cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκραταίικα Καλύβια Αχαΐας
Διοικητική ιστορία
Τα Παγκραταίικα Καλύβια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Παγκρατίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Παγκρατίου. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελούν οικισμό της Τοπικής κοινότητας Παγκρατίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Παλλαδάς
Ο Παλλαδάς ήταν επιγραμματοποιός, από τους καλύτερους της Παλατινής Ανθολογίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Χαλκίδα και έζησε στην Αλεξάνδρεια, σαν φτωχός δάσκαλος, στις αρχές του Ε΄ μ.Χ. αιώνα. Ήταν ο επιγραμματικότερος των επιγραμματοποιών. Πικρός ποιητής και φοβερός σαρκαστής, έβαλε κατά της υποκρισίας, της ανοησίας και της αμάθειας της εποχής του. Έμεινε εθνικός, όπως μαρτυρούν τα εναντίον των μοναχών επιγράμματά του. Ο Αγαθίας διέσωσε 150 απ’ αυτά στον Κύκλο του.
Απέρλες (Λυκία)
μικρογραφία| Ρωμαϊκή γέφυρα κοντά στις Άπερλες μικρογραφία| Ωδείο των Απερλών, Charles Texier, 1882 Οι Απέρλες (Καθ.: Απέρλαι) ήταν αρχαία πόλη στη νότια ακτή της αρχαίας Λυκίας κατοικημένη για 1.300 περίπου χρόνια
Παλλαδάς
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Κύκλος του Αγαθία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Συλλογή του Παλλαδά
Απέρλες (Λυκία)
Η μορφολογία του εδάφους στην περιοχή έκανε τη γεωργία δύσκολη, αλλά όπως και άλλες πόλεις κατά μήκος της ακτής, ευδοκίμησε με την παραγωγή πορφύρας.
Τοποθεσία και όνομα
Η θέση της πόλης καθορίζεται από το Stadiasmus στα 60 στάδια δυτικά της Σίμηνας και 64 στάδια δυτικά της Ανδριάκης. Ο Leake (Μικρά Ασία, σελ. 188) υπέθεσε ότι η Σίμηνα ήταν η Simena του Πλίνιου (στ. 27). Οι Απέρλες, εμφανίζονται στο κείμενο του Κλαύδιου Πτολεμαίου ως Aperrae, και στου Πλίνιου ως Apyrae.
Γεωγραφία
Οι Απέρλες βρίσκονταν κοντά σε έναν κόλπο, που όμως προσέφερε ελάχιστη προστασία για τα πλοία. Η πόλη βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά και τις ακτές, όπου δεν υπήρχαν αξιόπιστες πηγές γλυκού νερού και πολλές δεξαμενές γύρω από την πόλη δείχνουν εξάρτηση από το νερό της βροχής.
Ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της τοποθεσίας ήταν η τεράστια ποσότητα κελυφών σαλιγκαριών Murex. Σε δύο σημεία της πόλης πετάχτηκαν καλύπτοντας συνολικά μία έκταση 1.600 m 2 (σε άγνωστο βάθος έως ότου η τουρκική κυβέρνηση επιτρέψει στους αρχαιολόγους να σκάψουν). Χρησιμοποιήθηκαν στο κονίαμα και το μπετόν των κτηρίων της πόλης και βρέθηκαν σε μεγάλες ποσότητες πεταμένα στη θάλασσα.
Ιστορία
Οι Απέρλες ιδρύθηκαν κάποια στιγμή μεταξύ του τέλους του 4ου και των αρχών του 3ου αιώνα π.Χ. και κατοικήθηκαν μέχρι τα τέλη του 7ου αιώνα μ.Χ. Οι Απέρλαι ήταν μέρος του Κοινού των Λυκίων, που περιλάμβανε μεταξύ άλλων και τη Σίμηνα, την Ίσινδα και την Απολλωνία.
Με την έναρξη των μουσουλμανικών κατακτήσεων, οι Απέρλες εγκαταλείφθηκαν λόγω της απειλής των πειρατικών επιδρομών και των Αράβων κουρσάρων. Αν και στοιχεία ορισμένων μεταγενέστερων επισκευών σε μια εκκλησία υποδηλώνουν ότι υπήρχε πιθανώς ένας μικρός οικισμός καταπατητών ή  εναπομεινάντων κατοίκων μετά την εγκατάλειψη της πόλης, οι Άπερλες δεν ξαναχτίστηκε ποτέ και δεν εγκαταστάθηκαν νέοι κάτοικοι στην πόλη.
Οικονομία
Η οικονομία της πόλης βασίστηκε γύρω από την παραγωγή της βαφής πορφύρας, ενός βαθύ και δαπανηρού μωβ χρώματος,που προέρχεται από τον υποβρογχικό αδένα του Murex trunculus (ο οποίος έχει αναταξινομηθεί ως Hexaplex trunculus), που λέγεται ότι κόστιζε 20 φορές το βάρος του σε χρυσό. Πειράματα που έγιναν το 1909 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα χρειάζονταν 12.000 σαλιγκάρια, για να παραχθεί 1,4 γραμμάρια ή 0,05 oz. Τρεις δεξαμενές με κεραμική επένδυση, που βρέθηκαν στη βυθισμένη περιοχή προτείνεται να κρατούσαν δεξαμενές για τα ζωντανά σαλιγκάρια μέχρι να επεξεργαστούν αρκετά. Τα στοιχεία της παρουσίας άλλων μαλακίων σε αυτούς τους σωρούς δείχνουν ότι τα Murex συλλέχθηκαν με χρήση διχτυών και όχι με το χέρι.
Αν και υπήρχε ένα υποτυπώδες λιμάνι με λιμενοβραχίονα αλλά όχι κυματοθραύστη, είναι φανερό από τη χλιδή, που παρουσίαζε η πόλη ότι υπήρχαν περισσότεροι από αρκετοί πόροι, για να φτιάξουν έναν αν ήθελαν. Η πόλη διέθετε τέσσερις εκκλησίες, πολλές επιτύμβιες στήλες και καλές οχυρώσεις που υποδηλώνουν την ευημερία εκείνης της εποχής.
Εκκλησιαστική ιστορία
Δεδομένου ότι βρισκόταν στη ρωμαϊκή επαρχία της Λυκίας, η επισκοπή των Απερλών ήταν ανήκε στην μητροπολιτική έδρα των Μύρων, της πρωτεύουσας της επαρχίας, και ήταν από τις σημαντικότερες από τις έδρες βοηθού επισκόπου. Αναφέρεται στην πέμπτη θέση στο Notitiae Episcopatuum του Ψευδο-Επιφάνιου, που το συνέθεσε υπό τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ηράκλειο το 640 περίπου. Κανένα όνομα κανενός από τους επισκόπους της πόλης δεν εντοπίστηκε από τον Le Quien στο Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Κατάλογος των καλύτερων ταινιών
μικρογραφία| Ο [[Πολίτης Κέιν (1941), με πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον Όρσον Γουέλς, βρίσκεται στην κορυφή πολλών διεθνών δημοσκοπήσεων, όπως στο νούμερο 1 της δεκαετούς δημοσκόπησης των κριτικών του περιοδικούSight & Sound του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου για πέντε συνεχόμενες δεκαετίες.]] Αυτός είναι ένας κατάλογος με τις ταινίες που θεωρούνται οι καλύτερες σε εθνικές και διεθνείς έρευνες κριτικών και κοινού.
Ορισμένες έρευνες επικεντρώνονται σε όλες τις ταινίες, ενώ άλλες επικεντρώνονται σε ένα συγκεκριμένο είδος ή σε μια συγκεκριμένη χώρα. Τα συστήματα ψηφοφορίας διαφέρουν και ορισμένες έρευνες χαρακτηρίζονται από προκαταλήψεις όπως αυτοεπιλογή ή διαστρωβλωμένα δημογραφικά στοιχεία, ενώ άλλες μπορεί να είναι ύποπτε για διάφορες μορφές παρέμβασης.
Περιοδικό Sight & Sound
μικρογραφία| Ο [[Δεσμώτης του Ιλίγγου|Δεσμώτης του ιλίγγου (1958) κατετάγη νούμερο ένα στην πιο πρόσφατη ψηφοφορία του περιοδικού Sight & Sound (2012)    ]] Κάθε δεκαετία, ξεκινώντας από το 1952, το βρετανικό κινηματογραφικό περιοδικό Sight & Sound ζητά από μια διεθνή ομάδα κριτικών κινηματογράφου να ψηφίσουν την καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Από το 1992, το περιοδικό έχει προσκαλέσει σκηνοθέτες επίσης να ψηφίσουν σε ξεχωριστή ψηφοφορία. Εξήντα τρεις κριτικοί συμμετείχαν το 1952, 70 κριτικοί το 1962, 89 κριτικοί το 1972, 122 κριτικοί το 1982, 132 κριτικοί και 101 σκηνοθέτες το 1992, 145 κριτικοί και 108 σκηνοθέτες το 2002, ενώ 846 κριτικοί και 358 σκηνοθέτες ψήφισαν το 2012.
Αυτή η δημοσκόπηση θεωρείται μία από τους σημαντικότερους καταλόγους με τις "καλύτερες ταινίες όλων των εποχών". Ο Αμερικανός κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ την περιέγραψε ως «με διαφορά η πιο σεβαστή από τις αμέτρητες δημοσκοπήσεις σημαντικών ταινιών - τη μόνη που λαμβάνουν στα σοβαρά οι πιο σοβαροί άνθρωποι του κινηματογράφου».
Άλλες δημοσκοπήσεις
μικρογραφία| Η ταινία [[Οι Επτά Σαμουράι|Οι επτά σαμουράι (1954) ήταν στην κορυφή της δημοσκόπησης του BBC για τις καλύτερες ξενόγλωσσες ταινίες καθώς και σε αρκετές ιαπωνικές δημοσκοπήσεις.]]
Δημοσκοπήσεις κοινού
μικρογραφία| [[Ο Νονός (ταινία)|Ο νονός (1972) βρίσκεται στην κορυφή πολλών δημοσκοπήσεων κοινού και επαγγελματιών.]]
Κινούμενα σχέδια (μικρού και μεγάλου μήκους)
μικρογραφία| Το [[Toy Story (1995) βρίσκεται στην κορυφή των δημοσκοπήσεων για ταινίες κινουμένων σχεδίων από κριτικούς και κοινό.]]
Κωμωδίες
μικρογραφία| Το [[Μερικοί το προτιμούν καυτό (1959) ήταν η επιλογή των κριτικών στη δημοσκόπηση του BBC ως η καλύτερη κωμωδία.]]
Ντοκιμαντέρ
μικρογραφία| Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή (Man with a Movie Camera, 1929) ήταν στην κορυφή της δημοσκόπησης των ειδικών του Sight & Sound το 2014
Ηνωμένες Πολιτείες
εναλλ.=Poster shows Rhett Butler carrying Scarlett O'Hara against a backdrop of the Burning of Atlanta|μικρογραφία| Το [[Όσα Παίρνει ο Άνεμος (ταινία)|Όσα παίρνει ο άνεμος (1939) έχει βρεθεί στην κορυφή σε αρκετές δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ]]
Ηνωμένο Βασίλειο
εναλλ.=Peter O'Toole from the trailer for the film Lawrence of Arabia|μικρογραφία| [[Ο Λόρενς της Αραβίας (1962) ψηφίστηκε ως η «καλύτερη βρετανική ταινία όλων των εποχών» από κορυφαίους Βρετανούς κινηματογραφιστές.]]
Ιαπωνία
δεξιά|μικρογραφία| Το [[Tokyo Story (1953) βρέθηκε στην κορυφή πολλών διεθνών δημοσκοπήσεων, όπως στη δημοσκόπηση σκηνοθετών του περιοδικού Sight & Sound το 2012.]]
Ιταλία
δεξιά|μικρογραφία|Το [[8½ (ταινία)|8 1⁄2 (1963) ήταν η ιταλική ταινία με την υψηλότερη βαθμολογία σε πολλές διεθνείς δημοσκοπήσεις επαγγελματιών.]]
Ρωσία
Δείτε επίσης Σοβιετική Ένωση.
Σλοβακία
Βλέπε επίσης Τσεχοσλοβακία.
Σοβιετική Ένωση
μικρογραφία| Το [[Θωρηκτό Ποτέμκιν (ταινία, 1925)|Θωρηκτό Ποτέμκιν (1925) είναι η κορυφαία βωβή ταινία καθώς και μία από τις πιο αγαπημένες ταινίες όλων των εποχών.]]
Βλέπε επίσης Ρωσία.
Σουηδία
μικρογραφία| Η άμαξα φάντασμα (Körkarlen, 1921) ψηφίστηκε ως η καλύτερη [[Σουηδία|σουηδική ταινία από κριτικούς και ακαδημαϊκούς στη δημοσκόπηση του FLM.]]
Τσεχία
Δείτε επίσης Τσεχοσλοβακία.
Τσεχοσλοβακία
Δείτε επίσης Τσεχία και τη Σλοβακία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι ταινιών
Οίον Κεραμεικόν
Το Οίον Κεραμεικόν (Οἶον Κεραμεικόν), (ο δήμος: Οίου Κεραμεικού) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Σύμφωνα με τον Αθηναίο ιστορικό Φιλόχορο, η λέξη «οἶον» σημαίνει το «έρημο», αυτό το οποίο εγκαταλείφθηκε. Η λέξη «Κεραμεικός» είχε υιοθετηθεί για να διακρίνει αυτόν τον δήμο, ο οποίος ανήκε στην Λεοντίδα φυλή, από εκείνον του Οίου Δεκελεικού, ο οποίος ανήκε στην Ιπποθοωντίδα φυλή. Το «Οίον το Κεραμεικόν» ήταν ένας από τους λίγους δήμους που είχε προσδιορισμό στην ονομασία του και ήταν ο μόνος δήμος, ο οποίος ανήκε σε διαφορετική φυλή από τον δήμο από τον οποίο άντλησε το όνομά του, καθώς ο Κεραμεικός ήταν μέλος της Ακαμαντίδας φυλής.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος του Οίου Κεραμεικού, ήταν δήμος του άστεως ή των Μεσογείων. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού παραμένει άγνωστη και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή, αλλά πιστεύεται ότι ήταν στην αρχαία Αθήνα, κοντά στον δήμο του Κεραμεικού, πιθανότατα μεταξύ της αρχαίας Ιεράς Οδού και των Μακρών Τειχών.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ως και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Δημητριάδα φυλή με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος επανήλθε στην Λεοντίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Οίου Κεραμεικού
Ο δημότης του αρχαίου Οίου Κεραμεικού αναφερόταν με την χρήση της λέξης «εξ Οίου», δηλαδή προέρχεται από το Οίο.
Προσωπικότητες από το Οίο Κεραμεικό
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο του Οίου Κεραμεικού, όπως ο βουλευτής Γλαύκος εξ Οίου, γιος του Γλαυκέτου, ο βουλευτής Δημήτριος εξ Οίου γιος του Δημητρίου, ο Διόδωρος εξ Οίου γιος του Αμφίου, ο βουλευτής Διονύσιος εξ Οίου, ο Δίων εξ Οίου γιος του Διονυσοδώρου κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Βαρκελώνη
Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο γυναικών)
Ιστορία
Το Κυπριακό κύπελλο ποδοσφαίρου γυναικών ξεκίνησε το 1999-00.Δεν διεξήχθη τις περιόδους 2000-01 και 2001-02. Διεξάγεται ανελλιπώς απο την περίοδο 2002-03, με εξαίρεση την περίοδο 2004-05 όπου και πάλι δεν διεξήχθη. Το κύπελλο της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
Οι τελικοί του Κυπέλλου Γυναικών Κύπρου
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στον τελικό της διοργάνωσης κάθε περιόδου.
Παραπομπές
*
Αίθουσες του Ραφαήλ
Οι στάντσε, όπως λέγονται τα δωμάτια στα ιταλικά, αρχικά προορίζονταν να αποτελέσουν το διαμέρισμα του Πάπα Ιουλίου Β΄. Ο Πάπας ανέθεσε το 1508/09 στον Ραφαήλ, έναν σχετικά νέο τότε καλλιτέχνη από το Ουρμπίνο, και το εργαστήριό του να διακοσμήσουν εξ'ολοκλήρου το εσωτερικό των δωματίων. Ίσως ο Ιούλιος Β΄ ήθελε να επισκιάσει το διαμέρισμα του προκατόχου -και αντιπάλου του- Πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄ Βοργία, καθώς οι αίθουσες είναι ακριβώς επάνω από το διαμέρισμα εκείνου. Βρίσκονται στον τρίτο όροφο και έχουν θέα στη νότια πλευρά της αυλής Μπελβεντέρε.
Προχωρώντας από τα ανατολικά προς τα δυτικά, ο επισκέπτης βλέπει την Αίθουσα του Κωνσταντίνου, την Αίθουσα του Ηλιοδώρου, την Αίθουσα της Υπογραφής και την Αίθουσα την Πυρκαγιάς του Μπόργκο. Η σειρά δεν είναι αυτή με την οποία ζωγραφίστηκαν. Ως το 1513 που απεβίωσε ο Ιούλιος Β΄, δύο αίθουσες είχαν ζωγραφιστεί· το πρόγραμμα συνέχισε ο Πάπας Λέων Ι΄. Όταν το 1520 απεβίωσε ο Ραφαήλ, το έργο ολοκλήρωσαν οι βοηθοί του Τζιανφραντσέσκο Πένι, Τζούλιο Ρομάνο και Ραφαελίνο ντελ Κόλε με τις νωπογραφίες της αίθουσας του Κωνσταντίνου.
Η Αίθουσα του Κωνσταντίνου
Το μεγαλύτερο από τα 12 δωμάτια είναι αυτό του Κωνσταντίνου. Η ζωγραφική έγινε αφού είχε αποβιώσει ο Ιούλιος Β΄ και ο Ραφαήλ. Το θέμα του είναι η νίκη του Χριστιανισμού επί της ειδωλολατρίας. Οι νωπογραφίες του αναπαριστούν τον αγώνα αυτόν από τη ζωή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ και εκτελέστηκαν από τους Τζούλιο Ρομάνο, Τζιανφραντσέσκο Πέννι και Ραφαελίνο ντελ Κόλε. Επειδή δεν έγιναν από τον διδάσκαλο, οι τοιχογραφίες είναι λιγότερο διάσημες από αυτές των άλλων δωματίων. Συνεχίζοντας την παράδοση της κολακείας, οι βοηθοί του Ραφαήλ έδωσαν τα χαρακτηριστικά του σύγχρονού τους Πάπα Κλήμη Ζ΄ στον Πάπα Σίλβεστρο Α΄ της εποχής του Κωνσταντίνου Α΄.
Η Αίθουσα του Ηλιοδώρου
Το επόμενο δωμάτιο, πηγαίνοντας από τα ανατολικά προς τα δυτικά, είναι η Αίθουσα του Ηλιοδώρου. Αυτή ζωγραφίστηκε το 1511-14 και έλαβε το όνομά της από το θέμα μιας τοιχογραφίας. Σε αυτό το ιδιωτικό δωμάτιο, μάλλον αίθουσα ακρόασης, το θέμα ήταν η ισχυρή προστασία που παρέχει ο Χριστός στην Εκκλησία. Οι τέσσερις νωπογραφίες είναι:
Χριστιανική Δημοκρατία (Ελλάδα)
Ιστορικό
Στις εκλογές του 1956 είχε αυτόνομη κάθοδο μόνο στο νομό Σάμου, αλλά έλαβε μόλις 449 ψήφους, και ποσοστό 0,01%. Το 1961, συγκροτήθηκε η οργάνωση νεολαίας της, η Ελληνική Χριστιανοσοσιαλιστική Οργάνωση Νέων (Ε.Χ.Ο.Ν.). Στις εκλογές του 1963, κατέβασε συνδυασμό μόνο στο νομό Χανίων έλαβε 1267 ψήφους, και ποσοστό 0,03%. Το 1967, είχε περίπου 1.000 μέλη και είχε καταρτίσει συνδυασμούς για κάθοδο στις εκλογές του Μαϊου 1967, που ματαιώθηκαν λόγω του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου.
Αίθουσες του Ραφαήλ
Η Αίθουσα του Ηλιοδώρου
Το στυλ του Ραφαήλ είναι διαφορετικό από ό,τι στην Αίθουσα της Υπογραφής. Αντί για τις στατικές εικόνες της παπικής βιβλιοθήκης, έχει απεικονίσει εδώ δραματικές αφηγήσεις και η προσέγγισή του είναι να μεγιστοποιήσει τις εκφραστικές δυνατότητες των νωπογραφιών. Παριστά λιγότερες, μεγαλύτερες μορφές, έτσι ώστε οι πράξεις τους και τα συναισθήματά τους να έχουν πιο άμεσο αντίκτυπο στους θεατές και χρησιμοποιεί με θεατρικό τρόπο τον φωτισμό, για να εστιάσει σε συγκεκριμένες μορφές και να αυξήσει την ένταση.
Χριστιανική Δημοκρατία (Ελλάδα)
Ιστορικό
Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, η πολιτική δραστηριότητα του κινήματος ήταν απαγορευμένη, όπως και των άλλων κομμάτων. Ούτε και η εφημερίδα κυκλοφόρησε το διάστημα 1967-1969, λόγω του καθεστώτος της προληπτικής λογοκρισίας. Μόνο από τον Ιανουάριο του 1970 με την άρση του καθεστώτος αυτού, κυκλοφόρησε η εφημερίδα Χριστιανική, μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου του 1973, όταν την έκλεισε λόγω της μαχητικής αντιδικτατορικής αρθρογραφίας η δεύτερη διακυβέρνηση της χούντας των συνταγματαρχών. Ο ηγέτης της, Νικόλαος Ψαρουδάκης, εξορίστηκε από το καθεστώς στη Γυάρο. Οι νεολαίοι της δημιούργησαν την παράνομη οργάνωση Χ.Α.Ρ.Α. (Χριστιανική Αντίσταση, Ριζοσπαστική Αλλαγή), και κυκλοφόρησαν το φυλλάδιο Χαραυγή, στο οποίο υπήρχαν αντιστασιακά κείμενα. Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών, μέλη και φίλοι της Χ.Δ. στο εξωτερικό κυκλοφόρησαν το αντιδικτατορικό φυλλάδιο "Καινούργιοι Ορίζοντες".
Αίθουσες του Ραφαήλ
Η Αίθουσα της Υπογραφής
Η στάντσα ντέλα Σενιατούρα ήταν η πρώτη που διακοσμήθηκε με νωπογραφίες του Ραφαήλ. Ήταν ο χώρος που στέγαζε τη βιβλιοθήκη του Ιουλίου Β΄ και ήταν η αρχική θέση του Δικαστηρίου της Υπογραφής της χάρης. Η σύλληψη του καλλιτέχνη συνδυάζει αρμονικά το πνεύμα της Αρχαιότητας με αυτό του Χριστιανισμού και αντανακλά το περιεχόμενο της βιβλιοθήκης: είχε θέματα θεολογικά, φιλοσοφικά, νομικά και ποίησης, όπως δηλώνουν τα ζωγραφικά έργα που βρίσκονται στους 4 κύκλους (tondi) της οροφής, επάνω από τα 4 ημικύκλια των τοίχων. Το θέμα του δωματίου είναι η παγκόσμια και η πνευματική σοφία, και η αρμονία την οποία οι ανθρωπιστές της Αναγέννησης αντιλαμβάνονταν μεταξύ της Χριστιανικής διδασκαλίας και της Ελληνικής φιλοσοφίας. Το θέμα της σοφίας είναι κατάλληλο, καθώς η αίθουσα αυτή ήταν το δωμάτιο του συμβουλίου για την Αποστολική Υπογραφή: τα περισσότερα από τα σημαντικά έγγραφα του Πάπα υπογράφονταν και σφραγίζονταν εδώ.
Χριστιανική Δημοκρατία (Ελλάδα)
Ιστορικό
Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, στις εκλογές του 1974 η Χριστιανική Δημοκρατία συνεργάστηκε με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, με τη συμμετοχή του Νίκου Ψαρουδάκη και του Στέλιου Παπαθεμελή στα ψηφοδέλτια Α' Αθήνας και Α' Θεσσαλονίκης αντίστοιχα, η οποία έλαβε 20,42%.
Αίθουσες του Ραφαήλ
Η Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο
Η ονομασία προέρχεται από τη φωτιά στην περιοχή Μπόργκο της Ρώμης. Αυτή βρίσκεται μεταξύ του Βατικανού και του Τίβερη. Η νωπογραφία παριστά τον Πάπα Λέοντα Δ΄ να κάνει το σημείο του σταυρού για να καταστείλει την πυρκαγιά που μαινόταν. Ο χώρος διαρρυθμίστηκε σε αίθουσα μουσικής από τον διάδοχο του Ιουλίου Β΄, τον Λέοντα Ι΄. Τα θέματα των τοιχογραφιών είναι από τη ζωή του Λέοντα Γ΄, όπως ο Όρκος του Λέοντα Γ΄, η Στέψη του Καρλομάγνου, η Πυρκαγιά στο Μπόργκο και από τη ζωή του Λέοντα Δ΄, όπως η Μάχη της Όστια. Αν και η Πυρκαγιά του Μπόργκο βασίστηκε σε σχέδια της ωριμότητας του Ραφαήλ, εκτελέστηκε από βοηθούς του, που ζωγράφισαν τα άλλα τρία έργα χωρίς την καθοδήγησή του.
Χριστιανική Δημοκρατία (Ελλάδα)
Ιστορικό
Στις εκλογές του 1977, συμμετείχε στη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων, η οποία έλαβε 2,72%.
Αίθουσες του Ραφαήλ
Πηγές
Κατηγορία:Μουσεία του Βατικανού Κατηγορία:Ραφαήλ
Χριστιανική Δημοκρατία (Ελλάδα)
Ιστορικό
Στις Ευρωεκλογές και στις Εθνικές εκλογές του 1981, κατήλθε αυτόνομα, λαμβάνοντας 1,15% στις Ευρωεκλογές, και 0,15% στις Βουλευτικές. Στις ευρωεκλογές του 1984, έλαβε 0,45%, ενώ ένα χρόνο αργότερα, στις εθνικές εκλογές του 1985 συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ. Ο ιδρυτής και πρόεδρος του Κινήματος Νίκος Ψαρουδάκης εξελέγη βουλευτής στο ψηφοδέλτιο επικρατείας (1985-1989) με τη συμφωνία να ανεξαρτητοποιηθεί μετά την εκλογή του, ώστε να εκπροσωπεί αυτόνομα τη Χριστιανική Δημοκρατία στη Βουλή.
Στις εκλογές του Ιουνίου του 1989, κατήλθε αυτόνομα λαμβάνοντας 0,2%, ενώ στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους έλαβε 0,41%.
Τέλος, στις εκλογές του 2007, υποστήριξε την Δημοκρατική Αναγέννηση, κάτι που δεν έκανε, και στις εκλογές του 2009.
Η Χ.Δ. από το 2010 έχει σταθερά ταχθεί κατά των μνημονίων και της μνημονιακής διακυβέρνησης. Στα πλαίσια αυτά, το 2016 είχε γίνει συζήτηση μεταξύ της Χριστιανικής Δημοκρατίας και της Λαϊκής Ενότητας για κοινή δράση σε αντιμνημονιακούς κοινωνικούς αγώνες. Η Χ.Δ. στις εκλογές έχει καλέσει τα μέλη και τους φίλους της να ψηφίζουν βάσει πολιτικού πλαισίου αντιμνημονιακά.
Στις εθνικές εκλογές του 2023 η Χριστιανική Δημοκρατία συμμετείχε από κοινού με την Δημοκρατική Αναγέννηση και την "Ομάδα Πολιτικής Πρωτοβουλίας" στον συνασπισμό «Πολιτική Πρωτοβουλία» με ψηφοδέλτια σε 49 εκλογικές περιφέρειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα
Markiplier
O Μαρκ Έντουαρντ Φίσμπαχ (αγγ.: Mark Edward Fischbach, γεννημένος στις 28 Ιουνίου 1989), γνωστότερος με το διαδικτυακό ψευδώνυμο του, Markiplier, είναι Αμερικανός YouTuber. Αρχικά από τη Χονολουλού, Χαβάη, ξεκίνησε την καριέρα του στο Σινσινάτι του Οχάιο, και ζει σήμερα στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.
Μέχρι τον Ιούλιο του 2017, το κανάλι του σημείωσε συνολικά πάνω από 7 δισεκατομμύρια προβολές βίντεο και απέκτησε 18 εκατομμύρια συνδρομητές, καθιστώντας τον 25ο στη λίστα πιο ακολουθημένων καναλιών του YouTube. Ο Fischbach ειδικεύεται στην παραγωγή βίντεο Let's Play με θέμα τα βιντεοπαιχνίδια, συνήθως είδους επιβίωσης τρόμου και δράσης.
Μορφή καναλιού
Επίσης, έχει συνεργαστεί με άλλες προσωπικότητες του YouTube, συμπεριλαμβανομένων Jacksepticeye, LordMinion777, Muyskerm, PewDiePie, Matthias, Game Grumps, Cyndago, Yamimash, JacksFilms, CaptainSparklez, Egoraptor και LixianTV. Έχει επίσης συνεργαστεί με διασημότητες, όπως ο Τζακ Μπλακ και ο Τζίμι Κίμελ. Έχει εμφανίσεις στη σειρά του TomSka asdfmovie, στο Smosh: The Movie, στο Ο Οδηγός των Gamer για -σχεδόν- τα Πάντα του Disney XD, στα YouTube Rewind του 2015 και του 2016 και στο Five Nights at Freddie's: The Musical.
Ένα επαναλαμβανόμενο βασικό στοιχείο του καναλιού του είναι τα φιλανθρωπικά livestreams, κατά τη διάρκεια των οποίων παίζει παιχνίδια, ενώ προσπαθεί να επιτεύξει τη συλλογή ενός καθορισμένου ποσού δωρεών για διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα, μεταξύ των οποίων το Ιατρικό Κέντρο Νοσοκομείο Παίδων Σινσινάτι, την Ένωση Κατάθλιψης και Διπολικής Υποστήριξης και του Σωματείου Καλύτερων Φίλων Ζώων. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτός και οι θεατές του συγκέντρωσαν συνολικά το ποσό των $1,118,645.14, μέχρι τον Ιούλιο του 2016.
Οι αρχές και η μετάβαση στο MarkiplierGAME (2012-2013)
Ο Fischbach συμμετείχε για πρώτη φορά στο YouTube στις 26 Μαΐου του 2012, δημιουργώντας ένα κανάλι υπό το ψευδώνυμο «Markiplier», ενώ ανέβασε το πρώτο του βίντεο στις 4 Απριλίου του ίδιου έτους. Η πρώτη του σειρά playthrough αφορούσε το παιχνίδι Amnesia: The Dark Descent. Αφού έπαιξε αρκετές άλλες σειρές παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένων των Penumbra και Dead Space, το YouTube απέκλεισε τον λογαριασμό AdSense του Fischbach από το να παίρνει χρήματα από τις διαφημίσεις. Αν και ο ίδιος προσέφυγε στο YouTube με την ύστατη προσπάθεια αποκατάστασης της απόφασης αυτής, η προσπάθεια τελικά απέτυχε. Εξαιτίας αυτού, δημιουργήθηκε το κανάλι του, ονόματι MarkiplierGAME, στις 26 Μαΐου του 2012.
Ανάπτυξη καναλιού και μετακόμιση στο Λος Άντζελες (2014)
Το 2014, το κανάλι MarkiplierGAME συμπεριλήφθηκε στο Top 100 Channels της NewMediaRockstars και κατατάχθηκε στην 61η θέση. Εκείνη τη χρονιά, ο Fischbach ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να μετακομίσει στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, για να είναι πιο κοντά σε άλλους πόρους για το κανάλι του, όπως το YouTube Space και άλλους δημιουργούς περιεχομένου. Ο Fischbach και η επίσης YouTuber, Jenna Mae, εμφανίστηκαν στο Jimmy Kimmel Live! τον Σεπτέμβριο του 2014, έπειτα από τις αρνητικές αντιδράσεις που δέχτηκε ο Κίμελ από το κοινό, σχετικά με τα αστεία που είχε κάνει για το YouTube και τα Let's Play βίντεο. Το 2015, κατατάχθηκε έκτος σε μια λίστα με τις είκοσι σημαντικότερες προσωπικότητες μεταξύ των εφήβων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παύση και ξεπερνώντας τα 10 εκατομμύρια συνδρομητές (2015)
Στις αρχές του 2015, ο Fischbach συγκατοίκησε με τους YouTubers Daniel Kyre και Ryan Magee, οι οποίοι δημιούργησαν το κανάλι σκετς κωμωδίας και μουσικής ονόματι Cyndago. Στο Cyndago προστέθηκε ο Matt Watson των Maker Studios αργότερα, αφού μετακόμισαν στο Λος Άντζελες. Η δουλειά τους ήταν γνωστή για τα απρόσμενα τέλη και το σκοτεινό, συχνά άβολο, χιούμορ. Το Cyndago διαλύθηκε, μετά τον θάνατο του Daniel Kyre. Τον ίδιο καιρό με το θάνατό του, για τον οποίο έκανε και ένα βίντεο ο Markiplier, το γκρουπ είχε ήδη κάνει 40 σκετς και 14 αυθεντικά τραγούδια, με τον Fischbach να εμφανίζεται σε πολλά από αυτά. Μετά από αυτό το γεγονός, ο Fischbach σταμάτησε προσωρινά να ανεβάζει βίντεο, από τις 17 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 5 Οκτωβρίου του 2015. Η επιστροφή του σηματοδότησε και την απόκτηση 15 εκατομμυρίων συνδρομητών στις 15 Οκτωβρίου του 2015. Οι Watson και Magee προχώρησαν δημιουργώντας το κανάλι SuperMega, που ασχολείται με βιντεοπαιχνίδια.
Ο Fischbach παρουσίασε τα Βραβεία βιντεοπαιχνιδιών με τον Janet Varney, και έλαβε μέρος στο ειδικό τέλος-της-χρονιάς-event του YouTube "YouTube Rewind".
Αποχή από το αλκοόλ και συνεχιζόμενη ανάπτυξη (2015-σήμερα)
Τα τέλη του 2015, ο ίδιος ανακοίνωσε ότι δεν θα μπορούσε πλέον να καταναλώσει αλκοόλ, λόγω διαταραχών που προκαλούσε στην υγεία του. Αυτή η απόφαση πάρθηκε έπειτα από ένα μικρό καρδιακό επεισόδιο και οι γιατροί τον συμβούλεψαν να κάνει ακριβώς αυτό. Είπε επίσης, ότι η δημοφιλής σειρά, Drunk Minecraft, (όπου έπαιζε Minecraft υπό την επήρεια αλκοόλ με φίλους του) θα σταματούσε.
Κατά τη διάρκεια του 2016, ο Fischbach προχώρησε την αγάπη του για σκίτσα κωμωδίας σε ένα επίπεδο αυτοσχεδιαστικού θεάτρου. Το 2017, δημοσίευσε ένα διαδικτυακό Επιλέξτε-τη-δική-σας-περιπέτεια βίντεο με τίτλο «Ένα ραντεβού με τον Markiplier», το οποίο έτυχε θερμής υποδοχής από τους οπαδούς του. Ο Markiplier ξεπέρασε επίσης τους 15 εκατομμύρια συνδρομητές το ίδιο έτος.
Ο Fischbach έχει σχηματίσει πρόσφατα μια ομάδα για να τον βοηθήσει στη δημιουργία των βίντεο του, συμπεριλαμβανομένων την κοπέλα του, Amy (γνωστή στο YouTube ως Planet Peebles), και τους φίλους του Ethan (γνωστό στο YouTube ως CrankGameplays), Tyler και Kathryn.
Άλλες επιχειρήσεις
Ο Fischbach εντάχθηκε στο διοικητικό συμβούλιο των κόμικ εκδόσεων Red Giant Entertainment, τον Νοέμβριο του 2014. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, στο Σαν Ντιέγκο όπου κρατήθηκε το Comic-Con, είχε παρουσιάσει ένα πάνελ με τον Σύμβολο της εταιρίας Benny R. Powell, και τους συγγραφείς David Campiti, Mort Castle, David Lawrence, και Brian Augustyn. Το 2016, ανακοινώθηκε ότι θα εμφανιστεί στη δική του σειρά κόμικς.
Ο Fischbach υπέγραψε με τον William Morris Endeavor, στα τέλη του 2016, που είχε εκφράσει ενδιαφέρον για το περιεχόμενο του.
Φιλανθρωπικό Έργο
Ο Φίσμπαχ έχει συμμετάσχει σε πολλές φιλανθρωπικά streams και έρανους. Το 2017, η Forbes ανέφερε ότι ο Φίσμπαχ και οι θαυμαστές του συγκέντρωσαν περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια για φιλανθρωπικούς σκοπούς μέσω αυτών των εκδηλώσεων. Τον Μάρτιο του 2018, γιορτάζοντας τους 20 εκατομμύρια συνδρομητές, ο Φίσμπαχ ανακοίνωσε ότι θα δωρίσει όλα τα έσοδα από μια 48ωρη πώληση του φιλανθρωπικού ημερολογίου "Tasteful Nudes" στο Ινστιτούτο Έρευνας για τον Καρκίνο. Συγκέντρωσε πάνω από 490.000 $ για τη φιλανθρωπική οργάνωση και κέρδισε το βραβείο Oliver R. Grace 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί YouTubers
Πανεπιστήμιο Πονπέου Φάβρα
Το Πανεπιστήμιο Πονπέου Φάβρα (καταλανικά: Universitat Pompeu Fabra, UPF) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Ιδρύθηκε το 1990 και έλαβε το όνομα του σημαντικού Καταλανού φιλολόγου Πονπέου Φάβρα. Θεωρείται ένα από τα ποιοτικότερα πανεπιστήμια της Ισπανίας και ένα από τα νέα πανεπιστήμια με την ταχύτερη ανάπτυξη στον κόσμο. Αποτελείται από τρεις σχολές που εξειδικεύονται στις ανθρωπιστικές επιστήμες, τις επιστήμες υγείας και τις τεχνολογίες επικοινωνίας και πληροφορικής που στεγάζονται αντίστοιχα στις τρεις πανεπιστημιουπόλεις και που εντοπίζονται στον αστικό ιστό της Βαρκελώνης. Το πανεπιστημιακό έτος 2015-16 φοίτησαν στο πανεπιστήμιο περίπου 14.000 άτομα.
Μελέαγρος (επιγραμματοποιός)
Ο Μελέαγρος ήταν κυνικός φιλόσοφος, ποιητής και επιγραμματοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Γάδαρα της Κοίλης Συρίας. Έζησε στην Τύρο και πέθανε το 60 π.Χ. στην Κω. Έγινε ένδοξος με την περίφημη συλλογή του «Στέφανος». Ήταν έξοχος ερωτικός ποιητής, τραγούδησε το πάθος του για την Ηλιοδώρα, την τρυφερότητά του για την Ζηνοφίλα καθώς και τον έρωτά του για αρκετές ακόμα γυναίκες. Στον «Στέφανό» του περιέλαβε και 124 δικά του επιγράμματα. Η συλλογή του αυτή αποτέλεσε μια από τις σπουδαιότερες συνεισφορές στην Παλατινή Ανθολογία.
Δυο αρχαίοι συγγραφείς, ο Αθήναιος και ο Διογένης ο Λαέρτιος, θεωρούσαν ότι ο Μελέαγρος, όπως επίσης και ο Μένιππος (επίσης καταγόμενος από τα Γάδαρα), ήταν κυνικοί φιλόσοφοι.
Συγγράμματα
Τα έργα του τα οποία αναφέρονται είναι : Κανένα από τα έργα αυτά δεν έχει σωθεί.
Αναφορές
Κατηγορία:Κυνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί  Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Μούσα Παιδική Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Λέων Φωκάς ο Νεότερος
Ο Λέων Φωκάς (π. 915 - μετά από το 971) ήταν Βυζαντινός στρατηγός, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του, Νικηφόρο Φωκά, πολέμησαν επιτυχώς στα ανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας, εναντίον του ισλαμικού Χαλιφάτου. Μετά την ανακήρυξη του αδελφού του, Νικηφόρου Β΄ (963-969), ως Αυτοκράτορα, ο Λέων διορίσθηκε το 963 ως κουροπαλάτης, λογοθέτης του δρόμου και σύμβουλός του. Μετά τη δολοφονία του Αυτοκράτορα από τον ανιψιό του Ιωάννη Τσιμισκή και την άνοδο του τελευταίου στον θρόνο το 969, έπεσε σε δυσμένεια και εξορίστηκε. Δύο φορές προσπάθησε να ανακτήσει την εξουσία για την οικογένειά του, αλλά απέτυχε και πέθανε στην εξορία τυφλός.
Προέλευση
Ο Λέων Φωκάς καταγόταν από τη ρωμαϊκή Καππαδοκική οικογένεια των Φωκάδων, που υπολογίζεται ως μία από τις πιο ισχυρές οικογένειες του 10ου αιώνα. Ο πατέρας του, Βάρδας Φωκάς ο πρεσβύτερος (περίπου 878 - περίπου 969), ήταν στρατηγός και δομέστικος. Στην κορυφή της στρατιωτικής ιεραρχίας ήταν και ο αδελφός του Λέοντος, ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς, έχοντας τότε τον τίτλο του καίσαρα.
Η μητέρα του, της οποίας το όνομα δεν είναι γνωστό, προερχόταν από την πλούσια καππαδοκική οικογένεια των Μαλεΐνων και ήταν αδελφή του Μιχαήλ, ενώ πατέρας της ήταν ο στρατηγός (στρατιωτικός διοικητής) Αναστάσιος Ειδόκιμος Μελεΐνος.
Διοικητής του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ και Ρωμανού Β
thumb|250px|Απεικόνιση της νίκης του Λέοντα στην Άδραστο, σε χειρόγραφο του Σκυλίτζη, Μαδρίτη. Ο Λέων Φωκάς ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση της στρατιωτικής σταδιοδρομίας. Πήρε μέρος, μαζί με τον αδελφό του Νικηφόρο, στην οκτάμηνη πολιορκία του Χάνδακα και την κατάληψη της πόλης στις 7 Μαρτίου 961, επαναφέροντας το νησί της Κρήτης στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μετά από 136 χρόνια.
Έπειτα ο Λέων Φωκάς ανέλαβε τη νέα του θέση ως αρχηγός των Αυτοκρατορικών δυνάμεων στα ανατολικά, όπου δημιουργούσε προβλήματα στην Αυτοκρατορία ο εμίρης του Χαλεπίου, Αλί Σαΐφ αλ-Ντάουλα. Ο Λέων ξεκίνησε εκστρατεία κατά του εμίρη, μετά τις λεηλασίες του τελευταίου στα Ρωμαϊκά εδάφη, όπου αποκόμισε μεγάλα πλούτη και αιχμαλώτους. Ο Λέων ακολούθησε την πορεία του και τον αντιμετώπισε νικηφόρα σε μάχη σε ένα στενό πέρασμα. Ο ίδιος ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα κατάφερε να ξεφύγει. Έπειτα, μαζί με τον αδελφό του Νικηφόρο που μόλις είχε φτάσει από την Κρήτη, πολιόρκησαν το Χαλέπιο. Η φρουρά του παραδόθηκε, μετά από μακρά πολιορκία, δύο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Ωστόσο, όπως γράφει ένας Άραβας ιστορικός, οι κατακτητές έδειξαν τη χειρότερη πλευρά τους, σφάζοντας όλους τους αμάχους.
Αδελφός του Αυτοκράτορα
Αποφασιστική καμπή για τον Λέοντα και την οικογένειά του ήταν η άνοδος στον θρόνο του αδελφού του Νικηφόρου, ο οποίος, για να νομιμοποιήσει την κατάληψη της εξουσίας, νυμφεύτηκε την 50χρονη Αυτοκράτειρα Θεοφανώ στις 20 Σεπτεμβρίου.
Ο Λέων διορίσθηκε κουροπαλάτης και λογοθέτης του δρόμου, παίρνοντας τον ρόλο του Αυτοκρατορικού συμβούλου.
Ανατροπή και εξορία
Ο Νικηφόρος Β΄ δολοφονήθηκε το βράδυ της 11ης Δεκεμβρίου 969, από τον Ιωάννη Τσιμισκή και άλλους συνωμότες. Ενώ το σώμα του Αυτοκράτορα κειτόταν ακόμη αιματοβαμμένο ο Τσιμισκής ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης.
Η δολοφονία του Νικηφόρου ήταν φυσικό να οδηγήσει σε δυσμένεια τον Λέοντα, ο οποίος μαζί με την οικογένειά του εξορίστηκε στη Λέσβο. Ωστόσο, δεν ήταν έτοιμος να αποδεχθεί τη δολοφονία του αδελφού του και την αποδυνάμωση της οικογένειάς του. Το επόμενο έτος, ο γιος του Βάρδας Φωκάς ο νεότερος κατέφυγε στην Καππαδοκία, όπου βρισκόταν η έγγεια η περιουσία της οικογένειας. Εκεί σε μια συνάντηση ευγενών και πολιτών, ανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας της Ρωμανίας". Ο νέος Αυτοκράτορας απάντησε αμέσως με καταδίκη του Λέοντα και του Βάρδα σε θάνατο. Στη συνέχεια, μετρίασε την τιμωρία σε μόνιμη εξορία και απέσυρε την εντολή να τους τυφλώσουν. Επίσης για τη διατήρηση της ζωής και της περιουσίας τους έπρεπε να δηλώσουν υποταγή στον Αυτοκράτορα. Αυτή η προσφορά ήρθε πολύ αργά: ο Βάρδας με τον στρατό του ήταν ήδη σε πορεία προς την Κωνσταντινούπολη. Ο Αυτοκράτορας, ο οποίος δεν διέθετε στρατεύματα κοντά στην πρωτεύουσα, διέταξε τον Βάρδα Σκληρό να αποκρούσει την προέλαση του Βάρδα Φωκά. Ο Σκληρός έστειλε πράκτορές του ντυμένους ζητιάνους στον στρατό του Φωκά, πείθοντας πολλούς στρατιώτες του τελευταίου να αυτομολήσουν. Έτσι ο Βάρδας Φωκάς αναγκάστηκε να ματαιώσει την εκστρατεία του. Κατέφυγε σε ένα προπύργιο της οικογένειάς του στην Καππαδοκία, και έπειτα σε εξορία στη Χίο. Το 971 ο Λέων συγκέντρωσε ξανά τις δυνάμεις του και εξεγέρθηκε εναντίον του "σφετεριστή" Τσιμισκή. Αυτή τη φορά, όμως η εξέγερση έληξε με ήττα, μετά την οποία εξορίστηκε, αφού πρώτα τυφλώθηκε, για να μη ξανασχεδιάσει ανατροπή του Αυτοκράτορα. Πέθανε στην εξορία, σε άγνωστη ημερομηνία.
Γάμος του και απόγονοι
Ο Λέων Φωκάς ήταν νυμφευμένος με γυναίκα, της οποίας το όνομα και η καταγωγή είναι άγνωστη. Μαζί της απέκτησε τα εξής παιδιά :
Πηγές
Theophanes Continuatus, V, Historia de Vita et rebus gestis Basilii inclyti imperatoris, 71, p. 312.
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Λεων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Λογοθέτες του δρόμου
Αλλυλοφαινυλαιθέρας
Ο αλλυλοφαινυλαιθέρας  (αγγλικά allyl phenyl ether)  είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C9H10O, αν και αποδίδεται πιο αναλυτικά από τον ημισυντακτικό του τύπο PhOCH2CH=CH2. Ο χημικά καθαρό αλλυλοφαινυλαιθέρας, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι διαυγές και πολύ ελαφρά κίτρινο υγρό. Η ένωση είναι σε γενικές γραμμές αρκετά σταθερή ένωση, ωστόσο, αν αποσυνθεθεί, μπορούν να παραχθούν τοξικές αναθυμιάσεις, από διοξείδιο του άνθρακα (CO2) και μονοξείδιο του άνθρακα (CO).
Παραγωγή
Ένας τύπος της σύνθεσης του αλλυλοφαινυλαιθέρα είναι μέσω τριφασικής υγρής κατάλυσης, που χρησιμοποιεί ως αντιδραστήρια φαινολικό νάτριο (PhONa) και βρωμιούχο τετραβουτυλαμμώνιο [QBr, όπου Q = (CH3CH2CH2CH2)4N+]. Κάποιοι παράγοντες που επηρεάζουν (αυτήν) τη σύνθεση είναι:
Εφαρμογές
Ο αλλυλοφαινυλαιθέρας είναι πολύ καλό πρόδρομο αντιδραστήριο για πολλά διαφορετικά πειράματα. Σε ένα από αυτά χρησιμοποιήθηκε στην μετάθεση Κλέισεν (Claisen rearrangement). Εξαιτίας της δομής της ένωσης, μπορεί να δώσει μετάθεση με το να βρίσκεται σε μια λιγότερο από βέλτιστη μεσομορφή της, όπου η ένωση φαίνεται να είναι στερεοχημικά παρεμποδισμένη. Αυτή η μεσομορφή είναι πραγματικά απαραίτητη για να πραγματοποιηθεί η μετάθεση, και μπορεί  να διαμορφωθεί μόνο από (σχετικά λίγες) ορισμένες ενώσεις, όπως ο αλλυλοφαινυλαιθέρας.
Αναφορές
Κατηγορία:C9 Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες
Θάνατοι τον Ιούνιο του 2020
Παραπομπές
06
Λέων Φωκάς (δούξ Αντιόχειας)
Ο Λέων Φωκάς ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, στρατηγός και Δούξ Αντιόχειας το 987-989. Καταγόταν από την Καππαδόκικη οικογένεια των Φωκάδων, πατέρας του ήταν ο Βάρδας Φωκάς ο νεότερος κι αδελφός του ο Νικηφόρος, γιος του ήταν ο Βάρδας.
Η θητεία του συνέπεσε με την εξέγερση του πατέρα του, πιθανότατα να τον είχε διορίσει ο ίδιος, τον οποίο και είχε αντικαταστήσει σαν δουξ Αντιόχειας και η περιοχή ήταν υπό την εξουσία του την περίοδο αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Λεων Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Σκάμανδρος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Σκάμανδρος μπορεί να αντιστοιχεί στα παρακάτω θέματα:
Αρύκανδα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/Lycia-turkey-ancient.jpg/300px-Lycia-turkey-ancient.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Πόλεις της αρχαίας Λυκίας. Κόκκινες κουκκίδες: βουνοκορφές, λευκές κουκκίδες: αρχαίες πόλεις σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0a/Arycanda_3842.jpg/300px-Arycanda_3842.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Στάδιο σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Ruins_of_Arykanda_%287023439693%29.jpg/300px-Ruins_of_Arykanda_%287023439693%29.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Υπέροχα λουτρά σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/Ruins_of_Arykanda_%286877339406%29.jpg/300px-Ruins_of_Arykanda_%286877339406%29.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Ωδείο σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/Arykanda_Peristyle_house_4934.jpg/300px-Arykanda_Peristyle_house_4934.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Περιστύλιο σπίτι Η Αρύκανδα ή Αρυκάνδα (Ἀρύκανδα ή Ἀρυκάνδα) είναι αρχαία πόλη της Λυκίας, πρώην έδρα επισκόπου και σήμερα έδρα τιτουλάριου επισκόπου της Καθολικής εκκλησίας στην επαρχία Αττάλειας της Τουρκίας.
Η Αρύκανδα ήταν μια πλούσια αλλά απομακρυσμένη πόλη χτισμένη σε πέντε μεγάλες αναβαθμίδες ψηλά σε μια πλαγιά βουνού, που σήμερα βρίσκεται κοντά στο μικρό σύγχρονο χωριό Αϊκιριτσάι στον δρόμο Έλμαλι - Φινικέ.
Ιστορία
Τα παλαιότερα κατάλοιπα και ευρήματα από την πόλη χρονολογούνται στον 6ο ή 5ο αιώνα π.Χ. Τα αρχαιολογικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι έγινε πόλη τον τρίτο αιώνα π.Χ., όταν απέκτησε τυπικά ελληνικά μνημεία, όπως μια αγορά, βουλευτήριο, ένα μικρό στάδιο, ναούς και τελικά ένα όμορφο θέατρο.
Η πόλη άκμασε κατά την Ρωμαϊκή περίοδο. Ο πλούτος της πιστεύεται ότι προήλθε από το εμπόριο και την ξυλεία από τα κοντινά δάση. Δεν είχε τείχη, για την προστασία της πόλης. Μόνο μια σκοπιά στο υψηλότερο σημείο της πόλης ήταν ένα δυνητικά αμυντικό χαρακτηριστικό.
Υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό τον 3ο αιώνα μ.Χ. μετά τον οποίο εγκαταλείφθηκε μερικώς, αν και τμήματα επέζησαν και ευημερούσαν. Οι παλαιοχριστιανικές βασιλικές χτίστηκαν μέχρι τους βυζαντινούς χρόνους του 6ου αιώνα, όταν ο οικισμός μεταφέρθηκε σε μια νέα τοποθεσία νότια του σύγχρονου δρόμου που ονομάζεται Αρίφ (ή Αρούφ) στην αρχαιολογική βιβλιογραφία (για να διακρίνεται από την παλαιότερη τοποθεσία).
Αξιοθέατα
Η Ακρόπολη φιλοξενεί ελληνιστικά και παλαιότερα λείψανα της τοποθεσίας, που περιλαμβάνουν τον ναό του Ηλίου, το βουλευτήριο, το Πρυτανείο, την πάνω αγορά με τα καταστήματά της και πολλά ανασκαμμένα σπίτια.
Η κάτω πόλη στεγάζει τα περισσότερα ρωμαϊκά κατάλοιπα.
Αυτά περιλαμβάνουν:
Τουλάχιστον 4 πλούσια ρωμαϊκά σπίτια έχουν βρεθεί στην αρχαία πόλη των οποίων οι ιδιοκτήτες ήταν προνομιούχοι άνθρωποι. Το 2017 ανακαλύφθηκε ένα αριστοκρατικό ρωμαϊκό σπίτι με θέα στην πόλη με οκτώ μεγάλα δωμάτια και το οποίο χρονολογείται από τον 5ο αι. μ.Χ.. Καταστράφηκε από πυρκαγιά το 435. Περιλαμβάνει ένα ιδιωτικό μπάνιο και επίσης ένα εμπορικό δημόσιο λουτρό ανοιχτό σε πελάτες που πλήρωναν, για να το χρησιμοποιήσουν. Υπήρχε και πισίνα στην αυλή με θέα. Σε μωσαϊκό δαπέδου βρέθηκε το όνομα του ιδιοκτήτη, Πιέρους.
Πρώην επισκοπή
Δεδομένου ότι βρισκόταν στη ρωμαϊκή επαρχία της Λυκίας, η επισκοπή των Αρναίων ήταν βοηθός επισκοπή της μητροπολιτικής έδρας των Μύρων, της πρωτεύουσας της επαρχίας. Τη Β' Σύνοδο της Νίκαιας (787) υπέγραψε εκ μέρους του απόντα επισκόπου Αρυκάνδα ο διάκονός του Πέτρος. Ένας άλλος επίσκοπος Αρυκάνδα, ο Θεόδωρος, έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (879), όταν οικουμενικός πατριάρχης ήταν ο Φώτιος.
Τιτουλάριος επισκοπή
Επειδή δεν είναι πλέον επισκοπή με ποίμνιο, η Αρύκανδα καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Επαρχίας Αττάλειας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
O απελπισμένος (μυθιστόρημα)
Ο απελπισμένος (γαλλικός τίτλος: Le Désespéré) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Λεόν Μπλουά που εκδόθηκε το 1887. Οι δυσκολίες στην έκδοση του μυθιστορήματος είναι χαρακτηριστικές τόσο της ζωής του συγγραφέα όσο και της αναγνώρισης του έργου του.
Αυτό το πρώτο μυθιστόρημα του Λεόν Μπλουά, που τον κατέταξε μεταξύ των μεγαλύτερων συγγραφέων της γαλλικής λογοτεχνίας, είναι ταυτόχρονα μια μυθιστορηματική αυτοβιογραφία, μια επίθεση κατά των λογοτεχνικών και δημοσιογραφικών κύκλων της εποχής του και μια σειρά λυρικών και μυστικιστικών διαλογισμών. Εμπνευσμένο από τη ζωή του, τη σχέση του με τη θρησκεία και την περιπέτειά του με την Αν-Μαρί Ρουλέ, μια πόρνη η οποία ασπάστηκε τον καθολικισμό το 1878, εκφράζει τα προσωπικά του μαρτύρια, τις αγωνίες του, την απελπισία του, τις υποτροπές και την πίστη του.
Παρουσίαση
Το μυθιστόρημα ακολουθεί τον νεαρό Καέν Μαρσενουάρ, έναν αδιάλλακτο Καθολικό, πολλά υποσχόμενο συγγραφέα που ζει στο Παρίσι στις αρχές της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Ονειρεύεται να γράψει το έργο της ζωής του σε έναν κόσμο όπου όλοι τον περιφρονούν για τη φτώχεια του αλλά τον φοβούνται για το πνεύμα του, καθώς τρομοκρατεί τους αντιπάλους του με την επιθετική πένα του κατηγορώντας τους για αθεϊσμό, πνευματική μετριότητα, διαφθορά κλ. Παρίας μεταξύ των ανθρώπων, εξαπολύει στα άρθρα του τα πιο βίαια αναθέματα εναντίον των συγχρόνων του. Αναγκασμένος να δανείζεται για να ζήσει από ανθρώπους που απεχθάνεται, αυτούς τους διεφθαρμένους δημοσιογράφους και συγγραφείς που καταγγέλλει, γνωρίζει τη Βερονίκ, μια πρώην πόρνη. Μετά εγκαταλείπεται σε έναν ασυμβίβαστο έρωτα: είναι καθολικός, εκείνη όχι. Από τη συνάντησή τους μια παγωμένη νύχτα, γεννιέται μια τρελή σχέση που μεταστρέφει τη Βερονίκ σε πιστή με μια αφοσίωση και αίσθηση θυσίας που συνορεύει με την τρέλα...
Ο Καέν Μαρσενουάρ αγωνίζεται να ισορροπήσει δύο ζεύγη αντίθετων και ασυμβίβαστων δυνάμεων στη ζωή του. Το πρώτο ζεύγος ασυμβίβαστων δυνάμεων με τις οποίες παλεύει είναι η έντονη κλίση του προς τον Θεό και η ανάγκη να ακολουθήσει με ειλικρίνεια και στοχαστικότητα τις διδασκαλίες της Καθολικής Εκκλησίας, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την έντονη έλξη του για την όμορφη αλλά αφελή Βερονίκ. Το δεύτερο ζεύγος είναι η πραγματική και επιτακτική ανάγκη για σταθερό εισόδημα και εργασία - ο Λεόν Μπλουά έζησε σε απόλυτη ένδεια - που έρχεται σε αντίθεση με την έντονη απέχθεια και οργή του ενάντια στην υποκριτική, ιδιοτελή, διεφθαρμένη στάση και συμπεριφορά του σύγχρονου Τύπου και του λογοτεχνικού κόσμου της εποχής του, όπως τον αντιλαμβάνεται και τον καταγγέλλει.
Το μυθιστόρημα αρχίζει με έναν θάνατο (του πατέρα του) και τελειώνει με έναν θάνατο (τον δικό του), που δίνει στο έργο τραγικές διαστάσεις, ενώ όλα τα ενδιάμεσα γεγονότα παρουσιάζουν τα ημι-αυτοβιογραφικά, ακραία και μάλλον μανιοκαταθλιπτικά σκαμπανεβάσματα της ζωής ενός ταλαντούχου αλλά απελπισμένου ανθρώπου.
Δημοσίευση
Ο Ζορίς Καρλ Υσμάν, φίλος του Μπλουά εκείνη την εποχή, τον βοήθησε να βρει έναν εκδοτικό οίκο για το έργο, τον Tresse & Stock. Λόγω της απαράδεκτης, σατυρικής, αμφισβητούμενης και αναμφισβήτητα συκοφαντικής απεικόνισης πολλών από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος, οι οποίοι ζούσαν εκείνη την εποχή και ήταν αναγνωρίσιμοι, μερικοί από αυτούς σε ισχυρές θέσεις (π.χ. οι δύο εκδότες της Le Figaro), οι εκδότες καθυστέρησαν και αρνήθηκαν να προχωρήσουν στη δημοσίευση. Στη συνέχεια, βρέθηκε άλλος εκδότης που δημοσίευσε άφοβα το μυθιστόρημα, με την άδεια του συγγραφέα, στις 15 Ιανουαρίου 1887. Όταν, το 1893, μετά από αρκετά χρόνια, οι Tresse & Stock συνειδητοποίησαν ότι ο αρχικός εκδότης δεν μηνύθηκε για συκοφαντική δυσφήμιση, εκτύπωσαν, χωρίς την άδεια του συγγραφέα αυτή τη φορά, τα χίλια περίπου αντίτυπα που είχαν τυπώσει το 1886 με ένα εισαγωγικό σημείωμα που αφήνει «στον συγγραφέα όλη την ευθύνη των κρίσεων και των εκτιμήσεών του» που «πολλοί θα τις βρουν υπερβολικές, άδικες και ίσως ακόμη και προσβλητικές», διαχωρίζοντας τη θέση τους ως εκδότες «λογοτεχνικών παραδόξων».
Αυτοβιογραφία
«Ο απελπισμένος... είναι έργο αυτοβιογραφικό: δεν χρειάζεται να είναι κανείς σπουδαίος μελετητής για να παρατηρήσει πώς ο χαρακτήρας του Καέν Μαρσενουάρ, «προικισμένος, από τη φύση του, στην παρατήρηση της κοινωνικής διαφθοράς» και αντιμετωπίζοντας τον σύγχρονο κόσμο σαν να ήταν «μια Ατλαντίδα βυθισμένη σε σκουπιδότοπο», αντιστοιχεί στην ιδέα που έχει ο συγγραφέας για τον εαυτό του. Μισάνθρωπος, επαναστάτης, αντι-αστός, ασκητικός, κατήγορος της εποχής του, αυτός ο ήρωας είναι η πιστή εικόνα του Λεόν Μπλουά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Σάρα Ράις
Η Σάρα Ράις (αγγλικά: Sarah Reich· 24 Μαΐου 1989, Καλιφόρνια) είναι Αμερικανίδα χορεύτρια, χορογράφος και καθηγήτρια χορού που έχει αναγνωριστεί ως η καλύτερη χορεύτρια tap dance στον κόσμο.
Βιογραφία
Η Ράις είχε συνεργαστεί με τον χορευτή Χάρολντ Κρόμερ σε πολλά φεστιβάλ όπως το Tap City, το St. Louis Tap Festival, το Chicago Human Rhythm Project, το Λος Άντζελες Tap Festival και το Tap Into A Cure. Έγινε καθηγήτρια του φεστιβάλ διδασκαλίας tap dance. Το πρώτο σεμινάριο της διδασκαλίας της ήταν στην πόλη Λιμόζ της Γαλλίας. Έχει σπουδάσει στο πανεπιστήμιο που φοίτησαν διάσημοι χορευτές όπως ο Alfred Desio και ο Cyd Glover.
Η Ράις έχει εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές όπως του Λος Άντζελες, του Μουσείου Getty, του Amphitheatre Ford, του Pavilion Dorothy Chandler, του θεάτρου Kodak, του θεάτρου της Μαδρίτης, του King King Club και του Hollywood Bowl. Εμφανίζεται και σε δύο εκπαιδευτικά παιχνίδια DVD με τον χορευτή Mike Wittmers.
Η Ράις παρουσιάστηκε στο άρθρο με τίτλο "20 Hot Tappers Under 20" στο περιοδικό Dance Spirit και επιλέχθηκε ως μία από τους κορυφαίους 25 χορευτές στο κόσμο. Έλαβε βραβείο για τον Performing Artist of the Year στα βραβεία OMNI του 2005. Έχει επίσης εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές όπως το So You Think You Can Dance, το Jerry Lewis Telethon, το Secret Talents of the Stars και το Sabado Gigante. Η Ράις είναι επίσης η πρόεδρος της εταιρίας της Tap Tap Sabor.
Καριέρα
Είναι γνωστή για την συμμετοχή της στο μουσικό συγκρότημα Postmodern Jukebox     που περιοδεύει στις ΗΠΑ και την Ευρώπη από το 2014 έως σήμερα. Έχει εμφανιστεί μαζί με την τραγουδίστρια Σάρα Νιέμιτζ στο Λονδίνο για το MTV, το 2016. Το 2009 η Ράις αναγνωρίστηκε ευρέως και μπήκε στους επαγγελματικούς κύκλους του χορού κλακετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι