cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lockheed C-130 Hercules
Εξέλιξη
Οι Fairchild, North American, Martin και Northrop αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. Οι υπόλοιπες πέντε εταιρείες παρουσίασαν συνολικά εννέα σχέδια: η Lockheed δύο, η Boeing ένα, η Chase τρία, η Douglas τρία και η Airlifts Inc ένα. Ο διαγωνισμός εξελίχθηκε μεταξύ του ελαφρύτερου από τα δύο προτεινόμενα σχέδια της Lockheed (με αρχική ονομασία L-206) και ένα τετρακινητήριο turboprop σχέδιο της Douglas.Η σχεδιαστική ομάδα της Lockheed, που ηγείτο από τον Willis Hawkins, ξεκίνησε με μια πρόταση 130 σελίδων για το Lockheed L-206 και ένα ακόμα βαρύτερο turboprop. . Ο Hall Hibbard, αντιπρόεδρος και αρχιμηχανικός της Lockheed, είδε την πρόταση και την ανέθεσε στον Kelly Johnson, ο οποίος βλέποντας την πρόταση φέρεται να σχολίασε «Αν υπογράψεις αυτό το γράμμα θα καταστρέψεις την Εταιρεία Lockheed». Ωστόσο οι Hibbard και Johnson υπέγραψαν την πρόταση και η εταιρία πήρε το συμβόλαιο για το Μοντέλο 82, στις 2 Ιουλίου 1951.
Πρώτη πτήση
thumb|C-130H με χρώματα της Π.Α. των ΗΠΑ 250px|thumb|Βρετανικό C-130K Η πρώτη πτήση του πρωτότυπου YC-130 έγινε στις 23 Αυγούστου 1954 από το εργοστάσιο της Lockheed στο Μπούρμπανκ (Burbank) της Καλιφόρνια. Το αεροσκάφος, με σειριακό αριθμό 53-3397, ήταν το δεύτερο πρωτότυπο αλλά το πρώτο από τα δύο που πέταξε. Πιλότοι στο παρθενικό ταξίδι του YC-130, διάρκειας 61 λεπτών προς την αεροπορική βάση Edwards ήταν οι Stanley Beltz και Roy Wimmer, ενώ οι Jack Real και Dick Stanton επέβαιναν ως ιπτάμενοι μηχανικοί. Ο Kelly Johnson πετούσε συνοδεία σε ένα αεροσκάφος P2V Neptune.
Παραγωγή
Με την ολοκλήρωση της κατασκευής των δύο πρωτοτύπων η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Marietta της Τζόρτζια, όπου περισσότερα από 2000 C-130 κατασκευάστηκαν.
Το αρχικό μοντέλο παραγωγής, το C-130A, χρησιμοποιούσε τους turboprop κινητήρες Allison T56 με τρίφυλλες έλικες. Οι παραδόσεις ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 1956 και συνεχίστηκαν μέχρι την εισαγωγή σε υπηρεσία του C-130B, το 1959. Κάποια από τα C-130A μετονομάστηκαν σε C-130 μετά την τοποθέτηση χιονοπέδιλων για χρήση σε αρκτικό περιβάλλον καθώς και ρουκέτες υποβοήθησης απογείωσης. Το νεότερο C-130B είχε δυνατότερα πτερύγια καμπυλότητας, εξελιγμένους κινητήρες και τετράφυλλες έλικες που διατηρήθηκαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Το C-130E
thumb|250px|right|Ένα C-130Ε Hercules της Αμερικανικής Αεροπορίας ενώ ρίχνει θερμοβολίδες Το μεγαλύτερης εμβέλειας C-130E εισήλθε σε υπηρεσία το 1962. Η αυξημένη εμβέλειά του ήταν αποτέλεσμα μίας υποπτερυγικής δεξαμενής καυσίμου 5150 λίτρων, πτερυγικών βοηθητικών δεξαμενών καυσίμου και των δυνατότερων κινητήρων Allison T-56-A-7A. Το μοντέλο Ε έφερε δομικές βελτιώσεις, αναβαθμισμένα συστήματα πτήσης και μεγαλύτερο μεικτό βάρος.
Παραλλαγή του C-130E είναι το ιπτάμενο τάνκερ KC-130, που αναπτύχθηκε για το Αμερικάνικο Σώμα Πεζοναυτών το 1958 και εξοπλίζεται με μία αφαιρούμενη δεξαμενή 13626 λίτρων στον χώρο του φορτίου. Τα δύο υποπτερυγικά ατρακτίδια ανεφοδιασμού μπορούν να ανεφοδιάσουν δύο αεροσκάφη ή ελικόπτερα ταυτόχρονα με ταχύτητα 19 λίτρα το δευτερόλεπτο. Το C-130G του Αμερικανικού Ναυτικού έχει αυξημένη δομική αντοχή επιτρέποντας επιχειρήσεις μεγαλύτερου μεικτού βάρους.
Το C-130H
Από το 1992 μέχρι το 1996 το C-130H αναβαθμίστηκε, ενσωματώνοντας γυάλινο κόκπιτ, ικανότερο ραντάρ, συμβατότητα με διόπτρες νυχτερινής όρασης και αναβαθμισμένα ηλεκτρικά συστήματα.
Πάνω στο C-130H βασίστηκαν και άλλες εκδόσεις του Ηρακλή, όπως το C-130K, το οποίο αποτελεί την εξαγωγική έκδοση του C-130Η για την Βρετανική Αεροπορία (RAF) και τα C-130R και C-130T, εκδόσεις για το Αμερικανικό Ναυτικό και τις Αμερικανικές δυνάμεις Πεζοναυτών αντίστοιχα.
Πολιτική χρήση
Το Lockheed L-100 (L-382) είναι η πολιτική έκδοση του C-130E χωρίς τις πτερυγικές δεξαμενές καυσίμου και τον στρατιωτικό εξοπλισμό. Το L-100 παρήχθη και σε δυο επιμηκυμένες εκδόσεις, το L-100-20, του οποίου η άτρακτος είναι επιμηκυμένη κατά 2,5 μέτρα, και το L-100-30 με επιμήκυνση 4,6 μέτρων. Παρόλα αυτά το L-100 δεν έτυχε εκτεταμένης χρήσης στην πολιτική αγορά.
Η επόμενη γενιά
200px|thumb|right|Ενα C-130 στο κατάστρωμα του αεροπλανοφόρου [[USS Forrestal (CVA-59) το 1963]] Τη δεκαετία του 1970 η Lockheed πρότεινε μία έκδοση του C-130 με κινητήρες turbofan αντί των υπαρχόντων κινητήρων turboprop, όμως η Αμερικανική Αεροπορία προτίμησε τις επιδόσεις απογείωσης του υπάρχοντος αεροσκάφους. Την δεκαετία του 1980 υπήρχε η πρόβλεψη να αντικατασταθεί από το Εξελιγμένο Μέσο Μεταφορικό Βραχείας Αποπροσγείωσης (Advanced Medium STOL Transport), όμως το πρόγραμμα ακυρώθηκε και το C-130 παρέμεινε σε παραγωγή.
Το C-130J
Το C-130J Super Hercules είναι η νεώτερη έκδοση του Ηρακλή και το μοναδικό μοντέλο ακόμα σε παραγωγή. Παρόλο που εξωτερικά είναι όμοιο με τον κλασσικό Ηρακλή, το C-130J είναι ένα τελείως διαφορετικό αεροσκάφος. Οι διαφορές περιλαμβάνουν τους καινούργιους Rolls-Royce Allison AE2100 turboprop κινητήρες με εξαπτέρυγες έλικες, ψηφιακά ηλεκτρονικά συστήματα, μειωμένες απαιτήσεις σε πλήρωμα (μόνο 2 πιλότους χωρίς ιπτάμενο μηχανικό και πλοηγό), αυξημένη αξιοπιστία και 27% μειωμένο λειτουργικό κόστος. Το C-130J είναι διαθέσιμο στην κανονική ή την επιμηκυμένη έκδοση C-130J-30. Η Lockheed έλαβε την πρώτη παραγγελία για το νέο μοντέλο από την Βασιλική Αεροπορία, που παρήγγειλε 25 αεροσκάφη. Οι πρώτες παραδόσεις ξεκίνησαν το 1999 ως Hercules C.Mk 4 (C-130J-30) και Hercules C.Mk 5 (C-130J). 250px|thumb|right|Το C-130T Fat Albert του ακροβατικού σμήνους Blue Angels 250px|thumb|right|Ένα MC-130 ενώ ρίχνει φωτοβολίδες Ο μεγαλύτερος χρήστης προβλέπεται να είναι η Αμερικανική Αεροπορία, η οποία παραγγέλνει συνεχώς αυξανόμενους αριθμούς αεροσκαφών, αν και το 2005 το Αμερικανικό Κογκρέσο ανακοίνωσε ότι οι παραγγελίες θα μειωθούν δραματικά. Οι χρήστες του C-130J, πέρα από την Αμερικανική Αεροπορία, είναι το Σώμα των Αμερικανών Πεζοναυτών (το ιπτάμενο τάνκερ KC-130J), η Αμερικανική Εθνοφρουρά, η Αμερικανική Ακτοφυλακή, η Βασιλική Αεροπορία, η Βασιλική Αεροπορία της Αυστραλίας, η αεροπορία της Δανίας και η Ιταλική Αεροπορία. Οι συνολικές παρραγγελίες για το C-130J είχαν φτάσει τις 186 τον Δεκέμβριο του 2006.
Η Lockheed προσέφερε τέσσερα C-130J στην Γερμανική Αεροπορία με καθεστώς ενοικίασης, για όσο διάστημα αναμένει το Airbus A400M, όμως η πρόταση απορρίφθηκε ως ακριβή.
Η Ινδική Αεροπορία έχει υποβάλλει πρόταση για να αποκτήσει έξι C-130J και η πώληση αναμένεται να οριστικοποιηθεί στα μέσα του 2007.
Τέλος, η Βασιλική Αεροπορία της Νορβηγίας ενδιαφερόταν να αποκτήσει τέσσερα C-130J, όμως η ιδέα εγκαταλείφθηκε όταν ανακαλύφθηκε ότι το C-130 δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί σε καταστάσεις δυνατού αέρα.
Χρήστες
thumb|right|400px|Οι χώρες χρήστες του C-130
Εκδόσεις
thumb|right|250px|Σχέδιο τριών όψεων του C-130 thumb|right|250px|AC-130 thumb|right|250px|LC-130 εξοπλισμένο με χιονοπέδιλα σε αποστολη στην Ανταρκτική
Κωνσταντίνος Αριστίας
Ο Κωνσταντίνος Κυριάκος Αριστίας (ρουμανικά: Costache Aristia, Κωνσταντινούπολη 1800 – Βουκουρέστι 18 Απριλίου 1880) ήταν ο πρώτος Έλληνας και Ρουμάνος επαγγελματίας ηθοποιός, ιδρυτής του Ρουμανικού Εθνικού Θεάτρου, συγγραφέας και μεταφραστής.
Lockheed C-130 Hercules
Το C-130 στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
thumb|right|250px|LC-130 εξοπλισμένο με χιονοπέδιλα στην Ανταρκτική Τα ελληνικά C-130 Hercules είναι τα αεροσκάφη που έχουν επωμισθεί το βάρος του μεταφορικού έργου για τις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και ένα σημαντικό μέρος των αεροδιακομιδών στην Ελλάδα. Έχουν πολυετή θητεία στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία (από το 1975) και εκτός από τις αποστολές που προαναφέρθηκαν, συμμετέχουν τόσο σε ανθρωπιστικές αποστολές, όσο και σε αποστολές αεροπυρόσβεσης και έρευνας και διάσωσης. Τα C-130 ανήκουν στην 356 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών «Ηρακλής», η οποία εδρεύει στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας. Τα ελληνικά C-130 φέρουν τετράχρωμη παραλλαγή τύπου «Βιετνάμ».
Κωνσταντίνος Αριστίας
Βιογραφία
Αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Βουκουρέστι. Το 1817 η κόρη του ηγεμόνα της Βλαχίας Καρατζά, Ραλλού, ίδρυσε στο Βουκουρέστι το "Ελληνικό Θέατρο". Η Φιλική Εταιρεία κατόρθωσε έμμεσα να το επηρεάσει. Ο Αριστίας ως σπουδαστής, έπαιξε στο «Βρούτο» του Βολταίρου και στον «Τιμολέωνα» του Ιωάννη Ζαμπέλιου. Εμπνευσμένος από τις ιδέες του Διαφωτισμού αλλά και της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον Οθωμανικό ζυγό, ο Αριστίας προσχώρησε στη Φιλική Εταιρία. Από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης στις ηγεμονίες, το Φεβρουάριο του 1821, ο Αριστίας συνασπίστηκε με τον Αλέξάνδρο Υψηλάντη. Στη Μάχη του Δραγατσανίου ήταν ο σημαιοφόρος του Ιερού Λόχου και ήταν ένας από τους λίγους επιζόντες μαχητές του.
Μετά την ήττα, ο Αριστίας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Βλαχία. Η Ραλλού Καρατζά τον είχε στείλει με δικά της έξοδα στη Γαλλία για να σπουδάσει υποκριτική τέχνη στον Τάλμα Φρανσουά Ζοζέφ. Το 1827 επέστρεψε στο Βουκουρέστι. Εκεί δίδαξε ελληνικά και γαλλικά στο Εθνικό Κολλέγιο του Αγίου Σάββα. Το 1833 ίδρυσε θεατρική σχολή όπου δίδαξε. Ο Αριστίας έθεσε τα θεμέλια του επαγγελματικού ρουμάνικου θεάτρου.
Lockheed C-130 Hercules
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη C-130 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κωνσταντίνος Αριστίας
Βιογραφία
Παράλληλα ήταν μεταφραστής και συγγραφέας. Μετέφρασε στα ρουμανικά την Ιλιάδα του Ομήρου καθώς και Πλούταρχο και Μολιέρο ανάμεσα σε άλλους συγγραφείς.
Το 1840 ο Αριστίας πήγε στην Αθήνα για τη δημιουργία νέου ελληνικού θεατρου. Αντιμέτωπος με το βαυαρικό καθεστώς του Όθωνα επέστρεψε στο Βουκουρέστι. Κατά τη Ρουμανική Επανάσταση του 1848 ο Αριστίας συμμετείχε ως συνταγματάρχης της Εθνικής Φρουράς. Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης έζησε στην Αυστρία, τη Γαλλία, την Τουρκία και την Ελλάδα. Το 1851 επέστρεψε στη Ρουμανία.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ρουμάνοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρουμάνοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ρουμάνοι επαναστάτες Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Ρουμάνοι μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Ρουμάνοι μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Χρήστος Κουτρόπουλος
Ο  Χρήστος Κουτρόπουλος (γεν. 1963) είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στον Πανιώνιο τη δεκαετία του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων και την ολυμπιακή ομάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Κουτρόπουλος γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1963 στην Αθήνα. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην άμυνα και ως αμυντικός μέσος. Τα περισσότερα χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, στον οποίο ξεκίνησε τη σεζόν 1982-83. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 23 Ιανουαρίου 1983 και σταδιακά έγινε βασικός και αρχηγός της ομάδας. Μάλιστα τη σεζόν 1988-89 αγωνίστηκε και στις 30 αγωνιστικές.
Με τον Πανιώνιο έζησε τις δύσκολες σεζόν των μπαράζ: 1982-83 και 1983-84 αλλά και τις πετυχημένες χρονιές που ακολούθησαν: την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1986-87 και τον τελικό του Κυπελλου, στον οποίο αγωνίστηκε με το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Προς το τέλος της καριέρας του έμελλε να γνωρίσει τον πρώτο υποβιβασμό στη Β΄ Εθνική στην ποδοσφαιρική ιστορία του Πανιωνίου, τη σεζόν 1991-92.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Χρήστος Κουτρόπουλος αγωνίστηκε στην Εθνική Ελπίδων ως το 1985 και την περίοδο 1987-88 ήταν βασικό στέλεχος της ολυμπιακής ομάδας, στο προολυμπιακό τουρνουά για την Ολυμπιάδα της Σεούλ. Πρωτόπαιξε στις 28 Οκτωβρίου 1987 στο φιλικό προετοιμασίας με την ολυμπιακή ομάδα της Ιταλίας εκτός έδρας στο Αρέτσο (σκορ 0-2) και στη συνέχεια σε πέντε ματς του ομίλου με Πολωνία (δύο ματς), Δυτική Γερμανία, Ρουμανία και Δανία και σε φιλικό με την Ανατολική Γερμανία. Τελευταίος του αγώνας στις 20/4/1988 με τη Δανία εκτός έδρας (ήττα 0-4).
Πηγές
Κουτρόπουλος Κουτρόπουλος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κ
Νιτραιθένιο
Το νιτραιθένιο ή νιτραιθυλένιο είναι μια υγρή (στις συνηθισμένες συνθήκες, T = 25°C, P = 1 atm) οργανική ένωση με χημικός τύπο C2H3NO2. Είναι το απλούστερο νιτροαλκένιο, δηλαδή μια άκυκλη ένωση με ένα διπλό δεσμό και μια νιτροομάδα (-NO2). Το νιτραιθένιο εξυπηρετεί ως ένα χρήσιμο ενδιάμεσο κατά την παραγωγή μιας ποικιλίας άλλων χημικών προϊόντων.
Ισομερή θέσης
Με βάση το χημικό του τύπο, C2H3NO2, έχει τουλάχιστον τα ακόλουθα ισομερή θέσης (όχι όλα σταθερά):
Ονοματολογία
Η ονομασία «νιτραιθένιο» θεωρεί ότι η ένωση είναι υποκατεστημένο αιθένιο, δηλαδή αιθένιο, ένα άτομο υδρογόνου του οποίου, έχει αντικατασταθεί από μια νιτροομάδα (-NO2).
Βιομηχανική
Το νιτραιθάνιο παράγεται βιομηχανικά σε δύο (2) στάδια:
1. Με επίδραση νιτρομεθάνιου σε μεθανάλη (ή και σε ένα ολιγομερές της, όπως την παραφορμαλδεΰδη). Το αρχικό αποτέλεσμα αυτής της αντίδρασης είναι η παραγωγή της 2-νιτραιθανόλης:
2. Στη συνέχεια, με επίδραση θειικού οξέος στην 2-νιτραιθανόλη αποσπάται μονομοριακά νερό, με μηχανισμό E2, παράγοντας νιτραιθένιο :
Από 2-χλωροπροπενικό οξύ
Με επίδραση νιτρώδους νατρίου σε 2-χλωροπροπενικό νάτριο, παράγεται νιτραιθένιο :
Από 1-αλο-2-νιτραιθάνιο
Με απόσπαση υδραλογόνου από 1-αλο-2-νιτραιθάνιο παράγεται νιτραιθένιο :
Γενικές ιδιότητες
Το νιτραιθένιο έχει μια διπολική ροπή που παράγεται από την προσέλκυση ηλεκτρονικού νέφους από τη νιτρομάδα που περιέχεται στο μόριο. Έτσι είναι διαλυτό στο νερό αλλά και σε μη πολικούς διαλύτες. Το νιτραιθένιο είναι εξαιρετικά δραστικό, ακόμη και σε χαμηλές θερμοκρασίες. Σύντομα αυτοδιασπάται σε θερμοκρασία δωματίου (20°C). Σε αντιδιαστολή όμως με την αναφερόμενη αστάθειά του, βρέθηκε ότι είναι σχετικά σταθερό αν διαλυθεί στ βενζόιο, τουλάχιστον επί έξι (6) μήνες, αν αποθηκευθεί σε θερμοκρασία -10°C.
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Το νιτραιθένιο έχει ένα μόριο με έλλειμμα ηλεκτρονίων. Ως αποτέλεσμα, το νιτραιθένιο δρα ως ηλεκτρονιόφιλο στις αντιδράσεις. Είναι ικανό να αντιδρά αυτόρμητα ακόμη και σε θερμοκρασίες κάτω από -100°C, δίνοντας συχνά εξώθερμες αντιδράαεις. Τα πιο συνηθισμένα είδη αντιδράσεων αυτής της ένωσης είναι οι αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης, οι αντιδράσεις προσθήκης ελευθέρων ριζών και οι αντιδράσεις πυρηννόφιλης προσθήκης.
Κυκλοπροσθήκες
Το νιτραιθένιο μπορεί να δρα ως πηγή 2π ηλεκτρονίων σε μια κυκλοπροσθήκγη τύπου 4+2. Η νιτρομάδα εξυπηρετεί ως ομάδα προσέλκυσης ηλεκτρονικού νέφους, γεγονός που κάνει την ένωση μια καλή υποψήφια ως ένα «διενόφιλο». Π.χ. αντιδρά γρήγορα με το κυκλοπενταδιένιο, το σπειροεπταδιένιο, και τα παράγωγά τους, σε αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης 4+2. Ένα απλούστερο παράδειγμα είναι η αντίδραση νιτραιθενίου με 1,3-κυκλοβουταδιένιο, που δίνει 4-νιτροκυκλεξένιο : 4-νιτροκυκλεξένιο
Ακόμη, το νιταιθένιο μπορεί να αντιδρά αρχικά με έναν «χειρόμοφρο» βινυλαιθέρα, και μετά να δίνει κυκλοπροσθήκη 3+2 με ένα διενόφιλο με έλλειμμα ηλεκτρονίου, όπως το διμεθυλοφουμαρικό οξύ. Οι αντιδράσεις αυτές είναι σχεδόν αυθόρμητες ακόμη και στους -78°C. Ένα απλούστερο παράδειγμα είναι η αντίδραση νιτραιθενίου με αιθένιο, που δίνει 3-μεθυλενο-N-υδροξυ-1,2-οξαζολιδίνη: 3-μεθυλενο-N-υδροξυ-1,2-οξαζολιδίνη
Πηγές
Κατηγορία:Νιτροενώσεις Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Αλειφατικές ενώσεις
2180 Μαργιαλένα
Η Μαργιαλένα (Marjaleena) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,078. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Φινλανδό αστρονόμο Χέικι Αλικόσκι, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από το βαφτιστικό όνομα της κόρης του Αλικόσκι, Μαργιαλένα Τζόνσον (Marjaleena Johnsson).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Μαργιαλένα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαργιαλενα
464
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 464 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κρατικός προϋπολογισμός
368x368px|μικρογραφία|Το [[Εφημερίδα της Κυβερνήσεως|ΦΕΚ του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2022]] Κρατικός προϋπολογισμός αποκαλείται ο τυπικός νόμος με τον οποίο προσδιορίζονται τα εκτιμώμενα έσοδα και εξόδα του κράτους για κάθε οικονομικό έτος. Ο προϋπολογισμός αποτελεί και τη βραχυχρόνια υλοποίηση του δημοσιονομικού προγράμματος της κυβέρνησης. Είναι δεσμευτικός, λεπτομερής και έχει διάρκεια ενός έτους.
Πτυχές κρατικού προϋπολογισμού
Ο κρατικός προϋπολογισμός έχει τη λογιστική, την πολιτική και τη νομική του διάσταση. Η λογιστική αφορά τα έσοδα και τα έξοδα του κράτους. Η πολιτική πτυχή αφορά συγκεκριμένες πολιτικές, ενώ η νομική αφορά τη φύση του προϋπολογισμού ως τυπικού νόμου, με την ανάγκη ύπαρξης κάποιου ουσιαστικού νόμου για κάθε δημόσιο έξοδο ή δαπάνη.
Χαρακτηριστικά προϋπολογισμού
Ο προϋπολογισμός διακρίνεται σε τακτικό προϋπολογισμό και προϋπολογισμό δημοσίων επενδύσεων. Ο διαχωρισμός αυτός έγινε αρχικά ώστε κονδύλια που εισήλθαν στην Ελλάδα για την ανάπτυξη των υποδομών να διασφαλισθεί ότι δε θα χρησιμοποιούνταν για τρέχουσες λειτουργικές δαπάνες. Αυτός ο διαχωρισμός σήμερα δημιουργεί προβλήματα, καθώς δεν υπάρχει συλλειτουργία των δύο τμημάτων.
Ο προϋπολογισμός είναι ετήσιος. Σήμερα παρατηρείται εκτεταμένη χρήση ειδικών λογαριασμών (δηλαδή έκτακτοι λογαριασμοί που χρηματοδοτούν άμεσα και κλείνουν "τρύπες", ενώ παρατηρείται μεταπήδηση κονδυλίων από τον έναν στον άλλον).
Προβλέπεται προϋπολογισμός κονδυλίων όπου υπάρχει διαχωρισμός σε κατηγορίες δαπανών. Ο προϋπολογισμός είναι ιδιαίτερα αναλυτικός, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τις 14.589 εγγραφές στον προϋπολογισμό του 2008.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι οι μειωμένες δραστηριότητες των αρμόδιων φορέων που αναλαμβάνουν την υλοποίησή του, με την κεντρική ευθύνη να επιρρίπτεται στο Υπουργείο Οικονομικών.
Φάσεις εκτέλεσης κρατικού προϋπολογισμού
Οι φάσεις του δημόσιου προϋπολογισμού είναι οι εξής:
Αναμόρφωση του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού
Σήμερα επικρατεί η διεθνής τάση των φορολογουμένων να επιθυμούν να ξέρουν πώς αξιοποιούνται οι πόροι που δίνουν στο κράτος και πώς συνδέεται η διαχείρισή τους με το επιθυμητό αποτέλεσμα. Συνεπώς, υπάρχει μια μετάβαση προς τους προϋπολογισμούς προγραμμάτων και προϋπολογισμούς απόδοσης. Τουτέστιν, η προσοχή εστιάζεται όχι σε τι πόρους έχει πρόσβαση το κράτος, αλλά τι παράγεται με αυτούς τους πόρους από το σύστημα, δηλαδή το αποτέλεσμα. Υπάρχει η ανάγκη στην Ελλάδα να προσανατολισθεί προς την αναμόρφωση των κρατικών προϋπολογισμών και το νέο λογιστικό σύστημα, όπου το δημόσιο θα λειτουργεί με κανόνες χρηματοοικονομικής λογιστικής. Επιπλέον, υπάρχει η ανάγκη να κατανέμονται οι δαπάνες σε κατηγορίες, δηλαδή για παράδειγμα "δαπάνες υγείας" που θα περιλαμβάνουν κάθε δαπάνη που αφορά τον τομέα της υγείας (αμοιβές προσωπικού νοσοκομείων, αλλά και αμοιβές στρατιωτικού νοσοκομειακού προσωπικού που συμπεριλαμβάνονται μέχρι και σήμερα στις δαπάνες εθνικής αμύνης). Ομοίως για τις "δαπάνες παιδείας", "δαπάνες πολιτισμού" και ούτω καθεξής. Για τον τομέα του αθλητισμού το 70% των δαπανών χρηματοδοτείτο από ειδικούς λογαριασμούς το 2008.
Προβλέπεται ο προϋπολογισμός να διακρίνεται σε τομείς πολιτικής, ανεξαρτήτως των φορέων που την παράγουν. Έπειτα προβλέπεται διαχωρισμός σε λειτουργία, πρόγραμμα και δράση. Για παράδειγμα, ως λειτουργία μπορεί να τεθεί ο πολιτισμός, ως πρόγραμμα ο αρχαίος πολιτισμός και ως δράση η εκκίνηση κατασκευής ενός μουσείου. Στον προϋπολογισμό των κονδυλίων θα υπάρχει οργανική ταξινόμηση, οικονομική ταξινόμηση και λειτουργική ταξινόμηση.
Οργανική ταξινόμηση
Στην οργανική ταξινόμηση θα μετράται για κάθε υπηρεσία τι χρήματα δαπανώνται, δηλαδή θα υπάρχει ένας προσανατολισμός προς τα κέντρα κόστους (βλ. Λογιστική κόστους & Αναλυτική λογιστική, ομάδα 9 ΕΓΛΣ).
Οικονομική ταξινόμηση
Ως προς την οικονομική ταξινόμηση προβλέπεται προσανατολισμός σε λογαριασμούς Γενικού Λογιστικού Σχεδίου.
Λειτουργική ταξινόμηση
Ως προς τη λειτουργική ταξινόμηση προβλέπεται καλύτερη ανάλυση.
Λειτουργία
Η λειτουργία του προϋπολογισμού θα έχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και κάθε ένας από τους αρμόδιους φορείς θα αναλαμβάνει ένα μέρος υλοποίησης του προγράμματος αυτού. Οι φορείς θα μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους, όμως θα υπάρχει διάκριση αρμοδιοτήτων και της αντίστοιχης ευθύνης, ενώ θα πρέπει να υλοποιήσουν σε τελική ανάλυση το μέρος τους ατομικά και να φέρουν και την αντίστοιχη ευθύνη. Επιπλέον, θα υπάρχει ένας συντονιστής σε κάθε πρόγραμμα, ο οποίος θα αναλαμβάνει να δίνει κατευθύνσεις στους φορείς, αλλά και να διατυπώσει τη γνώμη του για τον αριθμό των φορέων που είναι αναγκαίοι. Το πρόβλημα που υπάρχει μέχρι σήμερα είναι ότι οι φορείς δεν έχουν επικοινωνία μεταξύ τους και είναι συχνό φαινόμενο να χρηματοδοτούν ένα έργο πολλοί φορείς. Το πρόγραμμα θα καταλήγει σε συγκεκριμένες δράσεις τις οποίες θα επωμίζονται οι φορείς.
Οι συνολικές δαπάνες του προϋπολογισμού θα κατευθύνονται προς συγκεκριμένες δράσεις, ενώ ένα μικρό κομμάτι θα διακρατείται ως αποθεματικό Υπουργείου Οικονομικών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημόσια οικονομικά Κατηγορία:Οικονομική πολιτική
465
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 465 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάχη της Ισσού
Η Μάχη της Ισσού (ή 1η Μάχη της Ισσού) ήταν η σημαντική μάχη ανάμεσα στο στρατό του Μέγα Αλέξανδρου το 333 π.Χ. στο στενό που διαμορφωνόταν εκείνη την εποχή μεταξύ όρους Ἁμανός και Ισσικού κόλπου, κοντά στις Κιλίκιες πύλες, κατά του στρατού του Δαρείου Γ' μεγάλου βασιλέα της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών (των Περσών). Γνωρίζοντας ο Αλέξανδρος πως ο Δαρείος έχει συγκεντρώσει στην κοιλάδα των Σώχων μεγάλο στρατό έστειλε τον Παρμενίωνα με τους Θράκες, τους Θεσσαλούς και τους άλλους Έλληνες να καταλάβει τη στενή διάβαση που οδηγούσε από την Κιλικία στη Συρία, που διερχόταν μεταξύ του όρους Ἁμανός και της θάλασσας, δηλαδή του Ισσικού κόλπου και το φύλαγε μικρή δύναμη, η οποία τράπηκε αμέσως σε φυγή. Ο Αλέξανδρος ασχολήθηκε πρώτα με την υποταγή των ορεινών φυλών της τραχείας Κιλικίας, επέστρεψε κατόπιν στην Ταρσό και προελαύνοντας με τους επίλεκτους πεζούς και τους ιππείς έφθασε διαδοχικά στους Σόλους και στη Μαλλό, πόλη που απάλλαξε από όλους τους φόρους και τίμησε με άλλους τρόπους, καθώς θεωρείτο αποικία των Αργείων με ιδρυτή τον Αμφίλοχο. thumb|right|300px|Ως μάχη της Ισσού.
Τακτικές κινήσεις πριν τη μάχη
thumb|300 px|right|Τακτικές κινήσεις των δύο στρατών πριν τη μάχη Στο μεταξύ πλησίαζε στην περιοχή το στράτευμα που είχε συγκροτήσει ο Δαρείος από όλες τις επικράτειες της αυτοκρατορίας. Ο Δαρείος είχε αποφασίσει αρχικά να αναθέσει την αρχηγία του εκστρατευτικού σώματος στον αξιότερο στρατηγό του. Μετά τον θάνατο του στρατηγού Χαρίδημου, ελλείψει άλλων ικανών στρατηγών, την αρχηγία ανέλαβε ο άπειρος περί τα πολεμικά Δαρείος, όπως τον περιγράφει η μακεδονική προπαγάνδα, παρότι οι τακτικές κινήσεις του έφεραν τον Αλέξανδρο προ απροόπτου πριν την τελική μάχη και τον ανάγκασαν σε ταχύτατη προέλαση της εμπροθοφυλακής του μάλλον παρά του συνόλου του στρατεύματος ως περιγράφεται. Ο περσικός στρατός κινήθηκε δυτικά και στρατοπέδευσε στην πεδιάδα των Σώχων, στη νότια Ασσυρία, αναμένοντας την άφιξη του Αλέξανδρου. Καθώς περνούσαν οι ημέρες και ο Αλέξανδρος δεν είχε ακόμη εμφανιστεί, ο Δαρείος συνεκτιμώντας με τους επιτελείς του ότι ο Αλέξανδρος δίσταζε, αποφάσισε να κινηθεί από την άνετη πεδιάδα στα στενά περάσματα της Κιλικίας. Μάταια προσπάθησε ο Αμύντας να μεταπείσει τον μεγάλο βασιλέα. Ο Δαρείος, εμπιστευόμενος τη γνώμη των αξιωματούχων του, σύμφωνα με την οποία οι Πέρσες θα καταπατούσαν τους Έλληνες μόνο με το ιππικό τους, εγκατέλειψε την ευρύχωρη πεδιάδα των Σώχων και κατευθύνθηκε προς την Κιλικία για να συναντήσει τον Αλέξανδρο.
Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο Αλέξανδρος θεώρησε την πληροφορία λανθασμένη. Για να την εξακριβώσει, έστειλε μια τριακόντορο να πλεύσει βόρεια προς την Ισσό. Οι αξιωματικοί που επέβαιναν είδαν με τα μάτια τους τα πλήθη της περσικής στρατιάς στρατοπεδευμένα κοντά στη θάλασσα, βόρεια του ποταμού Πίναρου. Μετά από την εκτέλεση της αποστολής του το πλοίο επέστρεψε και οι άνδρες του ανέφεραν στον Αλέξανδρο ό,τι είχαν δει. Βέβαιος πλέον για την ακριβή θέση στην οποία βρισκόταν ο εχθρός, ο Αλέξανδρος, συγκαλώντας τους στρατηγούς, τους ιλάρχους και τους ηγέτες των συμμάχων, τους ανήγγειλε την επερχόμενη μάχη, εξήγησε το λάθος του Δαρείου, που καθήλωσε τις δυνάμεις του από την ευρυχωρία της πεδιάδας των Σώχων στη στενή διάβαση, θύμισε ιδιαίτερα στους Έλληνες ότι πολεμούν για το κοινό συμφέρον της Ελλάδας ενώ οι μισθοφόροι ομογενείς τους με τον Δαρείο δόλια αγωνίζονταν, έφερε στη μνήμη όλων το κατόρθωμα των μυρίων με ηγέτη τον Ξενοφώντα, παρόλο που δε διέθετε ιππικό, ενώ τώρα ο στρατός τόσους διέθετε ιππείς Θεσσαλούς και Βοιωτούς και Πελοποννήσιους και Μακεδόνες και Θράκες. Πάνω από όλα παρουσίασε τη νίκη ως αναμφισβήτητη και όλοι επικρότησαν όσα είπε. Σφίγγοντάς του το χέρι, τον παρακάλεσαν να τους οδηγήσει αμέσως εναντίον των εχθρών. Εκείνος τους άφησε ελεύθερους, ζητώντας καλό φαγητό για τους στρατιώτες και προφυλακή ιππέων και στρατιωτών στις πύλες. Πριν αναχωρήσει από τη Μυρίανδρο οδήγησε τέθριππο στη θάλασσα ως προσφορά στον Ποσειδώνα, πιθανώς για να αποτραπεί μια άκαιρη επέμβαση του φοινικικού στόλου. .
Παράταξη των στρατευμάτων
thumb|300 px|right|Αντιπαράταξη πριν τη μάχη Ο Αλέξανδρος φέρεται πως απείχε από τους Πέρσες πάνω από εκατό στάδια. Αναχωρώντας βράδυ, έφθασε κατά τα μεσάνυχτα στη διάβαση μεταξύ Αμανού και θάλασσας, στις ονομαζόμενες Κιλίκιες πύλες -ή Σύριες-, από τις οποίες είχε διαβεί προ δύο ημερών. Γενόμενος και πάλι κύριος αυτής της αξιόλογης τοποθεσίας, ανάπαυσε εδώ τον στρατό του την υπόλοιπη νύχτα και κατά την αυγή προχώρησε βόρεια, εναντίον του Δαρείου. Στην αρχή η διάβαση ήταν τόσο στενή, ώστε ο στρατός υποχρεωνόταν να προχωρεί σε κέρας. Το ιππικό ακολουθούσε το πεζικό. Λίγο αργότερα, όμως, όταν η διάβαση έγινε ευρύτερη, ο Αλέξανδρος ανέπτυξε το μέτωπο του στρατού του, μεταφέροντας προς τα εμπρός τις διάφορες τάξεις των οπλιτών. Πλησιάζοντας στον ποταμό Πίναρο, παρέταξε τον στρατό για μάχη. Το δεξιό άκρο το κατέλαβαν οι υπασπιστές, και μετά από αυτούς από δεξιά προς τα αριστερά πέντε τάξεις της φάλαγγας υπό τους Κοίνο, Περδίκκα, Μελέαγρο, Πτολεμαίο και Αμύντα. Ο Κρατερός ήταν επικεφαλής στις τρεις τελευταίες αριστερές τάξεις και ο Παρμενίων σε ολόκληρη την αριστερή πτέρυγα. Το πλάτος της πεδιάδας μεταξύ του όρους δεξιά και της θάλασσας αριστερά δεν ξεπερνούσε τα 14 στάδια. Παρόλα αυτά ο Αλέξανδρος, φοβούμενος μην κυκλωθεί από την υπεράριθμη περσική στρατιά, έδωσε εντολή στον Παρμενίωνα να μην απομακρυνθεί από τη θάλασσα και τού έστειλε όλο το συμμαχικό ιππικό, καθώς και τους ελαφρά οπλισμένους Θράκες και Κρήτες πεζούς.
Με αυτόν τον τρόπο διευθέτησε το στράτευμά του ο Αλέξανδρος. Ο Δαρείος, από την πλευρά του, μαθαίνοντας ότι ο Αλέξανδρος ερχόταν εναντίον του, αποφάσισε να πολεμήσει εκεί που ήταν στρατοπεδευμένος, κοντά στον ποταμό Πίναρο, του οποίου οι όχθες ήταν σε ορισμένα σημεία απόκρημνες και είχαν γίνει με τα χαρακώματα ακόμα πιο δυσπρόσιτες• επιπλέον, για να παραταχθεί αφαλέστερα, ο μεγάλος βασιλέας έστειλε πριν από όλα πέρα από τον ποταμό 30.000 ιππείς και 20.000 ψιλούς, δηλαδή ελαφρά οπλισμένους. Κατόπιν γέμισε όλον τον χώρο μεταξύ του όρους και της θάλασσας κοντά στον Πίναρο με 90.000 οπλίτες, από τους οποίους οι 30.000 Έλληνες κατέλαβαν το κέντρο, και ανά 30.000 Ασιάτες οπλίτες, οι Κάρδακες, κατέλαβαν τις δύο πλευρές. Στα υψώματα αριστερά στάθηκαν 20.000 άνδρες, για να χτυπήσουν την πίσω και τη δεξιά πλευρά του Αλέξανδρου. Ο υπόλοιπος αναρίθμητος όχλος παρέμεινε αχρησιμοποίητος, επειδή ήταν στενός ο τόπος και, το χειρότερο, δε διευθετήθηκε έτσι ώστε να συνδράμει όπου πιθανώς χρειαζόταν, αλλά εγκλωβίστηκε άτακτα στο πίσω μέρος των Ελλήνων μισθοφόρων και των Ασιατών οπλιτών. Πάντως, αφού παρατάχθηκε με αυτόν τον τρόπο ο στρατός, ανακλήθηκαν οι 30.000 ιππείς και οι 20.000 πεζοί που είχαν περάσει τον Πίναρο• και ένα μέρος μεν εκείνου του ιππικού στάλθηκε καταρχήν στην άκρα αριστερή πτέρυγα, αλλά επειδή η περιοχή ήταν ορεινή και δεν μπορούσε να κινηθεί, έλαβε εντολή να πάει στη δεξιά πτέρυγα, όπου ήδη βρισκόταν και το άριστο τμήμα του περσικού ιππικού. Ο ίδιος ο Δαρείος κατά το περσικό έθος κατέλαβε το κέντρο όλης της παράταξης, με πολλούς ευγενείς ιππείς γύρω του, πίσω από το πεζικό των Ελλήνων οπλιτών.
Η μάχη
right|thumb|300 px|Η αποφασιστική στιγμή της επίθεσης του Αλέξανδρου Καθώς, όμως, συγκεντρώθηκε κοντά στον ποταμό αυτή η σημαντική περσική δύναμη, αξιόλογο τμήμα της οποίας συγκροτούσαν 30.000 Έλληνες οπλίτες, η μάχη προαναγγελόταν πεισματική, αν και παραδόξως τελείωσε εύκολα και γρήγορα. Αναπαύοντας για λίγο τα στρατεύματά του, ο Αλέξανδρος άρχισε να προχωρεί βάδην προς τα εμπρός, υποθέτοντας ότι οι εχθροί θα περνούσαν τον ποταμό, για να επιτεθούν πρώτοι. Βλέποντάς τους, όμως, να παραμένουν ακίνητοι πίσω από τον ρηχό ποταμό, εξακολούθησε να προχωρά. Φθάνοντας σε απόσταση βέλους παρέλαβε το ιππικό υπό τους Περοίδα και Παντόρδανο, τους υπασπιστές και τις τάξεις του στρατού στα δεξιά της φάλαγγας, επιτάχυνε τον βηματισμό, πέρασε τον ποταμό και χτύπησε αιφνιδιαστικά τους Κάρδακες της αριστερής πτέρυγας των Περσών. Εκείνοι, αντιστεκόμενοι για λίγο μόνο, έστρεψαν σχεδόν αμέσως τα νώτα και το χειρότερο, όταν αντιλήφθηκε ο Δαρείος την τροπή που πήραν τα πράγματα, πίστεψε πως διέτρεχε και ο ίδιος τον έσχατο κίνδυνο και έτρεξε γεμάτος πανικό με το άρμα του πίσω από τους φυγάδες. Μόλις είχε αρχίσει η μάχη και το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού ήταν ακέραιο• 60.000 οπλίτες, 100.000 ιππείς και δεκάδες χιλιάδες πεζοί, όταν οι αντίπαλοι συνολικά δεν ξεπερνούσαν τους 30.000 άνδρες, ενώ εκείνοι που καταδίωκαν τους Πέρσες ήταν λιγότεροι από τους μισούς. Όμως ο Δαρείος καταλήφθηκε από τέτοιο τρόμο, ώστε έφευγε ασταμάτητα• συναντώντας δε μερικά φαράγγια και ανώμαλα εδάφη, πήδηξε από το άρμα και συνέχισε τη φυγή έφιππος, πετώντας συγχρόνως την ασπίδα, το τόξο και την κάνδυ, δηλαδή τον βασιλικό μανδύα.
Το αποτέλεσμα αυτής της οπισθοχώρησης ήταν προφανές. Στο μέσο και τη δεξιά πλευρά των Περσών όπου βρίσκονταν οι Έλληνες μισθοφόροι και οι άριστοι από τους ιππείς Πέρσες, αγωνίστηκαν μεν γενναία κατά των τάξεων της φάλαγγας υπό τον Κρατερό και τον Παρμενίωνα, και κατά των Θεσσαλών ιππέων, όσο υπέθεταν ότι ο Δαρείος ήταν παρών. Οι Έλληνες μάλιστα μισθοφόροι αντιλαμβανόμενοι κάποιες ρωγμές στη μακεδονική φάλαγγα αντιστάθηκαν τόσο πεισματικά, ώστε εδώ έπεσαν και ο ταξιάρχης Πτολεμαίος του Σελεύκου και 120 πεζέταιροι. Αλλά και στο άκρο αριστερό πλευρό οι Θεσσαλοί και οι Πελοποννήσιοι δέχθηκαν μεγάλη πίεση από τη μάζα του περσικού ιππικού. Παρόλα αυτά οι ιππείς διατήρησαν τις θέσεις τους, αν και οι αντίπαλοι υπερτερούσαν αριθμητικά. Ωστόσο, η κατάρρευση της αριστερής πλευράς του περσικού στρατού επέτρεψε στον Αλέξανδρο να στρέψει τη σφήνα του ιππικού προς το κέντρο κατά των Περσών και ιδιαίτερα κατά του Δαρείου αναζητώντας να θέσει ένα τέλος σε οποιαδήποτε μελλοντική ανασυγκρότηση των περσικών δυνάμεων με εστία τον μεγάλο βασιλέα. Όμως, ο Δαρείος είχε ήδη τραπεί σε φυγή, εγκαταλείποντας πίσω του την οικογένεια, τους θησαυρούς και τους στρατιώτες του. Τη γενική φυγή του περσικού στρατού ακολούθησε άγρια καταδίωξη του από τους νικητές.
Συνέπειες
Η καταδίωξη δε συνεχίστηκε για πολύ και το σκοτάδι, που έπεφτε γοργά, ανάγκασε τον Αλέξανδρο να επιστρέψει στο στρατόπεδο. Η λεία από τούτη τη νίκη ήταν μεγάλη. Όλο το στρατόπεδο του Δαρείου, η μητέρα του, η σύζυγος, η αδελφή, ο γιος και οι δυο κόρες του έπεσαν στα χέρια των νικητών, όπως και το άρμα, η ασπίδα και το τόξο του, επιπλέον 3.000 αργυρά τάλαντα και πολλά άλλα πολύτιμα πράγματα, σκεύη και αιχμάλωτοι. Οι κυρίες της περσικής αυλής που είχαν κατά το έθος συνοδέψει τον Δαρείο υπέστησαν δεινή κακοποίηση από τους στρατιώτες του Αλέξανδρου, απογυμνωμένες από τα υπάρχοντά τους, αντίθετα από τους στενούς συγγενείς του μεγάλου βασιλέα που ανήκαν αποκλειστικά στον Αλέξανδρο.
Παραδίδεται ότι σκοτώθηκαν 110.000 Πέρσες, από τους οποίους οι ιππείς ήταν περισσότεροι από 10.000, καθώς και πολλοί αξιωματούχοι. Γενικά από όλο εκείνο το στράτευμα δε διατήρησαν την παράταξή τους παρά μόνο 4.000 άνδρες, εκείνοι που πέρασαν τον Ευφράτη με τον Δαρείο και 8.000 Έλληνες μισθοφόροι οι οποίοι, κατόρθωσαν να διασωθούν στην Αίγυπτο με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Για να πετύχει αυτή τη νίκη, ο ελληνικός στρατός είχε απώλειες περί τους 450 νεκρούς από τo πεζικό και τους ιππείς και περίπου 4.500 τραυματίες. Έτσι έγινε η μάχη στην Ισσό, για την ακρίβεια η μάχη στον Πίναρο ποταμό. Μία τακτική εντέλει νίκη του Αλέξανδρου και όχι στρατηγική, καθώς δεν επιτεύχθηκε η βασική του επιδίωξη να κυριαρχήσει δια μιας σε ολόκληρη την Ασία. Ο Δαρείος διέφυγε και προσπαθούσε ήδη να οργανώσει μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Συνεπώς, το έπαθλο της νίκης δεν ήταν η Βαβυλώνα και τα Σούσα επί του παρόντος, αλλά η παραλία της Μεσογείου και ιδιαίτερα η Φοινίκη.
Ο Αλέξανδρος παραδίδεται αξιοθαύμαστος και μετά το τέλος της μάχης, για τη φιλόξενη και χρηστή στάση του απέναντι στη μητέρα, τη σύζυγο και τα παιδιά του αντιπάλου. Όταν επέστρεψε από την καταδίωξη, βρήκε τη σκηνή του μεγάλου βασιλέα έτοιμη να τον υποδεχτεί. Πριν δειπνήσει, όμως, ακούγοντας θρήνους και κλάματα γυναικών και μαθαίνοντας πως η σύζυγος και η μητέρα του Δαρείου θρηνούσαν, γιατί τον θεωρούσαν νεκρό, έστειλε τον Λεοννάτο, έναν από τους εταίρους, για να τις βεβαιώσει πως ο Δαρείος ζει και να προσθέσει ότι επιθυμία του Αλέξανδρου ήταν να κρατήσουν όλη τη βασιλική τους ακολουθία, και να αποκαλούνται πάντα βασίλισσες. Τέτοια ήταν η σωφροσύνη που φέρεται ότι έδειξε, ώστε, όπως βεβαιώνεται από δική του προς τον Παρμενίωνα επιστολή, περικοπή της οποίας διέσωσε ο Πλούταρχος, δε θέλησε ούτε να δει τη γυναίκα του Δαρείου μήτε ευχαριστείτο να ακούει όσους μιλούσαν για την ομορφιά της. Τούτη η περιγραφή βέβαια έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την σκηνή που παραδίδουν άλλοι αρχαίοι συγγραφείς και δη ο Αρριανός για τη συνάντηση του Αλέξανδρου και του Ηφαιστίωνα με τη γυναίκα του Δαρείου.
Την επομένη της μάχης ο Αλέξανδρος, τραυματισμένος ο ίδιος στον μηρό, επισκέφθηκε τους τραυματίες. Στη συνέχεια έθαψε με τιμές τους νεκρούς με το σύνολο της στρατιάς παρατεταγμένο. Επιθεωρώντας τους άνδρες του τίμησε δημόσια με λόγους και δωρεές όσους διακρίθηκαν στη μάχη στη συνέχεια αντικατέστησε τον νεκρό ταξίαρχο Πτολεμαίο με τον Πολυσπέρχοντα, διορίζοντας σατράπη της Κιλικίας τον Βάλακρο, έναν από τους σωματοφύλακές του. Κατόπιν προχώρησε μέσω της κοίλης Συρίας προς τη φοινικική παραλία, στέλνοντας παράλληλα τον Παρμενίωνα κατά της Δαμασκού, την οποία εύκολα κυρίευσε ο στρατηγός, λαμβάνοντας από την πόλη και πολλούς θησαυρούς και πολλούς αιχμαλώτους. Ενδιαφέρουσα για τα κίνητρα της εκστρατείας είναι η επιστολή που έστειλε μετά τη μάχη ο Αλέξανδρος στο Δαρείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισσος Ισσος Ισσος Ισσου 333 π.Χ.
Αστικά Οικονομικά
Αστικά Οικονομικά (urban economics, αλλιώς Οικονομική των Αστικών Κέντρων) είναι ένας κλάδος των μικροοικονομικών που ασχολείται με την δημιουργία πυκνών γεωγραφικών σχηματισμών, δηλαδή πόλεων. Ο κλάδος έχει στενή σχέση με την οικονομική γεωγραφία.
Με την πιο ευρεία τους έννοια, τα Αστικά Οικονομικά είναι η οικονομική μελέτη των αστικών περιοχών. Ως τέτοια, εμπλέκει τη χρήση των εργαλείων των οικονομικών για την ανάλυση αστικών θεμάτων όπως η εγκληματικότητα, η εκπαίδευση, οι δημόσιες μεταφορές, η κατοικία και η χρηματοδότηση της τοπικής διοίκησης.
Ιστορία
Τα αστικά οικονομικά έχουν τις ρίζες τους στις θεωρίες χωροθέτησης των Γιόχαν Χαινριχ φον Τιούνεν, Ουίλιαμ Αλόνσο, Βάλτερ Κριστάλλερ και Αυγούστου Λος οι οποίες ξεκίνησαν τη διαδικασία της χωρικής οικονομικής ανάλυσης (Capello & Nijkamp 2004:3–4).
Ένα από τα πρώτα μοντέλα για την μορφή των πόλεων είναι το μοντέλο του Ουίλιαμ Αλόνσο το 1964, με μια κεντρική εμπορική περιοχή σε σχήμα δίσκου και μια περιοχή κατοικίας να το περιβάλλει. Το μοντέλο της μονοκεντρικής πόλης του Αλόνσο, ήδη από τότε που δημιουργήθηκε, χρησίμευσε ως σημείο εκκίνησης της ανάλυσης των αστικών οικονομικών. Όμως, το μοντέλο ήταν βασισμένο κυρίως στην βορειοαμερικανική εμπειρία και δεν ήταν επαρκές για την ανάλυση ευρωπαϊκών πόλεων με εκτεταμένο ιστορικό κέντρο, όπως π.χ το Παρίσι. Επιπλέον, παγκοσμίως η μονοκεντρικότητα εξασθένησε με τον καιρό χάρη στις αλλαγές στην τεχνολογία, ιδιαίτερα χάρη στην ταχύτερη και φθηνότερη μετακίνηση (η οποία καθιστά δυνατή τη διάκριση μεταξύ τόπου εργασίας και τόπου κατοικίας) και στις επικοινωνίες (που επιτρέπουν τις λειτουργίες των επιχειρήσεων που δεν απαιτούν επαφή με τους καταναλωτές να μεταφερθούν μακρυά από το εμπορικό κέντρο).
Επιπλέον, πρόσφατη έρευνα επιχείρησε να εξηγήσει την πολυκεντρικότητα που περιγράφηκε στο Μητροπολιτικό προάστιο (αγγλικά: edge city) του Τζοέλ Γκαρώ. Αρκετές ερμηνείες για την πολυκεντρική επέκταση των πόλεων έχουν προταθεί και συνοψίζονται σε υποδείγματα που την αιτιολογούν σε παράγοντες όπως τα λειτουργικά οφέλη από εκμισθώσεις μικρότερης μέσης αξίας και αυξανόμενες (ή σταθερές) επιστροφές λόγω οικονομιών χωρικής συγκέντρωσης. (Strange, 2008)
Τα αστικά οικονομικά έλαβαν περισσότερη ώθηση με τη Νέα θεωρία εμπορίου (και την μετεξέλιξη της Νέα Οικονομική Γεωγραφία) που ανέπτυξε ο Κρούγκμαν το 1976 και την συνακόλουθη συστηματική χρήση των αυξανόμενων αποδόσεων/οικονομιών κλίμακος (increasing returns to scale) σε οικονομικά μοντέλα. Κατά τη θεωρία αυτή, ο κύριος παράγοντας αυγκέντρωσης - αποσυγκέντρωσης είναι ότι το μέγεθος επιφέρει αυξάνουσες αποδόσεις και επιδράσεις δικτύωσης (network effects), που οδηγούν σε υψηλότερη παραγωγικότητα και υψηλότερους μισθούς. Οι υψηλότεροι μισθοί προσελκύουν ακόμα περισσότερους εργαζόμενους που μεγαλώνουν το μέγεθος της πόλης και ανεβάζουν ακόμα περισσότερο την παραγωγικότητα κ.ο.κ. Το όριο σε αυτήν την διαδικασία είναι μάλλον εξωγενές, δηλαδή καθορίζεται από τις υποδομές που δημιουργούνται για την υποστήριξη του νέου πληθυσμού της πόλης.
Σήμερα αναγνωρίζονται τέσσερα βασικά υποδείγματα που έχουν επηρεάσει τις οικονομικές θεωρίες συγκέντρωσης και σχηματισμού πόλεων (Abdel-Rahman & Annas, 2003):
Πεδία εφαρμογής της αστικής οικονομικής
Εκτός από τις προσπάθειες ερμηνείας των μηχανισμών συσσώρευσης της οικονομικής δραστηριότητας, πολλά χωρικά οικονομικά ζητήματα μπορούν να αναλυθούν είτε στο πλαίσιο των αστικών είτε των περιφερειακών οικονομικών καθώς ορισμένα οικονομικά φαινόμενα πρωτίστως επηρεάζουν περιορισμένες αστικές περιοχές ενώ άλλα αφορούν πολύ μεγαλύτερες περιφερειακές περιοχές (McCann, 2001 σ.3). Κατά τον Άρθουρ Ο Σαλιβαν τα αστικά οικονομικά διακρίνονται σε έξι σχετικά θέματα:
Οι δυνάμεις της αγοράς στην ανάπτυξη των πόλεων
Οι δυνάμεις της αγοράς στην ανάπτυξη των πόλεων περιγράφουν το πως οι αποφάσεις για τη χωροθέτηση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών επιφέρουν την ανάπτυξη των πόλεων. Η φύση και η συμπεριφορά των αγορών εξαρτάται με κάποιον τρόπο από τον τόπο εγκατάστασης τους και συνεπώς η επίδοση της αγοράς εξαρτάται εν μέρει από τη γεωγραφία. (McCann, 2001:1) Αν μια επιχείρηση είναι εγκατεστημένη σε μια απομονωμένη γεωγραφικά περιφέρεια, η επίδοση της αγοράς της θα είναι διαφορετική της επίδοσης μιας επιχείρησης είναι εγκατεστημένη σε μια εντατική περιφέρεια. Οι αποφάσεις χωροθέτησης τόσο των επιχειρήσεων όσο και των νοικοκυριών δημιουργούν πόλεις που διαφέρουν σε μέγεθος και οικονομική δομή. Όταν οι βιομηχανίες συγκεντρώνονται, όπως στην "Κοιλάδα του Πυριτίου" στην Καλιφόρνια, δημιουργούν αστικές περιοχές με κυρίαρχες επιχειρήσεις και διακεκριμένες οικονομίες.
Εξετάζοντας τις αποφάσεις χωροθέτησης των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, οι ειδικοί των αστικών οικονομικών είναι σε θέση να ασχοληθούν με το γιατί οι πόλεις αναπτύσσονται εκεί που το κάνουν, γιατί κάποιες πόλεις είναι μεγάλες ενώ άλλες είναι μικρές, τι προκαλεί την οικονομική αύξηση και παρακμή και πως οι τοπικές κυβερνήσεις επηρεάζουν την αστική μεγέθυνση (O'Sullivan, 2003:14). Επειδή τα αστικά οικονομικά ενδιαφέρονται για ερωτήματα περί της φύσης και των διεργασιών της οικονομίας μια πόλης, τα μοντέλα και οι τεχνικές που αναπτύχθηκαν στο πεδίο είναι πρωτίστως σχεδιασμένα για να αναλύουν φαινόμενα τα οποία περιορίζονται μέσα στα όρια μιας μοναδικής πόλης (McCann, 2001:2).
Οικονομική Πολιτική
Η οικονομική πολιτική εφαρμόζεται συχνά στο επίπεδο του αστικού κέντρου και κατ' αυτό τον τρόπο η οικονομική πολιτική είναι συνυφασμένη με την πολιτική για τις πόλεις (McCann 2001:3). Τα προβλήματα των πόλεων και η δημόσια πολιτική συνδέονται στα αστικά οικονομικά, στο βαθμό που αναζητούνται λύσεις με οδηγό την οικονομική επιστήμη. Για παράδειγμα, η τάση των φτωχών να ζούν ο ένας κοντά στον άλλο οδηγεί στο να γίνουν ακόμη φτωχότεροι; (Ο' Σάλιβαν 2003:15)
Μετακίνηση και οικονομικά
Η αστική μετακίνηση αποτελεί θέμα μελέτης της αστικής οικονομικής επειδή επηρεάζει τα μορφώματα χρήσεων γης καθώς η μετακίνηση επηρεάζει τη σχετική προσβασιμότητα διαφορετικών περιοχών. Ζητήματα που συνδέουν την αστική μετακίνηση με την αστική οικονομική περιλαμβάνουν το έλλειμμα που οι περισσότερες μεταφορικές αρχές έχουν, και ερωτήματα αποτελεσματικότητας σχετικά με προτεινόμενες μεταφορικές επενδύσεις, όπως το ελαφρύ μετρό (O'Sullivan, 2003:14)
Στέγαση και δημόσια πολιτική
Τα Στέγαση και δημόσια πολιτική συνδέονται με τα αστικά οικονομικά καθώς η κατοικία είναι ένας ειδικός τύπος εμπορεύματος. Επειδή η κατοικία συνιστά ακίνητο, όταν ένα νοικοκυριό επιλέγει κατοικία, επιλέγει επίσης και τοποθεσία. Οι οικονομολόγοι της αστικής οικονομικής αναλύουν τις επιλογές τοποθεσίας των νοικοκυριών σε συνδυασμό με τις επιδράσεις στην αγορά των πολιτικών στέγασης (O'Sullivan,2003:15)
Δαπάνες της τοπικής κυβέρνησης και φόροι
Το πεδίο "δαπάνες της τοπικής κυβέρνησης και φόροι" σχετίζεται με τα αστικά οικονομικά καθώς αναλύει την αποτελεσματικότητα των κατακερματισμένων τοπικών κυβερνήσεων που άρχουν στις μητροπολιτικές περιοχές (O'Sullivan, 2003:15).
Δήμος Βαθέος
Ο Δήμος Βαθέος λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του νομού Σάμου από το 1999 έως το 2010 με έδρα το Βαθύ.
Ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους, στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Σάμος και ένας από τους οκτώ του νομού. Βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού και περιελάμβανε την πρωτεύουσα του νησιού, το Βαθύ.
Ο δήμος Βαθέος ήταν ο μεγαλύτερος σε πληθυσμό δήμος του νομού, περιλάμβανε οκτώ δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 12.384 κατοίκους.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Σάμου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Σάμου
Δημοκρατικό Κόμμα (Ελλάδα)
Με το όνομα Δημοκρατικό Κόμμα στην Ελλάδα υπήρχαν τα εξής βραχύβια κόμματα:
Δωδέκατη Νύχτα
Το Δωδέκατη Νύχτα ή Ό,τι θέλετε (αγγλικά: Twelfth Night, or What You Will) είναι κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, που πιστεύεται ότι έχει γραφτεί γύρω στα 1601-1602 ως μέρος της ψυχαγωγίας για το κλείσιμο της περιόδου των Χριστουγέννων. Το έργο επικεντρώνεται στα δίδυμα αδέρφια Βιόλα και Σεμπάστιαν, που χωρίζονται σε ένα ναυάγιο. Η Βιόλα (που είναι μεταμφιεσμένη ως Σεζάριο) είναι ερωτευμένη με τον Δούκα Ορσίνο, ο οποίος με τη σειρά του είναι ερωτευμένος με την Κόμισσα Ολίβια. Όταν συναντά τη Βιόλα, η Κόμισσα Όλιβια την ερωτεύεται θεωρώντας ότι είναι άντρας.
Υπόθεση
Η Βιόλα είναι ναυαγός στην ακτή της Ιλλυρίας και βγαίνει στην ξηρά με τη βοήθεια ενός Καπετάνιου. Έχει χάσει κάθε επαφή με το δίδυμο αδελφό της, Σεμπάστιαν, για τον οποίον πιστεύει ότι έχει πνιγεί και με τη βοήθεια του Καπετάνιου μεταμφιέζεται σε έναν νεαρό άνδρα υπό το όνομα Σεζάριο, και εισέρχεται στην υπηρεσία του Δούκα Ορσίνο. Ο Δούκας Ορσίνο έχει πείσει τον εαυτόν του ότι είναι ερωτευμένος με της Ολίβια, η οποία πενθεί τους πρόσφατους θανάτους του πατέρα και του αδελφού της. Αρνείται να παρακολουθήσει παραστάσεις, να βρίσκεται στη συντροφιά ανδρών, ή να αποδεχθεί αγάπη και προτάσεις γάμου από κανέναν, συμπεριλαμβανομένου του Δούκα, μέχρις ότου να περάσουν επτά χρόνια. Έπειτα ο Δούκας χρησιμοποιεί τον 'Σεζάριο' ως μεσάζοντα, για να εξομολογηθεί τον παθιασμένο έρωτά του ενώπιον της Ολίβια. Ωστόσο, η Ολίβια ερωτεύεται το 'Σεζάριο', θέτοντάς την σε αντίθεση με το υποτιθέμενο καθήκον της. Εν τω μεταξύ, η Βιόλα έχει ερωτευθεί τον Δούκα Ορσίνο, δημιουργώντας ένα ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Δούκα Ορσίνο, της Ολίβια και της Βιόλα· Η Βιόλα αγαπάει τον Δούκα Ορσίνο, ο Δούκας Ορσίνο αγαπάει την Ολίβια, και η Ολίβια αγαπάει την Βιόλα μεταμφιεσμένη ως Σεζάριο.
Στην κωμική υποπλοκή, αρκετοί χαρακτήρες συνωμοτούν για να κάνουν τον επιβλητικό αντιπρόσωπο της Ολίβια, Μαλβόλιο, να πιστέψει ότι η Ολίβια τον έχει ερωτευθεί. Αυτό περιλαμβάνει τον άγριο θείο της Ολίβια, τον Σερ Τόμπι Μπελτς, ένας άλλος εν δυνάμει μνηστήρας, ένας ανόητος ιπποκόμος που ονομάζεται Σερ Άντριου Άγκιουτσικ, οι υπηρέτες της Μαρία και Φάμπιαν, και ο μελαγχολικός γελωτοποιός της, Φέστε. Ο Σερ Τόμπι και ο Σερ Άντριου ασχολούνται με το ποτό και το γλέντι, διαταράσσοντας έτσι τη γαλήνη του σπιτικού της Ολίβια μέχρι αργά τη νύχτα, προτρέποντας τον Μαλβόλιο να τους επιπλήξει.
Ο Σερ Τόμπι, ο Σερ Άντριου, και η Μαρία σχεδιάζουν να εκδικηθούν τον Μαλβόλιο. Πείθουν τον Μαλβόλιο ότι η Ολίβια είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του φυτεύοντας ένα ερωτικό γράμμα, γραμμένο από τη Μαρία με το γραφικό χαρακτήρα της Ολίβια. Ζητάει στον Μαλβόλιο να φοράει κίτρινες κάλτσες διασταυρωμένες, να είναι αγενής με τους υπόλοιπους υπηρέτες, και να χαμογελάει συνέχεια στην παρουσία της Ολίβια. Ο Μαλβόλιο βρίσκει το γράμμα και αντιδρά με έκπληξη. Αρχίζει να πράττει ότι του ζητείται στην επιστολή, για να δείξει στην Ολίβια τη θετική του απάντηση. Η Ολίβια κλονίζεται από τις αλλαγές στον Μαλβόλιο και συναινεί ότι φαίνεται να έχει τρελαθεί, τον αφήνει να τον φροντίσουν οι βασανιστές του. Παριστάνοντας ότι ο Μαλβόλιο είναι φρενοβλαβής, τον κλειδώνουν ψηλά σε μία σκοτεινή κάμαρα. Ο Φέστε τον επισκέπτεται, για να κοροϊδέψει την τρέλα τουμεταμφιέζονται και οι δύο ως ιερέας και ο εαυτός του.
Εν τω μεταξύ, ο δίδυμος αδελφός της Βιόλα, ο Σεμπάστιαν, έχει διασωθεί από τον Αντόνιο, έναν θαλάσσιο καπετάνιο, που προηγουμένως πολεμούσε ενάντια στον Ορσίνο, παρόλα αυτά συνοδεύει τον Σεμπάστιαν στην Ιλλυρία, παρά τον κίνδυνο, λόγω της τρυφερότητάς του για τον Σεμπάστιαν. Η εμφάνιση του Σεμπάστιαν προσθέτει τη σύγχυση των λανθασμένων ταυτοτήτων στην κωμωδία. Λαμβάνοντας τον Σεμπάστιαν για 'Σεζάριο', η Ολίβια του ζητάει να τον παντρευτεί, και παντρεύονται κρυφά σε μια εκκλησία. Τελικά, όταν ο 'Σεζάριο' και ο Σεμπάστιαν εμφανίζονται μπροστά στην Ολίβια και τον Ορσίνο, υφίσταται περισσότερη κατάπληξη και σύγχυση στη φυσική τους ομοιότητα. Σε αυτό το σημείο, η Βιόλα αποκαλύπτει την ταυτότητά της και επανενώνεται με τον δίδυμο αδελφό της.
Το θεατρικό τελειώνει με την ανακοίνωση του γάμου του Δούκα Ορσίνου και της Βιόλα, και μαθαίνεται ότι ο Σερ Τόμπι έχει παντρευτεί τη Μαρία. Ο Μανβόλιο ορκίζεται εκδίκηση στους βασανιστές του, αλλά ο Ορσίνο στέλνει τον Φάμπιαν να τον κατευνάσει.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Κατηγορία:Cross-dressing
Άννα Σπυριδοπούλου
Η Άννα Σπυριδοπούλου (Σέρρες, 2 Νοεμβρίου 1988), είναι Ελληνίδα διεθνής καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτει ύψος 1,84 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις Σμολ και Πάουερ φόργουορντ για την ομάδα του Ολυμπιακού.