cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία
Οικονομική κρίση και αδυναμία εκλογικής μεταρρύθμισης
Και ενώ η κρίση ήταν κατά κύριο λόγο αγροτική, στη συνέχεια εξαπλώθηκε και σε άλλους τομείς. Ο αγροτικός κόσμος (75% του πληθυσμού) μείωσε την κατανάλωση βιοτεχνικών και βιομηχανικών προϊόντων οπότε η η κρίση κλόνισε και αυτόν τον τομέα, ο οποίος είχε αναπτυχθεί πολύ από το 1840. Η οικονομική και νομισματική κρίση οδήγησε τις εταιρείες σε πτώχευση, ιδιαίτερα στους τομείς της μεταλλουργίας και των σιδηροδρομικών κατασκευών, δημιουργώντας στα τέλη του 1847 κοντά 700.000 ανέργους. Αυτό το κλίμα κρίσης μείωσε τα ποσοστά γεννήσεων, αύξησε τη θνησιμότητα και δημιούργησε έντονο αίσθημα κοινωνικού φόβου. Η απώλεια της εμπιστοσύνης οδήγησε πολλά από τα θύματα της κρίσης να αναζητήσουν τους υπεύθυνους για την κατάστασή τους, στρεφόμενοι εναντίον της κυβέρνησης.
Επίσης, οι αστοί ζητούσαν εκλογική μεταρρύθμιση και περαιτέρω διεύρυνση του εκλογικού σώματος, που είχε ήδη διευρύνει επί Λουδοβίκου-Φιλίππου ο πρωθυπουργός Φρανσουά Γκιζό σε όλη σχεδόν την αστική τάξη, την οποία θεωρούσε ως τη μόνη που ενσάρκωνε τις βασικές αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, θέτοντας όμως ως κριτήριο την κατοχή περιουσιακών στοιχείων και τη φορολογία: το 1848 η Γαλλία είχε μόνο 241.000 ψηφοφόρους για σχεδόν 35,5 εκατομμύρια κατοίκους. Ψήφιζαν μόνο όσοι κατέβαλαν αυξημένο φόρο. Η μικροαστική τάξη ζητούσε μείωση του ορίου. Η αντιπολίτευση ήλπιζε να διπλασιάσει τον αριθμό των ψηφοφόρων, αλλά η κυβέρνηση του Φρανσουά Γκιζό, επικεφαλής της κυβέρνησης από το 1840, είχε αρνηθεί.
Η επανάσταση του 1848
αριστερά|μικρογραφία|Αντιπολιτευτική συνεστίαση - Banquet du Château-Rouge (9 Ιουλίου 1847) Οι μοναρχικοί της «δυναστικής αντιπολίτευσης», καθώς οι μοναρχικοί ήταν διχασμένοι σε Νομιμόφρονες: οπαδοί της νόμιμης δυναστείας των Βουρβόνων και Ορλεανιστές: οπαδοί του οίκου της Ορλεάνης στον οποίο ανήκε και ο βασιλιάς Λουδοβίκος-Φίλιππος, έχοντας επίγνωση της ανάγκης εκλογικής μεταρρύθμισης για να έρθουν στην εξουσία και γνωρίζοντας την αδυναμία της κυβέρνησης να την κάνει, τάχθηκαν υπέρ της διεύρυνσης των προϋποθέσεων πρόσβασης στην ψηφοφορία και προσπάθησαν να πείσουν τον πρωθυπουργό Φρανσουά Γκιζό αλλά ο επικεφαλής της κυβέρνησης παρέμεινε αδιάλλακτος, λόγω του φόβου για ενδεχόμενη δημοκρατία των Ιακωβίνων.
Στις 22 Φεβρουάριου 1848 η κυβέρνηση απαγόρευσε μια προγραμματισμένη αντιπολιτευτική συνεστίαση, γεγονός που προκάλεσε μεγάλες διαδηλώσεις στο Παρίσι και ο βασιλιάς αναγκάστηκε να αποπέμψει τον Γκιζό. Η αστική τάξη ικανοποιήθηκε και όλα θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει εκεί. Ο στρατός όμως άνοιξε πυρ κατά του πλήθους που πανηγύριζε. Η λαϊκή αντίδραση που ακολούθησε, κατέληξε στην πτώση της μοναρχίας του Ιουλίου και ο βασιλιάς παραιτήθηκε υπέρ του εννιάχρονου εγγονού του, κόμη του Παρισιού, και φυγαδεύτηκε στην Αγγλία. Ο Λουδοβίκος - Φίλιππος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Γαλλίας.
Προσωρινή κυβέρνηση
αριστερά|μικρογραφία|Ο Λαμαρτίνος μπροστά στο Δημαρχείο αρνείται την κόκκινη σημαία στις 26 Φεβρουαρίου 1848 Στις 24 Φεβρουαρίου 1848 ανακηρύχθηκε η Δεύτερη Δημοκρατία με μια πρώτη προσωρινή κυβέρνηση με τη συμμετοχή όλων των δυνάμεων της αντιπολίτευσης, μετριοπαθών και ριζοσπαστών δημοκρατικών και σοσιαλιστών, με αρχηγό τον Λαμαρτίνο. Συμμετείχαν οι σοσιαλιστές Λουί Μπλαν και Λεντρύ-Ρολέν. Αυτή η κυβέρνηση απέρριψε την κόκκινη σημαία που πρότειναν οι σοσιαλιστές, επειδή οι αναμνήσεις του 1793 ήταν ακόμη νωπές, και καθιέρωσε την τρίχρωμη σημαία ως σύμβολο του Κράτους.
Η νεοσυσταθείσα κυβέρνηση έλαβε αμέσως φιλολαϊκά μέτρα. Εφάρμοσε την καθολική ψηφοφορία, δημιούργησε θέσεις εργασίας για ανέργους, τα λεγόμενα Εθνικά Εργαστήρια, εφαρμόζοντας το δόγμα «δικαίωμα στην εργασία», μείωσε τις ώρες εργασίας σε 10 ημερησίως και κατάργησε τη δουλεία στις αποικίες. Επίσης επικράτησε ελευθερία του Τύπου και η κατάργηση της χαρτοσήμανσης, οπότε η τιμή του φύλλου μειώθηκε. Πολλές εφημερίδες, μερικές εφήμερες, δημιουργήθηκαν τότε: περισσότερες από 300 στο Παρίσι και 94 στην επαρχία.
Παραχωρήθηκε πάλι το δικαίωμα των δημόσιων συναθροίσεων και δόθηκε το δικαίωμα σε κάθε πολίτη να συμμετέχει στην Εθνοφυλακή. Επίσης, για να προστατευθεί η κυβέρνηση από την πίεση για αντεκδικήσεις, θέσπισαν την κατάργηση της θανατικής ποινής για πολιτικά αδικήματα. Η ιδιωτική ιδιοκτησία δεν αμφισβητήθηκε.
Η μετριοπαθής κυβέρνηση
Στις εκλογές του Απριλίου που ακολούθησαν, οι οποίες διεξήχθησαν για πρώτη φορά με καθολική ψηφοφορία ανδρών, υπερίσχυσαν οι μετριοπαθείς δημοκράτες, που ήταν αντίθετοι προς τον σοσιαλισμό και έσπευσαν να ακυρώσουν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις της προσωρινής κυβέρνησης.
Οι επαναστάτες αντέδρασαν βίαια εισβάλλοντας στις 15 Μαΐου στο Παλαί Μπουρμπόν. Διέλυσαν τη βουλή που συνεδρίαζε εκεί και ανέλαβαν να συγκροτήσουν προσωρινή κυβέρνηση αλλά η κυβέρνηση επιβλήθηκε και συνέλαβε και εξόρισε τους κυριότερους ριζοσπάστες αρχηγούς, τον Ωγκύστ Μπλανκί, τον Φρανσουά Ρασπάιγ και τον Α. Μπαρμπές. Το σοσιαλιστικό κόμμα αποδυναμώθηκε.
Οι ημέρες του Ιουνίου 1848
μικρογραφία|Οδόφραγμα στην οδό Σουφλό, έργο του [[Οράς Βερνέ, 24 Ιουνίου 1848. Στο βάθος διακρίνεται το Πάνθεον ]] Λόγω όλων αυτών των ταραχών, της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, που επιδεινώθηκε με το κλείσιμο των Εθνικών Εργαστηρίων, αλλά και της γρήγορης εξάπλωσης των σοσιαλιστικών ιδεών, εκδηλώθηκαν ταραχές σε διάφορες περιοχές με αποκορύφωμα την πολύνεκρη εξέγερση της 23-26 Ιουνίου. Στις 23 Ιουνίου μερικές χιλιάδες εργάτες συγκεντρώθηκαν μπροστά στην αναμνηστική στήλη της πλατείας της Βαστίλης και οχυρώθηκαν πίσω από οδοφράγματα απαιτώντας την ανασύσταση των Εθνικών Εργαστηρίων.
Κηρύχθηκε αμέσως στρατιωτικός νόμος και στις οδομαχίες που ακολούθησαν επί τέσσερις μέρες οι επαναστάτες εξουδετερώθηκαν από την καλά οργανωμένη Εθνοφρουρά, πολλοί σκοτώθηκαν (περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 5.000 τραυματίστηκαν)  και περισσότεροι φυλακίσθηκαν και εκτοπίσθηκαν. Το «κόμμα της Τάξης» είχε νικήσει. Το σοσιαλιστικό κόμμα διαλύθηκε και οι εφημερίδες του απαγορεύθηκαν.
Η κυβέρνηση Καβαινιάκ που συστάθηκε μετά τις δραματικές Ημέρες του Ιουνίου, ακολούθησε μια πολιτική που στόχευε στη διατήρηση της ενότητας μεταξύ των μετριοπαθών δημοκρατικών και των μοναρχικών συνιστωσών της Εθνοσυνέλευσης.
Η προεδρία του Λουδοβίκου Ναπολέοντα
αριστερά|μικρογραφία|215x215εσ|Ο Λουδοβίκος-Ναπολέων Με το ξέσπασμα της επανάστασης τον Φεβρουάριο του 1848, ο ανεψιός του Ναπολέοντα Α΄, Λουδοβίκος Ναπολέων, που είχε φυλακισθεί και εξορισθεί από το προηγούμενο καθεστώς, και στα νιάτα του υπήρξε φιλελεύθερος, ακόμα και καρμπονάρος, οργάνωσε ένα μικρό κόμμα βοναπαρτιστών, με το οποίο εξελέγη σε πέντε νομούς και άρχισε να προετοιμάζεται για τις προεδρικές εκλογές, υποστηριζόμενος από το «κόμμα της Τάξης», που το αποτελούσαν μοναρχικοί και καθολικοί. Επωφελούμενος του ονόματός του, θύμιζε στους ψηφοφόρους τις μνήμες της εθνικής δόξας επί Ναπολέοντα και κατόρθωσε να γίνει αρεστός σε όλους, δεσμευόμενος να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους. Το κυριότερο, υποσχέθηκε τάξη και ευημερία στην αστική τάξη και τους αγρότες και βοήθεια στους φτωχούς. Επίσης, οι εργάτες δυσαρεστημένοι από την υπόθεση των Εθνικών Εργαστηρίων, πίστευαν πως ο καινούργιος Βοναπάρτης ήταν σοσιαλιστής.
Στις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου 1848 ο Λουδοβίκος Ναπολέων εξελέγη με καθολική ψηφοφορία ανδρών πρώτος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, επιτυγχάνοντας ποσοστό 74,2%. Η θητεία του ήταν τετραετής χωρίς δυνατότητα επανεκλογής. Η κυβέρνηση που συγκρότησε αποτελούνταν από μοναρχικούς και βοναπαρτιστές.
Κατά την περίοδο της προεδρίας του τοποθέτησε στη διοίκηση και στο στρατό ανθρώπους της εμπιστοσύνης του και απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα ταξιδεύοντας σε όλη τη χώρα. Ακολούθησαν χρόνια συντηρητικής πολιτικής, που χαρακτηρίστηκαν κυρίως από νόμους που καθιστούσαν πιο έντονη την παρουσία της Καθολικής Εκκλησίας στον τομέα της εκπαίδευσης (νόμος Falloux). Όταν τον Φεβρουάριο 1849 η κυβέρνηση των Παπικών Κρατών αντικαταστάθηκε προσωρινά από δημοκρατική διακυβέρνηση και ο πάπας Πίος Θ΄ κατέφυγε από τη Ρώμη στην Γκαέτα, ο Λουδοβίκος-Ναπολέων διοργάνωσε εκστρατεία υπέρ του Πάπα, γεγονός που προκάλεσε μια διαδήλωση από αριστερούς που κραύγαζαν ότι παραβιάσθηκε το σύνταγμα. Αυτό ήταν η πρόφαση για να ανακληθούν η ελευθερία του Τύπου και των δημοσίων συγκεντρώσεων. Τέλος, με ένα νόμο που απαιτούσε από τον εκλογέα να έχει τρία χρόνια διαμονή στο μέρος που ψήφιζε, 3 εκατομμύρια εκλογείς στερήθηκαν τα δικαιώματά τους, και σχεδόν όλοι τους ήταν εργάτες, και έτσι περιορίσθηκε η καθολική ψηφοφορία με πλάγιο τρόπο, από το φόβο επιστροφής της αριστεράς.
Τέλος της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας
Το Σύνταγμα απαγόρευε την επανεκλογή του προέδρου μετά την εκπνοή της τετράχρονης θητείας του. Μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες αναθεώρησης του Συντάγματος, στις 2 Δεκεμβρίου 1851, ο Λουδοβίκος Ναπολέων έκανε πραξικόπημα διαλύοντας τη Βουλή, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο να αναθεωρήσει το επίμαχο άρθρο του συντάγματος που απαγόρευε την επανεκλογή του στην προεδρία της Δημοκρατίας. Μια αντίσταση φιλελεύθερη και αστική που διοργανώθηκε, κατεστάλη τόσο στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις στην επαρχία. Ενώ οι εργατικές τάξεις του Παρισιού, που θυμούνταν ακόμη τις ημέρες του Ιουνίου 1848, φάνηκαν απρόθυμες να υπερασπιστούν ένα καθεστώς που είχε αγωνιστεί εναντίον τους, η επαρχία κινητοποιήθηκε έντονα σε πολλά μέρη. Το νέο αυταρχικό καθεστώς συνέλαβε και εκτόπισε κάθε διαφωνούντα. Θέσπισε στη συνέχεια νέο σύνταγμα, όπου προέβλεπε την επαναφορά της καθολικής ψηφοφορίας και προκήρυξε δημοψήφισμα, το οποίο ενέκρινε το νέο Σύνταγμα. Τον Νοέμβριο 1852, με νέο δημοψήφισμα, ο Λουδοβίκος Ναπολέων ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας.
Πολιτικοποίηση του πληθυσμού
Η Δεύτερη Δημοκρατία προώθησε, μέσω της καθολικής ψηφοφορίας, την πολιτικοποίηση του πληθυσμού. Από την αρχή του καθεστώτος, το τέλος της λογοκρισίας επέτρεψε την ευκολότερη κυκλοφορία ιδεών, ειδικά στην εργατική τάξη και τα Εθνικά Εργαστήρια έγιναν χώρος για τη διάδοση της σοσιαλιστικής σκέψης μεταξύ των εργαζομένων, γεγονός που αποτέλεσε έναν από τους λόγους για το κλείσιμό τους. Στις επαρχίες, οι ριζοσπαστικές ιδέες κυκλοφορούσαν επίσης μέσα από τη λαογραφία, τους χορούς και τα τραγούδια.
Οι σύλλογοι και οι πολιτικές λέσχες ήταν ένας σημαντικός χώρος γι' αυτή την εξάπλωση προς τον σοσιαλισμό, γεγονός που οδήγησε το «κόμμα της Τάξης» να απαγορεύσει πολλούς. Οι δικές του ιδέες κυκλοφορούσαν κυρίως μέσα από την Εκκλησία και γενικότερα από τον ρόλο της εποπτείας που θεωρούσε ότι έχει στον πληθυσμό. Ένας χάρτης πολιτικής επιρροής (ιδιαίτερα εμφανής κατά τη διάρκεια των εκλογών 1849) παρουσίαζε μια συντηρητική Γαλλία προς τα βόρεια και δυτικά, και ριζοσπαστική στο κέντρο και ανατολικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Μάχη του Κουροπεδίου
Η μάχη στο Κούρου πεδίον (281 π.Χ.) ήταν η τελική σύγκρουση μεταξύ δύο από τους Διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, του Σελεύκου Α' και του Λυσίμαχου.
Μετά τη Μάχη της Ιψού το 301 π.Χ., ο Σέλευκος με τον Λυσίμαχο και τους υπόλοιπους Διαδόχους μοιράστηκαν το κράτος του Αντίγονου Α'. Ο Λυσίμαχος, μετά και από τη νίκη του επί του γιου του Αντίγονου, Δημητρίου Πολιορκητή, κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας και έγινε ο ισχυρότερος από τους Διαδόχους. Όμως, οι σχέσεις του με τον Σέλευκο δεν ήταν καλές και, μετά την οριστική ήττα του Δημητρίου, έπαψε να υπάρχει κάθε λόγος συμμαχίας μεταξύ τους.
Η μάχη αυτή σήμανε το τέλος του κράτους του Λυσιμάχου, με τα μικρασιατικά εδάφη του να περιέρχονται στο κράτος των Σελευκιδών.
Πηγές
Κουροπεδιο Κουροπεδιο Κουροπεδιο Μαχη Κουροπεδιου Κουροπεδιου
Καϊάφας
thumb|200px|Άγαλμα του Καϊάφα στην [[Μπράγκα]] Ο Καϊάφας είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Είναι ο αρχιερέας, πρόεδρος του Μεγάλου Εβραϊκού Συνεδρίου, το οποίο δίκασε και καταδίκασε σε θάνατο τον Ιησού Χριστό. Αναφέρεται από τους τρεις εκ των τεσσάρων Ευαγγελιστών, όπως και στο 4ο Κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων (στίχος 6), όπου εξιστορείται ότι μπροστά σ' αυτόν και σ' άλλους αρχιερείς πήγαν τον Πέτρο για ανάκριση -δεν βρέθηκε ένοχος σε κάτι και αφέθηκε ελεύθερος.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωσήφ. Το «Καϊάφας» ήταν υποκοριστικό και σήμαινε «ο υποτάσσων» (το πιθανότερο) ή, κατ' άλλους «ο βράχος». Ο Ρωμαίος επίτροπος Βαλέριος Γράτος τον έκανε αρχιερέα το 18 μ.Χ. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 36 μ.Χ., οπότε τον απομάκρυνε ο λεγάτος της Συρίας Βιτέλλιος, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Ιώσηπος στην Ιουδαϊκή Αρχαιολογία. Διατηρήθηκε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στην αρχιερατεία, επειδή εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των Ρωμαίων. Αν και θρησκευτικός αρχηγός των Εβραίων, ποτέ δεν τους προστάτευσε απέναντι στις ρωμαϊκές αυθαιρεσίες. Δεν πρόβαλε καμιά αντίσταση όταν ο Πιλάτος αποπειράθηκε να εισαγάγει στα Ιεροσόλυμα εικόνες του Καίσαρα, ή όταν άρπαξε τον κορβανά, το ταμείο του Ναού των Ιεροσολύμων κι έκανε σφαγές. Σ' αυτόν οδηγήθηκε ο Ιησούς Χριστός, αφού προηγουμένως τον πήγαν στον Άννα, την κόρη του οποίου είχε παντρευτεί ο Καϊάφας.
Η παράδοση αναφέρει ότι μετά την Ανάσταση του Χριστού, κάλεσε αυτόν και τον Πιλάτο, ο αυτοκράτορας Τιβέριος στη Ρώμη για να απολογηθούν. Αλλά το πλοίο που τον μετέφερε, ναυάγησε. Βγήκε στην Κρήτη, όπου αρρώστησε και πέθανε. Επτά φορές τον έθαψαν, αλλά «η γης τον ανεξέρνα (απέβαλε) άλυωστο και μαύρο σαν τον Κάη, για το μεγάλο κακό πώκαμε, που καταδίκασε το Χριστό». Μαζεύτηκε μέγα πλήθος και με κατάρες τον έθαψε κάτω από ένα τεράστιο σωρό πέτρες. Αυτό ήταν του Καγιάφα το μνήμα σε ένα χωριό κοντά στο Ηράκλειο. Σωζόταν μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Η παράδοση αυτή είναι πολύ παλιά και την αναφέρουν αρκετοί περιηγητές. Περιλαμβάνεται στο απόκρυφο βιβλίο «Τα πεπραγμένα τω Πιλάτω», δεν τεκμηριώνεται εντούτοις ιστορικά.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης
Πύργος Καλλίστης
μικρογραφία|300px|δεξιά|Το χωριό Πύργος Ο Πύργος Καλλίστης ή συνήθως Πύργος και παλαιότερα Καινουργιομπούργο, είναι το ψηλότερο χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά των Φηρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 872 κατοίκους. Διοικητικά, ανήκει στο Τοπικό διαμέρισμα Πύργου Καλλίστης του Δήμου Θήρας.
Ιστορία
Ο Πύργος ήταν ένα από τα πέντε καστέλια του νησιού και ήταν έδρα του δήμου Καλλίστης από το 1835 έως το 1914 όπου μετατρέπεται σε κοινότητα Πύργου μέχρι και το έτος 1997 (συνένωση Καποδίστρια), που προσαρτάται στο δήμο Θήρας.
Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, τον 18ο αιώνα, ιδρύθηκε στον Πύργο η πρώτη σχολή Θήρας μετά από πρωτοβουλία των προκρίτων της περιοχής και του ηγούμενου της Μονής του Προφήτη Ηλία Παϊσίου. Σημαντική συμβολή στην λειτουργία της σχολής είχε και ο Κωνσταντίνος Μουρούζης. Σήμερα στην θέση της παλαιάς σχολής (θέση Μαρτινού, στο παλιό δρόμο από τον Πύργο προς την Μονή του Προφήτη Ηλία) βρίσκεται ο ναός των Αγίων Αποστόλων, ο οποίος είναι η παλιά αίθουσα διδασκαλίας της σχολής, ενώ γύρω υπάρχουν τα ερείπια από τις αίθουσες διαμονής των δασκάλων και των μαθητών.
Υπήρξε τόπος εξορίας: μετά το 1839 ο Θεόφιλος Καϊρης εξορίστηκε στη Μονή του Προφήτη Ηλία, όπως και ο Δημήτρης Γληνός από τη δικτατορία του Μεταξά το 1936.
Το καστέλι υπέστη πολύ μεγάλες ζημιές με τον σεισμό του 1956, αλλά οι περισσότερες έγιναν από το στρατό, που κατεδάφισε τμήματα - οικίες του καστελιού, που δεν είχαν υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές.
Το καστέλι του Πύργου
μικρογραφία|300px|δεξιά|Η δυτική πλευρά του καστελιού. Η είσοδος στο καστέλι γινόταν από ένα και μοναδικό σημείο, την Καστελόπορτα. Πάνω από αυτή προεξείχε - γύρω στο μισό μέτρο - τετράγωνο κτίσμα, ανοικτό στο κάτω μέρος του, από το οποίο μπορούσαν να ρίχνουν καυτό λάδι σε εισβολείς που προσπαθούσαν να παραβιάσουν την είσοδο. Το κτίσμα αυτό, το οποίο σήμερα δεν υπάρχει, το αποκαλούσαν πολεμίστρα ή φόνισσα. Κάτω από το καστέλι υπήρχε σύστημα στοών το οποίο χρησίμευε για την προστασία και την διαφυγή των κατοίκων σε ώρα ανάγκης. Έξω από το καστέλι και γύρω από αυτό έχει οικοδομηθεί η νεώτερη πόλη, η οποία παλιότερα από τους ντόπιους ονομαζόταν Ξέπορτο.
Η πλατεία που βρίσκεται μπροστά από την είσοδο του καστελιού, ονομαζόταν παλιά Υψηλός Καφενές, γιατί εκεί μαζεύονταν οι καλουπαξίδες, οι αριστοκράτες, δηλαδή, του χωριού και συζητούσαν. Σήμερα στην πλατεία υπάρχει το μνημείο των πεσόντων του χωριού στους πολέμους της περιόδου 1912 - 1921.
Πολλά από τα παλιά σπίτια του Πύργου, αλλά και της Σαντορίνης γενικότερα, είναι υπόσκαφα, σπηλαιοειδείς δηλαδή κατοικίες, στενόμακρες, λαξευμένες στη θηραϊκή γη, χωρίς θεμέλια, με θολωτή οροφή και στενή πρόσοψη. Άλλοτε λαξεύονταν ολόκληρες μέσα στη γη, άλλοτε διέθεταν και πρόσθετα κτιστά τμήματα. Τα  υπόσκαφα σπίτια διατηρούνται ζεστά τον χειμώνα και δροσερά το καλοκαίρι και παρουσιάζουν μεγάλη αντοχή στους σεισμούς.
Όπως και σε όλα τα άλλα καστέλια της Σαντορίνης, έξω από το καστέλι, πολύ κοντά στην είσοδο του, υπάρχει εκκλησία της Αγίας Θεοδοσίας.
Εκκλησίες
Το 2005 καταγράφτηκαν 49 εκκλησίες και παρεκκλήσια στην ευρύτερη περιοχή του Πύργου και του βουνού του Προφήτη Ηλία.
Εντός του καστελιού
μικρογραφία|300px|δεξιά|Το "Θεοτοκάκι" Μέσα στο καστέλι του Πύργου, στην δυτική πλευρά του, βρίσκεται το Θεοτοκάκι ή Κοίμησις της Θεοτόκου, μια από τις παλαιότερες εκκλησίες της Σαντορίνης, η οποία πιστεύεται ότι έχει κτιστεί τον 10ο αιώνα. Η σημερινή της μορφή είναι αποτέλεσμα πολλών προσθηκών που έχουν γίνει κατά καιρούς. Στο εσωτερικό της εκκλησίας υπάρχουν πολύτιμες εικόνες και ξυλόγλυπτο τέμπλο. Η κύρια εικόνα της Κοιμήσεως, πάντως, εκλάπη το 1983.
Σημαντική είναι και η εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου, η οποία βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του καστελιού. Χτίστηκε κατά την διάρκεια των ετών 1660 - 1661 και εκεί την Μεγάλη Παρασκευή γίνεται ο σημαντικότερος επιτάφιος του χωριού.
Εκτός του καστελιού
μικρογραφία|300px|δεξιά|Ο Άγιος Γεώργιος ή "το Καταφυό". Ο Άγιος Γεώργιος χτίστηκε το 1754 και βρίσκεται σε απόκρημνη πλαγιά απέναντι από τον Πύργο, στο βουνό του Προφήτη Ηλία. Ονομάζεται και Καταφυό γιατί αποτελούσε το καταφύγιο των κατοίκων σε εχθρικές επιδρομές, λόγω της δύσβατης πρόσβασης σε αυτό.
Στην πλατεία πριν την είσοδο του καστελιού υπάρχει ο ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος έχει κτιστεί το 1660.
Συλλογή Εικόνων και Εκκλησιαστικών Κειμηλίων Πύργου
μικρογραφία|300px|δεξιά|Η Αγία Τριάδα. Στον αναστηλωμένο καθολικό ναό της Αγίας Τριάδος, δίπλα στον ναό των Εισοδείων της Θεοτόκου, βρίσκεται η Συλλογή Εικόνων και Εκκλησιαστικών Κειμηλίω'. Ο ναός αναστηλώθηκε το 1975 με πρωτοβουλία του Συλλόγου Πυργίων Θήρας και ιδιαίτερα της τότε προέδρου του Λίζας Πατινιώτη και αρχικά στέγαζε την συλλογή κειμηλίων του Πύργου. Από το 1997 τελεί υπό την αιγίδα της 2ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού. Η παλαιότερη εικόνα της συλλογής είναι του Αγίου Γεωργίου, η οποία χρονολογείται από το τέλος 15ου αιώνα και προέρχεται από το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται δίπλα στην εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στην συλλογή υπάρχουν, εκτός από εικόνες, ξυλόγλυπτα και διάφορα εκκλησιαστικά αντικείμενα.
Εορτές
μικρογραφία|300px|δεξιά|Η νύχτα του Επιταφίου
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά της Σαντορίνης Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Στανίσουαφ Λεμ
Ο Στάνισλαβ Χέρμαν Λεμ (Stanisław Herman Lem, 12 Σεπτεμβρίου 1921 - 27 Μαρτίου 2006), ήταν Πολωνός συγγραφέας έργων φιλοσοφικών, σατιρικών και επιστημονικής φαντασίας. Είναι ευρύτερα γνωστός ως ο συγγραφέας του Σολάρις.
Βιογραφία
Ο Λεμ γεννήθηκε το 1921 στο Λβιβ τότε στην Πολωνία, σήμερα ανήκει στην Ουκρανία). Ήταν γιος της Σαμπίνα Βόλλερ και του Σαμουήλ Λεμ, ενός εύπορου εβραϊκής καταγωγής λαρυγγολόγου και πρώην γιατρού του Αυστρο-Ουγγρικού Στρατού. Αν και μεγάλωσε ως καθολικός, έγινε αργότερα άθεος . Μετά την προσάρτηση της ανατολικής Πολωνίας στη Σοβιετική Ένωση δεν μπόρεσε να φοιτήσει στο Πολυτεχνείο όπως επιθυμούσε, γιατί προερχόταν από οικογένεια της αστικής τάξης. Μετά την αποδοχή, από την οικογένεια του, της νέα λαϊκής δημοκρατίας και της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, άρχισε σπουδές ως φοιτητής της ιατρικής στο Λβιβ το 1940.
Στην Κρακοβία συνέχισε τις σπουδές του και δούλεψε από το 1948 ως το 1950 σαν βοηθός ερευνητή πάνω σε προβλήματα της εφαρμοσμένης ψυχολογίας. Αυτή την περίοδο ξεκίνησαν οι πρώτες του λογοτεχνικές προσπάθειες και άρχισε να γράφει ιστορίες στον ελεύθερό του χρόνο. Το 1948 έγραψε το μυθιστόρημα Szpital Przemienienia (Νοσοκομείο της Μεταμορφώσεως).
Ήταν μέλος της πολωνικής ένωσης συγγραφέων και του ομίλου ΠΕΝ. Από το 1994 ήταν μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Το μυθιστόρημα Σολάρις (1961) έχει μεταφερθεί σε ταινία το 1972 από τον Αντρέι Ταρκόφσκι και άλλη μια φορά το 2002 από τον Στίβεν Σόντερμπεργκ με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνι. Ο ίδιος ο Λεμ δεν είχε σε εκτίμηση καμία από τις δύο μεταφορές. Επίσης σε ταινία μεταφέρθηκε το 1960 ο Πλανήτης του Θανάτου και το 1978 Η Διαπραγμάτευση. Το 2007 προβλήθηκαν από το γερμανικό κρατικό κανάλι ZDF σε 6 επεισόδια των 15 λεπτών διασκευασμένες ιστορίες από Τα ημερολόγια των άστρων.
Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε 57 γλώσσες και έχουν ξεπεράσει τα 45 εκατομμύρια αντίτυπα. Έγραψε από μυθιστορήματα έως σύντομα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας, παρωδίες, θεατρικά έργα, φιλοσοφικά κείμενα και κριτική λογοτεχνίας.
Ο Λεμ πέθανε έπειτα από μακρά ασθένεια στις 27 Μαρτίου 2006 σε κλινική της Κρακοβίας στην ηλικία των 84 ετών από καρδιακή ανεπάρκεια. Ο τάφος του βρίσκεται στο νεκροταφείο Salwator στην Κρακοβία.
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Ο Λεμ ήταν γνωστός για την κριτική του στις ταινίες που βασίζονταν στο έργο του. Είχε χαρακτηρίσει τη μεταφορά του Σολάρις από τον Αντρέι Ταρκόφσκι ως "Έγκλημα και Τιμωρία στο διάστημα".
Αναφορές
Κατηγορία:Πολωνοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Πολωνοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Σαλβάτορ
The National
Οι The National είναι αμερικάνικο ίντι ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1999 στο Σινσινάτι του Οχάιο και σήμερα έχει ως έδρα το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Οι στίχοι τους έχουν περιγραφεί ως σκοτεινοί, μελαγχολικοί και δυσερμήνευτοι.
Το 2014, το άλμπουμ τους Trouble Will Find Me, ήταν υποψήφιο για το βραβείο του Καλύτερου Εναλλακτικού Άλμπουμ στα Βραβεία Γκράμι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα αδελφών Κατηγορία:Αμερικανικά indie rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Οχάιο
21 Οκτωβρίου
20 Οκτωβρίου | 21 Οκτωβρίου | 22 Οκτωβρίου
Η 21η Οκτωβρίου είναι η 294η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (295η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 71 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης (2001)
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (ρωσικά: Коммунистическая Партия Советского Союза, Kommunisticheskaya Partiya Sovetskogo Soyuza; συντόμευση: КПСС), δημιουργήθηκε το 2001 ύστερα από τη διάσπαση της «Ένωσης Κομμουνιστικών Κομμάτων - Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης». Το 2001 δημιουργήθηκε μετά από διαφωνίες του Όλεγκ Σένιν και Γκενάντι Ζιουγκανόφ για τη δημιουργία ενός ενωμένου κομμουνιστικού κόμματος της Ένωσης της Λευκορωσίας και της Ρωσίας.
Το 2008 υπογράφηκε συμφωνία ανάμεσα στο ΚΕΚΡ-ΡΚΚ και τις οργανώσεις του ΚΚΣΕ 2001 στη Ρωσία για ενοποίηση τους και μετονομασία του σε ΚΕΚΡ-ΚΚΣΕ. Έτσι το 2011 το ΚΕΚΡ-ΚΚΣΕ εντάχθηκε και στο ΚΚΣΕ 2001 μαζί με πολιτικές οργανώσεις όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Λευκορωσίας (Οργάνωση του ΚΚΣΕ στη Λευκορωσία), την Ένωση Κομμουνιστών Ουκρανίας. Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ 2001 εκλέχθηκε το 2010 ο Σεργκέι Αλεξαντρόφ.
* Η Ένωση Κομμουνιστικών Κομμάτων – ΚΚΣΕ ιδρύθηκε το 1993. Το 1994 εξέλεξε Γενικό Γραμματέα τον Ολέγκ Σένιν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ το 1990. Μετά τη διάσπαση της το 2001 Γενικός Γραμματέας της έγινε ο Γκέναντι Ζιουγκάνοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στη Ρωσία
Αλέν ντε Μποτόν
Ο Αλέν ντε Μποτόν (Alain de Botton) (20 Δεκεμβρίου 1969) είναι Ελβετός συγγραφέας, φιλόσοφος και τηλεοπτικός παρουσιαστής, ο οποίος ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα βιβλία και οι τηλεοπτικές εκπομπές του πραγματεύονται σύγχρονα θέματα τονίζοντας τη σχέση της φιλοσοφίας με την καθημερινότητα. Σε ηλικία 23 ετών, εξέδωσε τη Μικρή φιλοσοφία του έρωτα (Εκδόσεις Πατάκη 2003), η οποία πούλησε δύο εκατομμύρια αντίτυπα. Άλλα ευπώλητα βιβλία του είναι Πώς ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου (Εκδόσεις Πατάκη 2006), Περί του κοινωνικού status (Εκδόσεις Πατάκη 2005), και Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας (Εκδόσεις Πατάκη 2007).
Καταγωγή και οικογενειακή ζωή
Ο Αλέν ντε Μποτόν γεννήθηκε στη Ζυρίχη. Είναι ο γιος της Ζακλίν (το γένος Μπουργκό) και του Γκίλμπερτ ντε Μποτόν, ο οποίος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και εξορίστηκε μαζί με την υπόλοιπη εβραϊκή κοινότητα από τον Νάσερ. Ο Γκίλμπερτ πήγε να ζήσει και να εργαστεί στην Ελβετία όπου ίδρυσε μια επενδυτική εταιρεία, την Global Asset Management, η αξία της οποίας υπολογιζόταν το 1999 στα 234 εκατομμύρια δολάρια. Η μητέρα του, που γεννήθηκε στην Ελβετία, ήταν Εβραία Ασκενάζι, και ο πατέρας του καταγόταν από μια εβραϊκή οικογένεια σεφαραδιτών από την πόλη Μποτόν της Καστίλλης και Λεόν της Ισπανίας. Στους προγόνους του Μποτόν ανήκει ο ραβίνος Αβραάμ ντε Μποτόν, επικεφαλής της ακαδημίας ταλμουδιστών της Θεσσαλονίκης. Η γιαγιά του Μποτόν από την πλευρά του πατέρα του ήταν η Γιολέιντ Χάρμερ, αξιωματικός των υπηρεσιών πληροφοριών του Ισραήλ. Έχει μια αδερφή, τη Μιέλ, και οι δυο τους έλαβαν κοσμική ανατροφή. Ο Αλέν πέρασε τα πρώτα δώδεκα χρόνια της ζωής του στην Ελβετία, όπου μεγάλωσε μιλώντας Γαλλικά και Γερμανικά.
Εκπαίδευση
Τον έστειλαν στο Dragon School, οικοτροφείο της Οξφόρδης, όπου τα αγγλικά έγιναν η πρώτη του γλώσσα. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως ένα ντροπαλό παιδί. Στη συνέχεια πήγε εσωτερικός στο Harrow School, άλλο φημισμένο σχολείο του Λονδίνου, πριν προχωρήσει στο κολέγιο Gonville και Caius, ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα κολέγια του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε Ιστορία (1988-1991) και αποφοίτησε με διάκριση double starred first. Ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο King's College του Λονδίνου (1991-1992). Ξεκίνησε το διδακτορικό του στη Γαλλική Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ αλλά εγκατέλειψε την έρευνα για να γράψει βιβλία για το ευρύ κοινό.
Συγγραφή
Ο Αλέν ντε Μποτόν έχει γράψει διαφορετικά είδη προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις. Στις θετικές κριτικές των βιβλίων του, κάποιοι υποστηρίζουν ότι έκανε τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και την τέχνη πιο προσβάσιμα στο ευρύ κοινό.
Δοκίμια
Ο Μποτόν έχει γράψει δοκίμια στα οποία οι προσωπικές του ιδέες και εμπειρίες συνυφαίνονται με αυτές των καλλιτεχνών, φιλοσόφων και στοχαστών. Τα αποκαλούν "φιλοσοφία της καθημερινής ζωής".
Η μικρή φιλοσοφία του έρωτα
Στο πρώτο του μυθιστόρημα Essays in Love, που εκδόθηκε στα αγγλικά το 1993, (Η μικρή φιλοσοφία του έρωτα, Πατάκης 2003), ο Μποτόν καταπιάνεται με το πώς κανείς ερωτεύεται και πώς παύει να είναι ερωτευμένος. Το 2010, το Essays in Love μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Τζούλιαν Κεμπ ως ρομαντική κωμωδία με τίτιλο Οι πέντε πρώην μου.
Πώς ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου
Το 1997 εξέδωσε το πρώτο του μη λογοτεχνικό βιβλίο, How Proust Can Change Your Life (Πώς ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου, Πατάκης 2006), βασισμένο στη ζωή και το έργο του Μαρσέλ Προυστ, το οποίο έγινε best seller τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η παρηγορία της φιλοσοφίας
Ακολούθησε το The Consolations of Philosophy, το 2000 (Η παρηγορία της φιλοσοφίας, Πατάκης 2010). Ο τίτλος του βιβλίου είναι αναφορά στην Παραμυθία της φιλοσοφίας του Βοήθιου, στο οποίο η φιλοσοφία παρουσιάζεται σαν μια αλληγορική μορφή στο Βοήθιο για να τον παρηγορήσει τις στιγμές πριν την επικείμενη εκτέλεσή του. Στην Παρηγορία της φιλοσοφίας, ο Μποτόν επιχειρεί να καταδείξει πώς τα διδάγματα φιλοσόφων όπως του Επίκουρου, του Μονταίν, του Νίτσε, του Σοπενχάουερ, του Σενέκα και του Σωκράτη μπορούν να έχουν εφαρμογή στα καθημερινά δεινοπαθήματα του σύγχρονου κόσμου. Το βιβλίο έχει επαινεθεί, όσο και κατακριθεί λόγω της θεραπευτικής του προσέγγισης στη φιλοσοφία.
Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας
Στο The Architecture of Happiness (2006), (Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας, Πατάκης 2007), πραγματεύεται τη φύση της ομορφιάς στην αρχιτεκτονική και πώς αυτή σχετίζεται με την ευημερία και τη γενική ικανοποίηση του ατόμου και της κοινωνίας. Περιγράφει πώς η αρχιτεκτονική επηρεάζει τους ανθρώπους καθημερινά, αν και σπάνια της δίνουν ιδιαίτερη προσοχή. Σημαντικό μέρος του βιβλίου εξετάζει πώς τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης προσωπικότητας αντικατοπτρίζονται στην αρχιτεκτονική. Καταλήγει να υπερασπίζεται τη Νεωτεριστική Αρχιτεκτονική, και επιτίθεται στην ψευτοπαραδοσιακή αρχιτεκτονική των κατοικιών, ιδιαίτερα του Ηνωμένου Βασιλείου. "Η καλύτερη μοντέρνα αρχιτεκτονική", δηλώνει, "δε σηκώνει έναν καθρέφτη στη φύση, αν και μπορεί να δανειστεί ένα ευχάριστο σχήμα ή μια εκφραστική γραμμή από το αλφαβητάρι της φύσης. Δίνει φωνή στις φιλοδοξίες και προτείνει πιθανότητες. Το ερώτημα δεν είναι αν πράγματι κάποιος θα ήθελε να ζει σε ένα σπίτι του Λε Κορμπυζιέ, αλλά αν θα ήθελε να είναι το είδος του ανθρώπου που θα ήθελε να ζει σ'ένα τέτοιο".
Οι χαρές και τα δεινά της εργασίας
Στο The Pleasures and Sorrows of Work (2006)[27], (Οι χαρές και τα δεινά της εργασίας, Πατάκης 2009), ο Μποτόν παρουσιάζει μια έρευνα σε δέκα διαφορετικά επαγγέλματα συμπεριλαμβανομένης της λογιστικής, της πυραυλικής επιστήμης και της παρασκευής μπισκότων. Το βιβλίο, ένα είδος μη λογοτεχνικής αφήγησης, περιλαμβάνει διακόσιες πρωτότυπες φωτογραφίες και σκοπό έχει να ξεδιπλώσει την ομορφιά, το ενδιαφέρον αλλά και τον περιστασιακό τρόμο του σύγχρονου κόσμου της εργασίας.
Σε ερώτηση αν ο ίδιος ένιωσε ότι κάτι τον τράβηξε να γίνει συγγραφέας απαντά:
Νομίζω ότι το πού θα καταλήξει ένας άνθρωπος είναι αποτέλεσμα ένος συνδυασμού ενθάρρυνσης, ατυχίας, τύχης, κ.λπ. κ.λπ. Όπως και πολλών άλλων, η καριέρα μου έγινε αυτή που είναι γιατί συγκεκριμένες πόρτες άνοιξαν και συγκεκριμένες πόρτες έκλεισαν. Κάποια στιγμή, ξέρετε, πίστευα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να κάνω ντοκυμαντέρ για τον κινηματογράφο. Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν απίστευτα δύσκολο και πολύ δαπανηρό και δεν είχα το κουράγιο να μάχομαι γι' αυτό. Σε άλλη εποχή, ίσως να γινόμουν καθηγητής πανεπιστημίου, αν το ακαδημαϊκό σύστημα ήταν διαφορετικό. Άρα, έχει να κάνει με το να βρίσκεις την καλύτερη λύση ανάμεσα στα ταλέντα σου και το τι μπορεί να σου προσφέρει ο κόσμος τη συγκεκριμένη στιγμή. time.[28]
Θρησκεία για άθεους
Σε ερώτηση αν συμφωνεί με την άποψη του αθεϊσμού ότι υπάρχει αρκετό νόημα ήδη στο μεγαλείο του φυσικού κόσμου ο Αλέν ντε Μποτόν απαντά: «Ακριβώς αυτό πιστεύω και εγώ, θα έπρεπε όμως να δομήσουμε την επαφή με αυτό το μεγαλείο λίγο καλύτερα. Τελικά οι θρησκείες είναι χορογράφοι των πνευματικών στιγμών ή των ψυχολογικών στιγμών, ενώ συνολικά οι άθεοι δεν υπήρξαν χορογράφοι σε τίποτε. Νομίζω ότι η ιδιοφυΐα των θρησκειών συνίσταται στο ότι δομούν την εσωτερική ζωή».
Πώς να σκεφτόμαστε περισσότερο το σεξ
Τον Απρίλιο του 2012, εξέδωσε το How to think more about sex (Πώς να σκεφτόμαστε περισσότερο το σεξ, Πατάκης 2013), ένα από τα έξι βιβλία με θέμα τη συναισθηματική ζωή που εκδόθηκαν από την επιχείρησή του, Το σχολείο της ζωής. Το βιβλίο "διανύει την απόσταση από το φιλί ώς τον οργασμό, εξερευνά από την έννοια της ντροπής και την αίσθηση της χυδαιότητας ως το ψυχολογικό υπόβαθρο του φετιχισμού" και καταπιάνεται με θέματα όπως η πορνογραφία, η λογοκρισία, ο γάμος και η απιστία.
Για την απιστία ο Μποτόν γράφει:"Η καθολική άρνηση να σκεφτεί κάποιος την πιθανότητα της απιστίας μοιάζει να αντιπροσωπεύει μια κολοσσιαία αποτυχία της φαντασίας, μια κακομαθημένη φλεγματικότητα μπροστά στον τραγικά σύντομο χρόνο που μας έχει δοθεί σε αυτόν τον πλανήτη, μια απερίσκεπτη περιφρόνηση της ένδοξης σαρκικής πραγματικότητας των σωμάτων μας, μια άρνηση της δύναμης που οφείλει δικαιωματικά να επηρεάζει τον λογικό εαυτό μας όταν υπάρχουν ερωτικά εναύσματα." Ενώ για το γάμο: "Το γεγονός ότι ένα ζευγάρι είναι πρόθυμο να παρατηρεί μέσα από το κλουβί του γάμου τη ζωή του να φεύγει χωρίς να αντιδρά στις εξωτερικές σεξουαλικές παρορμήσεις, είναι ένα θαύμα πολιτισμού και καλοσύνης για το οποίο θα 'πρεπε να νιώθουν ευγνωμοσύνη σε καθημερινή βάση." (Μετάφραση Αντώνης Καλοκύρης)
The News: A User's Manual
Το Φεβρουάριο του 2014, ο Μποτόν εξέδωσε το δέκατο τέταρτο βιβλίο του με τίτλο "The News: A User's Manual" (Ειδήσεις: Ένας οδηγός χρήσης). Πρόκειται για μια μελέτη της επίδρασης των ειδήσεων στο σύγχρονο τρόπο σκέψης, ιδωμένης υπό το πρίσμα 25 ειδήσεων, που επιλέχθηκαν από διαφορετικές πηγές και τις οποίες ο συγγραφέας αναλύει με λεπτομέρεια. Στο βιβλίο εξετάζεται με μεγαλύτερη επιμέλεια η ανάλυση των σύγχρονων ΜΜΕ την οποία παρουσίασε ο συγγραφέας στο Περί του κοινωνικού status.
Ο ίδιος υπογραμμίζει πόσο σημαντική είναι η καλή δημοσιογραφία :«Η πεμπτουσία ενός καλού δημοσιογράφου είναι να δώσει στον αναγνώστη να καταλάβει πώς λειτουργούν τελικά τα πράγματα. Ο κόσμος μας είναι ένα μυστήριο μέρος και οι δημοσιογράφοι πρέπει να είναι σε θέση να καταλάβουν τι γίνεται. Πώς για παράδειγμα λειτουργεί σήμερα η αλιεία, πώς λειτουργεί ο Λευκός Οίκος, πώς είναι η ζωή των Παπούα στη Νέα Γουινέα. Υπάρχουν τόσα ερωτήματα και πάντα θα έχουμε ανάγκη τους ιστορικούς του παρόντος, δηλαδή τους δημοσιογράφους».
Προσωπική ζωή
Ο Μποτόν έχει χαρακτηρίσει τη σχέση του με τον πατέρα του δύσκολη: "Όταν πούλησα το πρώτο μου best seller -κι ένα εκατομμύριο δολλάρια για τον πατέρα μου ήταν ψίχουλα- δεν εντυπωσιάστηκε καθόλου και αναριωτήθηκε τι θα κάνω στη ζωή μου". Όταν πέθανε ο πατέρας του, η οικογένειά του κληρονόμησε ένα μεγάλο καταπίστευμα αν και ο Μποτόν ισχυρίζεται ότι τα εισοδήματά του προέρχονται αποκλειστικά από δικές του δραστηριότητες (πωλήσεις βιβλίων, ομιλίες, παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε επιχειρήσεις, Το σχολείο της ζωής).
Η θετή μητέρα του Μποτόν, Τζάνετ ντε Μποτόν, είναι επιφανής πάτρονας των τεχνών ενώ συμμετέχει και σε διαγωνισμούς μπριτζ. Ο Μποτόν ζει στο Λονδίνο.
Τον Αύγουστο του 2014, ο Μποτόν ήταν ένα από τα 200 δημόσια πρόσωπα που υπέγραψαν επιστολή προς την εφημερίδα Guardian εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην ανεξαρτησία της Σκωτίας πριν το δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Η Φάρμα των Κορυδαλλών
Η Φάρμα των Κορυδαλλών (La masseria delle allodole) είναι η 18η ταινία των αδερφών Ταβιάνι (Πάολο και Βιττόριο Ταβιάνι) (2007). Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από το ομώνυμο ιστορικό μυθιστόρημα της Αντωνίας Αρσλάν. Διηγείται τα περιστατικά της ζωής μιας οικογένειας Αρμενίων της Ανατολίας κατά την περίοδο της Γενοκτονίας των Αρμενίων (1915).
Πλοκή
Στα 1915, σε μία κωμόπολη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ζει η μεγαλοαστική οικογένεια των Αβακιάν. Προσκεκλημένοι στην κηδεία του πατριάρχη της οικογένειας ήταν και μερικοί Τούρκοι, ανάμεσά τους ο συνταγματάρχης Αρκάν, επικεφαλής της τοπικής φρουράς, με την ελπίδα ακριβώς ότι θα μπορούσαν να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις του παρελθόντος μεταξύ των Τούρκων και των Αρμενίων και ότι θα ήταν δυνατή μία σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Έτσι, η κηδεία έγινε η περίσταση για να ξαναδεί η Νουνίκ τον Τούρκο αξιωματικό Εγκών. Ο τελευταίος ανήκε στην οργάνωση των Νεότουρκων, αλλά δεν συμμεριζόταν τις αντι-αρμενικές τακτικές και σχεδίαζε να διαφύγει στο εξωτερικό μαζί με τη Νουνίκ. Εν τω μεταξύ, ο Ασσαντούρ, πρωτότοκος γιος του πατριάρχη της αρμενικής οικογένειας, ζούσε για πολλά χρόνια στην ιταλική πόλη της Πάντοβα. Ο πατέρας του τού είχε απαγορεύσει να επιστρέψει στην πατρίδα του. Από την άλλη, σε εκείνον κληροδότησε την παλιά Φάρμα των Κορυδαλλών. Ο Ασσαντούρ αποφασίζει ότι ήρθε η στιγμή να επιστρέψει στην Ανατολία και να επανενωθεί με την οικογένειά του. Η ανακαίνιση της φάρμας είχε προχωρήσει και τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν κατά την απουσία του Ασσαντούρ, ο οποίος προετοίμαζε ακόμη το ταξίδι του από την Ιταλία στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι όμορφες στιγμές διακόπηκαν βίαια. Οι τουρκικές αρχές διέταξαν τον διοικητή Αρκάν να διακόψει τις σχέσεις με τους Αρμένιους, όλοι οι άρρενες αρμενικής καταγωγής να εκτελεσθούν και οι γυναίκες να εξοριστούν. Ο Αρκάν έμεινε άναυδος, αλλά πειθάρχησε στις διαταγές των ανωτέρων του. Ήλπιζε ότι τουλάχιστον θα μπορούσε να σώσει τη ζωή των Αβακιάν, αλλά οι εντολές του δεν εισακούστηκαν. Τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα παρουσιάστηκε στη φάρμα και σκότωσε όλους του άνδρες της οικογένειας. Στο άκουσμα της σφαγής, ο Ασσαντούρ προσπάθησε να επισπεύσει την επιστροφή του για να βοηθήσει τους Αρμενίους. Η είσοδος της Ιταλίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον εμπόδιζε από την οποιαδήποτε ενέργεια. Παράλληλα, αποκαλύπτεται η προσπάθεια φυγής του Εγκών με τη Νουνίκ και ο Εγκών αποστέλλεται στο μέτωπο κατά των Ρώσων. Υπό τη στενή επιτήρηση των Τούρκων στρατιωτών, ξεκινά η πορεία των γυναικών αρμενικής καταγωγής προς την έρημο. Οι γυναίκες υφίστανται κακομεταχείριση στο Χαλέπι μέχρι να πεθάνουν. Η Νουνίκ επιχειρεί να εκπορνευτεί ώστε να εξασφαλίσει τρόφιμα για τα παιδιά. Ο στρατιώτης Γιασούφ της δίνει τρόφιμα χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα. Αναπτύσσουν επικοινωνία. Συμφωνεί να σκοτώσει τη Νουνίκ στην περίπτωση που δεν ήταν δυνατό να αποτραπεί ο κίνδυνος του μαρτυρικού θανάτου της. Ο Γιασούφ κρατά την υπόσχεσή του και όταν η Νουνίκ συνελήφθη στην προσπάθειά της να αποδράσει, την αποκεφαλίζει. Τέσσερα χρόνια μετά, ο πόλεμος τελειώνει και εκείνος ομολογεί το έγκλημά του κατά τη διάρκεια δίκης. Με αυτή τους την ταινία, οι αδερφοί Ταβιάνι δίνουν μία εικόνα και την αίσθηση της εποχής εκείνης, η οποία υπήρξε καθοριστική για τον χριστιανικό πληθυσμό των επαρχιών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Internet Movie Database
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007
Θυία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θυία είναι γνωστή μία Νύμφη η οποία κατά την παράδοση ήταν η πρώτη ιέρεια του Διονύσου στους Δελφούς. Από τη Θυία πήραν το όνομά τους οι Θυιάδες (βλ.λ.). Το ίδιο το όνομα «Θυία» προέρχεται από το αρχαίο ρήμα θύω = θυσιάζω ή θυμιάζω, καθώς η Θυία ήταν η πρώτη που θυσίασε στον Διόνυσο. Η Θυία ήταν κόρη του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, και μητέρα του Μάγνητα, τον οποίο απέκτησε από τον Δία. Από τον Δία απέκτησε επίσης και τον Μακεδόνα ή Μακεδνό.
Ο Ηρόδοτος, ακολουθώντας την τοπική δελφική παράδοση, γράφει (Ζ 178) ότι η Θυία ήταν Ναϊάδα μιας πηγής στον Παρνασσό, κόρη του Κηφισού ή του Κασταλίου, ενός αυτόχθονα των Δελφών. Κατά τον Παυσανία (Ι΄ 6, 2-4) η Θυία απέκτησε και ένα γιο από τον Απόλλωνα, τον Δελφό, ενώ παριστανόταν σε τοιχογραφία Νεκυία του Πολυγνώτου, στη «Λέσχη των Κνιδίων» στους Δελφούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θυια Κατηγορία:Ναϊάδες Κατηγορία:Δευκαλιωνίδες Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
Θεαίτητος (διάλογος)
Ο Θεαίτητος είναι ένας από διαλόγους του Πλάτωνα σχετικά με τη φύση της γνώσης. Ο Θεαίτητος μάλλον δέχεται την ακριβέστερη χρονολόγηση από κάθε άλλο διάλογο, σύμφωνα με τον Taylor. Το έργο λοιπόν πρέπει να ολοκληρώθηκε το 368 ή στις αρχές του 367 π.Χ., λίγο πριν την αναχώρηση του Πλάτωνα για τις Συρακούσες. Είναι επομένως ένας από τους διάλογους της τελευταίας περιόδου όπου μαζί με την Πολιτεία παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Σε αυτό το διάλογο, ο Σωκράτης και Θεαίτητος συζητούν τρεις ορισμούς της γνώσης: τη γνώση ως τίποτα άλλο από αντίληψη, τη γνώση ως αληθή κρίση, και τέλος, τη γνώση ως αληθή κρίση με λόγο. Κάθε ένας από αυτούς τους ορισμούς φαίνεται να μην είναι ικανοποιητικός.
Διαμόρφωση του διαλόγου
Η διαμόρφωση του διαλόγου αρχίζει όταν ο Ευκλείδης λέει στο φίλο του Τερψίονα ότι είχε γράψει ένα βιβλίο πριν από πολλά χρόνια με βάση το τι είχε πει ο Σωκράτης σε μια συνομιλία που είχε με τον Θεαίτητο όταν ο Θεαίτητος ήταν ένας αρκετά νεαρός άνδρας. (Ο Ευκλείδης επίσης σημειώνει,ότι είχε πάει πίσω στον Σωκράτη να κάνει μερικές ερωτήσεις σχετικά με τις ομιλίες του λόγω της θολής ανάμνησης του γεγονότος.) Από τον Ευκλείδη έχει ζητηθεί να μοιραστεί το βιβλίο του όταν ο Τερψίων αναρωτιέται που είναι: ο Ευκλείδης, ο οποίος προφανώς μπορεί συνήθως να βρεθεί στην Αγορά των Μεγάρων, περπατούσε έξω από την πόλη και είχε δει να μεταφέρεται ο Θεαίτητος από την Κόρινθο στην Αθήνα με δυσεντερία και ένα μικρό πολεμικό τραύμα. Ο Ευκλείδης επισημαίνει ότι ο Σωκράτης είχε κάνει κάποιες παράξενες προβλέψεις για την αυξημένη φήμη του Θεαίτητου. Το βιβλίο του Ευκλείδη αναγιγνώσκεται φωναχτά στους δύο άνδρες από ένα αγόρι, δούλο στην υπηρεσία του Ευκλείδη.
Αναφορά στον Πλάτωνα και τον Σωκράτη
Στον διάλογο αυτό του Πλάτωνα, εμφανίζεται ο Σωκράτης να εξετάζει με τη βοήθεια του Θεαίτητου (ή το αντίθετο σύμφωνα με την «μαιευτική» τέχνη του Σωκράτη) ποιος είναι ο ορισμός της γνώσης. Η συζήτηση προχωρεί στον σωκρατικό έλεγχο, για το αν ο νεαρός Θεαίτητος μπορεί να απαντήσει στο ζήτημα αυτό. Ο Θεαίτητος απαντά πως είναι η «αίσθηση», δηλαδή η εντύπωση που προκαλεί η αισθητήρια αντίληψη. Ο Σωκράτης αναγνωρίζει σε αυτή την απάντηση τη συμφωνία του Θεαίτητου προς την σχετική αρχή του Πρωταγόρα, που περικλείεται στην περίφημη φράση «Για όλα τα πράγματα μέτρο είναι ο άνθρωπος, για όσα υπάρχουν ότι υπάρχουν και για όσα δεν υπάρχουν ότι δεν υπάρχουν».
Πρωταγόρας
Ο σοφιστής Πρωταγόρας παρουσιαζόταν στο κοινό και φυσικά στους μαθητές του ως ένας δάσκαλος ο οποίος θα έπρεπε να διακρίνεται για την γνώση ή τη σοφία του και ως κάτοχος της αλήθειας. Αυτά που πρέσβευε θα έπρεπε να ήταν τόσο πολύτιμα ώστε να έχουν χρηματική αξία. Ήταν άλλωστε ο πρώτος από τους φιλοσόφους - σοφιστές - ο οποίος πληρωνόταν για τα μαθήματά του. Η σύγχρονη με αυτούς αλλά και η μεταγενέστερη κριτική εστίασε κατά ένα μέρος σε αυτό το κομμάτι -δηλαδή της αμοιβής- αλλά η κριτική που μας ενδιαφέρει είναι η σχετική με την διδασκαλία των σοφιστών και στη συγκεκριμένη περίπτωση η αρχή του homo mensura του Πρωταγόρα. Αυτή η διδασκαλία του Πρωταγόρα έχει διασωθεί μόνο σε ένα μικρό απόσπασμα από έργο του υπό τον τίτλο Αλήθεια ή Καταβάλλοντες [λόγοι] . Η διδασκαλία αυτή έχει σχολιαστεί από άλλους φιλοσόφους της Αρχαιότητας μετά από αυτόν, αλλά εκεί που έχει σχολιαστεί περισσότερο εκτενώς και με μεγαλύτερη χρονική εγγύτητα σε αυτή είναι στον Θεαίτητο του Πλάτωνα. Σε αυτό το διάλογο άλλωστε είναι πιθανότερο να έχουν βασιστεί και μεταγενέστεροι σχολιαστές όπως ο Σέξτος Εμπειρικός.
Αναλύοντας στον διάλογο την φράση του Πρωταγόρα, αποφαίνεται ότι ο Πρωταγόρας εννοεί ότι η αίσθηση που προκαλεί ένα αντικείμενο είναι αληθινή για τον καθένα, όποια και αν είναι αυτή για τον καθένα, πράγμα με το οποίο συμφωνεί και ο Θεαίτητος. Ως «άνθρωπο» εννοεί τον ατομικά προσδιορισμένο άνθρωπο και όχι τον άνθρωπο ως είδος. Λαμβάνοντας υπόψη την ατομική έννοια λοιπόν, ο Πλάτων συσχετίζει την γνωσιοθεωρία του Πρωταγόρα με την Ηρακλειτική θεωρία της ροής, όπως θα δούμε και αργότερα. Νεότεροι σχολιαστές προσδιορίζουν τον άνθρωπο γενικά ως είδος (ανθρωπότητα) ή ομαδικά (ως λαό, φυλή) αλλά λαμβάνοντας υπόψη συγγραφείς όπως τον Αριστοτέλη και τον Σέξτο, η άποψη ότι ο Πρωταγόρας αναφερόταν στο άτομο φαίνεται σωστή.
Τα «χρήματα» στην φράση του Πρωταγόρα δεν μπορεί να είναι μόνο αντικείμενα της αισθητήριας αντίληψης αλλά και αφηρημένες ιδιότητες και όχι μόνο αισθητηριακές ποιότητες (όπως ζεστό-κρύο, γλυκό-πικρό) αλλά και έννοιες όπως καλό και κακό, όμορφο και άσχημο, δίκαιο και άδικο. Δεν αποκλείεται βέβαια ότι τα χρήματα σήμαιναν για τον Πρωταγόρα και τα υλικά πράγματα και την ύπαρξή τους, αλλά όλα τα παραδείγματα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη αναφέρονται σε ιδιότητες και γνωρίσματα, αυτά δηλαδή που θα ενδιέφεραν τον Πρωταγόρα ως δάσκαλο.
Το είναι και οι αισθήσεις
Το «είναι» δεν αφορά την ύπαρξη των πραγμάτων αλλά τις ιδιότητές τους. Ο Σωκράτης επισημαίνει ότι δεν μπορεί να εκφραστεί η ιδιότητα ενός αντικειμένου παρά μόνο σε συσχετισμό με κάποιο άλλο και ότι τίποτα δεν είναι αλλά μόνο γίνεται αφού τα πάντα βρίσκονται σε κίνηση («πάντα ρει» σύμφωνα με τον Ηράκλειτο)
Λαμβάνοντας υπόψη λοιπόν ότι η αίσθηση είναι αποτέλεσμα δυο κινήσεων, της τριβής μεταξύ της κίνησης του αισθητήριου οργάνου (π.χ. το μάτι) και της αισθητής ιδιότητας (π.χ. λευκό) αντιλαμβανόμαστε ότι η κάθε αίσθηση είναι πάντα σχετική. Ακόμη και στον ίδιο άνθρωπο ως μέτρο, δεν θα παρουσιάζεται κάτι το ίδιο, αφού δεν είναι ποτέ ίδιος με τον εαυτό του Παρακάτω λοιπόν (156a κ.ε.), εξηγώντας με βάση την θεωρία κάποιων «πιο καλλιεργημένων» («κομψοτέρων»), μιλάει για δυο είδη κίνησης, μια ενεργητική και μια παθητική που δημιουργούν το αισθητό και την αίσθηση. Τίποτε δεν είναι χωρίς την συνεύρεση ενός ενεργητικού και ενός παθητικού, με συμπέρασμα πως «κανένα δεν υπάρχει από μόνο του καθαυτό, αλλά πάντα γίνεται με άλλο και ότι το είναι πρέπει από παντού να το βγάλουμε».
Έχοντας ο Σωκράτης προχωρήσει μαζί με τον Θεαίτητο στην ανάλυση της θεωρίας του Πρωταγόρα, ζητάει από τον εμπειρότερο Θεόδωρο να εξετάσουν εάν αυτή είναι σωστή. Αρχικά εκφράζει την απορία για τον λόγο για τον οποίο ο Πρωταγόρας δεν έθεσε ως μέτρο όλων των πραγμάτων τον χοίρο, τον πίθηκο ή οποιοδήποτε άλλο έμβιο. Και αυτό, με δεδομένο ότι στο επίπεδο της αίσθησης δεν πλεονεκτεί ο άνθρωπος σε σχέση με τα άλλα έμβια όντα. Η ειρωνεία αυτή βέβαια, δεν είναι εύστοχη αφού τα «πράγματα» δεν είναι μόνο τα αντικείμενα της αισθητήριας αντίληψης αλλά (σύμφωνα και με τον Σέξτο ) «κάθε αντίληψη ή πίστη». Ωστόσο η επόμενη λογική απορία είναι δόκιμη: αφού όλοι κατέχουν την αλήθεια μέσω της αισθήσεώς τους χωρίς να μπορεί να εξεταστεί αν είναι σωστή ή λανθασμένη, τότε για ποιο λόγο είναι σοφός ο Πρωταγόρας; Αφού ο καθένας είναι μέτρο της δικής του σοφίας;
Εδώ φέρνει μια υποθετική απάντηση από τον Πρωταγόρα, ότι όλα τα προηγούμενα στηρίχτηκαν σε εικασίες και όχι αποδείξεις, οπότε συμφωνεί με τον Θεαίτητο να προχωρήσουν με σοβαρότερα επιχειρήματα. Το επόμενο ερώτημα λοιπόν του Πλάτωνα έχει να κάνει με την γλώσσα των βαρβάρων. Αν η αίσθηση ταυτίζεται με την γνώση, τότε θα έπρεπε να παραδεχτούμε ότι ακούγοντας να μιλάνε μια ξένη γλώσσα καταλαβαίνουμε τι λένε και ομοίως βλέποντας μια ξένη γραφή, καταλαβαίνουμε τι γράφει. Ο Θεαίτητος απαντά ότι η αίσθηση πληροφορεί για τον ήχο των λέξεων ή το σχήμα των γραμμάτων αλλά όχι για το νόημά τους.
Στο επόμενο ερώτημα ο Σωκράτης φέρνει στο προσκήνιο την μνήμη. Εάν εκείνος που βλέπει, γνωρίζει, αφού όραση, αίσθηση και γνώση είναι το ίδιο, τότε θα έπρεπε να ισχύει ότι αυτός που δεν βλέπει πλέον ένα πράγμα δεν το γνωρίζει. Ήδη ο Θεαίτητος παραδέχεται ότι θα ήταν αδύνατο να υποστηριχθεί ότι αίσθηση και γνώση ταυτίζονται.