cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Μπένερ
Προσωπική ζωή
Ο Τζον Μπένερ, είναι παντρεμένος από το 1973, με την Ντέμπορα Γκάνλακ, και έχουν δύο κόρες. Είναι Ρωμαιοκαθολικός Χριστιανός στο θρήσκευμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Οχάιο Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κάρολος Γκέρο του Ούραχ
Ο Κάρολος-Γκέρο, γερμ. Karl-Gero (19 Αυγούστου 1899 - 15 Αυγούστου 1981) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας του Ούραχ.
Βιογραφία
Το 1981 απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Κάρολος-Άνσελμος ως δούκας του Γκέρο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1940 τη Γαβριέλλα κόμισσα του Βάλντμπουρκ τσου Τσάιλ ουντ Τράουχμπουρκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
ACID
Στην πληροφορική, το ACID (ατομικότητα, συνέπεια, απομόνωση, μονιμότητα) είναι ένα σύνολο ιδιοτήτων το οποίο εγγυάται ότι οι συναλλαγές στην βάση δεδομένων (ΒΔ) λειτουργούν αξιόπιστα. Η ιδέα του ACID είναι να αξιολογεί την δομή βάσεων δεδομένων και εφαρμογών. Όσον αφορά τις βάσεις δεδομένων μια λογική ενέργεια που έχει να κάνει με τα δεδομένα της αποκαλείται συναλλαγή. Για παράδειγμα μια μεταφορά κεφαλαίου από ένα λογαριασμό μιας τράπεζας σε έναν άλλο, αν και μπορεί να συμπεριλαμβάνει πολλές ενέργειες που αφορούν την κίνηση του λογαριασμού, είναι μια συναλλαγή.
Ο Jim Gray όρισε αυτές τις ιδιότητες ενός συστήματος αξιόπιστων συναλλαγών στα τέλη του 1970 και ανάπτυξε τεχνολογίες που να το επιτυγχάνουν. Το 1983 ο Andreas Reuter και ο Theo Haerder χρησιμοποίησαν το ακρωνύμιο ACID για να περιγράψουν αυτές τις ιδιότητες.
Ατομικότητα (Atomicity)
Η Ατομικότητα απαιτεί η τροποποίηση που θα γίνει στην ΒΔ να τηρεί τον κανόνα όλα ή τίποτα. Κάθε συναλλαγή η οποία είναι ατομική ονομάζεται έτσι επειδή αν ένα μέρος της αποτύχει, αποτυγχάνει όλη η συναλλαγή και η ΒΔ μένει όπως ήταν πριν εκτελεστεί η συναλλαγή. Είναι πολύ κρίσιμο το ΣΔΒΔ να διατηρεί την ατομικότητα κάθε συναλλαγής ανεξάρτητα από το είδος της εφαρμογής, του ΣΔΒΔ, του λειτουργικού συστήματος ή αστοχίες του υλικού.
Μια ατομική συναλλαγή δεν μπορεί να υποδιαιρεθεί, και πρέπει να επεξεργάζεται ολόκληρη ή καθόλου. Η Ατομικότητα σημαίνει ότι οι χρήστες είναι απαλλαγμένοι από τον φόβο μη ολοκληρωμένων συναλλαγών.
Οι συναλλαγές μπορούν να αποτύχουν για πολλούς και διάφορους λόγους:
Συνέπεια (Consistency)
Η ιδιότητα της Συνέπειας διασφαλίζει ότι η ΒΔ διατηρείται σε μια συνεπή κατάσταση, συγκεκριμένα λέει ότι κάθε συναλλαγή θα οδηγεί την βάση δεδομένων από την μια συνεπή κατάσταση στη άλλη.
Η ιδιότητα της συνέπειας δεν λέει πως ένα ΣΔΒΔ πρέπει να χειρίζεται μια ασυνέπεια αλλά λέει πώς να είναι καθαρή η ΒΔ στο τέλος μιας συναλλαγής. Αν για κάποιο λόγο μια συναλλαγή παραβιάζει την συνέπεια της ΒΔ όλη η συναλλαγή ακυρώνεται (επανέρχεται στην κατάσταση πριν εκτελεστεί η συναλλαγή) ή το ΣΔΒΔ κάνει μερικές ενέργειες για να είναι η ΒΔ και πάλι συνεπής. Έτσι αν ένα σχήμα ΒΔ λέει πως ένα πεδίο είναι μόνο για ακέραιους αριθμούς τότε το ΣΔΒΔ μπορεί είτε να απορρίψει απόπειρες για είσοδο δεκαδικών αριθμών είτε να τους στρογγυλοποιήσει. Και οι δυο αυτές ενέργειες διατηρούν την συνέπεια.
Ο κανόνας συνέπειας ισχύει μόνο σε κανόνες ακεραιότητας οι οποίοι είναι εντός της εμβέλειας του αντικειμένου. Έτσι, αν ένα ΣΔΒΔ επιτρέπει σε κάποια πεδία να είναι αναφορές για άλλη εγγραφή τότε η συνέπεια προϋποθέτει ότι το ΣΔΒΔ πρέπει να ενισχύσει την περιφερειακή ακεραιότητα(referential integrity) (περιφερειακή ακεραιότητα: είναι μια ιδιότητα δεδομένων η οποία όταν ισχύει απαιτεί κάθε τιμή από ένα χαρακτηριστικό (στήλη στην ΒΔ) μιας σχέσης (πίνακας) να υπάρχει σαν τιμή κάποιου άλλου χαρακτηριστικού σε μια διαφορετική (ή ίδια) σχέση.) Όταν τελειώσει οποιαδήποτε συναλλαγή οποιαδήποτε αναφορά στην ΒΔ πρέπει να είναι έγκυρη και να ισχύει. Αν μια συναλλαγή αποπειραθεί να διαγράψει μια εγγραφή η οποία αναφέρεται από κάπου αλλού τότε ένας από τους ακόλουθους μηχανισμούς θα διατηρήσουν την συνέπεια:
Αυτά είναι παραδείγματα Διάδοσης Περιορισμών, μερικά συστήματα ΒΔ επιτρέπουν στους σχεδιαστές της βάσης να καθορίζουν ποιες επιλογές πρέπει να υπάρχουν όταν δημιουργείται ένα σχήμα για μια ΒΔ.
Οι δημιουργοί εφαρμογών είναι υπεύθυνοι για διατήρηση τις συνέπειας όσο αφορά τις εφαρμογές τους, επιπλέον από τους προσφερόμενους κανόνες του ΣΔΒΔ. Έτσι, αν ένας χρήστης κάνει μια ανάληψη κεφαλαίου και το νέο υπόλοιπο είναι χαμηλότερο από το επιτρεπόμενο όριο τότε όσο αφορά ο ΣΔΒΔ η βάση είναι σε συνεπή κατάσταση αν και ο κανόνας που το ελέγχει αυτό έχει παραβιαστεί.
Απομόνωση (Isolation)
Η Απομόνωση αναφέρεται στην απαίτηση ότι όλες οι ενέργειες δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση ή να δουν δεδομένα τα οποία τροποποιούνται εκείνη την στιγμή από μια συναλλαγή η οποία δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Κάθε συναλλαγή δεν πρέπει να ξέρει αν υπάρχουν άλλες συναλλαγές που εκτελούνται ταυτόχρονα, αλλά να περιμένουν την ολοκλήρωση μιας συναλλαγής ώστε να δουν/τροποποιήσουν τα δεδομένα τα οποία χρειάζεται και η άλλη συναλλαγή.
Μονιμότητα (Durability)
Η Μονιμότητα εγγυάται στον χρήστη του ΣΔΒΔ ότι αν τελειώσει μια συναλλαγή επιτυχώς τότε τα αποτελέσματα της δεν θα χαθούν. Οι αλλαγές που έχει κάνει η συναλλαγή δεν θα χαθούν έστω και να κρασάρει το σύστημα και ότι όλες οι προϋποθέσεις ακεραιότητας ισχύουν, έτσι ώστε το ΣΔΒΔ δεν θα χρειαστεί αν ακυρώσει αυτή τη συναλλαγή. Πολλά ΣΔΒΔ επιτυγχάνουν μονιμότητα με το να τηρούν ένα αρχείο συναλλαγών (log) το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να επαναφέρει την κατάσταση του συστήματος ακριβώς όπως ήταν πριν το κρασάρισμα. Μια συναλλαγή αποκαλείται commit μόνο όταν καταχωρηθεί σε αυτό το αρχείο.
Η Μονιμότητα δεν προϋποθέτει μόνιμη κατάσταση της ΒΔ. Μια υποδεέστερη συναλλαγή μπορεί να αλλάξει δεδομένα τα οποία έχουν αλλαχτεί από μια κυριότερη συναλλαγή χωρίς να υπάρχει παραβίαση της αρχής της μονιμότητας.
Παραδείγματα
Τα παρακάτω παραδείγματα χρησιμοποιούνται για περαιτέρω επεξήγηση των ιδιοτήτων του ACID. Σε αυτά τα παραδείγματα η ΒΔ έχει δυο αντικείμενα τα Α, Β και δύο εγγραφές. Ένας περιορισμός ακεραιότητας απαιτεί ότι η τιμή στο Α και η τιμή στο Β πρέπει να έχουν άθροισμα 100.
Αποτυχία Ατομικότητας
Η συναλλαγή αφαιρει 10 από το Α και προσθέτει 10 στο Β. Αν επιτύχει θα είναι έγκυρη επειδή τα δεδομένα συνεχίζουν να ικανοποιούν τον περιορισμό. Αλλά αν υποθέσουμε ότι αφού αφαιρέσουμε 10 από το Α η συναλλαγή δεν είναι ικανή να τροποποιήσει το Β. Αν η ΒΔ διατηρήσει την νέα τιμή της Α τότε η ατομικότητα και ο περιορισμός έχουν παραβιαστεί. Η Ατομικότητα απαιτεί ότι και τα δυο μέρη της συναλλαγής θα ολοκληρωθούν ή κανένα.
Αποτυχία Συνέπειας
Οι κανόνες εγκυρότητας που δεν μπορούν να επιβλεφτούν από το σύστημα ΒΔ είναι ευθύνη των εφαρμογών που χρησιμοποιούν την ΒΔ.
Αποτυχία Απομόνωσης
Για να εξηγήσουμε την απομόνωση υποθέτουμε ότι δυο συναλλαγές εκτελούνται την ίδια ώρα και προσπαθούν τροποποιήσουν τα ίδια δεδομένα. Μια εκ των δυο πρέπει να περιμένει τελειώσει η άλλη για διατήρηση της απομόνωσης.
Υποθέτουμε δύο συναλλαγές. Η Τ1 μεταφέρει 10 από το Α στο Β. Η Τ2 μεταφέρει 10 από το Β στο Α. Συνδυασμένα είναι τέσσερις ενέργειες:
Αν αυτές οι ενέργειες γίνουν σειριακά τότε υπάρχει απομόνωση αν και η Τ2 πρέπει να περιμένει. Υποθέτουμε ότι η Τ1 αποτυγχάνει στην μέση. Η ΒΔ αναιρεί τα αποτελέσματα της Τ1 και η Τ2 βλέπει μόνο έγκυρα δεδομένα.
Αν περιπλέξουμε τις συναλλαγές η ακριβής σειρά των ενεργειών μπορεί να είναι:Α-10, Β-10, Β+10, Α+10.Θα δούμε τι θα γίνει αν η Τ1 αποτύχει. Η Τ1 αφαιρει 10 από το Α. Αυτή τη στιγμή η Τ2 προσθέτει 10 στο Α επαναφέροντας το στην αρχική του τιμή. Αυτή την στιγμή η Τ1 έχει αποτύχει. Ποια πρέπει να είναι η τιμή του Α? Η Τ2 όχι ήδη αλλάξει την τιμή της Α. Επίσης η Τ1 δεν άλλαξε ποτέ την τιμή της Β. Η Τ2 αφαιρει 10 από την Β. Αν η Τ2 ολοκληρωθεί τότε η τιμή του Β θα είναι κατά 10 λιγότερη και η τιμή του Α θα είναι η ίδια αφήνοντας μας με μια μη έγκυρη ΒΔ. Αυτό ονομάζεται και αποτυχία write-write επειδή και οι δυο συναλλαγές επιχείρησαν να γράψουν στο ίδιο πεδίο.
Αποτυχία Μονιμότητας
Υποθέτουμε ότι μια συναλλαγή μεταφέρει 10 από το Α στο Β. Αφαιρει 10 από το Α. Μετά προσθέτει 10 στο Β. Σε αυτό το σημείο στέλνεται μια αναφορά επιτυχίας στο χρήστη ότι η συναλλαγή ολοκληρώθηκε. Παρόλα αυτά οι αλλαγές είναι ακόμα μέσα στην μνήμη περιμένοντας να γραφτούν μόνιμα στο δίσκο. Κόβεται το ρεύμα και οι αλλαγές χάνονται. Ο χρήστης υποθέτει ότι οι αλλαγές έγιναν ενώ στην πραγματικότητα οι αλλαγές χάθηκαν.
Για να ικανοποιηθεί ο περιορισμός της Μονιμότητας το σύστημα ΒΔ πρέπει να εξασφαλίσει ότι το μήνυμα αναφοράς παραδίδεται όταν η συναλλαγή ολοκληρωθεί. Μπορεί να είναι αρκετό για το σύστημα η τήρηση ενός αρχείου συναλλαγών (log) το οποίο σε περίπτωση κρασαρίσματος θα επαναφέρει το σύστημα στη μορφή που ήταν λίγο πριν το κρασάρισμα.
Υλοποίηση
Μια συναλλαγή για να πραγματοποιηθεί χρειάζεται μια ακολουθία ενεργειών η οποία μπορεί να αποτύχει για πολλούς λόγους. Για παράδειγμα, το σύστημα μπορεί να μην έχει άλλο χώρο στον δίσκο ή μπορεί να έχει τελειώσει ο χρόνος CPU. Υπάρχουν δυο πολύ δημοφιλής τεχνικές: write ahead logging και shadow paging (παρέχουν ατομικότητα και μονιμότητα στα συστήματα ΒΔ). Και στις δυο περιπτώσεις, χρειάζονται κλειδώματα σε όλες τις πληροφορίες οι οποίες αναβαθμίζονται και εξαρτούνται από την απομόνωση, πιθανότατα επίσης πάνω σε όλα τα δεδομένα που γίνονται read. Στο write ahead logging η ατομικότητα εξασφαλίζεται αντιγράφοντας τα αυθεντικά δεδομένα σε ένα αρχείο πριν αλλάξει την ΒΔ. Αυτό επιτρέπει στη ΒΔ να επιστρέψει σε μια συνεπή κατάσταση ακόμα και στην περίπτωση κρασαρίσματος.
Στο shadow paging, οι αναβαθμίσεις ισχύουν σε ένα αντίγραφο στην βάση δεδομένων και ενεργοποιούνται μόλις η συναλλαγή γίνει commit.
Κλείδωμα VS Multiversioning
Οι περισσότερες Βάσεις ΒΔ βασίζονται στα κλειδώματα για να παρέχουν τις ιδιότητες ACID. Το κλείδωμα σημαίνει ότι η συναλλαγή μαρκάρει τα δεδομένα πριν τα χρησιμοποιήσει έτσι ώστε το ΣΔΒΔ να μην επιτρέπει σε άλλες συναλλαγές να το τροποποιήσουν μέχρις ότου η συναλλαγή αυτή τελειώσει μαζί τους (με τα δεδομένα). Το κλείδωμα πρέπει πάντα να αποκτάται πριν την επεξεργασία των δεδομένων ακόμη και δεδομένα τα οποία διαβάζονται μόνο. Επουσιώδης συναλλαγές απαιτούν ένα μεγάλο αριθμό κλειδωμάτων το οποίο οδηγεί σε σημαντική χρήση πόρων και μπλοκάρισμα άλλων συναλλαγών. Για παράδειγμα, αν ο χρήστης Α τρέχει μια συναλλαγή η οποία πρέπει να διαβάσει μια σειρά δεδομένων τότε ο χρήστης Β πρέπει να περιμένει μέχρι να τελειώσει η συναλλαγή του Α. Συχνά εφαρμόζεται κλείδωμα δυο φάσεων για να εγγυηθεί πλήρης απομόνωση.
Μια εναλλακτική λύση κλειδώματος είναι ο έλεγχος ταυτοχρονισμού multiversion με τον οποίο η ΒΔ παρέχει σε κάθε συναλλαγή read προτεραιότητα και μη τροποποιημένη έκδοση των δεδομένων, τα οποία τροποποιούνται από άλλη ενεργή συναλλαγή που θέλει να τα τροποποιήσει. Αυτό επιτρέπει στις συναλλαγές που θέλουν να κάνουν read να το κάνουν χωρίς κλείδωμα. Για παράδειγμα, οι write συναλλαγές δεν μπλοκάρουν τις read συναλλαγές και οι συναλλαγές read δεν μπλοκάρουν τις συναλλαγές write. Πηγαίνοντας στο προηγούμενο παράδειγμα όταν η συναλλαγή του χρήστη Α απαιτήσει δεδομένα τα οποία τροποποιεί εκείνη την στιγμή η συναλλαγή του Β τότε η ΒΔ παρέχει στον Α τα δεδομένα τα οποία υπήρχαν πριν η συναλλαγή του χρήστη Β αρχίσει την τροποποίηση. Ο χρήστης Α έχει μια συνεπή όψη της ΒΔ ακόμα και αν άλλη χρήστες την τροποποιούν. Για μια τέτοια υλοποίηση δεν είναι τόσο αυστηρή η ιδιότητα της απομόνωσης, η οποία ονομάζεται snapshot isolation.
Αναφορές
Κατηγορία:Επεξεργασία συναλλαγών
Νεργκισέβ Χανιμεφέντι
Η Νεργκισέβ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:السيدة نيرجيزيف) (Τούρκικα: Nergizev Hanımefendi, 1830 - 26 Οκτωβρίου 1848) ήταν η δωδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Nergizev Hanımefendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1830 στην Ανάπα. Ο πατέρας της ήταν ο Αλμπόρα Μπέη και η μητέρα της ήταν η Νταντουσέ Χανίμ. Είχε δύο αδέλφια, τον Ιμπραήμ Μπέη και τον Χουσεΐν Μπέη, και δύο αδελφές, τον Μιχρινούρ Χανίμ και τον Μιουνεβέρ Χανίμ.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Αναλυτική γεωμετρία
Αναλυτική γεωμετρία είναι το είδος της γεωμετρίας που θεωρεί τον γεωμετρικό χώρο διανυσματικό χώρο. Κάθε διάνυσμα αντιστοιχεί σε ένα σημείο του χώρου, ενώ τα γεωμετρικά σχήματα και οι γεωμετρικές σχέσεις μεταξύ των σημείων και διάφορων σχημάτων περιγράφονται με διανυσματικές σχέσεις οι οποίες μπορούν να υποστούν επεξεργασία όπως και οι αλγεβρικές. Έτσι μέσω της αναλυτικής γεωμετρίας έγινε μια αλγεβροποίηση της γεωμετρίας, σε σημείο ώστε να υποστηρίζεται ότι πλέον η γεωμετρία δε χρειάζεται καθόλου αξιωματική θεμελίωση, αλλά αρκεί να στηριχθεί μέσω κατάλληλων ορισμών στην άλγεβρα.
Αντιστοιχίες
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Ζοσκέν ντε Πρε
Ο Ζοσκέν ντε Πρε (γαλλ. Josquin des Prez, ή Josquin Desprez· λατ. Josquinus Pratensis ή Jodocus Pratensis, περ. 1450 – 27 Αυγούστου 1521), κοινά αναφερόμενος ως "Ζοσκέν", ήταν Γαλλο-Φλαμανδός συνθέτης της Αναγεννησης. Υπήρξε ο διασημότερος Ευρωπαίος συνθέτης θρησκευτικής μουσικής της εποχής του, η σπουδαιότητα του οποίου συγκρίνεται μ' αυτή του Γκιγιώμ Ντυφαί και του Τζιοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα, ενώ θεωρείται κύριος εκπρόσωπος της Γαλλο-Φλαμανδικής Σχολής. Κατά γενική ομολογία, τα έργα του απηχούν τα πρώτα αριστοτεχνικά δείγματα αναγεννησιακής πολυφωνίας, που περιλαμβάνουν μοτέτα, λειτουργίες, κανόνες κλπ., όσο και κομμάτια κοσμικής μουσικής, όπως σανσόν και φρόττολες.
Κατά τον 16ο αιώνα ο Ζοσκέν ανελίχθηκε στον σπουδαιότερο συνθέτη των ημερών του, ενώ επηρέασε πλήθος μουσικών, που μιμήθηκαν εν πολλοίς την τεχνική του και τα εκφραστικά του μέσα. Η φήμη του μνημονεύεται σε γραπτά του Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε και του Μαρτίνου Λούθηρου, ενώ κατά τους θεωρητικούς Τζοζέφο Τσαρλίνο και Χάινριχ Γκλαρεάν το μουσικό του ύφος ήταν η προσωποποίηση της τελειότητας. Μάλιστα, πολλοί αντιγραφείς της εποχής, εκμεταλευόμενοι το ηχηρό του όνομα, τον συνέδεσαν με πλείστα ανώνυμα έργα. Τουλάχιστον 374 έργα τού αποδόθηκαν λανθασμένα, κάτι που καταδείχθηκε σχετικά πρόσφατα, χάρη στη σύγχρονη συγκριτική μουσικολογία και τις τεχνικές της. Παρά το ανάστημα της μουσικής του, που κράτησε μέχρι τις αρχές της εποχής του Μπαρόκ και αναβίωσε στις αρχές του 20ού αιώνα, τα βιογραφικά του στοιχεία παραμένουν σκιώδη έως ανύπαρκτα.
Τα πρώιμα χρόνια
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του Ζοσκέν παραμένει άγνωστο. Τα στοιχεία που παρατίθενται βασίζονται σε ίχνη που άφησε ο ίδιος σε έργα του, αλλά και σε γραπτά διαφόρων ειδών, τόσο της εποχής του όσο και μεταγενέστερα. Πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στο Δουκάτο του Αινώ (σημερινό Βέλγιο), περιοχή υπό την εποπτεία του Δούκα της Βουργουνδίας· εντούτοις είχε γαλλική υπηκοότητα, όπως αποδεικνύεται και από τη διαθήκη του.
Περί το 1466, έτος που πιθανόν να πέθανε ο πατέρας του, ο Ζοσκέν κληρονομεί τον θείο του και τη σύζυγό του, Gilles Lebloitte dit Desprez και Jacque Banestonne. Στη διαθήκη τους ο Ζοσκέν λαμβάνει το επίσημο επώνυμο Lebloitte και - σύμφωνα με τους Matthews και Merkley - το όνομα "des Prez" δεν ήταν παρά προσωνύμιο.
Σύμφωνα με ένα κατάστιχο του Κλωντ Εμερέ (Claude Hémeré), φίλου και βιβλιοθηκάριου του Καρδιναλίου Ρισελιέ, περί το 1460 ο Ζοσκέν έγινε χορωδός στον Ιερό Ναό του Saint-Quentin της Αιν (Aisne), αναλαμβάνοντας παράλληλα και τη μουσική διεύθυνση. Πιθανώς να είχε μελετήσει αντίστιξη με τον Γιοχάνες Όκεγχεμ, τον οποίο και θαύμαζε σε όλη του τη ζωή: τούτο μαρτυρείται τόσο από τους Τζοζέφο Τσαρλίνο και Λοντοβίκο Τσακκόνι, όσο και από τον θρήνο "Nymphes des bois" που συνέθεσε το 1497, επί του θανάτου του Όκεγχεμ. Τα αρχεία του Saint-Quentin καταστράφηκαν το 1669, ωστόσο ο καθεδρικός ναός υπήρξε μουσικός πόλος έλξης για την ευρύτερη περιοχή και επιπλέον διατηρούσε σχέσεις με το στέμμα. Απ' αυτό συμπεραίνεται ότι εκεί ο Ζοσκέν έκανε τις πρώτες του επαφές με το Βασιλικό Παρεκκλήσι της Γαλλίας.
Η πρώτη επίσημη εργασιακή του θέση καταγράφεται στις 19 Απριλίου 1477, ως τραγουδιστής στο παρεκκλήσι του Δούκα Ρενέ του Ανζού, στο Αιξ-αν-Προβάνς, όπου και διαμένει για έναν τουλάχιστον χρόνο. Δεν υπάρχουν στοιχεία της κίνησής του μέχρι το 1483, ωστόσο δεν πρέπει να παρέμεινε στην υπηρεσία του Δούκα του Ανζού, καθώς θα είχε μεταφερθεί στο Παρίσι το 1481, μαζί με όλο το προσωπικό. Ένα από τα πρώιμα μοτέτα του Ζοσκέν με τίτλο Misericordias Domini in aeternum cantabo, υποδεικνύει μια άμεση σχέση με τον Λουδοβίκο ΙΑ΄, ο οποίος βασίλευε εκείνη την εποχή. Το 1483 πάντως, ο Ζοσκέν επιστρέφει στο Κοντέ διεκδικώντας την κληρονομιά του από τον θείο του, ο οποίος πιθανότατα σκοτώθηκε από τον στρατό του Λουδοβίκου, ο οποίος εισέβαλε στην πόλη, έκλεισε όλους τους κατοίκους στην εκκλησία και τους έκαψε ζωντανούς.
Στο Μιλάνο
Η περίοδος 1480-1482 αποτέλεσε αίνιγμα για τους βιογράφους του Ζοσκέν: κάποια στοιχεία τον τοποθετούν στη Γαλλία, ενώ από άλλα τεκμαίρεται πως είναι στην υπηρεσία του Οίκου των Σφόρτσα, ειδικότερα δε του Ασκάνιο Σφόρτσα, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από το Μιλάνο και διέμενε προσωρινά στη Φερράρα ή τη Νάπολη. Το έργο Missa Hercules dux Ferrariae δίνει κάποια βάση για τη διαμονή στη Φερράρα, αφιερωμένο στον Δούκα Έρκολε ντ' Έστε, ωστόσο δεν ταιριάζει στυλιστικά με την περίοδο που επιβεβαιωμένα έζησε εκεί (1503-4). Μια εναλλακτική εξήγηση θέλει τον Ζοσκέν να ζει για ένα διάστημα στην Ουγγαρία, καθώς σε ένα έγγραφο του 16ου αιώνα περί της Ουγγρικής αυλής, αναφέρεται κάποιος Ζοσκέν, ως μέλος της μουσικής της υπηρεσίας.
Το 1483 ή 1484 ο Ζοσκέν επιβεβαιωμένα υπηρετεί ως μουσικός της Οικογένειας Σφόρτσα στο Μιλάνο. Στη διάρκεια της υπηρεσίας του επισκέφθηκε πολλάκις τη Ρώμη και ενδεχομένως το Παρίσι. Κατά τη διαμονή του στο Μιλάνο γνώρισε τον Franchinus Gaffurius, ο οποίος ήταν μουσικός διευθυντής του εκεί καθεδρικού ναού. Στο Μιλάνο επανεμφανίζεται περί το 1489, αλλά φεύγει τον ίδιο χρόνο.
Στη Ρώμη
Από το 1489 έως το 1495 ο Ζοσκέν υπηρετεί στην παπική χορωδία, πρώτα υπό τον Πάπα Ιννοκέντιο τον Η΄ και έπειτα υπό τον Βοργία Πάπα Αλέξανδρο τον ΣΤ΄· είναι πιθανό να ανέλαβε υπηρεσία ανταλλάσσοντας θέση με τον Gaspar van Weerbeke, ο οποίος την ίδιο περίοδο πήγε στο Μιλάνο. Η αναγραφή "JOSQUINJ" που ανακαλύφθηκε σε τοίχο της Καπέλα Σιξτίνα είναι πιθανό να ανήκει στον ίδιο, καθώς υπήρξε έθιμο για τους χορωδούς να χαράσσουν το όνομά τους στους τοίχους· εκατοντάδες ονόματα ανακαλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια, με το ως άνω να αποτελεί ενδεχομένως τη μοναδική σωζόμενη υπογραφή του.
Το μουσικό του ύφος φαίνεται να ωριμάζει αυτή την περίοδο: ενσωματώνει την ελαφρότητα της κοσμικής ιταλικής μουσικής, στην οποία εκτέθηκε όσο παρέμεινε στο Μιλάνο, και τελειοποιεί την τεχνική του, όπως φαίνεται πλέον στα θρησκευτικά του έργα. Πολλά από τα μοτέτα του χρονολογούνται απ' αυτήν ακριβώς την περίοδο.
Φυγή από τη Ρώμη· επιστροφή στο Μιλάνο και τη Γαλλία
Περί το 1498 ο Ζοσκέν επανεντάσσεται στο μουσικό προσωπικό των Σφόρτσα, όπως αποδεικνύεται από την αλληλογραφία μεταξύ των οικογενειών Οίκος των Γκονζάγκα και Σφόρτσα. Επιστρέφει στο Μιλάνο, όμως δεν παραμένει για μεγάλο διάστημα, καθώς το 1499 η πόλη καταλαμβάνεται από τον στρατό του Λουδοβίκου ΙΒ΄. Οι Σφόρτσα φυλακίζονται και ο Ζοσκέν καταφεύγει στη Γαλλία. Έργα της περιόδου αποτελούν η φρόττολα El grillo («ο γρύλος») καθώς και το μοτέτο In te Domine speravi («ελπίζω σε σένα, Κύριε»). Το τελευταίο δεν αποκλείεται να είχε κάποια αναφορά στον θρησκευτικό μεταρρυθμιστή Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα, ο οποίος εκτελέστηκε στην πυρά (Φλωρεντία, 1498) και τον οποίο ο Ζοσκέν είχε σε μεγάλη εκτίμηση. Ο Ψαλμός 30 ήταν ο αγαπημένος του Σαβοναρόλα, πάνω στον οποίο έγραψε και το κείμενο του μοτέτου, όσο περίμενε φυλακισμένος την εκτέλεσή του.
Κάποια άλλα έργα, όπως το οργανικό Vive le roy («ζήτω ο βασιλιάς»), τοποθετούνται περί το 1500, όταν ο Ζοσκέν ήταν πλέον στη Γαλλία. Το μοτέτο Memor esto verbi tui servo tuo («θυμήσου την υπόσχεση στον δούλο σου»), σύμφωνα με τον Γκλαρεάν (Dodecachordon, 1547) αποτέλεσε μια διακριτική υπενθύμιση στον βασιλιά να κρατήσει την υπόσχεσή του για μια οφειλόμενη ανταμοιβή. Σύμφωνα πάλι με τον Γκλαρεάν, ο βασιλιάς ανταποκρίθηκε δίνοντας στον Ζοσκέν την ανταμοιβή του, ο οποίος ανταπέδωσε τη χειρονομία γράφοντας το μοτέτο Benefecisti servo tuo, Domine («ο δούλος σου σε ευγνωμονεί, Κύριε»).
Στη Φερράρα
Ο Ζοσκέν παρέμεινε στην υπηρεσία του Λουδοβίκου μέχρι το 1503, οπότε και ο Δούκας της Φερράρα, Έρκολε ντ' Έστε Α΄, τον προσέλαβε ως μουσικό του παρεκκλησίου της πόλης. Από την περίοδο αυτή σώζονται ορισμένα στοιχεία που αφορούν στην προσωπικότητα του Ζοσκέν· ενδεικτικά, κάποιος αυλικός προέτρεπε τον δούκα να προσλάβει τον Χάινριχ Ίζαακ, καθώς ήταν περισσότερο προσηνής και φιλικός, δεν δυσανασχετούσε για να γράψει μουσική κατά παραγγελία, ενώ θα του κόστιζε σημαντικά λιγότερο (120 δουκάτα αντί 200). Η επιλογή του δούκα ωστόσο παρέμεινε ο Ζοσκέν.
Κατά τη διαμονή του στη Φερράρα, ο Ζοσκέν έγραψε μερικά από τα πιο γνωστά του αριστουργήματα, συμπεριλαμβανομένου του Miserere, ένα μοτέτο που διαδόθηκε ευρέως κατά τον 16ο αιώνα. Ακόμη, το δεξιοτεχνικό μοτέτο Virgo salutiferi; καθώς και τη Λειτουργία προς τιμή του Ηρακλέους, Δούκα της Φερράρα (Missa Hercules Dux Ferrariae), της οποίας το βασικό θέμα ή cantus firmus ανάγεται στο όνομα του δούκα, ωσάν αυτό να διαβαζόταν με μουσικές νότες -μια τεχνική γνωστή και ως soggetto cavato.
Η διαμονή του στη Φερράρα δεν ήταν μακρά: το καλοκαίρι του 1503 η επιδημία της πανώλης ανάγκασε την εκκένωση της πόλης από τα 2/3 του πληθυσμού καθώς και της δουκικής οικογενείας. Ο Ζοσκέν αποχώρησε τον Απρίλη του επόμενου έτους και ο αντικαταστάτης του, Γιάκομπ Όμπρεχτ πέθανε εξαιτίας της πανώλης το 1505. Με τη σειρά του αντικαταστάθηκε από τον Αντουάν Μπρυμέλ, ο οποίος και διηύθυνε το παρεκκλήσι μέχρι τον τερματισμό της λειτουργίας του το 1510.
Επιστροφή στο Κοντέ και το τέλος
Μετά την αποχώρησή του από τη Φερράρα, ο Ζοσκέν επέστρεψε στα πατρικά του εδάφη και εγκαταστάθηκε στο Κοντέ συρ λ' Εσκώ, νοτιοανατολικά της Λιλ, στα σημερινά σύνορα μεταξύ Γαλλίας και Βελγίου. Εκεί, ανέλαβε κοσμήτορας της κολεγιακής εκκλησίας της Νοτρ Νταμ (3 Μαΐου 1504), ενός σημαντικού μουσικού ιδρύματος που διηύθυνε για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1508 ο εφημέριος του καθεδρικού ναού της Μπουρζ του ζήτησε να αναλάβει την εκεί χορωδία, χωρίς ωστόσο να προκύπτουν αποδείξεις ότι όντως δέχτηκε τη θέση. Κατά τους περισσότερους μελετητές το πιο πιθανό είναι να παρέμεινε στο Κοντέ.
Κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, ο Ζοσκέν γνωρίζει μεγάλη άνοδο: η νεοσύστατη τεχνολογία της τυπογραφίας επέτρεψε τη διάδοση της μουσικής του ανά την Ευρώπη· τα έργα του υπήρξαν από τα πρώτα που βρήκαν το δρόμο του τυπογραφείου, μέσω του εκδότη Οτταβιάνο Πετρούτσι, με κυριότερο απ' αυτά έναν τόμο με λειτουργίες του, που εκδόθηκε στη Βενετία το 1502. Η εν λόγω έκδοση έγινε τόσο δημοφιλής, που ο Πετρούτσι προχώρησε στην έκδοση άλλων δύο τόμων με λειτουργίες, το 1504 και 1514, επανεκδίδοντάς τες αρκετές φορές έκτοτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζοσκέν Ζοσκέν
Ελληνική μικρογράμματη γραφή
thumb|right|250px|Παράδειγμα μικρογράμματης γραφής Η ελληνική μικρογράμματη γραφή ή βυζαντινή γραφή είναι μορφή της ελληνικής γραφής, η οποία τυποποιήθηκε στις αρχές του 9ου μ.Χ. Θεωρείται η σημαντικότερη εξελικτική αλλαγή στον τρόπο γραφής και την μορφή των γλύφων του ελληνικού αλφαβήτου. Αναφέρεται και ως στουδιτική γραφή, από το παλαιότερο, μέχρι σήμερα, χρονολογημένο δείγμα ελληνικής μικρογράμματης γραφής, το Τετραβάγγελο Ουσπένσκι, στην Αγία Πετρούπολη. Το χειρόγραφο βιβλίο χρονολογείται από το 835 και προέρχεται από τη μονή Στουδίου.
Όλα σχεδόν τα σωζόμενα ελληνικά βιβλία από τον 4ο αι. π. Χ. ως τις αρχές του 9ου αι. μ.Χ. γράφονται στη μεγαλογράμματη γραφή, η οποία προέρχεται από τη γραφή των αρχαίων επιγραφών. Η μικρογράμματη γραφή φαίνεται να εξελίχθηκε μέσα από την ανάγκη ταχείας επικοινωνίας μέσω χειρογράφων επιστολων, όπου η μορφή των γραμμάτων προσαρμόστηκε στην κίνηση της γραφής. Η αλλαγή τών μορφών των γραμμάτων συστηματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων του Βυζαντίου και στη συνέχεια υιοθετήθηκε ως γραφή των βιβλίων. Η μικρογράμματη γραφή συνδυάζεται και συνυπάρχει με την μεγαλογράμματη, η οποία παραμένει ως στοιχείο έμφασης στους τίτλους, στα αρχιγράμματα και ενίοτε μέσα στο κείμενο και επηρεάζει ανάλογα τη μικρογράμματη. Η σύγχρονη ελληνική γραφή προέρχεται από την τυπογραφική τυποποίηση της μικρογράμματης του 9ου αι., σε συνδυασμό με τα κεφαλαία της αρχαιότερης μεγαλογράμματης.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία
Μεσογειακή φώκια
Η μεσογειακή φώκια μοναχός (Monachus monachus), είναι το ένα από τα δύο εναπομείναντα είδη φώκιας μοναχού της οικογένειας των φωκιδών. Παλαιότερα ήταν εξαπλωμένη σε όλες τις ακτές της Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και του ανατολικού Ατλαντικού. Σήμερα, με αριθμό μικρότερο από 600 ζώα, συγκαταλέγεται στα σπανιότερα και πλέον απειλούμενα είδη του πλανήτη και χαρακτηρίζεται ως κρισίμως κινδυνεύον με αφανισμό από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης. Ο μισός περίπου πληθυσμός, γύρω στα 250-300 άτομα, ζει στην Ελλάδα.
Ονομασία
Στις ραψωδίες Δ' και Ο' της Οδύσσειας γίνεται αναφορά σε αυτήν στον πληθυντικό ως φῶκαι. Αργότερα ο Αριστοτέλης μελέτησε και περιέγραψε διεξοδικά τη φώκη στο έργο του Τῶν περὶ τὰ ζῷα ἱστοριῶν.
Ο Γάλλος ζωολόγος Ζαν Ερμάν περιέγραψε πρώτος, στη σύγχρονη εποχή, τη μεσογειακή φώκια από τον ολότυπο της συλλογής του. Ονόμασε το είδος Phoca monachus (φώκια μοναχός), πιθανόν λόγω κάποιας ομοιότητας που διέκρινε με τους καλόγερους και όχι σύμφωνα με παλαιότερες αντιλήψεις λόγω του μοναχικού χαρακτήρα του είδους: οι δίπλες που σχηματίζει στο δέρμα της στην περιοχή του λαιμού, ίσως θυμίζουν τις πτυχές από την κουκούλα και το ράσο των μοναχών. Ο Τζον Φλέμινγκ κράτησε το όνομα monachus αλλά το αναβάθμισε σε γένος με ομώνυμο ειδικό Monachus monachus.
Περιγραφή
Το μήκος των ενήλικων ζώων κυμαίνεται μεταξύ 2-3 μέτρων, ενώ το βάρος τους φθάνει έως και τα 350 κιλά, με τα θηλυκά να είναι λίγο μικρότερα από τα αρσενικά. Το σώμα τους καλύπτεται από στιλπνό τρίχωμα, μήκους περίπου μισού εκατοστού. Το χρώμα τους ποικίλλει από ανοιχτό γκρί και μπεζ στα θηλυκά μέχρι σκούρο καφέ και μαύρο στα αρσενικά, πολλές φορές διάστικτο και με ανοιχτόχρωμα σημεία στον αυχένα, τον λαιμό και την κοιλιά. Στα αρσενικά είναι ιδιαίτερα εμφανής και ευδιάκριτη η λευκή κηλίδα στην κοιλιά. thumb|250px|Κεφάλι φώκιας που προβάλλει πάνω από την επιφάνεια Οι μεσογειακές φώκιες ζουν μέχρι και 45 χρόνια, αν και ο μέσος όρος είναι γύρω στα 20, ενώ η σεξουαλική ωριμότητα ξεκινά στον 5ο. Ζευγαρώνουν στο νερό και γεννούν κάθε 2 χρόνια -μετά από κύηση 10 μηνών και πάντα στη στεριά- συνήθως ένα μικρό, σπανιότερα δύο. Το νεογέννητο έχει μήκος περίπου 1 μέτρο, ζυγίζει γύρω στα 15 κιλά και είναι ήδη ικανό να κολυμπήσει. Το δέρμα του καλύπτεται από μακρύ σκούρο τρίχωμα μήκους έως και 1,5 εκατοστά. Το τρίχωμα αυτό αντικαθίσταται μέσα σε δύο μήνες από το κοντό τρίχωμα των ενήλικων ζώων. Στην κοιλιά υπάρχει μία μεγάλη λευκή κηλίδα σαν μπάλωμα, της οποίας το σχήμα διαφέρει χαρακτηριστικά σε κάθε φώκια αλλά και μεταξύ των δύο φύλων. Η γαλουχία διαρκεί περίπου τρεις με τέσσερις μήνες και μετά αρχίζει σιγά-σιγά να κυνηγά και να βρίσκει την τροφή του. Την περίοδο αυτήν και σε αντίθεση με άλλα είδη φώκιας, η μητέρα αφήνει το μικρό της μόνο του για κάποιες ώρες προς αναζήτηση τροφής.
Έχει παρατηρηθεί πως είναι πολυγυνικές, δηλαδή ένα ενήλικο αρσενικό διατηρεί ένα χαρέμι και ζευγαρώνει με περισσότερα από ένα θηλυκά. Η γέννα λαμβάνει χώρα σε απομονωμένη σπηλιά με έξοδο προς την παραλία, αν και από παλιές περιγραφές έως και τον 18ο αιώνα φαίνεται πως γεννούσαν στις ανοιχτές αμμουδιές.
Στην Ελλάδα η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινάει από τον Αύγουστο και ολοκληρώνεται τον Δεκέμβριο, με πολύ σπάνιες πρώιμες και όψιμες γεννήσεις. Η κορύφωση της αναπαραγωγικής περιόδου καταγράφεται μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου. Την ίδια περίοδο και λόγω της επιδείνωσης του καιρού (φθινοπωρινές καιρικές συνθήκες και θαλασσοταραχές) υπάρχει κίνδυνος για τα νεογνά να παρασυρθούν από τη θάλασσα, να χάσουν τη μητέρα τους και να πνιγούν, καθώς μέχρι και τον τέταρτο μήνα της ζωής τους θηλάζουν αποκλειστικά και δεν μπορούν να τραφούν μόνα τους, ούτε είναι τόσο ικανά στη θάλασσα.
Το σώμα της έχει σχήμα ατρακτοειδές που διευκολύνει την κίνησή της μέσα στο νερό, ενώ τα άκρα της έχουν σχήμα πτερυγίων. Στο κεφάλι της έχει μικρές ακουστικές οπές αντί για εξωτερικά αυτιά και μακριά μουστάκια που χρησιμεύουν ως αισθητήρια όργανα.
Διατροφή
Το θαλάσσιο περιβάλλον της Μεσογείου, όπου ζει μεγάλη ποικιλία ειδών αλλά σε μικρούς σχετικά αριθμούς, φαίνεται να ευνοεί τη διατροφική προσαρμογή της φώκιας, η οποία δε δείχνει κάποια προτίμηση σε συγκεκριμένα είδη. Αντιθέτως τρέφεται με μια ποικιλία από οστεϊχθύς, όπως σαργούς, συναγρίδες, γόπες, μπαρμπούνια και κεφαλόποδων όπως χταπόδια, σουπιές και καλαμάρια, αλλά και καρκινοειδή όπως καβούρια. Το κυριότερο θήραμα των μεσογειακών φωκών αποτελούν τα χταπόδια και συγκεριμένα το Octopus vulgaris thumb|left|Αποικία μεσογειακής φώκιας στο Λευκό Ακρωτήριο το 1945
Ενδιαίτημα
Σε σχέση με άλλα είδη φωκών, η μεσογειακή φώκια μπορεί να θεωρηθεί «παράκτιο είδος», καθώς φαίνεται ότι κινείται και κυνηγά την τροφή της κοντά στις ακτές και κυρίως ριχότερα από την ισοβαθή των 200 μέτρων. Μέγιστος χρόνος κατάδυσης είναι 15-20 λεπτά. Οι περισσότερες καταδύσεις όμως γίνονται σε βάθος 30-40 μέτρα και διαρκούν γύρω στα 5-10 λεπτά. Έχουν πάντως την ικανότητα να καλύψουν σημαντικές αποστάσεις μέσα σε λίγες εβδομάδες ή λίγους μήνες.
Η κατανομή της στον ελλαδικό χώρο είναι πολύ μεγάλη, αν και περιορισμένη αριθμητικά. Δείχνει σαφή προτίμηση σε απομονωμένες, βραχώδεις και δυσπρόσιτες νησίδες ή παράκτιες περιοχές.
Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι οι Μεσογειακές φώκιες συνήθιζαν να χρησιμοποιούν ανοιχτές παραλίες για να ξεκουράζονται και να γεννάνε. Σήμερα όμως, λόγω τις ανθρώπινης όχλησης και τις καταστροφής του φυσικού της χώρου έχει αποτραβηχτεί κυρίως σε απρόσιτες παράκτιες θαλασσινές σπηλιές. Οι σπηλιές αυτές, που μπορεί να έχουν μία ή και περισσότερες εισόδους πάνω ή και κάτω από την επιφάνεια του νερού έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό ότι καταλήγουν σε παραλία (χερσαίο, σχετικά επίπεδο χώρο με άμμο, βότσαλα, κροκάλες είτε επίπεδο βράχο).
Κατάσταση
Κάποτε η μεσογειακή φώκια ήταν εξαπλωμένη από τις ακτές της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας έως τη βορειοδυτική ακτή της Αφρικής στον Ατλαντικό, μέχρι και τις Αζόρες.
Η δραματική μείωση του πληθυσμού οφείλεται κυρίως στον ανθρώπινο παράγοντα, από όλες του τις πλευρές. Από την αρχαιότητα κυνηγούνταν για εμπορικούς σκοπούς λόγω του δέρματος και του λίπους της. Οι Ρωμαίοι τις χρησιμοποιούσαν και για ψυχαγωγικούς λόγους στις ρωμαϊκές αρένες. Στο Αιγαίο παλιότερα έφτιαχναν από το δέρμα τους σανδάλια και ζώνες και το λίπος το χρησιμοποιούσαν στην παρασκευή κάποιου ματζουνιού. Επίσης καταδιώκεται ως βλαβερό ζώο από τους ψαράδες λόγω της ζημιάς που μπορεί να προκαλέσει στα δίχτυα τους όταν μπλεχτεί σ' αυτά. Η ηθελημένη θανάτωσή τους από τον άνθρωπο στις ελληνικές θάλασσες, παραμένει η πρωταρχική αιτία θανάτου για τα ενήλικα άτομα του είδους.
Ο θάνατος φωκών από την παγίδευση τους σε αλιευτικά εργαλεία είναι πολύ συχνό φαινόμενο στις περισσότερες περιοχές εξάπλωσης του είδους. Τα ζώα παγιδεύονται και πνίγονται κυρίως σε στατικά δίχτυα που χρησιμοποιούνται ευρέως από την παράκτια αλιεία. Στοιχεία έρευνας στην Ελλάδα αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στα ανήλικα και άρα περισσότερο άπειρα άτομα. Υπεραλίευση και παράνομη αλιεία έχουν οδηγήσει σε σημαντική μείωση τα ιχθυαποθέματα ώστε οι φώκιες να δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν αρκετή τροφή από το φυσικό τους στοιχείο. Παράλληλα ραγδαία αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού και η αστικοποίηση μαζί με την άνοδο του παραθαλάσσιου και θαλάσσιου τουρισμού υποβάθμισαν τον βιότοπο της μεσογειακής φώκιας και την εκδίωξαν από τις ανοιχτές παραλίες.
Στο Λευκό Ακρωτήριο (Ρας Νουαντίμπου) ζει η μεγαλύτερη ομάδα μεσογειακής φώκιας, και η μοναδική που έχει ακόμη μορφή αποικίας. Το καλοκαίρι του 1997 τα δύο τρίτα του πληθυσμού εξολοθρεύτηκαν μέσα σε δύο μήνες θέτοντας σε κίνδυνο τη δυνατότητα επιβίωσης του είδους. Η αιτία που προκάλεσε τον μαζικό θάνατο των ζώων και μείωσε τον πληθυσμό της αποικίας από 317 σε 130 άτομα φαίνεται είναι το φαινόμενο της άνθισης φυτοπλαγκτού και συγκεκριμένα η έκθεση των ζώων σε κάποια φυτοπλαγκτονική τοξίνη. Η αποικία υπολογίζεται πως αριθμεί σήμερα περί τα 150 άτομα και παραμένει η μεγαλύτερη ομάδα μεσογειακής φώκιας, όμως να τέτοιο φαινόμενο θα μπορούσε να αφανίσει όλον τον εναπομείναντα πληθυσμό.
Διατήρηση και προστασία
thumb|Φώκια κοντά στη [[Σέριφος|Σέριφο. Φωτογραφήθηκε το 2007]] Σημαντικό βήμα για την προστασία της μεσογειακής φώκιας και των βιοτόπων της αποτέλεσε η ανακήρυξη της περιοχής των Βορείων Σποράδων σε προστατευόμενη και η ίδρυση του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Αλοννήσου Βορείων Σποράδων (ΕΘΠΑΒΣ). Καθοριστική υπήρξε η συμβολή της μη κερδοσκοπικής, μη κυβερνητικής οργάνωσης ΜOm /Εταιρία για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας στην οργάνωση και λειτουργία δραστηριοτήτων όπως η ενημέρωση του κοινού και η παρακολούθηση της κατάστασης του πληθυσμού της Μεσογειακής φώκιας, σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές. Σύμφωνα με τα στοιχεία του οργανισμού, τουλάχιστον 55 διαφορετικά ενήλικα ζώα έχουν αναγνωριστεί να συχνάζουν στην περιοχή του θαλάσσιου πάρκου, ενώ υπολογίζεται γεννιούνται άλλα οχτώ τον χρόνο.
Μέρος της δράσης της MOm είναι η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των ντόπιων κατοίκων και ψαράδων όπως και η διάσωση και περίθαλψη άρρωστων, τραυματισμένων και ορφανών ζώων. Γι αυτόν τον λόγο δημιούργησε το Κέντρο Περίθαλψης Μεσογειακής Φώκιας στην Αλόννησο, το οποίο είναι το μοναδικό στη Μεσόγειο και λειτουργεί σε συνδυασμό με το δίκτυο διάσωσης και συλλογής πληροφοριών της MOm. Εκεί φιλοξενούνται μόνο τα νεογέννητα, κατά κύριο λόγο, ορφανά φωκάκια που χωρίστηκαν από τη μητέρα τους, συνήθως λόγω καιρικών συνθηκών. Η περίθαλψη των μεγαλύτερων ζώων γίνεται επί τόπου. Το δε Δίκτυο Διάσωσης και Συλλογής Πληροφοριών (RINT) βασίζεται σε μέλη από όλη την Ελλάδα, κατά πλειοψηφία μη ειδικούς, που αποστέλλουν τακτικά πληροφορίες και ενημέρωση από τις παράκτιες και νησιωτικές περιοχές.
Η Ελλάδα ετοιμάζεται να κηρύξει μια δεύτερη περιοχή στο Αιγαίο ως προστατευόμενο θαλάσσιο πάρκο με έναν από τους κύριους στόχους της πράξης αυτής την «προστασία και διατήρηση του σημαντικού πληθυσμού της απειλούμενης με εξαφάνιση Μεσογειακής φώκιας Monachus monachus». Θα ονομάζεται Περιφερειακό Θαλάσσιο Πάρκο Βόρειας Καρπάθου, νήσου Σαρίας και των Αστακιδονησίων (Π.Θ.Π.Β.Κ.Σ.Α) και θα περιλαμβάνει τις ήδη υπάρχουσες Ειδικές Ζώνες Διατήρησης (ΕΖΔ) Καρπάθου-Σαρίας και Αστακιδονησίων του Δικτύου Natura 2000. thumb|Φώκια της αποικίας του Λευκού Ακρωτηρίου εν πλω Το άλλο θαλάσσιο πάρκο της χώρας είναι το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου στο Ιόνιο Πέλαγος. Με βάση τα στοιχεία του WWF που πραγματοποίησε συστηματική καταγραφή πληθυσμού της φώκιας το 1991, βρίσκουνε καταφύγιο στην περιοχή 14-18 άτομα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο γνωστό πληθυσμό στο Ιόνιο.
Μαζί με τις δύο περιοχές στην Τουρκία, στη Φώκαια της Σμύρνης και στην Επαρχία της Μερσίνης, είναι τα μοναδικά προστατευόμενα καταφύγια της φώκιας στη μεσόγειο. Η ΜΚΟ SAD-DAFAG που δραστηριοποιείται στην περιοχή υπολογίζει τον αριθμό των ζώων σε περίπου 100.
Στον Ατλαντικό υπάρχει η προστατευόμενη περιοχή στα νησιά Ντεζέρτας της Μαδέρας, όπου φαίνονται ενθαρρυντικά σημάδια ανάκαμψης μετά από έντονες προσπάθειες προστασίας εκ μέρους της πορτογαλικής διαχειριστικής αρχής, και ο αριθμός έχει ανέβει στις 25-35 φώκιες. Νοτιότερα, στο Λευκό Ακρωτήρι το Μαροκινό Ναυτικό περιπολεί τη ζώνη όπου απαγορεύεται η αλιεία με σκοπό να μειωθεί η βασική αιτία θανάτου της φώκιας, τα δίχτυα των ψαράδων, και να διασωθεί η μεγαλύτερη ομάδα μεσογειακής φώκιας που αριθμεί 130 άτομα.
Η φώκια στη λογοτεχνία
Αναφορές στη φώκια γίνονται στην «Οδύσσεια», στις Ραψωδίες Δ' και Ο' όπως αναφέρθηκε παραπάνω, αλλά και σε έργα του Αριστοφάνη. Σύγχρονα κείμενα όπου γίνονται αναφορές στη μεσογειακή φώκια είναι το Μοιρολόγι της Φώκιας του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη και το Το μόνον της ζωής του ταξείδιον του Γεωργίου Βιζυηνού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωκίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Ελλάδας
Εθνικό Τυπογραφείο της Κέρκυρας
Ιδρύθηκε το 1797 μετά την πτώση της Βενετικής Δημοκρατίας. Πρώτος διευθυντής του ήταν ο H. Jouenne. Αρχικά είχε αποφασιστεί να ιδρυθούν τρία τυπογραφεία στους τρεις νομούς των Ιονίων Νήσων, όπως διοικητικά είχαν διαιρέσει τα Επτάνησα οι Γάλλοι, στο νομό Κερκύρας, Ιθάκης, και Αιγαίου αλλά λόγω οικονομικών δυσχερειών ιδρύθηκε μόνον ένα στην Κέρκυρα.
Ο χαρακτήρας του ήταν δημόσιος και αποτελούσε όργανο της πολιτικής εξουσίας, των εκάστοτε στρατευμάτων κατοχής όπως άλλωστε διαφαίνεται και από την εκδοτική του παραγωγή. Στο τυπογραφείο αυτό τυπώθηκε το έτος 1800 ο «Θούριος» του Ρήγα Φεραίου, ενώ το πρώτο δημοσιευμένο έντυπο του τυπογραφείου αυτού ήταν προκήρυξη, η οποία ανήγγειλε ότι για πρώτη φορά ιδρύονταν τυπογραφείο στην Ελλάδα.Στα χρόνια από το 1799 που ξεκινά η ιστορία του τυπογραφείου έως και το 1817 που λήγει το νησί θα γνωρίσει τέσσερα διαφορετικά καθεστώτα. Αυτό αποτελεί και το λόγο που η εξέλιξη του τυπογραφικού ζητήματος στην Κέρκυρα δεν κατέληξε σε μια σταθερή και ομαλή κατάσταση όλα αυτά τα χρόνια παρά σε προσπάθειες συγκρότησης και αναβάθμισης. Ωστόσο, η τυπογραφική παραγωγή είναι αρκετά πλούσια σε βιβλία, εφημερίδες και φυλλάδια. Ήδη με την εγκατάσταση των Δημοκρατικών Γάλλων το 1798 στο νησί (1798-1799), έπειτα από την κατάληψη του νησιού από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα, ξεκινά η διαδικασία ίδρυσης τυπογραφείου της οποίας τη διευθέτηση αναλαμβάνουν δυο μέλη της Amministratione Municipale, οι Nocca και Garazia. Οι προτάσεις που γίνονται για τη λειτουργία του είναι ή να την αναλάβει το ίδιο το κράτος και να πληρώνει τα έξοδα για υλικά και αμοιβές εργατών ή να ανατεθεί η λειτουργία του σε ιδιώτη. Με ασύμφορη οικονομικά την πρώτη πρόταση η διοίκηση καταλήγει στη δεύτερη επιλογή. Έτσι, η διοίκηση θα παράσχει στον εργολάβο τον εξοπλισμό και το χαρτί και ο ίδιος θα τυπώνει γι’ αυτή τα έντυπα που του ζητά. Πρώτος ενδιαφερόμενος φαίνεται να είναι ο Παύλος Καππάδοκας ο οποίος ζητά δοκιμαστική περίοδο ενός μήνα για να μάθει την τυπογραφική τέχνη, στο οποίο βρίσκει σύμφωνη τη διοίκηση. Οι διαδικασίες ξεκινούν και «η εγκατάσταση πρέπει να ολοκληρώνεται στις αρχές Μαΐου του 1798 και λίγο αργότερα η τυπογραφία θα αρχίσει τις εργασίες της. Ήδη, στις 8/19 Μαΐου αυτού του χρόνου έχουμε το πρώτο, βιβλιογραφικά διαπιστωμένο, έντυπο από τα πιεστήριά της, τη σχετική με τη σύστασή της προκήρυξη».
Δείτε επίσης
Ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική τυπογραφία Κατηγορία:Ελληνικές εκδοτικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Κέρκυρα
1772
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Ξίφος μονομαχίας διδασκάλων
Το ξίφος μονομαχίας διδασκάλων ήταν ένα από τα επτά αγωνίσματα στο πρόγραμμα της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στους αγώνες που διεξήχθησαν από τις 11 μέχρι τις 14 Ιουνίου 1900, έλαβαν μέρος συνολικά 54 ξιφομάχοι από έξι χώρες.
Σύνοψη αγωνίσματος
Στα προκριματικά του αγωνίσματος ξιφασκίας διδασκάλων, που διεξήχθησαν στις 11 και 12 Ιουνίου 1900, συμμετείχαν 54 ξιφομάχοι, 18 εκ των οποίων, που όλοι ήταν Γάλλοι, πέρασαν την επόμενη ημέρα στα ημιτελικά όπου σχημάτισαν τρεις ομίλους εκ των οποίων προκρίθηκαν στον τελικό οι τρεις κορυφαίοι ξιφομάχοι από τον καθέ όμιλο. Έτσι στον τελικό που διεξήχθη στις 14 Ιουνίου 1900 βρέθηκαν αντιμέτωποι εννέα Γάλλοι διδάσκαλοι ξιφομάχοι.
Ο διδάσκαλος Άλμπερτ Ρόμπερτ Αγιά πήρε την πρώτη θέση, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο διδάσκαλος Εμίλ Μπουνιόλ και στην τρίτη ο διδάσκαλος Χένρι Λορέν.
Πηγές
Ξιφασκία Κατηγορία:Ξιφασκία
Παραγωγικός συλλογισμός
Παραγωγικός συλλογισμός (ή παραγωγική λογική) ονομάζεται η συλλογιστική διαδικασία κατά την οποία ένα λογικά ασφαλές συμπέρασμα προκύπτει από μια ή περισσότερες προτάσεις (προκείμενες). Κατά συνέπεια, το συμπέρασμα αποτελεί υποπερίπτωση ή εξειδίκευση μιας αρχικής θέσης που τίθεται ως γενικός κανόνας. Θεωρείται ο πιο σημαντικός και ασφαλής τρόπος επιχειρηματολογίας, καθώς είναι σχετικά εύκολο να ελεγχθεί η εγκυρότητα και η ορθότητά του.
"Γενική μορφή:"
Για κάθε Α ισχύει Β.
Το Γ είναι Α.
Άρα, για το Γ, ισχύει Β.
Κατά κανόνα η υπόθεση είναι πιο ισχυρή από το συμπέρασμα. Οι παραγωγικοί συλλογισμοί μπορεί να είναι πολύ στοιχειώδεις και να αποτελούν μέρος αποδεικτικών μεθόδων.
Κατηγορία:Λογική Κατηγορία:Συλλογιστική Κατηγορία:Δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων
Παλιουριά Λάρισας
Η Παλιουριά είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Μελιβοίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Βελίκα, το Κόκκινο Νερό Μελιβοίας, τα Μέλια, τη Μελίβοια και τον Οστροβό αποτελούν την κοινότητα Μελιβοίας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μελίβοιας του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 25 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Πολυμήδη
Στην ελληνική μυθολογία η Πολυμήδη (από τις λέξεις πολύ και μήδος = σκέψη, σύνεση), που αναφέρεται κάποιες φορές και ως Αλκιμήδη, ήταν κόρη του Αυτολύκου, σύζυγος του Αίσονα και μητέρα του Ιάσονα και του Προμάχου. Ως αδελφή της Αντικλείας, η Πολυμήδη ήταν θεία του Οδυσσέα.
Μετά τη θανάτωση του Αίσονα από τον Πελία, η Πολυμήδη καταράστηκε τον Πελία και κρεμάστηκε.
Πηγές
Πολυμηδη
Παύλος Αιμίλιος Ρέγιλλος
Ο Παύλος Αιμίλιος Ρέγιλλος  ή Ρέγουλος, λατιν.: Paulus Aemilius Regillus ή Regulus (γενν. π. 15/14 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος γερουσιαστής και ανιψιός του αυτοκράτορα Αυγούστου.
Πρώιμη ζωή
Ήταν γιος τού υπάτου (consul) και τιμητή (censor) Παύλου Αιμίλιου Λέπιδου και της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης, που ήταν κόρη της Οκταβίας της Νεότερης και επομένως ανιψιά τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου. Από τον προηγούμενο γάμο τού πατέρα του, ο Ρέγιλλος είχε δύο ετεροθαλείς αδελφούς και μία ετεροθαλή αδερφή. Γεννήθηκε περί το 15 π.Χ./14 π.Χ. Ο πατέρας του απεβίωσε λίγο μετά τη γέννησή του, και η μητέρα του στη συνέχεια παντρεύτηκε ξανά. Ο Ρέγιλλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Μέσω τού ετεροθαλούς αδελφού του Μάρκου Βελέριου Μεσσάλα Βαρβάτου, ήταν ο θείος της Ρωμαίας αυτοκράτειρας Βαλερίας Μεσσαλίνας.
Σταδιοδρομία
Η πολιτική σταδιοδρομία τού Ρεγίλλου ήταν σύγχρονη με την εξουσία των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Αυγούστου και Τιβέριου, κατά την οποία υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Τιβέριου (14 έως 37), ο Ρέγιλλος ήταν ένας από τους κόμητες τού Αυτοκράτορα, αυτοκρατορικός απεσταλμένος (legatus) και ανθύπατος (proconsul) μίας ρωμαϊκής επαρχίας. Σύμφωνα με επιγραφικά στοιχεία, ο Ρέγγιλλος ήταν προστάτης τού Σαγούντου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γένος Αιμιλίων
Σιμότητα
Ο όρος σιμότητα είναι περισσότερο ναυπηγικός, με τον οποίο προσδιορίζεται η ναυπηγική ανόρθωση της πλώρης και της πρύμνης ως προς το επίπεδο του κυρίου καταστρώματος, όταν το πλοίο είναι ζυγοσταθμισμένο. Κατασκευαστικά πρόκειται για καμπύλη γραμμή που λέγεται καμπύλη σιμότητας, κοινώς "λουνάδα", ή "βιάρισμα", ή "καραβίζι" (sheer), που αποτελεί το γεωμετρικό τόπο των τομών του κεντρικού επιπέδου με τις ευθείες του καταστρώματος.
Διάκριση
Σε ορισμένα πλοία η πρυμναία σιμότητα παρουσιάζεται ως αρνητική (π.χ. ρυμουλκά, ναρκαλιευτικά, σε κάποια αλιευτικά κ.λπ.) και σε άλλα μηδενική σε όλο το μήκος τους (π.χ. ελικοπτεροφόρα, μεγάλα δεξαμενόπλοια κ.λπ.).
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Κατά κανόνα η "καμπύλη σιμότητας" αποτελείται από δύο παραβολές με κοινή κορυφή και κοινό άξονα συμμετρίας, που συμπίπτει με την κάθετο, που απέχει από τη μέση τομή και λίγο πρύμνηθεν αυτής περίπου κατά το 1/10 του μήκους μεταξύ των καθέτων. Τα δε λοιπά χαρακηριστικά της σιμότητας έχουν ως ακολούθως: Εκ των παραπάνω συνάγεται ότι η πρωραία σιμότητα είναι διπλάσια ή περισσότερο της πρυμναίας.
Ανάγκη κατασκευής
Δύο είναι οι λόγοι κατασκευής σιμότητας σ΄ ένα σκάφος, αφενός διότι δημιουργεί περισσότερο εσωτερικό χώρο με συνέπεια ν΄ αυξάνεται η πλευστότητα αυτού, αφετέρου ν΄ αντιπαρέρχεται επιτυχώς τους διάφορους κυματισμούς ή θαλασσοταραχές. Ένας τρίτος ακόμη λόγος είναι ωραία αισθητική γραμμή που προσδίδει στο πλοίο. Και βέβαια όλα αυτά με επιπρόσθετο κόστος ναυπήγησης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυπηγική
Αγαρδίτης
Ο αγαρδίτης (αγγλ. agardite) είναι ένυδρο αρσενικικό ορυκτό του χαλκού και των σπανίων γαιών, κυρίως δημητρίου και υττρίου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου γεωλόγου Ζυλ Αγκάρ (Jules Agard), προϊσταμένου του Γραφείου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών της Ορλεάνης (Γαλλία).
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Αν ανευρεθεί σε σημαντικές ποσότητες, χρησιμοποιείται ως ελάσσον μετάλλευμα σπανίων γαιών, είναι όμως περιζήτητο δείγμα από συλλέκτες ορυκτών.
Ανευρίσκεται στη Γερμανία (ορυχείο Clara - Grube Clara, Wolfach, Μέλας Δρυμός) και Σαξονία, στη Γαλλία, στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, στη Βρετανία (Κορνουάλλη, παραλλαγή πλουσιότερη σε νεοδύμιο, Κάμπρια και Ουαλία), στη Σαρδηνία (ορυχείο Santa Duchessa, επίσης πλούσιος σε νεοδύμιο και με το δημήτριο να υπερτερεί απέναντι στο λανθάνιο), την Αυστραλία (Νέα Νότια Ουαλία), την Ιαπωνία και το Tsumeb της Ναμίμπια.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα ορυχεία της περιοχής Καμάριζα στα μεταλλεία Λαυρίου.
Σημειώσεις
Αγαρδιτης Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού Κατηγορία:Ορυκτά των λανθανίδων Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Μανουέλ ντε Γκομάρ
Ο Μανουέλ, κόμης, ντε Γκομάρ (λατινικό αλφάβητο : Manuel de Gomar), (21 Σεπτεμβρίου 1897 - Ιανουάριος 1935 ), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Βιογραφία
Ο κόμης ντε Γκομάρ ήταν μέλος της Ατλέτικο Μαδρίτης και κέρδισε το ισπανικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης στο απλό από το 1916 έως το 1918. Το 1922 και το 1923 έπαιξε στο Γουίμπλεντον και ενώ το πρώτο έτος αποκλείστηκε νωρίς το 1923 έφτασε στους προημιτελικούς στο απλό που έχασε από τον Φρανκ Χάντερ σε πέντε σετ. Στο διπλό έφτασε στον τελικό μαζί με τον συμπατριώτη του Εδουάρδο Φλακέρ αλλά έχασε από τους Βρετανούς Randolph Lycett και Leslie Godfree με 3-6, 4-6, 6-3 και 3-6. Το 1922 έφτασε στον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος σκληρού γηπέδου στις Βρυξέλλες, τον οποίο έχασε από τον Ανρί Κοσέ σε πέντε σετ.
Από το 1921 έως το 1923 ήταν μέλος της πρώτης ισπανικής ομάδας στο κύπελλο Ντέιβις. Το 1922 έφτασε στον τελικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος μαζί με τον Μανουέλ Αλόνσο αλλά έχασαν από την Αυστραλία με 4-1.
Το 1923 σταμάτησε να αγωνίζεται λόγω μιας ασθένειας από την οποία τελικά πέθανε στις αρχές του 1935, θάφτηκε στο νεκροταφείο San Isidro της Μαδρίτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ατλέτικο Μαδρίτης