cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περικλής Θεοχάρης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος στρατιωτικού. Σπούδασε ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος στο Πολυτεχνείο και διετέλεσε επισκέπτης ερευνητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Ιλινόις των ΗΠΑ. Ήταν διδάκτωρ των Πανεπιστημίων των Βρυξελλών και των Παρισίων. Το 1973 έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1982 πρόεδρός της. Το 1974 έγινε πρύτανης του ΕΜΠ και αντιπρύτανης το 1977. Στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του 1974 υπηρέτησε ως υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 9 Οκτωβρίου ως τις 22 Νοεμβρίου 1974. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο, το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Καρέκλα (Γιώργος Μπουζιάνης)
Η Καρέκλα είναι ένα έργο ζωγραφικής του Γιώργου Μπουζιάνη που χρονολογείται γύρω στο 1945. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ύφασμα διαστάσεων 103,9 x 77,8 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο πίνακας
Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε από τον Μπουζιάνη γύρω στο 1945, περισσότερο από μια δεκαετία μετά την επιστροφή του καλλιτέχνη στην Αθήνα από τη Γερμανία όπου πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του. Ο Μπουζιάνης βρίσκεται απομονωμένος στο ατελιέ του. αφοσιωμένος στην τέχνη του, η οποία αντιμετωπίστηκε με αδιαφορία ή ακόμα και με εχθρότητα από την εγχώριο καλλιτεχνικό περίγυρο.
Στο συγκεκριμένο έργο εικονίζεται μια καρέκλα του σπιτιού του καλλιτέχνη σαν μια οντότητα που υπάρχει, με τη ρευστή και φευγαλέα όψη της μέσα στο χρόνο. Τα απαλά χρώματα που χρησιμοποιούνται εμπεριέχουν ένα έντονο συναισθηματικό φορτίο που φανερώνει την αίσθηση της παρουσίας και της απουσίας, την παροδικότητα αλλά και την επίγνωση του ανθρώπου ότι είναι εκτεθειμένος στην πάροδο του χρόνου. Το έργο διακρίνεται από έντονη παραμόρφωση, ένα στοιχείο που επιβεβαιώνει την ένταξη του καλλιτέχνη στο ρεύμα του εξπρεσιονισμού.
Στυλ και επιρροές
Ο Μπουζιάνης θεωρείται ως ο σημαντικότερος Έλληνας εκπρόσωπος του εξπρεσιονισμού. Κατά τα χρόνια της παραμονής του στην κοιτίδα του εξπρεσιονισμού, Γερμανία, διαμόρφωσε το χαρακτήρα της τέχνης του την περίοδο που στο καλλιτεχνικό προσκήνιο βρίσκονταν πρωτοποριακές ομάδες, όπως η «Γέφυρα» (Die Brucke) και ο «Γαλάζιος Καβαλάρης» (Der Blaue Reiter), όντας ο ίδιος μέλος της Neue Secession και της Neue Gruppe. Η νεκρή φύση, το τοπίο, αλλά κυρίως η προσωπογραφία και, εν γένει, η ανθρώπινη μορφή, αποτελούν τους κύριους θεματικούς άξονες της ζωγραφικής του, όπου το χρώμα αναδεικνύεται σε βασικό δομικό στοιχείο και αυτόνομη αξία. Το έργο του, ακολουθώντας μια αντιρεαλιστική αντίληψη, αντίκειται σε οποιαδήποτε έννοια ωραιοποίησης, γίνεται φορέας συναισθηματικών καταστάσεων και προοιωνίζει την αφαίρεση.
Ιδιαίτερη, μοναχική αλλά και μοναδική περίπτωση στην ιστορία της νεοελληνικής τέχνης, ο Γιώργος Μπουζιάνης είναι απόλυτα προσηλωμένος σε ένα προσωπικό ιδεώδες για τη ζωγραφική. Εισάγει στην ελληνική τέχνη έναν προσωπικό εξπρεσιονισμό με μεσογειακό χαρακτήρα και ελληνική διάσταση. Διαφοροποιείται από το γερμανικό εξπρεσιονισμό καθώς με τους βόρειους ομότεχνούς του δε μοιράζονταν το ίδιο πολιτισμικό υπόβαθρο, ούτε τις ίδιες προτιμήσεις σχετικά με το περιεχόμενο. Στην πράξη, ο γερμανικός εξπρεσιονισμός χρησιμοποιεί τα διαχρονικά χαρακτηριστικά της βορειοευρωπαϊκής εκδοχής της γοτθικής τέχνης, ως προς τη μορφολογία και το περιεχόμενο, αλλά επίσης οι καλλιτέχνες του φορτίζουν το έργο τους με στοιχεία κοινωνικής κριτικής. Αυτά τα στοιχεία ο Μπουζιάνης επιλέγει να μην τα ακολουθήσει. Αυτό όμως που καταφέρνει με τη ζωγραφική του είναι τα έργα του να φέρουν συνολικά τα σημάδια κρίσης της εποχής του, επιτυγχάνοντας πολύ καλύτερα αυτό που προσπαθούσε να πετύχει ο γερμανικός εξπρεσιονισμός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Μαρίνα Μπλαγκόγιεβιτς
Η Μαρίνα Μπλαγκόγιεβιτς (Марина Благојевић) (επίσης γνωστή και ως Μαρίνα Μπλαγκόγεβιτς Χάντσον), (1958 - 7 Ιουνίου 2020) ήταν Σέρβα κοινωνιολόγος, μελετητής φύλου, ειδική σε θέματα φύλου και φεμινίστρια.
Βιογραφία
Η Μπλαγκόγιεβιτς σπούδασε κοινωνιολογία και πήρε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και το Τμήμα Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, όπου έκανε και την πρώτη Διατριβή της με τίτλο: Θεωρία Δημογραφικής Μετάβασης, ενώ στη συνέχεια έκανε και το μεταπτυχιακό της πάλι στο ίδιο Πανεπιστήμιο.
Το 1990, μαζί με τη Βέσνα Γκότζοβιτς, τη Μάγια Κόρατς, την Αντζέλικα Μίλιτς, την Ζαράνα Πάπιτς και την Λίνα Βούσκοβιτς, η Μπλαγκόγεβιτς ίδρυσε τη Zenska Stranka ("Γυναικείο Κόμμα"), ένα γυναικείο πολιτικό κόμμα. Το 1991, μαζί με άλλα μέλη της φεμινιστικής ακτιβιστικής ομάδας "Γυναίκες και Κοινωνία", η Μπλαγκόγιεβιτς συν-ίδρυσε και υπηρέτησε στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο του Κέντρου Μελετών Γυναικών στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας. Από το 1994 έως το 1998, ήταν η διοργανώτρια του πρώτου φεμινιστικού συνεδρίου στις μετα-κομμουνιστικές χώρες (που διοργανώθηκε από το Κέντρο Μελέτης Γυναικών στο Βελιγράδι) με δική της πρωτοβουλία. Το 1998 ήταν επίσης η διοργανώτρια της πρώτης Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης Φόρουμ στη Σερβία (διοργανώθηκε από το Ίδρυμα Δημοκρατικού Κέντρου).
Η Μπλαγκόγιεβιτς υπήρξε πρώην πρόεδρος της Κοινωνιολογικής Εταιρείας της Σερβίας, καθώς ήταν επιστημονική σύμβουλος στο Ινστιτούτο Εγκληματολογικής και Κοινωνιολογικής Έρευνας στο Βελιγράδι. Επίσης ήταν διευθύντρια στο Ερευνητικό Κέντρο Altera MB για το φύλο και την εθνικότητα στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Η Μπλαγκόγιεβιτς έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Σεράγεβο και στο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης. Το 2014, ήταν επισκέπτης καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Εργάστηκε ως διεθνής εμπειρογνώμονας για τα φύλα υπήρξε σε διάφορους οργανισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών και το Διεθνές Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 100 ακαδημαϊκές και 20 ειδικές δημοσιεύσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι επιστήμονες Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς
Γιώργος Λεμπέσης
Ο Γιώργος Λεμπέσης (Μανχάταν, 3 Ιουλίου 1971) είναι Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Λεμπέσης γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Ήρθε στην Ελλάδα με την οικογένειά του σε ηλικία 5 ετών. Από μικρός ασχολήθηκε με την μουσική κάνοντας μαθήματα πιάνου.
Καριέρα
Από το 1991 ασχολήθηκε επαγγελματικά με το τραγούδι δουλεύοντας σε μικρούς χώρους και πιάνο-μπαρ. Στην συνέχεια συνεργάστηκε με τον Φοίβο ο οποίος έγραψε δύο τραγούδια για την Sony.
Το 1999 ο Γιώργος Λεμπέσης κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ “Εξάρτηση” από την Minos με την υπογραφή του Φοίβου, που τον εκτόξευσε στην κορυφή κάνοντας το πλατινένιο. Το άλμπουμ περιελάβανε το ντουέτο “Κατάλληλες προϋποθέσεις” με την Δέσποινα Βανδή αλλά και άλλες επιτυχίες όπως “Το μωρό μου”, “Έτσι είμαι”, “Ματαιοπονία” και “Εξάρτηση”.
Το δεύτερο άλμπουμ του Γιώργου Λεμπέση με τίτλο «Η Αγάπη Βλάπτει Σοβαρά Την Υγεία» κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2001 με την υπογραφή του Φοίβου από τη εταιρία Heaven. Το άλμπουμ ξεπερνάει τις 70.000 πωλήσεις και γίνεται πλατινένιο. Οι επιτυχίες του δίσκου είναι οι εξής: «Προδιαγραφές», «Cowboy», «Απορώ», «Η Υπόθεση Μας Εκκρεμεί», «Η Αγάπη Βλάπτει Σοβαρά», «Μάτι Δε Κατάφερα Να Κλείσω» και το ντουέτο με τον Τόλη Βοσκόπουλο «Φίλε».
Το 2002 κυκλοφορεί το CD-single "Ελιξήριο", σε στίχους και μουσική του Φοίβου, που έγινε χρυσό ξεπερνώντας τις 10.000 πωλήσεις. Στο CD-single έκανε και το ντεμπούτο του ως συνθέτης με το τραγούδι "Αχ ουρανέ μου".
Τον Ιούνιο του 2003 ο Γιώργος Λεμπέσης κυκλοφορεί τον τρίτο του προσωπικό δίσκο "Η μέρα η καλή" σε παραγωγή Φοίβου, που γίνεται χρυσός. Οι καινούργιες επιτυχίες είναι το "Μαίριλυν Μονρόε", "Μείνε", και "Κολλημένη".
Το 2004 αποχώρισε από την Heaven και εντάχτηκε στο δυναμικό της Sony music και τον Σεπτέμβρη του ίδιου έτους κυκλοφόρησε τον τέταρτο προσωπικό του άλμπουμ "Celebrities. Ένα άλμπουμ που επιμελήθηκε ο ίδιος και περιλαμβάνει τραγούδια δικά του αλλά και άλλων συνθετών. Σε δύο από αυτά γράφει στίχους η Ρούλα Κορομηλά και μουσική ο Νάσος Γαλακτερός. Στο CD αυτό ξεχώρισαν τα "Μάτια στο χρώμα του βυθού", "Ποιος», "Τόσες χιλιάδες γιατί" και "Celebrities".
To 2006 κυκλοφόρησε τον πέμπτο του άλμπουμ “Το Καλοκαίρι αυτό” από την Alpha Records, o δίσκος αυτός είχε καινούργια καλοκαιρινά τραγούδια αλλά και παλιά κομμάτια του Ελληνικού κινηματογράφου.
Το 2011 επιστρέφει τραγουδώντας τραγούδια στο άλμπουμ που έχει τίτλο “Το μαγεμένο νησί” του Γιάννη Σπανού και του Λάκη Παπαδόπουλου, καθώς και κάποιων νεότερων δημιουργών αλλά και δικά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ
Χώρα προέλευσης
Η Χώρα Προέλευσης (Homeland), είναι μια ελληνική ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία Σύλλα Τζουμέρκα με θέμα τις συνέπειες μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας στο πλαίσιο των πολιτικών γεγονότων της μεταπολίτευσης.
Η Χώρα Προέλευσης έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στην Εβδομάδα Κριτικής του 67ου Φεστιβάλ Βενετίας. Διενεμήθη στους ελληνικούς κινηματογράφους τον Οκτώβριο του 2010 και συμμετείχε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ (Tallinn Black Nights, Γκέτεμποργκ, Κωνσταντινούπολης, Μαρ Ντελ Πλάτα, Κάρλοβι Βάρι, New Horizons κλπ).
External links
Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Δημητρακάκης
Το ελληνικό επώνυμο Δημητρακάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Η Πλάκα (Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης)
Η Πλάκα είναι ένα έργο του ανανεωτικού ζωγράφου Θεόφραστου Τριανταφυλλίδη που χρονολογείται μεταξύ των ετών 1916-1920. Πρόκειται για ελαιογραφία σε χαρτόνι διαστάσεων 25 x 32 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο πίνακας
Η Πλάκα είναι ένα από τα πρώιμα έργα του Τριανταφυλλίδη, το οποίο φιλοτέχνησε λίγα χρονιά μετά την επιστροφή του από το Παρίσι. Το αντικείμενο του πίνακα είναι παραλλαγή ενός συνηθισμένου θέματος των ζωγράφων της εποχής του, της απεικόνισης του βράχου και του μνημείου της Ακρόπολης. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες (Λυκούργος Κογεβίνας, Κωνσταντίνος Μαλέας, Μιχάλης Οικονόμου κλπ) η ιδιαιτερότητα του Τριανταφυλλίδη εντοπίζεται στην εστίαση της προσοχής στα σπίτια της Πλάκας που απλώνονται στα όρια του βράχου ενώ ο αρχαιολογικός χώρος εικονίζεται στο βάθος.
Στυλ και επιρροές του καλλιτέχνη
Ο Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης είναι ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Μαθήτευσε κοντά στον Γεώργιο Ιακωβίδη στο Σχολείο των Τεχνών και ύστερα, στο Μόναχο και το Παρίσι. Σαν αποτέλεσμα, στη ζωγραφική του αξιοποίησε τόσο ιμπρεσιονιστικά όσο και εξπρεσιονιστικά στοιχεία, συνθέτοντας έτσι ένα ιδιαίτερο προσωπικό ιδίωμα. Μαζί με τον Γιώργο Μπουζιάνη και τον Μίμη Βιτσώρη εξέφρασαν τον εξπρεσιονισμό στην Ελλάδα. Ο ίδιος εφήρμοσε τα διδάγματα της ζωγραφικής των Ναμπί για την απόδοση των μορφών, και του Εντγκάρ Ντεγκά ως προς τη διαχείριση του χώρου. Ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που ζωγράφισε σειρές έργων στο σχήμα θέμα και παραλλαγή. Χαρακτηριστική για τον Τριανταφυλλίδη είναι η ματιέρα (ο τρόπος τοποθέτησης του υλικού στο μουσαμά, στο ξύλο ή το χαρτόνι και η σύστασή του) που χρησιμοποιεί καθώς κάνει τα έργα του να ξεχωρίζουν. Άνοιξε, με αυτόν τον τρόπο, το δρόμο για την ανάμειξη ξένων υλών (άμμος, γυαλί κ.ά.) με το χρώμα, τεχνική που ακολούθησαν οι ζωγράφοι της Αφαίρεσης στα μεταπολεμικά χρόνια. Η ματιέρα του φαίνεται και στο έργο Η Πλάκα.
Η θεματογραφία του περιλαμβάνει ως επί το το πλείστον απεικονίσεις της καθημερινής ζωής, νεκρές φύσεις, προσωπογραφίες και τοπία. Οι δημιουργίες του διακρίνονται για την εσωτερικότητα και τη μελαγχολική τους διάθεση, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο καλλιτέχνης ασχολήθηκε και με θρησκευτικά θέματα. Στο σύνολο του έργου του, ο Τριανταφυλλίδης παρουσιάζεται βαθιά ευαισθητοποιημένος στην κοινωνική διάσταση της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Καρακαλπακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Καρακαλπακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Καρακαλπάκ: Қарақалпақстан АССР, Qaraqalpaqstan ASSR, Қорақалпоғистон АССР, Qoraqalpog'iston ASSR; Каракалпакская АССР, Καρακαλπάκσκαγια ΑΣΣΡ), επίσης γνωστό ως Σοβιετικό Καρακαλπακστάν ή απλώς Καρακαλπακστάν ήταν αυτόνομη δημοκρατία εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι τις 20 Ιουλίου 1932, ονομαζόταν αυτόνομη περιφέρεια της Καρακαλπακίας. Στις 5 Δεκεμβρίου του 1936, συγχωνεύτηκε με την Ουζμπεκική ΣΣΔ. Ήταν η μόνη ΑΣΣΔ στην Σοβιετική Κεντρική Ασία.
Η πρωτεύουσα ήταν το Νούκους (μέχρι το 1939 ήταν το Τουρτκούλ).
Στις 14 Δεκεμβρίου του 1990, η Καρακαλπακική ΑΣΣΔ ανακήρυξε ανεξαρτησία εντός των Σοβιετικών νόμων. Το Ουζμπεκιστάν κήρυξε ανεξαρτησία μετά από τα γεγονότα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 31 Αυγούστου 1991, ενώ η Καρακαλπακική ΑΣΣΔ μετονομάστηκε και επανιδρύθηκε ως Δημοκρατία του Καρακαλπακστάν στις 21 Δεκεμβρίου 1991. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έγινε στις 26 Δεκεμβρίου 1991.
Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1992, κάνοντας το Καρακαλπακστάν μια αυτόνομη δημοκρατία εντός του Ουζμπεκιστάν.
Σερβική λογοτεχνία
Η σερβική λογοτεχνία (σερβικά: Српска књижевност/Srpska književnost) αναφέρεται στη λογοτεχνία που είναι γραμμένη στη σερβική γλώσσα ή/και στη Σερβία και στις περιοχές όπου κατοικούν Σέρβοι. Η ιστορία της σερβικής λογοτεχνίας ξεκινά με τα ανεξάρτητα θεολογικά έργα από την εποχή Nemanjić. Με την άλωση της Σερβίας και των γειτονικών χωρών τον 15ο αιώνα, υπάρχει ένα κενό στη λογοτεχνική ιστορία της κατεχόμενης περιοχής, ωστόσο η σερβική λογοτεχνία συνέχισε ανεπηρέαστη στις περιοχές που ήταν υπό ευρωπαϊκή κατοχή και αναγεννήθηκε τον 18ο αιώνα στη Βοϊβοντίνα, που τότε ήταν υπό την κατοχή των Αψβούργων. Η Σερβία ανεξαρτητοποιήθηκε μετά τη Σερβική Επανάσταση (1804-1815) και η σερβική λογοτεχνία έχει από τότε ανθίσει.
Τσάτα
μικρογραφία| Το στέμμα και η τσάτα από [[Πσκοφ|το Πσκοφ, Μουσείο Πσκοφ, 17ος αιώνας]] Η τσάτα (цата) είναι κόσμημα, διαμορφωμένο στο σχήμα της ημισελήνου, που φτιάχνεται συνήθως από χρυσό ή ασήμι. Η τσάτα μοιάζει με «δαχτυλίδι» στο λαιμό. Η λέξη προέρχεται από την παλαιοεκκλησιαστική σλαβική λέξη tsęta (δηλαδή «μικρό νόμισμα») που με τη σειρά της προέρχεται από τη λατινική λέξη centus. Τοποθετείται κάτω από το πρόσωπο ενός αγίου και συνήθως στερεώνεται από τις άκρες του στο εσωτερικό κάτω άκρο ενός φωτοστέφανου, πάνω από το κεφάλι του αγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανική εικονογραφία Κατηγορία:Εικόνες (Χριστιανισμός) Κατηγορία:Διακοσμητικές τέχνες
Χρήστος Σαμαράς
Ο Χρήστος Σαμαράς μοντέρνος συνθέτης που γεννήθηκε το 1956 στο Δοξάτο κοντά στη Δράμα. Τις μουσικές του σπουδές ξεκινάει στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (1969-76), Ανώτερα Θεωρητικά: Αρμονία με τον Ιωάννη Δαμιανό και Αντίστιξη με τον Κώστα Νικήτα, όπως και φλάουτο με τον Εμμανουήλ Αικατερίνη και πιάνο με τη Μαίρη Παπαδοπούλου. Από το φθινόπωρο του 1976 συνεχίζει τις σπουδές του στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών της Βιέννης, όπου μελέτησε σύνθεση με τους Friedrich Cerha και Erich Urbanner και φλάουτο με τους Louis Riviere και Robert Wolf, από όπου το 1981 πήρε Δίπλωμα Σύνθεσης και το 1982 Παιδαγωγικό Πτυχίο Φλάουτου. Από το 1982 μέχρι το 1984 συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Σύνθεση στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνο με τον Isang Yun. Παρακολούθησε σεμινάρια σύνθεσης με τους: Klaus Huber, Luigi Nono, Hans-Werner Henze, Karl-Heinz Stockhausen, Witold Lutoslawski και Diether Schnebel. Από το 1984 και μετά ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.
Το 1984 πήρε το Β΄ βραβείο στο διαγωνισμό σύνθεσης στο Hammeln της Γερμανίας με το έργο «Ασκητική» (1982) για μικρή ορχήστρα, και το 1985 το Β΄ βραβείο σύνθεσης στο διαγωνισμό Carl Maria von Weber στη Δρέσδη της Γερμανίας με το «ΙV κουαρτέτο εγχόρδων» (1984). Το 1987 πήρε το Α΄ βραβείο στο διαγωνισμό σύνθεσης της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού στη Αθήνα με το έργο «Παραδρομές» (1986) για έντεκα όργανα. Το 1989 πήρε το Α΄ βραβείο στο διαγωνισμό σύνθεσης ALEA III του Πανεπιστήμιου της Βοστόνης στις Η.Π.Α. με το έργο «Απολογία II» (1988) για μικρή ορχήστρα. Το 1990 πήρε το Α΄ βραβείο στο διαγωνισμό σύνθεσης της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού στην Αθήνα με το έργο «Μονόγραμμα» (1989) για σόλο βιολί. Το 1993 πήρε Έπαινο στο διαγωνισμό σύνθεσης της Καλλιτεχνικής Εταιρείας Τέχνης στη Θεσσαλονίκη για το έργο «Θρήνος» (1993) για μεικτή χορωδία. Το 1993 πήρε το Γ΄ βραβείο στο διαγωνισμό σύνθεσης της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών στην Αθήνα με το έργο «Sonatine» (1993) για φλάουτο και πιάνο. Το 1995 πήρε το Β΄ βραβείο στο διαγωνισμό σύνθεσης της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών στη μνήμη του Γ. Α. Παπαϊωάννου με το έργο «Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα δωματίου» (1994). Τέλος το 1996 πήρε το Α΄ βραβείο από τη Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία για το έργο «Μακεδονική Ραψωδία» (1996) για ορχήστρα.
Το 2010 ως προσκεκλημένος καθηγητής δίδαξε Meisterclasses Σύνθεσης στο Georgia States University στην Ατλάντα των Η.Π.Α, καθώς και έργα του έχουν παιχτεί σε διάφορες πόλεις τις Αμερικής.
Τέλος, συμμετέχει: 1) με το Νανούρισμα “ΎΠΝΕ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ” (1999) για τρίφωνη χορωδία στο CD “Προτάσεις Τερψίπνοος” του Μουσικού Σχολείου Καλαμάτας «Μαρία Κάλλας», 2) με το έργο ΠΑΡΑΔΡΟΜΕΣ (1986) για ενόργανο σύνολο στο CD από την Ελληνική Μουσική Πρωτοπορία του 20ου αιώνα (σειρά CD εκδοθείσα από την ΕΤΕΒΑ, 1997), 3) με το έργο του ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΕΓΧΟΡΔΩΝ ΑΡ. 4 (1984) με το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο στο CD Agora AG, 1999, 4) με το έργο του SONATINA (1993) για φλάουτο και πιάνο στο CD του Νικολό Δημόπουλου και του Δημήτρη Δημόπουλου που το εκδίδει η Εταιρεία IRIDA, 5) συμμετέχει με το έργο του KALIM – ARIA (2003) για Άλτο φλάουτο στο CD της Ρίας Γεωργιάδου Flute dimensions που το εκδίδει η Εταιρεία IRIDA, επίσης 6) συμμετέχει με το έργο του ΕΛΕΓΕΙΑ (1989) για Κλαρινέτο, κρουστά και έγχορδα στο CD της Εταιρείας Legend Classics με την Ορχήστρα της Βουλγαρικής Ραδιοφωνίας, 7) συμμετέχει με το έργο του ΕΓΚΩΜΙΟΝ V (2008) για κουαρτέτο σαξοφώνων, βαρύτονο και κρουστά, σε CD που είναι όλο πάνω σε ποίηση Κ. Βάρναλη, τέλος 8) συμμετέχει με το έργο του ULTIMUM III (2008) για Άλτο σαξόφωνο και πιάνο, στο CD της Αμερικάνικης Εταιρείας Albanyrecords. 9) Συμμετέχει με το νανούρισμα “ΎΠΝΕ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ” στο CD της Παιδικής Χορωδίας Κερκύρας. 10) ΕΙΡΗΝΗ ΕΙΝΑΙ, ΟΤΑΝ, ατομικό CD με δεκαεπτά τραγούδια για όμοιες φωνές, με τη Γυναικεία χορωδία Θαμυριάδες Πολυγύρου από τη Phasma music θυγατρική της Naxos. 11) ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ, ατομικό CD μουσικής Δωματίου.
Έργα του παίχτηκαν στην Αγγλία, Αυστρία, Αυστραλία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ελλάδα, Η.Π.Α., Ινδία, Ισπανία, Ιταλία, Καναδά, Κίνα, Κολομβία, Ν. Κορέα, Λετονία, Λιθουανία, Μεξικό, Νορβηγία, Ουγγαρία, Ρωσία, Σερβία, Τουρκία, Φινλανδία, όπως επίσης και έχουν μεταδοθεί από την Ελληνική, Γαλλική, Γερμανική, Αυστριακή και Αυστραλιανή Ραδιοφωνία και Τηλεόραση.
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Μίχαελ Άλτενμπουργκ
Ο Μίχαελ Άλτενμπουργκ (Michael Altenburg, Άλαχ 27 Μαΐου 1584 – Ερφούρτη 12 Φεβρουαρίου 1640) ήταν Γερμανός συνθέτης, θεολόγος και μουσικοπαιδαγωγός, από τους σημαντικότερους της εποχής του Τριακονταετούς Πολέμου.
Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Η Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποτέλεσε την όγδοη περίοδο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Ξεκίνησε την 7η Ιουνίου 2001 και ολοκληρώθηκε την 31η Μαΐου 2006. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο προέκυψε μέσω των Βουλευτικών Εκλογών του 2001.
Μίχαελ Άλτενμπουργκ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλτενμπουργκ γεννήθηκε στην μικρή πόλη Άλαχ της Κ. Γερμανίας. Ξεκίνησε τις σπουδές του στην κοντινή Ερφούρτη το 1590, στο Πανεπιστήμιο της οποίας άρχισε να μελετά θεολογία, το 1598. Πήρε πτυχίο έναν χρόνο αργότερα και μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1603. Από το 1600 δίδασκε στην Σχολή Reglerschule της πόλης. Διετέλεσε κάντορας στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα από 1601 και πρεσβύτερος κληρικός του ομώνυμου σχολείου, μετά το 1607. Το 1609 εγκατέλειψε τη διδασκαλία για να αφοσιωθεί πλήρως στο επάγγελμα του κληρικού και έφυγε για το Τρέχτελμπορν (Tröchtelborn), όπου κήρυττε μέχρι το 1621. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Άλτενμπουργκ δημοσίευσε μουσική η οποία εκτιμήθηκε ιδιαίτερα, τόσο που, τον σύγκριναν με τον διάσημο Ορλάντο ντι Λάσσο. <ref<von Dommer & Pressel
Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Εκλογή προέδρου της Βουλής
Στην πρώτη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο (7 Ιουνίου 2001), έγινε εκλογή για την ανακήρυξη του προέδρου του σώματος. Προεδρεύων του σώματος ήταν ο πρεσβύτερος των βουλευτών Βάσος Λυσσαρίδης.
Μίχαελ Άλτενμπουργκ
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά το 1621 πήγε στο Ζέμερντα (Sömmerda), όπου εργαζόταν στην εκκλησία του Αγ. Βονιφατίου (Bonifaciuskirche). Εκεί, συνέχισε να δημοσιεύει πολύ αξιόλογη μουσική, αλλά ο Τριακονταετής Πόλεμος υπέσκαπτε τις προσπάθειές του. Το 1636, η τεράστια μάστιγα πανώλους που χτύπησε την περιοχή αποδεκάτισε το μεγαλύτερο μέρος του εκκλησιάσματός του, ενώ πέθαναν η σύζυγος και τα δέκα από τα δεκατρία παιδιά του. Επέστρεψε στην Ερφούρτη το 1637, όπου παρέμεινε ως διάκονος και, από το 1638, προϊστάμενος ιερέας στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα. Τα περισσότερα έργα του εκδόθηκαν μεταξύ 1610-1620.
Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Εκλογή προέδρου της Βουλής
Υποψηφιότητα έθεσαν οι βουλευτές:
Στον πρώτο γύρο ψηφοφορίας εκλέγεται ο υποψήφιος που συγκεντρώνει περισσότερο από το 50% των ψήφων. Ο Δημήτρης Χριστόφιας εξασφάλισε 33 ψήφους (20 από το ΑΚΕΛ, 9 από το ΔΗΚΟ, 4 από την ΕΔΕΚ) και εξελέγη πρόεδρος της Βουλής. Ο Νίκος Αναστασιάδης εξασφάλισε τους 19 ψήφους του ΔΗΣΥ. Οι βουλευτές των μονοεδρικών κομμάτων ΝΕΟ, ΕΔΗ, ΑΔΗΚ και Οικολόγοι τήρησαν αποχή.
Σύνθεση βουλής
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την κατανομή των 56 εδρών της βουλής ανά κόμμα και εκλογική περιφέρεια όπως προέκυψε με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2001 και όπως ολοκληρώθηκε μετά από αλλαγές που προήλθαν (μετακίνηση βουλευτών σε άλλα κόμματα).
Τελική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει σε αλφαβητική σειρά τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Σημειώσεις: 1 Μετά την εκλογή του Τάσσου Παπαδόπουλου στο αξίωμα του Προέδρου της Κυπριακής δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 2003, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2003 ο Ανδρέας Αγγελίδης ως ο επόμενος επιλαχών του ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 2 Μετά τον διορισμό του Γιώργου Λιλλήκα στη θέση του Υπουργού Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2008 ο Αδάμος Αδάμου ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. Μετά την εκλογή του Αδάμου Αδάμου στη θέση του Ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές 2004, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 20 Ιουλίου 2004 η Στέλλα Δημητρίου ως η επόμενος επιλαχούσα του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 3 Μετά την εκλογή του Παναγιώτη Δημητρίου στη θέση του Ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές 2004, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 20 Ιουλίου 2004 η Καίτη Κληρίδου ως η επόμενη επιλαχούσα του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 4 Μετά την εκλογή του Μάριου Ματσάκη στη θέση του Ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές 2004, τη θέση της στη βουλή πήρε στις 20 Ιουλίου 2004 η Αθηνά Κυριακίδου ως η επόμενη επιλαχούσα του ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού. 5 Μετά τον διορισμό του Μάρκου Κυπριανού στη θέση του Υπουργού Οικονομικών, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2003 ο Νεόφυτος Κωνσταντίνου ως ο επόμενος επιλαχών του ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 6 Μετά τον διορισμό του Δώρου Θεοδώρου στη θέση του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2003 ο Μαρίνος Σιζόπουλος ως ο επόμενος επιλαχών της ΕΔΕΚ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού. 7 Μετά τον διορισμό του Ανδρέα Χρίστου στη θέση του Υπουργού Εσωτερικών, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2003 ο Ντίνος Χατζηνικόλα ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού.
Το χωριό της Γέρας στη Μυτιλήνη (Σπύρος Παπαλουκάς)
Το χωριό της Γέρας στη Μυτιλήνη είναι έργο ζωγραφικής του Σπύρου Παπαλουκά που χρονολογείται το 1925. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 34 x 28,5 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο πίνακας
Στον πίνακα του Παπαλουκά απεικονίζεται το χωριό της Γέρας της Λέσβου που ξεπροβάλλει ανάμεσα από μεγάλους όγκους βουνών σε μια πλαγιά του νησιού. Διακρίνονται ο ουρανός που συμπληρώνεται από τους ορεινούς όγκους που περιορίζουν τον ορίζοντα και στους πρόποδές τους οι γεωμετρικά απεικονισμένες κατοικίες. Τα κυπαρίσσια ορθώνονται κάθετα, ενώ τα σύννεφα ζωγραφίζονται οριζόντια και καμπυλόγραμμα. Η ζωγραφική του Παπαλουκά είναι απλή, καθώς το χρώμα μεταφράζει όγκους και ρυθμούς. Τα χαρακτηριστικά που επικρατούν στον πίνακα είναι η απλοποίηση και η σχηματοποίηση των μορφών, που πλησιάζει σε μερικά σημεία την αφαίρεση, η έμφαση σε καμπυλόμορφα σχήματα και η χρησιμοποίηση περισσότερο τονικών διαβαθμίσεων αντί των καθαρών χρωμάτων.
Στυλ και επιρροές
Ο Σπύρος Παπαλουκάς ανήκει μαζί με τον Κωνσταντίνο Παρθένη και τον Κωνσταντίνο Μαλέα, στους δασκάλους και ανανεωτές της νεοελληνικής ζωγραφικής του 20ού αιώνα και αποκαλείται υπαιθριστής, όπως ο Νίκος Λύτρας και ο Μιχάλης Οικονόμου. Με το έργο του έδειξε πως η μοντέρνα τέχνη και η ελληνικότητα δεν είναι έννοιες ασύμβατες.
Ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία αλλά και με την προσωπογραφία και τη νεκρή φύση. Στα τοπιογραφικά έργα του φαίνονται οι επιρροές από τα διδάγματα της βυζαντινής τέχνης αλλά και από τις μεταϊμπρεσιονιστικές τάσεις, ιδιαίτερα από τον Γκωγκέν, τους Ναμπί και τους Πουαντιγιστές.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Σερβική τέχνη
Η Σερβική τέχνη αναφέρεται στις εικαστικές τέχνες των Σέρβων και της Σερβίας. Η μεσαιωνική κληρονομιά περιλαμβάνει την βυζαντινή τέχνη που διατηρείται στην αρχιτεκτονική, στις τοιχογραφίες και στις εικόνες πολλών σερβικών ορθόδοξων μοναστηριών. Στην πρώιμη νεότερη εποχή, οι σερβικές εικαστικές τέχνες άρχισαν να επηρεάζονται από την δυτική τέχνη, η οποία καλλιεργήθηκε κατά την μοναρχία των Αψβούργων στα τέλη του 18ου αιώνα. Η έναρξη της σύγχρονης σερβικής τέχνης τοποθετείται στον 19ο αιώνα.
Προϊστορία
Σήμερα, ο παλαιότερος γνωστός πολιτισμός της Ευρώπης ανακαλύφθηκε στη Σερβία, δηλαδή οι πολιτισμοί Λεπίνσκι Βιρ και Βίντσα. Στη Σερβία, οι αρχαιολογικοί χώροι μεγάλης σημασίας (Σερβία) είναι πολυάριθμοι και έχουν το υψηλότερο επίπεδο κρατικής προστασίας βάσει του νόμου για την πολιτιστική κληρονομιά. (δείτε: Προϊστορικές τοποθεσίες στη Σερβία και Προϊστορία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης για αντικείμενα και γλυπτά που βρέθηκαν στους αρχαιολογικούς χώρους των Λεπίνσκι Βιρ).
Ρωμαϊκή περίοδος
Γεωγραφικά, η Σερβία αποτελούσε πάντα μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είτε κυβερνήθηκε από τη Ρώμη είτε από το Βυζάντιο. Τα ρωμαϊκά ερείπια βρίσκονται σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο.
Μεσαιωνική σερβική τέχνη
Γνωρίζουμε λίγα για τους ζωγράφους, τους τεχνίτες (χαράκτες, χρυσοχόους, ξυλόγλυπτα), οικοδόμων/αρχιτεκτόνων της μεσαιωνικής Σερβίας, για τις σπουδές τους, τα σχολεία τους και τις επιτροπές τους. Όμως, κατά τη διάρκεια εμπειρίας στη ζωγραφική τοιχογραφιών, μινιατουρών, υπήρξαν αναμφίβολα εργαστήρια τεχνών και χειροτεχνίας όπου μια νεότερη γενιά ζωγράφων και ειδικευμένων τεχνιτών θα μπορούσε να μάθει τις τεχνικές.
Η εκκλησιαστική αρχιτεκτονική αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα του μεσαιωνικού σερβικού κράτους. Η Μονή Στουντένιτσα παρουσίασε σημαντικά έργα τέχνης, συμπεριλαμβανομένων των τοιχογραφιών του βυζαντινού στυλ. Η εκκλησία της διαθέτει επίσης εκτεταμένα γλυπτά με βάση τους Ψαλμούς και την Κοίμηση της Θεοτόκου. Η UNESCO πρόσθεσε αυτό το μοναστήρι στη λίστα των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς το 1986. Ήταν το μοντέλο για άλλα μοναστήρια στη Μιλέσεβα, το Σοπότσανι και το Βίσοκι Ντέτσανι. Η επιρροή της βυζαντινής τέχνης έγινε πιο σημαντική μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204 στην Τέταρτη Σταυροφορία όταν πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες κατέφυγαν στη Σερβία. Η επιρροή τους παρατηρείται στην Εκκλησία της Αναλήψεως στη Μιλέσεβα καθώς και στις τοιχογραφίες στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στο Ιπέκιο και στη Μονή Σοπότσανι. Οι εικόνες και οι τοιχογραφίες αποτέλεσαν επίσης σημαντικό μέρος της εκκλησιαστικής τέχνης. Εκείνη την εποχή στην Περιοχή Ράσκα, ο Στέφανος Βλάντισλαβ ο οποίος ίδρυσε στη Μιλέσεβα ένα μοναστήρι και μια εκκλησία όπου τρεις από τους ζωγράφους του δικαστηρίου του εργάστηκαν σε τοιχογραφία.
Γιαντβίγκα Βαϊσοτζάνσκα
Η Γιαντβίγκα Βαϊσοτζάνσκα-Στρόσοβα (24 Μαΐου 1927 - 31 Μαρτίου 2021) ήταν μία Τσέχα σοπράνο. Ήταν σολίστ του Εθνικού Θεάτρου στην Πράγα.
Ζωή
Η Γιαντβίγκα Βαϊσοτζάνσκα γεννήθηκε στην Πράγα, έγινε σολίστ στο Εθνικό Θέατρο το 1960, όπου ερμήνευσε τους ρόλους Σμετλάνα στο Libuše, Ρουσάλκα του Ντβόρακ, Αΐντα του Βέρντι και πρωταγωνιστικούς ρόλους όπως Η Ντόνα Άννα στο Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρτ και η Τατιάνα στο Γιουτζίν Ονέγκιν του Τσαϊκόφσκι. Συμμετείχε σε μία ηχογράφηση του Ρουσάλκα το 1961.
Η Βαϊσοτζάνσκα πέθανε στην Πράγα στις 31 Μαρτίου 2021, σε ηλικία 93 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι τραγουδιστές όπερας
Παναγία Τανάγρας Βοιωτίας
Η Παναγία Τανάγρας είναι ημιορεινό χωριό της Βοιωτίας στη Στερεά Ελλάδα σε υψόμετρο 154 μέτρα. Απέχει 5 χλμ. δυτικά από το Σχηματάρι (έδρα δήμου), περίπου 3 χλμ. βόρεια από την Τανάγρα ενώ δίπλα της και ανατολικά είναι η ομώνυμη Αεροπορική Βάση. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Τανάγρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 μαζί με την Τανάγρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Τανάγρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τανάγρας του δήμου Τανάγρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 415 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Βοιωτία και το δήμο Λεβαδέων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Παναγία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Spider-Man: Μακριά Από τον Τόπο του
Το Spider-Man: Μακριά Από τον Τόπο του (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Spider-Man: Far From Home) είναι μια Αμερικανική υπερηρωική ταινία του 2019 βασισμένη στον χαρακτήρα των Marvel Comics Spider-Man, σε παραγωγή από την Columbia Pictures και την Marvel Studios και διανομή από την Sony Pictures Releasing. Είναι η συνέχεια του Spider-Man: Η Επιστροφή Στον Τόπο Του (2017) και η 23η ταινία του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel. Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τζον Γουότς, το σενάριο οι Κρις ΜακΚίννα και Έρικ Σόμερς και πρωταγωνιστεί ο Τομ Χόλλαντ ως Πίτερ Πάρκερ / Spider-Man, μαζί με τους Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Zendaya, Κόμπι Σμόλντερς, Τζον Φαβρό, Τζ. Μπ. Σμόουβ, Τζέικομπ Μπάταλον, Μάρτιν Σταρ, Τόνι Ρεβολόρι, Μαρίζα Τομέι, και Τζέικ Τζίλενχαλ.
Συζητήσεις για μια συνέχεια του Spider-Man: Η Επιστροφή Στον Τόπο του ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2016, και η ταινία ανακοινώθηκε την ίδια χρονιά. Ο Χόλλαντ, ο Γουότς και οι συγγραφείς επέστρεψαν στα τέλη του 2017. Το 2018, ο Τζάκσον και ο Τζίλενχαλ προσλήφθηκαν στο καστ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 2018 και ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβριο στην Αγγλία, την Τσεχία, την Ιταλία και την Νέα Υόρκη.
Το Spider-Man: Μακριά Από τον Τόπο του έκανε πρεμιέρα στο TCL Chinese Theatre στις 26 Ιουνίου του 2019 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 2 Ιουλίου, ως η τελευταία ταινία της Φάσης Τρία του MCU. Έλαβε θετικά σχόλια, με επαίνους για το χιούμορ της, τις σκηνές δράσης, τα οπτικά εφέ και τις ερμηνείες του Χόλλαντ και του Τζίλενχαλ. Έλαβε πάνω από $1.1 δισεκατομμύρια παγκοσμίως κάνοντάς το την τέταρτη ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις του 2019 και η εικοστή τέταρτη ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών. Μια συνέχεια, Spider-Man: No Way Home, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Spider-Man (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες της Τρίτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Spider-Man (σειρά ταινιών, 2017) Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Έιμι Πασκάλ Κατηγορία:Crossover ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Μπέρναρντ Γουόλτερ Έβανς
Ο Μπέρναρντ Γουόλτερ Έβανς (Bernard Walter Evans, 26 Δεκεμβρίου 1843-26 Φεβρουαρίου 1922) ήταν Βρετανός ζωγράφος τοπίων και υδατογραφημάτων σε ρομαντικό ύφος. Εργάστηκε κυρίως στο Μπέρμιγχαμ, το Λονδίνο, την Ουαλία, τις Κάννες και το Γιόρκσιρ. Επειδή χρησιμοποιούσε μια "βαριά, δυσκίνητη" άμαξα με άλογα για να φτάνει σε απομακρυσμένες τοποθεσίες στο Γιόρκσιρ, το παρατσούκλι του εκεί ήταν Βαν Έβανς και ήταν γνωστός για το καπέλο, την πίπα και το μαντήλι του. Ήταν επίσης γνωστός για τις δύσκολες μέρες που πέρασε ενώ ζωγράφιζε τους βαρύς χειμώνες του Γιόρκσιρ καθώς είχε μαζί του κατσαρόλες με παγωμένο νερό, λίγο φαγητό και μια σόμπα παραφίνης για να ζεσταίνει τα χέρια του.
Ο Έβανς ήταν γιος ενός χαράκτη και τα τέσσερα από τα αδέρφια του ήταν καλλιτέχνες. Ξεκίνησε την μαθητεία του σε ηλικία επτά ετών με τον Σάμιουελ Λάινς. Σπούδασε στην Σχολή Τεχνών του Μπέρμιγχαμ υπό τον Τζορτζ Γουάλις και στην συνέχεια στην Σχολή Τέχνης Τοπίων υπό τον Έντουαρντ Γουότσον. Παντρεύτηκε την Μαίρη Αν Ελίζα Χόλυερ, αδερφή του Φρέντερικ Χόλυερ, ενώ ένας από τα ξαδέρφια του ήταν ο Τζορτζ Έλιοτ. Ο Έβανς εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Βρετανών Καλλιτεχνών και υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του Βασιλικού Ινστιτούτου Ζωγράφων Υδατογραφιών.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κυκλάδων 2017–18
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2017–18 ήταν η 38η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ΕΠΣ Κυκλάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Α.Σ. Θύελλα Καμαρίου, η οποία κέρδισε την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου διοργανώθηκε για 36η φορά και αποτέλεσε ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών 2017-18 της ΕΠΟ. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η Θύελλα Καμαρίου, η οποία απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Α' φάση
Για την Α' Φάση, οι 22 σύλλογοι χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα έξοδα των ομάδων για μετακινήσεις και διαμονή. Ο πρώτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Μύκονο, Σύρο και Τήνο. Ο δεύτερος όμιλος τις ομάδες από Κύθνο, Μήλο, Πάρο, Σέριφο και Σίφνο. Τέλος, ο τρίτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Θήρα, Ίο και Νάξο. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου, καθώς και οι τρίτες από τον 2ο και τον 3ο όμιλο προκρίθηκαν στη Β' φάση.
1ος όμιλος
2ος όμιλος
3ος όμιλος
Β' φάση
Στη Β' φάση, οι 8 ομάδες που προκρίθηκαν, χωρίστηκαν σε δύο ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια και οι πρώτοι κάθε ομίλου πήραν την πρόκριση για τον τελικό του πρωταθλήματος. Οι πρώτες ομάδες κάθε ομίλου της Α' φάσης ξεκίνησαν στη Β' φάση με μπόνους 3 επιπλέον βαθμούς, ενώ οι δεύτερες με μπόνους 1 επιπλέον βαθμό.
1ος όμιλος
2ος όμιλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κυκλάδων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Μαγνητική επιδεκτικότητα
Ορισμός της επιδεκτικότητας όγκου
Η μαγνητική επιδεκτικότητα είναι μια αδιάστατη σταθερά αναλογικότητας που δείχνει τον βαθμό μαγνήτισης ενός υλικού ως απόκριση σε ένα εφαρμοζόμενο μαγνητικό πεδίο. Ένας σχετικός όρος είναι μαγνητισιμότητα (magnetizability), η αναλογία μεταξύ μαγνητικής ροπής και πυκνότητας μαγνητικής ροής. Μια στενά σχετική παράμετρος είναι η μαγνητική διαπερατότητα, που εκφράζει τη συνολική μαγνήτιση του υλικού και του όγκου.
Η μαγνητική επιδεκτικότητα όγκου (volume magnetic susceptibility), συμβολίζεται με \chi_v (συχνά απλώς με \chi, μερικές φορές με \chi_m – μαγνητική, για να διακριθεί από την ηλεκτρική επιδεκτικότητα) και ορίζεται στο Διεθνές σύστημα μονάδων — σε άλλα συστήματα μπορεί να υπάρχουν πρόσθετες σταθερές — από την παρακάτω σχέση:
Εδώ,
\chi_v είναι συνεπώς ένα αδιάστατο μέγεθος.
Χρησιμοποιώντας το Διεθνές σύστημα μονάδων, η μαγνητική επαγωγή B συσχετίζεται με το H με τη σχέση:
όπου μ0 είναι η μαγνητική σταθερά και (1+\chi_v) είναι η σχετική διαπερατότητα του υλικού. Συνεπώς η μαγνητική επιδεκτικότητα όγκου \chi_v και η μαγνητική διαπερατότητα \mu συσχετίζονται με τον ακόλουθο τύπο: Μερικές φορές ένα βοηθητικό μέγεθος που λέγεται ένταση μαγνήτισης (intensity of magnetization) (αναφέρεται επίσης ως μαγνητική πόλωση (magnetic polarisation) J) και μετράται σε Τ, ορίζεται ως Αυτός ο ορισμός επιτρέπει μια εναλλακτική περιγραφή όλων των φαινομένων μαγνήτισης με όρους των μεγεθών I και B, που αντιπαραβάλλεται με τα συνήθως χρησιμοποιούμενα μεγέθη M και H.
Σημειώστε ότι αυτοί οι ορισμοί είναι σύμφωνα με τις συμβάσεις του SI. Όμως, πολλοί πίνακες μαγνητικής επιδεκτικότητας δίνουν τιμές στο CGS. Αυτές οι μονάδες βασίζονται σε έναν διαφορετικό ορισμό της διαπερατότητας του ελεύθερου χώρου:
Η αδιάστατη τιμή CGS της επιδεκτικότητας όγκου πολλαπλασιάζεται επί 4π για να δώσει την αδιάστατη τιμή επιδεκτικότητας όγκου στο SI:
Παραδείγματος χάρη, η μαγνητική επιδεκτικότητα όγκου στο CGS για το νερό στους 20 °C είναι −7,19×10−7 που είναι −9,04×10−6 στο SI.
Επιδεκτικότητα μάζας και γραμμομοριακή επιδεκτικότητα
Υπάρχουν δυο άλλα μέτρα επιδεκτικότητας, η μαγνητική επιδεκτικότητα μάζας (mass magnetic susceptibility) (χmass ή χg, sometimes χm), που μετριέται σε m3·kg−1 στο SI ή σε cm3·g−1 στο CGS και η γραμμοριακή μαγνητική επιδεκτικότητα (molar magnetic susceptibility) (χmol) που μετριέται σε m3·mol−1 (στο SI) ή σε cm3·mol−1 (στο CGS) που ορίζονται παρακάτω, όπου ρ είναι η πυκνότητα σε kg·m−3 (στο SI) ή g·cm−3 (στο CGS) και M η γραμμομοριακή μάζα σε kg·mol−1 (στο SI) ή g·mol−1 (στο CGS).
Πειραματικές μέθοδοι προσδιορισμού της επιδεκτικότητας
Η μαγνητική επιδεκτικότητα όγκου μετριέται από την μεταβολή της δύναμης σε μια ουσία όταν εφαρμόζεται βαθμίδωση μαγνητικού πεδίου. Οι πρώτες μετρήσεις έγιναν χρησιμοποιώντας το ζυγό Gouy, όπου ένα δείγμα κρεμιέται μεταξύ των πόλων ενός ηλεκτρομαγνήτη. Η μεταβολή του βάρους όταν στρέφεται ο μαγνήτης συνδέεται είναι ανάλογη προς την επιδεκτικότητα. Σήμερα, ακριβή συστήματα μέτρησης χρησιμοποιούν έναν υπεραγώγιμο μαγνήτη. Ένας εναλλακτικός τρόπος είναι η μέτρηση της μεταβολής της δύναμης σε έναν ισχυρό συμπαγή μαγνήτη κατά την εισαγωγή του δείγματος. Αυτό το σύστημα, που χρησιμοποιείται πλατιά σήμερα, λέγεται ζυγός Evans (Evans balance). Για υγρά δείγματα, η επιδεκτικότητα μπορεί να μετρηθεί από την εξάρτηση της συχνότητας του NMR του δείγματος από το σχήμα του ή τον προσανατολισμό του.
Επιδεκτικότητα τανυστή
Η μαγνητική επιδεκτικότητα των περισσότερων κρυστάλλων δεν είναι βαθμωτό μέγεθος. Η μαγνητική απόκριση M εξαρτάται από τον προσανατολισμό του δείγματος και μπορεί να εμφανιστεί σε άλλες κατευθύνσεις από αυτές του εφαρμοζόμενου πεδίου H. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η επιδεκτικότητα όγκου ορίζεται ως ένας τανυστής
όπου i και j αναφέρονται στις κατευθύνσεις (π.χ., x και y σε καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων) του εφαρμοζόμενου πεδίου και της μαγνήτισης, αντίστοιχα. Ο τανυστής είναι συνεπώς δεύτερης τάξης, διάστασης (3,3) που περιγράφει το συστατικό της μαγνήτισης στην κατεύθυνσηi από το εξωτερικά εφαρμοζόμενο πεδίο στην κατεύθυνση j.
Διαφορική επιδεκτικότητα
Στους σιδηρομαγνητικούς κρυστάλλους, η σχέση μεταξύ M και H δεν είναι γραμμική. Για να προσαρμοστεί αυτό, χρησιμοποιείται ένας πιο γενικός ορισμός της διαφορικής επιδεκτικότητας (differential susceptibility)
όπου είναι ένας τανυστής που παράγεται από τις μερικές παραγώγους των συστατικών του M ως προς τα συστατικά του H. Όταν η μαγνητική αντίσταση του υλικού παράλληλα προς ένα εφαρμοζόμενο πεδίο είναι η μικρότερη από τις δύο, η διαφορική επιδεκτικότητα είναι μια συνάρτηση του εφαρμοζόμενου πεδίου και των αυτοαλληλεπιδράσεων, όπως η μαγνητική ανισοτροπία. Όταν το υλικό δεν είναι μαγνητικά κορεσμένο, το αποτέλεσμα δεν θα είναι γραμμικό και εξαρτάται από τη ρύθμιση του τοιχώματος περιοχής του υλικού.
Επιδεκτικότητα στο πεδίο συχνοτήτων
Όταν η μαγνητική επιδεκτικότητα μετράται ως απόκριση σε ένα μαγνητικό πεδίο εναλλασσόμενου ρεύματος (δηλαδή σε ένα μαγνητικό πεδίο που μεταβάλλεται ημιτονοειδώς), αυτό αποκαλείται επιδεκτικότητα εναλλασσόμενου ρεύματος (AC susceptibility). Η επιδεκτικότητα εναλλασσόμενου ρεύματος (και η σχετικά συσχετιζόμενη "διαπερατότητα του εναλλασσόμενου ρεύματος (AC permeability)") είναι μεγέθη μιγαδικών αριθμών και διάφορα φαινόμενα (όπως οι συντονισμοί) μπορούν να εμφανιστούν στην επιδεκτικότητα εναλλασσόμενου ρεύματος που δεν μπορούν να εμφανιστούν στη επιδεκτικότητα σταθερού συνεχούς ρεύματος σταθερού πεδίου. Ιδιαίτερα, όταν ένα πεδίο εναλλασσόμενου ρεύματος εφαρμόζεται κάθετα στη κατεύθυνση ανίχνευσης (που λέγεται η "εγκάρσια επιδεκτικότητα (transverse susceptibility)" ανεξάρτητα από τη συχνότητα), το αποτέλεσμα έχει μια κορυφή στη συχνότητα σιδηρομαγνητικού συντονισμού (ferromagnetic resonance) του υλικού με ένα δοσμένο στατικό εφαρμοζόμενο πεδίοo. Προς το παρόν, αυτό το φαινόμενο λέγεται στη βιβλιογραφία διαπερατότητα μικροκύματος (microwave permeability) ή σιδηρομαγνητικός συντονισμός δικτύου (network ferromagnetic resonance). Αυτά τα αποτελέσματα είναι ευαίσθητα στη ρύθμιση του τοιχώματος περιοχής του υλικού και στα ρεύματα Φουκό (eddy currents).
Με όρους σιδηρομαγνητικού συντονισμού, το αποτέλεσμα ενός εφαρμοζόμενου πεδίου εναλλασσόμενου ρεύματος tκατά μήκος της κατεύθυνσης μαγνήτισης ονομάζεται παράλληλη άντληση (parallel pumping).
Για ένα μάθημα με περισσότερες πληροφορίες για τις μετρήσεις επιδεκτικότητας εναλλασσόμενου ρεύματος, δείτε στα αγγλικά: here (external link).
Πηγές σύγχυσης σε δημοσιευμένα δεδομένα
Υπάρχουν πίνακες τιμών μαγνητικής επιδεκτικότητας που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο που φαίνεται να έχουν μεταφορτωθεί από μια υποπρότυπη πηγή, που έχουν δανειστεί πολλά στοιχεία από το CRC Handbook of Chemistry and Physics. Κάποια από τα δεδομένα (π.χ. για το Al, Bi και το διαμάντι) είναι προφανώς σε μονάδες γραμμομοριακής επιδεκτικότητας, ενώ τα δεδομένα του νερού είναι σε μονάδες επιδεκτικότητας μάζας. Ο πίνακας επιδεκτικότητας στο CRC Handbook είναι γνωστό ότι υποφέρει από παρόμοια λάθη και έχει ακόμα και λάθη προσήμου. Θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να εντοπιστούν τα δεδομένα σε τέτοιους πίνακες από τις πρωτότυπες πηγές και να διπλοελεγχθεί η κατάλληλη χρήση των μονάδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικά μεγέθη Κατηγορία:Μαγνητισμός
Νίνα
Η Νίνα (Iσπανικά: Niña amada mía, Μετάφραση: Αγαπημένο μου κορίτσι) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2003. Η τηλενουβέλα είναι προσαρμογή της Βενεζουελάνικης τηλενουβέλας του 1985 Οι Αμαζόνες (Las Amazonas).
Πρωταγωνιστούν Καρίμε Λοσάνο, Σέρχιο Γόιρι, Μερσέδες Μόλτο, Έρικ ντελ Καστίγιο και Χουάν Πάμπλο Γκαμπόα.
Πλοκή
Ο Κλεμέντε Σοριάνο υπερηφανεύεται για τον πλούτο, τη δύναμη και την οικογένεια του. Έχει τρεις όμορφες κόρες, μια νεαρή, όμορφη γυναίκα, και πιστούς υπηρέτες. Πιστεύει ότι οι κόρες του, η Ισαμπέλα, η Ντιάνα, και η Καρολίνα, αξίζουν μόνο το καλύτερο. Ωστόσο, πέρα από την μάσκα του ενός στοργικού πατέρα, τον καθορίζει ως ένα άνθρωπο που θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει ό, τι θέλει. Ακόμη και φόνο.
Ο Οκτάβιο Ουριάρτε και η μητέρα του Σοκόρρο ήταν οι εχθροί του Κλεμέντε, από τη γέννηση της πρώτης του κόρης. Και οι δύο Ουριάρτε είναι πεπεισμένοι ότι ο Κλεμέντε σκότωσε τον αδελφό του Οκτάβιο, Σερβάντο, για να πάρει στην κατοχή του, το ράντσο "La Noria" και την σύζυγο του Ισαμπέλα.
Αλλά μόνο η Πάς, η πιστή οικονόμος και νταντά των θυγατέρων του Κλεμέντε, και ο Πασκουάλ, ο επιστάτης του "La Noria", γνωρίζουν την αλήθεια για το τι πραγματικά συνέβη μεταξύ του Κλεμέντε και του Σερβάντο πριν από 28 χρόνια.
ΚΑΦ Σούπερ Καπ
Το ΚΑΦ Σούπερ Καπ (αγγλικά: CAF Super Cup) είναι διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (αγγλικά: Confederation of African Football, CAF) και συμμετέχουν σε αυτό ο νικητής του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών της CAF κάθε χρονιάς.
Κάτω Πολυδένδρι Λάρισας
Το Κάτω Πολυδένδρι είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Κάτω Πολυδένδρι βρίσκεται στα παράλια του Αιγαίου Πελάγους, σε υψόμετρο 100 μέτρα. Απέχει περίπου 51 χλμ. Α. από την Λάρισα και 16 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Αγιά (έδρα του δήμου). Δίπλα και βορειοδυτικά είναι ο Αγιόκαμπος ενώ νοτιοανατολικά ο Ρακοπόταμος και δυτικά η Σκήτη. Η αρχική θέση του χωριού, από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ήταν νοτιοδυτικότερα και αναφερόταν ως Πολυδένδρι ή Άνω Πολυδένδρι. Στην ίδια περιοχή και μέχρι το Μαυροβούνι (υψομ. 1.053 μ.) είναι και το "Δασόκτημα" ή "Δάσος" Πολυδενδρίου το οποίο αρχικά αποτελούσε τσιφλίκι του Οθωμανού Μεχμέτ Τεβφίκ Βεη Εφεδήν και μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο Ελληνικό κράτος (1881) περιήλθε στην κυριότητα της τότε Βασιλικής οικογένειας τη Ελλάδος ενώ από το 1994 το Υπουργείο Γεωργίας του Ελληνικού Δημοσίου ανέλαβε νόμιμα τη διαχείρισή του.
Στην τοποθεσία "Σκιαθάς", βόρεια του χωριού προς τον Αγιόκαμπο και δίπλα στο λιμανάκι του, έχουν εντοπιστεί "αρχιτεκτονικά κατάλοιπα μνημειακού κτηρίου, σε χώρο όπου διακρινόταν μαρμάρινο κατώφλι και τμήματα τοίχων. Από τα μέχρι τώρα ανασκαφικά δεδομένα προκύπτει ότι πρόκειται για ιερό των ελληνιστικών χρόνων (3-2ος αι. π.Χ.), κατασκευασμένο από πωρόλιθο και ντόπιο λίθο".
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά, το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σκήτης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Αγιόκαμπο, τα Μετόχια και τη Σκήτη αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μελιβοίας του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 36 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές: *απογράφεται ως Άνω Πολυδένδρι