cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκολας Λίβερπουλ
Ο Νίκολας Λίβερπουλ (Nicholas Joseph Orville Liverpool, 9 Σεπτεμβρίου 1934 - 1 Ιουνίου 2015) υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Δομινίκας από το 2003 ως το 2012. Ήταν ο όγδοος Πρόεδρος της χώρας από την ανεξαρτησία της, το 1978. Ο ρόλος του είναι εθιμοτυπικός, βάσει του Συντάγματος. Δεν ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Έχει συγγράψει επιστημονικά βιβλία.
Προφίλ
Γεννήθηκε στο Γκραντ Μπέι της Δομινίκας. Το 1957 φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Χαλ και απέκτησε ένα LL.B (Hons.) το 1960. Έγινε δικηγόρος το 1961. Απέκτησε διδακτορικό τίτλο στη Φιλοσοφία από το πανεπιστήμιο του Σέφηλντ το 1965. Το Μάρτιο του 1998 έγινε πρεσβευτής στις ΗΠΑ και υπηρέτησε στη θέση αυτή ως το 2001. Ανέλαβε Πρόεδρος στις 2 Οκτωβρίου του 2003 και διαδέχθηκε τον Βέρνον Σο. Το 2005 ο Λίβερπουλ άνοιξε συζήτηση για τη μεταρρύθμιση στο Σύνταγμα, αναφορικά με το ρόλο και τη δομή του Κοινοβουλίου της χώρας. Το 2003 του απονεμήθηκε το ανώτατο Βραβείο της χώρας του (Dominica Award of Honour).
Ασουρνασιρπάλ Α΄
Ο Ασουρνασιρπάλ Α' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (1050 π.Χ. - 1031 π.Χ. ), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Δ'. Κυβέρνησε μια πολύ ταραγμένη περίοδο για την Ασσυρία με πείνα, πολέμους και επιδρομές από νομάδες. Βρέθηκε αντίγραφο στη βιβλιοθήκη του Σαρδανάπαλου όπου περιγράφεται προσευχή του στη θεά Ιστάρ να τον θεραπεύσει.
Νίκολας Λίβερπουλ
Προφίλ
Τον Ιούλιο του 2008 συμφώνησε να υπηρετήσει και δεύτερη θητεία ως πρόεδρος μετά τη λήξη της πρώτης θητείας του, έπειτα από κοινή αποδοχή από την κυβέρνηση του Ρούζβελτ Σκέριτ και την αντιπολίτευση που είχε ηγέτη τον Ερλ Γουίλιαμς. Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Ίλιουντ Ουίλιαμς.
Πέθανε σε ηλικία 80 ετών την 1η Ιουνίου 2015 στο Μαϊάμι των ΗΠΑ, ενώ νοσηλευόταν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Δομινίκας
Σαιν-Μπρες (Ερώ)
Το Σαιν-Μπρες (γαλλικά: Saint-Brès, οξιτανικά: Sant Breç) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Μπρεζουά (γαλλικά: Saint-Brésois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
HMS Canterbury (1915)
Το HMS Canterbury ήταν καταδρομικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού το οποίο συμμετείχε σε επιχειρήσεις στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Κατασκευή
Οι εργασίες ξεκίνησαν την 28η Οκτωβρίου 1914, η καθέλκυση έλαβε χώρα την 21η Δεκεμβρίου 1915 και το σκάφος ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1916.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Canterbury εντάχθηκε το 1916 στην 3η Μοίρα Μάχης του Μεγάλου Στόλου (Grand Fleet) και συμμετείχε με αυτήν στη ναυμαχία της Γιουτλάνδης. Στα 1916-18 ανήκε στην 5η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών που αποτελούσε τμήμα της Δύναμη Χάργουιτς (Harwich Force) και επιχειρούσε στην Βόρεια Θάλασσα με κύρια αποστολή την προστασία των ανατολικών προσβάσεων στα στενά του Ντόβερ και το κανάλι της Μάγχης. Στις 5 Ιουνίου 1917 βύθισε από κοινού με τα ελαφρά καταδρομικά HMS Centaur και HMS Conquest την γερμανική τορπιλάκατο S 20 στα ανοικτά του Βελγίου. Το 1918 στάλθηκε στο Αιγαίο όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά το τέλος της σύρραξης το Canterbury υπηρέτησε στην Μαύρη Θάλασσα, λαμβάνοντας μέρος στις επιχειρήσεις κατά των μπολσεβίκων κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Το Νοέμβριο του 1919 έφτασε στο Πόρτσμουθ και εντάχθηκε στην 1η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών του Στόλου του Ατλαντικού. Στα 1920-22 το Canterbury ανήκε στο Σχολείο του Πόρτσμουθ και στα 1922-24 στον εφεδρικό στόλο. Εντάχθηκε στην 2η Μοίρα του Στολου του Ατλαντικού τον Μάιο του 1924 ενώ τον Ιούνιο του επόμενου έτους ξεκίνησε πρόγραμμα επισκευών και ανανέωσής του.
Το Νοέμβριο του 1926 το Canterbury επέστρεψε στον Ατλαντικό ξανά με την 2η Μοίρα. Στα 1930-31 και ξανά το 1932 μετέφερε στρατεύματα στην Κίνα. Τελικά αποσύρθηκε τον Δεκέμβριο του 1933. Το επόμενο έτος πωλήθηκε για σκραπ. Σήμερα σώζεται η καμπάνα του καταδρομικού στον Καθεδρικό του Κάντερμπερι και το έμβλημά του στο Εθνικό Ναυτικό Μουσείο στο Γκρήνουιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης C
1296
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1296 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαρκάτες Εύβοιας
Οι Μαρκάτες είναι ημιορεινό χωριό της κεντρικής Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι Μαρκάτες βρίσκονται στους δυτικούς πρόποδες του όρους Πυξαριάς, σε υψόμετρο 397 μέτρα. Απέχουν 33 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ψαχνά (έδρα δήμου) και 46 χλμ. Β. από τη Χαλκίδα. Ο οικισμός παλιότερα ήταν κτισμένος στην τοποθεσία "Παλαιμαρκάτες" ή "Παλιοχώρι" που καταστράφηκε την περίοδο της τουρκοκρατίας και σύμφωνα με την παράδοση οφείλει την ονομασία του από το μαρκάρισμα που έκαναν οι προεστοί σε κάθε φυγάδα των Τούρκων ώστε να ξεχωρίζει από τους ντόπιους.
Ως οικισμός αναφέρονται, μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Νηλέων γραμμένοι ως Μαρκάταις. Το όνομά τους διορθώθηκε το 1940. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Παγώντα και τον Νέο Παγώντα αποτελούν την τοπική κοινότητα Παγώντα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 49 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Γεωπλήσια αντικείμενα
thumb|right|Το γεωπλήσιο αντικείμενο [[1950 DA, που έχει την υψηλότερη πιθανότητα (περίπου 1 στις 300) από τα υπόλοιπα να συγκρουστεί με τη Γη το έτος 2880. Απεικόνιση ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο, 2001, απόσταση 0,052 AU.]] Τα γεωπλήσια αντικείμενα (near-earth objects - NEOs) είναι μικρά ουράνια σώματα (αστεροειδείς και κομήτες) του Ηλιακού Συστήματος, τα οποία, επηρεασμένα από τις βαρυτικές έλξεις των κοντινών πλανητών, ωθούνται σε τροχιές των οποίων τουλάχιστον σε μερικές περνούν κοντά από την τροχιά περιφοράς του πλανήτη Γη γύρω από τον Ήλιο. Κύριο χαρακτηριστικό όλων των σωμάτων που χαρακτηρίζονται ως γεωπλήσια είναι το μήκος του περιήλιου τους, δηλαδή της μικρότερης απόστασης που μπορούν να βρεθούν από τον Ήλιο, το οποίο είναι μικρότερο της 1,3 Αστρονομικής Μονάδας (q < 1,3 AU). Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως ως «γεωπλήσια» χαρακτηρίζονται τα αντικείμενα τα οποία σε τουλάχιστον ένα κομμάτι της τροχιάς τους κινούνται εσωτερικά της νοητής σφαίρας με κέντρο τον Ήλιο και ακτίνα ίση με το περιήλιο του πλανήτη Άρη. Σήμερα, σύμφωνα με τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση, ο πληθυσμός των γνωστών σε εμάς γεωπλήσιων αντικειμένων ξεπερνά τις δέκα χιλιάδες.
Καθώς οι τροχιές πολλών από τα γεωπλήσια αντικείμενα μπορούν να τέμνουν την τροχιά περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο, το ενδιαφέρον της αστρονομικής κοινότητας είναι ιδιαίτερα αυξημένο πάνω σε αυτά, καθώς είναι γνωστό πως συγκρούσεις της Γης στο παρελθόν με τέτοια ουράνια σώματα έχουν επηρεάσει σημαντικά τη γεωλογική και βιολογική ιστορία του πλανήτη μας. Για τον λόγο αυτό, τεράστια ποσά έχουν διατεθεί για την ανακάλυψη, την παρατήρηση και τη μελέτη των γεωπλήσιων αντικειμένων.
Ομάδες γεωπλήσιων αντικειμένων
250px|right|thumb|Οι χαρακτηριστικές τροχιές των τριών κύριων ομάδων των γεωπλήσιων αστεροειδών. Με μπλε, η τροχιά περιφοράς του πλανήτη Γη. Με κόκκινο , η τροχιά περιφοράς του πλανήτη Άρη. Με γαλάζιο , η χαρακτηριστική τροχιά των αστεροειδών Ατών. Με ροζ , η χαρακτηριστική τροχιά των Απολλώνειων αστεροειδών. Με πορτοκαλί , η χαρακτηριστική τροχιά των αστεροειδών Αμόρ.
Ανάλογα με το είδος τους, τα γεωπλήσια αντικείμενα χωρίζονται σε γεωπλήσιους κομήτες (Near-Earth Comets - NECs) και γεωπλήσιους αστεροειδείς (Near-Earth Asteroids - NEAs).
Γεωπλήσιοι αστεροειδείς
Οι βασικές ομάδες γεωπλήσιων αστεροειδών είναι :
Από τα παραπάνω προκύπτει πως τόσο οι αστεροειδείς Ατίρα όσο και οι αστεροειδείς Αμόρ δεν μπορούν να βρεθούν στην τροχιά της Γης. Αντίθετα, οι Απολλώνειοι αστεροειδείς και όσοι από τους αστεροειδείς Ατών δεν ανήκουν στην υποκατηγορία των Ατίρα τέμνουν την τροχιά της Γης και κάποιοι από αυτούς είναι πιθανό να συγκρουστούν μαζί της. Οι αστεροειδείς που εμφανίζουν αυξημένες πιθανότητες για μια κοντινή από τη Γη προσπέλαση (γνωστοί ως «Δυνητικά Επικίνδυνοι Αστεροειδείς», Potentially Hazardous Asteroids - PHAs) υπολογίζονται σήμερα σε λίγο πιο κάτω από 2000.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Αχιλιασμός
Αχιλιασμός καλείται στην χριστιανική εσχατολογία η ερμηνεία των «χιλίων ετών» που αναφέρονται στο εδάφιο Αποκάλυψη 20:2. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η ουράνια —συμβολικά «χιλιετής»— βασιλεία του Ιησού Χριστού έχει ήδη αρχίσει και ταυτίζεται με την μακραίωνη περίοδο κατά την οποία η επίγεια χριστιανική εκκλησία υφίσταται και ασκεί εξουσία. Ταυτόχρονα, απορρίπτει την άποψη της μελλοντικής χιλιετούς διακυβέρνησης του Ιησού Χριστού με σάρκινο σώμα στη γη για μια περίοδο κατά γράμμα χιλίων ετών.
Ορολογία
Κάποιοι αποδοκιμάζουν τη χρήση όρου αχιλιασμός διότι τονίζει τις αρνητικές διαφορές σε σχέση με τον προχιλιασμό αντί να δίνει έμφαση στις θετικές δοξασίες που αφορούν την χιλιετία. Αν και σε περιορισμένο βαθμό, κάποιοι χρησιμοποιούν τους όρους παροντικός χιλιασμός (nunc-millennialism, κατά λέξη «χιλιασμός τού τώρα») ή υπαρκτός χιλιασμός.
Διδασκαλία
Ο αχιλιασμός διδάσκει ότι η Βασιλεία του Θεού δε θα εγκαθιδρυθεί με φυσικό τρόπο στη γη μέσω κάποιας χιλιετούς επίγειας διακυβέρνησης, αλλά ότι
Οι αχιλιαστές παραθέτουν εδάφια της Αγίας Γραφής στα οποία η βασιλεία αναφέρεται ως μη επίγεια: Το Ματθ. 12:28, όπου ο Ιησούς αναφέρει την εκδίωξη των δαιμόνων που κάνει ως απόδειξη ότι η βασιλεία του Θεού έχει έρθει πάνω τους, το Λουκ. 17:20-21, όπου ο Ιησούς προειδοποιεί ότι η έλευση της βασιλείας του Θεού δεν μπορεί να παρατηρηθεί, κι ότι είναι μέσα τους, και το Ρωμ. 14:17, στο οποίο ο Παύλος χαρακτηρίζει τη βασιλεία του Θεού ως κάτι που έχει σχέση με τις πράξεις των Χριστιανών.
Συγκεκριμένα, θεωρούν τις αναφορές σε χίλια έτη ως συμβολική έκφραση της απόλυτης συμπλήρωσης της βασιλείας του Θεού, όπως οι «χίλιοι λόφοι» που αναφέρονται στον Ψαλμό 50,10 και των οποίων τα ζώα ανήκουν στον Θεό, είναι όλοι οι λόφοι, και οι «χίλιες γενεές» στο 16:15 του Βιβλ. 1 των «Παραλειπομένων» (ή «Χρονικών»), είναι όλες οι γενιές.
Ο αχιλιασμός συνδέεται συχνά με τον ιδεαλισμό στη χριστιανική εσχατολογία, καθώς και οι δυο δίνουν συμβολικές ερμηνείες σε πολλές προφητείες της Αγίας Γραφής και ιδιαίτερα στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Ο αχιλιασμός διδάσκει επίσης ότι το δέσιμο του Σατανά στην Αποκάλυψη έχει ήδη συμβεί, ότι εμποδίζεται να «πλανήσει τα έθνη» μέσω της παρεμπόδισης της διάδοσης του Ευαγγελίου. Αυτό είναι και το μόνο δέσιμο που θα πάθει σε όλη την Ιστορία: οι δυνάμεις του Σατανά δεν θα απωθηθούν σταδιακά από τη βασιλεία του Θεού με την πρόοδο της Ιστορίας, αλλά θα παραμένουν τόσο ενεργές όπως ήταν πάντα, μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού, γι' αυτό καλό και κακό θα παραμένουν στην Ιστορία με ανομοιογενή δύναμη. Αυτό έχει οδηγήσει κάποιους μεταχιλιαστές να κατηγορήσουν τους αχιλιαστές (και τους προχιλιαστές) ότι είναι απαισιόδοξοι. Οι αχιλιαστές ανταπαντούν ότι οι παραβολές των ζιζανίων και του διχτυού δείχνουν ότι οι καλοί και οι κακοί θα διαχωριστούν μόνο στο τέλος του κόσμου.
Υπέρμαχοι
Τον αχιλιασμό δίδαξε κυρίως ο Αυγουστίνος Ιππώνος τον 4ο αιώνα και ήταν μια άποψη που είχαν πολλοί Χριστιανοί σε όλη την εκκλησιαστική ιστορία. Η ιδεαλιστική τάση του Ωριγένη να θεωρεί μόνο το πνευματικό ως πραγματικό, τον οδήγησε στο να καταπολεμήσει τον «χονδροειδή» ή «ανώριμο» χιλιασμό. Ο Κλήμης Αλεξανδρείας και ο Ευσέβιος Καισαρείας είχαν επίσης εκφράσει αχιλιαστικές απόψεις. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας, ο οποίος παρουσίασε χιλιαστικές τάσεις στη θεολογία του, στο έργο του "Διάλογος με τον Εβραίο Τρύφωνα" στο κεφ. 80, παρατηρεί τα εξής:
Ο αχιλιασμός είναι η επικρατούσα άποψη στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως επίσης και στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Παρότι δεν έχει καθοριστεί επίσημα, η Αγία Έδρα έχει πει ότι δεν είναι ασφαλές να διδάσκεται ο προχιλιασμός («premillennialism is not safe to teach»,). Ο αχιλιασμός συνδέεται επίσης συχνά με πιο συντηρητικούς Προτεστάντες, όπως αυτούς στις λουθηρανικές, μεταρρυθμισμένες και αγγλικανικές εκκλησίες. Πολλοί, αλλά όχι όλοι, οι Μερικοί Προτεριστές είναι αχιλιαστές. Οι Προτεστάντες και οι ιδεαλιστές αχιλιαστές έχουν από καιρό σε καιρό κατηγορηθεί ότι ερμηνεύουν υπερβολικά πνευματικά κάποια σημεία της Βίβλου, και θεωρούνται από κάποιους που ερμηνεύουν μεγάλο μέρος της Βίβλου κυριολεκτικά, ως πολύ φιλελεύθεροι στην ερμηνεία τους.
Ο αχιλιασμός είναι αντίθετος με τον μεταχιλιασμό, στον οποίο κάποιοι θεωρούν τη «χιλιετή βασιλεία» κυριολεκτικά, και κάποιοι άλλοι όχι, και με τον προχιλιασμό στον οποίο όλοι σχεδόν πιστεύουν ότι η «χιλιετής βασιλεία» θα συμβεί κυριολεκτικά.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Αχιλιασμός Κατηγορία:Χριστιανική εσχατολογία Κατηγορία:Θρησκειολογία
Γκέφγιουν
Στην Σκανδιναβική μυθολογία η Γκέφγιουν (Gefjun ή Gefjon ή Gefyon ή Gefn) ήταν μάντισσα και θεά, μέλος και των Εσίρ και των Βανίρ. Όσες γυναίκες πεθαίνουν παρθένες στέλνονται στην κατοικία της και για αυτό χαρακτηρίζεται ως θεά της αρετής, αν και ήταν επίσης και θεά της γονιμότητας.
Επιπλέον το όνομα Gefn είναι μία από τις εναλλακτικές ονομασίες της Φρέγια.
Σχετιζόταν με το όργωμα, τις παρθένες και την καλή τύχη. Ο σύζυγός της ήταν ο Σκγιόλντ, γιος του Οντίν, ενώ πολλοί θρυλικοί Δανοί βασιλιάδες ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από αυτήν.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της γνώσης Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας
Θαλάσσια σκουπίδια
μικρογραφία|Θαλάσσια μπάζα σε μία ακτή της [[Τασμανία|Ταζμανίας]] Τα θαλάσσια μπάζα ή θαλάσσια σκουπίδια είναι οποιοδήποτε ανθρώπινο αντικείμενο το οποίο βρίσκεται στην θάλασσα ενώ δεν ανήκει σε αυτή. Τα σκουπίδια αυτά μπορεί να καταλήγουν καταλάθος ή και επίτηδες σε ένα σημείο μιας θάλασσας ή ενός ωκεανού, ωστόσο δεν μένουν σε αυτό το σημείο. Τα θαλάσσια σκουπίδια έχουν την τάση να μετακινούνται έως και χιλιάδες χιλιόμετρα μακρύτερα από το σημείο ρίψης τους, ενώ τελικά συγκεντρώνονται στον βυθό των ωκεανών ή στις ακτές.
Είδη σκουπιδιών που βρίσκονται στις θάλασσες μπορεί να είναι κυριολεκτικά τα πάντα - από μπουκάλια και αλουμινένια τενεκεδάκια έως φάρμακα και ποδήλατα. Τα θαλάσσια σκουπίδια αποτελούν μία σοβαρή απειλή για την θαλάσσια ζωή. Είναι συχνό φαινόμενο θαλάσσιες χελώνες να πεθαίνουν επειδή έφαγαν πλαστικές σακούλες τις οποίες μπέρδεψαν με τσούχτρες, ή επειδή μπλέχτηκαν σε δίχτυα.
Πλαστικά
μικρογραφία|Οι πλαστικές σακούλες είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο θαλάσσιο σκουπίδι Τα πλαστικά είναι τα πιο συνήθη θαλάσσια σκουπίδια, τα οποία μπορεί να βρει ο καθένας μας σε «αφθονία» τόσο στις ακτές όσο και μέσα στην θάλασσα. Ως πλαστικά σκουπίδια μπορούν να είναι καθημερινά πράγματα, όπως πλαστικές τσάντες, μπουκάλια, προϊόντα μιας χρήσης (δηλαδή πλαστικά ποτηράκια, μαχαιροπίρουνα πιατάκια, κλπ). Πέρα από αυτά όμως στην θάλασσα καταλήγουν συχνά και βιομηχανικά πλαστικά προϊόντα.
Τα πλαστικά έχουν την τάση να διασπώνται μέσα στην θάλασσα σε πολύ μικρά κομματάκια και να γίνονται τα λεγόμενα μικροπλαστικά, τα οποία καταναλώνονται από ψάρια και άλλους υδρόβιους οργανισμούς και τελικά μπορεί να καταλήξουν και στο πιάτο μας.
Δίχτυα-φαντάσματα
Δίχτυα-φαντάσματα ονομάζονται όλα τα δίχτυα των ψαράδων τα οποία χάθηκαν για διάφορους λόγους και παρέμειναν στην θάλασσα. Παλαιότερα τα δίχτυα ήταν φτιαγμένα από σκοινί, το οποίο με τον καιρό διαλυόταν μέσα στο νερό. Ωστόσο, από την δεκαετία του 1960, τα σκοινένια δίχτυα αντικαταστάθηκαν από δίχτυα φτιαγμένα από νάιλον, το οποίο ήταν φθηνότερο. Το νάιλον όμως δεν διασπάται και έτσι τα χαμένα δίχτυα περιφέρονται για πάρα πολύ καιρό μέσα στις θάλασσες σαν «φαντάσματα», και μπορούν να παγιδεύσουν μέσα σε αυτά διάφορα θαλάσσια ζώα και τελικά να τα σκοτώσουν.
Απειλές και επιπτώσεις
Τα θαλάσσια σκουπίδια αποτελούν ένα πολύ σοβαρό κίνδυνο όχι μόνο για τα θαλάσσια οικοσυστήματα αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Επηρεάζει την οικονομία, ενώ δημιουργεί μεγάλους κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία.
Στα θαλάσσια οικοσυστήματα
Τα θαλάσσια απορρίμματα επιφέρουν σοβαρές συνέπειες στα υδρόβια οικοσυστήματα, καθώς διαταράσσουν την ισορροπία τους. Μέρη όπως οι κοραλλιογενείς ύφαλοι μπορούν μέχρι και να καταστραφούν από τα αντικείμενα αυτά. Μία τέτοια περίπτωση θα οδηγούσε στην εξαφάνιση και πολλά είδη οργανισμών που εξαρτιόνται από αυτούς του υφάλους για να επιβιώσουν. μικρογραφία|[[Θαλάσσια χελώνα, προσπαθώντας να φύγει από τα δίχτυα στα οποία έχει μπλεχτεί.]] Μία έμμεση συνέπεια των θαλάσσιων σκουπιδιών είναι η εισβολή ξένων οργανισμών σε άλλα οικοσυστήματα. Πολλές φορές πάνω στα θαλάσσια σκουπίδια προσκολλώνται διάφοροι μικροοργανισμοί ή θαλάσσιοι οργανισμοί, οι οποίοι ταξιδεύουν πάνω σε αυτό για μεγάλα διαστήματα. Δεδομένου ότι τα θαλάσσια σκουπίδια κάνουν διαδρομές χιλιάδων χιλιομέτρων, κάποιοι από τους προσκολλημένους οργανισμούς μπορεί να βρεθούν σε μέρη που δεν έπρεπε κανονικά να είναι. Έτσι, με την «χωροκατακτητική» ικανότητά τους, μπορεί να εκτοπίσουν τους ντόπιους οργανισμούς και τελικά να διαταράξουν βαθύτατα την ισορροπία του οικοσυστήματος. μικρογραφία|αριστερά|Νεκρός γλάρος [[Άλμπατρος ο οποίος φαίνεται να έχει φάει διάφορα θαλάσσια σκουπίδια.]]Αν εστιάσουμε στις επιπτώσεις που έχουν τα θαλάσσια απορρίμματα σε κάθε ζώο ατομικά, τότε μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι πολλές είναι οι φορές που διάφορα ζώα περνάνε τα σκουπίδια για φαγητό, με αποτέλεσμα να τα τρώνε. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της θαλάσσιας χελώνας, που τρώει πλαστικές σακούλες νομίζοντας τις για μέδουσες. Ωστόσο, και άλλα ζώα, όπως φώκιες, ψάρια, γλάροι κ.α. τρώνε σκουπίδια αντί για φαγητό. Η κατανάλωση πλαστικών από τα ζώα αυτά μπορεί να οδηγήσει από τον εσωτερικό τραυματισμό του λαιμού ή της κοιλιάς, και την κακή διατροφή, στην εντερική απόφραξη και λιμοκτονία.
Τέλος, όπως αναφέρθηκε και σε προηγούμενη παράγραφο, «ορφανά» περιφερόμενα δίχτυα, λαστιχάκια καουστούκ και πλαστικές συσκευασίες μπορούν να εγκλωβίσουν μέσα τους θαλάσσιους οργανισμούς και τους τραυματίσουν ή να τους οδηγήσουν σε ασφυξία και στον θάνατο.
Στην οικονομία
μικρογραφία|Βρομισμένη παραλία στην νότια [[Ιαπωνία]] Σε πολλούς τομείς της οικονομίας, η ύπαρξη θαλάσσιων σκουπιδιών έχει αρνητικές συνέπειες. Πρώτα απ' όλα, ο κλάδος του τουρισμού επηρεάζεται σοβαρά από τα θαλάσσια απορρίμματα. Έρευνες έχουν δείξει ότι η συσσώρευση όγκων σκουπιδιών σε παραλίες είναι μία σημαντική αιτία για την μείωση των επισκεπτών αυτής της παραλίας. Συνεπώς πολλές παράκτιες περιοχές που βασίζουν την οικονομία τους στις τουριστικές παραλίες τους, στις οποίες ωστόσο μπορεί να μειωθούν σημαντικά οι τουρίστες εφόσον εμφανιστούν σκουπίδια μέσα στην θάλασσα. Δεδομένου ότι η εξάπλωση των σκουπιδιών στις θάλασσες είναι πολύ μεγάλη, ο κίνδυνος να «βρομιστεί» μία παραλία είναι υπαρκτός και μεγάλος. Επίσης κάποιοι εκτιμούν ότι λύσεις όπως η μεταφορά των σκουπιδιών σε άλλα μέρη όπως χωματερές, είναι μόνο προσωρινές, ενώ με το πέρασμα του χρόνου αποδεικνύονται και ζημιωγόνες οικονομικά. Για παράδειγμα, έρευνα έδειξε ότι στις Ειρηνικές ακτές της Καλιφόρνιας σε κάθε άτομο αντιστοιχούν 13$ για τον καθαρισμό των παραλιών από τα σκουπίδια, χρήματα που θα μπορούσαν να είχαν επενδυθεί αλλού αν υπήρχε μία συνολική μείωση των θαλάσσιων σκουπιδιών. μικρογραφία|αριστερά|Χαλασμένη προπέλα λόγω ενός θαλάσσιου σκουπιδιού Άλλος κλάδος ο οποίος επηρεάζεται από τα θαλάσσια σκουπίδια είναι η αλιεία. Κάποια θαλάσσια σκουπίδια είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα για τα αλιευτικά σκάφη, καθώς και για τον εξοπλισμό τους. Για παράδειγμα, είναι συχνό φαινόμενο να ψαρεύονται σκουπίδια, αντί για ψάρια, που μπορούν να χαλάσουν τα δίχτυα. Ακόμα υπάρχει ο κίνδυνος σκουπίδια να μπλεχτούν στην προπέλα του σκάφους και να την καταστρέψουν. Όλα αυτά αποτελούν μία σημαντική οικονομική ζημιά για τους ψαράδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρύπανση
Τσελιγκάτο
Ως τσελιγκάτο ορίζεται ιδιότυπος κοινωνικός και παραγωγικός μηχανισμός, που αποτελούνταν από συγγενικές κυρίως οικογένειες. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας οι ορεινοί κάτοικοι προτίμησαν την κτηνοτροφία ως προσφορότερη από τη γεωργία. Αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας υπήρξε η παρεμφερής ανάπτυξη βιοτεχνιών, που επεξεργάζονταν τα κτηνοτροφικά προϊόντα. Ιδιαίτερα κατά τη δεύτερη περίοδο της τουρκοκρατίας, παρατηρείται η μετάβαση των κτηνοτρόφων από τις οικογενειακές εκμεταλλεύσεις στις οργανωμένες, που δε στηρίζονται σε σχέσεις αίματος, αλλά στο κοινό επαγγελματικό συμφέρον. Τότε εμφανίζεται το τσελιγκάτο, ως παραγωγικός συνεταιρισμός, με πυρήνα του τη διευρυμένη οικογένεια, οικονομικά εύρωστη, με σημαντικά κοπάδια στη διάθεσή της. Με αυτή την οικογένεια συνεταιρίζονται άλλες συζυγικές οικογένειες ή διευρυμένες με μικρότερες οικονομικές δυνατότητες που τις χαρακτηρίζουν οι μεταξύ τους σχέσεις συγγένειας.
Ο λόγος που θεωρείται άξιος αναφοράς και ανάλυσης ο τρόπος ζωής των μελών των τσελιγκάτων είναι ο οργανωτικός δυναμισμός τους και η αντοχή του θεσμού στο χρόνο, που είχε ως συνέπεια την προστασία του επαγγέλματος των κτηνοτρόφων ακόμη και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Οι συνθήκες ζωής ήταν δύσκολες καθώς ζούσαν σε καλύβες, μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο. Είχαν όμως το πλεονέκτημα να είναι ελεύθεροι, να μην ανήκουν σε φεουδάρχες και να είναι αυτάρκεις. Χαρακτηριστικό της δυναμικής του τσελιγκάτου ήταν η θέσπιση κανόνων αποκλειστικά μεταξύ των μελών του και η απουσία εποπτεύουσας ή άλλης αρχής που να διατάζει για τον τρόπο λειτουργίας τους.
Το ανθρώπινο δυναμικό
Το ανθρώπινο δυναμικό του τσελιγκάτου επιμεριζόταν ιεραρχικά σε διάφορους ρόλους: Στην κορυφή βρισκόταν ο τσέλιγκας, ως επικεφαλής και υπεύθυνος για όλες τις δραστηριότητες του τσελιγκάτου. Εκπροσωπούσε το τσελιγκάτο έναντι τρίτων κλείνοντας συμφωνίες (ενοικίαση βοσκοτόπων, πώληση γάλακτος), ήταν υπόλογος στις Αρχές του κράτους, καθόριζε τα καθήκοντα των μελών, φρόντιζε για τη διαβίωσή τους είχε την αποκλειστική ευθύνη για την προμήθεια προϊόντων από την αγορά και την αρμοδιότητα για τις πιστωτικές λειτουργίες με τους σμίχτες και τους τσοπάνους. Πριν από κάθε μετακίνηση ο τσέλιγκας, μαζί με τους αρχηγούς των οικογενειών του τσελιγκάτου έκανε τους λογαριασμούς και μοίραζε τα κέρδη με κριτήριο τον αριθμό των ζώων που διέθετε ο καθείς. Από την πλευρά τους οι τσοπάνηδες έπαιρναν τη προσυμφωνημένη «ρόγα» (μισθό), με την προϋπόθεση πάντα ότι θα απέμενε ένα χρηματικό ποσό μετά από τον υπολογισμό των πιστώσεων που είχαν καταγραφεί στον προσωπικό τους λογαριασμό. Έπονταν οι σμίχτες, αρχηγοί των οικογενειών που κατείχαν καίριες θέσεις στην παραγωγική διαδικασία. Ακολουθούσαν τα μέλη των οικογενειών που συμμετείχαν σε διάφορες δραστηριότητες. Τελευταίος εργασιακός παράγοντας είναι οι τσοπάνηδες, ως έμμισθοι.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα, νομαδικού βίου στον ελλαδικό χώρο, αποτέλεσαν οι Σαρακατσάνοι και κάποιοι Βλαχόφωνοι. Οι πρώτοι, επικέντρωσαν το επαγγελματικό τους ενδιαφέρον αποκλειστικά στην κτηνοτροφία, ενώ οι δεύτεροι ασχολήθηκαν περισσότερο με τη διαχείριση των κτηνοτροφικών προϊόντων, γεγονός που στη συνέχεια τους οδήγησε στη δημιουργία μιας εμπορευματικής τάξης. Στο τσελιγκάτο της νομαδικής και ημινομαδικής κτηνοτροφίας απαντάται ο συνεταιρισμός στην πρωτόγονη μορφή του. Παρόμοιους συνεταιρισμούς συναντάμε σε πολλές περιοχές της Ελλάδος όπως οι σμίχτες, οι σερμπιές, τα μιτάτα, τα παραδιάρικα και τα κοινάτα.
Μνημειώδης ήταν η συνεργασία και η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών του τσελιγκάτου, ως αναγκαία μάλλον συνθήκη καθώς δεν υπήρχαν πιστωτικοί οργανισμοί που να εξυπηρετούν τους μεμονωμένους κτηνοτρόφους. Όταν κάποιος ήθελε να φτιάξει το δικό του κοπάδι για να μην είναι απλώς τσοπάνος και να αναπτύξει αυτονομία, βοηθιόταν από τους συγγενείς και τους συγχωριανούς του, οι οποίοι του πήγαιναν από ένα ζώο. Το ίδιο έκαναν εάν κάποιος έχανε το κοπάδι του, διαμορφώνοντας με άλλα λόγια ένα είδος «κοινωνικής ασφάλισης». Επίσης, οι φτωχοί κτηνοτρόφοι χρηματοδοτούνταν άτοκα από το τσελιγκάτο, ως μέσο επιβίωσης και ευημερίας. Η αλληλοβοήθεια μεταξύ τους φαίνεται στις διάφορες δραστηριότητες του εργασιακού και κοινωνικού τους βίου, όπως το κούρεμα των ζώων και το χτίσιμο των σπιτιών. Αυτού του τύπου η αλληλεγγύη μεταξύ τους σε συνάρτηση με την αυτάρκεια των αγαθών παρείχε στα μέλη του τσελιγκάτου μεγάλο βαθμό αυτονομίας και συνεπώς μικρό εκχρηματισμό της οικονομίας τους.
Αξιοσημείωτη ήταν η στενή σχέση ανάμεσα στον ποιμενικό και στο ληστρικό κόσμο. Αρκετοί ληστές έβρισκαν καταφύγιο στο τσελιγκάτο, όπου και συχνά επένδυαν τη λεία από τις ληστείες που διέπρατταν. Η συμμορία είχε σαν κύρια πηγή ανεφοδιασμού της τη στάνη, ενώ παράλληλα της εξασφάλιζε την αναγκαία κάλυψη και προστασία.
Δραστηριότητες και κοινωνική οργάνωση
Η ανάγκη μετακίνησης των Σαρακατσάνων και ορισμένων Βλαχόφωνων (αυτών που είχαν υιοθετήσει το ναμαδικό βίο) με όλα τα μέλη της οικογένειάς τους, σε μια κυκλική και επαναλαμβανόμενη διαδικασία, καθόριζε την κοινωνική τους οργάνωση και τους θεσμούς. Ιδιαίτερο γνώρισμα, των νομαδικών αυτών κοινωνιών ήταν η συγγένεια, η οποία όριζε σε μεγάλο βαθμό την οργάνωση των ανθρώπων σε γένη και όχι η εντοπιότητα, όπως συνέβαινε στο μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Όμοια με τη διευρυμένη οικογένεια και τα μέλη του τσελιγκάτου ανέπτυσσαν μεταξύ τους πνεύμα αλληλεγγύης. Αναφέρεται ότι η ομαδική συσπείρωση οδήγησε στην καλλιέργεια συγκινητικών εθίμων αλληλοβοήθειας και συνεργασίας σε κοινοτικές, αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Με αυτόν τον τρόπο το τσελιγκάτο πήρε μορφή ομαδικής ζωής, που εξασφάλιζε, μέσω της συνεργασίας, την υπεράσπιση των συμμετεχόντων έχοντας στόχο το κοινό συμφέρον. Παράλληλα, υπήρξε ιεράρχηση, η διάταξη και το μέγεθος των καλυβών αποκαλύπτουν με σαφήνεια τις δομές των νομαδικών αυτών κοινωνιών. Ο τσέλιγκας, ως αρχηγός κατείχε τη μεγαλύτερη καλύβα. Μια μικρή ομάδα καλυβών ανήκε στις εκτεταμένες οικογένειες, ενώ οι συζυγικές οικογένειες διέμεναν στις απομονωμένες καλύβες.
Η σχέση τους με την θρησκεία ήταν πολύ στενή και τηρούσαν ευλαβικά τα μυστήρια. Οι γιορτές του Χριστιανισμού ήταν ενταγμένες στην καθημερινότητά τους και τις συνόδευαν με χορούς και τραγούδια. Μέσω του γάμου και κατ’ επέκταση των παιδιών έβλεπαν την ευκαιρία για κοινωνική κατανομή της εργασίας.
Το τσελιγκάτο εκτός της κοινωνικής δομής που εκπροσωπούσε αλλά και της παραγωγικής διαδικασίας που εκτελούσε υπήρξε στήριγμα στους αγώνες των Ελλήνων, τόσο κατά την Επανάσταση του 1821 όσο και κατά τον Μακεδονικό Αγώνα. Η παροχή τροφίμων και ρουχισμού αλλά και η προσωπική συμμετοχή μέσω των αντάρτικων ήταν ένα μόνο μέρος της συμβολής τους στην αντίσταση.
Παρακμή των παραδοσιακών μορφών οργάνωσης
Από τις αρχές του εικοστού αιώνα πραγματοποιείται η εγκατάσταση των Σαρακατσάνων από τα ορεινά στις πεδιάδες. Από νομάδες κτηνοτρόφοι που ήταν σταδιακά γίνονται γεωργοί-κτηνοτρόφοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, υπάλληλοι, επιστήμονες. Συγκεκριμένα μετά την επανάσταση και με την προοδευτική απελευθέρωση της χώρας, το 1870 η κτηνοτροφία δέχεται ισχυρό πλήγμα με τη μείωση αιγοπροβάτων ένεκα της αύξησης των καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Μείωση των βοσκοτόπων συντελέστηκε και με τη μετανάστευση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922, όταν έγιναν απαλλοτριώσεις μεγάλων ιδιοκτησιών, για να τους δοθεί γη. Η παρακμή και η σταδιακή εξαφάνιση του τσελιγκάτου έγινε με την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών (1917- 1925) και τη συνακόλουθη εντατικοποίηση των καλλιεργειών, θέτοντας τέρμα στην αγρανάπαυση.
Το τέλος του θεσμού ήρθε κατά τη δεκαετία του ’60 όταν οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής αλλά και νωρίτερα (η απελευθέρωση της χώρας, η μετανάστευση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, οι πολιτικές που δεν στήριξαν τους αγρότες και ο εκσυγχρονισμός) επέβαλαν την αλλαγή στον τρόπο ζωής τους. Ήδη από τις αρχές του εικοστού αιώνα είχε αρχίσει να διαφαίνεται η φθίνουσα πορεία. Η εγκατάλειψη του βουνού, η ενασχόληση με τη γεωργία και η στροφή προς άλλα επαγγέλματα έφερε σταδιακά την παρακμή του τσελιγκάτου.
Αναδιοργάνωση
Η διοικητική αναδιοργάνωση του ελληνικού κράτους (1938) υποχρέωσε με νόμο όλους τους νομάδες να εγγραφούν στα δημοτολόγια, με συνέπεια να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία. Έτσι, ήρθαν σε επαφή με αξίες διαφορετικές από τις δικές τους και έγιναν φορείς αλλαγών. Αγόρασαν θερινά ή χειμερινά λιβάδια για την εξασφάλιση της κτηνοτροφίας προκειμένου να αποκτήσουν μόνιμη διαμονή. Οι συζυγικές οικογένειες αυτονομήθηκαν αγοράζοντας γη, και απελευθερώθηκαν από τον οικονομικό συνεταιρισμό του τσελιγκάτου. Το σύστημα παραγωγής μεταβλήθηκε και στο εξής οι Σαρακατσάνοι εκμεταλλεύτηκαν παράλληλα και τη γεωργία. Ως ήταν φυσικό άλλαξε η φυσιογνωμία του αρχηγού της οικογένειας με αυτήν του εκμεταλλευτή-επιχειρηματία. Οι παραδοσιακές γνώσεις αντικαταστάθηκαν από τις νέες τεχνικές και τα παιδιά υποχρεώθηκαν να πάνε στα σχολεία.
Σταδιακά οι Σαρακατσάνοι εγκατέλειψαν  τα στοιχεία της πολιτιστικής τους ιδιαιτερότητας, ωστόσο ο νομαδισμός συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του ’70. Τα πρώτα μεταπολεμικά στοιχεία για τη νομαδική κτηνοτροφία μας τα δίνει η Αγγελική Χατζημιχάλη, η οποία κατέγραψε όλες σχεδόν τις οικογένειες των Σαρακατσάνων της Ελλάδας. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της υπήρχαν 10.604 οικογένειες μεταβατικών και εδραίων Σαρακατσάνων με 1.729.141 γιδοπρόβατα. Κατόπιν τα τσελιγκάτα και τα κονάκια έσβησαν. Ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους επιζεί μόνον ως μνήμη.
Ένας Θεσμός Επιτυχούς Αυτοδιαχείρισης Των Κοινών
Όπως έχει ειπωθεί από τον Hardin, την Ostrom και άλλους ερευνητές, οι βοσκότοποι αποτελούν κλασικό παράδειγμα πόρων οι οποίοι εντάσσονται στην κατηγορία των κοινών. Ο θεσμός του τσελιγκάτου αποτέλεσε μια σημαντική δομή διακυβέρνησης των πόρων αυτών και συντέλεσε σε μια αποτελεσματική αυτοδιαχείριση των βοσκοτόπων. Οι βοσκότοποι αποτελούσαν τη βάση της παραγωγικής δομής του τσελιγκάτου. Για να διατηρούνται οι βοσκότοποι σε καλή κατάσταση, τα μέλη του ανέπτυξαν μια σειρά άτυπων θεσμικών ρυθμίσεων και κανόνων που απέτρεπαν την ελεύθερη πρόσβαση από μη εξουσιοδοτημένα άτομα και διασφάλιζαν την αποτελεσματική χρήση και οικειοποίηση του πόρου, προστατεύοντάς τον από την τραγωδία και την καταστροφή. Έτσι, ο συνολικός αριθμός των ζώων που διατηρούσαν δεν ήταν απεριόριστος, έπρεπε να ανταποκρίνεται στη βοσκοϊκανότητα των βοσκοτόπων. Επίσης χρησιμοποιούσαν τεχνικές βόσκησης που προστάτευαν και ταυτόχρονα αύξαναν την αποδοτικότητα των βοσκοτόπων, για παράδειγμα το σύνολο των ζώων χωριζόταν σε μικρότερα κοπάδια, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους, και επιλεγόταν ένα συγκεκριμένο τμήμα του βοσκοτόπου. Επιπλέον, δεν επιτρεπόταν η βόσκηση σε ένα βοσκότοπο, αν η βλάστηση δεν είχε ακόμα ετοιμαστεί και αναπτυχθεί σε σημείο ώστε να μην προκληθούν ανεπανόρθωτες ζημιές. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των πρακτικών ήταν να περιορίσουν τις δραστηριότητες αλόγιστης χρήσης και να προστατεύσουν τον πόρο. Ο Παπαναστάσης (2003) χαρακτηριστικά αναφέρει ότι όσο υπήρχε το καθεστώς του τσελιγκάτου δεν είχε σημειωθεί καμιά περίπτωση υποβάθμισης των πόρων αυτών. Αντίθετα τα τελευταία χρόνια οι βοσκότοποι στη χώρα μας αντιμετωπίζουν έντονα προβλήματα υποβάθμισης.
Ως θεσμός το τσελιγκάτο είχε πολλά κοινά στοιχεία με τους σύγχρονους οικονομικούς συνεταιρισμούς καθώς η οργάνωσή του βασιζόταν στην αρχή της συλλογικής οργάνωσης και δράσης
Το τσελιγκάτο αποτελεί έναν πόρο που ανήκει στην κατηγορία των κοινών. Αποτελούνταν από μία ομάδα κτηνοτρόφων με κοινά χαρακτηριστικά, τα όρια της οποίας ήταν σαφώς ορισμένα και πέραν αυτών κανένας άλλος δεν είχε δικαίωμα στη γη. Ένα από τα στοιχεία που συντέλεσαν στην μακροχρόνια πορεία του τσελιγκάτου ήταν η επαρκής γνώση του αντικειμένου από την μεριά των κτηνοτρόφων, όπως για παράδειγμα η βοσκοϊκανότητα του πόρου. Επίσης, το γεγονός ότι οι ομάδες του ήταν μικρές σε αριθμό επέτρεψε την συνεργασία μεταξύ τους αλλά και τον εύκολο εντοπισμό όσων δεν συμμορφώνονταν σύμφωνα με τους κανόνες, που οι ίδιοι θέσπιζαν. Πιο αναλυτικά, ο τσέλιγκας ήταν εκείνος που όριζε τις ομάδες, οι οποίες έπρεπε να επιβάλλουν κυρώσεις στους παραβάτες. Συνεπώς, το κόστος των μηχανισμών επίλυσης διαμαχών ήταν χαμηλό καθώς ήταν οι ίδιοι που ασκούσαν τον έλεγχο. Σημαντικό είναι ότι δεν υπήρχε αμφισβήτηση των θεσμών του τσελιγκάτου από εξωτερικές διοικητικές αρχές. Τέλος, λόγω του μικρού συστήματος λειτουργίας του τσελιγκάτου δεν υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα λειτουργιών και οργάνωσης.
ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο θεσμός του τσελιγκάτου εμφανίστηκε στα χρόνια της τουρκοκρατίας και επικράτησε μέχρι τα τέλη του 1960. Για να μπορέσουν να διατηρήσουν το τσελιγκάτο ως μια παραγωγική δραστηριότητα, τα άτομα που συμμετείχαν σε αυτό όριζαν συλλογικά κάποιους κανόνες με τους οποίους δεν δίνονταν η δυνατότητα σε ξένους να έχουν πρόσβαση στα βοσκοτόπια αυτά. Η οικονομική εξάρτηση της ομάδας από τον πόρο, τα όρια που έχουν προσδιοριστεί για την βοσκοικανότητα του, η εξασφάλιση του χαμηλού κόστους διαχείρισης του, η υπακοή των μελών στους κανόνες και στις κυρώσεις που ίδιοι αποφάσισαν, ο σεβασμός τους στους θεσμούς αυτούς και η δυνατότητα διαμόρφωσης αυτών από την ομάδα είναι μερικά από τα στοιχεία που ήταν απαραίτητα για να διατηρηθεί το τσελιγκάτο. Παράλληλα διασφάλιζαν την αποτελεσματική χρήσης και οικειοποίηση του πόρου. Όσο πιο μικρός ήταν ο αριθμός της ομάδας που συμμετείχαν τόσο εύκολα ήταν να εντοπιστεί όταν κάποιος δεν τηρούσε τους κανόνες χρήσης του βοσκότοπου. Η ομάδα αποτελούνταν από τον τσέλιγκα, κάποια άτομα τους λεγόμενους σμίχτες και μέχρι δέκα βοσκούς (Αρσενίου 1972), οι οποίοι ορίζανε την επιτροπή παρακολούθησης και έλεγχαν να μην εισέρχονται ξένοι βοσκοί στο δικό τους βοσκοτόπι. Ο συνολικός αριθμός των ζώων του κάθε βοσκού μπορούσε να αυξηθεί μέχρι τέτοιο σημείο ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στην βοσκοικανότητα της βοσκήσιμης γης του τσελιγκάτου. Μέσω των λειτουργικών κανόνων ελέγχανε και περιορίζανε την αλόγιστη χρήση του. Αυτό είχε ως συνέπεια να μπορούν να συντηρήσουν τον πόρο σε βέλτιστο σημείο ώστε να μπορεί να αναπτύσσεται και να διατηρηθεί μακροχρόνια.
Βιβλιογραφία
ΠΗΓΕΣ
http://artinews.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%82%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82.html
https://www.vlahoi.net/politismos/tseligata-vlahon-sarakatsanon
https://www.pemptousia.gr/2018/10/tseligkato-ke-keratziliki-i-ikonomiki-drastiriotita-ton-vlachon/ Κατηγορία:Προβιομηχανικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης Κατηγορία:Σαρακατσάνοι Κατηγορία:Κτηνοτροφία Κατηγορία:Αρμάνοι
Τιέρ
Το Τιέρ (γαλλικά: Thiers) είναι κοινότητα στο νομό Πουί-ντε-Ντομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στην κεντρική Γαλλία.
Η κοινότητα Τιέρ είναι η γαλλική πρωτεύουσα της μαχαιροποιίας με περίπου εκατό επιχειρήσεις του κλάδου και ένα μουσείο μαχαιροπίρουνων. Περισσότερο από το 80% των μαχαιριών που παράγονται στη Γαλλία παράγονται από τις εταιρείες του Τιέρ. Το 1994, δημιουργήθηκε το επώνυμο μαχαίρι με το όνομα της πόλης, για να τιμηθεί το βιομηχανικό παρελθόν της πόλης.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Τιερνουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Θέα στην κάτω πόλη από τα τα τείχη εναλλ.=|μικρογραφία|444x444εσ|Στο ιστορικό κέντρο της κοινότητας Τιέρ Η κοινότητα Τιέρ βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νομού Πουί-ντε-Ντομ, στη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Έως το 2015 αποτελούσε τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής της Ωβέρνης.
Είναι μία από τις τρεις υπονομαρχίες του νομού, οι άλλες είναι οι Ισουάρ, Αμπέρ και Ριόν.
Έχει πληθυσμό 11.847 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 18.934 κατοίκους (2015).
Η πόλη βρίσκεται στην καρδιά της Κεντρικής Οροσειράς (Μασίφ Σαντράλ) και χωρίζεται σε δύο ξεχωριστά τμήματα. Το πρώτο, όπου βρίσκεται το μεσαιωνικό ιστορικό κέντρο, είναι το μεγαλύτερο και είναι χτισμένο σε μια πολύ λοφώδη ορεινή περιοχή στους πρόποδες της οροσειράς Μπουά Νουάρ και στα όρη του Φορέζ, τα οποία, υψηλότερα σε υψόμετρο, προσφέρουν ένα τεράστιο πανόραμα στην οροσειρά Σαιν ντε Πουί και στην πεδιάδα της Λιμάνι. Το δεύτερο τμήμα της πόλης, πιο σύγχρονο, αναπτύχθηκε περίπου από τη δεκαετία του 1950, εκτείνεται στην πεδιάδα του ποταμού Ντορ και Ντυρόλ, ανατολικά της Λιμάνι.
Η κοινότητα βρίσκεται μέσα στο περιφερειακό φυσικό πάρκο Λιβραντουά-Φορέζ.
Απέχει 346 χλμ. από το Παρίσι και βρίσκεται στο κέντρο ενός δικτύου σημαντικών πόλεων όπως η Λυών στα 128 χλμ., το Σαιντ-Ετιέν στα 106 χλμ. και το Κλερμόν-Φεράν στα 45 χλμ. οδικώς.
Η έκταση της κοινότητας είναι 44,49 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ντυρόλ, σε μέσο υψόμετρο 450 μέτρων.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Μαχαίρια του Τιέρ Στη θέση της κοινότητας Τιέρ υπήρχε ένας γαλατικός οικισμός. Η πρώτη πόλη φαίνεται ότι ήταν σταθμός πάνω στο ρωμαϊκό δρόμο (την οδό Αγκρίπα) που συνέδεε το Μεδιόλανο με το Λούγδουνο.
Ο οικισμός που είχε αναπτυχθεί στην αριστερή όχθη του ποταμού Ντυρόλ καταστράφηκε το 532 από τους Φράγκους. Η ανοικοδόμηση πραγματοποιήθηκε στη δεξιά όχθη της σημερινής παλιάς πόλης. Από εδώ, η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται στην πλαγιά. Η ακμή της πόλης άρχισε με την άφιξη της τέχνης κατασκευής μαχαιροπίρουχων. Ο θρύλος λέει ότι αυτοκρατορικοί σταυροφόροι έφεραν αυτή την τέχνη στην πόλη από την Ανατολή. Τα πρώτα εργαστήρια κατασκευής μαχαιροπίρουνων ιδρύθηκαν εδώ τον 14ο αιώνα και χρησιμοποίησαν την απότομη κλίση του ποταμού Ντυρόλ για τα σφυριά σφυρηλάτησης τους. Η επιχείρηση έφερε γρήγορα κύρος και πλούτο στην πόλη. Από τον 15ο αιώνα, τα προϊόντα άρχισαν να εξάγονται, κυρίως στην Ισπανία και στη βόρεια Ιταλία. Στα τέλη του 18ου αιώνα, περίπου 10.000, ή τα δύο τρίτα του πληθυσμού, ζούσαν από τα σιδηρουργεία. Σήμερα, περίπου 5.000 άνθρωποι απασχολούνται σε περίπου 300 εργαστήρια μαχαιροποιίας στην πόλη.
Αξιοθέατα
αριστερά|μικρογραφία|Το μέγαρο Πιρού Η κοινότητα Τιέρ ήταν επί αιώνες η γαλλική πρωτεύουσα της μαχαιροποιίας και έχει διατηρήσει μεγάλη αρχιτεκτονική και πολιτιστική κληρονομιά που συνδέονται με αυτή την παραδοσιακή βιομηχανία. Η Κοιλάδα των Εργοστασίων (Vallée des Usines), που βρίσκεται κάτω από τη μεσαιωνική συνοικία, ήταν κέντρο παραγωγής μαχαιροποιίας από τον 14ο έως τον 20ό αιώνα και είναι πλέον μια τοποθεσία με μια σειρά από βιομηχανικά κατάλοιπα κτηρίων που βρίσκονται κατά μήκος του ορμητικού ποταμού Ντυρόλ. Μερικά από αυτά έχουν ανακαινιστεί πλέον, όπως το Κρε ντε λ'Ανφέρ, ένα παλιό εργοστάσιο μαχαιροπίρουνων που σήμερα αποτελεί σύγχρονο κέντρο τέχνης και το Εργοστάσιο Μαι, που σήμερα στεγάζει το Μουσείο βιομηχανικής ιστορίας.
Οι στενοί δρόμοι της παλιάς πόλης στο άνω τμήμα της πόλης είναι πολύ γραφικοί και πλαισιώνονται από κτίσματα με ξυλοδεσιές στις προσόψεις που κοσμούν τα τυπικά παλιά σπίτια. Χαρακτηριστικά είναι το Μέγαρο Πιρού, με τα πολυάριθμα παράθυρα και ξυλοδεσιές, καθώς και το Maison de l'Homme des Bois, το οποίο διαθέτει ένα γραφικό σκαλιστό άγαλμα.
Το Μουσείο μαχαιροπίρουνων είναι πολύ ενδιαφέρον και εστιάζει στην ιστορία της παραγωγής μαχαιροποιίας στην πόλη και παρουσιάζει επιδείξεις και εργαστήρια αυτής της παραδοσιακής τέχνης.
Κάθε χρόνο τον Μάιο, διοργανώνεται το Φεστιβάλ της τέχνης κατασκευής μαχαιριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Έρευνα κατ' οίκον
Έρευνα κατ'οίκον (ή έρευνα σε κατοικία) είναι η ανακριτική πράξη που διενεργείται από τις Αστυνομικές αρχές κατ'εντολή των αρμόδιων Δικαστικών αρχών σε κατοικία στην οποία υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότι βρίσκονται στοιχεία σχετικά με τη διάπραξη κάποιας ποινικά κολάσιμης πράξης, ή σε σε κατοικία στην οποία πιθανολογείται ότι κρύβεται άτομο ύποπτο για τη διάπραξη κάποιου εγκλήματος ή άτομο κατά του οποίου εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης. Η κατ'οίκον έρευνα συνήθως διατάσσεται και διενεργείται κατά τη διάρκεια της Ποινικής προδικασίας.
Έρευνα κατ'οίκον κατά τη διάρκεια της ημέρας
Σύμφωνα με τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας κατ'οίκον έρευνα διενεργείται μόνο στις περιπτώσεις που πιθανολογείται βάσιμα ότι τελείται έγκλημα ή πρόκειται να συλληφθεί άτομο που βρίσκεται μέσα και διώκεται νόμιμα ή αν η έρευνα αποσκοπεί στη βεβαίωση ή διακρίβωση εγκλήματος με τον εντοπισμό ή την ανεύρεση αντικειμένων που σχετίζονται με αυτό.
Νυχτερινή έρευνα κατ'οίκον
Η νυκτερινή έρευνα σε κατοικία επιτρέπεται μόνο εάν συντρέχει ένας από τους πιο κάτω λόγους: α) αν πρόκειται να συλληφθεί πρόσωπο που διώκεται νόμιμα˙ β) αν κάποιος συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω να διαπράττει μέσα στην κατοικία κακούργημα ή πλημμέλημα˙ γ) αν γίνεται συγκέντρωση σε κατοικία όπου παίζονται κατ' επάγγελμα τυχερά παιγνίδια ή η κατοικία χρησιμοποιείται ως τόπος κατ' επάγγελμα ακολασίας˙ δ) αν πρόκειται για χώρους που είναι σε όλους προσιτοί τη νύκτα. Η διάρκεια της νύκτας ορίζεται: από τις 8 το βράδυ έως τις 6 το πρωί για το διάστημα από την 1η Οκτωβρίου έως τις 31 Μαρτίου, και από τις 9 το βράδυ έως τις 5 το πρωί για το διάστημα από την 1η Απριλίου έως τις 30 Σεπτεμβρίου.
Τρόπος διεξαγωγής της κατ'οίκον έρευνας
Η κατ'οίκον έρευνα πραγματοποιείται από αστυνομικά όργανα ή υπαλλήλους επιφορτισμένους με αστυνομικά-ανακριτικά καθήκοντα (όπως υπαλλήλους της ΥΠΕΕ [πρώην ΣΔΟΕ], της λιμενικής αστυνομίας, τελωνειακές αρχές κ.λ.π.). Όπως προαναφέρθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 9 του Συντάγματος, κατά την έρευνα πρέπει να παρευρίσκεται δικαστικός λειτουργός, δηλαδή εισαγγελέας, ή ανακριτής, ή ειρηνοδίκης ή πταισματοδίκης ειδάλλως η έρευνα είναι άκυρη και όσοι την ενεργούν υπέχουν ποινικές ευθύνες και υποχρέωση αποζημίωσης. Εάν η πόρτα του προς έρευνα σπιτιού βρεθεί κλειστή και ο ένοικος αρνείται να την ανοίξει, όποιος διενεργεί την έρευνα μπορεί να την παραβιάσει. Για κάθε έρευνα κατ'οίκον συντάσσεται έκθεση κατ'οίκον έρευνας, και αντίγραφο της έκθεσης μπορεί να δοθεί και στον ένοικο της κατοικίας όπου έγινε αυτή με προφορική αίτησή του. Όπως ορίζει το άρθρο 256 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, στις έρευνες των κατοικιών πρέπει να αποφεύγεται με επιμέλεια κάθε περιττή δημοσιότητα και κάθε ενόχληση των ενοίκων που δεν είναι απόλυτα αναγκαία, πρέπει επίσης να καταβάλλεται μέριμνα για τη διαφύλαξη της υπόληψης και των ατομικών μυστικών που δεν έχουν σχέση με την πράξη της κατηγορίας, καθώς και να διεξάγεται η ενέργεια με κάθε ευπρέπεια και κοσμιότητα. Όποιος διεξάγει την έρευνα πρέπει να προσκαλεί τον ένοικο των διαμερισμάτων που θα ενεργηθούν να παρευρίσκεται κατά τη διεξαγωγή της. Σε περίπτωση απουσίας του, προσκαλείται να παρευρεθεί ένας γείτονας.
Ερευνα Ερευνα
1293
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άνουντ Γκάρντσκε
Ο Άνουντ Γκάρντσκε (σουηδικά: Anund Gårdske) ήταν Βασιλιάς της Σουηδίας για ένα σύντομο διάστημα, γύρω στο 1070, σύμφωνα με τον χρονικογράφο Αδάμ της Βρέμης. Σύμφωνα με αυτή την πηγή ο Άνουντ προήλθε από τη Ρωσία του Κιέβου, πιθανόν από τη Στάραγια Λάντογκα. Το Γκάρντσκε σημαίνει ότι προερχόταν από το Γκαρνταρίκι (όρος που χρησιμοποιούσαν οι Σκανδιναβοί για τη Ρωσία του Κιέβου). Ως Χριστιανός αρνήθηκε να προχωρήσει σε θυσίες για τους Σκανδιναβούς θεούς στο Ναό της Ουψάλας, κάτι που οδήγησε στην εκθρόνισή του γύρω στο 1075.
Μία θεωρία υποστηρίζει ότι ο Άνουντ και ο Ίνγκε Α΄ ήταν το ίδιο άτομο, καθώς διάφορες πηγές αναφέρουν τον Ίνγκε ως υποστηρικτή του Χριστιανισμού. Επίσης, στο Σάγκα του Χέρβορ περιγράφεται πως ο Ίνγκε απορρίφθηκε για την άρνησή του να διαχειριστεί τα θυσιαστήρια και εξορίστηκε στο Βάστεργκοτλαντ.
Παραπομπές
Ανουντ Γκαρντσκε
Μίχαελ Σουμάχερ
Ο Μίχαελ Σουμάχερ (Γερμανικά: Michael Schumacher, γεννήθηκε 3 Ιανουαρίου 1969) είναι Γερμανός, πρώην οδηγός της Φόρμουλα 1 (F1), ο οποίος υπήρξε επτά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Το 2006 αποχώρησε από την ενεργό δράση, ωστόσο επέστρεψε το 2010 για άλλες τρεις χρονιές (2010-2012). Τον Οκτώβριο του 2012 αποχώρησε οριστικά από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ οι επιτυχημένες επιδόσεις του στο άθλημα, είχαν σαν αποτέλεσμα τα υψηλά οικονομικά συμβόλαια, γεγονός που τον συμπεριέλαβε στους πιο ακριβοπληρωμένους αθλητές όλων των εποχών. Θεωρούμενος ως ο κορυφαίος στην ιστορία της F1, το 2020, με αφορμή την συμπλήρωση 70 χρόνων από τον πρώτο αγώνα της Φόρμουλα 1 (1950) και μετά από ψηφοφορία με τη συμμετοχή του κόσμου στην επίσημη ιστοσελίδα της F1, αναδείχθηκε ως η προσωπικότητα με τη μεγαλύτερη επιρροή στο άθλημα σε ολόκληρη την ιστορία του σπορ.
Στις 29 Δεκεμβρίου του 2013 είχε έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό, κάνοντας σκι στις Γαλλικές Άλπεις και έκτοτε ακριβείς πληροφορίες για την κατάσταση της υγείας του δεν είναι επαρκώς γνωστές.
Νεαρή ηλικία και πρώτα χρόνια
thumb|left|Το μονοθέσιο της Γερμανικής Φόρμουλα 3 με το οποίο κέρδισε την διοργάνωση το 1990
Ο Μίχαελ Σουμάχερ γεννήθηκε στο Χιρτ Χερμιλχάιμ, που βρίσκεται κοντά στην Κολωνία. Ο πατέρας του ονομάζεται Ρολφ Σουμάχερ και η μητέρα του, η οποία απεβίωσε στις 20 Απριλίου 2003, ονομαζόταν Ελίζαμπεθ. Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Ραλφ, ο οποίος ήταν επίσης οδηγός της Φόρμουλα 1, αγωνιζόμενος στις ίδιες περιόδους με τον μεγαλύτερο αδελφό του. Όπως οι περισσότεροι οδηγοί, έτσι και ο Μίχαελ, ξεκίνησε από μικρή ηλικία να οδηγεί καρτ (4 ετών). Το 1981 πήρε για πρώτη φορά μέρος στο Πρωτάθλημα καρτ Γερμανίας, το οποίο κατέκτησε τρεις φορές - 1984, 1985 και 1987 - μάλιστα, το 1987 κατέκτησε και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καρτ, στο οποίο συμμετείχε.
Το 1988 αποφάσισε να κάνει ένα μεγαλύτερο βήμα στην καριέρα του και να μεταπηδήσει από το Πρωτάθλημα καρτ στο Πρωτάθλημα Koening το οποίο και κατέκτησε, στην πρώτη χρονιά που διεξήχθη το συγκεκριμένο μηχανοκίνητο Πρωτάθλημα (1988). Το ίδιο έτος, συμμετείχε στην Γερμανική Φόρμουλα Ford 1600 (κατετάγη έκτος) και στην Ευρωπαϊκή Φόρμουλα Ford 1600 (κατετάγη δεύτερος). Την επόμενη χρονιά (1989), ισοβάθμησε στην δεύτερη θέση στην Γερμανική Φόρμουλα 3 και έναν χρόνο αργότερα (1990), κατετάγη πρώτος σε αυτή τη διοργάνωση, ενώ παράλληλα συμμετείχε και κέρδισε στο Γκραν-Πρι του Μακάο (ετήσιος μηχανοκίνητος αγώνας που διεξάγεται στην ομώνυμη πόλη της Κίνας). Για το ίδιο έτος (1990), συμμετείχε και στην Ευρωπαϊκή Φόρμουλα 3, χωρίς ωστόσο να τερματίσει.
Το 1991 συμμετείχε στο Πανιαπωνικό πρωτάθλημα Φόρμουλα 3000, όπου κατετάγη δεύτερος. Παράλληλα, το 1990 και το 1991 συμμετείχε στο Γερμανικό πρωτάθλημα αυτοκινήτων Τουρισμού (Touring Car), χωρίς όμως να καταφέρει να τερματίσει. Επίσης, πάλι τις ίδιες χρονιές, συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Sports-Prototype, όπου κατετάγη πέμπτος την πρώτη φορά και ένατος την δεύτερη. Το 1991 έλαβε μέρος και στον αγώνα Λε Μαν με την ομάδα της Μερτσέντες (Mercedes) και συνοδηγούς τον Αυστριακό Καρλ Βέντλινγερ και τον Γερμανό Φριτζ Κρέτζποϊντερ, όπου και τερμάτισαν στην πέμπτη θέση. Ωστόσο, κατάφερε να πραγματοποιήσει τον ταχύτερο γύρο του αγώνα με χρόνο 3 λεπτά και 35,564 δευτερόλεπτα.