cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο
Ιταλική ενοποίηση
Η αυτονομία της κοινότητας της Βαρκελώνης έγινε δεκτή από το Σικελικό Κοινοβούλιο και αναγνωρίστηκε από τον βασιλιά (15 Μαΐου 1815), την κατοχύρωσε ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών (28 Δεκεμβρίου 1823). Η διοικητική ένωση των δυο οικισμών έγινε με υπογραφή (5 Ιανουαρίου 1815) και την έθεσε σε ισχύ ο Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών (1 Ιουνίου 1836), ο νέος οικισμός απέκτησε το σημερινό του όνομα "Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο". Ο Φερδινάνδος Β΄ απέκλεισε από την άλλη οποιοδήποτε σύνθετο όνομα στην πόλη με τη λέξη "Λονγκάνο". Οι αρχικές καλές σχέσεις με τον βασιλιά άλλαξαν στη συνέχεια λόγω των ληστρικών επιδρομών από τις γειτονικές πόλεις ιδιαίτερα το Μιλάτσο και τη Μεσσήνη που έδωσαν στον Φερδινάνδο Β΄ τον τίτλο του "βασιλιά βομβιστή". Οι αντιστάσεις συνεχίστηκαν σε σκληρότερο βαθμό τα επόμενα χρόνια μέχρι την εποχή που εκδιώχτηκε ο Οίκος των Βουρβόνων και η Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο προχώρησε στην Ιταλική Ενοποίηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας
Zodiac (ταινία)
Το Zodiac (σε ελληνικά μεταφράζεται Ζωδιακός) είναι θρίλερ μυστηρίου αμερικανικής παραγωγής του 2007, σε σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Φίντσερ και σενάριο του Τζέιμς Βαντέρμπιλτ, βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Ρόμπερτ Γκρέισμιθ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζέικ Τζίλενχαλ, Μαρκ Ράφαλο, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Άντονι Έντουαρντς, μαζί με τους Μπράιαν Κοξ, Ηλίας Κοτέας, Τζον Κάρολ Λιντς και Ντέρμοτ Μάλρονεϊ σε υποστηρικτικούς ρόλους.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία της έρευνας για τον Ζόντιακ, ενός κατά συρροήν δολοφόνου που τρομοκρατούσε την περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο οποίος χλευάζε την αστυνομία στέλνοντας επιστολές και κρυπτογραφημένα μηνύματα κυρίως στην εφημερίδα San Francisco Chronicle. Η υπόθεση παραμένει ένα από τα πιο διαβόητα άλυτα εγκλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Ντέιβιντ Φίντσερ, ο Τζέιμς Βαντέρμπιλτ και ο παραγωγός Μπράντλεϊ Τζ. Φίσερ πέρασαν 18 μήνες διεξάγοντας τη δική τους έρευνα για τις δολοφονίες του Ζόντιακ. Ο Φίντσερ χρησιμοποίησε την ψηφιακή κάμερα Thomson Viper FilmStream για να γυρίσει το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, με παραδοσιακές φωτογραφικές μηχανές υψηλής ταχύτητας που χρησιμοποιούνται για αργές κινήσεις δολοφονιών.
Πλοκή
Τα γεγονότα ξεκινούν στις 4 Ιουλίου 1969, όταν ο Ζόντιακ έκανε τη δεύτερη δολοφονική επίθεσή του (πυροβολώντας μέσα στο αυτοκίνητο του νεαρού άνδρα που ονομάζεται Μάικλ Μεζό και της φίλης του Νταρλίν Φέριν) στο Βαλέχο της Καλιφόρνια. Η Νταρλίν πέθανε αμέσως ενώ ο Μάικ κατάφερε και επιβίωσε. Την 1η Αυγούστου, ο δολοφόνος που χρησιμοποιεί το όνομα Ζόντιακ στέλνει τρεις κωδικοποιημένες επιστολές σε μεγάλες εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένης της San Francisco Chronicle. Οι επιστολές του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον δύο υπαλλήλων της εφημερίδας - του Πωλ Έιβερι, αστυνομικού συντάκτη, και του γελοιογράφου Ρόμπερτ Γκρέισμιθ. Ο Ζόντιακ απειλεί να σκοτώσει δώδεκα άτομα, εκτός εάν δημοσιευτεί η κωδικοποιημένη επιστολή του που περιέχει την ταυτότητά του. Ο σκιτσογράφος Ρόμπερτ Γκρέισμιθ, ο οποίος μαντεύει σωστά ότι η ταυτότητά του δεν περιλαμβάνεται στη επιστολή, δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από τον δημοσιογράφο Πωλ Έιβερι ή τους άλλους συντάκτες και αποκλείεται από τις αρχικές λεπτομέρειες σχετικά με τις δολοφονίες. Όταν η εφημερίδα δημοσιεύει τις επιστολές, ένα παντρεμένο ζευγάρι αποκρυπτογραφεί την μία από αυτές. Τον Σεπτέμβριο, ο δολοφόνος μαχαιρώνει τον φοιτητή νομικής Μπράιαν Χάρτνελ και την φίλη του Σεσίλια Σέπαρντ στη λίμνη Μπεριέσσα στην κομητεία Νάπα; Η Σεσίλια πεθαίνει δύο ημέρες αργότερα.
Στα γραφεία της εφημερίδας, ο Έιβερι διασκεδάζει τον Γκρέισμιθ προτού συζητήσουν τις κωδικοποιημένες επιστολές. Ο Γκρέισμιθ δίνει την δικιά του ερμηνεία σε μια επιστολή, την οποία ο Έιβερι θεωρεί χρήσιμη και αρχίζει να μοιράζεται πληροφορίες. Μια από τις ιδέες του Γκρέισμιθ σχετικά με τις επιστολές είναι ότι η αναφορά του Ζόντιακ στον άνθρωπο ως «το πιο επικίνδυνο ζώο από όλα» προέρχεται από την ταινία Το πιο επικίνδυνο παιχνίδι, το οποίο περιλαμβάνει τον κακόβουλο Κόμη Ζάροφ, έναν άνθρωπο που κυνηγά ζωντανούς ανθρώπους ως θήραμα.
Δύο εβδομάδες αργότερα, ο οδηγός ταξί του Σαν Φρανσίσκο Πωλ Στάιν πυροβολείται και πεθαίνει στην περιοχή Presidio Heights της πόλης. Ο δολοφόνος Ζόντιακ στέλνει κομμάτια από το αιματοβαμμένο πουκάμισο του Στάιν στην Chronicle μαζί με μια επιθετική επιστολή. Οι επιθεωρητές της αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο Ντέιβ Τόσκι και ο συνεργάτης του Μπιλ Άρμστρονγκ αναλαμβάνουν την υπόθεση από τον Αρχηγό Μάρτι Λι και συνεργάζονται στενά με τον Τζακ Μούλαναξ του αστυνομικού τμήματος του Βαλέχο και τον Αρχηγό του Κεν Νάρλοου στη Νάπα. Κάποιος που ισχυρίζεται ότι είναι ο Ζόντιακ συνεχίζει να στέλνει χλευαστικές επιστολές και μιλάει στο τηλέφωνο με τον δικηγόρο Μέλβιν Μπέλι σε μια τηλεοπτική εκπομπή που φιλοξενείται από τον Τζιμ Ντάνμπαρ.
Το 1971, οι ντετέκτιβ Τόσκι, Άρμστρονγκ και Μούλαναξ παίρνουν κατάθεση από τον Άρθουρ Λι Άλεν, ο οποίος θεωρείται ύποπτος για την υπόθεση Βαλέχο. Παρατηρούν ότι φοράει ένα ρολόι ακριβώς το ίδιο με αυτό του Ζόντιακ και με το ίδιο λογότυπο που χρησιμοποιεί ο δολοφόνος και ο Τόσκι τον υποψιάζεται έντονα. Ωστόσο, ένας εμπειρογνώμονας γραφολόγος επιμένει ότι ο Άλεν δεν έγραψε τις επιστολές του Ζόντιακ, παρόλο που ο Άλεν λέγεται ότι έχει αμφίδρομη προσωπικότητα. Ο Έιβερι λαμβάνει ένα απειλητικό γράμμα κατά της ζωή του και αρχίζει και γίνεται παρανοϊκός, και που έχει σαν αποτέλεσμα να στραφεί στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ. Μοιράζεται κάπποιες πληροφορίες που έχει με το αστυνομικό τμήμα του Ρίβερσαϊντ ότι ο Ζόντιακ μπορεί να είχε πραγματοποιήσει και άλλα εγκλήματα πριν από τις αρχικές δολοφονίες, εξοργίζοντας τον Τόσκι και τον Άρμστρονγκ. Η φήμη της υπόθεσης βαρύνει τον Τόσκι, ο οποίος δεν μπορεί να καθίσει να δει την ταινία του Χόλιγουντ, ο Βρώμικος Χάρι, που βασίζεται χαλαρά στην υπόθεση Ζόντιακ.
Το 1978, ο Έιβερι μετακινείται στην εφημερίδα Sacramento Bee. Ο Γκρέισμιθ επικοινωνεί διαρκώς με τον Τόσκι για τους φόνους του Zodiac, και τελικά τον εντυπωσιάζει με τις γνώσεις του για την υπόθεση. Ενώ ο Τόσκι δεν μπορεί να δώσει απευθείας στον Γκρέισμιθ πρόσβαση στα αποδεικτικά στοιχεία, παρέχει ονόματα από άλλες αστυνομικές υπηρεσίες όπου σημειώθηκαν δολοφονίες του Ζόντιακ. Ο Άρμστρονγκ μεταφέρεται από το τμήμα ανθρωποκτονίας της Αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο και ο Τότσι υποβιβάζεται λόγω μιας υποτιθέμενης πλαστογραφίας του Ζόντιακ.
Ο Γκρέισμιθ συνεχίζει τη δική του έρευνα και την δουλειά του στην Chronicle, και δίνει μια τηλεοπτική συνέντευξη για το βιβλίο που γράφει για την υπόθεση. Αρχίζει να λαμβάνει ανώνυμες τηλεφωνικές κλήσεις από κάποιον με έντονη αναπνοή. Καθώς η εμμονή του βαθαίνει, ο Γκρέισμιθ χάνει τη δουλειά του και η σύζυγός του Μέλανι τον χωρίζει, παίρνοντας τα παιδιά τους. Ο Γκρέισμιθ μαθαίνει ότι ο Άλεν ζούσε κοντά στη Φέριν και μάλλον την γνώριζε και ότι τα γενέθλιά του ταιριάζουν με αυτά που έδωσε ο Ζόντιακ όταν μίλησε σε μια από τις γραμματείς του Μέλβιν Μπέλι. Ενώ τα περιστασιακά στοιχεία δείχνουν την ενοχή του, τα φυσικά αποδεικτικά στοιχεία, όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα και τα δείγματα γραφολογικής εξέτασης, δεν τον εμπλέκουν. Το 1983, ο Γκρέισμιθ παρακολουθεί τον Άλεν σε ένα πολυκατάστημα στο Βαλέχο, όπου εργάζεται ως υπάλληλος πωλήσεων, κοιτάζουν ο ένας τον άλλον πριν αποχωρήσει ο Γκρέισμιθ. Οκτώ χρόνια αργότερα, αφού το βιβλίο του Γκρέισμιθ, Zodiac, έγινε μπεστ σέλερ, ο Μάικ Μαζό ταυτοποιεί τον Άλεν σε μια νέα κατάθεση του στην αστυνομία ως τον δολοφόνο Ζόντιακ. Παρόλα αυτά ο Άρθουρ Λι Άλεν πέθανε από καρδιακή προσβολή προτού ανακριθεί επίσημα και ότι η υπόθεση παραμένει ακόμη ανοιχτή.
Ανάπτυξη
Ο Τζέιμς Βαντέρμπιλτ είχε διαβάσει το βιβλίο του Ρόμπερτ Γκρέισμιθ για τον Ζόντιακ, ενώ ήταν ακόμη στο γυμνάσιο. Χρόνια αργότερα, αφού έγινε σεναριογράφος, πήρε την ευκαιρία να γνωρίσει τον Γκρέισμιθ και γοητεύτηκε από την ιστορία που περιβάλλει τον δολοφόνο Ζόντιακ. Αποφάσισε να προσπαθήσει να διασκευάσει την ιστορία σε ένα σενάριο. Ο Βαντέρμπιλτ είχε υποστεί κακές εμπειρίες στο παρελθόν κατά τις οποίες έγιναν αλλαγές στα σενάρια του και ήθελε να έχει περισσότερο έλεγχο στο υλικό αυτή τη φορά. Έδειξε την προσαρμογή του βιβλίου του Zodiac στον Μάικ Μένταβοϊ και τον Μπράντλεϊ Φίσερ της Phoenix Pictures, συμφωνώντας να γράψει ένα σενάριο υψηλών προδιαγραφών εάν θα μπορούσε να έχει πιο δημιουργικό έλεγχο σε αυτό.
Ο Γκρέισμιθ συναντήθηκε με τον παραγωγό Φίσερ και τον Βαντέρμπιλτ στην πρεμιέρα της ταινίας του Πωλ Σρέιντερ Auto Focus βασισμένη στο βιβλίο του Γκρέισμιθ το 1991 για τη ζωή και το θάνατο του ηθοποιού Μπομπ Κρέιν. Έγινε μια συμφωνία μεταξύ του συγγραφέα και του παραγωγού για τα δικαιώματα των βιβλίων Zodiac και Zodiac Unmasked καθώς έγιναν διαθέσιμα αφού είχαν παραμείνει αναξιοποίητα σε άλλο στούντιο για σχεδόν μια δεκαετία. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ ήταν η πρώτη τους επιλογή για να αναλαβει την σκηνοθεσία με βάση την δουλειά του στην ταινία Seven. Αρχικά, επρόκειτο να σκηνοθετήσει την προσαρμογή του μυθιστορήματος του Η Μαύρη Ντάλια του Τζέιμς Έλροϋ (αργότερα σκηνοθετήθηκε από τον Μπράιαν Ντε Πάλμα), και οραματίστηκε μια μίνι σειρά πέντε ωρών, προυπολογισμού 80 εκατομμυρίων δολαρίων, με αστέρες του κινηματογράφου. Όταν αυτό δεν υλοποιήθηκε, ο Φίντσερ εγκατέλειψε το έργο και μετακινήθηκε στο Zodiac.
Για τον νεαρό Φίντσερ, ενδιαφέρθηκε για την στορία του Ζόντιακ επειδή πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας στο Σαν Άνσελμο στην κομητεία Μάριν κατά τη διάρκεια των πρώτων δολοφονιών. Ο σκηνοθέτης ήταν επίσης ελκυστικός στο άλυτο τέλος του σεναρίου του Βαντέρμπιλτ επειδή ένιωθε ότι έτσι ήταν και στην πραγματική ζωή, καθώς οι περιπτώσεις δεν επιλύονται πάντα. Ο Φίντσερ θεώρησε ότι η δουλειά του ήταν να διαλύσει τον διαρκή μύθο της υπόθεσης, καθορίζοντας σαφώς τι ήταν το πραγματικό και τι ήταν μυθοπλασία. Είπε στον Βαντέρμπιλτ ότι ήθελε το σενάριο να ξαναγραφεί με βάση την έρευνα που έγινε από τις αρχικές αστυνομικές αναφορές. Ο Φίντσερ διαπίστωσε ότι υπήρχαν πολλές εικασίες και φήμες, επομένως, ήθελαν να πάρουν συνέντευξη από άτομα που συμμετείχαν άμεσα στην υπόθεση αυτοπροσώπως για να δουν αν οι ιστορίες τους ήταν αξιόπιστες. Το έκανε αυτό επειδή ένιωθε ένα βάρος ευθύνης κατά τη δημιουργία μιας ταινίας που καταδίκαζε κάποιον μετά θάνατον.
Οι Φίντσερ, Φίσερ και Βαντέρμπιλτ πέρασαν μήνες με συνέντευξειςμαρτύρων, μελών της οικογένειας των υπόπτων, συνταξιούχων και τωρινών ανακριτών, των δύο επιζώντων θυμάτων και των δημάρχων του Σαν Φρανσίσκο και του Βαλέχο. Ο Φίντσερ είπε, «Ακόμα και όταν κάναμε τις δικές μας συνεντεύξεις, θα μιλούσαμε με δύο άτομα. Το ένα θα επιβεβαιώσει κάποιες πτυχές του και ένα άλλο θα το αρνηθεί. Επιπλέον, έχει περάσει τόσος χρόνος, που επηρεάζονται οι αναμνήσεις και η διαφορετική αφήγηση των ιστοριών θα άλλαζε την αντίληψη. Έτσι, όταν υπήρχε αμφιβολία πάντοτε πηγαίναμε με τις αστυνομικές εκθέσεις». Κατά τη διάρκεια της έρευνάς τους, οι Φίντσερ και Φίσερ προσέλαβαν τον Τζέραλντ ΜακΜέναμιν, έναν εμπειρογνώμονα στη γλωσσολογία και καθηγητή γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο του Φρέσνο της Πολιτείας της Καλιφόρνια, για να αναλύσουν τα γράμματα του Ζόντιακ. Σε αντίθεση με τους εξεταστές των εγγράφων στη δεκαετία του 1970, επικεντρώθηκαν στη γλώσσα του Ζόντιακ και στο πώς διαμόρφωσε τις προτάσεις του όσον αφορά τη δομή και την ορθογραφία. Ο Φίντσερ και ο Φίσερ πλησίασαν την Metro-Goldwyn-Mayer για να χρηματοδοτήσουν την ταινία, αλλά οι συνομιλίες δεν κατέληξαν κάπου επειδή το στούντιο ήθελε ο χρόνος προβολής να είναι δύο ώρες και δεκαπέντε λεπτά. Οι Warner Bros. και Paramount Pictures συμφώνησαν να μοιραστούν το κόστος παραγωγής και ήταν πιο ευέλικτοι σχετικά με την διάρκεια της ταινίας. Τα στελέχη παρόλα αυτά ανησυχούσαν για τον μεγάλο όγκο διαλόγου, την έλλειψη σκηνών δράσης και το ασαφές τέλος. Όταν ο Ντέιβ Τόσκι συνάντησε τον Φίντσερ, τον Φίσερ και τον Βαντέρμπιλτ, ο Φίντσερ του είπε ότι δεν πρόκειται να φτιάξει έναν άλλο Βρώμικο Χάρι (το οποίο βασίζεται ελαφρώς στην υπόθεση Ζόντιακ). Ο Τόσκι εντυπωσιάστηκε από τη γνώση τους για την υπόθεση και συνειδητοποίησε ότι είχε μάθει από αυτούς. Ο Τόσκι παρακολούθησε την ταινία αρκετές φορές και είπε: «Νόμιζα ότι ο Ραφάλο έκανε καλή δουλειά», αλλά επίσης ότι η ταινία του υπενθύμισε παλιές απογοητεύσεις και ότι η υπόθεση δεν έκλεισε ποτέ. Τα επιζώντα θύματα του Ζόντιακ, ο Μάικ Μαζό και ο Μπράιαν Χάρτνελ, ήταν σύμβουλοι στην ταινία.
Η ταινία Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου του Άλαν Τζέι Πάκουλα ήταν το πρότυπο για τον Zodiac, καθώς ο Φίντσερ θεώρησε ότι ήταν επίσης «η ιστορία ενός δημοσιογράφου που ήταν αποφασισμένος να βρει την αλήθεια με οποιοδήποτε κόστος και που ήταν κάτι αινούργιο ως ερευνητής δημοσιογράφος. Όπως και σε εκείνη την ταινία, ο ίδιος δεν ήθελε να περνούν το χρόνο τους αφηγόντας την ιστορία πίσω από οποιοδήποτε από τους χαρακτήρες, με επίκεντρο, αντ' αυτού, σε ό, τι έκαναν σε σχέση με την υπόθεση».
Ο Βαντέρμπιλτ συντάχθηκε με την άποψη ότι ο Γκρέισμιθ από ένας γελοιογράφος μιας εφημερίδας μετεξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ερευνητές της υπόθεσης. Καθώς ο ίδιος ασχολήθηκε με το σενάριο, έγινε φίλος με τον Γκρέισμιθ. Οι κινηματογραφιστές εξασφάλισαν τη συνεργασία του Αστυνομικού Τμήματος του Βαλέχο (το οποίο ήταν από τους βασικούς ερευνητές κατά την διάρκεια όλων των ετών), επειδή έλπιζαν ότι η ταινία θα ενθαρύνει κάποιον να εμφανιστεί δίνοντας πληροφορίες που μπορεί να βοηθήσουν στην επίλυση της παγωμένης υπόθεσης.
Κριτικές
Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία το πολύ 4 αστέρια, γράφοντας: «Η ταινία είναι μια αστυνομική διαδικαστική διασταύρωση με μια ταινία δημοσιογραφίας, αλλά απαλλαγμένη από τα περισσότερα από τα κλισέ. Το πιο εντυπωσιακό της επίτευγμα είναι να συγκεντρώσει έναν εκπληκτικό λαβύρινθο γεγονότων και υποψιών για μια περίοδο ετών και να κάνει το ταξίδι μέσα από αυτό το λαβύρινθο τρομακτικό και αγωνιώδες». Ο Ίμπερτ επαίνεσε επίσης το συνολικό cast και, ως μακροχρόνιος αρθρογράφος για τους The Chicago Sun-Times, ισχυρίστηκε ότι ο Zodiac ήταν «ενδιαφέρουσα ταινία στην ακρίβειά του» και στην παρουσίαση της λειτουργίας μιας μεγάλης εφημερίδας.
Στην κριτική της για το περιοδικό Empire, η Κιμ Νιούμαν έδωσε την ταινία 4 από τα 5 αστέρια της και έγραψε: «Θα χρειαστείτε υπομονή με την προσέγγιση της ταινίας, η οποία ακολουθεί τους κύριους χαρακτήρες της, εξετάζοντας ενδελεχώς τις λεπτομέρειες και να είστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε μερικά επιχειρήματα οικογενειακών συζητήσεων και κουρασμένες αστυνομικές συνομιλίες, αλλά αυτή η συγκλονιστική μελέτη χαρακτήρων γίνεται πιο αγωνιώδης καθώς πλησιάζει σε μια απάντηση που δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί». Ο Τοντ Μακάρθι στην κριτική για το περιοδικό Variety επαίνεσε την «σχεδόν αδιάκριτα ακριβή πρόκληση της εργασίας στο Σαν Φρανσίσκο πριν από 35-40 χρόνια. Ξεχάστε την παραμορφωμένη έμφαση στους χίπις και τα λουλούδια που επιδίδουν πολλές τέτοιες ταινίες: αυτή είναι η πόλη όπως βίωσαν οι περισσότεροι άνθρωποι που έζησαν και εργάστηκαν εκεί».
Ορισμένοι κριτικοί εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την μεγάλη διάρκεια της ταινίας και την έλλειψη σκηνών δράσης. «Η ταινία βυθίζεται στην αναπόφευκτη γραφειοκρατία των αστυνομικών ερευνών», έγραψε ο Μπομπ Λοντίνο του The Atlanta Journal-Constitution, ο οποίος επίσης αισθάνθηκε ότι η ταινία «σκοντάφτει σε ένα μάλλον ανεπαρκές συμπέρασμα και φαίνεται να διαρκεί όσο τα Όσκαρ». Ο Άντριου Σάρις από το The New York Observer θεώρησε ότι «το ταλέντο του κ. Φίντσερ για το cast είναι το σημαντικότερο πλεονέκτημα της περίεργης εξασθενημένης επιστροφής του στο είδος των κατά συρροήν δολοφόνων. Συνεχίζω να λέω «περίεργα» όσον αφορά τον κ. Φίντσερ, γιατί εγώ μπορώ πραγματικά να καταλαβαίνω τι έχει να κάνει στο Zodiac - με την διάρκεια των δύο ωρών και 37 λεπτών.
Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes συλλογής κριτικών, δίνει βαθμολογία (Ιανουάριος 2021) θετικής έγκρισης 89% με μέση βαθμολογία 7,63 / 10 βασισμένες σε 253 κριτικές. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Ένα ήσυχο θρίλερ που βασίζεται στον διάλογο και προσφέρει θεάμα μετά από σκηνές αγωνίας που προκαλούν έντονο άγχος. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ αφιερώνει επίσης περισσότερο χρόνο για να απεικονίσει τις αποχρώσεις των χαρακτήρων του και να αναδημιουργήσει τη διάθεση της δεκαετίας του '70 από ό,τι κάνει στις θλιβερές λεπτομέρειες των δολοφονίων». Στο Metacritic, η ταινία έχει μέση όρο βαθμολογίας 78 στα 100, με βάση 40 κριτικές, δείχνοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές». Το κοινό που ερωτήθηκε από το CinemaScore έδωσε στην ταινία μια μέση βαθμολογία "B–" σε κλίμακα A + έως F.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο
Μεσαία Σερρών
Η Μεσαία, έως το 1927 γνωστή ως Ορτά Μαχαλά  ή Ορτά Μαχαλέ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν στις ανατολικές πλαγιές του όρους Μπέλλες, σε απόσταση 12 χλμ. βόρεια από το χωριό Νέο Πετρίτσι.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στο Σαντζάκι των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 478 κατοίκων. Το 1920 ορίστηκε έδρα της νεοσυσταθείσας κοινότητας Ορτά Μαχαλά, μαζί με τα χωριά Δερέ Μαχαλέ (Ποταμοχώρι), Ασαγιά Μαχαλέ (Κατώμερο), Χάνδερε (Ξενόρρευμα) και Τοπολίντσα, ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Μεσαία .
Ο οικισμός εκκενώθηκε με στρατιωτική διαταγή στις 13 Μαρτίου 1941, λίγο πριν τη Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και ο πληθυσμός μετακινήθηκε σε άλλα κοντινά χωριά ή ακόμα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Καταργήθηκε και τυπικά το 1961 .
Από τα κτήρια του οικισμού σώζεται σήμερα μόνο η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.38741" longitude="23.27562" zoom="10" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.27562,         41.38741        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Χάγκε Γκέινγκομπ
Ο Χάγκε Γκέινγκομπ (αγγλικά: Hage Geingob, 3 Αυγούστου 1941-) είναι πολιτικός από τη Ναμίμπια και πρόεδρος της χώρας από τον Μάρτιο του 2015. Προηγουμένως υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 1990 ως το 2002 και ξανά από το 2012 ως το 2015. Υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός της Ναμίμπιας μετά την ανεξαρτησία της αφρικανικής χώρας το 1990. Από το 2007 είναι αντιπρόεδρος του SWAPO, του κυβερνώντος κόμματος στη χώρα, ενώ χρημάτισε υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας από το 2008 ως το 2012.
Καθώς η θητεία του Προέδρου περιορίζεται στις 2 φορές, ο Γκέινγκομπ ορκίστηκε νέος πρόεδρος (επειδή ήταν αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος έγινε υποψήφιος πρόεδρος από το SWAPO) τον Μάρτιο του 2015, μετά την αποχώρηση του Χιφικεπούνιε Ποχάμπα. Τον Νοέμβριο του 2014 εξελέγη πρόεδρος της χώρας του με μεγάλη πλειοψηφία και επανεξελέγη το 2019.
Το όνομα του Γκέινγκομπ δόθηκε τιμητικά στο γήπεδο ράγκμπι της πρωτεύουσας της Ναμίμπιας, Βίντχουκ.
Εκπαίδευση και σπουδές
Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Οτάβι της Νοτιοδυτικής Αφρικής με βάση το Εκπαιδευτικό Σύστημα των Μπαντού. Φοίτησε στο Κολέγιο Ογκιστινέουμ από το 1958 ως το 1960, χρονιά κατά την οποία διώχθηκε από αυτό, εξαιτίας της συμμετοχής του σε διαδήλωση διαμαρτυρίας για την κακή ποιότητα της εκπαίδευσης. Ωστόσο, έγινε ξανά δεκτός στο κολέγιο λίγο αργότερα και κατάφερε να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του για παιδαγωγός το 1961. Συνακόλουθα, διορίστηκε δάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο του Τσουμέμπ στην Κεντρική Ναμίμπια. Αποχώρησε από τη δουλειά του με σκοπό να αλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα, με το οποίο ήταν αντίθετος.
Μαζί με 3 συναδέλφους του έφυγαν με τα πόδια και στη συνέχεια με οτοστόπ στην Μποτσουάνα. Μετά θα έφευγαν προς την Τανζανία με πτήση που είχε ναυλωθεί από το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC). Όμως, το αεροπλάνο ανατινάχθηκε από Νοτιοαφρικανούς ενώ ήταν στο έδαφος επειδή η βόμβα εξερράγη πρόωρα. Επιπλέον, το καθεστώς του απαρτχάιντ σκλήρυνε τη στάση του και ο Γκέινγκομπ παρέμεινε στην Μποτσουάνα, όπου υπηρέτησε ως βοηθός απεσταλμένος του SWAPO στην Μποτσουάνα (1963–64).
Το 1964 έφυγε για τις ΗΠΑ και φοίτησε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο Τεμπλ της Φιλαδέλφεια. Μετά απέκτησε μπάτσελορ από το Πανεπιστήμιο Φόρνταμ στη Νέα Υόρκη το 1970 και Μάστερ στις Διεθνείς Σχέσεις από το The New School της Νέας Υόρκης το 1974.
Διορίστηκε αντιπρόσωπος του SWAPO στα Ηνωμένα Έθνη και στην Αμερική το 1964 και υπηρέτησε ως το 1971. Το 1966 ξεκίνησε ο ένοπλος αγώνας του SWAPO και το 1990 η Ναμίμπια έγινε ανεξάρτητη.
Σταδιοδρομία ως παιδαγωγός και ως πολιτικός
Τη δεκαετία του ' 70 ο Γκέινγκομπ διορίστηκε σε διάφορες θέσεις στα Ηνωμένα Έθνη. Παράλληλα συνέχισε να είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτμπιρό του SWAPO.
Στις 21 Μαρτίου 1990 ο Γκέινγκομπ ορκίστηκε ως ο πρώτος πρωθυπουργός της Ναμίμπιας και η δεύτερη θητεία του ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου 1995. Στη διάρκεια της 12χρονης πρωθυπουργίας του εισήγαγε πολλές μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση. Προστάτεψε επίσης τον τουρισμό και άνοιξε πάρκο για την προστασία της άγριας πανίδας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 κέρδισε μία έδρα.
Στα μέσα του 2007 επέστρεψε ξανά στο Πολιτμπιρό του SWAPO. Τον Νοέμβριο του 2007 διορίστηκε από το Πολιτμπιρό ως ο μοναδικός υποψήφιος αντιπρόεδρος του SWAPO. Στο συνέδριο που ακολούθησε, εξελέγη χωρίς αντίπαλο στις 29 Νοεμβρίου 2007 και συνακόλουθα διορίστηκε υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας, τον Απρίλιο του 2008.
Στο συνέδριο του SWAPO το 2012 ο Γκέινγκομπ επανεκλέχθηκε αντιπρόεδρος του SWAPO στις 2 Δεκεμβρίου 2012, αποτέλεσμα που τον έκανε υποψήφιο να διαδεχθεί τον πρόεδρο Χιφικεπούνιε Ποχάμπα το 2015. Μετά το συνέδριο, ο πρόεδρος Ποχάμπα διόριισε τον Γκέινγκομπ στην πρωθυπουργία, στις 4 Δεκεμβρίου 2012.
Ως υποψήφιος με το SWAPO εξελέγη πρόεδρος στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Νοεμβρίου 2014, συγκεντρώνοντας ποσοστό 87% των ψήφων. Στις 21 Μαρτίου 2015 ορκίστηκε Πρόεδρος.
Επανεξελέγη πρόεδρος στις εκλογές του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ναμίμπιας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ναμίμπιας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
88 Θίσβη
Η Θίσβη (Thisbe) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,04. Ανακαλύφθηκε το 1866 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χάινριχ Φρήντριχ Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της ηρωίδας ενός ρωμαϊκού μύθου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Θίσβης υπολογίσθηκε από μία επιπρόσθηση αστέρα στις 7 Οκτωβρίου 1981 σε 232 χλμ., ενώ η μέχρι τότε αποδεκτή τιμή ήταν 200,6 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 8,5 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Θίσβης εκτιμάται σε 5,6 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 175 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 106 m/sec (382 χιλιόμετρα την ώρα).
Η Θίσβη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 2,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θισβη
Αντιμόνιο
Το αντιμόνιο (λατινικά: stibium, αγγλικά: antimony) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο Sb και ατομικό αριθμό 51. Το χημικά καθαρό αντιμόνιο, στις συνηθισμένες συνθήκες, είναι στιλπνό γκρίζο (στερεό) μεταλλοειδές, που βρίσκεται στη φύση κυρίως με τη μορφή του αντιμονίτη (Sb2S3), ενός θειούχου ορυκτού. Οι ενώσεις του αντιμονίου ήταν γνωστές από την αρχαιότητα, οπότε χρησιμοποιούνταν σε κοσμητικές εφαρμογές. Το μεταλλικό (δηλαδή στοιχειακό) αντιμόνιο ήταν επίσης γνωστό, αλλά θεωρείτο λανθασμένα ότι ήταν μορφή του μολύβδου, μέχρι που ανακαλύφθηκε η αλήθεια, δηλαδή ότι πρόκειται για ξεχωριστό στοιχείο. Στα 1540, αναφέρθηκε για πρώτη φορά η απομόνωση και η περιγραφή του αντιμονίου από το Βαννόκιο Μπιρινγκούκιο (Vannoccio Biringuccio).
Για κάποιο χρονικό διάστημα, η Κίνα ήταν η μεγαλύτερη παραγωγός μεταλλικού αντιμονίου και των ενώσεών του, και μάλιστα με το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής τους ειδικά από το ορυχείο του Xikuangshan στο Χουνάν. Οι βιομηχανικές μέθοδοι για την παραγωγή αντιμονίου είναι θέρμανση μαζί με επακόλουθη καρβοθερμική ή άμεση αναγωγή του αντιμονίτη με σίδηρο.
Οι μεγαλύτερες εφαρμογές του μεταλλικού αντιμονίου είναι η παραγωγή κραμάτων με μόλυβδο και κασσίτερο, και οι πλάκες μολύβδου - αντιμονίου σε μπαταρίες μολύβδου-οξέος. Κράματα μολύβδου και κασσιτέρου με το αντιμόνιο βελτιώνουν τις ιδιότητες από τα κράματα που χρησιμοποιούνται σε σφαίρες (όπλων), κολλήσεις, και έδρανα. Οι ενώσεις του αντιμονίου είναι εμφανή πρόσθετα για το χλώριο και το βρώμιο, που περιέχουν επιβραδυντικά φωτιάς που βρέθηκαν σε πολλά εμπορικά και εγχώρια προϊόντα. Μια αναδυόμενη εφαρμογή είναι η χρήση του αντιμονίου στον τομέα της μικροηλεκτρονικής.
Ιστορία
Το τριθειούχο αντιμόνιο (Sb2S3) αναγνωρίστηκε στην Προδυναστική Αίγυπτο ως καλλυντικό ματιών ήδη από περί το 3.100 π.Χ., όταν εφευρέθηκε η μπαλέτα με τα καλλυντικά.
Ένα τεχνούργημα, που λέγεται ότι ήταν μέρος ενός αγγείου, φτιαγμένο από αντιμόνιο, που χρονολογήθηκε ότι ήταν περίπου από το 3000 π.Χ. βρέθηκε στην Telloh, στους Χαλδαίους (μέρος του σημερινού Ιράκ), και ένα επιχαλκωμένο αντικείμενο από αντιμόνιο, που χρονολογείται ανάμεσα στο 2500 π.Χ. και στο 2000 π.Χ., έχει βρεθεί στην Αίγυπτο. Ο Ώστεν (Austen), σε μια διάλεξη του Χέρμπερτ Γκλάντστοουν (Herbert Gladstone) το 1892, σχολίασε ότι «το μόνο που γνωρίζουμε για το αντιμόνιο τη σήμερον ημέρα είναι ότι είναι ένα πολύ εύθραυστο και κρυσταλλώδες μέταλλο, το οποίο μετά δυσκολίας μπορεί να διαμορφωθεί έστω σε ένα βάζο, και γι'αυτό το λόγο αυτό το αξιοσημείωτο «εύρημα» (το αντικείμενο που αναφέρεται παραπάνω) πρέπει να αντιπροσωπεύει τη χαμένη τέχνη του να κάνεις το αντιμόνιο εύπλαστο.». Ο Μούρεϋ (Moorey) δεν πειθόταν ότι το αντικείμενο ήταν όντως βάζο, ανέφερε ότι ο Σελίχανοβ (Selimkhanov), μετά την ανάλυση του αντικειμένου του Τέλλο (Tello, που δημοσιεύτηκε το 1975) «...προσπάθησε να συσχετίσει το μέταλλο με Υπερκαυκασιακό φυσικό αντιμόνιο...» (δηλαδή γηγενές μέταλλο) και ότι  «...όλα τα αντικείμενα από την περιοχή του Καυκάσου είναι μικρά προσωπικά κοσμήματα...». Αυτό αποδυναμώνει την ένδειξη ότι υπήρξε «...χαμένη τέχνη που να κάνει το αντιμόνιο εύπλαστο...».
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (Pliny the Elder) περιέγραψε διάφορους τρόπους παραγωγής τριθειούχου αντιμονίου για ιατρικούς σκοπούς, στη μνημειώδη Φυσική Ιστορία (Natural History) του. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος διέκρινε δυο μορφές αντιμονίου, «αρσενικού» και «θηλυκού». Πιθανότατα εννοούσε το τριθειούχο αντιμόνιο ως «αρσενικό» αντιμόνιο, ενώ (υποθετικά) το φυσικό μεταλλικό αντιμόνιο ως υπερέχον, βαρύτερο και λιγότερο εύθραυστο «θηλυκό» αντιμόνιο.
Ο Ρωμαίος Διοσκουρίδης ο Πεδάνιος ανέφερε ότι το τριθειούχο αντιμόνιο μπορούσε να ψηθεί αν θερμανθεί με (θερμό) ρεύμα αέρα. Θεωρείται ότι η διεργασία που αναφέρει παρήγαγε μεταλλικό αντιμόνιο.
Η πρώτη ευρωπαϊκή περιγραφή μιας διαδικασίας απομόνωσης του αντιμονίου βρίσκεται στο βιβλίο De la pirotechnia του 1540 από τον Vannoccio Biringuccio. Αυτό το βιβλίο προηγείται του διασημότερου βιβλίου του 1556 του Agricola, το De re metallica. Από αυτό το βιβλίο, έχει αποδοθεί στον Agricola συχνά αν και εσφαλμένα η ανακάλυψη του μεταλλικού αντιμόνιου. Το βιβλίο Currus Triumphalis Antimonii ( Το θριαμβώδες άρμα του αντιμόνιου ) το οποίο περιγράφει την παρασκευή του μεταλλικού αντιμόνιου δημοσιεύτηκε στη Γερμανία το 1604. Υποτίθεται ότι γράφτηκε από ένα βενεδικτίνο μοναχό, ο οποίος υπέγραφε με το όνομα Βασίλειος Βαλεντίνος τον 15ο αιώνα. Εαν ήταν αυθεντικό, θα ήταν προγενέστερο αυτού του Biringuccio.
Το καθαρό αντιμόνιο ήταν γνωστό στον άραβα Jābir ibn Hayyān από τον 8ο αιώνα. Υπάρχει μια διαφωνία με τον μεταφραστή Marcellin Berthelot ο οποίος δηλώνει ότι το αντιμόνιο δεν εμφανίζεται πουθενά στα βιβλία του Jabir, αλλά άλλοι ισχυρίζονται ότι ο Berthelot μετέφρασε μόνο μερικά από τα λιγότερο σημαντικά βιβλία, ενώ τα πιο ενδιαφέροντα (μερικά από τα οποία περιγράφουν το αντιμόνιο) δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα, και το περιεχόμενο τους είναι τελείως άγνωστο.
Η παρουσία καθαρού αντιμόνιου στο φλοίο της Γης αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Σουηδό επιστήμονα και γεωλόγο - μηχανικό Anton von Swab το 1783. Το δείγμα συλλέχθηκε από το ορυχείο Sala Silver στο προάστιο Bergslagen της Sala,Vastmaland της Σουηδίας.
Ετυμολογία
Οι αρχαίες λέξεις για το αντιμόνιο κυρίως περιέχουν τη λέξη kohl, το σουλφίδιο του αντιμόνιου. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος κάνει διαχωρισμό μεταξύ της αρσενικής και της θηλυκής μορφής αντιμόνιου. Η αρσενική είναι προφανώς το σουλφίδιο ενώ η θηλυκή που είναι ανώτερη, βαρύτερη και λιγότερο εύθραυστη είναι μάλλον το γηγενές μεταλλικό αντιμόνιο.
Η χρήση του Sb ως το καθιερωμένο χημικό σύμβολο για το αντιμόνιο καθιερώθηκε από τον Γιονς Γιάκομπ Μπερτσέλιους ο οποίος το χρησιμοποίησε ως συντομογραφία του όρου stibium. Η μεσαιωνική λατινική μορφή, από την οποία πήραν τα ονόματα τους για το αντιμόνιο οι μοντέρνες γλώσσες καθώς και τα βυζαντινά ελληνικά, είνα το antimonium. Η προέλευση του είναι άγνωστη. Όλες οι προτάσεις για την προέλευση του συναντούν κάποια δυσκολία είτε στη μορφή είτε στην ερμηνεία. Η δημοφιλής ετυμολογία, από το «αντιμοναχός» ή το γαλλικό antimoine έχει πολλούς υποστηρικτές, σημαίνει «φονιάς μοναχών» και εξηγείται από το γεγονός ότι στο παρελθόν πολλοί αλχημιστές ήταν μοναχοί και πειραματίζονταν με το αντιμόνιο το οποίο είναι δηλητηριώδες.
Άλλη μια δημοφιλής ετυμολογία είναι η υποθετική ελληνική λέξη «αντίμονος» (κατά της μοναξιάς), που εννοεί πως «δεν υπάρχει ως μέταλλο» ή «δεν υπάρχει ως κράμα». Ο Lippmann έχει προτείνει την υποθετική ελληνική λέξη «ανθημόνιον», η οποία θα μπορούσε να σημαίνει «ανθύλλιο» και επικαλείται διάφορα παραδείγματα σχετικών ελληνικών λέξεων (αλλά όχι αυτής) οι οποίες περιγράφουν χημική ή βιολογική εξάνθηση.
Οι αρχικές χρήσεις του όρου «αντιμόνιο» περιλαμβάνουν τις μεταφράσεις, το διάστημα 1050-1100, από τον Κωνσταντίνο τον Αφρικανό διάφορων ιατρικών διατριβών. Μερικοί ειδικοί πιστεύουν πως ο όρος "αντιμόνιο" είναι μια παραφθορά κάποιας αραβικής μορφής. Ο Meyerhof το αποδίδει στον όρο "ithmid". Άλλες πιθανότητες περιλαμβάνουν το "athimar", το αραβικό όνομα των μεταλλοϊδών και ένα υποθετικό όρο, το "as-stimmi" ο οποίος προέρχεται ή είναι παράλληλος με τον ελληνικό.
Ιδιότητες
Το αντιμόνιο είναι στην ομάδα του αζώτου (ομάδα 15) και έχει ηλεκτραρνητικότητα 2,05. Όπως είναι αναμενόμενο από την κατάταξη του στον περιοδικό πίνακα, είναι πιο ηλεκτραρνητικό από τον κασσίτερο και το βισμούθιο και λιγότερο ηλεκτραρνητικό από το τελούριο ή το αρσενικό. Το αντιμόνιο είναι σταθερό σε θερμοκρασία δωματίου, αλλά αντιδρά με το οξυγόνο εάν θερμανθεί, δημιουργώντας τριοξείδιο του αντιμονίου, Sb2O3.
Το αντιμόνιο είναι ένα ασημί, στιλπνό γκρι στοιχείο το οποίο έχει σκληρότητα στην κλίμακα Mohs ίση με 3. Έτσι, το καθαρό αντιμόνιο είναι πολύ μαλακό για να δημιουργήσει σκληρά αντικείμενα. Νομίσματα φτιαγμένα από αντιμόνιο είχαν κυκλοφορήσει στο προάστιο Guizhou της Κίνας το 1931, αλλά επειδή ήταν πολύ ευαίσθητα, σταμάτησε η παραγωγή τους. Το αντιμόνιο είναι ανθεκτικό στη διάβρωση από οξέα.
Τέσσερις αλλοτροπικές μορφές του αντιμονίου είναι γνωστές: μια σταθερή μεταλλική μορφή και τρεις μετασταθερές μορφές (Εκρηκτική, μαύρη και κίτρινη). Το μεταλλικό αντιμόνιο είναι εύθραυστο, αργυρόλευκο και γυαλιστερό. Όταν ψυχθεί αργά, το λιωμένο αντιμόνιο σχηματίζει μια τριγωνική μορφή, ισομορφική με την γκρίζα αλλοτροπική μορφή του αρσενικού. Μια σπάνια εκρηκτική μορφή του αντιμονίου μπορεί να σχηματιστεί με την ηλεκτρόλυση του τριχλωρίδιου του αντιμονίου. Εάν ξυστεί με αιχμηρό αντικείμενο, πραγματοποιείται εξωθερμική αντίδραση και παράγεται λευκός καπνός, καθώς σχηματίζεται το μεταλλικό αντιμόνιο. Όταν τριφτεί με ένα γουδί, συμβαίνει ισχυρή έκρηξη. Το μαύρο αντιμόνιο σχηματίζεται με την απότομη ψύξη των ατμών που προκύπτουν από το μεταλλικό αντιμόνιο. Έχει την ίδια κρυσταλλική δομή με τον κόκκινο φώσφορο και το μαύρο αρσενικό, οξειδώνεται στον αέρα και μπορεί να αναφλεγεί στιγμιαία. Στους 100°C, σταδιακά παίρνει τη σταθερή του μορφή. Η κίτρινη αλλοτροπική του μορφή είναι η ασταθέστερη. Έχει παραχθεί μόνο από την οξείδωση του αντιμονίτη (SbH3) στους -90°C. Πάνω από αυτή τη θερμοκρασία σε απαλό φωτισμό, αυτή η μετασταθερή αλλοτροπική μορφή μετατρέπεται σε ακόμα σταθερότερη μαύρη μορφή.
Το μεταλλικό αντιμόνιο τηρεί μια δομή στρωμάτων (ομάδα διαστήματος Rm Αρ. 166) στην οποία τα στρώματα αποτελούνται από συγχωνευμένους δακτυλίους 6 μερών. Ο κοντινότερος και ο αμέσως κοντινότερος γείτονας σχηματίζουν ένα ακανόνιστο οκτάεδρο σύμπλεγμα, με τα τρία άτομα στο ίδιο διπλό στρώμα να είναι σχετικά πιο κοντά από τα τρία άτομα στο επόμενο. Αυτή η σχετικά κοντινή δομή προκαλεί την υψηλή του πυκνότητα 6,697 g/cm3, αλλά οι αδύναμοι δεσμοί μεταξύ των στρωμάτων οδηγεί σε χαμηλή σκληρότητα και υψηλή ευθραυστότητα του αντιμονίου.
Παρουσία
thumb|right|Στιμπνίτης. Η ποσότητα του αντιμονίου στο φλοιό της Γης εκτιμάται στα 0,2 ως 0,5 μέρη ανά εκατομμύριο, κοντά στην τιμή του θάλλιου στα 0,5 μέρη ανά εκατομμύριο και του ασημιού με τιμή 0,07 μέρη ανά εκατομμύριο. Παρόλο που αυτό το στοιχείο δεν είναι άφθονο, ανιχνεύεται σε πάνω απο 100 ορυκτά. Το αντιμόνιο μερικές φορές ανιχνεύεται καθαρό αλλά συνήθως ανιχνεύεται στο σουλφίδιο αντιμονίτη (Sb2S3) το οποίο είναι το κυρίαρχο ορυκτό.
Ενώσεις
Οι ενώσεις του αντιμονίου συνήθως κατατάσσονται σύμφωνα με την κατάσταση οξείδωσης του: Sb(III) και Sb(V). Σε σχέση με το συγγενές του αρσενικό η κατάσταση οξείδωσης +5 είναι σταθερότερη.
Οξείδια και υδροξείδια
Το τριοξείδιο του αντιμονίου (Sb2O3) σχηματίζεται όταν το αντιμόνιο καίγεται στον αέρα. Στην αέρια μορφή και υψηλή θερμοκρασία, αυτή η ένωση υπάρχει ως Sb4O6, αλλά γίνεται πολυμερής λόγω συμπύκνωσης. Το πεντοξείδιο του αντιμονίου (Sb4O10) μπορεί να σχηματιστεί μέσω οξείδωσης μόνο με συγκεντρωμένο νιτρικό οξύ. Το αντιμόνιο σχηματίζει επίσης ένα οξείδιο μεικτού σθένους, το τετροξείδιο του αντιμονίου (Sb2O4) το οποίο υπάρχει στο Sb(III) αλλά και στο Sb(IV). Σε αντίθεση με το φώσφορο και το αρσενικό, τα διάφορα οξείδια είναι αμφοτερικά, δε φτιάχνουν σταθερά οξο-οξείδια και αντιδρούν με τα οξέα σχηματίζοντας άλατα αντιμονίου.
Το αντιμονικό οξύ Sb(OH)3 είναι άγνωστο, αλλά η ένωση του νατριούχου αντιμονίτη ([Na3SbO3]4) σχηματίζεται με τη μίξη οξείδιου του νατρίου και Sb4O6.Οι μεταλλικοί αντιμονίτες μετάβασης είναι επίσης γνωστοί. Τα αντιμονικά οξέα υπάρχουν μόνο ως το υδάτινο HSb(OH)6, σχηματίζοντας άλατα τα οποία περιέχουν το ανιόν αντιμονίου. Η αφυδάτωση των μεταλλικών αλάτων που περιέχουν αυτό το ανιόν μας δίνει μεικτά οξέα.
Πολλά κοιτάσματα αντιμονίου είναι σουλφίδια, μερικά από τα οποία είναι ο στιμπνίτης (Sb2S3), ο πυραργυρίτης (Ag3SbS3), ο ζινκενίτης, ο τζεϊμσονίτης και ο μπουλανζερίτης. Τα πεντασουλφίδια του αντιμονίου είναι μη στοιχομετρικά και περιέχουν αντιμόνιο στην κατάσταση οξείδωσης +3 και δεσμούς S-S. Μερικά θειοαντιμονίδια είναι γνωστά, όπως το και το.
Αλογονίδια
Το αντιμόνιο σχηματίζει 2 σειρές αλογονιδίων: την SbX3 και την SbX5. Τα τριαλογονίδια SbF3, SbCl3 και SbI3 είναι όλα μοριακές ενώσεις οι οποίες έχουν τριγωνική πυραμιδική μοριακή γεωμετρία.
Γίνεται "οξικό Λούις", λαμβάνει ιόντα φθορίου και σχηματίζονται τα σύνθετα ανιόντα και. Το λιωμένο SbF3 είναι αδύναμος αγωγός του ηλεκτρισμού. Το τριχλωρίδιο SbCl3 προκύπτει αν διαλύσουμε το Sb2S3 σε υδροχλωρικό οξύ:
thumb|upright|left|Δομή του αερίου πενταφθοριούχου αντιμονίου.
Τα πενταλογονίδια SbF5 και SbCl5 έχουν τριγωνική διπυραμιδική μοριακή γεωμετρία στην κατάσταση αερίου, αλλά στην υγρή κατάσταση to SbF5 είναι πολυμερές ενώ το SbCl5 είναι μονομερές. Το SbF5 είναι ένα ισχυρό "οξύ Lewis" το οποίο χρησιμοποιείται για την παρασκευή του του υπεροξέος φθοριο-αντιμονικό οξύ ("H2SbF7").
Τα οξυαλογονίδια είναι περισσότερο κοινά για το αντιμόνιο παρά για το αρσενικό και το φώσφορο. Το τριοξείδιο του αντιμόνιου διαλύεται σε πυκνό οξύ και σχηματίζει οξυαντιμονικές ενώσεις όπως SbOCl και.
Αντιμονίδια, υδρίδια και οργραναντιμονικές ενώσεις
Οι ενώσεις αυτής της κατηγορίας περιγράφονται γενικά σαν παράγωγα του Sb3-. Το αντιμόνιο σχηματίζει αντιμονίδια με τα μέταλλα, όπως το ινδικό αντιμονίδιο (InSb) και το αργυρικό αντιμονίδιο (Ag3Sb). Τα αλκαλικά μέταλλα και τα καθαρά αντιμονίδια, όπως το Na3Sb και το Zn3Sb2 είναι πιο αντιδραστικά. Η ανάμειξη αυτών των αντιμονιδίων με οξύ παράγει το ασταθές αέριο αντιμονίτη,.
Ο αντιμονίτης μπορεί επίσης να παραχθεί εαν αναμείξουμε άλατα με συστατικά υδριδίων όπως το βορουδρίδιο του νατρίου. Ο αντιμονίτης αποσυντίθεται ταχύτατα σε θερμοκρασία δωματίου. Επειδή ο αντιμονίτης έχει θετική ενθαλπία σχηματισμού, είναι θερμοδυναμικά ασταθής και γι'αυτό το αντιμόνιο δεν αντιδρά άμεσα με το υδρογόνο.
Παραγωγή
thumb|350px|Παγκόσμια παραγωγή αντιμονίου το 2010. thumb|350px|Ρυθμός παγκόσμιας παραγωγής αντιμονίου.
Μεγαλύτεροι παραγωγοί και όγκοι παραγωγής
Η Βρετανική Γεωλογική Έρευνα ανέφερε ότι το 2005, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ήταν ο κορυφαίος παραγωγός αντιμόνιου με περίπου 84% της παγκόσμιας παραγωγής, η οποία ακολουθείται σε πολυ χαμηλότερο ποσοστό από τη Νότια Αφρική, τη Βολιβία και το Τατζικιστάν. Η εταιρεία Xikuangshan Mine στην επαρχία Hunan της Κίνας έχει τα μεγαλύτερα κοιτάσματα στην Κίνα με εκτιμόμενο μέγεθος 2.1 εκατομμύρια μετρικούς τόνους.
Το 2010, σύμφωνα με την Αμερικανική Γεωλογική Έρευνα, η Κίνα κατείχε το 88.9% της συνολικής παραγωγής αντιμονίου με τη Νότια Αφρική, τη Βολιβία και τη Ρωσία να μοιράζονται τη δεύτερη θέση.
Η Roskill εκτιμά πως η δευτερογενής παραγωγή το 2010 ήταν 39.540 τόνοι.
Το αντιμόνιο έλαβε την πρώτη θέση στη λίστα κινδύνου που δημοσιεύτηκε από τη Βρετανική Γεωλογική Έρευνα στο δεύτερο μισό του 2011. Αυτή η λίστα προσφέρει μια ένδειξη του σχετικού ρίσκου ως προς την προμήθεια των χημικών στοιχείων ή ομάδων στοιχείων που απαιτούνται ώστε να διατηρηθεί η Βρετανική οικονομία και ο τρόπος ζωής.
Επίσης, το αντιμόνιο έχει χαρακτηριστεί ώς ένα από τα 12 κρισιμότερα ακατέργαστα υλικά για την Ευρωπαϊκη Ένωση σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2011, κατά κύριο λόγο στην έλλειψη παραγωγής εκτός Κίνας.
Η καταγεγραμμένη παραγωγή αντιμόνιου στην Κίνα έπεσε το 2010 και είναι δύσκολο να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, σύμφωνα με την έρευνα της Roskill. Δεν έχουν προκύψει νέα σημαντικά κοιτάσματα τα τελευταία δέκα χρόνια, και τα υπολοιπόμενα κοιτάσματα εξαντλούνται ταχύτατα.
Οι μεγαλύτεροι παραγωγοί αντιμόνιου σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με τη Roskill είναι οι παρακάτω:
Αποθέματα
Σύμφωνα με τις στατιστικές της Αμερικάνικης Γεωλογικής Έρευνας (USGS), τα παρόντα αποθέματα αντιμόνιου θα εξαντληθούν σε 13 χρόνια. Προβλέπει όμως ότι θα ανακαλυφθούν νέα κοιτάσματα.
Διαδικασία παραγωγής
Η εξόρυξη αντιμόνιου από κοιτάσματα εξαρτάται από την ποιότητα του κοιτάσματος και τη σύνθεση του. Το μεγαλύτερο ποσοστό αντιμόνιου εξορύσσεται ως σουλφίδιο. Κοιτάσματα χαμηλότερης ποιότητας συγκεντρώνονται από την αιώρηση αφρού, μια διαδκασία όπου τα κοιτάσματα υψηλότερης ποιότητας θερμαίνονται στους 500-600°C, τη θερμοκρασία στην οποία ο αντιμονίτης λιώνει και διαχωρίζεται από τα άχρηστα ορυκτά. Το αντιμόνιο μπορεί να απομονωθεί από το άχρηστο σουλφίδιο αντιμόνιου μέσω αναγωγής με άχρηστο σίδηρο:
Το σουλφίδιο μετατρέπεται σε ένα οξείδιο και συχνά εκμεταλλευόμαστε την αστάθεια του οξειδίου αντιμόνιου(ΙΙΙ) το οποίο ανακτάται από την πολύ υψηλή θερμοκρασία. Αυτό το υλικό συνήθως χρησιμοποείται για τις κύριες εφαργμογές, με τις προμίξεις να είναι κυρίως αρσενικό και σουλφίδια. Η απομόνωση του αντιμόνιου από το οξείδιο γίνεται με μια ανθρακοθερμική αναγωγή:
Τα κοιτάσματα χαμηλότερης ποιότητας διαλύονται σε υψικάμινους ενώ αυτά που είναι υψηλότερης ποιότητας σε φούρνους αντήχησης.
Εφαρμογές
Περίπου το 60% του αντιμόνιου καταναλώνεται σε φλογοεπιβραδυντικά, και το 20% χρησιμοποιείται σε κράματα για μπαταρίες, σε ρουλεμάν και συγκολλήσεις.
Επιβραδυντικά φλόγας
Το αντιμόνιο χρησιμοποιείται κυρίως στη μορφή του τριοξειδίου του για την παραγωγή ενώσεων επιβραδυντικών φλόγας. Σχεδόν πάντα χρησιμοποιείται με αλογονωμένα επιβραδυντικά φλόγας, με μόνη εξαίρεση την περίπτωση να βρίσκεται σε κάποιο πολυμερές που περιέχει αλογόνο. Ο σχηματισμός των αλογονομένων ενώσεων αντιμόνιου είναι ο λόγος που το τριοξείδιο του αντιμόνιου είναι επιβραδυντικό φλόγας λόγω της αντίδρασης αυτών των ενώσεων με τα άτομα υδρογόνου και μάλλον επίσης με άτομα οξυγόνου και ρίζες υδροξειδίου, έτσι εμποδίζουν τη φωτιά. Αυτές οι ενώσεις βρίσκουν εφαρμογή στο εμπόριο σε ρουχισμό παιδιών, παιχνίδια, και καλύματα καθισμάτων αεροπλάνων και αυτοκινήτων. Χρησιμοποιείται επίσης στη βιομηχανία συνθετικών υαλονήματος (fiberglass) ως προσθετικό σε ρητίνες πολυεστέρα για αντικείμενα όπως καλύμματα μηχανών μικρών αεροσκαφών. Η ρητίνη καίγεται ενώ υπάρχει φλόγα,αλλά σβήνει μόνη της όταν απομακρυνθεί η φλόγα.
Κράματα
Το αντιμόνιο σχηματίζει ένα πολύ χρήσιμο κράμα με το μόλυβδο, ο οποίος αυξάνει τη σκληρότητα και τη μηχανική δύναμη του. Για τις περισσότερες εφαρμογές που περιέχουν μόλυβδο, χρησιμοποιούνται διάφορες ποσότητες αντιμόνιου ως μέταλλο κράματος. Στις μπαταρίες μολύβδου-οξέων, αυτή η προσθήκη βελτιώνει τα χαρακτηριστικά φόρτισης και μειώνει την παραγωγή ανεπιθύμητου υδρογόνου κατά τη φόρτιση. Χρησιμοποείται σε κράματα κατά της τριβής, σε σφαίρες, σε προστατευτικά περιβλήματα καλωδίων, σε μεταλλικά εξαρτήματα εκτυπωτών, σε καλάι ( μερικά καλάι λένε ότι δεν περιέχουν αντιμόνιο, όμως έχουν σε ποσοστό 5%), σε κράματα κασσίτερου και σε σκληρυντικά κράματα με μικρή περιεκτικότητα κασσίτερου στην κατασκευή σωλήνων.
Άλλες εφαρμογές
Τρεις άλλες εφαρμογές αποτελούν σχεδόν όλη την υπόλοιπη κατανάλωση αντιμόνιου. Μια απο αυτές τις εφαρμογές είναι ως σταθεροποιητής και καταλύτης για την παραγωγή τετραφθαλικού πολυαιθυλενίου. Μια άλλη εφαρμογή είναι η χρήση του ως συντελεστή καθαρισμού και αφαίρεσης μικροσκοπικών φυσαλίδων από το γυαλί, κυρίως για τηλεοπτικές οθόνες. Αυτό επιτυγχάνεται με την αντίδραση ιόντων αντιμόνιου με το οξυγόνο, εμποδίζοντας το τελευταίο να δημιουργήσει φυσαλίδες. Η τρίτη κυριότερη εφαρμογή είναι η χρήση του ως βαφή.
Το αντιμόνιο χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο στη βιομηχανία ημιαγωγών ως ενισχυτικό για ελάσματα σιλικόνης τύπου n στην παραγωγή διόδων, ανιχνευτών υπέρυθρης ακτινοβολίας και συσκευές φαινομένου Hall. Στη δεκαετία του 1950, μικρές χάντρες ενός κράματος μολύβδου - αντιμόνιου χρησιμοποιούνταν για ενίσχυση των εκπομπών και συλλεκτών των τρανζίστορς ζεύξης κράματος n-p-n με το αντιμόνιο. Το αντιμονίδιο του ινδίου χρησιμοποιείται ως υλικό στους ανιχνευτές του μέσου φάσματος υπέρυθρης ακτινοβολίας.
Υπάρχουν μερικές βιολογικές και ιατρικές εφαρμογές για το αντιμόνιο. Θεραπείες που περιέχουν αντιμόνιο είναι γνωστές ως "αντιμονιακά" και χρησιμοποιούνται ως εμετικά. Οι ενώσεις αντιμονίου χρησιμοποιούνται ως αντι-πρωτοζωϊκά φάρμακα. Το ταρταρικό αντιμονοκάλιο ή ταρταρικό εμετικό, χρησιμοποιούνταν ως αντι-σχιστοσωματικό φάρμακο από το 1919 και μετά. Σταδιακά αντικαταστάθηκε από το φάρμακο Praziquantel. Το αντιμόνιο και οι ενώσεις του χρησιμοποιούνται σε διάφορα κτηνιατρικά σκευάσματα όπως η ανθιομαλίνη και το θειομηλικό λίθιου - αντιμόνιου το οποίο χρησιμοποιείται σαν μαλακτικό δέρματος σε μυρηκαστικά. Το αντιμόνιο έχει θρεπτικές και μαλακτικές επιπτώσεις σε ιστούς που περιέχουν κερατίνη, τουλάχιστον στα ζώα.
Τα φάρμακα με βάση το αντιμόνιο, όπως η αντιμονιακή μεγλουμίνη, θεωρούνται επίσης κατάλληλα για τη θεραπεία της λεϊσμανίασης σε οικόσιτα ζώα. Δυστυχώς, εκτός του ότι έχουν χαμηλό ποσοστό επιτυχίας, έχουν και χαμηλό δείκτη εισχώρησης στο μυελό των οστών, όπου υπάρχουν μερικά αμαστιγωτά της Λεϊσμανίασης και έτσι η θεραπεία της ασθένειας -κυρίως σε εντοσθιακή μορφή- είναι πολύ δύσκολη. Μια στοιχειώδης ποσότητα αντιμόνιου σε χάπι χρησιμοποιούνταν κάποτε ως φάρμακο. Μπορούσε να ξαναχρησιμοποιηθεί από κάποιον μετά τη χώνεψη.
Στην κεφαλή κάποιον σπίρτων ασφαλείας, χρησιμοποιείται σουλφίδιο του αντιμόνιου (ΙΙΙ). Το αντιμόνιο-124 χρησιμοποιείται μαζί με το βηρύλλιο σε πηγές νετρονίων. Οι ακτίνες γ που εκπέμπονται από το αντιμόνιο-124 ξεκινά την φωτοαποσύνθεση του βηρύλλιου. Τα εκπεμπόμενα νετρόνια έχουν κατά μέσο όρο ενέργεια ίση με 24 keV. Έχει παρατηρηθεί ότι τα σουλφίδια του αντιμόνιου βοηθούν στην σταθεροποίηση του συντελεστή τριβής στα φρένα των αυτοκινήτων.
Το αντιμόνιο χρησιμοποιείται επίσης στην κατασκευή σφαιρών και ανιχνευτών σφαιρών. Αυτο το στοιχείο χρησιμοποείται επίσης στα καλλυντικά, στις μπογιές και στα γλυπτά γυαλιού. Μια χρήση του ως σκιεροποιητής σμάλτου σταμάτησε μετά τη δεκαετία του 1930, αφού αναφέρθηκαν αρκετές δηλητηριάσεις.
Προφυλάξεις
Το αντιμόνιο και πολλές από τις ενώσεις του είναι τοξικά και τα συμπτώματα δηλητηρίασης από αντιμόνιο είναι όμοια με αυτά της δηλητηρίασης από αρσενικό. Η τοξικότητα του αντιμόνιου είναι πολύ χαμηλότερη από του αρσενικού. Αυτό συμβαίνει λόγω σημαντικών διαφορών στην πρόσληψη, στο μεταβολισμό και στην έκκριση μεταξύ αρσενικού και αντιμόνιου. Η πρόσληψη του αντιμόνιου(ΙΙΙ) ή του αντιμόνιου(IV) στο γαστροεντερικό σωλήνα είναι στο μέγιστο 20%. Το αντιμόνιο(V) δεν μειώνεται ποσοτικά σε αντιμόνιο(III) στα κύτταρα (μάλιστα, το αντιμόνιο(ΙΙΙ) οξειδώνεται και γίνεται αντιμόνιο(V)).
Από τη στιγμή που η μεθυλίωση του αντιμόνιου δεν συμβαίνει, η έκκριση του αντιμόνιου(V) μέσω των ούρων είναι ο κύριος τρόπος εξουδετέρωσης. Όπως και με το αρσενικό, οι κυριότερες επιπτώσεις της δηλητηρίασης από αντιμόνιο είναι η καρδιοτοξικότητα με αποτέλεσμα το έμφραγμα του μυοκαρδίου, μπορεί όμως να εμφανιστεί και ως σύνδρομο Adams - Stokes, κάτι το οποίο δε προκαλεί το αρσενικό. Στις περιπτώσεις δηλητηρίασης από αντιμόνιο που έχουν αναφερθεί με ποσότητα ίση με 90 mg ταρταρικού αντιμονοκάλιου διαλυμένο σε σμάλτο προκαλεί μόνο βραχυπρόθεσμα συμπτώματα. Μια δηλητηρίαση με 6 mg της ίδιας ουσίας προκαλεί θάνατο μετά από 3 ημέρες.
Η εισπνοή σκόνης αντιμόνιου είναι επικίνδυνη και σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να είναι θανάσιμη. Σε μικρές δόσεις, το αντιμόνιο προκαλεί πονοκεφάλους, ζαλάδα και κατάθλιψη. Μεγαλύτερες δόσεις όπως η εκτεταμένη επαφή με το δέρμα μπορεί να προκαλέσει δερματίτιδα ή πρόβλημα στα νεφρά και το συκώτι προκαλώντας έντονο και συχνό εμετό, οδηγώντας στο θάνατο εντός λίγων ημερών.
Το αντιμόνιο δεν είναι συμβατό με ισχυρούς συντελεστές οξείδωσης, ισχυρά οξέα, οξέα αλογόνου, χλωρίνη ή φθόριο. Θα πρέπει να μην εκτίθεται σε ζέστη.