cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγοβούτι
Αναπαραγωγή
Οι φωλιές κατασκευάζονται από νεκρά χόρτα βάλτου και άλλα ενδημικά φυτά (Snow and Perrins 1998) και διαμορφώνεται σε αναχώματα κατά μήκος των βλαστωδών ακτών των λιμνών (del Hoyo et al 1992). Μετά από μια εβδομάδα από τη κατασκευή στα τέλη της άνοιξης, ο ένας γονέας ανεβαίνει στην κορυφή για την χύτευση της φωλιάς στο σχήμα του σώματος του. Αυτές οι φωλιές συχνά επαναχρησιμοποιούνται σε ετήσια βάση, και οι μελέτες δείχνουν ότι αυτές οι προσπάθειες επαναφωλιάσματος είναι πιο πιθανό να πετύχουν από την πρώτη προσπάθεια. Οι θέσεις φωλιάσματος συνήθως μοιάζουν με εκείνες όπου εκκολάφθηκαν οι γονείς. Αντί για την αποφυγή της οξύτητας και της κακής ποιότητας του νερού, οι γονείς διακινδυνεύουν την επιτυχία για καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης και να επιλέξουν τις λίμνες που παράγουν παρόμοια ψάρια με την κανονική διατροφή τους.
Το θηλυκό γεννά 2, σπάνια μόνο 1, αυγά, τα οποία εκκολάπτονται σε λιγότερο από ένα μήνα. Όταν οι νεοσσοί είναι μόλις μερικών ημερών, θα αρχίσουν να αφήνουν τη φωλιά με τους γονείς, το κολύμπι και μερικές φορές καβάλα στην πλάτη ενός γονέα. Είναι σε θέση να καταδυθούν υποβρύχια μέσα στις επόμενες ημέρες και μπορούν τυπικά να πετάξουν σε ηλικία 10-11 εβδομάδες. Εάν η τροφή είναι λιγοστή, τα νεαρά μπορεί να πολεμήσει έντονα, και συχνά μόνο ένα νεαρό επιβιώνει. Μετά την επώαση, οι νεοσσοί θα μείνουν με τους γονείς τους για 2-3 μήνες.
Θηρευτές
Οι φωλιές των παγοβουτιών συνήθως τοποθετούνται σε νησιά, όπου τα χερσαία αρπακτικά ζώα δεν μπορούν κανονικά να έχουν πρόσβαση σε αυτά. Ωστόσο, τα αυγά και νεοσσοί μπορούν να αρπαχτούν από γλάρους, κορακοειδή, ρακούν, μεφίτιδες, μινκ, αλεπούδες, χελώνες του γλυκού νερού και μεγάλα ψάρια. Οι ενήλικες δεν θηρεύονται τακτικά, αλλά έχουν αρπαχτεί από θαλάσσιες ενυδρίδες (όταν διαχειμάζουν) και λευκοκέφαλοι θαλασσαετοί. Ψαραετοί έχουν παρατηρηθεί να παρενοχλούν παγοβούτια, πιο πιθανό για κλεπτοπαρασιτισμό από ό, τι για θήρευση. Όταν πλησίασε ένα αρπακτικό ζώο είτε στη φωλιά τους ή τα ίδια, τα παγοβούτια μερικές φορές επιτίθενται στο αρπακτικό από τα ορμητικά νερά σε αυτό και προσπαθούν να το κρεμάσουν στο ξύλο μέσα από την κοιλιά ή το πίσω μέρος του κεφαλιού ή του λαιμού.
Απειλές
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Οι νεοσσοί είναι ικανοί να ακολουθούν τους γονείς τους, λίγες μέρες μετά την εκκόλαψη Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, το είδος απειλείται από τις διακυμάνσεις της στάθμης των υδάτων (del Hoyo et al 1992) (π.χ. λόγω της κατασκευής φραγμάτων) (Rimmer 1992), την οξίνιση των λιμνών αναπαραγωγής (del Hoyo et al 1992, Piper et al. 2002) 7, τη ρύπανση βαρέων μετάλλων (del Hoyo et al 1992, Rimmer 1992) (π.χ. μόλυνση μεθυλυδραργύρου) (Piper et al. 2002) και τη μολυβδίαση από τη κατάποση μολύβδου σε αλιευτικά βάρη (Scheuhammer et al. 2003, Sidor et al. 2003). Επίσης, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στην ανθρώπινη όχληση (del Hoyo et al 1992), όπως η ανάπτυξη των ακτών και της ανθρώπινης αναψυχής (Piper et al. 2002) 7, και μπορεί να λιποτακτήσει λίμνες μετά από αυξήσεις στην ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα (del Hoyo et al 1992).
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το είδος είναι εξαιρετικά ευάλωτο στις παράκτιες πετρελαιοκηλίδες, ειδικά σε περιοχές όπου σχηματίζουν μεγάλες συναθροίσεις (del Hoyo et al 1992), καθώς και εμπλοκή σε μονόινες αλιευτικές γραμμές (που χρησιμοποιείται για την ερασιτεχνική αλιεία) και τα εμπορικά δίχτυα προκαλεί σημαντική θνησιμότητα στη θάλασσα και στις μεγαλύτερες λίμνες (del Hoyo et al 1992, Rimmer 1992). Το είδος είναι επίσης ευαίσθητο στη γρίπη αλλαντίαση έτσι μπορεί να απειλούνται από μελλοντικά κρούσματα της νόσου (del Hoyo et al 1992, Rimmer 1992).
Γενικά, η IUCN, έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), παγκοσμίως, με σταθερές τάσεις, ενώ για την Ελλάδα τα στοιχεία είναι ανεπαρκή.
Κουλτούρα
Αυτό το πουλί είναι γνωστό στον Καναδά, που εμφανίζεται στο κέρμα του ενός δολλαρίου "loonie" και την προηγούμενη σειρά στο λογαριασμό των $20, και είναι το επαρχιακό πουλί του Οντάριο. Επίσης, είναι το επαρχιακό πουλί της Μινεσότα και εμφανίζεται στο σήμα του Στέιτ Κουόρτερ της Μινεσότα.
Η φωνή και η εμφάνιση του παγοβουτιού τα έκαναν διακεκριμένα σε αρκετές Τοπικές Αμερικανικές ιστορίες. Επίσης, φυλές ιθαγενών της Βρετανικής Κολομβίας πίστευαν ότι η υπέρβαση των καλεσμάτων από αυτό το πουλί πρόβλεπαν βροχή.
Πηγές
Κατηγορία:Κολυμβίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πανίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Δήμος Αργιθέας
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Αργιθέας.thumb|300px|Χάρτης των Δημοτικών Ενοτήτων (πρώην Δήμων και Κοινοτήτων) του Δήμου Αργιθέας. {{legend|red|1 - [[Δήμος Αργιθέας#Δημοτική Ενότητα Αργιθέας|Δημοτική Ενότητα Αργιθέας}} {{legend|blue|2 - Δημοτική Ενότητα Αχελώου }} {{legend|lightgreen|3 - Δημοτική Ενότητα Ανατολικής Αργιθέας}} ]] μικρογραφία|Τοπίο, Αργιθέα μικρογραφία|Τοπίο, Αργιθέα μικρογραφία|Μοναστήρι Παναγίας Σπηλιώτισσας, Αργιθέα μικρογραφία|Όρος Τύμπανος, Αργιθέα Ο Δήμος Αργιθέας είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με έδρα το Ανθηρό. Η έκταση του Δήμου είναι 372,837 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 5.414 κάτοικοι με βάση την Απογραφή του 2011.
Με τη σημερινή μορφή του ο Δήμος Αργιθέας, λειτουργεί από την 01-01-2011. Ο Δήμος προέκυψε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την επέκταση του Δήμου Αργιθέας, μέσω της συγχώνευσης σε αυτόν, των προϋπαρχόντων Δήμων και Κοινοτήτων, Δήμος Αχελώου και Κοινότητα Ανατολικής Αργιθέας, η οποια μέχρι το 2001, ονομαζόταν Κοινότητα Αθαμανών. Είχαν δημιουργηθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010.
Χάρτης
<mapframe latitude="39.280105" longitude="21.681519" zoom="11" width="1000" height="400" align="center" />
Αργιθέας Αργιθέας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Προεδρικές εκλογές Αμπχαζίας 2014
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αμπχαζία στις 24 Αυγούστου 2014. Ήταν οι έκτες στη σειρά από τότε που θεσπίστηκε η θέση του Προέδρου της Αμπχαζίας, το 1994. Οι εκλογές έγιναν πρόωρα εξαιτίας της παραίτησης του προέδρου Αλεξάντερ Ανκβάμπ την 1η Ιουνίου 2014 συνεπεία της πολιτικής κρίσης που ξέσπασε στη δημοκρατία. Συνολικά 4 ήταν οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν τον προεδρικό θώκο, με τελικό νικητή το Ραούλ Χατζίμπα, ο οποίος συγκέντρωσε λίγο παραπάνω από το 50% των ψήφων.
Πλαίσιο
Στις 27 Μαΐου το κτήριο όπου στεγάζεται η Προεδρία καταλήφθηκε από διαδηλωτές της αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα ο Άνκβαμπ να φύγει για την Γκουντάουτα. Τελικά η κρίση κορυφώθηκε με την παραίτηση του προέδρου την 1η Ιουνίου. Καθώς ο αντιπρόεδρος Μιχαήλ Λογκούα είχε ήδη παραιτηθεί από το Δεκέμβριο του 2013 για λόγους υγείας, υπηρεσιακός πρόεδρος ανέλαβε ο πρόεδρος της Συνέλευσης του Λαού, Βαλέρι Μπγκάνμπα.
Όπως και στις προηγούμενες εκλογές, εκλογικά κέντρα στήθηκαν και εκτός της Αμπχαζίας, στη Μόσχα και στο Τσερκέσκ. Για πρώτη φορά άνοιξε και εκλογικό κέντρο στην Κωνσταντινούπολη.
Παραπομπές
2014 Αμπχαζια
Κρίστιαν Άνφινσεν
Ο Κρίστιαν Άνφινσεν ήταν Αμερικανός βιοχημικός. Γεννήθηκε στο Μόνεσεν των ΗΠΑ στις 26 Μαρτίου 1916 και πέθανε στις 14 Μαΐου 1995.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Δίδαξε και εργάστηκε σε ερευνητικά προγράμματα στα Πανεπιστήμια της Πενσυλβάνια και του Χάρβαρντ και στο Ιατρικό Ινστιτούτο Νόμπελ της Στοκχόλμης. Από το 1950 ως το 1982 εργάστηκε στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας στο Μέριλαντ των ΗΠΑ.
Το 1972 τιμήθηκε με το Νόμπελ Χημείας (το μοιράστηκε με τον Στάνφορντ Μουρ και τον Ουίλιαμ Στάιν) για τις έρευνές του σχετικά με τη δομή των ενζύμων και των πρωτεϊνών. Πολύ σημαντικό εξακολουθεί να θεωρείται το σύγγραμμά του Η μοριακή βάση της εξέλιξης (1959).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Στίβεν Σπίλμπεργκ
Ο Στίβεν Άλαν Σπίλμπεργκ (Steven Allan Spielberg, 18 Δεκεμβρίου 1946) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1970 και γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας από τους εμπορικότερους και δημοφιλείς σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Οι ταινίες του έχουν καλύψει πολλά και διαφορετικά θέματα και είδη. Οι πρώτες του ταινίες επιστημονικής φαντασίας και δράσης θεωρήθηκαν ως αρχέτυπα του σύγχρονου κινηματογράφου ενώ στα χρόνια που ακολούθησαν οι ταινίες του ασχολήθηκαν και με ανθρωπιστικά θέματα όπως το Ολοκαύτωμα, το δουλεμπόριο, τον πόλεμο και την τρομοκρατία.
Τρεις από τις ταινίες του Σπίλμπεργκ, Τα Σαγόνια του Καρχαρία (1975), Ε.Τ. ο Εξωγήινος (1982) και Τζουράσικ Παρκ (1993) έγιναν την περίοδο της κυκλοφορίας τους οι μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών. Έχει λάβει συνολικά εφτά υποψηφιότητες για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες Στενές επαφές τρίτου τύπου (1977), Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (1981), ''Ε.Τ. ο Εξωγήινος (1982), Μόναχο (2005) και Λίνκολν (2012) κερδίζοντας δύο για τις ταινίες Η Λίστα του Σίντλερ (1993) και Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν'' (1998). Τα συνολικά έσοδα των ταινιών του έχουν αποφέρει πάνω από 8,5 δισεκατομμύρια δολάρια και σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, η περιουσία του υπολογίζεται στα 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο Σπίλμπεργκ συμμετέχει ενεργά στην παραγωγή ταινιών μέσω της εταιρίας του Amblin Entertainment και είναι επίσης ένας από τους ιδρυτές του κινηματογραφικού στούντιο DreamWorks το 1994.
Πρώιμα χρόνια
Αφού μετακόμισε στην Καλιφόρνια, έκανε αίτηση δύο φορές στο Πανεπιστήμιο Θεάτρου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης της Νότιας Καλιφόρνια, χωρίς όμως επιτυχία. Φοίτησε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λονγκ Μπιτς. Η καριέρα του ξεκίνησε όταν άρχισε να εργάζεται στα Universal Studios ως απλήρωτος εκπαιδευόμενος. Ως εκπαιδευόμενος στη Universal, ο Σπίλμπεργκ γύρισε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους, τη διάρκειας 26 λεπτών ταινία Amblin (1968), έναν τίτλο τον οποίο ο Σπίλμπεργκ χρησιμοποίησε ως το όνομα της εταιρίας παραγωγής του Amblin Entertainment. Αφού ο Σίντνεϊ Σάινμπεργκ, τότε αντιπρόεδρος του τηλεοπτικού κλάδου της Universal, είδε την ταινία, ο Σπίλμπεργκ έγινε ο νεότερος σκηνοθέτης που υπέγραψε μια μακροχρόνια συμφωνία με μεγάλο κινηματογραφικό στούντιο. Παράτησε το Πανεπιστήμιο το 1969 ώστε να δεχτεί το συμβόλαιο με τη Universal και ξεκίνησε την καριέρα του ως επαγγελματίας σκηνοθέτης. Το 1969, το περιοδικό Variety ανακοίνωσε ότι ο Σπίλμπεργκ θα σκηνοθετούσε την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Malcolm Winkler, σε παραγωγή Τζον Όρλαντ και Φρανκ Πράις. Ωστόσο, εξαιτίας δυσκολιών να βρεθεί κατάλληλος ηθοποιός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, η ταινία δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
1969-1975
Η πρώτη επαγγελματική τηλεοπτική δουλειά έγινε όταν προσλήφθηκε να σκηνοθετήσει ένα κομμάτι του πιλοτικού επεισοδίου της σειράς Night Gallery. Στο κομμάτι που σκηνοθέτησε ο Σπίλμπεργκ, πρωταγωνιστούσε η Τζόαν Κρόφορντ. Μετά από αυτό και άλλο ένα επεισόδιο της σειράς Marcus Welby, M.D., ο Σπίλμπεργκ πήρε την πρώτη μεγάλου μήκους ανάθεση: ένα επεισόδιο της σειράς The Name of the Game. Το επιστημονικής φαντασίας επεισόδιο εντυπωσίασε τη Universal και του έκλεισε συμβόλαιο. Στη συνέχεια σκηνοθέτησε άλλο ένα επεισόδιο της σειράς Night Gallery και δούλεψε και σε άλλες σειρές όπως Owen Marshall: Counselor at Law, The Psychiatrist και Columbo.
Βασισμένη στη δυναμική της δουλειάς του, η Universal έδωσε στον Σπίλμπεργκ να σκηνοθετήσει τέσσερις τηλεταινίες. Η πρώτη ήταν η τηλεταινία Μονομαχία (Duel, 1971) στην οποία ένας ψυχωτικός οδηγός φορτηγού κυνηγά έναν τρομοκρατημένο οδηγό ενός μικρού αυτοκινήτου, προσπαθώντας να τον βγάλει από το δρόμο. Ακολούθησε η τηλεταινία Something Evil (1972) και το μεγάλης διάρκειας πιλοτικό επεισόδιο της σειράς Savage με πρωταγωνιστή τον Μάρτιν Λαντάου. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε με την ταινία Το Εξπρές του Σούγκαρλαντ (The Sugarland Express) το 1974, στην οποία ένα παντρεμένο ζευγάρι που το κυνηγά η αστυνομία προσπαθεί να επανακτήσει την κηδεμονία του παιδιού τους. Η ταινία δεν απέδωσε ικανοποιητικά στα ταμεία και κυκλοφόρησε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών.
Οι παραγωγοί Ρίτσαρντ Ντ. Ζάνουκ και Ντέιβιντ Μπράουν προσέφεραν στον Σπίλμπεργκ να σκηνοθετήσει την ταινία Τα Σαγόνια του Καρχαρία (Jaws, 1975), ένα θρίλερ βασισμένο στο μυθιστόρημα του Πίτερ Μπέντσλεϊ. Παρά την επιτυχία που ακολούθησε, η παραγωγή της ταινίας κόντεψε να σταματήσει εξαιτίας των καθυστερήσεων και της αύξησης του προϋπολογισμού. Με την επιμονή όμως του Σπίλμπεργκ, η ταινία ολοκληρώθηκε. Έγινε τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία. Έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία κερδίζοντας τρία στις κατηγορίες Μοντάζ, Μουσικής και Ήχου και απέφερε 470,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως Η ταινία καθιέρωσε τον Σπίλμπεργκ ως σκηνοθέτη και τον έκανε επίσης έναν από τους νεότερους εκατομμυριούχους της Αμερικής, δίνοντάς του τη δυνατότητα για μεγαλύτερη αυτονομία στα επόμενα πρότζεκτ του. Επίσης ήταν η πρώτη από τις συνολικά τρεις συνεργασίες του με τον ηθοποιό Ρίτσαρντ Ντρέιφους.
1976-1993
Στη συνέχεια ο Σπίλμπεργκ ασχολήθηκε ξανά με την ταινία Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου και με οικονομική υποστήριξη από την Columbia Pictures, η ταινία κυκλοφόρησε ξανά το 1980. Για την επανέκδοση, ο Σπίλμπεργκ έφτιαξε κάποια από τα ελαττώματα που πίστευε ότι είχε η αρχική έκδηση και επίσης κατ' εντολή της Columbia γύρισε επιπρόσθετο υλικό δείχνοντας στο κοινό το εσωτερικό του μητρικού διαστημικού σκάφους, το οποίο απεικονίζεται στο τέλος της ταινίας. Ο Σπίλμπεργκ μετάνιωσε για αυτήν την απόφαση, θεωρώντας ότι το εσωτερικό του σκάφους έπρεπε να παραμείνει ένα μυστήριο. Ωστόσο, η επανακυκλοφορία της ταινίας γνώρισε επιτυχία και η κυκλοφορία της σε DVD το 2001 επανέφερε το πρωτότυπο φινάλε.
Αμπντουραμάν Τινανί
Ο Αμπντουραμάν Τινανί (αραβικά: عبد الرحمن تشياني) είναι στρατηγός ταξιαρχίας του στρατού του Νίγηρα και διοικητής της προεδρικής φρουράς του Νίγηρα. Έπαιξε βασικό ρόλο στο πραξικόπημα του 2023 θέτοντας σε περιορισμό τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μπαζούμ. Στη συνέχεια αυτοανακηρύχθηκε «πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για τη Διασφάλιση της Πατρίδας» στις 28 Ιουλίου 2023.
Στίβεν Σπίλμπεργκ
1976-1993
Το 1981, ο Σπίλμπεργκ συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη και φίλο του Τζορτζ Λούκας στην κωμική περιπέτεια Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (Raiders of the Lost Ark), την πρώτη ταινία με πρωτασγωνιστή τον ήρωα Ιντιάνα Τζόουνς, τον οποίο υποδύθηκε ο Χάρισον Φορντ. Η ταινία έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1981 και έλαβε 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία, κερδίζοντας τέσσερα στις κατηγορίες Καλλιτεχνική Διεύθυνση, Οπτικά Εφέ, Μοντάζ και Ήχος.
Αμπντουραμάν Τινανί
Παραπομπές
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Στίβεν Σπίλμπεργκ
1976-1993
Ένα χρόνο αργότερα, ο Σπίλμπεγκ επέστρεψε στο είδος επιστημονικής φαντασίας με την ταινία Ε.Τ. ο Εξωγήινος (E.T. the Extra-Terrestrial). Ήταν η ιστορία ενός αγοριού και της φιλικής σχέσης που αναπτύσσει με έναν εξωγήινο. Η ταινία έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών την περίοδο κυκλοφορίας της, με συνολικές εισπράξεις 792,9 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε συνολικά εννέα υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, κερδίζοντας τέσσερα στις κατηγορίες Καλύτερης Μουσικής, Οπτικών Εφέ, Ήχου και Μοντάζ Ηχητικών Εφέ.
Μεταξύ του 1982 και του 1985, ο Σπίλμπεργκ ανέλαβε την παραγωγή τριών μεγάλων εισπρακτικών επιτυχιών: Το Πνεύμα του Κακού (Poltergeist, 1982) με συμμετοχή και στο σενάριο, Επόμενος Σταθμός: Η Ζώνη του Λυκόφωτος (Twilight Zone: The Movie, 1983) με συμμετοχή στη σκηνοθεσία και Γκούνις: Το Κυνήγι της Μεγάλης Περιπέτειας (The Goonies, 1985) με συμμετοχή στο στόρι πάνω στο οποίο βασίστηκε το σενάριο.
thumb|right|Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Τσάντραν Ράτναμ στα γυρίσματα της ταινίας [[Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού.]] Το 1984 σκηνοθέτησε το πρίκουελ Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού (Indiana Jones and the Temple of Doom) με τη συμμετοχή των Λούκας και Φορντ και την επόμενη χρονιά σκηνοθέτησε τη δραματική ταινία Το Πορφυρούν Χρώμα. Η ταινία παρουσιάζει τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Αφροαμερικανίδες το 1900, συμπεριλαμβανομένων της πείνας, του ρατσισμού και του σεξισμού και πρωταγωνιστούν οι Γούπι Γκόλντμπεργκ και Όπρα Γουίνφρεϊ. Αποδείχτηκε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία με 98,4 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office ενώ έλαβε θερμής υποδοχής και από τους κριτικούς. Έλαβε συνολικά 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία και προς μεγάλη έκπληξη πολλών ο Σπίλμπεργκ δεν έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Το Πορφυρούν Χρώμα είναι η δεύτερη ταινία του Σπίλμπεργκ που τη μουσική δεν ανέλαβε ο Τζον Γουίλιαμς, με πρώτη την ταινία Μονομαχία (Duel). Το 1987 σκηνοθέτησε την ταινία Η Αυτοκρατορία του Ήλιου (Empire of the Sun) με πρωταγωνιστές τους Τζον Μάλκοβιτς και Κρίστιαν Μπέιλ. Η ταινία απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ αλλά η εισπρακτική πορεία της θεωρήθηκε απογοητευτική.
Ακολούθησε η τρίτη ταινία της σειράς Ιντιάνα Τζόουνς με τίτλο Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Η Τελευταία Σταυροφορία (Indiana Jones and the Last Crusade) το 1989. Για μία ακόμη φορά, συνεργάστηκε με τους Λούκας και Φορντ ενώ στο καστ συμμετείχε και ο Σον Κόνερι ως πατέρας του Ιντιάνα. Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές και έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χρονιάς παγκοσμίως, με συνολικά έσοδα 474,1 εκατομμύρια δολάρια. Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε για τρίτη φορά με τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους στην αισθηματική δραματική κομεντί Για Πάντα (Always). Η ταινία κινήθηκε μέτρια εισπρακτικά και έλαβε μικτές κριτικές. Το 1991 σκηνοθέτησε το Κάπταιν Χουκ (Hook) με πρωταγωνιστές τους Ντάστιν Χόφμαν, Ρόμπιν Γουίλιαμς και Τζούλια Ρόμπερτς. Παρά τις μικτές κριτικές που απέσπασε, απέφερε 300,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. To 1993, ο Σπίλμπεργκ επέστρεψε στο είδος της περιπέτειας και μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Μάικλ Κράιτον Τζουράσικ Παρκ (Jurassic Park). Με επαναστατικά ειδικά εφέ που παρείχε η εταιρία Industrial Light & Magic του φίλου του Τζορτζ Λούκας, η ταινία έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών την περίοδο κυκλοφορίας της, με συνολικά έσοδα 914,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και βραβεύτηκε με τρία Όσκαρ.
Επόμενη ταινία του ήταν Η Λίστα του Σίντλερ (Schindler's List, 1993). Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Όσκαρ Σίντλερ, ενός άνδρα που ρίσκαρε την ίδια του τη ζωή για να σώσει 1.100 Εβραίους από το Ολοκαύτωμα, η ταινία χάρισε στον Σπίλμπεργκ το πρώτο του Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Έλαβε συνολικά 12 υποψηφιότητες, κερδίζοντας επτά, αναμεσά τους και το βραβείο Καλύτερης Ταινίας. Με την ταινία να θριαμβεύει και στα ταμείο, ο Σπίλμπεργκ χρησιμοποίησε τα κέρδη για να ιδρύσει το Ίδρυμα Σόαχ, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που κρατάει αρχεία κινηματογραφημένων μαρτυριών επιζώντων του Ολοκαυτώματος. Το 1997, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου συμπεριέλαβε την ταινία στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες στην 9η θέση και το 2007 κατέλαβε την 8η όταν η λίστα ανακατασκευάστηκε.
1994-2010
thumb|upright|Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ το 1990. Το 1994, ο Σπίλμπεργκ έκανε ένα διάλειμμα για να περάσει περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του και να ιδρύσει το νέο του στούντιο, τη DreamWorks μαζί με τους Τζέφρεϊ Κάτζενμπεργκ και Ντέιβιντ Γκέφεν. Το 1997, σκηνοθέτησε τη συνέχεια του Τζουράσικ Παρκ με τον τίτλο Ο Χαμένος Κόσμος: Τζουράσικ Παρκ (The Lost World: Jurassic Park). Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1997, πίσω από την ταινία Τιτανικός (Titanic) του Τζέιμς Κάμερον. Επόμενη ταινία ήταν το Amistad. Παρά τα θετικά σχόλια των κριτικών δεν κινήθηκε ικανοποιητικά στο box office.
Το 1998, ο Σπίλμπεργκ ασχολήθηκε ξανά με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την ταινία Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan). Η υπόθεση αφορά μια ομάδα Αμερικανών στρατιωτών με την αποστολή να φέρουν πίσω έναν αλεξιπτωτιστή, του οποίου τα μεγαλύτερα αδέρφια του σκοτώθηκαν στον πόλεμο και πρωταγωνιστούν οι Τομ Χανκς και Ματ Ντέιμον. Η ταινία έγινε τεράστια εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας 481,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ο Σπίλμπεργκ βραβεύτηκε με το δεύτερο Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Το 2001, σκηνοθέτησε το τελευταίο πρότζεκτ του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Το Α.Ι. Τεχνητή Νοημοσύνη (A.I. Artificial Intelligence) διηγείται την ιστορία ενός ανθρωποειδούς ρομπότ που επιθυμεί την αγάπη. Παρά τα εξαιρετικά σχόλια που έλαβε από τους κριτικούς, η πορεία της ταινίας στο αμερικανικό box office αποδείχτηκε απογοητευτική για ταινία του Σπίλμπεργκ, αλλά παγκοσμίως απέφερε 235,9 εκατομμύρια δολάρια. Το 2002 σκηνοθέτησε το φουτουριστικό περιπετειώδης θρίλερ Minority Report με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ και την κωμική περιπέτεια Πιάσε με αν μπορείς (Catch Me If You Can) με τους Τομ Χανκς και Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Και οι δύο ταινίες έλαβαν θερμής υποδοχής από κοινό και κριτικούς ενώ και εισπρακτικά αποδείχτηκαν επιτυχημένες. Στην επόμενη ταινία του συνεργάστηκε ξανά με τον Χανκς και την Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς στην ταινία The Terminal (2004). Το 2005 συνεργάστηκε ξανά με τον Κρουζ στην ταινία Ο Πόλεμος των Κόσμων (War of the Worlds). Σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες του Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου και ''Ε.Τ. ο Εξωγήινος που απεικόνιζαν τους εξωγήινους ως φιλικούς επισκέπτες, στην ταινία Ο Πόλεμος των Κόσμων'' οι εξωγήινοι ήταν βίαιοι καταστροφικοί εισβολείς. Η ταινία ήταν άλλη μια τεράστια εισπρακτική επιτυχία με συνολικά έσοδα 591,7 εκατομμύρια δολάρια.
Επόμενη δουλειά του Σπίλμπεργκ ήταν το Μόναχο (Munich, 2005). Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς, αλλά κινήθηκε απογοητευτικά στο box office. Ωστόσο έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία. Το 2008 σκηνοθέτησε την τέταρτη ταινία της σειράς Ιντιάνα Τζόουνς με τον τίτλο Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου (Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull) πάλι με τη συμμετοχή των Χάρισον Φορντ και Τζορτζ Λούκας. Έλαβε κυρίως θετικές κριτικές και συγκέντρωσε 786,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
2011-2012
thumb|Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ στην πρεμιέρα της ταινίας [[Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου στο Παρίσι το 2011.]] Στις αρχές του 2009, ο Σπίλμπεργκ γύρισε την πρώτη ταινία της τριλογίας που βασίζεται στο κόμικ Τεντέν με τον τίτλο Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου (The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn). Η ταινία κυκλοφόρησε το 2011 και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων. Ακολούθησε το πολεμικό δράμα Το Άλογο του Πολέμου (War Horse, 2011), βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάικλ Μορπούργκο. Η ταινία έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Το 2012 σκηνοθέτησε το βιογραφικό δράμα Λίνκολν (Lincoln) με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις. Η ταινία εστιάζει στους τέσσερις τελευταίους μήνες της ζωής του Αβραάμ Λίνκολν. Απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και έλαβε 12 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία.
Προσωπική ζωή
Από το 1985 μέχρι το 1989 ο Σπίλμπεργκ ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Έιμι Ίρβινγκ και μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Μαξ Σάμιουελ. Στο διακανονισμό του διαζυγίου του το 1989, η Ίρβινγκ έλαβε 100 εκατομμύρια δολάρια από τον Σπίλμπεργκ μετά από απόφαση του δικαστή για ακύρωση του προγαμιαίου συμβολαίου, το οποίο γράφτηκε πάνω σε χαρτοπετσέτα. Το διαζύγιό του καταχωρήθηκε ως το τρίτο ακριβότερο διαζύγιο στην ιστορία.
Αργότερα, ο Σπίλμπεργκ γνώρισε την ηθοποιό Κέιτ Κάπσο στα γυρίσματα της ταινίας Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού. Παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 1991. Στην οικογένεια Σπίλμπεργκ-Κάπσο υπάρχουν επτά παιδιά:
Φιλμογραφία
Ο Σπίλμπεργκ έχει επίσης τιμηθεί με το βραβείο "Irving G. Thalberg Memorial Award" από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών το 1987 και με το τιμητικό βραβείο συνολικής προσφοράς "Cecil B. DeMille" από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου το 2009 (εξ αναβολής από το 2008, λόγω της τότε απεργίας των σεναριογράφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ (παραλήπτες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Πιέτρο νταλλε Κάρτσερι
Ο Πιέτρο νταλλε Κάρτσερι (Pietro dalle Carceri, αποβιώσας το 1340) ήταν κύριος των 2/3 της Εύβοιας και λόγω του γάμου του βαρόνος της Αρκαδίας.
Ήταν υιός του Γκραπότσο νταλε Κάρτσερι κυρίου του ημίσεως των Ωρεών, τον οποίο διαδέχθηκε. Η μητέρα του Μπεατρίτσε ντα Βερόνα ήταν κυρία του ημίσεως της Χαλκίδας· το άλλο ήμισυ ανήκε στην Μαρία Ναβιγαγιόζο, αλλά το 1328 διαδέχθηκε και τις δύο γενόμενος κύριος της Χαλκίδας. Ο ίδιος διαδέχθηκε τη Μαρία νταλλε Κάρτσερι στο ήμισυ της Καρύστου. Συνολικά κατείχε τα 2/3 της Εύβοιας.
Νυμφεύθηκε δύο φορές. Η πρώτη σύζυγός του, σύμφωνα με εικασία του Καρλ Χοπφ, ήταν κόρη από τον πρώτο γάμο του Τζόρτζιο Α΄ Γκίζι άρχοντα της Τήνου και της Μυκόνου. Ωστόσο η υπόθεση αυτή απορρίπτεται από τον Λενέρτζ.
Το 1324, ο Πιέτρο αναφέρεται ως κύριος του μισού τμήματος της Βαρωνίας της Αρκαδίας εντός του Πριγκιπάτου της Αχαΐας· υποθέτουμε πως αυτό ήταν αποτέλεσμα ενός δεύτερου γάμου με την Μπαλτζάνα Γκοτζαντίνι, χήρα και κληρονόμο του βαρόνου Εράρ Β΄ ντ'Ωλναί. Η Μπαλτζάνα απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα.
Απεβίωσε το 1340 και τον διαδέχτηκε ο υιός του, Τζοβάννι, ο οποίος και ήταν ο μοναδικός του υιός από τον δεύτερο γάμο του. Τον διαδέχθηκε ως κύριος της Χαλκίδας.
Πηγές
Κατηγορία:Τριτημόριοι της Εύβοιας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Μεσαιωνική Μεσσηνία Κατηγορία:Οικογένεια νταλλε Κάρτσερι
Χρίστος Ρουμελιωτάκης
Ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης (Ρέθυμνο, 6 Αυγούστου 1938 - Ναύπλιο, 20 Ιουλίου 2018) είναι Έλληνας ποιητής της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1938 στην Αργυρούπολη Ρεθύμνης. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία Αττικής. Σπούδασε Νομική, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες. Έλαβε μέρος στους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του και συμμερίστηκε τη μοίρα της ελληνικής Αριστεράς.
Συλλογές
Στα γράμματα εμφανίστηκε με το ποίημα «Πίσω από τα βλέφαρα» στο περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» το 1957. Ολιγογράφος, αλλά με κείμενα των οποίων η βαρύτητα είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την έκτασή τους, έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές και τέσσερεις συλλογές δοκιμίων. Αναλυτικότερα, εξέδωσε «ιδίοις αναλώμασιν» την ποιητική συλλογή «Κλειστή θάλασσα» (1979) και τα τρίπτυχα «Βαρούτην χανόμεθα» (1988) και «Ο ανεπίληπτος βίος. Ο λόγος και η τελείωση της Λευκοθέας» (1989). Και από τις εκδόσεις «Τυπωθήτω-Λάλον ύδωρ» τις ποιητικές συλλογές «Ξένος ειμί και άλλα ποιήματα» (2002, με ανατυπώσεις το 2006 και το 2009), «Δεν είναι τίποτα και άλλα ποιήματα» ( 2008). Εξέδωσε τη συλλογή δοκιμίων «Ασκήσεις αυτογνωσίας» (Εκδόσεις «Τυπωθήτω», 2008), με την οποία τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής το 2010. Έκτοτε, με τον υπότιτλο «Δοκίμιο αυτογνωσίας», εξέδωσε το «Αποθήκες Υφάλων όπλων» (Εκδόσεις «Τυπωθήτω» 2009) και με τον υπότιτλο «Ασκήσεις αυτογνωσίας» το «Έφοδος στον Ουρανό» (Εκδόσεις «Τυπωθήτω» 2012). Τελευταίο βιβλίο του το «Χθεσινός Κόσμος - Ιωνία, η Πόλη μας (Δοκίμιο αυτογνωσίας)» (Εκδόσεις «Gutenberg», 2017).
Ήταν εκδότης του πολιτικού-λογοτεχνικού περιοδικού «Σχεδία» (1986-1987, 1989).
Στο θερμό ενδιαφέρον και τη στοργική φροντίδα του Χρίστου Ρουμελιωτάκη οφείλεται και η έκδοση, με την επιμέλεια της Κατερίνας Πλασσαρά, του ημερολογίου που κρατούσε ο πολύπαθος πατέρας του από τον πόλεμο της Αλβανίας (Μανώλης Ρουμελιωτάκης, «Γράμμα στο γιο μου», εκδόσεις «Πλέθρον», Αθήνα 1981). Απομένουν να δημοσιευθούν δύο ακόμη ημερολόγιά του από τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Κρήτη και από την αντίσταση των αναπήρων πολέμου στην κατεχόμενη Αθήνα (βλ. Λάμπη Καψετάκη, «Τα ύστερα αυτοβιογραφικά του Μανώλη Ρουμελιωτάκη», περ. «Παλίμψηστον», τχ. 33, Ηράκλειο Κρήτης, Άνοιξη 2016, σσ. 157-172).
Πρωτοστάτησε στην ίδρυση και την οργάνωση του «Ιδρύματος ‘Τάκης Σινόπουλος‘» και διετέλεσε πρόεδρός του.
Τη βιβλιογραφία του, ώς το 2012, μπορεί να βρεί κανείς στο βιβλίο του Λάμπη Καψετάκη «Η τρυφερή μορφή (Κείμενα για τον Χρίστο Ρουμελιωτάκη)» (Gutenberg, Αθήνα 2012) καθώς και στις «Σελίδες για τον Χρίστο Ρουμελιωτάκη», το αφιέρωμα του περιοδικού «Οροπέδιο» (τχ. 16, Φθινόπωρο-Χειμώνας 2015, σσ. 833-995: 916-927), όπου δίνεται σε συντόμευση και επιλογή (μόνο για το δεύτερο μέρος της). Αφιέρωμα στον ποιητή είχε κάνει και το περιοδικό «Λυχνάρι» (τχ. 10, Νέα Ιωνία Αττικής, Μάρτιος 2003).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1969
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1969 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το 42ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα τραπ πραγματοποιήθηκε μεταξύ 24 και 25 Μαΐου του 1969. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γεώργιος Πάγκαλος του Ο.Φ.Κ.Ο. με 188 επιτυχίες. Παράλληλα διοργανώθηκε Διεθνές ανοικτό πρωτάθλημα τραπ και αγώνες εις μνήμη Σταθάτου (ιδρυτή και προέδρου του Ο.Φ.Κ.Ο.). Νικήτρια αναδείχθηκε η πρωταθλήτρια κόσμου Γερμανίδα κόμισσα Φράου Φον Σόντεν με επίδοση 279/300.
Οι αγώνες τελέστηκαν παρουσία του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού Κωνσταντίνου Ασλανίδη και σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Μετά το τέλος των αγώνων απονεμήθηκαν έπαθλα στους νικητές του Διεθνούς πρωταθλήματος, του πανελλήνιου πρωταθλήματος και των αγώνων εις μνήμη Σταθάτου Ιωάννη Κούτση και Φώτη Ισαακίδη.
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ έγινε στις 1 Ιουνίου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Τζώνης Σιστοβάρης του Ο.Φ.Κ.Ο. με 194 επιτυχίες μετά από διπλό αγώνα μπαράζ που είχε με τον Πατρώνη.
Τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Διεθνές πρωτάθλημα τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι θέσεις των αθλητών που συμμετείχαν.
Παραπομπές
1969 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1969
Τσανάκυα
Ο Τσανάκυα (σανσκριτικά και χίντι: चाणक्यः,, 375 π.Χ. - 283 π.Χ.) ήταν Ινδός λόγιος με τις ιδιότητες του δασκάλου, φιλοσόφου, οικονομολόγου, και βασιλικού συμβούλου. Παραδοσιακά ονομάζεται επίσης και Καουτίλυα ή Βισνού Γκούπτα, ως ο συγγραφέας της αρχαίας ινδικής πολιτικής πραγματείας με τίτλο Αρθασάστρα. Στην Ινδία θεωρείται ως ο πρωτοπόρος της πολιτικής επιστήμης και των οικονομικών, και το έργο του θεωρείται ένας σημαντικός πρόδρομος της νεοφιλελεύθερης οικονομικής φιλοσοφίας, ενώ παράλληλα του αποδίδεται πως ήταν το άτομο που οραματίστηκε αρχικά την ένωση όλης της Ινδικής υποηπείρου. Τα γραπτά του χάθηκαν τον 6ο αιώνα κοντά στο τέλος της περιόδου της αυτοκρατορίας των Γκούπτα, και δεν ανακαλύφθηκαν ξανά παρά μόνο το 1915.
Κεντρικό τμήμα της ιστορίας του, είναι η σχέση του με τον Τσαντραγκούπτα Μαουρύα, όπου ο Τσανάκυα αρχικά βοήθησε τον Τσαντραγκούπτα στην άνοδο του προς την εξουσία και την εγκαθίδρυση της δυναστείας των Μαουρύα (Μωρύα στα Χίντι), και κατόπιν τον υπηρέτησε ως σύμβουλός του, όπως και μετέπειτα έκανε και με το γιο του τον Μπιντουσάρα.
Καταγωγή και ονομασία
Γεννήθηκε σε οικογένεια Βραχμάνων, ωστόσο η τοποθεσία γέννησής του αμφισβητείται έντονα και υπάρχουν πολλές εκτιμήσεις για τον προσδιορισμό της. Σύμφωνα με το βουδιστικό κείμενο Μαχαμβάσα Τίκα γεννήθηκε στα Τάξιλα στη βορειοδυτική Ινδία και ήταν μελετητής των Βεδών, ενώ σύμφωνα με τις γραφές των Τζαϊνιστών, όπως η Αντμπιντάνα Τσινταμάνι, γεννήθηκε στην πόλη Ντραμίλα της νότιας Ινδίας, και στο τέλος της ζωής του έγινε Τζαϊνιστής. Ως προς το όνομά του, αναφέρεται πως γεννήθηκε σε ένα χωριό το οποίο ονομαζόταν Τσανάκα στην περιοχή Γκόλα, με τους γονείς του να είναι Βραχμάνοι, ή ακόμα πως και το όνομα του πατέρα του ήταν Τσανάκ και ονομάστηκε έτσι από αυτόν.
Ανατροπή των Νάντα
Ο Τσανάκυα φαίνεται πως είχε προσβληθεί από τον ηγεμόνα των Νάντα, και ήταν αποφασισμένος να τον εκδικηθεί. Παράλληλα, ο Τσαντραγκούπτα, ήταν γιος μιας από τις παλλακίδες του ηγεμόνα των Νάντα και είχε μεγαλώσει στη βασιλική αυλή. Σύμφωνα με τα χρονικά, ο Τσανάκυα και ο Τσαντραγκούπτα ήρθαν σε συμφωνία για την ανατροπή της κυριαρχίας των Νάντα, και συμμάχησαν με τον ηγεμόνα της βορειοδυτικής Ινδίας, με την ονομασία Παρβατάκα (κάποιοι μελετητές τον ταυτοποιούν με τον Πώρο ) για τον σκοπό αυτό.
Δυναστεία των Μαουρύα
Ο Τσανάκυα συνέχισε να υπηρετεί ως σύμβουλος του Τσαντραγκούπτα, βοηθώντας τον ουσιαστικά στην άσκηση της διπλωματίας, όπως συνέβη και κατά τη σύγκρουση των Μαουρύα με τις δυνάμεις του Σελεύκου Α´ Νικάτορα, η οποία έληξε με ανακωχή και κατόπιν μετατράπηκε σε συμμαχία. Επίσης προστάτευε τον Τσαντραγκούπτα από τις διάφορες συνωμοσίες που αντιμετώπιζε ως ηγεμόνας, και σύμφωνα με ένα δημοφιλή μύθο των Τζαϊνιστών, συνήθιζε να τοποθετεί μικρές μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου στην τροφή του Τσαντραγκούπτα έτσι ώστε με τον καιρό αυτός ν΄ αποκτήσει ανοσία στο δηλητήριο, ως είδος μιθριδατισμού. Μη ξέροντας αυτό ο Τσαντραγκούπτα, μια μέρα μοιράστηκε το φαγητό του με τη σύζυγό του, η οποία ήταν έγκυος και επρόκειτο να γεννήσει σε λίγες ημέρες. Η βασίλισσα, μην έχοντας αναπτύξει ανοσία η ίδια, δηλητηριάστηκε και πέθανε. Βλέποντάς το αυτό ο Τσαντραγκούπτα, αμέσως "άνοιξε" την κοιλιά της βασίλισσας και διέσωσε το βρέφος και διάδοχο του θρόνου, με το αγόρι να ονομάζεται Μπιντουσάρα, καθώς είχε επιζήσει από τη σταλιά (μπίντου) του δηλητηρίου.
Αποτελεί παράδοξο το ότι ο ιστορικός Μεγασθένης ο οποίος εκτελούσε χρέη πρεσβευτή των Σελευκιδών στην Αυλή των Μαουρύα, δεν φαίνεται ν΄ αναφέρει καμιά πληροφορία για τον Τσανάκυα. Ωστόσο κατά την παράδοση, οι δύο τους συναντήθηκαν, και με τη λήξη των επίσημων συζητήσεων και ενώ ο διάλογος μεταξύ τους συνεχιζόταν για μη επίσημα θέματα πλέον, ο Τσανάκυα έσβησε το λυχνάρι που φώτιζε το δωμάτιο και άναψε ένα άλλο λυχνάρι του οποίου το φως ήταν πολύ πιο αδύναμο. Απορημένος ο Μεγασθένης ρώτησε τον Τσανάκυα για την σκοπιμότητα της αντικατάστασης, με τον Τσανάκυα ν΄ απαντά πως κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για υποθέσεις του κράτους έκαιγε το λυχνάρι με λάδι χρηματοδοτημένο από το κράτος, ενώ με τη λήξη των διαπραγματεύσεων και τη συνέχιση της κουβέντας σε προσωπικό επίπεδο έκαιγε πλέον το προσωπικό του λυχνάρι.
Εργογραφία
Στον Τσανάκυα αποδίδονται τα έργα Αρθασάστρα -πολιτική πραγματεία- και Τσανάκυα Νίτι -μια συλλογή αφορισμών-, επίσης γνωστό και ως Τσανάκυα Νεέτι-σάστρα. Υπάρχει και η εκτίμηση πως η Αρθασάστρα είναι μια συλλογή παλαιοτέρων κειμένων η οποία γράφτηκε από διάφορους συντάκτες, και πως ο Τσανάκυα ήταν ένας από αυτούς με την ονομασία Καουτίλυα ή Βισνού Γκούπτα.
Θάνατος
Κατά την παράδοση, ο Τσανάκυα αποσύρθηκε στη ζούγκλα όπου και πέθανε από ασιτία. Ένας από τους αξιωματούχους του Μπιντουσάρα ο οποίος αντιπαθούσε τον Τσανάκυα, γνωστοποίησε στον Μπιντουσάρα πως ο Τσανάκυα ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο της μητέρας του πολλά χρόνια πριν. Μαθαίνοντας το αυτό, ο βασιλιάς έγινε έξαλλος και αναζήτησε τον Τσανάκυα ο οποίος αποφάσισε ν΄ αυτοκτονήσει λιμοκτονώντας, ενώ όταν ο Μπιντουσάρα έμαθε πως επρόκειτο για ατύχημα ήταν πλέον αργά.
Πηγές πληροφοριών
Υπάρχουν πολύ λίγες καθαρά ιστορικές πληροφορίες για τον Τσανάκυα, με τις περισσότερες που διασώζονται να υπάρχουν μόνο σε κείμενα τα οποία περιέχουν μυθικές μαρτυρίες:
Όλες οι παραπάνω εκδοχές φαίνεται να έχουν τα παρακάτω κοινά σημεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ινδοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Ινδοί διπλωμάτες
Τα πέντε κουκούτσια πορτοκαλιού
Τα πέντε κουκούτσια πορτοκαλιού (αγγλικός τίτλος: The Five Orange Pips) είναι ένα από τα 56 διηγήματα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς, η πέμπτη από τις δώδεκα ιστορίες της συλλογής Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό περιοδικό Strand τον Νοέμβριο του 1891.
Το 1927, ο συγγραφέας κατέταξε την ιστορία στην έβδομη θέση σε μια λίστα με τις δώδεκα αγαπημένες του ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς. Είναι ένα από τα διηγήματα όπου ο πελάτης του Χολμς δολοφονείται πριν προλάβει ο ντετέκτιβ να τον βοηθήσει.
Το διήγημα έχει διασκευαστεί για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση στη σειρά ταινιών Σέρλοκ Χολμς.
Υπόθεση
Τον Σεπτέμβριο του 1887, ο νεαρός Τζον Όπενσοου επισκέπτεται τον Σέρλοκ Χολμς για να ζητήσει βοήθεια σχετικά με ένα μυστηριώδες και απειλητικό είδος επιστολής που είχαν λάβει τόσο ο θείος του Ελάιας όσο και ο πατέρας του Τζόζεφ λίγο πριν τον θάνατό τους. Ο θείος του Ελάιας, είχε μεταναστεύσει στην Αμερική στα νιάτα του και απέκτησε μεγάλες φυτείες στη Φλόριντα. Από το 1870 που επέστρεψε, είχε αναλάβει την ανατροφή του Τζον. μικρογραφία|250x250εσ|Ο θάνατος του θείου Ελάιας, εικονογράφηση του 1891 Μια μέρα, όταν ο θείος του έλαβε ένα γράμμα με πέντε πορτοκαλί κουκούτσια στον φάκελο και τα γράμματα KKK γραμμένα στο πάνω μέρος, έκαψε ένα κουτί με χαρτιά που είχε κρυμμένο και με τη διαθήκη του κληροδότησε την περιουσία του στον αδελφό του Τζόζεφ, τον πατέρα του Τζον. Λίγο αργότερα, ο θείος βρέθηκε νεκρός και ο θάνατός του αποδόθηκε σε ατύχημα. Ένα παρόμοιο περιστατικό συνέβη λίγο αργότερα στον Τζόζεφ, ο οποίος έλαβε ένα παραπλήσιο γράμμα και στη συνέχεια πέθανε κάτω από ύποπτες συνθήκες.
Ο Χολμς συμβουλεύει τον Τζον, ο οποίος μόλις έλαβε και ο ίδιος πριν δυο μέρες ένα γράμμα με πέντε κουκούτσια και το σημείωμα: Βάλε τα χαρτιά στο ηλιακό ρολόι, να εκθέσει το κουτί του θείου του στο ηλιακό ρολόι με ένα σημείωμα ότι τα έγγραφα κάηκαν. Ωστόσο, την επόμενη μέρα ο Τζον ανακαλύπτεται νεκρός, σκοτώθηκε λίγο μετά την αναχώρησή του από το σπίτι του Χολμς. Ο θάνατός του θεωρείται επίσης ατύχημα, ο Χολμς όμως αποφασίζει να βρει τους δολοφόνους για να εκδικηθεί τον θάνατο του πελάτη του.
Ο Χολμς συμπεραίνει ότι η υπογραφή ΚΚΚ είναι της Κου Κλουξ Κλαν, από ένα μισοκαμένο έγγραφο καταλαβαίνει ότι ο θείος Ελάιας είχε σχέση με την οργάνωση και ότι ο αρχηγός των δολοφόνων ταξίδευε με πλοίο. Αφού προσδιόρισε την ταυτότητα του σκάφους - το Μοναχικό αστέρι - με το οποίο έφυγε ο δολοφόνος πλοίαρχος Τζέιμς Καλχούν και οι συννένοχοί του από το Λονδίνο, ο Χολμς έστειλε μια επιστολή στις αρχές της Σαβάνα, όπου κατευθύνονταν το πλοίο, ενημερώνοντάς τους ότι ο πλοίαρχος και δύο μέλη του πληρώματος αναζητούνται στην Αγγλία για φόνο.
Η επιθυμία του Χολμς για εκδίκηση τελικά μένει ανεκπλήρωτη, καθώς το Μοναχικό αστέρι δεν έφθασε ποτέ στον προορισμό του και καταστράφηκε σε μια σφοδρή θύελλα. Κανένα ίχνος του δεν βρέθηκε ποτέ εκτός από ένα κομμάτι πλώρης με το όνομα του πλοίου που επέπλεε στα κύματα του Ατλαντικού Ωκεανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς
Γιόχαν Γιάκομπ Φρόμπεργκερ
Ο Γιόχαν Γιάκομπ Φρόμπεργκερ (Johann Jakob Froberger, Στουτγκάρδη, 18 Μαΐου 1616 - Χέρικορτ, Μοντμπέλιαρντ, 7 Μαΐου 1667) ήταν Γερμανός τσεμπαλίστας, οργανίστας (τιτλούχος οργάνου στην αυλή της Βιέννης 1636 - 1657) και συνθέτης. Ανήκε σε οικογένεια μουσικών και σπούδασε κάτω απο την καθοδήγηση του πατέρα του και του Γ.Β Στάιγκλεντερ. Το 1637 εώς το 1641 πήγε στη Ρώμη για να τελειοποιηθεί με τον Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι και πραγματοποίησε πολυάριθμα ταξίδια στην Ευρώπη, παίζοντας σε θριαμβευτικές τουρνέ, ιδιαίτερα στις Βρυξέλες και στο Παρίσι.
Άτυχο ήταν αντίθετα το ταξίδι του στο Λονδίνο (1662) όπου γνώρισε την πλήρη εξαθλίωση. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε την φιλοξενία της δούκισσας Σίβυλλας της Βυρτεμβέργης.
Οι παραγωγές του αποκλειστικά αφιερωμένες στο όργανο και στο τσέμπαλο, περιλαμβάνουν δύο συλλογές απο παρτίτες, τοκκάτες, τραγούδια, ελεύθερες συνθέσεις και πολλές σκόρπιες σελίδες χειρόγραφες. Ιδιαίτερα επιβλητική είναι η σύνθεση που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στην Ιταλική, τη Γαλλική και τη Γερμανική σχολή, η οποία έμελλε να είναι ο σύνδεσμος ανάμεσα στον Φρεσκομπάλντι και τον Γ.Σ Μπαχ και που μόνη της υπήρξε μία από τις πιό επιτυχημένες εκφράσεις της τέχνης του οργάνου του 17ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Μαρλέν Ντίτριχ
thumb|right|250px|Η Μαρλέν Ντίτριχ με τον [[Γκάρι Κούπερ σε σκηνή της ταινίας Μαρόκο.]] Η Μαρλέν Ντίτριχ ( γερμανικά: Marie Magdalene "Marlene" Dietrich, ) (27 Δεκεμβρίου 1901 - 6 Μαΐου 1992) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και τραγουδίστρια που κατείχε και τη Γερμανική και την Αμερικανική υπηκοότητα. Καθ'όλη τη μακρά καριέρα της (που κυμάνθηκε από τη δεκαετία του 1910 μέχρι τη δεκαετία του 1980) διατήρησε τη φήμη της μέσω της συνεχούς ανακάλυψης του εαυτού της.
Τη δεκαετία του 1920 η Ντίτριχ συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις και στον βουβό κινηματογράφο. Ο ρόλος της ως Λόλα στο Γαλάζιος Άγγελος (Der blaue Engel, 1930) της χάρισε παγκόσμια φήμη και ένα συμβόλαιο με την Paramount Pictures. Η Ντίτριχ πρωταγωνίστησε σε ταινίες του Χόλυγουντ όπως το Μαρόκο (1930), Κατάσκοπος Χ-27 (1931), Σαγκάη Εξπρές (1932), Desire (1936) και Η τραγική τσαρίνα. Επένδυσε επιτυχώς στην περσόνα και στις "εξωτικές" εμφανίσεις της και έγινε από τις ακριβοπληρωμένες ηθοποιούς της εποχής της. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν μια υψηλού επιπέδου διασκεδάστρια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρόλο που συμμετείχε κατά καιρούς σε ταινίες μετά τον πόλεμο, η Ντίτριχ πέρασε τις δεκαετίες από το 1950 μέχρι το 1970 κάνοντας περιοδεία ανά τον κόσμο ως περφόρμερ ζωντανού προγράμματος.
Η Ντίτριχ ήταν γνωστή για τις ανθρωπιστικές της ενέργειες κατά τη διάρκεια του πολέμου, φιλοξενώντας Γερμανούς και Γάλλους εξόριστους, παρέχοντας οικονομική υποστήριξη και συνηγορώντας για την αμερικάνικη υπηκοότητά τους. Για το έργο της στη βελτίωση της ηθικής στην πρώτη γραμμή του πολέμου έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, το Βέλγιο και το Ισραήλ. Το 1999 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την ονόμασε  ως την ένατη μεγαλύτερη σταρ του κλασικού κινηματογράφου του Χόλυγουντ.
Βιογραφία
Η Ντίτριχ γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1901 στο Λεβεστράσε 65 του Σένμπεργκ, τώρα συνοικία του Βερολίνου. Ήταν η μικρότερη από δυο κόρες (η αδερφή της Ελίζαμπεθ ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερη). Η μητέρα της Βιλελμίνα Ελίζαμπεθ Τζόσεφιν (γεννημένη Φέλσινγκ) και ο πατέρας της Λούις Έριχ Όττο Ντίτριχ παντρεύτηκαν τον Δεκέμβριο του 1898. Η μητέρα της ήταν από μια εύπορη οικογένεια του Βερολίνου που διηύθυνε μια εταιρεία κατασκευής κοσμημάτων και ρολογιών. Ο πατέρας της ήταν αξιωματικός της αστυνομίας και πέθανε το 1907. Ο καλύτερος φίλος της οικογένειας, Έντουαρντ βον Λος, ένας αριστοκράτης αξιωματικός στους Γκρενάρντιερ, φλέρταρε τη μητέρα της Ντίτριχ Βιλελμίνα και την παντρεύτηκε το 1916, αλλά πέθανε σύντομα μετά τον γάμο εξαιτίας τραυματισμών που απέκτησε κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο βον Λος δεν υιοθέτησε ποτέ επίσημα τις αδερφές Ντίτριχ, επομένως το επίθετο της Ντίτριχ δεν ήταν ποτέ βον Λος, όπως έχουν ισχυριστεί ορισμένοι μελετητές.
Η οικογένεια Ντίτριχ τη φώναζε με το ψευδώνυμο "Lena" και "Lene". Περίπου στην ηλικία των 11 ετών, ένωσε τα δυο ονόματά της για να σχηματίσει το όνομα "Μαρλέν". Η Ντίτριχ φοίτησε στο σχολείο θηλέων Auguste-Viktoria από το 1907 έως το 1917 και το 1918 αποφοίτησε από το λύκειο Victoria-Luise-Schule (σήμερα Γυμνάσιο Γκαίτε, Goethe Gymnasium Berlin-Wilmersdorf). Έκανε σπουδές στο βιολί και έδειξε ενδιαφέρον στο θέατρο και την ποίηση ως έφηβη.
Πρώτα χρόνια
Οι πρώτες επαγγελματικές εμφανίσεις της στη σκηνή ήταν ως μέλος του χορού σε περιοδεία υπό τη διεύθυνση του Ρούντολφ Νέλσον στο Βερολίνο. Το 1922 η Ντίτριχ έδωσε εξετάσεις για εισαγωγή στη δραματική σχολή του θεατρικού επιχειρηματία Μαξ Ράινχαρντ στις οποίες απέτυχε. Ωστόσο, σύντομα ξεκίνησε να εργάζεται στα θέατρά του ως μέλος του χορού και σε μικρούς ρόλους σε δραματικά έργα. Αρχικά δεν έτυχε ιδιαίτερης προσοχής από τους σκηνοθέτες. Έκανε την κινηματογραφική της πρεμιέρα παίζοντας έναν ρόλο στην ταινία Ο Μικρός Ναπολέοντας (1923).
Γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο Ρούντολφ Σίμπερ στα γυρίσματα της ταινίας Tragödie der Liebe το 1923. Η Ντίτριχ και ο Σίμπερ παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στο Βερολίνο στις 17 Μαΐου 1923. Το μοναδικό παιδί τους, η Μαρία Ελίζαμπεθ Σίμπερ, γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1924.
Η Ντίτριχ συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο και στον κινηματογράφο τόσο στο Βερολίνο όσο και στη Βιέννη καθ'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Στο θεατρικό σανίδι είχε ρόλους ιδιαίτερης σημασίας στα Pandora's Box του Frank Wedekind, The Taming of the Shrew και A Midsummer Night's Dream του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Back to Methuselah και Misalliance του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο. Ωστόσο στα μιούζικαλ όπως στα Broadway, Es Liegt in der Luft και Zwei Krawatten έλαβε τη μεγαλύτερη προσοχή από το κοινό. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1920, η Ντίτριχ έπαιξε ποικίλους ρόλους στο πανί, συμπεριλαμβανομένων των ρόλων στα Café Elektric (1927), Ich küsse Ihre Hand, Madame (1928), and Das Schiff der verlorenen Menschen (1929).
Αναγνώριση
Το 1929, η Ντίτριχ έλαβε τον πρωτοποριακό ρόλο της Λόλα, μιας σέξυ τραγουδίστριας του καμπαρέ, που οδήγησε στη συμπαραγωγή της ταινίας Γαλάζιος Άγγελος το 1930 μαζί με την Paramount Productions. Ο Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ σκηνοθέτησε την ταινία και έλαβε συγχαρητήρια επειδή "ανακάλυψε" την Ντίτριχ. Η ταινία είναι αξιοσημείωτη επειδή παρουσιάστηκε το τραγούδι κατατεθέν της Ντίτριχ "Falling in Love Again", το οποίο είχε ηχογραφήσει για την εταιρεία Electrola. Τη δεκαετία του 1930 η Ντίτριχ έκανε περαιτέρω ηχογραφήσεις του τραγουδιού για τις εταιρείες Polydor και Decca Records.
Επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Το 1930, μετά τη διεθνή επιτυχία του Γαλάζιου Άγγελου, και με την παρότρυνση του Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ, ο οποίος είχε ήδη εγκατασταθεί στο Χόλυγουντ, η Ντίτριχ πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από το συμβόλαιο με την Paramount Pictures. Η εταιρεία αυτή απέκτησε την Ντίτριχ ως τη γερμανική απάντηση στην απόκτηση της Σουηδέζας Γκρέτα Γκάρμπο από τη Metro-Goldwyn-Mayer. Ο Στέρνμπεργκ την καλωσόρισε με δώρα, συμπεριλαμβανομένων μιας πράσινης Ρολς Ρόις. Το αυτοκίνητο εμφανίστηκε στην πρώτη τους αμερικανική ταινία Μαρόκο.
Η Ντίτριχ πρωταγωνίστησε σε έξι ταινίες του Στέρνμπεργκ με την Paramount από το 1930 μέχρι το 1935. Ο Στέρνμπεργκ συνεργάστηκε πετυχημένα με την Ντίτριχ προκειμένου να δημιουργηθεί η εικόνα μιας μυστηριώδους μοιραίας γυναίκας. Την ενθάρρυνε να χάσει βάρος και την εκπαίδευσε αρκετά στην υποκριτική. Πρόθυμα ακολούθησε την μερικές φορές επιθετική του συμπεριφορά, με την οποία άλλοι ηθοποιοί αντιδρούσαν.
Στο Μαρόκο (1930) η Ντίτριχ ήταν πάλι στην ομάδα των ηθοποιών ως τραγουδίστρια καμπαρέ. Η ταινία είναι περισσότερο γνωστή για τη σκηνή όπου η Ντίτριχ ερμηνεύει ένα τραγούδι ντυμένη με μια ανδρική άσπρη γραβάτα και φιλάει μια άλλη γυναίκα - προκλητική σκηνή για την εποχή. Η ταινία απέσπασε μόνο μια υποψηφιότητα για Όσκαρ.