cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Αχυρώνα Λιοπετρίου
Επίλογος
Οι Αγωνιστές της ΕΟΚΑ με τον θάνατο τους συγκίνησαν την παγκόσμια κοινότητα. Στο σημείο της μάχης στήθηκε μνημείο των τεσσάρων αγωνιστών.
Πηγές - Αναφορές
Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου
Κόστος
Το κόστος είναι ένα αριθμητικό μέγεθος που αντιπροσωπεύει τα ποσά που επενδύθηκαν για την απόκτηση υλικών ή άυλων αγαθών και υπηρεσιών με σκοπό τη χρησιμοποίηση τους για την πραγματοποίηση εσόδων από πωλήσεις ή για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών.
Ο υπολογισμός του κόστους παρέχει στο τμήμα της Διοίκησης τη δυνατότητα για σωστή εκτίμηση της οικονομικής και τιμολογιακής πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσει. Συνεπώς η χρησιμότητα της γνώσης του κόστους βοηθά σημαντικά στη σωστή λήψη αποφάσεων,στη καλύτερη οργάνωση,σχεδιασμό και προγραμματισμό των εκάστοτε λειτουργιών της επιχείρησης που αυτή αναπτύσσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομικά
Αϊκινίτης
Ο αϊκινίτης (αγγλ. aikinite) είναι θειούχο ορυκτό του μολύβδου, του χαλκού και του αντιμονίου.
Περιγραφή και χαρακτηριστικά
Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Δρα Άρθουρ Άικιν (Dr. Arthur Aikin, 1773–1854), Άγγλου χημικού και ορυκτολόγου, ενός από τους ιδρυτές και επί μακρό χρονικό διάστημα γραμματέως της Γεωλογικής Εταιρείας του Λονδίνου (Geological Society of London).
Είναι ασύνηθες ορυκτό και ανευρίσκεται σε υδροθερμικές πολυμεταλλικές φλέβες. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γαληνίτης, ο βισμουθινίτης, ο εναργίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο τενναντίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο αυτοφυής χρυσός και ο χαλαζίας.
Απαντάται σε πολλές τοποθεσίες του πλανήτη, αλλά συνήθως σε μικρές και μη εκμεταλλεύσιμες ποσότητες. Σημαντικές εμφανίσεις του είναι στο Μπερεσόβσκ και στο Γιεκατερίνμπουργκ της Ρωσίας, (μέσα Ουράλια όρη, όπου και αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό - type locality, TL),, στη περιοχή Djida της Σιβηρίας, στη Σλοβακία, στη Γαλλία (περιοχή Iseres), στο Guerrero του Μεξικού και στις Πολιτείες Κολοράντο, Γιούτα και Βιρτζίνια των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχή Καμάριζα).
Βάγια Βοιωτίας
Τα Βάγια είναι κωμόπολη του νομού Βοιωτίας και τοπική έδρα του Δήμου Θηβαίων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έχουν πληθυσμό 3.248 κατοίκους και είναι κτισμένα στις παρυφές των λόφων που οδηγούν στις Θεσπιές. Τα Βάγια απέχουν από τη Θήβα 14 χιλιόμετρα, ενώ υπάρχει τακτική συγκοινωνία με λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Από τα Βάγια ξεκίνησαν και εξαπλώθηκαν οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής σε όλη την Ελλάδα, ενώ σήμερα υπάρχουν δύο εκκλησίες της Πεντηκοστής. μικρογραφία|Χιονισμένο Σφίγγειο ή Φίκιο όρος ή Φαγάς
Μυθολογία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, στο όρος Φίκιον ή Φίνιον ή Φαγά, που δεσπόζει στον κάμπο των Βαγίων, κατοικούσε η Σφίγγα.
Ιστορία
Από τα Βάγια προέρχονταν και οι πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821 στη Βοιωτία. Ο Μήτρος Μπινιάρης (1798-1875) υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της επανάστασης του 1821.
Δημογραφία
Πορεία του πληθυσμού:
Διοικητικές μεταβολές
Τα Βάγια αποτέλεσαν έδρα της κοινότητας Βαγίων που συστάθηκε το 1912 και στην συνέχεια του δήμου Βαγίων που λειτούργησε χωρίς μεταβολές την περίοδο 1994-2010. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκαν στον νέο διευρυμένο Δήμο Θηβαίων.
Αθλητισμός
Το δημοφιλέστερο άθλημα στην κωμόπολη είναι το ποδόσφαιρο. Τα Βάγια έχουν τον Αθλητικό Σύλλογο Παμβαγιακό που ιδρύθηκε το 1957 και έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Βαγίων χωρητικότητας 1.000 θεατών. Η σπουδαιότερη στιγμή του συλλόγου ήταν την περίοδο 1998-99 που αγωνίστηκε στη Δ' Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Θηβαίων Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Ευάγγελος Δαδιώτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1900 στις Κυδωνίες ή Αϊβαλί της Μικράς Ασίας από εύπορους γονείς Κυδωνιάτες, τους Δημήτριο Α. Δαδιώτη και Αναστασία, το γένος Ευάγγελου Καραφύλλα.
Τα πρώτα γράμματα τα έλαβε στο Αρρεναγωγείο της Κάτω Παναγιάς, στην ενορία της Ζωοδόχου Πηγής, και κατόπιν αποφοίτησε από την Αστική Σχολή του περίφημου Γυμνασίου των Κυδωνιών. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου (1914-18), ο μεγαλέμπορος πατέρας του συνελήφθη όμηρος των Τούρκων και οδηγήθηκε στο Μπαλί-κεσέρ, όπου και πέθανε από τις κακουχίες μαζί με έκατοντάδες άλλους στα τρομερά Τάγματα Εργασίας. thumb|right|250px|Ο Ευάγγελος Δαδιώτης με τις αδελφές του Δήμητρα (αριστερά) και Κατίνα (δεξιά). Ο Ευάγγελος Δαδιώτης κατέφυγε με την οικογένειά του, τις δύο αδελφές του Δήμητρα και Αικατερίνη, και τη μητέρα του Αναστασία στην Κωνσταντινούπολη, κοντά στον εκεί εγκατεστημένο και εύπορο αδελφό του πατέρα του Ιωάννη Δαδιώτη. Αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου ενώ διατέλεσε Υπαρχηγός της Έκτης Προσκοπικής Ομάδας του Πέρα. Το 1920, μετά την απελευθέρωση των Κυδωνιών, επέστρεψε μαζί με την οικογένεια τους στο αρχοντικό τους στο Αϊβαλί και ίδρυσε την Πρώτη Προσκοπική Ομάδα των Κυδωνιών.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, με κίνδυνο να συλληφθεί από τους Τούρκους, βρήκε την οικογένεια του, που προσωρινά έχει εγκατασταθεί στο μέγαρο του Θρασύβουλου Αλεπουδέλλη στη Σουράδα της Μυτιλήνης. εναλλ.=|μικρογραφία|333x333εσ|Οικία Δαδιώτη, Κυδωνίες, 1901 Το 1927 μαζί με τα μέλη της οικογένειας του και την γκουβερνάντα τους Βασιλική Καρδερίνη, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1938 νυμφεύθηκε στη Νέα Σμύρνη την Αριάδνη Βλαδίμυρου Χατζηκομνηνου, κόρη αρχοντικής οικογενείας του Φρένελι Αδραμυτίου, την οικογένεια της οποίας είχαν σφάξει οι Τούρκοι το 1922.
Διετέλεσε επί πολλά έτη διευθυντής του λογιστηρίου μεγάλης εισαγωγικής επιχείρησης της Αθήνας και μετά εικοσιπενταετία προσελήφθη ως Διευθυντής Λογιστηρίου και οικονομικός διαχειριστής μεγάλης φαρμακευτικής βιομηχανίας. Το 1954 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Νέας Σμύρνης και τιμήθηκε για τα 15 έτη προσφοράς της εφημερίδας Κήρυξ της Νέας Σμύρνης που από το 1961 μέχρι το 1992 (έτος θανάτου του) ακούραστα εξέδιδε.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και για πολλά χρόνια γενικός γραμματέας της Ένωσης Κυδωνιατών. Προσωπικός φίλος του Φώτη Κόντογλου, του Ηλία Βενέζη, του Πάνου Βαλσαμάκη και άλλων διακριθέντων Κυδωνιατών, αγωνίστηκε με συνέπεια για τη διατήρηση της μνήμης των αλησμόνητων ελληνικών πατρίδων της Μικράς Ασίας. Υπήρξε επίσης Πρόεδρος του Εθνικού Μουσείου της Ανατολής και επίτιμο μέλος της Εστίας της Νέας Σμύρνης. Έδωσε αρκετές συνεντεύξεις στην κρατική τηλεόραση σε αφιερώματα για τις Κυδωνίες. Ο Ευάγγελος Δαδιώτης προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στον ξεριζωθέντα Ελληνισμό της Ανατολής. Από τις εκδόσεις της Ένωσης Κυδωνιατών κυκλοφορούν τα έργα του Πώς; Περιστατικά στη Μικρασία (1986) και το ''1922. Εσαεί'' (1989).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ψηφιακό Αρχείο ΕΡΤ/Αϊβαλιώτικο Κυδωνίες
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Αθανάσιος Καπετάνος
Ο ιερομόναχος Αθανάσιος Καπετάνος ήταν βυζαντινός βιβλιογράφος του 19ου αιώνα.
Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα, γεννήθηκε όμως στην Θεσσαλονίκη. Έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην μονή των Ιβήρων στο Άγιο Όρος με τον αύξοντα αριθμό 1263. Ο κώδικας περιέχει Κρατήματα διαφόρων μελοποιών της εκκλησιαστικής μουσικής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Μπορούσια Ντόρτμουντ
Η Μπορούσια Ντόρτμουντ (γερμανικά: Borussia Dortmund) είναι μια από τις πιο επιτυχημένες και δημοφιλέστερες γερμανικές ομάδες ποδοσφαίρου. Έδρα της είναι το Βεστφάλενσταντιον στο Ντόρτμουντ. Η ονομασία «Μπορούσια» σημαίνει στα λατινικά Πρωσία.
Εκτός από 8 γερμανικά πρωταθλήματα και 5 γερμανικά κύπελλα, η ομάδα κατέκτησε το 1966 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (πρώτη γερμανική ομάδα που κατακτά ευρωπαϊκό κύπελλο) και το 1997 το Τσάμπιονς Λιγκ. Το ίδιο έτος κέρδισε το Διηπειρωτικό Κύπελλο νικώντας (2-0) την βραζιλιάνικη Κρουζέιρο.
Η Ντόρτμουντ αγωνίζεται έχοντας το κίτρινο και το μαύρο ως κύρια αμφίεση και για αυτόν τον λόγο της έχει δοθεί το ψευδώνυμο die Schwarzgelben (κιτρινόμαυροι). Ο παραδοσιακός αντίπαλος της είναι η Σάλκε, με τις αναμετρήσεις να ονομάζονται ντέρμπι της κοιλάδας του Ρούρ.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1909 από μία ομάδα νέων που θέλησε να ανεξαρτητοποιηθεί από την ομάδα της Εκκλησίας. Αρχικά η ομάδα φορούσε κυανόλευκες φανέλες με μαύρο σορτσάκι, ενώ από το 1913 φορά τα κιτρινόμαυρα, που έχει μέχρι και σήμερα. Ενώ αρχικά είχε ιδρυθεί ως καθαρά ποδοσφαιρικός σύλλογος, σήμερα διαθέτει και τμήματα επιτραπέζιας αντισφαίρισης και χάντμπολ.
Μέχρι το 1937 η έδρα της Μπορούσια ήταν το γήπεδο Βάισε Βίζε στο βορρά του Ντόρτμουντ, κοντά στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Hoesch AG. Μετά από ανακαίνιση το 1924, το γήπεδο είχε χώρο για 10.000 θεατές. Όταν το 1937 η γερμανική ηγεσία αποφάσισε στο πλαίσιο προετοιμασίας για τον πόλεμο να επεκτείνει τις εγκαταστάσεις της Hoesch, η Μπορούσια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Βάισε Βίζε. Νέα έδρα έγινε το Στάδιο Ρότε Έρντε στο νότο της πόλης, όπου η ομάδα είχε μεγάλες επιτυχίες στις δεκαετίες του 1950 και 1960. Το στάδιο βρίσκεται δίπλα στο σημερινό γήπεδο της Μπορούσια (Βεστφάλενσταντιον), έχει χωρητικότητα 25.000 θέσεις και χρησιμοποιείται σήμερα μεταξύ άλλων για αγώνες της δεύτερης ομάδας ανδρών. Στη σεζόν 1974/75 η ομάδα μετακόμισε στο Βεστφάλενσταντιον, το οποίο είχε κατασκευαστεί στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974. Το διάστημα εκείνο η Μπορούσια έπαιζε στη Β΄ Εθνική. Η σεζόν 1996/97 θα μείνει στην ιστορία του συλλόγου, αφού στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, κατακτώντας το Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην κάτοχο του τροπαίου Γιουβέντους. Κατέκτησε το πρωτάθλημα 2 διαδοχικές σεζόν (2010/11 και 2011/12). Το 2013 στον γερμανικό εμφύλιο του Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο την Μπάγερν, η Ντόρτμουντ έχασε την ευκαιρία να κατακτήσει ένα δεύτερο τίτλο απέναντι σε μια από τις πιο μισητές της αντιπάλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1909 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909
4711
Η κολόνια 4711 ή απλώς η 4711, είναι μια παραδοσιακή Γερμανική Eau de Cologne από τους Mäurer & Wirtz. Επειδή παράγεται στην Κολωνία, τουλάχιστον από το 1799, της επιτρέπεται να χρησιμοποιεί τον γεωγραφικό προσδιορισμό «Original Eau de Cologne» («Γνήσιο ύδωρ από την Κολωνία»). Η μάρκα έχει επεκταθεί και σε διάφορα άλλα αρώματα και προϊόντα πέραν του αρχικού Echt Kölnisch Wasser, η οποία χρησιμοποιεί τον ίδιο τύπο, για περισσότερο από 200 χρόνια.
Το κατάστημα ναυαρχίδα της 4711, στην οδό Glockengasse της Κολωνίας, αποτελεί δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.
Ιστορία
thumb|left|300px|Επιστολόχαρτο του Franz Maria Farina (1878). Στις αρχές του 18ου αιώνα, ο Γιόχαν Μαρία Φαρίνα (1685-1766), ένας Ιταλός που ζούσε στην Κολωνία, Γερμανία, δημιούργησε ένα άρωμα. Το ονόμασε «Eau de Cologne» («ύδωρ από την Κολωνία») μετά από το νέο του σπίτι. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, το άρωμα γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλές.
Σύμφωνα με το θρύλο, στις 8 Οκτωβρίου 1792 ένας Καρτουσιανός (Carthusian) μοναχός προσέφερε ως γαμήλιο δώρο στον έμπορο Wilhelm Mülhens (1762 - 1841), τη μυστική συνταγή του επονομαζόμενου «aqua mirabilis» ή «θαυματουργό νερό» για χρήση τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική. Τότε ο Mülhens, ίδρυσε ένα μικρό εργοστάσιο στην οδό "Glockengasse" της Κολωνίας και καθιέρωσε την πρώτη "Eau de Cologne", ως θεραπευτικό φάρμακο.
Ο Peter Joseph Mülhens και ο γιος του Wilhelm Mülhens, ήταν σε διαμάχη σχετικά με τη χρήση του ονόματος «Φαρίνα» από το 1800 έως το 1881. Η οικογένεια Farina κατηγόρησε τους Mülhens, για χρήση του ονόματος, άνευ αδείας. Η επιχείρηση "Johann Maria Farina gegenüber dem Jülichs-Platz" φοβήθηκε τη σύγχυση μεταξύ των προϊόντων, διότι επίσης παρήγαγαν αρώματα. Το 1832, ο Wilhelm Mülhens έχασε τη διαμάχη, οπότε προσέλαβε κάποιον άλλο κύριο ονόματι Farina από τη Mortara, προκειμένου να συνεχίσει να χρησιμοποιεί την ονομασία «Φαρίνα». left|thumb|300px|Το τρίτο βιβλίο διευθύνσεων της Κολωνίας, 1797, σελίδα 179. Η εταιρική ονομασία ήταν ''«Eau de Cologne & Parfümerie Fabrik Glockengasse No. 4711 gegenüber der Pferdepost von Ferd. Mülhens στην Köln am Rhein» έως το 1990, οπότε και μετονομάστηκε σε «Mülhens GmbH & Co. KG.»''
Το 1994 η οικογενειακή επιχείρηση Mülhens εξαγοράστηκε από τη Wella AG, Ντάρμστατ, Γερμανία. Από το 1997, η Wella έχει λειτουργήσει τις δραστηριότητες των καλλυντικών της υπό την επωνυμία Cosmopolitan Cosmetics GmbH, αν και η ονομασία «Mülhens GmbH & Co. KG.» ήταν ακόμη σε χρήση. Το 2003, η Wella AG εξαγοράστηκε από την Αμερικανική ανταγωνίστρια Procter & Gamble.
Το καλοκαίρι του 2006, η Procter & Gamble ανακοίνωσε ότι θα πωλούσε την μάρκα 4711 και άλλες τρεις μάρκες του Mühlens, ως μέρος μιας προσπάθειας εκποίησης των «τοπικών» επωνυμιών και την εστίαση στις παγκόσμιες μάρκες. Η προσφορά, προσέλκυσε αρκετά ενδιαφερόμενα μέρη· τον Δεκέμβριο του 2006, η P&G ανακοίνωσε ότι η μάρκα είχε πωληθεί στη εταιρεία αρωματοποιΐας Mäurer & Wirtz στο Άαχεν, θυγατρική του Ομίλου Dalli.
Οικία αριθμός 4711
thumb|left|300px|Λεπτομέρεια στην είσοδο του αρχικού κτηρίου της οδού Glockengasse 4711, όπου αιωρείται και το λογότυπο της εταιρείας. Στις 3 Οκτωβρίου 1794, στη θέα των Γαλλικών στρατευμάτων να στέκονται ακριβώς έξω από την Κολωνία, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, ενέκρινε ένα σχέδιο που προτάθηκε από την επιτροπή-φρουράς, ώστε να αριθμηθούν όλα τα σπίτια της πόλης ανεξαιρέτως και να εγκαταστήσουν οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί κατάλληλος φωτισμός στην κάθε τοποθεσία. Δόθηκαν εντολές ώστε να εγκατασταθεί άμεσα ο φωτισμός, ενώ η αρίθμηση αφέθηκε στην μοίρα.
Στις 6 Οκτωβρίου 1794, τα Γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη. Στις 7 Οκτωβρίου 1794, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, αποφάσισε ότι ο κάθε κυβερνητικός εκπρόσωπος θα έπρεπε εντός 48 ωρών, να προσκομίσει μια απογραφή όλων των κατοίκων και μη στην περιοχή του. Επιπλέον, η επιτροπή-φρουράς έλαβε την έγκριση, για την αρίθμηση των οικιών, όπως είχε συμφωνηθεί πρωτύτερα. upright|right|thumbnail|250px|Το σημερινό μπουκάλι: το επονομαζόμενο «μπουκάλι» Molanus. Στις 20 Οκτωβρίου 1794, ο Γερουσιαστής Gottfried von Gall, σημείωσε στο ημερολόγιό του, ότι η αρίθμηση και η γραπτή τεκμηρίωση των οικιών, η οποία είχε ξεκινήσει προ οκταετίας, συνεχιζόταν.
Ο τυπογράφος Heinrich Josef Metternich (μέλος του δημοτικού συμβουλίου) υπέβαλε αίτηση, προκειμένου να του δοθεί η άδεια για την έκδοση ενός ημερολογίου με διευθύνσεις. Το ημερολόγιο υποτίθεται ότι θα περιελάμβανε μεταξύ των άλλων και τους αριθμούς των οικιών, οι οποίοι είχαν αποδοθεί προσφάτως. Ζήτησε επίσης και την άδεια για την συλλογή όλων των σχετικών λεπτομερειών.
Στο δεύτερο βιβλίο διευθύνσεων της Κολωνίας (1797), η χήρα του Wilhelm von Lemmen seel. αναφερόταν ακόμη ως μισθώτρια του οικήματος της οδού Klöckergasse, στο οποίο έδωσε και τον αριθμό 4711.
Ο Wilhelm Mülhens καταχωρήθηκε ως μισθωτής όχι νωρίτερα από ό,τι στην τρίτη έκδοση του βιβλίου διευθύνσεων της Κολωνίας· το επάγγελμά του αναφέρεται ως "in Speculationsgeschäften" (το οποίο μεταφράζεται «ως κερδοσκόπος»). Δεν είχε όμως ακόμα καταχωρηθεί, σύμφωνα με τους κατασκευαστές της Eau de Cologne, στο μητρώο των εμπόρων.
Το 1811, η συνεχής αρίθμηση οικιών, μετατράπηκε σε ένα σύστημα χωριστής αρίθμησης των οδών, όπως συνηθίζεται σήμερα.
Στον πρόλογο της Γαλλικής έκδοσης του 1813, ο εκδότης Thiriart, υποστήριξε ότι δεν είχε υπάρξει οποιαδήποτε αρίθμηση οικιών, πριν από την άφιξη των Γάλλων στην πόλη ("inconnu à Cologne avant l´arrivée des armées françaises au bord du Rhin" («άγνωστη στην Κολωνία πριν από την άφιξη του Γαλλικού στρατού στον Ρήνο»)) και ότι η εντολή για την αρίθμηση των οικιών, είχε δοθεί το 1795.
Η απεικόνιση ενός Γαλλικού στρατιωτικού αξιωματούχου σε πίνακα ζωγραφικής, στην πρόσοψη του οικήματος υπ' αριθμ. 4711 της οδού Glockengasse, καθήμενου στο άλογό του, είναι προϊόν διαφήμισης. Μια ταπετσαρία gobelin η οποία είχε παραγγελθεί και κατασκευάστηκε στη δεκαετία του 1920, χρησίμευσε ως μοντέλο. Μια γραφική έκδοση, ευρέως διαδεδομένη στις δεκαετίες του 1950 και του 1960.
Δημοφιλείς αναφορές
right|thumb|250px|Παλαιό μπουκάλι της No. 4711 Original Eau de Cologne, Blue & Gold Double. thumb|250px|Το αρχικό φιαλίδιο του 4711, από το 1885. Στο μυθιστόρημα του Yevgeny Zamyatin «We» («Εμείς») το όνομα S-4711, αναφέρεται στην Eau de Cologne.
Στο σώου «The Rocky Horror Picture Show», το 4711 γίνεται τατουάζ, στον άνω μηρό του Φρανκ.
Ο ηλεκτρονικός μουσικός Vladimir Ussachevsky, το 1958, συνέθεσε ένα έργο, το οποίο ονομάζεται «Improvisation on 4711» («Αυτοσχεδιασμός στο 4711»).
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το Kriegsmarine (Πολεμικό Ναυτικό) της Ναζιστικής Γερμανίας, εξόπλισε με τεράστιες ποσότητες της κολόνιας 4711, τα πληρώματα του στόλου των υποβρυχίων της. Καθώς υπήρχαν περιορισμένες εγκαταστάσεις και ελάχιστες δυνατότητες για προσωπική καθαριότητα, το άρωμα επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί, σε μια προσπάθεια ώστε να βελτιωθεί η μυρωδιά επί του σκάφους. Όμως, τα μέλη του πληρώματος, σε μεγάλο βαθμό δεν τη χρησιμοποίησαν και επέστρεφαν τα φιαλίδια στην πατρίδα, ως δώρα για τις μητέρες, τις συζύγους ή τις φίλες τους.
Ο αριθμός 4711-EA-62, ήταν μία από τις τρεις επιλογές για την πινακίδα κυκλοφορίας της Aston Martin DB5, του Τζέιμς Μποντ στο κινηματογραφικό έργο «Goldfinger» («Χρυσοδάκτυλος»). Ο τυπικός αριθμός ήταν ΒΜΤ 216Α.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρώματα Κατηγορία:Προϊόντα εταιρειών
Γιαννιτσά
Η πρώην ρηχή, βαλτώδης, και μεταβλητού μεγέθους λίμνη των Γιαννιτσών ή λίμνη Λουδία, νότια της πόλης, αποξηράνθηκε από το 1928 μέχρι το 1932 από την εταιρία New York Company Foundation. Όχι πολύ μακριά από την πόλη (7 χλμ.) βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Πέλλας, γενέτειρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και πρωτεύουσα της αρχαίας Μακεδονίας. Παρά την κοντινή απόσταση με τη Θεσσαλονίκη (48 χλμ.) η πόλη κατάφερε να αναπτύξει το δικό της αυτόνομο χαρακτήρα και να εξελιχθεί ως το σημαντικότερο οικονομικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο του Νομού Πέλλας.
Το 1924-1925 αναχώρησαν για την Τουρκία όσοι Τούρκοι είχαν απομείνει, ενώ οι σλαβόφωνοι εξαρχικοί αποσύρθηκαν στη Βουλγαρία. Στην ίδια περίοδο συντελέσθηκε η εγκατάσταση στην πόλη και τα χωριά της περιοχής, Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία. Οι οικογένειες των Θρακών προέρχονταν από τη Στράντζα και τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης. Σήμερα, η πόλη εξελίσσεται πνευματικά και πολιτιστικά, παράλληλα με την οικονομική της πρόοδο. thumb| Η πλατεία [[Γκόνος Γιώτας|Γκόνου Γιώτα (πρώην Μάγγου)|283x283px]]
Όνομα
Επικρατέστερη θεωρείται η άποψη που υποστηρίζει ότι το 1385 ο πρώτος Τούρκος στρατηλάτης που εξέδραμε στη Μακεδονία ως ουτς μπεγί των οθωμανικών ασκεριών, ο Γαζή Αχμέτ Εβρενός κατέλαβε την περιοχή, και επανίδρυσε το ρωμαίικο οικισμό «Βαρδάριον», τον οποίο και βαπτίζει με το όνομα «Γενιτσέ ι Βαρντάρ», δηλαδή «Νέο Βαρδάρη», γνωστό επίσης ως «Βαρδάρ Γενιτζεσί» ή απλά «Γενιτζέ». Η νέα πόλη καθίσταται ορμητήριο για την κατάκτηση των υπολοίπων γειτονικών χωρών της Βαλκανικής. Η πόλη κατά την περίοδο της ένταξής της στο ελληνικό κράτος ονομαζόταν Γενιτσά και το 1926 μετονομάστηκε επίσημα σε Γιαννιτσά.
Πρώτες ιστορικές μαρτυρίες
Οι πρώτες ιστορικές μαρτυρίες συνδέονται με τους Βοττιαίους, ένα λαό που συνάντησαν οι Αργεάδες Μακεδόνες κατά την κάθοδό τους από τα Πιέρια όρη. Οι Βοττιαίοι κατοικούσαν τη λοφώδη και πεδινή ζώνη μεταξύ Αλιάκμονα και Αξιού, σε μία έκταση σχήματος πετάλου γύρω από τη λίμνη. Στα νότια γειτόνευαν με τους Πίερες, στα δυτικά με τους λεγόμενους Φρύγες, στα βόρεια με τους Άλμωπες, ενώ ψηλότερα στον Αξιό βρισκόταν οι Παίονες, που μαρτυρούνται ως σύμμαχοι των Τρώων στην Ιλιάδα. Μετά τον Αξιό, υπήρχαν θρακικές φυλές. Γύρω από τη θέση των σημερινών Γιαννιτσών, υπήρχαν οι πόλεις Κύρρος, Τύρισσα, Βούνομος (αργότερα Πέλλα), Ίχνες, Αταλάντη. Για τους Βοττιαίους, πίστευαν ότι πήραν το όνομα από τον Βόττωνα που ήταν Κρητικός και συντηρούσαν μια παράδοση πως προέρχονταν είτε από Μινωίτες που διασώθηκαν από μία εκστρατεία κατά της Σικελίας είτε πως ήταν απόγονοι των παιδιών της Αθήνας που γλύτωσαν από τον Μινώταυρο, γι΄ αυτό και είχαν ένα τραγούδι, το «ίωμεν εις Αθήνας». Η παράδοση απηχεί τις στενές επαφές του τόπου με τον κρητομυκηναϊκό πολιτισμό. Εκείνο τον καιρό, η πιο σημαντική κώμη του τόπου ήταν η τούμπα έξω από το σημερινό Αρχοντικό, έξι χιλιόμετρα ανατολικά των Γιαννιτσών. Οι Μακεδόνες, στα χρόνια του Αρχελάου, στον 5ο π.Χ. αιώνα, μετέφεραν την πρωτεύουσα του κράτους τους από τις Αιγές στην Πέλλα, η οποία υπήρξε πρωτεύον σημείο αναφοράς για όλο τον κλασικό και ελληνιστικό κόσμο. Ήταν το κέντρο των διπλωματικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων του Φιλίππου και η γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 τα Γιαννιτσά έχουν πληθυσμό 30.498 κατοίκους ενώ ο συνολικός πληθυσμός του Δήμου ξεπερνάει τους 57.039 κατοίκους. Άλλα σημαντικά κέντρα του δήμου είναι η Κρύα Βρύση, ο Νέος Μυλότοπος, η Πέλλα, οι Γαλατάδες, η Καρυώτισσα, και η Αραβησσός. Η Δημοτική Ενότητα Γιαννιτσών περιλαμβάνει και τα χωριά Αρχοντικό, Ασβεσταριό, Δαμιανό, Ελευθεροχώρι, Λεπτοκαρυά, Μεσιανό, Παραλίμνη και Πενταπλάτανο, ενώ δημοτικά του διαμερίσματα είναι οι Αμπελιές και το Μελίσσι. Αναλυτικά ο πληθυσμός της απογραφής του 2011: thumb|Δημαρχείο Πέλλας
Δήμος Πέλλας
thumb|Πύργος του ρολογιού
Αρχαία χρόνια
Τα Γιαννιτσά κατοικούνται από την Αρχαιότερη Νεολιθική Περίοδο (τέλη 7ης αρχές 6ης χιλ. π.Χ.). Μάλιστα ο νεολιθικός οικισμός των Γιαννιτσών που εκτείνεται στον νοτιότερο λόφο της πόλης, στην ευρύτερη περιοχή της «Παλιάς Αγοράς», συγκαταλέγεται στους αρχαιότερους νεολιθικούς οικισμούς της Ευρώπης. Τα Γιαννιτσά κατοικούνται και κατά την εποχή του Χαλκού (3200-1100). Ακολουθεί η εποχή του Σιδήρου (1100-750 π.Χ.). Σ' αυτή την εποχή χρονολογείται το νεκροταφείο, με ανδρικές, γυναικείες και μια παιδική ταφή που βρίσκεται στην έξοδο της πόλης προς την Έδεσσα. Από τυχαία ευρήματα όπως νομίσματα επιγραφές γλυπτά διαπιστώνεται ότι τα Γιαννιτσά κατοικούνται και στα Ελληνιστικά χρόνια. Η θέση του οικισμού αποδεικνύεται στρατηγική, αφού βρισκόταν ανάμεσα σε πεδιάδα, θάλασσα και το βουνό Πάικο, σε σταυροδρόμι βασικών οδικών αξόνων των Βαλκανίων. Στη μέση νεολιθική περίοδο, ο οικισμός των Γιαννιτσών εγκαταλείπεται, πιθανότατα εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας και της κατάκλισης εδαφών. Στην αρχαιότητα, η περιοχή των Γιαννιτσών ονομαζόταν Βοττιαία (όρια του ποταμού Αξιού και Αλιάκμονα). Οι Βοτταίοι υπήρξαν οι πρώτοι κάτοικοι των Γιαννιτσών, οι οποίοι και εκδιώχθηκαν από τους Μακεδόνες και συγκεκριμένα τον βασιλιά Περδίκα, τον 7ο αιώνα π.X.
Βυζαντινή εποχή και Τουρκοκρατία
thumb|left|Λιθογραφία του 19ου αιώνα|256x256px Η αρχαιολογική και ιστορική έρευνα των τελευταίων χρόνων έδειξαν ότι τα Γιαννιτσά δεν ιδρύθηκαν από τους Τούρκους, όπως γενικά πιστευόταν, αλλά προϋπήρχε στα υστεροβυζαντινά χρόνια (ευρήματα στον χώρο της Παλαιάς Αγοράς) ως οικισμός με το όνομα «Βαρδάριον». Πρώτη αναφορά του Βαρδαρίου ως τοπωνύμιο γίνεται τον 11ο αιώνα στα χρόνια των Κομνηνών. Όταν το 1385 περίπου ο Γαζή Εβρενός εγκατέστησε τον στρατό του για να εξορμήσει κατά των βυζαντινών, συνάντησε έναν ήδη οργανωμένο οικισμό, τον οποίο και κατέλαβε.
Τα Γιαννιτσά το 1500 είχαν 450 μουσουλμανικά νοικοκυριά.
Η τουρκική φάση της πόλης ουσιαστικά ξεκινά και σφραγίζεται από την προσωπικότητα του Γαζή Εβρενός Μπέη. Το γεγονός ότι ετάφη στην πόλη των Γιαννιτσών (Μαυσωλείο Γαζή Εβρενός) θα την καταστήσει ιερή πόλη των Τούρκων και τόπο προσκυνήματος πράγμα που εξηγεί ίσως και το πείσμα με το οποίο οι Τούρκοι τα υπερασπίστηκαν κατά το 1912.
Οι Τούρκοι διατηρούσαν πάντοτε σημαντικές δυνάμεις στην ιερή τους πόλη και έγιναν το ορμητήριο για την κατάκτηση των υπολοίπων χώρων των Βαλκανίων. Από τα μέσα του 15ου αιώνα, η πόλη των Γιαννιτσών γίνεται κέντρο των γραμμάτων και των τεχνών. Στην πόλη, επί κυριαρχίας Αχμέτ Μπέη, ιδρύθηκαν πολλά τζαμιά, σχολεία, πτωχοκομεία και έγιναν κοινωφελή έργα. Πολλές τουρκικές αρχές έδρευαν εκεί, όπως ο κεχαγιάς των σπαχήδων, ο κεχαγιάς της πόλης, ο σερδάρης και άλλοι. Μεταξύ των εποικιστών, υπήρξαν και σημαντικές προσωπικότητες και άνθρωποι των γραμμάτων, οι οποίοι επίσης συνέβαλαν στο να αποκτήσει η πόλη ιδιαίτερη ακτινοβολία. Η μνήμη του πνευματικού ανθρώπου Σεΐχη Ιλαχή διατηρήθηκε επί αιώνες σφραγίζοντας πολλά μνημεία της πόλης. Τα Γιαννιτσά, επί Τουρκοκρατίας, υπήρξαν μία τυπικά οθωμανική πόλη με έντονα τουρκικά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, από περιηγητές επισημαίνεται ότι κατά τον 16ο αιώνα στην πόλη ζούσαν χριστιανικές οικογένειες και εβραϊκές.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, σπουδαίο ρόλο έπαιξε ο Γιαννιτσιώτης διδάσκαλος του γένους Δημήτριος Μπαρλαούτας που βρίσκονταν στη Νάουσα, καθώς και ο πατριώτης, ιατρός Αντώνιος Περδικάρης με τον γιο του Αναστάσιο που είχαν εξοριστεί από τον Ζαφειράκη Θεοδοσίου στην πόλη των Γιαννιτσών. Μετά την καταστροφή της Νάουσας, το 1822, η πόλη δέχτηκε μεγάλα κύματα προσφύγων από κατοίκους της Νάουσας και των γύρω χωριών.
Μακεδονικός Αγώνας - Λίμνη Γιαννιτσών
thumb|217x217px|Ο [[Καπετάν Άγρας και η ομάδα του στη Λίμνη των Γιαννιτσών.]]
Η πόλη των Γιαννιτσών λόγω της θέσης της κοντά στη λίμνη, πρόσφερε πολλά στον Μακεδονικό Αγώνα. Πολλοί Γιαννιτσώτες εντάχθηκαν και πολέμησαν στα Ελληνικά αντάρτικα σώματα. Άλλοι πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους ως οδηγοί, μεταφορείς και πράκτορες των καπεταναίων της λίμνης.
Με ευθύνη του Γενικού Προξενείου της Θεσσαλονίκης ορίστηκαν σε κάθε πόλη και χωριό της Μακεδονίας επιτροπές πολιτικής άμυνας, που φρόντιζαν για την οργάνωση και κινητοποίηση των κατοίκων, για την προάσπιση των συμφερόντων τους από τις αυθαιρεσίες των κατακτητών και για την ενίσχυση των αντάρτικων ομάδων της περιοχής τους. Στα Γιαννιτσά η Επιτροπή αυτή αποτελούνταν από τους Αντώνιο Κασάπη (Πρόεδρο), Παπα-Δημήτρη Οικονόμου (Γραμματέα), Χρήστο Διδασκάλου (Ταμία), οι οποίοι δολοφονήθηκαν άγρια από τους κομιτατζήδες για τη δράση τους. Ο Αντώνιος Κασάπης το 1904 (νωρίτερα είχαν δολοφονήσει βάναυσα την κόρη του, Βελίκα Ρώμα στο σπίτι της στο Πυλωρίγι στις 6 Μαρτίου 1903), ο Χρήστος Διδασκάλου κοντά στο Γυψοχώρι το 1907 και ο παπα-Δημήτρης στη Λάκκα το 1909. Για τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στον αγώνα δολοφονήθηκαν επίσης: ο Χρήστος Χατζηδημητρίου (17-7-1905) στον κεντρικό δρόμο της πόλης, στην αγορά, ο Διονύσης Σαμολαδάς το 1904, ο Αριστείδης Δουβαντζής και ο Διονύσης Τσακμάκης το 1905. Από Βούλγαρους κομιτατζήδες δολοφονήθηκε επίσης ο ιατρός Εμμανουήλ Ιωαννίδης ή Μπόσκος, μέσα στο σπίτι του και μπροστά στα μάτια της γυναίκας του το 1910. Ο Γιάννης Καραμπατάκης με την ανιψιά του, ο Σταύρος Μιτζούρης, ο Αθανάσιος Οικονόμου, ο Αθανάσιος Οργαντζής το 1906.
Βούλγαροι κομιτατζήδες χρησιμοποιώντας ως ορμητήριο τους τη λίμνη των Γιαννιτσών τρομοκρατούσαν τους Ελληνικούς πληθυσμούς για να πετύχουν τον εκσλαβισμό τους. Στις αρχές του αιώνα μας λοιπόν τα Γιαννιτσά υπήρξαν το επίκεντρο του Μακεδονικού αγώνα με κορυφαίο μακεδονομάχο τον Γκόνο Γιώτα που αποτελεί τον σύγχρονο ήρωα των Γιαννιτσών. Ήταν "το στοιχειό της Λίμνης". Σημαντικοί Γιαννιτσιώτες Μακεδονομάχοι ήταν επίσης οι Δημοσθένης Βαφόπουλος, Διονύσιος Γιώτας, Αριστείδης Δοβαντζής και οι ιερείς Δημήτριος Οικονόμου και Αργύριος Παπαργυρίου.
Κατά τους προϊστορικούς και ιστορικούς χρόνους ο Θερμαϊκός κόλπος κάλυπτε τον σημερινό κάμπο των Γιαννιτσών και τον κάμπο της Θεσσαλονίκης. Με τις προσχώσεις όμως των ποταμών Αλιάκμονα, Αξιού και Εχεδώρου (Γαλλικού), αποσύρεται σιγά-σιγά η θάλασσα και σχηματίζεται η Λίμνη των Γιαννιτσών. Είχε έκταση 5.000-10.000 στρέμματα και τα ελώδη περάσματα που την περιέβαλλαν έφθαναν τα 340.000 στρέμματα. Τελικά, αποξηράνθηκε κατά την περίοδο 1926-1937 από τη Foundation Company.
Ο τουρκικός στρατός στο ελληνικό μέτωπο, αφού δε συγκράτησε τις δυνάμεις του στα στενά του Σαρανταπόρου και κατάφερε μόνο να δημιουργήσει προβλήματα προέλασης στους Έλληνες στη Δυτική Μακεδονία, συγκεντρώθηκε στα Γιαννιτσά, όπου και οχυρώθηκε, θεωρώντας και σωστά, ότι η Θεσσαλονίκη δεν ήταν δυνατόν να κρατηθεί έξω από τα τείχη της. Η στρατηγική θέση των Γιαννιτσών, οι χαμηλοί λόφοι, που λειτουργούν ως άριστα εμπόδια άμυνας ενώ η παρακείμενη λίμνη έκανε υποχρεωτική την πορεία των αντιπάλων σε ένα στενό σχετικά χώρο, ενισχύθηκε περισσότερο με μονάδες πυροβολικού. 25.000 τουρκικού στρατού και 30 πυροβόλα, περίμεναν τους Έλληνες (με δύναμη πέντε μεραρχιών, από τις οποίες έλαβαν μέρος στη μάχη οι τέσσερις), που προήλασαν από τη Βέροια. Η μάχη ξεκίνησε την 19η Οκτωβρίου και διήρκεσε δυο ημέρες. Οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις έπρεπε να περάσουν μία γέφυρα στο ρέμα της Μπάλιτζας, που ήταν ήδη στοχοποιημένη από τον αντίπαλο. Υπό καταρρακτώδη βροχή, τα ελληνικά συντάγματα είχαν πολλές απώλειες και δυσκολίες στην ανάπτυξη. Έως το βράδυ, που αναγκάστηκαν να το περάσουν επί τόπου, συμπληρώθηκε η ανάπτυξη του πυροβολικού και έγιναν διορθωτικές κινήσεις υπερκέρασης από την πλευρά των βορειοδυτικών λόφων πάνω από τα Γιαννιτσά. Η έφοδος του ελληνικού στρατού ήταν ορμητική και μέσα στο πρωί της 20ής, η νίκη ήταν γεγονός. Οι απώλειες ήταν βαριές. Οι απώλειες των Τούρκων ήταν τριπλάσιες. Στην πόλη είχε ξεσπάσει πυρκαγιά. Όμως, ο δρόμος για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης ήταν πλέον ανοιχτός. Η μάχη της 20ης Οκτωβρίου του 1912 αποτέλεσε την πιο φονική μάχη των βαλκανικών πολέμων και ίσως την πιο σημαντική. Σήμανε την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους και την ένταξη της στο Ελληνικό κράτος. Παράλληλα όμως άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και συνέβαλε στη διαμόρφωση του σύγχρονου χάρτη της Ελλάδος. Το «Μαύρο Άγαλμα» μαρτυρεί τη θυσία των Γιαννιτσών. Ο επιτελικός αξιωματικός Μανουήλ Ρακτιβάν έγραψε για τη μάχη των Γιαννιτσών προς την Πηνελόπη Δέλτα. "20η Οκτωβρίου. Γιαννιτσά. Είναι η μέρα που πήραμε τη Θεσσαλονίκη".
Εγκατάσταση προσφύγων
Μεγάλη ώθηση στην οικονομία της πόλης και της γύρω περιοχής έδωσε τόσο η αποξήρανση της λίμνης όσο και η εγκατάσταση προσφύγων από τη Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία το 1922. Οι οικογένειες των Θρακών προέρχονταν από τη Στράντζα και τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης.
Η Γερμανική κατοχή
Ο γερμανικός στρατός εισέβαλε στα Γιαννιτσά στις 11 Απριλίου 1941. Στις 20 Απριλίου 1941 εγκαθίσταται προσωρινά μία μεραρχία Αυστριακών και οι κάτοικοι μαρτυρούν τη βίαιη συμπεριφορά τους. Η μελέτη των αρχείων του ληξιαρχείου του Δήμου Γιαννιτσών βεβαιώνει 4 τυχαίες εκτελέσεις σε διάφορα σημεία των οικισμών της πόλης. Η αλλαγή του κλίματος διαπιστώνεται προς το τέλος του έτους 1943. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1943 ο Δήμος Γιαννιτσών με επικεφαλής τον Δήμαρχο, Θωμά Μαγκριώτη και τη βοήθεια των τοπικών, ποδοσφαιρικών ομάδων οργανώνουν διαδήλωση στην πόλη και επιδίδουν στον Γερμανό Φρούραρχο κείμενο διαμαρτυρίας κατά της πρόθεσης των Γερμανών να παραχωρήσουν την Κεντρική Μακεδονία στους Βουλγάρους. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες στις 13 Νοεμβρίου 1943 οι Γερμανοί συλλαμβάνουν γύρω στους 50 πολίτες, τους οποίους μεταφέρουν στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη. Στις αρχές του 1944 εκτελούν τους δεκατρείς-(13), ενώ οι υπόλοιποι αφήνονται ελεύθεροι. Το ίδιο διάστημα οι Γερμανοί εισβάλουν για πρώτη φορά στο χωριό Ελευθεροχώρι Γιαννιτσών. Επιδίδονται σε πλιάτσικο, αρπάζουν και καταστρέφουν. Σε αυτή την επίθεση δεν υπήρξαν θύματα. Στις 23 Μαρτίου 1944 οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους εκτελούν κατοίκους του Ελευθεροχωρίου και πυρπολούν το χωριό. Τα χωριό καίγεται, ο τόπος ερημώνει. Το Ελευθεροχώρι έδωσε 19 νεκρούς στον αγώνα. Στις 5 Αυγούστου 1944 ο Αυστριακός στρατιώτης Otmar Dorne εγκατέλειψε τον γερμανικό στρατό κατοχής και εντάχθηκε στο 30ο Σύνταγμα του Ε.Λ.Α.Σ όπως και πολλοί κάτοικοι της περιοχής, που έδρευε στο βουνό Πάικο. Το γεγονός της αυτομόλησης του Dorne, αλλά και η παρουσία του λοχία των SS, Φριτς Σούμπερτ (γνωστού από τη θηριωδία του Χορτιάτη), οδήγησαν στην ομαδική εκτέλεση 14 Σεπτεμβρίου 1944 στα Γιαννιτσά. 112 άνθρωποι εκτελέστηκαν εκείνη τη μέρα. Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες πολίτες ήταν και ο Δήμαρχος Γιαννιτσών, Θωμάς Μαγκριώτης. Ο Σουηδός πρεσβευτής, Τύμπεργκ αναφέρει ότι το ένα τρίτο της πόλης καταστράφηκε από φωτιά. Οι Γιαννιτσώτες εγκαταλείπουν την πόλη. Καταφεύγουν στα χωράφια του βάλτου και διαμένουν σε πρόχειρες καλύβες. Ο Εμίλ Βένγκερ επισκέφθηκε τα Γιαννιτσά λίγες μέρες μετά την ομαδική εκτέλεση, ως εκπρόσωπος του Διεθνούς, Ερυθρού Σταυρού και γράφει χαρακτηριστικά «Τα Γιαννιτσά είναι ήδη μία νεκρά πόλις». Στις 20 Σεπτεμβρίου 1944 επιτροπή πολιτών των Γιαννιτσών έστειλε μήνυμα προς την Εθνική Κυβέρνηση εκθέτοντας τα γεγονότα της σφαγής και ζητώντας όπλα.
Τα Γιαννιτσά απελευθερώθηκαν από τους Γερμανούς στις 3 Νοεμβρίου του 1944. εναλλ.=Το 2ο "Αλεξάνδρειο" Δ.Σ. Γιαννιτσών έχει 12 οργανικές θέσεις, λειτουργεί όμως ως 17 θέσιο για να καλύψει τις ανάγκες της περιοχής του.|μικρογραφία|300px|"Αλεξάνδρειο" 2ο Δημοτικό Σχολείο στα Γιαννιτσά
Σήμερα
Σήμερα τα Γιαννιτσά είναι κατ' εξοχήν αγροτική περιοχή. Ο ξακουστός «Βάλτος» των Γιαννιτσών έχει δώσει πολλά πλεονεκτήματα στην οικονομία της ευρύτερης περιοχής και συντέλεσε στη συγκράτηση του νέου πληθυσμού. Επίσης η περιοχή διακρίνεται για την ταχεία ανάπτυξή της. Σήμερα υπάρχουν 550 επιχειρήσεις από τις οποίες οι 10 είναι Βιομηχανίες και οι υπόλοιπες βιοτεχνίες και εμπορικά μαγαζιά. Στην πόλη λειτουργούν 4 γυμνάσια και ένα μουσικό με 1670 μαθητές, 3 ενιαία με πάνω από 1000 μαθητές, 2 τεχνο-επαγγελματικά λύκεια (ΕΠΑΛ) με 855 μαθητές και το μουσικό. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση αντιπροσωπεύεται από 22 Νηπιαγωγεία, εκ των οποίων τα 13 είναι πρωινά και τα υπόλοιπα 9 λειτουργούν σε ολοήμερη βάση. Υπάρχουν επίσης, 5 πρωινά δημοτικά σχολεία και 6 που λειτουργούν ως ολοήμερα. Σύνολο 11 Δημοτικά Σχολεία. Η υγεία των πολιτών καλύπτεται από το ΙΚΑ και το Νομαρχιακό Γενικό Νοσοκομείο Γιαννιτσών που λειτουργεί από το 1993. Στα Γιαννιτσά επίσης υπάρχουν πολλοί πολιτιστικοί σύλλογοι με αξιόλογη δραστηριότητα όπως επίσης και πολλά αθλητικά σωματεία.
Επίσης σήμερα υπάρχουν πολλές πλατείες για τα παιδιά να παίζουν και ταυτόχρονα η κοινωνία γίνετε όλο και πιο μεγάλη.
Μακεδονικός Τάφος Δ' με δωρική πρόσοψη στην Πέλλα
Είναι διθάλαμος καμαροσκέπαστος μακεδονικός τάφος με δωρική πρόσοψη τεσσάρων ημικιόνων. Έχει διαστάσεις 6,15 μ. πλάτος, 6,15 μ. ύψος και 10 μ. μήκος. Στην είσοδό του έφερε λίθινη ανάγλυφη θύρα. Μία δεύτερη μαρμάρινη θύρα στην είσοδο του νεκρικού θαλάμου έφερε ανάγλυφη κεφαλή Μέδουσας επιχρωματισμένη και ανάγλυφες ασπιδίσκες. Ο τάφος είναι κατάγραφος από αρχαίες επιγραφές και αναθηματικές επιγραφές του 1ου αιώνα π.Χ. και του 3ου αιώνα μ.Χ. Η σημαντικότερη αναφέρεται στον Ηρακλή και τον Αλέξανδρο Ήρωα.
Ο τάφος χρονολογείται στο τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. Ο τάφος ερευνήθηκε το καλοκαίρι του 1994. Μετά το πέρας της ανασκαφής στεγάστηκε και περιφράχτηκε.
Μακεδονικός Τάφος Γ' με ιωνική πρόσοψη στην Πέλλα
Διθάλαμος καμαροσκεπής μακεδονικός τάφος με ιωνική πρόσοψη από τέσσερις ψηλούς κίονες. Έχει πλάτος 4,70 μ. και μήκος 7,50 μ. Υπολείμματα εγχρώμων κονιαμάτων που σώζονται στους τοίχους, έφεραν παραστάσεις κιβωτίου και καθρέπτη. Σώζεται η λίθινη βάση της νεκρικής κλίνης.
Προϊστορικός Οικισμός και Δυτικό Νεκροταφείο Αρχοντικού
Ο προϊστορικός οικισμός αρχοντικού βρίσκεται ανατολικά και έξω από τα Γιαννιτσά. Από ανασκαφές του 1992 και μετά βρέθηκαν διάφορα ευρήματα που αποκαλύπτουν διάφορες φάσεις του οικισμού την εποχή του Χαλκού [2300-1300 π.Χ.]. Το 2008 στο Δυτικό νεκροταφείο του Αρχοντικού ήρθαν στο φως 43 τάφοι από τους οποίους οι 4 ήταν της εποχής του σιδήρου (β΄ μισό του 7ου αιώνα-580 π.Χ.), οι 31 ταφές των αρχαϊκών χρόνων (580-480 π.Χ.) και οι 8 των κλασικών-πρώιμων ελληνιστικών χρόνων (480-279 π.Χ.).
Τα μουσουλμανικά μνημεία
Τα μουσουλμανικά μνημεία που βρίσκονται στην περιοχή είναι: Ο Πύργος του Ρολογιού, Το Μαυσωλείο και τα λουτρά του Γαζή Αχμέτ Εβρενός, Οικία του Εμίν Μπέη (Πολύκεντρο), Τα Λουτρά και το μαυσωλείο του Αχμέτ Μπέη, Το Τζαμί του Σεΐχη Ιλαχή, Το Τέμενος του Ισκεντέρ Μπέη. Παρακάτω αναλύουμε τρία από αυτά:
Ο Πύργος του Ρολογιού
Είναι ορθογώνιο κτίριο, έχει ύψος 25 μ. και είναι κτισμένος με πέτρα μέχρι τα πρώτα 4 μ. και στη συνέχεια πλινθόκτιστος. Σύμφωνα με την επιγραφή χτίστηκε από τον Σερίφ Αχμέτ, απόγονο του Γαζή Εβρενός. Έχει αγοραστεί από τον Δήμο Γιαννιτσών και προτείνεται η αποκατάστασή του και η μετατροπή του σε Μουσείο της Ιστορίας της πόλης των Γιαννιτσών.
Το Μαυσωλείο του Γαζή Εβρενός
Σύμφωνα με επιγραφή που αναφέρεται στην ταφή του Γαζή Εβρενός, χτίστηκε το 1417. Από τα μορφολογικά του στοιχεία συμπεραίνουμε ότι ανασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αι. Αποτελείται από δυο ορθογώνιους χώρους εμβαδού 230τμ. Στεγάζονταν με δώμα, από το οποίο εξείχαν τρεις μικροί τρούλοι καλυμμένοι με μολύβι. Το κτίριο διαθέτει πλούσιο διάκοσμο εξωτερικά και στο εσωτερικό του είναι ελαφρά διακοσμημένο. Το μαυσωλείο προορίζεται για Αρχαιολογικό Μουσείο Γιαννιτσών.
Οικία του Εμίν Μπέη
Στο κέντρο περίπου του πεζόδρομου, ξεχωρίζει ένα νεοκλασικό κτίριο, το Πολύκεντρο των Γιαννιτσών. Το μνημείο κατά την τουρκοκρατία αποτελούσε σπίτι του Τούρκου Εμίν Μπέη (του τελευταίου Τούρκου διοικητή της περιοχής- ως το 1912) ενώ από τις αρχές του 1930 και για εξήντα χρόνια στέγασε το Νοσοκομείο Γιαννιτσών. Δίπλα στο Πολύκεντρο, στην οδό Πλαστήρα 35, βρίσκεται το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο.
Φιλίππειο
Το Φιλίππειο αποτελεί το ομορφότερο και μεγαλύτερο πάρκο της πόλης, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή του λόφου. Μέσα στο πάρκο λειτουργεί το τουριστικό περίπτερο ΦΙΛΙΠΠΕΙΟ. Στους πρόποδες του λόφου του βρίσκεται το Ανοιχτό Δημοτικό Θέατρο, το οποίο έχει χωρητικότητα 3.000 θέσεων. Στο συγκεκριμένο θέατρο πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις, όπως π.χ. συναυλίες μουσικής, θεατρικές παραστάσεις κ.ά. Στις αρχές του 2000 το πάρκο ανακαινίστηκε πλήρως ενώ πριν από μερικά χρόνια τοποθετήθηκε και το άγαλμα του Φιλίππου στο πάρκο.
Ο ποταμός Λουδίας
thumb|Ο ποταμός ΛουδίαςΝότια της πόλης Γιαννιτσών, σε απόσταση επτά χιλιομέτρων, συναντούμε τον ποταμό Λουδία, και τις εγκαταστάσεις του ναυταθλητικού κέντρου, που αποτελούν σημαντικό έργο αθλητικής και τουριστικής υποδομής. Στη θέση «μηδέν» βρίσκεται το Δημοτικό Κωπηλατοδρόμιο όπου δραστηριοποιείται ο Ναυτικός Όμιλος Γιαννιτσών στα αθλήματα του Κανόε - Καγιάκ και της Κωπηλασίας. Λόγω του μηδενικού υψομέτρου, η περιοχή είναι απάνεμη, γεγονός που ευνοεί την απρόσκοπτη προπόνηση των αθλητών.
Το Κωπηλατοδρόμιο εντάχθηκε στον Προπονητικό Οδηγό της Ελλάδας ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 καθώς και στο πρόγραμμα των αθλητικών υποδομών «Ελλάδα 2004» και έχουν ολοκληρωθεί υποδομές όπως λεμβαρχείο, γυμναστήριο, αποδυτήρια, σκάφη, όργανα ενδυνάμωσης. Η λειτουργία ξενώνων, και εστιατορίου και ο εξωραϊσμός του περιβάλλοντα χώρου με τη δημιουργία χώρων αναψυχής, με δενδροφυτεύσεις και εικαστικές παρεμβάσεις καθιστούν την περιοχή κατάλληλη για τη διοργάνωση ετήσιων προγραμμάτων άθλησης για όλους καθώς και για τη φιλοξενία πολιτιστικών εκδηλώσεων.
thumb|Πηγές Αραβησσού
Πηγές Αραβησσού
Περίπου 10 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης βρίσκονται οι πηγές της Αραβησσού οι οποίες αναβλύζουν πόσιμο νερό από το οποίο τροφοδοτεί τη Θεσσαλονίκη. Επίσης τα τρεχούμενα νερά μαζί με τα πλατάνια συνθέτουν ένα ιδανικό τοπίο στο οποίο υπάρχουν χώροι εστίασης για τον επισκέπτη.
Λαογραφικό μουσείο Γιαννιτσών
Το Λαογραφικό Μουσείο των Γιαννιτσών|αριστερά|χωρίς-πλαίσιο Το Μουσείο ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1997 από την Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών «Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ» με σκοπό την προβολή της ιστορίας και της λαογραφίας του τόπου μας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο Μουσείο μας μπορεί να δει κανείς την ιστορική αίθουσα με εικόνες από τα προϊστορικά Γιαννιτσά, την αναπαράσταση του βάλτου των Γιαννιτσών κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, φωτογραφίες και κειμήλια Μακεδονομάχων και πεσόντων κατά τη μάχη των Γιαννιτσών κ.ά. Στην αίθουσα με τις παραδοσιακές στολές υπάρχουν ενδυμασίες των ντόπιων κατοίκων αλλά και των προσφύγων. Στη μεγάλη αίθουσα υπάρχουν πλούσια εκθέματα από τη ζωή των κατοίκων της περιοχής μας τα παλιά χρόνια καθώς και θαυμάσιες κατασκευές του χρυσοχέρη συνταξιούχου δάσκαλου κ. Αχιλλέα Κανναβού που αναπαριστούν αντικείμενα και επαγγέλματα. Μια ολόκληρη αίθουσα περιλαμβάνει ένα αυθεντικό αρχοντικό σαλονιού, που προέρχεται από παλιό αρχοντικό σπίτι των Γιαννιτσών, με πολύ παλιά αντικείμενα. Η αίθουσα με τον αργαλειό, τα υφαντά, τα κεντήματα και άλλα εντυπωσιακά εκθέματα συμπληρώνει την εικόνα του παλιού Γιαννιτσιώτικου σπιτιού. Στον διάδρομο υπάρχουν φωτογραφίες από τα παλιά Γιαννιτσά, εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία που εκδόθηκαν και συνεχίζουν να εκδίδονται στα Γιαννιτσά καθώς και φωτογραφίες ντόπιων Μακεδονομάχων. Όλο το υλικό-θησαυρός του Μουσείου συγκεντρώθηκε και συνεχίζει να συγκεντρώνεται με τη συνεχή προσπάθεια και φροντίδα των ανθρώπων της Εταιρείας και την ευγενική προσφορά των πολιτών και οικογενειών της πόλης αλλά και της ευρύτερης περιοχής.
Στρατιωτικό μουσείο Γιαννιτσών
Στο κτήριο και στον κάτω όροφο της Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς στην πόλη των Γιαννιτσών λειτουργεί από τις 24/2/2012 το  Στρατιωτικό Μουσείο όπου εγκαινιάστηκε από τον πρώην αρχηγό ΓΕΣ Φράγκο Φραγκούλη. Στα εκθέματα παρουσιάζεται πλούσιο φωτογραφικό υλικό, κείμενα, οπλισμός, στολές, παράσημα και άλλα υλικά, δίνεται δε ιδιαίτερη έμφαση στη μάχη του Βάλτου των Γιαννιτσών, καθώς και στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913. Τα εκθέματα βρίσκονται τοποθετημένα σε Κ-Plast, προθήκες και σε ανθρώπινα ομοιώματα.
Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Πέλλας βρίσκεται δυτικά του σύγχρονου οικισμού της Παλαιάς Πέλλας, στο βορειοανατολικό τμήμα του επισκέψιμου αρχαιολογικού χώρου. Οι διακριτικοί όγκοι, οι λιτές γραμμές του κτηρίου είναι απόλυτα προσαρμοσμένοι στη μορφολογία του εδάφους. Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας αποτελεί ένα νέο όσο και σύγχρονο μουσείο. Η μουσειολογική του πρόταση και οργάνωση, οι βοηθητικοί χώροι, η σύνδεση του με τον αρχαιολογικό χώρο (ο επισκέπτης του αρχαιολογικού χώρου καταλήγει στο μουσείο όπου και ολοκληρώνει τη γνώση του για τον ελληνιστικό πολιτισμό της Πέλλας) και κυρίως η σπουδαιότητα των μόνιμων συλλογών του το ορίζουν ως ένα σημαντικό μουσείο και την επίσκεψη του μια εμπειρία που δεν θα πρέπει να παραληφθεί
Μεγάλου Αλεξάνδρου
Την ημέρα εορτασμού της Επετείου της απελευθέρωσης της πόλης αλλά και της Ημέρας του Μακεδονικού αγώνα επέλεξε ο δήμος Γιαννιτσών για να κάνει τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που από την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2009 δεσπόζει επιβλητικό στον περιβάλλοντα χώρο του Πνευματικού Κέντρου των Γιαννιτσών. Το άγαλμα είναι δωρεά του τέως δημάρχου Γεωργίου Ηλίδη ο οποίος με την ομιλία του στην τελετή αποκαλυπτηρίων προκάλεσε τη συγκίνηση των παρευρισκομένων. thumb|Άγαλμα Μεγάλου Αλεξάνδρου στο πάρκο του Πνευματικού Κέντρου|267x267px
Φιλίππου Β'
thumb|Φίλιππος B - Φιλίππειο|265x265px Το άγαλμα του Φιλίππου Β βρίσκεται στο πάρκο του τουριστικού κέντρου «Φιλίππειο». Ανδριάντας πάνω σε βάθρο ύψους 1,20 μ. Εκφράζει τον δυναμισμό, την αυστηρότητα και τη μαχητικότητα του Φιλίππου Β', οργανωτή του Μακεδονικού κράτους και εμπνευστή της Πανελλήνιας Ιδέας. Δίπλα του ορειχάλκινη ανάγλυφη αναπαράσταση εφίππων και πεζοπόρων τμημάτων της Μακεδονικής φάλαγγας συνολικού μήκους 4 μέτρων. Η δημιουργία του έργου έγινε με πρωτοβουλία της ΙΛΕ ΦΙΛΙΠΠΟΣ.
Μαύρο Άγαλμα - Το Ηρώο των Γιαννιτσών
Προς τιμή και ανάμνηση της ιστορικής μάχης των Γιαννιτσών, όπως αναφέραμε παραπάνω, που άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, στήθηκε το 1926 το Ηρώο του γλύπτη Γρηγόρη Ζευγώλη (1886-1950). Τοποθετήθηκε στην ανατολική είσοδο των Γιαννιτσών επί της Εγνατίας Οδού. Πρόκειται για μία τριαδική, πυραμιδοειδή σύνθεση από ορείχαλκο. Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ένας φτερωτός άνδρας που γράφει στις δέλτους της ιστορίας για την ηρωική μάχη. Στη βάση κείται ο νεκρός στρατιώτης μέσα στην αγκαλιά της μάνας Ελλάδας. Στο πλάι καίει η φλόγα της ηρωικής τους θυσίας. Η σύνθεση είναι τοποθετημένη σε μαρμάρινη βάση ύψους 1 μέτρου, όπου αναγράφεται η φράση: Η ΠΑΤΡΙΣ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΩΝ ΕΙΣ ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΤΗΣ 1912-13. Το Μαύρο Άγαλμα όπως το αποκαλούν οι κάτοικοι των Γιαννιτσών εξαιτίας του μελανού στιλβώματος αποκαλύπτει ένα δραματικό τόνο. Οι φόρμες, δυνατές, ρωμαλέες και ελληνοπρεπείς αποπνέουν τον ηρωικό θάνατο των μαχητών που είναι θαμμένοι στη βάση του. Το Ηρώο αποτελεί ένα καθαρόαιμο δείγμα της ελληνικής γλυπτικής του Μεσοπολέμου. Η ελληνική τέχνη έχοντας βιώσει τους πολύχρονους πολέμους, τη Μικρασιατική Καταστροφή, την προσφυγιά επιθυμεί να επαναφέρει την αίσθηση της αρμονίας, της ευταξίας και του μέτρου.
Αγίου Γεωργίου
Οι ρίζες της ενορίας Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών είναι βαθιές και σχετίζονται με τον πολύπαθο ελληνισμό της προσφυγιάς της Ανατολικής Θράκης και ειδικότερα των πόλεων της Στράντζας και της Μαδύτου. Οι Έλληνες Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, μετέφεραν τα ιερά σκεύη των ναών τους στη νέα τους πατρίδα, τα Γιαννιτσά. Κύριο μέλημά τους ηταν η ανέγερση ναού. Αρχικά ο ναός στεγάστηκε σε προσωρινό κτίσμα ενώ η επίσημη τελετή θεμελίωσης του σημερινού Ιερού Ναού έγινε στις 21 Μαΐου 1948. Ο ρυθμός της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου είναι βασιλική σταυροειδής με τρούλο. Ο ναός τελικά εγκαινιάστηκε στις 24 Μαρτίου 1957. Σήμερα στον ναό εφημερεύουν τέσσερις ιερείς. Στις δραστηριότητες του Ναού ανήκουν κατηχητικά, κύκλοι μελέτης Αγίας Γραφής, σχολή αγιογραφίας, δανειστική εκκλησιαστική βιβλιοθήκη, αίθουσα ηλεκτρονικών υπολογιστών, φιλόπτωχο ταμείο και καθημερινό γεύμα αγάπης.thumb|Πάρκο Αγίου Γεωργίου|κέντρο|624x624px
Αναγέννηση Γιαννιτσών
Η Αναγέννηση Γιαννιτσών είναι η σημαντικότερη ποδοσφαιρική ομάδα στην πόλη των Γιαννιτσών που ιδρύθηκε το 1961. Έχει έδρα το Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών και τα χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το λευκό. Θεωρείται μία από τις καλύτερες τοπικές ομάδες στη Μακεδονία.
Ναυτικός Όμιλος Γιαννιτσών
Ο Ναυτικός όμιλος Γιαννιτσών λειτουργεί από το 1978. Αυτή τη στιγμή ο Ν.Ο.Γ συμμετέχει σε διασυλλογικούς και πανελλήνιους αγώνες. Ακόμη υπάρχουν πολλές διακρίσεις όπως και η συμμετοχή σε ολυμπιακούς αγώνες.
Motocross
Η πίστα motocross που διαχειρίζεται απο τον ΟΦΜΓ βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης, στους πρόποδες του όρους Πάικου, όπου διοργανώνονται δίαφοροι αγώνες, τοπικοί, πανελλήνιοι ή ευρωπαϊκοί.
Διασκέδαση-Πολιτισμός
thumb|Ο κεντρικός Πεζόδρομος Το επίκεντρο της κοινωνικής ζωής της πόλης αναμφίβολα βρίσκεται στον πεζόδρομο των Γιαννιτσών. Εδώ και στα παράπλευρα στενά η πόλη ζει καθημερινά σε έντονους ρυθμούς, καθώς συγκεντρώνει τον κύριο όγκο των επισκεπτών και όσων γενικά επιθυμούν να γευματίσουν, να δειπνήσουν ή απλά να απολαύσουν τον καφέ ή το ποτό τους.
Τα Γιαννιτσά ήταν από τις πρώτες πόλεις που δημιούργησαν Ανοιχτό Θέατρο 3000 θέσεων και κατέστησαν θεσμό τις πολιτιστικές εκδηλώσεις καθώς μεγάλα ονόματα του θεάτρου και της μουσικής φιλοξενούνται κάθε χρόνο τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού δίνοντας στις ημέρες πολιτισμού, φεστιβαλικό χαρακτήρα. Επίσης διάφορες εικαστικές, θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο κλειστό θέατρο το οποίο βρίσκεται έσωθεν του Πνευματικού Κέντρου το οποίο είναι ένα κτίριο μοντέρνας αρχιτεκτονικής (3800τ.μ.). Τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου διοργανώνεται η Εμποροπανήγυρη Γιαννιτσών για μια εβδομάδα. Σημαντική είναι και η αναφορά στη ΔΗ.Κ.Ε.Π.Α.Π. που αποτελεί έναν κοινωφελή μη κερδοσκοπικό πολιτιστικό οργανισμό που ιδρύθηκε το 1996, η οποία αναπτύσσει οργανωμένα τη μουσική (λειτουργεί το Αλεξάνδρειο Ωδείο Γιαννιτσών), τις εικαστικές τέχνες (λειτουργεί καλλιτεχνικό εργαστήρι και οργανώνει εκθέσεις), τον χορό (παραδοσιακό, κλασσικό και μοντέρνο), τον κινηματογράφο (θερινό cinema, αφιερώματα) και άλλες τέχνες.