cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανσουλιακός Α.Μ.Γ.Σ. Νέου Σουλίου
Ιστορία
Στην δεκαετία του ’60 ιδρύθηκαν δύο ποδοσφαιρικοί σύλλογοι ο ¨Μέγας Αλέξανδρος¨ ( του μαχαλά ¨Μπατζανάδικος¨) και η ¨Φιλοπρόοδος¨ ( του κριάκορ μαχαλά) που για κάμποσα χρόνια αθλούσαν την νεολαία του χωριού στο ποδόσφαιρο με τα πενιχρά οικονομικά τους μέσα. Διαλύθηκαν όμως, γιατί δεν μπόρεσαν ν’ αντεπεξέλθουν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις, αφού όλα τα έξοδα τα αντιμετώπιζαν μόνοι τους.
Δ’ Εθνική
Το 2004 κέρδισε σε αγώνα μπαράζ για την άνοδο στην Δ’ Εθνική τα Καλά Δένδρα και την περίοδο 2004-2005 και 2005-2006 αγωνίστηκε στην Δ’ Εθνική. Η ομάδα σήμερα αγωνίζεται στην Β’ κατηγορία και βρίσκεται στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Στηρίζεται κυρίως στα παιδιά του χωριού.
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1971 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Deutsche Welle
thumb|right|250px|Τα γραφεία της Deutsche Welle στη [[Βόννη.]] Η Deutsche Welle (Ντόιτσε Βέλε, ελλ.: Γερμανικό κύμα) είναι γερμανικός δημόσιος διεθνούς εμβέλειας ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός που χρηματοδοτείται από τον προϋπολογισμό του κράτους της Γερμανίας και μέλος του ARD και της EBU. Εκπέμπει μέσω βραχέων κυμάτων, διαδικτυακά, δορυφορικά και στα FM σε 30 γλώσσες στο ραδιόφωνο και σε 4 γλώσσες στην τηλεόραση (DW-TV στα Αγγλικά, στα Γερμανικά, στα Ισπανικά και στα Αραβικά) ενώ οι ειδήσεις που μεταδίδει είναι διαθέσιμες στην ομότιτλη ιστοσελίδα της και διαχειρίζεται το κέντρο ανάπτυξης διεθνών μέσων ενημέρωσης και δημοσιογραφίας, ονόματι Ακαδημία DW.
Η DW εκπέμπει από το 1953. Από την ίδρυση της μέχρι το 2003 στεγαζόταν στην Κολωνία, ώσπου κατά την πεντηκοστή επέτειο του φορέα μεταφέρθηκε στη Βόννη, στο κτήριο Σύρμαν-Μπάου (γερμανικά: Schürmann-Bau). Τα τηλεοπτικά της προγράμματα παράγονται στο Βερολίνο, ενώ η ιστοσελίδα της ελέγχεται τόσο από το Βερολίνο όσο και από τη Βόννη.
Ιστορία
Ο σταθμός ξεκίνησε στις 3 Μαΐου του 1953 με τη μετάδοση μιας προσφώνησης από τον τότε πρόεδρο της Γερμανίας Τέοντορ Χόις, ωστόσο ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1924 από τον διπλωμάτη και πρωτοπόρο στο Γερμανικό ραδιόφωνο Ερνστ Λούντβιχ Βος και άρχισε να εκπέμπει από τις 7 Ιανουαρίου 1926 στο Βερολίνο.
Στις 11 Ιουνίου 1953, ο σταθμός υπέγραψε συμφωνία με το ARD που όριζε την ευθύνη του δεύτερου για τη Deutsche Welle. Από τότε τον ανέλαβε η Βορειοδυτική Γερμανική Ραδιοφωνική Εταιρεία NWDR η οποία ήταν από τους ιδρυτές του ARD και λειτουργούσε αρχικά με το όνομα Ράδιο Αμβούργο. Ωστόσο, το 1955 διασπάστηκε στα σημερινά NDR στο Αμβούργο και WDR στην Κολωνία με τη δεύτερη να αναλαμβάνει τη λειτουργία της Deutsche Welle.
Τον Οκτώβριο του 1954, ο σταθμός ξεκίνησε εκπομπές στα Αγγλικά, στα Γαλλικά, στα Ισπανικά, στα Πορτογαλικά και στα Πολωνικά. Στα τέλη του 1960 έγινε ανεξάρτητο δημόσιο σώμα, ενώ το 1962 εντάχθηκε στο ARD. Το 1962 ξεκίνησε εκπομπές στα Περσικά, στα Τουρκικά, στα Ρωσικά, στα Πολωνικά, στα Τσεχικά, στα Σλοβακικά, στα Ουγγρικά, στα Σερβικά και στα Κροατικά. Την επόμενη χρονιά ξεκίνησε εκπομπές στα αφρικανικά Σουαχίλι και Χάουσα, στα Ινδονησιακά, στα Βουλγαρικά, στα Ρουμανικά και στα Σλοβενικά ενώ έκανε την πρώτη του τηλεοπτική απόπειρα μέσω μικρής διαρκείας ντοκιμαντέρ.
Το 1964 άρχισε να εκπέμπει στα ελληνικά, στα ιταλικά, στα ινδικά χίντι, στα πακιστανικά ούρντου και το 1970 στα αφγανικά παστού και στα περσικά νταρί. Με τη Γερμανική επανένωση το 1990, το Radio Berlin International της Ανατολικής Γερμανίας έπαψε να υπάρχει και, έτσι, πολλοί υπάλληλοί του πήγαν να εργαστούν στη Deutsche Welle. Το 1992 ξεκίνησε να προβάλλεται και ο τηλεοπτικός σταθμός, αντικαθιστώντας την τότε RIAS-TV της Δυτικής Γερμανίας που ξεκίνησε να εκπέμπει από τις 22 Αυγούστου 1988.
Η Deutsche Welle στην Ελλάδα
Το κανάλι αναμεταδιδόταν ελεύθερα επίγεια ψηφιακά στην Ελλάδα, από μία εκ των συχνοτήτων της ΕΡΤ, στην αγγλική γλώσσα, για τουλάχιστον δέκα ολόκληρα χρόνια, ειδικότερα στην έντονη περίοδο της οικονομικής κρίσης, στην Ελλάδα, από τις 19 Μαρτίου 2012 μέχρι τις 3 Μαρτίου του 2022. Επίσης, κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 21 Απριλίου του 1967, η ελληνική εκπομπή του ραδιοφώνου στα βραχέα, ήταν μια σημαντική πηγή ενημέρωσης των Ελλήνων πολιτών για θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, καθώς και βήμα των αντιπάλων της Χούντας των Συνταγματαρχών, μιας και στην Ελλάδα υπήρχε αυστηρή λογοκρισία, για επτά χρόνια (1967-1974).
Σήμερα, η Ντόιτσε Βέλε συνεργάζεται με τον ΣΚΑΪ ο οποίος μεταδίδει ζωντανά ρεπορτάζ με δημοσιογράφους της ελληνικής υπηρεσίας να συνδέονται με παρουσιαστές του καναλιού. Επίσης, πολλά άρθρα της Ντόιτσε Βέλε στα ελληνικά αναδημοσιεύονται σε ελληνικές ιστοσελίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειδησεογραφικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Γερμανικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1992
Βασίλης Χαρίσης
δεξιά|μικρογραφία|Η Εθνική Τράπεζα (αριστερά) και το κτίριο της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών (δεξιά) στα Ιωάννινα (έργα του Β. Χαρίση) μικρογραφία|Το Τουριστικό Περίπτερο της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών ("Φρόντζου").
Ο Βασίλης Χαρίσης, ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, ζωγράφος και συγγραφέας (26 Ιανουαρίου 1933 Ιωάννινα - 9 Ιανουαρίου 2019 Αθήνα). Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Είχε καθηγητές τον Ορλάνδο, τον Πικιώνη, τον Μιχελή κ.α. Υπηρέτησε αρχικά ως γενικός διευθυντής στο Υπουργείο Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων και στη συνέχεια, από το 1989 έως το 1994, ως πρόεδρος του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας. Έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην δημιουργία του νομοθετικού πλαισίου προστασίας των παραδοσιακών οικισμών στα Ζαγοροχώρια. Δημιούργησε αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά έργα και ασχολήθηκε με ανασκαφές, αναπαραστάσεις (το ιερό της Δωδώνης) και αναστηλώσεις αρχαιοτήτων (το αρχαίο θέατρο Δωδώνης). Οι πολυάριθμες μελέτες του που δημοσιεύτηκαν ως άρθρα και μονογραφίες, επικεντρώνονται στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική κυρίως της Ηπείρου. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το συγγραφικό του έργο ενώ από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, τού έχει απονεμηθεί ο τίτλος του Άρχοντα Δικαιοφύλακα της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. μικρογραφία|Εξώφυλλο της μελέτης προστασίας των Ζαγοροχωρίων, 1979
Εργογραφία
Χαρακτηριστικά του αρχιτεκτονικά έργα είναι, στα Ιωάννινα, το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, το περίπτερο "Φρόντζου" της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών με το υπαίθριο θέατρο, η πινακοθήκη Αβέρωφ και η διαμόρφωση της πλατείας με τα κτίρια της αγοράς στο Μέτσοβο, το υπαίθριο θέατρο στο Μονοδένδρι, η Παναγία η Καναλιώτισσα στο Κανάλι Πρεβέζης, ο ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος στην Νέα Κερασούντα Πρεβέζης, Δέσκειο Γυμνάσιο στην Πάργα κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πολεοδόμοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης ο Σμυρναίος
Ο Άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης ο Σμυρναίος (κατά κόσμον Δημήτριος Δημητριάδης) (Σμύρνη, 1846 - Άγιο Όρος, 8 Σεπτεμβρίου 1929) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος Μοναχός που έζησε στο Άγιο Όρος. Η κατάταξή του ως Αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 2020. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Σεπτεμβρίου.
Πρώτα χρόνια
thumb|Η [[Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης στην οποία φοίτησε ο άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης.]] Γεννήθηκε στη Σμύρνη το έτος 1846. Ήταν ο μικρότερος γιος πολύτεκνης οικογένειας και αποφοίτησε αριστούχος από την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, το μορφωτικό ίδρυμα της ελληνικής κοινότητας της Σμύρνης, ένα από τα σημαντικότερα της εποχής για τον Ελληνισμό.
Από τα 19 του έτη έχοντας διάθεση να μονάσει επισκέφθηκε στην αρχή, μετά από συμβουλή του Αγιοταφίτη πνευματικού του, διάφορες μονές στην Πελοπόννησο και στα νησιά Ύδρα, Τήνο, Πάρο και Ικαρία, όπου γνώρισε σπουδαίους και φημισμένους για την αγιότητά τους Γέροντες.
Μονή Αγίου Παντελεήμονος: διακονία και εκδίωξη από τους Ρώσους
thumb|Η [[Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Άγιο Όρος)|Μονή Αγίου Παντελεήμονος (1864) όπου εκάρη μοναχός ο Δανιήλ το 1866.]] Αποφασιστική ήταν η συνάντησή του στην Πάρο με τον όσιο Αρσένιο της Πάρου, ο όποιος στην παράκληση του νεαρού Δημητρίου να μείνει και να ασκητεύσει κοντά του, του συνέστησε να μεταβεί στο περιώνυμο τότε και ακμάζον κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος. Στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος εκάρη μοναχός το 1866, απολαμβάνοντας μεγάλη αγάπη και εκτίμηση από τον Έλληνα ηγούμενο της Μονής και τους άλλους, κατά πλειοψηφία Έλληνες μοναχούς. Ο μοναχός Δανιήλ, την περίοδο αυτή διακονούσε ως γραμματέας της Μονής.
Η περίοδος όμως εκείνη χαρακτηρίζεται από τα ρωσικά σχέδια του Πανσλαβισμού. Ο Πανσλαβισμός αποτέλεσε εργαλείο του Ρωσικού επεκτατισμού στην εξωτερική πολιτική που επεκτεινόταν και στις εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες. Απλώθηκε μάλιστα και στο Άγιο Όρος. Ειδικότερα, την περίοδο 1874-1875 οι Ρώσοι μοναχοί προσπαθούσαν να ελέγξουν τη διοίκηση της Μονής Αγίου Παντελεήμονος με αποτέλεσμα να ανακύψουν φιλονικίες και εντάσεις. Έτσι οι ελληνικής καταγωγής μοναχοί αποχώρησαν, ανάμεσα σε αυτούς και ο μοναχός Δανιήλ που μετέβη στη Μικρά Αγία Ἄννα.
Αποστολή στη Θεσσαλονίκη
Ο Δανιήλ εκλήθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για εξηγήσεις και τιμωρήθηκε άδικα με οριστική απομάκρυνση από το Άγιο Όρος. Εστάλη στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωακείμ (τον μετέπειτα Οικ. Πατριάρχη) ο οποίος αναγνωρίζοντας την αδικία, του πρότεινε να μείνει σε μονή της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Έτσι ο Δανιήλ επέλεξε τη Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολύτριας στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. Εκεί ο Δανιήλ συνεισέφερε τα μέγιστα στην πνευματική ανόρθωση της Μονής με την εισαγωγή του αγιορείτικου τυπικού στη νηστεία και στις ακολουθίες, και κέρδισε την αγάπη όλων. Εφόσον είχε επιτευχθεί από τους Ρώσους μοναχούς η εκρώσσιση της Ιεράς Μονής Παντελεήμονος και είχε επικυρωθεί με Πατριαρχικό Σιγίλλιο η εκλογή του Ρώσου Ηγουμένου Μακαρίου, ανακλήθηκε η εξορία του Δανιήλ. Αυτό σήμαινε ότι μπορούσε να επανέλθει στο Άγιον Όρος, αλλά όχι στη Μονή Παντελεήμονος.
Επιστροφή στο Άγιον Όρος
Επιστρέφοντας στο Άγιον Όρος παρέμεινε για πέντε περίπου έτη στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, όπου συνέβη η θαυματουργική θεραπεία του από τον κολικό νεφρού που τον ταλαιπωρούσε συχνά. Εστάλη από τη Μονή Βατοπαιδίου στην πατρίδα του, τη Σμύρνη, για να διευθετήσει υποθέσεις του εκεί μετοχίου της Μονής. Παρέμεινε στη Σμύρνη εννέα μήνες και τόσο πολύ εκτιμήθηκε από τον τότε μητροπολίτη Σμύρνης Μελέτιο, ώστε του έγινε η πρόταση να μείνει εκεί και να χειροτονηθεί επίσκοπος βοηθός του. Ο Δανιήλ όμως αρνήθηκε, καθώς επιθυμούσε την ησυχαστική ζωή, και έτσι επέστρεψε στο Άγιο Όρος. Το 1881 δημιούργησε στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους την καλύβη του, η οποία υπήρξε το θεμέλιο για το σημερινό ησυχαστήριο της αδελφότητας των Δανιηλαίων.
Ο Άγιος Δανιήλ άσκησε την τέχνη της αγιογραφίας και την παρέδωσε στην αδελφότητα, η οποία την ασκεί μέχρι σήμερα. Όμως περισσότερο έχουν μείνει ιστορικές οι πραγματείες, οι μελέτες και οι εκατοντάδες επιστολές του που αντιμετωπίζουν με σύνεση και πατερική κατοχύρωση, σοβαρά πνευματικά και θεολογικά ζητήματα.
Ο Άγιος Δανιήλ, συνδεόταν πνευματικά με τον Άγιο Νεκτάριο - με τον οποίο μάλιστα διατηρούσε αλληλογραφία-, με τον όσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, τη Γερόντισσα Θεοδοσία, Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Κεχροβουνίου της Τήνου, με τον λογοτέχνη Αλέξανδρο Μωραϊτίδη (αργότερα Μοναχό Ανδρόνικο), τον οποίον ο Άγιος Δανιήλ βοήθησε στον μοναχικό του προσανατολισμό και με πολλές άλλες πνευματικές μορφές της εποχής του.
Εκοιμήθη στις 8 Σεπτεμβρίου του 1929, εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου.
Αγιοκατάταξη
Στις 20 Οκτωβρίου 2019 και ευρισκόμενος στις Καρυές του Αγίου Όρους, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανήγγειλε ότι επίκειται η επίσημη αγιοκατάταξη του Γέροντος Δανιήλ Κατουνακιώτου. Η αναγγελία αυτή έγινε πράξη στις 9 Μαρτίου 2020, όταν η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου προέβη στην αναγραφή του στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας με Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη, όπου αναγράφεται:
"«ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς, ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Δανιήλ τόν Κατουνακιώτην, ἐκ Σμύρνης ὁρμώμενον, ἄξιον καί γνήσιον συνεχιστήν τοῦ ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου καί τῶν λοιπῶν ὁσίων Κολλυβάδων πατέρων, συγγραφέα ἡδέων πνευματικῶν πονημάτων, φίλον ἐκλεκτόν τοῦ ἁγίου καί θαυματουργοῦ Ἱεράρχου Νεκταρίου Ἐπισκόπου Πενταπόλεως, μέντορα τῆς μέχρι σήμερον διαφυλασσούσης τήν παράδοσιν καί τάς παρακαταθήκας αὐτοῦ περιπύστου καί καλλικελάδου ἱερᾶς Ἀδελφότητος τῶν Δανιηλαίων (ἡμέρα τῆς ἐτησίας ἱερᾶς μνήμης αὐτοῦ ἡ 7η μηνός Σεπτεμβρίου)»."
Παραπομπές
Δανιηλ Δανιηλ Δανιηλ Δανιηλ
Παννεμεατικός
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος Παννεμεατικός είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Νεμέα του νομού Κορινθίας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1928. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Νεμέας. Έμβλημά του είναι το αμπελόφυλλο το οποίο συμβολίζει το σταφύλι και το κρασί για τα οποία φημίζεται η Νεμέα. Αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κορινθίας (ΕΠΣΚ), παλαιότερα είχε φτάσει στην Β΄ Εθνική κατηγορία.
Ιστορία
Το 1969 και το 1971 αναδείχθηκε πρωταθλητής της Ε.Π.Σ Κορινθίας και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου του 1969 και 1971 αντίστοιχα, αποτυγχάνοντας να κατακτήσει την άνοδο στην Β Εθνική. Το 1972 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Κορινθίας και έλαβε μέρος στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου του 1972, όπου κατακτώντας την 1η θέση στον 6ο όμιλο, κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Στην Β΄ Εθνική αγωνίστηκε την περίοδο 1972-73 όποτε και υποβιβάστηκε, έχοντας τερματίσει στην 19η θέση του 1ου ομίλου, σε σύνολο 20 ομάδων. Τις περιόδους 1983-84, 1984-85, 1990-91 και 1991-92 έλαβε μέρος στην Δ΄ Εθνική κατηγορία.
Το 1974, 1986, 1988, 1991, 1992 και 2013 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κορινθίας, ενώ το 2014 αναδείχθηκε για πρώτη φορά κυπελλούχος ενάντια στη Θύελλα Πετρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κορινθίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Αρκτούρος (οργάνωση)
thumb|250px|Το λογότυπο του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ. Ο Αρκτούρος είναι μια ελληνική μη κυβερνητική και μη κερδοσκοπική οικολογική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1992, για την προστασία της άγριας χλωρίδας και πανίδας, με δράσεις έρευνας πεδίου, επιστημονικής μελέτης, ευαισθητοποίησης κοινού, περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και εθελοντισμού για την προστασία της άγριας ζωής, την ενίσχυση της βιοποικιλότητας και της αειφορίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ο Αρκτούρος υλοποιεί εθνικά και διασυνοριακά προγράμματα για την προστασία των ορεινών οικοσυστημάτων με έμφαση στα μεγάλα θηλαστικά με στόχο την ολοκληρωμένη διαχείριση των Προστατευόμενων Περιοχών και την παροχή ειδικής τεχνογνωσίας για τις επεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον.
Ονομασία
Στα αρχαία ελληνικά Ἀρκτοῦρος σημαίνει «φύλακας των αρκούδων», από το ἄρκτος και το οὖρος (=φύλακας, προστάτης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικολογικές οργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Οργανώσεις ευζωίας και προστασίας της άγριας πανίδας στην Ελλάδα
Γκλόρια Καρά
Η Γκλόρια Άντρεα Καρά (γεννημένη στις 15 Ιουνίου 1971 στο Μπάνφιλντ, Μπουένος Άιρες, Αργεντινή) περισσότερο γνωστή ως Γκλόρια Καρά είναι Αργεντινή ηθοποιός, τραγουδίστρια και συνθέτης. Άλλαξε το πραγματικό της επίθετο μετά από συμβουλή του ηθοποιού Ντάριο Βιτόρι.
Είναι η ιδρύτρια, τραγουδίστρια και συνθέτρια του συγκροτήματος Coronados de Gloria. Το 2018, αυτή και πολλές άλλες γυναίκες καλλιτέχνιδες ηχογράφησαν τη δική τους εκδοχή του τραγουδιού " Bella Ciao " ώστε να υποστηρίξουν το δικαίωμα στη νόμιμη άμβλωση στην Αργεντινή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αργεντινοί συνθέτες
Pro-Ject
Η Pro-Ject Audio Systems είναι κατασκευαστής εξοπλισμού audiophile, που ιδρύθηκε το 1990 από τον Χάιντς Λιχτενέγκερ και βρίσκεται στο Mistelbach, της Αυστρίας, με εργοστάσια στην Τσεχία και στη Σλοβακία. Παράγει εξοπλισμό audio μεταξύ των οποίων φωνογραφικά πικάπ, τα οποία συνήθως αποτελούν εισαγωγικά μοντέλα αναφοράς. Με την ονομασία Box Design παράγονται μικροσυσκευές hi-fi, όπως ενισχυτές, CD Transports, στάδια phono, συσκευές streaming, κτλ.
Ορισμένα από τα πιο εμβληματικά μοντέλα της εταιρείας κατά χρονολογική σειρά:
Pro-Ject 6S/A (1996): Αναβάθμιση του αρχικού Pro-Ject 6. Διέθετε βραχίονα Sumiko με κεφαλή Ortofon MC25 FL
Pro-Ject Debut (1999): Χαμηλού κόστους πικάπ. Debut Carbon (see below) but it's with this original that Pro-Ject really came to the fore.
Pro-Ject Perspective (1999): με κεφαλή Ortofon
Pro-Ject Debut Phono (2001): προενισχυτής phono
Pro-Ject RPM 5 (2006): με βραχίονα ανθρακονημάτων
Pro-Ject Genie (2007): Ακόμη ένα χαμηλού κόστους πικάπ, με εξωτερικό κινητήρα
Pro-Ject Xtension (2009): Υψηλού κόστους πικάπ, με υποστήριξη δίσκων 78rpm.
Pro-Ject Debut Carbon (2012): Χαμηλού κόστους υλοποίηση, με βραχίονα αναθρακονημάτων, μεταλλικό πλατό, κεφαλή Ortofon 2M Red.
Pro-Ject Elemental (2014): Eισαγωγικό μοντέλο.
Pro-Ject Juke Box E (2018): με κεφαλή Ortofon OM 5E, ενσωματωμένη ενίσχυση και δέκτη Bluetooth.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές ακουστικών κεφαλής Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Αυστρίας Κατηγορία:Κατασκευαστές πικάπ Κατηγορία:Κατασκευαστές εξοπλισμού audio
Κάντρι Βεσέλι
Ο Κάντρι Βεσέλι (γεννημένος στις 31 Μαΐου 1967) είναι πολιτικός του Κοσσυφοπεδίου και πρώην πρόεδρος της Συνέλευσης του Κοσσυφοπεδίου. Είναι ο ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος του Κοσσυφοπεδίου, του μεγαλύτερου κόμματος της Κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου. Ο Βεσέλι ήταν ένας από τους ιδρυτές και ηγέτες του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου. Ήταν, επίσης, ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Κοσσυφοπεδίου, μίας κρατικής οργάνωσης πληροφοριών μετά τον πόλεμο.
Εκπαίδευση και προσωπική ζωή
Ο Βεσέλι ξεκίνησε τις σπουδές του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση το 1990 στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινα, στη Σχολή Γεωργίας και στην Ανώτατη Παιδαγωγική Σχολή του Αλβανικού Τμήματος Γλώσσας και Λογοτεχνίας. Εξαιτίας των πολιτικών συνθηκών, αναγκάστηκε να ολοκληρώσει το υπόλοιπο των σπουδών του στην Αλβανία. Έχει πτυχίο από το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο των Τιράνων της Αλβανίας και MBA στη Γενική Διοίκηση από τη διεθνή σχολή του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ στη Θεσσαλονίκη. Ο Βεσέλι προετοιμάζει τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα στη Σλοβενία.
Ο Βεσέλι μιλάει Αγγλικά, Γερμανικά και Αλβανικά. Έχει τέσσερα παιδιά με τη σύζυγό του, τη Βιολέτα.
Καριέρα
Ο Βεσέλι ήταν ένας από τους ηγέτες του φοιτητικού κινήματος του Κοσσυφοπεδίου κατά την περίοδο 1988-1990, το οποίο αγωνίστηκε για ανθρωπιστικά και πολιτικά δικαιώματα για τους Αλβανούς του Κοσόβου, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος για ανεξαρτησία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου, διορίστηκε διοικητής της Υπηρεσίας Αντικατασκοπίας (G-2) του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου. Παρέμεινε ο ηγέτης του οργανισμού, καθώς μετατράπηκε σε Υπηρεσία Πληροφοριών του Κοσσυφοπεδίου (SHIK), μία μεταπολεμική οργάνωση πληροφοριών, μέχρι τη διάλυση της το 2008.
Στο τέλος του 2012, ο Βεσέλι προσχώρησε επίσημα στο Δημοκρατικό Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου (PDK) και στις 27 Ιανουαρίου 2013 έγινε αναπληρωτής επικεφαλής του κόμματος. Ο Βεσέλι ψηφίστηκε Πρόεδρος της Συνέλευσης της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου στις 8 Δεκεμβρίου 2014.
Τον Μάιο του 2016, μετά την παραίτηση του Χασίμ Θάτσι για να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Βεσέλι έγινε Πρόεδρος του PDK μετά από λαϊκή ψηφοφορία. Εκλέχτηκε χωρίς ψήφους κατά και αποχές.
Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του Κοσσυφοπεδίου το 2017, το PDK εντάχθηκε στον συνασπισμό PANA που κέρδισε την πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών με 245.627 ψήφους (33,74%). Ο Βεσέλι κέρδισε τις περισσότερες ψήφους από οποιονδήποτε υποψήφιο συνασπισμού, με 129.947 ψήφους. Μετά τα αποτελέσματα αυτά, ο Βεσέλι επανεκλέχθηκε Πρόεδρος της Συνέλευσης στις 7 Σεπτεμβρίου 2017.
Στις εκλογές της 6ης Οκτωβρίου 2019, ο Βεσέλι ήταν ο υποψήφιος του PDK για την πρωθυπουργία του Κοσσυφοπεδίου. Το κόμμα του κατέλαβε την τρίτη θέση με 178.637 ψήφους (21,23%), με τον Βεσέλι να κερδίζει 145.881 ψήφους.
Το 2020, το Ειδικό Δικαστήριο για το Κοσσυφοπέδιο και η Ειδική Εισαγγελία υπέβαλαν κατηγορητήριο με δέκα κατηγορίες, κατηγορώντας τον Βεσέλι και άλλους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοσοβάροι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Tetris Worlds
Το Tetris Worlds είναι βιντεοπαιχνίδι που κυκλοφόρησε το 2001 για τα Microsoft Windows και Game Boy Advance, ενώ κυκλοφόρησε αργότερα το 2002 και για τα Xbox, GameCube, and PlayStation 2.
Οι εκδόσεις του παιχνιδιού είχαν αναπτυχθεί από διάφορες εταιρείες: η Blue Planet Software ανέπτυξε τις εκδόσεις PC και PlayStation 2, η Radical Entertainment ανέπτυξε τις εκδόσεις GameCube και Xbox και η 3d6 Games ανέπτυξε την έκδοση Game Boy Advance. Όλες οι εκδόσεις εκδόθηκαν από την THQ.
Gameplay
Το παιχνίδι παίζει όπως ένα κανονικό παιχνίδι Tetris, αλλά υπάρχουν αρκετοί τρόποι παιχνιδιού, τροποποιώντας τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το παιχνίδι.
Story mode
Ο παίκτης μπορεί να στείλει το Mino Tetrinaut του σε έξι διαφορετικούς κόσμους, όπου παίζει τη παραλλαγή του Tetris αυτού του κόσμου. Όταν ο παίκτης παίζει αρκετά από αυτόν τον κόσμο, σώζονται περισσότερα Minos. Όσο καλύτερος είναι ο παίκτης, τόσο περισσότερα Minos σώζονται. Στη συνέχεια θα εργαστούν για να κάνουν τον κόσμο ένα σπίτι για Minos.
Arcade mode
Σε αυτή τη λειτουργία, ο παίκτης παίζει παιχνίδια Tetris με διάρκεια δύο λεπτών οποιασδήποτε παραλλαγής. Αυτό συμβαίνει επίσης όταν παίζονται παιχνίδια πολλαπλών παικτών. Οι παραλλαγές είναι ως εξής:
Υποδοχή
Αν και το Tetris Worlds δέχτηκε μερικές καλές κριτικές, δέχτηκε γενικά μέτριες και αρνητικές κριτικές.
Στις εκδόσεις PS2, PC και GBA, το gameplay είχε μία σημαντική διαφορά από ένα κανονικό παιχνίδι Tetris. Στο κλασικό Tetris, όταν ένα Tetrimino αγγίζει το κάτω μέρος της οθόνης, κλειδώνει στη θέση του. Ωστόσο, σε αυτές τις εκδόσεις, το Tetrimino δεν κλειδώνει μέχρι ο ίδιος ο παίκτης να το κλειδώσει, επιτρέποντάς του να περιστρέψει και να μετακινήσει το κομμάτι μέχρι ο παίκτης να του αρέσει όπως είναι. Οι κριτές ανέφεραν ότι αυτό έκανε το παιχνίδι πολύ εύκολο, και το GameSpot είπε ότι "έσπασε το Tetris". Ωστόσο, η έκδοση GBA διαθέτει μια κρυφή έκδοση του κλασικού Tetris, το "Popular Tetris", που παίζει χωρίς αυτό το χαρακτηριστικό. Ωστόσο, επειδή δεν αποτελεί μέρος της κύριας παρουσίασης, οι περισσότεροι κριτές δεν ανέφεραν αυτόν τον τρόπο λειτουργίας.
Στις εκδόσεις GameCube και Xbox, αυτή η λειτουργία έγινε προαιρετική, αλλά δέχτηκαν κυρίως μικτές κριτικές, με την έκδοση συμβατή με το Xbox Live να έχει λάβει τις πιο θετικές κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001 Κατηγορία:Tetris Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του GameCube Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Advance Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της THQ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Radical Entertainment
Κατάλογος χρωμάτων
Ο πιο κάτω κατάλογος περιλαμβάνει μια λίστα των χρωμάτων. Ένας αριθμός από την Παλέτα χρωμάτων κάτω από το domain-specific ονομάζει συστήματα όπως X11 και HTML4. Οι τιμές RGB δίνονται για κάθε δείγμα επειδή αυτά τα πρότυπα ορίζονται σε όρους του sRGB color space. Δεν είναι πιθανόν να μετατραπούν πολλά από αυτά σε τιμές CMYK λόγω διαφορετικών gamuts των δύο χώρων, αλλά η διαχείρηση του χρώματος των δύο συστημάτων οικοδομεί ένα Λειτουργικό σύστημα και ένα γραφικό λογισμικό επιχειρεί τέτοιες μετατροπές όσο το δυνατόν ακριβέστερα.
Οι τιμές του χρωματικού χώρου HSV (απόχρωση, saturation, value), επίσης γνωστή ως HSB (απόχρωση, saturation, λάμψη), και τα Διαδικτυακά χρώματα (για HTML web colors) επίσης δίνονται στον ακόλουθο πίνακα. Τα χρώματα που εμφανίζονται στα web-safe color σημειώνονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρώματα
Εμανουέλ Φρεμιέ
Ο Εμανουέλ Φρεμιέ (γαλλικά: Emmanuel Frémiet, Παρίσι, 1824 – Παρίσι, 1910) ήταν Γάλλος γλύπτης, ο οποίος μαθήτευσε κοντά στο διάσημο θείο του και γλύπτη Φρανσουά Ρυντ (François Rude, 1784 – 1855). Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς γλύπτες στην απεικόνιση ζώων (sculpteur animalier). Έγινε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών το 1892 και διαδέχτηκε τον Αντουάν-Λουί Μπαρύ (Antoine-Louis Barye, 1795 – 1875) ως καθηγητής σχεδίου ζώων στο Εθνικό Ινστιτούτο Φυσικής Ιστορίας του Βοτανικού Κήπου (Jardin des Plantes) στο Παρίσι.
thumb|left|300px|Έφιππος ανδριάντας της Ζαν ντ' Αρκ. Έργο του Εμανουέλ Φρεμιέ. [[Παρίσι, Πλατεία των Πυραμίδων]]Ο Φρεμιέ ανέλαβε πολυάριθμες κρατικές παραγγελίες για έργα τόσο στη Γαλλία (π. χ. Ζαν ντ’ Αρκ, Άγιος Μιχαήλ, Φερντινάντ ντε Λεσέψ) όσο και στο εξωτερικό (π. χ. ανδριάντας του Λεσέψ στο Σουέζ). Το πιο γνωστό και από τα πιο αγαπητά δημόσια αγάλματα του Φρεμιέ είναι ο επιχρυσωμένος έφιππος ανδριάντας της «Ζαν ντ’ Αρκ», έργο του 19ου αιώνα (1874), στην Πλατεία των Πυραμίδων (Place des Pyramides) στο Παρίσι. Το άγαλμα αποτελεί σημείο προσκυνήματος των βασιλοφρόνων.
Αλιμέ Σουλτάν
Η Χαλιμέ Αλτουνσάχ Σουλτάν ή Αλιμέ Σουλτάν (οθ. τουρκικά: عالمہ سلطان‎) (τουρκικά: Halime Altunşah Sultan ή Alime Sultan, 1571 - 1623) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Γ΄ και μητέρα του Μουσταφά Α΄. Αλιμέ σημαίνει καλλιεργημένη ή σοφή. Ήταν de facto αντιβασιλέας ως Βαλιντέ Σουλτάν από τις 22 Νοεμβρίου 1617 μέχρι της 26 Φεβρουαρίου 1618 και τις 19 Μαΐου 1622.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Halime Altunşah Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
thumb|411x411px|Ο γιος της Χαλιμέ Σουλτάν, ο [[Μουσταφά Α΄|Μουσταφά Α΄]]
Βιογραφία
Η Χαλιμέ Σουλτάν γεννήθηκε το 1576 από τον Ακουτς Μπέη, και αρχικά ονομάστηκε Αλτουνσάχ. Ήταν συγγενής με την Μαχιντεβράν Σουλτάν την σύζυγο του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή. Είχε μια αδελφή την Φεριντέ. Ήταν θεία της Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν, συζύγου του Αχμέτ Α' και μητέρας του Οσμάν Β'. Οι Μεγάλοι βεζίριδες Μελέκ Αχμέτ Πασά και Ιμπσίρ Μουσταφά Πασά, και ο πολιτικός Αμπαζά Χασάν Πασά ήταν απόγονοι του πατέρα της.
Η ημερομηνία προσχώρησης της στο χαρέμι του Μεχμέτ Γ' είναι άγνωστη. Το 1587 γέννησε το πρώτο της παιδί, τον Ηγεμόνα Μαχμούτ, και το 1591 γέννησε άλλον έναν γιό, τον Μουσταφά Α'. Το 1594 γέννησε μία κόρη,της οποίας το όνομα ήταν πιθανόν Ντιλρουμπά Σουλτάν. Η Ντιλρουμπά Σουλτάν παντρεύτηκε τον Καρά Νταβούτ Πασά, ο οποίος είναι διάσημος ως ο υπεύθυνος για την δολοφονία του Σουλτάνου Οσμάν Β', το 1622.Η Χαλιμέ Σουλτάν ασκούσε σημαντική επιρροή στον σύζυγό της,γεγονός που δυσαρεστουσε την πεθερά της,Σαφιγιέ Σουλτάν, η οποία του έδωσε ως παλλακίδα την Χαντάν Σουλτάν με σκοπό να μειώσει αυτήν την επιρροή.
Η Σαφιγιέ Σουλτάν, η μητέρα του Μεχμέτ Γ', έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εκτέλεση του Ηγεμόνα Μαχμούτ. Ο θάνατος του ήταν αποτέλεσμα των ιντριγκών της γιαγιάς του,Σαφιγιέ Σουλτάν, η οποία φοβόταν τόσο την δύναμη και το κύρος του, όσο και την επιρροή της μητέρας του,Χαλιμέ. Κατά τη διάρκεια του Μεχμέτ Γ', έγιναν εξεγέρσεις στην Ανατολία.Οι στρατηγοί δεν ήταν σε θέση να καταστείλουν την εξέγερση. Έτσι ο Ηγεμόνας Μαχμούτ ζήτησε από τον πατέρα του να του δώσει στρατό, με σκοπό να καταπνίξει την εξέγερση. Όμως, η Σαφιγιέ Σουλτάν η οποία ήθελε να ξεφορτωθεί τον εγγονό της, Μαχμούτ, είπε στον γιο της, τον Μεχμέτ Γ': "Αν ο Μαχμούτ καταπνίξει την εξέγερση και οι άνθρωποι τον ακολουθήσουν και τον κάνουν Σουλτάνο, αυτό θα είναι το τέλος σου". Ο Ηγεμόνας Μαχμούτ εκτελέστηκε το 1602 με εντολή του πατέρα του, Μεχμέτ Γ'.
Υπάρχουν εικασίες ότι στον θάνατό του συνέβαλε και η Χαντάν Σουλτάν,συμμαχώντας με την Σαφιγιέ Σουλτάν. Η Χαντάν Σουλτάν ήταν μία άλλη σύζυγος του Μεχμέτ Γ'(συζύγου της Χαλιμέ) και μητέρα του Ηγεμόνα Αχμέτ (αργότερα Αχμέτ Α'). Η Χαντάν ήθελε να βγάλει τον Μαχμούτ από την μέση,διότι ήξερε ότι αν ο Μαχμούτ γινόταν Σουλτάνος θα εκτελούσε τον Αχμέτ, όπως συνήθιζαν να κάνουν οι Σουλτάνοι μετά την ενθρόνισή τους (Εκτελούσαν τους αδελφούς τους,καθώς και τα αρσενικά παιδιά των αδελφών τους με σκοπό να αποκλείσουν το ενδεχόμενο κάποιας επανάστασης για να τους πάρουν τον θρόνο).
Το ζήτημα σχετικά με τον Ηγεμόνα Μουσταφά
Το 1603 ο Σουλτάνος Μεχμέτ Γ΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο Αχμέτ Α', τον οποίο είχε αποκτήσει με την Χαντάν Σουλτάν. Σύμφωνα με τον νόμο που είχε τεθεί σε ισχύ από τον Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ, ο Αχμέτ έπρεπε να εκτελέσει τον αδελφό του, Μουσταφά, ο οποίος ήταν γιος της Αλιμέ Σουλτάν, προκειμένου να διατηρήσει την τάξη στην αυτοκρατορία.
Ωστόσο, ο Αχμέτ χάρισε την ζωή στον αδελφό του. Αυτή η απόφαση πάρθηκε από τον Αχμέτ αφενός γιατί ο θάνατος του Ηγεμόνα Μαχμούτ, του πρώτου γιου της Χαλιμέ, είχε προκαλέσει εντύπωση στον Αχμέτ και αφετέρου γιατί ο Αχμέτ δεν είχε γιους (ήταν μόλις 13 ετών όταν έγινε Σουλτάνος), με αποτέλεσμα σε περίπτωση θανάτου του να διακοπεί η συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Επίσης, ένας άλλος λόγος ήταν η επιρροή που ασκούσε η Κιοσέμ Σουλτάν στον σύζυγό της, Αχμέτ Α'. Η Κιοσέμ δεν ήθελε μετά τον θάνατο του Αχμέτ να τον διαδεχθεί ο μεγαλύτερος γιος του, Οσμάν Β', διότι πίστευε ότι θα εκτελέσει τους ετεροθαλής αδελφούς του, δηλαδή τους γιούς της Κιοσέμ και του Αχμέτ.
Πριν από τον θάνατο του Αχμέτ Α', το 1617, ο Μουσταφά φυλακίστηκε στο Καφές, έναν ειδικό χώρο όπου απομονώνονταν τα αρσενικά μέλη της δυναστείας που αποτελούσαν απειλή για τον Σουλτάνο. Η Χαλιμέ Σουλτάν στάλθηκε στο Παλαιό Παλάτι και της χορηγήθηκε επίδομα, ως χήρα του Σουλτάνου.
Πρώτη θητεία
Τον Νοέμβριο του 1617 πέθανε ο Αχμέτ Α'. Ο Σεϊχουλισλάμ Μεχμέτ Εφέντι και ο Μεχμέτ Πασάς υποστήριξαν ότι ο πρωτότοκος γιος του Αχμέτ, ο Οσμάν Β' ήταν πολύ νέος για να κυβερνήσει. Ο επικεφαλής ευνούχος του χαρεμιού, Χατζί Αγάς, έφερε αντίρρηση, επικαλούμενος το γεγονός ότι ο Μουσταφά ήταν ψυχικά άρρωστος.
Παρ'όλα αυτά όμως δεν το έλαβαν υπόψη και έτσι ο θρόνος πέρασε στον αδελφό του Αχμέτ, τον Μουσταφά Α'. Η Χαλιμέ γύρισε από το Παλαιό Παλάτι στο Τοπ Καπί και έγινε Βαλιντέ Σουλτάν. Σύντομα έγινε σαφές ότι ο Μουσταφά δεν είναι σε θέση να κυβερνήσει μόνος του και η Χαλιμέ έγινε αντιβασιλέας για τον γιο της.
Αργότερα, όμως, ο Μουσταφά Α' εκθρονίστηκε και ο θρόνος πέρασε στα χέρια του ανιψιού του, Οσμάν Β'. Ο Μουσταφά στάλθηκε πίσω στο Καφές και η Χαλιμέ στο Παλαιό Παλάτι. Ως πρώην Βαλιντέ Σουλτάν άρχισε να λαμβάνει μεγαλύτερο επίδομα απ' ότι λάμβανε πριν,ως χήρα του Σουλτάνου.
Δεύτερη θητεία
Στις 18 Μαϊου 1622 οι γενίτσαροι εκθρόνισαν τον Οσμάν Β΄, απελευθέρωσαν τον Μουσταφά από το Καφές και τον αναγνώρισαν ως Σουλτάνο. Είναι γνωστό ότι λίγο πριν από αυτό το γεγονός η Χαλιμέ συναντήθηκε με τον Μεγάλο Βεζίρη Καρά Νταβούτ Πασά, ο οποίος ήταν σύζυγος της κόρης της, καθώς και με μερικούς γενίτσαρους με σκοπό να διαπραγματευτεί την ανάκτηση του γιου της στο οθωμανικό θρόνο.
Στις 20 Μαΐου 1622 ο Οσμάν στραγγαλίστηκε στην φυλακή του Γεντί Κουλέ και ο Καρά Νταβούτ Πασάς παρέδωσε ένα αυτί του και την μύτη του στην Χαλιμέ, ως απόδειξη ότι είχε όντως πεθάνει. Στην αυτοκρατορία όμως επικρατούσε πολιτική αστάθεια.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Οθωμανοί Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Πετάλινο
Το Πετάλινο (Петалино) είναι χωριό στο Δήμο Νόβατσι της Βόρειας Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, στην περιοχή Μορίχοβο, στη δεξιά πλευρά του Εριγώνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων και η έκτασή του είναι 7,7 τ.χλμ.
Προσωπικότητες
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Εκουάν
Το Εκουάν (γαλλικά: Écouen) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εκουεναί (γαλλικά: Écouennais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Εθνικό Ναυτικό (Γαλλία)
Το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό (Marine nationale, «Εθνικό Ναυτικό»), ανεπίσημα La Royale, είναι ο θαλάσσιος κλάδος των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων. Χρονολογούμενο μαζί με το Υπουργείο Ναυτικού (Ministère de la Marine) από το 1624, το La Royale είναι μια από τις παλαιότερες ναυτικές δυνάμεις στον κόσμο και ιστορικά έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εγκαθίδρυση της Γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Από τις αρχές, οι ρόλοι του ήταν η απόκτηση πληροφοριών, η προστασία του πληθυσμού, η πρόληψη κρίσεων, η παρέμβαση όπου κρίνεται αναγκαίο για την επανακαθίδρυση της ειρήνης και η αποτροπή οποιουδήποτε είδους κινδύνου προς τα Γαλλικά ενδιαφέροντα.
Ως ναυτικό παγκόσμιας εμβέλειας το Γαλλικό Ναυτικό διαθέτει ευρεία πληθώρα πολεμικών πλοίων, στα οποία περιλαμβάνονται πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα, πυρηνοκίνητα υποβρύχια, φρεγάτες, ακταιωροί και πλοία υποστήριξης.
Ο στόλος του Γαλλικού Ναυτικού αποτελείται από πάνω από 100 σκάφη και πυρηνοκίνητα υποβρύχια.
Το ρητό του Γαλλικού ναυτικού (devise) είναι το Honneur, patrie, valeur, discipline («Τιμή, Πατρίδα, Ανδρεία, Πειθαρχία»), λέξεις που είναι χαραγμένες σε λευκά ή χρυσά γράμματα σε πλάκες με μπλε φόντο τοποθετημένες στα εποικοδομήματα όλων των πλοίων.
Ιστορία
Το Γαλλικό Βασιλικό Ναυτικό (La Marine Royale Française) ιδρύθηκε το 1624.
Το ναυτικό κληρονόμησε πολλές παραδόσεις:
100px|thumb|Η «χρυσή άγκυρα», πρώτο σύμβολο του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού
Κατά την Επανάσταση, το Γαλλικό Ναυτικό (Marine Nationale) διαδέχθηκε το Γαλλικό Βασιλικό Ναυτικό (la Marine Royale), με τη συνεισφορά του Ρισελιέ από το 1624. Κατά την Πρώτη και τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία, το ναυτικό καθορίστηκε ως Αυτοκρατορικό Γαλλικό Ναυτικό.
Το Γαλλικό Ναυτικό (La Marine) είναι ακόμη γνωστό ως La Royale (Το Βασιλικό). Η έκφραση αυτή χρησιμοποιούνταν από ναυτικούς της εμπορικής ναυτιλίας λόγω της στρατιωτικής τους θητείας στα σώματα του ναυτικού (Marine de guerre française) μέσω του θεσμού της θαλάσσιας επιγραφής.
17ος, 18ος, και αρχές 19ου αιώνα
thumb|left|Ο Ναύαρχος [[Αμπραάμ Ντυκέν|Ντυκέν βομβαρδίζοντας το Αλγέρι το 1682]] Το ναυτικό έγινε σταθερό μέσο εθνικής εξουσίας κατά τον 17ο αιώνα με τις προσπάθειες του Ρισελιέ υπό τον Λουδοβίκο ΙΓ΄, και του Κολμπέρ υπό τον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Υπό την κηδεμονία του «Βασιλιά Ήλιου», το Γαλλικό Ναυτικό χρηματοδοτήθηκε και εξοπλίστηκε επαρκώς, και κατάφερε να επιτύχει κάποιες πρώτες νίκες στον Εννεαετή Πόλεμο έναντι του Βασιλικού και του Ολλανδικού Ναυτικού. Τα οικονομικά προβλήματα, ωστόσο, ανάγκασαν το ναυτικό να επιστρέψει στην ακτή γεγονός που επέτρεψε στους Άγγλους και τους Ολλανδούς να επανακτήσουν την κυριαρχία. Πριν τον Εννεαετή Πόλεμο, στον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο, κατάφερε να επιτύχει αποφασιστική νίκη έναντι του Ισπανο-Ολλανδικού στόλου στη Μάχη του Παλέρμο.
Το Γαλλικό Ναυτικό πραγματοποίησε αρκετές επιτυχίες, όπως στις εκστρατείες του Ατλαντικού από τον Πικέ ντε λα Μοτ. Το 1766, ο Μπουγκαινβίλ πραγματοποίησε τον πρώτο Γαλλικό γύρο του κόσμου. Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Επαναστατικού Πολέμου το Γαλλικό Ναυτικό έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υποστήριξη των Αμερικανών. Σε μια πολύ εντυπωσιακή προσπάθεια, οι Γάλλοι υπό τον ντε Γκρας κατάφεραν να επικρατήσουν του Βρετανικού στόλου στη Ναυμαχία του Τσίζαπικ το 1781, και έτσι εξασφάλισαν πως οι Γαλλοαμερικανικές χερσαίες δυνάμεις θα επικρατούσαν στη συνεχιζόμενη Μάχη του Γιόρκταουν. Τα Γαλλικά πολεμικά πλοία συμμετείχαν στη μάχη βομβαρδίζοντας τις Βρετανικές χερσαίες δυνάμεις. Στην Ινδία, ο Συφρέν διεξήγαγε εκστρατείες κατά των Βρετανών (1770–1780), αγωνιζόμενος επιτυχώς για την υπεροχή ενάντια στον Αντιναύαρχο Σερ Έντουαρντ Χιούς.
thumb|Πλοία του Γαλλικού Ναυτικού στη γραμμή της [[Ναυμαχία του Τσίζαπικ|Ναυμαχίας του Τσίζαπικ.|left]]
Την 1η Ιουνίου 1794, ο στόλος του Ναυάρχου Βιλαρέτ Ζογιέζ πολέμησε στην Τρίτη Μάχη του Ουσάντ για να αποτρέψει την καταστροφή μιας μεγάλης νηοπομπής που κινούνταν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες από το Βασιλικό Ναυτικό. Η νηοπομπή μετέφερε σιτηρά στους πεινασμένους Γάλλους. Η νηοπομπή διέφυγε σώα και οι ναυτικοί παρήλασαν θριαμβευτικά στους δρόμους του Παρισιού, αν και οι απώλειες που υπέστησαν κατά τη διάρκεια της μάχης αποδείχθηκαν σημαντικές τα επόμενα χρόνια και είχαν ως αποτέλεσμα την κυριαρχία του Βασιλικού Ναυτικού. Στη Μεσόγειο, το Γαλλικό Ναυτικό διεξήγαγε ναυτική εκστρατεία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής εισβολής στην Αίγυπτο το 1798. Αποφεύγοντας τον Βρετανικό στόλο υπό το Ναύαρχο Οράτιο Νέλσον που τους καταδίωκε, ο Γαλλικός στόλος, που αποτελούνταν από χιλιάδες πλοία που μετέφεραν 30.000 στρατιώτες, κατέλαβε τη Μάλτα προτού συνεχίσει στην Αίγυπτο, όπου οι Γάλλοι κατέλαβαν την Αλεξάνδρεια. Τα Γαλλικά στρατεύματα στη συνέχεια πορεύτηκαν στη στεριά ενώ ο στόλος ήταν αγκυροβολημένος στον Κόλπο του Αμπουκίρ. Όταν ο Νέλσον ανακάλυψε την τοποθεσία του Γαλλικού στόλου, απέπλευσε για τον Κόλπο του Αμπουκίρ και διέταξε άμεση επίθεση. Στην επακόλουθη Ναυμαχία του Νείλου, οι Γάλλοι ηττήθηκαν, τερματίζοντας τη Γαλλική ναυτική υπεροχή στη Μεσόγειο και ενθαρρύνοντας και άλλα έθνη να συμμετάσχουν στον Δεύτερο Συνασπισμό για να πολεμήσουν κατά της Γαλλίας.
Από το 1798 έως το 1800, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ενεπλάκησαν στον Πόλεμο Κουάζι, ο οποίος ήταν ακήρυχτος ναυτικός πόλεμος. Πριν τον πόλεμο, οι Γάλλοι είχαν εξοργιστεί με το εμπόριο των Αμερικανών με τους Βρετανούς και την άρνηση τους να αποπληρώσουν τα χρέη από την Επανάσταση για τον λόγο πως χρωστούνταν στον Βασιλιά της Γαλλίας, και όχι την Επαναστατική Γαλλία. Τα Γαλλικά πλοία άρχισαν να πολιορκούν τα Αμερικανικά εμπορικά πλοία που πραγματοποιούσαν εμπόριο με τη Βρετανία καταφέρνοντας σημαντικές απώλειες στην Αμερικανική ναυτιλία. Ως εκ τούτου, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ενεπλάκη επιτυχώς σε ναυτικές συγκρούσεις με τους Γάλλους. Μέχρι το φθινόπωρο του 1800, το Ναυτικό των ΗΠΑ και το Βασιλικό Ναυτικό είχαν μειώσει τις δραστηριότητες των Γαλλικών καταδρομικών και πολεμικών πλοίων.
thumb|Η [[Μάχη του Γκραντ Πορτ το 1810]]
Η Γαλλική Επανάσταση, όπου εξαιτίας της απομακρύνθηκαν πολυάριθμοι αξιωματικοί αριστοκρατικής καταγωγής (μεταξύ των οποίων και ο Σαρλ ντ'Εσταίν), τραυμάτισε το Γαλλικό Ναυτικό. Οι προσπάθειες να γίνει ισχυρή ναυτική δύναμη από τον Ναπολέοντα Α΄ διακόπηκαν από τον θάνατο του Λατούς Τρεβίλ το 1804, και τη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ το 1805, όπου οι Βρετανοί εκμηδένισαν τον συμμαχικό στόλο Γάλλων και Ισπανών. Η καταστροφή αποτέλεσε εγγύηση για τη ναυτική υπεροχή των Βρετανών κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, μέχρι και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το Γαλλικό Ναυτικό, ακόμη και με τη βοήθεια των Συμμαχικών ναυτικών, ήταν μικρότερο: Το 1812, το Βασιλικό Ναυτικό, που αποτελούνταν από 600 καταδρομικά και μερικά μικρότερα πλοία, είχε το μέγεθος όλων των υπόλοιπων ναυτικών δυνάμεων του κόσμου μαζί.
Η Παλινόρθωση και η Μοναρχία του Ιουλίου (1814/5–48)
Κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων, το ναυτικό υπέφερε αρχικά από τη σύνθετη ζημιά που έπαθε κατά τους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης και τους Ναπολεόντειους Πολέμους, και από την ανικανότητα και τις παραλείψεις των βασιλοφρόνων αξιωματικών, οι οποίες συνοψίζονται με την καταστροφή της φρεγάτας Méduse και την παροιμιώδη Σχεδία της Μέδουσας. Σύντομα, όμως, το ναυτικό άρχισε να αποκαθίσταται, με την ώθηση βετεράνων των Ναπολεόντειων Πολέμων όπως ο Γκυ-Βικτόρ Ντυπερέ, ο Σαρλ Μπωντέν ή ο Αλμπέν Ρουσέν (όλοι τους ήρωες της εκστρατείας του Μαυρικίου του 1809–1811 οι οποίοι γεύτηκαν τη νίκη στη Μάχη του Γκραντ Πορτ). Η επαρκής ηγεσία συνδυάστηκε με καλά χρηματοδοτούμενες κατασκευές, με πιο αξιοσημείωτα τα μεγάλα διώροφα καταδρομικά-φρεγάτες (όπως αυτά της κλάσης Surveillante) και πρωτοποριακά πλοία γραμμής (όπως η κάθετων τοίχων κλάση Hercule), και τις συνεχείς προσπάθειες εκσυγχρονισμού. Το πυροβολικό κανονικοποιήθηκε στο διαμέτρημα 30 πόντων και αργότερα πειραματίστηκε με όπλα Paixhans, ενώ εμφανίστηκαν τα πρώτα ατμόπλοια όπως η κορβέτα Sphinx.
Στις 14 Ιουνίου 1830, μεγάλος στόλος υπό τον Ντυπερέ, αποτελούμενος από 103 πολεμικά πλοία και 464 μεταγωγικά, εκτέλεσε την Εισβολή του Αλγερίου, αποβιβάζοντας τον στρατό στο Σίντι Φερούς. Το Σουλτάν-Καλέσι, το κύριο οχυρό που προστάτευε την πόλη πολιορκήθηκε στις 29 Ιουνίου και έπεσε στις 4 Ιουλίου. Ο Μπέης τότε άρχισε τις διαπραγματεύσεις, που οδήγησαν στη συνθηκολόγηση του την επόμενη μέρα. Η πράξη αυτή αποτέλεσε την πρώτη πρακτική χρήση στρατιωτικών ατμόπλοιων, τα οποία τότε χρησιμοποιούνταν για να ρυμουλκούν πλοία της γραμμής στη θέση βολής τους. Την επόμενη χρονιά, μετά την Ιουλιανή Επανάσταση, στόλος του Υποναύαρχου Ρουσέν πραγματοποίησε επίδειξη δύναμης κατά του απολυταρχικού Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας στη Ναυμαχία του Τάγου, και τον ανάγκασε να υπογράψει εξευτελιστική συμφωνία πλέοντας στον ποταμό προς την πρωτεύουσα και καταλαμβάνοντας τον στόλο του. Το 1838, το ναυτικό πραγματοποίησε ακόμη μια επίδειξη δύναμης μετά από αποτυχημένα διπλωματικά διαβήματα, στον Γαλλομεξικανικό Πόλεμο. Μια μικρή μοίρα φρεγατών υπό τον Μπωντέν βομβάρδισε και κατέστρεψε τις οχυρώσεις του Σαν Χουάν ντε Ουλούα στη Μάχη της Βερακρούζ. Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης, όπου τα ατμόπλοια χρησιμοποιήθηκαν και πάλι ως ρυμουλκά, παρατηρήθηκε η πρώτη χρήση όπλων Paixhans, σε τόσο μεγάλο βαθμό που δεν έμειναν απαρατήρητα από κατασκόπους του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Δεύτερη Αυτοκρατορία (1852–70)
thumb|Το [[Le Napoléon (1850)|Le Napoléon (1850), το πρώτο θωρηκτό κινούμενο με ατμό στην ιστορία]]
Σε ομιλία του το 1852, ο Ναπολέων Γ΄ διακήρυξε πως «Αυτοκρατορία σημαίνει ειρήνη» (« L'Empire, c'est la paix »), αλλά για την ακρίβεια ήταν αποφασισμένος να ακολουθήσει σκληρή εξωτερική πολιτική για να επεκτείνει την ισχύ τη δόξα της Γαλλίας. Την ίδια περίοδο, το Γαλλικό Ναυτικό ενεπλάκη σε διάφορες ενέργειες σε όλο τον κόσμο.
thumb|Η Γαλλική φρεγάτα Guerrière υπό τη διοίκηση του Ναυάρχου Ροζ ήταν το κορυφαίο πλοίο στη [[Γαλλική εκστρατεία κατά της Κορέας|Γαλλική Εκστρατεία κατά της Κορέας το 1866. Εδώ φωτογραφία του πλοίου στο λιμάνι του Ναγκασάκι, περ. 1865]]
Κατάληψη της Κοχινκίνα: Ο Ναπολέων Γ΄ πραγματοποίησε τα πρώτα βήματα για την εγκαθίδρυση της Γαλλικής αποικιακής επιρροής στην Ινδοκίνα. Ενέκρινε την πραγματοποίηση της Εκστρατείας της Κοχινκίνα το 1858 ώστε να τιμωρήσει τους Βιετναμέζους για την κακομεταχείριση τους στους Γάλλους Καθολικούς ιεραποστόλους και ανάγκασε το δικαστήριο να αποδεχθεί τη Γαλλική παρουσία στη χώρα. Σημαντικός παράγοντας της απόφασης του ήταν η πίστη του πως η Γαλλία θα γινόταν δύναμη δεύτερης τάξης αν δεν επέκτεινε την επιρροή της στην Ανατολική Ασία. Επίσης, διαδιδόταν η ιδέα πως η Γαλλία είχε πολιτιστική αποστολή. Όλα αυτά οδήγησαν τελικά στην πλήρη εισβολή το 1861. Μέχρι το 1862 ο πόλεμος είχε ολοκληρωθεί και το Βιετνάμ έχασε τρεις επαρχίες στο νότο, οι οποίες ονομάστηκαν Κοχινκίνα από τους Γάλλους. Εκεί δημιουργήθηκαν τρία λιμάνια για την πραγματοποίηση εμπορίου με τη Γαλλία, επετράπη η ελεύθερη διάβαση Γαλλικών πολεμικών πλοίων προς την Καμπότζη (η οποία οδήγησε στη δημιουργία Γαλλικού προτεκτοράτου στην Καμπότζη το 1867), επετράπη ελευθερία κινήσεων στους Γάλλους ιεραποστόλους και δόθηκε στη Γαλλία μεγάλη αποζημίωση για το κόστος του πολέμου.
Ο Κριμαϊκός Πόλεμος: Η επιθυμία του Ναπολέοντος Γ΄ να περιορίσει την επιρροή της Ρωσίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οδήγησε στην επιτυχή συμμετοχή της Γαλλίας στον Κριμαϊκό Πόλεμο (Μάρτιος 1854 – Μάρτιος 1856). Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου ο Ναπολέων εγκαθίδρυσε συμμαχία με την Βρετανία, η οποία συνεχίστηκε και μετά το τέλος του πολέμου.
Δεύτερος Πόλεμος του Οπίου: Στην Κίνα, η Γαλλία έλαβε μέρος στον Δεύτερο Πόλεμο του Οπίου μαζί με τη Βρετανία, και το 1860 τα Γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν στο Πεκίνο. Η Κίνα αναγκάστηκε να χάσει και άλλα εμπορικά δικαιώματα, να αποδεχθεί την ελευθερία ναυσιπλοϊας στον ποταμό Γιανγκτσέ, να δώσει πλήρη πολιτικά δικαιώματα και θρησκευτική ελευθερία στους Χριστιανούς και να δώσει σε Γαλλία και Βρετανία τεράστια αποζημίωση. Όλα αυτά μαζί με την εισβολή στο Βιετνάμ όρισαν το σκηνικό για επιπλέον Γαλλική επιρροή στην Κίνα κυριαρχώντας με σφαίρα επιρροής σε τμήματα της Νότιας Κίνας.
Μεξικό: Το Γαλλικό Ναυτικό πραγματοποίησε επιτυχή αποκλεισμό του Μεξικό στον Γαλλομεξικανικό Πόλεμο του 1838. Τότε ενεπλάκη έντονα στη Γαλλική εισβολή στο Μεξικό (Ιανουάριος 1862 – Μάρτιος 1867). Ο Ναπολέων Γ΄, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την άρνηση της Μεξικανικής Δημοκρατίας να αποπληρώσει τα εξωτερικά χρέη της, σχεδίασε την εγκαθίδρυση Γαλλικής σφαίρας επιρροής στη Βόρεια Αμερική δημιουργώντας μοναρχία με την υποστήριξη της Γαλλίας στο Μεξικό, έργο που υποστηρίχθηκε από Μεξικανούς συντηρητικούς που είχαν κουραστεί από την αντικληρική Μεξικανική δημοκρατία.
Κορέα, Ιαπωνία: Το 1866, Γαλλικά ναυτικά στρατεύματα συμμετείχαν στη Γαλλική εκστρατεία στην Κορέα. Το Γαλλικό Ναυτικό είχε επίσης σημαντική παρουσία στην Ιαπωνία με τον Βομβαρδισμό του Σιμονοσέκι το 1863. Την περίοδο 1867–1868, διατηρήθηκαν κάποια επίπεδα παρουσίας στην Ιαπωνία γύρω από τις ενέργειες της Γαλλικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ιαπωνία, και τον επακόλουθο Πόλεμο Μπόσιν.
Γαλλοπρωσικός Πόλεμος: Στο ξέσπασμα του Γαλλοπρωσικού Πολέμου το 1870, το δύναμης 470 πλοίων Γαλλικό ναυτικό απέκλεισε την ακτογραμμή της Βόρειας Γερμανίας, κάτι που οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να άρουν ποτέ. Ωστόσο, τα Γαλλικά πλοία άρχισαν να εμφανίζουν ελλείψεις στον άνθρακα και στον απαραίτητο οπλισμό ώστε να αντιμετωπίσουν τις χερσαίες επιθέσεις γύρω από τα εχθρικά λιμάνια. Η σχεδιαζόμενη εισβολή στη βόρεια Γερμανία δεν πραγματοποιήθηκε μιας και οι πεζοναύτες και το ναυτικό πεζικό που ανέλαβαν την εισβολή απεστάλησαν σε χερσαίες μάχες. Όταν το μεγαλύτερο μέρος του επαγγελματικού στρατού αιχμαλωτίστηκε σε δύο σημαντικές Γαλλικές ήττες, οι αξιωματικοί του ναυτικού αποβιβάστηκαν από τα πλοία τους ώστε να υπηρετήσουν ως έφεδροι. Ο αποκλεισμός έγινε λιγότερο αποτελεσματικός μιας και οι καταιγίδες του φθινοπώρου επηρέασαν τα Γαλλικά πλοία που ακόμη πραγματοποιούσαν αποκλεισμό. Τον Σεπτέμβριο του 1870, ο αποκλεισμός άρθηκε για τον χειμώνα. Μεμονωμένες συμπλοκές μεταξύ Γαλλικών και Γερμανικών πλοίων έλαβαν χώρα σε άλλες τοποθεσίες.