cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερμεσίνδη, κόμισσα του Λουξεμβούργου
Βιογραφία
Ο Eρμεσίνδη αρχικά μνηστεύθηκε τον Ερρίκο Β΄ της Καμπανίας, αλλά ο αρραβώνας ακυρώθηκε το 1189. Αντ' αυτού, πρώτος σύζυγός της έγινε ο Θεοβάλδος Α΄ κόμης του Μπαρ. Διαπραγματεύτηκε επιτυχώς με τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Ναμύρ και τον αδελφό εκείνου Bαλδουίνο Θ΄ κόμη της Φλάνδρας για αποποίηση του Λουξεμβούργου, έτσι ο Θεοβάλδος Α΄ και η Ερμεσίνδα έγιναν κόμης και κόμισσα του Λουξεμβούργου.
μικρογραφία| Η Ερμεσινδη χορηγεί καταστατικό χάρτη ελευθερίας στην πόλη Έχτερναχ.
Το μνημείο της
Σύμφωνα με τον θρύλο, η κόμισσα περπατούσε μία ημέρα στην περιοχή γύρω από το κάστρο της, κοντά στο Άισεν. Εκεί είδε μία γυναίκα να κατεβαίνει από έναν λόφο, η οποία είχε στην αγκαλιά της ένα παιδί, που ήταν τυλιγμένο σε προβιά, επάνω στην οποία ήταν ένας μαύρος σταυρός.
Η κόμισσα πείστηκε ότι αυτή ήταν η Παναγία, και ως εκ τούτου σχεδίαζε την κατασκευή σε αυτό το σημείο ενός αβαείου, που αργότερα θα γινόταν το αβαείο Νοτρ-Νταμ ντε Κλαιρφονταίν. Στη διαθήκη της ζήτησε να ταφεί σε αυτή την τοποθεσία. Το αβαείο Κλαιρφοναίν κτίστηκε στην πραγματικότητα μόνο από τον γιο της Ερρίκο Ε΄. Μετά από πολλά χρόνια, η μονή καταστράφηκε στα τέλη του 18ου αι. από Γαλλικά στρατεύματα.
Οι Ιησουίτες στη συνέχεια ανοικοδόμησαν ένα τμήμα του από το 1875 έως το 1877, συμπεριλαμβανομένου του παλαιού παρεκκλησίου. Κατά τη διάρκεια αυτών των έργων, ο Ιησουίτης Mαρτίν Πωλ στις 11 Μαΐου 1875 βρήκε μία ταφόπλακα, μαζί με ανθρώπινα λείψανα. Δίπλα στον σκελετό υπήρχε μία πινακίδα με την επιγραφή: "Voici les precious ossements de la très Illustre et Pieuse Princesse Ermesinde, Comtesse Souveraine de Luxembourg et de Namur. Notre heureuse fondatrice que Dieu Glorifie et sans fin Bénisse "(Εδώ βρίσκονται τα πολύτιμα λείψανα της πολύ περίφημης και ευσεβούς πριγκίπισσας Ερμεσίνδας, κυρίαρχης κόμισσας του Λουξεμβούργου και του Ναμύρ. Η ιδρύτριά μας, την οποία ο Θεός δοξάζει και ευλογεί για πάντα"). Το 1747, λίγο πριν καταστραφεί η παλαιά μονή από τους Γάλλους, οι καλόγριες είχαν κρύψει τα λείψανα της Ερμασίνδας εδώ.
Επί του παρόντος, τα λείψανα βρίσκονται στην κρύπτη του παρεκκλησιού στο Κλαιρφονταίν.
Οικογένεια
Τα παιδιά της Ερμεσίνδης από τον πρώτο σύζυγό της Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπαρ, ήταν:
Τα παιδιά της Ερμεσίνδης από τον δεύτερο σύζυγό της Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λίμπουργκ ήταν:
Νέα Μαγνησία
Η Νέα Μαγνησία είναι κωμόπολη του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Ιωνίας και βρίσκεται 10 χιλιόμετρα δυτικά της Θεσσαλονίκης και από το 2011 υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Δέλτα. Είναι χτισμένη στην ανατολική όχθη του Γαλλικού ποταμού.
Η Νέα Μαγνησία έχει δύο ενορίες, του Αγίου Αθανασίου (παλαιότερη) και του Αγίου Παντελεήμονα (νεότερη, λόγω του ότι χτίστηκε από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες τη δεκαετία του 1950). Υπάρχουν δύο δημοτικά σχολεία, ένα γυμνάσιο, ένα λύκειο και δύο νηπιαγωγεία. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής κατάγονται από τη Μικρά Ασία, κυρίως από τη Μαγνησία, της περιοχής Ιωνίας, και επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Αραπλί. Υπάρχουν στην περιοχή πολλές υπηρεσίες, όπως υποκατάστημα του Ι.Κ.Α., η Δ.Ο.Υ. Ιωνίας, αστυνομικό τμήμα και τράπεζες καθώς επίσης πολλές επιχειρήσεις, όπως εργοστάσια και βιοτεχνίες. Η κωμόπολη διαθέτει βιβλιοθήκη, πολιτιστικούς συλλόγους, Κ.Α.Π.Η, καφενεία και ψυχαγωγικές απασχολήσεις. Ο μόνιμος πληθυσμός της είναι 4.266 κάτοικοι (2011), και βρίσκεται δίπλα από τα Διαβατά, από τα οποία χωρίζεται από τις σιδηροδρομικές γραμμές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Δέλτα
Πονς της Τρίπολης
Ο Πονς της Τρίπολης, (Γαλλ. Pons, περί το 1098 - 25 Μαρτίου 1137) μέλος του Οίκου της Τουλούζης ήταν Κόμης της Τρίπολης (1112 - 1137). Ο Πονς ήταν γιος του Βερτράνδου της Τουλούζης και της Ηλίης, κόρης του Εύδη Α΄ δούκα της Βουργουνδίας. Την εποχή που πέθανε ο πατέρας του ήταν ακόμη ανήλικος (1112), έδωσε αμέσως όρκο υποτέλειας στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό παρουσία Βυζαντινής αντιπροσωπείας. Οι σύμβουλοι του αυτοκράτορα τον έστειλαν να εκπαιδευτεί στην Αντιόχεια στην αυλή του πρίγκιπα Ταγκρέδου της Γαλιλαίας τερματίζοντας τις διαφορές ανάμεσα στα δύο Σταυροφορικά κράτη. Ο Ταγκρέδος παραχώρησε στον Πονς τέσσερα μεγάλα κάστρα στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, οι δωρεές έδωσαν μεγαλύτερη αυτονομία στην Κομητεία της Τρίπολης. Ο Ταγκρέδος τακτοποίησε στο νεκροκρέβατο του τον γάμο ανάμεσα στον Πονς και τη Σεσίλ της Γαλλίας κόρη του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας.
Ο διάδοχος του Ταγκρέδου Ρογήρος του Σαλέρνο και ο Πονς συμμάχησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1110 εναντίον των Μουσουλμάνων. Ο Πονς αρνήθηκε στις αρχές του 1122 την υποταγή στον Βαλδουίνο Β΄ της Ιερουσαλήμ αλλά σύντομα μεσολάβησαν οι οπαδοί τους και έκλεισαν ειρήνη, ο Πονς ήταν ένας από τους αρχηγούς στην επιτυχή πολιορκία της Τύρου (1224). Στα τέλη του 1132 υποστήριξε τη χήρα πριγκίπισσα Αλίκη της Αντιόχειας εναντίον του γαμπρού της Φούλκων της Ιερουσαλήμ αλλά ο Φούλκων απέκτησε τον έλεγχο στην Αντιόχεια. Την επόμενη χρονιά ο Πονς υπερασπίστηκε επιτυχώς την κομητεία από τον Ατάμπεη της Μοσούλης Ιμαντεντίν Ζενγκί με την υποστήριξη του Φούλκωνα. Ο Μαμελούκος Εμίρης της Δαμασκού επιτέθηκε τον Μάρτιο του 1137 στην Τρίπολη, ο Πονς δραπέτευσε στα βουνά αλλά οι ίδιοι οι χριστιανοί τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν στον Εμίρη που τον εκτέλεσε. Η Κομητεία της Τρίπολης γνώρισε σημαντική ανάπτυξη την εποχή που την κυβέρνησε ο Πονς.
Α΄ Σταυροφορία
Ο πατέρας του Πονς Βερτράνδος ήταν μεγαλύτερος γιος του Ραϋμόνδου Δ΄ της Τουλούζης, η νομιμότητα του Βερτράνδου αμφισβητείται επειδή οι γονείς του ήταν στενοί συγγενείς. Η ταυτότητα της μητέρας του ήταν αβέβαιη, ο Άγγλος Όρντερικ Βιτάλις καταγράφει ότι μητέρα του ήταν η Χελιέ κόρη του Εύδη Α΄ της Βουργουνδίας. Ο Ουίλιαμ όφα Μαλμεσμπέρι (1080 - 1143) γράφει ότι μητέρα του Πονς ήταν μία ανώνυμη ανιψιά της πανίσχυρης Ματθίλδης της Κανόσας. Η χρονιά που γεννήθηκε ο Πονς αμφισβητείται, ένας Μουσουλμάνος ιστορικός σημειώνει ότι ήταν "μικρό παιδί" όταν πέθανε ο πατέρας του (1112). Ο Ουίλιαμ όφα Μαλμεσμπέρι και ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφουν ότι διαδέχθηκε τον πατέρα του "έφηβος" αλλά ο πιο αξιόπιστος ιστορικός Κέβιν Τζέιμς Λιούις τοποθετεί τη γέννηση του γύρω στο 1098.
Ο παππούς του Ραϋμόνδος Δ΄ ήταν ένας από τους σημαντικότερους ευγενείς που συμμετείχαν στην Α΄ Σταυροφορία (1095). Οι προσπάθειες του ωστόσο να αναλάβει την αρχηγία απέτυχαν, δεν κυβέρνησε ούτε να αναλάβει τα κάστρα που κατέκτησε στη βόρεια Συρία (1098). Την ίδια εποχή δημιουργήθηκε στη βόρεια Συρία ένα σημαντικό χριστιανικό κράτος το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, ηγεμόνες του ήταν οι Νορμανδοί αντίπαλοι του Ραϋμόνδου Δ΄ Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας και Ταγκρέδος. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ έδωσε όρκο υποτέλειας στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό σε αντίθεση με τον Βοημούνδο και τον Ταγκρέδο, οι Βυζαντινοί δεν μπόρεσαν όμως να τους διώξουν από τη Συρία. Οι Σταυροφόροι κατέκτησαν την Ιερουσαλήμ αλλά ο Ραϋμόνδος Δ΄ αρνήθηκε να κυβερνήσει την Αγία Πόλη. Αμέσως μετά αναδείχτηκε στην Παλαιστίνη το κορυφαίο Σταυροφορικό κράτος το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, κυβερνήτες του ήταν δύο αδέλφια από την Κάτω Λοθαριγγία, ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και ο Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ.
Κατάκτηση της Τρίπολης
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ πολιόρκησε τον Μάιο του 1103 την Τρίπολη ένα σημαντικό οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο στο Χαλιφάτο των Φατιμιδών με τη βοήθεια των Βυζαντινών. Δημιούργησε τον τίτλο του Κόμη της Τρίπολης, ανέλαβε τον έλεγχο σε όλα τα γειτονικά χωριά αλλά πέθανε χωρίς να κατακτήσει την Τρίπολη (28 Φεβρουαρίου 1105). Τα στρατεύματα του Ραϋμόνδου συνέχισαν την πολιορκία της Τρίπολης αλλά ο Αλφόνσος Ιορδάνης επέστρεψε στην Κομητεία της Τουλούζης. Ο πατέρας του Πονς Βερτράνδος για άγνωστους λόγους παραιτήθηκε το καλοκαίρι του 1108 από την Τουλούζη για χάρη του Αλφόνσου Ιορδάνη. Απέπλευσε στη Συρία για να διεκδικήσει τα εδάφη που είχε κατακτήσει ο πατέρας του γύρω από την Τρίπολη. Ορκίστηκε υποτέλεια στον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσαλήμ για να κερδίσει την υποστήριξη του, οι στρατοί τους κατέκτησαν την Τρίπολη (12 Ιουλίου 1109). Ο Πονς συνόδευσε τον πατέρα του από τη Συρία στην Τρίπολη και υπέγραψε ένα από τα διατάγματα του(1110).
Κηδεμονία
Ο Πονς ήταν ανήλικος όταν πέθανε ο πατέρας του (3 Φεβρουαρίου 1112). Η Άννα Κομνηνή έγραψε ότι ο επίσκοπος Αλβέρτος της Τρίπολης ήθελε να κρατήσει τα χρήματα που είχαν καταθέσει οι Βυζαντινοί μαζί με τον πατέρα του Πονς και τον ίδιο. Ο Λιούις αναφέρει ότι ο επίσκοπος είχε μεγάλη εξουσία την εποχή που ο Πονς ήταν ανήλικος. Τα χρήματα αναγκάστηκε να τα επιστρέψει μόνο όταν τον απείλησαν οι Βυζαντινοί ότι θα αποκλείσουν την Τρίπολη. Ο Πονς κράτησε τον χρυσό και διάφορα άλλα πολύτιμα αντικείμενα που είχαν υποσχεθεί σαν προσωπικό δώρο στον πατέρα του. Οι Βυζαντινοί πίεσαν τον Πονς να δώσει όρκο υποτέλειας στον αυτοκράτορα όπως είχε κάνει ο πατέρας του και ο παππούς του. Οι "Κηδεμόνες και οι λόρδοι" σύμφωνα με έναν Άραβα ιστορικό έκλεισαν συμφωνία με τον Ταγκρέδο της Αντιόχειας, ο Πονς πήρε τον τίτλο "ένας από τους ιππότες του Ταγκρέδου". Ο ιστορικός Ζαν Ρίτσαρντ ερμηνεύει τη φράση "Κηδεμόνες και οι λόρδοι" με τους ευγενείς που είχαν την εξουσία στην Τρίπολη όταν ο κόμης ήταν ανήλικος. Η πρόθεση τους ήταν να συμφιλιωθούν οι Νορμανδοί της Αντιόχειας με τους Σταυροφόρους της Τρίπολης από την Οξιτανία που απέτυχαν στην "πολιορκία της Αντιόχειας". Η σύγκρουση με τους Βυζαντινούς προσέγγισε το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας με την Κομητεία της Τρίπολης.
Συμμαχίες
Ο Ορτοκίδης κυβερνήτης του Μαρντίν Νατζ αντ-Ντιν Ιλγκαζί ιμπν Αρτούκ επιτέθηκε στην Αντιόχεια στα τέλη του Μαίου 1119. Ο Λατίνος πατριάρχης της Αντιόχειας Βερνάρδος έπεισε τον Ρογήρο να αναζητήσει βοήθεια από τον Βαλδουίνο Β΄ της Ιερουσαλήμ και τον Πονς. Ο Ρογήρος δεν μπορούσε να περιμένει, έκανε μία μεγάλη επίθεση εναντίον του Ιλγκαζί με όλο τον στρατό του πριγκιπάτου αλλά γνώρισε τεράστια συντριβή (28 Ιουνίου 1119), ο ίδιος έπεσε στη μάχη και ο στρατός του εξοντώθηκε. Ο Ιλγκαζί μπήκε στην πόλη χωρίς αντίσταση και προσπάθησε να εμποδίσει τον Βαλδουίνο Β΄ και τον Πονς να φτάσουν στην Τρίπολη, ο Πονς έφτασε την επόμενη μέρα και κατόρθωσε να διώξει τον Ιλγκαζί στα τέλη Αυγούστου. Ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ ορίστηκε κυβερνήτης της Αντιόχειας μέχρι όταν ο Βοημούνδος Β΄ της Αντιόχειας ενηλικιωθεί.
Κατάκτηση της Τύρου
Η αναγνώριση της εξουσίας του Βαλδουίνου Β΄ στην Αντιόχεια έκανε τον βασιλιά τον Ιεροσολύμων πανίσχυρο, αυτό ενόχλησε έντονα τον Πονς. Ο Πονς και οι επίσκοποι της Τρίπολης απείχαν στη Συνέλευση που συγκάλεσε ο Βαλδουίνος Β΄ στη Ναμπλούς (23 Ιανουαρίου 1120) αν και ήταν παρόντες όλοι οι ευγενείς, αρνήθηκε να δηλώσει την υποταγή του στον βασιλιά. Ο Βαλδουίνος Β΄ συγκέντρωσε τον στρατό του, πήρε μαζί του τον Τίμιο Σταυρό και προχώρησε στην κατάληψη της Τρίπολης. Ο Φύλτσερ του Σάρτρ γράφει ότι οι ευγενείς από τα δύο κράτη πίεσαν έντονα τους κυβερνήτες να κλείσουν ειρήνη πριν γίνει μάχη, ο Βαλδουίνος και ο Πονς συμφιλιώθηκαν, από τότε καραγράφονται σαν "φίλοι". Ο Ορτοκίδης κυβερνήτης της Χαρράν Βαλάκ συνέλαβε τον Βαλδουίνο Β΄ την ώρα που κυνηγούσε σε ένα δάσος κοντά στον Ευφράτη (18 Απριλίου 1123). Την περίοδο αιχμαλωσίας του ένας στόλος από τη Δημοκρατία της Βενετίας υπό την ηγεσία του Δόγη Ντομένικο Μικιέλ έφτασε στην Άκρα. Με πλεονέκτημα την παρουσία ενός τεράστιου χριστιανικού στρατού από την Ευρώπη οι λόρδοι του βασιλείου της Ιερουσαλήμ αποφάσισαν να κυριεύσουν την Τύρο ένα από τα δύο μεγάλα λιμάνια από το Χαλιφάτο των Φατιμιδών στη δυτική Μεσόγειο. Η πολιορκία της Τύρου ξεκίνησε στις 16 Φεβρουαρίου 1124.
Οι ευγενείς της Ιερουσαλήμ έστειλαν απεσταλμένους στον Πονς και του ζήτησαν να έρθει στην πολιορκία. Ο Πονς πήγε με μία μεγάλη φρουρά, όπως περιγράφει ο Γουλιέλμος της Τύρου έριξε σημαντικά το ηθικό των αμυνόμενων. Ο Φύλτσερ του Σάρτρ και ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφουν ότι ο Πονς "παρέμεινε πάντοτε υποτακτικός" στον Πατριάρχη της Ιερουσαλήμ και στους βαρόνους, η αφήγηση τους ωστόσο έδειχνε ότι ήταν ένας από τους κορυφαίους αρχηγούς των Σταυροφόρων. Ο Πονς επιτέθηκε στον Εμίρη της Δαμασκού που προσπάθησε να βοηθήσει τους αμυνόμενους στην Τύρο. Έδωσε τον τίτλο του ιππότη στον αγγελιοφόρο του Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας που έφερε στους Σταυροφόρους την κεφαλή του Βαλάκ. Μετά την κατάκτηση της Τύρου (7 Ιουλίου 1124) τα σύμβολα του Πονς τοποθετήθηκαν σε μία από τις τρεις σημαίες πάνω στους πύργους της πόλης. Ο συγγενής του Μπαλάκ Τιμουρτάς απελευθέρωσε τον Βαλδουίνο Β΄ με αντάλλαγμα 80.000 δηνάρια και κάστρα στην Αντιόχεια (29 Ιουλίου 1124) αλλά οι λόρδοι της Αντιόχειας δεν τον άφησαν να του δώσει τα κάστρα τους. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες του Πονς στα τέλη της δεκαετίας του 1120. Υποστήριξε τον Βαλδουίνο Β΄ από τον Μπουρσούκ που κατέλαβε τον Μάιο του 1125 το "κάστρο του Καφαρτάμπ". Οι δυνάμεις των Ιεροσολύμων, της Αντιόχειας, της Τρίπολης και της Έδεσσας νίκησαν τον Μπουρσούκ στη Ζαρντάνα (11 Ιουνίου 1125) και τον ανάγκασαν να διακόψει την πολιορκία του κάστρου. Τα επόμενα χρόνια ζήτησε από τον βασιλιά βοήθεια να επιτεθεί στη Ραφάνεια, ένα σημαντικό κάστρο που κατείχε ο παππούς του αλλά το κατέλαβε ο Τογκτεκίν (1115). Η πολιορκία κράτησε 18 μέρες μέχρι την κατάληψη του (31 Μαρτίου 1126). Ο Πονς συμμετείχε επίσης σε μία ανεπιτυχή εκστρατεία εναντίον της Δαμασκού τον Νοέμβριο του 1129.
Σύγκρουση με τον Φούλκωνα
Οι σχέσεις ανάμεσα στα Σταυροφορικά κράτη εντάθηκαν όταν πέθανε ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ (21 Αυγούστου 1131). Ο διάδοχος του Φούλκων της Ιερουσαλήμ κατέλαβε τα εδάφη από τους λόρδους των Ιεροσολύμων και της Αντιόχειας και τα παρέδωσε στους οπαδούς του. Η κουνιάδα του Αλίκη της Αντιόχειας που ήθελε να ελέγξει το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας συμμάχησε το καλοκαίρι του 1132 με τον Πονς και τον Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι η ίδια η Αλίκη ζήτησε τη συμμαχία του Πονς. Οι λόρδοι της Αντιόχειας που αντιτάχθηκαν στην Αλίκη ζήτησαν βοήθεια από το Φούλκων αλλά ο Πονς του απαγόρευσε να περάσει από τα εδάφη του στην Τρίπολη. Ο Φούλκων εγκατέλειψε την κομητεία από τη θάλασσα και κατέφυγε στο λιμάνι του Σαιν-Σιμεόν. Ο Πονς προχώρησε σε εκστρατεία στην Αντιόχεια εναντίον του Φούλκωνα και των συμμάχων του, κατέλαβε το κάστρο του Σαλαμαγιάχ αλλά ο Φούλκων έκανε αντεπίθεση στα τέλη του 1132. Ο Πονς συνετρίβη, οι περισσότεροι οπαδοί του συνελήφθησαν αλλά ο ίδιος δραπέτευσε, οι στρατιώτες μεταφέρθηκαν αλυσοδεμένοι στην Αντιόχεια και οι περισσότεροι εκτελέστηκαν. Ο Πονς έχασε τα κάστρα αλλά ο Φούλκων δεν κατέλαβε ολόκληρη την Κομητεία της Τρίπολης.
Τελευταία χρόνια
Ο Πονς απαρνήθηκε τα δικαιώματα του Λε Πουί στη Γαλλία για χάρη του τοπικού επισκόπου (1132). Ο Πονς εκτέλεσε στη συνέχεια έναν ντόπιο στρατηγό στην Τρίπολη για άγνωστους λόγους (1133), η πράξη αυτή ήταν κάτι το πρωτοφανές, ο Λιούις το χρεώνει στις αναταραχές που είχαν ξεσπάσει στον τοπικό πληθυσμό. Οι Νιζαρίτες επεκτάθηκαν σημαντικά τη δεκαετία του 1130 σε ορεινές περιοχές στα βόρεια σύνορα της κομητείας. Ο Ατάμπεης της Μοσούλης Ιμαντεντίν Ζενγκί επιτέθηκε στην Κομητεία της Τρίπολης, λεηλάτησε την πρωτεύουσα και τις γειτονικές περιοχές (1133), ο Πονς προσπάθησε να σταματήσει τους εισβολείς κοντά στη Ραφανίγια αλλά συνετρίβη. Μετά την καταστροφική ήττα δραπέτευσε στο Μοντφέραντ και στη συνέχεια στην Τρίπολη ενώ ο Ζενγκί ξεκίνησε να πολιορκεί το "κάστρο του Μοντφέραντ". Ο Πονς ζήτησε τη βοήθεια του Φούλκωνα, τα στρατεύματα των Ιεροσολύμων έφτασαν και ανάγκασαν τον Ζενγκί να διακόψει την πολιορκία και να φύγει. Ο Μαμελούκος Εμίρης της Δαμασκού επιτέθηκε στην Τρίπολη, ο Πονς πήγε να τον αντιμετωπίσει αλλά γνώρισε άλλη μία συντριβή και δραπέτευσε στα γειτονικά βουνά. Ο Λιούις γράφει ότι χριστιανοί από τις γειτονικές περιοχές πιθανότατα Ιακωβίτες ή Νεστοριανοί τον συνέλαβαν, τον παρέδωσαν στον Εμίρη και τον εκτέλεσε (25 Μαρτίου 1137). Ο γιος του Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης που τον διαδέχτηκε συνέλαβε τους προδότες χριστιανούς και τους εκτέλεσε για να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του.
Οικογένεια
Ο Πονς της Τρίπολης παντρεύτηκε το καλοκαίρι του 1115 σύμφωνα με τον Αλβέρτο του Αίξ τη χήρα του Ταγκρέδου Σεσίλ της Γαλλίας κόρη του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας και της Βερτράδης του Μονφόρ. Η Σεσίλ ήταν ετεροθαλής αδελφή του Φούλκωνος των Ιεροσολύμων μέσω της μητέρας τους, στον γάμο παραβρέθηκε ο Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ. Ο γάμος αυτός ενίσχυσε τη θέση του ίδιου και των απογόνων του για πολλές δεκαετίες. Ο μεγαλύτερος γιος τους Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1110 επειδή αναφέρεται ως "ανήλικος" τη χρονιά που διαδέχθηκε τον πατέρα του (1137). Ο μικρότερος γιος τους Φίλιππος αναφέρεται για τελευταία φορά τη δεκαετία του 1140 αλλά οι λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του είναι άγνωστες. Η μοναδική τους κόρη Αγνή παντρεύτηκε τον Ραινάλδο Β΄ Μασουάρ έναν επιφανή ευγενή από την Αντιόχεια.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τουλούζης
Βλακεία
Η βλακεία αντικατοπτρίζει μη αναμενόμενα, για δεδομένες νοητικές δυνατότητες, λάθη, αυτών που τα κάνουν. Ως έννοια είναι σχετική, καθώς ο αποδιδόμενος χαρακτηρισμός εξαρτάται την αντιληπτότητα και τα πιστεύω του καθενός που τον αποδίδει. Πέραν του ατομικού επιπέδου, η διαφοροποίηση των εκτιμήσεων για έναν τέτοιο χαρακτηρισμό εκτείνεται κοινωνικά αλλά και σε βάθος χρόνου.
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από το ουσιαστικό «βλάκας» ή «βλαξ», με ρίζα το βλᾱ- < *μλᾱ- πβ. μαλ-ακός, μαλ-θ-ακός και μ(α)λάκ-ς = μλαξ = βλαξ - βλ. ρήμα «βλακεύω». Ιστορικά πιθανώς η λέξη προέρχεται από την αρχαία πόλη της Βλακείας στην Αιολίδα.
Γενικά
Με πρότυπο αναφοράς το σύγχρονο άνθρωπο σε μια δυτικού τύπου κοινωνία, σύμφωνα με παλαιά προσέγγιση από τον Ανρί Μπεργκσόν, η ισορροπία στον άνθρωπο αφορά την αρμονία της νόησης, του συναισθήματος και των ενστίκτων που εδρεύουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Σύμφωνα με νεώτερες προσεγγίσεις που προσπαθούν να καταμετρήσουν την ανθρώπινη ευφυΐα, όπως με τα τεστ γενικής ευφυΐας (general intelligence factor ή g), η ευφυΐα ορίζεται σαφώς πιο πολύπλοκα και εισάγονται νέες έννοιες όπως η συναισθηματική νοημοσύνη. Όμως λόγω της πολυπλοκότητας του θέματος από πολλούς αμφισβητείται ακόμα και η ύπαρξη της ευφυΐας. Λόγω των διαφορετικών πιστεύω, την άποψη που σχετίζει την ευφυΐα με τη βλακεία δεν την υιοθετούν επί συνόλου οι φιλοσοφίες.
Ο ρόλος των πράξεων βλακείας
Μια τέτοια πράξη φαινομενικά συνεπάγεται ελάττωση των πιθανοτήτων είτε να προοδεύσει εκείνος που την εφαρμόζει είτε ακόμη και να επιβιώσει, σε ατομικό ή κοινωνικό επίπεδο. Παρόλα αυτά η επίδραση μιας πράξης που φέρει αυτό το χαρακτηρισμό δεν είναι κατ' ανάγκη βλαπτική, καθώς με τις ρωγμές που προκαλεί μπορεί να εντοπίσει, νωρίς, σημεία αστάθειας ή ακόμη και να κάνει ανακαλύψεις που θα ήταν σχεδόν αδύνατο να εντοπιστούν από αναμενόμενη συμπεριφορά και έτσι μπορεί να συμβάλλει στην έγκαιρη διόρθωσή τους και στην απόκτηση εμπειρίας και γνώσης που τελικά συνεπάγονται αύξηση των πιθανοτήτων για πρόοδο και επιβίωση.
Η εμφάνιση των μη αναμενόμενων λαθών στο μέσο άνθρωπο
Λάθη, μη αναμενόμενα, προκύπτουν από επαρκώς ανεπτυγμένα και ισορροπημένα άτομα, υπό διάφορες συνθήκες:
Κανείς δεν εξαιρείται από τα λάθη αυτά
Όλοι κάνουν λάθη που δεν τους αρμόζουν και μάλιστα επανειλημμένα. Είναι στη φύση των υπό εκπαίδευση οργανισμών να μαθαίνουν από αυτά. Όσο πιο ισορροπημένος είναι κάποιος νοητικά τόσο πιο λίγα τέτοια λάθη κάνει.
Συμπλεγματική βλακεία
Υπάρχουν συμπεριφορές που ξεφεύγουν κατ' εξακολούθηση από το μέσο αποδεκτό όρο σε κοινωνικά πλαίσια. Σε τέτοιες συμπεριφορές είναι πιο επιρρεπείς άνθρωποι που μονίμως υπερεκτιμούν τον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους σε μεγαλύτερο βαθμό από όσο το κάνει ο μέσος άνθρωπος και ταυτόχρονα καταφέρνουν να μην εκθέτουν την εικόνα τους αυτή σε πρώτη προσέγγιση. Για τον τύπο αυτό ο λαός έχει δημιουργήσει εκφράσεις όπως «εγωιστής ξερόλας», «πονηρός έξυπνος» και «κουτοπόνηρος» και τους θεωρεί ιδιαίτερα επικίνδυνους αφού, αφενός μεν δεν έχουν συναίσθηση του μεγέθους της «βλακείας» τους (όπως την αποδίδουν ως συμπεριφορά οι υπόλοιποι), ακόμα κι αν οι ίδιοι την υποψιάζονται, και αφετέρου επειδή δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι σε πρώτη επαφή. Παρατηρείται πως πριν την εκτέλεση μιας, κατά τους άλλους, βλακώδους πράξης, εκείνος που την εφαρμόζει με τον τρόπο που περιγράφεται παραπάνω έχει δικαιολογήσει την πράξη αυτή ισχυρά μέσα του και την ασκεί ανεπιφύλακτα. Η επικινδυνότητα των συμπλεγματικών αυτών τύπων αυξάνει σε συνδυασμό με τη δύναμη της επιρροής τους και την ισχύ της εξουσίας τους που είναι και το έδαφος στο οποίο αυτός ο τύπος συμπεριφοράς καλλιεργείται. Η εμμονή σε πεποιθήσεις επίσης είναι δυνατό να διαμορφώσει ιδίου τύπου συμπεριφορά. Είναι απαραίτητο να τονιστεί η σχετικότητα του χαρακτηρισμού παρ'όλα αυτά, καθώς σύμφωνα με το πιστεύω του ιδίου, που χαρακτηρίζεται, η πράξη του είναι απολύτως δικαιολογημένη και σπάνια είναι βλαπτική για τον ίδιο.
Η βλακεία συνασπίζεται
Χωρίς να παραδέχονται την αρνητικότητα των επιπτώσεων της συμπεριφοράς τους, οι συμπλεγματικοί τύποι αναπτύσσουν ενστικτωδώς μεταξύ τους υπόγεια κανάλια επικοινωνίας και φαίνεται να συμπράττουν με σκοπό να ακυρώνουν τάσεις, κατευθύνσεις και κινήματα που θεωρούν εμπόδια στην προσωπική τους εξέλιξη ακόμα κι αν είναι ελπιδοφόρα για το υπόλοιπο του κοινωνικού συνόλου. Παρόλα αυτά, επειδή η ομαδοποίηση της στάσης ενός τέτοιου συνασπισμού ισχυροποιεί την αλήθεια του πιστεύω τους, ένας τέτοιος χαρακτηρισμός τους επισυνάπτεται από τον υπόλοιπο μόνο, κοινωνικό ιστό, και είναι και πάλι σχετικός.
Η δυσκολία να χαρακτηριστεί κάποιος βλάκας
Η επανάληψη βλακωδών πράξεων δε χαρακτηρίζει το άτομο κατ' ανάγκη ως βλάκα αφού τέτοιες πράξεις είναι συνήθης τρόπος μάθησης και άρα μέρος της ανθρώπινης φύσης. Επίσης, αφού η βλακεία ορίζεται σχετικά, πρέπει να υπάρχει σχεδόν ομοφωνία από τους υπόλοιπους για ένα τέτοιο χαρακτηρισμό. Ίσως υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που μπορούν να χαρακτηριστούν από βλακεία, χαρακτηρισμό για τον οποίο συμφωνεί η πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω τους. Αυτοί θα εντοπίζονταν ίσως μόνο από την επανάληψη πολλών βλακωδών πράξεων μέσω των οποίων θα εκτίθονταν σε βάθος χρόνου, με αποτέλεσμα ο χαρακτηρισμός ισχυροποιείται ολοένα.
Πηγές
Κατηγορία:Νοημοσύνη
Ζαρίφης Ζαριφόπουλος
Ο Ζαρίφης Ζαριφόπουλος ήταν Έλληνας πρόκριτος της Ανδρίτσαινας κατά τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γόνος της ομώνυμης ιστορικής οικογένειας των Ζαριφόπουλων της Ανδρίτσαινας. Με το κύρος του αλλά και την περιουσία του έσωσε πολλούς κλέφτες και αρματωλούς κατά τον διωγμό που υπέστησαν λίγο πριν από την έναρξη της επανάστασης στη Πελοπόννησο. Πέθανε πιθανώς το 1818, ή 1819, όπου τη θέση του προκρίτου ανέλαβε ο πρωτότοκος γιος του Παναγιώτης.
Και οι πέντε γιοι του, Παναγιώτης, Ανδρέας, Αντώνιος, Νικόλαος και  Χαράλαμπος συμμετείχαν και διακρίθηκαν αργότερα ως αγωνιστές του 21.
Πηγές
Ζαριφόπουλος Ζαρίφης Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα Ζαριφης
Λαοτινή γλώσσα
Η Λαοτινή γλώσσα ή αλλιώς γλώσσα Λάος είναι μια τονική γλώσσα και ανήκει στη γλωσσική ομάδα Τάι-Καντάι. Είναι η επίσημη γλώσσα του Λάος και ομιλείται επίσης στα βορειοανατολικά της Ταϊλάνδης όπου εκεί την αποκαλούν γλώσσα Ισάν. Γράφεται με δικό της αλφάβητο που ανήκει στο σύστημα γραφής αμπουγκίντα (abugida, το φωνήεν γράφεται μαζί με το σύμφωνο ενιαία ως ένα σύμβολο). Είναι πολύ όμοια με τη γλώσσα Τάι και μοιράζονται το περισσότερο βασικό τους λεξιλόγιο αλλά διαφορές σε βασικές λέξεις κάνουν τους ομιλητές να μην μπορούν εύκολα να συνεννοηθούν.
Οι ειδικοί διαφωνούν στον αριθμό και τη φύση των τόνων της Λαοτινής γλώσσας σε διάφορες διαλέκτους της. Σύμφωνα με μερικούς ειδικούς οι περισσότερες διάλεκτοι έχουν έξι τόνους ενώ η Λουάνγκ Πραμπάνγκ (Luang Prabang) πέντε τόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Λάος Κατηγορία:Γλώσσες της Ταϊλάνδης Κατηγορία:Τάι-Καντάι γλώσσες
Κορασόν Ακίνο
thumb|Η Κορασόν Ακίνο. Η Κορασόν Ακίνο (María Corazón Sumulong Cojuañgco Aquino, 25 Ιανουαρίου 1933 – 1 Αυγούστου 2009) ήταν πολιτικός από τις Φιλιππίνες και παγκοσμίως γνωστή υπερασπίστρια της δημοκρατίας, της ειρήνης και της χειραφέτησης των γυναικών. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στη χώρα της και η πρώτη γυναίκα που έγινε αρχηγός κράτους στην Ασία. Υπηρέτησε ως 11η Πρόεδρος από το 1986 ως το 1992.
Αυτοαποκαλούνταν «απλή νοικοκυρά». Ήταν σύζυγος του γερουσιαστή Μπενίνιο Ακίνο (1932–1983) και μετά τη δολοφονία του τελευταίου τέθηκε επικεφαλής της αντιπολίτευσης με στόχο την πτώση του δικτάτορα Φερντινάντο Μάρκος. Κατήλθε υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 1986 και έπειτα από τις καταγγελίες για νοθεία υπέρ του Μάρκος, ανακηρύχθηκε πρόεδρος της χώρας, έπειτα από ειρηνική επανάσταση.
Θάνατος
Το 2008 διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου. Πέθανε σε ηλικία 76 ετών την 1η Αυγούστου του 2009, από επιπλοκές της νόσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακινο Ακινο Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time)
Ετεροπολικός δεσμός
Ετεροπολικός δεσμός λέγεται ο χημικός δεσμός μεταξύ ατόμων όπου το ένα άτομο προσφέρει ηλεκτρόνια και το άλλο τα δέχεται. Ο δεσμός αυτός λέγεται και ιοντικός δεσμός (κατά ιόντα). Τα σχηματιζόμενα κατιόντα και ανιόντα συγκρατούνται με ισχυρές ελκτικές δυνάμεις ηλεκτροστατικής φύσης. Ο δεσμός αυτός αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα πολύ ηλεκτροθετικό και ένα πολύ ηλεκτροαρνητικό στοιχείο. Όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά της ηλεκτροαρνητικότητας των στοιχείων που αντιδρούν τόσο σταθερότερη είναι η ετεροπολική ένωση που σχηματίζεται και τόσο πιο ψηλό το σημείο ζέσης που έχει.
Ο Ετεροπολικός ή ιοντικός δεσμός εμφανίζεται στις ενώσεις μεταξύ μετάλλων και αμετάλλων, όπως για παράδειγμα στο αλάτι (χλωριούχο νάτριο). Κάθε μεταλλικό άτομο χάνει ένα ή περισσότερα ηλεκτρόνια προς όφελος του ατόμου του αμετάλλου. Τα δύο άτομα καθίστανται έτσι ιόντα με θετικό και αρνητικό φορτίο αντίστοιχα. Συνέπεια αυτού είναι τα αντίθετα φορτία των δύο ιόντων να έλκονται αποκαθιστώντας έτσι ένα "ιοντικό δεσμό". Ιοντικοί δεσμοί εμφανίζονται ακόμη και μεταξύ ζευγών ατόμων ή και μεταξύ ολόκληρων ομάδων ατόμων στις καλούμενες γιγαντιαίες δομές.
Η έννοια του μορίου δεν έχει νόημα στις ετεροπολικές ενώσεις γιατί το κρυσταλλικό τους πλέγμα δεν αποτελέιται από μόρια αλλά από ιόντα. Ο χημικός τύπος μιας ιοντικής ένωσης δείχνει την απλούστερη ακέραια αναλογία των στοιχείων που συμμετέχουν στην κατασκευή του κρυσταλλικού πλέγματος της ένωσης.
Κατηγορία:Χημικός δεσμός
ΦΚ Χόνκα
Η ΦΚ Χόνκα είναι μια φινλανδική ποδοσφαιρική ομάδα, με βάση το Έσποο. Στο τέλος του 2005 προάχθηκε στην ανώτατη κατηγορία της χώρας για πρώτη φορά στην ιστορία της. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Tapiolan urheilupuisto. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1957 σαν Τάπιον Χόνκα και άλλαξε το όνομα της σε ΦΚ Χόνκα το 1975.
Η ομάδα είναι πολύ γνωστή στη Φινλανδία για το εκτενές σύστημα ακαδημιών της με πάνω από 1000 νέους παίκτες να παίζουν σε διάφορες ηλικιακές ομάδες.
Το 2012 κατέκτησε το Κύπελλο Φινλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Φινλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957
1606 Γιεκόβσκι
Ο Γιεκόφσκι (Jekhovsky) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,924. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρωσογάλλου αστρονόμου Βενιαμίν Γιεκόφσκι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του αστεροειδούς αυτού εκτιμάται σε 26 χλμ. περίπου, ενώ ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιεκοβσκι
Λιμερίκι (ποίηση)
Λιμερίκι ονομάζεται ένα είδος ποίησης, με χαρακτηριστική, σύντομη, χιουμοριστική σύσταση μίας στροφής πέντε στίχων και ομοιοκαταληξία ααββα. Τα ποιήματα του είδους λιμερίκι διηγούνται μια σύντομη ιστορία, και καταλήγουν σε ένα ανέκδοτο.
Ιστορικό
Η ιστορία των λιμερικιών ξεκινάει στην Αγγλία του 1820, αν και σύμφωνα με τον Θωμά Ακινάτη ήταν διαδεδομένα από τον μεσαίωνα. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος, το οποίο προέρχεται από
<poem style="margin-left:5em;"> Hickory, dickory, dock! The mouse ran up the clock. The clock struck one – The mouse ran down. Hickory, dickory, dock!
Τα λιμερίκια του Σεφέρη
Ο Γιώργος Σεφέρης ασχολήθηκε για πάνω από 20 χρόνια με τα λιμερίκια, προσπαθώντας να τα αποδώσει στα ελληνικά. Έγραψε γύρω στα 20 άσεμνα («εντεψίζικα») και 20 ανόητα για παιδιά («Λιμερίκια με ζωγραφιές») που δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατό του στο Τετράδιο Γυμνασμάτων Β'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποιητικές μορφές
Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης
Ο Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης (Γαλλικά : Raymond II, περί το 1116 - 1152) μέλος του Οίκου της Τουλούζης ήταν Κόμης της Τρίπολης (1137 - 1152). Ο Ραϋμόνδος Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Πονς της Τρίπολης και της Σεσίλης της Γαλλίας, κόρης τού Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας. Διαδέχτηκε τον πατέρα του που σκοτώθηκε σε μιά επιδρομή της Δαμασκού εναντίον της Τρίπολης. Ο Ραϋμόνδος Β΄ κατηγόρησε τους χριστιανούς για προδοσία στον πατέρα του και επιτέθηκε στα χωριά τους στην Οροσειρά του Λιβάνου, οι περισσότεροι εκτελέστηκαν. Ο Ραϋμόνδος Β΄ συνελήφθη αιχμάλωτος σε μία επιδρομή του Ιμαντεντίν Ζενγκί Ατάμπεη στη Μοσούλη, το καλοκαίρι του 1137 του έδωσε δύο μεγάλα κάστρα για να εξαγοράσει την ελευθερία του.
Ο στρατός του ήταν ανίκανος να φυλάξει τα ανατολικά σύνορα της κομητείας, ο Ραϋμόνδος έδωσε πολλά κάστρα στους Ιωαννίτες Ιππότες (1142). Ο θείος του πατέρα του Αλφόνσος Ιορδάνης πέθανε αιφνίδια στη Β΄ Σταυροφορία, κυκλοφόρησαν πολλές φήμες ότι τον δηλητηρίασε ο Ραϋμόνδος Β΄ επειδή διεκδικούσε την Κομητεία της Τρίπολης. Ο νόθος γιος του Βερτράνδος της Τουλούζης κατέλαβε το "κάστρο της Αραίμα" (1149), ο Ραϋμόνδος Β΄ το ανακατέλαβε με την υποστήριξη Μουσουλμάνων κυβερνητών και το παρέδωσε στους Ναΐτες Ιππότες. Ο γάμος του με την Οδιέρνα της Ιερουσαλήμ είχε άσχημη εξέλιξη, η αδελφή της Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ ήρθε στην Τρίπολη για να τους συμφιλιώσει. Η Οδιέρνα έφυγε με την αδελφή της στην Ιερουσαλήμ, ο Ραϋμόνδος Β΄ τη συνόδευσε για λίγο αλλά στην επιστροφή του στην Τρίπολη δολοφονήθηκε από τους Ασασίνους, ήταν ο πρώτος χριστιανός κυβερνήτης που δολοφονήθηκε από αυτή την οργάνωση.
Πρώτα χρόνια
Η ημερομηνία που γεννήθηκε ο Ραϋμόνδος Β΄ είναι άγνωστη, ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι ήταν ακόμα ανήλικος όταν πέθανε ο πατέρας του υποθέτοντας ότι το 1137 ήταν περίπου 15 ετών. Ο Ραϋμόνδος Β΄ και ο μικρότερος αδελφός του Φίλιππος ήταν ικανοί να υπογράψουν τα διατάγματα του πατέρα τους στις αρχές της δεκαετίας του 1130. Ο ιστορικός Κέβιν Λιούις σημειώνει ότι το 1137 "έφτανε κοντά στα είκοσι χρόνια" τοποθετώντας τη γέννηση του γύρω στο 1116. Ο Ραϋμόνδος Β΄ αρραβωνιάστηκε σύμφωνα με τον Λιούις την Οδιέρνα μικρότερη κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ "όχι πριν από το 1127". Ο Μαμελούκος Εμίρης της Δαμασκού έκανε ξαφνική επίθεση στην Τρίπολη και νίκησε σε μάχη τον πατέρα του. Ο Πονς δραπέτευσε από τη μάχη αλλά γηγενείς χριστιανοί τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν στον Εμίρη που τον εκτέλεσε (25 Μαρτίου 1137). Ο Εμίρης κατέλαβε μερικά κάστρα στα σύνορα αλλά προτίμησε να επιστρέψει στη Δαμασκό και δεν επιτέθηκε στην Τρίπολη. Ο Ραϋμόνδος Β΄ αποφάσισε να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του, επιτέθηκε στην οροσειρά του Λιβάνου και συγκέντρωσε πολλούς αιχμαλώτους κάθε ηλικίας, οι περισσότεροι μεταφέρθηκαν στην Τρίπολη και εκτελέστηκαν. Ο Γουλιέλμος της Τύρου τονίζει ότι η εκστρατεία του Ραϋμόνδου Β΄ εναντίον των χριστιανών ήταν "το πρώτο μεγάλο μάθημα πολεμικού θάρρους".
Οι επιδρομές του Ιμαντεντίν Ζενγκί
Ο Ατάμπεης της Μοσούλης Ιμαντεντίν Ζενγκί όταν έμαθε τον θάνατο του Πονς επιτέθηκε τον Ιούλιο του 1137 στην Τρίπολη. Ένας Μουσουλμάνος ιστορικός γράφει ότι ο Ιμαντεντίν Ζενγκί επιτέθηκε στην Τρίπολη όταν ο ίδιος ο Ραϋμόνδος Β΄ συγκέντρωνε στρατό για να επιτεθεί στον στρατό των Ζενγκί που πολιορκούσε τη Χομς. Ο Λιούις αμφισβητεί την πρόταση με το επιχείρημα ότι ο Εμίρης της Δαμασκού είχε εξοντώσει πλήρως τον στρατό της Τρίπολης όταν εκτελέστηκε ο Πονς. Ο Ιμαντεντίν Ζενγκί πολιόρκησε το Μοντφέραντ και ο Ραϋμόνδος Β΄ έστειλε απεσταλμένους στον από μητέρα θείο του Φούλκων της Ιερουσαλήμ να έρθει να τον βοηθήσει. Όταν ο Φούλκων διέσχιζε την Κομητεία της Τρίπολης, ο Ραϋμόνδος της Αντιόχειας τον πληροφόρησε με απεσταλμένους του ότι ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός επιτέθηκε στην Αντιόχεια.
Ο Φούλκων και ο Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης αποφάσισαν να επιτεθούν στις δυνάμεις του Ατάμπεη Ζενγκί πριν φύγουν για την Αντιόχεια επειδή πίστευαν ότι μπορούσαν να τον νικήσουν εύκολα. Ο Ζενγκί έκανε αιφνίδια επίθεση και συνέτριψε τις ενωμένες δυνάμεις των Ιεροσολύμων και της Τρίπολης, χιλιάδες χριστιανοί στρατιώτες έπεσαν και πολλοί άλλοι όπως ο Ραϋμόνδος Β΄ αιχμαλωτίστηκαν, ο Φούλκων δραπέτευσε με τη συνοδεία του στο Μοντφέραντ. Ο Ζενγκί πολιόρκησε το Μοντφέραντ αλλά όταν έμαθε ότι έρχονται με μεγάλο στρατό υπέρ των χριστιανών ο Ραϋμόνδος της Αντιόχειας, ο Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας και ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός ξεκίνησε διαπραγματεύσεις μαζί τους. Οι πολιορκημένοι που δεν γνώριζαν ότι έρχεται ο μεγάλος χριστιανικός στρατός συμφώνησαν να παραδώσουν το κάστρο στον Ζενγκί με αντάλλαγμα την απελευθέρωση και την ασφάλεια όλων των χριστιανών αιχμαλώτων.
Υποτέλεια στον Βυζαντινό αυτοκράτορα
Ο Βυζαντινός συγγραφέας Πτωχοπρόδρομος γράφει ότι ο Ραϋμόνδος Β΄ έγινε υποτελής του Ιωάννη Κομνηνού λίγο μετά το 1137. Σε λίγες δεκαετίες ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης περιγράφει επίσης τον Ραϋμόνδο σαν "υποτελή" του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄. Οι δύο πηγές σύμφωνα με τον Λιούις παραπέμπουν στον ίδιο όρκο υποτέλειας που έδιναν οι προκάτοχοι του στον Βυζαντινό αυτοκράτορα. Ο Ραϋμόνδος Β΄ δεν συμμετείχε ωστόσο στη στρατιωτική εκστρατεία που έκανε ο Ιωάννης Β΄ στα Μουσουλμανικά κράτη στη βόρεια Συρία (1138), η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι ο στρατός του ήταν διαλυμένος. Ο Ραϋμόνδος Β΄ παραχώρησε στους Ιωαννίτες Ιππότες πολλά φέουδα στα ανατολικά σύνορα της κομητείας (1142). Η σημαντικότερη δωρεά του ήταν το "κάστρο των Κούρδων" που θα εξελιχτεί τις επόμενες δεκαετίες στο Κρακ των Ιπποτών, το σημαντικότερο κάστρο στη Μέση Ανατολή. Μετέφερε στους Ιωαννίτες όλα τα δικαιώματα του στα κάστρα που είχε κατακτήσει ο Ζενγκί σε περίπτωση ανακατάκτησης όπως στο Μοντφέραντ (1137). Μετά την εγκατάσταση των εκκλησιαστικών ταγμάτων στα ανατολικά της κομητείας η περιοχή σχεδόν μετατράπηκε σε εκκλησιαστικό κράτος.
Οικογενειακές υποθέσεις
Ο προπάππους του Ραϋμόνδου Β΄ ήταν ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης ένας από τους αρχηγούς στην Α΄ Σταυροφορία που κατέκτησε την Τρίπολη και δημιούργησε την Κομητεία της Τρίπολης. Ο παππούς του ήταν ο Βερτράνδος της Τουλούζης γιος του Ραϋμόνδου Δ΄ αλλά η νομιμότητα του αμφισβητείται. Ο νόμιμος γιος του Ραϋμόνδου Δ΄ Αλφόνσος Ιορδάνης ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε επίσημα τον τίτλο του κόμη της Τρίπολης, διάδοχος έγινε αυτόματα ο ετεροθαλής αδελφός του Βερτράνδος χάρη στην πρωτογένεια. Ο Αλφόνσος Ιορδάνης ήταν ένας από τους αρχηγούς στη Β΄ Σταυροφορία αλλά πέθανε όταν έφτασε στους Αγίους Τόπους τον Απρίλιο του 1148. Ο αιφνίδιος θάνατος του στάθηκε αιτία να κυκλοφορήσουν από τους Σταυροφόρους πολλές φήμες ότι δηλητηριάστηκε, στην πραγματικότητα πέθανε από τη μεγάλη κόπωση στο ταξίδι του στη Μεσόγειο. Ένας ανώνυμος Σύριος χρονικογράφος κατηγορεί τον Ραϋμόνδο Β΄ ότι δηλητηρίασε τον θείο του πατέρα του επειδή φοβόταν ότι θα έρθει στην Τρίπολη και θα καταλάβει την κομητεία. Ο Λιούις το απορρίπτει γράφοντας "υπάρχουν κάποιες ενδείξεις αλλά η περιπλοκή του Ραϋμόνδου Β΄ στον θάνατο του Αλφόνσου Ιορδάνη αμφισβητείται". Μία άλλη πηγή γράφει ότι τον Αλφόνσο Ιορδάνη δηλητηρίασε η κουνιάδα του Ραϋμόνδου Β΄ Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ επειδή φοβόταν τα κληρονομικά του δικαιώματα στην Κομητεία της Τρίπολης.
Αλγόριθμος ID3
Ο ID3 (Iterative Dichotomiser 3) είναι ένας αλγόριθμος, ο οποίος χρησιμοποιείται για να παραγάγει ένα δέντρο απόφασης.
Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης
Οικογενειακές υποθέσεις
Ο Ραϋμόνδος Β΄ δεν παρέστη στη συνέλευση των Σταυροφόρων που έγινε στην Άκρα (24 Ιουνίου 1148) ούτε συμμετείχε στην εκστρατεία των Σταυροφόρων στη Δαμασκό. Ο νόθος γιος του Αλφόνσου Ιορδάνη Βερτράνδος ωστόσο που είχε πάει στο πλευρό του πατέρα του συμμετείχε σε όλες τις εκστρατείες. Μετά το τέλος της Σταυροφορίας διεκδίκησε την κομητεία της Τρίπολης, το καλοκαίρι του 1149 κατέλαβε το "κάστρο του Αραίμα". Ο Βερτράνδος είχε καταλάβει το σημαντικότερο κάστρο, ο Ραϋμόνδος Β΄ δεν μπορούσε να τον διώξει και κάλεσε σε βοήθεια τον Μουσουλμάνο κυβερνήτη της Δαμασκού και τον Νουρεντίν Ζενγκί. Οι δύο Μουσουλμάνοι κυβερνήτες κατέλαβαν την Αραίμα και αιχμαλώτισαν τον Βερτράνδο με την οικογένεια του. Το κάστρο μετά την καταστροφή του επέστρεψε στον Ραϋμόνδο και εκείνος με τη σειρά του το μεταβίβασε στις αρχές της δεκαετίας του 1150 στους Ναΐτες Ιππότες.
Αλγόριθμος ID3
Ο αλγόριθμος είναι βασισμένος στο Ξυράφι του Όκαμ: προτιμά τα μικρότερα δέντρα απόφασης (απλούστερες θεωρίες) από μεγαλύτερες. Εντούτοις, δεν παράγει πάντα το μικρότερο δέντρο, και για αυτό τον λόγο είναι ευρετικός. Το Ξυράφι του Όκαμ τυποποιείται χρησιμοποιώντας την έννοια της εντροπίας πληροφοριών:
Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης
Τελευταία χρόνια
Ο Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ το καλοκαίρι του 1150 σε εκστρατεία στη βόρεια Συρία διέσχισε την Τρίπολη. Αναζητούσε συνάντηση με τον αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό που είχε αγοράσει το τελευταίο κάστρο στην Κομητεία της Έδεσσας. Οι οπαδοί της Μελισσάνθης αρνήθηκαν να συνοδεύσουν τον Βαλδουίνο Γ΄ λόγω της προστριβής που είχε με τη μητέρα του, ο Βαλδουίνος ζήτησε από τον Ραϋμόνδο Β΄ να ενωθεί μαζί του. Ο Ραϋμόνδος Β΄ συνόδευσε τον Βαλδουίνο Γ΄ στη συνάντηση του με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, επέβλεψαν μαζί τη μεταφορά του κάστρου στους Βυζαντινούς. Ένας στόλος από το Χαλιφάτο των Φατιμιδών λεηλάτησε την Τρίπολη σε μία επιδρομή που έκανε το καλοκαίρι του 1151 στα παράλια, οι Αιγύπτιοι κατέστρεψαν πολλά πλοία στο λιμάνι και σκότωσαν εκατοντάδες ανθρώπους. Ο Σταυροφορικός στρατός επιτέθηκε τον Δεκέμβριο στην Κοιλάδα Μπεκάα με πολλούς αιχμαλώτους και λάφυρα αλλά ο Μουσουλμάνος κυβερνήτης του Μπάαλμπεκ τους συνέτριψε. Ο Νουραντίν κατέλαβε τον Μάιο του 1152 την Ταρτούς και τοποθέτησε φρουρά. Ο Βαλδουίνος Γ΄ συγκάλεσε στην Τρίπολη "Γενική Συνέλευση" στην οποία συμμετείχαν οι σπουδαιότεροι ευγενείς από το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και την Κομητεία της Τρίπολης. Μετά την άφιξη του βασιλιά τα στρατεύματα του Νουραντίν εγκατέλειψαν την Ταρτούς αλλά κατέστρεψαν όλα τα κάστρα της πόλης. Η αποκατάσταση ήταν πανάκριβη γι'αυτό ο Ραϋμόνδος Β΄ παρέδωσε την Ταρτούς στον τοπικό επίσκοπο και στη συνέχεια εκείνος την παραχώρησε στους Ναίτες.
Αλγόριθμος ID3
Ο αλγόριθμος ID3 μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:
Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης
Δολοφονία
Μια εχθρότητα δημιουργήθηκε ανάμεσα στον Ραϋμόνδο Β΄ και την Οδέρνα σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου "λόγω συζυγικής ζήλιας". Η κουνιάδα του Μελισσάνθη παρέστη στη συνέλευση που συγκάλεσε στην Τρίπολη και προσπάθησε να τους συμφιλιώσει αλλά η σχέση του παρέμεινε τεταμένη, η Οδιέρνα και η αδελφή της Μελισσάνθη έφυγαν για τα Ιεροσόλυμα. Ο Ραϋμόνδος Β΄ τις ακολούθησε για λίγο και κατόπιν επέστρεψε στην Τρίπολη, πριν μπει στην πόλη δολοφονήθηκε στη νότια πύλη από μία ομάδα φανατικών Ασασίνων μαζί με δύο ιππότες του. Τα αίτια της κίνησης είναι άγνωστα, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που η οργάνωση αυτή δολοφόνησε χριστιανό ηγέτη γεγονός που εξόργισε τους Ναΐτες στην Ταρτούς.
Αλγόριθμος ID3
Μια εξήγηση της υλοποίησης του ID3 μπορεί να βρεθεί στον αλγόριθμο C4.5, ο οποίος είναι μια επέκταση του ID3.
Ο αλγόριθμος
Ο πραγματικός αλγόριθμος είναι ο ακόλουθος:
Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης
Οικογένεια
Η ακριβής ημερομηνία του γάμου ανάμεσα στον Ραϋμόνδο Β΄ και την Οδιέρνα των Ρετέλ, κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ, είναι άγνωστη. Ο ιστορικός Πίτερ Λοκ γράφει ότι ο γάμος έγινε την άνοιξη του 1133, την ίδια εποχή που ο γαμπρός της Φούλκων της Ιερουσαλήμ έστειλε στρατιωτική βοήθεια στον πατέρα του Ραϋμόνδου εναντίον του Ζενγκί. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τουλούζης
Αλγόριθμος ID3
Ο αλγόριθμος
ID3 (Παραδείγματα, Ιδιότητα_Στόχος, Ιδιότητες)
Αναφορές
ID3 Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη
Βορειοδυτική Ισλανδία
Η Βορειοδυτική Ισλανδία (ισλανδ. Norðurland vestra) αποτελεί μια από τις οχτώ περιφέρειες της Ισλανδίας. Η πρωτεύουσά της είναι η Σάουδαρκροκουρ. Έχει έκταση 12.737 τ. χλμ. και πληθυσμό 7.128 κατοίκων (2016) με πυκνότητα 0,6 κατοίκων ανά τ. χλμ.
Γεωγραφία
Η Βορειοδυτική Ισλανδία βρίσκεται βορειοδυτικά της Ισλανδίας. Συνορεύει στα ανατολικά με τη Βορειοανατολική, στα νοτιοδυτικά με τη Δυτική και τα Δυτικά Φιόρδ και στα νοτιο-κεντρικά με τη Νότια. Έχει 12.737 τ. χλμ.. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια της Ισλανδίας μετά τη Νότια, την Ανατολική και τη Βορειοανατολική.
Στα νοτιοδυτικά βρέχεται από τη Λίμνη Λανγκιοκούλ και στα νοτιοανατολικά από τη Λίμνη Χοφσιοκούλ. Η σημαντικότερη λίμνη είναι η Μπλοντουλόν και δεύτερη σημαντικότερη η Χοπ. Άλλες λίμνες είναι η Βεστουρχοπβάτν (Δυτική Χοπ), η Σβιναβατν, η Μιοαβάτν, η Γκαλταμπόλ, η Εϋγιαβάτν, η Σμαλατιόρν και η Βεστάρα-Φριδμουνταρβάτν.
Επαρχίες
Η Βορειοδυτική Ισλανδία συμπεριλαμβάνει τρεις επαρχίες: την Άουστουρ-Χουναβατνσσίσλα, την Βέστουρ Χουναβατνσσίσλα και την Σκαγκαφιαρδαρσίσλα.
Δήμοι
Η Βορειοδυτική Ισλανδία συμπεριλαμβάνει 7 δήμους:
Δημογραφία
Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση του 2016, η Βορειοδυτική Ισλανδία είχε 7.128 κατοίκων με πυκνότητα 0,6 κατοίκων ανά τ. χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Σάουδαρκροκουρ με πληθυσμό 2.546 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βορειοδυτικη
Σύνδρομο Μπάρμπερ-Σέι
Το σύνδρομο Barber-Say (BSS) είναι πολύ σπάνια συγγενής διαταραχή που σχετίζεται με υπερβολική ανάπτυξη τριχών ( υπερτρίχωση ), εύθραυστο (ατροφικό) δέρμα, παραμορφώσεις των βλεφάρων (εκτροπή) και υπερβολικά ευρύ στόμα (μακροστομία).
Το σύνδρομο Barber-Say είναι φαινοτυπικά παρόμοιο με το σύνδρομο αβλεφαρίας - μακροστομίας, το οποίο σχετίζεται επίσης με κυρίαρχες μεταλλάξεις στο γονίδιο TWIST2.
Γενετική
Πολλές περιπτώσεις μετάδοσης του συνδρόμου από τον γονέα στον απόγονό του υποδηλώνουν ότι το σύνδρομο Barber-Say εμφανίζει αυτοσωμική επικρατή κληρονομικότητα. Μελέτες σε αλληλουχίες και εκφράσεις εξωνίων κατέδειξαν ότι το BSS προκαλείται από μεταλλάξεις στο γονίδιο TWIST2 που επηρεάζουν ένα πολύ διατηρημένο υπόλειμμα πρωτεΐνης 2 που σχετίζεται με συστροφή. Το TWIST2 είναι βασικός παράγοντας μεταγραφής έλικα-βρόχου-έλικα που συνδέεται με μοτίβα DNA E-box (5'-CANNTG-3 ') ως ετεροδιμερές και αναστέλλει την μεταγραφική ενεργοποίηση. Επειδή το TWIST2 μεσολαβεί στη διαφοροποίηση των μεσεγχυματικών βλαστικών κυττάρων και αποτρέπει την πρόωρη ή έκτοπη διαφοροποίηση των οστεοβλαστών, μεταλλάξεις στο TWIST2 που διαταράσσουν αυτές τις λειτουργίες μεταβάλλοντας τη δραστηριότητα δέσμευσης DNA θα μπορούσαν να εξηγήσουν πολλούς από τους φαινοτύπους του BSS.
Επιδημιολογία
Ο επιπολασμός του συνδρόμου Barber Say είναι μικρότερος από 1 στις 1.000.000. [7] Από το 2017, μόνο 15 περιπτώσεις έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία. As of 2017, only 15 cases have been reported in the literature.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνια γενετικά σύνδρομα
Στέλιος Παπαθεμελής
Ο Στυλιανός - Άγγελος (Στέλιος) Παπαθεμελής (Ιανουάριος 1938) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και υπουργός σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι γνωστός κυρίως για τους πολύ στενούς δεσμούς του με την Εκκλησία της Ελλάδος.
Πολιτική πορεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1938. Σπούδασε στη Νομική Θεσσαλονίκης και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης το 1974 με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις και το 1977 με την ΕΔΗΚ. Στη συνέχεια προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ. Είχε ταυτόσημες απόψεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου στα λεγόμενα «εθνικά θέματα», ενώ συμφωνούσε και στην ανάγκη κρατικής παρέμβασης στην οικονομία με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη και την εξάλειψη της ανισότητας. Ωστόσο, είχε συντηρητικές απόψεις στα κοινωνικά θέματα, διαφορετικές απ' αυτές του επίσημου ΠΑΣΟΚ.
Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων (1982-85), Υπουργός Βόρειας Ελλάδας (1987-89) και Υπουργός Δημόσιας Τάξης (1993-95). Το 1988 το Υπουργείο Βόρειας Ελλάδας μετονομάστηκε σε «Μακεδονίας - Θράκης».
Η θητεία του στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ήταν επεισοδιακή, καθώς προσπάθησε να εφαρμόσει νόμο που υποχρέωνε τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης να κλείνουν υποχρεωτικά στις 02:00. Σε αυτή του την προσπάθεια τον υποστήριξε ο σύλλογος εργαζομένων στα νυχτερινά κέντρα, αλλά γενικά η κοινή γνώμη είδε αρνητικά το μέτρο. Στις διαμαρτυρίες εναντίον του νόμου πρωτοστάτησαν ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων που πολιτικά ανήκαν στο ΠΑΣΟΚ, όπως ο Στηβ Κακέτσης και ο Στράτος Γιδόπουλος. Επιπλέον, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, βρισκόταν σε συνεχή αντιπαράθεση με τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας, αντιστράτηγο Μανώλη Χουρδάκη, ο οποίος είχε επιλεγεί από το περιβάλλον του Ανδρέα Παπανδρέου.
Δοκίμιά του, πολιτικά και κοινωνιολογικά, έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες, ενώ νομικά συγγράμματά του έχουν δημοσιευθεί στην «Επιθεώρηση Εργατικού Δικαίου» και στον «Αρμενόπουλο» του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Έχει λάβει ενεργά μέρος σε κινήσεις για το όνομα της Μακεδονίας, καθώς και υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Η εφημερίδα Πολιτική Ενημέρωση, που εκδίδει ο Παπαθεμελής μέσω του «Πολιτικού Ομίλου για την Δημοκρατία και την Πατρίδα», κυκλοφορεί από το 1991.
Διακρίσεις
Επίσης, ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών Ρωσιών Αλέξιος Β΄ τον περιέγραψε σε μήνυμά του ως «λαμπρό παράδειγμα συμβολής ενός πιστού τέκνου της Εκκλησίας στην πολιτική ζωή του κόσμου».
Κριτική
Στις 4 Ιουνίου 2012, ο Στέλιος Παπαθεμελής ως δημοτικός σύμβουλος του δήμου Θεσσαλονίκης και επικεφαλής δημοτικής παράταξης, σχολιάζοντας παλαιότερη δήλωση του δημάρχου της πόλης Γιάννη Μπουτάρη που ανέφερε ότι θα ήταν θετικός στο να τελέσει πολιτικό γάμο ομοφύλων, χρησιμοποίησε απαξιωτικές εκφράσεις σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τους ομοφυλόφιλους, συγκρίνοντάς τους με τα κτήνη και τους κτηνοβάτες, δηλαδή με τα ζώα και με αυτούς που συνουσιάζονται με αυτά. Για αυτήν τη δήλωση δέχθηκε επικρίσεις.
Χρυσόπολη Καλιφόρνιας
Η Χρυσόπολη Καλιφόρνιας («πόλη του χρυσού»), ήταν ένας πρώην οικισμός - κοινότητα στο Inyo County ,στην πολιτεία Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Βρισκόταν στην ανατολική όχθη του ποταμού Owens νότια του Αμπερντίν, σε υψόμετρο 3.819 ποδιών (1164 μ.) στη Σιέρρα Νεβάδα.
Στέλιος Παπαθεμελής
Απονομή του Χρυσού Σταυρού του Αποστόλου Παύλου
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μακεδονίας-Θράκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Μακεδόνες
Χρυσόπολη Καλιφόρνιας
Η Χρυσόπολη ιδρύθηκε στη δεκαετία του 1860. Όπως υποδηλώνει το όνομα, Χρυσόπολη, ήταν αρχικά ένα στρατόπεδο εξόρυξης, αφού πλησίον βρίσκονταν ορυχεία χρυσού. Το ταχυδρομείο της κοινότητας αυτής λειτούργησε μεταξύ των ετών 1866 - 1867.
Ουρουγουάη
Η Ουρουγουάη, επισήμως Ανατολική Δημοκρατία της Ουρουγουάης (ισπανικά: República Oriental del Uruguay, κυριολεκτικά: Δημοκρατία Ανατολικά του Ουρουγουάη ποταμού), είναι μία χώρα που βρίσκεται στα νότια της Νότιας Αμερικής. Συνορεύει με τη Βραζιλία στα βόρεια, τον ποταμό Ουρουγουάη στα δυτικά, τον κόλπο του Ρίο ντε λα Πλάτα (κυριολεκτικά «Ασημένιος Ποταμός») νοτιοδυτικά, με την Αργεντινή στην απέναντι όχθη και των δύο, και τέλος με τον νότιο Ατλαντικό ωκεανό νοτιοανατολικά. Περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας ζει στην πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη, το Μοντεβιδέο. Είναι η δεύτερη μικρότερη ανεξάρτητη χώρα στη Νότια Αμερική, μεγαλύτερη μόνο από το Σουρινάμ (είναι επίσης μεγαλύτερη από τη Γαλλική Γουιάνα, η οποία δεν είναι ανεξάρτητη), και μία από τις πλέον σταθερές πολιτικά και οικονομικά. Έχει έκταση 176.220 τ.χλμ. και πληθυσμό 3.566.550 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023.