cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γέφυρα των Λουλουδιών (γεγονός)
6 Μαΐου 1990
Ο αριθμός των συμμετεχόντων υπολογίζεται σε 1.2 εκατομμύρια άτομα. Στο Ουνγκένι, περίπου 250.000 άνθρωποι διέσχισαν τα σύνορα. Η διαδήλωση που οργανώθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο για την ενότητα των Ρουμάνων παντού, σε συνεργασία με το Πολιτιστικό Σύλλογο Βουκουρεστίου–Κισινάου και του λαϊκού Μετώπου της Μολδαβίας, ξεκίνησαν από νωρίς το πρωί, καθώς χιλιάδες άτομα εμφανίζονταν από την ρουμανική πλευρά γεμάτη λουλούδια. Οι συμμετέχοντες άρχισαν να πετάνε λουλούδια στο νερό που σύντομα κάλυψαν την επιφάνεια του ποταμού, δημιουργώντας συμβολικά μια γέφυρα μεταξύ των δύο πλευρών. Το μεσημέρι, μια ομάδα από ιερείς τέλεσαν ένα Te Deum, και μετά από αυτό οι καμπάνες εκκλησιών και από τις δύο πλευρές ηχούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια, λουλούδια ρίχνονταν στο ποτάμι, και άρχισαν να λαμβάνουν χώρα ομιλίες στη γέφυρα. Ομιλίες, συνθήματα και εφέσεις ήταν απώντες. Ακολούθησαν δραστηριότητες λαϊκής μουσικής και παιχνίδια, εορταστικά γεύματα και άλλες παρόμοιες δραστηριότητες, με την εκδήλωση να ολοκληρώνεται γύρω στις 6 μ.μ.
Μετά από αυτό, οι διαδικασίες διέλευσης των ρουμανοσοβιετικών συνόρων απλοποιήθηκαν σημαντικά.
16 Ιουνίου 1991
Η δεύτερη Γέφυρα των Λουλουδιών έλαβε χώρα στις 16 Ιουνίου 1991. Αυτή τη φορά, επετράπη στους κατοίκους της Μολδαβίας να διασχίσουν τα σύνορα χωρίς χαρτιά στη Ρουμανία. Σύμφωνα με μια έκθεση που κυκλοφόρησε από Rompres, πάνω από 150.000 άτομα από τη Βεσσαραβία πέρασε τα σύνορα στο Σκουλένι προς την κομητεία Ιάσιου. Ανάμεσά τους ήταν αντιπροσωπεία Βουλευτών του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας ηγούμενη από τον Νικολάε Κόστιν, Δήμαρχος του Κισινάου.
Στο Γκαλάτσι, μπροστά από την εκκλησία Πρετσίστα, προέκυψε σε αυτή την περίπτωση ένας σταυρός που συμβολίζει την ένωση. Κατά τη δεύτερη Γέφυρα των Λουλουδιών εκτιμάται ότι ο αριθμός των ανθρώπων που την παρακολούθησε ήταν συγκρίσιμος με εκείνο του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ro icon
Dead link  Month and year <span data-key="date" title="The month and year the URL was found to be dead, like "June 2013"" class="cx-template-editor-param-desc">  November 2016    Bot name <span data-key="bot" title="The name of the bot used to identify the dead link (not used by regular editors)" class="cx-template-editor-param-desc">  InternetArchiveBot    Fix attempted <span data-key="fix-attempted" title="Used to indicate that no archive copy is available" class="cx-template-editor-param-desc">  yes      Ro icon
Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης
Coraebus
Ο Coraebus είναι γένος εντόμων της τάξης των κολεοπτέρων και της οικογένειας των Buprestidae. Το γένος Coraebus Laporte & Gory 1836 περιλαμβάνει στην Ευρώπη πέντε είδη. Όλα τα είδη αυτά συναντούμε και στην Ελλάδα.
Παγκοσμίως αναφέρονται περίπου σαράντα είδη από την Παλαιαρκτική μέχρι τη βόρεια Αφρική.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
[[Αρχείο:Coraebus florentinus detail2.jpg|thumb|left|185px|Εικ.1: C. florentinus κάτω πλευρά του θώρακα δεξιά κατά μέρος χρωματιςμένη
πράσινο:απόφυση του πρόστερνου μπλε:ισχία των οπίσθιων ποδιών κόκκινο: επιστερνές του μετάστερνου κίτρινο: μετάστερνο]] thumb|left|185px|Εικ.2: C. florentinus, νύχι Το κεφάλι είναι κοντό και λίγο αποτραβηγμένο στον προθώρακα. Οι σύνθετοι οφθαλμοί είναι μεγάλοι και παράλληλοι και φτάνουν μέχρι το πρόνωτο. Οι κοντές κεραίες είναι πριονωτές από το τέταρτο άρθρο. Οι κοτυλοειδείς κοιλότητες, όπου εκφύονται οι κεραίες, έχουν πάνω ένα δόντι.
Τα έλυτρα δεν έχουν λωρίδες από κουκκίδες. Το τρίχωμα στα περισσότερα είδη δεν είναι ομοιόμορφο, αλλά κατά μέρος πιο πυκνό, σχηματίζοντας άσπρες λωρίδες κάθετες στον άξονα του σώματος. Αυτές οι λωρίδες έχουν σχήμα ζιγκ ζαγκ, είναι μόνο κυρτές προς μπροστά ή σχηματίζουν μόνο μακρόστενες κηλίδες. Καμιά φορά οι λωρίδες διακόπτονται. Ο θυρεός είναι καρδιοειδής.
Το πρόστερνο έχει μόνο μια μεγάλη απόφυση προς τα πίσω (πράσινο στην Εικ. 1) που φτάνει μέχρι το μετάστερνο (κίτρινο στην Εικ. 1), χωρίς άλλες αποφύσεις μπρος τα μπροστά. Τα ισχία των οπίσθιων ποδιών (μπλε στην Εικ. 1) φαρδαίνουν προς τις πλευρές και περιορίζουν την έκταση των επιστέρνων του μετάστερνου (κόκκινο στην Εικ. 1). Τα νύχια των ταρσών είναι σχισμένα και και προκαλούν την εντύπωση πως είναι δυο ζευγάρια (Εικ. 2). Το γένος Coraebus μοιάζει με το γένος Agrilus, δεν έχει όμως καρίνα στον θυρεό.
Coraebus elatus (Fabricius 1787)
Ο C. elatus έχει μήκος 4,5 μέχρι 7,2 χιλιοστόμετρα. Το χρώμα είναι μεταλλικό χαλκό μέχρι πράσινο. Το τρίχωμα είναι αραιό και δεν σχηματίζει κηλίδες ή λωρίδες. Το κολεόπτερο ανήκει στα ποντομεσογειακά είδη, και σήμερα το συναντούμε σε όλη την Ελλάδα, σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και στην Ασία. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά την περίοδο Μαΐου-Αυγούστου στους ξενιστές και στα άνθη του Helianthemum. Οι προνύμφες αναπτύσσονται στις ρίζες διάφορων ποωδών φυτών (Poderium, Potentilla, Agrimonia, Filipendula, Fragaria).
Coraebus florentinus (Herbst 1801)
Το είδος C. florentinus (Εικ. 3) έχει μήκος 13 μέχρι 16 χιλιοστόμετρα. Κεφάλι, πρόνωτο και το μπροστινό μισό των ελύτρων, γυαλίζουν πράσινα. Το χρώμα γίνεται βαθμιαία πιο μπλε και πιο σκούρο προς την πίσω άκρη. Στο οπίσθιο μισό των ελύτρων το τρίχωμα σχηματίζει δυο ή τρεις άσπρες λουρίδες. Το είδος επίσης έχει μεγάλη περιοχή διανομής στην Ευρώπη και Ασία. Στην Ελλάδα λείπει στα νησιά και οι αναφορές από τη Στερεά είναι περιορισμένες. Το θηλυκό τοποθετεί τα αυγά στα μπουμπούκια της βελανιδιάς. Οι προνύμφες κατεβαίνουν στο ξύλο και στον τρίτο χρόνο οι στοές τους σχηματίζουν δακτύλιο γύρο το κλαδί κάτω από το φλοιό. Με αυτό το τρόπο «στραγγαλίζουν» το κλαδί καταστρέφοντας το δευτερογενή μεριστωματικό ιστό. Οι ζημιές είναι όμως σχετικά μικρές, ιδιαίτερα σε φυσικές συνθήκες.
Coraebus oertzeni Ganglbauer 1886
Ο C. oertzeni έχει μήκος 11 μέχρι 14.5 χιλιοστόμετρα. Ο χρωματισμός μοιάζει με αυτόν του C. florentinus, αλλά αντίθετα απ´ αυτόν έχει «καρίνα» στις οπίσθιες γωνίες του προνώτου και οι λωρίδες ζιγκ ζαγκ είναι στενές. Χαρακτηριστική είναι άλλη μια κηλίδα στην οπίσθια άκρη των ελύτρων. Είναι επίσης ποντομεσογειακό είδος, δεν επεκτάθηκε όμως στην περιοχή διαμονής στην Ευρώπη μετά την περίοδο των Παγετώνων όπως το έκανε ο Coraebus elatus, αλλά περιορίστηκε σε λίγες χώρες της ανατολικής Μεσογείου. Τον συναντούμε επίσης σε μερικές περιοχές της Ασίας. Από την Ελλάδα υπάρχουν μόνο λίγες αναφορές από τη Βόρεια Ελλάδα και την Πελοπόννησο. Ξενιστής είναι πιθανώς η βελανιδιά.
Coraebus undatus (Fabricius 1787)
Ο C. undatus έχει μήκος 10 μέχρι 14 χιλιοστόμετρα και χρώμα χαλκό μέχρι πράσινο, πίσω από την πρώτη των τριών λουρίδων ζιγκζαγκ το χρώμα γίνεται σκούρο μοβ. Η «καρίνα» είναι χαμηλή και σβήνει προς τις άκρες του προνώτου.
Είναι το μόνο είδος του γένους που το συναντούμε στα φυλλοβόλα δάση των βουνών. Ο χώρος διανομής επεκτείνεται επίσης από τη Βόρεια Αφρική μέχρι την Ασία, καλύπτοντας και μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών χωρών. Αντίθετα στον C. rubi λείπει όμως σε μερικά μεσογειακά νησιά, π. χ. την Κρήτη, την Κύπρο, τη Σικελία και τη Σαρδηνία Και στην Ελλάδα οι αναφορές περιορίζονται στην Κατάρα (Νομός Τρικάλων) και τον Παρνασσό. Ξενιστές είναι τα δέντρα Quercus και Castanea sativa. Στις βελανιδιές το θηλυκό αποθέτει τα αυγά στις ρωγμές του φλοιού. Η προνύμφη σκάβει τις στοές προς τα πάνω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Μπαλιάν του Ιμπελέν
Ο Μπαλιάν Β΄ (Balian d'Ibelin, 1143 - 1193) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν ο νεότερος γιος του Μπαριζάν/Μπαλιάν Α΄ και αδελφός του Ούγου και του Βαλδουίνου. Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν ιππότης στο νομό της Γιάφα, είχε ανταμειφθεί με την κυριότητα του Ιμπελέν (Yibna), μετά την εξέγερση του Ούγου Β΄ του Λε Πουιζέ. Ο Μπαριζάν νυμφεύτηκε την Ελβίς της Ράμλα, που ήταν κληρονόμος του πλούσιου κυρίου της Ράμλα. Ο Μπαλιάν λεγόταν και Μπαριζάν, αλλά φαίνεται ότι το όνομά του έχει προσαρμοστεί με το παλαιό γαλλικό Μπαλιάν. Επίσης αναφέρεται ως Μπαλιάν ο νεώτερος ή Μπαλιάν Β΄, όταν αναφέρεται ως Μπαλιάν Α΄ και ο πατέρας του. Η ακριβής χρονολογία γέννησης παραμένει άγνωστη, αλλά είναι γνωστό ότι όταν πρωτοεμφανίστηκε στα καταστατικά το 1158 ήταν ενήλικας (συνήθως η ενήλικη ηλικία ήταν από 15 ετών και επάνω), και είχε χαρακτηριστεί ως ανήλικος ("infra annos") το 1155. Μετά το τέλος του μεγαλύτερου αδελφού του Ούγου, το κάστρο του Ιμπελέν πέρασε στα χέρια του επόμενου αδελφού, του Βαλδουίνου. Ο Βαλδουίνος όμως προτίμησε να παραμείνει άρχοντας της Ράμλα και έτσι παραχώρησε το κάστρο στον Μπαλιάν. Αυτός πήγε στο Ιμπελίν ως υποτελής του αδελφού του και έμμεσα ως υποτελής του βασιλιά.
Διαμάχες Διαδοχής
Το 1183 ο Μπαλιάν και ο Βαλδουίνος κύριος της Ράμλα υποστήριξαν τον Ραϋμόνδο Γ΄ εναντίον του Γκυ των Λουζινιάν, δεύτερο σύζυγο της Σιβύλλας και μέχρι τότε αντιβασιλιά του Βαλδουίνου Δ΄, ο οποίος έπασχε από λέπρα. Ο βασιλιάς έστεψε τον πεντάχρονο ανιψιό του (γιο της Σιβύλλας από τον πρώτο της σύζυγο) τον Βαλδουίνο Ε΄ του Οίκου του Μομφερράτου συμβασιλιά στη διάρκεια της ζωής του, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να εμποδίσει τον Γκυ να γίνει βασιλιάς. Λίγο πριν το τέλος του την άνοιξη του 1185, ο Βαλδουίνος Δ΄ διέταξε να φορεθεί από τον Βαλδουίνο Ε΄ το επίσημο στέμμα που φυλασσόταν στην εκκλησία του Παναγίου Τάφου. Ήταν ο ίδιος ο Μπαλιάν, ένας σχετικά υψηλός άνδρας, ο οποίος έφερε τον νεαρό Βαλδουίνο Ε΄ στους ώμους του στην τελετή, το οποίο φανερώνει την υποστήριξη της οικογένειας της Ισαβέλλας προς τον ανιψιό της. Λίγο αργότερα το οκτάχρονο αγόρι θα γίνει μοναδικός βασιλιάς. Όταν πέθανε και αυτός το 1186, ο Μπαλιάν και η Μαρία Κομνηνή, με την υποστήριξη του Ραϋμόνδου Α΄, προέβαλαν την κόρη της Μαρίας, την Ισαβέλλα των Ανζού, που τότε ήταν περίπου δεκατεσσάρων ετών, ως διάδοχο του θρόνου. Παρόλα αυτά ο άνδρας της, Χάμφρεϋ Δ΄ κύριος του Τορόν αρνήθηκε το στέμμα και ορκίστηκε υποτέλεια στον Γκυ. Ο Μπαλιάν αναγκάστηκε να ορκιστεί και αυτός στον Γκυ, ενώ ο αδελφός του αρνήθηκε να πράξει αναλόγως και εξορίστηκε στην Αντιόχεια. Ο Βαλδουίνος της Ράμλα τοποθέτησε τον Μπαλιάν υπεύθυνο για την ανατροφή τού γιου του, τού μέλλοντα άρχοντα της Ράμλα, ο οποίος δεν ακολούθησε τον πατέρα του στην Αντιόχεια.
Η διαμάχη μεταξύ του Ραϋμόνδου Γ΄ και του Γκυ
Ο Μπαλιάν παρέμεινε στο Βασίλειο ως σύμβουλος του Γκυ. Στα τέλη του 1186, ο Σαλαντίν σουλτάνος της Αιγύπτου και της Δαμασκού, απείλησε τα σύνορα του Βασιλείου έπειτα από επίθεση του Ραϋνάλδου του Σατιγιόν άρχοντα της Υπεριορδανίας, συμμάχου του Γκυ, σε ένα μουσουλμανικό καραβάνι. Ο Σαλαντίν ήταν σύμμαχος με τη φρουρά της Τιβεριάδας στη βόρεια πλευρά του Βασιλείου, μια περιοχή που βρισκόταν στα χέρια του Ραϋμόνδου Γ’. Ο Γκυ μάζεψε τον στρατό του στη Ναζαρέτ, με σκοπό να πολιορκήσει την Τιβεριάδα, αλλά ο Μπαλιάν διαφώνησε με αυτό και αντί αυτού πρότεινε στον Γκυ να στείλει απεσταλμένους στον Ραϋμόνδο Γ΄ στην Τρίπολη, με την ελπίδα ότι οι δύο τους θα μπορούσαν να συμβιβαστούν, προτού ο Γκυ κάνει καμία ανόητη επίθεση στον μεγάλο στρατό του Σαλαντίν. Η πρώτη πρεσβεία απέτυχε και έτσι η κατάσταση παρέμεινε αμετάβλητη καθ’όλη τη διάρκεια των πρώτων μηνών του 1187. Μετά το Πάσχα του ίδιου έτους, ο Μπαλιάν, ο Gerard του Ridefort Μέγας Μάγιστρος των Ναϊτών Ιπποτών, ο Roger des Moulins Μέγας Μάγιστρο των Ιωαννιτών Ιπποτών, ο Reginald της Σιδώνος και ο Joscius αρχιεπίσκοπος της Τύρου στάλθηκαν σε μια νέα πρεσβεία στην Τρίπολη. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σταμάτησαν στο φέουδο του Μπαλιάν της Ναμπλούς και ο Μπαλιάν σχεδίαζε να μείνει λίγο πιο πίσω από τους άλλους, ενώ οι άλλοι προχώρησαν. Την 1η Μαΐου οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες νικήθηκαν από τον γιο του Σαλαδίνου, al-Afdal, στη μάχη του Cresson. Ο Μπαλιάν ήταν ακόμα μια μέρα πίσω και επίσης είχε σταματήσει στη Σαμάρεια, προκειμένου να συμμετάσχει σε μια ημέρα εορτής. Αφού έφθασε στο κάστρο του La Fève, όπου οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες είχαν προηγουμένως στρατοπεδεύσει, παρατήρησε ότι το μέρος ήταν ερημωμένο και σύντομα πληροφορήθηκε για την καταστροφική μάχη που είχε συμβεί από τους λιγοστούς επιζήσαντες. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ έμαθε και αυτός με την σειρά του για την μάχη και αφού συνάντησε την πρεσβεία στην Τιβεριάδα, συμφώνησε να τους συνοδεύσει πίσω στην Ιερουσαλήμ. Είχε επιτραπεί στον στρατό του Αλ-Αφδάλ να εισέρχεται στο βασίλειο μέσω συμφωνίας με τον Ραϋμόνδο Γ΄, ο κόμης όμως τώρα μετάνιωσε για τις πράξεις του και συμφιλιώθηκε με τον Γκυ. Ο Γκυ προχώρησε βόρεια και στρατοπέδευσε στην Sephoria και στη συνέχεια διέσχισε με τον στρατό του την ξερή και άγονη πεδιάδα για να ανακουφίσει την Τιβεριάδα. Οι στρατιώτες δεν είχαν νερό και δεχόταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Σαλαντίν, ενώ τελικά περικυκλώθηκαν στα «Κέρατα του Χαττίν» (ο λόφος στους πρόποδες του οποίου βρίσκεται η πόλη Χαττίν) στις αρχές του Ιουλίου. Στη μάχη που ακολούθησε στις 4 Ιουλίου, παρόλο που ο Μπαλιάν και ο Joscelin III της Εδέσσης διηύθυναν την οπισθοφυλακή, ο στρατός ηττήθηκε από τους Μουσουλμάνους.
Η ήττα αυτή είχε καταστροφικές συνέπειες για το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο βασιλιάς Γκυ πιάστηκε αιχμάλωτος και σχεδόν όλες οι πόλεις και τα κάστρα έπεσαν σύντομα στα χέρια του Σαλαντίν. Ο Μπαλιάν και ο Ραϋμόνδος Γ΄ ήταν από τους λίγους ευγενείς που πρόλαβαν να καταφύγουν στην Τύρο. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ σύντομα έφυγε για να υπερασπιστεί τις περιοχές του και έτσι η Τύρος έμεινε υπό την ηγεσία του Κορράδου του Μονφερά, θείου του Βαλδουίνου Ε΄. Ο Μπαλιάν έγινε ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς συμμάχους του. Ο Μπαλιάν ζήτησε άδεια από τον Σαλαντίν να επιστρέψει μέσα από τις γραμμές στην Ιερουσαλήμ για να συνοδεύσει τη σύζυγό του και τα παιδιά τους στην Τρίπολη. Ο Σαλαντίν το επέτρεψε αυτό, υπό τον όρο να εγκαταλείψει εκείνος οριστικά την πόλη και να ορκιστεί να μην ξανασηκώσει ποτέ όπλο εναντίον του.
Η Άμυνα της Ιερουσαλήμ
Όταν ο Μπαλιάν και η μικρή ομάδα των ιπποτών του έφτασαν στην πόλη, οι κάτοικοι τους παρακάλεσαν να μείνουν. Ο ίδιος απαλλάχθηκε από τον όρκο του στον Σαλαντίν σύμφωνα με τον Πατριάρχη Ηράκλειο, ο οποίος υποστήριξε ότι η σωτηρία της Χριστιανοσύνης στην Ιερουσαλήμ ήταν πιο ισχυρή από τον όρκο του σε έναν άνδρα, ο οποίος δεν είναι καν χριστιανός. Ο Μπαλιάν ανέλαβε να ηγηθεί της άμυνας της πόλης, επειδή όμως παρατήρησε ότι υπήρχαν δεκατέσσερις αν όχι και λιγότεροι ιππότες, έχρισε εξήντα νέους από την τάξη των αστών και των εκπαιδευόμενων ιπποτών. Η βασίλισσα Σιβύλλα φαίνεται ότι δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση της πόλης. Ο Μπαλιάν μαζί με τον Ηράκλειο προετοιμάστηκαν για την αναπόφευκτη πολιορκία που επρόκειτο να ακολουθήσει, αποθηκεύοντας τρόφιμα και χρήματα. Και όντως ο Σαλαντίν έφθασε στην πόλη για να την πολιορκήσει τον Σεπτέμβριο, αφού είχε κατακτήσει σχεδόν όλο το υπόλοιπο βασίλειο συμπεριλαμβανουμένων του Ιμπελίν, του Ναμπλούς, της Ράμλα και της Ασκαλώνος. Ο σουλτάνος δεν ένιωσε καθόλου κακή διάθεση απέναντι στον Μπαλιάν, που είχε παραβιάσει τον όρκο του και ως ένδειξη αυτού κανόνισε να συνοδευτούν η Μαρία Κομνηνή και τα παιδιά τους στην Τρίπολη με ασφάλεια. Δεδομένου ότι ο ανώτερος άρχοντας παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ, οι μουσουλμάνοι πίστευαν λίγο πολύ ότι κατείχε έναν τίτλο ισότιμο με εκείνον του βασιλιά.
Ο Σαλαντίν γκρέμισε τμήματα των τειχών, αλλά δεν μπόρεσε να εισέλθει στην πόλη. Ο Μπαλιάν τότε πήγε έξω για να συναντήσει τον σουλτάνο και τον ενημέρωσε ότι οι υπερασπιστές της πόλης θα προτιμούσαν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο και να καταστρέψουν την πόλη, από το να την δουν να καταλύεται με την βία. Έπειτα από διαπραγματεύσεις, αποφασίστηκε ότι η πόλη θα παραδοθεί ειρηνικά και ότι ο Σαλανδίνος θα ελευθέρωνε επτά χιλιάδες άνδρες με χρηματικό αντίτιμο, όπου δύο γυναίκες ή δέκα παιδιά θα μπορούσαν να πάρουν την θέση κάθε άνδρα για την ίδια τιμή. Ο Μπαλιάν παρέδωσε τα κλειδιά του Πύργου του Δαβίδ στις 2 Οκτωβρίου. Κάπου εκεί υπήρξε μια περίοδος πενήντα ημερών για την πληρωμή των λύτρων. Αυτοί που δεν μπορούσαν να πληρώσουν για την ελευθερία τους γινόταν σκλάβοι. Παρόλα αυτά ο Σαλαδίνος ελευθέρωσε μερικούς από αυτούς και έδωσε την δυνατότητα για μια ομαλή και γαλήνια πορεία μακρυά από την Ιερουσαλήμ, εμποδίζοντας αυτού του είδους την σφαγή που είχε συμβεί όταν οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την πόλη το 1099. Ο Μπαλιάν και ο Πατριάρχης Ηράκλειος πρόσφεραν τους εαυτούς τους σαν όμηρους για την απολύτρωση των υπόλοιπων Φράγκων πολιτών, αλλά ο Σαλανδίνος αρνήθηκε. Οι κάτοικοι πρόλαβαν να φύγουν σε τρεις ομάδες. Ο Μπαλιάν και ο Πατριάρχης οδήγησαν τη τρίτη και ήταν οι τελευταίοι που έφευγαν από την πόλη, πιθανώς γύρω στις 20 Νοεμβρίου. Ο Μπαλιάν γύρισε στην σύζυγο και τα παιδιά του στην Τρίπολη.
Ο Μπαλιάν ως δημιουργός βασιλέων και η Γ΄ Σταυροφορία
Η πτώση της Ιερουσαλήμ και ο θάνατος της Σιβύλλας κατά την πολιορκία της Άκρας το 1190, οδήγησε σε διαμάχη για τον θρόνο του βασιλείου. Η προγονή του Μπαλιάν, η Ισαβέλλα ήταν πλέον η νόμιμη βασίλισσα, όμως ο Γκυ αρνήθηκε κατηγορηματικά να της δώσει τον τίτλο του και ο άνδρας της Ισαβέλλας ο Χάμφρεϋ –ο οποίος την είχε παρατήσει το 1186- παρέμενε πιστός σε αυτόν. Αν η Ισαβέλλα ήθελε να επιτύχει, τότε αναμφισβήτητα χρειαζόταν έναν νέο σύζυγο, πολιτικά αποδεκτό αλλά και να είχε τις κατάλληλες στρατιωτικές ικανότητες. Ο προφανής υποψήφιος ήταν ο Κορράδος του Μονφερά, ο οποίος είχε κάποια αξίωση ως θείος του Βαλδουίνου Ε’. Ο Μπαλιάν και η Μαρία έπιασαν την Ισαβέλλα και της μίλησαν με σκοπό να την πείσουν να συμφωνήσει, ώστε να βγει το διαζύγιο. Υπήρχαν προηγούμενα: η ακύρωση του πρώτου γάμου του Αμαλρίκ Α΄ με την Αγνή του Κουρτεναί και οι (ανεπιτυχείς) προσπάθειες ώστε να αναγκαστεί η Σιβύλλα να χωρίσει τον Γκυ. Ο γάμος της Ισαβέλλας ακυρώθηκε από τον Αλμπέρτο Λανφράντς, αρχιεπίσκοπο της Πίζας, ο οποίος ήταν παπικός απεσταλμένος και τον Φίλιππο του Ντρε, επίσκοπο της Μποβέ. Ο επίσκοπος της Μποβέ στη συνέχεια πάντρεψε τον Κορράδο (αμφιλεγόμενα βέβαια, διότι ο αδελφός του είχε παντρευτεί την αδελφή της και ο ίδιος δεν ήταν σίγουρο αν είχε πάρει τελικά διαζύγιο από την Βυζαντινή σύζυγό του ). Η διαδοχή της θέσης παρατάθηκε από την άφιξη του Ριχάρδου Α’ της Αγγλίας και του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας, ηγετών της Γ’ Σταυροφορίας: ο Ριχάρδος Α΄ υποστήριξε τον Γκυ, ενώ ο Φίλιππος Β΄ υποστήριξε τον Κορράδο, ως ξάδελφο της γιαγιάς του.
Ο Μπαλιάν και ο ρόλος της Μαρίας Κομνηνής στο διαζύγιο της Ισαβέλλας και την υποστήριξή τους για τον Κορράδο ως βασιλιά, τους απέφερε το πικρό μίσος που είχε ο Ριχάρδος Α΄ και οι υποστηρικτές του. Ο Άμπραϊζ, ο οποίος έγραψε ένα ποίημα χάριν της Σταυροφορίας, ονόμασε τον Μπαλιάν «πιο λάθος και από δαίμονα» και είπε χαρακτηριστικά ότι «θα έπρεπε να κυνηγάει με σκυλιά». Ο ανώνυμος συγγραφέας της Itinerarium Peregrinorum et Gesta Regis Ricardi έγραψε ότι ο Μπαλιάν ήταν μέλος του «Συμβουλίου της άψογης ανομίας» σχετικά με τον Κορράδο, τον κατηγορούσε ότι δωροδοκούσε τον Κορράδο και έγραψε για τη Μαρία και τον Μπάλιαν σαν ζευγάρι ότι «εκείνη είχε ένα σύζυγο αντάξιο των ηθών της: ήταν σκληρός και αυτή άθεη. Ήταν ασταθής και αυτή υποχωρητική. Ήταν άπιστος και αυτή δόλια».
Στις 28 Απριλίου 1192, μόλις λίγες μέρες αφότου η στέψη του επιβεβαιώθηκε από εκλογές, ο Κορράδος δολοφονήθηκε στην Τύρο. Λέγεται ότι ο ένας εκ των δύο δολοφόνων, είχε εισέλθει στο σπίτι του Μπαλιάν, προσποιούμενος ότι ήταν υπηρέτης, με σκοπό να κατασκοπεύσει το θύμα του. Ο άλλος μπορεί παρόμοια να εισήλθε στον σπίτι του Ραϋνάλδου Γ΄ ή του Κορράδου. Ο Ριχάρδος Α΄ ήταν ύποπτος για συμμετοχή στη δολοφονία. Η Ισαβέλλα, που περίμενε το πρώτο της παιδί (τη Μαρία του Μονφερά), παντρεύτηκε το Ερρίκο Β΄ της Καμπανίας μία εβδομάδα αργότερα. Ο Μπαλιάν έγινε ένας από τους συμβούλους του Ερρίκου Β΄ και αργότερα τον ίδιο χρόνο (μαζί με τον Γουίλιαμ της Τιβεριάδος), οδήγησε την οπισθοφυλακή του στρατού του Ριχάρδου Α΄ στην μάχη της Γιάφφας. Αργότερα βοήθησε στη διαπραγμάτευση της συνθήκης της Ράμλα, μεταξύ του Ριχάρδου Α΄ και του Σαλαντίν, τελειώνοντας την Γ΄ Σταυροφορία. Υπό αυτή τη συνθήκη, το Ιμπελίν παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Σαλαντίν, αλλά για πολλές άλλες τοποθεσίες κοντά στις ακτές, οι οποίες ανακαταλήφθηκαν κατά τη Γ΄ Σταυροφορία, επιτράπηκε να παραμείνουν σε Χριστιανικά χέρια. Μετά την αποχώρηση του Ριχάρδου Α΄, ο Σαλαντίν παρέδωσε στον Μπαλιάν το κάστρο της Κλεϋμόντ και άλλες πέντε κοντινές τοποθεσίες, όλες έξω από την Άκρα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Εκλογές στην Μπουρκίνα Φάσο
1965
Πριν το 1965 ο Πρόεδρος διοριζόταν από την Εθνοσυνέλευση. Στις πρώτες προεδρικές εκλογές στην Άνω Βόλτα (όπως ονομαζόταν η χώρα ως το 1984) στις 3 Οκτωβρίου 1965, μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Μορίς Γιαμεογκό, ηγέτης του μοναδικού νόμιμου κόμματος, της Δημοκρατικής Ένωσης της Βόλτα - Αφρικανικού Δημοκρατικού Συναγερμού. Αυτό έγινε γιατί εκείνη την περίοδο η χώρα ήταν υπό μονοκομματικό καθεστώς. Ο Γιαμεογκό επανεξελέγη με 100% των ψήφων και με συμμετοχή 98,4%. Ο Γιαμεογκό κυβέρνησε ως την αποχώρησή του από την εξουσία το 1966, έπειτα από γενική απεργία εναντίον του καθεστώτος του και αντικαταστάθηκε από προσωρινή στρατιωτική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Σανγκουλέ Λαμιζανά. Η νέα κυβέρνηση ενέκρινε ένα νέο σύνταγμα το 1970, το οποίο αναθεωρήθηκε και επικυρώθηκε το 1977.
1978
Οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στην ιστορία της χώρας διεξήχθησαν στις 14 Μαΐου 1978 (πρώτος γύρος), με τον δεύτερο γύρο να διενεργείται στις 28 Μαΐου. Οι εκλογές έγιναν με βάση ένα νέο σύνταγμα, που εγκρίθηκε το 1977. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του ανεξάρτητου υποψήφιου Σανγκουλέ Λαμιζανά, ο οποίος υποστηρίχθηκε από την Δημοκρατική Ένωση της Βόλτα - Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός και κέρδισε 56,3% των ψήφων στον δεύτερο γύρο. Η συμμετοχή ήταν 35,2% στον πρώτο γύρο και 43,6% στον δεύτερο.
1991
Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν την 1η Δεκεμβρίου 1991. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έλαβαν μέρος, επιλέγοντας την αποχή σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Πρόεδρος εξελέγη με 750.146 ψήφους (ποσοστό 100%) ο μοναδικός υποψήφιος, Μπλεζ Κομπαορέ, ο οποίος είχε καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα από το 1987. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν μόλις 27,3% και οι εγγεγραμμένοι 3.179.053.
1998
Ο Μπλεζ Κομπαορέ επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 87,5% και στις εκλογές που έγιναν στις 15 Νοεμβρίου 1998. Σε αυτές δεν πήραν μέρος τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξης του 56,1%.
2005
Τον Αύγουστο του 2005 ο υπηρετήσας 2 θητείες πρόεδρος Κομπαορέ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει και τρίτη συνεχή προεδρική θητεία. Ωστόσο, η αντιπολίτευση αντέτεινε ότι ο Κομπαορέ δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος ξανά, καθώς το 2000 εγκρίθηκε η αναθεώρηση του συντάγματος, με βάση την οποία ο πρόεδρος μπορούσε να υπηρετήσει μόνο 2 θητείες. Με την ίδια αναθεώρηση η θητεία του Προέδρου από τα 7 χρόνια μειώθηκε στα 5 έτη. Οι υποστηρικτές του Κομπαορέ, όμως, ανέφεραν ότι η αναθεώρηση δεν μπορούσε να έχει αναδρομική ισχύ. Τον Οκτώβριο του 2005 το Συνταγματικό Συμβούλιο αποφάνθηκε ότι καθώς ο Κομπαορέ ήταν πρόεδρος το 2000, η αναθεώρηση δεν μπορούσε να έχει εφαρμογή ως το τέλος της τρέχουσας θητείας του, επιτρέποντας με αυτόν τον τρόπο την υποψηφιότητά του για τις εκλογές του 2005. Στις προεδρικές εκλογές του 2005, οι οποίες διεξήχθησαν στις 13 Νοεμβρίου, ο Μπλεζ Κομπαορέ επανεκλέχθηκε πρόεδρος με ποσοστό 80,35%. Μετά την επανεκλογή του, ο Κομπαορέ ορκίστηκε για 3η συνεχή θητεία στην Ουαγκαντουγκού στις 20 Δεκεμβρίου 2005. Πρόεδρος, 13 Νοεμβρίου 2005 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Υποψήφιοι - Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2010
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 21 Νοεμβρίου 2010. Ο πρόεδρος Μπλεζ Κομπαορέ επανεξελέγη για 4η θητεία με ποσοστό 80,2% των ψήφων. Οι εκλογές επισκιάστηκαν από καταγγελίες για εκτεταμένη νοθεία. Έπειτα από την πρόθεση του Κομπαορέ να διεκδικήσει και νέα θητεία και τις διαμαρτυρίες που ακολούθησαν, ο Κομπαορέ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2014 και οι εκλογές ορίστηκαν για τον Οκτώβριο του 2015. Πρόεδρος, 21 Νοεμβρίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Πριν την ανεξαρτησία 1946 - 1960
Προτού η Άνω Βόλτα (σημ. Μπουρκίνα Φάσο) κηρυχθεί ανεξάρτητη από τη Γαλλία, διεξάγονταν εκλογές για Γενικό Συμβούλιο.Η χώρα τότε ανήκε στην Γαλλική Ακτή Ελεφαντοστού. Οι πρώτες εκλογές έγιναν το 1946-47. Το Δημοκρατικό Κόμμα της Ακτής Ελεφαντοστού – Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός κέρδισε και τις 15 έδρες. Το 1947 η Άνω Βόλτα χωρίστηκε από την Ακτή Ελεφαντοστού και στις 27 Ιουνίου 1948 έγιναν οι πρώτες εκλογές στην Άνω Βόλτα για Εδαφική Συνέλευση. Η Εδαφική Συνέλευση είχε 50 έδρες, από τις οποίες οι 10 εξελέγησαν από το πρώτο Εκλεκτορικό Σώμα (Γάλλοι πολίτες) και οι 40 από το Δεύτερο Εκλεκτορικό Κολέγιο (μη Γάλλοι πολίτες). Στις επόμενες εκλογές για Εδαφική Συνέλευση, το 1952, η Βολταϊκή Ένωση (UV) αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα με 20 έδρες. Δεύτερο κόμμα ήρθε ο Συναγερμός του Γαλλικού Λαού και ακολούθησε το Βολταϊκό Δημοκρατικό Κόμμα. Η συμμετοχή ήταν 57,2% στο Πρώτο Κολέγιο (905 ψηφοφόροι) και 56,1% στο Δεύτερο Κολέγιο (207.112 ψηφοφόροι). Το Ενιαίο Δημοκρατικό Κόμμα (ένας συνασπισμός της Βολταϊκής Δημοκρατικής Ένωσης - Αφρικανικού Δημοκρατικού Συναγερμού και του Σοσιαλιστικού Κόμματος για τη Χειραφέτηση των Αφρικανικών Πληθών κέρδισε τις εκλογές στις 31 Μαρτίου 1957, εξασφαλίζοντας 33 από τις συνολικά 68 έδρες στη Συνέλευση. Η συμμετοχή ήταν 51,8%. Οι τελευταίες εκλογές για Εδαφική Συνέλευση πριν την ανεξαρτησία διεξήχθησαν στις 30 Μαρτίου 1959. Κέρδισε ο Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός, με 62 επί συνόλου 75 εδρών στη Συνέλευση και με συμμετοχή 46,9%.
1965
Βουλευτικές εκλογές έγιναν στην μονοκομματική (από το 1960) Άνω Βόλτα, στις 7 Νοεμβρίου 1965. Καθώς το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα ήταν η Βολταϊκή Δημοκρατική Ένωση-Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός, το τελευταίο κέρδισε όλες τις 75 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Η συμμετοχή ήταν 97,4%.
1970
Το 1970 επανήλθε ο πολυκομματισμός έπειτα από τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος και διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές βουλευτικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία της χώρας.Η ψηφοφορία έγινε στις 20 Δεκεμβρίου και το άλλοτε μόνο νόμιμο πολιτικό κόμμα κέρδισε 37 από τις συνολικά 57 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 48,3%. To 1974 σημειώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα στη χώρα και μετά τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για σύνταγμα το 1977, έγιναν νέες βουλευτικές εκλογές το 1978.
1978
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 30 Απριλίου 1978 με τη συμμετοχή 367 υποψηφίων από 8 κόμματα. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του της Βολταϊκής Δημοκρατικής Ένωσης - Αφρικανικού Δημοκρατικού Συναγερμού με 28 από τις συνολικά 57 έδρες στην εθνοσυνέλευση. Η συμμετοχή ήταν μόλις 38,3%. Σύμφωνα με το νέο σύνταγμα ο αριθμός των πολιτικών κομμάτων περιορίστηκε στα 3 και αυτό είχε ως αποτέλεσμα το αρχαιότερο κόμμα της Άνω Βόλτα, το Αφρικανικό Κόμμα Επανένταξης να εξαφανιστεί.
1992
Το 1991 ο πρόεδρος Κομπαορέ επέτρεψε να γίνουν ορισμένες αλλαγές προς μια πολυκομματική δημοκρατία. Έτσι, ιδρύθηκαν ποικίλα πολιτικά κόμματα, όμως η αντιπολίτευση δεν έμεινε ικανοποιημένη και ζήτησε εθνική διάσκεψη για το θέμα, κάτι που αρνήθηκε ο Κομπαορέ. Βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 24 Μαΐου 1992. Ήταν οι πρώτες εκλογές που έγιναν σύμφωνα με το σύνταγμα του 1991. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για την Οργάνωση για Λαϊκή Δημοκρατία– Εργατικό Κίνημα, η οποία κέρδισε 78 επί συνόλου 107 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Σύμφωνα με τους διεθνείς παρατηρητές οι εκλογές ήταν σε μεγάλο βαθμό ελεύθερες και δίκαιες, ενώ η αντιπολίτευση έκανε λόγο για νοθεία. Η συμμετοχή ήταν 33,8%.Η συντριπτική πλειοψηφία των εκλεγέντων βουλευτών ήταν άντρες (101 από τους συνολικά 107). Έπειτα από τις εκλογές, ο Γιουσούφ Ουεντραογκό ανέλαβε πρωθυπουργός. Το νέο 7μελές κυβερνητικό σχήμα παρουσιάστηκε δημοσίως στις 20 Ιουνίου 1992.
1997
Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που έγιναν στις 11 Μαΐου 1997 κέρδισε το Κογκρέσο για Δημοκρατία και Πρόοδο (CDP) με 101 επί συνόλου 111 εδρών. Ήταν η πρώτη φορά που μια Εθνοσυνέλευση ολοκλήρωσε πλήρως τη θητεία της από την εποχή της ανεξαρτησίας. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 44,1%. Έπειτα από τις εκλογές, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε τα αποτελέσματα σε 4 εκλογικές περιφέρειες.Σε αυτές έγιναν νέες εκλογές στις 19 Ιουνίου. Όλες τις έδρες κέρδισε το CDP.
2002
Το κυβερνών CDP κέρδισε και τις επόμενες εκλογές στις 5 Μαΐου 2002 με 57 από τις συνολικά 111 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Τα 111 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέχθηκαν σε 2 τομείς: οι 90 βουλευτές εξελέγησαν με τις περιφερειακές λίστες σε 13 περιφέρειες, ενώ οι υπόλοιποι 21 εξελέγησαν με εθνική λίστα. Συνολικά έλαβαν μέρος 3.540 υποψήφιοι από 30 πολιτικά κόμματα. Έπειτα από τις εκλογές, πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης εξελέγη ο Ρος Μαρκ Κριστιάν Καμπορέ από το CDP με ψήφους 77–22.
2007
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Μαΐου 2007. Το κυβερνών κόμμα (CDP) κέρδισε 73 από τις 111 έδρες στην Εθνοσυνέλευση.
Εθνοσυνέλευση, 6 Μαΐου 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/-
2012
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 2 Δεκεμβρίου 2012, ταυτόχρονα με τις δημοτικές εκλογές (εξελέγησαν 18.000 σύμβουλοι) για πρώτη φορά. Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η νίκη για το κυβερνών Κογκρέσο για Δημοκρατία και Πρόοδο (CDP), που κέρδισε 70 από τις συνολικά 127 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Οι 127 έδρες στην Εθνοσυνέλευση εξελέγησαν με αναλογική αντιπροσώπευση σε μία εθνική περιφέρεια των 16 εδρών και σε 45 πολυεδρικές περιφέρειες με αριθμό μεταξύ των 2 και των 9 εδρών. Περισσότεροι από 3.000 υποψήφιοι κατήλθαν για τις 127 έδρες. Συνολικά 74 κόμματα διεκδίκησαν 16 έδρες σε εθνικό επίπεδο.
Δημοψηφίσματα
Στην Μπουρκίνα Φάσο έχουν διεξαχθεί δημοψηφίσματα, κυρίως για νέα συντάγματα.
1945
Στις 21 Οκτωβρίου 1945 διεξήχθη στην Γαλλική Ακτή Ελεφαντοστού ένα δημοψήφισμα για Σύνταγμα, ως μέρος ενός ευρύτερου δημοψηφίσματος για Γαλλικό Σύνταγμα. Η συμμετοχή έφτασε το 74,9% και οι προτάσεις εγκρίθηκαν. Ειδικότερα, το 92,6% των πολιτών ενέκρινε να γίνει η συνέλευση που θα εκλεγόταν συντακτική και το 68,7% υπερψήφισε την επανοργάνωση των δημοσίων θεμάτων με βάση νέα νομοθεσία.
1946
Δύο δημοψηφίσματα διεξήχθησαν στην Ακτή Ελεφαντοστού (τμήμα της οποίας ήταν και η Άνω Βόλτα) το 1946. Στις 5 Μαΐου 1946 το 58,9% των ψηφισάντων απέρριψε την πρόταση για νέο σύνταγμα. Παρόμοια απόρριψη με ποσοστό 71% των ψηφοφόρων έγινε και σε επόμενο δημοψήφισμα, στις 13 Οκτωβρίου 1946.
1958
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1958 η Άνω Βόλτα ενέκρινε σε δημοψήφισμα με ποσοστό 99,18% το νέο σύνταγμα της Γαλλίας. Το δημοψήφισμα έγινε ως μέρος ενός ευρύτερου δημοψηφίσματος εντός της Γαλλικής Ένωσης. Ως αποτέλεσμα, η χώρα έγινε μέλος της Γαλλικής Κοινότητας.
1959
Σε επόμενο δημοψήφισμα, που έγινε στις 15 Μαρτίου 1959, το εκλογικό σώμα ενέκρινε με ποσοστό 80,03% και με συμμετοχή 68,7% ένα νέο σύνταγμα, με βάση το οποίο η χώρα έγινε κοινοβουλευτική δημοκρατία με μονοθάλαμο κοινοβούλιο (Εθνική Συνέλευση).
1991
Το 1980 έγινε νέο στρατιωτικό πραξικόπημα. Προκειμένου να αποκατασταθεί η πολυκομματική δημοκρατία, διεξήχθη ένα δημοψήφισμα για νέο σύνταγμα, στις 9 Ιουνίου 1991. Το νέο σύνταγμα διατήρησε το προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης, θεσμοθέτησε ένα διθάλαμο κοινοβούλιο και έθεσε τον περιορισμό για τον Πρόεδρο να υπηρετεί μόνο 2 θητείες 7 ετών. Το 92,83% των ψηφισάντων υπερψήφισαν τον νέο καταστατικό χάρτη, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 48,8%.
Ολύμπιανς Λόντον Οντάριο
thumb|right|150px|Το παλιό έμβλημα των Λόντον Ολύμπιανς. Οι Ολύμπιανς Λόντον Οντάριο (Olympians FC) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Λόντον της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Οι "Ολυμπιονίκες" έχουν γαλανόλευκα χρώματα και αγωνίζονται στις αθλητικές εγκαταστάσεις "Hellenic Centre" 133 Southdale Rd. W., London.
Έχει και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας που αγωνίζεται στην "MEN'S RECREATIONAL INDOOR LEAGUE".
Οι Ολύμπιανς ιδρύθηκαν το 2002 παίρνοντας ένα ιστορικό για το Λόντον Οντάριο όνομα, το οποίο είχε ξεχαστεί για παραπάνω από μισό αιώνα, αφού με αυτό το όνομα αναφέρεται μια ομάδα από το 1968 ως το 1986 τουλάχιστον. Το 2007 συνενώθηκαν με την ΑΕΚ Λόντον, της οποίας αποτελούν τη 2η τρόπον τινά ομάδα.
Ιστορικό
Από το 1968 τουλάχιστον αναφέρεται η ποδοσφαιρική ομάδα "London Olympians", η οποία τη χρονιά αυτή αναδείχθηκε πρωταθλήρια στην 3η κατηγορία της τοπικής λίγκας της περιφέρειας του Λόντον (LDSL - London & District Soccer League). Η ομάδα είχε εντυπωσιακή εξέλιξη και το 1970 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της Λίγκας στην 1η κατηγορία με πρώτο σκόρερ της Λίγκας τον Τομ Παρτάλας. Το 1986 πήρε και πάλι το πρωτάθλημα με πρώτο σκόρερ της λίγκας τον Τζορτζ Μαύρο.
Η ομάδα αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα του Λόντον, με το όνομα "Olympians FC" ως το 2006. Στη συνέχεια μαζί με την "ΑΕΚ Λόντον" (γνωστή και ως "ΑΕΚ Ολύμπικς") εντάχθηκε ως κλάδος στον ευρύτερο αθλητικό όμιλο της ελληνικής κοινότητας ως: ΑΕΚ Ολύμπιανς ("AEK London Olympians" ή "AEK L. OFC"). Από τότε παίζει στη Λίγκα του Δυτικού Οντάριο (Western Ontario Soccer League) με το όνομα "Olympians AEK London Soccer Club". Το 2011 βρίσκεται στη 2η κατηγορία (Second Division). Η πρώτη ομάδα του ομίλου είναι η ΑΕΚ Λόντον και παίζει στην Ανώτερη κατηγορία (Πρέμιερ) της WOSL.
Προπονητής της και παίκτης υπήρξε ο Τζον Παπαναγιώτου, ενώ βασικό στέλεχος ο Δρελιώζης, παλαίμαχος της ΑΕΚ Λόντον.
Αγωνιστική πορεία
thumb|right|150px|Το νέο έμβλημα της ΑΕΚ Ολύμπιανς.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Καναδά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά
Μικτομαγνητισμός
Παραπέρα μελέτη
Κατηγορία:Μαγνητική διάταξη Κατηγορία:Μαγνητικά κράματα
Σωκράτης Ανθρακόπουλος
Ο Σωκράτης Ανθρακόπουλος (1905  - 13 Δεκεμβρίου 1977), του Ηλία, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1905 και ήταν ποντιακής καταγωγής. Με τη σύζυγό του, Καίτη, απέκτησαν παιδιά. Ήταν υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1926 με το Κόμμα Δημοκρατικής Ενώσεως, λαμβάνοντας 142 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής Σερρών το 1928 με το Εθνικόν Δημοκρατικόν Κόμμα και επανεξελέγη το 1932 με το Αγροτικό Κόμμα.
Κατά τη δεκαετία του '30 ήταν Γενικός Επιθεωρητής Συνεταιρισμών και αγωνίστηκε για να βελτιωθεί η θέση του προσφυγικού ελληνισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Χειρογαλεΐδες
Οι Χειρογαλεΐδες είναι οικογένεια στρεψίρρινων πρωτευόντων η οποία περιλαμβάνει τους διάφορους λεμούριους ποντικούς και λεμούριους νάνους. Όπως όλοι οι λεμούριοι, οι χειρογαλεΐδες ζουν αποκλειστικά στο νησί της Μαδαγασκάρης.
Χαρακτηριστικά
Οι χειρογαλεΐδες είναι μικρότεροι από τους άλλους λεμούριους, και είναι τα μικρότερα πρωτεύοντα του κόσμου. Έχουν μαλακή και μακριά γούνα χρωματισμένη γκρί-καφέ έως και κοκκινωπή στο πάνω μέρος και εν γένει πιο ανοιχτόχρωμη στην κοιλιά. Τυπικά έχουν μικρά αυτιά, μεγάλα μάτια κοντά μεταξύ τους καθώς και μακριά πίσω πόδια. Όπως όλοι οι στρεψίρρινοι έχουν λεπτά νύχια στο δεύτερο δάκτυλο των πίσω ποδιών. Φτάνουν σε μέγεθος 13 με 28 cm, έχοντα πολύ μακριά ουρά, η οποία κάποιες φορές φτάνει σε μήκος ενάμιση φορά το μήκος του σώματος. Ζυγίζουν λιγότερο από 500 g ενώ κάποια είδη ζυγίζουν μόλις 60 g..
Οι λεμούριοι ποντικοί και οι λεμούριοι νάνοι είναι νυκτόβιοι και δενδρόβιοι. Είναι ικανοί αναρριχτές και μπορούν επίσης να πηδήξουν μακρυά, χρησιμοποιώντας την μακριά ουρά τους για ισορροπία. Όταν βρίσκονται στο έδαφος (γεγονός σπάνιο) μετακινούνται πηδώντας στα πίσω πόδια τους. Περνούν την μέρα τους συνήθως σε κουφάλες δέντρων ή σε φωλιές που φτιάχνουν οι ίδιοι. Είναι τυπικά μοναχικά ζώα αν και μερικές φορές ζούν μαζί σε ζεύγη.
Τα μάτια τους έχουν μία στρώση η οποία αντανακλά το φως (tapetum lucidum) και η οποία βελτιώνει την νυχτερινή όραση. Κάποια είδη όπως ο ελάσσων λεμούριος νάνος, αποθηκεύουν λίπος στα πίσω πόδια και στην βάση της ουράς, και πέφτουν σε νάρκη. Εν αντιθέσει με τους λεμουρίδες, έχουν μακρείς άνω κοπτήρες, παρότι δεν διαθέτουν τα κτενωτά δόντια, τυπικά όλων των στρεψίρρινων. Έχουν οδοντικό τύπο:
Οι χειρογαλεΐδες είναι παμφάγα, τρώγοντας φρούτα, φύλλα και λουλούδια (και μερικές φορές νέκταρ) καθώς και έντομα, αράχνες και μικρά σπονδυλωτά.
Τα θηλυκά συνήθως έχουν τρία ζεύγη θηλών. Μετά από εγκυμοσύνη περίπου 60 ημερών, γεννούν δύο με τέσσερα (συνήθως δύο ή τρία) μικρά. Τα μικρά απογαλακτίζονται πέντε με έξι εβδομάδες μετά και ενηλικιώνονται προς το τέλος του πρώτου χρόνου της ζωής τους ή κάποιες φορές του δεύτερου, αναλόγως με το είδος. Υπό ανθρώπινη φροντίδα μπορούν να ζήσουν μέχρι 15 χρόνια, αν και το προσδόκιμο ζωής τους σε άγρια κατάσταση είναι πιθανώς σημαντικά μικρότερο.
Ταξινόμηση
Τα πέντε γένη των χειρογαλεΐδων περιλαμβάνουν 32 είδη.
Έσνα
μικρογραφία|Η Έσνα όπως φαίνεται από τον Νείλο Η Έσνα (αραβικά : إس)  είναι πόλη της Αιγύπτου στη ανατολική όχθη του Νείλου στην Άνω Αίγυπτος. Βρίσκεται 55 χιλιόμετρα νότια του Λούξορ και 135 χιλιόμετρα βόρεια του Ασουάν στο Κυβερνείο Κένα. Έχει περίπου 70.000 κατοίκους (υπολογισμός: 2010) και είναι σημαντικό κέντρο της Κοπτικής εκκλησίας. Η πόλη είναι γνωστή και για πέρκα του Νείλου (Lates niloticus), το μεγαλύτερο από τα 52 είδη που ζουν στον Νείλο, από την οποία ονομαζόταν Λατόπολις στη ελληνορωμαϊκή εποχή.
Κατά την αρχαιότητα είχε πολλά ονόματα, στην αρχαία Αίγυπτο λεγόταν Ιουνγιούτ, Σενάτ/Σενέτ ή Σετσέτ Τσενμού. Στην πτολεμαϊκή περίοδο Λατόπολις ή Λάτων Πόλις, στη Ρωμαϊκή περίοδο Λατώ και στα κοπτικά Σνε που προέρχεται από το αρχαίο της όνομα.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο ναός του Κνούμ Στο κέντρο της παλιάς πόλης διασώζεται ο ναός του Κνουμ αλλά εννέα μέτρα κάτω από το σημερινό επίπεδο του εδάφους. Έχουν βρεθεί ναοί της Μενχίτ, της Νεμπέτ Ου, της Χέκα, και της Νηίθ που οι αρχαίοι Έλληνες τη ταύτιζαν με την Αθηνά. Στην πόλη λατρεύονταν και η πέρκα του Νείλου όπου υπήρχε νεκρόπολη με μουμιοποιημένα ψάρια.
Στην ελληνορωμαϊκή περίοδο σαν Λατόπολις ήταν πρωτεύουσα της τρίτης νομής της Άνω Αιγύπτου. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Βεσπασιανός και Κλαύδιος έχτισαν τον ναό του Κνούμ. Από την ίδια περίοδο η πόλη ήταν χριστιανική επισκοπή, ένας από τους γνωστούς επισκόπους της ήταν και ο Άγιος Αμμώνιος όπου μαρτύρησε στην πόλη.
Το 19ο αιώνα γάλλοι στρατιώτες είχαν βρει τμήματα του ναού του Κνούμ, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη βάμβακος. Στην Έσνα έχει γεννηθεί ο γέροντας Παχώμιος.
Κλίμα
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της ως καυτή έρημο (BWH), καθώς και το υπόλοιπο της Αιγύπτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Α΄ Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2020-21
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2020–21 ήταν το 34ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή δέκα ομάδων και με νέο απλοποιημένο σύστημα μετά απο 4 χρόνια. Στην Α' φάση οι ομάδες θα αγωνίζονταν σε δύο γύρους και στη συνέχεια οι τέσσερις πρώτες θα αναμετρούνταν για τον τίτλο μεταφέροντας τις νίκες της κανονικής περιόδου, μόνο όμως για τα ημιτελικά. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες θα αγωνίζονταν για την παραμονή σε ζευγάρια (7ος-10ος και 8ος-9ος), σύμφωνα με το αρχικό πρωτόκολλο, με τις νίκες της κανονικής περιόδου να μεταφέρονται και εδώ και με την ομάδα που πετυχαίνει 3 νίκες να παραμένει. Θα υποβιβάζονταν οι δύο τελευταίοι.
Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 10 Οκτωβρίου. Το πρωτάθλημα διακόπηκε στις 31 Οκτωβρίου, λόγω των μέτρων για την καταπολέμηση του COVID – 19 και επανεκκίνησε την 1η Απριλίου. Λόγω της πολύμηνης διακοπής, αποφασίστηκε να μην υποβιβαστεί καμία ομάδα και να γίνουν μόνο τα προγραμματισμένα πλέι οφ για τις 4 πρώτες ομάδες, χωρίς αλλαγές στον αρχικό σχεδιασμό γι'αυτή την φάση.
Πρωταθλήτρια ομάδα και μάλιστα αήττητη, αναδείχθηκε στις 30 Μαΐου ο Ολυμπιακός για 12η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στην σειρά των τελικών 3-0 της Βουλιαγμένης και πετυχαίνοντας το τρέμπλ για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής γυναικείας υδατοσφαίρισης.
Βαθμολογία
Ο Ν.Ο. Λάρισας έχει ένα μηδενισμό και -1 βαθμό.
Πλέι οφ
Οι ημιτελικοί κρίθηκαν στις 3 νίκες (2-0 απ' την κανονική περίοδο και τα δύο ζευγάρια). Επίσης και ο μικρός τελικός κρίθηκε στις 2 νίκες, ενώ ο μεγάλος τελικός στις 3.
Το πανόραμα των πλέι οφ:
Ένα καπέλο γεμάτο βροχή
Το Ένα Καπέλο Γεμάτο Βροχή (Αγγλ. A Hatful of Rain) είναι μία αμερικανική δραματική ταινία του 1957, σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν. Το σενάριο το έγραψαν οι Άλφρεντς Χέιζ, Καρλ Φόρμαν και Μάικλ Γκάτσο, με τον τελευταίο να γράψει το θεατρικό έργο, το 1955, στο οποίο βασίστηκε και το σενάριο της ταινίας. Πρωταγωνιστούν οι Εύα Μαρί Σέιντ και ο Ντον Μάρεϊ.
Πλοκή
Το έργο διαπραγματεύεται ένα θέμα ταμπού για την εποχή που γράφτηκε, αυτό του εθισμού στα ναρκωτικά. Το σκηνικό είναι ένα φτωχικό διαμέρισμα στις εργατικές κατοικίες. Ο Τζόνι επιστρέφει από τον πόλεμο της Κορέας όπου κατά την παραμονή του σε στρατιωτικό νοσοκομείο έχει εθιστεί στη μορφίνη. Ο κρυφός εθισμός του θα τον αποξενώσει από τους υπόλοιπους κάτοικους του σπιτιού, την έγκυο σύζυγο του Σήλια και το μικρότερο αδερφό του Πόλο. Η άφιξη του πατέρα του λίγο αργότερα θα περιπλέξει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα και θα οδηγήσει στην δραματική κορύφωση.
Πληροφορίες
Η θεατρική παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στις 9 Νοεμβρίου του 1955 στη Νέα Υόρκη. Έκλεισε ένα χρόνο αργότερα, μετά από 398 συνολικά παραστάσεις. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Φρανκ Κορσάρο και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμήνευσαν οι Μπεν Γκαζάρα, Σέλλεϊ Γουίντερς και Άντονι Φραντσιόζα.
Δυο χρόνια μετά την θεατρική του πρεμιέρα το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον ίδιο το συγγραφέα και τους Άλφρεντ Χέιζ και Καρλ Φόρμαν. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Φρεντ Τσίνεμαν και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν οι Ντον Μάρεϊ, Εύα Μαρί Σέιντ και (επαναλαμβάνοντας την ερμηνεία του από την θεατρική παράσταση) ο Άντονι Φραντσιόζα. Η ταινία κέρδισε αρκετές υποψηφιότητες σε διάφορα βραβεία και φεστιβάλ με σημαντικότερες την υποψηφιότητα του Άντονι Φραντσίοζα για Όσκαρ Ά Ανδρικής Ερμηνείας και αυτή του σκηνοθέτη Φρεντ Τσίνεμαν για το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ο συν-σεναριογράφος Καρλ Φόρμαν ήταν την εποχή που γυρίστηκε η ταινία στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ. Το όνομα του προστέθηκε στη λίστα των συντελεστών της ταινίας το 1998, 14 χρόνια μετά το θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Καρλ Φόρμαν Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Σχίνος (αποσαφήνιση)
Η λέξη Σχίνος συνήθως χρησιμοποιείται για το θάμνο Σχίνος. Αναφέρεται όμως και ως όνομα των παρακάτω οικισμών της Ελλάδας :
Δείτε επίσης
Σχοίνος (αποσαφήνιση).
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Βέστα
Η Βέστα (λατινικά: Vesta) της ρωμαϊκής μυθολογίας είναι η παρθένος θεότητα της οικογένειας και της οικιακής εστίας, αντίστοιχη της Εστίας στην ελληνική μυθολογία. Ο χαρακτήρας της δεν εμφανίζεται σχεδόν σε κανένα μύθο και δεν απεικονίζεται παρά μόνο σαν η ιερή εστία του σπιτιού. Η Βέστα είναι κόρη του Σατούρνους και της Οπς, αδερφή του Γιούπιτερ, του Πλούτωνα, της Γιούνο και της Κέρες. Η Βέστα προστάτευε την οικογενειακή αρμονία και την τάξη των πραγμάτων.
Κάθε πόλη είχε μια δημόσια εστία που ήταν αφιερωμένη στη Βέστα. Όταν ιδρυόταν μια νέα αποικία, οι άποικοι κουβαλούσαν μαζί τους την εστία της μητρόπολης, από την οποία θα δημιουργούσαν τη δημόσια εστία της νέας πόλης.
Ιέρειες της Βέστα
Τη δημόσια εστία της πόλης φρουρούσαν οι ιέρειες της Βέστας, οι Βεστάλες. Κάθε πρώτη του Μάρτη, η εστία της πόλης ανανεωνόταν και συνέχιζε να καίει μέχρι το 391, όταν ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' απαγόρεψε τη δημόσια «ειδωλολατρία». Μια από τις Βεστάλες ήταν κι η Ρέα Συλβία, η οποία γέννησε από το Μαρς τους δίδυμους Ρωμύλο και Ρώμο.
Βεστάλια
Γιορτή αφιερωμένη στη θεά Βέστα αποτελούσαν τα Βεστάλια, που πραγματοποιούνταν από τις 7 μέχρι τις 15 Ιουνίου. Την πρώτη μέρα, άνοιγε το ιερό του ναού της Βέστας για μια και μοναδική φορά κατά τη διάρκεια του χρόνου κι οι γυναίκες πρόσφεραν θυσίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της οικίας και της εστίας Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Διοικητική διαίρεση νομού Ροδόπης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Ροδόπης.
Νομός Ροδόπης  [ 110.828 ]
-- Δήμος Κομοτηνής --
Ο δήμος Κομοτηνής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 52.659 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αιγείρου --
Ο δήμος Αιγείρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.418 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αρριανών --
Ο δήμος Αρριανών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.781 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ιάσμου --
Ο δήμος Ιάσμου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.614 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μαρώνειας --
Ο δήμος Μαρώνειας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.644 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Νέου Σιδηροχωρίου --
Ο δήμος Νέου Σιδηροχωρίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.497 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Σαπών --
Ο δήμος Σαπών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.542 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Φιλλύρας --
Ο δήμος Φιλλύρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.014 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Αμαξάδων --
Η κοινότητα Αμαξάδων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.591 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Κέχρου --
Η κοινότητα Κέχρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.558 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Διονύσιος ο εξ Αγράφων
Ο Διονύσιος ήταν Έλληνας ιερομόναχος, ζωγράφος και λόγιος του 15ου αιώνα.
Έργο του είναι οι διατριβές στο Άγιο Όρος. Έγραψε εκεί το 1458 πραγματεία περί αγιογραφίας, μνημείο όντως πολύτιμο για την μεσαιωνική ελληνική καλλιτεχνία, και σημαντικό δείγμα γραπτής και ομιλούμενης νεοελληνικής γλώσσας.
Διοικητική διαίρεση νομού Ροδόπης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Κοινότητα Οργάνης --
Κατηγορία:Νομός Ροδόπης Ροδοπης
Διονύσιος ο εξ Αγράφων
Το έργο του δημοσιεύτηκε από τον Γάλλο Διδρών το 1845 στο Παρίσι σε γαλλική μετάφραση, και μετά οκτώ χρονών και στο πρωτότυπο υπό των Φ. Καραμπίνη και Κ. Βάφα στο τυπογραφείο Αθανασίου Ζωσιμά στην Αθήνα.