cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Διώρυγας της Κορίνθου
Η μάχη
Παρά την αντίσταση των βρετανικών στρατευμάτων, μια ομάδα 54 μηχανικών αλεξιπτωτιστών κατάφερε να προσγειωθεί κοντά στη διώρυγα και τα δύο τάγματα του 2ου Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών έφτασαν στις προβλεπόμενες θέσεις τους στα βόρεια και νότια άκρα της γέφυρας. Η άφιξή τους συναντήθηκε αμέσως με συμμαχικό πολυβόλο και πυροβόλο όπλο, καθώς τα γερμανικά στρατεύματα είχαν προσγειωθεί αρκετές εκατοντάδες μέτρα μακριά από τη γέφυρα σε μια κοιλάδα, γεγονός που τους ανάγκασε να κρυφτούν αφού απελευθερώθηκαν από το αλεξίπτωτο. αριστερά|μικρογραφία| Η Διώρυγα της Κορίνθου από τον αέρα. Οι αλεξιπτωτιστές υπό την διοίκηση του υπολοχαγού Τάισεν εξουδετέρωσαν τις δύο λειτουργικές μπαταρίες AA που υπήρχαν ακόμα στο νότιο άκρο της γέφυρας, ενώ οι Γερμανοί μηχανικοί είχαν φτάσει στο βόρειο άκρο της γέφυρας και άρχισαν να αφαιρούν τα τοποθετημένα εκρηκτικά φορτία. Η επίθεση στη γέφυρα τελείωσε και βόρεια του Ισθμού της Κορίνθου, οι αλεξιπτωτιστές κατάφεραν να καταλάβουν το πεδίο με τις αμυνόμενες Συμμαχικές δυνάμεις να σκοτώνονται ή να συλλαμβάνονται. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο στρατηγός Άλφρεντ Στουρμ διέταξε τον Γκέραρτ Σχίμερ να ακολουθήσει τον εχθρό και να κατακτήσει τις κοντινές πόλεις του Άργους και του Ναυπλίου, οι οποίες υπερασπίστηκαν από τα βρετανικά στρατεύματα από την Ισθμική Δύναμη που αποτελούταν από τους Ουσσάρους της 4ης Βασίλισσας με τρία ελαφριά τανκ, μια εταιρεία της Νέας Ζηλανδίας και τη Νεοζηλανδική μοίρα ιππικού. Ωστόσο, δεν υπήρξαν αντίπαλος για τους επιτιθέμενους και οι πόλεις έπεσαν σύντομα στα γερμανικά χέρια.
Μετά την επίθεσή τους στις μπαταρίες AA, ο υπολοχαγός Τάισεν χρησιμοποίησε βρετανικά στρατιωτικά οχήματα τα οποία εγκατέλειψαν οι Βρετανοί που υποχώρησαν για να καταλάβουν την πόλη της Κορίνθου. Λίγο μετά την είσοδο των αλεξιπτωτιστών στην πόλη, οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές παραδόθηκαν για να διασφαλίσουν την ευημερία των αμάχων. Αφού κατέλαβε την Κόρινθο, ο διοικητής Σχίμερ διέταξε τον υπολοχαγό Τάισεν να ενεργήσει ως προφύλαξη και να πιέσει μπροστά με τη διμοιρία του προς το Ναύπλιο. Η διώρυγα έπεσε στα γερμανικά χέρια λίγο μετά το μεσημέρι.
Συνέπεια
Η μάχη κατέληξε στον τραυματισμόι 158 Γερμανών στρατιωτών, με 63 να σκοτώνονται στη δράση και 16 να αγνοούνται. Τα συμμαχικά θύματα παραμένουν άγνωστα, αλλά οι Γερμανοί ισχυρίστηκαν ότι σκότωσαν 921 Βρετανούς και Αυστραλούς στρατιώτες, καθώς και 1.450 Έλληνες στρατιώτες και να πήραν μαζί με 12.000 άλλους Συμμαχικούς στρατιώτες ως αιχμάλωτους πολέμου σε λίγες μόνο ώρες, παρά τον γρήγορο χρόνο αντίδρασης και τη σκληρή (αν και σύντομη) μάχη των συμμαχικών δυνάμεων. Η επιχείρηση, ωστόσο, δεν μπορούσε να θεωρηθεί απόλυτη επιτυχία αφού η γέφυρα είχε κατεδαφιστεί αντί να καταληφθεί.
Η ευθύνη για την καταστροφή της γέφυρας θεωρείται ότι οφείλεται στην απειρία των Γερμανών μηχανικών, ιδιαίτερα του διοικητή τους. Λαμβάνοντας υπόψη ότι είχε διαταχθεί να συσσωρεύσει όλους τους εκρηκτικούς μηχανισμούς στο εποικοδόμημα της γέφυρας, αντί να τους τοποθετήσει σε σημείο ασφαλείας, με αποτέλεσμα αυτοί οι μηχανισμοί να ανατιναχθούν όταν επλήγησαν από μία σφαίρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα Κατηγορία:Αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Κορίνθου Κατηγορία:Μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που περιλαμβάνουν τη Γερμανία Κατηγορία:Μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που περιλαμβάνουν την Αυστραλία Κατηγορία:Μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που περιλαμβάνουν τη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που περιλαμβάνουν το Ηνωμένο Βασίλειο
25
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 25 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 25 ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των υπάτων Λέντουλου και Αγρίππα (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 778 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 25 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Παραπομπές
25
Βερίγγειος πορθμός
thumb|right|260px|Δορυφορική φωτογραφία του Βερίγγειου Πορθμού. thumb|right|260px|Ναυτικός χάρτης του Βερίγγειου Πορθμού.
Ο Βερίγγειος πορθμός είναι θαλάσσιο στενό μεταξύ του Ακρωτηρίου Ντεζνιόβ της Τσουκότκας (Ρωσία), που είναι το ανατολικότερο σημείο (169°43' W) της Ασίας, και του Ακρωτηρίου του Πρίγκιπα της Ουαλίας της Αλάσκας, που είναι το δυτικότερο σημείο (168°05' W) της αμερικανικής ηπείρου. Ο πορθμός βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 65° 40', λίγο πιο νότια από τον βόρειο Αρκτικό κύκλο.
Χαρακτηριστικά
Το στενό έχει μήκος 88 χιλιόμετρα και βάθος που κυμαίνεται από 30 έως 50 μέτρα, και συνδέει τη Θάλασσα Τσούκτσι (που είναι μέρος του Αρκτικού ωκεανού) με τη Βερίγγειο θάλασσα στα νότια, που είναι μέρος του Ειρηνικού ωκεανού. Έχει πάρει το όνομά του από τον Βίτους Μπέρινγκ, τον Ρώσο εξερευνητή που πρώτος διέσχισε τον πορθμό το 1728.
Ακριβώς στη μέση του πορθμού βρίσκονται τα Νησιά Διομήδη, δυο νησάκια που ανήκουν το ένα στη Ρωσία και το άλλο στις ΗΠΑ. Μόνο το νησί Μικρός Διομήδης (ΗΠΑ) κατοικείται, με μόνιμο πληθυσμό Εσκιμώους Τσούκτσους, που το 1980 αριθμούσαν 139 κατοίκους και το 2011 αριθμούσαν 135 κατοίκους.
Μελλοντικά σχέδια
Έχουν γίνει κάποιες προτάσεις για την κατασκευή μιας γέφυρας που να ενώνει τα δυο άκρα του Πορθμού μεταξύ της Αλάσκας και της Σιβηρίας (γνωστής ως «Διεθνούς γέφυρας ειρήνης», που για την ακρίβεια θα ήταν 3 γέφυρες: 1 γέφυρα μήκους 3,8 χιλιομέτρων, ανάμεσα στα Νησιά Διομήδη, και 2 γέφυρες μήκους 40 χιλιομέτρων, εκατέρωθεν των νησιών) ή εναλλακτικά μιας σήραγγας κάτω από το στενό, λόγω του ρηχού πυθμένα. Τα μεγάλα έξοδα κατασκευής και συντήρησης όμως (ιδίως αν ήταν γέφυρα, λόγω της ακραίας πτώσης της θερμοκρασίας και του επιπλέοντος πάγου, που θα της ασκούσε μεγάλες πιέσεις τον χειμώνα), κάνουν προς το παρόν τα σχέδια αυτά μάλλον απίθανα.
Συνθήκες
Τον Μάρτιο του 2006, ο Βρετανός Καρλ Μπάσμπι και ο Γάλλος Ντιμίτρι Κίεφερ διέσχισαν τον πορθμό με τα πόδια, περπατώντας πάνω σε μια παγωμένη περιοχή μήκους 90 χιλιομέτρων για 15 μέρες, συνελήφθησαν όμως μόλις έφτασαν στη Ρωσία, γιατί δεν είχαν περάσει από έλεγχο διαβατηρίων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πορθμοί της Ρωσίας Κατηγορία:Πορθμοί των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα Κατηγορία:Διεθνείς πορθμοί Κατηγορία:Πορθμοί του Ειρηνικού Ωκεανού Κατηγορία:Πορθμοί του Αρκτικού Ωκεανού
Αλεξάνδρα της Βαυαρίας
Η Αλεξάνδρα (γερμ. Alexandra von Bayern, 26 Αυγούστου 1826 - 21 Σεπτεμβρίου 1875) του Οίκου του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας. Ήταν αδελφή του Όθωνα, Βασιλιά της Ελλάδας. Αφιέρωσε τη ζωή της στη λογοτεχνία.
Βιογραφία
Η Αλεξάνδρα Αμαλία γεννήθηκε στο Ανάκτορο Γιοχάννισμπουργκ στο Ασάφενμπουργκ. Ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν. Όταν ήταν νέα, ο Γιόζεφ Καρλ Στίλερ ζωγράφισε την προσωπογραφία της για την "Πινακοθήκη των Καλλονών", που ο πατέρας της παρήγγειλε στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ.
Δεν παντρεύτηκε. Αντί γι' αυτό διορίστηκε ηγουμένη του Βασιλικού Συλλόγου για Κυρίες της Αγίας Άννας, στο Μόναχο. Αυτό ήταν μία θρησκευτική κοινότητα, ειδικά για ευγενείς κυρίες. Στη δεκαετία του 1850 ο Λουδοβίκος Λουκιανός Βοναπάρτης, διαζευγμένος, ζήτησε το χέρι της Αλεξάνδρας από τον βασιλιά Λουδοβίκο, ο οποίος αρνήθηκε με τη δικαιολογία της λεπτής υγείας της.
Είχε αρκετά εκκεντρική συμπεριφορά. Είχε μανία με την καθαριότητα και φορούσε μόνο λευκά ρούχα. Σε ηλικία 20 ετών περίπου άρχισε να πιστεύει ότι όταν ήταν παιδί είχε καταπιεί ένα μεγάλο γυάλινο πιάνο που παρέμενε μέσα της.
Πέθανε σε ηλικία 49 ετών στις 21 Σεπτεμβρίου 1875 στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ (την ίδια μέρα και στην ίδια τοποθεσία με τον αδελφό της Αδαλβέρτο). Τάφηκε στην Κρύπτη των Βίττελσμπαχ στο Ναό των Θεατίνων του Μονάχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Βαθύ Σάμου
Το Βαθύ (ή αλλιώς Άνω Βαθύ και Παλαιό Βαθύ), είναι κωμόπολη της Σάμου. Είναι χτισμένο στην πλαγιά του λόφου πάνω από την πόλη της Σάμου με την οποία ουσιαστικά αποτελεί ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα. Συχνά οι κάτοικοι του νησιού ονομάζουν Βαθύ το σύνολο της πόλης της Σάμου μαζί με το Άνω ή Παλαιό Βαθύ. Το όνομά του το οφείλει στη θέση του στο βάθος ενός κόλπου. Το Βαθύ ανήκει στον Δήμο Ανατολικής Σάμου και έχει πραγματικό πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του, 1.888 κατοίκους. Ο πληθυσμός ολόκληρου του πολεοδομικού συγκροτήματος Βαθέoς - Σάμου είναι συνολικά 8.079 κάτοικοι.
Ιστορικά στοιχεία
Το Βαθύ θεωρείται από τους παλαιότερους οικισμούς της Σάμου. Για την προέλευση της ονομασίας του, κυριαρχεί η άποψη που την αποδίδει στη θέση του οικισμού, στο βάθος μεγάλου κόλπου. Στην αρχική σύνθεση του πληθυσμού του οικισμού περιλαμβάνονται πληθυσμιακές ομάδες από την Πελοπόννησο άλλα και τη Χίο. Το Βαθύ εξελίχθηκε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα σε έναν από τους μεγαλύτερους οικισμούς του νησιού. Στην απογραφή του 1828, είχε 4.073 κατοίκους. Από το Βαθύ κηρύχτηκε στις 20 Απριλίου του 1821 η επανάσταση του 1821 στη Σάμο. Ακολούθησε και επισήμως η κήρυξή της από τον Λυκούργο Λογοθέτη, στο Μεσαίο Καρλόβασι στις 8 Μαΐου 1821. Ο οικισμός αποτέλεσε διοικητικό κέντρο του νησιού κατά την περίοδο της Καποδιστριακής διοίκησης (1828-1830).
Αξιοθέατα
Το Βαθύ διατηρεί αναλλοίωτα στοιχεία της τοπικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Στεγάζεται σε αυτό το αρχαιολογικό μουσείο και διατηρείται εκκλησιαστική συλλογή της βυζαντινής περιόδου. Στο δημαρχείο φυλάσσεται αξιόλογη συλλογή πινάκων και το Σύνταγμα της Σάμου. Το Βαθύ είναι σήμερα χαρακτηρισμένος τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Πρόσωπα
Από το Βαθύ κατάγονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Χίλντεγκαρτ της Βαυαρίας
Η Χιλδεγάρδη (γερμ. Hildegard, 19 Ιουνίου 1825 - 2 Απριλίου 1864) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Τέσσεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1844 τον Αλβέρτο της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Στίρφακα Φθιώτιδας
Η Στίρφακα είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 190 μέτρα.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση το 1835, γραμμένος ως Στύρφακα, να προσαρτάται στον τότε δήμο Μάκριδος (Παραχελωϊτών). Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Στίρφακα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Στίρφακας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λειανοκλαδίου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 326 κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 573.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
26
Το έτος 26 ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των υπάτων Λέντουλου και Σαβίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 779 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 26 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1974-1975
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1974-1975 κέρδισε η Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ νικώντας σε διπλό τελικό την ΦΚ Τβέντε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Έρευνα
Ο όρος έρευνα στις καθημερινές εκφράσεις συνδέεται με πολλά αντικείμενα εφαρμογής. Περισσότερο ωστόσο φέρεται με μια εξειδικευμένη σημασία τη συστηματική, αντικειμενική και εξακριβωμένη αναζήτηση πληροφοριών προς επίλυση κάποιου προβλήματος. Μεταξύ τους οι διάφορες έρευνες διαφέρουν ως προς τις προθέσεις, τα μέσα αλλά και στο βαθμό σεβασμού των επιστημονικών αρχών εκ μέρους των διαφόρων ερευνητών.
Σε γενικές γραμμές η έρευνα αποτελεί πρωταρχικής σημασίας διαδικασία για την ανάδειξη, συγκρότηση και προαγωγή των επιστημών, όπου μέσω αυτών επιχειρείται ευρύτερα η βελτίωση των συνθηκών της ζωής των ανθρώπων. Πολλοί είναι εκείνοι που περιορίζουν την έννοια μόνο στην επιστημονική έρευνα που αναπτύσσεται κατά κλάδο επιστημονικών πεδίων, όπου βασίζεται σε πειραματική μέθοδο, ή την επαλήθευση υποθέσεων αν και σε πολλές των περιπτώσεων η επιστήμη ερευνά "στα τυφλά" όπου οι όποιες επιβεβαιώσεις έπονται στη συνέχεια.
Είδη ερευνών
Γενικά οι μη πειραματικές είναι οι επιτόπιες έρευνες που περιορίζονται σε κάποια περιγραφή καταστάσεων παρά σε σχέσεις με αιτιώδη συνάφεια. Αυτές εκτείνονται κυρίως σε πληθυσμιακά δείγματα, απ΄ όπου οι ερευνητές εξάγουν διάφορα συμπεράσματα "κατανόησης" ή "ερμηνείας" των προς έρευνα "φαινομένων". Σ΄ αυτού του είδους ερευνών συγκαταλέγονται εκτός του μεγάλου πλήθους δημοσκοπήσεων, των λεγομένων γκάλοπ, η ιστορική έρευνα καθώς και η περιγραφική έρευνα.
Οι πειραματικές έρευνες συμπεριφοράς ασκούνται σε περιορισμένα πληθυσμιακά δείγματα όπου προϋποθέτουν μακρά εξέταση φαινομένων προκειμένου να εξαχθεί μια θεμελιωμένη "ερμηνεία".
Επιστημονική έρευνα
Η επιστημονική έρευνα χωρίζεται σε βασική και εφαρμοσμένη. Βασική έρευνα γίνεται κυρίως από πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα ενώ εφαρμοσμένη γίνεται και από επιχειρήσεις.
Μέθοδοι έρευνας
Γενικά η έρευνα βασίζεται στις ίδιες μεθόδους που ακολουθούν τόσο οι Επιστήμες συμπεριφοράς όσο και οι Φυσικές επιστήμες και οι οποίες είναι: Όλες οι παραπάνω συνεπικουρούνται με διάφορες συναφείς τεχνικές (ερωτηματολόγια, τεστ, κ.λπ.) καθώς και όργανα μέτρησης (π.χ. κλίμακες εκτίμησης, δείκτες διαθέσεων, τεχνικές Q, αναλύσεις, συνεντεύξεις, κ.ά.). Γενικά στο σύνολό τους αυτές οι μέθοδοι πραγματοποιούνται σε τρία κοινά βασικά στάδια στρατηγικής - τακτικής:
Μαλακό ενωτικό
To μαλακό ενωτικό (ISO 8859: 0xAD, Unicode: U+00AD SOFT HYPHEN, HTML: &#173; &shy;) ή ενωτικό συλλαβής (EBCDIC: 0xCA), συντομογραφία: SHY, είναι ένα σημείο κώδικα που διατηρείται σε κάποια κωδικοποιημένα σύνολα χαρακτήρων, ώστε να κόβονται οι λέξεις σε διαφορετικές γραμμές, εισάγοντας ορατά ενωτικά. Δύο εναλλακτικοί τρόποι χρήσης του μαλακού ενωτικού υπάρχουν, ανάλογα με αν το κωδικοποιημένο κείμενο θα χωριστεί σε γραμμές από τον παραλήπτη ή έχει ήδη προκαθοριστεί από τον δημιουργό του.
Έρευνα
Πηγές
Κατηγορία:Επιστημονική έρευνα Κατηγορία:Κοινωνιολογία Κατηγορία:Ψυχολογία
Μαλακό ενωτικό
Η χρήση των χαρακτήρων του μαλακού ενωτικού στο κείμενο που θα χωριστεί σε γραμμές από τον παραλήπτη γίνεται σύμφωνα με τις προδιαγραφές της HTML μετά το 1999 και του Unicode. Στο πλαίσιο αυτό, το μαλακό ενωτικό ονομάζεται επίσης προαιρετικό ενωτικό. Το μαλακό ενωτικό και η εφαρμογή HTML είναι από πολλές απόψεις παρόμοια με εκείνη του διαστήματος μηδενικού πλάτους του Unicode. Η HTML 4 το περιγράφει ως «στοιχείο συλλαβισμού», αν και προτείνει τη συγκεκριμένη ερμηνεία ως μη καθολική
Για να φανεί η επίδραση του μαλακού ενωτικού σε μορφή HTML, μια λέξη, ως το όνομα ενός πιάτου φαγητού που αναφέρεται στην κωμωδία Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, έχει διαχωριστεί με μαλακά ενωτικά: λοπαδο­τεμαχο­σελαχο­γαλεο­κρανιο­λειψανο­δριμυπο­τριμματο­σιλφιο­καραβο­μελιτο­κατακεχυμενο­κιχλ­επι­κοσσυφο­φαττο­περιστερ­αλεκτρυον­οπτο­κεφαλλιο­κιγκλο­πελειο­λαγῳοσι­ραιο­βαφη­τραγανο­πτερύγων Αν μια γραμμή σπάσει σε ένα μαλακό ενωτικό, ο χαρακτήρας του ενωτικού εμφανίζεται στο τέλος της πρώτης γραμμής. Αν η γραμμή δεν σπάσει σε μαλακό ενωτικό, το χρησιμοποιούμενο λογισμικό (φυλλομετρητής) δεν πρέπει να εμφανίσει χαρακτήρα ενωτικού.
Αναφορές
Κατηγορία:Τυπογραφία
Γοργίας
Λόγοι
Οι επιδεικτικοί λόγοι του χρησίμευαν ως πρότυπα στη ρητορική φιλολογία της εποχής και εκείνοι που διδάσκονταν ή ασκούσαν τη ρητορική δεν έκαναν συνήθως τίποτε άλλο παρά να μιμούνται αυτούς τους λόγους ή να τους χρησιμοποιούν σαν υποδείγματα για τη σύνταξη των δικών τους ρητορικών λόγων. Διασώθηκαν ακέραιοι δύο σύντομοι λόγοι του:
Απορρίπτοντας το κριτήριο της μιας απόλυτης αλήθειας ο Γοργίας, θεώρησε ότι δεν υπάρχει απόλυτη γνώση, αλλά μόνον «δόξα», δηλαδή γνώμη για την πραγματικότητα. Το κέντρο βάρους της μεθόδου του ήταν η ρητορική, που γι’ αυτόν ήταν «πειθούς δημιουργός», δηλαδή μέθοδος για να διατυπώνει ο άνθρωπος τη γνώμη του με τρόπο πειστικό και να πετυχαίνει αυτό που επιδιώκει κάθε φορά.
Όσον αφορά στο Περί του μη όντος ή Περί φύσεως θεωρούνται περιλήψεις του αρχικού κειμένου του Γοργία και μας δίνουν μια ιδέα του προβληματισμού του Γοργία γύρω από γενικά θεωρητικά ζητήματα, όπως είναι η πραγματικότητα και η γνώση της. Το περιεχόμενο του συγγράμματος αυτού μας παρουσιάζεται μέσα από μια περίληψη του Σέξτου του Εμπειρικού και μέσα από μια περίληψη της ψευδοαριστοτελικής πραγματείας Περί Μελίσσου, Ξενοφάνους Γοργίου. Οι δύο αυτές περιλήψεις δεν έχουν την ίδια αξία και δεν συμφωνούν πολύ μεταξύ τους.
Γνωσιοθεωρία
Ο Γοργίας προσπάθησε να αποδείξει ότι τίποτε δεν υπάρχει. Αν υπάρχει, δεν μπορούμε να το γνωρίσουμε. Αν μπορούμε να το γνωρίσουμε, δεν μπορούμε ωστόσο να το μεταδώσουμε στους άλλους. Η αποδεικτική τακτική του ονομάζεται ανασκευαστική και συνίσταται στον αποκλεισμό αντιφατικών προτάσεων. Το ον δεν είναι για τον Γοργία ούτε ένα ούτε πολλά. Αν ήταν ένα, θα έπρεπε να είναι άνευ χαρακτηριστικών, έκτασης και μεγέθους. Ωστόσο, εκείνο που δεν έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα, απλά δεν υπάρχει. Τότε πρέπει να δεχτούμε πως το ον είναι πολλαπλότητα, αλλά το πολλαπλό προϋποθέτει το απλό, ως συστατικό του στοιχείο. Όταν, λοιπόν, το ον δεν είναι ένα, δεν μπορεί να είναι και πολλά. Επακόλουθα, το ον, που οι Ελεάτες το θεωρούσαν υπαρκτό, δεν υπάρχει ουσιαστικά, μια και επιδέχεται αντίθετων και αντιφατικών, αλληλοαποκειόμενων απόψεων.
Ηθική
Ο Γοργίας ανέπτυξε επίσης μια αξιόλογη προβληματική πάνω σε ηθικά ζητήματα. Το πρόβλημα, ιδιαίτερα, τί είναι αρετή, που φαίνεται πως ήταν του συρμού σε κύκλους στοχαστών της εποχής αυτής, το αντιμετώπισε μ' ένα πνεύμα εμπειρικό και θετικό. Διέκρινε το γεγονός πως η αρετή είναι μια συγκεκριμένη ποιότητα συμπεριφοράς συνδεδεμένη με τη ρευστή πραγματικότητα, όπου ανήκει, και με την κοινωνική ομάδα ή κατηγορία, που στα ενδιαφέροντα της ακριβώς ανταποκρίνονται οι ηθικές ιδέες που κάθε φορά επικαλείται κανείς. Φαίνεται πως ο Γοργίας δεν ενδιαφερόταν για ανούσιες γενικότητες, για παράδειγμα τί είναι η αρετή. Η αρετή ως αφηρημένη ουσία δεν είναι πρόβλημα, γιατί δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Υπάρχουν μόνο συγκεκριμένες αρετές και συνεπώς συγκεκριμένα ηθικά προβλήματα. Γενικά, φαίνεται πως θεωρούσε την αρετή μάλλον ως ψυχική ιδιότητα που αναπτύσσεται και εκδηλώνεται μέσα από συγκεκριμένους φορείς. Υπό αυτή την άποψη η ηθική γίνεται τέχνη της έμπνευσης, η δυνατότητα για ψυχαγωγία με την κυριολεκτική σημασία της λέξης που μπορεί να ωθήσει το ανθρώπινο ον σε συγκεκριμένους στόχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Σοφιστές
Γουόλτερ Ματάου
μικρογραφία|Ο Ματάου με την [[Όντρεϊ Χέπμπορν στην ταινία Ραντεβού στο Παρίσι (1963)]] Ο Γουόλτερ Ματάου (αγγλικά: Walter Matthau, 1 Οκτωβρίου 1920 - 1 Ιουλίου 2000) ήταν Αμερικανός ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1966 Ένας υπέροχος απατεώνας (The Fortune Cookie) σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ. Η ταινία αυτή σηματοδότησε την πρώτη συνεργασία του Ματάου με τον Τζακ Λέμον με τον οποίο αποτέλεσε κινηματογραφικό δίδυμο που συνεργάστηκε μαζί σε συνολικά 10 ταινίες. Σημαντική θέση στη φιλμογραφία του ηθοποιού κατέχουν οι ταινίες Μια μορφή μέσα στο πλήθος (A Face in the Crowd, 1957), Ραντεβού στο Παρίσι (Charade, 1963), Ένα παράξενο ζευγάρι (The Odd Couple, 1968), Αλό!... Ντόλλυ... (Hello, Dolly!, 1969), Το αγκάθι (Cactus Flower, 1969), Μίστερ Κοτς (Kotch, 1971), Η πρώτη σελίδα (The First Page, 1974), Οι γκρινιάρηδες (The Sunshine Boys, 1975), Καλιφόρνια οτέλ (California Suite, 1978) και Τα φιλαράκια (Buddy Buddy, 1981). μικρογραφία|Ο Ματάου με την [[Μπάρμπρα Στράισαντ στην ταινία Αλό!... Ντίολλυ (1969)]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎
Ράλλυ Αυστραλίας
thumb|right|Ο [[Μάρκους Γκρόνχολμ στο Ράλλυ Αυστραλίας, το 2006.]] thumb|right|Ο Μίκο Χίρβονεν, νικητής του Ράλλυ του 2009. Το Ράλλυ Αυστραλίας είναι ένας αγώνας ράλλυ του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ. Το πρώτο ράλλυ γενικώς διεξήχθη το 1987 στη περιοχή της Περθ στη δυτική Αυστραλία. Το 1988 εντάχθηκε στο πρόγραμμα του WRC όπου και παρέμεινε μέχρι το 2009 όπου δεν έγινε στο Περθ αλλά έξω από το Μπρισμπέιν. Στο Περθ διεξάγονταν αγώνες ράλλυ κατά την περίοδο 1987-2006. To 2006 διεξήχθη την περίοδο 26-29 Οκτωβρίου αλλά δεν έγινε η Σούπερ Ειδική Διαδρομή επειδή μία ομάδα είχε έρθει για τουρισμό με αποτέλεσμα να αναβληθεί ώστε να μην συμβούν τραυματισμοί. Το ράλλυ του 2007 αναβλήθηκε. Το ράλλυ έγινε ξανά το 2009, το 2011 και στη συνέχεια από το 2013 ως το 2018. Το 2019 αναβλήθηκε λόγω των δασικών πυρκαγιών και ως σήμερα δεν έχει συμβόλαιο με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ. . Το Ιανουάριο του 2020 ξεκίνησαν οργανώσεις για να επιστρέψουν το ραλλυ πίσω στα κλασσικά χώματα του Περθ όπως γινόταν το 1988-2006.
Οι νικητές του Ράλλυ Αυστραλίας
thumb|right|Ο Σεμπαστιάν Λέμπ, νικητής του Ραλλυ το 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγώνες αυτοκινήτου Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις στην Αυστραλία
Οίκος των Μπάμπενμπεργκ
Ο Οίκος των Μπάμπενμπεργκ (Babenberg) κυβέρνησε την Αυστρία από το 976 έως το 1246. Από κόμητες της περιοχής έγιναν μαργράβοι και μετά δούκες. Η παράδοση αναφέρει ότι κατάγονται από τους Χένεμπεργκ της Φραγκονίας, οι οποίοι με τη σειρά τους κατάγονται από τους Ροβερτιανούς (τους προγόνους των Καπετιδών), χωρίς όμως να υπάρχουν στην εποχή μας στοιχεία γι' αυτό.
Οι πρόγονοι
Πρώτος αναφέρεται ο Πόπο κόμης του Γκράμπφελντ (819-839) στη Φραγκονία. Ο υιός του Ερρίκος ήταν μαργράβος της Φραγκονίας και ήταν σύμμαχος του Καρόλου Γ΄ του παχύ, βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Ο Κάρολος Γ΄ πήρε τη Θουριγγία από τον Αρνούλφο και έκανε τον αδελφό του Ερρίκου, τον Πόπο, μαργράβο της Θουριγγίας. Ο Αρνούλφος ξεσήκωσε τους Κορραδίδες εναντίον του Ερρίκου και του Πόπο.
Μαργράβοι και δούκες της Αυστρίας
Ο υιός του Λεοπόλδος Δ΄, μαργράβος της Αυστρίας, έλαβε από τον Κορράδο Γ΄ Χοενστάουφεν το δουκάτο της Βαυαρίας. Ο αδελφός του Ερρίκος Β΄ έγινε Παλατινός κόμης του Ρήνου το 1140· έπειτα διαδέχθηκε τον άτεκνο αδελφό του. Συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία και το 1147 πέρασε από την Κωνσταντινούπολη για να πάει στην Παλαιστίνη. Εκεί ο Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μανουήλ Α΄ Κομνηνός τον πάντρεψε με την ανιψιά του Θεοδώρα Κομνηνή. Όταν επέστρεψε, ο Φρειδερίκος Α΄ Χοενστάουφεν έδωσε σε άλλον το δουκάτο της Βαυαρίας και ως αποζημίωση αναβίβασε το μαργραβάτο (μαρκιωνία) της Αυστρίας σε δουκάτο και το έκανε κληρονομικό, με το Μικρό Προνόμιο που εξέδωσε το 1156. Το ίδιο έτος πρωτεύουσα έγινε η Βιέννη.
Η ακμή των Μπάμπενμπεργκ
Ο υιός του Ερρίκου Β΄, Λεοπόλδος Ε΄ έλαβε επίσης μέρος στη Σταυροφορία, αλλά διαπληκτίστηκε σφοδρά με τον Ριχάρδο Α΄ τον Λεοντόκαρδο και έφυγε από την Παλαιστίνη. Όταν στην επιστροφή του ο Ριχάρδος πέρασε από την Αυστρία, ο Λεοπόλδος Ε΄ τον συνέλαβε και τον παρέδωσε στον αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄ Χοενστάουφεν. Η Αγγλία πλήρωσε 100.000 ασημένια μάρκα λύτρα, με τον ίδιο τον Λεοπόλδο Ε΄ να λαμβάνει τα μισά, τα οποία επένδυσε στην επέκταση της Βιέννης και την ανέγερση της πόλης Βίνερ Νόιστατ. Από κληρονομιά απέκτησε τη Στυρία, επεκτείνοντας έτσι τα εδάφη του Οίκου Μπάμπενμπεργκ. Μετά τον θάνατό του το 1192, ο πρώτος υιός του Φρειδερίκος Α΄ πήρε την Αυστρία και ο δεύτερος, ο Λεοπόλδος ΣΤ΄ τη Στυρία, αλλά όταν ο πρώτος απεβίωσε άκληρος, οι κτήσεις ενώθηκαν πάλι. Ο Λεοπόλδος ΣΤ΄ ο Ένδοξος συμμετείχε σε Σταυροφορίες, εξέδωσε νόμους, προστάτευσε την παιδεία και ίδρυσε πόλεις. Η Βιέννη έγινε πρωτεύουσα πολιτισμού για τη Γερμανία και σχολή για τους λυρικούς τραγουδιστές της εποχής (Μinnesänger, από τη μεσαιωνική γερμανική λέξη Minne για την αγάπη, αφού τα τραγούδια τους ήταν κυρίως ερωτικά). Απεβίωσε στο Μόντε Κασίνο της Ιταλίας, κοντά στη Νάπολη.
Ο τελευταίος του Οίκου
Υιός του Λεοπόλδου ΣΤ΄ από τη Θεοδώρα Αγγελίνα ήταν ο Φρειδερίκος Β΄, που ήρθε σε έριδες με τον βασιλιά της Ουγγαρίας, τον βασιλιά της Βοημίας και τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν. Σκοτώθηκε σε μάχη το 1246, οπότε εξέλιπε ο Οίκος των Μπάμπενμπεργκ. Τη διαδοχή διεκδίκησε η ανιψιά του Γερτρούδη, που παντρεύτηκε δύο φορές για τον λόγο αυτό, αλλά τελικά την κέρδισε η αδελφή του Φρειδερίκου Β΄, Μαργαρίτα με τον σύζυγό της Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, που έγινε δούκας της Αυστρίας. Τον διαδέχθηκε ο Ροδόλφος Α΄ των Αψβούργων, του οποίου οι απόγονοι έμειναν στην Αυστρία ως το 1918.
Οι κληρονόμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά το 1453
Ο Ερρίκος Β΄ νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Κομνηνή, εγγονή του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού, έτσι οι απόγονοί τους έχουν και ρωμαϊκό (βυζαντινό) αίμα. Επιπλέον ο εγγονός του, Λεοπόλδος ΣΤ΄ νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Αγγελίνα, απόγονο μάλλον του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Οι Αψβούργοι μετά το 1453 διεκδίκησαν τον τίτλο του Ρωμαίου Αυτοκράτορα ως απόγονοι των Μπάμπενμπεργκ, από την κόρη του Λεοπόλδου ΣΤ΄ Κωνσταντία. Η 5η απόγονός της Βεατρίκη Χοεντσόλερν-Νυρεμβέργης παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Γ΄ των Αψβούργων, δούκα της Αυστρίας. Έτσι οι απόγονοί του είναι και απόγονοι των Κομνηνών.
Του Αλβερτιανού (πρεσβύτερου) αυτού κλάδου των Αψβούργων τελευταίος άρρην απόγονος ήταν ο Λαδίσλαος Ε΄, δούκας της Αυστρίας, βασιλιάς της Ουγγαρίας και Βοημίας (απεβ. 1457). Όμως η 4η απόγονος της αδελφής του Ελισάβετ, η Άννα των Αψβούργων παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ Αψβούργων βασιλιά της Ισπανίας, έτσι και όλοι οι απόγονοι του ισπανικού (μεσαίου) κλάδου των Αψβούργων, είναι απόγονοι των Κομνηνών. Αλλά και αυτού του κλάδου εξέλιπαν οι άρρενες απόγονοι το 1700. Επίσης η εγγονή της Ελισάβετ, η Άννα των Γιαγκελλόνων, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας, βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας. Έτσι οι απόγονοι του (νεότερου) κλάδου των Αψβούργων-Αυστρίας ήταν επίσης απόγονοι των Κομνηνών.
Οι Αψβούργοι μετά το 1453 διεκδίκησαν τον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων ως απόγονοι των Κομνηνών και υιοθέτησαν ως θυρεό τους τον δικέφαλο αετό. Αντίπαλοι στη διεκδίκηση ήταν οι τσάροι της Ρωσίας, ως απόγονοι του Ιβάν Γ΄ και της Σοφίας Παλαιολογίνας, που επίσης υιοθέτησαν τον δικέφαλο αετό.
Ο κλάδος των Ζούλτσμπαχ
Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός θέλοντας να συμμαχήσει με τον Κορράδο Γ΄ της Σουαβίας, νυμφεύτηκε την αδελφή της συζύγου αυτού Γερτρούδης, Βέρθα του Ζούλτσμπαχ, η οποία για την άνοδο στον θρόνο βαπτίσθηκε ορθόδοξη και πήρε το όνομα Ειρήνη. Η Βέρθα και η Γερτρούδη ήταν κόρες του Βερεγγάριου Β΄, κόμη του Ζούλτσμπαχ (Sulzbach). Το ότι ο πάππος του Γκέμπχαρτ Α΄, κόμης του Ζούλτσμπαχ ήταν υιός του Χέρμαν Δ΄ Μπάμπενμπεργκ -όπως αναφέρεται σε μεταγενέστερη αυστριακή πηγή- αμφισβητείται, διότι ο Χέρμαν Δ΄ έλειπε σε εκστρατείες και ο γάμος του ήταν μικρής διάρκειας.
Τισάνοβο Κιουστεντίλ
Το Τισάνοβο (Тишаново) είναι χωριό στη Βουλγαρία. Βρίσκεται στην επαρχία Κιουστεντίλ και έχει υψόμετρο 753 μέτρα.
Το 2010, σύμφωνα με πληροφορίες του 2010, ο πληθυσμός ήταν 85 κάτοικοι.
Ο ταχυδρομικός κώδικος είναι ο 2591. Ο τηλεφωνικός κωδικός είναι ο 07939. Ο κωδικός ЕКАТТЕ είναι ο 72494.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Κιουστεντίλ
Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου
Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου (ΤΣΗ) ήταν στρατιά του Ελληνικού Στρατού. Ήταν ενεργή από τις 14 Φεβρουαρίου 1941 έως τις 20 Απριλίου 1941. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Γερμανική Εισβολή.
Ίδρυση και συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις (Φεβρουάριος και Μάρτιος)
Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1941, με το Α΄ Σώμα Στρατού και το Β΄ Σώμα Στρατού να πολεμούν σε μάχες στο κεντρικό και το δυτικό τμήμα του αλβανικού μετώπου. Μέχρι αυτό το σημείο, τα δύο σώματα ήταν υπό τον άμεσο του γενικού επιτελείου στα Ιωάννινα, με επικεφαλή τον Αλέξανδρο Παπάγο. Ωστόσο, η αυξανόμενη πιθανότητα μιας γερμανικής εισβολής μέσω της Βουλγαρίας επέβαλαν την μετεγκατάσταση του γενικού επιτελείου πίσω στην Αθήνα και την ίδρυση μιας νέας ανώτατης εντολής. Ο πρώτος διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου ήταν ο Μάρκος Δράκος, ο οποίος μέχρι τότε ήταν ο επικεφαλής του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας.
Μετά από έντονες διαφωνίες με το γενικό επιτελείο ως προς την μελλοντική πορεία των επιχειρήσεων, στις 6 Μαρτίου ο Δράκος παραιτήθηκαν από τις θέση του στην ΤΣΗ, μαζί με τους διοικητές των δύο σωμάτων, τον Παναγιώτη Δεμέστιχα (Α΄ Σώμα) και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο (Β΄ Σώμα). Ο Μάρκος αντικαταστάθηκε από τον διοικητή του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας, Ιωάννη Πιτσίκα. Η ηγεσία του Α΄ Σώματος πέρασε στον Παναγιώτη Δεμέστιχα και η ηγεσία του Β΄ Σώματος πέρασε στον Γεώργιο Μπάκο.
Από τις 9 έως τις 24 Μαρτίου, το Β΄ Σώμα απέκρουσε ιταλικές επιθέσεις στον τομέα της Κλεισούρας κατά την διάρκεια της ιταλικής εαρινής επίθεσης. Στο τέλος του Μαρτίου, η σύνθεση του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου αποτελούταν από το Α΄ Σώμα Στρατού, τη 2η Μεραρχία Πεζικού, τη 3η Μεραρχία Πεζικού και τη 8η Μεραρχία Πεζικού (τρία συντάγματα Ευζώνων και οκτώ πρότυπα συντάγματα πεζικού) συν ένα σύνταγμα ιππικού, καθώς και από το Β΄ Σώμα Στρατού με την 1η Μεραρχία Πεζικού, την 4η Μεραρχία Πεζικού, την 5η Μεραρχία Πεζικού, την 6η Μεραρχία Πεζικού, την 11η Μεραρχία Πεζικού, την 15η Μεραρχία Πεζικού και την 17η Μεραρχία Πεζικού.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940
Τζων Θ. Χάφτον
Ο σερ Τζων Θήοντορ Χάφτον (John Theodore Houghton, 30 Δεκεμβρίου 1931 - 15 Απριλίου 2020) ήταν Ουαλός φυσικός της ατμόσφαιρας, μετεωρολόγος και στέλεχος της βραβευμένης με Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC). Υπήρξε ο βασικός συντάκτης των τριών πρώτων αναφορών της IPCC. Διετέλεσε επιπλέον Γενικός Διευθυντής της βρετανικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας (Met Office), όπου ίδρυσε το «Κέντρο Χάντλεϋ για την πρόβλεψη και την έρευνα του κλίματος», και καθηγητής της φυσικής της ατμόσφαιρας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Βιογραφικά
Ο Χάφτον γεννήθηκε στο χωριό Ντίσερθ (Dyserth) της Ουαλίας και μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στην πόλη Ρυλ όταν ήταν δύο ετών. Στο εκεί σχολείο ανεκάλυψε το ενδιαφέρον του για την επιστήμη. Συνέχισε τις σπουδές του στο Κολέγιο του Ιησού του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Ανατράφηκε από πιστούς Χριστιανούς γονείς και διετήρησε την ισχυρή χριστιανική του πίστη σε όλη τη ζωή του, θεωρώντας ότι οι φυσικές επιστήμες και ο Χριστιανισμός αλληλοενισχύονται και ότι υπάρχει ισχυρός σύνδεσμος μεταξύ Χριστιανισμού και προστασίας του περιβάλλοντος. Ήταν πρεσβύτερος στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία του ουαλικού χωριού Αμπεντέβι (Aberdyfi).
Πέθανε από COVID-19 στις 15 Απριλίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί μετεωρολόγοι
My Love Is Cool
Το "My Love Is Cool" είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των Wolf Alice. Κυκλοφόρησε στις 22 Ιουνίου 2015 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 23 Ιουνίου του 2015 στις ΗΠΑ από την Dirty Hit Records και την RCA. Στο άλμπουμ εμφανίζονται τα singles "Bros" και "Fluffy" σε επαναηχογραφημένες εκδόσεις, το "Moaning Lisa Smile", που κυκλοφόρησε μόνο στις ΗΠΑ και τα "Giant Peach" και "You're a Germ". Το single "Moaning Lisa Smile" μπήκε στο top 10 του Billboard Alternative Songs φτάνοντας στη θέση #9. Το άλμπουμ ήταν υποψήφιο για το Mercury Music Prize του 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Υπήνεμες Νήσοι
right|thumb|350px|Οι Υπήνεμες Νήσοι. Οι Υπήνεμες Νήσοι (αγγλικά: Leeward Islands) είναι μια ομάδα νησιών στις Δυτικές Ινδίες. Στα αγγλικά, ο όρος αναφέρεται στα βόρεια νησιά των Μικρών Αντιλλών. Υπήνεμα νησιά ονομάζονται όλα τα νησιά ανατολικά του Πουέρτο Ρίκο και νότια μέχρι την Ντομίνικα. Βρίσκονται εκεί όπου η βορειοανατολική Καραϊβική Θάλασσα συναντά το δυτικό Ατλαντικό Ωκεανό. Ενώ Προσήνεμες Νήσοι ονομάζεται το νότια τμήμα των Μικρών Αντιλλών. Η ονομασία Υπήνεμες Νήσοι υπάρχει εδώ και αιώνες από όταν τα ιστιοφόρα πλοία ήταν ο μοναδικός τρόπος μεταφοράς πέρα από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Στις Δυτικές Ινδίες, οι επικρατούντες άνεμοι, που είναι γνωστοί ως άνεμοι του εμπορίου, πνέουν από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά. Οι πρώτοι Ισπανοί άποικοι αποκαλούσαν το Πουέρτο Ρίκο και τα νησιά προς τα δυτικά Sotavento, δηλαδή υπήνεμα. Ενώ τα νησιά στα νότια και ανατολικά του Πουέρτο Ρίκο τα αποκαλούσαν Islas de Barlovento, που σημαίνει προσήνεμα νησιά. Όταν οι Βρετανοί απέκτησαν τον έλεγχο πολλών νησιών από τις Μικρές Αντίλλες, όρισαν τα νησιά μέχρι την Αντίγκουα και το Μοντσερράτ, ως υπήνεμα. Ενώ αργότερα ορίστηκε η νήσος Ντομίνικα ως η διαχωριστική γραμμή που χωρίζει τις Μικρές Αντίλλες σε υπήνεμες και προσήνεμες. Τα νησιά κατά μήκος των ακτών της Βενεζουέλας, είναι γνωστά ως Υπήνεμες Αντίλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Καραϊβικής
Λυκόβρυση
μικρογραφία|Πλατεία Θράκης
Η Λυκόβρυση είναι η μία από τις δύο δημοτικές ενότητες του Δήμου Λυκόβρυσης-Πεύκης. Προηγουμένως ανεξάρτητος δήμος, συνενώθηκε με αυτόν της Πεύκης κατ'εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης του Ν.3852/2010.
Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών, στην Αττική. Τοποθετείται στα περίχωρα της Κηφισιάς, στις ανατολικές όχθες του Κηφισού ποταμού και καθίσταται προσβάσιμη από την Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας, στο τμήμα της οποίας εκτείνεται η βιομηχανική ζώνη της περιοχής.
Χαρακτηριστικά
Η Λυκόβρυση επικοινωνεί άμεσα με την όμορο περιοχή της Μεταμόρφωσης, με την οποία συνδέεται με πλούσιο ιστορικό και εθνολογικό παρελθόν από την εποχή της μικρασιατικής καταστροφής. Πολλοί μάλιστα από τους αρχικούς κατοίκους που κατέφθασαν το 1922 στην Λυκόβρυση μετεγκαταστάθηκαν στη γειτονική περιοχή ώστε να βρίσκονται κοντά στον τόπο εργασίας τους με αποτέλεσμα να παρουσιάζει ο μικρός οικισμός εικόνες εγκατάλειψης. Σε αυτό συνέβαλλαν αργότερα και οι καλύτερες συγκοινωνιακές υποδομές της Μεταμόρφωσης από την οποία διερχόταν το μεγαλύτερο τμήμα της βιομηχανικής ζώνης.
Τα διοικητικά όρια του δήμου καταλαμβάνουν έκταση 1.950 στρεμάτων στα οποία κατοικούν σύμφωνα με την απογραφή του 2001 8.116 άτομα, τουτέστιν 4.162 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το κέντρο της περιοχής τοποθετείται στη μικρή πεδιάδα που περιβάλλεται από τον Κηφισό, τον Πράσινο Λόφο Ηρακλείου και τα άγρια εδάφη του Πεντελικού, σε υψόμετρο 200 μέτρων, με θέα την Πάρνηθα στα δυτικά και την Πεντέλη στα ανατολικά. Πολιούχος είναι η Αγία Βαρβάρα γύρω από το ναό της οποίας εκτείνεται η οικιστική ζώνη της περιοχής, ενώ η εμπορική Πλατεία Λυκοβρύσεως τοποθετείται επί της Λεωφόρου Γρηγορίου Λαμπράκη, στη διαδρομή προς την Εθνική Οδό. Στη Λυκόβρυση διασώζεται το παλαιό Ινστιτούτο Αμπέλου, ενώ στο κέντρο της πόλης δεσπόζει και το επιβλητικό, ανακαινισμένο Υδραγωγείο που υδροδοτούσε το χωριό.
Είναι περιοχή προικισμένη με πράσινο και πλούσια εδάφη σε νερό. Παρά ταύτα παραμένει μια σχετικά αραιοκατοικημένη περιοχή με περιορισμένο πολεοδομικό και ρυμοτομικό σχέδιο, αργή ανάπτυξη και φτωχές υποδομές. Οι κάτοικοι τοποθετούνται μεταξύ των μικροαστικών στρωμάτων, αν και τα τελευταία χρόνια, με τον κορεσμό των λοιπών αθηναϊκών δήμων έχει αρχίσει δειλά να προσελκύει το οικιστικό ενδιαφέρον και άλλων ομάδων πληθυσμού. Με την Κηφισιά δεν υπάρχει επικοινωνία καθότι συνορεύει με τις εκτός σχεδίου ζώνες της πόλης όπου το ρυμοτομικό σχέδιο είναι ανύπαρκτο και τη γη καταλαμβάνουν μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις της Κάτω Κηφισιάς με προσφυγικά και αγροτικά παραπήγματα. Τομείς στους οποίους χρήζει βελτίωσης είναι η καθαριότητα και η αξιοποίηση των χώρων πρασίνου.
Εκπαίδευση
Μεταξύ των εκπαιδευτικών υποδομών του δήμου υπάγονται 3 Νηπιαγωγεία, 2 Δημοτικά Σχολεία, 1 Γυμνάσιο και 1 Λύκειο. Επιπλέον, στο δήμο δραστηριοποιείται το Σχολείο της Βρετανικής Πρεσβείας (St Catherine's British Embassy School) και η Φοιτητική Εστία Ηπειρωτών του Τοσίτσειου Ιδρύματος.
Δημοτικοί Σύλλογοι
Στο δήμο δραστηριοποιείται ο Αθλητικός Όμιλος (ΑΟΛ), ο Καλαθοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος (ΚΑΟΛ), και η Κίνηση Πολιτών Λυκόβρυσης. Επιπλέον, μεγάλη συμμετοχή παρουσιάζει ο Σύλλογος Ηπειρωτών του δήμου.
Θρησκεία
Στους θρησκευτικούς χώρους εντάσσονται η Ιερά Μονή Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, ο Ιερός Ναός Αγ. Βαρβάρας και ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής.
Υπηρεσίες Δήμου
Οι υπηρεσίες του δήμου οργανώνονται στα κάτωθι τμήματα:
Επίσης λειτουργεί η Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού και Ανάπτυξης.
Ιστορία
Η περιοχή που πρωτοκατοικήθηκε στις έυφορες εκτάσεις πιο έξω από την πόλη της Κηφισιάς αποκαλείτο από τους πρώτους κατοίκους "Γλυκόβρυσις", όπως αναφέρεται και σε χάρτη του 1924. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει πως στο ναϊσκο της Αγίας Βαρβάρας υπήρχε ένας μεγάλος πλάτανος από τον κορμό του οποίου πήγαζε νερό. Σύμφωνα με την ίδια παράδοση λύκοι και τσακάλια κατέβαιναν από τα άγρια δάση του Κηφισού στην περιοχή για να ξεδιψάσουν. Έτσι προέκυψε η ονομασία του Δήμου "Λυκόβρυση" από τα συνθετικά "Λύκος" και "Βρύση". Εξάλλου επρόκειτο για μια απόμακρη περιοχή προικισμένη με υδάτινο πλούτο, με πληθώρα πλινθόκτιστων στερνών για το πότισμα των χωραφιών και το πλύσιμο των λαχανικών.
Οι πρώτες οικογένειες που κατοικούν στην περιοχή έρχονται στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα από την Άνδρο και τη Νάξο μετά τις κακουχίες που βιώνουν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κάτοικοι συγκεντρώνονται γύρω από το ναϊσκο της Αγίας Βαρβάρας, η οικοδόμηση του οποίου ανάγεται στο 17ο αιώνα μ.Χ..
Το πρώτο όμως μεγάλο πληθυσμιακό κύμα καταφθάνει το 1922 από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που λαμβάνουν από το ελληνικό κράτος κλήρους γης στα περίχωρα των Αθηνών και της Κηφισιάς. Άλλες οικογένειες εγκαθίστανται στις γειτονιές περιοχές των Ποδαράδων, του Ποδονίφτη και στις Κουκουβάουνες. Οι κάτοικοι αξιοποιούν το εύφορο έδαφος της περιοχής και ασχολούνται με τη γεωργία. Το φιλήσυχο αττικό χωριό καλύπτεται από όμορφα περβόλια, πλούσια σε κερασιές, αμπέλια, συκιές, φυστικιές και άλλα καλλιεργήσιμα είδη. Καθίσταται δε προσβάσιμο από το παραρεμάτιο μονοπάτι της σημερινής οδού Σοφοκλή Βενιζέλου που καταλήγει στην πλατεία με τα επιβλητικά πλατάνια. Τις γειτονιές στολίζουν μικρές στέρνες που χρησιμοποιούνται για το πότισμα των περιβολιών και το πλύσιμο των λαχανικών, ενώ οι μικροί κάτοικοι τις μετατρέπουν σε πισίνες. Στην περιοχή παραθερίζει και ο Νικόλαος Πλαστήρας στο εξοχικό που οικοδομεί, στρατιωτικός με έντονη δράση την περίοδο της μικρασιατικής καταστροφής και μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδος.
Γύρω στο 1930 εγκαθίστανται στην ευρύτερη περιοχή μαρμαράδικα, από τη Νέα Ιωνία, μέχρι τη Λυκόβρυση. Πολλοί κάτοικοι αναζητούν εργασία στα μαρμαράδικα της Οδού Γρηγορίου Λαμπράκη.
Ιδιαίτερα γνωστός μεγαλοκτηματίας της περιοχής είναι ο Γ. Αργύρης, σε κτήμα του οποίου γίνεται οργανωμένα αγροτική παραγωγή, πέραν από την κάλυψη των τοπικών αναγκών. Στο κτήμα Αργύρη καλλιεργούνταν δέντρα (φυστικιές, συκιές. κερασιές), δημιουργούνται θερμοκήπια, υπήρχε κτηνοτροφική μονάδα και το 1937 ιδρύεται η Εριουργία Αττικής ΑΕ, που απασχολούσε περίπου 60 εργάτες από την Πεύκη και τη Λυκόβρυση. Η περιοχή βιώνει χρόνια στασιμότητας κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ παρέχει καταφύγιο και φαγητό στους Αθηναίους με την πλούσια αγροτική παραγωγή από το κτήμα του Αργύρη, ενώ λίγο αργότερα επιτάσσεται από τους Γερμανούς. Μετά τη λήξη του πολέμου και την άνθιση της βιομηχανικής εποχής στη Γερμανία και την Ευρώπη λειτουργούν στην περιοχή αυτή βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Το 1949 ο μικρός οικισμός της Γλυκοβρύσεως αποσπάται από τις Κουκουβάουνες Αττικής και αναγνωρίζεται ως αυτόνομη "Κοινότητα Λυκόβρυσης" της Ανατολικής Αττικής, συγκεντρώνοντας μόλις 300 κατοίκους. Πρώτος πρόεδρος της κοινότητος ορίζεται ο Αθανάσιος Βιτζηλέος. Το 1950 περίπου οικοδομείται ο πρώτος οργανωμένος Ναός Ζωοδόχου Πηγής κοντά στο πευκόφυτο Ρέμα της Πύρνας όπου είναι εγκατεστημένος και ο μικρός ναϊσκος του Αγίου Σπυρίδωνος.
Στα χρόνια που ακολουθούν, μετά και τη χάραξη της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας στην παραποτάμια ζώνη του Κηφισού, καταφθάνουν στην ευρύτερη περιοχή χειρωνάκτες εργάτες προκειμένου να εργαστούν στη βιομηχανική ζώνη αμφίπλευρα του αυτοκινητοδρόμου. Το 1984 συνεπώς, λαμβάνεται η απόφαση στέγασης οικογενειών από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) καθώς αυξάνεται και ο πληθυσμός. Το Ηλιακό Χωριό οικοδομείται στο ιστορικό κτήμα του Γ. Αργύρη, κοντά στις αγροτικές εκτάσεις της Μαγκουφάνας και υπάγεται στα διοικητικά όρια του νεοσύστατου Δήμου Πεύκης.
Το 1985 αποφασίζεται η παύση της υδροδότησης από το τοπικό σύστημα ύδρευσης και η σύνδεση της Λυκόβρυσης με την ύδρευση των Αθηνών. Οι κάτοικοι δραστηριοποιούνται στις μεγάλες εταιρίες που εγκαθίστανται, όπως η ELCO, Βενέτης, Agrino, ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ κ.α. που ρίχνουν τα ποσοστά ανεργίας κατά τη μετάβαση από την αγροτική στη βιομηχανική ανάπτυξη. Στα προσεχή έτη, μετά τη συγκέντρωση πληθυσμού από τις μεγάλες πόλεις και τα χωριά της Ελλάδος στην Αθήνα και την ανάπτυξη του συγκροτήματος των γειτονικών βορείων προαστίων, η Λυκόβρυση μένει στάσιμη σε θέματα υποδομών, με το πολεοδομικό και ρυμοτομικό σχέδιο να παραμένουν ημιτελή. Σε αντίθεση με γειτονικές περιοχές στα ανατολικά που μεταβαίνουν στην εποχή της ανάπτυξης του τριτογενούς τομέα, στη Λυκόβρυση παραμένουν τα μαραμαράδικα, οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις και αρκετά κατακερματισμένα χωράφια. Το γεγονός αυτό καθίσταται ανασταλτικός παράγοντας στην προσέλευση νέου πληθυσμού, παρά τα φιλόξενα αισθήματα των λιγοστών βιοπαλαιστών κατοίκων.
Το 1994, η μικρή πόλη αναγνωρίζεται ως "Δήμος Λυκόβρυσης" της Νομαρχίας Αθηνών, συγκεντρώνοντας γύρω στις 6.500 κατοίκους. Λίγους μήνες αργότερα συνταράσσεται από το διεγερμένο ρήγμα της Πάρνηθος που παρά ταύτα δεν προκαλεί ζημιές στις μικρές και χαμηλές μονοκατοικίες της περιοχής. Ένα μικρό πληθυσμιακό κύμα κατεβαίνει από τις περιοχές που επλήγησαν προς τη Νέα Φιλαδέλφεια, τη Νέα Χαλκηδόνα και τη Λυκόβρυση. Στα χρόνια που ακολουθούν καθίσταται επίσης χώρος υποδοχής χειρωνακτών οικογενειαρχών από τις γειτονικές αναπτυσσόμενες ευρωπαϊκές χώρες μαζί με τη Μεταμόρφωση, τις Αχαρνές και τη Νέα Ιωνία. και κατά την απογραφή του 2001 συγκεντρώνει γύρω στους 8.116 κατοίκους.
πρωτογενείς πηγές:ΕΣΥΕ, Δήμος Λυκόβρυσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πεύκης-Λυκόβρυσης
Ντούσαν Σάκοτα
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την καριέρα του εφηβική ομάδα της ΑΕΚ οδηγώντας την στην κατάκτηση του Πανελληνίου πρωταθλήματος εφήβων τον Απρίλιο του 2003.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς τον επέλεξε προσωπικά και τον έφερε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα (2004, 2005, 2006, 2007, 2009) και 4 Κύπελλα (2005, 2006, 2007, 2009). Το Μάιο του 2007 ήρθε η μεγαλύτερη ομαδική επιτυχία για τον Ντούσαν Σάκοτα, η κατάκτηση της Ευρωλίγκα, που επαναλήφθηκε το Μάιο του 2009. Το καλοκαίρι του 2007 αποκτήθηκε ως δανεικός από τον Πανιώνιο για μία χρονιά.
Μετά τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε με την ιταλική "Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο", τη βελγική "Τελενέτ Οστάνδης", τη ρωσική Γενισέι Κρασνογιάρσκ", την ιταλική "Παλακανέστρο Βαρέζε".
Το 2014 συμφώνησε να αγωνίζεται με τα χρώματα της ΑΕΚ, αποτελώντας και τον αρχηγό της ομάδας. Στις 28 Ιουνίου 2017 ανανέωσε το συμβόλαιο του με την ΑΕΚ έως το 2020, με τον ίδιο να δηλώνει:  Είμαι πολύ χαρούμενος και υπερήφανος, που θα συνεχίσω να φοράω τη φανέλα της ΑΕΚ για ακόμη τρία χρόνια  .
Τον Φεβρουάριο του 2018 κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας με την ΑΕΚ κόντρα στον Ολυμπιακό (88-83) και ως αρχηγός σήκωσε το τρόπαιο στο κλειστό του Ηρακλείου Κρήτης. Επίσης κατέκτησε το ευρωπαϊκό τίτλο στον τελικό του Final-4 του Τσάμπιονς Λιγκ που έγινε στην Αθήνα, νικώντας την Μονακό. Ο ίδιος μπήκε στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Το 2019 κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο, νικώντας την Φλαμένγκο 86-70. Στις 26 Ιουλίου 2019, αποτέλεσε παρελθόν από την ΑΕΚ, μετά από πέντε χρόνια παρουσίας.
Στις 27 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε από την ισπανική Μούρθια. Στις 11 Μαρτίου 2020, τερματίστηκε κοινή συναινέσει και επίσημα το συμβόλαιο του με την Μούρθια.
Τελευταία του χρονιά ως αθλητής ήταν το 2020, ενώ ανακοίνωσε ότι έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση το 2022.
Στις 20 Ιουλίου 2023, επέστρεψε στην ενεργό δράση για λογαριασμό του Ερμή Αργυρούπολης, ο οποίος αγωνίζεται στη National League 2.
Εθνικές Ομάδες
Το 2003 κατέκτησε με την Εθνική Εφήβων το χάλκινο μετάλλιο στο αντίστοιχο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Το 2009 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την Εθνική Ομάδα Ενόπλων, στο αντίστοιχο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Επίσης, από τον Νοέμβριο του 2017, συμμετείχε στα Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 με την Εθνική Ανδρών. Με το εθνόσημο στην ανδρών έχει 4 αγώνες με 18 πόντους (μ.ο: 4.50) ενώ στους έφηβους είχε 33 αγώνες με 421 πόντους (μ.ο: 12.76).
Ατομικοί
Πηγη: http://www.esake.gr/el/action/EsakeplayerView?idplayer=00000514&mode=1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος ενόπλων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οστάνδης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ενισέι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Μιθραϊσμός
Ο όρος Μιθραϊσμός αναφέρεται στην εξελληνισμένη ζωροαστρική εκδοχή των μεσογειακών μυστηρίων που εμφανίστηκε, και άρχισε γρήγορα να εξαπλώνεται σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέσω των ζωροαστρικών επιρροών στην ανατολική Μεσόγειο κατά τον 1ο αιώνα π.Χ., η οποία ενσωμάτωνε παμπάλαιες ιρανικές παραδόσεις. Η νέα λατρεία στον ρόλο της λυτρωτικής θεότητας τοποθετούσε τον Μίθρα και αντλούσε την καταγωγή της από τη θρυλική σοφία του Ζωροάστρη. Στην πραγματικότητα όμως ο Μίθρας αυτός δεν προερχόταν άμεσα από την ομώνυμη περσική θεότητα αλλά από το συγκρητικό Μίθρα του μεικτού ελληνοϊρανικού πάνθεου της Κομμαγηνής και του Πόντου, όπου ανατολίτικα και ελληνικά στοιχεία συνυπήρχαν αρμονικά κατά τον δεύτερο και πρώτο αιώνα π.Χ, ο οποίος ταυτιζόταν παράλληλα και με την αρχαϊκή ελληνική ηλιακή θεότητα του Ήλιου.
thumb|right|Ο Μίθρας γεννάται από την πέτρα, μαρμάρινο άγαλμα από τη [[Ρώμη, 180-192 μ.Χ.]]