cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζοσέ Σεμέδο
Ο Ζοσέ Σεμέδο (γεννηθής στις 26 Δεκεμβρίου 1979 στη Λισαβόνα), είναι διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, που την περίοδο 2012 - 2013 αγωνιζόταν στη Νέα Σαλαμίνα. Συμμετέχει στην Εθνική του Πράσινου Ακρωτηρίου από το 2008.
Εθνική Ομάδα
!Σύνολο||2||1
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Καποβερντιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΠ Κινύρα Πέγειας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πράσινου Ακρωτηρίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Άβε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Τίρανα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Μπαχτσισαράι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Δρομεδάριος
Οι Δρομεδάριοι (λατ. dromedarius, πληθ. Dromedarii) αποτελούσαν ένα από τα σώματα που απάρτιζαν τον αρχαίο ρωμαϊκό στρατό. Πρόκειται για ομάδες από αναβάτες καμηλών, οι οποίες επιστρατεύονταν κυρίως στις ανατολικές επαρχίες της ρωμαϊκής επικράτειας. Γνωστό παράδειγμα είναι ένα σώμα από 1.000 καμήλες, η «ala I Ulpia dromedariorum militaria», που συγκρότησε ο Αυτοκράτορας Τραϊανός και που είχε έδρα τη Συρία.
Δεν υπήρχε κάποιος επίσημος κανόνας σχετικά με την κατάταξη του σώματος αυτού στο πεζικό ή το ιππικό. Πιθανώς εξαρτώταν από το ιδιαίτερο σύστημα που εφάρμοζε η κάθε επαρχία. Τα ονόματα των στρατιωτών αυτών συνήθως αναφέρονταν στους καταλόγους μετά τα ονόματα όλων των υπόλοιπων πεζικαρίων. Γενικά πιστεύεται πως ένας dromedarius αρχικά καταταγόταν ως απλός στρατιώτης πεζικού, όπου και υπηρετούσε για λίγα χρόνια πριν γίνει αναβάτης καμήλας.
Υπάρχει ετυμολογική συγγένεια της λέξης «dromedarius» με τη λέξη «δρομάδα» (Camelus dromedarius), δηλαδή την αραβική καμήλα με τη μία καμπούρα.
Πηγή:
Κατηγορία:Ρωμαϊκά σώματα στρατού
Ζακ Καρτιέ
Ο Ζακ Καρτιέ (Jacques Cartier, Σαιν-Μαλό, Γαλλία, 23 Σεπτεμβρίου 1491 – Σαιν-Μαλό, Γαλλία, 1 Σεπτεμβρίου 1557) ήταν Γάλλος εξερευνητής, που έγινε γνωστός για την εξερεύνηση του Ανατολικού Καναδά στις αρχές του 16ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Καρτιέ γεννήθηκε το 1491 στο Σαιν-Μαλό του δουκάτου της Βρετάνης, το οποίο, λίγες δεκαετίες αργότερα, ενώθηκε με τη Γαλλία (1532). Ήταν γόνος σεβαστής ναυτικής οικογένειας, αλλά ανέβηκε κοινωνικά ακόμα περισσότερο με το να νυμφευθεί το 1520 την Κατρίν ντε Γκρανς (Catherine des Granches), η οποία ήταν κόρη εφοπλιστή.
Τον Καρτιέ παρουσίασε, το 1532, στο βασιλέα της Γαλλίας Φραγκίσκο Α΄ ο τότε ηγούμενος της μονής του Μον Σεν Μισέλ Ζαν λε Βενέρ (Jean le Veneur). Η συνάντηση αυτή ήταν καθοριστική για την εξερευνητική πορεία του Καρτιέ, καθώς με εντολή του βασιλιά πραγματοποίησε τα ταξίδια του στο Νέο Κόσμο.
Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος υπάρχει σήμερα στο Μον Σεν Μισέλ αναμνηστική πλάκα αφιερωμένη στη Γαλλοκαναδική φιλία.
left|thumb|250px|Η αναμνηστική πλάκα για τον Καρτιέ στο Μον Σεν Μισέλ
Πρώτο ταξίδι (1534)
Στις Νήσους των Πτηνών (Îles-aux-Oiseaux), οι άνδρες του σκότωσαν περί τα 1000 πουλιά, κυρίως μεγάλους πιγκουίνους (πρόκειται πλέον για εξαφανισμένο είδος). Ο Καρτιέ συνάντησε επίσης αυτόχθονες Μίκμακ και Ιροκέζους. Προκειμένου να πείσει τον βασιλιά και τους αριστοκράτες επιχειρηματίες της Γαλλίας για τις ανακαλύψεις του, απήγαγε δύο γιους του Ντονακόνα, αρχηγού των Ιροκέζων, και τους πήρε μαζί του στη Γαλλία τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου.
Δεύτερο ταξίδι (1535–1536)
Ο Καρτιέ απέπλευσε ξανά για τον Νέο Κόσμο στις 19 Μαΐου του 1535. Η αρμάδα του περιελάμβανε τρία πλοία (Petite Hermine, Emerillon και Grande Hermine), εκατόν δέκα άνδρες, τα δύο απαχθέντα αγόρια του ιροκέζου αρχηγού Ντονακόνα, και προμήθειες για ένδεκα μήνες. Τα πλοία του εισήλθαν στον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο και έφτασαν μέχρι το ιροκέζικο χωριό Σταντακόνα (σημερινή Πόλη του Κεμπέκ· στα γαλλ. είναι γνωστό ως Stadaconé: Σταντακονέ), όπου αφέθηκαν ελεύθερα τα δύο απαχθέντα παιδιά.
Με το μικρότερο από τα τρία πλοία, ο Καρτιέ συνέχισε την εξερεύνηση του ποταμού, και στις 2 Οκτωβρίου του 1535 έφτασε στο ιροκέζικο χωριό Χοσελάγκα (σημερινό Μόντρεαλ). Το χωριό αυτό ήταν πολύ μεγαλύτερο από το Σταντακόνα. Περισσότεροι από χίλιοι αυτόχθονες καλωσόρισαν τον γάλλο εξερευνητή και τους ναύτες του.
Ο χειμώνας ήταν πολύ βαρύς. Τα πλοία τους ακινητοποιήθηκαν στον παγωμένο ποταμό από τον Νοέμβριο του 1535 έως τον Απρίλιο του 1536. Επιπλέον, οι γάλλοι ναύτες προσβλήθηκαν από σκορβούτο, με αποτέλεσμα να πεθάνουν είκοσι πέντε απ' αυτούς. Οι υπόλοιποι γλίτωσαν χάρη στους αυτόχθονες, που τους έδειξαν ότι το αφέψημα από λευκό κέδρο θεραπεύει το σκορβούτο.
Τρίτο ταξίδι (1541–1542)
Ο Καρτιέ ξεκίνησε από το Σαιν Μαλό για το τρίτο του ταξίδι προς τον Νέο Κόσμο στις 23 Μαΐου 1541. Στόχος του ταξιδιού ήταν η ανακάλυψη του «Βασιλείου του Σάγκεναι», με τα μυθικά πλούτη, η αποίκηση των εδαφών και η διάδοση του καθολικισμού. Επικεφαλής της νέας αποστολής ορίσθηκε ο «αντιβασιλέας του Καναδά» Ζαν-Φρανσουά ντε λα Ροκ ντε Ροβερμπάλ (Jean-François de la Rocque de Roberval), στρατιωτικός και μέλος της αυλής του γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄. Ωστόσο, ο αντιβασιλέας καθυστέρησε πολύ να αποπλεύσει και έτσι ο Καρτιέ έφυγε χωρίς αυτόν.
Τα πλοία του Καρτιέ έφτασαν στο Σταντακόνα στις 23 Αυγούστου. Όμως, ο Καρτιέ αποφάσισε να μην φτιάξουν νέο καταυλισμό στην ίδια θέση, επειδή η υποδοχή από τους Ιροκέζους ήταν μάλλον ψυχρή. Οι Γάλλοι προχώρησαν άλλα εννιά μίλια ενάντια στο ρεύμα του ποταμού και αποφάσισαν να στήσουν καταυλισμό στη θέση που σήμερα ονομάζεται Καπ Ρουζ (Cap Rouge, ή «Ερυθρό Ακρωτήριο»). Ο καταυλισμός, που ονομάστηκε Σαρλμπούργκ-Ρουαγιάλ (Charlesbourg-Royal), οχυρώθηκε με τάφρο και ξύλινα τείχη, και σ' αυτόν εγκαταστάθηκαν περίπου εκατό έποικοι. (Η ακριβής τοποθεσία του καταυλισμού ανακαλύφθηκε μόλις το καλοκαίρι του 2006.)
Οι άνδρες του Καρτιέ άρχισαν να συλλέγουν από τους παρακείμενους γκρεμούς κρυστάλλους χαλαζία, που νόμιζαν ότι ήταν διαμάντια, καθώς και σιδηροπυρίτη, που νόμιζαν ότι ήταν χρυσός. Δύο πλοία γεμάτα με αυτά τα άχρηστα ορυκτά απέπλευσαν για τη Γαλλία στις 2 Σεπτεμβρίου.
Στις 7 Σεπτεμβρίου, ο Καρτιέ ξεκίνησε με πιρόγες για να εξερευνήσει τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο, αλλά δεν μπόρεσε να πάει πιο δυτικά από το χωριό Χοσελάγκα (Μόντρεαλ), επειδή έπεσε σε κακό καιρό και επειδή δεν μπορούσε να περάσει στη ρηχή και απότομη κοίτη του ποταμού στα ΝΔ του Χοσελάγκα. Έτσι αναγκάστηκε να επιστρέψει στον καταυλισμό του Σαρλσμπούργκ-Ρουαγιάλ. Όμως, εκεί η κατάσταση είχε αλλάξει προς το χειρότερο.
Τον χειμώνα του 1541 με 1542, οι Ιροκέζοι σταμάτησαν να προσφέρουν τρόφιμα στους Γάλλους. Σύμφωνα δε με διηγήσεις των πρώτων αποίκων, οι Ιροκέζοι επιτέθηκαν στον καταυλισμό και σκότωσαν περίπου τριάντα πέντε Γάλλους που βρίσκονταν έξω από το οχυρό τους. Ο Καρτιέ, κρίνοντας ότι δεν είχε αρκετούς άνδρες για να παραμείνει και να συνεχίσει τις εξερευνήσεις του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον Νέο Κόσμο και να επιστρέψει οριστικά στη Γαλλία. Τα τρία πλοία του, που είχαν παραμείνει, απέπλευσαν τον Ιούνιο του 1542, για να φτάσουν στην Ευρώπη τέσσερις μήνες αργότερα. Κατά τον πλου της επιστροφής, στη Νέα Γη, ο Καρτιέ συνάντησε τον Ζαν-Φρανσουά ντε λα Ροκ ντε Ροβερμπάλ, ο οποίος έρχονταν από τη Γαλλία με τρία πλοία. Ο Καρτιέ αρνήθηκε να επιστρέψει στον «Καναδά» και συνέχισε το ταξίδι της επιστροφής προς τη Γαλλία.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία, ο Καρτιέ έμαθε ότι ο θησαυρός του ήταν άνευ αξίας. (Από αυτό το γεγονός προήλθε και η γαλλική παροιμία: «ψεύτικα σαν διαμάντια του Καναδά» (« faux comme diamants de Canada »). Ο Ζαν-Φρανσουά ντε λα Ροκ ντε Ροβερμπάλ εγκατέλειψε τον Καναδά τον Σεπτέμβριο του 1543.
Ο Καρτιέ έζησε τα τελευταία του χρόνια στο Σαιν Μαλό. Πέθανε το 1557 από επιδημία πανώλης σε ηλικία 66 ετών. Μισό αιώνα μετά τον θάνατο του Καρτιέ, το εξερευνητικό και εποικιστικό έργο του Καρτιέ ανέλαβε να συνεχίσει ο Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν.
Η κληρονομιά του Καρτιέ
Παρότι ο Ζακ Καρτιέ δεν κατάφερε να πλουτίσει από τις ανακαλύψεις του, εντούτοις σήμερα θεωρείται ως ένας από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του Καναδά. Άλλωστε, ο ίδιος ο Καρτιέ πρώτος χρησιμοποίησε το όνομα «Καναδάς» για το χωριό Σταντακόνα. Η λέξη αυτή, που στη γλώσσα των Ιροκέζων, σημαίνει καταυλισμός ή χωριό, χρησιμοποιήθηκε αργότερα για να περιγράψει τις γαλλικές αποικίες στη Βόρεια Αμερική, και κατόπιν τις βρετανικές αποικίες στον ίδιο χώρο.
Ο Καρτιέ θεωρείται επίσης ότι ήταν εξαιρετικός θαλασσοπόρος για την εποχή του. Οι μόνες απώλειες που είχε ήταν στην ξηρά, από επιδημίες ή από επιθέσεις αυτοχθόνων. Πολύ σημαντικό ήταν και το συγγραφικό έργο του Καρτιέ, χάρη στο οποίο η Ευρώπη γνώρισε γρήγορα τη Βόρεια Αμερική.
Αν και προσπάθησε να δημιουργήσει κάποιες διπλωματικές σχέσεις, η γενικότερη στάση του Καρτιέ απέναντι στους αυτόχθονες της Βορείου Αμερικής ήταν καχύποπτη έως ρατσιστική. Όμως όλη η Ευρώπη της εποχής εκείνης αντιμετώπιζε τους αυτόχθονες του Νέου Κόσμου ως απολίτιστους άγριους, χωρίς καμία ανθρώπινη αξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εξερευνητές Κατηγορία:Εξερευνητές του Καναδά Κατηγορία:Κεμπέκ Κατηγορία:Εποχή των Ανακαλύψεων
Δήμος Πελεκάνου
Ο Δήμος Πελεκάνου ήταν δήμος του νομού Χανίων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καντάνου-Σελίνου. Βρισκόταν στα νότια και δυτικά του νομού Χανίων και είχε σαν έδρα την Παλαιοχώρα. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο, το βόρειο τμήμα του οποίου είναι ημιορεινό καθώς βρίσκεται στους πρόποδες των Λευκών Ορέων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 4.259 κατοίκους και έκταση 166.618 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 5 δημοτικά διαμερίσματα:
Βουτρούβη Λακωνίας
Αριθμεί περίπου είκοσι σπίτια στο κέντρο της και άλλα τριάντα στην ευρύτερη περιοχή. Βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Γυθείου, ανάμεσα σε Γύθειο, Μαυροβούνι, Αγ. Βασίλη και Μαραθέα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Φριτς Γουίλιαμ Μισέλ
Ο Φριτς Γουίλιαμ Μισέλ (Fritz-William Michel, γεννήθηκε το 1980 ) είναι πολιτικός. Διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Αϊτής στις 22 Ιουλίου 2019, όμως ο διορισμός του δεν εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο.
Το Κοινοβούλιο της Αϊτής ανακοίνωσε ότι η επικύρωση του επίσημου διορισμού του ως Πρωθυπουργού είχε αναβληθεί επ' αόριστον. Νωρίτερα ήταν ανώτατος λογιστής στο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών από το 2009 ως το 2011.
Τελικά, ο διορισμός του Μισέλ δεν εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο.
Παραπομπές
Μισελ Φριτς Γουιλιαμ
Project Zero II: Crimson Butterfly
Το Project Zero II: Crimson Butterfly (ιαπωνικά: 零 〜紅い蝶〜, Χέπμπορν: Zero ~Akai Chō~, δηλ.: Zero ~Crimson Butterfly~), γνωστό στην Αμερική ως Fatal Frame II: Crimson Butterfly, είναι ιαπωνικό βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου τρίτου προσώπου που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Tecmo το 2003 για το PlayStation 2. Είναι η δεύτερη προσθήκη στη σειρά Project Zero, αλλά όχι sequel του πρώτου παιχνιδιού. Η ιστορία ακολουθεί τις δίδυμες αδερφές Mio και Mayu Amakura καθώς εξερευνούν το έρημο χωριό All God's Village και αντιμετωπίζουν υπερφυσικά φαινόμενα. Στη διαδρομή βρίσκουν τη λεγόμενη Camera Obscura με την οποία εξορκίζουν πνεύματα, ανακαλύπτοντας σιγά σιγά το άγριο και σκοτεινό παρελθόν του χωριού.
Όταν κυκλοφόρησε, το Project Zero II έλαβε θετικές κριτικές, και θεωρείται ως ένα από τα πιο τρομακτικά βιντεοπαιχνίδια που δημιουργήθηκαν ποτέ. Το 2004 κυκλοφόρησε ένα βελτιωμένο port του παιχνιδιού για το Xbox, Director's cut με υπότιτλους και άλλα πρόσθετα στοιχεία. Επίσης κυκλοφόρησε ξανά η εκδοχή του PlayStation 2 στο PlayStation 3 μέσω του PlayStation Network, ενώ το 2012 βγήκε και το remake του για το Wii στην Ιαπωνία και την Ευρώπη, με τον τίτλο Project Zero 2: Wii Edition.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο σκοπός στο Project Zero II είναι η πρωταγωνίστρια Mio να βρει την αδερφή της Mayu και να φύγουν απ' το χωριό. Το παιχνίδι είχε κάποιες διαφορές από τον προκάτοχό του. Στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, ο παίκτης χειρίζεται την πρωταγωνίστρια Mio Amakura καθώς ψάχνει την αδερφή της, Mayu, στο All God's Village. Σύντομα η Mio βρίσκει και ένα φακό. Εξερευνά το χωριό και πολλά από τα σπίτια που βρίσκονται εκεί, αναζητά αντικείμενα και λύνει γρίφους ώστε να προχωρήσει, και παράλληλα έρχεται αντιμέτωπη με φαντάσματα που είτε είναι φιλικά και της δίνουν σημαντικά στοιχεία ώστε να προχωρήσει, είτε εχθρικά οπότε πρέπει να τα εξορκίσει. Κάθε φάντασμα έχει διαφορετικό τρόπο επιθέσεων.
Το μόνο όπλο της Mio απέναντι στα φαντάσματα είναι η μυστηριώδης αντίκα κάμερα που βρίσκει, η "Camera Obscura". Πρόκειται για μία ιδιαίτερη κάμερα που έχει τη δυνατότητα να "φωτογραφίζει απίστευτα πράγματα". Έχει δύο σκοπούς στο παιχνίδι, ως όπλο και ως μέσο καταγραφής γεγονότων. Έχει ένα λαμπτήρα που ανάβει όταν εμφανίζεται ένα πνεύμα στο χώρο. Το χρώμα του λαμπτήρα είναι κόκκινο όταν το πνεύμα είναι εχθρικό και μπλε όταν είναι άκακο. Το φως του λαμπτήρα είναι εντονότερο όταν η κατεύθυνση της Mio είναι σωστή, και αντιστρόφως.
Η κάμερα χρησιμοποιεί διαφορετικούς τύπους φιλμ, κάθε ένα το οποίο έχει διαφορετική εξορκιστική δύναμη. Η δύναμη αυτή αναγράφεται δίπλα στον τύπο του κάθε φιλμ. Υπάρχουν τα εξής: Type-07, Type-14, Type-61, Type-90, Type-Zero. Το τελευταίο έκανε το ντεμπούτο του στο Project Zero II. Έχει τη μέγιστη εξορκιστική δύναμη, ωστόσο ο χρόνος φόρτωσής του είναι μεγάλος.
Ιστορία
Κοντά στο δάσος της φανταστικής περιοχής Minakami της Ιαπωνίας, έξω από το χωριό All God's Village, θα χτιστεί ένα φράγμα. Οι δίδυμες αδερφές Mio και Mayu Amakura επισκέπτονται το δάσος για τελευταία φορά για να θυμηθούν το αγαπημένο τους σημείο όπου έπαιζαν παιδιά. Καθώς η Mio θυμάται την ημέρα που συνέβη το ατύχημα της αδερφής της, η Mayu, που πλέον περπατά με το ένα της πόδι λόγω του ατυχήματος, βλέπει μία κόκκινη πεταλούδα και την ακολουθεί βαθιά μέσα στο δάσος. Βλέποντας τη μεγαλύτερη αδερφή της να απομακρύνεται, η Mio την ακολουθεί. Σύντομα καταλήγουν σε ένα χωριό όπου επικρατεί μόνο νύχτα. Το χωριό αυτό, το All God's Village, φαίνεται εγκαταλελειμμένο, όμως τα δίδυμα σύντομα ανακαλύπτουν ότι είναι γεμάτο με τις ψυχές των νεκρών που κάποτε πέθαναν εκεί και πλέον έχουν στοιχειώσει το χωριό, ζώντας ξανά και ξανά τα φρικτά γεγονότα που τους παγίδευσαν σ' αυτή την κατάσταση.
Γρήγορα η Mayu μπλέκεται στην κατάρα του χωριού, καθώς την προσελκύουν οι κόκκινες πεταλούδες που την οδηγούν όλο και πιο βαθιά στο χωριό. Όσο την αναζητά, η Mio μαθαίνει τι συνέβη εκεί πριν χρόνια, το Τελετουργικό της Κόκκινης Θυσίας (Crimson Sacrifice Ritual), η αποτυχία του οποίου προκάλεσε τη Μετάνοια (Repentance), μία καταστροφή η οποία κάλυψε το χωριό με αιώνιο σκοτάδι.
Το χωριό έχει ένα υπόγειο σύστημα τούνελ, στο βαθύτερο σημείο του οποίου βρίσκεται η Διαβολική Άβυσσος (Hellish Abyss), μία τρύπα όπου συλλέγονται οι ψυχές των νεκρών. Για να μην ελευθερώσει η Άβυσσος τα πνεύματα των νεκρών, κάθε περίπου μία δεκαετία, δίδυμα αδέρφια που έχουν γεννηθεί στο χωριό πρέπει να θυσιαστούν. Στο τελετουργικό αυτό η μεγαλύτερη δίδυμη πρέπει να πνίξει τη μικρότερη, και μετά η ψυχή της νεότερης δίδυμης μένει να προστατεύει το χωριό ως κόκκινη πεταλούδα.
Πριν συμβεί η Μετάνοια, οι δίδυμες Sae και Yae Kurosawa προσπάθησαν να γλιτώσουν από τη μοίρα τους φεύγοντας από το χωριό μαζί με ένα άλλο παιδί, τον Itsuki. Η Yae γλίτωσε αλλά έχασε την αδερφή της, η οποία εσπευσμένα σκόνταψε και έμεινε πίσω. Πιάστηκε και οδηγήθηκε πίσω στο χωριό. Απελπισμένοι, οι χωρικοί κρέμασαν την Sae για να ικανοποιήσουν τη Διαβολική Άβυσσο. Όμως αυτό δεν συνέβη και αμέσως προκλήθηκε η Μετάνοια. Επέστρεψε το εκδικητικό πνεύμα της Sae και του Sejiro Makabe, λαογράφου που έγινε Kusabi για την Άβυσσο, για να σφάξουν τους ιερείς και τους χωρικούς.
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, πολλά φαντάσματα αναφέρονται στη Mio ως Yae και φαίνονται να περιμένουν να εκτελέσει τη θυσία με τη Mayu, η οποία σιγά σιγά καταλαμβάνεται από τη Sae. Ωστόσο, το φυλακισμένο πνεύμα του Itsuki προσπαθεί να βοηθήσει τη Mio -νομίζοντας πως είναι η Yae- να δραπετεύσει ξανά από το χωριό μαζί με τη Sae. Κοντά στο τέλος του παιχνιδιού, όταν η Mio επιτέλους βρίσκει τη Mayu, ανακαλύπτει από τα γραπτά του λαογράφου Makabe ότι, σύμφωνα με την παράδοση του χωριού, μεγαλύτερη δίδυμη θεωρείται αυτή που γεννήθηκε δεύτερη και ότι, η "μεγαλύτερη" αφήνει τη "μικρότερη", δηλαδή την πιο αδύναμη, να γεννηθεί πρώτη. Έτσι φαίνεται ότι τελικά η Mio είναι η "μεγαλύτερη" και πρέπει να πνίξει τη "μικρότερη" Mayu, μοίρα που οδήγησε πολλά δίδυμα στο παρελθόν στην τρέλα και την αυτοκτονία.
Τερματισμοί
Η Mio βρίσκει τη Mayu εγκαίρως, και βλέπει τα φαντάσματα που έχουν στηθεί σε κύκλο και τραβά την αδερφή της. Αυτή της λέει πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να ολοκληρώσουν την τελετουργία, και πως η Mio δεν έχει άλλη επιλογή από το να αφαιρέσει τη ζωή της Mayu. Τα χέρια της Mio τυλίγονται γύρω από το λαιμό της Mayu και σύντομα η Mayu είναι νεκρή. Τα φαντάσματα μαζεύουν τη Mayu και την πετάνε στη Διαβολική Άβυσσο, ολοκληρώνοντας την τελετουργία. Μία κόκκινη πεταλούδα ανεβαίνει προς τα πάνω και η Mio την ακολουθεί κλαίγοντας, φωνάζοντάς της πόσο πολύ λυπάται. Η Mayu την οδηγεί στην πύλη και εκεί πετούν σμήνη κόκκινων πεταλούδων, όλες από τις προηγούμενες τελετουργίες. Στην τελευταία σκηνή, η Mio κάθεται σε ένα παγκάκι κοντά στη νέα λίμνη, με το λαιμό της να έχει ένα κόκκινο σημάδι που μοιάζει με πεταλούδα, συμβολίζοντας πως πλέον οι δίδυμες έχουν ενωθεί.
Τρέχοντας για να σώσει την αδερφή της, η Mio βλέπει ότι η δαιμονισμένη Mayu είναι έτοιμη να πηδήξει στη Διαβολική Άβυσσο και τη σώζει την τελευταία στιγμή. Μόλις το έκανε αυτό, το πνεύμα της Sae βγαίνει από το σώμα της Mayu και πέφτει στην Άβυσσο. Ωστόσο, καθώς τραβούσε την αδερφή της, κοίταξε κατά λάθος μέσα στην Άβυσσο. Η θέα των ψυχών μέσα στην Άβυσσο έκαναν τη Mio να τυφλωθεί για πάντα. Η Mayu διηγείται πως οι δυο του δραπέτευσαν από το χωριό και βρέθηκαν αναίσθητες στο δάσος. Επίσης λέει πως το χωριό δεν υπάρχει πια. Στην τελευταία σκηνή φαίνονται οι δύο να κάθονται σε ένα παγκάκι χαζεύοντας τη νέα λίμνη, τα μάτια της Mio καλυμμένα με επιδέσμους. Η Mayu λέει πως τώρα είναι η σειρά της να φροντίσει τη Mio.
Η Mio τρέχει στο τούνελ για να βγει στο σημείο της τελετουργίας. Όταν βλέπει τη Mayu μπροστά από την Άβυσσο, φωνάζει το όνομά της και τρέχει σ' αυτή. Οι ιερείς που χτυπούν τα μπαστούνια τους κάτω, εξαφανίζονται. Καθώς η Mio τρέχει, βγαίνει από μέσα της το πνεύμα της Yae. Τότε η Sae, στο σώμα της Mayu, γυρνά και αντικρίζει την αδερφή της. Η Yae της ζητά συγγνώμη που την άφησε μόνη και η Sae τη συγχωρεί. Οι αδερφές κρατιούνται από το χέρι και προχωρούν στην τρύπα, υποσχόμενες ότι θα είναι μαζί για όλη την αιωνιότητα. Βλέποντας ότι και οι δύο σκοπεύουν να πηδήξουν, η Mio τρέχει προς τη Sae, που χρησιμοποιεί τη Mayu ως ξενιστή. Τυλίγει τα χέρια της γύρω από τη Sae και τραβά τη Mayu λίγο πριν πέσει μαζί με τη Sae στη Διαβολική Άβυσσο. Με την επιτυχημένη ολοκλήρωση της τελετουργίας, οι κόκκινες πεταλούδες πετούν έξω από την Άβυσσο και πηγαίνουν προς τον ουρανό. Το θέαμα παρακολουθούν σκόρπιοι στο χωριό οι χωρικοί και τα θύματα της Μετάνοιας. Η Mio και η Mayu φεύγουν απ' το χωριό, χέρι χέρι. Καθώς ο ήλιος ανατέλλει, η Mayu αποκαλύπτει πως ήταν καταβεβλημένη από το γεγονός πως θα ζούσαν και θα πέθαιναν χώρια. Όμως, η Mio της λέει πως, παρότι αυτό θα συμβεί, δεν θα την αφήσει ποτέ ξανά να φύγει.
Η Mio αρνείται να συνεχίσει την τελετουργία και τελικά την πνίγει η Mayu, την οποία έχει καταλάβει εντελώς η Sae.
Σύμφωνα με τα γεγονότα του τρίτου μέρους της σειράς, Project Zero III: The Tormented, επίσημος τερματισμός του παιχνιδιού είναι ο Crimson Butterfly.
Μουσική
Τη μουσική του Project Zero II, όπως και του πρώτου Project Zero, συνέθεσε η Αγιάκο Τογιόντα. Βασικό κομμάτι του παιχνιδιού είναι το Chou, το οποίο εξυπηρετεί και ως τραγούδι των τίτλων τέλους και τρέιλερ. Τα φωνητικά εκτελεί η Σουκίκο Αμάνο. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά ως single με το ίδιο όνομα στις 12 Νοεμβρίου του 2003, και έκτοτε εμπεριέχεται σε επόμενα άλμπουμ της Αμάνο, ξεκινώντας με το Tenryuu. Ένα ακόμα κομμάτι του παιχνιδιού με φωνητικά από την Σουκίκο Αμάνο είναι το Kurenai, το οποίο ακούγεται μόνο στο remake του παιχνιδιού για το Wii, Fatal Frame II: Deep Crimson Butterfly. Παίζει ως τραγούδι των τίτλων τέλους, αντικαθιστώντας το Chou. Περιέχεται στο άλμπουμ της Αμάνο με τον τίτλο Sora no Ki.
Κυκλοφορία
Το Project Zero II κυκλοφόρησε αρχικά το 2003 για το PlayStation 2. Η αρχική εκδοχή του PS2 έγινε διαθέσιμη για κατέβασμα στο PlayStation Network για το PlayStation 3. Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα το αρχείο αποσύρθηκε, εξαιτίας τεχνικών προβλημάτων με τον εξομοιωτή. Διορθώθηκε και ανέβηκε ξανά στις 30 Ιουλίου του 2013. Το αρχείο είναι διαθέσιμο για κατέβασμα μόνο στη Βόρεια Αμερική.
Director's Cut
Βγήκε το 2004 για το Xbox και περιέχει αρκετές βελτιώσεις, που συμπεριλαμβάνουν ένα first-person mode, ένα survival mode, ένα νέο τερματισμό, βελτιωμένα γραφικά, και ένα μεγαλύτερο αριθμό κοστουμιών για ξεκλείδωμα. Στο first-person mode, ο παίκτης μπορεί να παίξει ολόκληρο το παιχνίδι σε οπτική πρώτου προσώπου. Επίσης, αυτή η εκδοχή του παιχνιδιού έχει επίσης μια λειτουργία "καταστήματος" όπου ο παίκτης μπορεί να ανταλλάξει πόντους από τις φωτογραφίες για αντικείμενα ίασης και φιλμ.
Project Zero 2: Wii Edition
Λέγεται και Project Zero 2: Deep Crimson Butterfly και πρόκειται για το remake του παιχνιδιού. Βγήκε το 2012 αποκλειστικά για το Wii. Είχε σημαντικές βελτιώσεις στον τρόπο του παιχνιδιού, δυναμική κάμερα τρίτου προσώπου στον ώμο, βελτιωμένα γραφικά και μοντέλα χαρακτήρων, νέα κοστούμια, βελτιωμένοι χάρτες που δείχνουν κρυφές περιοχές και νέος μίνι χάρτης που δείχνει που πηγαίνει το κάθε κλειδί, νέα αντικείμενα και τρόποι αλληλεπίδρασης με αυτά, νέες επιθέσεις και ικανότητες σε κάθε φάντασμα, νέα cutscences, νέο θέμα μουσικής, νέος χειρισμός, αναβαθμισμένο σύστημα upgrade της κάμερας, ένα μικρό two-player mode και το mode Haunted House.
Υποδοχή
Το Project Zero II: Crimson Butterfly έλαβε θετικές κριτικές. Βγήκε δεύτερο στη λίστα "Κορυφαία δέκα τρομακτικότερα παιχνίδια" του GameTrailers το 2006 και τρίτο στη λίστα "Κορυφαία δέκα παιχνίδια όλων των εποχών" του X-Play. To Game Informer το έβαλε πρώτο στη λίστα "Κορυφαίες 10 πιο τρομακτικές στιγμές στο gaming" το 2007. Το Ars Technica δημοσίευσε το 2011 ένα άρθρο για το παιχνίδι με τον τίτλο "Halloween Masterpiece: Το Fatal Frame 2 είναι το πιο τρομακτικό παιχνίδι που φτιάχτηκε ποτέ". Το 2003, το PSU απεφάνθη ότι το Project Zero II ήταν το πιο τρομακτικό βιντεοπαιχνίδι που φτιάχτηκε ποτέ. Ο Neil Druckmann της Naughty Dog περιέγραψε το παιχνίδι ως "το τρομακτικότερο είδος εμπειρίας σε όλα τα [καλλιτεχνικά] μέσα: δεν έχω δει ταινία να το πλησιάζει".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Project Zero Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2003 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Tecmo Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1988 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με γυναίκες ανταγωνιστές Κατηγορία:Φαντάσματα σε βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Θυσίες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Κάμερες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Κούκλες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Μαζική δολοφονία στη μυθοπλασία
2010
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2010 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Δεκέμβριος
Αθλητικά γεγονότα του 2010
Θάνατοι
Αναλυτικότερα οι θάνατοι ανά μήνα:
Μπρεντσόνε σουλ Γκάρντα
Το Μπρεντσόνε σουλ Γκάρντα (ιταλικά: Brenzone sul Garda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Υπολογιστής ταμπλέτα
μικρογραφία|242x242εσ|Tablet Υπολογιστής ταμπλέτα ή tablet είναι ένας φορητός υπολογιστής ή προσωπικός ψηφιακός  βοηθός που είναι σε μέγεθος  μεγαλύτερος από ένα κινητό τηλέφωνο, με ενσωματωμένη οθόνη αφής και κυρίως λειτουργεί αγγίζοντας την οθόνη αντί να χρησιμοποιεί ένα  φυσικό  πληκτρολόγιο. Χρησιμοποιεί συχνά την οθόνη σαν εικονικό πληκτρολόγιο, με μια παθητική γραφίδα η μια ψηφιακή πένα, βέβαια, οι γραφίδες είναι συνήθως για σημειώσεις και ζωγραφική.
Πρότυπα και ιδέες
Ένα από τα πρότυπα του υπολογιστή - ταμπλέτα ως πρότυπα θεωρείται το Dynabook του Alan Kay του 1968. Οι πρώτες εμπορικά φορητές ηλεκτρονικές συσκευές που βασίζονται σε αυτήν την ιδέα εμφανίστηκαν στο τέλος του 20ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 η Microsoft κυκλοφόρησε μια σχετικά αποτυχημένη σειρά προϊόντων με το Microsoft Tablet PC, σε μια εξειδικευμένη αγορά όπως νοσοκομεία και επιχειρήσεις εξωτερικού. Το 2010, η εταιρεία Apple κυκλοφόρησε το iPad, το οποίο χρησιμοποιεί την τεχνολογία οθόνης αφής παρόμοια με του iPhone που έγινε το πρώτο κινητό ταμπλέτα υπολογιστής με παγκόσμια εμπορική επιτυχία.
Πέραν του ότι έχουν πλέον τις δυνατότητες ενός προσωπικού υπολογιστή, οι υπολογιστές ταμπλέτες που αγοράζονται κατά τα τελευταία έτη περιλαμβάνουν και: ασύρματη περιήγηση στο Διαδίκτυο, έχει τις δυνητικές λειτουργίες του κινητού τηλεφώνου, με την  πλοήγηση GPS, τη  φωτογραφική μηχανή και τις λειτουργίες βίντεο,το βάρος τους είναι μικρό και  ζυγίζουν γύρω στα 500 με 600 γραμμάρια και τυπικά έχουν διάρκεια ζωής της μπαταρίας τους από 2,5 έως δέκα ώρες. Με πολλούς τρόπους ο φορητός υπολογιστής και τα smartphone πλησιάζουν στα χαρακτηριστικά τους, και αλληλοκαλύπτουν το ένα το άλλο.
Ιστορικό
μικρογραφία|Newton Messagepad Ο υπολογιστής ταμπλέτα (tablet) και το σχετικό ειδικό λογισμικό λειτουργίας του  είναι ένα παράδειγμα  της πληροφορικής  τεχνολογίας, και ως εκ τούτου στην  ανάπτυξη των ταμπλετών που  έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Ηλεκτρικές συσκευές με δεδομένα εισόδου και εξόδου σε επίπεδη οθόνη πληροφοριών   υπήρχαν ήδη από το 1888 με την telautograph. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, δημιουργήθηκαν πολλές συσκευές με αυτά τα χαρακτηριστικά  ideated, όπως και  σχεδιαγράμματα , πρωτότυπα ή εμπορικά προϊόντα , με το Dynabook   το 1968 έτσι ώστε  να είναι ένας πνευματικός πρόδρομος των ταμπλετών και των φορητών  υπολογιστών. Εκτός από τα πολλά ακαδημαϊκά και ερευνητικά συστήματα, υπήρχαν  και αρκετές επιχειρήσεις με προϊόντα του εμπορίου τη δεκαετία του 1980. Το 1993, η Apple Inc. κυκλοφόρησε το Newton MessagePad που, ενώ προσπάθησε να αντικαταστήσει τον προσωπικό υπολογιστή, απέτυχε. Παρείχε ένα stylus pen (πενάκι). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, η Microsoft προσπάθησε να καθορίσει με τη Microsoft Tablet PC τον προσωπικό υπολογιστή   ως έναν φορητό υπολογιστή για την εργασία στον τομέα των επιχειρήσεων, αν και οι συσκευές τους δεν κατόρθωσαν να επιτύχουν  την ευρεία χρήση, κυρίως λόγω των τιμών αλλά  και τη χρηστικότητα των προβλημάτων που παρουσίασαν.
Τον Απρίλιο του 2010, η Apple Inc. κυκλοφόρησε το iPad, το οποίο ήταν  ένας  υπολογιστής ταμπλέτα (tablet)  που πρωτοπόρησε και καινοτόμησε εκείνη την εποχή, είχε τεράστια εμπορική επιτυχία και ήταν το ορόσημο των σημερινών ταμπλετών. μικρογραφία|Surface Ακόμη και 10 χρόνια αργότερα, πολλοί χρήστες πιστεύουν πως τα iPad είναι οι καλύτερες ταμπλέτες. Σήμερα, ‘τρέχουν’ iPadOS και όχι iOS όπως παλιότερα ως λειτουργικό σύστημα. Πλέον, έχουν ακολουθήσει τη φιλοσοφία του iPad και άλλες εταιρείες, όπως η Samsung, η Huawei και η Lenovo που τρέχουν στις ταμπλέτες τους το Android. Επίσης, η Microsoft κατασκευάζει δικές τις ταμπλέτες, ονομάζονται Surface, που τρέχουν ως λειτουργικό σύστημα τα Windows.
Τύποι
Τα tablet μπορούν να ομαδοποιηθούν σε διάφορες κατηγορίες ανά μέγεθος, είδος εγκατεστημένου λειτουργικού συστήματος και χρήσεις.
Μίνι tablet
Οι μίνι ταμπλέτες είναι μικρότερες και ζυγίζουν λιγότερο από τις κανονικές, με τυπικά μεγέθη οθόνης μεταξύ 7–8 ίντσες (18–20 cm). Οι πρώτες εμπορικά επιτυχημένες ταμπλέτες παρουσιάστηκαν από την Amazon.com (Kindle Fire), την Barnes & Noble (Nook Tablet) και τη Samsung (Galaxy Tab) το 2011 και από την Google (Nexus 7) το 2012. Λειτουργούν ταυτόσημα με τα συνηθισμένα tablet αλλά έχουν χαμηλότερες προδιαγραφές σε σύγκριση με αυτά. μικρογραφία|iPad Mini-Google Nexus 7 Στις 14 Σεπτεμβρίου 2012, η ​​Amazon Inc. κυκλοφόρησε μια αναβαθμισμένη έκδοση του Kindle Fire, το Kindle Fire HD, με υψηλότερη ανάλυση οθόνης και περισσότερες λειτουργίες σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, αλλά παρέμεινε μόνο 7 ίντσες. Τον Οκτώβριο του 2012, η ​​Apple κυκλοφόρησε το iPad Mini με μέγεθος οθόνης 7,9 ιντσών, περίπου 2 ίντσες μικρότερο από το κανονικό iPad, αλλά λιγότερο ισχυρό από το τότε τρέχον iPad 3. Στις 24 Ιουλίου 2013, η Google κυκλοφόρησε μια αναβαθμισμένη έκδοση του Nexus 7, με οθόνη FHD, διπλές κάμερες, στερεοφωνικά ηχεία, περισσότερη ακρίβεια χρώματος, βελτίωση απόδοσης, ενσωματωμένη ασύρματη φόρτιση και μια παραλλαγή με υποστήριξη 4G LTE για AT&T, T - Κινητό και Verizon. Τον Σεπτέμβριο του 2013, η Amazon ενημέρωσε περαιτέρω το tablet Fire με το Kindle Fire HDX. Τον Νοέμβριο του 2013, η Apple κυκλοφόρησε το iPad Mini 2, το οποίο παρέμεινε στα 7,9 ίντσες και σχεδόν ταιριάζει με το υλικό του iPad Air.
Phablet
μικρογραφία|Σειρά Galaxy Note - παράδειγμα phablet Τα κινητά τηλέφωνα και τα tablet είναι παρόμοιες συσκευές, που διαφοροποιούνται, επειδή τα τηλέφωνα έχουν συνήθως μικρότερες οθόνες ενώ επίσης, οι περισσότερες ταμπλέτες δεν διαθέτουν δυνατότητα δικτύου κινητής τηλεφωνίας. Από το 2010, κυκλοφόρησαν smartphone με οθόνη αφής crossover, οθόνες μεγαλύτερες από 5 ίντσες. Αυτό το μέγεθος θεωρείται (ή μάλλον, θεωρούνταν) γενικά μεγαλύτερο από ένα παραδοσιακό smartphone, δημιουργώντας την κατηγορία του phablet από τον Forbes και άλλες δημοσιεύσεις. Το "Phablet" είναι ένα portmanteau του "τηλεφώνου" και της "ταμπλέτας".
Τη στιγμή της εισαγωγής των πρώτων phablets, είχαν οθόνες 5,3 έως 5,5 ίντσες, αλλά από το 2017 τα μεγέθη οθόνης έως 5,5 ίντσες θεωρούνται τυπικά. Παραδείγματα phablets από το 2017 και μετά είναι η σειρά Samsung Galaxy Note (νεότερα μοντέλα 5,7 ίντσες), το LG V10 / V20 (5,7 ίντσες), το Sony Xperia XA Ultra [6 ίντσες], το Huawei Mate 9 (5,9 ίντσες), και το Huawei Honor (MediaPad) X2 (7 ίντσες).
Gaming Ταμπλέτες
μικρογραφία|[[Nintendo Switch]] Ορισμένες ταμπλέτες τροποποιούνται με την προσθήκη φυσικών κουμπιών gamepad όπως D-pad και thumb sticks για καλύτερη εμπειρία παιχνιδιών σε συνδυασμό με την οθόνη αφής και όλες τις άλλες δυνατότητες ενός τυπικού υπολογιστή ταμπλέτα. Τα περισσότερα από αυτά τα tablet στοχεύουν να εκτελούν εγγενή παιχνίδια OS και παιχνίδια εξομοιωτή. Το Nvidia's Shield Tablet, με οθόνη 8 ιντσών (200 mm) που λειτουργεί με Android, είναι ένα παράδειγμα. Εκτελεί παιχνίδια Android που αγοράστηκαν από το Google Play store. Τα PC παιχνίδια μπορούν επίσης να μεταφερθούν σε ροή στο tablet από υπολογιστές με μερικά μοντέλα υψηλότερης τεχνολογίας με κάρτες γραφικών που υποστηρίζονται από τη Nvidia. Η κονσόλα Nintendo Switch είναι επίσης ένα μία gaming ταμπλέτα που λειτουργεί με το λογισμικό συστήματος Nintendo Switch, διαθέτει αποσπώμενους ελεγκτές Joy-Con με χειριστήρια κίνησης και τρεις λειτουργίες παιχνιδιού: λειτουργία επιτραπέζιων κορυφών χρησιμοποιώντας το kickstand, την παραδοσιακή λειτουργία σύνδεσης / τηλεόρασης και τη λειτουργία χειρός.
Booklet
Τα booklet είναι υπολογιστές ταμπλέτες (που μοιάζουν σαν βιβλία) με δύο οθόνες αφής με σχεδιασμό clamshell που μπορούν να διπλωθούν σαν φορητός υπολογιστής. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται το Microsoft Courier, το οποίο διακόπηκε το 2010, το Sony Tablet P (θεωρείται flop) και το Toshiba Libretto W100.
Αρχιτεκτονική συστήματος
Δύο κύριες κατηγορίες αρχιτεκτονικής υπολογιστών ανταγωνίζονται στην αγορά το δισκίο x86 και ARM αρχιτεκτονική .Η x86, συμπεριλαμβανομένων των x86-64, είναι δημοφιλές στο Tablet PC, λόγω της χρήσης του σε φορητούς υπολογιστές που μπορούν να μοιράζονται κοινό λογισμικό και  υλικό  στο οποίο μπορεί να τρέξει μια έκδοση των Windows. Υπάρχουν όμως επίσης μη-PC που βασίζονται σε x86 δισκία όπως JooJoo και το ARM να κερδίζει σε δημοτικότητα μετά την επιτυχία του iPad. Το ARM έχει περισσότερη δύναμη και είναι πιο αποδοτικό από πλευράς κόστους για φορητούς υπολογιστές και κερδίζει επίσης  την δημοτικότητα  από άλλους κατασκευαστές όπως η Samsung με το Galaxy Tab, που λειτουργεί με το Android.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπολογιστές ταμπλέτες Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
Βιπιτένο
Το Βιπιτένο (ιταλικά: Vipiteno, ) ή Στέρτσινγκ (γερμανικά: Sterzing, ) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 6.412 κατοίκους. Βρίσκεται στην Μπολτσάνο δίπλα στα σύνορα με την Αυστρία στις Άλπεις. Απέχει 15 χλμ. από το Πέρασμα του Μπρέννερο και την ομώνυμη σήραγγα, 30 χλμ. από το Μπρεσανόνε, 70 χλμ. από το Μπολτσάνο και 50 χλμ. από το Ίνσμπρουκ της Αυστρίας.
Η πόλη περιβάλλεται από μεγάλες κορυφές, από εδώ πηγάζει ο ποταμός Ισάρκο και υπάρχουν πολλά χιονοδρομικά κέντρα. Η περιοχή όπου βρίσκεται η πόλη, αποτελεί μέρος της κοιλάδας του Ισάρκο κι είναι γνωστή ως "Άνω κοιλάδα του Ισάρκο".
Το 75,28% μιλά Γερμανικά, το 24,29% Ιταλικά και το 0,44% Λαδινικά.
Ιστορία
Στην περιοχή έχει βρεθεί ρωμαϊκός οικισμός και από εδώ περνούσε ρωμαϊκή οδός, σε μεσαιωνικό χάρτη που δείχνει την οδό αναφέρει τον οικισμό με το όνομα Vipitenum. Ο πρώτος οικισμός που χτίστικε πιστεύεται ότι ήταν αρχικά στρατιωτικός σταθμός. Ανάπτυξη για το Βιπιτένο αναφέρεται μετά το 550 και την εισβολή των Βαυαρών αλλά το 1180 αναφέρεται με το όνομα "Stercengum".
Το Ιταλικό όνομα της πόλης Βιπιτένο προέρχεται από το αρχαίο ρωμαϊκό "Vibidína", πού ήταν το όνομα του ρωμαϊκού οικισμού. Το γερμανικό "Sterzing" που σημαίνει "η γη του Starz" αναφέρεται για πρώτη φορά ως "Sterzengum" το 1180.
Οικονομία
Στην πόλη λειτουργούν πολλές βιοτεχνίες, αλλά και μεγαλύτερες εταιρείες, όπως η εταιρεία "Leitner" που κατασκευάζει καλωδιακά συστήματα και η εταιρεία Minimetrò που κατασκευάζει διάφορα οχήματα και ανεμογεννήτριες. Διάσημη είναι η πόλη για τα προϊόντα γάλακτος του τοπικού γαλακτοκομικού συνεταιρισμού.
Από την πόλη περνά ο αυτοκινητόδρομος Α22, ενώ υπάρχει σιδηροδρομική σύνδεση με την Ιταλία και την Αυστρία. Το Βιπιτένο είναι επίσης η έδρα του 5ου συντάγματος Αλπινιστών.
Αθλητισμός
Το Βιπιτένο είναι η έδρα της Sterzing WSV, πρωταθλήτριας Ιταλίας στο χόκεϊ επί πάγου κατά την περίοδο 1997-98. Η πόλη έχει και την γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα ΚΙ Τιρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Ουεσάν
right|thumb|300px|Σκάφη στο Ουεσάν.
Ουεσάν
Αθλητικά γεγονότα του 2010/Σεπτέμβριος
Παρατίθενται αθλητικά γεγονότα που συνέβησαν τον Σεπτέμβριο του 2010, συνοδευόμενα από συνδέσμους σε πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2010
- (Συνοπτικά αποτελέσματα αγώνων πρώτης φάσης που πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο)
Φάση των 16
Προημιτελικοί
Ημιτελικοί
Μικρός τελικός
Τελικός
Αγώνες κατάταξης θέσεων 5 έως 8
(Α γύρος)
(για την έβδομη θέση)
(για την πέμπτη θέση)
09
Μάχη του Μοναστηρίου (1917)
Η Μάχη του Μοναστηρίου (1917) ήταν μια αποτυχημένη γαλλική επίθεση κατά των βουλγαρογερμανικών οχυρώσεων στα βόρεια και στα δυτικά της πόλης του Μοναστηρίου που έλαβε χώρα από τις 12 Μαρτίου μέχρι τις 26 Μαΐου 1917 στα πλαίσια του Μακεδονικού Μετώπου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Υπόβαθρο
Τον Νοέμβριο του 1916, οι δυνάμεις της Αντάντ επιχείρησαν να καταλάβουν το Μοναστήρι αλλά δεν μπόρεσαν να το κάνουν χάρη στη δράση του βουλγαρικού πυροβολικού στο Περιστέρι στα δυτικά και στον Λόφο 1248 στα βόρεια της πόλης. Ο Γάλλος Στρατηγός Μωρίς Σαράιγ σχεδίαζε μια μεγάλη εαρινή επίθεση το 1917 και εκτός από την επίθεση στον ποταμό Τσέρνα και στη Δοϊράνη, σχεδίαζε επίσης να επιτεθεί στα βόρεια και στα δυτικά από το Μοναστήρι για να απελευθερώσει την πόλη από τη δράση του βουλγαρικού πυροβολικού. Γι' αυτή την επίθεση, ο Σαράιγ είχε στη διάθεση του την 57η Γαλλική Μεραρχία Πεζικού, την 11η Αποικιακή Μεραρχία Πεζικού, την 16η Αποικιακή Μεραρχία Πεζικού, την 76η μεραρχία πεζικού και την 156η μεραρχία πεζικού.
Η μάχη
Ο Σαράιγ σχεδίαζε να επιτεθεί στην εχθρική γραμμή μεταξύ της λίμνης Οχρίδας και της λίμνης Πρέσπας και να προχωρήσει σε μετωπική επίθεση στα βόρεια από το Μοναστήρι κατά του Λόφου 1248. Στις 11 Μαρτίου ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις στην περιοχή μεταξύ των δύο λιμνών με τακτικό κανονιοβολισμό και η επίθεση της 76ης Γαλλικής Μεραρχίας κατά της Τσβέρνα Στένα στα δυτικά του Μοναστηρίου, με αποτέλεσμα να καταληφθούν τα χωριά Ντίχοβο, Τίρνοβα (ή Τίρνοβο) και Σνέγκοβο. Ωστόσο, η αντίσταση των Βουλγάρων ήσαν σθεναρή και ο καιρός ήταν πολύ κακός, με αποτέλεσμα η συμμαχική επίθεση να λήξει με αποτυχία.
Η γαλλική επίθεση στον Λόφο 1248 ξεκίνησε μονάχα στις 14 Μαρτίου και μετά από 4 μέρες, στις 18 Μαρτίου, οι Γάλλοι κατέλαβαν τον Λόφο 1248 καθώς και το οχυρωμένο χωριό Κρκλίνο, αιχμαλωτίζοντας 1.200 Βούλγαρους. Ωστόσο, οι Βούλγαροι αντεπιτέθηκαν και ανακατέλαβαν μέρος του Λόφου 1248, η κορυφή του οποίου εγκαταλήφθηκε και από τις δύο πλευρές. Αυτό μείωσε την πίεση γύρω από το Μοναστήρι, αν και η πόλη είχε καταστραφεί κατά το ήμισυ από το συμμαχικό πυροβολικό που χρησιμοποίησε 20.700 οβίδες, αλλά οι δύο πλευρές υπέγραψαν ανακωχή - κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της πόλης σκοτώθηκαν 500 κάτοικοι και άλλοι 650 τραυματίστηκαν.
Η Τσέρβενα Στένα ανακαταλήφθηκε από τους Βούλγαρους στις 18 Μαΐου.
Επακόλουθα
Για τους Συμμάχους, η ήττα στο Μοναστήρι σήμαινε την αποτυχία της εαρινής επίθεσης του 1917.
Για τους Βούλγαρους, η νίκη στο Μοναστήρι αύξησε το ηθικό στο στράτευμα και συγκρίθηκε με την ιστορική νίκη των Βουλγάρων στη μάχη στο πέρασμα της Σίπκα κατά των Οθωμανών το 1877. Μετά από 15 μήνες, ωστόσο, οι Σύμμαχοι πέτυχαν ένα σοβαρό ρήγμα στη βουλγαρογερμανική άμυνα στη μάχη του Ντόμπρο Πόλε (Σεπτέμβριος 1918). Η συμμαχική νίκη στο Ντόμπρο Πόλε οδήγησε στην παράδοση της Βουλγαρίας, με αποτέλεσμα οι Σύμμαχοι να αποκτήσουν σοβαρό πλεονέκτημα έναντι των Κεντρικών Δυνάμεων στον τομέα της στρατηγικής και των επιχειρήσεων.
Μαγκούστα του Τζάκσον
Η Μαγκούστα του Τζάκσον (Bdeogale jacksoni) είναι ένα είδος μαγκούστας που ανήκει στο γένος ''Βδεογαλή. ''Ανακαλύφθηκε το 1889 από τον Φρέντερικ Τζον Τζάκσον. Το 1894 ο Όλντφιλντ Τόμας την περιέγραψε ως Galeriscus jacksoni. Είναι στενή συγγενής της μαυροπόδαρης μαγκούστας του ίδιου υπογένους Γαλερίσκος και πολλές φορές συγχέονται ως ένα είδος.
Σωματικά χαρακτηριστικά
Η μαγκούστα του Τζάκσον είναι μία μεγάλη μαγκούστα με φουντωτή ουρά. Έχει μήκος σώματος 50,8 με 57.1 εκατοστόμετρα, η ουρά έχει μήκος 28.3 με 32,4 εκατοστόμετρα, τα πίσω πόδια έχουν μήκος 8,6 με 10,8 εκατοστόμετρα, τα αφτιά έχουν μήκος 2,3 με 3,5 εκατοστόμετρα και ζυγίζει 2-3 χιλιόγραμμα. Τα νεαρά ζώα μπορεί να είναι σημαντικά μικρότερα από τα ενήλικα. Ξεχωρίζεται από την μαυροπόδαρη μαγκούστα από την μακρύτερη γούνα της, ειδικά στην ουρά, και από τις κιτρινωπές αποχρώσεις του λαιμού της.
Η μακριά και πυκνή γούνα της ράχης είναι γκριζωπή μαύρη και άσπρη. Οι τρίχες της ράχης έχουν μήκος 20 χιλιοστόμετρα με μαύρους και άσπρους δακτυλίους. Η μουσούδα και το σαγόνι είναι καστανόλευκα και τα μάγουλα, ο λαιμός και οι πλευρές του αυχένα είναι κιτρινωπά. Τα πόδια είναι σκούρα καφέ ή μαύρα και η ουρά είναι λευκή. Η κοιλιακή χώρα έχει χρώμα ανοικτό γκρίζο και το εσωτερικό τρίχωμα είναι πυκνό και μαλλιαρό. Τα πτερύγια είναι κυκλικά και πλατιά και η μουσούδα είναι αμβλεία. Το ρινάριο είναι μεγάλο, και η άτριχη επέκταση της μεσαίας αυλάκωσης χωρίζει το άνω χείλος.Τα μπροστινά και τα πίσω πόδια έχουν μόνο τέσσερα δάκτυλα. Ο μέγας και ο αντίχειρας απουσιάζουν, κοινό χαρακτηριστικό της Βδεογαλής. Τα πέλματα είναι γυμνά και τα νύχια είναι χοντρά και δυνατά.
Βιότοποι και συνήθειες
Το περιβάλλον της μαγκούστας του Τζάκσον είναι τα ορεινά δάση, οι ζώνες μπαμπού και τα δάση γύρω από τα βουνά. Η πυκνότητα του πληθυσμού της είναι χαμηλή. Κυνηγά συνήθως στα χοντρά χόρτα που μεγαλώνουν γύρω απ' τα έλη.
Είναι ζώο σαρκοφάγο, εντομοφάγο και μυρμηγκοφάγο. Στα Όρη Αμπερντέαρ, ο όγκος τροφής σε 40 κόπρανα ήταν πάνω από 50% τρωκτικά συμπεριλαμβανομένων των γενών Ωτόμυς, Δασύμυς και Πραόμυς και 40% έντομα, κυρίως μυρμήγκια του γένους Ανόμμα, αλλά και σιταρόψειρες, σκαθάρια και κάμπιες. Σαρανταποδαρούσες, σαλιγκάρια, σαύρες και αβγά φιδιών περιλαμβάνονται επίσης. Περίπου το 80% της διατροφής των μικρών αποτελείτο από τρωκτικά συμπεριλαμβανομένων των γενών Ωτόμυς, Λοφουρόμυς, Πραόμυς και των ποντικιών. Επίσης τρέφονταν με σκαθάρια, σαύρες, πουλιά, και λίγα μυρμήγκια. Η αντιμετώπιση των ορδών των μυρμηγκιών - λεγεωναρίων εξαρτάται από την ωριμότητα και την εκμάθηση, γεγονός που υποδηλώνει πρόσφατη εξελικτική προσαρμογή σε αυτή την διατροφή.
Είναι κυρίως ζώο της νύχτας και του λυκόφωτος. Στα Ουντζούνγκουα Όρη, το 73% των 25 φωτογραφιών, που τραβήχτηκαν από φωτογραφικές παγίδες κατά τη διάρκεια της νύχτας, τραβήχτηκαν μεταξύ 7 μ.μ. και των μεσανύχτων. Είναι πιθανότατα μοναχικό ζώο, αλλά συχνά εμφανίζεται σε ζεύγη και περιστασιακά σε ομάδες των τεσσάρων. Τίποτα δεν είναι γνωστό σχετικά με την αναπαραγωγή της.
Κατανομή
Η κατανομή της μαγκούστας του Τζάκσον είναι πολύ περιορισμένη. Απαντάται από την κεντρική και νότια Κένυα, την νοτιοανατολική Ουγκάντα και τα Ουντζούνγκουα Όρη 900 χιλιόμετρα στα νότια στην κεντρική Τανζανία, όπου παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 2001/02. Στην Οροσειρά Αμπερντέαρ, στο Όρος Κένυα και στο Όρος Έλγκον απαντάται σε υψόμετρο έως 3300 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα Ουντζούνγκουα Όρη φαίνεται εξαιρετικά εντοπισμένο και έχουν μόνο καταγραφεί στο Δάσος Ματούντα στην μέγιστη απόσταση των 2,65 χλμ. μεταξύ τους. Ζει ενδεχομένως και σε άλλους ορεινούς όγκους των Όρων της Ανατολικής Αψίδας (Eastern Arc Mountains), συμπεριλαμβανομένων των Ουλουγκούρου Ορέων, των Νγκούρου Ορέων και των Ουσαμπάρα Ορέων.
Ταξινόμηση
Η μαγκούστα του Τζάκσον συνήθως θεωρείται ως είδοςτου γένους Βδεογαλή. Είναι πολύ στενή συγγενής με την μαυροπόδαρη μαγκούστα (Bdeogale nigripes), από την οποία διακρίνεται από τις διαφορές του κρανίου και του δέρματος, που όπως θεωρείται συμβαίνει λόγω της απομονώσεως στα βουνά. Και οι δύο ενίοτε ενώνονται στο είδος Bdeogale nigripes ή στο υπογένος Γαλερίσκος ή διαχωρίζονται από την Βδεογαλή στο ξεχωριστό γένος Γαλερίσκος.
Η μαγκούστα του Τζάκσον θεωρήθηκε ως ένα ξεχωριστό είδος από τον Άλλεν (1939), τον Ρόουσβαρ (1974), τους Κόρμπετ και Χιλλ (1980), τον Χονάκι (1982), τους Νόουακ και Παραντάισο (1983), τους Κόρμπετ και Χιλλ (1986), τον Σλίμαν (1988), τους Κόρμπετ και Χιλλ (1991), τον Νόουακ (1991), τον Βόζενκραφτ (1993), τον Κίνγκντον (1997), τον Νόουακ (1999), τον Παβλίνοβ (2003), τον Βόζενκραφτ (2005), τον Βαν Ρόμπευ (2008) και τον Γκίλχριστ (2009). Ο Κίνγκντον (1977) την θεώρησε ως υποείδος της μαυροπόδαρης μαγκούστας και ο Ντύκερ επίσης την θεώρησε ως συνεπιλεκτικό.
Κανένα υποείδος της μαγκούστας του Τζάκσον δεν έχει περιγραφεί.
Ονοματολογία
Ο Όλντφιλντ Τόμας τον Ιούνιο του 1894 περιέγραψε την μαγκούστα του Τζάκσον ως τυπικό είδος Galeriscus jacksoni του καινούργιου γένους Γαλερίσκος. Διευκρίνισε την τυπική τοποθεσία, ως το Μιανζίνι στη γη των Μασσάι, σε υψόμετρο 2438 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Ρέτζιναλντ Έρνεστ Μόρω, ο Τζωρτζ Χένρυ Έβανς Χόπκινς και ο Ρόμπερτ Γουίλιαμ Χέυμαν το 1945/46 περιόρισε την τυπική τοποθεσία στο Μιανζίνι λίγα μίλια ανατολικά-νοτιοανατολικά της λίμνης Ναϊβάσα, στο νότιο άκρο του οροπεδίου Κινανγκόπ και σε υψόμετρο 2743 μέτρα.
Ο Φρέντερικ Τζων Τζάκσον ανακάλυψε την μαγκούστα του Τζάκσον το 1889 και έστειλε το 1894 το δέρμα χωρίς το κρανίο στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Παραπλανημένος από τα φτωχά και ελλιπή δείγματα, ο Τόμας αρχικώς πίστευσε ότι ήταν συγγενής με τα γκριζόν. Το 1895 ο Πολ Μάτσι την ονόμασε Massaimarder (Γερμανικά, κουνάβι Μασσάι) αλλά ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε πως είναι μία Βδεογαλή. Ο Ρέτζιναλντ Άινς Πόκοκ το 1916, επίσης, θεώρησε τον Γαλερίσκο συνώνυμο της Βδεογαλής. Ο Νεντ Χόλιστερ το 1918 υπέθεσε ότι ήταν ένα γεωγραφικό υποείδος της μαυροπόδαρης μαγκούστας.
Πληθυσμός και διατήρηση
Η μαγκόυστα του βάλτου εμφανίζεται σε απομονωμένους πληθυσμούς και φαίνεται να σπανίζει. Αν και δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία για τον πληθυσμό της. Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης το 2008 την ταξινόμησε ως Προ Απειλής, σχεδόν δηλαδή ως Απειλούμενο. Αυτό δικαιολογείται από την εκτιμώμενη μείωσή του μεγέθους του πληθυσμού από 20 έως 25% κατά τα τελευταία 15 χρόνια λόγω της καταστροφής των βιοτόπων της. Δεδομένης της εξάρτησής της από δασικό βιότοπο, κύρια απειλή της είναι μάλλον η συνεχιζόμενη αποψίλωση των δασών. Είχε ταξινομηθεί ως Ανεπαρκώς Γνωστό το 1988, 1990 και 1994 και ως Εύτρωτο το 1996.
Αρκετοί πληθυσμοί της μαγκούστας του Τζάκσον ζουν σε προστατευόμενες περιοχές, όπως το Εθνικό Πάρκο Αμπερντέαρ, το Εθνικό Πάρκο του Όρους Κένυα, πιθανόν το Εθνικό Πάρκο του Όρους Έλγκον και το Εθνικό Πάρκο των Ουντζούνγκουα Ορέων. Στην Τανζανία, όλες οι επιβεβαιωμένες τοποθεσίες βρίσκονται σε προστατευόμενες περιοχές. Είναι, επίσης, ίσως ευρύτερα διαδεδομένη από ό,τι γνωρίζουμε σήμερα. Οι Ντε Λούκα και Ροβέρο (2006), πρότειναν την πλήρη προστασία των δασών δίπλα στο Εθνικό Πάρκο των Ουντζούνγκουα Ορέων και μια έρευνα των άλλων δασών που εξαρτώνται από υπόγεια ύδατα της Ανατολικής Αφρικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπηστίδες
Αμιράς
Κατά τους τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οι Βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν τη λέξη "Αμιράς" αντί στρατηγού και τοπάρχου. Εξ αυτής της λέξης προέρχεται και ο τίτλος Αμιράλιος. Επίσης μ΄ αυτόν τον τίτλο επονόμαζαν και τους διοικητές - τοποτηρητές και άραβες ηγεμόνες. Η λέξη ετυμολογείται εκ της αραβικής "αμίρ" ή τουρκοπερσικής "εμίρ" που σημαίνει στρατηγός και κατ΄ επέκταση αρχηγός. Εξ ου και ο σύγχρονος τίτλος Εμίρης.
Επίσης ο τίτλος Αμιράς στην ελληνική λαογραφία και ποίηση φέρεται να χρησιμοποιείται ως θωπευτικό επίθετο άρχοντα ή αυθέντη όπως καταφαίνεται τόσο σε στίχους του Ερωτόκριτου όσο και της Ερωφίλης
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι