cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paranoid (άλμπουμ)
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ
thumb|150px|Ο Τόνι Αϊόμι τη δεκαετία του '70 Οι Black Sabbath μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, βρισκόταν συνεχώς σε περιοδεία κάνοντας ζωντανές εμφανίσεις κατά κύριο λόγο στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γερμανία. Από τις 10 μέχρι και τις 16 Αυγούστου 1970 εμφανίστηκαν στο "Star Club" του Αμβούργου, για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους μία εβδομάδα αργότερα για να παίξουν στο Κερκάλντι, το Γουόρκινγκτον και το Μάλβερν, μέχρι τις 30 Αυγούστου. Την επόμενη ημέρα έπαιξαν στο καζίνο του Μοντρέ στην Ελβετία μαζί με τους Cactus, για να επιστρέψουν στη Μεγάλη Βρετανία για άλλες επτά συναυλίες κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.
Την 1 Οκτωβρίου επανεμφανίστηκαν στο Αμβούργο και στις επτά του μήνα ξεκίνησαν την περιοδεία για την προώθηση του "Paranoid", δίνοντας άλλες πέντε συναυλίες στην πατρίδα τους πριν μεταβούν στις Ηνωμένες Πολιτείες για πρώτη φορά, δίνοντας την πρώτη τους συναυλία στο κολέγιο του Γκλάσμπορο στο Νιου Τζέρσεϊ, στις 27 Οκτωβρίου 1970. Κατά τη διάρκεια του Νοεμβρίου επέστρεψαν στη Μεγάλη Βρετανία για άλλες έξι συναυλίες πριν επιστρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παίξουν στις 27 Νοεμβρίου στο Asbury Park μαζί με τους Cactus και τον Μπρους Σπρίνγκστιν.
Η πρώτη αμερικανική περιοδεία του συγκροτήματος ξεκίνησε στις 16 Φεβρουαρίου 1971, όταν εμφανίστηκαν μαζί με τους J. Geils Band, Savoy Brown, κ.α. στη Νέα Υόρκη. Το συγκρότημα έδωσε πέντε συναυλίες σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά, για να συνεχίσει κατά τη διάρκεια του Μαρτίου, του Απριλίου και του Μαΐου στη Μεγάλη Βρετανία.
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με το τραγούδι "War Pigs", του οποίου το αρχικό όνομα ήταν "Walpurgis", ένα φεστιβάλ Παγανισμού και Μαγείας. Οι στίχοι του κομματιού είναι αντιπολεμικοί και στην αμερικανική έκδοση του δίσκου έφερε τον τίτλο "War Pigs/Luke's Wall". Ακολουθεί το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο μιλάει για έναν παρανοϊκό άνδρα και ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία του συγκροτήματος, οδηγώντας τους να εμφανιστούν στην τηλεοπτική εκπομπή "Top of the Pops" του δικτύου "BBC", για πρώτη φορά.
Τρίτο τραγούδι του δίσκου είναι το ψυχεδελικό "Planet Caravan", με τον Όζι Όσμπορν να τραγουδάει με vibrato εφέ στο μικρόφωνο. Ακολουθεί το "Iron Man" του οποίου οι στίχοι αναφέρονται σε ένα άνθρωπο ο οποίος ταξιδεύει στο χρόνο για να δει το τέλος του κόσμου και κατά την επιστροφή του στη Γη διαπερνά μία μαγνητική καταιγίδα και γίνεται σιδερένιος. Όταν επιστρέφει, κανείς δεν τον πιστεύει με αποτέλεσμα αυτός να τρελαθεί, εκδικούμενος το ανθρώπινο γένος και φέρνοντας το τέλος το οποίο ο ίδιος είχε δει. Το σινγκλ του "Iron Man" ανέβηκε στο # 52 του Billboard, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο σινγκλ του συγκροτήματος. Η εκτέλεση του από το δίσκο "Reunion" του 1998 κέρδισε το βραβείο "Grammy" για την καλύτερη μέταλ ερμηνεία.
Η δεύτερη πλευρά του δίσκου ξεκινά με το "Electric Funeral", ένα τραγούδι το οποίο μιλά για ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. Ακολουθεί το "Hand of Doom", του οποίου η ιδέα ήρθε στο συγκρότημα όταν είδαν ένα μεγάλο αριθμό αμερικανών στρατιωτών οι οποίοι κατέφθαναν στη Μεγάλη Βρετανία από το Βιετνάμ με εθισμό στις ναρκωτικές ουσίες. Ακολουθεί το "Rat Salad" το οποίο είναι η βάση για το σόλο τυμπάνων του Μπιλ Γουόρντ και ο δίσκος κλείνει με το "Fairies Wear Boots", ένα κομμάτι το οποίο έγραψε το συγκρότημα μετά από έναν καβγά που είχαν με μία ομάδα αναρχικών. Ο τίτλος αποτελεί υπαινιγμό για την ενδυμασία αυτών, ενώ η εισαγωγή του κομματιού λέγεται "Jack the Stripper".
Τραγούδια
1. War Pigs (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 7:57
2. Paranoid (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 2:53
3. Planet Caravan (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:32
4. Iron Man (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:00
5. Electric Funeral (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:53
6. Hand of Doom (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 7:08
7. Rat Salad (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 2:30
8. Fairies Wear Boots (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:15
Βραβεία
Paranoid (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Paranoid ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Κολοκύθα Λασιθίου
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Κουτσουρούμπας Ηλείας
Ο Κουτσουρούμπας είναι ορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 658 μέτρα. Βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας και είναι κτισμένος στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Φολόη. Απέχει 38 χλμ. Α.-ΒΑ. από τον Πύργο, 22 χλμ. ΒΑ. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και 1,5 χλμ. ΒΔ. από την Αχλαδινή. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Αχλαδινής. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αχλαδινή αποτελούν την τοπική κοινότητα κοινότητα Αχλαδινής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φολόης του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Διαμερίσματα των Σαμόα
thumb|right|300px|Τα διαμερίσματα των Σαμόα
Το Ανεξάρτητο Κράτος των Σαμόα διαιρείται σε 11 διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Самоа
Διηπειρωτικό Κύπελλο 1971
Το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1971 διεξήχθη στις 15 και 28 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους στα Στάδια Καραϊσκάκη και Σεντενάριο, ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τη Νασιονάλ Μοντεβιδέο.
Οι αντίπαλοι
Ο τελικός επρόκειτο να διεξαχθεί ανάμεσα στον πρωταθλητή Ευρώπης Άγιαξ και στην πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής Νασιονάλ. Ο ΑΦΚ Άγιαξ αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διοργάνωση υποστηρίζοντας πως οι αθλητές της Νασιονάλ αγωνιζόταν αντιαθλητικά. Παράλληλα είχε ήδη προκριθεί στον προημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, το οποίο στη συνέχεια κατάκτησε για δεύτερη συνεχόμενη φορά και δεν διακινδύνεψε να έχει απώλειες από τραυματισμούς αθλητών του. Η ΦΙΦΑ κάλεσε τον Παναθηναϊκό να εκπροσωπήσει τη συμμετοχή του πρωταθλητή Ευρώπης καθώς ήταν ο φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971. Η πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής με έδρα το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης αποτέλεσε τον δεύτερο αντίπαλο. Κορυφαίος αθλητής της ήταν ο Αργεντινός επιθετικός Λουίς Αρτίμε ο οποίος είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Αργεντινής. Τερματοφύλακάς της ήταν ο διεθνής Βραζιλιάνος Μάνγκα ενώ οι περισσότεροι αθλητές της αγωνίζονταν στην εθνική ομάδα της Ουρουγουάης. Στον τελικό του Κυπέλλου Λιμπερταδόρες η Νασιονάλ είχε επικρατήσει επί της Εστουάντες η οποία είχε κατακτήσει το τρόπαιο και τις τρεις προηγούμενες χρονιές.
Ο πρώτος αγώνας
Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη στον Πειραιά στο Στάδιο Καραϊσκάκη και στο γήπεδο βρέθηκαν περίπου 35.000 θεατές (38.440 σύμφωνα με άλλες πηγές). Στο 21ο λεπτό του αγώνα ο Παναθηναϊκός είχε την πρώτη απώλεια καθώς μετά από χτύπημα του Ουμπίνιας ο Σάκης Κουβάς αποχώρησε από τον αγώνα τραυματίας. Στο 48ο λεπτό ο Τότης Φυλακούρης έδωσε το προβάδισμα στον Παναθηναϊκό ανοίγοντας το σκορ του αγώνα. Στο 51ο λεπτό ο Λουίς Αρτίμε ισοφάρισε για τη Νασιονάλ και όλα έδειχναν ότι η συνέχεια του αγώνα θα ήταν εξίσου αμφίρροπη. Στο 60ο λεπτό όμως μετά από αντιαθλητική επέμβαση του Χούλιο Μοράλες, ο Γιάννης Τομαράς έπεσε λιπόθυμος στο έδαφος, έχοντας υποστεί διπλό κάταγμα κνήμης, με συνέπεια το πόδι του να κοπεί στα δύο και να τερματιστεί η η ελπιδοφόρα καριέρα του καθώς μετά την επιστροφή του ένα χρόνο αργότερα δεν κατάφερε να επανέρθει στα επίπεδα που βρισκόταν.
Ο δεύτερος αγώνας
Ο δεύτερος αγώνας διεξήχθη στο Μοντεβιδέο στο Στάδιο Σεντενάριο με 63.000 θεατές στο γήπεδο ενώ τον αγώνα παρακολούθησαν και 300 Έλληνες που ταξίδεψαν από την Ελλάδα. Ο Λουίς Αρτίμε έδωσε το προβάδισμα με 1-0 στη Νασιονάλ. Στη συνέχεια ο Μίμης Δομάζος στο 46ο λεπτό και ο Αντώνης Αντωνιάδης στο 53ο λεπτό έχασαν μεγάλες ευκαιρίες για να ισοφαρίσουν. Την αναγκαστική αντεπίθεση του Παναθηναϊκού εκμεταλλεύτηκε η Νασιονάλ με το Λουίς Αρτίμε να σημειώνει το 2-0 στο 75ο λεπτό. Στο 89ο λεπτό ο Τότης Φυλακούρης μείωσε σε 2-1 για τον Παναθηναϊκό ενώ στη συνέχεια ο Μίμης Δομάζος είχε 2 ευκαιρίες να δώσει τον τίτλο στον Παναθηναϊκό. Με τη συμμετοχή του ο Παναθηναϊκός έγινε η πρώτη και μοναδική ελληνική ομάδα που συμμετείχε σε τελικό Διηπειρωτικού Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο τελικός που δεν είδε κανείς στην Ελλάδα pamesports.gr
Διηπειρωτικο Κυπελλο Κατηγορία:Διηπειρωτικό Κύπελλο ποδοσφαίρου
Σαόρ
Το Σαόρ (γαλλικά: Sahorre, καταλανικά: Saorra) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαοράν (γαλλικά: Sahorrans).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Άτρωτος
Ο Άτρωτος (αγγλικά: Fearless, κινέζικα: 霍元甲) είναι κινέζικη ταινία του Ρόνι Γιου με τον Τζετ Λι πρωταγωνιστή. Η ταινία κυκλοφόρησε το 2006 στους κινηματογράφους. Η ταινία περιγράφει την αληθινή ιστορία του Χούο Γιαντζία που έγινε διάσημος δάσκαλος πολεμικών τεχνών μέχρι την αυτοεξορία του από τη γενέτειρά του, τον ξεπεσμό του, την επιστροφή και την επάνοδό του.
Πολυφωνία
Ως πολυφωνία ή πολυφωνική μουσική, χαρακτηρίζεται κάθε μουσικό είδος το οποίο βασίζεται σε πολλές μελωδικές γραμμές, οι οποίες συμπλέκονται κατάλληλα σχηματίζοντας μία πολυγραμμική υφή.
Η μουσική είναι πολυφωνική από τον 12ο αιώνα μέχρι την εποχή του Μπαρόκ. Ο πρώτος σταθμός στην εξέλιξη της πολυφωνίας σημειώνεται κατά τις αρχές του 9ου αιώνα, όπου εμφανίζεται για πρώτη φορά το όργκανουμ.
12ος αιώνας: Στη Γαλλία προστέθηκε το στοιχείο του ρυθμού.
13ος αιώνας: τρίφωνο μοτέτο με κοσμικό περιεχόμενο. Ταυτόχρονα με το θρησκευτικό.
Κύριος εκπρόσωπος της πολυφωνικής μουσικής θεωρείται ο Τζιοβάννι Πιερλουΐτζι ντα Παλεστρίνα (1526 - 1594). Χάρη στην υψηλής αισθητικής πολυφωνική γραφή του, ολόκληρη η εποχή του χαρακτηρίστηκε ως ο Χρυσός Αιώνας της πολυφωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Πίτερ Ντίνκλατζ
Ο Πίτερ Ντίνκλατζ (Peter Hayden Dinklage, 11 Ιουνίου 1969) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1995, και έγινε γνωστός το 2003, με την ταινία The Station Agent, όπου και πρωταγωνιστούσε. Από το 2011 μέχρι το 2019, πρωταγωνιστούσε στην τηλεοπτική σειρά του HBO, Game of Thrones ως Τύριον Λάνιστερ. Ο ρόλος αυτός του έχει χαρίσει βραβεία και υποψηφιότητες, ανάμεσά τους και τρία βραβεία Έμμυ στην κατηγοριία Καλύτερος Β' Αντρικός Ρόλος σε Δραματική Σειρά το 2011, το 2015 και το 2018 (υπήρξε υποψήφιος τις υπόλοιπες χρονιές) και μία Χρυσή σφαίρα στην κατηγορία Καλύτερου Β' Αντρικού Ρόλου σε Σειρά, Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαριάμνη Γ΄
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Αριστόβουλου Δ΄ της Ιουδαίας και της Βερενίκης. Ο Αριστόβουλος Δ΄ ήταν τρίτος γιος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου και της Μαριάμνης Α΄ των Ασμοναίων/Μακκαβαίων.
Αδέλφια της Μαριάμνης Γ΄ ήταν ο Ηρώδης της Χαλκίδας, ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄, ο Αριστόβουλος ο Νεότερος και η Ηρωδιάς. Κάποια στιγμή μετά το τέλος του πατέρα της το 7 π.Χ. η Μαριάμνη Γ΄ μνηστεύθηκε με τον θείο της Αντίπατρο, πρωτότοκο γιο του Ηρώδη Α΄. Έπειτα από την εκτέλεση του Αντιπάτρου το 4 π.Χ. μία Μαριάμνη αναφέρεται από τον Ιώσηπο ως σύζυγος του Ηρώδη Αρχελάου, εθνάρχη της Ιουδαίας, έκτου γιού τού Ηρώδη Α΄· ίσως είναι η Μαριάμνη Γ΄, αλλά δεν υπάρχει κάτι που να μας επιτρέπει να την ταυτίσουμε.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Μπολσεβίκοι
thumb|Από συγκέντρωση του κόμματος των Μπολσεβίκων. Ο [[Λένιν φαίνεται στα δεξιά.]] thumb|Έργο του 1920 του Μπορίς Κουστόντιεφ (Борис Кустодиев) «Ο Μπολσεβίκος»
Οι Μπολσεβίκοι (ρωσικά: большевики, большевик, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [bəlʲʂɨˈvʲik] προερχόμενο από τη λέξη большинство bol'shinstvo, «πλειοψηφία», που προέρχεται από το большe bol'she, που σημαίνει «περισσότερο», και είναι συγκριτικός βαθμός του большой bol'shoi, που σημαίνει μεγάλος) ήταν μια πολιτική φράξια του μαρξιστικού Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (ΡΣΔΕΚ) το οποίο διασπάστηκε από τη φράξια των Μενσεβίκων στο 2ο Συνέδριο του Κόμματος το 1903. Οι μπολσεβίκοι αποτελούσαν την πλειοψηφία στην κρίσιμη ψηφοφορία, και έτσι προήλθε και το όνομά τους. Σε τελική ανάλυση έγιναν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης που ήταν μια φάση της Ρωσικής Επανάστασης του 1917, και ίδρυσαν τη Σοβιετική Ένωση.
Η ιστορία της διάσπασης
Στο 2ο Συνέδριο του ΡΣΔΕΚ, που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες και στο Λονδίνο στη διάρκεια του Αυγούστου του 1903, ο Λένιν υποστήριξε τον περιορισμό των μελών του κόμματος σε έναν μικρό πυρήνα ενεργών μελών, σε αντίθεση με τους «αφισοκολλητές» οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι ενεργοί μόνο σε οργανώσεις του κόμματος από καιρού εις καιρόν ή και καθόλου. Μέσα από αυτό τον ενεργό πυρήνα θα αναπτύσσονταν τα στελέχη, ένας πυρήνας από επαγγελματίες επαναστάτες, αποτελούμενος από αφοσιωμένους κομμουνιστές που θα αφιέρωναν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους οργανώνοντας το σε ένα μαζικό επαναστατικό κόμμα ικανό να ηγηθεί της προλεταριακής επανάστασης κατά της απολυταρχίας του Τσάρου. Η βάση των ενεργών και έμπειρων μελών θα αποτελούσε τον μηχανισμό στρατολόγησης για τον πυρήνα των επαγγελματιών. Οι συμπαθούντες απλώς θα έμεναν εκτός και το κόμμα θα οργανώνονταν βασισμένο στην αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ο Γιούλι Μάρτοφ, μέχρι τότε στενός φίλος και σύντροφος του Λένιν, συμφωνούσε μαζί του ότι ο πυρήνας του κόμματος θα αποτελούνταν από επαγγελματίες επαναστάτες, αλλά είχε την άποψη ότι η ιδιότητα του μέλους του κόμματος θα έπρεπε να είναι προσιτή στους συμπαθούντες, επαναστατημένους εργάτες και άλλους φίλους. Οι δυο τους είχαν διαφωνήσει επί του θέματος ήδη πολύ νωρίς, από τον Μάρτιο - Μάιο 1903, αλλά δεν ήταν παρά στο Συνέδριο που οι διαφορές τους έγιναν αγεφύρωτες και οδήγησαν στη διάσπαση του κόμματος. Αν και στην αρχή η διαφωνία φαινόταν μικρής σημασίας και προερχόμενη από προσωπικές συγκρούσεις, π.χ. την επιμονή του Λένιν να αφήνει λιγότερο ενεργά τα μέλη της συντακτικής επιτροπής της Ίσκρα ή την υποστήριξη του Μαρτώφ προς την Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου προς την οποία ο Λένιν αντιτίθονταν, οι διαφορές ξαφνικά μεγεθύνθηκαν και η διάσπαση κατέστη μη επανορθώσιμη.
Η καταγωγή του ονόματος
Οι δύο φράξιες ήσαν αρχικά γνωστές ως οι «σκληροί» (υποστηρικτές του Λένιν) και οι «μαλακοί» (υποστηρικτές του Μαρτώφ). Σύντομα, εντούτοις, η ορολογία άλλαξε σε «Μπολσεβίκους» και «Μενσεβίκους», από το ρωσικό большинствό, «μπαλσινστβά» (πλειοψηφία) και меньшинствό, «μιενσινστβά» (μειοψηφία), βασισμένη στο γεγονός ότι οι υποστηρικτές του Λένιν υπερτερούσαν ελαφρώς των υποστηρικτών του Μάρτοφ στο θέμα για την ιδιότητα του μέλους του κόμματος. Ούτε ο Λένιν ούτε ο Μάρτοφ είχαν μια σταθερή πλειοψηφία στη διάρκεια του Συνεδρίου καθώς οι αντιπρόσωποι έφευγαν ή άλλαζαν στρατόπεδα. Στο τέλος, το Συνέδριο διασπάστηκε κατ΄ισομοιρίαν ανάμεσα στις δύο φράξιες.
Από το 1907, άρθρα στην αγγλική γλώσσα χρησιμοποιούσαν μερικές φορές τον όρο «Μαξιμαλιστής» αντί του «Μπολσεβίκος» και «Μινιμαλιστής» αντί του «Μενσεβίκος», γεγονός που αποδείχτηκε παραπλανητικό εφόσον υπήρχε επίσης και μια «Μαξιμαλιστική» φράξια εντός του Ρωσικού Σοσιαλιστικού - Επαναστατικού Κόμματος το 1904–1906 (το οποίο μετά το 1906 σχημάτισε ένα ξεχωριστό κόμμα με τον τίτλο Ένωση Σοσιαλιστών-Επαναστατών Μαξιμαλιστών) και επίσης ξανά μετά το 1917.
Έναρξη της Επανάστασης του 1905 (1903–1905)
Οι δύο πτέρυγες ήταν σε μια ρευστή κατάσταση το 1903–1904 με πολλά από τα μέλη τους να αλλάζουν στρατόπεδο. Ο ιδρυτής του Ρωσικού Μαρξισμού, Γκεόργκι Πλεχάνοφ, που στην αρχή είχε συμμαχήσει με τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους, διαχώρισε τη θέση του από αυτούς το 1904. Ο Λέων Τρότσκι στην αρχή υποστήριξε τους Μενσεβίκους, αλλά τους εγκατέλειψε τον Σεπτέμβριο του 1904 λόγω της επιμονής τους για μια συμμαχία με τους Ρώσους φιλελεύθερους και την αντίθεσή τους σε ενδεχόμενη συμφιλίωση με τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους. Παρέμενε σύμφωνα με την περιγραφή του ένας «ανεξάρτητος σοσιαλδημοκράτης» μέχρι τον Αύγουστο του 1917 όταν συμμάχησε με τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους καθώς οι θέσεις τους συνέκλιναν και πείστηκε ότι ο Λένιν είχε δίκαιο στο θέμα του κόμματος. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ Μπολσεβίκων και Μενσεβίκων σκλήρυναν τον Απρίλιο του 1905 όταν οι πρώτοι πραγματοποίησαν μια συνάντηση στο Λονδίνο μόνο για Μπολσεβίκους, την οποία αποκάλεσαν ως 3ο Συνέδριο του Κόμματος. Οι Μενσεβίκοι οργάνωσαν ένα αντίπαλο συνέδριο και η διάσπαση οριστικοποιήθηκε με αυτόν τον τρόπο.
Οι Μπολσεβίκοι έπαιξαν έναν σχετικά μικρό ρόλο στη Ρωσική Επανάσταση του 1905, και αποτελούσαν μειοψηφία στο Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης των αντιπροσώπων των εργατών που καθοδηγούνταν από τον Τρότσκι. Το πιο ασήμαντο Σοβιέτ της Μόσχας, εντούτοις, κυριαρχούνταν από τους Μπολσεβίκους. Αυτά τα σοβιέτ αποτέλεσαν το μοντέλο για εκείνα που σχηματίστηκαν το 1917.
(«Η μειονότητα») (1906–1907)
Καθώς η Ρωσική Επανάσταση του 1905 εξελισσόταν, οι Μπολσεβίκοι, οι Μενσεβίκοι και μικρότερα μη ρωσικά σοσιαλοδημοκρατικά κόμματα που δραστηριοποιούνταν μέσα στη Ρωσική Αυτοκρατορία επιχείρησαν να επανενώθουν κατά το 4ο Συνέδριο του ΡΣΔΕΚ, που έγινε στις Λαϊκές κατοικίες, στην περιοχή Norra Bantorget στη Στοκχόλμη, τον Απρίλιο του 1906. Με τους Μενσεβίκους να επιδιώκουν μια συμμαχία με την Εβραϊκή πολιτική πτέρυγα, οι Μπολσεβίκοι βρέθηκαν στη μειοψηφία. Εντούτοις, όλες οι φράξιες συνέχισαν να διαθέτουν την αντίστοιχη οργανωτική τους δομή και οι Μπολσεβίκοι σχημάτισαν το Κέντρο των Μπολσεβίκων, ένα de facto κυβερνητικό σώμα της πολιτικής τους ομάδας μέσα στο ΡΣΔΕΚ. Στη συνέχεια, το Πέμπτο Συνέδριο έλαβε χώρα στο Λονδίνο τον Μάιο του 1907, όπου οι Μπολσεβίκοι ήταν η πλειοψηφία, αλλά οι αντίπαλες πολιτικές ομάδες συνέχισαν να λειτουργούν ως επί το πλείστον ανεξάρτητα η μια από την άλλη.
Διάσπαση μεταξύ Λένιν και Μπογκντάνοφ (1908–1909)
Με την ήττα της επανάστασης στα μέσα του 1907 και την υιοθέτηση ενός νέου πολύ περιοριστικού εκλογικού νόμου, οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να επιχειρηματολογούν εάν θα μποϋκοτάρουν το νέο κοινοβούλιο γνωστό και ως Τρίτη Δούμα. Ο Λένιν και οι υποστηρικτές του Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και Λεβ Κάμενεφ επιχειρηματολόγησαν υπέρ της συμμετοχής στη Δούμα ενώ ο αναπληρωτής του Λένιν και φιλόσοφος Αλεξάντερ Μπογκντάνοφ, ο Ανατόλι Λουνατσάρσκι, ο Μιχαήλ Ποκρόβσκι και άλλοι υποστήριξαν ότι η σοσιαλοδημοκρατική ομάδα στη Δούμα θα έπρεπε να ανακληθεί. Οι τελευταίοι έγιναν γνωστοί και ως Ανακλητές (αγγλ.:recallists, ρωσικά:otzovists). Μια μικρότερη ομάδα εντός της φράξιας των Μπολσεβίκων απαίτησε από την κεντρική επιτροπή του ΡΣΔΕΚ να δώσει στους απείθαρχους εκπροσώπους της στη Δούμα ένα τελεσίγραφο, απαιτώντας την πλήρη υποταγή σε όλες τις αποφάσεις του κόμματος. Αυτή η ομάδα, γνωστή και ως Ριζοσπάστες (αγγλ.:ultimatists), βρισκόταν γενικότερα σε συμμαχία με τους Ανακλητές.
Με την πλειονότητα των Μπολσεβίκων ηγετών είτε να υποστηρίζει τον Μπογκντάνοφ είτε να παραμένει αναποφάσιστη στα μέσα του 1908 και ενώ οι διαφορές γίνονταν μη συμφιλιώσιμες, ο Λένιν επικεντρωνόταν στο να υπογραμμίζει τη φήμη του Μπογκντάνοφ ως φιλόσοφου. Το 1909 όμως δημοσίευσε ένα βιβλίο λίβελλο με τον τίτλο Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός (1909), επιτιθέμενος στις θέσεις του Μπογκντάνοφ και κατηγορώντας τον για φιλοσοφικό ιδεαλισμό. Τον Ιούνιο του 1909, ο Μπογκντάνοφ ηττήθηκε σε ένα μίνι-συνέδριο των Μπολσεβίκων στο Παρίσι, που οργανώθηκε από τη συντακτική ομάδα του περιοδικού των Μπολσεβίκων Προλετάριος και αποβλήθηκε από τη φράξια των Μπολσεβίκων.
Τελική προσπάθεια για ενότητα του κόμματος (1910)
Με τις δύο πλευρές, Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους, αποδυναμωμένες από τις διασπάσεις μέσα στις τάξεις τους και από την καταπίεση του Τσάρου, τα αντίπαλα μέρη μπήκαν στον πειρασμό να προσπαθήσουν να επανενώσουν το κόμμα. Τον Ιανουάριο του 1910, Λενινιστές, νοσταλγοί και διάφορες φράξιες Μενσεβίκων πραγματοποίησαν μια συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος στο Παρίσι. Ο Κάμενεφ και ο Ζινόβιεφ ήταν επιφυλακτικοί για το όλο εγχείρημα, αλλά και αποφασισμένοι να κάνουν μια προσπάθεια κάτω από την πίεση Μπολσεβίκων «συμφιλιωτών» όπως ο Victor Nogin. Ο Λένιν ήταν σταθερά αντίθετος στην όποια επανενοποίηση, αλλά αποτελούσε μειοψηφία μέσα στην ηγεσία των Μπολσεβίκων. Η συνάντηση κατέληξε σε μια ασταθή συμφωνία και μια από τις προβλέψεις του ήταν η εγκατεστημένη στη Βιέννη εφημερίδα Πράβντα του Τρότσκι να μετατραπεί σε χρηματοδοτούμενο από το κόμμα «κεντρικό όργανο». Ο Κάμενεβ, που ήταν γαμπρός του Τρότσκι, προστέθηκε στη συντακτική ομάδα από τους Μπολσεβίκους, αλλά η απόπειρα επανένωσης απέτυχε τον Αύγουστο του 1910, όταν παραιτήθηκε από τη συντακτική ομάδα εν μέσω αλληλοκατηγοριών.
Σχηματίζοντας ένα ξεχωριστό κόμμα (1912)
Οι φράξιες διέρηξαν τις σχέσεις τους μόνιμα τον Ιανουάριο του 1912 μετά την οργάνωση από τους Μπολσεβίκους της Συνδιάσκεψης του Κόμματος στην Πράγα μόνο για τους Μπολσεβίκους και με την οποία και τυπικά πλέον απέκλεισαν τους Μενσεβίκους και τους νοσταλγούς από το κόμμα. Ως αποτέλεσμα, αυτοί έπαψαν να είναι μια φράξια στο ΡΣΔΕΚ και αντί αυτού διακήρυξαν εαυτούς ως ένα ανεξάρτητο κόμμα, που το αποκαλούσαν ΡΣΔΕΚ των Μπολσεβίκων.
Παρόλο που η ηγεσία των Μπολσεβίκων αποφάσισε να σχηματίσει ένα ξεχωριστό κόμμα, η διαδικασία του να πείσουν τους μη μπολσεβίκους εργάτες να τους ακολουθήσουν εντός της Ρωσικής επικράτειας αποδείχτηκε δύσκολη. Όταν συγκλήθηκε η πρώτη συνεδρίαση της 4ης Δούμας στα τέλη του 1912, μόνο ένας από τους 6 Μπολσεβίκους αντιπροσώπους, ο Ματβέι Μουράνωφ, (ένας άλλος, ο Ρομάν Μαλινόφσκι, εκτοπίστηκε αργότερα ως πράκτορας της Οχράνας) ψήφισε υπέρ της διάσπασης από τη φράξια των Μενσεβίκων μέσα στη Δούμα στις 15 Δεκεμβρίου του 1912. Τελικώς όμως η ηγεσία των Μπολσεβίκων επικράτησε και οι Μπολσεβίκοι σχημάτισαν τη δική τους φράξια στη Δούμα τον Σεπτέμβριο του 1913.
Πολιτική φιλοσοφία
Στην πλειοψηφία τους (σταθμισμένη πληθυσμιακά) προέρχονταν από τις μη ρωσικές εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ιδίως από Εβραίους και Νοτιο-Καυκάσιους. Κατά την ιστορικό-κοινωνιολόγο Λίλιαν Ρίγκα (2012), πολλοί από αυτούς προσελκύστηκαν στη λενινιστική ιδεολογία της ισότητας των εθνών και της κοσμικότητας του κράτους, τα οποία είδαν σαν λύση στις πιέσεις που δέχονταν από τον εκρωσισμό της αυτοκρατορίας.
Από τον Μπολσεβικισμό στον Κομμουνισμό
Το 1952 στο δωδέκατο Συνέδριο του Κόμματος ο Στάλιν διακήρυξε: «''Δεν υπάρχουν πλέον Μενσεβίκοι. Γιατί θα πρέπει να αποκαλούμε τους εαυτούς μας Μπολσεβίκους; Δεν είμαστε η πλειοψηφία αλλά το όλον κόμμα''». Σύμφωνα με την πρότασή του, το κόμμα των Μπολσεβίκων μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης. Έκτοτε, ο όρος Μπολσεβίκος θεωρήθηκε παρωχημένος, και σχετικός μόνον με προ-Επαναστατικούς καιρούς του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου.
Υποτιμητική χρήση του όρου «Μπολσεβίκος»
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι ηγέτες των εργατικών συνδικάτων και άλλοι αριστεροί περιγράφονταν μερικές φορές υποτιμητικά ως «Bolshie». Η χρήση αυτής της λέξης είναι περίπου ισοδύναμη με τον όρο «Commie», δηλαδή «Κομμουνιστής» ή «κόκκινος» ή «pinko» στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου. Ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Γιόζεφ Γκέμπελς και άλλοι Ναζί ηγέτες τον χρησιμοποιούσαν με αναφορά στο παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα που συντονιζόταν από τη Σοβιετική Ένωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Μπολσεβίκοι
Σαγιαγκούζ
Το Σαγιαγκούζ (γαλλικά: Saillagouse, καταλανικά: Sallagosa) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Λιθουανικές βουλευτικές εκλογές (2012)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λιθουανία  στις 14 και στις 28 Οκτωβρίου 2012, μαζί με ένα δημοψήφισμα για την κατασκευή ενός νέου πυρηνικού εργοστασίου. Εξελέγησαν 141 έδρες στο Seimas. Το Λιθουανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή (Seimas) και νίκησε τον κεντροδεξιό συνασπισμό του Άντριους Κουμπίλιους. Οι Σοσιαλδημοκράτες σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού με το Εργατικό Κόμμα, την Τάξη και Δικαιοσύνη και την Εκλογική Δράση των Πόλων στη Λιθουανία.
Σαγιαγκούζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Λιθουανικές βουλευτικές εκλογές (2012)
Παραπομπές
2012
Εθνικός Αστέρας Λεμεσού
Ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού (ή ο Εθνικός Αστήρ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη συνοικία Αγίου Ιωάννη της Λεμεσού. Η ομάδα είχε 10 συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία και 5 συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε, το άσπρο και το κίτρινο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στα τέλη του 1957 στη συνοικία του Αγίου Ιωάννη στη Λεμεσό, στα σύνορα του ελληνικού και τουρκικού τομέα της πόλης. Σκοποί της δημιουργίας του σωματείου ήταν η κάλυψη των αγωνιστών της ΕΟΚΑ στην περιοχή. Κατά την τουρκοανταρσία διαδραμάτισε ρόλο ακρότατου φυλακίου της εμπροσθοφυλακής της άμυνας του ελληνικού τομέα.
Φούγκινγκ
Το Φούγκινγκ [] (γερμ. Fugging, γνωστό παλαιότερα ως Φούκινγκ) είναι ένα μικρό χωριό στο βόρειο τμήμα της Αυστρίας, και πιο συγκεκριμένα βρίσκεται στην περιφέρεια Μπράουναου αν Ινν του κρατιδίου της Άνω Αυστρίας. Το Φούγκινγκ υπάγεται στο δήμο του Τάρσντορφ.
Εθνικός Αστέρας Λεμεσού
Ιστορία
Η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου εντάχθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1960 στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. , στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1968 που αποχώρησε από την ΚΟΠ. Το 1970 επανεντάχθηκε στην ΚΟΠ, στη νεοσύστατη Γ΄ Κατηγορία. Την περίοδο 1971-72 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Β΄ Κατηγορία στην οποία αγωνίστηκε μέχρι 1974, οπόταν και υποβιβάστηκε. Ο Εθνικός Αστέρας συνέχισε στην Γ΄ κατηγορία μέχρι το 1977 όταν και αποχώρησε από την ΚΟΠ. Στη συνέχεια διαλύθηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Ο Εθνικός Αστέρας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου. 2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Εθνικός Αστέρας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Ο Εθνικός Αστέρας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 4Ο Εθνικός Αστέρας αποχώρησε πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος. 5 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Ο Εθνικός Αστέρας συμμετείχε στον Β΄ όμιλο. 6Ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού αποχώρησε ευθύς μετά την έναρξη του πρωταθλήματος και διαγράφηκε από τη δύναμη της ΚΟΠ. Όλοι οι αγώνες του κατακυρώθηκαν με σκορ 2-0 υπέρ των αντιπάλων του.
Φούγκινγκ
thumb|Η γνωστή πινακίδα εισόδου του Φούγκινγκ.
Εθνικός Αστέρας Λεμεσού
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Φούγκινγκ
Το χωριό είχε 106 κατοίκους το 2020.
Το χωριό ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα από τον βαυαρό ευγενή Φόκο. Η πρώτη αναφορά του χωριού σε γραπτό κείμενο έγινε το 1070 μ.Χ.
Το χωριό έγινε κυρίως γνωστό για το όνομά του. Λόγω της σημασίας της λέξης fucking [] στην αγγλική γλώσσα, όπου είναι συνηθισμένη βρισιά (σε μετάφραση στα Ελληνικά "γαμήσι"-αν θεωρηθεί ονομαστικό- ή "γαμώντας" - αν θεωρηθεί γερούνδιο), το χωριό τράβηξε την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπάρξουν φαινόμενα με τουρίστες που φωτογραφίζονταν μπροστά στην πινακίδα εισόδου του χωριού που συχνά έκλεβαν άγνωστοι.
Για το λόγο αυτό οι έξι πινακίδες του χωριού σταθεροποιήθηκαν τον Αύγουστο 2005 με μπετόν, οξυγονοσυγκόλληση και πριτσίνια. Το χωριό ανακαλύφθηκε από Αμερικανούς και Βρετανούς στρατιώτες της συμμαχικής διοίκησης στην Αυστρία.
Τον Νοέμβριο 2020 το χωριό μετονομάστηκε σε Φούγκινγκ από το δημοτικό συμβούλιο του Τάρσντορφ. Η απόφαση μπήκε σε ισχύ στις 1 Ιανουαρίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Αυστρίας
Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ
Ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ (358 π.Χ. ή 353 π.Χ. – 281 π.Χ.) ήταν ένας από τους διαδόχους του Αλέξανδρου του Μεγάλου, ιδρυτής της δυναστείας των Σελευκιδών, που βασίλεψε στο Ασιατικό τμήμα της πρώην Περσικής Αυτοκρατορίας.
Γενικά
Ο Σέλευκος ήταν γιος του Αντίοχου, στρατηγού του Φίλιππου Β'. Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ., πήρε το μέρος του Περδίκκα, αλλά αργότερα οργάνωσε συνωμοσία εναντίον του και το 321 π.Χ. ανέλαβε τη σατραπεία της Βαβυλώνας. Στους πολέμους των Διαδόχων που ακολούθησαν, πολεμώντας κατά καιρούς είτε τους μεν είτε τους δε, πέτυχε να επικρατήσει έναντι των υπολοίπων, και έγινε κύριος της πρώην Περσικής Αυτοκρατορίας, από τη Σογδιανή και τη Βακτριανή στην ανατολή, μέχρι και το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας στη δύση. Το 281 π.Χ. νίκησε σε μάχη τον Λυσίμαχο. Ακολούθως πέρασε τον Ελλήσποντο και αναγορεύτηκε βασιλιάς της Μακεδονίας. Σύντομα όμως δολοφονήθηκε από τον Πτολεμαίο Κεραυνό τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Μη στρατιωτικές δραστηριότητες
Οι αρχαίοι συγγραφείς της ελληνιστικής και αυτοκρατορικής εποχής εκθειάζουν τη «φιλανθρωπία», το προσωπικό του θάρρος και την ιπποτική του συμπεριφορά αλλά και τη σωματική του ρώμη. Από τις μη στρατιωτικές του δραστηριότητες αναφέρονται οι εξερευνητικές αποστολές που έγιναν με εντολή του στην Ινδία και την Κασπία Θάλασσα και προπάντων η ίδρυση πολλών ελληνικών πόλεων ανέρχονται περίπου σε 30 στο κέντρο του κράτους του, δηλ. τη Βόρεια Συρία αλλά και στη Μικρά Αία και στις Ανατολικές επαρχίες.
Σιεμόμυσλ
Ο Σιεμόμυσλ (πολων.: Siemomysł, ... 950-960) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν ο τρίτος παγανιστής δούκας των Πολωνών, πατέρας του πρώτου χριστιανού δούκα Μιέσκο Α΄.
Βιογραφία
Αναφέρεται από τον Γάλλο τον Ανώνυμο στα Πεπραγμένα τού πριγκιπάτου της Πολωνίας (Gesta principum Polonorum) και ήταν γιος τού Λέστεκ δευτέρου παγανιστή δούκα των Πολωνών. Σύμφωνα με τα Πεπραγμένα και τους ιστορικούς ερευνητές, ο Σιεμόμυσλ άφησε τις περιοχές των Πόλανς, Γκόπλανς και Μαζόβιανς στον γιο του Μιέσκο Α΄, ο οποίος τις επέκτεινε κατά τη βασιλεία του.
Κατά τον ιστορικό Χένρυκ Βοφμιάνσκι, ο Σιεμόμυσλ συνέβαλλε στην εξέγερση των Ουκρανών ενάντια στους Γερμανούς το 954. Υποθέτουμε, ότι βασίλευσε π. το 930 (μερικοί ιστορικοί πιστεύουν το 950). Ο Σιεμόμυσλ ένωσε τις χώρες των Πολάνιε, Γκοπλάνιε και Μαζοβσάνιε, αν και μερικοί ερευνητές πιστεύουν, ότι αυτό το έκανε ο πατέρας του. Δεν γνωρίζουμε πού τάφηκε.
Οικογένεια
Δεν γνωρίζουμε από τις πηγές το όνομα της συζύγου του. Ίσως ήταν η κόρη τού Βότζισλαφ, πρίγκιπα της φυλής των Λεντζάνιε. Το ότι λεγόταν Γκόρκα, αντέκρουσε ο Όσβαλντ Μπάλζερ το 1895. Είχε τέκνα:
Σαιντ-Αντρέ (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Σαιντ-Αντρέ (γαλλικά: Saint-André, καταλανικά: Sant Andreu de Sureda) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντρεέν (γαλλικά: Andréens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Καμπριολέ
thumb|[[Peugeot 601 C Eclipse του 1934]] thumb|[[Alfa Romeo Spider]] Ένα καμπριολέ (ή κάμπριο) είναι ένας τύπος αυτοκινήτου στο οποίο η οροφή μπορεί να ανοίξει και διπλώνεται, μετατρέποντας το αυτοκίνητο από ένα κλειστό σε ένα ανοιχτό όχημα. Πολλά διαφορετικά μοντέλα αυτοκινήτων κατασκευάζονται και διατίθενται στο εμπόριο και σε μορφή καμπριολέ. Η οροφή μπορεί να λειτουργεί χειροκίνητα ή αυτόματα, με υδραυλικούς ή ηλεκτρικούς κινητήρες. Οι μαλακές στέγες είναι κατασκευασμένες από βινύλιο, μουσαμά ή άλλες υφαντικές ύλες, ενώ τα σκληρής στέγης (hard-top) κάμπριο έχουν στέγες κατασκευασμένες από χάλυβα, αλουμίνιο ή πλαστικά υλικά.
Τα καμπριολέ συνήθως είναι δημοφιλή σε χώρες με ελάχιστη ηλιοφάνεια, όπως η Αγγλία και η Γερμανία.
Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Type de carrosserie
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1964
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1964 διεξήχθη στις 22 Mαρτίου στην Αθήνα, στον Παράδεισο Αμαρουσίου, σε απόσταση 2000μ. Πρωταθλήτρια στο ομαδικό αναδείχθηκε η ομάδα της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής (ΕΑΣΑ).
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1964 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Διάβαση της Αφροδίτης
μικρογραφία
Μια διάβαση (ή διέλευση) της Αφροδίτης συμβαίνει όταν ο πλανήτης Αφροδίτη διέρχεται μεταξύ του Ήλιου και ενός ανώτερου πλανήτη, καθιστώντας την ορατή μπροστά στον ηλιακό δίσκο (και επομένως κρύβοντας ένα μικρό τμήμα του). Κατά τη διάρκεια μιας διάβασης, η Αφροδίτη φαίνεται από τη Γη ως μια μικρή μαύρη κουκκίδα που διασχίζει τον ηλιακό δίσκο. Μια τέτοια διάβαση διαρκεί συνήθως αρκετές ώρες (η διάβαση του 2012 διήρκεσε 6 ώρες και 40 λεπτά). Μια διάβαση είναι παρόμοια με μια ηλιακή έκλειψη από τη Σελήνη. Παρότι η διάμετρος της Αφροδίτης είναι περισσότερο από τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή της Σελήνης, η Αφροδίτη φαίνεται μικρότερη και ταξιδεύει πιο αργά στην όψη του Ήλιου, αφού βρίσκεται πολύ πιο μακριά από τη Γη.
Οι διαβάσεις της Αφροδίτης είναι από τα πιο σπάνια των προβλέψιμων αστρονομικών φαινόμενων. Ακολουθούν ένα μοτίβο που γενικά επαναλαμβάνεται κάθε 243 χρόνια. Αρχικά, ένα ζεύγος διαβάσεων συμβαίνει με διαφορά οκτώ ετών,τον Δεκέμβριο ( Γρηγοριανό ημερολόγιο). 121,5 έτη αργότερα, τον Ιούνιο, ακολουθεί ένα άλλο ζεύγος με διαφορά οκτώ ετών, ακολουθούμενο από ένα χάσμα, 105,5 χρόνων μέχρι το επόμενο ζεύγος.
Το πιο πρόσφατο ζεύγος διαβάσεων έλαβε χώρα στις 8 Ιουνίου 2004 και 5-6 Ιουνίου 2012. Πριν απο αυτό, διαβάσεις συνέβησαν τον Δεκέμβριο του 1874 και τον Δεκέμβριο του 1882, ενώ το επόμενο ζεύγος θα συμβεί στις 10-11 Δεκεμβρίου 2117 και 8 Δεκεμβρίου 2125.
Οι διαβάσεις της Αφροδίτης είναι αρκετά σημαντικές για την επιστήμη, καθώς χρησιμοποιήθηκαν για να υπολογιστούν οι πρώτες ρεαλιστικές εκτιμήσεις για το μέγεθος του Ηλιακού Συστήματος. Οι παρατηρήσεις του φαινομένου το 1639 οδήγησαν τους επιστήμονες στον υπολογισμό τόσο του μεγέθους της Αφροδίτης όσο και της απόστασης μεταξύ του Ήλιου και της Γης, με τη μεγαλύτερη ακρίβεια που είχε επιτευχθεί μέχρι τότε. Τα δεδομένα παρατήρησης από τις επόμενες διαβάσεις, το 1761 και το 1769, βελτίωσαν περαιτέρω την ακρίβεια αυτής της αρχικής εκτιμώμενης απόστασης μέσω της χρήσης της αρχής της παράλλαξης. Η διάβαση του 2012 παρείχε στους επιστήμονες μια σειρά από άλλες δυνατότητες για έρευνα, ιδιαίτερα στη βελτίωση των τεχνικών που θα χρησιμοποιηθούν στην αναζήτηση εξωπλανητών.
Σύνοδοι
μικρογραφία| Διάγραμμα διαβάσεων της Αφροδίτης και της γωνίας μεταξύ των τροχιακών επιπέδων Αφροδίτης και ΓηςΗ Αφροδίτη, με μια τροχιά κεκλιμένη κατά 3,4° σε σχέση με τη Γη, συνήθως φαίνεται να περνά κάτω από (ή πάνω) από τον Ήλιο στην κατώτερη σύνοδο. Μια διάβαση συμβαίνει όταν η Αφροδίτη φθάνει σε σύνοδο με τον Ήλιο σε ή κοντά σε έναν από τους κόμβους της - το σημείο όπου η Αφροδίτη διέρχεται από το τροχιακό επίπεδο της Γης (την εκλειπτική ) - και φαίνεται να διέρχεται απευθείας μπροστά από τον Ήλιο. Δεδομένου ότι η γωνιακή διάμετρος του Ήλιου είναι περίπου μισή μοίρα, η Αφροδίτη μπορεί να φαίνεται να περνά πάνω ή κάτω από τον Ήλιο κατά περισσότερες από 18 ηλιακές διαμέτρους κατά τη διάρκεια μιας τυπικής συνόδου.
Το μοτίβο των 105,5, 8, 121,5 και 8 ετών δεν είναι το μόνο μοτίβο δυνατό εντός του κύκλου των 243 ετών, λόγω της μικρής αναντιστοιχίας μεταξύ των χρόνων που η Γη και η Αφροδίτη φτάνουν στο σημείο συνόδου. Το σημερινό μοτίβο θα συνεχιστεί μέχρι το 2846, οπότε θα αντικατασταθεί από ένα μοτίβο 105,5, 129,5 και 8 ετών. Έτσι, ο κύκλος των 243 ετών είναι σχετικά σταθερός, αλλά ο αριθμός των διαβάσεων και ο χρονισμός τους εντός του κύκλου ποικίλλουν με την πάροδο του χρόνου. Επειδή η συγκρισιμότητα των τροχιών των δύο πλανητών είναι 243:395 (Γη:Αφροδίτη) μόνο κατά προσέγγιση, υπάρχουν διαφορετικές ακολουθίες διαβάσεων που συμβαίνουν με διαφορά 243 ετών, η καθεμία διαρκεί για αρκετές χιλιάδες χρόνια, και τελικά αντικαθίστανται από άλλες ακολουθίες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια σειρά που τελείωσε το 541 π.Χ., και η σειρά που περιλαμβάνει το 2117 ξεκίνησε μόλις το 1631 μ.Χ.
1639 – πρώτη επιστημονική παρατήρηση
αριστερά|μικρογραφία| Ο Jeremiah Horrocks κάνει την πρώτη παρατήρηση της διάβασης της Αφροδίτης το 1639, όπως φαντάστηκε ο καλλιτέχνης. Το 1627, ο Johannes Kepler έγινε ο πρώτος άνθρωπος που προέβλεψε τη διάβαση της Αφροδίτης, αφού κατάφερε να προβλέψει το φαινόμενο όταν συνέβει το 1631. Δεν κατάφερε όμως να προβλέψει ότι η διάβαση δεν θα ήταν ορατή στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, αφού οι μέθοδοί του δεν ήταν αρκετά ακριβείς, και ως εκ τούτου, κανένας δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει την πρόβλεψή του για να παρατηρήσει το φαινόμενο.
Η πρώτη καταγεγραμμένη παρατήρηση μιας διάβασης της Αφροδίτης έγινε από τον Jeremiah Horrocks στην οικία του στο Carr House κοντά στο Preston στην Αγγλία, στις 4 Δεκεμβρίου 1639 (24 Νοεμβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο το οποίο βρισκόταν σε χρήση τότε στην Αγγλία). Ο Κέπλερ είχε προβλέψει διαβάσεις το 1631 και το 1761 και μια παραλίγο αστοχία το 1639. Ο Horrocks διόρθωσε τον υπολογισμό του Kepler για την τροχιά της Αφροδίτης, συνειδητοποίησε ότι οι διαβάσεις της Αφροδίτης θα γίνονταν σε ζεύγη με διαφορά 8 ετών και έτσι προέβλεψε τη διάβαση του 1639. Παρότι δεν ήταν βέβαιος για την ακριβή ώρα, υπολόγισε ότι η διάβαση επρόκειτο να ξεκινήσει περίπου στις 15:00. Ο Horrocks εστίασε την εικόνα του Ήλιου μέσω ενός απλού τηλεσκοπίου σε ένα κομμάτι χαρτί, ώστε να μπορέσει να την παρατηρήσει με ασφάλεια. Είχε την τύχη να δει τη διάβαση καθώς τα σύννεφα που έκρυβαν τον Ήλιο σκόρπισαν περίπου στις 15:15, μόλις μισή ώρα πριν το ηλιοβασίλεμα. Οι παρατηρήσεις του Horrocks του επέτρεψαν να εκτιμήσει το μέγεθος της Αφροδίτης, καθώς και τη μέση απόσταση Γης - Ήλιου. – την αστρονομική μονάδα (AU). Εκτίμησε ότι αυτή η απόσταση ήταν 95,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα ( 0,639 AU), περίπου τα δύο τρίτα της πραγματικής απόστασης των 150 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, αλλά πιο ακριβές από ό,τι είχε προταθεί μέχρι εκείνη την εποχή. Οι παρατηρήσεις δημοσιεύτηκαν μόλις το 1661, πολύ μετά τον θάνατο του Horrocks. Ο Horrocks στήριξε τον υπολογισμό του στην (ψευδή) υπόθεση ότι το μέγεθος κάθε πλανήτη ήταν ανάλογο με την κατάταξή του από τον Ήλιο, όχι στο φαινόμενο παράλλαξης όπως χρησιμοποιήθηκε από τα πειράματα του 1761 και του 1769 και τα επόμενα.
1761 και 1769
μικρογραφία| Διάγραμμα από το έγγραφο [[Έντμουντ Χάλλεϋ|του Edmund Halley του 1716 στη Βασιλική Εταιρεία που δείχνει πώς η διάβαση της Αφροδίτης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό της απόστασης μεταξύ της Γης και του Ήλιου]] μικρογραφία| Μέτρηση των χρόνων διάβασης της Αφροδίτης για τον προσδιορισμό της ηλιακής παράλλαξης μικρογραφία| Απολογισμός των παρατηρήσεων του Γεωργίου Γ' για τη διάβαση του 1769. Το 1663 ο Σκωτσέζος μαθηματικός Τζέιμς Γκρέγκορυ είχε προτείνει στο Optica Promota ότι η παρατήρηση μιας διάβασης του πλανήτη Ερμή, απο μακρινές περιοχές της Γης, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό της ηλιακής παράλλαξης και επομένως της αστρονομικής μονάδας μέσω τριγωνισμού. Γνωρίζοντάς το αυτό, ο νεαρός Έντμοντ Χάλεϋ παρατήρησε μια τέτοια διάβαση στις 28 Οκτωβρίου OS 1677 από την Αγία Ελένη, αλλά απογοητεύτηκε όταν ανακάλυψε ότι μόνο ο Ρίτσαρντ Τάουνλι στο Μπέρνλι του Λανκασάιρ είχε κάνει άλλη μια ακριβή παρατήρηση του γεγονότος ενώ ο Γκαλέτ, στην Αβινιόν, απλώς κατέγραψε ότι είχε συμβεί. Ο Halley θεώρησε ο υπολογισμός της ηλιακής παράλλαξης των 45 '' που προέκυψε ήταν ανακριβής.
Σε μια εργασία που δημοσιεύθηκε το 1691 και μια πιο εκλεπτυσμένη το 1716, πρότεινε ότι θα μπορούσαν να γίνουν πιο ακριβείς υπολογισμοί χρησιμοποιώντας μετρήσεις μιας διάβασης της Αφροδίτης, αν και το επόμενο τέτοιο γεγονός δεν θα συνέβαινε μέχρι το 1761 (6 Ιουνίου NS, 26 Μαΐου OS ). Ο Χάλεϋ πέθανε το 1742, αλλά το 1761 πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμες αποστολές σε διάφορα μέρη του κόσμου, προκειμένου να γίνουν ακριβείς παρατηρήσεις της διάβασης ώστε να γίνουν οι υπολογισμοί όπως περιγράφονται από τον Χάλεϋ - ένα πρώιμο παράδειγμα διεθνούς επιστημονικής συνεργασίας. Οι περισσότεροι κατάφεραν να παρατηρήσουν τουλάχιστον ένα μέρος του φαινομένου, ιδιαίτερα επιτυχημένες παρατηρήσεις έγιναν από τον Jeremiah Dixon και τον Charles Mason στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. αριστερά|μικρογραφία| Διαγράμματα από το έργο του Mikhail Lomonosov "The Appearance of Venus on the Sun, Observed at the St. Petersburg Imperial Academy of Sciences on 26 May 1761" OS (6 Ιουνίου 1761 NS ) αριστερά|μικρογραφία| Διάγραμμα από τις παρατηρήσεις του [[Ντέιβιντ Ρίτενχαουζ|David Rittenhouse για τη διάβαση της Αφροδίτης το 1769]]
Για τη διάβαση του 1769, οργανώθηκαν επιστημονικές εξορμήσεις στην Ταϊτή, τη Νορβηγία και τοποθεσίες στη Βόρεια Αμερική, όπως στον Καναδά, στην Νέα Αγγλία και το Σαν Χοσέ ντελ Κάμπο ( Μπάχα Καλιφόρνια). Ο Τσέχος αστρονόμος Christian Mayer προσκλήθηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας να παρατηρήσει τη διάβασηστην Αγία Πετρούπολη, ενώ άλλα μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών πήγαν σε οκτώ άλλες τοποθεσίες στη Ρωσική Αυτοκρατορία, υπό τον γενικό συντονισμό του Stepan Rumovsky. Ο Γεώργιος Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου έχτισε το Παρατηρητήριο του Βασιλιά κοντά στην θερινή του κατοικία στο Richmond Lodge για τον ίδιο και τον βασιλικό αστρονόμο του Stephen Demainbray να παρατηρήσουν τη διάβαση. Παρατηρήσεις έγιναν από διάφορες ομάδες στις βρετανικές αποικίες στην Αμερική. Στη Φιλαδέλφεια, η Αμερικανική Φιλοσοφική Εταιρεία δημιούργησε τρία προσωρινά παρατηρητήρια και διόρισε μια επιτροπή, επικεφαλής της οποίας ήταν ο David Rittenhouse. Οι παρατηρήσεις έγιναν από μια ομάδα με επικεφαλής τον Δρ Μπέντζαμιν Γουέστ στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ και δημοσιεύτηκαν το 1769 Τα αποτελέσματα των διάφορων παρατηρήσεων στις αμερικανικές αποικίες τυπώθηκαν στον πρώτο τόμο των Transactions της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, που δημοσιεύτηκε το 1771. Συγκρίνοντας τις παρατηρήσεις της Βόρειας Αμερικής, ο William Smith δημοσίευσε το 1771 μια καλύτερη τιμή της ηλιακής παράλλαξης από 8,48 έως 8,49 δευτερόλεπτα του τόξου, που αντιστοιχεί σε απόσταση Γης-Ήλιου 24.000 φορές την ακτίνα της Γης, περίπου 3% διαφορετική από την σωστή τιμή.
Από την Ταϊτή παρακολούθησαν επίσης τη διάβαση οι Τζέιμς Κουκ και Τσαρλς Γκριν βρισκόμενοι μια τοποθεσία γνωστή μέχρι και σήμερα ως Σημείο Αφροδίτη. Αυτό συνέβη στο πρώτο ταξίδι του Τζέιμς Κουκ, μετά από το οποίο ο Κουκ εξερεύνησε τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Ήταν μία από τις πέντε αποστολές που διοργανώθηκαν από τη Βασιλική Εταιρεία και τον Αστρονομικό Βασιλικό Νέβιλ Μάσκελιν.
μικρογραφία| Το « [[Εφέ μαύρης πτώσης|φαινόμενο μαύρης σταγόνας » όπως καταγράφηκε κατά τη διέλευση του 1769]] μικρογραφία|222x222εσ| Η [[Διάβαση (αστρονομία)|διάβαση της Αφροδίτης το 1882]]
Δυστυχώς, ήταν αδύνατο να χρονομετρηθεί η ακριβής στιγμή έναρξης και λήξης της διάβασης λόγω του φαινομένου που είναι γνωστό ως
«φαινόμενο μαύρης σταγόνας». Αυτό το φαινόμενο πιστευόταν ότι οφειλόταν στην πυκνή ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν η πρώτη πραγματική απόδειξη ότι η Αφροδίτη είχε ατμόσφαιρα. Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι είναι ένα οπτικό φαινόμενο που προκαλείται από την κηλίδωση της εικόνας της Αφροδίτης από αναταράξεις στην ατμόσφαιρα της Γης ή ατέλειες στη συσκευή προβολής.
Το 1771, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα από τη διάβαση του 1761 και του 1769, ο Γάλλος αστρονόμος Jérôme Lalande εκτίμησε την αστρονομική μονάδα στα 153 εκατομμύρια χιλιόμετρα (±1 εκατομμύρια χιλιόμετρα). Η ακρίβεια ήταν μικρότερη από το αναμενόμενο λόγω του φαινομένου της μαύρης σταγόνας, αλλά παρόλα αυτά μια σημαντική βελτίωση στους υπολογισμούς του Horrocks.
Ο Maximilian Hell δημοσίευσε τα αποτελέσματα της εξόρμησής του το 1770, στην Κοπεγχάγη. Με βάση τα αποτελέσματα της δικής του αποστολής καθώς και των Ουέιλς και Κουκ, το 1772 δημοσίευσε έναν διαφορετικό της αστρονομικής μονάδας, την οποία εκτίμησε περί τα 151,7 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Ο Lalande αμφισβήτησε την ακρίβεια και την αυθεντικότητα της αποστολής του Χελ, αλλά αργότερα υποχώρησε σε ένα άρθρο του Journal des sçavans, το 1778.
1874 και 1882
μικρογραφία|222x222εσ| 1874 Παρατηρήσεις των διαβάσεων το 1874 και το 1882 επέτρεψαν την περεταίρω βελτίωση της εκτίμησης αυτής της τιμής. Τρεις αποστολές —από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες— στάλθηκαν στο Αρχιπέλαγος Kerguelen ώστε να μελετήσουν τη διάβαση του 1874. Ο Αμερικανός αστρονόμος Simon Newcomb αναλύοντας τα δεδομένα των τελευταίων τεσσάρων διελεύσεων, έφτασε σε τιμή περίπου 149,59 εκατομμύρια χιλιόμετρα (±0,31 εκατομμύρια χιλιόμετρα ). Σύγχρονες τεχνικές, όπως η χρήση ραδιοτηλεμετρίας από διαστημικούς ανιχνευτές και οι μετρήσεις με ραντάρ των αποστάσεων από πλανήτες και αστεροειδείς στο Ηλιακό Σύστημα, επέτρεψαν τον υπολογισμό μιας αρκετά ακριβούς τιμής για την αστρονομική μονάδα (AU) με ακρίβεια περίπου ±30 μέτρα. Ως αποτέλεσμα, η ανάγκη για υπολογισμούς παράλλαξης έχει παρέλθει.
2004 και 2012
μικρογραφία|222x222εσ| Μια προβολή της διάβασης της Αφροδίτης το 2004 όπως φάνηκε από [[Μουμπάι|τη Βομβάη της Ινδίας στις 14:57:50 IST (09:27:50 UTC ) Η λήψη έγινε χρησιμοποιώντας μια κάμερα Sony Digital Mavica MVC-FD73 από τον Dhaval Mahidharia.]] μικρογραφία|222x222εσ| Διάβαση της Αφροδίτης από τη Degania A, [[Ισραήλ, 2004]] μικρογραφία| Solar Dynamics Observatory Άποψη εξαιρετικά υψηλής ευκρίνειας της διάβασης της Αφροδίτης το 2012 μικρογραφία| Αυτή η απεικόνιση δείχνει τα τροχιακά μονοπάτια της [[Αφροδίτη (πλανήτης)|Αφροδίτης και της Γης που οδήγησαν σε αυτή τη σπάνια ευθυγράμμιση στις 5-6 Ιουνίου 2012]] Πληθώρα επιστημονικών οργανισμών με επικεφαλής το Ευρωπαϊκό Νότιο Παρατηρητήριο (ESO) οργάνωσαν ένα δίκτυο ερασιτεχνών αστρονόμων και φοιτητών, με σκοπό τη μέτρηση της απόστασης της Γης από τον Ήλιο κατά τη διάβαση του 2004. Οι παρατηρήσεις των συμμετεχόντων επέτρεψαν τον υπολογισμό της αστρονομικής μονάδας (AU) στα 149.608.708 km ± 11.835 km ,μόνο 0,007% διαφορά από την αποδεκτή τιμή.
Η διάβαση του 2012 παρείχε στους επιστήμονες πολλές δυνατότητες για έρευνα, ιδίως όσον αφορά τη μελέτη των εξωπλανητών, πλανητών που δεν ανήκουν στο ηλιακό μας σύστημα. Το συμβάν επιπλέον ήταν το πρώτο του είδους του που τεκμηριώθηκε από το διάστημα, που φωτογραφήθηκε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό από τον αστροναύτη της NASA Don Pettit. Η έρευνα της διάβασης της Αφροδίτης του 2012 περιλαμβάνει:
Παρελθούσες και μελλοντικές διαβάσεις
Η NASA διατηρεί λίστα των διαβάσεων της Αφροδίτης για την περίοδο 2000 π.Χ. - 4000 μ.Χ. Επί του παρόντος, οι διαβάσεις πραγματοποιούνται μόνο τον Ιούνιο ή τον Δεκέμβριο (βλ. πίνακα) και η εμφάνιση αυτών των γεγονότων μετατοπίζεται αργά, και γίνεται αργότερα μέσα στο έτος κατά περίπου δύο ημέρες σε κάθε κύκλο 243 ετών. Οι διαβάσεις γίνονται συνήθως σε ζευγάρια, σχεδόν την ίδια ημερομηνία με διαφορά οκτώ ετών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι για κάθε 8 περιστροφές της Γης γύρω από τον Ήλιο, συμβαίνουν 13 περιστροφές της Αφροδίτης, επομένως κάθε οκτώ χρόνια οι πλανήτες βρίσκονται σε σχεδόν όμοιες σχετικές θέσεις. Αυτή η κατά προσέγγιση σύνοδος συνήθως οδηγεί σε ένα ζεύγος διαβάσεων, αλλά δεν είναι αρκετά ακριβής για να δημιουργήσει τριάδα, αφού η Αφροδίτη φτάνει 22 ώρες νωρίτερα κάθε φορά. Η τελευταία διάβαση που δεν ήταν μέρος ενός ζευγαριού ήταν το 1396. Η επόμενη θα είναι το 3089. Το 2854 (κατά τη δεύτερη διάβαση του ζεύγους 2846/2854), αν και η Αφροδίτη δεν θα περάσει μπροστά από τον Ήλιο όπως φαίνεται από τον ισημερινό της Γης, μια μερική διάβαση θα είναι ορατή από ορισμένα μέρη του νότιου ημισφαιρίου.