cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υδατοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Το αγώνισμα έλαβε χώρα σε τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε εντός του Φόρεστ Παρκ για τις ανάγκες των Αγώνων και της μεγάλης έκθεσης που διοργανώθηκε παράλληλα στην περιοχή. Μικρά ρυάκια από τα γύρω χωράφια κατέληγαν στη λίμνη, μολύνοντάς τη με λιπάσματα από τις καλλιέργειες και με ακαθαρσίες των ζώων από τη γειτονική αγροτική έκθεση, με αποτέλεσμα πολλοί αθλητές να μολυνθούν και να αρρωστήσουν. Μέσα στο επόμενο έτος από την ολοκλήρωση του τουρνουά, τέσσερις αθλητές έχασαν τη ζωή τους από τύφο που συνδέεται με τα μολυσμένα νερά της λίμνης.
Συμμετέχουσες χώρες
Συμμετείχαν 21 αθλητές, όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρισμένοι σε τρεις ομάδες.
Σύνοψη αγωνίσματος
280px|μικρογραφία|δεξιά|Στιγμιότυπο από τον τελικό του αγωνίσματος.
---
Σκόρερ
170px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Λίο Γκούντγουιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1904
Θεοδράδα
Η Θεοδράδα, γαλλ.: Théodrade, (π. 785 - 9 Ιανουαρίου μεταξύ 844 και 853) από τη Δυναστεία των Καρολιδών, ήταν η πρώτη κόρη του Καρλομάγνου, βασιλιά των Φράγκων και αυτοκράτορα της Δύσης και της Φαστράντας. Έγινε ηγουμένη του Aρζαντέιγ (Argenteuil).
Βιογραφία
Είναι η μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες του Καρλομάγνου και της Φαστράντας, και το δωδέκατο παιδί του βασιλιά των Φράγκων
Το αβαείο της Παναγίας του Αρζαντέιγ.
αριστερά|μικρογραφία| Υποδοχή του Αγίου Χιτώνα του Ιησού στο προαύλιο του Aρζαντέιγ από τον [[Friedrich August Bouterwek|Μπούτερβεκ (1806-1867) . Βρίσκεται στον Κατάλογο Ιστορικών Μνημείων (ΙΜ) από το 1996.]] Το 814 αναφέρεται ως ηγουμένη του Αρτζαντέιγ, αλλά δεν είναι γνωστό αν εκάρη μοναχή κατά τη διάρκεια της ζωής του πατέρα της ή αν αναγκάστηκε να εισέλθει στο μοναστήρι με την ένταξη του ετεροθαλούς αδελφού της Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς. . Ένα μεταγενέστερο έγγραφο, πιθανότατα από το έτος 828, δείχνει, ωστόσο, ότι η Θεοδράδα κατείχε τον Aρζαντέιγ από τον πατέρα της. Το προαναφερθέν έγγραφο του 828 διευκρινίζει, ότι το Θεοδράδα είχε το αβαείο του Aρζαντέιγ, υπό τον όρο ότι στη συνέχεια θα επέστρεφε στο αβαείο του Σαιν-Ντενί, εκτός εάν το τελευταίο αποκήρυσσε το πρώτο: η μεταφορά του αβαείου λοιπόν περιήλθε αυτόνομα στο Σαιν-Ντενί, ανεξάρτητα από τον βασιλιά της Καρολίγειας.
Σύμφωνα με τον Ούγο Γ΄ της Αμιένης, επίσκοπο τού Ρουέν τον 12ο αι., ο Καρλομάγνος θα πρόσφερε στο αβαείο της κόρης του ένα ένδυμα του Ιησού, ένα ιερό λείψανο, που είχε υφάνει η μητέρα του η Παναγία. Αυτό μπορεί να είναι μια ένδειξη, ότι η Θεοδράδα ήταν ηγουμένη κατά τη διάρκεια της ζωής του πατέρα της, αλλά οι πληροφορίες παραμένουν πολύ καθυστερημένες και δεν μπορούν να θεωρηθούν καθοριστικές. Ο χιτώνας (tunica), που χρονολογείται από τον 1ο ως τον 2ο αι., έγινε αντικείμενο προσκυνήματος από τον 15ο αι.
Αβαείο του Mύνστερσβαρτσαχ
Καθώς οι Βίκινγκς κατέστρεψαν την περιοχή του Παρισιού, όπου βρισκόταν το αβαείο, ο Θεοδράδα διέφυγε στο ανατολικό τμήμα της Φραγκικής Αυτοκρατορίας και κατέφυγε στο αβαείο του Μύνστερστβαρτσαχ (Münsterschwarzach) που ίδρυσε η μητέρα της Φαστράντα της Φραγκονίας γύρω στο 780. Έγινε ηγουμένη, και τα επόμενα χρόνια εφάρμοσε τη μοναστική μεταρρύθμιση του Αγίου Βενέδικτου του Ανιάνο.
Η τελευταία αναφορά της Θεοδράδας σε ένα καταστατικό αβαείου χρονολογείται στις 9 Ιανουαρίου 844. Ένα έγγραφο της 21 Ιουλίου 853 αναφέρει ότι η Χιλντεγκάρντε, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανού, παύει να είναι ηγουμένη του Mύνστερσβαρτσαχ, για να γίνει ηγουμένη στη Ζυρίχη. Μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα, ότι ο Θεοδοράδα απεβίωσε στο μεταξύ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φράγκοι ευγενείς Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Σ.Ο. Θήβας
Ο Σκακιστικός Όμιλος Θήβας, συνήθως αναφέρεται ως '''Σ.Ο. Θήβας ή απλά Σ.Ο.Θ.''', είναι σκακιστικός σύλλογος με έδρα την πόλη της Θήβας, στη Βοιωτία. Ιδρύθηκε το 1985 και είναι ένας από τους ιστορικότερους σκακιστικούς συλλόγους στη Βοιωτία. Είναι μέλος της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας (Ε.Σ.Ο.) και της Τοπικής Επιτροπής Σκακιστικών Σωματείων Στερεάς Ελλάδας (Τ.Ε.Σ.Σ.Σ.Ε.).
Ιστορία
Ο Σκακιστικός Όμιλος Θήβας ιδρύθηκε το 1985. Την πρώτη χρονιά ο σύλλογος δεν παρουσίασε αξιόλογη δραστηριότητα και περιορίστηκε σε φιλικούς αγώνες με τον Σκακιστικό Όμιλο Λαυρίου, το Σύλλογο Αιγυπτιωτών Ελλάδας, το Σκακιστικό Σύλλογο Άμφισσας και το Σκακιστικό Όμιλο του Ο.Τ.Ε.. Την ίδια χρονιά ο Σ.Ο.Θ. διοργάνωσε εκτός από το εσωτερικό τουρνουά και τουρνουά για αρχάριους με ελεύθερη συμμετοχή. Το 1986 στο Πανελλήνιο Ομαδικό Κύπελλο προκρίθηκε στους 10 από τους 200 περίπου συλλόγους που έλαβαν μέρος.
Το 1987 ο Σ.Ο.Θ. ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία ύστερα από την 1η θέση που κατέκτησε στον όμιλό του και δίνοντας αγώνες μπαράζ με τους νικητές των άλλων 9 ομίλων της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας. Τον ίδιο έτος ο σύλλογος ανέλαβε την διοργάνωση των προκριματικών του Πανελλήνιου Ανάμικτου Πρωταθλήματος Εφήβων Ελλάδας.
Από το 1986 ο Σκακιστικός Όμιλος Θήβας συμμετέχει κάθε χρόνο στα Πανελλήνια Ανάμικτα Πρωταθλήματα Ανδρών και Εφήβων, στο Πανελλήνιο Ομαδικό Πρωτάθλημα και στο Πανελλήνιο Ομαδικό Κύπελλο. Επίσης ο σύλλογος έχει παρουσία στο Κύπελλο Σπύρου Μπίκου, στο Κύπελλο Αττικής αλλά και σε άλλες μικρότερης κλίμακας διοργανώσεις. Ακόμα ο Σ.Ο.Θ. συμμετείχε με δύο παίκτες στην Ολυμπιάδα Σκακιού στο Διεθνές Ανοιχτό Τουρνουά που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη το 1988 καθώς και με τρεις παίκτες στο Διεθνές Όπεν Τουρνουά της Χαλκιδικής το 1990.
Eξωτερικοί Σύνδεσμοι
Θήβας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βοιωτίας Κατηγορία:Αθλητισμός στη Θήβα Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1985
Μιξίτης
Ο μιξίτης (αγγλ. mixite) είναι αρσενικικό ένυδρο ορυκτό του βισμουθίου και του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στον υπεύθυνο του ορυχείου του Jachymov (Τσεχία) Anton Mixa (1838-1906), ο οποίος και πρωτοεντόπισε το ορυκτό.
Είναι σχετικά σπάνιο δευτερογενές ορυκτό, σχηματιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων-βισμουθιούχων αποθέσεων. Σχηματίζει σειρά παραμικτικών ορυκτών, τα οποία έχουν το γενικό τύπο '''ΑCu6(XO4)3(OH)6. 3H2O''', όπου Α= βισμούθιο, αργίλιο, ασβέστιο, δημήτριο, λανθάνιο, ύττριο, νεοδύμιο ή θόριο και Χ = αρσενικό ή φωσφόρος. Τα κυριότερα μέλη της σειράς είναι:
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι το αυτοφυές βισμούθιο, ο ερυθρίτης, ο μαλαχίτης, ο βαρύτης, ο βισμουθίτης, ο βουλφενίτης, ο μιμητίτης και ο λειμωνίτης. Λόγω των συγγενών ορυκτών και των πολύ όμορφων συσσωματωμάτων του είναι ορυκτό περιζήτητο από συλλέκτες.
Ανευρίσκεται σε αρκετά σημεία του πλανήτη. Αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις του στο Jachymov (Joachimsthal) της Τσεχίας, τη Γερμανία (Σαξωνία, Μέλας Δρυμός, Θουριγγία, Βάδη-Βυρτεμβέργη και ιδιαίτερα στο ορυχείο Clara πολύ όμορφοι κρύσταλλοι), την Κορνουάλη στην Αγγλία, στο Cap Garonne της Γαλλίας, την Ιταλία, το Ζακατέκας του Μεξικού, το Τσουμέμπ της Ναμίμπια και αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ. Αναφέρεται επίσης η ύπαρξή του σε αρκετές ακόμη χώρες.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε όμορφα συσσωματώματα στα μεταλλεία Λαυρίου (Ιλάριον Νο 50 στην Καμάριζα, στο Νο. 19 του Σουνίου και στο km-3 ορυχείο του Λαυρίου.
Ούγος του Βιέν (Μποζονιδών)
Ο Ούγος, γαλλ.: Hugues de Vienne, ή λανθασμένα Hugues de Troyes, (π. 900-948) από τον Οίκο του Τρουά, ήταν παλατινός κόμης του βασιλείου της Άνω (Πέραν του Ιούρα) Βουργουνδίας, κόμης στην επαρχία Μπεζανσόν και στη συνέχεια κόμης και μαρκήσιος στη Λυών και στο Βιέν (Εντεύθεν των Άλπεων).
Ήταν μέλος του Οίκου των Μποζονιδών, γιος του Γκαρνιέ του Σαν (Sens) και της Τευτμπέργκας της Αρλ (Arles). Ο Ούγος ήταν αδελφός του Mανασσή αρχιεπισκόπου της Aρλ και ανιψιός του Ούγου βασιλιά της Αρλ (Προβηγκίας).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκαρνιέ (Garnier) υποκόμη του Σαν και ίσως του Τρουά (Troyes), αξιωματικού στην αυλή του βασιλιά Ροδόλφου Α΄ της Βουργουνδίας, και της Tευτμπέργκας, κόρης του Tιμπώ της Aρλ. Το πιο σωστό όνομά του είναι Oύγος κόμης του Βιέν. Μερικές φορές βρίσκουμε το όνομα Ούγος του Τρουά, ωστόσο δεν είχε καμία δικαιοδοσία στο Τρουά, σε αντίθεση με τον πατέρα του ή τον αδελφό του Ριχάρδο κόμη του Τρουά. Ονομάστηκε επίσης από τους σύγχρονους χρονικογράφους Ούγος των Εντεύθεν των Άλπεων μερών (Hugues de Cisalpine) (δηλ. των Βιενουά [Viennois] και Λυοναί [Lyonnais]) και Ούγος του Ταγιεφέρ (Hugues Taillefer). Δεν πρέπει να συγχέεται με τον σύγχρονο συνονόματό του Ούγο τον Μέλανα.
Ο Ούγος νυμφεύτηκε τη νεαρή Βίλλα (Willa) του Tούργκαου, ανιψιά του Ροδόλφου της Βουργουνδίας, μετά το 915.
Το 920 έγινε η πώληση μιας βίλας και της εκκλησίας της από τον μαρκήσιο Ούγο της Αρλ "στον Άγιο Μαξίμ, πρώην επίσκοπο του Ριέ (Riez), που βρίσκεται στο αβαείο του Σαιν-Αντρέ-λε-Μπα, και στον Λουδοβίκο Γ΄, αυτοκράτορα και επόπτη (rector) αυτής της βασιλικής". Μεταξύ των μαρτύρων, βρίσκουμε τον Ούγο, τους αδελφούς του Ριχάρδο και Mανασσή, όπου ο τελευταίος, ο οποίος έγινε αρχιεπίσκοπος της Aρλ, να είναι ο μόνος με τίτλο. Και οι τρεις είναι οι Βουργουνδοί ανιψιοί του Ούγου της Αρλ.
Το 923/924, όταν ο Ούγος της Αρλ θέλησε να αποκαταστήσει το αβαείο του Σαιν-Πιέρ του Βιέν, αναφέρει έναν μάρτυρα, που ονομάζεται Ούγος, που θα μπορούσε να είναι ο ανιψιός του. Μπορούμε ακόμη περισσότερο να πιστεύουμε ότι ο Ούγος της Αρλ έθεσε, ως αφιερωτές της ευσεβούς χειρονομίας του, τους αδελφούς και τις αδελφές του Ούγου του Βιέν, καθώς και τη μητέρα του.
Τον Ιούλιο του 926, ο θείος του Ούγος έφυγε από την Αρλ, για να πάρει το στέμμα του βασιλιά της Ιταλίας. Υποστηριζόμενος και εκλεγμένος από τους ευγενείς, κατέλαβε τον θρόνο με την υποστήριξη του Ροδόλφου Β' της Βουργουνδίας. Στις 9 Ιουλίου 926 στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") στην Παβία. Στη συνέχεια απέδωσε την κομητεία της Αρλ στον τότε πιστό αδελφό του, Μπόζο της Αρλ, που τον αντικατέστησε στην Προβηγκία. Σε αυτά τα γεγονότα, ο Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος στο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας (De administrando imperio), λέει ότι ο βασιλιάς Ούγος συνοδευόταν από τον αδελφό του (Μπόζο) και τον Hugues Tagliaferro, που αναγνωρίζεται ως ο ανιψιός του.
Το 927 ο μαρκήσιος Ούγος (Ούγος ο Μέλας) παρακολούθησε, με τον Ούγο παλατινό κόμη, την επιβεβαίωση, από τον βασιλιά Ροδόλφο Β΄ του Λιμπόν, του επισκόπου της Λωζάνης: αυτή η βασιλική δίκη έγινε στο Σαβορναί, στην επισκοπή της Λωζάνης.
Βρίσκουμε στον "Βίο του Αγίου Tιμπώ της Βιέν", γιου του Ούγου του Βιέν, το αξίωμα του "inter primos palatii» να το έχει τότε τότε.
Τον Απρίλιο του 927, ο κόμης Ούγος, η σύζυγός του Βίλλα, και οι γιοι τους Μπόζο και Γκαρνιέ δώρησαν γη στο Ζενύ (Jeugny, νότια του Τροτά) στο αβαείο του Moντιεραμαί. Ο αδελφός του Ριχάρδος ήταν τότε κόμης του Τρουά ή ακόμη και υποκόμης του Σαν.
Η Πράξη  των καταστατικών του Κλυνύ τον δείχνει τον Ιούνιο του 934 στην επαρχία της Μπεζανσόν. Δώρισε στο Moυτιέ-Ωτεπιέρ (στο Βαραί) τη βίλα Βαρνέριο-Φοντάνα (Warnerio-Fontana, Vernierfontaine ή «Fontaine de Garnier»). Η πράξη εδώ αναφέρεται στην ηγεμονία του βασιλιά Ροδόλφου Β΄.
Ο βασιλιάς Ούγος της Αρλ έδωσε το Σαιν-Ζαν-ντ'Οκταβιόν του Βιενουά στον ανιψιό του κόμη Ούγο, με καταστατικό του Ιουνίου του 936. Ο "Βίος του Αγ. Τιμπώ" δείχνει επίσης, ότι η εξουσία του επεκτάθηκε σε περιοχές της κομητείας Σερμοράν. Το καταστατικό υπέγραψαν οι δύο βασιλείς Ούγος και Λοθάριος Β΄, πατέρας και γιος: πρόσφεραν εκεί μια τεράστια περιουσία στον κόμη Ούγο, τον πολύ αγαπητό τους ανιψιό. Ακολουθούν τα αιτήματά τους, «λαμβάνοντας υπόψη την αγάπη, την αφοσίωση και την πίστη που έχει προς εμάς". Η δωρεά είναι σημαντική. Μετά από 15 χρόνια συνεργασίας με τον Ούγο της Αρλ και τους βασιλείς της Βουργουνδίας, αυτός ο ανιψιός φαίνεται να ικανοποιείται. Ειδικά από τότε που συνέβη η εξέγερση του Μπόζο, αδελφού του Ουγου της Αρλ, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον τελευταίο ως κόμη της Προβηγκίας το 926, στο τέλος της βασιλείας του Λουδοβίκου Γ΄, ενώ ο Ουγος βρισκόταν στην Ιταλία.
Τα Χρονικά του Φλοδοάρδου για το έτος 939 μας λένε για: την κατάληψη της χώρας του Βερντέν από τον Λουδοβίκο Δ΄, στη συνέχεια μια διάσκεψη στην Αλσατία με τον Ούγο των Εντεύθεν των Άλπεων μερών. Εκτός από την εγκατάστασή του στο Βιενουά, ο Ούγος διατηρεί επιρροή στην περιοχή της Μπεζανσόν και κυρίως διπλωματικό ρόλο, χάρη στις σχέσεις του με τα δύο βασίλεια της Βουργουνδίας και με αυτό της Ιταλίας.
Στην πράξη των Καταστατικών του Κλυνύ τον βλέπουμε, τώρα πιστοποιημένο ως κόμη και μαρκήσιο, να είναι μάρτυρας μετά τον βασιλιά Κορράδο Γ΄. Υπογράφει μετά από τον Οντόλρικ, τον νέο παλατινό κόμη, τον Ερρίκο (του Tύργκαου) γιο του Λουδοβίκου του Τύργκαου, και τους κόμητες Ανσελμίδες.
Σε αυτήν την περίοδο ενοποίησης, τον βλέπουμε να επεμβαίνει στη Λυών σχετικά με τις κτήσεις του Κλυνύ, της μονής που ίδρυσε ο Γουλιέλμος Α΄ ο Ευσεβής δούκας της Ακουιτανίας και η σύζυγός του Eνγκελμπέργκα των Μποζονιδών, θεία του Καρόλου-Κωνσταντίνου.
Αυτό ισχύει για τον Tουασαί, με τις πράξεις ., 628 και 656 των Καταστατικών του Κλυνύ υπό την εξουσία του βασιλιά Κορράδου Γ΄, όπου ο Ούγος περιγράφεται ως κόμης Ούγος, ο εξ αίματος συγγενής μας (Hugo comes, consanguineus noster, Απρίλιος 943) ή Ούγος κόμης και μαρκίων (Hugonis, comitis et marchionis, Μάρτιος 944). Στην τελευταία αυτή πράξη, υπογράφει ενώπιον του πρωταγωνιστή, του υποκόμη Aντεμάρ, και των κόμητων Λιετάλ του Μακόν, Καρόλου-Κωνσταντίνου και Γουλιέλμου.
Αυτό ισχύει και για το Ρομάνς (Aιν), με πράξεις και 728 των Καταστατικών του Κλυνύ. Το Ρομάνς, στην επαρχία (pagus) της Λυών, όπου μια βίλα δόθηκε στο αβαείο του Kλυνύ το 917, από την Eνγκελμπέργκα της Ακουιτανίας. Ο Ούγος χαρακτηρίζεται εκεί ως Ούγος, χάριτι Θεού κόμης (Hugo, gratia Dei comes).
Προς το τέλος της ζωής του, ο κόμης Ούγος έδωσε υπέρ σωτηρίας της ψυχής του (pro redemptione animae suae) στο Σύλλογο της εκκλησίας Σαιντ-Ετιέν στη Μπεζανσόν, τη βίλα του Πουιγιέ-λε-Βιν (Ντου, Doubs), με την εκκλησία Σαιντ-Αλμπ;eν. Το Σαιντ-Ετιέν στη Μπεζανσόν κατείχε επίσης έναν θησαυρό, που αποτελείται από ιερά σκεύη, λειψανοθήκες, έναν μεγάλο χρυσό σταυρό που θα ανήκε στον Ούγο κόμη του Βιέν, αδελφό της Μπέρτας του Μακόν. Ο Λιετάλ κόμης του Μακόν, από τη δεύτερη σύζυγό του Μπέρτα θα αποκτήσει επίσης προνόμια σε αυτή την επαρχία, και θα ταφεί επίσης στη Μπεζανσόν.
Τον Σεπτέμβριο του 948 ο Ούγος του Βιέν είχε ήδη αποβιώσει, επειδή έχουμε μια δωρεά στον Κλυνύ από τον αδελφό του Mανασσή της Aρλ για τις ψυχές της «μητέρας του Tευτμπέργκας της Αρλ, και των αδελφών του Ούγου και Ριχάρδου (του Tρουά) των Μποζονιδών, και για άλλους συγγενείς του». Παραχώρησε τη βίλα Ζυλύ-λε-Μπυξύ με τις εκκλησίες Σαιν-Μωρίς και Σαιν-Μαρτίν ντε Ταρτρ στο μεγάλο αβαείο.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Tιτμπέργκα, ο Ούγος είχε παιδιά:
Δευτερεύουσες πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Εθνική Βόρειας Μακεδονίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Βόρειας Μακεδονίας αντιπροσωπεύει τη Βόρεια Μακεδονία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Βόρειας Μακεδονίας (Basketball Federation of the Former Yugoslav Republic of Macedonia).
Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1993 οι αθλήτριες σλαβομακεδονικής εθνικότητας υπάγονταν στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βορεια Μακεδονια Γυναικων
3069 Χεϋρόφσκυ
Ο Χεϋρόφσκυ (Heyrovský) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,8. Ανακαλύφθηκε το 1982 από την Τσέχα αστρονόμο Ζντένκα Βάβροβα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας, και του έδωσε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη της φυσικοχημικού και εφευρέτη Γιάροσλαβ Χεϋρόφσκυ (Βραβείο Νόμπελ Χημείας 1959).
Εξαιτίας της σημαντικής εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Χεϋρόφσκυ κατά το περιήλιό του βρίσκεται στο εσώτατο όριο (το προς την πλευρά του Ηλίου) της Κύριας Ζώνης, ενώ κατά το αφήλιό του βρίσκεται στην κεντρική της περιοχή.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χεϋρόφσκυ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χευροφσκυ
Σύμβολα ΛΟΑΤ
Όπως σε πολλές οργανώσεις και κοινωνίες, τα μέλη της ΛΟΑΤ κοινωνίας έχουν υιοθετήσει ορισμένα σύμβολα από τα οποία αναγνωρίζονται και από τα οποία επιδεικνύουν ενότητα, περηφάνια, κοινές αξίες και πίστη.
Σύμβολα φύλων
Το αρσενικό και το θηλυκό σύμβολο προέρχονται από τα αστρονομικά σύμβολα του πλανήτη Άρη και Αφροδίτη αντίστοιχα.
Δυο θηλυκά σύμβολα μαζί (⚢) μπορούν να αντιπροσωπεύουν μια λεσβία γυναίκα ή γενικά τη λεσβιακή κοινότητα. Αντίστοιχα, δυο αρσενικά σύμβολα μαζί (⚣) μπορούν να αντιπροσωπεύουν έναν γκέι άνδρα ή γενικά την ανδρική γκέι κοινότητα. Τα σύμβολα αυτά πρωτοεμφανίστηκαν στη δεκαετία του 70. Ένα θηλυκό και ένα αρσενικό μαζί γύρω από έναν κύκλο (⚧) αντιπροσωπεύει τα διαφυλικά άτομα.
Λάμδα
thumb|60px|Το [[λάμδα]] Το 1970, το ελληνικό γράμμα λάμδα (λ) επιλέχθηκε για να απεικονίσει την καμπάνια της Ομοφυλοφιλικής Ακτιβιστικής Συμμαχίας για την ελευθερία των ομοφυλοφίλων και τέσσερα χρόνια αργότερα, το Διεθνές Κογκρέσο Ομοφυλοφιλικών Δικαιωμάτων στη Σκωτία, διάλεξε αυτό το σύμβολο για να συμβολίσει τα ομοφυλόφιλα και λεσβιακά δικαιώματα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνει το λάμδα παγκοσμίως γνωστό. Το λάμδα στη φυσική χρησιμοποιείται για να απεικονίσει το μήκος κύματος που συνδέονται με την ενέργεια και συνεπώς χρησιμοποιείται για να συμβολίσει την ενέργεια του Κινήματος Ομοφυλοφίλων Δικαιωμάτων.
Ροζ και μαύρα τρίγωνα
Ένα από τα παλαιότερα από αυτά τα σύμβολα είναι το ροζ τρίγωνο, το οποίο προήλθε από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όταν οι ομοφυλόφιλοι ήταν αναγκασμένοι να φορούν το ροζ τρίγωνο πάνω τους για να αναγνωρίζονται. Υπολογίζεται ότι 220,000 ομοφυλόφιλοι και λεσβίες πέθαναν μαζί με τους 6,000,000 εβραίους τους οποίους εξόντωσαν οι Ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατα τη διάρκεια του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου μέσα στο τμήμα της αποκαλούμενης από τον Χίτλερ "τελικής λύσης". Για αυτό το λόγο, το ροζ τρίγωνο χρησιμοποιείται τόσο για αναγνώριση όσο και για αναμνηστικό για να θυμίσει σε αυτούς που το φορούν αλλά και στο γενικό κοινό την απάνθρωπη συμπεριφορά που είχαν υποστεί οι ομοφυλόφιλοι κάτω από τους Ναζιστικούς διώκτες.
Σημαία των ΛΟΑΤ
Η αρχική σημαία των ομοφυλοφίλων υψώθηκε για πρώτη φορά στο Σαν Φρανσίσκο στις 25 Ιουνίου του 1978 και σχεδιαστής ήταν ο Γκίλμπερτ Μπέικερ. Η σημαία δεν δείχνει ένα πραγματικό ουράνιο τόξο, αλλά τα χρώματα του ουράνιου τόξου να εμφανίζονται με οριζόντιες γραμμές, με το κόκκινο στην κορυφή και το μοβ στο τέλος. Απεικονίζει την ποικιλομορφία των ομοφυλόφιλων και των λεσβίων παγκοσμίως. Το κόκκινο απεικονίζει τη ζωή, το πορτοκαλί τη θεραπεία, το κίτρινο απεικονίζει τον ήλιο, το πράσινο τη φύση, το μπλε την καθαρότητα και το μοβ απεικονίζει το πνεύμα. Η αρχική σημαία είχε δυο ακόμα λωρίδες, μια ροζ και μια τιρκουάζ λωρίδα, αυτές πλέον απεικονίζουν την αμφιφυλοφιλία.
Κρίκοι της ελευθερίας
Οι κρίκοι της ελευθερίας, που σχεδιάστηκαν από τον David Spada, είναι έξι αλουμινένιοι κρίκοι που ο καθένας έχει ένα από τα χρώματα της ΛΟΑΤ σημαίας. Συμβολίζουν την ανεξαρτησία και την ανοχή, αυτοί οι κρίκοι φοριούνται ως περιδέραια, βραχιόλια, δακτυλίδια κ.ά.
Λάβρυς
left|100px|Η λάβρυς Η λάβρυς (double axe), χρησιμοποιούταν στην αρχαία Μινωική Κρήτη (που υπάρχουν αναφορές ότι ήταν μητριαρχική κοινωνία) και στην αρχαιοελληνική μυθολογία χρησιμοποιούταν από τις Αμαζόνες. Μπορεί να συσχετιστεί με τη θεά Δήμητρα και περιστασιακά με τη θεά Άρτεμη.
Η λάβρυς χρησιμοποιείται για να απεικονίσει τη λεσβιακή και φεμινιστική δύναμη. Αρκετές λεσβίες το φορούν περήφανα σαν κόσμημα.
Αμφισεξουαλικό διπλό τρίγωνο
left|thumb|100px Αυτό το σύμβολο απεικονίζει την αμφισεξουαλικότητα και την αμφισεξουαλική περηφάνια. Η ακριβής προέλευση αυτού του συμβόλου είναι άγνωστη. Θεωρείται πως το ροζ τρίγωνο μπορεί να αντιπροσωπεύει την ομοφυλοφιλία, όπως και όταν είναι μόνο του, ενώ το μπλε τρίγωνο την ετεροφυλοφιλία και τα δύο μαζί διαμορφώνουν το χρώμα της λεβάντας που απεικονίζει την αμφιφυλοφιλία. Είναι επίσης πιθανό το ροζ να αντιπροσωπεύει την έλξη προς της γυναίκες και το μπλε την έλξη προς τους άνδρες και τα δύο μαζί να διαμορφώνουν το χρώμα της λεβάντας που απεικονίζει την αμφιφυλοφιλία. right|thumb|125px
Τρανσεξουαλικά σύμβολα
left|thumbnail|Σύμβολο Τρανσεξουαλικότητας Δημοφιλή τρανσεξουαλικά σύμβολα που χρησιμοποιούνται για να απεικονίσουν τα τρανσεξουαλικά άτομα, περιλαμβάνουν ένα τροποποιημένο βιολογικό σύμβολο που προήλθε από μια ζωγραφιά της Holly Boswell. Το σύμβολο περιλαμβάνει το βέλος που δείχνει προς τα επάνω δεξιά και συμβολίζει τον άνδρα (αστρολογικό σύμβολο του Άρη) και τον σταυρό που δείχνει προς τα κάτω και συμβολίζει τη γυναίκα (αστρολογικό σύμβολο της Αφροδίτης), το σύμβολο περιλαμβάνει και τα δυο αυτά σύμβολα καθώς και ένα βέλος (που ενώνει τα ανδρικά και γυναικεία στοιχεία) που δείχνει επάνω και αριστερά. thumb|200px|right|Σημαία Τρανσεξουαλικών
Άλλο τρανσεξουαλικό σύμβολο είναι η σημαία των τρανσεξουαλικών, που σχεδιάστηκε από τη Μόνικα Χελμς και εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε παρέλαση pride στην Αριζόνα το 2000. Η σημαία απεικονίζει την τρανσεξουαλική κοινότητα και αποτελείται από πέντε οριζόντιες λωρίδες, δυο γαλάζιες, δυο ροζ και μια άσπρη. Η Χελμς περιέγραψε το νόημα των λωρίδων:
"Το γαλάζιο είναι το χρώμα για τα μικρά αγόρια, το ροζ για τα κορίτσια και το λευκό στη μέση για αυτούς που μεταβιβάζονται και για αυτούς που θεωρούν ότι έχουν ουδέτερο φύλο ή καθόλου φύλο. Ο σχεδιασμός είναι έτσι όπου απο όποια μεριά και αν το κρατήσεις θα είναι πάντα σωστό. Αυτό συμβολίζει εμάς που προσπαθούμε να βρούμε την ορθότητα στη ζωή μας."
Κάρβερ (κρατήρας)
Ο Κάρβερ (Carver) είναι κρατήρας πρόσκρουσης στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται στα ανατολικά του μεγάλου κρατήρα φαν Ντερ Βάαλς, ενώ στα βορειοανατολικά του είναι ο κρατήρας Rosseland και στα νότια-νοτιοανατολικά του ο Κόζυρεφ.
Ο Κάρβερ έχει σημάδια διάβρωσης και το εσωτερικό τείχος του έχει σε κάποιες περιοχές αναβαθμίδες. Υπάρχουν πολλοί μικροί κρατήρες στο εσωτερικό χείλος και το εσωτερικό τείχος του, αλλά καμία ιδιαίτερα μεγάλη πρόσκρουση. Υπάρχει μικρή κεντρική κορυφή στον πυθμένα του, καθώς και αρκετοί μικροί κρατήρες στο νότιο μισό του. Ο υπόλοιπος πυθμένας δεν έχει αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Accept
Οι Accept είναι γερμανικό heavy metal συγκρότημα από την πόλη Ζόλινγκεν, που δημιουργήθηκε το 1968 από τον τραγουδιστή Ούντο Ντιρκσνάιντερ, με το όνομα "Band X". Θεωρούνται ένα από τα συγκροτήματα τα οποία είχαν έντονη επιρροή στην εξέλιξη του speed και thrash metal ιδιώματος.
Τα πρώτα χρόνια
μικρογραφία|αριστερά|Το λογότυπο του συγκροτήματος. Αρχικά μέλη των Accept ήταν οι κιθαρίστες Βολφ Χόφμαν και Γκέρχαρντ Βαλ, ο μπασίστας Πέτερ Μπάλτες και ο ντράμερ Φρανκ Φρίντριχ. Τα πρώτα χρόνια το συγκρότημα λειτουργούσε ερασιτεχνικά και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70 η σύνθεση τους υπέστη πολλές αλλαγές μελών.
Η επαγγελματική τους καριέρα ξεκίνησε το 1976 όταν έπαιξαν σε ένα από τα πρώτα ροκ εντ ρολ φεστιβάλ της Γερμανίας, το "Rock am Rhein". Το 1979, ο Γκέρχαρντ Βαλ αντικαταστάθηκε από τον Γιοργκ Φίσερ και ο Φρανκ Φρίντριχ από τον Στέφαν Κάουφμαν. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν και το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο "Accept", το οποίο δε γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία. Ακολούθησε το "I'm a Rebel", βοηθώντας το συγκρότημα να κερδίσει σε δημοσιότητα με την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση όπου έπαιξαν το ομώνυμο τραγούδι.
Στο "Breaker" του 1981 οι Accept επικεντρώθηκαν στο να διαμορφώσουν τον ήχο τους όπως αυτοί ήθελαν, θεωρώντας ότι το προηγούμενο άλμπουμ τους ήταν εμπορικά κατευθυνόμενο. Στο δίσκο περιλαμβάνονται δυνατά ροκ κομμάτια όπως το "Midnight Highway" και το "Breaker", αλλά και επιθετικά τραγούδια με σαρκαστικό ύφος όπως το "Son of a Bitch".
Το 1982 ο Φίσερ αποχώρησε από το συγκρότημα και στη θέση του ήλθε προσωρινά ο Γιαν Κέμετ και στη συνέχεια ο Χέρμαν Φρανκ. Με τη νέα σύνθεση κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά το τέταρτο άλμπουμ τους, "Restless and Wild", με ένα από τα πρώτα speed metal τραγούδια, το "Fast As A Shark", όπως και ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του συγκροτήματος, το "Princess of the Dawn". Σε αυτή την περίοδο, οι Accept έφθασαν σε υψηλά στάνταρ το επίπεδο των ζωντανών τους εμφανίσεων στην περιοδεία για το συγκεκριμένο άλμπουμ.
Οι μεγάλες επιτυχίες
Το 1983, κυκλοφόρησαν το πιο επιτυχημένο άλμπουμ τους, "Balls to the Wall", το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα στην ιστορία του heavy metal. Τα τραγούδια του δίσκου είχαν κοινό στιχουργικό περιεχόμενο που είχε να κάνει με πολιτική, αγάπη, κοινωνική ευθύνη, κ.α.. Το άλμπουμ μπήκε στο Hot-100 του Billboard και έγινε χρυσό, ενώ σκαρφάλωσε και στο Top-10 των σουηδικών τσαρτ. Τα Χριστούγεννα του 1983, ο Γιοργκ Φίσερ επέστρεψε στο συγκρότημα, περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο το 1984 συμπεριλαμβανομένης μιας εμφάνισης στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" του Ντόνινγκτον.
Τα χρόνια στο σκοτάδι
Ένα χρόνο αργότερα, η "RCA" κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Staying a Life", του οποίου η επιτυχία ώθησε το συγκρότημα στην επανένωση του 1992 με τη σύνθεση των Ντίρκσναιντερ, Χόφμαν, Κάουφμαν και Μπάλτες, αλλά χωρίς δεύτερο κιθαρίστα. Κυκλοφόρησαν τους δίσκους "Objection Overruled" και "Death Row", μετά τον οποίο ο Στέφαν Κάουφμαν αδυνατούσε να συνεχίσει λόγω του προβλήματος στην πλάτη του. Τη θέση του πήρε προσωρινά ο Στέφαν Σβάρτσμαν, με το συγκρότημα να ηχογραφεί το "Predator" στο Νάσβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών με το ντράμερ Μάικλ Καρτελόουν στη σύνθεση τους. Η τελευταία τους παγκόσμια περιοδεία πραγματοποιήθηκε μέσα στο 1996, δίνοντας την τελευταία τους συναυλία στο Τόκιο της Ιαπωνίας τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς.
Επιστροφή και νέες επιτυχίες
right|thumb|240px|Ο Βολφ Χόφμαν Το 2005, έλαβαν προσκλήσεις από διάφορα μεγάλα φεστιβάλ, με την κλασική σύνθεση των Χόφμαν, Μπάλτες, Ντιρκσνάιντερ, Φρανκ και Σβάρτσμαν να ενώνει και πάλι τις δυνάμεις της, παίζοντας στο φεστιβάλ του Wacken, στο Graspop Metal Meeting 2005 με τους Iron Maiden, Dream Theater, Anthrax, System of a Down, κ.α., στο Rockwave Festival στη Μαλακάσα, κ.α.. Παρ' όλα αυτά, το συγκρότημα απενεργοποιήθηκε και πάλι, με τον Ντίρκσναιντερ να δηλώνει στις 14 Μαΐου 2009 ότι δεν θα συμμετείχε σε άλλη επανένωση των Accept.
Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ηχογράφησαν το επόμενο άλμπουμ τους με τον παραγωγό Άντι Σνιπ και τον τραγουδιστή Μαρκ Τορνίλο, με τίτλο "Blood of the Nations", ανεβαίνοντας στο # 4 των γερμανικών τσαρτ και το Top-10 στην Ουγγαρία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία. Τον Μάιο του 2010 ξεκίνησαν την πρώτη τους περιοδεία μετά από 14 χρόνια, ανοίγοντας την εμφάνιση των AC/DC στη Στουτγάρδη και παίζοντας σαν πρώτο όνομα στο "Sonisphere festival" στη Ρουμανία και την Τουρκία.
Ακολούθησε το "Stalingrad" τον Απρίλιο του 2012, μπαίνοντας για πρώτη φορά μετά από 27 χρόνια στο Hot-100 του Billboard. Τον Απρίλιο του 2013, ο Χόφμαν ανακοίνωσε ότι το συγκρότημα ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο επόμενο του άλμπουμ, δηλώνοντας τέσσερις μήνες αργότερα ότι ελπίζει η επόμενη κυκλοφορία των Accept να πραγματοποιηθεί μέσα στο 2014.
Ο δίσκος "Blind Rage" ορίστηκε για κυκλοφορία στις 15 Αυγούστου του 2014, μέσω της "Nuclear Blast Records". Το άλμπουμ ανέβηκε στην κορυφή των γερμανικών και φινλανδικών τσαρτ. Παρ' όλα αυτά, στις 28 Δεκεμβρίου 2014 και κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου, ανακοινώθηκε η αποχώρηση του κιθαρίστα Χέρμαν Φρανκ και του ντράμερ Στέφαν Σβάρτσμαν. Την κιθάρα ανέλαβε ο Ούβε Λούλις, πρώην μέλος των Grave Digger, ενώ τα τύμπανα ο Κρίστοφερ Ουίλιαμς.
Μέσα στο 2015, ο Χόφμαν δήλωσε ότι η περιοδεία για το "Blind Rage" φθάνει στο τέλος της και ότι αμέσως μετά θα ξεκινήσουν να δουλεύουν πάνω στον επόμενο τους δίσκο. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το ζωντανό άλμπουμ "Restless and Live", από την εμφάνιση του στο Bang Your Head festival στις 18 Αυγούστου του 2015.
Τον Απρίλιο του 2017, ανακοινώθηκε ότι ο επόμενος τους δίσκος με τίτλο "The Rise of Chaos" θα κυκλοφορήσει στις 4 Αυγούστου του ίδιου έτους μέσω της Nuclear Blast, μία ημέρα μετά την εμφάνιση τους στο Wacken Open Air. Στο ένα μέρος της συναυλίας τους στο Wacken, τους Accept συνόδευε μία ορχήστρα, στο πλαίσιο του "Night to Remember", όπου σε μία βραδιά του φεστιβάλ ένα συγκρότημα κάνει μία ξεχωριστή εμφάνιση.
Στούντιο άλμπουμ
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά speed metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά heavy metal συγκροτήματα
Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1922
Η κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1922 (Μάρτιος - Μάιος 1922), είναι η δεύτερη διαδοχικά κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη, ο οποίος αφού παραιτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1922, ανέλαβε εκ νέου την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, στις 2 Μαρτίου.
Συγκεκριμένα, στις 25 Φεβρουαρίου 1922 ο Γούναρης αφού εξέθεσε στη Βουλή τις επαφές και τα αποτελέσματα που είχε στις πρωτεύουσες των Συμμάχων (Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη), προκειμένου να βρεθεί μια διπλωματική λύση για τον τερματισμό της Μικρασιατικής εκστρατείας, ζήτησε επιβεβαίωση της μέχρι τότε πολιτικής του μέσω της ψήφου εμπιστοσύνης. Σε σύνολο 317 παρόντων βουλευτών, υπέρ της ψήφου εμπιστοσύνης ψήφισαν 155 και κατά, 162.
Εκτός από το κόμμα της Αντιπολίτευσης, τους Φιλελεύθερους, κατά της κυβέρνησης ψήφισαν και οι βουλευτές της συμπολίτευσης που ανήκαν στο «Εθνικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα» του Νικόλαου Στράτου, καθώς και οι βουλευτές από την Μακεδονία, που είχαν αρχηγό τον βουλευτή Γρεβενών, Γεώργιο Μπούσιο. Έτσι, ο Γούναρης παραιτήθηκε.
Τις επόμενες μέρες, ο βασιλιάς είχε μια σειρά διερευνητικών συνομιλιών με διάφορα πρόσωπα, και στις 28 Φεβρουαρίου έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, στον Νικόλαο Στράτο, ο οποίος όμως αν και κατάφερε να έρθει σε συμφωνία με τον Γεώργιο Μπούσιο, ωστόσο δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση και την ίδια μέρα παρέδωσε την εντολή. Τελικά, και αφού ο Γούναρης δέχτηκε να συμπεριλάβει στη νέα κυβέρνηση, βουλευτές του κόμματος του Ν. Στράτου καθώς και προσκείμενους στον Γ. Μπούσιο βουλευτές, ορκίστηκε και πάλι πρωθυπουργός.
Ωστόσο, η εύθραυστη αυτή ισορροπία δυνάμεων κατέρρευσε γρήγορα, και μετά από ένα μήνα, κατά τη διάρκεια ψήφισης ενός οικονομικού νομοσχεδίου, η κυβέρνηση έχασε την πλειοψηφία και παραιτήθηκε, αυτή τη φορά, οριστικά.
Αναφορές
1922 03 Κ Κατηγορία:1922 1
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 110 μέτρα με εμπόδια ανδρών
Τα 110 μέτρα με εμπόδια ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα δρόμου στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Νικητής αναδείχτηκε ο Τόμας Κέρτις από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σύνοψη αγωνίσματος
Έλαβαν μέρος συνολικά οκτώ αθλητές από έξι χώρες, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο προκριματικές σειρές. Η προκριματική φάση διεξήχθη στις 7 Απριλίου (ξεκίνησε στις 14:30 το μεσημέρι) και ήταν το πρώτο χρονολογικά αγώνισμα στίβου της ημέρας. Την πρόκριση για τον τελικό πήραν οι δύο πρώτοι από κάθε σειρά.
Στην πρώτη σειρά, ο Γκράντλεϊ Γκούλντινγκ από τη Μεγάλη Βρετανία τερμάτισε πρώτος σε 18.4 δευτερόλεπτα. Μαζί του προκρίθηκε στον τελικό και ο Γάλλος Φραντζ Ρέιτσελ εκμεταλλευόμενος το λάθος του Λάγιος Σόκολι, ο οποίος σκόνταψε στο τελευταίο εμπόδιο και έμεινε τρίτος. Στην τελευταία θέση τερμάτισε ο Ελληνοκύπριος Αναστάσιος Ανδρέου.
Στη δεύτερη σειρά ξεχώρισαν οι δύο Αμερικανοί, Τόμας Κέρτις και Γουίλιαμ Χόιτ, με τον πρώτο να κερδίζει την κούρσα σε 18 δευτερόλεπτα. Ο Χόιτ έμεινε δεύτερος, ενώ παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη του Γερμανού Κερτ Ντόερι και του Έλληνα Αθανάσιου Σκαλτσογιάννη.
Όμως, στον τελικό της 10ης Απριλίου (15:30 το μεσημέρι) συμμετείχαν μόνο οι δύο από τους τέσσερις αθλητές που είχαν προκριθεί, αφού ο Ρέιτσελ υπηρέτησε ως βοηθός του Αλμπίν Λερμουζιό στον μαραθώνιο, ενώ ο Χόιτ προτίμησε να αποσυρθεί ώστε να προετοιμαστεί για τον τελικό του άλματος επί κοντώ που ήταν προγραμματισμένος να διεξαχθεί λίγο αργότερα (κατέκτησε τελικά την πρωτιά).
Έτσι, αντιμέτωποι στην τελική κούρσα βρέθηκαν μόνο οι Κέρτις και Γκούλντινγκ. Ο Γκούλντινγκ κρατούσε τη νίκη μέχρι και το τελευταίο εμπόδιο, όντας καλύτερος στο πέρασμα των εμποδίων, αλλά ο Κέρτις ήταν γρηγορότερος στο τρέξιμο και προσπέρασε τον Βρετανό στο τέλος παίρνοντας την πρώτη θέση με διαφορά ελαχίστων εκατοστών του δευτερολέπτου.
Ρεκόρ
Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στα 110 μέτρα με εμπόδια πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896:
Αποτελέσματα
thumb|right|230px|Ο [[Λάγιος Σόκολι δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του αγωνίσματος.]]
Προκριματική φάση
1η σειρά
2η σειρά
Πηγές
110 μέτρα
Διαλεκτική
Η λέξη διαλεκτική προέρχεται από την ελληνική λέξη διαλέγομαι, που σημαίνει διεξάγω συζήτηση. Στην αρχαιότητα με τη διαλεκτική εννοούσαν την τέχνη να φτάνει κανείς στην αλήθεια μέσω της σύγκρουσης αντιθέτων απόψεων, όπως στο σύνολο σχεδόν των Πλατωνικών έργων. Ο όρος επικράτησε διεθνώς ως Dialectic. Στην Αγγλία παλαιότερα ο όρος αυτός ήταν συνώνυμος της Λογικής όπως και εφαρμοζόταν στην τυπική συλλογιστική των εκάστοτε ρητόρων.
Σύνοψη
Όμως ο όρος αυτός από την αρχαιότητα αναφέρεται ειδικότερα στη λογική αμφισβήτηση δηλαδή στην αρχική τέχνη του «διαλέγεσθαι» με ερωτήσεις και στη συνέχεια αποκρίσεις. Λέγεται ότι πρώτος που δημιούργησε και εξάσκησε την τέχνη αυτή ήταν ο Ζήνων ο Ελεάτης, και την οποία στη συνέχεια ανέπτυξε ο Πλάτων.
Στους νεότερους χρόνους εκείνος που εφάρμοσε την Διαλεκτική ήταν ο Καντ και ειδικότερα στη μελέτη των αντιφάσεων που ανακύπτουν όταν χρησιμοποιούνται αρχές της εμπειρικής γνώσης πέρα όμως από τα όρια της εμπειρίας. Αλλά και ο Χέγκελ εφάρμοσε τη Διαλεκτική στη διαδικασία όμως εκείνη με την οποία οι όποιες αντιφάσεις καταργούνται (καταλύονται) από κάποιο ανώτερο επίπεδο αλήθειας.
Η τελευταία αυτή Εγελιανή διαδικασία (όπως γενικότερα καθιερώθηκε και έγινε αποδεκτή) είναι εκείνη που κατευθύνει τελικά την ατομική σκέψη όσο και την παγκόσμια ιστορία, σύμφωνα πάντα με το σχήμα (ακολουθία): «Θέση» - «Αντίθεση» - «Σύνθεση». Με βάση αυτή ερεύνησε και επέκτεινε ο Μαρξ τον διαλεκτικό υλισμό. Και αυτή τη διαδικασία ακολουθούν σήμερα όλες οι Επιστήμες στην πρόοδο της γνώσης, κυρίως στις συνεδριακές παρουσιάσεις.
Βάση του δυτικού μεσαιωνικού πολιτισμού αποτέλεσαν οι επτά ελευθέριες τέχνες, που χωρίστηκαν στο εισαγωγικό "Trivium" και στο "Quadrivium". Στο "Trivium" ανήκουν η γραμματική, η διαλεκτική και η ρητορική. Στο "Quadrivium" η αριθμητική, η γεωμετρία, η αστρονομία και η μουσική.
Ιστορία ανάπτυξης της έννοιας
Στην ιστορία της φιλοσοφίας διακρίνονται οι ακόλουθες ιστορικές μορφές διαλεκτικής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογική Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Ρητορική Κατηγορία:Πλάτων Κατηγορία:Διαλεκτική Κατηγορία:Φιλοσοφική μεθοδολογία
Βίκτορ ΜακΛάγκλεν
Ο Βίκτορ ΜακΛάγκλεν (Victor Andrew de Bier Everleigh McLaglen, 10 Δεκεμβρίου 1886 - 7 Νοεμβρίου 1959) ήταν Άγγλος ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1935 Ο Καταδότης (The Informant), όπου υποδύθηκε ένα μέλος της οργάνωσης του ΙΡΑ που προδίδει τους συντρόφους του. Ο ΜακΛάγκλεν υπήρξε μέλος του Βρετανικού στρατού και πυγμάχος πριν μεταπηδήσει στο χώρο της υποκριτικής μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Συνεργάστηκε συχνά με το σκηνοθέτη Τζον Φορντ και η ερμηνεία του στην ταινία του 1952 Ο Ήσυχος Άνθρωπος (The Quiet Man) πλάι στους Τζον Γουέιν και Μορίν Ο'Χάρα του χάρισε ακόμα μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Προς το τέλος της ζωής του ο ΜακΛάγκλεν έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Αποκατάσταση Κένμιου
Η αποκατάσταση Κένμιου ήταν μια προσπάθεια του αυτοκράτορα Γκο-Νταίγκο να ανατρέψει τον κυβερνώντα Καμακούρα Σογκουνάτο και να αποκαταστήσει την εξουσία του Αυτοκρατορικού οίκου στην Ιαπωνία, επιστρέφοντας σε μη στρατιωτική κυβέρνηση μετά από 148 χρόνια de facto στρατιωτικής κυβέρνησης από τον Καμακούρα. Ο Γκο-Ντάιγκο ξεκίνησε τον Πόλεμο Γκένκου το 1331 εναντίον του Καμακούρα Σογκουνάτο αλλά ηττήθηκε και εξορίστηκε στα Νησιά Όκι. Έπειτα, ο Γκο-Ντάιγκο ξεκίνησε μια δεύτερη εξέγερση και με τη βοήθεια του αποστάτη στρατηγού των Καμακούρα, Ασικάγκα Τακαούτζι, νίκησε τον Καμακούρα Σογκουνάτο στην Πολιορκία του Καμακούρα το 1333. Ο Αυτοκρατορικός οίκος επανήλθε στην εξουσία, αλλά οι πολιτικές του Γκό-Ντάιγκο απέτυχαν να ικανοποιήσουν τους Σαμουράι υποστηρικτές του και την πλειοψηφεία του Ιαπωνικού λαού. Η αποκατάσταση Κένμιου τελικά ανατράπηκε όταν ο Τακαούτζι έγινε Σόγκουν και ίδρυσε το Ασικάγκα Σογκουνάτο το 1336, ξεκινώντας την περίοδο Ναμπόκου-τσο και την περίοδο Μουρομάτσι.
Η αποκατάσταση Κένμιου ήταν η τελευταία φορά που ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας κατάφερε να αποκτήσει οποιαδήποτε δύναμη μέχρι την αποκατάσταση Μέιτζι το 1868.
Στόχοι της αποκατάστασης
Μιά άλλη υπόθεση που έπρεπε να διευθετηθεί, ήταν το πρόβλημα της ιδιοκτησίας γης που είχαν υπό την κατοχή τους οι παλιοί άρχοντες. Οι μεγάλοι γαιοκτήμονες (γνωστοί ως Σούγκο και Τζίτου)με την πολιτική τους ανεξαρτησία και τις φορολογικές τους απαλλαγές, υπονόμευαν την κυβέρνηση και την εξουσία της. Έτσι, και ο Κιτάμπακο Τσικάφουσα, μελλοντικός επικεφαλής σύμβουλος του αυτοκράτορα Ντάιγκο, συζήτησε την κατάσταση στα διαδοχικά έργα του. Ο Τσικάφουσα παραδέχτηκε ότι κανείς δεν είχε καμία πρόθεση να καταργήσει αυτά τα προνόμια, οπότε η μάχη για την αποκατάσταση ήταν χαμένη σε αυτό το μέτωπο εξ΄αρχής. Ο τρόπος που ο ίδιος σχεδίαζε να αντικαταστήσει τους Σούγκο και τους Τζίτου είναι ασαφής, αλλά το βέβαιο είναι πως δεν είχε καμία πρόθεση να μοιραστεί την εξουσία με την τάξη των  Σαμουράι. Όσο σοβαρό και αν ήταν το πρόβλημα της ιδιοκτησίας της γης, ο Ντάιγκο και οι σύμβουλοί του δεν έκαναν καμία σοβαρή προσπάθεια να το λύσουν, εν μέρει επειδή η τάξη των σαμουράι από τις δυτικές επαρχίες, τους είχε προσφέρει πολύτιμη βοήθεια για να νικήσουν τον Σογκουνάτο. Έτσι, κάθε προσπάθεια ρύθμισης των αρχοντικών και της γης ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, καθώς θα προκαλούσε δυσαρέσκεια μεταξύ των βασικών συμμάχων.
Πηγές
https://www.britannica.com/event/Kemmu-Restoration
https://www.japancentric.com/kenmu-restoration/
Σταθμός Μπέικερ Στριτ (Μετρό Λονδίνου)
Ο σταθμός Μπέικερ Στριτ (Baker Street) είναι σταθμός του μετρό Λονδίνου επί των γραμμών Μπεϊκερλού, Τζουμπιλί, Χάμερσμιθ & Σίτι και την Κυκλική και Μητροπολιτική γραμμή. Είναι ένας από τους πρώτους υπόγειους σταθμούς του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου του Λονδίνου, καθώς εγκαινιάστηκε στις 10 Ιανουαρίου 1863.
Μπεικερ Στριτ
Εκλογές στο Τόγκο
Στο Τόγκο, που είναι ημιπροεδρική δημοκρατία, διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και κοινοβούλιο. Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται από τον λαό. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση, της οποίας τα μέλη εκλέγονται επίσης από το λαό κάθε πέντε χρόνια. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
2010
Στις προεδρικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 4 Μαρτίου 2010 και αμφισβητήθηκαν από την αντιπολίτευση ο πρόεδρος Γκνασινγκμπέ επανεξελέγη με ποσοστό 60,9% έναντι 33,94% για τον αντίπαλό του, Ζαν-Πιερ Φαμπρ, από την Ένωση των Δυνάμεων για την Αλλαγή (UFC). Ο πρώην πρωθυπουργός, Γιαγοβί Αγκμπογιμπό, ήρθε τρίτος με 3%. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξης του 64%. Η ECOWAS εξέφρασε την ικανοποίησή της για τις συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών.
Πρόεδρος, 4 Μαρτίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left width=600|Υποψήφιοι – κόμματα στα οποία πρόσκεινται !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2018
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 20 Δεκεμβρίου 2018.
2013
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 25 Ιουλίου 2013. Τα 91 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε κλειστές λίστες με απλή αναλογική σε 30 πολυεδρικές περιφέρειες.
Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, η Ένωση για τη Δημοκρατία κέρδισε σαρωτική νίκη και αναμένεται να πάρει 60 επί συνόλου 91 εδρών και τις υπόλοιπες έδρες κατέλαβε η Αντιπολίτευση. Το αντιπολιτευόμενο κόμμα Ένωση των Δυνάμεων για την Αλλαγή υπέστη ήττα, χάνοντας τις πιο πολλές από τις 27 έδρες που κατείχε στην προηγούμενη Εθνοσυνέλευση. Μεγαλύτερο κόμμα της Αντιπολίτευσης γίνεται πλέον η Εθνική Συμμαχία για την Αλλαγή (Alliance national pour le changement, ANC). Εθνοσυνέλευση του Τόγκο, 25 Ιουλίου 2013 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Παραπομπές
*
Ντέιβ Μπρούμπεκ
Ο Ντέιβιντ Γουώρεν Μπρούμπεκ (David Warren Brubeck) (6 Δεκεμβρίου 1920 – 5 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Αμερικανός πιανίστας και συνθέτης της τζαζ. Συχνά θεωρείται ως ο κορυφαίος εκφραστής της κουλ τζαζ, με το έργο του να χαρακτηρίζεται από ασυνήθιστες χρονικές υπογραφές και αντιθέτους ρυθμούς, μέτρα και τόνους.
Το στυλ του Μπρούμπεκ κυμαινόταν από εκλεπτυσμένο έως βομβαρδιστικό, αντανακλώντας τόσο την κλασική εκπαίδευση της μητέρας του όσο και τις δικές του δεξιότητες αυτοσχεδιασμού. Εξέφρασε στοιχεία ατονικότητας και φούγκας. Ο Μπρούμπεκ, με τον Ντέσμοντ, χρησιμοποίησαν στοιχεία της τζαζ της Δυτικής Ακτής κοντά στο απόγειο της δημοτικότητάς της, συνδυάζοντάς τα με τις ανορθόδοξες χρονικές υπογραφές που εμφανίζονται στο Time Out. Όπως πολλοί από τους συγχρόνους του, ο Μπρούμπεκ έπαιξε στο στυλ του Γάλλου συνθέτη Νταρίους Μιγιό, ειδικά των προηγούμενων έργων του, συμπεριλαμβανομένων των "Serenade Suite" και "Playland-At-The-Beach". Η συγχώνευση της κλασικής μουσικής και της τζαζ του Μπρούμπεκ θα γίνει γνωστή ως «τρίτο ρεύμα», αν και η χρήση του τρίτου ρεύματος από τον Μπρούμπεκ θα προϋπήρχε της δημιουργίας του όρου. Ο Τζον Φόρντχαμ της εφημερίδας The Guardian σχολίασε: Το πραγματικό επίτευγμα του Μπρούμπεκ ήταν να συνδυάζει ευρωπαϊκές συνθετικές ιδέες, πολύ απαιτητικές ρυθμικές δομές, φόρμες τζαζ τραγουδιών και αυτοσχεδιασμό με εκφραστικούς και προσιτούς τρόπους.
Ο Μπρούμπεκ ήταν αποδέκτης πολλών μουσικών βραβείων και διακρίσεων σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το 1996, ο Μπρούμπεκ έλαβε ένα βραβείο Γκράμμι Συνολικής Προσφοράς. Το 2008, εισήχθη στο Hall of Fame της Καλιφόρνια και ένα χρόνο αργότερα, αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας μουσικής από το Μουσικό Κολέγιο Μπέρκλι. Το άλμπουμ του Μπρούμπεκ Time Out προστέθηκε στο Εθνικό Μητρώο Ηχογραφήσεων της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου το 2005.
Σημειωμένος ως ένας από τους πρώτους αστέρες της ποπ της Τζαζ από τους Los Angeles Times, ο Μπρούμπεκ απέρριψε τη φήμη του και ένιωσε άβολα με το περιοδικό Time όταν τον παρουσίαζε στο εξώφυλλο πριν από τον Ντιουκ Έλινγκτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί τζαζ Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Γκιντιμάγκα
thumb|right|Η θέση της επαρχίας στον χάρτη της Μαυριτανίας Με την ονομασία Γκιντιμάγκα [ αραβικά: (غيديماغا)/(Ghuidimagha)(Γιντιμάγα)] φέρεται διοικητική περιφέρεια, (μία από τις 13), στη Μαυριτανία επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Σενεγάλη. Η έκταση της Γκιντιμάγκα φθάνει περίπου τα 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Πρωτεύουσα της περιοχής αυτής είναι η Σελιμπαμπύ με πληθυσμό (απογραφή του 1980), κατ΄ εκτίμηση, 100.000 κάτοικοι. Η Γκιντιμάγκα υποδιαρείται σε δύο επαρχίες:
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαυριτανίας
Ίπσουιτς Τάουν ΦΚ
Η Ίπσουιτς Τάουν (αγγλικά: Ipswich Town) είναι ένα ιστορικό επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σωματείο της Ανατολικής Αγγλίας (East Anglia) με έδρα την πόλη Ίπσουιτς. Ιδρύθηκε το 1878 ως Ipswich Association F.C. και το 1888 συνενώθηκε με το τοπικό σωματείο ράγκμπυ για να αποτελέσει έκτοτε τη σημερινή Ipswich Town Football Club. Το σωματείο έγινε επαγγελματικό το 1936 και μετέχει από το 1938 στις επαγγελματικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της Αγγλίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το γαλάζιο και το λευκό και έδρα της το θρυλικό Πόρτμαν Ρόουντ. Μέχρι το 1884, η ομάδα αγωνίζονταν σε 2 διαφορετικά γήπεδα της πόλης, στο Broom Hill και στο Brook's Hall,αλλά από το 1884 μετακόμισε στο Πόρτμαν Ρόουντ όπου και αγωνίζεται μέχρι τώρα.
Μαζί με τη γειτονική Νόριτς Σίτι είναι οι 2 μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες της περιοχής και το μεταξύ τους ντέρμπυ (το περίφημο East Anglian Derby) αποτελεί το σπουδαιότερο αθλητικό γεγονός της ευρύτερης περιφέρειας.
Η πρώτη παρουσία της ομάδας στην Πρέμιερ Λιγκ συνοδεύτηκε από την ταυτόχρονη κατάκτηση και του μοναδικού πρωταθλήματος της ομάδας (1961/62), αν και αργότερα η Ίπσουιτς έφτασε 2 φορές στη θέση της δευτεραθλήτριας (1980/81 και 1981/82). Επίσης η Ίπσουιτς κατέκτησε και το Κύπελλο Αγγλίας της περιόδου 1977/78.
Στις ευρωπαικές διοργανώσεις κορυφαία στιγμή για την Ίπσουιτς ήταν κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ τη σεζόν 1980/81. Μάλιστα κατά την πορεία της προς τον τελικό η Ίπσουιτς αντιμετώπισε και μια ελληνική ομάδα, τον Άρη Θεσσαλονίκης τον οποίο απέκλεισε με συνολικό σκορ 6-4 (5-1 και 1-3).
Επίσης, κατέκτησε το Κύπελλο Τεξάκο το 1973.
Ιστορία
Το 1961, η Ίπσουιτς Τάουν κατέκτησε το πρωτάθλημα, παίρνοντας έτσι την άνοδο για την κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, την "Division One". Η ομάδα κατάφερε το απίστευτο επίτευγμα να κατακτήσει την Πρέμιερ Λιγκ, από την πρώτη της κιόλας σεζόν σε αυτή. Αυτό της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στις ευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, και συγκεκριμένα στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης σεζόν. Δύο χρόνια αργότερα ήρθε ο υποβιβασμός, με την ομάδα να επιστρέφει στην "Division Two", όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια προτού επανέλθει στην "Division One" το 1968. Λίγο αργότερα, ο Μπόμπι Ρόμπσον ανακοινώθηκε ως προπονητής της ομάδας, ο οποίος την οδήγησε στον δρόμο των επιτυχιών, τόσο εντός, όσο και εκτός συνόρων. Το 1978, η Ίπσουιτς κατέκτησε το FA Cup στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, επικρατώντας της Άρσεναλ, με σκορ 1–0. Περαιτέρω επιτυχία ήρθε το 1981, όταν η Ίπσουιτς επικράτησε της ολλανδικής ΑΖ Άλκμααρ στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.