cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφία της Θουριγγίας, δούκισσα της Βραβάντης
Οικογένεια
Το 1241, σε ηλικία 17 ετών, η Σοφία παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Βραβάντης και τού Λοτιέ ως 2η σύζυγός του. Ο γάμος της καταγράφηκε στις Annales Parchenses. Ήταν η μόνη σύζυγός του που ονομάστηκε δούκισσα της Βραβάνδης και του Λοτιέ, διότι η 1η σύζυγος του Ερρίκου, η Μαρία των Χοενστάουφεν, είχε αποβιώσει μόλις έξι μήνες πριν αυτός διαδεχτεί τον πατέρα του στο δουκάτο. Μαζί ο Ερρίκος Β΄ και η Σοφία απέκτησαν δύο παιδιά:
Η Σοφία είχε επίσης έξι θετά παιδιά από τον 1ο γάμο τού συζύγου της με τη Μαρία.
Περιγράφεται ως μία «ενεργητική και θαρραλέα γυναίκα, υπερήφανη για την αγία της καταγωγή». Ξεκινούσε όλες τις επιστολές και τα καταστατικά της με το εξής: «Ημείς, η Σοφία δούκισσα της Βραβάντης, κόρη της Αγίας Ελισάβετ».
Απεβίωσε στις 29 Μαΐου 1275 στο Μάρμπουργκ και ετάφη στο αβαείο Βιγιέρ (Villers) στη Βραβάνδη. Υπάρχει ένα άγαλμα, που αναπαριστά την ίδια και τον γιο της Ερρίκο Α΄ στην πλατεία, μπροστά από το δημαρχείο στο Mάρμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Λουδοβικιδών Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Σοσιαλιστικό Κόμμα (Πορτογαλία)
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (πορτ. Partido Socialista) είναι ένα πορτογαλικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1973 στη γερμανική πόλη Μπαντ Μίνστεραϊφελ από μέλη της Πορτογαλικής Σοσιαλιστικής Δράσης (πορτ. Acção Socialista Portuguesa).
Σημερινός ηγέτης του κόμματος είναι ο Αντόνιο Χοσέ Σεγούρο. Ο πρώην Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Ζοζέ Σόκρατες ήταν ηγέτης του κόμματος μέχρι τις 5 Ιουνίου 2011. Το κόμμα κατέχει 74 από τις συνολικά 230 έδρες της πορτογαλικής Συνέλευσης της Δημοκρατίας μετά τις εκλογές του 2011.
Μετά την παραίτηση του Σόκρατες στις 5 Ιουνίου 2011 ύστερα από τις εκλογές του ιδίου έτους, ο Αντόνιο Χοσέ Σεγούρο εξελέγη αρχηγός του κόμματος στις 23 Ιουλίου, κερδίζοντας το 68% των ψήφων στις εσωκομματικές εκλογές έναντι του 32% που κέρδισε ο αντίπαλός του Φρανσίσκο Ασίς.
Το κόμμα είναι μέλος της Προοδευτικής Συμμαχίας, της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ενώ οι οκτώ ευρωβουλευτές του κόμματος συμμετέχουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσω της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογαλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Ρόμπερτ Τρουχίγιο
Ο Ρόμπερτ Τρουχίγιο είναι Αμερικανός μπασίστας της heavy metal μουσικής σκηνής, ο οποίο είναι γνωστός για τη συνεργασία του με τα συγκροτήματα των Metallica, Ozzy Osbourne και Suicidal Tendencies.
Πρώιμα χρόνια
Ο Τρουχίγιο γεννήθηκε στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, από γονείς μεξικάνικης καταγωγής και μεγάλωσε στο Κάλβερ Σίτι ξεκινώντας να παίζει μουσική με διάφορα τοπικά χαρντ ροκ συγκροτήματα διασκευάζοντας τραγούδια των Black Sabbath, Ozzy Osbourne, Led Zeppelin και Rush.
Καριέρα
Στα 19 του χρόνια μπήκε σε σχολή τζαζ, αλλά η τάση του για την ροκ μουσική τον ώθησε να ασχοληθεί με το είδος, αντικαθιστώντας τον Μπομπ Χέθκοτ στους Suicidal Tendencies το 1989.
Με το προσωνύμιο "Stymee" ηχογράφησε το Controlled by Hatred/Feel Like Shit...Déjà Vu. Ακολούθησαν τα Lights...Camera...Revolution! και The Art of Rebellion, τα οποία έγιναν χρυσά. Ταυτόχρονα, συμμετείχε στο funk metal πρότζεκτ των Infectious Grooves παίζοντας στους δίσκους The Plague That Makes Your Booty Move...It's the Infectious Grooves, Sarsippius' Ark, Groove Family Cyco και Mas Borracho. Μετά από άλλα δύο άλμπουμ, αποχώρησε από τους Suicidal Tendencies το 1995.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Τρουχίγιο εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του Ozzy Osbourne, επανηχογραφώντας τα μέρη του μπάσου, που είχε αρχικά παίξει ο Μπομπ Ντέισλι, στους δίσκους Blizzard of Ozz και Diary of a Madman. Επίσης, έπαιξε στο Down to Earth του 2001, το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-5 του Billboard και έγινε πλατινένιο.
Την ίδια περίοδο σχημάτισε τους Mass Mental? μαζί με τον τραγουδιστή Κλάιβ Γουέμπ, κυκλοφορώντας τον δίσκο How To Write Love Songs το 1999, όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο Live In Tokyo. Επίσης, έπαιξε ως γκεστ σε κάποιες εμφανίσεις των Black Label Society του Ζακ Γουάιλντ.
Τον Φεβρουάριο του 2003, έγινε μέλος των Metallica, αντικαθιστώντας τον Τζέισον Νιούστεντ. Συμμετείχε ως γκεστ στο ζωντανό DVD της ειδικής έκδοσης του St. Anger, όπως και στο επιτυχημένο ΕΡ Some Kind of Monster. Ακολούθησε η τεράστια επιτυχία του Death Magnetic το 2008, το οποίο σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ πάνω από 25 χωρών, παγκοσμίως. Στις 4 Απριλίου 2009, εντάχθηκε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των Metallica και τον Τζέισον Νιούστεντ στο Rock and Roll Hall of Fame.
Προσωπική ζωή
Ο Τρουχίγιο είναι παντρεμένος με την ζωγράφο Κλόι Τρουχίγιο και έχει δύο παιδιά, τον Τάι και την Λούλα.
Δισκογραφία
{|width="85%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Metallica
Μαίρη Αρώνη
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Δεκέμβριου του 1916 και πέθανε στις 16 Ιουλίου 1992. Κόρη του καθηγητή της Μεγάλης του Γένους Σχολής, Λέανδρου Αρβανιτάκη, ήταν πτυχιούχος πιάνου και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, μαθήτρια του Φώτου Πολίτη και αριστούχος στην απαγγελία και φωνητική. Αποφοίτησε το 1933. Εξι μήνες νωρίτερα, είχε παντρευτεί (σύμφωνα με συνέντευξη που έδωσε στις 11 Απριλίου 1979 στη Σούλα Αλεξανδροπούλου) τον Θεόδωρο Αρώνη, επίσης ηθοποιό.
Πρώτη επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο έκανε με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1935 σε ηλικία 21 ετών. Το 1941, σε ηλικία 27 χρονών, γίνεται από τις νεότερες πρωταγωνίστριες της εποχής στο θίασο του Κώστα Μουσούρη και το 1944 γίνεται συν-θιασάρχης, πρώτα με τον Δημήτρη Χορν και έπειτα και με την ξαδέρφη της, Βάσω Μανωλίδου. Το 1946 εντάσσεται στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου ερμηνεύοντας τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε μια σειρά έργων του παγκόσμιου ρεπερτορίου, όπως στο «Άνθρωπος και υπεράνθρωπος» του Σω, στη «Στρίγκλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ, στη «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι, κ.α. Από το 1950 και για τα επόμενα 4 χρόνια θα συνεχίσει την πορεία της στο ελεύθερο θέατρο, συνεργαζόμενη με τον Δημήτρη Ροντήρη στον θίασό του «Ελληνική σκηνή», αλλά και με την Βάσω Μανωλίδου. Το 1954 θα επιστρέψει στο Εθνικό θέατρο, για να μείνει μέχρι το 1958. Εκεί θα ερμηνεύσει για πρώτη φορά Αριστοφάνη, τις κωμωδίες «Εκκλησιάζουσες» και «Λυσιστράτη», έργα που θα σφραγίσει με το παίξιμό της. Από το 1958 θα ξαναγυρίσει στο ελεύθερο θέατρο, για να το εγκαταλείψει οριστικά το 1963. Από τότε και μέχρι την τελευταία της εμφάνιση στη σκηνή το 1982 θα παίζει στο Εθνικό θέατρο. Θα ερμηνεύσει όλους σχεδόν τους κλασικούς ρόλους του παγκόσμιου δραματολογίου, από την Βαρβάρα Σταυρόγκιν στο έργο του Ντοστογιέφσκυ «Δαιμονισμένοι» και την βασίλισσα Ελισάβετ στο έργο του Σίλλερ «Μαρία Στούαρτ» μέχρι την Σεραφίνα ντέλλε Ρόζε στο έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Τριαντάφυλλο στο στήθος» και την Ειρήνη Νικολάγιεβνα Αρκάντινα'' στο έργο του Τσέχωφ, «Ο γλάρος».
Εκτός όμως της θεατρικής της παρουσίας στο αθηναϊκό κοινό έκανε και πολλές περιοδείες στο εξωτερικό με αντίστοιχες παραστάσεις, όπως στο Φεστιβάλ των Εθνών (Παρίσι 1957), Μέση Ανατολή (1958), Λονδίνο (1967), Πολωνία, Ουγγαρία (1969), Ιαπωνία (1972).
Αλλά και στον κινηματογράφο η παρουσία της κρίθηκε πολύ έντονη έτσι που να δηλώνει τακτικά η ίδια ότι "δε θυμόταν ποτέ να είχε χρόνο ελεύθερο". Ιδιαίτερα σε ρόλους μητέρας ή πεθεράς δημοφιλών ηθοποιών ήταν ασύγκριτη. Από δε το 1968 είχε αναλάβει καθηγήτρια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Η Μαίρη Αρώνη υπήρξε επίσης επίτιμη δημότης της Ρόδου, τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Ευποιίας (1958) από το Βασιλέα Παύλο και το 1966 με το Μέγα Ταξιάρχη από το Βασιλέα Κωνσταντίνο Β', καθώς και με άλλες διακρίσεις κυρίως από τη Μέση Ανατολή (Κυβερνήσεων και Πατριαρχείων). Η εκτίμηση που έτρεφε κυρίως το θεατρόφιλο κοινό στο πρόσωπό της για το πλούσιο "τάλαντον" και την ευσυνείδητη επίδοσή της υπήρξε μεγάλη.
Μιλούσε γαλλικά & αγγλικά και ήταν μόνιμη κάτοικος Καλαμακίου / Παλαιού Φαλήρου ( Το 1942 η κοινότητα Παλαιού Φαλήρου αναγνωρίστηκε ως δήμος και ενσωμάτωσε την κοινότητα Καλαμακίου, που όμως αποσπάσθηκε το 1945). Οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχαν επιτάξει το σπίτι της. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, παραθέριζε σε βόρειο παράλιο δήμο της Αττικής.
Πέθανε, στον ύπνο της, τα ξημερώματα της 16ης Ιουλίου 1992.
Πηγές
Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Ευποιίας Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Ευποιίας Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Γιαννακούλης Μπρουζιώτης (Ραμπαγάς)
Ο Γιαννακούλης Μπρουζιώτης (Ραμπαγάς) ο καπετάν Μπουρνόβας του Μηχανικού Ολύμπου (Ραψάνη 1913 – Μεζούρλο 1946)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ραψάνη, Δευτέρα 10 Μαρτίου του 1913, όπου και τελείωσε το τετρατάξιο δημοτικό σχολείο.
Μετά το σχολείο δουλεύει κοντά στον πατέρα του κερατζής (αγωγιάτης) καθώς και στα κτήματα της οικογένειας στη Ραψάνη και στο σταθμό Πυργετού (σήμερα: Ραψάνης). Δουλεύει επίσης με το μεροκάματο σε διάφορες αγροτικές δουλειές και κάπου κάπου στους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Πυργετού και της Λάρισας.
Υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στο φρουραρχείο της Λάρισας και στη Δράμα. Στο κίνημα του Μαρτίου 1935 ολόκληρο το Δ’ Σώμα Στρατού προσχωρεί στον Ελευθέριο Βενιζέλο∙ έτσι ο Γιαννακούλης υπηρετώντας στη Μακεδονία παίρνει μέρος στις εμφύλιες συγκρούσεις που έγιναν στον ποταμό Στρυμόνα. Επίσης, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Ριζοσπάστη, το 1935 γίνεται μέλος του Κ.Κ.Ε.
Το 1937 φεύγει για την Αθήνα να δώσει εξετάσεις για πολισμάνος (αστυφύλακας), αλλά αποτυγχάνει.
Μετά την εισβολή των Ιταλών και την κήρυξη της γενικής επιστράτευσης, παρουσιάζεται ξανά στο στρατό. Στις 21 Ιανουαρίου 1941 τραυματίζεται στο αλβανικό μέτωπο και νοσηλεύεται στην Αθήνα. Μετά την εισβολή των Γερμανών δουλεύει για την ανασυγκρότηση της κομματικής οργάνωσης και για τη συγκέντρωση και απόκρυψη οπλισμού. Ήταν ο δεύτερος γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Ραψάνης του ΚΚΕ∙ (πρώτος γραμματέας ήταν ο Γιώργος Δίδυμος).
Το φθινόπωρο του 1941 οργανώνεται στο ΕΑΜ και συμμετέχει στην καθοδήγησή του μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου του 1943 που φεύγει για το βουνό. Ήδη, πριν από δύο μήνες, τη νύχτα της 30ης προς την 31η Δεκεμβρίου 1942, πραγματοποιείται στη θέση «Καραλή», ανάμεσα από το Παπαπούλι και τον Πλαταμώνα, το πρώτο σαμποτάζ του Μηχανικού Ολύμπου, εκτροχίαση αμαξοστοιχίας χωρίς εκρηκτικές ύλες. Την επόμενη νύχτα οι Γερμανοί βγαίνουν στη Ραψάνη και καίνε δυο σπίτια∙ ο Γιαννακούλης διαφεύγει τη σύλληψη.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1943 αναχωρεί μαζί με άλλους για το βουνό και κατατάσσεται στο Μηχανικό Ολύμπου, όπου υπηρετεί ως διοικητής λόχου με το ψευδώνυμο Μπουρνόβας. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και σαμποτάζ, όπως στο γενικό σαμποτάζ της 21ης Ιουνίου 1943, στην ανατίναξη των τοίχων αντιστήριξης στα Τέμπη (9 Οκτωβρίου 1943), στην ανατίναξη της ταχείας γερμανικής αμαξοστοιχίας ν. 53 (23 Φεβρουαρίου 1944), το μεγαλύτερο σαμποτάζ του Μηχανικού Ολύμπου και ένα από τα μεγαλύτερα σαμποτάζ εναντίον των Γερμανών στην Ελλάδα, στη μάχη της Σπηλιάς (26 Μαρτίου  1944), στη δεύτερη ανατίναξη της ταχείας γερμανικής αμαξοστοιχίας ν. 53 (31 Μαρτίου 1944), στη μάχη του Καράλακκου (6 Μαΐου 1944), στη μάχη στα Ποταμούλια της Ροδιάς (11 Ιουνίου 1944), στην ανατίναξη των αποθηκών πυρομαχικών στα Δένδρα (23 Ιουλίου 1944), στο δεύτερο γενικό σαμποτάζ (8 Αυγούστου 1944) και σε πολλά άλλα. Όσο πλησίαζε η μέρα της απελευθέρωσης οι ανατινάξεις κι  οι επιθέσεις κατά των Γερμανών πλήθηναν συνεχώς∙ είχαν γίνει πια καθημερινή δράση.
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και τη διάλυση του ΕΛΑΣ μένει για λίγο στη Ραψάνη και μετά φεύγει κυνηγημένος με καΐκι από τα Μισάγγαλα για τη Θεσσαλονίκη. Κι εκεί στο καΐκι γλυτώνει τη σύλληψη για δεύτερη φορά, χρησιμοποιώντας ως επώνυμο το παρατσούκλι Ραμπαγάς.
Ένα χρόνο μετά, το 1946, επιστρέφει στη Ραψάνη για να οργανώσει το 2ο αντάρτικο στην περιοχή του κάτω Ολύμπου και στις 8 Αυγούστου 1946, κατά τη διάρκεια αποστολής, πέφτει σε ενέδρα και τραυματίζεται στη θέση Ανήλιο. Ξεφεύγει, κρύβεται τραυματισμένος σε μια συστάδα θάμνων στη θέση Ανάληψη, όπου και συλλαμβάνεται. Λέγεται, ότι τον είχε δει από μακριά ο μυλωνάς Κουτσιούκης και αναγκάστηκε να τον μαρτυρήσει, μετά από απειλές και ξύλο. Την ίδια μέρα και στην ίδια περιοχή συλλαμβάνουν και τον συναγωνιστή του Στέργιο Φαρμάκα. Βασανίζονται και οδηγούνται στις φυλακές της Λάρισας. Στις 26 Σεπτεμβρίου ο Γιαννακούλης Μπρουζιώτης και ο Στέργιος Φαρμάκας καταδικάζονται σε θάνατο από το έκτακτο στρατοδικείο της Λάρισας. Το συμβούλιο χάριτος του χαρίζει την ποινή, αλλά, παρ’ όλα αυτά, στις 30 Σεπτεμβρίου εκτελείται στο Μεζούρλο.
''«Όταν οι δεσμώτες του έφτασαν μαζί με το θύμα τους στην πλατεία της Ιτιάς, μια συγχωριανή συντρόφισσα, η Μαρίκα Μήλια, επηρεασμένη προφανώς από την κακοποιημένη εικόνα που εμφάνιζε ο καπετάνιος, πλησίασε αυτόν και του πρόσφερε στις χούφτες της λίγο δροσερό νεράκι από τη βρυσούλα της Ιτιάς, θέλοντας με την παρέμβασή της αυτή να αμβλύνει τον πόνο του, αλλά παράλληλα να δείξει εμπράκτως τη συμπαράστασή της προς αυτόν, εισπράττοντας για το τόλμημά της αυτό τα γνώριμα μειδιάματα των συνοδών του. Από τη Ραψάνη, με δρακόντεια μέτρα, οι δεσμώτες του τον μετέφεραν οδικώς μέσω του κατσικόδρομου του Σελιού στους Γόννους, για να συνεχισθεί ο μαρτυρικός Γολγοθάς του μέχρι τη Λάρισα» '''Βασίλης Δούλος: «Κάτω Όλυμπος», (2010), σελ. 45-46. '
''«Πιάνουν και τον ΕΠΟΝίτη Γιώργο Παπαθανασίου απ’ την Κρανιά, τον Γιάννη τον Ραμπαγά ή Μπρουζιώτη απ’ τη Ραψάνη. Ο Γιάννης ήταν διοικητής λόχου του Μηχανικού του Ε.Λ.Α.Σ. Τον τραυμάτισαν, κάπου κρύφτηκε. Κάποιος τον είδε, το είπε στον στρατό και τον πιάσανε. Τους πάνε στην Ανάληψη. Είναι ένα εξωκλήσι ανάμεσα Κρανιά και Ραψάνη. Τους έχουν δέσει σε κάτι μικρά δεντράκια. Τους έχουν δείρει, δεν τους δίνουν καθόλου νερό. Και να τους ψήνει ο ήλιος κατακαλόκαιρο. Τη νύχτα, όμως, πάει κρυφά ένας φαντάρος με δυο παγούρια γεμάτα νερό και τους δίνει να πιουν, κι αυτό τους έσωσε. Αφού τους κράτησαν λίγες μέρες εκεί, τους κατέβασαν στη Λάρισα. Τον Γιάννη Μπρουζιώτη τον κράτησαν φυλακή υπόδικο. Μετά τον πέρασαν στρατοδικείο, τον καταδίκασαν σε θάνατο και τον εκτέλεσαν στο Μεζούρλο. Έπρεπε να πληρώσει ο Γιάννης με τη ζωή του για τα γερμανικά τρένα που ανατίναζαν στα Τέμπη». ''
Νίτσα Τάσου: «Με τον ασύρματο της 123ης Ταξιαρχίας του Δημοκρατικού
''Η ημερομηνία αναγράφεται σύμφωνα με το ημερολόγιο του Γιώργου Μπρουζιώτη. Όμως, η 10η Μαρτ. 1913 (με το παληό ημερολόγιο) έπεφτε ημέρα Κυριακή κι όχι Δευτέρα. Δευτέρα ήταν η 10η Μαρτ. του 1914. Επίσης, η Ευγενία Μπουρνόβα στο βιβλίο της (σελ.124) αναφέρει ως έτος γέννησης του Γιαννακούλη το 1912 που είναι κι αυτό προφανώς λάθος.''
'' Η Ευγενία Μπουρνόβα στο βιβλίο της (σελ. 122), μεταφέροντας φυσικά πληροφορίες που είχε από  διηγήσεις του Δημητράκη, αναφέρει ότι ο Γιαννακούλης, εκτός από το τετρατάξιο δημοτικό, τελείωσε και το τριτάξιο σχολαρχείο. Αυτό όμως δεν προκύπτει από την εργασία του Νίκου Ζδάνη: «Το ελληνικό σχολείο της Ραψάνης» (Πρακτικά Α΄ ιστορικού συνεδρίου Ραψάνης, 24 Νοε. 1996). ''
'' Ο χρόνος ένταξης του Γιαννακούλη στο Κ.Κ.Ε. δεν επιβεβαιώνεται από άλλη πηγή.''
'' Στην περιοχή του Ανήλιου είχε ορισθεί παράνομη συνάντηση μεταξύ των Γιάννη Μπρουζιώτη, Στέργιου Φαρμάκα και Ζησού Ζώκα. Ο Ζησός ο Ζώκας γλύτωσε, γιατί δεν πήγε στο ραντεβού. ''
Δεν ήταν ο στρατός που τον συνέλαβε, αλλά η χωροφυλακή (Θεόφιλος Μπρουζιώτης).
'' Το έτος εκτέλεσης (1949) στη σελ. 248 είναι λάθος.''
Η ημερομηνία εκτέλεσης (το πρώτο δεκαήμερο του Οχτώβρη 1947) είναι επίσης λάθος.
'' Η πληροφορία του Ριζοσπάστη ότι ο Γιαννακούλης την πρωτοχρονιά του 1943 συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς, αλλά κατορθώνει να διαφύγει δεν ευσταθεί. Είναι επίσης λανθασμένη η ημερομηνία (20/9/1946) που καταδικάστηκε σε θάνατο. Ήδη, στο φύλλο της 27ης  Σεπτ. 1946, ο «Ριζοσπάστης» είχε δημοσιεύσει ανταπόκριση της προηγούμενης μέρας, 26 Σεπτ.1946: «ΛΑΡΙΣΑ 26. – Το εδώ έκτακτο στρατοδικείο κατεδίκασε σε θάνατο τους δημοκρατικούς Ιω. Μπρουζιώτη και Αστ. Φαρμάκη με την κατηγορία ότι “κατήρτισαν ενόπλους συμμορίας”». ''
Οι πληροφορίες που μας δίνει η Ευγενία Μπουρνόβα στο βιβλίο της προκύπτουν από αφηγήσεις του Δημητράκη Μπρουζιώτη∙ πολλές όμως από αυτές είναι λανθασμένες, όπως το έτος γέννησης (1912) και το ότι πήγε τρία χρόνια σχολαρχείο.
Η ημερομηνία σύλληψης (15 Αυγούστου) είναι λάθος.<div style="">
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Ντακότα Φάνινγκ
Η Χάνα Ντακότα Φάνινγκ (Hannah Dakota Fanning, (γεννημένη στις 23 Φεβρουαρίου 1994) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε σε ηλικία επτά χρονών στην δραματική ταινία Το όνομά μου είναι Σαμ (2001), για την ερμηνεία της στην ταινία έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Screen Actors Guild σε ηλικία οκτώ ετών, κάνοντάς της τον νεότερο υποψήφιο. Η Φάνινγκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στις ταινίες Κορίτσια από σπίτι (2003), Ο Γάτος (2003), Δια πυρός και σιδήρου  (2004), Ο Πόλεμος των Κόσμων (2005), Οικογενειακοί δεσμοί (2005), και Σάρλοτ, η Αραχνούλα (2006).
Η Φάνινγκ ακολούθησε πιο ώριμους ρόλους στις ταινίες, Ο Σκύλος του Κυνηγού (2007), Η μυστική ζωή των μελισσών (2008), Coraline: Το Σπίτι στην Ομίχλη (2009), Οι Αγωνιστές (2010), Το Έπος του Λυκόφωτος (2009–2012) και Κάποτε στο… Χόλιγουντ (2019). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, συνέχισε να εμφανίζεται σε ανεξάρτητες παραγωγές όπως οι ταινίες Τώρα είναι καλά (2012), Κινήσεις στο Σκοτάδι (2013), Πολύ καλά κορίτσια  (2013), και η βιογραφική ταινία Έφι Γκρέι (2014).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Favourite Worst Nightmare
Το Favourite Worst Nightmare είναι το δεύτερο άλμπουμ του Βρετανικού ροκ συγκροτήματος Arctic Monkeys. Κυκλοφόρησε στις 23 Απρίλη 2007 απο τη δισκογραφική εταιρεία Domino Recording Company. Ηχογραφήθηκε στα Miloco Studios στο ανατολικό Λονδίνο με παραγωγούς τους James Ford και Mike Crossey, το single "Brianstorm" προηγήθηκε της κυκλοφορίας του άλμπουμ στις 16 Απρίλη 2007.
Ιστορία
Ο τίτλος του άλμπουμ, Favourite Worst Nightmare, προήλθε απο το τραγούδι "D is for Dangerous", το τρίτο τραγούδι του άλμπουμ. Το συγκρότημα είπε ότι σκέφτηκαν να ονομάσουν το άλμπουμ Lesbian Wednesdays, Gordon Brown ή Gary Barlow.
Σε μία συνέντευξη με το NME, ο Nick O'Malley ανακοίνωσε πολλούς τίτλους συμπεριλαμβανομένου του "D is for Dangerous" και "Balaclava". Τα τραγούδια "The Bakery" και "Plastic Tramp" που επίσης αναφέρθηκαν στη συνέντευξη με το NME αλ
λά δεν συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ, κυκλοφόρησαν αργότερα ως B- sides του single "Fluorescent Adolescent". Το τραγούδι "Leave Before the Lights Come On" που υπήρχαν φήμες ότι θα συμπεριληφθεί τελικά δεν κυκλοφόρησε.
6 απο τα 12 τραγούδια είχαν κάνει ντεμπούτο σε συναυλίες πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε γρήγορα καθώς το συγκρότημα ήθελε να βγει και να παίξει τα τραγούδια ξανά.
Τραγούδια άλμπουμ
Όλοι οι στίχοι έχουν γραφεί απο τον Alex Turner, εκτός απ'όπου αναφέρεται διαφορετικά, όλη η μουσική έχει γραφεί απο τους Arctic Monkeys.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ των Arctic Monkeys Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Μίλα Ρόντινο
Μίλα Ρόντινο (Мила Родино, «Αγαπημένη πατρίδα») είναι ο εθνικός ύμνος της Βουλγαρίας. Είναι βασισμένος στη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού «Περήφανη οροσειρά του Αίμου» του Τσβετάν Ραντοσλάβοφ, γραμμένο το 1885. Σαν εθνικός ύμνος χρησιμοποιείται από το 1964, το κείμενο του οποίου εχεί υποστεί πολλές αλλαγές με τελευταία αυτή του 1990.
Ελληνική μετάφραση
Περήφανη οροσείρα του Αίμου,
δίπλα της ο Δούναβης γαλάζιος ρέει,
ο ήλιος τη Θράκη ζεσταίνει,
προβάλλοντας απ' του Πίριν τις κορφές.
Αγαπημένη πατρίδα,
είσαι ο παράδεισος στη γη,
η ομορφιά σου και η χάρη,
αχ, δεν έχουν τέλος.
<p style="color:#666;">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική στη Βουλγαρία Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ελάσσονα
Σχέσεις Ελλάδας-Δανίας
Οι σχέσεις Ελλάδας-Δανίας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Δανίας. Η Δανία διαθέτει πρεσβεία στην Αθήνα και επίτιμο προξενείο στη Θεσσαλονίκη. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στην Κοπεγχάγη και 2 επίτιμα προξενεία, στο Ώρχους και το Τόρσχαβν.
Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ιστορία
μικρογραφία|226x226εσ| Ο [[Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας]] Η πρώτη επαφή μεταξύ των Δανών και των Ελλήνων, χρονολογείται πίσω στον 4ο αιώνα π.Χ., όταν ο Έλληνας έμπορος Πυθέας πήγε στη Δανία. Το 1863, ο δεύτερος Βασιλιάς της Ελλάδας, Γεώργιος Α', ήταν δανικής καταγωγής και οι διάδοχοί του, ο Οίκος του Γκλύξμπουργκ, κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι το 1973/1974. Το 1992 άνοιξε το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα.
== Κατάλογος διμερών συνθηκών και συμφωνιών ==
== Πρόσφατες διμερείς επισκέψεις == Η Βασίλισσα Μαργαρίτα Β' της Δανίας, παρακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα και πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα τον Μάιο του 2006.
Παραπομπές
Δανια Ελλαδα
Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός
Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, κατά κόσμον Δημήτριος Παπανδρέου (Δορβιτσιά Ναυπακτίας, 3 Μαρτίου 1891- Αθήνα 20 Μαΐου 1949), υπήρξε κορυφαία εκκλησιαστική και πολιτική προσωπικότητα της νεότερης Ελλάδας. Διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος (1941 - Μάιος 1949) αντιβασιλέας και πρωθυπουργός της Ελλάδας. Ήταν ο 11ος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών από της ανακήρυξης της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις που έλαβε, ανακηρύχθηκε «Δίκαιος των Εθνών», τίτλος που αποδίδεται σε όσους έσωσαν τη ζωή σε Εβραίους στον πόλεμο.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο χωριό Δορβιτσιά (ορεινή Ναυπακτία) στις 3 Μαρτίου του 1891, στο δημοτικό σχολείο της οποίας έλαβε και την πρώτη εκπαίδευση και στη συνέχεια στο σχολείο του Πλατάνου. Αν και η οικογένειά του ήταν πολύ φτωχή, κατάφερε να φοιτήσει στο Γυμνάσιο Καρδίτσας με τη συνδρομή του θείου του, Ηγουμένου της Ι. Μονής Κορώνης, Χριστόφορου Παπανδρέου. Στα 1908 κατέβηκε στην Αθήνα όπου και εισήλθε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ταυτόχρονα στη Νομική λαμβάνοντας πτυχίο και από τις δύο σχολές. Στρατολογήθηκε στον ελληνικό στρατό και πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912 και 1913. Υπηρέτησε στο τάγμα Ευζώνων που εισήλθε από τα πρώτα στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη το 1912.
Το έργο του ως Μητροπολίτης
Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον εκλέγει το 1921, σε ηλικία 31 ετών, Μητροπολίτη Κορινθίας. Στην εκλογή Αρχιεπισκόπου Αθηνών το επόμενο έτος βρίσκεται ανάμεσα στους υποστηρικτές του Χρυσόστομου Παπαδόπουλου. Οι μεγάλες ποιμαντικές και οργανωτικές του ικανότητες σε συνδυασμό με την έντονη και πολυσχιδή προσωπικότητά του τον καθιστούν ευρύτερα γνωστό στην Ελλάδα. Ο σεισμός της Κορίνθου στις 22 Απριλίου του 1928 γίνεται εφαλτήριο ώστε να φανεί η βαθιά μέριμνα του Δαμασκηνού για το ποίμνιό του. Ξεκινά προσπάθεια για την επαναστέγαση των σεισμοπλήκτων και την αποκατάσταση των ζημιών. Για το σκοπό αυτό μεταβαίνει στις Η.Π.Α. τον Οκτώβριο του 1928 προκειμένου να συλλέξει πόρους από τους εκεί ομογενείς που πράγματι είχε πολύ αποδοτική απήχηση μεταξύ των αποδήμων Ελλήνων. Αντιπαρερχόμενος όμως κάποια προβλήματα άρνησης βοήθειας επειδή στην Ελλάδα πρωθυπουργός ήταν ο Βενιζέλος κατάφερε να συγκεντρώσει χρήματα για την ανοικοδόμηση και βοήθεια παθόντων της Κορίνθου, του Λουτρακίου και των πέριξ περιοχών.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επωφελούμενο της παρουσίας και παραμονής του Δαμασκηνού στην Αμερική υπό τον Πατριάρχη Φώτιο Β΄ τον διόρισε έξαρχό του με την εντολή όπως επιδιώξει την αποκατάσταση της ειρήνης στα εκκλησιαστικά πράγματα των Ελλήνων ορθοδόξων. Έτσι η παρουσία και η δράση του Δαμασκηνού καταφέρνουν να εξομαλύνουν σταδιακά τα πράγματα, του ανατίθεται η οικονομική επιτροπεία της Αρχιεπισκοπής και με δική του πρόταση εκλέγεται από την ενδημούσα Πατριαρχική Σύνοδο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής ο μέχρι τότε Μητροπολίτης Κερκύρας και μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας. Οι δε μέχρι τότε διαφωνούντες Έλληνες επίσκοποι Αμερικής δέχθηκαν τελικά τη μετακίνηση και τοποθέτησή τους σε επισκοπικές έδρες της Ελεύθερης Ελλάδος.
Με πρωτοβουλία του ανεγέρθηκαν στην Κόρινθο ο ναός του Αποστόλου Παύλου, η Εκκλησιαστική Σχολή (Ιεροδιδασκαλείο), λαϊκό ιατρείο, νυκτερινή σχολή και αίθουσα διαλέξεων.
Η υπόθεση της εκλογής Αρχιεπισκόπου
Μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου στις 23 Απριλίου του 1938 διεκδικεί στη Σύνοδο της Ιεραρχίας τη θέση του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας έχοντας ως ανθυποψήφιο το Μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρύσανθο Φιλιππίδη, ιεράρχη με έντονη πολιτική και διπλωματική δραστηριότητα για τον ελληνισμό του Ευξείνου Πόντου και της ευρύτερης Μικράς Ασίας κατά την περίοδο 1917 – 1923 και ακαδημαϊκό. Βέβαια η προσωπική αντίθεση μεταξύ των δύο ιεραρχών είχε εκδηλωθεί από το 1931, όταν ο Χρύσανθος εισηγήθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο την ανάκληση του Δαμασκηνού, για να ειρηνεύσει η εκεί Εκκλησία. Ο Δαμασκηνός εκλέγεται τελικά Αρχιεπίσκοπος με 31 ψήφους έναντι 30 του Χρυσάνθου στις 5 Νοεμβρίου 1938. Ακολουθεί η τελετή του Μεγάλου Μηνύματος και ξεκινούν οι προετοιμασίες για την ενθρόνιση. Το μεταξικό καθεστώς, θεωρώντας τον Δαμασκηνό οπαδό του βενιζελισμού και ως εκ τούτου ανεπιθύμητο για την ανάληψη της διοίκησης της Εκκλησίας, προτρέπει μία ομάδα ιεραρχών, με επικεφαλής το Μητροπολίτη Φθιώτιδος Αμβρόσιο, να καταθέσουν προσφυγή για ακύρωση της εκλογής Δαμασκηνού στο Συμβούλιο της Επικρατείας με αιτιολογία τη συμμετοχή στους εκλέκτορες του Μητροπολίτη Δρυινουπόλεως Ιωάννη, ο οποίος είχε καταδικαστεί από το Συνοδικό Δικαστήριο πρωτοδίκως σε έκπτωση από το αξίωμά του, συμμετείχε όμως της εκλογής, λόγω της αποδοχής της έφεσής του κατά της καταδικαστικής απόφασης.
Το Σ.τ.Ε., υπό την ισχυρή επιρροή της δικτατορίας, αποφάσισε οριακά, με 8 έναντι 7 ψήφων, την αποδοχή της προσφυγής των ιεραρχών και ακύρωσε την εκλογή Δαμασκηνού παρά την ένσταση άλλων 32 Μητροπολιτών. Μετά την απόφαση αυτή το καθεστώς δημοσιεύει τον ειδικό αναγκαστικό νόμο 1493 της 3 Δεκεμβρίου 1938 διορίζοντας Αριστίνδην Σύνοδο, με Μητροπολίτες προσκείμενους σε αυτό, η οποία ακυρώνει και εκκλησιαστικά την εκλογή Δαμασκηνού και εκλέγει Αρχιεπίσκοπο το Χρύσανθο. Ο Δαμασκηνός περιορίζεται, φρουρούμενος από τη Χωροφυλακή, στην Ι. Μονή Φανερωμένης στη Σαλαμίνα όπου παραμένει καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Μεταξά και του ελληνοϊταλικού πολέμου.
Ο Χρύσανθος αποτελούσε προσωπική επιλογή του Μεταξά. Έτσι προκρίθηκε έναντι του Δαμασκηνού, ο οποίος ήταν γνωστός για τα δημοκρατικά του φρονήματα. Σκοπός του Μεταξά ήταν ο απόλυτος έλεγχος της Ελλαδικής Εκκλησίας μέσω της αρχιεπισκοπικής εκλογής.
Επάνοδος και δράση κατά την Κατοχή
Στις 27 Απριλίου του 1941 εισβάλουν τα ναζιστικά στρατεύματα στην Αθήνα και εγκαθιδρύουν κυβέρνηση δωσιλόγων υπό το στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος αρνείται να ορκίσει την κυβέρνηση και με αφορμή τον τρόπο εκλογής του συγκαλείται στις 2 Ιουλίου του 1941, βάσει του Νομικού Διατάγματος της 17ης Ιουνίου 1941, Μείζων Σύνοδος από 23 αρχιερείς, που ακυρώνει τις πράξεις της Αριστίνδην Συνόδου και εναποδεικνύει ως Αρχιεπίσκοπο το Δαμασκηνό. Στις 5 Ιουλίου εκδίδεται απόφαση της κυβέρνησης που αναγνωρίζει την εκλογή του.
Η δράση του Αρχιεπίσκοπου Δαμασκηνού την περίοδο της Κατοχής χαρακτηρίζεται από τολμηρές πρωτοβουλίες και αγωνιώδες ποιμαντικό ενδιαφέρον για τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Ενόψει του επαπειλούμενου λιμού, καταβάλει προσπάθειες για την αξιοποίηση δύο ανεκτέλεστων, λόγω του πολέμου, συμβάσεων που είχε συνάψει η κυβέρνηση Μεταξά με άλλα κράτη, την αγορά, δηλαδή, 370.000 τόνων σταριού από την Αυστραλία και την πίστωση της Τουρκίας με 600.000 τουρκικές λίρες για αγορά τροφίμων. Οι προσπάθειές του, όμως, προσκρούουν στην άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να επιτρέψει τον ανεφοδιασμό της κατεχόμενης Ελλάδος εξ αιτίας των πολεμικών συγκρούσεων, ενώ η σύμβαση με την Τουρκία επιφέρει ποσότητα τροφίμων, που καλύπτει ελάχιστα τις ανάγκες επισιτισμού.
Στη συνέχεια ο Αρχιεπίσκοπος οργανώνει τον Εθνικό Οργανισμό Χριστιανικής Αλληλεγγύης (Ε.Ο.Χ.Α.) με παραρτήματα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και επίγνοια την προώθηση τροφίμων. Παράλληλα συνέταξε το νέο Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος που δημοσιεύθηκε ως Νόμος 671/1943 στις 25 Σεπτεμβρίου 1943 και κυρώθηκε μετακατοχικά με την υπ. αριθ. 184/26-3-1946 πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου. Αυτός ο Κ.Χ. συνέχισε να ισχύει με ελάχιστες τροποποιήσεις έως το 1977.
Η μέριμνά του για τη διάσωση των Ιουδαίων στο θρήσκευμα Ελλήνων πολιτών και των Ρομά, οι οποίοι από το 1943 άρχισαν μαζικά να οδηγούνται σε στρατόπεδα εξολόθρευσης, είναι από τις μεγαλύτερες στιγμές του και για τη δράση του αυτή τιμήθηκε αργότερα από την Ισραηλιτική κοινότητα. Κατ’ εντολή του εκδίδονταν πιστοποιητικά βαπτίσεως για τους Εβραίους ώστε να εμφανίζονται ως Χριστιανοί και να αποφεύγεται η σύλληψη και απέλασή τους. Επανειλημμένα διαμαρτυρήθηκε στους Γερμανούς ανώτερους διοικητές για τη συνεχιζόμενη πρακτική της δολοφονίας Εβραίων. Για τη δράση του αυτή και τη συμβολή του στη διάσωση εκατοντάδων Ελλήνων Εβραίων τιμήθηκε από το ίδρυμα Γιαντ Βασσέμ με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών.
Αναφέρεται συχνά στο διαδίκτυο ότι όταν ο Δαμασκηνός απέστειλε έγγραφη διαμαρτυρία, την 23η Μαρτίου 1943, υπερασπιζόμενος την Εβραίους της Θεσσαλονίκης, απειλήθηκε από τον στρατηγό Στρόοπ με τουφεκισμό. Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός απάντησε στην απειλή του Στρόοπ: "Οι Ιεράρχες της Ελλάδος, στρατηγέ Στρόοπ, δεν τουφεκίζονται, απαγχονίζονται. Σας παρακαλώ να σεβασθήτε αυτήν την παράδοσιν". Ένα από τα προβλήματα αυτής της φράσης είναι ότι ο Στρόοπ βρισκόταν εκείνη την περίοδο στη Βαρσοβία και όχι στην Αθήνα. Ποιο πιθανό είναι να είπε αυτήν τη φράση απαντώντας στον Γερμανό πληρεξούσιο Άλτενμπουργκ, ο οποίος τον απείλησε ότι εάν ανέβαινε στο βουνό για να ηγηθεί της Αντίστασης του ελληνικού λαού, θα διέτασσε τη σύλληψή του και την παραπομπή του στο Στρατοδικείο.
Υπήρξε ο ιθύνων νους της μαζικής απεργίας της 7ης Σεπτεμβρίου 1942 αποτέλεσμα της οποίας ήταν να μην αποσταλεί κανένας Έλληνας επίστρατος στο ρωσικό μέτωπο κατά τη στρατιωτική επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα.
Αντιτάχθηκε στην απόφαση της Γερμανίας να κάνει πολιτική επιστράτευση Ελλήνων με σκοπό να εργαστούν στη Γερμανία (Φεβρουάριος – Μάρτιος 1943). Μάλιστα μετέβη ο ίδιος στο γραφείο του Άλτενμπουργκ (πληρεξούσιου του Γ Ράιχ στην Ελλάδα) - μαζί με τον καθηγητή Ι. Γεωργάκη ως διερμηνέα - και δήλωσε πως εάν δεν ματαιωνόταν η απόφαση πολιτικής επιστράτευσης οι καμπάνες όλων των εκκλησιών θα χτυπούσαν ώσπου να πέσει και ο τελευταίος που θα είναι σε θέση να τραβάει τα σχοινιά, δήλωση που θορύβησε τον Άλτενμπουργκ και συνέβαλε στην ακύρωση της απόφασης. Μάλιστα, οι διαπραγματεύσεις κράτησαν μια ολόκληρη ημέρα. Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί ζητούσαν ανταλλάγματα, μεταξύ των οποίων ήταν η αποκήρυξη της αντίστασης ή του κομμουνισμού. Ο Δαμασκηνός αρνήθηκε λέγοντας «''αυτούς που θέλουν την ελευθερία του τόπου τους δεν τους ξεχωρίζω σε καλούς και κακούς. Προσεύχομαι για όλους''».
Ακόμα παρεμβαίνει ζητώντας από τις αρχές κατοχής την παύση της επιθετικότητας των Βουλγάρων συμμάχων του Άξονα κατά των ελληνικών πληθυσμών Μακεδονίας και Θράκης.
Όταν οι δυνάμεις κατοχής αποφάσισαν να εκτελέσουν 50 Έλληνες ως αντίποινα για σαμποτάζ, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός μετέβη αυτοπροσώπως στο γραφείο του ανώτατου Γερμανού στρατιωτικού διοικητή, ο οποίος όμως αρνήθηκε να τον δεχθεί. Παρά την άρνηση του Διοικητή να τον δεχθεί ο Αρχιεπίσκοπος έμεινε στο κτίριο αναμένοντάς τον. Τελικώς μετά από επιμονή εισήλθε στο γραφείο όπου μετά από συζήτηση, ο διοικητής ανακάλεσε την απόφαση εκτέλεσης.
Η όλη του πρακτική εξοργίζει τους κατακτητές και τον θέτουν σε κατ’ οίκον περιορισμό τον Μάιο του 1944, ενώ γίνονται και σκέψεις για μεταγωγή του σε στρατόπεδο της Γερμανίας.
Η παραμονή του στην Αντιβασιλεία και το τέλος
Η απελευθέρωση βρίσκει τη χώρα σε άθλια κατάσταση οικονομικά και επισιστικά, και σε διαπάλη για την αναπλήρωη του κενού εξουσίας των Γερμανών. Κατά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων ο στρατηγός Φέλμι του ζητά να μεσολαβήσει στο βρετανικό στρατηγείο και την ηγεσία των ανταρτών, ώστε να επιδείξουν ανοχή έναντι των υποχωρούντων Γερμανών. Όσο αφορά το πολιτειακό ήδη είχαν γίνει συνομιλίες μεταξύ των πολιτικών των αστικών κομμάτων, που συμπερασματικά είχαν καταλήξει στην ανάγκη μη επανόδου του Βασιλέως Γεωργίου Β΄ χωρίς την πρότερη διενέργεια δημοψηφίσματος.
Η λύση της Αντιβασιλείας Δαμασκηνού εμφανίζεται ως η πλέον ενδεδειγμένη λόγω της λαϊκής αποδοχής του για τη στάση του στη διάρκεια της Κατοχής, προσκρούει όμως στην αρχική άρνηση του Γεωργίου, ο οποίος αποκρούει τη σχετική πρόταση του Εμμανουήλ Τσουδερού. Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1944 αναγκάζουν τον Γεώργιο να παραχωρήσει την Αντιβασιλεία και ο Δαμασκηνός αναλαμβάνει Αντιβασιλιάς στις 31 Δεκεμβρίου 1944.
Το πολιτικό σκηνικό είναι ταραγμένο και ο Δαμασκηνός προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε αντίπαλες δυνάμεις, που μάχονται για την επικράτησή τους και τον υπονομεύουν στο έργο του. Η αγγλική ηγεσία με τον Τσώρτσιλ Πρωθυπουργό τον εμπιστεύεται και αποτελεί προνομιακό συνομιλητή της. Ο ίδιος ο Βρετανός Πρωθυπουργός επισκεπτόμενος την Αθήνα τα Χριστούγεννα του 1944 έχει μακρά συνεργασία και συσκέψεις μαζί του. Η υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945 ανανεώνει τις ελπίδες όλων για δίκαιη διευθέτηση των πολιτικών ζητημάτων, αμέσως όμως αρχίζουν να καταστρατηγούνται οι όροι της.
Στις 15 Μαΐου 1945 ο Δαμασκηνός φτάνει στη Ρόδο με το καταδρομικό "Αβέρωφ" ως ο πρώτος Έλληνας αρχηγός που επισκέπτεται τα ελεύθερα Δωδεκάνησα. Ο πληθυσμός, μέσα σε φρενίτιδα ενθουσιασμού, υποδέχεται τον Έλληνα Αντιβασιλέα, εκπρόσωπο της ελληνικής πατρίδας, θεωρώντας τον ως τον προπομπό και προάγγελο της οριστικής ένωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.
Ο Δαμασκηνός, μαζί με το διευθυντή του Πολιτικού του Γραφείου, διπλωμάτη και ποιητή Γιώργο Σεφέρη, μεταβαίνει στο Λονδίνο από τις 6 έως τις 22 Σεπτεμβρίου 1945 για συνομιλίες με τη νέα βρετανική κυβέρνηση του Κλήμεντ Άτλη. Εκεί καταθέτει επίσημο αίτημα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και συναντάται στις 13 Σεπτεμβρίου με το Γεώργιο, στον οποίο προτείνει την αναβολή του δημοψηφίσματος, κάτι που επιθυμούν και οι Βρετανοί συνομιλητές του. Οι ήδη ψυχρές και καχύποπτες σχέσεις Βασιλέως και Αντιβασιλέως επιδεινώνονται. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, αφού προηγουμένως καταθέτει στεφάνι στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι, αναλαμβάνει και χρέη Πρωθυπουργού από τις 17 Οκτωβρίου έως την 1 Νοεμβρίου 1945.
Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα καταρρέουν η μία μετά την άλλη ενώ ο Δαμασκηνός απογοητευμένος υποβάλει την πρώτη παραίτησή του στις 22 Νοεμβρίου 1945. Ο πολιτικός κόσμος προσπαθεί να το μεταπείσει και τελικά παραμένει στη θέση του. Στις 31 Μαρτίου 1946 πραγματοποιούνται βουλευτικές εκλογές χωρίς τη συμμετοχή του Κ.Κ.Ε. γεγονός που οξύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η δεύτερη παραίτηση έρχεται στις 4 Απριλίου 1946 και αποστέλλεται στο Λονδίνο προς το Γεώργιο από τη νέα κυβέρνηση με την παράκληση να μη γίνει δεκτή. Το δημοψήφισμα για το πολιτειακό πραγματοποιείται την 1η Σεπτεμβρίου 1946 και επαναφέρει τη Μοναρχία στην Ελλάδα. Ο Δαμασκηνός παραιτείται από Αντιβασιλέας για τρίτη φορά οριστικά πλέον στις 28 Σεπτεμβρίου 1946 και αποσύρεται στα εκκλησιαστικά του καθήκοντα. Είναι αξιοσημείωτο πως λίγους μήνες αργότερα την 1 Απριλίου 1947 όταν απεβίωσε ο βασιλέας Γεώργιος Β', ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός ήταν αυτός που τέλεσε την επιμνημόσυνη δέηση και χοροστάτησε στην επικήδειο ακολουθία της 6 Απριλίου 1947.
Ως Αρχιεπίσκοπος ο Δαμασκηνός ενίσχυσε την Αποστολική Διακονία, ίδρυσε σχολές ιεροκηρύκων, εξομολόγων, κατηχητών και κοινωνικών λειτουργών. Με τον Α. Ν. 540/1946 αναδιοργάνωσε την εκκλησιαστική εκπαίδευση με την ίδρυση εκκλησιαστικών σχολών και φροντιστηρίων για τη μόρφωση και την επιμόρφωση του κλήρου, ενώ με τον Α. Ν. 536/1945 κατοχύρωσε τη μισθοδοσία του εφημεριακού κλήρου. Άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα στις 20 Μαΐου 1949 σε ηλικία 59 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κατηγορία:Μητροπολίτες Κορίνθου Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Άγιοι Πάντες
thumb|Εικόνα των Αγίων Πάντων.
Επειδή μεταξύ του μεγάλου αριθμού των Χριστιανών που μαρτύρησαν ή κατά οποιοδήποτε τρόπο προσέφεραν ή εργάσθηκαν υπέρ του Χριστιανισμού υπάρχουν πολλοί των οποίων τα ονόματα παρέμειναν άγνωστα, όρισαν τόσο η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία όσο και η Δυτική συγκεκριμένη ημέρα που να τιμώνται όλοι ανεξαιρέτως οι άγιοι, οι Άγιοι Πάντες.
Έτσι ορίσθηκε από μεν την Ανατολική Εκκλησία να τιμάται η μνήμη όλων των Αγίων κατά την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, από δε τις Δυτικές Εκκλησίες (Καθολική και Προτεσταντικές) την 1 Νοεμβρίου.
Άγιοι Πάντες (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Άγιοι Πάντες φέρονται στην ελληνική επικράτεια οι ακόλουθοι οικισμοί και νησίδες:
Το όνομα Άγιοι Πάντες φέρουν οι εξής ναοί:
Αγιοι ΠαντεςΚατηγορία
Ρένο (Ιταλία)
Ο Ρένο (ιταλικά: Reno, στη Διάλεκτο της Μπολόνια Raggn) είναι το δέκατο, σε μήκος και ως προς την έκταση της λεκάνης απορροής του, ποτάμι της Ιταλίας και βρίσκεται στην Εμίλια Ρομάνια. Είναι το πιο σημαντικό ποτάμι της περιφέρειας μετά τον Πάδο.
Γεωγραφία
Το συνολικό του μήκος, από την πηγή του μέχρι τις εκβολές, είναι 211,8 χιλιόμετρα και η συνολική έκταση της λεκάνης απορροής, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της αρχής για τη λεκάνη του Ρένο, είναι 5040 τ.χλμ.. Ο ρους του διασχίζει τις επαρχίες της Πιστόιας στην Τοσκάνη, της Μπολόνιας, της Φερράρας και της Ραβέννας στην Εμίλια Ρομάνια. Σε όλη του τη διαδρομή περνάει από τους δήμους της Πιστόια, του Γκραναλιόνε, της Πορέττα Τέρμε, του Βεργκάτο, του Μαρτσαμπόττο, του Σάσσο Μαρκόνι, του Καζαλέκκιο ντι Ρένο, της Μπολόνια, του Καστέλ Ματζιόρε, της Καλντεράρα, της Σάλα Μπολονιέζε, του Αρτζελάτο, του Καστέλλο ντ Άρτζιλε, του Σαν Τζιοβάννι ιν Περσιτσέτο, του Τσέντο, της Πιέβε ντι Τσέντο, της Γκαλλιέρα, του Σαν Αγκοστίνο, του Πότζιο Ρενάτικο, του Μαλαλμπέργκο, της Μπαριτσέλλα, της Μολινέλλα, της Αρτζέντα, του Αλφονσίνε και του Κομάκκιο. Η λεκάνη του καλύπτει μέρος των επαρχιών της Πιστόιας, του Πράτο και της Φλωρεντίας στην Τοσκάνη, της Μπολόνιας, της Μόντενας, της Φερράρας και της Ραβέννας στην Εμίλια Ρομάνια. Οι πηγές του βρίσκονται σε υψόμετρο 1020 μέτρα στην περιοχή μεταξύ Πότζι Πιατζέττε και Καστέλλο (Poggi Piaggette και Castello), στον δήμο του Πιτέλιο (Piteglio) στην επαρχία της Πιστόια, από ‘που πηγάζει ο Ρένο ντι Προυνέττα (Reno di Prunetta), που θεωρείται ο κλάδος γέννησης του Ρένο. Σε υψόμετρο 745 μέτρα στην περιοχή Λε Πιάστρε (Le Piastre), στον δήμο της Πιστόια, ο Ρένο ντι Προυνέττα, μετά από μία διαδρομή 4ων περίπου χιλιομέτρων, ενώνεται με τον Ρένο ντι Κάμπολούνγκο (Reno di Campolungo) και σχηματίζουν τον καθεαυτό ποταμό που από αυτό το σημείο παίρνει το όνομα Ρένο. Το πρώτο μέρος της διαδρομής του έχει κατεύθυνση από νότο προς βορά ενώ το δεύτερο, μετά από μία σχεδόν ορθογώνια στροφή, κατευθύνεται από δυτικά προς ανατολικά μέχρι τις εκβολές του. Γεωλογικά, η κοίτη του ποταμού, χωρίζεται σε δύο τμήματα. Το αρχικό, από τις πηγές μέχρι το Καζαλέκκιο ντι Ρένο, αποτελεί το ορεινό κομμάτι που ονομάζεται και άνω διαδρομή. Από το Καζαλέκκιο ντι Ρένο μέχρι τις εκβολές είναι το πεδινό κομμάτι που ονομάζεται και κάτω διαδρομή.
Η παρατήρηση και μελέτη της ροής του ποταμού γίνεται κυρίως σε δύο σημεία, στον υδροφράκτη του Καζαλέκκιο ντι Ρένο και στις εκβολές. Στο πρώτο σημείο, όπου υπάρχει ένας ταμιευτήρας 1061 τ.χλμ., η μέση ετήσια ροή του είναι 26,5 m³ / s, με συνήθης μέγιστες περίπου 1000 m³ / s ενώ η ελάχιστη ροή είναι 0,6 m³ / s. Ο Μάρτιος είναι ο μήνας με την πιο άφθονη μέση ροή, 52 m³ / s, ενώ ο Αύγουστος εκείνος με τη μικρότερη, 2,4 m³ / s. Στις εκβολές του τα αντίστοιχα δεδομένα είναι, 95 m³ / s η μέση ετήσια ροή, η μέγιστες είναι αμετάβλητες λόγω των τεχνητών έργων για τον έλεγχο τους, η μέση ελάχιστη 4 m³ / s, η ροή τον Μάρτιο είναι περίπου 200 m³ / s και τον Αύγουστο 8 m³ / s.
Στην πορεία των αιώνων η διαδρομή του Ρένο, κυρίως το πεδινό κομμάτι, άλλαξε πορεία είτε φυσικά είτε με την ανθρώπινη παρέμβαση. Αρχικά υπήρξε παραπόταμος του Πάδου, είτε από μόνος του είτε ενωμένος με τον ποταμό Πανάρο (Panaro). Για κάποιο διάστημα δεν έφτανε μέχρι τη θάλασσα αλλά δημιουργούσε έλη στη επαρχία της Φερράρας. Η σημερινή του διαδρομή είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης επέμβασης του 18ου αιώνα που τον παρέκκλισαν σε ένα παλιό κλάδο του Πάδου γνωστό με το όνομα Πο ντι Πριμάρο (Po di Primaro).
Στις εκβολές του υπάρχουν δύο φυσικά καταφύγια. Στα αριστερά το φυσικό καταφύγιο των εκβολών του ποταμού Ρένο και στα δεξιά το φυσικό καταφύγιο στα δεξιά των εκβολών του ποταμού Ρένο
Ανθρώπινη εκμετάλλευση
Η διαδρομή του Ρένο διασχίζει μια περιοχή με έντονη ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα. Γύρω από αυτόν κατοικούν 2000000 περίπου άνθρωποι ενώ υπάρχει έντονη βιομηχανική παρουσία, όπως οι βιομηχανικές ζώνες της Μπολόνια, και εντατική γεωργία, όπως η καλλιέργεια φρούτων στη Ρομάνια. Αυτό, όπως είναι αναμενόμενο, έχει σαν αποτέλεσμα την εντατική εκμετάλλευση των νερών του. Παρέχει το πόσιμο νερό στο υδραγωγείο της Μπολόνια αλλά και όλων των δήμων που διασχίζει, ακόμα και στο υδραγωγείο της Ραβέννα. Τα δίκτυα ύδρευσης ανεφοδιάζονται είτε απευθείας από το ποτάμι είτε μέσω των πηγών των παραποτάμων του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο παραπόταμος του Σέττα για τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες δεν τον ανεφοδιάζει με νερό γιατί το υδραγωγείο της Μπολόνια καταναλώνει όλη την παροχή του. Στο πεδινό τμήμα του έχει δημιουργηθεί ένα εκτενές δίκτυο καναλιών και διωρύγων για την άρδευση των γεωργικών εκτάσεων. Η βιομηχανική του εκμετάλλευση περιλαμβάνει την ύδρευση των βιομηχανιών αλλά και την άμεση χρήση όπως στην περίπτωση των διαφόρων υδροηλεκτρικών φραγμάτων που υπάρχουν, με μεγαλύτερο εκείνο που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970 στην περιοχή Μπάρτζι (Bargi).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Εμίλια-Ρομάνια Κατηγορία:Ποταμοί της Τοσκάνης Κατηγορία:Επαρχία Μπολόνια
Η επιστροφή του ασώτου (Ρέμπραντ)
Η Επιστροφή του ασώτου υιού είναι ένας από τους τελευταίους πίνακες στη δημιουργική πορεία του Ρέμπραντ που έχει ως θεματολογία τη Παραβολή του Ασώτου του Ιησού, όπως αναφέρεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον και είναι ένα από τα διασημότερα έργα του Ερμιτάζ.
Ζωγραφική αφήγηση
Την παραβολή του ασώτου, με την οποία ασχολείται στην τελευταία περίοδο τη καριέρας του, την αντιμετωπίζει ως ένα παράδειγμα της ανθρώπινης εμπειρίας που αντιστοιχεί σε μια πανανθρώπινη κατάσταση και σε καθολικές αξίες. Ο Ρέμπραντ αποφεύγει κάθε διακοσμητικό στοιχείο και συγκεντρώνεται σε μια αφήγηση που βασίζεται αποκλειστικά στα ζωγραφικά μέσα: το χρώμα και το φως αποκαλύπτουν την ιστορία του ακόλαστου νέου ο οποίος επιστρέφει για να ζητήσει συγχώρεση από τον πατέρα του. Σε αυτήν τη συμφωνία λαμπερών και σκοτεινών τόνων, έντονου φωτός και σκιάς, που γαληνεύει μυστηριωδώς, η ενέργεια του ηλικιωμένου πλέον ζωγράφου διατηρείται απαράλλαχτη. Το πρόσωπο του τυφλού πατέρα ακτινοβολεί από το εσωτερικό φως και το φως που συγκεντρώνεται στα πέλματα του ασώτου αποκαλύπτει μια ιδιαίτερα εκφραστική λεπτομέρεια: τα φθαρμένα υποδήματα και τα γδαρμένα πόδια, μαζί με τα κουρελιασμένα ρούχα διηγούνται την ιστορία του νέου ότι ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς και δύσβατος. Στο αδιαμόρφωτο δωμάτιο, που σχεδόν στερείται τις συντεταγμένες του χώρου, η εντύπωση του βάθους δημιουργείται από τα πρόσωπα, τα οποία αναδύονται από το σκοτάδι και σημαδεύονται από επιφάνειες φωτός που σταδιακά εξασθενούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκηνές από την Καινή Διαθήκη Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ρέμπραντ Κατηγορία:Εκθέματα στο Ερμιτάζ
Ritorno del figliol prodigo
Γερτρούδη του Άλντενμπεργκ
Βιογραφία
Ήταν το νεότερο από τα τρία παιδιά του Λουδοβίκου Δ' και της Ελισάβετ. Ο πατέρας της απεβίωσε, ενώ πήγαινε στους Αγίους Τόπους, λίγο πριν γεννηθεί αυτή. Η Γερτρούδη ήταν μόλις δύο ετών, όταν η μητέρα της την άφησε στη φροντίδα των κανονικών του αβαείου του Άλντενμπεργκ, όπου αργότερα εισήλθε στην κοινότητα. Το 1248, μόλις 21 ετών, εξελέγη ηγουμένη και κυβέρνησε το μοναστήρι για τα επόμενα 49 χρόνια.
Με μία κληρονομιά που έλαβε από τον θείο της Ντήτριχ/Θεοδώριχο Α΄ μαργράβο του Μάισεν, η Γερτρούδη έκτισε μία εκκλησία και ένα σπίτι των πενήτων προσαρτημένο στο αβαείο. Φρόντισε προσωπικά τους κατοίκους εκεί. Έζησε επίσης μία ζωή ακραίας ταπείνωσης. Όταν ο πάπας Νικόλαος Δ΄ εξέδωσε μία σταυροφορία κατά των Σαρακηνών, η Γερτρούδη και η κοινότητά της πήραν τον σταυρό των Σταυροφόρων και ανέλαβαν να υποστηρίξουν την προσπάθεια με προσευχή και πράξεις θυσίας.
Το 1270, υπό την καθοδήγηση της Γερτρούδης, το αβαείο άρχισε να εορτάζει τη γιορτή της Αγίας Δωρεάς (Corpus Christi), όντας ένα από τα πρώτα που εισήγαγαν αυτή την εορτή στη Γερμανία. Ο πάπας Κλήμης ΣΤ' επέτρεψε στο αβαείο να εορτάζει την ημέρα της μνήμης της και έδωσε συγχωροχάρτια σε όσους προσκύνησαν τα λείψανά της.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Λουδοβικιδών