cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Messerschmitt Me 261
Επιχειρησιακή ιστορία
Η πρώτη πτήση του Me 261 V2 έλαβε χώρα στις αρχές του 1941. Σε αυτό το στάδιο εξετάζονταν πλέον η χρήση του Me 261 ως αεροσκάφος ναυτικής αναγνώρισης. Επίσης εξετάστηκε το ενδεχόμενο χρήσης τους για ρίψη προπαγανδιστικών φυλλαδίων στη Νέα Υόρκη, όμως τα σχέδια αυτά δεν υλοποιήθηκαν. Το V2 καταστράφηκε στην ίδια αεροπορική επίθεση με το V1 και όπως αυτό διαλύθηκε τελικά για σκραπ.
Το V3 διέφερε από τα δύο προηγούμενα πρωτότυπα διότι προωθούνταν από δύο διπλούς κινητήρες DB 610 (ο καθένας αποτελούνταν από ζεύγος DB 605 αντί για DB 601) και είχε επταμελές πλήρωμα αντί του αρχικού πενταμελούς. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις αρχές του 1943 ενώ τους επόμενους μήνες ακολούθησε εκτεταμένο πρόγραμμα δοκιμών. Στις 16 Απριλίου 1943 ο Καρλ Μπάουρ πραγματοποίησε πτήση 4.500 χλμ. με το V3, θέτοντας ανεπίσημο ρεκόρ ακτίνας δράσης που δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί εξαιτίας του πολέμου. Τον Ιούλιο του 1943 παρουσίασε αστοχία ένα από τα σκέλη του συστήματος προσγείωσης και το αεροσκάφος μεταφέρθηκε στο Οράνιενμπουργκ (Oranienburg). Η κατάληξή του παραμένει άγνωστη.
Βιβλιογραφία
Me 261 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Αμβρακία ΙΙ (ατμοβάρις)
Η ατμοβάρις Αμβρακία ΙΙ ήταν σκάφος του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού που έδρασε στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Thames Ironworks του Ηνωμένου Βασιλείου, μαζί με το όμοιου τύπου σκάφος Άκτιον Ι ειδικά για επιχειρήσεις στον Αμβρακικό κόλπο.
Ηταν κανονιοφόρος τύπου Rendel με εκτόπισμα 433 τόνων, εξοπλισμένη με σταθερό πυροβόλο Krupp 10,2in/30, η σκόπευση του οποίου γινόταν με στροφή του πλοίου. Διέθετε επίσης ένα πυροβόλο των 5,9in/30 και δύο μικρά ταχυβόλα της 1 λίβρας.
Το 1910, μετά από γενική επισκευή, το πλοίο διέθετε το πυροβόλο των 10,2 ιντσών και μόνο ένα ταχυβόλο της 1 λίβρας. Εντάχθηκε στο δυναμικό του Στόλου με την ονομασία Ύδρα ΙΙ, αλλά μετονομάσθηκε σε «Αμβρακία ΙΙ» το 1889. Έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά τους πολέμους του 1897 και του 1912-13.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μετατράπηκε σε εκπαιδευτικό και αξιοποιήθηκε από τη σχολή πυροβολικού του Πόρου έως το 1931 περίπου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές ατμοβάριδες Αμβρακία
Σταυρόγραμμα
Το σταυρόγραμμα ( ⳨ ), επίσης μονογραμματικός σταυρός ή ταυ-ρω, είναι μια απολίνωση που σχηματίζεται από την υπέρθεση των ελληνικών γραμμάτων ταυ ( Τ ) και ρω ( Ρ ).
Πρώιμη εμφάνιση και σημασία
Το σύμβολο είναι προχριστιανικής προέλευσης. Βρίσκεται σε χάλκινα νομίσματα που έκοψε ο Ηρώδης ο Μέγας το 37 π.Χ., ερμηνευόμενο ως τρ απολίνωση που αντιπροσωπεύει το τρίχαλκον, δείχνοντας έτσι την αξία του νομίσματος.
Συντομογραφία για τον σταυρό
Το σταυρόγραμμα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως Ιερή Συντομογραφία για την ελληνική λέξη "σταυρός", σε πολύ πρώιμα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης όπως ο 𝔓 66, ο 𝔓 45 και ο 𝔓 75, ενώ μπορεί οπτικά να παρίστανε τον Ιησού πάνω στον σταυρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://neakaipalaia.blogspot.com/2013/04/blog-post_26.html?m=1
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Νομός Ρεθύμνης
μικρογραφία|493x493px|Ο Νομός Ρεθύμνης έως το 1998 μικρογραφία|494x494px|Η Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης σήμερα Ο Νομός Ρεθύμνης απετέλεσε ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας και έναν από τους τέσσερις νομούς της Περιφέρειας Κρήτης, μέχρι την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου 2011, οπότε αντικαταστάθηκε από την ομώνυμη περιφερειακή ενότητα (Π.Ε.). Βρίσκεται μεταξύ των τέως νομών Χανίων (δυτικά) και Ηρακλείου (ανατολικά). Βόρεια βρέχεται από το Κρητικό πέλαγος και νότια από το Λιβυκό πέλαγος. Πρωτεύουσα της Π.Ε. Ρεθύμνης είναι το Ρέθυμνο.
Φυσική γεωγραφία
Το έδαφος της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνης κατά ποσοστό 65% είναι ορεινό, ένα ποσοστό περίπου 19% είναι ημιορεινό και το υπόλοιπο 16% είναι πεδινό. Τα πεδινά εδάφη περιορίζονται στα βόρεια και νότια παράλια. Ανατολικά των ορίων της, παρά τα όρια των επαρχιών Αμαρίου και Μυλοποτάμου, δεσπόζει το όρος Ίδη, γνωστότερο ως Ψηλορείτης, με υψόμετρο 2.458 μέτρα. Άλλες σημαντικές βουνοκορφές είναι ο Σιταράς (1.575 μ.), η Κουρούνα (1.855 μ.), ο Τυμπανάτορας (1.491 μ.), ο Σκίνακας (1.760 μ.), ο Καλόρος (1.125 μ.) και η Χαμένη (1.281 μ.). Αντίθετα, στα δυτικά εκτείνονται οι ανατολικές προεκτάσεις των Λευκών Ορέων με σημαντικότερες κορυφές τον Κρυονερίτη (1.312 μ.), Κουρούπα (1,001 μ.) και τον Βρύσινα (860 μ.). Ανάμεσά τους υψώνεται το όρος Κέντρος (1.776 μ.).
Σημαντικότερος ποταμός της Π.Ε. Ρεθύμνης είναι ο Γεροπόταμος, που πηγάζει από την Ίδη (Ψηλορείτης) και διαρρέοντας με τους παραποτάμους του σχεδόν όλο το ανατολικό τμήμα αυτής, εκβάλει στο Κρητικό πέλαγος. Άλλοι ποταμοί είναι το ρέμα Σφοκορύακο, στο κεντρικό τμήμα, και ο Πετρές στο δυτικό, ενώ το νοτιοανατολικό τμήμα διαρρέουν οι ποταμοί Ακουμιανός και Πλατύς. Επιπρόσθετα, συναντάται η τεχνητή λίμνη του φράγματος Ποταμών.
Ακτογραφία
Ο Νομός παρουσιάζει δύο εκτεταμένες ακτογραμμές. Η βόρεια στο Κρητικό πέλαγος που αρχίζει δυτικά από το μέσον του μυχού του Όρμου Αλμυρού όπου συνεχίζοντας χωρίς εγκολπώσεις, μέχρι τον λιμένα Ρεθύμνου, στρέφεται στη συνέχεια βόρεια - βορειοανατολικά σχηματίζοντας τα ακρωτήρια Λιανός Κάβος, Χονδρός Κάβος·και Κορακιάς καθώς και τον όρμο του Μπαλίου καταλήγoντας ανατολικά στον όρμο Φόδελε. Η νότια ακτογραμμή στο Λιβυκό πέλαγος παρουσιάζει πλουσιότερο διαμελισμό. Από δυτικά προς ανατολικά απαντώνται το ακρωτήριο Σταυρός, ο όρμος Πλάκα, το ακρωτήριο Μέλισσα απ΄ όπου ανατολικότερα σχηματίζεται ο μυχός του μεγάλου Κόλπου Μεσαρά, έναντι του οποίου το Πρασονήσι και οι νησίδες Παξιμάδια.
Νησιά
Αχινός, Βαρδιανός, Γλαρόνια, Διάπορι ή Τάκος, Δοκός, Ήβη, Κόκκινα Βράχια, Μαυρόβραχα, Μυρτάδια, Ορτσίνι, Παξιμάδια, Πρασονήσι ή Ξιφίας, Ρόσσα, Σπόπιο, Σμέρνα ή Άσπρος Βόλακας, Τουρλίτες, Τρίπετρο αριστερά|μικρογραφία|Κόκκινη κρητική τουλίπα (doerfleri) στο Γιους Κάμπο
GR4330004
Το Πρασσανό φαράγγι, ο Πατσός, το Σφακορύακο ρέμα, η παραλία Ρεθύμνου, η εκβολή του Γεροπόταμου, το Ακρ. Λιανός Κάβος και τα Περιβόλια είναι προστατευόμενοι βιότοποι του Natura 2000 κατά μία έκταση 131,3 τ.χλμ.
GR4330006
Οι περιοχές Σωρός, Αγκάθι και όρος Κέδρος είναι προστατευόμενοι βιότοποι του Natura 2000 κατά μία έκταση 81,09 τ.χλμ.
Κλίμα
Το κλίμα του νομού χαρακτηρίζεται γενικά ήπιο μεσογειακό, με ήπιους χειμώνες. Στις ορεινές περιοχές απαντάται ελάχιστα ηπειρωτικό.
Οικονομία
Κύριοι φυσικοί πόροι του Νομού αποτελούν οι αρκετά εύφορες πεδινές εκτάσεις, βόρεια και νότια του νομού με σημαντική ανάπτυξη της γεωργίας και του τουρισμού και λιγότερο της κτηνοτροφίας. Η γεωργία στο νομό βασίζεται κυρίως στην ελαιοκαλλιέργεια. Οι ελαιώνες εδώ θεωρούνται από τους πλέον εκτεταμένους και αποδοτικούς όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη τη Μεσόγειο. Οι καλλιεργούμενες εκτάσεις κατανέμονται για σιτηρά, βρώσιμα όσπρια, βιομηχανικά φυτά, κτηνοτροφικά φυτά, πατάτες και λαχανικά. Στις δενδρώδεις καλλιέργειες περιλαμβάνονται εσπεριδοειδή, οπωροφόρα (μηλιές, αχλαδιές, βερικοκιές, ροδακινιές, κερασιές κ.ά.) καθώς και αμυγδαλιές, καρυδιές και μπανανιές και κυρίαρχα ελιές. Από τα συνολικά 519.200 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης περίπου τα 39.000 αρδεύονται.
Στη κτηνοτροφία περιλαμβάνονται αιγοπρόβατα οικόσιτης και ημιοικόσιτης μορφής με πολλά τυροκομικά γαλακτοκομικά και άλλα κτηνοτροφικά προϊόντα (δέρματα, λίπος, αυγά κ.λπ).
Τα δάση του νομού πολύ περιορισμένα καλύπτουν μόνο το 0,04% της συνολικής έκτασης, από την οποία παράγεται ξυλεία, καυσόξυλα, ξυλάνθρακες και πολλά βότανα (τσάι, ρίγανη κ.λπ.).
Η αλιεία ασκείται και στις δύο ακτογραμμές από επαγγελματικά και ερασιτεχνικά αλιευτικά σκάφη με σύνολο αλιευμάτων τους 85 τόνους ετησίως. Η δε βιομηχανία και βιοτεχνία στο νομό θεωρείται μικρή περιοριζόμενη στην επεξεργασία αγροτικών προϊόντων.
Ο Ορυκτός πλούτος του νομού είναι περιορισμένος περιλαμβάνοντας κάποια περιορισμένα κοιτάσματα γύψου και λιγνίτη, μερικών χιλιάδων τόνων, στις περιοχές Πλατανιά και Σελλίον αντίστοιχα, καθώς και αμιάντου στις θέσεις Μουρνέ και Άδρακτος, μαγγανίου στη περιοχή Άνω Μέρος ως και σιδηρομεταλλεύματος στις τοποθεσίες Σίσσες, Άνω Βαλσαμόνερο και Αρολίθι, χωρίς όμως οικονομικό ενδιαφέρον.
Πολιτική διαίρεση
Κατά την απογραφή του 1991 ο νομός Ρεθύμνης περιελάμβανε 4 επαρχίες: Επίσης περιελάμβανε 2 δήμους: Ανωγείων και Ρεθύμνης, 127 κοινότητες και 284 οικισμούς. Πρωτεύουσα του Νομού ήταν και είναι το Ρέθυμνο. Άλλες μεγάλες κωμοπόλεις είναι τα Ανώγεια, το Ατσιπόπουλο, το Πέραμα, τα Ζωνιανά, τα Λιβάδια και η Αγία Γαλήνη, το Πάνορμο, οι Μέλαμπες, η Αξός, το Σπήλι, ο Σταυρωμένος, το Γεράνι, η Επισκοπή, τα Αγγελιανά, ο Πρινές Ρεθύμνου, το Γαράζο, οι Σίσες, ο Φουρφουράς και ο Πλάτανος Αμαρίου.
Έτσι με το Σχέδιο Καποδίστριας παρέμειναν και δημιουργήθηκαν οι δήμοι: Ρεθύμνης Ανωγείων, Αρκαδίου, Γεροποτάμου, Κουλούκωνα, Κουρητών, Λάμπης, Λαππαίων, Νικηφόρου Φωκά, Συβρίτου, Φοίνικα και η Κοινότητα Ζωνιανών.
2. Δήμος Μυλοποτάμου με έδρα το Πέραμα αποτελούμενος από τους δήμους α. Γεροποτάμου β. Κουλούκωνα και την κοινότητα Ζωνιανών, οι οποίοι καταργούνται.
3. Δήμος Αμαρίου με έδρα την Αγία Φωτεινή και ιστορική έδρα τον Φουρφουρά αποτελούμενος από τους δήμους α. Σιβρίτου και β. Κουρητών, οι οποίοι καταργούνται.
4. Δήμος Αγίου Βασιλείου με έδρα το Σπήλι αποτελούμενος από τους δήμους α. Λάμπης και β. Φοίνικα, οι οποίοι καταργούνται.
Γ. Οι δήμοι Αμαρίου, Αγίου Βασιλείου και Ανωγείων χαρακτηρίζονται ως ορεινοί.
(άρθρο 1 νόμου 3852/2010 ΦΕΚ τεύχος Α 87 Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης – Πρόγραμμα Καλλικράτης)
Εκκλησιαστική διαίρεση
Στο Νομό Ρεθύμνης υφίστανται δύο μητροπόλεις. Η μία είναι η Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, που έχει έδρα το Ρέθυμνο και η περιφέρεια της οποίας καλύπτει τις δύο πρώην βόρειες επαρχίες του νομού, Ρεθύμνης και Μυλοποτάμου και η άλλη η Ιερά Μητρόπολις Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων, με έδρα το Σπήλι Ρεθύμνης, η περιφέρεια της οποίας καλύπτει τις νότιες πρώην επαρχίες Αμαρίου, Αγίου Βασιλείου εκτεινόμενη και στην επαρχία Σφακίων του Νομού Χανίων. Οι περιφέρειες αμφοτέρων χωρίζονται σε αρχιερατικές περιφέρειες ή επιτροπείες με ελληνική κεφαλαιογράμματη αρίθμηση που προΐστανται πρωτοπρεσβύτεροι και εποπτεύουν τις υπαγόμενες σ΄ αυτές αντίστοιχες ενορίες.
Κεντρικός νομός
Ο νομός Ρεθύμνης διαθέτει πολλά και αξιόλογα μέρη, ιστορικής, αρχαιολογικής αλλά και θρησκευτικής σημασίας. σε απόσταση 25 χιλιόμετρα, ανατολικά του Ρεθύμνου, από τον παλιό δρόμο, συναντάμε τη Μονή Αρκαδίου, μνημείο των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων του λαού της Κρήτης, κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας. Το μοναστήρι είναι κτίσμα του 14ου αιώνα, σύμφωνα με μια επιγραφή, και έχει σχήμα φρουρίου.
Με αφετηρία το Ρέθυμνο ένα ακόμα αξιοθέατο αποτελεί το χωριό Αργυρούπολη, 27 χιλ. ΝΔ του Ρεθύμνου, μια τοποθεσία με κρυστάλλινα νερά, φυσικές πηγές, ψηλά και πυκνά δένδρα. Η Αργυρούπολη είναι χτισμένη πάνω στη θέση της αρχαίας πόλης Λάππας. Στην έξοδο από την πόλη του Ρεθύμνου και διασχίζοντας την εθνική οδό βόρεια, προς κατεύθυνση για Ηράκλειο, συναντάμε τουριστικά αναπτυγμένες παραθαλάσσιες περιοχές, όπως τα Μισίρια, το Άδελε, ο Σταυρωμένος, το Πάνορμο, το Μπαλί και άλλα. Ο νομός έχει και άλλες εκκλησίες και μονές, όπως επίσης και σπήλαια, που αξίζει κάποιος να επισκεφθεί. μικρογραφία|Το γεφύρι στο φαράγγι Αγίου Αντωνίου|261x261εσ
Η επαρχία Αμαρίου, έχει πολλά και όμορφα χωριά, αλλά και πολλές Βυζαντινές εκκλησίες. 3 χιλ. ανατολικά του Ρεθύμνου, υπάρχει η έξοδος για την κοιλάδα Αμαρίου. Στο 6ο χιλ. είναι η εκκλησία του Αγ. Ευτυχίου και 2 χιλ. μετά, φτάνομε στο χωριό Πρασιές, όπου σώζονται, Βενετικά σπίτια. Στο 17ο χιλ. μια άλλη διακλάδωση δεξιά, μας οδηγεί στο χωριό Πατσός, που στη δυτική πλευρά του, υπάρχει η σπηλιά του Αγίου Αντωνίου. Το χωριό Αμάρι διαθέτει άφθονες πηγές, που δικαιολογούν την ύπαρξη πολλών οπωροφόρων δένδρων. Η κοιλάδα του Αμαρίου έχει 40 περίπου χωριά και ενώνει τη βόρεια με τη νότια πλευρά της Κρήτης. Φθάνοντας στο χωριό Αγ. Φωτεινή, μετά από ένδειξη πινακίδας, καταλήγουμε στο χωριό Θρόνος. Είναι χτισμένο πάνω σε τμήμα της ελληνορωμαϊκής πόλης Σιβρύτου η οποία είχε ως διέξοδο προς τη θάλασσα το λιμάνι της αρχαίας Σουλίας (της σημερινής παραθαλάσσιας περιοχής Αγίας Γαλήνης).
Συνεχίζοντας μετά το χωριό Θρόνος και προσπερνώντας την άλλοτε μονή Ασωμάτων, στην οποία λειτουργεί από το 1931 γεωργοκτηνοτροφική σχολή, μια διακλάδωση αριστερά οδηγεί στο χωριό Μοναστηράκι, όπου ανακαλύφθηκε μινωικός πολιτισμός. Στο 55ο χιλ. λίγο πριν το χωριό Αποδούλου, βρίσκεται ο υστερομινωικός οικισμός και ο θολωτός τάφος που ανάσκαψε ο Κ. Δαβάρας. Ακριβώς μετά το χωριό Αποδούλου, ένας δρόμος προς Νότια οδηγεί στην Αγία Γαλήνη.
Επιστρέφοντας στην πόλη του Ρεθύμνου και βγαίνοντας από την πλευρά του Δημοτικού κήπου της πόλης, με κατεύθυνση προς Σπήλι και Αγία Γαλήνη για το χωριό Σωματά στο 9ο χιλ. και στη δεξιά πλευρά του δρόμου υπάρχει το υστερομινωικό νεκροταφείο των Αρμένων. Συνεχίζοντας από τον δημόσιο δρόμο, φθάνομε στο χωριό Σπήλι, το οποίο είναι έδρα Μητρόπολης και είναι γεμάτο με δέντρα, πολλά νερά, όμορφα σπίτια και τέσσερις παλιές εκκλησίες. Ο δρόμος συνεχίζει για τις Μέλαμπες και την Αγία Γαλήνη.
Νότιος νομός
Ξαναγυρνώντας στην διασταύρωση νότια του χωριού Ασώματοι, συνεχίζουμε αριστερά μέχρι το χωριό Λευκόγεια, όπου στην έξοδο του και από διασταύρωση αριστερά, ακολουθούμε δρόμο που μας οδηγεί στην παραθαλάσσια περιοχή του Πλακιά, η οποία αποτελεί τουριστικό θέρετρο. Ανάμεσα στη Μονή Πρέβελη και τον Πλακιά υπάρχει μικρό παραθαλάσσιο χωριό, το Δαμνόνι. 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, συναντάμε την είσοδο του φαραγγιού Κοτσυφού, από όπου μια διασταύρωση οδηγεί πίσω στον Άγιο Βασίλειο και στο Ρέθυμνο. Μια άλλη διασταύρωση οδηγεί στο χωριό Σελιά, που σημαδεύτηκε από την ήττα των Τούρκων, όταν αυτοί προσπάθησαν να εισχωρήσουν στη Νότια Κρήτη. 8 χιλ. πιο κάτω, φθάνομε στο παραθαλάσσιο χωριό Ροδάκινο με τις αμμουδένιες παραλίες του, το οποίο είναι χτισμένο αμφιθεατρικά σε δύο υψώματα. Η πρώτη σημαία της επανάστασης, υψώθηκε εδώ, από τον ηγούμενο της Μονής Πρέβελης Μελχισεδέκ Τσουδερό, στις 24 Μαΐου του 1821.
Περίπου στα όρια του νομού Ρεθύμνου με τον νομό Ηρακλείου, κατεβαίνοντας νότια του νομού Ρεθύμνου, συναντάμε την κωμόπολη των Ανωγείων. Από την είσοδο της κωμόπολης Ανώγεια, μια διασταύρωση αριστερά, οδηγεί προς το σπήλαιο του Ιδαίον Άντρον, στη ρίζα της κορυφής του Ψηλορείτη. Στο Ιδαίο Άντρο κατά τη μυθολογία, η Ρέα έκρυψε τον νεογέννητο Δία, (που τον γέννησε μάλλον στο Δικταίο Άντρο), για να μην τον καταπιεί ο πατέρας του ο Κρόνος. Το διασημότερο, λατρευτικό σπήλαιο της αρχαιότητας, βρίσκεται σε υψόμετρο 1540μ., πάνω από το όμορφο οροπέδιο της Νίδας.
Η κωμόπολη Ανώγεια είναι η πιο ανεπτυγμένη τουριστικά ορεινή κωμόπολη της Κρήτης και πολλές φορές, απετέλεσε κέντρο επαναστατικών κινήσεων κατά της Τουρκοκρατίας και της Γερμανικής κατοχής. Βορειοδυτικά των Ανωγείων βρίσκεται το χωριό Αξός που βρίσκεται εκεί που άλλοτε υπήρχε η αρχαία αξιόλογη πολιτεία Οάξος όπως αναγράφει ο Ηρόδοτος σχετικά με την ιστορία του βασιλιά της Ετέαρχου, της κόρης του Φρόνιμης, και τη συγκινητική περιπέτεια της. Πως γλίτωσε από τον πνιγμό που είχε προστάξει για αυτήν ο πατέρας της, από κάποιον έμπορο από τη Σαντορίνη. Πως τη βρίσκουμε να παντρεύεται έναν τοπικό άρχοντα εκεί, και που μαζί του απέκτησε ένα αγόρι, τον Βάττο Αριστοτέλη (όπως τον αναφερει ο Πίνδαρος) που έμελλε να είναι ο πρώτος εποικιστής και βασιλιάς της Κυρήνειας. Στην είσοδό του υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (4ου-5ου αι.) Στην Αξό υπήρχαν 46 εκκλησίες, από τις οποίες σώζονται μόνο 9.
Δυτικά του χωριού βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σπήλαια της Κρήτης, το Σπήλαιο Σφεντόνη που βρίσκεται στην είσοδο του ιστορικού χωριού Ζωνιανά. Ο προαύλιος χώρος του, μαζί με το πέτρινο θέατρο του είναι απείρου φυσικού κάλλους. Στο χωριό βρίσκεται το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων, το μουσείο Ποταμιάνου με πάνω από 85 εκθέματα αξιομνημόνευτων ιστορικών γεγονότων, από διάφορες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, όπως της Αραβικής κυριαρχίας της Βυζαντινής, της Ενετοκρατίας, και της Οθωμανικής περιόδου. Επίσης εκτίθενται ομοιώματα επωνύμων ανδρών της Κρήτης, όπως του Ελευθερίου Βενιζέλου, του ζωγράφου της αναγεννήσεως Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (Ελ Γκρέκο), του ποιητή δημιουργού του Ερωτόκριτου Βιτσέντζου Κορνάρου, του Νίκου Καζαντάκη του στρατηλάτη της βυζαντινής αυτοκρατορίας Νικηφόρος Β' Φωκάς κ.α.
Δυτικά των Ζωνιανων βρίσκεται το μικρό αλλά επίσης ιστορικό χωριό Κράνα. Από δω έλκει την καταγωγή του ο ήρωας της επανάστασης του 1866 ο Κόκκινος-παπά Κρανιωτης. Το χωριό είναι κτισμένο πανοραμικά στην πλαγιά του βουνού. Κάτι που κάνει εντύπωση στον επισκέπτη είναι οι πολλές μουριές του. Παλιότερα έκοβαν από εδώ τα φύλλα τους οι κοπέλες του χωριού, αλλά και οι Ζωνιανές, τροφή για τους μεταξοσκώληκες τους. Τότε το μετάξι τους ήταν απαραίτητο για να υφάνουν τα προικιά τους. Το χωριό έχει γυμνάσιο, που φοιτούν τα παιδιά και των δυο μεγαλυτέρων χωριών, Ζωνιανών και Λιβαδιών, που βρίσκονται περίπου στην ίδια απόσταση από την Κράνα.
Πολιτιστικοί σύλλογοι
Ο Όμιλος Βρακοφόρων Κρήτης (πρώην Όμιλος Βρακοφόρων Ρεθύμνου) ιδρύθηκε το 1973 στο Ρέθυμνο, από μία ομάδα Κρητικών, με επικεφαλής και πρώτο Πρόεδρο, τον Γιάννη Σταυριδάκη. Ο όμιλος διοργανώνει παγκρήτιες εκδηλώσεις επιβράβευσης και προβολής της Κρητικής παράδοσης με πιο γνωστή τα Τζανιδάκεια που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τον Αύγουστο στη μνήμη του πρωτοχορευτή Αντώνη Τζανιδάκη. Εκτός από το χορευτικό τμήμα και διάφορες σχολές χορού, διαθέτει και θεατρική ομάδα, με την οποία έχει ανεβάσει θεατρικές παραστάσεις, κρητικές ηθογραφίες κυρίως.
Στο Πάνορμο εδρεύει η πολιτιστική εταιρεία "Επιμενίδης", η οποία διοργανώνει στο "Χαρουπόμυλο" του Πανόρμου πολιτιστικές εκδηλώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Σημαντική είναι, επίσης, και η Δημιουργική Ομάδα Μαργαριτών, η οποία κάθε χρόνο διοργανώνει, μεταξύ άλλων, και θεατρικά δρώμενα με την επωνυμία "Μπουντάλια".
Νομάρχες Ρεθύμνης
Αιρετοί: 1994-2002: Μανώλης Λίτινας (ΠΑΣΟΚ, Πλατάνια Αμαρίου)
2002-2010: Γιώργης Παπαδάκης (ΠΑΣΟΚ, Πρίνος Μυλοποτάμου)
Αντιπεριφερειάρχες: 2010-σήμερα: Μαίρη Τσαγαλά - Λιονή (ΠΑΣΟΚ, Ατσιπόπουλο, ρεκορ θητείας)
Ευρυμέδων (στρατηγός)
Ο Ευρυμέδων (– 413 π.Χ.). ήταν Αθηναίος στρατηγός. Το 427 υπεράσπισε την Κέρκυρα από τους Πελοποννησίους. Το 415 έπλευσε με 10 πλοία στη Σικελία, για να βοηθήσει τον Νικία που πολιορκούσε τις Συρακούσες. Σκοτώθηκε σε ναυμαχία έξω από την πόλη των Συρακουσών.
Αποστολή στη Σικελία
Οι Αθηναίοι έστειλαν στη Σικελία σαράντα πλοία μαζί με δυο στρατηγούς, τον Ευρυμέδοντα και τον Σοφοκλή. Στους στρατηγούς έδωσαν συγχρόνως διαταγή, όταν περνούν από την Κέρκυρα, να φροντίσουν και για τους κατοίκους της πόλεως, οι οποίοι ληστεύονταν από τους φυγάδας που είχαν καταφύγει στο όρος. Προς υποστήριξη των τελευταίων, είχαν στείλει και οι Πελοποννήσιοι στόλο εξήντα πλοίων, και επειδή επικρατούσε μεγάλη πείνα στην πόλη, ήλπιζαν ότι θα γίνουν εύκολα κύριοι των πραγμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
7η χιλιετία π.Χ.
8η χιλιετία π.Χ. | 7η χιλιετία π.Χ. | 6η χιλιετία π.Χ.
Προτομή του Περικλή (Μουσεία του Βατικανού)
Η προτομή του Περικλή που φιλοξενείται σήμερα στα Μουσεία του Βατικανού είναι αρχαιολογικό εύρημα από την έπαυλη του Μ. Βρούτου.
Περιγραφή
Βρέθηκε τεμαχισμένη και ανασυγκολλήθηκε. Το κεφάλι έχει ελαφρά κλίση προς τα αριστερά. Φέρει την επιγραφή «ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΞΑΝΘΙΠΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΣ».
7η χιλιετία π.Χ.
Γεγονότα
Κατά τη διάρκεια της 7η χιλιετία π.Χ. , η γεωργία εξαπλώνεται από την Ανατολία στα Βαλκάνια.
Προτομή του Περικλή (Μουσεία του Βατικανού)
Ιστορική τοποθέτηση
Χρονολογείται στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ.
7η χιλιετία π.Χ.
Γεγονότα
Ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν ουσιαστικά σταθερός σε περίπου 5 εκατομμύρια ανθρώπους, που ζουν κυρίως διάσπαρτα σε όλη την υδρόγειο σε μικρές ζώνες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών. Στις αγροτικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής, η αγελάδα ήταν εξημερωμένα και η χρήση της κεραμικής έγινε κοινή, εξαπλώνεται στην Ευρώπη και τη Νότια Ασία , και το πρώτο μέταλλο (χρυσό και χαλκό) στολίδια έγιναν.
Εφευρέσεις και ανακαλύψεις
Κατηγορία:Χιλιετίες
Προτομή του Περικλή (Μουσεία του Βατικανού)
Πηγές
Κατηγορία:Προτομές Κατηγορία:Εκθέματα στα Μουσεία Βατικανού
Υποκινητής (βιολογία)
Στη γενετική, ο υποκινητής είναι το τμήμα του DNA που βοηθά στην έναρξη της μεταγραφής ενός γονιδίου. Ο υποκινητής είναι μία αλληλουχία νουκλεοτιδίων η οποία βρίσκεται πάντοτε στο άκρο του γονιδίου. Οι υποκινητές και οι μεταγραφικοί παράγοντες αποτελούν τα ρυθμιστικά στοιχεία της μεταγραφής του DNA. Στον υποκινητή προσδένεται η RNA-πολυμεράση με την βοήθεια των μεταγραφικών παραγόντων. Ο κατάλληλος συνδυασμός των μεταγραφικών παραγόντων επιτρέπει στην RNA-πολυμεράση να ξεκινήσει την μεταγραφή του γονιδίου.
Οι υποκινητές λειτουργούν σωστά μόνο σε συγγενικούς τύπους κυττάρων. Έτσι για παράδειγμα οι υποκινητές των βακτηρίων λειτουργούν ορθά στα βακτήρια, ίδιου ή διαφορετικού είδους, όχι όμως και στα ευκαρυωτικά κύτταρα, ενώ ισχύει και το αντίστροφο.
Κατηγορία:Γονιδιακή έκφραση Κατηγορία:DNA
Κατά την πρακτική του ανασυνδυασμένου DNA, αφότου εισαχθεί το επιθυμητό γονίδιο στο πλασμίδιο και γίνει εισαγωγή του  πλασμιδίου σε κύτταρο ξενιστή (συνήθως βακτήριο), μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ΜΟΝΟ υποκινητή από το κύτταρο ξενιστή για να γίνει μετάφραση του γονιδίου που ενσωματώσαμε στο πλασμίδιο
Κουπίνοβο (Ντανίλοβγκραντ)
Το Κουπίνοβο (σερβικά κυριλλικά: Купиново) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Ντανίλοβγκραντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Ντανίλοβγκραντ
Παναγιώτης Λύτσικας
Ο Παναγιώτης Λύτσικας (1815 - 14 Νοεμβρίου 1888) ήταν Έλληνας ιατρός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Άμφισσα λίγο πριν από την έναρξη της επανάστασης. Σπούδασε ιατρική στη Γερμανία και αποφοίτησε με άριστα. Συνέχισε για μια πενταετία στο νοσοκομείο της Πετρούπολης και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου κατετάγη ως γιατρός στο στρατό. Αποχώρησε το 1857 με τον βαθμό του επίατρου.
Πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στη δημόσια υγεία προσφέροντας πολλά στην επιδημία της χολέρας του 1854.
Ήταν επίσης ένας από τους εκλεγμένους Ταγματάρχες της Εθνοφυλακής του Τάγματος της Αγοράς κατά την Οκτωβριανή μεταπολίτευση. Διετέλεσε Διευθυντής του Πολιτικού Νοσοκομείου από το 1873 μέχρι το 1879.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 14 Νοεμβρίου 1888 σε ηλικία 73 χρονών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Ιός Ζίκα
thumb|225px|Εικόνα του ιού Ζίκα σε [[ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Τα σωματίδια του ιού έχουν διαμέτρους περί τα 40 nm, με εξωτερικό θύλακα και πυκνό εσωτερικό πυρήνα (πηγή: CDC).]]
Ο ιός Ζίκα (Zika, συντομογρ. ZIKV) είναι μέλος του γένους των φλαβοϊών (Flavivirus), που μεταδίδεται από τα ημερόβια κουνούπια του γένους αηδής (Aedes), όπως τον Aedes albopictus («κουνούπι-τίγρη»).
Στους ανθρώπους ο ιός αυτός προκαλεί μία ήπια ασθένεια γνωστή ως Ασθένεια του ιού Ζίκα, ασθένεια Ζίκα ή απλώς Ζίκα, η οποία από τη δεκαετία του 1950 είναι γνωστό ότι εμφανίζεται σε μία στενή ζώνη των τροπικών περιοχών στην Αφρική και την Ασία. Το 2014 ο ιός εξαπλώθηκε για πρώτη φορά προς τα ανατολικά, στη Γαλλική Πολυνησία, φθάνοντας μέχρι και το απομονωμένο Νησί του Πάσχα, και το 2015 στο Μεξικό, στην Καραϊβική, στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Στην τελευταία, η αρρώστια που προκαλεί έφθασε στα επίπεδα πανδημίας
Γενικά
Ο ιός Ζίκα, ως φλαβοϊός, σχετίζεται με τον ιό του δυτικού Νείλου, καθώς και με τους ιούς που προκαλούν τον δάγκειο και τον κίτρινο πυρετό και την ιαπωνική εγκεφαλίτιδα. Η ασθένεια που προκαλεί είναι πράγματι παρόμοια με μία ήπια μορφή δάγγειου πυρετού και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα εμβόλιο για αυτή. Υπάρχει πιθανότατα σχέση ανάμεσα στον πυρετό Ζίκα και στην εμφάνιση μικροκεφαλίας σε νεογέννητα βρέφη από μετάδοση από τη μητέρα στο έμβρυο, καθώς και μια ισχυρότερη συσχέτιση με νευρολογικά σύνδρομα σε προσβαλλόμενους ενήλικες, όπως είναι το σύνδρομο Guillain-Barré.
Τον Ιανουάριο του 2016 τα Κέντρα για τον Έλεγχο και την Πρόληψη Ασθενειών (CDC) των ΗΠΑ εξέδωσαν μία ταξιδιωτική οδηγία για τις χώρες που έχει ανιχνευθεί ο ιός, με συστάσεις για αυξημένα μέτρα προστασίας και αποφυγή του ταξιδιού για έγκυες γυναίκες, ενώ άλλες χώρες ή υπηρεσίες υγείας εξέδωσαν και αυτές λίγο αργότερα παρόμοιες ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις. Η Κολομβία, η Δομινικανή Δημοκρατία, ο Ισημερινός, το Ελ Σαλβαδόρ και η Τζαμάικα συμβούλευσαν τις γυναίκες να αποφύγουν εγκυμοσύνες μέχρι την απόκτηση περισσότερων γνώσεων σχετικά με επιπτώσεις από την προσβολή από τον ιό στα έμβρυα.
Ο ιός Ζίκα απομονώθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1947 από έναν πίθηκο μακάκο (rhesus macaque) που βρισκόταν μέσα σε κλουβί στο δάσος Ζίκα της Ουγκάντα, κοντά στη Λίμνη Βικτόρια, από επιστήμονες του Ερευνητικού Ινστιτούτου για τον Κίτρινο Πυρετό. Ακολούθησε μία δεύτερη απομόνωση, από το κουνούπι Aedes africanus, στην ίδια τοποθεσία τον Ιανουάριο του 1948. Μόλις ο μακάκος εμφάνισε πυρετό, οι ερευνητές απομόνωσαν στο πλάσμα του έναν μεταδοτικό παράγοντα που περιγράφηκε για πρώτη φορά ως «ιός του Ζίκα» το 1952. Το 1968 απομονώθηκε για πρώτη φορά σε ανθρώπους, στη Νιγηρία. Από το 1951 μέχρι το 1981 ενδείξεις για προσβολή του ανθρώπου από τον ιό αναφέρθηκαν και σε άλλες αφρικανικές χώρες, όπως οι Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Αίγυπτος, Γκαμπόν, Σιέρα Λεόνε, Τανζανία, αλλά και σε ασιατικές, όπως η Ινδία, η Ινδονησία, η Μαλαισία, οι Φιλιππίνες, η Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ.
Διακρίνονται δύο καταγωγικοί τύποι (lineages) του ιού Ζίκα, η αφρικανική και η ασιατική. Φυλογενετικές μελέτες υποδεικνύουν ότι ο ιός που εξαπλώθηκε στην Αμερική προήλθε μάλλον από τη Γαλλική Πολυνησία Πλήρεις ακολουθίες του γονιδιώματος στελεχών του ιού Ζίκα έχουν δημοσιευθεί. Πρόσφατα προκαταρκτικά ευρήματα αποκαλύπτουν μία πιθανή αλλαγή στη χρήση του κωδικονίου της μη δομικής πρωτεΐνης 1, που ίσως να αύξησε τον ρυθμό του πολλαπλασιασμού του μέσα στο ανθρώπινο σώμα.
Μετάδοση και εξάπλωση
alt=Aedes aegypti|thumb|Ο Aedes aegypti, κουνούπι-φορέας του ιού Ζίκα Ο ιός Ζίκα μεταδίδεται από ημερόβια κουνούπια και έχει απομονωθεί από είδη του γένους αηδής (Aedes),πιθανον να μεταδίδεται και απο το Aedes albopictus («κουνούπι-τίγρης»), όπως και από δενδρόβια κουνούπια όπως τα είδη Aedes africanus, A. apicoargenteus, A. furcifer, A. hensilli, A. luteocephalus και A. vitattus. Μελέτες δείχνουν ότι ο χρόνος εξωτερικής επωάσεως μέσα στα κουνούπια είναι περίπου 10 ημέρες. Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο μέσω σεξουαλικών σχέσεων και δια του πλακούντα προσβάλλοντας έμβρυα.
Τα σπονδυλωτά ζώα που φιλοξενούν τον ιό είναι κυρίως οι πίθηκοι και οι άνθρωποι. Πριν από την τρέχουσα πανδημία, που άρχισε το 2007, ο ιός Ζίκα «σπανίως προκαλούσε μεταδοτικές προσβολές».
alt=Aedes aegypti predicted distribution|thumb|Παγκόσμια προβλεπόμενη κατανομή του κουνουπιού Aedes aegypti. Ο χάρτης περιλαμβάνει και την πιθανότητα παρατηρήσεως (μπλε=0, κόκκινο=υψηλότερη).
Ο δυνητικός κίνδυνος από τον ιό Ζίκα προσδιορίζεται από την κατανομή των κουνουπιών-φορέων του. Η παγκόσμια κατανομή του συνηθέστερα ταυτιζόμενου φορέα του, του A. aegypti, επεκτείνεται διαρκώς εξαιτίας του παγκόσμιου εμπορίου και των ταξιδιών, και σήμερα είναι η ευρύτερη που έχει καταγραφεί ποτέ σε όλες τις ηπείρους. Πληθυσμός κουνουπιών ικανών να μεταδώσουν τον ιό Ζίκα έχει βρεθεί στην Ουάσινγκτον με γενετικές ενδείξεις ότι έχουν επιβιώσει τουλάχιστον τους 4 τελευταίους χειμώνες εκεί. Οι συγγραφείς της μελέτης συμπεραίνουν ότι τα κουνούπια προσαρμόζονται σε ψυχρότερες κλιματικές συνθήκες.
Πρόσφατες αναφορές στις ειδήσεις έχουν επιστήσει την προσοχή στη διάδοση του ιού Ζίκα στη Νότια Αμερική και την Καραϊβική. Οι χώρες και τα εδάφη που έχουν ταυτοποιηθεί μέχρι στιγμής από τον Παναμερικανικό Οργανισμό Υγείας (PAHO) ως «τοπικής μεταδόσεως του ιού» είναι οι εξής: Μπαρμπάντος, Βολιβία, Βραζιλία, Κολομβία, Δομινικανή Δημοκρατία, Ισημερινός, Ελ Σαλβαδόρ, Γαλλική Γουιάνα, Γουαδαλούπη, Γουατεμάλα, Γουιάνα, Αϊτή, Ονδούρες, Μαρτινίκα, Μεξικό, Παναμάς, Παραγουάη, Πουέρτο Ρίκο, Σαιντ Μάρτιν, Σουρινάμ και Βενεζουέλα
Το 2015, RNA του ιού ανιχνεύθηκε στο αμνιακό υγρό δύο εμβρύων, μία ένδειξη ότι είχε διαπεράσει τον φραγμό του πλακούντα και θα μπορούσε να μεταδοθεί από τη μητέρα στο έμβρυο.
Συσχέτιση με τη μικροκεφαλία
thumb|Απεικόνιση μικροκεφαλίας Τον Δεκέμβριο του 2015 υπήρξαν υποψίες ότι η μετάδοση του ιού Ζίκα μέσα από τον πλακούντα στο έμβρυο μπορεί να προκαλεί μικροκεφαλία και εγκεφαλικές βλάβες. τον ίδιο μήνα, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Πρόληψη και τον Ελεγχο των Ασθενειών εξέδωσε μία περιεκτική ενημέρωση για τον πιθανό συσχετισμό του ιού με τη συγγενή μικροκεφαλία, ενώ το αμερικανικό CDC ανακοίνωσε: ''«`Εχουν υπάρξει αναφορές συγγενούς μικροκεφαλίας σε βρέφη μητέρων οι οποίες είχαν προσβληθεί από τον ιό Ζίκα όταν ήταν έγκυες. Οι προσβολές από τον ιό έχουν επιβεβαιωθεί σε πολλά βρέφη με μικροκεφαλία, αλλά δεν είναι γνωστό πόσες από τις περιπτώσεις μικροκεφαλίας συνδέονται με τη μόλυνση από τον ιό Ζίκα.»''.
Μία άλλη νευρολογική επιπλοκή
Στην επιδημία της Γαλλικής Πολυνησίας, 73 κρούσματα συνδρόμου Guillain-Barré και άλλες νευρολογικές παθήσεις καταγράφηκαν σε έναν πληθυσμό 270.000 και ίσως να αποτελούν επιπλοκές από τη μόλυνση με τον ιό Ζίκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζικα
Γκρέγκορι Μπέιτσον
Ο Γκρέγκορι Μπέιτσον (Gregory Bateson, 9 Μαΐου 1904 – 4 Ιουλίου 1980) ήταν Άγγλος ανθρωπολόγος, κοινωνικός επιστήμονας, γλωσσολόγος, σημειωτικός και κυβερνητιστής. Το επιστημονικό του έργο περιλάμβανε πολλούς τομείς. Διέθετε μια φυσική ικανότητα να αναγνωρίζει τάξη και πρότυπα στο σύμπαν. Τη δεκαετία 1940 βοήθησε στην επέκταση της θεωρίας συστημάτων/κυβερνητικής στις κοινωνικές/συμπεριφορικές επιστήμες, και πέρασε την τελευταία δεκαετία της ζωής του αναπτύσσοντας τη "μετα-επιστήμη" της επιστημολογίας προκειμένου να συγκεντρώσει τις διάφορες πρώιμες μορφές της θεωρίας συστημάτων όπως αναπτύχθηκε σε δι'αφορα πεδία της επιστήμης. Ορισμένα από τα σημαντικότερα κείμενά του βρίσκονται στα βιβλία του, Steps to an Ecology of Mind [Βήματα προς μια Οικολογία του Νου] (1972), το Mind and Nature [Νους και Φύση] (1979) και το Angels Fear [Ο Φόβος των Αγγέλων] (εκδόθηκε μεταθανάτια το 1987) που έγραψε μαζί με την κόρη του Μαίρη Κάθριν Μπέιτσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι ανθρωπολόγοι
Αγριόχοιρος
Ο Αγριόχοιρος ή αγριογούρουνο είναι ο άγριος πρόγονος των εξημερωμένων χοίρων.
Γεωγραφική εξάπλωση
αριστερά|μικρογραφία|Κατανομή του αγριογούρουνου: Πράσινο= Ιθαγενές,Μπλε=Εισαχθέν|320x320px Το αγριογούρουνο ζει και αναπαράγεται σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο, κάτω από τον 58ο βόρειο παράλληλο, στην βόρεια Αφρική, στην κεντρική και νότια Ασία. Έχει εισαχθεί επίσης με επιτυχία στη βόρεια Αμερική και την Αυστραλία. Στην Ελλάδα υπήρχε σχεδόν παντού από χιλιάδες χρόνια, ενώ σήμερα συναντάται στη Μακεδονία, Θράκη, Ήπειρο, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα και στη νήσο Σάμο. Έχει επίσης επανεισαχθεί από τις Κυνηγετικές Οργανώσεις με μεγάλη επιτυχία στην Πελοπόννησο και πολύ πρόσφατα έγινε εισαγωγή του στη νήσο Λέσβο, συγκεκριμένα στο όρος Όλυμπος του νησιού.
Βιότοπος
Το αγριογούρουνο είναι είδος δασόβιο. Ζει στα πυκνά θαμνώδη δάση πλατύφυλλων, δρυός, καστανιάς και οξιάς. Συχνά όμως μετακινείται για αναζήτηση τροφής σε ελώδεις εκτάσεις, σε γεωργικές καλλιέργειες που συνορεύουν με δάση ή ακόμα σε μεγάλα υψόμετρα το καλοκαίρι στην αλπική ζώνη.
Μορφολογία
Σε πλήρη ανάπτυξη φτάνει τα 110-180 εκ. σε μήκος και τα 170-200 κιλά σε βάρος. Πολλές φορές όμως ξεπερνά τα 250 κιλά. Έχει πολύ ανεπτυγμένη όσφρηση και ακοή ενώ η όρασή του είναι περιορισμένη, αντιλαμβάνεται κυρίως την κίνηση και όπως τα περισσότερα θηλαστικά δεν βλέπει τα χρώματα. Το τρίχωμα του αποτελείται από δύο ειδών τρίχες, το κυρίως τρίχωμα είναι τρίχες μακριές, σκληρές και αραιές ενώ το πυκνό υπόστρωμα είναι τρίχες μαλακές και κοντές για να το προφυλάσσουν από τις χαμηλές θερμοκρασίες. Το τρίχωμα αλλάζει δυο φορές το χρόνο, τον Οκτώβριο και τον Μάιο. Ο χρωματισμός του ποικίλλει ανάλογα τις εποχές, τις τοπικές γενιές και τον τόπο διατροφής του, από καφεκόκκινος, γκρι έως μαύρος. Είναι πολύ δυνατό ζώο και όταν τρέχει μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα έως 40 km/h παρασύροντας τα πάντα στο διάβα του.
Χαυλιόδοντες
Οι 4 κυνόδοντες εμφανίζονται αμέσως μετά την γέννησή του. Οι κυνόδοντες της πάνω σιαγόνας είναι μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι απ' αυτούς της κάτω και όλοι έχουν διεύθυνση προς τα πάνω. Τα αρσενικά έχουν μεγαλύτερους κυνόδοντες από τα θηλυκά. Κλείνοντας οι σιαγόνες, η εξωτερική πλευρά των πάνω κυνοδόντων έρχεται σε επαφή με την εσωτερική πλευρά των κάτω. Το εύρος της τριβής των κυνοδόντων είναι διαγνωστικό στοιχείο της ηλικίας των ζώων. Στα ανήλικα είναι ανύπαρκτη και αυξάνει με την πάροδο των χρόνων. Ένας άλλος τρόπος να διαπιστωθεί εμπειρικά η ηλικία των ζώων μιας ομάδας είναι ο τρόπος που σκάβουν το έδαφος. Τα νεαρά άτομα σκάβουν ακανόνιστα, ενώ τα ενήλικα δημιουργούν συνεχείς κανονικές αυλακώσεις. Γίνεται επικίνδυνο όταν πρόκειται να υπερασπιστεί τα μικρά του ή όταν είναι τραυματισμένο όπου στήνει και ενέδρες. Έχουν σημειωθεί έως και θανάσιμοι τραυματισμοί κυνηγών από αγριόχοιρους.
Κοινωνική δομή
Οι αγριόχοιροι διαβιούν σε ομάδες οι οποίες αποτελούνται από την μητέρα και τα μικρά των τελευταίων δύο ετών. Συχνά ενώνονται δύο ή περισσότερες ομάδες και σχηματίζουν κοπάδι. Αρχηγός της ομάδας ή του κοπαδιού είναι το γηραιότερο θηλυκό. Τα μικρά του κοπαδιού σχηματίζουν μια ομάδα επιτηρούμενη από τα θηλυκά από μια απόσταση,ενώ σε περίπτωση κινδύνου ειδοποιούνται από τους βρυχηθμούς του θηλυκού που τα επιτηρεί. Τα αρσενικά που είναι μεγαλύτερα των δύο ετών, σχηματίζουν μικρές ομόφυλες ομάδες ενώ τα γηραιότερα ζουν μόνα τους (μονιάδες). Επίσης συχνά γύρω από την ομάδα ειδικότερα την περίοδο αναπαραγωγής βρίσκονται ενήλικα αρσενικά τα οποία την ακολουθούν από μία σχετική απόσταση.
Οι ομάδες διατηρούν περιοχές επικράτειας και δεν τις εγκαταλείπουν όσο υπάρχει αρκετή τροφή εκεί. Οι περιοχές αυτές εκτείνονται ανάλογα με την επάρκεια τροφής για την συγκεκριμένη ομάδα και συχνά επικαλύπτονται με άλλες γειτονικής ομάδας. Η "σήμανση" της περιοχής επικράτειας γίνεται με το ξύσιμο ή την αποφλοίωση των κορμών των δέντρων. Η μετακίνηση της ομάδας για την τροφή γίνεται σε όλες σχεδόν της ώρες της ημέρας όταν δεν ενοχλείται, με συχνά διαλείμματα τις μεσημεριανές ώρες κυρίως. Όταν όμως ενοχλείται έντονα όπως στην περίοδο του κυνηγίου, γίνεται κατά την διάρκεια της νύχτας. Σε περιόδους με έλλειψη τροφής, η ομάδα μπορεί να διανύσει έως και 80 χιλ. Κατά την μακρά αυτή μετακίνηση η ομάδα σχηματίζει φάλαγγα, το ένα ζώο πίσω απ' το άλλο και είναι δύσκολη η καταμέτρησή τους από τα ίχνη.
Ο αγριόχοιρος λατρεύει τα λασπόλουτρα, τα οποία τον απαλάσσουν από τα παράσιτα ενώ συγχρόνως το δέρμα του λαμβάνει διάφορα ορυκτά άλατα και ιχνοστοιχεία. Αυτή του η δραστηριότητα τον αναγκάζει συχνά να διανύει μεγάλες αποστάσεις για να βρει κατάλληλο τόπο. Μετά το λασπόλουτρο τρίβεται στους κορμούς των δέντρων ώστε να καθαρίσει την ξεραμένη λάσπη η οποία απομακρύνεται μαζί με τα παράσιτα.αριστερά|μικρογραφία|Μικρά αγριογούρουνα: είναι απαραγνώριστα χάρη στις οριζόντιες ρίγες τους|320x320εσ
Προσδόκιμο ζωής
Ζει κατά μέσο όρο 10 χρόνια, σε σπάνιες περιπτώσεις φτάνει όμως και παραπάνω από 15.
Αναπαραγωγή
Είναι είδος πολυγαμικό. Η περίοδος του οίστρου ξεκινά στα τέλη Δεκεμβρίου και τελειώνει στα τέλη Ιανουαρίου. Η διάρκεια του οίστρου των θηλυκών είναι 48 ώρες. Όλη αυτήν την περίοδο τα αρσενικά πλησιάζουν τις ομάδες των θηλυκών και τότε επιδίδονται σε άγριες μάχες, αν και όχι θανατηφόρες, για την επικράτηση των πιο ισχυρών αρσενικών τα οποία θα σχηματίσουν τα "χαρέμια" τους, τα οποία συνήθως περιλαμβάνουν έως 8 θηλυκά.
Η κυοφορία στις πρωτότοκες θηλυκές διαρκεί 114-130 ημέρες, ενώ στις ώριμες 133-140. Γεννούν από 3 έως 10 μικρά. Σε περιοχές ή σε περιόδους πολυκαρπίας με άφθονη τροφή, οι γεννήσεις είναι κατά μέσο όρο 6 μικρά, ενώ σε φτωχές περιόδους πολύ λιγότερα. Τα θηλυκά ωριμάζουν για αναπαραγωγή στην ηλικία των 12 μηνών, ενώ τα αρσενικά στους 18-24. Με ευνοϊκές συνθήκες διατροφής είναι δυνατόν τα θηλυκά να έχουν οργασμό σε μικρότερη ηλικία.
Το θηλυκό απομακρυνόμενο απ' την ομάδα για την γέννα, κατασκευάζει υποτυπώδη φωλιά και γεννά μικρά με ανοικτά τα μάτια και ευθυβαδιστικά. Την πρώτη εβδομάδα παραμένουν στη φωλιά για προστασία από το ψύχος και ο θηλασμός τους διαρκεί 2-3 μήνες. Γεννιούνται με κοκκινωπό χρώμα με τις χαρακτηριστικές ανοικτοκίτρινες ραβδώσεις που τους δίνουν κάποια προσαρμογή με τον χρωματισμό του περιβάλλοντος. Οι ραβδώσεις διατηρούνται έως την ηλικία των 6 μηνών, (απαγορεύεται η θήρα τέτοιων μικρών) μετά την παρέλευση των οποίων, το χρώμα τους γίνεται καφέ, ενώ με την συμπλήρωση του πρώτου έτους αποκτούν τον χρωματισμό της ομάδας των ενηλίκων και ανεξαρτητοποιούνται. Η θνησιμότητα των νεογνών είναι μεγάλη τους πρώτους μήνες και φτάνει το 40-50% και οφείλεται στις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, στην αρπακτικότητα μεγάλων θηλαστικών και στα παράσιτα. Η έντονη σεξουαλική δραστηριότητα εξασθενίζει τα αρσενικά που χάνουν έως και το 20% του βάρους τους. Σε ευνοϊκές περιόδους πολυκαρπίας είναι δυνατόν να γίνουν δύο γέννες το χρόνο, μία τον Ιανουάριο και η δεύτερη στο τέλος Ιουλίου με αρχές Αυγούστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συΐδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης
Κωνσταντίνος Σαλβάγος
Ο Κωνσταντίνος Σαλβάγος ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, τραπεζίτης, ευεργέτης και πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας των Ελλήνων της Αιγύπτου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Μιχαήλ Σαλβάγου, πολιτικού, και της Αιμιλίας Σαλβάγου. Καταγόταν από παλιά οικογένεια της Χίου. Εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια, όπου ίδρυσε εμπορικό οίκο αποκτώντας τεράστια περιουσία. Το 1872 ίδρυσε μαζί με τους Εμμανουήλ Μπενάκη και Ιωάννη Χωρέμη την Τράπεζα Αλεξάνδρειας. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Τράπεζας Αιγύπτου με 25.000 μετοχές. Την περίοδο 1900 - 1901 διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας.
Πραγματοποίησε πλήθος δωρεών. Υπήρξε χρηματοδότης της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας όπως επίσης και της Σαλβαγείου Εμπορικής Σχολής. Στην μνήμη του η οικογένεια Σαλβάγου ξεκίνησε την κατασκευή του ελληνικού τετραγώνου του «Chatby» στην Αλεξάνδρεια.
Απεβίωσε το 1901. Ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Ράλλη και είχαν αποκτήσει δύο γιους: τον Μιχαήλ Σαλβάγο και τον Στέφη Σαλβάγο, ευεργέτη της ελληνικής κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αιγύπτιοι τραπεζίτες Κατηγορία:Αιγύπτιοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Αιγύπτιοι ευεργέτες
Μαρκόνι (κρατήρας)
Ο Μαρκόνι (Marconi) είναι κρατήρας πρόσκρουσης στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά του μεγάλου κρατήρα Γκαγκάριν και στα νοτιοδυτικά του Chaplygin. Στα νότια-νοτιοδυτικά του Μαρκόνι είναι ο κρατήρας Dellinger. Είναι καλοσχηματισμένος, χωρίς ιδιαίτερα σημάδια διάβρωσης. Στο εξωτερικό χείλος του υπάρχουν μονάχα μερικοί μικροσκοπικοί κρατήρες και στο εσωτερικό χείλος κάποιες αναβαθμίδες. Στον πυθμένα, που είναι κατά κύριο λόγο επίπεδος, υπάρχουν μερικοί μικροί κρατήρες και περίπου στο κέντρο του αρκετοί μικροί λοφίσκοι.
Ο κρατήρας ήταν παλαιότερα γνωστός ως 295, αλλά μετονομάστηκε προς τιμήν του μεγάλου επιστήμονα Γουλιέλμο Μαρκόνι (Guglielmo Marconi) το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
8η χιλιετία π.Χ.
Η 8η χιλιετία π.Χ. διήρκεσε τα έτη 8000 έως 7001 π.Χ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η γεωργία έγινε ευρεία πρακτική στη Γόνιμη Ημισέληνο και την Ανατολία.
Η αγγειοπλαστική έγινε ευρέως διαδεδομένη (με ανεξάρτητη ανάπτυξη στην Κεντρική Αμερική) και η ζωοτεχνία (ποιμενικό) εξαπλώθηκε στην Αφρική και την Ευρασία.
Ο παγκόσμιος πληθυσμός αυτή τη στιγμή ήταν περισσότερο ή λιγότερο σταθερός, σε επίπεδο Μεσολιθικής που επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της τελευταίας παγετωνικής περιόδου, σε περίπου 5 εκατομμύρια. 9η χιλιετία π.Χ. | 8η χιλιετία π.Χ. | 7η χιλιετία π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιετίες
Μελησαγόρας ο Χαλκηδόνιος
Ο Μελησαγόρας ή Αμελησαγόρας ήταν λογογράφος της πρό του Πελοποννησιακού πολέμου εποχής σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρασσέα.
Οι πληροφορίες για την ζωή και το έργο του είναι συγκεχυμένες και συχνά αντιφατικές. Ο Διονύσιος ο Άλικαρνασσεύς τον θεωρούσε Χαλκηδόνιο, ο Μάξιμος ο Τύριος Ελευσίνιο και ο Αντίγονος ο Καρύστιος Αθηναίο και συγγραφέα μάλιστα μιας Ατθίδος. Το έργο του έχει σχεδόν ολοκληρωτικά χαθεί πλην ελαχίστων αποσπασμάτων που διεσώθησαν από τον Ησύχιο, τον Αντίγονο και τον Απολλόδωρο.
Ο Μελησαγόρας πρέπει να θεωρήθηκε σημαντικός συγγραφέας κατά την αρχαιότητα, αφού σύμφωνα με τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα το έργο του μεταγράφηκε και αντιγράφηκε από μεταγενέστερους ιστοριογράφους, όπως ο Γοργίας ο Λεοντίνος και ο Εύδημος ο Νάξιος.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Ζαν Ιτάρ
Ο Ζαν Μαρκ Γκασπάρ Ιτάρ (Jean Marc Gaspard Itard, 24 Απριλίου 1774 – 5 Ιουλίου 1838) ήταν Γάλλος γιατρός που γεννήθηκε στην κωμόπολη Οραιζόν της Προβηγκίας.
Ο Ιτάρ, χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση, εργαζόταν αρχικώς σε μία τράπεζα και υποχρεώθηκε να υπηρετήσει στον στρατό κατά τη Γαλλική Επανάσταση, οπότε και παρουσιάσθηκε ως «ιατρός». Αφού εργάσθηκε με επιτυχία ως βοηθός ιατρού σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο στο Σολιέ, το 1796 διορίσθηκε βοηθός χειρουργού στο στρατιωτικό νοσοκομείο Βαλ ντε Γκρας (Hôpital d'instruction des armées du Val-de-Grâce) στο Παρίσι, ενώ το 1799 διορίσθηκε ως ιατρός στο Εθνικό Ίδρυμα Κωφαλάλων.
Στο Παρίσι ο Ιτάρ μαθήτευσε κοντά στον διακεκριμένο ιατρό Ρενέ Λενέκ (Laennec), τον εφευρέτη του στηθοσκοπίου. Ο Λενέκ ήταν επτά χρόνια νεότερος του Ιτάρ, αλλά είχε σπουδάσει κανονικά την ιατρική, στο πανεπιστήμιο της Νάντης, και αργότερα έγινε λέκτορας και καθηγητής της ιατρικής στο Collège de France. Ο Ιτάρ περιέγραψε τον πνευμονοθώρακα το 1803, ενώ ο Λενέκ θα παρείχε μία πληρέστερη περιγραφή του το 1819.
Το 1821 ο Ιτάρ δημοσίευσε ένα σημαντικό έργο στην ωτολογία, το οποίο περιέγραφε τα αποτελέσματα των ιατρικών ερευνών του με βάση πάνω από 170 λεπτομερείς περιπτώσεις Το ίδιο έτος εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ιατρικής Ακαδημίας. Ο Ιτάρ πιστώνεται την εφεύρεση ενός Ευσταχιανού καθετήρα, που αναφέρεται ως «καθετήρας του Ιτάρ». Επίσης, το μούδιασμα στην τυμπανική μεμβράνη κατά την ωτοσκλήρωση φέρει το όνομα «σύμπτωμα Itard-Cholewa».
Το 1825, ως επικεφαλής ιατρός πλέον στο «Βασιλικό Ίδρυμα Κωφαλάλων» (Institution Royale des sourds-muets), ο Ιτάρ περιέγραψε πρώτος κρούσμα του συνδρόμου ντε λα Τουρέτ, και συγκεκριμένα στη μαρκησία ντε Νταμπιέρ.
Ο Ιτάρ είναι γνωστός ως εκπαιδευτής των κωφαλάλων, και δοκίμασε τις σχετικές εκπαιδευτικές θεωρίες του σε μία περίπτωση που τον κατέστησε διάσημο: Στον διανοητικά καθυστερημένο κωφάλαλο Βικτόρ της Αβεϋρόν (γνωστό και ως «ο άγριος της Αβεϋρόν»), η ιστορία του οποίου υπήρξε το θέμα της κινηματογραφικής ταινίας το 1970 Ένα Αγρίμι στην Πόλη, σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τρυφώ - ο Τρυφώ μάλιστα παίζει τον ρόλο του Ιτάρ σε αυτή την ταινία. Ωστόσο, ο Ιτάρ δεν ικανοποιήθηκε με την πρόοδο που πέτυχε στον Βικτόρ. Ο Γάλλος γιατρός εκτελούσε επίσης πειράματα με τους κωφούς μαθητές της σχολής Σαιν Ζακ των Παρισίων, πειράματα που απέβλεπαν μάταια στην αποκατάσταση της ακοής τους με ηλεκτροσόκ, αφαιμάξεις με βδέλλες, χειρουργικές επεμβάσεις στο αυτί και διάφορες άλλες ιατρικές εφαρμογές, τόσο εσωτερικές, όσο και εξωτερικές. Ο Ιτάρ απεβίωσε στο Παρίσι.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί
Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης
Ο Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης (πολωνικά: Krzyż Wolności i Solidarności) καθιερώθηκε στις 5 Αυγούστου 2010, για να τιμήσει τα μέλη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην Πολωνία που μεταξύ των ετών 1956 και 1989 σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή πληγώθηκαν σοβαρά, συνελήφθησαν, κρατήθηκαν ή φυλακίστηκαν τουλάχιστον 30 ημέρες, που έχασαν δουλειά ή αποβλήθηκαν από το σχολείο ή το πανεπιστήμιο για τουλάχιστον 6 μήνες ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων τους προς όφελος μιας ελεύθερης και δημοκρατικής Πολωνίας. Τα άτομα που έχουν βρεθεί ότι έχουν συνεργαστεί με το κομμουνιστικό καθεστώς δεν μπορούν να βραβευτούν.
Σχέδιο
Ο σταυρός είναι ένας ασημένιος, κόκκινος επισμαλτωμένος ελληνικός σταυρός, παρόμοιος με αυτόν του Τάγματος του Σταυρού της Ανεξαρτησίας και του Σταυρού της Ανεξαρτησίας του 1930. Αναγράφεται το «WOLNOŚĆ I SOLIDARNOŚĆ» (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ) στις οριζόντιες λωρίδες. Στο κέντρο του σταυρού υπάρχει σκαλισμένη στυλιζαρισμένη εικόνα του Λευκού Αετού. Η πίσω πλευρά του σταυρού είναι λεία. Ο σταυρός έχει διάμετρο 42 χιλ...
Ο Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης είναι κρεμασμένος από μια λευκή κορδέλα, πλάτους 38 χιλ. Συμμετρικά διατεταγμένες κατά μήκος των άκρων της κορδέλας είναι χρυσές και βυσσινί λωρίδες, η κάθε μία πλάτους 3 χιλ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τάγματα, παρασημοφορήσεις και μετάλλια της Πολωνίας
Εμβαδόν
Λίστα τύπων υπολογισμού εμβαδού διαφόρων σχημάτων
Οι παραπάνω υπολογισμοί αφορούν στα συνήθη σχήματα.
Φραντς Ίτενμπαχ
Ο Φραντς Ίτενμπαχ (Franz Ittenbach, 18 Απριλίου 1813 – 1 Δεκεμβρίου 1879) ήταν Γερμανός ζωγράφος θρησκευτικών θεμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ίτενμπαχ γεννήθηκε στην πόλη Καίνιγκσβίντερ, κοντά στη Βόννη, και άρχισε την καλλιτεχνική του εκπαίδευση ως μαθητής του Κάουφμαν. Στη συνέχεια μαθήτευσε στον Φραντς Κατς (Franz Katz) στην Κολωνία. Το 1832, σε ηλικία 19 ετών έγινε φοιτητής στην Ακαδημία Τεχνών του Ντίσελντορφ, όπου διδάχθηκε και σε ιδιωτικά μαθήματα από τον πρόεδρό της, τον Φρήντριχ Βίλχελμ Σάντοβ. Ο `Ιτενμπαχ συνδέεται έτσι με τη «σχολή του Ντίσελντορφ» στη ζωγραφική. Υπήρξε επίσης μέλος του Κινήματος των Ναζαρηνών και συνδέθηκε κυρίως με τρεις φίλους και συμφοιτητές του: τους Καρλ και Αντρέας Μύλερ, και τον Ερνστ Ντέγκερ. Η τετράδα αυτή ταξίδεψε στη Γερμανία, μελετώντας και ζωγραφίζοντας μαζί. Από το 1839 μέχρι το 1842 ο Ίτενμπαχ έζησε στην Ιταλία. Επιστρέφοντας, παρέμεινε για κάποιο διάστημα στο Μόναχο. Το 1849 επέστρεψε οριστικά στο Ντίσελντορφ, όπου και πέθανε σε ηλικία 66 ετών. Από το 1859 μέχρι τον θάνατό του ήταν μέλος του καλλιτεχνικού συλλόγου «Malkasten».
Το έργο του
Ο Ίτενμπαχ ήταν πολύ θρήσκος Ρωμαιοκαθολικός και αρνιόταν με επιμονή αναθέσεις έργων με θέματα μυθολογικά ή ειδωλολατρικά. Αφιέρωσε τη σταδιοδρομία του αποκλειστικά στη διακόσμηση ναών. Για τα μείζονα έργα του προετοιμαζόταν πνευματικά με εξομολόγηση και συμμετοχή στη Θεία Ευχαριστία.
thumb|200px|left|Παναγία και Θείο Βρέφος (1855) Λέγεται ότι τα καλύτερα έργα του βρίσκονται στη Βόννη, στον ναό του Αγίου Ρεμιγίου, και στον ναό του ίδιου αγίου στο Βρότσλαβ. Υπάρχει επίσης μία αξιόλογη Αγία Οικογένεια με χρονολογία 1861 που φιλοτεχνήθηκε για λογαριασμό του πρίγκιπα Ιωάννη Β΄ του Λίχτενσταϊν, για το ιδιωτικό του παρεκκλήσιο κοντά στη Βιέννη. Τα περισσότερα από τα άλλα του έργα βρίσκονται σε διάφορους ρωμαιοκαθολικούς ναούς στη Γερμανία, ωστόσο ένα που παριστάνει την Παναγία ως «Βασίλισσα των Ουρανών» (άγνωστης χρονολογίας), πωλήθηκε το 2013 από έναν αγγλικανικό ναό του Cheltenham της Αγγλίας. Το μόνη σημαντική νωπογραφία του, έργο του 1844, βρίσκεται σε ένα ναό στη μικρή πόλη Remagen.