cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεντουχοτέπ B΄
Η οικογένειά του
Ελάχιστες πληροφορίες είναι γνωστές για τον δεύτερο διάδοχο και συνονόματό του, Μεντουχοτέπ, ο οποίος δεν αναφέρεται καν στις μεταγενέστερες λίστες βασιλέων. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Λεπτομέρεια από τη διακόσμηση της σαρκοφάγου της [[Καουίτ, την οποία ανακάλυψε ο Ε. Ναβί λ. Απεικονίζεται η Καουίτ σε σκηνή καλλωπισμού, με τη βοήθεια των ακολούθων της. Μουσείο Καΐρου.]] Σύμφωνα με τον Αιγυπτιολόγο G. Callender, η Νεφερού (Neferu) και η Τεμ (Tem) ήταν βασίλισσες, σύζυγοι του Μεντουχοτέπ Β΄. Ενταφιάστηκαν σε υπόγειους λαξευτούς τάφους, μέσα στο νεκρικό συγκρότημά του. O τάφος της Τεμ βρέθηκε στην πίσω (δυτική) αυλή, και της Νεφερού στην κύρια (ανατολική) αυλή. Στο δυτικό τμήμα του τεμένους του Μεντουχοτέπ Β' βρέθηκαν τάφοι που ανήκουν σε πέντε ακόμη γυναίκες και ένα παιδί. Οι τέσσερις από αυτές φέρουν τον τίτλο "βασιλική σύζυγος". Η μεγαλύτερη σε ηλικία ήταν η Ασαγιέτ (Ashayet), μόλις 22 ετών. Ένας από τους τάφους, που δεν έφεραν την ένδειξη "σύζυγος", ανήκε στη Μαήτ, ένα πεντάχρονο παιδί. Για τον ρόλο αυτών των ήσσονος σημασίας συζύγων υπάρχουν αμφιβολίες. Φαίνεται πως οι γυναίκες αυτές δεν βρίσκονταν στην ίδια υψηλή θέση με τις βασίλισσες Νεφερού και Τεμ. Θεωρείται πως ίσως ήταν κόρες ευγενών, οι οποίες βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του βασιλιά. Το γεγονός όμως ότι οι περισσότερες από αυτές συνοδεύονταν από επιγραφές που τις προσδιόριζε ως "ιέρειες της Άθωρ", οδήγησε στη σύνδεσή τους με τη θεά Άθωρ που λατρευόταν μέσα στο βασιλικό νεκρικό ναό. Εικάζεται επίσης ότι, καθώς οι ταφές των νεαρών αυτών γυναικών και του παιδιού ήταν κατά έναν αινιγματικό τρόπο σύγχρονες μεταξύ τους, ίσως να πέθαναν ταυτόχρονα εξαιτίας κάποιας καταστροφής. Οι ταφές χρονολογούνται την εποχή που θεμελιώθηκε ο ναός, οπότε εγκαινιάστηκε η νέα αυτή βασιλική νεκρόπολη στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι.
Τα ονόματα άλλων γυναικών που ταυτίζονται με "συζύγους" του φαραώ και βρέθηκαν ενταφιασμένες στο νεκρικό του μνημείο είναι Χενχενέτ (Henhenet), Καουίτ (Kawit), Κεμζίτ (Kemsit) και Σαντέ (Sadeh).
Ο Ε. Ναβίλ το 1907 ανακάλυψε τη σαρκοφάγο της Καουίτ.
Το 1921 ο Χ. Ουίνλοκ ανακάλυψε την ταφή της μικρής Μαήτ.
Στις συζύγους του Μεντουχοτέπ Β' που ενταφιάστηκαν στον νεκρικό ναό του (εκτός από τη Νεφερού και την Τεμ) αποδίδεται Νουβική καταγωγή, επειδή απεικονίζονται με τα φυσικά χαρακτηριστικά των Νούβιων, όπως το σκούρο δέρμα και η χαρακτηριστική κόμμωση. μικρογραφία|Κάτοψη του νεκρικού συγκροτήματος του Μεντουχοτέπ Β΄ (αριστερά) στο Ντέρι ελ-Μπαχάρι, δίπλα στις κατόψεις των ναών της Χατσεψούτ (δεξιά) και του Τούθμωση Γ΄ (ψηλά, κέντρο), οι οποίοι κτίστηκαν περίπου 500 χρόνια αργότερα.
Ιδρυτής του Μέσου Βασιλείου
Στην 1η Ενδιάμεση Περίοδο (2160 - 2055 π.Χ.) η οποία ακολούθησε, η κατάσταση άλλαξε εξαιτίας κάποιας σοβαρής κλιματικής αλλαγής που παρουσιάστηκε γύρω στο 2200 π.Χ. Η έλλειψη βροχοπτώσεων οδήγησε στη μείωση της στάθμης των υδάτων του Νείλου. Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις περιορίστηκαν και η αγροτική παραγωγή μειώθηκε. Η σιτοδεία που επήλθε προκάλεσε κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Ήταν μία περίοδος κρίσης κατά την οποία η Αίγυπτος διασπάστηκε σε διάφορα μικρά βασίλεια. Μεταξύ των τοπικών αρχόντων επικρατούσε επεκτατικός ανταγωνισμός και πολεμικές συγκρούσεις. Παράλληλα με τα εσωτερικά προβλήματα, η Αίγυπτος απειλούταν την ίδια περίοδο από τις ληστρικές επιδρομές των Νουβίων και των Λίβυων, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την αδυναμία της. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν σταδιακά δύο μεγάλα κέντρα εξουσίας: η Ηρακλεόπολη στη βόρεια (ή Κάτω) Αίγυπτο και οι Θήβες στη νότια (ή Άνω) Αίγυπτο που το καθένα επεδίωκε να επικρατήσει σε όλη την Αίγυπτο. Οι πρώτοι βασιλείς της 11ης Δυναστείας στις Θήβες (2125-2055 π.Χ.), κατέβαλαν προσπάθειες να επεκταθούν προς βορρά. Ο Μεντουχοτέπ Β΄ ο οποίος τους διαδέχτηκε ήταν εκείνος που τελικά κατόρθωσε να ενώσει και πάλι τη βόρεια και τη νότια Αίγυπτο και να εγκαινιάσει μία νέα περίοδο σταθερότητας και ακμής, αυτήν του Μέσου Βασιλείου. Κατάφερε να καταστείλει τις επεκτατικές διαθέσεις των τοπικών ηγεμόνων, περιορίζοντας την ισχύ τους και να θέσει υπό έλεγχο τους εξωτερικούς εχθρούς, τη Νουβία στο νότο και τη Λιβύη στα δυτικά.
Για αυτούς τους λόγους ο Μεντουχοτέπ Β' θεωρείται ένας ιδιαίτερα σημαντικός Φαραώ, μία εξέχουσα προσωπικότητα, η προσφορά του οποίου είχε αναγνωριστεί και από τους συγχρόνους του οι οποίοι τον τιμούσαν για το έργο του.
Το Διπλό Στέμμα
Ήδη από την Προ-Δυναστική περίοδο της Αιγύπτου, το "Λευκό Στέμμα" ήταν σύμβολο των βασιλέων της Άνω Αιγύπτου στο νότο, ενώ το "Κόκκινο Στέμμα" φορούσαν όσοι εξουσίαζαν τον βορρά, στην Κάτω Αίγυπτο. Ο Φαραώ που ένωσε για πρώτη φορά την Άνω και την Κάτω Αίγυπτο ήταν ο Σκορπιός ή ο Νάρμερ (ή ο Μήνης), στην Πρώιμη Δυναστική Περίοδο (3100 – 2686 π.Χ). Ο πρώτος αυτός Φαραώ απεικονίστηκε στα έργα τέχνης της περιόδου να φορά το Λευκό και το Ερυθρό στέμμα. Από τότε στην εικονογραφία οι ηγεμόνες του ενιαίου βασιλείου της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου παρουσιάζονταν φορώντας έναν τύπο στέμματος που συνδυάζει το Λευκό και το Ερυθρό, το λεγόμενο "Διπλό Στέμμα" της Αιγύπτου.
Ο Μεντουχοτέπ Β', απεικονίζεται με το Λευκό Στέμμα ως ηγεμόνας της Άνω Αιγύπτου, με το Διπλό Στέμμα ως ενοποιητής των δύο γεωγραφικών περιοχών, αλλά και με το Ερυθρό Στέμμα της Κάτω Αιγύπτου.
Τα ονόματα και οι φαραωνικοί τίτλοι
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|314x314εσ|Ανάγλυφο που προέρχεται από το ναό του Μοντού στο Tod (Καρνάκ). Aπεικονίζεται η τρίτη τιτλοφορία του Μεντουχοτέπ Β΄. Ο Μεντουχοτέπ Β΄, όπως συνήθιζαν οι Φαραώ, είχε πέντε βασικά ονόματα και τιμητικούς τίτλους, το καθένα με τη δική του σημασία. Οι τίτλοι του φανερώνουν την επιθυμία του να συνδεθεί με τις παραδόσεις του Παλαιού Βασιλείου και να γνωστοποιήσει την καταγωγή του, αλλά και να διακηρύξει την κυριαρχία του σε Άνω και Κάτω Αίγυπτο.
"Μεντουχοτέπ" ήταν το προσωπικό (κύριο) όνομά του, αυτό που του δόθηκε μόλις γεννήθηκε, και το οποίο στα ιερογλυφικά αποδίδεται ως "Mn-ṯw-ḥtp", με λατινικούς χαρακτήρες "Mentuhotep", που σημαίνει "Ο Μοντού είναι ικανοποιημένος".
Ο Μεντουχοτέπ Β' αναφέρεται κάποιες φορές και με ένα δεύτερο κύριο όνομα, το οποίο επίσης υποδηλώνει τη διάθεσή του να συνδεθεί με τους πρώτους Φαραώ της Αιγύπτου. Στα ιερογλυφικά το όνομα αυτό είναι "s3 Hw.t-Hr nb(.t) iwn.t mnTw-Htp" και σημαίνει "Μεντουχοτέπ, ο γιός της Άθωρ, της κυρίας των Δένδερων".
"Νεμπχεπέτρε" ήταν το Όνομα Θρόνου που συνόδευε το κύριο όνομά του όσο ήταν Φαραώ. Στα ιερογλυφικά αποδίδεται ως "Nb-ḥ3pt-R῾", σε λατινική/ αγγλική απόδοση "Nebhepetre/ Νebhepetra", που αναλύεται ως "Neb - hapet - Re" και σημαίνει "Ο Άρχοντας του Πηδαλίου του Ρα".
Ένας ακόμη τίτλος που χαρακτήριζε τους Φαραώ ήταν το "Όνομα Νέμπτι" το οποίο παρέπεμπε στις λεγόμενες "εραλδικές" θεότητες της Άνω και Κάτω Αιγύπτου. Αυτές ήταν η Νεκχεμπέτ που προστάτευε την Άνω Αίγυπτο και είχε ως σύμβολό της τον γύπα και η Ουατζέτ, προστάτιδα θεά της Κάτω Αιγύπτου, που είχε ως σύμβολό της την κόμπρα. Τα ονόματα Νέμπτι του Μεντουχοτέπ Β' ήταν δύο στη διάρκεια της βασιλείας του. Το πρώτο "Nṯrj-ḥḏt" που μεταφράζεται ως "Θεϊκός αυτός με το Λευκό Στέμμα" και το δεύτερο "Šm3-t3.w(j)" που σημαίνει "Αυτός που ενώνει τις δύο χώρες". μικρογραφία|Αναπαράσταση (τομή) του νεκρικού ναού του Μεντουχοτέπ Β΄ στο [[Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, σχεδιασμένη από τον Εντουάρ Ναβίλ. |εναλλ.=|319x319εσ]] Το "Χρυσό Όνομα Ώρου" που είχαν οι Αιγύπτιοι βασιλείς στα ιερογλυφικά περιλάμβανε τη μορφή του γερακιού, του ιερού πτηνού που αντιπροσώπευε τον θεό Ώρο. Το γεράκι αυτό είναι καθισμένο επάνω στο σύμβολο για τον "χρυσό" ή βρίσκεται δίπλα σε αυτό. Μία εξήγηση για αυτό είναι ότι ο χρυσός συμβόλιζε για τους Αιγύπτιους την αιωνιότητα και η χρήση του μαζί με το φαραωνικό σύμβολο του γερακιού υποδήλωνε ότι ο Φαραώ θα ζει αιώνια. Στα ιερογλυφικά ο τίτλος του Χρυσού Ώρου για τον Μεντουχοτέπ Β' ήταν "Bjk-nbw-q3-šwtj" και σημαίνει "Το Χρυσό Γεράκι, αγέρωχο, με καταστόλιστα φτερά".
Ένα από τα σημαντικότερα και παλαιότερα ονόματα που έφερε ένας Φαραώ ήταν το "Όνομα Ώρου" (γνωστό και ως Σερέκχ). Ο Μεντουχοτέπ Β' είχε τρία ονόματα Ώρου στη διάρκεια της βασιλείας του. Στην αρχή ονομαζόταν "Αυτός που αναζωογονεί την καρδιά των δύο χωρών" (στα ιερογλυφικά S.ˁnḫ-ib-t3wy). Αργότερα, ονομάστηκε "Θεϊκός αυτός με το Λευκό Στέμμα" (Nṯrj-ḥḏt). Μετά την επανενοποίηση της Κάτω και Άνω Αιγύπτου σε βορρά και νότο, ονομαζόταν "Αυτός που ενώνει τις Δύο Χώρες" που στα ιερογλυφικά αποδίδεται ως Šm3-t3.w(j) και με αγγλική προφορά "Sematawy".
Το Sematawy ήταν ένα όνομα το οποίο δήλωνε το κατόρθωμά του. Η ενοποίηση δεν ήταν απαραίτητα το αποτέλεσμα κάποιας στρατιωτικής νίκης, αλλά πιθανώς να ήταν ένας διαπραγματευτικός συμβιβασμός, μετά την προσάρτηση εδαφών της Κάτω Αιγύπτου. Η ενοποίηση φαίνεται ότι συντελέστηκε σταδιακά και για τον λόγο αυτό ο Μεντουχοτέπ άλλαξε κατ' επανάληψη το Όνομα του Ώρου του, ώστε να γνωστοποιεί τα κατορθώματά του. Υιοθέτησε τον τίτλο του "Ενοποιητή των Δύο Χωρών" με σχετική καθυστέρηση, μόλις στο 39ο έτος της βασιλείας του.
Το οικοδομικό του πρόγραμμα
Ο Μεντουχοτέπ Β΄ διέταξε την κατασκευή πολλών ναών, αλλά από αυτούς δεν επιβίωσαν παρά ελάχιστοι μόνο μέχρι σήμερα. Σε καλή κατάσταση διατηρήθηκε ένας νεκρικός ναός (The Mahat Chapel of Mentuhotep II ) που βρέθηκε το 2014 στην Άβυδο. Τα περισσότερα κατάλοιπα άλλων ναών βρίσκονται επίσης στην Άνω Αίγυπτο και συγκεκριμένα στην Άβυδο, το Ασουάν, το Tod, το Armant, το Gebelein, το Elkab, το Καρνάκ και τα Δένδερα. Με αυτό το οικοδομικό πρόγραμμα, ο Μεντουχοτέπ Β΄ συνέχισε την παράδοση του παππού του, Ιντέφ Β΄, ο οποίος εγκαινίασε την ανέγερση μνημείων στα περιφερειακά ιερά της Άνω Αιγύπτου, μία συνήθεια που διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου.
αριστερά|μικρογραφία|Σχέδιο του νεκρικού ναού του Μεντουχοτέπ Β΄ στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, το οποίο δημιούργησε ο Ελβετός αρχαιολόγος [[Ανρί Εντουάρ Ναβίλ|Εντουάρ Ναβίλ που τον ανέσκαψε στις αρχές του 20ου αιώνα.|209x209εσ]]
Ο νεκρικός ναός του Μεντουχουτέπ Β΄
Το πιο φιλόδοξο και πρωτότυπο οικοδομικό έργο του Μεντουχοτέπ Β' είναι ο μεγάλος νεκρικός ναός του. Οι πολλές αρχιτεκτονικές καινοτομίες του σηματοδοτούν τη ρήξη με την αρχιτεκτονική παράδοση του Παλαιού Βασιλείου και τα συγκροτήματα των πυραμίδων, ενώ προαναγγέλουν τους νεκρικούς ναούς του Νέου Βασιλείου. Ο νεκρικός ναός του Μεντουχοτέπ Β' υπήρξε δίχως αμφιβολία μία μέγιστη πηγή έμπνευσης για τους γειτονικούς ναούς της Χατσεψούτ και του Τούθμωση Γ' που κτίστηκαν 550 χρόνια αργότερα.
Η θέση του ναού
Ο ναός βρίσκεται στις παρειές των λόφων του Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, στη δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από τις Θήβες. Είναι βέβαιο ότι η επιλογή της θέσης αυτής δεν ήταν τυχαία και ότι σχετίζεται με την καταγωγή των βασιλέων της 11ης Δυναστείας: οι προκάτοχοι του Μεντουχοτέπ Β΄ στον θηβαϊκό θρόνο ενταφιάστηκαν σε λαξευτούς τάφους με διάδρομο στo Ελ-Ταρίφ (Εl-Tarif) των δυτικών Θηβών. Ο αρχιτεκτονικός τύπος αυτού του τάφου ονομάζεται saff, αραβική λέξη που σημαίνει "σειρά".
Οι τάφοι τύπου "saff" χαρακτηρίζονται από μία σειρά στύλων η οποία διαμορφώνεται στην πρόσοψη του λόφου στον οποίο λαξεύεται ο τάφος. Ο τύπος αυτός χρησιμοποιήθηκε στις δυτικές Θήβες από την Ύστερη περίοδο του Παλαιού Βασιλείου μέχρι και την 11η Δυναστεία.
Ο νεκρικός ναός του Μεντουχοτέπ Β' δεν ακολούθησε πιστά αυτήν την παράδοση. Παρόλο που ορισμένα κατασκευαστικά του στοιχεία έχουν χρησιμοποιηθεί και στους τάφους των προκατόχων του, το δικό του νεκρικό συγκρότημα παρουσιάζει έναν σχεδιασμό γεμάτο καινοτομίες, οι οποίες απουσίαζαν από τους προγενέστερους βασιλικούς τύπους τάφων, τόσο των Θηβών και όσο και της Ηρακλεόπολης. Για αυτόν τον λόγο έχει δικαίως αναγνωριστεί ως το πιο σημαντικό αρχιτεκτονικό δημιούργημα στη μεταβατική φάση μεταξύ του τέλους του Παλαιού Βασιλείου και της έναρξης της 12ης Δυναστείας. Αυτό το οικοδόμημα που ήταν έργο εμπνευσμένων τεχνιτών, ήταν το σύμβολο της ενοποίησης και της έναρξης μίας νέας εποχής και η πρώτη βασιλική κατασκευή που φανερά τόνισε τη λατρεία του Όσιρη – αντιστρέφοντας τη θρησκευτική "εξομοίωση" μεταξύ της νεκρικής λατρείας των βασιλέων και των κοινών θνητών η οποία χαρακτήρισε την Πρώτη Ενδιάμεση Περίοδο. Σημαντικές καινοτομίες που χαρακτηρίζουν το ναό αυτό ήταν η χρήση των βαθμιδωτών πλατωμάτων και των υπερυψωμένων διαδρόμων που προστέθηκαν επάνω στον κεντρικό κορμό του κτηρίου. Στο σχέδιο του ναού συμπεριλαμβάνονταν δέντρα συκομουριές και αλμυρίκια που είχαν φυτευτεί μπροστά από το ναό. Ένας μακρύς κεκλιμένος διάδρομος, χωρίς στέγαση, οδηγούσε από το κατώτερο επίπεδο της εξωτερικής δεντροφυτεμένης αυλής στο ανώτερο πλάτωμα, όπου ήταν κτισμένος ο πυρήνας του ταφικού μνημείου. Η κατασκευή στο σύνολό της θύμιζε ένα βαθμιδωτό μασταμπά, το οποίο πιθανόν να είχε πυραμιδωτή (οξυξόρυφη) επίστεψη. Πίσω από το κεντρικό πυραμιδωτό οικοδόμημα, στο δυτικό τμήμα του συγκροτήματος, υπήρχε μία υπόστυλη αίθουσα που λειτουργούσε ως ιδιωτικός χώρος λατρείας. Εδώ βρέθηκαν ενταφιασμένες σχεδόν όλες οι σύζυγοι του φαραώ. μικρογραφία|265x265εσ|Το Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, με τους νεκρικούς ναούς του Μεντουχοτέπ Β΄, της Χατσεψούτ και του Τούθμωση Γ΄ Ένας άλλος λόγος που οδήγησε τον φαραώ να επιλέξει το Ντέιρ ελ-Μπαχάρι για τη δημιουργία του νέου βασιλικού νεκροταφείου του είναι ότι ευθυγραμμίζεται με τον ιερό χώρο του Καρνάκ στην απέναντι όχθη του ποταμού Νείλου. Συγκεκριμένα, το άγαλμα του Άμωνα μεταφερόταν κάθε χρόνο στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι κατά τη διάρκεια της Όμορφης Γιορτής της Κοιλάδας (Beautiful Festival of the Valey), ένα γεγονός που ο φαραώ αντιλαμβανόταν ως ωφέλιμο για τη δική του νεκρική του λατρεία. Συνεπώς, μέχρι την κατασκευή του Djeser-Djeseru της Χατσεψούτ, ο ναός του Μεντουχοτέπ Β΄ ήταν ο μοναδικός προορισμός για το ιερό ομοίωμα πλοίου μέσα στο οποίο μεταφερόταν το άγαλμα του θεού Όσιρη, στη διάρκεια της Γιορτής της Κοιλάδας.
Ανακάλυψη και ανασκαφές
Στις αρχές του 19ου αιώνα, τα ερείπια του ναού του Μεντουχοτέπ Β΄ ήταν εντελώς καλυμμένα από προσχώσεις. Συνεπώς, κανείς δεν τα είχε παρατηρήσει, παρότι ακριβώς δίπλα του διεξάγονταν ήδη εκτεταμένες ανασκαφικές έρευνες στο νεκρικό μνημείο Djeser-Djeseru της Χατσεψούτ. Αυτό γινόταν μέχρι το 1859, όταν ο Λόρδος Dufferin και οι συνεργάτες του Dr. Lorange και C.C. Graham, ξεκίνησαν την ανασκαφή της νοτιοδυτικής γωνίας της υπόστυλης αίθουσας στο δυτικότερο τμήμα του μνημείου. Καθαρίζοντας τον χώρο από τους τεράστιους όγκους ερειπίων δεν άργησαν να φέρουν στο φως τον συλημένο τάφο της βασίλισσας Τεμ, μίας από τις συζύγους του φαραώ Μεντουχοτέπ Β'. Αντιλαμβανόμενοι τη σπουδαιότητα της θέσης, σταδιακά διερεύνησαν τον δρόμο προς το ιερό, όπου εντόπισαν τον γρανιτένιο βωμό του φαραώ. Το 1898, ο Χάουαρντ Κάρτερ ανακάλυψε την υπόγεια κρύπτη Bab el-Hosan στον μπροστινό μεγάλο υπαίθριο χώρο του ναού. Στο εσωτερικό της βρήκε το διάσημο άγαλμα του ένθρονου Μεντουχοτέπ Β΄, με το χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα.
Μεταξύ 1903-1907, ήταν μία σημαντική ανασκαφική περίοδος υπό τη διεύθυνση του Ανρί Εντουάρ Ναβίλ, ο οποίος εργάστηκε για το Ίδρυμα Αιγυπτιακών Ερευνών (Egypt Exploration Fund). Ο Ναβίλ ήταν ο πρώτος που ανέλαβε τη συστηματική διερεύνηση του ναού. Λίγα χρόνια αργότερα, ξεκίνησαν οι ανασκαφές του Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ που διήρκεσαν έως το 1931. Ο Ουίνλοκ επέκτεινε τις ανασκαφικές έρευνες στο ναό, με τη χρηματοδότηση του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης. Παρά τις σημαντικές ανακαλύψεις του, τα συμπεράσματα των ερευνών του είναι δημοσιευμένα απλώς με τη μορφή προκαταρτικών περιληπτικών αναφορών. Από το 1967 έως το 1971 την περιοχή διερεύνησε ο Ντίτερ Άρνολντ με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Ο Ντίτερ δημοσίευσε εκτενώς τα επιστημονικά συμπεράσματα των ανασκαφών του σε τρεις τόμους.
Προσφορές εγκαινίων θεμελίωσης
Ο Χέρμπερτ Ουίνλοκ στη διάρκεια των ανασκαφών του ανακάλυψε τέσσερις αποθέτες, έναν σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες του κρηπιδώματος του ναού, οι οποίοι είχαν σκαφτεί στο έδαφος πριν από την ανοικοδόμησή του. Οι λάκκοι εξυπηρέτησαν το τελετουργικό των εγκαινίων θεμελίωσης του οικοδομήματος. Πραγματικά, όταν ο Ουίνλοκ τους ανακάλυψε περιείχαν ακόμη υπολείμματα από πολλές προσφορές: ένα κρανίο βοοειδούς, στάμνες και φιάλες γεμάτες με φρούτα, κριθάρι και ψωμί, και μία πλίνθο με το όνομα του Μεντουχοτέπ Β΄.
Αρχιτεκτονική του ναού
Ο ναός του Mεντουχοτέπ Β' δεν έχει αναστηλωθεί στην εντυπωσιακή μορφή, το ύψος και τις διαστάσεις που κάποτε είχε, και για αυτό ίσως δεν είναι τόσο γνωστός όσο ο διπλανός του "πολυφωτογραφημένος" ναός της Χατσεψούτ, που είναι σχεδόν πλήρως αποκατεστημένος. Οι εμπνευσμένες και πολύ ενδιαφέρουσες αναπαραστάσεις του συγκροτήματος που σχεδίασε ο Ανρί Εντουάρ Ναβίλ βρίσκονται πολύ κοντά στην αρχική εικόνα του.
Το μνημείο συνδύαζε στοιχεία της αρχιτεκτονικής των Πυραμίδων του Παλαιού Βασιλείου και των λαξευτών τάφων της Άνω Αιγύπτου. Ένας υπόγειος διάδρομος οδηγούσε στον ταφικό θάλαμο του Μεντουχοτέπ, ο οποίος όμως βρέθηκε συλημένος. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Ένα από τα αγάλματα του Μεντουχοτέπ Β΄, που στήθηκαν με αφορμή την επέτειο ανανέωσης της θητείας του, στην οδό που συνέδεε τον νεκρικό ναό του με τον ναό της Κοιλάδας. Φορά το Ερυθρό Στέμμα της Κάτω Αιγύπτου. [[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)|Μητροπολιτικό Μουσείο, Νέα Υόρκη.]] Στο νεκρικό συγκρότημα του Μεντουχοτέπ Β' ο τάφος του βασιλιά ενώνεται με τον νεκρικό ναό του. Αργότερα, στη διάρκεια του Νέου Βασιλείου, οι τάφοι των Φαραώ χτίζονται στους απομονωμένους λόφους της Κοιλάδας των Βασιλέων και είναι καλά κρυμμένοι μέσα σε υπόγειους θαλάμους που λαξεύονται στο έδαφος, ενώ οι νεκρικοί ναοί τους ανοικοδομούνται μακριά από τους αυτούς, σε περίοπτο σημείο της Θηβαϊκής Νεκρόπολης, κατά μήκος της εύφορης πεδιάδας του Νείλου. Το εντυπωσιακό πολυεπίπεδο μνημείο του Μεντουχοτέπ Β' και ο σχεδιασμός του, ήταν μία εντελώς πρωτότυπη δημιουργία και δεν υπήρχε όμοιά του. Θα μπορούσε ίσως να συγκριθεί μόνο με τις Πυραμίδες του Παλαιού Βασιλείου.
Ο ανυψωμένος δρόμος και η αυλή
Όπως και τα νεκρικά συγκροτήματα του Παλαιού Βασιλείου, κατά παρόμοιο τρόπο και το νεκρικό μνημείο του Μεντουχοτέπ Β΄ συγκροτούταν από δύο ναούς: ο πρώτος ναός βρισκόταν στα υψώματα του Ντέιρ ελ-Μπαχάρι και ο δεύτερος βρισκόταν ανατολικότερα, στην Κοιλάδα, χαμηλότερα και πιο κοντά στον Νείλο και τις καλλιεργούμενες εκτάσεις του. Οι δύο αυτοί ναοί ενώνονταν μεταξύ τους με έναν αστέγαστο δρόμο μήκους 1,2 χλμ. και πλάτους 46 μ. Ο δρόμος αυτός κατέληγε στη μεγάλη αυλή μπροστά από το κύριο ναό του Ντέιρ ελ-Μπαχάρι.
Αριστερά και δεξιά της πομπικής οδού ήταν τοποθετημένα 22 τουλάχιστον αγάλματα του Μεντουχοτέπ Β΄, που στη νότια πλευρά του δρόμου φορούσαν το Λευκό Στέμμα (Hedjet) της Άνω Αιγύπτου και στη βόρεια πλευρά το Ερυθρό Στέμμα (Deshret) της Κάτω Αιγύπτου. Τα αγάλματα αυτά πιθανόν να προστέθηκαν στη διακόσμηση του ναού με αφορμή τον εορτασμό της λεγόμενης "Sed" Επετείου του Μεντουχοτέπ Β΄, κατά το 39ο έτος της βασιλείας του. To "sed" ήταν μία τελετή ανανέωσης της βασιλείας των φαραώ. Μερικά από τα αγάλματα αυτά που σώζονται χωρίς την κεφαλή και είναι κατασκευασμένα από αμμόλιθο, βρίσκονται ακόμη μέχρι σήμερα στην περιοχή αυτή. Ένα από αυτά ανακαλύφθηκε το 1921 στη διάρκεια των ανασκαφών του Χέρμπερτ Ουίνλοκ και σήμερα εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. μικρογραφία|253x253εσ|O νεκρικός ναός του Μεντουχοτέπ Β΄ στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι όπως φαίνεται από ψηλά (από τα δυτικά)
Το μπροστινό μέρος του ναού
Στη δυτική άκρη του δρόμου βρίσκεται ο κυρίως νεκρικός ναός, αποτελούμενος από δύο μέρη. Το μπροστινό τμήμα του ναού είναι αφιερωμένο στον Μοντού-Ρα, μία θεότητα που προέκυψε από τη συγχώνευση του θεού Ήλιου-Ρα με τη θηβαϊκή θεότητα του πολέμου, τον Μοντού, που λατρευόταν ιδιαιτέρως στη διάρκεια της 11ης Δυναστείας. Μία ράμπα που ευθυγραμμιζόταν με τον κεντρικό άξονα του ναού οδηγούσε στο ανώτερο επίπεδο. Η ράμπα που είναι σήμερα ορατή κατασκευάστηκε το 1905 από τον Εντουάρ Ναβίλ επάνω στα κατάλοιπα της αρχικής ράμπας, η οποία είναι ορατή μόνο σε δύο σημεία στις πλευρές των δύο κατώτερων στρωμάτων της ασβεστολιθικής επίστρωσης. Στο ανατολικότερο μπροστινό τμήμα του ναού, και στις δύο πλευρές της ανηφορικής ράμπας, διαμορφώνονταν δύο στοές με διπλή σειρά τετραγωνισμένων στύλων, οι οποίες δίνουν στον ναό την όψη ενός τάφου τύπου "saff", του παραδοσιακού τύπου τάφου των ηγεμόνων της 11ης Δυναστείας που βασίλεψαν πριν από τον Μεντουχοτέπ Β΄.
Στον όροφο του ναού, μία βάση 60μ. Χ 43μ. Χ 5μ. στήριζε την ανώτερη αίθουσα περιβάλλοντας ένα περιστύλιο και τον πυρήνα του οικοδομήματος. Το περιστύλιο, που διαχωρίζεται από την ανώτερη αίθουσα με έναν πλατύ τοίχο (πάχους 5 πήχεων), συγκροτείται συνολικά από 140 οκταγωνικούς κίονες οι οποίοι είναι διευθετημένοι σε τρεις παράλληλες σειρές (παρόμοια κιονοστοιχία υπάρχει και στον ναό του Ιντέφ Β' στο Καρνάκ). Από τους περισσότερους κίονες μόνο η βάση σώζεται και είναι ορατή σήμερα.
Η αυλή που περιβαλλόταν από το περιστύλιο καλύφθηκε πλήρως από την "καρδιά" του οικοδομήματος, που είναι μία συμπαγής κατασκευή με μήκος πλευράς 22μ. και ύψος που φθάνει τα 11μ. Το οικοδόμημα αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα του νεκρικού συγκροτήματος, ανασκάφηκε το 1904 και 1905 από τον Εντουάρ Ναβίλ. Ο ίδιος στα σχέδιά του το αναπαριστά ως μία τετράγωνης κάτοψης κατασκευή που επιστέφεται από μία μικρή πυραμίδα, η οποία αναπαριστά το αρχέγονο όρος και πιθανώς να έμοιαζε με τα εποικοδομήματα των βασιλικών τάφων στην Άβυδο. Η πυραμιδωτή αναπαράσταση του Ε. Ναβίλ υποστηρίχθηκε και από τον Χ. Ι. Ουίνλοκ, αλλά αμφισβητήθηκε από τον Ν. Άρνολντ, σύμφωνα με την άποψη του οποίου δεν θα ήταν δυνατό, για κατασκευαστικούς λόγους, ο ναός να αντέξει το βάρος μίας πυραμίδας, ακόμα και αν αυτή η πυραμίδα ήταν μικρού μεγέθους όπως αυτή που πρότεινε ο Ε. Ναβίλ. Ο Ν. Άρνολντ αντιπρότεινε ότι το οικοδόμημα είχε αντί για πυραμιδωτή, επίπεδη στέγαση. αριστερά|μικρογραφία|Ο Μεντουχοτέπ Β΄ με το Λευκό Στέμμα της Άνω Αιγύπτου, όπως απεικονίζεται σε μία ανάγλυφη παράσταση, στον νεκρικό ναό του.
Το πίσω μέρος του ναού
μικρογραφία|293x293εσ|Κάτοψη του νεκρικού ναού του Μεντουχοτέπ Β΄ σχεδιασμένη από τον Εντουάρ Ναβίλ. Στον χώρο πίσω από τον πυρήνα του οικοδομήματος βρισκόταν το κέντρο της λατρείας του θεοποιημένου βασιλιά. Το τμήμα αυτό ήταν λαξευμένο απευθείας μέσα στον βράχο. Αποτελούταν από μία υπαίθρια αυλή, μία υπόστυλη αίθουσα με 82 οκταγωνικούς κίονες και ένα ναΐσκο που στέγαζε το άγαλμα του βασιλιά Μεντουχοτέπ Β'. Αυτό το μέρος του νεκρικού συγκροτήματος ήταν αφιερωμένο στη λατρεία του Άμωνα-Ρα.
Η υπαίθρια αυλή πλαισιώνεται στη βόρεια και νότια πλευρά από μία σειρά πέντε κιόνων και στη ανατολική πλευρά ορίζεται από διπλή σειρά συνολικά 16 κιόνων. Στο κέντρο του υπαίθριου χώρου βρίσκεται ένας βαθύς διάδρομος που οδηγεί στον βασιλικό τάφο. Τα αρχαιολογικά ευρήματα αυτής της περιοχής του μνημείου περιλαμβάνουν έναν ασβεστολιθικό βωμό, μία στήλη από γρανίτη και έξι αγάλματα από γρανίτη του Σέσωστρη Γ΄ (Senusret III). Στα δυτικά της αυλής βρίσκεται η υπόστυλη αίθουσα με τις δέκα σειρές κιόνων. Η κάθε σειρά αποτελείται από 8 κίονες και η πρόσοψη της στοάς πλαισιώνεται από δύο ακόμη κίονες "εν παραστάσι". Η υπόστυλη αίθουσα διαχωρίζεται από την αυλή με έναν τοίχο και, καθώς βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο, η πρόσβαση σε αυτήν γίνεται μέσω μίας μικρής ράμπας.
Στο δυτικότερο τμήμα της υπόστυλης αίθουσας βρίσκεται το ιερότερο μέρος του νεκρικού συγκροτήματος, ένα ιερό αφιερωμένο στον Μεντουχοτέπ Β΄ και τον Άμωνα-Ρα που οδηγεί σε ένα μικρό σπηλαιώδη χώρο λατρείας, λαξευμένο στον βράχο (στα αγγλικά ονομάζεται speos από την αρχαιοελληνική λέξη σπέος που σημαίνει σπήλαιο, ή Rock-cut architecture). Το ίδιο το ιερό φιλοξενούσε ένα άγαλμα του Άμωνα-Ρα και περιβαλλόταν στις τρεις πλευρές από κτιστούς τοίχους, ενώ στη δυτική οριζόταν από τον ίδιο το λόφο. Οι εσωτερικές και εξωτερικές όψεις των τοίχων αυτών ήταν όλες διακοσμημένες με γραπτές επιγραφές (στα ιερογλυφικά) και έξεργες γλυπτές αναπαραστάσεις των βασιλέων και των θεών. Σωζόμενα θραύσματα των αναγλύφων παρουσιάζουν τον θεοποιημένο βασιλιά περιστοιχισμένο από τις κύριες θεότητες της Άνω και Κάτω Αιγύπτου Νεκχεμπέτ, Σετ, Ώρο και Ουατζέτ, και μάλιστα στην ίδια κλίμακα με αυτόν. Οι θεοί προσφέρουν στον φαραώ δέσμες από κλαδιά φοινικιάς που συμβολίζουν την αιώνια ζωή.
Στο παρακάτω απόσπασμα είναι έκδηλες οι ριζικές αλλαγές στη βασιλική ιδεολογία, σε σύγκριση με την περίοδο του Παλαιού Βασιλείου:
« '' Στο Παλαιό Βασίλειο, ο βασιλιάς ήταν ο άρχοντας του πυραμιδικού συγκροτήματος, […] τώρα υποβιβάστηκε σε ένα θνητό ηγεμόνα που εξαρτάται από την εύνοια των θεών. H αθανασία του δεν είναι πια ένα χαρακτηριστικό που κουβαλά εκ γενετής, αλλά είναι κάτι που πρέπει να του απονεμηθεί από τους θεούς. '' »
αριστερά|μικρογραφία|Ο υπόγειος διάδρομος που οδηγεί στον ταφικό θάλαμο του Μενετουχοτέπ Β΄.
Ο Βασιλικός Τάφος
Στη δυτική (πίσω) πλευρά του νεκρικού μνημείου όπου βρίσκεται η υπαίθρια αυλή, υπάρχει ένας υπόγειος κεντρικός μακρύς και ευθύς διάδρομος, μήκους 150μ., ο οποίος οδηγεί σε έναν υπόγειο ταφικό θάλαμο, που βρίσκεται σε 45μ. βάθος κάτω από την αυλή και ταυτίζεται αδιαμφισβήτητα με τον τάφο του βασιλιά Μεντουχοτέπ Β΄. Ο βασιλικός θάλαμος είναι επενδυμένος σε όλες τις επιφάνειες με ερυθρό γρανίτη και έχει οξύληκτη οροφή. Στο εσωτερικό του ήταν κτισμένος ένας αλαβάστρινος ναός σε μορφή Per-wer, το τυπικό ιερό της Άνω Αιγύπτου. Η είσοδος του ναού κάποτε έφραζε με διπλή θύρα, που σήμερα δεν σώζεται. Περιείχε μία ξύλινη λάρνακα και αγγεία με καλλυντικές αλοιφές οι οποίες άφησαν αποτυπώματα στο δάπεδο. Ο τάφος συλήθηκε στην αρχαιότητα και τα περισσότερα από τα ταφικά δώρα που είχαν εναποτεθεί εδώ κλάπηκαν. Τα ελάχιστα κτερίσματα που απέμειναν είναι ένα σκήπτρο, αιχμές βελών και μία συλλογή ταφικών ομοιωμάτων μεταξύ των οποίων λέμβοι, σιταποθήκες και αρτοποιεία. μικρογραφία|264x264εσ|Το άγαλμα του Μεντουχοτέπ Β΄ από το Bab el-Hosan. Φορά το διπλό στέμμα. Tα σταυρωμένα χέρια στο στήθος είναι η τυπική στάση που ταυτίζει τους φαραώ με τον θεό Όσιρη.
Η Πύλη του Ιππέα
Το 1900 ο Χάουαρντ Κάρτερ (Howard Carter) σκόνταψε τυχαία με το άλογό του επάνω στα ερείπια που έφραζαν την είσοδο ενός ορύγματος στον μεγάλο υπαίθριο χώρο της ανατολικής πλευράς, πριν από τη ράμπα εισόδου στο ναό. Η είσοδος αυτή ονομάζεται από τότε Bab el-Hosan, δηλαδή Πύλη του Ιππέα. Ανασκάπτοντας το σημείο αυτό οδηγήθηκε σε έναν υπόγειο διάδρομο που κατέληγε σε έναν ημιτελή τάφο ή κενοτάφιο όπου ανακάλυψε ένα άγαλμα του Φαραώ Μεντουχοτέπ Β΄, ένθρονου, λαξευμένο σε ψαμμιτόλιθο και επιχρωματισμένο με σκούρα χρωστική ουσίαν. Ο Φαραώ φοράει το διπλό στέμμα της Άνω και Κάτω Αιγύπτου και στέκεται σε στάση Όσιρη, με τα χέρια διπλωμένα.
Το Bab el-Hosan ανήκει στην εποχή που θεμελιώθηκε το νεκρικό μνημείο του Μεντουχοτέπ Β΄. Ο Ν. Άρνολντ θεωρεί ότι ο βασιλικός αυτός τάφος προοριζόταν για τον ίδιο τον Φαραώ, αλλά έμεινε ημιτελής και δεν χρησιμοποιήθηκε. Το άγαλμα του ένθρονου και με μακρύ επίσημο ένδυμα Μεντουχοτέπ Β΄, το οποίο βρέθηκε στο εσωτερικό αυτής της κατασκευής, έχει ασυνήθιστο μαύρο χρώμα "δέρματος", το οποίο αποτελεί μία από τις πολλές αναφορές στον θεό Όσιρη, που συμβολίζει τις αναζωογονητικές δυνάμεις του Μεντουχοτέπ Β΄, ο οποίος επιθυμούσε και διεκδικούσε σθεναρά την αναγέννηση της ενωμένης Αιγύπτου.
Ο τάφος των στρατιωτών
Ο Ουίνλοκ στη διάρκεια των ανασκαφών του στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι ανακάλυψε έναν λαξευτό τάφο (ΜΜΑ 507) στους βραχώδεις λόφους που βρίσκονται επάνω από το ταφικό μνημείο του Μεντουχοτέπ Β΄. Στον τάφο αυτό είχαν ενταφιαστεί εξήντα στρατιώτες, χωρίς να μουμιοποιηθούν. Ήταν τυλιγμένοι σε λινά σάβανα, διακοσμημένα με τη βασιλική δέλτο του Μεντουχοτέπ Β΄. Θεωρείται πως οι πολεμιστές αυτοί σκοτώθηκαν σε μάχη στην Ηρακλεόπολη, κατά την περίοδο της αντιπαλότητας μεταξύ της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, πριν την ενοποίηση.
Οι αξιωματούχοι του
Ο Μεντουχοτέπ Β' για να θέσει από την πρωτεύουσά του, τις Θήβες, υπό τον έλεγχό του το τεράστιο βασίλειο, καθώς και τους τελευταίους τοπικούς ηγεμόνες που είχαν απομείνει, επιστράτευσε έναν μεγάλο αριθμό από έμπιστους αξιωματούχους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ντόπιοι.
Αρκετές πληροφορίες είναι γνωστές για τρεις από τους ανώτατους αξιωματούχους του: τον Χετί (Khety ή Kheti) τον Μερού (Meru) και τον Μεκετρέ (Meketre ή Meketra). Πολύτιμα στοιχεία για αυτούς αντλούνται από τους τάφους τους, οι οποίοι βρέθηκαν στη Θηβαϊκή Νεκρόπολη. Ο τάφος του Μερού (ΤΤ240) βρέθηκε στο Ελ-Ασασίφ, του Χετί (ΤΤ311/ MMA 508) στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι και του Μεκετρέ (ΤΤ280) στο Σεΐχ Αμπντ ελ-Κούρνα. μικρογραφία|210x210εσ|Ο Χετί στο ανάγλυφο από το Wadi Shatt el-Rigal
Χετί
Ο Χετί ήταν πρόσωπο με μεγάλη επιρροή στη βασιλική αυλή. Ήταν υπεύθυνος της Βασιλικής Σφραγίδας. Απεικονίζεται, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, στα ανάγλυφα του Wadi Shatt el-Rigal και το όνομά του αναφέρεται επίσης στον νεκρικό ναό του φαραώ τον οποίο υπηρέτησε. Ο τάφος του (ΤΤ311/ ΜΜΑ508) ανακαλύφθηκε κοντά στον νεκρικό ναό του Μεντουχοτέπ Β', από τον Χέρμπερτ Ι. Ουίνλοκ στις ανασκαφές του Μητροπολιτικού Μουσείου. Αν και βρέθηκε αρκετά κατεστραμμένος, σώθηκαν δείγματα των ανάγλυφων διακοσμήσεών του. Τον διαδέχτηκε ο Μεκετρέ.
Μεκετρέ
Ο Μεκετρέ ήταν Σφραγιδοφύλακας και Ανώτατος Επιστάτης του Βασιλικού Οίκου. Εκτός από τον Μεντουχοτέπ Β' υπηρέτησε και τον διάδοχό του, Μεντουχοτέπ Γ'. Ο τάφος του (ΤΤ280) βρέθηκε στη θέση Σεΐχ Αμπντ ελ-Κούρνα και αρχικά ερευνήθηκε σε μικρή έκταση από τους Αιγυπτιολόγους Νταρεσί και Mοντ (1895, 1902). Συλήθηκε ήδη από τους αρχαίους χρόνους. Ο Χ. Ουίνλοκ ήταν αυτός που λίγα χρόνια αργότερα έκανε μία σημαντική και εντυπωσιακή ανακάλυψη, όταν έφερε στο φως έναν ασύλητο θάλαμο στο εσωτερικό του τάφου αυτού, ο οποίος περιείχε πολλά και διαφόρων ειδών ξύλινα πολύχρωμα ταφικά ομοιώματα, τα οποία κυρίως αναπαριστούν καθημερινές σκηνές και συνόδευαν τον Μεκετρέ ως κτερίσματα. αριστερά|μικρογραφία|Τμήμα της στήλης του Τορίνο από την Άβυδο, όπου απεικονίζεται ο ίδιος ο Μερού μπροστά σε ένα τραπέζι γεμάτο προσφορές.
Μερού
O Μερού (Meru) υπηρέτησε τον Μεντουχοτέπ Β' με το υψηλό αξίωμα του Επιστάτη της Βασιλικής Σφραγίδας. Με αυτόν τον τίτλο αναφέρεται σε μία στήλη που σήμερα βρίσκεται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Τορίνου και χρονολογείται στην εποχή του Μεντουχοτέπ Β'. Η στήλη είναι διακοσμημένη με ανάγλυφες - γραπτές παραστάσεις και επιγραφές και είχε ανεγερθεί στην Άβυδο (stela Turin 1447 ). Σε αυτήν απεικονίζεται ο ίδιος ο Μερού, ενώ αναφέρονται και τα ονόματα των γονιών του, Iku και Nebti.
Η στήλη του Τορίνο αποτελεί σημαντικό τεκμήριο της επανενοποίησης της Άνω και Κάτω Αιγύπτου από τον Μεντουχοτέπ Β', καθώς σε αυτήν αναφέρεται χαρακτηριστικά:
'' « Ήταν ένα νέο καλό ξεκίνημα η στιγμή που ο Μοντού χάρισε και τις δύο χώρες στον Βασιλιά Νεμπχεπετρέ (Μεντουχοτέπ Β'). » ''
Ο Μερού είχε τον τίτλο του Επιτηρητή της Ανατολικής Ερήμου και των Οάσεων, ένα πολύ σημαντικό αξίωμα, η σημασία του οποίου είχε αυξηθεί συγκριτικά με αυτήν που είχε κατά την περίοδο του Παλαιού Βασιλείου. μικρογραφία|Ο Χενενού όπως απεικονίζεται σε ένα ανάγλυφο που βρέθηκε στον τάφο του (ΤΤ313/ ΜΜΑ510) κοντά στο νεκρικό συγκρότημα του Μεντουχοτέπ Β΄.
Χενενού
Από τις επιγραφές μίας στήλης που βρέθηκε μαζί με άλλες στον τάφο του Χενενού (Hannu, Henenu) στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, είναι γνωστό ότι το όνομα αυτό ταυτίζεται με έναν ακόμη ανώτατο αξιωματούχο του Μεντουχοτέπ Β'. Ο τάφος του (ΜΜΑ510/ ΤΤ313) ανασκάφηκε αρχικά από τον Χ. Κάρτερ και έπειτα τον Χ. Ουίνλοκ. Όπως ο Χετί, έτσι κι αυτός είχε ενταφιαστεί στους λόφους που γειτνιάζουν με το βασιλικό νεκρικό συγκρότημα. Οι λαξευτοί τάφοι του Χετί και του Χενενού βρίσκονται κοντά ο ένας στον άλλο.
O Χενενού έφερε διάφορους τίτλους και είχε ποικίλα καθήκοντα, μεταξύ αυτών και του Μεγάλου επιστάτη του βασιλικού Οίκου. Είναι γνωστό ότι ταξίδεψε μέχρι τον Λίβανο για να μεταφέρει από εκεί ξυλεία (κέδρο) για τον βασιλιά του.
Εικόνες
Κατηγορία:Φαραώ της 11ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας (Ε.Π.Σ.Φ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Φλώρινας. Εδρεύει στη Φλώρινα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Η ΕΠΣΦ απονέμει ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερ και στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορίας.
Ιστορία
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας ιδρύθηκε το 1979. Το πρώτο της πρωτάθλημα διοργανώθηκε την περίοδο 1980-81, μέχρι τότε οι σύλλογοι συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Βορειοδυτικής Μακεδονίας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φλώρινας είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φλώρινας.
Χενεραλίφε
Το Παλάτι της Χενεραλίφε (Palacio de Generalife, Αραβικά: Jannat al-'Arif - ο Κήπος του Αρχιτέκτονα) ήταν το θερινό παλάτι και εξοχική κατοικία των Νασριδών σουλτάνων της Γρανάδας.
Το παλάτι και οι κήποι κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μωχάμεντ του Γ’ (Muhammad III, 1302-1309) και αναδιακοσμήθηκαν από τον Αμπού Α' Γουαλίντ Ισμαήλ (Abu I-Walid Isma'il, 1313-1324).
Το σύμπλεγμα αποτελείται από το Αίθριο του Καναλιού (Patio de la Acequia), στο οποίο έχει μία δεξαμενή περιτριγυρισμένη από παρτέρια λουλουδιών, σιντριβάνια, κιονοστοιχίες και περίπτερα, και τον Κήπο του Σουλτάνου (Jardín de la Sultana). Ο κήπος θεωρείται πως είναι το καλύτερα διατηρημένο δείγμα των Μεσαιωνικών κήπων της παλαιάς Ανδαλουσίας (Αλ–Ανταλούς, Al-Andalus). Αρχικά το παλάτι συνδέονταν με την Αλάμπρα με ένα σκεπαμένο πέρασμα πάνω από ένα φαράγγι, το οποίο χωρίσει τα δύο παλάτια. Η Χενεραλίφε είναι ένας από τους παλαιότερους Μαυριτανικούς κήπους. μικρογραφία|αριστερά|Άποψη των κήπων του Χενεραλίφε, σε [[λιθογραφία της περιόδου μεταξύ 1836 και 1837.]] Οι κήποι, όπως είναι στη σημερινή μορφή τους, άρχισαν να δημιουργούνται το 1931 και ολοκληρώθηκαν από τον Φρανθίσκο Πριέτο Μορένο (Francisco Prieto Moreno) το 1951. Τα μονοπάτια είναι στρωμένα, κατά το παραδοσιακό στυλ της Γρανάδας, με μωσαϊκό από χαλίκια, λευκά από τον ποταμό Ντάρρο και μαύρα από τον ποταμό Χενίλ (Genil).
Ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1984, μαζί με την Αλάμπρα (Alhambra) και το Αλμπαϊσίν (Albaicín).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Γρανάδα Κατηγορία:Ανάκτορα στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ανδαλουσία
Λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό
Το λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό (Panthera leo azandica - Πάνθηρ ο λέων ο αζαντεσικός),είναι υποείδος λιονταριού που ζει στo βπρειοανατολικό Κονγκό. Η ακριβής κατανομή του είναι άγνωστη σήμερα, όπως και ο ακριβής πληθυσμός.Κατοικεί κυρίως σε σαβάνες και ανοιχτά λειβάδια,όπου απαντάται σε αγέλες.Λίγα στοιχεία είναι γνωστά γύρω από αυτό.Οι αγέλες κυμαίνονται σε μέγεθος από 4 ως 20 άτομα συμπεριλαμβανομένων και των μικρών,και με μέσο όρο αρσενικών 2-3.
Χαρακτηριστικά και συμπεριφορά
Το λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό ακολουθεί το μέσο όρο μεγέθους των λιονταριών,με μήκος για τα αρσενικά 1,7-2,5 μέτρα και για τα θηλυκά από 1,6 εώς 1,9 μέτρα.Το βάρος επίσης κυμαίνεται από 170-250 κιλά για τα αρσενικά και 160-200 κιλά για τα θηλυκά.Η χαίτη των αρσενικών είναι μικρή,αλλά πολύ πυκνή,προστατεύοντας τα λιοντάρια κατά τη διάρκεια της μάχης με άλλα αντίζηλα αρσενικά.Όπως και στα άλλα υποείδη λιονταριών,η λιονταρίνα αναλαμβάνει το κυνήγι,ενώ το αρσενικό αναλαμβάνει τη φρούρηση και την προστασία της περιοχής.
Διατροφή
Το λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό τρέφεται με γκνου,βουβάλια,καμηλοπαρδάλεις,γαζέλες, ιμπάλα και αντιλόπες,αλλά δε λέει ποτέ όχι στις εύκαιρες τροφές.Για παράδειγμα έχει αναφερθεί ότι ένα λιοντάρι χτύπησε μια στρουθοκάμηλο που κλωσούσε τη φωλιά της,τη σκότωσε και την καταβρόχθισε μαζί με τα αυγά της.Πολλές φορές έχουνε ιδωθεί λιοντάρια να τρώνε χελώνες,σκαντζόχοιρους ή και μικρότερα σαρκοφάγα,όπως τσακάλια,μικρά γατόπαρδων και λεοπαρδάλεων,ή και ενήλικα άτομα,ακόμα και μικρά αντίπαλων λιονταριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Λιοντάρια
Υδροηλεκτρικός Σταθμός Λούρου (οικισμός)
μικρογραφία Ο Υδροηλεκτρικός Σταθμός Λούρου είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 2 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), δίπλα στον ποταμό Λούρο και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 20 χιλιόμετρα ενώ η απόσταση από την Φιλιππιάδα είναι περίπου 5 χιλιόμετρα.
Ο οικισμός κατοικούταν από οικογένειες εργαζομένων στον Υδροηλεκτρικό Σταθμό. Τη δεκαετία του '70 κατοικούταν από 35 οικογένειες, ενώ η τελευταία οικογένεια έφυγε από τον οικισμό περίπου το 2005. Από τότε λειτουργούν μόνο οι εγκαταστάσεις του σταθμού ενώ τα υπόλοιπα κτίσματα έχουν εγκαταλειφθεί και τμήματα ορισμένων έχουν γκρεμιστεί.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Υδροηλεκτρικός Σταθμός Λούρου υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Ο Υδροηλεκτρικός Σταθμός Λούρου μαζί με την Παντάνασσα και τα Ανωγειατά αποτελούν την τοπική κοινότητα Παντάνασσας με συνολικό πληθυσμό 343 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παντάνασσας. Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Ο Υδροηλεκτρικός Σταθμός Λούρου γειτνιάζει με τα Ανωγειατά, την Παντάνασσα και τον Άγιο Γεώργιο Φιλιππιάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Γιοχάνες Ράου
Ο Γιοχάνες Ράου (γερμανικά: Johannes Rau, 16 Ιανουαρίου 1931 – 27 Ιανουαρίου 2006) ήταν Γερμανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Γερμανίας από την 1 Ιουλίου 1999 ως τις 30 Ιουνίου 2004.
Βιογραφία
Γιος προτεστάντη πάστορα, ο Ράου γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1931 στο Βούπερταλ της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας. Εγκατέλειψε το λύκειο και εργάστηκε ως δημοσιογράφος πριν γίνει ενεργό μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD). Εξελέγη δήμαρχος του Βούπερταλ το 1969 και το 1978 ανεδείχθη πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, του πολυπληθέστερου και πλέον εκβιομηχανισμένου κρατιδίου της Γερμανίας.
Το 1987 υπήρξε υποψήφιος για την καγκελαρία, αλλά έχασε από τον υποψήφιο των Χριστιανοδημοκρατών, Χέλμουτ Κολ. Συνέχισε όμως να διατηρεί τη θέση του πρωθυπουργού της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας έως το 1998, όντας έτσι ο μακροβιότερος πρωθυπουργός κρατιδίου της Γερμανίας. Το 1999 εξελέγη ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας, θέση που διατήρησε έως το 2004, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Χορστ Κέλερ. Ο Γιοχάνες Ράου είχε παντρευτεί την Κριστίνα Ντέλιους το 1982, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: την Αννα, τον Φίλιπ και τη Λόρε. Ως ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας, ο Ράου επεδίωξε το άνοιγμα του έθνους του προς τους ξένους και προώθησε στενότερους δεσμούς με το Ισραήλ. Υπήρξε μάλιστα ο πρώτος πρόεδρος της Γερμανίας που εκφώνησε ομιλία στο ισραηλινό Κοινοβούλιο.
Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γερμανίας
Αναγνώστης Παπασταθόπουλος
Ο Αναγνώστης Παπασταθόπουλος ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε στρατιωτικός πολύπειρος. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες με δικό του στρατιωτικό σώμα, ιδίως στις μάχες του Λάλα, της 9ης Μαρτίου έξω από την Πάτρα, πήγε και στο Μεσολόγγι και εκεί πολέμησε τον Δράμαλη. Έγινε γνωστός σε όλους τους στρατιωτικούς.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αθηναϊκή Ριβιέρα
Η Αθηναϊκή Ριβιέρα, γνωστή και ως παραλιακή οδός Αθηνών - Σουνίου ονομάζεται η ακτογραμμή στα νότια προάστια της Αθήνας η οποία εκτείνεται από τον Πειραιά ως το Σούνιο και το Λαύριο.
Νεότερη ιστορία
Το 1954, η Καθημερινή δημοσίευσε ένα άρθρο υποστηρίζοντας πως η Γλυφάδα και η Βούλα θα μπορούσαν να γίνουν τόσο δημοφιλείς όσο και η Κυανή Ακτή της Γαλλικής Ριβιέρας μέσα στα επόμενα χρόνια. Το 1957, ο σχεδιασμός της ανάπλασης άρχισε να υλοποιείται με τη δημιουργία του συγκροτήματος Αστέρια στη Γλυφάδα ενώ τα επόμενα χρόνια  άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής τόπος προορισμού ανάμεσα στους Αθηναίους και με τη βοήθεια του Ελληνικού Κινηματογράφου. Ωστόσο το έργο της ανάπλασης δεν προχώρησε περισσότερο.
Περιοχές
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του ΕΟΤ η Αθηναϊκή Ριβιέρα έχει πολλά σημεία ενδιαφέροντος όπως: η μαρίνα του Φλοίσβου στο Παλαιό Φάληρο, η Μαρίνα Ζέας στον Πειραιά, η Γλυφάδα, η Βούλα, η Βουλιαγμένη, η Βάρκιζα, το Λαγονήσι, η Σαρωνίδα, η Ανάβυσσος και το Σούνιο.
Ανάπλαση
Ο σχεδιασμός της ανάπλασης του αεροδρομίου του Ελληνικού (THE ELLINIKON) προβλέπει τη δημιουργία πολυτελών ξενοδοχειακών μονάδων, καζίνο και τουριστικών υποδομών με σκοπό τη προσέλκυση επενδυτικού, τουριστικού ενδιαφέροντος. Υπολογίζεται πως περίπου 10 δις ευρώ θα επενδυθούν για την ανάπλαση του Ελληνικού και της Αθηναϊκής Ριβιέρας τα επόμενα χρόνια.
Πρόσβαση
Με το Τραμ από την πλατεία Συντάγματος:
Με τις λεωφορειακές γραμμές:
Κλίμα
Η Αθηναϊκή Ριβιέρα, της οποίας ένα μεγάλο μέρος βρίσκεται στη μητροπολιτική Αθήνα, έχει ζεστό κλίμα και είναι η θερμότερη περιοχή της ηπειρωτικής Ελλάδας και της ηπειρωτικής Ευρώπης, με μέση ετήσια θερμοκρασία που κυμαίνεται από 19.1 ως περίπου 20.6 βαθμούς Κελσίου. Από τα στοιχεία του κλιματικού άτλαντα της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας για τον Πειραιά προκύπτει πως η Αθηναϊκή Ριβιέρα κατατάσσεται στα θερμά κλίματα στέπας σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Επίσης, από το δίκτυο των μετεωρολογικών σταθμών που ανήκουν στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, η περιοχή της Αναβύσσου παρουσιάζει τη χαμηλότερη βροχόπτωση στην Αττική με περίπου 310 χιλιοστά υετού ετησίως.
Η Πηγή των Παρθένων
Η Πηγή των Παρθένων (Πρωτότυπος τίτλος: Jungfrukällan) είναι δραματική κινηματογραφική ταινία παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην τελετή του 1961 κι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ταινία του Γουές Κρέιβεν του 1972 Το Τελευταίο Σπίτι Στα Αριστερά (The Last House on the Left).
Υπόθεση
Η ταινία ξεκινά με την Ινγκέρι (Γκούνελ Λίντμπλομ), την ψυχοκόρη μιας οικογένειας χωρικών, να κάνει παράκληση στο θεό Οντίν να φέρει συμφορές στην έφηβη κόρη της οικογένειας, Κάριν (Μπιργκίτα Πέτερσον). Το πρωί οι γονείς αναθέτουν στην Κάριν την ευθύνη να πάει τα κεριά στην εκκλησία για την πρωινή λειτουργία (σύμφωνα με την παράδοση μόνο μια παρθένα μπορούσε να τα μεταφέρει). Η Κάριν επιμένει να πάρει μαζί της και την Ίνγκερι κι οι δύο τους ξεκινούν για μαζί για την εκκλησία. Στο δρόμο όμως η Ίνγκερι μένει πίσω κι αφήνει την Κάριν να συνεχίσει μόνη της, η Κάριν συναντά στη συνέχεια τρεις βοσκούς (δύο μεγάλους ανδρες και το μικρό αδερφό τους). Οι βοσκοί πιάνουν την κουβέντα με την Κάριν κι έπειτα τη βιάζουν και τη σκοτώνουν. Αργότερα οι ίδιοι βοσκοί ζητούν καταφύγιο για τη νύχτα στο σπίτι της Κάριν (χωρίς να ξέρουν ότι πρόκειται για την οικογένειά της). Ο Τέρε (Μαξ Φον Σίντοφ) κι η Μερέτε (Μπιργκίτα Βάλμπεργκ) οι γονείς της Κάριν τους παρέχουν άσυλο, χωρίς να γνωρίζουν τι έχει συμβεί στην κόρη τους, όταν όμως ανακαλύπτουν τα ματωμένα της ρούχα, ο Τέρε σχεδιάζει μια εκδίκηση που θα φέρει την κάθαρση.
Πληροφορίες
Βασισμένη σε σουηδική μπαλάντα του 13ου αιώνα με τίτλο Töres döttrar i Wänge, Η πηγή των παρθένων του Μπέργκμαν, σόκαρε και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις κατά την προβολή της το 1960 λόγω της ρεαλιστικής αναπαράστασης του βιασμού και του φόνου της εφήβου Κάριν από τους δύο βοσκούς. Η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε σε κάποιες από τις Πολιτείες της Αμερικής της δεκαετίας του 60.
Βραβεύσεις
Η ταινία απέσπασε όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1960 κι έλαβε και μια επίσης υποψηφιότητα για όσκαρ κουστουμιών. Η φωτογραφία του Σβεν Νίκβιστ (στην πρώτη του συνεργασία με τον Μπέργκμαν) συμβάλλει με υπέροχο τρόπο στην αναπαράσταση των τραγικών γεγονότων με φόντο τα πράσινα λιβάδια. Παρουσιάστηκε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών όπου ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Σουηδικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Σουηδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σουηδόφωνες ταινίες
Django: Ο Τιμωρός
Django: Ο Τιμωρός (αγγλικά: Django Unchained) είναι αμερικανικό γουέστερν, παραγωγής 2012 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Κουέντιν Ταραντίνο. Ο τίτλος και η τοποθεσία της ταινίας είναι εμπνευσμένα από το σπαγγέτι γουέστερν Django: Ο Τρομοκράτης του Πάσο-Ντόμπλε (Django, 1966) και τις ανεπίσημες συνέχειες με πρωταγωνιστή τον Φράνκο Νέρο. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμι Φοξ, Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Κρίστοφ Βαλτς, Κέρι Γουάσινγκτον και Σάμιουελ Λ. Τζάκσον.
Η ταινία διαδραματίζεται στο Νότο δύο χρόνια πριν από την έναρξη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ο Τζάνγκο είναι ένας σκλάβος που ζει στο Νότο, χωριστά από τη σύζυγό του Μπρουμχίλντα. Όταν ο Τζάνγκο βρίσκεται σε έναν πλειστηριασμό σκλάβων, ο Δόκτωρ Κινγκ Σουλτζ, ένας κυνηγός επικηρυγμένων, ελευθερώνει τον Τζάνγκο από τους κακούς ιδιοκτήτες του και του δίνει την επιλογή να τον βοηθήσει να κυνηγήσουν και να σκοτώσουν τους Αδερφούς Μπριτλ, ένα τρίο αδίστακτων δολοφόνων, τους οποίους μόνο ο Τζάνγκο έχει δει. Για αντάλλαγμα, ο Σουλτζ θα ελευθερώσει τον Τζάνγκο από τη σκλαβιά και θα τον βοηθήσει να πάρει τη σύζυγό του πίσω από τον Κάλβιν Κάντι.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 25 Δεκεμβρίου 2012. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στη φιλμογραφία του Ταραντίνο με συνολικές εισπράξεις 426 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία, κερδίζοντας δύο στις κατηγορίες Πρωτότυπου Σεναρίου και Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Κρίστοφ Βαλτς. Βραβεύτηκε επίσης με δύο Χρυσές Σφαίρες και δύο BAFTA Καλύτερου Σεναρίου και Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Βαλτς.
Πλοκή
Το 1858, αρκετοί σκλάβοι μεταφέρονται στο Τέξας από τους αδερφούς Σπεκ. Μέσα στους σκλάβους είναι και Τζάνγκο, ο οποίος πουλήθηκε χωριστά από τη σύζυγό του, τη Μπρουμχίλντα. Τα αδέρφια Σπεκ έρχονται αντιμέτωποι με τον Δόκτωρ Κινγκ Σουλτζ, έναν Γερμανό μετανάστη, πρώην οδοντίατρος και πλέον κυνηγός επικηρυγμένων. Ο Σουλτζ παίρνει μαζί του τον Τζάνγκο και σκοτώνει έναν από τους αδερφούς Σπεκ, αφήνοντας τους άλλους να σκοτωθούν από τους ελεύθερους πια σκλάβους. Ο Σουλτζ αποκαλύπτει ότι έψαχνε για τον Τζάνγκο για να τον βοηθήσει να αναγνωρίσει τους αδερφούς Μπριτλ, ένα τρίο αδίστακτων δολοφόνων που δουλεύουν για έναν ιδιοκτήτη φυτείας. Ο Σουλτζ ομολογεί στον Τζάνγκο ότι απεχθάνεται τη δουλεία και οι δυο τους έρχονται σε μια συμφωνία: αν ο Τζάνγκο τον βοηθήσει να εντοπίσουν τους αδερφούς Μπριτλ, ο Σουλτζ θα τον ελευθερώσει και θα του δώσει 75 δολάρια και ένα άλογο. Αφού εντοπίζουν και σκοτώνουν τους Μπριτλ, ο Σουλτζ παίρνει τον Τζάνγκο ως βοηθό του.