cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισπανική γλώσσα στις ΗΠΑ
Η ισπανική γλώσσα έχει διαχρονικά σημαντική παρουσία στα εδάφη που σήμερα αποτελούν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Σήμερα ομιλούνται από περίπου 45 εκατομμύρια άτομα, αποτελώντας την δεύτερη μεγαλύτερη γλώσσα της χώρας. Εντούτοις, τα ισπανικά παρουσιάζουν ένα υψηλό ποσοστό γλωσσικής απόρριψης από τους γόνους των ισπανόφωνων, όντας η διαρκής μετανάστευση η κύρια πηγή ανανέωσης του ισπανόφωνου πληθυσμού. Δεν υφίσταται μια κοινή ισπανική διάλεκτος των ΗΠΑ δεδομένου ότι οι ισπανόφωνοι διατηρούν την οικεία τους διάλεκτο. Η μοναδικη πολιτεία όπου εντοπίζεται μία σχετικά αδιάλλειπτη συνέχεια μεταξύ των διαλέκτων που ομιλούντο κατά την ισπανική και μεξικανική κατοχή εδαφών που σήμερα ανήκουν στις ΗΠΑ είναι το Νέο Μεξικό αν και η παραδοσιακή διάλεκτος βρίσκεται σε διαρκή υποχώρηση.
Στα πλαίσια της οργάνωσης των Ακαδημιών Ισπανικής Γλώσσας ανά τον κόσμο, η Βορειοαμερικανική Ακαδημία, ιδρυθείσα το 1973, θεωρείται μία από τις πιο ισχυρές, καθότι αντιπροσωπεύει ένα όλο και αυξανόμενο ισπανόφωνο πληθυσμό που την δεκαετία του 2010 ξεπερνάει τα 40 εκατομμύρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές διάλεκτοι της Αμερικής Κατηγορία:Γλώσσες των Ηνωμένων Πολιτειών
Όθων Ηλιόπουλος
Ο Όθων Ηλιόπουλος είναι Έλληνας ιατρός, πανεπιστημιακός και πολιτικός.
Σπούδασε στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στα πανεπιστήμια του Ουισκόνσιν στο Μάντισον και Χάρβαρντ με ειδίκευση στην παθολογία και στην ογκολογία. Είναι αναπληρωτής καθηγητής Ογκολογίας στο Χάρβαρντ.
Το 2021 έγινε μέλος δεξαμενής σκέψης που συστάθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και εξελέγη βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ογκολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Μπαντ Γκόντεσμπεργκ
Ιστορία
Το Γκόντεσμπεργκ αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε επίσημα έγγραφα το 722 ως ιερός χώρος των Ουβίων (Ubier) με την ονομασία Βόουντενσμπεργκ (Woudensberg), δηλαδή  Βουνό του Οντίν . Σημασία άρχισε να αποκτά το Γκόντεσμπεργκ το 1210, όταν στις 15 Οκτωβρίου ο Πρίγκιπας Εκλέκτορας (Kurfürst) της Κολωνίας Ντίτριχ ο Α΄ του Χένγκενμπαχ (Dietrich I. von Hengebach) έθεσε τον θεμέλιο λίθο για το κάστρο Γκόντεσμπουργκ (Godesburg).
Στις 17 Δεκεμβρίου 1583 το κάστρο θα τιναχτεί στον αέρα από τους στρατιώτες του Πρίγκιπα Εκλέκτορα Ερνέστου της Βαυαρίας (Ernst von Bayern) που θα καταλάβουν την περιοχή στα πλαίσια του Πολέμου της Κολωνίας (1583-1588).
Το 1792 το Γκόντεσμπεργκ μετατρέπεται σε λουτρόπολη, μετά την επέκταση του χώρου της ιαματικής πηγής και την ανέγερση πάρκου βάσει διατάγματος του Πρίγκηπα Εκλέκτορα Μαξιμίλιαν Φραντς της Αυστρίας (Maximilian Franz von Österreich). Με την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής από την αριστερή όχθη του Ρήνου, πολλοί ευκατάστατοι πολίτες θα διαλέξουν το Γκόντεσμπεργκ ως μέρος για τις θερινές διακοπές ή για να περάσουν τα γεράματά τους, πράγμα που οδήγησε σε σημαντική οικονομική ευμάρεια. Το 1899 ενσωματώθηκαν στο μέρος οι κοινότητες Πλίτερσντορφ (Plittersdorf) και Ρίνγκσντορφ (Rüngsdorf), το 1904 ακολούθησε το Φρίσντορφ (Friesdorf) και το 1915 το Μούφενντορφ ( Muffendorf). Το 1925 απόκτησε το Γκόντεσμπεργκ το τίτλο-πρόθεμα Μπαντ που χαρακτηρίζει τις αναγνωρισμένες από το κράτος ιαματικές λουτροπόλεις στη Γερμανία. Με την ενσωμάτωση των κοινοτήτων Λάννεσντορφ (Lannesdorf) και Μέλεμ (Mehlem) το Μπαντ Γκόντεσμπεργκ είχε το απαραίτητο μέγεθος για να ανακηρυχτεί πόλη, όπως και έγινε το 1935.
Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του ναζιστικού κόμματος το Μπαντ Γκόντεσμπεργκ απέκτησε τη φήμη αγαπημένης πόλης του Αδόλφου Χίτλερ μιας και την είχε επισκεφτεί μεταξύ 1926 και 1945 σχεδόν 50 φορές, ίσως επηρεασμένος από τον αναπληρωτή του Ρούντολφ Ες (Rudolf Heß) που σε ηλικία 14 ετών ήρθε στην πόλη για να βγάλει επιτυχώς το γυμνάσιο. Η πιο εντυπωσιακή του εμφάνιση ήταν στις 22 με 23 Σεπτεμβρίου του 1938, όταν συναντήθηκε στο Μπαντ Γκόντεσμπεργκ με τον άγγλο πρωθυπουργό Νέβιλ Τσάμπερλεν (Neville Chamberlain) για να διαπραγματευτούν την κρίση των Σουδητών. Στις παραμονές του στην πόλη χρησιμοποιούσε συνήθως το ξενοδοχείο Rheinhotel Dreesen  δίπλα στον Ρήνο, που υπάρχει ακόμη και είναι τεσσάρων αστέρων.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν κατέστρεψε την πόλη καθώς δεν επλήγη σχεδόν καθόλου από τους βομβαρδισμούς και έτσι περιέθαλπτε στα χρόνια τού πολέμου πολλούς τραυματίες και ανήμπορα άτομα. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι περίπου 6.000 χιλιάδες στρατιώτες και εθνοφρουροί της πόλης προτίμησαν να περάσουν τη νύχτα της 8ης Μαρτίου 1945 στην άλλη όχθη του Ρήνου για να συνεχίσουν την υπεράσπιση της χώρας τους. Μετά την κίνηση αυτή, ο αντιδήμαρχος Ντιτς (Ditz) παρέδωσε την πόλη τηλεφωνικώς στους Αμερικανούς. Έτσι το Μπαντ Γκόντεσμπεργκ έγινε η πρώτη μεγαλύτερη πόλη που περιήρθε στα χέρια των συμμάχων δίχως αντίσταση και ακέραια.
Όταν το 1949 η Βόννη έγινε η πρωτεύουσα της τότε Δυτικής Γερμανίας το Μπαντ Γκόντεσμπεργκ που δεν είχε καταστραφεί από τον πόλεμο, έγινε η έδρα πολλών πρεσβειών και χαρακτηριζόταν από πολλούς «πόλη των διπλωματών». Το 1959 το SPD διάλεξε την πόλη ως τόπο διακήρυξης και προγραμματικά τής ήδη από πρωτύτερα συντελεσμένης αλλαγής πλεύσης από καθαρά μαρξιστικό εργατικό κόμμα που ήταν αρχικά σε ένα κόμμα λαϊκής βάσης.
Γκρεγκ Μπάλντουιν
Ο Γκρεγκ Μπάλντουιν (αγγ. Greg Baldwin) γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1960, στο Γκραντς του Νέου Μεξικού και είναι Αμερικάνος ηθοποιός. Μεγάλωσε στο Σπρινγκ του Τέξας. Τώρα κατοικεί στο Σαν Φερνάντο Βάλλεϊ, μαζί με την οικογένεια του: τη σύζυγο του, Μελίσσα Μπάλτουιν, και τα δύο παιδιά τους, Σίντνει και Κούπερ. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χιούστον.
Μπαντ Γκόντεσμπεργκ
Ιστορία
Η ανεξάρτητη ιστορία του Μπαντ Γκόντεσμπεργκ λήγει το 1969 με την ενσωμάτωση στη Βόννη, μια ένσταση δεν είχε δικαστικώς επιτυχία. Σημαντικές υποσχέσεις που δώθηκαν πριν τη συγχώνευση δεν τηρήθηκαν για μεγάλο διάστημα, όπως η τροφοδοσία με πόσιμο νερό από την τεχνητή λίμνη Βάνμπαχταλσπέρε (Wahnbachtalsperre) και όχι με φιλτραρισμένο νερό από τον Ρήνο. Σήμερα το Μπαντ Γκόντεσμπεργκ είναι μεν προάστιο της Βόννης, έχει όμως κρατήσει ένα βαθμό ανεξαρτησίας. Έτσι οι κάτοικοι δεν νιώθουν κάτοικοι Βόννης και το Συμβούλιο της περιοχής έχει αποκτήσει όσα δικαιώματα και ελευθερίες παρέχει ο νομοθέτης στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Bravo (ισπανικό συγκρότημα)
Οι Bravo ήταν μια ισπανική μουσική ομάδα της δεκαετίας του 1980. Το συγκρότημα ιδρύθηκε το 1982, με παρόμοια σύνθεση με τους ABBA (δύο άνδρες, δύο γυναίκες).
Το συγκρότημα έγινε γνωστό στην Ισπανία όταν επιλέχθηκαν να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1984. Η Ισπανία είχε κερδίσει μηδέν βαθμούς το και λίγοι περίμεναν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα με τη συμμετοχή των Bravo, το "Lady, Lady". Ωστόσο, το τραγούδι τερμάτισε στην τρίτη θέση στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1984 και είχε μεγάλη επιτυχία στα charts στην Ισπανία και τη Λατινική Αμερική.
Το συγκρότημα προσκλήθηκε σε πολλές παραστάσεις στη Λατινική Αμερική (συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού, της Κολομβίας, της Χιλής, της Βενεζουέλας και της Δομινικανής Δημοκρατίας) και συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού Viña del Mar στη Χιλή. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ πριν διαλυθεί το 1986.
Μέλη
Την 1η Νοεμβρίου 2020, ο Εστέμπαν Σάντος πέθανε σε ηλικία 69 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1984
(307261) 2002 MS4
Το 2002 MS4 είναι ένα μεγάλο αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 930 χιλιόμετρα, όπως υπολογίστηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ. Αυτή η διάμετρος το κατατάσσει ανάμεσα στα 10 μεγαλύτερα αντικείμενα της ζώνης του Κάιπερ, κοντά στο 50000 Κουάοαρ. Ανακαλύφθηκε στις 18 Ιουνίου 2002. Η πρώτη του καταγεγραμμένη παρακολούθηση, χωρίς όμως να αναγνωριστεί ως αστεροειδής έγινε το 1954.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα Κατηγορία:Υποψήφιοι πλανήτες νάνοι
Μηλίτσα Μεσσηνίας
Η Μηλίτσα είναι χωριό της Κοινότητας Μηλίτσας, με 69 κατοίκους (απογραφή 2011) και υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας του Δήμου Μεσσήνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 295 μέτρων και ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, της Περιφέρειας Πελοποννήσου.
Πληροφορίες
Η Μηλίτσα, μαζί με το γειτονικό οικισμό της Ανατολικής Μηλίτσας και τα Βλασαίικα, αποτελούν την Κοινότητα Μηλίτσας. Οι κάτοικοι
ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς. Είναι ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Μεσσηνίας και χαρακτηρίζεται για την εξαιρετική φυσική της ομορφιά.
Η Μηλίτσα απέχει 51 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα, 22 χιλιόμετρα από την Κορώνη και μόλις 12 χιλιόμετρα από την κοσμοπολίτικη Φοινικούντα, που χρόνια τώρα έχει αναδειχτεί, σε ένα από τα δύο σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα του νομού, μαζί με τη Στούπα στη Μεσσηνιακή Μάνη.
Διοικητικές μεταβολές
Στις 21-04-1835, ο οικισμός Μηλίτσα προσαρτάται στο Δήμο Πηδάσου. Στις18-12-1840, προσαρτάται στο Δήμο Μεθώνης. Στις 31-08-1912, ορίζεται έδρα της Κοινότητας Μηλίτσας. Στις 04-12-1997, προσαρτάται στο Δήμο Αίπειας, με έδρα την Λογγά και στις 07-06-2010, προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης, με έδρα τη Μεσσήνη.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.849406" longitude="21.827087" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Εθνόσημο της Ιαπωνίας
Η Αυτοκρατορική Σφραγίδα της Ιαπωνίας χρησιμοποιείται από μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ιαπωνίας και καλείται 菊花紋章 (μεταγραφή: Κίκκα Μόνσιο, ή 菊の御紋 Κίκου νο γκομόν, τα οποία σημαίνουν και τα δύο "Αυτοκρατορική Σφραγίδα του Χρυσανθέμου"). Το σύμβολο είναι ένα κίτρινο ή πορτοκαλί χρυσάνθεμο με μαύρες ή κόκκινες γραμμές προς τα έξω και για φόντο. Ο δίσκος στο κέντρο περιβάλλεται από μία σειρά από 16 πέταλα. Μια πίσω σειρά με 16 πέταλα εναλλάσσονται κατά το ήμισυ σε σύγκριση με την μπροστινή σειρά και είναι ορατά στις άκρες του άνθους.
Παραπομπές
Ιαπωνια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας
Aquae Granni
Η αρχαιολογική θέση Aquae Granni, άλλες ονομασίες Aquis grani / Aquisgranum, σπανιότερα vicus Aquensis ή Aquis villa και μετά το 1166, καθώς απέκτησε δικαιώματα πόλης ipsam civitatem Aquisgranum, είναι ρωμαϊκό vicus που αποτελεί τον πρόδρομο οικισμό του Άαχεν της Γερμανίας, ευρισκόμενο στη ρωμαϊκή επαρχία της "Κάτω Γερμανίας" (Germania inferior). Περί το 80 μ.Χ. οι λεγεώνες της επαρχίας έκτισαν δύο λουτρά πάνω στις θερμές πηγές, την Büchelthermae και τη Münsterthermae, οι οποίες παρέμειναν σε χρήση περίπου έως το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα.
Το όνομα Aquae Granni αποδίδεται συνηθέστερα ως ύδατα του Γκράνους (ο Grannus ή Apollo-Grannus ήταν κελτική θεότητα που ταυτίζεται με τον Απόλλωνα), ενώ άλλοι μελετητές αποδίδουν την προέλευση της ονομασίας στο λατινικό granum (κόκκος, π.χ. δημητριακών), με την περιοχή χρησιμεύουσα ως βασική σιταποθήκη του Καρλομάγνου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γερμανία Κατηγορία:Άαχεν
Παλάτι του Αντιόχου
Το Παλάτι της Αντιόχου ήταν ένα ανάκτορο των αρχών του 5ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη. Έχει ταυτιστεί με ένα παλάτι, που ανασκάφηκε τις δεκαετίες του 1940 και του 1950 κοντά στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, λείψανα του οποίου σώζονται ακόμη και σήμερα. Τον 7ο αιώνα ένα τμήμα του ανακτόρου μετατράπηκε σε εκκλησία, πιο σωστά σε μαρτύριο (δηλ.ένα ιερό μάρτυρα) στην Ἀγία Εὐφημία ἐν τῷ Ἱπποδρομίῳ, το οποίο επέζησε μέχρι την Παλαιολόγεια περίοδο.
Το παλάτι του Αντιόχου
Το ανάκτορο του Αντιόχου κατασκευάστηκε ως κατοικία για τον Αντίοχο, ευνούχο περσικής καταγωγής, ο οποίος είχε σημαντική επιρροή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδόσιου Β' (β. 408–450). Ως κουβικουλάριος (υπεύθυνος του βασιλικού κοιτώνα), ήταν διδάσκαλος του νεαρού Αυτοκράτορα και τελικά ανέβηκε στη θέση τού praepositus sacri cubiculi και στον βαθμό του πατρικίου. Η αυταρχική στάση και η κυριαρχία του στον νεαρό Αυτοκράτορα προκάλεσε την πτώση του (η ημερομηνία είναι αμφισβητήσιμη) από την Πουλχερία, αδελφή του Αυτοκράτορα, αλλά τού επιτράπηκε να επιστρέψει στο παλάτι του και να ζήσει εκεί. Παρέμεινε ενεργός στην πολιτική ζωή της πρωτεύουσας, έως ότου τελικά εξέπεσε από την εύνοια που είχε και έγινε κληρικός περί το 439. Μετά από αυτό η ιδιοκτησίες του, συμπεριλαμβανομένου του παλατιού, κατασχέθηκαν από τον Αυτοκράτορα.
Το παλάτι ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1939, όταν ήλθαν στο φως τοιχογραφίες, που απεικονίζουν τη ζωή της Αγίας Ευφημίας βορειοδυτικά του Ιπποδρόμου. Περαιτέρω ανασκαφές το 1942 από τον Alfons Maria Schneider αποκάλυψαν μία εξαγωνική αίθουσα, που ανοίγει σε μία ημικυκλική στοά, ενώ οι ανασκαφές του 1951–52 υπό τον R. Duyuran αποκάλυψαν μία στήλη με την επιγραφή «Αντιόχου πραιποσίτου», η οποία επέτρεψε την ταυτοποίηση του τόπου. Με βάση τις σφραγίσεις στους πλίνθους που βρέθηκαν στην τοποθεσία, ο J. Bardill προτείνει ημερομηνία κατασκευής όχι νωρίτερα από το 430.
Εκκλησία της Αγίας Ευφημίας
Η Εκκλησία της Αγίας Ευφημίας στον Ιππόδρομο (γνωστή και ως ευρισκόμενη στα Αντιόχου, δηλ. "στη συνοικία, στα παλάτια του Αντιόχου" ) ιδρύθηκε στην εξαγωνική αίθουσα πιθανώς κάποια στιγμή στις αρχές του 7ου αιώνα, όταν η αρχική εκκλησία στη Χαλκηδόνα καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των περσικών εισβολών των Σασσανιδών και τα λείψανα μεταφέρθηκαν για ασφάλεια στην Κωνσταντινούπολη. Αρχικά το δυτικό παρεκκλήσιο είχε τοιχογραφίες, που απεικόνιζαν το μαρτύριο της Αγίας Ευφημίας και το ιερό είχε ουρανό με θόλο. Κατά τη διάρκεια της Εικονομαχίας το κτίριο εκκοσμικεύτηκε και φέρεται να μετατράπηκε σε αποθήκη όπλων και κοπριάς. Σύμφωνα με την παράδοση, τα οστά της Αγίας διατάχθηκε να πεταχτούν στη θάλασσα από τον Αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο (β. 717-741) ή από τον γιο του, τον Κωνσταντίνο Ε΄ (β. 741-775). Ωστόσο σώθηκαν από δύο ευσεβείς αδελφούς και μεταφέρθηκαν στη Λήμνο, από όπου τα επέστρεψαν το 796, μετά το τέλος της πρώτης περιόδου της Εικονομαχίας, από την Αυτοκράτειρα Ειρήνη (β. 797–802). Η εκκλησία επέζησε μέχρι το τέλος της Ρωμανίας και ανακαινίστηκε στα τέλη του 13ου αι. με τοιχογραφίες Παλαιολόγειας τεχνοτροπίας.
Περιγραφή
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Περίγραμμα του ανακτόρου του Αντιόχου. Μάλλον είναι το νότιο τμήμα μόνο, καθώς το βόρειο ίσως είναι το Παλάτι του Λαύσου.
Πρωτότυπη αρχιτεκτονική του παλατιού
Το βόρειο τμήμα, που βρίσκεται μεταξύ του δρόμου που πήγαινε γύρω από τον δυτικό τοίχο του Ιππόδρομου και της Μέσης Οδού, μέχρι πρόσφατα αναγνωριζόταν ως Παλάτι του Λαύσου. Αποτελείτο από μία μεγάλη Ροτόντα διάμετρου 20 μ. με 8 κόγχες στον τοίχο, που φαίνεται να λειτουργούσε ως αίθουσα ακροάσεων για τον Αντίοχο. Συνδεόταν στα ανατολικά με μία ημικυκλική στοά, ανοιχτή στον δρόμο στην πλευρά του Ιπποδρόμου. Ένα μικρό λουτρό, επίσης προσβάσιμο από τον δρόμο, βρισκόταν δίπλα στη νότια πλευρά της στοάς. Τον 5ο αιώνα, όταν το παλάτι έγινε Αυτοκρατορική ιδιοκτησία, προστέθηκε ένας επιμήκης διάδρομος στα δυτικά της Ροτόντας, προσπελάσιμος μέσω ενός προθάλαμου με δύο άκρες. Το σχήμα του δείχνει τη χρήση του ως τρίκλινου. Ήταν μήκους 52,5 μ. και πλάτους 12.4 μ. με μία κόγχη στο τέλος του, ενώ τον 6ο αιώνα προστέθηκαν 6 αψίδες σε κάθε μία από τις μακρές πλευρές του.
Μετατροπή σε εκκλησία
Όταν η εξαγωνική αίθουσα μετατράπηκε σε εκκλησία, έγιναν πολλές τροποποιήσεις. Το Βήμα τοποθετήθηκε στα δεξιά της αρχικής εισόδου, στη νοτιοανατολική αψίδα και μια άλλη είσοδος άνοιξε στην απέναντι αψίδα. Η αρχική πύλη παρέμεινε σε χρήση, αλλά στένεψε κάποια στιγμή αργότερα. Δύο ακόμη πύλες άνοιξαν στις δύο βόρειες κυκλικές αίθουσες, στις οποίες προσαρτήθηκαν τελικά δύο μαυσωλεία.
Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τα ερείπια του συνθρόνου (καθίσματα για τον κλήρο, καθέδρες), το θεμέλιο του βωμού, το χώρισμα του τέμπλου και τον σολέα (το υπερυψωμένο επίπεδο του Βήματος). Δεν σώζεται καμία ένδειξη άμβωνα, αλλά η παρουσία του είναι δυνατή, σύμφωνα με άλλες πρώιμες βυζαντινές εκκλησίες της πόλης. Τα περισσότερα από αυτά τα γλυπτά υπολείμματα εμφανίζουν τυπικά χαρακτηριστικά του 6ου αιώνα, όπως μαρμάρινα ανάγλυφα επικαλυμμένα με γυαλί, αλλά το επιστύλιο χρονολογείται από την αναστήλωση της εκκλησίας το 797.
Τοιχογραφίες
Μία σειρά τοιχογραφιών, που χρονολογούνται στα τέλη του 13ου αιώνα, σώζονται στον νοτιοδυτικό τοίχο της εκκλησίας και μπορεί να ιδωθούν πίσω από ένα προστατευτικό γυαλί. Δεκατέσσερεις από αυτές σχηματίζουν ένα σύνολο, που αφηγείται τη ζωή και το μαρτύριο της Αγίας Ευφημίας, ενώ μία άλλη τοιχογραφία απεικονίζει το μαρτύριο των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων της Σεβάστειας, ένα θέμα μοναδικό ανάμεσα στις εκκλησίες της πρωτεύουσας.
Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Ο Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας, στην Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.
Συστάθηκε το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί επισήμως από την 1η Ιανουαρίου του 2011, από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων, οι οποίοι συστάθηκαν το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτούργησαν από το 1998 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 2010, και αυτοί είναι οι: Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας, Δήμος Λάμπειας, Δήμος Λασιώνος και Δήμος Φολόης, που αποτέλεσαν στη συνέχεια, τη Δημοτική Ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας, με έδρα την Αρχαία Ολυμπία, τη Δημοτική Ενότητα Λάμπειας, με έδρα τη Λάμπεια, τη Δημοτική Ενότητα Λασιώνος, με έδρα το Πανόπουλο και τη Δημοτική Ενότητα Φολόης, με έδρα τον Λάλα. Προϋπήρχε σαν Δήμος επίσης ήδη από το 1942.
Χάρτης
<mapframe latitude="37.763116" longitude="21.710358" zoom="11" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχαία Ολυμπία *
Μανγκλίσι
Το Μανγκλίσι (მანგლისი) είναι μικρή πόλη στον Δήμο Τετριτσκάρο, στην περιοχή Κβέμο Κάρτλο της Γεωργίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, είχε πληθυσμό 1.441 κατοίκους. Με μια καταγεγραμμένη ιστορία που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα, το Μανγκλίσι ήταν ένα από τα πρώτα κέντρα του Χριστιανισμού στη Γεωργία και το μέρος όπου βρίσκεται ο μεσαιωνικός καθεδρικός ναός της Θεομήτορος. Λειτουργεί επίσης ως ορειβατικό κέντρο και σπα.
Γεωγραφία και κλίμα
Το Μανγκλίσι βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της οροσειράς Τριαλέτι, στον αυτοκινητόδρομο Τιφλίδας - Τσάλκα, 56 χιλιόμετρα δυτικά της Τιφλίδας, της πρωτεύουσας της Γεωργίας, στην κοιλάδα του ποταμού Αλγκέτι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.200 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απολαμβάνει ένα υποτροπικό κλίμα, με ζεστά καλοκαίρια (μέση θερμοκρασία Ιουλίου, 19° C) και ήπιους χειμώνες (μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου, − 2° C). Η ετήσια βροχόπτωση είναι 700 χιλιοστά. Το Μανγκλίσι λειτουργεί και ως ορεινό θέρετρο.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του Μανγκλίσι μπορεί να σχετίζεται με το παλιό γεωργιανό mangali, «δρεπάνι» και τελικά προέρχεται από το συριακό maggəlā. Ο σύγχρονος Γεωργιανός μελετητής Κετεβάν Κουτατελάτζε έχει υποθέσει ότι το όνομα της τοποθεσίας, με την έννοια της "ημισελήνου", μπορεί να είναι μια αντανάκλαση της λατρείας της Σελήνης.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία| Ο καθεδρικός ναός του Μανγκλίσι αριστερά|μικρογραφία| Θρησκευτικό πανηγύρι στο Μανγκλίσι (1871) Από τον πρώιμο Μεσαίωνα, το Μανγκλίσι και τα περίχωρά του, που βρίσκονται στρατηγικά στην πορεία του ποταμού Αλγκέτι, σχημάτιζαν μια εδαφική ενότητα γνωστή ως Manglis-khevi, που σημαίνει «η κοιλάδα του Μανγκλίσι».
Σύμφωνα με τον ιστορικό του 11ου αιώνα Λεόντι Μροβέλι, το Μανγκλίσι ήταν το πρώτο μέρος που ο επίσκοπος Ιωάννης του Κάρτλι, επιστρέφοντας από την αποστολή του στην Κωνσταντινούπολη με μια ομάδα βυζαντινών ιερέων και μασόνων, επέλεξε να χτίσει χριστιανικό ναό. Εκεί, συνεχίζουν τα Γεωργιανά Χρονικά, άφησε τα λείψανα που έφεραν από την Κωνσταντινούπολη ως δώρα του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου, προς απογοήτευση του βασιλιά Μιριάν που ήθελε να κρατήσει τα λείψανα στην πρωτεύουσά του, τη Μτσχέτα.
Το Μανγκλίσι έγινε έδρα της ομώνυμης επισκοπής υπό τον Βαχτάνγκ Α' τον 5ο αιώνα. Η επισκοπική επικράτεια του Μανγκλίσι κάλυπτε μεγάλο μέρος της κοιλάδας του Αλγκέτι και κατά καιρούς επεκτάθηκε πέρα από αυτήν. Η εκκλησία του Μανγκλίσι ήταν επίσης τόπος προσκυνήματος για τους γειτονικούς Αρμένιους, μέχρι που ο καθολικός Αβραάμ της Αρμενίας αφόρισε τους Γεωργιανούς μετά από ένα εκκλησιαστικό σχίσμα μεταξύ των δύο λαών το 607 και έδωσε εντολή στους συμπατριώτες του να μην πηγαίνουν για προσκύνημα στη Μτσχέτα και στο Μανγκλίσι.
Στις αρχές του 11ου αιώνα, ο καθεδρικός ναός του Μανγκλίσι, αρχικά τετράκογχος, ανακατασκευάστηκε και ανακαινίστηκε τελείως. Το 1121, η πεδιάδα Ντιντγκόρι, όχι μακριά από το Μανγκλίσι, ήταν το θέατρο της κορυφαίας νίκης του Γεωργιανού βασιλιά Δαυίδ Δ΄ επί των Σελτζούκων Τούρκων. Μετά από μια σειρά ξένων εισβολέων, η κοιλάδα του Μανγκλίσι έπεσε σε σταδιακή παρακμή. Μέχρι τη δεκαετία του 1770, είχε καταγραφεί στις άδειες επαρχίες της Γεωργιανής Εκκλησίας. Ο εγκαταλελειμμένος καθεδρικός ναός βρισκόταν ακόμα εκεί, ανενόχλητος από τους μουσουλμάνους εισβολείς της Γεωργίας, επειδή, όπως ισχυρίζεται ο ιστορικός του 18ου αιώνα πρίγκιπας Βαχούστι, νόμιζαν ότι μια από τις τοιχογραφίες στην εκκλησία απεικόνιζε τον Μωάμεθ καθισμένο πάνω σε ένα λιοντάρι. Η τοιχογραφία είναι, στην πραγματικότητα, μια εικόνα του Αγίου Μάμα της Καισαρείας.
Ρωσική κυριαρχία
μικρογραφία| Το Μανγκλίσι το 1892 Μετά την έναρξη της ρωσικής κυριαρχίας στη Γεωργία, το ερημωμένο χωριό Μανγκλίσι (Манглис) επιλέχθηκε, το 1823, από τον στρατηγό Αλεξέι Γερμόλοφ ως αρχηγείο ενός από τα συντάγματα που τελούσαν υπό τις διαταγές του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1850, το Μανγκλίσι ήταν μια σχετικά καλά οργανωμένη ρωσική αποικία. Ο παλιός καθεδρικός ναός αναστηλώθηκε επίσης από το 1851 έως το 1857. Ο πληθυσμός, με συντριπτική σλαβική πλειοψηφία, έφτανε τους 3.000 κατοίκους το 1892. Στις αρχές της δεκαετίας του 1890, το Μανγκλίσι είχε αποκτήσει καθεστώς λουτρόπολης, όπου οι κάτοικοι της Τιφλίδας μπορούσαν να ξεφύγουν από την καλοκαιρινή ζέστη της πόλης.
Σύγχρονο Μαγγλίσι
Κατά τη Σοβιετική Περίοδο το Μανγκλίσι συνέχισε να λειτουργεί ως σπα και τα σανατόριά του παρείχαν υπηρεσίες σε άτομα με αναπνευστικές παθήσεις. Στις 29 Αυγούστου 1924, οι στρατώνες του Κόκκινου Στρατού στο Μανγκλίσι δέχθηκαν επιδρομές, εν τέλει ανεπιτυχώς, από αντισοβιετικούς αντάρτες.
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή της Γεωργίας του 2002, το Μανγκλίσι είχε πληθυσμό 2.752 κατοίκους, με μείωση 30,1% από 3.939 στην τελευταία σοβιετική απογραφή του 1989.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Γεωργίας
Σητεία
μικρογραφία|282x282px|Το [[φοινικόδασος του Βάι βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. από τη Σητεία]]μικρογραφία|283x283px|Τα ερείπια του παλατιού του [[Ζάκρος|Ζάκρου απέχουν 38 χλμ. από τη Σητεία]] μικρογραφία|Νυχτερινή φωτογραφία της Σητείας Η Σητεία είναι παραλιακή πόλη της ανατολικής Κρήτης. Είναι έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και έδρα ομώνυμου δήμου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου.  και ήταν επίσης έδρα ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού, στο δυτικό μυχό του φερώνυμου όρμου σε υψόμετρο 20 μέτρα. Απέχει 65 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και 56 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα.
Η Σητεία όπως και το κοντινό Πισκοκέφαλο είναι η πατρίδα του ποιητή του «Ερωτόκριτου» Βιτσέντζου Κορνάρου.
Η Σητεία διαθέτει μικρό αεροδρόμιο (με όνομα Βιτσέντσος Κορνάρος), μέσω του οποίου συνδέεται με τον αερολιμένα Αθηνών, νησιά του Αιγαίου, την Πρέβεζα, την Αλεξανδρούπολη και πόλεις του εξωτερικού.
Η Σητεία αποτελεί τουριστικό θέρετρο.
Επίσης έχει και μια ποδοσφαιρική ομάδα την Α.Ο. Νίκη Σητείας.
Ιστορική αναδρομή
Η πόλη πιθανώς ταυτίζεται με την κλασική και ελληνιστική Ητεία ή Ήτιδα, ή Σηταία, την οποία αναφέρουν ο Στράβωνας και ο Στέφανος Βυζάντιος και η οποία πιθανολογείται ως πατρίδα του Μύσωνα, ενός από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Κατά την ελληνική μυθολογία, ο Ηρακλής συγκέντρωσε από αυτήν την πόλη (όπως και από ολόκληρη την Κρήτη) πολεμιστές κατά των Λαιστρυγόνων και, νικώντας τους στην κεντρική Ιταλία, ίδρυσε τη νέα Σητεία, λίγο πιο έξω από τη Ρώμη.
Κατά τον Μεσαίωνα, αποτελούσε σημαντικό εμπορικό λιμάνι του Βυζαντίου. Κατά την Ενετοκρατία ενσωματώθηκε στο Βενετικό Regno di Candia, και είχε χαρακτηρισθεί "maximum statum et lumen ejiusdem insulae" (=μέγιστος σταθμός αλλά και φως του νησιού). Για να σταθεροποιήσουν την κυριαρχία τους, οι Βενετοί έκτισαν σε διάφορα σημεία στρατηγικής σημασίας της επαρχίας πολλά φρούρια που σώζονται και σήμερα (π.χ Καζάρμα). Η πόλη καταστράφηκε από σεισμό το 1508 και από επιδρομή πειρατών το 1538. Το 1651, οι Βενετοί κατέστρεψαν την πόλη για να μην την παραδώσουν στους Οθωμανούς. Η Σητεία ξαναχτίστηκε το 1870, με την ονομασία Αβνιέ, η οποία όμως δεν επικράτησε.
Οικονομία
μικρογραφία|Νυχτερινή άποψη της Σητείας. Η οικονομία της επαρχίας στηρίζεται κατά βάση στην πρωτογενή αγροτική παραγωγή με μικρή απόδοση λόγω του πετρώδους χαρακτήρα του εδάφους της. Κατά δεύτερο λόγο, η οικονομία στηρίζεται στη βιοτεχνία, το εμπόριο, τις κατασκευές, και τον τουρισμό. Ωστόσο, οι αρχαιολογικές περιοχές και το φυσικό περιβάλλον δεν έχουν αξιοποιηθεί τουριστικά σε σημαντικό βαθμό.
Εκπαίδευση
Στην πόλη της Σητείας λειτουργούν 6 νηπιαγωγεία και 4 δημοτικά σχολεία. Επίσης, υπάρχουν 2 γυμνάσια, ένα ημερήσιο γενικό και ένα επαγγελματικό λύκειο, καθώς και εσπερινά γυμνάσιο και γενικό λύκειο. Μεταδευτεροβάθμια κατάρτιση παρέχεται από το ΙΕΚ Σητείας, ενώ σε ό,τι αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση στην πόλη λειτουργεί το Τμήμα Επιστημών Διατροφής και Διαιτολόγιας (ΕΛΜΕΠΑ).
μικρογραφία|300px|"Μαθηταί εν Σητεία" επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ου αι.
Αρχαιολογικό Μουσείο
Στις τριάντα προθήκες του μουσείου περιλαμβάνονται εκθέματα από το 3500 π.Χ. μέχρι τα 500 μ.Χ. που προέρχονται από την ευρύτερη περιοχή της Σητείας. Το μουσείο χωρίζεται σε πέντε ενότητες, που αναφέρονται σε αντίστοιχες χρονολογικές περιόδους. Μεταξύ άλλων, εκτίθενται η συλλογή αγγείων, πήλινες πινακίδες της Γραμμικής Α που βρέθηκαν στο αρχειοφυλάκιο της Ζάκρου, ειδώλια από ιερά κορυφής, ένα σταφυλοπιεστήριο νεοανακτορικής περιόδου και ένας ελληνιστικός μύλος για άλεση σιτηρών. Μοναδικό είναι το χρυσελεφάντινο ανδρικό ειδώλιο που βρέθηκε στη θέση Ρουσσόλακκος κοντά στο Παλαίκαστρο.
Καζάρμα
Το φρούριο του κάστρου, ή Καζάρμα (Casa di arma), αποτελούσε το στρατώνα της φρουράς ή το διοικητήριο κατά την Ενετοκρατία, ένα δηλαδή από τα οικοδομήματα της Μεσαιωνικής Σητείας η οποία περιβαλλόταν με τείχος. Η οχύρωση της πόλης και η Καζάρμα χρονολογούνται στην ύστερη βυζαντινή περίοδο. Οι πειρατικές όμως επιδρομές, οι συχνές επαναστάσεις των κατοίκων κατά τη διάρκεια της ενετικής κατοχής ακόμα και οι σεισμοί επέφεραν αλλεπάλληλες καταστροφές στα τείχη και στην Καζάρμα, μέχρι που οι ίδιοι οι Ενετοί αναγκάστηκαν να τα καταστρέψουν με σκοπό να τα επιδιορθώσουν, πράγμα που δεν έγινε τελικά.
Στην περίοδο της τουρκικής κατοχής τα περιμετρικά τείχη φαίνεται ότι δεν ξαναχτίστηκαν, αλλά η Καζάρμα αναστηλώθηκε και σήμερα διακρίνονται οι τουρκικές προσθήκες, όπως οι κουμπέδες πάνω στις επάλξεις, δηλαδή τα φυλάκια του φρουρίου. Η Καζάρμα σήμερα έχει αναστηλωθεί και είναι ανοικτή στο κοινό προσφέροντας πανοραμική θέα στον κόλπο και την πόλη της Σητείας. Κατά την καλοκαιρινή περίοδο στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο της πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις (Κορνάρεια), όπως θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, διαλέξεις, εκθέσεις εικαστικών τεχνών κ.λπ.΄
Ερείπια Μεταβυζαντινής εκκλησίας
Βρέθηκαν πρόσφατα (1978) από ανασκαφές ερείπια μικρού μεταβυζαντινού ναϊσκου διαστάσεων 6,50Χ2,50 (εσωτερικών) και γύρω από την αψίδα βρέθηκαν δύο τάφοι-ίσως ιερωμένων- οι οποίοι περιείχαν πολλές ταφές ο ένας δε είχε πάντε.
Σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζει όλη η περιοχή που βρίσκεται μεταξύ Καζάρμας και Νεκροταφείου όπου υπάρχουν πολλά θεμέλια και διάφοροι τάφοι λαξευτοί στον βράχο. Δεν έχουμε στοιχεία για την περιοχή από κείμενα εκτός από το ότι επι Ενετοκρατίας στην θέση του σημερινού νεκροταφείου της Αναλήψεως ήταν η Ενετική Μονή της Santa Maria που όπως μας λέγει ο Georola ήταν γυναικεία.
Ερείπια Παλαιοχριστιανικής Εκκλησίας
Μεταξύ Τελωνείου και ιχθυοδεξαμενών, το 1954, από πτώση στην θάλασσα λόγω τρικυμίας του αντερεισματικού τοίχου της παραλίας, αποκαλύφθηκε τμήμα του ιερού μεγάλου παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Ύστερα από δοκιμαστική έρευνα αποδείχτηκε ότι πρόκειται για το νότιο παστοφόριο δωμάτιο δηλ. δίπλα από την αψίδα που χρησίμευε για την φύλαξη σκευών του ναού, αμφίων κ.α. Βρέθηκε ενδιαφέρον τεμάχιο κυκλικής μαρμάρινης τράπεζας αγαπών που είναι η πρώτη που αποκαλύφθηκε στην Κρήτη.
Αποθέτες Σητείας
Πρόκειται για λακκοειδείς κατασκευές γεμάτες από ειδώλια πήλινα δηλαδή αναθήματα προς τους θεούς που βρέθηκαν σε διάφορες εκσκαφές στον κινηματογράφο Μινώα και γύρω από αυτόν. Δυστυχώς η οικοδόμηση σε παλαιότερα χρόνια στην περιοχή αυτή δεν επιτρέπει την έρευνα για τον εντοπισμό του ιερού στο οποίο οπωσδήποτε ανήκαν οι αποθέτες αυτοί.
Πάντως η ποιότητα και η ποσότητα των ευρημάτων αυτών που εκτός από ειδώλια περιλαμβάνει και ανάγλυφα πλακίδια και αγγεία, τα καθιστούν από τα καλύτερα του είδους και η μελέτη τους παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον.
Χρονολογούνται από την υπομινωϊκή ως και την αρχή της αρχαϊκής εποχής, δηλ. από το 1050-500π.χ. Φυσικά δεν υπάρχει χώρος για επίσκεψη αλλά θεωρείται το σπουδαιότερο αρχαιολογικό εύρημα της πόλεως της Σητείας. Αντιπροσωπευτικά δείγματα των ευρημάτων μπορεί να δει κανείς στα Μουσεία του Αγίου Νικολάου και της Σητείας.
Λαογραφικό Μουσείο
Με πρωτοβουλία του πολιτιστικού συλλόγου «Βιτσέντζος Κορνάρος» οργανώθηκε και λειτουργεί ένα λαογραφικό μουσείο. Τα εκθέματα, που ανήκουν στον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ου, συμπεριλαμβάνουν κεντήματα, υφαντά, ξυλόγλυπτα, τοπικές ενδυμασίες, οικοσκευές, εικόνες και άλλα είδη.
Μουσείο - Εκθετήριο τοπικών προϊόντων
Το εκθετήριο - μουσείο τοπικών προϊόντων δημιουργήθηκε και λειτουργεί με την ευθύνη της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Σητείας και αποσκοπεί στην προβολή των τοπικών προϊόντων, την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής και την ενίσχυση της τοπικής παραγωγής. Κυρίαρχα προϊόντα είναι το ελαιόλαδο «Σητεία», ο «Κρητικός τοπικός οίνος» Σητείας, και η τσικουδιά Βαρβάκι.
Ανάκτορο Πετρά
Ο αρχαιολογικός χώρος Πετρά βρίσκεται περίπου 1,5 χιλιόμετρο νοτιοανατολικά του κέντρου της Σητείας και 400 Μέτρα νότια του όρμου της Σητείας στη βόρεια ακτή της Κρήτης, στο Αιγαίο Πέλαγος.
Παραλίες στη Σητεία
Εντός της Κοινότητας Παλαικάστρου:
Συγκοινωνίες
Η οδική πρόσβαση στη Σητεία πραγματοποιείται από δύο κεντρικούς άξονες. Ο νότιος οδηγεί από την Ιεράπετρα διασχίζοντας την επαρχία Σητείας από το Λιβυκό προς το Κρητικό πέλαγος. Ο βόρειος οδικός άξονας συνδέει τη Σητεία με την πρωτεύουσα του νομού, Άγιο Νικόλαο. Με την υπόλοιπη Ελλάδα, η Σητεία συνδέεται αεροπορικά και ακτοπλοϊκά.
ΚΤΕΛ Λασιθίου-Ηρακλείου
Το Κ.Τ.Ε.Λ. πραγματοποιεί δρομολόγια προς όλα τα χωριά της επαρχίας και άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας.
Αεροπλάνα
Το αεροδρόμιο της Σητείας μπορεί να φιλοξενήσει αεροπλάνα μικρού και μεσαίου μεγέθους. Τακτικές πτήσεις πραγματοποιούνται από και προς την Αλεξανδρούπολη, Αθήνα, Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο, και το Άκτιο / Πρέβεζα και το Ηράκλειο. Για το 2023 έχουν προγραμματιστεί απευθείας πτήσεις από και προς Κοπενγάχη και Όσλο. Επίσης, το αεροδρόμιο είναι σε θέση να φιλοξενεί πτήσεις τσάρτερς και ιδιωτικών αεροσκαφών.
Διοικητικά
μικρογραφία|406x406px|Οι κοινότητες σε σχέση με τον δήμο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αγία Φωτιά, Ανεμομύλια, Πετράς και Τρυπητός όπως και τις νησίδες Γιανυσάδα, Δραγονάδα και Παξιμάδα αποτελούν την κοινότητα Σητείας που υπάγεται στο Δήμο Σητείας και σύμφωνα την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 11.003 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2011 είχε 9.912 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Σητείας
Σημειώσεις
Κατηγορία:Νομός Λασιθίου Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Σάρα Πέιλιν
Η Σάρα Λουίζ Πέιλιν (αγγλικά: Sarah Louise Palin, το γένος Heath, 11 Φεβρουαρίου 1964), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, συγγραφέας και τηλεπαρουσιάστρια, που υπηρέτησε ως 9η Κυβερνήτης της Αλάσκας από το 2006 μέχρι την παραίτησή της το 2009. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Στις Προεδρικές εκλογές του 2008, ήταν η υποψήφια του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, για το αξίωμα της Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, μαζί τον τότε υποψήφιο Πρόεδρο και Γερουσιαστή των ΗΠΑ από την Αριζόνα Τζον ΜακΚέιν, και ήταν το πρώτο πρόσωπο από την πολιτεία της Αλάσκας με εθνικό χρίσμα από ένα μεγάλο πολιτικό κόμμα, πρώτη υποψήφια γυναίκα αντιπρόεδρος από το Ρεπουμπλικάνικο Κόμμα και δεύτερη γυναίκα υποψήφια αντιπρόεδρος από μεγάλο αμερικανικό πολιτικό κόμμα, μετά τη Τζεραλντίν Φεράρο. Το βιβλίο της Going Rogue έχει πουλήσει πάνω από δύο εκατομμύρια αντίτυπα.
Την 1η Απριλίου 2022, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφια στην ειδική εκλογή του Αυγούστου του 2022, για την κενή μονοεδρική περιφέρεια της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, στην Αλάσκα, που προέκυψε ύστερα από τον θάνατο του Ντον Γιανγκ.
Βιογραφία
Η Πέιλιν, μεγάλωσε στην Αλάσκα, όπου και αποφοίτησε από το Λύκειο "Washilla High School" στην Γουασίλα το 1982. Στη συνέχεια, εγγράφθηκε στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης στο Χίλο, από το οποίο πήρε μετεγγραφή το 1983, για το Πανεπιστήμιο του Άινταχο. Έλαβε πτυχίο (BA) στις Επικοινωνίες και τη Δημοσιογραφία το 1987.
Στη συνέχεια, εγκαταστάθηκε στο Άνκορατζ της Αλάσκας, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος, και ως αθλητική ρεπόρτερ.
Πολιτική
Η Σάρα Πέιλιν, εξελέγη στο δημοτικό συμβούλιο της Γουασίλα το 1992. Το 1996, κατάφερε να εκλεγεί δήμαρχος της πόλης, θέση στην οποία παρέμεινε έως τη λήξη της θητείας της τον Οκτώβριο του 2002.
Το 2003, μετά από μία αποτυχημένη εκστρατεία για το αξίωμα της Αντικυβερνήτη της Αλάσκας, ορίστηκε από τον Κυβερνήτη Φρανκ Μαρκόφσκι, ως πρόεδρος της επιτροπής για τη συντήρηση του πετρελαίου και φυσικού αερίου της Αλάσκας, υπεύθυνη για την επίβλεψη της ασφάλειας και αποδοτικότητας της εξόρυξης ορυκτών καυσίμων στην πολιτεία.
Κυβερνήτης της Αλάσκας
Το 2006, έγινε το νεαρότερο άτομο καθώς και η πρώτη γυναίκα, που εξελέγη για το αξίωμα της Κυβερνήτη της Αλάσκας, με ποσοστό 48.4% έναντι 41.0% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού της.
Υποψήφια Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ
Στην Προεδρική Εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2008, η Πέιλιν, έλαβε το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ως υποψήφια Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, με συνυποψήφιό της, τον υποψήφιο Πρόεδρο και Γερουσιαστή Τζον ΜακΚέιν.
Στις εκλογές, επικράτησαν οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι Μπαράκ Ομπάμα και Τζο Μπάιντεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Αλάσκας Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Έμβλημα της Ινδίας
right|130px Το έμβλημα της Ινδίας προέρχεται από την πρωτεύουσα του Βασιλείου των Ασόκα. Στο αρχικό σχέδιο υπάρχουν 4 λιοντάρια, που στέκονται το ένα πίσω από το άλλο, τα οποία είναι τοποθετημένα σε έναν άβακα, με ένα διάζωμα που φέρει γλυπτά με έναν ελέφαντα, ένα άλογο που καλπάζει, έναν ταύρο και ένα λέοντα που διαχωρίζονται από παρεμβαλλόμενους τροχούς πάνω από έναν λωτό σε σχήμα καμπάνας. Το έμβλημα συμβολίζει τη δύναμη, το θάρρος και την εμπιστοσύνη.
Πηγές
Ινδία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ινδίας
Κλαιργκούτ
Το Κλαιργκούτ (γαλλικά: Clairegoutte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
(202421) 2005 UQ513
Το (202421) 2005 UQ513 είναι ένα μεγάλο κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 500 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2005. Φωτομετρικές παρατηρήσεις έδειξαν ότι μια πιθανή περίοδος περιστροφής αυτού του αντικείμενου είναι 7,03 ώρες, αν και τα περιθώρια λάθους είναι πολύ μεγάλα.
Εξωτεερικοί σύνδεσμοι
2005 UQ513 2005 UQ513
Iron Man (ταινία, 2008)
Το Iron Man είναι Αμερικανική ταινία περιπέτειας με υπερήρωες παραγωγής 2008, βασισμένη στον ομώνυμο χαρακτήρα των κόμικς της Marvel. Η παραγωγή έγινε από τα Marvel Studios και η διανομή από την Paramount Pictures. Αποτελεί την πρώτη ταινία του κινηματογραφικού σύμπαν της Marvel (MCU). Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τζον Φαβρό και το σενάριο έγραψαν τα δίδυμα σεναριογράφων Μαρκ Φέργκους και Χοκ Όστμπι και Αρτ Μάρκουμ και Ματ Χόλογουεϊ. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ στο ρόλο του Τόνι Σταρκ/Iron Man, μαζί με τους Τέρενς Χάουαρντ, Τζεφ Μπρίτζες, Σάουν Τουμπ και Γκουίνεθ Πάλτροου. Στο Iron Man, ο Τόνι Σταρκ, ένας βιομήχανος και εξαιρετικός μηχανικός, κατασκευάζει έναν ισχυρό εξωσκελετό έπειτα από ένα απειλητικό για τη ζωή του περιστατικό και μετατρέπεται στον τεχνολογικά προηγμένο υπερήρωα Iron Man.
Η ταινία βρισκόταν στο στάδιο της ανάπτυξης από το 1990 είτε με τη Universal, είτε με την 20th Century Fox είτε με τη New Line Cinema, πριν τα Marvel Studios αποκτήσουν και πάλι τα δικαιώματα το 2006. Η Marvel ξεκίνησε την παραγωγή του πρότζεκτ ως την πρώτη αυτοχρηματοδοτούμενη ταινία της με διανομέα την Paramount Pictures. Ο Φαβρό υπέγραψε για να σκηνοθετήσει την ταινία στοχεύοντας για μία πιο νατουραλιστική αίσθηση και επέλεξε να την γυρίσει κυρίως στην Καλιφόρνια, απορρίπτοντας το σκηνικό της Ανατολικής Ακτής των κόμικς, διαφοροποιώντας την έτσι από αρκετές άλλες ταινίες με υπερήρωες που διαδραματίζονται σε τοποθεσίες της Νέας Υόρκης. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2007 και ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, οι ηθοποιοί ήταν ελεύθεροι να αυτοσχεδιάσουν στους διαλόγους τους καθώς η προ-παραγωγή εστίαζε στην ιστορία και στη δράση. Πανοπλίες από καουτσούκ και μέταλλο που κατασκευάστηκαν από την εταιρία του Σταν Γουίνστον και συνδυάστηκαν με εικόνες δημιουργημένες σε υπολογιστή, για να δημιουργήσουν τον ομότιτλο χαρακτήρα.
Το Iron Man έκανε πρεμιέρα στις 14 Απριλίου 2008 στο Σίδνεϊ και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 2 Μαΐου 2008. Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα την 1η Μαΐου 2008. Η ταινία είχε έσοδα περισσότερα από $585 εκατομμύρια με προϋπολογισμό $140 εκατομμύρια και έλαβε θετικές κριτικές για τις ερμηνείες της, ιδιαίτερα αυτήν του Ντάουνι στον ρόλο του Τόνι Σταρκ, καθώς επίσης και για τα οπτικά εφέ και τις σκηνές δράσης της. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου επέλεγε την ταινία ως μία από τις δέκα καλύτερες της χρονιάς. Υπήρξε επίσης υποψήφια για δύο βραβεία Όσκαρ στις κατηγορίες «Καλύτερη Μίξη Ήχου» και «Καλύτερα Οπτικά Εφέ». Δύο συνέχειες, το Iron Man 2 και το Iron Man 3 κυκλοφόρησαν στις 7 Μαΐου 2010 και 3 Μαΐου 2013 αντίστοιχα.
Πλοκή
Ο Τόνι Σταρκ βρίσκεται στο εμπόλεμο Αφγανιστάν με τον φίλο και στρατιωτικό συνεργάτη του, Αντισυνταγματάρχη Τζέιμς Ρόουντς, για να κάνει επίδειξη ενός νέου πυραύλου που έχει δημιουργήσει. Μετά την επίδειξη, η συνοδεία που τον μεταφέρει πέφτει σε ενέδρα και ο Σταρκ τραυματίζεται σοβαρά από μια χειροβομβίδα δικής του κατασκευής. Βλέποντας τα όπλα του στα χέρια των εχθρών, ο Σταρκ συνειδητοποιεί πως με κάποιο τρόπο έχουν πρόσβαση σε αυτά. Αιχμαλωτίζεται από ομάδα τρομοκρατών, γνωστοί με το όνομα «Τα Δέκα Δακτυλίδια». Ο Γιένσεν, ένας γιατρός που επίσης κρατείται αιχμάλωτος, εμφυτεύει έναν ηλεκτρομαγνήτη στο στήθος του Σταρκ για να κρατήσει τα θραύσματα της χειροβομβίδας μακριά από την καρδιά του. Ο αρχηγός των Δέκα Δακτυλιδιών προσφέρει στον Σταρκ την ελευθερία του με αντάλλαγμα να φτιάξει τον νέο πύραυλο για εκείνον.
Ο Σταρκ και ο Γιένσεν, αντί του πυραύλου, κατασκευάζουν μια ισχυρή ηλεκτρική γεννήτρια, τον αντιδραστήρα τόξου, η οποία ενισχύει τον ηλεκτρομαγνήτη του Σταρκ, καθώς και μια πρωτότυπη ενισχυμένη στολή με την οποία θα δραπετεύσουν. Λίγο πριν ολοκληρώσουν το έργο τους, τα Δέκα Δακτυλίδια ανακαλύπτουν τις προθέσεις τους και επιτίθενται στο εργαστήριο. Ο Γιένσεν θυσιάζεται για να τους καθυστερήσει μέχρι να ολοκληρωθεί η στολή. Φορώντας τη στολή, ο Σταρκ παλεύει με τους άντρες των Δέκα Δακτυλιδιών στην πορεία του προς την έξοδο, όπου βρίσκει τον ετοιμοθάνατο Γιένσεν. Εξοργισμένος, καταστρέφει τα όπλα των Δέκα Δακτυλιδιών και πετάει μακριά, ενώ συντρίβεται στην έρημο καταστρέφοντας τη στολή. Αφού διασώζεται από τον Ρόουντς, επιστρέφει σπίτι και ανακοινώνει πως η εταιρία θα σταματήσει την κατασκευή όπλων, ενώ ο συνεργάτης του, Ομπαντάια Στέιν, τον συμβουλεύει πως αυτό μπορεί να καταστρέψει την Stark Industries. Στο ιδιωτικό του εργαστήριο, ο Σταρκ κατασκευάζει μια πιο κομψή και πιο ισχυρή εκδοχή της στολής, καθώς και έναν πιο ισχυρό αντιδραστήρα τόξου, ενώ η προσωπική του βοηθός, Πέπερ Ποτς, φυλάει τον παλιό παρά το ότι της ζήτησε να τον πετάξει. Ο Στέιν ζητάει να μάθει τι καινούριο κατασκευάζει, αλλά ο Σταρκ συνεχίζει να δουλεύει μόνος του καθώς υποψιάζεται πως κάποιοι κλείνουν συμφωνίες για την εταιρία κάτω από το τραπέζι.
Ο Στέιν, μη μπορώντας να κατασκευάσει τον αντιδραστήρα τόξου, επιτίθεται στον Σταρκ παίρνοντας αυτόν που έχει στο στήθος του αφήνοντάς τον να πεθάνει. Ωστόσο, ο Σταρκ καταφέρνει να βρει έγκαιρα τον αυθεντικό αντιδραστήρα που είχε φυλάξει η Ποτς. Πράκτορες της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. προσπαθούν να συλλάβουν τον Στέιν αλλά εκείνος τους επιτίθεται φορώντας τη στολή. Ο Σταρκ φτάνει στη σκηνή με τη δική του στολή και παλεύει μαζί του. Η μάχη τους οδηγεί στην κορυφή του κτιρίου των Stark Industries και ο Σταρκ καθοδηγεί την Ποτς να υπερφορτώσει τον μεγάλο αντιδραστήρα του κτιρίου. Αυτό απελευθερώνει ένα τεράστιο ηλεκτρικό κύμα το οποίο ρίχνει τον Στέιν μέσα στον αντιδραστήρα, ο οποίος εκρήγνυται σκοτώνοντάς τον. Την επόμενη μέρα στη συνέντευξη τύπου, ο Σταρκ παραβλέπει τις οδηγίες της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. και παραδέχεται δημόσια πως εκείνος είναι ο υπερήρωας με το όνομα «Iron Man».
Σε μια σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, ο Διευθυντής της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. Νικ Φιούρι επισκέπτεται τον Σταρκ λέγοντάς του πως ο Iron Man δεν είναι «ο μόνος υπερήρωας στον κόσμο» και του αναφέρει την «Πρωτοβουλία των Εκδικητών».
Ανάπτυξη
Τον Απρίλιο του 1990, η Universal αγόρασε τα δικαιώματα για τη μεταφορά του Iron Man στη μεγάλη οθόνη και ο Στούαρτ Γκόρντον θα σκηνοθετούσε με χαμηλό προϋπολογισμό. Τον Φεβρουάριο του 1996, η 20th Century Fox απέκτησε τα δικαιώματα από την Universal. Τον Ιανουάριο του 1997, ο Νίκολας Κέιτζ εκδήλωσε ενδιαφέρον στο να υποδυθεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ τον Σεπτέμβριο του 1998, ο Τομ Κρουζ έδειξε κι αυτός ενδιαφέρον να συμμετάσχει στην παραγωγή αλλά και να πρωταγωνιστήσει. Ο Τζεφ Βίνταρ και ο συνδημιουργός του Iron Man, Σταν Λι, έγραψαν ένα προσχέδιο ιστορίας για την Fox, το οποίο ο Βίνταρ προσάρμοσε σε σενάριο. Περιελάμβανε μια νέα, επιστημονικής φαντασίας προέλευση για τον χαρακτήρα και είχε τον MODOK ως τον κακό που έπρεπε να αντιμετωπίσει. Ο Τομ Ρόθμαν, Πρόεδρος Παραγωγής της Fox, έδωσε τα εύσημα στο σενάριο λέγοντας πως τον βοήθησε να καταλάβει τον χαρακτήρα. Τον Μάΐο του 1999, ο Τζέφρι Κέιν προσλήφθηκε για να ξαναγράψει το σενάριο των Βίνταρ και Λι, ενώ τον Οκτώβριο προσεγγίστηκε ο Κουέντιν Ταραντίνο για να γράψει και να σκηνοθετήσει την ταινία. Αν και το σενάριο των Βίνταρ και Λι ήταν δυνατό, τον επόμενο Δεκέμβρη η Fox πούλησε τελικά τα δικαιώματα στην New Line Cinema με τη δικαιολογία πως τα στούντιο είχαν τόσους πολλούς υπερήρωες της Marvel σε ανάπτυξη για ταινία και «δεν μπορούσαν να τους κάνουν όλους».
Μέχρι τον Ιούλιο του 2000, το σενάριο της ταινίας για τη New Line γραφόταν από τους Τεντ Έλιοτ, Τέρι Ρόσιο και Τιμ ΜακΚάνλις. Το σενάριο του ΜακΚάνλις χρησιμοποίησε την ιδέα μιας κάμεο εμφάνισης του Νικ Φιούρι, η οποία θα έθετε τη βάση για μια δική του ταινία. Τον Ιούνιο του 2001 η New Line μπήκε σε διαπραγματεύσεις με τον Τζος Γουίντον, θαυμαστή του χαρακτήρα, για να αναλάβει τη σκηνοθεσία και τον Δεκέμβριο του 2002, ο ΜακΚάνλις παρέδωσε ένα ολοκληρωμένο σενάριο. Τον Δεκέμβριο του 2004, τα στούντιο προσέγγισαν τον Νικ Κασαβέτις να αναλάβει τη σκηνοθεσία του πρότζεκτ, με στόχο την κυκλοφορία της ταινίας το 2006. Κάποια πρόχειρα σενάρια γράφτηκαν από τους Άλφρεντ Γκαφ, Μάιλς Μίλαρ και Ντέιβιντ Χέιτερ, τα οποία παρουσίαζαν τον Iron Man εναντίον του πατέρα του, Χάουαρντ Σταρκ, ο οποίος γίνεται η War Machine. Μετά από δύο χρόνια ανεπιτυχών προσπαθειών και τη συμφωνία με τον Κασαβέτις να μην προχωράει, η New Line Cinema επέστρεψε τα δικαιώματα της ταινίας στη Marvel.
Toν Νοέμβριο του 2005, τα Marvel Studios ξεκίνησαν την ανάπτυξη της ταινίας από την αρχή και ανακοίνωσαν πως ο Iron Man θα ήταν η πρώτη αυτοχρηματοδοτούμενη ταινία της, καθώς ο χαρακτήρας ήταν ο μόνος από τους μεγάλους χαρακτήρες τους που δεν είχε ήδη απεικονιστεί σε μια live action ταινία. Σύμφωνα με τον συνεργαζόμενο παραγωγό Τζέρεμι Λάτσμαν, «κυνηγήσαμε περίπου 30 σεναριογράφους και όλοι απέρριψαν την ιδέα», λέγοντας πως δεν ενδιαφέρονταν για το συγκεκριμένο πρότζεκτ εξαιτίας της ασάφειας του χαρακτήρα και του ότι η παραγωγή ήταν μόνο της Marvel. Ακόμα και όταν η ταινία είχε σενάριο και ζητήθηκαν απλά προσαρμογές, υπήρξαν πολλές αρνήσεις. Προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί το ευρύ κοινό για τον Iron Man και να τον φέρει σε ίδια επίπεδα δημοτικότητας με τον Spider-Man ή τον Hulk, η Marvel διεξήγαγε ομάδες εστίασης για να βοηθήσει στην άρση της γενικής αντίληψης ότι ο χαρακτήρας ήταν ρομπότ. Όταν οι ομάδες αποδείχτηκαν επιτυχείς, οι πληροφορίες που έλαβε η Marvel τους βοήθησαν να διαμορφώσουν ένα σχέδιο οικοδόμησης ευαισθητοποίησης, το οποίο περιελάμβανε την κυκλοφορία τριών ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους πριν την κυκλοφορία της ταινίας. Αυτές οι ταινίες μικρού μήκους ονομάστηκαν «Iron Man Advertorials» και έγιναν σε παραγωγή του Τομ Μίλερ και των Blur Studio.
Προ-παραγωγή
Τον Απρίλιο του 2006, ο Τζον Φαβρό προσλήφθηκε για να σκηνοθετήσει την ταινία, γιορτάζοντας το γεγονός ξεκινώντας δίαιτα και χάνοντας συνολικά 32Kg. Ο Φαβρό ήθελε να δουλέψει μαζί με τον παραγωγό της Marvel Άβι Άραντ και σε μια δεύτερη ταινία, μετά την συνεργασία τους στην ταινία Daredevil. Ο σκηνοθέτης είδε την ευκαιρία να δημιουργήσει μια πολιτικά φιλόδοξη «απόλυτα κατασκοπευτική ταινία», επικαλούμενος ως πηγή έμπνευσης τους Τομ Κλάνσυ, Τζέιμς Μποντ και RoboCop, και συνέκρινε την προσέγγισή του με μια ανεξάρτητη ταινία - «αν ο Ρόμπερτ Όλτμαν είχε σκηνοθετήσει τον Σούπερμαν» - και με το Batman Begins. Ο Φαβρό ήθελε να κάνει τον Iron Man ως μια ιστορία ενός ενήλικα άντρα που κυριολεκτικά επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του, όταν συνειδητοποιεί ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο πολύπλοκος από όσο νόμιζε. Άλλαξε την αυθεντική τοποθέτηση του χαρακτήρα μεταφέροντάς τον από τον πόλεμο του Βιετνάμ στον Αφγανιστάν, καθώς δεν ήθελε να κάνει μια ταινία εποχής. Το δίδυμο Αρτ Μάρκουμ και Ματ Χόλογουεϊ προσλήφθηκαν για να γράψουν το σενάριο, ενώ το δίδυμο Μαρκ Φέργκους και Χοκ Όστμπι έγραψε ένα δεύτερο σενάριο, με τον Φαβρό να συνδυάζει τα δύο σενάρια σε ένα και τον Τζον Όγκαστ να το επιμελείται. Ο Φαβρό κάλεσε επίσης προσωπικό από τα κόμικ, τους Μαρκ Μίλαρ, Μπράιν Μάικλ Μπέντις, Τζο Κεσάντα, Τομ Μπριβόρτ, Άξελ Αλόνσο και Ραλφ Μάκιο, για να δώσουν συμβουλές σχετικά με το σενάριο.