cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ε/Γ - Ο/Γ Κνωσός Παλάς (2001)
Επιστροφή σε Minoan Lines
Το Δεκέμβριο του 2020, ο όμιλος Grimaldi, ιδιοκτήτης των Minoan Lines και Grimaldi Lines, αποφάσισε να προβεί σε μεταξύ ανταλλαγή πλοίων των δύο μεταξύ τους εταιριών. Πιο συγκεκριμένα, αποφασίστηκε το Knossos Palace των Minoan Lines να ανταλλαχθεί με το Cruise Bonaria των Grimaldi Lines. Έτσι, το Knossos Palace ενσωματώθηκε στο στόλο της ιταλικής εταιρίας ως Cruise Bonaria ενώ το ομώνυμο καράβι των Grimaldi επαναφέρθηκε στις Μινωικές Γραμμές και μετονομάστηκε σε Knossos Palace, αντικαθιστώντας το ομώνυμο καράβι. Ο λόγος για αυτή την ανταλλαγή ήταν διότι στην γραμμή Πειραιάς-Ηράκλειο υπήρχε ανάγκη για μεγαλύτερο γκαράζ λόγω του υψηλού φόρτου οχημάτων, και το νέο "Knossos Palace" διέθετε μεγαλύτερο γκαράζ από το προϋπάρχον. Η μετατροπή έλαβε χώρα στο Πέραμα με ορισμένες τροποποιήσεις ώστε να πληροί τις προδιαγραφές των Minoan Lines ώστε να ξαναπλεύσει υπό ελληνική σημαία. Στις 7 Ιανουαρίου 2021 τοποθετήθηκε στη γραμμή Πειραιάς-Ηράκλειο.
Αναφορές
Κνωσός Κνωσός
Toyota Formula 1
Η Τογιότα Φόρμουλα 1 ήταν ομάδα η οποία συμμετείχε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1. Εντάχθηκε στο σπορ για 1η φορά το 2000 κι αποσύρθηκε στο τέλους του 2009.
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Έλκε Κρίστουφεκ
Η Έλκε Σίλβια Κρίστουφεκ (γερμανικά: Elke Silvia Krystufek, 1970) είναι Αυστριακή καλλιτέχνις της εννοιολογικής τέχνης, που ζει και εργάζεται στη Βιέννη (Αυστρία) και το Βερολίνο (Γερμανία). Καταπιάνεται με διάφορα καλλιτεχνικά είδη, όπως η ζωγραφική, η γλυπτική, βίντεο, φωτογραφία και άλλα είδη παραστατικής τέχνης. Γεννήθηκε στη Βιέννη και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τα έργα της είναι εμπνευσμένα από την αυστριακή τέχνη, όπως για παράδειγμα του Έγκον Σίλε, κι επίσης στον βιενέζικο αξιονισμό και τη VALIE EXPORT, η οποία έχει ασχοληθεί πολύ με τη σεξουαλικότητα στην τέχνη. Αρκετές δουλειές της έχουν εκτεθεί σε μουσεία (όπως Museum der Moderne Salzburg) και σε διάφορες γκαλερί.
Η συλλογή της από εικόνες σε καρποστάλ ύφος, τιτλοφορημένη "I am your mirror", εμπνεύστηκε από ένα ντοκιμαντέρ έργων της Ναν Γκόλντιν, καθώς και από το Atlas, του Γερμανού ζωγράφου Γκέρχαρντ Ρίχτερ. Αργότερα, ακολούθησε η έκθεση της “Liquid Logic”, (η οποία έγινε υπό τη διεύθυνση του Πέτερ Νοέβερ) η οποία της προσέφερε είσοδο πρόσβαση στην αποθήκη του Μουσείου Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης και του MAK. Εκεί μπόρεσε να συγκρίνει θεματικές έργων, τα οποία δεν εκθέτονται στο μουσείο - τουλάχιστον σπανίως. Επίσης, ανακάλυψε σύνδεση μεταξύ του έργου της και του έργου του Μπας Γιαν Άντερ. Το 2009, έγινε διαθέσιμο βίντεο στο YouTube -μια συλλογή εικόνων από μία ταινία που είχε γυρίσει, συσχετιζόμενη με μία έκθεση της, στο νησί του Πάσχα.
To 2009, η Κρίστουφεκ, εκπροσώπησε την Αυστρία στο 53ο Biennale της Βενετίας, μαζί με τους Ντόριτ Μαγκρέιτερ, Φαντ Ρανζίνσκα και Λοίς Βέινμπερργκ. Σε αυτό το σόου ήρθε σε επαφή με ένα σπάνιο καλλιτεχνικό φαινόμενο, όταν μία ετερόφυλη γυναίκα ζωγράφισε έναν γυμνό άνδρα, καθώς και την τελευταία ταινία του Φρίντριχ Βίλχελμ Μούρναου, Tabu (1931). Μετά την έκθεση της στο Λος Άντζελες, η γκαλερί έδωσε πρόσβαση μέρη του έργου της για μεταναστευτικά θέματα. Στις 11 Απριλίου του 2011, παρουσιάστηκε η πρώτη της θεατρική παράσταση, στη Βιέννη, ονόματι Hub. Στις 27 Μαΐου του ίδιου έτους, το πρώτο της γλυπτό που στήθηκε σε δημόσιο μέρος, καταστράφηκε, και απομεινάρια του δόθηκαν για οικονομική ενίσχυση. Τον Νοέμβριο του 2012, μεγάλο μέρος του έργο της, συσχετιζόμενο με τοπία, μπήκαν στο Haus am Waldsee, του Βερολίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί καλλιτέχνες
Η κόρη μου
Η κόρη μου είναι τουρκικό τηλεοπτικό σίριαλ που προβλήθηκε από το τούρκικο κανάλι TV8.
Στην Τουρκία η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 19 Σεπτεμβρίου 2018 και ολοκλήρωσε την προβολή της στις 31 Μαΐου 2019. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, έκανε πρεμιέρα στις 3 Ιουνίου 2019 και ολοκλήρωσε την προβολή της στις 13 Σεπτεμβρίου 2019. Η σειρά αποτελείται από 34 επεισόδια των 120 λεπτών, τα οποία στην Ελλάδα έχουν κοπεί σε επεισόδια των 60 λεπτών η 30 λεπτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Ένας χωρισμός
To Ένας χωρισμός (πρωτότυπος τίτλος: جدایی نادر از سیمین‎ Jodaí-e Nadér az Simín) είναι ιρανική δραματική ταινία του 2011 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ασγκάρ Φαραντί.
Ολυμπία Μαντσίνι
Η Ολυμπία (γαλλ. Olympe, ιταλ. Olimpia, 11 Ιουλίου 1638 - 9 Οκτωβρίου 1708) από τον Οίκο των Μαντσίνι ήταν κόρη του Βαρόνου Μαντσίνι και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σουασσόν & του Ντρε.
Ένας χωρισμός
Πλοκή
Η Σιμίν και ο Νάντερ είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι και ζουν με την κόρη τους, Τερμέ, στην Τεχεράνη. Η Σιμίν αποφασίζει να εγκαταλέιψει τη χώρα, κάτι που ο Νάντερ δε θέλει. Επιπλέον, ο πατέρας του Νάντερ έχει Αλτσχάιμερ. Όταν τελικά η Σιμίν αποφασίζει να φύγει, ο Νάντερ κάνει αίτηση διαζυγίου. η Σιμίν φεύγει και η Τερμέ μένει με τον πατέρα της.
Ο Νάντερ, για να βοηθήσει τον πατέρα του, προσλαμβάνει τη Ραζί, μία έντονα θρησκευόμενη γυναίκα που είναι είναι παντρεμένη με τον οξύθυμο Χοτζάτ. Μετά από λίγο καιρό, η Ραζί μένει έγκυος. Μία μέρα, η Ραζί δεν μπορεί να βοηθήσει τον άρρωστο και όταν γυρνά στο σπίτι ο Νάντερ βρίσκει τον πατέρα του λιπόθυμο. Όταν η Ραζί γυρίζει στο σπίτι, ο Νάντερ τη διώχνει και την κατηγορεί ότι έκλεψε χρήματα. Αργότερα, η αδερφή του Χοτζάτ τους ενημερώνει ότι η Ραζί απέβαλε.
Ολυμπία Μαντσίνι
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη ιεραρχικά κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Μαρίας Θηρεσίας και, για σύντομο χρονικό διάστημα, ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ έως ότου εκείνος γνώρισε τη Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ.
Ένας χωρισμός
Πλοκή
Στον Νάντερ ασκείται δίωξη με την κατηγορία ότι προκάλεσε της αποβολή της Ραζί. Ο Χοτζάτ γίνεται όλο και περισσότερο οξύθυμος και επιθετικός, ενώ αποκαλύπτεται ότι την ημέρα που απέβαλε, η Ραζί άφησε τον πατέρα του Νάντερ για να πάει σε γιατρό. Ο Νάντερ, συνδυάζοντας αυτά τα δύο γεγονότα, υποπτεύεται ότι ο Χοτζάτ είναι βίαιος σύζυγος και ότι αυτός προκάλεσε την αποβολή.
Ολυμπία Μαντσίνι
Βιογραφία
Εξορίστηκε από τη γαλλική Αυλή το 1680 μετά την κατηγορία για συνεργεία στην απόπειρα δηλητηρίασης της Λα Βαλλιέρ και για την επιτυχή δηλητηρίαση του συζύγου της, τριών υπηρετών και της Ερριέττας, Δούκισσας της Ορλεάνης. Διέφυγε στις Βρυξέλλες για να αποφύγει τη σύλληψη και τη δίκη.
Έζησε στην Ισπανία από το 1686 έως το 1689 διατηρώντας σαλόνι και υψηλή κοινωνική θέση. Το 1690 κατηγορήθηκε για τη δηλητηρίαση της βασίλισσας Μαρίας Λουίζας, κόρης της Δούκισσας της Ορλεάνης και ανιψιάς του Λουδοβίκου ΙΔ΄, της οποίας είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη. Διατάχθηκε να εγκαταλείψει την ισπανική Αυλή και επέστρεψε στις Βρυξέλλες επιμένοντας ότι ήταν αθώα. Πέθανε εκεί το 1708 σε ηλικία 70 ετών.
Ένας χωρισμός
Πλοκή
Στη συνέχεια, η Τερμέ κάνει ψευδή κατάθεση για να προστατέψει τον Νάντερ, ενώ η Σιμίν του λέει να τους δώσει χρήματα. Ο Νάντερ στην αρχή εξοργίζεται, καθώς θεωρεί ότι αυτό είναι μια παραδοχή ενοχής. Ωστόσο, η Ραζί αποκαλύπτει στη Σιμίν ότι έχει αμφιβολίες αν οι ενέργειες του Nader προκάλεσαν την αποβολή, σκεπτόμενη ότι είχε χτυπηθεί πιο πριν από ένα αυτοκίνητο και είχε αισθανθεί από τότε ότι μπορεί να αποβάλει. Επίσης, η Ραζί φοβάται ότι αν δεν πάρει τα χρήματα του Νάντερ, δε θα μπορέσει ο Χοτζάτ να αποπληρώσει τους οφειλέτες του, καταστρέφοντας την οικογένειά τους. Στην πορεία, η Σιμίν εξαναγκάζει την Τερμέ να φύγει μαζί της. Ο Νάντερ συμφωνεί να πληρώσει και ζητά από τη Ραζί να ορκιστεί στο Κοράνι ότι αυτός είναι η αιτία που απέβαλε. Δεδομένου ότι έχει αμφιβολίες, αρνείται, αν και ο Hodjat προσπαθεί να την αναγκάσει να ορκιστεί, για να αποφύγει την ατίμωση μπροστά στους πιστωτές του.
Στο τέλος, στο δικαστήριο, επανέρχεται η υπόθεση του διαζυγίου, το οποίο οριστικοποιείται. Η Τερμέ πρέπει να αποφασίσει με ποιον από τους γονείς της θέλει να μείνει και λέει στον δικαστή να περιμένουν και οι δύο έξω από την αίθουσα, πριν του πει την απόφασή της.
Ολυμπία Μαντσίνι
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1557 τον Ευγένιο Μαυρίκιο της Σαβοΐας-Καρινιάν, Κόμη του Σουασσόν & του Ντρε, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ένας χωρισμός
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Ήταν υποψήφια για το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ασγκάρ Φαραντί Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου Κατηγορία:Ταινίες του 2011
Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (τσέχικα και σλοβάκικα: Československá socialistická republika, ČSSR) ήταν το επίσημο όνομα της Τσεχοσλοβακίας από τις 11 Ιουλίου 1960 μέχρι τη Βελούδινη Επανάσταση, το 1989, όταν η ονομασία άλλαξε στις 23 Απριλίου 1990. Αποτελούσε ένα κράτος-δορυφόρος της Σοβιετικής Ένωσης.
Μετά το πραξικόπημα του Φεβρουαρίου του 1948, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας κατέλαβε την εξουσία με την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης, η χώρα ανακηρύχθηκε λαϊκή δημοκρατία μετά την ενεργοποίηση του Συντάγματος της 9ης Μαΐου. Το παραδοσιακό όνομα Československá republika (Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας) άλλαξε στις 11 Ιουλίου του 1960 μετά την εφαρμογή του Συντάγματος του 1960 ως σύμβολο για την "τελική νίκη του σοσιαλισμού" στη χώρα, και παρέμεινε έτσι μέχρι την Βελούδινη Επανάσταση στην Τσεχοσλοβακία. Διάφορα άλλα κρατικά σύμβολα άλλαξαν στο 1960.
Σύσταση
Πριν τη Σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1943, ο Έντουαρντ Μπένες, ο εξόριστος ηγέτης της Τσεχοσλοβακίας, συμφώνησε στις απαιτήσεις του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν για την άνευ όρων συμφωνία με την Σοβιετική εξωτερική πολιτική και τα διατάγματα του Μπένες. Ενώ ο Μπένες δεν ήταν μέσα στο πλαίσιο της Μόσχας και αρκετές εγχώριες μεταρρυθμίσεις σε άλλες Ανατολικές χώρες δεν ήταν μέρος του σχεδίου του Μπένες, ο Στάλιν δεν αντέδρασε, επειδή το σχέδιο προέβλεπε την απαλλοτρίωση περιουσιών και ήταν ικανοποιημένος με τη σχετική δύναμη των κομμουνιστών στην Τσεχοσλοβακία σε σύγκριση με άλλες Ανατολικές χώρες.
Τον Απρίλιο του 1945, σχηματίστηκε η Τρίτη Δημοκρατία, με επικεφαλής το εξαμερές Εθνικό Μέτωπο. Επειδή η δύναμη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας και η πίστη του Μπένες, σε αντίθεση με άλλες Ανατολικές χώρες, το Κρεμλίνο δεν απαιτούσε την υοθέτηση της πολιτικής του Μπλοκ ή "αξιόπιστα" στελέχη σε Τσεχοσλοβάκικες θέσεις εξουσίας και επέτρεψε την διατήρηση των παραδοσιακών δομών της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας. Οι Κομμουνιστές ήταν οι μεγάλοι νικητές στις εκλογές του 1946, λαμβάνοντας συνολικά 114 έδρες (είχαν και ξεχωριστή λίστα στη Σλοβακία). Όχι μόνο ήταν η μόνη φορά που ένα Κομμουνιστικό κόμμα τερμάτισε πρώτο σε μια ελεύθερη εκλογή οπουδήποτε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά ήταν η μία από τις δύο μοναδικές ελεύθερες εκλογές που έγιναν ποτέ στο Σοβιετικό μπλοκ. Ο Κλέμεντ Γκόττγουαλντ, ηγέτης του Κ.Κ.ΤΣ., έγινε Πρωθυπουργός της Τσεχοσλοβακίας.
Ωστόσο, στη συνέχεια, η Σοβιετική Ένωση ήταν απογοητευμένη που η κυβέρνηση απέτυχε να εξαλείψει την "αστική" επιρροή στο στρατό, να απαλλοτριώσει τους βιομηχάνους και τους μεγάλους γαιοκτήμονες και να εξουδετερώσει τα κόμματα έξω από το "Εθνικό Μέτωπο". Η ελπίδα στη Μόσχα έφθινε για μια νίκη των κομμουνιστών στις εκλογές του 1948 μετά από μια έκθεση του Μαΐου 1947 του Κρεμλίνου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "αντιδραστικά στοιχεία" υμνούσαν ότι η δυτική δημοκρατία είχε ενισχυθεί.
Μετά την Τσεχοσλοβάκικη σύντομη εξέταση των λαμβανομένων χρημάτων από το Σχέδιο Μάρσαλ, και η μεταγενέστερη επίπληξη των κομμουνιστικών κομμάτων από την Κομινφόρμ στο Σζκλάρσκα Πορέμπα, το Σεπτέμβριο του 1947, ο Ρούντολφ Σλάνσκυ επέστρεψε στην Πράγα με ένα σχέδιο για την τελική κατάληψη της εξουσίας, συμπεριλαμβανομένου της αποβολής των κομματικών εχθρών από την Κρατική Ασφάλεια και εκκαθάριση από τους αντιφρονούντες. Στη συνέχεια, ο Σοβιετικός Πρέσβης, ο Βαλεριάνα Ζόριν κανόνισε τα του Τσεχοσλοβακικού πραξικοπήματος, που ακολουθείται από την σύλληψη των μη-Κομμουνιστών υπουργών και την κατάληψη των υπουργείων, ενώ ο στρατός περιορίστηκε στους στρατώνες.
Στις 25 φεβρουαρίου 1948, ο Μπένες, φοβούμενος εμφύλιο πόλεμο και τη Σοβιετική επέμβαση, συνθηκολόγησε και διορίστηκε ένας Κομμουνιστής ελεγχόμενος από την κυβέρνηση που ορκίστηκε δύο μέρες αργότερα. Αν και τα μέλη των άλλων κομμάτων του  Εθνικού Μετώπου ακόμα και ονομαστικά είχαν καταλάβει, ότι αυτό ήταν, με όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, την έναρξη και την καθιέρωση του Κομμουνιστικού καθεστώτος στη χώρα. Ο Υπουργός Εξωτερικών Ζαν Μασάρικ, ο μόνος εξέχων υπουργός ακόμα που δεν ήταν ούτε Κομμουνιστής ή συνοδοιπόρος, βρέθηκε νεκρός εδύο εβδομάδες αργότερα. Στις 30 Μαΐου, μια ενιαία λίστα υποψηφίων του Εθνικού Μετώπου—πλέον μια οργάνωση που κυριαρχείται από τους Κομμουνιστές—εξελέγη μέλος της εθνοσυνέλευσης.
Μετά την ψήφιση του Συντάγματος της 9ης Μαΐου, στις 9 Ιουνίου 1948, η χώρα έγινε λαϊκή δημοκρατία μέχρι το 1960. Αν και δεν ήταν ένα εντελώς Κομμουνιστικό έγγραφο, ήταν αρκετά κοντά στο Σοβιετικό μοντέλο που ο Μπένες αρνήθηκε να το υπογράψει. Παραιτήθηκε, μία εβδομάδα πριν επικυρωθεί οριστικά, και πέθανε τον Σεπτέμβριο. Το Σύνταγμα της 9ης Μαΐου επιβεβαίωσε ότι το ΚΚΤΣ κατείχε την απόλυτη εξουσία, όπως και τα άλλα Κομμουνιστικά κόμματα στο Ανατολικό Μπλοκ. Στις 11 Ιουλίου 1960, εκδόθηκε το Σύνταγμα του 1960 της Τσεχοσλοβακίας, αλλάζοντας το όνομα της χώρας από "Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας" σε "Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας".
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Η Τσεχοσλοβακία το 1969. Με εξαίρεση την Άνοιξη της Πράγας στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Τσεχοσλοβακία χαρακτηριζόταν από την απουσία δημοκρατίας και ανταγωνιστικότητας με τις χώρες των Δυτικών Ευρωπαϊκών εθνών ως μέρος του Ψυχρού Πολέμου. Στο θρησκευτικό τομέα, ο αθεϊσμός ήταν επίσημα προωθημένος και διδαγμένος. Το 1969, η χώρα έγινε μια ομοσπονδία, που αποτελούταν από τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχίας και τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σλοβακίας.
Σύμφωνα με την ομοσπονδία, οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες μεταξύ της Τσεχίας και της Σλοβακίας, τα δύο ήμισυ του κράτους είχαν σε μεγάλο βαθμό εξαλειφθεί. Μια σειρά από υπουργεία, όπως το υπουργείο Παιδείας, είχαν μεταφερθεί επίσημα και στις δύο δημοκρατίες. Ωστόσο, ο κεντρικός πολιτικός έλεγχος από το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε περιορίσει σημαντικά τα αποτελέσματα της ομοσπονδιοποίησης.
Γεωγραφία
Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας συνόρευε στα Δυτικά με την Δυτική και την Ανατολική Γερμανία, στα Βόρεια με την λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, στα Ανατολικά με τη Σοβιετική Ένωση και στα Νότια με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας και με την Λαϊκή Δημοκρατία της Αυστρίας.
Πολιτική
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας (ΚΚΤΣ), ηγούμενο αρχικά από τον Πρώτο Γραμματέα, τον Κλέμεντ Γκόττγουαλντ, κατείχε το μονοπώλιο στην πολιτική. Μετά το 1948, το σχίσμα Τίτο-Στάλιν και τον Αποκλεισμό του Βερολίνου, εμφανίστηκαν αυξημένες κομματικές εκκαθαρίσεις σε όλο το Ανατολικό Μπλοκ, συμπεριλαμβανομένου του εκκαθαρισμού 550.000 μελών του ΚΚΤΣ, το οποίο αποτελούσε το 30% των μελών του. Περίπου 130.000 άνθρωποι στάλθηκαν σε φυλακές, στρατόπεδα εργασίας και σε ορυχεία.
Η εξέλιξη των δριμύτατων προκύπτων εκκαθαρίσεων στην Τσεχοσλοβακία, όπως και μεγάλο μέρος της ιστορίας της μετά το 1948, ήταν μια επιχείρηση από την αργή κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές, με πολλές από τις εκκαθαρίσεις να είχαν επίκεντρο, μεγάλο αριθμό μελών του κόμματος που είχαν προηγουμένως ενταχθεί σε άλλα κόμματα. Οι διωγμοί συνοδεύονταν απο διάφορες δίκες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Ρούντολφ Σλάνσκυ, Βλάντιμιρ Κλεμέντις, Λάντισλαβ Νοβομεσκύ και Γκουστάβ Χιουσάκ (ο Κλεμέντις αργότερα εκτελέστηκε). Ο Σλάνσκυ και έντεκα άλλοι είχαν καταδικαστεί μαζί του ως "Τροτσκιστές-σιωνιστές-τιτοϊκοί-αστικοί-εθνικιστικές προδότες" σε μια σειρά από δίκες, μετά τις οποίες εκτελέστηκαν και οι στάχτες τους αναμίχθηκαν με το υλικό που χρησιμοποιούνταν για να γεμίσει τους δρόμους στα προάστια της Πράγας.
Ο Αντονίν Νοβότνι υπηρέτησε ως Πρώτος Γραμματέας του ΚΚΤΣ από το 1953 έως το 1968. Ο Γκουστάβ Χιουσάκ εξελέγη πρώτος γραμματέας του ΚΚΤΣ το 1969 (άλλαξε τον τίτλο σε "γενικός γραμματέας" το 1971) και σε πρόεδρος της δημοκρατίας το 1975. Άλλα κόμματα και οργανώσεις που υπήρχαν, λειτουργούσαν σε υποδεέστερους ρόλους για το ΚΚΤΣ. Όλα τα πολιτικά κόμματα, καθώς και οι πολλές μαζικές οργανώσεις, οργανώθηκαν κάτω από την ομπρέλα του Εθνικού Μετώπου της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ακτιβιστών ήταν σοβαρό ποινικό αδίκημα.
Όσον αφορά τις πολιτικές θέσεις, το ΚΚΤΣ διατήρησε το πλαίσιο και τις λίστες νομενκλατούρας, που το τελευταίο περιείχε κάθε θέση σε κάθε χώρα που ήταν σημαντική για την ομαλή εφαρμογή της πολιτικής του κόμματος, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών θέσεων, διοικητικών θέσεων, των διευθυντών των τοπικών επιχειρήσεων, των κοινωνικών οργανώσεων, των διαχειριστών, εφημερίδων, κ.λπ. Στο ΚΚΤΣ για τις λίστες νομενκλατούρας, είχαν σκεφτεί να περιέχουν οι 100.000 θέσεις, καταχωρήσεις. Τα ονόματα εκείνων που το κόμμα θεωρούσε αρκετά αξιόπιστους ώστε να εξασφαλίσει μια θέση νομενκλατούρας, συντάχθηκαν για την λίστα πλαισίου.
Οικονομία
Η οικονομία της Τσεχοσλοβακίας ήταν μια προσχεδιασμένη ελεγχόμενη οικονομία με συνδέσμους που ελέγχονταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα, όπως και στην Σοβιετική Ένωση. Είχε μια μεγάλη μεταλλουργική βιομηχανία, αλλά εξαρτιόταν από τις εισαγωγές για το σίδηρο και των μη σιδηρούχων μεταλλευμάτων. Όπως και στο υπόλοιπο Ανατολικό Μπλοκ, ο παραγωγός εμπορευμάτων ευνοούταν πάνω από τα καταναλωτικά αγαθών, προκαλώντας στέρηση από τα καταναλωτικά αγαθά σε ποσότητα και ποιότητα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξει έλλειψη σε αγαθά. Τα ποσοστά της οικονομικής ανάπτυξης της Τσεχοσλοβακίας είχαν μείνει πολύ πίσω από τους δυτικούς Ευρωπαίους ομολόγους τους. Οι επενδύσεις που γίνονταν στη βιομηχανία δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, και η κατανάλωση ενέργειας και πρώτων υλών ήταν υπερβολική. Οι ηγέτες της Τσεχοσλοβακίας κατηγόρησε την οικονομία ότι είναι αποτυχία για τον εκσυγχρονισμό με επαρκή ταχύτητα.
Βάση των πόρων
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η χώρα ήταν μικρή για ενέργεια, που θα στηριζόταν από το εισαγόμενο αργό πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τη Σοβιετική Ένωση, από τον εγχώριο λιγνίτη, και από την πυρηνική και από την υδροηλεκτρική ενέργεια. Οι περιορισμοί της ενέργειας ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στη δεκαετία του 1980.
Μετανάστευση
Ιστορικά, η μετανάστευση ήταν πάντα μια επιλογή για τους Τσέχους και τους Σλοβάκους που ήταν δυσαρεστημένοι με την κατάσταση στο σπίτι. Κάθε κύμα μετανάστευσης είχε τη δική του ώθηση. Τον 19ο αιώνα, οι λόγοι ήταν κυρίως οικονομικοί. Στον 20ο αιώνα, η μετανάστευση ήταν σε μεγάλο βαθμό προερχόμενοι από την πολιτική αναταραχή, αν και οικονομικοί παράγοντες εξακολουθούσαν να παίζουν ρόλο. Το πρώτο μεγάλο κύμα μετανάστευσης κατά τον 20ο αιώνα ξεκίνησε, με την άνοδο των κομμουνιστών στην εξουσία, και το επόμενο κύμα ξεκίνησε μετά την Άνοιξη της Πράγας που κατεστάλη.
Στη δεκαετία του 1980, ο πιο δημοφιλής τόπος για μετανάστευση στη Δύση ήταν η Γιουγκοσλαβία με το αυτοκίνητο και, αφού, κάνανε μια παράκαμψη προς την Ελλάδα, την Αυστρία και την Ιταλία (οι περιορισμοί των Γιουγκοσλαβικών συνόρων δεν ήταν τόσο αυστηρές όσο εκείνες των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας). Μόνο ένα μικρό ποσοστό από αυτούς που υπέβαλαν αίτηση για να μεταναστεύσουν ήταν νόμιμοι. Οι ακριβείς λεπτομέρειες της διαδικασίας δεν έχουν δημοσιευθεί, αλλά μια αρκετά σαφή εικόνα για το τι γινόταν, μπορεί να φανεί από εκείνους που τα κατάφεραν. Ήταν μια χρονοβόρα και δαπανηρή διαδικασία. Οι αιτούντες επιτρεπόταν να εξεταστούν, ακόμη και αν για τη μετανάστευση είχε κληθεί να καταβάλει χρηματικό ποσό, το κράτος για την εκπαίδευσή τους, ανάλογα με το επίπεδο της εκπαίδευσης και το μισθό, σε ένα ποσοστό που κυμαινόταν από 4.000 Kčs έως 10.000 Kčs. (Ο μέσος ετήσιος μισθός για το 1984, ήταν Kčs33,600), Ο αιτών ήταν πιθανό να χάσει τη δουλειά του και να είναι κοινωνικά εξοστρακισμένος.
Τυπικά, τουλάχιστον, οι μικρασιάτες πρόσφυγες είχαν το δικαίωμα να επιστρέψουν για επισκέψεις. Όσοι ήταν ενεργοί πολιτικά, όπως και οι υπογράφοντες της Χάρτας 77, ήταν κάπως πιο εύκολο να μεταναστεύσουν, αλλά δεν τους επιτράπηκε να επιστρέψουν και φέρεται να είχε πληρώσει το κράτος υπέρογκες αμοιβές—από Kčs23,000, έως Kčs80,000—αν είχαν αποφοιτήσει από ένα πανεπιστήμιο. Οι συνταξιούχοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να επισκέπτονται ή να μεταναστεύουν προς τα Δυτικά. Οι λόγοι ήταν καθαρά οικονομικοί, και αν αποφάσισαν να μείνουν στη Δύση, το κράτος δεν έπεπρε πλέον να πληρώνει τη σύνταξή τους.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2010)">παραπομπή που απαιτείται ]
Εκεί υπήρχε (και πάντα υπήρχε) μια τεράστια διαφορά μεταξύ των "επίσημων στατιστικών" (δηλαδή τους αριθμούς που είχαν εκδοθεί από το κομμουνιστικό καθεστώς) για το πόσοι  άνθρωποι μετανάστευσαν από τη Τσεχοσλοβακία και των στατιστικών των "παράνομων προσφύγων" που δημοσίευσε η ύπατη αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR). Αυτή η διαφορά δεν ίσχυε μόνο στην Τσεχοσλοβακία * μια παρόμοια κατάσταση ίσχυε και για όλες τις Ανατολικές χώρες, όμως τα ολοκληρωτικά καθεστώτα προτίμησαν να υποβαθμίσουν και να καταστείλουν τους πραγματικούς αριθμούς.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2010)">παραπομπή που απαιτείται ]
Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία για τις αρχές της δεκαετίας του 1980 δείχνουν ότι, κατά μέσο όρο, 3.500 άνθρωποι μετανάστευσαν νομικά κάθε χρόνο. Από το 1965 μέχρι το 1983, συνολικά 33.000 άνθρωποι μετανάστευσαν νόμιμα. Το ποσοστό αυτό αναμφίβολα περιλαμβάνει τον μεγάλο αριθμό των εθνοτικών Γερμανών πού επανεγκαταστάθηκαν στην Ανατολική Γερμανία. Τα μεγαλύτερα μέρη μετανάστευσης των κοινοτήτων βρίσκονταν στην Αυστρία, την Δυτική Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αυστραλία.
Τα ανεπίσημα νούμερα ήταν πολύ μεγαλύτερα. Εκτιμάται ότι από το 1948 έως το 1989 κοντά στο 1 εκατομμύριο άνθρωποι έφυγαν από την κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία. Τα μεγαλύτερα σοβαρότατα έξοδα, παρουσιάστηκαν μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα του Φεβρουαρίου 1948 και μετά την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας από τις δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας το 1968, με περίπου 200.000 ανθρώπους να φεύγουν σε κάθε κύμα.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2007)">παραπομπή που απαιτείται ]  Ένα πολύ παρόμοιο, στα ίδια επίπεδα και ισχυρό κύμα προσφύγων υπήρξε πρός την Ουγγαρία το 1956, μετά την αποτυχημένη αντι-κομμουνιστική επανάσταση. Στη δεκαετία του 1950, όταν το καθεστώς, ήταν από τα πιο σκληρά και το "Σιδηρούν Παραπέτασμα" ήταν αδιαπέραστο, η μετανάστευση ήταν πολύ χαμηλή. Αυξήθηκε μεταξύ του 1969 και του 1989, όταν 40.000 άνθρωποι έφευγαν από τη χώρα κάθε χρόνο. Όλοι τους καταδικάστηκαν σε ερήμην κάθειρξη από το κομμουνιστικό καθεστώς για έξοδο από τη χώρα παράνομα.
Θρησκεία
Το 1991, το 46,4% ήταν Καθολικοί, οι άθεοι αποτελούσαν το 29.5%, το 5.3% ήταν Ευαγγελικοί Λουθηρανοί, και το 16,7% ήταν αναποφάσιστο, αλλά υπήρχαν τεράστιες διαφορές μεταξύ των 2 δημοκρατιών – δείτε Τσεχική Δημοκρατία και Σλοβακία.
Υγεία, πρόνοια και στέγαση
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η δωρεάν υγειονομική περίθαλψη ήταν διαθέσιμη σε όλους τους πολίτες. Ο σχεδιασμός του εθνικού συστήματος υγείας τόνισε την προληπτική ιατρική. Η ιατρική στα εργοστάσια και στα τοπικά υγειονομικά κέντρα, συμπληρωνόταν από τα νοσοκομεία και από τα άλλα εσωτερικά όργανα. Η ουσιαστική βελτίωση της αγροτικής υγειονομικής περίθαλψης έγινε στην δεκαετία του 1960 και του 1970.
Μέσα μαζικής ενημέρωσης
Τα ΜΜΕ στην Τσεχοσλοβακία ελέγχοταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας (ΚΚΤΣ). Η ιδιοκτησία της οποιαδήποτε δημοσίευσης ή της υπηρεσίας από τα ΜΜΕ γενικά απαγορευόταν, αν και υπήρχαν εκκλησίες και άλλες οργανώσεις που δημοσίευαν σε μικρά περιοδικά και εφημερίδες. Ακόμη και με αυτό το ενημερωτικό μονοπώλιο, στα χέρια των οργανώσεων υπό τον έλεγχο του ΚΚΤΣ, όλες οι εργασίες είχαν αναθεωρηθεί από την κυβέρνηση μέσω του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών.
Διεθνείς πολιτική και συμμετοχή σε οργανώσεις
Συμμετείχε ενεργά στο Συμβούλιο Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (Κομεκόν), ήταν μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας, του ΟΗΕ και των ειδικευμένων οργανισμών του, και στο Κίνημα των αδέσμευτων, συμμετέχοντας στην διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη
Όθων Γ΄ του Λύνεμπουργκ
Ο Όθων Γ΄ (π. 1296 - 1352) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1330-52), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Όθωνα Β΄ του αυστηρού, πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας. Ήδη από το 1314 ο πατέρας του τον έκανε συμμέτοχο της διακυβέρνησης. Το επόμενο έτος ο πατέρας του με νόμο όρισε το δουκάτο να διαιρεθεί μεταξύ των κληρονόμων. Πάντως όταν απεβίωσε το 1330, οι δύο αδελφοί κυβέρνησαν από κοινού.
Στόχος τους ήταν η εδαφική ενοποίηση του πριγκιπάτου. Πέτυχαν την αύξηση της έκτασής τους στην περιοχή του Γκίφχορν με την απόκτηση του χωρίου Φαλερσλέμπεν και των κομητειών Παπενχάιμ και Βετμαρσάγκεν.
Άλλος στόχος τους ήταν η ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης των πόλεων. Έτσι άνθισε το εμπόριο του Λύνεμπουργκ ως αποτέλεσμα του ότι έκαναν πλωτό τον ποταμό Ιλμενάου, μεταξύ της πόλης και του Ουέλτσεν και ως αποτέλεσμα της σύναψης εμπορικών συμφωνιών με τους δούκες της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ.
Απεβίωσε το 1352. Ο γιος του, όταν ήταν παιδί, είχε πνιγεί στον ποταμό Ιλμενάου, έτσι ο αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ έμεινε μόνος στο πριγκιπάτο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Βερνάρδος Α΄ του Μπεζαλού
Ο Βερνάρδος Α΄, γνωστός και με το προσωνύμιο ο σιδηρούς κόπτης (Ισπανικά: Bernat Ι Tallaferro, απεβ. 1020) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόμης της Μπεσαλού (988-1020) στην Καταλωνία.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτοτόκος γιος τού Ολίβα Καβρέτα και της Έρμενγαρδ των Μπελονιδών, κόρης τού Γάουσβερτ κόμη του Εμπόριου.
Το 990 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τους αδελφούς του: ο Βερνάρδος Α΄ έλαβε την Μπεσαλού, ο Ολίβα τη Βέργα & Ριπόλ και ο Βιλφρέδος Β΄ τη Σερδάνια & Κονφλάν.
Δωρεά τού έτους 1000 προς τη μονή της Σάντα Μαρία δελ Καστέλ δε Μπεζαλού αναφέρεται στη σύζυγό του "Τότα, που την αποκαλούν Azalatz" και δωρεά τού 1018 προς την ίδια μονή αναφέρεται σε αυτήν ως "Τόδα, που καλείται Adalet". Από την Τόδα/Αδελαΐς το Ρωμαϊκό όνομα Κωνσταντία εισήλθε στην Ισπανία, καθώς ο πατέρας της Γουλιέλμος Β΄ ήταν γιος της Αδελαΐδας και τού Γουλιέλμου Α΄, γιού της Κωνσταντίας των Μπιβινιδών. Η τελευταία ήταν κόρη τού Καρόλου-Κωνσταντίνου κόμη τού Βιέν, γιου της Άννας των Μακεδόνων (κόρης τού Λέοντα ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων). Η Άννα είχε θείο Κωνσταντίνο (απεβ. νέος) και αδελφό τον Κωνσταντίνο Ζ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 992 την Τόδα/Αδελαΐδα, μάλλον κόρη τού Γουλιέλμου Β΄ των Μποζονιδών κόμη της Προβηγκίας ή ίσως τού Γουλιέλμου Σάντσεθ της Γασκώνης. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Ένοπλες Δυνάμεις του Πακιστάν
Οι Ένοπλες Δυνάμεις του Πακιστάν (ουρντού: پاک مسلح افواج) είναι οι στρατιωτικές δυνάμεις του Πακιστάν. Είναι η έκτη μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο από την άποψη του ενεργού στρατιωτικού προσωπικού και η μεγαλύτερη των μουσουλμανικών χωρών. Οι ένοπλες δυνάμεις απαρτίζονται από τρεις κύριους κλάδους υπηρεσιών, το Στρατό Ξηράς, το Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία, μαζί με μια σειρά παραστρατιωτικών δυνάμεων και τη Δύναμη Στρατηγικού Σχεδιασμού. Η αλυσίδα διοίκησης του στρατού διοργανώνεται από τον πρόεδρο της επιτροπής μικτών αρχηγών προσωπικού, μαζί με τους αρχηγούς του στρατού, του ναυτικού και της αεροπορίας. Όλα τα τμήματα εργάζονται μαζί κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων και των κοινών αποστολών στο πλαίσιο της κοινής έδρας προσωπικού.
Από τη Σινο-Πακιστανική Συμφωνία του 1963, ο στρατός έχει στενές στρατιωτικές σχέσεις με την Κίνα, δουλεύοντας από κοινού για την ανάπτυξη του JF-17, του K-8 και άλλων συστημάτων όπλων. Από το 2013, η Κίνα ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος ξένος προμηθευτής στρατιωτικού εξοπλισμού στο Πακιστάν. Και τα δύο έθνη συνεργάζονται για την ανάπτυξη προγραμμάτων πυρηνικής και διαστημικής τεχνολογίας. Οι στρατοί τους έχουν χρονοδιάγραμμα για τη διοργάνωση κοινών στρατιωτικών ασκήσεων. Ο στρατός διατηρεί επίσης στενές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες έδωσαν στο Πακιστάν σημαντικό καθεστώς μη συμμαχίας του ΝΑΤΟ το 2004. Το Πακιστάν συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος του στρατιωτικού του εξοπλισμού από τοπικούς εγχώριους προμηθευτές, την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι ένοπλες δυνάμεις σχηματίστηκαν το 1947, όταν το Πακιστάν έγινε ανεξάρτητο από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Από τότε, οι ένοπλες δυνάμεις διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη σύγχρονη ιστορία του Πακιστάν, μετέχοντας σε μεγάλους πολέμους με την Ινδία το 1947, το 1965 και το 1971, ενώ επανειλημμένα πήραν τον έλεγχο της πολιτικής κυβέρνησης για την αποκατάσταση της τάξης στη χώρα. Η ανάγκη για τη διαχείριση των συνόρων οδήγησε στη δημιουργία παραστρατιωτικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση των πολιτικών αναταραχών στο Βορειοδυτικό Πακιστάν και της ασφάλειας των παραμεθόριων περιοχών του Παντζάμπ και του Σίντ από παραστρατιωτικά στρατεύματα. Το 2016, ο στρατός είχε περίπου 617.000 εν ενεργεία υπαλλήλους, με 513.000 εφεδρείες, 402.000 στις παραστρατιωτικές δυνάμεις και περίπου 20.000 υπηρετούσαν στις Δυνάμεις Στρατηγικού Σχεδιασμού, φτάνοτνας συνολικά τους 1.500.000 στρατιώτες. Οι ένοπλες δυνάμεις διέθεταν πάντα μια μεγάλη ομάδα εθελοντών, έτσι δεν χρειάστηκε ποτέ στρατολόγηση, αν και το πακιστανικό σύνταγμα και η συμπληρωματική νομοθεσία επιτρέπουν την στρατολόγηση σε κατάσταση πολέμου.
Οι ένοπλες δυνάμεις του Πακιστάν είναι ο καλύτερα οργανωμένος θεσμός στο Πακιστάν και είναι ιδιαίτερα σεβαστές στην κοινωνία των πολιτών. Από την ίδρυση του Πακιστάν, ο στρατός διαδραμάτισε βασικό ρόλο στη συνύπαρξη του κράτους, προωθώντας ένα αίσθημα εθνικότητας και παρέχοντας ένα προπύργιο ανιδιοτελούς υπηρεσίας. Επιπλέον, οι ένοπλες δυνάμεις του Πακιστάν είναι οι μεγαλύτεροι συντελεστές στις ειρηνευτικές προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών, με περισσότερους από 10.000 υπαλλήλους που αναπτύχθηκαν στο εξωτερικό το 2007. Άλλες ξένες έδρες αποτελούνταν από στρατιωτικό προσωπικό του Πακιστάν που υπηρετούσε ως στρατιωτικοί σύμβουλοι στις αφρικανικές και αραβικές χώρες. Ο πακιστανικός στρατός βρέθηκε στα πεδία των μαχών και είχε παρουσία σε ορισμένες αραβικές χώρες κατά τη διάρκεια των αραβο-ισραηλινών πολέμων, βοηθώντας τις δυνάμεις του Συνασπισμού στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου και συμμετείχε στις συγκρούσεις στη Σομαλίας και στη Βοσνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πακιστάν
Ξηρόβαλτο Ιωαννίνων
Το Ξηρόβαλτο ή ο Ξηρόβαλτος είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων με υψόμετρο 760 μέτρα, το οποίο βρίσκεται δίπλα στα βορειοδυτικά σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1919 με την ονομασία Ξηρόβαλτος στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ορεινό αποτελούν την τοπική κοινότητα Ορεινού Ξηροβάλτου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 72 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Σπήλαιο Αρκουδιώτισσας
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη του σπηλαίου Αρκουδιώτισσας Η Αρκουδιώτισσα είναι σπηλιά στον δήμο Ακρωτηρίου στο ελληνικό νησί της Κρήτης. Από τη Μονή Γουβερνέτου, η διαδρομή προς το σπήλαιο είναι προσβάσιμη μόνο με τα πόδια. Το σπήλαιο Αρκουδιώτισσα είναι γνωστό για το σταλαγμίτη που μοιάζει με αρκούδα. Αυτή η σπηλιά πιστεύεται ότι έχει χρησιμοποιηθεί για λατρευτικούς σκοπούς από την αρχαιότητα (όπως υπάρχουν στοιχεία για λατρείες της Αρτέμιδος και του Απόλλωνα), αλλά ήταν αφιερωμένη στη μορφή της Αρκουδιώτισσας Παναγίας κατά τη διάρκεια της χριστιανικής εποχής. Στις σπηλιές της περιοχής ζούσαν και ασκητές.
Περαιτέρω κατά μήκος της διαδρομής, μετά από μια κάθοδο 140 μέτρων, βρίσκεται το Καθολικό (μοναστική εκκλησία), το τρίτο μοναστήρι, το οποίο σήμερα έχει εγκαταλειφθεί. Πιστεύεται ότι χρονολογείται από τον 5ο ή 6ο αιώνα και ιδρύθηκε από τον άγιο Ιωάννη τον Ερημίτη.
Παραπομπές
Αρκουδιωτισσ Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Ημιπροσωπική μικροσωμία
Η ημιπροσωπική μικροσωμία είναι μια συγγενής διαταραχή που επηρεάζει την ανάπτυξη του κάτω μισού του προσώπου, καθώς αφορά συχνά τα   αυτιά, τη στοματική σχισμή και κυρίως την   κάτω γνάθο. Συμβαίνει συνήθως ετερόπλευρα (στη μία πλευρά του προσώπου) και πολύ σπανιότερα και στις δύο πλευρές του προσώπου. Αν η δυσπλασία είναι βαρείας μορφής, μπορεί να συνοδεύεται από έντονη δυσκολία στην αναπνοή, που οφείλεται σε απόφραξη του  στοματοφάρυγγα, οπότε μπορεί και να απαιτηθεί τραχειοστομία. Με επίπτωση στο γενικό πληθυσμό της τάξης του 1:3500 ή 1:4500, είναι η δεύτερη πιο συχνή γενετική ανωμαλία του προσώπου, μετά από τη χειλεοσχιστία και την  υπερωιοσχιστία.
Συνώνυμα
Το σύνδρομο της ημιπροσωπικής μικροσωμίας αναφέρεται επίσης και με διάφορα άλλα ονόματα, όπως:
Αιτιοπαθογένεια
Η αιτιολογία του  συνδρόμου δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως. Οι περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζονται σποραδικά και λιγότερες ως κληρονομούμενης διαταραχής. Όπως επεσήμανε ο R.Gorlin, ο κληρονομικός παράγων δεν πρέπει να ενοχοποιείται, παρά μόνον για το 1-2% των περιπτώσεων. Πειραματικές μελέτες του Poswillo υποστήριξαν την άποψη ότι ο παθογενετικός μηχανισμός του συνδρόμου πρέπει να σχετίζεται με εστιακή νέκρωση ιστών στην περιοχή του αναπτυσσόμενου κλάδου της γνάθου, που συμβαίνει περίπου γύρω από την 5η εβδομάδα της εμβρυϊκής ζωής. Η κατάσταση εξελίσσεται σε έμβρυα, όταν κάποιας μορφής αγγειακό πρόβλημα, όπως πήξης του αίματος οδηγεί σε ανεπαρκή παροχή αίματος στο συγκεκριμένο σημείο του προσώπου. Αυτό μπορεί να προκληθεί και από τραύμα, που περιορίζει την αναπτυξιακή δυνατότητα της συγκεκριμένης περιοχής του προσώπου. Επί του παρόντος, δεν έχει υπάρχει κοινώς αποδεκτός αιτιοπαθογενετικός μηχανισμός.
Κλινική εικόνα
Το σύνδρομο ημιπροσωπικής μικροσωμίας είναι ετερόπλευρο, ενώ σπανίως παρατηρείται και σε αμφοτερόπλευρη μορφή, οπότε και αναφέρεται ως κρανιοπροσωπική μικροσωμία. Όμως και τότε ακόμη, η δυσπλασία προσβάλλει σε διαφορετικό βαθμό τα δύο ημιμόρια με αποτέλεσμα να παρατηρείται συχνά σχετική ασυμμετρία.
Η κλινική παρουσίαση της ημιπροσωπικής μικροσωμίας ποικίλει.Χαρακτηριστική είναι η υποπλασία ή και η αγενεσία της κονδυλοειδούς αποφύσεως της  κάτω γνάθου, που απαντά είτε ως περιορισμένη στην κονδυλοειδή απόφυση βλάβη, είτε στα πλαίσια μιας περισσότερο εκτεταμένης βλάβης, στην οποία συμμετέχουν, με διάφορο βαθμό απλασίας ή υποπλασίας, τμήματα ή και ολόκληρος ο κλάδος της κάτω γνάθου. Εκτός όμως από τις διαταραχές που αφορούν την κάτω γνάθο, η ημιπροσωπική μικροσωμία χαρακτηρίζεται από ελλειμματική διάπλαση των μασητηρίων μυών. Επίσης, συχνά παρατηρούνται δυσπλασίες του αυτιού, όπως είναι η ατρησία του έξω ακουστικού πόρου, η ύπαρξη πολλών μικρών ωτιδίων στην προωτιαία χώρα και η χαμηλότερη έκφυση του πτερυγίου του αυτιού. Η μακροστομία στις περιπτώσεις ημιπροσωπικής μικροσωμίας μπορεί να είναι τόσο ευρεία, ώστε η απόσταση μεταξύ της συγχειλίας και του πτερυγίου του αυτιού να είναι μικρότερη κατά δύο ή και περισσότερα εκατοστά από την αντίστοιχη απόσταση στην υγιή πλευρά. Τέλος, σε μερικές περιπτώσεις η διάπλαση του ζυγωματικού τόξου είναι ατελής και σε άλλες συνυπάρχει παράλυση του προσωπικού νεύρου.
Συνέπεια της ποικιλομορφίας του  συνδρόμου είναι σε άλλες περιπτώσεις να κυριαρχούν τα σημεία της δυσπλασίας του έξω   αυτιού και άλλοτε η δυσπλασία να εμφανίζεται περισσότερο στην   κάτω γνάθο και στο στόμα. Μερικοί άνθρωποι με ημιπροσωπική μικροσωμία μπορεί να έχουν νευροαισθητήρια απώλεια ακοής και μείωση της οξύτητας της όρασης. Διανοητική αναπηρία συνήθως δεν συνυπάρχει σε άτομα με ημιπροσωπική μικροσωμία.
Ταξινόμηση
Οι Figueroa και Pruzanksky κατατάσσουν τους ασθενείς με ημιπροσωπική μικροσωμία σε τρεις διαφορετικούς τύπους:
Θεραπεία
Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, ασθενείς με ημιπροσωπική μικροσωμία μπορούν να αντιμετωπιστούν με διάφορες θεραπευτικές επιλογές. Ανάλογα με την θεραπεία που θα απαιτηθεί, σε αρκετές περιπτώσεις κρίνεται σκόπιμο να αναβάλλεται η θεραπεία, καθώς η ανάπτυξη του προσώπου μπορεί να αναδείξει ή να αυξήσει τα συμπτώματα. Όταν η χειρουργική επέμβαση είναι απαραίτητη, ιδιαίτερα όταν υπάρχει σοβαρή παραμόρφωση της γνάθου, εφαρμόζονται οστεοτομίες επιμηκύνσεως της γνάθου ή χρησιμοποιείται ένα χονδροπλευρικό αυτομόσχευμα κατάλληλα διαμορφωμένο, ώστε να αποδώσει το επιθυμητό σχήμα της γνάθου. Σήμερα, σε πολλές περιπτώσεις κρίνεται προτιμότερη η χρησιμοποίηση τεχνικών διατατικής οστεογένεσης.
Η θεραπεία για τους ασθενείς αυτούς εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της νόσου. Σύμφωνα με την ταξινόμηση Pruzanksky, εάν ο ασθενής έχει μέτρια έως σοβαρά συμπτώματα, η χειρουργική επέμβαση επιβάλλεται. Οι χειρουργικές επεμβάσεις επιμηκύνσεως της γνάθου ή/και διατατικής οστεογένεσης συνδυάζονται και με ορθοδοντική θεραπεία. Τέλος οι ασθενείς με προβλήματα ακοής μπορούν επίσης να επωφεληθούν και από ένα οστεοενσωματούμενο ακουστικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγγενείς διαταραχές Κατηγορία:Σύνδρομα
Μάχη του Βουγιέ
Η μάχη του Βουιγιέ (γαλλικά: Bataille de Vouillé· το όνομα της τοποθεσίας προέρχεται από το λατινικό Campus Vogladensis) ήταν μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του Βασιλείου των Φράγκων υπό τον Κλόβι Α΄ και του Βησιγοτθικού Βασιλείου της Τουλούζης υπό τον Αλάριχο Β΄. Η ήττα που υπέστησαν οι Βησιγότθοι, προκάλεσε τον εδαφικό περιορισμό του Βασιλείου της Τουλούζης νότια των Πυρηναίων και, με τον θάνατο του βασιλιά τους στη μάχη, την έναρξη της περιόδου της οστρογοτθικής επέμβασης στα εσωτερικά πράγματα του Βασιλείου τους.
Προηγούμενα
Το Βασίλειο των Βησιγότθων είχε ιδρυθεί από τον Βάλια το 414 στη ρωμαϊκή επαρχία της Ακιτανίας. Έχοντας ως κέντρο την σημερινή Τουλούζη, μετά την διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Οστρογότθους, έπαιζε το ρόλο μιας σημαντικής περιφερειακής δύναμης στην δυτική Ευρώπη. Η σταδιακή ενσωμάτωση της Ιβηρικής το είχε μετατρέψει στο μεγαλύτερο εδαφικό μόρφωμα της περιοχής. Ωστόσο, η γιγάντωση του γειτονικού του Φραγκικού Βασιλείου και οι φόβοι των Φράγκων γύρω από μία πιθανή πανγοτθική ένωση με τους Οστρογότθους, οδήγησε στην σύγκρουσή τους.
Η μάχη
Οι Φράγκοι είχαν ήδη επιτεθεί σε προηγούμενες περιστάσεις εναντίον των Βησιγότθων. Το 497, σε συμμαχία με τους Βρετόνους είχαν φτάσει να καταλάβουν τα Βουρδίγαλα. Μια νέα συμμαχία, αυτή τη φορά με τους Βυζαντινούς τους επέτρεψε να εισβάλουν σε βησιγοτθικά εδάφη από το βορρά· συγκρούστηκαν με τους Βησιγότθους κοντά στο σημερινό Πουατιέ. Ο θάνατος του Αλάριχου προκάλεσε την φυγή των βησιγοτθικών στρατευμάτων και επέτρεψε στον Κλόβι Α΄ να καταλάβει ανενόχλητος εκ νέου τα Βουρδίγαλα. Την επόμενη άνοιξη εκστράτευσε εναντίον της απροστάτευτης Τολόζα. Η μοναδική περιοχή που παρέμεινε σε βησιγοτθικά χέρια εκτός της Ιβηρικής ήταν η Σεπτιμανία, την οποία έσπευσαν να προστατέψουν συμμαχικά οστρογοτθικά στρατεύματα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάχες γοτθικού στρατού
Σταυροχώρι Ευρυτανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Σταυροχώρι (αποσαφήνιση)
Το Σταυροχώρι, επίσημα Σταυροχώριον, είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 740 μέτρων, που βρίσκεται κοντά στα δυτικά όρια του νομού με την Αιτωλοακαρνανία και δυτικά του ποταμού Κρικελιώτη. Απέχει 90 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι και 53 χλμ. από το Αγρίνιο. Η παλιά ονομασία του, μέχρι το 1928 ήταν Δοβίτσινο οπότε μετονομάστηκε με το ΦΕΚ 81Α-14/05/1928 σε Σταυροχώρι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Κυνηγό αποτελεί την τοπική κοινότητα Σταυροχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Προυσού του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως κοινότητα πληθυσμό 53 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 36.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Προυσού
Ad perpetuam rei memoriam
To «ad perpetuam rei memoriam» είναι λατινική φράση που σημαίνει «στη μνήμη των αιωνίων πραγμάτων». Με τη φράση αυτή δηλωνόταν επιγραμματικά η διαιώνιση της μνήμης, η μόνιμη καταγραφή ενός ζητήματος, το οποίο είχε επιλυθεί ύστερα από μεγάλες και δύσκολες προσπάθειες. Η φράση αναγραφόταν ως επικεφαλίδα επάνω στις δογματικές βούλ(λ)ες των Παπών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Αυτό γινόταν ιδίως όταν οι βούλες περιείχαν αποφάσεις που αφορούσαν ζητήματα δογματικά, για τα οποία είχε ερωτηθεί η Αγία Έδρα. Η ίδια φράση άρχισε να χρησιμοποιείται και σε άλλα σοβαρά, σπουδαία ή σημαντικά θέματα, αναγραφόμενη πάνω σε μετάλλια, μνημεία κλπ.. Κατόπιν αυτών, η φράση «ad perpetuam rei memoriam» έμεινε παροιμιώδης και τη χρησιμοποίησαν πολλοί συγγραφείς του Δυτικού κόσμου, ιδίως Γάλλοι.
Πηγές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Καθολική θεολογία και δόγμα
Αδινόλης
Ο αδινόλης (αγγλ. adinole) είναι πέτρωμα που ανήκει στην ομάδα των στιφρών κερατιτών.
Αποτελείται από ένα συμπαγές λεπτόκοκκο μείγμα αλβίτη και αλλοτριόμορφου χαλαζία, με μικρότερες ποσότητες από ακτινόλιθο, επίδοτο και λευκόξενο. Χημικώς περιέχει έως και 10% κατά βάρος ανθρακικό νάτριο. Οι αδινόλες σχηματίσθηκαν από αργιλικούς σχιστόλιθους, οι οποίοι υπέστησαν μεταμόρφωση από την επαφή τους με εκρηξιγενή πετρώματα.
Αδινόλες υπάρχουν στη Γερμανία (ιδιως στα Όρη Χαρτς, στην περιοχή του Σάαρ και αλλού), κοντά στη Βρέστη της Γαλλίας και στην κοιλάδα του ποταμού Μίσιγκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αδινολης
Ε. Λ. Τζέιμς
Η Έρικα Λέοναρντ με επώνυμο γεννήσεως Μίτσελ (Erika Leonard-Mitchell, γεννημένη στις 7 Μαρτίου 1963), γνωστή με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο '''Ε.Λ. Τζέιμς' (E. L. James''), είναι Βρετανίδα συγγραφέας. Συνέγραψε την ερωτική ρομαντική τριλογία Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι, Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις και Πενήντα αποχρώσεις: Απελευθέρωση, μαζί με τα «συνοδευτικά» μυθιστορήματα Gray: Fifty Shades of Grey as Told by Christian και Darker: Fifty Shades Darker as Told by Christian. Πριν από αυτό, έγραψε το Μυθιστόρημα του Λυκόφωτος (Master of the Universe), που αποτέλεσε τη βάση για την τριλογία των «Πενήντα αποχρώσεων», με το διαδικτυακό όνομα Snowqueens Icedragon. Το 2019 το πρώτο της βιβλίο που δεν ήταν μέρος της τριλογίας, Ο Κύριος, δημοσιεύθηκε, δεχόμενο αρνητική κριτική.
Πρώτα χρόνια
Η Τζέιμς εκπαιδεύτηκε στο ανεξάρτητο Pipers Corner School και στο Γυμνάσιο του Wycombe, κρατικό σχολείο θηλέων στην πόλη Χάι Ουίκαμ στο Μπάκιγχαμσιρ, Κατόπιν σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Κεντ στη Νοτιοανατολική Αγγλία.
Σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτηση από το πανεπιστήμιο, η Τζέιμς έγινε βοηθός διευθυντή στούντιο στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Μπίκονσφιλντ. Παντρεύτηκε τον Νίαλ Λέοναρντ, σεναριογράφο, το 1987, και έχουν δύο γιους. Από το 2012 διαμένουν στο Μπρέντφορντ του Δυτικού Λονδίνου.
Τριλογία Πενήντα αποχρώσεων
Ο Τζέιμς λέει ότι η ιδέα για την τριλογία των «Πενήντα αποχρώσεων» ξεκίνησε ως απάντηση στη σειρά μυθιστορημάτων βαμπίρ Λυκόφως. Στα τέλη του 2008 ο Τζέιμς είδε την ταινία Λυκόφως και στη συνέχεια απορροφήθηκε έντονα από τα μυθιστορήματα στα οποία βασίστηκε η ταινία. Διάβασε τα μυθιστορήματα αρκετές φορές σε μια περίοδο μερικών ημερών, και στη συνέχεια, για πρώτη φορά στη ζωή της, κάθισε να γράψει ένα βιβλίο: βασικά μια συνέχεια των μυθιστορημάτων του «Λυκόφωτος». Μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου 2009 έγραψε δύο τέτοια βιβλία διαδοχικά. Λέει ότι στη συνέχεια ανακάλυψε το φαινόμενο της φανταστικής φανς και αυτό την ενέπνευσε να δημοσιεύσει τα μυθιστορήματά της ως βιβλία Kindle με το ψευδώνυμο "Snowqueens Icedragon". Αρχίζοντας τον Αύγουστο του 2009 άρχισε να γράφει τα βιβλία των Πενήντα Αποχρώσεων.
Η Τζέιμς μίλησε για το σοκ της στην επιτυχία των βιβλίων. «Η έκρηξη του ενδιαφέροντος με εξέπληξε εντελώς» είπε. Ο Τζέιμς περιέγραψε την τριλογία των Πενήντα Αποχρώσεων ως «η κρίση μου στη μέση ζωή, που γράφτηκε μεγάλη. Όλες οι φαντασιώσεις μου εκεί, και αυτό είναι. " Δεν άρχισε να γράφει μέχρι τον Ιανουάριο του 2009, όπως αποκάλυψε ενώ ήταν ακόμα ενεργή στο FanFiction. Net : "Άρχισα να γράφω τον Ιανουάριο του 2009 αφού τελείωσα το έπος Λυκόφως και από τότε δεν έχω σταματήσει. Ανακάλυψα το Fan Fiction τον Αύγουστο του 2009. Από τότε έγραψα τα δύο μου fics και σκοπεύω να κάνω τουλάχιστον ένα ακόμη. Μετά από αυτό ... ποιος ξέρει; " Τον Αύγουστο του 2013, οι πωλήσεις των James τριλογίας είδε κορυφή του Forbes κατάλογος ' τις υψηλότερες-κερδίζοντας συγγραφείς με τα κέρδη των $ 95m που περιλαμβάνονται $ 5 εκατομμύρια για τα δικαιώματα για την ταινία Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι. Την 1η Ιουνίου 2015 ο James ανακοίνωσε την επερχόμενη κυκλοφορία του Gray: Fifty Shades of Gray as Told by Christian, το οποίο κυκλοφόρησε στα καταστήματα στις 18 Ιουνίου 2015. Darker: Fifty Shades Darker as Told by Christian κυκλοφόρησε στις 28 Νοεμβρίου 2017.
Σε μια ανάρτηση ιστολογίου τον Ιούνιο του 2020, η James απεκάλυψε ότι εργάζεται στο Freed: Fifty Shades Freed as Told by Christian. Δήλωσε επίσης ότι το βιβλίο δεν έχει ακόμη ημερομηνία κυκλοφορίας.
Εθελοντική εργασία
Ο Τζέιμς ήταν μια από τις διασημότητες της Βρετανίας, μαζι με τους Τομ Χίντλεστον, Μπενεντικτ Κάμπερμπατς και Ρέιτσελ Ρίλι, που επιλέχθηκαν για να σχεδιάσουν και να υπογράψουν τη δική τους κάρτα για το βρετανικό φιλανθρωπικό ίδρυμα Ίδρυμα Τόμας Κόραμ για παιδιά. Η εκστρατεία ξεκίνησε από την εταιρεία χειροτεχνίας Stampin 'Up! Το Ηνωμένο Βασίλειο και οι κάρτες δημοπρατήθηκαν στο eBay τον Μάιο του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Κεντ Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς