cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίλγιαν Μίλγιανιτς
Πρώιμη ζωή
Το 1941, με τη Ναζιστική Γερμανία να εισβάλλει, να κατακτά και να διαμελίζει το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας σε εδάφη που διοικούνταν από νεοσύστατα τοπικά συνεργαζόμενα καθεστώτα ή γειτονικά κράτη του Άξονα, οι Μίλγιανιτς αναγκάστηκαν να φύγουν από τη Μπίτολα από την κατοχική βουλγαρική δύναμη που είχε δοθεί στη Μπανόβινα του Βαρδάρη. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στην πόλη Γιάγκοντινα και ακολούθησε μετεγκατάσταση στο Κραγκούγιεβατς, μια πόλη που συγκλονίστηκε από τη σφαγή περισσότερων από 2.700 αμάχων τον Οκτώβριο του 1941 που διέπραξε η δύναμη της Βέρμαχτ.
Το 1944, στο Κραγκούγιεβατς, ο 14χρονος Μίλγιανιτς φέρεται να εντάχθηκε στους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια μετακόμισε στο Βελιγράδι το 1946.
Εθνική Γιουγκοσλαβίας
Ο Μίλγιανιτς είχε τέσσερις θητείες ως προπονητής της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, με την πρώτη μεταξύ 1965 και 1966. Στις επόμενες δύο (1973–74 και 1979–82), ήταν προπονητής της χώρας στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1974 και του 1982.
Μέχρι το έτος 1992, η ομάδα είχε προπονητή τον Βόσνιο Ίβιτσα Όσιμ, με τον οποίο η η Γιουγκοσλαβία είχει προκριθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992. Ωστόσο, με την οικογένειά του υπό την πολιορκία του Σεράγεβο, ο Οσίμ παραιτήθηκε στις 23 Μαΐου. Για να τον αντικαταστήσει, η γιουγκοσλαβική ομοσπονδία πρόσλαβε το δίδυμο Μίλγιανιτς και Ιβάν Τσαμπρίνοβιτς, έναν Σέρβο παντρεμένο με μια μουσουλμάνα γυναίκα. Μια μέρα αργότερα, ανακοινώθηκε η λίστα της ομάδας Υπό τους Μίλγιανιτς και Τσαμπρίνοβιτς, η Γιουγκοσλαβία έπαιξε μόνο ένα ανεπίσημο φιλικό εναντίον του συλλόγου Φιορεντίνα, στη Φλωρεντία, με μικρή συμμετοχή θεατών και κάτω από τεράστιες διαμαρτυρίες, στις 28 Μαΐου. Ήταν γνωστή από εκείνη την ημέρα η φήμη ότι η Γιουγκοσλαβία θα αποκλειστεί από το τουρνουά λόγω των γιουγκοσλαβικών πολέμων, στην οποία ο Μίλγιανιτς, αηδιασμένος με τις ολοένα και περισσότερες ερωτήσεις για την καταγωγή των παικτών του και όχι για την αποτελεσματικότητά τους, αντέδρασε με βρεγμένα μάτια: «Δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι; Τι? Δεν μας θέλουν πια;». Στις 31 Μαΐου, με την ομάδα να βρίσκεται ήδη στη Σουηδία, ο αποκλεισμός επιβεβαιώθηκε, μόλις δέκα μέρες πριν τον εναρκτήριο αγώνα.
Ρεάλ Μαδρίτης
Η άφιξη του Μίλγιανιτς στη Ρεάλ Μαδρίτης κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του καλοκαιριού του 1974 ήρθε μετά από μια ταραχώδη σεζόν που είδε τον διάσημο σύλλογο να κάνει μια προπονητική αλλαγή μετά από σχεδόν 14 σεζόν με τον Μιγκέλ Μουνιόθ στο τιμόνι. Ο μακροχρόνιος αντικαταστάτης του προπονητή στη μέση της σεζόν Λουίς Μολόουνι, δεν τα πήγε καλά, χάνοντας με 0–5 εντός έδρας στο Ελ Κλάσικο από την Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ τον Φεβρουάριο του 1974 και παραμένοντας βαθμολογικά κάτω από τις ευρωπαϊκές θέσεις. Αμέσως, ο εμβληματικός πρόεδρος του συλλόγου, Σαντιάγο Μπερναμπέου, ένιωσε ότι ήρθε η ώρα για μεγάλες αλλαγές, ξεκινώντας μια προσέγγιση στον προπονητή του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου, Μίλγιανιτς, ο οποίος ταυτόχρονα ήταν επικεφαλής της επιτροπής προπονητών της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας ενώ περίμενε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Δυτική Γερμανία. Ο Σέρβος φέρεται να βρισκόταν στο ραντάρ της Ρεάλ για μερικά χρόνια ήδη, αλλά απέρριπτε σταθερά τις προηγούμενες προσφορές τους. Αυτή τη φορά εντός εβδομάδων, τον Μάρτιο του 1974, ο Μίλγιανιτς δεσμεύτηκε σε διετές συμβόλαιο με τη Ρεάλ Μαδρίτης το καλοκαίρι του 1974 μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, μια συμφωνία που φέρεται να τον έβλεπε να λαμβάνει 150.000 δολάρια ΗΠΑ ως αποζημίωση μισθού κατά τη συμφωνημένη περίοδο. Άλλοι προπονητές που ο Μπερναμπέου φέρεται να σκέφτηκε για τη θέση του προπονητή ήταν ο Ελένιο Ερέρα, στη δεύτερη προπονητική του θητεία με την Ίντερ. Η είδηση της υπογραφής του αρχηγού της προπονητικής επιτροπής της Γιουγκοσλαβίας Μίλγιανιτς με τη Ρεάλ μόλις λίγους μήνες πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν έγινε ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη στη χώρα, με ορισμένα μέσα τύπου να ζητούν την απόλυσή του από την προπονητική επιτροπή της εθνικής ομάδας. Θα του επιτρεπόταν να μείνει, ωστόσο, και να ηγηθεί της εθνικής ομάδας στη Δυτική Γερμανία.
Ο Μολόουνι ολοκλήρωσε την τρέχουσα σεζόν πρωταθλήματος ως προπονητής της Ρεάλ γνωρίζοντας ότι θα φύγει στο τέλος της, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Στο τέλος, οδήγησε την ομάδα στην 8η θέση του πρωταθλήματος και κέρδισε το Κύπελλο Ισπανίας με νίκη με 4–0 εναντίον της Μπαρτσελόνα. Ο Μίλγιανιτς, από την πλευρά του, οδήγησε τη Γιουγκοσλαβία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, καταφέρνοντας να προκριθεί από τον όμιλο του πρώτου γύρου πριν χάσει κάθε έναν από τους τρεις αγώνες στον όμιλο του επόμενου γύρου.
Στις 5 Ιουλίου 1974, τρεις ημέρες αφότου ολοκλήρωσε τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Δυτική Γερμανία με ήττα από τη Σουηδία, ο Μίλγιανιτς παρουσιάστηκε ως νέος προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης. Η μόνη προϋπόθεση του Σέρβου ήταν σύμφωνα με πληροφορίες να του επιτραπεί να φέρει μαζί του τον συμπατριώτη Σρέτσκο Ράντισιτς ως προπονητή φυσικής κατάστασης. Ο Ράντισιτς έγινε έτσι ο πρώτος προπονητής φυσικής κατάστασης στην ιστορία του συλλόγου.
Προσωπική ζωή
Ο Μίλγιανιτς ήταν παντρεμένος με την Ολιβέρα Ρέλγιτς με την οποία απέκτησε δύο παιδιά: τον Μίλος Μίλγιανιτς και την Ζόρκα.
Απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 2012, σε ηλικία 81 ετών, στο Βελιγράδι της Σερβίας, αφού υπέφερε από τη Νόσο Αλτσχάιμερ για αρκετά χρόνια. Πενθόντας για την απώλεια του πρώην σπουδαίου του συλλόγου, στις 14 Ιανουαρίου, η ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης με προπονητή τον Ζοζέ Μουρίνιο έπαιξε τον εκτός έδρας αγώνα πρωταθλήματος στη ΡΚΝ Μαγιόρκα με τους παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης να φορούν μαύρα περιβραχιόνια.
Ως προπονητής
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
Ρεάλ Μαδρίτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Καντσία ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Αΐν ΦΚ Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Νέο Κοιμητήριο Βελιγραδίου
Νίκος Δημητράτος
Ο Νίκος Δημητράτος (1894-1944) ήταν σοσιαλιστής ηγέτης, από τα ιδρυτικά στελέχη του ΣΕΚΕ (Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του, την περίοδο 1918-1922) και δικηγόρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Δημητράτος γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1894. Αδερφός του ήταν ο μετέπειτα μεταξικός υπουργός Εργασίας Αριστείδης Δημητράτος και ξάδερφός του ο επίσης σοσιαλιστής ηγέτης Παναγής Δημητράτος. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έγινε δικηγόρος. Στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ ήταν επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας του κόμματος και εξελέγη Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, θέση που διατήρησε για τρία περίπου χρόνια. Το 1924 έχοντας προσχωρήσει στις θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας διαγράφηκε από το κόμμα. Στη συνέχεια θα προσπαθήσει για τη δημιουργία ενός σοσιαλιστικού κόμματος, χωρίς όμως επιτυχία. Από το 1927 και μετά θα ιδιωτεύσει ασκώντας το επάγγελμα του δικηγόρου. Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην Αθήνα και πέθανε το 1944.
Ένταξη στο ΣΕΚΕ
Μεγάλωσε στην Κεφαλονιά με σοσιαλιστικές ιδέες κι όταν ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή, αναδείχτηκε σε βασικό στέλεχος της "Σοσιαλιστικής Ένωσης" (ιδρυτής ήταν ο Παναγής Δημητράτος) και της "Σοσιαλιστικής Νεολαίας Αθηνών" (επικεφαλής ήταν ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος).
Εμπνεόμενος από την Οκτωβριανή Επανάσταση προσχώρησε στην κομμουνιστική ιδεολογία και έλαβε ενεργά μέρος στο Ιδρυτικό Συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ), το Νοέμβριο του 1918. Εξελέγη στην πρώτη -πενταμελή τότε- Κεντρική Επιτροπή του ΣΕΚΕ και έγινε Γραμματέας της στο πλαίσιο της συλλογικής ηγεσίας του κόμματος. Το 1920 το Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ αποφάσισε να αναλάβει ο Νίκος Δημητράτος τη νεοϊδρυθείσα θέση του Γενικού Γραμματέα.
Την εποχή εκείνη ο Νίκος Δημητράτος ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του ΣΕΚΕ μαζί με τους Δημοσθένη Λιγδόπουλο, Σπύρο Κουμιώτη, Μιχάλη Οικονόμου και Μιχάλη Σιδέρη, και ήταν υπέρ της μπολσεβικοποίησης του κόμματος, δηλαδή της οργάνωσής του κατά τα επαναστατικά λενινιστικά πρότυπα ώστε "στις κατάλληλες συνθήκες να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή", δηλαδή να ανατρέψει τις αστικές κυβερνήσεις και να καταλάβει την εξουσία. Ταυτόχρονα αντιτασσόταν σε κάθε αστική κυβέρνηση, είτε βενιζελική είτε αντιβενιζελική.
Αγώνας για την ένταξη του ΣΕΚΕ στην Κομμουνιστική Διεθνή
Ο Ν. Δημητράτος μαζί με τους Δ. Λιγδόπουλο, Σ. Κουμιώτη, Μ. Οικονόμου και Μ. Σιδέρη, που αποτελούσαν την αριστερή πτέρυγα του ΣΕΚΕ, θα πρωτοστατήσουν για την οργανική σύνδεση του κόμματος με την Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ), που είχε ιδρυθεί το Μάρτιο του 1919 στη Μόσχα. Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια σύνδεσης με την ΚΔ, με τη δολοφονία των Λιγδόπουλου - Αλεξάκη τον Οκτώβρη του 1920, ο Δημητράτος και οι υπέρμαχοι της σύνδεσης θα επανέλθουν και το θέμα της ένταξης θα είναι στην πρώτη γραμμή του κόμματος.
Ο Δημητράτος θα εκπροσωπήσει το ΣΕΚΕ στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα τον Ιούνιο του 1921 μαζί με τους Παστιά Γιατσόπουλο και Γιώργο Γεωργιάδη. Ως επικεφαλής της τριμελούς αντιπροσωπείας του ΣΕΚΕ ο Δημητράτος στην ομιλία του είπε: "Η αστική τάξη της χώρας μάς πολεμάει με όλα τα μέσα. Επιδιώκει να εξοντώσει το κόμμα μας, γιατί βλέπει σ' αυτό τον εχθρό που με την πάλη του αποκαλύπτει στο λαό τα εγκλήματα που διαπράττει η ελληνική αστική τάξη σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους καπιταλιστές και ιμπεριαλιστές".
Απομάκρυνση από την ηγεσία του ΣΕΚΕ
Η φιλοβασιλική κυβέρνηση της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης, που προήλθε από τις εκλογές της 1ης Νοέμβρη του 1920, το Νοέμβριο του 1921 θα προβεί σε φυλακίσεις των ηγετικών στελεχών του ΣΕΚΕ και της διεύθυνσης του Ριζοσπάστη, για «τη διάδοση ηττοπαθών συνθημάτων». Έτσι ο Ν. Δημητράτος μαζί με πολλά ηγετικά στελέχη το Νοέμβριο του 1921 θα κλειστούν στις φυλακές Συγγρού. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την απορρύθμιση του κόμματος, μια συνεχή διαδοχή στην ηγεσία του και την αναβολή της οριστικής ένταξης του ΣΕΚΕ στην Κομμουνιστική Διεθνή.
Εντούτοις, οι σκληρές διώξεις εις βάρος των μελών του ΣΕΚΕ ώθησαν τον Νίκο Δημητράτο, από τη μία να καταγγείλει την αστική τάξη της χώρας ως εγκληματική και υποτακτική των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά από την άλλη να υποστηρίξει τη θέση της «μακράς νομίμου υπάρξεως», με τη μετατροπή του σε μεταρρυθμιστικό κόμμα, εγκαταλείποντας τον επαναστατικό προσανατολισμό του κόμματος και τη γραμμή της μπολσεβικοποίησης και προσχωρώντας σε σοσιαλδημοκρατικές θέσεις, υποστηρίζοντας ακόμα και τη συνεργασία με τα αστικά κόμματα. Το κόμμα, υποστηρίζει, «έχει ανάγκη μακράς νομίμου υπάρξεως, εφόσον διανύει περίοδον οργανώσεως και προπαγάνδας, και υπό το πνεύμα τούτο πρέπει να εννοούνται και να εφαρμόζονται οι αποφάσεις της Γ΄ Διεθνούς στην Ελλάδα». Toν Φεβρουάριο του 1922 στη θέση του Γενικού Γραμματέα τον αντικατέστησε ο Γιάννης Κορδάτος.
Η διαγραφή του από το κόμμα
Ο Ν. Δημητράτος, εξαιτίας των ρεφορμιστικών του θέσεων, διαγράφηκε από το κόμμα το 1924 ως οπορτουνιστής (καιροσκόπος με μικροαστικές αντιλήψεις). Μετά τη διαγραφή του από το κόμμα μαζί με τον Αβραάμ Μπεναρόγια κ.ά. θα οργανώσουν το 1924 τη «Συγκεντρωτική Ομάδα του ΣΕΚΕ» για ν’ ανατρέψουν την υπεραριστερή (αριστερίστικη) στροφή του κόμματος και να επανέλθει η μετριοπαθής θέση της «μακράς νομίμου υπάρξεως». Η προσπάθειά τους απέτυχε με συνέπεια η ομάδα αυτή να διαλυθεί.
Πηγές
1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
2. ΣΕΚΕ, Οι επαναστατικές ρίζες της Αριστεράς στην Ελλάδα, Λέανδρος Μπόλαρης, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Αθήνα 2008
3. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΕ, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1978
4. Ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα, τόμος Β2 1922-1940 ο Μεσοπόλεμος, εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2003
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοσιαλιστές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας
Μάρωνας της Νάπολης
Ο Μάρωνας (Marone) ήταν επίσκοπος Νάπολης τον 2ο αιώνα και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Διάδοχός του ήταν ο Πρόβος, επίσης άγιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Σπαρίδες
Οι Σπαρίδες (Sparidae) είναι μια οικογένεια ψαριών που ανήκει στην τάξη των Περκόμορφων και περιλαμβάνει 38 γένη. Τα γένη Centracanthus και Spicara ενσωματώθηκαν με τις Σπαρίδες το 2014, καθιστώντας έτσι την οικογένεια των Κεντρακανθιδών (Centracanthidae) παρωχημένη.
Αναφορές
Κατηγορία:Οικογένειες ψαριών
Δάλδη
Η Δάλδη (αρχ. ελληνικά: Δάλδις, λατινικά: Daldis) ήταν αρχαία πόλη στην Λυδία της Μικράς Ασίας. Από την πόλη διασώζονται επιγραφές και νομίσματα κυρίως της ρωμαϊκής περιόδου. Από την Δάλδη καταγόταν ο ονειροκρίτης του 2ου αιώνα μ.Χ. Αρτεμίδωρος ο Δαλδιανός, καθώς και ο ολυμπιονίκης του 3ου αιώνα μ.Χ. Μάρκος Αυρήλιος Πείος. Κατά την ρωμαϊκή/βυζαντινή περίοδο αποτέλεσε επισκοπική έδρα, και μετέπειτα έδρα της ορθόδοξης και της καθολικής εκκλησίας. Η ακριβής τοποθεσία της δεν είναι ακριβώς γνωστή, και πιθανώς βρισκόταν επί του Μεάνδρου ποταμού, σε τοποθεσία όπου στην σημερινή εποχή αντιστοιχεί στην ευρύτερη περιοχή της επαρχίας Μανίσας της Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Πρόβος της Νάπολης
Ο Πρόβος (Probo) ή Πατροβάς (Patrobas) ήταν επίσκοπος Νάπολης, τον 2ο αιώνα, και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Ο Πρόβος έζησε γύρω στο 180 και ήταν ο τέταρτος επίσκοπος Νεαπόλεως μετά τον Μάρωνα. Μερικές φορές συγχέεται με τον προκάτοχό του Πατροβά του Ποτόλε.
Διάδοχός του ήταν ο Παύλος επίσης άγιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Παύλος Α΄ της Νάπολης
Ο Παύλος (Paolo) ήταν επίσκοπος Νάπολης, τον 3ο αιώνα, και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Βιογραφία
Ο Παύλος ήταν ο πέμπτος επίσκοπος Νεαπόλεως μετά τον Πρόβο. Η θητεία του διήρκησε 21 χρόνια, περίπου από το 203 έως και το 223.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα
Κάρολος Α΄ του Αλμπρέ
Ο Κάρολος Α΄, γαλλ. Charles I (Δεκέμβριος 1368 - 25 Δεκεμβρίου 1415) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ, κοντόσταυλος της Γαλλίας (1402-11, 13-15) και συν-διοικητής του στρατού στο Αζενκούρ, όπου απεβίωσε στη μάχη.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αρνώ-Αμανιέ κυρίου του Αλμπρέ και της Μαργαρίτας των Βουρβόνων, κόρης του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν.
Ο Οίκος του ήταν παλαιός στη Γασκώνη. Ο Κάρολος Α΄ ως νέος υπηρέτησε υπό τον Μπερτράν ντυ Γκεσλέν και πολέμησε στη μάχη του Ροζμπέκ. Το 1403 ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας τον έκανε κοντόσταυλο. Όταν η Βουργουνδική μερίδα επικράτησε στην Αυλή, απολύθηκε, αποκαταστάθηκε όμως στο αξίωμά του το 1413, που η μερίδα των Αρμανιάκ ξαναπήρε ισχύ. Ήταν σημαίνουσα φυσιογνωμία στη Γαλλική Αυλή και έγινε το θέμα σε δύο μπαλλάντες της Χριστίνας ντε Πιζάν.
Αν και ονομαστικά διοικητής του στρατού της Γαλλίας στο Αζενκούρ μαζί με τον στρατάρχη Μπουσικό, οι δύο έμπειροι στρατιωτικοί δεν μπόρεσαν να επιβάλλουν τον έλεγχό τους στους υψηλόβαθμους Γάλλους ευγενείς την ημέρα της μάχης. Σκοτώθηκε κατά τις εχθροπραξίες στις 25 Οκτωβρίου 1415 από τον στρατό που οδηγούσε ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας. Τάφηκε στο ναό της Μονής στο Εσντάν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
DeepL
Η DeepL  είναι διαδικτυακή υπηρεσία αυτόματης μετάφρασης. Ανήκει στην εταιρεία DeepL SE με έδρα την Κολωνία.
Μέθοδος μετάφρασης
Όπως και άλλες σύγχρονες μεταφραστικές υπηρεσίες, το DeepL χρησιμοποιεί νευρωνικά δίκτυα που εκπαιδεύονται χρησιμοποιώντας ένα μεγάλο σύνολο ελεύθερα διαθέσιμων γλωσσικών μεταφράσεων. Τα περισσότερα δημόσια διαθέσιμα συστήματα μετάφρασης σήμερα χρησιμοποιούν την αρχιτεκτονική Transformer. Οι πρώτες αναφορές στον Τύπο πρότειναν ότι το DeepL, από την άλλη πλευρά, βασίζεται στα Συνελικτικά Νευρωνικά Δίκτυα (Convolutional Neural Networks - CNN). Σύμφωνα με αναφορές, μέρη της αρχιτεκτονικής Transformer, όπως μηχανισμοί προσοχής, χρησιμοποιούνται επίσης σήμερα, αλλά η χρησιμοποιούμενη τοπολογία δικτύου θα πρέπει να διαφέρει σημαντικά από την πιο γνωστή αρχιτεκτονική Transformer.
Μεταφράζονται επίσης έγγραφα Word σε μορφή .docx και παρουσιάσεις PowerPoint σε μορφή .pptx. Οι υποσημειώσεις, η μορφοποίηση και οι ενσωματωμένες εικόνες διατηρούνται.
Δωρεάν χρήση
Η δωρεάν μετάφραση με το DeepL περιορίζεται σε μήκος κειμένου 5000 χαρακτήρων στις εφαρμογές DeepL ή 3000 χαρακτήρων στον ιστότοπο της DeepL.
Συνδρομή επί πληρωμή
Η επί πληρωμή συνδρομητική υπηρεσία DeepL Pro για επαγγελματίες μεταφραστές, εταιρείες και προγραμματιστές, η οποία είναι διαθέσιμη από τον Μάρτιο του 2018, διαθέτει διεπαφή προγραμματισμού και plug-in λογισμικού για εργαλεία CAT, συμπεριλαμβανομένου του SDL Trados Studio. Σε αντίθεση με τη δωρεάν έκδοση, τα μεταφρασμένα κείμενα δεν αποθηκεύονται και δεν υπάρχει περιορισμός του μήκους του κειμένου στο πεδίο εισαγωγής (που είναι 5.000 χαρακτήρες στη δωρεάν χρήση). Το μοντέλο τιμολόγησης προβλέπει μια μηνιαία βασική χρέωση που περιλαμβάνει μια σταθερή ποσότητα κειμένου. Τα κείμενα που υπερβαίνουν αυτό το μέγεθος χρεώνονται ανάλογα με τον αριθμό των χαρακτήρων.
Τον Οκτώβριο του 2018, το μοντέλο τιμολόγησης αναθεωρήθηκε, ώστε να υπάρχουν διαφορετικές επιλογές αντί για ένα μόνο μοντέλο πληρωμής.
Διασύνδεση επί πληρωμή
Οι εμπορικοί πελάτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν μια διεπαφή προγραμματισμού επί πληρωμή και να ενσωματώσουν το DeepL στο δικό τους λογισμικό. Επιπλέον, η DeepL χρηματοδοτείται από διαφημίσεις που εμφανίζονται στον αδελφό ιστότοπο linguee.com.
Εφαρμογή για κινητό
Στις 30 Ιανουαρίου 2022, κυκλοφόρησε η εφαρμογή για συσκευές Android.
Ιστορία
Ο πρώτος μεταφραστής DeepL αναπτύχθηκε το 2016 και το 2017 από την εταιρεία Linguee GmbH, από μια ομάδα με επικεφαλής τον ιδρυτή Jarosław Kutyłowski. Για τον σκοπό αυτό, οι ερευνητές βασίστηκαν από την αρχή στην εκπαίδευση νευρωνικών δικτύων, τα οποία μαθαίνουν με αυτόνομο τρόπο, από μεγάλο όγκο μεταφράσεων που βρέθηκαν κυρίως από ανιχνευτές Ιστού στο ελεύθερα διαθέσιμο διαδίκτυο.
Στις 28 Αυγούστου 2017, ο Μεταφραστής DeepL τέθηκε στο διαδίκτυο στα Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Πολωνικά και Ολλανδικά για δωρεάν χρήση. Για την εκπαίδευσή του χρησιμοποιήθηκαν οι διακομιστές της εταιρείας Verne στην Ισλανδία με 5,1 PetaFLOPS. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της ίδιας της εταιρείας, η υπηρεσία ξεπέρασε ήδη τις επιδόσεις ανταγωνιστικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των Google Translate, Microsoft Translator και Facebook, σε τυφλές μελέτες όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά. Με την κυκλοφορία του DeepL το 2017, το όνομα της εταιρείας Linguee άλλαξε σε DeepL GmbH.
Τον Μάρτιο του 2018, η DeepL παρουσίασε μια διεπαφή προγραμματισμού με την οποία εφαρμογές μπορούν να έχουν πρόσβαση σε μεταφράσεις. Έκτοτε, μπορούν να μεταφραστούν έγγραφα του Office. Το 2019, η DeepL εισήγαγε εφαρμογές για Windows και MacOS.
Αναφορές
Κατηγορία:Εφαρμογές διαδικτύου
Ο Πατούχας
Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Βιάννο Ηρακλείου, γενέτειρα του συγγραφέα, στα μέσα του 19ου αιώνα στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη, εποχή κατά την οποία οι Χριστιανοί είχαν αποκτήσει κάποιες ελευθερίες αλλά παρόλο που δεν ήταν «οι προ του 21 ραγιάδες, είχον ακόμη το συναίσθημα του θέσει υποδεέστερου» και ο βαθύς πόθος τους ήταν να αναγκάσουν το συντομότερο τους Τούρκους «να φύγουν στην Κόκκινη Μηλιά».
Το έργο παρουσιάζει με τρόπο γλαφυρό και χιουμοριστικό την ιστορία του Πατούχα, ενός πρωτόγονου και γεμάτου αυθορμητισμό εφήβου, την ξαφνική εισβολή του στη μικρή αλλά ζωντανή κοινωνία του χωριού του, τον εξαιρετικά ιδιότυπο χαρακτήρα του, τα ερωτικά του σκιρτήματα και τις περιπέτειες της προσαρμογής του, με τον έρωτα να αποτελεί την κινητήρια δύναμη της ένταξής του στην κοινωνία.
Το ηθογραφικό πλαίσιο προσφέρει πλούσια λαογραφικά στοιχεία και λεπτομέρειες της αγροτικής ζωής στην Κρήτη. Συγχρόνως, η διεισδυτικότητα των ψυχολογικών παρατηρήσεων προσδίδει στο έργο τις διαστάσεις ψυχογραφήματος και το κατατάσσει στα κλασικά έργα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Το έργο είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα, την οποία ο συγγραφέας συνδυάζει με κρητικούς ιδιωματισμούς και λαϊκές εκφράσεις στους διαλόγους.
Υπόθεση
Ο 18χρονος Μανώλης Σαϊτονικολής «επαρουσιάσθη έξαφνα μίαν Κυριακήν του 1863» στο χωριό του, προς μεγάλη χαρά των γονιών του, ύστερα από πολυετή παραμονή στα βουνά όπου δούλευε βοσκός στη στάνη του πατέρα του, μακριά από τους ανθρώπους, με μοναδική παρέα τα ζώα και μερικούς άλλους ημιάγριους βοσκούς. Στο χωριό κατέβαινε αραιότατα και μόνον κατόπιν παρακλήσεων της μητέρας του για να εκκλησιασθεί και να μεταλάβει, αλλά έφευγε αμέσως μόλις τελείωνε η λειτουργία. Ο λόγος αυτής της απομάκρυνσης από την κοινωνία και της ανθρωποφοβίας του προήλθε από τον φόβο του για το σχολείο, όπου είχε για δάσκαλο «έναν καλόγηρον, όστις προ ολίγου είχεν ανοίξει σχολείον, όπου έδιδε περισσοτέρους ραβδισμούς παρά μαθήματα». Έτσι, παρά τις παρακλήσεις και απειλές του πατέρα του, που επιθυμούσε να τον μορφώσει, κατέφυγε στα βουνά για να σωθεί από τις συνεχείς τιμωρίες, το ξύλο, ακόμη και τη φάλαγγα που εφάρμοζε ο δάσκαλος. Σαν αποτέλεσμα, ανέπτυξε αντικοινωνική συμπεριφορά: «Άμα ευρίσκεται μεταξύ ανθρώπων, τάχανε κέκανε σαν αγριότραγος που κυττάζει από πού να φύγει».
Η συμπεριφορά και οι ιδιόρρυθμοι και αγροίκοι τρόποι του αγράμματου και ατίθασου νεαρού, που αγνοούσε και τις στοιχειωδέστερες κοινωνικές συμβάσεις και απαγορεύσεις, σύντομα δημιούργησαν αντιπάθειες και προσέλκυσαν εμπαιγμούς από τους συγχωριανούς του, όπως το παρατσούκλι Πατούχας, επειδή είχε μεγάλα και πλατιά πόδια και τεράστια σωματική διάπλαση.
Ο πρωτόγονος έφηβος με τις αχαλίνωτες ορμές σύντομα ερωτεύεται την Πηγή και μένει μόνιμα στο χωριό. Με τις ευχές των γονιών τους «δίνουν λόγο», ωστόσο, ο πατέρας της Πηγής απαγορεύει τις συναντήσεις των δύο νέων μέχρι τον αρραβώνα και τον γάμο, που θα αργήσει καθώς ο Σαϊτονικολής θέλει να «δαμάσει» πρώτα τον γιο του. Προς μεγάλη απογοήτευση του Μανωλιού, ο γάμος θα γίνει αφού περατωθεί το σπίτι που ο πατέρας του αποφασίζει να του χτίσει. Σε μια τυχαία συνάντηση με την Πηγή, τους συλλαμβάνει ο δύσθυμος αδελφός της - σκηνή κατά την οποία ο Μανώλης προσπαθεί να την πείσει να κλεφτούν και η λογική κοπέλα, παρόλο που ανταποκρίνεται στα αισθήματά του, αρνείται - τον τραυματίζει στα οπίσθια με πυροβολισμό, και ο νεαρός επαναστατεί και αποφασίζει, παρά τη ρητή άρνηση του πατέρα του, να διακόψει τη σχέση του με την Πηγή.
Οι ασυγκράτητες νεανικές ορμές του τον οδηγούν να ερωτευθεί το Μαρούλι, μοσχαναθρεμένη κόρη μιας χήρας η οποία φροντίζει να συναντά συχνά τον νεαρό και συνδαυλίζει την υπόθεση. Όμως, η νεαρή, που μόλις ήρθε από την πολιτεία όπου άλλαξε και το όνομά της στο ευγενέστερο Μαργή, τον θεωρεί αγροίκο, δεν τον θέλει και του το δηλώνει παντοιοτρόπως, αν και ο Μανώλης πιστεύει τη μητέρα της ότι σιγά-σιγά θα τον ερωτευθεί γιατί, όπως του λέει, είναι ο πιο ωραίος νέος του χωριού. Τα μυαλά του παίρνουν περισσότερο αέρα και συνεχίζει να πολιορκεί ενοχλητικά έως και προσβλητικά την κοπέλα, σε σημείο που οι χωριανοί παραπονούνται στον δυστυχή πατέρα του που, αποκαρδιωμένος, δηλώνει ότι θα τον αποκληρώσει για τις «κουζουλάδες» του.
Από την οργή του πατέρα του σώζεται ως εξής: Σε ένα γλέντι σε χριστιανικό σπίτι, όπου ο Μανώλης έκανε και επίδειξη των χορευτικών του ικανοτήτων, «άλλοτε μεν εξέπεμπε στεναγμούς, άλλοτε δε ουρλιαστικάς επιφωνήσεις ενθουσιασμού» και κατατρόμαζε τις γυναίκες με «συριγμούς τόσον οξείς και δυνατούς ώστε αι γυναίκες έφραζαν τ'αυτιά των», εμφανίζονται μερικοί νεαροί Τούρκοι που θέλουν να συμμετάσχουν. Ο προεστός του χωριού προσπαθεί να τους απομακρύνει ευγενικά αλλά αυτοί αρνούνται, τότε ο Μανώλης τους επιτίθεται και μαζί με μερικούς άλλους νέους τους ξυλοκοπούν και τους κυνηγούν ως τον τούρκικο μαχαλά. Για να αποφύγουν τη σύλληψη, καταφεύγουν στα βουνά.
Μετά από 3 μήνες οι Τούρκοι παύουν την καταδίωξη και ο Μανώλης επανεμφανίζεται στο χωριό, αυτή τη φορά έχει γίνει το αντικείμενο του θαυμασμού των συγχωριανών του. Παρόλα αυτά, το Μαρούλι εξακολουθεί να τον απορρίπτει και αυτός αποφασίζει να την απαγάγει, με τη σύμφωνη γνώμη της μάνας της. Μια νύχτα, μεθυσμένος, μπαίνει στο σπίτι της χήρας, κλέβει την κόρη κοιμισμένη και καταφεύγει στο σπίτι του, που πλέον έχει ολοκληρωθεί. Προς μεγάλο του αποτροπιασμό όμως ανακαλύπτει ότι δεν ήταν η κόρη αυτή που έκλεψε αλλά η μητέρα της, η χήρα που είχε αναπτύξει αισθήματα γι' αυτόν και ήδη τον προέτρεπε να εγκαταλείψει την ιδέα γάμου με νεαρή αλλά να βρει μια ώριμη γυναίκα που να τον αγαπά και να τον εκτιμά, αν και ο Μανωλιός δεν καταλάβαινε τα υπονοούμενα.
Απελπισμένος από το ρεζίλεμά του, σκέφτεται την κατάσταση όλη μέρα, αν και «τί συνέβη ακριβώς εις την κουζουλήν εκείνη κεφαλήν δεν δυνάμεθα να γνωρίζομεν», επιστρέφει στο πατρικό του και, προς τέρψη και αγαλλίαση των γονιών του, τους ανακοινώνει ότι θα παντρευτεί την Πηγή, ο γάμος τους κανονίζεται σύντομα.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί για το θέατρο, το ραδιόφωνο, στην κινηματογραφική ταινία του 1963 Ένας ντελικανής και στον Πατούχα του 1972.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα
Μπαρτολομέους Στρόμπελ
μικρογραφία|750x750εσ|Γιορτή του Ηρώδη με τον αποκεφαλισμό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, (1630), [[Μουσείο του Πράδο|Πράδο ; πλάτος σχεδόν 10 μέτρων, αυτό το τεράστιο έργο θεωρείται το αριστούργημά του]] μικρογραφία| Δανιήλ και Κύρος πριν από το είδωλο του Βηλ (1636–1637), λάδι σε χαλκό, 39,5 × 30 cm (15,6 × 11,8 in), [[Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας|Εθνικό Μουσείο, Βαρσοβία .]] Ο Μπαρτολομέους Στρόμπελ ο νεότερος, ή Μπαρτολομέος (Bartholomäus) στα γερμανικά ή Μπαρτλόμιεϊ (Bartlomiej) στα πολωνικά (11 Απριλίου 1591 (βαφτίστηκε) - μετά το 1650), ήταν μπαρόκ ζωγράφος από τη Σιλεσία, ο οποίος εργάστηκε στην Πράγα, τη Σιλεσία και, τέλος, στην Πολωνία, όπου μετανάστευσε για να ξεφύγει από την αναστάτωση του Τριακονταετούς Πολέμου.
Ζωγράφισε πορτρέτα και θρησκευτικά έργα για τις περίπλοκες κυβερνώντες ελίτ της περιοχής και τις θρησκευτικά τάγματα. Ο μεγαλύτερος και πιο εντυπωσιακός πίνακας του, η Γιορτή του Ηρώδη με τον Αποκεφαλισμό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Μουσείο του Πράδο, συνδυάζει ένα φαινομενικά θρησκευτικό θέμα με μια πλούσια απεικόνιση ενός σύγχρονου επίσημου γεύματος σε βασιλική αυλή και πολλών πορτρέτων ηγετικών προσώπων στην Κεντρική Ευρώπη, των οποίων η ταυτοποίηση παραμένει αβέβαιη.
Δύο πολύ μικρότερα έργα, μια Γιορτή του Ηρώδη τώρα στην Παλαιά Πινακοθήκη, στο Μόναχο, και ο Δανιήλ και ο Κύρος πριν από το είδωλο του Βηλ, τώρα Εθνικό Μουσείο, Βαρσοβία, επαναλαμβάνουν τη διακριτική φόρμουλα της πλούσιας και μάλλον παρακμιακής γιορτής, τοποθετημένη σε έναν περίπλοκο χώρο με εσοχές στο πίσω μέρος, και με πολλές από τις φιγούρες να φορούν φανταστικές εκδόσεις σύγχρονης ενδυμασίας.
Μαυρογένειος Επαγγελματική Σχολή Σάμου
Η Μαυρογένειος Επαγγελματική Σχολή Σάμου ήταν επαγγελματικό εκπαιδευτήριο το οποίο ιδρύθηκε το 1902 στη Σάμο.
Μπαρτολομέους Στρόμπελ
Οικογενειακό υπόβαθρο και εκπαίδευση
Ο Στρόμπελ γεννήθηκε σε μια προτεσταντική γερμανική οικογένεια στο σημερινό Βρότσουαφ της Πολωνίας, την οποία θα γνώριζε με το γερμανικό της όνομα Μπρεσλάου. Η Μπρεσλάου ήταν τότε μέρος των Εδαφών του Βασιλείου της Βοημίας μέσα στην Ιερή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με την Καθολική Μοναρχία των Αψβούργων να κατέχει και τα δύο, αν και το μεγαλύτερο μέρος της αριστοκρατίας και της υψηλής κοινωνίας ήταν Λουθηρανοί.  Ο παππούς του Στρόμπελ είχε μετακομίσει στο Μπρεσλάου από τη Σαξονία, ως τεχνίτης. Στην επόμενη γενιά, ο Μπαρτολομέος ο Πρεσβύτερος ήταν ζωγράφος, μεταξύ άλλων καλλιτεχνικών και διακοσμητικών δεξιοτήτων, ο οποίος το 1586 παντρεύτηκε την κόρη ενός τοπικού ζωγράφου, του Ανδρέα Ρουχλ του Πρεσβύτερου (απεβίωσε το 1567), και διεύθυνε ένα εργαστήριο όπου ο γιος του Βαρθολομαίος ο Νεότερος εκπαιδεύτηκε. Ο Βαρθολομαίος ο Νεότερος ολοκλήρωσε μια πενταετή μαθητεία το 1602, όταν το εργαστήριο είχε εννέα μαθητευόμενους.
Μαυρογένειος Επαγγελματική Σχολή Σάμου
Ίδρυση
Σε συνέλευση του 1897 τέθηκε για πρώτη φορά θέμα ίδρυσης επαγγελματικής σχολής, όπου θα διδάσκονταν η υποδηματοποιΐα, η ραπτική, η ξυλουργική, η λεπτουργική, η σιδηρουργία και προτάθηκε ως τόπος εγκατάστασής της ένα μοναστήρι. Το 1902 ο Ηγεμόνας Αλέξανδρος Μαυρογένης στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης επικαλούμενος την ανάγκη ενίσχυσης της προόδου του εμπορίου, της βιομηχανίας και της γεωργίας μίλησε για την ανάγκη ίδρυσης επαγγελματικής σχολής. Ο Ηγεμόνας Αλέξανδρος Μαυρογένης δώρησε το ποσό των πεντακοσίων εικοσάφραγκων με σκοπό την ανέγερση Επαγγελματικής Σχολής στο Μαλαγάρι. Η Σχολή γιόρταζε κατά την επέτειο του ιδρυτή της. Την ημέρα εκείνη έκαναν έκθεση των εργοχείρων και πωλήσεις αυτών. Η έκθεση διαρκούσε για οκτώ ημέρες
Κτιριακές εγκαταστάσεις
Το κτίριο της Σχολής αποτελείτο από μαγειρεία, λουτρά, αφοδευτήρια, κοιτώνες, αίθουσες εργαστηρίων.
Μπαρτολομέους Στρόμπελ
Οικογενειακό υπόβαθρο και εκπαίδευση
Το 1610 ο Στρόμπελ εργαζόταν στην Πράγα και πιθανότατα επισκέφτηκε τη Βιέννη, αλλά δεν υπάρχει καμία τεκμηρίωση για αυτό. Όταν ο Βαρτολομέος ο Πρεσβύτερος πέθανε το 1612, ο Βαρθολομαίος ο Νεότερος κληρονόμησε 20 τάληρα και αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένης μιας ζωγραφικής του Μπαρτολομέους Σπράνγκερ, του αυλικού ζωγράφου του Ρούντολφ Β ', του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα στην Πράγα, του κορυφαίου καλλιτεχνικού κέντρου στην περιοχή. Το ύφος του στους πίνακες ιστορίας του παρέμεινε μια καθυστερημένη, μάλλον αρχαϊκή, συνέχεια του Βόρειου Μανιερισμού του Σπράνγκερ και άλλων καλλιτεχνών στην αυλή του Ρούντολφ, στου οποίου τα τελευταία χρόνια συμμετείχε.
Μαυρογένειος Επαγγελματική Σχολή Σάμου
Οργάνωση της Σχολής
Η Σχολή ήταν χωρισμένη σε δύο διακεκριμένες σχολές: α)τη Σχολή Αρρένων με τμήματα ξυλουργίας, υποδηματοποιΐας και σιδηρουργίας και β)τη Σχολή θηλέων με τμήματα ραπτικής ασπρορούχων και κεντήματος, ταπητουργίας και υφαντουργίας. Σε κάθε τμήμα προϊστάμενος ήταν ένας ή περισσότεροι δάσκαλοι, που είχαν πείρα και ικανότητα για τη διδασκαλία. Σε κάθε τμήμα δεν μπορούσαν να φοιτούν περισσότεροι από είκοσι μαθητές ή μαθήτριες, οι οποίοι έπρεπε να γνωρίζουν ανάγνωση, γραφή και τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής. Οι μαθητές κάθε δεκαπενθήμερο καθαρίζονταν στα λουτρά της σχολής. Το μεσημέρι έτρωγαν μέσα στη σχολή σε χωριστή αίθουσα οι μαθητές από τις μαθήτριες. Στο τέλος της σχολικής περιόδου οι μαθητές και οι μαθήτριες που τέλειωναν τις σπουδές τους έπαιρναν πτυχίο Α', Β', Γ' κατηγορίας ανάλογα με τις ικανότητές τους.
Μπαρτολομέους Στρόμπελ
Καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Πορτρέτο του Βουαντίσουαφ Ζασουάφσκι-Οστρόγκσι (1635), στο [[Παλάτι του Βιλάνουφ.]] Το 1618, όταν αυτός καταγράφεται στο Danzig (Γκντανσκ), έλαβε ένα «Freibrief» από τον Αυτοκράτορα, επιτρέποντάς του να εργαστεί οπουδήποτε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χωρίς την άδεια της τοπικής συντεχνίας. Η απόφαση επαναλήφθηκε το 1624. Το αρχικό μέρος της καριέρας του καταγράφηκε μόνο λίγο, και λίγα έργα σώζονται, αλλά διατηρήθηκε ως αυλικός καλλιτέχνης από τον Αρχιδούκα του Χάμπσμπουργκ Κάρολο της Αυστρίας, τον Επίσκοπο του Βρότσλαβ, αρχηγό του αυτοκρατορικού κόμματος στη Σιλεσία, και από το 1625 ο διάδοχός του Πρίγκιπα Καρόλου Φερδινάνδου Βάσα, γιος του βασιλιά Σιγισμούνδου Γ' της Πολωνίας. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1620 ήταν προφανώς αρκετά επιτυχημένος, και άλλοι προστάτες περιλάμβαναν τον Τζον Τζορτζ Α ', τον εκλέκτορα της Σαξονίας, τον βασιλιά Σιγισμούνδο Γ' Βάσα της Πολωνίας και τον διάδοχό του Φερδινάνδο Β'. Είχε επίσης ζωγραφίσει τον προηγούμενο αυτοκράτορα, Ματθία.
Μαυρογένειος Επαγγελματική Σχολή Σάμου
Οι πωλήσεις των αντικειμένων που παράγονταν από τους σπουδαστές της σχολής
Από την πώληση αντικειμένων τα ποσά τα διέθεταν ως εξής: το 1/2 υπέρ του δασκάλου, τα 6/20 υπέρ των μαθητών του τμήματος που κατασκεύασαν το αντικείμενο, τα 3/20 υπέρ των μαθητών των άλλων τμημάτων και τα 10/20 υπέρ του συσσιτίου των μαθητών. Στη Σχολή υπήρχε και Ταμιευτήριο μαθητών και μαθητριών. Τα ποσά που έπρεπε να πάρουν οι μαθητές από τα πωληθέντα αντικείμενα δεν τους τα έδιναν, αλλά τα κατέθεταν στο Γενικό Ταμείο με τίτλο Παρακαταθήκη Ταμιευτηρίου Μαυρογένειου Επαγγελματικής Σχολής. Στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς με την παραλαβή του πτυχίου έκαναν και την εκκαθάριση του λογαριασμού του μαθητή ώστε ο καθένας από αυτούς λάμβανε το χρηματικό ποσό που δικαιούνταν.
Μπαρτολομέους Στρόμπελ
Καριέρα
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χούμπρακεν, δέχτηκε τον Ολλανδό ζωγράφο Γκίλις Σάγκεν στο Έλμπλογκ το 1637, ο οποίος ήταν αυλικός ζωγράφος εκείνη την εποχή. αριστερά|μικρογραφία|Ο λιθοβολισμός του Αγίου Στεφάνου
Πρισοΐνιτσα
Η Πρισοΐνιτσα (Присојница) είναι χωριό στο δήμο Μάβροβο και Ροστούσα, στη Βόρεια Μακεδονία.
Μπαρτολομέους Στρόμπελ
Προσωπική ζωή
Το 1624 παντρεύτηκε την Μαγκνταλένα Μίτβεντς, κόρη ενός εμπόρου, και τον επόμενο χρόνο ζούσε σε ένα καλό σπίτι στο Μπρεσλάου. Έγινε φίλος του κορυφαίου γερμανικού ποιητή της εποχής του, Μάρτιν Όπιτς, αφού ο Όπιτς έφτασε στη Σιλεσία το 1624. Ο Όπιτς επαίνεσε το έργο του με στίχους και μοιράστηκαν πολλούς προστάτες.
Πρισοΐνιτσα
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 315 κατοίκους. Στις εθνικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνονται οι ακόλουθες:
Μπαρτολομέους Στρόμπελ
Προσωπική ζωή
Το 1643, μετά από μια σοβαρή ασθένεια, μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό με τους Ιησουίτες στο Τόρουν. Η ημερομηνία του θανάτου του είναι αβέβαιη, αλλά η τελευταία τεκμηριωμένη αναφορά του έχει προχωρήσει καθώς προχωρά η έρευνα, από το 1644 στον κατάλογο Πράδο του 1996, στο 1647 στο Γιαγκέλο, έως το 1650 στον οδηγό Πράδο του 2012, όταν πλέον ήταν 58 ετών. Υποτίθεται ότι πέθανε περίπου τότε, ίσως στο Τόρουν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί
Αουγούστο Ανφόσι
Ο Αουγούστο Ανφόσι (1802 - 1848) γεννήθηκε στη Νίκαια του Βασιλείου της Σαρδινίας. Έλαβε εκπαίδευση Ιησουίτη, την οποία όμως απεχθανόταν τόσο πολύ που κάποια στιγμή επιτέθηκε στους δασκάλους του με αποτέλεσμα να εξοριστεί στη Γαλλία.
Στη Γαλλία υπηρέτησε στον Γαλλικό Στρατό αλλά επέστρεψε στο Πεδεμόντιο μετά τον ενθρονισμό του Καρόλου Αλβέρτου μονάχα για να ξαναεξοριστεί το 1831. Στη συνέχεια ταξιδεύει στην Αίγυπτο όπου ως εκπαιδευτής πυροβολικού και αργότερα στρατηγός βοηθάει τον στρατό του Μωχάμεντ Αλή στον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών. Η συνοικία Ανφούσι στην Αλεξάνδρεια πιθανώς οφείλει το όνομά της σε αυτόν.
Οι επαναστάσεις του 1848 τον αναγκάζουν να επιστρέψει στο Μιλάνο. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των πέντε ημερών στο Μιλάνο ο Ανφόσι διεύθυνε προσωπικά τα στρατεύματα στη μάχη του Πόρτα Νουόβα όπου και ήταν νικηφόρος. Την τέταρτη μέρα της εξέγερσης τραυματίστηκε θανάσιμα και αντικαταστάθηκε από τον Λουτσιάνο Μανάρα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιησουίτες
Αζάπικο Χαλκιδικής
Το Αζάπικο είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Νέου Μαρμαρά, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σιθωνίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Το Αζάπικο είναι παραθαλάσσιος οικισμός, στο νότιο τμήμα της χερσονήσου Σιθωνίας («μεσαίο πόδι») του νομού Χαλκιδικής. Βρίσκεται από την πλευρά του κόλπου Κασσάνδρας, μεταξύ Τορώνης και Πόρτο-Καρρά σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει 73 χλμ. περίπου ΝΑ. του Πολύγυρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέου Μαρμαρά του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νέου Μαρμαρά και προσαρτήθηκε στον δήμο Σιθωνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Σιθωνίας
Μάβροβι Ανόβι
μικρογραφία|Η εκκλησία του Αγίου Κύριλλου και Μεθόδιου στο Μάβροβι Ανόβι. Το Μάβροβι Ανόβι είναι χωριό στο δήμο Μάβροβο και Ροστούσα στη Βόρεια Μακεδονία. Το υψόμετρο ανέρχεται στα 1,159 μέτρα.
Δημογραφία
Κατά την απογραφή του 2002, το χωριό αριθμούσε :
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Μπόγκντεβο
Το Μπόγκντεβο (Богдево, Αλβανικά: Bogdë) είναι χωριό στο δήμο Μάβροβο και Ροστούσα, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν στα 5 άτομα. Στις εθνότητες του χωριού περιλαμβάνονται οι ακόλουθες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Το μόνον της ζωής του ταξείδιον
Το μόνον της ζωής του ταξείδιον είναι ένα σύντομο μυθιστόρημα του Έλληνα συγγραφέα Γεωργίου Βιζυηνού, που κυκλοφόρησε το 1884. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε σε δύο μέρη στο περιοδικό Εστία τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1884 Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο, από τον σκηνοθέτη Λάκη Παπαστάθη και πρόσφατα για το θέατρο από τον σκηνοθέτη Δήμο Αβδελιώδη.
Πλοκή
Η ιστορία έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Αφηγητής της ιστορίας είναι ένα δεκάχρονο αγόρι από ένα χωριό της Ανατολικής Θράκης. Σε ηλικία δέκα ετών πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη ως μαθητευόμενος ράφτης. Εκεί περιμένει να συμβούν όλα όσα του είχε διηγηθεί ο παππούς του. Ωστόσο, τίποτα αξιοσημείωτο δεν συμβαίνει και το αγόρι χάνει την πίστη του στο αγαπημένο του πρόσωπο. Μια μέρα, το αγόρι ειδοποιείται να πάει στο χωριό του για να δει τον παππού του που είναι άρρωστος. Το αγόρι επισκέπτεται τον παππού του και του διηγείται το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη και τον ρωτά για τα δικά του ταξίδια. Τότε ανακαλύπτει ότι ο παππούς του δεν έχει πάει ποτέ ταξίδι και όλες οι ιστορίες που του έλεγε ήταν παραμύθια της μητέρας του. Στη συνέχεια, ο παππούς αποκαλύπτει στον εγγονό του τα παιδικά του χρόνια. Ως παιδί ήταν κλεισμένος στο σπίτι του μέχρι να παντρευτεί. Ο λόγος ήταν ότι εκείνα τα χρόνια οι Τούρκοι κατέτασσαν υποχρεωτικά στον στρατό των γενίτσαρων πολλά παιδιά χριστιανών. Τα αγόρια απέφευγαν τον στρατό αν είχαν παντρευτεί. Στη φωνή του διακρίνεται ένα παράπονο για το μοναδικό του ταξίδι που δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Την επόμενη μέρα, ο παππούς πεθαίνει πραγματοποιώντας έτσι το μοναδικό ταξίδι της ζωής του. Στο διήγημα ο παππούς αφηγείται στον εγγονό τα παραμύθια που άκουσε από την γιαγιά του και να τα πιστεύει για αληθινά. Ο εγγονός με την σειρά του φαντάζεται τη ζωή του με βάση τις περιπέτειες που τού αφηγείται ο παππούς του και που νομίζει για δικές του. Οι προσωπικότητες και των δύο χαρακτήρων έχουν καθοριστεί από τον ρόλο των μελών της οικογένειας. «Η εμπιστοσύνη του εγγονού προς τον παππού αποτελεί επανάληψη της εμπιστοσύνης που έδειξε ο παππούς προς την δική του γιαγιά».
Η ταινία
Η ταινία κυκλοφόρησε το 2001 σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ηλίας Λογοθέτης. Έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του 42ου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης   και κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου, καθώς και άλλα έξι βραβεία στην ίδια τελετή απονομής. Ήταν επίσης η επίσημη υποβολή για ελληνική Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα 75α Όσκαρ, αλλά δεν κατάφερε να λάβει την υποψηφιότητα.
Συμμετοχές
Νίκη:
Υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες
Κάρολος Β΄ του Αλμπρέ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Α΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Μαρίας, κόρης του Λουδοβίκου του Συλλύ. Ο πατέρας του ήταν κοντόσταυλος της Γαλλίας και συν-διοικητής του στρατού στο Αζενκούρ, όπου απεβίωσε στη μάχη.
Ο Κάρολος Α΄ του άφησε και την κομητεία του Ντρε, αλλά μετά το Αζενκούρ, το Ντρε ήταν στα χέρια των Άγγλων και έτσι ο Κάρολος Β΄ ήταν μόνο τιτουλάριος κόμης του. Ως μέλος της μερίδας των Αρμανιάκ ήταν υποστηρικτής του Καρόλου Ζ΄ τότε διαδόχου (δελφίνου). Νυμφεύτηκε την κόρη του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ, από τον οποίο η μερίδα έλαβε το όνομά της, ενισχύοντας έτσι τους δεσμούς του.
Υπηρέτησε στο Συμβούλιο του βασιλιά. Το 1427, μαζί με τον Ρισεμόντ και τη Γιολάντα των Βερκελώνης, κόρη του Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας, εκτόπισαν τον ευνοούμενο του διαδόχου, τον Πιέρντε Ζιάκ, ο οποίος ήταν αντιδημοφιλής. Αυτός ύστερα από λίγο εκτελέστηκε με πνιγμό. Ο Κάρολος Β΄ έλαβε μέρος στις εκστρατείες της Ιωάννας της Λωρραίνης και ονομάστηκε υποδιοικητής της επαρχίας του Μπερρύ. Του επικυρώθηκε η ιδιοκτησία της κομητείας του Ντρε το 1441 από τον βασιλιά πια Κάρολο Ζ΄.
Το 1471 απεβίωσε σε ηλικία 64 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Ιωάννης Α΄ στο Αλμπρέ και ο Αρνώ-Αμανιέ στο Ντρε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1417 την Άννα, κόρη του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Διαστημικό τηλεσκόπιο
μικρογραφία| Το [[Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ|διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, ένα από τα Μεγάλα Διαστημικά Παρατηρητήρια]] Ένα διαστημικό τηλεσκόπιο ή διαστημικό παρατηρητήριο είναι ένα τηλεσκόπιο που βρίσκεται στο εξώτερο διάστημα και χρησιμοποιείται για την παρατήρηση αστρονομικών αντικειμένων. Τα πρώτα τέσσερα διαστημικά τηλεσκόπια των ΗΠΑ (Αστρονομικά Παρατηρητήρια σε Τροχιά, Orbiting Astronomical Observatories) τέθηκαν σε τροχιά από το 1966 ως το 1972. Το σοβιετικό Ωρίων 1, από τα πρώτα τηλεσκόπια υπεριώδους ακτινοβολίας, τοποθετήθηκε στο διαστημικό σταθμό Σαλγιούτ 1 το 1971. Τα παρατηρησιακά δεδομένα των διαστημικών τηλεσκοπίων δεν υπόκεινται στο ατμοσφαιρικό φιλτράρισμα και την παραμόρφωση (σπινθηρισμός) της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας και δεν επηρεάζονται από τη φωτορύπανση που αντιμετωπίζουν τα συμβατικά επίγεια τηλεσκόπια. Τα διαστημικά τηλεσκόπια περιλαμβάνουν τους δορυφόρους που χαρτογραφούν ολόκληρο τον ουρανό και εκείνους που εστιάζουν σε επιλεγμένα αστρονομικά αντικείμενα ή παρατηρούν μια ορισμένη περιοχή του ουρανού. Διαφέρουν από τους δορυφόρους απεικόνισης της Γης, οι οποίοι είναι στραμμένοι προς τη Γη και χρησιμοποιούνται για ανάλυση των καιρικών συνθηκών, κατασκοπεία και άλλους τύπους συλλογής πληροφοριών.
Ήδη από το 1837, ο τραπεζίτης και ερασιτέχνης αστρονόμος Βίλχελμ Μπέερ έθεσε από κοινού με τον Γερμανό αστρονόμο Γιόχαν Χάινριχ φον Μέντλερ το ζήτημα της εγκατάστασης ενός αστρονομικού παρατηρητηρίου στη Σελήνη, σε θεωρητικό, βέβαια, επίπεδο. Το 1946 ο Αμερικανός θεωρητικός αστροφυσικός Λίμαν Σπίτζερ πρότεινε την εκτόξευση ενός τηλεσκοπίου στο διάστημα τονίζοντας ότι ένα τέτοιο όργανο παρατήρησης δεν θα παρεμποδιζόταν από την ατμόσφαιρα της Γης. Το όραμα του Σπίτζερ τελικά υλοποιήθηκε με το Αστρονομικό Παρατηρητήριο σε Τροχιά – 2 Σταργκέιζερ (OAO – 2 Stargazer), το πρώτο διαστημικό τηλεσκόπιο που λειτούργησε επιτυχώς και εκτοξεύθηκε το Δεκέμβριο του 1968 από τη NASA.
Πλεονεκτήματα
μικρογραφία| Το λειτουργικό εύρος μήκους κύματος των διαστημικών και των επίγειων παρατηρητηρίων εν συγκρίσει με τα «παράθυρα» ατμοσφαιρικής διαφάνειας Οι αστρονομικές παρατηρήσεις των επίγειων τηλεσκοπίων περιορίζονται από τον σπινθηρισμό και το ατμοσφαιρικό φιλτράρισμα της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Εντούτοις, ένα τηλεσκόπιο που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη και έξω από την ατμόσφαιρά της, δεν επηρεάζεται από τα προαναφερθέντα ζητήματα ή από τη φωτορύπανση των επίγειων τεχνητών πηγών φωτός. Ως αποτέλεσμα, η γωνιακή ανάλυση των διαστημικών τηλεσκοπίων είναι συχνά πολύ υψηλότερη από την ανάλυση ενός επίγειου τηλεσκοπίου με παρόμοια τιμή διαφράγματος. Ωστόσο, τα πολύ μεγάλα επίγεια τηλεσκόπια μετριάζουν την επίδραση της ατμόσφαιρας στις μετρήσεις με κατάλληλα διορθωτικά συστήματα οπτικής.
Τα διαστημικά τηλεσκόπια υπερτερούν στη λήψη σημάτων συχνότητας εκτός του οπτικού παραθύρου και του παραθύρου ραδιοσυχνοτήτων, που αποτελούν τις μόνες δύο περιοχές μήκους κύματος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος που δεν εξασθενούν κατά την είσοδο στην ατμόσφαιρα (εν πολλοίς και οι υπεριώδεις και οι υπέρυθρες ακτίνες φράσσονται). Επί παραδείγματι, η αστρονομία ακτίνων Χ είναι σχεδόν αδύνατο να διενεργηθεί από την επιφάνεια της Γης και έχει αποκτήσει τη σημερινή της σημαντικότητα χάρη στα τηλεσκόπια ακτίνων Χ που βρίσκονται σε τροχιά, όπως το παρατηρητήριο Τσάντρα και το παρατηρητήριο XMM-Νεύτων.
Μειονεκτήματα
Η κατασκευή των διαστημικών τηλεσκοπίων είναι αρκετά ακριβότερη από εκείνη των επίγειων παρατηρητηρίων. Ακόμα, τα διαστημικά τηλεσκόπια είναι εξαιρετικά δύσκολο να συντηρηθούν, καθόσον βρίσκονται αρκετά μακριά από τη Γη. Για παράδειγμα, το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ, που εκτοξεύτηκε στις 24 Απριλίου 1990 από το Διαστημικό Λεωφορείο Ντισκάβερι (STS-31), σχεδιάστηκε ούτως ώστε να επιδέχεται επιδιόρθωση εκ του σύνεγγυς από επανδρωμένες αποστολές. Εντούτοις, όταν το καλοκαίρι του 2021 υπέστη αποσυντονισμό των εσωτερικών συστημάτων επικοινωνίας του και δεν ήταν εφικτή η επιδιόρθωση από κάποια αποστολή, οι τεχνικοί της NASA κλήθηκαν να επιλύσουν το πρόβλημα εξ αποστάσεως.
Το μέλλον των διαστημικών τηλεσκοπίων
μικρογραφία|Η εκτόξευση του διαστημικού τηλεσκοπίου Τζέιμς Γουέμπ στις 25 Δεκεμβρίου 2021 Έως τώρα, έχουν εκτοξευθεί αρκετά διαστημικά τηλεσκόπια από διαστημικούς οργανισμούς όπως η NASA, ο ISRO, ο ESA και άλλοι. Από το 2018, πολλά διαστημικά παρατηρητήρια έχουν ήδη ολοκληρώσει τις αποστολές τους, ενώ άλλα συνεχίζουν να λειτουργούν ολοκληρώνοντας πολλά έτη προσφοράς στην αστρονομία. Ωστόσο, η μελλοντική διαθεσιμότητα διαστημικών τηλεσκοπίων εξαρτάται από την έγκαιρη και επαρκή χρηματοδότηση, με αρκετούς επιστήμονες να εκφράζουν την ανησυχία τους για την απώλεια ορισμένων τηλεσκοπίων χωρίς την έγκαιρη αντικατάστασή τους από άλλα, γεγονός που θα οδηγούσε στην απουσία εικόνας μέρους του ουρανού. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η NASA εκτόξευσε το ικανότατο διαστημικό τηλεσκόπιο Τζέιμς Γουέμπ τον Δεκέμβριο του 2021, με σκοπό την εξασφάλιση διαδόχου για το κορυφαίο διαστημικό παρατηρητήριο Χαμπλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη επανδρωμένα διαστημικά σκάφη  Κατηγορία:Αστεροσκοπεία Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
Ζαν Αικάρ
thumb|right|Προτομή του Αικάρ από τον γλύπτη Βικτόρ Νικολά (1931) Ο Ζαν Φρανσουά Βικτόρ Αικάρ (Jean François Victor Aicard, 4 Φεβρουαρίου 1848 – 13 Μαΐου 1921) ήταν Γάλλος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαν Αικάρ γεννήθηκε στην Τουλόν. Ο πατέρας του ήταν κάπως γνωστός δημοσιογράφος. Ο νεαρός Ζαν άρχισε τη σταδιοδρομία του το 1867 με την ποιητική συλλογή Les Jeunes Croyances, έναν «φόρο τιμής» στον Λαμαρτίνο, το οποίο ακολουθήθηκε το 1870 από ένα μονόπρακτο θεατρικό έργο που ανέβηκε στο θέατρο της Μασσαλίας.
Η ακρίβεια, η χάρη του ύφους του και η ποιητική του ζωηρότητα τον κατέστησαν γνωστό από νωρίς στον γαλλικό φιλολογικό κόσμο. Οι ποιητικές του συλλογές περιλαμβάνουν τα Ποιήματα της Προβηγκίας (1874) και Το τραγούδι του παιδιού (1876), που τιμήθηκαν από τη Γαλλική Ακαδημία, το Miette et Noré (1880), ένα προβηγκιανό ειδύλλιο, και το Le Livre d'heures de l'amour (1887). Από τα θεατρικά έργα του το πλέον επιτυχημένο ήταν το Ο πατήρ Λεμπονάρ (1890), που πρωτοανέβηκε στο Théâtre Libre. Μεταξύ των άλλων έργων του συγκαταλέγονται τα μυθιστορήματα Le Roi de Camargue (1890), L'Ame d'un enfant (1898) και Tata (1901). Το Η Αφροδίτη της Μήλου (1874) είναι μια εξιστόρηση της ανακαλύψεως του ομώνυμου αγάλματος από ανέκδοτα έγγραφα.