cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Βάλε Τζούλια
Η συνέχεια
Πολλές από αυτές τις απεργίες ήταν "άγριες", δηλαδή δεν ελέγχονταν από τις επίσημες συνδικαλιστικές ομοσπονδίες των κομμουνιστών, των σοσιαλιστών και των καθολικών, αλλά πυροδοτήθηκαν από μικρούς πυρήνες αριστεριστών και από τις λεγόμενες Ενιαίες Επιτροπές Βάσης (CUB). Το κίνημα αυτό επηρεάστηκε σοβαρά από αριστερούς "εργατιστές" διανοούμενους, όπως οι Μάριο Τρόντι, Αντόνιο Νέγκρι, Ρανιέρο Παντσιέρι, ορισμένοι από τους οποίους πέρασαν αργότερα στο "αντάρτικο των πόλεων".
Στις 11 Μαρτίου, η κυβέρνηση Μόρο κατέρρευσε εκκωφαντικά, μεσούντος του απεργιακού κύματος, γεγονός πρωτοφανές στα μεταπολεμικά πολιτικά χρονιά της Δυτικής Ευρώπης.
Οι εκλογές για την ανάδειξη νέας κυβέρνησης ορίστηκαν για τις 19 Μαΐου, ενώ ο κίνδυνος να περιέλθει η πρωτοβουλία των εξελίξεων "στο πεζοδρόμιο" βρισκόταν προ των πυλών.
Σε μία επίδειξη δύναμης, η αστυνομία προχώρησε σε εκτεταμένες επιχειρήσεις ανακατάληψης των πανεπιστημιακών κτιρίων στη Ρώμη, το Μιλάνο και μια σειρά πόλεις, στο διάστημα από 15 έως 25 Μαρτίου. Αλλά η σκλήρυνση της στάσης του κράτους είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος, που αποτυπώθηκε στο συνέδριο της φοιτητικής ομοσπονδίας UGI, στο Ρίμινι, στις 28 Μαΐου, που υιοθέτησε "την θεματική της εργατικής εξουσίας, σαν την επαναστατική προοπτική μιας νέας κοινωνικής οργάνωσης".
Ντάρεν Σταρ
Ο Ντάρεν Στάρ ( αγγλικά: Darren Star, 25 Ιουλίου 1961) είναι Αμερικανός συγγραφέας, παραγωγός και σκηνοθέτης. Είναι πιο γνωστός για τη δημιουργία των τηλεοπτικών σειρών Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς, 90210 (1990–2000), Melrose Place (1992–1999), Sex and the City (1998–2004), Younger (2015–2021) and Emily in Paris (2020–present).
Μάχη της Βάλε Τζούλια
Η συνέχεια
Οι διακηρύξεις αυτές βρήκαν πρακτική έκφραση στις κοινές εργατοφοιτητικές συνελεύσεις, που πήραν μορφή οργανωμένου πολιτικού κινήματος την επόμενη διετία. Στις 11 Φεβρουαρίου είχαν πραγματοποιήσει την πρώτη δυναμική είσοδό τους στο προσκήνιο της επικαιρότητας και οι αγρότες της Περούτζια, οι οποίοι εξαπέλυσαν δεκάδες χοίρους στο κέντρο της πόλης. Τα κατατρομαγμένα τετράποδα αναζήτησαν καταφύγιο σε καφενεία και καταστήματα, γρυλίζοντας αδιάκοπα και ανατρέποντας ό,τι έβρισκαν στο διάβα τους, με τους πελάτες να βγαίνουν πανικόβλητοι στους δρόμους και εκατοντάδες αστυνομικούς να κυνηγούν, ασθμαίνοντας και κάθιδροι, τους ακούσιους "ταραξίες". Τα πράγματα έγιναν πιο σοβαρά από τις 30 Μαρτίου, όταν στη χιονοστιβάδα των κινητοποιήσεων μπήκαν οι εργάτες της Φίατ εγκαινιάζοντας τη "strategia delle tabelle" -στρατηγική για τον έλεγχο των δεδομένων της παραγωγής. Η απεργία της Φίατ πήρε ιδιαίτερα άγρια μορφή, με προπηλακισμούς των επιστατών και πράξεις μαζικής τρομοκρατίας από την πλευρά των απεργών, οι οποίοι συγκρότησαν ένοπλες ομάδες περιφρούρησης και κατέφυγαν ακόμα και σε πυροβολισμούς απεργοσπαστών κάτω από τα γόνατα. Ακολούθησε μια αλυσίδα μεγάλων αναμετρήσεων από τις οποίες ξεχωρίζουν η απεργία της Ματζότο, που ξέσπασε στις 19 Απριλίου και εξελίχθηκε σε γενικευμένη εξέγερση, με τη συμμετοχή μαθητών, φοιτητών και αγροτών των γύρω χωριών και η απεργία 15.000 εργατών στο πετροχημικό συγκρότημα του Πόρτο Μαργκέρα, που άρχισε στις 23 Ιουλίου. Η γενική συνέλευση των εργατών που πραγματοποιήθηκε και στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του φοιτητικού κινήματος, έκανε σημαία της το σύνθημα "5.000 λιρέτες για όλους", εγκαινιάζοντας το λεγόμενο "εξισωτικό κίνημα", που συνάντησε τη λυσσαλέα αντίδραση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Ντάρεν Σταρ
Βιογραφία
Ο Ντάρεν Στάρ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Potomac,Maryland των Η.Π.Α. Η μητέρα του ήταν Εβραία συγγραφέας και ο πατέρας του ορθοδοντικός. Είναι απόφοιτος του αμερικανικού σχολείου Winston Churchill High School, και σπουδαστής αγγλικής και δημιουργικής γραφής του UCLA.
Μάχη της Βάλε Τζούλια
Η συνέχεια
Βαρόμετρο του ιταλικού ριζοσπαστισμού είναι οι εκλογές της 19ης Μαΐου, όπου, παρά την πύρρεια νίκη των Χριστιανοδημοκρατών, το σοκ ήρθε από το εκπληκτικό ποσοστό του Κ.Κ.: με το 26,90% των ψήφων, οι κομμουνιστές βρέθηκαν στον προθάλαμο της εξουσίας σε μία από τις 7 μεγαλύτερες βιομηχανικές χώρες του δυτικού κόσμου. Σ' ένα τέτοιο φόντο, δεν περίμενε κανείς ανέφελες μέρες για την χριστιανοδημοκρατική κυβέρνηση μειοψηφία του Τζοβάνι Λεόνε.
Ντάρεν Σταρ
Προσωπική Ζωή
Ο Ντάρεν Στάρ ανήκει στην lgbt κοινότητα. Είναι Εβραίος πολίτης και κάτοικος της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες. Η κύρια κατοικία του βρίσκεται στο Bel Air, Los Angeles.
Μάχη της Βάλε Τζούλια
Η συνέχεια
Πραγματικά, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού και πήραν μεγαλύτερες διαστάσεις από τις αρχές του φθινόπωρου, οπότε ξανάνοιξαν τα πανεπιστήμια. Στις 19 Νοεμβρίου, η κυβέρνηση Λεόνε αναγκάστηκε να παραιτηθεί, πυροδοτώντας την 29η πολιτική κρίση της Ιταλίας από τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Την επομένη, η Ρώμη και άλλες μεγάλες πόλεις παρέλυσαν από μεγάλη απεργία των σιδηροδρομικών, των εκπαιδευτικών και των δημοσίων υπαλλήλων, με ποσοστά συμμετοχής από 86% μέχρι 96%.
Ντάρεν Σταρ
Καριέρα
Είναι ο δημιουργός των τηλεοπτικών σειρών Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς (1990–2000) και Melrose Place, καθώς και ο παραγωγός της γνωστής αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Sex and the city, που κυκλοφόρησε το 2008.
Δούλεψε επίσης για τα Central Park West (1995), Grosse Pointe (2000), The $treet (2000), Miss Match (2003), Kitchen Confidential (2005), Runaway (2006) και Cashmere Mafia (2008).
Μάχη της Βάλε Τζούλια
Η συνέχεια
Η μεγάλη ανάφλεξη προκλήθηκε από τα αιματηρά γεγονότα έξω από την Άβολα της Σικελίας, στις 2 Δεκεμβρίου. Οι ακτήμονες αγρότες της περιοχής, που βρίσκονταν σε τραγική οικονομική κατάσταση, απέκλεισαν τους δρόμους που οδηγούσαν στο λιμάνι της Άβολα. Επί τόπου κατέφτασε ισχυρότατη δύναμη των καραμπινιέρων, ο διοικητής της οποίας διέταξε την "πάση θυσία" διάλυση του μπλόκου. Οι πάνοπλοι άνδρες του εξαπέλυσαν βροχή δακρυγόνων εναντίον των αγροτών, αλλά ο άνεμος άλλαξε ξαφνικά κατεύθυνση και το πυκνό σύννεφο των ασφυξιογόνων αερίων έπνιξε τελικά τους καραμπινιέρους. Οι διαδηλωτές εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και κυνήγησαν τους δυσκίνητους καραμπινιέρους, όταν ο τοπικός διοικητής των οργάνων της τάξης διέταξε πυρ εναντίον των άοπλων διαδηλωτών. Δύο εργάτες γης έπεσαν νεκροί και δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν κατά την επιχείρηση "αποκατάστασης της τάξης". Σε χρόνο μηδέν, μια θάλασσα λαϊκής οργής έπνιξε τη Σικελία και απλώθηκε σε όλη την Ιταλία.
Ντάρεν Σταρ
Καριέρα
To 2002 κέρδισε το βραβείο του καλύτερου τηλεοπτικού συγγραφέα στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Όστιν, Austin Film Festival. Ακόμη, αποτελεί μέλος της μη κερδοδκοπικής οργάνωσης Project Angel Food. Πρόσφατα, υπέγραψε συμφωνία με την εταιρεία ViacomCBS.
Μάχη της Βάλε Τζούλια
Η συνέχεια
Στις 3 και στις 4 Δεκεμβρίου μία γενική απεργία παρέλυσε τη Σικελία, ενώ οδοφράγματα και μπλόκα εξαπλώθηκαν στις επαρχίες των Συρακουσών και της Κατάνης. Έντρομη η τοπική Βουλή αποφάσισε να μην οπλοφορούν στο εξής οι αστυνομικοί όταν αντιμετωπίζουν απεργούς ή διαδηλωτές. Στη Ρώμη κλιμακώθηκαν οι απεργίες, ενώ το Κολοσσαίο "πολιορκείτο" καθημερινά από μεγάλες, ειρηνικές πορείες φοιτητών και μαθητών. Άγριες συγκρούσεις μεταξύ εργατών και αστυνομίας, με δεκάδες τραυματίες και από τις δύο πλευρές, διαδραματίστηκαν στη Γένοβα και το Μιλάνο, στις 3 και τις 4 Δεκεμβρίου. Στο Μιλάνο, οι διαδηλωτές επιχείρησαν να καταλάβουν το τοπικό αρχηγείο της αστυνομίας, τραυματίζοντας 64 αστυνομικούς. Η εξουσία κυλούσε στην κυριολεξία στο πεζοδρόμιο παρά το γεγονός ότι κανένα από τα μεγάλα πολιτικά κόμματα δεν έλεγχε, ούτε καν ενθάρρυνε τις "στοιχειακές" δυνάμεις που είχαν ξεχυθεί στους δρόμους. Ακόμα και το ιταλικό Κ.Κ. τάχθηκε κατά της "υστερικής εξάπλωσης των απεργιών" για να μην τρομάξει τους φιλήσυχους πολίτες, ελπίζοντας ότι θα εξαργύρωνε στις επόμενες εκλογές τη σώφρονα συμπεριφορά του στις ώρες της κρίσης. Το μόνο που κατάφερε ήταν να εξαγριώσει τους απεργούς, που πολιορκούσαν τους ελεγχόμενους από το Κ.Κ. δήμους της Γένοβας και της Πίζας.
Ντάρεν Σταρ
Φιλμιογραφία
Παραγωγός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Μάχη της Βάλε Τζούλια
Η συνέχεια
Εξεγερμένοι εργάτες και φοιτητές πολιόρκησαν στις 7 Δεκεμβρίου τη Σκάλα του Μιλάνου, προειδοποιώντας τη "διεφθαρμένη μπουρζουαζία" να μην διανοηθεί να προσέλθει στην πρεμιέρα με τις προκλητικές τουαλέτες επ' απειλή "μπουγελώματος". Οι ελάχιστοι που δεν πήραν σοβαρά τις προειδοποιήσεις τους, όπως η πλουσιότατη κυρία Μαρία Φοσάτι, μετάνιωσαν για την "τόλμη" τους.
Στις 9 Δεκεμβρίου σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Μαριάνο Ρουμόρ, αλλά οι ελπίδες για σύντομη εκτόνωση της κρίσης αποδείχθηκαν φρούδες: στις 10 Δεκεμβρίου, το κέντρο της Γένοβας μετατράπηκε σε πεδίο μάχη μεταξύ εργατών, φοιτητών και αστυνομικών, με δεκάδες τραυματίες ένθες και κακείθεν, ενώ την ίδια μέρα ήρθε η σειρά της Σαρδηνίας να παραλύσει από γενική απεργία.
Το απεργιακό κύμα συνεχίστηκε όλο το μήνα και οι παραμονές των Χριστουγέννων βρήκαν την ιταλική πρωτεύουσα σε χαώδη κατάσταση με τα μαγαζιά νεκρωμένα από την απεργία των εμποροϋπαλλήλων, τους ιδιοκτήτες των σούπερ μάρκετ να θρηνούν ζημιές δισεκατομμυρίων λιρετών και το κέντρο της πόλης σε απερίγραπτο κομφούζιο, λόγω της απεργίας των εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταραχές στην Ιταλία Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Ιταλία Κατηγορία:Απεργίες στην Ιταλία
Βαλέρι Μπορζόφ
Ο Βαλέρι Πιλίποβιτς Μπορζόφ (Ουκρανικά: Валерій Пилипович Борзов, Ρωσικά: Валерий Филиппович Борзов, γεν. Σαμπίρ, Περιφέρεια Λβιβ, Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ, 20 Οκτωβρίου 1949) είναι πρώην Σοβιετικός (από την Ουκρανία) πρώην αθλητής στίβου (δρομέας αγώνων ταχύτητας) και Ολυμπιονίκης με την ομάδα της ΕΣΣΔ. Επίσης είναι τέως πρόεδρος της Ουκρανικής Αθλητικής Επιτροπής και Υπουργός Νεότητας και Αθλητισμού της Ουκρανίας.
αριστερά|200 px|μικρογραφία|Ο Βαλέρι Μπορζόφ (δεξιά, σε πρώτο πλάνο) σε τελετή απονομής μεταλλίων της Θερινής Ολυμπιάδας Νέων (2018)- φωτογραφία: Sandro Halak
Παραπομπές
Μπορζοφ Βαλερι Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές αγώνων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Σταυροφορία της Αλεξάνδρειας
Η σύντομη Σταυροφορία της Αλεξάνδρειας, που ονομάζεται επίσης η λεηλασία της Αλεξάνδρειας, συνέβη τον Οκτώβριο του 1365 και ηγήθηκε σε αυτήν ο Πέτρος Α΄ της Κύπρου εναντίον της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο των Μαμελούκων. Σχετικά στερημένη από θρησκευτικό κίνητρο, διαφέρει από τις πιο εξέχουσες Σταυροφορίες, καθώς φαίνεται ότι είχε παρακινηθεί σε μεγάλο βαθμό από οικονομικά συμφέροντα.
Ιστορία
Ο Πέτρος Α΄ πέρασε τρία χρόνια, από το 1362 έως το 1365, συγκεντρώνοντας έναν στρατό και ζητώντας οικονομική υποστήριξη για μία Σταυροφορία από τις πλουσιότερες Αυλές της εποχής. Όταν έμαθε για μία προγραμματισμένη Αιγυπτιακή επίθεση εναντίον του βασιλείου του της Κύπρου, χρησιμοποίησε ξανά τη στρατηγική προληπτικού πολέμου, που ήταν τόσο επιτυχής εναντίον των Τούρκων· τώρα κατεύθυνε τις στρατιωτικές του φιλοδοξίες εναντίον της Αιγύπτου. Από τη Βενετία που βρισκόταν ο Πέτρος Α΄, τακτοποίησε τη συγκέντρωση του ναυτικού του στόλου και των δυνάμεων τού εδάφους στο προπύργιο των Σταυροφόρων, στη Ρόδο, όπου αυτά ενώθηκαν με τους ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη.
Τον Οκτώβριο του 1365 ο Πέτρος Α΄ απέπλευσε από τη Ρόδο. Ο ίδιος διοικούσε μία αρκετά μεγάλη εκστρατευτική δύναμη και έναν στόλο 165 πλοίων, παρά τη μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική συμμετοχή της Βενετίας. Η απόβαση έγινε στην Αλεξάνδρεια γύρω στις 9 Οκτωβρίου και τις επόμενες τρεις ημέρες, ο στρατός του Πέτρου Α΄ λεηλάτησε την πόλη σκοτώνοντας χιλιάδες· αιχμαλώτισε 5.000 ανθρώπους για να υποδουλωθούν. Τζαμιά, ναοί, εκκλησίες και η βιβλιοθήκη επίσης υπέφεραν από το βάρος της επιδρομής.
Ευρισκόμενος σε μία ανοχύρωτη θέση, ο στρατός του Πέτρου Α΄ αποσύρθηκε οριστικά στις 12 Οκτωβρίου. Ο βασιλιάς ήθελε να μείνει και να κρατήσει την πόλη, για να τη χρησιμοποιήσει ως παραλιακή βάση για περισσότερες εκστρατείες στην Αίγυπτο, αλλά η πλειοψηφία των βαρόνων του αρνήθηκε, επιθυμώντας μόνο να φύγουν με τα λάφυρά τους. Ο ίδιος ο Πέτρος Α΄ ήταν ένας από τους τελευταίους που έφυγε από την πόλη: πήγε στο πλοίο του όταν οι Μαμελούκοι στρατιώτες μπήκαν στην πόλη. Οι μονάρχες και οι βαρόνοι στην Ευρώπη, που εξεπλάγησαν από την εγκατάλειψη της πόλης, αναφέροντο τον Πέτρο Α΄ ως τον μοναδικό καλό και γενναίο χριστιανό, που είχε κάνει Σταυροφορία στην Αλεξάνδρεια.
Η επίθεση αναφέρεται στη γραμμή 51 του προλόγου στο Ιστορίες του Καντέρμπουρυ, σημειώνοντας ότι ο ιππότης έχει συμμετάσχει.
Ερμηνείες
Ο Γιο φαν Στέενμπεργκεν, αναφερόμενος στον ιστορικό Πήτερ Έντμπουρυ, υποστηρίζει ότι η Σταυροφορία ήταν κυρίως μία οικονομική αναζήτηση. Ο Πέτρος Α΄ ήθελε να τερματίσει την υπεροχή της Αλεξάνδρειας ως λιμάνι στην Ανατολική Μεσόγειο, με την ελπίδα ότι η Αμμόχωστος θα επωφεληθεί τότε από την ανακατεύθυνση του εμπορίου. Οι θρησκευτικές ανησυχίες, λοιπόν, ήταν δευτερεύουσες.
Η περιγραφή του φαν Στέενμπεργκεν για τις σύγχρονες μουσουλμανικές αναφορές, όπως εκείνες του al-Nuwayrī al-Iskandarānī και του Alī al-Maqrīzī, δείχνει ότι η Σταυροφορική δύναμη επέτυχε εν μέρει χάρη στις ανώτερες τακτικές αντιπερισπασμού. Η αμυντική δύναμη της Αλεξάνδρειας πολεμούσε τους Κύπριους στην περιοχή γύρω από το δυτικό λιμάνι, ενώ η κύρια δύναμη των Κυπρίων, συμπεριλαμβανομένου του ιππικού, αποβιβαζόταν αλλού στην πόλη, από ότι φαίνεται κρυμμένη σε ένα νεκροταφείο, χωρίς να εντοπιστεί από τους υπερασπιστές. Η Σταυροφορική δύναμη ήταν έτσι ικανή να επιτεθεί στο μπροστινό και στο πίσω μέρος των μουσουλμάνων, πανικοβάλλοντάς τους, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν σε αυτή τη διπλή επίθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι του Σουλτανάτου των Μαμελούκων (Κάιρο)
Ελεονώρα ντι Γκαρθία του Τολέδου
Η Ελεονώρα ντι Γκαρθία του Τολέδου ή Ελεονώρα Άλβαρεθ (Μάρτιος 1553 - 10 Ιουλίου 1576), ήταν η κόρη του Γκαρσία Άλβαρεθ του Τολέδου, 4ου Μαρκησίου του Villafranca. Η Ελεονώρα γεννήθηκε στη Φλωρεντία, όπου την ανέθρεψαν ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, Μέγας Δούκας της Τοσκάνης και η σύζυγός του Ελεονώρα του Τολέδου, θεία και συνονόματή της. Αφού παντρεύτηκε με τον γιο τους Πέτρο σε ηλικία 15 ετών, άνθισε κάτω από την προστασία της μεγαλύτερης αδερφής του Πέτρου, της καλλιτεχνικής Ισαβέλλας, σε μια ζωηρή και έξυπνη καλλονή. Ο γάμος της, όπως και της Ισαβέλλας, δεν ήταν επιτυχής και ακολούθησε το παράδειγμα τξς κουνιάδας της, παίρνοντας εραστές. Γι' αυτό το λόγο, ο Πέτρος την μετέφερε το 1576 στο καταφύγιο της επαρχίας του Καφαγκιόλο, όπου την στραγγάλισε μέχρι θανάτου με λουρί σκύλου. Ο διάδοχος του Κόζιμο, Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων ενέκρινε σιωπηρά τη δολοφονία, και ο Πέτρος δεν προσήλθε ποτέ στη δικαιοσύνη για αυτό.
Μέχρι πρόσφατα, λίγα ήταν γνωστά για τη Ελεονώρα, και δεν πολλά πορτραίτα της δεν ταυτοποιήθηκαν. Τα γεγονότα της ζωής της προέκυψαν από την αυξανόμενη μελέτη σχετικά με την Ισαβέλλα των Μεδίκων με την οποία είχε πολλά κοινά.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένη στο δικαστήριο της Φλωρεντίας τον Μάρτιο του 1553, η Ελεονώρα ήταν κόρη του Γκαρσία Άλβαρεθ του Τολέδου και της Βιττόρια ντ'Ασκάνιο Κολόννα. Ο πατέρας και η μητέρα της έμεναν στη Φλωρεντία επειδή ο Γκαρσία ήταν υπεύθυνος για τα κάστρα της Valdichiana στην περιοχή. Όταν η μητέρα της πέθανε λίγους μήνες αργότερα, η Ελεονώρα έμεινε στη φροντίδα της θείας της, Ελεονώρας, Δούκισσας της Φλωρεντίας. Η Ελεονώρα και ο Κόζιμο την μεγάλωσαν με αγάπη στο βασίλειο των Μεδίκων, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής της.
Μετά τον θάνατο της Ελεονώρας της Φλωρεντίας το 1562, η κόρη του Κόζιμο, Ισαβέλλα, την αντικατέστησε ως η πρώτη κυρία της Φλωρεντίας. Έδρασε ως υποκατάστατη σύζυγος και ανέλαβε επίσης την επίβλεψη της ανατροφής της μικρής Ελεονώρας. Το κοκκινομάλλικο κορίτσι, που είχε μια φυσική γοητεία, ήταν δημοφιλής στην οικογένεια των Μεδίκων. Ως παιδί αποκαλούταν με το παρατσούκλι Ντιανόρα. Στην ηλικία των πέντε ετών, αναφέρθηκε ως παρηγοριά για τη δεύτερη κόρη του Κόζιμο Λουκρητία των Μεδίκων, με την οποία έγιναν αχώριστες, όταν η Λουκρητία ήταν χωριστά από τον σύζυγό της, Αλφόνσο. Η Λουκρητία πέθανε το 1561, αφήνοντας την Ισαβέλλα ως τη μόνη επιζήσασα κόρη του Κόζιμο. ο δούκας, ωστόσο, λάτρευε πολύ την Ελεονώρα, και της φερόταν σαν δική του κόρη. Γοητεύτηκε από τη ζωντάνια και το φυσικό σθένος της - καθώς η Ελεονώρα ήταν λάτρης της ιππασίας- παρόλο που περιστασιακά την υπενθύμιζε να συμπεριφέρεται με περισσότερη σύνεση.
Λόγω της στενής οικογενειακής και πολιτικής σχέσης μεταξύ του Οίκου των Μεδίκων και της οικογένειας του Τολέδο, διοργανώθηκε γάμος μεταξύ της Ελεονώρας και του γιου του Κόζιμο, Πέτρου, με τον οποίο είχε μεγαλώσει και ο οποίος ήταν παρόμοιας ηλικίας. Το ζευγάρι έπεσε το 1568 όταν η Ελεονώρα ήταν 15 ετών, με την έγκριση του Φιλίππου Β΄. Ο Γκαρθία Άλβαρεθ της πρόσφερε προίκα 40.000 χρυσών δουκάτων.Παντρεύτηκαν στο Palazzo Vecchio τον Απρίλιο του 1571 και αναφέρθηκε ότι ο Πέτρος έπρεπε να αναγκαστεί να ολοκληρώσει την ένωση. Στις 10 Φεβρουαρίου 1573 η Ελεονώρα γέννησε έναν γιο, τον Κόζιμο ("Κοζιμίνο"), ο οποίος ήταν ο μοναδικός άνδρας κληρονόμος των Μεδίκων σε αυτή τη γενιά μέχρι το θάνατό του τρία χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1576, ένα μήνα μετά το θάνατο της μητέρας του.
Παντρεμένη ζωή
Για την Ελεονώρα, ο γάμος έφερε τόσο πλεονεκτήματα όσο και μειονεκτήματα. Αφενός, σταθεροποίησε τη σχέση της με μια από τις πλουσιότερες οικογένειες στην Ευρώπη και της επέτρεψε να παραμείνει σε βασίλειο όπου οι γυναίκες είχαν συχνά περισσότερη ελευθερία, ή τουλάχιστον διακριτική ευχέρεια, από ότι αλλού. Από την άλλη πλευρά, ο Πέτρος ήταν ο λιγότερο σταθερός από τους απογόνους των Μεδίκων, δείχνοντας από νεαρή ηλικία μια σκληρή και ενοχλημένη ιδιοσυγκρασία που ενοχλούσε τους γονείς του. Σύμφωνα με τον ιστορικό, Μέρφι, είχε μαθητικές δυσκολίες, ήταν βίαιος και οξύθυμος, ενώ η συμπεριφορά του προκλήθηκε από τον πρώιμο θάνατο της μητέρας του και την ελευθερία στην οποία μεγάλωσε. Ως αποτέλεσμα, ο γάμος, σε αντίθεση με αυτόν του Κόζιμο και της Ελεονώρας, δεν ήταν ποτέ σωματική και συναισθηματική επιτυχία. Σε αυτό μοιάζει με εκείνο της Ισαβέλλας των Μεδίκων, της οποίας προστατευόμενη ήταν η Ελεονώρα και του Πάολο Τζορντάνο Ορσίνι. Ο Δούκας Κόζιμο πάντρεψε την αγαπημένη του κόρη Ισαβέλλα στον Οίκο του Ορσίνι για πολιτικούς λόγους, για να ενισχύσει τη θέση του στα σύνορα της νότιας Τοσκάνης. Αν και η Ισαβέλλα είχε δύο παιδιά από τον Πάολο, είχε επιλέξει να μην ζήσει στο κάστρο του συζύγου της στο Μπρατσιάνο ή στη Ρώμη, όπου ασκούσε τις πολιτικές και ερωτικές του υποθέσεις. Αντ' αυτού, με την άδεια του Κόζιμο, είχε παραμείνει στη Φλωρεντία, καλλιεργώντας ένα καλλιτεχνικό σαλόνι στη Villa Baroncelli της στο νότιο τμήμα της πόλης, ενώ αρεσκόταν στο να παίρνει εραστές. Η Ελεονώρα έγινε μέρος του κύκλου της Ισαβέλλας και έγινε διάσημη για την ομορφιά και τη ζωντάνια της. Όπως και η Ισαβέλλα, χρηματοδότησε φιλανθρωπικά ιδρύματα και τέχνες, ως προστάτης της λογοτεχνικής Accademia degli Alterati. . Παραμελημένη από τον σύζυγό της, ακολούθησε επίσης το παράδειγμα της Iσαβέλλας αποκτώντας εραστές. Κάτω από τον φιλελεύθερο Κόζιμο, μια τέτοια συμπεριφορά ήταν ανεκτή όσο διατηρήθηκε η διακριτική ευχέρεια και οι γάμοι είχαν πολιτικά πλεονεκτήματα. Οι αντίστοιχοι σύζυγοι των γυναικών έκαναν δικές τους εξωσυζυγικές σχέσεις, ζώντας σε μεγάλο βαθμό ξεχωριστές ζωές.
Ανζελίκ ντε Φρουασί
Η Αγγελική (γαλλ. Angélique de Froissy, 1702 - 15 Οκτωβρίου 1785) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του δούκα της Ορλεάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σεγκύρ.
Ελεονώρα ντι Γκαρθία του Τολέδου
Παντρεμένη ζωή
Tα πράγματα άλλαξαν μετά τον θάνατο του Κόζιμο, τον οποίο διαδέχθηκε ο πολύ διαφορετικός Φραγκίσκος των μεδίκων. Αν και διατήρησε τη δική του ερωμένη, την Μπιάνκα Καπέλλο, ταλαιπωρώντας τη σύζυγό του Ιωάννα της Αυστρίας, ο μεγαλύτερος γιος του Κόζιμο ήταν ένας πολύ λιγότερο κοινωνικός και ανεκτικός κυβερνήτης από τον πατέρα του. Αντί να παρευρεθεί σε κοινωνικές εκδηλώσεις και να συμμετάσχει στην καλλιτεχνική ζωή της Φλωρεντίας, προτίμησε να ακολουθήσει την επιστήμη, μένοντας κλειδωμένος συχνά στο εργαστήριό του στο Καζίνο του Αγίου Μάρκου για να πραγματοποιήσει πειράματα στην αλχημεία, δηλητήρια και κατασκευή πορσελάνης. Δυστυχώς, για την Ισαβέλλα, ο αδερφός της δεν έβλεπε τον τρόπο ζωής της τόσο επιεικώς όσο ο Κόζιμο. Ενώ συνέχισε να καλλιεργεί τις θετικές σχέσεις μεταξύ του οίκου του συζύγου της και της Φλωρεντίας, ήταν λιγότερο πρόθυμος να αγνοήσει τη συμπεριφορά της Ισαβέλλας και της Ελεονώρας και στις τις των συζύγων τους, για τους οποίους η μοιχεία τους ήταν ζήτημα τιμής και όχι ζήλια.
Ανζελίκ ντε Φρουασί
Βιογραφία
Ήταν νόθη κόρη του Φιλίππου Β΄, δούκα της Ορλεάνης, και της ερωμένης του Καρλόττα Ντεμάρ, όμορφης ηθοποιού («τραγωδού») του Τεάτρ-Φρανσαί, κόρη των ηθοποιών Νικολά Ντεμάρ και Άννας ντ'Ενεμπώ.
Ελεονώρα ντι Γκαρθία του Τολέδου
Παντρεμένη ζωή
Έντεκα χρόνια νεότερη από την Ισαβέλλα, η Ελεονώρα ήταν κάπως λιγότερο συνετή στις ερωτικές της περιπέτειες. Για παράδειγμα, το 1573, η δεύτερη σύζυγος του Κόζιμο, η Καμίλα Μαρτέλλι, κατηγόρησε την Ελεονώρα ότι φλέρταρε με έναν υπηρέτη. Αργότερα, το 1575, η Ελεονώρα ομολόγησε με δάκρυα στον πρεσβευτή της Ferrarese, Έρκολε Κορτίλε, ότι ο σύζυγός της αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί της, προτιμώντας τη συντροφιά ιερόδουλων. Ο Κορτίλε ανέφερε τη συνομιλία στον δούκα. "Είναι πραγματικά η πιο ατυχής και δυστυχισμένη πριγκίπισσα που έζησε ποτέ", έγραψε, "ειδικά επειδή ήταν μια τόσο όμορφη και επιτυχημένη". Ούτε η Ελεονώρα ούτε η Ισαβέλλα, ωστόσο, δεν αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο που τους έθεσε το νέο καθεστώς ή το άκρο της συνωμοσίας που άρχισε να στρέφεται εναντίον τους.
Θάνατος
Στις 11 Ιουλίου 1576, ο Πέτρος των Μεδίκων έστειλε ένα σημείωμα στον αδερφό του, Μέγα Δούκα Φραγκίσκο, από το Villa Medici στο Cafaggiolo, βόρεια της Φλωρεντίας: «Χθες το βράδυ στις έξι συνέβη ένα ατύχημα στη γυναίκα μου και πέθανε. Να είσαι ήρεμος και να μου γράψεις τι πρέπει να κάνω και αν πρέπει να επιστρέψω ή όχι." Την επόμενη μέρα, ο Φραγκίσκος έγραψε στον αδερφό του Φερδινάνδο στη Ρώμη:" Χθες βράδυ, περίπου στις πέντε, ένα πραγματικά τρομερό ατύχημα συνέβη στη Δόνα Ελεονώρα. Βρέθηκε στο κρεβάτι, στραγγαλισμένη, και ο Δον Πέτρος και οι άλλοι δεν ήρθε εγκαίρως για να την σώσουν».
Στην πραγματικότητα, ο θάνατος της Eλεονώρας δεν ήταν ατύχημα: ο Πέτρος τη δολοφόνησε εν ψυχρώ, με τη συναίνεση ​​του Φραγκίσκου. Ήταν 23 ετών. Έξι ημέρες αργότερα, με παρόμοιο τρόπο, η καλύτερη φίλη της, Ισαβέλλα, στραγγαλίστηκε από τον σύζυγό της, Πάολο Τζορντάνο, και έναν βοηθό στην απομακρυσμένη βίλα των Μεδίκων στο Cerreto Guidi. Ο Φραγκίσκο ανακοίνωσε το θάνατο της αδερφής του ως ατύχημα. Στις 29 Ιουλίου, ο πρέσβης του Δουκάτου της Φεράρα έγραψε στον Αλφόνσο Β΄: "Απευθύνομαι την Εξοχότητά σας για την ανακοίνωση του θανάτου της Λαίδης Ισαβέλλας. Το άκουσα μόλις έφτασα στην Μπολόνια, [και] έχει δυσαρεστήσει όσο και ο θάνατος της Λαίδης Ελεονώρας. και οι δύο γυναίκες στραγγαλίστηκαν, η μία στο Cafaggiolo και η άλλη στο Cerreto. Η Λαίδη Ελεονώρα στραγγαλίστηκε την Τρίτη το βράδυ. Χορεύοντας μέχρι τις δύο, και έχοντας κοιμηθεί, της επιτέθηκε ο Λόρδος Πέτρος με ένα λουρί σκύλου στο λαιμό της, και μετά από πολλή προσπάθεια για να σωθεί, τελικά κατέληξε. Και ο ίδιος Λόρδος Πέτρος φέρει σημάδια, έχοντας δύο δάχτυλα του χεριού του τραυματισμένα από δαγκώματα της Λαίδης. Η φτωχή Λαίδη, όσο μπορούμε να καταλάβουμε, αμύνθηκε πολύ, όπως φαίνεται από το κρεβάτι, το οποίο βρέθηκε σπασμένο, και από τις φωνές που ακούστηκαν σε ολόκληρο το νοικοκυριό. Μόλις πέθανε, τοποθετήθηκε σε ένα φέρετρο που προετοιμάστηκε εκεί για την εκδήλωση, και μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία στις έξι το πρωί, όπου θάφτηκε σαν κανονική γυναίκα."
Ανζελίκ ντε Φρουασί
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1718 τον Ερρίκο-Φραγκίσκο κόμη του Σεγκύρ (Ségur) και είχε τέκνα:
Ελεονώρα ντι Γκαρθία του Τολέδου
Θάνατος
Ο Aγκοστίνο Λαπίνι κατέγραψε ότι όλοι ήξεραν πολύ καλά ότι η Ελεονώρα είχε δολοφονηθεί. "Ήταν όμορφη, ευγενική, χαριτωμένη, γοητευτική", έγραψε, "και πάνω απ 'όλα είχε δύο μάτια στο κεφάλι της που ήταν σαν δύο πανέμορφα αστέρια". Ο Μπαστιάνο Αρντίτι κατέγραψε ότι «κατατέθηκε σε ένα κουτί, στο San Lorenzo, χωρίς άλλες τελετές».
Ανζελίκ ντε Φρουασί
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ελεονώρα ντι Γκαρθία του Τολέδου
Θάνατος
Αρχικά, ο Μεγάλος Δούκας Φραγκίσκος δήλωσε ότι η Ελεονώρα πέθανε από καρδιακή προσβολή. Αλλά οι Ισπανοί ήταν εξοργισμένοι με αυτήν τη μεταχείριση μιας τόσο υψηλόβαθμης ευγενούς. Υπό πίεση, ο Φραγκίσκος παραδέχτηκε τελικά την αλήθεια. Έγραψε στον Φίλιππο Β΄ Ισπανίας, υπέρ του οποίου εξαρτάται ο τίτλος του: "Αν και στην επιστολή σας είπα για το ατύχημα της Δόνας Ελεονόρας, πρέπει ωστόσο να πω στην Καθολική Αυτού Μεγαλειότητα ότι ο Λόρδος Πέτρος ο αδερφός μας της πήρε ο ίδιος την ζωή λόγω της προδοσίας που διέπραξε μέσω συμπεριφοράς που δεν είναι αρεστή για μια κυρία ... Ευχόμαστε η Αυτού Μεγαλειότητα να γνωρίζει την αλήθεια ... και με την πρώτη ευκαιρία θα γίνει η διαδικασία μέσω της οποίας θα μάθει για ποιους ακριβώς λόγους ενήργησε ο Λόρδος Πέτρος".
Η «διαδικασία» που είχε κατά νου ο Φραγκίσκος ήταν η τεκμηριωμένη συμπεριφορά του εραστή της Ελεονώρας, Μπερναντίνο Αντινόρι, που συχνά τον είχαν δει δημόσια μαζί της. Ο Φραγκίσκος είχε φυλακίσει τον Αντινόρι, ήρωα της Μάχης του Lepanto και μέλος του διάσημου Τάγματος του Αγίου Στεφάνου, στην Έλβα τον Ιούνιο του 1576, αφού τον είχε φυλακίσει για λίγο νωρίτερα το έτος για φιλονικίες. Οι ερωτικές επιστολές και τα ποιήματα που έγραψε ο Αντίνορι, που εκθείαζαν την ομορφιά και τις γοητείες της Ελεονώρας με λεπτομέρεια, "βρέθηκαν κρυμμένα στο σκαμνί της". Ο Αντινόρι στραγγαλίστηκε στο κελί του δύο μέρες πριν η Ελεονώρα συναντήσει την ίδια μοίρα. Υπήρχε επίσης μια πολιτική διάσταση στις δολοφονίες, επειδή ο Αντινόρι και ένας άλλος γνωστός της Ελεονώρας, ο Πιερίνο Ριντόλφι- σύμφωνα τουλάχιστον με την ομολογία του Ριντόλφι υπό βασανιστήρια - εμπλέκονταν σε μια βεντέτα εναντίον των Μεδίκων. Για το λόγο αυτό, ο Φραγκίσκος έπεισε τον εαυτό του ότι οι φίλοι της Ελεονώρας είχαν επίσης διαπράξει προδοσία.
Η έγκριση τoυ Φραγκίσκου σήμαινε ότι ο Πέτρος δεν οδηγήθηκε ποτέ στη δικαιοσύνη για τη δολοφονία της Ελεονώρας, παρά τις διαμαρτυρίες του αδερφού της Πέδρο Άλβαρεθ ντε Τολέδο ότι ο θάνατός της ήταν απαράδεκτος. Ωστόσο, λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά τη δολοφονία, ο Φραγκίσκος εξόρισε τον Πέτρο στο ισπανικό βασίλειο, όπου πέρασε σε μεγάλο βαθμό το υπόλοιπο της ζωής του, επισκεπτόμενος τη Φλωρεντία μόνο για να ζητήσει χρήματα για να πληρώσει τα χρέη του. Ο Φραγκίσκος έστειλε τον Πέτρο μακριά "για να δει αν θα υψωθεί ένας νοικοκύρης πάνω από την αδράνεια στην οποία σπατάλησε μάταια τα καλύτερα χρόνια της νεότητας του". Ο Πέτρος πέθανε το 1604, βουτηγμένος στα χρέη.
Ριγγλάδες Κέρκυρας
Οι Ριγγλάδες ήταν πρώην οικισμός της Κέρκυρας και νυν συνοικία της Λευκίμμης με την οποία έχει ενωθεί οικιστικά. Καταλαμβάνει το δυτικότερο τμήμα της Λευκίμμης. Το 1965 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Άνω Λευκίμμη ενώ το 1991 καταργήθηκε καθώς αποτελούσε πλέον ενιαίο πολεοδομικό σύνολο με τη Λευκίμμη. Οι Ριγγλάδες αποτέλεσαν για χρόνια έδρα κοινότητας η οποία το 1965 μετονομάστηκε σε κοινότητα Άνω Λευκίμμης. Μετά τη σύσταση του δήμου Λευκιμμαίων το 1986 ο οικισμός ορίστηκε αρχικά ως έδρα του δήμου μέχρι το 1991, οπότε καταργήθηκε.
Ονομασία
Για την προέλευση του ονόματος του χωριού έχουν διατυπωθεί αρκετές εκδοχές.
Ο νοτάριος Κωνσταντίνος Μοναστηριώτης στις 14 Δεκεμβρίου 1511 αναφέρει το χωριό με αυτό το όνομα και ένα –γ-, Ριγλάδων. «Κυρ-Νικόλαος και Αρσένιος Γιαννιώτης αυτάδελφοι από χωρίον των Ριγλάδων... ομολόγησαν και είπαν ότι το ίστρουμέντο όπερ ἐποίησεν ο κυρ-Μάρκος ο Παρατάρης...» Η παρουσία στις 9 Μαρτίου 1512 του επώνυμου Ρηγλίας, Ρηγλίας Στάθης, στη περιοχή είναι ορατή σε πράξη του νοτάριου Κωνσταντίνου Μοναστηριώτη: «...κυρ-Στάθης ο Ρηγλίας, από χωρίον των Ριγλιάδων, (ορθογραφία νοτάριου), πραχτορείας Λεύχιμου..., έδωσε προς τον... κυρ Ιωάννη τον Γαστεράτο ένα κομμάτι χωράφι... διακείμενον εις το ρηθέν χωρίον πλησίον... των Ξηρομεριτάτων και πλησίον των Κωστάτων...». Ο ίδιος, ο Στάθης ο Ρηγλίας (με την ορθογραφία του νοτάριου), ως μέλος συντροφιάς καμινιού κεραμιδιών, συναντάται και στις 7 Μαΐου 1512. Στο επώνυμο Ρηγλίας, με την ορθογραφία του Δημητρίου Μοναστηριώτη στις 12 Ιανουαρίου 1551 (βλ. Ποθητή, Ριγγλάδες), οφείλεται το όνομα του χωριού των Ρηγλιάδων πραχτορείας Λεύχιμου, όπως αναφέρεται στην πρώτη πράξη, αλλά και Ρηγλάδων, στις πράξεις του δεύτερου νοτάριου. Το τοπωνύμιο και το επώνυμο συναντιόνται σε πράξη του Σταμάτη Τούρκου στις 11 Μαρτίου 1532. Ο νοτάριος κατά κόρον στις πράξεις του χρησιμοποιεί για το χωριό και την ονομασία Ρηγληάδων με δύο –η- και το επώνυμο με την ίδια ορθογραφία.
Σύμφωνα με τον νοτάριο, «...κυρα-Μαρία, συμβία του κυρ-Γεώργιου του Κουτρουβή, από χωρίον Ριγληάδων (με την ορθογραφία του νοτάριου)... επώλησεν... προς τον... κυρ-Δημήτριον τον Κοντομάρη... χωράφι, όπερ έχει εις τόπον λεγάμενον εις του Ψωμά το οποίον το έχει προικιόν της από τα πράγματα του ποτέ Σταμάτη του Ρηγλήα (με την ορθογραφία του νοτάριου) με ορισμόν της αφεντίας του. Υπάρχει πλησίον χωραφίων του Αγίου Αρσενίου και πλησίον των Χρυσικόπουλων...».
μικρογραφία|230x230px|Το έθιμο των μπότηδων το [[Μεγάλο Σάββατο, στην πρώτη Ανάσταση, στον Άγιο Αρσένιο Ριγγλάδων]] Ο Ρηγλίας μνημονεύεται και στις 11 Νοεμβρίου του 1547 και πρέπει να πέθανε χωρίς απογόνους, όπως προκύπτει από την παρακάτω πράξη του Δημητρίου Μοναστηριώτη, «...κυρα-Λιανόρα, συμβία του Καλοϊωάννη Μοναστηριώτη, εσυμφώνησεν με τον Θεοχάρη το Γαστεράτο, ως κυβερνήτρα των παιδιών της..., και έδωσεν προς αυτόν τα πράγματα των παιδιών της... και να δίδει... προς την άνωθεν... μέρος τέταρτο, τόσον από τα πράγματα του ανδρός της όσον και του Ρηγλία ο οποίος είναι κληρονόμος το παιδί της... ως καθώς διαλαμβάνει γεγραμμένο εις τα εμού παπα-Δημητρίου Ιερέως του Μοναστηριώτη». Ίσως πρόκειται για τον τελευταίο με το επώνυμο αυτό. Το επώνυμο Ρηγλίας πρέπει να είναι επαγγελματικό και έχει σχέση με το χρήστη ή κατασκευαστή της ρήγλας. Κατά τον Ησύχιο των Αλεξανδρέα «ῥῆγλαι· σίδηρα ὡς ῥάβδοι» ενώ κατά το λεξικό Λίντελ-Σκοτ το «ῥόχανον κοινῶς ῥήγλα, δι’ ἧς ὀμαλίζουσι τὸν διὰ κοιλοῦ μετρούμενον σίτον», δηλαδή, ραβδί με το οποίο κατά τη μέτρηση του σταριού με δοχείο έφεραν την επιφάνεια του σταριού ίσα με την επιφάνεια του δοχείου. Τολμηρό, μήπως πρέπει να επανεξεταστεί η ορθογραφία του ονόματος του οικισμού; Είναι γνωστό ότι οι νοτάριοι δεν έγραφαν με ορθογραφία. Όμως, ως προς το πρώτο –η-, νομίζω ότι πρέπει να υιοθετηθεί η ορθογραφία του Σταμάτη Τούρκου. Στην απογραφή του πληθυσμού που διενήργησε η Βενετιά το 1781 και σε διάταγμα της Ιονίου Πολιτείας στις 26 Οκτωβρίου 1800, που υπογράφει ο πρόεδρος της Γερουσίας Σπυρίδων Γεώργιος Θεοτόκης, το χωριό αναφέρεται ως Ρινγκλάδες. Καμία σχέση φυσικά με τη λέξη ριν, μύτη και την υποτιθέμενη έρρινη προφορά των κατοίκων του χωριού. Ο οικισμός φαίνεται να είναι πολύ παλαιότερος του 1512. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει κανείς από το γεγονός της όχι πυκνής εμφάνισης του ονόματος του πρώτου οικιστή στην περιοχή. Η κατάληξη – άδες, κατάληξη κυριωνύμων, επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο την παραπάνω προέλευση του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας
Βαλεριάνα
Η βαλεριάνα (επιστ. ονομ.: Valeriana officinalis – Βαλεριανή η φαρμακευτική) είναι γνωστή και ως νάρδος, κέντρανθος, Διοσκουρίδειος, Αγριοζαμπούκος και πολλές ακόμα ονομασίες. Η βαλεριάνα είναι φυτό πολυετές ποώδες και ανθοφόρο της οικογένειας των Βαλεριανοειδών. Είναι γηγενές στην Ευρώπη και την βορειοδυτική Ασία. Στην Ελλάδα είναι αυτοφυές, κυρίως στη βόρεια και ηπειρωτική, και προτιμά εδάφη υγρά, γόνιμα και ηλιόλουστα. Το όνομα «Βαλεριάνα» προήλθε από τη λατινική λέξη valere που σημαίνει «υγεία» ή «δύναμη» και αναφέρεται στην θεραπευτική χρήση του φυτού, αν και υποστηρίζεται ότι μπορεί να αναφέρεται και στη δυνατή του οσμή.
Η βαλεριάνα είναι ανθεκτική στις καιρικές συνθήκες και τις ασθένειες θάμνος με μέγιστο ύψος που δεν ξεπερνά το 1,5 μέτρο. Τα άνθη της είναι μικρά ροζ έως λευκά ανάλογα από την ποικιλία, σε σχηματισμό «ομπρέλας» στην κορυφή του φυτού, ενώ ο βλαστός σωληνοειδής και χνουδωτός. Η ρίζα, το μέρος του φυτού με τις κυριότερες και σημαντικότερες θεραπευτικές ιδιότητες, είναι ινώδης με έντονο άρωμα. Η άνθιση της βαλεριάνα διαρκεί από το Μάιο έως τον Αύγουστο. Οι ανθισμένες κορυφές συλλέγονται το καλοκαίρι, ενώ η ρίζα συλλέγεται το φθινόπωρο από Σεπτέμβριο μέχρι Οκτώβριο. Τα κυρίως συστατικά και δραστικές ουσίες είναι, σάκχαρα, άμυλο, ρητίνες, αιθέριο έλαιο, οργανικά οξέα, αζωτούχες ενώσεις, βαλεριανικό οξύ, πτητικό έλαιο, ρετσίνι και γόμμα. Η γεύση της είναι έντονη, ξηρή και ελαφρώς πικρή. Η βαλεριάνα λέγεται ότι έχει ιδιότητες ως υπνωτικού, αγχολυτικού και κατευναστικού, με την υπόθεση ότι τα έλαια που περιέχει έχουν παρόμοια δράση με τις βενζοδιαζεπίνες. Σειρά επιστημονικών εργασιών για το αποτέλεσμα της βαλεριάνας στην ποιότητα και τη διάρκεια του ύπνου έδωσαν ανάμικτα αποτελέσματα, με τις περισσότερες έρευνες να είναι αρνητικές και ορισμένες να δείχνουν μέτρια θετική επίδραση σε άτομα που πάσχουν από αϋπνία. Στο παρελθόν χρησιμοποιούνταν και σε ασθενείς με επιληψία. Πέραν των θεραπευτικών χρήσεων της, η βαλεριάνα χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία αλλά και για καλλωπιστικούς λόγους λόγω των όμορφων ανθέων της και της αντοχής της σε ακραίες καιρικές συνθήκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Βαλεριανοειδή Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Αφέψημα Κατηγορία:Αιγοφυλλοειδή
Καρλόττα Ντεμάρ
Η Καρλόττα, γαλλ. Charlotte Desmares (1682 - 12 Σεπτεμβρίου 1753) από τον Οίκο του Ντεμάρ ήταν ηθοποιός και έγινε ερωμένη του δούκα της Ορλεάνης.
Βιογραφία
Ήταν η κόρη των κωμικών ηθοποιών Νικολά Ντεμάρ και Άννας ντ'Εννεμπώ. Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη.
Εκπαιδεύτηκε από τη θεία της ηθοποιό Μαρί Σαμπμελέ. Έκανε το ξεκίνημά της στο θέατρο, όταν ήταν 16 ετών με τον θίασο της Κομεντί-Φρανσαίζ το 1699, στο έργο "Ορέστης και Πυλάδης" του Λαγκράνς-Σανσέλ. Μέσα σε τρεις μήνες έγινε τόσο επιτυχής, που έγινε δεκτή ως πλήρες μέλος του θιάσου, ώστε να αναπληρώσει τη θεία της που έφυγε το 1698. Όπως και η θεία της, έπαιζε τραγικούς ρόλους (όπως την Ερμιόνη στο έργο "Ανδρομάχη" και την Αιμιλία στο "Κίννας"), καθώς και κωμικούς (όπως τον Αναγνώστη στο "Le Légataire universel" του Ρεγκνάρ και "la Néréine" στο "Le Curieux impertinent" του Ντετούς). Αποσύρθηκε το 1721.
Οικογένεια
Έγινε ερωμένη πρώτα του Λουδοβίκου μεγάλου δελφίνου και μετά του εξαδέλφου του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης. Με τον τελευταίο απέκτησε ένα τέκνο:
Έπειτα έγινε ερωμένη του Αντουάν Ογκυέ, Ελβετού τραπεζίτη, που ολοκλήρωσε το Οτέλ ντε Βιλερουά γι'αυτήν στο Παρίσι το 1724. Η Καρλόττα έκτισε μόνη της το ¨Φολί Ντεμάρ" στο Σατιγιόν, που υπάρχει ακόμη σήμερα. Απεβίωσε στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι σε ηλικία 71 ετών.
Απουσιολόγος
Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, απουσιολόγος είναι μαθητής στον οποίο έχει ανατεθεί να καταγράφει τους απόντες συμμαθητές του οι οποίοι απουσιάζουν, σε ένα ειδικό βιβλίο, το απουσιολόγιο, ενώ μεταφέρει και το βιβλίο ύλης όπου καταγράφεται η διδαχθείσα ύλη της διδακτικής ώρας.
Εκλογή απουσιολόγων στα πρότυπα σχολεία
Απουσιολόγος στο πρώτο τετράμηνο της Α' Γυμνασίου ορίζεται ο/η μαθητής/τρια που κατέγραψε την υψηλότερη βαθμολογία στις εισαγωγικές εξετάσεις του σχολείου. Στο δεύτερο τετράμηνο οι απουσιολόγοι αλλάζουν με βάση τους δύο μαθητές με τον καλύτερο βαθμό στο πρώτο. Στις αλλαγές του σχολικού έτους, οι απουσιολόγοι ορίζονται από τον βαθμό ετήσιας επίδοσής τους στο προηγούμενο έτος. Έτσι εκλέγονται οι απουσιολόγοι και σε κάποια ιδιωτικά και πειραματικά σχολεία.
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Γεγονότα Ιουνίου 2019
2 Ιουνίου
(The TOC)
30 Ιουνίου
06
Μοντεβιδέο
Το Μοντεβιδέο είναι η πρωτεύουσα, η μεγαλύτερη πόλη και το κυριότερο λιμάνι της Ουρουγουάης.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Μοντεβιδέου σήμερα υπολογίζεται σε 1.449.900 στην ίδια την πόλη και 1.723.300 στη μητροπολιτική περιοχή.
Από άποψη καταβολών, περίπου ο μισός πληθυσμός της πόλης κατάγεται από την Ιταλία, ενώ σημαντικό ποσοστό των υπολοίπων προέρχεται από άλλες χώρες της Ευρώπης (συνολικά 88%). Ο πληθυσμός του Μοντεβιδέου αποτελεί το 44% του πληθυσμού της Ουρουγουάης και η επαρχία Κανελόνες που το περιβάλλει, ουσιαστικά τα προάστια του Μοντεβιδέου και η κοντινή του ύπαιθρος, ένα πρόσθετο 12%. Οι αυτόχθονες κάτοικοι της Ουρουγουάης εξοντώθηκαν κατά την περίοδο του αποικισμού και ουσιαστικά δεν υπάρχουν απόγονοί τους σήμερα. Πέντε τοις εκατό του πληθυσμού είναι μιγάδες (ανάμιξη αυτοχθόνων και Ευρωπαίων) και 4% αφρικανικής καταγωγής, όμως πρόκειται για κοινότητες που είναι περιθωριοποιημένες. Παρόλο που η μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού είναι είτε καθολικοί είτε μη θρησκευόμενοι, υπάρχει επίσης μία πολύ αφομοιωμένη αλλά δραστήρια εβραϊκή κοινότητα που αριθμεί γύρω στις 40.000.
Τοποθεσία/κλίμα
Το κλίμα είναι ήπιο, με τη μέση θερμοκρασία γύρω στους 13 °C, η οποία όμως μπορεί να ξεπεράσει τους 40 °C το καλοκαίρι.
Η λεωφόρος 18ης Ιουλίου (18 de Julio), η κύρια λεωφόρος της πόλης και μία από τις πιο ωραίες στη Νότια Αμερική, εκτείνεται από την Πλατεία Ανεξαρτησίας (Plaza Independencia), η οποία συνδέει την Παλιά Πόλη (Ciudad Vieja) με την υπόλοιπη, μέχρι τη συνοικία Κορδόν.
Ιστορία
Το 1828 η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Ουρουγουάης. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο εκδοχές για το πώς δόθηκε η ονομασία Μοντεβιδέο: Η πρώτη ισχυρίζεται ότι βγαίνει από τα πορτογαλικά "Monte vide eu" που σημαίνει "Βουνό βλέπω εγώ". Σύμφωνα με τη δεύτερη, οι Ισπανοί κατέγραψαν την τοποθεσία μίας πηγής (νερού) σε χάρτη ως "Monte VI De Este a Oeste", δηλαδή "Το έκτο βουνό από ανατολικά προς δυτικά". Το αρχικό πλήρες όνομα της πόλης είναι Σαν Φελίπε ι Σαντιάγο δε Μοντεβιδέο.
Η πόλη δέχτηκε μεγάλη επιρροή από τους Βρετανούς από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ού σε μια προσπάθειά της να παρακάμψει τον εμπορικό έλεγχο από τους Αργεντινούς και τους Βραζιλιάνους. Πολιορκήθηκε επανειλημμένα από τον Αργεντινό δικτάτορα Χουάν Μανουέλ δε Ρόσας από το 1838 μέχρι το 1851. Από το 1860 μέχρι το 1911 οι Βρετανοί κατασκεύασαν μεγάλο σιδηροδρομικό δίκτυο που συνέδεε την πόλη με τη γειτονική ύπαιθρο.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ένα σημαντικό συμβάν έλαβε χώρα στο Μοντεβιδέο, το οποίο τότε ήταν ουδέτερο λιμάνι. Το γερμανικό θωρηκτό τσέπης Άντμιραλ Γκραφ Σπέε, μετά τη Ναυμαχία του Ρίο δε λα Πλάτα με το βρετανικό ναυτικό στις 13 Δεκεμβρίου 1939, υποχώρησε στο λιμάνι της πόλης. Ο κυβερνήτης του σκάφους Πλοίαρχος Χανς Λάνγκσντορφ, θεωρώντας ότι η μάχη ήταν προκαταβολικά χαμένη, βύθισε το πλοίο στις 17 Δεκεμβρίου, για να μην τεθεί σε κίνδυνο το πλήρωμα. Ο Λάνγκσντορφ αυτοκτόνησε δύο μέρες αργότερα.
Σε αντίθεση με το πιο γνωστό γειτονικό Μπουένος Άιρες (Αργεντινή), το Μοντεβιδέο διαθέτει φυσικό λιμάνι, στο οποίο αυτοβυθίστηκε το γερμανικό θωρηκτό Άντμιραλ Γκραφ Σπέε το 1939, ύστερα από ναυμαχία με βρετανικά σκάφη. Το ναυάγιο παραμένει ορατό και σήμερα.
thumb|200px|Μοντεβιδέο thumb|200px|Κέντρο πόλης και λιμάνι, Μοντεβιδέο thumb|200px|Πλατεία Ανεξαρτησίας, περ. 1900 thumb|200px|Γερμανικός χάρτης του Μοντεβιδέο (1888)
Ανάπτυξη/οικονομία
thumb|200px|left|Πλατεία Ανεξατησίας (Plaza Independencia) Το Μοντεβιδέο ξεκίνησε ως μικρή κοινότητα. Το 1860 είχε πληθυσμό 37.787 κατοίκους. Μέχρι το 1884 ο πληθυσμός της πόλης ανήλθε στους 104.472 και περιλάμβανε πολλούς μετανάστες. Μέχρι τότε, το εμπόριο είχε γίνει η κύρια πηγή εισοδήματος της πόλης, η οποία ανταγωνιζόταν το Μπουένος Άιρες. Στις αρχές του 20ού αιώνα πολλοί Ευρωπαίοι, κυρίως από την Ισπανία και την Ιταλία, ήρθαν στην πόλη ως μετανάστες και μέχρι το 1908 το 30% του πληθυσμού ήταν γεννημένο εκτός της χώρας.
Στα μέσα του 20ού αιώνα, η στρατιωτική δικτατορία και η οικονομική στασιμότητα επέφεραν μαρασμό, του οποίου ο αντίκτυπος είναι ακόμη και σήμερα ορατός. Πολλοί φτωχοί από αγροτικές περιοχές κατέκλυσαν την πόλη, από τους οποίους πολλοί συγκεντρώθηκαν στην Παλιά Πόλη.
Το 2004 η πόλη είχε πληθυσμό 1,35 εκατομμύριο (συνολικός πληθυσμός χώρας: 3,43 εκατομμύριο). Η ευρύτερη, μητροπολιτική περιοχή έχει 1,8 εκατομμύριο κατοίκους.
Το βασικό αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το Μοντεβιδέο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Καρράσκο.
Σύμφωνα με την εταιρεία Mercer Human Resource Consulting, τον Απρίλιο του 2006 το Μοντεβιδέο ήταν η πόλη στη Λατινική Αμερική με το ψηλότερο βιοτικό επίπεδο.
Συνοικίες
400px|center|Χάρτης του Μοντεβιδέου
Αθλητισμός
Το Μοντεβιδέο φιλοξένησε όλους τους αγώνες του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου που έγινε το 1930 και το στάδιο Σεντενάριο θεωρείται ναός του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Στην πόλη υπάρχουν δύο σημαντικές Νοτιοαμερικανικές ποδοσφαιρικές ομάδες, η Πενιαρόλ και η Νασιονάλ.
Αδελαΐδα της Ορλεάνης
Η Αδελαΐδα (γαλλ. Adélaïde d'Orléans, 23 Αυγούστου 1777 - 31 Δεκεμβρίου 1847) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν κόρη του Δούκα της Ορλεάνης.
Βιογραφία
Η Λουίζα Μαρία Αδελαΐδα Ευγενία ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης και της Λουίζας Μαρίας Αδελαΐδας των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου Ιωάννη Μαρία, Δούκα του Παντιέβρ.
Γεννήθηκε στο Παρίσι, κόρη αυτού που κατά τη Γαλλική Επανάσταση αποκαλούσαν "Φίλιππο Ισότητα". Την ίδια καλούσαν Δεσποινίδα της Σαρτρ. Είχε μία δίδυμη μεγαλύτερη αδελφή, τη Φραγκίσκη, που απεβίωσε 5 ετών. Από τότε που έγινε αυτό, τη Λουίζα την αποκαλούσαν Δεσποινίδα της Ορλεάνης ή Κυρία Αδελαΐδα. Ως συγγενής των Βουρβόνων ήταν "Πριγκίπισσα εξ αίματος". Έμεινε άγαμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Λι Αϊακόκα
Ο Λίντο Άντονι "Λι" Αϊακόκα (15 Οκτωβρίου 1924 - 2 Ιουλίου 2019) ήταν ένας Αμερικάνος επιχειρηματίας που απασχολούνταν ως ανώτερο διοικητικό στέλεχος στην αυτοκινητοβιομηχανία, όντας ευρέως γνωστός για την ανάπτυξη των αυτοκινήτων Ford Mustang και Ford Pinto κατά το 1960, όπου τελόυσε καθήκοντα προέδρου για λογαριασμό της Ford Motor Company καθώς και για την διάσωση της Chrysler Corporation το 1980 όντας διευθύνων σύμβουλος. Ήταν ένας απο τους λίγους επιχειρηματίες που κατάφερε να τελέσει καθήκοντα προέδρου σε δύο εκ των τριών μεγάλων κατασκευαστών αυτοκινήτων της Αμερικής. Ο Αϊακόκα επίσης έγραψε διάφορα βιβλία συμπεριλαμβανωμένων των Iacocca : An Autobiography και Where Have All the Leaders Gone?.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Αντίλ Αμπντούλ Μαχντί
Ο Αντίλ Αμπντούλ-Μαχντί αλ-Μουνταφίκι ( عادل عبد المهدي المنتفكي   ) είναι Σιίτης Ιρακινός πολιτικός πρωθυπουργός του Ιράκ από τον Οκτώβριο του 2018, οικονομολόγος και ήταν ένας από τους αντιπροέδρους του Ιράκ από το 2005 έως το 2011. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της προσωρινής κυβέρνησης και υπουργός Πετρελαίου από το 2014 έως το 2016.
Ο Αμπντέλ Μαχντί είναι πρώην μέλος του ισχυρού σιιτικού κόμματος του Ανώτατου Ισλαμικού Συμβουλίου του Ιράκ, ή του SIIC. Η εν λόγω ομάδα είχε επί μακρό τη βάση της στο γειτονικό Ιράν και αντιτάχθηκε σε μια αμερικανική κυβέρνηση ενώ διατηρούσε στενούς δεσμούς με τις άλλες ομάδες που υποστήριζαν οι ΗΠΑ και που αντιτάχθηκαν στον Σαντάμ Χουσεΐν, συμπεριλαμβανομένων των Κούρδων και του Ιρακινού Εθνικού Κογκρέσου.
Ιστορικό
Είναι εκπαιδευμένος οικονομολόγος που εγκατέλειψε το Ιράκ το 1969 για εξορία στη Γαλλία. Εργάστηκε για γαλλικές ομάδες προβληματισμού και επιμελήθηκε περιοδικά στα γαλλικά και τα αραβικά. Εκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και είναι γιος ενός αξιόλογου σιίτη κληρικού που ήταν υπουργός κατά τη μοναρχία του Ιράκ. Παρακολούθησε το γυμνάσιο στο Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης, τη δευτεροβάθμια σχολής των Ιησουιτών στην οποία φοιτούσαν λίγοι.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2006, ο Μαχντί, απερχόμενος αντιπρόεδρος στη μεταβατική κυβέρνηση, ανέλαβε ανεπιτυχώς την υποψηφιότητα του Ηνωμένου Ιρακινού Συνασπισμού για πρωθυπουργός ενάντια στον κάτοχο του αξιώματος, Ιμπραχίμ αλ Τζαφάρι.Έχασε με διαφορά μίας ψήφου. Θεωρήθηκε ότι υπήρξε πιθανότητα να γίνει πρωθυπουργός για άλλη μια φορά μέχρι που ο Νουρί αλ Μαλίκι επιλέχθηκε ως υποψήφιος από το UIA. Στη συνέχεια, ο Μαχντί επανεξελέγη ως αντιπρόεδρος του Ιράκ. Ασκούσε την περιορισμένη εξουσία του σε αυτόν τον ρόλο καθυστερώντας την πρώτη συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης τον Μάρτιο. Αποχώρησε από την θέση του αντιπροέδρου στις 31 Μαΐου 2011.
Τον Δεκέμβριο του 2006, το Associated Press ανέφερε ότι ο Μαχντί θα μπορούσε να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός του Ιράκ εάν ένας νέος πολυεθνικός συνασπισμός κατάφερνε να ανατρέψει την κυβέρνηση του αλ Μαλίκι.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2007, επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας που σκότωσε δέκα άτομα. Είχε γίνει στόχος άλλες δύο φορές πριν γίνει εκείνη η τελευταία επίθεση.
Το 2009 οι σωματοφύλακες του ήταν οι δράστες μιας αιματηρής ληστείας τραπεζών στη Βαγδάτη.
Τον Ιούλιο του 2013 ο Αμπντούλ Μαχντί ανήγγειλε την απόφασή του να παραιτηθεί από τις συντάξεις του ως πρώην αντιπρόεδρος.
Στις 2 Οκτωβρίου 2018, ο Ιρακινός πρόεδρος Μπαρχάμ Σαλίχ επέλεξε τον Αμπντούλ Μαχντί ως πρωθυπουργό του Ιράκ. Ο Μαχντί είχε 30 ημέρες για να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση. Στις 25 Οκτωβρίου 2018, ο Μαχντί ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα, πέντε μήνες μετά τις εκλογές του 2018.
Παραίτηση
Έπειτα από ταραχές που διήρκεσαν πολλές εβδομάδες, ο Μαχντί στις 29 Νοεμβρίου προανήγγειλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία. Το ιρακινό κοινοβούλιο ενέκρινε την παραίτηση την 1η Δεκεμβρίου 2019. Ωστόσο, ο Μαχντί παρέμεινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι την έγκριση ενός αντικαταστάτη του από το κοινοβούλιο, για πλήρη πρωθυπουργική θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ιράκ
Τζούλιους και Έθελ Ρόζενμπεργκ
Οι Τζούλιους και Έθελ Ρόζενμπεργκ ήταν Αμερικανοί πολίτες που καταδικάστηκαν για κατασκοπεία για λογαριασμό της Σοβιετικής Ένωσης. Το ζευγάρι κατηγορήθηκε ότι παρείχε απόρρητες πληροφορίες σχετικά με ραντάρ, σόναρ, κινητήρες προώθησης αεριωθουμένων και πολύτιμα σχέδια πυρηνικών όπλων (εκείνη την εποχή οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η μόνη χώρα στον κόσμο με πυρηνικά όπλα).
Καταδικάστηκαν για κατασκοπεία το 1951, εκτελέστηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών το 1953 στο σωφρονιστικό κατάστημα Σινγκ Σινγκ της Νέας Υόρκης και έγιναν οι πρώτοι Αμερικανοί πολίτες που εκτελέστηκαν για τέτοιες κατηγορίες και οι πρώτοι που υπέστησαν αυτή την ποινή σε περίοδο ειρήνης.
Άλλοι συνωμότες καταδικάστηκαν σε φυλάκιση, μεταξύ των οποίων ο αδερφός της Έθελ, Ντέιβιντ Γκρίνγκλας (ο οποίος είχε συνάψει συμφωνία με το δικαστήριο), ο Χάρι Γκολντ και ο Μόρτον Σόμπελ. Ο Κλάους Φουξ, Γερμανός επιστήμονας που εργαζόταν στο Λος Άλαμος, καταδικάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Ο Τζούλιους Ρόζεμπεργκ γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1918, στη Νέα Υόρκη από μία οικογένεια Εβραίων μεταναστών από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η οικογένεια μετακόμισε στο Λόουερ Ιστ Σάιντ όταν ο Τζούλιους ήταν 11 ετών. Οι γονείς του εργάζονταν στα καταστήματα της περιοχής, καθώς ο Τζούλιους φοιτούσε στο λύκειο Σίγουορντ Παρκ. Ο Τζούλιους έγινε ηγέτης στην Λίγκα Νέων Κομμουνιστών, κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Κολλέγιο Σίτι της Νέας Υόρκης την εποχή τηςΜεγάλης Ύφεσης. Το 1939, αποφοίτησε με πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού.