cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάπας Λούκιος Α΄
Κυπριανός και πολιτική της μετάνοιας
Επιστρέφοντας στη Ρώμη έλαβε ενθουσιώδη επιστολή από τον επίσκοπο Κυπριανό Καρχηδόνος, που τον συνέχαιρε για την ενσυνείδητη οδύνη χάριν της πίστης του, υποθέτοντας ότι ο Κύριος τον κάλεσε, έτσι ώστε να υποστεί το πραγματικό μαρτύριο ανάμεσα στο ποίμνιό του. Για τις υπόλοιπες δρατηριότητες και έργα του Λούκιου δε γνωρίζουμε τίποτα άλλο, εκτός όσα μας παραδίδει μία απο τις επιστολές του Κυπριανού προς τον πάπα Στέφανο, στην οποία διακρίνεται ότι ακολουθούσε την ήπια πολιτική του προκατόχου του Κορνήλιου.
Το τέλος
Παρά το γεγονός ότι αναφέρεται πως αποκεφαλίσθηκε [...]capite truncatus est[...] στo LP, στην πραγματικότητα δεν υπέστη μαρτύριο, καθώς ο διωγμός του Βαλεριανού, στον οποίο υποτίθεται ότι μαρτύρησε, ξεκίνησε μετά το θάνατό του. Επιπρόσθετη μαρτυρία για αυτό είναι η αναφορά του Λιβεριανού Καταλόγου, η οποία δεν τον παραδίδει ως μάρτυρα. Τάφηκε στην παπική κρύπτη του Κάλλιστου ([...] sepultus est in cymiterio Calisti [...]), στην Αππία οδό και η μνήμη του εορτάζεται στις 4 Μαρτίου.
Σημειώσεις παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 3ου αιώνα Λούκιος Α΄
Μαρία Θηρεσία της Νεαπόλεως και της Σικελίας
Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Καρολίνα Ιωσηφίνα γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι της Νάπολης το 1772. Έλαβε το όνομά της από την εκ μητρός γιαγιά της, αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1790 παντρεύτηκε τον δις πρώτο της ξάδελφο Φραγκίσκο, ο οποίος σε δύο χρόνια έγινε αυτοκράτορας ως Φραγκίσκος Β΄, ενώ ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Αυστρίας ως Φραγκίσκος Α΄. Ήταν επιρρεπής στις γιορτές μασκέ και τα καρναβάλια, στα οποία συμμετείχε έντονα ακόμα και όταν ήταν έγκυος και ήταν λάτρης της βιεννέζικης μουσικής με αμέτρητες συλλογές.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Φραγκίσκο Β΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, απέκτησε δώδεκα παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αυστρίας (σύζυγοι αυτοκρατόρων) Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σικελίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νάπολης Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Μαουγκοζάτα Χόουουπ-Κοβάλικ
Η Μαουγκοζάτα Χόουουπ-Κοβάλικ (πολωνικά: Małgorzata Hołub-Kowalik) (30 Οκτωβρίου 1992) είναι Πολωνή αθλήτρια δρόμων ταχύτητας, η οποία ειδικεύεται στα 400 μέτρα. Κέρδισε δύο μετάλλια στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021, χρυσό με την πολωνική ομάδα μικτής σκυταλοδρομίας 4 × 400 μέτρων και ασημένιο ως μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας γυναικών 4 × 400 μέτρων. Εκπροσώπησε τη χώρα της σε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα ανοικτού και δύο κλειστού στίβου, κατακτώντας ένα ασημένιο μετάλλιο στη σκυταλοδρομία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016.
Οι προσωπικές καλύτερες επιδόσεις της στο αγώνισμα είναι 51,74 δευτερόλεπτα στον ανοικτό στίβο (Πεκίνο, 2015) και 52,60 δευτερόλεπτα στον κλειστό στίβο (Τόρουν, 2017).
Φαινκυκλιδίνη
Η φαινυκλιδίνη ή φαινοκυκλιδίνη (φαινυλκυκλοεξανική πιπεριδίνη, PCP), επίσης γνωστή ως αγγελόσκονη μεταξύ άλλων ονομάτων, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη ψυχοδραστική δράση του. Το PCP μπορεί να προκαλέσει ψευδαισθήσεις, παραμορφωμένες αντιλήψεις ήχων και βίαιη συμπεριφορά. Ως ψυχαγωγικό φάρμακο, συνήθως καπνίζεται, αλλά μπορεί να λαμβάνεται από το στόμα, να ρουθουνίζεται ή να ενίεται. Μπορεί επίσης να αναμιχθεί με κάνναβη ή καπνό.
Το PCP χρησιμοποιείται πιο συχνά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ η χρήση κορυφώθηκε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1970, μεταξύ του 2005 και του 2011 σημειώθηκε αύξηση των επισκέψεων σε τμήματα έκτακτης ανάγκης ως αποτέλεσμα του ναρκωτικού. Από το 2017 στις Ηνωμένες Πολιτείες περίπου το 1% των ατόμων στο βαθμό δώδεκα ανέφεραν ότι χρησιμοποιούν PCP το προηγούμενο έτος, ενώ το 2,9% των ατόμων άνω των 25 ετών ανέφεραν ότι το χρησιμοποίησαν σε κάποιο σημείο της ζωής τους.
Το PCP παρασκευάστηκε αρχικά το 1926 και έγινε εμπορικά διαθέσιμο ως αναισθητικό φάρμακο τη δεκαετία του 1950. Η χρήση του σε ανθρώπους διακόπηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1965 λόγω πολλών παρενεργειών και στα ζώα το 1978. Επιπλέον, η κεταμίνη ανακαλύφθηκε ότι ήταν καλύτερα ανεκτό ως αναισθητικό. Η φαινκυκλιδίνη εντάσσεται στο παράρτημα ΙΙ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας αριθμός παραγώγων του PCP έχουν πωληθεί για ψυχαγωγική και μη-ιατρική χρήση.
Ψυχαγωγικές χρήσεις
Η φαινκυκλιδίνη χρησιμοποιείται για την ικανότητά της να προκαλεί αποσυνδετική κατάσταση.
Επιδράσεις
Οι επιδράσεις στη συμπεριφορά μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τη δοσολογία. Οι χαμηλές δόσεις προκαλούν μούδιασμα στα άκρα και τη δηλητηρίαση, που χαρακτηρίζονται από τρέκλισμα, ασταθές βάδισμα, κολλώδη ομιλία, αιματηρά μάτια και απώλεια ισορροπίας. Μέτριες δόσεις (5–10 mg ενδορινική, ή 0,01-0,02 mg / kg ενδομυϊκή ή ενδοφλέβια) θα προκαλέσουν αναλγησία και αναισθησία. Υψηλές δόσεις μπορεί να οδηγήσουν σε σπασμούς. Το φάρμακο παράγεται συχνά παράνομα κάτω από κακώς ελεγχόμενες συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι οι χρήστες μπορεί να μην γνωρίζουν την πραγματική δόση που λαμβάνουν.
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις περιλαμβάνουν σοβαρές αλλαγές στην εικόνα του σώματος, απώλεια ορίων του εγώ, παράνοια και αποπροσωποποίηση. Αναφέρεται επίσης ψύχωση, διέγερση και δυσφορία, ψευδαισθήσεις, θολή όραση, ευφορία και αυτοκτονικές τάσεις, καθώς και περιστασιακή επιθετική συμπεριφορά. Όπως και πολλά άλλα φάρμακα, η φαινκυκλιδίνη είναι γνωστό ότι μεταβάλλει τις καταστάσεις της διάθεσης με απρόβλεπτο τρόπο, προκαλώντας την αποστασιοποίηση ορισμένων ατόμων και άλλα να γίνουν ζωηρά. Το PCP μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα δύναμης, ισχύος και άτρωτου καθώς και μούδιασμα στο μυαλό.
Μελέτες από το Δίκτυο Προειδοποίησης Κατάχρησης Ναρκωτικών τη δεκαετία του 1970 δείχνουν ότι οι αναφορές στα μέσα ενημέρωσης για βία που προκαλείται από τη φαινκυκλιδίνη είναι ιδιαίτερα μεγαλοποιημένες και ότι τα περιστατικά βίας είναι ασυνήθιστα και συχνά περιορίζονται σε άτομα με φήμη για επιθετικότητα ανεξάρτητα από τη χρήση ναρκωτικών. Αν και ασυνήθιστο, τα γεγονότα των ατόμων υπό την επήρεια PCP που ενεργούν με απρόβλεπτο τρόπο, πιθανώς λόγω των αυταπάτων ή των ψευδαισθήσεων τους, έχουν δημοσιευτεί. Ένα παράδειγμα είναι η περίπτωση του Big Lurch, ενός πρώην ράπερ με ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς, ο οποίος καταδικάστηκε για δολοφονία και κανιβαλισμό του συγκάτοικού του ενώ ήταν υπό την επήρεια PCP. Άλλοι συνήθως αναφερόμενοι τύποι περιστατικών περιλαμβάνουν πρόκληση ζημιάς σε περιουσιακά στοιχεία και αυτο-ακρωτηριασμό διαφόρων τύπων, όπως τραβώντας τα δόντια κάποιου. Αυτές οι επιδράσεις όμως δεν σημειώθηκαν στη φαρμακευτική χρήση της στις δεκαετίες 1950 και 1960, και οι αναφορές σωματικής βίας υπό φαινκυκλιδίνη έχουν συχνά αποδειχθεί αβάσιμες.
Οι ψυχαγωγικές δόσεις του φαρμάκου εμφανίζονται επίσης περιστασιακά να προκαλούν μια ψυχωτική κατάσταση που μοιάζει με σχιζοφρενικό επεισόδιο. Οι χρήστες αναφέρουν γενικά ότι αισθάνονται αποσπασμένοι από την πραγματικότητα.
Τα συμπτώματα συνοψίζονται ως οργή, ερύθημα (ερυθρότητα του δέρματος), διασταλμένες κόρες, αυταπάτες, αμνησία, νυσταγμός (ταλάντωση του βολβού του ματιού όταν κινείται πλευρικά), διέγερση και ξηρότητα του δέρματος.
Εθισμός
Η φαινκυκλιδίνη είναι αυτοχορηγούμενη και επάγει την έκφραση της ΔFosB στους μεσαίους νευρώνες τύπου D1 του επικλινή πυρήνα,  και κατά συνέπεια, η υπερβολική χρήση PCP είναι γνωστό ότι προκαλεί εθισμό. Τα επιδιωκόμενα και ενισχυτικά αποτελέσματα της PCP μεσολαβούνται τουλάχιστον εν μέρει με την αναστολή των υποδοχέων NMDA στις γλουταμινεργικές συνάψεις στους ακανθωτούς νευρώνες του επικλινή πυρήνα. Η φαινκυκλιδίνη έχει αποδειχθεί ότι παράγει αποσπασματική αποστροφή θέσης και προτιμητέα θέση σε μελέτες σε ζώα.
Σχιζοφρένεια
Μια ανασκόπηση του 2019 διαπίστωσε ότι ο ρυθμός μετάβασης από τη διάγνωση της ψύχωσης που προκαλείται από παραισθησιογόνα (συμπεριλαμβανομένης της φαινκυκλιδίνης) σε εκείνη της σχιζοφρένειας ήταν 26%. Αυτό ήταν χαμηλότερο από την ψύχωση που προκαλείται από κάνναβη (34%) αλλά υψηλότερο από την αμφεταμίνη (22%), τα οπιοειδή (12%), το αλκοόλ (10%) και τα ηρεμιστικά (9%) που προκαλούν ψυχώσεις. Συγκριτικά, το ποσοστό μετάβασης στη σχιζοφρένεια για «σύντομη, άτυπη και μη καθορισμένη» ψύχωση βρέθηκε να είναι 36%.
Διαχείριση της δηλητηρίασης
Η διαχείριση της δηλητηρίασης από φαινκυκλιδίνη αποτελείται κυρίως από υποστηρικτική φροντίδα - έλεγχο της αναπνοής, της κυκλοφορίας και της θερμοκρασίας του σώματος - και, στα αρχικά στάδια, τη θεραπεία ψυχιατρικών συμπτωμάτων. Οι βενζοδιαζεπίνες, όπως η λοραζεπάμη, είναι τα φάρμακα επιλογής για τον έλεγχο της διέγερσης και των επιληπτικών κρίσεων (όταν υπάρχουν). Τα τυπικά αντιψυχωσικά όπως οι φαινοθειαζίνες και η αλοπεριδόλη έχουν χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο των ψυχωτικών συμπτωμάτων, αλλά μπορεί να προκαλέσουν πολλές ανεπιθύμητες παρενέργειες - όπως η δυστονία - και επομένως η χρήση τους δεν προτιμάται πλέον. Οι φαινοθειαζίνες είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες, καθώς μπορεί να μειώσουν το κατώφλι επιληπτικών κρίσεων, να επιδεινώσουν την υπερθερμία και να ενισχύσουν τα αντιχολινεργικά αποτελέσματα της φαινκυκλιδίνης. Εάν δοθεί αντιψυχωσικό, συνιστάται ενδομυϊκή αλοπεριδόλη.
Η εξαναγκαστική οξεοποιημένη διούρηση (με χλωριούχο αμμώνιο ή, ασφαλέστερα, με ασκορβικό οξύ ) μπορεί να αυξήσει την κάθαρση της φαινκυκλιδίνης από το σώμα, και στο παρελθόν συνιστάται κάπως αντιφατικά ως μέτρο απολύμανσης. Ωστόσο, είναι πλέον γνωστό ότι μόνο το 10% μιας δόσης PCP αφαιρείται από τα νεφρά, γεγονός που θα καθιστούσε την αυξημένη νεφρική κάθαρση ως μικρής συνέπειας. Επιπλέον, η οξίνιση των ούρων είναι επικίνδυνη, καθώς μπορεί να προκαλέσει οξέωση και να επιδεινώσει τη ραβδομυόλυση (διάσπαση των μυών), μια ασυνήθιστη εκδήλωση τοξικότητας PCP.
Φαρμακοδυναμική
Η φαινκυκλιδίνη είναι γνωστή για την πρωταρχική της δράση στον υποδοχέα NMDA, έναν ιονοτροπικό υποδοχέα γλουταμικού, σε αρουραίους. Ως εκ τούτου, η PCP είναι ανταγωνιστής του υποδοχέα NMDA. Ο ρόλος του ανταγωνισμού του NMDA στην επίδραση της φαινκυκλιδίνης, της κεταμίνης και των σχετικών διαχωριστικών παραγόντων δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τον Ντέιβιντ Λοτζ και συνεργάτες. Άλλοι ανταγωνιστές του υποδοχέα NMDA περιλαμβάνουν τους κεταμίνη, τεταλαμίνη, δεξτρομεθορφάνη, νιτρώδες οξείδιο και διζοκυλπίνη (ΜΚ-801).
Η έρευνα δείχνει επίσης ότι η φαινκυκλιδίνη αναστέλλει τους νικοτινικούς υποδοχείς ακετυλοχολίνης (nAChRs) μεταξύ άλλων μηχανισμών. Τα ανάλογα φαινκυκλιδίνης εμφανίζουν ποικίλη ισχύ στους υποδοχείς nACh και στους υποδοχείς NMDA. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι οι αλληλεπιδράσεις των προσυναπτικών nAChRs και των υποδοχέων NMDA επηρεάζουν τη μετασυναπτική ωρίμανση των γλουταμινεργικών συνάψεων και συνεπώς επηρεάζουν τη συναπτική ανάπτυξη και την πλαστικότητα στον εγκέφαλο. Αυτές οι επιδράσεις μπορούν να οδηγήσουν σε αναστολή της διεγερτικής δραστηριότητας του γλουταμινικού σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου, όπως ο ιππόκαμπος και η παρεγκεφαλίδα, οδηγώντας ενδεχομένως σε απώλεια μνήμης ως ένα από τα αποτελέσματα της παρατεταμένης χρήσης. Οι οξείες επιδράσεις στην παρεγκεφαλίδα εκδηλώνονται ως αλλαγές στην αρτηριακή πίεση, τον ρυθμό αναπνοής, τον καρδιακό ρυθμό και την απώλεια μυϊκού συντονισμού κατά τη διάρκεια της δηλητηρίασης.
Η φαινκυκλιδίνη, όπως κεταμίνη, ενεργεί επίσης ως ισχυρός μερικός αγωνιστής στου υποδοχέα ντοπαμίνης D2 στον εγκέφαλο αρουραίου και έχει συγγένεια για τον ανθρώπινο κλωνοποιημένο D2 υποδοχέα. Αυτή η δραστηριότητα μπορεί να σχετίζεται με κάποια από τα άλλα πιο ψυχωτικά χαρακτηριστικά της δηλητηρίασης από φαινυκλιδίνη, η οποία αποδεικνύεται από την επιτυχή χρήση των ανταγωνιστών των υποδοχέων D2 (όπως αλοπεριδόλη) στη θεραπεία της ψύχωσης από φαινκυκλιδίνη.
Εκτός από τις καλά διερευνηθείσες αλληλεπιδράσεις της με τους υποδοχείς NMDA, η φαινκυκλιδίνη έχει επίσης αποδειχθεί ότι αναστέλλει την επαναπρόσληψη της ντοπαμίνης, και ως εκ τούτου οδηγεί σε αυξημένα εξωκυτταρικά επίπεδα ντοπαμίνης και ως εκ τούτου σε αύξηση της ντοπαμινεργικής νευροδιαβίβασης. Ωστόσο, το PCP έχει μικρή συγγένεια για τους ανθρώπινους μεταφορείς μονοαμίνης, συμπεριλαμβανομένου του μεταφορέα ντοπαμίνης (DAT). Αντ 'αυτού, η αναστολή της επαναπρόσληψης της μονοαμίνης μπορεί να προκαλείται από αλληλεπιδράσεις με αλλοστερικές τοποθεσίες στους μεταφορείς μονοαμίνης. Η PCP είναι κυρίως ένας υψηλής συγγένειας προσδέτης του τόπου PCP 2 (Κί = 154 nM), μια μη καλά χαρακτηρισμένη τοποθεσία που σχετίζεται με αναστολή της επαναπρόσληψης μονοαμίνης.
Μελέτες σε αρουραίους δείχνουν ότι η PCP αλληλεπιδρά έμμεσα με υποδοχείς οπιοειδών ( ενδορφίνη και εγκεφαλίνη ) για την παραγωγή αναλγησίας.
Μηχανισμός δράσης
Η φαινκυκλιδίνη είναι ένας ανταγωνιστής του υποδοχέα NMDA που εμποδίζει τη δραστηριότητα του υποδοχέα NMDA να προκαλεί αναισθησία και αναλγησία χωρίς να προκαλεί καρδιοαναπνευστική κατάθλιψη. Το NMDA είναι ένας διεγερτικός υποδοχέας στον εγκέφαλο, όταν ενεργοποιείται κανονικά ο υποδοχέας δρα ως κανάλι ιόντων και υπάρχει εισροή θετικών ιόντων μέσω του καναλιού για να προκαλέσει αποπόλωση των νευρικών κυττάρων. Η φαινκυκλιδίνη εισέρχεται στο κανάλι ιόντων και δεσμεύεται, αναστρέψιμα και μη ανταγωνιστικά, μέσα στον πόρο του καναλιού για να εμποδίσει την είσοδο θετικών ιόντων στο κύτταρο, αναστέλλοντας έτσι την αποπόλωση των κυττάρων.
Ορισμένες μελέτες διαπίστωσαν ότι, όπως και άλλοι ανταγωνιστές των υποδοχέων NMDA, η φαινκυκλιδίνη μπορεί να προκαλέσει ένα είδος εγκεφαλικής βλάβης που ονομάζεται αλλοιώσεις του Olney σε αρουραίους. Μελέτες που διεξήχθησαν σε αρουραίους έδειξαν ότι υψηλές δόσεις του ανταγωνιστή υποδοχέα διζοκιλπίνη προκάλεσαν αναστρέψιμα κενοτόπια σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου των αρουραίων. Όλες οι μελέτες για τις βλάβες του Olney έχουν πραγματοποιηθεί μόνο σε ζώα εκτός του ανθρώπου και ενδέχεται να μην ισχύουν για τον άνθρωπο. Μια μη δημοσιευμένη μελέτη του Φρανκ Σαρπ σύμφωνα με πληροφορίες δεν έδειξε ζημιά από την κεταμίνη, ένα δομικά παρόμοιο φάρμακο, πολύ πέρα από τις δόσεις αναψυχής, αλλά επειδή δεν έχει ποτέ δημοσιευτεί, η εγκυρότητά της είναι αμφιλεγόμενη.
Η φαινκυκλιδίνη έχει επίσης αποδειχθεί ότι προκαλεί αλλαγές που μοιάζουν με σχιζοφρένεια στα επίπεδα Ν- ακετυλοασπαρτικού και Ν- ακετυλοασπαρτογλουταμικού στον εγκέφαλο αρουραίου, τα οποία είναι ανιχνεύσιμα τόσο σε ζωντανούς αρουραίους όσο και κατά τη νεκροψία του εγκεφαλικού ιστού. Προκαλεί επίσης συμπτώματα σε ανθρώπους που μιμούνται τη σχιζοφρένεια. Η φαινκυκλιδίνη όχι μόνο παρήγαγε συμπτώματα παρόμοια με τη σχιζοφρένεια, αλλά επίσης προκάλεσε ηλεκτροεγκεφαλογραφικές αλλαγές στη θαλαμοφλοιική οδό (αυξημένα δέλτα μειωμένα άλφα) και στον ιππόκαμπο (αύξηση εκρήξεων θήτα) που ήταν παρόμοια με αυτά της σχιζοφρένειας. Η επαγόμενη από PCP αύξηση της απελευθέρωσης ντοπαμίνης μπορεί να συνδέσει τις υποθέσεις NMDA και ντοπαμίνης της σχιζοφρένειας.
Φαρμακοκινητική
Η φαινκυκλιδίνη μεταβολίζεται σε PCHP, PPC και PCAA. Το φάρμακο μεταβολίζεται 90% με οξειδωτική υδροξυλίωση στο ήπαρ κατά το πρώτο πέρασμα. Οι μεταβολίτες γλυκουρονιδώνονται και απεκκρίνονται στα ούρα. Εννέα τοις εκατό της απορροφούμενης PCP απεκκρίνεται στην αμετάβλητη μορφή της.
Χρειάζονται 15 έως 60 λεπτά για να εμφανιστούν τα αποτελέσματα της φαινκυκλιδίνης.
Ιστορία
Η φαινκυκλιδίνη κατασκευάστηκε αρχικά το 1926 και κυκλοφόρησε στην αγορά ως αναισθητικό φάρμακο στη δεκαετία του 1950. Τα αναισθητικά του αποτελέσματα ανακαλύφθηκαν από τον Victor Maddox, χημικό στο Parke-Davis στο Μίσιγκαν των ΗΠΑ, ενώ ερευνούσε συνθετικούς αναλγητικούς παράγοντες. Ήταν γνωστό με τον κωδικό ανάπτυξης CI-395. Εγκρίθηκε για χρήση ως ερευνητικό φάρμακο με τα εμπορικά σήματα Sernyl και Sernylan στη δεκαετία του 1950 ως αναισθητικό, αλλά λόγω της μακράς διάρκειας ημιζωής και των =παρενεργειών, όπως ψευδαισθήσεις, μανία, παραλήρημα και αποπροσανατολισμός, αφαιρέθηκε από την αγορά το 1965 και περιορίστηκε στην κτηνιατρική χρήση.
Η φαινκυκλιδίνη άρχισε να εμφανίζεται ως ψυχαγωγικό φάρμακο σε μεγάλες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1960. Το 1978, το περιοδικό People και ο Μάικ Γουάλας των 60 λεπτών χαρακτήρισαν τη φαινοκυκλιδίνη ως «νούμερο ένα» πρόβλημα ναρκωτικών της χώρας. Αν και η ψυχαγωγική χρήση του ναρκωτικού ήταν πάντα σχετικά χαμηλή, άρχισε να μειώνεται σημαντικά τη δεκαετία του 1980. Σε έρευνες, ο αριθμός των μαθητών γυμνασίου που παραδέχθηκαν ότι δοκίμασαν PCP τουλάχιστον μία φορά μειώθηκε από 13% το 1979 σε λιγότερο από 3% το 1990.
Κανονισμός λειτουργίας
Η φαινκυκλιδίνη είναι μια ουσία του Παραρτήματος II στις Ηνωμένες Πολιτείες και το ACSCN της είναι 7471. Η ποσόστωση παραγωγής για το 2014 ήταν 19 γραμμάρια.
Πρόκειται για ένα φάρμακο του Παραρτήματος Ι από την Πράξη ελεγχόμενων ναρκωτικών και ουσιών στον Καναδά, ένα φάρμακο λίστας Ι του νόμου περί οπιοειδών στις Κάτω Χώρες και μια ουσία κατηγορίας Α στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Σιμπλίς Σαρατζί
Ο Σιμπλίς Σαραντζί (Simplice Sarandji, γεννηθείς στις 4 Απριλίου 1955 στο Μπαορό της Ουμπανγκί-Σαρί , στη σημερινή Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ) είναι πολιτικός , ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας από το 2016 ως το 2019. Προηγουμένως υπηρέτησε ως επικεφαλής του προσωπικού του πρωθυπουργού Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά και ως διευθυντής της εκστρατείας κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης προεδρικής εκστρατείας του Τουαντερά. Πριν ακολουθήσει πολιτική του καριέρα, δίδαξε γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο του Μπανγκί.
Εκπαιδευτική σταδιοδρομία
Ο Σιμπλίς κατέχει διδακτορικό Φιλοσοφίας στη Γεωγραφία από το Πανεπιστήμιο Μισέλ ντε Μονταίν του Μπορντό 3, και στη συνέχεια δίδαξε για τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Μπανγκί, του οποίου έγινε πρύτανης.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Σαρατζί ήταν προσωπάρχης του πρωθυπουργού Τουαντερά για πέντε χρόνια μεταξύ 2008-13. Οι δύο γνωρίζονται μεταξύ τους από τα μαθητικά τους χρόνιας. Ο Σαρατζί τέθηκε επικεφαλής και συντόνισε την προεκλογική εκστρατεία του Τουαντερά κατά τις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2015 – Φεβρουαρίου 2016. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Τουαντερά ως Προέδρου, ο Σιμπλίς διορίστηκε πρωθυπουργός στις 2 Απριλίου 2016.
Το πρώτο του υπουργικό συμβούλιο διορίστηκε στις 12 Απριλίου, αποτελούμενο από 23 μέλη. Ο Σαραντζί επέλεξε να μην συμπεριλάβει κανένα μέλος από τις χριστιανικές και μουσουλμανικές πολιτοφυλακές που ευθύνονται για τη βία στο πραξικόπημα του 2013. Ως πρωθυπουργός, η ασφάλειά του παρέχεται από μια εθνική μονάδα υποστήριξης της αστυνομικής προστασίας της Ρουάντα, η οποία αναπτύσσεται στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία στο πλαίσιο της αποστολής σταθεροποίησης των Ηνωμένων Εθνών. Επαίνεσε αργότερα τις ειρηνευτικές δυνάμεις της Ρουάντα για την εισαγωγή μιας μορφής κοινωνικής εργασίας από τη Ρουάντα που ονομάζεται Umuganda στην Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής.
Τον Φεβρουάριο του 2019 αντικαταστάθηκε ως πρωθυπουργός από τον Φερμέν Ενγκρεμπαντά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Απελευθέρωση των δουλοπάροικων του 1861
Η Μεταρρύθμιση Απελευθέρωσης του 1861 στη Ρωσία (ρωσικά: Крестьянская реформа 1861 год, Κρεστιάνσκαγια ρεφόρμα 1861 γκότα, κατά λέξη: “η αγροτική μεταρρύθμιση του 1861”) ήταν η πρώτη και πιο σημαντική των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, που έγιναν στη διάρκεια της βασιλείας (1855-1881) του Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Β΄ της Ρωσίας. Η μεταρρύθμιση κατάργησε ουσιαστικά τη δουλοπαροικία σε όλη τη Ρωσική Αυτοκρατορία. μικρογραφία|δεξιά|Ένας πίνακας του 1907, του [[Μπορίς Κουστόντιεφ|Μπόρις Κουστόντιεφ, που απεικονίζει Ρώσους δουλοπάροικους να ακούνε τη διακήρυξη του Μανιφέστου της Απελευθέρωσης του 1861.]] Το Μανιφέστο (Διακήρυξη) Απελευθέρωσης του 1861 διακήρυξε τη χειραφέτηση των δουλοπάροικων στα ιδιωτικά κτήματα και των οικιακών (στα νοικοκυριά) δουλοπάροικων. Με αυτό το διάταγμα περισσότερα από 23 εκατομμύρια άνθρωποι απόκτησαν την ελευθερία τους. Οι δουλοπάροικοι κατέκτησαν τα πλήρη δικαιώματα των ελεύθερων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων να παντρεύονται χωρίς συναίνεση, να έχουν ιδιοκτησία και επάγγελμα. Το Μανιφέστο καθόριζε ότι οι αγρότες θα μπορούσαν να αγοράσουν τη γη από τους γαιοκτήμονες. Οι δουλοπάροικοι των νοικοκυριών επηρεάστηκαν λιγότερο: κέρδισαν μόνο την ελευθερία τους και όχι γη.
Στη Γεωργία η απελευθέρωση έγινε αργότερα, το 1864, και με καλύτερους όρους για τους ευγενείς απ’ ό,τι στη Ρωσία. Οι δουλοπάροικοι απελευθερώθηκαν το 1861, μετά από μια ομιλία του Τσάρου Αλέξανδρου Β΄ στις 30 Μαρτίου 1856. Οι κρατικοί δουλοπάροικοι, δηλαδή οι δουλοπάροικοι που ζούσαν σε αυτοκρατορικά κτήματα απελευθερώθηκαν αργότερα, το 1866.
Ιστορικό
Πριν το 1861 η Ρωσία είχε δύο κύριες κατηγορίες αγροτών: με μόνο αυτούς που ήταν ιδιωτική ιδιοκτησία να θεωρούνται δουλοπάροικοι. Αποτελούσαν κατ’ εκτίμηση το 38% του πληθυσμού. Όπως είχαν υποχρεώσεις προς το κράτος, είχαν και προς τους γαιοκτήμονες, οι οποίοι είχαν μεγάλη εξουσία πάνω στις ζωές τους. Από τα μέσα στου δέκατου ένατου αιώνα, λιγότεροι από τους μισούς Ρώσους αγρότες ήταν δουλοπάροικοι.
Ο αγροτικός πληθυσμός ζούσε σε νοικοκυριά (ντβόρι, ενικός ντβορ), συγκεντρωμένα σε χωριά (ντερέβνι· ένα ντερέβνια με εκκλησία γινόταν σέλο), διευθυνόμενο από μια μιρ (“κομμούνα”, ή ομπτσίνα) – απομονωμένες, συντηρητικές, σε μεγάλο βαθμό αυτάρκεις και αυτοδιοικούμενες μονάδες διασκορπισμένες σε όλο το κτήμα κάθε 10 χλμ (6,2 μίλια) ή περίπου. Η Αυτοκρατορική Ρωσία είχε περίπου 20 εκατομμύρια ντβόρι, με το σαράντα τοις εκατό από αυτά να περιλαμβάνει έξι έως δέκα άτομα.
Έντονα απομονωμένη, η συνέλευση της μιρ, η σκοντ (σέλσκι σκοντ), διόριζε έναν ηλικιωμένο (σταρόστα) και έναν “υπάλληλο” (πιζάρ) για να διαχειριστούν κάθε εξωτερικό ζήτημα. Οι αγρότες μέσα σε μια μιρ μοιράζονταν γη και πόρους. Τα χωράφια μοιράζονταν μεταξύ των οικογενειών σαν ναντέλ (“παραχώρηση”) – ένα σύμπλεγμα από λωρίδες αγροτεμαχίων, κατανεμημένων σύμφωνα με την ποιότητα του εδάφους. Οι λωρίδες περιοδικά ανακατανέμονταν ανάμεσα στα χωριά για να δημιουργήσουν οικονομικές συνθήκες επιπέδου. Παρά το γεγονός αυτό, η γη δεν ήταν ιδιοκτησία της μιρ. Η γη ήταν η νόμιμη ιδιοκτησία των 100.000 πάνω κάτω γαιοκτημόνων (πομέστσικς, ένα ισοδύναμο της “τσιφλικάδικης αριστοκρατίας”) και στους κατοίκους, όπως οι δουλοπάροικοι, δεν επιτρεπόταν να εγκαταλείψουν το κτήμα όπου είχαν γεννηθεί. Οι αγρότες ήταν αναγκασμένοι να κάνουν τακτικές πληρωμές σε εργασία και προϊόντα. Έχει υπολογιστεί ότι οι γαιοκτήμονες έπαιρναν τουλάχιστον το ένα τρίτο του εισοδήματος και της παραγωγής από το πρώτο μισό του δέκατου ένατου αιώνα.
Πρόωρες μεταρρυθμιστικές ενέργειες
Η ανάγκη για επείγουσα μεταρρύθμιση ήταν πλήρως κατανοητή στη Ρωσία του 19ου αιώνα. Μεγάλη υποστήριξη γι’ αυτή προήλθε από τα πανεπιστήμια, συγγραφείς και άλλους πνευματικούς κύκλους. Διάφορα προγράμματα μεταρρυθμίσεων απελευθέρωσης ετοιμάστηκαν από τους Μιχαήλ Σπεράνσκι, Νικολάι Μορντβίνοφ και Πάβελ Κισελιόφ. Ωστόσο, η συντηρητική ή αντιδραστική αριστοκρατία ματαίωσε τις προσπάθειές τους. Στα Δυτικά κυβερνεία (γκουμπέρνια) η δουλοπαροικία είχε καταργηθεί στις αρχές του αιώνα. Στο Βασίλειο της Πολωνίας, η δουλοπαροικία είχε καταργηθεί πριν γίνει Ρωσική (από τον Ναπολέοντα το 1807). Η δουλοπαροικία είχε καταργηθεί στο Κυβερνείο της Εσθονίας το 1816, στην Κουρλάνδη το 1817 και στη Λιβονία το 1819.
Το 1797, ο Παύλος Α΄ της Ρωσίας αποφάσισε ότι η απλήρωτη εργασία περιοριζόταν σε 3 ημέρες την εβδομάδα, και ποτέ την Κυριακή. Αλλά ο νόμος του δεν εφαρμόστηκε. Αρχίζοντας το 1801, ο Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας όρισε μια επιτροπή για να μελετήσει την ενδεχόμενη απελευθέρωση, αλλά το μόνο αποτέλεσμα ήταν να απαγορεύσει την πώληση των δουλοπάροικων χωρίς τις οικογένειές τους. Αρχίζοντας το 1825, ο Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας εξέφρασε την επιθυμία του για την απελευθέρωση σε πολλές περιπτώσεις, και ακόμη βελτίωσε τη ζωή των δουλοπάροικων στα κρατικά κτήματα, αλλά δεν άλλαξε την κατάσταση των δουλοπάροικων στα ιδιωτικά κτήματα.
Υλοποίηση του Μανιφέστου
Οι φιλελεύθεροι πολιτικοί που βρίσκονταν πίσω από το Μανιφέστο του 1861 – Νικολάι Μιλιούτιν, Αλεξέι Στρόλμαν και Γιάκοβ Ροστόβτσεφ – αναγνώριζαν επίσης ότι η χώρα τους ήταν μια από τις λίγες που απέμεναν φεουδαρχικές χώρες στην Ευρώπη. Η θλιβερή εμφάνιση των Ρωσικών δυνάμεων στον Κριμαϊκό Πόλεμο έκανε την κυβέρνηση γνώστη με οξύ τρόπο της καθυστέρησης της αυτοκρατορίας. Ανυπόμονοι να αναπτυχθούν και να αποκτήσουν βιομηχανική και επομένως στρατιωτική και πολιτική δύναμη, εισήγαγαν ένα αριθμό οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Μέρος αυτού θεωρήθηκε ότι ήταν το τέλος της δουλοπαροικίας. Είχαν την αισιόδοξη ελπίδα ότι η κατάργηση των μιρ θα σκόρπιζε μέσα στους μεμονωμένους ιδιοκτήτες αγροτικής γης και τις απαρχές της οικονομίας της αγοράς.
Ο Αλέξανδρος Β΄, αντίθετα από τον πατέρα του, ήταν πρόθυμος να ασχοληθεί με αυτό το πρόβλημα. Ξεκινώντας από ένα υπόμνημα από τις Λιθουανικές επαρχίες, ιδρύθηκε η επιτροπή “για την καλυτέρευση της κατάστασης των χωρικών” και εξετάστηκαν οι αρχές της κατάργησης.
Το βασικό σημείο στο ζήτημα ήταν εάν οι δουλοπάροικοι θα έπρεπε να παραμείνουν εξαρτώμενοι από τους γαιοκτήμονες, ή εάν θα έπρεπε να μετατραπούν σε τάξη ανεξάρτητων κοινόχρηστων ιδιοκτητών.
Οι γαιοκτήμονες στην αρχή πίεσαν για τη χορήγηση ελευθερίας στους αγρότες, αλλά όχι γης. Ο τσάρος και οι σύμβουλοί του, ενθυμούμενοι τα γεγονότα του 1848 στη Δυτική Ευρώπη, ήταν αντίθετοι στη δημιουργία προλεταριάτου και στην αστάθεια που θα έφερνε. Δίνοντας όμως στους αγρότες ελευθερία και γη φαινόταν να αφήνουν τους υπάρχοντες γαιοκτήμονες χωρίς το μεγάλο και φτηνό εργατικό δυναμικό που χρειάζονταν για να διατηρήσουν τα κτήματά τους και τον τρόπο ζωής τους. Από το 1859 ένα τρίτο των κτημάτων τους και δύο τρίτα των δουλοπαροίκων τους ήταν υποθηκευμένα στο κράτος ή τις τράπεζες ευγενών. Αυτός ήταν ο λόγος που έπρεπε να δεχθούν την απελευθέρωση.
Για να την “εξισορροπήσουν”, η νομοθεσία περιείχε τρία μέτρα για να μειώσουν την ενδεχόμενη οικονομική αυτάρκεια των αγροτών. Πρώτον, καθιερώθηκε μια μεταβατική περίοδος δύο ετών, κατά την οποία ο αγρότης ήταν δεσμευμένος όπως και πριν στον παλιό γαιοκτήμονα. Δεύτερον, μεγάλα τμήματα κοινόχρηστης γης πέρασαν στους μεγάλους γαιοκτήμονες σαν οτρέζκι (“αποκομμένα κτήματα”), κάνοντας πολλά δάση, δρόμους και ποτάμια προσβάσιμα με μια αντιμισθία. Το τρίτο μέτρο ήταν ότι οι δουλοπάροικοι πρέπει να πληρώνουν τον γαιοκτήμονα για τη διάθεση της γης με μια σειρά πληρωμών εξαγοράς, οι οποίες με τη σειρά τους, χρησιμοποιήθηκαν για να αποζημιώσουν τους γαιοκτήμονες με ομόλογα. Το 75% του συνολικού ποσού θα προκαταβαλόταν από την κυβέρνηση στον γαιοκτήμονα και στη συνέχεια οι αγρότες θα εξοφλούσαν τα χρήματα, με τόκο, στην κυβέρνηση σε σαράντα πέντε χρόνια. Αυτές οι πληρωμές εξαγοράς τελικά ακυρώθηκαν το 1907.
Το Μανιφέστο της Απελευθέρωσης
μικρογραφία|δεξιά|Αγρότες διαβάζουν το Μανιφέστο της Απελευθέρωσης, πίνακας του 1873 του [[Γκριγκόρι Μιασογιέντοφ]] Η νομική βάση της μεταρρύθμισης ήταν το Μανιφέστο της Απελευθέρωσης του Τσάρου της 3ης Μαρτίου (19 Φεβρουαρίου) 1861, συνοδευόμενο από ένα σύνολο νομοθετικών πράξεων με τον γενικό τίτλο Κανονισμοί που Αφορούν τους Χωρικούς που Αφήνουν την Εξάρτηση του Δουλοπάροικου (Ρωσικά: Положения о крестьянах, выходящих из крепостной зависимости, Ρολοζένιγια ο κρεστγιάνακ, βικοντιάστσικ ιζ κρεποστνόι ζαβισιμόστι).
Αυτό το Μανιφέστο διακήρυξε την απελευθέρωση των δουλοπάροικών σε ιδιωτικά κτήματα και των οικιακών (των νοικοκυριών) δουλοπάροικων. Στους δουλοπάροικους δόθηκαν τα πλήρη δικαιώματα των ελευθέρων πολιτών, αποκτώντας τα δικαιώματα να παντρεύονται χωρίς να πρέπει να πάρουν συναίνεση, να έχουν περιουσία και να έχουν επάγγελμα. Το Μανιφέστο όριζε ότι οι αγρότες θα μπορούσαν να αγοράσουν τη γη από τους γαιοκτήμονες.
Εφαρμογή
Η εφαρμογή της κατοίκησης της γης ποίκιλλε σε όλη την τεράστια και ανόμοια επικράτεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αλλά τυπικά ένας αγρότης είχε τα δικαιώματα να εξαγοράσει περίπου το μισό της γης που καλλιεργούσε για τον εαυτό του. Εάν δεν μπορούσε να αντέξει να το αποπληρώσει, μπορούσε να λάβει το μισό του μισού, δηλαδή ένα τέταρτο της γης, δωρεάν. Αυτό λεγόταν παραχώρηση σε άπορο (μπεντνιάτσκι νάντελ).
Αν και καλά σχεδιασμένη στη νομοθεσία, η μεταρρύθμιση δεν λειτούργησε ομαλά. Οι προϋποθέσεις του μανιφέστου θεωρήθηκαν απαράδεκτες από πολλούς αγρότες ενδιαφερόμενους για τη μεταρρύθμιση. “Σε πολλές περιοχές οι αγρότες αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι το μανιφέστο ήταν αυθεντικό. Υπήρχαν προβλήματα, και έπρεπε να κληθούν στρατεύματα για να διαλύσουν τα εξαγριωμένα πλήθη”.
Συνέπειες
Αν και η μεταρρύθμιση της απελευθέρωσης τιμήθηκε με την κατασκευή του τεράστιου Καθεδρικού Αλεξάντερ Νέφσκι στη Μόσχα και τα βιβλία ιστορίας δίνουν στον Αλέξανδρο Β΄ το όνομα “Ο Τσάρος Απελευθερωτής”, τα αποτελέσματά της ήταν μακριά από το ιδανικό. Οι δουλοπάροικοι των νοικοκυριών ήταν οι χειρότερα θιγμένοι καθώς κέρδισαν μόνο την ελευθερία τους και όχι γη. Πολλοί από τους πιο φωτισμένους γραφειοκράτες καταλάβαιναν ότι η απελευθέρωση των δουλοπάροικων θα επιφέρει δραστικές αλλαγές τόσο στη Ρωσική κοινωνία όσο και στην κυβέρνηση. Ωστόσο, η ιδέα ότι αυτές οι αλλαγές θα επηρέαζαν μόνο τα “κατώτερα στρώματα” της κοινωνίας, και θα ενίσχυαν την απολυταρχία, αντί να την αποδυναμώσουν, ήταν λάθος. Στην πραγματικότητα, οι μεταρρυθμίσεις δημιούργησαν ένα νέο σύστημα στο οποίο η μοναρχία έπρεπε να συνυπάρχει με μια ανεξάρτητη Αυλή, ελεύθερο Τύπο και τις τοπικές αυτοδιοικήσεις που λειτουργούσαν διαφορετικά, και πιο ελεύθερα, απ’ ό,τι στο παρελθόν. Αυτή η νέα μορφή τοπικής, συγκεντρωτικής διακυβέρνησης αναφερόταν ως ζέμστβο. Πιο συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά τη νέα τοπική κυβέρνηση, οι μεταρρυθμίσεις βάζουν στη θέση της ένα σύστημα όπου οι γαιοκτήμονες ήταν πλέον σε θέση να έχουν μεγαλύτερο λόγο μέσα στις πρόσφατα δημιουργημένες “επαρχίες”. Αν και αυτή δεν ήταν η άμεση πρόθεση των μεταρρυθμίσεων, ήταν προφανές ότι αυτή αποδυνάμωνε σημαντικά την ιδέα της απολυταρχίας. Τώρα, οι “ευκατάστατοι” δουλοπάροικοι, μαζί με τους κατά το παρελθόν ελεύθερους ανθρώπους, ήταν σε θέση να αγοράσουν γη ως ιδιωτική περιουσία. Αν και στην αρχή στις μεταρρυθμίσεις η δημιουργία τοπικών αυτοδιοικήσεων δεν είχε αλλάξει πολλά πράγματα για τη Ρωσική κοινωνία, η άνοδος του καπιταλισμού επηρέασε δραστικά όχι μόνο την κοινωνική δομή της Ρωσίας, αλλά και τους τρόπους, και τις ασχολίες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης. Με τα νέα, καπιταλιστικά ιδεώδη, η τοπική κυβέρνηση δεν ήταν υπεύθυνη για τους κανονισμούς και τις ρυθμίσεις που θα υπαγόρευαν πως θα λειτουργούσε η νέα αγορά. Αν υπήρχε κάτι θετικό σε αυτό το κίνημα τοπικής διακυβέρνησης, από την άποψη της απολυταρχίας, ήταν όπως ο Πιοτρ Βαλούεφ το έθεσε όταν είπε ότι τα ζέμστβο θα “παρέχουν ασχολία σε σημαντική μερίδα του Τύπου καθώς και σε εκείνους τους δυσαρεστημένους που σήμερα δημιουργούν πρόβλημα επειδή δεν έχουν τίποτα να κάνουν”.
Συνέπειες για τους δουλοπάροικους
Στους δουλοπάροικους από ιδιωτικά αγροκτήματα δόθηκε λιγότερη γη από εκείνη που χρειάζονταν για να επιβιώσουν, πράγμα που οδήγησε σε ταραχές. Ο φόρος εξαγοράς ήταν τόσο υψηλός που οι δουλοπάροικοι έπρεπε να πουλήσουν όλο το σιτάρι που παρήγαν για να πληρώσουν τον φόρο, που δεν άφηνε τίποτα για την επιβίωσή τους. Οι γαιοκτήμονες υπέφεραν επίσης, επειδή πολλοί από αυτούς ήταν βαθιά στα χρέη, και η αναγκαστική πώληση της γης τους άφησε να παλεύουν να κρατήσουν τον σπάταλο τρόπο ζωής. Σε πολλές περιπτώσεις, οι πρόσφατα απελευθερωμένοι δουλοπάροικοι ήταν αναγκασμένοι να “νοικιάσουν” τη γη τους από πλούσιους γαιοκτήμονες. Επιπλέον, όταν οι αγρότες έπρεπε να εργαστούν για τους ίδιους τους γαιοκτήμονες για να πληρώσουν τις “πληρωμές εργασίας” τους, τα χωράφια τους συχνά παραμελούνταν. Τα επόμενα χρόνια, η απόδοση της παραγωγής από τις σοδειές των αγροτών παρέμενε χαμηλή, και σύντομα η πείνα κτύπησε ένα μεγάλο μέρος της Ρωσίας. Με λίγη τροφή και βρίσκοντας τους εαυτούς τους στην ίδια κατάσταση όπως όταν ήταν δουλοπάροικοι, πολλοί αγρότες άρχισαν να εκφράζουν την περιφρόνησή τους για το κοινωνικό σύστημα. Σε μια περίπτωση, στις 12 Απριλίου 1861, ένας τοπικός ηγέτης δολοφόνησε έναν μεγάλο αριθμό εξεγερμένων αγροτών στο χωριό Μπέζντνα. Όταν τέλειωσε το περιστατικό, η επίσημη έκθεση είχε 70 αγρότες νεκρούς και άλλους 100 τραυματίες. Μετά από περαιτέρω έρευνα, και δίκη ορισμένων μελών της εξέγερσης, πέντε αγρότες βρέθηκαν ένοχοι για “διέγερση” και όχι για εξέγερση. Μια και ειπώθηκε αυτό, υπήρχαν πολλές διαφορετικές περιπτώσεις που πήραν τη μορφή εξέγερσης. μικρογραφία|δεξιά|Νόμισμα της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας για την 150η επέτειο της μεταρρύθμισης της απελευθέρωσης
Επακόλουθα
Η άνιση εφαρμογή της νομοθεσίας άφησε πολλούς αγρότες στο Βασίλειο της Πολωνίας και στη βόρεια Ρωσία και ελεύθερους και χωρίς γη (μπάτρακ), μόνο με την εργασία τους για να πουλήσουν, ενώ σε άλλες περιοχές οι αγρότες έγιναν η πλειοψηφία των ιδιοκτητών γης στην επαρχία τους. Το 1861 το Μανιφέστο της Απελευθέρωσης επηρέασε μόνο τους ιδιόκτητους από ιδιώτες δουλοπάροικους. Οι κρατικοί δουλοπάροικοι απελευθερώθηκαν το 1866 και τους δόθηκαν καλύτερα και μεγαλύτερα τεμάχια γης. Τέλος, οι μεταρρυθμίσεις μεταμόρφωσαν τη ρωσική οικονομία. Τα άτομα που οδήγησαν τη μεταρρύθμιση ήταν υπέρ ενός οικονομικού συστήματος παρόμοιου με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, που προωθούσαν τις ιδέες του καπιταλισμού και του ελεύθερου εμπορίου. Η ιδέα των μεταρρυθμιστών ήταν να προωθήσουν την ανάπτυξη και να ενθαρρύνουν την ιδιοκτησία ιδιωτικής περιουσίας, ελεύθερο ανταγωνισμό, επιχειρηματικότητα, και μισθωτή εργασία. Αυτό ήλπιζαν θα γινόταν ένα σύστημα με ελάχιστους κανονισμούς και διατιμήσεις, έτσι μια οικονομία περισσότερου “οικονομικού φιλελευθερισμού”. Σύντομα, μετά τις μεταρρυθμίσεις, υπήρξε μια σημαντική αύξηση στην ποσότητα της παραγωγής σιτηρών για πώληση. Εξαιτίας αυτού υπήρξε επίσης μια αύξηση στον αριθμό της μισθωτής εργασίας και της ενοικίασης αγροτικών μηχανημάτων. Επιπλέον, ένα σημαντικό εργαλείο μέτρησης στην ανάπτυξη της Ρωσικής οικονομίας μετά τη μεταρρύθμιση ήταν η τεράστια αύξηση σε μη αριστοκρατική ιδιωτικής ιδιοκτησίας γη. Αν και τα κτήματα αριστοκρατικής γης έπεσαν από το 80% στο 50%, τα κτήματα των αγροτών αυξήθηκαν από 5% στο 20%.
Νετζεραπερέφ
Ο Νετζεραπερέφ (netjer = "θεός") ήταν πρίγκιπας της αρχαίας Αιγύπτου, γιος του Φαραώ Σνεφρού. Είναι θαμμένος στον τάφο II/I στο Νταχσούρ, και ο τίτλος του ήταν Γιος του Βασιλιά. Ήταν ετεροθαλής αδελφός του Φαραώ Χέοπα.
Ο Νετζεραπερέφ είναι γνωστός από την στήλη του με τη στρογγυλή κορυφή. Η στήλη κάνει αναφορά για την Kha Sneferu khenty, που είναι το όνομα μίας από των πυραμίδων του Σνεφρού. Ο Νετζεραπερέφ ήταν ιερέας στο ναό της πυραμίδας του Σνεφρού, και επόπτης των επιθεωρητών των νομών της Άνω Αιγύπτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Τζάστιν Γκάτλιν
Ο Τζάστιν Γκάτλιν (Justin Gatlin, γεννήθηκε 10 Φεβρουαρίου 1982) είναι Αμερικανός αθλητής του στίβου, χρυσός Ολυμπιονίκης στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής (2005 στα 100 και 200 μέτρα και 2017 στα 100 μέτρα) του στίβου. Το ατομικό του ρεκόρ είναι 9,74 δευτερόλεπτα, επίδοση που τον κατατάσσει ως 5ο γρηγορότερο αθλητή όλων των εποχών. Την περίοδο 2007–10 εξέτισε ποινή τετραετούς αποκλεισμού, καθώς βρέθηκε θετικός σε απαγορευμένη ουσία.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1982 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και φοίτησε στο Γυμνάσιο Γούντχαμ στην Πενσάκολα της Φλόριντας.
Το φθινόπωρο του 2003 έφτασε στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί καθώς ήταν καλός εμποδιστής στα 110 μέτρα εμπόδια. Στη διάρκεια της φοίτησης στη σχολή έγινε αθλητής του στίβου με παραίνεση των προπονητών του. Ο Γκάτλιν κέρδισε 6 συνεχείς τίτλους του κολεγιακού πρωταθλήματος (NCAA). Το 2001 του επιβλήθηκε διετής αποκλεισμός από διεθνείς αγώνες, καθώς βρέθηκε θετικός για αμφεταμίνες. Ο αθλητής άσκησε έφεση εξαιτίας ιατρικής συνταγής που του είχε χορηγηθεί, καθώς όταν ήταν παιδί είχε διαγνωστεί με σύνδρομο υπερκινητικότητας και η ποινή του μειώθηκε.
Πορεία προς τις νίκες
Το φθινόπωρο του 2002 έγινε επαγγελματίας και λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα εκπλήσσοντας (ήταν δεύτερος στους προκριματικους των ΗΠΑ ), κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα (με χρόνο 9,85 δευτερόλεπτα) στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 2004 κερδίζοντας οριακά τον Πορτογάλο Φράνσις Ομπικβέλου (που με 9,86 σημείωσε ρεκόρ Ευρώπης) και τον κάτοχο του τίτλου, Μορίς Γκριν. Κέρδισε επίσης χάλκινο μετάλλιο για τις ΗΠΑ στον αγώνα των 200 μέτρων. Με την αμερικανική ομάδα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία των 4 x 100 μ. Η επίδοση του Γκάτλιν στον τελικό των 100 μέτρων ήταν η δεύτερη ταχύτερη στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων και επίσης τα 19,86 δευτερόλεπτα που έτρεξε ο ίδιος στα 200 μέτρα ήταν ο ταχύτερος χρόνος που έτρεξε αθλητής στην ηλικία κάτω των 20 ετών.
Στις 7 Αυγούστου 2005 ο Γκάτλιν έτρεξε τα 100 μέτρα σε 9,88 δευτερόλεπτα και πρώτευσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Ελσίνκι. Ξεκινώντας ως φαβορί και με τον κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ, Ασάφα Πάουελ, να απουσιάζει εξαιτίας τραυματισμού, ο Γκάτλιν κέρδισε τους συναθλητές του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 100 μ. και κατέκτησε το διπλό (παγκόσμιο - ολυμπιακό) τίτλο.
Ο Γκάτλιν αναδείχθηκε νικητής στα 200 μέτρα στο Ελσίνκι με χρόνο 20,04 δευτερόλεπτα και έγινε το δεύτερο πρόσωπο στην ιστορία του στίβου που κέρδισε και τις δύο αποστάσεις στους δρόμους ταχύτητας σε ένα μόνο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, με πρώτο τον Μορίς Γκριν στη διάρκεια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1999. Στο αγώνισμα των 200 μέτρων οι Αμερικανοί αθλητές κατέκτησαν τις τέσσερις πρώτες θέσεις, κάτι που έγινε για πρώτη φορά σε οποιαδήποτε χώρα στην ιστορία του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.
Στις 12 Μαΐου 2006 ο Γκάτλιν, στη διάρκεια της συνάντησης Super Tour στην Ντόχα του Κατάρ και ισοφάρισε την παγκόσμια επίδοση στα 100 μέτρα (των 9,77 δευτερολέπτων), που είχε πετύχει το 2005 ο Ασάφα Πάουελ. Ωστόσο, η IAAF αποκάλυψε στις 16 Μαΐου ότι ο χρόνος του ήταν 9,766 δευτερόλεπτα, ο οποίος στη συνέχεια στρογγυλοποιήθηκε σε 9,77, σε συμφωνία με τους κανονισμούς. Λίγο αργότερα, οι δύο αθλητές έκαναν κοινή εμφάνιση στο κλασικό του Πριφοντέν, στο Όρεγκον και οι δυο τους αγωνίστηκαν σε ξεχωριστές σειρές. Ο Γκάτλιν κέρδισε τον αγώνα με χρόνο 9,88 δευτερόλεπτα έναντι 9,93 για τον Πάουελ.
Τιμωρία χρήσης αναβολικών
Στις 29 Ιουλίου του 2006 γνωστοποιήθηκε στον Τζάστιν Γκάτλιν από την USADA (υπεύθυνη αντιντόπινγκ υπηρεσία των ΗΠΑ) ότι είχε βρεθεί θετικός τον Απρίλιο στη διάρκεια ελέγχου την ίδια χρονιά. Ο ίδιος διακήρυξε την αθωότητά του. Πιστεύεται ότι η ουσία στην οποία ο αθλητής βρέθηκε θετικός είναι η τεστοστερόνη ή κάποια παρόμοια". Τον Ιούλιο βρέθηκε θετικό και το δεύτερο δείγμα.
Προπονητής του Γκάτλιν ήταν ο Τρέβορ Γκράχαμ. Οκτώ αθλητές που προπόνησε ο ίδιος έχουν βρεθεί θετικοί ή έχουν αποκλειστεί από αγώνες εξαιτίας χορήγησης αναβολικών ουσιών. Έπειτα από το θετικό δείγμα του Γκάτλιν σε έλεγχο αναβολικών, ο προπονητής του έδωσε συνέντευξη στην οποία δεν ήταν παρών ο Γκάτλιν και κατηγόρησε το μασέρ του αθλητή ότι του είχε χορηγήσει αλοιφή με τεστοστερόνη χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος. Ο μασέρ αρνήθηκε τις καταγγελίες. Στις 22 Αυγούστου 2006 ο Γκάτλιν συμφώνησε να του επιβληθεί η ποινή του αποκλεισμού για 8 χρόνια από τους στίβους, αποφεύγοντας ισόβιο αποκλεισμό, και σε αντάλλαγμα δέχθηκε να συνεργαστεί με τις υπηρεσίες για τη δίωξη του αναβολισμού. Ο Γκάτλιν τιμωρήθηκε με τετράχρονο αποκλεισμό στις 31 Δεκεμβρίου 2007. Το ρεκόρ των 100 μέτρων (ισοφάριση) ακυρώθηκε.
Επιστροφή μετά το 2010
Στις 3 Αυγούστου 2010 ο Γκάτλιν επέστρεψε στην δράση και κέρδισε τα 100 μέτρα στο Rakvere της Φινλανδίας, σημειώνοντας χρόνο 10,24 δευτερόλεπτα. Στις 5 Αυγούστου 2012 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ήταν τρίτος στον τελικό των 100 μέτρων με χρόνο 9,79 δευτερολέπτων.
Στις 6 Ιουνίου 2013, ο Γκάτλιν νίκησε τον κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ Γιουσέιν Μπολτ με ένα εκατοστό του δευτερολέπτου στο συνάντηση Golden Gala στη Ρώμη της Ιταλίας. Στις 11 Αυγούστου 2013, κέρδισε αργυρό μετάλλιο πίσω από τον Μπολτ στα 100 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της χρονιάς με χρόνο 9,85. Ο Μπολτ κέρδισε τον αγώνα με χρόνο 9,77. Ο Γκάτλιν κέρδισε επίσης ένα άλλο αργυρό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων, με χρόνο 37,66 δευτερόλεπτα, πίσω από την ομάδα της Τζαμάικας που κέρδισε σε 37,36 δευτερόλεπτα.
Στις 15 Μαΐου 2015, βελτίωσε το ρεκόρ του με 9,74 δευτερόλεπτα (άνεμος +0,9 μ/δ) στο Σούπερ Γκραν Πρι του Κατάρ. Ήταν η ένατη καλύτερη απόδοση στην ιστορία και βελτίωσε τη θέση του Γκάτλιν ως ο πέμπτος καλύτερος αθλητής 100 μέτρων όλων των εποχών. Στις 5 Ιουνίου 2015, στο Ντάιαμοντ Λιγκ της Ρώμης νίκησε για δεύτερη φορά στα 100 μέτρα τον Μπολτ με 9,76 δευτερόλεπτα. Στις 23 Αυγούστου 2015, τερμάτισε δεύτερος μετά τον Μπολτ στον τελικό των 100 μέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2015 στο Πεκίνο με διαφορά ενός εκατοστού του δευτερολέπτου. Ο χρόνος της νίκης ήταν 9,79 δευτερόλεπτα. Στις 27 Αυγούστου 2015, ο Γκάτλιν τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον Μπολτ στον τελικό των 200 μέτρων στην ίδια διοργάνωση.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο του 2016, ο Γκάτλιν κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στον τελικό των 100 μέτρων με χρόνο 9,89 δευτερόλεπτα. Ο Γιουσέιν Μπολτ με 9,76 κέρδισε το χρυσό. Ο Γκάτλιν εξέπληξε πολλούς στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2017, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 9,92 δευτερόλεπτα. Ήταν μπροστά από τον Κρίστιαν Κόλμαν, ο οποίος κέρδισε το αργυρό, και τον Μπολτ που ήταν τρίτος. Έδωσε μάθημα ήθους μετά τον αγώνα υποκλινόμενος στον Μπολτ.
Ο Αμερικανός έτρεξε σε 9,87 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα στο Prefontaine Classic στο Στάνφορντ της Καλιφόρνια το 2019, τερματίζοντας δεύτερος με 9,87. Ο χρόνος του βελτίωσε το 35+ παγκόσμιο ρεκόρ του από τα 9,92.
Ο Γκάτλιν κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στον τελικό των 100 μέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019 στη Ντόχα. Ο χρόνος του στα 9,89 ήταν 0,13 δευτερόλεπτα πίσω από τον συμπατριώτη του Κρίστιαν Κόλμαν. Σε ηλικία 37 χρόνων και 230 ημερών, έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία δρομέας ταχύτητας που κέρδισε μετάλλιο στα 100 μέτρα ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου. Κλείνοντας τη μακρόχρονη καριέρα του, παρέμεινε αμφιλεγόμενη παρουσία του αθλήματος και είχε τη μεγαλύτερη αριθμητικά συλλογή μεταλλίων Ολυμπιακών Αγώνων και Παγκοσμίων Πρωτάθλημάτων στα 100 μέτρα με συνολικά οκτώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό
NGC 3115
Ο NGC 3115 (γνωστός επίσης ως Γαλαξίας Αδράχτι και Caldwell 53) είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Εξάντα. Ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ τις 22 Φεβρουαρίου 1787. Απέχει 32 εκατομμύρια έτη φωτός. Ήταν ένας από τους πρώτους γαλαξίες στους οποίους ανακαλύφθηκε μαύρη τρύπα πολύ μεγάλης μάζας, το 1992. Η μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία έχει μάζα περίπου 1 δις ηλιακές μάζες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες κατηγορία:εξάς (αστερισμός) 3115 053
Μάχη του Βαλμί
Η Μάχη του Βαλμί ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη του γαλλικού στρατού κατά τη διάρκεια των πολέμων που ακολούθησαν τη Γαλλική Επανάσταση. Η μάχη διεξήχθη στις 20 Σεπτεμβρίου 1792, καθώς τα πρωσικά στρατεύματα του δούκα του Μπράουνσβαϊχ προσπάθησαν να προελάσουν μέχρι το Παρίσι. Οι στρατηγοί Φρανσουά Κελλερμάν και Σαρλ Ντυμουριέ σταμάτησαν την προέλαση τους κοντά στο χωριό Βαλμί.
Σ' αυτή την πρώιμη φάση των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης (γνωστή και ως Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού), η νέα γαλλική κυβέρνηση βρέθηκε περικυκλωμένη απ' όλες τις πλευρές και η τοπική νίκη στο Βαλμί ήταν μεγάλη ψυχολογική νίκη για τους επαναστάτες. Η μάχη θεωρήθηκε καταστροφική ήττα για τον περίφημο πρωσικό στρατό. Μετά τη μάχη, η Εθνική Συνέλευση ανέκτησε το θάρρος της και κήρυξε το τέλος της μοναρχίας στη Γαλλία και την εγκαθίδρυση της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Η νίκη των Γάλλων στο Βαλμί επέτρεψε την ανάπτυξη της επανάστασης και θεωρείται ως μια από τις πιο σημαντικές μάχες όλων των εποχών.
Υπόβαθρο
Όσο η Γαλλική Επανάσταση βρισκόταν σε εξέλιξη, οι μονάρχες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών φοβήθηκαν πως το επαναστατικό κύμα θα επεκταθεί και στις χώρες τους. Ο Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού ήταν μια προσπάθεια να σταματήσουν την επανάσταση ή να την περιορίσουν στη Γαλλία. Στην πρώιμη φάση του πολέμου, οι γαλλικές δυνάμεις δεν είχαν διακριθεί, και οι εχθρικές δυνάμεις προέλασαν απειλητικά στα βάθη της Γαλλίας με σκοπό να βάλουν τέλος στην Επανάσταση και να επαναφέρουν την παραδοσιακή μοναρχία. Ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β' της Πρωσίας έλαβε τη στήριξη των Βρετανίας και της Αυστρίας για να στείλει τον Δούκα του Μπράουνσβαϊχ με μεγάλες δυνάμεις εναντίον του Παρισιού. Το στράτευμα του Δούκα του Μπράουνσβαϊχ αποτελείτο από Πρώσους και Αυστριακούς βετεράνους, καθώς επίσης και φιλοβασιλικά στρατεύματα του Κοντέ. Ο Γάλλος διοικητής Ντυμουριέ, εν τω μεταξύ, αποφάσισε να επιτεθεί στις Αυστριακές Κάτω Χώρες, αλλά αναγκάστηκε να ακυρώσει το σχέδιο λόγω της άμεσης απειλής του Παρισιού.
Σύμφωνα με σύγχρονους ιστορικούς, το μισό πεζικό του Ντυμουριέ είχε υπηρετήσει τακτικά στον παλιό Βασιλικό Στρατό, μαζί με σχεδόν ολόκληρο το ιππικό και το πυροβολικό. Αυτός ο επαγγελματικός πυρήνας έπαιξε σταθεροποιητικό ρόλο στην οργάνωση των εθελοντικών στρατευμάτων που είχαν στρατολογηθεί τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1791.
Μάχη
Η στρατιά του δούκα του Μπράουνσβαϊχ κατέλαβε το Λονγκβύ στις 23 Αυγούστου και το Βερντέν στις 2 Σεπτεμβρίου, ενώ μετά συνέχισε την πορεία της για το Παρίσι μέσω των στενωμάτων του Δάσους του Αργκόν. Ως απάντηση, ο Ντυμουριέ σταμάτησε την πορεία του στις Κάτω Χώρες και άλλαξε πορεία, προσεγγίζοντας τα εχθρικά στρατεύματα από την οπισθοφυλακή τους. Από το Μετζ, ο Κελλερμάν κινήθηκε για να βοηθήσει τον Ντυμουριέ και τα δύο στρατεύματα ενώθηκαν στο χωριό του Σεντ-Μενεχούλντ στις 19 Σεπτεμβρίου. Οι γαλλικές δυνάμεις βρίσκονταν στα ανατολικά των πρωσικών, πίσω από τις γραμμές τους. Θεωρητικά, οι Πρώσοι μπορούσαν να συνεχίσουν ακάθεκτοι την πορεία τους, αλλά τέτοιο ενδεχόμενο δεν λήφθηκε ποτά στα σοβαρά, καθώς η απειλή για τις γραμμές εφοδιασμού και επικοινωνίας ήταν μεγάλη για να αγνοηθεί. Η κατάσταση των Πρώσων επιδεινώθηκε από τις κακές καιρικές συνθήκες και την αύξηση των ασθενειών και ο Δούκας του Μπράουνσβαϊχ αναγκάστηκε να δώσει μάχη.