cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλα του Γεζάγιας Κεστένμπεργκ
Ιστορία
Το 1958, το κτίριο έγινε ιδιοκτησία της Περιφερειακής Ένωσης Αγροτικών Κύκλων και Οργανώσεων, που σήμερα ονομάζεται Περιφερειακή Ένωση Αγροτών, Κύκλων και Αγροτικών Οργανώσεων του Λοτζ. Στεγάζει επίσης άλλες επιχειρηματικές οντότητες, συμπεριλαμβανομένης της Συνεταιριστικής Τράπεζας του Σκιερνιεβίτσε και της Περιφερειακής Μελισσοκομικής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές βίλες στο Λοτζ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λοτζ
Hotel Polonia Palast
Το Hotel Polonia Palast** είναι ξενοδοχείο στο Λοτζ της Πολωνίας, στην οδό Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς 38.
Ιστορία
Το Ξενοδοχείο Pałac Polonia χτίστηκε τα έτη 1910 - 1912, στην τότε διασταύρωση των οδών Ντζιέλνα και Βιντζέφσκα. Η ιδέα για την κατασκευή του δόθηκε από την οικογένεια Ντομπρίνσκι. Η πρόσοψη του ξενοδοχείου σχεδιάστηκε από τον Ρούντολφ Κόλοχ από Βρότσουαφ. Οι προσόψεις είχαν μια κλασική μορφή με πρωτοποριακό σώμα από αυλακωτούς ημικίονες. Πάνω τους στέκονταν αλληγορικές φιγούρες γυναικών με αρχαίες ενδυμασίες.
Το κτίριο ήταν πολύ μοντέρνο, καθώς διέθετε κεντρική θέρμανση, ηλεκτρικό φωτισμό, ανελκυστήρα τελευταίας τεχνολογίας, στεγνοκαθαριστήριο, τηλέφωνα, τρεχούμενο νερό και πλούσιο εξοπλισμό. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου ήταν τα αδέρφια Λεόπολντ Ντομπζίνσκι και Μαουρίτσι Ντομπζίνσκι. Στη δεκαετία του 1920, κατά τη διάρκεια μιας γενικής ανακαίνισης, το όνομα άλλαξε σε Polonia-Palast. Το 1939 το όνομα άλλαξε ξανά, αυτή τη φορά σε Polonia. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και μετατράπηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο.
Το 2009, ολοκληρώθηκε μια γενική ανακαίνιση. Η πρόσοψη και το εσωτερικό του κτιρίου ανακαινίστηκαν. Εκτός από την αποκατάσταση της προηγούμενης εμφάνισής του, αποφασίστηκε να επιστρέψει στο όνομα Polonia Palast. 10 χρόνια αργότερα το όνομα άλλαξε σε Pałac Polonia.
Το κτίριο είναι εγγεγραμμένο στο μητρώο μνημείων με τον αριθμό Α/352 της 31ης Μαρτίου 1994.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λοτζ Κατηγορία:Ιστορικά κτίρια στο Λοτζ Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Πολωνία Κατηγορία:Κλασική αρχιτεκτονική στο Λοτζ
Πέταρ Μπόσκοβιτς
Ο Πέταρ Μπόσκοβιτς (σερβικά : Петар Бошковић)( Μπρτσελι, 9 Ιουλίου 1931 – Βελιγράδι, 14 Ιανουαρίου 2011) ήταν Γιουγκοσλάβος και Σέρβος διπλωμάτης. Διετέλεσε ως πρεσβευτής τής Σοσιαλιστικής  Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας στην Κύπρο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέταρ Μπόσκοβιτς γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου 1931 στο χωριό Μπρτσελι πού βρίσκεται κοντά στην παραλιακή πόλη και το λιμάνι του Μπαρ. Ο πατέρας του ο Ίβο εργαζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ενώ ο ίδιος έμεινε στη Γιουγκοσλαβία με την μητέρα και τα αδέλφια τού. Ο Εθνικός ήρωας Μιλο Μπόσκοβικ ήταν ο αδελφός τού. Aργότερα ως νεαρός άνδρας το 1952 πήγε με τον  πάτερα του στην Αμερική  όπου και τελείωσε το Πανεπιστήμιο Πολιτικών Επιστημών Ντίκινσον της Πενσυλβάνιας. Στη συνέχεια, ολοκλήρωσε τις Μεταπτυχιακές σπουδές του το 1973 στο τμήμα Πολιτικών επιστημών του Πανεπιστήμιου στο Βελιγράδι.
Από το 1960 μέχρι το 1965 εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών τής Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Από το 1965 μέχρι το 1976 ήταν ο πρώτος διορισμένος αναπληρωτής διευθυντής του προγράμματος Πρόγραμμα Υποτροφιών Φουλμπράιτ στο Βελιγράδι για σπουδές, μεταπτυχιακά και έρευνα στις ΗΠΑ. Η συνθήκη Φουλμπράιτ που υπεγράφη μεταξύ των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Γιουγκοσλαβίας στα τέλη του 1964 για την ανταλλαγή υποτρόφων και καθηγητών ήταν η πρώτη που συμφωνήθηκε με μία κομμουνιστική χώρα. Από το 1976 εως το 1980 διετέλεσε ως Πρώτος Σύμβουλος στην Πρεσβεία της Γιουγκοσλαβίας στο Λονδίνο. Μετά την επιστροφή του από το Λονδίνο, εργάστηκε ως επικεφαλής του τμήματος Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ μέσα στην Κεντρική Επιτροπή τού κυβερνώντος κόμματος της Ένωσης Κομμουνιστών  Γιουγκοσλαβίας.
Από το 1982 μέχρι 1984 εκτελούσε τα καθήκοντα διευθυντή και αρχισυντάκτη της εφημερίδας ¨Pobjeda του Μαυροβουνίου. Στην συνέχεια από το 1985 μέχρι το 1988, υπηρέτησε ως σύμβουλος της εξωτερικής πολιτικής της Κεντρικής Επιτροπής Ένωσης Κομουνιστών Γιουγκοσλαβίας. Διορίστηκε το 1988 ως πρεσβευτής της Γιουγκοσλαβίας στην Κύπρο. Κατείχε τη θέση αυτή μέχρι το 1993.
Κατά τη διάρκεια του 1999 ήταν ένας από τους σημαντικότερους μάρτυρες στη δίκη του εγκληματία του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου Δίνκο Σάκιτς που σκότωσε τον αδερφό του Μίλο Μπόσκοβιτς. Ο Πέταρ Μπόσκοβιτς πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 2011 στο Βελιγράδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες
Εβεράρδος του Φρίουλι
Ο Έμπερχαρτ, γερμ. Eberhard, λατιν. Everardus (π. 815 - 16 Δεκεμβρίου 867) από τον Οίκο των Ουνρουοχιδών ήταν δούκας του Φρίουλι. Είχε μία μεγάλη βιβλιοθήκη και παρήγγειλε έργα στα Λατινικά. Διατηρούσε αλληλογραφία με θεολόγους και εκκλησιαστικούς ηγέτες.
Βιογραφία
Ήταν γιος του μαργράβου του Φρίουλι. Υπάρχουν οι εξής εκδοχές για το ποιος ήταν ο πατέρας του:
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τη Γκίζελα των Καρολιδών, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβή βασιλιά των Φράγκων & των Λομβαρδών και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Οίκος των Ουνρουοχιδών
Τράπεζα της Λετονίας
Η Τράπεζα της Λετονίας (Λετονικά: Latvijas Banka) είναι η κεντρική τράπεζα της Λετονίας. Είναι ένας από τους βασικούς δημόσιους θεσμούς του έθνους και ασκεί οικονομικές λειτουργίες όπως ορίζει ο νόμος. Ιδρύθηκε το 1922.
Ο κύριος στόχος της Τράπεζας της Λετονίας είναι να ρυθμίζει την νομισματική κυκλοφορία εφαρμόζοντας τη νομισματική πολιτική για τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών στη Λετονία. Μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2013, η τράπεζα ήταν υπεύθυνη για την έκδοση του πρώην νομίσματος της Λετονίας, το Λατ. Η διοίκηση της Τράπεζας της Λετονίας βρίσκεται στη Ρίγα. Το οικονομικό έτος για την τράπεζα ξεκινά την 1η Ιανουαρίου και λήγει στις 31 Δεκεμβρίου.
Ιστορία
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1922, η Συνταγματική Συνέλευση εξέδωσε τον Νόμο για την ίδρυση της Τράπεζας της Λετονίας. Το προσωρινό καταστατικό της Τράπεζας εγκρίθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1922, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και το αρχικό κεφάλαιο της ήταν 10 εκατομμύρια λίρες.
Στις 24 Απριλίου 1923, το κοινοβούλιο ενέκρινε το καταστατικό της Τράπεζας της Λετονίας, που υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Γιάνις Κάκστε στις 2 Ιουλίου. Το Συμβούλιο της Τράπεζας απαρτιζόταν από έναν πρόεδρο, έναν αναπληρωτή και 11 μέλη, αλλά το διοικητικό συμβούλιο περιελάμβανε έναν γενικό διευθυντή, τον αναπληρωτή του και τρεις διευθυντές.
Στις 17 Ιουνίου 1940, η Λετονία καταλήφθηκε και ενσωματώθηκε στην Σοβιετική Ένωση στις 5 Αυγούστου. Στις 25 Ιουλίου, εκδόθηκε ο νόμος περί εθνικοποίησης τραπεζών και μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο η έκδοση χρημάτων όσο και οι λειτουργίες του Υπουργείου Οικονομικών πραγματοποιήθηκαν από την ΕΣΣΔ.
Ωστόσο, μόνο μετά τη Διακήρυξη της 4ης Μαΐου 1990 και την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Λετονίας και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η απόφαση του Ανώτατου Συμβουλίου της Δημοκρατίας της Λετονίας της 3ης Σεπτεμβρίου 1991 ανέφερε «σχετικά με την αναδιοργάνωση των τραπεζικών ιδρυμάτων στην επικράτεια της Δημοκρατίας της Λετονίας». Η Τράπεζα της Λετονίας έγινε η μόνη κεντρική τράπεζα. Ανέλαβε την κυριότητα και τη δομή των τραπεζών της ΕΣΣΔ, καθώς και άλλων κρατικών πιστωτικών ιδρυμάτων.
Στις 4 Μαρτίου 1992, το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Λετονίας ψήφισε το νόμο «για την απόκτηση της Τράπεζας της Λετονίας που ιδρύθηκε το 1922». Το καθεστώς της Τράπεζας της Λετονίας ως κεντρικής τράπεζας της χώρας και της τράπεζας έκδοσης χρήματων ενοποιήθηκε οριστικά από τους νόμους της Δημοκρατίας της Λετονίας "On Banks" και "On the Bank of Latvia" που εγκρίθηκαν στις 19 Μαΐου 1992. Για πρώτη φορά η Λετονία είχε την ανεξαρτησία της εθνικής κεντρικής τράπεζας της από την κυβερνητική πολιτική και διασφαλίστηκε μέσω της νομοθεσίας. Ο νόμος «Για την Τράπεζα της Λετονίας» δεν προέβλεπε τις εμπορικές της δραστηριότητες, επομένως, ελήφθη απόφαση σχετικά με την αναδιάρθρωση και την ιδιωτικοποίηση 49 καταστημάτων της Τράπεζας της Λετονίας.
Στρατηγική νομισματικής πολιτικής και πολιτική συναλλαγματικών ισοτιμιών
Όπως οι περισσότερες κεντρικές τράπεζες του κόσμου, ο κύριος στόχος της Τράπεζας της Λετονίας είναι να παρέχει πληθωρισμό σε ένα ορισμένο επίπεδο.
Μετά την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και μέχρι την ένταξή της στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), η Τράπεζα της Λετονίας μπορούσε να ασκήσει τη νομισματική της πολιτική, υπό την προϋπόθεση ότι είναι σύμφωνη με τα κοινά συμφέροντα της ΕΕ, δεν έβλαπτε την ανάπτυξη άλλων κρατών μελών της ΕΕ και συνέβαλε στην οικονομική σταθερότητα.
Η ένταξη στην ΕΕ προβλέπει επίσης ένταξη στην ΟΝΕ και το ευρώ. Μετά την ένταξή της στην ΕΕ, η Λετονία έπρεπε να αποδείξει την ικανότητά της ότι πληροί τα κριτήρια ένταξης στην ΟΝΕ. Ένα από αυτά τα κριτήρια ήταν η διετής ιδιότητα μέλους του μηχανισμού συναλλαγματικής ισοτιμίας II (ERM II). Η Λεττονία προσχώρησε σε αυτήν στις 2 Μαΐου 2005. Ο ERM II σημαίνει ότι τουλάχιστον δύο χρόνια πριν από τη μετάβαση στο ευρώ, το λατ θα είχε συνδεθεί στο ευρώ και η συναλλαγματική ισοτιμία των λατ έναντι του ευρώ μπορεί να κυμαίνονταν κατά όχι περισσότερο από +/- 15% έναντι του επιτοκίου του λατ σε ευρώ.
Προκειμένου να επιτευχθεί ο κύριος στόχος της, καθώς και επιτυχώς η ένταξη στην ΟΝΕ, η Τράπεζα της Λετονίας εφάρμοσε μια στρατηγική σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας (1 ευρώ = 0,702804 Ls). Οι διακυμάνσεις γύρω από τον σταθερό ρυθμό ζεύξης ήταν δυνατές εντός +/- 1%. Το λατ συνδέθηκε στο ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2005.
Επίσης, στις αρχές του 2006 και του 2007, η Τράπεζα της Λετονίας χρησιμοποίησε ένα μέσο επιτόκιο αναχρηματοδότησης και ένα επιτόκιο για ταξίδια. Σε μια κατάσταση όπου οι τράπεζες δεν σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν ενεργά τα μέσα που προσφέρονται από την Τράπεζα της Λετονίας, η αύξηση του επιτοκίου αναχρηματοδότησης έχει μια πιο σημαντική λειτουργία.
Διαχείριση
Για την πρακτική εργασία και τη λειτουργική διαχείριση της Τράπεζας της Λετονίας, το Συμβούλιο της Τράπεζας ιδρύει μόνιμο συμβούλιο έξι ατόμων. Ο Διοικητής της Τράπεζας εγκρίνει τη δομή της Τράπεζας της Λετονίας και προσλαμβάνει και απολύει τους υπαλλήλους της Τράπεζας της Λετονίας.
Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών του Τζαμού και Κασμίρ
Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών του Τζαμού και Κασμίρ (ΔΚΛΤΚ) είναι πολιτειακό πολιτικό κόμμα ενεργό στο Τζαμού και Κασμίρ της Ινδίας. Ο επικεφαλής και ιδρυτής του ΛΤΚ ήταν ο Μούφτι Μοχάμεντ Σαΐντ. Η κόρη του Μεχμπούμπα τον διαδέχθηκε ως αρχηγός του κόμματος και ως Πρωθυπουργός του Τζαμού και Κασμίρ, μετά το θάνατό του τον Ιανουάριο του 2016.
Τράπεζα της Λετονίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεντρικές τράπεζες
Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών του Τζαμού και Κασμίρ
Ιστορία
Ο Σαΐντ ήταν επικεφαλής του κυβερνητικού συνασπισμού του ΛΤΚ-Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου μεταξύ Οκτωβρίου 2002 και Νοεμβρίου 2005. Ήταν ο Προστάτης του κόμματος μέχρι το θάνατό του στις 7 Ιανουαρίου του 2016. Ο επικεφαλής του ΛΤΚ είναι η Μεχμπούμπα Μούφτι, κόρη του Σαΐντ.
Το ΛΤΚ λειτουργεί με βάση την ιδεολογία της αυτοκυβέρνησης ως σαφώς διαφορετική από τα θέματα αυτονομίας. Πιστεύει ότι η αυτονομία ως πολιτική φιλοσοφία, σε αντίθεση με την αυτονομία, εξασφαλίζει τη χειραφέτηση του λαού του Τζαμού και Κασμίρ ενώ συμμετέχει περαιτέρω σε συζητήσεις για τη νέα πολιτική εδαφικότητα του Τζαμού και Κασμίρ.
Στις γενικές εκλογές του 2014, τρία μέλη εξελέγησαν στη Λοκ Σάμπα. Τα μέλη του στη Νομοθετική Συνέλευση είναι 28 και στη Ράτζια Σάμπα είναι δύο. Το κόμμα συμμετείχε σε μια κυβέρνηση Συνασπισμού στο Τζαμού και Κασμίρ με το Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα μέχρι την εγκατάλειψη της συμμαχίας από το ΚΜΤ στις 19 Ιουνίου 2018, λόγω ανησυχιών περί τρομοκρατίας και ριζοσπαστικοποίησης στο Κασμίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Ινδίας
Άρωμα γυναίκας (ταινία)
Το Άρωμα γυναίκας (ιταλικά: Profumo di Donna), είναι μια δραματική κωμωδία ιταλικής παραγωγής 1974 σε σκηνοθεσία Ντίνο Ρίζι. Πρωταγωνιστούν οι Βιτόριο Γκάσμαν, Αγκοστίνα Μπέλι και ο Αλεσσάντρο Μόμο.
Κρέμενατς
Το Κρέμενατς (κυριλλικά: Кременац) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε πληθυσμό μικρότερο ή ίσο των 10 κατοίκων.
Άρωμα γυναίκας (ταινία)
Υπόθεση
Ο Φάουστο παρότι τυφλός παραμένει ένας μεγάλος εραστής των γυναίκων, υποστηρίζοντας ο ίδιος ότι μπορεί να αναγνωρίσει αν μια γυναίκα είναι όμορφη, μόνο από το άρωμα της. Στη πρώτη στάση που θα κάνουν στη Γενόβα, ο Φάουστο θα ζητήσει από τον Τσιτσίο να βρει μια πόρνη που του άρεσε το άρωμα της. Ο Τσιτσίο δεν θα καταφέρει την βρει αλλά θα πάει μια αλλη πόρνη στον Φάουστο, ο οποίος όμως θα το καταλάβει και θα το πει αργότερα στον Τσιτσίο. Στη Ρώμη μετά που θα φτάσουν θα διασκεδάσουν σε μια ντισκοτέκ με τον τυφλό λοχαγό να απολαμβάνει την συντροφιά από νεαρές κοπέλες. Γυρνώντας στο ξενοδοχείο να κοιμήθουν ο Τσιτσίο θα δει μέσα στη ανοιγμένη βαλίτσα του Φάουστο την φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας καθώς και ένα πιστόλι. Το επόμενο πρώι ταξιδευόντας για την Νάπολη, ο Φάουστο θα πει στον Τσιτσίο για την βαλίτσα και ότι το όπλο που είδε το έχει για να σκοτώσει κάποιον.
Κρέμενατς
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Άρωμα γυναίκας (ταινία)
Υπόθεση
Φτάνοντας στη Νάπολη θα πάνε στο σπίτι του Βιτσέντζο, φίλου του Φάουστο και μεταξύ των άλλων κοριτσιών που βρίσκονται εκεί, θα είναι και η Σάρα (Αγκοστίνα Μπέλι), η οποία είναι η κοπέλα της φωτογραφίας που είχε δει ο Τσιτσίο στη βαλίτσα του Φάουστο. Η Σάρα θα πει στον Τσιτσίο ότι αγαπάει τον Φάουστο, αλλά εκείνος συνεχώς προσπαθεί να την διώξει μακριά του. Το βράδυ μετά από ένα ξεφρένο πάρτι και αφού όλοι έχουν αποσυρθεί στα δωμάτια τους θα ακουστούν δύο πυροβολισμοί. Ο Τσιτσίο τρεχόντας στο σαλόνι θα αντικρύσει τον Βιτσέντζο μέσα στα αίματα τραυματισμένο και τον Φάουστο σε μια γωνιά να κρατάει το πιστόλι. Η Σάρα μαζί με τον Τσιτσίο θα φυγαδεύσουν τον Φάουστο και θα τον πάνε στο εξοχικό σπίτι της μητέρας της Σάρας. Εκεί ο Φάουστο αφού συνέρθει κάπως ψυχολογικά θα ομολογήσει στη Σάρα και στον Τσιτσίο ότι ο σκοπός του ταξιδιού του ήταν για να αυτοκτονήσει, αλλά δεν βρήκε την δύναμη να το κάνει. Ο Φάουστο θα πει στον νεαρό Τσιτσίο να φύγει για το σπίτι του, αποδεχόμενος στο τέλος την αγάπη και την φροντίδα της Σάρας.
Βραβεία
Η ταινία ήταν υποψήφια το 1976 για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και για Όσκαρ Καλύτερου Διασκευάσμενου Σεναρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνο Ρίζι Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νάπολη
Γρηγόριος της Καππαδοκίας
Ο Γρηγόριος ενθρονίστηκε κατά τη διάρκεια μίας από τις εξορίες του Πατριάρχη Αθανασίου Α΄ από την Αλεξάνδρεια. Οι περισσότεροι στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλεξάνδρειας και στην Κοπτική Εκκλησία αρνούνται την πατριαρχεία του και λένε ότι ο Αθανάσιος Α΄ ήταν ο αληθινός πατριάρχης, θεωρώντας τον Γρηγόριο ως σφετεριστή της επισκοπής της Αλεξανδρείας. Ο Γρηγόριος ήταν καλός ομιλητής και ένας στενός φίλος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα, και αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο έγινε «Πατριάρχης» της Αλεξάνδρειας. Οι απόψεις του υπέρ του Αρείου δεν ευνοήθηκαν στην Αίγυπτο της εποχής του, και μέχρι σήμερα οι Χριστιανοί πιστεύουν ότι οι απόψεις του είναι αιρετικές.
Απεβίωσε τον Ιούνιο του 345, πιθανώς από βία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Λαγκάδα Αρκαδίας
Η Λαγκάδα είναι μικρός οικισμός 10 κατοίκων (απογραφή 2011 ) σε υψόμετρο 660 περίπου μέτρων. Μαζί με τον οικισμό της Βλαχοκερασιάς υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βλαχοκερασιάς, της δημορικής ενότητας Σκιρίτιας του δήμου Τριπόλεως, της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τον οικισμό της Βλαχοκερασιάς ( 414 κ.) την Τοπική Κοινότητα Βλαχοκερασιάς ( 424 κ.) η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκιρίτιδας, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Ροβέρτος Α΄ της Κάπουα
Ο Ροβέρτος Α΄ (απεβ. το 1120), κόμης της Αβέρσας και πρίγκιπας της Κάπουα από το 1106, μετά το τέλος του μεγαλύτερου και διαδόχου αδελφού του Ριχάρδου Β΄, ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος γιος τού Ιορδάνη Α΄ πρίγκιπα της Κάπουα και της Γκαϊτελγκρίμα, κόρης του γκουάιμαρ Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο.
Βιογραφία
Προσπάθησε να γίνει ο προστάτης του πάπα, όπως ήταν ο πατέρας και ο πάππος του και έστειλε τριακόσιους ιππότες, για να σώσουν τον πάπα Πασχάλη Β΄ και τους δεκαέξι καρδιναλίους του κατά τη φυλάκισή τους από τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ το 1111. Ωστόσο, τα στρατεύματά του γύρισαν πίσω από τον Πτολεμαίο Α΄ κόμη του Τούσκουλου και δεν έφτασαν ποτέ στον στόχο τους.
Το 1114 αυτός και ο Ιορδάνης του Aριάνo επιτέθηκαν στο παπικό Μπενεβέντο, αλλά ο αρχιεπίσκοπος Λάντουλφ Β΄ έκανε ειρήνη μαζί τους.
Το 1117 ο Πασχάλης Β΄ κατέφυγε κοντά του και φιλοξένησε τον διάδοχό του, Γελάσιο Β΄, αργότερα το 1118, συνοδεύοντάς τον μάλιστα πίσω στη Ρώμη με τον στρατό του.
Οικογένεια
Αν και δεν αναγνώριζε την κυριαρχία της Απουλίας, που ο αδελφός του είχε αναγκαστεί να αναγνωρίσει, ήταν ωστόσο μία ασήμαντη και δευτερεύουσα δύναμη στη Νότια Ιταλία. Απεβίωσε το 1120, αφήνοντας γιο και διάδοχο τον νήπιο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Κόμητες της Αβέρσα
Σεντέφ Καμπάς
Η Σεντέφ Καμπάς Γιρμιμπεσόγλου (τουρκικά: Sedef Kabaş Yirmibeşoğlu, γεννηθείσα στις 8 Δεκεμβρίου 1968) είναι Τουρκάλα δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια η οποία παρουσιάζει σε διάφορα ειδησεογραφικά κανάλια στην Τουρκία από το 1997. Τον Ιανουάριο του 2022, έλαβε διεθνή προσοχή αφού συνελήφθη μετά από μια τηλεοπτική συνέντευξη στην οποία φέρεται να προσέβαλε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Ριχάρδος Γ΄ της Κάπουα
Ο Ριχάρδος Γ΄ (απεβ. στις 10 Ιουνίου 1120) ήταν κόμης της Αβέρσας και πρίγκιπας της Κάπουα για λίγο το 1120 μεταξύ του χρίσματός του στις 27 Μαΐου και του τέλους του.
Σεντέφ Καμπάς
Νεότερα χρόνια
Η Καμπάς γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1968 στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου, κόρη της Μουάλλα και του Μεχμέτ Καμπάς, ενός κοσμηματοπώλη. Αποφοίτησε με πτυχίο στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι στην Κωνσταντινούπολη το 1992, προτού συνεχίσει τις σπουδές της στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τη λήψη υποτροφίας Φουλμπράιτ. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό στην τηλεοπτική δημοσιογραφία από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης.
Ριχάρδος Γ΄ της Κάπουα
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος και κληρονόμος του Ροβέρτου Α΄ της Κάπουα. Ήταν βρέφος όταν απεβίωσε ο πατέρας του και έπεσε στην αντιβασιλεία του θείου του, Ιορδάνη Β΄. Ο Ριχάρδος Γ΄ απεβίωσε μέσα σε λίγους μήνες και, αν και κανένας σύγχρονος χρονικογράφος δεν τον κατηγορεί, ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν αμφισβητήσει την αθωότητα του Ιορδάνη Β΄. Ο Ιορδάνης Β΄ διαδέχθηκε χωρίς αντιδράσεις, στο μειωμένο εδαφικά πριγκιπάτο της Κάπουα.
Σεντέφ Καμπάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι δημοσιογράφοι
Ριχάρδος Γ΄ της Κάπουα
Βιογραφία
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Κόμητες της Αβέρσα
Μεγάλο Βραβείο των καλύτερων μυθιστορημάτων του πρώτου μισού του 20ού αιώνα
Ο κατάλογος των μυθιστορημάτων καταρτίστηκε από κριτική επιτροπή δώδεκα Γάλλων συγγραφέων και ανθρώπων των γραμμάτων με πρόεδρο τη συγγραφέα Κολέτ. Μια πρώτη λίστα περιλάμβανε 25 μυθιστορήματα που στην τελική συνάντηση της επιτροπής που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Ritz στο Παρίσι στις 26 Μαΐου 1950, περιορίσθηκαν σε 12.
Τα δώδεκα μυθιστορήματα επανεκδόθηκαν σε ειδική συλλογή πολυτελείας 3.000 αντιτύπων, εικονογραφημένη για κάθε τόμο από έναν διάσημο σχεδιαστή και με πρόλογο του Φρανσίς Καρκό, εμπνευστή του βραβείου. Στα δώδεκα επιλεγμένα μυθιστορήματα προστέθηκε ένας επιπλέον τόμος: Η θεατρίνα (La Vagabonde) της Κολέτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας
Τζέσι Λίνγκαρντ
Ο Τζέσι Λίνγκαρντ (15 Δεκεμβρίου 1992) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος ή επιθετικός μέσος για τη Νότιγχαμ Φόρεστ και την εθνική ομάδα της Αγγλίας.
Ο Λίνγκαρντ άνηκε στο δυναμικό της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από τις ακαδημίες, αλλά πραγματοποίησε τ ο επαγγελματικό ντεμπούτο του ως δανεικός στη Λέστερ Σίτι το 2012 και στη συνέχεια δόθηκε δανεικός στις Μπέρμιγχαμ Σίτι (2013-14), Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον (2014) και Ντέρμπι Κάουντι (2015). Έπειτα ενσωματώθηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με την οποία έχει πραγματοποιήσει πάνω από 130 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Έχει κατακτήσει το Γιουρόπα Λιγκ (2017), το FA Cup, το FA Community Shield και το Λιγκ Καπ Αγγλίας, έχοντας σκοράρει στους τρεις τελευταίους τελικούς. Μετά από πτώση στην απόδοσή του, δόθηκε δανεικός στην Γουέστ Χαμ, όπου σκόραρε 9 γκολ σε 16 συμμετοχές. Στις 21 Ιουλίου 2022 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην Νότιγχαμ Φόρεστ υπογράφοντας συμβόλαιο 1 έτους.
Έχει αγωνιστεί με τις εθνικές ομάδες Κ-17 και Κ-21 της Αγγλίας, και πραγματοποίησε την πρώτη εμφάνιση με την εθνική ανδρών τον Οκτώβριο του 2016. Εκπροσώπησε την Αγγλία στο Μουντιάλ 2018, όπου έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, σκοράροντας μία φορά στη νίκη με 6-1 επί του Παναμά. Έχει πραγματοποιήσει 24 συμμετοχές με το εθνόσημο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέρμπι Κάουντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Γκίζελα (κόρη του Λουδοβίκου του Ευσεβή)
Η Γκίζελα, γερμ. Gisela (γενν. π. 821) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόρη του βασιλιά των Φράγκων & Λομβαρδών και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Φρίουλι.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Β΄ του Ευσεβούς βασιλιά των Φράγκων & Λομβαρδών και της 2ης συζύγου του Ιουδήθ των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Γουέλφου κόμη Φραγκικών γαιών στη Βαυαρία.
Έκανε γάμο με τον ισχυρό και με επιρροή Εβεράρδος μάργραβο του Φρίουλι, που αργότερα αγιοποιήθηκε. Η Γκιίζελα ήταν διάσημη για την ευλάβειά της και την αρετή της, όπως και η ομώνυμη μεγάλη θεία της Γκίζελα, αδελφή του Καρλομάγνου, η οποία είχε επιλέξει τη θρησκευτική ζωή από νέα.
Η προίκα της περιελάμβανε πολλές πλούσιες περιοχές, όπως η ενορία του Συζουάν. Αυτή βρισκόταν στο κέντρο της επαρχίας Πεβέλ και ήταν από τις πιο ωραίες κώμες στην περιοχή. Έγινε μία από τις κατοικίες του ζεύγους. Ίδρυσαν μία μονή εκεί, που ολοκληρώθηκε μετά το τέλος των δύο τους. Η μονή του Σαν Σαλβατόρε δόθηκε στην Γκίζελα από την Ερμενγάρδη του Τουρ, σύζυγο του Λοθαρίου Α΄ των Φράγκων, αδελφού της Γκίζελας. Υπηρετησε εκεί για ένα διάστημα ως ηγουμένη και κοσμήτωρ. Αφιέρωνε τον χρόνο της για τη μόρφωση τη δική της και των πολλών παιδιών της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Εβεράρδος των Ουνρουοχιδών μάργραβο του Φρίουλι και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Λαϊκός Στρατός (Πολωνία)
Ο Λαϊκός Στρατός (πολωνικά: Armia Ludowa) ήταν κομμουνιστική σοβιετική παρτιζανική δύναμη που δημιουργήθηκε από το κομμουνιστικό Πολωνικό Εργατικό Κόμμα (ΠΕΚ) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δημιουργήθηκε με εντολή του Πολωνικού Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου την 1η Ιανουαρίου 1944. Στόχος του ήταν να πολεμήσει ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία στην κατεχόμενη Πολωνία, να υποστηρίξει τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό ενάντια στις γερμανικές δυνάμεις και να βοηθήσει στη δημιουργία μιας φιλοσοβιετικής κομμουνιστικής κυβέρνησης στην Πολωνία.
Μαζί με τις Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ήταν μια από τις στρατιωτικές αντιστασιακές οργανώσεις που αρνήθηκαν να ενταχθούν στις δομές του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους ή του στρατιωτικού του σκέλους, του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού. Ο Λαϊκός Στρατός ήταν πολύ μικρότερος από τον Στρατό Εσωτερικού, αλλά η προπαγάνδα στην κομμουνιστική Πολωνία υποστήριξε τον μύθο ότι συνέβαινε το αντίστροφο.
Λόγω της στενής τους σχέσης με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία έλεγχε εκ των πραγμάτων τον Λαϊκό Στρατό και τους προκατόχους της, ο Λαϊκός Στρατός μπορεί να θεωρηθεί τόσο ως μέρος της πολωνικής αντίστασης όσο και του σοβιετικού παρτιζανικού κινήματος.
Ιστορικό
Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, κομμουνιστές υποστηρικτές στην Πολωνία, με τη βοήθεια Σοβιετικών συμβούλων, είχαν σχηματίσει κομματικές μονάδες και είχαν δημιουργήσει τη δική τους ανεξάρτητη υπόγεια οργάνωση, που είχε ως στόχο να υποστηρίξει τον Σοβιετικό Στρατό ενάντια στις γερμανικές δυνάμεις και να βοηθήσει στη δημιουργία μιας σοβιετικής επιρροής κομμουνιστική κυβέρνηση στην Πολωνία. Έτσι, η Λαϊκή Φρουρά (Guardia Ludowa) δημιουργήθηκε το 1942. Μαζί με ένα τμήμα των Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων, αυτό το υπόγειο κίνημα υπό την ηγεσία των κομμουνιστών ήταν μια από τις στρατιωτικές αντιστασιακές οργανώσεις στην Πολωνία που αρνήθηκε να ενταχθεί στις δομές του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους και του στρατιωτικού του σκέλους, του Στρατού Εσωτερικού (Armia Krajowa).
Δημιουργία
Την 1η Ιανουαρίου 1944 το Κρατικό Εθνικό Συμβούλιο (ΚΕΣ, Krajowa Rada Narodowa) αντικατέστησε τη Λαϊκή Φρουρά με τον Λαϊκό Στρατό. Το ΚΕΣ σκόπευε να αποκτήσει εθελοντές από άλλες ομάδες. Κατά την ίδρυσή της, η οργάνωση αποτελούταν περίπου από 10.000 μέλη. Μέχρι τα τέλη Ιουλίου 1944 (όταν μεγάλο μέρος της Πολωνίας είχε καταληφθεί από τον Κόκκινο Στρατό) υπήρχαν περίπου 20.000–30.000 μέλη, 5.000 από αυτά ήταν Σοβιετικοί υπήκοοι. Οι χαμηλότερες εκτιμήσεις αναφέρουν περίπου 14.000 ως την μέγιστη ισχύ του, ενώ οι υψηλές εκτιμήσεις διπλασιάζουν τον μεσαίο αριθμό, έως και 50.000–60.000. Περίπου 6.000 από αυτούς ήταν ενεργοί αντάρτες πλήρους απασχόλησης. Όποιο κι αν ήταν το ακριβές μέγεθός του, ο Λαϊκός Στρατός ήταν πολύ μικρότερος («ένα κλάσμα») από την κύρια πολωνική αντιστασιακή οργάνωση, τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό.
Ταυτόχρονα, ο Λαϊκός Στρατός ήταν πολύ καλύτερα οπλισμένος από τον Εσωτερικό Στρατό ως αποτέλεσμα των σοβιετικών αεροπορικών ρίψεων, καθώς μπορεί να είχε ακόμη και πλεόνασμα όπλων. Είχε επίσης μικρότερη αυστηρή πειθαρχία.
Πολωνικός Λαϊκός Στρατός
Επτά μήνες μετά την ίδρυσή του, στις 21 Ιουλίου 1944, ο Λαϊκός Στρατός ενσωματώθηκε στον Πολωνικό Στρατό στην ΕΣΣΔ και σχημάτισε τον νέο Πολωνικό Λαϊκό Στρατό (Ludowe Wojsko Polskie, LWP). Μετά την είσοδο του Κόκκινου Στρατού και του οργανωμένου από την ΕΣΣΔ Πρώτου Πολωνικού Στρατού στην Πολωνία στα τέλη του 1944 και στις αρχές του 1945, τα περισσότερα μέλη του Λαϊκού Στρατού εντάχθηκαν στον κομμουνιστικό Πρώτο Πολωνικό Στρατό. Μετά τον πόλεμο, πολλά από τα μέλη του εντάχθηκαν στις τάξεις του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας ή της Πολιτοφυλακής.
Επιχειρήσεις, προπαγάνδα και κριτική
μικρογραφία| Ο Λαϊκός Στρατός σε ένα δάσος κοντά στο [[Λούμπλιν]] Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Λαϊκού Στρατού, πραγματοποίησε περίπου 900 επιχειρήσεις, σκότωσε 20.000 Γερμανούς, εκτροχίασε 350 τρένα και κατάστρεψε 79 γέφυρες. Ωστόσο, τα κατορθώματα του Λαϊκού Στρατού μεγιστοποιήθηκαν σημαντικά από την κομμουνιστική προπαγάνδα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Ο ιστορικός Πιοτρ Γκοντάρτσικ εκτιμά ότι μόνο το 5-10% περίπου των επίσημα καταγεγραμμένων ενεργειών του Λαϊκού Στρατού έλαβαν χώρα πραγματικά και ότι οι περισσότερες περιπτώσεις του Λαϊκού Στρατού που πολεμούσε το Γερμανικό Στρατό ήταν όταν αμύνονταν από γερμανικές αντικομματικές επιχειρήσεις, με περιπτώσεις του Λαϊκού Στρατού να επιτίθεται σε Γερμανούς με δική του πρωτοβουλία είναι πολύ σπάνιες. Αντί να εμπλέκεται με στρατιωτικούς στόχους, ο Λαϊκός Στρατός προτιμούσε πιο εύκολους στόχους, όπως τα γερμανικά γραφεία διοίκησης. Αυτό άλλαξε το 1944, όταν ο Λαϊκός Στρατός έγινε ισχυρότερος και άρχισε να εμπλέκεται με τον Γερμανικό Στρατό πιο ενεργά. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μιετσίσουαφ Μ. Μπισκούπσκι, ο Λαϊκός Στρατός ασχολούνταν λιγότερο με την καταπολέμηση των Γερμανών παρά με την καταπολέμηση του Εσωτερικού Στρατού. Σύμφωνα με τον Γκοντάρτσικ και τον Γιάνους Μάρσαλ, ωστόσο, αυτό ήταν σχετικά ασυνήθιστο, τουλάχιστον όσον αφορά τις άμεσες ενέργειες, αλλά ο Λαϊκός Στρατός συχνά περνούσε ανώνυμες συμβουλές για τον Εσωτερικό Στρατό στην Γκεστάπο.
Ο Λαϊκός Στρατός πήρε μέρος στην Εξέγερση της Βαρσοβίας. Οι επίσημοι ισχυρισμοί υποστήριξαν ότι περίπου 1.800 στρατιώτες του Λαϊκού Στρατού πολέμησαν εκεί, αλλά η σύγχρονη έρευνα δείχνει ότι ο πραγματικός αριθμός ήταν περίπου 500.
Καθώς ο Λαϊκός Στρατός είχε πολύ φτωχότερο δίκτυο υποστήριξης από τον Εσωτερικό Στρατό, τον οποίο υποστήριζε το Πολωνικό Υπόγειο Κράτος, και οι σοβιετικές αεροπορικές ρίψεις δεν προμήθευαν τον Λαϊκό Στρατό με τρόφιμα, έπρεπε συχνά να καταφύγει σε αναγκαστικές επιτάξεις, όπως περιγράφεται από σύγχρονους ιστορικούς ως «ληστεία». Συχνά στόχευε αρχοντικά και εκκλησίες. Υπήρξαν επίσης περιστατικά στρατιωτών του Λαϊκού Στρατού να δολοφονούν Εβραίους ή να τσακώνονται μεταξύ τους.
Σε μια από τις πιο μυστικές και αμφιλεγόμενες ενέργειές του, πράκτορες του Λαϊκού Στρατού στις 17 Φεβρουαρίου 1944 κατέλαβαν ένα σημαντικό αρχείο εγγράφων του Υπόγειου Κράτους. Τα έγγραφα που ήταν σημαντικά για τους κομμουνιστές ακτιβιστές ελήφθησαν και τα υπόλοιπα παραδόθηκαν στον πράκτορα της Γκεστάπο, ο οποίος είχε εξαπατηθεί να συμμετάσχει στην επιχείρηση ου Λαϊκού Στρατού. Επτά μέλη του Υπόγειου Κράτους αιχμαλωτίστηκαν από τους Γερμανούς σε μια επιχείρηση εκκαθάρισης και πιθανότατα εκτελέστηκαν αμέσως μετά.
Ηγεσία
Ο διοικητής του Λαϊκού Στρατού ήταν ο Στρατηγός Μίχαου Ρόλα-Ζιμιέρσκι και ο αρχηγός του επιτελείου ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος, ο Συνταγματάρχης Φραντσίσεκ Γιούσφιακ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιστασιακά κινήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Στρατιωτικές μονάδες και σχηματισμοί της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνικές υπόγειες οργανώσεις κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολωνική Αντίσταση
Κρόκος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Κρόκος μπορεί να αναφέρεται:
Αναφέρονται επίσης και οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Βριάρεως (μυθολογία)
Το όνομα προέρχεται από το επίθετο βριαρός (= στιβαρός).
Οι Εκατόγχειρες ήταν τρεις: ο Βριάρεως ή Αιγαίων, ο Κότος και ο Γύγης. Το όνομά τους οφείλεται στο ότι είχαν εκατό χέρια ο καθένας. Επιπλέον, ο κάθε Εκατόγχειρας είχε 50 κεφάλια και ήταν γιγαντόσωμος. Η δύναμή τους ήταν υπερφυσική και αποτελούσαν προσωποποιήσεις βίαιων φυσικών φαινομένων
Τιτανομαχία
Μόλις γεννήθηκαν οι Εκατόγχειρες, ο πατέρας τους τους έκλεισε στα βάθη της γης. Από εκεί τους ελευθέρωσε ο Δίας για να τον βοηθήσουν κατά την Τιτανομαχία. Αφού οι Τιτάνες νικήθηκαν, ο Δίας τους έκλεισε στα Τάρταρα και έβαλε τους Εκατόγχειρες να τους φυλάγουν.
Τρωικός Πόλεμος
Στην Ιλιάδα, μάλλον ως επινόηση από τον ίδιο τον Όμηρο, καθώς ο μύθος δεν απαντάται αλλού, ο εκατόγχειρας που οι θεοί τον ονόμαζαν Βριάρεω και οι άνθρωποι Αιγαίωνα και ο οποίος έσωσε τον Δία από συνωμοσία που εξύφαναν εναντίον του οι θεοί.
Σε πολύ μεταγενέστερη περίοδο, ο Δάντης στη Θεία Κωμωδία τον παρουσιάζει ως εχθρό των θεών, ακολουθώντας την ερμηνεία του Λατίνου ποιητή Στάτιου.
Λάντο Δ΄ της Κάπουα
Ο Λάντο Δ΄ (Landone) ήταν Λομβαρδός πρίγκιπας της Κάπουα από τον Δεκέμβριο του 1091 έως τις 19 Ιουνίου 1098, σε αντίθεση με τον Νορμανδό πρίγκιπα Ριχάρδο Β΄.
Βιογραφία
Ο Λάντο ανήκε στην οικογένεια των κομήτων του Τεάνο. Ο Κατάλογος πριγκίπων της Κάπουα (Catalogus Principum Capuae) ισχυρίζεται, ότι ο Ριχάρδος «εδιώχθηκε για χρόνια από τους Λομβαρδούς κόμητες και έγινε πρίγκιπας της Αβέρσας [μόνο] και στη συνέχεια κράτησε ξανά την Κάπουα», χωρίς να κατονομάζει κάποιον από τους Λομβαρδούς κόμητες. Ένα καταστατικό από τις 27 Ιανουαρίου 1093 δείχνει, ότι για ένα διάστημα ο Ριχάρδος Β΄ κράτησε την Κάπουα, αλλά την έχασε ξανά και τελικά δεν αποκαταστάθηκε, μέχρι που την πολιόρκησε με επιτυχία το 1098.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα
Οι Κιβδηλοποιοί
Οι κιβδηλοποιοί (γαλλικός τίτλος: Les Faux-monnayeurs) είναι μυθιστόρημα του Αντρέ Ζιντ, που δημοσιεύτηκε το 1925. Αναφέρεται στην εφηβεία και τα προβλήματα ταυτότητας, αλλά κυρίως στο δίπολο «κίβδηλο-αυθεντικό» πάνω στο οποίο αρθρώνεται ολόκληρο το μυθιστόρημα.
Το μυθιστόρημα, που όταν εκδόθηκε έγινε δεκτό ψυχρά λόγω των ομοφυλοφιλικών του θεμάτων και της νεωτερικής δομής του, συγκαταλέγεται στα κλασικά έργα της γαλλικής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα, με σημαντική επίδραση σε μεταγενέστερα μυθιστορήματα. Το 1950, συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των 12 έργων που τιμήθηκαν με το Μεγάλο Βραβείο των καλύτερων μυθιστορημάτων του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Περιλαμβάνεται επίσης στη θέση 30 στα 100 βιβλία του Αιώνα της εφημερίδας Le Monde.
Το 2011 έγινε μια τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος από τον Μπενουά Ζακό.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα είναι δύσκολο να συνοψιστεί λόγω της πολυπλοκότητας της υπόθεσης και των πολλών χαρακτήρων. Ωστόσο, η κεντρική ιστορία περιστρέφεται γύρω από τρεις χαρακτήρες: τον Μπερνάρ και τον Ολιβιέ, φίλους και συμμαθητές, και τον Εντουάρ, συγγραφέα και θείο του Ολιβιέ.
Στο Παρίσι στη δεκαετία του 1920, ο έφηβος Μπερνάρ ανακαλύπτει την κρυφή αλληλογραφία της μητέρας του και αντιλαμβάνεται ότι ο άνθρωπος που τον μεγάλωσε δεν είναι στην πραγματικότητα ο πατέρας του. Αναστατωμένος, αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι, αλλά μη γνωρίζοντας πού να περάσει την πρώτη του νύχτα καταφεύγει στον φίλο του Ολιβιέ. Ο τελευταίος είναι ένα ντροπαλό αγόρι που έχει ανάγκη από στοργή, μια έλλειψη που επιδιώκει να καλύψει με τους στενούς του φίλους ή τον θείο του Εντουάρ για τον οποίο αισθάνεται ανομολόγητη έλξη - αμοιβαία, που όμως κανείς τους δεν εκφράζει.
Όταν τα διηγείται στον φίλο του Ολιβιέ, αυτός ζηλεύει και αισθάνεται προδομένος, έτσι αφήνεται να παρασυρθεί από τον κόμη ντε Πασαβάν, τον αντίπαλο του Εντουάρ, έναν επιτυχημένο συγγραφέα, δανδή, με κλίση προς τα αγόρια και κυρίως, κυνικό και χειριστικό, ο οποίος εποφθαλμιούσε από καιρό τον Ολιβιέ και εκμεταλλεύτηκε την ψυχική κατάσταση του νεαρού αγοριού για να το παρασύρει.
Ο Μπερνάρ, από την πλευρά του, καταλήγει να κατανοεί, ιδιαίτερα με τις συζητήσεις με τη Λώρα και τον Εντουάρ, ότι οι δεσμοί αίματος δεν έχουν απόλυτη σημασία και ότι πρέπει να δεχτεί αυτόν που τον ανέθρεψε ως πραγματικό πατέρα του, ακόμη περισσότερο αφού η απόσταση του αποκάλυψε την αγάπη του προς αυτόν. Καταλαβαίνει επίσης ότι έχει πάρει άθελά του τη θέση του φίλου του στην καρδιά του Εντουάρ και αποφασίζει να απομακρυνθεί, ακολουθώντας τον δικό του δρόμο.
Θέματα
Το κύριο θέμα του μυθιστορήματος είναι το δίπολο «κίβδηλο-αυθεντικό» ή «πρωτότυπο-αντίγραφο» και αυτό που τα διαφοροποιεί - κυρίως στην απεικόνιση των συναισθημάτων των χαρακτήρων και των σχέσεών τους. Οι ήρωες του μυθιστορήματος είναι άνθρωποι με αδυναμίες που υποκύπτουν στα πάθη τους, σε κάλπικες σχέσεις, κίβδηλα αισθήματα και συμπεριφορές. Οι γυναίκες που εμφανίζονται είναι συνήθως προδομένες, γυναίκες με ματαιωμένες προσδοκίες και ο γάμος αναφέρεται σαν μια βασανιστική και χωρίς αξιοπρέπεια σχέση.
Η ομοφυλοφιλία βρίσκεται στο επίκεντρο της δράσης, είτε πρόκειται για τον έφηβο Ολιβιέ και, τουλάχιστον σε κάποιο ανομολόγητο βαθμό, τον φίλο του Μπερνάρ είτε για τους ενήλικες συγγραφείς, τον κόμη ντε Πασαβάν και τον Εντουάρ.
Στα κοινωνικά ζητήματα που αντανακλώνται μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων διακρίνονται θέματα που απασχολούσαν τη γαλλική κοινωνία του Μεσοπολέμου, μεταξύ άλλων η σύγκρουση των γενεών, η εξέγερση εναντίον της οικογένειας, ο οικογενειακός θεσμός, ο γάμος, η θρησκεία, η ομοφυλοφιλία, το καλό και το κακό, η σχέση της λογοτεχνίας με τη ζωή.
Γραφή
Στην εξέλιξη της πλοκής παρουσιάζονται διάφορες οπτικές γωνίες και εστιάσεις, όπως δύο αφηγητές - ο ένας παντογνώστης, που όμως μερικές φορές απευθύνεται στον αναγνώστη σχετικά με τα κίνητρα των χαρακτήρων ή συζητά εναλλακτικές πραγματικότητες - και διάφορες αφηγηματικές μορφές: ημερολόγιο, σημειώσεις, επιστολές, μονόλογος. Συγχρόνως, ενεργοποιείται ο αφηγηματικός μηχανισμός «μυθιστόρημα-μέσα-στο μυθιστόρημα»: Ο Εντουάρ, συγγραφέας και alter ego του Ζιντ, παρουσιάζεται να γράφει ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο Οι κιβδηλοποιοί, στο οποίο προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από την πραγματικότητα, και το οποίο έχει για κύριο χαρακτήρα έναν μυθιστοριογράφο.
Ταινία
Το 2011 έγινε μια τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος διάρκειας 120 λεπτών σε σκηνοθεσία Μπενουά Ζακό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Λούκιος Αλεξανδρείας
Ο Λεύκιος της Αλεξάνδρειας, λατιν.: Lucius, ήταν ένας οπαδός του Αρείου, που εγκαταστάθηκε δύο φορές ως Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας, πρώτα το 363 (για μερικούς μήνες), κατά τη διάρκεια της πατριαρχείας του Αθανασίου Α΄, και έπειτα μεταξύ 373 και 380, ανταγωνιζόμενος τον Πέτρο Β΄ της Αλεξάνδρειας.
Το ίδιο είχε γίνει πιο πριν (339-345) με τον Αλέξανδρο από την Καππαδοκία, που ήταν οπαδός του Αρείου και τοποθετήθηκε από τον Κωνστάντιο Β΄, όταν ήταν εξόριστος ο Άγιος Αθανάσιος Α΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Αγνή Μόρτιμερ, κόμισσα του Πέμπροκ
Η Αγνή Μόρτιμερ, κόμισσα του Πέμπροκ (1317 - 25 Ιουλίου 1368) ήταν μια από τις μικρότερες κόρες και παιδιά του Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ου κόμη του Μαρς που έμεινε πασίγνωστος για τον ρόλο του σαν ερωμένος της βασίλισσας Ισαβέλλας της Γαλλίας και της Ιωάννας του Τζένβιλλ, 2ης βαρόνης του Τζένβιλλ. Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Έντμοντ Μόρτιμερ, 2ος βαρόνος του Μόρτιμερ και η Μάργκαρετ του Φιν, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Πιρς Τζένβιλλ των κάστρων του Τριμ και του Λάντλοου και η Ιωάννα των Λουζινιάν. Μετά από την δημιουργία της κομητείας του Μαρς ο πατέρας της ρύθμισε μια λαμπρή σειρά από γάμους στις κόρες του. Η Αγνή παντρεύτηκε τον Λόρενς Χέιστινγκς, 1ο κόμη του Πέμπροκ και η αδελφή της Βεατρίκη Μόρτιμερ τον Εδουάρδο του Νόρφολκ γιο και διάδοχο του Τόμας του Μπράδερτον, 1ου κόμη του Νόρφολκ.
Ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας και η Ισαβέλλα της Γαλλίας παραβρέθηκαν στην τελετή του γάμου που έγινε στο Χέρεφορντ, οι ιστορικοί διαφωνούν για τον χρόνο, το πιθανότερο έγινε τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου του 1328 ή του 1329. Απέκτησαν έναν γιο τον Τζων Χέιστινγκς, 2ο κόμη του Πέμπροκ που γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1347, ο Λόρενς πέθανε τον επόμενο χρόνο. Μετά τον θάνατο του Λόρενς η Αγνή παντρεύτηκε τον Τζων του Χάκλεατ χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η Αγνή πέθανε στις 25 Ιουλίου 1368 και η διαθήκη της χρονολογείται στις 10 Οκτωβρίου 1367.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Μόρτιμερ
Εμπορία ανθρώπων στη Μάλτα
Η Μάλτα είναι μια χώρα προορισμού για τις γυναίκες που υπόκεινται σε εμπόριο ανθρώπων, ειδικά σε εξαναγκαστική πορνεία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αναφοράς και στο παρελθόν, τα Μαλτέζικα μέσα ενημέρωσης κάλυψαν επίσης πιθανές περιπτώσεις έφηβων κοριτσιών της Μάλτας που μπορεί να είχαν εμπλακεί σε εξαναγκαστική πορνεία στη Μάλτα.
Η Μάλτα είναι πιθανότατα μια χώρα προορισμού για άντρες που υπόκεινται σε εξαναγκαστική εργασία, όπως φαίνεται από μια έκθεση το 2009 ότι τρεις πακιστανοί άνδρες αναγκάστηκαν να εργαστούν σε πακιστανικά εστιατόρια στη Μάλτα. Τα δεκάδες παιδιά και 4.304 συνολικά παράτυποι μετανάστες που διαμένουν σήμερα στη Μάλτα από αφρικανικές χώρες ενδέχεται να είναι ευάλωτοι στην εμπορία ανθρώπων στην «γκρίζα» άτυπη αγορά εργασίας της Μάλτας.
Η κυβέρνηση της Μάλτας δεν συμμορφώνεται πλήρως με τα ελάχιστα διεθνή πρότυπα για την εξάλειψη της εμπορίας. Ωστόσο, καταβάλλει σημαντικές προσπάθειες για να το επιτύχει. Παρά τις προσπάθειες αυτές, η κυβέρνηση δεν επέδειξε πρόοδο στην καταδίκη και τιμωρία των παραβατών της εμπορίας ανθρώπων, ούτε στον εντοπισμό και τη διασφάλιση της προστασίας των θυμάτων εμπορίας κατά την περίοδο αναφοράς. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ για την παρακολούθηση και την καταπολέμηση της εμπορίας προσώπων έθεσε τη χώρα στη «Βαθμίδα 2» το 2017.
Γενικά
Η κυβέρνηση της Μάλτας προσπάθησε να καταπολεμήσει την εμπορία ανθρώπων μέσω πολλών πρωτοβουλιών, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης υπηρεσιών βοήθειας θυμάτων, της κατάρτισης κυβερνητικών αξιωματούχων και της ευαισθητοποίησης του κοινού.
Η Μάλτα έχει βιώσει έναν περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων εμπορίας ανθρώπων, οι οποίες αφορούσαν τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών. Τα θύματα ήταν κυρίως υπήκοοι τρίτων χωρών από την Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης ιδίως της Ρωσίας και της Ουκρανίας, οι οποίοι είχαν εισέλθει στη Μάλτα μέσω νομίμων νομικών οδών. Μόνο μία περίπτωση αφορούσε τη σεξουαλική εκμετάλλευση μιας Ευρωπαίας υπηκόου. Οι υποθέσεις που αντιμετωπίστηκαν μέχρι στιγμής δεν αφορούσαν δίκτυα οργανωμένου εγκλήματος. Λόγω του περιορισμένου αριθμού των περιπτώσεων που έχουν αντιμετωπιστεί μέχρι στιγμής, ιδίως κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών, είναι δύσκολο να γίνει αξιολόγηση συγκεκριμένων τάσεων.
Η έκθεση των Ηνωμένων Πολιτειών που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2012 αξιολόγησε τη Μάλτα στη «Βαθμίδα B», από τη βαθμολογία Tier 2 (Λίστα παρακολούθησης) των προηγούμενων αναφορών. Ενώ διατυπώνει συστάσεις σχετικά με περαιτέρω ενέργειες, η έκθεση σημειώνει επίσης ότι έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος από τις αρχές της Μάλτας στον τομέα της εμπορίας ανθρώπων.
Μία υπόθεση αφορούσε την εμπορία εξαναγκαστικής εργασίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Αφορούσε Κινέζους υπηκόους που εργάζονταν σε ινστιτούτο μασάζ και σε εστιατόριο και είχε ως αποτέλεσμα τον εντοπισμό 3 θυμάτων, δύο ανδρών και μιας γυναίκας. Όλα τα θύματα απασχολούνταν παράνομα και κάτω από κακές συνθήκες εργασίας. Ζητήθηκε επίσης από τη γυναίκα να παρέχει σεξουαλικές υπηρεσίες σε πελάτες. Αυτή η υπόθεση ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια έκτακτης επιθεώρησης από το αστυνομικό τμήμα υπεύθυνο για την πορνεία και την εμπορία. Ο φερόμενος δράστης είναι Κινέζος υπήκοος.
Η άλλη υπόθεση αφορούσε μια νεαρή γυναίκα Φιλιππινέζα που εργαζόταν από μια ξένη οικογένεια στη Μάλτα. Το θύμα επικοινώνησε με μια ΜΚΟ και η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας ειδοποιήθηκε και το θύμα βοήθησε να διαφύγει από το σπίτι. Το θύμα είχε έγκυρο διαβατήριο και βίζα, επομένως μπορούσε να διαμείνει στη χώρα. Μέχρι στιγμής, το θύμα δεν έχει ακόμη αποφασίσει να παραπέμψει την υπόθεση στην αστυνομία και συνεπώς να αναφέρει τους εργοδότες της.
Όσον αφορά τις νέες υποθέσεις τύπου THB 1, μια νέα υπόθεση αντιμετωπίστηκε από την Αστυνομία και παραπέμφθηκε ενώπιον του δικαστηρίου τον Φεβρουάριο του 2013 για κατηγορίες εμπορίας ανθρώπων. Αυτό θεωρείται υπόθεση εσωτερικής εμπορίας, καθώς ο δράστης και το θύμα είναι και οι δύο υπήκοοι της Μάλτας. Είναι η πρώτη περίπτωση του είδους της στη Μάλτα.Malta.
Δίωξη
Η κυβέρνηση της Μάλτας επέδειξε ελάχιστη πρόοδο στις προσπάθειές της να διώξει την παράνομη διακίνηση προσώπων και να τιμωρήσει τους παραβάτες κατά την περίοδο αναφοράς. Ο ποινικός κώδικας της Μάλτας απαγορεύει τη διακίνηση για εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση και εκμετάλλευση εργασίας και προβλέπει ποινές φυλάκισης δύο έως εννέα ετών. Αυτές οι προβλεπόμενες κυρώσεις είναι αρκετά αυστηρές και ανάλογες με τις ποινές που προβλέπονται για άλλα σοβαρά εγκλήματα, όπως ο βιασμός. Η κυβέρνηση δεν καταδίκασε τυχόν φερόμενους παραβάτες κατά την περίοδο αναφοράς. Αρκετές υπό εξέλιξη δικαστικές υποθέσεις που αναφέρονται στις εκθέσεις 2008 και 2009 παρέμειναν άλυτες: η υπόθεση αστυνομικού που καταδικάστηκε το 2005 και παρέμεινε εκτός φυλακής εν αναμονή έφεσης, οι Μαλτέζοι υπήκοοι που συνελήφθησαν για τη διακίνηση οκτώ γυναικών από τη Ρωσία και Ουκρανία, τα τέσσερα άτομα που διώχθηκαν για φερόμενη εμπορία μιας Ρουμάνας το 2004 και τέλος η υπόθεση του 2008 στην οποία συνελήφθησαν τρεις άνδρες για εμπορία μιας Σουηδέζας. Ο Αστυνομικός Επίτροπος τον Ιανουάριο του 2010 ανέθεσε στο υφιστάμενο προσωπικό του - το οποίο είναι υπεύθυνο για την ποινική δίωξη και έρευνα - να επισπεύσει και να ολοκληρώσει τις τρέχουσες και μελλοντικές υποθέσεις εμπορίας εντός 90 ημερών από την ημερομηνία της καταδίκης. Υπήρξε μια νέα δίωξη εμπορίας ανθρώπων κατά την περίοδο αναφοράς. Η κυβέρνηση δεν χρηματοδότησε καμιά νέα εκπαίδευση για την αστυνομία, τους εισαγγελείς ή τους δικαστές κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, αν και παρείχε τέτοια κατάρτιση για τους συνοριακούς υπαλλήλους.
Προστασία
Η κυβέρνηση της Μάλτας δεν σημείωσε καμία πρόοδο στην προστασία των θυμάτων εμπορίας κατά την περίοδο αναφοράς. Η απουσία των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων κατά της εμπορίας στη Μάλτα συνέβαλε πιθανότατα σε προκλήσεις στην προστασία των θυμάτων, καθώς οι ΜΚΟ παραδοσιακά παρέχουν πολύτιμη συνεργασία για τον εντοπισμό και τη βοήθεια πιθανών θυμάτων. Η έλλειψη ταυτοποίησης των θυμάτων αύξησε τον κίνδυνο τιμωρίας των θυμάτων για παραβάσεις μετανάστευσης ή άλλες παράνομες πράξεις ως άμεσο αποτέλεσμα της εμπορίας. Η κυβέρνηση εξακολούθησε να στερείται επίσημων διαδικασιών για να καθοδηγήσει τους πρώτους ανταποκριτές στον εντοπισμό περιπτώσεων εξαναγκαστικής εργασίας μεταξύ των ευάλωτων ομάδων, όπως των ξένων εργαζομένων, και παραπέμποντάς τους σε συγκεκριμένες υπηρεσίες για το εμπόριο ανθρώπων. Η κυβέρνηση δεν έδειξε κάποια στοιχεία της επαρκούς εφαρμογής του επίσημου συστήματός της για την παραπομπή όλων των γυναικών στην πορνεία που συλλαμβάνονται από την αστυνομία σε κυβερνητικούς κοινωνικούς λειτουργούς.