλή, είχε επιτρέψει παλαιότερα σε ομάδα Αρκάδων να εγκατασταθούν στην περιοχή. Στη μάχη που ακολούθησε ο Αχιλλέας τραυμάτισε τον Τήλεφο. Σύμφωνα με τον Όμηρο κατέλαβε 11 πόλεις και 12 νησιά. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο ο Αχιλλέας λεηλάτησε τη χώρα του Αινεία. Επίσης κατέλαβε τη Λυρνησσό, την Πηδασσό, τη Λέσβο, την Κολοφώνα, τις Κλαζομενές και πολλές άλλες γειτονικές πόλεις της Ιωνίας, ενώ επίσης σκότωσε τον ανήλικο Τρωίλο, γιο του Πριάμου. Ανάμεσα στα λάφυρα του Αχιλλέα από τις λεηλασίες ήταν και οι ιέρειες Βρισηίδα, από τη Λυρνησσό και η Χρυσηίδα, από τις Ιπποπλάκιες Θήβες, η οποία προσφέρθηκε στον Αγαμέμνονα.
Ο Αίας ο Τελαμώνιος αναφέρεται ότι κατέκτησε πολλές περιοχές στη θρακική ακτή, στην οποία βασίλευε ο Πολυμήστωρας, γαμπρός του Πριάμου. Ο Πολυμήστωρ για να αποτρέψει τα χειρότερα παρέδωσε στον Αίαντα τον Πολύδωρο, γιο του Πριάμου, που μέχρι τότε ήταν υπό την προστασία του. Αργότερα ο Αίας επιτέθηκε στη Φρυγία που βασιλιάς της ήταν ο Τελεύτας, τον οποίο σκότωσε σε μονομαχία. Στη Σαλαμίνα βρέθηκαν τα υπόλοιπα ενός αρχαίου κτιριακού συμπλέγματος που υπολογίζεται στην εποχή του 13ου με 12ου αιώνα π.Χ. και συμπίπτει με τη Μυκηναϊκή εποχή που έζησε ο Αίαντας. Αν υποθέσουμε ότι πρόκειται για πραγματικό ιστορικό πρόσωπο, τότε το κτίριο αυτό θα πρέπει να ήταν το παλάτι του Αίαντα.
Ακόμα και ο μύθος του Μόψου, που πήγε στην Αφρική, λένε ότι μπορεί να είναι μια μια ένδειξη ανάμειξης στον πόλεμο αυτό. Επιγραφή των Χετταίων που βρέθηκε στο Βογάτζκαλε της σημερινής Τουρκίας που παλιά ήταν η Χαττούσα, η πρωτεύουσα των Χετταίων αναφέρει ένα πρόσωπο με το όνομα Mukšuš σε σχέση με τον Βασιλιά Madduwattaš της Arzawa και τον Attaršiyaš της Ahhiyā. Επειδή το κείμενο είναι της εποχής της βασιλείας του Χετταίου αυτοκράτορα Arnuwanda III, μερικοί αρχαιολόγοι σχετίζουν το πρόσωπο του Μόψου με τους Λαούς της Θάλασσας που είχαν επιτεθεί στην Αίγυπτο τον 12ο π.Χ. αιώνα, ενώ το d-n-n-y-m ερμηνεύεται ως λαός Denyen δηλ. Δαναοί, που ήταν ένας από τους Λαούς της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου
Επιφανειακή τάση
thumb|Διάγραμμα tων δυνάμεων συνοχής σε μόρια υγρού. Επιφανειακή τάση είναι η τάση που έχουν υδάτινες επιφάνειες σε ηρεμία να συρρικνώνονται στη μικρότερη δυνατή επιφάνεια. Η επιφανειακή τάση είναι αυτό που επιτρέπει αντικείμενα με μεγαλύτερη πυκνότητα από το νερό όπως ξυραφάκια και έντομα να επιπλέουν στην επιφάνεια του νερού χωρίς να βυθίζονται ούτε μερικώς.
Στην επαφή νερού-αέρα, η επιφανειακή τάση προκύπτει από τη μεγαλύτερη έλξη των μορίων του υγρού μεταξύ τους (λόγω της συνοχής) απ’ ό, τι τα μόρια του αέρα (λόγω της συνάφειας).
Υπάρχουν δύο κύριοι μηχανισμοί που λαμβάνουν χώρα. Ο ένας είναι η προς τα έσω δύναμη στα μόρια του υγρού που έχει ως αποτέλεσμα να συστέλλεται το υγρό. Ο δεύτερος είναι η εφαπτόμενη δύναμη παράλληλη με την επιφάνεια του υγρού. Αυτή η παράλληλη δύναμη γενικά αναφέρεται ως η επιφανειακή τάση.
Λόγω της σχετικά υψηλής έλξης των μορίων του νερού μεταξύ τους μέσω ενός «ιστού» δεσμών υδρογόνου, το νερό έχει μεγαλύτερη σχετικά επιφανειακή τάση (72,8 μιλινιούτον (mN) ανά μέτρο στους 20°C) από τα περισσότερα υγρά. Η επιφανειακή τάση είναι ένας σημαντικός παράγοντας του τριχοειδούς φαινομένου (ή τριχοειδής δράση).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδιότητες της ύλης Κατηγορία:Μηχανική ρευστών Κατηγορία:Υδροστατική
Τζιν Τίρνεϊ
Η Τζιν Τίρνεϊ (Gene Eliza Tierney, 19 Νοεμβρίου 1920 - 6 Νοεμβρίου 1991) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Διαθέτοντας ομορφιά και λάμψη (θεωρούταν ως μια από τις ομορφότερες ηθοποιούς της γενιάς της ) η Τίρνεϊ που ήταν γόνος εύπορης οικογένειας κέντρισε το ενδιαφέρον του σκηνοθέτη Ανατόλ Λίτβακ που την προέτρεψε να γίνει ηθοποιός. Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της η δεκαεπτάχρονη, τότε, κοπέλα έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ στις αρχές του 1938 και σύντομα ακολούθησε και ο κινηματογράφος. Έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα μετά την ερμηνεία της στο Φιλμ Νουάρ, Λάουρα (Laura) το 1944 και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1945 Ας την κρίνει ο Θεός (Leave Her to Heaven, 1945). Η Τίρνεϊ καθιερώθηκε κατά την δεκαετία του '40 με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες Ο ουρανός ας περιμένει (Heaven Can Wait, 1943), Στην κόψη του ξυραφιού (The Razor's Edge, 1946), Ψυχές στην ομίχλη (The Ghost & Mrs. Muir, 1947) και Ο Γκρεμός (Whirlpool, 1949) και η επιτυχία συνεχίστηκε και μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '50 με την εμφάνισή της πλάι στον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην ταινία Το αριστερό χέρι του θεού (The Left Hand of God, 1955).
Η πολύχρονη πάλη της με την μανιοκατάθλιψη, που είχε ως αφετηρία τη γέννα της πρώτης της κόρης, είχε ως αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νευρολογική κλινική. Αφού βγήκε από την κλινική εμφανίστηκε στις ταινίες Θύελλα στην Ουάσινγκτον (Advise & Consent, 1962) και Ραντεβού με τον θάνατο (Toys in the Attic, 1963) ακολούθησαν μερικές λιγότερο επιτυχημένες ταινίες και σιγά σιγά αποσύρθηκε μένοντας με τον δεύτερο της σύζυγο στο ράντσο τους στο Τέξας. Η ηθοποιός απεβίωσε το 1991 από εμφύσημα σε ηλικία 70 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Λέμι Κίλμιστερ
Ο Ίαν Φρέιζερ Κίλμιστερ (αγγλικά: Ian Fraser Kilmister, 24 Δεκεμβρίου 1945 - 28 Δεκεμβρίου 2015), περισσότερο γνωστός ως Lemmy, ήταν Άγγλος μπασίστας, τραγουδιστής και συνθέτης, ιδρυτικό μέλος του χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, γνωστός και για τη συμμετοχή του στους Hawkwind στις αρχές της δεκαετίας του '70. Ο Lemmy χάρις στο ιδιαίτερο στυλ του έγραψε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία  της μουσικής καθώς, χρησιμοποιούσε το μπάσο για να δημιουργήσει ένα διαστρεβλωμένο και δυνατό ήχο με παγκόσμιο ρεκόρ των 130 ντεσιμπέλ σε συναυλία.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Lemmy γεννήθηκε στο Μπάρσλεμ του Στάφορντσαϊρ της Αγγλίας, την παραμονή Χριστουγέννων του 1945. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν τριών μηνών και αναγκάστηκε να μείνει με την μητέρα και την γιαγιά του. Λίγα χρόνια αργότερα, η μητέρα του παντρεύτηκε τον ποδοσφαιριστή της Πλύμουθ Αργκάιλ, Τζορτζ Ουίλις και ο Κίλμιστερ αναγκάστηκε να μείνει με τον πατριό του και τα δύο του παιδιά. Φοίτησε στο σχολείο Ysgol Syr Thomas Jones, όπου του έδωσαν το παρατσούκλι "Lemmy" λόγω της φράσης "lend me" (μτφ. "δάνεισε μου") που χρησιμοποιούσε για να ζητάει δανεικά χρήματα.
Σε εφηβική ηλικία ξεκίνησε να παίζει κιθάρα, αφού είδε τους Beatles ζωντανά και εντάχθηκε στους The Sundowners. Στα 17 του χρόνια, μετακόμισε στο Στόκπορτ μαζί με την κοπέλα του, Κάθι, με την οποία έκανε ένα γιο. Εκεί έγινε μέλος των Rainmakers, των The Motown Sect και το 1965, εντάχθηκε στους The Rockin' Vickers με τους οποίους κυκλοφόρησε τα σινγκλ "Zing! Went the Strings of My Heart", "It's Alright" και "Dandy" μέσα σε ένα χρόνο μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CBS".
Το 1967, μετακόμισε στο Λονδίνο και συγκατοίκησε με τον Νόελ Ρέντινγκ, μπασίστα του σχήματος του Τζίμι Χέντριξ. Ο Lemmy ξεκίνησε να δουλεύει σαν μεταφορέας του προαναφερθέντος συγκροτήματος, ενώ το 1969 κυκλοφόρησε το δίσκο "Escalator" με τους Sam Gopal. Στη συνέχεια, έγινε μέλος των Opal Butterfly οι οποίοι διαλύθηκαν ένα χρόνο αργότερα.
Motörhead
Ο Lemmy συνεργάστηκε με τον κιθαρίστα Λάρι Γουόλις των Pink Fairies, σχηματίζοντας τους Motörhead, με την ονομασία του συγκροτήματος να προέρχεται από το τελευταίο κομμάτι που έγραψε όταν ήταν μέλος των Hawkwind. Αρχικός σκοπός του ήταν να ονομάσει το συγκρότημα Bastards, αλλά άλλαξε γνώμη μετά από προτροπή του μάνατζερ του. Με το ντράμερ Λούκας Φοξ να συμπληρώνει τη σύνθεση τους, οι Motörhead ξεκίνησαν πρόβες αλλά σύντομα τη θέση του κιθαρίστα και του ντράμερ κάλυψαν οι Έντι "Fast" Κλαρκ και Φιλ "Philthy Animal" Τέιλορ, αντίστοιχα.
Αυτή η σύνθεση γνώρισε μεγάλη επιτυχία και καθιέρωσε το συγκρότημα ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του New Wave of British Heavy Metal. Το 1981, ανέβηκαν στην κορυφή των chart της πατρίδας τους με το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "No Sleep 'til Hammersmith", ενώ μεγάλη ήταν η επιτυχία των "Overkill", "Bomber", "Ace of Spades" και "Iron Fist".
Μετά από αλλαγές στη σύνθεση και προβλήματα με το μάνατζμεντ τους καθ' όλη τη δεκαετία του '80, η σύνθεση του συγκροτήματος σταθεροποιήθηκε από το 1995 και έπειτα με τον Μίκι Ντι στα τύμπανα και τον Φιλ Κάμπελ στην κιθάρα μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2015, οπότε και οι Motörhead διαλύθηκαν λόγω του θανάτου του Lemmy.
Άλλες συνεργασίες και λοιπές αναφορές
Ο Lemmy έχει συνεργαστεί με αρκετά συγκροτήματα για τραγούδια ή ζωντανές εμφανίσεις. Κατά τη δεκαετία του '80 συνεργάστηκε και πάλι με τους Hawkwind όπως κάνει κατά καιρούς από τότε. Το 1991, έγραψε τα τραγούδια "Hellraiser", "Desire", "I Don't Want to Change the World" και "Mama I'm Coming Home" για το δίσκο "No More Tears" του Όζι Όσμπορν, ενώ εμφανίστηκε με τους Motörhead στο "WrestleMania 17". Επίσης, το 2004 συμμετείχε στο τραγούδι "Shake Your Blood" από το δίσκο "Probot" του ομώνυμου πρότζεκτ του Ντέιβ Γκρολ και το 2011 στο "Debauchery As A Fine Art" από το "Sensory Overdrive" του Μάικλ Μονρό.
Έχει εμφανιστεί στις ταινίες "Eat the Rich" (1987), "Hardware" (1990), "Airheads" (1994), "Tromeo and Juliet" (1996), "Terror Firmer" (1999), "Citizen Toxie: The Toxic Avenger IV" (2000) και "Down and Out with the Dolls" (2001).
Στις 15 Μαρτίου 2010 προβλήθηκε για πρώτη φορά το ντοκιμαντέρ "Lemmy" αναφερώμενο στη ζωή και την καθημερινότητα του Lemmy και σκηνοθετήθηκε από τον Γκρεγκ Όλιβερ και τον Γουές Ορσόσκι. Παρουσιάζει συνεντεύξεις με φίλους και θαυμαστές του, όπως ο Όζι Όσμπορν, ο Slash, ο Triple H, ο Λαρς Ούλριχ, ο Ντέιβ Έλεφσον, ο Σκοτ Ίαν, κ.α..
Το περιοδικό "Maxim" τον έχει κατατάξει όγδοο στη λίστα με τους "Living Sex Legends", αναφέροντας ότι έχει κάνει σεξ με πάνω από 1.200 γυναίκες. Επίσης, είναι γνωστός για την καθημερινή κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών, αναφέροντας ότι δεν έχει κάνει ποτέ χρήση ηρωίνης, αλλά έχει δοκιμάσει πολλά ναρκωτικά καταλήγοντας στην αμφεταμίνη.
Θάνατος
Ο Lemmy άφησε την τελευταία του πνοή στις 28 Δεκεμβρίου του 2015 στο σπίτι του στο Λος Άντζελες, στις 16:00 από καλπάζουσα μορφή καρκίνου, τέσσερις μέρες μετά τα 70α του γενέθλια. Οι Motörhead ανακοίνωσαν τον θάνατο του λίγο αργότερα στην προσωπική τους σελίδα στο Facebook. Σύμφωνα με το συγκρότημα, ο καρκίνος είχε διαγνωστεί μόλις δύο μέρες πριν τον θάνατό του.
Στις 24 Αυγούστου 2016, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Lemmy στο αγαπημένο του μπαρ, το Rainbow Bar & Grill στο Λος Άντζελες.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Motörhead
Ιόν Ντιακονέσκου
Ο Ιόν Ντιακονέσκου (ρουμανικά: Ion Diaconescu,, 25 Αυγούστου 1917 – 11 Οκτωβρίου 2011) ήταν Ρουμάνος αντικομμουνιστής ακτιβιστής και πολιτικός. Φυλακίστηκε ως πολιτικός κρατούμενος για δεκαεπτά χρόνια από το 1947 έως το 1964 κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής της Ρουμανίας. Αργότερα ο Ντιακονέσκου έγινε επικεφαλής του Χριστιανοδημοκρατικού Εθνικού Κόμματος των Αγροτών (PNŢCD).
Γεννημένος στην Μποτέστι, στην επαρχία Αργκές, ο Ντιακονέσκου ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1936, όταν προσχώρησε στην πτέρυγα νεολαίας του Κόμματος των Αγροτών. Το Κομμουνιστικό Κόμμα ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ρουμανίας το 1947 μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ντιακονέσκου συνελήφθη το 1947, αλλά επέζησε τη φυλάκισή του σε ρουμανικό γκουλάγκ. Οι ρουμανικές αρχές τον απελευθέρωσαν το 1964 μετά από δεκαεπτά χρόνια φυλάκισης ως μέρος προγράμματος αμνηστίας πολιτικών κρατουμένων.
Ο Ρουμάνος δικτάτορας, ο πρόεδρος Νικολάε Τσαουσέσκου και η κομμουνιστική κυβέρνηση κατέρρευσαν στη Ρουμανική Επανάσταση του 1989. Ο Ντιακονέσκου ίδρυσε το Χριστιανοδημοκρατικό Εθνικό Κόμμα των Αγροτών το 1989 μετά την επανάσταση.
Ο Ντιακονέσκου υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ρουμανίας, υπό το Κοινοβούλιο της Ρουμανίας, από το 1996 έως το 2000. Το 2011, ο Ντιακονέσκου επέκρινε το δικό του χριστιανοδημοκρατικό κόμμα εθνικών αγροτών, το οποίο μαστίζεται από αγωνιστικές ενέργειες, λέγοντας ότι το κόμμα θα πρέπει να ξαναξεκινήσει υπό την ηγεσία του πρώην πρωθυπουργού Βίκτορ Τσιόρμπεα.
Ο Ντιακονέσκου πέθανε στο Βουκουρέστι το 2011, σε ηλικία 94 ετών. Υπέφερε από καρδιακές παθήσεις στα τελευταία του χρόνια. Η ταφή του έλαβε χώρα στο Βουκουρέστι στο νεκροταφείο Μπέλλου. Μια στιγμή σιγής πραγματοποιήθηκε στο Κοινοβούλιο της Ρουμανίας προς τιμήν του. Έλαβε τον έπαινο πολλών πολιτικών και ακτιβιστών της Ρουμανίας. Ο πρώην πρόεδρος της Ρουμανίας, Εμίλ Κονσταντινέσκου, ονόμασε τον Ντιακονέσκου ως «σύμβολο της κομμουνιστικής αντίστασης στη Ρουμανία και την Ανατολική Ευρώπη, και σύμβολο της ειλικρίνειας και της τιμής». Ο ρουμάνος πρώην πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Βίκτορ Τσιόρμπεα απέτισε φόρο τιμής στον Ντιακονέσκου, λέγοντας ότι ο Ιόν Ντιακονέσκου κατάλαβε ότι η πίστη και οι αρχές είναι εθνικοί θησαυροί και ότι δεν τις πρόδωσε (τις αξίες), αντέχοντας 17 χρόνια στις κομμουνιστικές φυλακές. Ένας από τους πιο γνωστούς ρουμάνους πολιτικούς ακτιβιστές, η Ντόινα Κορνέα, εξήρε επίσης τη ζωή και τη σταδιοδρομία του Ντιακονέσκου, «οι σημερινοί πολιτικοί σκέφτονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα ... Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρουμανία σέρνεται μαζί τους».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί
Νυχτοκόρακας
thumb| Αυγό του νυχτοκόρακα thumb|Νυχτοκόρακας στον ποταμό Λούρο
Ο Νυχτοκόρακας (Nycticorax nycticorax - Νυχτοκόρακας ο νυχτοκόρακας) (Λινναίος 1758) είναι ένας κοινός ερωδιός με κοσμοπολίτικη εξάπλωση. Ανήκει στην τάξη των Πελαργόμορφων (Ciconiiformes), στην οικογένεια των Ερωδιίδων (Ardeidae) και το Γένος Νυχτοκόρακας (Nycticorax). Είναι μερικώς μεταναστευτικό είδος, στις περιοχές φωλιάσματος όπου συμβαίνει αυτό φτάνει τον Μάρτιο και αναχωρεί γύρω στον Σεπτέμβριο.
Περιγραφή
Είναι ένας μικρού μεγέθους ερωδιός με μέγεθος 58-65 εκ, άνοιγμα φτερών 105-112 εκ και βάρος 550 γρ. Δεν υπάρχει διμορφισμός μεταξύ των δύο φύλων ούτε όσον αφορά το μέγεθος ούτε και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Έχει κοντό λαιμό και πόδια σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ερωδιούς. Ο χρωματισμός των ενήλικων είναι ωραίος και τον χαρακτηρίζει ένα μακρύ λευκό λοφίο στο κεφάλι που αποτελείται από τρία φτερά, οι ώμοι και το πάνω μέρος της πλάτης είναι μαύρα, η υπόλοιπη πλάτη, τα φτερά και η ουρά είναι γκρι. Το κάτω μέρος από τον λαιμό μέχρι την ουρά έχει έναν χρωματισμό που ποικίλει από λευκό μέχρι ανοιχτό γκρι. Τα πόδια είναι κιτρινοπράσινα εκτός από την περίοδο της αναπαραγωγής που έχουν μία ροζ απόχρωση. Τα μάτια είναι κόκκινα και το ράμφος μαύρο. Τα νεαρά έχουν έναν μιμητικό χρωματισμό, κεφάλι, λαιμό και κάτω μέρος καφέ με λευκές λωρίδες ενώ το υπόλοιπο σώμα είναι σκούρο καφέ. Τον χρωματισμό των ενηλίκων τον αποκτούν μετά το τρίτο έτος της ηλικίας τους, ενώ δεν έχουν το λευκό λοφίο.
Βιολογία
Ο Νυχτοκόρακας (Nycticorax nycticorax) είναι ένας ερωδιός που ζει σε μικρές αποικίες. Είναι το μοναδικό νυχτόβιο είδος, της οικογένειας του, στην Ευρώπη γι' αυτό δεν είναι συχνή η παρατήρηση του. Είναι εδαφικό όσον αφορά την περιοχή κυνηγιού του, όπου και πιάνει τα ψάρια, που είναι και η κύρια τροφή του, και σπανιότερα έντομα, σκουλήκια, τρωκτικά και σαύρες. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής το αρσενικό χτίζει μία φωλιά, στη διχάλα ενός δέντρου συνήθως χαμηλού ύψους και σπάνια σε καλαμιώνες, και μετά προσπαθεί να προσελκύσει τα θηλυκά. Όταν δημιουργηθεί το ζευγάρι το αρσενικό προσφέρει υλικά για την εσωτερική επένδυση της φωλιάς. Εκεί το θηλυκό γεννά 3 έως 5 γαλαζοπράσινα αυγά που κλωσσάνε και οι δύο γονείς για 24-26 μέρες. Συμμετέχουν και οι δύο στην ανατροφή των μικρών που διαρκεί 6 με 7 εβδομάδες. Μία ιδιαιτερότητα τους είναι το γεγονός ότι οι ενήλικες δεν αναγνωρίζουν τα μικρά τους και έτσι τρέφουν, όταν τύχει, και άλλα.
Γεωγραφική εξάπλωση
Είναι ένα κοσμοπολίτικο είδος που βρίσκεται σχεδόν σε όλο τον κόσμο εκτός από την Αυστραλία και την Ινδοκίνα. Στις πιο βόρειες και τις πιο νότιες περιοχές της εξάπλωσης του είναι μεταναστευτικό ενώ στις υπόλοιπες είναι μόνιμο. Στην Ευρώπη και την Ελλάδα είναι καλοκαιρινός επισκέπτης. Στην Ελλάδα μπορούμε να τον δούμε στη λίμνη της Καστοριάς, στις Πρέσπες, στον Αμβρακικό κόλπο, στη Λίμνη Κερκίνη, στο δέλτα Αξιού, στο δέλτα Έβρου και στη λίμνη Βιστονίδα.
Υποείδη
Υπάρχουν 4 υποείδη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερωδιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αμερικής
Απελευθέρωση των Ιωαννίνων
Η μάχη για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων (Μάχη του Μπιζανίου) ήταν η σημαντικότερη μάχη μεταξύ της Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Ηπειρωτικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου (5 Οκτωβρίου 1912- 18 Μαΐου 1913). Οι μάχες για την κατάληψη των Ιωαννίνων κράτησαν 85 μέρες (29 Νοεμβρίου 1912 - 21 Φεβρουαρίου 1913) όταν οι οθωμανικές δυνάμεις παραδόθηκαν στον διάδοχο Κωνσταντίνο, τότε επικεφαλής του ελληνικού στρατού. Μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, οι IV και VI Μεραρχίες της Στρατιάς Ηπείρου μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ιωάννινα Κατηγορία:Μάχες του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου
Πλησιαδάπης
Πλησιαδάπης (γένος Plesiadapis) ονομάζεται το παλαιότερο γνωστό θηλαστικό είδος που παρουσίασε χαρακτηριστικά των πρωτευόντων, το οποίο έζησε περίπου 58-55 εκατομμύρια χρόνια πριν στην Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. “Πλησιαδάπης” κυριολεκτικά σημαίνει “σχεδόν-Αδάπης”, και αναφέρεται στο λεμουριόμορφο είδος Αδάπης, που έζησε κατά την Ηώκαινο εποχή. Τυπικό είδος του γένους αποτελεί ο Plesiadapis tricuspidens και ονομάστηκε έτσι λόγω των τριών γλωχίνων (cusps) που βρίσκονται στους άνω κοπτήρες.
Ανακάλυψη
Απολιθώματα του Πλησιαδάπη εντοπίστηκαν από τον Francois Louis Paul Gervaise το 1877, ο οποίος πρώτος ανακάλυψε τον Plesiadapis tricuspidens στη Γαλλία. Τυπικό είδος ήταν το MNHN Crl-16, και το αριστερό γναθικό κομμάτι που εντοπίστηκε χρονολογείται στην πρώιμη Ηώκαινο εποχή.
Εξελικτική συγγένεια
Παρόλο που το εξελικτικό παρελθόν του Πλησιαδάπη παραμένει αμφιλεγόμενο, η επικρατούσα άποψη τον θέλει να συγγενεύει περισσότερο με τους πρώιμους τάρσιους. Μερικοί επιστήμονες ταξινομούν τα Πλησιαδαπίμορφα ως ξεχωριστή ομάδα, θυγατρικής αυτής των πρωτευόντων. Άλλοι βιολόγοι ισχυρίζονται πως στα Πλησιαδαπίμορφα ανήκει πιθανότατα το είδος που υπήρξε κοινός πρόγονος όλων των σωζόμενων πρωτευόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλησιαδαπίδες
Σαν Χοσέ (αποσαφήνιση)
Το Σαν Χοσέ μπορεί να αναφέρεται σε:
Μανουέλ Βισέντε
Ο Μανουέλ Βισέντε (Manuel Domingos Vicente, 15 Μαΐου 1956-) είναι πολιτικός από την Ανγκόλα, ο οποίος διατέλεσε Αντιπρόεδρος της χώρας από τον Σεπτέμβριο του 2012 ως τον ίδιο μήνα του 2017. Προηγουμένως υπηρέτησε ως ανώτατος εκτελεστικός διευθυντής της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Ανγκόλας, της Sonangol. Το 2012 χρημάτισε για μικρό χρονικό διάστημα υπουργός Προεδρίας για τον Οικονομικό Συντονισμό. Ανήκει στο Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA).
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Λουάντα και απέκτησε πτυχίο ηλεκτρονικής μηχανικής από το Πανεπιστήμιο της Ανγκόλας (Πανεπιστήμιο Αγκοστίνιο Νέτο) το 1983. Εργάστηκε ως ανώτερος μηχανικός στη διάρκεια της δεκαετίας του ' 80 και εν συνεχεία τέθηκε επικεφαλής του τεχνικού τμήματος στο Υπουργείο Πετρελαίου από το 1987 ως το 1991. Διορίστηκε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Sonangol, της κρατικής εταιρείας πετρελαίου, το 1991.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1999 ο Βισέντε διορίστηκε πρόεδρος της Sonangol. Από αυτήν τη νευραλγική θέση έγινε συνεργάτης του προέδρου Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος. Στη διάρκεια της προεδρίας του στην εταιρεία, η βιομηχανία του πετρελαίου αυξήθηκε με γρήγορους ρυθμούς στη χώρα. Διορίστηκε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κυβερνώντος κόμματος MPLA τον Δεκέμβριο του 2009.
Σε ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2011 στην Novo Jornalαναφέρθηκε ότι ο ντος Σάντος προόριζε τον Βισέντε για διάδοχό του. Το δημοσίευμα συνοδευόταν από ένα όργιο φημών. Ωστόσο, ο Βισέντε επαναδιορίστηκε ως πρόεδρος της Sonangol τον Δεκέμβριο του 2011, μετριάζοντας προσωρινά τη φημολογία.
Ο πρόεδρος ντος Σάντος διόρισε τον Βισέντε ως υπουργό Προεδρίας για τον Οικονομικό Συντονισμό στις 30 Ιανουαρίου 2012. Ο Φρανσίσκο ντε Λέμος Ζοζέ Μαρία τον διαδέχθηκε στην Sonangol.
Το Γαλλικό Πρακτορείο Agence France-Presse μετέδωσε τον Φεβρουάριο του 2012, επικαλούμενο μία πηγή από το MPLA, ότι ο Βισέντε μετά τις εκλογές του 2012 θα γινόταν Αντιπρόεδρος της Ανγκόλας. Όπως αναμενόταν, το 2012 η κεντρική Επιτροπή του MPLA διόρισε τον πρόεδρο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος ως επικεφαλής στη λίστα του κόμματος και τον Βισέντε ως τον δεύτερο υποψήφιο στον κατάλογο στις 13 Ιουνίου 2012. Μετά τη νίκη του MPLA στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, ο Βισέντε ανέλαβε νέος αντιπρόεδρος στις 26 Σεπτεμβρίου 2012.
Τον Αύγουστο του 2014 ο Βισέντε εκπροσώπησε τον αρχηγό κράτους της Ανγκόλας στη σύνοδο κορυφής ΗΠΑ και Αφρικής που έγινε στην Ουάσινγκτον με πρωτοβουλία του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, με θέμα "Επενδύοντας στο μέλλον της Αφρικής." Ο Βισέντε ήταν παρών και στην 69η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, η οποία έλαβε χώρα στην Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο του 2014.
Παραπομπές
Βισεντε
Ανισότητα Πουανκαρέ
Στα μαθηματικά, η ανισότητα Πουανκαρέ είναι αποτέλεσμα της θεωρίας των χώρων Σομπόλεφ και πήρε το όνομα της από τον Γάλλο μαθηματικό Ανρί Πουανκαρέ. Η ανισότητα επιτρέπει σε κάποιον να δώσει φραγή σε μία συνάρτηση χρησιμοποιώντας φραγή στις παραγώγους της και την γεωμετρία της περιοχής ορισμού της. Οι εν λόγω φραγές έχουν μεγάλη σημασία στις σύγχρονες, άμεσες μεθόδους του λογισμού των μεταβολών. Ένα πολύ στενά συνδεδεμένο αποτέλεσμα είναι η ανισότητα Friedrichs.
Η κλασική ανισότητα Πουανκαρέ
Έστω p, τέτοιο ώστε 1 ≤ p < ∞ και Ω ένα υποσύνολο με τουλάχιστον ένα φράγμα. Τότε υπάρχει μία σταθερά C, εξαρτώμενη μόνο από το Ω και p, έτσι ώστε για κάθε συνάρτηση u στον συναρτησιακό χώρο Σομπόλεφ W01,p(Ω) των αΐχνωτων συναρτήσεων (ή συναρτήσεων μηδενικού ίχνους),
Ανισότητα Πουανκαρέ–Γουίρτινγκερ
Έστω ότι 1 ≤ p < ∞ και ότι Ω είναι οριοθετημένο συνεκτικό ανοιχτό υποσύνολο του n-διάστατου ευκλείδειου χώρου Rn με ένα όριο Λίπσιτς (δηλαδή, Ω είναι Λίπσιτς χώρος). Τότε υπάρχει μια σταθερά C, που εξαρτάται μόνο από τα Ω και p, έτσι ώστε για κάθε συνάρτηση u στον συναρτησιακό χώρο Σομπόλεφ W1,p(Ω),
όπου
είναι η μέση τιμή του u πάνω στο Ω, με |Ω| να είναι το μέτρο Λεμπέκ, του χώρου Ω.
Γενικεύσεις
Υπάρχουν γενικεύσεις της ανισότητα Πουανκαρέ σε άλλους συναρτησιακούς χώρους Σομπόλεφ. Για παράδειγμα, το ακόλουθο (που λαμβάνεται από Garroni & Müller (2005) ) είναι μια ανισότητα Πουανκαρέ για τον συναρτησιακό χώρο Σομπόλεφ H1/2(T2), δηλαδή ο συναρτησιακός χώρος των συναρτήσεων u στον συναρτησιακό χώρο L2 του μοναδιαίου τόρου T2 με μετασχηματισμού Φουριέ û ικανοποιεί το
υπάρχει σταθερά C τέτοια ώστε, για κάθε συνάρτηση u ∈ H1/2(T2) με συνάρτηση u ταυτοτικά μηδενική σε ένα ανοιχτό σύνολο E ⊆ T2
Η σταθερά του Πουανκαρέ
Η βέλτιστη σταθερά C στην ανισότητα Πουανκαρέ είναι μερικές φορές γνωστή ως σταθερά του Πουανκαρέ για τον χώρο Ω. Ο προσδιορισμός της σταθεράς Πουανκαρέ είναι, σε γενικές γραμμές, μία πολύ δύσκολη διαδικασία που εξαρτάται από την τιμή του p και τη γεωμετρία του χώρου Ω. Όμως, σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις είναι εύκολος. Για παράδειγμα, αν Ω είναι ένας οριοθετημένος κυρτός Λίπσιτς χώρος με διάμετρο d, τότε η συνεχής Πουανκαρέ είναι το πολύ d/2 για p = 1, d/π για p = 2, και αυτή είναι η καλύτερη δυνατή εκτίμηση για τη συνεχή Πουανκαρέ όσον αφορά τη διάμετρο και μόνο. Για τις ομαλές συναρτήσεις, αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως μια εφαρμογή της ισοπεριμετρικής ανισότητας σε επίπεδο συνόλων των συναρτήσεων. Σε μια διάσταση, αυτή είναι η ανισότητα Γουίρτινγερ για συναρτήσεις.
Ωστόσο, σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις η σταθερά C μπορεί να προσδιοριστεί συγκεκριμένα. Για παράδειγμα, για p = 2,είναι γνωστό ότι πάνω από το χώρο του ορθογώνιου ισοσκελούς τριγώνου C = 1/π ( < d/π όπου d=\sqrt{2}). (Βλέπε, για παράδειγμα, .)
Επιπρόσθετα, για ένα ομαλό, φραγμένο χωρίο Ω, μιας και ο λόγος Rayleigh για τον τελεστή του Λαπλάς στον χώρο ελαχιστοποιείται από ιδιοσυνάρτηση που αντιστοιχεί στην ελάχιστη ιδιοτιμή λ1 της (αρνητικής) Λαπλασιανής, είναι απλή συνέπεια ότι για κάθε
και επιπρόσθετα, ότι η σταθερά λ1 είναι βέλτιστη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις Κατηγορία:Ανισότητες
Οσάσκο
Η Οσάσκο (Osasco) είναι δήμος και πόλη της πολιτείας Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Με περίπου 720.000 κατοίκους είναι ο πέμπτος πολυπληθέστερος δήμος στην ευρύτερη περιοχή του Σάο Πάολο. Είναι το κύριο αστικό κέντρο στο δυτικό Σάο Πάολο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Λέιτε
Το Λέιτε είναι νησί, το οποίο ανήκει στο αρχιπέλαγος των Βισάγιας, στις κεντρικές Φιλιππίνες. Με έκταση 7.368 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το όγδοο μεγαλύτερο νησί των Φιλιππινών και το τέταρτο μεγαλύτερο των Βισάγιας μετά το Νέγκρος, το Σαμάρ και το Πανάι. Ο κύριος οικισμός του νησιού είναι το Τακλομπάν με 217.199 κατοίκους (2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά των Φιλιππίνων
Βινεγκρέτ
Παραδοσιακά, η βινεγκρέτ αποτελείται από 3 μέρη λαδιού και 1 μέρος ξιδιού που αναμειγνύεται σε ένα σταθερό γαλάκτωμα, αλλά ο όρος εφαρμόζεται επίσης σε μείγματα με διαφορετικές αναλογίες και σε ασταθή γαλακτώματα που διαρκούν μόνο για μικρό χρονικό διάστημα πριν διαχωριστούν σε στρωματοποιημένο λάδι και φάσεις ξιδιού.
Όνομα
Το βινεγκρέτ είναι το υποκοριστικό της γαλλικής λέξης vinaigre ("ξίδι"). Ήταν κοινώς γνωστή ως γαλλική σάλτσα κατά τον 19ο αιώνα.