cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμοιβαία πληροφορία
Ιδιότητες
Από τις ιδιότητες της από-κοινού πληροφορίας, προκύπτει ότι. Επομένως, από την προηγούμενη ιδιότητα προκύπτει ότι,
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία της Πληροφορίας
Βασίλ Λάτσι
Ο Βασίλ Λάτσι (αλβ. Vasil Laçi, 1922 -27 Μαΐου 1941) ήταν ο δράστης της απόπειρας δολοφονίας στις 17 Μαΐου 1941, στα Τίρανα κατά του Βασιλιά της Ιταλίας, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ και του Σεφτσέτ Βερλάτσι, του πρώτου δωσίλογου πρωθυπουργού της Αλβανίας, μετά την κατάληψή της από τη Φασιστική Ιταλία. Αμέσως μετά την απόπειρα συνελήφθη και αργότερα εκτελέστηκε.
Βιογραφικό
Ο Βασίλ Λάτσι γεννήθηκε στο χωριό Piqeras (Πικέρνη), κοντά στους Αγίους Σαράντα, στις 15 Σεπτεμβρίου 1922. Ο πατέρας του πέθανε ενώ ο Βασίλ ήταν ακόμα παιδί. Τη διετία 1933 -35 έζησε στο Δυρράχιο όπου εργάστηκε ως λιμενεργάτης και το 1936 εγκαταστάθηκε στα Τίρανα όπου εργάστηκε αρχικά ως λαντζέρης και αργότερα ως υπηρέτης.
Τον Απρίλιο του 1941 ο Βασιλιάς της Ιταλίας, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄, αποφάσισε να επισκεφτεί την Αλβανία αφού έλαβε διαβεβαιώσεις από την Ιταλική φασιστική αστυνομία στα Τίρανα ότι έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας. Ο Βασίλ Λάτσι έμαθε για την επικείμενη επίσκεψη του Ιταλού βασιλιά στα Τίρανα στις 2 Μαΐου και βρήκε δουλειά στο Hotel International, όπου θα έμενε ο βασιλιάς, για να είναι κοντά στο στόχο του. Στις 17 Μαΐου 1941 ο Λάτσι φορώντας την αλβανική εθνική ενδυμασία, πυροβόλησε με μια Beretta M1915, που είχε λάβει από τον Αλβανό πατριώτη Pëllumb Koka, 4 φορές εναντίον του αυτοκινήτου στο οποίο επέβαινε ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ και ο Σεφτσέτ Βερλάτσι ενώ φώναζε Ζήτω η Αλβανία, Κάτω ο φασισμός. Από την επίθεση δεν τραυματίστηκαν οι επιβαίνοντες στο αυτοκίνητο. Η Ιταλία κατηγόρησε την Ελλάδα ότι ήταν πίσω από την απόπειρα λέγοντας ότι ο Λάτσι ήταν Έλληνας Μακεδόνας, που το πραγματικό του όνομα του ήταν Mihailoff Vasillaci". Ο Λάτσι, που συνελήφθη αμέσως μετά την απόπειρα, εκτελέστηκε δια απαγχονισμού στις 27 Μαΐου. Η κομμουνιστική κυβέρνηση της Αλβανίας απένειμε στο Λάτσι τον τίτλο του Ήρωα του Λαού (Hero i Popullit). Η ταινία Plumba Perandorit (Σφαίρες για τον Αυτοκράτορα), του 1980, έχει ως θέμα την απόπειρα του Λάτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ακτιβιστές
Τήλος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Τήλος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Θάσος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Θάσος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Ο φύλακας στη σίκαλη
Ο φύλακας στη σίκαλη (Αγγλικά: The Catcher in the Rye) είναι μυθιστόρημα από τον Τζ. Ντ. Σάλιντζερ που δημοσιεύτηκε το 1951. Πρόκειται για ένα αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα που ενώ αρχικά προοριζόταν για τους ενηλίκους, στη συνέχεια έγινε δημοφιλές στους ανήλικους αναγνώστες εξαιτίας των θεμάτων του όπως η ανησυχία και η αποξένωση των εφήβων. Έτσι ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος Χόλντεν Κώλφηλντ έχει γίνει σύμβολο της εφηβικής επανάστασης. Το μυθιστόρημα επίσης πραγματεύεται τα σύνθετα ζητήματα της ταυτότητας, της ταύτισης, της απώλειας και των σχέσεων.
Πλοκή
Ο πρωταγωνιστής βρίσκεται κάπου όπου τον φέραν οι γονείς του για να «ηρεμήσει» με τη βοήθεια κάποιου ψυχαναλυτή, ώστε να συμμορφωθεί και να ξαναπάει σχολείο τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Σ' αυτή την κατάσταση αναπολεί τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά την επιστροφή του στο σπίτι, όταν τον προηγούμενο χρόνο, πριν από τα Χριστούγεννα, εγκατέλειψε το τρίτο διαφορετικό σχολείο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Παιδική - Εφηβική λογοτεχνία
Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Александра Александровна Романова/Velikaya Knyaginya Aleksandra Aleksandrovna Romanova, 30 Αυγούστου 1842 - 10 Ιουλίου 1849) ήταν κόρη του Τσάρου της Ρωσίας Αλέξανδρου Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1842 στο Χειμερινό Παλάτι, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Αλέξανδρου Β΄ της Ρωσίας και της Μαρίας της Έσσης.
Ο θάνατός της από βρεφική μηνιγγίτιδα κατέστρεψε τους γονείς της. Η μητέρα της εξακολουθούσε να την θρηνεί, δεκαετίες μετά το θάνατό της.
Άλλες κακότυχες που λεγόντουσαν Αλεξάνδρα ήταν η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πάβλοβνα, η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Νικολάγιεβνα και η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Γεωργίεβνα. Ο Ίγκαρ αναφέρει ότι και άλλοι κλάδοι της οικογένειας είχαν ονομάσει τις κόρες τους Αλεξάνδρα, αλλά καμία δεν έζησε μέχρι την ηλικία των εικοσιενός ετών.
Πέθανε στις 10 Ιουλίου 1849 στο Χειμερινό Παλάτι σε ηλικία 6 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Λι Γκαρμς
Ο Λι Γκαρμς (αγγλικά: Lee Garmes, 27 Μαΐου 1898 - 31 Αυγούστου 1978) ήταν Αμερικανός κινηματογραφιστής. Κατά τη διάρκεια τους πλούσιας καριέρας του, η οποία εξαπλώθηκε σε περίπου επτά δεκαετίες, συμμετείχε σε πάνω από 120 ταινίες τόσο στον βουβό κινηματογράφο όσο και στον ομιλούντα, συνεργαζόμενος με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Χάουαρντ Χοκς και Άλφρεντ Χίτσκοκ. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες που συμμετείχε είναι το Μαρόκο (1930), το Σαγκάη Εξπρές (1932), το Όσα Παίρνει ο Άνεμος (1939) (αν και συμμετείχε στο 1/3 της ταινίας δεν έλαβε αναφορά ), το Απ' όταν έφυγες (1944) και το Υπόθεση Παραντάιν (1947).
Μεταξύ των δεκαετιών 1940 και 1950, σκηνοθέτησε και δύο (τις μοναδικές του) ταινίες, μαζί με τον Μπεν Χεκτ, το Angels Over Broadway (1940) και το Actor's and Sin (1952). Το 1933, έλαβε κι ένα Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας, για τη δουλειά του στην ταινία Σαγκάη Εξπρές, ενώ υπήρξε άλλες τρεις φορές υποψήφιος: για το Μαρόκο, το Απ' όταν έφυγες (μαζί με τον Στάνλι Κορτέζ) και το The Big Fisherman (1960).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας
Αικατερίνη Ιβάνοβνα της Ρωσίας (1915-2007)
Η Αικατερίνη Ιβάνοβνα της Ρωσίας (Княгиня Екатерина Ивановна/Knyaginya Yekaterina Ivanovna, 12 Ιουλίου 1915 - 13 Μαρτίου 2007) ήταν κόρη του Πρίγκιπα Ιβάν Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1915 στο Παλάτι Παβλόβσκ, και ήταν το νεότερο παιδί και η μοναχοκόρη του Πρίγκιπα Ιβάν Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας και της συζύγου του Πριγκίπισσας Ελένης της Σερβίας.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1937 παντρεύτηκε τον Ρουτζέρο Φαράτσε, Μαρκήσιο Φαράτσε ντι Βιλλαφορέστα στη Ρώμη. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Το 1945, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αικατερίνη έμεινε σε διάσταση από τον σύζυγό της (αν και ποτέ δεν χώρισαν νόμιμα) και μετακόμισε με τα παιδιά της στη Νότια Αμερική.
Πέθανε στις 13 Μαρτίου 2007 στο Μοντεβιδέο όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια σε ηλικία 91 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Πάτμος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Πάτμος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Κάρπαθος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Κάρπαθος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Μιχαλακός Στεφανίδης
Ο Μιχαλακός Στεφανίδης (γεννήθηκε ως Μιχαήλ Στεφανίδης, πέθανε στις 10 Ιουνίου 1929) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Εξελέγη και γερουσιαστής το 1929. Ανέλαβε καθήκοντα στις 21 Απριλίου αλλά πέθανε λίγους μήνες μετά την ίδια χρονιά. Απεβίωσε στις 10 Ιουνίου 1929.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Καρυστίας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Σπαρτιατικός Γ.Σ.
Ο Σπαρτιατικός Γυμναστικός Σύλλογος είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την Σπάρτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1895 και αποτελεί έναν από τους παλαιότερους αθλητικούς συλλόγους της Ελλάδας. Σήμερα διατηρεί ενεργά τμήματα ποδηλασίας, καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, στίβου και αντισφαίρισης, ενώ στο παρελθόν διέθετε επίσης και τμήματα ποδοσφαίρου και επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Ιστορικό
Στις 5 Νοεμβρίου του 1895 ιδρύθηκε ο Σπαρτιατικός Γυμναστικός Σύλλογος από επίλεκτα μέλη της Σπαρτιατικής κοινωνίας που επηρεάστηκαν από το τότε επικρατούν πνεύμα αναβιώσεως του Ολυμπισμού, έναν μόλις χρόνο πριν τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες, που θα διεξάγονταν στην Αθήνα του 1896. Κατά την ίδρυση του Συλλόγου, βασικό λόγο διαδραμάτισε το πνεύμα αρχαιολατρίας το οποίο πρυτάνευε εκείνη την εποχή και εκδηλωνόταν με την συνεχή ονοματοδοσία αρχαίων Σπαρτιατικών ονομάτων σε δρόμους αλλά και σε φυσικά πρόσωπα. Αποτέλεσμα ήταν ο Σύλλογος να υιοθετήσει ως έμβλημά του τους Διόσκουρους, μυθικοί ήρωες της Λακωνίας και κατά την παράδοση γιοι του Δία και της Λήδας, οι οποίοι κρίθηκαν σαν τους πιο αντιπροσωπευτικούς αθλητικούς ήρωες, με τον Κάστορα να είναι ιπποδαμαστής και ο Πολυδεύκης πυγμάχος. Σε μια προσπάθεια να συνδεθεί η αρχαία ιστορία με την Βυζαντινή, τα χρώματα του Συλλόγου καθορίστηκαν ίδια με τα χρώματα του Βυζαντίου, δηλαδή το κίτρινο με το μαύρο.
Δυστυχώς παρά πολλά στοιχεία για την δράση του Συλλόγου για την πρώτη περίοδο της ζωής του έχουν χαθεί. Από πληροφορίες που έχουν συλλεχθεί από τον τύπο της τότε εποχής προκύπτει ότι οι παλαιότεροι αγώνες στίβου που διοργάνωσε ο Σύλλογος για τους οποίους υπάρχουν πλήρη στοιχεία ανάγονται στις 21 Μαΐου του 1902. Από την ίδρυσή του μέχρι και το έτος 1939, ο Σπαρτιατικός Γ.Σ. εκτός από το τμήμα στίβου διατηρούσε επίσης και μουσικό τμήμα, το οποίο αξιοσημείωτα αποτελούσε την μοναδική φιλαρμονική της Σπάρτης. Πριν το 1940 λειτούργησε επίσης τμήματα πετοσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης, ποδηλασίας και αντισφαίρισης, ενώ δημιούργησε και τμήμα ποδοσφαίρου.
Με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ξεκινά παράλληλα νέα περίοδος για τον Σύλλογο στη δεκαετία του '50, με το περισσότερο βάρος να δίνεται στο ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο μέχρι και το 1963 γνωρίζει μεγάλες διακρίσεις φτάνοντας μέχρι και στην Β΄ Εθνική κατηγορία όπου αγωνίστηκε στο άτυπο πρωτάθλημα της περιόδου 1961-62 και στο πρώτο επίσημο της περιόδου 1962-63. Το καλοκαίρι του 1952 μαζί με τους συλλόγους «Α.Π.Σ. Άμιλλα» και «Πανγυθεατικός Γ.Σ.» ίδρυσαν την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας και συνέταξαν το πρώτο καταστατικό της. Το 1963 όλα τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Σπάρτης διαλύθηκαν, παραχωρώντας τους παίχτες τους στο νεοϊδρυόμενο σωματείο του Α.Ο. Σπάρτης, με την προοπτική να δημιουργηθεί μια αξιόλογη ομάδα και τον Σπαρτιατικό να στέκεται αρωγός σε αυτήν την προσπάθεια, δίνοντας πρώτος το παράδειγμα.
Με την διάλυση του ποδοσφαιρικού τμήματος το βάρος δίνεται στο τμήμα στίβου. Διοργανώνονται Παμπελοποννησιακοί αγώνες κατ΄ επανάληψη στην Σπάρτη, δίνεται μεγάλη προσοχή στην τεχνική προετοιμασία με αποτέλεσμα ο Σύλλογος να γνωρίσει μεγάλες επιτυχίες. Τη δεκαετία του ΄70 τίθενται οι βάσεις για την εξέλιξη του Συλλόγου με την ανασυγκρότηση των τμημάτων καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, ποδηλασίας. Την περίοδο 1982-83 η ομάδα καλαθοσφαίρισης κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Το 1983 ο Σύλλογος αποκτά ιδιόκτητα γραφεία στον χώρο των οποίων μεταφέρεται το αρχείο του Συλλόγου το οποίο και διασώζεται με τον τρόπο αυτό και στεγάζονται όλες οι Υπηρεσίες του. Το 1984 ιδρύεται τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του Σπαρτιατικού Γ.Σ. ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου. Αγωνίζεται στην Α1΄ Κατηγορία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. και έδρα του αποτελεί το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Σπάρτης.
Έχει παρουσία στα εθνικά πρωταθλήματα, με κορυφαία τη συμμετοχή του στην Β΄ Εθνική την αγωνιστική περίοδο 1983-84. Τις χρονιές 1988-89, 2009-10 και 2015-16 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική.
Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών
Το ανδρικό τμήμα πετοσφαίρισης του Σπαρτιατικού Γ.Σ. είναι επίσημα αναγνωρισμένο από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης και ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Πελοποννήσου.
Η ανδρική ομάδα πετοσφαίρισης του συλλόγου αγωνίζεται στο εθνικό περιφερειακό πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής. Την αγωνιστική περίοδο 2018-19 τερμάτισε στη 2η θέση της βαθμολογίας, παρουσιάζοντας την ισχυρότερη ομάδα της σύγχρονης ιστορίας του.
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Το γυναικείο τμήμα πετοσφαίρισης του Σπαρτιατικού Γ.Σ. είναι επίσημα αναγνωρισμένο από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης και ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Πελοποννήσου.
Το 2017 η γυναικεία ομάδα πετοσφαίρισης του συλλόγου κέρδισε την άνοδο στο εθνικό περιφερειακό πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Τμήμα στίβου
Το τμήμα στίβου του Σπαρτιατικού Γ.Σ. είναι επίσημα αναγνωρισμένο από τον ΣΕΓΑΣ και ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Αθλητικών Σωματείων ΣΕΓΑΣ περιφέρειας Πελοποννήσου.
Το 2003 κατέλαβε την 140η θέση σε σύνολο 322 σωματείων της ετήσιας τελικής αξιολόγησης σωματείων στίβου που εκδίδει ο ΣΕΓΑΣ. Το 2010 κατέλαβε την 174η θέση σε σύνολο 321 σωματείων, το 2011 κατέλαβε την 123η θέση σε σύνολο 299 σωματείων, το 2012 κατέλαβε την 205η θέση σε σύνολο 281 σωματείων, Το 2013 κατέλαβε την 186 θέση σε σύνολο 294 σωματείων, το 2014 κατέλαβε την 157 θέση σε σύνολο 289 σωματείων, το 2015 κατέλαβε την 177η θέση σε σύνολο 294 σωματείων, το 2016 κατέλαβε την 132η θέση σε σύνολο 312 σωματείων, το 2017 κατέλαβε την 128η θέση σε σύνολο 328 σωματείων, και το 2018 κατέλαβε την 165η θέση σε σύνολο 336 σωματείων.
Τμήμα ποδηλασίας
Το τμήμα ποδηλασίας του Σπαρτιατικού Γ.Σ. είναι επίσημα αναγνωρισμένο από την Ελληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας.
Αποτελεί από τα πλέον διακεκριμένα τμήματα του συλλόγου. Το 2014 κατέλαβε την 4η θέση σε σύνολο 82 σωματείων της ετήσιας γενικής βαθμολογίας Πανελλήνιου επιπέδου που εκδίδει η Ελληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας, ενώ το 2015 κατέλαβε την 7η θέση σε σύνολο 89 σωματείων, για να καταλάβει ξανά την 4η θέση τα έτη 2016 και 2017. Το 2018 κατέλαβε την 9η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λακωνίας Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδηλασίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1895 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Αδελφές Γουατσόφσκι
Οι αδελφές Γουατσόφσκι (Λάνα και Λίλι) είναι αμερικανίδες σκηνοθέτριες, σεναριογράφοι και παραγωγοί.
Η Λάνα γεννήθηκε το 1965 ως Λόρενς (Λάρι) και δήλωσε δημοσίως πως αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα το 2012. Η Λίλι γεννήθηκε το 1967 ως Άντριου (Άντι) και το 2016 δήλωσε πως αισθάνεται και εκείνη γυναίκα, όπως η αδελφή της.
Είναι δημιουργοί ταινιών επιστημονικής φαντασίας, με πιο γνωστές τις The Matrix, V for Vendetta και Cloud Atlas.
Μαρία Βιττόρια νταλ Πότσο ντε λα Κιστέρνα
Η Μαρία Βιττόρια νταλ Πότσο ντε λα Κιστέρνα (Maria Vittoria dal Pozzo della Cisterna, 9 Αυγούστου 1847 – 8 Νοεμβρίου 1876) ήταν η σύζυγος του βασιλιά Αμεδαίου της Ισπανίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Βιττόρια Καρλόττα Ενρικέτα γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1847 στο Παρίσι και ήταν τo πρώτο παιδί και κόρη του Καρόλου Εμμανουήλ νταλ Πότσο, 5ου Πρίγκιπα ντε λα Κιστέρνα και της Κόμισσας Λουίζας του Μέροντ.
Μετά το θάνατο του πατέρα της το 1864, κληρονόμησε τους ευγενείς τίτλους του και έτσι έγινε Πριγκίπισσα της ντε λα Κιστέρνα, Πριγκίπισσα του Μπερλιγουάρντο, Μαρκησία ντι Βόγκερα και Κόμισσα ντι Ποντερτάνο, μεταξύ και άλλων τίτλων.
Στις 30 Μαΐου 1867 τον Αμεδαίο της Σαβοΐας, Δούκα της Αόστης, στο Τορίνο. Είναι πρόγονος του σημερινού Δούκα της Aόστης.
Η υγεία της χειροτέρεψε από τα ταξίδια και τον τελευταίο τοκετό. Πέθανε από φυματίωση στις 8 Νοεμβρίου 1876 στο Σαν Ρέμο σε ηλικία 29 ετών. Θάφτηκε στην Βασιλική της Σουπέργκα του Τορίνο.
Οικογένεια
Το 1867 η Μαρία Βιττόρια παντρεύτηκε τον Αμεδαίο, Δούκα της Αόστας, και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Αόστας
Πρωθυπουργός της Γροιλανδίας
Ο Πρωθυπουργός της Γροιλανδίας (γροιλανδικά: Naalakkersuisut siulittaasuat}}, κυριολεκτικά: Αρχηγός της Κυβέρνησης; Landsstyreformand), επίσημη αναφορά ως Premier, είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης (Naalakkersuisut) της Γροιλανδίας, που αποτελεί αυτόνομη χώρα εντός του Βασιλείου της Δανίας. Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Μούτσι Μπούροπ Έγκεντε από το κόμμα Inuit Ataqatigiit. Ο Πρωθυπουργός είναι συνήθως ο αρχηγός του κόμματος που διαθέτει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο της Γροιλανδίας. Ο Γιόναταν Μότζφελντ ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός μετά την απόκτηση αυτοδιοίκησης το 1979.
Παραπομπές
*
Κατάλογος αστέρων της Αντλίας
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Αντλίας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Αντλία κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
* Α
Ευτύχιος (έξαρχος)
Ο Ευτύχιος έκανε προσπάθειες που τελικά έφεραν αποτελέσματα: Ο βασιλιάς Λιουτπράνδος ήρθε σε συμφωνία με τον Έξαρχο, και συμφώνησε να τον υποστηρίξει σε αντάλλαγμα για την βοήθεια του σττην επιβολή του στα δουκάτα του Μπενεβέντο και Σπολέτο. Ο Πάπας Γρηγόριος, ωστόσο, συναντήθηκε με τον Λιουτπράνδο, και τον έπεισε να εγκαταλείψει την προσπάθεια, στη συνέχεια, με τη βοήθεια του Λιουτπράνδου προέβησαν σε συμφιλίωση με τον Ευτυχή. Όταν ο Τιβέριος Πετάσιος αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στην Τούσκια ο Ευτύχιος βρέθηκε σε κρίσιμη έλλειψη προσωπικού, ο Πάπας Γρηγόριος διέταξε το ρωμαϊκό στρατό να τον βοηθήσει στην καταστολή της εξέγερσης, όπως κι έγινε με τον Πετάσιο να σκοτώνεται.
Σύγκρουση με τους Λομβαρδούς οδήγησε στην καταστροφή το 737, όταν η πρωτεύουσα της Εξαρχίας, η Ραβέννα, λεηλατήθηκε από τους Λομβαρδούς. Περαιτέρω πόλεμος ξέσπασε σε 739. ο Πάπας Γρηγόριος Γ΄ είχε υποστηρίξει τους δούκες του Μπενεβέντο και Σπολέτο κατά του Λιουτπράνδου, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να εισβάλει στην κεντρική Ιταλία. Η Εξαρχία καθώς και το Δουκάτο της Ρώμης, λεηλατήθηκαν και η Ραβένα έπεσε στα χέρια των Λομβαρδών. Ευτύχιος αναγκάστηκε να πάει στα Ενετικά νησιά. Έκανε έκκληση στους κατοίκους να βοηθήσουν στην απελευθέρωση της Ραβέννας, και ο ενετικός στόλος έπλευσε μαζί του για να ανακτήσει την πόλη.
Αρκετά χρόνια αργότερα, όμως, το 751, ο Λομβαρδός βασιλιάς Αϊστούλφος κατέλαβε τη Ραβέννα. Η Εξαρχία έφτασε στο τέλος της, και Βυζαντινή Ιταλία περιοριζόταν σε Σικελία και τις νότιες, ελληνικά-μιλώντας περιοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Κυανιούχο νάτριο
Παραγωγή και χημικές ιδιότητες
Το κυανιούχο νάτριο παράγεται με την επίδραση καυστικού νατρίου σε υδροκυάνιο :
Η παγκόσμια παραγωγή εκτιμήθηκε σε 500 χιλιάδες τόνους το έτος 2006. Παλαιότερα παρασκευαζόταν με τη μέθοδο Castner-Kellner, που βασίζεται στην αντίδραση αμιδίου του νατρίου με άνθρακα σε υψηλές θερμοκρασίες:
Η δομή του στερεού NaCN σχετίζεται με αυτή του χλωριούχου νατρίου. Το κυανιούχο κάλιο (KCN) έχει επίσης παρόμοια δομή. Το κάθε κατιόν Na+ σχηματίζει δεσμούς π με δύο ομάδες ανιόντων CN−, καθώς και δύο «κεκαμμένους» δεσμούς Na---CN και άλλους δύο Na---NC.
Επειδή το άλας αυτό προέρχεται από ασθενές οξύ, μετατρέπεται εύκολα σε υδροκυάνιο με υδρόλυση: ακόμα και το υγρό στερεό NaCN εκλύει μικροποσότητες υδροκυανίου στον αέρα, κάτι που τού προσδίδει τη χαρακτηριστική οσμή πικραμυγδάλου (η αντίληψη αυτής της οσμής προϋποθέτει γενετική προδιάθεση ). Το κυανιούχο νάτριο αντιδρά με όλα τα ισχυρά οξέα απελευθερώνοντας υδροκυάνιο. αυτό προσθέτει στην επικινδυνότητά του. Η τοξικότητά του αναιρείται πιο αποτελεσματικά με υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), με το οποίο αντιδρά παράγοντας κυανικό νάτριο (NaOCN) και νερό :
Εξόρυξη ευγενών μετάλλων
Το κυανιούχο νάτριο έχει ως κύρια χρήση του από τον άνθρωπο την εξαγωγή χρυσού και άλλων πολυτιμων μετάλλων στην εξορυκτική βιομηχανία. Αυτή η εφαρμογή εκμεταλλεύεται τη μεγάλη συγγένεια του μονοσθενούς χρυσού με το κυάνιο, η οποία επάγει την οξείδωση του στοιχειακού χρυσού και τη διάλυσή του με την παρουσία οξυγόνου (του αέρα) και νερού, οπότε δημιουργείται το άλας κυανιούχος νατριοχρυσός (sodium gold cyanide ή gold sodium cyanide) μαζί με υδροξείδιο του νατρίου:
Μια παρόμοια διαδικασία χρησιμοποιεί κυανιούχο κάλιο (KCN) για την παραγωγή κυανιούχου καλιοχρυσού (KAu(CN)2). Λίγες άλλες μέθοδοι υπάρχουν για την εξαγωγή χρυσού από πετρώματα.
Ως πρόδρομος άλλων ενώσεων
Αρκετές χημικές ενώσεις με εμπορική σημασία μπορούν να παραχθούν από το NaCN, όπως το χλωριούχο κυάνιο και πολλά νιτρίλια. Στην οργανική σύνθεση, χρησιμοποιείται για την παρασκευή νιτριλίων που απαντούν ευρύτατα σε πολλά ειδικά χημικά προϊόντα, όπως τα φαρμακευτικά.
Περιθωριακές χρήσεις
Εξαιτίας της υψηλής τοξικότητάς του για τους περισσότερους αερόβιους οργανισμούς, το κυανιούχο νάτριο χρησιμοποιείται για τη γρήγορη θανάτωση ή ακινητοποίησή τους, όπως π.χ. στην αλιεία (όπου η χρήση του πάντως απαγορεύεται στις περισσότερες χώρες) και στη συλλογή εντόμων σε γυάλες από εντομολόγους.
Τοξικότητα
Το κυανιούχο νάτριο (όπως και άλλα ευδιάλυτα στο νερό κυανιούχα άλατα) συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ταχύτερης δράσεως γνωστά δηλητήρια. Το NaCN παρεμποδίζει ισχυρά την κυτταρική αναπνοή, επιδρώντας στη μιτοχονδριακή οξειδάση του κυτοχρώματος και αποτρέποντας έτσι τη μεταφορά ηλεκτρονίων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μειωμένο οξειδωτικό μεταβολισμό και χρήση του οξυγόνου. Μια δόση 200 ως 300 χιλιοστών του γραμμαρίου (μιλιγκράμ) κυανιούχου νατρίου μπορεί να είναι θανατηφόρος για έναν άνθρωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυανιουχο νατριο Νατριο
Ανδρέας Ζάκος
Ο Ανδρέας Ζάκος (12 Νοεμβρίου 1931 - 9 Αυγούστου 1956) ήταν Κύπριος αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Τον Δεκέμβριο του 1955 αιχμαλωτίστηκε από τις βρετανικές δυνάμεις έπειτα από αποτυχημένη ενέδρα στο Μερσινάκι και ακολούθως οδηγήθηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, όπου μερικούς μήνες αργότερα καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε δι' απαγχονισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1931 στο Λινού της επαρχίας Λευκωσίας. Οι γονείς του ήταν ο Χαρίλαος και η Αφροδίτη Ζάκου και είχε τέσσερα αδέρφια. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λεύκας, στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και στην Ελληνική Σχολή Σολέας.
Όταν άρχισε η ΕΟΚΑ τη δράση της για την ελευθερία της Κύπρου, ο Ζάκος εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία στο Ξερό. Εντάχθηκε νωρίς στις τάξεις της ΕΟΚΑ και ανήκε στην ομάδα του Μάρκου Δράκου. Έδρασε στην περιοχή Λεύκας - Πύργου, ετοίμασε κρησφύγετα και στρα­τολόγησε νέα μέλη. Αργότερα, εντάχθηκε στην αντάρτικη ομάδα της Γαληνής και του ανατέθηκαν από τον Γεώργιο Γρίβα καθήκοντα αναγνωρίσεων στόχων για μελλοντικές επιθέσεις και δολιοφθορές.
Στις 15 Δεκεμβρίου 1955 η ομάδα του Μάρκου Δράκου έστησε ενέδρα σε αγγλικό στρατιωτικό αυτοκίνητο στο Μερσινάκι. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο Μάρκος Δράκος αν και τραυματίας ξέφυγε, ενώ ο Ζάκος αιχμαλωτίστηκε μαζί με τον Χαρίλαο Μιχαήλ.
Ο Ζάκος οδηγήθηκε μαζί με τον Μιχαήλ στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, όπου αμφότεροι καταδικάστηκαν σε θάνατο και απαγχονίστηκαν τις πρώτες πρωινές ώρες της 9ης Αυγούστου του 1956, μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο. Έπειτα, ο Ζάκος, όπως και οι υπόλοιποι συναγωνιστές του θάφτηκαν στα Φυλακισμένα Μνήματα. Αργότερα, το 1958, στον τάφο του Ζάκου θάφτηκε και ο Κυριάκος Μάτσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59
Σρέτεν Στογιάνοβιτς
Ο Σρέτεν Στογιάνοβιτς (Сретен Стојановић; 2 Φεβρουαρίου 1898 - 29 Οκτωβρίου 1960) ήταν Σερβοβόσνιος γλύπτης και κριτικός τέχνης. Η καλλιτεχνική του προσωπικότητα έχει απωτυπωθεί καλύτερα σε πορτρέτα φιλοτεχνημένα από διάφορα υλικά.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στογιάνοβιτς έγινε γλύπτης αφού πήγε να σπουδάσει, πρώτα στη Βιέννη στις αρχές του 1918 και αργότερα στο Παρίσι. Έλαβε υποτροφίες από τον Djurica Djordjević και από τη σύζυγό του Krista, με τους οποίους γνωρίστηκε και στη συνέχεια συνδέθηκε με φιλική σχέση. Αυτοί ήταν θερμοί υποστηρικτές της μοντέρνας τέχνης στη μεσοπολεμική Γιουγκοσλαβία και το σπίτι τους είχε γίνει ένας από τους πιο γνωστούς χώρους συγκέντρωσης καλλιτεχνών, συγγραφέων, νέων αριστερών πολιτικών και διανοούμενων. Όντας στη μέση κοινωνικών ανακατατάξεων, οΣτογιάνοβιτς επέστρεψε στη Βοσνία αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, όπου ασχολήθηκε με τη δημιουργία της πρώτης Γιουγκοσλαβίας με επαναστατική διάθεση.
Το 1919, ο Στογιάνοβιτς πήγε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του πάνω στην τέχνη, οι οποίες όχι μόνο του εξασφάλισαν την απαραίτητη εκπαίδευση αλλά του έδωσαν και τη δημιουργική έμπνευση που χαρακτήριζε μία από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Μια διεύθυνση και κάποιες πληροφορίες που είχαν συγκεντρώσει οι Σέρβοι στα καφέ της λεωφόρου Σεν Μισέλ ήταν αρκετά για αυτόν, ανέφερε ο αυτοβιογράφος του, αναφερόμενος στην πρώτη του συνάντηση με την καλλιτεχνική μητρόπολη εκείνης της εποχής.
Η πιο ζωντανή απεικόνιση του Στογιάνοβιτς και ολόκληρης της ατμόσφαιρας κυριαρχούσε στους καλλιτεχνικούς κύκλους και την μποέμ κοινωνία του Παρισιού στο τέλος της δεύτερης και στις αρχές της τρίτης δεκαετίας του περασμένου αιώνα δίνεται από τον L. Trifunović:
''«Ένας τόσο όμορφος και αβρός άνδρας, με μπλούζα πουκάμισο και παλτό μαύρου αξιωματικού, φορώντας καπέλο τύπου μπορσαλίνο με φαρδύ γείσο, μπήκε νωρίς στους κύκλους των μποέμ του Μονπαρνάς που ζούσαν γύρω από τα καφέ Rotonda και Cupola, όπου οι άνθρωποι δεν έπιναν πάρα πολύ και να ξοδεύουν λίγα χρήματα, μιλούσαν, απήγγειλλαν, κοιμόνταν και περνούσαν τον χρόνο τους. Μπορούσε κανείς να γνωρίσει φίλους εδώ, γνωστούς και άγνωστους καλλιτέχνες, τον γεμάτο αυτοθεποίθηση Ζάντκιν με έναν σκύλο, τον Φουγίτα με την παράξενη κόμμωσή του και τον άσχημο φίλο του, την ογκώδη Ισιδώρα Ντάνκαν, τη Shanna Orlow, τον Κίσλινγκ, τρελούς Αμερικάνους και μεθυσμένους Σουηδούς, Ινδούς, Ελβετούς, Ρώσους. . . Το Μονπαρνάς έμοιαζε με μια σύγχρονη Βαβυλώνα. Η ζωή και η νεολαία του ήταν όλο ικανοποίηση".''
«Αφού μετακόμισε στο Βελιγράδι, η βιογραφία του Σρέτεν χάνει τη χροιά μιας ευτυχισμένης ιστορίας. Ξεκινά σοβαρά και επαγγελματικά να δημιουργεί, δημιουργώντας το πρώτο του στούντιο γλυπτικής, εκθέτει έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, συμμετέχει ενεργά στην τέχνη, γράφει καλλιτεχνική κριτική, δημοσιεύει δύο βιβλία, εμφανίζεται συχνά στο κοινό και συζητά επαγγελματικά ή κοινωνικά προβλήματα εκείνης της εποχής, δίνει δημοφιλείς διαλέξεις για την τέχνη, δημιουργεί οικογένεια, ταξιδεύει..."
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Στογιάνοβιτς έζησε στο Βελιγράδι με την οικογένειά του και όταν τελείωσε ο πόλεμος ανακάλυψε ότι ο αδερφός του, ο Μλάντεν Στογιάνοβιτς, είχε πεθάνει. Ο αδερφός του ήταν ένας θρυλικός εθνικός ήρωας και ένα από τα βασικά πρόσωπα του επαναστατικού κινήματος του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο στη δυτική Βοσνία. Μετά τον θάνατο του αδερφού του, ο Στογιάνοβιτς ασχολήθηκε με πολλές δραστηριότητες. Διετέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου στο Βελιγράδι, γραμματέας της Ένωσης Ζωγράφων της Γιουγκοσλαβίας, πρόεδρος της Ένωσης Ζωγράφων της Σερβίας, διευθυντής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών, εκδότης του περιοδικού Τέχνη, μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Τέχνης και Επιστημών το 1950 κ.λπ.
Ο Στογιάνοβιτς πέθανε στο Βελιγράδι το 1960, αφήνοντας πίσω του μερικά από τα πιο πολύτιμα έργα γλυπτικής στη σερβική τέχνη του 20ού αιώνα. Στη γενέτειρά του, το Πριέντορ, δώρισε ένα σημαντικό μέρους των έργων του. Δημιουργίες του υπάρχεουν επίσης στην γκαλερί Pavlo Beljanski στο Νόβι Σαντ, στο Εθνικό Μουσείο και στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Βελιγράδι. Σε κτήρια στο Βελιγράδι, τη Βοϊβοντίνα, το Μαυροβούνιο και τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, υπάρχουν μερικές από τις πιο σημαντικές μνημειακές συνθέσεις του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι Κατηγορία:Γλύπτες
Παλαιά χωροφυλακή του Σαιν-Πιερ
Η Παλαιά χωροφυλακή του Σαιν-Πιερ (γαλλικά: Ancienne gendarmerie de Saint-Pierre) είναι δημόσιο κτίριο του νησιού της Ρεϋνιόν, γαλλικού υπερπόντιου νομού ευρισκόμενου στα νοτιοδυτικά του Ινδικού Ωκεανού. Ευρισκόμενο επί του αριθμού 2 της Οδού της Χωροφυλακής (γαλλικά: Rue de la Gendarmerie), εντός του κέντρου του Σαιν-Πιερ, αποτελούσε, παλαιότερα, έδρα της χωροφυλακής, ενώ, πλέον, στεγάζει δημοτικές υπηρεσίες. Κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο στις 12 Ιανουαρίου 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Χωροφυλακή (Γαλλία) Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Σαιν-Πιερ (Ρεϋνιόν) Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 2006 Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ρεϋνιόν
Άνω Ραβένια Ιωαννίνων
Τα Άνω Ραβένια είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας που ανήκε στον Καποδιστριακό Δήμο Καλπακίου και σήμερα ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο Πωγωνίου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,528 χμ² (2011).
Γενικά
Είναι αμφιθεατρικά χτισμένο σε πλαγιά, στους πρόποδες του λόφου Γκιώνη και σε υψόμετρο περίπου 640μ. Πριν δημιουργηθεί ο οικισμός υπήρχαν πολλοί συνοικισμοί των οποίων σώζονται μέχρι σήμερα μόνο οι ονομασίες (Κάτω Χώρα, Άνω Χώρα, Καβαλάρης, κ.τ.λ.). Το κλίμα είναι υγιεινό και ξηρό λόγω του πετρώδους εδάφους και της καθαρής ατμόσφαιρας που οφείλεται στο υψόμετρο και τα πολλά δάση που το περιβάλλουν.
Τη δεκαετία 1960 τα Άνω Ραβένια είχαν περισσότερους από 400 μόνιμους κατοίκους, που ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Σημαντική θέση κατείχε και η αμπελοκαλλιέργεια. Σήμερα υπάρχουν περίπου 100 μόνιμοι κάτοικοι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι αλλά και αρκετοί νέοι που ασχολούνται με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία.
Δημιουργία
Πριν τη σημερινή μορφή του χωρίου, υπήρχαν μικρότεροι οικισμοί, γνωστότεροι των οποίων η Κάτω Χώρα, η Άνω Χώρα, ο ΚαΒαλάρης τα Μακρύσκηνα και η Σαράκω. Η μνήμη του χωριού φθάνει μέχρι 400 περίπου χρόνια. Η παράδοση αναφέρει ότι κατά την Τουρκική κατοχή χάρη στην επιρροή εμπόρων από το Ζαγόρι που είχαν εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη, ο Αλή Πασάς δεν κατάφερε να επιβάλει την εξουσία του στα Άνω ΡαΒένια ..
Κατά την Τουρκοκρατία
Τα Ανω Ραβένια είναι ένα από τα 46 χωριά της Επαρχίας Ζαγορίου. Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, τα χωριά του Δυτικού Ζαγορίου πέτυχαν τη δημιουργία αυτόνομης και αυτοδιοίκητης επαρχίας με έδρα το Πάπιγκο. Τα προνόμια του Ζαγορίου ίσχυσαν μέχρι το 1863. Από το 1864 μέχρι το 1913 (έτος απελευθέρωσης Ιωαννίνων από τους Τούρκους) σε κάθε Ζαγοροχώρι εκλέγονται οι κοινοτικοί άρχοντες (πρόεδρος και κοινοτικό συμβούλιο, γνωστοί με το όνομα δημογεροντία).
Νεώτερη Ιστορία
Αυτή αρχίζει μετά το 1913. Το 1917 το χωριό βρέθηκε υπό Ιταλική κατοχή με πείνα και καταναγκαστικά έργα. Από το 1920 μέχρι το 1940 το χωριό έζησε μια ζωή κανονική με 450 περίπου κατοίκους. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 άρχισε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και όπου έγιναν φοβερές μάχες τόσο στην ευρύτερη περιοχή του Καλπακίου. Στη συνέχεια, και μέχρι το 1944 η Γερμανική κατοχή άφησε μεγάλες ανθρώπινες απώλειες και το 1947 ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, που υπήρξε η αιτία να εγκαταλείψουν το χωριό πολλοί κάτοικοι του χωριού και να εγκατασταθούν σε αστικά κέντρα. Τη δεκαετία του 1960, κατά την μαζική μετανάστευση, πολλοί κάτοικοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Γερμανία ..
Αξιοθέατα
Γύρω από την πλατεία ο επισκέπτης βλέπει το πετρόχτιστο σχολείο (Θωμαϊδιος Σχολή), το παλιό κοινοτικό γραφείο και το κοινοτικό καφενείο που χτίστηκαν με χρηματοδότηση του Ευθύμιου Θωμαϊδη.
Η κοίμηση της Θεοτόκου
Γνωστή ως Παναγιά πρόκειται για τον παλαιότερο ναό του χωριού. 'Εχει ρυθμό Βασιλικής, χτίστηκε το 1816 και εσωτερικά περιλαμβάνει ανδρωνίτη και γυναικωνίτη. Διαθέτει τέμπλο έξοχης ξυλογλυπτικής τέχνης που κατασκευάστηκε το 19ο αιώνα από Μετσοβίτες καλλιτέχνες. Με τον ίδιο ρυθμό είναι κατασκευασμένος και ο δεσποτικός θρόνος. Η εκκλησία είναι τρίκλιτη και διαθέτει άμβωνα, προσκυνητάρι, αναλόγια και επιτροπικό. Έργο μεγάλης ζωγραφικής τέχνης είναι και ο επιτάφιος, δωρεά του Πέτρου Δ. Ζιάκα, που ήταν εγκατεστημένος στο Βουζαίο της Ρουμανίας. Τέλος, στο εσωτερικό του ναού υπήρχαν γύψινοι θόλοι που με την πάροδο του χρόνου καταστράφηκαν και τώρα η οροφή είναι ισόπεδη. Το καμπαναριό έχει σχήμα κανονικού εξαγώνου, ύψος 15μ και 6 αψιδωτά ανοίγματα ..
Ο Αγιος Νικόλαος
Χτίστηκε το 1850, όπως μαρτυρεί επιγραφή σε εντοιχισμένη πλάκα, πάνω από την κύρια είσοδο. Είναι ναός Βυζαντινού ρυθμού και χτίστηκε με χρήματα του Απόστολου Μπεκιάρη. Ο ναός κοσμείται με εξαιρετικές αγιογραφικές εικόνες, τις οποίες απέστειλε από το Βουζαίο της Ρουμανίας ο Πέτρος Δ. Ζιάκας. Η ζωγραφική τους τέχνη είναι απομίμηση της σχολής του Μιχαήλ Αγγέλου. Η εκκλησία είναι τρίκλιτη με τρούλους, έχει ανδρωνίτη και γυναικωνίτη, δεσποτικό θρόνο, άμβωνα, αναλόγια,  επιτροπικό   και προσκυνητάρι.
Το Ανω Ραβένια μέχρι το 1905 ή 1906 είχε δύο ενορίες, από τότε όμως για ανεξακρίβωτους λόγους συμπτύχτηκαν σε μία όπου διατηρήθηκαν οι δύο εφημέριοι έως το 1908 ..
Το Αμελικό
Η λέξη Αμελικό σημαίνει ξενώνα και ο αμίλης φρόντιζε για τη διατροφή και τη φιλοξενία των περαστικών από το χωριό, που κατέλυαν σε αυτό το κτίριο. Στα Ανω Ραβένια το Αμελικό κτίστηκε με δωρεά του Βασιλείου Μπάρκα, ήταν διώροφο και βρισκόταν κοντά στον ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγιάς). Αποτελούνταν από 3 υπόγεια δωμάτια (που σώζονται) και 4 μεγάλα δωμάτια στον επάνω όροφο (που δυστυχώς κατέρρευσε στη δεκαετία του 1990). Η μεγάλη αίθουσα είχε χρησιμοποιηθεί ως αίθουσα προβολής κινηματογραφικών ταινιών από τα περιοδεύοντα (κινητά) κινηματογραφικά συνεργεία, ως αίθουσα διαλέξεων και συνεστιάσεων. Επίσης, εκεί λειτούργησε και το Νηπιαγωγείο για μια δεκαετία περίπου (1966-1976).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Μισέλ Μοσεσιάν
Ο Μισέλ Μοσεσιάν (Παρίσι, 11 Νοεμβρίου 1959) είναι Γάλλος αρχιτέκτονας, με έδρα το Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο.
Εκπαίδευση
Ο Μισέλ Μοσεσιάν απέκτησε το δίπλωμά του στην αρχιτεκτονική στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών UP N°8 (Belleville Παρίσι), όπου ασχολήθηκε επίσης με τη φιλοσοφία υπό τους Ζακ Ντεριντά και Μισέλ Φουκώ. Ήταν αποδέκτης της υποτροφίας Villa Medicis Hors les Murs και συνέχισε στο Cooper Union School of Architecture στη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε Advanced Design. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στις σπουδές σχεδίου στο Harvard Graduate School of Design στο Cambridge, MA, όπου σπούδασε με τους Raphael Moneo και Bill Mitchell, μαζί με σπουδές στο MIT Media Lab για την τεχνητή νοημοσύνη.
Πρώιμη καριέρα
Ο Μοσεσιάν εργάστηκε για τη Skidmore, Owings & Merrill (SOM) ως Senior Designer στο γραφείο τους στο Σικάγο και ως Design Director στα γραφεία του Λονδίνου. Μαζί με τον ανώτερο συνεργάτη, Λάρι Όλτμανς, έκαναν μια επιτυχημένη προσφορά με αποτέλεσμα το σχεδιασμό και την ολοκλήρωση το 2017 του νέου αρχηγείου του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες.
Mossessian Architecture
Το 2005, ο Μοσεσιάν ίδρυσε το αρχιτεκτονικό στούντιο της Mossessian & Partners, όπου υπηρετεί ως κύριος αρχιτέκτονας. Το πρώτο του σχέδιο κτιρίου στο Λονδίνο ήταν το Carmine Building, 5 Merchant Square, ένα κτίριο γραφείων 15 ορόφων στο Five Merchant Square. Ως μέρος του Paddington Basin Development, το κτήριο ολοκληρώθηκε το 2009, από τον Δήμαρχο του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον.
Το 2010, η Mossessian & Partners ολοκλήρωσε τρία κτίρια: 5 Merchant Square (κεντρικά γραφεία Marks and Spencers) στο Paddington, Λονδίνο· Έδρα της ExxonMobil στη Σαγκάη, Κίνα· και ιδιωτική κατοικία στο Σορέντ της Γαλλίας.
Το 2011, η εταιρεία κέρδισε έναν ανοιχτό διεθνή διαγωνισμό για ένα έργο αστικής ανάπλασης στη Μεδίνα του Φες, στο Μαρόκο, ο οποίος βρίσκεται τώρα στο εργοτάξιο.
Το 2015 το ιατρείο μετονομάστηκε σε Mossessian Architecture. Από τότε η Mossessian Architecture έχει σχεδιάσει 4 φάσεις ενός σχεδίου αναγέννησης στη Ντόχα (Msheireb), δύο κτίρια στην περιοχή King's Cross του κεντρικού Λονδίνου, και κέρδισε έναν διεθνή διαγωνισμό για το σχεδιασμό ενός μουσείου της Ισλαμικής Πίστεως στη Μέκκα, Σαουδική Αραβία.
Εκτός της πρακτικής, ο Μοσεσιάν δίνει διαλέξεις ευρέως σε σχολές αρχιτεκτονικής και πολιτιστικά ιδρύματα. Επί του παρόντος είναι επισκέπτης καθηγητής στο Imperial College του Λονδίνου όπου δίνει διαλέξεις για το πώς η αρχιτεκτονική επηρεάζει την ευημερία. Επίσης, διοργανώνει προσωπικά εκδηλώσεις για την προώθηση της καινοτομίας και της ανάπτυξης στον κλάδο.
Σχεδιαστική Προσέγγιση
Ο Μοσεσιάν έχει τη φήμη ότι βρίσκεται στο τιμόνι νέων προσεγγίσεων και τεχνολογιών. Ο Edwin Heathcote, κριτικός αρχιτεκτονικής στους Financial Times, περιέγραψε τον Μοσεσιάν ως εξής: «Πολύ λίγοι αρχιτέκτονες είναι σε θέση να συνδυάσουν τη σαγηνευτικά αναγωγική εμπορική αρχιτεκτονική του Mid-Century Chicago με την ελαφρότητα της αφής και τη δημιουργική αίσθηση του σύγχρονου ευρωπαϊκού ντιζάιν — ο Μοσεσιάν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή από αυτούς τους λίγους».
Η αρχική του μέθοδος Black Box έχει γίνει βασικό στοιχείο κάθε έργου που προσφέρει η πρακτική και εξασφαλίζει ένα κοινό όραμα από την αρχή.
Ο Μοσεσιάν ενδιαφέρεται βαθιά για τον πολιτιστικό τοπικισμό και την αρχιτεκτονική που ασχολείται με πολύ περισσότερα από τα ίδια τα κτίρια. Προωθούμενος από το όραμά του να δημιουργήσει πολιτιστικά ανταποκρινόμενη αρχιτεκτονική, έχει αναζητήσει οργανισμούς ομοϊδεάτες, όπως η UNESCO και το MCC.
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
5 Merchant Square
- Ειδικό αφιέρωμα MIPIM στη Χώρα της Τιμής, Ηνωμένο Βασίλειο
- LEAF Εμπορικό Κτίριο της Χρονιάς 2012
- Επιλαχών για τα Βραβεία BCO 2011
Κακουγίδες
Οι Κακουγίδες (αγγλικά: Kakuyids) ήταν μια δαϋλαμιτική δυναστεία που κυβέρνησε τη δυτική Περσία, το Τζιμπάλ και το Περσικό Ιράκ (περίπου 1008-περίπου 1051 μ.Χ.). Αργότερα έγιναν αταμπέκοι της Γιαζντ, του Ισφαχάν, και του Αμπαρκούχ (πόλη στο κεντρικό Ιράν), από περίπου το 1051 έως το 1141. Σχετίζονταν με τους Μπουγίδες. Πολλοί λόγιοι θεωρούν τους Κακουγίδες συγγενείς της Σαγίντα (πριγκίπισσας) Σιρίν, που καταγόταν από τη δαϋλαμιτική δυναστεία των Μπαβανδιδών.
Μισέλ Μοσεσιάν
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
Place Lalla Yeddouna
Κακουγίδες
Κατά καιρούς ο Μουχάμμαντ ιμπν Ρουστάμ Ντουσμανζιγιάρ δρούσε ως σύμμαχος των Μπουγιδών. Όταν ο Σαμς αντ-Nτάουλα αντιμετώπισε μια εξέγερση στο Χαμαντάν, στράφηκε στους Κακουγίδες για βοήθεια. Σύντομα λίγο μετά, ο Σαμς αντ-Ντάουλα πέθανε, και τον διαδέχθηκε ο Σαμά αντ-Ντάουλα, παρόλα αυτά, οι Κακουγίδες εισέβαλαν και πήραν τον έλεγχο του Χαμαντάν το 1023 ή 1024. Κατόπιν προχώρησαν και κατέλαβαν την πόλη Χουλβάν (αρχαία πόλη στα όρη Ζάγρος στη δυτική Περσία) από τους Ανναζίδες. Ο Μπουγίδης Μουσαρρίφ αντ-Ντάουλα, κυβερνήτης της Φαρς και του Ιράκ, ανάγκασε τους Κακουγίδες ν΄ αποσυρθούν από τη Χουλβάν, αλλά οι τελευταίοι διατήρησαν το Χαμαντάν. Μεταξύ των δύο μερών συνομολογήθηκε τελικώς ειρήνη, και κανονίστηκε μια συμμαχία μέσω σύναψης κάποιου γάμου.
Τον Μουχάμμαντ ιμπν Ρουστάμ Ντουσμανζιγιάρ διαδέχθηκε ο γιος του, Αμπού Μανσούρ Φαραμούρζ. Όμως ο μικρότερος αδελφός του, ο μετέπειτα Γκαρσάσπ Α΄, υποτελής αρχικά ηγεμόνας του αδελφού του στο Χαμαντάν, σφετερίστηκε την εξουσία στην πόλη αυτή αφήνοντας μόνο το Ισφαχάν στον Φαραμούρζ και δρώντας ανεξάρτητα. Η βασιλεία του Φαραμούρζ διακόπηκε από τους Σελτζούκους, που μετά από πολιορκία ενός έτους κατέλαβαν την πόλη τού Ισφαχάν το 1051 ή 1052. Παρά την ήττα του, εδόθησαν από τους Σελτζούκους στον Φαραμούρζ η Γιαζντ και το Αμπαρκούχ ως φέουδα. Οι Κακουγίδες παρέμειναν κυβερνήτες των επαρχιών αυτών μέχρι κάπου στα μέσα του 12ου αιώνα, υποτελείς των Σελτζούκων.
Μισέλ Μοσεσιάν
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
- Νικητής των βραβείων Holcim 2011, Ανασυγκρότηση και Αποκατάσταση Αστικών Περιοχών
Κακουγίδες
Το 1095, ο Γκαρσάσπ Β΄, εγγονός του Αμπού Μανσούρ Φαραμούρζ, έγινε ο νέος εμίρης των Κακουγιδών, και αργότερα σκοτώθηκε στη μάχη του Κατβάν το Σεπτέμβριο του 1141, όπου οι Σελτζούκοι και οι σύμμαχοί τους Καραχανίδες ηττήθηκαν από τους μογγολικής προέλευσης Καρά-Κιτάι. Έτσι τερματίστηκε η δυναστεία των Κακουγιδών. Η εξουσία τους χαρακτηρίστηκε από την κατασκευή τζαμιών, καναλιών και οχυρώσεων.
Μισέλ Μοσεσιάν
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
- LEAF Καλύτερο Μελλοντικό Κτήριο 2012
- Παγκόσμιο Φεστιβάλ Αρχιτεκτονικής Cultural Regeneration 2011
Κακουγίδες
Κατηγορία:Ασιατικές δυναστείες
Κωνσταντίνος Σνωκ
Ο Κωνσταντίνος Σνωκ (1897-1951) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, φαρμακοποιός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Σνωκ γεννήθηκε στις Σέρρες ως Κωνσταντίνος Συνώκας το 1897 και σπούδασε στη Βιέννη όπου άλλαξε το επίθετό του σε Σνωκ. Άσκησε την φαρμακευτική στην Ξάνθη έως το 1912. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου ανέπτυξε δράση στο πλευρό του Ελευθερίου Βενιζέλου. Διετέλεσε Γραμματέας της Νομαρχίας και έπειτα Υποδιοικητής Πολυγύρου, Λαγκαδά και Κατερίνης. Ως βενιζελικός κατά τη Διασυμμαχική κατοχή της Θράκης το 1919-1920, διορίσθηκε Πολιτικός Διοικητής του Κάραγατς, της Αδριανούπολης και μετά της Αλεξανδρούπολης, όπου επίσημα ο ίδιος παραλαμβάνει την διοίκηση από τους Γάλλους το Μάιο του 1920. Ακολούθως διετέλεσε Νομάρχης Έβρου, Καβάλας και Γενικός Επιθεωρητής Εποικισμού Θράκης. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση της Εφημερίδας «Νέα Αλήθεια» από το 1927 μέχρι το 1935. Από το 1936 έως το 1940 εξέδωσε στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό «Μήνες».
Στο ξεκίνημα της Κατοχής φυλακίστηκε από τις γερμανικές αρχές μαζί με άλλες προσωπικότητες που αναφέρονταν ως αγγλόφιλοι ή γαλλόφιλοι. Το 1942 εξέδωσε το βιβλίο ιστορίας «Μακεδονία-Θράκη» όπου Υπήρξε φίλος του καθηγητή Περικλή Βιζουκίδη, ο οποίος προλόγισε το συγκεκριμένο βιβλίο.
Το 1945 υποστήριξε για την Εξέγερση της Δράμας πως ήταν αποτέλεσμα της ανοησίας των ντόπιων κομμουνιστών που εξαπατήθηκαν και συνεργάστηκαν με τις βουλγαρικές αρχές, χωρίς ωστόσο να παρουσιάσει τα στοιχεία που υποστήριζε πως είχε. Ανάλογες θέσεις περί παγίδευσης των οργανωτών της εξέγερσης υποστήριξαν μεταξύ άλλων οι Χάγκεν Φλάισερ, Σόλων Γρηγοριάδης, Τάσος Βουρνάς , Μάρκος Βαφειάδης, Θανάσης Χατζής και Πέτρος Ρούσος.
Επί Δικτατορίας δόθηκε το όνομά του σε οδό της Θεσσαλονίκης, έχει όμως ζητηθεί η απαλοιφή του από ενώσεις πολιτών και το δημοτικό συμβούλιο.
Μισέλ Μοσεσιάν
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
Msheireb Doha Κατάρ
Παιονίδες
Οι Παιονίδες ή η Παιονία (Παιονίδαι), (ο δήμος: Παιονιδών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Παιονίδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού, καθώς και μεγάλη οικογένεια (γένος) της αρχαίας Αθήνας, ενώ αναφέρονταν επίσης ως «Παιονίδες» και οι γιατροί.
Μισέλ Μοσεσιάν
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
- Νικητής του 2011 AR Future Project Sustainability Award
- Βραβείο Public Realm του World Architecture Festival 2013
- World Architecture Festival Residential Award 2011
Βραβεία Διαγωνισμών
Παιονίδες
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Παιονιδών, ήταν δήμος των Μεσογείων. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς, αλλά οι περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν ότι βρισκόταν στα βόρεια της Αθήνας, στους πρόποδες της νότιας πλαγιάς του βουνού της Πάρνηθας, στα βόρεια του σημερινού Μενιδίου, που υπάγεται στον Δήμο Αχαρνών και το οποίο παλαιότεροι ερευνητές θεωρούσαν ως παραφθορά του ονόματος «Παιονίδαι».
Μισέλ Μοσεσιάν
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
2016 Makkah Museum, Τζέντα, Σαουδική Αραβία [24] - 1η συμμετοχή που κέρδισε το βραβείο, αναμένεται ολοκλήρωση το 2020
2014 King's Cross Argent, μπλοκ S1 και S2 - Νικήτρια συμμετοχή, ολοκλήρωση 2018 και 2020
Παιονίδες
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Παιονιδών τοποθετείται κοντά στο Μετόχι της Μονής Πετράκη, τον Άγιο Νικόλαο και το Φρούριο Λειψύδριον, καθώς σύμφωνα με την αρχαιολόγο Μαρία Πλάτωνος-Γιώτα: «Το γνωστό φρούριο των Αλκμαιωνιδών βρίσκεται αρκετά κοντά στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου στην Πάρνηθα, όπου το τοποθετούσαν από την αρχή οι Leake και Ross. Από εδώ προέρχονταν οι περισσότερες αρχαιολογικές ενδείξεις. Είχαν συνδυάσει επίσης οι δυο μελετητές της αρχαίας τοπογραφίας, τις αρχαίες τοπογραφικές μαρτυρίες, που ανέφεραν ότι το «Λειψύδριο χωρίον περί Πάρνηθαν» (Αριστοτέλης, Αθην. Πολιτεία 19 κ.εξ.) και «ὑπἐρ Παιὀνης ἐστἰ» (Ηρόδοτος V. 6.2.). Ο δήμος των Παιονιδών πρέπει να τοποθετηθεί κοντά στο Μετόχι της Μονής Πετράκη, κοντά στον Άγιο Νικόλαο. Ο Milchhöfer δεν πίστευε ότι ο σπουδαίος δήμος, στον οποίο θα έπρεπε να ανήκει το Λειψύδριο, ήταν ο δήμος των Παιονιδών, επειδή είχε την πεποίθηση ότι οι Παιονίδαι ήταν ένας από τους μικρότερους δήμους της Πάρνηθας».
Μισέλ Μοσεσιάν
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
Στάδιο Παγκόσμιου Κυπέλλου 2013, Κατάρ - Εμπιστευτικό
Παιονίδες
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Σύμφωνα με άλλους ερευνητές ο δήμος ήταν κοντά στον δήμο των αρχαίων Αχαρνών, (το σημερινό Μενίδι), οι οποίοι επίσης τοποθετούν προς βορρά και βορειανατολικά τους δήμους των Παιονιδών και των Χολλειδών και νοτιανατολικά τον δήμο του Συπαλλητού και αναφέρουν ότι βρίσκονται σήμερα αντίστοιχα στις τοποθεσίες «Αμυγδαλέζα», «Καταρεϊκα» και «Αγ. Σωτήρα».
Μισέλ Μοσεσιάν
Βραβεία, αναγνώριση και άλλα highlights
2011 Θέση Lalla Yedouna, Φεζ - 1η συμμετοχή που κερδίζει βραβείο, ολοκλήρωση 2017
Παιονίδες
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 3 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 3 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Μισέλ Μοσεσιάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις