cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανδύας (ένδυμα)
Ιστορία
Οι ισχυροί ευγενείς και οι επίλεκτοι πολεμιστές της Αυτοκρατορίας των Αζτέκων θα φορούσαν τιλμάτλι, ένας μεσοαμερικανικός μανδύας/κάπα που χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της ανώτερης κατάστασής τους. Τα ρούχα ήταν υψίστης σημασίας για τους Αζτέκους. Τα πιο περίτεχνα και πολύχρωμα τιλμάτλι προορίζονταν αυστηρά για επίλεκτους αρχιερείς, αυτοκράτορες και πολεμιστές Αετούς, καθώς και ιππότες Ιαγουάρους.
Μανδύας όπερας
Με πλήρες βραδινό φόρεμα στις δυτικές χώρες, οι κυρίες και οι κύριοι χρησιμοποιούν συχνά τον μανδύα ως δήλωση μόδας ή για να προστατεύσουν τα λεπτά υφάσματα της βραδινής ένδυσης από τα στοιχεία, ειδικά όταν ένα παλτό πίεζε ή έκρυβε το ρούχο. Οι μανδύες όπερας κατασκευάζονται από ποιοτικά υλικά όπως μαλλί ή κασμίρι, βελούδο και σατέν.
Στη λογοτεχνία και τις τέχνες
μικρογραφία| Ο αυτοκράτορας των Αζτέκων [[Μοντεζούμα Β´ φοράει τιλμάτλι.]] μικρογραφία| Ζευγάρι που κρύβεται κάτω από τον ίδιο μανδύα, θραύσμα [[Αρχαία Ελλάδα|αρχαιοελληνικού ερυθρόμορφου αγγείου, περ. 525 π.Χ.–500 π.Χ., που βρέθηκε στην Αθήνα. Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι.]] Σύμφωνα με την Έκδοση του Βασιλιά Ιάκωβου της Βίβλου, ο Ματθαίος κατέγραψε τον Ιησού της Γαλιλαίας να λέει στο Κατά Ματθαίον 5:40: «Και αν κάποιος θέλει να σε μηνύσει στο νόμο και να σου πάρει το χιτώνιο, ας έχει και το μανδύα σου». Η Μετάφραση του Βασιλιά Ιακώβου της Βίβλου έχει τα λόγια που καταγράφονται λίγο διαφορετικά στο εδάφιο Κατά Λουκάν 6:29: «...και αυτός που αφαιρεί το μανδύα σου, απαγορεύει να μην πάρει και το παλτό σου».
Οι μανδύες είναι ένα βασικό ένδυμα στο είδος της φαντασίας λόγω της δημοτικότητας των μεσαιωνικών σκηνικών, αν και τα σχέδια μανδύα φαντασίας μοιάζουν συνήθως με τους μανδύες του 18ου ή του 19ου αιώνα παρά με τους μεσαιωνικούς. Συσχετίζονται επίσης συνήθως με μάγισσες, μάγους και βρικόλακες. Η πιο γνωστή σκηνική εκδοχή του Δράκουλα, που έκανε για πρώτη φορά διάσημο τον ηθοποιό Μπέλα Λουγκόζι, τον παρουσίαζε να φοράει μανδύα έτσι ώστε η έξοδός του από μια παγίδα που κρύβεται στη σκηνή να φαίνεται ξαφνική. Όταν ο Λουγκόζι επανέλαβε τον ρόλο του ως Δράκουλας για την κινηματογραφική εκδοχή του έργου από τα Universal Studios του 1931, διατήρησε τον μανδύα ως μέρος της ενδυμασίας του, γεγονός που έκανε τόσο έντονη εντύπωση που οι μανδύες εξισώθηκαν με τον Κόμη Δράκουλα σχεδόν σε όλες τις μη ιστορικές απεικονίσεις του στα μέσα ενημέρωσης.
Οι μανδύες φαντασίας είναι συχνά μαγικοί. Για παράδειγμα, μπορούν να δώσουν στο άτομο που το φοράει αορατότητα, όπως στη σειρά Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Ένα παρόμοιο είδος ενδύματος φορούν τα μέλη της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού στο Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, αν και αντί να δίνουν πλήρη αορατότητα, οι μανδύες που κατασκευάζονται από ξωτικά φαίνεται απλώς να αλλάζουν μεταξύ οποιουδήποτε φυσικού χρώματος (π.χ. πράσινο, γκρι, καφέ) για να βοηθήσει τον χρήστη να εναρμονιστεί με το περιβάλλον του/της. Στις ιστορίες των κόμικ της Marvel και στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel, ο μάγος Doctor Strange συνδέεται με έναν μαγικό μανδύα αιώρησης, που όχι μόνο επιτρέπει στον χρήστη να αιωρείται, αλλά έχει και άλλες μυστικιστικές ικανότητες. Ο Doctor Strange το χρησιμοποιεί και ως όπλο. Εναλλακτικά, οι μανδύες στη φαντασία μπορεί να ακυρώσουν τα μαγικά βλήματα, όπως ο «μανδύας της μαγικής αντίστασης» στο NetHack.
Μεταφορική έννοια
Μεταφορικά, μανδύας μπορεί να είναι οτιδήποτε συγκαλύπτει ή κρύβει κάτι. Σε πολλά franchise επιστημονικής φαντασίας, όπως το Star Trek, υπάρχουν συσκευές απόκρυψης, οι οποίες παρέχουν έναν τρόπο αποφυγής ανίχνευσης κάνοντας τα αντικείμενα να φαίνονται αόρατα. Μια πραγματική συσκευή, αν και περιορισμένης ικανότητας, παρουσιάστηκε το 2006.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσημη ενδυμασία Κατηγορία:Ιστορία της ένδυσης Κατηγορία:Ρόμπες και μανδύες
Καζαχστάν. Εθνική εγκυκλοπαίδεια
Ιστορία
Το 1967 δημιουργήθηκε το «Κεντρικό εκδοτικό γραφείο της Καζακικής Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας» (Главная редакция Казахской советской энциклопедии πλέον «Καζακική Εγκυκλοπαίδεια» - Қазақ энциклопедиясы), το οποίο κατά τα έτη 1972 έως 1978 δημοσίευσε την Καζακική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια σε 15 τόμους (12 κύριους). Με βάση αυτή την έκδοση κατά τα έτη 1998 έως 2007, με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, εκδόθηκε στην Άλμα-Άτα η Εθνική Εγκυκλοπαίδεια «Καζακστάν».
Ο αρχισυντάκτης των πρώτων τεσσάρων κύριων τόμων είναι ο Ακαδημαϊκός, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Αμπντιμαλίκ Νισανμπάγιεφ. Ο αρχισυντάκτης των επόμενων τόμων και της ρωσικής έκδοσης είναι ο ιστορικός Μπουρκιτμπάι Αγιαγκάν. Στη σύντακη της εγκυκλοπαίδειας συμμετείχαν οι Ζ. Σιντίκοφ, Α. Μπαιμπάτσα, Μπ. Κομέκοφ, Κ. Σεικμπάεφ, Ο Σμαγκούλοφ, Τ. Γκαμπίτοφ, Χ. Χαλίκοφ, Σ. Μπορμπάσοφ, Κ. Οκάεφ, Κ. Ζαρικμπάγεφ, Μ. Τατίμοφ, Ν. Ομάσεφ, Α. Μπεκένοφ, Ζ. Ισμουχαμπέτοφ, Φ. Μπαϊμπέτοφ, Α. Αλντάσεφ, Μ. Αλσινμπάεφ και άλλοι.
Αδειοδότηση
Στις 24 Ιουνίου 2011, ο εκδοτικός οίκος «Καζακική Εγκυκλοπαίδεια», ο οποίος κατέχει τα δικαιώματα της εγκυκλοπαίδειας, επέτρεψε τη διανομή της με την άδεια CC-BY-SA. Μεγάλο μέρος από τα περιεχόμενα της έκδοσης του ανέβηκαν στη Καζάκικη Βικιπαίδεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Όθων του Γκρουμπενχάγκεν
Ο Όθων (Otto der Tarentiner, 1320 - 1 Δεκεμβρίου 1398) ήταν δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και ο τέταρτος και τελευταίος σύζυγος της Ιωάννας Α' της Νάπολης. Είχε επίσης τον τίτλο του Πρίγκιπα του Τάραντα (1383 - 1393).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της πρώτης συζύγου του Γιούτας των Άνχαλτ, κόρης του Ερρίκου Α΄ μαρκήσιου (margrave) του Βρανδεμβούργου-Στένταλ.
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1353 τη Βιολάντε, κόρη του Βερεγκάριου του Βιλαράγκουτ, που όμως απεβίωσε πριν το 1372.
Την εποχή εκείνη έγινε το Δυτικό Σχίσμα: το 1378 έγιναν δύο πάπες, ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ στη Ρώμη και ο Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄ στην Αβινιόν. Η Ιωάννα Α΄ πήρε το μέρος του Κλήμη Ζ΄, που τον υποστήριζε ο Κάρολος Ε΄ Βαλουά, βασιλιάς της Γαλλίας. Η βασίλισσα της Νάπολης έγινε σύμμαχος του Καρόλου Ε΄ και υιοθέτησε τον αδελφό του Λουδοβίκο των Βαλουά-Ανζού για να την διαδεχθεί. Ο Ουρβανός ΣΤ΄ κήρυξε την Ιωάννα Α΄ έκπτωτη του θρόνου και όρισε βασιλιά της Νάπολης τον Κάρολο Καπετιδών-Ανζού, βασιλιά της Ουγγαρίας. Ο Κάρολος μάζεψε στρατό από την Ουγγαρία και εκστράτευσε εναντίον της Νάπολης. Ο Όθων οδήγησε τον στρατό της Νάπολης εναντίον του, αλλά ηττήθηκε· ο νικητής έγινε βασιλιάς της Νάπολης ως Κάρολος Γ΄. Η Ιωάννα Α΄ φυλακίστηκε και στραγγαλίστηκε. Ο Όθων εξορίστηκε για πάντα και απεβίωσε στη Φότζα της Απουλίας.
Οικογένεια
Το 1353 νυμφεύτηκε τη Βιολάντε, κόρη του Βερεγκάριου του Βιλαράγκουτ.
Πριν το 1372 απεβίωσε η Βιολάντε και ο Όθων νυμφεύτηκε το 1376 την Ιωάννα Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, βασίλισσα της Νάπολης.
Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1973-74
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1973-74 διεξήχθη και πάλι σε τρεις ομίλους, δύο με 20 ομάδες και έναν με 21. Οι νικητές των τριών ομίλων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία. Επίσης, ανέβηκε και μια από τις δευτεραθλήτριες. Από τη σεζόν αυτή καταργήθηκε το σύστημα βαθμολογίας 3-2-1, το οποίο ίσχυε επί 35 σχεδόν χρόνια, και καθιερώθηκε το 2-1-0.
Διοργάνωση
Για πρώτη φορά στην ιστορία της Β' εθνικής την άνοδο κέρδισαν τέσσερις ομάδες, οι τρεις πρωταθλητές των τριών ομίλων και επιπλέον μία ακόμα ομάδα ανάμεσα στις τρεις δευτεραθλήτριες μετά από αγώνες μπαράζ. Το καλοκαίρι του 1974, οι συνθήκες άλλαξαν. Η χούντα έπεσε και στην Κύπρο υπήρξε εισβολή του τουρκικού στρατού. Παρενέργεια των γεγονότων αυτών ήταν η αδυναμία του ΑΠΟΕΛ να λάβει μέρος στο ελληνικό πρωτάθλημα παρ' ότι αγωνιστικά είχε εξασφαλίσει τη συμμετοχή του. Αλλά και γενικότερα το να αντιμετωπίζεται το πρωτάθλημα της Κύπρου, ως όμιλος της ελληνικής Β΄ Εθνικής ήταν μη αποδεκτό πλέον και οι κυπριακές ομάδες έπαψαν να παίζουν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Την κενωθείσα θέση κατέλαβε ο αγωνιστικά υποβιβασθείς από την Α' εθνική Ολυμπιακός Βόλου, ενώ το κενό του τελευταίου στην Β' εθνική καλύφθηκε με την παραμονή μιας από τις ομάδες που είχαν αγωνιστικά υποβιβαστεί. Έπειτα από αγώνες μπαράζ τυχερός στάθηκε ο Αίας Σαλαμίνας.
Πρώτοι σκόρερ
Οι πρώτοι σκόρερ των 3 ομίλων ήταν οι εξής :
Βαθμολογίες
{|
Β΄ όμιλος
* Αγώνας κατάταξης στο Αγρίνιο (30/6/1974):
Καλαμάτα – Ατρόμητος: 1-0 (Εσπινόζα 37΄).
Σύγκριση Καντονέζικης και Κινεζικής γλώσσας
Τα Καντονέζικα και τα Τυποποιημένα Κινέζικα, γνωστά και ως Μανδαρινικά, είναι και οι δύο ποικιλίες της κινεζικής γλώσσας (Σινιτικές γλώσσες). Τα καντονέζικα αναφέρεται συχνά ως διάλεκτος της Μανδαρινικής (Τυποποιημένα Κινεζικά), παρόλο που δεν είναι ούτε αμοιβαία κατανοητή ούτε προέρχεται από τη τελευταία.
Τα Μανδαρινικά ανήκει στον Μανδαρινικό Κινεζικό (Βόρειο Κινεζικό) κλάδο, ενώ τα Καντονέζικα είναι μέρος του κινεζικού κλάδου Γιούε.
Λεξιλόγιο
Εκτιμάται ότι τα Τυποποιημένα Κινεζικά και τα Καντονεζικά εκτιμάται ότι έχουν λεξικολογική ομοιότητα 19%. Υπάρχουν πολλές συγγενείς λέξεις, αλλά υπάρχουν και ψευδείς φιλικές.
Τα καντονεζικά έχουν πιθανό υπόστρωμα από τα Τάι-Καντάι.
Φωνολογία
Ο Χε δηλώνει ότι οι δύο ποικιλίες είναι παρόμοιες στη φωνολογία τους μόνο για το 21.5% των κοινώς χρησιμοποιούμενων λέξεων, και είναι παρόμοιες στις λεξικές έννοιες και χρήση μόνο για το 23.1% των λεξιλογικών καταχωρήσεων.
Ο Μάι δηλώνει ότι στην πραγματικότητα υπάρχει φωνολογική ομοιότητα 63.7% μεταξύ των Καντονέζικων και των Μανδαρινικών.
Τα Καντονέζικα έχουν 19 αρχικά και 53 τελικά. Τα μανδαρινικά έχουν 19 αρχικά.
Τα μανδαρινικά διατηρεί τα ανακεκομμένα σύμφωνα από τα Μεσαιωνικά Κινεζικά, ενώ τα Καντονεζικά τα έχουν χάσει, αν και αυτό συνέβη μόνο στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα καντονέζικα έχει το μήκος των φωνηέντων ως διακριτό χαρακτηριστικό.
Τόνοι
Τα Καντονέζικα έχουν 6 φωνημικούς τόνους και 3 ελεγχόμενους τόνους. Τα μανδαρινικά περιγράφονται ως έχουσα 4 φωνητικούς τόνους και έναν ουδέτερο τόνο. Ο παρακάτω πίνακας περιγράφει την αντιστοιχία των τόνων σε σύγκριση με τους Τέσσερις Τόνους των Μεσαιωνικών Κινεζικών.
Σύγκριση με τα μεσαιωνικά Κινεζικά
Πιστεύεται ότι τα Καντονέζικα ότι είναι μία από τις πλησιέστερες υπάρχουσες ποικιλίες των κινεζικών προς τα Μεσαιωνικά Κινεζικά.
Από την άλλη πλευρά, τα Μανδαρινικά διατηρούν μερικά χαρακτηριστικά όπως τα ανακεκομμένα σύμφωνα, το οποίο έχει χαθεί στις περισσότερες νότιες κινεζικές ποικιλίες.
Γραμματική
Και οι δύο είναι αναλυτικές γλώσσες.
Τα Καντονέζικα έχουν διαφορετικά γραμματικά μόρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινεζική γλώσσα Κατηγορία:Καντονέζικη γλώσσα
Τριτογενής περίοδος
Η Τριτογενής περίοδος αποτελεί έναν ευρέως χρησιμοποιούμενο αλλά απαρχαιωμένο όρο για τη γεωλογική περίοδο 66 εκατομμύρια έως 2,6 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η περίοδος ξεκίνησε με το τέλος των μη ιπτάμενων δεινοσαύρων στο συμβάν μαζικής εξαφάνισης της Κρητιδικής-Παλαιογενούς περιόδου, στην αρχή της Καινοζωικής Εποχής, και επεκτάθηκε μέχρι την αρχή της Τεταρτογενούς παγετωνοποίησης στο τέλος της Πλειόκαινου Εποχής. Το χρονικό διάστημα το οποίο καλύπτεται από την τριτογενή περίοδο δεν έχει ακριβές ισοδύναμο στην τρέχουσα γεωλογική χρονολογική κλίμακα, αλλά είναι ουσιαστικά οι συγχωνευμένες Παλαιογενείς και Νεογενείς Περίοδοι, οι οποίες άτυπα ονομάζονται Κατώτερη Τριτογενής Περίοδος και Ανώτερη Τριτογενής Περίοδος, αντίστοιχα. Στο τέλος της Τριτογενούς περιόδου, ο πρώτος Αυστραλοπίθηκος εμφανίστηκε στη Γη.
Κωνσταντίνος Μιντίκκης
Ο Κωνσταντίνος Μιντίκκης (γενν. στις 14 Ιουλίου 1989) είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τη Δόξα Κατωκοπιάς.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μιντίκκης έχει αγωνιστεί σε όλη του τη σταδιοδρομία σε κυπριακούς συλλόγους.
Ξεκίνησε στις ακαδημίες νέων της Ανόρθωσης, όπου στην πορεία προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα και στη συνέχεια δόθηκε με δανεισμό στις Διγενής Ακρίτας Μόρφου, Ένωση Νέων ΘΟΪ Λακατάμιας, ΑΕΚ Λάρνακας, ΑΣΙΛ και Εθνικός Άσσιας.
Με την αποχώρησή του από την Ανόρθωση, αγωνίστηκε κατά σειρά στις Ομόνοια Αραδίππου, ΑΕΚ Λάρνακας και Νέα Σαλαμίνα.
Τον Ιούλιο του 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Δόξα Κατωκοπιάς.
Διεθνής σταδιοδρομία
Στις 15 Νοεμβρίου 2014, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Κύπρου για τον αγώνα των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 εναντίον της Ανδόρας. Ήταν αναπληρωματικός και δεν χρησιμοποιήθηκε.
Έκανε το ντεμπούτο του στις 6 Σεπτεμβρίου 2019, σε έναν αγώνα των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 εναντίον του Καζακστάν, ως βασικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Διγενή Μόρφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ε.Ν. ΘΟΪ Λακατάμιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Β΄ Κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΙΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Άσσιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Κατωκοπιάς
Γιοχάννα Μπέινστεϊνερ
Η Γιοχάννα Μπέινστεϊνερ (γερμανικά: Johanna Beisteiner, 20 Φεβρουαρίου 1976) είναι Αυστριακή κιθαριστής κλασσικής μουσικής. Γεννήθηκε στο Βίνερ Νόιστατ, ξεκινώντας σε ηλικία 9 ετών τα πρώτα της μαθήματα κιθάρας, στο ωδείο της περιοχής, του Γιόσεφ Ματίας Χάουερ. Σε ηλικία μόλις 16 ετών, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικής Τέχνης της Βιέννης. Εκεί, αποφοίτησε ως κιθαριστής κονσέρτου και ως Δόκτωρ της Φιλοσοφίας, με την εργασία της, που αφορούσε την τέχνη της μουσικής σε επιδείξεις skateboard, στη συγχρονισμένη κολύμβηση και τη ρυθμική γυμναστική. Η Μπέινστεϊνερ, πλέον είναι μία διεθνούς φήμης σόλο κιθαριστής, κάνοντας εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο, με το ρεπερτόριο της να αφορά έργα μεταξύ 15ου και 20ου αιώνα.
Έπαιξε σε πρεμιέρες πολλών έργων, ανά τον κόσμο, μουσικών όπως του Ρόμπερτ Γκούλια, του Ρέουμπεν Πάκε και του Έντουαρντ Σαφράνσκι. Έχει επίσης ερμηνεύσει και με ορχήστρες σε όλο τον κόσμο, όπως με τη Συμφωνική Ορχήστρα Βουδαπέστης, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Μάλτας, τη Συμφωνική Ορχήστρα Σότσι, τη Φιλαρμονική Graz Chamber και την Ορχήστρα Εγχόρδων Βουδαπέστης. Και έχει συνεργαστεί με μαέστρους όπως η Μισέλ Καστελέτι, ο Μπέλα Ντράχος, ο Άχιμ Χόλουμπ και ο Όλεγκ Σολτάντοφ. Έχει, επίσης, συνεργαστεί με τον Αργεντινό μουσικό του τανγκό, Ραφαέλ Ραμίρες. Η Μπέινστεϊνερ έχει ηχογραφηθεί πολλές φορές, συνεργαζόμενη με την εταιρεία Gramy Records, ενώ έχει εμφανιστεί και ζωντανά σε διάφορες τηλεοράσεις ανά τον κόσμο, όπως στην Ιταλία, τη Ρωσία και την Ουγγαρία.
Το 2005, έγραψε το πρώτο της soundtrack για ταινία, την Truce, το 2007 ακολούθησε άλλη μία η S.O.S Love!. Το 2012, συνέθεσε το πρώτο της κομμάτι, βασισμένο σε θέματα του Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ. Το 2013, ξεκίνησε να παρουσιάσει, μαζί με την ηθοποιό Χέιντρουμ Σάμσταγκ, το Farkas discovers America, με θέμα τη λογοτεχνία και τη μουσική, και αφιερωμένο στον Καρλ Φάρκας. Το 2017, την κάλεσαν να δώσει κονσέρτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Μπαρόκ της Μάλτας, όπως επίσης και στην Εθνική Βιβλιοθήκη Μάλτας. Η Μπέινστεϊνερ παίζει με κιθάρες φτιαγμένες από τον Παουλίνο Βερνάμπε, και αργότερα του γιου του. Το 2008, έλαβε το Κρυστάλλινο Τρόπαιο, από το Teatro della Concordia, ενώ το 2011, έγινε τιμητικό μέλος του Hohenschönhausen Castle.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί μουσικοί Κατηγορία:Κιθαρίστες
Γιουχάρι Σαλαχλί
Το Γιουχάρι Σαλαχλί (επίσης, Γιοχάρι-Σαλαχλί και Γιουχάρι-Σάλαχλι) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Καζάχ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 3.406 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καζάχ
Μαργαρίτα των Βουρβόνων, βασίλισσα της Ναβάρρας
Η Μαργαρίτα των Βουρβόνων (Marguerite, περί το 1217 - Προβέν, 12 Απριλίου 1256) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν βασίλισσα της Ναβάρρας και κόμισσα της Καμπανίας ως τρίτη σύζυγος του Θεοβάλδου του Μεταθανάτιου ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αρχαμπώ Η΄ των Βουρβόνων και της πρώτης συζύγου του Αλίκης του Φορέ. Ο πατέρας της Μαργαρίτας, ο Αρσαμμπώ από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμου Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ και είχε κληρονομήσει από τον πατέρα τους Γκυ Β΄ τον τίτλο του κυρίου του Μπορμπόν, ήταν κοντόσταυλος του Θεοβάλδου Δ΄ κόμη της Καμπανίας.
Γάμος με τον Θεοβάλδο Δ΄ της Καμπανίας
Η Μαργαρίτα σε ηλικία 15 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου 1232 έγινε η τρίτη σύζυγος του 32χρονου χήρου Θεοβάλδου Δ΄ κόμη της Καμπανίας. Ο Θεοβάλδος είχε χωρίσει την πρώτη σύζυγο του Γερτρούδη του Ντάγκσμπουργκ λόγω στειρότητας και η δεύτερη σύζυγος του κόμη Αγνή του Μπωζέ απεβίωσε πρόωρα, αφήνοντας μόνο μια κόρη γι'αυτό ο κόμης αναζητούσε επειγόντως τον διάδοχο. Ο γάμος ήταν η δεύτερη περίπτωση, στην οποία ο κόμης της Καμπανίας παντρεύτηκε γυναίκα με μεγάλη διαφορά ηλικίας, η άλλη περίπτωση ήταν ο γάμος του Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας με την Μαρία της Γαλλίας, κόμισσα της Καμπανίας. Η Μαρία πήρε μεγάλη προίκα, αλλά έγινε και μια αυστηρή σύμβαση, στην οποία αναφέρεται ότι: μόνο ένα μικρό τμήμα της προίκας θα επέστρεφε στον πατέρα της, αν πέθαινε τα εννιά πρώτα χρόνια του γάμου της χωρίς απογόνους και τίποτε αν πέθαινε μετά· μονάχα αν χώριζε, θα επέστρεφε ολόκληρη η προίκα στον πατέρα της.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Θεοβάλδο Α΄ βασιλιά της Ναβάρρας απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ Κατηγορία:Κόμισσες της Καμπανίας
Ιωάννα της Φλάνδρας
Με το όνομα αυτό υπάρχουν οι κάτωθι:
Συνθήκη της Ουτρέχτης
Η Συνθήκη (ή αλλιώς Ειρήνη της Ουτρέχτης) αποτελεί μια σειρά συνθηκών που υπογράφηκαν μεταξύ της Γαλλίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών την περίοδο 1713-1715, τερματίζοντας έτσι τον πόλεμο για την ισπανική διαδοχή. Η Μεγάλη Βρετανία, αφού πρώτα υπέγραψε δυο συμφωνίες με τη Γαλλία (8 Οκτωβρίου 1711) ανάγκασε τη Δημοκρατία των Ηνωμένων Επαρχιών, (δηλαδή την Ολλανδία), να οργανώσει στην Ουτρέχτη συνέδριο, έτσι ώστε να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις των εμπλεκόμενων δυνάμεων ( 29 Ιανουαρίου 1712). Τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων κατέληξαν σε συμφωνίες, κυρίως από τη Γαλλία, την Ισπανία και τους πρώην αντιπάλους τους. Εν τω μεταξύ, ο Γερμανός αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ μαζί με τους ηγεμόνες όλων των γερμανικών βασιλείων ξεκίνησαν δικές τους διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία το 1714, στο Ράστατ και στο Μπάντεν. Η ειρηνική περίοδος στην Ευρώπη ξεκίνησε μετά την έναρξη διαπραγματεύσεων μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας, με τις οποίες υποχρέωνε τους άλλους εμπόλεμους να τερματίσουν τις βίαιες συγκρούσεις. Στις 17 Ιουλίου και στις 22 Αυγούστου 1712 οι Άγγλοι υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης με τη Γαλλία, στην οποία συμμετείχε και η Πορτογαλία, το ιταλικό βασίλειο της Σαβοΐας και η Πρωσία. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ παραχώρησε στην Αγγλία ορισμένες περιοχές της Λατινικής Αμερικής, όμως κατέλαβε τη πόλη Λιλ, καθώς και άλλα χαμένα - κατά τη διάρκεια του πολέμου - εδάφη.
Στις 11 Απριλίου 1713 ο βασιλιάς της Ισπανίας Φίλιππος Ε' υπέγραψε συνθήκη με την οποία παρέδωσε στη Μεγάλη Βρετανία το Γιβραλτάρ, ενώ εγκατέλειψε τη Σικελία και την Ισπανία. Βάσει αυτής της συνθήκης οι Άγγλοι διατηρούν μέχρι και σήμερα τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στο Γιβραλτάρ. Ταυτόχρονα, η Αυστρία κατέλαβε τις Ισπανικές Κάτω Χώρες που ανήκαν στην Ισπανία για 150 χρόνια. Η συνθήκη της 26ης Ιουνίου 1714 επανέφερε την ειρήνη με τις Ηνωμένες Επαρχίες (Ολλανδία) και εκείνη της  6ης Φεβρουαρίου του ίδιου έτους με την Πορτογαλία. Με τις συμφωνίες της Ουτρέχτης εγκαινιάστηκε μια περίοδος δόξας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ενώ αντίθετα τερματίστηκε ο γαλλικός επεκτατισμός.
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
Άννα Ζέγκερς
Η Άννα Ζέγκερς (γερμανικά: Anna Seghers) (19 Νοεμβρίου 1900 - 1 Ιουνίου 1983) ήταν γερμανίδα συγγραφέας διάσημη για την περιγραφή της ηθικής εμπειρίας του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Αφού έζησε στην Πόλη του Μεξικού (1941-47) και στο Δυτικό Βερολίνο (1947-50), η Άννα Ζέγκερς εγκαταστάθηκε τελικά στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Το ψευδώνυμο Άννα Ζέγκερς βασίστηκε προφανώς στο επώνυμο του ολλανδού ζωγράφου και χαράκτή Χέρκουλες Σέγκερς (περ. 1589 - περ. 1638).
Βιογραφία
Η Άννα (Νέτι) Ράιλινγκ, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στο Μάιντς το 1900 σε μια εβραϊκή οικογένεια, ο πατέρας της ήταν έμπορος αντικών και πολιτιστικών αντικειμένων. Παντρεύτηκε τον Λάζλο Ραντβάνυ, επίσης γνωστό ως Johann Lorenz Schmidt, έναν Ούγγρο κομμουνιστή το 1925, αποκτώντας έτσι την ουγγρική υπηκοότητα.
Στην Κολωνία και τη Χαϊδελβέργη σπούδασε ιστορία, ιστορία τέχνης και κινέζικα. Έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας το 1928, σε μια εποχή που η Δημοκρατία της Βαϊμάρης πλησίαζε στο τέλος της. Το 1932, το μυθιστόρημα της, «Οι σύντροφοι» ("Die Gefährten"), ήταν μια προφητική προειδοποίηση για τους κινδύνους του ναζισμού, που οδήγησε στη σύλληψή της από τη Γκεστάπο. Το 1932, εγκατέλειψε επίσημα την εβραϊκή κοινότητα. thumb|Ο τάφος της Άννα Ζέγκερς στο Βερολίνο.
Μέχρι το 1934 είχε μεταναστεύσει, μέσω της Ζυρίχης, στο Παρίσι. Μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στη Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία το 1940, έφυγε στη Μασσαλία και ένα χρόνο αργότερα στο Μεξικό, όπου ίδρυσε το αντιφασιστικό «Χάινριχ Χάινε Κλαμπ» ("Heinrich-Heine-Klub"), που πήρε το όνομά του από τον γερμανοεβραίο ποιητή Χάινριχ Χάινε και ίδρυσε το «Ελεύθερη Γερμανία» ("Freies Deutschland"), ένα ακαδημαϊκό περιοδικό. Ενώ ήταν ακόμα στο Παρίσι, το 1939, είχε γράψει τον «Έβδομο Σταυρό», για τον οποίο έλαβε το Βραβείο Γκέοργκ Μπύχνερ το 1947. Το μυθιστόρημα εξελίσσεται το 1936 και περιγράφει τη διαφυγή επτά κρατουμένων από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δημοσιεύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1942 και έγινε ταινία το 1944 από τον Metro-Goldwyn-Mayer με πρωταγωνιστή τον Σπένσερ Τρέισι. Ο Έβδομος Σταυρός ήταν μια από τις ελάχιστες απεικονίσεις των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί, είτε στη λογοτεχνία είτε στον κινηματογράφο, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Το πιο γνωστό βιβλίο της Ζέγκερς, «Η Εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν» (1946), γράφτηκε στο Μεξικό, ήταν μια αυτοβιογραφική ανάμνηση μιας εκδρομής της τάξης της, πριν τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο στον ποταμό Ρήνο, στην οποία οι ενέργειες των συμμαθητών της πρωταγωνίστριας φαίνονται στο φως των αποφάσεών τους και η τελική μοίρα στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Περιγράφοντάς τα, τη γερμανική ύπαιθρο και την πατρίδα της, το Μάιντς που πρόκειται να καταστραφεί σύντομα, η Ζέγκερς δίνει στον αναγνώστη μια ισχυρή αίσθηση χαμένης αθωότητας και τις ανόητες αδικίες του πολέμου, από τις οποίες αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει διαφυγή, ανεξάρτητα από το εάν συμπαθεί κάποιος ή όχι το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα. Άλλες αξιοσημείωτες ιστορίες της Ζέγκερς περιλαμβάνουν τους «Θρύλους της Άρτεμις» ("Sagen von Artemis") (1938) και το "Ship of the Argonauts" (1953), και οι δύο βασίζονται σε μύθους.
Το 1947, η Ζέγκερς επέστρεψε στη Γερμανία, μετακόμισε στο Δυτικό Βερολίνο και έγινε μέλος του Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΛΓΔ) στη ζώνη που κατέλαβαν οι Σοβιετικοί και έλαβε το Βραβείο Γκέοργκ Μπύχνερ τον ίδιο χρόνο. Το 1950, μετακόμισε στο Ανατολικό Βερολίνο, συνίδρυσε την Ακαδημία Τεχνών της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας και έγινε μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης. Το 1951, έλαβε το Εθνικό Βραβείο της ΛΓΔ και το Βραβείο Ειρήνης Λένιν. Έλαβε επίτιμο διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Ιένας το 1959. Η Ζέγκερς προτάθηκε για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1967 από τη Γερμανική Ακαδημία Τεχνών. Το 1981, έγινε επίτιμος πολίτης της πατρίδας της, του Μάιντς. Πέθανε στο Βερολίνο την 1η Ιουνίου του 1983.
Επιλεγμένα έργα
Τα πρώτα έργα της Άννας Ζέγκερς αποδίδονται συνήθως στο κίνημα της Νέας Αντικειμενικότητας. Έκανε επίσης πολλές σημαντικές συνεισφορές στο Exilliteratur, συμπεριλαμβανομένων των μυθιστορημάτων της «Τράνζιτ» και του «Έβδομου Σταυρού». Τα μετέπειτα μυθιστορήματά της, που δημοσιεύθηκαν στη ΛΓΔ, συνδέονται συχνά με τον Κοινωνικό Ρεαλισμό. Ορισμένα μυθιστορήματά της έχουν γίνει ταινίες στη Γερμανία.
Παραπομπές
Ζ Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Λευκή της Ναβάρρας, δούκισσα της Βρετάνης
Η Λευκή της Ναβάρρας ή Λευκή της Καμπανίας (1226 - 12 Αυγούστου 1283) ήταν η μοναδική κόρη και παιδί του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας και της δεύτερης συζύγου του Αγνής του Μπωζέ, ήταν μέλος του Οίκου του Μπλουά. Αρραβωνιάστηκε αρχικά τον Όθων Γ΄ της Βουργουνδίας, ο γάμος συμφωνήθηκε να πραγματοποιηθεί στις 16 Ιανουαρίου 1236 αλλά τελικά η συμφωνία έσπασε. Η Λευκή παντρεύτηκε την ίδια χρονιά (1236) τον Ιωάννη Α΄ της Βρετάνης, ο κύριος λόγος που ο σύζυγος της ήθελε να γίνει αυτός ο γάμος ήταν να κληρονομήσει τον θρόνο της Ναβάρρας αφού ο πατέρας της Λουδοβίκος ο Μεταθανάτιος δεν είχε αποκτήσει ακόμα γιους. Ο πεθερός της απέκτησε όμως στην συνέχεια δυο γιους από την τρίτη σύζυγο του Μαργαρίτα των Βουρβόνων, βασίλισσα της Ναβάρρας και τα σχέδια του Ιωάννη χάλασαν.
Οικογένεια
Η Λευκή επέζησε στα 6 από τα 8 παιδιά της ενώ ο σύζυγος της πέθανε τρία χρόνια μετά από την ίδια.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά Κατηγορία:Δούκισσες της Βρετάνης Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας
Ορθόδοξη Εκκλησία της Προστάτιδος Θεοτόκου στο Οφτσάρι
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Προστάτιδος Θεοτόκου είναι γοτθικού ρυθμού ξύλινη εκκλησία του 17ου αιώνα στο χωριό Οφτσάρι στην Πολωνία, η οποία μαζί με άλλα τσέρκβα (εκκλησία ανατολικής ορθόδοξης αρχιτεκτονικής) χαρακτηρίζεται ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.
Ιστορία
Το τσέρκβα στο Οφτσάρι φτιάχτηκε το 1653. Το τσέρκβα είναι το δεύτερο κτίριο του τύπου του σε αυτήν την τοποθεσία - το πρώτο κατέρρευσε λόγω της κινούμενης άμμου στα θεμέλια του. Το 1701, το τσέρκβα του δικαστηρίου υπέστη εκτεταμένη ανακαίνιση, ο πύργος χτίστηκε το 1783 (χτίστηκε από τους Ντιμίτρ Ντεκοβέκιν και Τεοντόρ Ρούσινκα) και το 1870 το κτίριο διευρύνθηκε για να έχει ίσες μετρήσεις με εκείνες του κυρίως ναού. Το 1938, το εσωτερικό του τσέρκβα ήταν διακοσμημένο με πολύχρωμα. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας, το τσέρκβα μεταφέρθηκε στην Ρωμαιοκαθολική ενορία. Αφού μερικοί από τους εκτοπισμένους χωρικούς επέστρεψαν στο χωριό το 1956, το τσέρκβα είχε ξανάρχισε τις υπηρεσίες της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας. Από το 1998, το τσέρκβα άρχισε να λειτουργεί ως Ρωμαιοκαθολική - Ουκρανική Ελληνοκαθολική εκκλησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Πόβιατ Γκορλίτσε Κατηγορία:Εκκλησίες στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία
Μαζντάκ
Ο Μαζντάκ (Περσικά:, απεβίωσε περίπου στα 524 ή 528 μ.Χ., επίσης γνωστός ως Μαζντάκ ο Νεώτερος) ήταν Ιρανός ζωροαστριστής μομπάντ (ιερέας), μεταρρυθμιστής, προφήτης και θρησκευτικός ακτιβιστής, που κέρδισε επιρροή κατά τη διάρκεια της σασσανιδικής βασιλείας του αυτοκράτορα Καβάδη του Α΄, ισχυρίστηκε ότι ήταν προφήτης του Αχούρα Μάζντα, κήρυττε την κοινοκτημοσύνη και καθιέρωσε προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας. Έχει θεωρηθεί ως πρωτοσοσιαλιστής.
Μαζντακισμός
Ο Μαζντάκ ήταν ο κύριος εκπρόσωπος μιας θρησκευτικής και φιλοσοφικής διδασκαλίας που ονομάζεται Μαζντακισμός, την οποία θεωρούσε ως μια μεταρρυθμισμένη και καθαρή εκδοχή του Ζωροαστρισμού, αν και η διδασκαλία του έχει υποστηριχθεί ότι εμφανίζει επιρροές και από τον Μανιχαϊσμό. Ο Ζωροαστρισμός ήταν η κυρίαρχη θρησκεία των Σασσανιδών Περσών και ο ίδιος ο Μαζντάκ ήταν ένας μομπάντ ή ζωροαστριστής ιερέας, αλλά οι περισσότεροι κληρικοί θεωρούσαν τη διδασκαλία του ως αίρεση. Οι πληροφορίες γι' αυτόν είναι λιγοστές και οι λεπτομέρειες είναι σκανδαλώδεις, αλλά ορισμένες περαιτέρω λεπτομέρειες μπορούν να συναχθούν από το δόγμα των μεταγενέστερων Χουρραμιτών, το οποίο θεωρήθηκε ως συνέχεια του Μαζντακισμού.
Προέλευση
Ορισμένες πηγές ισχυρίζονται ότι οι αρχικοί ιδρυτές αυτής της αίρεσης έζησαν νωρίτερα από τον Μαζντάκ. Αυτοί ήταν o μομπάντ Ζαρατούστ-ε Χουραγκέν (διακρίνεται από τον ιδρυτή του Ζωροαστρισμού, Ζωροάστρη, Μέση περσική Zardusht) και/ή ένας ζωροαστριστής φιλόσοφος γνωστός ως Μαζντάκ ο Πρεσβύτερος, που δίδαξε ένα συνδυασμό αλτρουισμού και ηδονισμού: «κατηύθυνε τους οπαδούς του να απολαύσουν τις απολαύσεις της ζωής και να ικανοποιήσουν την όρεξή τους στον υψηλότερο βαθμό, όσον αφορά το φαγητό και το ποτό, στο πνεύμα της ισότητας, να στοχεύσουν σε καλές πράξεις· να απέχουν από το χύσιμο αίματος και να προκαλούν βλάβη σε άλλους· και να εξασκούν φιλοξενία χωρίς εγκράτεια". Αυτό το δόγμα αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον πιο γνωστό Μαζντάκ τον Νεώτερο.
Σε μεταγενέστερα στάδια, η συντηρητική αντιπολίτευση του Ζωροαστρισμού κατηγόρησε τους οπαδούς του Μαζντάκ για αίρεση και για αποτρόπαιες πρακτικές όπως η κοινοχρησία των γυναικών, για τις οποίες οι μελετητές δεν βρήκαν στοιχεία. Οι οπαδοί του Μαζντάκ θεωρούνται οι πρώτοι πραγματικοί σοσιαλιστές στην ανθρώπινη ιστορία με έμφαση στην κοινοτική ιδιοκτησία και την κοινοτική εργασία, με οφέλη που συγκεντρώνονται σε όλους.
Θεολογικές αρχές
Όπως και ο Ζωροαστρισμός (τουλάχιστον όπως ασκούνταν την εποχή εκείνη) και ο Μανιχαϊσμός, ο Μαζντακισμός είχε μια δυαδική κοσμολογία. Αυτή η διδασκαλία δίδαξε ότι υπήρχαν δύο αρχικές αρχές του σύμπαντος: Φως (το Καλό) και Σκοτάδι (το Κακό). Αυτά τα δύο είχαν μπερδευτεί από ένα κοσμικό ατύχημα, βάφοντας τα πάντα εκτός από τον Θεό. Το Φως χαρακτηρίζεται από τη γνώση και το συναίσθημα, και ενεργεί από το σχεδιασμό και την ελεύθερη βούληση, ενώ το Σκοτάδι είναι αδαές και τυφλό και ενεργεί τυχαία. Ο ρόλος της ανθρωπότητας σε αυτήν τη ζωή ήταν, μέσω καλής συμπεριφοράς, να απελευθερώσει τα μέρη του εαυτού της που ανήκαν στο Φως. Αλλά όπου ο Μανιχαϊσμός έβλεπε το μείγμα του καλού και του κακού ως κοσμική τραγωδία, ο Μαζντάκ το είδε αυτό με έναν πιο ουδέτερο, ακόμη και αισιόδοξο τρόπο.
Επιπλέον, ο Μαζντακισμός αναφέρεται, σε μια καθυστερημένη εργασία, ότι διακρίνει τρία στοιχεία (Φωτιά, Νερό, Γη) και τέσσερις Δυνάμεις (Διάκριση, Κατανόηση, Διατήρηση και Χαρά), που αντιστοιχούν στους τέσσερις αρχηγούς του κράτους των Σασσανιδών – ο αρχηγός μομπαντ (Mobadan Mobad), ο αρχηγός Herbad, ο διοικητής του στρατού και ο κύριος ψυχαγωγίας), επτά μάγοι και δώδεκα πνευματικές δυνάμεις. Όταν οι Τέσσερις, οι Επτά και οι Δώδεκα ενώθηκαν σε έναν άνθρωπο, δεν υπόκεινται πλέον σε θρησκευτικά καθήκοντα. Επιπλέον, πιστεύεται ότι ο Θεός κυβερνά τον κόσμο μέσω επιστολών, που κρατούσαν το κλειδί για το Μεγάλο Μυστικό που πρέπει να μάθει. Αυτή η περιγραφή υποδηλώνει ότι ο Μαζντακισμός ήταν, από πολλές απόψεις, μια τυπική γνωστική αίρεση.
Ηθικές και κοινωνικές αρχές
Δύο διακριτοί παράγοντες της διδασκαλίας του Μαζντάκ ήταν η μείωση της σπουδαιότητας των θρησκευτικών διατυπώσεων - το αληθινό θρησκευτικό άτομο είναι εκείνο που κατάλαβε και συσχετίστηκε σωστά με τις αρχές του σύμπαντος - και μια κριτική για την ισχυρή θέση του Κλήρου, ο οποίος πίστευε οτι είχε καταπιέσει τον περσικό πληθυσμό και είχε προκάλεσει μεγάλη φτώχεια.
Ο Μαζντάκ τόνισε την καλή συμπεριφορά, η οποία περιελάμβανε μια ηθική και ασκητική ζωή, χωρίς θανάτωση και χορτοφαγία (θεωρώντας ότι το κρέας περιέχει ουσίες που προέρχονται αποκλειστικά από το Σκοτάδι), να είναι κάποιος ευγενικός και φιλικός και να ζει ειρηνικά με τους άλλους ανθρώπους. Κατά πολλούς τρόπους, η διδασκαλία του Μαζντάκ μπορεί να γίνει κατανοητή ως έκκληση για κοινωνική επανάσταση και αναφέρεται ως πρώιμος «κομμουνισμός».
Σύμφωνα με τον Μαζντάκ, ο Θεός είχε αρχικά τοποθετήσει τα μέσα διαβίωσης στη γη, έτσι ώστε οι άνθρωποι να τα διαιρέσουν εξίσου, αλλά οι ισχυροί είχαν εξαναγκάσει τους αδύναμους σε ανισοκατανομή, αναζητώντας κυριαρχία και προκαλώντας τη σύγχρονη ανισότητα. Αυτό με τη σειρά του ενδυνάμωσε τους «Πέντε Δαίμονες», που απέστρεψαν τους ανθρώπους από τη Δικαιοσύνη - αυτοί ήταν ο Φθόνος, η Οργή, η Εκδίκηση, η Ανάγκη και η Απληστία. Για να επικρατήσει αυτών των κακών, η Δικαιοσύνη έπρεπε να αποκατασταθεί και όλοι πρέπει να μοιράζονται τα πλεονεκτήματα με τους συνανθρώπους τους. Ο Μαζντάκ φερόταν να σχεδίαζε να το επιτύχει κάνοντας όλο τον πλούτο κοινό ή ανακατανέμοντας το πλεόνασμα, αν και δεν είναι σαφές πώς σκόπευε να το οργανώσει από την άποψη των κανονισμών και σε ποιό βαθμό η θέση του γελοιοποιήθηκε από εχθρικές πηγές. Οι εχθρικές πηγές επικεντρώνονται κυρίως στην υποτιθέμενη «κοινή χρήση» των γυναικών, στην επακόλουθη σεξουαλική ακολασία και στη σύγχυση της γραμμής καταγωγής. Δεδομένου ότι το τελευταίο είναι μια τυπική κατηγορία εναντίον αιρέσεων, η αλήθεια του αμφισβητήθηκε από τους ερευνητές. Είναι πιθανό ότι ο Μαζντάκ έλαβε μέτρα κατά της εκτεταμένης πολυγαμίας των πλουσίων και της έλλειψης συζύγων για τους φτωχούς.
Οι οπαδοί
Η διδασκαλία του Μαζντάκ απέκτησε πολλούς οπαδούς, μέχρι του σημείου που ο σασσανίδης βασιλιάς Καβάδης ο Α΄, που κυβέρνησε από το 488 έως το 531, ασπάστηκε τον Μαζντακισμό. Υποστήριξε επίσης την υιοθέτησή του από το αραβικό βασίλειο του βασιλιά Αλ-Χίρα, που συνεπαγόταν την καθαίρεση του προηγούμενου βασιλιά Αλ-Μουντίρ από τον επικεφαλής του Kindite al-Harith.
Τελικώς, ο Μαζντάκ εκτελέστηκε από τον βασιλιά της Περσίας όταν απέκτησε αρκετούς οπαδούς, οι οποίοι ζητούσαν την κατάργηση της μοναρχίας, ενώ σφαγιάστηκαν και οι ακόλουθοί του.
Εβραϊκή παράδοση
Μια εβραϊκή παράδοση σχετίζεται με μια κάπως διαφορετική ιστορία. Ο Αιχμαλωτάρχης της Βαβυλώνας, Μαρ-Ζούτρα Β΄, συσπείρωσε την εβραϊκή κοινότητα και τους συμμάχους της, και κατάφεραν να νικήσουν τον Μαζντάκ, ιδρύοντας κατόπιν ένα ανεξάρτητο εβραϊκό βασίλειο στη Μαχόζα, που διήρκεσε επτά χρόνια (495-502).
Κληρονομιά
Μερικοί μαζντακιστές επέζησαν και εγκαταστάθηκαν σε απομακρυσμένες περιοχές. Μικρές ομάδες των μαζντακιστικών κοινοτήτων λέγεται ότι επιβίωσαν για αιώνες μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας. Τα δόγματά τους πιθανώς αναμιγνύονταν με ριζοσπαστικά ρεύματα του Σιιτικού Ισλάμ, επηρεάζοντάς τα, και προκάλεσαν αργότερα ισχυρά επαναστατικά-θρησκευτικά κινήματα στην περιοχή. Η λατρεία του Αλ Μουκάννα, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ήταν η ενσάρκωση του Θεού και είχε οπαδούς μεταξύ της σέκτας του Μουμπάιγιαϊδα του Ζωροαστρισμού και ακόμη και ορισμένων Τούρκων, υποστήριξε τους νόμους του Μαζντάκ. Τον 9ο αιώνα, οι Χουρραμίτες, μια ισότιμη θρησκευτική αίρεση που πιθανότατα προήλθε από τον Μαζντακισμό, ηγήθηκαν μιας εξέγερσης υπό την ηγεσία του Μπάμπακ Κορραμντίν εναντίον του Χαλιφάτου των Αββασιδών και υπερασπίστηκαν με επιτυχία μεγάλες περιοχές εναντίον των δυνάμεων του Χαλιφάτου για περίπου είκοσι χρόνια. Οι Μπατίνια, οι Καρμάτοι και άλλα μεταγενέστερα επαναστατικά ρεύματα του Ισλάμ μπορεί επίσης να συνδέονται με τον Μαζντακισμό και συχνά εξισώθηκαν με αυτόν από τους σύγχρονους συγγραφείς.
Ο Τούρκος μελετητής Αμπντουλμπακί Γκιολπιναρλί (1900-1982) (Abdülbaki Gölpınarlı) βλέπει ακόμη και τους Κιζιλμπάσηδες (Qizilbash) του 16ου αιώνα - ένα ριζοσπαστικό σιιτικό κίνημα στην Περσία που βοήθησε τους Σαφαβίδες να καθιερώσουν το Δωδεκατιστικό σιιτικό Ισλάμ ως την κυρίαρχη θρησκεία του Ιράν - ως "πνευματικοί απόγονοι των Χουρραμιτών" και, ως εκ τούτου, των Μαζντακιστών. Οι Μαζντακιστές φαίνεται τελικά να έχει γίνει μια τυπική υποτιμητική ετικέτα που συνδέεται στους προσύγχρονους Πέρσες και Άραβες συγγραφείς με ο,τιδήποτε ριζικό και ισότιμο κίνημα στην επακόλουθη ιστορία του Ιράν. Ενώ η μεσαιωνική μουσουλμανική ιστοριογραφία επικεντρώθηκε κυρίως στις «σοσιαλιστικές» πτυχές του Μαζντάκ, η ζωροαστρική παράδοση από την άλλη πλευρά, θυμάται πάνω απ΄ όλα τον Μαζντάκ ως επικίνδυνο αιρετικό και εχθρό της αληθινής πίστης.
Ο συγγραφέας του Dabestan-e Mazaheb, γράφοντας μέχρι το 17ο αιώνα, ισχυρίζεται ότι έχει συναντήσει μεμονωμένους οπαδούς του Μαζντακισμού που ασκούσαν τη θρησκεία τους κρυφά μεταξύ των μουσουλμάνων και διατήρησαν το Desnad, ένα βιβλίο στη Μέση Περσική που περιείχε τις διδασκαλίες του Μαζντάκ.
Ο φιλόσοφος και ποιητής Μοχάμεντ Ικμπάλ, που ενέπνευσε το Κίνημα του Πακιστάν στη Βρετανική Ινδία, χαρακτήρισε τον Καρλ Μαρξ ως τη σύγχρονη μετενσάρκωση της σκέψης των μαζντακιτών. Στο ποίημα Ibless ki Majlis-e-Shura, σχεδίασε ομοιότητες μεταξύ του Μαρξισμού και του Μαζντακισμού που σκέφτηκε την αναδιανομή της περιουσίας, τη μείωση της σημασίας της θρησκευτικής τυπικότητας, τη χειραφέτηση της αγάπης και την κοινωνική επανάσταση. Ο Ικμπάλ περιγράφει τον Καρλ Μαρξ ως μετενσάρκωση της ψυχής του Μαζντάκ. Αυτές οι απόψεις γράφτηκαν το 1936, όταν η Ρωσική Επανάσταση ήταν ακόμη νωπή, ενώ ο ίδιος παρέμεινε σκεπτικιστής εάν η λογική του Μαρξισμού και του Μαζντακισμού ήταν η λύση των προβλημάτων των φτωχών και των κατεστραμμένων. Ο Ικμπάλ αφιερώνει ένα κεφάλαιο για τον Μαζντάκ στη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στο έργο του Η ανάπτυξη της Μεταφυσικής στην Περσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανοί
NGC 668
Ο NGC 668 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 200 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 4 Δεκεμβρίου 1880 και ανήκει στο σμήνος γαλαξιών Abell 262.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 0668 06502 01238
Άγιοι Αλαμανοί
Οι Άγιοι Αλαμανοί είναι ομάδα Αγίων με ανακριβή αριθμητικό πρσδιορισμό, οι οποίοι ερχόμενοι από διάφορα μέρη, ήλθαν και μαρτύρησαν στην Κύπρο.
Πηγές αναφοράς
Οι κύριες πηγές πληροφορίων γι'αυτούς είναι οι Κύπριοι χρονογράφοι και ιστοριογράφοι και οι Ακολουθίες των Αγίων τους. Η πρώτη αναφορά περί αυτών είναι του Λεόντιου Μαχαιρά (15ος αι.). Ο Μαχαιράς αναφέρει πως μετά την πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τους Άραβες το 638 τριακόσιοι κληρικοί και λαϊκοί κατέφυγαν στην Κύπρο, όπου διασπάστηκαν σε μικρότερες ομάδες. Παρόμοιες πληροφορίες αναφέρει ο ανώνυμος συντάκτης του κωδ. ''London BL Add. 34554'' (16oς αι.). Οι πρώτοι που εισάγουν τον προσδιορισμό Αλαμανοί ήταν οι Λατίνοι Κύπριοι λόγιοι Φλώριος Βουστρώνιος και Στέφανος Λουζινιάνος. Γι' αυτούς ήταν άντρες επιφανείς προερχόμενοι από τη Γαλλία και τη Γερμανία οι οποίοι έφτασαν στην Κύπρο με σκοπό να μονάσουν, μετά την αποτυχημένη τους απόπειρα, στα τέλη του ΙΓ' αιώνα να απελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους. Μεταγενέστεροι λόγιοι της Κύπρου, όπως ο ουνίτης Νεόφυτος Ροδινός και ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός επανέλαβαν την πληροφορία αυτή. Συναξάρια του 18ου και 19ου αι. επανέλαβαν την άποψη της καταγωγής εξ Αλαμανίας. Ο Κωνσταντίνος Σάθας, ο οποιος εξέδωσε σειρά Συναξαρίων της Κύπρου, συνέβαλε στη διάδοση των αντιλήψεων του Λουζινιάν. Ο Σάθας τοποθετεί την άφιξη της ομάδας αυτής των ανδρών στα χρόνια μετά την κατάληψη του νησιού από τους Άραβες, μεταξύ 690-697 μ.Χ.
Νεότερες ερμηνείες
Η έρευνα δεν έχει κατασταλάξει σχετικά με τον ακριβή αριθμό, την προέλευση, τον χρόνο άφιξης στην Κύπρο. Όμως νεότερες έρευνες έχουν θεωρήσει πως πρόκειται για ομάδα οσίων με κεντρικό πρόσωπο τον όσιο Ηλιόφωτο, και η εποχή της δράσης τους πρέπει να τοποθετηθεί τον 5ο αι. Για τον ιστορικό της Εκκλησίας της Κύπρου Ι. Χάκκετ, επρόκειτο για ομάδα στρατιωτών, επειδή το όνομα Αλαμανός την εποχή εκείνη ήταν όρος προσδιοριστικός του στρατιώτη στην Ανατολή. Για τον μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο η προέλευση των Αγίων Αλαμανών συνδέεται με το όρος Αμανός επί του οποίου υπάρχει η πόλη Γερμανικεία.
Ερρίκος της Πάρμας
Ο Ερρίκος Μάριος Αλβέρτος Φερδινάνδος Κάρολος Λουδοβίκος Αντώνιος γεννήθηκε στο Κάστρο Βάρτεγκ στο Ρόρσαχ και ήταν ο πρώτος (επιζών) γιος του Ροβέρτου της Πάρμα και Πλακεντίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Πίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.
Το δουκάτο της Πάρμας συγχωνεύτηκε στην Ιταλία το 1859. Ο πατέρας, που εξακολούθησε να φέρει τον τίτλο του δούκα της Πάρμας, απεβίωσε το 1907. Επειδή ο Ερρίκος είχε μαθησιακές δυσκολίες, πραγματικός (de facto) αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας ανέλαβε ο τριτότοκος Ηλίας. Ο Ερρίκος απεβίωσε στο Πιάνορε της Λούκκα, στην Ιταλία, άγαμος. Τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Ιωσήφ.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Μπαλλαίος
Ο Μπαλλαίος (βασίλευσε από το 167 π.Χ. ως το 135 π.Χ. ή το 195 π.Χ. - 175 π.Χ.) ήταν Ιλλυριός βασιλιάς που κυβέρνησε τους Αρδιαίους. Δεν αναφέρεται από τους σύγχρονους με την εποχή του συγγραφείς αλλά με μια μεγάλη σειρά από ασημένια και χάλκινα νομίσματα που βρέθηκαν στις ακτές κοντά στην Αδριατική Θάλασσα φαίνεται ότι ήταν ισχυρός βασιλιάς. Τα ασημένια νομίσματα ήταν σπάνια αλλά βρέθηκαν στην Χβαρ μπρούτζινα χωρίς την βασιλική επιγραφή και στην πρωτεύουσα Ρίζων μια μεγάλη σειρά από νομίσματα με την βασιλική επιγραφή. Στην πόλη του Μαυροβουνίου Ούλτσιν υπάρχει μια μεγάλη πηγή που αναβλύζει με νερό και έχει το όνομα του. Τα νομίσματα του Βαλαίου ήταν ευρύτερα διαδεδομένα στην περιοχή, μερικές φορές ήταν τόσο περίπλοκα που έμειναν ανεξήγητα. Η πρωτεύουσα του Μπαλλαίου Ρίζων ήταν πανίσχυρη και οχυρωμένη πόλη, υπάρχουν διαφωνίες για την περίοδο βασιλείας του, το πιθανότερο μετά την εποχή που ο προκάτοχος του Γένθιος ηττήθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Ιστορική ταυτότητα
Ο Μπαλλαίος δεν αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς της εποχής του, έγινε γνωστός μόνο σε μια μεγάλη σειρά από νομίσματα που βρέθηκαν στις ακτές της Αδριατικής. Δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ήταν Ιλλυριός βασιλιάς επειδή δεν τον καταγράφουν ο Πολύβιος και ο Τίτος Λίβιος, το βέβαιο όπως φαίνεται από νομίσματα είναι ότι ήταν κυβερνήτης έστω χωρίς τον τίτλο του βασιλιά. Η πληθώρα των νομισμάτων του Μπαλλαίου στην περιοχή δείχνει ότι ήταν μεγάλη ιστορική μορφή, τα νομίσματα του πασίγνωστου βασιλιά Γένθιου ήταν ελάχιστα σε σχέση με αυτά του Μπαλλαίου που κυβερνούσε στην περιοχή της βασίλισσας Τεύτας. Με την πτώση του Γένθιου το Ιλλυρικό κράτος των Αρδιαίων είχε διαλυθεί και είχε προσαρτηθεί στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Η πλειοψηφία των ιστορικών υποστηρίζει την άποψη ότι η βασιλεία του Μπαλλαίου ξεκίνησε μετά το 168 π.Χ. ως διάδοχος του Γένθιου. Ο Μπαλλαίος φαίνεται ότι συμμετείχε στην στρατιωτική εκστρατεία των Ρωμαίων εναντίον των Δαλματών και πολέμησε μαζί τους (156 π.Χ.). Φαίνεται ότι είχε συγκρουστεί με κάποιον Ιλλυριό βασιλιά με το όνομα Φάρος (168 π.Χ.). Οι ιστορικοί αυτοί στηρίζονται στα γεγονότα του Γ΄ Ιλλυρικου πολέμου όπως τα εξιστορεί ο Τίτος Λίβιος, μετά την ήττα του ο Γένθιος έστειλε δύο απεσταλμένους του στην Ρώμη να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τον Ανίκιο. Τα ονόματα των απεσταλμένων ήταν σύμφωνα με τον Αλβανό ιστορικό Χασάν Τσέκα Τεύτικους" και "Μπέλλους", ο τελευταίος ήταν ο Μπαλλαίος. Η άποψη του Τσέκα έγινε αποδεκτή από τους περισσότερους ιστορικούς, είναι ωστόσο αρκετά προβληματική. Η συμφωνία δεν είχε μεγάλη βαρύτητα, ύστερα από αυτήν το κράτος των Αρδιαίων διαλύθηκε και προσαρτήθηκε στους Ρωμαίους που το μοίρασαν σε τρεις περιοχές, συνεπώς δεν υπάρχει περίπτωση να ακολούθησε Ιλλυριός βασιλιάς ή Ιλλυρικό βασίλειο.
Η πρόταση του νομισματολόγου Τζοβάνι Γκορίνι με την οποία βασίλευσε την περίοδο (195 π.Χ. - 175 π.Χ. έχει μεγαλύτερη αληθοφάνεια. Ο Πίννης καταγράφεται σαν βασιλιάς των Αρδιαίων αλλά κανένας ιστορικός δεν αναφέρει τίποτα για τους διαδόχους του. Τα νομίσματα του Μπαλλαίου δεν αποκαλύπτουν την χρονιά που ανέβηκε στον θρόνο αλλά πολύ πιθανό ήταν βασιλιάς ταυτόχρονα με τον γειτονικό Γένθιο και τον πατέρα του Πλευράτο Γ΄. Την πρωτεύουσα του Μπαλλαίου Ρίζων κατείχε ο Γένθιος λίγο πριν ηττηθεί από τους Ρωμαίους και οι κάτοικοι της είχαν ευνοϊκή μεταχείριση επειδή απαρνήθηκαν τον Γένθιο, αυτό δείχνει ότι ο Μπαλλαίος πέθανε πριν την πτώση του. Το γεγονός ότι ο Μπαλλαίος δεν αναφέρεται σε ιστορικές πηγές ίσως να οφείλεται ότι οι γείτονες του Πλευράτος Γ΄ και Γένθιος είχαν μεγαλύτερη στρατηγική σημασία στους πολέμους με την Ρώμη αφού ανήκαν σε διαφορετικά Ιλλυρικά κέντρα. Μετά την ήττα των Ιλλυριών (168 π.Χ.) δεν εμφανίζεται ξανά κανένα Ιλλυρικό βασίλειο στην περιοχή.
Νομίσματα
Ο Βαλλαίος έκοψε νομίσματα στο όνομά του. Τα νομίσματά του με τον μακρύ μύθο ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΛΛΑΙΟΥ (βασιλέως Βαλλαίου) κόπηκαν στο Ρίζων, ενώ τα νομίσματα με τον σύντομο μύθο ΒΑΛΛΑΙΟΥ και το κεφάλι του βασιλιά Βαλλαίου που είναι διαφορετικού τύπου και είναι παλαιότερα, κόπηκαν στο Φάρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι πιθανό να παρατηρήσουμε ότι τα νομίσματα του Βαλλαίου είχαν χτυπηθεί πάνω στα παλαιότερα δείγματα του Φάρου. Η διανομή των νομισμάτων του δείχνει ότι συγκεντρώθηκαν στην κεντρική περιοχή της Δαλματίας, ενώ ένας μεγάλος αριθμός διαφορετικών πετρωμάτων που θα μπορούσαν να έχουν αναγνωριστεί μέχρι σήμερα υποδηλώνει μια μακρά κοπή των νομισμάτων του. Τα νομισματικά στοιχεία δείχνουν ότι ο Μπαλλαίος βασίλεψε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα νομίσματά του βρίσκονται επίσης συχνά στην Ιταλία, γεγονός που επιβεβαιώνει τις εμπορικές επαφές μεταξύ των δύο ακτών της Αδριατικής. Στην εμπρόσθια όψη των νομισμάτων απεικονίζεται μια προτομή του βασιλιά που βλέπει προς τα αριστερά προς τα δεξιά, ενώ στην αντίστροφη Άρτεμις, προχωρώντας ή στέκεται, αντιπροσωπεύεται με ή χωρίς φακό, μερικές φορές φέρει ένα ή δύο δόρατα, περιτριγυρισμένα από το μακρύ ή το κοντό θρύλος. Τα περισσότερα από αυτά τα νομίσματα είναι χάλκινα, μερικά, και πάντα αυτά με το μακρύ μύθο είναι ασημένια. Το βάρος τους, γ. 3.5g αντιστοιχεί στην κορυφή του ρωμαϊκού βικτωρίου. Είναι σημαντικό ότι ο Μπαλλαίος είχε επίσης ασημένια νομίσματα, πράγμα που δείχνει τον πλούτο και τη δύναμή του, καθώς αλλού στην Ελληνιστική Δαλματία ασημένια νομίσματα τεκμηριώνονται σπάνια από ελληνικά/Ιλλυρικά νομισματοκοπεία.
Το βάρος των χάλκινων νομισμάτων του Μπαλλαίου κυμαίνεται μεταξύ 1,0 και 4,5 g, ενώ τα περισσότερα από τα τεκμηριωμένα δείγματα ζυγίζουν μεταξύ 2,0 και 2,5 g. Ο σχετικά μεγάλος αντίκτυπος του νομίσματος του Μπαλλαίου υποδηλώνεται επίσης από μεγάλο αριθμό απομιμήσεων των νομισμάτων του. Σε αρκετές περιπτώσεις σε μερικά νομίσματα, απεικονίζεται μια ανάγλυφη κυκλική Ιλλυρική ασπίδα στη μία πλευρά και το ιπτάμενο άλογο Πήγασος, ένα μυθολογικό πλάσμα και το γράμμα "B", "A" και "L" στην άλλη πλευρά. Τα νομίσματα του Μπαλλαίου κυκλοφόρησαν στις περιοχές κατά μήκος των δύο ακτών της Αδριατικής. κατά μήκος της ανατολικής Αδριατικής, βρέθηκαν σε μια ευρεία περιοχή που εκτείνεται από τη Φοίνικα στην Ήπειρο έως τη Σκόντρρ, στη σημερινή Αλβανία, μέχρι τον Φάρο και κατά μήκος της δυτικής Αδριατικής από τη Λευκά και τη Λόκρη έως την Ακουιλιά, υποδεικνύοντας εμπορική δραστηριότητα του Μπαλλαίου που δεν ήταν ελέγχεται πλέον από την Βις. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα νομίσματα του Μπαλλαίου βρέθηκαν επίσης στην ευρεία περιοχή του Ναρώνα, το σημαντικότερο ελληνικό / ιλλυριανό εμπορικό κέντρο που διατηρούσε μαζί με τον ποταμό Νερέτβα, εμπορικές και άλλες επαφές με τις εσωτερικές περιοχές ή το Ιλλυρικό. Ο πρώτος που διαιρούσε τα νομίσματα του Μπαλλαίου σε δύο ομάδες ήταν ο Άρθουρ Έβανς, ο οποίος διακρίνει την ομάδα Ριζών και την ομάδα Φάρος, και χρονολογείται και οι δύο την περίοδο μεταξύ 167 π.Χ. και 135 π.Χ. Ο Josip Brunsmid ήταν ο επόμενος που συζήτησε τα νομίσματα του Μπαλλαίου. Συμφώνησε με τον Έβανς για την καθυστερημένη χρονολογία των νομισμάτων, υποστηρίζοντας ότι ο Μπαλλαίος είχε ένα μέρος του νησιού του Φάρου με δυόσμο. Έτσι αμφέβαλε ότι το Ριζών τότε στη Ρωμαϊκή κατοχή θα μπορούσε να ήταν βασιλική κατοικία και νομισματοκοπείο.