cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμτρισιταβίνη
Μόλυνση HBV
Η εμτρισιταβίνη εμφανίζει κλινική δραστηριότητα κατά του ιού της ηπατίτιδας Β (HBV), αλλά δεν έχει εγκριθεί από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) για τη θεραπεία της λοίμωξης από HBV.Μεταξύ ατόμων με χρόνια λοίμωξη από HBV, η θεραπεία με εμτρισιταβίνη οδηγεί σε σημαντική ιστολογική, ιολογική και βιοχημική βελτίωση. Το προφίλ ασφάλειας της εμτρισιταβίνης κατά τη διάρκεια της θεραπείας είναι παρόμοιο με εκείνο του εικονικού φαρμάκου. Η εμτρισιταβίνη, όπως και όλα τα άλλα εγκεκριμένα από τον FDA φάρμακα, δεν θεραπεύει ούτε τον HIV ούτε τη λοίμωξη HBV. Σε μια μελέτη που περιελάμβανε άτομα με HBV λοίμωξη, τα συμπτώματα της λοίμωξης επανήλθαν στο 23% των ατόμων που έλαβαν θεραπεία με εμτρισιταβίνη και διακόπηκε η θεραπεία. Σε μελέτες που περιελάμβαναν άτομα με χρόνια HIV λοίμωξη, ο ιικός πολλαπλασιασμός επανέρχεται επίσης όταν τα άτομα της μελέτης διακόπτουν τη θεραπεία. όπως και με τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της HIV λοίμωξης, τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της HBV λοίμωξης ενδέχεται να πρέπει να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό για την πρόληψη της εξέλιξης ανθεκτικών στα φάρμακα στελεχών. Η αποτελεσματικότητα της εμτρισιταβίνης σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα κατά του HBV δεν έχει τεκμηριωθεί.
Παρενέργειες
Στην κλινική πράξη, η τοξικότητα με την εμτρισιταβίνη είναι ασυνήθιστη. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με τη θεραπεία είναι η διάρροια, ο πονοκέφαλος, η ναυτία και το εξάνθημα. Αυτά τα συμπτώματα είναι γενικά ήπιας έως μέτριας σοβαρότητας, αλλά προκάλεσαν τη διακοπή της θεραπείας από το 1% των ασθενών που συμμετείχαν σε κλινικές δοκιμές. Ο αποχρωματισμός του δέρματος, ο οποίος συνήθως αναφέρεται ως υπερμελάγχρωση και συνήθως επηρεάζει είτε τις παλάμες των χεριών είτε τα πέλματα των ποδιών, αναφέρεται σε λιγότερο από το 2% των ατόμων και αφορά σχεδόν αποκλειστικά ασθενείς αφρικανικής καταγωγής.
Μεταξύ των πιο σοβαρών ανεπιθύμητων παρενεργειών που μπορεί να εμφανίσουν οι ασθενείς είναι ηπατοτοξικότητα ή γαλακτική οξέωση.
Μηχανισμός δράσης
Η εμτρισιταβίνη είναι ένα ανάλογο της κυτιδίνης. Το φάρμακο δρα αναστέλλοντας την αντίστροφη μεταγραφάση, το ένζυμο που αντιγράφει το RNA του HIV σε νέο ιικό DNA. Παρεμβαίνοντας σε αυτή τη διαδικασία, η οποία είναι κεντρική/σημαντική για τον πολλαπλασιασμό του HIV, η εμτρισιταβίνη μπορεί να συμβάλει στη μείωση της ποσότητας του HIV, ή του "ιικού φορτίου", στον οργανισμό του ασθενούς και μπορεί έμμεσα να αυξήσει τον αριθμό των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος (δηλαδή των Τ-κυττάρων/CD4+ Τ-κυττάρων). Και οι δύο αυτές αλλαγές σχετίζονται με υγιέστερο ανοσοποιητικό σύστημα και μειωμένη πιθανότητα σοβαρών ασθενειών.
Φαρμακοδυναμική
Αντιϊκή δραστηριότητα in vitro: Οι τιμές των συγκεντρώσεων της emtricitabine που απαιτούνται για το 50% της αναστολής (IC50) εργαστηριακά και κλινικά απομονω-μένων στελεχών HIV-1 είχαν εύρος από 0,0013 έως 0,5 µmol/l. Σε μελέτες συνδυασμού emtricitabine και αναστολέων πρωτεάσης, νουκλεοσιδικών, νουκλεοτιδικών και μη νουκλεοσιδικών αναστολέων της HIV ανάστροφης μεταγραφάσης παρατηρήθηκαν επιπροσθέτως συνεργικά αποτελέσματα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους συνδυασμούς φαρμάκων δεν έχουν μελετηθεί σε ανθρώπους. Κατά τη δοκιμή της ως προς τη δραστηριότητα έναντι εργαστηριακών στελεχών HBV, οι τιμές των συγκεντρώσεων της emtricitabine για το 50% της αναστολής (IC50) είχαν εύρος από 0,01 έως 0,04 µmol/l. Αντοχή: Η αντοχή του ιού HIV-1 στην emtricitabine αναπτύσσεται ως αποτέλεσμα μεταβολών στον κώδωνα 184 προκαλώντας τη μετατροπή της μεθειονίνης σε βαλίνη (ένα διάμεσο ισολευκίνης παρατηρήθηκε επίσης) της ανάστροφης μεταγραφάσης του ιού HIV. Αυτή η μετάλλαξη του ιού HIV-1 παρατηρήθηκε in vitro και σε ασθενείς με λοίμωξη από τον ιό HIV-1.
Φαρμακοκινητική
Απορρόφηση : Η emtricitabine απορροφάται ταχέως και ευρέως μετά την από στόματος χορήγηση και οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα παρατηρούνται μέσα σε 1 έως 2 ώρες μετά από τη δόση. Σε 20 ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ιό HIV και έλαβαν 200 mg emtricitabine ως καψάκια, σκληρά ημερησίως, οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα (Cmax) κατά τη σταθεροποιημένη κατάσταση, οι ελάχιστες συγκεντρώσεις (Cmin) και η περιοχή υπό την καμπύλη συγκεντρώσεων στο πλάσμα- χρόνου (AUC) μετά από δοσολογικό μεσοδιάστημα 24 ωρών ήταν 1,8±0,7 µg/ml, 0,09±0,07 µg/ml και 10,03±3,1 µg·h/ml, αντίστοιχα. Οι ελάχιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα κατά τη σταθεροποιημένη κατάσταση έφθασαν σε επίπεδα περίπου τέσσερις φορές υψηλότερα από τις in vitro IC90 τιμές της αντι-HIV δραστηριότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιιικά φάρμακα
Renault 25
Το Renault 25 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault, από τον Απρίλιο του 1984 έως τον Φεβρουάριο του 1992. Συνολικά παρήχθησαν 779.687 αντίτυπα σειράς 25 κατά τη διάρκεια των 8 ετών παραγωγής του. Αντικατέστησε τα Renault 20 / 30 και αντικαταστάθηκε την άνοιξη του 1992 από το Renault Safrane.
Κύρια πλεονεκτήματα
Το 1977, η Renault ξεκίνησε το σχετικό «πρότζεκτ X-29», με σκοπό τη δημιουργία ενός νέου μοντέλου που θα είχε ως βασικό στόχο να σπάσει το γερμανικό κατεστημένο των Mercedes-Benz, BMW και Audi στην κατηγορία των πολυτελών μοντέλων της ευρωπαϊκής αγοράς. Το μοντέλο παραγωγής αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στον Τύπο αυτοκινήτου στις 25 Νοεμβρίου 1983 και η επίσημη παρουσίαση έγινε στις 21 Μαρτίου 1984, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, με τη μαζική παραγωγή του μοντέλου να ξεκινάει τον Απρίλιο του 1984.
Το Renault 25 ήταν ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, σχεδόν σε κάθε πτυχή, σε σύγκριση με τα Renault 20 και Renault 30 που αντικατέστησε. Το 5-πορτο liftback αμάξωμά του, είχε σχεδιαστεί από τους Gaston Juchet και Robert Opron (ο τελευταίος ήταν εξαιρετικά διάσημος, ως ο σχεδιαστής του εντυπωσιακού σπορ αυτοκινήτου Citroën SM του 1970 - 1975) και έφερε πολλά εντυπωσιακά στοιχεία, με κυριότερο το καμπυλωτό πίσω παρμπρίζ, που του έδιναν ένα ύφος notchback, αν στην πραγματικότητα ήταν liftback. Το αντισυμβατικό αυτό σχέδιο, αποσκοπούσε στο να δώσει στο αυτοκίνητο μια ξεχωριστή προσωπικότητα, προκειμένου να επιτύχει προτίμηση των καταναλωτών ακόμα και εκτός Γαλλίας. thumb|left|Η βασική έκδοση TS του Renault 25 Φάσης 1. Αξιοσημείωτο το ότι δεν έχει καθρέφτη συνοδηγού.
Επιπρόσθετα, το 25 ήταν ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα που σχεδιάστηκαν εξ αρχής με σκοπό την καλύτερη δυνατή αεροδυναμική απόδοση. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd στις περισσότερες εκδόσεις ήταν μόλις 0,31 και ήταν βασικός παράγοντας για τη βελτίωση της οικονομίας καυσίμου. Κατά την εμπορική εισαγωγή του, το 25 ήταν σαφώς το καλύτερο μοντέλο της κατηγορίας Ε στην οικονομία καυσίμου, με τιμές που κυμαίνονταν από 7 έως 13 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, ανάλογα με την έκδοση. Η βασική έκδοση TS για ένα μικρό χρονικό διάστημα έφερε τον ανεπίσημο τίτλο του πιο αεροδυναμικού αυτοκινήτου μαζικής παραγωγής παγκοσμίως, με συντελεστή Cd μόλις 0,28 - αν και πρέπει να τονιστεί ότι η έκδοση αυτή δεν είχε εξωτερικό καθρέφτη συνοδηγού και πίσω υαλοκαθαριστήρα τα πρώτα χρόνια, ενώ και τα ελαστικά της ήταν πιο στενά από αυτά των άλλων εκδόσεων.
Το Renault 25 επαινέθηκε επίσης για την άνεσή του κατά την οδήγηση και τον εύκολο χειρισμό του, παρά την ελαφρά υποστροφή που εμφάνισαν οι εκδόσεις V6 Turbo. Ένα πρόσφατα σχεδιασμένο μηχανικό κιβώτιο απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια για την ομαλότητα και ακρίβειά του. Επίσης, αν και το φουτουριστικό και με εμφανή ηχομόνωση εσωτερικό του (που είχε σχεδιαστεί από τον Ιταλό σχεδιαστή Μαρτσέλλο Γκαντίνι, ο οποίος είχε ήδη εξαιρετικά υψηλό ίματζ από την μακροχρόνια καριέρα του στην Lamborghini) θεωρήθηκε τότε ως αμφιλεγόμενο, το 25 κέρδισε μεγάλη εκτίμηση για τον ήσυχο, ευρύχωρο και καλοφωτισμένο θάλαμο επιβατών. thumb|left|Η κορυφαία έκδοση Baccara του Renault 25. Φαίνεται το καμπυλωτό πίσω παρμπρίζ του μοντέλου.
Τα επίπεδα εξοπλισμού ήταν επίσης υψηλά για τα δεδομένα της δεκαετίας του 1980 και έθεσαν νέα πρότυπα για τα γαλλικά αυτοκίνητα. Το 25 προσέφερε μεταξύ άλλων, ηλεκτρικά παράθυρα εμπρός και πίσω, με δυνατότητα one-touch πάνω και κάτω για το παράθυρο του οδηγού, φωνητικά προειδοποιητικά σήματα και, από τα πρώτα σε παγκόσμια κλίμακα, πλήκτρα / χειριστήρια στο τιμόνι για το στερεοφωνικό ηχοσύστημα. Για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Renault φαινόταν να έχει μια ρεαλιστική πιθανότητα να σπάσει το γερμανικό κατεστημένο της αγοράς πολυτελών μοντέλων στα κράτη εκτός Γαλλίας.
Προβλήματα αναξιοπιστίας
thumb|left|Το πολυτελές σαλόνι του Renault 25 Baccara.
Αυτό το μεγάλο όραμα δυστυχώς καταστράφηκε από εξαιρετικά χαμηλή ποιότητα κατασκευής στα 3 πρώτα χρόνια παραγωγής και κυκλοφορίας του Renault 25. Επαναλαμβανόμενες, απρόβλεπτες βλάβες, προβλήματα στα ηλεκτρονικά, καθώς και ελαττώματα συναρμολόγησης κάθε είδους, σε συνδυασμό με εξοργιστική αδιαφορία και έλλειψη συνεργασίας στον τομέα του σέρβις και της γενικότερης εξυπηρέτησης των πελατών, κατάφεραν ένα μοιραίο πλήγμα στις εξαγωγικές πωλήσεις. Επιπλέον, τα πρώτα μοντέλα εισέπραξαν αρνητικά σχόλια για μη επαρκώς ισχυρά φρένα, μειονέκτημα που επιλύθηκε από τη σεζόν του 1987, με νέα και ισχυρότερα φρένα.
Από την άλλη πλευρά, η σταθερή στάση της προτίμησης των πελατών της γαλλικής αγοράς προς τα εθνικά προϊόντα, έδωσε στη Renault την ευκαιρία να αλλάξει το εγχώριο κλίμα. Οι αφίξεις στο τιμόνι της Renault των Georges Besse και Raymond Lévy (ο τελευταίος είναι γνωστό ότι αναγνώρισε την κάκιστη ποιότητα κατασκευής του 25, αναφέροντας σε κάποια δημόσια συνέντευξη ότι το προσωπικό του εταιρικό Renault 25 κατέληγε τακτικά στα συνεργεία, με συχνότητα μία φορά τον μήνα!) ήταν το σημείο καμπής όσον αφορά την ποιότητα κατασκευής και κατάφερε, με επείγουσες και σημαντικές βελτιώσεις, να τραβήξει και πάλι τα βλέμματα της αγοράς στα πολλά ισχυρά σημεία του αυτοκινήτου. Αν και ήταν πολύ αργά για να αλλάξει αυτή την κατάσταση εκτός Γαλλίας, το 25 διατήρησε πολύ καλές πωλήσεις στην εγχώρια αγορά. thumb|right|Renault 25 Φάσης 1 σε φωτογραφία του 1988. thumb|right|Εξαιρετικά σπάνια μετατροπή του Renault 25 Φάσης 1 σε Cabriolet.
Το πιο μελανό σημείο του Renault 25 όμως, ήταν το προαιρετικό αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, που για την ιστορία προσφέρθηκε μόνο στα μοντέλα με κινητήρες βενζίνης και δεν συνδυάστηκε ποτέ με κινητήρες ντίζελ. Αρχικά έφερε τα 3-τάχυτα αυτόματα κιβώτια MJ3 και 4141, ενώ από το 1988 απέκτησε το 4-τάχυτο αυτόματο AR4, το οποίο μεταγενέστερα χρησιμοποιήθηκε και στον διάδοχο Renault Safrane ως AD4 / AD8. Σχεδόν όλα τα Renault 25 που κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα, φέρουν το στάνταρ 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, επειδή ελάχιστα αυτοκίνητα με αυτόματα κιβώτια ταχυτήτων έχουν διασωθεί. Η αυτόματη μετάδοση από μόνη της δεν ήταν τόσο κακή, αλλά η κάκιστη ποιότητα και ο άστοχος σχεδιασμός και τοποθέτηση του ψύκτη ATF στο Renault 25, ιδίως όσον αφορά το μεταγενέστερο 4-τάχυτο AR4, οδήγησε σε ένα από τα χειρότερα κρούσματα αναξιοπιστίας αυτόματων κιβωτίων. Η διαρροή του ψυκτικού συστήματος ATF του κιβωτίου, οδηγούσε σε σύντομο χρονικό διάστημα την αυτόματη μετάδοση σε «ξαφνικό θάνατο», χωρίς καμία σχεδόν προειδοποίηση, εκτός από λίγες κηλίδες κάτω από το όχημα, στις οποίες δεν έδιναν όλοι οι οδηγοί σημασία ή έστω όχι αρκετά γρήγορα. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Τα πρώτα αυτόματα κιβώτια άρχισαν να αυτοκαταστρέφονται μέσα σε λίγα χρόνια, ενώ το 25 ήταν ακόμα στην παραγωγή. Η Renault προετοίμασε τότε ένα πακέτο αντικατάστασης για το αρχικά κακής ποιότητας ψυκτικό σύστημα ATF του κιβωτίου, ανεξάρτητα από την ηλικία των οχημάτων και τα χιλιόμετρα. Ωστόσο, η συνυπεύθυνη ολέθρια τοποθεσία του ψυγείου, μπροστά από τον δεξιό τροχό, δεν μπορούσε πλέον να αλλάξει, και η κατάληξη ήταν ότι οι περισσότεροι ιδιοκτήτες έφτασαν στο σημείο να αντικαταστήσουν το αυτόματο κιβώτιο με το χειροκίνητο. Αυτός είναι ο λόγος που είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι εντελώς αδύνατο, να βρεθούν σήμερα Renault 25 με το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο AR4.
Ανανέωση του 1988
thumb|left|Renault 25 Φάσης 2 (1988 - 1992).
Τον Ιούνιο του 1988, το Renault 25 υπέστη μια σημαντική αισθητική ανανέωση, με νέα γρίλια, καινούριους μπροστινούς και πίσω προβολείς, εμφανή βελτίωση στα εσωτερικά υλικά και νέα μπροστινή ανάρτηση, ενώ και το συνολικό μήκος του αυξήθηκε από 4,62 σε 4,71 μέτρα. Οι βελτιώσεις αυτές, σε συνδυασμό με την εισαγωγή ισχυρότερων κινητήρων, βοήθησαν το 25 να διατηρηθεί σε θέση ισχύος κατά των νέων επερχόμενων εγχώριων ανταγωνιστών Citroën XM και Peugeot 605, που και τα δύο κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το 1989.
Η παραγωγή του Renault 25 έληξε στις 13 Φεβρουαρίου 1992, ενόψει της έλευσης του νέου Renault Safrane λίγους μήνες μετά, αλλά οι πωλήσεις στη Γαλλία είχαν διατηρηθεί ακόμα και τότε σταθερές, ιδιαίτερα στις εκδόσεις με τους 4-κύλινδρους κινητήρες βενζίνης. Αν ληφθούν υπόψη οι μέτριες έως κακές πωλήσεις των διαδόχων του 25 (Safrane, Avantime και Vel Satis), μπορεί να ειπωθεί ότι το 25 ήταν το πιο επιτυχημένο μεταπολεμικό πολυτελές μοντέλο της Renault.
Κινητήρες
thumb|right|Η ειδική έκδοση Renault 25 Olympique του 1992.
Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο
Το Renault 25 ήταν το πρώτο στην ιστορία μοντέλο της Renault που επελέγη για χρήση από την κυβέρνηση της Γαλλίας. Υπήρξε το συνηθέστερο επίσημο αυτοκίνητο του Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος στη δεκαετία του 1980 χρησιμοποίησε κυρίως διάφορα αντίτυπα του 25, στα οποία έδειχνε έντονη προτίμηση, μολονότι χρησιμοποίησε παράλληλα και ένα Citroën CX, ενώ στη δεκαετία του 1990 στράφηκε επίσης και προς το Citroën XM.
Οι περισσότεροι Γάλλοι μάλιστα, έχουν νοητά συνδέσει το Renault 25 με την εξουσία των Σοσιαλιστών στη δεκαετία του 1980, καθώς ήταν γενικότερα το επίσημο αυτοκίνητο του συνόλου των Γάλλων κεντροαριστερών πολιτικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
25 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
IC 289
Το IC 289 είναι πλανητικό νεφέλωμα το οποίο απέχει 4.200 έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κασσιόπη. Το ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 2 Σεπτεμβρίου 1888.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0289 Κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα Κατηγορία:Κασσιόπη (αστερισμός)
Σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας
Η σημερινή πολιτειακή σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας καθιερώθηκε επίσημα από την κυβέρνηση της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1876.
Η σημαία βασίζεται σε μια αλλαγή της βρετανικής σημαίας με το έμβλημα της πολιτείας να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Το έμβλημα αποτελείται από έναν λευκό κυκλικό δίσκο με έναν Σταυρό του Αγίου Γεωργίου. Στο κέντρο του σταυρού βρίσκεται ένα χρυσό λιοντάρι που περπατά με το δεξί του πόδι ανυψωμένο και τα υπόλοιπα πόδια στο έδαφος. Σε κάθε άκρη του σταυρού βρίσκεται ένα οκτάκτινο χρυσό αστέρι.
Η υιοθέτηση της σημαίας έγινε λόγω κριτικής που έτυχαν οι σχεδιαστές της προηγούμενης σημαίας από το Ναυαρχείο, καθώς το προηγούμενο σχέδιο ήταν παρόμοιο με εκείνο της Σημαίας της Βικτώριας.
Το πολιτειακό έμβλημα σχεδιάστηκε από τον αποικιακό αρχιτέκτονα Τζέιμς Μπάρνετ και τον Πλοίαρχο Φράνσις Χίξον, έναν απόστρατο αξιωματικό του Βασιλικού Ναυτικού. Πιθανότατα πρόκειται για πιο απλουστευμένη έκδοση του ημιεπίσημου εμβλήματος της Νέας Νότιας Ουαλίας την εποχή εκείνη.
Προηγούμενες σημαίες
Η πρώτη σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας υιοθετήθηκε το 1867. Και σε εκείνη υπήρχε η βρετανική σημαία σε άλλη θέση με τα γράμματα "NSW" που βρίσκονταν στο ελεύθερο μέρος της σημαίας. Η καθιέρωση της σημαίας ήταν απάντηση στην Αμυντική Διαταγή του Αποικιακού Ναυτικού του 1865, που είχε εγκριθεί από τη Βρετανία και με βάση εκείνη όλα τα αποικιακά πλεούμενα ήταν υποχρεωμένα να φέρουν την μπλε ή την κόκκινη βρετανική σημαία με τη σφραγίδα ή το έμβλημα της αποικίας στο ελεύθερο τμήμα.
Η Νέα Νότια Ουαλία υιοθέτησε μια δεύτερη σημαία το 1870 που ήταν σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνη της πολιτείας της Βικτώριας. Η σημαία ήταν κι αυτή η παραλλαγμένη βρετανική σημαία με το έμβλημα του Κυβερνήτη να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Το έμβλημα ήταν ο Σταυρός του Νότου και ένα αυτοκρατορικό στέμμα πάνω από το Σταυρό. Η διαφορά της σημαίας εκείνης με τη σημαία της Βικτώριας ήταν ότι στην πρώτη τα αστέρια ήταν χρυσά και οι ακτίνες τους αυξάνονταν από 5 σε 9 με κάθε αστέρι να έχει μία ακτίνα που έβλεπε προς το κάτω μέρος της σημαίας.
Παραπομπές
Σημαια Κατηγορία:Σημαίες της Αυστραλίας
Greek War Relief Association
Greek War Relief Association (GWRA) ήταν μία οργάνωση αλληλοβοήθειας των ελληνικής καταγωγής Αμερικανών πολιτών που δημιουργήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1940 με σκοπό να παράσχει κάθε είδους βοήθεια στην Ελλάδα, αμέσως μετά το ξέσπασμα του Αλβανικού αγώνα. Πρωτεργάτης της σύστασής της ήταν ο ιδιοκτήτης κινηματογραφικών επιχειρήσεων και παραγωγός Σπύρος Π. Σκούρας , ενώ την προεδρία της οργάνωσης ανέλαβε ο επιφανής οικονομικός παράγων Χάρολντ Βάντερμπιλτ και μέλη υπήρξαν γνωστές προσωπικότητες της Αμερικανικής κοινωνίας όπως η σύζυγος του Προέδρου Ρούσβελτ, Έλινορ κ.α. Ξεκινώντας από το Χόλυγουντ, σύντομα η οργάνωση πέτυχε να κινητοποιήσει το σύνολο της Αμερικανικής κοινής γνώμης υπέρ των μαχόμενων Ελλήνων. Κατόπιν ενεργειών του Σκούρα, ο έλεγχος του 51% των μετοχών και η εκπροσώπηση στο ΔΣ παραχωρήθηκε σε Αμερικανούς, ενώ επιβλήθηκε η χρήση της αγγλικής γλώσσας στις συσκέψεις της οργάνωσης. Έως τα μέσα Απριλίου του 1941 η GWRA είχε πετύχει να συγκεντρώσει 5.000.000 δολάρια ΗΠΑ, ενώ τα εβδομαδιαία εμβάσματά της προς την ελληνική πρωτεύουσα κυμαίνονταν μεταξύ 250.000 – 500.000 δολαρίων. Μετά την κατάρρευση της Ελλάδας λόγω της Γερμανικής εισβολής, ο Σκούρας πέτυχε να διατηρήσει ενεργή την οργάνωση, συγκεντρώνοντας ανθρωπιστική βοήθεια προκειμένου να βοηθηθεί ο ελληνικός λαός να μη λιμοκτονήσει. Στενοί συνεργάτες του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ υπήρξαν οι Τζορτζ Β. Άλεν και Φόι Ντ. Κόλερ. Ωστόσο η δράση της οργάνωσης συνάντησε και αντιδράσεις τόσο στους Αμερικανικούς κύκλους, όσο και στην ίδια την Ελλάδα.
Παραπομπές
GWRA
Ούλτσιν
Το Ούλτσιν ή Ολκίνιο (μαυροβουνιακά: Улцињ / Ulcinj, αλβανικά: Ulqini) είναι η νοτιότερη πόλη του Μαυροβουνίου. Στην απογραφή του 2011 η πόλη είχε πληθυσμό 10.707 κατοίκους, η πλειοψηφία εκ των οποίων ήταν Αλβανοί.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, η πόλη ιδρύθηκε, κατά την αρχαιότητα, με την ονομασία Ολκίνιον ή Κολχίνιον. Φαίνεται να απέκτησε αυτό το όνομα εξαιτίας των ιδρυτών της, οι οποίοι προέρχονταν από την Κολχίδα του Εύξεινου Πόντου. Οι Ρωμαίοι, αργότερα, διατήρησαν την ονομασία ως Κολχίνιουμ (Colchinium) ή Ολχίνιουμ (Olchinium). Η σύγχρονη ονομασία διατηρεί παραφρασμένο το αρχικό όνομα, καθώς ονομάζεται Ούλτσιν στα σερβικά και μαυροβουνιακά και Ουλτσίνι στα αλβανικά.
Αρχαιότητα
Το Ουλκίνιο ήταν σημαντικό εμπορικό λιμάνι. Η ευρύτερη περιοχή του κατοικούνταν από την Εποχή του Χαλκού, με βάση την χρονολόγηση τάφων που έχουν βρεθεί εκεί. Η πόλη θεωρείται ότι ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από αποίκους της Κολχίδα του Ευξείνου Πόντου, όπως αναφέρει σε ποίημα του 3ου αιώνα π.Χ. ο Απολλώνιος ο Ρόδιος. Την κατοίκιση μαρτυρούν τα απομεινάρια από τεράστια κυκλώπεια τείχη, τα οποία είναι και σήμερα ορατά στην παλιά ακρόπολη.
Οι κάτοικοι του Ουλκίνιου ήταν γνωστοί και πριν από την εποχή του Ιησού, ειδικά από το 20 π.Χ. έως περίπου το 300 μ.Χ., και θεωρούνταν ιδιαίτερα εχθρικοί σε όσους ξένους έφταναν στην γη τους και τα σύνορά τους. Αργότερα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους και έπειτα αποτέλεσε μέρος της Βυζαντινής επαρχίας Πρέβαλις και ο πληθυσμός μεταστράφηκε στο Χριστιανισμό. Εκείνο το διάστημα θεωρούνταν ένα σημαντικό εμπορικό και ναυτικό κέντρο, ενώ διατήρησε καθεστώς τοπικής αυτονομίας.
Μεσαίωνας
Τον 9ο αιώνα αποτελούσε μέρος του Θέματος Δυρραχίου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το 1010 ο Τσάρος Σαμουήλ της Βουλγαρίας απέτυχε να κατακτήσει την πόλη κατά τη διάρκεια των επιθέσεων του εναντίον του Βυζαντίου. Ωστόσο, το 1040, ο Σέρβος Στέφαν Βόισλαβ κατέλαβε την περιοχή. Η πόλη άλλαξε χέρια, αρκετές φορές, τα επόμενα χέρια, ώσπου το 1405 να την καταλάβουν οι Ενετοί.
Υπό τον έλεγχο των Βενετών, η πόλη μετονομάστηκε σε Ντουλτσίνιο( Dulcigno). Οι Βενετοί την διατήρησαν υπό τον έλεγχό τους μέχρι το 1571, όταν οι Τούρκοι κατέκτησαν την πόλη και την υπόλοιπη περιοχή. Η περίοδος της τουρκοκρατίας διατηρήθηκε για περισσότερα από 300 χρόνια, διάστημα κατά το οποίο η πόλη φημιζόταν ως ορμητήριο πειρατών. Αρχικά, αυτή η ομάδα πειρατών αποτελούνταν από περίπου 400 Βορειοαφρικανούς και Μαλτέζους Κουρσάρους, ενώ έπειτα προστέθηκαν Αλβανοί, Τούρκοι και ένας μικρός αριθμός Σέρβων. Θύματά τους ήταν οι Ενετοί, οι Αυστροούγγροι, οι Έλληνες, ενώ κάποιες φορές και Τούρκοι.
Τον 17ο αιώνα ένας εβραίος Ραββίνος, ο Σαμπατάι Ζεβί, είχε αναστατώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς υποστήριζε ότι ήταν ο Μεσσίας. Οι οθωμανικές αρχές τον εξόρισαν το 1666 στο Ούλτσιν, όπου έζησε τα 10 επόμενα χρόνια της ζωής του. Ο ενταφιασμός του έγινε στην αυλή ενός σπιτιού, που ανήκε σε Μουσουλμάνο, και διατηρείται ακόμα και σήμερα.
Με την έναρξη του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου, στα μέσα του 17ου αιώνα, το Ούλτσιν είχε γίνει ένας σημαντικός σταθμός εμπορίου Χριστιανών σκλάβων. Οι σκλάβοι έφταναν στο Ούλτσιν, μετά τη σύλληψή τους από πειρατές στις ακτές της Ιταλίας και της Δαλματίας, καθώς και σε άλλα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η πόλη είχε σταδιακά ξεπεράσει το Χέρτσεγκ Νόβι, που χρησίμευε ως κύριο σημείο για την αγορά σκλάβων κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα.
Σύγχρονη περίοδος
Μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878, τα σύνορα μεταξύ του Μαυροβουνίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αναδιαμορφώθηκαν, με το Ούλτσιν να γίνεται μέρος του Μαυροβουνίου. Οι Οθωμανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να παραχωρήσουν την πόλη, και μόνο δύο χρόνια αργότερα, το 1880, με την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, θα αναγκαστούν να παραιτηθούν από τη διεκδίκησή της. Σημαντινό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη έπαιξε ο Άγγλος πολιτικός Γουίλιαμ Γκλάντστοουν.
To 1941 γερμανικά και ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν το Μαυροβούνιο. Στην πόλη Ούλτσιν παρέμειναν μέχρι το 1944, οπότε και απελευθερώθηκε από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της πόλης ανά ιστορικές περιόδους
Το Ούλτσιν είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου, ο οποίος είχε πληθυσμό 19.921 κατοίκους στην απογραφή του 2011. Η πόλη του Ούλτσιν είχε πληθυσμό 10.707 κατοίκους, στην ίδια απογραφή. Πρόκειται για την πόλη με το μεγαλύτερο αλβανικό στοιχείο του Μαυροβουνίου. Η αλβανική είναι η κύρια γλώσσα της πόλης και το Ισλάμ η κύρια θρησκεία.
Πληθυσμός ανά εθνικότητα (απογραφή 2011): Πληθυσμός ανά γλώσσα (απογραφή 2011):
Πληθυσμός ανά θρησκεία (απογραφή 2011):
Διεθνείς σχέσεις
Το Ούλτσιν είναι αδελφοποιημένο με τις κάτωθι πόλεις:
Τουρισμός
Το Ούλτσιν είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός το καλοκαίρι. Τον Ιανουάριο του 2010, η αμερικάνικη εφημερίδα Τάιμς της Νέας Υόρκης χαρακτήρισε το Ούλτσιν ως ένα από τους καλύτερους 31 προορισμούς για το 2010.
Παρότι δεν θεωρείται γνωστός προορισμός για πολλούς ταξιδιώτες, σταδιακά όλο και περισσότεροι τον επιλέγουν για τις διακοπές του, κατά τους θερμούς μήνες από το Μάιο έως και το Σεπτέμβριο. Η περιοχή φημίζεται για τις αμμώδεις παραλίες της, που θεωρούνται από τις ομορφότερες στο Μαυροβούνιο. Η πιο γνωστή παραλία είναι η λεγόμενη Μεγάλη Παραλία (Velika Plaza), η οποία έχει 12 χιλιόμετρα αμμώδους επιφάνειας και θεωρείται η μεγαλύτερη στη χώρα. Υπάρχει μια μικρή παραλία με βότσαλα που ονομάζεται Παραλία Γυναικών (Ženska Plaža), η οποία σύμφωνα με τοπικές παραδόσεις ευνοεί τη γυναικεία γονιμότητα.
Το Ούλτσιν διαθέτει, επίσης, ένα μεγάλο αριθμό θρησκευτικών κτιρίων, όπως τζαμιά, τουρμπέδες και εκκλησίες, όπως το Τζαμί του Πασά, το Τζαμί του Ναύτη και η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Η παλιά πόλη του Ούλτσιν είναι καλά διατηρημένη και τα βασικά χαρακτηριστικά της παραμένουν σταθερά από τη μεσαιωνική εποχή. Τοποθετείται στην κορυφή ενός βουνού με θέα την ακτή και αποτελεί ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο.
Υπάρχουν πολλές καφετέριες, ντίσκο και μπαρ, που βρίσκονται διάσπαρτα στην πόλη και είναι συνήθως γεμάτη καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Η πλειοψηφία των τουριστών που φθάνουν στο Ούλτσιν είναι Αλβανοί του Κοσόβου και της Ελβετίας, Γερμανοί, Ιταλοί και κάτοικοι της Ανατολικής Ευρώπης.
Αθλητισμός
Το Ούλτσιν έχει παράδοση στον αθλητισμό και διαθέτει εγκαταστάσεις για ποικιλία αθλημάτων. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, η πυγμαχία, το τένις και το χάντμπολ. Σημαντικά καλοκαιρινά αθλήματα είναι η θαλάσσια αετοσανίδα, οι καταδύσεις, η ορεινή ποδηλασία, η πεζοπορία, το τρέξιμο, καθώς και το κυνήγι.
Κλίμα
Το Ούλτσιν έχει μεσογειακό κλίμα, σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Διαθέτει ήπιους, βροχερούς χειμώνες και θερμά, υγρά καλοκαίρια. Σε αντίθεση με την Ποντγκόριτσα οι θερμοκρασίες πολύ σπάνια υπερβαίνουν τους 35°C και επίσης σπάνια πέφτουν κάτω από τους 0°C.
Μεταφορές
Το Ούλτσιν συνδέεται με το υπόλοιπο του Μαυροβουνίου μέσω αυτοκινητόδρομων διπλών λωρίδων. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχουν αεροδρόμια στην πόλη του Ούλτσιν. Τα αεροδρόμια του Τίβατ και της Ποντγκόριτσας απέχουν και τα δύο περίπου 70 χιλιόμετρα μακριά.
1703 Μπάρρυ
Ο Μπάρρυ (Barry) είναι ένας μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (μέχρι τα εσώτατα όρια) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,132. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του (πιθανώς Γερμανού) αστρονόμου Ρ. Μπάρρυ (Roger Barry).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπάρρυ εκτιμάται σε 9,41 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,2187 ± 0,026. Ο Μπάρρυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 107,1 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαρρυ
IC 178
Το IC 178 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου Sab ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 225 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 65.000 ετών φωτός.
Ο Τρούμαν Χένρυ Σάφορντ (Truman Henry Safford) ανακάλυψε το αντικείμενο στις 8 Νοεμβρίου 1866.
Παραπομπές
0178 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Σούνγκνιουνγκ
thumb|Γαβάθα με σούνγκνιουνγκ Το Σούνγκνιουνγκ είναι ποτό που φτιάχνεται από ρύζι που έχει μείνει μετά από ένα γεύμα. Το Sungnyung προέρχεται από το κινεζικό suknaeng.
Αλμυρή κουλτούρα τροφίμων
Τα Κορεάτικα τρόφιμα έχουν αλμυρή γεύση. Στα παλιά χρόνια, οι ηλικιωμένοι ύστερα από το γεύμα τους έπαιρναν το ρύζι που είχε μείνει στην κατσαρόλα και το έβραζαν με νερό και έπιναν το σούνγκνιουνγκ μετά τα γεύματα.
Πέψη
Κατηγορία:Μη αλκοολούχα ποτά Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα
Γεώργιος του Όλντενμπουργκ
Ο Γεώργιος (δανικά: Georg, 9 Μαΐου 1784 - 27 Δεκεμβρίου 1812) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Όλντενμπουργκ. Η ανιψιά του Αμαλία έγινε σύζυγος του Όθωνα της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ο Πέτρος Φρειδερίκος Γεώργιος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πέτρου Α΄ του Όλντενμπουργκ και της Φρειδερίκης, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης.
Το 1785, όταν ήταν ενός έτους, η μητέρα του απεβίωσε 20 ετών. Το ίδιο έτος ο πατέρας του έγινε επίσκοπος της Λυβέκης και επίτροπος του εξαδέλφου του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, που ήταν ανίκανος διανοητικά. Εκπαιδεύτηκε μαζί με τον αδελφό του στο σπίτι, υπό την επίβλεψη του πατέρα τους, το διάστημα 1788-1803. Μετά οι δύο τους συνέχισαν στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1805-1807 ταξίδευσαν εκτεταμένα στην Αγγλία και τη Σκωτία.
Το 1808 το Όλντενμπουργκ καταλήφθηκε από Γαλλο-Ολλανδικά στρατεύματα. Ο Γεώργιος εστάλη στη Ρωσία να μείνει με τους συγγενείς του, μια και ο Παύλος της Ρωσίας ήταν δεύτερος εξάδελφός του. Ο γιος του Αλέξανδρος Α΄ τον διόρισε κυβερνήτη της Εσθονίας.
Το 1811 το Όλντενμπουργκ προσαρτήθηκε στη Γαλλία. Αυτό ήταν προσβολή για τον αδελφό της Αικατερίνης. Με την ήττα του Ναπολέοντα το μεγάλο δουκάτο αποδόθηκε στον Πέτρο Α΄. Ο Γεώργιος ορίστηκε κυβερνήτης του Βόλγα, αλλά απεβίωσε από τύφο το 1812 σε ηλικία 28 ετών. Η χήρα του παντρεύτηκε το 1816 τον Γουλιέλμο Α΄, εξάδελφο του Γεωργίου, όμως απεβίωσε το 1819. Τα παιδιά του Γεωργίου ανάθρεψε ο μοναδικός αδελφός του Αύγουστος. Το 1829 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο Αύγουστος ως μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1809 την Αικατερίνη Πάβλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Όλντενμπουργκ
Αρχαιολογικό Μουσείο Μήλου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Μήλου βρίσκεται στην Πλάκα Μήλου, στην Ελλάδα και στεγάζεται σε νεοκλασικό κτίριο του 1870, έργο του Ερνέστου Τσίλλερ. Το μουσείο άρχισε να λειτουργεί το 1985 και υιοθετεί εκθέματα που χρονολογούνται από τα ύστερα Νεολιθικά έως τη Βυζαντινή περίοδο.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μήλο Μηλος
Γιώργος Σπυρόπουλος
Ο  Γιώργος Σπυρόπουλος  είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, διεθνής με την εθνική νέων, που αγωνίστηκε τις δεκαετίες ’60 και ’70 ως επιθετικός. Είχε πάνω από 200 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο και την Παναχαϊκή, ενώ μία σεζόν αγωνίστηκε και στον Ολυμπιακό.
Ποδοσφαιριστής
Ο Γιώργος Σπυρόπουλος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 1968-69 στον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε για τρεις σεζόν. Ήταν μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος το 1969, τερμάτισε τέταρτη στο πρωτάθλημα και συμμετείχε στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων την επόμενη σεζόν. Αντιμετώπισε τη Χάνσα Ροστόκ (σκορ: 0-3, 2-0) και ο Σπυρόπουλος σημείωσε το πρώτο γκολ στη ρεβάνς. Όμως το 1970-71, στην εκπληκτική για το σύλλογο της Ν. Σμύρνης περίοδο που τερμάτισε δεύτερος, είχε πολύ λίγες συμμετοχές.
Συνέχισε την καριέρα του στην Παναχαϊκή, όπου αγωνίστηκε ως το 1977. Ήταν βασικό στέλεχος της πιο επιτυχημένης ομάδας στην ιστορία του συλλόγου της Πάτρας, που τερμάτισε επί τρεις συνεχόμενες χρονιές (1971 ως 1974) στην πρώτη εξάδα του πρωταθλήματος και ήταν τέταρτη το 1972-73 κερδίζοντας τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν, κάτι που δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε επαρχιακός σύλλογος.
Το 1977 πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό, όπου είχε μια μέτρια σεζόν και την επόμενη χρονιά επέστρεψε στον Πανιώνιο, όπου έκλεισε την καριέρα του.
Επίσης, αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1968.
Καριέρα
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Σ
Ο Μισάνθρωπος (Μπρίγκελ)
Ο Μισάνθρωπος είναι πίνακας (τέμπερα σε καμβά) που ζωγράφισε το 1568 ο ζωγράφος της Φλαμανδικής Αναγέννησης Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος. Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε στη Νάπολη της Ιταλίας.
Περιγραφή
Η Φλαμανδική επιγραφή στο κάτω μέρος του πίνακα γράφει:"Om dat de werelt is soe ongetru / Daer om gha ic in den ru ('Επειδή ο κόσμος είναι ύπουλος, θα βυθιστώ στο πένθος')" Το ηθικό δίδαγμα του πίνακα είναι ότι μία τέτοια παραίτηση από τον πραγματικό κόσμο δεν είναι δυνατή: Ο καθένας πρέπει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες του κόσμου και όχι να αποποιείται την υπευθυνότητα που απαιτείται για την αντιμετώπισή τους. Ο κουκουλοφόρος μισάνθρωπος πέφτει θύμα ληστείας από το μικρόσωμο άτομο μέσα στη γυάλινη μπάλα, που αποτελεί σύμβολο ματαιοδοξίας. Η πράξη αυτή δείχνει πως είναι αδύνατο να εγκαταλείψει κάποιος τον κόσμο. Ο μισάνθρωπος περπατάει προς τα καρφιά που έχουν ρίξει στον δρόμο γι αυτόν. Δεν μπορεί να τα παραβλέψει όπως θα ήθελε, και βρίσκεται σε αντίθεση με τον βοσκό στο βάθος που φυλάει τα πρόβατά του και που είναι πιο ενάρετος από τον μισάνθρωπο λόγω της απλής, έντιμης εκτέλεσης των καθηκόντων του, της αίσθησης υπευθυνότητας που έχει απέναντι στις υποχρεώσεις του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Φλαμανδικοί πίνακες
1704 Βάχμαν
Ο Βάχμαν (Wachmann) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,854. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Άρνο Άρτουρ Βάχμαν.
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Βάχμαν ως προς την εκλειπτική, μόλις 58΄, γεγονός που θα διευκόλυνε ένα διαστημικό ταξίδι από τη Γη προς αυτό τον αστεροειδή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Βάχμαν είναι άγνωστα. Ο Βάχμαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 19 λεπτά, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαχμαν
Ανθρωπογεωγραφία
Ανθρωπογεωγραφία είναι η γνωστική περιοχή της Γεωγραφίας που διερευνά τη χωρική διαφοροποίηση και οργάνωση της ανθρώπινης δραστηριότητας και τους συσχετισμούς της με το φυσικό περιβάλλον (Johnston et al, 2000:353). Μαζί με τη Φυσική Γεωγραφία αποτελούν τις δυο βασικές υποδιαιρέσεις της Γεωγραφίας (οι άλλες δύο υποδιαιρέσεις είναι η "Ανάπτυξη και Σχεδιασμός Χώρου" και η "Γεωπληροφορική"). Είναι η κατεύθυνση της επιστήμης της Γεωγραφίας που ασχολείται με τη μελέτη, έρευνα και ανάλυση του ανθρωπογενούς χώρου και εντάσσεται στις κοινωνικές επιστήμες. Χαρακτηρίζεται από μια σειρά από κεντρικές έννοιες, οι οποίες συμβάλλουν στην ανθρωπογεωγραφική/ χωρική θεώρηση του κοινωνικού κόσμου (Τερκενλή, κ.α., 2007). Οι έννοιες αυτές περιγράφουν, αναλύουν και αναδεικνύουν κρίσιμες πλευρές τις χωρικής διάστασης των κοινωνικών φαινομένων. Αντικείμενο έρευνας και μελέτης αυτής της γνωστικής περιοχής είναι ο ανθρώπινος παράγων και οι δραστηριότητές του που έχουν σχέση με το χώρο, όπως π.χ. αστικοποίηση, αγροτική ανάπτυξη, μετανάστευση, μεταφορές, τουρισμός, ενέργεια, κ.λπ.
Βασικές έννοιες
Βασικές έννοιες στην Ανθρωπογεωγραφία είναι ο χώρος (space), η θέση-τοποθεσία (location), ο τόπος (place), η απόσταση (distance), η κλίμακα (scale), η χωρική αλληλεπίδραση (spatial interaction), η χωρική κατανομή, συγκέντρωση και διασπορά (spatial distribution, concentration and dispersion), η περιφέρεια (region) και το τοπίο (landscape) (Τερκενλή, κ.α., 2007)).
Η δουλειά του Γεωγράφου αρχίζει με την καταγραφή και περιγραφή των γεωγραφικών στοιχείων/μορφών (ποτάμια, βουνά, κόλποι κ.λπ.) ενός τοπίου ως απτής και άμεσα αντιληπτής γεωγραφικής μονάδας ανάλυσης του χώρου. Τοπίο» σημαίνει «μία περιοχή, όπως γίνεται αντιληπτή από ανθρώπους, της οποίας ο χαρακτήρας είναι το αποτέλεσμα της δράσης και αλληλεπίδρασης των φυσικών και/ή ανθρώπινων παραγόντων» (Ευρωπαϊκή Σύμβαση για το Τοπίο, Ν. 3827/2010). Μέσω της έννοιας του τοπίου οι διαδικασίες συγκρότησης του χώρου και οι σχέσεις ανθρώπου-χώρου εκφράζονται, αποτυπώνονται, βιώνονται, ερμηνεύονται, κατανοούνται και εξελίσσονται (Pavlis & Terkenli, 2017, Τερκενλή, 1996). Στη συνέχεια, προσδιορίζονται οι διεργασίες που προκάλεσαν τις μορφές, καθώς και οι αιτίες που συνεχίζουν να επιδρούν και να τις αλλάζουν, μαζί με τις λειτουργίες και τις αξίες του τοπίου, συνδέοντας ανθρωπογενή με φυσικά χαρακτηριστικά και διεργασίες σε μια ενότητα, η οποία τοποθετείται σε ένα γενικότερο χωρικό πλαίσιο. Για παράδειγμα η γεωγραφική θέση και περιγραφή μιας πόλης εξετάζεται στο γενικότερο πλαίσιο της περιφέρειας που βρίσκεται, της χώρας που ανήκει, στο πλαίσιο της ηπείρου που περιλαμβάνεται και κατ΄ επέκταση στον παγκόσμιο γεωγραφικό χάρτη.
Επίσης, οι έννοιες του χώρου και του τόπου έχουν κεντρικό ρόλο στην επιστήμη της Γεωγραφίας. Σύμφωνα με τον Tuan (1977): «Στην ανθρώπινη εμπειρία, το νόημα του χώρου συχνά ταυτίζεται με αυτό του τόπου. Ο χώρος είναι περισσότερο αφηρημένος από τον τόπο. Αυτό που αρχίζει ως αδιαφοροποίητος χώρος μετατρέπεται σε τόπο καθώς το γνωρίζουμε όλο και καλύτερα και του αποδίδουμε αξία... Οι ιδέες του χώρου και του τόπου απαιτούν η μια την ύπαρξη της άλλης για τον ορισμό τους... Ο χώρος είναι ελευθερία, ο τόπος ασφάλεια: είμαστε συνδεδεμένοι με τον ένα, αλλά επιθυμούμε τον άλλο. Από την ασφάλεια και σταθερότητα του τόπου, αντιλαμβανόμαστε την ανοιχτοσύνη, την ελευθερία  και την απειλή του χώρου, και αντίστροφα.... Επιπλέον, αν θεωρήσουμε το χώρο ως αυτό [το πλαίσιο] που επιτρέπει την κίνηση, τότε ο τόπος είναι στάση. Κάθε στάση στην κίνηση παρέχει τη δυνατότητα σε μια θέση να μεταμορφωθεί σε τόπο.» (3).
Ιστορία και εξέλιξη
Η ιστορία και η εξέλιξη της Ανθρωπογεωγραφίας περιλαμβάνεται στην ιστορία της Γεωγραφίας, η οποία παρουσιάζεται αναλυτικά στο σχετικό λήμμα.
Κλάδοι Ανθρωπογεωγραφίας
Ορισμένοι κλάδοι της Ανθρωπογεωγραφίας είναι οι εξής: Αστική Γεωγραφία, Γεωγραφία της Υπαίθρου, Οικονομική Γεωγραφία, Κοινωνική Γεωγραφία, Πολιτισμική Γεωγραφία, Πολιτική Γεωγραφία, Πληθυσμιακή Γεωγραφία , Ιστορική Γεωγραφία, Γεωγραφία του Τουρισμού και άλλοι.
Πηγές
Κατηγορία:Περιβάλλον Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Δημογραφία Κατηγορία:Περιβαλλοντικές κοινωνικές επιστήμες
Υδραυλικός δεσποτισμός
Ο υδραυλικός δεσποτισμός είναι ένας όρος για τη δεσποτική διακυβέρνηση που υποστηρίζεται από τον έλεγχο ενός ενιαίου, απαραίτητου για τη ζωή πόρου. Στις πρώτες περιπτώσεις εφαρμογής του, ήταν κυριολεκτικά το νερό που ελεγχόταν. Στην προχριστιανική Αίγυπτο και Βαβυλωνία η κυβέρνηση ήλεγχε τα κανάλια άρδευσης. Οι καλοί υπήκοοι έπαιρναν άφθονο νερό για τις συγκομιδές τους, ενώ οι «κακοί υπήκοοι» στερούνταν το νερό με αποτέλεσμα να καταστρέφεται η σοδειά τους. Ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υποδείξει οποιαδήποτε τυραννική διακυβέρνηση μέσω του ελέγχου ενός ζωτικής σημασίας πόρου.
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Κατηγορία:Δεσποτισμός Κατηγορία:Νερό και πολιτική
Κυριάκος Καζαντζίδης
Ο  Κυριάκος Καζαντζίδης  (πέθανε στις 29 Μαΐου 2014) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τη δεκαετία του ’60 ως αμυντικός. Είχε πάνω από 240 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική, όλες με τον Πανιώνιο.
Ποδοσφαιριστής
Ο Κυριάκος Καζαντζίδης γεννήθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 1960-61 στον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε ως το 1969. Ήταν βασικό μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου της δεκαετίας 1960-70, η οποία τερμάτισε μια φορά στην τρίτη θέση (1961) και τρεις φορές στην τέταρτη (1964, 1966 και 1969). Επίσης, έφτασε δυο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος (1961 και 1967) και το 1969 κέρδισε μια θέση για το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων της επόμενης σεζόν. Συνολικά είχε 242 παρουσίες στην ανώτερη κατηγορία. Πέθανε το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Γορτυνία
right|thumb|250px|Η επαρχία Γορτυνίας Η Γορτυνία ήταν Επαρχία του νομού Αρκαδίας. Σχηματίστηκε με την διοικητική διαίρεση του 1833 και έμεινε αμετάβλητη σχεδόν μέχρι την κατάργησή της το 1997 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας.
Ονόματα
Το αρχικό όνομα της επαρχίας ήταν «Επαρχία Γόρτυνος» και αργότερα «Επαρχία Γορτυνίας». Στην αρχική της μορφή περιλάμβανε και μερικά ορεινά χωριά που σήμερα υπάγονται στον Νομό Αχαΐας, τα οποία όμως από την αρχαιότητα υπάγονταν στην Αρκαδία και στην επικράτεια των αρχαίων πόλεων Πάου, Κλείτωρος και Ψωφίδος.
Πολιτική περιγραφή
Η επαρχία είχε εννέα δήμους (Γόρτυνος, Δημητσάνας, Τρικολώνων, Ηραίας, Τροπαίων, Κοντοβάζαινας, Κλείτορος, Λαγκαδίων και Βυτίνας). Πρωτεύουσά της ήταν η ιστορική Δημητσάνα. Το 2010 με το σχέδιο Καλλικράτης, η επαρχία Γορτυνίας επανασυστάθηκε γεωγραφικά, αυτή την φορά με την ονομασία Δήμος Γορτυνίας και με έδρα του την Δημητσάνα.
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή αναπτύχθηκαν οι αρχαίες αρκαδικές πόλεις Γόρτυς, Τεύθις, Θέλπουσα κ.ά. Κατά τον 7ο-8ο αιώνα μ.Χ. εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Σλαβικά φύλα,τα οποία είτε εγκατέλειψαν την περιοχή το 807 μ.χ., έτος κατά το οποίο ηττήθηκαν από τον Βυζαντινό στρατό, είτε αφομοιώθηκαν από το ντόπιο Ελληνικό στοιχείο. Σε αυτούς οφείλονται τα αρκετά Σλαβικά τοπωνύμια της περιοχής. Τον 10ο αιώνα μ.Χ. αναπτύχθηκε στην περιοχή ο Ορθόδοξος μοναχισμός, ενώ το 963 μ.Χ. ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Λαμπαρδόπουλο - Φιλόσοφο και Πρωτοκρίτη του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά - η παλιά Μονή της Παναγίας Φιλοσόφου,που έμεινε γνωστή στην λαϊκή παράδοση ως Κρυφό Σχολειό. Αργότερα ιδρύθηκαν και άλλα μοναστήρια όπως η Ι.Μ Ιωάννου Προδρόμου τον 12ο αιώνα μ.Χ. Κατά την διάρκεια της Φραγκοκρατίας παρουσιάστηκε οικονομική και πολιτισμική άνθηση στην περιοχή, η οποία είχε χωριστεί σε δύο βαρωνίες, της Άκοβας και της Καρύταινας. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, στην περιοχή κατέφυγαν και εγκαταστάθηκαν πολλοί πληθυσμοί εξαιτίας του ορεινού και δυσπρόσιτου εδάφους της. Λόγω αυτής της ιδιομορφίας στην Γορτυνία έδρασαν και αρκετά ένοπλα σώματα κλεφτών. Η επαρχία όπως και ολόκληρη η Πελοπόννησος πέρασε στην κατοχή των Βενετών την περίοδο 1685-1715. Κατά τα Ορλωφικά το 1770, η Γορτυνία υπέστη λεηλασίες από άτακτα αλβανικά στρατεύματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ ανάλογες ήταν και οι καταστροφές που προκάλεσε ο Ιμπραήμ πασάς το 1825, ο στρατός του οποίου έκαψε αρκετά χωριά. Στην διάρκεια της Επανάστασης του 1821 πρωτοστάτησε στις εξελίξεις υπό την ηγεσία των ισχυρών οικογενειών των Κολοκοτρωναίων, Πλαπουταίων και Δεληγιανναίων-Παπαγιαννόπουλων.
Προσωπικότητες
Από την Γορτυνία κατάγονται, μεταξύ πολλών άλλων: ο αγωνιστής του 1821 και ευεργέτης των Λαγκαδίων Δημήτριος Δημητρακόπουλος (Λαγκάδια), ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ (Δημητσάνα), ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (Δημητσάνα), ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (Λιμποβίσι και Αλωνίσταινα), ο Δημήτριος Πλαπούτας (Παλούμπα), ο Θ. Δηλιγιάννης (Λαγκάδια) ο επίσης λαγκαδινός πυρπολητής Ιω. Θεοφιλόπουλος (Καραβόγιαννος), ο νομομαθής Νικόλαος Δημητρακόπουλος (Καρύταινα), ο διεθνούς φήμης συνθέτης Δημήτρης Μητρόπουλος, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1896 (με καταγωγή από τη Μελισσόπετρα, όπου σώζονται ακόμα ερείπια το πατρικό του σπίτι), ο καθηγητής θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Π. Τρεμπέλας (Στεμνίτσα), ο καθηγητής θεολογίας και πρύταννης του Πανεπιστημίου Αθηνών Αθανάσιος Χαστούπης (Υψούντα), ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος (από Ζάτουνα και Λαγκάδια), ο πολιτικός Δημήτρης Αβραμόπουλος (Ελληνικό), ο πολιτικός Αντώνης Σαμαράς (η οικία του παππού του διασώζεται στην Στεμνίτσα), ο στιχουργός Δημήτρης Ιατρόπουλος (Δημητσάνα), ο μεγάλος κωμικός Μίμης Φωτόπουλος (Ζάτουνα), η ηθοποιός Μπεάτα Ασημακοπούλου (Ζάτουνα), ο ηθοποιός Κρατερός Κατσούλης, [http://www.psy.gr/first.php?mid=25&subid=0&ssid=0 Ιωάννης Ν. Παρασκευόπουλος] Ομότιμος Καθηγητής Ψυχολογίας τού Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Δόξα Αρκαδίας). Από τη Βυτίνα κατάγονταν οι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 Δημήτριος Ιμπροχώρης και Παναγιώτης Κακλαμάνος, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (από τον πατέρα του Δημήτριο Παπαρρηγόπουλο), ο νομοδιδάσκαλος Βασίλειος Οικονομίδης, ο γεωγράφος και περιηγητής Παναγιώτης Ποταγός, ο λαογράφος Παναγιώτης Παπαζαφειρόπουλος, ο εθνικός ευεργέτης Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης, ο αξιωματικός Ιωάννης Δημακόπουλος και πολλοί άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Αρκαδίας
Βιθέντε Εχάτε Τόμι
Ο Βιθέντε Εχάτε Τόμι (Vicente Ehate Tomi, 1968-) είναι πολιτικός από την Ισημερινή Γουινέα, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 21 Μαΐου 2012 ως τις 22 Ιουνίου 2016. Ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Μαλάμπο. Διορίστηκε από τον πρόεδρο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο ως υπουργός Μεταφορών, Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών, οπότε ήταν αρμόδιος για τις μεταφορές σε αέρα, ξηρά και θάλασσα .Ως υπουργός Μεταφορών ηγήθηκε σειράς πρωτοβουλιών για την επέκταση των συγκοινωνιακών υποδομών στη χώρα του, στα πλαίσια των οποίων έλαβε μέρος και σε ένα σχέδιο για κατασκευή καλωδίου οπτικών ινών για σύνδεση δύο πόλεων.
Έχει επίσης υπηρετήσει ως Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας της Κυβέρνησης, αρμόδιος για Διοικητικά Θέματα. Ο Τόμι διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον Ιγνάσιο Μιλάμ Τανγκ, ο οποίος στη νέα κυβέρνηση ανέλαβε το αξίωμα του Αντιπροέδρου με βάση μια συνταγματική μεταρρύθμιση. Η θητεία του Εχάτε Τόμι στην πρωθυπουργία ξεκίνησε στις 21 Μαΐου 2012.
Ο νέος πρωθυπουργός εγκαινίασε ένα σεμινάριο στο Μπιόκο, με θέμα την ασφάλεια των τροφίμων, στις 17 Ιουλίου 2012.
Τέσσερα χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Τόμι απολύθηκε από τον πρόεδρο Ομπιάνγκ, τον Ιούνιο του 2016 και αντικαταστάθηκε από τον Φρανσίσκο Πασκουάλ Ομπάμα Ασούε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ισημερινής Γουινέας
Δημήτριος Ρίτσος
Ο Δημήτριος Ρίτσος (1912 - Φεβρουάριος 1988) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διατέλεσε Δήμαρχος Αθηναίων κατά την περίοδο της Δικτατορίας, από τον Δεκέμβριο του 1967 της μέχρι και την πτώση της.
Βιογραφικό
Ο Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά το 1912 και ένα χρόνο αργότερα η οικογένεια του μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική και Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος για περισσότερα από 30 χρόνια, ειδικευόμενος στο ασφαλιστικό δίκαιο και συνεργαζόμενος στενά με επιχειρήσεις της οικογένειας Πλυτά. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.
Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1947 όταν διορίστηκε δημοτικός σύμβουλος υπό τον Ιωάννη Πιτσίκα. Τα επόμενα χρόνια εκλέχτηκε επανειλημμένα αντιδήμαρχος του Δημοτικού Συμβουλίου και μέλος της Δημαρχιακής Επιτροπής, ενώ διατέλεσε πρόεδρος και μέλος του διοικητικού συμβουλείου διάφορων οργανισμών, ιδρυμάτων και νοσοκομείων. Το 1964 εξελέγη ως πρώτος σε ψήφους δημοτικός σύμβουλος, με αποτέλεσμα να ορισθεί, σύμφωνα με τα ισχύοντα της εποχής, Αναπληρωτής Δήμαρχος. Όταν μετά το αποτυχημένο αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου του 1967 ο εκλεγμένος δήμαρχος και στενός του φίλος Γεώργιος Πλυτάς αποχώρησε από τη χώρα για το Λονδίνο με τον βασιλιά Κωνσταντίνο, ο Ρίτσος τον διαδέχθηκε. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1967 ορκίσθηκε ως νέος δήμαρχος από τον Στυλιανό Παττακό.
Δημαρχία
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο Ρίτσος έτυχε έντονης προβολής. Συμμετείχε τακτικά σε εγκαίνια έργων, ένα από αυτά ήταν και το συντριβάνι της πλατείας Συντάγματος, τα εγκαίνια του οποίου πραγματοποιήθηκαν στις 17 Ιουνίου 1971, υποδοχές επισήμων, ακόμα και σε επιτροπές καλλιστείων. Επί της δημαρχίας του έκλεισαν τα, ήδη παρακμάζοντα, δημοτικά ιατρεία στις συνοικίες της Αθήνας, ενώ το δημοτικό Νοσοκομείο Ελπίς μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο στην οδό Δημητσάνης στους Αμπελόκηπους. Ήταν θιασώτης της επέκτασης του πολεοδομικού συγκροτήματος πέρα από τα γεωγραφικά όρια του Υμηττού και του Αιγάλεω και προέβλεψε τη δημιουργία νέων επιχειρηματικών και εμπορικών κέντρων στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Ανάμεσα στα οράματα του περιλαμβανόταν η δημιουργία ενός υπέργειου συστήματος σιδηροδρόμων.
Ύστερα από νομοθετικό διάταγμα για αντικατάσταση όλων των Δημάρχων που είχαν διοριστεί από το καθεστώς των Συνταγματαρχών τον διαδέχθηκε ο δικαστικός Κωνσταντίνος Δάρας στις 18 Σεπτεμβρίου 1974.
Πέθανε το 1988 και κηδεύτηκε στις 15 Φεβρουαρίου στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Παραπομπές
avarchive.gr Κωδικός Τεκμηρίου D3350, Κωδικός Θέματος T10362
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων
Ευάγγελος Σαββόπουλος
Ο '''Ευάγγελος Γ. Σαββόπουλος''' (29 Μαρτίου 1917 – 15 Ιανουαρίου 1995) ήταν Έλληνας πολιτικός, βιομήχανος, οικονομολόγος και συγγραφέας, που υπηρέτησε επί σειρά ετών ως βουλευτής και υπουργός.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στον Πειραιά τo 1917 και ήταν υιός του Γεώργιου Σαββόπουλου, βιομήχανου και δημοτικού συμβούλου επί πολλά χρόνια στον Πειραιά, με καταγωγή από την Αρκαδία, και της Ζωής Μανιάτη με καταγωγή από τις Σπέτσες. Φοίτησε στην Αναργύρειο και Κοργιαλένιο Σχολή Σπετσών. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση κατά την περίοδο της Κατοχής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και στη Λειψία. Διδάκτορας Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών.