cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρμελάδα (μη-εσπεριδοειδών)
Συσκευασία
thumb|left|301x301px|Μαρμελάδες (τζαμ), ζελέδες και μέλια, Κρατική Έκθεση [[Μινεσότα.]] Τα γυάλινα ή πλαστικά βάζα, είναι μια αποτελεσματική μέθοδος για την αποθήκευση και διατήρηση των μαρμελάδων (μη-εσπεριδοειδών). Αν και η ζάχαρη μπορεί να διατηρηθεί για υπερβολικά μεγάλα χρονικά διαστήματα, όταν περιέχεται σε ένα βάζο, είναι πολύ πιο χρήσιμο από ό,τι παλαιότερες μέθοδοι. Άλλες μέθοδοι συσκευασίας μαρμελάδας (μη-εσπεριδοειδών), ειδικά για τα βιομηχανικά παραγόμενα προϊόντα, περιλαμβάνουν μεταλλικά δοχεία και πλαστικά πακέτα, που χρησιμοποιούνται κυρίως στη βιομηχανία υπηρεσιών τροφίμων, για μεμονωμένες μερίδες. Τα διατηρούμενα φρούτα, τυπικά έχουν χαμηλή δραστηριότητα νερού (water activity) και μπορούν μετά το άνοιγμα, να αποθηκευθούν σε θερμοκρασία δωματίου, αν χρησιμοποιηθούν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ορισμοί FDA των ΗΠΑ
Η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (U.S. Food and Drug Administration - (FDA)), δημοσίευσε τα πρότυπα της ταυτότητας στο 21 CFR 150 και αντιμετωπίζει τη μαρμελάδα (μη-εσπεριδοειδών) και τα διατηρούμενα ως συνώνυμα, αλλά ξεχωρίζει τα ζελέ από τις μαρμελάδες (μη-εσπεριδοειδών) και τα διατηρούμενα γλυκά του κουταλιού. Όλα αυτά είναι προϊόντα φρούτων, μαγειρεμένα και σε μορφή γέλης με πηκτίνη, αλλά τα ζελέ βασίζονται εξ'ολοκλήρου στο χυμό των φρούτων ή των άλλων υγρών, ενώ οι μαρμελάδες (μη-εσπεριδοειδών) και τα διατηρούμενα, είναι σε μορφή γέλης που μπορεί να περιλαμβάνουν τους σπόρους και τον πολτό. Το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών, προσφέρει υπηρεσία ταξινόμησης, που βασίζεται σε αυτά τα κριτήρια.
Καναδικοί κανονισμοί
Σύμφωνα με τους Κανονισμούς των Μεταποιημένων Προϊόντων (C.R.C., c. 291), οι μαρμελάδες (μη-εσπεριδοειδών), ζελέδες, μαρμελάδες (εσπεριδοειδών) και τα διατηρούμενα προσδιορίζονται. Το καθένα, θα πρέπει να περιέχει ένα ελάχιστο ποσοστό του επώνυμου φρούτου και ένα ελάχιστο ποσοστό υδατοδιαλυτών στερεών. Οι μαρμελάδες (μη-εσπεριδοειδών) "είναι το προϊόν που κατασκευάζεται με το βρασμό των φρούτων, τον πολτό φρούτων ή των κονσερβοποιημένων φρούτων, δια της κατάλληλης συνοχής, μέσω του νερού και ενός γλυκαντικού συστατικού", τα ζελέ "είναι το προϊόν που λαμβάνεται από τον βρασμό του χυμού των φρούτων ή του συμπυκνωμένου χυμού φρούτων, ο οποίος είναι απαλλαγμένος από σπόρους και τον πολτό με το νερό και ενός γλυκαντικού συστατικού, έως ότου αποκτήσει μια ζελατινώδη συνοχή".
Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με μαρμελάδα (μη-εσπεριδοειδών)
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οδηγία της μαρμελάδας (μη-εσπεριδοειδών) (οδηγία 79 / 693 / ΕΟΚ, 24 Ιουλίου 1979), καθορίζει τα ελάχιστα πρότυπα για το ποσοστό του "φρούτου" στη μαρμελάδα (μη-εσπεριδοειδών), αλλά ο ορισμός του φρούτου επεκτάθηκε, έτσι, ώστε να ληφθούν υπόψη διάφορα ασυνήθιστα είδη μαρμελάδας που παρασκευάζονται στην ΕΕ. Για το σκοπό αυτό, «φρούτο» θεωρείται ότι περιλαμβάνει τα φρούτα που συνήθως δεν αντιμετωπίζονται με την γαστρονομική αίσθηση σαν φρούτα, όπως οι ντομάτες, τα αγγούρια και οι κολοκύθες· φρούτα που κανονικά δεν γίνονται μαρμελάδες (μη-εσπεριδοειδών)· και λαχανικά που μερικές φορές γίνονται σε μαρμελάδες (μη-εσπεριδοειδών), όπως το ραβέντι (το εδώδιμο μέρος των μίσχων), τα καρότα και οι γλυκοπατάτες. Ο ορισμός αυτός εξακολουθεί να ισχύει στη νέα οδηγία, η Οδηγία 2001 /113 / ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 2001, σχετικά με τις μαρμελάδες (μη εσπεριδοειδών), τα ζελέ, τις μαρμελάδες (εσπεριδοειδών) καθώς και την κρέμα κάστανου, η οποία έχει υποστεί γλύκανση και που προορίζεται για κατανάλωση από τον άνθρωπο.
Η έξτρα μαρμελάδα, υπόκειται σε κάπως αυστηρότερους κανόνες, που θέτουν υψηλότερα πρότυπα για την ελάχιστη περιεκτικότητα σε φρούτα (45% αντί του κατά γενικό κανόνα 35%, αλλά μικρότερη για ορισμένα φρούτα όπως τα κόκκινα και μαύρα φραγκοστάφυλα), καθώς και τον καθορισμό και τη χρήση των μη συμπυκνωμένων φρούτο πολτών και την απαγόρευση της ανάμειξης ορισμένων φρούτων και λαχανικών με άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρυκεύματα Κατηγορία:Συστατικά τροφίμων Κατηγορία:Αλείμματα Κατηγορία:Συντήρηση τροφίμων
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Παραγουάης
Η Κόπα ντε Πριμέρα (ισπανικά: Copa de Primera) είναι το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Παραγουάη. Αποτελείται από 12 ομάδες. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Παραγουάης.
Πολυνίκης είναι η Ολίμπια Ασουνσιόν με 45 πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παραγουάης Παραγουάης
Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν
Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (κουρδικά: Partiya Karkerên Kurdistanê‎, PKK,, τουρκικά: Kürdistan İşçi Partisi), γνωστό και ως Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, είναι μια κουρδική οργάνωση που εδρεύει στην Τουρκία και το Ιράκ. Από το 1984, το PKK έχει εμπλακεί σε ένοπλη σύγκρουση με το τουρκικό κράτος, με αρχικό στόχο την επίτευξη ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, μετατρέποντάς το αργότερα σε αίτημα για ίσα δικαιώματα και κουρδική αυτονομία στην Τουρκία.
Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1978 στο χωριό Φις (κοντά στο Λίτζε) από μια ομάδα Κούρδων φοιτητών με επικεφαλής τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Η ιδεολογία του ΡΚΚ ήταν αρχικά μια συγχώνευση επαναστατικού σοσιαλισμού και κουρδικού εθνικισμού, επιδιώκοντας την ίδρυση ενός ανεξάρτητου, σοσιαλιστικού κράτους στην περιοχή, το οποίο επρόκειτο να γίνει γνωστό ως Κουρδιστάν. Η αρχική εξήγηση που δόθηκε από το PKK γι' αυτό ήταν η καταπίεση των Κούρδων στην Τουρκία. Μέχρι τότε, η χρήση της κουρδικής γλώσσας, της αμφίεσης, της λαογραφίας και των ονομάτων απαγορεύτηκε στις περιοχές που κατοικούσαν Κούρδοι. . Οι λέξεις "Κούρδοι", "Κουρδιστάν" ή "Κουρδικά" απαγορεύτηκαν επίσημα από την τουρκική κυβέρνηση. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, η κουρδική γλώσσα απαγορεύτηκε επισήμως στη δημόσια και ιδιωτική ζωή. Πολλοί που μιλούσαν, δημοσίευαν ή τραγουδούσαν στα κουρδικά συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Το PKK σχηματίστηκε στη συνέχεια, ως μέρος μιας αυξανόμενης δυσαρέσκειας για την καταπίεση των Κούρδων της Τουρκίας, σε μια προσπάθεια να καθιερωθούν γλωσσικά, πολιτιστικά και πολιτικά δικαιώματα για την εθνική κουρδική μειονότητα της Τουρκίας.
Από το 1984 μέχρι το 2013, το ΡΚΚ διεξήγαγε ένοπλο αγώνα ενάντια στο τουρκικό κράτος για τα πολιτισμικά και πολιτικά δικαιώματα και του αυτοκαθορισμού των Κούρδων της Τουρκίας, οι οποίοι αποτελούν το 18% με 20% του πληθυσμού και ήταν υπό καθεστώς καταπίεσης για δεκαετίες. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1978 στο χωρίο Φις, κοντά στο Λίτζε, στην επαρχία Ντιγιαρμπακίρ, από ομάδα Κούρδων φοιτητών με αρχηγό τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Η ιδεολογία του ΡΚΚ αρχικά ήταν ένα μείγμα επαναστατικού σοσιαλισμού και κουρδικού εθνικισμού, και αποσκοπούσε στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Μαρξιστικού-Λενινιστικού κράτους στην περιοχή, το οποίο θα ονομαζόταν Κουρδιστάν.
Το ΡΚΚ έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση από αρκετά κράτη και οργανώσεις, όπως το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ από άλλες χώρες, όπως η Αρμενία, η Κίνα, η Ρωσία, το Βιετνάμ και η Κούβα όχι.
401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών
Το 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών είναι στρατιωτικό νοσηλευτικό ίδρυμα του Ελληνικού Στρατού Ξηράς.
Ιδρύθηκε το 1904 και σήμερα αποτελεί το μεγαλύτερο Στρατιωτικό Νοσοκομείο και ένα από τα μεγαλύτερα Νοσηλευτικά Ιδρύματα στην Ελλάδα.
Αποστολή
Το 401 ΓΣΝΑ περιθάλπει και νοσηλεύει:
O Εκπαιδευτικός ρόλος του 401 ΓΣΝΑ περιλαμβάνει:
Ιστορικά Στοιχεία
Με την ίδρυση του, το 1904, το Νοσοκομείο εγκαταστάθηκε στην περιοχή εγγύς της Μονής Πετράκη πίσω από το σημερινό ΝΙΜΤΣ. Nοσήλευσε χιλιάδες τραυματίες και ασθενείς, όλων των πολεμικών περιόδων (Α' Παγκόσμιος και Β' Παγκόσμιος, Γερμανική Κατοχή και Εμφύλιος), ενώ παράλληλα αποτέλεσε το βασικό νοσοκομείο εκπαιδεύσεως των νέων αξιωματικών και οπλιτών υγειονομικού.
Το 1945, συγχωνεύτηκε με το 1ο Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο, το 2ο Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο και με το Α' Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Eκπαιδεύσεως και ονομάζεται 421 ΓΣΝΕ και ένα χρόνο μετά μετονομάστηκε σε 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.
Το 1954 μετονομάζεται σε 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Εκπαιδεύσεως.
Το 1958 ξεκινάει ο σχεδιασμός της κατασκευής των νέων εγκαταστάσεων, οι οποίες ολοκληρώνονται το 1970 και λαμβάνει την τελική του ονομασία σε. 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών.
Διοίκηση
Η Διεύθυνση του 401 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αθηνών επιθεωρεί τις επιστημονικές, νοσηλευτικές και διοικητικές λειτουργίες του.
Ο Διευθυντής/Διοικητής φέρει το βαθμό του Ταξιάρχου ή Υποστράτηγου και βοηθείται στο έργο του από τους δύο Υποδιευθυντές και τη Διευθύνουσα Νοσηλευτικών Υπηρεσιών:
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση του Ιατρικού Προσωπικού στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών αφορά:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών
Ιερά Μονή Γενεσίου Θεοτόκου Δαμάστας
Η Ιερά Μονή Γενεσίου Θεοτόκου Δαμάστας, είναι γυναικείο μοναστήρι, που βρίσκεται 23 χιλ. από τη Λαμία, σε υψόμετρο 740 μ., στο Καλλίδρομο όρος. Εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου, στα Γενέθλια της Θεοτόκου.
Η μονή είχε καεί μερικά χρόνια πριν την Επανάσταση του 1821. Το καθολικό της μονής, που έχει μορφή σταυρικής βασιλικής μετά τρούλου και είναι οκτάπλευρο συμμετρικό, δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε. Ιστορήθηκε το 1818 ενώ η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που βρίσκεται στη μονή, είναι έργο του 16ου αιώνα και φέρει επάργυρη επένδυση του 1892. Η αγιογράφηση της μονής έγινε με έξοδα του αγωνιστή της επανάστασης Γ. Δυοβουνιώτη σύμφωνα με επιγραφή που σώζεται πάνω από την είσοδο του καθολικού.
Στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 η μονή υπήρξε κέντρο των επαναστατών στη Στερεά Ελλάδα. Μετά τη δημιουργία του ελληνικού βασιλείου διαλύθηκε και έχασε την περιουσία της με το διάταγμα του Όθωνα το 1833. Περίπου εκατό χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στη μονή μικρή ανδρική αδελφότητα μοναχών ενώ το 1953 μετατράπηκε σε γυναικείο μοναστήρι.
Σχετικά με την προέλευση της ονομασίας Δαμάστα υπάρχουν οι δυο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη προέρχεται από το Δαμάστρα, που σημαίνει την Παναγία που δαμάζει τα πάθη και τον πόνο, ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη η εικόνα της Παναγίας είχε έρθει από τη Δαμασκό και σιγά σιγά το αρχικό Δαμάσκα έγινε Δαμάστρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Φθιώτιδα Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Ζάννα Προνιάδου
Η Ζάννα Προνιάδου (γεννηθείσα στις στο Σαράτοφ της Σοβιετικής Ένωσης) είναι ελληνίδα παίκτρια της πετοσφαίρισης. Ήταν μέρος της ελληνικής εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης.
Αγωνίστηκε με την ελληνική εθνική ομάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Σε επίπεδο συλλόγων, έπαιξε με τον Φιλαθλητικό Θεσσαλονίκης το 2002 και με τον Φιλαθλητικό το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος
Κοκύλιον Τρωάδος
Το Κοκύλιον ήταν αρχαία πόλη της νότιας Τρωάδας, η οποία άκμασε κατά την κλασική και ρωμαϊκή περίοδο. Βρισκόταν στα ανατολικά της Λάρισας και στα βορειοδυτικά του Αδραμυττίου. Η ακριβής θέση της δεν είναι βέβαιη αλλά πιθανολογείται πως βρίσκεται στην τοποθεσία Karaev, στην περιοχή του χωριού Bahçeli της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας, στην Τουρκία.
Το Κοκύλιον αναφέρεται από τον Ξενοφώντα, στο έργο του Ελληνικά, σε ένα επεισόδιο της εκστρατείας του Σπαρτιάτη στρατηγού Δερκυλλίδα στη Μικρά Ασία, το 399 π.Χ. . Αργότερα, στις αρχές του 2ου αι. μ.Χ., ο Πλίνιος ανέφερε ότι τη βρήκε έρημη από κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Οθωμανική Συρία
Ο όρος οθωμανική Συρία αναφέρεται σε εδάφη της μετέπειτα Συρίας και της ευρύτερης Συρίας που βρίσκονταν υπό οθωμανική διοίκηση το διάστημα από την κατάκτηση του σουλτανάτου των Μαμελούκων έως και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1922. Τα κατακτημένα εδάφη χωρίστηκαν στις δικαιοδοσίες των εγιαλετίων (επαρχιών) της Δαμασκού και του Χαλεπίου. Το εγιαλέτι της Τρίπολης ιδρύθηκε το 1579 και αργότερα το εγιαλέτι των Αδάνων αποσπάστηκε από το εγιαλέτι του Χαλεπίου. Το εγιαλέτι του Σαφέντ συστάθηκε το 1660 και μετονομάστηκε σύντομα σε «εγιαλέτι της Σιδώνας» λίγο αργότερα. Αυτά τα εγιαλέτια μετατράπηκαν σε εγιαλέτια της Συρίας, του Χαλεπίου και της Βηρυτού το 1864 ως μέρος των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ.
Ιστορία
Πριν από το 1516, η Συρία αποτελούσε τμήμα του Μαμελουκικού Σουλτανάτου με κέντρο την Αίγυπτο. Ο Οθωμανός σουλτάνος Σελίμ Α΄ κατέκτησε τη Συρία το 1516, αφού νίκησε τους Μαμελούκους στη μάχη του Μαρτζ Νταμπίκ κοντά στο Χαλέπι στη βόρεια Συρία. Ο Σελίμ πραγματοποίησε νικηφόρα εκστρατεία εναντίον των Μαμελούκων και κατέκτησε την Αίγυπτο το 1517 μετά τη μάχη της Ριντανίγια, με αποτέλεσμα να καταλύσει το Μαμελουκικό Σουλτανάτο.
Διοικητικές διαιρέσεις
Όταν κατέκτησε για πρώτη φορά τη Συρία το 1516, ο Σελίμ κράτησε αμετάβλητες τις διοικητικές υποδιαιρέσεις της περιόδου των Μαμελούκων. Αφού επέστρεψε από την Αίγυπτο τον Ιούλιο του 1517, αναδιοργάνωσε τη Συρία σε μια μεγάλη επαρχία ή εγιαλέτι με την ονομασία Σαμ (η Συρία στα αραβικά/τουρκικά). Το εγιαλέτι υποδιαιρέθηκε σε διάφορες περιοχές ή σαντζάκια.
1549–1663
Το 1549, η Συρία αναδιοργανώθηκε σε δύο εγιαλέτια. Το βόρειο σαντζάκι του Χαλεπίου αποτέλεσε το κέντρο του νέου εγιαλετίου του Χαλεπίου. Το 1579 ιδρύθηκε το εγιαλέτι της Τρίπολης με την ονομασία Τρίπολη της Συρίας (τουρκικά: Trablusşam, αραβικά: طرابلس الشام). Το 1660 εγκαταστάθηκε το εγιαλέτι του Σαφάντ. Αργότερα μετονομάστηκε σε εγιαλέτι της Σιδώνας, και αργότερα, σε εγιαλέτι της Βηρυτού.
1833–1840
Το 1833 οι συριακές επαρχίες παραχωρήθηκαν στον Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου με τη Σύμβαση της Κιουτάχειας. Ο φιρμάνι έλεγε ότι «οι κυβερνήσεις της Κάντιας και της Αιγύπτου παραχωρούνται στον Μεχμέτ Αλή, ενώ αναφερόμενος στην ειδική του αξίωση, του έδωσα τις επαρχίες της Δαμασκού, της Τρίπολης της Συρίας, της Σίδωνας, του Σαφέντ, του Χαλεπίου, των επαρχιών της Ιερουσαλήμ και της Ναμπλούς, με τη συμπεριφορά των προσκυνητών και την εντολή του Τσερντέ (η ετήσια προσφορά στον τάφο του Προφήτη). Ο γιος του, ο Ιμπραήμ Πασάς, έχει και πάλι τον τίτλο του Σεΐχη και του Χαρέμ της Μέκκα και της περιοχής Τζέντα και μακρύτερα, έχω συγκατατεθεί στο αίτημά του να έχει την περιοχή των Αδάνων από το Θησαυροφυλάκιο του Ταύρου, με τον τίτλο του Μοχασίλ».
1861
Μετά τη σφαγή χιλιάδων χριστιανών πολιτών κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στο Λίβανο το 1860 και υπό την αυξανόμενη ευρωπαϊκή πίεση, κυρίως από τη Γαλλία, ένα οθωμανικό διάταγμα που εκδόθηκε το 1861 μεταμόρφωσε το «Αλ Καϊμακουμιατίν», το πρώην καθεστώς βασισμένο στη θρησκευτική κυριαρχία που οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο, στο σαντζάκι του Όρους του Λιβάνου, κυβερνούμενο από μουτεσαρίφη ο οποίος, σύμφωνα με το νόμο, έπρεπε να είναι Χριστιανός μη Λιβανέζος.
1864
Στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ, ο οθωμανικός νόμος που ψηφίστηκε το 1864 προέβλεπε μια τυποποιημένη επαρχιακή διοίκηση σε όλη την αυτοκρατορία, με τα εγιαλέτια να γίνονται μικρότερα βιλαέτια, κυβερνούμενα από έναν κυβερνήτη που εξακολουθούσε να διορίζεται από την αυτοκρατορική Πύλη αλλά με νέες επαρχιακές συνελεύσεις να συμμετέχουν στη διοίκηση.
1872–1918
Το 1872 η Ιερουσαλήμ και οι γύρω πόλεις αποτέλεσαν το αυτόνομο σαντζάκι της Ιερουσαλήμ, με ειδικό διοικητικό καθεστώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Συρίας
Ακρωτήριο Φάρβελ
thumb|right|155px|Το Ακρωτήριο Φάρβελ ή Uummannarsuaq είναι το νοτιότατο άκρο της Γροιλανδίας, ενώ το [[Ακρωτήριο Μόρις Τζέσαπ το βορειότερο.]] Το Ακρωτήριο Φάρβελ ή Φέργουελ ή Νούναπ Ίσουα (δαν. Kap Farvel, αγγλ. Cape Farewell, γροιλ. Nunap Isua ) είναι ακρωτήριο που αποτελεί το νοτιότατο σημείο της επικράτειας της Γροιλανδίας, αν και όχι της νήσου Γροιλανδίας (του μεγαλύτερου νησιού της Γης), καθώς βρίσκεται στο ακατοίκητο νησί Έγκερ, στο αρχιπέλαγος Νούναπ Ίσουα της Γροιλανδίας. Μία άλλη ονομασία του ακρωτηρίου στη γλώσσα είναι Ουουμανάρσουακ.
Γεωγραφία
thumb|left|405px|To Ακρωτήριο Φάρβελ (στο κέντρο της εικόνας) και η απόκρημνη νότια ακτή του νησιού Έγκερ. Η ακτή περιβάλλεται συχνά από θαλάσσιο πάγο (υπογάλανο λευκό στην εικόνα), δυσχεραίνοντας τη ναυσιπλοΐα. Ευρισκόμενο σε γεωγραφικές συντεταγμένες 59°46΄23΄΄ Βόρειο πλάτος και 43°55΄21΄΄ Δυτικό μήκος, το Φάρβελ εξέχει μέσα στον Ατλαντικό Ωκεανό και ορίζει το ανατολικό άκρο της Θάλασσας του Λαμπραντόρ. Βρίσκεται στο ίδιο σχεδόν γεωγραφικό πλάτος με το Ελσίνκι, την Αγία Πετρούπολη, το Όσλο και το νότιο μέρος των νήσων Σέτλαντ. Το νησί Έγκερ (Ιτιλέκ στη γροιλανδική γλώσσα) και τα κοντινά μικρότερα νησιά είναι γνωστά συνολικά ως Αρχιπέλαγος Νούναπ Ίσουα ή Αρχιπέλαγος Κέιπ Φέργουελ από το όνομα του ακρωτηρίου. Η περιοχή του ακρωτηρίου υπάγεται στον δήμο Κούγιαλεκ. Η Ακτή Βασιλιά Φρειδερίκου ΣΤ΄ εκτείνεται από το Ακρωτήριο Φάρβελ μέχρι τον κόλπο Πίκιουλεκ στα βόρεια, κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Γροιλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαρβελ Ακρωτηριο Φαρβελ
Έκρηξη στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης»
Η έκρηξη στο Μαρί σημειώθηκε την 11η Ιουλίου 2011 στην ναυτική βάση της «Ευάγγελος Φλωράκης», η οποία βρίσκεται στο Μαρί στην Κύπρο. Η έκρηξη σημειώθηκε σε εμπορευματοκιβώτια με πολεμικό υλικό, τα οποία είχαν κατασχεθεί από πλοίο το 2009 και φυλάγονταν στην ναυτική βάση. Από την έκρηξη 13 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους και 63 τραυματίστηκαν ενώ καταστράφηκε και ο γειτονικός ηλεκτροπαραγωγός σταθμός. Η οικονομική επιβάρυνση στην Κύπρο ήταν αρκετά σημαντική. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών ο τότε υπουργός Άμυνας Κώστας Παπακώστας, ενώ ο Έλληνας αρχηγός Εθνικής Φρουράς Πέτρος Τσαλικίδης καταδικάστηκε σε κάθειρξη επτά ετών από στρατοδικείο στην Ελλάδα.
Το ιστορικό της έκρηξης
Τον Φεβρουάριο του 2009 κατασχέθηκε το πλοίο Monchegorsk το οποίο μετέφερε πολεμοφόδια από το Ιράν στην Συρία. Το υλικό που κατασχέθηκε φυλάχτηκε στην ναυτική βάση στο Μαρί. Από τον Μάρτιο του 2009 έως τον Ιούλιο του 2011, το υλικό φυλασσόταν στην ναυτική βάση χωρίς συμβάντα. Στις 5 Ιουλίου παρατηρήθηκε αλλοίωση σε ένα από τα εμπορευματοκιβώτια εντός των οποίων ήταν το υλικό. Από τις 5 έως τις 10 του ίδιου μήνα εκδόθηκε κόκκινος συναγερμός και έγιναν οι πρώτες προσπάθειες για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Στις 11 Ιουλίου, το φορτίο ανατινάχθηκε, σκοτώνοντας 13 ανθρώπους και τραυματίζονται άλλους 63, ενώ καταστράφηκε και η κύρια ηλεκτροπαραγωγός μονάδα του νησιού.
Η κατάσχεση του φορτίου από το πλοίο Monchegorsk
Στις 23 Ιανουαρίου, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ ενημέρωσε τον τότε πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια και πως σύμφωνα με τις συμφωνίες που είχε υπογράψει η Κύπρος, ήταν υποχρεωμένη να εμποδίσει το πλοίο να συνεχίσει προς την Συρία. Η Συρία ενημέρωσε την Κυπριακή Δημοκρατία ότι μια τέτοια ενέργεια θα έβλαπτε τις διμερείς σχέσεις. Η Κύπρος ζήτησε από το πλοίο να προσαράξει στο λιμάνι της Λεμεσού για επιθεώρηση. Το πλοίο κατέφθασε στην Λεμεσό στις 29 Ιανουαρίου όπου σε ελέγχους όντως διαπιστώθηκε η ύπαρξη παράνομου πολεμικού υλικού.
Η Κυπριακή Δημοκρατία στις 3 Φεβρουαρίου ενημέρωσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για τα ευρήματα της, και το ενημέρωσε πως η Κύπρος δεν διαθέτει την ικανότητα, ούτε τις υποδομές για την φύλαξη του εκρηκτικού υλικού. Εισηγήθηκε πως το φορτίο θα μπορούσε να επιστραφεί στο Ιραν ή να τεθεί υπό την ιδιοκτησία και ευθύνη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ο ΟΗΕ απάντησε πως έπρεπε να κρατηθεί το φορτίο στην Κύπρο μέχρι να παρθούν οριστικές αποφάσεις, ενώ συμβούλεψε την Κύπρο να ζητήσει από άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συνδράμουν.
Σε συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 6 Φεβρουαρίου, συζητήθηκαν οι διάφορες επιλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτές ήταν πρώτον να σταλθεί το φορτίο στην Συρία, δεύτερον να επιστραφεί στο Ιραν, τρίτον να επιμένουν να το αναλάβει ο ΟΗΕ, τέταρτον να το αναλάβει άλλη χώρα και, τέλος, να το αναλάβει η Κύπρος. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας αποφάσισε να κρατήσει το υλικό στην Κύπρο, καθώς σε τέτοια περίπτωση θα ικανοποιούσε τόσο την πλευρά των ΗΠΑ και του ΟΗΕ, όσο και την πλευρά της Συρίας και του Ιραν.
Από τις 6 Φεβρουαρίου, οι Αρχές τις Κυπριακής Δημοκρατίας προβληματίζονταν για τον τόπο φύλαξης ενός τόσο επικίνδυνου φορτίου. Σε σύσκεψη της Ακτοφυλακής, της Αστυνομίας, την Εθνικής Φρουράς, του τμήματος εμπορικής ναυτιλίας και της Αρχής λιμένος Κύπρου, αποφασίστηκε το πλοίο να σταθμεύσει 2,5 ναυτικά μίλια ανοικτά του λιμανιού. Στις 11 Φεβρουαρίου, σε νέα συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, ο τότε υπουργός Αμύνης Κώστας Παπακώστας ενημέρωσε τον Πρόεδρο πως σύμφωνα με στρατιωτικούς ειδικούς, το φορτίο καλύτερα να χειριστεί χωρίς να αλλοιωθεί η σύσταση του. Με βάση αυτή την συμβουλή, ο πρόεδρος Χριστόφιας αποφάσισε την φύλαξη του φορτίου από την Εθνική Φρουρά. Την επόμενη μέρα, 12 Φεβρουαρίου, σε σύσκεψη του Υπουργού Άμυνας με τον Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς, αποφασίστηκε η φύλαξη του φορτίου στην ναυτική βάση στο Μαρί, ενώ την ίδια μέρα, ανακοινώθηκε η απόφαση στον ΟΗΕ.
Η φύλαξη του φορτίου
Μεταξύ 6 και 12 Μαρτίου το φορτίο μεταφέρθηκε στην Ναυτική Βάση στο Μαρί. Συνολικά ζύγιζε 1400 έως 1500 τόνους, και έτσι είχε κτιστεί τσιμεντένια βάση για να μην υποχωρήσει το έδαφος. Η βάση σχεδιάστηκε από υψηλόβαθμο αξιωματούχο της Εθνικής Φρουράς. Τα εμπορευματοκιβώτια τοποθετήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε η πόρτα τους να μην είναι προσβάσιμη, ενώ τοποθετήθηκε και συρματόπλεγμα. Ωστόσο αυτά τα μέτρα απείχαν από τα κατάλληλα μέτρα φύλαξης πυρομαχικών για μακρό χρονικό διάστημα όπου απαιτούν συνεχή αερισμό, χαμηλή θερμοκρασία, έλεγχος υγρασίας, ελάχιστη επαφή με έδαφος και εύκολη πρόσβαση για επιθεωρήσεις. Στις 28 Μαΐου 2009, ο νέος Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, με επιστολή του στον Υπουργό Αμύνης, τον ενημέρωνε για τους προβληματισμούς του σχετικά με την φύλαξη του υλικού και τους κινδύνους από την υπερβολική έκθεση στον ήλιο.
Στις 19 Ιουνίου 2009, το τμήμα τελωνείων της Κυπριακής Δημοκρατίας ενημέρωσε τα Υπουργεία Αμύνης, Εξωτερικής Πολιτικής και Οικονομικών ότι το εκρηκτικό υλικό είχε περάσει στην κυριότητα της Δημοκρατίας, μιας και κανένας δεν το διεκδίκησε. Σύμφωνα με τον νόμο, που ρύθμιζε το θέμα, υπήρχαν τρεις επιλογές: καταστροφή του υλικού, να δοθεί στο κοινό ή να το πουλήσει. Ωστόσο, εξ αιτίας των διπλωματικών προβλημάτων που δημιουργούσε η υπόθεση, αποφασίστηκε η συνέχιση της φύλαξης του από την Εθνική Φρουρά, κάτι στο οποίο συμφώνησε και ο Γενικός Εισαγγελέας σε επιστολή του με ημερομηνία 1 Ιουλίου 2009.
Στις 31 Αυγούστου 2009, ο πρόεδρος Χριστόφιας είχε συνάντηση με τον πρόεδρο της Συρίας όπου συζητήθηκε το θέμα των εκρηκτικών, και ο Χριστόφιας δεσμεύτηκε να μην παραδώσει το φορτίο σε τρίτο μέρος. Στις 4 Νοέμβρη ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς σε νέο του γράμμα στο Υπουργείο Αμύνης έκφραζε τις ανησυχίες του, το γράμμα προωθήθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών από όπου έλαβε απάντηση ότι δεν μπορούσαν να γίνουν αλλαγές στον τρόπο χειρισμού του υλικού. Στις 7 Ιουλίου 2010, ο Αρχηγός σε νέο του γράμμα επαναλάμβανε τις αντιρρήσεις του, για να πάρει πάλι την ίδια απάντηση.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2010, συζητήθηκε το ενδεχόμενο καταστροφής του υλικού, σε συνάντηση με τον πρέσβη του Ιραν. Το Ιράν, αλλάζοντας την αρχική του θέση, αποδέχτηκε την καταστροφή του εκρηκτικού υλικού (το οποίο ήταν μόνο ένα μέρος του συνολικού φορτίου). Στις 6 Σεπτεμβρίου 2010, σε συνάντηση του διευθυντή του διπλωματικού σώματος με την στρατιωτική ηγεσία της Εθνικής Φρουράς, αποφασίστηκε να καταστραφεί το υλικό. Η απόφαση αυτή πάρθηκε υπό το φως της συμφωνίας με το Ιράν, αλλά και των ρίσκων από τις υψηλές θερμοκρασίες κατά το καλοκαίρι. Η Εθνική Φρουρά είχε την τεχνογνωσία να προβεί σε καταστροφή του υλικού. Ωστόσο, παρά αυτή την απόφαση, δεν λήφθηκε κάποια δράση. Μεταξύ Ιανουαρίου 2011 και Ιουνίου 2011, υπήρχαν επανειλημμένες παρακλήσεις για επισκέψεις από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για έλεγχο των πυρομαχικών, όμως παρόλο που το υπουργείο Εξωτερικών απαντούσε θετικά, συνεχώς ανέβαλλε την επίσκεψη.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2011, υπήρξε νέα συνάντηση στο Υπουργείο Εξωτερικών, με συμμετοχή του Υπουργού Αμύνης, του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς και άλλων στρατιωτικών, και μέλη του διπλωματικού σώματος. Το υπουργείο επέμενε πως η Κύπρος ήταν υπό την πίεση της Συρίας και του Ιράν για την επιστροφή του υλικού, ενώ ο υπουργός Άμυνας και ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς επέμενε στην επικινδυνότητα του φύλαξης του υλικού. Αποφασίστηκε η λήψη δείγματος υλικού και αποστολή του σε εργαστήρια στο εξωτερικό για έλεγχο τυχόν αλλοίωσης της σύστασης του υλικού, καθώς επίσης και να αναζητηθούν πιθανοί αγοραστές. Ωστόσο, δείγμα δεν λήφθηκε.
Η παραμόρφωση και ο κόκκινος συναγερμός
Την νύκτα της 4ης Ιουλίου 2011, οι φρουροί του φορτίου στην ναυτική βάση στο Μαρί, διαπίστωσαν ότι ένα από τα εμπορευματοκιβώτια είχε παραμορφωθεί και μεγαλώσει σε όγκο. Ενημέρωσαν τον Διοικητή της ναυτικής βάσης, τον αρχηγό του Ναυτικού της Κύπρου και τον υπεύθυνο αξιωματικό ο οποίος σχεδίασε την φύλαξη του φορτίου το 2009. Στις 5 Ιουλίου, ενημερώθηκε ο αρχηγός της Εθνικής φρουράς και μετά συναντηθηκε με τον Υπουργό Αμύνης. Αποφασίστηκε η σύσταση ομάδας ειδικών, η οποία συγκροτήθηκε στις 6 Ιουλίου. Στην ομάδα συμμετείχε και ο υπαρχηγός της Πυροσβεστικής, ο οποίος συμβούλεψε να καταβρέχονται τα κιβώτια με θαλασσινό νερό, να απομακρυνθούν τα εμπορευματοκιβώτια τα οποία παρουσίαζαν παραμόρφωση, και να προχωρήσουν στην καταστροφή του υλικού. Η ομάδα ειδικών συμφώνησε να ληφθούν αυτές οι δράσεις.
Στις 7 Ιουλίου ο επικεφαλής της ομάδας των ειδικών ενημέρωσε την Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς και τον Υπουργό Αμύνης. Στις 8 Ιουλίου, με εντολή του Αρχηγού της εθνικής Φρουράς, ένα πυροσβεστικό μηχάνημα του στρατού κατέβρεχε τα εμπορευματοκιβώτια με θαλασσινό νερό.
Η έκρηξη της 11ης Ιουλίου
Στις 11 Ιουλίου, ενώ οι καιρικές συνθήκες ήταν δυσμενείς, στις 03:40 το πρωί, εργαζόμενοι στο γειτονικό ηλεκτροπαραγωγό εργοστάσιο παρατήρησαν «μερικά φώτα στον ουρανό», τα οποία προέρχονταν από την μεριά της ναυτικής βάσης και σήμαναν συναγερμό. Μετά από μερικά λεπτά, ο επικεφαλής αξιωματούχος της ναυτικής βάσης είδε λάμψη, και μετά ότι μερικά από τα εμπορευματοκιβώτια είχαν αρπάξει φωτιά. Το προσωπικό της βάσης κινητοποιήθηκε για να σβήσει την φωτιά. Ο αστυνομικός σταθμός και η πυροσβεστική ενημερώθηκαν και δύο πυροσβεστικά οχήματα και έξι πυροσβέστες έφτασαν στο χώρο. Στις 5:00, ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, ο Διοικητής της πυροσβεστικής και άλλοι αξιωματούχοι ενημερώθηκαν για την φωτιά και τις εκρήξεις. Στις 5:17, ο Διοικητής του Ναυτικού έφτασε στην ναυτική βάση και διέταξε να εκκενώσουν τον χώρο. Ζήτησε επίσης τη συνδρομή από την Εθνική Φρουρά ελικοπτέρων ώστε να βοηθήσουν την κατάσβεση της φωτιάς. Περίπου στις 5:50 το πρωί, μια μεγάλη έκρηξη που προκάλεσε ωστικό κύμα, προκάλεσε τον θάνατο 13 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων 62. Καταστράφηκε ο γειτονικός σταθμός, ενώ υπήρχαν ζημίες σε υποδομές στην ναυτική βάση, στα γύρω χωριά και στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας Λεμεσού.
Επακόλουθα της έκρηξης
Μετά την έκρηξη στο Μαρί, ο υπουργός Αμύνης Κώστας Παπακώστας, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκος Κυπριανού (προερχόμενος από το ΔΗΚΟ) και ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Πέτρος Τσαλικίδης παραιτήθηκαν. Την ίδια ημέρα, στις 13:30, συγκλήθηκε έκτακτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Μετά τη συνεδρίαση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου δήλωσε ότι όλα τα θύματα «είναι Κύπριοι» και ότι «αμφισβητούμε το γεγονός ότι κάποιος σκόπιμα προκάλεσε την έκρηξη. Οι κηδείες των θυμάτων θα γίνουν με δημόσια δαπάνη».
thumb|right|250px|Γκράφιτι στη Λευκωσία συνδέει τον Δημήτρη Χριστόφια με την καταστροφή στο Μαρί Η κοινή γνώμη και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούσαν την παραίτηση της κυβέρνησης. Ο πρόεδρος ανέθεσε σε ανεξάρτητη επιτροπή να μελετήσει τα γεγονότα που οδήγησαν στην έκρηξη και στις 3 Οκτωβρίου παρέδωσαν πόρισμα με το οποίο επέρριπταν ευθύνες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος απέρριψε το πόρισμα.
Τον Ιούλιο του 2013, ο Κώστας Παπακώστας βρέθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία, με το δικαστήριο να δηλώνει πως «έκλεισε τα μάτια του στον κίνδυνο» σχετικά με την φύλαξη εκρηκτικών. Καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκηση. Απεβίωσε καθώς εξέτιε την ποινή του.
Ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Πέτρος Τσαλικίδης αντιμετώπισε το στρατοδικείο στην Ελλάδα, αφού διακρατικές συμφωνίες Ελλάδας-Κύπρου παρείχαν ασυλία στον Έλληνα στρατιωτικό. Τελικά καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία από αμέλεια σε εφτά χρόνια φυλάκιση, άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος χωρίς περιοριστικά μέτρα.
Οικονομικές επιπτώσεις
Η Κύπρος, μια χώρα με πληθυσμό 800 χιλιάδες κατοίκους και 18 δισεκατομμύρια ευρώ Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, υπέφερε οικονομικά από την καταστροφή. Οι ζημιές στην ηλεκτροπαραγωγό μονάδα της ΑΗΚ υπολογίστηκαν αρχικά στα 700 εκατομμύρια ευρώ αν και αργότερα το κόστος της ανακατασκευής εκτιμήθηκε στα 300-400 εκατομμύρια ευρώ. Τον Δεκέμβριο του 2012 ανακοινώθηκε πως οι ασφαλιστικές εταιρείες θα πλήρωναν συνολικά 132 εκατομμύρια ευρώ.
Ως αποτέλεσμα της έκρηξης και της καταστροφής του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού, η παροχή ηλεκτρισμού στο κοινό διακόπηκε. Η Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου αργότερα εφάρμοσε κυλιόμενες διακοπές ρεύματος 2 εως 3 ανά περιοχή, οι οποίες όμως δεν αφορούσαν αεροδρόμια, νοσοκομεία ή τουριστικές περιοχές. Στις 16 Ιουλίου υπογράφηκε συμφωνία για μεταφορά ρεύματος από το ψευδοκράτος έως το τέλος του Αυγούστου.
Στις 14 Ιουλίου έφθασε στη Λεμεσό ένα πλοίο με δέκα γεννήτριες από το Ισραήλ, με συνολική δυναμικότητα 10 megawatt. Αυτές οι γεννήτριες είχαν παραχωρηθεί σε βιομηχανικές μονάδες, οι οποίες αντιμετώπιζαν προβλήματα με τις περικοπές ηλεκτροδότησης λόγω της έκρηξης στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης». Επίσης, στη Κύπρο είχαν φθάσει γεννήτριες από την Ελλάδα. Για αυτό τον σκοπό, τεχνικοί της ΑΗΚ και της ΔΕΗ βρίσκονταν σε επικοινωνία.
Πηγές
Κατηγορία:Καταστροφές στην Κύπρο Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Κύπρου
Βαθύ Αίγινας
Το Βαθύ είναι οικισμός στην Αίγινα, στην περιφερειακή ενότητα Νήσων της περιφέρειας Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Βαθύ έχει 1.495 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 80. Απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα από την πόλη της Αίγινας. Στο Βαθύ υπάγεται η περιοχή Σουβάλα, όπου βρίσκεται λιμάνι, καταστήματα και χώροι εστίασης. Στην παραλία Σουβάλας στο παρελθόν βρίσκονταν θερμές πηγές με θερμοκρασία 25,4°C.
Το Βαθύ στο παρελθόν ήταν αγροτική περιοχή, στην οποία καλλιεργούταν αμπέλια και ελιές. Σώζονται παλιά αγροτόσπιτα πριν από τη Σουβάλα. Στο Βαθύ βρίσκεται ο ναός της Αγίας Τριάδας, η γυναικεία μονή της Παναγίας Ελευθεριώτισσας και ο Προφήτης Ηλίας στην κορυφή λόφου πάνω από τον οικισμό. Ο παλιός ναός της Αγίας Τριάδας είναι μονόχωρος καμαρόσκεπος των μεταβυζαντινών χρόνων. Άλλοι μονόχωροι καμαρόσκεποι ναοί των μεταβυζαντινών χρόνων στο Βαθύ είναι οι Άγιος Παντελεήμονας στο Κοκκαλάκι,, Άγιος Σεραφείμ στη Σουβάλα, όπου υπάρχει μεταγενέστερη προσθήκη, και Άγιοι Θεόδωροι.
Παραπομπές
κατηγορία:Αίγινα
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στη σήραγγα Σέβερν
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στη σήραγγα Σέβερν (Severn Tunnel) συνέβη στην ομώνυμη σήραγγα στις 7 Δεκεμβρίου 1991.
Επειδή τα κυκλώματα γραμμής ήταν αναξιόπιστα στο ασυνήθιστα υγρό περιβάλλον της σήραγγας (από 10 έως 20 εκατομμύρια γαλόνια νερού αντλούνται την ημέρα), χρησιμοποιήθηκαν αντ' αυτού εντοπιστές αξόνων. Η επίσημη αναφορά για το δυστύχημα δεν μπόρεσε να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα, αλλά υπέθεσε ότι η αιτία ήταν είτε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Τζεμιλέ Σουλτάνα
Η Τζεμιλέ Σουλτάν (Οθωμανικά Τούρκικα: سميل السلطان) (Τούρκικα: Cemile Sultan, 18 Αυγούστου 1843 - 7 Φεβρουαρίου 1915) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Μωάμεθ ΣΤ΄, Μουράτ Ε΄, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και Μωάμεθ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Τζεμιλέ γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1843 στο παλάτι Μπεϊλερμπέι στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της συζύγου του Ντιουζντιντίλ Χανιμεφέντι. Το 1845 η μητέρα της Τζεμιλέ πέθανε αφήνοντάς την ορφανή στην ηλικία των δύο ετών. Ο πατέρας της, Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, την πήγε στην Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν, η οποία ήταν σύζυγός του και θετή κόρη της θείας του, Εσμά Σουλτάν, και της ανέθεσε την φροντίδα της Τζεμιλέ λέγοντάς της «Σου έφερα επίσης μία κόρη». Μεγάλωσε μαζί με τον ετεροθαλή αδερφό της, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, που υιοθετήθηκε επίσης από την Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν, και πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια μαζί.
Φορούσε πάντα καφέ φορέματα και καπέλο (hotoz) του ίδιου χρώματος, φτιαγμένο από δαντέλα ή τούλι. Ντυνόταν με τούρκικο στιλ, με μακριά ουρά στερεωμένη στη μέση της. Τα πολυτελή φορέματα που φορούσε ήταν πάντα σε αποχρώσεις του καφέ και το χρώμα αυτό υπηρέτησε σαν σήμα κατατεθέν της. Δεν φορούσε κανένα απολύτως κόσμημα. Εκείνοι που ήταν σε θέση να γνωρίζουν είπαν ότι έμοιαζε με τον πατέρα της, Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, και μάλιστα από τις φωτογραφίες τα μάτια και τα χαρακτηριστικά είναι ίδια. Ο καθένας στο παλάτι αισθανόταν μεγάλο σεβασμό και αγάπη για την Πριγκίπισσα Τζεμιλέ. Μιλούσε τόσο ευγενικά και με έξυπνο τρόπο και δεν γελούσε όταν δεν της είχε ζητηθεί.
Το ζευγάρι υποστήριξε την άνοδο του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στο θρόνο, μέχρι την έλειψη εμπιστοσύνης του νέου σουλτάνου στον Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά, που οδήγησε στην εξορία του, στην Αραβία το 1881, όπου στραγγαλίστηκε το 1884.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ηχητική τέχνη
Η ηχητική τέχνη (sound art) είναι καλλιτεχνική δραστηριότητα στην οποία ο ήχος χρησιμοποιείται ως κύριο μέσο ή υλικό. Όπως πολλά είδη σύγχρονης τέχνης, η ηχητική τέχνη μπορεί να είναι διεπιστημονική από τη φύση της ή να χρησιμοποιείται σε υβριδικές μορφές. Σύμφωνα με τον Μπράντον Λαμπέλ, η ηχητική τέχνη ως πρακτική «αξιοποιεί, περιγράφει, αναλύει, εκτελεί και διερευνά την κατάσταση του ήχου και τη διαδικασία με την οποία λειτουργεί».
Προέλευση όρου
Σύμφωνα με την έρευνα του Μπέρνχαρντ Γκαλ, η πρώτη δημοσιευμένη χρήση του όρου βρέθηκε στο εξώφυλλο της Επετηρίδας του 1974 του Something Else Press. Η πρώτη χρήση ως τίτλος έκθεσης σε μεγάλο μουσείο ήταν το 1979 στην έκθεση "Sound Art" στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA), με τις καλλιτέχνιδες Μάγκι Πέιν, Κόνι Μπέκλεϊ και Τζούλια Χέιγουορντ. Η επιμελήτρια, Μπάρμπαρα Λόντον, όρισε την ηχητική τέχνη ως «πιο στενά συνδεδεμένη με την τέχνη παρά με τη μουσική και συνήθως παρουσιάζεται στο μουσείο, την γκαλερί ή σε εναλλακτικό χώρο».
Different World (τραγούδι)
Το Different World είναι ένα τραγούδι του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Iron Maiden, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δέκατο-τέταρτο δίσκο τους, ονόματι A Matter of Life and Death, του 2006. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το τελευταίο από τον παραπάνω δίσκο. Το single σημείωσε εισπρακτική επιτυχία, φτάνοντας μεταξύ άλλων, στο νούμερο 1 των φινλανδικών και των ισπανικών charts. Επίσης, έφτασε στο νούμερο 3 των ιταλικών, των δανικών, των σκοτσέζικων και των βρετανικών charts,  ενώ έφτασε και στο νούμερο 5 των ελληνικών.
Ηχητική τέχνη
Προέλευση όρου
Σχολιάζοντας μια έκθεση με τίτλο "Sound/Art" στο The Sculpture Center της Νέας Υόρκης το 1984, ο ιστορικός τέχνης Ντον Γκόνταρντ σημείωσε: «Ίσως η ηχητική τέχνη να εμμένει στην αντίληψη του επιμελητή Χέλερμαν ότι "η ακοή είναι μια άλλη μορφή όρασης", ότι ο ήχος έχει νόημα μόνο όταν γίνεται κατανοητή η σύνδεσή του με μια εικόνα... Η σύνδεση ήχου και εικόνας επιμένει στην εμπλοκή του θεατή, εξαναγκάζοντας σε συμμετοχή στον πραγματικό χώρο και στη συγκεκριμένη, ανταποκρινόμενη σκέψη, αντί για τον ψευδαισθητικό χώρο και τη σκέψη»".
Ηχητική εγκατάσταση
μικρογραφία|Forty Part Motet (2001) της [[Τζάνετ Κάρντιφ στο ARoS Aarhus Kunstmuseum, Δανία]] μικρογραφία|Το 24ωρο Κουαρτέτο Εγχόρδων του [[Ζωρζ Λεντζ στο παρεκκλήσι του Κόμπαρ Σάουντ (2022), με μεγάφωνα στους τέσσερις τοίχους]] Η ηχητική εγκατάσταση είναι μια ενδιάμεση και βασισμένη στο χρόνο μορφή τέχνης. Είναι μια επέκταση της καλλιτεχνικής εγκατάστασης με την έννοια ότι περιλαμβάνει το ηχητικό στοιχείο και επομένως το στοιχείο του χρόνου.
Οι ηχητικές εγκαταστάσεις χρησιμοποιούν μερικές φορές διαδραστική τεχνολογία τέχνης (υπολογιστές, αισθητήρες, μηχανικές και κινητικές συσκευές κ.λπ.), αλλά μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν απλώς πηγές ήχου τοποθετημένες σε διάφορα σημεία του χώρου (όπως ηχεία) ή υλικά ακουστικών οργάνων, όπως χορδές πιάνου, που παίζονται από έναν καλλιτέχνη ή από το κοινό. Στο πλαίσιο των μουσείων, αυτός ο συνδυασμός διαδραστικής τεχνολογίας και διανομής ηχείων πολλαπλών καναλιών αναφέρεται μερικές φορές ως ηχητική σκηνογραφία.
Different World (τραγούδι)
Παραπομπές
<References/>
Ηχητική τέχνη
Ηχητικό γλυπτό
Τα ηχητικά γλυπτά είναι μια ενδιάμεση και βασισμένη στο χρόνο μορφή τέχνης στην οποία το γλυπτό ή οποιοδήποτε είδος αντικειμένου τέχνης παράγει ήχο, ή το αντίστροφο (με την έννοια ότι ο ήχος χειρίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργεί μια γλυπτική μορφή ή μάζα σε αντίθεση με τη χρονική). Τις περισσότερες φορές οι καλλιτέχνες της ηχητικής γλυπτικής ήταν κατά κύριο λόγο είτε εικαστικοί καλλιτέχνες είτε συνθέτες, χωρίς να έχουν ξεκινήσει άμεσα την ηχητική γλυπτική.
Ο καλλιτέχνης ήχου και καθηγητής τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κλέαρμοντ Μάικλ Μπρούστερ περιέγραψε τα δικά του έργα ως «Ακουστικά Γλυπτά» ήδη από το 1970. Ο Γκρέισον περιέγραψε την ηχητική γλυπτική το 1975 ως «την ενσωμάτωση της οπτικής μορφής και ομορφιάς με μαγικούς, μουσικούς ήχους μέσω της συμμετοχικής εμπειρίας».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη Κατηγορία:Ψηφιακές τέχνες
Γιόγκα Σούτρα του Πατάντζαλι
Οι Γιόγκα Σούτρας του Παταντζαλι είναι 196 ινδικές σούτρες (αφορισμοί) στη θεωρία και την πρακτική της γιόγκα. Το έργο γράφτηκε πριν το 400 μ.Χ. από τον Πατάντζαλι, που συνέθεσε και οργάνωσε γνώσεις σχετικές με τη γιόγκα από παλαιότερες παραδόσεις. Το έργο Γιόγκα Σούτρας έγινε το πιο πολυμεταφρασμένο αρχαίο ινδικό κείμενο κατά τη μεσαιωνική περίοδο: μεταφράστηκε σε 40 ινδικές γλώσσες και επίσης στην παλαιή γλώσσα της Ιάβας και τα Αραβικά. Το κείμενο περιέπεσε σε αφάνεια για επτά αιώνες, από τον 12ο ως τον 19ο αι., και επανήλθε στα τέλη του 19ου αι. χάρη στις προσπάθειες του Σουάμι Βιβεκανάντα, της Θεοσοφικής Εταιρείας και άλλων. Κέρδισε εξέχουσα θέση ως ένα κλασικό έργο κατά τον 20ό αι.
Κατά την περίοδο αφάνειας του έργου, στη μεσαιωνική Ινδία κυριαρχούσαν ως έργα για τη γιόγκα διάφορα κείμενα, όπως η Μπαγκαβάτ Γκίτα και η Γιόγκα Βασίστα, που αποδίδονται στον Γιατζναβάλκυα, η Ιρανυαγκάρμπα καθώς και κείμενα της Χάθα γιόγκα, της Ταντρικής γιόγκα και της γιόγκα του Πασουπάτα Σαϊβισμού, αντί για τις Γιόγκα Σούτρας του Πατάντζαλι.
Η Ινδική ορθόδοξη παράδοση θεωρεί ότι οι Γιόγκα Σούτρας είναι ένα από τα τέσσερα θεμελιώδη κείμενα της κλασικής φιλοσοφίας της γιόγκα. Αν και η οικειοποίηση του έργου του Πατάντζαλι (ή η υπεξαίρεσή του) και η επιρροή του σε μεταγενέστερα έργα συστηματοποίησης της γιόγκας έχει αμφισβητηθεί από τον Ντέιβιντ Γκόρντον Γουάιτ, ωστόσο έχει επιβεβαιωθεί από τον Τζέιμς Μάλινσον και άλλους μελετητές.
Οι μελετητές της εποχής μας, όπως ο Φίλιπ Α. Μάας και ο Μάλινσον θεωρούν το Μπάσγια (=σχόλια) στις Σούτρες ως το μόνο έργο του Πατάνταζαλι, ενώ τις Σούτρες ως περίληψή του σε άλλα έργα της γιόγκα. Τα δύο κείμενα θεωρούνται ενιαίο έργο, το Πατάντζαλα-γιόγκα-σάστρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιόγκα
Μόνικα Κριεμάντι
Η Μόνικα Κριεμάδι ή Κριεμάδι (γεννημένη στις 9 Απριλίου 1974, Αλβανικά: Monika Kryemadhi) είναι Αλβανίδα πολιτικός, προεδρίνα του Σοσιαλιστικού Κινήματος για την Ένταξη (ΣΚΕ) από την 5η Ιούλιο του 2017 μέχρι την 25η Ιούλιο του 2022, και σύζυγος του προέδρου της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα. Θεωρείται μία έμπειρος πολιτικός. Διαδέχτηκε τον Πετρίτ Βασίλι στην ηγεσία του ΣΚΕ, ο οποίος έπειτα από τις εκλογές του 2017 παραιτήθηκε.
Παλαιότερα, από το 1991 μέχρι και το 2004, ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού κόμματος. Μάλιστα στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχτηκε βουλευτίνα του Σοσιαλιστικού κόμματος. Ωστόσο, το 2004 διαχωρίστηκε από το κόμμα, υποστηρίζοντας έτσι τον σύζυγό της, Ιλίρ Μέτα, στο νέο του κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Ένταξη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1974. Το 1992 άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων στην Σχολή Φυσικών Επιστημών. Έχει παντρευτεί τον Ιλίρ Μέτα με τον οποίο έχει αποκτήσει τρία παιδιά. Τον Ιούλιο 2019 ανακοίνωσε ότι είχε διαγνωστεί με καρκίνο της μήτρας και ότι θα έκανε εγχείρηση για να βγάλει τον όγκο. Έως το πέρας του 2019 είχε θεραπευτεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί (γυναίκες) Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Περιοχή Μανυόνι
Η Περιοχή Μανυόνι (Αγγλικά: Manyoni District, Σουαχίλι: Wilaya ya Manyoni), είναι μία από τις έξι επαρχίες στην Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιοχή Ικούνγκι (Ikungi District), ανατολικά με την Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region), νότια με την Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region), νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Μπέυα (Mbeya Region) και δυτικά με την Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μανυόνι (Manyoni District), ήταν 205.423 άτομα.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Περιοχή Μανυόνι (Manyoni District), ήταν 296.763 άτομα.
Επαρχιακός Επίτροπος για την Περιοχή Μανυόνι (Manyoni District) είναι ο Ernest D. Masima.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός Τ3, ο οποίος συνδέει το Μορογκόρο (Morogoro) με τα σύνορα της Ρουάντα (Rwanda), περνά μέσα από την περιοχή.
Μεικτά Τμήματα
• 4
Αγροτικά Τμήματα
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σινγκίντα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Οίκος του Χάρντραντα
Ο Οίκος του Χάρντραντα είναι ένας δυναστικός Οίκος της Βόρειας Ευρώπης, που εννέα μέλη του έγιναν βασιλείς της Νορβηγίας. Η επικράτειά τους έφθασε ως τις νήσους Μαν και Όρκνεϋ. Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο Χάραλντ Γ΄ ο χάρντραντα (=σκληρός ηγεμόνας). Οι σάγκα της περιόδου αναφέρουν ότι ήταν απόγονοι του προηγούμενου Οίκου του Χορφάγκρε, της πρώτης δυναστείας στη Νορβηγία. Το όνομα του Οίκου είναι επινόηση των σύγχρονων ιστορικών.
Ιστορία
Ο Χάραλντ Γ΄ έφυγε από τη Νορβηγία, όταν οι Δανοί εισέβαλλαν στη χώρα και ζούσε αυτοεξόριστος στο Νόβγοροντ ως αρχηγός μισθοφορικού σώματος. Οι επιτυχίες του εναντίον των Πολωνών τον έκαναν διάσημο και οι Δυναστεία των Μακεδόνων ζήτησε τις υπηρεσίες του στην Κωνσταντινούπολη. Ως αρχηγός των Βαράγγων εκεί, υπηρέτησε τη Ζωή και τους τρεις συζύγους της Αυτοκράτορες των Ρωμαίων και συγκέντρωσε πολλά χρήματα. Το 1042 άφησε την Κωνσταντινούπολη και επέστρεψε στη Νορβηγία, όπου είχαν φύγει πια οι Δανοί και επιβλήθηκε ως συμβασιλιάς και μετά βασιλιάς της χώρας.
Βασιλείς της Νορβηγίας από τον Οίκο των Χάρντραντα:
Χάραλντ Γ΄ ο σκληρός ηγεμόνας (hardrada)
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας
Παναγία Κονταριώτισσα
Η Παναγία Κονταριώτισσα ή Κουντουριώτισσα, επίσημα Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, είναι ένα πολύ καλά διατηρημένο και αρχιτεκτονικά σύνθετο, βυζαντινό μνημείο της Πιερίας στην βόρεια Ελλάδα. Ο ναός είναι μεταβατικού τύπου, με τρούλο και περίστωο και στα δυτικά του έχει δύο παρεκκλήσια. Μέρος της λιθοδομής του έχει υλικό που προέρχεται από το αρχαίο Δίον. Το εσωτερικό του ναού κοσμείται από τοιχογραφίες του 15ου-16ου αιώνα. Η "Κονταριώτισσα" αναφέρεται στο όνομα της σύγχρονης κοινότητας που προέρχεται από την εκκλησία. Πρόκειται για το αρχαιότερο βυζαντινό μνημείο της Πιερίας, με την ίδρυσή του να ανάγεται στα τέλη του 10ου με 11ο αιώνα και αποτελεί τόπο προσκυνήματος κατά την εορτή του Δεκαπενταύγουστου.
Τοποθεσία
Η εκκλησία είναι κτισμένη σε έναν λόφο στα βορειοδυτικά του χωριού Κονταριώτισσα, περίπου 6,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κατερίνης.
Περιγραφή
Κρίνοντας από το σχήμα (μορφολογία) του κτηρίου, χτίστηκε την εποχή της βυζαντινής εικονομαχίας ή νωρίτερα. Η κατασκευή χρονολογείται στον 7ο αιώνα, δομικές αλλαγές πραγματοποιήθηκαν τον 11ο αιώνα και τον 15ο αιώνα το κτίριο ανακαινίστηκε. Τμήματα του εξωτερικού τοίχου δείχνουν διάφορες μορφές τοιχοποιίας. Η κατασκευή της εκκλησίας λέγεται ότι σχετίζεται με την ταυτόχρονη καταστροφή και εγκατάλειψη του αρχαίου Δίου.
Το κτίριο έχει κυλινδρικό τρούλο που στηρίζεται σε τέσσερις στρογγυλούς πυλώνες και έχει από ένα παρεκκλήσι στα βόρεια και νότια, προσαρτημένα στη δυτική πλευρά. Η αψίδα, που οριοθετείται από ξυλόγλυπτο τέμπλο, στο ανατολικό τμήμα της εκκλησίας, διαθέτει ένα τρίλοβο παράθυρο. Η αψίδα, ο τρούλος και οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με τοιχογραφίες. Τίποτα δεν έχει απομείνει από την αρχική διακόσμηση, ενώ οι ορατές τοιχογραφίες χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα. Ειδικότερα, έχουν σωθεί κατάλοιπα από τοιχογραφίες που απεικονίζουν στον τρούλο τον Παντοκράτορα σε "δόξα" (κύκλο) που συγκρατούν οι τέσσερις αρχάγγελοι, και την Κοίμηση της Θεοτόκου πάνω από το τρίβηλο.
Μερικά από τα πλακάκια δαπέδου τερακότας φέρουν την ένδειξη "ΔΙΟΝ". Τα πρώτα τμήματα της κατασκευής είναι παρόμοια με τη βασιλική της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Παρόμοια χαρακτηριστικά βρέθηκαν σε άλλες ελληνικές εκκλησίες του 8ου και 9ου αιώνα. Ενδεχομένως η εκκλησία χρησιμοποιήθηκε ως μοναστήρι. Κοντά στο ναό έχει βρεθεί και νεκροταφείο της πρώιμης Εποχής του Σιδήρου.
Ονομασία
Σύμφωνη με μία εκδοχή, στο ναό της Παναγίας οφείλει το χωριό Κονταριώτισσα (παλαιότερα: Κουντουριώτισσα) την ονομασία του. Τα κούντουρα είναι οι αγγελικές δυνάμεις που εικονίζονται στον τρούλο της εκκλησίας και προαναγγέλλουν την Ανάληψη του Χριστού. Μια άλλη εκδοχή για την ονοματοδοσία του ναού αναφέρει ότι κατά τους βυζαντινούς χρόνους οι κάτοικοι κατασκεύαζαν κοντάρια, χρησιμοποιώντας ξυλεία από το παρακείμενο δάσος. Την εκδοχή αυτή υποστηρίζει και ο επίσκοπος Κίτρους Παρθένιος Βαρδάκας.
Ο ναός χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο με την εισήγηση του Νομάρχη στις 18 Απριλίου 1966.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Πιερίας Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κεντρική Μακεδονία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πιερία
Βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι
Το Βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι (ιταλικά: Premio Marcello Mastroianni), ένα από τα βραβεία που απονέμονται στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και ιδρύθηκε το 1998 προς τιμή του ιταλού ηθοποιού Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ο οποίος πέθανε στα τέλη του 1996. Το βραβείο δημιουργήθηκε για να αναγνωρίσει έναν αναδυόμενο άνδρα ή γυναίκα ηθοποιό.