cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεοντίτο Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Λεοντίτο θεωρείται οικισμός της ύστερης βυζαντινής εποχής, δηλ. προυπήρχε της εισβολής των Οθωμανών στη Δυτική Θεσσαλία (1395/1396). Αναφέρεται στην απογραφή των Οθωμανών του 1454/1455 ως Londid να ανήκει μαζί το Βοκοπιλίσι (Φουντωτό;) στον ίδιο τιμαριούχο και να υπάγεται στα Άγραφα. Άλλη αναφορά για το χωριό γίνεται, το 1530, στην ανέκδοτη πρόθεση 37 της Μονής του Δουσίκου καθώς και ότι οι κάτοικοι καλλιεργούσαν δημητριακά, οπωροφόρα δέντρα (καρυδιές, μηλιές) και εξέτρεφαν πρόβατα. Η ονομασία του προέρχεται από τον πρώτο οικιστή του, ο οποίος λεγόταν Λεοντίτος.
Διοικητικά - Δημογραφικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον δήμο Αργιθέας και το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Λεοντίτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 98 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Μέγαρο Δούκισσας της Πλακεντίας
Το Μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας, ή αλλιώς, «Βίλα Ιλίσσια» (Villa Ilissia), είναι συγκρότημα τεσσάρων κτηρίων το οποίο βρίσκεται επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας στην Αθήνα. Κατασκευάστηκε την περίοδο 1840-1848 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη, ως ιδιωτική κατοικία της δούκισσας της Πλακεντίας, η οποία διέμεινε σε αυτό τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής της, έως το 1854. Αργότερα, το συγκρότημα στέγασε για τρία χρόνια τη Σχολή Ευελπίδων και στη συνέχεια άλλες στρατιωτικές υπηρεσίες.
Από το 1930 έως σήμερα, στεγάζει το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Η ανέγερση
Η Σοφί ντε Μαρμπουά, δούκισσα της Πλακεντίας, (Sophie de Marbois, Duchesse de Plaisance) γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ το 1785. Παντρεύτηκε τον Σαρλ Λεμπρέν (Charles Lebrun), υπασπιστή του Ναπολέοντα και Δούκα της Πλακεντίας (Piacenza ή Plaisance, πόλη της βόρειας Ιταλίας). Ο γάμος τους όμως δεν ήταν επιτυχημένος κι έζησε επί χρόνια χωριστά από τον συζυγό της, μαζί με την κόρη της.
Στην Αθήνα η δούκισσα εγκαταστάθηκε οριστικά το 1837, μετά τον πρόωρο θάνατο της κόρης της, και αγόρασε μεγάλες εκτάσεις. Μετά την καταστροφή του πρώτου σπιτιού της οδού Πειραιώς, η Δούκισσα της Πλακεντίας αναθέτει στο διάσημο αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη, την ανέγερση του μεγάρου της στην τότε οδό Κηφισιάς (και σήμερα Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας).
Η οικοδόμηση ξεκίνησε το 1840, λίγο έξω από τα ανατολικά όρια της τότε μικρής πόλης, περίπου εξακόσια μέτρα μακριά από τα τότε βασιλικά ανάκτορα (το σημερινό μέγαρο της Βουλής), που είχαν αρχίσει να κτίζονται το 1836 και ολοκληρήθηκαν το 1843. Το μέγαρό της η δούκισσα ονόμασε "Βίλα Ιλίσια" (Villa Ilissia), γιατί γειτόνευε με τον Ιλισό ποταμό. Κτίστηκε με θέα προς το αττικό λεκανοπέδιο και τον Λυκαβηττό, σε μία ερημική τότε έκταση.
Η ανοικοδόμηση της Βίλας Ιλίσια διήρκησε οκτώ χρόνια. Η δούκισσα εγκαταστάθηκε σε αυτή με την ολοκλήρωσή της, το 1848.
Περιγραφή
Στο κέντρο της αυλής υπάρχει ένα σιντριβάνι και δύο ψηλά κυπαρίσσια. Η πρόσβαση προς την αυλή από τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας γίνεται μέσω μίας μικρής στοάς, στο ισόγειο ενός διώροφου κτιρίου. Στην κορυφή του τόξου της μαρμάρινης καμάρας της εισόδου, είναι λαξευμένη η ονομασία του συγκροτήματος: ILISSIA.
Το κεντρικό κτήριο, η κατοικία της δούκισσας, υψώνεται στο βάθος της αυλής. Είναι επενδεδυμένο εξωτερικά με λευκό μάρμαρο κι αποτελείται από δύο ορόφους και υπόγειο. Στη βόρεια πλευρά του κτηρίου, προς την αυλή, υπάρχουν και στους δύο ορόφους τοξοστοιχίες με επτά αψίδες, ενώ την εικόνα συμπλήρωναν οι δύο εξέχοντες γωνιακοί πύργοι, όπου βρίσκονται τα κλιμακοστάσια. Στη νότια πλευρά, η οποία κάποτε έβλεπε προς τον Ιλισό, υπάρχει τοξοστοιχία με τρεις αψίδες στο κέντρο του ισογείου και τοξοστοιχία με εννιά αψίδες στον πάνω όροφο. Υπάρχουν λίγα διακοσμητικά στοιχεία, όπως τα ξύλινα φουρούσια της στέγης με τα ζωγραφισμένα ανθέμια. Υπάρχει ανάγλυφος διάκοσμος από σχηματοποιημένα σταυρόσχημα μοτίβα, που περιτρέχουν το κτήριο με την μορφή οριζόντιων ταινιών, μεταξύ ισογείου και πρώτου ορόφου.
Στα δεξιά κι αριστερά της αυλής, υπάρχουν δύο χαμηλά επιμήκη κτήρια, που προορίζονταν για βοηθητικές χρήσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Όρος Όλυμπος (Άρης)
Το Όρος Όλυμπος (λατινικά:Olympus Mons) είναι ένα ανενεργό ηφαίστειο στην επιφάνεια του πλανήτη Άρη, σε συντεταγμένες 18° Β και 133° Δ. Είναι το ψηλότερο βουνό που έχει ανακαλυφθεί στο Ηλιακό Σύστημα με υψόμετρο 26 χιλιόμετρα.
Βρίσκεται στο ηφαιστειογενές υψίπεδο Θαρσίς. Το πλάτος του εκτείνεται πως είναι 550 χιλιόμετρα. Οι διαστημικές αποστολές επιβεβαίωσαν ότι πρόκειται για βουνό, ενώ μέχρι το 1972 οι αστρονόμοι θεωρούσαν ότι αυτό που έβλεπαν ήταν ισχυρή ανάκλαση φωτός, που την ονόμαζαν «Χιόνι του Ολύμπου» (Nix Olympica) και υποψιάζονταν ότι ήταν βουνό, χωρίς όμως να μπορούν να το εξακριβώσουν.
Το Όρος Όλυμπος είναι το νεότερο από τα μεγάλα ηφαίστεια στον Άρη, έχοντας διαμορφωθεί στην Εσπέρια περίοδο με τις εκρήξεις να συνεχίζονται ως μέσα στην Αμαζόνια περίοδο.
Γενική περιγραφή
Εντυπωσιακό είναι ακόμα ότι ουσιαστικά είναι αδύνατο για κάποιον που στέκει στην επιφάνεια του πλανήτη να δει από μακριά την πλήρη σιλουέτα του βουνού, γιατί λόγω της έντονης καμπυλότητας του πλανήτη (αφού ο Άρης έχει την μισή διάμετρο της Γης), της τεράστιας έκτασης του ηφαιστείου, αλλά και της μικρής του κλίσης (2,5 μέχρι 5 μοίρες), το βουνό κρύβει το ίδιο του το σχήμα - μόνο οι γκρεμοί που το πλαισιώνουν θα ήταν ορατοί. Ο μοναδικός τρόπος για να δει κανείς έστω μέρος του βουνού, είναι να σταθεί στο ψηλότερο σημείο της κορυφής του κρατήρα του. Και πάλι όμως, το μεγαλύτερο μέρος του κρατήρα θα χάνεται πίσω από τον ορίζοντα.
Μία εσφαλμένη κοινή εντύπωση, είναι ότι η κορυφή του Ολύμπου φθάνει πάνω από τις παρυφές της ατμόσφαιρας του Άρη και βρίσκεται μέσα στο διάστημα. Στην πραγματικότητα, ακόμα και η κορυφή του δεν βρίσκεται έξω από τα όρια της αρειανής ατμόσφαιρας. Η ατμοσφαιρική πίεση στην κορυφή είναι μεταξύ 5% ως 8% της μέσης αρειανής ατμοσφαιρικής πίεσης, ενώ συγκριτικά η ατμοσφαιρική πίεση στην κορυφή του Έβερεστ είναι το 32% εκείνης που μετράται σε μηδενικό υψόμετρο. Παρόλα αυτά, η μικρότερη βαρύτητα του Άρη επιτρέπει στην ατμόσφαιρά του να επεκταθεί σε μεγαλύτερο ύψος από ότι στη Γη, καθώς δεν αραιώνει με το υψόμετρο τόσο απότομα όσο η ατμόσφαιρα της Γης. Ακόμα και στην κορυφή του βουνού, έχει ανιχνευθεί η ύπαρξη νεφών και αρειανής σκόνης.
Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση έχει δώσει προσωρινά ονόματα σε δύο από τους κρατήρες του Ολύμπου: Στον κρατήρα Karzok διαμέτρου 15,6 χλμ. με συντεταγμένες 18°25΄ Β, 131°55΄ Δ, και τον κρατήρα Pangboche διαμέτρου 10,4 χλμ., με συντεταγμένες 17°10΄ Β, 133°35΄ Δ.
Το Όρος Όλυμπος είναι μία μη πιθανή περιοχή προσγείωσης για μη επανδρωμένες αποστολές στο μέλλον. Το μεγάλο του υψόμετρο απαγορεύει προσγειώσεις με την χρήση αλεξίπτωτου επειδή η ατμόσφαιρα δεν είναι αρκετά πυκνή σε τέτοια υψόμετρα. Επίσης, το Όρος Όλυμπος είναι μία από τις περιοχές του Άρη με την περισσότερη σκόνη.
Ηφαιστειογένεση
thumb|left|Τοπογραφικός χάρτης του αρειανού Ολύμπου. Το ηφαίστειο Όλυμπος είναι το τυμβοειδές αποτέλεσμα της ιδιαίτερα ρευστής λάβας που έρρευσε κατά τη διάρκεια μιας μακράς χρονικής περιόδου. Το 2004 η αποστολή Mars Express φωτογράφησε ροές παλαιάς λάβας στις πλαγιές του Ολύμπου. Η ηλικία της δυτικής πλευράς χρονολογείται από 115 εκατομμύρια έτη μέχρι 20 εκατομμύρια έτη.
Το εξαιρετικό του μέγεθος οφείλεται πιθανά στο γεγονός ότι κάτω από το ηφαίστειο βρίσκεται μια θερμή κηλίδα (αγγλ. hot spot), η οποία κατά περιόδους διοχετεύει λάβα στην επιφάνεια. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό και στη Γη: Τα νησιά της Χαβάης είναι παράδειγμα παρόμοιων ηφαιστείων, αλλά μικρότερου ύψους, γιατί η Ειρηνική Τεκτονική Πλάκα μετακινείται συνεχώς πάνω από τη θερμή κηλίδα. Το γεγονός ότι ο Όλυμπος είναι τόσο ψηλός οφείλεται στο γεγονός ότι στον Άρη δεν παρατηρείται τεκτονική δραστηριότητα, καθώς δεν διαθέτει τεκτονικές πλάκες. Κατά συνέπεια, καθώς από το ηφαίστειο συνέχισε να ρέει λάβα συνεχώς στο ίδιο σημείο, το πάχος των στρωμάτων αθροίστηκε σε ένα τέτοιο ύψος. Μια άλλη αιτία είναι η μικρότερη βαρύτητα στο Άρη, που επιτρέπει στο ηφαίστειο να φθάσει σε μεγάλο ύψος πριν καταρρεύσει από το ίδιο του το βάρος. thumb|right|200px|Οι καλδέρες στην κορυφή του Όλυμπου.
Οι καλδέρες στην κορυφή του ηφαιστείου δημιουργήθηκαν όταν σταμάτησε η ηφαιστειακή δραστηριότητα και κατέρρευσε η οροφή του άδειου πλέον θαλάμου μάγματος. Κατά την κατάρρευση παρατηρήθηκαν ρωγμές στην επιφάνεια. Μεταγενέστερη δραστηριότητα προκάλεσε επιπλέον καταρρεύσεις, με αποτέλεσμα οι καλδέρες να αλληλοεπικαλύπτονται, δίνοντας στην κορυφή μία ασύμμετρη όψη.
Πρώιμες παρατηρήσεις και ονοματοδοσία
Το βουνό Όλυμπος, καθώς επίσης και μερικά άλλα ηφαίστεια της περιοχής της Θαρσίδος, λόγω του μεγάλου ύψους του παραμένει ορατό κατά τις συχνές θύελλες σκόνης του Άρη, και έτσι παρατηρήθηκε ήδη από τους αστρονόμους του 19ου αιώνα. Ο αστρονόμος Πάτρικ Μουρ επισημαίνει, ότι κατά τη διάρκεια των θυελλών σκόνης, «ο Σκιαπαρέλι είχε διαπιστώσει ότι μόνο το Nodus Gordis και το «Χιόνι του Όλυμπου» ήταν ορατά. Υπέθεσε -σωστά- ότι πρέπει να έχουν μεγάλο ύψος». Οι αποστολές Μάρινερ επιβεβαίωσαν τελικά αυτή τη θεωρία. Το 1972, ο Μάρινερ 9 με τις φωτογραφίες του απέδειξε ότι το ύψος του ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό οποιουδήποτε βουνού της Γης, και έτσι η περιοχή μετονομάστηκε από «Χιόνι του Όλυμπου» σε «Όρος Όλυμπος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Άρη Κατηγορία:Βουνά
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2013-2014
Το πρωτάθλημα Ελλάδας χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2013–14 ήταν το 21ο από την καθιέρωση της Α1. Πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου, παραιτήθηκαν από το πρωτάθλημα οι ομάδες ΑΣΘ Πρωτοπόροι και ΕΑΧ Χανιά. Τις δύο κένες θέσεις μπορούσαν να καλύψουν δύο επιλαχούσες ομάδες από την Α2, ο Μακεδονικός και ο Κένταυρος Αγριάς Βόλου. Μόνο ο Μακεδονικός δέχθηκε να αγωνιστεί στην Α1, με αποτέλεσμα το πρωτάθλημα να διεξαχθεί με επτά ομάδες. Στην κανονική περίοδο αγωνίστηκαν σε δύο γύρους των επτά αγώνων. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες της τελικής βαθμολογίας προκρίθηκαν στα πλέι οφ για τον τίτλο του πρωταθλητή, ενώ οι υπόλοπες τρεις αγωνίστηκαν στα πλέι άουτ. Η Νέα Ιωνία που συμμετείχε ανελλιπώς στην ανώτερη κατηγορία από την περίοδο 1987-88, κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της τον τίτλο της πρωταθλήτριας, επικρατώντας στους τελικούς της Αναγέννησης Άρτας.
Play out, θέσεις 5–7
Στα πλέι άουτ αναμετρήθηκαν ο Μέγας Αλέξανδρος με τον Μακεδονικό. Ο Μέγας Αλέξανδρος επικράτησε και παρέμεινε στην κατηγορία, ενώ στην συνέχεια αγωνίστηκε με την Ορμή για τις θέσεις 5-6, όπου επικράτησε ξανά και κατέκτησε την 5η θέση. Οι σειρές κρίθηκαν στις δύο νίκες, με το πλεονέκτημα έδρας να πηγαίνει στις ομάδες με την καλύτερη θέση στην κανονική περίοδο.
Play off, θέσεις 1–4
Στα πλέι οφ βρέθηκαν οι τέσσερεις πρώτες ομάδες της κονανικής περιόδου. Η Νέα Ιωνία κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα, αν και είχε το μειονέκτημα έδρας στην ημιτελική και στην τελική φάση. Οι σειρές κρίθηκαν στις δύο νίκες, με το πλεονέκτημα έδρας να πηγαίνει στις ομάδες με την καλύτερη θέση στην κανονική περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2013 2014 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2013 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2014
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Παραολυμπιακούς Αγώνες
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες
Συγκεκριμένα, τα ελληνικά χρώματα στην 8η κατά σειρά διοργάνωση, κατέκτησαν ένα (1) ασημένιο και τρία (3) χάλκινα μετάλλια. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 κέρδισαν δύο (2) ασημένια και ένα (1) χάλκινο μετάλλιο, ενώ στη διοργάνωση της Ατλάντα, το 1996, κατέκτησαν ένα (1) χρυσό, ένα (1) ασημένιο και τρία (3) χάλκινα μετάλλια.
Το 2000, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, η Ελλάδα συμμετείχε με 42 αθλητές σε πέντε αθλήματα: στίβο, κολύμβηση, άρση βαρών, καλαθοσφαίριση, τζούντο. Για πρώτη φορά έφτασε σε διψήφιο αριθμό μεταλλίων (συνολικά 11) και συγκεκριμένα σε τέσσερα (4) χρυσά, τέσσερα (4) ασημένια και τρία (3) χάλκινα.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, η Ελλάδα ως διοργανώτρια, συμμετείχε με 137 αθλητές, αριθμός ρεκόρ για τα δεδομένα του Παραολυμπιακού Κινήματος στην Ελλάδα. Ένα Κίνημα που απέκτησε νέο κύρος και οντότητα, αναδεικνύοντας παράλληλα τη δουλειά που γίνεται στον ευαίσθητο αυτό χώρο του αθλητισμού. Ως οικοδέσποινα, η Ελλάδα έφτασε στην κατάκτηση συνολικά 20 μεταλλίων και συγκεκριμένα τριών (3) χρυσών, 13 ασημένιων και τεσσάρων (4) χάλκινων, δηλαδή εννέα περισσότερων απ` όσα είχε πανηγυρίσει στη διοργάνωση του Σίδνεϊ. Επίσης σημειώθηκαν συνολικά 58 πλασαρίσματα στις πρώτες οκτώ θέσεις.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου ήταν και οι πιο επιτυχημένοι για την Ελλάδα μέχρι στιγμής. Συμμετέχοντας σε 11 αθλήματα (τοξοβολία, στίβος, μπότσια, ποδηλασία, τζούντο, άρση βαρών σε πάγκο, ιστιοπλοΐα, σκοποβολή, κολύμβηση, ξιφασκία με αμαξίδιο, τένις με αμαξίδιο) οι 53 αθλητές και οι 16 αθλήτριες της εθνικής ομάδας κατάφεραν να κατακτήσουν 24 μετάλλια (5-9-10) με αποτέλεσμα να βρεθούν στην 20η θέση της παγκόσμιας κατάταξης μεταξύ 146 κρατών.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, η Ελλάδα κατάφερε να κατακτήσει 13 μετάλλια. Συμμετείχε σε δώδεκα αθλήματα (αντισφαίριση με αμαξίδιο, άρση βαρών σε πάγκο, ιστιοπλοΐα, τοξοβολία, τζούντο, στίβος, μπότσια, ποδηλασία, σκοποβολή, κολύμβηση, ξιφασκία με αμαξίδιο, κανό) με συνολικά 66 αθλητές και αθλήτριες. Ξεχώρισαν τα τρία χρυσά μετάλλια στο στίβο το χρυσό στην άρση βαρών σε πάγκο και στην κολύμβησης, ενώ κατέκτησε ακόμη τέσσερα ασημένια και έξι χάλκινα μετάλλια. Βρέθηκε δε στην 23η θέση των μεταλλίων μεταξύ 159 χωρών που έλαβαν μέρος.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο, λόγω της υγειονομικής κρίσης (covid19) μετατέθηκαν από το 2020 στο 2021. Η Ελλάδα συμμετείχε με 46 αθλητές σε 11 αθλήματα (αντισφαίριση με αμαξίδιο, άρση βαρών σε πάγκο, τοξοβολία, τζούντο, στίβος, μπότσια, ποδηλασία, σκοποβολή, κολύμβηση, ξιφασκία με αμαξίδιο, επιτραπέζια αντισφαίριση).. Κατέκτησε 11 μετάλλια, τέσσερα εκ των οποίων στο στίβο και κατέλαβε την 51η θέση στον πίνακα μεταλλίων. Το μοναδικό χρυσό μετάλλιο ήρθε στον στίβο (100μ. Τ11), με πρωταγωνιστές τους Θανάση Γκαβέλα και Σωτήρη Γκαραγκάνη (guide). Η Ελλάδα κατέκτησε επίσης τρία ασημένια και επτά χάλκινα.
Συμμετοχές ανά διοργάνωση
Ο παρακάτω πίνακας έχει συνταχθεί με βάση τα στοιχεία που παρατίθενται στον επίσημο ιστότοπο των Παραολυμπιακων Αγώνων και τα οποία σε ορισμένες περιπτώσεις διαφέρουν από τα στοιχεία που δίνει η Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή.
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες
Η πρώτη συμμετοχή Έλληνα Αθλητή σε Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες έγινε το 2002 στο Σάλτ Λεϊκ Σίτι. Ακολούθησαν οι συμμετοχές στο Τορίνο (2006) στο Βανκούβερ (2010), στο Σότσι (2014) και στην Πιονγκτσάνγκ (2018).
Συμμετοχές ανά διοργάνωση
Ο παρακάτω πίνακας έχει συνταχθεί με βάση τα στοιχεία που παρατίθενται στον επίσημο ιστότοπο των Παραολυμπιακών Αγώνων και τα οποία σε ορισμένες περιπτώσεις διαφέρουν από τα στοιχεία που δίνει η Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή.
Δείτε επίσης
Παραολυμπιακοί Αγώνες
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2016
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή
Εθνική Αθλητική Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρίες
Μαγνησία του Μαιάνδρου
link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Map_greek_sanctuaries-el.svg|thumb|Οι κύριες εορτές και ιερά στην [[αρχαία Ελλάδα. Στην Μαγνησία του Μαιάνδρου υπήρχε ιερό όπου τελούνταν λατρεία της Αρτέμιδος]] Η Μαγνησία του Μαιάνδρου ήταν μία από τις δύο πόλεις με το όνομα Μαγνησία που ίδρυσαν οι Μάγνητες στη Μικρά Ασία τον 10ο αιώνα π.Χ. Σημαντική σε πληθυσμό, βρισκόταν σε στρατηγική τοποθεσία στο τρίγωνο που σχημάτιζαν οι πόλεις Πριήνη, Έφεσος και Τράλλεις. Ονομάστηκε Μαγνησία από τους Μάγνητες από τη Θεσσαλία που αποίκησαν την περιοχή μαζί με μερικούς Κρητικούς. Αργότερα προστέθηκε στην ονομασία της το του Μαιάνδρου για να ξεχωρίζει από την κοντινή πόλη της Λυδίας, Μαγνησία του Σιπύλου, την έτερη ομώνυμη αποικία των Μαγνητών στην περιοχή.
Η περιοχή γύρω από την πόλη ήταν ιδιαίτερα γόνιμη, παράγοντας εξαιρετικό κρασί, σύκα και αγγούρια. Η Μαγνησία ήταν κτισμένη κοντά στη σημερινή πόλη της Τουρκίας, Γκερμεντζίκ, στις υπώρειες του όρους Θώραξ, στις όχθες του μικρού ποταμού Λίθακου, παραπόταμου του ποταμού Μαίανδρου. Απείχε περίπου 24 χιλιόμετρα από τη Μίλητο. Ανήκε στην περιοχή της Ιωνίας, επειδή όμως οι Μάγνητες μιλούσαν την αιολική διάλεκτο, η πόλη δεν έγινε δεκτή στo Κοινό των Ιώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιωνίας
Σάκης Τσιλίκης
Ο Σάκης Τσιλίκης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη, σπούδασε μουσική στο Κρατικό Ωδείο Βορείου Ελλάδος και θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Aσχολείται με όλες τις μορφές τέχνης και επικοινωνίας με στόχο τον πολιτισμό. Σαν σπουδαστής ακόμα έγραψε μουσική για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και την ίδια χρονιά το τραγούδι του «Παλιέ μου φίλε απ’ το στρατό» στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πήρε το πρώτο βραβείο κριτικών για τη μουσική του. Το 1975 τελειώνοντας τις σπουδές του ήρθε στην Αθήνα και αρχίζει τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Ποταμίτη στο θέατρο «Έρευνας». Έγραψε τη μουσική από τότε σε πολλά έργα που ανέβηκαν στην κεντρική και παιδική σκηνή του Δημήτρη Ποταμίτη. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε να συνεργάζεται με την ΕΡΤ τόσο στο ραδιόφωνο όσο και στην τηλεόραση, γράφοντας τη μουσική για εκπομπές ψυχαγωγικές, θεατρικές, παιδικές, επιμορφωτικές κ.α. Η συνεργασία αυτή θα κρατήσει περίπου είκοσι χρόνια.Ο Σάκης Τσιλίκης έχει μελοποιήσει ποιητές, Έλληνες και ξένους, όπως τους Ρίτσο, Ελύτη, Σεφέρη, Καβάφη, Πρεβέρ, Μαγιακόφσκι, Λόρκα.
Θέατρο
Ο Σάκης Τσιλίκης θεωρείται κατά βάση θεατρικός συνθέτης. Συνέθεσε τη μουσική για έργα από το κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο, ελληνικό και ξένο, για αρχαία τραγωδία, μιούζικαλ, μπουλβάρ, κομέντια ντελ άρτε, μεγάλες επιθεωρήσεις. Έχει συνεργαστεί με όλους τους μεγάλους ηθοποιούς. Ενδεικτικά αναφέρονται ονόματα ηθοποιών, που ο Σάκης Τσιλίκης συνεργάστηκε μαζί τους γράφοντας μουσική για τις θεατρικές παραστάσεις τους. . Έγραψε, επίσης, μουσική για το Εθνικό Θέατρο για το Κ.Β.Θ.Ε. Παράλληλα, δούλεψε για περισσότερα από 20 χρόνια στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου διδάσκοντας κυρίως θεατρικό τραγούδι, αλλά και στο Ωδείο του μέχρι το καλοκαίρι του 2019. Συνεχίζει να εργάζεται στο Θέατρο των Αλλαγών.
Δισκογραφία
Στη δισκογραφία ο συνθέτης ο Σάκης Τσιλίκης έχει να παραθέσει έργο με περισσότερους από 20 προσωπικούς δίσκους σε εκτελέσεις των τραγουδιών του από γνωστούς ερμηνευτές. Το μουσικό του έργο "Ταξίδι με τον Οδυσσέα" κυκλοφορεί από το 2021 σε όλο τον κόσμο από την OnTime Books υπό τον τίτλο "A Journey with Odysseus".
Κινηματογράφος
Για το σινεμά έχει γράψει μουσική συνολικά για 8 ταινίες εκ των οποίων οι τρεις με το Θανάση Βέγγο. Το 2013 παίρνει το βραβείο μουσικής στο διεθνές φεστιβάλ ταινιών του Λονδίνου (Greek film London festival) για τη μουσική του στην ταινία «Έλληνες σε αβέβαιη πτήση», του Ιρανού σκηνοθέτη Αμντολαρέζα Κοχανρούζ. Το 2021 έγραψε τη μουσική για το αντιπολεμικό ντοκιμαντέρ ιρανογερμανικής παραγωγής "Lost stars" του ίδιου σκηνοθέτη.
Την ίδια χρονιά γυρίζεται ταινία μικρού μήκους από τον σκηνοθέτη Χρήστο Προσύλη με τίτλο "Σαν ποδηλάτης του ονείρου" αφιερωμένη στον Σάκη Τσιλίκη, στην οποία ο ίδιος ο συνθέτης παρουσιάζει τη μουσική του πορεία και τις θέσεις του απέναντι στον πολιτισμό. Η ταινία προβλήθηκε σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ.
Τηλεόραση
Από το 1975 συνεργάστηκε με την κρατική τηλεόραση και από το 1990, που ξεκίνησαν τη λειτουργία τους, με όλα τα ιδιωτικά κανάλια. Έγραψε τη μουσική σε πάνω από 20 σήριαλ όπως: "Βεγγαλικά", "Γιάννης και Μαρία" , "Συμμαθήτριες" , "Καλημέρα ζωή" , "Όταν ήμουν δάσκαλος" , "Θα σε δω στο πλοίο" και άλλα. Επίσης, έντυσε μουσικά θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν από την εμβληματική εκπομπή της ΕΡΤ "Θέατρο της Δευτέρας". Υπήρξε δε παρουσιαστής εκπομπών της ΕΡΤ και της ιδιωτικής τηλεόρασης με πολιτιστικό περιεχόμενο.
Βιβλία
Ο Σάκης Τσιλίκης έχει γράψει το κοινωνικό- φιλοσοφικό θεατρικό έργο "Το ουρλιαχτό του έρωτα" που κυκλοφόρησε το 2007 σε βιβλίο από τις εκδόσεις "Δρόμων" και ανεβηκε σε μορφή αναλόγιου στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης με μουσική φυσικά του ίδιου. Η παράσταση παρουσιάστηκε και σε άλλα θέατρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το 2018 κυκλοφόρησε από τις ίδιες εκδόσεις το βιβλίο του "Μικρή σουίτα για έναν μεγάλο άνθρωπο", αφιερωμένο στον μεγάλο κωμικό ηθοποιό Θανάση Βέγγο, του οποίου συνεργάτης υπήρξε για χρόνια. Το βιβλίο του "Το Ουρλιαχτό του Έρωτα" μεταφράστηκε στα αγγλικά και κυκλοφόρησε το 2020 στο αγγλόφωνο κόσμο υπό τον τίτλο "Outcry of love" από την OnTime Books.
Ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Βραζιλίας
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Βραζιλίας (πορτογαλικά: Governo Federal), γνωστή νόμιμα ως União (Ένωση), είναι η κύρια εθνική κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Βραζιλίας που συστάθηκε με βάση το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα για τον καταμερισμό της κυριαρχίας επί του εθνικού εδάφους, σε συνδιασμό με τις υπόλοιπες ομοσπονδιακές οντότητες οι οποίες είναι οι πολιτείες, το ομοσπονδιακό διαμέρισμα και οι δήμοι.
Η έδρα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης βρίσκεται στην Μπραζίλια. Αυτό έχει οδηγήσει στο να χρησιμοποιείται ο όρος Μπραζίλια ως μετωνυμία για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Βραζιλίας.
Κατανομή των αρμοδιοτήτων
Η Βραζιλία είναι μια ομοσπονδιακή προεδρική συνταγματική δημοκρατία, στη βάση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει τρεις ανεξάρτητους κλάδους: τον εκτελεστικό, το νομοθετικό και το δικαστικό.
Το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος της Βραζιλίας. Είναι το θεμέλιο και η πηγή της νομικής αρχής στην οποία στηρίζεται η ύπαρξη της Βραζιλίας και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Παρέχει το πλαίσιο για την οργάνωση της κυβέρνησης της Βραζιλίας και για τη σχέση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς τις πολιτείες, για τους πολίτες, καθώς και σε όλους τους ανθρώπους εντός της Βραζιλίας.
Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον εκτελεστικό κλάδο, με επικεφαλής τον Πρόεδρο σε συνεργασία με το Υπουργικό Συμβούλιο. Ο Πρόεδρος είναι ο αρχηγός του κράτους και ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Εθνικό Συνέδριο, ένα νομοθετικό σώμα δύο θαλάμων που περιλαμβάνει την Ομοσπονδιακή Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η δικαστική εξουσία ασκείται από το δικαστικό σώμα, που αποτελείται από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Επικρατείας, το Ανώτατο Δικαστήριο και άλλα δικαστήρια, το Εθνικό Συμβούλιο Δικαιοσύνης και τα περιφερειακά ομοσπονδιακά δικαστήρια.
Λογότυπο
Το λογότυπο της κυβέρνησης όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβέρνηση Κατηγορία:Πολιτική της Βραζιλίας
Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2018-19
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Επίλεκτης κατηγορία ΣΤΟΚ 2018-19 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι πρώτες τέσσερις ομάδες προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2019–20 και οι τελευταίες δύο υποβιβάστηκαν. Οι διαβαθμιζόμενες ομάδες συνέχισαν στο πρωτάθλημα της τοπικής ομοσπονδίας στην οποία ήταν μέλη πριν την είσοδο τους στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ και/ή στην ΚΟΠ.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2017-18
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2018-19
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Γ΄ κατηγορία 2017-18
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Ισοβαθμίες: α ΑΕΝ-ΑΠΕΠ 4-1, ΑΠΕΠ-ΑΕΝ 0-0 β ΑΣΠΙΣ 10β (ΓΥ-ΓΚ: 11-7), Ορφέας 7β (ΓΥ-ΓΚ: 7-7), Φοίνικας 7β (ΓΥ-ΓΚ: 4-4), Δόξα 5β (ΓΥ-ΓΚ: 5-9)
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Ο Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών αποχώρησε λίγο πριν την έναρξη του πρωταθλήματος. Όλοι οι αγώνες του κατακυρώθηκαν με 3-0 υπέρ των αντιπάλων του.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019
Ξηρολίβαδο Ημαθίας
Το Ξηρολίβαδο ή Ξηρολείβαδο είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Ξηρολίβαδο βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα και προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης σε απόσταση 21 χλμ. νοτιοδυτικά της Βέροιας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.220 μέτρων σε ένα οροπέδιο του όρους Βερμίου και αποτελεί έναν από τους ορεινότερους οικισμούς της Ελλάδας. Δίπλα στον οικισμό κατά τους καλοκαιρινούς κυρίως μήνες σχηματίζεται μία μικρή λίμνη, που οι κάτοικοι της περιοχής την ονομάζουν Μπάρα.
Ο οικισμός είναι πολύ παλιός και ανέρχεται στους βυζαντινούς χρόνους, χωρίς να είναι γνωστό πως ονομάζονταν τότε. Αναφέρεται γραπτώς στα έγγραφα του Τουρκικού ιεροδικείου της Βέροιας από το 1640-41 και ύστερα. Ξέρουμε επίσης ότι καταστράφηκε πολλές φορές πιο πριν από πυρπολήσεις και από ληστές. Καταστράφηκε το 1795 από ληστές και οι κάτοικοι των 300ων περίπου σπιτιών σκορπίστηκαν σε άλλα μέρη, ιδίως στη Μακεδονία. Ξανά χτίστηκε, ίσως το 1805 και έγινε τσιφλίκι του Αλή Πασά. Ξανά καταστράφηκε το 1822 μαζί με την καταστροφή της Νάουσας, και ξανά οικοδομήθηκε το 1880-90.
Οι κάτοικοι του Ξηρολίβαδου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γεώργιος (Λιόλιος) Ξηρολειβαδίτης, γαμπρός του Μάρκου Μπότσαρη, καθώς παντρεύτηκε την αδερφή του Δέσπω.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Aναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918, γραμμένο ως Ξηρολείβαδο, στο ΦΕΚ 98Α - 05/05/1918 να προσαρτάται στον δήμο Βεροίας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Κουμαριά αποτελούν την κοινότητα Κουμαριάς η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βέροιας του Δήμου Βέροιας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 96 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Ξηρολιβαδο Ξηρολιβαδο
Ισαάκ Πούπο
Βιογραφικό
Ο Ισαάκ Πούπο γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1985 στη Μονρόβια, πρωτεύουσα της Λιβερίας. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ομάδες της πατρίδας του: Κάλντγουελ Σούπερ Σταρς, Μονρόβια Κλαμπ και Όιλερς. Το 2007 αγωνίστηκε στην Καραμπάγ (Qarabağ Ağdam) του Αζερμπαϊτζάν και την επόμενη σεζόν στην Μουγάν (FK Mughan).
Διεθνής
Ο Ισαάκ Πούπο έχει αγωνιστεί δυο φορές με την εθνική ομάδα της Λιβερίας το 2005.
Κατηγορία:Λιβεριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λιβερίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καραμπάγ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μουγάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάμαρμπυ ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΠΠΚ Όιλερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονρόβια Κλαμπ Μπρούερις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κελαντάν ΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περσεμπάγια Σουραμπάγια Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Άβολα
Η Άβολα (Avola) είναι παραθαλάσσια πόλη και έδρα δήμου (comune) της Ιταλίας, στη ΝΑ. Σικελία και την επαρχία των Συρακουσών. Ο δήμος έχει έκταση 74,59 χμ² και πληθυσμό 31.381 κατοίκους (Σεπτέμβριος 2013). Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Αβολέζε (-α) (πληθ. Αβολέζι (-ε)) (Avolese-a, Avolesa-e). Έχει προστάτιδα την Αγία Βενέρα (Santa Venera), που γιορτάζει την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου.
Είναι κτισμένη με εξαγωνικό σχεδιασμό στη θέση της Άβολλας, αρχαίας ελληνικής πόλης που εμφανίζεται στα γεγονότα του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Γεωγραφία
Η Άβολα βρίσκεται στη ΝΑ. Σικελία, καταλαμβάνοντας το βορειοανατολικό άκρο του Κόλπου Νότο (Golfo di Noto) που «βλέπει» στο Ιόνιο Πέλαγος (Mar Ionio). Η κοντινότερη μεγάλη πόλη είναι οι Συρακούσες, 28 χλμ. προς τα ΒΑ, μέσω των αυτοκινητοδρόμων Α18 και SS115, ενώ διαθέτει και σιδηροδρομικό σταθμό.
Λόγω της σχετικά υψηλής σεισμικότητας της περιοχής, η πόλη κατατάσσεται στη ζώνη 2, σύμφωνα με το ιταλικό σύστημα σεισμικής κατάταξης.
Κλίμα
Η πόλη κατατάσσεται στην κλιματική ζώνη Β, σύμφωνα με το ιταλικό σύστημα κλιματικής κατάταξης.
Ιστορία
240px|thumb|left|Πανοραμική άποψη της Άβολα Η ίδρυση της πόλης, σε μια περιοχή η οποία προηγουμένως κατοικήθηκε από τους Σικανούς (Sicani) και υπέστη την εισβολή των Σικελών (Siculi) κατά τους 13ο-12ο αιώνα π.Χ., ίσως να συνδέεται με την πόλη της Μεγάλης Ύβλας (Hybla Major). Η πόλη αυτή, από πολλούς ερευνητές ταυτίζεται με τα Μέγαρα Υβλαία (Megara Hyblaea), την αρχαιότερη ελληνική αποικία της Σικελίας, η οποία πήρε τό όνομά της από την Ύβλα ή  Ύβλη, προ-ελληνική θεότητα, που αργότερα ταυτίστηκε με την Αφροδίτη. Ταυτίζεται με τη σειρά της, κατά πάσα πιθανότητα, με την μεταγενέστερη Άβολλα, στο λιμάνι της οποίας παραδόθηκαν στον Σπαρτιάτη στρατηγό Γύλιππο, οι Αθηναίοι στρατηγοί Δημοσθένης και Νικίας, μετά την αποτυχία της Σικελικής εκστρατείας. Αργότερα, πέρασε στην κατοχή των Ρωμαίων (212 π.Χ), μετά τους πολέμους με την Καρχηδόνα και την πτώση της φοινικικής πόλης.
Κατά τη διάρκεια των 18ου και 19ου αιώνων, η πόλη απέκτησε μερικά από τα ομορφότερα σημερινά της οικοδομήματα (Παλάτι των Δόγηδων, Teatro Comunale, Εκκλησία του Αγίου Αντωνίου κλπ.), ενώ στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, χτίστηκαν και κάποιες αρτ-νουβό βίλες που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν επιπλέον λάμψη στο κέντρο της πόλης.
Πληθυσμικά στοιχεία
Η εξέλιξη πληθυσμού της Άβολα έχει ως εξής: κάτοικοι 24.756 (1951), 27.453 (1961), 29.241 (1971), 30.627 (1981), 31.322 (1991), 31.285 (2001), 31.328 (2011).
Οικονομία
Η οικονομία της Άβολα βασίζεται κυρίως στα γεωργικά προϊόντα (παραγωγή οίνου, φρούτων και αμυγδάλων) και την αλιεία. Επίσης, στον τουρισμό λόγω της ύπαρξης πολλών και ενδιαφερόντων αρχαίων μνημείων στην περιοχή, τα περισσότερα από τα οποία ανήκουν σε ελληνικές πόλεις που ιδρύθηκαν πριν από τον 7ο αιώνα π.Χ.
Αξιοθέατα
240px|thumb|left| Το Ντολμέν στην Άβολα
Τα γεγονότα του 1968
Το φθινόπωρο του 1968 οργανώθηκαν απεργιακές κινητοποιήσεις, από αγροτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις της πόλης και της ευρύτερης επαρχίας, με αίτημα την παύση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, την εξάλειψη των παράνομων προσλήψεων και την ανανέωση του συμβολαίου πολλών από αυτούς. Τοποθετήθηκαν μπλόκα στην εθνική οδό SS 115, που προκάλεσαν την επέμβαση της αστυνομίας. Στις 2 Δεκεμβρίου, οι διαδηλωτές διατάχθηκαν να ελευθερώσουν το δρόμο, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν, αστυνομικοί πυροβόλησαν μέσα στο πλήθος, με αποτέλεσμα δύο άνθρωποι να σκοτωθούν και σαράντα οκτώ να τραυματιστούν, οι πέντε σοβαρά. Τα τραγικά γεγονότα εκείνων των ημερών είχαν προκαλέσει εξεγέρσεις φοιτητών και εργαζομένων, τις επόμενες εβδομάδες σε όλη την εθνική επικράτεια, στο πλαίσιο των μαζικών κινημάτων του '68. Οι εξεγέρσεις και οι τραγικές σκηνές διαδραματίστηκαν στην ιταλική ταινία «Το Μεγάλο Όνειρο» (Il Grande Sogno, 2009).
Γαστρονομία
Το Nero d'Avola «Μαύρο (κρασί) της Άβολα», είναι ένα τυπικό κόκκινο κρασί της Σικελίας, το οποίο έχει πάρει το όνομά του από την πόλη όπου πρωτοδημιουργήθηκε, αλλά σήμερα παράγεται και σε άλλες περιοχές του νησιού. Επίσης, καλλιεργείται μια ποικιλία αμυγδάλων που χρησιμοποιείται κυρίως στη ζαχαροπλαστική και στην παρασκευή κομφετί, και ονομάζεται Pizzuta d'Avola. Μαζί με τις ποικιλίες Romana και Fascionello, προστατεύεται η καλλιέργειά του, υπό την ονομασία Mandorle di Noto «Αμύγδαλα του Νότο».
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας των Συρακουσών
2684 Ντάγκλας
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ντάγκλας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νταγκλας
Χαλάιμπ
Η Χαλάιμπ (αραβικά : حلايب) είναι κωμόπολη και λιμένας της Ερυθράς θάλασσας στο Τρίγωνο της Χαλάιμπ που διεκδικείται εξίσου από την Αίγυπτο και το Σουδάν, ενώ σήμερα ελέγχεται ντε φάκτο από την Αίγυπτο. Βρίσκεται κοντά στην αρχαία μεσαιωνική πόλη Αϊντάμπ.
Όταν, το 1899, διευθετήθηκαν τα σύνορα των δύο χωρών, η Χαλάιμπ ανήκε στην Αίγυπτο αλλά το 1902 μια νέα διευθέτηση η πόλη δόθηκε στο Σουδάν. Από τότε η κάθε χώρα δέχεται τη συμφωνία που της δίνει την περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Λιμένες της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις του Σουδάν
Πετράλωνα Ευρυτανίας
Με το όνομα Πετράλωνα αναφέρονται δύο οικισμοί του νομού Ευρυτανίας:
Νεράιδα Ευρυτανίας
Η Νεράιδα (πρώην Νιάλα) είναι οικισμός της Ευρυτανίας που βρίσκεται βορειανατολικά του οικισμού των Αγράφων, χτισμένη σε υψόμετρο 850 μέτρων. Μέχρι το 1955 ονομαζόταν Νιάλα. Κατά την απογραφή του 2011 απογράφηκαν στην Νεράιδα 20 κάτοικοι.
Ο οικισμός βρίσκεται δυτικότερα του αυχένα της Νιάλας, στην οποία εκτυλίχθηκε μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της περιόδου του εμφυλίου, που έχει καταγραφεί ως τραγωδία της Νιάλας. Πρόκειται για τον θάνατο δεκάδων στρατιωτών του Δημοκρατικού στρατού και αμάχων που τους συνόδευαν, κατά την επιχείρησή διάσχισης του αυχένα της Νιάλας προκειμένου να αποφύγουν τον εγκλωβισμό τους από τις δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού. Αιτία υπήρξαν οι αντίξοες καιρικές συνθήκες που συνάντησαν στην περιοχή όπου επικρατούσαν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και βρισκόταν σε εξέλιξη σφοδρή χιονοθύελλα. Στην ίδια επιχείρηση καταγράφηκε και ένα περιστατικό συμφιλίωσης μεταξύ των στρατιωτών των αντίπαλων πλευρών, οι οποίοι μοιράστηκαν για ένα βράδυ τις ίδιες σκηνές για να προφυλαχτούν από την χιονοθύελλα.
Σπανακόπιτα
μικρογραφία|Σπανακόπιτα Η σπανακόπιτα είναι είδος πίτας αποτελούμενη από ζύμη ανοιγμένη σε φύλλα και γέμιση από σπανάκι.
Ελλάδα
Ανά την Ελλάδα υπάρχουν παραλλαγές της σπανακόπιτας ανάλογα με τη γέμιση, το είδος και τη διαχείριση της ζύμης, και τον τρόπο ψησίματος. Μερικές φορές υπάρχει ταύτιση της σπανακόπιτας με την σπανακοτυρόπιτα, αν και η πρώτη δεν περιέχει τυρί.
Συστατικά
Τα βασικά συστατικά της σπανακόπιτας είναι τα εξής:
Παραλλαγές
thumb|Νηστίσιμη σπανακόπιτα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Πίτες Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το τυρί Κατηγορία:Αρτοσκευάσματα Κατηγορία:Νηστίσιμα τρόφιμα
Χριστιανός Γ΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Χριστιανός Γ΄ (γερμανικά: Christian III, πριν το 1269 - 1285) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1270-1285).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Ρίχτσα, κόρης του Ερρίκου Β΄, κόμη του Χόια.
Αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1269 στο Όλντενμπουργκ ως θεία χάριτι κόμης στο Άλντενμπορχ. Από το 1272 ο αδελφός του Όθων Β΄ εμφανίζεται ως συγκυβερνήτης.
Κατά τα πρώτα έτη της ηγεμονίας του εξεγέρθηκαν οι υπουργοί υπό τον Ροβέρτο, ιππότη του Βέστερχολτ. Οι στασιαστές κατάφεραν να εισβάλουν στην πόλη του Όλντενμπουργκ. Ο Χριστιανός Γ΄, που ακόμη υπερασπιζόταν το κάστρο, έβαλε φωτιά στην πόλη. Οι επιτιθέμενοι έμειναν χωρίς τροφή και καταφύγιο κι έτσι αποχώρησαν. Τους καταδίωξε και τους νίκησε στη μάχη του βάλτου Τούνγκελερ, όπου αιχμαλώτισε τον Ροβέρτο και άλλους ευγενείς στασιαστές. Το Χρονικό του Ραστέντε περιγράφει τη νίκη με λεπτομέρειες.
Σε πηγές της εποχής του περιγράφεται ως ειρηνόφιλος: "οι αγρότες έζησαν σε ειρήνη και πλήρη ησυχία" και φιλικός με την Εκκλησία. Ήταν ευσεβής και ήξερε πώς να απολαμβάνει τη ζωή: "αγαπούσε το καλό κρασί". Απεβίωσε το 1285 στο Όλντενμπουργκ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την 3η εξαδέλφη του πατέρα του Χέντβιχ, κόρη του Ερρίκου Δ΄, κόμη του Όλντενμπουργκ-Βιλντεσχάουζεν και έπειτα τη Γιούτα του Μπέντχαϊμ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Παλαιόλακκα Ευρυτανίας
Η Παλαιόλακκα είναι οικισμός της Ευρυτανίας που βρίσκεται βορειανατολικά του οικισμού των Αγράφων, χτισμένη σε υψόμετρο 1.260 μέτρων. Βρίσκεται κοντά στην Νεράιδα, ενώ στην Απογραφή του 2011 εμφάνιζε μηδενικό πληθυσμό. Διοικητικά ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Αγράφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Ερνστ Τέλμαν
thumb|right|Άγαλμα του Έρνστ Τέλμαν στη [[Βαϊμάρη]] Ο Έρνστ Τέλμαν (Ernst Thälmann, 16 Απριλίου 1886 - 18 Αυγούστου 1944) ήταν Γερμανός εργάτης και ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας(KPD). Φανατικός υποστηρικτής του Ιωσήφ Στάλιν,είχε καθοριστικό ρόλο στη Σταλινοποίηση του KPD
Γενικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αμβούργο. Στις 15 Μαΐου 1903 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Από το 1904 μέχρι το 1913 εργάστηκε ως θερμαστής σε φορτηγό πλοίο. Τον Ιανουάριο του 1915 επιστρατεύτηκε και πολέμησε μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο δυτικό μέτωπο. Μία μέρα πριν από την επιστράτευσή του παντρεύτηκε τη Ρόζα Κοχ.
Όταν τον Μάρτιο του 1917 ο πόλεμος άρχισε να δημιουργεί σχίσμα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, προσχώρησε στο Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Kόμμα της Γερμανίας (USPD), όπου συγκεντρώθηκαν οι αντίθετοι του πολέμου. Τον Μάρτιο του 1919 έγινε πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης του USPD στο Αμβούργο. Αγωνίστηκε και κατάφερε τον Νοέμβριο του 1920 την προσχώρηση του τοπικού USPD στο KPD. Εκπροσώπησε το KPD το καλοκαίρι του 1921,στο 3ο συνέδριο της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνή ς. Εκεί γνώρισε τον αρχηγό της Ρωσικής επανάστασης, Βλάντιμιρ Λένιν.Στις 30 Οκτωβρίου 1925 έγινε πραξικοπηματικά γενικός γραμματέας του KPD και διαδέχτηκε τη Ρουτ Φίσερ,με υποστήριξη από τον Ιωσήφ Στάλιν.
Εθνικοσοσιαλιστική δικτατορία
Στις 3 Μαρτίου 1933, δύο μέρες πριν την πραγματοποίηση των τελευταίων πολυκομματικών εκλογών για το Ράιχσταγκ, συνελήφθη. Η σύλληψή του θεωρείται ότι εντασσόταν σε μια προσπάθεια των Ναζί να σταθεροποιήσουν και να ενισχύσουν τη δικτατορία τους, χτυπώντας την αντίσταση της εργατικής τάξης, του λαού και του συνόλου των αντιφασιστικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της Γερμανίας, κάτι που αποδεικνύεται από τις εξελίξεις των επόμενων ημερών και από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, που είχε γίνει στις 27 Φεβρουαρίου 1933 και αποδόθηκε στους κομμουνιστές. Άλλωστε, ο Χίτλερ είχε ξεκαθαρίσει, σε μια από τις πρώτες συνεδριάσεις του υπουργικού του συμβουλίου, πως ο θρίαμβος του Ναζισμού περνούσε μέσα από τη συντριβή του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, 20 γερμανοί κομμουνιστές τάχθηκαν με το μέρος των Δημοκρατικών σε ένα ταγμα υπό την ονομασία "Τάγμα Τέλμαν"
Ο Ερνστ Τέλμαν εκτελέστηκε στις 18 Αυγούστου 1944 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές
Μηλιώτικη Σχολή
Η Σχολή των Μηλεών ή Μηλιώτικη Σχολή ήταν ένα ελληνικό σχολείο, που λειτούργησε στις αρχές του 19ου αιώνα στις Μηλιές του Πηλίου. Η Σχολή ιδρύθηκε από τον Γρηγόριο  Κωνσταντά και τον  Άνθιμο Γαζή. Στη Σχολή, εκτός από τα εγκύκλια μαθήματα, διδασκόταν και η φιλοσοφία και οι φυσικές επιστήμες σε ανώτερο για την εποχή επίπεδο. Το όραμα των ιδρυτών της, να λειτουργήσει ως ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα, δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί, καθώς μεσολάβησε η Επανάσταση του 1821 και η περιοχή του Πηλίου έμεινε  εκτός των ορίων του πρώτου Ελληνικού κράτους.
Τα προηγηθέντα
Ο πρώτος δάσκαλος που δίδαξε στις Μηλιές του Πηλίου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν ο ιερομόναχος Άνθιμος  Πανταζής, γιός ιερέως, ο οποίος είχε μαθητεύσει στο σχολείο της Ζαγοράς, όπου δίδασκε  φιλολογικά μαθήματα κάποιος  Ζαχαρίας. Όταν το 1770 επέστρεψε στον τόπο ένας νέος δάσκαλος καταγόμενος από τη Ζαγορά, που είχε σπουδάσει στη Βλαχία, ο Ζαχαρίας του παραχώρησε το σχολείο. Ο Άνθιμος έπεισε τον Ζαχαρία να μετακομίσουν στις Μηλιές, όπου οι δυο τους το 1773 έκτισαν το σχολείο «του Αγίου Νικολάου του Νέου». Στο σχολείο αυτό έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα, μεταξύ πολλών άλλων, ο Δανιήλ Φιλιππίδης, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς και ο Άνθιμος Γαζής.
Η ίδρυση
Το 1811, πέθανε ο Άνθιμος Πανταζής, ο οποίος με διαθήκη και αναφορά στην Μεγάλη Εκκλησία ( Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως), που είχε συντάξει ένα χρόνο πριν το θάνατό του, κληροδότησε την ιδιοκτησία του σχολείου στον αγαπημένο του μαθητή, τον  Γρηγόριο Κωνσταντά. Η αναγγελία του γεγονότος βρήκε τον Κωνσταντά στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος του ανεψιού του μητροπολίτου Εφέσου. Το γεγονός έγινε η αιτία της επιστροφής του στις Μηλιές, προτιμώντας να διδάξει στην πατρίδα του. Ο Κωνσταντάς αποδέχθηκε τη διαθήκη του Άνθιμου Πανταζή και με τις ευλογίες του Πατριάρχη Ιερεμία Δ΄ και ένα Πατριαρχικό σιγίλλιο, ώστε η Σχολή να λειτουργεί ως Πατριαρχική, αναχώρησε για τις  Μηλιές.
Αργότερα, με τον συμπατριώτη και συγγενή του Άνθιμο Γαζή, και με τη φιλοδοξία να μετατρέψουν τη Σχολή σε ανώτατο εκπαιδευτήριο, την 1η Ιουλίου του 1814 συνυπέγραψαν ένα υποσχετικό, το οποίο προέβλεπε ότι θα συνεισέφεραν όχι μόνο την προσωπική τους εργασία, αλλά και από 500 χρυσά νομίσματα ο καθένας, ώστε να υλοποιηθεί η κοινή τους προσπάθεια σε νεόκτιστο κτίριο. Ο Κωνσταντάς, βέβαια είχε ήδη αρχίσει, από το 1812, να διδάσκει στο παλαιότερο κτίριο και μάλιστα αμισθί. Το νέο κτίριο κτίσθηκε με την επίβλεψη του Κωνσταντά πλησίον του παλαιού σχολείου. Η οικοδόμηση είχε αρχίσει το 1813 και τα εγκαίνια έγιναν στις 6 Αυγούστου 1815. Ο Γαζής συνέβαλε στον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης. Αγόραζε και προωθούσε στις Μηλιές πολλά βιβλία και αρκετά όργανα για την εποπτική διδασκαλία των πρακτικών επιστημών. Για να συγκεντρώσει χρήματα ίδρυσε την «Φιλόμουσο Εταιρεία της Βιέννης» με σκοπό «ἡ τοῦ Πηλίου ὄρους ὁμήγυρις νὰ συγκροτήσῃ σχολεῖον τακτικὸν κατὰ μίμησιν τῶν Ἀκαδημιῶν τῆς Εὐρώπης». Όπως όμως αναφέρει ο Καμηλάρις: «Τὰ συνειλεγμένα εἰς τὴν Βιέννην χρήματα μόλις ἤρκεσαν διὰ τὴν ἀγορὰν τῶν βιβλίων». Τα βιβλία όμως ήταν πολλά και διαλεκτά, ώστε η βιβλιοθήκη της Σχολής αποτέλεσε ένα μοναδικό επίτευγμα στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Στη βιβλιοθήκη ο Κωνσταντάς, με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του για την αρχαιολογία, είχε δημιουργήσει και μια μικρή αρχαιολογική συλλογή. Την είσοδο αυτής της πλούσιας βιβλιοθήκης στόλιζε το έμβλημα «Ψυχής άκος» (θεραπεία ψυχής). Η Σχολή των Μηλεών απέκτησε γρήγορα φήμη σημαντικού εκπαιδευτικού κέντρου. Όταν, το 1817, ο Γαζής έφθασε από τη Βιέννη στις Μηλιές, το κτίριο είχε ολοκληρωθεί και λειτουργούσε. Ο Γαζής δίδαξε στη Σχολή μέχρι το 1821, ενώ αφιέρωνε και πολύ χρόνο στην προπαρασκευή της ελληνικής επανάστασης.
Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα
Οι ιδρυτές της Σχολής, που με τη μόρφωσή τους και τις συγγραφικές και εκδοτικές τους δραστηριότητες δικαίως συγκαταλέγονται σήμερα στις προσωπικότητες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, βεβαίως επιδίωξαν να μεταφέρουν τις ιδέες του Διαφωτισμού στην πατρίδα τους. Στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Σχολής περιλαμβανόταν τα Αρχαία Ελληνικά, η κοινή γλώσσα, τα Μαθηματικά, η Γεωγραφία, οι Φυσικές Επιστήμες, τα Λατινικά και τα Ιταλικά, αλλά και η Φιλοσοφία σε ανώτερο επίπεδο όπως τεκμαίρεται από τις μεταφράσεις του Francesco Soave που είχε εκδώσει ο Κωνσταντάς και από την πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη του Άνθιμου Γαζή. Ως προς την παιδαγωγική μέθοδο οι ιδρυτές, ενήμεροι των ιδεών του Pestalozzi, δεν μπορεί παρά να είχαν ενστερνισθεί την παιδαγωγική αγάπη. Συνάμα, όπως είχε δημοσιεύσει ο Γαζής στον Ερμή τον Λόγιο, στο πρόγραμμα θα συνυπήρχαν «ἡ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου Ἠθικὴ» και « ἡ ἐξωτερικὴ ἠθικὴ Φιλοσοφία κατὰ τὸν Σωκράτην».
Από την Επανάσταση του 1821 και μετά
Τον Μαΐο του 1821, ο Γαζής κήρυξε την επανάσταση στην πλατεία των Μηλεών. Τα πολεμικά γεγονότα που ακολούθησαν ανάγκασαν και τους δύο δασκάλους, Κωνσταντά και Γαζή, να καταφύγουν νοτιότερα, όπου έλαβαν μέρος  σε κυβερνητικές επιτροπές και Εθνοσυνελεύσεις. Οι Τούρκοι του Μαχμούτ Πασά Δράμαλη κατέλαβαν τις Μηλιές και έκαψαν μάλιστα ένα μέρος της βιβλιοθήκης.
Η τελευταία περίοδος λειτουργίας της Μηλιώτικης Σχολής συμπίπτει με την επάνοδο του Κωνσταντά στις Μηλιές. Όταν, το 1834, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς συνειδητοποίησε ότι η κυβέρνηση είχε αποφασίσει το κλείσιμο του Ορφανοτροφείου της Αίγινας όπου δίδασκε, παραγκωνισμένος από τη διοίκηση του Όθωνα, συκοφαντημένος από τοπικούς παράγοντες και απογοητευμένος από τη μη αναγνώριση της προσφοράς του, ίσως και από ανάγκη, καθώς στερείτο πλέον πόρων, αλλά και από την έντονη επιθυμία να συνεχίσει το σημαντικότερο για τη ζωή του έργο, αποφάσισε να επιστρέψει στην τουρκοκρατούμενη πατρίδα του. Εκεί συνέχισε να διδάσκει αμισθί τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του μέχρι το θάνατό του, στις 6 Αυγούστου 1844. Με τον θάνατό του, σταμάτησε να λειτουργεί και η Μηλιώτικη Σχολή.
Στο κτίριο, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας (1881) στεγάστηκε δημοτικό σχολείο μέχρι το 1943, οπότε κάηκε, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό. Σήμερα στο ίδιο οικόπεδο έχουν κτισθεί σύγχρονα σχολικά κτίρια. Τα διασωθέντα βιβλία της Σχολής αποτέλεσαν τον πυρήνα της σημερινής Δημόσιας Βιβλιοθήκης Μηλεών Μαγνησίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:19ος αιώνας Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία
Τεχνική Ανάλυση
Τεχνική ανάλυση μιας μετοχής ή ενός Δείκτη, ή μιας ολόκληρης οργανωμένης αγοράς, είναι η μελέτη της κίνησης των τιμών, όπως αυτή απεικονίζεται σε ένα διάγραμμα τιμής- χρόνου, με στόχο τον χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς της και την πρόβλεψη της μελλοντικής της κίνησης. Στηρίζεται στα γραφήματα της Αναλυτικής Γεωμετρίας και της Στατιστικής, τα οποία όμως έχουν εκλαϊκευτεί, για να μπορεί να τα καταλαβαίνει ο μέσος επενδυτής. Η Τεχνική Ανάλυση δεν ασχολείται με τα θεμελιώδη στοιχεία μιας εταιρείας ή μιας αγοράς, όπως είναι οι ισολογισμοί, ο λόγος Ρ/Ε, ή τα κέρδη, αλλά μόνο με τα γραφήματα των μετοχών (ή των δεικτών).