cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας
Πόλεις
• # Κσιονς Βιελκοπόλσκι (2.715)
• # Τσερνιεγέβο (2.666)
• # Κουέτσκο (2.632)
• # Βισόκα (2.628)
• # Μπόρεκ Βιελκοπόλσκι (2.508)
• # Ομπζίτσκο (2.382)
• # Ζέρκουφ (2.121)
• # Ράσκουφ (2.108)
• # Πογκοζέλα (2.095)
• # Ντόμπιε (1.999)
• # Γκράμπουφ νατ Πρόσνα (1.939)
• # Οστρόρουγκ (1.908)
• # Μίκστατ (1.837)
• # Χοτς (1.790)
• # Βιελιχόβο (1.755)
• # Κσίβιν (1.706)
• # Πσέντετς (1.667)
• # Ντολσκ (1.558)
• # Σταβίσιν (1.520)
• # Γιαρατσέβο (1.412)
• # Ντόμπρα (1.390) Οι κύριοι πόροι ορυκτών ενέργειας στη Μείζων Πολωνία είναι ο λιγνίτης, το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο και η τύρφη.
Γεωλογία
αριστερά|μικρογραφία| Ένα σύγχρονο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα στο Πόντουφ Τα κοιτάσματα καφέ άνθρακα εξορύσσονται επί του παρόντος στην περιοχή Κόνιν και αποτελούν τη βάση για τη βιομηχανία ηλεκτρικής ενέργειας του βοεβοδάτου (οι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα Πόντουφ-Άνταμς-Κόνιν αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 10% της εθνικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας). Η περιοχή έχει επίσης σημαντικές ποσότητες κοιτασμάτων τύρφης, όπου υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 886 χιλιάδες εκτάρια γης καλυπτόμενα με μέσο πάχος 1,5 μ. τύρφης. Πολύ μεγάλα κοιτάσματα καφέ άνθρακα έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή του Κόστσιαν, τα οποία ωστόσο δεν εξορύσσονται επί του παρόντος και πιθανότατα δεν θα εξορυχθούν ποτέ, λόγω των δαπανών που θα προέκυπταν για την προσαρμογή της τοποθεσίας για την κατασκευή ανθρακωρυχείου και την ανάγκη επανεγκατάστασης χιλιάδων ανθρώπων.
Το ορυχείο αλίτη εξορύσσεται εντατικά σε αλατωρυχείο στην Κουοντάβα (αυτό το ορυχείο μόνο αντιπροσωπεύει περίπου το 20% της εγχώριας παραγωγής).
Κλίμα
Η Μείζων Πολωνία επηρεάζεται από τις ωκεάνιες αέριες μάζες που επηρεάζουν την ηπιότητα του κλίματος. Όσο πιο ανατολικά ταξιδεύει κανείς τόσο πιο ευδιάκριτα ηπειρωτικό γίνεται το κλίμα. Η περιοχή βρίσκεται στην αγρο-κλιματική περιοχή της Μείζονος Πολωνίας της Σιλεσίας, όπου η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 8,2°C, και στα βόρεια πέφτει γύρω στους 7,6°C. Είναι ελαφρώς θερμότερη στα νότια και δυτικά, όπου η μέση θερμοκρασία είναι συνήθως περίπου 8,5°C. Ο αριθμός των ημερών με χιόνι μπορεί να φτάσει έως και τις 57 ημέρες εντός και γύρω από την περιοχή Κάλις.
Η καλλιεργητική περίοδος είναι από τις μεγαλύτερες στην Πολωνία. Στις νότιες πεδιάδες του βοεβοδάτου αυτή η εποχή είναι περίπου 228 ημέρες, ενώ βόρεια του Γκνιέζνο και του Σαμοτούουι μειώνεται σταδιακά σε 216 ημέρες.
Η βροχόπτωση κυμαίνεται από 500 έως 550 mm. Παρόλα αυτά, η περιοχή εξακολουθεί να αντιμετωπίζει έλλειμμα βροχοπτώσεων, ιδιαίτερα στο ανατολικό τμήμα του βοεβοδάτου, όπου μερικές φορές παρατηρούνται μόνο 450 χιλιοστά βροχόπτωσης ετησίως, όπου αυτό απειλεί με στεποποίηση την περιοχή. Σε όλη το βοεβοδάτο επικρατεί συνήθως δυτικός άνεμος.
Μεταφορές
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο [[Αυτοκινητόδρομος Α2 (Πολωνία)|αυτοκινητόδρομος Α2 διασχίζει το βοεβοδάτο.]] Η Μείζων Πολωνία είναι ένας σημαντικός κόμβος μεταφορών εντός της Πολωνίας. Μεγάλο μέρος της κυκλοφορίας από τη Ρωσία και άλλα κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης διέρχεται από το Πόζναν και το Κόνιν για να φτάσει στη Γερμανία και σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ. Στα νότια υπάρχει η διεθνής διαδρομή από το Γκντανσκ μέσω του Πόζναν και του Λέσνο προς την Πράγα και στη συνέχεια προς τη νότια Ευρώπη. Υπάρχει επίσης ένας μεγάλος αυτοκινητόδρομος στην επαρχία, ο αυτοκινητόδρομος Α2, ο οποίος όταν ολοκληρωθεί θα εκτείνεται από τα δυτικά σύνορα της Πολωνίας με τη Γερμανία, μέσω του Πόζναν στη Βαρσοβία και στη συνέχεια μέσω της Λευκορωσίας στη Μόσχα.
Οι κύριοι σιδηροδρομικοί κόμβοι που βρίσκονται στη Μείζων Πολωνία είναι το Πόζναν, η Πίουα και το Όστρουφ Βιελκοπόλσκι. Η PKP Intercity εκτελεί πολλά δρομολόγια τρένων την ημέρα μεταξύ Βαρσοβίας και Βερολίνου, τα οποία παρέχουν γρήγορη σύνδεση για τις δύο πόλεις και με το Πόζναν. Αυτή η διαδρομή ήταν η πρώτη στην Πολωνία, προσαρμοσμένη για χρήση από το ευρωπαϊκό σύστημα μεταφοράς υψηλής ταχύτητας. Στο εγγύς μέλλον  η κυβέρνηση αναμένει να κατασκευάσει μια σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας σε σχήμα Υ που θα συνδέει το Κάλις και το Πόζναν από το Λοτζ, τη Βαρσοβία και το Βρότσουαφ.
Το Πόζναν είναι το σημείο άφιξης για τους περισσότερους διεθνείς ταξιδιώτες, καθώς εκεί βρίσκεται το Αεροδρόμιο Πόζναν-Γουαβίτσα «Χένρικ Βιενιάφσκι», στο οποίο πρόσφατα  σημειώθηκε ο δεύτερος υψηλότερος ρυθμός αύξησης επιβατών στη χώρα.
Οικονομία
Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) του βοεβοδάτου ήταν 40,4 δισεκατομμύρια ευρώ το 2018, αντιπροσωπεύοντας το 8,1% της πολωνικής οικονομικής παραγωγής. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ προσαρμοσμένο ως προς την αγοραστική δύναμη ήταν 19.700 € ή 65% του μέσου όρου της ΕΕ των 27 το ίδιο έτος. Το ΑΕΠ ανά εργαζόμενο ήταν 72% του μέσου όρου της ΕΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μειζονος Πολωνιας Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1999
Μπρου-συρ-Σαντερέν
Το Μπρου-συρ-Σαντερέν (γαλλικά: Brou-sur-Chantereine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπρεϊουά (γαλλικά: Breuillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ουρουγουανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Ουρουγουανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ισπανικά: Federación Uruguaya de Football, FUF) ήταν ομοσπονδία ποδοσφαιρικών σωματείων στην Ουρουγουάη, λειτουργώντας παράλληλα με την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης (AUF) κατά τη διάρκεια της εποχής κατά την οποία το ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης ήταν αμιγώς ερασιτεχνικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Ουρουγουάης
Ακανθαστέρας
Ο ακανθαστέρας (Acanthaster) είναι γένος από μεγάλους και δηλητηριώδεις αστερίες, το μοναδικό γένος στην ομώνυμη οικογένεια ακανθαστερίδες. Περιλαμβάνει κατά βάση δύο είδη, από τα οποία το γνωστότερο είναι ο «αστερίας - ακάνθινος στέφανος» (Acanthaster planci). Αμφότερα τα είδη είναι ιθαγενή κοραλλιογενών υφάλων στον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, ιδίως στα παράλια των Φιλιππίνων. Συμβάλλουν στην υποβάθμιση των κοραλλιογενών υφάλων, επειδή αν είναι πολλοί καταναλώνουν μεγάλη ποσότητα ζωντανών κοραλλιών για τροφή.
Είδη
Μερικές πηγές προσθέτουν και το είδος Acanthaster ellisi (Gray, 1840), αλλά αυτό θεωρείται πλέον υποείδος του A. planci στον ανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό.
Πρόσφατες μοριακές έρευνες (Vogler et al., 2008) υποδεικνύουν ότι το Acanthaster planci είναι ένα «σύμπλεγμα» από έως και 4 διαφορετικά είδη, τα οποία δεν έχουν ακόμη περιγραφεί ξεχωριστά. Το 2017 οι Haszprunar, Vogler και Wörheide πρότειναν τον διαχωρισμό του A. planci στα εξής είδη:
Πηγές
Ακανθαστερας
Παντίας
Ο Παντίας (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης από τη νήσο Χίο, ο οποίος ειδικευόταν στην κατασκευή χάλκινων γλυπτών (χαλκοπλάστης). Ο πατέρας του ήταν ο γλύπτης Σώστρατος, κοντά στον οποίο μαθήτευσε, και η γλυπτική τους ήταν αντιπροσωπευτική της σχολής της Σικυώνας. Ως έργα του αναφέρονται τρεις ανδριάντες ολυμπιονικών, του Αριστέα του Αργείου, Νικόστρατου του Ηραίου, και του Ξενόδικου του Κώου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Μπυρσί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Μπυρσί (γαλλικά: Burcy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπυρσισιέν (γαλλικά: Burcyssiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κωνσταντίνα Μιχαήλ
Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ (γεν. 20 Ιουλίου 1967) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 1994. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό μέσω του πρώτου της τηλεοπτικού ρόλου, αυτού της γιατρού Λίλης, στη σειρά του Mega Channel Λαβ Σόρρυ τη σεζόν 1994-1995. Ακολούθησε ο ρόλος της Ρένας στη σειρά Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή όπου πρωταγωνίστησε από το 1997 μέχρι το 2000. Ακολούθησαν διάφοροι ρόλοι τόσο σε τηλεόραση όσο και στο θέατρο.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1967 στη Ρόδο ενώ μεγάλωσε στην Αθήνα. Το πραγματικό της επίθετο είναι Μιχαλοπούλου. Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές της στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της δύο δεκαετίες μετά και συγκεκριμένα το 2016, ενώ παράλληλα ήταν ραδιοφωνική παραγωγός στο Κανάλι Ένα 90,4 του Πειραιά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ξεκίνησε τις σπουδές πάνω στην υποκριτική στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της το 1994 ενώ μέσα στην ίδια χρονιά έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο με πρωταγωνιστικό ρόλο. Συγκεκριμένα επιλέχθηκε από την Ελένη Μαβίλη στο ρόλο της ιδιόρρυθμης γιατρού Λίλης στην κωμική σειρά του Mega Channel Λαβ Σόρρυ. Εκεί τη σεζόν 1994-1995 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Τάσο Χαλκιά υποδυόμενοι ένα ζευγάρι που ζει ένα αταίριαστο κοινωνικά έρωτα. Η ίδια δήλωσε για το ρόλο της στη σειρά: "..δεν έκανα μόνο ένα δοκιμαστικό. Κάνα μήνα πήγαινα κι ερχόμουν μέχρι να μου πουν ότι πήρα τον ρόλο. Συζήτησα πολύ με την Ελένη Μαβίλη, που έψαχνε να βρει ένα νέο φιντάνι που θα αναδείκνυε την ιδέα που είχε στο μυαλό της. Και ξέρω ότι δοκίμασαν πολλά κορίτσια πριν καταλήξουν σε εμένα.".
Βιογραφία
Μετά τη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία και αναγνώριση έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία μικρού μήκους Προσεχώς το 1997. Την ίδια χρονιά έκανε μία guest εμφάνιση δίπλα στον Γιάννη Μπέζο στη κωμική σειρά Εκείνες κι εγώ. Ακολούθησε ο δεύτερος τηλεοπτικός της πρωταγωνιστικός ρόλος, αυτός της Ρένας στην κωμική σειρά του ΑΝΤ1 Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή. Εκεί υποδύθηκε μία από τις γυναίκες της παρέας για τρεις τηλεοπτικές σεζόν από το 1997 μέχρι το 2000. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ακολούθησε μία ακόμη εμφάνιση στη σειρά Εκείνες κι εγώ ενώ το 1998 εμφανίστηκε στην κινηματογραφική ταινία Προστάτης Οικογενείας του Νίκου Περάκη.
Είναι συγγραφέας και σκηνοθέτρια παραστάσεων για παιδιά με αναπηρίες σε συνεργασία με το κέντρο αποθεραπείας παιδιών με αισθητικό-κινητικές διαταραχές «Κιβωτός». Επίσης, εκτός του Πειραϊκού Καναλιού Ένα έχει εργαστεί ως ραδιοφωνική παραγωγός και σε πολλούς αθηναϊκούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Μετά από αρκετές συμμετοχές σε θέατρο και τηλεόραση επέστρεψε τηλεοπτικά το 2014 με ένα guest ρόλο στην κωμική σειρά του Mega Channel Κάτω Παρτάλι. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην κοινωνική σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη Εθνική Ελλάδος στο Mega Channel. Εκεί υποδύθηκε την Φρόσω Αγγελίδου μία παντρεμένη σύζυγο και μητέρα που είναι θύμα ενδοοικογενειακής βίας και αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή της ασχολούμενη με το curling.
Folgore (αντιτορπιλικό)
Το Folgore (ιταλ. «Κεραυνός») ήταν το πρώτο από τα τέσσερα αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1932 και είχε πολεμική δράση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Εξαιρουμένου του πλάτους τους, που είχε ελαττωθεί σε μία ανεπιτυχή απόπειρα να αυξηθεί η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης, τα πλοία της κλάσης Folgore ήταν επί της ουσίας πανομοιότυπα με αυτά της προγενέστερης κλάσης Freccia. Είχαν ολικό μήκος 96,05 m, πλάτος 9,2 m και μέσο βύθισμα 3,3 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους ανερχόταν σε 1238 t (1218 LT) με κανονικό (standard) φορτίο και σε 2090 t (2060 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 185 αξιωματικούς, υπαξιωματικοί και ναύτες. Το προωστικό σύστημα μπορούσε να αποδώσει έως και 44000 shp, χάρη στους οποίους μπορούσαν να φθάσουν σε μέγιστη ταχύτητα πλεύσης 30 kn, ενώ κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών έφθασαν και σε πολύ υψηλότερες -της τάξεως των 38-39 kn- αλλά με ελάχιστο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους έφθανε τα 3600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.
Ο κύριος οπλισμός των αντιτορπιλικών της κλάσης αυτής αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm, εκ των οποίων τα δύο ήταν εγκατεστημένα σε πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και τα άλλα δύο σε πύργο πίσω της. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Επίσης υπήρχαν δύο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, διέθεταν εκτοξευτές βομβών βυθού ενώ μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν και 52 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Folgore ξεκίνησε την 30η Ιανουαρίου 1930 στις εγκαταστάσεις της Officine & Cantieri Partenopei στη Νάπολη, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου 1931 και εντάχθηκε σε υπηρεσία την 1η Ιουλίου 1932.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Folgore Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Όσκαρ φον Γκέμπχαρντ
Ο Όσκαρ φον Γκέμπχαρντ (γερμανικά: Oscar Leopold von Gebhardt) (22 Ιουνίου 1844 - 9 Μαΐου 1906) υπήρξε Γερμανός θεολόγος και βιβλιοθηκάριος. Θεωρείται κορυφαίος επιστήμονας της εποχής του στον τομέα των ελληνικών χειρογράφων, της Καινής Διαθήκης, και των χριστιανικών έργων των πρωίμων χρόνων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1844 στην σημερινή Ράκβερε της Εσθονίας. Σε νηπιακή και παιδική ηλικία δύο και τεσσάρων ετών αντίστοιχα έμεινε ορφανός χάνοντας πρώτα την μητέρα και μετά τον πατέρα του. Τον ανάθρεψε ο θείος του, ιερέας το επάγγελμα. Αφού πήγε σχολείο και έβγαλε το γυμνάσιο, σπούδασε θεολογία σε διάφορα πανεπιστήμια, στο Ντόρπατ, Λειψία, Τύμπινγκεν, Έρλανγκεν και Γκέτιγκεν. Αφού αποφοίτησε αφοσιώθηκε στην μελέτη των ελληνικών χειρογράφων, και στην επιστήμη του βιβλιοθηκάριου. Έπιασε δουλειά μαθητευόμενου το 1875 στην Βιβλιοθήκη του Στρασβούργου. Τον Οκτώβριο του 1875 διορίστηκε βοηθός καθηγητού στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, ενώ ένα χρόνο αργότερα (Οκτώβριος 1876) γίνεται διευθυντής του Μουσείου και τον Ιανουάριο του 1877 διορίζεται υποβιβλιοθηκάριος στην Χάλλε. Τον Ιανουάριο του 1880 διορίστηκε υποβιβλιοθηκάριος στην κρατική και πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη του Γκέτινγκεν, και τον Μάιο του 1884 διορίστηκε βιβλιοθηκάριος της βασιλικής βιβλιοθήκης του Βερολίνου. Απεβίωσε στις 9 Μαΐου 1906 στη Λειψία.
Κατερίνα Μπαλίβο
Η Κατερίνα Μπαλίβο (ιταλικά: Caterina Balivo), (20 Φεβρουαρίου 1980), είναι Ιταλίδα μοντέλο και παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών.
Βιογραφία και Καριέρα
Γεννημένη στη Νάπολη, η Μπαλίβο μεγάλωσε στην Αβέρσα της επαρχίας Καζέρτα.
Το 1999 πήρε μέρος στον διαγωνισμό ομορφιάς Miss Italia και τελικά κατέλαβε την τρίτη θέση.
Από το 2000 συνεργάζεται με την Rai 1 ως τηλεοπτική παρουσιάστρια. Το 2003 έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός και εμφανίστηκε επίσης σε φωτορομάνζο. Από το 2012, η Μπαλίβο είναι ανεξάρτητη δημοσιογράφος.
Προσωπική ζωή
Το 2012 η Μπαλίβο γέννησε το πρώτο της παιδί, έναν γιο, από τον οικονομικό διευθυντή Guido Maria Brera. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 30 Αυγούστου 2014, σε μια πολιτική τελετή στο Κάπρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα
Ακανθέλλα (φυτό)
Η ακανθέλλα (Acanthella) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια μελαστοματοειδή. Το γένος περιλαμβάνει τα εξής δύο είδη, αμφότερα ενδημικά της τροπικής Νότιας Αμερικής:
Νουέβε ντε Χούλιο (Μπουένος Άιρες)
Η Νουέβε ντε Χούλιο (Nueve de Julio) είναι πόλη στην επαρχία Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Πήρε το όνομά της από την ημερομηνία της Ημέρας Ανεξαρτησίας της Αργεντινής (9 Ιουλίου). Είναι έδρα του παρτίδο (κομητεία) Νουέβε ντε Χούλιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 36.494 κατοίκους. Στην περιοχή υπάρχει μικρό αεροδρόμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Μπυσιέρ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Μπυσιέρ (γαλλικά: Bussières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπυσιερουά (γαλλικά: Bussièrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Τούθμωσις Α'
Οικογένεια
Βασίλεψε μετά τον Αμένοφι Α' (1525-1504), στην περίοδο μεταξύ 1504-1492 π.Χ. Τον διαδέχτηκε ο Τούθμωσις Β' (1492-1479 π.Χ.), γιός του από την Mutnofret, που ήταν δευτερεύουσα σύζυγός του. Ο Τούθμωσις Α' είχε δύο ακόμα γιούς, τον Amenmose και τον Wadjmose. Ο τελευταίος θεωρείται απόγονός του από την Mutnofret. Η κύρια σύζυγός του ήταν η Ahmose, βασιλικής καταγωγής, αδελφή του Αμενόφεως Α', με την οποία απέκτησε την Χατσεψούτ η οποία έγινε αργότερα φαραώ. Η Ahmose πιθανολογείται πως είναι η μητέρα μίας ακόμη κόρης του Τουθμώσεως Α', η οποία ονομαζόταν Nefrubity. Από τις πηγές δεν είναι εξακριβωμένο ποιος ήταν ο πατέρας του Τούθμωσι Α', όμως μητέρα του θεωρείται βέβαιο πως ήταν η Seniseneb.
Εκστρατείες στην Συροπαλαιστίνη
Ο Τούθμωσις Α' είναι ιδιαιτέρως γνωστός ως ο πρώτος Αιγύπτιος ηγεμόνας που έφθασε με τον στρατό του μέχρι τον Ευφράτη ποταμό στη Συρία. Στη διάρκεια αυτών των εκστρατειών ήρθε αντιμέτωπος με το βασίλειο του Μιτάννι, μία από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής. Ο κυριότερος αντίπαλος του Τούθμωση Α΄ στην περιοχή της Συροπαλαιστίνης ήταν οι τοπικοί άρχοντες οι οποίοι είχαν συμμαχήσει με το Μιτάννι. Δεν φαίνεται να υπήρξαν σημαντικές πολεμικές αναμετρήσεις. Οι επιδρομές του Τούθμωση Α΄ στην περιοχή είχαν περισσότερο "εξερευνητικό χαρακτήρα". Το αποτέλεσμά τους ήταν να ανοίξουν από τότε νέες εμπορικές και διπλωματικές οδοί για την Αίγυπτο, οι οποίες ισχυροποίησαν την θέση της στη διεθνή πολιτική σκηνή της Μεσογείου. μικρογραφία|[[Καρνάκ (Αίγυπτος)|Καρνάκ, οβελίσκος του Τούθμωση Α΄.|εναλλ.=|αριστερά]]
Αχμόζε, ο γιός του Ιμπάνα
Οι τοιχογραφίες που διακοσμούν τους τάφους αξιωματούχων των φαραώ αποτελούν σημαντική πηγή πληροφοριών. Ένας από τους τάφους αυτούς ανήκει στον Αχμόζε, γιό του Ιμπάνα και βρίσκεται στο Ελ Καμπ. Ο γιός του Ιμπάνα ήταν ναυτικός και υπηρέτησε διαδοχικά τους φαραώ Αχμόζε Α΄, Αμενχοτέπ Α΄ και Τούθμωση Α΄. Οι παραστάσεις του τάφου του είναι αυτοβιογραφικές και συνοδεύονται από ιερογλυφικές επιγραφές. Σε αυτές περιγράφει τις στρατιωτικές επιτυχίες του Τούθμωση Α΄ στην Νουβία και τα γεγονότα που ήταν ο ίδιος παρών. Ο βασιλιάς τον αντάμειψε για την αφοσίωσή του με χρυσάφι, σκλάβους, εκτάσεις γης και αξιώματα. Ο ναυτικός Αχμόζε περιγράφει ένα ταξίδι στο οποίο μετέφερε με πλοίο τον Τούθμωση Α' στην Νουβία μέσω του ποταμού Νείλου και αναφέρει την δυσκολία που συνάντησαν διασχίζοντας έναν καταρράκτη, λέγοντας: "«Ήμουν γενναίος μπροστά του στα επικίνδυνα νερά όταν ρυμούλκησα το πλοίο πάνω από τον καταρράκτη. Γι' αυτό, με έκανε αξιωματικό.» Lichtheim 1976: 14"Μία ακόμη πηγή της εποχής προέρχεται από επιγραφή που βρίσκεται στον νεκρικό ναό της Χατσεψούτ στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι. Η επιγραφή αυτή αναφέρει ότι στη διάρκεια της εκστρατείας του στη Συροπαλαιστίνη ο Τούθμωσις Α΄ ασχολήθηκε με το κυνήγι ελεφάντων στην περιοχή Niy, η θέση της οποίας τοποθετείται νοτίως των κυριαρχούμενων από το Μιτάννι πόλεων. Αυτό συσχετίζεται με μία άλλη διακοσμητική παράσταση από τον ίδιο ναό που απεικονίζει την εμπορική αποστολή της Χατσεψούτ στο Πουντ, και δίνει έμφαση στο γεγονός ότι ο Τούθμωσις Α΄ μετέφερε στην Αίγυπτο πολύτιμα "εξωτικά προϊόντα" όπως είναι το ελεφαντόδοντο, παρά στις σχέσεις του με το βασίλειο του Μιτάννι.
Ο τάφος του Τούθμωση Α΄
αριστερά|μικρογραφία|352x352εσ|Σχέδιο του τάφου KV20 μικρογραφία|323x323εσ|Σχέδιο του τάφου KV38 Ο τάφος με την κωδική ονομασία KV20 που βρίσκεται στην Κοιλάδα των Βασιλέων είναι ο πρώτος που κατασκευάστηκε στην νεκρόπολη αυτή, ειδικά για τον ενταφιασμό του Τούθμωση Α΄. Χρησιμοποιήθηκε και για τον ενταφιασμό της Χατσεψούτ. Αργότερα, ο Τούθμωσις Γ΄ κατασκεύασε ειδικά για τον παππού του έναν νέο τάφο, τον KV38. Στην διάρκεια της 21ης δυναστείας η μούμια του φαραώ μεταφέρθηκε για δεύτερη φορά και θεωρείται πιθανό ότι ταυτίζεται με μία από αυτές που εναποτέθηκαν μυστικά στην βασιλική κρύπτη DB320 στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, για να προστατευτούν από τους τυμβωρύχους. Με τον ίδιο φόβο, της τυμβωρυχίας, οι ηγεμόνες του Νέου Βασιλείου υιοθέτησαν την πρακτική ενταφιασμού σε αυτήν την απομονωμένη και δυσπρόσιτη περιοχή των Θηβών, μακριά από τους νεκρικούς ναούς τους, οι οποίοι κτίζονταν σε περίοπτη θέση στην καλλιεργήσιμη έκταση της πεδιάδας του Νείλου. Είναι μία εποχή στην οποία οι επιβλητικές πυραμίδες του Παλαιού Βασιλείου, που οικοδομούνταν για να στεγάσουν τους βασιλείς στην μεταθανάτια ζωή, αντικαθίστανται από υπόγειους τάφους που λαξεύονται στις ερημικές πλαγιές των θηβαϊκών λόφων. Οι τάφοι αυτοί αποτελούνται από στενούς θαλάμους που ακολουθούν ο ένας τον άλλον σε κατωφερική πορεία στο εσωτερικό της γης και συνδέονται με βαθμίδες, σχηματίζοντας έναν διάδρομο που καταλήγει στον ταφικό θάλαμο στις πλευρές του οποίου ανοίγονταν δωμάτια για την τοποθέτηση του ταφικού εξοπλισμού. Ο ταφικός θάλαμος φιλοξενούσε την σαρκοφάγο με την μούμια του νεκρού. Οι διάδρομοι και οι θάλαμοι των λαξευτών τάφων είναι διακοσμημένοι με μοναδικές πολύχρωμες τοιχογραφίες και ανάγλυφα, που έχουν θρησκευτική θεματολογία ή απεικονίζουν σκηνές από την ζωή του νεκρού και συνοδεύονται από επιγραφές. Οι τάφοι αυτοί είναι γνωστοί για τα πολυτελή και ποικίλων ειδών κτερίσματά τους.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Μίκων
Ο Μίκων ο Αθηναίος ο Νεότερος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης από την Αθήνα.
Ο Μίκων άκμασε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. και ήταν στενός συνεργάτης του Πολυγνώτου, μαζί με τον οποίο διακόσμησε την Ποικίλη Στοά των Αθηνών με ζωγραφικές απεικονίσεις της Μάχης του Μαραθώνα και άλλων μαχών. Επίσης, ζωγράφισε το Ανάκειον Ιερόν, κοντά στην Ακρόπολη των Αθηνών. Θυγατέρα του Μίκωνος ήταν η ζωγράφος Τιμαρέτη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Άβαροι (Καύκασος)
thumb|Ο Άβαρος πολεμιστής Γάζι Μουχάμμαντ
Οι Άβαροι (αβαρικά: аварал) είναι βορειοανατολική καυκάσια εθνοτική ομάδα που αποτελεί τη μεγαλύτερη από πολλές εθνοτικές ομάδες που ζουν στη ρωσική δημοκρατία του Νταγκεστάν. Οι Άβαροι κατοικούν σε μια περιοχή γνωστή ως Βόρειος Καύκασος ​​μεταξύ της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας. Μαζί με άλλες εθνοτικές ομάδες στην περιοχή του Βόρειου Καυκάσου, οι Καυκάσιοι Άβαροι ζουν σε αρχαία χωριά τα οποία βρίσκονται περίπου 2.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η αβαρική γλώσσα την οποία ομιλούν οι Καυκάσιοι Άβαροι ανήκει στην οικογένεια των βορειοανατολικών καυκασίων γλωσσών. Ο Σουνισμός είναι η κυρίαρχη θρησκεία των Αβάρων από τον 13ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στο Νταγκεστάν Κατηγορία:Μουσουλμανικές κοινότητες της Ρωσίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στον Καύκασο
Άλμπρεχτ Κόσελ
Ο Λούντβιχ Καρλ Μάρτιν Λέοναρντ Άλμπρεχτ Κόσ(σ)ελ (Ludwig Karl Martin Leonhard Albrecht Kossel, 16 Σεπτεμβρίου 1853 – 5 Ιουλίου 1927) ήταν Γερμανός βιοχημικός και πρωτοπόρος στη μελέτη της γενετικής. Κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1910 για τη συνεισφορά του στον προσδιορισμό της χημικής συστάσεως των νουκλεϊκών οξέων (DNA και RNA). Συγκεκριμένα ο Κόσελ απεμόνωσε και περιέγραψε για πρώτη φορά τις 5 νουκλεοβάσεις των οξέων αυτών: την αδενίνη, την κυτοσίνη, τη γουανίνη, τη θυμίνη και την ουρακίλη. Αυτές οι συνιστώσες ουσίες αποδείχθηκε αργότερα ότι αποτελούν κλειδί στον σχηματισμό του γενετικού υλικού που βρίσκεται σε όλα τα ζωντανά κύτταρα πάνω στη Γη.
Ο Κόσελ συνεργάσθηκε με άλλους σημαντικούς ερευνητές στο πεδίο της βιοχημείας, επί των οποίων άσκησε σημαντική επίδραση, όπως ήταν οι Χένρυ Ντρύσντεϊλ Ντέικιν, Φρήντριχ Μήσερ και ο καθηγητής και μέντοράς του Φέλιξ Χόπε-Ζέυλερ. Ο Κόσελ διεξήγαγε επίσης σημαντικές έρευνες πάνω στη σύσταση των πρωτεϊνών και προέβλεψε την ανακάλυψη της πολυπεπτιδικής φύσεως των μορίων τους.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μάρτιν Άλμπρεχτ Κόσελ γεννήθηκε στο Ρόστοκ και ήταν γιος του εμπόρου και προξένου Άλμπρεχτ Καρλ Λούντβιχ Ενώχ Κόσελ, και της συζύγου του Κλάρα Γέπε Κόσελ. Ο μικρός τελείωσε το γυμνάσιο στο Ρόστοκ, δείχνοντας σημαντικό ενδιαφέρον για τη χημεία και τη βοτανική.
Πρώτες έρευνες και συνεργασίες
Στη συνέχεια ο Κόσελ επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου ως βοηθός ερευνητής του Φέλιξ Χόπε Ζέυλερ. Εκείνη την περίοδο ο Χόπε-Ζέυλερ ενδιαφερόταν εντόνως για μια όξινη χημική ένωση που είχε απομονωθεί για πρώτη φορά από κύτταρα σε πύον από έναν εκ των πρώην φοιτητών του, τον Φρήντριχ Μήσερ, το 1869. Αντίθετα από τις πρωτεΐνες, αυτή η ένωση περιείχε μεγάλη ποσότητα φωσφόρου, αλλά με τη μεγάλη της οξύτητα δεν έμοιαζε με καμιά κυτταρική ουσία γνωστή ως τότε.
Ο Κόσελ απέδειξε ότι η ουσία αυτή αποτελείτο από μια πρωτεϊνική και από μία μη-πρωτεϊνική συνιστώσα. Περαιτέρω, απεμόνωσε και περιέγραψε τη μη-πρωτεϊνική συνιστώσα. Αυτή η ουσία είναι τα γνωστά σήμερα ως νουκλεϊκά οξέα, που περιέχουν τις γενετικές πληροφορίες κάθε ζωντανού κυττάρου.
Η απομόνωση και περιγραφή των νουκλεοβάσεων
Το 1883 ο Κόσελ άφησε το Στρασβούργο, καθώς έγινε διευθυντής του Τομέως Χημείας του Ινστιτούτου Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, διαδεχόμενος τον Όυγκεν Μπάουμαν.
Ο Κόσελ συνέχισε τις προηγούμενες έρευνές του επί των νουκλεϊκών οξέων. Από το 1885 μέχρι το 1901, απεμόνωσε και ονόμασε τις 5 συνιστώσες «βάσεις» τους: την αδενίνη, την κυτοσίνη, τη γουανίνη, τη θυμίνη και την ουρακίλη. Αυτές είναι σήμερα γνωστές ως νουκλεοβάσεις και είναι υπεύθυνες για τη μοριακή δομή που είναι απαραίτητη για τον σχηματισμό σταθερών μορίων DNA και RNA.
Η χημική σύσταση των πρωτεϊνών
Το 1895 ο Κόσελ έγινε καθηγητής της Φυσιολογίας, και διευθυντής του Ινστιτούτου Φυσιολογίας, στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ. Την ίδια περίπου εποχή άρχισε να διερευνά τη χημική σύσταση των πρωτεϊνών, τις αλλοιώσεις τους κατά τον μετασχηματισμό τους σε πεπτόνες, τις πεπτιδικές συνιστώσες των κυττάρων και άλλα σχετικά θέματα.
Το 1896 ο Κόσελ ανεκάλυψε την ιστιδίνη και μετά εκπόνησε την κλασική μέθοδο για τον ποσοτικό διαχωρισμό των «βάσεων εξόνης» (δηλαδή των α-αμινοξέων αργινίνης, ιστιδίνης και λυσίνη). Επίσης υπήρξε ο πρώτος που απομόνωσε τη θεοφυλλίνης, μιας θεραπευτικής ουσίας που βρίσκεται στη φύση στους σπόρους του τσαγιού και του κακάο.
Το 1901 ο Κόσελ μετακλήθηκε σε μια αντίστοιχη θέση στο ονομαστό Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, όπου έγινε διευθυντής του «Ινστιτούτου Διερευνήσεως των Πρωτεϊνών». Οι έρευνές του προέβλεψαν την ανακάλυψη της πολυπεπτιδικής φύσεως των πρωτεϊνικών μορίων.
Το Βραβείο Νόμπελ και οι μετέπειτα έρευνες
"«Οι διαδικασίες της ζωής είναι σαν ένα θεατρικό έργο, και μελετώ τους ηθοποιούς του, όχι την υπόθεσή του. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί και οι χαρακτήρες τους είναι εκείνο που δημιουργεί αυτό το έργο. Αναζητώ να κατανοήσω τις συνήθειές τους, τις ιδιομορφίες τους.»"
- Άλμπρεχτ Κόσελ
Ο Κόσελ βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1910 για τις έρευνές του επί της κυτταρικής βιολογίας και της χημικής συστάσεως του πυρήνα του κυττάρου, καθώς και για την απομόνωση και την περιγραφή των νουκλεϊκών οξέων.
Μαζί με τον διακεκριμένο Βρετανό φοιτητή του Χένρυ Ντρύσντεϊλ Ντέικιν, ο Κόσελ διερεύνησε την αργινάση, το ένζυμο που υδρολύει την αργινίνη σε ουρία και ορνιθίνη. Αργότερα ανεκάλυψε την αγματίνη σε αβγά ρέγγας και επενόησε μια μέθοδο παρασκευής της.
Το 1923 ο Κόσελ τιμήθηκε οριζόμενος ως εκπρόσωπος της Γερμανίας στο 11ο Συνέδριο Φυσιολογίας στο Εδιμβούργο. Λέγεται ότι όταν εμφανίσθηκε μπροστά στους συγκεντρωμένους επιστήμονες, του επεφύλαξαν ένα χειροκρότημα που κράτησε αρκετά λεπτά της ώρας. Με την ευκαιρία του συνεδρίου, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.
Το 1924 ο Κόσελ συνταξιοδοτήθηκε, καθιστάμενος ομότιμος καθηγητής, αλλά συνέχισε να δίνει διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Τον Απρίλιο του 1927 σχεδόν τρεις μήνες πριν τον θάνατό του, παρακολούθησε τους εορτασμούς για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Τζόζεφ Λίστερ που έγιναν στην Αγγλία.
Κατά τα τελευταία έτη του βίου του, ο Κόσελ πραγματοποίησε σημαντικές έρευνες με θέμα τη σύσταση των πρωταμινών και των ιστονών, ενώ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το φλαβιανικό οξύ για τον ποσοτικό διαχωρισμό της αργινίνης, της ιστιδίνης και της λυσίνης των πρωτεϊνών. Μια μονογραφία που περιέγραφε το έργο του εκδόθηκε λίγο μετά τον θάνατό του.
Προσωπική ζωή
thumb|Ο τάφος του Κόσελ στη Χαϊδελβέργη Το 1886 ο Κόσελ πήρε ως σύζυγό του τη Λουίζε Χόλτσμαν (Luise Holtzman), ορφανή κόρη του αποβιώσαντα το 1870 καθηγητή της φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης Άντολφ Χόλτσμαν. Το ζεύγος απέκτησε τρία τέκνα, το ένα από τα οποία πέθανε πριν ενηλικιωθεί. Τα άλλα δύο ήταν ο Βάλτερ (γενν. 1888) και η Γκέρτρουντ (γενν. 1889). Ο Βάλτερ Κόσελ (1888-1956) έγινε σημαντικός φυσικός, καθηγητής της θεωρητικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, γνωστός για τη θεωρία του για τον χημικό δεσμό (ετεροπολικός δεσμός / κανόνας συμπληρώσεως της εξωτερικής στιβάδας), τον «νόμο μετατοπίσεως Sommerfeld–Kossel» και άλλες συνεισφορές.
Η Λουίζε πέθανε το 1913 από οξεία παγκρεατίτιδα. Ο Κόσελ πέθανε ήσυχα 14 χρόνια αργότερα, σε ηλικία 73 ετών, μετά από επανειλημμένες κρίσεις στηθάγχης. Είναι θαμμένος στη Χαϊδελβέργη.
Ο Κόσελ δεν ενδιαφερόταν πολύ για θέματα πολιτικής. Υπέφερε από τα ψεύδη που γέμιζαν τον κόσμο σε καιρό πολέμου. Ειδικότερα το 1917 κλήθηκε από την κυβέρνηση να ανακοινώσει ότι οι διατιθέμενες παροχές τροφίμων ήταν επαρκείς. Το αρνήθηκε, καθώς ποτέ δεν θα διεκήρυττε ψεύδη ως αλήθειες.
Κληρονομιά
"«Η μελέτη του ζωντανού οργανισμού έχει οδηγήσει ολοένα και περισσότερο στην άποψη ότι οι μικρότερες ανεξάρτητες μονάδες του από μορφολογικής απόψεως – τα κύτταρα – ζουν ως έναν ορισμένο βαθμό και μια ανεξάρτητη ζωή, και αποτελούν τις πραγματικές έδρες των ζωτικών λειτουργιών. Τα κύτταρα συνεπώς προσελκύουν ειδική προσοχή στη βιολογική έρευνα και μελέτες που διευρύνουν τις γνώσεις μας σχετικώς με αυτά σε κάποιον σημαντικό βαθμό αξίζουν να τους δίνεται προτεραιότητα. Ο καθηγητής Κόσελ έχει επιλέξει να αφιερώσει τον εαυτό του σε αυτό το ερευνητικό πεδίο και είναι για την εργασία του σε αυτό που του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ αυτό το έτος.»"
- Εισηγητικός λόγος στην απονομή των Βραβείων Νόμπελ
«… η διακρίβωση από αυτόν της χημικής φύσεως ορισμένων δομικών λίθων των νουκλεϊκών οξέων και της χρωματίνης εξασφάλισε την αθανασία για αυτόν τον εξαιρετικά ταπεινόφρονα και σχεδόν ντροπαλό άνθρωπο.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί βιοχημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία
thumb|right|205px|Το λογότυπο της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας Η Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία (American Astronomical Society, AAS), είναι η κυριότερη εταιρεία επαγγελματιών αστρονόμων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και έδρα της είναι η πρωτεύουσα της χώρας Ουάσινγκτον. Ο κυριότερος σκοπός της AAS είναι να προάγει την έρευνα στην αστρονομία και στους στενά συνδεόμενους με αυτή επιστημονικούς κλάδους, ενώ δευτερεύων σκοπός είναι η ενίσχυση της εκπαιδεύσεως στην αστρονομία.
Ιστορία
Η Εταιρεία ιδρύθηκε το 1899 χάρη στις προσπάθειες του Τζωρτζ Έλερυ Χέιλ, με την επωνυμία «Αστρονομική και Αστροφυσική Εταιρεία της Αμερικής». Το καταστατικό της γράφτηκε από τους Χέιλ, Τζωρτζ Κόμστοκ, Έντουαρντ Μόρλυ, Σάιμον Νιούκομπ και Έντουαρντ Τσαρλς Πίκερινγκ, οι οποίοι μαζί με 4 άλλους απετέλεσαν και το πρώτο Δ.Σ. της Εταιρείας, με τον Νιούκομπ ως τον πρώτο πρόεδρο. Τα αρχικά μέλη ανέρχονταν σε 114. Η Εταιρεία έλαβε το σημερινό όνομά της το 1915.
Τα μέλη της AAS αυξάνονταν συνεχώς και σήμερα φθάνουν τις 7.000. Είναι αστρονόμοι, φυσικοί, μαθηματικοί, γεωλόγοι, μηχανικοί και άλλοι, των οποίων τα ερευνητικά ενδιαφέροντα εμπίπτουν μέσα στο φάσμα των θεμάτων που συναποτελούν τη σύγχρονη αστρονομία.
Εκδόσεις
Η Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία εξέδιδε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000 δύο από τα κορυφαία ερευνητικά επιστημονικά περιοδικά αστρονομίας στον κόσμο, τα The Astronomical Journal και The Astrophysical Journal. Σήμερα τα εκδίδει το Ινστιτούτο Φυσικής (IOP), αλλά η Εταιρεία παραμένει η ιδιοκτήτριά τους. Επίσης, εκδίδει ή επιβλέπει την έκδοση των εξής τριών πιο εξειδικευμένων περιοδικών:
Βραβεία
Παρόμοια βραβεία απονέμονται από τους Τομείς της Εταιρείας, όπως τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμερικανικη Αστρονομικη Εταιρεια
Inter gravissimas
Το Inter gravissimas (ελληνικά: "Από τα πιο σοβαρά...") ήταν μια παπική βούλα (έγγραφο) που εκδόθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ' στις 24 Φεβρουαρίου 1582. Το έγγραφο, γραμμένο στα λατινικά, αναμόρφωσε το Ιουλιανό ημερολόγιο. Η μεταρρύθμιση άρχισε να θεωρείται ως ένα νέο ημερολόγιο από μόνη της και ονομάστηκε Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο χρησιμοποιείται στις περισσότερες χώρες σήμερα.
Περιγραφή
Η πρόθεση που εκφραζόταν από το κείμενο αυτής της βούλας ήταν να «αποκαταστήσει» το ημερολόγιο, έτσι ώστε τα εποχιακά γεγονότα που είναι κρίσιμα για τον υπολογισμό των ημερομηνιών του Πάσχα να επανέλθουν στις «κατάλληλες θέσεις» τους και να αποτραπεί η μετακίνηση ξανά. Η ιδέα της μεταρρύθμισης ως τέτοιας δεν αναφέρεται διαφορετικά. Η βούλα προσδιορίζει «τρία απαραίτητα» πράγματα για τον σωστό προσδιορισμό των ημερομηνιών του Πάσχα: σωστή τοποθέτηση της βόρειας εαρινής ισημερίας, σωστή αναγνώριση της «14ης ημέρας του φεγγαριού» (ουσιαστικά πανσέληνος) που συμβαίνει την ίδια ή την επόμενη μετά την εαρινή ισημερία και την πρώτη Κυριακή που ακολουθεί την πανσέληνο. Τα δύο πρώτα στοιχεία ήταν αυτά που έλαβαν προσοχή, το τρίτο, σχετικά με την επιλογή της επόμενης Κυριακής, δεν αναγνωρίστηκε ότι προκαλεί κανένα πρόβλημα και δεν αναφέρθηκε περαιτέρω.
Λέγοντας «επαναφορά», ο Γρηγόριος εννοούσε δύο πράγματα. Πρώτα, προσάρμοσε το ημερολόγιο έτσι ώστε η εαρινή ισημερία ήταν κοντά στις 21 Μαρτίου, όπου ήταν κατά τη Σύνοδο της Νίκαιας (20 Μαΐου-25 Αυγούστου 325). Αυτό απαιτούσε την μετατόπιση, αφαιρώντας δέκα ημέρες. Δεύτερον, έκανε την πινακοποιημένη 14η ημέρα της σελήνης να αντιστοιχεί με την πραγματική πανσέληνο, μετατοπίζοντας «τέσσερις ημέρες και πλέον» αφαιρώντας τες. Αυτό θα επαναφέρει τις ημερομηνίες του Πάσχα κοντά στο σημείο που βρίσκονταν την εποχή της Συνόδου της Νίκαιας, αν και αυτή η σύνοδος δεν είχε διευκρινίσει πού στο ημερολόγιο έπρεπε να πέσει η εαρινή ισημερία και δεν είχε υιοθετήσει κανένα συγκεκριμένο τύπο σεληνιακών τραπεζιών. Οι πρακτικές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που είχαν γίνει παραδοσιακές από το 1582 για τον υπολογισμό των ημερολογίων του Πάσχα και της Σελήνης ολοκληρώθηκαν όταν ο Διονύσιος Έξιγος μετέφρασε τους κανόνες της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας από τα ελληνικά στα λατινικά το 525. (Η Νορθουμβρία τις υιοθέτησε στη Σύνοδο του Ουίτμπι το 664, οι Ουαλοί γύρω στο 768 και η Γαλλία γύρω στο 775. Πριν από αυτό, η Γαλλία και η Ρώμη είχαν χρησιμοποιήσει τη λιγότερο ακριβή μετάφραση του κοπτικού ημερολογίου του Βικτώριου της Ακουιτανίας 457. Η Βρετανία και η Ρώμη πριν από τον Βικτώριο είχαν χρησιμοποιήσει τον 84χρονο κύκλο του επισκόπου Αυγουστάλη.
Ο Γρηγόριος έκανε επίσης αλλαγές στους κανόνες του ημερολογίου, σκοπεύοντας να διασφαλίσει ότι, στο μέλλον, η ισημερία και η 14η ημέρα της Σελήνης του Πάσχα, και κατά συνέπεια η Κυριακή του Πάσχα, δεν θα απομακρυνθούν ξανά από αυτό που η βούλα αποκαλούσε ως τις κατάλληλες θέσεις τους.
Οι αλλαγές (σε σχέση με το Ιουλιανό ημερολόγιο) ήταν οι εξής:
Το όνομα της βούλας αποτελείται από τις δύο πρώτες λέξεις της βούλας, οι οποίες ξεκινούν: «Inter gravissimas pastoralis officii nostri curas…» («Από τα πιο σοβαρά καθήκοντα του ποιμαντικού μας γραφείου…»).
Η βούλα αναφέρεται στην «εξήγηση του ημερολογίου μας» και σε έναν κανόνα που σχετίζεται με το κυρίαρχο γράμμα. Για να συνοδεύσουν την βούλα υπήρχαν έξι κεφάλαια επεξηγηματικών «κανόνων», και μερικοί από αυτούς (κανόνες 1, 2, 4) αναφέρονται σε ένα βιβλίο με τίτλο Liber novæ rationis restituendi calendarii Romani για πληρέστερη εξήγηση των πινάκων από εκείνον που περιέχεται στους κανόνες (ή την βούλα). Επειδή η βούλα και οι κανόνες αναφέρονται το ένα στον άλλο, πρέπει να γράφτηκαν περίπου την ίδια στιγμή, να τυπώθηκαν ταυτόχρονα (1 Μαρτίου) και να διανεμήθηκαν σε πολλές χώρες μαζί.
Αυτοί οι κανόνες επέτρεψαν τον υπολογισμό των ημερομηνιών του Πάσχα στο μεταρρυθμισμένο («αποκατεστημένο») Γρηγοριανό ημερολόγιο και έδωσαν δύο ημέρες αγίων ημερολογιακών καταλόγων, ένα για το «έτος διόρθωσης» (1582) και ένα άλλο για ολόκληρο το νέο Γρηγοριανό έτος. Η βούλα, οι κανόνες και τα ημερολόγια ανατυπώθηκαν ως μέρος του κύριου βιβλίου που εξηγεί και υπερασπίζεται το Γρηγοριανό ημερολόγιο, (Χριστόφορος Κλάβιος, Romani calendarii a Gregorio XIII.PM restituti explicatio) (1603), που είναι ο τόμος V στα συλλεκτικά έργα του Opera Mathematica (1612).
Ημερομηνία
Η εκδοχή του «Inter gravissimas» που περιλαμβάνεται από τον Χριστόφορο Κλάβιο στο έργο του, που εξηγεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο, περιείχε αυτές τις ρήτρες χρονολόγησης: «Anno Incarnationis Dominicae MD LXXXI. Sexto Calend. Martij, Pontificatus nostri Anno Decimo. ... Anno à Natiuitate Domini nostri Iesu Christi Millesimo Quingentesimo Octuagesimo secundo Indictione decima,». Αυτές οι ρήτρες περιλαμβάνουν τέσσερα έτη:
Όλα αυτά τα χρόνια συμφωνούν ότι η βούλα είχε ημερομηνία 24 Φεβρουαρίου 1582, χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη 1η Ιανουαρίου ως έναρξη του έτους.
Υιοθέτηση
Η μεταρρύθμιση του Γρηγορίου θεσπίστηκε με τις πιο επίσημες μορφές που ήταν διαθέσιμες στην Εκκλησία, αλλά η βούλα δεν είχε καμία εξουσία πέρα από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τα Παπικά Κράτη. Οι αλλαγές που πρότεινε ο Γρηγόριος περιελάμβαναν αλλαγές στο πολιτικό ημερολόγιο, επί του οποίου ο Γρηγόριος δεν είχε καμία εξουσία (εκτός από τις Παπικές Πολιτείες). Το κείμενο της βούλας το αναγνώρισε αυτό, δίνοντας αυτό που ισοδυναμούσε με εντολές στον κλήρο και σε εκείνους που «προεδρεύουν στις εκκλησίες»: αλλά αντίθετα, όπου το κείμενο απευθύνεται στις πολιτικές αρχές («βασιλείς, πρίγκιπες και δημοκρατίες»), «ζητάει», "προτρέπει" και "συνιστά" τις αλλαγές του νέου ημερολογίου. Οι αλλαγές απαιτούσαν υιοθέτηση από τις αστικές αρχές κάθε χώρας για να έχουν νομική ισχύ.
Η βούλα Inter gravissimas υιοθετήθηκε αμέσως από τις μεγάλες ρωμαιοκαθολικές δυνάμεις της Ευρώπης, αλλά οι προτεσταντικές χώρες αρνήθηκαν να την υιοθετήσουν μέχρι τον 18ο αιώνα, ενώ και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης τον υιοθέτησαν μόνο κατά τη διάρκεια ή μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα που τον υιοθέτησε ήταν η Ελλάδα, το 1923).
Οι περισσότερες Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και οι Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες (Ανατολίτικες) δεν το έχουν υιοθετήσει καθόλου και συνεχίζουν να υπολογίζουν τα εκκλησιαστικά τους χρόνια με το Ιουλιανό ημερολόγιο, παρόλο που οι χώρες καταγωγής τους χρησιμοποιούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο για πολιτικούς σκοπούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρονολόγηση Κατηγορία:Γρηγοριανό ημερολόγιο Κατηγορία:Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ Κατηγορία:Πάσχα
Ισαβέλλα των Βαλουά
Η Ισαβέλλα των Βαλουά (Isabelle de Valois, 9 Νοεμβρίου 1389 - 13 Σεπτεμβρίου 1409) ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας ως κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ και Βασίλισσα της Αγγλίας ως δεύτερη σύζυγος του Ριχάρδου Β΄. Παντρεύτηκε τον Βασιλιά σε ηλικία επτά ετών και έμεινε χήρα τρία χρόνια αργότερα. Αργότερα παντρεύτηκε τον Κάρολο, Δούκα της Ορλεάνης, και πέθανε στον τοκετό στην ηλικία των δεκαεννέα ετών.
Ζωή
Η Ισαβέλλα γεννήθηκε στο Παρίσι ως το τρίτο παιδί και δεύτερη κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας. Τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της πέθαναν ήταν ήδη νεκρά όταν εκείνη ήταν βρέφος αλλά είχε εννέα ακόμη αδέλφια εκ των οποίων επτά επιβίωσαν πέραν της βρεφικής ηλικίας.
Έζησε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου πολιτικής έντασης μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας, η οποία είναι γνωστή ως ο Εκατονταετής Πόλεμος, ενώ η κατάσταση επιδεινώθηκε από την ψυχική αστάθεια του πατέρα της.
Στις 31 Οκτωβρίου 1396, σχεδόν την ηλικία των επτά ετών, η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον χήρο Ριχάρδο Β΄ ως κίνηση για ειρήνη με τη Γαλλία. Το γεγονός ότι ήταν παιδί συζητήθηκε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, αλλά ο Ριχάρδος απάντησε ότι ήταν ένα πλεονέκτημα, καθώς θα μπορούσε να διαμορφώσει το χαρακτήρα της και ότι ήταν αρκετά νέος για να περιμένει. Ο γάμος θα μπορούσε να ολοκληρωθεί όταν η Ισαβέλλα θα ήταν τουλάχιστον δώδεκα ετών Η ίδια η Ισαβέλλα είπε στους Άγγλους απεσταλμένους ότι ήταν ευτυχής που ήταν βασίλισσα της Αγγλίας, επειδή της είπαν ότι αυτό θα την έκανε μεγάλη κυρία. Περιγράφεται ως όμορφη και σύμφωνα με πληροφορίες έκανε συχνά εξάσκηση για να μπορέσει να εκτελέσει το ρόλο της ως βασίλισσα. Ο Ριχάρδος ταξίδεψε στο Παρίσι όπου ο γάμος γιορτάστηκε με μεγάλες εκδηλώσεις στο γαλλικό βασίλειο ενώ η τελετή τελέστηκε στο Καλαί στις 31 Οκτωβρίου.
Βασίλισσα της Αγγλίας
Το Μάιο του 1399, η Βασίλισσα μεταφέρθηκε στο Κάστρο του Πόρττσεστερ για προστασία, ενώ ο Ριχάρδος πραγματοποίησε στρατιωτική εκστρατεία στην Ιρλανδία. Τον Ιούλιο ο θείος της Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης άρπαξε την εξουσία του γαλλικού βασιλείου από τον ψυχικά ασταθή πατέρα της και αναθεώρησε την ειρηνική στάση απέναντι στους Άγγλους αφήνοντας τον εξορισθέντα από τον Ριχάρδο Ερρίκο του Μπόλινμπροουκ να επιστρέψει στην Αγγλία. Ο Ερρίκος εξήγγειλε τον αγώνα του για την ανάκτηση των εκτάσεων του πρόσφατα πεθαμένου πατέρα του, Ιωάννη της Γάνδης, ωθώντας κατά αυτόν τον τρόπο το Ριχάρδο να ακυρώσει την πράξη αυτόματης κληρονομιάς. Πολλοί ευγενείς υποστήριξαν τον Ερρίκο ο οποίος ξεκίνησε εκστρατεία και κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας χωρίς μεγάλη δυσκολία καθώς ο Ριχάρδος έλειπε στην Ιρλανδία. Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϋ, Δούκας της Υόρκης, θείος του Ερρίκου και του Ριχάρδου και Προστάτης του Βασιλείου πήρε τελικά το μέρος των επαναστατών και μετέφερε την Ισαβέλλα πρώτα στο Κάστρο Ουώλλινγκφορντ και στη συνέχεια στο Κάστρο του Ληντς.
Όταν επέστρεψε στην Αγγλία ο Ριχάρδος παρέδωσε το στέμμα στον Ερρίκο στις 19 Αυγούστου 1399 και φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου την 1η Σεπτεμβρίου. Ο Ερρίκος στέφθηκε βασιλιάς στις 13 Οκτωβρίου. Η βασίλισσα Ισαβέλλα διατάχθηκε από τον νέο βασιλιά Ερρίκο Δ΄ να εγκατασταθεί στο Επισκοπικό Παλάτι του Σόννινγκ (κατοικία του Επισκόπου του Σώλσμπερυ) σε κατ' οίκον περιορισμό.
Μετέπειτα ζωή
Στις 14 Φεβρουαρίου 1400, ο εκθρονισμένος Βασιλιάς πέθανε στο Κάστρο Πόντεφρακτ στο Δυτικό Γιόρκσιρ κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του υπό μυστηριώδεις συνθήκες και το γαλλικό βασίλειο απαίτησε την επιστροφή της Ισαβέλλας στη Γαλλία. Ο Ερρίκος Δ΄ αρνήθηκε αρχικά, αποφασίζοντας ότι η Ισαβέλλα θα παντρευόταν τον γιο του Ερρίκο του Μόνμουθ (μελλοντικό Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας), αλλά εκείνη αρνήθηκε. Γνωρίζοντας ότι ο σύζυγός της ήταν νεκρός, τον πένθησε, αγνοώντας τις απαιτήσεις του Ερρίκου Δ΄. Τον Αύγουστο του 1401 της επετράπη να επιστρέψει στη Γαλλία, αλλά ο Ερρίκος κράτησε την προίκα της παρ' ότι έπρεπε να λάβει πίσω σε περίπτωση που ο γάμος δεν ολοκληρωνόταν. Αργότερα εκείνη τη χρονιά ο Ερρίκος Δ΄ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για το γάμο του γιου του με την Αικατερίνη της Πομερανίας χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα. Το 1406, ο Ερρίκος Δ΄ πρότεινε ξανά έναν γάμο μεταξύ της Ισαβέλλας και του γιου του, κάτι που απορρίφθηκε από το γαλλικό βασίλειο. Τελικά ο Ερρίκος Ε΄ παντρεύτηκε την αδελφή της Ισαβέλλας, Αικατερίνη, το 1420.
Στις 29 Ιουνίου 1406, η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον ξάδερφό της, Κάρολο, Δούκα της Ορλεάνης σε ηλικία δεκαέξι ετών. Πέθανε κατά τον τοκετό στις 13 Σεπτεμβρίου 1409 στην ηλικία των 19 ετών, αφήνοντας μια κόρη, την Ιωάννα, μετέπειτα Δούκισσα της Αλανσόν. Η Ισαβέλλα θάφτηκε στο Μπλουά, στο μοναστήρι του Αγίου Λωμέρ, όπου το σώμα της βρέθηκε το 1624 τυλιγμένο σε πάνινες λωρίδες με υδράργυρο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι των Σελεστίνων στο Παρίσι το οποίο λεηλατήθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης
Πελίας Ιωαννίδης
Ο Πελίας - Παναγιώτης Ιωαννίδης (1889 - 1944) ήταν Έλληνας υποναύαρχος.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Δημοσθένη Ιωαννίδη, εφέτη, και της Φωτεινής Ροδίου. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Κολοκοτρώνη και ήταν απευθείας απόγονος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Επίσης ήταν δισέγγονος του Γενναίου Κολοκοτρώνη και του Παναγιώτη Ρόδιου. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Βασιλικό Ναυτικό αποφοιτώντας από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1908 με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Συμπλήρωσε τις σπουδές του φοιτώντας στη Ναυτική Σχολή Πολέμου τη διετία 1928 - 1929. Ως σημαιοφόρος έλαβε μέρος στο κίνημα στο Γουδί ως μέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου καθώς και στο κίνημα του Αλφονσάτου - Τυπάλδου. Το 1913 προήχθη σε ανθυποπλοίαρχο, το 1914 σε υποπλοίαρχο και το ίδιο έτος σε υποπλοίαρχο α΄ τάξης.
Βαλκανικοί πόλεμοι και μεσοπόλεμος
Υπηρέτησε κατά τους βαλκανικούς πολέμους ενώ κατά την τριετία 1917 - 1920 βρέθηκε εκτός στρατεύματος λόγω πολιτικών φρονημάτων. Συγκεκριμένα το 1917 τέθηκε σε τετράμηνη διαθεσιμότητα και προφυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Καταδικάστηκε από στρατοδικείο σε επτάμηνη φυλάκιση ως ένοχος δυσμενείας κατά του καθεστώτος και τον Νοέμβριο του 1918 αποτάχθηκε. Επαναφέρθηκε το 1920, προήχθη σε πλωτάρχη και το επόμενο έτος ανέλαβε τη διεύθυνση της Ραδιοτηλεγραφικής Υπηρεσίας του Ναυτικού (1921). Την περίοδο 1922 - 1924, με ένα μικρό διάλειμμα, τέθηκε σε διαθεσιμότητα πάλι για πολιτικούς λόγους. Το 1925 προήχθη σε αντιπλοίαρχο, το 1934 σε πλοίαρχο και το 1935 τοποθετήθηκε αρχηγός του ναυστάθμου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 1938. Στη συνέχεια μετατέθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως ναυτικός ακόλουθος Τουρκίας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας για να αποστρατευθεί τελικώς, κατόπιν αιτήσεώς του, το 1939 με τον βαθμό του υποναυάρχου.
Η ανάκληση στην ενεργό δράση το 1940
Με το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου ανακλήθηκε στην ενεργό δράση και τοποθετήθηκε ναυτικός διοικητής Κρήτης, θέση στην οποία υπηρέτησε και κατά τη διάρκεια της μάχης της Κρήτης. Μετά την κατάληψη του νησιού από τις δυνάμεις του Άξονα συνελήφθη και κρατήθηκε αιχμάλωτος για κάποιο χρονικό διάστημα. Διετέλεσε ναυτικός σύμβουλος της κυβέρνησης Τσουδερού κατά τη διάρκεια παραμονής της τελευταίας στο νησί. Μετά την απελευθέρωσή του υπηρέτησε στη Γενική Διεύθυνση Ναυτικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, διεύθυνση η οποία προσέφερε αξιόλογες υπηρεσίες προς τους αξιωματικούς του Ναυτικού είτε προστατεύοντάς τους από το καθεστώς είτε οργανώνοντας τη διαφυγή τους για τη Μέση Ανατολή. Τον Δεκέμβριο του 1944 απήχθη από κομμουνιστές την ώρα που βρισκόταν στο σπίτι του, στην πλατεία Αμερικής στην Αθήνα. Ο τρόπος και το μέρος θανάτωσής του παραμένουν άγνωστα.