Οφούντα
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Οφούντα (γκόφου) διανέμεται στο Κινκάκου-τζι (αριστερά) και [[Γκινκάκου-τζι|στο Γκινκάκου-τζι (δεξιά) στο Κιότο. Αυτά χρησιμεύουν επίσης ως εισιτήρια εισόδου στους ναούς.]] μικρογραφία|310x310εσ| Ένα γκοόφου (goōfu 牛王符) από το Κουμάνο Χόνγκου Τάισα στην επαρχία Βακαγιάμα Η πρακτική της δημιουργίας γκόφου προήλθε από το Ονμιγιόντο – το οποίο υιοθέτησε στοιχεία του Ταοϊσμού – και τον Βουδισμό. Πράγματι, τέτοια οφούντα και ομαμόρι επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από το Ταοϊστικό λίνγκφου (: Ταοϊστικός όρος για ξόρκια και μαγικά σύμβολα). Αργότερα, παρόμοια φυλαχτά άρχισαν να παράγονται και στα ιερά του Σιντοϊσμού. Τα τρία ιερά του Κουμάνο στην επαρχία Βακαγιάμα ήταν ιδιαίτερα διάσημα για το χάρτινο φυλαχτό τους, το Κουμάνο Γκοόφου (Kumano Goōfu, 熊野牛王符, 'Kumano Ox King Talisman'), γνωστό και ως Γκοοχόιν (Goōhōin, 牛王宝印), το οποίο ήταν σφραγισμένο στη μία πλευρά με περίπλοκα σχέδια στυλιζαρισμένων κορακιών. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, αυτά και παρόμοια γκόφου, που παράγονταν από άλλα ιερά χρησιμοποιούνταν συχνά στην ορκωμοσία και τη σύνταξη συμβολαίων, με τους όρους του όρκου ή της συμφωνίας να αναγράφονται στην κενή πλευρά του φύλλου. μικρογραφία|300x300εσ| Διαφορετικοί τύποι Τζίνγκου Τάιμα (Jingū Taima) (πάνω σειρά) και άλλα φυλαχτά που διανέμονται στο Εσωτερικό Ιερό (Ναϊκού) της Ίσε. Από αριστερά: Κάικο τάιμα (Kaikō taima, 海幸大麻) (ένα είδος κιφούντα για τύχη στο ψάρεμα), κενχαράι (kenharai, 剣祓), κακουχαράι (kakuharai, 角祓), και νταϊκακουχαράι (daikakuharai, 大角祓)  (μια μεγαλύτερη εκδοχή του κακουχαράι). Τα σινσάτσου, που βρίσκονται επί του παρόντος στα περισσότερα ιερά του Σιντοϊσμού εν τω μεταξύ έχουν διαμορφωθεί σύμφωνα με το φυλαχτό, που δημιουργήθηκε από τα Μεγάλα Ιερά της Ίσε (Ίσε Τζίνγκου), που ονομάζονται Τζίνγκου Τάιμα (Jingū Taima, 神宮大麻). Τα Τζίνγκου Τάιμα ήταν αρχικά ραβδιά εξαγνισμού (祓串, haraegushi), που οι περιπλανώμενοι ιεροκήρυκες, που σχετίζονταν με τα ιερά της Ίσε (御師, oshi ή onshi) τα μοίραζαν σε πιστούς σε όλη τη χώρα ως ένδειξη και εγγύηση ότι οι προσευχές γίνονταν για λογαριασμό τους. Αυτά τα ραβδιά, που ονομάζονται Οχαράι Τάιμα (Oharai Taima, 御祓大麻), περιέχονταν είτε σε πακέτα διπλωμένου χαρτιού – οπότε ονομάζονται κενχαράι (kenharai, 剣祓) (επίσης κενμπαράι), λόγω του σχήματος του πακέτου που μοιάζει με λεπίδα σπαθιού (κεν) (剣, ken) – ή σε κουτιά, που ονομάζονται οχαραϊμπάκο (oharaibako, 御祓箱). Η ευρεία διανομή του Οχαράι Τάιμα ξεκίνησε για πρώτη φορά την περίοδο Μουρομάτσι και έφτασε στο αποκορύφωμά της την περίοδο Έντο: ένα έγγραφο, που χρονολογείται από το 1777 δείχνει ότι το ογδόντα εννέα έως ενενήντα τοις εκατό όλων των νοικοκυριών στη χώρα εκείνη την εποχή κατείχαν ένα φυλακτό της Ίσε. αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Το τέλος της περιόδου Έντο σημείωσε την άνοδο των δημόσιων εορτασμών και των διαμαρτυριών γνωστών ως ee ja nai ka που πυροδοτήθηκαν από αναφορές για φυλαχτά, που έπεφταν υπό μορφή βροχής από τον ουρανό. Το 1871, ένα αυτοκρατορικό διάταγμα κατάργησε τα όσι και παραχώρησε την παραγωγή και τη διανομή των φυλαχτών, που τώρα μετονομάζονται σε Τζίνγκου Τάιμα, στα διοικητικά γραφεία του ιερού. Ήταν περίπου εκείνη την εποχή, που αναπτύχθηκε η πιο ευρέως γνωστή μορφή του φυλαχτού – μια ξύλινη ταμπλέτα, που περιείχε μια λωρίδα ξύλου κέδρου γνωστή ως γκιοσίν (gyoshin, 御真, "ιερός πυρήνας") τυλιγμένη με χαρτί, στο οποίο είναι τυπωμένο το όνομα του ιερού (Tenshō Kōtai Jingū (天照皇大神宮)) και σφραγισμένο με τις σφραγίδες του ιερού (Kōtai Jingū Gyoji (皇大神宮御璽)) και του αρχιερέα του (Daijingūji no In (大神宮司之印)). Το 1900, ένα νέο τμήμα, το Κανμπέσο  (Kanbesho, 神部署, "Τμήμα Ιερέων") ανέλαβε τα καθήκοντα παραγωγής και διανομής. Η διανομή του Τζίνγκου Τάιμα ανατέθηκε τελικά στον Εθνικό Οργανισμό Ιερέων Σίντο (全国神職会, Zenkoku Shinshokukai) το 1927 και τελικά στον διάδοχό του, στην Ένωση Σιντοϊστικών Ιερών, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ένωση συνεχίζει σήμερα να διανέμει τα Τζίνγκου Τάιμα σε συνδεδεμένα ιερά σε όλη την Ιαπωνία, όπου διατίθενται μαζί με τα φυλαχτά των ίδιων των ιερών.