cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρομπέρ Καμπέν
Τρίπτυχο Werl
Το τελευταίο έργο του καλλιτέχνη που διασώζεται, και το μοναδικό που αναγράφει ημερομηνία, είναι ένα τρίπτυχο, του οποίου μόνο τα πλαϊνά φύλλα φιλοξενούνται στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης. Αποτέλεσε παραγγελία του Heinrich Werl, επικεφαλής για την επαρχία εκείνη των Φραγκισκανών αδελφών της Κολωνίας. Αποτελεί ένα κάπως πιο εύπλαστο και λιγότερο βίαιο έργο, που καταδεικνύει επιρροές από άλλους σύγχρονους του Καμπέν ζωγράφους, όπως ο νεότερος σε ηλικία Γιαν βαν Άικ (1390-1441), ήδη διάσημο για έργα όπως η «Αγία Τράπεζα της Γάνδης» (1425-1432) και το περίπλοκο «Πορτραίτο των Αρνολφίνι» (1434, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο).
Το αριστερό φύλλο απεικονίζει το δωρητή Heinrich von Werl να προσεύχεται γονατιστός με τη συντροφιά του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, μπροστά στο κεντρικό λατρευτικό τμήμα το οποίο παραμένει χαμένο και μη καταγεγραμμένο. Ο καθρέπτης στον τοίχο πίσω από τις μορφές αποτελεί αναφορά στο «Πορτραίτο των Αρνολφίνι» που είχε φιλοτεχνηθεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Το δεξί φύλλο απεικονίζει την ενάρετη Αγία Βαρβάρα, απορροφημένη στην ανάγνωση ενός ιερού κειμένου, καθιστή μπροστά σε ένα τζάκι που σκορπά μια χρυσή λάμψη στο δωμάτιο. Ο πάγκος στον οποίο κάθεται η Αγία και η προοπτική στο σχέδιο αποτελούν δάνειο από τον «Ευαγγελισμό» του Μητροπολιτικού Μουσείου. Έχουν αντιγραφεί επίσης η λευκή πετσέτα και η κανάτα με το νερό, που συμβολίζουν την αγνότητα της Παναγίας, παρόλο που δεν αποτελούν σύμβολα της Αγίας Βαρβάρας. Ωστόσο το δικό της σύμβολο, ο πύργος όπου και φυλακίστηκε, διακρίνεται από το παράθυρο στο βάθος, με τον τυπικό τρόπο που η πρώιμη Ολλανδική Σχολή εκλογίκευε αφηρημένα σύμβολα με νατουραλιστικό τρόπο.
Αποτίμηση
Οι συνθέσεις του Δασκάλου του Φλεμάλ έχαιραν μεγάλης εκτίμησης και αντιγράφηκαν σε πολλές περιστάσεις. Ορισμένες, μάλιστα, είναι μόνο γνωστές μέσω αντιγράφων. Ορισμένες από αυτές είναι: «Η Παρθένος και το Θείο Βρέφος σε μία Αψίδα», «Η Λειτουργία του Αγίου Γρηγορίου», «Η Προσκύνηση των Μάγων», «Η Εκδίκηση της Τομύριδος», «Η Ιαήλ Θανατώνει τον Σισάρα», «Ο Λουκάς Ζωγραφίζει την Παναγία», «Η Παρθένος και το Θείο Βρέφος με Αγίους και Δωρητές» και «Η Σταύρωση». Αυτά τα γεμάτα ένταση έργα δεν θα μπορούσαν ποτέ να καταταγούν μεταξύ των πρώιμων του Ροχήρ βαν ντερ Βέιντεν, εκτός κι αν δεχτούμε πως συνέβη κάποια ριζική αλλαγή στο πνεύμα του έργου του σε κάποια στιγμή της ζωής του. Στα έργα αυτά δεν απαντάται η λεπτότητα και η αρμονία των εύπλαστων, καλά ισορροπημένων γραμμών του Ροχήρ βαν ντερ Βέιντεν, καθώς ο Δάσκαλος του Φλεμάλ αποσκοπεί συνεχώς στο να παράγει όλο και ισχυρότερες μεθόδους έκφρασης. Οι μορφές στερούνται τη χάρη, αποπνέοντας κάτι το βάναυσο και το άξεστο. Η συμβολή του υπήρξε καθοριστικής σημασίας στην ανάπτυξη της ολλανδικής ζωγραφικής σε καμβά κατά το 15ο αιώνα, καθώς και στη γενική κατεύθυνση της βορειοευρωπαϊκής αναγεννησιακής ζωγραφικής.
Κατάλογος συντομογραφιών ζωνών ώρας
Αυτός είναι ένας κατάλογος συντομογραφιών ζωνών ώρας.
Ζήκος Ρώσης
Ο Ζήκος Ρώσης (1838 - 1933) ήταν Έλληνας θεολόγος καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Δερβίζιανα της Λάκκας Σουλίου το 1838. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και μετά στην Ριζάρειο Σχολή. Στη συνέχεια σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου και τα Πανεπιστήμια της Λειψίας και της Χάγης. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας με διδακτορικό δίπλωμα στη φιλοσοφία.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1867 εξελέγη υφηγητής της ομιλιτικής στο Πανεπιστήμιο και μετά από ένα χρόνο πήρε την άδεια να διδάσκει και την εγκυκλοπαίδεια της θεολογίας. Το 1875 ορίστηκε επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, διδάσκοντας παράλληλα στην Ριζάρειο Σχολή, και το 1881 τακτικός. Την ίδια στιγμή έγινε επίτιμος στη Ριζάρειο Σχολή. Το 1911 παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο εξαιτίας του ορίου ηλικίας που είχε επιβληθεί, και συνέχισε να διδάσκει στη Ριζάρειο μέχρι το 1913. Το 1911 έγινε επίτιμος και το 1922 ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου. Διετέλεσε έξι φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1877-1878, 1881-1882, 1886-1887, 1890-1891, 1895-1896 και 1902-1903. Το 1903, συνέγραψε το Σύστημα δογματικής της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Το 1912 του απονεμήθηκε το παράσημο του Χρυσού Σταυρού των Ιπποτών του Β. Τάγματος.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 Σεπτεμβρίου 1933.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Πέτερ Ζεμπάστιαν
Ο Πέτερ Ζεμπάστιαν (γερμ. Peter Sebastian) (1958-) είναι Γερμανός τραγουδιστής, συνθέτης, παραγωγός και εκφωνητής ραδιοφώνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1958 στην Φιρτ της Γερμανίας. Μεγάλωσε σε αγροτόσπιτο μαζί με άλλα πέντε παιδιά. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1981 ως λαϊκός τραγουδιστής και έγινε δημοφιλής τη δεκαετία του 1980. Τιμήθηκε για το κοινωνικό του έργο με τον Σταυρό Αξίας (γερμ. Bundesverdienstkreuz).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες
Άνω Πλατανίτης Αιτωλοακαρνανίας
O Άνω Πλατανίτης είναι οικισμός στην Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 56 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται κοντά στην εθνική οδό Αντιρρίου - Ιτέας, σε απόσταση 6,5 χλμ Β.-ΒΑ. από το Αντίρριο και 7 χλμ. Δ.- ΝΔ. της Ναυπάκτου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μολυκρείου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Πλατανίτη, το Μολύκρειο και τα Φραγκαίϊκα, συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μαλυκρείου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αντιρρίου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 73 κάτοικους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Ερυσίχθονας ο Αθηναίος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ερυσίχθονας ο Αθηναίος ή Ερυσίχθων ήταν γιος του Κέκροπα και της Αγλαύρου. Ο Ερυσίχθονας πέθανε νέος και χωρίς να αφήσει πίσω του απογόνους. Ο Ερυσίχθονας πέθανε στις αρχαίες Πρασιές, σημερινό Πόρτο Ράφτη στην ανατολική Αττική όταν επέστρεφε από την ιερή νήσο Δήλο, από όπου πήρε για να φέρει στην Αθήνα ένα παλαιό άγαλμα της θεότητας Ειλειθυίας. Η μία από τις τρεις ξύλινες θεότητες που βρισκόταν στον ναό της θεάς Αθηνάς ακούγεται ότι είναι το ίδιο το άγαλμα της θεότητας που έφερε ο Ερυχθίσονας από την Δήλο όταν πέθανε. Ο Παυσανίας γράφει ότι ο τάφος του Ερυσίχθονα βρισκόταν στις Πρασιές, η ταφή του έγινε όταν αποβιβάστηκε το πλοίο στο λιμάνι.
Πηγές
Ερυσιχθονας ο Αθ
Διπλή ντρίμπλα
Η διπλή ντρίμπλα είναι όρος της καλαθοσφαίρισης, με δύο διαφορετικούς ορισμούς. Ο πρώτος ορισμός της διπλής ντρίμπλας είναι όταν ο παίκτης ντριμπλάρει με τα δύο χέρια ταυτόχρονα (εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί, καθώς είναι άβολη κίνηση). Ο δεύτερος ορισμός είναι όταν ο παίκτης ξεκινάει την ντρίμπλα, στη συνέχεια την σταματάει (και κρατήσει την μπάλα με τα δύο χέρια ταυτόχρονα) και μετά την ξαναξεκινάει. Σύμφωνα όμως με τους διεθνείς κανονισμούς του μπάσκετ από την FIBA, αν ένας παίκτης σταματήσει την ντρίμπλα και κρατήσει την μπάλα, πρέπει ή να την δώσει σε άλλο παίκτη (να την πασάρει) ή να σουτάρει : αν ο παίκτης ξαναρχίσει να ντριμπλάρει, τότε ο διαιτητής διακόπτει το παιχνίδι για «μεταφορά της μπάλας» και δίνει την μπάλα πίσω στην άλλη ομάδα, από την εξωτερική γραμμή του γηπέδου στο κοντινότερο δυνατό σημείο ως προς το σημείο του γηπέδου όπου έγινε η παράβαση. Ειδικότερα στο NBA, η μπάλα δίνεται πίσω στην άλλη ομάδα, πλην όμως όχι από πιο κοντά από την τελική γραμμή όπου εκτείνεται η γραμμή των ελεύθερων βολών.
Και στους δύο ορισμούς, η διπλή ντρίμπλα ισοδυναμεί με βήματα (πάνω από 2 βήματα χωρίς ο παίκτης να ντριμπλάρει), οπότε η μπάλα περνάει στην κατοχή της αντίπαλης ομάδας. Σημειωτέον ότι ο κανονισμός της διπλής ντρίμπλας δεν ισχύει όταν ο παίκτης ντριμπλάρει την μπάλα ενώ ετοιμάζεται να εκτελέσει ελεύθερη βολή.
ΦΚ Κροτόνε
Η ΦΚ Κροτόνε είναι μια ιταλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη του Κρότωνα, Καλαβρία. Ιδρύθηκε το 1923. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Ezio Scida, χωρητικότητας 16.640 θεατών. Συμμετέχει στη Σέριε Β. Η πρώτη της συμμετοχή στη δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας ήλθε το 2000. Διαβαθμίστηκε και επανήλθε στην κατηγορία το 2004 παραμένοντας μέχρι το 2007. Το 2008 επέστεψε στη Σέριε Β. Στις 30 Απριλίου 2016 πήρε την πρώτη του άνοδο στη Serie A.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Κροτόνε Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Στάση της Ομάδας Βάγκνερ
Η στάση της Βάγκνερ, ή όπως δηλώθηκε από την ίδια μετά το πέρας της, η "πορεία Δικαιοσύνης", ήταν μια εξέγερση της μισθοφορικής ένοπλης ομάδας Βάγκνερ έναντι της κυβέρνησης Πούτιν, που έλαβε χώρα στις 23 Ιουνίου 2023.
Η Ομάδα Βάγκνερ, μια ρωσική ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία, άρχισε να αναμιγνύεται σε ένοπλη σύγκρουση με τον ρωσικό στρατό, μετά από αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ του ηγέτη της, Γιεβγκένι Πριγκόζιν, και του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας.
Ο Πριγκόζιν περιέγραψε την εξέγερση ως εκδίκηση για, όπως είπε, επίθεση στις δυνάμεις του από το υπουργείο. Απέρριψε τη δικαιολογία της ρωσικής κυβέρνησης για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, κατηγόρησε τον Ρώσο Υπουργό Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού για τις αποτυχίες, όπως τις αποκαλεί, του ρωσικού στρατού και τον κατηγόρησε ότι διεξήγαγε τον πόλεμο προς όφελος των ρωσικών ελίτ. Οι δυνάμεις του Πριγκόζιν κατέλαβαν το Ροστόφ επί του Ντον. Ως απάντηση, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας κατηγόρησε τον Πριγκόζιν για "υποκίνηση ένοπλης εξέγερσης". Σε τηλεοπτικό διάγγελμα, ο Πρόεδρος Πούτιν χαρακτήρισε τις ενέργειες της Βάγκνερ «προδοσία» και υποσχέθηκε να καταστείλει την εξέγερση. Στην συνέχεια ο Πριγκόζιν κατέλαβε το Βορονέζ και το Λιπέτσκ ενώ βάδιζε σταθερά προς την Μόσχα, αλλά και σε περιοχή με πυρηνικά όπλα.
Εν τέλει, έπειτα από διαπραγματεύσεις, ο Πριγκόζιν φάνηκε να υποχωρεί και να τίθεται σε καθεστώς εξορίας στη Λευκορωσία. Οι ένοπλοι γύρισαν στα στρατόπεδα τους και η στάση έληξε, με το τι ειπώθηκε στις διαπραγματεύσεις να παραμένει άγνωστο.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΑνταρσίεςΚατηγορία:Βλαντίμιρ ΠούτινΚατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Σαχτούρης ΙΙ (κορβέτα)
Η κορβέτα Σαχτούρης ΙΙ / F80, Κ46, K80, Κ89 τύπου "Flower" πρώην ‘HMS Peony’ κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Harland & Wolf Ltd., Belfast, Ireland. Καθελκύστηκε στις 4 Ιουνίου 1940. Ήταν ένα από τα τέσσερα πλοία του ιδίου τύπου που παραχωρήθηκαν επί δανεισμού από το Αγγλικό ναυτικό στην Ελλάδα κατά την διάρκεια το Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Αλεξάνδρεια στις 24 Ιουνίου 1942. Χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά την περίοδο του πολέμου στις επιχειρήσεις της Μεσογείου κυρίως σε αποστολές συνοδείας. Στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Επεστράφη το 1959.
Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Αποστόλης ΙΙ, Κριεζής ΙΙ και Τομπάζης ΙΙ.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Πατσακούτι Ίνκα Γιουπάνκι
Ο Πατσακούτι Ίνκα Γιουπάνκι (Κέτσουα: Pachakutiq Inka Yupanki, ήταν ο ένατος αυτοκράτορας των Ίνκας. Το όνομα Pachakutiq σημαίνει "αυτός που θα αναδομήσει ξανά τον κόσμο", ενώ το Yupanki σήμαινε "λογιστής", θέλοντας με αυτό το τρόπο να δείξουν οι Ίνκας ότι ευελπιστούν στο πρόσωπο του νέου αυτοκράτορα να βρουν έναν ηγέτη που θα ανασυγκροτήσει την αυτοκρατορία τους. Ήταν γιος του Βιρακότσα Ίνκα και της Μάμα Ρούνου. Ήταν ο τέταρτος βασιλέας της δυναστεία Άναν (ισπ. Hanan), που ίδρυσε ο Ίνκα Ρόκα. Βασίλεψε από το 1438 έως το 1471 αν και κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι παρέδωσε την εξουσία του ένα χρόνο αργότερα. Το κανονικό του όνομα ήταν Κούσι Ίνκα (Κέτσουα: Cusi Inka) και η γυναίκα του ονομαζόταν Μάμα Αναουάρκε (ισπ. Mama Anahuarque).
Ο διοικητής Πατσακούτι
Όμως τα αποτελέσματα της λανθασμένης κατακτητικής και εξωτερικής πολιτικής του πατέρα του τον οδήγησαν στην ανάληψη της εξουσίας με τη βία. Συγκεκριμένα, ύστερα από λανθασμένες κινήσεις του Βιρακότσα Ίνκα (Κέτσουα: Viracocha Inca), η φυλή των Τσάνκας εισέβαλε, από τα δυτικά, στην επαρχία του Κούσκο και βάδιζαν προς την πρωτεύουσα των Ίνκας. Ο αυτοκράτορας με τον διάδοχο του είχαν εγκαταλείψει το Κούσκο, την πρωτεύουσα δηλαδή, για να οχυρωθούν στο οχυρό του Κάλκα, στα ανατολικά. Τότε οι θείοι του Βιρακότσα, οι στρατηγοί Άπου Μάιτα (Κέτσουα: Apu Mayta) και Βικακίραο Ίνκα (Κέτσουα: Vicaquirao Inca), έστεψαν αυτοκράτορα τον Κούσι Ίνκα και τον διόρισαν ηγέτη των στρατευμάτων της αυτοκρατορίας. Οι τρεις άνδρες μαζί, επικεφαλής της νότιας στρατιάς των Ίνκας και της φρουράς του Κούσκο, αναμετρήθηκαν με τους Τσάνκας έξω από την πρωτεύουσα και τους νίκησαν. Στη συνέχεια τους κατεδίωξαν έξω από την επικράτεια των Ίνκας. thumb|center|600px|Λεπτομέρεια από την τοιχογραφία "Η ιστορία του Κούσκο" του Χουάν Μπράβο, που απεικονίζει τη μάχη που έδωσε ο Πατσακούτι έναντι των Τσάνκας έξω από το [[Κούσκο.]]
Ο πατέρας του Κούσι Ίνκα δεν δέχτηκε να παραδώσει την εξουσία του υπέρ του γιου του που νίκησε τους Τσάνκας και έσωσε την αυτοκρατορία, ενώ μάλιστα ο λαός τον είχε ήδη μετονομάσει από Κούσι σε Πατσακούτι βλέποντας στην προσωπικότητα του ότι δεν κατάφερε να δει στο πρόσωπο του Βιρακότσα. Ωστόσο, ο Βιρακότσα πέθανε, πιθανότατα από γηρατειά, στο οχυρό της Κάλκα. Έτσι ανέλαβε την ηγεσία της μερίδας που δεν ήθελε για αυτοκράτορα τον Πατσακούτι, ο νόμιμος διάδοχος, Ίνκα Ούρκον. Ο Πατσακούτι ήδη είχε ξεκινήσει να βαδίζει με το στρατό του εναντίον της Κάλκα για να υποτάξει την ατίθαση μερίδα των αριστοκρατών. Ο Ίνκα Ούρκον συγκέντρωσε και αυτός τα πιστά του στρατεύματα και τα οδήγησε στο πεδίο της μάχης. Εκεί όμως βρήκε τραγικό θάνατο αφήνοντας στον Πατσακούτι το σύνολο της αυτοκρατορίας να το διοικήσει δίχως έτερους διεκδικητές του στέμματος.
Η αντεπίθεση
Ο θάνατος του νόμιμου διαδόχου ερμηνεύτηκε από τους ιερείς ως θεϊκό σημάδι και έδειχνε ότι ο Πατασκούτι Ίνκα ήταν ο μοναδικός εκλεκτός του Θεού Ήλιου για να διοικήσει την αυτοκρατορία και να την ανασυγκροτήσει. Αναμφίβολα μετά από την υποστήριξη που κέρδισε ο Πατσακούτι από το ιερατείο δεν μπορούσε κάποιος άλλος διεκδικητής του θρόνου να τον εκθρονίσει, τουλάχιστον σύντομα. Έτσι αποφάσισε να αντεπιτεθεί στους Τσάνκας αφού είχε καλυμμένα τα νώτα του. Πρώτα κατέλαβε τις περιοχές Σόρας και Βίλκας και ύστερα από δυο μάχες κατάφερε να επιβάλλει νέα συνθήκη ειρήνης στη φυλή των Τσάνκας.
Οι επόμενες προκλήσεις
Ανάμεσα στα έτη 1441 και 1450 ο Πατσακούτι Ίνκα έστειλε τον στρατηγό Κάπακ Γιουπάνκι (Κέτσουα: Qhapaq Yupanki), που ήταν αδερφός του και συνονόματος με τον παλαιό αυτοκράτορα των Ίνκας, στα νότια σύνορα με εντολή να περάσει τον ορεινό όγκο και να εγκαθιδρύσει την επιρροή των Ίνκας στα νότια παράλια. Αυτή αποτελούσε την πρώτη επαφή των Ίνκας με ναυτικούς λαούς της Νότιας Αμερικής και πιστεύεται ότι, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πατσακούτι Ίνκα, ήταν η πρώτη απόπειρα των Ίνκας να κατασκευάσουν πλοία και να ανοιχτούν στον Ειρηνικό Ωκεανό.
thumb|left|180px|Αναπαράσταση του Πατσακούτι Ίνκα Γιουπάνκι από άγνωστο καλλιτέχνη. Η επιχείρηση έληξε με επιτυχία και ο στρατηγός Κάπακ Γιουπάνκι επέστρεφε στο Κούσκο. Στη διαδρομή όμως λεηλάτησε περιοχές που ανήκαν στους Τσάνκας παραβιάζοντας τη συνθήκη ειρήνης. Με τη σειρά τους οι Τσάνκας κατέλαβαν την περιοχή των Κόγια (ισπ. Colla) στα βόρεια της λίμνης Τιτικάκας. Ο αυτοκράτορας Πατσακούτι δυσαρεστήθηκε με αυτήν την εξέλιξη αλλά συγχώρεσε τον αδερφό του για την ανόητη πράξη του. Για να σώσει την κατάσταση ο αυτοκράτορας έπεισε τους Τσάνκας να εκστρατεύσουν από κοινού στα εχθρικά βασίλεια του βορρά ενώ διόρισε πάλι αρχηγό του εκστρατευτικού σώματος των Ίνκας, τον αδερφό του. Του έδωσε μάλιστα και μια συμβουλή, να μην προχωρήσει με το στρατό του βορειότερα της τοποθεσίας Γιαναμάγιο (ισπ. Yanamayo).
Στη διάρκεια της εκστρατείας δεν έλειψαν τα "θερμά επεισόδια" μεταξύ των Τσάνκας και των Ίνκας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απόφαση να δολοφονήσουν τους αξιωματικούς του στρατού των Τσάνκας. Οι τελευταίοι το πληροφορήθηκαν έγκαιρα αυτό και βάδισαν με το στρατό τους στο τροπικό δάσος βορειοανατολικά του Γιαναμάγιο με σκοπό να σώσουν τις ζωές τους. Ο Κάπακ Γιουπάνκι αρνούμενος να δεχτεί τέτοια ταπείνωση, τους κατεδίωξε πέραν του Γιαναμάγιο, κάτι που του είχε απαγορεύσει ο Πατσακούτι. Το τροπικό δάσος έκρυβε θανάσιμες παγίδες για τα, ασυνήθιστα σε τέτοιο περιβάλλον, στρατεύματα του Γιουπάνκι και έτσι ο στρατηγός αποφάσισε με έναν ελιγμό να κινηθεί βορειοδυτικά και να καταλάβει την πόλη της Καχαμάρκας, της φυλής Τσιμού. Ο Γιουπάνκι άφησε φρουρά στην πόλη και βάδισε προς το Κούσκο για να αναφερθεί στον αυτοκράτορα. Οι Τσιμού όμως συγκέντρωσαν στρατό και πολιόρκησαν τη φρουρά των Ίνκας στην Καχαμάρκα όταν έφυγε ο Γιουπάνκι.
Όλες οι ενέργειες του Κάπακ Γιουπάνκι εξόργισαν τον Πατσακούτι διότι παραβίασε συνθήκη ειρήνης, αγνόησε τις εντολές του, κατέλαβε μια ουδέτερη πόλη και άνοιξε δυο μέτωπα πολέμου, με τους Τσάνκας και τους Τσιμού. Φήμες ήθελαν τον Κάπακ Γιουπάνκι να τα προκαλεί όλα αυτά για να σφετεριστεί το θρόνο του Πατσακούτι και έτσι ο αυτοκράτορας έστειλε αξιωματικούς του να τον δολοφονήσουν ώστε να μην αποτελεί πλέον απειλή, πράγμα που εκτελέστηκε με επιτυχία.
Νέοι αγώνες
Το βασίλειο των Ίνκας κινδύνευε από δυο ισχυρές φυλές, τους Τσιμού στο βορρά και τους Τσάνκας στα δυτικά. Ο Πατσακούτι είχε αντιμετωπίσει ξανά την ίδια κατάσταση στο παρελθόν, όταν οι Τσάνκας εισέβαλλαν από τα δυτικά και ο πατέρας με τον αδερφό του από τα ανατολικά.
Έτσι χρησιμοποίησε μια παρεμφερή τακτική με εκείνη που χρησιμοποίησε τότε. Συγκέντρωσε όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις και τις χώρισε σε δυο στρατεύματα. Το ένα το έθεσε υπό τη διοίκηση του Τούπακ Ίνκα Γιουπάνκι, που ήταν δευτερότοκος γιος του, την οποία την έστειλε στα δυτικά εναντίον των Τσάνκας ενώ τη δεύτερη στρατιά την ανέλαβε ο ίδιος ο Πατσακούτι με τον πρωτότοκο γιο του και την οδήγησε στη λίμνη Τιτικάκα ώστε να την απελευθερώσει από τους Τσάνκας και να καλύψει τα νώτα του.
Ο σωστός σχεδιασμός της επιχείρησης δικαίωσε τον Πατσακούτι διότι η νότια στρατιά απελευθέρωσε τους Κόγια στην Τιτικάκα και υπέταξε τους Λουπάκα. Αντίστοιχα ο γιος του Τούπακ Ίνκα κατάφερε να υποτάξει οριστικά τους Τσάνκας ενώ αργότερα κατευθύνθηκε προς το βορρά και έλυσε την πολιορκία της πόλης Καχαμάρκα. Στη συνέχεια οδήγησε το στρατό του εναντίον της πόλης Τσαν Τσαν, που ήταν πρωτεύουσα των Τσιμού. Αφού την υπέταξε και αυτή κατευθύνθηκε προς τα νότια και υπέταξε και όλες τις πόλεις σε όλα τα νότια παράλια έως την πόλη Πατσακάμακ.
Ανσυγκρότηση του βασιλείου
Καθώς η αυτοκρατορία επεκτείνονταν εδαφικά ήταν επιτακτική ανάγκη και ο στρατός να μεγαλώσει αριθμητικά αλλά ούτε αυτό δεν έφτανε. Έπρεπε και οι υποταγμένοι λαοί να αισθανθούν ως μέλος της αυτοκρατορίας και όχι ως υποβαθμισμένοι πολίτες. Έτσι, ο Πατσακούτι, επέβαλε την γλώσσα Κέτσουα ως επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας. Η επιλογή της γλώσσας δεν ήταν τυχαία καθώς οι Ίνκας εθνολογικά ανήκαν στην οικογένεια Κέτσουα, μαζί με τις φυλές γύρω από το Κούσκο. Με αυτό το σχέδιο, μπορούμε να πούμε, ότι ο Πατσακούτι προσπάθησε και ως ένα βαθμό το πέτυχε, να "εκ-κετσουανίσει" τους λαούς της αυτοκρατορίας του. Ήθελε με αυτό το τρόπο να πετύχει να θυμίσει στους γείτονες λαούς ότι είναι συγγενικά φύλα ώστε να τροφοδοτήσουν το στρατό του Πατσακούτι με νέους στρατιώτες. Ταυτόχρονα όμως έδωσε στους άλλους λαούς να καταλάβουν ότι αποτελούν και αυτοί μέρος της ίδιας αυτοκρατορίας αλλά και ότι μοιράζονταν τις ίδιες ανησυχίες με τους άλλους λαούς ως υπηκόοι.
Εκτός από τον διαχωρισμό των ομάδων για το Κούσκο έκανε και άλλα ζωτικά έργα όπως τη δημιουργία καναλιών στους ποταμούς Ουκαγιάλι (ισπ. Ucayali), Ουατανάι και Τουλυμάγιο (Κέτσουα: Huakaqiali, Huatanay και Tulumayo αντίστοιχα) για να εμποδίσει τις συχνές πλημμύρες στην περιοχή ενώ ταυτόχρονα μπόρεσε να δώσει στους καλλιεργητές περισσότερες καλλιεργήσιμες γαίες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο επεκτάσεις και μετεγκατάστασεις ορισμένων φυλών ή ομάδων, κυρίως για την τόνωση ορισμένων αραιοκατοικημένων περιοχών, ο Πατσακούτι έκτισε αρκετές πόλεις ενώ κορυφαίο παράδειγμα για τη σημασία που έδινε στην ορθή δόμηση των πόλεων αποτελεί το Μάτσου Πίτσου που κτίστηκε επί ημερών του και συγκεκριμένα το 1460. Στην πόλη έχουν βρεθεί οργανωμένοι τομείς εργασίας, αποθήκευσης, λατρείας και μελέτης που εξυπηρετούσαν καλύτερα το διοικητικό προσωπικό, τους κατοίκους και τους εργάτες.
Διαδοχή
thumb|300px|right|Άγαλμα του Πατσακούτι Ίνκα Γιουπάνκι στην κεντρική πλατεία του Αγκουας Καλιέντες, στο [[Περού.]] Ο Πατσακούτι ήταν τριτότοκος γιος του αυτοκράτορα Βιρακότσα και ανέβηκε στο θρόνο χάρις σε μια στρατιωτική και πολιτική συγκυρία αλλά ήταν ιδιαίτερα διορατικός και μπορούσε να καταλάβει τις ανάγκες της αυτοκρατορίας πέρα από πρωτόκολλα και παραδόσεις. Ο Πατσακούτι είχε δυο γιους, τον πρωτότοκο Αμάρου Γιουπάνκι (Κέτσουα: Amaru Yupanqui) ο οποίος όμως ήταν φιλήδονος και ανίκανος να διοικήσει και τον δευτερότοκο Τούπακ Ίνκα Γιουπάνκι (Κέτσουα: Tupaq Inka Yupanki) ο οποίος είχε ήδη δείξει την αξία του ως πολεμιστής και διοικητής στρατιωτών με επιτυχία.
Έτσι ο σώφρων αυτοκράτορας για να αποφύγει διενέξεις και για να διατηρήσει τη συνοχή του βασιλείου που έχτισε, παραιτήθηκε από το θρόνο υπέρ του Τούπακ Ίνκα Γιουπάνκι το 1471.
Υστεροφημία
Ο Πατσακούτι πριν αναρριχηθεί στο θρόνο της αυτοκρατορίας, διετέλεσε επιτυχημένα στρατηγός του πατέρα του και χάρισε σημαντικές νίκες στην αυτοκρατορία. Άλλωστε για αυτό το λόγο οι δυο στρατηγοί πρόσφεραν σε αυτόν το στέμμα των Ίνκας. Ένα ακόμα στοιχείο ήταν ότι δεν έθετε τον εαυτό του επικεφαλής των στρατιών που έστελνε διότι πίσω από κάθε καλά οργανωμένη εκστρατεία αυτός ήταν που είχε χαράξει το σχέδιο και τη γραμμή στην οποία θα κινούνταν. Με αυτά στο νου, οι ιστορικοί της Νότιας Αμερικής τον ονόμασαν "Ναπολέων των Άνδεων" ενώ το όνομα του έχει ταυτιστεί με την ανεξαρτησία του Περού και ο ίδιος θεωρείται πλέον εθνικός ήρωας της χώρας. Η δυναμικότητα του χαρακτήρα αλλά και η ενωτική πολιτική του πρώην προέδρου του Περού Αλεχάνδρο Τολέδο θύμισε στους σύγχρονους Περουβιανούς τον ισχυρό ένατο αυτοκράτορα των Ίνκας και για αυτό ο Τολέδο ονομάστηκε από το πλήθος "Πατσακούτι".
Πηγές
Π
Ερυσίχθονας ο γίγας
Με το όνομα Ερυσίχθονας αναφέρεται στην αρχαία ελληνική μυθολογία, εκτός των άλλων, και ένας από τους Γίγαντες, ο οποίος απεικονίζεται στο περίφημο διάζωμα του ναού της Περγάμου. Υπάρχει μία μερική ταύτιση αυτού του προσώπου με τον Ερυσίχθονα τον Θεσσαλό, καθώς ο ποιητής Καλλίμαχος ονομάζει τους συντρόφους του δεύτερου «ανδρογίγαντες».
Πηγές
Ερυσιχθονας ο γιγα
Αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου
Το αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου (αγγλικό ακρωνύμιο AWACS) είναι ένα αεροσκάφος σχεδιασμένο για την ανίχνευση άλλων αεροσκαφών, πλοίων και οχημάτων σε μεγάλες αποστάσεις και για την εκτέλεση ελέγχου και διοίκησης, διευθύνοντας πλήγματα μαχητικών και επιθετικών αεροσκαφών σε περιοχές που διεξάγονται μάχες. Τέτοια αεροσκάφη μπορούν επίσης να εκτελούν αναγνωριστικές πτήσεις. Τα αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου χρησιμοποιούνται τόσο σε αμυντικές όσο και σε επιθετικές επιχειρήσεις.
Επιπροσθέτως, μπορούν να ανιχνεύσουν άλλα αεροσκάφη σε αποστάσεις που ξεπερνούν τα 400 χιλιόμετρα, αποστάσεις δηλαδή που ξεπερνούν την εμβέλεια των περισσοτέρων πυραύλων επιφανείας-αέρος. Ένα αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου μπορεί πετώντας στα 30.000 πόδια να καλύψει μια περιοχή 312.000 χλμ2. Δηλαδή τρία τέτοια αεροσκάφη αρκούν για την κάλυψη ολόκληρης της Κεντρικής Ευρώπης.
Ερυσίχθονας ο Θεσσαλός
μικρογραφία|Ο Ερυσίχθονας πουλά την κόρη του, Μήστρα, χαρακτικό του [[Γιόχαν Βίλχελμ Μπάουρ.]] Ο Ερυσίχθονας ο Θεσσαλός ήταν μυθικός γιος του Μυρμιδόνα ή του Τρίοπα και εγγονός του θεού Ποσειδώνα.
Ο Ερυσίχθονας ήταν γνωστός για την ασέβειά του. Μια ημέρα πήρε μαζί του 20 δούλους του και πήγε στο άλσος που είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί στη θεά Δήμητρα. Εκεί διέταξε τους δούλους να κόψουν τα δέντρα για να μπορέσει να χτίσει εκεί παλάτι στο οποίο θα γλεντούσε με τους φίλους του. Ανάμεσα στα άλλα δέντρα βρισκόταν και μία πανύψηλη λεύκα που ήταν το αγαπημένο δέντρο της Δήμητρας. Γύρω από τη λεύκα αυτή οι Δρυάδες Νύμφες έψελναν τα όμορφα τραγούδια τους και χόρευαν τους μαγικούς χορούς τους. Ο ασεβής Ερυσίχθονας δεν σταμάτησε το καταστρεπτικό του έργο ούτε μπροστά στο ιερό αυτό δέντρο. Με την πρώτη όμως τσεκουριά που του έδωσε παρουσιάσθηκε ενώπιόν του η ιέρεια της Δήμητρας Νικίππη, που δεν ήταν παρά η ίδια η θεά μεταμορφωμένη. Η ιέρεια προσπάθησε να σταματήσει το κόψιμο των δέντρων, αλλά ο Ερυσίχθονας την απείλησε με την αξίνα του. Η θεά τότε πέταξε τη μεταμφίεση της ιέρειας και εμφανίσθηκε με όλη της τη θεϊκή μεγαλοπρέπεια. Οι δούλοι σκόρπισαν από δω και από κει, και ήταν έτοιμοι να πεθάνουν από τον φόβο τους. Η Δήμητρα όμως τους λυπήθηκε και τους άφησε να φύγουν χωρίς να τους βλάψει, ενώ τον ασεβή Ερυσίχθονα τον τιμώρησε με ακράτητη πείνα.
Από τη στιγμή εκείνη ο Ερυσίχθων άρχισε να τρώει ό,τι έβρισκε μπροστά του. Αφού έφαγε ό,τι φαγώσιμο βρισκόταν στο σπίτι του και όλα του τα ζώα, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις προσφορές από τους βωμούς. Οι δυστυχισμένοι οι γονείς του δεν ήξεραν πώς να τον βοηθήσουν. Ο πατέρας του κατέφυγε στον Ποσειδώνα, ο οποίος όμως ήταν εξίσου ανίκανος να θεραπεύσει τον εγγονό του από το κακό που τον βρήκε. Στο μεταξύ ο Ερυσίχθονας βασανιζόταν όλο και περισσότερο από την πείνα. Πούλησε την κόρη του Μήστρα για να αγοράσει τρόφιμα. Αλλά η Μήστρα, που ήταν μάγισσα, επέστρεψε στο σπίτι της και παρεκάλεσε και πάλι τον Ποσειδώνα. Ο θεός, μη μπορώντας να βοηθήσει τον Ερυσίχθονα, έδωσε στη Μήστρα την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε διάφορα ζώα και να ξεφεύγει από τον πατέρα της. Μία εκδοχή αναφέρει ότι η Μήστρα, από δική της πρωτοβουλία, εκμεταλλεύθηκε το χάρισμα της μεταμορφώσεως για να πουλιέται ως δούλα συνεχώς και να βοηθά έτσι τον πατέρα της. Αλλά στο τέλος, ο Ερυσίχθονας, μη έχοντας να φάει τίποτα πια, άρχισε να τρώει το ίδιο του το κρέας μέχρι που πέθανε.
Με τον μύθο του Ερυσίχθονα ασχολήθηκαν πολλοί αρχαίοι ποιητές και μυθογράφοι, όπως ο Καλλίμαχος στον έκτο του ύμνο προς τη Δήμητρα, ο Λυκόφρων, ο Νίκανδρος και ο Οβίδιος.
Πηγές
Ερυσιχθονας ο Θε Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Τομπάζης ΙΙ (κορβέτα)
Η κορβέτα Τομπάζης ΙΙ / C89, F89, Κ216 τύπου "Flower" πρώην ‘HMS Tamaris’ κατασκευάσθηκε το 1941 στα ναυπηγεία Fleming and Perguson της βόρειας Ιρλανδίας. Παρελήφθη από το βρετανικό ναυτικό τον Νοέμβριο του 1943 μαζί με το ‘Κριεζής II’ στο ναύσταθμο του Τσάταμ της Αγγλίας. Συμμετείχε σε συνοδείες νηοπομπών στον Ατλαντικό, σε όλες τις αποβάσεις της νότιας Γαλλίας και στην απόβαση της Νορμανδίας.
Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Αποστόλης ΙΙ, Κριεζής ΙΙ και Σαχτούρης ΙΙ.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Βόμβα βυθού
right|thumb|200px|Βόμβα βυθού Mark IX στο Μουσείο υποβρυχίων USS Pampanito του Σαν Φρανσίσκο Η βόμβα βυθού είναι ναυτικό όπλο το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρέως κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο.
Γενικά
Χρησιμοποιούνταν κυρίως από αντιτορπιλικά και καταδρομικά με σκοπό την καταστροφή υποβρυχίων. Επρόκειτο για ένα δοχείο γεμάτο εκρηκτικά και εφοδιασμένο με έναν πυροσωλήνα ρυθμισμένο ώστε να προκαλέσει έκρηξη σε προκαθορισμένο βάθος. Η βόμβα ριπτόταν είτε από ειδικό καταπέλτη βομβοβόλο είτε κυλιόμενη από ειδική εξέδρα, μονή ή διπλή που φέρονταν στη πρύμνη των πλοίων.
Σκοπός της βόμβας βυθού ήταν να προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά που θα έβγαζε εκτός ενέργειας το εντοπισμένο προηγουμένως αντίπαλο υποβρυχίο, μέχρι ακόμη και τη βύθισή του αν δεν αναγκαζόταν σε ανάδυση. Κατά τη σύγχρονη εποχή βρίσκονται σε χρήση νεότερα και αποτελεσματικότερα οπλικά συστήματα όσον αφορά τον ανθυποβρυχιακό πόλεμο.
Ιστορία όπλου
Οι βόμβες βυθού επινοήθηκαν το 1916 και χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τους Άγγλους σε ναυτικές επιχειρήσεις, στις αρχές του 1917, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που χαρακτηρίστηκαν ως λίαν αποτελεσματικό όπλο. Χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα τόσο από ελαφρά σκάφη σχεδόν όλων των τύπων καθώς και από αεροπλάνα της ναυτικής συνεργασίας ειδικότερα στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά των γερμανικών υποβρυχίων.
Γενικά οι βόμβες βυθού μέχρι την εμφάνιση των αυτοπροωθούμενων βλημάτων αποτέλεσαν το μοναδικό όπλο βαλλόμενο κατά των υποβρυχίων, που έπλεαν εν καταδύσει σε μεγάλα βάθη. Οι βόμβες βυθού αρχικά περιείχαν κάποια ποσότητα εκρηκτικής ύλης, κυρίως τρινιτροτολουόλη, η οποία εκρηγνυομένη σε ορισμένο βάθος δημιουργούσε βίαιο ωστικό κύμα που μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές ζημιές ή και καταστροφή κινούμενου πλησίον της έκρηξης υποβρυχίου συνθλίβοντας τα τοιχώματά του. Η βόμβα βυθού είχε κυλινδρικό σχήμα (βαρελάκι), της οποίας το 70 - 80% του βάρους της ήταν η εκρηκτική ύλη και παράγονταν σε διάφορα μεγέθη. Το επιθυμητό βάθος της έκρηξης καθοριζόταν εκ των προτέρων από μία ρυθμιστική βαλβίδα πίεσης (υδροστατική) που φέρονταν σε μία από τις ακριανές πλευρές της. Η φιλοσοφία του όπλου δεν ήταν να πετύχει το υποβρύχιο (που μπορούσε να συμβεί μόνο συμπτωματικά), αλλά να εκραγεί πλησίον αυτού.
Βολή βόμβας βυθού
Οι βόμβες βυθού βάλλονταν από τα πλοία επιφανείας κατά δύο τρόπους είτε ριπτόμενες από τη πρύμνη των πλοίων κυλιόμενες επί σιδηροτροχιάς, είτε με εκσφενδόνιση από ειδικό καταπέλτη βομβοβόλο μικρής σχετικά ολκής.
Ρίψη βομβών βυθού
Στη πρώτη περίπτωση οι βόμβες βυθού φέρονται στην πρύμνη του σκάφους (αντιτορπιλικού, κανονιοφόρου, ναρκοθέτιδας) επί μίας ή δύο παράλληλων, (μία ανά πλευρά), ελαφρά κεκλιμένων εξέδρων μετά μικρών σιδηροτροχιών στις οποίες συγκρατούνταν οι βόμβες, έκαστη μεμονωμένα, με μηχανισμό. Ο μηχανισμός αυτός συνδέεται με τη Γέφυρα του Πλοίου, απ΄ όπου αποδεσμεύονταν μία, ή δύο, ή και όλες μαζί οι βόμβες, όπου στη συνέχεια ολισθαίνοντας  ρίπτονταν στη θάλασσα.
Η ρίψη των βομβών βυθού από την πρύμνη παρουσιάζει το πλεονέκτημα της ταχύτερης ρίψης μεγάλου αριθμού βομβών εντός ελάχιστου χρόνου χωρίς να απαιτούνται ιδιαίτεροι χειρισμοί του βάλλοντος πλοίου, ή αλλαγή πορείας. Ο τρόπος αυτός επειδή γίνονταν σχετικά με αυτόματο μηχανισμό δεν απαιτούσε την παρουσία προσωπικού βολής. Παρουσίαζε όμως ένα σπουδαίο μειονέκτημα. Δεν μπορούσε να γίνει χρήση από βραδυκίνητα πλοία, διότι διέτρεχαν τον κίνδυνο να υποστούν και αυτά βλάβη και μάλιστα στο σύστημα πηδαλιουχίας, αν δεν είχαν επαρκώς απομακρυνθεί από το σημείο της έκρηξης. (Σημειώνεται ότι η ολισθαίνουσα βόμβα βυθού κατά τη ρίψη της είχε ομοίως την ταχύτητα του φορέα της, δηλαδή του πλοίου). Έτσι κατ΄ εξαίρεση από σχετικά βραδυκίνητα πλοία γίνονταν ρίψεις βομβών βυθού από τη πρύμνη πλην όμως αυτές ήταν μικρές, μέτριας εκρηκτικής ισχύος.
Γενικά τέτοια μέθοδο βολής μεγάλων βομβών βυθού επιχειρούσαν κυρίως εύδρομα αντιτορπιλικά και οι φρεγάτες, όπου πριν οι βόμβες εκραγούν αυτά είχαν ήδη απομακρυνθεί. Στα βραδυκίνητα σκάφη που ήταν ειδικά διασκευασμένα για συνοδεία νηοπομπών ή καταδίωξης, ακόμη και υπό επιτάκτων αλιευτικών  η βολή μεγάλων βομβών γίνονταν μόνο δι΄ εκτίναξης.
Εκτόξευση βομβών βυθού
Στη δεύτερη περίπτωση οι βόμβες βυθού εκσφενδονίζονταν σε απόσταση 15 – 20 μέτρων με ιδιότυπους καταπέλτες βομβοβόλους (εκτοξευτήρες). Οι χρησιμοποιούμενοι από το αγγλικό βασιλικό ναυτικό τέτοιοι καταπέλτες ήταν τύπου «Θόρνυκροφτ» (Thornycroft). Η βόμβα φερόταν, μία κάθε φορά, σε ειδική κοίλη υποδοχή της οποίας το στέλεχος εισερχόταν στο σωλήνα του εκτοξευτήρα. Ο σωλήνας του εκτοξευτήρα, προκειμένου να μη είναι βίαιη η εκ της ανάφλεξης της εκρηκτικής ύλης, πρόωση της βόμβας, αποτελείτο από δύο συγκοινωνούντες σωλήνες. Ο μικρότερος εξ αυτών έφερε την εκρηκτική ύλη στον οποίο γινόταν η ανάφλεξη και ο μεγαλύτερος, ο οποίος υποβάσταζε το στέλεχος της υποδοχής της βόμβας το οποίο και εκσφενδονιζόταν μαζί με τη βόμβα.
Διασπορά βομβών βυθού
Γενικά η επίθεση με βόμβες βυθού γίνεται είτε από ένα ή περισσότερα πλοία ταυτοχρόνως. Και αν μεν είναι ένα, τότε αυτό πλέει κυκλικά (σπειροειδώς) ξεκινώντας από το σημείο εντοπισμού του εχθρικού υποβρυχίου, ρίπτοντας ανά αποστάσεις τις βόμβες ρυθμιζόμενες να εκραγούν σε διαφορετικά βάθη. Αν πρόκειται για δύο ή περισσότερα βάλλοντα πλοία τότε αυτά εκτελούν παράλληλες πορείες βάλλοντας ανά αποστάσεις ομοίως οπότε ολόκληρη η θαλάσσια έκταση κυριολεκτικά σπέρνεται από βόμβες ρυθμιζόμενες να εκραγούν σε διαφορετικά βάθη. Σημειώνεται ότι έναντι της βόμβας βυθού το υποβρύχιο δεν διαθέτει κανένα ενεργό σύστημα αντίστασης (αντίμετρο) εκτός της φυγής ή της κατάδυσής του σε μεγαλύτερα βάθη.
Ιστορικά στοιχεία
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω οι βόμβες αυτές επινοήθηκαν το 1916 πλην όμως η τότε έλλειψη εκρηκτικών δεν επέτρεψε την ευρύτατη παραγωγή τους. Έτσι κατά την περίοδο εκείνη κάθε αντιτορπιλικό παραλάμβανε μόνο 4 βόμβες βυθού εκ των οποίων οι δύο περιείχαν 160 κιλά εκρηκτικής ύλης και οι άλλες δύο μόνο 65 κιλά η καθεμία.. Στο τέλος όμως του 1917 αυξήθηκε η παραγωγή και κάθε αντιτορπιλικό έφερε πλέον 20 – 30 βόμβες βυθού. Για να επέλθει η καταστροφή ενός υποβρυχίου έπρεπε μία από τις μεγαλύτερες τότε σε χρήση βόμβες να εκραγεί σε απόσταση απ΄ αυτό 5 μέτρων. Σε απόσταση 10 μέτρων προκαλούσε σοβαρές βλάβες που το εξανάγκαζαν σε ανάδυση. Σε απόσταση 15 μέτρων προκαλούσε μικρότερες ζημιές, ανάλογα του εγγύτερου σημείου. Πολλαπλασιαζόμενες όμως οι εκρήξεις σε μεγαλύτερη απόσταση προκαλούσαν εξίσου σοβαρές ζημιές.
Το 1917 κατασκευάστηκαν και διανεμήθηκαν οι ειδικοί καταπέλτες που μπορούσαν να βάλλουν (εκτινάξουν) αυτές σε απόσταση ακόμα και 40 μέτρων. Πρώτη φορά που εφοδιάσθηκαν αεροπλάνα με βόμβες βυθού ήταν το 1940 και συγκεκριμένα τα αεροπλάνα της Βρετανικής "Παράκτιας Διοίκησης". Οι από αέρος ριπτόμενες βόμβες βυθού ήταν παρόμοιες μ΄ εκείνες των πλοίων με ελάχιστες τροποποιήσεις κελύφους ώστε να λαμβάνουν κάθετη θέση μειώνοντας έτσι την επιφάνεια κρούσης με την επιφάνεια της θάλασσας. Κατά τη διάρκεια του Β Π.Π. οι βόμβες βυθού τελειοποιήθηκαν σημαντικά. Τον Φεβρουάριο του 1942 άρχισε η παραγωγή των εκτοξευτών «Θόρνυκροφτ» μεγάλης ολκής και ο εφοδιασμός των πολεμικών πλοίων. Τον επόμενο μήνα τα πλοία συνοδείας εφοδιάζονταν με βόμβες βυθού ενός τόνου, ενώ τον Απρίλιο του ίδιου έτους άρχισε η παραγωγή βομβών βυθού με νέα εκρηκτική ύλη, λεγόμενη «τόρπεξ» (torpex) με ισχύ διπλάσια της τρινιτροτολουόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Βόμβες Κατηγορία:Υποβρύχια όπλα Κατηγορία:Στρατιωτική τεχνολογία
Άντριαν Σούτιλ
Πρώτα χρόνια
Ο Σούτιλ γεννήθηκε στο Στάρνμπεργκ (Starnberg) της Γερμανίας. Οι γονείς του είναι και οι δύο μουσικοί και ονομάζονται Χόρχε και Μόνικα. Ο πατέρας του είναι Ουρουγουανός και η μητέρα του Γερμανίδα. Έχει ακόμα δύο αδελφούς, οι οποίοι ονομάζονται Ντανιέλ και Ραφαέλ αντίστοιχα. Ζυγίζει 75 κιλά και έχει ύψος 1,83 μ. Ξέρει να παίζει πολύ καλά πιάνο και μιλάει αρκετά καλά Γερμανικά, Αγγλικά, Ισπανικά και πολύ λίγα Ιταλικά.
Ξεκίνησε με καρτ το 1997 σε ηλικία 14 ετών και το 2002 εντάχθηκε στην Ελβετική Φόρμουλα Φορντ. Κέρδισε και τους 10 αγώνες του Πρωταθλήματος από την πολ ποζίσιον και κέρδισε άλλους 5 αγώνες στην Αυστριακή Φόρμουλα Μάστερς. Είναι πολύ φίλος με το Γερμανό οδηγό της Μερτσέντες Νίκο Ρόσμπεργκ.
Φόρμουλα Μπε Εμ Βε και Φόρμουλα 3
Το 2003 ο Σούτιλ εντάχθηκε στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα Μπε Εμ Βε, όπου τερμάτισε στην 6η θέση χωρίς όμως καμία νίκη. Το 2004 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Φόρμουλα 3 με την ομάδα του Κόλιν Κόουλς. Παρ' όλο που τερμάτισε εντός βαθμολογούμενων θέσεων σε δύο μόνο αγώνες, κάτι έλεγε πως η σχέση του με τον Κόουλς στο μέλλον θα ήταν πολύ καλή. Στον τελευταίο αγώνα του Πρωταθλήματος πήγε στην ASM Formula 3.
Το 2005 ο Σούτιλ παρέμεινε στην ASM Formula 3 όπου είχε για ομόσταυλο το Βρετανό Λιούις Χάμιλτον. Ο Χάμιλτον κέρδισε περισσότερους αγώνες απ' το Σούτιλ, αλλά ο Γερμανός ήταν γρηγορότερος και μόνος αντίπαλος του Βρετανού τόσο σ' αυτό το Πρωτάθλημα όσο και στο Μάλμπορο Μάστερς της Φόρμουλς 3 στο Ζάντβορτ της Ολλανδίας. Στους τελευταίους δυο αγώνες της χρονιάς, ο Σούτιλ δεν πήρε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Φόρμουλα 3 του 2005 καθώς εντάχθηκε στη Γερμανική ομάδα Α1 για το Πρωτάθλημα Α1 Γκραν Πρι. Πήρε μέρος με την ομάδα αυτή σε τρεις αγώνες, οι οποίοι έγιναν σε Πορτογαλία, Αυστραλία και Ντουμπάι και το καλύτερο αποτέλεσμά του ήταν δυο 12ες θέσεις. Το 2006 ο Σούτιλ το πέρασε στην Ιαπωνία, όπου κέρδισε το Ιαπωνικό Πρωτάθλημα Φόρμουλα 3. Για όλη τη χρονιά έδειξε μεγάλη ενεργητικότητα.
2006(Μίντλαντ Φόρμουλα 1)
Τον Ιανουάριο του 2006 ο Σούτιλ εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 και συγκεκριμένα στη Μίντλαντ Φόρμουλα 1. Ήταν ο 3ος οδηγός της ομάδας στα Γκραν Πρι Ευρώπης, Γαλλίας και Ιαπωνίας. Λίγο πριν το Γκραν Πρι Γερμανίας του 2006, η ομάδα πουλήθηκε στην Ολλανδική εταιρεία Spyker Cars και μετά το Γκραν Πρι Τουρκίας ανακοινώθηκε πως το 2007 θα ονομαζόταν Σπάικερ Μίντλαντ Φόρμουλα 1 και θα έτρεχε υπό Ολλανδική σημαία. Οι διοικούντες την ομάδα αποφάσισαν λοιπόν να διατηρήσουν τον έναν απ' τους οδηγούς της, τον Κρίστιαν Άλμπερς, ο οποίος είναι Ολλανδός και στο δεύτερο μονοθέσιο να βάλουν το Σούτιλ.
2007(Σπάικερ Μίντλαντ Φόρμουλα 1)
Το 2007 ο Σούτιλ έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 ως επίσημος οδηγός αγώνων με τη Σπάικερ Μίντλαντ Φόρμουλα 1. Στο Γκραν Πρι Ιαπωνίας εκείνης της χρονιάς πήρε τον 1ο του βαθμό, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός βαθμός της ομάδας ως Σπάικερ Μίντλαντ Φόρμουλα 1. Μετά το τέλος του Πρωταθλήματος του 2007, η ομάδα πουλήθηκε στον Ινδό μεγαλοεπιχειρηματία Βιτζάι Μαλία και μετονομάσθηκε σε Φορς Ίντια, όνομα το οποίο έχει μέχρι σήμερα, με τη διαφορά πως από τις αρχές του 2013 υπάρχει σ' αυτό και ο όρος Σαχάρα, καθώς από τότε είναι μέτοχος σ' αυτήν και ο επιχειρηματίας Σουμπέρτα Ρόι Σαχάρα.
2008-2011(Φορς Ίντια) και 2013(Σαχάρα Φορς Ίντια)
Το 2008 ο Μαλία αποφάσισε να διατηρήσει το Σούτιλ και στο 2ο μονοθέσιο να βάλει τον Ιταλό Τζιανκάρλο Φιζικέλα. Μετά το Γκραν Πρι Βελγίου του 2009, ο Φιζικέλα, ο οποίος έδωσε στην ομάδα τους 8 1ους της βαθμούς ως Φορς Ίντια, έφυγε για τη Ferrari και τη θέση του πήρε ο επίσης Ιταλός Βιταντόνιο Λιούτσι, ο οποίος μέχρι τότε εκτελούσε χρέη δοκιμαστή και αναπληρωματικού οδηγού. Στο Γκραν Πρι Ιταλίας που ακολούθησε, ο Σούτιλ έδωσε άλλους 5 και η ομάδα για το 2009 έμεινε με αυτούς τους 13 βαθμούς. Ο Σούτιλ έμεινε σε κείνη την ομάδα μέχρι το τέλος του 2011 και έδωσε μια ικανοποιητική ποσότητα βαθμών. Το 2012 μετά την αντικατάστασή του από το συμπατριώτη του Νίκο Χούλκενμπεργκ, έμεινε εκτός Φόρμουλα 1 και την επόμενη χρονιά μετά τη μετακίνηση του Χούλκνμπεργκ στη Ζάουμπερ Φόρμουλα 1, επανήλθε στην ίδια ομάδα, η οποία όπως είπαμε και πιο πάνω, από τότε έχει στο όνομά της και τον όρο Σαχάρα, δηλαδή ονομάζεται Σαχάρα Φορς Ίντια. Τόσο το 2011 όσο και το 2013 στο 2ο μονοθέσιο της ομάδας βρισκόταν ο Σκωτσέζος Πολ Ντι Ρέστα.
2014 (Ζάουμπερ Φόρμουλα 1)
Το 2014 ο Χούλκενμπεργκ επέστρεψε στη Σαχάρα Φορς Ίντια και ο Σούτιλ πήγε εκεί όπου ήταν αυτός το 2013, δηλαδή στη Ζάουμπερ Φόρμουλα 1. Μέχρι τώρα τόσο αυτός όσο και ο Μεξικανός Εστέμπαν Γκουτιέρες ο οποίος βρίσκεται στο 2ο μονοθέσιο της ομάδας, δεν έχουν πάρει ούτε ένα βαθμό. Στις 5 Νοεμβρίου του 2014 η επικεφαλής της Ζάουμπερ Μονίσα Κάλτενμπορν ανακοίνωσε επίσημα πως το 2015 κανένας από αυτούς τους οδηγούς δε θα βρίσκεται εκεί καθώς τα μονοθέσιά της θα οδηγούν ο 24χρονος Σουηδός Μάρκους Έρικσον και ο 22χρονος Βραζιλιάνος Φελίπε Νασρ.
Ο τραυματισμός του Λουξεβουργιανού επιχειρηματία Έρικ Λουξ στο λαιμό απ' το Σούτιλ μετά το τέλος του Γκραν Πρι Κίνας του 2011
Μετά το τέλος του Γκραν Πρι Κίνας του 2011, το οποίο έλαβε χώρα στις 17 Απριλίου του έτους εκείνου, ο Σούτιλ πήγε στο πάρτι το οποίο έκανε ο Βρετανός οδηγός της Μακλάρεν Λιούις Χάμιλτον για να γιορτάσει την 1η νίκη του στο πρωτάθλημα σ' ένα νυχτερινό κέντρο της Σανγκάης. Εκεί έτυχε να βρίσκεται κι ο Λουξεμβουργιανός διευθύνων σύμβουλος της ομάδας Lotus Renault Έρικ Λουξ. Κάποια στιγμή ο Σούτιλ εκνευρίστηκε κι ήρθε στα χέρια με το Λουξ. Ο καβγάς σε λίγο είχε ανάψει και στο τέλος ο Σούτιλ έσπασε ένα ποτήρι σαμπάνιας και τραυμάτισε το Λουξ στο πίσω μέρος του λαιμού. Φυσικά ο Λουξ έκανε μήνυση εναντίον του Σούτιλ. Η υπόθεση εκδικάστηκε σ' ένα δικαστήριο στο Μονακό στις 16 Ιανουαρίου του 2012 το οποίο έκρινε το Σούτιλ ένοχο και του επέβαλε ποινή φυλάκισης 18 μηνών και ακόμα τον υποχρέωσε να καταβάλλει στο Λουξ αποζημίωση ύψους 200,00 Ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Μελάνθιος ο Σικυώνιος
Ο Μελάνθιος ο Σικυώνιος ήταν επιφανής αρχαίος Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στη Σικυώνα και δραστηριοποιήθηκε κατά το δεύτερο ήμισυ του 4ου π.Χ. αιώνα. Υπήρξε μαθητής του Παμφίλου της Αμφιπόλεως και αποτελεί χαρακτηριστικό αντιπρόσωπο της σχολής ζωγραφικής της Σικυώνος.
Αναφέρεται, μαζί με τον Απελλή από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο ανάμεσα στους μεγάλους ζωγράφους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μόνο τέσσερα χρώματα (Πλίνιος, Naturalis Historiae, XXXV, 50) και επαινείται για τις ιδιοφυείς συνθέσεις του (Πλίνιος, Naturalis Historiae, XXXV, 80). Πιστεύεται ότι είναι ο δημιουργός του πρωτότυπου έργου (τοιχογραφία ή πίνακας), το οποίο αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία του ψηφιδωτού στην "οικία της Ελένης" στην Πέλλα, το οποίο σήμερα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας και αναπαριστά σκηνή κυνηγιού από τον Αλέξανδρο και τον Ηφαιστίωνα.
Πηγή
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Vision Valley
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Craig Nicholls
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Τζορτζ Έντουϊστλ
Ο Τζορτζ Έντουαρντ Έντουϊστλ ήταν Γενικός Διευθυντής του BBC κατά το έτος 2012, διαδεχόμενος τον Μαρκ Τόμσον. Έπειτα από σταδιοδρομία σε ειδησιογραφικά περιοδικά, ο Έντουϊστλ προσλήφθηκε στο BBC Τηλεόραση το 1989 και έγινε παραγωγός κυρίως πολιτικών προγραμμάτων. Έγινε διευθυντής του BBC Vision και Γενικός Διευθυντής στις 17 Σεπτεμβρίου του 2012.
Ο Έντουϊστλ παραιτήθηκε από το αξίωμα του Γενικού Διευθυντή στις 10 Νοεμβρίου του 2012, έπειτα από από μία διαμάχη που είχε με την εκπομπή Newsnight, η οποία ψευδώς έμπλεξε τον Λόρδο McAlpine σε σκάνδαλο παιδικής κακοποίησης στη Βόρεια Ουαλία. Η παραίτησή του έγινε έπειτα από 54 μέρες στη θέση του Γενικού Διευθυντή, η οποία είναι η μικρότερη θητεία στην ιστορία του BBC.
Πρώτα χρόνια
Ο Έντουϊστλ γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου του 1962 και είναι γιος του Φιλίππου και της Γουέντι Έντουϊστλ. Μορφώθηκε σε σχολείο του Δυτικού Γιορκσάιρ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ντάρχαμ στην πόλη του Ντάρχαμ στην νοτιοανατολική Αγγλία, απ' όπου πήρε πτυχίο στη Φιλοσοφική και στην Πολιτική, το 1983.
Μπία (όνομα)
Μπία, ελληνικό γυναικείο προσωπικό όνομα (όνομα βαφτιστικό).
Τζορτζ Έντουϊστλ
Εκδότης
Από το 1984 μέχρι το 1989, ο Έντουϊστλ εργαζόταν ως συγγραφέας και συντάκτης στα περιοδικά του ομίλου Haymarket Media. Ειδικότερα εργάστηκε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού New HiFi Sound.
Μπία (όνομα)
Συνήθως προέρχεται από αφαίρεση των πρώτων συλλαβών ονομάτων όπως Χαραλαμπία, Ευλαμπία, Ολυμπία κ.ά.
Τζορτζ Έντουϊστλ
BBC
Το 1989, ο Έντουϊστλ προσλήφθηκε στο BBC ως εκπαιδευόμενος δημοσιογράφος. Από το 1990 μέχρι το 1993, ήταν βοηθός παραγωγού στο ντοκιμαντέρ Panorama. Τον Ιανουάριο του 1993, έγινε ένας από τους παραγωγούς στην κυριακάτικη πολιτική εκπομπή του BBC One On The Record. Μεταξύ του 1993 και του 1999, κατείχε τις θέσεις του παραγωγού, βοηθού αρχισυντάκτη και αναπληρωτή συντάκτη στην εκπομπή του BBC Two Newsnight. Το 1999, έγινε ο αναπληρωματικός συντάκτης στην εκπομπή Tomorrow's World του BBC One. Ύστερα από δύο χρόνια στο τμήμα φυσικής του BBC, έγινε αναπληρωματικός συντάκτης της εκπομπής Newsnight. Κατήχε την συγκεκριμένη θέση από τις 10 Σεπτεμβρίου του 2001 μέχρι το 2004. Κατά τη διάρκεια της θητείας του η εκπομπή κέρδισε πέντε βραβεία Royal Television Society, συμπεριλαμβανομένου του καλύτερου ειδησεογραφικού προγράμματος και ήταν υποφήφια για τα βραβεία BAFTA στην κατηγορία καλύτερο ειδησεογραφικό πρόγραμμα.
Το 2004, ο Έντουϊστλ διορίστηκε ως Εκτελεστικός Σύντακτης του περιοδικού Topical Arts των BBC Two και BBC Four. Τον Νοέμβριο της ίδια χρονιάς, ίδρυσε την εκπομπή The Culture Show στο BBC Two. Το 2005, διορίστηκε ως προϊστάμενος στο Television Current Affairs του BBC. Από τον Μάιο μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007, ήταν υπηρεσιακός ελεγκτής του BBC Four στη θέση της Τζάνις Χάντλοου. Τον Ιανουαρίο του 2008, έγινε ο ελεγκτής του Knowledge Commissioning. Ήταν υπεύθυνος για την μετάδοση 1600 ωρών τηλεοπτικών προγραμμάτων στα κανάλια BBC One, Two, Three και Four κάθε χρόνο και ήταν ο κύριος ελεγκτής του διαδικτυακού μαθησιακού περιεχομενού του BBC. Στις 27 Απριλίου του 2011, έγινε Διευθυντής στο BBC Vision και ήταν υπεύθυνος για τα τηλεοπτικά κανάλια BBC One, BBC Two, BBC Three, BBC Four, BBC One HD και BBC HD και της εταιρείας παραγωγής ταινιών BBC Films.
Μπία (όνομα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Υποκοριστικά ονόματα
Τζορτζ Έντουϊστλ
Γενικός Διευθυντής του BBC
Στις 4 Ιουλίου του 2012, ο πρόεδρος του BBC Trust, Λόρδος Πάτεν, ανακοίνωσε ότι ο Έντουϊστλ θα διαδεχθεί τον Μαρκ Τόμσον στη θέση του Γενικού Διευθυντή. Πήρε το αξίωμα στις 17 Σεπτεμβρίου 2012. Ο ίδιος ο Έντουϊστλ περιέγραψε τον εαυτό του ως το «κατάλληλο πρόσωπο για τη δουλειά».
Λίγες εβδομάδες αργότερα ο Έντουϊστλ βρέθηκε στη δίνη του σκανδάλου σεξουαλικής κακοποίησης εις βάρος του Τζίμι Σάβιλ. Στις 23 Οκτωβρίου του 2012, ο Έντουϊστλ αντιμετώπισε το Culture, Media and Sport Select Committee ύστερα από από την δήλωση της εκπομπής Newsnight ότι ο Τζίμι Σάβιλ συμμετείχε σε σεξουαλική κακοποίηση, αν και ο παρουσιαστής είχε πεθάνει το 2011. Ο Έντουϊστλ κατηγορήθηκε από την Λίζα Ο'Κάρολ της The Guardian ότι μεταδίδει μη έγκυρες ειδήσεις και ότι αυτή η συμπεριφορά δεν αρμόζει σε ένα Γενικό Διευθυντή.
Ο Έντουϊστλ παραιτήθηκε από το αξίωμά του στις 10 Νοεμβρίου του 2012 έπειτα από από μία διαμάχη που είχε με την εκπομπή Newsnight, η οποία ψευδώς έμπλεκε τον Λόρδο McAlpine σε σκάνδαλο παιδικής κακοποίησης στη Βόρεια Ουαλία. Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι το Newsnight καταλάθος μετέδοσε την είδηση και ότι το έμαθε αφού μεταδόθηκε η είδηση. Ο ίδιος σχολίασε «Υπό το φως των απαράδεκτων δημοσιογραφικών προτύπων της εκπομπή Newsnight την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, έχω αποφασίσει ότι αυτό που πρέπει να κάνω είναι να παραιτηθώ από τη θέση του γενικού διευθυντή».
Προσωπική ζωή
Το 1992, ο Έντουϊστλ νυμφεύτηκε την Τζέιν Πόρτερ σε περιοχή του Λονδίνου. Έχουν ένα γιο (γεννημένος το 1992) και μία κόρη (γεννημένη το 1996).
Το 2013, ο Έντουϊστλ έγινε φοιτητής μεταπτυχιακού στο Κολέγιο Αγίας Αικατερίνης στην Οξφόρδη, μελετώντας την ιστορία του σχεδιασμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενικοί Διευθυντές του BBC
Adieu mein kleiner Gardeoffizier
Το Adieu mein kleiner Gardeoffizier (Αντίο μικρέ μου αξιωματικέ φρουράς) είναι δημοφιλές Αυστριακό τραγούδι σε στίχους και μουσική Ρόμπερτ Στολτς (Robert Stolz). Γράφτηκε ως μέρος του μιούζικαλ Die lustigen Weiber von Wien, αλλά έγινε δημοφιλές λόγω του ότι ήταν μέρος του σάουνττρακ του έργου Das Lied ist aus του 1930. Έκτοτε ερμηνεύτηκε από πολλούς καλλιτέχνες και ορχήστρες, δεδομένου ότι ξεπέρασε τα όρια της εποχικής επιτυχίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Αυστριακά τραγούδια
Ευαγόρας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευαγόρας ή Ευαγόρα αναφέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα:
Πηγές
Ευαγορας
Κατηγορία:Τρώες
Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι
Κωνσταντίνος Τζάκος
Ο dr. Κωνσταντίνος Τζάκος (C. Djakos) (1903-1984) ήταν Οφθαλμίατρος, Υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το σημαντικότερο έργο του υπήρξε η συγγραφή στα Ελληνικά της μοναδικής μέχρι τότε τετράτομης Οφθαλμολογίας (1954 – 1962) που αποτέλεσε σταθμό στην Ελληνική Οφθαλμολογία.
Γεννήθηκε στη Βήσσανη Πωγωνίου της Ηπείρου το 1903 και απεβίωσε στην Αθήνα στις 22/9/1984.
Γονείς: Μιχαήλ Τζάκος – Αθηνά Τζάκου το γένος Καμπάλιου.
Σύζυγος: Αργυρώ Διονυσίου-Τζάκου (1954-1984)