cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τα φώτα της ράμπας (ταινία)
Πλοκή
Η ταινία διαδραματίζεται στο Λονδίνο το 1914, την παραμονή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, και τη χρονιά που ο Τσάπλιν γύρισε την πρώτη του ταινία. Ο Καλβέρο (Τσάρλι Τσάπλιν), πρώην διάσημος κλόουν αλλά πλέον ξεπεσμένος μέθυσος, σώζει μια νεαρή χορεύτρια, την Τερέζα (Τέρι) Άμπροουζ (Κλερ Μπλουμ), από μια απόπειρα αυτοκτονίας. Ο Καλβέρο βοηθά την Τέρι να παραμείνει υγιής, να ανακτήσει την αυτοεκτίμησή της και να συνεχίσει την καριέρα της στον χορό. Με αυτόν τον τρόπο, ανακτά τη δική του αυτοπεποίθηση, αλλά μια προσπάθειά του να επιστρέψει στο επάγγελμά του αποτυγχάνει. Η Τέρι λέει ότι θέλει να παντρευτεί τον Καλβέρο παρά τη διαφορά ηλικίας τους. Ωστόσο, έχει γίνει φίλη με τον Νέβιλ (Σίντνεϊ Ερλ Τσάπλιν), έναν νεαρό συνθέτη που ο Καλβέρο πιστεύει ότι θα της ταίριαζε καλύτερα. Για να τους δώσει μια ευκαιρία, ο Καλβέρο φεύγει από το σπίτι και γίνεται διασκεδαστής δρόμου. Η Τέρι, που τώρα πρωταγωνιστεί σε δική της παράσταση, βρίσκει τελικά τον Καλβέρο και τον πείθει να επιστρέψει στη σκηνή για μια φιλανθρωπική συναυλία. Μαζί με έναν παλιό συνεργάτη του (Μπάστερ Κίτον), ο Καλβέρο δίνει μια θριαμβευτική παράσταση. Ωστόσο, παθαίνει καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια ενός νούμερου και πεθαίνει στα παρασκήνια, παρακολουθώντας την Τέρι, στο δεύτερο μέρος της παράστασης, να χορεύει στη σκηνή.
Παραγωγή
Η συνεργασία Τσάπλιν και Μπάστερ Κίτον στο τελευταίο μουσικό νούμερο είναι ιστορική, καθώς ήταν η μοναδική φορά που οι δυο τους εμφανίστηκαν μαζί σε ταινία. Ο Τσάπλιν αρχικά δεν είχε γράψει ρόλο για τον Κίτον, γιατί πίστευε ότι ο ρόλος ήταν υπερβολικά μικρός. Μόλις έμαθε ότι ο Κίτον περνούσε δύσκολες στιγμές, ο Τσάπλιν επέμενε να παίξει στην ταινία: Πριν από Τα φώτα της ράμπας, ο Κίτον είχε ζήσει έναν καταστροφικό γάμο, είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στη διαδικασία διαζυγίου και εμφανιζόταν σπάνια σε ταινίες τα προηγούμενα χρόνια. Λόγω του έντονος ανταγωνισμού μεταξύ των θαυμαστών των δύο κωμικών, κυκλοφορεί η φήμη ότι ο Κίτον έδωσε τόσο ανώτερη ερμηνεία, που ο Τσάπλιν έκοψε τις σκηνές του από ζήλια, για να μην τον επισκιάσει ο αντίπαλός του. Ένας στενός συνεργάτης του Τσάπλιν υποστήριξε ότι ο Τσάπλιν όχι μόνο δεν ένιωθε να απειλείται από την ερμηνεία του Κίτον, αλλά ενίσχυσε τα πλάνα του Κίτον στο μοντάζ. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Κίτον, Ρούντι Μπλες, ο Τσάπλιν προσάρμοσε το διαβόητο άκαμπτο σκηνοθετικό του στιλ, για να δώσει στον Κίτον το ελεύθερο να αποδώσει τον ρόλο με τον δικό του τρόπο. Η χήρα του Κίτον, Έλινορ, είπε ότι ο ίδιος έμεινε ενθουσιασμένος με την εμφάνισή του στην ταινία και πίστευε ότι ο συνεργάτης του, Ρέιμοντ Ροχάουερ, διέσπερε αυτές τις φήμες.
Ενώ τα γυρίσματα ήταν σε εξέλιξη, ο φίλος του Τσάπλιν και πρώην δημοσιογράφος Χάρι Κρόκερ κάλεσε μεγάλο αριθμό ρεπόρτερ στο πλατό για να παρακολουθήσουν τη δουλειά των ηθοποιών.
Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 23 Οκτωβρίου 1952 στους κινηματογράφους Astor και Trans-Lux της Νέας Υόρκης και προβαλλόταν για τρεις μήνες.
Οι σύγχρονες κριτικές βρήκαν πολλά να θαυμάσουν στην ταινία, αλλά την κατηγόρησαν ως υπερβολικά μεγάλη και περίπλοκη. Οι New York Times τη χαρακτήρισαν «μια λαμπρή μείξη κωμικών και τραγικών μερών, εύγλωττη, δακρύβρεχτη και σαγηνευτική με υπέρτατη δεξιοτεχνία», αν και παραδέχτηκε ότι «μια απτή αδυναμία της ταινίας είναι η σχολαστική συζήτηση των ανθρώπινων αδυναμιών».
Τα φώτα της ράμπας είχαν παγκόσμιες εισπράξεις 8 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο βιογράφος του Τσάπλιν, Τζέφρι Βανς, σημειώνει ότι η φήμη της ταινίας αυξήθηκε σιγά σιγά με τον χρόνο. Ο Βανς υποστηρίζει ότι «Τα φώτα της ράμπας είναι η τελευταία σπουδαία ταινία του Τσάπλιν και λειτουργεί σαν μια συνειδητή σύνοψη της ζωής και της καριέρας του. Ως ταξίδι πίσω στα πρώτα του βήματα και συχνά ως έντονη αυτοκριτική, τα Φώτα της ράμπας είναι η πιο βαθιά προσωπική και ενδοσκοπική ταινία του Τσάπλιν».
Μουσική
Το ορχηστρικό θέμα της ταινίας που συνέθεσε ο Τσάπλιν και τιτλοφορήθηκε "The Terry Theme", έγινε δημοφιλές και τραγουδήθηκε πολλές φορές με τον τίτλο "Eternally", σε στίχους των Geoff Parsons και John Turner. Το 1973, πάνω από 20 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία της ταινίας, ο Τσάπλιν και οι μουσικοί του συνεργάτες Ρέιμοντ Ρας και Λάρι Ράσελ βραβεύτηκαν με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Δραματικής Μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τσάρλι Τσάπλιν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1952
Κύθηρος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Κύθηρος μπορεί να αναφέρονται:
Άγιος Καζίμιρ
Ο Άγιος Καζίμιρ, πολων. Kazimierz, λιθουαν. Kazimieras, (3 Οκτωβρίου 1458 - 4 Μαρτίου 1484) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν πρίγκιπας της Πολωνίας & Λιθουανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας.
Διδάχθηκε από τον Γιοχάννες Λονγκίνους, Πολωνό χρονικογράφο και διπλωμάτη. Το 1471 ο μεγαλύτερος αδελφός του Βλαδίσλαος Β΄ εξελέγη βασιλιάς της Βοημίας, έτσι ο Καζίμιρ έγινε διάδοχος. Στα 13 έτη του συμμετείχε στη στρατιωτική επιχείρηση εγκατάστασής του ως βασιλιά της Ουγγαρίας, κάτι που δεν επιτεύχθηκε. Έγινε γνωστός για την ευσέβειά του, την αφιέρωσή του στον Θεό, τη γενναιοδωρία του προς τους ασθενείς και τους πένητες. Αρρώστησε, πιθανώς από φυματίωση, και απεβίωσε 25 ετών. Τάφηκε στον καθεδρικό του Βίλνιους και από τότε άρχισε η λατρεία του. Η αγιοποίησή του ξεκίνησε από τον αδελφό του Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας και η παράδοση αναφέρει ότι αγιοποιήθηκε το 1521.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Χέντβιχ Γιαγκιέλλον (1408-1431)
Η Χένβιχ/Γιαντβίγκα, κόρη του Γιογκάιλα, λιθουαν. Jadvyga Jogailaitė (8 Απριλίου 1408 - 8 Δεκεμβρίου 1431) από τον Οίκο ων Γιαγκελλόνων ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (και μόνο τέκνο από τον 3ο γάμο) του Λαδίσλαου Β΄ μεγάλου δούκα της Λιθουανίας & (λόγω του 1ου του γάμου) βασιλιά της Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Άννας, κόρης του Γουλιέλμου κόμη του Τσέλιε.
Ήταν διάδοχος στη Λιθουανία και την Πολωνία ως το 1424, οπότε γεννήθηκε ο πρώτος γιος του Λαδίσλαου Β΄ από την 4η σύζυγό του Σοφία του Χαλσχάνυ. Απεβ. 23 ετών και φήμες έλεγαν ότι τη δηλητηρίασε η μητριά της Σοφία.
Η μητέρα τής Χέντβιχ, η Άννα, ήταν κόρη του Καζιμίρ Γ΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Πολωνίας, έτσι με τον 3ο γάμο του ο Λαδίσλαος Β΄ νομιμοποίησε τη διατήρηση της Πολωνίας. Μάλιστα η Χέντβιχ έλαβε το όνομα της 1ης συζύγου τού Βλαδίσλαου Α΄, της Γιανβίγκα των Καπετιδών-Ανζού, η οποία είχε κυβερνήσει ως βασιλιάς, αντί ως βασιλική-σύζυγος.
Όταν ήταν εμφανές ότι η Άννα δεν μπορούσε να κάνει άλλα παιδιά, η Χέντβιχ ανακηρύχθηκε -ως το μόνο ως τώρα τέκνο του Λαδίσλαου Β΄- επίσημα διάδοχος του θρόνου στη Συνέλευση στη Γιέντλνια το 1413. Το 1416 απεβίωσε η Άννα και ο Λαδίσλαος Β΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Γκρανόβσκα (το 1417) και μετά την Σοφία του Χαλσχάνυ (το 1422). Η Χεντβιχ ανατράφηκε από τις δύο αυτές μητριές της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Γάιος Ιούλιος Κουαδράτος Βάσσος
Ο Γάιος Ιούλιος Κουαδράτος Βάσσος, λατιν.: Gaius Julius Quadratus Bassus (70 – 117) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατηγός. Προερχόταν από την επαρχιακή αριστοκρατία και κατέλαβε τα υψηλότερα αξιώματα της Ρώμης. Υπηρέτησε ως διοικητής λεγεώνας και ως αυτοκρατορικός κυβερνήτης της Ιουδαίας, της Καππαδοκίας, της Γαλατίας, της Συρίας και της Δακίας. Είναι γνωστό ότι δραστηριοποιήθηκε υπό τον Τραϊανό στους Δακικούς και Παρθικούς Πολέμους. Ο Βάσσος ήταν ύπατος στη θητεία (nundinium) από τον Μάιο έως τον Αύγουστο του 105 με συνάδελφο τον Γναίο Αφράνιο Ντέξτερ.
Οικογένεια
Ο Γ. Ι. Κουαδράτος Βάσσος γεννήθηκε στην Πέργαμο από οικογένεια συγγενή με τη δυναστεία των Ατταλιδών και τους τετράρχες της Γαλατίας. Πατέρας του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Βάσσος ο πρεσβύτερος, ο οποίος ήταν ανθύπατος της Βιθυνίας το 100 έως το 101. Είναι γνωστό ότι ο Γ. Ι. Κουδράτος Βάσσος είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον Γάιο Ιούλιο Βάσσο τον νεότερο, ο οποίος ήταν αντικαταστάτης ύπατος (suffect consul) το 139. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/RomanEmpire_117_-_Earliest_locations_of_Mithraism.svg/220px-RomanEmpire_117_-_Earliest_locations_of_Mithraism.svg.png|μικρογραφία| Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την εποχή του θανάτου του Κουαδράτου Bάσσου. Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε ως στρατιωτικός τριβούνος στη Legio XIII Gemina (Λεγεώνα 13η Δίδυμη) γύρω στα 87 με 89. Ακολούθησε η ένταξη στους Τρεις άνδρες του νομισματοκοπείου (tresviri monetalis), ένα από τα αξιώματα που αποτελούσαν τους Εικοσιέξι άνδρες (vigintiviri), ένα προκαταρκτικό και απαραίτητο πρώτο βήμα για την είσοδο στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Αυτή η σειρά είναι ασυνήθιστη: κανονικά η ένταξη στους vigintiviri προηγείτο του στρατιωτικού τριβούνου σε μία λεγεώνα. Ο Dabrowa σημειώνει ότι αυτή η αντίστροφη σειρά δεν ήταν ασυνήθιστη για τους άνδρες, που είχαν γεννηθεί στην τάξη των ιππέων, αλλά σκόπευαν να εισέλθουν στη Σύγκλητο. Ωστόσο, ο Κ. Bάσσος έγινε ένας από τους tresviri monetalis: αυτό το αξίωμα προοριζόταν είτε για πατρικίους, είτε για άνδρες που ευνοούνταν από τον αυτοκράτορα. Ο Dabrowa προτείνει ότι ο Bάσσος κέρδισε την είσοδο σε αυτό το πολυπόθητο διοικητικό συμβούλιο μέσω της παρέμβασης του συγγενή του Γάιου Άντιου Άουλου Ιούλιου Κουαδράτου, τρεις φορές υπάτου και «ανθρώπου με υψηλή πολιτική και κοινωνική θέση».
Μετά τους vigintiviri, ο Bassus ήταν ταμίας (quaestor), μία κατώτερη θέση, και διοικούσε το δημόσιο ταμείο στην επαρχία Κρήτης και Κυρηναϊκής γύρω στο έτος 92. Αυτό το αξίωμα τού έδωσε την επίσημη είσοδο στη Σύγκλητο. Προχώρησε στην παραδοσιακή ρωμαϊκή δικαιοσύνη του αγορανόμου (aedile), μετά γύρω στο 98 κέρδισε τις εκλογές ως πραίτορας. Αυτό το τελευταίο αξίωμα έκανε τον Βάσσο είτε να κυβερνά επαρχίες, είτε να υπηρετεί ως απεσταλμένος της λεγεώνας (legatus legionis) ή διοικητής λεγεώνας. Ο Βάσσος αναζήτησε στρατιωτική καριέρα.
Πρώτα ήταν legatus της Legio XI Claudia από το 99 έως το 101. Ακολούθησε η εντολή διοίκησης ενός σώματος στρατιωτών, που προερχόταν από πολλές λεγεώνες —συμπεριλαμβανομένων των IV Scythica και XII Fulminata— στον Α΄ Δακικό πόλεμο για τα έτη 101 και 102. Στη συνέχεια ο Βάσσος υπηρέτησε ως διοικητής της Legio X Fretensis, μία θέση που συνδυάστηκε με του κυβερνήτη, καθώς έγινε ο 8ος legatus της Ιουδαίας από το 102 έως το 104. Το καλοκαίρι του 105 πέρασε τέσσερις μήνες ως ύπατος. Το να γίνεις πρόξενος θεωρούνταν η ύψιστη τιμή του ρωμαϊκού κράτους και ο Αυτοκράτορας θα είχε επιλέξει υποψηφίους για να το συμπληρώσει προσεκτικά. Μετά τη θητεία του ως υπάτου, ο Bάσσος έγινε δεκτός στο Σύλλογο των Ποντιφικών, τους υψηλότερους ιερείς της κρατικής θρησκείας. Ένα σημαντικό κοινωνικό επίτευγμα για έναν άνδρα, που γεννήθηκε ως ιππέας. Ακολούθησε μία απόσπαση ως κυβερνήτης της Καππαδοκίας και της Γαλατίας από το 114 έως το 115, και αργότερα της Συρίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγινε διοικητής ενός δεύτερου σώματος στρατιωτών, που προέρχονταν από πολλές λεγεώνες – συμπεριλαμβανομένων των III Gallica και XIII Gemina – που πολέμησε στον Παρθικό πόλεμο.
Ο Βάσσος υπηρετούσε ως αυτοκρατορικός κυβερνήτης (legatus Augusti pro praetore) στην επαρχία της Δακίας, όταν απεβίωσε στην εξέγερση των Δακών του 117.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας
Καζάλε Κρεμάσκο-Βιντολάσκο
Το Καζάλε Κρεμάσκο-Βιντολάσκο (ιταλικά: Casale Cremasco-Vidolasco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Καζαλέττο Τσερεντάνο
Το Καζαλέττο Τσερεντάνο (ιταλικά: Casaletto Ceredano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Άγιο Νικολάκι Ψαρών
Το Άγιο Νικολάκι ή Άι Νικολάκι ή ο Άγιος Νικόλαος είναι βραχονησίδα του Αιγαίου πελάγους η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στις δυτικές ακτές των Ψαρών. Είναι απέναντι (ανατολικά) από την μεγαλύτερη αμμουδιά του νησιού την "παραλία Λάκκα" και οφείλει το όνομά της στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που υπάρχει σε αυτήν. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στον δήμο Ψαρών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Άγιο Νικολακι Άγιο Νικολακι Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Καζαλέττο Βάπριο
Το Καζαλέττο Βάπριο (ιταλικά: Casaletto Vaprio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Foundations of Real-World Economics (βιβλίο)
Το "Foundations of Real-World Economics: What Every Economic Student Needs to Know μτφ.: (Τα θεμέλια της Οικονομίας του Πραγματικού Κόσμου: Τι πρέπει να γνωρίζει κάθε φοιτητής οικονομικών), είναι βιβλίο τον Τζον Κόμλος που υποστηρίζει ότι οι οικονομικές και πολιτικές κρίσεις του 21ου αιώνα, που περιλαμβάνουν τη φούσκα των Dot-Com, τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, την άνοδο του δεξιού λαϊκισμού, την πανδημία του κορονοϊού και πολλούς πολέμους, δεν μπορούν να κατανοηθούν επαρκώς από τα συμβατικά οικονομικά που έχουν τις ρίζες τους στις ιδέες του 20ου αιώνα.
Σύνοψη βιβλίου
Το βιβλίο περιγράφει την κατάσταση όσων πλήττονται από τις οικονομικές πολιτικές των νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων. Ασκεί κριτική σε εκείνους που υποστήριζαν τη μείωση των φόρων και τις κρατικές περικοπές, σε εκείνους που υποστήριζαν την ρυθμιστική απελευθέρωση που κατέληξε στην χρηματοοικονομική κατάρρευση του 2008 και σε εκείνους που υποστήριζαν την υπερ-παγκοσμιοποίηση που οδήγησε στη "Ζώνη της Σκουριάς”(Rustbelt) και στην αύξηση της δυσαρέσκειας.
Το βιβλίο παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο η οικονομία λειτουργεί στην πραγματικότητα για τον μέσο άνθρωπο και όχι το πώς φαντάζονται οι ακαδημαϊκοί ότι λειτουργεί μέσα από πανεπιστημιακές αίθουσες διδασκαλίας. Παρουσιάζει μια εναλλακτική προοπτική για την οικονομία- δείχνει ότι το μοντέλο του ορθολογικού παράγοντα homo-ocoenomicus δεν λειτουργεί στον πραγματικό κόσμο. Δείχνει ότι τα ολιγοπώλια είναι μια πολύ καλύτερη περιγραφή των σημερινών πολυεθνικών μεγαλοεπιχειρήσεων από ότι το πλαίσιο του τέλειου ανταγωνισμού.
Αυτό το πανεπιστημιακό βιβλίο αποδεικνύει πόσο παραπλανητική είναι η εφαρμογή υπεραπλουστευμένων μοντέλων στον πραγματικό κόσμο. Στο βιβλίο αναφέρονται ο Kahneman για τα συμπεριφορικά οικονομικά, ο Galbraith για την ανάγκη αντισταθμιστικής δύναμης, οι Case & Deaton για τους "θανάτους της απόγνωσης", ο Minsky για τη χρηματοπιστωτική αστάθεια, ο Krugman για τη νέα θεωρία του εμπορίου, ο Rawls για τη δικαιοσύνη, ο Stiglitz για την συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, ο Simon για την θεωρία της περιορισμένης ορθολογικότητας και ο Veblen για την επιδεικτική κατανάλωση. Το βιβλίο τάσσεται υπέρ μιας «ανθρωπιστικής» οικονομίας και ενός «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο».
Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ρωσικά, γερμανικά , ουγγρικά , ρουμανικά και κινεζικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία Κατηγορία:Βιβλία οικονομικών
Γεώργιος Τροχάνης
Ο Γεώργιος Τροχάνης, ήταν προεστός και πρωτεργάτης της Επαναστάσεως του 1821. Η καταγωγή του, ήταν από το χωριό Άγιος Ιωάννης Αρκαδίας.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Τροχάνης, ήταν προεστός και πρόκριτος του Αγίου Ιωάννου. Το 1820, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία από τον Αναγνώστη Κονδάκη, μαζί με τον επίσης προεστό του Αγίου Ιωάννου, Πάνο Σαρηγιάννη και άλλους. Σημαντική ήταν και η προσφορά του στον αγώνα. Τον Μάρτιο του 1821, με τη δημιουργία του στρατοπέδου στα Βέρβενα, διορίστηκε «φροντιστής» από τον Επίσκοπο Βρεσθένης Θεοδώρητο και τον Αναγνώστη Κονδάκη. Ήταν επίσης συγγενής των αδερφών Ζαφειρόπουλων (Πάνος, Κωνσταντίνος και Ιωάννης).
Κατά τα έτη 1803 - 1804, παραιτήθηκε από ηγούμενος της Μονής Λουκούς ο πρώην αρχιερέας, Κωνστάντιος Μαρούδης ή Λυχνός και ο πανίσχυρος προεστός του Αγίου Ιωάννου, Αναγνώστης Παπάζογλου, ενοικίασε τα κτήματά της στους προύχοντες Γεώργιο Τροχάνη και Σταυριανό Διαμαντή Κουναβέλο. Οι ενοικιαστές όμως, έπαθαν πολλές καταστροφές και έπειτα παρουσιάστηκαν στον Παπάζογλου, ζητώντας του να τους απαλλάξει από αυτή την καταστροφική ενοικιάση - «εξεκληρίσαμε και εψωριάσαμε» του είπαν «από την ενοικίαση αυτή». Έτσι ο λαός του Αγίου Ιωάννη, συνέταξε την εξής σάτυρα, που βρίσκεται γραμμένη σε χειρόγραφο της Μονής Λουκούς :
Το 1834, οι μονές που είχαν κάτω από 6 μοναχούς, διαλύθηκαν με βασιλικό διάταγμα. Τότε, διαλύθηκε η Λουκού και η Μονή Θεολόγου, τα κτήματά και η κινητή τους περιουσία πωλήθηκαν και τα μοναστήρια λεηλατήθηκαν από τους κατοίκους των γύρω χωριών. Οι κάτοικοι, τα απέδωσαν στους προύχοντες του Αγίου Ιωάννη και συνέταξαν εις βάρος τους το εξής τραγούδι :
Οίκος του Ρετέλ
Ο Οίκος των κομήτων του Ρετέλ, γαλλ. Maison de Rethel είναι ένας ευγενής Οίκος από τη Γαλλία (10ος - 12ος αι.), που δραστηριοποιήθηκε στην Παλαιστίνη· μάλιστα ο Βαλδουίνος Β΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Οι απόγονοι της αδελφής του Ματθίλδης που κατείχαν την κομητεία, αποτελούν τον 2ο Οίκο του Ρετέλ (12ος - 14ος αι.).
Ιστορία του Οίκου
Η καταγωγή δεν είναι ακριβώς γνωστή· φαίνεται ότι είναι ένας πλάγιος κλάδος των κομήτων του Πορσιάν (Porcien). Αρκετοί Οίκοι διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο ως κόμητες της περιοχής, που αποσπάστηκε και οι δύο πρώτοι φέρουν το όνομα του Ρετέλ.
Οι πρώτες γενιές δεν είναι γνωστές με ακρίβεια: Από την αρχή ο Οίκος αντιμετώπισε τους αγώνες για επιρροή μεταξύ των Οίκων των Καρολιδών, των Ροβερτιδών και των Ερβερτιδών. Ιδιαίτερα για την επισκοπή του Ρενς διαφιλονίκησαν ο Ούγος των Καρολιδών-Βερμαντουά και ο Αρτώ: στην αρχή ο Ούγος έδιωξε τον Αρτώ και έγινε επίσκοπος, μετά όμως ο Αρτώ και ο αδελφός του Ντουντόν νίκησαν τον Ούγο και έγινε αυτός επίσκοπος. Ανιψιός του Αρτώ ήταν ο Μανασσής Α΄ πρώτος κόμης του Ρετέλ. Μέλη του Οίκου ήταν επίτροποι (avoués) του αββαείου του Σαιν-Ρεμύ· ο Μανασσής Α΄ απέκτησε κύρος και έγινε κόμης του Ρετέλ.
Ο γιος του Μανασσής Β΄ νυμφεύτηκε τη Ντάντα, που ένα καταστατικό δωρεάς αναφέρει ως συγγενή του "Όντο, κόμη του Τρουά, Μω και Ρενς". Πρέπει να είναι ο Όντο Β΄ των Μπλουά κόμης της Καμπανίας, Τρουά, Μω και Ρενς. Η κόρη του Μανασσή Β΄, η Ντόντα παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Β΄ των Αρντέν-Βερντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης.
Ο γιος του κόμη του Ρετέλ, ο Μανασσής Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ζουντίτ/Ιουδήθ είτε του Ρουσύ, είτε της Βουλώνης, είτε την Κάτω-Λωρραίνης. Ο γιος του Ούγος Α΄ νυμφεύτηκε τη Μελισσάνθη των Μονλερύ, οποία είχε σημαντικούς συγγενείς. Ο γιος της Βαλδουίνος του Μπουρζ ήταν, μέσω αυτής, εξάδελφος του Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και του αδελφού του Βαλδουίνου Α΄ πρώτων βασιλέων της Ιερουσαλήμ. Όταν το 1118 απεβίωσε ο δεύτερος, τον διαδέχθηκε ο Βαλδουίνος του Μπουρζ ως Βαλδουίνος Β΄, καθώς υποστηρίχθηκε από τα εξαδέλφια του Ούγο Β΄ του Πουιζέ και Ζολέν του Κουρτεναί, των οποίων οι μητέρες Αλίκη και Ελισάβετ/Ισαβέλλα αντίστοιχα ήταν αδελφές της Μελισσάνθης.
Ο 2ος Οίκος του Ρετέλ
Ο Βαλδουίνος Β΄ ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου και απεβίωσε το 1131. Το 1124 είχε αποβιώσει ο αδελφός του Ζερβαί κόμης του Ρετέλ και η κομητεία πέρασε στην αδελφή του Ματίλντα, σύζυγο του Εύδη (Eudes) καστελάνου του Βιτρύ (Vitry). Οι απόγονοί τους αποτελούν τον 2ο Οίκο του Ρετέλ. O γιος τους Ιτιέ νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ και είχε δύο τέκνα, τους Μανασσή Δ΄ κόμη του Ρετέλ (κλάδος Ρετέλ) και Ερρίκο καστελάνο του Βιτρύ (κλάδος Βιτρύ). Δεν έκαναν σημαντικές επιγαμίες και έμειναν μεταξύ των τοπικών ευγενών· εξέλιπαν τον 13ο αι. Η κομητεία του Ρετέλ πέρασε διαδοχικά στους Οίκος Νταμπιέρ, Βαλουά-Βουργουνδίας, Αλμπρέ, Λα Μαρκ-Κλέβης, Γοντζάγκα, Μαζαρέν.
Αμάραντος Ιωαννίνων
Ο Αμάραντος είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας σε υψόμετρο 850 μέτρα και συμπεριλαμβάνεται πολιτιστικά στα Μαστοροχώρια της Ηπείρου.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Αμάραντος βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων, προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία. Είναι κτισμένος στις πλαγιές του Γράμμου, νότια των κορυφών του Κάμενικ (υψόμετρο 2.042 μ.) και Μαριά (1.637 μ.), ανάμεσα σε δάσος από δρυς, οξιές και μαύρη πεύκη, κοντά στις πηγές του χείμαρρου Ζιάσικα που καταλήγει στον Σαραντάπορο. Απέχει 87 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 26 χλμ. Β. από τη Κόνιτσα. Αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου (κτισμένος το 1889, με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο Τουρνοβιτών ταλιαδόρων και αγιογραφίες Χιονιαδιτών αγιογράφων), το πέτρινο δημοτικό σχολείο (1903), το αρχοντικό Παναγιωτίδη, ο πέτρινος νερόμυλος και το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του, τα οποία όλα έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία. . Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός σύλλογος που εκδίδει το περιοδικό «Αμάραντος – Ίσβορος» και στην Αθήνα η Αδερφότητα Αμαράντου «Άγιος Γεώργιος» οι οποίοι συνδιοργανώνουν το πανηγύρι του χωριού κάθε χρόνο στις 14 και 15 Αυγούστου.
Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Ίσβορος και ως κοινότητα Ισβόρου συστάθηκε επίσημα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Λουτρά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αμαράντου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 44 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 39,033 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Δείτε επίσης
Με την ονομασία Ίσβορος αναφέρονταν παλιότερα τα χωριά: Λευκόπετρα Ημαθίας, Πηγή Κιλκίς και Λευκόβρυση Κοζάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Ανδρέας Γεωργίου (Κύπριος βουλευτής)
Ο Ανδρέας Γεωργίου ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 1987-1996.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Γεωργίου γεννήθηκε στην Λάρνακα τον Μάιο του 1953. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και εργαζόταν ως δικηγόρος και νομικός σύμβουλος. Απεβίωσε στις 20 Νοεμβρίου 2021. Αδελφός του ήταν ο Γεώργιος Γεωργίου.
Πολιτική διαδρομή
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με τον ΔΗΣΥ αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, λόγω του θανάτου βουλευτή του ΔΗΣΥ στην εκλογική περιφέρεια Λάρνακας Γεώργιου Τζιρκώτη, ο Ανδρέας Γεωργίου ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 4 Ιουνίου 1987 ως πρώτον επιλαχών, για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1991 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Καζαλέττο ντι Σόπρα
Το Καζαλέττο ντι Σόπρα (ιταλικά: Casaletto di Sopra) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Πάβεου Παβλικόφσκι
Ο Πάβεου Αλεξάντερ Παβλικόφσκι (πολωνικά: Paweł Aleksander Pawlikowski) (γενν. 15 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Πολωνός σκηνοθέτης. Κέρδισε από νωρίς τον έπαινο για μια σειρά ντοκιμαντέρ στη δεκαετία του 1990 και για τις βραβευμένες μεγάλου μήκους ταινίες του της δεκαετίας του 2000, Το τελευταίο καταφύγιο (2000) και Το καλοκαίρι του έρωτα μου (2004). Η επιτυχία του συνεχίστηκε στη δεκαετία του 2010 με την ταινία Ida (2013), η οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας και τον Ψυχρό Πόλεμο (2018), για τον οποίο ο Παβλικόφσκι κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, ενώ η ταινία έλαβε υποψηφιότητα για Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία.
Καζαλέττο ντι Σόπρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Πάβεου Παβλικόφσκι
Πρώιμη ζωή
Ο Παβλικόφσκι γεννήθηκε στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Ο πατέρας του ήταν ιατρός και μητέρα του ξεκίνησε ως χορεύτρια μπαλέτου και αργότερα έγινε καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Στα τέλη της εφηβείας του, έμαθε ότι η γιαγιά του από τον πατέρα του ήταν Εβραία και είχε δολοφονηθεί στο Άουσβιτς. Σε ηλικία 14 ετών, άφησε την κομμουνιστική Πολωνία με τη μητέρα του για το Λονδίνο. Αυτό που νόμιζε ότι ήταν διακοπές αποδείχτηκε μόνιμη εξορία. Ένα χρόνο αργότερα μετακόμισε στη Γερμανία, πριν τελικά εγκατασταθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1977. Σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Καριέρα
Η πιο πρωτότυπη και τυπικά επιτυχημένη ταινία του Παβλικόφσκι ήταν το Serbian Epics (1992), που γυρίστηκε στο απόγειο του Πολέμου της Βοσνίας. Η λοξή, ειρωνική, φανταστική, μερικές φορές σχεδόν υπνωτική μελέτη της επικής σερβικής ποίησης, με αποκλειστικό υλικό του Ράντοβαν Κάρατζιτς και του Στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς, ξεσήκωσε θύελλα διαμάχης και ακατανοησίας εκείνη την εποχή, αλλά τώρα της έχει εξασφαλίσει κάτι σαν καθεστώς λατρείας. Το παράλογο Ταξίδι με τον Ζιρινόφσκι, ένα σουρεαλιστικό ταξίδι με σκάφος στον Βόλγα με τον αμφιλεγόμενο Ρώσο πολιτικό Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι, απέφερε στον Παβλικόφσκι το Βραβείο Γκρίερσον για το καλύτερο βρετανικό ντοκιμαντέρ το 1995.
Το 2006, γύρισε περίπου το 60% της μεταφοράς του The Restraint of Beasts του Μάγκνους Μιλς, όταν το έργο σταμάτησε - η γυναίκα του είχε αρρωστήσει βαριά και έφυγε για να φροντίσει εκείνη και τα παιδιά τους. Το 2011, έγραψε και σκηνοθέτησε μια ταινία προσαρμοσμένη ελαφρώς από το μυθιστόρημα του Ντάγκλας Κένεντι, Η γυναίκα του πέμπτου, με πρωταγωνιστές τον Ήθαν Χοκ και την Κριστίν Σκοτ Τόμας.
Στις 19 Οκτωβρίου 2013, η ταινία Ida (με πρωταγωνίστρια την Αγκάτα Κουλέσα) κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου, την ίδια νύχτα που ο Άντονι Τσεν, ένας από τους μαθητές του στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης, κέρδισε το Βραβείο Σάδερλαντ για την Καλύτερη Πρώτη Ταινία, για τον Ilo Ilo. Η Ida κέρδισε το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας 2015 στις 23 Φεβρουαρίου 2015, η πρώτη πολωνική ταινία που το έκανε. Την ίδια χρονιά, ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής με επικεφαλής τον Αλφόνσο Κουαρόν στο 72ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Το 2017, ο Παβλικόφσκι διασκεύασε σε σενάριο το βιογραφικό μυθιστόρημα του Εμμανυέλ Καρέρ, Λιμόνοφ (2011), βασισμένο στη ζωή του Εντουάρντ Λιμόνοφ. Ο Παβλικόφσκι σχεδίαζε να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά, αλλά αποκάλυψε το 2020 ότι έχασε το ενδιαφέρον του για τον χαρακτήρα και εγκατέλειψε τα σχέδια να την σκηνοθετήσει.
Πλουμέρια
Η Πλουμέρια ή Πλουμερία (Plumeria, κοινές ονομασίες Φραντζιπάνι), Ροδίτικο φούλι, Αιγυπτιακό φούλι ή Ινδικό φούλι, είναι γένος ανθοφόρων φυτών στην οικογένεια των Αποκυνίδων (Apocynaceae), στην οποία ανήκει και το γένος Απόκυνον (Apocynum), περιλαμβάνει κυρίως φυλλοβόλους θάμνους και μικρά δένδρα. Είναι εγγενές στην Κεντρική Αμερική, το Μεξικό, την Καραϊβική και τη Νότια Αμερική ως το μακρινό νότο, στη Βραζιλία αλλά μπορεί να καλλιεργηθεί στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Στην Ελλάδα, συναντάται συχνά στα νότια μέρη, Ρόδο, Κρήτη, Κω κ.ά.
Πάβεου Παβλικόφσκι
Καριέρα
Η πιο πρόσφατη ταινία του, Ψυχρός Πόλεμος, του χάρισε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών του 2018. Κέρδισε επίσης πέντε βραβεία στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου του 2018, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ηθοποιού. Το 2019 ανακοινώθηκε ως ένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών.
Πλουμέρια
Περιγραφή
Η πλουμέρια συγγενεύει με την πικροδάφνη (Nerium oleander) καθώς και τα δύο είδη περιέχουν ένα ερεθιστικό υγρό, μάλλον παρόμοιο με εκείνον του Ευφόρβιου (Euphorbia). Η επαφή με το υγρό που ελευθερώνει, μπορεί να ερεθίσει τα μάτια και το δέρμα. Κάθε ένα από τα διαφορετικά είδη πλουμέριας (Plumeria), φέρουν διαφορετικού σχήματος, εναλλασσόμενα φύλλα με ξεχωριστή μορφή και τρόπους ανάπτυξης. Τα φύλλα της Π. της λευκής (P. Alba), είναι αρκετά στενά και κυματοειδή, ενώ τα φύλλα της Π. της αγνής (P. pudica), έχουν επίμηκες σχήμα και γυαλιστερό, σκούρο πράσινο χρώμα. Η Π. η αγνή (P. pudica) είναι ένα από τα είδη που είναι πάντα ανθοφόρα και αειθαλή. Ένα άλλο είδος που διατηρεί τα φύλλα και άνθη του τον χειμώνα, είναι η P. obtusa η οποία αν και κατάγεται από την Κολομβία, η κοινή της ονομασία είναι «Σιγκαπούρη».
Πάβεου Παβλικόφσκι
Καριέρα
Η επόμενη ταινία του Παβλικόφσκι έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει τα γυρίσματα το 2023 με τον τίτλο εργασίας The Island (Το νησί). Η ταινία είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα και θα πρωταγωνιστήσουν ο Χοακίν Φίνιξ και η Ρούνι Μάρα ως ζευγάρι Αμερικανών της δεκαετίας του 1930, που αφήνουν πίσω τους τον πολιτισμό για να ζήσουν σε ένα ερημικό νησί.
Πλουμέρια
Περιγραφή
Τα άνθη της πλουμέριας είναι πιο αρωματικά το βράδυ, προκειμένου να δελεάσουν τους σκώρους σφίγγες (Sphingidae) για να τα γονιμοποιήσουν. Τα άνθη δεν έχουν νέκταρ, ωστόσο, απλά ξεγελούν τους επικονιαστές τους. Οι νυχτοπεταλούδες τις γονιμοποιούν κατά λάθος, μεταφέροντας τη γύρη από λουλούδι σε λουλούδι, στην άκαρπη αναζήτησή τους για το νέκταρ.
Πάβεου Παβλικόφσκι
Προσωπική ζωή
Ο Παβλικόφσκι μεγάλωσε ως Καθολικός και θεωρεί τον εαυτό του ως Καθολικό μέχρι σήμερα, αλλά λέει ότι θεωρεί ότι η Καθολική Εκκλησία στη Μεγάλη Βρετανία είναι πιο εύκολο να αναπτυχθεί σε πίστη από αυτήν στην Πολωνία.
Πλουμέρια
Περιγραφή
Τα είδη της πλουμέριας, μπορούν να πολλαπλασιαστούν εύκολα την άνοιξη, από τις άκρες των χωρίς φύλλα μοσχευμάτων των βλαστών. Τα μοσχεύματα αφήνονται να στεγνώσουν στη βάση πριν από τη φύτευσή τους σε καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Τα μοσχεύματα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στη σήψη, σε υγρά εδάφη.
Πάβεου Παβλικόφσκι
Προσωπική ζωή
Ο Παβλικόφσκι ήταν συνεργάτης δημιουργικών τεχνών στο Πανεπιστήμιο Όξφορντ Μπρουκς από το 2004 έως το 2007. Διδάσκει σκηνοθεσία και σενάριο στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Ηνωμένου Βασιλείου και στη Σχολή Κινηματογράφου Βάιντα στη Βαρσοβία. Εκτός από τη μητρική του πολωνική, μιλά έξι γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των γερμανικών και των ρωσικών.
Πλουμέρια
Περιγραφή
Για να αξιοποιήσετε στο έπακρο ένα φυτό πλουμέρια, σε σχέση με την ανάπτυξη, το μέγεθος, την άνθιση και το άρωμα, υπάρχει μια λεπτή ισορροπία που πρέπει να διατηρηθεί. Στην ιδανική περίπτωση, μια πλουμέρια βρίσκεται στο στοιχείο της, όταν μπορεί να έχει άφθονο ήλιο και το απαραίτητο νερό, έτσι ώστε να διατηρείται η υγρασία του εδάφους ακριβώς πάνω από την κατάσταση ξηρότητας. Από την άλλη πλευρά, εάν το φυτό λαμβάνει μια μικρότερη ποσότητα ήλιου, τότε είναι απαραίτητη μια μικρότερη ποσότητα ποτίσματος - και πάλι, για να εξασφαλιστεί ότι υγρασία του εδάφους παραμένει ακριβώς πάνω από την κατάσταση ξηρότητας. Όσο περισσότερο ήλιο, τόσο περισσότερο νερό. Όσο λιγότερο ήλιο, τόσο λιγότερο νερό. Ένα κοινό λάθος των αρχάριων καλλιεργητών της πλουμέριας είναι το επιπλέον πότισμα όταν το φυτό δεν είναι σε θέση να εκτεθεί σε αρκετό ήλιο, οδηγώντας το έτσι σε ένα σαπισμένο ριζικό σύστημα. Αντιθέτως, εάν μια πλουμέρια είναι σε θέση να λαμβάνει τη μέγιστη έκθεση στον ήλιο, αλλά δεν ποτίζεται αρκετά, τότε θα ξεραθεί.
Πάβεου Παβλικόφσκι
Προσωπική ζωή
Η πρώτη σύζυγος του Παβλικόφσκι, η οποία ήταν Ρωσίδα, εμφάνισε μια σοβαρή ασθένεια το 2006 και πέθανε αρκετούς μήνες αργότερα. Έχουν έναν γιο και μια κόρη. Αφού τα παιδιά του έφυγαν για το πανεπιστήμιο, ο Παβλικόφσκι μετακόμισε στο Παρίσι και αργότερα μετακόμισε στη Βαρσοβία, όπου ζει κοντά στο σπίτι των παιδικών του χρόνων. Στα τέλη του 2017, παντρεύτηκε την Πολωνή μοντέλο και ηθοποιό, Μαουγκοζάτα Μπέλα.
Πλουμέρια
Περιγραφή
Ο πολλαπλασιασμός μπορεί επίσης να γίνει με την καλλιέργεια ιστών από μοσχεύματα, πρόσφατα επιμήκη στελέχη ή με ανάπτυξη σπόρων σε συνθήκες ασηψίας. Το κλάδεμα γίνεται καλύτερα το χειμώνα για τις ποικιλίες των φυλλοβόλων ή όταν επιδιώκονται μοσχεύματα.
Πάβεου Παβλικόφσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες τηλεόρασης Κατηγορία:Βρετανοί σκηνοθέτες τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βρετανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Σκηνοθέτες ταινιών βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Πλουμέρια
Περιγραφή
Υπάρχουν περισσότερες από 300 επώνυμες ποικιλίες πλουμέριας.
Ετυμολογία και κοινές ονομασίες
Το γένος ονομάστηκε προς τιμήν του Γάλλου βοτανολόγου του 17ου αιώνα, Charles Plumier, ο οποίος ταξίδεψε στο Νέο Κόσμο τεκμηριώνοντας πολλά είδη φυτών και ζώων. Η κοινή ονομασία «frangipani», προέρχεται από ένα μαρκήσιο του 16ου αιώνα της αρχοντικής οικογένειας Frangipani στην Ιταλία, οποίος δημιούργησε ένα άρωμα, όμοιο με το άρωμα της πλουμέριας. Πολλοί ομιλητές της Αγγλικής, επίσης, απλά χρησιμοποιούν τη γενόσημο ονομασία «πλουμέρια».
Στα Περσικά, η ονομασία του είναι «γιας» ("yas") ή «γιασμίν»" ("yasmin"). Στην Ινδία, η ονομασία του είναι "champa" ή "chafa", στα Τελούγκου (Telugu), είναι "Deva ganneru" (θεϊκό nerium), στα Manipuri, είναι "Khagi Leihao". Στη Χαβάη, η ονομασία του είναι «μελία» (melia), αν και στη κοινή χρήση εξακολουθεί να ονομάζεται «πλουμέρια». Στη Σρι Λάνκα, αναφέρεται ως "araliya" και (στα Αγγλικά), ως το «Δέντρο Ναός» ("Temple Tree"). Στην Καντώνα, είναι γνωστό ως "gaai daan fa" ή το δέντρο «λουλούδι κρόκου αυγού». Η ονομασία "Leelawadee" (που προέρχεται από την Ταϋλάνδη)  απαντάται κατά καιρούς. Στην Ινδονησία, όπου το λουλούδι συνήθως συνδέεται με τον πολιτισμό του Μπαλί, είναι γνωστό ως "Kamboja". Στην Γαλλική Πολυνησία, ονομάζεται δέντρο Tiare.
Στην κουλτούρα
Στην Κεντρική Αμερική, οι πλουμέριες έχουν σύνθετη συμβολική σημασία για πάνω από 2000 χρόνια, με εντυπωσιακά δείγματα από τις περιόδους των Μάγια και των Αζτέκων, έως και σήμερα. thumb|Κορμός φραντζιπάνι στην [[Καλκούτα, Δυτική Βεγγάλη, Ινδία.]] thumb|Φύλλα και άνθη. thumb|Ανθισμένο δέντρο της Πλουμερίας της ερυθράς (Plumeria rubra) διακοσμεί ένα κήπο στο [[Τελ Αβίβ, Ισραήλ.]] Αυτά είναι τώρα κοινά πολιτογραφημένα φυτά στη νότια και νοτιοανατολική Ασία. Στις τοπικές λαϊκές δοξασίες, παρέχουν καταφύγιο στα φαντάσματα και τους δαίμονες. Η μυρωδιά της Πλουμέριας έχει συνδεθεί με ένα βαμπίρ στη λαογραφία της Μαλαισίας. Στην κουλτούρα των Πόντιανακ (της Ινδονησίας)· τα δέντρα φραντζιπάνι (frangipani) συχνά φυτεύονται στα κοιμητήρια. Και στις δύο κουλτούρες των Ινδουιστών και των Βουδιστών, συνδέονται με τους ναούς.
Σε αρκετά νησιά του Ειρηνικού, όπως η Ταϊτή, τα Φίτζι, η Σαμόα, η Χαβάη, η Νέα Ζηλανδία, η Τόνγκα και τα νησιά Κουκ τα φυτά πλουμέριας χρησιμοποιούνται για την παρασκευή των λέις (leis). Στη σύγχρονη Πολυνησιακή κουλτούρα το λουλούδι μπορεί να φορεθεί από τις γυναίκες για να δείξουν την κατάσταση της σχέσης τους - πάνω από το δεξί αυτί, εάν επιδιώκουν μια σχέση και πάνω από το αριστερό αυτί, εάν ήδη έχουν μια σχέση.
Σε ορισμένες κουλτούρες του Μπανγκλαντές, τα περισσότερα λευκά λουλούδια και ιδίως οι πλουμέριες (Μπενγκάλι চম্পা chômpa ή চাঁপা chãpa), συνδέονται με τις κηδείες και το θάνατο.
Στις Φιλιππίνες και την Ινδονησία, η πλουμέρια η οποία είναι γνωστή στα Ταγκαλόγκ (Tagalog) ως Kalachuchi, συχνά συνδέεται με τα φαντάσματα και τα νεκροταφεία. Οι πλουμέριες συχνά φυτεύονται στα κοιμητήρια και των δύο χωρών. Επίσης είναι κοινά καλλωπιστικά φυτά σε σπίτια, πάρκα, χώρους στάθμευσης κλπ. στις Φιλιππίνες. Οι Ινδουιστές στο Μπαλί χρησιμοποιούν τα λουλούδια στις προσφορές των ναών τους.
Ινδικά θυμιάματα, αρωματισμένα με πλουμέρια (Plumeria rubra), έχουν το «champa» στα ονόματά τους. Για παράδειγμα, το Nag Champa είναι ένα θυμίαμα που περιέχει ένα άρωμα που συνδυάζει την πλουμέρια και το σανταλόξυλο. Ενώ η πλουμέρια είναι ένα συστατικό στα Ινδικά θυμιάματα champa, η έκταση της χρήσης της κυμαίνεται μεταξύ των οικογενειακών συνταγών. Τα περισσότερα θυμιάματα champa, ενσωματώνουν επίσης άλλες ρητίνες δέντρων, όπως Halmaddi (Ailanthus triphysa) και ρητίνη Βενζόης, καθώς και άλλα φυτικά συστατικά, συμπεριλαμβανομένης των Champaca (Magnolia Champaca), Γεράνι (Pelargonium graveolens) και Βανίλια (Vanilla planifolia) για να παραγάγουν ένα πιο έντονο άρωμα, σαν της πλουμέριας.
Στη νότια Ινδία, στο δυτικό Γκατ (Καρνάτακα), οι ντόπιοι χρησιμοποιούν κρεμ χρώματος πλουμέρια στους γάμους. Ο γαμπρός και η νύφη ανταλλάσσουν στο γάμο, γιρλάντινα στεφάνια. Εναλλακτικά, ονομάζεται Devaganagalu ή Devakanagalu (η πλουμέρια του Θεού). Τα κόκκινου χρώματος άνθη, δεν χρησιμοποιούνται στους γάμους. Σε αυτές τις περιοχές βρίσκονται πλουμέριες, στους περισσότερους ναούς.
Στην παράδοση της Σρι Λάνκα, η πλουμέρια συνδέεται με τη λατρεία. Μια από τις ουράνιες κόρες στις τοιχογραφίες του 5ου αιώνα, του βράχου φρούριου Sigiriya κρατά στο δεξί της χέρι ένα λουλούδι με 5 πέταλα, όπου είναι μια δυσδιάκριτη πλουμέρια.
Στην Ανατολική Αφρική, τα φραντζιπάνι αναφέρονται μερικές φορές, στα ποιήματα αγάπης των Σουαχίλι.
Ορισμένα είδη Πλουμέριας έχουν μελετηθεί για τις πιθανές θεραπευτικές τους αξίες.
Είδη
Δεκτά είδη • 2
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποκυνοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Καραϊβικής Κατηγορία:Φυτά κήπου Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Γεώργιος Γεωργίου (βουλευτής Λάρνακας)
Ο Γεώργιος Γεωργίου ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 1981-1984.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Γεωργίου γεννήθηκε στην Λάρνακα το 1949. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και εργαζόταν ως δικηγόρος. Ήταν αδελφός του Ανδρέα Γεωργίου.
Απεβίωσε στις 31 Ιανουαρίου 2018.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με τον ΔΗΣΥ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ωστόσο, το 1984 απώλεσε τη βουλευτική έδρα μετά από απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μπελίσιμα
Το Μπελίσιμα (ιταλικά: Bellissima) είναι ιταλική νεορεαλιστική ταινία παραγωγής του 1951 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι και σενάριο των Βισκόντι, Φραντσέσκο Ρόσι και Σούσο Τέτσι ντ΄Αμίκο, βασισμένο σε μια ιστορία του Τσεζάρε Τσαβαντίνι. Πρωταγωνιστούν οι Άννα Μανιάνι, Γουόλτερ Κιάρι και Τίνα Απιτσέλα.
Πλοκή
Μια ραδιοφωνική ανακοίνωση κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας αναφέρει ότι ο σκηνοθέτης Αλεσάντρο Μπλαζέτι αναζητά ένα κορίτσι στη Ρώμη για ένα πάρει μέρος σε μια ταινία. Αυτό φέρνει ένα πλήθος μητέρων στα στούντιο της Τσινετσιτά, συμπεριλαμβανομένης της Μανταλένα Τσεκόνι με τη μικρή της κόρη Μαρία, για την οποία η γυναίκα ονειρεύεται μια κοινωνική άνοδο, μέσω μιας καλλιτεχνικής καριέρας που είχε η ίδια επιδιώξει στα νιάτα της. Οι ελπίδες της μητέρας, γίνονται συχνά αντικείμενο χλευασμού από τους γείτονες, αλλά κυρίως πηγές αυξανόμενων εντάσεων με τον σύζυγό της Σπάρτακο, από τον οποίο η Μανταλένα αρχικά κρατά κρυφές τις προθέσεις της.
Η Μανταλένα κάνει κάθε θυσία για να εγγυηθεί στην κόρη της τη βοήθεια, προσλαμβανόντας, έναν φωτογράφο, μια δασκάλα υποκριτικής και μια δασκάλα χορού και, παρά τις οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας και την καθυστέρηση στην πληρωμή των δόσεων για το σπίτι. Η Μαρία, ντροπαλή και δύστροπη, δεν δείχνει ούτε ιδιαίτερο ταλέντο ούτε ενδιαφέρον για την ηθοποιία, ενώ ο πατέρας της, αφού το έμαθε, συγκρούεται με τη γυναίκα του γιατί θέλει μια ήρεμη παιδική ηλικία για την κόρη του όπως όλων των άλλων κοριτσιών. Κατά τη διάρκεια μιας από τις οντισιόν στην Τσινετσιτά, η Μανταλένα προσεγγίζεται από έναν περιθωριακό συνεργάτη του Μπλαζέτι, τον Αλμπέτρο Ανοβάτσι, ο οποίος της καυχιέται ότι μπορεί να εγγυηθεί τις συστάσεις της για την κόρη του με αντάλλαγμα 50.000 λιρέτες. Η Μανταλένα, παραδομένη εντελώς από την ψευδαίσθησή της, μόνο αργότερα συνειδητοποιεί ότι ο Αννοβάτσι είναι στην πραγματικότητα ένας ωραίος απατεώνας όταν τον προσκαλεί στην οικογένεια της.
Ωστόσο, όταν το παιδί καλείται σε οντισιόν, η Μανταλένα, κάνοντας χρήση της συμπάθειας που προκάλεσε σε μια νεαρή πρώην ηθοποιό που εργάζεται στο εργαστήριο μοντάζ, καταφέρνει να παρακολουθήσει κρυφά την προβολή, κατά την οποία το παιδί, αδέξιο και ντροπαλό, ξεσπά σε κλάματα απελπισμένα, προκαλώντας τα κοροϊδευτικά γέλια των συντελεστών. Μόνο τότε, η Μανταλένα συνειδητοποιεί τα λάθη της και καταλαβαίνει ότι έχει απαιτήσει από το παιδί πράγματα δεν ήθελε ή μπορούσε να κάνει, καθώς και ότι ξόδεψε μάταια τα χρήματα που χρειάζονταν για την οικογένεια και ότι έτσι επίσης δημιούργησε κρίση στην σχέση με τον άντρα της.
Αφού περιπλανήθηκε στην πόλη ταραγμένη για πολλή ώρα, επιστρέφοντας σπίτι βρίσκει απροσδόκητα τους βοηθούς του σκηνοθέτη να συζητούν ένα συμβόλαιο για το παιδί με τον σύζυγό της: με το θέμα της ταινίας στην πραγματικότητα να είναι για ένα αδέξιο και δύστροπο κορίτσι, που η Μαρία αποδείχθηκε κατάλληλη για το ρόλο. Όμως σε εκείνο το σημείο η Μανταλένα, συνειδητοποιώντας τις επικίνδυνες ψευδαισθήσεις που κρύβονται στον κυνικό κόσμο του κινηματογράφου, αρνείται να υπογράψει το συμβόλαιο, εγκαταλείποντας τα όνειρα της επιτυχίας για τη μικρή Μαρία και ξαναφτιάχνει την σχέση με τον άντρα της.
Παραγωγή
Το σενάριο της ταινίας προέρχεται από μια ιστορία του Τσέζαρε Ζαβατίνι, την οποία είχε ξαναδουλέψει πολλές φορές. Σύμφωνα με τον Λίνο Μιτσίκε, υπάρχουν στην πραγματικότητα τρεις εκδοχές του θέματος (που ονομάζονται S1, S2 και S3), αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους, η οποία στη συνέχεια οδήγησε σε μια άλλη εκδοχή (την S4), που αποτέλεσε και την βάση του σεναρίου, στο οποίο ωστόσο ο Ζαβατίνι δεν είχε καμία συμμετοχή.
Ο Βισκόντι επιβεβαιώνει επίσης ότι έχει κάνει πολλές αλλαγές στην ιστορία του Ζαβατίνι, μιλώντας επίσης για αξιοσημείωτες αλλαγές στη δομή της ταινίας και στους διαλόγους, σε αυτήν την περίπτωση επίσης χάρη στην Μανιάνι. Σε ένα άρθρο στην εφημερίδα "Stampa Sera" ​​αναφέρεται ότι η ιστορία προερχόταν από ένα γεγονός που πραγματικά συνέβη περίπου ενάμιση χρόνο νωρίτερα, όταν ο σκηνοθέτης Μπλαζέτι, ο οποίος έψαχνε για ένα κορίτσι για την ταινία του "First Communion", έπρεπε να αντιμετωπίσει μια μητέρα που ήθελε να επιβάλει την κόρη του ως πρωταγωνίστρια, λέγοντας σε όλους ότι ήταν «όμορφη».
Η γνωριμία των δύο καλλιτεχνών χρονολογείται από πολύ παλιά και είχε επίσης οδηγήσει την Μανιάνι να φιλοξενήσει τον Βισκόντι για λίγες μέρες, όταν καταζητήθηκε για αντιφασιστικές δραστηριότητες κατά τη γερμανική κατοχή της Ρώμης.
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 1951 και συνεχίστηκαν μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου. Σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις - για παράδειγμα όταν γυρίστηκε την επόμενη χρονιά η "Camicie rossa", όπου ο σκηνοθέτης Αλεσαντρίνι, πρώην σύζυγος της Μανιάνι, έφυγε από το "πλατό" λόγω των διαφωνιών μαζί της - οι σχέσεις της ηθοποιού με τον σκηνοθέτη ήταν καλές. Ο Φραντσέσκο Ρόσι θυμάται, ο οποίος είχε την πρώτη του κινηματογραφική εμπειρία εδώ ως βοηθός σκηνοθέτη: ''Ήταν δύο πολύ δυνατοί χαρακτήρες και ήταν υπέροχο να τους βλέπω να δουλεύουν. Χωρίς σκηνές, χωρίς καυγάδες. Ο Βισκόντι ήξερε ότι η Μανιάνι του έφερε την προσωπικότητά της, την ιδιοφυΐα της ως πρωταγωνίστρια. Η Μανιάνι εξέφρασε επίσης την εκτίμηση της για τον σκηνοθέτη]:Παρά τα ελαττώματά του, τα πήγα καλά με τον Βισκόντι. Μου άφησε τα ηνία χαλαρά. Άλλωστε ήξερε ότι είναι ο μόνος τρόπος να με κάνει να δουλέψω''. Οι συνταρακτικοί καβγάδες που σημάδεψαν τη συνεργασία της Άννας Μανιάνι με όλους τους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε δεν υπήρξαν.
Ο Τζιάνι Ροντολίνο αναφέρει μια δήλωση του Βισκόντι, στην οποία ο σκηνοθέτης παραδέχεται: ''Το πραγματικό θέμα ήταν η Μανιάνι: Ήθελα να σκιαγραφήσω μαζί της το πορτρέτο μιας γυναίκας, μιας σύγχρονης μητέρας και νομίζω ότι τα κατάφερα πολύ καλά, γιατί η Μανιάνι μου δάνεισε το τεράστιο ταλέντο της, την προσωπικότητά της. Αυτό με ενδιέφερε και, σε μικρότερο βαθμό, το κινηματογραφικό περιβάλλον''.
Βραβεία
Ιταλικό Εθνικό Συνδικάτο δημοσιογράφων του Κινηματογράφου
Πολυμεθακρυλικό μεθύλιο
thumb|Η δομική μονάδα του PMMA Το πολυμεθακρυλικό μεθύλιο (PMMA) είναι διαφανές θερμοπλαστικό που ανήκει σε μια ομάδα υλικών που ονομάζονται πλαστικά μηχανικής. Το PMMA είναι επίσης γνωστό ως ακρυλικό ή ακρυλικό γυαλί, καθώς και με τις εμπορικές ονομασίες Crylux, Plexiglas, Acrylite, Astariglas, Lucite, Perclax και Perspex, μεταξύ πολλών άλλων ( δείτε παρακάτω ). Αυτό το πλαστικό χρησιμοποιείται συχνά σε μορφή φύλλου ως μια ελαφριά ή ανθεκτική στη θραύση εναλλακτική λύση αντί για γυαλί. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως ρητίνη χύτευσης, σε μελάνια και επιστρώσεις και για πολλούς άλλους σκοπούς.
Αν και δεν είναι ένας τύπος γυαλιού με βάση το πυρίτιο, η ουσία, όπως πολλά θερμοπλαστικά, συχνά ταξινομείται τεχνικά ως τύπος γυαλιού, καθώς είναι μια μη κρυσταλλική υαλώδης ουσία—εξ ου και η περιστασιακή ιστορική ονομασία της ως ακρυλικό γυαλί. Χημικά, είναι το συνθετικό πολυμερές του μεθακρυλικού μεθυλεστέρα. Αναπτύχθηκε το 1928 σε πολλά διαφορετικά εργαστήρια από πολλούς χημικούς, όπως οι Γουιλίαμ Τσάλμερς, Ότο Ραίμ και Βάλτερ Μπάουερ, και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά το 1933 από τη γερμανική Röhm & Haas AG και τον συνεργάτη της και πρώην θυγατρική της στις ΗΠΑ Rohm and Haas Company με το εμπορικό σήμα Plexiglas.
Το PMMA είναι μια οικονομική εναλλακτική του πολυανθρακικού (PC) όταν η αντοχή σε εφελκυσμό, η αντοχή σε κάμψη, η διαφάνεια, η στιλβωτική ικανότητα και η ανοχή στην υπεριώδη ακτινοβολία είναι πιο σημαντικά από την αντοχή σε κρούση, τη χημική αντοχή και την αντοχή στη θερμότητα. Επιπλέον, το PMMA δεν περιέχει τις δυνητικά επιβλαβείς υπομονάδες δισφαινόλης-Α που βρίσκονται στο πολυανθρακικό και είναι πολύ καλύτερη επιλογή για κοπή με λέιζερ. Συχνά προτιμάται λόγω των μέτριων ιδιοτήτων του, του εύκολου χειρισμού και επεξεργασίας του και του χαμηλού κόστους του. Το μη τροποποιημένο PMMA συμπεριφέρεται με εύθραυστο τρόπο όταν είναι υπό φορτίο, ειδικά υπό κρουστική δύναμη, και είναι πιο επιρρεπές σε γρατσουνιές από το συμβατικό ανόργανο γυαλί, αλλά το τροποποιημένο PMMA μπορεί μερικές φορές να επιτύχει υψηλή αντοχή στις γρατσουνιές και στην κρούση.