cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Ανδριανόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένος την 25η Οκτωβρίου 1903 στον Πειραιά, διετέλεσε επίσης αθλητής στίβου (δρόμοι ταχύτητας) και ποδηλάτης, καθώς και βουλευτής του συντηρητικού πολιτικού χώρου.
Πρινιάς Γόρτυνας Ηρακλείου
Αρχαιολογικό ενδιαφέρον
Οι ανασκαφές δεν είναι εκτεταμένες και γίνονται σταδιακά μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες από το Ιταλικό πανεπιστήμιο της Catania.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας Πρινιας
Γεώργιος Ανδριανόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Αδελφός των Γιάννη, Ντίνου, Βασίλη και Λεωνίδα, υπήρξε το δεύτερο ηλικιακά μέλος της θρυλικής 5άδας των Ανδριανοπουλαίων του πειραϊκού ποδοσφαίρου, του Ολυμπιακού και της Εθνικής. Με τον αθλητισμό ασχολήθηκαν όλα τα αγόρια της οικογένειας (ακόμη και η μοναδική αδελφή τους), όντας μεταξύ άλλων και ποδοσφαιριστές –με μικρότερη όμως επιτυχία– στον Πειραϊκό Σύνδεσμο ο τέταρτος Αριστείδης (απεβίωσε 17 ετών σε επιδημία τύφου το Σεπτέμβριο 1922, συμπτωματικά λίγες ημέρες έπειτα τη Μικρασιατική καταστροφή) και στον Ολυμπιακό ο νεότερος Στέλιος.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Εκ των ιδρυτών του ερυθρόλευκου συλλόγου, πραγματοποίησε σπουδαία καριέρα ως κεντρικός επιθετικός του, μέχρι το 1931 που αποσύρθηκε. Έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο Ποδάρας, λόγω του μεγάλου διασκελισμού του με τα πέλματα προς τα έξω.
Μετείχε στις 5 πρώτες αναμετρήσεις της Ελλάδας από την ίδρυση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ). Δίπλα σε δύο ή τρία αδέλφια του στην επίθεση (ο μεγαλύτερος Γιάννης είχε σταματήσει) σημείωσε 2 τέρματα (1929, Βουλγαρία-Ελλάδα 1-1 και 1930, Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 2-1), τα δεύτερο και τρίτο της ιστορίας της. Είχε την ιδιαίτερη τιμή και διάκριση να πρόκειται για τον αρχηγό του πρώτου εθνικού αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος που συστάθηκε από την ΕΠΟ, λαμβάνοντας το χρίσμα για το φιλικό Ελλάδα-Β' Ιταλίας 1-4 την 7η Απριλίου 1929, και διατηρώντας το σε όλες τις επόμενες διεθνείς συμμετοχές του.
Ορισμένες πηγές καταγράφουν ότι είχε συμπεριληφθεί και στη 16μελή αποστολή ποδοσφαιριστών που το 1920 συγκρότησε η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (τότε ΕΟΑ) για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας, δηλαδή την πρώτη επίσημη Εθνική σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου FIFA. Πάντως, το μέλος της ομάδας Νίκος Καλούδης (από τους συνιδρυτές του Ολυμπιακού με τους Ανδριανόπουλους) αναφέρει την παρουσία, χωρίς να χρησιμοποιηθεί, του Γ. Ανδρικόπουλου της Πειραϊκής Ένωσης, ενώ το 1920 ο Ανδριανόπουλος είχε ήδη προσχωρήσει στον Πειραϊκό Σύνδεσμο (αποτελούσε αναπληρωματικό στέλεχος, δε, μετέχοντας στην επονομαζόμενη β' ομάδα). Εξάλλου, αθλητές σε σχολική ηλικία πιθανότατα δεν επιτρέπονταν στους Ολυμπιακούς, με νεότερος της αποστολής να είναι ο 20χρονος αδελφός του Γιάννης, τον οποίον ο Γιώργος μάλλον απλά συνόδεψε ώστε να παρακολουθήσει αγωνιζόμενο στην Αμβέρσα.
Μετέπειτα πορεία
Το 1927 αποφοίτησε από τη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1929 άρχισε να δικηγορεί και αργότερα μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι. Σε ηλικία 25 ετών και ως ενεργός ακόμη παίκτης του Ολυμπιακού, εκλέχθηκε το 1928 δημοτικός σύμβουλος Πειραιώς και στη συνέχεια ασχολήθηκε περισσότερο ενεργά με την πολιτική, διατελώντας κατά σειρά βουλευτής (6 φορές με αφετηρία το 1950) και δήμαρχος της πόλης (1951-1955) υποστηριζόμενος από τη δεξιά παράταξη, διευθυντής και πρόεδρος στον ΟΛΠ, ενώ τέλος υπουργός της Εμπορικής Ναυτιλίας. Ενδεικτικές περί του ήθους του πολιτικού ανδρός και του χαρακτήρα γενικά, παραμένουν οι μαρτυρίες κάποιων περιστατικών από το "βενιαμίν" της θρυλικής ποδοσφαιρικής 5άδας, Λεωνίδα (που συχνά ο Γιώργος παρατηρούσε αυστηρά, ως μεγαλύτερος αδελφός, για τις χαμηλές σχολικές επιδόσεις αλλά και την ανέμελη ζωή του μέχρι να παντρευτεί μετά τα 40):
Με θητεία το διάστημα 1954-1967, υπήρξε ο δεύτερος μακροβιότερος πρόεδρος στην ιστορία του Ολυμπιακού. Αποχώρησε από την προεδρία της ομάδας τον Δεκέμβριο του 1967, πιεζόμενος από το καθεστώς της 21ης Απριλίου.
αργότερα –λόγω νομικού επαγγέλματος και ποδοσφαιρικής προϋπηρεσίας– κατείχε την ίδια θέση στο Γνωμοδοτικό Αθλητικό Συμβούλιο ΓΑΣ, το δικαστικό όργανο της πολιτείας για τον ελληνικό αθλητισμό.
Η απαλλακτική του ψήφος ήταν καθοριστική στην αποφυγή της ποινής του υποβιβασμού για τον "αιώνιο" αντίπαλο Παναθηναϊκό, όταν το 1975 κρίθηκε ένοχος δωροδοκίας σε αγώνα κυπέλλου με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Πέραν του όλου παρασκηνίου για την επιλογή του εκείνη και των απαντήσεων ("δεν επείσθην περί της ενοχής του σωματείου" και "δεν υφίσταται Ολυμπιακός άνευ Παναθηναϊκού") που αναγκάστηκε να προτάξει σε απειλές και αποδοκιμασίες φιλάθλων, χαρακτηριστική είναι μία δήλωση Ανδριανόπουλου 12 χρόνια πριν την πολύκροτη υπόθεση:
Όσο και εάν τα παραπάνω ειπώθηκαν στα πλαίσια ευγένειας και αβροφροσύνης, όντας καλεσμένος στην 55ετηρίδα του Παναθηναϊκού, δεν παύουν να είναι ενδεικτικά του τρόπου που αντιμετώπιζαν τον ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα στο ποδόσφαιρο και γενικότερα τον αθλητισμό, οι πρωτεργάτες του στη χώρα.
Απεβίωσε σε κλινική του Λονδίνου στις 24 Φεβρουαρίου 1980, ένα 8μηνο πριν τον προσωπικό του αντίπαλο –ως σέντερ χαφ, ο μετέπειτα κεντρικός αμυντικός– στα γήπεδα Απόστολο Νικολαΐδη, τον οποίο χωρίς φόβο είχε υπερασπιστεί γηραιό στα ποινικά δικαστήρια κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδηλάτες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος Κατηγορία:Πρόεδροι Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)
Τάορ
Το Ταόρ (σερβικά κυριλλικά: Таор) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Βάλιεβο, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 300 κατοίκους.
Γεωγραφία
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη των πηγών του Ταόρ.
Πατέλλα Ηρακλείου
Η Πατέλλα είναι ιστορικός λόφος στο Νομό Ηρακλείου Κρήτης. Βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό του Πρινιά σε απόσταση 23 χιλιομέτρων από το Ηράκλειο.
Πάνω στον λόφο απλωνόταν κάποτε η αρχαία πόλη Ριζηνία, τα σημάδια της οποίας υπάρχουν ακόμα στην περιοχή, μαρτυρώντας έτσι την ύπαρξη του Μινωικού πολιτισμού. Λόγω του μεγάλου αρχαιολογικού ενδιαφέροντος κάθε χρόνο εδώ και μισό αιώνα πραγματοποιούνται ανασκαφές από το Ιταλικό πανεπιστήμιο της Κατάνια.
Προς τη βόρεια πλευρά, πέρα από το Ηράκλειο, φαίνεται το Αιγαίο. Δυτικά υψώνονται οι πρόποδες του Ψηλορείτη και ανατολικά τα βουνά του Λασιθίου.
Στην άκρη του λόφου, στο πιο ψηλό και ακραίο σημείο του, είναι χτισμένο το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα. Πλήθος κόσμου μαζεύεται από όλο το νησί κάθε χρόνο στις 26 - 27 Ιουλίου για να γιορτάσουν μαζί την γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα. Λαμβάνει χώρα πανηγύρι στην πλατεία του χωριού την προηγούμενη βραδιά, μετά τον εσπερινό στον εκκλησάκι της Πατέλλας.
Κατηγορία:Νομός Ηρακλείου Κατηγορία:Λόφοι της Ελλάδας
Priniás Priniàs
Ελίας Χράουι
Ο Ελίας Χράουι (4 Σεπτεμβρίου 1926 - 7 Ιουλίου 2006) ήταν Λιβανέζος πολιτικός, πρόεδρος της χώρας του από το 1989 μέχρι το 1998.
Ρόμπερτ Λίντελ
Ο Ρόμπερ Λίντελ (13 Οκτωβρίου 1908 – 23 Ιουλίου 1992) ήταν Άγγλος συγγραφέας και ακαδημαϊκός.
Ελίας Χράουι
Γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1926. Εξελέγη Πρόεδρος στις 24 Νοεμβρίου 1989, δυο μέρες μετά τη δολοφονία του Ρενέ Μοαουάντ. Ήταν μέλος του ανεξάρτητου Μαρωνιτικού Καθολικού μπλοκ. Το 1995, λίγο πριν λήξει η προεδρική του θητεία, η Εθνοσυνέλευση ψήφισε τροποποίηση του Συντάγματος, παρατείνοντας τη θητεία του για άλλα 3 έτη.
Ρόμπερτ Λίντελ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τένμπριτζ Γουέλς το 1908 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αίγυπτο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Την περίοδο 1933-38 εργάστηκε ως βοηθός στο Τμήμα Δυτικών Χειρογράφων της βιβλιοθήκης Μπόντλιαν. Το 1940 μετέβη στην Αθήνα, αλλά λόγω της Γερμανικής Εισβολής έφυγε για την Αίγυπτο το επόμενο έτος. Διετέλεσε λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας και λέκτορας και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάιρο. Το 1953 επέστρεψε στην Αθήνα και εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μέχρι το 1972. Την περίοδο 1963-68 ήταν πρόεδρος του Αγγλικού Τμήματος. Πέθανε στην Αθήνα το 1992.
Πήγες
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Ελίας Χράουι
Απέκτησε 3 γιους και 2 κόρες μαζί με τη σύζυγό του, Mouna Jammal. Πέθανε από καρκίνο, στις 7 Ιουλίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χράουι
Πάπας Σιλβέριος
Ο Πάπας Σιλβέριος (Papa Silverio, 480 - 2 Δεκεμβρίου 537) κυβέρνησε την Αγία Έδρα από τις 8 Ιουνίου του 536 έως την εκθρόνισή του το 537, λίγους μήνες πριν από το θάνατό του.
Η ζωή του
Ήταν νόμιμος γιος του Πάπα Ορμίσδα, γεννημένος στο Φροζινόνε, Λάτιο, πριν ο πατέρας του εισέλθει στην ιεροσύνη.
Πιθανότατα χειροτονήθηκε στις 8 Ιουνίου του 536.
Ο Βελισάριος καθαίρεσε τον Σιλβέριο τον Μάρτιο του 537 με την κατηγορία της προδοσίας μέσω της αλληλογραφίας του με του Γότθους, καθιστώντας τον πλέον έναν απλό μοναχό. Κατέφυγε στη Κωνσταντινουπολη(?) αλλά ο Ιουστινιανός Α', τον έστειλε πίσω στη Ρώμη, όπου ο Βιγίλιος τον εξόρισε στο νησί φυλακή Παντατάρια στο Βεντοτένε, όπου πέρασε το υπολοιπο της ζωής του στην αφάνεια. Η ημερομηνία θανάτου του δεν είναι γνωστή.
Με βάση το Liber Pontificalis, ο Σιλβέριος δεν εξορίστηκε στη Βεντοτένε, αλλά πιθανότατα στην Παλμαρόλα, όπου και πέθανε λίγους μήνες αργότερα, στις 20 Ιουνίου του 537.
Ο Σιλβέριος αργότερα μακαριοποιήθηκε και αγιοποιήθηκε και είναι σήμερα ο προστάτης άγιος του νησιού Πόντζα στην Ιταλία.
Με βάση τη "Νέα Καθολική Εγκυκλοπαίδεια (New Catholic Encyclopedia)" (1966), οι ημερομηνίες της παποσύνης του Πάπα Σιλβέριου τίθενται υπό αμφισβήτηση: "1 ή 8 Ιουνίου του 536, έως περίπου 11 Νοεμβρίου του 537, θαν. Παλμαρία, πιθανότατα στις 2 Δεκεμβρίου του 537." Με βάση την ίδια πηγή, δεν μακαριοποιήθηκε ούτε αγιοποιήθηκε ποτέ, αλλά απλά ανακηρύχθηκε άγιος από τους πιστούς. Η πρώτη αναφορά του ονόματός του σε καταλόγους αγίων ανάγεται στον 11ο αιώνα.
Η Καθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 20 Ιουνίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα Σιλβέριος
Πραντ-συρ-Βερναζόμπρ
Το Πραντ-συρ-Βερναζόμπρ (γαλλικά: Prades-sur-Vernazobre, οξιτανικά: Pradas de Vernasòbre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πραντεέν (γαλλικά: Pradéens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Πρεμιάν
Το Πρεμιάν (γαλλικά: Prémian, οξιτανικά: Prumian) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Βίλλι Μύντσενμπεργκ
Ο Βίλχελμ "Βίλλι" Μύντσενμπεργκ, ήταν κομμουνιστής και πολιτικός ακτιβιστής. Γεννήθηκε στην Ερφούρτη το 1889 και πέθανε το 1940 στο Σαιντ-Μαρσεγίν της Γαλλίας. Ο Μύντσενμπεργκ ήταν ο επικεφαλής της Νεαρής Κομμουνιστικής Διεθνούς την περίοδο 1919-1920 και ίδρυσε τον φιλανθρωπικό και προπαγανδιστικό οργανισμό Εργατική Διεθνής Βοήθεια το 1921. Ήταν ο κύριος προπαγανδιστής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας κατά την εποχή της Βαϊμάρης, αλλά αργότερα απογοητεύτηκε από τον κομμουνισμό εξαιτίας της Μεγάλης Εκκαθάρισης του Ιωσήφ Στάλιν τη δεκαετία του 1930. Καταδικασμένος από τον Στάλιν σε εξορία και συλληφθείς για προδοσία, ο Μύντσενμπεργκ άφησε το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας και στο Παρίσι έγινε αρχηγός της γερμανικής προσφυγικής αντιφασιστικής και αντισταλινικής κοινότητας ώσπου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία λόγω της εισβολής των Ναζί το 1940. Έχοντας συλληφθεί και φυλακιστεί από την κυβέρνηση Νταλαντιέ στη Γαλλία, δραπέτευσε από στρατόπεδο συγκέντρωσης αλλά βρέθηκε νεκρός μερικούς μήνες αργότερα σε ένα δάσος κοντά στην κοινότητα του Σαιντ Μαρσεγίν στη Γαλλία.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βίλλι Μύντσενμπεργκ γεννήθηκε το 1889 στην Ερφούρτη της Σαξονίας και όντας γιος ταβερνιάρη, ο Μύντσενμπεργκ μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια. Όταν ήταν ακόμη νεαρός, μπλέχτηκε σε συνδικάτα και το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας. Όταν το κόμμα διασπάστηκε το 1914 ανάμεσα στη μετριοπαθή πλειονότητα και τη ριζοσπαστική μειονότητα, πάνω στο ζήτημα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ο Μύντσενμπεργκ πήγε με την πλευρά των ριζοσπαστών.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου, ο Μύντσενμπεργκ συχνά επισκέπτονταν τον Βλάντιμιρ Λένιν στο σπίτι του στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Το 1918, ο Μύνσενμπεργκ ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας.
Πολιτική καριέρα
Το 1924, ο Μύντσενμπεργκ εκλέχθηκε βουλευτής και μπήκε στο κοινοβούλιο. Υπηρέτησε ως μέλος του μέχρι την απαγόρευση του ΚΚΓ(KPD)το 1933. Ο Βίλχελμ ήταν ένας από τους ελάχιστους αρχηγούς του κόμματος που προέρχονταν από την εργατική τάξη, γεγονός που ήταν αιτία τεράστιας περηφάνιας για τον Μύντσενμπεργκ.
Κατά την περίοδο της Βαϊμάρης, ο Μύντσενμπεργκ είχε αποκτήσει τη φήμη ενός υπέροχου προπαγανδιστή. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν να μαζέψει χρήματα και τροφή για τα θύματα του Ρώσικου Λιμού του 1921. Μέσω του διάσημου Βερολινέζικου οργανισμού του, τη Διεθνή Εργατική Βοήθεια, ο Μύντσενμπεργκ κατάφερε να στείλει εκατομμύρια δολάρια στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο του λιμού. Το 1924 δημοσίευσε την εφημερίδα Arbeiter-Illustrierte-Zeitung, η οποία έγινε η πιο ευρέως αναγνωσμένη σοσιαλιστική εικονογραφημένη εφημερίδα στη Γερμανία. Επιπλέον, ο Μύντσενμπεργκ εργαζόταν μαζί με την Κομιντέρν και τη σοβιετική μυστική αστυνομία (γνωστή ως Τσέκα την περίοδο 1917-1922) με σκοπό να διαδώσει τον κομμουνισμό παγκοσμίως.
Με σκοπό να διευρύνει την επιρροή της κομιντέρν, ο Μύντσενμπεργκ ίδρυσε πολυάριθμους οργανισμούς-βιτρίνες τους οποίους ονόμαζε "κλαμπ των αθώων . Αυτοί οι οργανισμοί, όπως οι Φίλοι της Σοβιετικής Ρωσίας, ο παγκόσμιος συνασπισμός ενάντια στον ιμπεριαλισμό και η Διεθνής Εργατική βοήθεια, επιφανειακά αφιερώθηκαν σε μια αδιαμφισβήτητα καλοήθη πράξη όπως η βοήθεια στα θύματα του λιμού, τον αντί-ιμπεριαλισμό η την παγκόσμια ειρήνη, ωστόσο στην πραγματικότητα ο Μύντσενμπεργκ τους ίδρυσε για να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την υποστήριξη προς τους φιλελεύθερους και τους μετριοπαθείς σοσιαλιστές, με απώτερο σκοπό να υπερασπίσει την Μπολσεβίκικη Επανάσταση. Όπως είπε σε ένα μετέπειτα μέλος της κομιντέρν, "αυτοί οι άνθρωποι έχουν την πεποίθηση πως αυτό το κάνουν από μόνοι τους. Πρέπει πάση θυσία να διατηρήσουν αυτήν την πεποίθηση". Αυτοί οι οργανισμοί-βιτρίνα επίσης βοήθησαν να χρηματοδοτηθεί η απόκτηση της "Εμπιστοσύνης Μύντσενμπεργκ", ενός οργανισμού που είχε στην κατοχή του πολλές μικρές εφημερίδες, οι οποίες δημοσίευαν σπίτια, κινηματογράφους και θέατρα σε περιοχές ολόκληρου του κόσμου. Ο Μύντσενμπεργκ, συχνά αναφέρεται ως ο "κόκκινος εκατομμυριούχος", επειδή είχε στην κατοχή του μια λιμουζίνα και ένα κομψά επιπλωμένο διαμέρισμα.
Μετά που διηύθυνε σωστά την υπόθεση της Κομιντέρν Σάκο και Βεράττι το 1925, ο Μύντσενμπεργκ έγινε επικεφαλής του συνασπισμού ενάντια στον ιμπεριαλισμό που δημιουργήθηκε στις Βρυξέλλες το 1927. Αυτός ο συνασπισμός στη συνέχεια έκανε ένα συνέδριο το οποίο συμπέρανε πως οι Ναζί έκαψαν οι ίδιοι το Ράιχσταγκ το 1933. Εμποδιζόμενος να μπει στη Βρετανία το 1934 λόγω του συμπεράσματος του συνεδρίου, ο Μύντσενμπεργκ περιόδευσε στις ΒΑ και τις ΚΑ Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής βγάζοντας λόγους μαζί με τον σπουδαίο Ουαλλό εργάτη Ανορίν Μπέβαν, την Μπάμπετ Γκρος και τον δικηγόρο τους σοσιαλιστικού κόμματος, Κουρτ Ρόσενφιλντ. Μιλώντας σε μεγάλα συλλαλητήρια σε χώρους όπως το Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν και το Κολισέο Μπρονξ, εμφανίστηκε μαζί με τους Σίνκλαιρ Λιούις και Μάλκολμ Κόουλι.
Στο τέλος του 1934, η επιρροή του Μύντσενμπεργκ έφτασε στον αντίποδα όταν ο δικός του μηχανισμός της Κομιντέρν έστειλε τον Έγκον Κις στην αυστραλιανή διάσκεψη του Κινήματος ενάντια στον πόλεμο και τον φασισμό. Η επίσκεψη ενός άγνωστου Τσέχου συγγραφέα στην Αυστραλία κανονικά θα έπρεπε να είναι χαμηλών τόνων, ωστόσο πόλωσε την αυστραλιανή κοινωνία όταν η συντηρητική κυβέρνηση των Λύονς ανακήρυξε τον Κις ανεπιθύμητο κάτοικο ή επισκέπτη, και επιχείρησε να τον διώξει από την Αυστραλία. Ανίκανη να αποδείξει πως ο Κις ήταν κομμουνιστής, η υπόθεση της κυβέρνησης γρήγορα κατέρρευσε και ο Κις έγινε ένας δημοφιλής ομιλητής διαδίδοντας το μήνυμα της Κομιντέρν. Στη συνέχεια, επιχειρήθηκε η δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου ενάντια στον φασισμό στην Αυστραλία, που τελικά όμως δεν κατέληξε πουθενά. μικρογραφία|Ο Μύντσενμπεργκ έστειλε τον Τσέχο συγγραφέα Έγκον Κις στην Αυστραλία όπου έβγαλε λόγο μπροστά σε κοινό 18.000 θεατών λέγοντας τους τις-από πρώτο χέρι- εμπειρίες του για το πόσο επικίνδυνο ήταν το καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ στη Γερμανία
Ο Μύντσενμπεργκ ζούσε κατά διαστήματα στο Παρίσι από το 1933 μέχρι το 1940. Εκείνη την περίοδο παντρεύτηκε τη δικηγόρο Μπάμπετ Γκρος, ωστόσο χώρισαν λίγο μετά τον γάμο τους. Υπήρχε η υποψία πως κατά τη διάρκεια της εξορίας του, ο Μύντσενμπεργκ ίσως είχε σημαντικό ρόλο στην πρόσληψη του Κιμ Φίλμπι για να δουλέψει για τη Σοβιετική Ένωση, αλλά δεν υπήρχε απόδειξη για αυτό. Το επιχείρημα πάνω στο οποίο βασίζεται αυτή η θεωρία, είναι πως ο Φίλμπι προσλήφθηκε να δουλέψει για τους σοβιετικούς μέσω μιας οργάνωσης-βιτρίνα του Μύντσενμπεργκ, την "Παγκόσμια κοινωνία στήριξης των θυμάτων του γερμανικού φασισμού", που είχε την έδρα της στο Παρίσι.
Μετέπειτα ζωή
Μέχρι το 1936, ο Μύντσενμπεργκ παρέμενε πιστός στην εξωτερική πολιτική του Ιωσήφ Στάλιν και τους σκοπούς της. Στα τέλη του 1936, ο σύντροφος του και εξόριστος Γουόλτερ Ούλμπριχτ, που είχε χωρίσει τoυς δρόμους του με τον Μύντσενμπεργκ λόγω της άρνησης του τελευταίου να εκτελέσει τη διαταγή του Στάλιν και να διαλύσει το ΚΚΓ, τον κάλεσε να δεχτεί την προσφορά του βούλγαρου κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρώφ. Η προσφορά ήταν να γίνει κάτοικος Μόσχας και να αναλάβει άλλες αποστολές της Κομιντέρν. Ο Μύντσενμπεργκ αρνήθηκε, λέγοντας μάλιστα πως δεν θα μπορούσε να πάει στη Σοβιετική Ένωση εκτός και αν διαβεβαιώνονταν οτι θα μπορούσε να εγκαταλείψει τη Μόσχα όταν θα ήταν έτοιμος. Επίσης ανησυχούσε πως οι χειρισμοί πάνω στις κινήσεις του καθώς θα βρίσκονταν στη Μόσχα και οι αναπόφευκτες καθυστερήσεις να πάρει άδεια για να επισκεφθεί άλλους θα εμπόδιζαν σε μεγάλο βαθμό τη δουλειά του. Πιθανό να υποπτεύθηκε πως θα ενοχοποιηθεί και θα εκκαθαριστεί στις ίδιες σταλινικές εκκαθαρίσεις εξαιτίας των ίδιων του των οργανισμών παραπληροφόρησης που προηγουμένως προσπάθησε να συγκαλύψει μέσω δηλώσεων προπαγάνδας. Ο Ούλμπριχτ φαίνεται πως ήξερε ποια ήταν η μοίρα του Μύντσενμπεργκ σε περίπτωση που αυτός θα επέστρεφε στη Μόσχα, αφού επικοινωνούσε συνεχώς με ανθρώπους σε αυτήν. Αναφορές έγραφαν για "απόκλιση του Μύντσενμπεργκ από τη σταλινική ορθοδοξία". (Ένας από τους συνεργάτες του Ούλμπριχτ σύμφωνα με ισχυρισμούς δήλωσε σε έναν πυρήνα του κόμματος πως: "Αν ο Μύντσενμπεργκ επέστρεφε στη Μόσχα, θα είχε δολοφονηθεί άμεσα". Στο Παρίσι, ο Ούλμπριχτ αποκάλυψε στον Όττο Κλέπερ, τον Γερμανό νομικό και πρώην Πρώσσο υπουργό οικονομίας πως:"Τον στέλνουμε στη Μόσχα, άρα έχει εκκαθαριστεί".
Σύντομα μετά την παράκληση του προς τον Μύντσενμπεργκ να επισκεφτεί τη Μόσχα, ο Ούλμπριχτ ταξίδεψε στη δημοκρατική Ισπανία, όπου η δουλειά του ήταν να βρίσκει τους "άπιστους" Γερμανούς κομμουνιστές (ή οποιονδήποτε που δεν ήταν απόλυτα πιστός στον Στάλιν) οι οποίοι πολεμούσαν μαζί με τους δημοκρατικούς. Αυτοί οι "άπιστοι" είτε επέστρεφαν στη Σοβιετική Ένωση και δικάζονταν είτε εκτελούνταν στη στιγμή. Από την Ισπανία ο Ούλμπριχτ ταξίδεψε κατευθείαν στο Παρίσι, όπου-εν μέσω διαμαρτυρίας απο μερικά μέλη της επιτροπής-άρχισε να εκκαθαρίζει την επιτροπή του λαϊκού μετώπου από άτομα που δεν ήταν πιστοί στον Στάλιν. Σε λιγότερο από δύο χρόνια "Πρακτικά, όλοι οι αρθρογράφοι και συγγραφείς που ήταν πρόθυμοι να δουλέψουν με την Κομιντέρν και τον εκδότη του Βίλλι Μύντσενμπεργκ θα εξοριστούν ή θα εκτελεστούν από την Εν-Κα-Βε-Ντε".
Ο Mύντσενμπεργκ άρχισε να περιθωριοποιείται από τις πράξεις των σταλινιστών αντιπάλων του, και σε ένα γράμμα του προς τον Γκεόργκι Δημητρώφ τον Οκτώβριο του 1937 απείλησε να αποκαλύψει κάθε λεπτομέρεια της μυστικής δουλειάς του για την Κομιντέρν στο κοινό με σκοπό να δείξει πως κατηγορούνταν λανθασμένα. Στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας, που αναδιοργανόνωνταν για να ικανοποιήσει το σταλινικό δόγμα, ο Μύντσενμπεργκ επισήμως καταδικάστηκε σαν προδότης που απέκλεινε από τις γραμμές του μαρξισμού-λενινισμού. Ο Μύντσενμπεργκ απάντησε καταρρίπτοντας κάθε προσπάθεια εκδίωξης του από το κομμουνιστικό κίνημα, και οι διαμαρτυρίες του και τα επιχειρήματα του ήταν γεμάτα πικρία και σφοδρότητα. Στα τέλη του 1938 ο πρόεδρος του ΚΚΓ Βίλχελμ Πικ συνόψισε σε μια συνάντηση της αρχηγίας του κόμματος πως "Ο τρέχων κίνδυνος δεν είναι ο Τροτσκισμός, αλλά ο Μύντσενμπεργκ". Άγνωστο στον Μύντσενμπεργκ και τους ηγέτες του ΚΚΓ, η μοίρα του είχε ήδη καθοριστεί το 1937 από τον Στάλιν. Αυτή τη χρονιά ο Δημητρώφ σημείωσε στο ημερολόγιο του μια ιδιωτική συζήτηση με τον Στάλιν που είχε ως κύριο τον Μύντσενμπεργκ, στην οποία ο Στάλιν ισχυρίστηκε πως "Ο Μύντσενμπεργκ είναι Τροτσκιστής. Αν έρθει στη Μόσχα, θα τον συλλάβουμε. Βρες μου τρόπο με τον οποίο θα τον δελεάσουμε να έρθει εδώ".
Έχοντας διαγραφεί από το ΚΚΓ λόγω χαλκευμένων κατηγοριών, ο Μύντσενμπεργκ άρχισε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Στάλιν. Ένα τελευταίο άρθρο για τον αναίσχυντο προπαγανδιστή στην εφημερίδα της κομιντέρν di internazionale προειδοποίησε:"Η ακλόνητη αποφασιστικότητα μας να ενώσουμε τους αντιφασίστες, η αίσθηση του καθήκοντος προς τον γερμανικό λαό μας υποχρεώνει να τον προειδοποιήσουμε για τον Μύντσενμπεργκ. Είναι ένας εχθρός".
Πίσω στο Παρίσι, ο Μύντσενμπεργκ έγινε ένας κανονικός ηγέτης του γερμανικού προσφυγικού αντιφασισμού, και δεδηλωμένος αντισταλινιστής. Η νέα του εφημερίδα,Die Zukunft, ήταν ο νοητός πρόδρομος της Encounter και άλλων εφημερίδων για τον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Μύντσενμπεργκ συνέχισε να δουλεύει για όλες τις αντιφασιστικές υποθέσεις στη δυτική Ευρώπη, όπου είχε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της στρατολόγησης και την απόκτηση σοβιετικών όπλων για τους εθελοντές των Διεθνών Ταξιαρχιών, οι οποίοι θα πολεμούσαν στην πλευρά των δημοκρατικών στον Ισπανικό Εμφύλιο.
Αλλά ο χρόνος του λιγόστευε. Οι στενότεροι συνεργάτες του στην οργάνωση Καρλ Ραντεκ, Χάινζ Νιούμαν και αμέτρητοι άλλοι συνελήφθησαν και είτε εκτελέστηκαν είτε δούλευαν μέχρι θανάτου στα γκούλαγκ. Η Μάργκαρετ Μπούμπερ-Νιούμαν, η σύζυγος του Χάινζ Νιούμαν και η αδερφή της Μπάμπετ Γκρος, συζύγου του Μύντσενμπεργκ, συνελήφθησε και φυλακίστηκε στην Καραγκάντα. Η Εν-Κα-Βε-Ντε τελικά κανόνισε να παραδοθεί στον Χίτλερ το 1940, γεγονός που ακούσια της έσωσε τη ζωή. Αφού πέρασε τον πόλεμο στη σχετική ασφάλεια του στρατοπέδου συγκέντρωσης Ράβενσμπρουκ, δραπέτευσε κοντά στο τέλος του πολέμου, βρίσκοντας ασφάλεια στα Αγγλο-Αμερικάνικα στρατεύματα ακριβώς μπροστά στα προωθημένα σοβιετικά στρατεύματα.
Θάνατος
Στις 17 Οκτωβρίου 1940, κοντά στο Σαιντ-Μαρσεγίν, Γάλλοι κυνηγοί ανακάλυψαν το πτώμα του Μύντσενμπεργκ μερικώς αποσυντιθέμενο στη βάση μιας βελανιδιάς. Η αρχική αναφορά των εφημερίδων έλεγε πως ο Μύντσενμπεργκ στραγγαλίστηκε με καλώδιο ωστόσο άλλες πηγές έλεγαν πως ο θάνατος προήλθε από ένα κολλάρο στραγγαλισμού, όπλο που φτιάχνεται από δεμένα καλώδια. Το πτώμα βρέθηκε να αναπαύεται στα γόνατα του, ενώ ένα δεμένο καλώδιο κρεμόταν από το κρανίο του. Η έρευνα της αστυνομίας για τις συνθήκες του θανάτου του, συμπεριλαμβανομένης της αναφοράς του ιατροδικαστή. Ωστόσο, μερικοί μάρτυρες, όπως ο Βάλεντιν Χάρτιγκ και ο Χανς Σίμσεν αναφέρπυν πως ο Μύντσενμπεργκ είχε καλή ψυχολογία κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του, αλλά και κατά τις πρώτες μέρες της δραπέτευσης του. Έπειτα έχασαν την επαφή με τον σύντροφο τους. Αυτό τείνει να αποδείξει την υπόθεση πως ο Μύντσενμπεργκ δολοφονήθηκε εκ προθέσεως, είτε από πράκτορες της Εν-Κα-Βε-Ντε είτε από μέλη του κόμματος που εκτελούσαν τις διαταγές του Στάλιν.
Μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, μέλη του κύκλου του Μύντσενμπεργκ που είχαν επιβιώσει και από τη Μεγάλη Εκκαθάριση του Στάλιν και από τον πόλεμο ήταν στενά παρακολουθούμενοι από την Abteilung Personalpolitik του Socialistische Einheitspartei Deutschland (SED), την προκάτοχο της Στάζι δηλαδή. Το πιο σημαντικό μέλος από αυτά που επέστρεψε στο Παρίσι, ήταν η πρώην σύζυγος του Μπάμπετ Γκρός, που από το 1940 και έπειτα ζούσε στο Μεξικό με τον πρώην Πρώσσο υπουργό οικονομικών Όττο Κλέπερ, τον οποίο παντρεύτηκε όταν επέστρεψε στο Παρίσι το 1947.Πράκτορες του SED ανέφεραν πως η Γκρος διέδιδε φήμες οτι ο Μύντσενμπεργκ δολοφονήθηκε από πράκτορες της Εν-Κα-Βε-Ντε.
Άλλη μια εκδοχή του θανάτου είναι πως δολοφονήθηκε από Γερμανούς πράκτορες που δούλευαν για την Γκεστάπο, η οποία διείσδυσε στην οργάνωση του το 1939. Ένα από τα πιο σημαντικά ντοκουμέντα της Στάζι, είναι ένα γράμμα που αναφέρεται σε πληροφορίες που αποκτήθηκαν από τα αρχεία της προπολεμικής οργάνωσης Deutschen Institut für Militärgeschichte στο Πότσδαμ. To γράμμα γράφτηκε από τον επικεφαλής του Haupabteilung I, γενικό στρατηγό Κλάινγιουνγκ, προς τον Έριχ Μάιλκε, που την περίοδο εκείνη ήταν υπουργός ασφάλειας του κράτους. Ο Κλάινγιουνγκ τον πληροφόρησε στις 10 Ιουνίου 1969 ότι υπήρχαν αποδείξεις πως ένας μυστικός πράκτορας της Γκεστάπο με το κωδικό όνομα ”V 49” διείσδυσε στην οργάνωση του Μύντσενμπεργκ το 1939. Η ταυτότητα του πράκτορα "V 49" παραμένει άγνωστη.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Βασίλης Ανδριανόπουλος
Ο Βασίλης Ανδριανόπουλος (Πειραιάς, 1 Ιανουαρίου 1908 – Πειραιάς, 26 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και αθλητής στίβου.
Βιογραφικό
Ήταν αδελφός των Γιάννη, Γιώργου, Ντίνου και Λεωνίδα της θρυλικής πεντάδας των Ανδριανόπουλων του πειραϊκού ποδοσφαίρου, του Ολυμπιακού και εθνικής Ελλάδας. Με τον αθλητισμό ασχολήθηκαν όλα τα αγόρια της οικογένειας (ακόμη και η μοναδική αδελφή τους), όντας μεταξύ άλλων και ποδοσφαιριστές -με μικρότερη όμως επιτυχία- στον Ολυμπιακό ο μικρότερος Στέλιος και στον Πειραϊκό Σύνδεσμο ο τρίτος στη σειρά Αριστείδης (απεβίωσε νεότατος σε επιδημία τύφου το Σεπτέμβριο του 1922, συμπτωματικά μερικές ημέρες έπειτα της Μικρασιατικής καταστροφής).
Στον στίβο αναφέρεται η συμμετοχή του στα Α΄ Αβερώφεια το 1925.
Διετέλεσε διευθυντής του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς.
Σε συλλογικό επίπεδο
Πραγματοποίησε σπουδαία καριέρα στον Ολυμπιακό, οι οπαδοί του οποίου τον αποκαλούσαν με το προσωνύμιο "Κελεμέ". Αγωνιζόταν στην αριστερή πλευρά της επίθεσης ως ακραίος ή συχνότερα μεσαίος (ντεμί) κυνηγός (αλλιώς μέσα αριστερά).
Εγκατέλειψε την ενεργό δράση το 1933.
Στην εθνική ομάδα
Στις συνολικά 7 διεθνείς συμμετοχές του, χρίστηκε 2 φορές αρχηγός του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος (ο 4ος χρονικά που έλαβε τη συγκεκριμένη τιμή) και σημείωσε 2 τέρματα.
Αθλητικός παράγοντας
Διετέλεσε μέλος των συμβουλίων της ΕΠΟ και της ΕΠΣ Πειραιώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος
Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (γερμανικά: Deutscher Fußball-Bund, DFB) είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση και είναι υπεύθυνη για τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και νέων στη Γερμανία. Εδρεύει στη Φρανκφούρτη και έχει υπό τη σκέπη της 5 περιφεριακές και 21 εθνικές ενώσεις, ως πλήρη μέλη, στις οποίες είναι εγγεγραμμένα περισσότερα από 25.000 γερμανικά ποδοσφαιρικά σωματεία.
Η DFB εποπτεύει τα επαγγελματικά πρωταθλήματα που διεξάγει η Γερμανική Ποδοσφαιρική Λίγκα (DFL) και τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Ρεγκιοναλίγκα και της Ομπερλίγκα, ενώ διοργανώνει το πρωτάθλημα της 3. Λίγκα, όπως και το Κύπελλο Γερμανίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1900 στη Λειψία. Λόγω της παγκόσμιας καταδίκης της Γερμανίας μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ομοσπονδία είχε αποκλειστεί από τη ΦΙΦΑ στις αρχές του 1945 (είχε προηγηθεί η επίσημη αποπομπή της το 1940), ενώ ακολούθησε η επανίδρυσή της στις 10 Ιουλίου του 1949 στη Στουτγκάρδη. Μετά την επανένωση το 1990, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση (DFV) απορροφήθηκε από την DFB.
Μέλη
Άμεσα μέλη της DFB είναι μόνο οι πέντε περιφερειακές ενώσεις και οι 21 κρατιδιακές ενώσεις της, μαζί με την Deutsche Fußball Liga, ενώ οι σύλλογοι που συμμετέχουν στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Γερμανίας είναι μέλη των κρατιδιακών ενώσεων που καλύπτουν την περιοχή τους.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Γερμανίας Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Ιωάννης Χατζηφώτης
Ο '''Ιωάννης Μ. Χατζηφώτης''' (Αλεξάνδρεια 14 Απριλίου 1944 – Αττική 18 Ιουλίου 2006) ήταν Έλληνας ερευνητής φιλόλογος, συγγραφέας, ιστοριοδίφης, κριτικός της λογοτεχνίας, επιμελητής εγκυκλοπαιδειών, ποιητής και δημοσιογράφος. Διακρίθηκε στα γράμματα με σειρά έργων του που συνέβαλαν στην ανάπτυξη του πολιτισμού της ιστορίας και της λογοτεχνίας. Διετέλεσε εκπρόσωπος τύπου και δημόσιων σχέσεων του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ, της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (1982-1995) και σύμβουλος τύπου του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου.
Βιογραφικά
Η καταγωγή των γονέων του, Μιχαήλ και Αγγελικής Χατζηφώτη, ήταν από τη Σύμη και το Καστελλόριζο αντιστοίχως. Η οικογένεια επέστρεψε στην Ελλάδα το 1968 ακολουθώντας το μεγαλύτερο μέρος των Αιγυπτιωτών Ελλήνων, και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο Ιωάννης, απόφοιτος του Αβερωφείου Γυμνασίου της Αλεξάνδρειας, σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Κοινωνιολογία της Θρησκείας στην Κατάνη, ενώ η αδελφή του Ευαγγελία σπούδασε Μαθηματικά. Το 1971 παντρεύτηκε την αρχαιολόγο Λίτσα Κ. Καραντσαβέλου. Απέκτησαν τρεις γιους, τον Μιχάλη (1973), τον Κωνσταντίνο (1977) και τον Ανδρέα (1978). Πέθανε σε ηλικία 62 ετών, από ανακοπή καρδιάς.
Σταδιοδρομία
Το συγγραφικό έργο του Ι. Χατζηφώτη άρχισε ήδη από την Αλεξάνδρεια, με τις μελέτες Νεο-Σιμωνίδεια (1964) και Άνθιμος Γαζής-Κων.Βαρδαλάχος (1965). Υπήρξε πολυγραφότατος και με εκπληκτική ευχέρεια στη συγγραφή, με συνολικά περισσότερα από 150 βιβλία στο ενεργητικό του και εκατοντάδες άρθρα, πάνω σε θέματα σχετιζόμενα με την Αλεξάνδρεια, τη Δωδεκάνησο, το Άγιο Όρος, τη Λαογραφία, την ορθόδοξη παράδοση, την εκκλησιαστική ιστορία, τον βυζαντινό και νεότερο ελληνισμό, κλπ.. Αρχικά εργάσθηκε ως συντάκτης στον Οργανισμό Τουριστικών Εκδόσεων και το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Νεοελληνικού Έθνους του Ελευθερουδάκη. Στη συνέχεια ανέλαβε διευθυντής συντάξεως της μεγάλης Νέας Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας του Χάρη Πάτση και γενικότερα του Οργανισμού Εγκυκλοπαιδικών Εκδόσεων Χάρη Πάτση. Συνέγραψε αρκετά άρθρα στην παραπάνω εγκυκλοπαίδεια και πολλές δεκάδες στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Υπήρξε επίσης συνεργάτης στη Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια του Αθανασίου Μαρτίνου και στον Πανδέκτη Σπουδών. Αργότερα, με την ενασχόλησή του με τα εκκλησιαστικά, διετέλεσε και διευθυντής του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και της επιστημονικής του εκδόσεως Ανάλεκτα, καθώς και διευθυντής της επίσημης εφημερίδας της Εκκλησίας της Ελλάδος Εκκλησιαστική Αλήθεια.
Ο Ι. Χατζηφώτης αρθρογράφησε σε όλο το φάσμα του ημερήσιου και περιοδικού αθηναϊκού τύπου (Έθνος, Η Βραδυνή, Εστία, Η Καθημερινή, Ελεύθερος, Ελεύθερος Τύπος, Αδέσμευτος Τύπος, Απογευματινή, Τα Νέα, Ελευθεροτυπία, Επίκαιρα, Εικόνες, Ιστορία Εικονογραφημένη), ενώ συνεργάσθηκε και σε περιοδικά λογοτεχνικά (Νέα Εστία, Φιλολογική Πρωτοχρονιά, Δώμα, Καινούρια Εποχή, Εποπτεία, Παρνασσός, Πνευματική Κύπρος κλπ.), επιστημονικά (Επετηρίδα Βυζαντινών Σπουδών, Μνημοσύνη, Αθηνά, Δωδεκανησιακά Χρονικά, Δωδεκανησιακό Αρχείο, κλπ.), εκκλησιαστικά (Θεολογία, Εκκλησία, Εφημέριος, Ανάλεκτα και Πάνταινος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας). Ήταν εκδότης και διευθυντής του περιοδικού "Παράδοση" που άρχισε να εκδίδεται το 1977. Εργασίες του έχουν δημοσιευθεί σε τιμητικούς τόμους και πρακτικά επιστημονικών συνεδρίων (Α΄ Κυπρολογικού, Μετσοβίτικων Σπουδών, Πολιτιστικών Συμποσίων Δωδεκανήσου, Θεολογικών της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, Meeting del Mediterraneo, Στερεοελλαδικών Μελετών, Ροδιακών Μελετών, Ορθοδοξίας-Ισλάμ, κλπ.). Κάποια από τα έργα του έχουν μεταφρασθεί στα ισπανικά, στα ιταλικά, στα αγγλικά, στα γερμανικά, στα ρώσικα και στα γαλλικά.
Πρόσωπο των ΜΜΕ και της ΥΕΝΕΔ
Κατά τη δεκαετία του 1990 ο Χατζηφώτης έγινε ιδιαιτέρως γνωστός από τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις του. Σχετικά ο Σαράντος Καργάκος έγραφε σε εφημερίδα:
«Τα τελευταία χρόνια ο Ιωάννης Χατζηφώτης απέκτησε χάρη στα «μίντια», χάρη στη θέση που κατείχε (εκπρόσωπος τύπου της Αρχιεπισκοπής), κυρίως χάρη στην πληθωρική παρουσία και την έντονη δραστηριότητά του, μια δημοσιότητα πρωτοφανή. Είναι από τους πιο γνωστούς στο κοινό Έλληνες. Αναμφισβήτητος τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός αστέρας. Ωστόσο, όσο πολλοί είναι αυτοί που τον γνωρίζουν τηλεοπτικά, τόσο λίγοι είναι κι εκείνοι που τον γνωρίζουν συγγραφικά. Κι όμως έχει στο ενεργητικό του, και μάλιστα εκ νεότητός του, ένα τεράστιο συγγραφικό έργο. Συμβαίνει να παρακολουθώ τη συγγραφική του δράση από πολλών ετών, ίσως από τις αρχές του 1970. Τον ήξερα ως επιμελή φιλόλογο, ερευνητή και ιστορικό...» (Τύπος της Κυριακής, 24 Μαΐου 1998)
Πάντως ο Χατζηφώτης είχε από την αρχή αξιοποιήσει τα ηλεκτρονικά μέσα, καθώς πριν το 1972 παρουσίαζε από την τηλεόραση του ΕΙΡΤ την εκπομπή «Νέα βιβλία» και υπήρξε τακτικός συνεργάτης της ΥΕΝΕΔ για την οποία έγραφε την εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή «Βυζαντινός Ελληνισμός (Ιστορία-Τέχνη-πνευματική παράδοση)».
Και άλλες δραστηριότητες
Το 1977 ο Ιωάννης Χατζηφώτης ίδρυσε τον Πανελλήνιο Σύλλογο «Οι φίλοι του Αγίου Όρους» και διετέλεσε πρώτος πρόεδρός του. Διετέλεσε επίσης:
Μερικά από τα έργα του
1) Γραμματολογικά:
2) Κριτικά:
3) Ιστορικά-Θρησκειολογικά:
4) Βιβλία Τέχνης:
5) Λαογραφικά:
6) Ποιητικές συλλογές: - Στο ποιητικό του έργο πρέπει να αναφερθεί και η απόδοση του Ακάθιστου Ύμνου στη δημοτική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Σεμιόν Τιμοσένκο
Ο Σεμιόν Κονσταντίνοβιτς Τιμοσένκο (Семён Константи́нович Тимоше́нко, Φουρμάνκα, Βεσσαραβία, 18 Φεβρουαρίου 1895 - 31 Μαρτίου 1970 ) ήταν Ουκρανός στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης και ανώτερος διοικητής του Ερυθρού στρατού, που τιμήθηκε δυο φορές σαν ήρωας της χώρας του. Ήταν επίσης, συμπέθερος του Στάλιν.
Χρήστος Δρεμλής
Ο Χρήστος Δρεμλής ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Λαγκαδά.
Σεμιόν Τιμοσένκο
Γιος αγρότη που απασχολούταν σαν κολίγος, ο Σεμιόν κατατάχθηκε το 1915 στον Α’ Π.Π. ως χειριστής πυροβόλου, στο 1ο Σύνταγμα Οράνιεμπάουμ. Το 1917 και ενώ έφερε το βαθμό του δεκανέα, χειροδίκησε σε βάρος ενός αξιωματικού και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο. Ωστόσο, απαλλάχθηκε της κατηγορίας ύστερα από επέμβαση του «Συμβουλίου Εργατών και Στρατιωτών». Στη συνέχεια πήρε μέρος στον Ρωσικό εμφύλιο ως αξιωματικός των μπολσεβίκων, διοικητής Ιπικκού (2ης ταξιαρχία, 6η μεραρχία), όπου τραυματίσθηκε σοβαρά.
Χρήστος Δρεμλής
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Δρεμλής γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Ήταν ένας από τους προκρίτους του Λαγκαδά και μαζί με τον Ηλία Γεωργιάδη υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του συλλόγου "Αναγέννηση" του Λαγκαδά. Η Αναγέννηση ήταν μια μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1904 στο Λαγκαδά και ενώ φαινομενικά είχε σκοπό την ενίσχυση των απόρων χριστιανών και μουσουλμάνων Λαγκαδιανών, ο πραγματικός της στόχος ήταν η οργάνωση αντίστασης κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Ο Χρήστος Δρεμλής υπήρξε αρχικά μυστικός σύνδεσμος με αποστολή την τροφοδοσία σε όπλα και πυρομαχικά της ομάδας του Έλληνα οπλαρχηγού Ιωάννη Βίλιογλου Ράμναλη από το Ίσωμα Κιλκίς. Η διακίνηση των οπλων γίνονταν από την κρύπτη της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής.
Στη συνέχεια ο Χρήστος Δρεμλής εντάχθηκε ως μαχητής στο σώμα του Ι. Ράμναλη που δρούσε στις περιοχές Κιλκίς, Βισαλτίας και Λαγκαδά. Λίγο αργότερα αποσπάστηκε από το σώμα του Ι. Ράμναλη και συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Έδρασε ως οπλαρχηγός στις περιοχές Κιλκίς, Κρουσσίων, Νιγρίτας, Βερτίσκου και των λιμνών (Βόλβη και Κορώνεια) έως το τέλος του Μακεδονικού Αγώνα αναχαιτίζοντας τη δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων στην περιοχή.
Σεμιόν Τιμοσένκο
Το 1923 αποφοίτησε από την Ανώτερη Στρατιωτική Ακαδημία και το 1925 τοποθετήθηκε κομισάριος διοικητής του 3ου Σώματος Ιππικού. Το 1933 προήχθη σε διοικητή της στρατιωτικής περιοχής της Λευκορωσίας και δυο χρόνια μετά έγινε μέλος του πρώτου ανωτάτου σοβιέτ. Το 1939 συμμετείχε στην εισβολή στην Πολωνία και στο Σοβιετο-Φινλανδικό πόλεμο, τον οποίο διεύθυνε προσωπικά. Το 1940 τιμήθηκε με το Παράσημο του Ήρωα της ΕΣΣΔ και ανέλαβε κομισάριος άμυνας, επιφορτισμένος με το έργο της αναμόρφωσης του Κόκκινου Στρατού. Την ίδια εποχή η κόρη του παντρεύτηκε το γιο του Στάλιν, Βασίλι.
3003 Κονσέκ
Ο Κονσέκ (Koncek) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας ζώνης αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,3. Ανακαλύφθηκε το 1983 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος.
Σεμιόν Τιμοσένκο
Το 1941 και μετά τη ναζιστική επίθεση κατά της ΕΣΣΔ ο Τιμοσένκο έλαβε θέση αρχιστράτηγου στη Μόσχα. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους με εντολή του Στάλιν μετέβη στο δυτικό μέτωπο σαν διοικητής. Το φθινόπωρο ανέλαβε τον έλεγχο και του νοτιοδυτικού μετώπου και ανακατέλαβε το Ροστώφ ενώ στις αρχές του 1942 ήταν επικεφαλής του φινλανδικού μετώπου. Το Μάιο του 1942 επιχείρησε μια ευρεία αντεπίθεση στο Χάρκοβο αλλά απέτυχε και μετακλήθηκε στην πρωτεύουσα Έπειτα, τοποθετήθηκε κατά σειρά διοικητής διαφόρων άλλων μετώπων του πολέμου (Στάλινγκραντ, Καυκάσου, Βαλτικής).
Χρήστος Δρεμλής
Αναφορές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
3003 Κονσέκ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κονσέκ εκτιμάται σε 19,449 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Η, ενώ το άλβεδό του είναι 0,186.
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Σεμιόν Τιμοσένκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Μπρικέτα
Μπρικέτες είναι πλίνθοι που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια του διαχείρισης λεπτοτερών υλικών καυσίμων. Οι μπρικέτες σχηματίζονται με σκοπό την καλύτερη καύση στερεών καυσίμων όπως άνθρακας, λιγνίτης, κωκ αλλά και από άχυρο ή καύσιμα υπολείμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καύσιμα
Λε Πυές
Το Λε Πυές (γαλλικά: Le Puech, οξιτανικά: Lo Puòg) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πυεσουά (γαλλικά: Puéchois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Πάπας Πελάγιος Α΄
Ο Πελάγιος Α΄ (Pelagio I, θάν. 4 Μαρτίου 561) ήταν Πάπας από το 556 έως τον θάνατό του το 561. Ήταν ο δεύτερος Πάπας του βυζαντινού παπισμού και, όπως και ο προκάτοχός του, πρώην αποκρισάριος στην Κωνσταντινούπολη.
Η ζωή του
Καταγόταν από αριστοκρατική ρωμαϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του, Ιωάννης, φαίνεται να ήταν εφημέριος σε μία από τις δύο πολιτικές "επισκοπές" ή περιφέρειες στις οποίες ήταν τότε χωρισμένη η Ιταλία. Ο Πελάγιος συνόδευσε τον Πάπα Αγαπητό Α΄ στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος τον διόρισε νούντσιο της Ρωμαϊκής Εκκλησίας σε αυτήν την πόλη.
Όταν ο Πάπας Βιγίλιος πήγε στην Κωνσταντινούπολη με διαταγή του αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α', ο Πελάγιος έμεινε στη Ρώμη σαν αντιπρόσωπός του. Ο βασιλιάς των Γότθων, Τωτίλας, είχε ήδη αρχίσει να πολιορκεί την πόλη. Ο Πελάγιος μοίρασε την ίδια του την περιουσία για να ανακουφίσει τον λαό που υπέφερε από τον λιμό, και προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά να κάνει εκεχειρία. Αν και απέτυχε, αργότερα έπεισε τον Τοτίλα να χαρίσει τις ζωές στους αιχμαλώτους που συνέλαβε όταν μπήκε στην πόλη τον Δεκέμβριο του 546. Ο Τοτίλας έστειλε τον Πελάγιο στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί ειρήνη με τον Ιουστινιανό, αλλά ο αυτοκράτορας τον έστειλε πίσω λέγοντας ότι ο στρατηγός του Βελισάριος είχε την εξουσία στην Ιταλία.
Παραδοσιακά του αποδίδεται η Βασιλική των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων στη Ρώμη, που κτίστηκε για να τιμήσει τη νίκη του στρατηγού Ναρσή κατά των Οστρογότθων.
Ο Πελάγιος εκλέχτηκε Πάπας σαν υποψήφιος υποστηριζόμενος από τον Ιουστινιανό. Ενώ πριν την εκλογή του στάθηκε ενάντια στην προσπάθεια του Ιουστινιανού να καταδικάσει τα «Τρία Κεφάλαια» για να συμβιβάσει τις διάφορες παρατάξεις μέσα στην εκκλησία, αργότερα υιοθέτησε τη θέση του αυτοκράτορα. Αυτό κατέστρεψε τη φήμη του στη Βόρεια Ιταλία, τη Γαλατία και ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, με αποτέλεσμα οι διάδοχοι του για τα επόμενα 50 χρόνια αφιέρωσαν πολύ κόπο για να αποκαταστήσουν τη ζημιά.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Λεωνίδας Ανδριανόπουλος
Ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος (1911-2011) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου ή Οκτωβρίου 1911 στον Πειραιά από πατέρα έμπορο με καταγωγή την Αρκαδία. Υπήρξε αδελφός των Γιάννη, Γιώργου, Ντίνου και Βασίλη της θρυλικής πεντάδας Ανδριανοπουλαίων του Ολυμπιακού και της εθνικής Ελλάδας. Είχε ακόμη δύο αδέλφια ποδοσφαιριστές, τον Αριστείδη και το Στέλιο.
Ήταν παντρεμένος και είχε δύο κόρες.
Σε συλλογικό επίπεδο
Αρχικά ασχολήθηκε με το στίβο και συγκεκριμένα με το άλμα τριπλούν. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1925 στον Ολυμπιακό και αποχώρησε από την αγωνιστική δράση το 1934. Όλα τα χρόνια της καριέρας του αγωνίστηκε με την ομάδα του Ολυμπιακού και ως μέλος του κατέκτησε τρία εθνικά πρωταθλήματα (1931,1934,1935) και αρκετά πρωταθλήματα Πειραιά.
Στην εθνική ομάδα
Χρίστηκε 11 φορές διεθνής με την ομάδα των Ανδρών, τρεις από τις οποίες διατελώντας αρχηγός της (τρίτος αδελφός έπειτα τους Γιώργο και Βασίλη), ενώ σημείωσε 2 τέρματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις τριπλούν Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος Κατηγορία:Έλληνες αιωνόβιοι
Προσωρινές ονομασίες στην αστρονομία
Οι Προσωρινές ονομασίες στην αστρονομία είναι οι αστρονομικές συμβάσεις ονομασίας που εφαρμόζονται σε ουράνια σώματα αμέσως μετά την ανακάλυψη τους. Η προσωρινή ονομασία συνήθως αντικαθίσταται από μια μόνιμη ονομασία όταν έχει υπολογιστεί μια αξιόπιστη τροχιά.
Μικροί πλανήτες
Το υφιστάμενο σύστημα της προσωρινής ονομασίας των μικρών πλανητών (Αστεροειδής, Κένταυρος και Μεταποσειδώνιο αντικείμενο) υπάρχει από το 1925 και έχει αντικαταστήσει αρκετές προηγούμενες συμβάσεις, κάθε μια από τις οποίες καθίσταντο άνευ αντικειμένου με την αύξηση του αριθμού των ανακαλύψεων μικρών πλανητών.
Το πρώτο στοιχείο στην προσωρινή ονομασία του μικρού πλανήτη είναι το έτος της ανακάλυψης, που ακολουθείται από δύο γράμματα και προαιρετικά έναν αριθμό.
Το πρώτο γράμμα δείχνει το μισό μήνα της ανακάλυψης του αντικειμένου εντός του ίδιου έτους - «Α» αντιπροσωπεύει την ανακάλυψη στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιανουαρίου, «D» είναι για το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου, «J» είναι το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαΐου (το «Ι» δεν χρησιμοποιείται) και ούτω καθεξής μέχρι το «Y» για το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου. Το πρώτο εξάμηνο είναι πάντα η 1η έως τη 15η του μήνα, ανεξαρτήτως του αριθμού των ημερών κατά το δεύτερο «μισό».
Το δεύτερο γράμμα και ο αριθμός υποδεικνύουν τη σειρά της ανακάλυψης μέσα σε αυτό το μισό μήνα. Ο 8ο ήσσονος σημασίας πλανήτης που ανακαλύφθηκε κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου 1950, για παράδειγμα, θα πρέπει να οριστεί προσωρινά 1950 FH. Αλλά δεδομένου ότι οι σύγχρονες τεχνικές αποφέρουν συνήθως πολύ περισσότερα από 25 αντικείμενα (και πάλι το «I» δεν χρησιμοποιείται) σε μισό μήνα, ένας αριθμός δείκτη επισυνάπτεται για να αναφέρει τον αριθμό των φορών που τα γράμματα εναλλάσσονται. Έτσι, ο 28ος μικρός πλανήτης που ανακαλύφθηκε το δεύτερο μισό του Μαρτίου 1950 θα είναι. Για τεχνικούς λόγους, όπως οι περιορισμοί ASCII, ο δείκτης μερικές φορές γράφεται στο ίδιο μέγεθος με τα γράμματα, έτσι θα μπορούσε να γραφτεί ως 1950 FC1. Οι δείκτες χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1926 για τον.
Μια ιδιοσυγκρασία αυτού του συστήματος είναι ότι το δεύτερο γράμμα παρατίθεται πριν από τον αριθμό, ακόμη και αν το δεύτερο γράμμα θεωρείται «λιγότερο σημαντικό». Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα περισσότερα συστήματα αρίθμησης του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* * * * Κατηγορία:Αστρονομική ονοματολογία Κατηγορία:Δορυφόροι *
Θεσπρωτός (μυθολογία)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Θεσπρωτός ήταν εγγονός του γενάρχη των Ελλήνων Πελασγού, ένας από τους 50 γιους του Λυκάων της Αρκαδίας και της Μελίβοιας ή της Νύμφης Κυλλήνη (μυθολογία). Ο Θεσπρωτός εγκατέλειψε την γενέτειρα του και μετανάστευσε βόρεια, στην σημερινή Θεσπρωτία που πήρε το όνομα του, απόγονοι του θεωρούνται οι Θεσπρωτοί. Ο γιος του ήταν ο Άμβρακας επώνυμος στην Αρχαία Αμβρακία. Σύμφωνα με μερικές παραδόσεις είχε καταφύγει στον Θεσπρωτό ο Θυέστης. Ο Θεσπρωτός μα τον πατέρα του και τους αδελφούς του έμειναν γνωστοί για ένα ανοσιούργημα που διέπραξαν απέναντι στον Δία. Ο μέγιστος θεός είχε ενοχληθεί από την ανεμελιά τους και αποφάσισε να τους δοκιμάσει, τους επισκέφτηκε σαν χωρικός. Ο Λυκάων και οι γιοι του έσφαξαν ένα βρέφος και το πρόσφεραν σαν δείπνο στον Δία, ο ίδιος το αναγνώρισε αμέσως και εξοργισμένος τους θανάτωσε με έναν κεραυνό.
Πηγές
Θεσπρωτος
Αντίκριγια
Αντίκριγια ή αντικριστό είναι τρόπος ψησίματος κρέατος αιγοπροβάτων στο ύπαιθρο. Πιστεύεται ότι ο τρόπος αυτός ψησίματος προέρχεται από ορεινές περιοχές (μαδάρες) με θαμνώδη και εξαιρετικά εύφλεκτη βλάστηση (αστιβίδες και ασπάλαθους) που δεν δημιουργεί κάρβουνα κατά την καύση, γεγονός που ανάγκασε τους βοσκούς να ψήνουν με την φωτιά
Είναι υγιεινότερος τρόπος ψησίματος από τα κάρβουνα λόγο των ελάχιστων αναθυμιάσεων που λαμβάνει το κρέας από την φωτιά, ενώ είναι και γευστικότερος καθώς το κρέας κρατάει μεγάλο μέρος από τα φυσικά λίπη λόγο της κάθετης θέσης ψησίματος. Ωστόσο είναι χρονοβόρα διαδικασία σε σχέση με τα κάρβουνα, το κρέας ψήνεται πολύ αργά καθώς δεν μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά στη φωτιά, η απόσταση και η πλευρά του κρέατος προς την φωτιά χρειάζεται συνεχώς ρύθμιση ανάλογα με την ένταση της φωτιάς και τον άνεμο ενώ η εύφλεκτη βλάστηση εξαντλείται γρήγορα γύρω από το αντικριστό. Κατηγορία:Κρητική κουζίνα
Αλέκος Κοντοβουνήσιος
Ο Αλέξανδρος Κοντοβουνήσιος (Αθήνα, 3 Νοεμβρίου 1937, ύψος 1,86 μ., προσωνύμιο «ζογκλέρ») είναι παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνιζόταν σε όλες τις θέσεις εκτός από σέντερ και προπονητής μπάσκετ.