cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρίκα Κοτοπούλη
Στο Βασιλικό Θέατρο
Σημαντική στιγμή στην καριέρα της νεαρής Κοτοπούλη υπήρξε η συμμετοχή της στην τριλογία του Αισχύλου Ορέστεια το 1903, όπου η απαγγελία για πρώτη φορά αρχαίου δράματος στη δημοτική γλώσσα προκάλεσε σεισμό στα θεατρικά και κοινωνικά δεδομένα της εποχής. Οι οπαδοί της καθαρεύουσας, οι οποίοι υποκινήθηκαν από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Γεώργιο Μιστριώτη, αντέδρασαν βίαια, προκλήθηκαν επεισόδια με τραυματίες και έναν νεκρό (τα λεγόμενα Ορεστειακά) και η συνέχεια των παραστάσεων διακόπηκε.
Θιασάρχης
Έγινε θιασάρχης το 1908 και το 1912 εγκαταστάθηκε στο θέατρο «Ομονοίας», το οποίο μετονομάστηκε σε «Μαρίκας Κοτοπούλη» και το 1936 μετακόμισε στο «Ρεξ» της οδού Πανεπιστημίου. Το καλοκαίρι του 1924, όταν ο Χαϊλέ Σελασιέ επισκέφθηκε ως αντιβασιλέας της Αιθιοπίας την Ελλάδα, η Κοτοπούλη και ο θίασός της επιλέχτηκαν για την παράσταση του Αγαμέμνονα που δόθηκε προς τιμήν του στο Ηρώδειο.
Στις αρχές του 1929 η Κοτοπούλη συνέστησε την «Ελευθέραν Σκηνήν», σε συνεργασία με τον χρονογράφο και θεατρικό συγγραφέα Σπύρο Μελά και με τη σύμπραξη του γαμπρού της Μήτσου Μυράτ. Η δημιουργία του θιάσου είχε σχεδιαστεί ως αντίβαρο στην επικείμενη σύσταση του Εθνικού Θεάτρου. Γρήγορα, όμως, οι οικονομικές αποτυχίες ορισμένων επιλογών της «Ελευθέρας Σκηνής» οδήγησαν τον Μελά στην απόφαση να αποχωρήσει από το σχήμα, επιλέγοντας την προώθηση των συμφερόντων του μέσω του Εθνικού.
Μετά τη διάλυση του θιάσου, η Κοτοπούλη, μαζί με μια ομάδα ηθοποιών, έφυγε τον Οκτώβριο του 1930 για παραστάσεις στις ΗΠΑ, όπου παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 1932. Η επιθυμία της να δημιουργήσει ένα θεατρικό σχήμα που θα ήταν το αντίπαλο δέος του Εθνικού Θεάτρου πραγματοποιήθηκε όταν επέστρεψε από την Αμερική και έφτιαξε έναν θίασο με την άλλοτε ανταγωνίστριά της, Κυβέλη, ο οποίος γνώρισε σημαντική επιτυχία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου η παρουσία της Κοτοπούλη στο θεατρικό σανίδι αραίωσε. Η τελευταία της εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1952, στην Ερμούπολη της Σύρου.
Θάνατος
Η Μαρίκα Κοτοπούλη πέθανε στις 11 Σεπτεμβρίου 1954. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη την επόμενη του θανάτου της, αφού πρώτα το φέρετρό της εκτέθηκε στη Μητρόπολη σε λαϊκό προσκύνημα.
Ρόλοι
Στην καριέρα της, η Κοτοπούλη διακρίθηκε ως Ηλέκτρα στην Ορέστεια, ως Ιφιγένεια και Μαργαρίτα (στο Φάουστ) του Γκαίτε, ως Ηλέκτρα του Χόφμανσταλ και, όσον αφορά στο ελληνικό ρεπερτόριο, ως Φαύστα στην ομώνυμη τραγωδία του Δημητρίου Βερναρδάκη και Θεοδότη στους Ισαύρους του Ραγκαβή. Ξεχωριστή, επίσης, ήταν η ερμηνεία της στη Στέλλα Βιολάντη του Ξενόπουλου το καλοκαίρι του 1909 στo θέατρο «Ομονοίας», στέγη της Νέας Σκηνής, όταν ο συγγραφέας εμπιστεύτηκε σ' αυτήν τον πρωταγωνιστικό ρόλο κι όχι στην Κυβέλη, όπως συνήθιζε. Όσον αφορά στην επιθεώρηση, παρόλο που η Κοτοπούλη είχε μια σημαντική παρουσία στο είδος στα νεανικά χρόνια της, η ίδια δεν ήθελε να τη συσχετίζουν με αυτήν, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κάνει το 1918 δήλωση «περί αποτάξεως» αυτού του ιδιαίτερου τύπου θεατρικού έργου.
Εκτός από το θέατρο, η Κοτοπούλη έπαιξε για μια και μοναδική φορά στον κινηματογράφο, στην ελληνοτουρκική παραγωγή Κακός δρόμος (1933), βασισμένη σε μυθιστόρημα του Γρ. Ξενόπουλου. Η ταινία γυρίστηκε σε στούντιο της Κωνσταντινούπολης και ήταν συμπαραγωγή με συμμετοχή του συζύγου της Γεώργιου Χέλμη και του Κώστα Θεοδωρίδη, συζύγου της Κυβέλης, η οποία συμπρωταγωνιστούσε στο φιλμ, μαζί με τον Βασίλη Λογοθετίδη. Η ταινία έως σήμερα θεωρείται χαμένη.
Προσωπική ζωή
Το 1908, ενώ βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη για περιοδεία, η Κοτοπούλη ερωτεύτηκε τον πολιτικό και στοχαστή Ίωνα Δραγούμη, ο οποίος υπηρετούσε εκεί ως Πρώτος Γραμματέας της Ελληνικής Πρεσβείας και τον οποίο είχε πρωτοσυναντήσει το 1905 στην Αλεξάνδρεια. Η πολύκροτη σχέση τους, που βάσταξε έως τα τέλη του Ιουλίου του 1920 οπότε και δολοφονήθηκε ο αγαπημένος της από υποστηρικτές του Βενιζέλου, υπήρξε σκανδαλώδης για τα δεδομένα της εποχής. Το ζευγάρι από τον Ιούνιο περίπου του 1912 συζούσε, χωρίς την επισημοποίηση ενός γάμου, κάτι που όμως έτσι κι αλλιώς ήταν αδύνατον, λόγω της ταξικής διαφοράς που υπήρχε ανάμεσά τους και της επακόλουθης αντίδρασης της μεγαλοαστικής οικογένειας του Δραγούμη. Την περίοδο που ο τελευταίος βρισκόταν εξόριστος στην Κορσική (1917-19), η Κοτοπούλη είχε γνωρίσει τον θεατρικό επιχειρηματία Γεώργιο Χέλμη, με τον οποίο σύναψε ερωτική σχέση. Τον παντρεύτηκε το 1923 και μοιράστηκε μαζί του την υπόλοιπη ζωή της· παιδιά δεν απέκτησαν.
Στις πολιτικές της πεποιθήσεις η Κοτοπούλη ήταν φιλομοναρχική, θεωρώντας πως το παλάτι ήταν θεσμός ιερός. Ωστόσο, οι προσωπικές σχέσεις της δεν καθορίζονταν από αυτήν την επιλογή. Όπως μαρτυρεί, μάλιστα, ο Γιάννης Τσαρούχης, κατά τη διάρκεια της Κατοχής προστάτεψε και βοήθησε όσο μπορούσε τους αριστερούς συναδέλφους της, παρεμβαίνοντας υπέρ αυτών στις αρχές, με το πρόσχημα ότι τους χρειαζόταν κοντά της: «καμουφλάριζε την ανθρωπιά της, με τη δικαιολογία του θεάτρου».
Διακρίσεις και τιμές
To 1923 η Κοτοπούλη έλαβε το Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ το 1939 τιμήθηκε για την προσφορά της από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.
Το 1949, με αφορμή τη (μοναδική) συνεργασία της με το Εθνικό στο ανέβασμα της Ορέστειας από τον Ροντήρη, οι συνάδελφοι της Κοτοπούλη έλαβαν την πρωτοβουλία και της έδωσαν ειδικό χρυσό μετάλλιο, με χαραγμένη τη μορφή της ως Κλυταιμνήστρας. Μέσα από αυτήν την κίνηση καθιερώθηκε, με πρωτοβουλία της ίδιας, ο θεσμός της απονομής του «Επάθλου Κοτοπούλη» σε αξιόλογες Ελληνίδες ηθοποιούς, ο οποίος όμως ατόνησε τα τελευταία χρόνια. Το 1950 της απονεμήθηκε από τον βασιλιά Παύλο το παράσημο του Ταξιάρχη.
Το 1955 επί Κατσώτα εγκρίνεται η ταφή της Μαρίκας Κοτοπούλη στο χώρο που προορίζεται η ταφή εξεχόντων ανδρών στο Α΄ Νεκροταφείο. Ειναι η μοναδική γυναίκα που τάφηκε εκεί. Ο δημοτικός σύμβουλος Σφέτσος εισηγήθηκε την ταφή σε αυτόν τον χώρο επειδή η νεκρή τίμησε την ελληνική τέχνη και επειδή ο σύζυγός της θα έφτιαχνε μαυσωλείο που θα κοσμούσε το νεκροταφείο.
Κληρονομιά
Η μεγάλη ηθοποιός αφιέρωσε τη ζωή της στο θέατρο και υπό τη διδασκαλία, την προστασία και την προσωπική καθοδήγησή της μπόρεσε να αναδυθεί μια σπουδαία γενιά Ελλήνων ηθοποιών του 20ού αιώνα. Άμεσα επίγονές της ήταν η Ελένη Παπαδάκη, η Κατίνα Παξινού και η Κατερίνα Ανδρεάδη. Καλλιτεχνικά τέκνα της, που μαθήτευσαν κοντά στη μεγάλη πρωταγωνίστρια λιγότερο ή περισσότερο τακτικά, υπήρξαν η Μαίρη Αρώνη, η Έλλη Λαμπέτη, η Άννα Συνοδινού και η Μελίνα Μερκούρη, ενώ είχε συμβολή και στην ανάδειξη των Βασίλη Λογοθετίδη, Γεώργιου Γληνού, Αιμίλιου Βεάκη, Αλέξη Μινωτή και Δημήτρη Χορν.
Στην Αθήνα, στη «Βίλα Κοτοπούλη», το οίκημα που ήταν το γαμήλιο δώρο του Χέλμη προς τη μεγάλη πρωταγωνίστρια, στεγάζεται και λειτουργεί το Μουσείο Μαρίκας Κοτοπούλη, στην οδό Αλέξανδρου Παναγούλη στον Δήμο Ζωγράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Μίσος
Το μίσος είναι η έντονη αντιπάθεια, η απέχθεια για κάποιον και η σφοδρή επιθυμία να του κάνεις κακό.
Είναι πάθος της ανθρώπινης ψυχής, το οποίο διαρκεί πολύ και δεν ικανοποιείται ποτέ, αντίθετα τρέφει την κακία και την έχθρα για να βλάψει.
Ο άνθρωπος που κατέχεται από μίσος χάνει την αυτοκυριαρχία του, γίνεται ηθικά ανελεύθερος, κάνει αδικίες, πράξεις βίαιες, που βλάπτουν τον ίδιο και το σύνολο.
Γεννά πολλά κακά, όπως την βία, το έγκλημα, τις αντεκδικήσεις, και οδηγεί σε πράξεις αντικοινωνικές. Είναι πάθος, που φέρνει τη διχόνοια, τη δυστυχία και οδηγεί σε καταστροφή.
Ακτογραφία
Η ακτογραφία αποτελεί κλάδο της γεωλογικής ωκεανογραφίας και ειδικότερα της τοπογραφίας που έχει ως αντικείμενο έρευνας και μελέτης  αφενός την υφιστάμενη γεωφυσική διαμόρφωση  του αναπτύγματος των ακτών μιας περιοχής, και αφετέρου την ορθή περιγραφή αυτής λόγω ακριβώς της μεγάλης σπουδαιότητας που έχει, ιδιαίτερα  στην ακτοπλοΐα, την αλιεία και τον ναυταθλητισμό.
Στην ακτογραφία μιας περιοχής εξετάζονται οι ακριβείς θέσεις των πάσης φύσεως ειδών ακτής, ακρωτηρίων, κόλπων, όρμων, βυθών, βαθών και υψομέτρων, εκβολών (ποταμών), νησίδων και βραχονησίδων, υφάλων και σκοπέλων, θέσεις ναυαγίων, φάρων, λιμένων και συναφών εγκαταστάσεων και σταθμών διευκολύνσεων, αλλά και οτιδήποτε θα μπορούσε να επηρεάσει την ασφαλή αναγνώριση, προσέγγιση, ή προσόρμιση ή προσγειάλωση, διάπλου ή διέκπλου στενών κ.λπ. από πλοία και πάσης φύσεως πλωτά μέσα, σε συσχέτιση με διάφορα φυσικά φαινόμενα όπως παλίρροιες, θαλάσσια ρεύματα, συνήθεις επικρατούντες άνεμοι κ.λπ. που μπορεί να σημειώνονται στην υπό εξέταση περιοχή.
Τα στοιχεία που εξετάζει η ακτογραφία συγκεντρώνονται από εξειδικευμένο προσωπικό υδρογραφικών υπηρεσιών και άλλων επιστημονικών ομάδων τα οποία και δίδονται στις αντίστοιχες υπηρεσίες χαρτογράφησης, χωρίς βέβαια και να πάψουν να παρακολουθούνται. Όλα τα παραπάνω στοιχεία καθώς και πλείστα ακόμη έχουν σήμερα κωδικοποιηθεί με διεθνή σύμβολα και συντμήσεις με τα οποία και απεικονίζονται ιδιαίτερα στους ναυτικούς χάρτες. Εκτός από τους χάρτες, λεπτομερείς περιγραφές ακτογραφιών περιλαμβάνουν κυρίως οι Πλοηγοί
Κατηγορία:Τοπογραφία Κατηγορία:Χαρτογραφία Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία
363 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τομά Τσιορμπά
Ο Τομά Τσιορμπά (ρουμανικά: Toma Ciorbă, 15 Ιανουαρίου 1864 – 30 Δεκεμβρίου 1936) ήταν Βεσσαράβιος Ρουμάνος γιατρός και διευθυντής νοσοκομείου.
Γεννήθηκε στο Κισινάου, τότε πρωτεύουσα του κυβερνείου Βεσσαραβίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά. Ο πατέρας του ήταν στρατιώτης. Το 1875, μπήκε στο κορυφαίο λύκειο της Βεσσαραβίας και το 1885 ξεκίνησε τις σπουδές του στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Κιέβου. Το 1893 μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στη γενέτειρά του για να εργαστεί ως ιατρός.
Το 1896 σχεδίασε και άνοιξε ένα νοσοκομείο μολυσματικών ασθενειών το οποίο διεύθυνε. Ήταν η πρώτη εξειδικευμένη κλινική στην επαρχία. Ο Τσιορμπά εργάστηκε επίσης ως βακτηριολόγος και δάσκαλος για τους νέους νοσηλευτές και τις μαίες. Συνάντησε αντίσταση, τόσο από τις αρχές όσο και από τον αυξανόμενο αριθμό των ιδιωτών γιατρών και ήταν δύσκολο να αγοράσει εξοπλισμό και φάρμακα. Ζούσε λιτά και δεν χρέωνε τους φτωχούς ασθενείς. Πράγματι, συχνά πλήρωνε για τα φάρμακά τους ή τους έστελνε τα ξύλα για τις σόμπες. Είχε προσκληθεί για να εργαστεί στην Αγία Πετρούπολη αλλά αρνήθηκε.
Προώθησε ένα εμβόλιο κατά της ευλογιάς, δημιούργησε ένα εργαστήριο για να εφαρμόσει το πρόγραμμα του και άρχισε πρόγραμμα για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό των παιδιών έναντι της νόσου. Επιπλέον, εισήγαγε την εμβολιακή θεραπεία για το εμβόλιο της διφθερίτιδας. Στο Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, υπηρέτησε ως στρατιωτικός γιατρός στο Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια επαρχιακή κοινωνία για τους νοσηλευτές του Ερυθρού Σταυρού και διαχειριζόταν τη κλινική του Ερυθρού Σταυρού. Συνταξιοδοτήθηκετο 1932. Σήμερα, τόσο το Νοσοκομείο Λοιμωδών Νοσημάτων του Κισινάου και ένας κοντινός δρόμος φέρει το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ιατροί Κατηγορία:Μολδαβοί ιατροί
Βιομηχανία
thumbnail|320px|right|Κατανομή του [[ΑΕΠ ανά τομέα και εργατικό δυναμικό βάσει της απασχόλησης. Τα πράσινο, κόκκινο και μπλε αναλογούν στη γεωργία, τη βιομηχανία και την παροχή υπηρεσιών αντίστοιχα.]]
Η βιομηχανία είναι η παραγωγή αγαθών ή συναφών υπηρεσιών σε μια οικονομία. Η κύρια πηγή εισοδήματος για μια ομάδα ή εταιρεία είναι ο δείκτης της σχετικής της βιομηχανίας. Η κατασκευαστική βιομηχανία έγινε κύριος τομέας παραγωγής και εργασίας στις ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές χώρες κατά την Βιομηχανική Επανάσταση, η οποία ανέτρεψε τις προηγούμενες εμπορικές και φεουδαρχικές οικονομίες. Αυτό έγινε με πολλές διαδοχικές και ραγδαίες προόδους στην τεχνολογία, όπως η παραγωγή χάλυβα και γαιάνθρακα.
Μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση, ίσως το ένα τρίτο της παγκόσμιας οικονομικής παραγωγής προέρχεται από τις κατασκευαστικές βιομηχανίες. Πολλές ανεπτυγμένες χώρες και πολλές αναπτυσσόμενες εξαρτώνται σημαντικά στην κατασκευαστική βιομηχανία.
Βιομηχανική ανάπτυξη
Η Βιομηχανική Επανάσταση οδήγησε στην ανάπτυξη των εργοστασίων για παραγωγή μεγάλης κλίμακας με επακόλουθο αλλαγή στην κοινωνία. Αρχικά τα εργοστάσια χρησιμοποιούσαν ως ενέργεια ατμό, αλλά αργότερα έγινε η μετάβαση στον ηλεκτρισμό και αναπτύχθηκε το ηλεκτρικό δίκτυο. Η μηχανοποιημένη γραμμή παραγωγής εισήχθη για την τυποποιημένη συναρμολόγηση μερών, με συγκεκριμένους εργάτες να συμμετέχουν με συγκεκριμένα βήματα κατά τη διαδικασία. Αυτό οδήγησε σε σημαντική αύξηση της αποδοτικότητας, ελαττώνοντας το κόστος. Αργότερα, ο αυτοματισμός χρησιμοποιήθηκε ευρέως για να αντικαταστήσει τους ανθρώπους ως χειριστές. Η διαδικασία αυτή επιταχύνθηκε από την ανάπτυξη των υπολογιστών και των ρομπότ.
Αποβιομηχάνιση
Ιστορικά, κάποιες κατασκευαστικές βιομηχανίες γνώρισαν ύφεση λόγω διάφορων οικονομιών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων της ανάπτυξη της τεχνολογίας που αντικατάστησε παραγόμενα από τη βιομηχανία αντικείμενα, ή την απώλεια των πλεονεκτήματος στον οικονομικό ανταγωνισμό. Ένα παράδειγμα του πρώτου είναι πτώση στις κατασκευές αμαξών όταν άρχισε να παράγεται μαζικά το αυτοκίνητο.
Μια πρόσφατη τάση ήταν η μετακίνηση πλούσιων, βιομηχανοποιημένων κρατών προς μια μεταβιομηχανική κοινωνία. Αυτό υποδηλώνεται με την ανάπτυξη του τομέα των υπηρεσιών εις βάρος του κατασκευαστικού τομέα, και με την ανάπτυξη μιας οικονομίας βασισμένης στην πληροφορία, τη λεγόμενη πληροφορική επανάσταση.
Κοινωνία
Μια βιομηχανική κοινωνία είναι μια κοινωνία που κινείται από την χρήση της τεχνολογίας για την επίτευξη μαζικής παραγωγής, και που υποστηρίζει μεγάλους πληθυσμούς με μεγάλη δυνατότητα καταμερισμού της εργασίας. Σήμερα, η βιομηχανία είναι σημαντικό μέρος των περισσοτέρων κοινωνιών και εθνών. Μια κυβέρνηση πρέπει να έχει κάποιου είδους πολιτικής για τη βιομηχανία, η οποία ρυθμίζει τους χώρους για τη βιομηχανία, τη βιομηχανική ρύπανση, την χρηματοδότησή της, και τις πληρωμές των εργατών.
Πόλεμος
Η Βιομηχανική Επανάσταση άλλαξε τον τρόπο πολέμου, με την μαζική παραγωγή όπλων και πυρομαχικών, μηχανοκίνητων μονάδων, την επιστράτευση, τον ολοκληρωτικό πόλεμο, και τα όπλα μαζικής καταστροφής. Κάποια από τα πρώτα παραδείγματα χρήσης της πολεμικής βιομηχανίας ήταν ο Κριμαϊκός Πόλεμος και ο Αμερικανικός Εμφύλιος, αλλά οι πλήρεις δυνατότητές της έγιναν φανερές κατά τους παγκοσμίους πολέμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
362 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
361 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τίφα
right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας thumb|Τείχη της αρχαίας Τίφας Η Τίφα ή Σίφαι ήταν αρχαία βοιωτική παραθαλάσσια πόλη, που αποτελούσε επίνειο των Θεσπιών. Βρισκόταν στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου στην θέση του σημερινού οικισμού Αλυκή. Η πόλη περιβαλλόταν από ισχυρά τείχη τμήματα των οποίων σώζονται σε καλή κατάσταση μέχρι σήμερα. Από την Τίφα καταγόταν ο Τίφυς, ο οποίος ήταν Κυβερνήτης της Αργούς κατά την Αργοναυτική εκστρατεία. Προς τιμήν του διοργανωνόταν γιορτή στην Τίφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Δικαίωμα σε υγιές περιβάλλον
Το δικαίωμα σε υγιές περιβάλλον ή το δικαίωμα σε ένα βιώσιμο και υγιές περιβάλλον είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο υποστηρίζεται από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιβαλλοντικές οργανώσεις για την προστασία των οικολογικών συστημάτων, τα οποία είναι σημαντικά για την διατήρηση της ανθρώπινης υγείας. Το δικαίωμα είναι διασυνδεδεμένο με άλλα ανθρώπινα δικαιώματα με επίκεντρο την υγεία, όπως το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό και την αποχέτευση, το δικαίωμα στη τροφή και το δικαίωμα στην υγεία. Το δικαίωμα σε υγιές περιβάλλον χρησιμοποιεί μια προσέγγιση με βάση τη θεωρία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την προστασία της περιβαλλοντικής ποιότητας σε αντίθεση με τη νομική θεωρία που αναπτύχθηκε για τα δικαιώματα της φύσης, τα οποία προσπαθούν να επεκτείνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα ή άλλες νομικές οντότητες στη φύση και στην φύση την ίδια. μικρογραφία|262x262εσ|Αποψίλωση των δέντρων για φυτείες φοινικέλαιου στην Ινδονησία. Αυτό το δικαίωμα επιβάλλει στο κράτος την υποχρέωση να ρυθμίζει και να επιβάλλει τους περιβαλλοντικούς νόμους, να ελέγχει την ρύπανση και γενικά να παρέχει δικαιοσύνη και προστασία για τις κοινότητες που πλήττονται από περιβαλλοντικά προβλήματα. Το δικαίωμα σε ένα υγιές περιβάλλον υπήρξε ένα σημαντικό δικαίωμα για τη δημιουργία περιβαλλοντικών νομικών προηγουμένων σε δικαστικές υποθέσεις που αφορούν την κλιματική αλλαγή ή άλλα ζητήματα. μικρογραφία|Τα φουγάρα μιας χαρτοβιομηχανίας εκπέμπουν σωματίδια και ξεπροβάλλουν μια θειώδης οσμή. Το δικαίωμα σε ένα υγιές περιβάλλον βρίσκεται στον πυρήνα της διεθνούς προσέγγισης μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι διεθνείς συμφωνίες που υποστηρίζουν αυτό το δικαίωμα περιλαμβάνουν την διακήρυξη της Στοκχόλμης το 1972, τη διακήρυξη του Ρίο του 1992 και το Παγκόσμιο Σύμφωνο για το Περιβάλλον. Πάνω από 150 κράτη στα Ηνωμένα Έθνη έχουν αναγνωρίσει το δικαίωμα σε κάποια μορφή μέσω νομοθεσίας, νομικών υποθέσεων, συνταγματικού δικαίου, δικαίου περί συνθηκών ή άλλης νομικής αρχής. Ο Αφρικανικός Χάρτης για τα δικαιώματα του ανθρώπου και των λαών, η Αμερικανική σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, και η Συμφωνία του Εσκασού, όλες κατονομάζουν το δικαίωμα σε ένα υγιές περιβάλλον. Άλλα πλαίσια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, κατονομάζουν τα περιβαλλοντικά ζητήματα ως σχετικά με το θέμα στο οποίο επικεντρώνεται η σύμβαση, που στην περίπτωση αυτά είναι τα δικαιώματα των παιδιών.
Ο ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Περιβάλλον Τζον Χ. Νοξ (2012-2018) και Ντέιβιντ Ρ. Μπόιντ (2018–) έχουν διατυπώσει προτάσεις σχετικά με τον τρόπο επισημοποίησης αυτών των δικαιωμάτων στο διεθνές δίκαιο. Αυτό έχει υποστηριχθεί από διάφορες επιτροπές σε επίπεδο Ηνωμένων Εθνών, καθώς και από τοπικές νομικές κοινότητες όπως η ο δικηγορικός σύλλογος της Νέας Υόρκης, το 2020.
Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στα ανθρώπινα δικαιώματα παρουσιάζονται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ σε ένα ενημερωτικό δελτίο με τις πιο συχνές ερωτήσεις σχετικά με το θέμα.
Κομπηγάδι Αχαΐας
Με την ονομασία Κομπηγάδι απαντώνται δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
* Οι δύο αυτοί οικισμοί είναι όμοροι, με μικρή απόσταση μεταξύ τους, και αποτελούν μέρος της Τοπικής Κοινότητας Νέου Κομπηγαδίου του Δήμου Ερυμάνθου.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλφόνσος Β΄ της Προβηγκίας
thumb|left|180px|Ανδριάντας του Αλφόνσου Β΄ της Προβηγκίας Ο Αλφόνσος Β΄ της Προβηγκίας (Βαρκελώνη, 1180 - Παλέρμο, 1209) Κόμης της Προβηγκίας (1185 - 1209).
Βιογραφία
Ήταν δεύτερος γιος του Βασιλιά της Αραγωνίας Αλφόνσου Β΄ του Τροβαδούρου και της Σάντσας της Καστίλης. Η μητέρα του ήταν κόρη του Βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Αυτοκράτωρ.
Σύμφωνα με μερικά έγγραφα όπως φαίνεται στα ποιήματα του τροβαδούρου Γκωσέλμ Φαϊδίτη ήταν αντίπαλοι, χάρη στον έρωτα που είχαν για τη Ζουρντέν ντ΄Εμπράν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γκαρσέντα των Σαμπράν, κόρη των κομήτων (και διάδοχο) του Φορκαλκιέ, με την οποία απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Προβηγκίας Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας
Κυβέλη (μυθολογία)
μικρογραφία|Κυβέλη και Άττις σε άρμα που σύρουν λέοντες, Αρχαιολογικό Μουσείο Μιλάνο Η μικρασιατική φρυγική θεότητα Κυβέλη, (Matar Kubileya/Kubeleya "Κυβέλεια Μήτηρ, πιθανώς "Μητέρα των Ορέων") γνωστή μεταγενέστερα στους Έλληνες ως Ρέα ήταν θεά γενικά της άγριας φύσης και των δημιουργικών δυνάμεων της Γης και της γονιμότητας. Ο Πίνδαρος την προσφωνεί «Κυβέλα, μάτερ θεών».
Μικρά Ασία
Η Κυβέλη φαίνεται πως έλκει την καταγωγή της από προϊστορική θηλυκή θεότητα της Μικράς Ασίας όπως υποδεικνύουν τα ανασκαφικά δεδομένα στο Τσαταλογιούκ, από την 6η ήδη χιλιετία π.Χ.. Στη φρυγική τέχνη του 8ου αι. π.Χ. τα λατρευτικά σύμβολα της φρυγικής θεάς μητέρας περιλαμβάνουν λέοντες, κυνηγετικά πτηνά και μικρό αγγείο σπονδών ή άλλες προσφορές
Η επιγραφή μάταρ κουμπιλέγια (matar kubileya) σε φρυγικό ιερό, από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ., διαβάζεται συνήθως ως "μητέρα του όρους", ανάγνωση που υποστηρίζεται από αρχαίες κλασικές πηγές και είναι συνακόλουθη με τη σύνδεση της θεάς με άλλες εποπτεύουσες θεές, γνωστές ως μητέρες και συνδεδεμένες με όρη της Μικράς Ασίας και άλλες περιοχές: μια θεά «γεννημένη από πέτρα». Είναι η μόνη γνωστή θεότητα της αρχαίας Φρυγίας και ήταν πιθανώς η ανώτατη θεότητα του αρχαίου φρυγικού κράτους. Το όνομά της και η ανάπτυξη θρησκευτικών πρακτικών που συνδέονταν μαζί της, επηρεάστηκαν από τη θεοποιημένη Σουμέρια θεότητα Κουμπάμπα. .
Ο μύθος της
Η Κυβέλη αγαπούσε πάρα πολύ έναν όμορφο άντρα, τον Άττι, ο οποίος σκοτώθηκε από θανάσιμο χτύπημα κάπρου στο κυνήγι. Μία άλλη εκδοχή λέει ότι ο Δίας άθελά του, την ώρα του ύπνου του, έχυσε στη γη το σπέρμα του, και έτσι γεννήθηκε ένα φοβερό «τέρας» που είχε τόσο αντρικά όσο και γυναικεία γεννητικά όργανα. Τότε, φοβισμένοι οι θεοί από τη δύναμη της Άγδιστης, δηλ. της Κυβέλης με το φρυγικό της όνομα, όταν την πέτυχαν κοιμισμένη, της αφαίρεσαν το αντρικό όργανο. Από αυτό φύτρωσε μια αμυγδαλιά, και η κόρη του Σαγγάριου ποταμού, γεύτηκε τον καρπό της και έμεινε έγκυος στον Άττη. Όταν λοιπόν ο Άττης έγινε παλικάρι, θα παντρευόταν τη φρυγική Πεσσινούντα, κόρη του βασιλιά. Η Άγδιστις, που ήθελε δικό της τον νέο, παρουσιάστηκε στον γάμο και του προκάλεσε μανία. Ο Άττης αυτοευνουχίστηκε και πέθανε. Η Άγδιστις μετάνοιωσε για την πράξη της και παρακάλεσε τον Δία να ξαναφέρει στη ζωή τον νέο. Παρ' όλο που ο θεός δεν ήθελε, υποσχέθηκε στην Άγδιστη ότι το σώμα του Άττη δε θα σαπίσει και δε θα λιώσει ποτέ.
Ελλάδα
Κύρια πατρίδα της λατρείας της ήταν οι Ελληνικές πόλεις των Μικρασιατικών παραλίων (Έφεσος, Σμύρνη, Μίλητος κλπ). Και στην κυρίως Ελλάδα όμως η «μητέρα ανθρώπων τε θεών», η Ρέα, είχε δικούς της ναούς κυρίως σε Θήβα, Αθήνα, Ολυμπία, Φυγαλεία κλπ. Λατρευόταν επίσης στην πόλη Πεσσινούντα στην Άνω Φρυγία κοντά στον Σαγγάριο ποταμό. Εκεί και επί του όρους Δίδυμο υπήρχε ιερός βράχος με το όνομα Άγδος, εξ ού και το όνομά της Άγδιστις. Στο ίδιο όρος υπήρχε και το ιερό «άντρο» της θεάς, το αρχαιότερο όλων, όπου βρισκόταν αντί ομοιώματός της λατρευτικός λίθος ακατέργαστος (πιθανώς αερόλιθος), ο οποίος το 204 π.Χ. μεταφέρθηκε στη Ρώμη όπως επίσης και ο τάφος του αγαπημένου της εραστή Άττη. Μεγάλο ναό έκτισε στην Πισσινούντα ο Βασιλιάς Μίδας, τον οποίο αργότερα στόλισαν και πλούτισαν με αφιερώματα οι βασιλείς της Περγάμου καθώς και οι Ρωμαίοι.
Ρώμη
Επίσης «Κύβελα» ονομαζόταν και άλλο βουνό της Φρυγίας αγνώστου όμως σημερινής θέσης, στο οποίο υπήρχε και ομώνυμη πόλη. Ακόμη, «Κυβέλεια» ονομαζόταν και αρχαία πόλη της Ερυθραίας στη Μικρά Ασία απέναντι από τη Χίο μεταξύ του όρους Μίμαντος και του Ακρωτηρίου Μέλαινα, στην οποία η λατρεία της Κυβέλης ήταν πολύ διαδεδομένη.
Γιορτές
Στην Αθήνα κατά το μήνα Ελαφηβολιώνα τελούνταν τα Γαλάξια προς τιμήν της θεάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρυγικές θεότητες Κυβελ Κατηγορία:Λυδία
Φυσικό Πάρκο του Μοναστηριού Ρίλα
Το Φυσικό Πάρκο του Μοναστηριού Ρίλα (Природен парк „Рилски манастир“) συγκαταλέγεται μέσα στα μεγαλύτερα φυσικά πάρκα της Βουλγαρίας που εκτείνονται σε έκταση 252.535 χλμ.2 στο δυτικό τμήμα της οροσειράς Ρίλα, σε υψόμετρο μεταξύ 750 και 2713 μέτρων. Βρίσκεται στο Δήμο Ρίλα, της επαρχίας Κιουστεντίλ και περιλαμβάνει δάση, ορεινά λιβάδια, αλπικές περιοχές και 28 παγετωνικές λίμνες. Με λίγο περισσότερο από 1 εκατομμύριο επισκέπτες, είναι το δεύτερο πιο επισκέψιμο πάρκο στη χώρα, μετά το Φυσικό Πάρκο Βίτοσα.
Το πάρκο βρίσκεται εξ' ολοκλήρου μέσα στα "Μεικτά δάση" της χερσαίας οικοπεριοχής της Οροσειράς της Ροδόπης που ανήκει στο Μεγαοικοσύστημα "Εύκρατών δασών πλατύφυλλων και μεικτών" και στην Παλαιαρκτική οικοζώνη. Υπάρχουν περίπου 1400 είδη ανώτερων φυτών, 282 είδη από βρύα και 130 είδη από φύκη του γλυκού νερού. Η πανίδα αποτελείται από 52 είδη θηλαστικών, 122 είδη πουλιών, 12 είδη ερπετών, 11 είδη αμφιβίων και 5 είδη ψαριών, καθώς και 2600 είδη ασπόνδυλων.
Το πάρκο ονομάστηκε από το μοναστήρι της Ρίλα, ένα πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο της Βουλγαρίας, που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από τον ασκητή και Άγιο, Ιωάννη της Ρίλα του 10ου αιώνα. Χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1983.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικά πάρκα της Βουλγαρίας
Γέλενα Τομάσεβιτς
Η Γέλενα Τομάσεβιτς (σερβικά: Jelena Tomašević, κυριλλικά: Јелена Томашевић, 1 Νοεμβρίου 1983) είναι Σέρβα τραγουδίστρια.
Εκπροσώπησε τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2008 στο Βελιγράδι, με το τραγούδι "Oro", τερματίζοντας στην 6η θέση στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Σερβία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ποταμίτικος Γιαλός Αχαΐας
Ο Ποταμίτικος Γιαλός είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Καλαμιά, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Καλαμιά.
Εγγύς του προς τα δυτικά βρίσκεται το αλιευτικό καταφύγιο στη θέση «Κρυονέρι» και προς τα ανατολικά η Παραλία Ποροβίτσης.
Γενικά στοιχεία
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 16/10/1940. Δημιουργήθηκε από κατοίκους της ορεινής Κάτω Ποταμιάς, που κατέβαιναν στα παραλιακά εδάφη, και όταν απέκτησε τη μορφή μόνιμης εγκατάστασης απογράφηκε αυτοτελώς για πρώτη φορά το 1940.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Λόρις
Λόρις είναι το κοινό όνομα των στρεψίρρινων πρωτευόντων της υποοικογένειας Λορίναι (Lorinae) της οικογένειας Λορισίδες. Το γένος Λόρις είναι ένα γένος της υποοικογένειας και περιλαμβάνει τους λεπτούς λόρις, ενώ το γένος Νυκτικήβος περιλαμβάνει τους αργούς λόρις.
Οι λόρις είναι νυκτόβιοι. Βρίσκονται σε τροπικά δάση της Ινδίας, της Σρι Λάνκα και της νοτιοανατολικής Ασίας. Οι λόρις κινούνται με αργό και επιφυλακτικό σκαρφάλωμα σε τέσσερα πόδια. Κάποιοι λόρις είναι εξ ολοκλήρου εντομοφάγοι, ενώ άλλοι συμπεριλαμβάνουν φρούτα, φυσικές ρητίνες, φύλλα και γυμνοσάλιαγκες στη δίαιτά τους.
Οι θηλυκοί λόρις αφήνουν τα μικρά τους στις φωλιές τους. Πριν το κάνουν αυτό, καθαρίζουν τα μικρά με το αλλεργιογόνο σάλιο τους που προκύπτει από το γλύψιμο περιοχών στο εσωτερικό των αγκώνων τους το οποίο εκκρίνει μία μέτρια τοξίνη που αποθαρρύνει τους περισσότερους θηρευτές.
Ταξινόμηση
Οι οικογένεια των Λορισίδων ανήκει στην ενδοτάξη των Λορισίμορφων μαζί με την οικογένεια των Γαλαγίδων που περιλαμβάνει τους γαλάγους. Αυτή η ενδοτάξη είναι αδελφικό τάξο των Λεμουριόμορφων που περιλαμβάνει τους λεμούριους. Στην υποοικογένεια των Λορίνων ανήκουν πέντε είδη λόρις σε δύο γένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λορισίδες
Σατυαγκράχα
Σατυαγκράχα ή Σατιαγκράχα ονομάζεται ένας τρόπος μη-βίαιας αντίστασης / παθητικής αντίστασης που ακολούθησε ο Μαχάτμα Γκάντι. Τη λέξη επινόησε ο Γκάντι για το Κίνημα της Ινδικής ανεξαρτησίας, με βάση την σανσκριτική λέξη «σάτυα» (αλήθεια) και τη λέξη «γκράχα» που σημαίνει «επιμονή» ή «κρατώ σταθερά» και επηρέασε τους αγώνες του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Τζέιμς Μπέβελ για το Κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής καθώς και άλλα κινήματα. Όποιος ακολουθεί την πρακτική του Σατυαγκράχα ονομάζεται σατυαγκράχι.
Προέλευση και νόημα του ονόματος
μικρογραφία|250x250εσ| Ο Γκάντι οδηγεί τη Πορεία του αλατιού του 1930, ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα της σατυαγκράχα. Ο όρος προέκυψε από έναν διαγωνισμό που δημοσιεύτηκε στην ειδησεογραφία της εφημερίδας Ινδική γνώμη στη Νότια Αφρική το 1906. Ο Μαγκάνλαλ Γκάντι, εγγονός ενός θείου του Μαχάτμα Γκάντι, πρότεινε τη λέξη «sadagraha» (σανταγράχα) και κέρδισε το βραβείο. Στη συνέχεια, για να το καταστήσει σαφέστερο, ο Γκάντι το άλλαξε σε σατυαγκράχα. Το «Satyagraha» είναι μια σύνθετη λέξη tatpuruṣaya των σαγγερίων λέξεων satya (που σημαίνει «αλήθεια») και agraha («ευγενική επιμονή», ή «κρατώντας σταθερά»). Η Satya προέρχεται από τη λέξη «sat», που σημαίνει «ύπαρξη». Τίποτα δεν υπάρχει ή υπάρχει στην πραγματικότητα εκτός από την Αλήθεια. Στο πλαίσιο της satyagraha, η αλήθεια περιλαμβάνει α) την αλήθεια στην ομιλία, σε αντίθεση με το ψεύδος, β) τι είναι πραγματικό, σε αντίθεση με το ανύπαρκτο (asat) και το γ) καλό σε αντίθεση με το κακό ή το κακό. Αυτό ήταν κρίσιμο για την κατανόηση και την πίστη του Γκάντι στη μη βία: «Ο κόσμος στηρίζεται στο υπόβαθρο της satya δηλαδή της αλήθειας.  Η asatia, που σημαίνει μη-αλήθεια / ψεύδος, σημαίνει επίσης ανυπαρξία, και η satya ή αλήθεια σημαίνει επίσης «αυτό που είναι».  Εάν η μη-αλήθεια / ψεύδος δεν υπάρχει, η νίκη της δεν έχει καν έννοια.  Και η αλήθεια είναι κάτι που δεν μπορεί ποτέ να καταστραφεί.  Αυτό είναι το δόγμα της σατυαγκράχα με λίγα λόγια. "  Για τον Γκάντι η σατυαγκράχα πήγε πιο μπροστά από την απλή «παθητική αντίσταση"»και έγινε δύναμη στην άσκηση μη βίαιων μεθόδων.  Με τα λόγια του ίδιου του Γκάντι:
«Η αλήθεια (satya) υπονοεί αγάπη και η σταθερότητα (agraha) εννοεί και συνεπώς χρησιμεύει ως συνώνυμο της δύναμης. Έτσι άρχισα να αποκαλώ το ινδικό κίνημα Satyagraha, δηλαδή η Δύναμη που γεννήθηκε από την Αλήθεια και την Αγάπη ή τη μη βία, και σταμάτησα τη χρήση της φράσης «παθητική αντίσταση» σχετικά με αυτό, τόσο πολύ μάλιστα που ακόμα και στην αγγλική γλώσσα την αποφεύγαμε συχνά και χρησιμοποιούσαμε αντί αυτής την λέξη "satyagraha" η ίδια ή κάποια άλλη ισοδύναμη αγγλική φράση.»
Τον Σεπτέμβριο του 1935, σε μια επιστολή προς τον ΡΚ Ράο, (Servants of India Society), ο Γκάντι αμφισβήτησε την πρόταση ότι η ιδέα του για την πολιτική ανυπακοή προσαρμόστηκε από τα γραπτά του Χένρι Ντέιβιντ Τόρεουι, ιδιαίτερα το βιβλίο Πολιτική ανυπακοή του 1849.
Αναφορές
Κατηγορία:Ακτιβισμός ανά είδος
Τέμενος Χιραμί Αχμέτ Πασά
Το Τέμενος Χιραμί Αχμέτ Πασά (Τουρκικά: Hırami Ahmet Paşa Mescidi) ήταν ο Ορθόδοξος ναός Μονή Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστού εν τω Τρούλω στην Κωνσταντινούπολη.
Ιστορική αναδρομή
μικρογραφία|αριστερά|305px|Χαρακτικό της μονής το 1877 Την αναφέρει ο Φραντζής, γράφοντας και λέει ότι ήταν χτισμένη κοντά, λίγα βήματα από την Μονή Παμμακάριστου. Εδώ βρήκαν καταφύγιο οι μοναχοί της Μονής της Παμμακαρίστου, όταν αυτή μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης έγινε Πατριαρχείο. Ο Φραντζής αναφέρει επίσης ότι στην μονή αυτή έλαβε μέρος η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος. Αν και την πληροφορία αυτή την επανέλαβαν και μετέπειτα ιστοριογράφοι (ο κλεινός Πατριάρχης Κωνστάντιος και ο Σκαρλάτος Βυζάντιος), η μονή αυτή χωρητικότητας εκατό περίπου ατόμων ήταν πολύ μικρή για να χωρέσει τους 227 επισκόπους που έλαβαν μέρος στην σύνοδο αυτή, η οποία όπως ξέρουμε σήμερα έγινε στον τρούλο της ακρόπολης των Βασιλικών Ανακτόρων.
Το κτίριο της μονής περιγράφεται ως ακαλαίσθητο, με μια ευρύχωρη κόγχη που λέγονταν «ευκτήριο του Νασήφ Χότζα». Στο εξωτερικό του αριστερού τοίχους υπήρχαν δύο κιονόκρανα ευτελούς τέχνης, και δύο σταυροί.
Η Μονή αργότερα μετατράπηκε σε σχολή της οθωμανικής συνοικίας. Ο Σεΐδ Αλής δεν αναφέρει πότε ακριβώς έγινε η μετατροπή. Λέει όμως ότι ο Αχμέτ Πασάς μετέτρεψε σε τέμενος μια εκκλησία κοντά στο τέμενος Φετιχιέ, της πάλαι Παμμακαρίστου. Ο πασάς αυτός απεβίωσε το έτος 1598, οπότε η μετατροπή θα πρέπει μάλλον να έγινε το 1951 με την αποχώρηση του Πατριάρχη, και από τότε η μονή λέγεται «Αχμέτ Πασά Μεστζηδί». Οι μοναχοί της μονής ακολούθησαν τον Πατριάρχη, αφού η συνοικία έγινε οθωμανική.
Ελληνικό Κτηματολόγιο
Ιδρύθηκε αρχικά ως Κτηματολόγιο Α.Ε., αποφάσει των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, ΠΕΧΩΔΕ και Οικονομικών. Με τον ν.4164/2013 μετονομάστηκε σε Εθνικό Κτηματολόγιο & Χαρτογράφηση Α.Ε. και με τον ν.4512/2018 σε Ελληνικό Κτηματολόγιο.
Τέμενος Χιραμί Αχμέτ Πασά
Πηγές
Ιωαννη Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Ελληνικό Κτηματολόγιο
Το 2003 ξεκίνησε να λειτουργεί το κτηματολόγιο. Μέχρι τον Απρίλιο του 2008 είχαν καταχωρηθεί στο Κτηματολόγιο 8.4 εκατ. στρέμματα, 6 εκατ. δικαιώματα και λειτουργούσαν 97 Κτηματολογικά γραφεία, 121 τον Ιανουάριο του 2020. Μέχρι τις αρχές του 2022 είχε κτηματογραφηθεί το 85,7% της επικρατείας ενώ είχε ολοκληρωθεί η κατάρτιση των δασικών χαρτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου
Δημήτρης Ραπτόπουλος
Ο Τάκης Ραπτόπουλος ήταν ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ και του Άρη. Αγωνίστηκε στις δύο μεγάλες ομάδες της Θεσσαλονίκης. Το 1970, στέφθηκε κυπελλούχος Ελλάδας με τον Άρη Θεσσαλονίκης, ενώ αγωνίστηκε και με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς και τον Π.Ο. Μουδανιών.
Καριέρα
Ο Ραπτόπουλος ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα στις ακαδημίες της ΜΕΝΤ, πριν μεταπηδήσει στον ΠΑΟΚ το καλοκαίρι του 1958. Αγωνιζόταν ως αμυντικός και στον "δικέφαλο" παρέμεινε ως το 1965, με καλύτερη θέση της ομάδας της τέταρτη που κατέκτησε τη σεζόν 1962-63.
Μεταπήδησε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς το καλοκαίρι του 1965, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη δεύτερη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος, κατακτώντας την δεύτερη θέση του τρίτου ομίλου της κατηγορίας και τις δύο χρονιές.
Το 1967 συμφώνησε με την ομάδα του Αρη, του οποίου τη φανέλα φόρεσε 133 φορές και πέτυχε 8 τέρματα. Καθιερώθηκε κατευθείαν ως βασικό στέλεχος της ομάδας και στην πρώτη του χρονιά ο Άρης κατέκτησε την τέταρτη θέση, προσφέροντας και στο εκτελεστικό κομμάτι στους αγώνες με τον Πανσερραϊκό, το Αιγάλεω, τον Ολυμπιακό Λευκωσίας και τον Βύζαντα Μεγάρων, όπου σκόραρε συνολικά πέντε γκολ.
Το 1968-69, ο Άρης θα γίνει η πρώτη ομάδα εκτός Π.Ο.Κ. που θα μπει στην πρώτη τριάδα του ελληνικού πρωταθλήματος από καταβολής της Α' Εθνικής κατηγορίας, με τον Ραπτόπουλο να αγωνίζεται σε 32 αγώνες και να πετυχαίνει ένα γκολ.
Το 1970-71 ήταν η τελευταία σεζόν του Ραπτόπουλου με τον Άρη, όπου αγωνίστηκε σε 20 αγώνες, πετυχαίνοντας ένα γκολ. Συνέχισε στον Π.Ο. Μουδανιών, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του, αγωνιζόμενος στη δεύθτερη εθνική κατηγορία.
Θάνατος
Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών μαχόμενος με τον καρκίνο. Η κηδεία του έγινε στον ιερό ναό του Αγίου Θεράποντος στην Τούμπα. Ήταν πατέρας του δημοσιογράφου και παρουσιαστή στο Metropolis, Κωστή Ραπτόπουλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Βασίλειος Παπαδόπουλος
Ο Βασίλειος Παπαδόπουλος του Δημητρίου (Βουλιαγμένη Ηλείας, 14 Μαρτίου 1940 - Αθήνα, 29 Ιουλίου 1992) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πανεπιστημιακός, συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Ηλείας με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 ως το 1981 και από το 1989 ως το θάνατό του.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στη Βουλιαγμένη Ηλείας το 1940. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Νομικά, Θεολογία και Παιδαγωγικά στην Πάντειο και στην Παιδαγωγική Ακαδημία.
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Ο Βασίλειος Παπαδόπουλος διετέλεσε καθηγητής Ιστορίας της Νεοελληνικής Εκπαίδευσης, πρόεδρος της Πρωτοβουλίας για την Παγκόσμια Ενότητα της Ορθοδοξίας και, ως βουλευτής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα θέματα της Ορθοδοξίας.
Εμπνεύστηκε και (σε συνεργασία με τον τότε Έξαρχο του Παναγίου Τάφου Ειρηναίο) υλοποίησε την (από της αφής του στον Πανάγιο Τάφο) άμεση αεροπορική μεταφορά του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα το έτος 1988, και μέχρι το θάνατό του προήδρευε της σχετικής αποστολής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Διώχθηκε κατά την περίοδο της χούντας για τα δημοκρατικά του φρονήματα. Έγινε μέλος του νεοσύστατου ΠΑΣΟΚ το 1974 και εκλέχθηκε βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1977. Από το 1982 ως το 1984 διετέλεσε Νομάρχης Πειραιά και στη συνέχεια χρημάτισε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας από το 1984 μέχρι το 1989.
Στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 1989 εκλέχθηκε ξανά βουλευτής, όπως και στις εκλογές του 1990. Πέθανε εν ενεργεία βουλευτής, σε ηλικία μόλις 52 ετών.
Προσωπική ζωή
Όραμα ζωής είχε την θέσπιση "Ολυμπιακών Αγώνων του Πνεύματος" και την δια παντός τέλεση αυτών στην Αρχαία Ολυμπία, όραμα το οποίο και κληροδότησε στην αγαπημένη του οικογένεια.
Ξεχώρισε για το ήθος του, τον ακέραιο χαρακτήρα του και τον ιδιαίτερο Ελληνοκεντρικό και ανθρωποκεντρικό σοσιαλισμό που πρέσβευε.
Ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Παπαδοπούλου - Παπασπυροπούλου (συνταξιούχο συμβολαιογράφο Πειραιά) και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Δημήτρη και την Ηλιάνα.
Κατενόμ
Το Κατενόμ (Λουξεμοβουργιανά: Κεττενούφεν, Κάττενχοφεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Γεωγραφία
Βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα βόρεια του Τιονβίλ. Οι τοποθεσίες Ομελντάνζ, Υζάνζ (γνωστός ως Υσάνζ) και Σεντζίς είναι ενσωματωμένες στην κοινότητα.
Σταθμός πυρηνικής ενέργειας
Το Κατενόμ είναι γνωστό για τον πυρηνικό σταθμό του, που κατασκευαζόταν από το 1987 έως το 1992. Έχει εισαχθεί μια τεχνητή λίμνη για την ψύξη των τεσσάρων πυρηνικών αντιδραστήρων. Η δημιουργία αυτής της λίμνης οδήγησε στην πλημμύρα του Ουβράζ Κομπενμπούς, μέρος της γραμμής Μαζινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Σίμον Λούντεβαλ
Ο Σίμον Λούντεβαλ (σουηδικά: Simon Lundevall, γενν. στις 23 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τον Βόλο ΝΠΣ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Λούντεβαλ έχει αγωνιστεί στους σουηδικούς συλλόγους Εσκιλστούνα Σίτι ΦΚ, Βεστερός ΣΚ, Γέβλε ΙΦ και ΙΦ Έλφσμποργκ.
Στις 22 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο με την ινδική Νορθ Ιστ Γιουνάιτεντ.
Στις 28 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τον Βόλο ΝΠΣ.
Εθνική Σουηδίας
Ο Λούντεβαλ έχει μία συμμετοχή με την Εθνική Σουηδίας, η οποία πραγματοποιήθηκε στην φιλική ήττα με 1-0 εναντίον της Φινλανδίας στις 19 Ιανουαρίου 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσκιλστούνα Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βεστερός ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γέβλε ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦ Έλφσμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Ιστ Γιουνάιτεντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βόλου Ν.Π.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1952)
Σύνοψη
Η Alfa Romeo, μη μπορώντας να χρηματοδοτήσει το νέο αυτοκίνητο αποχωρεί από το πρωτάθλημα. Η FIA έκανε χρήση των κανονισμών της Φόρμουλα 2, με σκοπό να προσελκύσει περισσότερους κατασκευαστές, αν και τελικά η Φερράρι, με το μοντέλο Ferrari 500 νίκησε σε όλα τα Ευρωπαϊκά γκραν πρι. Οι κινητήρες ήταν δίλιτροι χωρίς υπερτροφοδότηση. Ο Ασκάρι νίκησε σε 6 αγώνες, ενώ δεν αγωνίστηκε στο πρώτο γκραν πρι στην Ελβετία, αφού βρισκόταν στις ΗΠΑ για το Indianapolis 500. Η Gordini και η Maserati είχαν μικρές αλλαγές, ενώ ο Μάικ Χόθορν με Cooper θα καταφέρει με την ικανότητά του να κερδίσει μια θέση στη Φερράρι την επόμενη χρονιά. Ο Φάντζιο μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, δεν πήρε μέρος σε αυτό το πρωτάθλημα.
Αγώνες
Σε σχέση με το 2ο πρωτάθλημα αντί της πίστας της Ισπανίας υπήρχε μία νέα στη Ολλανδία. Παράλληλα διάφοροι ανεπίσημοι αγώνες διοργανώθηκαν σε όλο τον κόσμο.
Οι επίσημοι αγώνες και οι νικητές τους:
Βαθμολογία
Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, οι δυο τους μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 4 αποτελέσματα μετρούσαν στην τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 104 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 22 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 71 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1952 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1952
Θέμα Δαλματίας
Ιστορία
Η παραδοσιακή ημερομηνία ίδρυσης της Δαλματίας ως θέματος τοποθετείται στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα (867-886), μετά από τις εκστρατείες του Νικήτα Ωορύφα. Οι Δαλματοί Ζουπάνοι ζήτησαν την βοήθεια του Βυζαντινού αυτοκράτορα κατά των Νορμανδών με τον όρο να δηλώσουν υποταγή σε αυτόν, έτσι ο Βασίλειος έστειλε τον Ωορύφα. Ο Βυζαντινός διοικητής που διορίστηκε είχε την κεντρική διοίκηση ενώ οι Ζουπάνοι συνέχισαν να διοικούν τις φυλές τους σε συνεργασία με αυτόν.
Το Βυζάντιο, ο Ρωμαίος Πάπας και οι Φράγκοι ανταγωνίζονταν για την υποστήριξη των Σλάβων της Δαλματίας. Το 878 μ.Χ. ο Ζντεσλάβ της Κροατίας ήταν υποτελής των Βυζαντινών αλλά καθαιρέθηκε. Με την πτώση της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών, οι Φράγκοι έπαψαν να είναι μεγάλη δύναμη στην Αδριατική, ενώ το αντίθετο η Δημοκρατία της Βενετίας μεγάλωσε την εξουσία της στη Δαλματία.
Γύρω στο 923 μ.Χ. ο Τόμισλαβ της Κροατίας, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας και οι δύο πατριάρχες έκαναν συνθήκη που μεταβίβαζε τον έλεγχο των βυζαντινών πόλεων της Δαλματίας στο κροατικό βασίλειο.
Η Κροατία είχε άλλη μια σύντομη περίοδο ελέγχου πάνω στις δαλματικές πόλεις-κράτη αλλά η εισβολή των Νορμανδών μετατόπισε την ισορροπία δυνάμεων στους Ενετούς. Πράγματι, το 1075 μ.Χ. οι Νορμανδοί εισέβαλαν στην Κροατία από τη νότια Ιταλία εξ ονόματος των δαλματικών πόλεων (προσκαλώντας τες να τις προστατεύσουν από την κροατική κυριαρχία). Πολιόρκησαν την Άρβα για ένα μήνα (τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου). Απέτυχαν να καταλάβουν το νησί, αλλά φέρεται να κατάφεραν να συλλάβουν τον Κροάτη βασιλιά. Σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από πολλές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων της Ζάρας, του Σπαλάτου, και του Τραγούριου. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών οι Ενετοί εκδίωξαν τους Νορμανδούς και εξασφάλισαν τις δαλματικές πόλεις για τον εαυτό τους.
Στα νότια του θέματος Δαλματίας η πόλη Ραγούζα (Ντουμπρόβνικ), μία από τις κύριες δαλματικές πόλεις-κράτη, αλλά ακόμα υπό βυζαντινό έλεγχο, άρχισε να αυξάνεται σε σημασία, και η επισκοπή της ανυψώθηκε σε αρχιεπισκοπή το 998 μ.Χ.
Στις αρχές του 11ου αιώνα η βυζαντινή κυριαρχία των οκτώ δαλματικών πόλεων-κρατών άρχισε να αμφισβητείται από το σερβικό Πριγκιπάτο της Διοκλείας, του οποίου ο κυβερνήτης Γιόβαν Βλάντιμιρ πήρε τον έλεγχο του Μπαρ, κοντά στα σύνορα με το θέμα Δυρραχίου. Τα κατορθώματα του επαναλήφθηκαν από τον Στέφαν Βόισλαβ είκοσι χρόνια αργότερα, και το 1034 μ.Χ. η επισκοπή Μπαρ ανυψώθηκε σε αρχιεπισκοπή, αλλά σύντομα ακολούθησε ένας πόλεμος με τον Θεόφιλο Ερωτικό. Ο γιος του Στέφαν Βόισλαβ του Μιχαήλο πήρε παπική υποστήριξη μετά το Σχίσμα του 1054, αποδυναμώνοντας περαιτέρω τη βυζαντινή επιρροή στη Δαλματία.
Εκτός από τη Ραγούζα και το νότιο τρίτο της Δαλματίας, ο βυζαντινός έλεγχος κατέρρευσε στη δεκαετία του 1060. [1] Μέχρι το τέλος του 11ου αιώνα, το Βασίλειο της Ουγγαρίας είχε καταλάβει το Βασίλειο της Κροατίας και είχε αποκτήσει τον έλεγχο της βόρειας Δαλματίας. Η Διόκλεια παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό υπό βυζαντινό έλεγχο, με μια σειρά από εσωτερικές συγκρούσεις και αποδυνάμωση των ηγετών της.
Η βυζαντινή κυριαρχία αποκαταστάθηκε υπό τον αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄Κομνηνό (1143-1180), αλλά εξαφανίστηκε μετά το θάνατό του και αντικαταστάθηκε από τον ενετικό ελέγχο. Με την άνοδο του Στέφανου Νεμάνια, πήρε τον έλεγχο των εδαφών της βόρειας και παράκτιας Δαλματίας, ενώ σχεδόν όλα τα δαλματικά νησιά και οι παράκτιες, αλλά και βόρειο-κεντρική Δαλματία, ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο των Βενετών από τον 13ο αιώνα.
Αμάλθεια (μυθολογία)
Η Αμάλθεια ήταν η τροφός του θεού Δία στο Ιδαίο Άντρο, όπου τον είχε κρύψει η μητέρα του η Ρέα για να γλυτώσει από τον πατέρα του, Κρόνο, ο οποίος έτρωγε τα παιδιά του. Άλλοτε περιγράφεται ως Νύμφη Υάδα και άλλοτε ως αίγα (κατσίκα), από το κέρας της οποίας τρεφόταν ο Δίας με γάλα και μέλι.
Θέμα Δαλματίας
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Κροατία
Αμάλθεια (μυθολογία)
Ετυμολογία
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με την προέλευση του ονόματος Αμάλθεια. Ορισμένοι εικάζουν πως προέρχεται από το α- στερητικό + μάλθος [= έλλειψη, στέρηση (βλ. μαλθακός)], οπότε η αρχική σημασία της ήταν η μη στέρηση και κατά συνέπεια η γενναιοδωρία, η αφθονία. Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς έγραψε πως είναι ομόριζη της λέξης ἀμαλθεύειν [=εκθρέφω, εμπλουτίζω]. Άλλοι θεωρούν πως συγγενεύει με την λέξη ἀμάλθακτος [= σκληρός] και άλλοι με τις λέξεις ἀμαλὴ [=τρυφερή] και θεία [= θεά] στην οποία περίπτωση θα ήταν ένα επίθετο κάποιας προγενέστερης θηλυκής θεότητας από την Μινωϊκή Εποχή. Από το όνομα Αμάλθεια προέρχεται και η λέξη ἀμέλγειν που σημαίνει αρμέγω ή θηλάζω.
Κέρας της Αμάλθειας
thumb|155px|[[Αλληγορία|Αλληγορική απεικόνιση του κέρατος της Αμαλθείας]] Στην τέχνη των αρχαίων, πολλοί θεοί εικονίζονταν να κρατούν το Αμαλθείας κέρας, που αποδόθηκε στην κλασική λατινική γραμματεία ως cornu copiae. Αυτό ήταν σύμβολο της αφθονίας, της πλησμονής των αγαθών και της ευημερίας του ανθρώπου. Αναφέρεται στο σπασμένο κέρατο της κατσίκας Αμάλθειας, το οποίο μπορούσε να γεμίζει με οποιοδήποτε αγαθό επιθυμούσε ο κάτοχός του.
Σαγί-λεζ-Ενερί
Το Σαγύ-λες-Ενναρύ (Κέττενχεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν είναι ο βασικός νόμος της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν. Εγκρίθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1993 ως αρ. ВС-22/15. Περιέχει τροποποιήσεις της 3ης Νοεμβρίου 2000, 3ης Δεκεμβρίου 2002, 15ης Ιουνίου 2006, 28ης Ιουνίου 2012 και 4ης Μαρτίου 2014.
Ιστορία
Το δεύτερο στάδιο της εξέλιξης της νομοθεσίας διεξήχθη κατά τη σύναψη της Συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης των Μπασκίρ και των κεντρικών Σοβιετικών αρχών στις 20 Μαρτίου 1919 με τις αποφάσεις της Ολορωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής (ΟΚΕΕ) και της Επιτροπής Κομισάριων του Λαού της ΡΣΟΣΔ της 19ης Μαΐου 1920 με τίτλο « Για τη Διάρθρωση της Δημοκρατίας της Αυτόνομης Σοβιετικής των Μπασκίρ», διάταγμα της ΟΚΕΕ με ημερομηνία 14 Ιουνίου 1922. Αυτές οι νομικές πράξεις αποτελούσαν ένα άγραφο σύνταγμα της Σοβιετικής Δημοκρατίας των Μπασκίρ, το οποίο τηρήθηκε πριν από την έγκριση του γραπτού συντάγματος. Ο Β.Ι. Λένιν, με το τηλεγράφημά του προς την Μπασρεβκόμ της 30ης Ιανουαρίου 1920, απέστειλε τη Σύμβαση του Βασιλικού Συντάγματος.
Το τρίτο στάδιο περιλαμβάνει την ανάπτυξη και υιοθέτηση του συντάγματος από το 5ο Πανμπασκιρικό Συνέδριο των Σοβιέτ.
Σχέδιο Συντάγματος της ΒΣΣΔ του 1925
Το σχέδιο εγκρίθηκε στις 27 Μαρτίου 1925 από το Πανμπασκιρικό Συνέδριο των Σοβιέτ (Το κείμενο του Συντάγματος της Βασκιρικής ΣΣΔ δεν εγκρίθηκε από την Ολορωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή της ΡΣΟΣΔ και το Συνέδριο των Συμβουλίων της ΡΣΟΣΔ).
Άρθρο 1: Το Μπασκορτοστάν είναι μια αυτόνομη δημοκρατία του Συμβουλίου των Εργατών, των Εργαζομένων, των Αγροτών και του Κόκκινου Στρατού, η οποία περιλαμβάνεται ελεύθερα στη σύνθεση της ΡΣΟΣΔ λόγω της ένταξης στην Ένωση Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, καθορίζοντας ελεύθερα τη μορφή των σχέσεών της με την ομοσπονδιακή εξουσία και τη μορφή συμμετοχής στη γενική ομοσπονδιακή κυβέρνηση της ΡΣΟΣΔ.