cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλλική εισβολή στη Ρωσία
Στρατηγικά σχέδια μετά την υποχώρηση από τη Μόσχα
Κουτούζοφ
Ο Κουτούζοφ θεωρούσε ότι ο Ναπολέοντας θα υποχωρούσε στα νότια ή στον δρόμο του Σμολένσκ. Στις μαρτυρίες των αιχμαλώτων και των λιποτακτών του γαλλικού στρατού αναφερόταν η νοτιοδυτική κατεύθυνση. Ο Κουτούζοφ έθεσε υπό παρακολούθηση όλους τους πιθανούς δρόμους υποχώρησης του γαλλικού στρατού από τη Μόσχα. Παράλληλα, ο Κουτούζοφ ενίσχυσε την άμυνα τον βόρειων συνόρων των επαρχιών Βολίνσκ, Κιέβου, Τσερνιγκόφσκ και Καλούγκα.
Το Δεκέμβριο του 1812, ο Κουτούζοφ έστειλε στον Αλέξανδρο Α΄ αναφορά, στην οποία έδωσε μια στρατηγική περίληψη της εκστρατείας από την ημέρα της υποχώρησης του ρωσικού στρατού στο στρατόπεδο του Ταρούτινο μέχρι την απομάκρυνση των εχθρικών στρατευμάτων από τη Ρωσία. Όσον αφορά τη στρατηγική του Ναπολέοντα μετά την υποχώρηση από τη Μόσχα, ο Κουτούζοφ έγραφε ότι ο Γάλλος αυτοκράτορας σκόπευε να περάσει τον δρόμο του Μπορόφσκ για να φθάσει στην Καλούγκα - αν το κατάφερνε αυτό, θα ανάγκασε τους Ρώσους σε υποχώρηση στην Όκα και θα περνούσε τον χειμώνα στις πλουσιότερες επαρχίες της Ρωσίας. Η διορατικότητα του Κουτούζοφ αποδείχτηκε χάρη στον ελιγμό του Ταρούτινο, με τον οποίο σταμάτησε την κίνηση των Γάλλων στο Σμολένσκ, μέσω της Καλούγκα.
Από τη Μόσχα στο Μαλογιαροσλάβετς
thumb|right|300px|Μάχη του Μαλογιαροσλάβετς. Έργο του Πέτερ φον Ες
Στις 19 Οκτωβρίου, ο γαλλικός στρατός (110 χιλιάδες) με μεγάλη νηοπομπή έφυγε από τη Μόσχα μέσω του παλαιού δρόμου της Καλούγκα. Ο Ναπολέοντας σκόπευε να φθάσει στην πιο κοντινή και μεγαλύτερη βάση τροφίμων στο Σμολένσκ μέσω της Καλούγκα.
Στις 24 Οκτωβρίου διεξήχθη η μάχη του Μαλογιαροσλάβετς. Η πόλη πέρασε οκτώ φορές από χέρια του ενός στρατού στα χέρια του άλλου. Οι Γάλλοι, τελικά, κατάφεραν να καταλάβουν το Μαλογιαροσλάβετς, αλλά ο Κουτούζοφ κατέλαβε μια οχυρωμένη θέση στα περίχωρα της πόλης, στην οποία ο Ναπολέοντας δεν ρίσκαρε να επιτεθεί. Μέχρι τις 22 Οκτωβρίου, ο στρατός του Κουτούζοφ αριθμούσε 97 χιλιάδες τακτικούς στρατιώτες, 20 χιλιάδες Κοζάκους, 622 όπλα και περισσότερο από 10 χιλιάδες πολεμιστές της πολιτοφυλακής. Απ' την άλλη, ο Ναπολέοντας είχε στη διάθεση του 70 χιλιάδες στρατιώτες, ενώ το ιππικό είχε εξαφανιστεί και το πυροβολικό ήταν σαφώς πιο αδύνατο από το ρωσικό. Η υπεροχή πέρασε στα χέρια των Ρώσων.
Στις 26 Οκτωβρίου, ο Ναπολέοντας διέταξε υποχώρηση στη γραμμή Μπόροφσκ-Βερεγιά-Μοζάισκ στον βορρά. Στη μάχη του Μαλογιαροσλάβετς, ο ρωσικός στρατός κατάφερε να πραγματοποιήσει ένα στρατηγικό στόχο - χάλασε το σχέδιο του γαλλικού στρατού να περάσει στην Ουκρανία και τον ανάγκασε να υποχωρήσει μέσω του παλαιού δρόμου του Σμολένσκ (καταστράφηκε νωρίτερα από τους Γάλλους). Από το Μοζάισκ, ο γαλλικός στρατός ξεκίνησε την κίνηση προς το Σμολένσκ με τον δρόμο, τον οποίο διέσχισαν για να επιτεθούν στη Μόσχα.
Από το Μαλογιαροσλάβετς στο Μπερεζίνα
thumb|left|300px|Οι Γάλλοι στρατιώτες του στρατάρχη Νεΰ πολεμούν στο δάσος κατά τη διάρκεια της μάχης του Κράσνι. Έργο του [[Αντόλφ Ίβον]]
Από το Μαλογιαροσλάβετς μέχρι το χωριό Κράσνι (45 χιλιόμετρα δυτικά του Σμολένσκ), οι δυνάμεις του Μιλοράντοβιτς ακολουθούσαν τον γαλλικό στρατό. Απ' όλες τις πλευρές, ο γαλλικός στρατός δεχόταν επίθεση από τους Κοζάκους του στρατηγού Ματβέι Ιβάνοβιτς Πλιάτοφ και από τους αντάρτες. Αυτές οι επιθέσεις δυσκόλεψαν τον εφοδιασμό του γαλλικού στρατού. Οι κύριες δυνάμεις του αρχιστράτηγου Κουτούζοφ κινήθηκαν νοτίως, παράλληλα με τον Ναπολέοντα.
Στις 1 Νοεμβρίου, ο Ναπολέοντας πέρασε από τη Βιάζμα. Στις 3 Νοεμβρίου, ο ρωσικός στρατός επιτέθηκε στα σώματα των Γάλλων, τα οποία έμπαιναν στην πόλη.
Στις 8 Νοεμβρίου, ο Ναπολέοντας εισήλθε στο Σμολένσκ, όπου πέρασε 5 μέρες, καθώς περίμενε τον υπόλοιπο στρατό. Στο Σμολένσκ, ο Ναπολέοντας είχε στη διάθεση του 40-45 χιλιάδες στρατιώτες με 127 όπλα, ενώ είχε ακόμα τόσους μη ικανούς για μάχη στρατιώτες και τραυματίες. Τα σώματα του γαλλικού στρατού, τα οποία κινήθηκαν από τη Μόσχα, χρειάστηκαν μια εβδομάδα για να μπουν στο Σμολένσκ, όπου ήλπιζαν να ξεκουραστούν και να φάνε. Στην πόλη δεν υπήρχαν πολλά τρόφιμα, ενώ αυτά που υπήρχαν κλάπηκαν από ανεξέλεγκτους στρατιώτες. Ο Ναπολέοντας διέταξε την εκτέλεση του οικονόμου του στρατού, Σιοφφά, ο οποίος αντιμετώπισε την αντίσταση των αγροτών και δεν κατάφερε να οργανώσει τη συλλογή τροφίμων. Ο δεύτερος οικονόμος, Βιλμπλάνζ, σώθηκε χάρη στη διήγηση για την άπιαστη Πρασκόβια και για τους ανυπότακτους αγρότες.
Η στρατηγική θέση του Ναπολέοντα χειροτέρευσε: από τα νότια πλησίαζε η Στρατιά του Δούναβη του Τσιτσαγκόφ, από τα βόρεια πλησίαζε ο στρατηγός Βίτγκενσταϊν - ο τελευταίος κατέλαβε το Βίτεμπσκ, στερώντας από τους Γάλλους τα πολεμοφόδια που συγκέντρωσαν.
Στις 14 Νοεμβρίου, ο Ναπολέοντας και η αυτοκρατορική φρουρά αποχώρησαν από το Σμολένσκ. Το σώμα του στρατάρχη Νέυ, το οποίο βρισκόταν στην οπισθοφυλακή, αποχώρησε από το Σμολένσκ στις 17 Νοεμβρίου. Η νηοπομπή των γαλλικών σωμάτων ήταν έντονα τεντωμένη. Τότε, ο Κουτούζοφ διέταξε το σώμα του Μιλοράντοβιτς να σταματήσει τα σώματα του Μπογκάρν, του Νταβού και του Νέυ στο Κράσνι. Οι συγκρούσεις στο Κράσνι ξεκίνησαν στις 15 Νοεμβρίου και έληξαν στις 18 Νοεμβρίου και είχαν ως αποτέλεσμα οι Γάλλοι να περάσουν - ωστόσο, οι Γάλλοι έχασαν πολλούς στρατιώτες και ένα μεγάλο μέρος του πυροβολικού.
Η Στρατιά του Δούναβη του ναυάρχου Τσιτσαγκόφ (24 χιλιάδες) κατέλαβε το Μινσκ στις 16 Νοεμβρίου, στερώντας από τον Ναπολέοντα το μεγαλύτερο κέντρο στο όπισθεν του γαλλικού στρατού. Εκτός απ' αυτό, στις 21 Νοεμβρίου, ο Τσιτσαγκόφ κατέλαβε το Μπορίσοφ, όπου ο Ναπολέοντας σκόπευε να φθάσει μέσω του ποταμού Μπερεζίνα. Το σώμα του στρατάρχη Ουντινό ανάγκασε τον Τσιτσαγκόφ να υποχωρήσει στη δυτική ακτή του Μπερεζίνα, αλλά ο Ρώσος ναύαρχος είχε δυνατό στρατό και προστάτευε τα πιθανά σημεία μεταφοράς του γαλλικού στρατού.
Στις 24 Νοεμβρίου, ο Ναπολέοντας πλησίασε το Μπερεζίνα, καθώς κατάφερε να ξεφύγει από τις στρατιές του Βίτγκενσταϊν και του Κουτούζοφ.
Από το Μπερεζίνα στον Νιέμεν
Στις 25 Νοεμβρίου, χάρη σε ειδικευμένους ελιγμούς, ο Ναπολέοντας κατάφερε να εκτρέψει την προσοχή του Τσιτσαγκόφ στην πόλη Μπορίσοφ και στα νότια της πόλης. Ο Τσιτσαγκόφ θεωρούσε ότι ο Ναπολέοντας σκόπευε να μεταφέρει τον στρατό του εκεί και μετά να κινηθεί προς το Μινσκ, για να ενωθεί αργότερα με τα αυστριακά σώματα. Την ίδια στιγμή, οι Γάλλοι έφτιαξαν 2 γέφυρες στα βόρεια του Μπορίσοφ - στις 26-27 Νοεμβρίου, ο Ναπολεόντας πέρασε τις δύο γέφυρες και βρέθηκε στη δυτική ακτή του ποταμού Μπερεζίνα.
Όταν κατάλαβε το λάθος του, ο Τσιτσαγκόφ επιτέθηκε ανεπιτυχώς στον στρατό του Ναπολέοντα στις 28 Νοεμβρίου, στη δυτική (δεξιά) ακτή. Στην αριστερή ακτή, η γαλλική οπισθοφυλακή, η οποία προστάτευε τη μεταφορά των στρατιωτών, δέχτηκε επίθεση από το σώμα του στρατηγού Βίτγκενσταϊν. Η κύρια στρατιά του αρχιστράτηγου Κουτούζοφ βρισκόταν αρκετά πίσω.
Ο Ναπολέοντας διέταξε να καούν οι γέφυρες, στις 29 Νοεμβρίου, χωρίς να περιμένει το μεγάλο πλήθος των τραυματισμένων και παγωμένων Γάλλων στρατιωτών και πολιτών, οι οποίοι δεν είχαν κανένα όπλο στην κατοχή τους. Κύριο αποτέλεσμα της μάχης του Μπερεζίνα ήταν η αποφυγή της απόλυτης διάλυσης του γαλλικού στρατού από τον ρωσικό στρατό. Στις αναμνήσεις των Γάλλων, η μάχη της Μπερεζινά αποτελεί ένα από τα διασημότερα γεγονότα μαζί με τη μάχη του Μποροντίνο.
Έχοντας χάσει 21 χιλιάδες άνδρες, ο Ναπολέοντας, με 9 χιλιάδες στρατιώτες, κινήθηκε στο Βίλνο και ενώθηκε με τα γαλλικά σώματα, τα οποία πολεμούσαν σε άλλες κατευθύνσεις. Ο στρατός ήταν συνοδευόμενος από μεγάλο πλήθος ανθρώπων που δεν μπορούσαν να πολεμήσουν - οι περισσότεροι ήταν στρατιώτες από συμμαχικά κράτη που έχασαν τα όπλα τους. Στις 6 Δεκεμβρίου, ο Ναπολέοντας άφησε τη διοίκηση του στρατού στον Μυρά και στον Νέυ και επέστρεψε στο Παρίσι για να συγκεντρώσει νέες δυνάμεις.
thumb|center|600 px|Ο αριθμός των στρατιωτών του γαλλικού στρατού κατά τη διάρκεια της επίθεσης (καφέ γραμμή) και κατά τη διάρκεια της υποχώρησης (μαύρη γραμμή) . Το πλάτος των γραμμών δείχνει το σύνολο του γαλλικού στρατού. Στο κάτω μέρος του διαγράμματος φαίνεται η [[θερμοκρασία του ανέμου, βάσει της κλίμακας Ρεωμύρου, μετά την έξοδο της Μεγάλης Στρατιάς από τη Μόσχα (από τα δεξιά στ' αριστερά).]]
Στις 14 Δεκεμβρίου, στο Κόβνο, 1.600 στρατιώτες πέρασαν τον Νιέμεν και εισήλθαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Βαρσοβίας και μετά έφθασαν στο Βασίλειο της Πρωσίας. Αργότερα, ενώθηκαν με τα σώματα των στρατιωτών από άλλες κατευθύνσεις. Η γαλλική εισβολή στη Ρωσία έληξε με τη σχεδόν ολική καταστροφή της Μεγάλης Στρατιάς.
Το τελευταίο μέρος της γαλλικής εισβολής περιγράφτηκε από τον ουδέτερο παρατηρητή Καρλ φον Κλάουζεβιτς:
Σπάνια οι Ρώσοι βρίσκονταν μπροστά από τους Γάλλους, αν και είχαν αρκετές ευκαιρίες. Όταν, όμως, κατάφερναν να προσπεράσουν τον αντίπαλο, κάθε φορά τον άφηναν ελεύθερο. Σε όλες τις μάχες, οι Γάλλοι ήταν νικητές. Οι Ρώσοι τους έδωσαν την ευκαιρία να κάνουν το αδύνατο. Ωστόσο, αν βγάλουμε ένα συμπέρασμα, τότε, θα φανεί ότι ο γαλλικός στρατός σταμάτησε την ύπαρξη του, ενώ η εκστρατεία έληξε με απόλυτη επιτυχία των Ρώσων, αν και οι τελευταίοι δεν κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν τον Ναπολέοντα και τους βοηθούς του...
Βόρεια κατεύθυνση
300px|thumb|right|Στον μεγάλο δρόμο. Υποχώρηση, φυγή.. - έργο του [[Βασίλι Βασίλιεβιτς Βερεσάγκιν (1887-1895)]]
Μετά τη δεύτερη μάχη του Πόλοτσκ (18-20 Οκτωβρίου), η οποία διεξήχθη 2 μήνες μετά την πρώτη μάχη, ο στρατάρχης Σαιν-Συρ υποχώρησε στα Τσάσνικι (νότια του Πόλοτσκ) και μ' αυτό τον τρόπο οδήγησε πιο κοντά τον στρατό του στρατηγού Βίτγκενσταϊν στο όπισθεν του Ναπολέοντα. Παράλληλα, ο Ναπολέοντας υποχωρούσε από τη Μόσχα. Από το Σμολένσκ, ως ενίσχυση, στάλθηκε το 9ο σώμα του Κλωντ-Βικτόρ Περρέν Βικτόρ (εφεδρικό σώμα του Ναπολέοντα από την Ευρώπη). Οι Γάλλοι, μετά την ένωση του Βικτόρ και του Σαιν-Συρ, είχαν 36 χιλιάδες στρατιώτες, ενώ ο Βίτγκενσταϊν είχε 30 χιλιάδες στρατιώτες. Στις 31 Οκτωβρίου διεξήχθη η μάχη των Τσάσνικι, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση των Γάλλων στα νότια.
Το Βίτεμπσκ έμεινε ακάλυπτο και στις 7 Νοεμβρίου κατακτήθηκε, μετά από πολιορκία, από τον στρατηγό Βίτγκενσταϊν, ο οποίος αιχμαλώτισε 300 στρατιώτες από τη γαλλική φρουρά και πήρε όλα τα εφόδια που ετοιμάζονταν για τον στρατό του Ναπολέοντα. Στις 14 Νοεμβρίου, ο στρατάρχης Βικτόρ, κοντά στο χωριό Σμολιάνι, προσπάθησε να αποκρούσει το σώμα του Βίτγκενσταϊν και να το αναγκάσει σε υποχώρηση στο Δυτική Ντβινά, ωστόσο, απέτυχε και οι δύο πλευρές κράτησαν τις θέσεις τους μέχρι την παρουσία του Ναπολέοντα στη Μπερεζινά. Τότε, ο στρατάρχης Βικτόρ ενώθηκε με τον υπόλοιπο στρατό και υποχώρησε στο Μπερεζίνα ως οπισθοφυλακή του Ναπολέοντα, προσπαθώντας να αντέξει την πίεση του Βίτγκενσταϊν.
Στη Ρίγα διεξάγονταν πόλεμος θέσεως με ελάχιστες εξορμήσεις των Ρώσων κατά του σώματος του στρατάρχη Ετιέν Ζακ Ζοζέφ Αλεξάντρ Μακντόναλντ. Το φιννικό σώμα του στρατηγού Φαντέι Φιόντοροβιτς Στέινγκελ (12 χιλιάδες) έφθασε στις 20 Σεπτεμβρίου για να βοηθήσει τη φρουρά της Ρίγας, αλλά, μετά την επιτυχημένη εξόρμηση των Ρώσων κατά του πολιορκητικού πυροβολικού των Γάλλων (29 Σεπτεμβρίου), το σώμα του Στέινγκελ στάλθηκε ως ενίσχυση στο σώμα του Βίτγκενσταϊν στο Πόλοτσκ. Στις 15 Νοεμβρίου, ο Μακντόναλντ επιτέθηκε επιτυχώς στις ρωσικές θέσεις και παρολίγον να διαλύσει ένα μεγάλο ρωσικό σώμα.
Στις 19 Δεκεμβρίου, το 10ο σώμα του στρατάρχη Μακντόναλντ υποχώρησε από τη Ρίγα στην Πρωσία, όταν τα σώματα του Ναπολέοντα υποχώρησαν από τα σύνορα της Ρωσίας. Στις 26 Δεκεμβρίου, το σώμα του Μακντόναλντ αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον στρατό του Βίτγκενσταϊν. Στις 30 Δεκεμβρίου, ο Ρώσος στρατηγός Ιβάν Ιβάνοβιτς Ντίμπιτς-Ζαμπαλκάνσκι υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με τον διοικητή του πρωσικού σώματος, στρατηγό Γιόρκ, γνωστή ως συμφωνία του Τάουρογκεν. Αυτό σήμαινε ότι ο Μακντόναλντ έχασε τις κύριες δυνάμεις του, κάτι που τον ανάγκασε να υποχωρήσει μέσω της Ανατολικής Πρωσίας.
Νότια κατεύθυνση
thumb|left|250px|Η φυγή των Γάλλων με τις οικογένειες τους από τη Ρωσία. Έργο του [[Μπογκντάν Πάβλοβιτς Βιλλεβάλντε (1846)]]
Ο στρατηγός Σβάρτσενμπεργκ προσπάθησε να ακολουθήσει τον Τσιτσαγκόφ, αφού πρώτα απέφυγε τις θέσεις του Όστεν-Ζάκεν - το σώμα του στρατηγού Ρενιέ κάλυπτε τον Σβάρτσενμπεργκ από τις επιθέσεις του Ρώσου στρατηγού. Ωστόσο, ο Ρενιέ δεν κατάφερε να απωθήσει την επίθεση του Όστεν-Ζάκεν, γι' αυτό και ο Σβάρτσενμπεργκ αναγκάστηκε να τον βοηθήσει. Ο Ρενιέ και ο Σβάρτσενμπεργκ ανάγκασαν τον Όστεν-Ζάκεν να υποχωρήσει νοτίως του Μπρεστ-Λιτόφσκ, αλλά, ο Τσιτσαγκόφ επιτέθηκε στο όπισθεν του Ναπολέοντα και στις 16 Νοεμβρίου κατέλαβε το Μινσκ, ενώ στις 21 Νοεμβρίου έφθασε στο Μπορίσοφ, όπου ο Ναπολέοντας σκόπευε να μεταφέρει τον στρατό του.
Άμεσα αποτελέσματα
Το κύριο αποτέλεσμα της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία ήταν η σχεδόν ολική διάλυση της Μεγάλης Στρατιάς του Ναπολέοντα.
Σύμφωνα με υπολογισμούς του στρατιωτικού ιστορικού Καρλ φον Κλάουζεβιτς, ο στρατός εισβολής (μαζί με τις ενισχύσεις) είχε στη διάθεση του 610 χιλιάδες στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένου των 50 χιλιάδων στρατιωτών από την Αυστρία και την Πρωσία. Σύμφωνα με μαρτυρία του Πρώσου αξιωματικού Γκανς Γιάκοφ φον Άουερσβαλντ, κατά τη διάρκεια της υποχώρησης του γαλλικού στρατού, από την Ανατολική Πρωσία πέρασαν 255 στρατηγοί, 5.111 αξιωματικοί και 26.950 στρατιώτες κατώτερης βαθμίδας, «σε πολύ θλιβερή κατάσταση». Σ' αυτούς τους 30 χιλιάδες πρέπει να προστεθούν περίπου 6 χιλιάδες στρατιώτες από τα σώματα του Ρενιέ και του Μακντόναλντ, οι οποίοι πολεμούσαν στη βόρεια και στη νότια κατεύθυνση. Πολλοί απ' αυτούς που επέστρεψαν στο Καίνιγκσμπεργκ, σύμφωνα με τον κόμη Φιλίππ Πωλ Σεγκιούρ, έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας ασθενειών.
Οι επιζώντες αξιωματούχοι αποτέλεσαν τον πυρήνα του νέου στρατού του Ναπολέοντα, ο οποίος συγκεντρώθηκε το 1813.
Σύμφωνα με υπολογισμούς, ο Ναπολέοντας έχασε στη Ρωσία περίπου 580 χιλιάδες στρατιώτες. Αυτές οι απώλειες, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Τ. Λεντς, περιλαμβάνουν 200 χιλιάδες νεκρούς, 150-190 χιλιάδες αιχμαλώτους, περίπου 130 χιλιάδες λιποτάκτες που επέστρεψαν στην πατρίδα τους (οι περισσότεροι ήταν από την Πρωσία, την Αυστρία, τη Σαξωνία και τη Βεστφαλία, αν και υπήρχαν και περιπτώσεις Γάλλων στρατιωτών), καθώς και 60 χιλιάδες φυγάδες που καλύφθηκαν από τους Ρώσους αγρότες, πολίτες και αριστοκράτες. .Από τους 47 χιλιάδες στρατιώτες της αυτοκρατορικής φρουράς που εισέβαλαν στη Ρωσία επέστρεψαν μονάχα μερικές εκατοντάδες. Οι Γάλλοι έχασαν στη Ρωσία περισσότερο από 1200 πυροβόλα.
Ο Μοντέστ Ιβάνοβιτς Μπογκντάνοβιτς (μέσα του 19ου αιώνα) υπολόγισε την αναπλήρωση των ρωσικών στρατιών κατά τη διάρκεια του πολέμου, έχοντας ως κύρια πηγή το Στρατοεπιστημονικό Αρχείο του Γενικού Επιτελείου. Οι συνολικές απώλειες, μέχρι τον Δεκέμβριο του 1812, ανέρχονταν στους 210 χιλιάδες στρατιώτες. Απ' αυτούς, σύμφωνα με τον Μπογκντάνοβιτς, 40 χιλιάδες στρατιώτες βρέθηκαν πάλι σε λειτουργία. Οι απώλειες των σωμάτων, τα οποία πολεμούσαν σε δευτερεύουσες κατευθύνσεις, καθώς και των πολιτοφυλακών ανέρχονταν στους 40 χιλιάδες ανθρώπους. Συνολικά, ο ρωσικός στρατός έχασε 210 χιλιάδες στρατιώτες και πολιτοφύλακες.
Οι αιτίες της ήττας του Ναπολέοντα
Οι πιο γνωστές αιτίες της ήττας του Ναπολέοντα στη ρωσική εκστρατεία είναι:
Ο κύριος λόγος της ήττας του Ναπολέοντα ήταν η παλλαϊκή συμμετοχή στην άμυνα του έθνους. Όπως αναφέρει ο Ντομινίκ Λιβέν, ο λαϊκός πόλεμος δεν ήταν μόνο αυθόρμητος, αλλά και ιδεολογικά παρακινούμενος «από την ηγεσία» (πριν ακόμα από την αρχή του πολέμου). Σύμφωνα με τον Ν. Α. Τρόιτσκι, η ένωση του ρωσικού στρατού με τον λαό αύξησε τη δύναμη των Ρώσων το 1812.
Η άρνηση του ρωσικού στρατού για μια αποφασιστική μάχη στα σύνορα και η υποχώρηση στα βάθη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας έφεραν αλλαγές στα σχέδια του Ναπολέοντα και τον ανάγκασαν να προχωρήσει παρακάτω, κάτι που προκάλεσε προβλήματα στο σύστημα εφοδιασμού του. Η επίμονη αντίσταση των Ρώσων στρατιωτών και η στρατηγική των Μπαρκλάι-ντε-Τόλλι και Κουτούζοφ δεν επέτρεψαν στον Ναπολέοντα να κερδίσει τον πόλεμο σε μια μάχη.
Μετά την απομάκρυνση από τον Νιέμεν, ο γαλλικός στρατός ήταν επηρεασμένος όλο και πιο πολύ από τη συγκέντρωση τροφίμων επί τόπου και όχι από το σύστημα εφοδιασμού, το οποίο είχε ετοιμάσει νωρίτερα. Υπό τις συνθήκες της όλο και πιο τεντωμένης γραμμής εφοδιασμού, αποφασιστικό ρόλο έπαιξε η απειθαρχία των γαλλικών σωμάτων εφοδιασμού (τα οποία δεν είχαν πολύ καλούς στρατιώτες) και η αντίσταση του ρωσικού λαού (καταστροφή των τροφίμων, ανταρσία). Αυτά τα δύο μαζί προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα στον εφοδιασμό του γαλλικού στρατού, κάτι που προκάλεσε πείνα σε ένα μεγάλο μέρος του γαλλικού στρατού και τον έκανε ανίκανο για μάχη.
Την περίοδο Νοέμβριος-Δεκέμβριος, αυτή η εικόνα χειροτέρευσε εξαιτίας της παγωνιάς, η οποία κατέστρεψε ολοσχερώς τον γαλλικό στρατό. Τη διάλυση του γαλλικού στρατού ολοκλήρωσε ο ρωσικός στρατός, ο οποίος, σύμφωνα με τον Κλάουζεβιτς, συνέχισε την υποχώρηση, ενώ στο τέλος έφερε τον αντίπαλο στα σύνορα:
Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του πολέμου
Η ήττα του Ναπολέοντα στη Ρωσία επέτρεψε στη διεθνή συμμαχία, κύριο ρόλο στην οποία έπαιζε η Ρωσία, να καταστρέψει τη Γαλλική Αυτοκρατορία. Η νίκη κατά του Ναπολέοντα αύξησε το κύρος της Ρωσίας, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο συνέδριο της Βιέννης, ενώ επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στα θέματα της Ευρώπης. Παρά την αύξηση της δύναμης στο εξωτερικό, η ρωσική κυβέρνηση δεν κατάφερε να αναπτυχθεί στο εσωτερικό της και να αλλάξει την κοινωνική και οικονομική δομή της ρωσικής κοινωνίας. Πολλοί αγρότες, πρώην στρατιώτες και πολιτοφύλακες, προήλασαν νικηφόρα σε όλη την Ευρώπη και είδαν ότι η δουλοπαροικία είχε καταργηθεί παντού. Οι αγρότες περίμεναν σημαντικές αλλαγές, οι οποίες δεν σημειώθηκαν. Η ρωσική δουλοπαροικία συνεχίστηκε και μετά το 1812, καθώς δεν υπήρχαν οι συνθήκες που θα επέτρεπαν την κατάργησή της.
Οι Δεκεμβριστές δεν είναι οι μόνοι που συνδέονται με το 1812 - ήταν γνωστή και η φράση «χωρίς το δωδέκατο έτος δεν θα υπήρχε Πούσκιν». Ολόκληρος ο ρωσικός πολιτισμός και η εθνική αυτοσυνειδησία επηρεάστηκαν πολύ από τη ναπολεόντεια εκστρατεία. Σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Ιβάνοβιτς Γκέρτσεν, από την οπτική γωνία της μαζικής συμμετοχής όλων των δομών της κοινωνίας, «η αληθινή ιστορία της Ρωσίας φαίνεται μόνο στο 1812, ότι έγινε νωρίτερα είναι απλά ένα υπόβαθρο».
Μνήμη του πολέμου του 1812
thumb|αριστερά|100px|Μνημείο της μάχης του Σμολένσκ
Στις 30 Αυγούστου 1814, ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α' εξέδωσε το παρακάτω μανιφέστο: «Η 25η Δεκεμβρίου, ημέρα της Γέννησης του Χριστού, ας είναι από τώρα και ημέρα ευχαριστίας για τη σωτηρία της Εκκλησίας και της Ρωσικής Δύναμης από την επίθεση των Γάλλων και των δώδεκα γλωσσών». Η γιορτή των Χριστουγέννων, μέχρι το 1917, εορταζόταν στη Ρωσία ως εθνική Ημέρα της Νίκης.
Η γαλλική εισβολή στη Ρωσία, γνωστή στη Ρωσία ως Πατριωτικός Πόλεμος του 1812, καταλαμβάνει σημαντικό μέρος στην ιστορική μνήμη του ρωσικού και άλλων λαών και αποτυπώθηκε σε επιστημονικές έρευνες, καθώς και σε έργα αρχιτεκτονικής και τέχνης. Μερικά παραδείγματα είναι:
Σημειώσεις
<references group ="П"/>
Αναμνήσεις
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Αλιβιζάτος
Το ελληνικό επώνυμο Αλιβιζάτος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Γκραν Πρι Ισπανίας 2018 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Ισπανίας 2018 ήταν ο 5ος αγώνας της χρονιάς στη Φόρμουλα 1 και διεξήχθη στην πίστα της Βαρκελώνης στην Ισπανία το τριήμερο 11-13 Μαΐου 2018. Αυτή ήταν η 28η φορά που διοργανώνεται αγώνας Φόρμουλα 1 σε αυτή την πίστα.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 11 Μαΐου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή τη μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 11 Μαΐου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή τη μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 12 Μαΐου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή τη μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 12 Μαΐου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με τον Βαλτέρι Μπότας να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά φέτος που η Mercedes κάνει το 1-2 στις κατακτήριες.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 13 Μαΐου 2018.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Πηγές
- Επίσημος Ιστότοπος<br/ > - FIA<br/ > - Fox Sports<br/ > - Sky Sports<br/ > - Autosport<br/ > - Express.co.uk
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2018
Καστρούγκαινα Ηλείας
Η Καστρούγκαινα ή Καστρούγγαινα είναι ορεινό χωριό της Πελοποννήσου στα νοτιοδυτικά όρια της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας  με την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας. Το χωριό είναι κτισμένο στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Κοτύλιο, σε υψόμετρο 656 μέτρα. Απέχει 66 χλμ. ΝΔ. από τα Κρέστενα και 17 Ν.-ΝΔ. από την Ανδρίτσαινα ενώ στα βόρειά του είναι ο Ναός του Επικούρειου Απόλλωνα και στα νότια η Νέδα. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα γραμμένη ως Καστρούγγαινα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ζούρτσας,σημερινός δήμος Νέας Φιγαλίας Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Δραγώγιο και την Πλατεία αποτελούν την τοπική κοινότητα Δραγωγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανδριτσαίνης του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 7 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Γαιοκτησία
Με τον όρο γαιοκτησία εννοείται η κατοχή και χρήση γης από διαφορετικούς φορείς, που αντιπροσωπεύονται από το άτομο, την οικογένεια ή το γένος, την κοινότητα, τον βασιλέα, τον αυτοκράτορα ή το ιερατείο. Το δικαίωμα της γαιοκτησίας κατά την αρχαιότητα διαφέρει από το δικαίωμα ιδιοκτησίας της γης, καθώς στην εξέλιξη του θεσμού η ατομική ιδιοκτησία της γης εμφανίστηκε κατά την νεότερη ιστορική περίοδο. Σύμφωνα με έναν άλλο ορισμό η γαιοκτησία είναι ιδιοκτησία καλλιεργήσιμης γης.
Ιστορική εξέλιξη του θεσμού
Τα γραπτά αρχεία των πόλεων κρατών της Μεσοποταμίας υποδεικνύουν στοιχεία γαιοκτησίας. Ειδικότερα στη Βαβυλώνα εντοπίζεται ο θεσμός καθαρότερα, αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι παρόμοιες συνθήκες γαιοκτησίας επικρατούσαν στο Ελάμ, τη Συρία και τη Μικρά Ασία. Η κτήση των γαιών βρισκόταν καθολικά ή εν μέρει υπό το έλεγχο του κράτους ή ακριβέστερα υπό τον έλεγχο του ιερατείου της προστάτιδας θεότητας της πόλης. Καλλιεργείτο από δουλοπάροικους που πλήρωναν για την ενοικίαση της γης, αλλά δεν φορολογούνταν από το κράτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία Κατηγορία:Πολιτική Κατηγορία:Γαιοκτησία
Δόξα Δευτεράς
Το Αθλητικό Πολιτιστικό Σωματείο Δόξα Δευτεράς είναι μια κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Δευτερά της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα έχει πέντε συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.
Ιστορία
Η Δόξα Δευτεράς ιδρύθηκε το 1968 από την ενοποίηση των σωματείων Εξέληξις Δευτεράς και ΑΟΝ Δευτεράς. Αρχικά συμμετείχε τις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ). Το 1988 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης.
Η Δόξα συμμετείχε για πέντε συνεχόμενες περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Η καλύτερη θέση που κατέλαβε η ομάδα ήταν η δεύτερη θέση του ομίλου της την περίοδο 1989-90. Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η Δόξα τερμάτισε στην πέμπτη θέση του ομίλου του και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνεχίζει στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον Α΄ όμιλο. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Περσέας
thumb|right|Η Δανάη και ο νεογέννητος Περσέας από τον Τζον Ουίλιαμ Ουότερχαουζ (1892, Αγγλία). Ο Περσέας ήταν ήρωας της Αρχαιότητας, γιος του Δία και της Δανάης. Παππούς του ήταν ο Ακρίσιος, βασιλιάς του Άργους.
Ο χρησμός και η γέννηση
Ο Ακρίσιος ήθελε πάντα να αποκτήσει έναν διάδοχο για τον θρόνο του. Μετά τη γέννηση της Δανάης, προσπάθησε και πάλι να αποκτήσει γιο, αλλά δεν τα κατάφερε. Αποφασίζει να πάει στην Πυθία και να μάθει αν θα αποκτήσει αγόρι. Η Πυθία του ανακοινώνει πως θα αποκτήσει εγγονό από τη Δανάη και πως θα σκοτωθεί από αυτόν. Γυρνώντας στο Άργος στεναχωρημένος, κλείνει τη Δανάη σε ένα υπόγειο δωμάτιο, ώστε να αποφύγει την επαλήθευση του χρησμού. Η Δανάη επικοινωνούσε μόνο με την παραμάνα της, ενώ από ένα παραθύρι, υπερυψωμένο, καταλάβαινε το έξω περιβάλλον.
Ο Δίας γοητευμένος από την ομορφιά της Δανάης, την επισκέπτεται, μέσω του παραθύρου, με τη μορφή χρυσής βροχής. Από την ένωση αυτή γεννιέται ο Περσέας.
Ο Ακρίσιος μαθαίνοντας τη γέννηση του εγγονού του, επειδή δεν μπορούσε να τον σκοτώσει, αποφασίζει να κλείσει σε ένα κουτί (λάρνακα), τη Δανάη και τον γιο της. Έπειτα δίνει εντολή να αφήσουν τη λάρνακα στη θάλασσα και να αποφασίσουν οι θεοί για την τύχη της.
Η Δανάη και ο Περσέας στη Σέριφο
Η λάρνακα ξεβράζεται, ύστερα από πολυήμερο ταξίδι, στις ακτές του νησιού Σέριφος, όπου τη βρίσκει ο ψαράς Δίκτυς. Κατά άλλη μαρτυρία ο Δίκτυς ψάρεψε το κιβώτιο που φιλοξενούσε τη Δανάη και τον Περσέα. Ο Δίκτυς, αδελφός του βασιλιά του νησιού, Πολυδέκτη, φιλοξένησε στο σπίτι του τα δυο ταλαιπωρημένα πρόσωπα και τα έκανε μέλη της οικογένειάς του. Ο Δίκτυς, ίσως κατοικούσε στην περίφημη «Σπηλιά του Κύκλωπα», αφού στα παράλια της βρέθηκε η λάρνακα.
Ο Περσέας μεγάλωσε στη Σέριφο και έγινε ένα δυνατό παλικάρι. Ο Πολυδέκτης, από καιρό ήθελε για γυναίκα του τη Δανάη. Στην αρχή είχε την αντίρρηση της ίδιας και του αδελφού του. Τώρα όμως είχε ένα βασικό εμπόδιο: τον γιο της, τον Περσέα. Θέλοντας να ξεφορτωθεί τον Περσέα, του τάζει την παροχή μέσου προς την πατρίδα του το Άργος, υπό την προϋπόθεση να κάνει έναν άθλο, να κόψει και να φέρει το κεφάλι της Μέδουσας. Μια άλλη εκδοχή του μύθου είναι πως ο Πολυδέκτης ανακηρύσσει τον γάμο του με την Ιπποδάμεια και ζητά από κάθε κάτοικο του νησιού, για γαμήλιο δώρο, ένα άλογο. Ο Περσέας, ψαράς όπως και ο Δίκτυς, δεν είχε άλογα. Μπροστά στο υπεροπτικό ύφος του βασιλιά, ξεστομίζει πως δεν θα του φέρει άλογο, αλλά το κεφάλι της Μέδουσας. Ο Πολυδέκτης δέχεται αυτήν τη δέσμευση και αποφασίζει να κρατήσει στο παλάτι τη Δανάη, έως ότου ο Περσέας εκπληρώσει την υποχρέωσή του.
Η Μέδουσα
thumb|right|Η ασπίδα με το κομμένο κεφάλι της Μέδουσας ζωγραφισμένη από τον [[Καραβάτζιο]] Ο Περσέας φεύγει από τη Σέριφο με ένα καράβι, με σκοπό να βρει τη Γοργόνα Μέδουσα. Στη διαδρομή του συναντά τη θεά Αθηνά και τον θεό Ερμή, από τους οποίους πληροφορείται πως για να σκοτώσει τη Μέδουσα θα πρέπει να προμηθευτεί:
Η Αθηνά του δίνει την αστραφτερή ασπίδα και ο Ερμής τα φτερωτά σανδάλια. Κατά άλλη πηγή, την περικεφαλαία του Κυνός ή του Άδη, τα φτερωτά σανδάλια και τον μαγικό σάκο, του τα έδωσαν οι Νύμφες, στις οποίες έφτασε καθοδηγούμενος από τους θεούς - προστάτες του. Η Αθηνά οδήγησε τον Περσέα στη χώρα των Υπερβορείων (μαρτυρία προερχόμενη από τον Πίνδαρο), όπου μετά από θυσία που έκανε, παρέλαβε το κοφτερό σπαθί και την περικεφαλαία του Κυνός.
Το μόνο που έμενε πλέον ήταν να μάθει τον τόπο διαμονής της θνητής Γοργόνας. Για άλλη μια φορά η Αθηνά τον βοηθά, του υποδεικνύει τον δρόμο για τις Γραίες.
Οι Γραίες ήταν αδελφές των Γοργόνων και οι μόνες που ήξεραν τον τόπο διαμονής τους. Ήταν όντα με αποκρουστική όψη. Τρεις γριές που είχαν ένα κωμικοτραγικό στοιχείο: επειδή είχαν ένα μάτι και ένα δόντι, τα αντάλλαζαν μεταξύ τους. Έμεναν κοντά στον Άδη, στα δυτικά του κόσμου.
Ο Περσέας τις πλησίασε αόρατος και εκμεταλλευόμενος τη στιγμή της ανταλλαγής, άρπαξε το μάτι τους. Οι Γραίες, γνωρίζοντας σχετικό χρησμό για τη Γοργώ, με δυσκολία και υπό την απειλή ότι θα χάσουν το μάτι τους, μαρτυρούν στον ήρωα τον τόπο διαμονής της Μέδουσας.
Όταν ο ήρωας πλησίασε τη Μέδουσα, αόρατος και κοιτώντας το καθρέφτισμα της ασπίδας του, με τη βοήθεια της Αθηνάς, έκοψε το κεφάλι της και το έβαλε στο σακίδιο. Από το κόψιμο γεννήθηκε ο γίγαντας Χρυσάορας, με το χρυσό σπαθί και από το αίμα που έπεσε στον Ωκεανό, ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο. Για να αποφύγει την καταδίωξη των αδελφών της Μέδουσας, πέταξε γοργά με τα φτερωτά σανδάλια του ή καβαλίκεψε τον Πήγασο και έφυγε από τον τόπο.
Η Ανδρομέδα
thumb|right|Περσέας και Ανδρομέδα από τον Αντόν Ραφαέλ Μενγκς (1770-1776, Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη). αριστερά|μικρογραφία Στον δρόμο της επιστροφής, περνά από την Αιθιοπία. Εκεί, σ΄ έναν βράχο βλέπει μια γυναικεία φιγούρα αλυσοδεμένη. Πλησιάζει και θαμπωμένος από την ομορφιά της, σταματά να μάθει τι συμβαίνει. Μαθαίνει πως η κόρη ονομάζεται Ανδρομέδα. Κόρη του βασιλιά Κηφέα και της Κασσιόπης ή Κασσιόπειας ή Κασσιέπειας, η οποία είχε προκαλέσει την οργή του Ποσειδώνα, επειδή περηφανεύτηκε πως είναι πιο όμορφη από τις Νηρηίδες. Ο Ποσειδώνας έστειλε ως τιμωρία ένα θαλάσσιο Δράκοντα, το Κήτος, και για εξιλέωση απαίτησε τη θυσία της Ανδρομέδας. Ο Περσέας, ερωτευμένος με την κόρη του Κηφέα, αποφασίζει να σκοτώσει το Κήτος και να πάρει μαζί του την Ανδρομέδα. Πράγματι, ο ήρωας τερματίζει τη ζωή του θαλάσσιου τέρατος και με τη συγκατάθεση των γονέων της, παίρνει την Ανδρομέδα μαζί του στη Σέριφο.
Όμως η Ανδρομέδα είχε αρραβωνιαστεί τον Φινέα. Έτσι μετά το κατόρθωμα του Περσέα, διεκδικούσε ξανά την Ανδρομέδα. Για συμπαράσταση στο αίτημά του, συγκέντρωσε μερικούς φίλους ή συμμάχους του και άρχισε να καταδιώκει τον Περσέα και την Ανδρομέδα. Ο ήρωας τιμώρησε υποδειγματικά τον Φινέα, ο οποίος δεν έφερε καμία αντίρρηση όταν οι συμπατριώτες του έδεναν την Ανδρομέδα στον βράχο για να την καταπιεί ο δράκοντας. Ο Περσέας έβγαλε το κεφάλι της Γοργούς και το υπέδειξε στους διώκτες του. Αυτοί, όταν αντίκρισαν το κεφάλι της Μέδουσας, μαρμάρωσαν!
Ύστερα από αυτό το περιστατικό το νέο ζευγάρι πήρε τον δρόμο για τη Σέριφο.
Η επιστροφή στη Σέριφο
Κατά την απουσία του Περσέα, ο Πολυδέκτης προσπάθησε με τη βία να κάνει τη Δανάη γυναίκα του. Η άκαμπτη στάση της τον εξόργισε και την πήγε με τη βία στον ναό της Αθηνάς για να τη θυσιάσει. Τη στιγμή εκείνη καταφτάνει ο Περσέας, με την Ανδρομέδα στην αγκαλιά του. Ο Πολυδέκτης, μην αποδεχόμενος την επιτέλεση του άθλου, προκαλεί τον ήρωα να του δείξει το κεφάλι. Ο ήρωας προειδοποιεί τους δικούς του να μην κοιτάξουν και βγάζει από τον σάκο το κεφάλι της Μέδουσας. Όσοι το κοίταξαν, ανάμεσά τους και ο Πολυδέκτης, πέτρωσαν μονομιάς. Έτσι επιβεβαιώθηκε η δύναμη του κεφαλιού, ακόμη και νεκρού, και γέμισε η Σέριφος από πέτρες που έμοιαζαν με ανθρώπους. (γι'αύτο και στα αρχαιά ελληνικά "Σέριφος" σημαίνει και "συντρίμμια πέτρας"...)
Μετά από αυτό ο Περσέας αφιέρωσε το κεφάλι στην Αθηνά, η οποία το πήρε και το κάρφωσε μπροστά στην ασπίδα της. Ο Δίκτυς ανέλαβε την ηγεσία του νησιού και ο Περσέας, με τις δυο γυναίκες, ετοιμάστηκε για την επιστροφή στο Άργος.
Η επιστροφή στο Άργος και ο χρησμός
Ο Περσέας ήθελε να συμφιλιωθεί με τον παππού του Ακρίσιο, όμως ο τελευταίος, έχοντας γνώση του χρησμού, ήθελε να αποφύγει τη συνάντηση και γι' αυτό κατέφυγε στη Λάρισα.
Μη μπορώντας να δεχτεί τον θρόνο του Άργους κάτω από αυτές τις συνθήκες, τον ανταλλάσσει «κοινή συναινέσει» με τον εξάδελφό του Μεγαπένθη, γιο του Προίτου, βασιλιά της Τίρυνθας.
Έτσι ο Περσέας έγινε βασιλιάς της Τίρυνθας. Εκεί δημιούργησε την περίφημη, για τα «Κυκλώπεια Τείχη» της, πόλη Μυκήνες. Ονομάστηκε έτσι από την άκρη της σπαθοθήκης, που ονομαζόταν «μύκης».
Ο Περσέας απέκτησε με την Ανδρομέδα, εφτά παιδιά: τον Πέρση, τον Αλκαίο, τον Σθένελο, τον Έλειο, τον Μήστορα, τον Ηλεκτρύωνα και μια κόρη, τη Γοργοφόνη. Επίσης, η εγκυκλοπαίδεια ΠΥΡΣΟΣ, τόμος Δ, σελ. 643, έκδοση 1929, αναφέρει τον Πέρση ως Περσέα, ο οποίος φέρεται και ως ο γενάρχης των Περσών και τον Έλειο ως Έλενο.
Από τον Περσέα, γιο του Δία, ξεκινά η περίφημη γενιά του Ηρακλή, γιου του Δία.
Όταν ο Περσέας πέθανε, οι θεοί δεν τον έστειλαν στον Άδη, αλλά στα άστρα. Μαζί του καταστέρισαν την Ανδρομέδα και τους γονείς της Κηφέα και Κασσιόπη. Έτσι δημιουργήθηκαν οι αστερισμοί του Περσέα, της Ανδρομέδας, της Κασσιόπης του Κηφέα, του Πηγάσου και του Δράκοντα, και αποτυπώνοντας την ιστορία τους στον ουράνιο θόλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κυρηναϊκοί φιλόσοφοι
Οι Κυρηναϊκοί φιλόσοφοι ήταν αρχαία ελληνική φιλοσοφική σχολή, που ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από τον Αρίστιππο τον Κυρηναίο. Μέλη της ήταν ο Θεόδωρος ο άθεος, ο Αννίκερις ο Κυρηναίος, η Αρήτη, ο Ηγησίας ο Πεισιθάνατος και ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος.
Οι Κυρηναϊκοί θεωρούσαν ως υπέρτατο αγαθό τις ηδονές των αισθήσεων Επίσηε πίσυευαν πως η δικαιοσύνη και η φιλία είναι χρήσιμες λόγω της απόλαυσης που παρέχουν. . Επίσης πίστευαν ότι ο σοφός άνθρωπος θα πρέπει να έχει τον έλεγχο των απολαύσεων αντί να είναι σκλάβος σε αυτές, διαφορετικά θα προκύψει πόνος, και αυτό απαιτεί κρίση για την αξιολόγηση των διαφορετικών απολαύσεων της ζωής.
Ο Αννίκερις πίστευε ότι η ευχαρίστηση επιτυγχάνεται μέσω μεμονωμένων πράξεων ικανοποίησης που αναζητούνται για την ευχαρίστηση που παράγουν, αλλά ο Αννίκερις έδωσε μεγάλη έμφαση στην αγάπη για την οικογένεια, την πατρίδα, τη φιλία και την ευγνωμοσύνη, που προσφέρουν ευχαρίστηση ακόμη και όταν απαιτούν θυσίες
Ο Θεόδωρος πίστευε ότι ο στόχος της ζωής είναι η πνευματική ή η νοητική απόλαυση όχι η σωματική απόλαυση, και έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στην ανάγκη για μέτρο και δικαιοσύνη.
Ο Ηγεσίας πίστευε ότι η ευδαιμονία είναι αδύνατο να επιτευχθεί, και ως εκ τούτου στόχος της ζωής γίνεται η αποφυγή του πόνου και της θλίψης. Οι συμβατικές αξίες όπως ο πλούτος, η φτώχεια, η ελευθερία και η σκλαβιά είναι όλες αδιάφορες και δεν παράγουν περισσότερη ευχαρίστηση από πόνο. για τον Ηγεσία, ο Κυρηναϊκός ηδονισμός ήταν απλώς η λιγότερο παράλογη στρατηγική για την αντιμετώπιση των πόνων της ζωής.
Η διάρκεια της σχολής δεν προχωρά πέρα από τους αλεξανδρινούς χρόνους, καθώς στο εξής κέρδιζε έδαφος η Επικούρεια φιλοσοφία, η οποία τοποθετούσε πάνω σε άλλες βάσεις την ηδονή και την ανθρώπινη ευτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική φιλοσοφία
Οικόπεδο 12
Το Οικόπεδο 12 είναι θαλάσσιο οικόπεδο στην ΑΟΖ της Κυπριακης Δημοκρατίας στο οποίο βρέθηκε το κοίτασμα «Αφροδίτη». Βρίσκεται στα ανοικτά της νότιας ακτής της Κύπρου και στη θαλάσσια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της χώρας, 34 χιλιόμετρα δυτικά του κοιτάσματος φυσικού αερίου Λεβιάθαν (του μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκε την τελευταία δεκαετία) του Ισραήλ. Το κοίτασμα Αφροδίτη έχει επιβεβαιωμενα 4,5 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια (trillion cubic feet). Ωστόσο το μεγαλο βαθος (1700) μέτρα, το δύσκολο είδος πετρώματος και η μεγάλη απόσταση από την Κύπρο καθιστούν το κόστος εξόρυξης απαγορευτικό.
Η αμερικανική εταιρεία Noble Ενεργειακή έλαβε την παραχώρηση για την διερεύνηση στο Οικόπεδο 12 τον Οκτώβριο του 2008. Τον Αύγουστο του 2011, η Noble σύναψε συμφωνία κατανομής της παραγωγής με την Κυπριακή κυβέρνηση σχετικά με την εμπορική ανάπτυξη του οικοπέδου. Η Noble τελικά ξεκίνησε τις γεώτρησεις στο Οικόπεδο 12 τη Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011, πολύ πριν την 1η Οκτωβρίου που είχε ανακοινώσει αρχικά και επισήμανε πως θα απαιτηθούν 90 έως 120 μέρες για την εξόρυξη.
Η Κύπρος οριοθέτησε τα θαλάσσια σύνορά της με την Αίγυπτο το 2003, με το Λίβανο το 2007 και με το Ισραήλ το 2010. Η Τουρκία, η οποία δεν αναγνωρίζει τις συμφωνίες της Κύπρου με τους γείτονές της, έχει απειλήσει να κινητοποιήσει ναυτικές δυνάμεις, στην περίπτωση που ξεκινήσει γεωτρήσεις στο Οικόπεδο 12.
Η Κύπριακή δημοκρατία πούλησε τα δικαιώματα εξόρυξης στην Αιγυπτο στις 31 Αυγούστου 2016, μετά απο διακρατική συμφωνία που υπέγραψε ο υπουργός Ενέργειας Γιώργος Λακκοτρύπης με τον ομόλογό του από την Αίγυπτο Ταρέκ Ελ Μολά.
Οι Συμφωνίες της Κύπρου
Στις 12 Δεκεμβρίου του 1988, η Κύπρος προχώρησε στην επικύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Κύπρος το 2003 προσέγγισε την Ελληνική Κυβέρνηση και ζήτησε να προχωρήσουν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, αλλά η Ελλάδα αρνήθηκε την οριοθέτηση με την αναφορά: «Να μην προκαλέσουμε την Τουρκία».
Στη συνέχεια η Κύπρος οριοθέτησε τα θαλάσσια σύνορά της με την Αίγυπτο το Φεβρουάριο του 2003 και με το Λίβανο τον Ιανουάριο του 2007. Το Δεκέμβριο του 2010 ακολούθησε η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Η συμφωνία αυτή μεταξύ των χωρών, βασίζεται στη διεθνώς αποδεκτή αρχή της μέσης γραμμής (δηλαδή γραμμής ίσης αποστάσεως από τις ακτές των χωρών) και στους όρους της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Παράλληλα, το διάστημα 16 Φεβρουαρίου έως 16 Ιουλίου του 2007, η Κύπρος εγκαινίασε τον πρώτο γύρο υποβολής αιτήσεων αδειών έρευνας και αδειών εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων.
Η διαφωνία της Τουρκίας
Η Τουρκία, ύστερα από τις συμφωνίες της Κύπρου, αντέδρασε αναφέροντας ότι το Κάιρο θα πάγωνε για τρία χρόνια τη συμφωνία που υπέγραψε με την Κύπρο, ότι ο Λίβανος έδωσε εξηγήσεις στην Τουρκία ότι «είμαστε πιστοί προς τα δικαιώματά σας» και ότι η Συρία και το Ισραήλ αρνήθηκαν να υπογράψουν μια τέτοια συμφωνία. Αυτά ήταν όμως λόγια της Τουρκικής προπαγάνδας. Την ενέργεια της Κύπρου την στήριξαν με δηλώσεις τους αξιωματούχοι του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ωστόσο, παρόλο που η Τουρκία ούτε προσυπέγραψε ούτε επικύρωσε τη νέα σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, εκμεταλλεύτηκε τις διατάξεις της και στα τέλη του 1986, υιοθέτησε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στη Μαύρη Θάλασσα και χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της μέσης γραμμής, ήρθε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές. Τα επόμενα χρόνια η Τουρκία συμφώνησε με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία για το ίδιο θέμα και οριοθέτησε ΑΟΖ χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της μέσης γραμμής με τα κράτη αυτά. Έτσι, ενώ η Τουρκία οριοθέτησε στη Μαύρη θάλασσα ΑΟΖ και όχι υφαλοκρηπίδα με όλα τα γειτονικά της κράτη, αρνείται επίμονα να κάνει το ίδιο και στη Μεσόγειο.
Εξέλιξη
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2011 η πλατφόρμα «Όμηρος», ξεκίνησε τη μετακίνηση της από το οικόπεδο ΝΟΑ του Ισραήλ, με προορισμό το σημείο γεώτρησης στο Κυπριακό Οικόπεδο 12 «Αφροδίτη». Έτσι η μετακίνηση του γεωτρύπανου Νoble Ηomer Ferrington στο «Αφροδίτη» γίνεται μία εβδομάδα πριν την ημερομηνία που είχε ανακοινωθεί, την 21η Σεπτεμβρίου, και πολύ πριν την 1η Οκτωβρίου που αναφέρεται επίσημα ως η περίοδος έναρξης της γεώτρησης.
Στις 16 Σεπτεμβρίου η πλατφόρμα αγκυροβόλησε στο Οικόπεδο 12 και στις 17 Σεπτεμβρίου αναμένεται να αρχίσει η μεταφορά του επιστημονικού προσωπικού της Noble Ενεργειακής, με ελικόπτερο από τη Λεμεσό. Συνολικά 56 άτομα θα στελεχώνουν την πλατφόρμα, και θα εργάζονται σε μηνιαίες βάρδιες. Το ελικόπτερο που θα εξυπηρετεί το γεωτρύπανο είναι τύπου Bell 412, και θα μεταφέρει καθημερινά περίπου 30 άτομα, από και προς την πλατφόρμα.
Τη Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου άρχισε η γεώτρηση στο Οικόπεδο 12 στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου και η οποία ολοκληρώθηκε το τελευταίο δεκαήμερο Δεκεμβρίου 2011. Με την έναρξη αυτής της γεώτρησης η Λευκωσία προχώρησε στον δεύτερο γύρο αδειοδοτήσεων και για άλλα οικόπεδα της Κυπριακής ΑΟΖ.
Διαδικασία Γεώτρησης
Στις 19 Σεπτεμβρίου του 2011, με την έναρξη της πρώτης δoκιμαστικής γεώτρησης στη ΑΟΖ, καθορίστηκε το σημείο όπου θα τρυπήσει το γεωτρύπανο Ηomer Ferrington της Noble Ενεργειακής. Αρχικά, οι δεξαμενές της πλατφόρμας γέμισαν με νερό, προκειμένου να σταθεροποιηθεί στη θάλασσα, με τη βοήθεια και του πλοίου που τη συνοδεύει και στη συνέχεια το γεωτρύπανο θα τρυπήσει στο Οικόπεδο 12 σε βάθος 1700 μέτρων.
Περιβαλλοντικά Θέματα
thumb|145px|Χάρτης με τις χώρες που έχουν επικυρώσει τη Σύμβαση της Βαρκελώνης για την προστασία της ζώνης της Μεσογείου. Τις γεωτρήσεις φυσικού αερίου στην ΑΟΖ Κύπρου επιχείρησαν να εμποδίσουν οι δύο Μη κυβερνητικές οργανώσεις WWF και Oceana. Οι δύο Μη κυβερνητικές οργανώσεις έστειλαν επιστολή στην Κυπριακή Κυβέρνηση λόγο του υποθαλάσσιου όρους Ερατοσθένης, που θεωρείται προστατευόμενο σύμφωνα με τη Σύμβαση της Βαρκελώνης για την προστασία της ζώνης της Μεσογείου.
Η Κυπριακή Κυβέρνηση ανέφερε ότι «οι γεωτρήσεις που θα γίνουν δεν εμπίπτουν στην προστατευόμενη περιοχή» και ότι «η Κύπρος είναι από τις λίγες χώρες που έχουν κάνει περιβαλλοντικές μελέτες». . Η ερευνητική γεώτρηση στο θαλάσσιο τεμάχιο «Αφροδίτη» δεν αναμένεται να έχει ιδιαίτερες περιβαλλοντικές επιπτώσεις στη θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα πέρα από την δημιουργία στο βυθό θρυμμάτων που θα παραχθούν κατά τη διαδικασία της εξόρυξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπρος Κατηγορία:Μεσόγειος Θάλασσα
Τερψιθέα Λάρισας
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Τερψιθέα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Τερψιθέας, του πρώην Δήμου Λαρισαίων του Νομού Λάρισας.
Ιστορικό
Σύμφωνα με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 συστάθηκε η κοινότητα «Καϊσλάρ ή Μπαϊσλάρ» η οποία αποσπάστηκε από τον Δήμο Λαρίσης και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας και συμπεριελάμβανε και τους οικισμούς «Κουτσόχερον» (το σημερινό Κουτσόχερο) και «Γούνιτσα» (η σημερινή Αμυγδαλέα), αποσπασμένοι και αυτοί επίσης απο τον Δήμο Λαρίσης. Το 1927 σύμφωνα με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 ο οικισμός και κοινότητα «Καϊσλάρ ή Μπαϊσλάρ» μετονομάστηκε σε κοινότητα Τερψιθέας.
Πολιτιστικοί & αθλητικοί σύλλογοι
Η Τερψιθέα διαθέτει τον Μορφωτικό Σύλλογο Τερψιθέας, ο οποίος διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις και τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Α.Ο Μαχητής Τερψιθέας, ο οποίος ιδρύθηκε το 1971 και κέρδισε το πρωτάθλημα της Α' Ε.Π.Σ Λάρισας κατά την περιόδο 2012-2013.
Γεωγραφία
Η Τερψιθέα έχει υψόμετρο 130 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 39,6170177001 και γεωγραφικό μήκος 22,349323141. και βρίσκεται 3 χλμ. ανατολικά της πόλης της Λάρισας. Βορειοανατολικά συνορεύει με τον οικισμό Γιάννουλη, ανατολικά με τον οικισμό Ραχούλα και νοτιοανατολικά με τον οικισμό Ελευθερές.
Πληθυσμός
Κατά την τελευταία απογραφή του 2011 η Τερψιθέα είχε πληθυσμό 1992 κάτοικοι σημειώνοντας αύξηση κατά 33% από την προηγούμενη απογραφή του 2001 όπου είχε 1283 κάτοικοι. Η αύξηση αυτή του πληθυσμού οφείλεται κυρίως ότι η κοινότητα έγινε ενότητα του δημοτικού διαμερισμάτος του δήμου Λαρισαίων κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης και σε συνδυασμό ότι απέχει μόλις 3 χλμ από το κέντρο της Λάρισας, συντέλεσε στην εγκατάσταση νέων κατοίκων (κυρίως αυτών που ανήκουν στη μεσαία κοινωνική τάξη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λαρισαίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Σάρκα και αίμα
Το Flesh & Blood (ελλ. τίτλος Σάρκα και Αίμα) είναι μια ιστορική περιπέτεια παραγωγής του 1985, σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν και με πρωταγωνιστές τους Ρούτγκερ Χάουερ και Τζένιφερ Τζέισον Λι.
Είναι η πρώτη ταινία του Βερχόφεν μετά το πέρασμα του στο Χόλυγουντ ενώ ο τίτλος είναι μια σαφής αναφορά στο μοτίβο "Σεξ και Βία", θέμα που αποτελεί άλλωστε σήμα κατατεθέν του Ολλανδού σκηνοθέτη. Το σενάριο είναι εν μέρει βασισμένο σε αχρησιμοποίητο υλικό από την Ολλανδική τηλεοπτική σειρά Floris, που αποτέλεσε το ντεμπούτο τόσο του Πολ Βερχόβεν όσο και του Ρούτγκερ Χάουερ.
Περίληψη
Το 1501 κάπου στην Ιταλία, η οποία μαστίζεται από την πανούκλα, μια ομάδα μισθοφόρων ταπεινής καταγωγής με αρχηγό το Μάρτιν πολεμάει στο πλευρό του ευγενή Αρνολφίνι που αγωνίζεται να ξαναπάρει το κάστρο του πίσω, και αφού τους έχει υποσχεθεί μια τεράστια αμοιβή. Ο Αρνολφίνι προδίδει τους μισθοφόρους και εκείνοι αποφασίζουν να εκδικηθούν. Επιτίθενται σε ένα καραβάνι του οποίου ηγείται ο γιος του ευγενή, Στίβεν, και το κλέβουν. Σε μία από τις άμαξες ταξιδεύει η Άγκνες, αρραβωνιαστικιά του Στίβεν, την οποία απαγάγουν κατά λάθος. Η Άγκνες γίνεται το ταίρι του Μάρτιν και η ομάδα των μισθοφόρων αποφασίζει να επιτεθεί σε ένα κάστρο, αγνοώντας ότι ο στρατός του Αρνολφίνι είναι στο κατόπι τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Orion Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ολλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν
Ελευσίνια Μυστήρια
thumb|381x381px|right|Ο [[Τριπτόλεμος δέχεται σπόρους από σιτάρι από τη Δήμητρα και ευχές από την Περσεφόνη. Ρωμαϊκό αντίγραφο της Πρώιμης Αυτοκρατορικής περιόδου (27 π.Χ. - 14 μ.Χ.) στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Το πρωτότυπο βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών και χρονολογείται στο 440-430 π.Χ.]] Τα Ελευσίνια ήταν γιορτή και μυστηριακή τελετή που πραγματοποιούνταν στην Ελευσίνα της Αττικής προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης. Κατά κοινή παραδοχή, επρόκειτο για την ιερότερη και πιο σεβαστή τελετή από όλες τις γιορτές της αρχαίας Ελλάδας : έχοντας ξεκινήσει από τη Σαμοθράκη και τα Καβείρια Μυστήρια μεταφέρθηκαν στην Ελευσίνα από Θράκες αποίκους. Άρχισαν να αποκτούν μεγάλη φήμη κατά τον καιρό του Πεισίστρατου και έφτασαν στο απόγειο της ακμής τους κατά το χρυσό Αιώνα του Περικλή.