cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνείς Ταξιαρχίες
Σύνθεση
Οι πρώτες ταξιαρχίες αποτελούνταν κυρίως από Γάλλους,Βέλγους,Ιταλούς και Γερμανούς εθελοντές,υποστηριγμένες από ένα μεγάλο βοηθητικό σώμα στρατού που αποτελούνταν από Πολωνούς μεταλλωρύχους οι οποίοι έμεναν στη βόρεια Γαλλία και το Βέλγιο. Οι 11η,12η και 13η ήταν οι πρώτες ταξιαρχίες που σχηματίστηκαν. Αργότερα,οι 14η και 15η διεθνείς ταξιαρχίες δημιουργήθηκαν,αναμειγνύοντας έμπειρους στρατιώτες με νέους εθελοντές. Μικρότερες ταξιαρχίες-η 86η, η 129η και 150η-δημιουργήθηκαν στα τέλη του 1937 και το 1938,κυρίως για προσωρινούς τακτικούς λόγους.
Περίπου 60.000 άνθρωποι προσφέρθηκαν να υπερασπίσουν την ισπανική δημοκρατία. Πόλλοι ήταν βετεράνοι του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.Οι πρώτες μάχες τους κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μαδρίτης έδειξαν τη στρατιωτική αξία τους.
Οι διεθνείς εθελοντές ήταν κυρίως σοσιαλιστές,αναρχικοί, κομμουνιστές, η απλά οι χώρες τους είχαν κομμουνιστικά καθεστώτα.Ένα μεγάλο μέρος τους ήταν εβραίοι. Μερικοί εμπλέχθηκαν στον αγώνα στην Βαρκελώνη εναντίον δημοκρατικών αντιπάλων των κομμουνιστών: Το εργατικό κόμμα μαρξιστικής ενότητας ( POUM ) (Partido Obrero de Unificación Marxista, ένα αντι-σταλινικό κόμμα και αναρχικοί). Οι πιο ελευθεριακές παρατάξεις όπως το POUM αγωνίστηκαν στο μέτωπο μαζί με τις αναρχικές ομοσπονδίες του CNT και του FAI που είχαν μεγάλη στήριξη στην περιοχή της Καταλονίας.
Για να απλοποιήσουν την επικοινωνία,τα τάγματα συνήθως συγκέντρωναν ανθρώπους με την ίδια εθνικότητα ή ανθρώπους που μιλούσαν περίπου την ίδια γλώσσα (π.χ Ιταλούς με Ισπανούς). Τα τάγματα έπαιρναν τα ονόματα εμπνευστικών ανθρώπων, δηλαδή κομμουνιστών,αναρχικών η απλά αγωνιστών ή έπαιρναν τα ονόματα γεγονότων. Από την άνοιξη του 1937 και έπειτα,τα τάγματα είχαν τουλάχιστον έναν λόχο ισπανών (περίπου 150 άντρες).
Αργότερα στον πόλεμο,η στρατιωτική πειθαρχία έγινε πιο σκληρή και η μάθηση ισπανικών έγινε υποχρεωτική.Με το δίαταγμα της 23 Σεπτέμβρη 1937,οι διεθνείς ταξιαρχίες επίσημα έγιναν μονάδες της Ξένης Ισπανικής Λεγεόνας.Το διάταγμα τους έκανε να υπόκεινται στον ισπανικό κώδικα στρατιωτικής δικαιοσύνης.To ίδιο διάταγμα επίσης καθόρισε πως οι μη-ισπανοί αξιωματικοί των ταξιαρχιών δεν θα έπρεπε να είναι περισσότεροι από τους Ισπανούς αξιωματικούς (το ποσοστό ήταν μέχρι 50-50).
Μη-ισπανικά τάγματα
thumb|Σημαία του Ιταλικoύ Τάγματος Γκαριμπάλντι.
Οι Έλληνες των Διεθνών Ταξιαρχιών
Οι Έλληνες εθελοντές των Διεθνών Ταξιαρχιών αριθμούσαν γύρω στα 300-400 άτομα, Στην πλειοψηφία τους αποτελούντο από τρεις κατηγορίες: τους Έλληνες του εσωτερικού (κυρίως ναυτεργάτες, οι οποίοι αποτελούσαν και το 50% του συνόλου των εθελοντών), τους Έλληνες του εξωτερικού, (κυρίως από Αμερική, Γαλλία και Αγγλία) και τους Κύπριους. Επίσης έφθασαν στην Ισπανία και Έλληνες κομμουνιστές που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση (Σακαρέλος, Βαβούδης, Δεληγιάννης κ.α). Η πρώτη ομάδα των εθελοντών έφτασε στην Ισπανία το 1936 και ενσωματώθηκε στον «Βαλκανικό Λόχο» που αποτελείτο από Γιουγκοσλάβους. Ωστόσο υπήρχαν και αρκετοί οι οποίοι ενσωματώθηκαν σκόρπιοι σε άλλους λόχους, ανάλογα με τη χώρα προέλευσής τους (π.χ. οι Έλληνες εξ Αμερικής υπηρέτησαν στο τάγμα «Αβραάμ Λίνκολν», ενώ εκείνοι από την Αγγλία έμειναν στο αγγλικό).
Στα μέσα του 1937 συγκροτείται πλέον επίσημα ο Ελληνικός Λόχος «Ρήγας Φεραίος», με διοικητή τον Γιάννη Παντελιά, υποδιοικητή τον Αναγνώστη Δεληγιάννη και πολιτικό επίτροπο το στέλεχος του ΚΚΕ, Δημήτρη Σακαρέλο.
Μετά την ήττα της Δημοκρατικής Ισπανίας οι Έλληνες μαχητές πέρασαν στη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκαν σε στρατόπεδα και σταδιακά, αργότερα, κάποιοι έφυγαν για την Ελλάδα. Ο επαναπατρισμός τους όμως στην Ελλάδα ήταν παράνομος λόγω της Μεταξικής δικτατορίας με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να γυρίσουν αρκετά αργότερα, ακόμη και μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς. Ο Σακαρέλος μετέβη στο Παρίσι και ήταν υπεύθυνος στο λεγόμενο ελληνικό στέκι, ενώ ο Δεληγιάννης απελάθηκε στην Ελλάδα και το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου τον εξόρισε στον Αη Στράτη. Το 1944 εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη.
Ηρωικές στιγμές Ελλήνων μαχητών
Από το βιβλίο του τελευταίου διοικητή της 15 ΔΤ (Ταξιαρχία Λίνκολν) Μίλτον Γουόλφ (Milton Wolff) «Ένας ακόμα λόφος» μαθαίνουμε ότι παραβρέθηκε στη Χαράμα μαζί με τους πολύ φίλους του Νίκο και Μιχάλη Παπά. Ο Νίκος σκοτώθηκε στη Χαράμα ενώ με τον Μιχάλη έζησαν μαζί όλη τη διαδρομή του πολέμου ξεκινώντας σαν χειριστές πολυβόλου. Μισό αιώνα έπειτα οι δύο συμπολεμιστές παραβρέθηκαν στη Χαράμα, αυτή τη φορά για να τιμήσουν τον αγώνα τους.
Κατάσταση μετά τον πόλεμο
Εφόσον ο εμφύλιος πόλεμος τελικά έληξε με νίκη των φασιστών, οι μπριγκατίστας ήταν τελικά στη «λάθος πλευρά» της ιστορίας, ειδικά αφού οι περισσότερες από τις χώρες τους είχαν δεξιά καθεστώτα (στη Γαλλία, για παράδειγμα, το λαϊκό μέτωπο δεν ήταν πλέον στην εξουσία).
Αφού οι περισσότερες από αυτές τις χώρες υποστήριξαν σθεναρά τους φασίστες, οι μπριγκατίστας απέκτησαν τη φήμη των πρώτων φυλάκων των δημοκρατιών, έχοντας αγωνιστεί σε μια προφητική μάχη. Αναδρομικά, έγινε ξεκάθαρο πως η μάχη στην Ισπανία ήταν προάγγελος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ως εκ τούτου, λίγη δόξα «πιστώθηκε» στους εθελοντές (ένα μεγάλο μέρος των επιζόντων πολέμησε και κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ), αλλά η φήμη σύντομα ξεθώριασε μπροστά στο φόβο πως θα προάγει τον κομμουνισμό.
Ανατολική Γερμανία
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας βρήκε επιτακτική την ανάγκη να δημιουργήσει έναν μύθο πέρα από την κατάκτηση της ναζιστικής Ανατολικής Γερμανίας από τον Κόκκινο Στρατό. Ο Ισπανικός Εμφύλιος, και συγκεκριμένα ο ρόλος των Διεθνών Ταξιαρχιών, θεωρήθηκε ιδανικός, και αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι στις επετείους της Ανατολικής Γερμανίας, εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των Γερμανών κομμουνιστών που υπηρέτησαν τις Ταξιαρχίες.
Καναδάς
Επιζώντες του Τάγματος Μακένζι-Παπινό συχνά ανακρίνονταν από την Έφιππη Βασιλική Καναδική Αστυνομία και αρνήθηκαν την όποια εμπλοκή τους όταν επέστρεψαν στον Καναδά. Μερικοί εμποδίστηκαν να υπηρετήσουν στο στρατό κατά τον Β΄ ΠΠ λόγω «πολιτικής αναξιοπιστίας».
Το 1995 ένα μνημείο στους βετεράνους του πολέμου χτίστηκε κοντά στην Επαρχιακή Βουλή του Οντάριο. Στις 12 Φεβρουαρίου του 2000, ένα μπρούντζινο άγαλμα στο οποίο αναγράφονταν η φράση «Το πνεύμα της δημοκρατίας» τοποθετήθηκε στο χώρο του κτηρίου του Νομοθετικού Σώματος. Το 2001, οι ελάχιστοι εναπομείναντες βετεράνοι του Ισπανικού Εμφυλίου αφιέρωσαν ένα μνημείο στους Καναδούς που ήταν μέλη των Διεθνών Ταξιαρχιών, στο Γκριν Παρκ της Οττάβα.
Ελβετία
Στην Ελβετία, η συμπάθεια του λαού ήταν μεγάλη για τους Δημοκρατικούς, ωστόσο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απαγόρεψε όλους τους εράνους και όλες τις στρατολογήσεις ένα μήνα μετά την έναρξη του πολέμου, ώστε να διατηρήσει την ουδετερότητα της χώρας. Περίπου 800 Ελβετοί εθελοντές έγιναν μέλη των Διεθνών Ταξιαρχιών, ανάμεσα τους ένας μικρός αριθμός γυναικών. Το 60% των εθελοντών ήταν κομμουνιστές, ενώ το υπόλοιπο 40% ήταν αναρχικοί, σοσιαλιστές και αντιφασίστες.
Περίπου 170 Ελβετοί εθελοντές σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Οι επιζώντες δικάστηκαν από στρατιωτικά δικαστήρια όταν επέστρεψαν στην Ελβετία για παραβίαση της απαγόρευσης της υπηρεσίας σε ξένο σώμα στρατού. Τα δικαστήρια επέβαλαν 420 ποινές, με διάρκεια φυλάκισης από δύο εβδομάδες ως τέσσερα χρόνια. Οι κατάδικοι στερήθηκαν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Στη δίκη του Ελβετού ιστορικού Μάουρο Σερούττι, η τιμωρία των εθελοντών ήταν σκληρότερη από όποια επιβλήθηκε σε οποιαδήποτε άλλη δημοκρατική χώρα.
Προτάσεις αποκατάστασης της τιμής των Ελβετών εθελοντών επανειλημμένως εισάγονταν στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο. Η πρώτη πρόταση έγινε το 1939 και απορρίφθηκε με πρόφαση την ουδετερότητα της χώρας. Το 2002 η Βουλή απέρριψε ξανά μια τέτοια πρόταση, με την πλειοψηφία να συμφωνεί πως παραβίασαν έναν νόμο που μένει σε ισχύ έως σήμερα. Τον Μάρτιο του 2009, η Βουλή ψήφισε μια τέτοια πρόταση, αποκαθιστώντας τους εθελοντές, από τους οποίους ένα πολύ μικρό μέρος ήταν ακόμη εν ζωή.
Ηνωμένο Βασίλειο
Με την αποστράτευση, 305 Βρετανοί εθελοντές εγκατέλειψαν την Ισπανία. Έφτασαν στο σταθμό Βικτόρια στις 7 Δεκεμβρίου 1938, με ένα πλήθος υποστηρικτών να τους υποδέχεται, ανάμεσα τους ο Κλέμεντ Άτλι, ο Στάφορντ Κριπς, ο Γουίλι Γκάλαχερ και ο Γουίλ Λόθερ.
Ηνωμένες Πολιτείες
Στις ΗΠΑ οι εθελοντές χαρακτηρίστηκαν ως «πρώιμοι αντιφασίστες» από το FBI, τους απαγορεύτηκε η προαγωγή κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους στον Αμερικάνικο Στρατό τον Β΄ ΠΠ και καταδιώχτηκαν από τις επιτροπές του Κογκρέσου κατά τη διάρκεια του Κόκκινου Τρόμου.
Ισπανία
Στις 26 Ιανουαρίου 1996 η ισπανική κυβέρνηση έδωσε ισπανική υπηκοότητα στους μπριγκατίστας. Εκείνη την περίοδο περίπου 600 ήταν ακόμη εν ζωή. Στα τέλη του 1938 ο πρωθυπουργός Χουάν Νεγκρίν υποσχέθηκε να δώσει την ισπανική υπηκοότητα σε όλους τους εθελοντές, υπόσχεση που δεν μπόρεσε να κρατήσει, αφού οι δημοκρατικοί έχασαν τον πόλεμο.
Γαλλία
Το 1996 ο Ζακ Ζιράκ, τότε Γάλλος πρόεδρος, έδωσε στα πρώην μέλη των διεθνών ταξιαρχιών που ήταν Γάλλοι στρατιωτικά αξιώματα, δεχόμενος την αίτηση δύο Γάλλων κομμουνιστών βουλευτών, του Λέφορτ και του Ασένσι, και οι δύο παιδιά εθελοντών. Πριν το 1996 η ίδια πρόταση απορρίφθηκε πολλές φορές, ακόμα και από τον Φρανσουά Μιτεράν, τον πρώην σοσιαλιστή πρόεδρο.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Μίντια
Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Στρατός
Καταλανικός εθνικισμός
265x265px|Η ιστορική σημαία του βασιλιά της Αραγόνας και κόμη της Βαρκελώνης, παραδοσιακό σύμβολο της Καταλονίας και του καταλανικού εθνικισμού|thumb Ο καταλανικός εθνικισμός ή καταλανισμός (καταλανικά: nacionalisme català ή catalanisme) είναι ένα εθνικιστικό ρεύμα που έχει ως πυρήνα του την υπεράσπιση και ανάδειξη της πολιτικής, ιστορικής και πολιτισμικής ιδιαιτερότητας του καταλανικού έθνους. Λόγω του γεγονότος ότι αντιπροσωπεύει ένα έθνος δίχως κράτος συμπλέει με τους υπόλοιπους «εθνικισμούς δίχως κράτος» όπως αυτόν της Σκωτίας και του Κεμπέκ. Γεννήθηκε στις παραδοσιακές καταλανικές επαρχίες τον 19ο αιώνα γύρω από την αναγέννηση των καταλανικών γραμμάτων· η εξέλιξή του σε κύριο πολιτικό ρεύμα της Καταλονίας στα τέλη του αιώνα με αφορμή την κρίση που προκλήθηκε στην Ισπανία μετά την ήττα της στον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο του 1898 οδήγησε τα καταλανιστικά κόμματα να προωθήσουν σταδιακά διάφορες θέσεις τόσο υπέρ της αυτοδιοίκησης και της αυτονόμισης όσο και υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της Καταλονίας. Μια σημαντική καταλανιστική τάση είναι ο πανκαταλανισμός, που προωθεί την ενότητα των λεγόμενων Καταλανικών Χωρών, των περιοχών της Ευρώπης με παραδοσιακό καταλανικό, κυρίως γλωσσικό, χαρακτήρα.
Η ιστορική ταυτότητα των Καταλανών
Με την έλευση του φιλελευθερισμού και το πρώτο σύνταγμα της Ισπανίας το 1812 στην εθνοσυνέλευση του Κάδιθ, καταλανοί και βαλενθιανοί βουλευτές αντέδρασαν στα σχέδια περί της εφαρμογής γεωγραφικών κριτηρίων στη διάταξη των νέων επαρχιών, υποστηρίζοντας τη διαίρεση βάσει γλωσσικών και ιστορικών κριτηρίων, κάνοντας αναφορά στους «λαούς με κοινά έθιμα και γλώσσα». Η οριστική διαίρεση του Χαβιέρ δε Μπούργος το 1833 απεμπόλησε την ιστορικιστική ορολογία (π.χ. βασίλειο, κομητεία) και χώρισε την ισπανική επικράτεια βάσει επαρχιών που παρότι σέβονταν μερικώς την ιστορική ταυτότητα των περιοχών της χώρας, δεν διατηρούσαν καμία οργανική σχέση με αυτή. Η Καταλονία επομένως χωρίσθηκε στις τέσσερις σημερινές επαρχίες της δίχως να υφίσταται επίσημα ουδεμία αναφορά ούτε στο εθνικό του όνομα μα ούτε και στα κοινά δεσμά τους.
Τα επόμενα συντάγματα διατήρησαν την αναγκαστική νομική ομοιογένεια για το σύνολο των ισπανικών εδαφών. Θεωρείται ότι οι Καρλικοί Πόλεμοι, που είχαν ως εστία και την αγροτική ενδοχώρα της Καταλονίας, υπήρξαν εν μέρει μια αντίδραση των ιστορικών περιοχών εναντίον του φιλελεύθερου κράτους και του συγκεντρωτισμού. Ο καταλανισμός ωστόσο θα γεννάτο μέσα σε διαφορετικά πλαίσια και κυρίως μετά την αποτυχία της ομοσπονδιακής Πρώτης Ισπανικής Δημοκρατίας· στις συζητήσεις γύρω από το ομοσπονδιακό σύνταγμα του 1873 η υποστήριξη των καταλανών βουλευτών στην αναγνώριση της ιδιαιτερότητας της Καταλονίας υπήρξε σταθερή. Παρά ταύτα, το σύνταγμα του 1876 επανέφερε την αυτούσια την προϊούσα επαρχιακή δομή και το νέο καθεστώς της Παλινόρθωσης.
Η ισπανική «καταστροφή του 1898»: ο καταλανισμός στο πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα
Σταθμός στην πρώτη άνοδο του πολιτικού καταλανισμού θεωρείται η ισπανική ήττα στον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο του 1898, με τα μέλη της καταλανικής διασποράς στην Κούβα να ριζοσπαστικοποιούνται υιοθετώντας τον καταλανικό εθνικισμό. Προϊόν του συγχρωτισμού με τους κουβανούς υπήρξε η estelada, η έναστρη καταλανική σημαία που έκτοτε συνδέθηκε με την ιδέα μιας ανεξάρτητης Καταλονίας.
Το σημαντικότερο καταλανιστικό κόμμα των αρχών του 20ού αιώνα ήταν η Λίγα Ρεζιοναλίστα (Lliga Regionalista) που ιδρύθηκε το 1901 με τη συγχώνευση του Τοπικιστική Ένωσης και μελών της Καταλανιστικής Ένωσης. Από το 1903 κι έπειτα εξελίχθηκε στο κατεξοχήν δεξιό, φιλομοναρχικό κόμμα των καταλανών αστών που υιοθετούσε ωστόσο καταλανιστικές θέσεις. Το 1907 ηγήθηκε της Καταλανικής Αλληλεγγύης, μιας συνεργασίας όλων των καταλανιστικών κομμάτων που υπό τον πρόεδρο της Λίγα, Ενρίκ Πρατ ντε λα Ρϊβα. Κύριος αντίπαλος του πολιτικού καταλανισμού ήταν το ρεπουμπλικανικό κόμμα του ισπανού εθνικιστή και καταλανού Αντόνι Λερούξ. Μέσα σε αυτό το πολιτικό κλίμα, ο Πρατ ντε λα Ρίβα εξέδοσε ένα νέο καταλανιστικό έργο, το La nacionalitat catalana ('Η καταλανική εθνότητα'), που εισήγαγε την ιδέα της συμφωνίας μεταξύ του ισπανικού κράτους και της Καταλονίας εν μέσω μια «συνεννόησης των ιβηρικών λαών από τη Λισαβόνα μέχρι τον Ροδανό».
Η Κοινοπολιτεία της Καταλονίας
Οι πιέσεις των καταλανιστών επέφεραν την δημιουργία της Κοινοπολιτεία της Καταλονίας (Mancomunitat de Catalunya) το 1914, πρόεδρος της οποίας ψηφίσθηκε ο Πρατ ντε λα Ρίβα. Η ίδρυσή της ως απλής ομοσπονδίας των τεσσάρων επαρχιακών συμβουλίων της Καταλονίας σήμανε για πρώτη φορά μετά το 1714 της ύπαρξης ενός επίσημου κρατικού οργανισμού με το όνομα «Καταλονία».
Η οικονομική ευμάρεια της Καταλονίας και η μη συμμετοχή των πολιτικών της στις κυβερνήσεις της Μαδρίτης συνέβαλαν στην αποξένωση μεγάλου μέρους των πολιτικών της ελίτ που από τη δεκαετία του 1920 άρχισαν να υιοθετούν θέσεις ανεξαρτητοποίησής τους από την Ισπανία και να ιδρύουν καταλανιστικά κόμματα όπως την Καταλανική Δράση και το Καταλανικό Κράτος του Φρανσέσκ Μασιά. Ο καταλανισμός της εποχής ήταν ένα κίνημα που λάμβανε την υποστήριξη των μεσαίων καταλανικών στρωμάτων της Βαρκελώνης και των ελίτ των λοιπών επαρχιακών καταλανικών πόλεων. Ειδικότερα στην πρωτεύουσα, η έντονη πολιτικοποίηση των εργατικών μαζών γύρω από σοσιαλιστικά και αναρχικά κόμματα και συνδικάτα, δυσκόλεψε την εξάπλωσή του στις κατώτερες τάξεις, τα μέλη των οποίων σε μεγάλο βαθμό ήταν ανδαλουσιανοί οικονομικοί μετανάστες. left|thumb|Ο καταλανιστής συνταγματάρχης και πολιτικός, Φρανσέσκ Μασιά Η Ένωση των Επαρχιών της Καταλονίας υπήρξε θύμα της δικτατορίας του Μιγέλ Πρίμο δε Ριβέρα μεταξύ 1923 και 1930. Μέλη της Λίγα Ρεζιοναλίστα όπως ο πρόεδρός της Φρανσέσκ Καμπό υποστήριξαν τον δικτάτορα λόγω του φόβου τους περί γιγάντωσης των αριστερών εργατικών κινημάτων και του αναρχισμού. Εντούτοις, είναι αλήθεια ότι ως κόμμα εκπροσώπευε σε μεγάλο βαθμό την ιδέα της ρήξης με το παλαιό ολιγαρχικό σύστημα και την ανανέωση της πολιτικής ζωής της Ισπανίας, μια τάση που έκαναν δική τους και πολλοί στρατιωτικοί όπως ο ίδιος ο δικτάτορας. Παρά τις παραπάνω κοινές τους θέσεις, η δικτατορία σήμανε την πρώτη μεγάλη πολιτική καταπίεση του καταλανισμού. Η Καταλανική Δράση και το Καταλανικό Κράτος εξαφανίστηκαν από το πολιτικό προσκήνιο ενώ η καταλανική εκκλησία, μέχρι τότε ένα ιδιαίτερα ενεργό σώμα διατήρησης της γλώσσας και της καταλανικής ταυτότητας, αναγκάστηκε να αποδεχθεί τον εθνικό ύμνο της Ισπανίας κατά τη διάρκεια της μετάληψης. Το 1926, ο Φρανσέσκ Μασιά συνελήφθη από τη γαλλική αστυνομία στα σύνορα με την Ισπανία όταν προσπάθησε να εισέρθει στην Καταλονία ηγούμενος μιας μικρής στρατιωτικής δύναμης. Αυτό το συμβάν τον ανέδειξε σε κύρια προσωπικότητα του ακραίου καταλανισμού.
Η έλευση της Β΄ Ισπανικής Δημοκρατίας το 1931 έδωσε χώρο έκφρασης στον καταλανισμό, επιτρέποντας την επανασύσταση της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας το 1931 και της ψήφισης του Καθεστώτος Αυτονομίας της Νούρια το επόμενο έτος. Οι δύο πρόεδροί της, Φρανσέσκ Μασιά και Λιουίς Κονπάνς, και μαζί τους το σύνολο των καταλανιστών πολιτικών που εντάχθηκαν στο νεοσύστατο κόμμα της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας, βρέθηκαν εκ νέου απομονωμένοι από τα ισπανικά πολιτικά κόμματα· η άνοδος της ισπανικής δεξιάς στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας το 1933 επέφερε την αποτυχημένη ανακήρυξη του Καταλανικού Κράτους από τον Κονπάνς και το πάγωμα της αυτονομίας μέχρι το 1936. Τότε, η νίκη του Λαϊκού Μετώπου επανέφεραν σε λειτουργία τις καταλανικές δομές οι οποίες παύθηκαν με την ήττα των δημοκρατικών δυνάμεων στον Ισπανικό Εμφύλιο που ακολούθησε.
Η δικτατορία του στρατηγού Φράνκο
Η νίκη των ισπανών εθνικιστών και η δικτατορία του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο (1939-1974) εξαφάνισε από το προσκήνιο οποιαδήποτε έκφραση του καταλανισμού. Οι καταλανιστές ηγέτες διατήρησαν την υψηλή καταλανική κουλτούρα στην εξορία, μαζί με την ιδεολογία και τους σκοπούς γύρω από μια μελλοντική ελεύθερη Καταλονία. Στο εσωτερικό, τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας και οι καθάρσεις των καταλανιστών έφερε ένα ισχυρό πλήγμα στο κίνημα. Εντούτοις, από τη δεκαετία του 1960 κι έπειτα, ο καταλανισμός αναζωπυρώθηκε κυρίως λόγω της καταπίεσης της καταλανικής ταυτότητας από το καθεστώς, οδηγώντας πολλούς Καταλανούς σε ανοικτή, αν και περιορισμένη, αντίσταση εναντίον του κράτους. Το Ινστιτούτο Καταλανικών Μελετών αναδιοργανώθηκε το 1942 από τον Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ και λειτούργησε παράνομα μέχρι το 1975. Η σταδιακή φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος επέτρεψε την ύπαρξη καταλανιστικών πολιτικών και πολιτισμικών οργανισμών (Ómnium Cultural από το 1964). Στον πολιτικό τομέα, η Συνέλευση της Καταλονίας (Assemblea de Catalunya, μεταξύ 1971 και 1977) αναδείχθηκε σε πρωταρχικό σώμα για την έκφραση του πολιτικού καταλανισμού μέσω της υποστήριξης της επαναφοράς του Καθεστώτος Αυτονομίας του 1932. Προηγουμένως, ο βαλενθιανός διανοούμενος Ζοάν Φουστέρ είχε εκδόσει το πρώτο κείμενο που συνδύαζε τον καταλανικό εθνικισμό με την έννοια της ενοποίησης και αυτονόμησης των Καταλανικών Χωρών, δημιουργώντας τον πανκαταλανισμό, μια τάση που υιοθετήθηκε από αρκετούς καταλανούς εθνικιστές. Στο πανεπιστήμιο λειτούργησαν τα συνδικάτα Εθνικό Μέτωπο της Καταλονίας (Front Nacional de Catalunya) και Εθνική Ομοσπονδία Φοιτητών της Καταλονίας (Federació Nacional d'Estudiants de Catalunya) που συνδύαζαν την εναντίωσή τους στον έλεγχο του πανεπιστημίου από τη δικτατορία με καταλανιστικά αιτήματα όπως την ίδρυση τμημάτων καταλανικού πολιτισμού και γλώσσας. Τα εθνικιστικά φοιτητικά κινήματα ωστόσο εξοβελίστηκαν μετά τον Μάη του '68 κάτω από την κατηγορία του «αστικού». thumb|249x249px|Οι Καταλανικές Χώρες, το σύνολο των εδαφών με σαφή γλωσσική καταλανική ταυτότητα Σημαντικό ρόλο στη διάσωση της καταλανικής κουλτούρας και της διατήρησης της επαφής των λαϊκών μαζών με τη γλώσσα έπαιξε στη δεκαετία του 1960 το μουσικό ρεύμα Nova Cançó ('Νέο Τραγούδι'). Για πρώτη φορά τότε μεγάλο μέρος των κατοίκων καταλανόφωνων περιοχών αντιλήφθηκε τη γλωσσική και πολιτισμική ενότητα που τις χαρακτηρίζει ενώ καλλιτέχνες όπως ο Λιουίς Λιακ υιοθέτησαν εθνικιστικές θέσεις.
Η επαναφορά της δημοκρατίας
Η ισπανική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία είδε την ανασύσταση της Ζενεραλιτάτ με πρόεδρο τον Ζοζέπ Ταραδέλιας. Το αίτημα για νέο καθεστώς αυτονομίας για την Καταλονία είχε υποστηριχθεί στην εθνική επέτειο της 11 Σεπτεμβρίου του 1977 από μια μαζική διαδήλωση ενός εκατομμυρίου ατόμων, που σηματοδοτεί την μετατροπή του καταλανισμού από ένα κίνημα των ελίτ σε ένα κίνημα όπου συμμετέχουν πλέον και οι λαϊκές μάζες. Μεγάλη κατάκτηση του πολιτικού καταλανισμού και της καταλανικής εθνικής κοινότητας θεωρείται η ενσωμάτωση μεγάλου μέρους των απογόνων του δεύτερου κύμματος οικονομικών μεταναστών από την Ανδαλουσία και την Εξτρεμαδούρα, γεγονός που αποδίδεται τόσο στην σταδιακή διεύρυνση του πολιτικού του φάσματος προς τα αριστερά όσο και στις πολιτικές κοινωνικής συνοχής και αλφαβητισμού στα καταλανικά της Ζενεραλιτάτ και των καταλανιστικών κομμάτων, που σε καμία περίπτωση δεν προώθησαν έναν φυλετικό εθνικισμό όπως οι βάσκοι εθνικιστές.
Ο πολιτικός καταλανισμός έκτοτε εκφράστηκε σε τρεις κυρίαρχες τάσεις: την ομοσπονδιακή, με κύριο εκπρόσωπο το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας, την ακραίως εθνικιστική της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς και την υποστήριξη της σταδιακής εξέλιξης και διεύρυνσης της αυτονομίας που ορίζει το ισπανικό κράτος, από την φιλελεύθερη και χριστιανοδημοκρατική Σύγκλιση και Ένωση. Πάγια πολιτικά αιτήματα των καταλανιστών την περίοδο αυτή υπήρξαν η αναγνώριση της Καταλονίας ως έθνος από το ισπανικό κράτος και η απονομή ενός ειδικού καθεστώτος δημοσιονομικής πολιτικής για την περιφέρεια με την ίδρυση ξεχωριστής εφορίας. thumb|252x252px|Η εναλλακτική έκδοση της έναστρης καταλανικής σημαίας που συνδέεται με τον ακραίο αριστερόστροφο καταλανισμό
Διεθνείς σχέσεις
Ως ένα τυπικό μοντέλο μη κρατικού εθνικισμού, ο καταλανισμός ανέπτυξε σχέσεις με τους λοιπούς παρόμοιους τυπολογικά εθνικισμούς της Ισπανίας και της Ευρώπης.
Στις επαφές του με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ζενεραλιτάτ συνηθίζει να παρακάμπτει το ισπανικό κράτος, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής πολιτικής των περιοχών. Μια τέτοια προσέγγιση έχει συμβάλει στην σύσφιξη σχέσεων του καταταλανισμού με τη Βαλλωνία, τη Λομβαρδία και τους τοπικιστές της νότιας Γαλλίας που παραδοσιακά θεωρείται μια περιοχή με στενούς πολιτισμικούς και ιστορικούς δεσμούς με την Καταλονία. Αντίστοιχα, ο καταλανισμός έχει τη δυνατότητα της προβολής των θέσεών του στο εξωτερικό και της άσκησης επιρροής σε άλλα κράτη μέσω των μόνιμων αποστολών της Ζενεραλιτάτ στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Μοντρεάλ).
Σύμβολα
Παραδοσιακή σημαία των καταλανιστικών οργανισμών και κομμάτων είναι η ιστορική σημαία του βασιλιά της Αραγόνας και κόμη της Βαρκελώνης που σήμερα αποτελεί την επίσημη σημαία της Καταλονίας. Παράλληλα χρησιμοποιούνται και η δύο εκδοχές της έναστρης καταλανικής σημαίας, η μεν με το λευκό αστέρι σε μπλε φόντο που συμβολίζει κυρίως τους εθνικιστές της δεξιάς και η δε με το κόκκινο αστέρι σε κίτρινο φόντο που είναι τυπική των αριστερών εθνικιστικών κομμάτων. Ο καταλανικός εθνικισμός είναι υπέρμαχος της διατήρησης και εξάπλωσης της καταλανικής γλώσσας και καταλανόφωνης κουλτούρας, και υποστηρίζει απόλυτα τη λειτουργία και τις δραστηριότητες του Ινστιτούτου Ραμόν Λιουλ.
Κριτική
Πολλοί διανοούμενοι υποστηρικτές του καταλανισμού έχουν επικριθεί για την αποκλειστική χρήση της καταλανικής γλώσσας στα κείμενά τους, μιας επιλογής που εντάσσεται από πολλούς στην θέλησή τους να αναδειχθούν σε διανοητικά περιβάλλοντα με μικρότερο ανταγωνισμό σε σχέση με την Ισπανία. Ουδέποτε έχει υπάρξει κάποιο ισπανικό κόμμα που να έχει ασπαστεί την καταλανιστική ιδεολογία, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την κυρίαρχια ιδεολογία του ισπανικού εθνικισμού και ενωτισμού εθνικής ενότητας που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό τα δύο παραδοσιακά μεγάλα κόμματα, Λαϊκό Κόμμα και Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Μέσα στην Καταλονία ο πολιτικός καταλανισμός τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει την άνοδο του αντικαταλανιστικού κόμματος των Πολιτών.
Τάλα Σαμόα
Το εν λόγω νόμισμα εισήχθη το 1967. Μέχρι εκείνη την περίοδο, το νησιωτικό κράτος χρησιμοποιούσε τη Λίρα Δυτικών Σαμόα και είχε κέρματα από τη Νέα Ζηλανδία, όμως δικά της χαρτονομίσματα. Το τάλα αντικατέστησε τη λίρα σε ισοτιμία των 2 τάλα προς 1 λίρα και για το λόγο αυτό ήταν ίσο σε αξία με το Δολάριο Νέας Ζηλανδίας. Το νόμισμα παρέμεινε ίσο σε αξία με το νεοζηλανδικό δολάριο ως το 1975.
Συνήθως για το τάλα χρησιμοποιείται το σύμβολο WS$, παρ' όλο που τα SAT , ST και T επίσης εμφανίζονται να είναι σε χρήση. Μερικές φορές τα στοιχεία αναγράφονται με το σύμβολο του δολαρίου μπροστά και το "τάλα" να ακολουθεί—π.χ. $100 tala.
Κέρματα
Το 1967 εισήχθησαν κέρματα σε αξίες του 1 και των 2, 5, 10, 20 και των 50 σένε. Με εξαίρεση τα χάλκινα νομίσματα του 1 και των 2 σένε, όλα τα υπόλοιπα νομίσματα ήταν χαλκονικέλινα. Κέρματα του 1 τάλα κατασκευασμένα από αλουμίνιο και χαλκό κυκλοφόρησαν το 1984.
Τραπεζογραμμάτια
Επίσης το 1967, η Τράπεζα των Δυτικών Σαμόα εισήγαγε χαρτονομίσματα του 1 και των 2 και 10 τάλα. Το 1980 προστέθηκαν τα τραπεζογραμμάτια των 5 τάλα και την ίδια χρονιά την έκδοση των τραπεζογραμματίων ανέλαβε η Νομισματική Επιτροπή των Δυτικών Σαμόα. Το 1984 τα χαρτονομίσματα του 1 τάλα αντικαταστάθηκαν από κέρματα και εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 20 τάλα. Το 1985 τυπώθηκαν τα πρώτα χαρτονομίσματα των 2, 5 και των 10 τάλα από την Κεντρική Τράπεζα των Σαμόα, για να ακολουθήσουν τα τραπεζογραμμάτια των 50 και των 100 τάλα το 1990. Στα τέλη του 2005 κυκλοφόρησαν μερικά νέα χαρτονομίσματα. Μια νέα σειρά σε αξίες από 5 ως 100 τάλα κυκλοφόρησε την 1η Αυγούστου του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταλα Κατηγορία:Σαμόα
SIM
thumb|Κάρτα SIM Κάθε κινητή μονάδα για να συνδεθεί με το δίκτυο GSM θα πρέπει απαραιτήτως να διαθέτει στο εσωτερικό της και μία κάρτα SIM (Subscriber Identity Module, μετάφραση: Μονάδα Ταυτότητας Συνδρομητή). Αυτή η κάρτα διατίθεται από τον παροχέα και αποτελεί την ταυτότητα για έναν συνδρομητή αφού περιλαμβάνει απαραίτητες πληροφορίες για αυτόν και για το δίκτυο του με το οποίο συνδέεται, καθώς και μια περιορισμένη ποσότητα μνήμης.
Από τη στιγμή που θα αφαιρεθεί από τη κινητή μονάδα, η κινητή μονάδα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πέραν από κλήσεις εκτάκτου ανάγκης (112).
Μια κάρτα SIM διαθέτει έναν μικροεπεξεργαστή, μια μνήμη ROM που χρησιμοποιείται για τις λειτουργίες του δικτύου (αναγνωριστικά, πιστοποίηση κτλ.) και μια μνήμη EPROM που την χρησιμοποιεί ο χρήστης για τα δικά του προσωπικά του δεδομένα.
Κατηγορία:Κινητή τηλεφωνία Κατηγορία:Γερμανικές εφευρέσεις
Πλάτανος
Ο Πλάτανος είναι γένος ιθαγενών δέντρων του βορείου ημισφαιρίου. Οι υποκατηγορίες του είδους αυτού ανήκουν στην οικογένεια των Πλατανοειδών.
Πρόκειται για μεγάλα δέντρα, με ύψος που κυμαίνεται από 30 έως 50 μέτρα, φυλλοβόλα (εκτός από το είδος P. kerrii) και συναντώνται στις όχθες ποταμών και γενικά σε υγροτόπους και τοποθεσίες όπου υπάρχει νερό, μπορούν όμως να επιβιώσουν και στην ξηρασία. Το υβριδικό είδος πλάτανος του Λονδίνου προσαρμόζεται χωρίς προβλήματα σε αστικό περιβάλλον, αλλά και γενικά τα περισσότερα είδη.
Στην Ευρώπη είναι γνωστός με το όνομα πλάτανος, ενώ στη Βόρεια Αμερική με το όνομα συκομουριά. (Εκτός Βόρειας Αμερικής το όνομα "συκομουριά" αναφέρεται είτε στο είδος φίκου (Ficus sycomorus) είτε στο είδος Great ή Sycamore Maple  (Acer pseudoplatanus)).
Περιγραφή
Μετά τη γονιμοποίηση, τα θηλυκά άνθη μετατρέπονται σε αχαίνια, τα οποία θα σχηματίσουν τον σφαιρικό καρπό. Συνήθως, ο πυρήνας της σφαίρας έχει διάμετρο ενός εκατοστού, ενώ με ξεφλούδισμα έχει διάμετρο ενός χιλιοστομέτρου, διακριτός με γυμνό μάτι. Ο καρπός έχει διάμετρο 2,5 έως 4 εκατοστά και περιέχει αρκετές εκατοντάδες αχαίνια, καθένα από τα οποία είναι κωνικό και βρίσκεται στην επιφάνεια του καρπού. Σε κάθε αχαίνιο υπάρχουν πολλές λεπτές ίνες με κιτρινοπράσινο χρώμα. Αυτές οι ίνες βοηθούν τον καρπό να μεταφέρεται μακριά από το δέντρο, όπως συμβαίνει και στην πικραλίδα.
Στα νεαρά δένδρα ο κορμός μπορεί να αποφλοιωθεί εύκολα σε φλοιούς ακανόνιστου σχήματος. Η ευκολία στην αποφλοίωση αυτή οφείλεται στις μεγάλες ποσότητες νερού που βρίσκονται στο εσωτερικό του κορμού. Αντίθετα, ο κορμός των ηλικιωμένων δέντρων δύσκολα μπορεί να αποφλοιωθεί, αλλά μπορεί εύκολα να σπάσει, λόγω της απουσίας νερού στο εσωτερικό του.
Πολιτισμός και παράδοση
thumb|230px|right|Πλάτανος που υπάρχει από το 1797 στη [[Μπαγιέ της Νορμανδίας (Γαλλία)]] thumb|230px|right|Ο γηραιότερος πλάτανος της Γαλλίας, στην περιοχή Saint-Guilhem-le-Désert. thumb|230px|right|Πλάτανοι στη [[Νότια Αμερική.]] Πολλές παραδόσεις του Παλαιού Κόσμου έχουν συνδεθεί με το είδος ανατολικός πλάτανος.
Στην Ελλάδα, ο πλάτανος είναι επίσης συνδεδεμένος με πολλές παραδόσεις ενώ μεγάλα μακρόβια πλατάνια έχουν μείνει ονομαστά στα πέρατα του χρόνου. Ένα παράδειγμα αποτελεί ο πλάτανος του Ιπποκράτη στην Κω, όπου, με τη συλλογή φύλλων του μαζί με σκόρδο, κυδώνι, σταφύλι και ρόδι δημιουργείται μια αρμαθιά που λέγεται αρκιχρονιά, έθιμο τελούμενο κάθε 1η Σεπτεμβρίου, αρχή του εκκλησιαστικού έτους. Παραδείγματα αποτελούν επίσης ο πλάτανος της μονής του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλλονιά, από τον οποίο οι προσκυνητές παίρνουν φύλλα για φυλακτό και ο πλάτανος δίπλα στο ιστορικό γεφύρι της Άρτας, όπου λέγεται ότι ο Αλή Πασάς κρεμούσε από τα κλαδιά του τους χριστιανούς. Πολλά χωριά και τοποθεσίες οφείλουν τα ονόματά τους στο δέντρο αυτό, όπως Πλατανόβρυση, Πλατάνα, Πλατανάκια, Πλάτανος, Πλατάνι και άλλα. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Δίας και η Ήρα παντρεύτηκαν κάτω από ένα πλάτανο κοντά στη Κνωσσό.
Φυλογένεια
Υπάρχουν δύο υποείδη, το Castaneophyllum, που περιλαμβάνει το είδος P. kerrii, και το Platanus, που περιλαμβάνει όλα τα υπόλοιπα. Πρόσφατες μελέτες στο Μεξικό έχουν προσθέσει νέα υποείδη στο είδος αυτό. Μελέτες στα γενετικά στοιχεία του υποείδους Platanus, έχουν δείξει ότι το είδος P. racemosa έχει μεγαλύτερη συγγένεια με το είδος ανατολικός πλάτανος απ’ ό,τι με τα υπόλοιπα είδη της Βόρειας Αμερικής. Έχουν βρεθεί απολιθώματα πλατάνων ηλικίας 115 εκατομμυρίων χρόνων (Κάτω Κρητιδικό). Εκτός από τη γεωγραφική διάκριση μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρώπης, έχουν δημιουργηθεί υβριδικά είδη, όπως ο πλάτανος του Λονδίνου.
Είδη
Υπάρχουν έντεκα είδη πλατάνων στον κόσμο:
Ασθένειες
thumb|right|230px|Λεωφόρος με πλατάνους Στον πλάτανο μπορεί να προκληθεί η ασθένεια Plane Anthracnose (Apiognomonia veneta), μια ασθένεια που οφείλεται σε μύκητες που μπορούν να καταστρέψουν τα φύλλα μέσα σε λίγα χρόνια. Η ασθένεια αυτή μπορεί να εκδηλωθεί λόγω του κρύου ή του υγρού ανοιξιάτικου καιρού. Το είδος P. occidentalis και τα άλλα είδη της Αμερικής είναι τα πιο ευάλωτα, ενώ ο ανατολικός πλάτανος είναι το πιο ανθεκτικό είδος. Ο υβριδικός πλάτανος του Λονδίνου έχει μέτρια αντοχή. Άλλη ασθένεια που μπορεί να προσβάλει τον πλάτανο είναι ο περονόσπορος, αλλά σπανιότερα. Ο πλάτανος μπορεί επίσης να προσβληθεί από τις προνύμφες των λεπιδόπτερων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Πλατανοειδή Κατηγορία:Φυλλοβόλα Κατηγορία:Γένη φυτών
1863
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Τζούνιορ Προφέσιοναλ
Η Τζούνιορ Προφέσιοναλ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τη Λιβερία. Συμμετέχει στην Liberian Premier League. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 19 Μαρτίου 1980. Έδρα της ομάδας είναι το National Stadium στη Μονρόβια, χωρητικότητας 45000 θεατών. Έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα το 1996 και ένα κύπελλο Λιβερίας την ίδια χρονιά. Επιπρόσθετα, έχει μία συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής το 1997 και 1 συμμετοχή στο CAF Cup το 1996. Ο πιο διάσημος ποδοσφαιριστής που έχει αναδείξει η ομάδα είναι ο Ζίζι Ρόμπερτς, ο οποίος μάλιστα είχε ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος εν ενεργεία Λιβεριανός ποδοσφαιριστής για το έτος 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1980 Κατηγορία:Τζούνιορ Προφέσιοναλ
Ρουαγιάν
300px|thumb|right Η Ρουαγιάν (Γαλλικά: Royan) είναι γαλλική πόλη και κοινότητα (commune), που ανήκει στο νομό Σαράντ-Μαριτίμ, της περιοχής της Νέας Ακουιτανίας. Διαθέτει περίπου 17 000 κατοίκους και βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Γαλλίας, σε απόσταση 500 χιλιομέτρων από το Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πουατού-Σαράντ
Το κάψιμο της τουρκικής φρεγάτας
Το Κάψιμο της Τουρκικής Φρεγάτας είναι πίνακας του Έλληνα καλλιτέχνη Κωνσταντίνου Βολανάκη με θέμα την Ελληνική επανάσταση του 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Βολανάκη
Σημαία του Τζιμπουτί
right|thumb|219px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 4:7]] Η εθνική σημαία του Τζιμπουτί αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος μπλε (στην κορυφή) και πράσινου, με ένα άσπρο ισοσκελές τρίγωνο, που στηρίζεται στην πλευρά που κυματίζει η σημαία. Στο τρίγωνο βρίσκεται ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι, σύμβολο των περιοχών όπου ζουν οι Σομαλοί στο κέντρο. Αυτά τα πέντε μέρη είναι η Βρετανική Σομαλιλάνδη, η Σομαλιλάνδη (Σομαλία) και η Ιταλική Σομαλιλάνδη, η Γαλλική Σομαλιλάνδη (Τζιμπουτί), η Ογκαντέν (Αιθιοπία) και η βορειοανατολική Κένυα. Τα χρώματα που χρησιμοποιούνται θεωρείται ότι συμβολίζουν τη γη (πράσινο) και τη θάλασσα και τον ουρανό (μπλε), ενώ η ειρήνη εκπροσωπείται με το λευκό χρώμα και η ενότητα με το ερυθρό αστέρι. Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά την ημέρα της ανεξαρτησίας, στις 27 Ιουνίου 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζιμπουτι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τζιμπουτί
Πενάνγκ ΦΑ
Η Πενάνγκ ΦΑ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την Τζορτζτάουν, Πενάνγκ στη Μαλαισία. Συμμετέχει στο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας. Ιδρύθηκε το 1921. Έδρα της ομάδας είναι το City Stadium. Έχει κερδίσει το κύπελλο Μαλαισίας 4 φορές (1953, 1954, 1958, 1974), τη Malaysia Super League 3 φορές (1982, 1998, 2001), τη Malaysia FAM League 5 φορές (1952,1955,1956,1957,2013), το Malaysia FA Cup μία φορά (2002) και μία φορά το Malaysia Charity Shield (2003).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πενάνγκ ΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαλαισίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921
Κενάν Ιμιρζαλίογλου
Ο Κενάν Ιμιρζαλίογλου (τούρκικα: Kenan İmirzalıoğlu, γενν. 18 Ιουνίου 1974) είναι Τούρκος ηθοποιός, παρουσιαστής και πρώην μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1974 στο χωριό Γιούτζεμ, έξω από την Άγκυρα, όπου έζησε μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών. Έπειτα, μετακόμισε στο κέντρο. Σπούδασε στο τμήμα μαθηματικών του Τεχνικού Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Το 1997, κέρδισε την πρώτη θέση τον εθνικό διαγωνισμό "Καλύτερο Ανδρικό Μοντέλο της Τουρκίας" στον παγκόσμιο διαγωνισμό "Καλύτερο Μοντέλο του Κόσμου". Τον κέρδισε η υποκριτική, όταν τον ανακάλυψε ο σκηνοθέτης Οσμάν Σινάβ και έπαιξε στη σειρά Deli Yürek.
Προσωπική ζωή
Οι γονείς του ονομάζονται Γιλντίζ και Μουσταφά ενώ έχει ακόμη δύο αδέλφια: έναν μικρότερο αδελφό, τον Ντερβίς και μια μεγαλύτερη αδελφή, την Ζιουμπεϊντέ.
Στις 14 Μαΐου 2016 παντρεύτηκε την ηθοποιό Σινέμ Κομπάλ. Απέκτησαν δύο κόρες: την Λαλίν (γενν. Οκτώβριος 2020) και την Λεϊλά (γενν. Μάιος 2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
Δουκάτο της Αιγύπτου
Το Δουκάτο της Αιγύπτου ήταν διοικητική και στρατιωτική διαίρεση, Δουκάτο, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Αίγυπτο.
Δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α´ το 539 με πρωτεύουσα την Αλεξάνδρεια και διοικητή Αυγουστάλιο Δούκα. Η προηγούμενη διαίρεση της Διοίκησης Αιγύπτου καταργήθηκε και ο δούξ υπαγόταν άμεσα στον Έπαρχο Ανατολής.
Το Δουκάτο χωριζόταν σε δύο επαρχίες, την Αιγυπτιακή Α΄ και την Αιγυπτιακή Β΄. Το Δουκάτο περιελάμβανε το δυτικό Δέλτα του Νείλου εκτός των περιοχών της Μαρεώτιδος και της Μενελαΐτιδος. Το 642 με την Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου η διαίρεση έπαψε να υπάρχει.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Αίγυπτος Κατηγορία:Βυζαντινή Αίγυπτος
Φωτοτροπισμός
Με τον όρο φωτοτροπισμός, (phototropism), χαρακτηρίζεται η κίνηση μερών ενός φυτού, κατά την ανάπτυξή του, προς την κατεύθυνση του ερεθίσματος του φωτός. Η κίνηση αυτή, που προκαλείται από την άνιση ανάπτυξη του φυτού, οφείλεται κυρίως στη διαφορά πυκνότητας της αυξίνης, (auxin) του φυτού.
Για παράδειγμα τα περισσότερα σπέρματα όταν βλαστάνουν χαρακτηρίζονται ως "θετικά φωτοτροπικά" και ο νέος βλαστός αναπτύσσεται προς το σημείο με τον περισσότερο φωτισμό. Επειδή όμως υπάρχει μεγαλύτερη ποσότητα αυξίνης στο σημείο που φωτίζεται λιγότερο, τούτο έχει ως συνέπεια ν΄ αυξάνεται εκεί το φυτό περισσότερο και έτσι να γέρνει ο βλαστός προς το φως.
Αντίθετα με τους βλαστούς, οι ρίζες του φυτού χαρακτηρίζονται "αρνητικά φωτοτροπικές" όπου και αναπτύσσονται μακριά από τα ερεθίσματα του φωτός.
Γοδεφρείδος ΦιτςΚλάρενς 5ος κόμης του Μάνστερ
Ο Γοδεφρείδος ΦιτςΚλάρενς, αγγλ. Godffrey FitzClarens (17 Φεβρουαρίου 1906 - 26 Αυγούστου 1975) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν 5ος κόμης του Μάνστερ (Munster). Έγινε πολιτικός των Συντηρητικών.
Βιογραφία
Ο Γοδεφρείδος-Γουλιέλμος-Ριχάρδος-Ούγος ήταν γιος του Χάρολντ-Εδουάρδου ΦιτςΚλάρενς ταγματάρχη και της Φράνσις-Ίζαμπελ-Ελέανορ Κέππελ.
Το 1928 διαδέχθηκε τον θείο του Ώμπρεϋ 4ο κόμη του Μάνστερ στον τίτλο του κόμη και στα έδρανα των Συντηρητικών στο Κοινοβούλιο. Το 1934 διορίστηκε στο ανάκτορο ως αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης από την Εθνική Κυβέρνηση του Ράμσεϋ ΜακΝτόναλντ και έμεινε ως το 1938, οπότε τοποθετήθηκε στο Γενικό Ταμείο. Ένα έτος μετά έγινε υφυπουργός Πολέμου για οκτώ μήνες.
Επέστρεψε στο Κοινοβούλιο το 1943, όταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ τον όρισε Κοινοβουλευτικό Γραμματέα για την Ινδία & Βιρμανία. Το 1944 υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών ως το επόμενο έτος, που εκλέχθηκαν οι Εργατικοί. Ο Τσώρτσιλ εκλέχθηκε πάλι το 1951 και ο Γοδεφρείδος έγινε υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (1954-57). Από το 1954 συμμετείχε στο Ιδιαίτερο Συμβούλιο. Εκτός από την πολιτική ήταν υποδιοικητής τού Σάρρεϋ (1957-73). Το 1957 έγινε ιππότης τού Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Το 1975 απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Εδουάρδος-Κάρολος ΦιτςΚλάρενς ως 6ος κόμης του Μάνστερ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1928 την Χίλαρυ Γουίλσον. Η σύζυγός του ήταν επιτυχημένη μουσικός και το 1958 ίδρυσε το "Ίδρυμα της κόμισσας του Μάνστερ" και απεβίωσε το 1979.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Σπήλαιο Λιουμπάτσεβο
Το σπήλαιο αποτελείται από :
Αν και το σπήλαιο του Λιουμπάτσεβο έχει εν μέρει μόνο διατηρηθεί στην αρχική του μορφή, περιλαμβάνεται στις 15 σημαντικότερες σπηλαιολογικές τοποθεσίες της Σερβικής Δημοκρατίας χάρη στις διαστάσεις και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.
Βρίσκεται υπό την προστασία του Γραφείου για την προστασία της πολιτιστικής, ιστορικής και φυσικής κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας και εμπίπτει στα φυσικά αγαθά κατηγορίας Ι και ΙΙ. Ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο της φύσης τον Απρίλιο του 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας Κατηγορία:Σπήλαια
Χλόη Μαγνησίας
Η Χλόη είναι χωριό του νόμου Μαγνησίας που ανήκει στον δήμο Ρηγα Φεραίου. Έχει υψόμετρο 101 μέτρα πάνω από την θάλασσα. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 360 κατοίκους.
Ιστορία
Στο χωριό κατά τη μυκηναϊκη εποχή υπήρχε νεκροταφείο ενώ από τη γεωμετρική μέχρι την κλασική εποχή λειτουργούσε ο ναός του Θαυλίου Διός. Τα πρώτα σπίτια πιθανός να χτίστηκαν την περίοδο της τουρκοκρατίας. Το 1927 οι οικισμοί Κόνιαρη και Ταμπίγλη ενώθηκαν και ονομάστηκαν Χλοη. Το χωριό καταστράφηκε το 1943 από τις δυνάμεις του Άξονα και τα ΕΑΣΑΔ. Στο χωριό εγκαταβίωσε για μικρό χρονικό διάστημα ο άγιος Γεδεών.
Οικονομία
Το χωριό έχει κυρίως καλλιεργήσιμες εκτάσεις και λιγότερα βοσκοτόπια και κτηνοτροφικές μονάδες. Έτσι κατά κύριο λόγο οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Η 2α Μαΐου 1808
Το έργο Η 2α Μαΐου 1808, γνωστό και ως Η έφοδος των Μαμελούκων, είναι πίνακας που δημιούργησε ο Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης Φρανθίσκο Γκόγια το 1814. Ο πίνακας απεικονίζει μία σκηνή που εκτυλίχθηκε κατά την Εξέγερση της δευτέρας Μαΐου του 1808 στο Calle de Alcalá κοντά στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης. Μαζί με το "ταίρι" του, τον πίνακα Η 3η Μαΐου 1808, εκτίθεται στο Μουσείο ντελ Πράδο, στη Μαδρίτη.
Το έργο
Ο Γκόγια πιθανότατα δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας της εφόδου των Μαμελούκων. Οι πίνακές αυτοί του ανατέθηκαν το 1814, μετά την απέλαση του στρατού του Ναπολέοντα από την Ισπανία, από το συμβούλιο που κυβέρνησε την Ισπανία μέχρι την επιστροφή του Φερδινάνδου Ζ'. Ο Γκόγια απεικονίζει του πολίτες της Μαδρίτης ως άγνωστους ήρωες που χρησιμοποιούν τα πλέον αναποτελεσματικά όπλα, όπως μαχαίρια, ενώ επιτίθενται εναντίον ενός στρατού κατοχής που απαρτίζεται από επαγγελματίες. Αυτό δεν ικανοποίησε τον Φερδινάνδο, με αποτέλεσμα οι δύο πίνακες δεν εκτέθηκαν δημοσίως, παρά μόνο αρκετά χρόνια αργότερα. Σε αυτόν τον πίνακα, ο Γκόγια δεν απεικονίζει κάποια συγκεκριμένη πράξη ούτε έχει κάποιο συγκεκριμένο σημείο εστίασης. Η 2α Μαΐου 1808 παρουσιάζει μια δραματικά χαοτική σκηνή του αποπνέει ρεαλισμό.
Φθορά
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, όταν η Μαδρίτη βομβαρδίστηκε από εθνικιστές στρατιώτες, η κυβέρνηση αποφάσισε να εκκενώσει το Πράδο από πίνακες. Εξαιτίας ενός ατυχήματος που συνέβη το 1936 στο Benicarlo, κατά τη διάρκεια της μεταφοράς έργων του Γκόγια με ένα φορτηγό, ο πίνακας υπέστη σοβαρή ζημιά, με αποτέλεσμα να λείπουν τμήματα του πίνακα και να προκληθούν σχισμές σε τρία σημεία του έργου. Η πρώτη προσπάθεια αποκατάστασης έγινε το 1941, με χρήση κόκκινου μελανιού το οποίο χρησιμοποιούσε ο Γκόγια για να κάνει διορθώσεις σε πίνακές του. Αργότερα, μεταξύ του 2007 και του 2008, πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω διαδικασίες συντήρησης. Τμήμα της φθοράς στην αριστερή ακμή του πίνακα αφέθηκε ως είχε για να υπενθυμίζει στους θεατές τα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Φιλοστόργιος
Ο Φιλοστόργιος (περ. 368- περ. 439) γεννήθηκε στη Βορισσό της Καππαδοκίας και ήταν εκκλησιαστικός ιστορικός.
Η ζωή του
Σύμφωνα με τις ελάχιστες διαθέσιμες πληροφορίες, ήταν γιος του Χριστιανού Καρτερίου και σε ηλικία 20 ετών μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές, όπου παρέμεινε για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Εκεί συνάντησε τον Ευνόμιο Κυζίκου, του οποίου τα έργα μελέτησε.
Τα έργα του
Το έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία δεν έχει διασωθεί, παρά μόνο αποσπάσματα στο έργο Μαρτύριον Αρτεμίου (ενός αρειανού μάρτυρα, περ. 362) και στην Εκ των Εκκλησιαστικών Ιστοριών Φιλοστοργίου Επιτομή του Φωτίου Α' (9ος αιώνας). Αποτελείτο από 12 "λόγους" ή "Ιστορίες" και περιέγραφε κυρίως τα περί της διαμάχης μεταξύ αρειανών και νικαϊστών κατά την περίοδο από το 300 περίπου έως το 430.
Η καταγραμμένη μαρτυρία του Φιλοστοργίου είναι σημαντική καθώς α) περιγράφει τα γεγονότα από την αρειανή προοπτική, παρέχοντας μια σπάνια εκ των έσω εικόνα της πλευράς των ηττημένων, β) χρησιμοποιεί εξαιρετικές και αξιόπιστες πηγές, οι οποίες δεν χρησιμοποιούνταν από πιο ορθόδοξους ιστορικούς, γ) περιέχει λεπτομερής περιγραφές των προσώπων της αρειανής πλευράς που έπαιξαν βασικό ρόλο και δ) περιλαμβάνει αξιόλογες γεωγραφικές πληροφορίες.
Ο Φιλοστόργιος έγραψε το απολογητικό έργο Κατά Πορφυρίου, το οποίο όμως δεν σώζεται πλέον. Η Εκκλησιαστική Ιστορία του περιέχεται στον 65ο τόμο της Patrologia Graeca (Ελληνική Πατρολογία) του Μιν.
Είναι ενδιαφέρουσα η αναφορά που κάνει ο Φιλοστόργιος —τον οποίο η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αποκαλεί «Εικονομάχο πολύ πριν τον όγδοο αιώνα», εποχή κατά την οποία ήρθε στο προσκήνιο η περί εικόνων έριδα— ότι τον 4ο αιώνα οι χριστιανοί Ρωμαίοι πολίτες στην Ανατολή πρόσφεραν δώρα, θυμίαμα, ακόμη και προσευχές προς τα αγάλματα του Αυτοκράτορα, γεγονός που προετοίμασε το έδαφος για την ανάπτυξη τιμητικών παραδόσεων προς χριστιανικά ομοιώματα και σύμβολα.
Χρήστος Βολικάκης
Ο Χρήστος Βολικάκης είναι Έλληνας ποδηλάτης.
Γεννήθηκε στον Βόλο στις 25 Μαρτίου 1988. Έχει ύψος 1.71m και βάρος 79kg & είναι Υποπλοίαρχος στο Πολεμικό Ναυτικό.
Είναι ο πρώτος Έλληνας που κατέκτησε χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων στην ποδηλασία (αγώνισμα Κέριν) το 2005. Έχει κατακτήσει 4 μετάλλια σε Παγκόσμια πρωταθλήματα, 9 μετάλλια σε Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και αρκετα μετάλλια σε Παγκόσμια κύπελλα. Κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στους Ευρωπαϊκούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Minsk 2019 ,όπως επίσηςκαι σημαιοφόρος στην τελετή λήξης των αγώνων .Έχει στεφθεί Κυπελλούχος Κόσμου τα έτη 2018-2019, 2011- 2012 ενώ το 2014-2015 & το 2016 - 2017 ήταν στην δεύτερη θέση. Έχει δώσει το παρόν  3 φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο (Πεκίνο το 2008 13η θέση) στο (Λονδίνο το 2012 9η θέση έχασε από ατυχία ένα μετάλλιο) & στο (Ρίο το 2016 12η θέση). Έχει κατακτήσει πάνω από 80 χρυσά  μετάλλια σε Πανελλήνια Πρωτάθληματα, κατέχει 11 εθνικά ρεκόρ και βρίσκεται στην 1η θέση της Παγκόσμιας κατάταξης στο αγώνισμα του scratch ,στην 1η θέση στο αγώνισμα του omnium και στην 3η θέση στο αγώνισμα points race.
Sly and the Family Stone
Οι Sly and the Family Stone ήταν αμερικανικό μουσικό συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο, που υπήρξε από τους θεμέλιους λίθους στην δημιουργία της σόουλ και της φανκ. Το συγκρότημα ιδρύθηκε το 1967 και διαλύθηκε το 1983. Ο ιδρυτής και φυσικός ηγέτης του συγκροτήματος Σλάι Στόουν είναι ένας προικισμένος μουσικός που παίζει πολλά μουσικά όργανα, τραγουδάει και γράφει μουσική. Τα περισσότερα μέλη του συγκροτήματος υπήρξαν συγγενείς και φίλοι του Σλάι. Το συγκρότημα υπήρξε το πρώτο φυλετικά ενοποιημένο γκρουπ στην αμερικανική ροκ-ποπ σκηνή, καθώς και το πρώτο με μέλη και από τα δύο φύλα.
Το συγκρότημα ιδρύθηκε όταν οι αδελφοί Σλάι και Φρέντυ ένωσαν τις μπάντες τους (Sly and the Stoners και Freddy and the Stone Souls) το 1967. Τα υπόλοιπα μέλη ήταν η τρομπετίστα Σύνθια Ρόμπινσον, ο ντράμερ Γρεγκ Έρικο, ο σαξοφωνίστας Τζέρυ Μαρτίνι και ο μπασίστας Λάρυ Γκρέιαμ. Μέσα στον χρόνο τους πλαισίωσε η αδερφή τους Ρόουζη Στόουν στα πλήκτρα και το πιάνο. Στις επιτυχίες τους περιλαμβάνονται πέντε τοπ-10 τραγούδια και τέσσερις δίσκοι που επηρέασαν την Αμερικανική μουσική, από την ποπ, τη σόουλ, την R&B και τη φανκ μέχρι τη χιπ χοπ.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 το συγκρότημα έπαιξε πιο δυναμική φανκ, που επηρέασε τη μουσική βιομηχανία όσο και οι πρώτες κυκλοφοφορίες του. Παρ' όλα αυτά, ως αποτέλεσμα του εθισμού των μελών στα ναρκωτικά και των συγκρούσεων μεταξύ τους, η μπάντα διαλύθηκε το 1975. Ο Σλάι συνέχισε να ηχογραφεί με το συγκρότημα, και το όνομά του, μέχρι το 1983. Το 1987 ο Σλάι συνελήφθη και καταδικάστηκε για χρήση κοκαΐνης, ωστόσο αργότερα κατάφερε να αποτοξινωθεί.
Δισκογραφία
1969: Stand!
1970: Greatest Hits
1971: There's a riot going on
1973: Fresh
1974: Small tall
1975: High on you
1976: Heard ya missed me, well I'm back
1979: Ten years too soon
1979: Back on the right track
2006: Different strokes by different folks
2013: Higher!
Πολιορκία του Νεοκάστρου
Η πολιορκία του Νεοκάστρου ήταν μια από τις πολεμικές εμπλοκές της επανάστασης του '21 με σκοπό την απελευθέρωση της Πελοποννήσου. Άρχισε την 25 Μαρτίου και έληξε την 9 Αυγούστου 1821.
Έναρξη της πολιορκίας
Όταν ξέσπασε η επανάσταση, οι Οθωμανοί της επαρχίας Νεοκάστρου προσπάθησαν να ενωθούν με τους ισχυρότερους γείτονές τους της Κορώνης. Χτυπήθηκαν όμως από τους επαναστάτες και αναγκάστηκαν, όπως και αυτοί της Μεθώνης, να κλειστούν στο Νεόκαστρο (Πύλο). Τότε οι Έλληνες άρχισαν να τους πολιορκούν, με τη βοήθεια των Μανιατών.