cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MINIX
MINIX 1.0
Στο βιβλίο εκτυπώνονται συνοπτικές 12.000 γραμμές του πηγαίου κώδικα C του πυρήνα, του διαχειριστή μνήμης και του συστήματος αρχείων του MINIX 1.0. Το Prentice-Hall κυκλοφόρησε επίσης τον πηγαίο κώδικα MINIX και τα δυαδικά αρχεία σε δισκέτα με ένα εγχειρίδιο αναφοράς. Το MINIX 1 ήταν συμβατό με κλήση συστήματος με την Έβδομη Έκδοση του Unix.
Ο Τανενμπάουμ ανέπτυξε αρχικά το MINIX για συμβατότητα με τους μικροϋπολογιστές IBM PC και IBM PC/AT 8088 που ήταν διαθέσιμοι εκείνη την εποχή.
MINIX 1.5
Το MINIX 1.5, που κυκλοφόρησε το 1991, περιλάμβανε υποστήριξη για συστήματα MicroChannel IBM PS/2 και μεταφέρθηκε επίσης στις αρχιτεκτονικές Motorola 68000 και SPARC, υποστηρίζοντας τις πλατφόρμες υπολογιστών Atari ST, Commodore Amiga, Apple Macintosh και Sun SPARCstation. Υπήρχαν επίσης ανεπίσημες μεταφορές σε συμβατούς υπολογιστές Intel 386 (σε προστατευμένη λειτουργία 32 bit), National Semiconductor NS32532, επεξεργαστές ARM και Inmos. Η Meiko Scientific χρησιμοποίησε μια πρώιμη έκδοση του MINIX ως βάση για το λειτουργικό σύστημα MeikOS για τους παράλληλους υπολογιστές Computing Surface που βασίζονται σε transputer. Μια έκδοση του MINIX που εκτελείται ως διεργασία χρήστη με το SunOS και το Solaris ήταν επίσης διαθέσιμη, ένας προσομοιωτής με το όνομα SMX (λειτουργικό σύστημα) ή απλώς SMX για συντομία.
MINIX 2.0
Η έκδοση 2.0.3 κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2001. Ήταν η πρώτη έκδοση μετά την επανέκδοση του MINIX με την άδεια BSD-3-Clause, η οποία εφαρμόστηκε αναδρομικά σε όλες τις προηγούμενες εκδόσεις.
Minix-vmd
Το Minix-vmd είναι μια παραλλαγή του MINIX 2.0 για επεξεργαστές συμβατούς με Intel IA-32, που δημιουργήθηκε από δύο ερευνητές του πανεπιστήμιου Vrije, το οποίο προσθέτει εικονική μνήμη και υποστήριξη για το X Window System.
MINIX 3
μικρογραφία| Το MINIX 3.2 εκτελεί την εντολή "top" παρακολούθησης συστήματος μικρογραφία| MINIX 3 που τρέχει [[X Window System|X11 με το twm window manager]] Το MINIX 3 ανακοινώθηκε δημόσια στις 24 Οκτωβρίου 2005 από τον Τανενμπάουμ κατά τη διάρκεια της κεντρικής ομιλίας του στο συμπόσιο της Ένωσης Υπολογιστικών Μηχανημάτων (ACM) για τις Αρχές Λειτουργικών Συστημάτων (SOSP). Παρόλο που εξακολουθεί να χρησιμεύει ως παράδειγμα για τη νέα έκδοση του εγχειριδίου του Τανενμπάουμ, που συνυπογράφει ο Albert S. Woodhull, έχει επανασχεδιαστεί εκτενώς ώστε να μπορεί να "χρησιμοποιηθεί ως ένα σοβαρό σύστημα σε υπολογιστές με περιορισμένους πόρους και ενσωματωμένους υπολογιστές και για εφαρμογές που απαιτούν υψηλή αξιοπιστία".
Το MINIX 3 υποστηρίζει επί του παρόντος συστήματα αρχιτεκτονικής IA-32 και ARM. Είναι διαθέσιμο σε μορφή live CD που επιτρέπει τη χρήση του σε υπολογιστή χωρίς να τον εγκαταστήσετε στον σκληρό δίσκο και σε εκδόσεις συμβατές με συστήματα εξομοίωσης και εικονικοποίησης υλικού, συμπεριλαμβανομένων των Bochs, QEMU, VMware Workstation and Fusion, VirtualBox και Microsoft Virtual PC.
Η έκδοση 3.1.5 κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου 2009. Περιέχει X11, emacs, vi, cc, gcc, perl, python, ash, bash, zsh, ftp, ssh, telnet, pine, και πάνω από 400 άλλα κοινά βοηθητικά προγράμματα Unix. Με την προσθήκη του X11, αυτή η έκδοση σηματοδοτεί τη μετάβαση από ένα σύστημα μόνο κειμένου. Σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να επανεκκινήσει αυτόματα ένα κατεστραμμένο πρόγραμμα οδήγησης χωρίς να επηρεάσει τις διεργασίες που εκτελούνται. Με αυτόν τον τρόπο, το MINIX είναι αυτοθεραπευόμενο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εφαρμογές που απαιτούν υψηλή αξιοπιστία. Το MINIX 3 διαθέτει επίσης υποστήριξη για διαχείριση εικονικής μνήμης, καθιστώντας το κατάλληλο για χρήση επιτραπέζιου λειτουργικού συστήματος. Ωστόσο, εφαρμογές για επιτραπέζιους υπολογιστές όπως Firefox και το LibreOffice δεν είναι ακόμη διαθέσιμες για το MINIX 3.
Από την έκδοση 3.2.0, ο χώρος χρήστη (userland) αντικαταστάθηκε κυρίως από αυτή του NetBSD και έγινε δυνατή η υποστήριξη από το pkgsrc, αυξάνοντας τις διαθέσιμες εφαρμογές λογισμικού που μπορεί να χρησιμοποιήσει το MINIX. Το Clang αντικατέστησε τον προηγούμενο μεταγλωττιστή (με το GCC να πρέπει τώρα να μεταγλωττιστεί χειροκίνητα) και το GDB, το πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων GNU, μεταφέρθηκε.
Το MINIX 3.3.0, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2014, έφερε υποστήριξη ARM.
Ως embedded λειτουργικό σύστημα σε firmware επεξεργαστών.
Σημαντικό είναι να αναφεεθεί ότι παραλλαγή του λειτουργικού συστήματος Minix, έχει αναφερθεί ότι λειτουργεί στο εσωτερικό των επεξεργαστών της intel, πράγμα που στην αρχή της εφαρμογής του υπήρξε εταιρικό μυστικό.
Πρώιμη επιρροή
Ο Λίνους Τόρβαλντς χρησιμοποίησε και εκτιμούσε το MINIX, αλλά το σχέδιό του παρέκκλινε από την αρχιτεκτονική MINIX με σημαντικά, κυρίως χρησιμοποιώντας έναν μονολιθικό πυρήνα αντί για έναν μικροπυρήνα. Αυτό απορρίφθηκε από τον Τανενμπάουμ στη συζήτηση Tanenbaum–Torvalds. Ο Τανενμπάουμ εξήγησε ξανά το σκεπτικό του για τη χρήση ενός μικροπυρήνα τον Μάιο του 2006
Η πρώιμη ανάπτυξη του πυρήνα Linux έγινε σε ένα κεντρικό σύστημα MINIX, το οποίο οδήγησε στο Linux να κληρονομήσει διάφορα χαρακτηριστικά από το MINIX, όπως το σύστημα αρχείων MINIX
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Λειτουργικά συστήματα
Χικάρου Ουτάντα
Η Utada Hikaru (宇多田 ヒカル, 19 Ιανουαρίου 1983), γνωστή ως Hikaru Utada και ως Utada, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και παραγωγός ιαπωνικής καταγωγής. Γεννημένη στις ΗΠΑ από Ιάπωνες γονείς, τον μουσικό παραγωγό Utada Teruzane και την τραγουδίστρια Keiko Fuji, η Utada ξεκίνησε να γράφει μουσική και στίχους από νεαρή ηλικία και συχνά ταξίδευε στο Τόκιο εξαιτίας της δουλειάς του πατέρα της. Συνεπώς, υπέγραψε συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Toshiba-EMI και, με το καλλιτεχνικό όνομα Cubic U, η Utada κυκλοφόρησε τον αγγλόφωνο πρώτο δίσκο της Precious στις αρχές 1998, αλλά δεν είχε εμπορική επιτυχία. Την επόμενη χρονιά, επηρεασμένη από την R&B και την dance-pop μουσική, ο ιαπωνικός πρώτος δίσκος της First Love κυκλοφόρησε και έγινε αμέσως επιτυχία. Χάρη στην επιτυχία των singles "Automatic", "Time Will Tell" και "Movin' On Without You", ο δίσκος πούλησε δυο εκατ. αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στην Ιαπωνία, κατέκτησε την κορυφή των Oricon charts για έξι συνεχόμενες εβδομάδες και πούλησε έξι ακόμα εκατομμύρια αντίτυπα καθ'όλο το υπόλοιπο 1999. Το First Love έγινε ο δίσκος με τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών στην χώρα.
Ο επόμενος δίσκος της Distance κυκλοφόρησε στις αρχές 2001 και χάρη στις επιτυχίες "Addicted to You", "Wait & See (Risk)" και "Can You Keep a Secret?", κατάφερε να πουλήσει πάλι εκατομμύρια αντίτυπα. Ο δίσκος έγινε εμπορική επιτυχία και έσπασε αρκετά ρεκόρ πωλήσεων καθώς τρία εκατομμύρια αντίτυπα πουλήθηκαν την πρώτη εβδομάδα διαθεσιμότητας στην Ιαπωνία, ενώ έγινε αυτόματα ο δίσκος με τις γρηγορότερες πωλήσεις στην χώρα. Το 2002, χάρη στην επιτυχία των singles "Traveling", "Hikari", "Sakura Drops", Deep River, που κατέλαβαν τις πρώτες θέσεις στα charts και εισάγουν στοιχεία της ποπ μουσικής, ο δίσκος με αυτά τα τραγούδια έκανε τις καλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών στην Ιαπωνία. Οι κυκλοφορίες των πλήρους διάρκειας τραγουδιών - Exodus, Ultra Blue και Heart Station - πέτυχαν την πώληση εκατομμυρίων αντιτύπων, όπως παρουσίασε η Recording Industry Association of Japan. Η Utada κυκλοφόρησε την ακουστική διασκευή των τραγουδιών Fantôme και Hatsukoi, που κατέλαβαν την πρώτη θέση στα Oricon charts.
Στο τέλος της δεκαετίας του 2000, η Utada χαρακτηρίστηκε ως "η καλλιτέχνης της δεκαετίας με την μεγαλύτερη επιρροή" στην ιαπωνική μουσική σκηνή από τους The Japan Times. Η εμπορική επιτυχία της Utada την έχει κάνει μια από τους καλλιτέχνες με τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών στην Ιαπωνία με περισσότερους από 37 εκατ. δίσκους να έχουν πουληθεί από το ξεκίνημα της καριέρας της στα τέλη της δεκαετίας 1990. Δώδεκα singles της έχουν καταλάβει την πρώτη θέση στο Oricon Singles Chart ενώ δέκα δίσκοι της έχουν γίνει chart-toppers. Έξι κυκλοφορίες της βρίσκονται μεταξύ των δίσκων με τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών στην Ιαπωνία ; μεταξύ των οποίων First Love, Distance και Deep River, που βρίσκονται στο top ten των δίσκων με τις καλύτερες πωλήσεις στην μουσική ιστορία της Ιαπωνίας. Επιπλέον, η Utada είναι περισσότερο γνωστή στο διεθνές κοινό για τους στίχους και την μουσική σε τέσσερα video games (Kingdom Hearts: "Simple and Clean", "Sanctuary", "Don't Think Twice" και "Face My Fears").
Φραγκίσκος του Ζουανβίλ
Ο Φραγκίσκος (γαλλ. Françoise d'Orléans, 14 Αυγούστου 1818 - 16 Ιουνίου 1900) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν πρίγκιπας του Ζουανβίλ.
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος Φίλιππος Λουδοβίκος Μαρία ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας και της Μαρίας Αμαλίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Μπρούνο Γκασπάρ
Ο Μπρούνο Μιγκέλ Μποϊάλβο Γκασπάρ (Bruno Miguel Boialvo Gaspar, 21 Απριλίου 1993) είναι Ανγκολέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τον Ολυμπιακό.
Γεννημένος στην Πορτογαλία, ο Γκασπάρ εκπροσώπησε τη χώρα αυτή ως νεαρός, πριν επιλέξει την Εθνική Ανγκόλας σε επίπεδο ανδρών.
Μπενφίκα Β
Γεννημένος στην Έβορα του Αλεντέζου, ο Γκασπάρ εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μπενφίκα σε ηλικία 12 ετών. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του για τη Μπενφίκα Β στις 6 Ιανουαρίου 2013, παίζοντας και στα 90 λεπτά σε μία εκτός έδρας ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σάντα Κλάρα, με την ομάδα του να ολοκληρώνει τον αγώνα με εννέα παίκτες.
Ο Γκασπάρ σημείωσε το πρώτο γκολ στη σταδιοδρομία του, καθώς και στη Σεγούντα Λίγα, στις 15 Φεβρουαρίου 2014, σε μία νίκη με 2-0 επί της Μπράγκα Β. Τελείωσε τη σεζόν 2013-14 με 24 εμφανίσεις, βοηθώντας την ομάδα να τερματίσει στην πέμπτη θέση.
Βιτόρια Γκιμαράες
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Γκασπάρ εντάχθηκε με δανεισμό στο σύλλογο της Πριμέιρα Λίγα, Βιτόρια Γκιμαράες. Ο πρώτος αγώνας του στο πρωτάθλημα προέκυψε 12 ημέρες αργότερα, σε μία εντός έδρας ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Πόρτο, όπου υπέπεσε σε παράβαση πέναλτι, αφού κράτησε τον Γιασίν Μπραχίμι στη μεγάλη περιοχή.
Φιορεντίνα
Στις 19 Ιουνίου 2017, ο Γκασπάρ συμφώνησε στην υπογραφή πενταετούς συμβολαίου με τη Φιορεντίνα. Η παρθενική του συμμετοχή στη Σέριε Α έλαβε χώρα στις 27 Αυγούστου, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 46ο λεπτό στη θέση του Νέναντ Τόμοβιτς και έδωσε την ασίστ στον Μίλαν Μπάντελι, σε μία εντός έδρας ήττα με 1-2 εναντίον της Σαμπντόρια.
Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Ο Γκασπάρ επέστρεψε στην πατρίδα του και την πρωτεύουσά της τον Ιούνιο του 2018, υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Την 3η Ιανουαρίου 2019 σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο, σε μία εντός έδρας νίκη με 2-1 επί της Μπελενένσες.
Ολυμπιακός
Την 31η Αυγούστου 2019, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την υπογραφή του Γκασπάρ από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, με τον παίκτη να υπογράφει τετραετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Γκασπάρ κέρδισε την πρώτη και μοναδική του συμμετοχή για την Εθνική Πορτογαλίας U21 στις 13 Νοεμβρίου 2014, παίζοντας για 7 λεπτά σε μία φιλική ήττα με 1-3 εναντίον της Αγγλίας. Στις 20 Μαΐου 2019, κλήθηκε στην Εθνική Ανγκόλας για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2019, κάνοντας το ντεμπούτο του στις 8 Ιουνίου, παίζοντας για 29 λεπτά σε μία φιλική νίκη με 2-0 επί της Γουινέα-Μπισάου στο Πεναφιέλ.
Διακρίσεις
Σπόρτινγκ Λισαβόνας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανγκολανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ανγκόλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Γκιμαράες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Γκιμαράες Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πορτογάλοι ανγκολέζικης καταγωγής
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αφγανιστάν
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφγανισταν Πρωταθλημα Αφγανισταν
Αντώνιος του Μονπανσιέ
Ο Αντώνιος (Antoine d'Orléans, 31 Ιουλίου 1824 - 4 Φεβρουαρίου 1890) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας του Μονπανσιέ.
Βιογραφία
Ο Αντώνιος Μαρία Φίλιππος Λουδοβίκος ήταν ο πέμπτος γιος του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας και της Μαρίας Αμαλίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Το 1846 νυμφεύτηκε τη Λουίζα Φερδινάνδη των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Μονπανσιέ Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Συνέλευση του Καντονίου
Η Συνέλευση του Καντονίου (γερμανικά: Landsgemeinde, ) είναι ένα δημόσιο σύστημα ψηφοφορίας που λειτουργεί με τον κανόνα της πλειοψηφίας, το οποίο αποτελεί μια από τις παλαιότερες μορφές άμεσης δημοκρατίας. Εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται –σε μερικά μέρη– σε περιφερειακό πολιτικό επίπεδο στην Ελβετία, ενώ παλαιότερα ασκούνταν σε οκτώ καντόνια.
Για πρακτικούς λόγους, η καντονική συνέλευση έχει καταργηθεί σε επίπεδο καντονίων σε όλα εκτός από δύο καντόνια όπου εξακολουθεί να κατέχει την ανώτατη πολιτική εξουσία: στο Άπεντσελ Ίνερροντεν και στο Γκλάρους. Η συνέλευση συγκαλείται επίσης σε ορισμένες περιοχές των καντονίων του Άπεντσελ Ίνερροντεν, του Γκριζούν και του Σβυτς για να ψηφίσει για τοπικά ζητήματα.
Οι πολίτες του καντονίου ή της περιοχής συναντώνται μια συγκεκριμένη ημέρα στο ύπαιθρο για να αποφασίσουν για συγκεκριμένα θέματα. Η ψηφοφορία ολοκληρώνεται από όσους είναι υπέρ μιας κίνησης σηκώνοντας τα χέρια ψηλά. Ιστορικά, η μόνη απόδειξη της υπηκοότητας που απαιτείται για τους άνδρες για να εισέλθουν στην περιοχή ψηφοφορίας ήταν να δείξουν το τελετουργικό ξίφος τους ή το ελβετικό στρατιωτικό όπλο (ξιφολόγχη). Αυτό έδωσε απόδειξη ότι ήταν ελεύθεροι που τους επιτρεπόταν να κρατούν όπλα και να ψηφίζουν. Ενώ έχουν εισαχθεί οι κάρτες ψηφοφορίας, στο Άπεντσελ η παρουσίαση ενός πλευρικού βραχίονα εξακολουθεί να ισχύει για τους άνδρες αντί για την κάρτα ψήφου.
Η συνέλευση του καντονίου ήταν ο κυρίαρχος θεσμός των ελβετικών αγροτικών καντονίων από τον ύστερο Μεσαίωνα, ενώ στις πόλεις-καντόνια όπως η Λουκέρνη, το Σαφχάουζεν ή η Βέρνη, δεν ιδρύθηκε ποτέ μια γενική συνέλευση όλων των πολιτών.
Δομή
Στη συνέλευση, οι πολίτες μιας περιφέρειας ή καντονίου συγκεντρώνονται ετησίως σε έναν δημόσιο χώρο κάτω από τον ανοιχτό ουρανό για να ψηφίσουν για μια σειρά ερωτήσεων ψηφοδελτίων. Ανάλογα με το καντόνι, σηκώνουν το χέρι ή το δελτίο ταυτότητας του ψηφοφόρου για να αποδεχτούν ή να απορρίψουν την πρόταση, η οποία αποτελεί μη ανώνυμη ψηφοφορία. Η απόφαση λαμβάνεται με τον κανόνα της πλειοψηφίας, και σε περίπτωση αβεβαιότητας, ο Αρχιδικαστής (Landammann) εκτιμά σε ποια πλευρά πέφτει η πλειοψηφία με τη βοήθεια των συναδέλφων του από το κοινοτικό συμβούλιο.
Θέμα των ψήφων
Συμπτωματικό του ομοσπονδιακού συστήματος της Ελβετίας, η συνέλευση διαφέρει ως προς το εύρος της χρήσης του από καντόνι σε καντόνι. Η νομοθετική εξουσία αφορά τόσο στο Άπεντζελ Ίνερροντεν όσο και στο Γκλάρους, όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εφαρμογή νόμων ή την τροποποίηση του συντάγματος του καντονιού. Στο Άπεντζελ Ίνερροντεν, μπορεί επίσης να καλύπτει κυβερνητικά ζητήματα, ενώ στο Γκλάρους οι φορολογικοί νόμοι ρυθμίζονται με απόφαση της συνέλευσης, και εναλλακτικές νομοθετικές αντιπροτάσεις («εποικοδομητικά δημοψηφίσματα») μπορούν να διατυπωθούν από τους πολίτες και να ψηφιστούν με αυτήν την ευκαιρία. Σε κανένα από τα δύο καντόνια δεν χρησιμοποιείται η συνέλευση για την εκλογή του κοινοβουλίου.
Σχετικά πολιτικά παραδείγματα και κριτικές
μικρογραφία|Καντονική συνέλευση στο [[Καντόνι του Γκλάρους|Γκλάρους το 2009]]
Άμεση δημοκρατία
Η Συνέλευση του Καντονίου αποτελεί έναν από τους πυλώνες του άμεσου δημοκρατικού πυρήνα της ελβετικής πολιτικής δομής. Ακόμα κι αν η χρήση του μειώθηκε σημαντικά τον περασμένο αιώνα, εξακολουθεί να θεωρείται ως χαρακτηριστικός θεσμός της ελβετικής δημοκρατίας και γενικά θεωρείται ως συμμετοχική και περιεκτική δημοκρατική πρακτική. Ωστόσο, ενώ η συμμετοχή σύμφωνα με τα συντάγματα των καντονίων, όχι μόνο ενθαρρύνεται αλλά απαιτείται, και ως μέρος του πολιτικού καθήκοντος των ενδιαφερόμενων ατόμων, δεν είναι σαφές εάν η συνέλευση προσφέρει καλύτερη περιεκτικότητα και προωθεί υψηλότερο επίπεδο συμμετοχής από την παραδοσιακή ανώνυμη ψηφοφορία. Ο Paul Lucardie σημειώνει για παράδειγμα ότι: «Τα στοιχεία δείχνουν ότι η συμμετοχή στις συνελεύσεις στο Άπεντζελ και στο Γκλάρους, καθώς και στις περισσότερες συναθροίσεις της πόλης στο Βερμόντ και πιθανώς επίσης στην αρχαία Αθήνα, περιοριζόταν πάντα στο είκοσι τοις εκατό περίπου του πληθυσμού.»
Επιπλέον, η συμπερίληψη των γυναικών ήταν μέχρι πρόσφατα ένα από τα κύρια μέλημα για την ενσωμάτωση της συνέλευσης. Μέχρι το 1991, οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν στη συνέλευση στο Άπεντζελ Ίνερροντεν, το οποίο ήταν το τελευταίο καντόνι της Ελβετίας που παραχώρησε στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου, καθιστώντας την εξαιρετικά καθυστερημένη εισαγωγή του δικαιώματος ψήφου των γυναικών σε μια ευρωπαϊκή χώρα.
Οχλοκρατία
Υπήρξαν προτάσεις για την τοποθέτηση του συστήματος της συνέλευσης κοντά στην «οχλοκρατία» ή την «τυραννία της πλειοψηφίας». Οι Blum και Köhler πρότειναν ότι μπορεί να υπάρχει μόνο ένα «περιορισμένο επίπεδο προκαταρκτικής συζήτησης» που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποτυχία να ληφθούν υπόψη οι απόψεις της μειοψηφίας.
Το σύστημα ανοιχτής ψηφοφορίας φαινομενικά αποτυγχάνει να εξασφαλίσει το απόρρητο της ψήφου. Η Ελβετία εισήγαγε ρητά μια εξαίρεση από το άρθρο 25 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα προκειμένου να προστατεύσει την συνέλευση, αποφεύγοντας να συμμορφωθεί με το γράμμα του άρθρου 21.3 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που προστατεύει το απόρρητο της ψήφου. Η Ελβετία δεν έχει επικυρώσει ποτέ το πρώτο πρωτόκολλο σύμβασης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για παρόμοιο λόγο.
Λουτρά Σιντικής Σερρών
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Άρμαντ Ντουπλάντις
Ο Άρμαντ Ντουπλάντις (Armand Duplantis, γεννήθηκε 10 Νοεμβρίου 1999), είναι Σουηδός και Αμερικανός πρωταθλητής του άλματος επί κοντώ. Αναδείχθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης του αγωνίσματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021 στο Τόκιο με άλμα στα 6,02 μέτρα, ενώ είναι κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ του αγωνίσματος με 6,22 μέτρα από το All Star Perche.
Καριέρα
Θεωρούταν ήδη από την παιδική του ηλικία ως ένα αυθεντικό ταλέντο του αθλήματος με πολύ μεγάλες προοπτικές. Είναι ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ με 6,22 μ., που το πέτυχε στις 25 Φεβρουαρίου 2023 στο All Star Perche. Ο Ντουπλάντις πέρασε με την πρώτη τα 5,70 μ., χρειάστηκε δεύτερο άλμα στα 5,87 μ. και στη συνέχεια πέρασε με την πρώτη τα 5,94 μ. και τα 6,00μ., που του εξασφάλισαν και το χρυσό. Επέλεξε να βάλει τον πήχη στα 6,06 μ. για ρεκόρ αγώνων, το οποίο το πέρασε πολύ άνετα με την πρώτη προσπάθεια και μετά ανέβηκε για το παγκόσμιο ρεκόρ στα 6,21 ύψος, όπου πέρασε εντυπωσιακά ψηλά με τη δεύτερη προσπάθεια. Το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε ο ίδιος από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Βελιγράδι με 6,20 μ. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 στο Golden Gala στη Ρώμη είχε καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ ανοικτού στίβου με 6,15 μ., που κατείχε ο φημισμένος Ουκρανός Ολυμπιονίκης Σεργκέι Μπούμπκα από το 1994 με 6,14 μ.
Ο ίδιος κατείχε και το προηγούμενο ρεκόρ στα 6 μ. και 18 εκ. (μίτινγκ στίβου στη Γλασκώβη, 15 Φεβρουαρίου 2020), ενώ το πρώτο του το πέτυχε λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 8 Φεβρουαρίου 2020 σε μίτινγκ κλειστού στίβου στο Τορούν, στη Πολωνία. Έχει στην κατοχή του ένα χρυσό και ένα χάλκινο μετάλλιο σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα κάτω των 20 ετών. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ με επίδοση 6,05 μ, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ κάτω των 20. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2022 επανέλαβε την επιτυχία του με νέο ρεκόρ αγώνων (6,06 μέτρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοντιστές Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Σουηδικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου
Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ
Το Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ (Detroit Film Critics Society Award For Best Actress) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ για να τιμήσει μια ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ
Ταπισερί
δεξιά|μικρογραφία| Μία από τις ταπετσαρίες της σειράς [[Το Κυνήγι του Μονόκερου|Tο κυνήγι του μονοκέρωτος : Ο μονόκερος βρέθηκε, περίπου 1495–1505, Tα Κλόιστερς, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη]] Η '''ταπισερί, γαλλ. tapisserie''' είναι μία μορφή υφαντικής τέχνης, όπου το ύφασμα υφαίνεται παραδοσιακά στο χέρι σε αργαλειό. Η ταπισερί είναι ύφανση με υφάδι, στην οποία όλα τα νήματα στημονιού είναι κρυμμένα στο ολοκληρωμένο έργο, σε αντίθεση με τα περισσότερα υφαντά, όπου μπορεί να είναι ορατά τόσο τα στημόνια, όσο και τα νήματα του υφαδιού. Στην ύφανση ταπισερί, τα νήματα υφαδιού είναι τυπικά ασυνεχή: ο τεχνίτης συμπλέκει κάθε χρωματιστό υφάδι μπρος-πίσω στη δική του μικρή περιοχή σχεδίων. Είναι μία απλή ύφανση υφαδιού, που έχει νήματα υφαδιού διαφορετικών χρωμάτων, τα οποία δουλεύονται επάνω σε μέρος του στημονιού για να σχηματίσουν το σχέδιο.
Η ταπετσαρία είναι σχετικά εύθραυστη και δύσκολη στην κατασκευή, επομένως τα περισσότερα πολυτελή κομμάτια προορίζονται να κρεμαστούν κάθετα σε έναν τοίχο (ή μερικές φορές σε σκηνές) ή μερικές φορές οριζόντια επάνω από ένα έπιπλο, όπως ένα τραπέζι ή ένα κρεβάτι. Σε ορισμένες περιόδους έφτιαχναν μικρότερα κομμάτια, συχνά επιμήκη, όπου χρησιμοποιήθηκαν ως πλαίσια για άλλα υφάσματα. Οι ευρωπαϊκές ταπισερί συνήθως κατασκευάζονται για να φαίνονται μόνο από τη μία πλευρά και συχνά έχουν μία απλή επένδυση στο πίσω μέρος. Ωστόσο, σε άλλες παραδόσεις, όπως το κινέζικο kesi και αυτή του προκολομβιανού Περού, κάνουν την ταπισερί να φαίνεται και από τις δύο πλευρές. Οι περισσότεροι υφαντές χρησιμοποιούν φυσικά νήματα στημονιών, όπως μαλλί, λινάρι ή βαμβάκι. Τα νήματα του υφαδιού είναι συνήθως μαλλί ή βαμβάκι, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν μετάξι, χρυσό, ασήμι ή άλλες εναλλακτικές λύσεις. μικρογραφία| Δωμάτιο με ταπισερί από το μέγαρο [[Κρουμ Κορτ|Croome Court της Αγγλίας, μεταφερμένο στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Έχει κρεμασμένες ταπετσαρίες Γκομπλέν του 18ου αι., που καλύπτουν επίσης τα καθίσματα. 1763-71.]] Η ταπετσαρία πρέπει να διακρίνεται από τη διαφορετική τεχνική του κεντήματος, αν και τα μεγάλα κομμάτια κεντήματος με εικόνες μερικές φορές ονομάζονται χαλαρά "ταπισερί", όπως με την περίφημη ταπισερί του Μπαγιέ, έργο το οποίο στην πραγματικότητα είναι κέντημα. Από τον Μεσαίωνα οι ευρωπαϊκές ταπισερί μπορούσαν να είναι πολύ μεγάλες, με εικόνες να περιέχουν δεκάδες μορφές. Συχνά κατασκευάζονταν σε σύνολα, ώστε να μπορούν να καλύψουν ένα ολόκληρο δωμάτιο. μικρογραφία| Ο θρίαμβος της καλής φήμης, πιθανώς [[Περιοχή των Βρυξελλών|Βρυξέλλες, 1500s]] Στην ύστερη μεσαιωνική Ευρώπη η ταπισερί ήταν το σπουδαιότερο και πιο ακριβό μέσο για εικόνες σε δύο διαστάσεις, και παρά τη ραγδαία αύξηση της σημασίας της ζωγραφικής, η ταπισερί διατήρησε αυτή τη θέση στα μάτια πολλών θαμώνων της Αναγέννησης τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, αν όχι πιο πέρα. Η ευρωπαϊκή παράδοση συνέχισε να αναπτύσσεται και να αντικατοπτρίζει ευρύτερες αλλαγές στις καλλιτεχνικές τεχνοτροπίες μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση και τους Ναπολεόντειους Πολέμους, μέχρι που αναβίωσε σε μικρότερη κλίμακα τον 19ο αι.
Όροι και ετυμολογία
μικρογραφία| Υψηλός αργαλειός στο [[Εργοστάσιο των Γκομπλέν|εργοστάσιο Γκομπλέν με καθρέφτες, έτσι ώστε ο υφαντής πίσω από τον ιστό να μπορεί να παρακολουθεί τη δουλειά του ( φωτογραφία αργαλειού με χαμηλό στημόνι).]] Στα αγγλικά, το "tapestry" έχει δύο έννοιες, και οι δύο ισχύουν για τα περισσότερα από τα έργα που συζητούνται εδώ. Πρώτον σημαίνει εργασία με την τεχνική ύφανσης ταπισερί, που περιγράφεται παραπάνω και παρακάτω, και δεύτερον σημαίνει έναν μάλλον μεγάλο ύφασμα τοίχου που κρέμεται, με σχέδιο με μορφές. Ορισμένα κεντητά έργα, όπως η ταπισερί του Μπαγιέ, πληρούν τον δεύτερο ορισμό, αλλά όχι τον πρώτο. Η κατάσταση περιπλέκεται από τη γαλλική αντίστοιχη tapisserie που καλύπτει επίσης έργα κεντήματος, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε σύγχυση, ειδικά με κομμάτια όπως καλύμματα επίπλων, όπου χρησιμοποιούνται και οι δύο τεχνικές.
Σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, η παλαιότερη χρήση στα Αγγλικά ήταν σε μία διαθήκη του 1434, που αναφέρει "το κρεβάτι μου de tapstriwerke με λέοντα και πελεκάνο". Το λεξικό δίνει έναν ευρύ ορισμό, που καλύπτει: "ένα υφαντό ύφασμα διακοσμημένο με σχέδια διακοσμητικά ή εικονογραφικών θεμάτων, βαμμένα, κεντημένα ή υφαντά με χρώματα, που χρησιμοποιείται επιτοίχια, ως κουρτίνα, καλύμματα σε καθίσματα" πριν αναφέρουμε "ειδικά" αυτά που υφαίνονται ως ταπισερί.
Η λέξη ταπισερί προέρχεται από την παλαιά γαλλική tapisserie, από το tapisser , που σημαίνει «σκεπάζω με βαρύ ύφασμα, βάζω χαλί», με τη σειρά του από το tapis , «βαρύ ύφασμα», μέσω λάτιν tapes (γενική: tapetis), που είναι η λατινοποιημένη λέξη της ελληνικής λέξης τάπης (γενική: τάπητος), «περσικά: χαλί». Η παλαιότερη επιβεβαιωμένη μορφή της λέξης είναι η μυκηναϊκή ελληνική ta-pe-ja, γραμμένης στη Γραμμική Β συλλαβική.
Το "Tapestry" δεν ήταν ο κοινός αγγλικός όρος παρά κοντά στο τέλος της κλασικής περιόδου. Αν δεν ονομάζονταν απλώς "κρεμαστά" ή "υφάσματα", ήταν γνωστά ως "arras", από την περίοδο που το Arras ήταν το κορυφαίο κέντρο παραγωγής. Το Arazzo εξακολουθεί να είναι ο όρος για την ταπισερί στα ιταλικά, ενώ πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες χρησιμοποιούν παραλλαγές που βασίζονται στα Gobelins, το γαλλικό εργοστάσιο: για παράδειγμα, τόσο τα Δανικά, όσο και τα Ουγγρικά χρησιμοποιούν gobelin (και στα δανικά tapet σημαίνει ταπετσαρία τοίχου). Ο Tόμας Κέιμπμπελ υποστηρίζει, ότι σε έγγραφα που σχετίζεται με τη βασιλική συλλογή Tυδώρ από το 1510 και μετά, το "arras" σήμαινε συγκεκριμένα ταπετσαρίες, που χρησιμοποιούν χρυσό νήμα.
Παραγωγή
Η ταπισερί είναι ένα είδος ύφανσης. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφορα σχέδια αργαλειών, όπως όρθιοι ή «υψηλού στημονιού» αργαλειοί, όπου η ταπισερί τεντώνεται κάθετα μπροστά από τον υφαντή, ή οριζόντιοι αργαλειοί «χαμηλού στημονιού», που ήταν συνηθισμένοι σε μεγάλα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά εργαστήρια, αλλά αργότερα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για μικρότερα κομμάτια. Ο υφαντής δουλεύει πάντα από το πίσω μέρος του κομματιού και ακολουθεί συνήθως ένα ζωγραφισμένο χάρτινο σχέδιο πλήρους μεγέθους ή πιθανώς μία άλλη ταπισερί. Ανάλογα με τη ρύθμιση, αυτό αντιστρέφει (είναι κατοπτρική εικόνα) την ταπετσαρία. Το χάρτινο σχέδιο γενικά δημιουργήθηκε από ένα μικρότερο σχέδιο, το οποίο σε «βιομηχανικά» εργαστήρια -τουλάχιστον από τον ύστερο Μεσαίωνα και μετά- παραγόταν από έναν επαγγελματία καλλιτέχνη, ο οποίος συχνά είχε μικρή ή καθόλου περαιτέρω ανάμειξη στη διαδικασία. Το χάρτινο σχέδιο αποτυπωνόταν στις γραμμές του στημονιού από τον υφαντή και στη συνέχεια τοποθετείτο εκεί που μπορούσε ακόμα να το δει, μερικές φορές μέσα από έναν καθρέφτη, όταν κρεμόταν πίσω από την υφάντρια. Με αργαλειούς χαμηλού στημονιού το χάρτινο σχέδιο συνήθως κόβονταν σε λωρίδες και τοποθετούνταν κάτω από την ύφανση, όπου ο υφαντής μπορούσε να το δει μέσα από τον «ιστό» των νημάτων. Τα Σχέδια του Ραφαήλ, τα οποία είναι πολύ σπάνια παραδείγματα σωζόμενων χάρτινων σχεδίων, έχουν κοπεί με αυτόν τον τρόπο.
Στις ευρωπαϊκές «βιομηχανικές» ταπισερί οι κλωστές των στημονιών ήταν συνήθως μάλλινες, αλλά σε πιο χειροποίητες και παλαιότερες, χρησιμοποιούσαν συχνά λινό. Οι κλωστές του υφαδιού ήταν μάλλινες, μεταξωτές, αργυρές ή χρυσά νήματα που χρησιμοποιούνταν στις πιο ακριβές ταπετσαρίες. Ορισμένα διάσημα σχέδια, όπως οι ταπετσαρίες της Καπέλα Σιξτίνα και το σύνολο Η Ιστορία του Αβραάμ που πιθανότατα φτιάχτηκε για πρώτη φορά για τον βασιλιά Ερρίκο Η΄, διασώθηκαν σε εκδόσεις με πολύτιμα μέταλλα και άλλες εκδόσεις χωρίς. Η χρήση μεταξιού θα μπορούσε να αυξήσει το κόστος κατά τέσσερις φορές, και η προσθήκη χρυσοκλωστής αύξαινε το κόστος πάρα πολύ, ίσως πενήντα φορές τού κόστους του μαλλιού.
Οι υφαντές ήταν συνήθως άνδρες, καθώς η δουλειά ήταν σωματικά απαιτητική. Το κλώσιμο των νημάτων ήταν συνήθως γυναικεία εργασία. Εκτός από το σχέδιο και τα υλικά, η ποιότητα των ταπισερί ποικίλλει, ανάλογα με την πυκνότητα της ύφανσης. Ένα σύγχρονο μέτρο αυτής είναι ο αριθμός των νημάτων στημονιού ανά εκατοστό. Υπολογίζεται ότι ένας μόνο υφαντής θα μπορούσε να παράγει μία τετραγ. γυάρδα μέτριας ποιότητας ταπισερί σε ένα μήνα, αλλά μόνο το μισό από αυτό αν ήταν για την καλύτερη ποιότητα.
Λειτουργία
δεξιά|μικρογραφία| Ο βασιλιάς [[Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας|Ερρίκος Η΄ κάθεται εμπρός και κάτω από ένα ύφασμα ταπισερί.]] Η επιτυχία της διακοσμητικής ταπισερί μπορεί εν μέρει να εξηγηθεί από τη φορητότητά της (ο Λε Κορμυζιέ κάποτε αποκαλούσε τις ταπισερί "νομαδικές τοιχογραφίες"). Η πλήρως χειροποίητη μορφή ταπισερί είναι πιο κατάλληλη για τη δημιουργία νέων με μορφές σχεδίων από άλλα είδη υφαντών υφασμάτων και οι αργαλειοί μπορούσαν να είναι πολύ μεγαλύτεροι. Οι βασιλείς και οι ευγενείς μπορούσαν να διπλώνουν και να μεταφέρουν ταπισερί από τη μία κατοικία στην άλλη. Πολλοί βασιλείς είχαν τμήματα «ιματιοθήκης» στα δικά τους κτίρια, αφιερωμένα στη φροντίδα, την επισκευή και τη μετακίνηση ταπισερί, οι οποίες διπλώνοντο σε μεγάλες πάνινες θήκες και μεταφέροντο σε καρότσια. Στις εκκλησίες, εκτίθεντο σε ειδικές περιπτώσεις. Με ταπισερί ήταν επίσης ντυμένοι οι τοίχοι των ανακτόρων και των κάστρων για μόνωση κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς και για διακοσμητική έκθεση. Για ειδικές τελετουργικές πομπές, όπως στέψη, βασιλικές εισόδους και γάμους, μερικές φορές εκτίθεντο έξω. Οι μεγαλύτερες και καλύτερες ταπετσαρίες, σχεδιασμένες περισσότερο για δημόσιους χώρους στα παλάτια, εμφανίζοντο στο κοινό μόνο σε ειδικές περιστάσεις, για να μειωθεί η φθορά και το ξεθώριασμά τους. Προφανώς στα μικρότερα, προσωπικά δωμάτια ήταν κρεμασμένες μόνιμα.
Πολλά μικρότερα κομμάτια κατασκευάζοντο ως καλύμματα για έπιπλα ή μαξιλάρια, ή κουρτίνες και παραπετάσματα κλινών. Άλλα, ειδικά στην περίπτωση εκείνων που φτιάχνονταν για θαμώνες εκτός της κορυφής της ελίτ, κόπηκαν και επαναχρησιμοποιήθηκαν για τέτοιες λειτουργίες όταν αυτά, ή οι ταπετσαρίες γενικά, φαίνοντο εκτός μόδας. Στις τσάντες και μερικές φορές στα ρούχα ήταν άλλες επαναχρήσεις. Το Εργαστήριο Μπωβαί έγινε μάλλον ειδικό στην ταπισερί επίπλων, κάτι που του επέτρεψε να επιβιώσει μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όταν αυτή η χρήση έγινε η κύρια εναπομείνασα. Στην περίπτωση των ταπισερί με νήμα πολύτιμου μετάλλου, μπορεί να καούν για να ανακτηθεί το μέταλλο, όπως έκαναν οι στρατιώτες του Καρόλου Ε΄ σε μερικές από τις ταπετσαρίες της Καπέλα Σιξτίνα και η Γαλλική κυβέρνηση του Διευθυντηρίου έκανε τη δεκαετία του 1790 στο μεγαλύτερο μέρος της βασιλικής συλλογής από την Αναγέννηση.
Στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, ένα πλούσιο ταπισερί πλαίσιο υφασμένο με συμβολικά εμβλήματα, ρητά ή οικόσημα, ονομαζόταν ουρανός ή παραπέτασμα του κράτους ή ύφασμα του κράτους. Κρεμόταν πίσω και επάνω από τον θρόνο ως σύμβολο της εξουσίας. Η πολυθρόνα κάτω από ένα τέτοιο πλαίσιο υψωνόταν κανονικά σε ένα βάθρο.
Πρώιμη ιστορία
μικρογραφία|Οι πέντε ταπισερί Έβερχογκνταλ.
Αρχαιότητα
Πολλά είναι ασαφή σχετικά με την πρώιμη ιστορία της ταπισερί, καθώς τα κομμάτια που διασώθηκαν είναι πολύ σπάνια, και οι λογοτεχνικές αναφορές στην ελληνική, ρωμαϊκή και άλλη λογοτεχνία σχεδόν ποτέ δεν δίνουν αρκετές λεπτομέρειες, ώστε να τεκμηριωθεί ότι περιγράφεται μία τεχνική ταπισερί. Από την αρχαία Αίγυπτο, κομμάτια ύφανσης ταπισερί χρησιμοποιώντας λινό βρέθηκαν στους τάφους του Tούθμωση Δ΄ (π. 1391 ή 1388 π.Χ.) και του Τουταγχαμών (π. 1323 π.Χ.), επίσης ένα γάντι και ένα ιμάτιο τού τελευταίου.
Κομμάτια από μαλλί, με δεδομένο ένα ευρύ φάσμα ημερομηνιών πριν από περίπου δύο χιλιετίες, έχουν βρεθεί σε ένα νεκροταφείο στο Σάνπουλ (Σαμπούλα) και σε άλλες τοποθεσίες κοντά στο Kοτάν στη λεκάνη Tαρίμ (δυτική Κίνα). Φαίνεται ότι έχουν κατασκευαστεί σε διάφορα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του ελληνιστικού κόσμου. Τα μεγαλύτερα τμήματα, γνωστά ως ταπισερί Σαμπούλ και πιθανώς ελληνιστικής προέλευσης, προήλθαν προφανώς από μεγάλο τοίχο, αλλά είχαν ξαναχρησιμοποιηθεί για την κατασκευή ενός παντελονιού.
Πρώιμος και Μέσος Μεσαίωνας
Η Ταπισερί της Εστίας από τη Βυζαντινή Αίγυπτο γύρω στο 500–550, είναι ένα σε μεγάλο βαθμό άθικτο μάλλινο κομμάτι με πολλές μορφές γύρω από την ένθρονη θεά Εστία, η οποία ονομάζεται με ελληνικά γράμματα. Είναι 114 x 136,5 εκατ. με στρογγυλεμένη κορυφή και πιθανότατα κρεμόταν σε ένα σπίτι, κάτι που δείχνει την επιμονή του ελληνορωμαϊκού παγανισμού σε αυτήν την όψιμη ημερομηνία. Το Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ έχει μία παρόμοια ενθρονισμένη Παναγία παρόμοιας χρονολογίας. Πολλά από τα μικρά περιγράμματα και τα τμήματα με εικόνες, με τα οποία άρεσε στον πρωτοβυζαντινό κόσμο να διακοσμεί τα ρούχα του, ήταν στην ταπισερί.
Ένας αριθμός επιβιώσεων γύρω στο 1000 δείχνει την ανάπτυξη ενός επικήκους σχήματος, μίας μακριάς ταπισερί, που είναι σχετικά κοντή σε ύψος. Αυτές ήταν προφανώς σχεδιασμένες για να κρέμονται γύρω από μία αίθουσα ή εκκλησία, πιθανώς αρκετά ψηλά. Τα σωζόμενα παραδείγματα έχουν διατηρηθεί σχεδόν όλα σε εκκλησίες, αλλά μπορεί αρχικά να ήταν κοσμικά. Το ύφασμα του Αγίου Γκερεόν, από το 1000 π., έχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο με επίκεντρο μετάλλια, με σχέδιο ταύρου που δέχεται επίθεση από γρύπα, φτιαγμένο από βυζαντινό μετάξι (ή το αντίστοιχό του περσικό), αλλά πιθανώς υφασμένο τοπικά στη Ρηνανία. Διασώθηκε σε μία εκκλησία στην Κολωνία της Γερμανίας. αριστερά|μικρογραφία| Μία σκηνή από την [[Ταπισερί της Μπαγιέ|ταπισερί του Μπαγιέ, που απεικονίζει τον Όντο επίσκοπο του Μπαγιέ, να συγκεντρώνει τα στρατεύματα του Γουλιέλμου δούκα της Νρμανδίας κατά τη μάχη του Χέιστινγκς το 1066.]] Οι πέντε λωρίδες ταπετσαριών Έβερχογκνταλ από τη Σουηδία, που χρονολογούνται εντός 70 ετών από το 1100, έχουν σχέδια στα οποία τα ζώα υπερτερούν κατά πολύ των ανθρώπινων μορφών και τους έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες. Η μία λωρίδα έχει γεωμετρικά μοτίβα. Η ταπισερί Σκογκ, επίσης από τη Σουηδία, αλλά πιθανώς στις αρχές του 14ου αι., είναι συγκρίσιμη σε ύφος.
Η πιο διάσημη κρεμαστή επιμήκης ταπισερί είναι η ταπισερί του Μπαγιέ, στην πραγματικότητα ένα κέντημα, το οποίο έχει μήκος 68,38 μ. και πλάτος 0,5 μ. και θα ήταν ακόμη μακρύτερο αρχικά. Αυτό έγινε στην Αγγλία πιθανώς στη δεκαετία του 1070 και η αφήγηση της Νορμανδικής κατάκτησης της Αγγλίας του 1066 είναι πολύ σαφής: εξηγείται από τον τίτλο της ταπισερί στα Λατινικά. Αυτή μπορεί να ήταν ένα αγγλοσαξονικό είδος, καθώς το Βίβλος τoυ Έλυ (Κέιμπριτζσιρ) καταγράφει, ότι η χήρα του αγγλοσάξονα διοικητή Μπύρτνορθ έδωσε στο αβαείο Έλυ μία ταπισερί ή ύφασμα να κρεμαστεί, για να εορτάσει τα πεπραγμένα του. Αυτή θα ήταν πιθανώς στο ύφος της ταπισερί του Μπαγιέ, που είναι το μόνο σωζόμενο παράδειγμα ενός τέτοιου έργου. Η ταπισερί που αναφέρεται στη Βίβλο του Έλυ δόθηκε αμέσως μετά το τέλος του ιδιοκτήτη της το 991 στη μάχη του Μάλντον, οπότε πιθανότατα κρεμόταν στο σπίτι του στο παρελθόν.
Μία ομάδα με αφηγηματικές θρησκευτικές σκηνές σε ένα ξεκάθαρα ρωμανικό ύφος, που σχετίζεται με εικονογραφημένα χειρόγραφα της Ρηνανίας της ίδιας περιόδου, δημιουργήθηκε για τον καθεδρικό ναό του Χάλμπερστατ στη Γερμανία γύρω στο 1200 και διαμορφώθηκε διαφορετικά, για να ταιριάζει σε συγκεκριμένους χώρους. Αυτή μπορεί κάλλιστα να έχει φτιαχτεί από καλόγριες ή κοσμικές κανονικές του κοντινού αβαείου του Κβέντλινμπουργκ.
Σε αυτή την περίοδο επαναλαμβανόμενα διακοσμητικά μοτίβα, όλο και πιο συχνά εραλδικά, και συγκρίσιμα με τις τεχνοτροπίες εισαγόμενων πολυτελών υφασμάτων, όπως το βυζαντινό μετάξι, φαίνεται να ήταν τα κοινά σχέδια. Από τις ταπισερί που αναφέρθηκαν παραπάνω, το ύφασμα του Αγ. Γκερεόν αντιπροσωπεύει καλύτερα αυτή την τεχνοτροπία.
Περίοδος ακμής, μετά το 1350 π.
Πριν φτάσει στο εργαστήριο υφαντικής, η διαδικασία ανάθεσης περιελάμβανε συνήθως έναν εργοδότη, έναν καλλιτέχνη και έναν έμπορο ή πωλητή που τακτοποιούσε την παραγγελία και το συμβόλαιο. Ορισμένες ταπισερί φαίνεται να έχουν κατασκευαστεί για απόθεμα, πριν εμφανιστεί κάποιος πελάτης. Η χρηματοδότηση των σημαντικών δαπανών για την ίδρυση ενός εργαστηρίου είναι συχνά ασαφής, ειδικά στην πρώιμη περίοδο, αλλά οι κυβερνήτες ή άλλοι πλούσιοι άνθρωποι υποστήριζαν ορισμένα εργαστήρια. Οι έμποροι ή οι πωλητές ήταν πολύ πιθανό επίσης να εμπλέκονται.
Κέντρα υφαντικής
Το πού κατασκευάστηκαν τα ταπισερί που έχουν διασωθεί πριν από το 1600 περίπου, είναι συχνά ασαφές. Από το 1528 οι Βρυξέλλες, τότε σαφώς το κύριο κέντρο, απαιτούσαν από τους υφαντές τους να σημαδεύουν ταπετσαρίες οποιουδήποτε μεγέθους με το έμβλημα της πόλης και με το σήμα τού υφαντή ή του εμπόρου. Ανά πάσα στιγμή, από το 1350 έως το 1600, πιθανώς μόνο ένα ή δύο κέντρα μπορούσαν να παράγουν τις μεγαλύτερες και καλύτερες βασιλικές παραγγελίες και ομάδες υφαντών υψηλής εξειδίκευσης μετανάστευσαν σε νέα κέντρα, συχνά οδηγούμενες να μετακινηθούν από τους πολέμους ή την πανώλη. Στην αρχή το Παρίσι ηγήθηκε του τομέα αυτού, αλλά η αγγλική κατοχή εκεί μετά το 1418 έστειλε πολλούς στο Aράς, ήδη κέντρο. Το Aράς με τη σειρά του λεηλατήθηκε το 1477, οδηγώντας στην άνοδο του Tουρναί, μέχρι μία σοβαρή πανώλη στις αρχές του επόμενου αιώνα. Έπειτα οι Βρυξέλλες είχαν αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία, και τώρα έγιναν το πιο σημαντικό κέντρο, το οποίο παρέμεινε έως ότου ο Ογδοηκονταετής Πόλεμος διέλυσε όλη την Ολλανδία. Οι Βρυξέλλες είχαν μία αναγέννηση στις αρχές του 17ου αι., αλλά από το 1650 περίπου τα γαλλικά εργοστάσια τις ξεπερνούσαν όλο και περισσότερο και παρέμειναν κυρίαρχες μέχρις ότου τόσο η μόδα, όσο και οι ανατροπές της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεόντειων Πολέμων έφεραν το ουσιαστικό τέλος της παραδοσιακής ζήτησης για μεγάλες ταπισερί.
Υπήρχε πάντα κάποια ύφανση ταπισερί, κυρίως σε μάλλον μικρότερα εργαστήρια που έφτιαχναν μικρότερα κομμάτια, σε άλλες πόλεις στη βόρεια Γαλλία και στις Κάτω Χώρες. Αυτό συνέβη και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, ιδιαίτερα στην Ιταλία και τη Γερμανία. Από τα μέσα του 16ου αι. πολλοί ηγεμόνες ενθάρρυναν ή ίδρυσαν άμεσα εργαστήρια ικανά να εργαστούν υψηλής ποιότητας έργα στους τομείς τους. Αυτό ήταν πιο επιτυχημένο στη Γαλλία, αλλά η Τοσκάνη, η Ισπανία, η Αγγλία και τελικά η Ρωσία είχαν εργαστήρια υψηλής ποιότητας, που συνήθως ξεκινούσαν με την εισαγωγή μίας ομάδας ειδικευμένων εργατών από τα «Φλαμανδικά» κέντρα.
Προστάτες (αναθέτες παραγγελιών)
μικρογραφία| Η [[Ταπισερί Αποκάλυψης|Ταπισερί της Αποκάλυψης στο κάστρο τού Ανζέ, στο Aνζέ τού Λίγηρα, στη Γαλλία.]] Τα κύρια υφαντικά κέντρα διοικούνταν από τα Γαλλικά και Βουργουνδικά παρακλάδια του Οίκου των Βαλουά, που ήταν εξαιρετικά σημαντικοί προστάτες στην Ύστερη Μεσαιωνική περίοδο. Αυτό ξεκίνησε με τους τέσσερις γιους του Ιωάννη Β' της Γαλλίας (απεβ. 1362), των οποίων οι απογραφές αποκαλύπτουν, ότι είχαν εκατοντάδες ταπισερί μεταξύ τους. Σχεδόν η μόνη σαφής επιβίωση από αυτές τις συλλογές, και η πιο διάσημη ταπισερί του 14ου αιώνα, είναι η τεράστια Ταπετσαρία της Αποκάλυψης, ένα πολύ μεγάλο σύνολο που δημιουργήθηκε για τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα του Ανζού στο Παρίσι μεταξύ 1377 και 1382.
Ένας άλλος από τους αδελφούς, ο Φίλιππος Β΄ ο Τολμηρός, δούκας της Βουργουνδίας (απεβ. 1404) ήταν πιθανώς ακόμη πιο υπερβολικός σε τέτοιες δαπάνες και δώρισε πολλές ταπισερί σε άλλους ηγεμόνες σε όλη την Ευρώπη. Πολλά από τα κέντρα υφαντικής ταπισερί βρίσκονταν στις περιοχές του και τα δώρα του μπορούν να θεωρηθούν ως μία αρκετά επιτυχημένη προσπάθεια να διαδοθεί η μόδα για μεγάλες Φλαμανδικές ταπισερί σε άλλες Αυλές, καθώς και ως μέρος της προσπάθειάς του να προωθήσει το καθεστώς τού δουκάτου του. Εκτός από τη Βουργουνδία και τη Γαλλία, ταπισερί δόθηκαν σε αρκετούς από τους Άγγλους Πλανταγενέτες, και στους ηγεμόνες της Αυστρίας, της Πρωσίας, της Αραγονίας, του Μιλάνου, και κατόπιν συγκεκριμένου αιτήματός του, στον Οθωμανό σουλτάνο Βαγιαζίτ Α΄ (ως μέρος μίας συμφωνίας λύτρων για τον γιο ενός δούκα). Καμία από τις ταπετσαρίες που παρήγγειλε ο Φίλιππος Β΄ δεν φαίνεται να σώζεται. Το γούστο του Φίλιππου Β΄ για τις ταπισερί ήταν που συνεχίστηκε πολύ έντονα στους απογόνους του, συμπεριλαμβανομένων των Ισπανών Αψβούργων.
Θέματα και τεχνοτροπία
μικρογραφία|700x700εσ| Το κυνήγι του αγριόχοιρου και της αρκούδας, μία από τις [[Ταπετσαρίες κυνηγιού Devonshire|Ταπισερί Κυνηγίου του Ντέβονσαϊρ, 1430–1450, Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, 3,80 x 10,20 μ., βάρος 50 κιλά.]] Η νέα τεχνοτροπία των μεγάλων ταπισερί που ήταν μεγάλες και συχνά σε σύνολα, έδειχναν ως επί το πλείστον θέματα με μεγάλους αριθμούς μορφών, που αντιπροσώπευαν αφηγηματικά θέματα. Η εικονογραφία μεγάλου ποσοστού αφηγηματικών ταπισερί ανάγεται σε γραπτές πηγές, με τη Βίβλο και τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου να είναι δύο δημοφιλείς επιλογές.
Είναι χαρακτηριστικό της ύφανσης ταπισερί, σε αντίθεση με τη ζωγραφική, ότι η ύφανση μίας περιοχής τού έργου που περιέχει μόνο σχετικά απλές περιοχές της σύνθεσης, όπως ουρανό, γρασίδι ή νερό, εξακολουθεί να περιλαμβάνει σχετικά μεγάλη ποσότητα αργής και εξειδικευμένης εργασίας. Αυτό, μαζί με την προσδοκία του πελάτη για ένα αποτέλεσμα ακαταμάχητης μεγαλοπρέπειας και την απομάκρυνση των κύριων κέντρων από την ιταλική επιρροή, οδήγησε στο ότι οι βόρειες συνθέσεις παρέμειναν γεμάτες με φιγούρες και άλλες λεπτομέρειες πολύ καιρό, αφότου οι κλασικές τάσεις στην ιταλική ζωγραφική της Αναγέννησης είχαν μειώσει τον συνωστισμό στους πίνακες.
Μία σημαντική πρόκληση για το βόρειο ύφος ήταν η άφιξη στις Βρυξέλλες, πιθανότατα το 1516, των Χάρτινων σχεδίων του Ραφαήλ για την παραγγελία τού πάπα στην Καπέλα Σιξτίνα ενός μεγάλου συνόλου, που απεικόνιζε τις Πράξεις των Αποστόλων. Αυτά στάλθηκαν από τη Ρώμη και χρησιμοποιούσαν το πιο πρόσφατο μνημειακό κλασικό ύφος της Ακμής της Αναγέννησης, το οποίο έφτανε επίσης στο βορρά μέσω εκτυπώσεων.
Θέματα με κυνήγι
Οι σκηνές κυνηγίου ήταν επίσης πολύ δημοφιλείς. Συνήθως δεν τους διδόταν κάποιο συγκεκριμένο θέμα, αν και μερικές φορές μπορεί να εμφανιζόταν ο αναθέτης της παραγγελίας και άλλες μορφές. Οι τέσσερις ταπισερί κυνηγιού του Ντέβονσαϊρ (1430-1450, Μουσείο Βικτώριας & Αλβέρτου), πιθανότατα κατασκευασμένες στο Aράς, είναι ίσως το μεγαλύτερο διασωθέν σύνολο του 15ου αι., που δείχνει το κυνήγι αρκούδων, κάπρου, ελαφιών, κύκνων, ενυδρίδων και γερακιών. Πολύ σύγχρονα ντυμένες κυρίες και κύριοι κάνουν περίπατο δίπλα στα χτυπημένα θηράματα. Ένα άλλο σύνολο, μετά το 1515, δείχνει παρόμοιο υστερο-μεσαιωνικό ύφος: εν μέρει είναι φτιαγμένο με μετάξι, κάτι τόσο πολύ ακριβό.
Αλλά τα δώδεκα κομμάτια στο Τα κυνήγια του Μαξιμιλιανού (δεκαετία 1530, Λούβρο), κατασκευασμένα στις Βρυξέλλες για έναν προστάτη των Αψβούργων, δείχνουν ένα προηγμένο αναγεννησιακό στυλ σύνθεσης προσαρμοσμένο σε ταπισερί. Αυτά έχουν μία σκηνή κυνηγιού για κάθε μήνα του έτους και δείχνουν επίσης συγκεκριμένες τοποθεσίες γύρω από την πόλη. Ο Γκόγια σχεδίαζε ακόμα σκηνές κυνηγιού τη δεκαετία του 1770.
Θέματα στρατωτικά
Υπήρχαν πολλές σειρές σύγχρονων πολέμων του 15ου αι., ειδικά για τον εορτασμό των νικών των Αψβούργων. Ο Κάρολος Ε΄ ανέθεσε ένα μεγάλο σεύνολο μετά την αποφασιστική νίκη του στη μάχη της Παβίας το 1525. Ένα σύνολο βρίσκεται τώρα στο Μουσείο του Καποντιμόντε στη Νάπολη. Όταν οδήγησε μία αποστολή στη Βόρεια Αφρική, με αποκορύφωμα την κατάκτηση της Τύνιδας το 1535 (όχι πιο διαρκή από αυτή της Ταγγέρης, που απεικονίζεται στις ταπετσαρίες Παστράνα), πήρε μαζί του τον Φλαμανδό καλλιτέχνη Γιαν Κορνέλις Φερμάιγεν, κυρίως για να δημιουργήσει σχέδια για το σύνολο από ταπετσαρίες, που παρήγγειλε κατά την επιστροφή του.
Τα σύγχρονα στρατιωτικά θέματα έγιναν μάλλον λιγότερο δημοφιλή, καθώς πολλοί πόλεμοι του 16ου αι. έγιναν θρησκευτικοί και μερικές φορές επιλέγονταν αλληγορικά θέματα, για να τα καλύψουν. Αλλά η ναυμαχία του Lepantο (Ναυπάκτου) τιμήθηκε με ένα σύνολο των Βρυξελλών και η ήττα της Ισπανικής Αρμάδας με τις ταπισερί της Αρμάδας (1591). Αυτά κατασκευάστηκαν στο Ντελφτ από μία ομάδα, που έφτιαχνε επίσης πολλές ταπισερί με νίκες του ολλανδικού ναυτικού. Το σύνολο "Αρμάδα" καταστράφηκε στην καύση του Κοινοβουλίου το 1834, αλλά είναι γνωστό από εκτυπώσεις. Και τα δύο σύνολα υιοθέτησαν μία ψηλή και μακρινή εναέρια άποψη, η οποία συνεχίστηκε σε πολλά μεταγενέστερα σύνολα χερσαίων μαχών, συχνά σε συνδυασμό με μερικές μεγάλες φιγούρες στο προσκήνιο. Οι γαλλικές ταπισερί που παρήγγειλε ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ από τις νίκες στις αρχές της βασιλείας του, ήταν αυτού τού τύπου. Ακριβώς στα τέλη τού 16ου αι. ανατέθηκε ένα σύνολο (τώρα στη Μαδρίτη) με τους θριάμβους και τις μάχες του αρχιδούκα Αλβέρτου Ζ΄, ο οποίος μόλις είχε γίνει κυρίαρχος των Ισπανικών Κάτω Χωρών (η στρατιωτική του σταδιοδρομία ήταν στην πραγματικότητα μάλλον ανεπιτυχής). Το δημοτικό συμβούλιο της Αμβέρσας το παρήγγειλε από το εργαστήριο τού Mάαρτεν Ρέιμπουτς τού νεοτέρου στις Βρυξέλλες, και μπορούσε να το δει κανείς για πρώτη φορά με την ευκαιρία της βασιλικής εισόδου εκείνου στην Αμβέρσα στα τέλη του 1599.
Ένα σύνολο που δημιουργήθηκε για τον Τζον Τσόρτσιλ, 1ο δούκα του Mάρλμπορο, το οποίο έδειχνε τις νίκες του, ήταν ποικίλο για διαφορετικούς πελάτες, μάλιστα πωλήθηκε σε έναν από τους αντιπάλους του, τον Mαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ, εκλέκτορα της Βαυαρίας, αφού έγινε ξανά επεξεργασία στα πρόσωπα και σε άλλες λεπτομέρειες του στρατηγού.
Τεχνοτροπία "χίλια άνθη"
μικρογραφία|360x360εσ| Η Κυρία και ο Μονόκερως: στη μόνη μου επιθυμία ([[Μουσείο Κλυνύ|Εθνικό μουσείο Μεσαίωνα, Παρίσι). Μάλλον Βρυξέλλες, π. 1500.]] Η χίλια άνθη (millefiori) ήταν μία τεχνοτροπία, όπου το βάθος στο θέμα είχε πολλά διαφορετικά μικρά λουλούδια και φυτά, που συνήθως εμφανίζονται σε ένα πράσινο έδαφος, σαν να αναπτύσσονται σε γρασίδι. Συχνά προστίθενται διάφορα ζώα, συνήθως όλα περίπου στο ίδιο μέγεθος, έτσι ώστε ένα κουνέλι ή ένα περιστέρι και ένας μονόκερως να μην διαφέρουν πολύ σε μέγεθος. Τα δέντρα είναι συνήθως πολύ μικρά και εκτός κλίμακας με τα λουλούδια γύρω τους, ένα χαρακτηριστικό που συναντάται επίσης γενικά στη μεσαιωνική ζωγραφική.
Η τεχνοτροπία χίλια άνθη χρησιμοποιήθηκε, για μία σειρά διαφορετικών θεμάτων από περίπου το 1400 έως το 1550, αλλά κυρίως μεταξύ 1480 και 1520 π. Σε πολλά θέματα το βάθος τού χίλια άνθη εκτείνεται μέχρι την κορυφή της ταπισερί, εξαλείφοντας κάθε ουρανό. Η ελαχιστοποίηση του ουρανού ήταν ήδη χαρακτηριστικό της τεχνοτροπίας ταπισερί. Οι ταπισερί Κυνηγίου του Ντέβονσαϊρ δείχνουν ένα πρώιμο στάδιο της τεχνοτροπίας. Τα βάθη με χίλια άνθη, σε αντίθεση με αυτά που καλύπτονται κυρίως με φιγούρες, είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό αλληγορικών και αυλικών θεμάτων. Το Η Κυρία και ο Μονόκερως στο Παρίσι είναι ένα σύνολο από διάσημα παραδείγματα, από το 1500 π.