cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκουνουνγκσιτόλι
Το Γκουνουνγκσιτόλι είναι πρωτεύουσα της αντιβασιλείας Νιάς, στην επαρχία της Βόρειας Σουμάτρα στην Ινδονησία, αλλά είναι επίσης ανεξάρτητος δήμος της επαρχίας. Πρόκειται για μια παραλιακή πόλη που βρίσκεται στο νησί Νιάς. Το νησί Νιάς βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό, στο δυτικό τμήμα της Σουμάτρας. Στις 28 Μαρτίου 2005, ο σεισμός Νιάς-Σιμεουλούε κατέστρεψε τμήματα της πόλης και προκάλεσε θανάτους. Το 2010 η πόλη είχε πληθυσμό 126.202 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Φούσκα των Dot Com
Η φούσκα dot-com ήταν μια φούσκα στο χρηματιστήριο στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η περίοδος συνέπεσε με τη μαζική ανάπτυξη του διαδικτύου, τον πολλαπλασιασμό των διαθέσιμων κεφαλαίων επιχειρηματικού κινδύνου και την ταχεία αύξηση των αποτιμήσεων σε νέες νεοφυείς επιχειρήσεις.
Κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης του dot-com, πολλές εταιρείες ηλεκτρονικών αγορών, ιδίως οι Pets.com, Webvan και Boo.com, καθώς και αρκετές εταιρείες τηλεπικοινωνιών, όπως η Worldcom, η NorthPoint Communications και η Global Crossing, κατέρρευσαν.
Πριν περίπου 20 χρόνια έσκασε η φούσκα με το όνομα Dot – Com και έφερε πολύ μεγάλη οικονομική καταστροφή με τη ζημιά να ακουμπάει το ποσό των 5 τρισεκατομμυρίων. Η ιστορία του Dot-Com είναι μια ιστορία μιας οικονομικής φούσκας που έσκασε και προκάλεσε μεγαλύτερη οικονομική ζημιά και από την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στην Αμερική.
Η δημιουργία και χρήση του ίντερνετ τη δεκαετία του 1990, δημιούργησε ένα νέο πλαίσιο για καινούργιες ιδέες και ευκαιρίες. Αρκετοί άνθρωποι ενθουσιάστηκαν «υπερβολικά» όπως αποδείχθηκε αργότερα και πατώντας πάνω σε αυτή την νέα τεχνολογία, ίδρυσαν καινοτόμες για την εποχή επιχειρήσεις όπως ηλεκτρονικά καταστήματα τα οποία πουλούσαν βιβλία, ζωοτροφές κ.α. Μαζί με τους φιλόδοξους επιχειρηματίες υπήρχαν και οι αρκετά φιλόδοξοι επενδυτές, οι οποίοι «μυρίστηκαν» και υπέθεσαν πως αυτές οι online επιχειρήσεις θα άξιζαν εκατομμύρια. Δεν είχαν άδικο αλλά δεν είχαν υπολογίσει κάτι πολύ σημαντικό. Η τεχνολογία που υπήρχε εκείνη την εποχή σε συνδυασμό με το ότι ο κόσμος δεν είχε μάθει να ψωνίζει online, ήταν η αρχή της καταστροφής!
Το 1993 ο κόσμος γνωρίζει τον νέο φυλλομετρητή Mosaic, ο οποίος για πρώτη φορά έδωσε πρόσβαση σε πολλούς ανθρώπους στον κόσμο του διαδικτύου. Με τον Mosaic στην αγορά οι Προσωπικοί Υπολογιστές άρχισαν αλλάζουν από κάτι πολυτελές σε κάτι πιο ουσιαστικό και χρήσιμο για κάθε σπίτι. Έτσι, με αυτή την τεχνολογία διαθέσιμη δημιουργήθηκαν νέες ευκαιρίες που έφεραν στο προσκήνιο καινούργιες εταιρείες. Μία από αυτές τις εταιρείες με όνομα Netscape αποφάσισε να προσφέρει το φυλλομετρητή της δωρεάν, σε αντίθεση με το Mosaic που ήταν επί πληρωμή. Μέσα σε ένα χρόνο ο φυλλομετρητής Netscape έγινε τόσο γνωστός, που ώθησε την εταιρεία να γίνει δημόσια με την Αρχική Δημόσια Προσφορά (IPO) της να ξεκινάει στα 28$ και μέσα στην ίδια ημέρα εκτοξεύτηκε στα 75$!
Η επιτυχία του Netscape στο χρηματιστήριο τάραξε τα νερά παγκοσμίως και αρκετοί άνθρωποι που είδαν την ευκαιρία, αυτή την μεγάλη επιτυχία και μόλις είχαν ξεκινήσει να χρησιμοποιούν το Ίντερνετ, ήθελαν να βγάλουν κέρδος από αυτό το νέο «χρυσορυχείο».
Όπως πέρναγε ο χρόνος, όλο και περισσότεροι επενδυτές έσπευσαν να επενδύσουν νέες Ίντερνετ-εταιρείες. Πολλές από αυτές τις εταιρείες που με το ζόρι είχαν κάποιο κέρδος, μετατρέπονταν σε δημόσιες εκδίδοντας IPO κατά κύριο λόγο στο χρηματιστήριο Nasdaq. Αντί λοιπόν αυτές οι εταιρείες να στοχεύσουν στα κέρδη, έκαναν το ακριβώς αντίθετο ξοδεύοντας τεράστια χρηματικά ποσά σε διαφημίσεις, με κύριο σκοπό να αποκτήσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν το δικό τους μερίδιο στην αγορά.
Παρόλο που αυτές οι κινήσεις ήταν παράλογες και οι εταιρείες αυτές ήταν μη κερδοφόρες, για κάποιο «μαγικό» λόγο κανένας δεν έδινε σημασία.
Το 2000 η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των Η.Π.Α. (US Federal Reserve) όντας πλέον ήσυχη πως το πρόβλημα Y2K Computer Bug (περισσότερα εδώ), ανακοίνωσε τα πλάνα της για την ραγδαία αύξηση των επιτοκίων (Interest Rates). Αυτή η ανακοίνωση οδήγησε την αγορά σε μια αναταραχή, καθώς οι αναλυτές διαφωνούσαν κατά πόσο οι τεχνολογικές εταιρείες θα επηρεάζονταν από υψηλότερα κόστη δανεισμού.
Εκτός από αυτό, λίγες ημέρες μετά η Ιαπωνία οδηγήθηκε σε οικονομική κρίση! Με ένα τέτοιο γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας η αυτοπεποίθηση των επενδυτών κλονίστηκε και αρκετοί ξεκίνησαν να πουλάνε πανικοβλημένοι.
Λόγοι που οδήγησαν στην κρίση του Dot-Com
1.      Αρκετοί επενδυτές δια μαγείας ξεχάσανε τους βασικούς κανόνες των επενδύσεων, όπως είναι η ανάλυση της αγοράς και των trends, η αναθεώρηση των επιχειρηματικών σχεδίων κ.α.
2.      Οι εταιρείες δεν εστίασαν στο κέρδος αλλά προτίμησαν να επενδύσουν τα πάντα στη διαφήμιση παραμελώντας πιο ορθές στρατηγικές και τακτικές.
Οξιτανία
Η Οξιτανία (οξιτανικά: Occitània, ΔΦΑ: [uksiˈtanjɔ], [ukʃiˈtanjɔ], [usiˈtanjɔ], [uksiˈtanja] or [utsiˈtanjɔ]), γνωστή και ως País d’Òc, «χώρα του Οκ», είναι η ιστορική περιοχή στη νότια Ευρώπη όπου παραδοσιακά ομιλούταν η οξιτανική γλώσσα και όπου σήμερα συνεχίζει να ομιλείται κυρίως ως δεύτερη, προφορική γλώσσα. Αυτή η πολιτισμική περιοχή συμπεριλαμβάνει σχεδόν το νότιο μισό της Γαλλίας, το Μονακό και μικρά κομμάτια της Ιταλίας (Οξιτανική Κοιλάδα, Γκουάρντια Πιεμοντέζε) και της Ισπανίας (Κοιλάδα του Αράν). Η Οξιτανία αναγνωρίστηκε ως πολιτισμικά και γλωσσικά διακριτή περιοχή ήδη από τα χρόνια του Μεσαίωνα αν και ποτέ δεν έχει γίνει μέρος καμίας νομικής μα ούτε και πολιτικής οντότητας με αυτό το όνομα.
Όνομα
Η λέξη 'oc' (που γράφεται και ως 'òc' λόγω της ανοικτής προφοράς του [o] ως [ɔ]) είναι η πιο συνηθισμένη μορφή καταφατικού μορίου που απαντάται στις ρωμανικές διαλέκτους της περιοχής. Από την άλλη, οι παράγωγοί του όροι Occitania και Occitania lingua («Οξιτανική γλώσσα») εμφανίζονται σε κείμενα στα λατινικά από τα μέσα του 13ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 14ου. Υπάρχουν επίσης κείμενα με έμμεσες αναφορές στην περιοχή ως Patria Lenguae Occitanae, «η χώρα της Οξιτανικής γλώσσας». Η σύγχυση μεταξύ του καταφατικού μορίου òc και της Aquitània χρεώνεται σε κάποιον Γάλλο καλόγερο που συγχώνευσε, αδικαιολόγητα, τις δύο λέξεις.
Το μεγαλύτερο κομμάτι της Οξιτανίας ήταν γνωστό ως Aquitania (Ακιτανία) κάτω από τη Ρωμαϊκή εξουσία (μετά το 355 π.Χ.) και αποτελούσε μέρος των Επτά Επαρχιών που συμπεριελάμβαναν και μια διευρυμένη Προβηγκία, ενώ αντίθετα οι βόρειες επαρχίες της σημερινής Γαλλίας αποκαλούντο Gallia (Γαλατία). Κατά τα μεσαιωνική περίοδο χρησιμοποιείτο επίσης το όνομα Gallia Aquitanica ή Aquitania, που συμπεριελάμβανε τη Λιμουζέν, την Ωβέρνη, το Λανγκντόκ, τη Γασκώνη και την Προβηγκία μέχρι τις αρχές του 7ου αιώνα). Το ιστορικό Δουκάτο της Ακουϊτανίας δεν πρέπει να συγχέεται με το σύγχρονο γαλλικό διαμέρισμα της Ακουιτανίας (Aquitaine).
Γεωγραφία
Η Οξιτανία περιλαμβάνει τις εξής γεωγραφικές περιοχές:
Γλώσσα
Σήμερα περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκων, από τα 16 συνολικά, της περιοχής γνωρίζει πολύ καλά τα Οξιτανικά αν και οι πιο συνηθισμένες γλώσσες που χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή περιοχή της Οξιτανίας είναι τα Γαλλικά, τα Ιταλικά, τα Καταλανικά και τα Ισπανικά. Από το 2006 η Οξιτανική γλώσσα ανακηρύχτηκε μίας από τις τρεις επίσημες γλώσσες της Καταλονίας, στην οποία εντάσσεται η οξιτανική περιοχή της Κοιλάδας του Αράν, όπου η οξιτανική διάλεκτος, γνωστή ως Αρανικά, έχαιραν επίσημης αναγνώρισης ήδη από το 1990.
Η Οξιτανική γλώσσα αυτή καθεαυτή χωρίζεται σε έξι διαφορετικές κατά τόπους παραλλαγές που ταυτίζονται χονδρικά με τη γεωγραφική διαίρεση της ιστορικής περιοχής της Οξιτανίας. Υφίστανται επομένως η προβηγκιανική (Provençal, που συμπεριλαμβάνει και την παραλλαγή της Νίκαιας που παίρνει το όνομα Niçard), η βιβαροαλπένκ (Vivaroalpenc), η παραλλαγή της Ωβέρνης (Auvernhat), της Λεμουζίν (Lemosin), της Γασκώνης (Gascon, που περιλαμβάνει και την παραλλαγή του Μπεάρν) και η παραλλαγή του Λανγκντόκ (Lengadocian). Η πρότυπη Οξιτανική είναι μια σύνθεση όλων αυτών που ανέχεται και σέβεται τις τοπικές διαφοροποιήσεις.
Αντίστοιχα θα έπρεπε να υπογραμμισθεί η στενή σχέση της οξιτανικής με την καταλανική γλώσσα, που αποτελεί μέρος της ευρύτερης πολιτισμικής και ιστορικής συγγένειας μεταξύ Οξιτανίας και Καταλονίας.
Ιστορία
Τα πρώτα γραπτά κείμενα στην οξιτανική εμφανίστηκαν τον 10ο αιώνα. Ωστόσο, όπως προκύπτει από τοπωνύμια και επηρεασμένες από τα οξιτανικά λέξεις που αποτυπώθηκαν σε λατινικά χειρόγραφα, οι οξιτανικές προφορικές διάλεκτοι προέκυψαν από τη λαϊκή λατινική γλώσσα της περιοχής ήδη από τον 8ο αιώνα.
Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τη διάσπαση της ρωμαϊκής επαρχιακής διοίκησης, οι ρωμαϊκές Επτά Επαρχίες της Οξιτανίας επαναενώθηκαν κάτω από την εξουσία τόσο των Βησιγότθων όσο και διαφόρων Μεροβίγγειωνκαι Καρολίγγειων ηγεμόνων. Με τη διαίρεση της Φραγκικής Αυτοκρατορίας το 805 από τον Καρλομάγνο σε τρία αυτόνομα κομμάτια προέκυψε, δίπλα στη Φραγκογερμανική και την Ιταλική πλευρά, και μία κατεξοχήν Οξιτανική με την ενσωμάτωση της Προβηγκίας και της Ακουιτανίας. Ωστόσο στην πορεία η επικράτεια αυτή διασπάστηκε σταδιακά σε διάφορες κομητείες, δουκάτα και βασίλεια, περιτειχισμένες πόλεις-κράτη κι επισκοπές. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα η Οξιτανία δεν ξαναενώθηκε ποτέ πολιτικά, παρότι η κοινή οξιτανική κουλτούρα ξεπερνούσε εύκολα τα συνεχώς μεταβαλλόμενα σύνορα.
Από τον 9ο μέχρι τον 13ο αιώνα διάφορες σχετικά ισχυρές πλευρές διεκδίκησαν τον έλεγχό της, από τους Δούκες της Ακουϊτανίας, τους κόμητες της Φουά, της Τουλούζης και της Βαρκελώνης ως τους Βασιλείς της Αραγωνίας και της Γαλλίας.
Η οξιτανική κουλτούρα έζησε το απόγειο της κατά τον 12ο και 13ο αιώνα, όντας η πατρίδα του τροβαδουρικού κινήματος, πολύ αγαπητού στις μεσαιωνικές βασιλικές αυλές, γεγονός που μετέφερε την οξιτανική γλώσσα από άκρη σε άκρη της μεσαιωνικής Δυτικής Ευρώπης. Γλώσσες όπως η καταλανική, θα αργούσαν αρκετά να απαλλαχθούν από τις οξιτανικές (κυρίως προβηγκιανικές) επιρροές ενώ η ερωτική λογοτεχνία και λυρική θα έφερε τα στίγματα της οξιτανικής μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα.
Από τα μέσα του 13ου αιώνα και μέχρι τον 17ο αιώνα θα είναι πλέον οι Γάλλοι βασιλείς αυτοί που θα αναλάβουν τον ρόλο του κύριου πολιτικού, στρατιωτικού και πολιτισμικού παράγοντα της περιοχής. Η στρατιωτική κατάκτηση, αρχικά με την εξουδετέρωση της καταλανο-αραγονικής επιρροής επί Ιακώβου Α΄, με τη συνθήκη του Μυρέτ και την ενσωμάτωση της κομητείας της Τουλούζης μετά την παύση του οίκου της, και τη συμμετοχή των Γάλλων στη σταυροφορία εναντίον των Καθαρών, έφερε σταδιακά την Οξιτανία υπό σχεδόν πλήρη γαλλική εξουσία.
Η Συνθήκη των Πυρηναίων του 1667 παρέδωσε στο Γαλλικό Βασίλειο τα τελευταία κομμάτια του πρώην στέμματος της Αραγώνας στη Γαλλία (τις παραδοσιακά καταλανόφωνες περιοχές του Ρουσιγιόν και της Βόρειας Σερδάνια) αν και καταχώρησε την Κοιλάδα του Αράν στο Ισπανικό Στέμμα. Ήταν μια εποχή που ακόμη η οξιτανική κουλτούρα και ταυτότητα επιβίωνε σε πλήρη αντίθεση με τη γαλλική, παρόλη τη γενική συγκεντρωτική πολιτική των Γάλλων βασιλέων να επιβάλουν τα γαλλικά ως γλώσσα της διοίκησης και γραφειοκρατίας (διάταγμα του Φραγκίσκου Α’ το 1539). Ο Ζαν Ρασίν αποτύπωσε αυτήν την πραγματικότητα σε μια χαρακτηριστική περιγραφή της επιβίωσης της οξιτανικής ταυτότητας όταν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Ουζέ (Uzès) ανέφερε: «Γαλλία γι’ αυτούς εδώ είναι μόνο η γη που βρίσκεται πέραν του Λίγηρα, και τη θεωρούν ξένη χώρα».
Το 1789, οι επαναστατικές επιτροπές προσπάθησαν να επανασυστήσουν την αυτονομία των περιοχών του γαλλικού νότου και την επίσημη χρήση των οξιτανικών αλλά η ιακωβινιστική πλευρά τους εξουδετέρωσε.
Σήμερα
Σύμφωνα με την απογραφή του 1999, από τα 16 εκατομμύρια κατοίκων της παραδοσιακής περιοχής της Οξιτανίας, περίπου 610.000 άτομα δήλωσαν φυσικοί ομιλητές της γλώσσας με άλλο ένα εκατομμύριο να δηλώνει μια κάποια γνώση της. Κατά πλειοψηφία οι φυσικοί ομιλητές των οξιτανικών είναι ηλικιωμένοι. Οι δύο κύριοι σχετικοί θεσμοί είναι Ινστιτούτο Οξιτανικών Σπουδών (Institut d'Estudis Occitans), που ιδρύθηκε το 1945, και το Συμβούλιο της Οξιτανικής Γλώσσας (Conselh de la Lenga Occitana), που λειτουργεί από το 1996. Η γλώσσα χρησιμοποιείται σε διάφορα ήδη μουσικής, όπως το folk rock (Lou Delfin), τη ραπ (Fabulous Trobadors), το ρέγγε (Massilia Sound System) και το heavy metal, και λογοτεχνίας, όπως σε αστυνομικές ιστορίες ή επιστημονική φαντασία. Διδάσκεται κυρίως από συλλογικά σχολεία (τα calandretas) και σε μερικά πανεπιστήμια (κυρίως στην Καταλονία) ενώ έχει και μια κάποια παρουσία στο ίντερνετ. μικρογραφία|δεξιά|Η παραδοσιακή σημαία της Οξιτανίας που χρησιμοποιείται σε διάφορες εκδηλώσεις της σημερινής Γαλλίας
Πολιτική
Όσον αφορά την πολιτική έκφραση της ιδέας της Οξιτανίας, κινήματα για την υπεράσπιση της οξιτανικής κουλτούρας και αυτονομίας έχουν υπάρξει από τις αρχές του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά με ελάχιστο αντίκτυπο στη γαλλική κοινωνία του νότου. Χαρακτηριστικά κόμματα ή πολιτικοί σύλλογοι είναι το Οξιτανικό Κόμμα (Partit Occitan), το Κόμμα του Οξιτανικού Έθνους (Partit de la Nacion Occitana), το Anaram Au Patac, η Πρωτοβουλία για την Οξιτανία (Iniciativa Per Occitània) και το Paratge. Τα εκλογικά αποτελέσματα των κομμάτων αυτών παραδοσιακά ηταν μηδαμινά αν και στις Περιφερειακές Εκλογές του 2010 το Οξιτανικό Κόμμα εισήλθε στα Περιφερειακά Συμβούλια των διαμερισμάτων της Ακουϊτανίας, της Ωβέρνης, του Μιντί-Πυρηναίων και της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ισπανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας Κατηγορία:Οξιτανία
Ντάνκα Μπαρτέκοβα
Η Ντάνκα Μπαρτέκοβα (γενν. 19 Οκτωβρίου 1984 στο Τρεντσίν της Τσεχοσλοβακίας) είναι Σλοβάκα αθλήτρια της σκοποβολής. Είναι η χάλκινη ολυμπιονίκης στο σκιτ το 2012 στο Λονδίνο. Ήταν επίσης η σημαιοφόρος της Σλοβακίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016. Το 2013 εκλέχθηκε ως μέλος στην ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβάκες αθλήτριες της σκοποβολής
Κρικβίλ-αν-Μπεσέν
Το Κρικβίλ-αν-Μπεσέν (γαλλικά: Cricqueville-en-Bessin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρικβιλαί (γαλλικά: Cricquevillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αρκασόν
Το Αρκασόν (γαλλικά: Arcachon) είναι κοινότητα στη νοτιοδυτική Γαλλία, υπονομαρχία του νομού Ζιρόντ, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία. Δημιουργήθηκε το 1857 με απόσπαση τμήματος της κοινότητας Λα Τεστ-ντε-Μπυς.
Είναι ένα δημοφιλές παραθαλάσσιο θέρετρο στις ακτές του Ατλαντικού, 65 χιλιόμετρα οδικώς νοτιοδυτικά του Μπορντώ, στο δάσος των Λαντ. Έχει αμμώδη παραλία και ήπιο κλίμα που θεωρείται ότι είναι ευνοϊκό για άτομα που πάσχουν από πνευμονικά νοσήματα. Είναι επίσης σημαντικό αλιευτικό λιμάνι. Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται στους 11.284 κατοίκους (2017) και της αστικής περιοχής της σε 65.500 κατοίκους (2015).
Όπως και σε όλη την παράκτια ζώνη στον Ατλαντικό, την Κοτ ντ'Αρζάν, παρουσιάζεται το φαινόμενο της παλίρροιας που μερικές φορές μπορεί να γίνει επικίνδυνη και εκδίδεται καθημερινά ειδικό δελτίο παλιρροιών.
Το Αρκασόν αποτελεί τμήμα της πρώην επαρχίας της Γασκώνης.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο κόλπος φιλοξενεί μια πλούσια και ποικίλη άγρια φύση, ιδιαίτερα υδρόβια πτηνά, τα οποία μπορούν να παρατηρηθούν όλο το χρόνο. Πολλά τμήματα του κόλπου είναι χαρακτηρισμένα Φυσικές Προστατευόμενες Περιοχές και Περιοχές Περιορισμένης Πρόσβασης.Η πόλη επωφελείται από ένα τεράστιο δίκτυο ποδηλατοδρόμων γύρω από τον κόλπο. Υπάρχουν επίσης πολλοί πεζόδρομοι στην παλιά πόλη και κατά μήκος της προκυμαίας.
Ριβουλόζη-1,5-διφωσφορική καρβοξυλάση/οξυγενάση
Σε χημικούς όρους, το ένζυμο αυτό καταλύει την καρβοξυλίωση της 1,5-διφωσφορικής ριβουλόζης (επίσης γνωστή ως RuBP). Είναι ίσως το πιο άφθονο ένζυμο στον πλανήτη Γη.
Η RuBisCO είναι σημαντική βιολογικά επειδή καταλύει την πρωτογενή χημική αντίδραση μέσω της οποίας ο ανόργανος άνθρακας εισέρχεται στη βιόσφαιρα. Ενώ πολλά αυτοτροφικά βακτήρια και αρχαία σταθεροποιούν τον άνθρακα μέσω της αναγωγικής οδού ακετυλο-CoA, του κύκλου 3-υδροξυπροπιονικού ή του αντίστροφου κύκλου Krebs, αυτές οι οδοί συνεισφέρουν σχετικά λίγο στην παγκόσμια δέσμευση άνθρακα σε σύγκριση με αυτόν που καταλύεται από την RuBisCO. Η φωσφοενολοπυρουβική καρβοξυλάση, σε αντίθεση με την RuBisCO, σταθεροποιεί μόνο προσωρινά τον άνθρακα.
Αρκασόν
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο κόλπος περιβάλλεται από τον δρυμό των Λαντ με τις τεράστιες εκτάσεις πευκοδάσους του.
Ριβουλόζη-1,5-διφωσφορική καρβοξυλάση/οξυγενάση
Αντικατοπτρίζοντας τη σημασία της, η RuBisCO είναι η πιο άφθονη πρωτεΐνη στα φύλλα, αντιπροσωπεύοντας το 50% της διαλυτής πρωτεΐνης των φύλλων στα φυτά C (20-30% του συνολικού αζώτου των φύλλων) και το 30% της διαλυτής πρωτεΐνης των φύλλων στα φυτά C  (5-9 % του συνολικού αζώτου των φύλλων). Δεδομένου του σημαντικού της ρόλου στη βιόσφαιρα, η γενετική μηχανική της πρωτείνης RuBisCO στις καλλιέργειες παρουσιάζει συνεχές ενδιαφέρον.
Βερνάρδος Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Ο Βερνάρδος Β΄, γερμ. Bernhard II. (περ. 1260 - μετά τις 26 Δεκεμβρίου 1323) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ, πρώτα μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ (1287-1291) και μετά μόνος του (1291-1323).
Ριβουλόζη-1,5-διφωσφορική καρβοξυλάση/οξυγενάση
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φωτοσύνθεση
Αρκασόν
Κλίμα
Ο καιρός είναι γενικά ήπιος με μεγάλη ηλιοφάνεια όλο το χρόνο. Οι βροχοπτώσεις είναι συχνές όλο το χρόνο. Η ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται γύρω στα 900 mm. Τα καλοκαίρια τείνουν να είναι μέτρια ζεστά και ξηρά, με θερμοκρασία που σπάνια υπερβαίνει τους 30 ° C. Οι χειμώνες είναι ήπιοι και κάπως βροχεροί, με περιστασιακούς ισχυρούς ανέμους. Η χιονόπτωση είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Ιστορία
μικρογραφία|Αρκασόν, διαφημιστική αφίσα του 1900 αριστερά|μικρογραφία|Το Αρκασόν και η [[Κοτ ντ'Αρζάν στην περιοχή Λαντ της Γασκώνης]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Πλατεία στο κέντρο της πόλης μικρογραφία|250x250εσ|Η εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντε-Πας Η κοινότητα Αρκασόν είναι ένα δημοφιλές παραθαλάσσιο θέρετρο στις ακτές του Ατλαντικού, 65 χιλιόμετρα οδικώς νοτιοδυτικά του Μπορντώ στο δάσος των Λαντ. Έχει αμμώδη παραλία και ήπιο κλίμα που θεωρείται ότι είναι ευνοϊκό για τα άτομα που πάσχουν από πνευμονικά νοσήματα.
Βερνάρδος Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βερνάρδου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Άβελ της Δανίας.
Αρκασόν
Ιστορία
Η πόλη είναι γνωστή για την «Αρκασοναίζ», το όνομα για την αρχιτεκτονική των επαύλεων, η οποία είναι το αρχιτεκτονικό στυλ πολλών από τα παλαιότερα σπίτια που χτίστηκαν εκεί, ένας τύπος γοητευτικής βικτοριανής αρχιτεκτονικής.
Η πόλη Αρκασόν είναι μόλις 150 ετών. Πριν το 1857, όταν ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ' υπέγραψε το επίσημο πιστοποιητικό ίδρυσής της, ήταν απλώς ένα χωριό στο δάσος από πεύκα, βελανιδιές και φραουλιές, χωρίς δρόμους και αριθμούσε λιγότερους από 400 ανθρώπους, κυρίως αλιείς και αγρότες, που κατοικούσαν κυρίως σε ξύλινες καλύβες και όχι σε πραγματικές κατοικίες.
Βερνάρδος Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Βιογραφία
Μετά το 1323 απεβίωσε σε ηλικία τουλάχιστον 64 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Βερνάρδος Γ΄.
Αρκασόν
Ιστορία
Τα προηγούμενα χρόνια, όταν κάποιοι γιατροί άρχισαν να συστήνουν τη θαλάσσια κολύμβηση, αναπτύχθηκαν τρεις θαλάσσιες εγκαταστάσεις από επιχειρηματίες ειδικά για την αστική τάξη του Μπορντώ και άλλους πλούσιους. Αυτή ήταν η αρχή ενός νέου τρόπου ζωής και ορισμένοι από τους ντόπιους διεκδίκησαν και πέτυχαν ανεξαρτησία από την παρακείμενη κοινότητα Λα Τεστ-ντε-Μπυς, έτσι δημιουργήθηκε η νέα πόλη Αρκασόν.
Βερνάρδος Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1302 την Ελένη, κόρη του Βίτσλαβ Β΄, πρίγκιπα του Ρύγκεν και είχε τέκνα:
Αρκασόν
Ιστορία
Η πόλη χτίστηκε αρχικά γύρω από τέσσερις συνοικίες, η κάθε μία αντιστοιχώντας σε μια εποχή του έτους: ονομάστηκαν πόλεις: Πόλη του χειμώνα, της άνοιξης, του καλοκαιριού και πόλη του φθινοπώρου. Η Χειμερινή πόλη ήταν η περιοχή των ευκατάστατων αστών που έρχονταν από όλη την Ευρώπη για να απολαύσουν το ήπιο κλίμα του Αρκασόν κατά τη διάρκεια του χειμώνα και γνώρισε το απώγειό της την εποχή πριν τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο.
Από το 1970, όπως και αλλού στη Γαλλία, το Αρκασόν και τα περίχωρά του έχουν υποβληθεί σε ένα μαζικό κύμα αστικής ανάπτυξης, με μεγάλες εκτάσεις και αστική εξάπλωση, κάπως καταστρέφοντας την αρχική αρχιτεκτονική και το φυσικό τοπίο.
Βερνάρδος Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Αρκασόν
Ιστορία
Το Αρκασόν είναι επίσης ένα σημαντικό αλιευτικό λιμάνι, περήφανο για την ναυτική του ιστορία. Η περιοχή είναι γνωστή για τα στρείδια που καλλιεργούνται σε ειδικά ειδικά οστρεοτροφεία που είναι ορατά σε όλο τον κόλπο. μικρογραφία|250x250εσ|Ο σιδηροδρομικός σταθμός
Συγκοινωνίες
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το αεροδρόμιο Μπορντώ Μερινιάκ. Η πόλη εξυπηρετείται καθημερινά σιδηροδρομικώς από το TER Νουβέλ Ακιταίν από το Μπορντώ και επίσης από το TGV Ατλαντίκ από το Παρίσι τα Σαββατοκύριακα. Οι δημόσιες συγκοινωνίες εκτελούνται με λεωφορεία.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Το καζίνο μικρογραφία|250x250εσ|Το παλιό ξενοδοχείο Γκραντ Οτέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Τίτος Φλάβιος Κλήμης (ύπατος)
Βιογραφία
Ο Κλήμης ήταν γιος του Τίτου Φλάβιου Σαβίνου ΙΙΙ, αντικαταστάτη υπάτου το έτος 69. Ο Τ. Φλ. Σαβίνος ΙΙΙ ήταν ανιψιός του Αυτοκράτορα Βεσπασιανού και έτσι εξάδελφος των Αυτοκρατόρων Τίτου και Δομιτιανού. Αδελφός τού Κλήμη ήταν ο Τίτος Φλάβιος Σαβίνος ΙV, ύπατος το 82.
Ως παιδί, ο Κλήμης πολιορκήθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Καπιτώλιο, ενώ οι στρατιώτες τού μεγάλου θείου του Βεσπασιανού πλησίαζαν στη Ρώμη. Ο παππούς του Τ. Φλ. Σαβίνος ΙΙ ύπατος το έτος 47, αδελφός του Βεσπασιανού, συνελήφθη και σκοτώθηκε από τις δυνάμεις του Βιτελλίου, που έκαψε το Καπιτώλιο· η υπόλοιπη οικογένεια διέφυγε.
Ο αδελφός του Κλήμη Τ. Φλ. Σαβίνος IV ήταν και αυτός συνύπατος με τον Δομιτιανό, λίγο μετά την ανάρρηση του τελευταίου στον θρόνο, αλλά ο Δομιτιανός σκότωσε τον Σαβίνο ΙV, αν και γιο του εξαδέλφου του, με το πρόσχημα ότι ο κήρυκας -που τον διακήρυξε ως ύπατο- τον ονόμασε Imperator. Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται ότι ο Δομιτιανός παρακινήθηκε από τον έρωτά του για τη σύζυγο του Σαβίνου IV, την Ιουλία Φλαβία (η οποία, ως κόρη τού Τίτου, ήταν επίσης ανιψιά τού δομιτιανού). Η Ιουλία Φλαβία ήταν 2η εξαδέλφη του Σαβίνου IV.
Και ο Κλήμης νυμφεύτηκε μία 2η εξαδέλφη του, τη Φλαβία Δομιτίλλα, κόρη της Δομιτίλλας της Νεότερης (κόρης του Βεσπασιανού), επίσης ανιψιά του Δομιτιανού. Αυτή ήταν εξαδέλφη της Ιουλίας Φλαβίας. Είχαν δύο γιους, τους οποίους ο Δομιτιανός ήθελε να τον διαδεχθούν στην Αυτοκρατορία· τους μετονόμασε, τον έναν σε Βεσπασιανό και τον άλλο σε Δομιτιανό. Το 95, ο Κλήμης υπηρέτησε ως ύπατος μαζί με τον Αυτοκράτορα από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο. Εκτελέστηκε λίγο μετά την αποχώρησή του από την υπατεία, στα τέλη Απριλίου.
Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, ο Κλήμης δολοφονήθηκε με την κατηγορία του αθεϊσμού, για την οποία, προσθέτει ότι εκτελέστηκαν πολλοί άλλοι, που προσηλυτίστηκαν στις Εβραϊκές απόψεις. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο Κλήμης είχε μεταστραφεί στον Ιουδαϊσμό ή τον Χριστιανισμό, με το πρώτο να είναι πιθανότερο, και συνοδεύτηκε από περιτομή. Για τον ίδιο λόγο η σύζυγός του εξορίστηκε στην Πανδατερία (νήσο δυτικά της Νάπολης)  Μερικοί μελετητές ταυτίζουν τον Κλήμη με τον "Κέτια μπαρ Σαλόμ", τον οποίο το Ταλμούδ αναφέρει ως τον Ρωμαίο συγκλητικό, που μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό και κατάφερε να σώσει τους Εβραίους από ένα διάταγμα εκτέλεσής τους, προτού αυτό εφαρμοστεί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Φλαβία Δομιτίλλα, κόρη του Κοΐντου Πετιλίου Σεράλις στρατηγού και διοικητή της Βρετανίας, και είχε τέκνα:
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Φλάβιοι Κατηγορία:Ιουδαίοι μάρτυρες Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 1ου αιώνα Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Τέφρα ξύλου
δεξιά|300px|μικρογραφία| Τέφρα του ξύλου όπως έχει απομείνει από φωτιά σε κατασκήνωση Η τέφρα ξύλου (αγγλ. wood ash) είναι υπόλειμμα σε σκόνη που παραμένει μετά την καύση του ξύλου, όπως π.χ. καύση καυσόξυλων σε τζάκι, φωτιά ή σε βιομηχανική μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ενώσεις του ασβεστίου μαζί με άλλα άκαυστα ιχνοστοιχεία που ανευρίσκονται με φυσικό τρόπο στο ξύλωμα των δέντρων. Η τέφρα αυτή έχει χρησιμοποιηθεί και αξιοποιηθεί για πολλούς σκοπούς σε όλη την ανθρώπινη ιστορία στον πλανήτη μας.
Μεταβλητότητα
Αναλύσεις της σύνθεσης της τέφρας ξύλου από διαφορετικά είδη δέντρων έχει πραγματοποιηθεί από τον ερευνητή Emil Wolff, μεταξύ των άλλων. Διάφοροι παράγοντες που έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη σύνθεση, είναι οι εξής:
Μετρήσεις
Σύμφωνα με έρευνα, κατά μέσο όρο, η καύση του ξύλου έχει ως τελικό αποτέλεσμα περίπου 6-10% σε στάχτη. Η υπολειμματική τέφρα 0,43% και 1,82% της αρχικής μάζας καμένου ξύλου (σε ξηρή βάση, w/w) παράγεται για ορισμένα ξύλα εάν υποστεί πυρόλυση μέχρι να εξαφανιστούν όλα τα πτητικά συστατικά και καεί στους 350 C για 8 ώρες.
Επίσης οι συνθήκες της καύσης επηρεάζουν τη σύνθεση και την ποσότητα της υπολειμματικής τέφρας, επομένως η υψηλότερη θερμοκρασία θα μειώσει την απόδοση τέφρας.
Στοιχειακή ανάλυση
Η τέφρα ξύλου περιέχει τα ακόλουθα κύρια στοιχεία:
Χημικές ενώσεις
Καθώς το ξύλο καίγεται, παράγει διαφορετικές ενώσεις ανάλογα με τη θερμοκρασία. Ορισμένες μελέτες αναφέρουν το ανθρακικό ασβέστιο ως το κύριο συστατικό, άλλες δεν ανιχνεύουν καθόλου ανθρακικό, αλλά αντ' αυτού το οξείδιο του ασβεστίου. Το τελευταίο παράγεται σε υψηλότερες θερμοκρασίες (βλ. πύρωση).
Η αντίδραση ισορροπίας CaCO3 → CO2 + CaO έχει την ισορροπία της μετατοπισμένη προς τα αριστερά στους 750 °C και υψηλή μερική πίεση CO (όπως στην φωτιά με ξύλα) αλλά μετατοπίζεται προς τα δεξιά στους 900 °C, ή όταν η μερική πίεση CO μειώνεται.
Μεγάλο μέρος της τέφρας του ξύλου περιέχει ανθρακικό ασβέστιο (CaCO3) ως το κύριο συστατικό του, που αντιπροσωπεύει το 25% ή ακόμη και το 45% του συνολικού βάρους της τέφρας. Στους 600 C, CaCO3 και K2CO3 εντοπίστηκαν σε μία περίπτωση. Λιγότερο από 10% είναι ποτάσα και λιγότερο από 1% είναι φωσφορικά.
Ιχνοστοιχεία
Ανευρίσκονται επίσης ιχνοστοιχεία σιδήρου (Fe), μαγγανίου (Mn), ψευδάργυρου (Zn), χαλκού (Cu) και ορισμένων βαρέων μετάλλων. Οι συγκεντρώσεις τους στην τέφρα ποικίλλουν εξαιτίας της θερμοκρασίας καύσης.
Η αποσύνθεση των ανθρακικών αλάτων και η εξάτμιση του καλίου (K), του θείου (S) και των ελάχιστων ποσοτήτων χαλκού (Cu) και βορίου (B) μπορεί να προκύψουν από την αυξημένη θερμοκρασία. Μελέτη διαπίστωσε ότι σε αυξημένη θερμοκρασία τα στοιχεία: K, S, B, το νάτριο (Na) και ο χαλκός (Cu) μειώθηκαν, ενώ τα στοιχεία Mg, P, Mn, Al, Fe και Si δεν μεταβλήθηκαν σε σχέση με το ασβέστιο (Ca).
Όλα αυτά τα ιχνοστοιχεία υπάρχουν, ωστόσο, με τη μορφή οξειδίων σε υψηλότερη θερμοκρασία καύσης. Ορισμένα στοιχεία της τέφρας ξύλου (όλα τα κλάσματα δίνονται σε μάζα/μάζα) περιλαμβάνουν:
Καύσιμη ύλη
Μελέτη που έγινε πρόσφατα, έδειξε ότι για ξύλο που καίγεται αργά (100-200 C), οι εκπομπές τυπικά περιλαμβάνουν 16 αλκένια, 5 αλκαδιένια, 5 αλκύνια και αρκετά αλκάνια και αρένες σε διάφορες αναλογίες.
Το αιθένιο, το ακετυλένιο και το βενζόλιο ως ενώσεις αποτελούσαν ένα σημαντικό μέρος στην αποτελεσματική καύση. Η αναλογία των αλκενίων C3 - C7 βρέθηκε να είναι υψηλότερη όταν λαμβάνει χώρα αργή καύση (λ.χ. το ξύλο να σιγοκαίει). Το βενζόλιο και το 1,3-βουταδιένιο αποτελούσαν περίπου το ~10-20% και το ~1-2% κατά βάρος των συνολικών υδρογονανθράκων, εξαιρουμένου του μεθανίου.
Λιπάσματα
Η τέφρα ξύλου μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως βελτιωτικό για οργανικά υδροπονικά διαλύματα, αντικαθιστώντας γενικά ανόργανες ενώσεις που περιέχουν ασβέστιο, κάλιο, μαγνήσιο και φώσφορο.
Κεραμικά
Η τέφρα του ξύλου έχει πολύ μακρά ιστορία χρήσης σε κεραμικά γλάσουρα (βλ. γάνωμα στάχτης), ιδιαίτερα στις παραδοσιακές κουλτούρες χωρών με μακραίωνη ιστορία, όπως της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Κορέας, αν και χρησιμοποιείται πλέον από πολλούς αγγειοπλάστες. Λειτουργεί ως ρευστό, μειώνοντας το σημείο τήξης του γλάσου.
Σαπούνια
Για χιλιάδες χρόνια, η τέφρα από καύση ξύλων ξεπλύνονταν με νερό για να αποδώσει ένα ακάθαρτο διάλυμα ανθρακικού καλίου. Αυτό το προϊόν θα μπορούσε να αναμειχθεί με έλαια ή λίπη για να παραχθεί ένα «μαλακό σαπούνι» ή παρόμοιο προϊόν σαπουνιού, όπως γινόταν στην αρχαία Σουμερία, την Ευρώπη και την Αίγυπτο. Ωστόσο, μόνο ορισμένοι τύποι φυτών (δέντρων) θα μπορούσαν να παράγουν ένα σαπούνι που πραγματικά αφρίζει.
Αργότερα τον Μεσαίωνα, οι Ευρωπαίοι σαπωνοποιοί επεξεργάστηκαν το διάλυμα τέφρας ξύλου με σβησμένο ασβέστη, το οποίο περιέχει υδροξείδιο του ασβεστίου, για να πάρουν ένα διάλυμα πλούσιο σε υδροξείδιο για την σαπωνοποιία. Ωστόσο, μέχρι την εφεύρεση της διαδικασίας Leblanc, το υψηλής ποιότητας υδροξείδιο του νατρίου μπορούσε να παραχθεί μαζικά, καθιστώντας παρωχημένες τις προηγούμενες μορφές σαπουνιού που χρησιμοποιούσαν ακατέργαστο ξύλο ή τέφρα από φυτά. Αυτή ήταν μια επαναστατική τεχνική που διευκόλυνε πολύ τη σύγχρονη βιομηχανία της σαπουνοποιίας.
Βιοέκπλυση
Οι εκτομοκορριζικοί μύκητες Suillus granulatus και Paxillus involutus -αν εισαχθούν σε τέφρα και εκτεθούν- μπορούν να απελευθερώσουν στοιχεία από τέφρα του ξύλου.
Μαγείρεμα
Η τέφρα ξύλου χρησιμοποιείται μερικές φορές στη διαδικασία της νιξταμαλοποίηση ς, όπου το καλαμπόκι εμποτίζεται και μαγειρεύεται σε αλκαλικό διάλυμα για να βελτιωθεί το θρεπτικό περιεχόμενο και να μειωθεί ο κίνδυνος μυκοτοξινών. Το αλκαλικό διάλυμα έχει παρασκευαστεί ιστορικά από τέφρα ξύλου.
Πρώιμο ζυμωτό ψωμί ψήθηκε ήδη από το 6000 π.Χ. από τους Σουμέριους τοποθετώντας το ψωμί σε θερμαινόμενες πέτρες και καλύπτοντάς το με καυτή στάχτη. Τα μέταλλα στη στάχτη του ξύλου θα μπορούσαν να συμπληρώσουν το θρεπτικό περιεχόμενο της ζύμης καθώς ψήνεται.
Σήμερα η ποσότητα της περιεκτικότητας σε τέφρα ξύλου στο αλεύρι ψωμιού, όπως μετράται από τον αλβεόγραφο Chopin, ρυθμίζεται αυστηρά σε αρκετές χώρες, όπως π.χ. στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Λιπάσματα Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις
Κριστό
Το Κριστό (γαλλικά: Cristot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κροσί
Το Κροσί (γαλλικά: Crocy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Βαγγέλης Παπαχρήστος
Ο Βαγγέλης Παπαχρήστος (Άγιοι Σαράντα, 1943) είναι Έλληνας εκπαιδευτικός, λογοτέχνης, δημοσιογράφος και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1943 στους Αγίους Σαράντα της Αλβανίας σε οικογένεια που τα επόμενα χρόνια υπέστη διώξεις από το κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας. Φοίτησε αρχικά ελληνική φιλολογία στην Παιδαγωγική Ακαδημία του Αργυρόκαστρου και στη συνέχεια βιολογία και χημεία στο Ανώτερο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο των Τιράνων. Διετέλεσε επί σειρά ετών εκπαιδευτικός σε σχολεία της ελληνικής μειονότητας. Το 1962 ξεκίνησε τη συνεργασία του με την ελληνόφωνη εφημερίδα του Αργυρόκαστρου, Λαϊκό Βήμα, της οποίας σήμερα είναι αρχισυντάκτης. Παράλληλα είναι αρχισυντάκτης της τρίγλωσσης εφημερίδας «2000».
Παρουσία στη λογοτεχνία
Ο Παπαχρήστος εμφανίστηκε στα γράμματα το 1997 με το αυτοβιογραφικού χαρακτήρα έργο του, «Το κουλιακόπουλο». Ακολούθησαν το παιδικό βιβλίο «Μαθαίνετε διασκεδάζοντας» (1998), η συλλογή διηγημάτων «Μέρες αγωνίας» (2002), το μυθιστόρημα «Άγγελος στη χώρα των δαιμόνων» κλπ.
Λογοτεχνία
Συμμετοχές σε άλλα έργα
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Κρουαζίγ (Καλβαντός)
Το Κρουαζίγ (γαλλικά: Croisilles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρουαζιγιαί (γαλλικά: Croisillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κρουαί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κροκυζιέν (γαλλικά: Crocusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Βερνάρδος Γ΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Ο Βερνάρδος Γ΄, γερμ. Bernhard III. (απεβ. 20 Αυγούστου 1348) από τον Οίκος των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1323-1348).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βερνάρδου Β΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Ελένης των Βίτσλαβ, κόρης του Βίτσλαβ Β΄, πρίγκιπα του Ρύγκεν.
Το 1348 απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι τρεις γιοι του με τη σειρά: ο Βερνάρδος Δ΄, ο Ερρίκος Δ΄ και ο Όθων Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1328 την τρίτη εξαδέλφη του Αγνή των Ασκάνια, κόρη του Ροδόλφου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ και είχε τέκνα:
Το 1338 απεβίωσε η Αγνή και ο Βερνάρδος Γ΄ έκανε το 1339 δεύτερο γάμο με τη δεύτερη εξαδέλφη του Ματθίλδη των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Περί το 1342 απεβίωσε η Ματθίλδη και περί το 1343 ο Βερνάρδος Γ΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Ματθίλδη των Βέττιν, κόρη του Μάγκνους Α΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Εθνικό Πάρκο Σανρίκου Φούκκο
Το Εθνικό Πάρκο Σανρίκου Φούκκο (三陸復興国立公園, Sanriku Fukkō Kokuritsu Kōen) (κυριολεκτικά "Ανάπλαση Εθνικού Πάρκου Σανρίκου") είναι εθνικό πάρκο, που εκτείνεται κατά μήκος της ακτής Σανρίκου της Ιαπωνίας από το Χατσινόχε στο νομό Αομόρι δια μέσου του νομού Ιβάτε στη Κεσενούμα στο νομό Μιγιάγκι. Το εθνικό πάρκο δημιουργήθηκε στις 24 Μαΐου 2013 και καλύπτει μία έκταση 28.537 εκταρίων.
Ιστορία
Στις 2 Μαΐου 1955 το Εθνικό Πάρκο Ρικούτσου Κάιγκαν (陸中海岸国立公園, Rikuchū Kaigan Kokuritsu Kōen) δημιουργήθηκε στην περιοχή Τοχόκου του νησιού Χονσού στη βόρεια Ιαπωνία. Το πάρκο επεκτάθηκε για 180 χιλιόμετρα από βορρά προς νότο κατά μήκος της ακτογραμμής του Ειρηνικού Ωκεανού από το βόρειο νομό Μιγιάγκι έως τον βόρειο νομό Ιβάτε. Είχε έκταση 121,98 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Στις 24 Μαΐου 2013 το πάρκο ενσωματώθηκε στο Εθνικό Πάρκο Σανρίκου Φούκκο. Αυτό συνέβη στον απόηχο του σεισμού και του τσουνάμι του Τοχόκου το 2011. Περιλαμβάνει επίσης το πρώην νομαρχιακό φυσικό πάρκο Τανεσάσι Κάιγκαν Χασικαμιντάκε. Στις 31 Μαρτίου 2015, το Υπουργείο Περιβάλλοντος επέκτεινε το πάρκο για να συμπεριλάβει το πρώην Οιονεί Εθνικό Πάρκο Μινάμι Σανρίκου Κινκάσαν. Στη συνέχεια, το πάρκο θα επεκταθεί, για να συμπεριλάβει το Νομαρχιακό Φυσικό Πάρκο Κεσενούμα, το Νομαρχιακό Φυσικό Πάρκο Κεντζόσαν Μανγκοκούρα και το Νομαρχιακό Φυσικό Πάρκο Ματσουσίμα.
Γεωγραφία
Ολόκληρη η ακτογραμμή είναι γνωστή λόγω της θαλάσσιας διάβρωσης, με πολυάριθμους βραχώδεις πυλώνες και νησιά. Η βόρεια ακτή είναι ένα δείγμα ανυψωμένης ακτογραμμής και είναι μια περιοχή, που έχει υποστεί αρκετούς ισχυρούς σεισμούς και τσουνάμι στην πρόσφατη ιστορία. Η νότια ακτή είναι ένα παράδειγμα μιας ria ακτογραμμής βυθισμένων κοιλάδων ποταμών, με βαθιούς κολπίσκους και στενές χερσονήσους, σχηματίζοντας πολλούς μικρούς κόλπους και όρμους.
Στο βόρειο τμήμα του εθνικού πάρκου υπάρχει μία περιοχή βράχων μήκους 8 χιλιομέτρων και ύψους 200 μέτρων, που ονομάζονται Κίτα Γιαμαζάκι. Οι γραφικοί παράκτιοι βραχώδεις σχηματισμοί έχουν το παρατσούκλι "Άλπεις της Θάλασσας".
Χλωρίδα και πανίδα
Η χλωρίδα περιλαμβάνει δάση με ιαπωνική κόκκινη πεύκη, ροδόδεντρα και Rosa rugosa. Η πανίδα περιλαμβάνει πολλά είδη πουλιών, συμπεριλαμβανομένου του γλάρου με μαύρη ουρά και του μύχου. Όσον αφορά τα μεγαλύτερα ζώα, έχει επίσης θεαθεί στην περιοχή το καμοσίκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ιαπωνίας
Τατουάζ δάκρυ
Το τατουάζ δάκρυ είναι ένα συμβολικό τατουάζ με ένα δάκρυ που τοποθετείται κάτω από το μάτι. Το τατουάζ μπορεί να έχει διάφορες ερμηνείες εκφράζοντας έντονο και διαχρονικό συναίσθημα θλίψης όπως: μπορεί να σημαίνει πως το άτομο που το έχει έχει σκοτώσει κάποιον ή έχει περάσει χρόνο στη φυλακή, ή ότι το άτομο που το έχει, έχει βιαστεί κατά τη φυλάκισή του, ή συμβολίζει την απώλεια συγγενή ή άλλου μέλος συμμορίας. Μερικές φορές μόνο αυτός που το έχει ξέρει την ακριβή του ερμηνεία.
Τέτοιου είδους τατουάζ κάνουν και οι γυναίκες σύντροφοι των φυλακισμένων για αλληλεγγύη προς στους αγαπημένους τους. Σύμφωνα με το βιβλίο The Devil's Front Porch του συγγραφέα Λέστερ Ντάγκλας Τζόνσον σχετικά με τη φυλάκισή του το διάστημα 1927 με 1957 στις Φυλακές της Πολιτείας του Κάνσας, το συγκεκριμένο τατουάζ υποδηλώνει ένα μέλος του The Old Fraternity (μετάφραση:της παλιάς αδελφότητας) που αναφέρεται στο Βιβλικό πρόσωπο Κάιν που σκότωσε τον αδελφό του.
Ο Αμερικανοί ράπερς Δε Γκέιμ (The Game) και Λιλ Γουέιν έχουν τατουάζ δάκρυ συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο το θάνατο φίλων τους. Η τραγουδίστρια Έιμι Γουάινχαουζ έκανε ένα τατουάζ δάκρυ για να συμβολίσει την αγωνία της σχετικά με την προφυλάκιση του άντρα της Μπλέικ Φέλντερ Σίβιλ στη Φυλακή Πεντονίλ. Ο μπασκετμπολίστας Amar'e Stoudemire  έχει κάνει τέτοιο τατουάζ από το 2012 για να τιμήσει τη μνήμη του αδελφού του που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Ένα τατουάζ δάκρυ έχει επίσης ο ποδοσφαιριστής Ricardo Quaresma.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία
Αλεϊζαντίνιου
Ο Αντόνιου Φρανσίσκου Λισμπόα (Antônio Francisco Lisboa, 1730 ή 1738 – 18 Νοεμβρίου 1814), γνωστότερος ως Αλεϊζαντίνιου (Aleijadinho), ήταν γλύπτης και αρχιτέκτονας της αποικιακής Βραζιλίας, που διακρίθηκε για το έργο του σε διάφορους ναούς της Βραζιλίας. Θεωρείται ο μεγαλύτερος Βραζιλιανός αρχιτέκτονας και γλύπτης της εποχής του.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|Ο ναός του Γ΄ Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου στο Όρου Πρέτου. Η πρόσοψη είναι έργο του Αλεϊζαντίνιου. Ο Αλεϊζαντίνιου γεννήθηκε στη Βίλα Ρίκα, το σημερινό Όρου Πρέτου, σημαντική τότε πόλη, καθώς είχε πληθυσμό διπλάσιο της τότε Νέας Υόρκης και ήταν πρωτεύουσα της μεγάλης πολιτείας Μίνας Ζεράις. Πατέρας του ήταν ο Μανουέλ Φρανσίσκου ντα Κόστα Λισμπόα, ξυλουργός από την Πορτογαλία που με τον καιρό ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική, και μητέρα του η Αφρικανή Ισαμπέλ, σκλάβα του Μανουέλ.
Ο Μανουέλ παντρεύτηκε μια λευκή όταν ο Αντόνιου ήταν ακόμα μικρός. Παρά το ότι ο Αντόνιου ήταν νόθος, ανατράφηκε στο σπίτι του πατέρα του μαζί με τα ετεροθαλή αδέλφια του. Εκεί φαίνεται ότι έμαθε τα βασικά της γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής και του συνδυασμού τους. Αρχικώς εμφανίζεται ως εργάτης στην οικοδομή του ναού της Παναγίας της Καρμήλου στη γενέτειρά του, ενός ναού τα σχέδια του οποίου είχε εκπονήσει ο πατέρας του.
Το 1777 ο Αντόνιου Λισμπόα άρχισε να εμφανίζει τα σημάδια μιας ανίατης τότε ασθένειας, που πιθανώς ήταν λέπρα ή σκληρόδερμα , και εξαιτίας αυτού του γεγονότος του δόθηκε το προσωνύμιο (παρατσούκλι) «Αλεϊζαντίνιου», που σημαίνει «μικρός σακάτης». Η σχετική λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι, παρότι παραμορφωμένος και με μειωμένες ικανότητες, συνέχισε να δημιουργεί γλυπτά, με τη σμίλη και το σφυρί δεμένα πάνω στα χωρίς δάκτυλα χέρια του.
Στα τελευταία χρόνια του έγινε πιο απόμακρος, εργαζόμενος περισσότερο τη νύχτα, και όταν έβγαινε έξω, μεταφερόταν στον δρόμο μέσα σε ένα καλυμμένο κλειστό φορείο από τους βοηθούς ή τους δούλους του.
Απεβίωσε σε ηλικία το πιθανότερο 76 ετών στην πόλη που γεννήθηκε, και τάφηκε στον ναό της Παναγίας της Αμώμου Συλλήψεως, κάτω από ένα ξύλινο δάπεδο με το όνομά του χαραγμένο πάνω του.
Το έργο του και το ιερό του Κονγκόνιας
Τα γλυπτά και η αρχιτεκτονική του Αλεϊζαντίνιου εκτιμώνται ιδιαίτερα από τους ειδικούς ως μία από τις πλέον εκλεπτυσμένες καλλιτεχνικές εκφράσεις έξω από την Ευρώπη εκείνης της περιόδου.
Στο κάτω μέρος της κλίμακας υπάρχει μια μακρόστενη αυλή πλαισιωμένη από 6 περίπτερα. Στο κάθε περίπτερο υπάρχει μία σκηνή από τα Άγια Πάθη. Υπάρχουν συνολικά 66 μορφές σε φυσικό μέγεθος, σκαλισμένες σε ξύλο από το 1780 μέχρι το 1790, αρχίζοντας από τον Μυστικό Δείπνο και τελειώνοντας με τη Σταύρωση. Οι κυριότερες μορφές (ο Χριστός, οι Απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος, Ιωάννης, οι συσταυρωμένοι δύο ληστές, η Μαρία Μαγδαληνή και η Παναγιά) είναι έργα του Αλεϊζαντίνιου, ενώ οι άλλες μορφές (Ρωμαίοι στρατιώτες κλπ.) είναι έργα των βοηθών του. Αργότερα οι μορφές επιζωγραφίσθηκαν από τον Μανουέλ ντα κόστα Αταΐντε, ο οποίος επίσης ζωγράφισε (1828) την οροφή του Ναού του Αγίου Φραγκίσκου στο Όρου Πρέτου. Πιστεύεται ότι μία από τις μορφές που παρακολουθούν τη Σταύρωση είναι προσωπογραφία (ή αυτοπροσωπογραφία) του Αλεϊζαντίνιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βραζιλιάνοι γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες του Μπαρόκ
Ιερά Μητρόπολις Τραπεζούντος
right|thumb|300px|Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, ο οποίος ανατινάχθηκε το 1930 Η Ιερά Μητρόπολις Τραπεζούντος είναι μια επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από το 325 έως το 1922 με έδρα την πόλη της Τραπεζούντας, στον Πόντο. Ο τίτλος Μητροπολίτης Τραπεζούντος, Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Λαζικής είναι σήμερα κενός.
Ιστορία
Η Τραπεζούντα ιδρύθηκε το 756 π.Χ. από Ίωνες της Σινώπης. Η επισκοπή αρχικά υπαγόταν στη Μητρόπολη Νεοκαισαρείας. Τον 8ο αιώνα έγινε Αρχιεπισκοπή και περίπου το 840 Μητρόπολη. Τον 10ο αιώνα είχε 7 επισκοπές, οι οποίες έγιναν 18 έως τον 10ο αιώνα. Στη συνέχεια μειώθηκαν σταδιακά σε 2 τον 15ο αιώνα. Τον 18ο αιώνα η Μητρόπολη δεν είχε επισκοπές.
Η Μητρόπολη Τραπεζούντος συνορεύει με τη Μαύρη Θάλασσα και την Επισκοπή Μπατούμι (Πατριαρχείο Γεωργίας) στα βόρεια, την Μητρόπολη Θεοδοσιουπόλεως (Πατριαρχείο Αντιοχείας) στα ανατολικά, τις Μητροπόλεις Χαλδίας, Ροδοπόλεως και Θεοδοσιουπόλεως στα νότια και Χαλδίας και Ροδοπόλεως επίσης δυτικά. Περιλαμβάνει τις πόλεις Πλάτανος (Akchaabat), Φιλοκαλία (Vakfakebir), Ελεούσα (Gorele), Τρίπολη (Tirebolu), Θεσπιάς (Espiye), Κασσιόπη (Keşap), Γέμουρα (Yomra), Ποντοηράκλεια (Araklı), Σούρμενα (Sürmene), Οφιούσα (Of), Ριζούντα (Rize), Μαπαύρα (Çayeli), Αθήνα (Pazar), Αρχαβίς (Arhavi), Άψαρος (Sarp).
=
Επισκοπικός κατάλογος
δεξιά|μικρογραφία|360x360εσ| Τοιχογραφία του Θεοδόσιου του Τραπεζούντιου από τον εξωνάρθηκα του καθολικού της [[Μονή Φιλοθέου|Μονής Φιλοθέου (1765).]]
Πηγές
Κατηγορία:Τραπεζούντα * Τραπεζουντος Κατηγορία:Πόντος
Κυλέ-λε-Πατρί
Το Κυλέ-λε-Πατρί (γαλλικά: Culey-le-Patry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μίκα Βάλταρι
Ο Μίκα Βάλταρι (φινλανδικά: Mika Toimi Waltari, 19 Σεπτεμβρίου 1908 – 26 Αυγούστου 1979) ήταν Φινλανδός συγγραφέας, περισσότερο γνωστός για το best-seller μυθιστόρημά του Ο Αιγύπτιος (Sinuhe egyptiläinen). Ήταν ένας εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας και έγραψε, εκτός από μυθιστορήματα, ποίηση, διηγήματα, αστυνομικά μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια, ταξιδιωτικές ιστορίες, σενάρια για τον κινηματογράφο και κείμενα για κινούμενα σχέδια.
Βιογραφία
Ο Βάλταρι γεννήθηκε στο Ελσίνκι και έχασε τον πατέρα του, λουθηρανό ιερέα, σε ηλικία πέντε ετών. Ως μικρό αγόρι, έγινε μάρτυρας του Φινλανδικού Εμφυλίου Πολέμου στο Ελσίνκι. Αργότερα εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι ως φοιτητής θεολογίας, σύμφωνα με την επιθυμία της μητέρας του, αλλά σύντομα εγκατέλειψε τη θεολογία για χάρη της φιλοσοφίας, της αισθητικής και της λογοτεχνίας, αποφοιτώντας το 1929. Κατά την διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε σε αρκετά περιοδικά, όπου έγραφε ποίηση και διηγήματα και δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο το 1925. Το 1927 πήγε στο Παρίσι, όπου έγραψε το πρώτο ολοκληρωμένο μυθιστόρημά του με τίτλο Suuri illusioni, μια ιστορία μποέμικης ζωής. Όσον αφορά το ύφος, το μυθιστόρημα αυτό θεωρείται ότι είναι το φινλανδικό ισοδύναμο των έργων των Αμερικανών συγγραφέων της Χαμένης Γενιάς. Στο ιστορικό μυθιστόρημα του Βάλταρι Ο περιπλανώμενος, το οποίο λαμβάνει χώρα τον 16ο αιώνα, ο κεντρικός ήρωας είναι ένας Φινλανδός, ο οποίος περιπλανιέται σε όλη την Ευρώπη, συναντά αρκετούς σημαντικούς χαρακτήρες της εποχής και καταλήγει στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάζεται για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Βάλταρι ήταν επίσης, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, μέλος του φιλελεύθερου λογοτεχνικού κινήματος Tulenkantajat, παρόλο που οι πολιτικές και κοινωνικές απόψεις του αργότερα έγιναν συντηρητικές. Το 1931 παντρεύτηκε και απέκτησε μια κόρη, την Σάτου, που έγινε και αυτή συγγραφέας.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1930 και του 1940, ο Βάλταρι εργάστηκε ως δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, συνεργαζόμενος με κάμποσες εφημερίδες και περιοδικά και ταξιδεύοντας ευρέως στην Ευρώπη. Ήταν ο διευθυντής του περιοδικού Suomen Kuvalehti. Την ίδια περίοδο συνέχισε να γράφει βιβλία, τα οποία εκπροσωπούσαν διάφορα λογοτεχνικά είδη και μετακινούνταν εύκολα από το ένα λογοτεχνικό πεδίο στο άλλο. Είχε ένα αρκετά πολυάσχολο και αυστηρό πρόγραμμα. Θεωρείται ότι υπέφερε από αϋπνία και κατάθλιψη, μερικές φορές σε επίπεδο να χρειάζεται ιατρική θεραπεία. Συμμετείχε, και συχνά κέρδισε, σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, αποδεικνύοντας την ποιότητα του έργου του στους κριτικούς λογοτεχνίας. Ένας από αυτούς τους διαγωνισμούς ανέδειξε έναν από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες του, τον επιθεωρητή Πάλμου, έναν τραχύ ντετέκτιβ της αστυνομίας του Ελσίνκι, ο οποίος πρωταγωνίστησε σε τρία μυθιστορήματα μυστηρίου, που έγιναν όλα κινηματογραφικές ταινίες (μια τέταρτη ταινία δημιουργήθηκε χωρίς την συμμετοχή του Βάλταρι). Ο Βάλταρι έγραψε επίσης το σενάριο της δημοφιλούς σειράς κινουμένων σχεδίων Kieku ja Kaiku και έγραψε το Aiotko kirjailijaksi, έναν οδηγό για συγγραφείς, ο οποίος επηρέασε πολλούς νέους συγγραφείς όπως τον Κάλε Παατάλο.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και διεθνής αναγνώριση
Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βάλταρι εργάστηκε στο κυβερνητικό κέντρο πληροφόρησης και έθεσε τις λογοτεχνικές δεξιότητες στην υπηρεσία της πολιτικής προπαγάνδας. Το 1945 κυκλοφόρησε το πρώτο και πιο πετυχημένο ιστορικό μυθιστόρημα του Βάλταρι με τίτλο Ο Αιγύπτιος. Το θέμα του πάνω στην διαφθορά των ανθρωπιστικών αξιών σε έναν υλικό κόσμο έμοιαζε να κυριαρχεί στην Ευρώπη μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το βιβλίο έγινε διεθνές bestseller και αποτέλεσε τη βάση της ομώνυμης ταινίας του Χόλυγουντ το 1954. Ο Βάλταρι έγραψε επτά επιπλέον ιστορικά μυθιστορήματα, τα οποία τοποθετούνταν σε ποικίλους αρχαίους πολιτισμούς. Μεταξύ αυτών ήταν Ο μαύρος άγγελος, η υπόθεση του οποίου λαμβάνει χώρα κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Σε αυτά τα μυθιστορήματα, εξέφρασε σε μεγάλο βαθμό την απαισιοδοξία του και επίσης, σε δυο μυθιστορήματα που τοποθετούνται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την πίστη του στον Χριστιανισμό. Μετά τον πόλεμο, έγραψε αρκετές νουβέλες. Το 1957 έγινε μέλος της Φινλανδικής Ακαδημίας Γραμμάτων και το 1970 έγινε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Τούρκου.
Ο Βάλταρι ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς Φινλανδούς συγγραφείς. Έγραψε τουλάχιστον 29 μυθιστορήματα, 15 νουβέλες, 6 συλλογές διηγημάτων, 6 ποιητικές συλλογές και 26 θεατρικά έργα αλλά και σενάρια για τον κινηματογράφο, θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο, μεταφράσεις και εκατοντάδες άρθρα και μελέτες. Είναι διεθνώς ο γνωστότερος Φινλανδός συγγραφέας και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες.