cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νεοπλατωνισμός
Ιστορικό
Ο νεοπλατωνισμός αποτέλεσε μία πολύτιμη γέφυρα μεταξύ του ριζοσπαστικού, ασκητικού και μυστικιστικού, ρεύματος της λαϊκής διανόησης που εξαπλώθηκε ευρύτατα κατά τον τρίτο αιώνα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και της φιλοσοφικής παιδείας των καλλιεργημένων αστών και αριστοκρατών, τη στιγμή που τα περισσότερα παρεμφερή φιλοσοφικά και θρησκευτικά κινήματα υπόσχονταν στις κατώτερες τάξεις σωτηρία δίχως ανάγκη μελέτης της κλασικής ελληνορωμαϊκής παιδείας. Ο νεοπλατωνισμός υπήρξε το μαχητικό προπύργιο της συντηρητικής ρωμαϊκής αριστοκρατίας, η οποία γρήγορα εγκατέλειψε για χάρη του τον στωικισμό και τον επικουρισμό, σε μεταφυσικές διαμάχες με τον γνωστικισμό, τον χριστιανισμό και κάθε διανοητικό ρεύμα ή μυστηριακή λατρεία που απαρνούνταν τη μακρόβια ελληνορωμαϊκή παράδοση ή υιοθετούσε μία ζοφερή, απορριπτική οπτική απέναντι στην ύλη, θεωρώντας την βδελυρή και ταυτίζοντάς την με το Κακό, μία οπτική η οποία δε συμφωνούσε με τις τυπικές ελληνικές πρακτικές αλλά έβρισκε απήχηση στα λιγότερο ευνοημένα κοινωνικά στρώματα.
Ως φιλοσοφικό κίνημα ο νεοπλατωνισμός άκμασε στην Αλεξάνδρεια όπου γεννήθηκε αλλά, ακόμα περισσότερο, στην Ιταλία και την Ελλάδα, καθώς εκεί συνάντησε καθολική αποδοχή ως σύγχρονη μετεξέλιξη της κλασικής πλατωνικής φιλοσοφίας και της ελληνικής λατρευτικής θρησκείας, μίας ζωντανής παράδοσης με γερές ρίζες αιώνων στις εν λόγω περιοχές. Ως τις αρχές του τέταρτου αιώνα ο νεοπλατωνισμός σχεδόν ταυτίστηκε με τον Ελληνισμό καθώς αυτός ήταν που ανέλαβε να υπερασπίσει το ελληνορωμαϊκό πάνθεον και την ελληνική φιλοσοφία και παιδεία από διανοητικά ρεύματα που είτε απέρριπταν (όπως ο χριστιανισμός) είτε υποκαθιστούσαν (όπως ο γνωστικισμός) την ελληνορωμαϊκή παράδοση, ρεύματα που η συντηρητική αριστοκρατία αποδοκίμαζε ως βαρβαρικά. Κυριολεκτικά η αρχαία ελληνική θρησκεία συσπειρώθηκε γύρω από τον νεοπλατωνισμό, σε μία εποχή που ο διαδεδομένος χριστιανισμός, για διάφορους λόγους, άρχιζε να κερδίζει την προτίμηση των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων ως ενοποιητικός μηχανισμός του απέραντου κράτους τους.
Στη Δύση ο νεοπλατωνισμός ρίζωσε με τον Αυγουστίνο και τον φιλόσοφο Βοήθιο, ο οποίος θανατώθηκε στη φυλακή το 525 κατά διαταγή του βασιλιά των Οστρογότθων κατηγορούμενος για προδοσία. Αντίθετα στην Ανατολή ο νεοπλατωνισμός, ταυτισμένος σχεδόν με τον παγανισμό, διώχθηκε ώσπου οι τελευταίες φιλοσοφικές σχολές έκλεισαν με αυτοκρατορικό διάταγμα το 529, αλλά τις νεοπλατωνικές αρχές διέσωσε ο Ψευδο-Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μέσα από τα συγγράμματά του. Κατά τον 11ο αιώνα σημειώθηκε στο Βυζάντιο αναβίωση των νεοπλατωνικών αντιλήψεων σε χριστιανικό πλαίσιο, όπου πρωταγωνίστησε ο Μιχαήλ Ψελλός και κατά τον 15ο αιώνα ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων. Η νεοπλατωνική σκέψη συνεχίζεται στη μεσαιωνική και νεότερη φιλοσοφία. Η επιρροή της αντανακλάται αρχικά στην αναγεννησιακή φιλοσοφία της φλωρεντινής ακαδημίας, του Μαρσίλιο Φιτσίνο, του Πίκο ντελλά Μιράντολα, καθώς και μεταγενέστερα στα κείμενα του Τόμας Τέιλορ και στις επιστημονικές μελέτες του Σλαϊερμάχερ στις αρχές του 19ου αιώνα.
Αρχές του νεοπλατωνισμού
Ως προς την οργάνωση του πολιτικού βίου οι νεοπλατωνιστές πίστευαν στις αντιλήψεις του Πλάτωνα περί ιδεώδους πολιτείας. Λέγεται μάλιστα πως ο Πλωτίνος είχε ζητήσει από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Γαλιηνό, άνθρωπο του φιλικού του κύκλου στη Ρώμη, να του παραχωρήσει μια από τις κατεστραμμένες πόλεις της Καμπανίας προκειμένου να ιδρύσει πόλη σύμφωνα με τις νεοπλατωνικές θεωρίες, την «Πλατωνόπολη».
Αξιοσημείωτη επίσης είναι η αντίληψη του Ιάμβλιχου και του Πρόκλου σύμφωνα με την οποία η «κίνηση του κόσμου» τελείται κατά «τριαδικό» εξελικτικό σχήμα με πρώτη φάση τη «μονή», δεύτερη την «πρόοδο» και τρίτη την «επαναφορά» ή «επιστροφή». Η εν λόγω κίνηση αφορούσε τη διαδοχική απορροή υποστάσεων της πραγματικότητας από το Εν (η πρόοδος) και την αντίστροφη εγγενή τάση που παρουσιάζουν οι υποδεέστερες υποστάσεις να επιστρέψουν στην πηγή τους (η επαναφορά). Η επαναφορά αποτελεί και την αιτία της ανάγκης της ατομικής ανθρώπινη ψυχής για ύψωση και υπέρβαση του φυσικού κόσμου, της κατώτατης υπόστασης.
Σχολές
Μετά τον Πλωτίνο και την έκδοση των Εννεάδων από τον Πορφύριο η ορμή του νεοπλατωνισμού ξεχύθηκε σε πολλαπλά διαφορετικά μονοπάτια. Κάθε σχολή στη ρωμαϊκή επικράτεια είχε τον δικό της προσανατολισμό και χαρακτήρα. Οι βασικότερες σχολές ήταν οι παρακάτω:
Αντίκτυπος
Ο νεοπλατωνισμός είχε αναμφισβήτητα ευρεία διάδοση και σημαντική επίδραση. Με αυτόν η Δυτική όσο και η Ανατολική Εκκλησία γνώρισαν τις προ Χριστού, «χριστιανικές ιδέες» του Πλάτωνα και μυήθηκαν σ΄ αυτές, δανειζόμενες φιλοσοφική ορολογία για να περιγράψουν τη θεολογία τους. Η Ανατολική Εκκλησία σήμερα με τον όρο "Υπερούσιον" «ονομάζει» τον Θεό και τον Χριστό («...τον υπερούσιον τίκτει»). Ο Αυγουστίνος πίστευε ότι ο χριστιανισμός ήταν μία τελειοποιημένη εκδοχή του νεοπλατωνισμού κι έτσι, υπό το νεοπλατωνικό του πρίσμα, ταύτισε μεταξύ τους τον νοητό χώρο των ιδεών, τη διανόηση, την ψυχή και το πνεύμα.
Λοθάριος
Το αρχαίο Γερμανικό όνομα Λοθάριος μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ταυρομαχία
Η Ταυρομαχία είναι ένα παραδοσιακό αγώνισμα της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, μερικών πόλεων στη νότια Γαλλία, και διάφορων λατινοαμερικάνικων χωρών.
Ιστορία
thumb|220px|Ταχύτητα και γενναιότητα του Χουανίτο Απινιάνι στην αρένα της Μαδρίτης, η πλάκα Νο.20 από τη σειρά χαρακτικών [[Ταυρομαχία (Γκόγια)|Ταυρομαχία του Φρανσίσκο Γκόγια, 1815-16.]] Ήδη στην αρχαία Ελλάδα η ταυρομαχία ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής και είχε τον σκοπό να δείξει ο αγωνιζόμενος το θάρρος του, την ψυχραιμία του, την ταχύτητα κίνησής του και τη σωματική του δύναμη. Η ταυρομαχία επισημαίνει τις ρίζες της και στην προϊστορική λατρεία στους ταύρους. Η δολοφονία του ιερού ταύρου (ταυρομαχία) είναι η ουσιαστική κεντρική εικονική πράξη του Μίθρα, η οποία τιμήθηκε στο Μιθραίο (Mithraeum) οπουδήποτε βρισκόντουσαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες. Πολλές από τις παλαιότερες αρένες ταυρομαχίας στην Ισπανία βρίσκονται σε ή δίπλα στις περιοχές των ναών του Μίθρα. Η ταυρομαχία συνδέεται συχνά με τη Ρώμη, όπου πολλές ταυρομαχίες διοργανώθηκαν ως προθέρμανση για την μονομαχία.
Η ταυρομαχία σήμερα
Οι ταυρομαχίες γίνονται κυρίως στην Ισπανία, το Μεξικό, την νότια Γαλλία, την Πορτογαλία και αρκετές χώρες της νοτίου Αμερικής, σε ειδικά διαμορφωμένα αμφιθέατρα. Στο κέντρο ενός αμφιθεάτρου βρίσκεται η πλατεία των ταύρων (plaza de toros, πλάθα ντε τόρος = στα ισπανικά).
Αντιδράσεις
Οι ταυρομαχίες δέχονται έντονη κριτική από ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ζώων, οι οποίοι τις χαρακτηρίζουν ως ένα βάρβαρο αγώνισμα. Στα Ισπανικά, η αντίθεση στην ταυρομαχία αναφέρεται ως antitaurina.
Τον Αύγουστο του 2007, η κρατική Ισπανική τηλεόραση ακύρωσε τις ζωντανές μεταδόσεις ταυρομαχιών, καθώς η μετάδοσή τους κρίθηκε βίαιη για τα παιδιά που μπορεί να τις παρακολουθούσαν.
thumb|310px|right|Διαμαρτυρία κατά των ταυρομαχιών, στη [[Σαραγόσα.]]
Στις 28 Ιουλίου του 2010, το κοινοβούλιο της Καταλονίας ψήφισε την απαγόρευση των ταυρομαχιών στην περιφέρεια, με νόμο που μπήκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2012.
Από την άλλη πλευρά, οι οπαδοί των ταυρομαχιών υποστηρίζουν πως δεν πρόκειται για ένα άθλημα, αλλά για μία καλλιτεχνική τελετουργία, με βαθιές ρίζες στην ισπανική παράδοση. Για τον λόγο αυτό, συνέλεξαν 600.000 υπογραφές,οι οποίες παραδόθηκαν στο ισπανικό κοινοβούλιο, τον Μάρτιο του 2012, με αίτημα να προστατευτούν οι ταυρομαχίες ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διεθνές Κίνημα εναντίον των Ταυρομαχιών
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Αθλήματα Κατηγορία:Καλή διαβίωση των ζώων Κατηγορία:Κακοποίηση ζώων
Σανκτ Πανταλέον-Έρλα
Το Σανκτ Πανταλέον-Έρλα (γερμανικά: Sankt Pantaleon-Erla) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Γεωγραφία
Το Σανκτ Πανταλέον-Έρλα βρίσκεται στα δυτικά σύνορα της Κάτω Αυστρίας, στο Μόστφιρτελ, ανατολικά της συμβολής του Καναλιού του Εννς και του Δούναβη. Ποσοστό περίπου 27,37% της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Αβιμέλεχ (του Γεδεών)
Ο Αβιμέλεχ είναι βιβλικό πρόσωπο και αναφέρεται αρχικά στο κεφάλαιο 8 του βιβλίου Κριταί (Κριτές) της Παλαιάς Διαθήκης ως ένας απο τους εβδομήντα γιούς του Εβραίου κριτή Γεδεών (ή Ιεροβάαλ). Δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο Φιλισταίο βασιλιά των Γεράρων αλλά ούτε και με τον Αβιμέλεχ (ή Αχιμέλεχ), αρχιερέα της πόλης Νομβά (ή Νωβ) που βοήθησε τον Δαβίδ κατά τον κατατρεγμό του απο τον βασιλιά της Ιουδαίας Σαούλ. Αργότερα έγινε ο βασιλιάς της Συχέμ και η βασιλεία του αναφέρεται στο 9ο κεφάλαιο του ίδιου βιβλίου. Συνολικά η βασιλεία του κράτησε 3 έτη. (Κριταί 9,22)
Προέλευση
Ο Γεδεών εγκαταστάθηκε και πάλι στην πατρίδα του Εφραθά (Βηθλεέμ) και καθώς είχε πολλές συζύγους, απέκτησε εβδομήντα γιούς. Μία απο τις δευτέρας σειράς συζύγους του και δούλα του (παλλακή ) που καταγόταν απο την Συχέμ της Παλαιστίνης, έμεινε έγκυος και έκανε παιδί για αυτήν και τον Γεδεών και το ονόμασε Αβιμέλεχ. Λίγο αργότερα ο Γεδεών πέθανε και τάφηκε εκεί στην πατρίδα του. (Κριταί 8,29-32)
Η σφαγή των αδερφών του
Αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Αβιμέλεχ γύρισε στην Συχέμ, στράφηκε στους αδελφούς της μητέρας του και τους συγγενείς της και τους ζήτησε εύνοια για να γίνει ο βασιλιάς τους, τονίζοντας πως το συμφέρον τους δεν είναι να τους κυβερνάνε και οι εβδομήντα γιοι του Γεδεών αλλά μόνο αυτός καθώς είναι "δικό τους οστό και σάρκα". (Κριταί 9,1-2)
Οι συγγενείς του πίστηκαν και μιλούσαν για αυτόν σε όλη την πόλη λέγοντας "αδερφός μας είναι αυτός". Έδωσαν στον Αβιμέλεχ από το ναό του Βάαλ εβδομήντα σίκλους (σέκελ) αργυρίου. Με τα χρήματα αυτά ο Αβιμέλεχ επιστράτευσε ως μισθοφόρους του αδίστακτους άνδρες της περιοχής οι οποίοι τον ακολούθησαν πίσω στην Εφραθά. Όταν έφτασαν στο πατρικό του σπίτι, σφάγιασαν όλα τα αδέρφια του πλυν του Ιωάθαμ, του μικρότερου γιου του Γεδεών καθώς είχε κρυφτεί. Τότε οι κάτοικοι της Συχέμ ανακήρυξαν τον Αβιμέλεχ βασιλιάς τους. (Κριταί 9,3-6)
Όταν ο Ιωάθαμ έμαθε ότι ο Αβιμέλεχ χρίστηκε βασιλιάς απο τους πολίτες τις Συχέμ, ανέβηκε στο βουνό Γαριζίν και αφού έκλαψε και τους καταράστηκε διέφυγε στην πόλη Βαιήρ. (Κριταί 9,7-21)
Μάχη της Συχέμ
Κατά τα λεγόμενα της Παλαιάς Διαθήκης, ο Γιαχβέ λόγω της άδικης σφαγής των εβδομήντα αδελφών του Αβιμέλεχ, επέτρεψε στην διχόνοια να μπει ανάμεσα στον λαό της Συχέμ και τον βασιλιά της. (Κριταί 9,23)
Πρώτη μάχη
Ο Γαάλ, ο αρχηγός των αγανακτισμένων πολιτών, και οι άντρες του φτάνουν στη Συχέμ και σχεδιάζουν πραξικόπημα εναντίον του Αβιμέλεχ με τη βοήθεια των ανδρών της πόλης. Πριν ο Γαάλ μπορέσει να ξεκινήσει την εκστρατεία του, ο Ζεβούλ - ο οποίος είναι ο κυβερνήτης της Συχέμ και αξιωματικός του Αβιμέλεχ - άκουσε το σχέδιο του Γαάλ και ήταν βαθύτατα εκνευρισμένος. Ο Ζεβούλ έστειλε έπειτα αγγελιοφόρους για να ενημερώσουν τον Αβιμέλεχ για το σχέδιο του Γαάλ. Ο Αβιμέλεχ σχεδίασε να στήσει ενέδρα για τον Γαάλ και τους άντρες του μπροστά από τις πύλες της πόλης κατά την νύχτα. Χωρίζει τους άντρες του σε τέσσερις ομάδες για να κρυφτούν και να περιμένουν κοντά στη Συχέμ. Η ενέδρα αρχίζει μόλις ο Γαάλ στέκεται μπροστά στις πύλες και δεν ανταποκρίνεται εγκαίρως λόγω του ότι είχε ξαφνιαστεί. Ο Ζεβούλ χλευάζει τον Γαάλ ώστε να πολεμήσει με τον Αβιμέλεχ. Ο Γαάλ παλεύει σύντομα κατά τη διάρκεια της μάχης με τον Αβιμέλεχ αλλά αποτυγχάνει και αναγκάζεται να φύγει με τις δυνάμεις του. Ο Ζεβούλ εκδιώκει τον Γαάλ έξω από τη Συχέμ, ενώ ο Αβιμέλεχ προχωράει στην Αρημά. (Κριταί 9,24-41)
Δεύτερη μάχη
Αφού ο Γαάλ οδηγήθηκε μακρυά από τον Ζεβούλ, ο Αβιμέλεχ συγκέντρωσε τρεις ομάδες των ακολούθων του για να επιτεθούν στην πόλη. Περίμεναν σε έναν αγρό για να κατακλύσουν τους ανθρώπους που έμπαιναν και έβγαιναν από τις πύλες της πόλης. Επιτέθηκε μόλις άνοιξαν οι πύλες για καποιους κατοίκους της πόλης και δύο απο τις ομάδες του στάλθηκαν πίσω στον αγρό για να επιτεθούν στους υπόλοιπους Συχεμίτες. Η πολιορκία της πόλης διήρκεσε μια μέρα, και ο Αβιμέλεχ σφάγιασε τους κατοίκους. Η εναπομένουσα αντίσταση πήγε στο ναό Βαιθηλβερίθ (του θεού Βάαλ) για να κρατήσει το έδαφος. Ο Αβιμέλεχ, όταν έμαθε που βρίσκονται, συγκέντρωσε βιαστικά τους άντρες του στο όρος Ερμών για να εξηγήσει το σχέδιό του. Πήρε ένα τσεκούρι, έκοψε το κλαδί ενός δέντρου και διέταξε όλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Τα κλαδιά τοποθετήθηκαν και πυρπολήθηκαν γύρω από τον ναό, σκοτώνοντας την υπόλοιπη αντίσταση μαζί με χίλιους πολίτες. (Κριταί 9,42-49)
Ο θάνατος του Αβιμέλεχ
“Τράβηξε την μάχαιράν σου και σκότωσέ με, δια να μη είπουν ποτέ· Γυναίκα τον εθανάτωσε”.
Ο Αβιμέλεχ πλήρωσε για τον φόνο των αδελφών του και οι Συχεμίτες πλήρωσαν την κατάρα του Ιωάθαμ. Όταν εν τέλη, είδαν οι Ισραηλίτες ότι ο Αβιμέλεχ φονεύθηκε, γύρισαν όλοι στην πατρίδα τους. (Κριταί 9,50-57)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Τίβολι (λούνα παρκ)
thumb|250px Οι Κήποι Τίβολι (Tivoli) είναι ένας διάσημος κήπος λούνα παρκ στην Κοπεγχάγη. Η ονομασία προέρχεται από την ιταλική πόλη Τίβολι. Το πάρκο άνοιξε στις 15 Αυγούστου 1843 και είναι σήμερα το δεύτερο παλαιότερο λούνα παρκ διεθνώς.
Τα παιχνίδια βρίσκονται σε λειτουργία κατά τους θερινούς μήνες ενώ το πάρκο ανοίγει και κατά την περίοδο των Χριστουγέννων, όπου διοργανώνεται ένα χριστουγεννιάτικο παζάρι καθώς και διάφορες άλλες εκδηλώσεις και συναυλίες. Το Τίβολι είναι από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης. Συγκεντρώνει 3 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο, ενώ ο συνολικός αριθμός τους από την ημέρα που άνοιξε ανέρχεται στα 280 εκατομμύρια.
Ιδομενέας (Μότσαρτ)
μικρογραφία|Λεπτομέρεια από πορτρέτο του συνθέτη της όπερας Το έργο Ιδομενεύς, βασιλεύς της Κρήτης ή Ίλια και Ιδαμάντης (ιταλικά: Idomeneo, re di Creta ossia Ilia e Idamante) είναι η πρώτη σοβαρή όπερα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, σε λιμπρέτο του Τζαμπαττίστα Βαρέσκο. Η όπερα είχε ανατεθεί στον Μότσαρτ και στον Βαρέσκο από τον Κάρολο Θεόδωρο, ο οποίος πιθανών να επέλεξε το θέμα αν και ίσως ήταν ο Μότσαρτ. Το έργο έκανε πρεμιέρα στις 29 Ιανουαρίου 1781 στο Cuvilliés Theatre του Μόναχο.
Ιστορικό σύνθεσης
Η όπερα αυτή γράφτηκε από τον Μότσαρτ στο Ζάλτσμπουργκ το 1780-1781, λίγο πριν ο συνθέτης αναχωρήσει για τη δεκαετή και εξαιρετικά γόνιμη παραμονή του στη Βιέννη. Δια χειρός Μότσαρτ πάντως υπήρξε η τελευταία του είδους της καθώς ο συνθέτης στη συνέχεια στράφηκε σε πιο ελεύθερες δομές στη σύνθεση όπερας. Το λιμπρέτο αντλεί ξεκάθαρα έμπνευση από τον Πιέτρο Μεταστάζιο στη συνολική του διάταξη, την ανάπτυξη χαρακτήρων και στη ποιητική γλώσσα. Ακόμα και το στυλ των χορωδιών, των πορειών και των μπαλέτων φαίνεται γαλλικό και η σκηνή του ναυαγίου στο τέλος της πράξης 1 δεν διαφέρει πολύ από μια δραματική σκηνή στην όπερα Ιφιγένεια εν Ταύροις του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ.
Μπορεί η όπερα να περιείχε γαλλικό στυλ, όμως χάρις τον Μότσαρτ επέστρεψε στις ιταλικές ρίζες της, ερμηνεύοντας οι τραγουδιστές στο κλασικό ιταλικό στυλ και οι απαγγελίες να είναι κλασικά ιταλικές.
Ιστορικό απόδοσης
Η όπερα πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Cuvilliés Theatre του Μονάχου στις 29 Ιανουαρίου 1781, υπό τη μουσική διεύθυνση του Κρίστιαν Κάνναβιτς και απέφερε προφανώς μεγάλο μέρος της επιτυχίας του Μότσαρτ. Ο Ιδομενέας παρουσιάστηκε τρεις φορές στο Μόναχο ενώ αργότερα ο Μότσαρτ εξέτασε το γεγονός το ότι το έργο ήταν πιο κοντά στο ύφος του Γκλουκ, έτσι έκανε Μπάσο τον Ιδομενέα και τον Ιδαμάντη Τενόρο.
Μια παράσταση της όπερας δόθηκε το 1786 στο Palais Auersperg της Βιέννης και το 1934 η όπερα δόθηκε στη Βρετανία από την ερασιτεχνική Μεγάλη Όπερα της Γλασκώβη ς. Η πρώτη παράσταση της όπερας στις Ηνωμένες Πολιτείες δημιουργήθηκε από τον Μπόρις Γκόλντβσκι στο Μουσικό Φεστιβάλ Μπέρκσιρ του Tanglewood το καλοκαίρι του 1947. Σήμερα ο Ιδομενέας είναι μέρος του τυπικού και δραματικού ρεπερτορίου. Υπάρχουν αρκετές ηχογραφήσεις και εκτελείται τακτικά.
Το 2006 υπήρξε μια διαμάχη σχετικά με την ακύρωση μιας παραγωγής της όπερας το 2003 που σκηνοθετήθηκε από τον Χανς Νιούενφελς στη Γερμανική Όπερα του Βερολίνου.
Η Έκδοση του Ρίχαρντ Στράους
Ο Ρίχαρντ Στράους|εναλλ.=Ο Ρίχαρντ Στράους|μικρογραφία Το 1931 η Κρατική όπερα της Βιέννης παρουσίασε μια ξεχωριστή παρεμβατική εκδοχή της όπερας από τον Ρίχαρντ Στράους. Για την προσαρμογή του έργου, ο Στράους χρησιμοποίησε ένα γερμανικό λιμπρέτο του Λόθαρ Γουόλερστιν, που ήταν εν μέρει μετάφραση του αρχικού ιταλικού λιμπρέτου. Ο Στράους αντικατέστησε περίπου το 1/3 της μουσικής του Μότσαρτ με δική του. Έγιναν επίσης μερικές σημαντικές αλλαγές στην πλοκή, όπως η αλλαγή της πριγκίπισσας Ηλέκτρας στην ιέρεια Ισμήνη. Οι κριτικοί σημείωσαν ότι οι αλλαγές του Στράους περιέχουν ένα ενδιαφέρον μείγμα του κλασικού στυλ σύνθεσης και του χαρακτηριστικού ήχου, και το 1984, το Φεστιβάλ Μότσαρτ της Νέα Υόρκης παρουσίασε την εκδοχή του Στράους.
Πλοκή
Τόπος: Κρήτη
Περίοδος: Αρχαίοι χρόνοι
Σκηνή: Παλάτι του Ιδομενέα
Πράξη 1
Τα κρητικά στρατεύματα του Ιδομενέα, αποβιβάζονται από το πλοίο, συναντιούνται με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και όλοι επαινούν τον Ποσειδώνα.
Πράξη 2
Στο παλάτι του, ο Ιδομενέας ζητά συμβουλή από τον Αρμπάκη, ο οποίος του λέει ότι ένα άλλο θύμα θα μπορούσε να θυσιαστεί, αν εξοριστεί ο Ιδαμάντης. Ο Ιδομενέας ζητά από τον γιο του, να συνοδεύσει την πριγκίπισσα Ηλέκτρα, στο σπίτι της, στο Άργος. Τα γεμάτα καλοσύνη λόγια του Ιδομενέα για την Ίλια, την κάνουν να δηλώσει ότι αφού έχει χάσει τα πάντα στη ζωή της, θα είναι αυτός ο πατέρας της και η Κρήτη η χώρα της. Καθώς φεύγει, ο Ιδομενέας συνειδητοποιεί ότι άμα εξοριστεί ο Ιδαμάντης, η Ίλια θα είναι δυστυχισμένη.
Εν τω μεταξύ η Ηλέκτρα χαίρεται ότι ο αγαπημένος της, ο Ιδαμάντης, θα την συνοδεύσει στο Άργος.
Πράξη 3
αριστερά|μικρογραφία|Παρτιτούρα του Ιδομενέα Στον βασιλικό κήπο, η Ίλια ζητά από τον άνεμο να μεταφέρει την αγάπη της στον Ιδαμάντη, που εμφανίζεται, εξηγώντας ότι πρέπει να πάει να σκοτώσει το γιγάντιο κήτος που έστειλε ο Ποσειδώνας. Όταν της λέει ότι θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να υποφέρει τα βασανιστήρια της απορριφθείσας αγάπης του, η Ίλια ομολογεί την αγάπη της. Εκπλήσσονται η Ηλέκτρα και ο Ιδομενέας. Όταν ο Ιδαμάντης ρωτάει τον πατέρα του γιατί τον στέλνει μακριά, ο Ιδομενέας μπορεί να απαντήσει μόνο όταν φύγει. Η Ίλια ζητά παρηγοριά από την Ηλέκτρα, η οποία ορκίζεται να την εκδικηθεί. Ο Αρμπάκης έρχεται με ειδήσεις ότι οι άνθρωποι, με επικεφαλής τον Αρχιερέα του Ποσειδώνα, διαμαρτύρονται στον Ιδομενέα. Ο Αρχιερέας λέει στον βασιλιά για την καταστροφή που προκλήθηκε από το τέρας του θαλάσσιου θεού, προτρέποντας τον Ιδομενέα να αποκαλύψει το όνομα του ατόμου του οποίου η θυσία απαιτείται από τον θεό. Όταν ο βασιλιάς ομολογεί ότι ο γιος του είναι το θύμα, ο λαός τρομοκρατείται. μικρογραφία|Το λιμπρέτο του Μότσαρτ και του Βαρέσκο Έξω από το ναό, ο βασιλιάς και ο Αρχιερέας προσεύχονται τους ιερείς του Ποσειδώνα για να ικανοποιηθεί ο θεός. Ο Αρμπάκης φέρνει νέα ότι ο Ιδαμάντης σκότωσε το τέρας. Καθώς ο Ιδομενέας φοβάται νέες καταστροφές από τον Ποσειδώνα, ο Ιδαμάντης μπαίνει, λέγοντας ότι δεν αντέχει άλλο να βλέπει τον πατέρα του να βασανίζεται και είναι έτοιμος να πεθάνει. Μετά από έναν αγωνιώδη αποχαιρετισμό, ο Ιδομενέας, πρόκειται να θυσιάσει τον γιο του όταν παρεμβαίνει η Ίλια, αποφασίζει να προσφέρει την δική της ζωή για την θυσία. Ακούγεται η φωνή του Ποσειδώνα. Ο Ιδομενέας πρέπει να παντρέψει τον Ιδαμάντη με την Ίλια. Όλοι ανακουφίζονται εκτός από την Ηλέκτρα, που αναστενάζει για την ήττα της. Ο Ιδομενέας χρήζει τον Ιδαμάντη και τη νύφη του νέους ηγέτες. Οι κάτοικοι καλούν τον θεό Έρωτα για να ευλογήσουν το βασιλικό ζευγάρι και να φέρουν ειρήνη.
Αββάς
Αββάς ή Αβάς σημαίνει πατέρας και είναι ένας θρησκευτικός - ιερατικός τίτλος που δίνεται στον ηγούμενο χριστιανικών ή βουδιστικών μοναστηριών.
Προέλευση ονόματος
Η λέξη αββάς ή αβάς είναι συροχαλδαϊκής προέλευσης και χρησιμοποιήθηκε στην αραμαϊκή γλώσσα με την έννοια του πατέρα είτε στη γονεϊκή σχέση είτε ως επίκληση προς τον Θεό. Στην Καινή Διαθήκη απαντάται τρεις φορές ''Μάρ. 14.36, Ρωμ. 8.15, Γαλ. 4.6,'' τις δύο τελευταίες με πρόθεση να τονιστεί η σχέση του Θεού με το ανθρώπινο γένος ως υιοθεσία, καταδεικνύοντας δηλαδή την αγάπη του Θεού. Και τις τρεις φορές ακολουθείται από την ελληνική αντίστοιχη πατήρ (αββά ο πατήρ).
Προσδιορισμός τίτλου
Στον ανατολικό μοναχισμό η χρήση της λέξης υποδήλωνε τον πνευματικό οδηγό των μοναχών και χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και τη Συρία κατά πάσα πιθανότητα χωρίς να συνδέεται με τη βιβλική αναφορά τόσο όσο με τη συριακή ετυμολογία. Αργότερα πήρε την έννοια του ηγουμένου ή του πνευματικά καταξιωμένου μοναχού. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αββάδων στα Γεροντικά και άλλα μοναχικά έργα προερχόμενα από την αιγυπτιακή παράδοση. Στη δύση πέρασε ως abbot, abbi, abate με τη σημασία του ηγουμένου ή αργότερα κάθε ανώτερου κληρικού μη επισκόπου. Εκεί έχουμε και την ίδρυση των αββαείων, των μοναστηριών δηλαδή, τα οποία αργότερα εξελίχθηκαν σε πνευματικά κέντρα με ιδιαίτερες φεουδαρχικές επιδράσεις στην ευρύτερη λειτουργία τους. Ο Ιερώνυμος, ο μεταφραστής της Λατινικής Βουλγάτας, ήταν αντίθετος στη χρήση του τίτλου "abba" που εφαρμοζόταν στους Καθολικούς μοναχούς της εποχής του με βάση το ότι παραβίαζε τις εντολές του Ιησού στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου 23.9: καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ὑμῶν ἐπὶ τῆς γῆς· εἷς γάρ ἐστιν ὁ πατήρ ὑμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
Καθιέρωση τίτλου
Ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται ως τίτλος τιμής για τους Ιουδαίους ραβίνους στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες και εμφανίζεται με αυτή την έννοια στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ (Μπερακότ 16β). Εκείνος που κατείχε τη θέση του αντιπροέδρου στο Ιουδαϊκό Σάνχεδριν είχε τον τίτλο του Αβ ή Πατέρα του Σάνχεδριν. Αργότερα ο τίτλος εφαρμόστηκε και στους επισκόπους της Κοπτικής, της Αιθιοπικής και της Συριακής Εκκλησίας και αναφερόταν ιδιαίτερα στον τίτλο του Επισκόπου της Αλεξάνδρειας.
Τίτλος Ρωμαιοκαθολικών
Ειδικότερα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για αρκετό χρόνο ο τίτλος αυτός δινόταν σε οποιονδήποτε ιερωμένο δυτικό που δεν ήταν γνωστός ο τίτλος του. Κατά καιρούς δε, ο τίτλος δινόταν και σε κοσμικούς με οικονομικές μάλιστα απολαβές από τα προς αυτούς Αββαεία. Σήμερα ο τίτλος αυτός αναφέρεται στον ηγούμενο Καθολικού μοναστηριού.
Ιστορική εξέλιξη τίτλου
Σχετικά περί "Αβάδων" η ιστορική εξέλιξη έχει ως ακολούθως: Από τον 4ο αιώνα που ο Άγιος Αντώνιος συστηματοποίησε τον μοναχικό βίο «Αβάδες» λέγονταν οι ασκητές εκείνοι των οποίων τα αυστηρά τους ήθη προκαλούσαν τον θαυμασμό αλλά και τον σεβασμό των Χριστιανών. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε και επί των ελληνορθόδοξων μοναστηριών των οποίων οι "Ηγούμενοι" στη δύση ονομάζονταν "Αβάδες" και οι οποίοι εκλέγονταν από τους μοναχούς της μονής υπαγόμενοι όμως στον επίσκοπο της περιοχής. Κατά τον 11ο αιώνα οι Αβάδες πέτυχαν την κατάργηση του ελέγχου των επισκόπων και κατά τον 12ο αιώνα προκάλεσαν εξέγερση και διαμαρτυρίες από μέρους επιφανών ιερωμένων (μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Βερνάρδος). Οι συνασπισμένοι Αβάδες άσκησαν τότε τόση πίεση ώστε η Αγία Έδρα να καταλήξει σε συμβιβαστική λύση και να παραχωρήσει σ΄ αυτούς προνόμια όπως να φέρουν επισκοπικά διάσημα (Ποιμαντορική ράβδο, μίτρα, δακτυλίδι (επισκοπικό), περιχειρίδες και σανδάλια). Τότε ακριβώς πολλά Αββαεία κηρύχθηκαν αυτοκέφαλα, δηλαδή απ' ευθείας υπεύθυνα έναντι του Βατικανού. Στη συνέχεια πολλά εξ αυτών εξελίχθηκαν σε μονές απολυταρχικές με έντονα περιστατικά.
Χαρακτηριστικός είναι εν προκειμένω ο ιδιαίτερος τίτλος «Αβάς της Αυλής» για εκείνους που σύχναζαν σχεδόν αποκλειστικά σε Ηγεμονικές Αυλές χωρίς ποτέ να επιστρέφουν στο μοναστήρι τους. Επίσης, αντίθετα με το ότι έτρωγαν οι ανατολικοί μοναχοί σε κοινή τράπεζα, οι Αβάδες διατηρούσαν ιδιαίτερη τραπεζαρία και πολλές φορές με καλεσμένους πιστούς άρρενες και νεαρές «ελαφρές» κοπέλες.
Όλα τα παραπάνω, και όχι μόνο, συνέβαλαν αφενός πολλοί Αβάδες να χάσουν συν τω χρόνω τον σεβασμό των πιστών μέχρι τελικά και την κατακραυγή με αποτέλεσμα, πολλοί Βασιλείς, αρκετούς να εκτοπίσουν και πολλές μονές να διαλυθούν.
Παρόμοια γεγονότα, όχι όμως σε τέτοια έκταση, σημειώθηκαν και στην Ανατολική Εκκλησία από τη Βυζαντινή περίοδο μέχρι πρόσφατα.
Ο τίτλος στη Μυθιστοριογραφία
Τέλος πολλά υπήρξαν τα μυθιστορήματα που στην αρχή ήταν μάλλον ευμενή προς τους Αβάδες. Μετά όμως της παρέλευσης της κατακραυγής και στη συνέχεια των διωγμών τους, διάφοροι επιφανείς μυθιστοριογράφοι, του προ-παρελθόντος αιώνος, άρχισαν να παρουσιάζουν τους Αβάδες υπό καλλίτερο και ευμενέστερο φως αποκάλυψης. Σημαντικότερα περί αυτών έργα είναι: ο "Αβάς Κωνσταντίνος" (Αμπέ Κωνσταντάν) του Λουδοβίκου Αλεβύ και ο "Αβάς Τιγράν" του Φερδινάνδου Ραμπρ.
Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Ατικέ Σουλτάνα
Η Ατικέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:عتیقہ سلطان) (Τούρκικα: Atike Sultan, 29 Μαρτίου 1712 - 2 Απριλίου 1738) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Στις 6 Ιανουαρίου 1724, ο πατέρας της την αρραβώνιασε με τον Γκέντς Μεχμέτ Πασά, γιο του μεγάλου βεζίρη Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά. Στις 20 Φεβρουαρίου 1724, τα γαμήλια δώρα που παρουσίασε ο Μεχμέτ Πασάς μεταφέρθηκαν από το παλάτι του μεγάλου βεζίρη στο Αυτοκρατορικό Παλάτι και το συμφωνητικό γάμου συνήφθη την ίδια μέρα.
Το 1728-29, ο πατέρας της Ατικέ ανέθεσε την κατασκευή ενός σιντριβανιού στο Ουσκουντάρ με το όνομά της.
Πέθανε στις 2 Απριλίου 1738 στο Παλάτι Τσαγάλογλου και θαμμένη στο Μαυσωλείο της Τουρχάν Σουλτάν στο Γενί Τζαμί της Κωνσταντινούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Ουράρτιοι
Πηγές
Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Ο Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Ουραρτιοι
Death Note
Το Death Note (ιαπωνικά: デスノート, Χέπμπορν: Desu Nōto) είναι σειρά ιαπωνικών manga σε σενάριο Όμπα Τσογκούμι και εικονογράφηση Τακέσι Ομπάτα. Η ιστορία ακολουθεί τον μαθητή λυκείου Γιάγκαμι Λάιτ, ο οποίος ανακαλύπτει ένα τετράδιο με το οποίο μπορεί να σκοτώσει οποιονδήποτε γράφοντας το όνομά του σε αυτό και σκεπτόμενος το πρόσωπό του. Η πλοκή παρουσιάζει την προσπάθειά του να εξαλείψει τους εγκληματίες από την κοινωνία και να γίνει «θεός ενός νέου κόσμου», οδηγούμενος σταδιακά στην παράνοια. Εμπόδιο στα σχέδιά του στέκεται η ιαπωνική αστυνομία, με την πολύτιμη βοήθεια του καλύτερου ντετέκτιβ του κόσμου, ονόματι L.
Αρχικά, το manga δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Weekly Shōnen Jump τον Δεκέμβριο του 2003 μέχρι και τον Μάιο του 2006. Η σειρά ενέπνευσε επίσης μια σειρά anime, τρεις ταινίες, δύο μυθιστορήματα και αρκετά βιντεοπαιχνίδια. Από τον Απρίλιο του 2009, το manga κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis. Το anime έκανε πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου του 2006 και ολοκληρώθηκε στις 26 Ιουνίου του 2007 με 37 επεισόδια.
Πλοκή
Ο νεαρός αριστούχος μαθητής Λάιτ Γιάγκαμι βρίσκει ένα τετράδιο που έπεσε από τον ουρανό στην αυλή του σχολείου του. Αυτό το τετράδιο έχει την ικανότητα να σκοτώνει αυτόν του οποίου το όνομα θα γραφτεί στις σελίδες του, με τον τρόπο που θα αποφασίσει ο κάτοχός του. Όμως υπάρχουν διάφοροι κανόνες γραμμένοι στις πρώτες σελίδες του, κανόνες που πρέπει να τηρούνται κατά γράμμα ώστε να επιτελέσει τον σκοπό του. Για παράδειγμα, για να πεθάνει κάποιος πρέπει ο κάτοχος του τετραδίου να γνωρίζει το όνομά του αλλά και το πρόσωπό του.
Το Death Note το έριξε στον «ανθρώπινο κόσμο» ένας σινιγκάμι, δηλαδή ένας θεός του θανάτου, ο οποίος ακολουθεί παντού τον Λάιτ, χωρίς να μπορεί να τον δει κανένας άλλος. Ο Λάιτ αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το τετράδιο, αρχικά, για ευγενή σκοπό, ώστε να σκοτώσει κακοποιούς και να «καθαρίσε» τον κόσμο από την εγκληματικότητα, ξεκινώντας από κρατούμενους σε όλο τον κόσμο. Όταν όμως η ιαπωνική αστυνομία, σε συνεργασία με το FBI, αρχίζει να ασχολείται με την υπόθεση και τον δολοφόνο, στον οποίο δίνεται το ψευδώνυμο Kira (από το αγγλικό "killer"), τα πράγματα περιπλέκονται. Η κατάσταση δυσκολεύει για τον Λάιτ όταν προσλαμβάνεται ο μυστηριώδης, ιδιοφυής και εκκεντρικός ντετέκτιβ L προκειμένου να διαλευκάνει την υπόθεση. Η αστυνομία, με τη βοήθεια του L και αναλύοντας διάφορα μοτίβα που κρύβονται πίσω από τις δολοφονίες, σταδιακά πλησιάζει όλο και περισσότερο στο να βρει τον Kira, ενώ ο Λάιτ μπλέκεται σε ένα «παιχνίδι» κρυφτού. Σταδιακά, παραμερίζει τους αρχικούς ηθικούς του στόχους και τελικά εξολοθρεύει όσους απειλούν να τον ξεσκεπάσουν.
Soundtracks
Έχουν κυκλοφορήσει αρκετά soundtracks για τη σειρά anime. Η σύνθεσή της μουσικής τους έγινε από τους Γιοσιμπάσα Χιράνο και Χιντέκι Τανιούτσι, ενώ τα CDs έχουν κυκλοφορήσει από την VAP. Το πρώτο είναι το Death Note Original Soundtrack, το οποίο κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 21 Δεκεμβρίου του 2006. Το Death Note Original Soundtrack II κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου του 2007, ενώ το Death Note Original Soundtrack III στις 27 Ιουνίου του 2007. Το τελευταίο, περιλαμβάνει φωνητικά της Άια Χιράνο, η οποία υποδύεται το ρόλο της Misa Amane.
Απαγορεύσεις
Η δημοτικότητα του Death Note σε μαθητές σε διάφορες χώρες του κόσμου προκάλεσε την αντίδραση των αρχών, καθώς διάφορα τετράδια με τίτλο Death Note, με ονόματα συμμαθητών τους ή καθηγητών έχουν βρεθεί σε διάφορα σχολεία. Η κυκλοφορία του Death Note έχει απαγορευτεί σε διάφορες πόλεις της Κίνας έχοντας ως πρόφαση τη διαφθορά των μαθητών, ενώ στις ΗΠΑ υπάρχουν περιπτώσεις όπου μαθητές αποβλήθηκαν, όταν βρέθηκαν να έχουν στην κατοχή τους παρόμοια τετράδια. Η πιο σημαντική περίπτωση αποτελεί η δολοφονία ενός άντρα στο Βέλγιο τον Σεπτέμβριο του 2007. Πλάι του βρέθηκαν δύο σημειώσεις, με σαφή επιρροή από το manga. Οι δολοφόνοι όμως, παραδέχτηκαν ότι έγραψαν εκείνα τα σημειώματα ως φόρο τιμής στο αγαπημένο τους anime το οποίο δεν τους ενέπνευσε να κάνουν αυτή την πράξη. Ο φόνος αυτός έγινε γνωστός στη χώρα με το όνομα "Mangamoord" (Φόνος του Manga). Στη Ρωσία, ένα 15χρονο κορίτσι αυτοκτόνησε πέφτοντας από μεγάλο ύψος, έχοντας στο δωμάτιό της τέσσερις τόμους του manga και ένα σημείωμα αυτοκτονίας. Μετά από αυτό το περιστατικό, Ρώσοι γονείς ζήτησαν από τον Βλαντίμιρ Πούτιν να απαγορεύσει την κυκλοφορία του manga στη χώρα. Ανησυχία εκφράστηκε επίσης και στο Νέο Μεξικό και σε λύκεια της Κρήτης για την αρνητική επιρροή του Death Note στους μαθητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Death Note Κατηγορία:Σειρές manga Κατηγορία:Shōnen anime και manga Κατηγορία:Υπερφυσικά anime και manga Κατηγορία:Madhouse
Διόπτευση
Διόπτευση (bearing) λέγεται, η κατά συγκεκριμένη κατεύθυνση, παρατήρηση ενός αντικειμένου. Τόσο στη ναυτιλία, όσο και γενικότερα, η κατεύθυνση παρατήρησης αντικειμένου προσδιορίζεται δια του κέντρου του ανεμολογίου πυξίδας. Συνεπώς η διόπτευση μετριέται σε μοίρες (°).
Υφίστανται πολλών ειδών διοπτεύσεις, τόσο κατά αντικείμενο παρατήρησης όσο και εκ του λαμβανόμενου σημείου αρχής μέτρησης της διόπτευσης, καθώς και εκ του οργάνου με το οποίο πραγματοποιείται* αυτή:
Στη διόπτευση με βάση τον Βορρά (αληθή, μαγνητικό ή πυξίδας), η αντιστοιχία έχει ως εξής:
(*) Σημείωση : Στη πράξη χρησιμοποιείται το ρήμα λαμβάνω ή παίρνω διόπτευση και όχι "κάνω διόπτευση".
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Ναυτική τέχνη
Ανάλυση λόγου
Η ανάλυση λόγου (Αγγλικά: discourse analysis) αποτελεί μια σχετικά νέα προσέγγιση στην έρευνα των κοινωνικών επιστημών. Εστιάζει στη μελέτη της δομημένης και δομικής φύσης της ανθρώπινης γλώσσας, και στην αναζήτηση των λειτουργιών και συνεπειών της χρήσης της. Εντοπίζονται αρκετές εκδοχές όσον αφορά το τι ακριβώς συνιστά η ανάλυση λόγου και με ποιο τρόπο ο κάθε ερευνητής τη χρησιμοποιεί. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια κεντρικά κοινά στοιχεία ανάμεσα σε όλες τις προσεγγίσεις. Βασικό κοινό σημείο είναι το αντικείμενο της ανάλυσης λόγου, δηλαδή η μελέτη των περιγραφών –γραπτών ή προφορικών- ενός γεγονότος, ειδικότερα όσον αφορά το περιεχόμενο και την οργάνωση τους.
Η ανάλυση λόγου διαφοροποιείται από άλλες ερευνητικές προσεγγίσεις των κοινωνικών επιστημών οι οποίες επίσης επεξεργάζονται το λόγο, καθώς αυτές τον θεωρούν ως το μέσον που θα τους μεταφέρει στην πραγματικότητα του υπό μελέτη φαινομένου: στο τι συνέβη κάπου, στο τι σκέφτεται κάποιος κτλ. Στην ανάλυση λόγου το ενδιαφέρον δεν εστιάζεται στο πώς έλαβε χώρα ένα γεγονός, αλλά στα αποτελέσματα που έχουν οι διαφορετικοί τρόποι αφήγησης και περιγραφής αυτού του γεγονότος. Η αφήγηση της πραγματικότητας συνιστά την πραγματικότητα του ερευνητή.
Επιπλέον, στην ανάλυση λόγου δίνεται σημασία στη δομημένη φύση της ανθρώπινης γλώσσας. Κάθε αφήγηση μπορεί να παρομοιαστεί με μία κατασκευή: Ο ομιλητής δομεί τη γλώσσα της αφήγησης χρησιμοποιώντας υλικά που προμηθεύεται από διάφορες γλωσσικές πηγές (γλωσσικοί όροι, αφηγηματικές δομές, γλωσσικά ρεπερτόρια κ.α.). Έχει δηλαδή τη δυνατότητα της επιλογής ανάμεσα από διάφορους τρόπους περιγραφής.
Τέλος, η ανάλυση λόγου αντιμετωπίζει το λόγο ως μορφή κοινωνικής πρακτικής. Απλούστερα, οι αφηγήσεις θεωρούνται ένα μέσο που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν προκειμένου να καταφέρουν κάτι: να κατηγορήσουν, να απολογηθούν, να κολακεύσουν κτλ.. Κάθε αφήγηση (προφορική ή γραπτή) οργανώνεται με ρητορικό τρόπο, δηλαδή με βασικό σκοπό να είναι πειστική. Στόχος του αναλυτή λόγου είναι να ανιχνεύσει ποιοι μηχανισμοί ενεργοποιούνται προκειμένου αυτό να γίνει εφικτό.
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Μεταμοντέρνα θεωρία
Αναστάς Γιάγκωφ
Ο Αναστάς Γιάγκωφ, (ή Αναστάσιος Γιάγκος, βουλ. Анастас Янков), μακ. Анастас Јанков (1857-1906) Βασιλειάδα Καστοριάς τότε (Ζαγορίτσανη) ήταν σλαβόφωνος εξαρχικός κομιτατζής που αποστρατεύθηκε από το βουλγαρικό στρατό με το βαθμό του συνταγματάρχη.
Αξιωματούχος του στενού περιβάλλοντος του στρατηγού Ιβάν Τσόντσεφ, στη βασιλική αυλή του Φερδινάδου, που είχε το γενικό πρόσταγμα κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων (1880-1908), ορίστηκε επικεφαλής στην περιοχή της σημερινής ελληνικής δυτικής Μακεδονίας για την οργάνωση της έξέγερσης του Ίλιντεν.
Για τον σκοπό αυτό στο τέλος Αυγούστου του 1902 συνοδευόμενος από το Βούλγαρο ανθυπολοχαγό από το Σλίβεν της Βουλγαρίας Γκεόργκι Παπάντσεφ είχε ορισθεί συνάντησή τους με τους τοπικούς ηγέτες, Βασίλ Τσακαλάρωφ και Κόλιε Αντρέιεφ (Νικόλαος Ανδρέου} από το Βαρικό Φλώρινας στο Σίστεβο σημ. Σιδηροχώρι Καστοριάς για ν΄ορισθεί η ημερομηνία της εξέγερσης.
Η δράση του Αναστάς Γιάγκωφ στη Δυτική Μακεδονία
Στις 30 Αυγούστου του 1902 έφτασε στην περιοχή Καστοριάς με 50 άνδρες, ο τότε συνταγματάρχης του Βουλγαρικού στρατού, Αναστάς Γιάγκωφ, στενός συνεργάτης του Βούλγαρου στρατηγού της ΕΜΕΟ, Ι. Τσόντσεφ. Ο σκοπός του Αναστάς Γιάγκωφ ήταν να προετοιμάσει την επιχειρούμενη Βουλγαρική εξέγερση μικρής κλίμακας, έτσι ώστε να αποκοπούν τα περάσματα του Οθωμανικού στρατού προς τα σύνορα με Βουλγαρία ή να δημιουργήσει κάποιον αντιπερισπασμό, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η προετοιμαζόμενη εξέγερση του Ράζλογκ. Οι Βούλγαροι αρχηγοί της περιοχής εξέθεσαν στον Γιάγκωφ τη δυσμενή για τα Βουλγαρικά συμφέροντα, κατάσταση στην περιοχή και ιδιαίτερα ο Β. Τσακαλάρωφ τόνισε την ισχύ του Ελληνισμού λόγω της δράσης του Κώττα Χρήστου. Ο Γιάγκωφ γνώριζε τη δράση και την προσωπικότητα του Κώττα και επιδίωξε να τον συναντήσει, προκειμένου να τον πείσει σε συνεργασία. Έτσι, στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Κώττας δέχτηκε να συναντήσει αντιπροσωπεία της ΕΜΕΟ υπό τον Αναστάς Γιάγκωφ, τον Β. Τσακαλάρωφ και τον Λ. Ποπτράικωφ στην οικία του Λάζαρου Κώττα, στη Ρούλια (Κώτας). Στη συζήτηση ο Λ. Ποπτράικωφ προσπάθησε να εκθέσει τον Κώττα, κατηγορώντας τον ως ληστή, αλλά ο Κώττας παρέθεσε όλες τις δολοφονίες, τους βασανισμούς και τις ληστείες που είχε διαπράξει το Βουλγαρικό κομιτάτο στην περιοχή. Κατόπιν αυτών, ο Ποπτράικωφ αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Ο Κώττας έπεισε τον Γιάγκωφ ότι θα συνεργαστεί με την ΕΜΕΟ και μάλιστα θα φροντίσει ώστε η Βουλγαρική εξέγερση να έχει τη συνδρομή του Ελληνικού κράτους. Τον έπεισε μάλιστα ότι θα έπρεπε να εξοντωθεί ο Β. Τσακαλάρωφ. Η προσπάθεια του Κώττα Χρήστου ήταν αφενός να αναστείλει τη δράση των κομιτατζήδων και να ματαιώσει τα σχέδια για μια αμιγώς Βουλγαρική εξέγερση, και αφετέρου να εκθέσει τους Βούλγαρους κομιτατζήδες της περιοχής στην ηγεσία της ΕΜΕΟ και να προκαλέσει έτσι τη διάσπασή της.
Μετά από τη συνάντηση αυτή ο Κώττας προχώρησε σε στενή συνεργασία με τον Γιάγκωφ, τον οποίο κατάφερε να προσεταιριστεί και να τον απομονώσει από τους λοιπούς κομιτατζήδες της ΕΜΕΟ στην περιοχή. Η κοινή δράση Κώττα – Γιάγκωφ προκάλεσε την έντονη ανησυχία των Ελλήνων χωρικών που θεωρούσαν τον Γιάγκωφ, μισητό εχθρό αλλά και την αποστροφή των εκπροσώπων του Βουλγαρικού κομιτάτου. Έτσι, όταν ο Κώττας σχεδίασε με τον Γιάγκωφ και τους άντρες του, την επίθεση στη Φλώρινα στα τέλη του πρώτου δεκαπενθήμερου του Σεπτεμβρίου του 1902, πολλοί ήταν εκείνοι, και από τις δυο πλευρές που ήταν καχύποπτοι ως προς το εγχείρημα. Ο Κώττας έστειλε τότε, επιστολή στον Έλληνα ιατρό Κύρο Καραμπίνα, προκειμένου να καθησυχάσει τους Έλληνες της Φλώρινας και να προετοιμάσει προμήθειες σε τρόφιμα, λόγω της επικείμενης επίθεσης στην πόλη. Η επιχείρηση τελικά απέτυχε γιατί αφενός, η επιστολή δεν έφτασε ποτέ στον παραλήπτη, καθώς έπεσε στα χέρια κομιτατζήδων οι οποίοι την κατέστρεψαν και αφετέρου το σχέδιο προδόθηκε στις Οθωμανικές αρχές από τον Έλληνα πρόκριτο της Τύρσιας (Τρίβουνο), που δεν έβλεπε με καλό μάτι την εμπλοκή του Γιάγκωφ στις Ελληνικές ενέργειες. Επίσης, και ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης φαίνεται να είχε ειδοποιήσει τις Οθωμανικές αρχές.
Στις αρχές Οκτωβρίου του ίδιου έτους ο Κώττας με τη συνεργασία του Γιάγκωφ, επιχείρησαν επίθεση στην πόλη της Καστοριάς, αφού προηγουμένως είχαν ενημερώσει σχετικά τον Μητροπολίτη Γερμανό Καραβαγγέλη. Στις 5 Οκτωβρίου κατέλαβαν τα υψώματα της Μπόμπιστας (Βέργας), όπου συγκρούστηκαν με Οθωμανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Η μάχη ήταν σφοδρή και προκάλεσε σημαντικές απώλειες στην πλευρά των Αναστάς Γιάγκωφ και Κώττα. Μετά, από αυτή τη μάχη, αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Στη συνέχεια πολλοί άνδρες του καπετάν Κώττα κατέφυγαν στο Ελληνικό κράτος προκειμένου να αποφύγουν τη σύλληψη. Την ίδια στιγμή, ο Αναστάς Γιάγκωφ λόγω της διάστασής του με τους εκπροσώπους της ΕΜΕΟ στην περιοχή αλλά και λόγω της φιλικής στάσης που επέδειξε προς τον Ελληνικό πληθυσμό κατά την παραμονή του εκεί, εκδήλωσε την επιθυμία του να καταφύγει και αυτός στο Ελληνικό κράτος. Τότε ο Κώττας μεσολάβησε στον Έλληνα πρόξενο του Μοναστηρίου, Σταμάτιο Κιουζέ Πεζά και έτσι χορηγήθηκε η σχετική άδεια στο Γιάγκωφ. Ο συνταγματάρχης Γιάνκοφ πέθανε σε μάχη με τουρκικά στρατεύματα στο δρόμο προς τη Βουλγαρία κοντά στη γειτονιά Polena στο χωριό Βλάχι τον Απρίλιο του 1906.
Μετά από αυτά τα γεγονότα, σκλήρυνε η αντίδραση των Οθωμανικών αρχών κατά των χριστιανών κατοίκων. Η δράση της ΕΜΕΟ στην περιοχή περιορίστηκε, καθώς έχασε τα λαϊκά ερείσματα και ιδιαίτερα στην περιοχή Πρεσπών, οι κομιτατζήδες δεν τολμούσαν να πιέσουν τους Ελληνικούς πληθυσμούς, λόγω της ισχυρής παρουσίας του Κώττα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες Κατηγορία:Σλαβόφωνοι εξαρχικοί
Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1876
Ο βασιλιάς έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό της δεύτερης σε αριθμό βουλευτών παράταξης, αλλά παρόλα αυτά, στην συνεδρίαση της 27ης Νοεμβρίου ο βουλευτής Ναυπλίου, Ν. Ευθυμόπουλος, υπέβαλε πρόταση αποδοκιμασίας της κυβέρνησης. Σύμφωνα με τον βουλευτή η κυβέρνηση αυτή (παραβίαζε την αρχή) «...την οποία σύσσωμον το έθνος ησπάσθη και την οποίαν όλοι οι αρχηγοί των πολιτικών μερίδων των διαφόρων αποχρώσεων των εν τη Βουλή ταύτη υπαρχουσών, υπεστήριξαν ευθύμως, τινες δε και εις αξίωμα ανεβίβασαν την αρχήν, ότι αι κοινοβουλευτικαί Κυβερνήσεις πρέπει να απορρέωσιν εκ της πλειοψηφίας της Βουλής.» Η πρόταση αποδοκιμασίας που υπέβαλλε ο ίδιος βουλευτής υπερψηφίστηκε με 85 ψήφους σε σύνολο 143 βουλευτών, και έτσι η κυβέρνηση παραιτήθηκε.
Πηγές - Παραπομπές
1876 11 Κατηγορία:1876
Λίζαμπεθ Σκοτ
Η Λίζαμπεθ Βιρτζίνια Σκοτ (αγγλικά: Lizabeth Virginia Scott, 29 Σεπτεμβρίου 1922 - 31 Ιανουαρίου 2015) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, γνωστή για τη βραχνή της φωνή, αλλά και για "το πιο όμορφο πρόσωπο" σε ταινίες φιλμ νουάρ, στη δεκαετία του 1940 και 1950. Μετά την καλή της ερμηνεία ως Σαμπίνα σε θέατρα της Βοστώνης και του Μπρόντγουεϊ, της παράστασης The Skin of Our Teeth, αναδύθηκε διεθνώς, με τις επιτυχίες της στο Αμαρτωλές γυναίκες (1946), στο Πολύ αργά για δάκρυα (1949) και  Ανθρώπινη Κόλαση  (1947) κ.ά.. Στις συνολικά 22 εμφανίσεις της στον κινηματογράφο, πρωταγωνίστησε σε όλες, εκτός από μία. Επιπλέον εμφανίστηκε τόσο στην τηλεόραση όσο και στο ραδιόφωνο, από το 1940 έως το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Αβίβ
Με το όνομα Αβίβ φέρεται ο πρώτος μήνας του ιερού έτους των Ιουδαίων και κατ΄ επέκταση με το αυτό όνομα φέρεται και ολόκληρο το Ιουδαϊκό έτος.
Ο μήνας Αβίβ αντιστοιχεί με τον Απρίλιο.
Ετυμολογία
Η λέξη Αβίβ σημαίνει "στάχυ".
Άλλες χρήσεις
Το ίδιο όνομα φέρεται ως δεύτερο συνθετικό της πόλης Τελ Αβίβ του Ισραήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραϊκό ημερολόγιο
Όππονιτς
Το Όππονιτς (γερμανικά: Opponitz) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας.
Γεωγραφία
Το Όππονιτς βρίσκεται στην όχθη του Ποταμού Ιμπς, στο Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας. Ποσοστό περίπου 72,52% του συνόλου της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Νατάλια Γκερρέρο
Η Νατάλια Γκερρέρο (Natalia Guerrero, 9 Σεπτεμβρίου 1987 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Διατροφικές διαταραχές
Οι διατροφικές διαταραχές (ή διαταραχές πρόσληψης τροφής όπως επίσης ονομάζονται) είναι η νευρική ανορεξία ή απλά ανορεξία (anorexia nervosa), η βουλιμία (bulimia nervosa), Υπερφαγία. Πρόκειται για ψυχογενείς διαταραχές που πλήττουν ένα πλέον μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Αφορούν τις γυναίκες σε μεγαλύτερο ποσοστό αλλά και άντρες. Δύο ακόμη τύποι των διαταραχών αυτών είναι η Ορθορέξια – Ορθοτροφία και το Νυχτερινό σύνδρομο
Ορθορέξια – Ορθοτροφία
Είναι ένα είδος διατροφικής διαταραχής, όπου το άτομο παρουσιάζει υπερβολική ενασχόληση με την ποιότητα π.χ.βιολογικές, υπερτροφές και το είδος τροφής (υγιεινή) που καταναλώνει. Όταν τεθούν εκτός ελέγχου μπορεί να οδηγηθούν σε υπερφαγικά επεισόδια και στην αποβολή της τροφής. Κάτι ανάμεσα σε ανορεξία και βουλιμία δηλαδή.
Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κάνεις αυτή τη διαταραχή γιατί το άτομο ακολουθώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής δεν κινεί υποψίες. Άρα μιλάμε και εδώ για μια εμμονή καθώς ακολουθείται επίσης ένα αυστηρό πρόγραμμα διατροφής, γυμναστικής και μια συνεχώς αρνητική εικόνα του σώματος
Το πρόβλημα της νευρικής αρθορεξίας επηρεάζει εξίσου άντρες και γυναίκες. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, τονίζεται ότι το σύνδρομο πλήττει το 1-2% του γενικού πληθυσμού. Ο έλεγχος είναι το κλειδί της ασθένειας. Έλεγχος για τη ζωή, έλεγχος και για το φαγητό. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τον διαχωρισμό και την κατανάλωση του ποιοτικού τροφίμου, ο ασθενής ανησυχεί και βασανίζεται για το αν  τελικά έκανε τη σωστή επιλογή
Το νυχτερινό σύνδρομο
Δεν είναι μόνο μία διατροφική διαταραχή ,αλλά και μία διαταραχή ύπνου και διάθεσης. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η ανορεξία, η μερική ή πλήρης αφαγία κατά τη διάρκεια της μέρας με αποτέλεσμα η υπερκατανάλωση τροφής κατά τη διάρκεια της νύχτας. Υπάρχει και εδώ ένα είδος εθισμού και η πεποίθηση ότι αν δεν καταναλωθεί τροφή το βράδυ, το άτομο θα αδυνατεί να κοιμηθεί. Το σύνδρομο εμφανίζεται στο 1,5% του γενικού πληθυσμού, κυρίως στις γυναίκες, σε παχύσαρκα άτομα και στους ηλικιωμένους, αλλά και σε περιόδους έντονου στρες.
Οι λόγοι εμφάνισης της διαταραχής μπορεί να είναι γενετικοί, βιολογικοί, κληρονομικοί ή ψυχολογικοί. Σε αυτούς προστίθενται οι διαπροσωπικές σχέσεις, τα συναισθήματα (έκφραση ή λανθασμένη εξωτερίκευση) και η διαστρεβλωμένη εικόνα για το σώμα.
Βυζαντινο-Σελτζουκικοί Πόλεμοι
Οι Βυζαντινο-Σελτζουκικοί πόλεμοι ήταν μ;iα σειρά αποφασιστικών μαχών, που μετέφεραν την ισορροπία δυνάμεων στη Μικρά Ασία και τη Συρία από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στους Σελτζούκους. Κατευθυνόμενοι από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας οι Σελτζούκοι επαναλάμβαναν τακτικές, που είχαν εφαρμοστεί από τους Ούννους εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα εναντίον ενός παρόμοιου Ρωμαίου αντιπάλου, αλλά τώρα τις συνδύαζαν με τον νεόκοπο ισλαμικό ζήλο. Με πολλούς τρόπους, οι Σελτζούκοι επανέλαβαν τις κατακτήσεις των μουσουλμάνων στους Βυζαντινο-Αραβικούς πολέμους που είχαν ξεκινήσει οι Ρασιντούν (=πρώτοι) χαλίφες, οι Ομεϋάδες και οι Αβασίδες χαλίφες στην Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τη Μικρά Ασία.
Η Μάχη του Μαντζικέρτ του 1071 θεωρείται ευρέως ως το σημείο καμπής ενάντια στους Βυζαντινούς στον πόλεμο τους εναντίον των Τούρκων. Ωστόσο, ο Βυζαντινός στρατός ήταν αμφιβόλου ποιότητας πριν από το 1071 με τακτικές τουρκικές επιδρομές να υπερκερνούν το παρωχημένο σύστημα Θεμάτων. Ακόμα και μετά το Μαντζικέρτ, η Βυζαντινή κυριαρχία στη Μικρά Ασία δεν έπαυσε, ούτε έγιναν βαριές παραχωρήσεις από τους Τούρκους στους αντιπάλους τους -χρειάστηκαν άλλα 20 χρόνια πριν οι Τούρκοι ελέγξουν ολόκληρη τη χερσόνησο της Ανατολίας και όχι για πολύ.
Κανάλια Κέρκυρας
Τα Κανάλια είναι δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Κερκυραίων.
Βυζαντινο-Σελτζουκικοί Πόλεμοι
Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Σελτζούκοι Τούρκοι και οι σύμμαχοί τους επιτέθηκαν στο Φατιμιδικό Χαλιφάτο της Αιγύπτου, καταλαμβάνοντας την Ιερουσαλήμ και καταλύοντας το κάλεσμα για την Α΄ Σταυροφορία. Η βοήθεια των Σταυροφόρων στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία συνδυάστηκε με προδοσία και λεηλασίες από μέρους των Λατίνων, αν και σημειώθηκαν σημαντικά κέρδη για τους Βυζαντινούς στην Α΄ Σταυροφορία. Μέσα σε εκατό χρόνια από το Μαντζικέρτ, οι Κομνηνοί είχαν διώξει με επιτυχία τους Τούρκους από τις ακτές της Μικράς Ασίας και είχαν επεκτείνει την επιρροή τους μέχρι την Παλαιστίνη και ακόμη και την Αίγυπτο. Αργότερα, οι Βυζαντινοί δεν μπόρεσαν να λάβουν άλλη βοήθεια και η Δ΄ Σταυροφορία οδήγησε ακόμη και στην άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204. Πριν τελειώσει η σύγκρουση, οι Σελτζούκοι κατάφεραν να πάρουν περισσότερο έδαφος από την αποδυναμωμένη Αυτοκρατορία της Νίκαιας έως ότου το ίδιο το σουλτανάτο καταληφθεί από τους Μογγόλους, οδηγώντας στην άνοδο των γ αζί και τους τελικούς Βυζαντινο-Οθωμανικούς πολέμους.
Κανάλια Κέρκυρας
Ονομασία
Το όνομα Κανάλια η περιοχή το έλαβε, διότι κατά τα χρόνια τού Μεσαίωνα και κατά την Ενετική κυριαρχία κατασκευάστηκε στην Κέρκυρα διώρυγα (κανάλι), η οποία συνέδεε την λιμνοθάλασσα του Χαλικιόπουλου, η οποία τότε ήταν το εμπορικό λιμάνι της Κέρκυρας, με το Ιόνιο Πέλαγος ενώνοντας την ανατολική ακτή τής Κέρκυρας με την δυτική.
Βυζαντινο-Σελτζουκικοί Πόλεμοι
Προέλευση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Η διαίρεση της Αυτοκρατορίας μετά το τέλος του Θεοδοσίου Α΄, π. 395, επάνω από τα σύγχρονα σύνορα.
Κανάλια Κέρκυρας
Ονομασία
Η διώρυγα ακόμα χρησίμευε σαν αμυντικό μέσο προστασία των πλοίων από πειρατές και επιδρομείς όταν δέχονταν επίθεση στην ανοικτή θάλασσα τού Ιονίου Πελάγους. Τότε τα καράβια έμπαιναν στην διώρυγα και έβγαιναν στο λιμάνι αποφεύγοντας τα εχθρικά πλοία. Σήμερα η διώρυγα αυτή δεν υπάρχει. Φαίνεται όμως σε βιβλία της εποχής και τα διάφορα χειρόγραφα περιηγητών και ιστορικών οι οποίοι επισκέφτηκαν την Κέρκυρα κατά τον 12ο ως τον 15ν αιώνα.