cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνική μουσική
Η επτανησιακή σχολή
Οι πρώτοι συνθέτες που θεμελιώνουν στις αρχές του 20ου αιώνα τη νεοελληνική εθνική σχολή είναι: ο Διονύσιος Λαυράγκας, ο Γεώργιος και ο Ναπολέων Λαμπελέτ, ο Μανόλης Καλομοίρης, ο Μάριος Βάρβογλης και ο Αιμίλιος Ριάδης. Η δράση τους, εκτός από το καθαρά δημιουργικό τους έργο, απλώνεται και σε άλλους σοβαρούς τομείς, όπως η μουσική εκπαίδευση, η συλλογή, μελέτη και εναρμόνιση δημοτικών τραγουδιών κ.ά. Ο Μανόλης Καλομοίρης, που εγκαταστάθηκε το 1910 οριστικά στην Αθήνα, θεωρείται ο ιδρυτής και ο οργανωτής της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής. Ο Καλομοίρης, μέσα από την αρθρογραφία του στο περιοδικό Νουμάς υποστήριζε σθεναρά τις απόψεις του για τον δημοτικισμό και για μια εθνική σχολή μουσικής στα γερμανικά ρομαντικά πρότυπα με ενσωματωμένα «ελληνικά» θέματα και μοτίβα(όπως θεωρούσε π.χ. ο Καλομοίρης το τριημιτόνιο), κατηγορώντας παράλληλα τους επτανήσιους συνθέτες - κυρίως τον Γεώργιο Λαμπελέτ και τον Σπύρο Σαμάρα - ως ατάλαντους και την ιταλική μουσική ως «εμπορική». Τις απόψεις του αυτές τις αναθεώρησε αργότερα, λίγο πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και είχε αναγνωριστεί από το ευρύ κοινό ως η σημαντικότερη προσωπικότητα της εθνικής μουσικής σχολής, έχοντας δημιουργήσει έναν σημαντικό κύκλο Ελλήνων συνθετών, με στόχο την προβολή του έργου της σχολής στο εξωτερικό. Στους συνθέτες αυτούς συμπεριλαμβάνονταν και οι: Μενέλαος Παλλάντιος, Δημήτρης Λεβίδης, Γεώργιος Σκλάβος, Πέτρος Πετρίδης, Λώρης Μαργαρίτης, Γεώργιος Πονηρίδης, Ανδρέας Νεζερίτης Αγαμέμνων Μουρτζόπουλος κ.ά.
Η ελληνική οπερέτα
Στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 1900, παράλληλα με την εμφάνιση της Εθνικής Μουσικής Σχολής, δημιουργείται και ελληνική οπερέτα. Το κοινό της Αθήνας είχε ήδη γνωρίσει τη γαλλική οπερέτα από το 1871 από περιοδεύοντα γαλλικό θίασο. Το Σεπτέμβριο του 1908 ο θιασάρχης Αντώνιος Νίκας αποφασίζει να ανεβάσει μία οπερέτα με Έλληνες εκτελεστές. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1908, έπειτα από σύντομες αλλά εντατικές πρόβες, ανεβαίνει σε ελληνική μετάφραση η οπερέτα "Μαμζέλ Νιτούς" (Mam'zelle Nitouche) του Hervé με πρωταγωνίστρια τη Ροζαλία Νίκα, και αρχιμουσικό το Θεόφραστο Σακελλαρίδη και σημειώνει εκπληκτική επιτυχία, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις ορισμένων. Γρήγορα ο ηθοποιός και θιασάρχης Ιωάννης Παπαϊωάννου (1875-1931) με τη χρηματική ενίσχυση του Φώτη Σαμαρτζή, Πατρινού δερματέμπορου, δημιουργεί τον πρώτο αποκλειστικά οπερετικό θίασο, που αφού ανεβάζει επιτυχώς πολλές γαλλικές και αυστριακές οπερέτες, στην πορεία ανεβάζει ελληνικές με πρώτη το "Σία κι αράξαμέ" (1909) του Σακελλαρίδη. Η συγκεκριμένη είναι η πρώτη ελληνική οπερἐτα, αν και συχνά, λανθασμένα, θεωρείται ως πρώτη το "Πόλεμος εν πολέμω" του Σαμάρα. Η οπερέτα κερδίζει αμέσως την αγάπη του κοινού εξ αιτίας του εύθυμου περιεχομένου της, τη ωραίας μουσικής και της χρήσης δημοτικής γλώσσας. Ακολουθούν σε λίγο ο ένας μετά τον άλλον οι θίασοι "Αφεντάκη", "Αθηναϊκή Οπερέττα", "Λαγκαδά", "Νίκα" και άλλοι.
Το δρόμο που άνοιξε ο Σακελλαρίδης ακολουθούν ο Διονύσιος Λαυράγκας ("Λήδα" 1909), ο Σπυρίδων Σαμάρας: "Πόλεμος εν πολέμω" (1914), "Πριγκήπισσα της Σασσώνος" (1915), "Κρητικοπούλα" (1916), ο Νίκος Χατζηαποστόλου: "Μοντέρνα καμαριέρα" (η πρώτη του οπερέτα, 1916) και άλλοι συνθέτες όπως οι: Ιωσήφ Ριτσιάρδης, Μάρκος Μαστρεκίνης, Ανδρέας Μαστρεκίνης, Σπυρίδων Καίσαρης, Αττίκ, Γιάννης Κομνηνός, Θεόδωρος Σπάθης, Χρήστος Χαιρόπουλος, Μίμης Κατριβάνος, Άγγελος Μαρτίνος, Γιάννης Κωσταντινίδης κ.ά. Η οπερέτα άρχισε να παρακμάζει μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1930. Οι Θεόφραστος Σακελλαρίδης και ο Νίκος Χατζηαποστόλου είναι οι κυριότεροι εκπρόσωποί της. Το πιο δημοφιλές έργο του Σακελλαρίδη είναι "Ο Βαφτιστικός" (1918) και του Χατζηαποστόλου "Οι Απάχηδες των Αθηνών" (1921).
Σημειώνουμε μερικούς από τους θρυλικούς πρωταγωνιστές της ελληνικής οπερέτας:
Μελπομένη Κολλυβά, Ροζαλία Νίκα, Έλσα Ένγκελ, Αφροδίτη Λαουτάρη, Άγγελος Χρυσομάλης,Γιάννης Στυλιανόπουλος, Ζαζά Μπριλλάντη, Μάνος Φιλιππίδης, Γιάννης Πρινέας,Κυριάκος Μαυρέας, Ζωζώ Νταλμάς, Ηρώ Χαντά, Πέτρος Κυριακός, Μιχάλης Κοφινιώτης, Ολυμπία Καντιώτου-Ριτσιάρδη, Σπύρος Μηλιάδης, Παρασκευάς Οικονόμου,Σωτηρία Ιατρίδου, Νίτσα Φιλοσόφου, Άγγελος Μαυρόπουλος, Άννα Καλουτά, Μαρία Καλουτά, Ορέστης Μακρής, Μαρίκα Κρεβατά, Λέλα Πατρικίου, Σπύρος Πατρίκιος, Μαρίκα Νέζερ, Πέτρος Επιτροπάκης, Αριστείδης Πανταζινάκος, Ανθή Ζαχαράτου
Η σύγχρονη ελληνική μουσική
Οι σημαντικότεροι Έλληνες συνθέτες σύγχρονης μουσικής μετά τον Νίκο Σκαλκώτα (χρονολογικά) ήταν οι Ιάννης Ξενάκης (1922-2001) και Γιάννης Χρήστου (1926-1970), το έργο των οποίων απέκτησε πολλούς φανατικούς θαυμαστές εντός και εκτός Ελλάδας.
Άλλοι συνθέτες που ακολουθούν στο έργο τους τις σύγχρονες μουσικές τάσεις: ο Γιάννης Α. Παπαϊωάννου, ο Γιώργος Σισιλιάνος, ο Δημήτρης Δραγατάκης, ο Γιάννης Κωνσταντινίδης (γνωστός και με το ψευδώνυμο Κώστας Γιαννίδης ως συνθέτης ελαφράς μουσικής), ο Μιχάλης Αδάμης, ο Δημήτρης Τερζάκης, ο Θόδωρος Αντωνίου, ο Γιώργος Κουρουπός, ο Κυριάκος Σφέτσας, ο Χρήστος Χατζής, ο Χάρης Ξανθουδάκης, ο Γιώργος Ζερβός,ο Παναγιώτης Κόκορας, ο Μάριος Ιωάννου Ηλία και πολλοί άλλοι, (βλέπε σχετικά και σε αρχεία της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών )
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκέψεις για την προφορική, λαϊκή, μουσική μας παράδοση
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Μουσική ανά εθνικότητα
Κύπελλο Ελλάδας υδατοσφαίρισης γυναικών 2018
Το Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης γυναικών 2017-18 ήταν η πρώτη διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και πήραν μέρος οι 8 ομάδες της Α1 κατηγορίας. Η τελική φάση διεξήχθη με τη μορφή Φάιναλ-4 στο Δημοτικό Κολυμβητήριο Καρπενησίου. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς.
Φάιναλ-φορ
Το final 4 της διοργάνωσης διεξήχθη στο Καρπενήσι στις 30 και 31 Μαρτίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στην Ελλάδα Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2018
Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας
Ο Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ (Maximilian I. Joseph, 27 Μαΐου 1756 - 13 Οκτωβρίου 1825) του Οίκου του Βίττελσμπαχ, από τον κλάδο Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ, ήταν Βασιλιάς της Βαυαρίας (1806-1825), Εκλέκτωρ της Βαυαρίας ως Μαξιμιλιανός Δ΄ (1799-1805) και Δούκας του Τσβάιμπρυκεν (1795-1799).
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ και της Μαρίας Φραγκίσκης του Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωσήφ Καρόλου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ.
Η εποχή του
Ο Μαξιμιλιανός Μαρία Μιχαήλ Ιωάννης Βαπτιστής Φραγκίσκος ντε Παόυλα Ιωσήφ Γασπάρ Ιγνάτιος Νέπομουκ γεννήθηκε στο Σβέτσινγκεν και είχε επιμελημένη μόρφωση υπό την επίβλεψη του θείου του, Χριστιανού Δ΄ του Τσβάιμπρυκεν, που του έδωσε τον τίτλο του Κόμη του Ράπολτσταϊν και τον εγκατέστησε στο Μέγαρο των Δύο Γεφυρών στο Στρασβούργο. Ενόσω σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο, φιλοξένησε για λίγο τον Κλέμενς φον Μέττερνιχ, μέλλοντα καγκελάριο της Αυστρίας. Ανέλαβε συνταγματάρχης του γαλλικού στρατού και γρήγορα προήχθη σε υποστράτηγο, αλλά όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση μεταπήδησε στον αυστριακό στρατό και έλαβε μέρος στις πρώτες εκστρατείες.
Το 1795 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Β΄ Αύγουστος και τον διαδέχθηκε ο Μαξιμιλιανός ως Δούκας του Τσβάιμπρυκεν. Το 1799 απεβίωσε ο μακρινός εξάδελφός του Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος, τελευταίος του κλάδου του Ζούλτσμπαχ και τον διαδέχθηκε και αυτόν ως Εκλέκτωρ της Βαυαρίας, Παλατινός Κόμης του Ρήνου και Δούκας του Μπεργκ.
Βασιλιάς της Βαυαρίας
Ο νέος βασιλιάς της Βαυαρίας ήταν ο σημαντικότερος από τους πρίγκιπες της Συνομοσπονδίας του Ρήνου και παρέμεινε σύμμαχος του Ναπολέοντα μέχρι την παραμονή της Μάχης της Λειψίας, όταν με τη Συνθήκη του Ριντ (8 Οκτωβρίου 1813) έλαβε την εγγύηση για την ακεραιότητα του βασιλείου του με την προσχώρησή του στους Συμμάχους. Στις 14 Οκτωβρίου η Βαυαρία κήρυξε επίσημα τον πόλεμο στη Ναπολεόντεια Γαλλία. Η συνθήκη υποστηρίχθηκε με πάθος από τον Λουδοβίκο, Διάδοχο του θρόνου, και τον στρατάρχη Καρλ Φίλιπ φον Βρέντε.
Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης, καθώς και μετέπειτα, ο Μαξιμιλιανός αντιτάχθηκε σταθερά σε κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης της Γερμανίας που θα έθετε σε κίνδυνο την ανεξαρτησία της Βαυαρίας, ενώ με την επιμονή του για την αρχή της πλήρους κυριαρχίας προς τους Γερμανούς πρίγκιπες συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη χαλαρή και αδύναμη οργάνωση της νέας Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα της Γερμανίας (8 Ιουνίου 1815), που αποφασίστηκε στο Συνέδριο της Βιέννης διακηρύχθηκε στη Βαυαρία, όχι ως νόμος αλλά ως διεθνής συνθήκη. Ο Μαξιμιλιανός επιθυμούσε εν μέρει να εξασφαλίσει λαϊκή υποστήριξη στην πρόθεσή του να αντισταθεί σε οποιεσδήποτε παρεμβάσεις της ομοσπονδιακής δίαιτας (Βουλής) στις εσωτερικές υποθέσεις της Βαυαρίας και να δώσει ενότητα στα κάπως ετερογενή εδάφη του. Γι' αυτό τον λόγο, στις 26 Μαΐου 1818, παραχώρησε ένα φιλελεύθερο σύνταγμα προς τον λαό του. Ο Μαξιμίλιαν φον Μονζελά, ο οποίος είχε αντιταχθεί στην παραχώρηση αυτή, είχε καθαιρεθεί κατά το προηγούμενο έτος, ενώ ο Μαξιμιλιανός είχε επίσης αναστρέψει την εκκλησιαστική πολιτική του, υπογράφοντας στις 24 Οκτωβρίου 1817 μια συμφωνία με τη Ρώμη, με την οποία αποκαταστάθηκαν οι εξουσίες του κλήρου, που περιορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό υπό τη διοίκηση του Μονζελά.
Το νέο κοινοβούλιο αποδείχθηκε πιο ανεξάρτητο από ότι ανέμενε και το 1819 ο Μαξιμιλιανός προσπάθησε να προσφύγει σε δυνάμεις που θα κατέστειλαν το δικό του δημιούργημα. Όμως ο κομματικός λαϊκισμός του και οι γνήσιες λαϊκές συμπάθειες προς αυτό, εμπόδισαν τον βασιλιά να επιτρέψει την αυστηρή εφαρμογή των Διαταγμάτων του Κάρλσμπαντ μέσα στα εδάφη του.
Ο Μαξιμιλιανός πέθανε στο Παλάτι του Νύμφενμπουργκ στο Μόναχο στις 13 Οκτωβρίου 1825 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Α΄. Ο Μαξιμιλιανός είναι θαμμένος στην κρύπτη της Εκκλησία των Θεατίνων στο Μόναχο.
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Αυγούστα Βιλελμίνη, κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ, είχε πέντε τέκνα:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Καρολίνα, κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου της Βάδης, είχε οκτώ τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκες του Γύλιχ
Fallen Angels
Το Fallen Angels είναι το 13ο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Νοεμβρίου του 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Spinefarm/Universal". Η ειδική έκδοση του δίσκου περιελάμβανε δύο επιπλέον κομμάτια, το "Annunaki Legacy" και το "Blackened Blues".
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος των Venom με το ντράμερ Ντάνι Νίντχαμ (Dante) στην σύνθεση τους, ο οποίος έγινε μέλος του συγκροτήματος μετά την αποχώρηση του Αντόν Λαντ (Antton) για να επικεντρωθεί στο προσωπικό του σχήμα με την ονομασία DEF-CON-ONE.
Οι κριτικές για το "Fallen Angels" ήταν μέτριες, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,6 / 5 και το "Metal Archives" 73%.
Λίστα Τραγουδιών
2. Nemesis (Lant, La Rage, Dante) - 3:07
3. Pedal to the Metal (Lant, La Rage, Dante) - 3:43
4. Lap of the Gods (Lant, La Rage, Dante) - 5:09
5. Damnation of Souls (Lant, La Rage, Dante) - 4:30
6. Beggarman (Lant, La Rage, Dante) - 4:29
7. Hail Satanas (Lant, La Rage, Dante) - 4:33
8. Sin (Lant, La Rage, Dante) - 5:33
10. Death Be Thy Name (Lant, La Rage, Dante) - 3:10
11. Lest We Forget (Lant, La Rage, Dante) - 2:15
12. Valley of the Kings (Lant, La Rage, Dante) - 4:52
13. Fallen Angels (Lant, La Rage, Dante) - 7:06
Μέλη των Venom
Το "Fallen Angels" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Venom Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011
Αττική Οδός
thumb|150px|Το σήμα του Αυτοκινητοδρόμου 6. thumb|150px|Το σήμα του Αυτοκινητοδρόμου 61. εναλλ.=|μικρογραφία|150x150εσ|Το σήμα του Αυτοκινητοδρόμου 62. thumb|150px|Το σήμα του Αυτοκινητοδρόμου 64. thumb|150px|Το σήμα του Αυτοκινητοδρόμου 65. thumb|150px|Το σήμα του Αυτοκινητοδρόμου 621. Η Αττική Οδός είναι ένα σύστημα αυτοκινητοδρόμων στην Ελλάδα, στην περιοχή της Αττικής. Αποτελεί τον περιφερειακό δακτύλιο της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής της Αθήνας. Η Αττική Οδός Α.Ε. είναι η κοινοπραξία μελέτης και κατασκευής του έργου, ενώ η Αττικές Διαδρομές ΑΕ είναι η εταιρεία λειτουργίας, συντήρησης και εκμετάλλευσης του αυτοκινητόδρομου.
Διαδρομή
Η Αττική Οδός διατρέχει την Αττική από την Ελευσίνα ως τα Σπάτα, με κύριο αυτοκινητόδρομο τον Αυτοκινητόδρομο 6 (Α6) και δευτερεύοντες τους A61 (Μαρκόπουλο - Λαύριο), Α62 (Περιφερειακή Λεωφόρος Υμηττού), Α64 (Κορωπί-Αεροδρόμιο), Α65 (Περιφερειακή Λεωφόρος Αιγάλεω),, οι οποίοι είναι κλάδοι του Α6. Τέλος, υπάρχει ο τριτεύων αυτοκινητόδρομος Α621, κλάδος του Α62.
Ιστορικό
Η κατασκευή της Αττικής Οδού ξεκίνησε το 1996. Ένα μέρος της άνοιξε, μαζί με τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» τον οποίον και εξυπηρετεί, το 2001.
Στις αρχές του 2003, δόθηκε στην κυκλοφορία το τμήμα από τη Λεωφόρο Κηφισίας έως τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Επίσης, η Περιφερειακή Υμηττού, είχε ασφαλτοστρωθεί μέχρι τη χρονιά αυτή και οι σήραγγες ήταν έτοιμες. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2003, η Περιφερειακή Υμηττού δόθηκε στην κυκλοφορία. Αυτό το τμήμα του αυτοκινητοδρόμου διατρέχει τον Υμηττό και παρακάμπτει τη Λεωφόρο Μεσογείων και συνδέει τη Λεωφόρο Κηφισίας και τις παρακείμενες περιοχές, και το αεροδρόμιο με τα ανατολικά προάστια της Αθήνας.
Το Νοέμβριο του 2003, το δυτικό τμήμα από την Ελευσίνα προς τη Λεωφόρο Κηφισίας δόθηκε στην κυκλοφορία. Τον Απρίλιο του 2004, ένα μικρό τμήμα 2,5 χιλιομέτρων άνοιξε, συνδέοντας την Περιφερειακή Υμηττού με τη δυτική κατεύθυνση της Αττικής Οδού.
Στις 21 Οκτωβρίου 2005 ανακοινώθηκε ένα σχέδιο επεκτάσεων που περιλαμβάνει την επέκταση της Λεωφόρου Ελευσίνας - Σταυρού - Σπάτων νοτιοδυτικά προς τη Λεωφόρο Ποσειδώνος και νοτιοανατολικά προς Λαύριο, καθώς και την επέκταση της Δυτικής Περιφερειακής Λεωφόρου Υμηττού νότια προς Λεωφόρο Ποσειδώνος (θα συναντά την αντίστοιχη επέκταση της Λεωφόρου Ελευσίνας - Σπάτων) και ανατολικά προς Ραφήνα. Ωστόσο, μόλις ανακοινώθηκαν τα σχέδια αυτά, ξέσπασαν αντιδράσεις από συγκοινωνιολόγους (μεταξύ αυτών και από κάποιους κορυφαίους στον κλάδο), οι οποίοι προέβαλαν τότε τον ισχυρισμό ότι η δημιουργία νέων αυτοκινητοδρόμων ωθεί τον τοπικό πληθυσμό να αγοράζει περισσότερα αυτοκίνητα ανά οικογένεια και ότι, κατά συνέπεια, η κατασκευή των επεκτάσεων θα οδηγούσε σε σημαντική αύξηση του στόλου των αυτοκινήτων της Αθήνας και σε περαιτέρω κυκλοφοριακή συμφόρηση στην πρωτεύουσα, με αποτέλεσμα τα έργα αυτά να αναβληθούν για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Σήμερα, από τα διάφορα σχέδια επέκτασης που έχουν ανακοινωθεί, το πιθανότερο να υλοποιηθεί αφορά την επέκταση μέχρι το Λαύριο και μία σήραγγα μέχρι τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης.
Ασφάλεια
Η Αττική Οδός θεωρείται ένας από τους πιο ασφαλείς δρόμους της Ευρώπης. Ο σχεδιασμός της έγινε με αυστηρά κριτήρια ασφαλείας, τα οποία περιλαμβάνουν ισχυρά προστατευτικά σε κάθε κατεύθυνση και αντιολισθητική άσφαλτο υψηλής ποιότητας, πυκνό φωτισμό και περίφραξη. Η Αττική Οδός διαθέτει κλειστό κύκλωμα καμερών παρακολούθησης, συνδεδεμένο με το Κέντρο Διαχείρισης Κυκλοφορίας, το οποίο ανιχνεύει κάθε συμβάν που λαμβάνει χώρα στον αυτοκινητόδρομο και ενημερώνει τις μονάδες παρέμβασης και συντήρησης, για να παράσχουν βοήθεια. Άλλα εξελιγμένα συστήματα ασφαλείας που υπάρχουν είναι:
Συνδέσεις
Η Αττική Οδός συνδέεται με τους παρακάτω αυτοκινητόδρομους:
Σιδηροδρομική πρόσβαση
Η Αττική Οδός φιλοξενεί, ανάμεσα στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας οχημάτων, εγκαταστάσεις του Προαστιακού Σιδηροδρόμου. Αμαξοστοιχίες του Προαστιακού ξεκινούν από τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών έχοντας ως τερματικούς σταθμούς τον Πειραιά και το Κιάτο. Σταθμοί του Προαστιακού Σιδηροδρόμου υπάρχουν κοντά στους περισσότερους κόμβους του τμήματος της Ελεύθερης Λεωφόρου Ελευσίνας - Σταυρού - Σπάτων. Το τμήμα της γραμμής από τον κόμβο Λεωφόρου Δουκίσσης Πλακεντίας μέχρι και τον σταθμό του αεροδρομίου, χρησιμοποιείται και από τους συρμούς της Γραμμής 3 του Μετρό της Αθήνας.
1923 Όσιρις
Ο Όσιρις (Osiris) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,574. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομα του από τον ομώνυμο θεό των αρχαίων Αιγυπτίων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Όσιρι εκτιμάται σε 13,11 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0591.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οσιρις
Λυκάων ο Σάμιος
Ο Λυκάων ο Σάμιος ήταν μουσικός που έζησε μεταξύ 6ου και 5ου αιώνα π.Χ. Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τη ζωή του. Ο Βοήθιος του απέδωσε την προσθήκη της 8ης χορδής στη λύρα. Πιθανώς ως μαθητής του Πυθαγόρα να γνώρισε και να χρησιμοποίησε την οκτάχορδη λύρα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι
Θεόφραστος Σακελλαρίδης
Ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης (7 Σεπτεμβρίου 1883 - 2 Ιανουαρίου 1950) ήταν Έλληνας συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και ένας από τους πρωτεργάτες της Ελληνικής Οπερέτας, με καταγωγή από το Λιτόχωρο της Μακεδονίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Σεπτεμβρίου του 1883 (ορισμένες πηγές αναφέρουν το 1882). Τα πρώτα μαθήματα μουσικής πήρε από τον Λιτοχωρινό πατέρα του Ιωάννη Σακελλαρίδη (1853-1938), διαπρεπή μουσικοδιδάσκαλο, μεταρρυθμιστή της βυζαντινής μουσικής, ιεροψάλτη, φιλόλογο και μελουργό. Η μητέρα του καταγόταν από την Ύδρα.
Σπούδασε στην Αθήνα, τη Γερμανία και την Ιταλία. Στα τέλη του 1902 έδωσε μαζί με τον πατέρα και τον αδελφό του Άρη, που ήταν βαρύτονος, επιτυχημένες συναυλίες με δικές του συνθέσεις και εναρμονισμένα ελληνικά δημοτικά τραγούδια στο Βασιλικό Ωδείο του Μονάχου και στο μέγαρο της βαρώνης Αμελίας φον Πέρφαλλ (κόρης του Γουσταύου Κλάους), ενώπιον πληθώρας πριγκίπων και αριστοκρατών (εφημερίδα "Σκριπ" 1/12/1902). Στην εφημερίδα Σκριπ διαβάζουμε:''«Εκείνο το οποίον δέον να τονισθή ενταύθα, είναι η εμφάνισις του νεαρού, μόλις εικοσαετούς και συμπαθούς υιού του κ. Σακελλαρίδου, Θεοφράστου Σακελλαρίδου, όστις τους πάντας εξέπληξε παρασχών δείγματα συνθετικής ιδιοφυΐας, ουχί της τυχούσης, και διευθύνας ορχήστραν εξ 60 οργάνων με ικανότητα και ακρίβειαν ήτις ενεποίησεν εις τους φίλους μας Γερμανούς ευχάριστον εντύπωσιν».'' Λέγεται ότι η οικογένεια Σακελλαρίδη πριν επιστρέψει έδωσε συναυλίες στην Ιταλία και την Αίγυπτο.
Στα 1903, έγραψε την πρώτη του όπερα «Ο Υμέναιος» σε κείμενο του Ιωάννη Φραγκιά. Η εφημερίδα "Σκριπ" (10/12/1903) αναφέρει πως «η σκηνή του μελοδραματικού ειδυλλίου συμβαίνει εις την Ελευσίνα κατά την μυθολογικήν εποχήν της Ελλάδος».
Γύρω στο 1904 φαίνεται πως είχε ήδη συνθέσει τη σκηνική όρχηση (μπαλέτο) «Υπό τον ουρανόν της Ελλάδος». Την ίδια χρονιά συνέθεσε και τη μουσική για τις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη (σε μετάφραση του Πολύβιου Δημητρακόπουλου) που παρουσιάστηκαν στη Νέα Σκηνή του Κ. Χρηστομάνου. Επίσης, από το 1907 έως 1913, διασκεύαζε ξένη μουσική για τις επιθεωρήσεις «Τα Παναθήναια».
Μεγάλη επιτυχία γνώρισε η όπερα «Περουζέ» (σε λιμπρέτο του Γ. Τσοκόπουλου), που πρωτοπαίχτηκε στις 9 Αυγούστου 1911 στο θέατρο Ολύμπια (Εθνική Λυρική Σκηνή) με μαέστρο τον Στέφανο Βαλτετσιώτη και πρωταγωνιστές τη μεσόφωνο Ρεβέκα στο ρόλο της τσιγγάνας Περουζέ, τον τενόρο Νίκο Μωραΐτη, και τον μπάσο Μιχάλη Βλαχόπουλο. Οι παραστάσεις συνεχίστηκαν για δύο χρόνια. Από το συγκεκριμένο έργο προέρχεται η γνωστή άρια «Νεράιδα του γιαλού» και το ντουέτο «Πιο θερμά». Τον «Υμέναιο» (1903), ακολούθησαν οι όπερες ο «Πειρατής» (1907), βασισμένη στο βραβευμένο στο Βουτσιναίο Διαγωνισμό έμμετρο θεατρικό έργο του Πολύβιου Δημητρακόπουλου «Ο Κουρσάρος», το «Στοιχειωμένο Γεφύρι» (1912) και το «Καστρο της Ωρηάς» (1917) σε λιμπρέτα Γεωργίου Τσοκόπουλου.
Το 1908, μετά το ιστορικό ανέβασμα της οπερέτας "Μαμζέλ Νιτούς" του Ερβέ στην Αθήνα υπό τη δική του διδασκαλία και διεύθυνση ορχήστρας, γράφει την πρώτη ελληνική οπερέτα το «Σία κι αράξαμε» (σε λιμπρέτο Πολύβιου Δημητρακόπουλου & Στέφανου Γρανίτσα) που ανεβάστηκε στις 8/5/1909 (βλ. "Εφημερίδα Σκριπ" 22/4/1909 σελ. 1 και 9/5/1909 σελ. 3).
Από το 1914, που παρουσιάστηκε η οπερέτα «Στα Παραπήγματα», (η πρώτη του μεγάλη επιτυχία στην οπερέτα), γράφει ως το θάνατό του γύρω στις 80 οπερέτες (ή και μουσικές κωμωδίες) κυρίως τρίπρακτες, πολλές σε δικό του λιμπρέτο.
Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε «Ο Βαφτιστικός», ο οποίος εξακολουθεί να παίζεται τακτικά μέχρι και σήμερα. Πρωτοανέβηκε στις 18 Ιουλίου 1918 από τον θίασο Παπαϊωάννου και θεωρείται μαζί με τους «Απάχηδες των Αθηνών» του Νίκου Χατζηαποστόλου, ως μία από τις πιο κοσμαγάπητες ελληνικές οπερέτες. Το εμβατήριο «Ψηλά στο μέτωπο» τραγουδήθηκε πολύ και από τους στρατιώτες του '40. Ο «Βαφτιστικός» έγινε και ταινία το 1952 από την Μαρία Πλυτά, με πρωταγωνιστές τον Αλέκο Αλεξανδράκη (η φωνή του ήταν ντουμπλαρισμένη από τον τενόρο Πέτρο Επιτροπάκη), την Ανθή Ζαχαράτου και τον Μίμη Φωτόπουλο.
Άλλες γνωστές μελωδίες τού έργου είναι: «Συ μου πήρες», «Τίκι-Τακ» («Η καρδιά μου πονεί για σας»), «Τον καιρό εκείνο τον παλιό», «Στ' άγριο το δάσος» κ.ά.
Τα δημοτικοφανή πατριωτικά τραγούδια που ερμήνευσε η Σοφία Βέμπο το 1940: «Βάζει ο Ντούτσε τη Στολή του» (επίκαιροι στίχοι πάνω στο σκοπό του τραγουδιού του "Πλέκει η Βάσω το προικιό της"), «Το τραγούδι του Μωριά» ("Γεια και χαρά σας Μωραΐτες αδελφοί") και η «Χωριάτα» ("Στο χωριό παλιά γενιά μου..."), όπως και το «Ντούτσε-Ντούτσε» που ερμήνευσε ο Νίκος Γούναρης (στίχοι επίκαιροι γραμμένοι πάνω στο σκοπό του τραγουδιού του «Μάρω, Μάρω μια φορά είν' τα νιάτα») είναι δικές του συνθέσεις. Επίσης εναρμόνισε και εξέδωσε περίπου 10 δημοτικά τραγούδια.
Ο Σακελλαρίδης διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων», ενώ ασχολήθηκε και με την παιδική μουσική συνθέτοντας παιδικά τραγούδια. Το 1926 υπήρξε συγχρηματοδότης (μαζί με τον αδελφό του Άρη Σακελλαρίδη) του μουσικού εκδότη Ζαχαρία Μακρή στην προσπάθειά του να ιδρύσει δική του δισκογραφική εταιρεία.
Αν και επί 50 περίπου χρόνια διασκέδασε ολόκληρες γενιές με τη δροσερότητα, το γέλιο, την αισιοδοξία και την ηρεμία που χάριζε η τέχνη του, εντούτοις έφυγε από τη ζωή πικραμένος και πάμπτωχος στις 2 Ιανουαρίου 1950 από καρκίνο του ήπατος, κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη και ετάφη στο Α' Κοιμητήριο Αθηνών. Στα τέλη της ζωής του υποχρεωνόταν να παίζει πιάνο σε λαϊκά θέατρα και στα αναψυκτήρια της εποχής για να εξασφαλίζει τον επιούσιο.
Γιος του συνθέτη είναι ο πιανίστας και συνθέτης Γιάννης Σακελλαρίδης (1932- ) που ζει στις ΗΠΑ.
Αποτίμηση του έργου του
Ο Σακελλαρίδης ήταν ταλαντούχος μουσικός, παραγωγικότατος, άρτια καταρτισμένος, ενώ παράλληλα διέθετε και καλή σκηνική πείρα. Η μουσική του, μελωδικότατη, ζωηρή, είναι άλλοτε επηρεασμένη από την αυστριακή, ή τη γαλλική οπερέτα και άλλοτε καθαρά ελληνική, στολισμένη με κάποια ανατολίτικα μοτίβα. Θα λέγαμε ότι διαπνέεται από έναν μουσικό εκλεκτισμό, αφού κατορθώνει να συνδυάσει επιτυχώς τις ετερόκλιτες μουσικές επιρροές που έχει δεχθεί. Αφομοιώνει, επίσης, στοιχεία του δημοτικού τραγουδιού, της καντάδας, της ιταλικής όπερας, του ναπολιτάνικου τραγουδιού, της τσιγγάνικης μουσικής, λαϊκότερων ειδών και ενίοτε της τζαζ (ιδίως σε οψιμότερα έργα) και καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο προσωπικό ύφος. Υποστηρίζεται μάλιστα από μουσικολόγους πως, αν ήταν Βιεννέζος Θα είχε φθάσει τη δόξα, αν όχι του Στράους, οπωσδήποτε όμως του Λέχαρ ή του Κάλμαν. Ωστόσο δεν έλειψαν και οι επικρίσεις, σχετικά με τα ξενόφερτα στοιχεία του έργου του και τις διασκευές ή αντιγραφές ξένων τραγουδιών που έκανε στην επιθεώρηση (Παναθήναια). Τέτοιου είδους κριτικές σήμερα μοιάζουν κάπως ανεδαφικές ή ξεπερασμένες. Συνολικά συνέθεσε γύρω στα 103 έργα, συμπεριλαμβανομένων και των 80 περίπου οπερετών.
Ο Μανώλης Καλομοίρης στο 541 τεύχος του περιοδικού Νέα Εστία (Αθήναι 15 Ιανουαρίου 1950, τόμος 47) έγραφε μεταξύ άλλων με την αφορμή του θανάτου του Σακελλαρίδη: ''«Ένας ακόμη από τους πρωτεργάτες και θεμελιωτές της Ελληνικής μουσικής άνθησης έφυγε από ανάμεσά μας κι αφίνει ένα κενό που δύσκολα θα μπορέσωμε να το αναπληρώσωμε. Η μελωδία του χαμένου μουσουργού [...] κι αν δεν καίει κι αν δεν φλογίζει, όμως ευωδιάζει με ένα λεπτό μουσικό άρωμα γεμάτο από την Αττική φύση και την Αττική ομορφιά.[...] Αν όμως χάθηκε ο γλυκόλαλος τραγουδιστής, ο αχός της φλογέρας του μένει. Αχολογάει πάντα ολόθερμος και ζωντανός μέσα στις ψυχές και τις καρδιές μας και θα αντιλαλάει πάντα όπου Ελλάδα και Ελληνισμός σαν το θρόισμα στα κλαριά των πεύκων, όταν το δειλινό αεράκι τα αργοκινάει με το ανάλαφρο πέρασμά του, και θα μας ξεκουράζει από τον κάματο της σκληρής δουλειάς και τις πίκρες της καθημερινής ζωής».''
Ο ιστορικός του θεάτρου Γιάννης Σιδέρης στο ίδιο περιοδικό έλεγε: ''«...Ένας συντελεστής του νέου ελληνικού πολιτισμού έσβησε. Ως τόσο έζησε μια ζωή σεμνή και στάθηκε στο θέατρο σαν ένας αξιοπρεπής και σοβαρός άνθρωπος, που εκτιμούσε την έννοια της πνευματικότητας με την ευγενική και πολιτισμένη παρουσία του, με την ευθύτητά του. Μας άφησε έναν τρόπο καλλιτεχνικού βίου αληθινά τιμημένου και άξιου για μίμηση. Ως συνθέτης έκανε στην Οπερέττα ό,τι ο Ξενόπουλος στην πρόζα...».''
Ο ίδιος ο Σακελλαρίδης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Εμπρός" (Κυριακή 9 Αυγούστου 1915), ανέφερε τα ακόλουθα: ''«Εγώ γράφω με αθηναϊκήν έμπνευσιν. Όταν ακούωμεν μίαν οπερέττα του Λέχαρ λέγομεν: Μυρίζει Βιέννην. Εάν μεθαύριον ειπούν και περί των έργων μου ότι μυρίζουν Αθήνα, επιτρέψατέ μου να το θεωρήσω ως εκπλήρωσιν του καλλιτεχνικού μου ονείρου».''
Εργογραφία
Σημαντικό μέρος του έργου του παραμένει δυσπρόσιτο στους ερευνητές επειδή οι σημαντικότεροι κληρονόμοι του βρίσκονται στις Η.Π.Α. Μικρό μόνο μέρος του έργου του βρίσκεται διασκορπισμένο στην Βιβλιοθήκη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στη Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη, στο Θεατρικό Μουσείο, στον Ε.Λ.Ι.Α. στο αρχείο της ΕΡΤ, σε ιδιωτικά αρχεία κ.α.
Χορωδία "Ιωάννης Σακελλαρίδης" Λιτοχώρου
Προς τιμήν του Θεοφράστου Σακελλαρίδη και του πατέρα του Ιωάννη, δημιουργήθηκε η Χορωδία Ιωάννης Σακελλαρίδης του Ιδρύματος "Ιωάννη και Θεοφράστου Σακελλαρίδη" που εδρεύει στο Λιτόχωρο Πιερίας, γενέτειρα του πατέρα του Ιωάννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Συνθέτες οπερέτας Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Διονύσιος της Ινδίας
Ο Διούσιος ο Σωτήρ ήταν Ινδο-Έλληνας βασιλιάς στην περιοχή του ανατολικού Παντζάμπ.
NGC 4980
thumb|right|250px|Ο σπειροειδής γαλαξίας NGC 4980 Ο NGC 4980 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ύδρα. Απέχει περίπου 55 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα. Το σχήμα του είναι ελαφρώς παραμορφωμένο κάτι που συνήθως οφείλεται σε πρόσφατη βαρυτική αλληλεπίδραση με άλλον γαλαξία, αλλά στην προκειμένη περίπτωση αυτό είναι μάλλον απίθανο διότι δεν υπάρχουν άλλοι γαλαξίες πλησίον του.
Διονύσιος της Ινδίας
Βασιλεία
Σύμφωνα με τον Όσμπυντ Μποπεαράχτσι, βασίλευσε π. το 65–55 π.Χ. και κληρονόμησε τα ανατολικά τμήματα του βασιλείου του σημαντικού προκατόχου του ηγεμόνα Απολλοδότου Β΄. Οι δύο βασιλείς μοιράζονται το ίδιο επίθετο και χρησιμοποιούν την ίδια οπίσθια όψη της μαχόμενης (παλλάδας) Αθηνάς και φαίνεται εύλογο ότι είχαν στενή σχέση, αλλά οι σχέσεις μεταξύ των τελευταίων Ινδο-Ελλήνων βασιλέων παραμένουν αβέβαιες, καθώς οι μόνες πηγές πληροφοριών είναι τα διασωθέντα νομίσματά τους. Ο R.C. Senior τον χρονολογεί δέκα χρόνια αργότερα.
NGC 4980
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ύδρα (αστερισμός) Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες 4980 45596
Διονύσιος της Ινδίας
Βασιλεία
Προηγούμενοι επιστήμονες, όπως ο καθηγητής Αχμάντ Χασάν Ντανί, έχουν χρονολογήσει τον Διονύσιο πολύ νωρίτερα, μεταξύ των ετών 115 και 100 π.Χ., καθιστώντας τον κυβερνήτη των κοιλάδων Σουάτ και Ντιρ και τον αδύναμο διάδοχο του Πολυξένου.
Ο Διονύσιος πιέστηκε πιθανότατα από τις εισβολές των Ινδο-Σκυθών και έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει τον Ιππόστρατο, έναν σημαντικό βασιλιά, που είχε κληρονομήσει το δυτικό τμήμα του βασιλείου του Απόλλωνα.
Νομίσματα του Διονύσιου
μικρογραφία|Νομίσματα του Διονύσιου. Ο Διονύσιος ήταν ο πρώτος στη σειρά των ύστερων βασιλέων, που εξέδωσαν μόνο αργυρές δραχμές αλλά όχι τετράδραχμα, κάτι που πιθανότατα οφείλεται στους περιορισμένους πόρους του. Στην εμπρόσθια όψη των νομισμάτων του βρίσκεται ένα πορτραίτο του βασιλιά με διάδημα, με την αλκίδημο/παλλάδα/μαχόμενη Αθηνά στο πίσω μέρος.
Έκοψε επίσης χάλκινα νομίσματα με τον Απόλλωνα στο πίσω μέρος και έναν τρίποδα στην πίσω όψη. Και οι δύο αυτοί τύποι κληρονομήθηκαν από τον Απολλόδοτο Β΄. Η ποιότητα των πορτραίτων είναι κατώτερη από εκείνη των περισσότερων από τους παλαιότερους βασιλείς. Σύμφωνα με τον Μποπεαράχτσι, ο Διονύσιος κληρονόμησε μόνο τους κατώτερους τεχνίτες του Απολλοδότου Β΄, τον οποίο συνδέει με νομισματοκοπεία στο ανατολικό Παντζάμπ.
Έμβλημα νομισματοκοπείου
Ένα μοναδικό νόμισμα του Διονυσίου Σωτήρος είναι γνωστό ότι χρησιμοποιεί το χαρακτηριστικό τετραγωνοειδές έμβλημα νομισματοκοπείου των τελευταίων Ινδο-Ελλήνων βασιλέων, μέχρι τους Απολλοφάνη, Στράτωνα Β΄ και Στράτωνα Γ΄, οι οποίοι το χρησιμοποίησαν αποκλειστικά από οποιοδήποτε άλλο. Είναι επίσης ο πρώτος βασιλιάς, που είναι γνωστό ότι χρησιμοποίησε αυτό το έμβλημα νομισματοκοπείου, το οποίο επομένως έγινε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Le Roi Dionysos Le Sauveur
Ινδία
Η Ινδία, ή επίσημα Δημοκρατία της Ινδίας (Bhārat Ganarājya) είναι χώρα στη Νότια Ασία. Είναι η μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως σε πληθυσμό ξεπερνώντας την Κίνα, με 1.387.284.855 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, και η έβδομη μεγαλύτερη σε έκταση με 3.287.263 τ.χλμ.. Εκτείνεται ανάμεσα στα Ιμαλάια όρη και τον Ινδικό ωκεανό από τον οποίο ορίζεται στα νότια, νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά. Συνορεύει ανατολικά με το Μπανγκλαντές και τη Μιανμάρ, βόρεια με την Κίνα και τα κρατίδια Μπουτάν, Νεπάλ, βορειοδυτικά με το Πακιστάν, ενώ δυτικά βρέχεται από την Αραβική θάλασσα και νότια-νοτιοανατολικά από τον Ινδικό ωκεανό και τον κόλπο της Βεγγάλης.
Η Ινδία, κατά τη διάρκεια της ιστορίας υπήρξε κοιτίδα και σταυροδρόμι πολλών σημαντικών πολιτισμών και θρησκειών. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα σταδιακά υποτάχθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ το 1947 απέκτησε την ανεξαρτησία της μετά από γενικευμένο αγώνα αυτοδιάθεσης που χαρακτηρίστηκε από μη βίαιες αντιδράσεις. Σήμερα η Ινδία είναι από τις πιο γοργά αναπτυσσόμενες οικονομίες, παρόλο που η φτώχεια παραμένει έντονο κοινωνικό φαινόμενο.
Ετυμολογία
Το σύνταγμα της σύγχρονης Ινδίας αναγνωρίζει τη λέξη Μπαράτ ως επίσημη ονομασία της χώρας, κάτι που χρησιμοποιείται και στην καθημερινότητα αρκετών γλωσσών στη χώρα. Η ονομασία Μπαράτ προέρχεται από τον μυθικό βασιλιά Μπαράτα της ινδικής μυθολογίας. Η λέξη Χιντουστάν, αρχικά περσική έκφραση με σημασία η χώρα των Ινδών, χρησιμοποιείται επίσης περιστασιακά ως συνώνυμο όλης της χώρας αλλά για την Ινδία και Πακιστάν.
Αρχαία Ινδία
Πριν από 55.000 χρόνια, οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι, ή Homo sapiens, είχαν φτάσει στην Ινδική υποήπειρο από την Αφρική, όπου είχαν εξελιχθεί νωρίτερα. Τα παλαιότερα γνωστά σύγχρονα ανθρώπινα υπολείμματα στη Νότια Ασία χρονολογούνται πριν από περίπου 30.000 χρόνια. Μετά το 6500 π.Χ., υπάρχουν ενδείξεις στοιχεία για εξημέρωση ζώων και καλλιεργειών τροφίμων, κατασκευή μόνιμων κατασκευών και αποθήκευση γεωργικού πλεονάσματος στο Μεχργκάρχ και σε άλλες τοποθεσίες στο σημερινό Μπαλουχιστάν του Πακιστάν. Σταδιακά εξελίχθηκαν στον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού, τον πρώτο αστικό πολιτισμό στη Νότια Ασία, που άκμασε κατά το 2500–1900 π.Χ. στο σημερινό Πακιστάν και τη δυτική Ινδία. Επικεντρωμένος γύρω από πόλεις όπως το Μοχέντζο-ντάρο, η Χαράπα, η Ντολαβίρα και το Καλιμπανγκάν, και στηριζόμενος σε ποικίλες μορφές επιβίωσης, ο πολιτισμός ασχολήθηκε δυναμικά με την βιοτεχνία και το εμπόριο.
Κατά την περίοδο 2000–500 π.Χ., πολλές περιοχές της υποηπείρου πέρασαν από τους πολιτισμούς της χαλκολιθικής εποχής στους πολιτισμούς της εποχής του σιδήρου. Οι Βέδες, οι αρχαιότερες γραφές που συνδέονται με τον Ινδουισμό, συντάχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και οι ιστορικοί τις ανέλυσαν για να υποθέσουν έναν Βεδικό πολιτισμό στην περιοχή του Παντζάμπ και στην άνω Πεδιάδα του Γάγγη. Οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν επίσης ότι αυτή η περίοδος περιλάμβανε πολλά κύματα μετανάστευσης Ινδο-Αρίων στην υποήπειρο από τα βορειοδυτικά. Το σύστημα των καστών, που δημιούργησε μια ιεραρχία ιερέων, πολεμιστών και ελεύθερων αγροτών, αλλά που απέκλειε τους αυτόχθονες πληθυσμούς χαρακτηρίζοντας τα επαγγέλματά τους ακάθαρτα, προέκυψε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στο οροπέδιο του Ντεκάν, αρχαιολογικά στοιχεία αυτής της περιόδου υποδηλώνουν την ύπαρξη ενός βασικού σταδίου πολιτικής οργάνωσης. Στη Νότια Ινδία, η εξέλιξη προς την καθιστική ζωή υποδηλώνεται από τον μεγάλο αριθμό μεγαλιθικών μνημείων που χρονολογούνται από αυτήν την περίοδο, καθώς και από κοντινά ίχνη γεωργίας, δεξαμενών άρδευσης και παραδόσεις χειροτεχνίας. thumb|Σπήλαιο 26 [[Σπήλαια Ατζάντα|Ατζάντα.]] Στην ύστερη βεδική περίοδο, γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ., τα μικρά κράτη και ηγεμονίες της πεδιάδας του Γάγγη και των βορειοδυτικών περιοχών είχαν ενοποιηθεί σε 16 μεγάλες ολιγαρχίες και μοναρχίες που ήταν γνωστές ως μαχατζαναπάντα. Η αστικοποίηση οδήγησε σε μη βεδικά θρησκευτικά κινήματα, δύο από τα οποία έγιναν ανεξάρτητες θρησκείες. Ο Τζαϊνισμός έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του υποδείγματός του, Μαχαβίρα. Ο Βουδισμός, βασισμένος στις διδασκαλίες του Γκαουτάμα Βούδα, προσέλκυσε οπαδούς από όλες τις κοινωνικές τάξεις εκτός από τη μεσαία τάξη. Η καταγραφή της ζωής του Βούδα ήταν κεντρική στις απαρχές της καταγεγραμμένης ιστορίας στην Ινδία. Σε μια εποχή αυξανόμενου αστικού πλούτου, και οι δύο θρησκείες υποστήριξαν την απάρνηση ως ιδανικό και αμφότερες καθιέρωσαν μακροχρόνιες μοναστικές παραδόσεις. Πολιτικά, μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ., το βασίλειο της Μαγκάντα ​​είχε προσαρτήσει ή περιορίσει άλλα κράτη για να αναδυθει ως η Αυτοκρατορία των Μαουρύα. Η αυτοκρατορία εθεωρείτο κάποτε ότι έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της υποηπείρου εκτός από τον μακρινό νότο, αλλά οι περιοχές του πυρήνα της πιστεύεται τώρα ότι χωρίζονταν από μεγάλες αυτόνομες περιοχές. Οι Μαουρύα βασιλιάδες είναι γνωστοί τόσο για την οικοδόμηση αυτοκρατοριών και την αποφασιστική διαχείριση της δημόσιας ζωής όσο και για την αποκήρυξη του μιλιταρισμού από τον Ασόκα και την εκτεταμένη υπεράσπιση του βουδιστικού ντάρμα.
Η γραμματεία Σανγκάμ της γλώσσας των Ταμίλ αποκαλύπτει ότι, μεταξύ 200 π.Χ. και 200 μ.Χ., η νότια χερσόνησος διοικούνταν από τους Τσέρας, τους Τσόλας και τους Παντίας, δυναστείες που εμπορεύονταν εκτενώς με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Δυτική και Νοτιοανατολική Ασία. Τον 4ο και τον 5ο αιώνα, η Αυτοκρατορία Γκούπτα είχε δημιουργήσει ένα περίπλοκο σύστημα διοίκησης και φορολογίας στην ευρύτερη πεδιάδα του Γάγγη το οποίο έγινε πρότυπο για μεταγενέστερα ινδικά βασίλεια. Υπό τους Γκούπτα, ένας ανανεωμένος Ινδουισμός που βασιζόταν στην αφοσίωση και όχι στη διαχείριση της τελετουργίας, άρχισε να επιβάλλεται. Αυτή η ανανέωση αντικατοπτρίστηκε στην άνθηση της γλυπτικής και της αρχιτεκτονικής, που βρήκε θιασώτες στην αστική ελίτ. Η κλασική σανσκριτική λογοτεχνία άνθισε επίσης, και η ινδική επιστήμη, η αστρονομία, η ιατρική και τα μαθηματικά σημείωσαν σημαντική πρόοδο.
Μεσαιωνική Ινδία και Μουγκάλ
thumb|Ο [[Μιναρές Κουτμπ στο Δελχί (1311).]] Η ινδική πρώιμη μεσαιωνική εποχή, από το 600 έως το 1200 μ.Χ., ορίζεται από τα περιφερειακά βασίλεια και την πολιτιστική ποικιλομορφία. Όταν ο Χάρσα του Κανότζ, ο οποίος κυβέρνησε μεγάλο μέρος της Ινδο-Γαγγικής Πεδιάδας από το 606 έως το 647 Κ.Ε., προσπάθησε να επεκταθεί προς τα νότια, νικήθηκε από τον ηγεμόνα Τσαλουκία του Ντεκάν. Όταν ο διάδοχός του προσπάθησε να επεκταθεί προς τα ανατολικά, ηττήθηκε από τον Πάλα βασιλιά της Βεγγάλης. Όταν οι Τσαλουκία προσπάθησαν να επεκταθούν προς τα νότια, ηττήθηκαν από τους Παλάβα από πιο νότια, οι οποίοι με τη σειρά τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους Παντία και Τσόλα από ακόμα πιο νότια. Κανένας ηγεμόνας αυτής της περιόδου δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μια αυτοκρατορία και να ελέγχει με συνέπεια εδάφη πολύ πέρα από την περιοχή του πυρήνα του. Το σύστημα των καστών, κατά συνέπεια, άρχισε να παρουσιάζει περιφερειακές διαφορές. Παράλληλα άρχισαν να κατασκευάζονται μεγαλοπρεπείς ναοί σε διάφορες πόλεις.
Μετά τον 10ο αιώνα, οι μουσουλμανικές νομαδικές φυλές της Κεντρικής Ασίας, χρησιμοποιώντας ιππικό και δημιουργώντας τεράστιους στρατούς ενωμένους με βάση την εθνικότητα και τη θρησκεία, κατέλαβαν επανειλημμένα τις βορειοδυτικές πεδιάδες της Νότιας Ασίας, οδηγώντας τελικά στην ίδρυση του Ισλαμικού Σουλτανάτου του Δελχί το 1206. Το σουλτανάτο έπρεπε να ελέγχει μεγάλο μέρος της Βόρειας Ινδίας και να κάνει πολλές επιδρομές στη Νότια Ινδία. Αν και στην αρχή ενοχλούσε τις ινδικές ελίτ, το σουλτανάτο άφησε σε μεγάλο βαθμό τον τεράστιο μη μουσουλμανικό πληθυσμό του να ασκεί τους δικούς του νόμους και έθιμα. Απωθώντας επανειλημμένα τους Μογγόλους επιδρομείς τον 13ο αιώνα, το σουλτανάτο έσωσε την Ινδία από την καταστροφή που προκλήθηκε στη Δυτική και Κεντρική Ασία, δημιουργώντας το σκηνικό για αιώνες μετανάστευσης φυγάδων στρατιωτών, λογίων, μυστικιστών, εμπόρων, καλλιτεχνών και τεχνιτών από αυτή την περιοχή στην υποήπειρο, δημιουργώντας έτσι έναν συγκριτικό ινδο-ισλαμικό πολιτισμό στο βορρά. Η επιδρομή του σουλτανάτου και η αποδυνάμωση των περιφερειακών βασιλείων της Νότιας Ινδίας άνοιξε το δρόμο για την αυτοκρατορία των Βιτζαγιαναγκάρα, η οποία έφτασε να ελέγξει μεγάλο μέρος της ινδικής χερσονήσου και επρόκειτο να επηρεάσει την κοινωνία της Νότιας Ινδίας για πολύ αργότερα.
Στις αρχές του 16ου αιώνα, η βόρεια Ινδία, τότε υπό κυρίως μουσουλμάνους ηγεμόνες, καταλήφθηκε από τους Μογγόλους της Κεντρικής Ασίας. Η αυτοκρατορία των Μουγκάλ που προέκυψε δεν εξάλειψε τις τοπικές κοινωνίες που κυβερνούσε. Αντίθετα, τις εξισορρόπησε και τις ειρήνευσε μέσω νέων διοικητικών πρακτικών και διαφορετικών και περιεκτικών κυβερνώντων ελίτ, οδηγώντας σε πιο συστηματική, συγκεντρωτική και ομοιόμορφη διακυβέρνηση. Αποφεύγοντας τους φυλετικούς δεσμούς και την ισλαμική ταυτότητα, ειδικά υπό τον Άκμπαρ, οι Μουγκάλ ένωσαν τις μακρινές επικράτιες μέσω της πίστης, που εκφραζόταν μέσω μιας περσοποιημένης κουλτούρας, σε έναν αυτοκράτορα που είχε σχεδόν θεϊκό καθεστώς. Οι οικονομικές πολιτικές του κράτους των Μουγκάλ, που αντλούν τα περισσότερα έσοδα από τη γεωργία και επιβάλλουν την πληρωμή των φόρων στο καλά ρυθμισμένο ασημένιο νόμισμα, ώθησε τους αγρότες και τους τεχνίτες να εισέλθουν σε μεγαλύτερες αγορές. Η σχετική ειρήνη που διατήρησε η αυτοκρατορία κατά το μεγαλύτερο μέρος του 17ου αιώνα ήταν ένας παράγοντας για την οικονομική επέκταση της Ινδίας, με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη προστασία της ζωγραφικής, των λογοτεχνικών μορφών, των υφασμάτων και της αρχιτεκτονικής.
Πρωτοπόροι της ευρωπαϊκής διείσδυσης υπήρξαν οι Πορτογάλοι. Ο Βάσκο ντα Γκάμα, που ονομάστηκε αντιβασιλιάς της Πορτογαλίας στην Ινδία το 1524, θεμελίωσε την εκεί πορτογαλική κυριαρχία. Αυτή διήρκεσε πολλές δεκάδες χρόνια και υπήρξε απόλυτη στη δυτική ακτή της ινδικής χερσονήσου. Κατά τις αρχές του 17ου αιώνα αποφάσισαν να αντικαταστήσουν τους Πορτογάλους οι Ολλανδοί και κυρίως οι Βρετανοί. Αυτοί, με την «Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών» που έγινε πανίσχυρη, απέκτησαν σημαντικά πρακτορεία και προνόμια στην Ινδία. Επί δυο αιώνες (17ο και 18ο) αγγλικά και γαλλικά συμφέροντα ανταγωνίζονταν στην Ινδία με αποτέλεσμα να επεκτείνουν βαθμηδόν την επιρροή τους, άλλοτε με τη βία και άλλοτε με την υπογραφή συμφωνιών με τους ντόπιους ηγεμόνες σ' όλη την ινδική χερσόνησο και μέχρι το 1765 είχαν επικρατήσει έναντι των άλλων ευρωπαϊκών κρατών στη Βεγγάλη. Μέχρι τη δεκαετία του 1820 ήλεγχαν το μεγαλύτερο τμήμα της Ινδίας. Η Ινδία τότε δεν εξήγαγε πλέον μεταποιημένα αγαθά όπως εξήγαγε εδώ και καιρό, αλλά προμήθευε τη Βρετανική Αυτοκρατορία με πρώτες ύλες. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι αυτή είναι η αρχή της αποικιακής περιόδου της Ινδίας.
Σύγχρονη Ινδία
Ζωτικής σημασίας για την αυτοεικόνα της Ινδίας ως ανεξάρτητου έθνους ήταν το σύνταγμά της, που ολοκληρώθηκε το 1950, το οποίο έθεσε σε εφαρμογή μια κοσμική και δημοκρατική δημοκρατία. Η σινο-ινδική παραμεθόριος διένεξη προσέλαβε το 1962 διαστάσεις διεθνούς αλλά και εσωτερικής κρίσης στην Ινδία, όταν τον Οκτώβριο κινεζικά στρατεύματα εισέβαλαν στο ινδικό έδαφος, στις βορειοανατολικές περιοχές πάντω από το κρατίδιο του Άσαμ. Ήδη από το 1956 η Κίνα, επιδιώκοντας τη συνένωση των νοτιοανατολικών περιοχών της με το Θιβέτ, κατέλαβε τμήμα εδάφους στη βορειοδυτική Ινδία. Στην εύθραυστη Ινδία του 1962, το δεξιό κόμμα των Ινδουιστών, αλλά και φοιτητές, διαδήλωναν στο Νέο Δελχί. Όταν μετά τις σφοδρές συγκρούσεις οι Κινέζοι προωθήθηκαν και οι Ινδοί υποχωρούσαν, διαδηλωτές ζητούσαν αδιαλλαξία, ενώ εκατοντάδες γυναίκες «τέθηκαν στη διάθεση του έθνους» σε πορεία στην Καλκούτα. Η κρίση έληξε με κατάπαυση του πυρός τον Δεκέμβριο του 1962, αφού προηγουμένως ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού ζήτησε βοήθεια από τις Η.Π.Α.
Κατά τη δεκαετία του 1990 έγινε φιλελευθεροποίηση της οικονομίας με αποτέλεσμα τη δημιουργία αστικής μέσης τάξης, μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες του κόσμου και αύξησε τη γεωπολιτική της επιρροή. Οι ινδικές ταινίες, η μουσική και οι πνευματικές διδασκαλίες παίζουν έναν αυξανόμενο ρόλο στον παγκόσμιο πολιτισμό. Ωστόσο, η Ινδία διαμορφώνεται επίσης από τη φαινομενικά ανυποχώρητη φτώχεια, τόσο στην ύπαιθρο όσο και στην αστική, από τη θρησκευτική βία και τη βία που σχετίζεται με τις κάστες· από τις εξεγέρσεις των μαοϊστών Ναξαλιτών· και από τον αυτονομισμό στο Τζαμού και Κασμίρ και στα βορειοανατολικά Ινδία. Έχει ανεπίλυτες εδαφικές διαφορές με την Κίνα και το Πακιστάν. Οι διατηρούμενες δημοκρατικές ελευθερίες της Ινδίας είναι μοναδικές μεταξύ των νεότερων εθνών του κόσμου. Ωστόσο, παρά τις πρόσφατες οικονομικές επιτυχίες της, η απελευθέρωση από την έλλειψη για τον μειονεκτούντα πληθυσμό της παραμένει ένας στόχος που δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.
Γεωγραφία
thumb|right|Βουνά στη Βόρεια Ινδία Η Ινδία αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της ινδικής υποηπείρου, που βρίσκεται στην κορυφή της ινδικής τεκτονικής πλάκας, μέρος της Ινδο-αυστραλιανής πλάκας. Οι καθοριστικές γεωλογικές διεργασίες της Ινδίας ξεκίνησαν πριν από 75 εκατομμύρια χρόνια όταν η Ινδική πλάκα, τότε μέρος της νότιας υπερηπείρου Γκοντβάνα, ξεκίνησε τη μετατόπιση προς τα βορειοανατολικά που προκλήθηκε από την επέκταση του θαλάσσιου πυθμένα στα νοτιοδυτικά της, και αργότερα, νότια και νοτιοανατολικά. Ταυτόχρονα, ο τεράστιος ωκεάνιος φλοιός της Τηθύος, στα βορειοανατολικά της, άρχισε να καταβυθίζεται κάτω από την Ευρασιατική πλάκα. Αυτές οι διπλές διεργασίες δημιούργησαν τον Ινδικό Ωκεανό και προκάλεσαν τον ινδικό ηπειρωτικό φλοιό να υποσκελίσει την Ευρασία και να ανυψώσει τα Ιμαλάια. Αμέσως νότια των αναδυόμενων Ιμαλαΐων, η κίνηση των πλακών δημιούργησε μια τεράστια τάφρο σε σχήμα μισοφέγγαρου που γέμισε γρήγορα με ιζήματα που μεταφέρονται από τα ποτάμια και τώρα αποτελεί την Ινδο-Γαγγική Πεδιάδα. Η αρχική ινδική πλάκα κάνει την πρώτη της εμφάνιση πάνω από το ίζημα στην αρχαία οροσειρά Αραβάλι, η οποία εκτείνεται από την κορυφογραμμή του Δελχί σε νοτιοδυτική κατεύθυνση. Στα δυτικά βρίσκεται η έρημος Ταρ. Η Σρι Λάνκα (πρώην Κεϋλάνη) και μερικά μικρά νησιά που προεκτείνονται βαθιά στον Ινδικό ωκεανό αποτελούν γεωλογική συνέχεια της Ινδικής χερσονήσου.
Η εναπομείνασα ινδική πλάκα επιβιώνει ως ινδική χερσόνησος, το παλαιότερο και γεωλογικά πιο σταθερό τμήμα της Ινδίας. Εκτείνεται στο βορρά μέχρι τις οροσειρές Σατπούρα και Βιντία στην κεντρική Ινδία. Αυτές οι παράλληλες αλυσίδες εκτείνονται από την ακτή της Αραβικής Θάλασσας στο Γκουτζαράτ στα δυτικά έως το πλούσιο σε άνθρακα οροπέδιο Τσότα Ναγκπούρ στο Τζαρκάντ στα ανατολικά. Στα νότια, η εναπομείνασα χερσόνησος, το οροπέδιο Ντέκκαν, πλαισιώνεται στα δυτικά και ανατολικά από παράκτιες σειρές γνωστές ως Δυτικά και Ανατολικά Γκατ. Το οροπέδιο περιέχει τους παλαιότερους βραχώδεις σχηματισμούς της χώρας, ηλικίας περίπου ενός δισεκατομμυρίου ετών. Κατασκευασμένη με αυτόν τον τρόπο, η Ινδία βρίσκεται στα βόρεια του ισημερινού μεταξύ 6° 44′ και 35° 30′ (μέχρι τον παγετώνα Σιατσέν, όπου είναι το βορειότερο σημείο που ελέγχει η ινδική κυβέρνηση) βόρεια και 68° 7′ και 97° 25′ ανατολικά. thumb|right|Παραλία στη νότια Ινδία Η ακτογραμμή της Ινδίας έχει μήκος 7.500 χιλιόμετρα. Από αυτό το μήκος, 5.400 χιλιόμετρα ανήκουν στη χερσόνησο της Ινδίας και 2.100 χιλιόμετρα στις αλυσίδες νησιών Ανταμάν, Νικομπάρ και Λακσαντγουίπ. Σύμφωνα με τους ινδικούς ναυτικούς υδρογραφικούς χάρτες, η ηπειρωτική ακτογραμμή αποτελείται από τα ακόλουθα: 43% αμμώδεις παραλίες, 11% βραχώδεις ακτές, συμπεριλαμβανομένων βράχων, και 46% λασπώδεις ή ελώδεις ακτές. thumb|left|Ο ποταμός Τουγκαμπάντρα στην ινδική χερσόνησο. Τα κυριότερα ποτάμια που πηγάζουν από τα Ιμαλάια και διατρέχουν την Ινδία περιλαμβάνουν τον Γάγγη και τον Βραχμαπούτρα, και αμφότεροι εκβάλλουν στον Κόλπο της Βεγγάλης. Σημαντικοί παραπόταμοι του Γάγγη περιλαμβάνουν τον Γιαμούνα και τον Κόσι. Η εξαιρετικά μικρή κλίση του τελευταίου, που προκαλείται από τη μακροχρόνια εναπόθεση λάσπης, οδηγεί σε σοβαρές πλημμύρες και αλλαγές πορείας. Τα κυριότερα ποτάμια της χερσονήσου, των οποίων οι πιο απότομες κλίσεις εμποδίζουν τα νερά τους να πλημμυρίσουν, περιλαμβάνουν τον Γκοντάβαρι, τον Μαχανάντι, τον Κάβερι και τον Κρίσνα, που επίσης ρέουν στον Κόλπο της Βεγγάλης ​​και τον Ναρμάντα και τον Τάπτι, που ρέουν στην Αραβική Θάλασσα. Η Ινδία έχει δύο αρχιπελάγη: το Λακσαντγουίπ, κοραλλιογενείς ατόλλες στα ανοιχτά της νοτιοδυτικής ακτής της Ινδίας, και τα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ, μια ηφαιστειακή αλυσίδα στη θάλασσα Ανταμάν.
Το ινδικό κλίμα επηρεάζεται έντονα από τα Ιμαλάια και την έρημο Ταρ, που οδηγούν και τα δύο στους κομβικούς θερινούς και χειμερινούς μουσώνες από οικονομική και πολιτιστική άποψη. Τα Ιμαλάια εμποδίζουν τους ψυχρούς καταβατικούς ανέμους της Κεντρικής Ασίας να πνέουν, διατηρώντας το μεγαλύτερο μέρος της ινδικής υποηπείρου θερμότερο από τις περισσότερες τοποθεσίες σε παρόμοια γεωγραφικά πλάτη. Η έρημος Ταρ παίζει κρίσιμο ρόλο στην προσέλκυση των φορτωμένων με υγρασία νοτιοδυτικών καλοκαιρινών μουσώνων ανέμων που, μεταξύ Ιουνίου και Οκτωβρίου, παρέχουν την πλειονότητα των βροχοπτώσεων στην Ινδία. Στην Ινδία κυριαρχούν τέσσερις μεγάλες κλιματικές ομάδες: τροπικά υγρά, τροπικά ξηρά, υποτροπικά υγρά και ορεινά.
Εκτός από τις ψηλές ορεινές περιοχές της, η Ινδία δέχεται την επίδραση της τροπικής θερμότητας με μέση ετήσια θερμοκρασία 24-28 °C. Διακρίνουμε κυρίως 3 εποχές: τον ήπιο και χωρίς πολλές βροχές χειμώνα, τη θερμή και ξερή άνοιξη και το υγρό, τροπικό καλοκαίρι. Η καθυστέρηση της βροχής συχνά καταστρέφει τις καλλιέργειες και προκαλεί ομαδικούς θανάτους από πείνα. Η σοδειά καταστρέφεται πολλές φορές εξαιτίας καταρρακτωδών βροχών που προκαλούν μεγάλης έκτασης πλημμύρες.