cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βελεστίνο
Το Βελεστίνο μετά την απελευθέρωση του 1881
Με την απελευθέρωση αρχίζει να πραγματοποιείται η μόνιμη εγκατάσταση των δίγλωσσων Βλάχων ποιμένων στην περιοχή του Αγίου Χαραλάμπους και η ανάπτυξη της συνοικίας "Βλάχικα". Μέχρι τότε ως μόνιμη κατοικία είχαν το Περιβόλι Γρεβενών και κατά το χειμώνα νοίκιαζαν τα σπίτια των Οθωμανών του Βελεστίνου, που βρίσκονταν στο νοτιοανατολικό μέρος της κωμόπολης.
Σημαντική ήταν η ανάπτυξη το 1882 των υδρόμυλων και η δημιουργία του πρώτου στη χώρα εργοστασίου, συνδυάζοντας ατμοκίνηση και υδραυλική ενέργεια για την παρασκευή αρίστης ποιότητας αλεύρων και όλων των ειδών μακαρονοποιίας.
Επίσης, στο Βελεστίνο λειτούργησε Υποδιδασκαλείο για την κάλυψη των αναγκών σε δασκάλους της περιοχής της Θεσσαλίας. Το 1885 αποφασίστηκε με Βασιλικό Διάταγμα η ετήσια εμπορική πανήγυρις στο Βελεστίνο να γίνεται την 8η Σεπτεμβρίου, που διατηρείται μέχρι σήμερα.
Στο Βελεστίνο διεξήχθησαν οι μόνες νικηφόρες μάχες κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Τα ελληνικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Σμολένσκη τίμησαν τα ελληνικά όπλα. Ωστόσο, ο πόλεμος είχε καταστρεπτικά αποτελέσματα για τον οικιστικό ιστό της κωμόπολης, ιδιαίτερα εκεί όπου διεξήχθησαν οι πολεμικές επιχειρήσεις κατά τον Απρίλιο του 1897, καθώς και στο εργοστάσιο αλεύρων και ειδών μακαρονοποιίας. Συγκινητική ήταν η ενέργεια του πατέρα του νεκρού λοχία Αντωνίου Γρηγοράκη, δικηγόρου, στη μνήμη του οποίου την επομένη χρονιά, το 1898, έστησε αναμνηστική στήλη στο σημείο όπου σκοτώθηκε και έτσι δημιουργήθηκε στο Βελεστίνο το τοπωνύμιο "Γρηγοράκη".
20ος αιώνας
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαθίστανται στο Βελεστίνο Μικρασιάτες, στους οποίους δόθηκαν οικόπεδα σε συγκεκριμένο χώρο, καθιερώνοντας έτσι το νέο τοπωνύμιο "Συνοικισμός". Παράλληλα, αναπτύσσεται η νέα αλευροβιομηχανία των αδελφών Πάντου.
Δύο σημαντικά καταστροφικά γεγονότα στιγμάτισαν την τοπική ιστορία του Βελεστίνου. Το ένα ήταν το κάψιμο της αγοράς του Βελεστίνου το 1943 από τα στρατεύματα κατοχής των Γερμανών. Το άλλο ήταν ο καταστροφικός σεισμός της 8ης Μαρτίου 1957, κατά τον οποίο όλα τα κτήρια γκρεμίστηκαν και έτσι το Βελεστίνο ανοικοδομήθηκε με αντισεισμικά κτίρια και με νέο πολεοδομικό σχέδιο, με αποτέλεσμα να τεθεί η βάση για τη σύγχρονη μορφή του.
Σημαντικό ωστόσο γεγονός για το Βελεστίνο υπήρξε η ευόδωση των προσπαθειών των κατοίκων για τη λειτουργία γυμνασίου. Το σχολικό έτος 1952-53 άρχισε να λειτουργεί στο Βελεστίνο γυμνάσιο ως παράρτημα του 1ου Γυμνασίου Βόλου, και από το σχολικό έτος 1961-62 κατέστη αυτοτελές ως Γυμνάσιο Βελεστίνου. Ως αποτέλεσμα, οι μαθητές και από τα γύρω χωριά είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η λειτουργία του γυμνασίου συνέβαλε καθοριστικά στη δυνατότητα των μαθητών της περιοχής Βελεστίνου να συνεχίσουν τις σπουδές τους στα πανεπιστήμια της χώρας.
Ένα άλλο θλιβερό γεγονός, που συνέβη στα τέλη του 20ου αιώνα, ήταν η προοδευτική μείωση του νερού της Υπέρειας Κρήνης (Κεφαλόβρυσο) από την αυξανόμενη άντληση των υπόγειων νερών με τις γεωτρήσεις και την αλόγιστη χρήση για τα "αργύρια" των γεωργικών επιδοτήσεων. Έτσι το 1998, κατά το επετειακό έτος εορτασμού των 200 χρόνων από το μαρτυρικό θανάτου του Ρήγα Βελεστινλή, χάθηκε και η τελευταία σταγόνα της. Αποξηράνθηκε έτσι το "ζωντανό" μνημείο που αναφέρεται ακόμη και από τους αρχαίους συγγραφείς και μνημονεύεται από τον Ρήγα.
Σύγχρονη εποχή
Το Βελεστίνο παρουσιάζει έντονη εμπορική, γεωργική και κτηνοτροφική δραστηριότητα. Λειτουργούν υποκαταστήματα τραπεζών, υποθηκοφυλάκειο, αστυνομικό τμήμα, κέντρο υγείας, λύκειο, γυμνάσιο, επαγγελματικό λύκειο, δύο δημοτικά σχολεία και δύο νηπιαγωγεία. Είναι η έδρα του Δήμου Ρήγα Φεραίου, ενός εκ των επτά δήμων του Νομού Μαγνησίας. Επίσης, είναι η έδρα της Αρχιερατικής Περιφέρειας Βελεστίνου και λειτουργούν τρεις ενοριακοί ναοί, του Αγίου Κωνσταντίνου, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Αθανασίου, ενώ υπάρχουν ακόμη οι ναοί Αγίου Χαραλάμπους και Αγίου Μηνά. Πρόσφατα ανεγέρθηκε από το Σύλλογο Μικρασιατών και Ποντίων Βελεστίνου ο Ιερός Ναός του Αγίου Βασιλείου.
Σημαντικό επιστημονικό και πολιτιστικό γεγονός για το Βελεστίνο και τη γύρω περιοχή αποτελεί από το 1986 η διοργάνωση σε συνεργασία με το δήμο κάθε πέντε χρόνια του Διεθνούς Συνεδρίου "Φεραί-Βελεστίνο-Ρήγας", από την ομώνυμη Επιστημονική Εταιρεία εδρεύουσα στην Αθήνα, με τη συμμετοχή επιστημόνων από την Ελλάδα και το εξωτερικό, και την αντίστοιχη έκδοση των πρακτικών των έξι προηγούμενων συνεδρίων με τίτλο "Υπέρεια". Το 2017 διοργανώθηκε το έβδομο σχετικό συνέδριο με τη συμμετοχή 93 επιστημόνων.
Στο Βελεστίνο δραστηριοποιούνται οι παρακάτω πολιτιστικοί φορείς: Ορθόδοξος Χριστιανικός Σύλλογος "Άγιος Γεδεών", διαθέτοντας και σχετική βιβλιοθήκη, Σύλλογος Περιβολιωτών Μαγνησίας, Σύλλογος Μικρασιατών και Ποντίων Βελεστίνου, Σύλλογος Φίλων Αρχαίου Θεάτρου Φερών "Άλκηστις", Σύλλογος Νεολαίας Βελεστίνου "Ενοδία", Σύλλογος Γυναικών Βελεστίνου "Υπέρεια Κρήνη", Πολιτιστικός Σύλλογος "Άγιος Αθανάσιος", και η θεατρική ομάδα "Αειράνη" του Δήμου Ρήγα Φεραίου με παρουσιάσεις 1-2 έργων ετησίως. Επίσης δραστηριοποιείται ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Ρήγας Φεραίος", που ιδρύθηκε το 1926, καθώς και ο Αθλητικός Σύλλογος του Τάε Κβον Ντο "Ωρίων".
Κατά την προσπάθεια δημιουργίας του Μουσείου Γεωργικών Εργαλείων και Παραδοσιακής Τεχνολογίας Βελεστίνου συγκεντρώθηκαν πάνω από 2.500 αντικείμενα,τα οποία βρίσκονται σε αποθηκευτικό χώρο και αναζητείται ένας κατάλληλος χώρος ώστε να εκτεθούν με επιστημονικό τρόπο και να είναι διαθέσιμα για σχετική επίσκεψη.
Μνημεία Βελεστίνου. Οι σπουδαίες αρχαιότητες των Φερών, που έχουν ανευρεθεί μέχρι σήμερα στο Βελεστίνο βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείου του Βόλου και των Αθηνών. Στο Βελεστίνο μπορεί κανείς να επισκεφθεί τα αρχαία τείχη των Φερών, το Ιερό του Θαυλίου Διός, τους μυκηναϊκούς τάφους, το αποκαλυφθέν μνημείο στην Υπέρεια Κρήνη κ.ά. Έχει δε εκπονηθεί σχετικό πρόγραμμα με τίτλο "Ιστορικό και Αρχαιολογικό Πάρκο Φερών-Βελεστίνου".
Για τη γενέτειρα του επαναστάτη και εθνεγέρτη Ρήγα Βελεστινλή αμέσως μετά την απελευθέρωση του 1881 έγιναν προσπάθειες να ανεγερθεί στο Βελεστίνο μνημείο προς τιμήν του. Αρχικά τοποθετήθηκε στο χώρο όπου ήταν το "Σπίτι του Ρήγα" ένας μαρμαρένιος "Σταυρός", και όπου απ' όλη την Ελλάδα προσέτρεχαν να αποτίσουν τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον πρωτομάρτυρα της ελευθερίας. Αργότερα, το 1926, με τις προσπάθειες του ποιητή Σπύρου Ματσούκα στήθηκε η Προτομή του Ρήγα και το 1980 ανεγέρθηκε τελικά ο ανδριάντας του.
Δύο μνημεία έχουν στηθεί σχετικά με τον πόλεμο του 1897. Στην ομώνυμη πλατεία του Βελεστίνου το 1991 από το Σύλλογο Βελεστινιωτών Αθηνών στήθηκε το απέριττο "Μνημείο Σμολένσκη", προς τιμήν του συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Σμολένσκη, που τίμησε τα ελληνικά όπλα στον άτυχο εκείνο πόλεμο, και το "Μνημείο Γρηγοράκη", η στήλη την οποία έστησε ο πατέρας στον γιο του, στο σημείο όπου σκοτώθηκε.
Στο Δήμο Ρήγα Φεραίου, εκτός από τα Άπαντα του Ρήγα, που επανεκδόθηκαν από την Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα και το 2007 ακόμη και σε ψηφιακό δίσκο (CD-ROM), υπάρχει επιπλέον ένα από τα 54 καταγεγραμμένα πρωτότυπα αντίτυπα της θαυμάσιας δωδεκάφυλλης "Χάρτας της Ελλάδος", το οποίο εκτίθεται σε επισκέψιμο ειδικά διαμορφωμένο χώρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Αντέλ Σαχ
Ο Αλί-Κολί,, κοινώς γνωστός με τον βασιλικό του τίτλο Aντέλ Σαχ (επίσης γράφεται Aντίλ ; عادل‌شاه , "ο Δίκαιος Βασιλιάς") ήταν ο δεύτερος σάχης του Ιράν των Αφσαριδών, που κυβέρνησε από το 1747 έως το 1748. Ήταν ανιψιός και διάδοχος τού Nαντέρ Σαχ (βασ. 1736–1747), ο ιδρυτής της δυναστείας των Αφσαριδών.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αφσαριδών
Ρόανοκ (πλοίο)
Με το όνομα Ρόανοκ χαρακτηρίσθηκε νεότερος πρωτοποριακός τύπος ελαφρού καταδρομικού από το ομώνυμο πολεμικό πλοίο των ΗΠΑ του οποίου ο κύριος οπλισμός είναι "διπλής ενεργείας", όπως χαρακτηρίστηκε, δηλαδή είναι κατάλληλος και για βολές επιφανείας και για αντιαεροπορικές.
Το Ρόανοκ καθελκύστηκε στις 16 Ιουνίου του 1947 και η ολοκλήρωση του εξοπλισμού του ένα χρόνο μετά. Τα κύρια χαρακτηριστικά του ενδιαφέροντος αυτού τύπου πλοίου ήταν τα εξής:
Τα καταδρομικά πλοία του τύπου αυτού λόγω του μεγάλου όγκου (δύναμης) του αντιαεροπορικού πυρός και κυρίως επειδή μπορούν να βάλλουν με τον κύριο οπλισμό τους προσβάλλοντα από μεγάλο ύψος βομβαρδιστικά κρίθηκαν αναγκαία για την συνοδεία αεροπλανοφόρων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι λιγότερο κατάλληλα και για καταδρομικές αποστολές εναντίον πλοίων επιφανείας.
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία των ΗΠΑ Κατηγορία:Καταδρομικά
Βιτάλε Α΄ Μικιέλ
Ο Βιτάλε Α΄ Μικιέλ (Ιταλικά : Vitale I Michiel, πέθανε το 1102) ήταν ο 33ος παραδοσιακός και ο 30ος ιστορικός Δόγης της Βενετίας (1095 - 1102). Ο Βιτάλε Α΄ Μικιέλ ήταν μέλος των 12 "Αποστολικών Οικογενειών", παντρεύτηκε τη Φελίτσια Κορνάρο που είχε μεγάλη επίδραση στην πολιτική του. Ο Πάπας Ουρβανός Β΄ κήρυξε την Α΄ Σταυροφορία αλλά ο Βιτάλε Α΄ Μικιέλ αρνήθηκε στην αρχή συμμετοχή επειδή δεν είδε εμπορικά κέρδη για τη Δημοκρατία της Βενετίας. Τα τρία αδέλφια Ευστάθιος Γ΄ της Βουλώνης, Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ αναχώρησαν το Αύγουστο του 1096 από τη νότια Ιταλία με 120 πλοία και 40.000 άντρες από ολόκληρη την Ευρώπη.
Συμμετοχή στην Α΄ Σταυροφορία
Όταν ο Βιτάλε Α΄ Μικιέλ είδε πανευρωπαϊκή συμμετοχή άλλαξε γνώμη, αποφάσισε και δική του συμμετοχή, θεωρούσε ότι τα κέρδη για τη Βενετία ήταν βέβαια σε περίπτωση επιτυχίας ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα είχαν κέρδη οι αντίπαλες Ιταλικές πόλεις που συμμετείχαν. Τον Ιούλιο του 1099 εξέπλευσε από τη Βενετία με 207 πλοία για τη συμμετοχή του στην Α΄ Σταυροφορία, ο Βιτάλε Α΄ Μικιέλ διόρισε τον γιο του Βιτάλε Τζιοβάννι και τον επίσκοπο του Καστέλο Ενρίκο Κονταρίνι αρχηγούς του στόλου. Τον Δεκέμβριο του 1099 ο Βενετσιάνικος στόλος συνέλαβε εχθρικά πλοία στη Ρόδο και τα βύθισε.
Ο Βενετσιάνικος στόλος αναχώρησε για την Ανατολή την ίδια εποχή που ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν κατέλαβε την Ιερουσαλήμ. Οι εχθρικές δυνάμεις είχαν κόψει από τον Γοδεφρείδο την ικανότητα να δεχτεί βοήθεια και προχώρησε σε διαπραγματεύσεις με τους Βενετούς, θα είχαν δικαίωμα να διατηρήσουν το τέταρτο των περιοχών που θα κατακτούσαν αφορολόγητα και χωρίς τέλη. Οι Σταυροφόροι επέστρεψαν σε έναν χρόνο με οστά του Αγίου Νικολάου από τον τάφο του στη Μύρα που τοποθετήθηκαν στον ναό του Αγίου στο Λίντο και τα οστά του Αγίου Θεοδώρου του Μάρτυρα. O Βιτάλε παρενέβη υπέρ της Ματθίλδης της Τοσκάνης για την αγορά της Φερράρα (1101) και απέκτησε σημαντικά εμπορικά κέρδη. Πέθανε την άνοιξη του 1102 και τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο Ζουάνε Μικιέλ που παντρεύτηκε την Έλενα Μπέμπο, κόρη της Φελίτσια Ορσεόλο και εγγονή του δόγη Οττόνε Ορσεόλο, μαζί απέκτησαν τον μετέπειτα δόγη Ντομένικο Μικιέλ.
Γουλιέλμος Ε΄ του Γύλιχ
Ο Γουλιέλμος Δ΄, γερμ.: Wilhelm V, herzog von Jülich (περ. 1299 - 25/26 Φεβρουαρίου 1361) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν Γερμανός ευγενής. Μερικοί συγγραφείς τον αριθμούν ως Γουλιέλμο Α΄, επειδή ήταν ο πρώτος δούκας του Γύλιχ, ενώ οι προηγούμενοι τέσσερις ήταν κόμητες του Γύλιχ.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Ε΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γκέρχαρντ Ε΄ κόμη του Γύλιχ και της Ελισάβετ των Ρέγκιναρ, κόρης του Γοδεφρείδου κυρίου της Βραβάντης-Άαρσοτ.
Ο Γουλιέλμος Ε΄ ήταν βασική πολιτική προσωπικότητα της εποχής του, καθώς ήταν κουνιάδος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας. Δαπάνησε τεράστια χρηματικά ποσά για να διοριστεί ο αδελφός του Βάλραμ ως αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, αντί για τον Aδόλφο Β΄ του Λα Μαρκ. Το 1337 συμμετείχε αποφασιστικά στη Γερμανο-Αγγλική συμμαχία, που προκάλεσε την έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου. Ο Γουλιέλμος Δ΄ ήταν σημαντικός υποστηρικτής του Λουδοβίκου Δ΄· για μία στιγμή, υποστήριξε τους Αψβούργους ενάντια στον Οίκο του Λουξεμβούργου στον πόλεμο της διαδοχής της Καρινθίας. Με την κατάρρευση της Γερμανο-Αγγλικής συμμαχίας και το τέλος του αδελφού του, ο Γουλιέλμος Δ΄ άλλαξε συμμαχία και πήγε με τον Κάρολο Δ΄. Το 1352 θέσπισε φόρο κληρονομιάς στο Χάινσπεργκ-Βάλκενμπουργκ/Mονσώ. Ο Γουλιέλμος Δ΄ κέρδισε σημαντικές θέσεις μέσω τού αδελφού του αρχιεπισκόπου και επίσης υπηρέτησε για μία φορά ως διοικητής για τη Φλάνδρα στον Εκατονταετή Πόλεμο. Οι γιοι του πολέμησαν εναντίον του κατά τη διάρκεια εξέγερσης μέρους των ιπποτών του Γύλιχ, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στην αύξηση του εδαφικού κράτους. Ο Γουλιέλμος Δ΄ φυλακίστηκε από αυτούς το 1349, αλλά απελευθερώθηκε το 1351 λόγω της δημόσιας κατακραυγής.
Μετά το τέλος του πατέρα του το 1328, ο Γουλιέλμος έγινε κόμης του Γύλιχ. Το 1336 ο Γουλιέλμος διορίστηκε μάργραβος από τον κουνιάδο του Λουδοβίκο Δ΄ της Βαυαρίας και το 1356/57 αναβιβάστηκε στο επίπεδο του δούκα από τον Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας, και έγινε ο 1ος δούκας του Γύλιχ. Η επιδέξια πολιτική του των επιγαμιών, ειδικά ο γάμος τού γιου του Γκέρχαρντ ΣΤ΄ με τη Μαργαρίτα του Ράβενσμπεργκ, κληρονόμο του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ, επέτρεψε να προστεθούν γαίες στον Οίκο του Γύλιχ. Μετά το τέλος του Γουλιέλμου Ε΄ το 1361, το δουκάτο του Γύλιχ πέρασε στον δεύτερο γιο του, τον Γουλιέλμο Β΄, καθώς ο μεγαλύτερος γιος του είχε προαποβιώσει. Ο Γουίλιαμ και η σύζυγός του αναπαύονται στο Νίντεγκεν.
Οικογένεια
Στις 26 Φεβρουαρίου 1324 στην Κολωνία, ο Γουλιέλμος νυμφεύτηκε την Ιωάννα των Αβέν, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ (1311/13 - 1374). Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Γύλιχ Κατηγορία:Οίκος του Γύλιχ
Διαρίζος ποταμός
Ο Διαρίζος  ή "Διάριζος" ή "Διόριζος" ή "Διορίζος" (Δκιαρίζος στην κυπριακή διάλεκτο) είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος σε μηκος ποταμός της Κύπρου (42 χλμ). Πηγάζει από την οροσειρά του Τρόοδους και εκβάλλει στην επαρχία Πάφου κόντα στο χωριό Κούκλια. Η λεκάνη απορροής του ανέρχεται περίπου στα 278 τ.χλμ. με το βορειότερο και πιο ορεινό τμήμα της να εκτείνεται ανάμεσα στις νοτιοανατολικές παρυφές του κρατικού δάσους Πάφου καί στις δυτικές πλαγιές του όρους Όλυμπος ή Χιονιστρα (1951μ). Η ορεινή αυτή περιοχή, που καλύπτει έκταση περίπου 110 τ.χλμ. και από την οποία απορρέει ο κύριος όγκος των νερών του ποταμού, ορίζεται -κατά προσέγγιση- από μια νοητή περίμετρικη γραμμή που αρχίζει από το φράγμα Αρμίνου και ακολουθώντας αριστερόστροφη κυκλική κατέυθυνση, διέρχεται από το Φοινί, το Μοναστήρι της Τροοδίτισσας, την κορυφή Όλυμπος ή Χιονίστρα (1951μ.), τον Πρόδρομο και το Μηλικούρι προτού καταλήξει και πάλι στο φράγμα Αρμίνου. Ο Διαρίζος έχει πολύ σημαντική υδρολογική αξία καθώς είναι ένα από τα ελάχιστα ποτάμια του νησιού που ρέουν ολόχρονα (τουλάχιστον όσον αφορά το τμήμα του που βρίσκεται βόρεια του φράγματος Αρμίνου) και μάλιστα είναι ο μεγαλύυερος εξ αυτών, ενώ παρέχει περίπου το 15 με 20% των υδάτων που αποταμιεύονται κάθε χρόνο στα φράγματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 το μεγαλύτερο μέρος των νερών του εκτρέπεται μέσω υπόγειας σήραγγας μήκους 14χλμ, από το φράγμα της Αρμίνου, στο φράγμα του Κούρη.
Η ονομασία Διαρίζος παραπέμπει, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, στους δυο κλάδους/ρίζες του ποταμού. Πρόκειται για τα ρέματα Πλατύς και Καμινάριών/Φοινιού που συμβάλλουν βόρεια του μεσαιωνικού γεφυριού του Τζελεφού σχηματίζοντας τον Διαρίζο. Στην λεκάνη απορροής του, που καλύπτει μέρος των κρατικών δασών Τροόδους και Πάφου, εκπροσωπούνται όλα σχεδόν τα είδη της άγριας χλωρίδας και πανίδας της Κύπρου, από την Λατζιά μέχρι το  κυπριακό Αγρινό. Επίσης, η κοιλάδα του ποταμού νοτίως του φράγματος Αρμίνου, αποτελεί βιότοπο εξαιρετικής σημασίας και προστατεύεται από ειδικές διατάξεις της κυπριακής και ευρωπαικής νομοθεσίας (NATURA 2000). .
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Πάφου
Λεχ Πόζναν
Η Λεχ Πόζναν (πολωνικά: Lech Poznań, ) είναι πολωνική ποδοσφαιρική ομάδα από το Πόζναν. Ιδρύθηκε το 1922. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Πόζναν, χωρητικότητας 41.609 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πολωνίας. Έχει κερδίσει 7 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα Πολωνίας.
Διακεκριμένοι ποδοσφαιριστές
(αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεχ Πόζναν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας
Καζαντζάκης (ταινία)
Ο Καζαντζάκης είναι ελληνική βιογραφική ταινία του 2017, σε σκηνοθεσία και σενάριο Γιάννη Σμαραγδή. Την παραγωγή την ανέλαβε η Alexandros Film και πρωταγωνιστούν οι Μαρίνα Καλογήρου, Θοδωρής Αθερίδης, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νίκος Καρδώνης, Ζέτα Δούκα και Αργύρης Ξάφης. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται στον Νίκο Καζαντζάκη, ο οποίος διαβάζει το αυτοβιογραφικό "Αναφορά στον Γκρέκο" αναπολώντας την πολυτάραχη ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Νίκος Καζαντζάκης
Μουτάζ Εσά Μπαρσίμ
Ο Μουτάζ Εσά Μπαρσίμ (معتز عيسى برشم , Mutaz Essa Barshim, γεννήθηκε 1991) είναι αθλητής του άλματος εις ύψος από το Κατάρ. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στους αγώνες του Τόκιο το 2021, μαζί με τον Ιταλό Τζιανμάρκο Ταμπέρι, ενώ ήταν δεύτερος στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο. Επίσης, ήταν δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Μόσχας το 2013. Είναι ο κάτοχος του εθνικού ρεκόρ του Κατάρ και του ρεκόρ Ασίας με 2 μ. και 43 εκ. από το 2014, η δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στο αγώνισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Καταριανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Σπυρίδων Βαλέττας
Ο '''Σπυρίδων Ι. Βαλέττας' (Χώρα Ίου, 1779 - Αθήνα, 11 Ιουνίου 1843) ήταν Έλληνας λόγιος, Φιλικός και για μικρό χρονικό διάστημα Γραμματέας (σημ. Υπουργός)'' της Επικράτειας επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως στη βραχύβια Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1841 (διάρκειας ενάμιση μήνα).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χώρα της Ίου και προερχόταν από αρχοντική οικογένεια. Εκπαιδεύτηκε αρχικά στην Ίο και αργότερα στην Πάτμο, τη Σίφνο και την Κωνσταντινούπολη. Από το 1818 υπηρέτησε στη Βουκουρέστι ως γραμματέας του ηγεμόνα Αλεξάνδρου Σούτσου. Μετέφρασε πολλά έργα, κάποια με ψευδώνυμο. Το 1818 μυήθηκε και στη Φιλική Εταιρεία. Το 1821 μετακινήθηκε στην Στεφανούπολη της Τρανσυλβανίας, όπου έμεινε μέχρι το 1827. Από το 1827 μέχρι το 1829 έμεινε στο Φιούμε. Τον Οκτώβριο του 1829 έφυγε για την Ελλάδα, όπου έφτασε το Νοέμβριο. Πήγε στην Ύδρα στην αντικαποδιστριακή συνέλευση τον Αύγουστο του 1831 και τον Ιούλιο του 1832 βρέθηκε στην Ε' Εθνική Συνέλευση ως πληρεξούσιος της Ίου, όπως αναφέρεται στην Εθνική Εφημερίδα. Το 1833 βρίσκεται στην Αθήνα. Μετέφρασε πολλά φιλολογικά και πολιτικά έργα. Πήρε μέρος στην Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου ως υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης και Εκκλησιαστικών από τις 24 Ιουνίου έως τις 11 Αυγούστου 1841. Πέθανε στις 11 Ιουνίου 1843 περί τις 5 μ.μ. μετά από ασθένεια 40 ημερών, αφήνοντας την περιουσία του σε δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Κηδεύτηκε στην Αγία Ειρήνη της Αθήνας.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος από το 1819 με την Αικατερίνη Σούτσου (περ. 1795 - 1837), με την οποία απέκτησε έξι παιδιά. Αδελφός του ήταν ο Στέφανος Βαλέττα και συγγενής του ο Αριστομένης Βαλέτας.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Βαλετας
Κρυφοβό Ιωαννίνων
Το Κρυφοβό είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στο νομό Ιωαννίνων το οποίο βρίσκεται στις παρυφές του όρους Αετοράχη σε υψόμετρο 750 μέτρα. Απέχει 21 χλμ. νότια των Ιωαννίνων και μόλις 3 χλμ. από την εθνική οδό Άρτας - Ιωαννίνων. Το χωριό αναφέρεται το 1319 σε χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου ως Κρεχοβός και ως Κρυφοβό στα οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα του 1895 με 195 κατοίκους πληθυσμό. Το 1912, τη περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων, κάηκε αλλά ξαναχτίστηκε το 1919. Τότε συστάθηκε ως κοινότητα και ο οικισμός ορίσθηκε έδρα της, ενώ το 1992 η έδρα μεταφέρθηκε από το Κρυφοβό στο Κάτω Κρυφοβό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Κάτω Κρυφοβό αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κρυφοβού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 55 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Α.Σ. Αναγέννηση Σερβίων
Ο Αθλητικός Σύλλογος Αναγέννηση Σερβίων είναι ελληνικός αθλητικόςσύλλογος που δραστηριοποείται με εδρα τα Σέρβια, στο Νομό Κοζάνης.
Επίσημο έτος ίδρυσης του σωματείου είναι το 1981 και λειτούργησε αρχικά ως ποδοσφαιρική ομάδα. Το τμήμα σήμερα είναι ενεργό, με το σύλλογο να καλλιεργεί σήμερα το άθλημα της καλαθοσφαίρισης (από το 1985-86), τη γυναικεία πετοσφαίριση και την ενόργανη γυμναστική (αμφότερα από το 2014).
Οι αθλητές της ομάδας αγωνίζονται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Έδρα της είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Σερβίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Σερβίων - Βελβεντού Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1981 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1985
Γραμμή Μόργκαν
Η Γραμμή Μόργκαν ήταν διεθνώς αναγνωρισμένη προσωρινή συνοριακή γραμμή μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων κατοχής, της περιοχής Ιουλιανής Βενετίας (περιοχή της Τεργέστης) της ΒΑ. Ιταλίας και της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Η γραμμή αυτή συνομολογήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1945, μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το όνομά της οφειλόταν στον Άγγλο στρατηγό Γουΐλιαμ Μόργκαν που την οριοθέτησε. Το μήκος της ήταν περίπου 70 μίλια. Ξεκινούσε από νότια της Τεργέστης και κατέληγε βόρεια στα Ιταλο-Αυστριακά σύνορα. Συνέπεια αυτής της οριοθέτησης ήταν να χωριστεί η ευρύτερη περιοχή της Τεργέστης σε δύο τομείς – ζώνες, στη ζώνη Α, που περιήλθε στη συμμαχική κατοχή και στη ζώνη Β, που περιήλθε στη Γιουγκοσλαβία.
Τελικά η γραμμή Μόργκαν έπαψε να ισχύει στις 15 Σεπτεμβρίου 1947, με την Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947), που τέθηκε σε ισχύ και η οποία δημιούργησε το Ελεύθερο έδαφος της Τεργέστης, διατηρώντας τις δύο ζώνες Α και Β, το οποίο και τέθηκε υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Τεργέστη Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ναντέρ Σαχ
Ο Nαντέρ ανέβηκε στην εξουσία κατά τη διάρκεια μίας περιόδου χάους στο Ιράν, μετά από μία εξέγερση των Χοτακί Παστούν, που ανέτρεψε τον αδύναμο σαχ Σολτάν Χοσεΐν, ενώ ο αρχαιότερος εχθρός των Σαφαβιδών, οι Οθωμανοί, καθώς και οι Ρώσοι είχαν καταλάβει το ιρανικό έδαφος για τον εαυτό τους. Ο Nαντέρ επανένωσε το ιρανικό βασίλειο και απομάκρυνε τους εισβολείς. Έγινε τόσο ισχυρός, που αποφάσισε να καθαιρέσει τα τελευταία μέλη της δυναστείας των Σαφαβιδών, που κυβέρνησαν το Ιράν για περισσότερα από 200 χρόνια, και να γίνει ο ίδιος σάχης το 1736. Οι πολυάριθμες εκστρατείες του δημιούργησαν μία μεγάλη αυτοκρατορία, που στη μέγιστη έκτασή της περιελάμβανε για λίγο αυτό που τώρα είναι μέρος ή περιλαμβάνει το Ιράν, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία, τον Βόρειο Καύκασο, το Ιράκ, την Τουρκία, το Τουρκμενιστάν, το Αφγανιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Μπαχρέιν, το Πακιστάν, το Ομάν και τον Περσικό Κόλπο, αλλά οι στρατιωτικές του δαπάνες είχαν καταστροφικές επιπτώσεις στην ιρανική οικονομία.
Ο Nαντέρ ειδωλοποίησε τον Τζένγκις Χαν και τον Τιμούρ, τους προηγούμενους κατακτητές από την Κεντρική Ασία. Μιμήθηκε τη στρατιωτική τους ικανότητα και —ιδιαίτερα αργότερα στη βασιλεία του— τη σκληρότητά τους. Οι νίκες του κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του τον έκαναν -για λίγο- τον πιο ισχυρό κυρίαρχο της Δυτικής Ασίας, κυβερνώντας αναμφισβήτητα την πιο ισχυρή αυτοκρατορία στον κόσμο, αλλά η αυτοκρατορία του και η δυναστεία που ίδρυσε, διαλύθηκαν γρήγορα μετά τη δολοφονία του το 1747 Το σημείο καμπής στη στρατιωτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε από τη δεύτερη και τρίτη εκστρατεία του εναντίον των -μέχρι τότε επαναστατημένων- Λεζγκί, καθώς και άλλων εθνοτήτων τού Νταγκεστάν στα βορειοδυτικά τμήματα της επικράτειάς του. Ο Nαντέρ Σαχ έχει περιγραφεί ως «ο τελευταίος μεγάλος ασιατικός στρατιωτικός κατακτητής».
Πτώση της δυναστείας των Χοτάκι
μικρογραφία| Άγαλμα του Nader Shah στο Μουσείο Naderi
Πρώτη οθωμανική εκστρατεία και ανάκτηση τού Καυκάσου
αριστερά|μικρογραφία| Πίνακας του Nader Shah
Θρησκευτική πολιτική
μικρογραφία| Ο Nader Shah και δύο από τους γιους του
Εισβολή στην Ινδία
αριστερά|μικρογραφία| Οι δυνάμεις Afsharid διαπραγματεύονται με έναν [[Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας|Mughal Nawab .]] μικρογραφία| Η πλευρική πορεία του στρατού του Nader στο πέρασμα της Μάχης του Khyber έχει χαρακτηριστεί "στρατιωτικό αριστούργημα" από τον Ρώσο στρατηγό και ιστορικό Kishmishev μικρογραφία| Στη μάχη του Karnal, ο Nader συνέτριψε έναν τεράστιο στρατό Mughal έξι φορές μεγαλύτερο από τον δικό του
Κεντρική Ασία, Βόρειος Καύκασος, Αραβία και ο δεύτερος Οθωμανικός πόλεμος
δεξιά|μικρογραφία|245x245εσ| Ασημένιο νόμισμα του Nader Shah, που κόπηκε στο Νταγκεστάν, με ημερομηνία 1741/2 (αριστερά = εμπροσθότυπο, δεξιά = όπισθεν) μικρογραφία| Πορτρέτο του Reza Qoli Mirza Afshar μικρογραφία| Η Μάχη του Καρς (1745) ήταν η τελευταία μεγάλη μάχη πεδίου που έδωσε ο Nader στη στρατιωτική του καριέρα
Οχράνα (Βαλκάνια)
Η Οχράνα (βουλγαρικά: Охрана, κυριολεκτικά: Προστασία) ήταν ένοπλα αποσπάσματα που οργανώθηκαν από κλάδους της πρώην Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ, ВМРО), που αποτελούνταν από σλαβόφωνο πληθυσμό που τάσσονταν υπέρ της Βουλγαρίας, στο κατεχόμενο από τους Ναζί γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και με επικεφαλής αξιωματικούς του βουλγαρικού στρατού. Η Βουλγαρία στόχευε στην απόκτηση της Θεσσαλονίκης και της Δυτικής Μακεδονίας, υπό την ιταλική και τη γερμανική κατοχή και εξέφραζε την ελπίδα να επηρεάσει τους 80.000 Σλαβόφωνους Μακεδόνες που ζούσαν στην περιοχή εκείνο το διάστημα. Η εμφάνιση των Ελλήνων ανταρτών στις περιοχές αυτές, έπεισε τον Άξονα να επιτρέψει το σχηματισμό αυτών των αποσπασμάτων. Ωστόσο, κατά τα τέλη του 1944, όταν φαινόταν ότι ο Άξονας έχανε τον πόλεμο, πολλοί σλαβόφωνοι συνεργάτες των Ναζί, μέλη της Οχράνα και συντάγματα εθελοντών του ΕΜΕΟ (ВМРО) κατέφυγαν στο αντίθετο στρατόπεδο και εντάχθηκαν στο νεοσύστατο κομμουνιστικό ΣΝΟΦ. Η οργάνωση κατάφερε να προσλάβει αρχικά 1.000 έως 3.000 ενόπλους από τη σλαβόφωνη κοινότητα που ζούσε στο δυτικό τμήμα του γεωγραφικού διαμερίσματος της Μακεδονίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση
Αντρέ Κολινγκμπά
Ο Αντρέ Κολινγκμπά (γαλλ.:André-Dieudonné Kolingba, 12 Αυγούστου 1936 – 7 Φεβρουαρίου 2010) ήταν ο τέταρτος πρόεδρος της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας από την 1η Σεπτεμβρίου 1981 ως την 1η Οκτωβρίου 1993. Κατέλαβε την εξουσία έπειτα από αναίμακτο πραξικόπημα κατά το οποίο ανατράπηκε ο πρόεδρος Νταβίντ Ντακό το 1981 και απώλεσε την εξουσία από τον Ανζ Φελίξ Πατασέ, έπειτα από τη διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών, το 1993. Ο Κολίνγκμπα απολάμβανε της ευρείας υποστήριξης από τη Γαλλία ως την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, οπότε εξωθήθηκε στη διενέργεια προεδρικών εκλογών, τις οποίες και έχασε.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Κολίνγκμπα γεννήθηκε στο Μπανγκί την πρωτεύουσα της γαλλικής τότε αποικίας Ουμπανγκί-Σαρί στην Γαλλική Ισημερινή Αφρική. Το όνομα του στην τοπική γλώσσα σημαίνει "αρσενικό βουβάλι". Κατατάχθηκε στον γαλλικό στρατό και μετά την ανεξαρτησία της χώρας του (1960) μετατάχθηκε στις ένοπλες δυνάμεις της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, φθάνοντας στο βαθμό του Ταξίαρχου (Brigadier General) στις 3 Απριλίου 1973. Ορίστηκε τεχνικός σύμβουλος του υπουργείου άμυνας, βετεράνων και θυμάτων πολέμου το 1977 και στη συνέχεια σύμβουλος (Aide de Camp) του Αυτοκράτορα Μποκάσα του Πρώτου. Εν συνεχεία υπηρέτησε ως πρεσβευτής στον Καναδά και στη Γερμανία. Το Μάρτιο του 1979 διορίστηκε υπουργός άμυνας. Μετά την ανατροπή του Μποκάσα του 1979 οι Γάλλοι αποκατέστησαν στην εξουσία τον πρόεδρο Ντακό. Ο Στρατηγός Κολίνγκμπα απέκτησε και την εύνοια του τελευταίου, με αποτέλεσμα να διοριστεί αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, τον Ιούλιο του 1981.
Ανατροπή του Ντακό
Το Σεπτέμβριο του 1981 ο στρατηγός Κολίνγκμπα προέβη σε αναίμακτο πραξικόπημα και έγινε αρχηγός κράτους, ανατρέποντας τον Ντακό. Εν συνεχεία τέθηκε επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής για την Εθνική Ανασυγκρότηση από το Σεπτέμβριο του 1981 ως τις 21 Σεπτεμβρίου 1985, και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αρχηγός κράτους από τις 21 Σεπτεμβρίου 1985 ως τις 22 Οκτωβρίου 1993. Πιστεύεται ότι ο στρατηγός υποστηρίχθηκε από Γάλλους συμβούλους, οι οποίοι τον βοήθησαν στην εκδήλωση πραξικοπήματος χωρίς την έγκριση του προέδρου Φρανσουά Μιτεράν (Delayan 1985, Kalck 2004). Οι ακριβείς λεπτομέρειες της υπόθεσης παραμένουν ένα μυστήριο.
Διακυβέρνηση
Μετά την ανατροπή του Ντακό το 1981 συστάθηκε από τον Κολίνγκμπα επιτροπή για τη διακυβέρνηση της χώρας, στην πραγματικότητα όμως ο ίδιος κυβέρνησε ως δικτάτορας. Το 1986 τέθηκε σε δημοψήφισμα ένα Σύνταγμα το οποίο εγκρίθηκε και στις συνακόλουθες εκλογές ο Κολίνγκμπα ορίστηκε πρόεδρος για μία εξαετία. Το Μάιο του 1986 ο Αφρικανός ηγέτης ανακοίνωσε την ίδρυση ενός νέου κόμματος με το όνομα Δημοκρατικός Συναγερμός της Κεντρικής Αφρικής (Rassemblement Démocratique Centrafricain ή RDC).
Μετά το 1989 ο Κολίνγκμπα, έπειτα από πιέσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, αναγκάστηκε να προβεί σε αλλαγές στη δομή του καθεστώτος. Το 1991 συμφώνησε να μοιραστεί την εξουσία με τον Εντουάρ Φρανκ, τον οποίο διόρισε πρωθυπουργό. Έπειτα συγκρότησε μια επιτροπή για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την μετάβαση σε ένα πολυκομματικό καθεστώς. Το 1992 διεξήχθησαν πολυκομματικές εκλογές στις οποίες ο Κολίνγκμπα έλαβε μόλις το 10% των ψήφων και αρνήθηκε να δεχτεί το αποτέλεσμα. Οι εκλογές ακυρώθηκαν από τον ίδιο με απόφαση του Συνταγματικού Συμβουλίου. Ενώ η προεδρική του θητεία έληγε κανονικά στις 28 Νοεμβρίου 1992, εκείνος επεξέτεινε τη θητεία του για άλλες 90 ημέρες, διενεργώντας, όπως θεωρήθηκε από πολλούς, "συνταγματικό πραξικόπημα".
Απόπειρα πραξικοπήματος 2001
Στις 28 Μαΐου 2001 εκδηλώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Πατασέ αλλά απέτυχε. Ο Πατασέ κατηγόρησε τον Κολίνγκμπα και τους υποστηρικτές του για απόπειρα αποσταθεροποίησης της κυβέρνησής του και ζήτησε την παραπομπή του σε δίκη. Ο πραξικοπηματίας του 1981 κατέφυγε στην Ουγκάντα και ο πρόεδρος Πατασέ ανατράπηκε σε ένα επιτυχημένο αυτήν τη φορά πραξικόπημα, το 2003. Νέος αρχηγός κράτους έγινε ο Φρανσουά Μποζιζέ, ο οποίος αμνήστευσε τους επίδοξους πραξικοπηματίες του 2001. Στις 5 Οκτωβρίου 2003 ο Κολίνγκμπα επέστρεψε στο Μπανγκί και παρακολούθησε την εθνική διάσκεψη για τη συμφιλίωση. Στη διάρκεια του γεγονότος, ζήτησε συγνώμη για όσες ατασθαλίες συνέβησαν την περίοδο του καθεστώτος του. Εν συνεχεία έφυγε στο Παρίσι, όπου υποβλήθηκε σε εγχείριση για προστάτη. Πέθανε στην γαλλική πρωτεύουσα, στις 7 Φεβρουαρίου 2010.
Βραβεία και οικογενειακή ζωή
Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος της Επιχείρησης Μποκάσα (Οfficier de l’Ordre de l’Opération Bokassa) την 1η Δεκεμβρίου 1971 και επίσης με τον τίτλο Οfficier de l’Ordre de la Médaille de la Reconnaissance Centrafricaine το 1972, Chevalier de l’Ordre du Merite Postal to 1972, commandeur(Διοικητής) (1975) και dignité de Grand-Croix  (Μεγαλόσταυρος) (1η Δεκεμβρίου 1981) de l’Ordre du Mérite Centrafricain (του Τάγματος Τιμής της Κεντρικής Αφρικής).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Ιάκωβος Κουμής
Ο Ιάκωβος Κουμής (Σωτήρα Αμμοχώστου, 1956 - Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 1980) ήταν Κύπριος φοιτητής της Νομικής που έπεσε θύμα άγριας επίθεσης από τα ΜΑΤ στις 16 Νοεμβρίου του 1980 κατά τη διάρκεια της πορείας για τον εορτασμό της επετείου της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η οποία οδήγησε στο θάνατό του. Σύμφωνα με μάρτυρες, ο Κουμής χτυπήθηκε πισώπλατα ενώ καθόταν σε καφενείο της περιοχής του Συντάγματος. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός και απεβίωσε μια εβδομάδα αργότερα στις 23 Νοεμβρίου. Ο Ιταλός ιατροδικαστής Ντουράντε περιέγραψε ως αιτία θανάτου ένα καίριο πλήγμα αποκοπής του εγκεφάλου.
Εκείνη τη χρονιά η κυβέρνηση του Ράλλη είχε απαγορεύσει να φτάσει η πορεία στην Αμερικανική πρεσβεία και υποχρέωνε τους διαδηλωτές να διαλυθούν στο ύψος του Συντάγματος. Όταν μέρος της πορείας προσπάθησε να φτάσει στην πρεσβεία, η αστυνομία επιτέθηκε με πρωτοφανή βιαιότητα εναντίον των διαδηλωτών. Την ίδια μέρα με τον Ιάκωβο Κουμή δολοφονήθηκε από χτυπήματα με γκλομπ και η 20χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου ενώ η αστυνομική καταστολή της πορείας άφησε πίσω και αρκετούς τραυματίες.Για τους θανάτους διατάχτηκε ΕΔΕ που δεν κατέληξε σε κάποιο αποτέλεσμα. Οι οικογένειες των νεκρών κατέθεσαν μηνύσεις αλλά κανένας από τους δολοφόνους τους δεν βρέθηκε ποτέ.
Στη συζήτηση που έγινε σχετικά με τα γεγονότα στη βουλή, η πλειοψηφία των πολιτικών απέδωσε την ευθύνη στους διαδηλωτές, και ασχολήθηκε με τεχνικές λεπτομέρειες για τους ελιγμούς της αστυνομίας (πού και πώς η αστυνομία όφειλε να χτυπήσει τους διαδηλωτές), με ελάχιστες εξαιρέσεις να καταδικάζουν την αστυνομική βία, όπως ο Ζίγδης. Ο τότε πρωθυπουργός, Γεώργιος Ράλλης, δήλωσε: ''«Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη»''.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιάκωβος, του Γιάννη και της Ελένης Κουμή, προερχόταν από αγροτική οικογένεια της Σωτήρας Αμμοχώστου. Παρακολούθησε μια τεχνική σχολή και μετά την αποφοίτησή του, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Βρήκε δουλειά στο διυλιστήριο Πετρελαίου της Λάρνακας και παράλληλα φοιτούσε στο νυχτερινό Γυμνάσιο, προκειμένου να καταφέρει να περάσει στη Νομική Σχολή Αθηνών. Από το 1978 ήταν μέλος της πολιτικής ομάδας Εργασία, και συμμετείχε στην έκδοση του πρώτου τεύχους του περιοδικού "Τετράδια". Πριν ξεκινήσει τις σπουδές του στην Ελλάδα και λίγους μήνες πριν το θάνατό του, το 1980 παντρεύτηκε με την Μαρία Καΐκκη.
Σύμφωνα με τον Λουκά Αξελό «είναι προφανές ότι τα παραπάνω (εργασία, στρατός, τεχνική σχολή, νυχτερινό) παρέτειναν κατά μερικά χρόνια τον κύκλο των μαθητικών του σπουδών, με αποτέλεσμα να εγγραφεί στο πανεπιστήμιο 24 ετών, όταν δηλαδή οι υπόλοιποι συνομήλικοί του φυσιολογικά αποφοιτούσαν. Ο Κουμής έζησε την τουρκική εισβολή. Άμεση ήταν η αντίδρασή του, συμμετέχοντας στις αντικατοχικές κινητοποιήσεις, ενώ παράλληλα ενεργοποιήθηκε δραστήρια στην Επιτροπή Αυτοδιάθεσης της Κύπρου. Αργότερα, εντάσσεται στον αριστερό-πατριωτικό κύκλο που δημιούργησε Τα Οχτωβριανά, το πρώτο αριστερό, ριζοσπαστικό και πατριδογνωστικό βιβλιοπωλείο της Κύπρου. Το 1978 συνδέεται και συμμετέχει στην πολιτική ομάδα Εργασία, με την οποία εκδίδουν το πρώτο τεύχος του περιοδικού "Τετράδια", που ήταν αφιερωμένο στο κυπριακό ζήτημα. Λίγο πριν έρθει στην Ελλάδα, το 1980 παντρεύεται την συντοπίτισσά του Μαρία Καΐκκη. Και την ίδια χρονιά, γράφεται στο Πολιτικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εγκαταστάθηκε τελικά στην Αθήνα με τη γυναίκα του, σε ένα διαμέρισμα στα Σεπόλια. Άμεση ήταν η εμπλοκή του με τα φοιτητικά δρώμενα. Από την πρώτη στιγμή τα προσεγγίζει και τα σχολιάζει κριτικά στο Πολιτικό Ημερολόγιό του. Ενδεικτικά, δύο μέρες πριν από τη δολοφονία του, έγραφε: "Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα πάσχει από μια νοσηρή πολιτικοποίηση. Κακοχωνεμένες ιδέες εκφράζονται με πολλά λόγια χωρίς ουσία. Αυτή είναι η πρώτη εντύπωση που είχα"».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι Κατηγορία:Εορτασμός της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου Κατηγορία:Αστυνομική βία στην Ελλάδα
Εύκολη...κατά Λάθος
Εύκολη... Κατά Λάθος (Αγγλικά: Easy A) είναι ο τίτλος αμερικανικής νεανικής κωμωδίας παραγωγής του 2010, τη σκηνοθεσία της οποίας ανέλαβε ο Γουίλ Γκλακ και το σενάριο ο Μπερτ Β. Ρόαγιαλ. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Έμμα Στόουν. Το σενάριο είναι μερικώς εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα The Scarlet Letter.
Η ταινία αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και έλαβε θετικές κριτικές, κυρίως για την ερμηνεία της Έμμα Στόουν, η οποία έλαβε μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' γυναικείου ρόλου.
Πλοκή
Η Όλιβ Πέντεργκαστ (Έμμα Στόουν) λέει ψέματα στην καλύτερη φίλη της Ριάνον (Άλισον Μιχάλκα) ότι θα βγει ραντεβού για να ξεφύγει ένα κάμπινγκ με τους χίπιδες γονείς της Ρι. Αντί για αυτό, μένει στο σπίτι της όλο το σαββατοκύριακο. Την ακόλουθη Δευτέρα, αφού πιέζεται από την Ριάνον, η Όλιβ λέει ψέματα ότι έχασε την παρθενιά της από ένα κολλεγιόπαιδο. Η Μαριάν (Αμάντα Μπάινς), ένα αυστηρά θρησκευόμενο κορίτσι στο σχολείο τους, κρυφακούει το ψέμα και σύντομα διαδίδει το ψέμα σε όλο το σχολείο. Η συντηρητική θρησκευτική ομάδα του σχολείου με αρχηγό την Μαριάν αποφασίζει ότι η Όλιβ θα αποτελέσει το επόμενο πρότζεκτ της.
Η Όλιβ αποκαλύπτει την αλήθεια στον φίλο της, Μπράντον (Νταν Μπιρντ) και ο ίδιος της εξηγεί το πως οι άλλοι τον απειλούν και τον κοροϊδεύουν για το ότι είναι γκέι. Ο Μπράντον αργότερα ζητά από την Όλιβ να παραστήσει ότι κοιμήθηκε μαζί του ώστε να γίνει αποδεκτός από όλους. Ο Μπράντον πείθει την Όλιβ και παριστάνουν ότι κάνουν σεξ σε ένα πάρτυ.
Μετά από ένα καβγά με την Ριάνον σχετικά με την καινούρια ταυτότητα της Όλιβ ως "βρώμικη πόρνη", η Όλιβ αποφασίζει να ανταποδώσει αυτόν τον χαρακτηρισμό αποδεχώμενη την νέα της εικόνα ως η σχολική πόρνη. Αρχίζει να φορά προκλητικά ρούχα και ράβει ένα κόκκινο 'A' (όπως η Εστέρ Πριν στο The Scarlet Letter) σε όσα ρούχα φορά. Αγόρια που πρωτίστως δεν είχαν καμια τύχη με τα κορίτσια στο παρελθόν ξεκινούν να της δίνουν χρήματα ώστε αυτή να λέει ότι έκανε σεξ μαζί τους. Με τον τρόπο αυτό αυτοί ανεβάζουν τη δημοτικότητά τους και η ίδια διατηρεί τη φήμη της. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ο Μάικα (Καμ Τζίγκαντετ),το 22χρονο αγόρι της Μαριάν, κολλάει χλαμύδια αφότου κοιμήθηκε με την κυρία Γκρίφιθ (Λίζα Κούντροου), τη σχολική σύμβουλο, και κατηγορεί την Όλιβ. Η Όλιβ συμφωνεί να πει ψέματα ώστε να μην ανακαλύψει την παράνομη σχέση της γυναίκας του, ο κύριος Γκρίφιθ (Τόμας Χέιντεν Τσερτς) και διαλυθεί ο γάμος του. Η θρησκευτική κλίκα της Μαριάν (στην οποία έχει ενσωματωθεί και η Ριάνον) ξεκινά να παρενοχλεί την Όλιβ με σκοπό να φύγει από το σχολείο.
Μετά από ένα κακότυχο ραντεβού με ένα αγόρι που ήθελε να την πληρώσει για να κοιμηθεί μαζί του, η Όλιβ επανασυνδέεται με τον Τοντ (Πεν Μπάντγλεϊ), ένα αγόρι που της άρεζε παλιά, ο οποίος είναι η σχολική μασκοτ. Ο Τοντ της λέει ότι δεν πιστεύει της φήμες για εκείνη, καθώς θυμάται ότι είχε πει ψέματα και για τον ίδιο όταν δεν ήταν έτοιμος για το πρώτο του φιλί πριν χρόνια. Η Όλιβ τότε αρχίζει να ζητά από όσους είχε βοηθήσει λέγοντας ψέματα να πουν την αλήθεια. Αλλά επειδή όλοι απολαμβάνουν τη δημοτικότητα τους δεν θέλουν να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Μετά από μια φιλική συζήτηση με την εκκεντρική, ανοιχτόμυαλη μητέρα της (Πατρίσια Κλάρκσον), η Όλιβ καταστρώνει ένα σχέδιο ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Κάνει ένα χορευτικό νούμερο στο σχολείο για να τραβήξει την προσοχή του σχολείου, ώστε όλοι να την παρακολουθήσουν μέσω της κάμερας του υπολογιστή της, όπου αποκαλύπτει τι έχει κάνει. Αργότερα, στέλνει μήνυμα στην Ρι, ζητώντας της συγγνώμη για το ψέμα. Όταν τελειώνει την διαδικτυακή της μετάδοση, ο Τοντ έρχεται οδηγώντας μια μηχανή του γκαζόν και της λέει να βγει έξω. Αυτή βγαίνει για να τον συναντήσει, φιλιούνται και οι δυο τους πάνε βόλτα με την μηχανή του γκαζόν.
Box office
Με προϋπολογισμό 8.000.000 δολάρια, η ταινία Εύκολη... Κατά Λάθος έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 17,7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 58,4 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο τα 16,5 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 74,9 εκατομμύρια δολάρια.
Βασάν
Με την ονομασία Βασάν αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη η περιοχή της Παλαιστίνης που βρίσκεται ανατολικά της Λίμνης Τιβεριάδας, πέραν του Ιορδάνη ποταμού και νότια του όρους Ερμόν. Πρόκειται για τη σημερινή Ελ Νουκρά.
Στην περιοχή αυτή, σύμφωνα με τη διήγηση στο βιβλίο Γένεση (14:5) ήταν το βασίλειο του Ωγ, όπου κατοικούσαν γίγαντες τους οποίους κατάφερε και εξολόθρευσε ο Χοδολλογομόρ. Ακόμα, ο βασιλιάς της Ωγ νικήθηκε από τους Ισραηλίτες.
Πρωτεύουσα της Βασάν φερόταν η Ασταρώθ, άλλες σπουδαίες πόλεις της ήταν η Ασταρώθ Καρναΐμ, η Βοσόρα ή Βόσρα, η Γουλών, η Εδραΐν, η Σελά κ.ά. Η Βασάν στους βιβλικούς χρόνους φημιζόταν για τους ταύρους της.
Πηγές
Βασαν Βασαν
Γεώργιος Τερζόπουλος
Ο Γεώργιος Τερζόπουλος του Μιλτιάδη (γενν. στις 6 Φεβρουαρίου 1931) είναι Έλληνας πρώην βουλευτής. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ επί 5 συνεχείς θητείες, από το 1981 ως το 1993.
Πρώτα χρόνια και διώξεις
Γεννήθηκε στην Κατερίνη το 1931 και οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Φάτσα του Πόντου. Ασχολήθηκε με τη γεωργία και από τα σχολικά του χρόνια, εξαιτίας της δημοκρατικής παράδοσης που είχε η οικογένειά του, υπέστη φυλακίσεις (τρεις φορές) και αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί στη Δυτική Γερμανία το 1960. Ο ίδιος, όπως και η οικογένειά του, είχαν ενεργό συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. Το 1964 επανήλθε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την πολιτική.
Συνδικαλιστική και πολιτική δράση
Ήταν ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του αγροτικού συνδικαλισμού στην Πιερία. Επίσης, ασχολήθηκε με το χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κατερίνης επί διετία, δημοτικός σύμβουλος επί διετία και το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας στις εκλογές του 1981, συγκεντρώνοντας 10.177 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1985, του Ιουνίου 1989, του Νοεμβρίου 1989 και του Απριλίου 1990. Ως βουλευτής ήταν μέλος πολλών επιτροπών. Ήταν βασικός εισηγητής του νομοσχεδίου για τις γεωργικές ασφαλίσεις, πρόεδρος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων και μέλος της Ιδρυτικής Επιτροπής Μελετών Ποντίων.
Οικογένεια
Ο Γεώργιος Τερζόπουλος είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Από τα αδέρφια του, ο Μενέλαος και ο Τάκης υπηρέτησαν ως δήμαρχοι Κατερίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Σταματίνα Κανελλοπούλου
Η Σταματίνα Κανελλοπούλου ήταν εργάτρια που δολοφονήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1980 κατά τη διάρκεια της πορείας στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σε ηλικία 21 ετών. Ξυλοκοπήθηκε βάναυσα έξω απ' το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στην Πανεπιστημίου, όταν η πορεία επιχείρησε να σπάσει την απαγόρευση της αστυνομίας και να κινηθεί προς την Αμερικανική Πρεσβεία, κάτι που προκάλεσε τη δολοφονική επέμβαση των ΜΑΤ. Χτυπήθηκε στο κεφάλι και στο σώμα και σύμφωνα με το πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης έφερε 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Διακομίσθηκε αναίσθητη στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου εξέπνευσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:Εορτασμός της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου Κατηγορία:Αστυνομική βία στην Ελλάδα
Undead (άλμπουμ)
Undead είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ten Years After, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 10 Αυγούστου 1968 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Deram". Επανεκδόθηκε το 2002 από την "Decca" με έξι επιπλέον κομμάτια.
Στις 14 Μαΐου 1968, οι Ten Years After εμφανίστηκαν ζωντανά στο "Klook's Kleek", ένα κλαμπ τζαζ μουσικής το οποίο βρισκόταν δίπλα στα στούντιο της "Deram". Ο Τζον Μάγιαλ είχε στο παρελθόν ηχογραφήσει σε αυτό το κλαμπ, με τα καλώδια να συνδέονται απευθείας στο στούντιο. Κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό την ημέρα της συναυλίας των Ten Years After, αλλά ο δίσκος ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε τρεις μήνες αργότερα, όντας ο πρώτος του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στα τσαρτ της πατρίδας τους, φτάνοντας στο # 26, ενώ μπήκε και στους καταλόγους του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αρχική έκδοση
1. I May Be Wrong, But I Won't Be Wrong Always (Alvin Lee) - 9:49
2. Woodchopper's Ball (Herman, Bishop) - 7:38
3. Spider in my Web (Alvin Lee) - 7:42
4. Summertime / Shantung Cabbage (Gershwin / Ric Lee) - 5:44
5. I'm Going Home (Alvin Lee) - 6:24
Επανέκδοση του 2002
1. Rock Your Mama (Alvin Lee) - 3:46
2. Spoonful (Dixon) - 6:23
3. I May Be Wrong, But I Won't Be Wrong Always (Alvin Lee) - 9:49
4. Summertime / Shantung Cabbage (Gershwin / Ric Lee) - 5:44
5. Spider in my Web (Alvin Lee) - 7:42
6. Woodchopper's Ball (Herman, Bishop) - 7:38
Νίκος Μπουντούρης
Ο Νικόλαος (Νίκος) Μπουντούρης, γεννημένος στις 25 Σεπτεμβρίου 1971 στο Βόλο, είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που πλέον εργάζεται ως προπονητής. Διαθέτοντας ύψος 1,93 μέτρα, αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ. Αποτελεί τον πρώτο και μοναδικό Έλληνα παίκτη που έχει στο παλμαρέ του Κυπέλλου Κυπελλούχων, Κύπελλο Κόρατς και το τρόπαιο της EuroLeague ταυτόχρονα. Είναι πρώτος σε συμμετοχές στην ιστορία της Α1 και δεύτερος στην ιστορία του επαγγελματικού πρωταθλήματος ΕΣΑΚΕτ.
Undead (άλμπουμ)
Επανέκδοση του 2002
7. Standing at the Crossroads (Johnson) - 4:10
Νίκος Μπουντούρης
Καριέρα
Πρώτη του ομάδα ήταν ο Ολυμπιακός Βόλου με τον οποίο εντυπωσίασε στους τελικούς του πανελληνίου πρωταθλήματος των εφήβων και έτσι το 1989 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ σε ηλικία 18 ετών, σε μια εποχή που το ελληνικό μπάσκετ έκανε τα πρώτα του βήματα για την ευρωπαϊκή καταξίωση.
Undead (άλμπουμ)
Επανέκδοση του 2002
8. I Can't Keep from Crying, Sometimes / Extension on One Chord / I Can't Keep from Crying Sometimes (Kooper, A.Lee, R.Lee, Churchill, Lyons) - 17:04
Νίκος Μπουντούρης
Καριέρα
Επόμενη ομάδα του ήταν ο Παναθηναϊκός με τον οποίο αγωνίστηκε 2 χρονιές και κατέκτησε 2 πρωταθλήματα (1999, 2000) και την Ευρωλίγκα το 2000 ενώ αγωνίστηκε στον τελικό κυπέλλου το 2000.
Undead (άλμπουμ)
Επανέκδοση του 2002
9. I'm Going Home (Alvin Lee) - 6:24
Θέσεις τσαρτ
Undead (άλμπουμ)
Νίκος Μπουντούρης
Καριέρα
Στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας το 2002. Το 2003 αποκτήθηκε από το Μακεδονικό και το 2004 από το Μαρούσι με το οποίο κατέκτησε τη δεύτερη θέση στην κανονική περίοδο της Α1 το 2005 και αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας το 2006.
Undead (άλμπουμ)
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 10 Αυγούστου 1968
Νίκος Μπουντούρης
Καριέρα
Τη σεζόν 2006-2007 αγωνίστηκε με την Ολυμπιάδα Πατρών και την επόμενη χρονιά επέστρεψε στο Μαρούσι.
Μετά το τέλος της αθλητικής του διαδρομής εργάστηκε ως Γενικός διευθυντής στον ΠΑΟΚ για μικρό χρονικό διάστημα και για 2,5 χρόνια ως Team manager στον Ολυμπιακό.