cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Μπουντούρης
Ακαδημίες
Είναι Πρόεδρος και legend (λεντζε) στον ΓΣ Βριλήσσια, συνεργάζεται με το ιδιωτικό σχολείο CGS στο οποίο είναι υπεύθυνος για το άθλημα του basketball στο ELITE ATHLETES PROGRAMME. Στο ίδιο σχολείο λειτουργεί η NIKOS BOUDOURIS ACADEMY στα πλαίσια της δραστηριότητας μπάσκετ. Συνεργαζεται με τα Εκπαιδεύτηρια Καίσαρη επιβλέποντας τη δραστηριότητα του μπάσκετ στο σχολείο. Συνεργάζεται επίσης με το OLYMPIA CAMP στην περιοχή της Αρχαίας Ολυμπίας και είναι υπεύθυνος για το basketball. Συγχρόνως συνεργάζεται με αθλητικούς συλλόγους σε όλη την Ελλάδα, ως σύμβουλος σε θέματα ανάπτυξης.
Εθνική Ελλάδος
Με την Εθνική Ελπίδων κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων το 1992. Με την εθνική ανδρών κατέκτησε 2 φορές την 4η θέση στον κόσμο στα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1994 και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1997 κατέκτησε την 4η θέση, ενώ αγωνίστηκε και στο Ευρωμπάσκετ 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ22 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιάδας Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Undead (άλμπουμ)
Τα μέλη των Ten Years After
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Undead" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Ten Years After Κατηγορία:Άλμπουμ του 1968
Βασίλης Στίγκας
Ο Βασίλης Στίγκας (γεν. Λιβαδειά, 1964) είναι Έλληνας πολιτικός, πρόεδρος του κόμματος Σπαρτιάτες.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Λιβαδειά και μεγάλωσε στην Αθήνα.
Είναι έντονα πολιτικοποιημένος από νεανική ηλικία. Αρχικά εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, ενώ στην συνέχεια προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη που είχε ιδρύσει ο Αντώνης Σαμαράς. Γύρω στο 2000 εντάχθηκε στον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. Μετά την αποχώρηση του από το ΛΑΟΣ., έμεινε πολλά χρόνια χωρίς να συμμετέχει σε κάποιον πολιτικό οργανισμό, μέχρι που την δεκαετία του 2010 προσχώρησε στον Ριζοσπαστικό Εθνικό Συναγερμό.
Το 2017 ίδρυσε το εθνικιστικό πολιτικό κόμμα «Σπαρτιάτες». Τον Μάιο του 2019 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με την Ένωση Κεντρώων λαμβάνοντας 752 ψήφους πανελλαδικά, ενώ τον Ιούλιο του ίδιου έτους ήταν υποψήφιος στη Βοιωτία, πάλι με την Ένωση Κεντρώων στις εθνικές εκλογές, όπου έλαβε 35 ψήφους.
Στις εκλογές του Ιουνίου του 2023 οι Σπαρτιάτες έλαβαν μέρος αυτόνομα και είχαν την δημόσια υποστήριξη του Ηλία Κασιδιάρη, ο οποίος μετά τον αποκλεισμό από τον Άρειο Πάγο του συνδυασμού ανεξάρτητων υποψηφίων «Έλληνες για την Πατρίδα και την Ελευθερία» στον οποίον θα μετείχαν μέλη του Εθνικού Κόμματος - Έλληνες, κάλεσε σε στήριξη του κόμματος των «Σπαρτιατών». Τελικά το κόμμα εισήλθε στη Βουλή με ποσοστό 4,68%, εκλέγοντας 12 βουλευτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Σπαρτιάτες
Βασίλειος Κοτζιόγλου
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν από τα Βασιλικά. Πατέρας του ήταν ο δημογέροντας Γεώργιος Κοτζιάς, και παππούς του ήταν ο Αθανάσιος Κοτζιάς, ο «Γεροθανάσης». Ήταν αρχηγός των Βασιλικιωτών. Με την έναρξη της επανάστασης πήρε τους δυο γιους του, τον Αναστάσιο και τον Δημήτρη και έφυγαν νύχτα με πλοίο για τον Νότο. Η θύελλα τους έσπρωξε έξω στην θάλασσα και μετά από εννιά μέρες βγήκαν στη Σκόπελο. Εκεί πήραν τροφές και προσέγγισαν την Κύμη, μετά τον Πόρο και τελικά φτάσαν στο Άστρος της Κυνουρίας. Από εκεί πήγαν στον Μπασαρά της Σπάρτης, και προσλήφθηκαν από τον Στρατηγό Γιατράκο. Ο Βασίλειος έγινε γραμματικός του Γιατράκου, ενώ οι δυο γιοί του πολέμησαν κατά του Ιμβραήμ παντού σε όλες τις μάχες και διακρίθηκαν, ιδίως στις μάχες του Δυρραχίου, της Μεγαλοπόλεως, στην Δραμπάλα και αλλού.
Ο Βασίλειος ανέλαβε μαζί με τον στρατηγό Φωτομάρα την φρούρηση του φρουρίου Ιτς-Καλέ του Ναυπλίου και άλλων επίκαιρων θέσεων. Κράτησε κοντά του και τον γιο του τον Δημήτριο, ενώ τον Αναστάσιο τον κατέταξε στον πρώτο τακτικό στρατό της Ελλάδας υπό του Φαβιέρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Κωνσταντίνος Παπασιώζος
Ο Κωνσταντίνος Παπασιώζος (19 Φεβρουαρίου 1961, Άρτα) είναι Έλληνας πολιτικός με καταγωγή από το Νεοχώρι Άρτας. Είναι παντρεμένος με την Ευθυμία Κατσανδρή και έχει τρεις κόρες.
Πολιτική Σταδιοδρομία
Διετέλεσε Κοινοτάρχης Νεοχωρίου από το 1986 μέχρι και το 1998. Εκλεγόταν συνεχώς Δήμαρχος Αράχθου από το 1998 εως και το 2007 που εκλέχθηκε βουλευτής Άρτας. Εξελέγη βουλευτής Άρτας με τη Νέα Δημοκρατία στις 16 Σεπτεμβρίου 2007.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Άρτας Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες
Μύγδων
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μύγδων (Μύγδονας) είναι γνωστά τα εξής τρία πρόσωπα:
Πηγές
Μυγδων Μυγδων Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φρυγίας
Βιτάλε Φαλιέρ
Ο Βιτάλε Φαλιέρ (Ιταλικά : Vitale Falier, πέθανε το 1095) ήταν ο 32ος Δόγης της Βενετίας (1084 - 1095). Ο Βιτάλε Φαλιέρο ήταν μέλος ευγενούς Βενετσιάνικης οικογένειας από το Φάνο, συμμετείχε στο Συμβούλιο που είχε ρόλο να συμβουλεύει τον δόγη. Έγινε Δόγης της Βενετίας χάρη σε μια επανάσταση που ανέτρεψε τον Δεκέμβριο του 1084 τον προηγούμενο δόγη Ντομένικο Σέλβο με επικεφαλής τον ίδιο όπως και πολλούς άλλους. Είναι ο πρώτος δόγης της Βενετίας για τον οποίο υπάρχει προσωπογραφία που του είχαν ζωγραφίσει στο Υψηλό βωμό στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Νίκες επί των Νορμανδών
Την εποχή που έγινε δόγης η Βενετία είχε συμμαχήσει με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία στον πόλεμο εναντίον του Ροβέρτου Γυισκάρδου. Την άνοιξη του 1095 ο Βενετσιάνικος στόλος πέτυχε σημαντική νίκη στην σημερινή Αλβανία, εκδικήθηκε την ήττα του Σέλβο στην Κέρκυρα. Η μεγάλη φήμη που είχε αποκτήσει με την νίκη του επικυρώθηκε με την επίσκεψη του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄ που συμμάχησε μαζί του εναντίον του πάπα. Ο Βιτάλε Φαλιέρ ολοκλήρωσε την οικοδόμηση του Καθεδρικού ναού του Αγίου Μάρκου. Στο τέλος της βασιλείας του η Βενετία δέχτηκε τεράστιο πλήγμα από έναν σεισμό, ένα τσουνάμι και μια επιδημία πείνας. Ο Βιτάλε Φαλιέρο πέθανε τον Δεκέμβριο του 1095, παντρεύτηκε την Κορνέλλα Μπέμπο και ο γιος του Ορντελάφο Φαλιέρ έγινε ο 34ος δόγης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Σωκράτης Τζιβανόπουλος
Ο Σωκράτης Τζιβανόπουλος (1836 - 1896) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1896.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Κυνουρίας
Πύργος του ΟΤΕ
Ο Πύργος του ΟΤΕ είναι πύργος τηλεπικοινωνιών ύψους 76 μέτρων στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται στην κεντρική Θεσσαλονίκη, στο χώρο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, η οποία είναι ένα από τα πιο μεγάλα γεγονότα του είδους της σε όλη την Ευρώπη.
Κατασκευάστηκε το 1970 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Αναστασιάδη και χρησιμοποιήθηκε για αρκετά χρόνια ως περίπτερο του ΟΤΕ στη Διεθνή Έκθεση. Ανακαινίστηκε εσωτερικά το 2005. Σήμερα, χρησιμοποιείται από το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας της Cosmote. Στην κορυφή του πύργου λειτουργεί το περιστρεφόμενο εστιατόριο SKYLINE Café-Bar.
Ιστορία
μικρογραφία|Πύργος του ΟΤΕ από το Αρχαιολογικό Μουσείο Ο τετραώροφος Πύργος είναι σχεδιασμένος από τον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Αναστασιάδη το 1966 με 76 μέτρα ύψος. Οι πρώτες εκπομπές της Ελληνικής Κρατικής Τηλεόρασης σε άσπρο και μαύρο μεταδόθηκαν από αυτό το κτήριο ένα χρόνο μετά την αποπεράτωση του ενώ από το 1988 μέχρι το 2010 στέγαζε τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Θεσσαλονίκη 94.5. Σήμερα ο Πύργος του ΟΤΕ έχει εξελιχθεί σε ένα μοντέρνο πύργο τηλεπικοινωνιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Πύργοι στην Ελλάδα Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ουρανοξύστες στην Ελλάδα
Σημαία της Βαυαρίας
thumb|Ανεπίσημη σημαία της Βαυαρίας, διαστάσεις 3:5 thumb|Σημαία της Βαυαρίας, διαστάσεις 2:3
Η σημαία του κρατιδίου της Βαυαρίας αποτελείται από δύο εκδόσεις: η μία έχει πολλούς ρόμβους (τουλάχιστον 21) και η άλλη απλώς δύο οριζόντιες λωρίδες. Τα χρώματα είναι κοινά, λευκό και μπλε, πιθανόν σύμβολα των γαλάζιων και λευκών νερών που έχουν οι λίμνες και τα ποτάμια στη Βαυαρία.
Ιστορικά στοιχεία
Και οι δύο σημαίες χρησιμοποιούνταν ανεπίσημα από το 1945. Καθιερώθηκαν επίσημα στις 14 Δεκεμβρίου 1953. Η σημαία με τους ρόμβους μπορεί να έχει και περισσότερους ρόμβους από 21, πολλοί από τους οποίους είναι ημιτελείς.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Βαυαρία Βαυαρια
Ξερός (ποταμός)
Ο Ασπρόκρεμος ή Ξερός ή Ξεροπόταμος είναι ο 5ος μεγαλύτερος ποταμός της Κύπρου με μήκος 41.5 χιλιόμετρα. Πηγάζει από το δυτικό Τρόοδος, στη πορεία του περνά από το δάσος της Πάφου και χύνεται στη νότια ακτή και στη περιοχή των Κουκλίων (Παλαίπαφος).
Στον Ασπρόκρεμο έχει κατασκευαστεί το 1982 το φράγμα Ασπρόκρεμου, χωμάτινο, με 53 μέτρα ύψος και χωρητικότητα 52.375.000 Μ3. Όλη η λεκάνη του Ασπροκέραμου έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα Δίκτυο Φύση 2000 που είναι πρόγραμμα προστασίας της φύσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Πάφου
Ζέλι Φθιώτιδας
Το Ζέλι (επίσης και Ζέλιον, Ζέλιο, Ζέλι Λοκρίδας και Ζέλι Φθιώτιδας) είναι ορεινό χωριό του νομού Φθιώτιδος, το οποίο ανήκει διοικητικά στον Δήμο Αμφίκλειας-Ελάτειας. Έχει πληθυσμό 673 μόνιμων κατοίκων, ενώ το υψόμετρό του είναι 450 με 550 μέτρα. Σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων, βρίσκεται το χωριό Καλαπόδι. Το Ζέλι, μέχρι το 1912, ανήκε διοικητικά στο Δήμο Ταλαντίου (Αταλάντης). Μετά το 1912, έγινε κοινότητα, μέχρι που ο νόμος Καποδίστρια το τοποθέτησε στο Δήμο Ελάτειας. Με τον Νόμο «Καλλικράτης», που θεσπίστηκε με το πέρας των δημοτικών εκλογών του 2010, το Ζέλι τοποθετήθηκε στο διευρυμένο πλέον Δήμο Αμφίκλειας-Ελάτειας με έδρα την Κάτω Τιθορέα.
Φυσική και οικονομική εξέταση
Το χωριό απλώνεται στην ανατολική πλαγιά του όρους Βαρβάς. Σύμφωνα με παλαιότερη μέτρηση, το Ζέλι έχει έκταση 51.000 στρέμματα, από τα οποία τα 24.000 είναι καλλιεργήσιμα και τα υπόλοιπα δασική έκταση. Στην ορεινή χλωρίδα περιλαμβάνονται πουρνάρια, λεβάντα, χαμομήλι, αγριοσίταρο κ.ά.
Φυτική Παραγωγή
Το χωριό έχει πλούσια παραγωγή σε καπνό, σιτάρι και σύκα ενώ υπάρχουν περιβόλια στα σπίτια του χωριού.
Ζωική Παραγωγή
Επιπρόσθετα, πέραν των γεωργικών ασχολιών, οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται και με την εκτροφή ζώων, κυρίως αιγοπροβάτων, χοίρων και πουλερικών.
Hololepta plana
Η Hololepta plana  είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Histeridae. Η μικρή οικογένεια Histeridae εκπροσωπείται στην Ευρώπη με λίγο περισσότερα από 300 είδη. Η Hololepta plana είναι το μόνο είδος του γένους Hololepta. Το όνομα Hololepta «Ολολέπτα» του γένους εκφράζει την ιδιότητα του σώματος, που είναι «όλο λεπτό» και το λατινικό επίθετο plana που σημαίνει «πλατύ» τονίζει το ίδιο χαρακτηριστικό. Το είδος Hololepta plana εξαπλώνεται σε σχεδόν όλη την Ευρώπη και τα έντομα τα συναντούμε κάτω από το φλοιό διάφορων φυλλοβόλων δέντρων, ιδιαίτερα της λευκής (Populus sp.).
Ζέλι Φθιώτιδας
Κλίμα
Το κλίμα του χωριού είναι πολύ καλό, λόγω της γειτνίασης τόσο με τον Παρνασσό, όσο και με τις παραλίες του Ευβοϊκού κόλπου. Δεν είναι απίθανο τους μήνες Δεκέμβριο, Ιανουάριο, Φεβρουάριο και Μάρτιο να παρατηρηθούν χιονοπτώσεις και αρκετές φορές σφοδρές χιονοθύελλες, λόγω του υψόμετρου του χωριού.
Hololepta plana
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το λεπτό και περίπου ορθογώνιο σώμα της Hololepta plana αποκτά μήκος οκτώ έως εννιά χιλιοστόμετρων. Είναι γυαλιστερό μαύρο.
Ζέλι Φθιώτιδας
Ιστορικά στοιχεία
Ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι η περιοχή είχε κατοικηθεί από τους πρώτους αρχαίους χρόνους. Ήταν γνωστή ως Οπουντία Λοκρίδα. Υπάρχουν δυο θεωρίες για το σημερινό όνομα. Σύμφωνα με την μια προέρχεται από την σλάβικη λέξη "Ζελιινάακοβ" που υποτίθεται ότι σημαίνει πράσινη κοιλάδα. Στην πραγματικότητα στα σερβικά και στα νότια σλαβικά η λέξη πράσινη είναι "ζέλενα" και όχι "ζέλιινα" και η λέξη για την κοιλάδα είναι "ντόλινα" και όχι "άκοβ" που είναι τυπική κατάληξη με την οποία οι νότιοι σλάβοι αναφέρονταν σε οικισμούς, συχνά εκσλαβίζοντάς τους ονοματολογικά αν και επιφανειακά. Πάντως στην διάρκεια της αποσύνθεσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της βραχύβιας "Αυτοκρατορίας Σέρβων και Ελλήνων" υπό τον Στέφαν Ντούσαν, τον 14ο αιώνα, η περιοχή αποτελούσε το νότιο όριο της αυτοκρατορίας του, σε επαφή με το Λατινικό Δουκάτο των Αθηνών και σαν τέτοια ενδεχομένως να διατηρούσε στην περιοχή τοπική φρουρά.
Hololepta plana
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κεφάλι είναι τραβηγμένο πίσω στον προθώρακα μέχρι τους οφθαλμούς. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των άλλων ειδών της οικογένειας, η Hololepta plana δεν μπορεί να τραβήξει το κεφάλι ακόμα περισσότερο προς τα πίσω. Ανάλογα λείπει η κυρτή προέκταση του προστερνήτη, κάτω από αυτήν σαν ασπίδα τα περισσότερα είδη των Histeridae μπορούν να αποτραβούν το κάτω μέρους του κεφαλιού (Εικ. 1). Οι άνω γνάθοι είναι λεπτές και μακρόστενες. Στις πλευρές είναι μόνο λίγο κυρτές, μόνο στην μπροστινή άκρη είναι σημαντικά κυρτές προς τα μέσα και τελειώνουν σε αιχμηρή άκρη. Οι γναθικές προσακτρίδες είναι τετραμερείς και νηματοειδείς. Ξεπερνούν τις άνω γνάθους προς τα μπροστά (Εικ. 1). Οι χειλικές προσακτρίδες είναι τριμερείς και κοντές. Και οι δύο όπως και οι ταρσοί και κατά μέρος οι κεραίες δεν είναι μαύρες, αλλά καστανές. Οι κεραίες αποτελούνται από μακρύ λεπτό ποδίσκο, λίγο κυρτό προς τα πίσω. Ακολουθεί το επταμερές μαστίγιο, σχηματίζοντας περίπου ορθή γωνία με τον ποδίσκο. Το μαστίγιο προς τα έξω παχαίνει σταδιακά και καταλήγει σε πεπλατυσμένο τριμερές ρόπαλο. Η τριμερία του ροπάλου όμως δεν φαίνεται, γιατί τα μέρη κάθονται πολύ σφιχτά το ένα στο άλλο, και εξ άλλου το πυκνό κοντό τρίχωμα κρύβει τα σύνορα μεταξύ των άρθρων (Εικ. 2).
Ζέλι Φθιώτιδας
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με άλλες πηγές, η ονομασία του προέρχεται από τους αρχαίους Οζόλες Λοκρούς. Η περιοχή ονομαζόταν στην αρχαιότητα Οζέλαι. Οι Οζόλες κατοίκησαν για ένα διάστημα στην περιοχή πριν μετακινηθούν δυτικότερα. Η περιοχή, που είναι ορεινή, διατηρεί μέχρι τις μέρες μας περιορισμένη βλάστηση κυρίως από πουρνάρια και άλλους θάμνους. Η ζωή ήταν δύσκολη και οι κάτοικοι αποτελούμενοι κυρίως από κτηνοτρόφους υπέφεραν, Τελικά όπως είναι γνωστό μετακινήθηκαν με τα ποίμνιά τους στην σημερινή Αιτωλοακαρνανία και Φωκίδα. Μετά την αποχώρηση των Οζόλων στην περιοχή επεκτάθηκαν οι Οπούντιοι Λοκροί οι οποίοι επί το πλείστον χρησιμοποίησαν τους υπάρχοντες οικισμούς που είχαν εγκαταλείψει οι Οζόλες στην περιοχή όπως ο συγκεκριμένος, διατηρηρουμένης της ονομασίας με την οποία ήταν τότε γνωστός μέχρι και τις μέρες μας Οζέλαι=Οζέλι=Ζέλι.
Κοινότητα Ζελίου
Με την απόσπαση του οικισμού Ζέλιον από το δήμο Αταλάντης, ιδρύθηκε η Κοινότητα Ζελίου στις 31 Αυγούστου 1912. Η κοινότητα λειτούργησε ως την κατάργησή της, το 1997.
Hololepta plana
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το πρόνωτο πίσω από το κεφάλι είναι κυρτό προς τα μέσα. Προς τα πίσω φαρδαίνει γρήγορα και κοντά στη βάση στενεύει μόνο ελαφρώς. Η βάση είναι λίγο κυρτή προς τα έξω.
Ζέλι Φθιώτιδας
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Ζελίου
...
Hololepta plana
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Οι κνήμες όλων των ποδιών είναι πλατιές και στην εσωτερική ακμή με οδοντοειδείς προεξοχές. Οι καστανοί ταρσοί είναι πολύ λεπτοί και αποτελούνται από πέντε άρθρα.
Βιολογία
Προνύμφες και ακμαία συναντούμε κάτω από τον φλοιό διάφορων φυλλοβόλων δέντρων, ιδιαίτερα της λευκής (Populus sp.), όταν ο φλοιός από κάποιο τραυματισμό αρχίζει να ξεκολλάει από το ξύλο.
Ζέλι Φθιώτιδας
Αξιοθέατα
thumb|δεξιά|Η Μονή Προφήτη Ηλία στο Ζέλι. thumb|δεξιά|Η Μονή Προφήτη Ηλία
Hololepta plana
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος το συναντούμε σχεδόν σε όλη την Ευρώπη.
Ζέλι Φθιώτιδας
Εκκλησάκι Της Παναγίας/Ασκητήριο Οσίου Σεραφείμ
Αξιοθέατα του χωριού είναι το εκκλησάκι της Παναγίας λίγα χιλιόμετρα έξω από το χωριό, όπου βρίσκεται και το ασκητήριο του Οσίου Σεραφείμ.
Hololepta plana
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Ζέλι Φθιώτιδας
Μονή Προφήτη Ηλία
Άλλο ένα αξιοθέατο του χωριού είναι το μοναστήρι του Προφήτου Ηλία στη θέση Κάκαρος, το οποίο έχει αναστηλωθεί (υπό τις ενέργειες του διατελέσαντος δημάρχου Ελάτειας Γεώργιου Γώγου) και είναι έτοιμο προς επίσκεψη από κάθε ενδιαφερόμενο. Η ακριβής χρονολογία ανέγερσης της μονής είναι άγνωστη. Πιθανολογείται, όμως, ότι ανεγέρθηκε στην περίοδο της Φραγκοκρατίας. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπέστη εκτεταμένες επεμβάσεις και αναδιαρρυθμίσεις. Η μονή διαθέτει έναν επιβλητικό οχυρωματικό περίβολο, που διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση. Το καθολικό στη σημερινή του μορφή είναι μονόχωρο, καμαροσκεπές, με τρεις μεγάλες αντηρίδες στη νότια πλευρά του και με τοιχογραφικό διάκοσμο του τέλους του 18ου αι. Ωστόσο, τα κλεισμένα οξυκόρυφα τοξωτά ανοίγματα στους πλάγιους τοίχους μαρτυρούν ότι στην αρχική του μορφή ήταν τρίκλιτη βασιλική, που πιθανότατα ανεγέρθηκε με την επίδραση δυτικών προτύπων. Ανάλογα στοιχεία εμφραγμένων οξυκόρυφων τόξων απαντούν και στα υπόλοιπα κτίσματα της μονής. Τα κελιά είναι διώροφα και καταλαμβάνουν τις τέσσερις πλευρές του περιβόλου.
Πολιτισμός και αθλητισμός
Το Ζέλι διαθέτει καφετέριες, καφενεία και ταβέρνες. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ζελίου με την ονομασία "Όσιος Σεραφείμ" δραστηριοποιείται σε διάφορα πολιτιστικά δρώμενα στην περιοχή, όπως τη διεξαγωγή τοπικών χορών στην πλατεία του χωριού και τη διοργάνωση του καρναβαλιού κάθε Καθαρά Δευτέρα. Διαθέτει χορευτικό τμήμα με γυναίκες και νέους του χωριού, το οποίο έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις στην Κωνσταντινούπολη και στην Ιταλία. Το χωριό διαθέτει και τοπική ομάδα ποδοσφαίρου, τον Πανζελιακό, ο οποίος αγωνίζεται σε ερασιτεχνικές τοπικές κατηγορίες.
Πρόσωπα
Στα επώνυμα άτομα του Ζελίου θεωρούνται η σύζυγος του πρώην υπουργού Άκη Τσοχατζόπουλου, Βίκυ Σταμάτη και ο συγγραφέας Καντάς Κ. Καντάς.
Παραπομπές
Ζελι Ζελι
Βίλλεμ Κάντερ
Ο Βίλλεμ Κάντερ (ολλ. Willem Canter, ή Wilhelm Canter, 1542 - 1575) υπήρξε ο πρώτος σημαντικός Ολλανδός ελληνιστής της πατρίδας του. Η διδασκαλία του επηρέασε τους κλασικούς φιλολόγους μέχρι και τον 19ο αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1542 στο Λέουβαρντεν ή στην Ουτρέχτη. Η καταγωγή του ήταν από εύπορη οικογένεια της Φρυσσίας. Από νωρίς διδάχτηκε αρχαίες γλώσσες, στις οποίες από μικρός έδειξε ιδιαίτερη κλίση. Διδάσκαλός του ήταν ο Γεώργιος Μακροπέδιος (Georgius Macropedius, Joris van Lanckvelt). Σε ηλικία 12 ετών γράφτηκε φοιτητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λέουβεν, και το 1560 συνέχισε στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, όπου γνωρίστηκε με τον Ζαν Ντορά (Jean Dorat) και τον Γιόζεφ Σκάλιγκερ (Joseph Justus Scaliger). Περιηγήθηκε στη Γερμανία και Ιταλία, όπου γνωρίστηκε και με άλλους κλασικούς φιλολόγους. Κατά την διάρκεια των πολέμων 1562–98 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία και αφού διέμεινε λίγα χρόνια στην Ιταλία επέστρεψε στην πατρίδα του.
Απεβίωσε από φυματίωση το 1575 στην Λέουβεν.
Έργο του και επιρροή
Ο Κάντερ ήταν άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και γι' αυτό διακρινόταν από τους συναδέλφους του της εποχής. Μετέφρασε πολλά έργα Ελλήνων στα λατινικά. Μαζί με τον Σκάλιγκερ εξέδωσε σχολιασμένα έργα του Λυκόφρονα του Χαλκιδέα και του Αθήναιου, ενώ ο ίδιος μετέφρασε αρχαίους τραγικούς ποιητές, οι οποίοι εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του. Μετάφρασε και Έλληνες ρήτορες, τον Αίλιο Αριστείδη, Γοργία, Ανδοκίδη και Λυσία. Οι εκδόσεις του αυτές έκαναν τα έργα των αρχαίων Ελλήνων προσιτά στους Ολλανδούς φιλολόγους, χρησίμευσαν ως αναγνωστικά και έγιναν αφετηρία μελέτης των ελληνικών γραμμάτων. Οι ιδέες του περί φιλολογίας εκδόθηκαν το 1566 στη Βασιλεία και συνέχισαν να επανεκδίδονται και να διδάσκονται μέχρι τον 19ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστές Κατηγορία:Ολλανδοί φιλόλογοι
Πευκοχώρι Χαλκιδικής
Το Πευκοχώρι είναι μεγάλος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κασσάνδρας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Βρίσκεται 105 χιλιόμετρα περίπου από τη Θεσσαλονίκη και περιβάλλεται από δάσος πεύκων, όπως υποδηλώνει και η ονομασία του. Με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2011 οι κάτοικοι είναι 1.931. Ο οικισμός είναι τουριστικά ανεπτυγμένος και η αμμώδης παραλία του προσελκύει πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο.Στο χωριό υπάρχουν μεταξύ άλλων δύο νηπιαγωγεία, ένα Δημοτικό σχολείο, Γυμνάσιο, αγροτικό ιατρείο, ΚΑΠΗ και δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, με την ονομασία "Αλκυών". Στο χωριό λειτουργεί και Μονάδα Κοινωνικής Μέριμνας.
Δ.δ. Πευκοχωρίου
μικρογραφία|Ο παλιός ανεμόμυλος Με 1.944 κατοίκους συνολικά, το Δημοτικό διαμέρισμα αποτελείται από:
Ιστορικά στοιχεία
Από σχετικές αρχαιολογικές μαρτυρίες εικάζεται η ύπαρξη -κοντά στο Πευκοχώρι- αρχαίου οικισμού, ο οποίος ταυτίζεται με τις αρχαίες Αιγές .Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Καψόχωρα και ιδρύθηκε πιθανόν στα τέλη του 16ου αιώνα. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα 12 χωριά της χερσονήσου και αποτελούσε βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά. Στο βορειοδυτικό τμήμα του λιμανιού, εκεί όπου σήμερα αγκυροβολούν τα καράβια βρέθηκαν ερείπια από ρωμαϊκό οικισμό. Στην ίδια περιοχή ανακαλύφθηκε και θησαυρός με νομίσματα του Λυσιμάχου, ο οποίος ήταν βασιλιάς της Θράκης. Γύρω στο 1590 στην περιοχή αναφέρεται το Μεγάλο Μετόχι "Άντερ" της Μονής Ιβήρων, το οποίο απαλλοτριώθηκε πριν από τον πόλεμο. Σώζεται σήμερα μόνο ο μισοκατεστραμμένος ανεμόμυλος.Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, όπως και όλα τα υπόλοιπα χωριά της χερσονήσου, υπαγόταν φορολογικά στο βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά, ενώ διοικητικά ανήκε στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς. Οι κάτοικοι του Πευκοχωρίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γεώργιος Γιαννάκη, ο Αντώνιος Ιωάννου, ο Ιωάννης Κοτζάς και άλλοι.
Πολιούχος
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου είναι ο πολιούχος του Πευκοχωρίου. Πρόκειται για έναν ναό, βασιλικού ρυθμού, που χρονολογείται από το 1843.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πευκοχώρι Κατηγορία:Δήμος Παλλήνης Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Κασσάνδρας
Πεντάσχοινος (ποταμός)
Ο Πεντάσχοινος είναι ένας ποταμός στην Επαρχία Λάρνακας στη νότια Κύπρο. Ο Πεντάσχοινος δημιουργείται από την ένωση δύο άλλων ποταμών, του Μύλου και του Συργατή. Στην περιοχή Διπόταμος, οι δύο ποταμοί ενώνονται σχηματίζοντας τον ποταμό Πεντάσχοινο. Στο σημείο εκείνο κατασκευάστηκε φράγμα το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Διπόταμμου, η οποία παρέχει νερό άρδευσης και ύδρευσης σε μια μεγάλη περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Λάρνακας
Αμύγδαλο
300px|μικρογραφία| thumb|right|300px|Ωμά αμύγδαλα
Είδη και θρεπτική αξία
Ανάλογα με την ποικιλία του δέντρου, τα σπέρματα είναι γλυκά ή πικρά. Τα αμύγδαλα περιέχουν 25-40% αμυγδαλέλαιο, που χρησιμοποιείται στη φαρμακοποιία, την κοσμετολογία και στην αρωματοποιία. Σε ορισμένες χώρες η αμυγδαλιά-νάνος καλλιεργείται και ως διακοσμητικό φυτό.
Τρόποι κατανάλωσης
Τα αμύγδαλα μπορούν να φαγωθούν ωμά ή ψημένα και αλατισμένα. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι Χετταίοι, οι Ρωμαίοι και οι Ευρωπαίοι τον Μεσαίωνα τα χρησιμοποιούσαν και στην μαγειρική, κάτι που γίνεται ακόμα και σήμερα. Επίσης καβουρντισμένα και τριμμένα, λιωμένα ή και ολόκληρα χρησιμοποιούνται και στη ζαχαροπλαστική. Στην Ελλάδα γνωστά γλυκά που παρασκευάζονται με βάση τα αμύγδαλα είναι τα αμυγδαλωτά. Επίσης τα αμύγδαλα χρησιμοποιούνται ευρύτατα στη γέμιση σοκολάτας. Τα αμύγδαλα περιέχουν 18% πρωτεΐνη.
Κίνδυνοι για τους καρπούς
Τα πικρά αμύγδαλα αναπτύσσουν, όταν ο καρπός πληγωθεί ή υποστεί μηχανική παραμόρφωση, ένα πολύ ισχυρό δηλητήριο, το υδροκυάνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάρυα και ελαιούχοι σπόροι Κατηγορία:Ξηροί καρποί Κατηγορία:Δρύπες
Κωνσταντίνος Δρίζης
Ο Κωνσταντίνος Δρίζης (1851-1927) ήταν Έλληνας πολιτικός και ευεργέτης του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κοζάνη. Εργάστηκε με επιτυχία στο εμπόριο και τη βιομηχανία, αποκτώντας μεγάλη περιουσία. Στις πρώτες Συνταγματικές εκλογές που κήρυξαν οι Νεότουρκοι στα 1908, η Δημογεροντία της Κοζάνης τον πρότεινε και εκλέχτηκε βουλευτής. Η κοινότητα Κοζάνης τον ανακήρυξε μεγάλο ευεργέτη της πόλης. Ήταν ένθερμος οπαδός του Ελευθερίου Βενιζέλου και ο πρώτος πολίτης που έστησε τον ανδριάντα του, στον περίβολο του αρχοντικού του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Περόζης Γ΄ της Περσίας
Ο Περόζης Γ’ της Περσίας (636 - 679) ήταν θεωρητικά ο τελευταίος Σασσανίδης βασιλιάς της Περσίας από την δυναστεία των Σασσανιδών μεταξύ 651 και 708 αν και τυπικά δεν φόρεσε ποτέ το αυτοκρατορικό στέμμα της χώρας, γιος του βασιλιά Ισδιγέρδη Γ’. Δεν ήταν τίποτα γνωστό γι’αυτόν την περίοδο βασιλείας του πατέρα του επειδή βρισκόταν σε πολύ μικρή ηλικία, μετά την δολοφονία του πατέρα του δραπέτευσε στην περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Κινέζικης δυναστείας των Τάνγκ στο Αφγανιστάν. Οι βασιλείς Τάνγκ υποστήριξαν τους Σασσανίδες στον αγώνα τους εναντίον των Αράβων περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους, όλες οι πληροφορίες σχετικά με τον Περόζη υπάρχουν στο Παλαιό και το Νέο βιβλίο των Τάνγκ. Στην αυλή των Τάνγκ οργάνωσε κυβερνείο της εξόριστης Περσικής αυλής των Σασσανιδών, ο ίδιος χρίστηκε βασιλιάς. Είχε κάποιο γιο τον Ναρσή Β’ ο οποίος δραπέτευσε στην Περσία το 679, μετά τον θάνατο του πατέρα του ήταν και αυτός τυπικά βασιλιάς της Περσίας στην υπηρεσία του Κινέζου αυτοκράτορα.
Aichi B7A
Το Aichi B7A Ryusei  ήταν ένα μονοκινητήριο τορπιλοπλάνο-βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού. Χρησιμοποιήθηκε επιχειρησιακά από το 1944 μέχρι και το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Επρόκειτο για ένα προηγμένο αεροσκάφος, το οποίο παρήχθη όμως σε μικρούς αριθμούς εξ' αιτίας της δυσμενούς για τους Ιάπωνες εξέλιξης του πολέμου. Προορίζονταν να επιχειρεί από τα μεγάλα αεροπλανοφόρα του Ναυτικού, όμως όταν τα B7A ήταν έτοιμα τα πλοία αυτά είχαν βυθιστεί και οι Ιάπωνες είχαν χάσει την αεροπορική υπεροχή έναντι των Συμμάχων, που του έδωσαν την ονομασία αναφοράς Grace, στον Ειρηνικό. Το B7A θα μπορούσε δυνητικά να αποτελέσει σημαντική απειλή για τα συμμαχικά πλοία.
Περόζης Γ΄ της Περσίας
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Aichi B7A
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Το B7A (αρχικά η κατασκευάστρια Aichi του είχε δώσει την ονομασία AM-23) σχεδιάστηκε για να ικανοποιήσει απαίτηση του Αυτοκρατορικού Ναυτικού για ανάπτυξη ενός νέου επιθετικού αεροσκάφους που θα χρησιμοποιούνταν από τα αεροπλανοφόρα του και θα αντικαθιστούσε το βομβαρδιστικό καθέτου εφορμήσεως Yokosuka D4Y Suisei και το τορπιλοπλάνο Nakajima B6N Tenzan. Το Ryusei θα χρησιμοποιούνταν από την νέα γενιά αεροπλανοφόρων, κλάσης Taiho, εκ των οποίων το πρώτο καθελκύστηκε τον Ιούλιο του 1941. Επειδή τα Taiho είχαν μεγαλύτερους ανελκυστήρες από τα προηγούμενα αεροπλανοφόρα, μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και αεροσκάφη μεγαλύτερου μήκους.
Ο αρχισχεδιαστής του προγράμματος ανάπτυξης του B7A, Toshio Ozaki, επέλεξε την θέση των πτερύγων με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να μεταφέρονται βόμβες εσωτερικά και να υπάρχει αρκετή απόσταση από το έδαφος για την μεγάλη τετράφυλλη έλικα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την υιοθέτηση "ανεστραμμένης πτέρυγας γλάρου" (αγγλ. inverted gull wing) -που θύμιζε την αντίστοιχη διάταξη στο Vought F4U Corsair- προκειμένου να μειωθεί το μήκος του συστήματος προσγείωσης. Οι πτέρυγες διέθεταν επεκτάσιμα ailerons, που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σαν βοηθητικά flaps. Το αεροσκάφος, όπως και άλλοι τύποι που επιχειρούσαν από αεροπλανοφόρα, είχε υδραυλικά αναδιπλούμενες πτέρυγες για να μειωθεί ο απαιτούμενος χώρος αποθήκευσης του.
Ο κινητήρας που επελέγη, κατόπιν απαιτήσεως του Ναυτικού, ήταν ο αερόψυκτος αστεροειδής Nakajima NK9C Homare 12 ισχύος 1,825 hp. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του Ναυτικού, ο Homare θα γίνονταν ο στάνταρ κινητήρας στην κλάση των 1,800 hp - 2,200 hp. Αργότερα δοκιμάστηκε σε ένα Β7Α2 ο ισχυρότερος Homare 23 των 2,000 hp ενώ υπήρχαν σχέδια για την χρήση του ακόμα ισχυρότερου Mitsubishi MK9 των 2,200 hp, όμως τα σχέδια αυτά δεν ευοδώθηκαν.
Εξ αιτίας των απαιτήσεων του Ναυτικού, το Ryusei δεν μετέφερε μεγαλύτερο οπλικό φορτίο από τα αεροσκάφη που θα αντικαθιστούσε. Στην εσωτερική αποθήκη βομβών μπορούσαν να μεταφερθούν δύο βόμβες των 250 kg ή έξι βόμβες των 60 kg. Εναλλακτικά το αεροσκάφος μετέφερε εξωτερικά μια τορπίλη των 800 kg. Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο πυροβόλα των 20 mm (ένα σε κάθε πτέρυγα) καθώς και ένα πολυβόλο των 7,92 mm στο πίσω μέρος, που αργότερα αντικαταστάθηκε από πολυβόλο των 13 mm. Παρά το βάρος και τις διαστάσεις του, το Ryusei ήταν ένα πολύ ευέλικτο και ταχύ αεροσκάφος με επιδόσεις που πλησίαζαν αυτές μαχητικών της εποχής.
Παραγωγή
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Μάιο του 1942 όμως προβλήματα με το κινητήρα και διάφορες αλλαγές που χρειάστηκε να γίνουν καθυστέρησαν την έναρξη της παραγωγής για δύο ολόκληρα χρόνια, μέχρι τον Μάιο του 1944. Κατασκευάστηκαν εννέα πρωτότυπα και 80 αεροσκάφη παραγωγής (Β7Α2) μέχρι τον Μάιο του 1945 που καταστράφηκε εξ αιτίας μεγάλου σεισμού το εργοστάσιο όπου γίνονταν η συναρμολόγηση. Κατασκευάστηκαν ακόμη 21 μονάδες σε άλλο εργοστάσιο.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Ιούνιο του 1944 βυθίστηκε κατά την Μάχη της θάλασσας των Φιλιππινών το αεροπλανοφόρο Taiho, το μόνο που ήταν αρκετά μεγάλο για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα Β7Α, πριν ακόμα καταστούν διαθέσιμα αρκετά Ryusei για να το εξοπλίσουν. Έκτοτε τα B7A επιχειρούσαν από αεροδρόμια στην ξηρά. Οι Ιάπωνες ολοκλήρωσαν μέχρι την λήξη του πολέμου μόνο ένα ακόμα αεροπλανοφόρο κατάλληλο για χρήση από τα Ryusei, το Shinano. Το πλοίο αυτό βυθίστηκε από αμερικανικό υποβρύχιο μόλις δέκα μέρες μετά την ένταξη του σε υπηρεσία. Κατά συνέπεια τα Β7Α, παρά τις δυνατότητες τους, δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ με τον τρόπο που προορίζονταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
B7A Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Σάσα Κάγιε
Η Σάσα Κάγιε (Sasha Calle, γεννημένη στις 7 Αυγούστου του 1995)   είναι Αμερικανή ηθοποιός. Είναι γνωστή για τον ρόλο της ως Λόλα Ροσάλες στην σαπουνόπερα CBS Ατίθασα Νιάτα, για τον οποίο έλαβε υποψηφιότητα Βραβείο Έμμυ Πρωινής Ζώνης. Υποδύεται την Supergirl στην ταινία του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC (DCEU), The Flash (2023), το οποίο είναι επίσης το ντεμπούτο της ως ηθοποιός κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έμβλημα της Βαυαρίας
thumb|150px|Το Μείζον έμβλημα της Βαυαρίας thumb|150px|Το μικρό έμβλημα της Βαυαρίας. Το έμβλημα της Βαυαρίας καθιερώθηκε με νόμο, στις 5 Ιουνίου του 1950.Υπάρχουν δύο εκδοχές του εμβλήματος: το μεγάλο, με τα δύο λιοντάρια να βαστούν το θυρεό, και το μικρότερο, που θυμίζει τη σημαία με τους ρόμβους.
Τι σημαίνει το έμβλημα
Το σύγχρονο έμβλημα δημιουργήθηκε από τον Έντουαρτ Έγκε το 1946. Τα κύρια στοιχεία του είναι:
Πηγές
Βαυαρια Εμβλημα
Βάλραμ, αρχιεπίσκοπος Κολωνίας
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Γκέρχαρντ Ε΄ κόμη του Γύλιχ και της Eλισάβετ των Ρέγκιναρ, κόρης του Γοδεφρείδου κυρίου της Βραβάντης-Άαρσοτ. Από το 1316 έως το 1330 σπούδασε στο Ορλεάνη και το Παρίσι. Από το 1327 ήταν μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνία, καθώς και κοσμήτορας του καθεδρικού στο Μάαστριχτ.
Το 1332 έμεινε κενή η αρχιεπισκοπή της Κολωνίας. Ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού είχε ζητήσει το διορισμό του Γαλλόφιλου επισκόπου της Λιέγης, του Αδόλφου Β΄ των Λα Μαρκ. Ωστόσο ο αδελφός του Βάλραμ, ο Γουλιέλμος Ε΄ κόμης του Γύλιχ, ξόδεψε τεράστια χρηματικά ποσά για την εξασφάλιση της εκλογής του Βάλραμ ως αρχιεπισκόπου (ποσά τα οποία ο Βάλραμ μέχρι τη στιγμή του τέλους του δεν ήταν ακόμη σε θέση να εξοφλήσει πλήρως), η οποία εκλογή επιτεύχθηκε. Έτσι ο Βάλραμ έγινε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας στις 27 Ιανουαρίου 1331/32, με την υποστήριξη του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄.
Τότε ο Βάλραμ ζούσε ακόμη στη Γαλλία. Ο διορισμός του βασίστηκε σαφώς στην υψηλή καταγωγή του, στον πλούτο και την πολιτική βούληση του αδελφού του, και όχι στη δική του ικανότητα. Στην αρχή της θητείας του οι εντάσεις, που είχαν αυξηθεί κατά την προηγούμενη δεκαετία μεταξύ του πριγκιπάτου-αρχιεπισκοπής της Κολωνίας και της επαρχίας του Γύλιχ, διαλύθηκαν και τέθηκε σε ισχύ μία επίσημη συμφωνία μεταξύ των δύο κρατών, όπου ο κυρίαρχος εταίρος ήταν ο Γουλιέλμος Ε΄ κόμης του Γύλιχ. Έτσι η ειρήνη εδραιώθηκε στον Κάτω Ρήνο στις αρχές της νέας διακυβέρνησης του αρχιεπισκόπου. Αυτό του επέτρεψε να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του στη συνεχιζόμενη διαμάχη μεταξύ της αρχιεπισκοπής και της κομητείας του Λα Μαρκ στη Βεστφαλία και το 1345 να εξουδετερώσει την κομητεία προσωρινά ως πολιτική δύναμη. Ωστόσο οι ηγέτες της νότιας Βεστφαλίας είχαν πολλές διασυνδέσεις, ιδίως μέσω των οικογενειακών τους επιγαμιών, και σύντομα κατάφεραν να κλιμακώσουν τη σύγκρουση σε έναν τοπικό πόλεμο μεγάλης κλίμακας, στον οποίο τελικά το 1347 και το 1349 έγινε δυνατό να γίνει διαπραγμάτευση μίας ειρηνευτικής συνθήκης.
Αυτή η στρατιωτική δραστηριότητα άσκησε τόση πίεση στα οικονομικά της Κολωνίας, που ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού άσκησε το δικαίωμα της συγκυβέρνησης και ο αρχιεπίσκοπος δεσμεύτηκε να ζητά τη συγκατάθεση εκείνου για όλες τις μελλοντικές αποφάσεις. Αυτή η περικοπή των εξουσιών του, μαζί με την πραγματοποίηση των προσωπικών του αδυναμιών, τον έπεισε να αποχωρήσει από την καθημερινή διακυβέρνηση το 1347, αφήνοντας την ευθύνη των οικονομικών -και αργότερα και άλλων διοικητικών καθηκόντων- στον ιππότη Ράινχαρντ του Σέναου.
Στον Βάλραμ όμως δεν έλειπαν εντελώς ικανότητες. Στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του έκανε ένα σύμφωνο φιλίας μεταξύ της αρχιεπισκοπής και της πόλης της Κολωνίας. Το 1334, πριν από την έναρξη των δυσχεριών του, ίδρυσε το κτήριο του Συλλόγου της Κολωνίας, καθιερώνοντας επιτέλους μία Καρθουσιανή παρουσία στη γενέτειρα του ιδρυτή του Τάγματος, Αγ. Μπρούνο της Κολωνίας. Κατά τη δεκαετία του 1340 μπόρεσε να λάβει ως αντάλλαγμα, για την ψήφο του στην εκλογή του Κάρολου Δ΄, σημαντικές παραχωρήσεις και χρήματα, τα οποία χρησιμοποιούσε για να επεκτείνει το έδαφος της αρχιεπισκοπής. Το 1344 ξανάκτισε εξ ολοκλήρου με βελτιωμένα αμυντικά έργα την πόλη του Μέντεν, η οποία είχε καταστραφεί από τον Αδόλφο Β΄ κόμη του Λα Μαρκ, αφού της είχε παραχωρήσει δημοτικά δικαιώματα νωρίτερα στην περίοδο εξουσίας του. Ως αποτέλεσμα της ατυχούς θέσης της στα σύνορα με την κομητεία του Λα Μαρκ, το Mέντεν υπέστη ασυνήθιστες ζημίες στις επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις μεταξύ της Κολωνίας και των κομήτων του Λα Μαρκ και είχε καταστραφεί πολλές φορές τον προηγούμενο αιώνα και από τις δύο πλευρές.
Το 1349 ξεκίνησε ένα ταξίδι στη Γαλλία με μία μικρή ομάδα, φαινομενικά με σκοπό να γλυτώσει τον Σύλλογο από τα μεγάλα έξοδα συντήρησης μίας Αυλής. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 1349 στο Παρίσι. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Κολωνία και τάφηκε στον χώρο της χορωδίας του καθεδρικού ναού.
Υστεροφημία
Εκτός από τον τάφο του στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας, το όνομά του τιμάται από έναν δρόμο και ένα σχολείο: το Walram-Gymnasium και το Walramstraße, στο Mέντεν.
Θάνατοι τον Ιανουάριο του 2013
Θάνατοι προσωπικοτήτων που συνέβησαν το μήνα Ιανουάριο του έτους 2013.
Παραπομπές
01
Σαχρόχ Σαχ
Ο Σαχρόχ Μιρζά,, (1734 – 1796), περισσότερο γνωστός από τον δυναστικό τίτλο του Σαχρόχ Σαχ (شاهرخ‌ شاه‎) ήταν ο βασιλιάς των Αφσαριδών (σάχης) τού δυτικού τμήματος τού Χορασάν (που αντιστοιχεί στη σημερινή επαρχία Χορασάν) από το 1750 έως το 1796, με διακοπή δύο μηνών.
Ένας εγγονός τού Ιρανού κατακτητή Nader Shah (βασ. 1736–1747 ), ο Σαχρόχ ήταν γιος τού Ρεζά Κολί Μιρζά Αφσάρ και της συζύγου του Φατεμέχ Σολτάν Μπεγκόμ των Σαφαβίιδών, η οποία ήταν αδελφή τού Tαχμάσπ Β΄, του προτελευταίου Σαφαβίδη σάχη τού Ιράν. Η μισή Σαφαβιδική καταγωγή τού Σαχρόχ τον έκανε να ξεχωρίζει μεταξύ των Aφσαριδών συγγενών του και χρησιμοποιήθηκε για να ενισχύσει τη νομιμότητα τού παππού του. Μετά τη δολοφονία τού Ναντέρ Σαχ το 1747, ο ανιψιός του Aλί-κολί Χαν (ο οποίος έλαβε το βασιλικό όνομα Aντέλ Σαχ), ανέβηκε στο θρόνο στο Mασχάντ και σφαγιάστηκε από όλους τους απογόνους τού Nαντέρ Σαχ στο φρούριο τού Kαλάτ. Ο Σαχρόχ θα γλίτωνε, σε περίπτωση που θα χρησιμοποιούσε την καταγωγή του από τους Σαφαβίδες, και αντ' αυτού κρατήθηκε στο φρούριο ως αιχμάλωτος. Ενώ ο Αντέλ Σαχ πολεμούσε τον επαναστάτη μικρότερο αδελφό του Εμπραχίμ Μιρζά, ένα κόμμα από Τούρκους, Κούρδους και Άραβες ηγέτες φυλών εκμεταλλεύτηκε την απουσία του και εγκατέστησε τον Σαχρόχ στον θρόνο. Τόσο ο Aντέλ Σαχ, όσο και ο Eμπραχίμ τελικά νικήθηκαν και σκοτώθηκαν, αλλά ο Σαχρόχ ανατράπηκε όχι πολύ αργότερα από ένα κόμμα αντιφρονούντων αρχηγών φυλών, οι οποίοι εγκατέστησαν τον διεκδικητή των Σαφαβιδών Mιρ Σαγιέντ Μοχάμαντ (ο οποίος έλαβε το βασιλικό όνομα τού Σουλεϊμάν Β΄) στον θρόνο. Ο Σαχρόχ τυφλώθηκε σύντομα με την υποκίνηση τού Mιρ Aλάμ Χαν Χρουζαϊμά και άλλων κορυφαίων ευγενών, πολύ ενάντια στη θέληση τού Σουλεϊμάν Β΄.
Μία ομάδα συνωμοτών με επικεφαλής τον ηγέτη της τουρκικής φυλής Γιουσούφ Αλί Χαν Γιαλατζίρ τελικά καθαίρεσε τον Σουλεϊμάν Β΄ και επανέφερε τον Σαχρόχ στον θρόνο.
Πρώιμη ζωή
μικρογραφία| Πορτρέτο του παππού του Shahrokh, [[Ναντέρ Σαχ|Nader Shah, ο οποίος διέλυσε τη δυναστεία των Σαφαβιδών του Ιράν και ίδρυσε τη δυναστεία των Afsharid, που κυβέρνησε από το 1736 έως το 1747]] αριστερά|μικρογραφία| Κέρμα που κόπηκε στο όνομα του [[Αντέλ Σαχ|Adel Shah, νομισματοκοπείο Mashhad]]
Φυλάκιση
μικρογραφία| Νόμισμα που κόπηκε στο όνομα του [[Σουλεϊμάν Β΄ της Περσίας|Σουλεϊμάν Β' στο Mashhad το 1750]]
Έζουσα ποταμός
Ο Έζουσα είναι ο έκτος μεγαλύτερος ποταμός της Κύπρου με μήκος 41 χιλιόμετρα. Πηγάζει από το όρος Τρόοδος και χύνεται κοντά στη Πάφο.
Η κοιλάδα του Έζουσα έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα προστασίας της φύσης Δίκτυο Φύση 2000. Στον Έζουσα κατασκευάστηκε το 2005 το φράγμα της Κανναβιούς, με χωρητικότητα 18.000.000 μ3. Σκοπός του φράγματος είναι η άρδευση της ευρύτερης περιοχής και της κοιλάδας των εκβολών του, αλλά και η ύδρευση των ορεινών χωριών της Πάφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Πάφου
TC
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων TC ή Tc ή tc μπορεί να αναφέρεται:
Μέσα (αποσαφήνιση)
Οικισμοί
Ελλάδα και Κύπρος
Ηνωμένες Πολιτείες
Άλλες χώρες
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γκέρχαρντ ΣΤ΄ του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ
Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄, γερμ.: Gerhard VI von Jülich, graf von Berg und Ravensberg (π. 1325 - 18 Μαΐου 1360) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν γιος του Γουλιέλμου Ε΄ δούκα του Γύλιχ και της Ιωάννας των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ.
Βιογραφία
Ο Γκέρχαρντ μνηστεύθηκε το 1333 (ανανεώθηκε το 1342) με τη Μαργαρίτα των Χέλρε, κόρη του Ρέγκιναλντ Β΄ δούκα του Χέλρε και της Σοφίας Μπέτρουτ. Ωστόσο αυτός ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, λόγω του τέλους της Μαργαρίτας το 1344.
Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ νυμφεύτηκε στη συνέχεια περί το 1344 με τη Mαργαρίτα των Κάλβελαγκε, κληρονόμο του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ (απεβ. στις 13/19 Φεβρουαρίου 1389), κόρη του Όθωνα Δ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ και της Μαργαρίτας του Μπεργκ. Ο πατέρας της Mαργαρίτας των Κάλβελανγκε, ο Όθων, δεν είχε γιούς, οπότε με το τέλος του το 1328 η κομητεία του Ράβενσμπεργκ πήγε στον αδελφό του Μέρναρντ. Ωστόσο όταν ο Μπέρναρντ απεβίωσε το 1346 άτεκνος, η Mαργαρίτα έγινε κληρονόμος του Ράβενσμπεργκ, αφού η μεγαλύτερη αδελφή της Χέντβιχ είχε αποβιώσει το 1336.
Στη συνέχεια, όταν ο θείος της Μαργαρίτας Aδόλφος Θ΄ των Λίμπουργκ κόμης του Μπεργκ, απεβίωσε το 1348 άτεκνος, η Mαργαρίτα κληρονόμησε επίσης το Μπεργκ από το δικαίωμα της μητέρας της. Έτσι οι τίτλοι του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ περιήλθαν στον Οίκο του Γύλιχ και παρέμειναν μέχρι το 1511, οπότε πέρασαν στους δούκες της Κλέβης του Οίκου του Λα Μαρκ.
Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ έπαυσε αρκετές αναποτελεσματικές συμμαχίες και αντιτάχθηκε στον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Κέρδισε μεταξύ άλλων τα Χάρντενμπεργκ, Nέβιγκες, Λάνγκενμπεργκ, Ρέμανγκεν και Kάιζερσβερτ.
Οικογένεια και παιδιά
Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ και η σύζυγός του Mαργαρίτα των Κάλβελανγκε, κόρη του Όθωνα Γ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ είχαν παιδιά:
Διομήδης ο μάρτυρας
Ο Διομήδης ο μάρτυρας ήταν Χριστιανός Μικρασιάτης άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που έζησε και μαρτύρησε τον 3ο αιώνα μ.Χ.
Βιογραφία
Καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Ταρσού της Κιλικίας (Μικρά Ασία) και ήταν ιατρός. Ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα από τους ασθενείς του (ήταν δηλαδή Ανάργυρος). Για τη δράση του, επειδή βοηθούσε τους άπορους ασθενείς, όταν πήγε στη Νίκαια της Βιθυνίας τον διέβαλαν στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό. Οι στρατιώτες του αυτοκράτορα διατάχτηκαν να εκτελέσουν με αποκεφαλισμό τον ιατρό Διομήδη και να φέρουν την κεφαλή του στον αυτοκράτορα. Ωστόσο, ο Διομήδης είχε ήδη πεθάνει προτού φτάσουν οι δήμιοί του. Έκοψαν όμως το κεφάλι του για να πείσουν τον αυτοκράτορα ότι είχαν εκτελέσει τη διαταγή του. Όταν έγινε αυτό, έχασαν το φως τους. Ο αυτοκράτορας τότε διέταξε να επιστρέψουν το κεφάλι στη θέση του και να το προσαρμόσουν στο άψυχο σώμα του αγίου. Όταν έγινε αυτό, οι στρατιώτες ξαναβρήκαν το φως τους.
Η μνήμη του Διομήδη τιμάται στις 16 Αυγούστου.
Παραπομπές
Διομήδης Διομήδης Διομήδης Διομήδης
Ιούστος
Ο Ιούστος ήταν βυζαντινός στρατηγός του 6ου αιώνα, ανιψιός του αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄ και ξεάδελφος του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄. Τα ονόματα των γονέων του είναι άγνωστα, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν αδελφός του Βοραΐδη και του Γερμανού.
Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 532 την τελευταία μέρα της στάσης του Νίκα όπου μαζί με τον αδελφό του Βοραΐδη συνέλαβαν τον Υπάτιο στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης και τον παρέδωσαν μαζί με τον αδελφό του Πομπήιο στον Ιουστινιανό.
Το 531 στάλθηκε με άλλους αξιωματούχους στην Ιεράπολη όπου ο Καβάδης Α΄ της Περσίας είχε εισβάλει στη Συρία. Έγραψε στον Βελισάριο καλώντας τον να ενωθεί μαζί τους αλλά ο τελευταίος αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους Σασσανίδες στην Δάρα οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν, εκτός του Ιούστου, ο οποίος παρέμεινε στην Ιεράπολη με μια μικρή δύναμη.
Kühne Logistics University
Το Kühne Logistics University (KLU) είναι μια ιδιωτική σχολή επιχειρήσεων και πανεπιστήμιο με έδρα το Αμβούργο της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 2010 από τον Γερμανό επιχειρηματία και δισεκατομμυριούχο Klaus-Michael Kühne (μέτοχος των Kühne και Nagel, Hapag-Lloyd και Lufthansa). ΤοKLU προάγει τις δραστηριότητες γενικής διαχείρισης, τις λειτουργίες και τη διαχείριση της αλυσίδας εφοδιασμού. Ο σημερινός πρόεδρος είναι ο Andreas Kaplan.
Ιούστος
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Ιουστινιανού Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Kühne Logistics University
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια
Πίνοβο
Το Πίνοβο ή Πλάτσα είναι βουνό στα βόρεια του νομού Πέλλας, στο Δήμο Αλμωπίας, στα σύνορα Ελλάδος - Βόρειας Μακεδονίας. Συνδέεται στα δυτικά με τον Βόρα, ανατολικά με την Τζένα και νότια με το Πάικο. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Πινόβου και έχει υψόμετρο 2.156 μέτρα με δεύτερη ψηλότερη το Βίσογκραντ με 2.150 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Πέλλας Κατηγορία:Βουνά της Σκόπια
Γεώργιος Μπούσιος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Βιέν (Ιζέρ)
Πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η Βιέν ήταν η πρωτεύουσα της γαλατικής φυλής των Αλλοβρόγων. Μεταμορφώθηκε σε ρωμαϊκή αποικία το 47 π.Χ. υπό τον Ιούλιο Καίσαρα και έγινε σημαντική πόλη σε ιδανική τοποθεσία στην κοιλάδα του Ροδανού και σημαντικός άξονας επικοινωνίας.
Αργότερα έγινε ρωμαϊκή επαρχιακή πρωτεύουσα. Πολλά υπολείμματα ρωμαϊκών οικοδομημάτων εξακολουθούν να είναι ορατά στη σύγχρονη Βιέν. Στη Βιέν το 7 μ.Χ. ο Οκταβιανός Αύγουστος εξόρισε τον βασιλιά Ηρώδη Αρχέλαο.
Η πόλη έγινε μια σημαντική πρώιμη επισκοπή στη χριστιανική Γαλατία. Ο πιο διάσημος επίσκοπος ήταν ο Άβιτος της Βιέν. Στη Σύνοδο της Βιέν, που συγκλήθηκε εκεί τον Οκτώβριο του 1311, ο Πάπας Κλήμης Ε΄ αποφάσισε τη διάλυση του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Βιέν αποτέλεσε τμήμα του βασιλείου της Προβηγκίας, εξαρτώμενη από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ η απέναντι όχθη του Ροδανού ήταν γαλλική επικράτεια, καθιστώντας τη θέση της στρατηγική.
Σήμερα, η πόλη είναι περιφερειακό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο που ειδικεύεται στη βιομηχανία τροφίμων. Ο τουρισμός αποτελεί επίσης ένα σημαντικό τμήμα της οικονομίας της πόλης, καθώς υπάρχουν πολλά σημαντικά ιστορικά μνημεία που προσελκύουν επισκέπτες. Το ετήσιο φεστιβάλ Τζαζ στη Βιέννη το καλοκαίρι την κάνει επίσης δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η ρωμαϊκή πυραμίδα στη Βιέν
Ρωμαϊκή εποχή
Η Βιέν ήταν οχυρωμένος οικισμός (oppidum) και πρωτεύουσα της γαλατικής φυλής των Αλλοβρόγων που κατακτήθηκε γύρω στο 47 π.Χ. από τον Ιούλιο Καίσαρα. Οι Αλλόβρογες κατάφεραν να εκδιώξουν προσωρινά τους Ρωμαίους το 43 π.Χ. και για την εγκατάσταση των εκδιωγμένων Ρωμαίων πολιτών της ιδρύθηκε τότε το Λούγδουνο (σημερινή Λυών). Ο Ηρώδης Αρχέλαος εξορίστηκε εδώ το 7 μ.Χ.
Κατά τη διάρκεια της πρώιμης Αυτοκρατορίας, η Βιέν (Vienna την ονόμαζαν οι Ρωμαίοι - να μην συγχέεται με τη σημερινή Βιέννη, αναφερόμενη στα ελληνικά ως Ουινδοβόνα ή Βινδοβόνα) επανέκτησε όλα τα προηγούμενα προνόμια της ως ρωμαϊκή αποικία. Το 260 ο Πόστουμος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας εδώ για τη βραχύβια Γαλατική αυτοκρατορία. Επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού έγινε επαρχιακή πρωτεύουσα της επαρχίας Βιέν. Εδώ δολοφονήθηκε ο αυτοκράτορας Βαλεντινιανός Β΄ το 392. Ήταν έδρα επισκοπής και από τον 4ο αιώνα αρχιεπισκοπής.
Στην όχθη του ποταμού Ζερ υπάρχουν ίχνη των τειχών της παλιάς ρωμαϊκής πόλης και στην πλαγιά του όρους Πιπέ (ανατολικά της πόλης) υπάρχουν τα ερείπια ενός ρωμαϊκού θεάτρου, ενώ το κατεστραμμένο σήμερα κάστρο του 13ου αιώνα χτίστηκε με υλικά από παλιότερα ρωμαϊκά οικοδομήματα. Διατηρούνται ακόμη αρκετά αρχαία υδραγωγεία και ίχνη ρωμαϊκών δρόμων.
Χριστιανισμός
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός της Βιέν Ως πρωτεύουσα επαρχίας, η Βιέν έγινε μια σημαντική έδρα επισκοπής. Υπάρχει ο θρύλος ότι ο πρώτος επίσκοπος ήταν ο Αύξων (Crescens), ένας μαθητής του Αποστόλου Παύλου. Το βέβαιο είναι ότι υπήρχαν χριστιανοί εδώ το 177 όταν οι εκκλησίες της Βιέν και της Λυών έστειλαν επιστολή στις εκκλησίες της Ασίας και της Φρυγίας όπου ανέφεραν ότι η Βιέν είχε γίνει επισκοπή (την επιστολή διέσωσε ο Ευσέβιος Καισαρείας ). Ιστορικά, ο πρώτος επίσκοπος ήταν ο Βέρος, ο οποίος ήταν παρών στη Σύνοδο της Αρλ (314). Περίπου από το 450, η Βιέν έγινε Αρχιεπισκοπή και πολλοί από τους αρχιεπισκόπους διαδραμάτισαν σημαντικό πολιτιστικό ρόλο, όπως ο άγιος Μαμέρτους, ο οποίος καθιέρωσε τις λιτανείες πριν την ημέρα της Αναλήψεως και ο ποιητής Άβιτος της Βιέν (498-518). Έντονη υπήρξε η διαμάχη των Αρχιεπισκόπων της Βιέν και της Λυών για τον τίτλο του «Πριμάτου όλων των Γάλλων» με βάση τις ημερομηνίες ίδρυσης των πόλεων σε σύγκριση με τις ημερομηνίες ίδρυσης των επισκοπών. Η αρχιεπισκοπή της Βιέν καταργήθηκε το 1790 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, γεγονός που επισημοποιήθηκε 11 χρόνια αργότερα από το Κονκορδάτο του 1801.
Πρώιμος Μεσαίωνας
Κατά τη διάρκεια των μεγάλων μεταναστεύσεων, η Βιέν αποτέλεσε στόχο των γερμανικών φύλων που κατέκλυσαν τη Ρωμαϊκή Γαλατία και διετέλεσε διαδοχικά υπό την κυριαρχία:
Όταν η Φραγκική Αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε τρία μέρη το 843 με τη Συνθήκη του Βερντέν, η Βιέν έγινε μέρος της Μέσης Φραγκίας του Λοθάριου.