cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκαγκίκ Β΄ της Αρμενίας
Ιστορικό υπόβαθρο
Αυτή την πολιτική κατοχής και επέκτασης ακολούθησαν και οι διάδοχοι τού Βασιλείου Β΄. Με το τέλος τού Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ γύρω στο 1040 και του Aσότ Δ΄ λίγο μετά, ο Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτης, ένας από τους διαδόχους του Βασιλείου Β΄, ήταν ο Αυτοκράτορας που επικεντρώθηκε στην Αρμενία. Ο Μιχαήλ Ε΄ υποστήριξε ότι το βασίλειο του Ανί, με τη θέληση του Χοβάννες-Σμπατ Γ΄, είχε κληροδοτηθεί στη Ρωμανία μετά το τέλος εκείνου.
Μετά από αυτή τη νίκη, ο νέος Αρμένιος βασιλιάς και ο Βαχράμ στράφηκαν προς τον δεύτερο εχθρό τους, τους Σελτζούκους, οι οποίοι εξακολουθούσαν να σκοπεύουν να κατακτήσουν το βασίλειο. Τα επόμενα δύο χρόνια ο Γκαγκίκ Β΄ ενίσχυσε τον στρατό και πολέμησε ενάντια στις ορδές των Σελτζούκων. Ο Γκρεγκορύ Παχλαβουνί, ανιψιός του Βαχράμ, υπερασπίστηκε το φρούριο του Μπτζνί. Ο Αρμενικός στρατός έσπευσε να αντιμετωπίσει τον εχθρό στη θέση της σημερινής λίμνης Σεβάν, όπου ο βασιλιάς και ο διοικητής του είχαν χωρίσει τον Αρμενικό στρατό σε δύο μονάδες. Η πρώτη μονάδα συμμετείχε σε μάχη με τους Σελτζούκους Τούρκους και στη συνέχεια προσποιήθηκε ότι υποχώρησε, σύροντας τους Τούρκους σε καταδίωξη προς τον δεύτερο στρατό, που βρισκόταν σε ενέδρα. Η μάχη έληξε με καταστροφική ήττα για τους Σελτζούκους. Στο βασίλειο του Βασπουρακάν, πιο πριν υπό την προστασία της Ρωμανίας, όπου όμως ο πληθυσμός είχε εγκαταλειφθεί από τον Αυτοκρατορικό στρατό, οι άνθρωποι περίμεναν με ανυπομονησία, ότι ο Αρμένιος βασιλιάς θα έδιωχνε τους Σελτζούκους από την πατρίδα τους. Υπό την ηγεσία του Γκαγκίκ Β΄, γνωστού για το θάρρος του ως «ο Λέοντας», οι Αρμένιοι επαναστάτησαν και οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στο Χοΰ και στο Σαλμάς.
Ο δόλος του Γκαγκίκ Β΄
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Γκαγίκ Β΄ υποτάσσεται στον [[Κωνσταντίνος Θ´ ο Μονομάχος|Κωνσταντίνο Θ' τον Μονομάχο. Μινιατούρα από τη Σύνοψη Ιστοιών του Σκυλίτζη, χειρόγραφο της Μαδρίτης.]] Ο Βαχράμ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον νέο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο. Ο Γκαγκίκ Β΄ προσφέρθηκε να γίνει υποτελής του Αυτοκράτορα, αλλά οι Βυζαντινοί δεν το δέχτηκαν και ετοίμασαν νέα εκστρατεία, που την ανέθεσαν στον δούκα της Ιβηρίας Μιχαήλ Ιασίτη, αλλά αυτή απέτυχε μπροστά στην αντίσταση των Αρμενίων. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ ήθελε να συνεχίσει την πολιτική των προκατόχων του και ως εκ τούτου έστειλε στρατό για να κατακτήσει την Αρμενία, ενώ υποκινούσε τον Κούρδο εμίρη του Ντβιν, Αμπούλ-Ασβάρ να επιτεθεί στην Αρμενία από τα ανατολικά. Ωστόσο ο βασιλιάς Γκαγκίκ Β΄ κατάφερε να καθησυχάσει τον Aμπούλ-Ασβάρ, στέλνοντάς του δώρα. Αυτό επέτρεψε στον Γκαγκίκ Β΄ να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του εναντίον των Ρωμαίων, αναγκάζοντάς τους τελικά να τραπούν σε φυγή. Ο Γκαγκίκ Β΄ απέδειξε την αξία του για τον θρόνο και τη φήμη τού μαχόμενου βασιλιά, που την είχε κληροδοτήσει από τους πρώτους βασιλείς της δυναστείας των Βαγρατιδών. Οι Ρωμαίοι κατάλαβαν σύντομα, ότι αν η Αρμενία δεν κατακτηθεί με τη βία, θα μπορούσε να καταληφθεί με προδοσία. Ο Γκαγκίκ Β΄ συγχώρησε τον βέστη Σαργκί,· αυτός όμως παρέμενε πιστός στην Κωνσταντινούπολη, καλλιεργώντας την ελπίδα να διοριστεί βασιλιάς της Αρμενίας, εάν η Ρωμανία κατακτούσε την Αρμενία. Με τη βοήθεια του βέστη Σαργκί, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας κάλεσε τον Γκαγκίκ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη, για να υπογράψει μία υποτιθέμενη μόνιμη συνθήκη ειρήνης. Ο Γκαγκίκ Β΄ προσκλήθηκε να επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη. Εκεί ο Αυτοκράτορας ζήτησε από τον Αρμένιο βασιλιά να παραιτηθεί από το θρόνο και να τού παραδώσει τον θρόνο. Καθώς αυτός αρνήθηκε να το κάνει, ρίχτηκε στη φυλακή. Οι Ρωμαίοι έστειλαν αμέσως στρατό στην Αρμενία, η οποία ήταν πλέον χωρίς αρχηγό.
Μπολτσάνο Νοβαρέζε
Το Μπολτσάνο Νοβαρέζε (ιταλικά: Bolzano Novarese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Γκαγκίκ Β΄ της Αρμενίας
Ο δόλος του Γκαγκίκ Β΄
Αντί για τον νόμιμο βασιλιά της, οι Αρμένιοι σκέφθηκαν να προσφέρουν τον θρόνο τού Ανί στον Δαβίδ Α΄ Ανογκίν του Λορί ή στον εμίρη του Ντβιν, Aμπούλ-Ασβάρ, νυμφευμένο με την αδελφή τού Δαβίδ Ανογκίν. Ακόμη και ο Βαγράτ Δ΄ της Γεωργίας θεωρείτο υποψήφιος, αλλά (παραδόξως) όχι ο Βαγρατίδης βασιλιάς Γκαγκίκ-Αμπάς του Καρς. Ο πατριάρχης Πέτρος δεν ενέκρινε κανέναν από τους τρεις υποψηφίους και τελικά παραχώρησε την παράδοση στους Ρωμαίους της πόλης τού Ανί και άλλων φρουρίων. Με τη συνεννόησή του, οι Ρωμαίοι μπόρεσαν τελικά να καταλάβουν το Ανί το 1045. Η χώρα ενσωματώθηκε στην Αυτοκρατορία.
Μπολτσάνο Νοβαρέζε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Γκαγκίκ Β΄ της Αρμενίας
Χρόνια εξορίας
Ο Γκαγκίκ Β΄ έλαβε ως αποζημίωση για το βασίλειό του την περιφέρεια Λυκανδού στη Μικρά Ασία και την πόλη Πιζού (επίσης γράφεται Μπιζού), κοντά στην Καισάρεια. Του χορηγήθηκε επίσης η χρήση ενός ανακτόρου στον Βόσπορο στην Κωνσταντινούπολη και μία σύνταξη από το Αυτοκρατορικό ταμείο. Αρκετές σφραγίδες μαρτυρούν τον «Kακίκιο Ανιώτη» (Γκαγκίκ του Ανί) ως δούκα στο θέμα του Χαρσιανού. Κατά τη διάρκεια της εξορίας του, σύμφωνα με τον Ματθαίο της Έδεσσας, ο Γκαγκίκ συμμετείχε επίσης σε θεολογική συζήτηση μεταξύ του ίδιου και του Ρωμαίου Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, υπερασπιζόμενος την Αρμενική Εκκλησία, την προ-Χαλκηδόνια παράδοση και τα τελετουργικά της.
Ο Μητροπολίτης Καισαρείας, ονόματι Μάρκος, δεν έχασε καμία ευκαιρία να εκφράσει την περιφρόνησή του προς τον Γκαγκίκ, τον οποίο θεωρούσε αιρετικό. Μετά από αρκετές προσβολές από τον Μάρκο εναντίον του, ο Γκαγκίκ τελικά δολοφόνησε τον επίσκοπο, μία πράξη που έκανε τον Γκαγκίκ ακόμα πιο αντιδημοφιλή στους ντόπιους. Όπως αναφέρει η ιστορία, λέγεται ότι ο επίσκοπος είχε ένα σκυλί με το όνομα Άρμεν, για να περιφρονεί τους Αρμένιους. Μία ημέρα, ο Γκαγκίκ επισκέφτηκε τον επίσκοπο, έβαλε τον σκύλο σε ένα τσουβάλι και τον χτύπησε με ξύλα. Έπειτα, έβαλε τον Επίσκοπο να τον αρπάξουν και να τον βάλουν στην ίδια τσάντα με τον σκύλο, που τώρα ήταν τρελός από τον πόνο. Ο επίσκοπος απεβίωσε από τους πόνους από τα τραύματα, που τού προκάλεσε ο δικός του σκύλος Άρμεν. Ο Γκαγκίκ αιχμαλωτίστηκε και αργότερα σκοτώθηκε στις 5 Μαΐου/24 Νοεμβρίου 1079 από τους Ρωμαίους διοικητές (τρία αδέλφια) στα Κύζιστρα, οι οποίοι ακρωτηρίασαν το σώμα του και το κρέμασαν από το φρούριο, για να το δουν οι άλλοι. Το σώμα του τάφηκε αργότερα έξω από το οχυρό, αλλά αργότερα λέγεται ότι μεταφέρθηκε κρυφά από έναν Αρμένιο από το Άνι ονόματι Μπανίκ σε ένα μοναστήρι, που είχε κτίσει σε μία πόλη, που ονομάζεται Πιζού.
Λίγο μετά τη δολοφονία του Γκαγκί, ο μικρότερος γιος του Δαβίδ δηλητηριάστηκε από τον πεθερό του για ύποπτος σε προδοσία. Ο μεγαλύτερος γιος τού Γκαγκίκ, ο Χοβάννες/Ιωάννης, είχε νυμφευτεί την κόρη τού Αμπλγκαρίμπ, του Ορθοδόξου Αρμένιου -διορισμένου από τους Ρωμαίους- κυβερνήτη της Ταρσού και των Μαμίστρων. Ο Χοβάννες είχε έναν γιο, τον Aσότ, που δηλητηριάστηκε και το σώμα του μεταφέρθηκε στο Πιζού. Ο Χοβάννες δεν επέζησε τού γιου του για πολύ· με το τέλος του οι άρρενες απόγονοι τού κύριου κλάδου των Βαγκρατιδών βασιλέων της Αρμενίας εξέλιπαν.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θόρου/Θεοδώρου Α΄ του βασιλείου της Κιλικίας (Μικρής Αρμενίας), το τέλος του βασιλιά Γκαγκίκ εκδικήθηκαν οι Αρμενικές δυνάμεις, όταν κατέλαβαν το φρούριο στα Κύζιστρα και εκτέλεσαν τους τρεις Βυζαντινούς, που είχαν σκοτώσει τον τελευταίο Αρμένιο βασιλιά τού Ανί.
Στη λογοτεχνία
Ο Γκαγκίκ Β΄ εμφανίζεται ως ένα πρόσωπο στο μυθιστόρημα Ανί Προδομένο, τού Βαγράτ Aϋβαζιάντ, που καταγράφει την πτώση του Ανί και τού Οίκου των Βαγρατιδών.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αρμένιοι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βαγρατίδες
Λε Ωλμ
Το Λε Ωλμ (γαλλικά: Le Heaulme) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωλμουά (γαλλικά: Heaulmois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Μπόργκο Τιτσίνο
Το Μπόργκο Τιτσίνο (ιταλικά: Borgo Ticino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Πυργάκι Μεσσηνίας
Το Πυργάκι Πεταλιδίου, είναι οικισμός του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 1 κάτοικο, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πληροφορίες
Το Πυργάκι ανήκει στην Κοινότητα Μαθίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου. Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός, στις 09-05-2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Εντουβίλ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Εντουβίλ (γαλλικά: Hédouville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εντουβιλουά (γαλλικά: Hédouvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Συκαλόραχη Μεσσηνίας
Η Συκαλόραχη Πεταλιδίου είναι οικισμός του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και δεν έχει μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πληροφορίες
Η Συκαλόραχη ανήκει στην Κοινότητα Πεταλιδίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου. Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός, στις 09-05-2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928
Η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928 (Ιούλιος 1928 – Ιούνιος 1929) είναι η πέμπτη μιας σειράς κυβερνήσεων με επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο, στα χρόνια που ακολούθησαν.
Αν και ο Βενιζέλος ηγήθηκε της νέας κυβέρνησης, που ακολούθησε την παραίτηση της κυβέρνησης Ζαΐμη, με αμφιλεγόμενο συνταγματικά τρόπο, η μεγάλη του νίκη στις εκλογές του Αυγούστου του 1928 (226 έδρες σε σύνολο 250) κατοχύρωσε την κυβέρνησή του και του επέτρεψε να ονομάσει τον εαυτό του, «κοινοβουλευτικό δικτάτορα».
Στις 21 Απριλίου 1929, έγιναν οι εκλογές για τη Γερουσία. Πρώτος «Πρόεδρος της Γερουσίας» εκλέγεται ο Αλέξανδρος Ζαΐμης. Στις 2 Ιουνίου 1929, Βουλή και Γερουσία εκλέγουν (με 259 ψήφους υπέρ, σε σύνολο 309 ) οριστικό «Πρόεδρο της Δημοκρατίας», το ναύαρχο Κουντουριώτη.
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής η διαπραγμάτευση του Βενιζέλου στη «Συνδιάσκεψη επανορθώσεων της Χάγης», τον Αύγουστο του 1929, επέφερε μείωση («κούρεμα») του ελληνικού δημόσιου χρέους, ανακουφίζοντας, έτσι, σημαντικά τον προϋπολογισμό της χώρας. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1928, ο Βενιζέλος υπέγραψε το «Ελληνοϊταλικό σύμφωνο φιλίας, συνδιαλλαγής και δικαστικού διακανονισμού» με την Ιταλία, κάτι που τόνωσε τις σχέσεις των δύο χωρών και βοήθησε, επίσης, στην εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σερβία. Στις 11 Οκτωβρίου 1928 υπογράφηκε το «Ελληνοσερβικό πρωτόκολλο του 1928», και λύνεται, έτσι, προς όφελος της Ελλάδας, το θέμα της ελεύθερης ζώνης της Θεσσαλονίκης.
Ο Βενιζέλος, προκειμένου να ανασχηματίσει την κυβέρνηση, υποβάλλει την παραίτησή της, την επομένη της επίσημης ορκωμοσίας του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Αναφορές
1928 07 Κατηγορία:1928 1928
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2016-17
Η 75η διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας, για την περίοδο 2016-17, πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 34 συλλόγων των δύο επαγγελματικών κατηγοριών, Σούπερ Λιγκ και Φούτμπολ Λιγκ.
Κυπελλούχος 2016–17 αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ επικρατώντας της AEK με 2–1.
1η φάση
Η κλήρωση αυτής της φάσης πραγματοποιήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
War (τραγούδι, Burzum)
Το "War" είναι ένα τραγούδι του black metal πρότζεκτ Burzum του νορβηγού μουσικού Βαργκ Βίκερνες. Εμφανίστηκε στο ομότιτλο άλμπουμ και είναι ένα από τα πιο γνωστά του κομμάτια. Το σόλο του "War" παίζει ο Euronymous, τότε κιθαρίστας του συγκροτήματος Mayhem. Ο Βίκερνες είχε στενές σχέσεις με τον Euronymous, ενώ έπαιξε και το μπάσο στο άλμπουμ De Mysteriis Dom Sathanas των Mayhem. Ο Euronymous δολοφονήθηκε το 1993 από τον Βίκερνες.
Στυλιστικά το "War" είναι αρκετά διαφορετικό από άλλα κομμάτια του άλμπουμ, με τη μουσική επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από έναν classic heavy ήχο και με όχι τόσο σοβαρό ύφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1992
Μποργκολαβετσάρο
Το Μποργκολαβετσάρο (ιταλικά: Borgolavezzaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Α.Ο. Νεάπολης Νίκαιας
Ιστορική αναδρομή
Τη σεζόν 1968-69 αναδείχθηκε πρωταθλητής στη Β΄ ΕΠΣΠ και κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία, όπου θα πρωταγωνιστήσει τα επόμενα χρόνια. Τη σεζόν 1972-73 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου για την άνοδο στην Β΄ Εθνική χωρίς όμως επιτυχία, καθώς η 3η θέση που κατέλαβε στον 8ο όμιλο δεν της το επέτρεψε. Ωστόσο, τη σεζόν 1978-79 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία. Το 1979-80 αναδείχθηκε κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Πειραιά και φιναλίστ στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος, όπου ηττήθηκε με 1-0 από την Α.Ε. Διδυμοτείχου στον τελικό που διεξήχθη στο Καυτανζόγλειο Στάδιο στη Θεσσαλονίκη.
Την περίοδο 1982-83 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στον 1ο όμιλο του Εθνικού Ερασιτεχνικού πρωταθλήματος και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική στην οποία πήρε μέρος τα τρία επόμενα χρόνια (στον όμιλο Νότου) μέχρι και τη σεζόν 1985-86, οπότε και υποβιβάστηκε. Πρόεδρος του συλλόγου εκείνη την εποχή ήταν ο αείμνηστος Κώστας Τσιμτσιλής. Το 1986-87 υποβιβάστηκε από τη Δ' Εθνική στο τοπικό πρωτάθλημα Πειραιά, όπου και αγωνίστηκε τις επόμενες δύο περιόδους, 1987-88 και 1988-89.
Το 1989 ο Α.Ο. Νεάπολης συγχωνεύτηκε με τον Άρη Νίκαιας και αποτέλεσαν την «Ένωση Άρη-Νεάπολης», που αναφέρεται και ως «ΕΑΝ», ονομασία που εγκρίθηκε από την ΕΠΟ το 1991, με τον Άρη ως τότε να αγωνίζεται κανονικά. Τελευταία παρουσία στην Γ´ Εθνική ήταν το 1991-92 ως Ένωση Άρη-Νεάπολης, μετά τη συγχώνευση με τον Άρη Νίκαιας. Το 1993-94 η Ένωση Άρη-Νεάπολης υποβιβάστηκε από τη Δ' Εθνική στο τοπικό πρωτάθλημα του Πειραιά. Το 1995 η Ένωση Άρη-Νεάπολης συγχωνεύτηκε με τον Εθνικό Αστέρα Νεάπολης και μετονομάστηκε σε «Νεαπολικό Αστέρα».
Μεταξύ των ποδοσφαιριστών που αγωνίσθηκαν με τα χρώματά της συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων οι Σωκράτης Γέμελος, Νίκος Κίτσος, Χρήστος Χατζησκουλίδης, Τάκης Μανδραφλής και Στέφανος Φούσκας.
Α.Ε. Νεάπολης Νίκαιας
δεξιά|120 px|μικρογραφία|Το έμβλημα της Α.Ε. Νεάπολης Νίκαιας Ο Α.Ο. Νεάπολης δεν θα πρέπει να συγχέεται με την '''Α.Ε. Νεάπολης''', η οποία ιδρύθηκε το 1994 από τη συγχώνευση 2 άλλων τοπικών σωματείων, του «Π.Α.Ο. Αγίου Νικολάου Νίκαιας», γνωστός και ως «ΠΑΟΑΝ» και του «Κανάρη Νεάπολης». Παρ' όλα αυτά στη μνήμη των φιλάθλων αποτέλεσε τη συνέχεια Α.Ο. Νεάπολης, μιας και τα χρώματα της Α.Ε. Νεάπολης με τη δημιουργία της αποφασίστηκε να είναι ίδια με αυτά του Α.Ο. Νεάπολης, δηλαδή κίτρινο και μπλε, όπως και το έμβλημα.
Η Α.Ε. Νεάπολης από τη δημιουργία της το 1994, συμμετείχε ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά. χωρίς όμως να καταφέρει να κερδίσει τη συμμετοχή της σε εθνικό πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2017 και ενώ αποτελούσε ομάδα Β' Κατηγορίας, δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα και έκτοτε παραμένει ανενεργή.
Άγιος Γεώργιος Γρεβενών
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών σε υψόμετρο 800 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται προς τα βόρεια όρια του νομού με το νομό Κοζάνης, σε απόσταση 16 χλμ. Β. από τα Γρεβενά.
Το χωριό Çurhli στην  τουρκική απογραφή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή το 1564/1565 εμφανίζει να κατοικείται από 117 οικογένειες δηλαδή περίπου 585 κατοίκους και 17 μεμονωμένους δηλαδή στο σύνολό του κατοικείται από 602 κατοίκους και είναι όλοι χριστιανοί στο θρήσκευμα[1].
Την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι, υπήρξε έντονη πίεση να εξισλαμισθεί το χωριό, όμως η ηρωική στάση του ιερέα κράτησε το χωριό στην ορθοδοξία, παρόλο που αρκετοί (Βαλαάδες) εξισλαμίσθηκαν, οι οποίοι στην συνέχεια αποχώρησαν με την ανταλλαγή πληθυσμών.
Το Τσούρχλι απελευθερώθηκε από τον Οθωμανικό ζυγό στις 17 Οκτωβρίου 1912.Κατά την απελευθέρωσή του έγινε η μάχη του Τσουρχλίου η οποία είχε ύψιστη σημασία για την απελευθέρωση της περιοχής των Γρεβενών.Σ' αυτή συγκρούστηκαν Κρήτες εθελοντές και οι δυνάμεις του Bekir Fikri αξιωματικού του οθωμανικού στρατού που κατάγονταν από το Τσούρχλι.
Το 1923-24 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Το όνομά του προέρχεται από τον νεομάρτυρα Άγιο Γεώργιο (μετονομάζεται σε Άγιος Γεώργιος το 1927) που γεννήθηκε εδώ το 1808 και μαρτύρησε στα Ιωάννινα το 1838. Μέρος των οστών του βρίσκεται στον ενοριακό ναό του Αγίου Γεωργίου που αποτελεί θρησκευτικό αξιοθέατο της περιοχής, όπως και η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, κτίσης 1836. Προς τα ΒΔ. του χωριού βρίσκεται ο λόφος του Αγίου Νικολάου με θέα το Βόιο, τα Χασιά, τα Βέντζια και την οροσειρά της Πίνδου. Στο χωριό δραστηριοποιούνται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Γεωργίου, ο Αθλητικός Σύλλογος «Κεραυνός» Αγίου Γεωργίου και ο Αγροτικός Βιοτεχνικός Συνεταιρισμός Γυναικών.
Το 1940 στο λόφο του Αγίου Νικολάου που δεσπόζει στο χωριό βρέθηκε χάλκινη παραγναθίδα κράνους του 4ου π.Χ. αιώνα η οποία φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και το 1986 στη θέση Σερβέν Ράχη βρέθηκε άγαλμα του 150 μ.Χ.τύπου μικρής Ηρακλιώτισσας που φυλάσσεται στην Αρχαιολογική Συλλογή Γρεβενών.Το 2019 ιδρύθηκε ο σύλλογος αρχαιοφίλων Γρεβενών ο "Δέρδας", με έδρα τον Άγιο Γεώργιο με σκοπό την πραγματοποίηση ανασκαφών στις αρχαιολογικές περιοχές του χωριού και τη δημιουργία αρχαιολογικής συλλογής όπου θα προβληθούν διαχρονικά οι αρχαιότητες που βρέθηκαν και θα βρεθούν μελλοντικά πέριξ του οικισμού.
Νοτιανατολικά του χωριού το έτος 1993 σχηματίστηκε τεχνητή λίμνη ,η οποία αποτελεί αξιόλογο υδροβιότοπο και χώρο αναψυχής για τους κατοίκους.
Άγνωστος οικισμός/πόλη αποκαλύπτεται βόρεια των Γρεβενών
Σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν από την ΕΦΑ Γρεβενών το 2021 και 2022 ανακαλύφτηκε στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου Γρεβενών άγνωστη αρχαία πόλη.Σύμφωνα με την κ. Έφορο Αρχαιοτήτων Γρεβενών κ.Δημάκη θέσεις με οικοδομικά λείψανα δημόσιων κτιρίων -πιθανώς ιερών- αρχιτεκτονικά μέλη και νεκροταφεία που χρονολογούνται από τον 6ο αι. π.Χ. έως και τον 7ο αι. μ.Χ. εντοπίστηκαν στον οικισμό του Αγίου Γεωργίου, βόρεια της πόλης των Γρεβενών, ο οποίος λόγω της κομβικής του θέσης πάνω σε οδικούς άξονες επικοινωνίας, παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.
Πρόκειται για τα πρώτα αποτελέσματα του πενταετούς ερευνητικού προγράμματος σε συνεργασία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Γρεβενών με το Institut Catala d' Arqueologia Classica (ICAC- Ταρραγόνα), με τίτλο «Αρχαιολογικό Πρόγραμμα Γρεβενών», το οποίο ξεκίνησε το 2021 και τα αποτελέσματα του πρώτου έτους θα ανακοινωθούν, σήμερα (Παρασκευή) το απόγευμα, στο συνέδριο για τις αρχαιολογικές εργασίες του έτους 2021 στη Μακεδονία και τη Θράκη, που πραγματοποιείται διαδικτυακά (10-11/3).
«Στην ευρύτερη περιοχή εντοπίστηκαν σε σημεία τα όρια του οικισμού κατά τους οθωμανικούς χρόνους, αρκετές θέσεις της ρωμαϊκής/υστερορωμαϊκής περιόδου, και λιγότερες προϊστορικών και κλασικών-ελληνιστικών χρόνων», αναφέρει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η επικεφαλής των ερευνών, προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Γρεβενών Σόνια Δημάκη.
Η ανασκαφική έρευνα έφερε επίσης στο φως τμήματα δυο νεκροταφείων ελληνιστικών και υστερορωμαϊκών χρόνων: στην πρώτη περίπτωση ερευνήθηκαν λακκοειδείς τάφοι, που έφεραν επικάλυψη από αργούς λίθους. Στα κτερίσματα που συνόδευαν τις ταφές συγκαταλέγονται αγγεία- σκύφοι, πινάκια, αμφορείς και οινοχόες- αλλά και μεταλλικά αντικείμενα, όπως χρυσά ενώτια και σιδερένιο εγχειρίδιο.
Σε μία από τις ταφές βρέθηκε χάλκινο νόμισμα, ύστερων ελληνιστικών χρόνων, κοπής Θεσσαλονίκης (148 π.Χ. και μετά). Ακόμη, στην ίδια θέση ερευνήθηκαν τέσσερις αποθηκευτικοί πίθοι, οι επιχώσεις των οποίων απέδωσαν ευρήματα, όπως κεραμική και ελάσματα χαλκού. Στη δεύτερη περίπτωση ήρθαν στο φως λακκοειδείς τάφοι, με επικάλυψη αργών λίθων και ένας διαταραγμένος κιβωτιόσχημος. Οι τάφοι ήταν κτερισμένοι με χάλκινα βραχιόλια και δακτυλίδια, χάλκινο ενώτιο καθώς και υάλινη χάνδρα και χρονολογούνται από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ.
«Η συνέχεια του ερευνητικού προγράμματος φιλοδοξεί να ιχνηλατήσει και να παρουσιάσει το ρόλο και σημασία που είχε η άγνωστη αρχαιολογικά περιοχή των Γρεβενών στη διαχρονία», επισημαίνει η κ. Δημάκη 15.
Ονομασία - Διοικητικά
Το παλιό όνομα, μέχρι το 1927 ήταν Τσούρχλι, οπότε μετονομάστηκε σε Άγιος Γεώργιος και ανήκε στο νομό Κοζάνης μέχρι το 1964. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου που ανήκει στην δημοτική ενότητα Ηρακλεωτών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 452 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 23,079 χμ² (2011).
Παραπομπές
<references group="15 https://www.amna.gr/macedonia/article/630582/Agnostos-oikismospoli-apokaluptetai-boreia-ton-Grebenon-kai-mia-deuteri-ekklisia-kato-apo-ti-Megali-Panagia-tis-Samarinas" />
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών <references group="15.https://www.amna.gr/macedonia/article/630582/Agnostos-oikismospoli-apokaluptetai-boreia-ton-Grebenon-kai-mia-deuteri-ekklisia-kato-apo-ti-Megali-Panagia-tis-Samarinas" /> 15.https://www.amna.gr/macedonia/article/630582/Agnostos-oikismospoli-apokaluptetai-boreia-ton-Grebenon-kai-mia-deuteri-ekklisia-kato-apo-ti-Megali-Panagia-tis-Samarinas
Άντερς Λίντεγκααρντ
Ο Άντερς Ρόζενκρατζ Λίντεγκααρντ (δανικά: Anders Rozenkrantz Lindegaard, προφορά: ˈlinˀəɡɒːˀ, 13 Απριλίου 1984 -) είναι ένας Δανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Δανίας, που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του το 2003 στη δανέζικη Όντενσε Μπόλντκλουμπ όπου τις περισσότερες φορές ήταν αναπληρωματικός του Άρεκ Ονίσκο και έτσι δανείστηκε αρχικά στην Κόλντινγκ και έπειτα στην Άαλεσουντ ΦΚόπου και μετακινήθηκε οριστικά το 2009.
Στην Άαλεσουντ ΦΚυπήρξε βασικός και τη σεζόν 2009-2010 πήρε τον τίτλο του καλύτερου τερματοφύλακα της σεζόν στη Νορβηγία όπου και αγωνίζονταν συλλογικά, αλλά και στην πατρίδα του, τη Δανία.
Μετά την επιτυχημένη αυτή σεζον, πήρε μεταγραφή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Έχει συμμετάσχει σε 19 αγώνες και έχει ως τώρα κερδίσει με την ομάδα του την Πρέμιερ Λίγκ τη σεζόν 2012-2013 και το FA Community Shield το 2011 και το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Όντενσε Μπόλντκλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλντινγκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άαλεσουντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέστον Νορθ Εντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Μποργκομανέρο
Το Μποργκομανέρο (ιταλικά: Borgomanero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Ερμπλαί-συρ-Σεν
Το Ερμπλαί-συρ-Σεν (γαλλικά: Herblay-sur-Seine), έως το Νοέμβριο του 2018 γνωστό ως Ερμπλαί (γαλλικά: Herblay), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ερμπλαιζιέν (γαλλικά: Herblaysiens ή Herblaisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Ερουβίλ-αν-Βεξέν
Το Ερουβίλ-αν-Βεξέν (γαλλικά: Hérouville-en-Vexin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Μπρίγκα Νοβαρέζε
Η Μπρίγκα Νοβαρέζε (ιταλικά: Briga Novarese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Αλεξάντερ Νοβικόφ
Ο Αλεξάντερ Αλεξάντροβιτς Νοβικόφ (ρωσ. Алекса́ндр Алекса́ндрович Но́виков, αγγλ. Alexander Alexandrovich Novikov, 19 Νοεμβρίου (με το Παλαιό Ημερολόγιο 6 Νοεμβρίου) 1902 - 3 Δεκεμβρίου 1976 ) ήταν Στρατάρχης της ΕΣΣΔ και επικεφαλής της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Χαρακτηρίστηκε ως "ο άνθρωπος που οδήγησε την Κόκκινη Αεροπορία από τις μαύρες μέρες στην σημερινή της λάμψη" και "αριστοτέχνης της τακτικής αεροπορικής ισχύος". Τίμηθηκε με την ανώτατη διάκριση του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης εις διπλούν καθώς και με πολλές άλλες υψηλές διακρίσεις της ΕΣΣΔ.
Ο Νοβικόφ αποδείχθηκε χαρισματικός ηγέτης της αεροπορίας και ένας από τους επιφανέστερους αξιωματικούς των σοβιετικών ενόπλων δυνάμεων, συμμετείχε ενεργά στην πραγματοποίηση πολλών μεγάλων επιτευγμάτων στον χώρο της αεροπορίας κατά την διάρκεια του πολέμου. Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αναδιοργάνωση της πολεμικής αεροπορίας στους τομείς της διοίκησης, των επικοινωνιών και της τακτικής.
Μεταπολεμικά συνελήφθη κατόπιν εντολής του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ και εξαναγκάστηκε να καταθέσει ψευδή ομολογία στην οποία μεταξύ των άλλων ενέπλεκε τον στρατάρχη Ζούκωφ, τον σπουδαιότερο ίσως στρατιωτικό της ΕΣΣΔ, σε συνωμοσία. Στην συνέχεια ο Νοβικόφ φυλακίστηκε μέχρι τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν το 1953. Στην συνέχεια αποκαταστάθηκε και ασχολήθηκε με την συγγραφή ενώ εργάσθηκε παράλληλα σαν καθηγητής πάνω σε ζητήματα σχετικά με την αεροπορία μέχρι τον θάνατο του.
Πρώιμος βίος
Ο Νοβικόφ γεννήθηκε το 1902 στο Kryukovo, ένα χωριό στην περιφέρεια Κοστρομά. Το 1919 κατετάγη στο πεζικό και το επόμενο έτος έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Το 1937 διώχθηκε από το Κόμμα και τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο κομισάριος της Στρατιωτικής Περιοχής Λευκορωσίας, A. I. Mezis, τον δέχτηκε ξανά κάτι που είχε σαν συνέπεια την σύλληψή του ιδίου. Ο Νοβικόφ διετέλεσε αρχηγός του Επιτελείου Αεροπορίας της Στρατιωτικής Περιοχής Λένινγκραντ και συμμετείχε στον Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο του 1939-40. Για τις υπηρεσίες του στις επιχειρήσεις προήχθη σε υποστράτηγο της αεροπορίας και τιμήθηκε με το Παράσημο του Λένιν. Παρέμεινε αρχηγός του Επιτελείου Αεροπορίας σε αυτή την Στρατιωτική Περιοχή μέχρι το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στην αρχή του πολέμου η Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία, όπως και το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων της ΕΣΣΔ, υπέστη συντριπτικές ήττες με βαρύτατες απώλειες. Οι αεροπορικές δυνάμεις της περιοχής του Λένινγκραντ συμμετείχαν σε επιθέσεις ενάντια στους προελαύνοντες Γερμανούς, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης συντονισμένης αεροπορικής επιχείρησης των Σοβιετικών (25 - 30 Ιουνίου 1941), που οδήγησε στην καταστροφή 130 γερμανικών αεροσκαφών. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων ο Νοβικόφ διακρίθηκε για τις ικανότητες του στην διοίκηση και για τις καινοτομίες που εισήγαγε, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ασυρμάτων για τον συντονισμό των βομβαρδιστικών. Υπό την διοίκηση του τέθηκαν επίσης οι δυνάμεις του Βορείου και του Βορειοδυτικού Μετώπου όπως επίσης και του Στόλου της Βαλτικής, καθώς οι γερμανικές δυνάμεις προσέγγιζαν το Λένινγκραντ. Τα αεροσκάφη πραγματοποίησαν 16567 αποστολές εκείνη την περίοδο.
Από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο του 1942 διετέλεσε Πρώτος Αναπληρωτής του Διοικητή της Αεροπορίας ενώ στην συνέχεια ανέλαβε ο ίδιος Διοικητής - Αναπληρωτής του Λαϊκού Κομισσάριου Άμυνας της ΕΣΣΔ για την Αεροπορία. Από αυτή την θέση ξεκίνησε την αναδιοργάνωση των αεροπορικών δυνάμεων. Έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην δημιουργία ξεχωριστών αεροπορικών μεραρχιών και σωμάτων, καθώς και στην βελτίωση της συνεργασίας ανάμεσα στις αεροπορικές και τις χερσαίες δυνάμεις. Κατά την διάρκεια της Μάχη του Στάλινγκραντ ο Νοβικοφ κατάφερε να πείσει τον στρατάρχη Ζούκοφ και στην συνέχεια τον Στάλιν ότι η αεροπορία δεν ήταν ακόμα έτοιμη να πραγματοποιήσει μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις στα πλαίσια της ευρύτερης αντεπίθεσης στρατηγικής κλίμακας που σχεδιάζονταν στην περιοχή. Μετά την ολοκλήρωση της αναγκαίας προπαρασκευής, η Ερυθρά Αεροπορία κατάφερε να παράσχει την αναγκαία αεροπορική "ομπρέλα", εμποδίζοντας τον από αέρος ανεφοδιασμό των γερμανικών στρατευμάτων που περικυκλώθηκαν στο Στάλινγκραντ. Τα σοβιετικά αεροσκάφη κατέρριψαν εκείνη την περίοδο 1.200 εχθρικά. Αργότερα, στις επιχειρήσεις πάνω από το Κουμπάν, η Ερυθρά Αεροπορία κατέρριψε άλλα 1.100 αεροσκάφη.
Στα 1943-44 -με τον Νοβικόφ να διαδραματίζει κομβικό ρόλο στα τεκταινόμενα- η Αεροπορία εκσυγχρονίστηκε σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένων της εισαγωγής νέων τύπων βομβών, νυχτερινών μαχητικών και σύγχρονων αεροσκαφών εγγύς υποστήριξης Στην Μάχη του Καίνιγκσμπερκ (1944) η Ερυθρά Αεροπορία συγκέντρωσε 2.500 αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων βαρέων βομβαρδιστικών, τα οποία υπό την ηγεσία του Νοβικόφ έπληξαν τις γερμανικές θέσεις. Για την συμβολή του στις επιχειρήσεις αυτές τιμήθηκε με την ανώτατη τιμητική διάκριση της χώρας του, το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 24 Ιουνίου 1944 οι Αμερικανοί του απένειμαν το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Αργότερα μετατέθηκε στο θέατρο επιχειρήσεων της Άπω Ανατολής, στα πλαίσια της ευρύτερης προετοιμασίας για την επίθεση ενάντια στους Ιάπωνες. Οργάνωσε μεγάλες αεροπορικές δυνάμεις που έπληξαν τα ιαπωνικά στρατεύματα στην Κίνα και την Κορέα, ενώ για την δράση του εκεί έγινε για δεύτερη φορά Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης.
Μετά το τέλος του πολέμου
Τον Ιανουάριο του 1946 ο Νοβικόφ υπέβαλλε στον Στάλιν ολοκληρωμένο πλάνο για τον μεταπολεμικό εκσυγχρονισμό της αεροπορίας καθώς και για την υλοποίηση των αναγκαίων βιομηχανικών υποδομών που θα υποστήριζαν το εγχείρημα. Στις 22 Απριλίου συνελήφθη, αφού πρώτα αφαιρέθηκαν οι τίτλοι και ο βαθμός του. Η αιτιολογία ήταν πως οι ΗΠΑ διέθεταν ανώτερα κατασκοπευτικά αεροσκάφη από τα σοβιετικά. Ανακρίθηκε και εξαναγκάστηκε να διαβάσει ψευδή κατάθεση ενώπιον του Πολιτμπυρό, στην οποία ενέπλεκε και τον στρατάρχη Ζούκοφ. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε δεκαπενταετή φυλάκιση σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Το 1953, μετά τον θάνατο του Στάλιν, ο Νοβικόφ αποκαταστάθηκε και έγινε ξανά Στρατάρχης της Αεροπορίας. Ανέπτυξε πλάνο το οποίο προέβλεπε την χρήση αεριωθουμένων αεροσκαφών και πυρηνικών όπλων, σε περίπτωση γενικευμένου πολέμου με τις ΗΠΑ. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε διότι προτιμήθηκε η ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων. Μετά την συνταξιοδότησή του το 1958 ανέλαβε επικεφαλής του Σχολείου Πολιτικής Αεροπορίας του Λένινγκραντ, όπου και συνέχισε να εργάζεται για δέκα χρόνια. Έγινε καθηγητής και τιμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος του Κόκκινου Λάβαρου το 1961. Συνέγραψε αριθμό έργων σχετικά με την αεροπορία και την πολεμική τακτική, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στην εκπαίδευση των Σοβιετικών πιλότων.
Ο Αλεξάντερ Νοβικόφ απεβίωσε στις 3 Δεκεμβρίου 1976.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων Καλαθοσφαίρισης 2010-2011
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2010-11 αποτέλεσε την 22η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 29 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου 2011 στη Νικήτη Χαλκιδικής. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησε ο Π.Α.Ο.Κ. για δεύτερη φορά στην ιστορία του (και μάλιστα συνεχόμενη).
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Π.Α.Ο.Κ.
Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων
Εσπερίδες Καλλιθέας
Αρκάδι
Απόλλων Πτολεμαΐδας
Άμιλλα Τριπόλεως
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2010 2011 Πανελληνιο Κορασιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στη Χαλκιδική
Λε Πορ (Ρεϋνιόν)
Το Λε Πορ (γαλλικά: Le Port) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πορτουά (γαλλικά: Portois).
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Λε Πορτ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Πολιτική και τα μέσα Ενημέρωσης
Είναι η πόλη όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρεϋνιόν λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους του. Επίσης, η εφημερίδα του κόμματος, η Temoignages, εδρεύει στο Λε Πορτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Ημισφαίρια της Γης
μικρογραφία|300x300εσ|Η διαίρεση της [[Γη|γης από τον Ισημερινό και τον πρώτο μεσημβρινό]] Στη γεωγραφία και τη χαρτογραφία, ο όρος ημισφαίριο της Γης αναφέρεται σε οποιαδήποτε διαίρεση της υδρογείου σε δύο ημισφαίρια.
Η διαίρεση Ανατολής-Δύσης έχει και πολιτιστική χροιά, ως ένας τύπος διαίρεσης της Γης σε δύο πολιτιστικά ημισφαίρια.
Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες μέθοδοι που επιδιώκουν την διαίρεση του πλανήτη σε δύο ίσα μέρη κατά ένα τρόπο που μεγιστοποιεί τη σημασία ενός ορισμένου γεωγραφικού χαρακτηριστικού:
Η γη μπορεί επίσης να χωριστεί σε δύο ημισφαίρια με βάση τα μέρη όπου είναι μέρα και τα μέρη όπου είναι νύχτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία Κατηγορία:Ημισφαίρια της Γης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κορακοχώρι Ηλείας
Το Κορακοχώρι είναι χωριό και κοινότητα στον Πύργο Ηλείας. Το 2011, το χωριό είχε πληθυσμό 209 κατοίκους και η κοινότητα 293, η οποία περιλαμβάνει τα χωριά Άγιος Ανδρέας, Καλλιθέα και Μπούκα. Βρίσκεται στο Ιόνιο πέλαγος, 2 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Λεβεντοχώρι, 3 χιλιόμετρα βόρεια από το Κατάκολο και 11 χιλιόμετρα δυτικά του κέντρου της πόλης του Πύργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Μονοβακτάμες
right|thumb|300px| Δομή αζτρεονάμης με τον μπλε διεξαιρούμενο δακτύλιο β-λακτάμης. right|thumb|300px| Δομή τιγκεμονάμης με τον δακτύλιο β-λακτάμης.
Οι μονοβακτάμες (π.χ. η αζτρεονάμη και η τιγκεμονάμη) είναι φαρμακευτικές δραστικές ουσίες που χορηγούνται ως αντιβιοτικά.
Παραγωγή και δομή
Οι μονοβακτάμες είναι ημισυνθετικά αντιβιοτικά. Παράγονται από κατά Γκραμ αρνητικά βακτήρια και τροποποιούνται στη συνέχεια συνθετικά. Όπως πολλά άλλα αντιβιοτικά της ομάδας της β-λακτάμης περιέχουν έναν μονοκυκλικό δακτύλιο β-λακτάμης, χωρίς περαιτέρω (από κυκλοποίηση προερχόμενο) δακτύλιο.
Εφαρμογή
Οι μονοβακτάμες είναι σταθερές στην β-λακταμάση, δεν απορροφώνται όμως από το γαστρεντερικό σύστημα και ως εκ τούτου πρέπει να χορηγούνται παρεντερικά. Το πεδίο δράσης των περιλαμβάνει μόνον Γκραμ αρνητικά παθογόνα, ενώ είναι αδρανείς κατά αναεροβίων και Γκραμ θετικών παθογόνων. Η θεραπευτική χρήση περιορίζεται συνήθως σε άτομα με αλλεργία κατά πενικιλινών και κεφαλοσπορινών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Λακτάμες
Μπορομπουντούρ
Το Μπορομπουντούρ (Borobudur) είναι βουδιστικός ναός του 9ου αιώνα στο Μαγκελάνγκ, κεντρική Ιάβα, Ινδονησία. Το μνημείο αποτελείται από εννέα βαθμίδες, έξι τετράγωνες και τρεις κυκλικές, με ένα κεντρικό θόλο στην κορυφή. Ο ναός είναι διακοσμημένος με 2.627 ανάγλυφες επιφάνειες και 504 αγάλματα του Βούδα. Ο κεντρικός θόλος περιβάλλεται από 72 αγάλματα του Βούδα, καθένα από τα οποία βρίσκεται μέσα σε μια διάτρητη στούπα. Είναι ο μεγαλύτερος βουδιστικός ναός στον κόσμο, καθώς και ένα από τα σημαντικότερα βουδιστικά μνημεία παγκοσμίως. Η βάση του ναού έχει διαστάσεις 123 επί 123 μέτρα και ο ναός έχει ύψος 35 μέτρα.
Το Μπορομπουντούρ κτίστηκε τον 9ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας Σαϊλέντρα, και σχεδιάστηκε με ιαβανική βουδιστική αρχιτεκτονική, η οποία συνδυάζει αυτόχθονα ινδονησιακά στοιχεία της λατρείας των προγόνων και βουδιστικές ιδέες για να εισέλθουν στη Νιρβάνα. Ο σχεδιασμός του ναού έχει δεχθεί επιρροές και από την τέχνη των Γκούπτα και δείχνει την επιρροή της Ινδίας στην περιοχή. Το μνημείο είναι ταυτόχρονα ιερό για τον κύριο Βούδα και τόπος βουδιστικού προσκυνήματος. Η διαδρομή των προσκυνητών ξεκινά από τη βάση του μνημείου, ακολουθεί ένα μονοπάτι γύρω από το μνημείο και ανέρχεται στην κορυφή μέσω τριών επιπέδων, που συμβολίζουν τη βουδιστική κοσμολογία: Καμαντάτου (ο κόσμος του πόθου), Ρουπαντάτου (ο κόσμος των μορφών) και Αρουπαντάτου (ο κόσμος των άμορφων). Το μνημείο καθοδηγεί τους προσκυνητές μέσω εκτεταμένου συστήματος κλιμάκων και διαδρόμων με 1.460 αφηγηματικές ανάγλυφες παραστάσεις στους τοίχους και τα κιγκλιδώματα. Το Μπορομπουντούρ διαθέτει το μεγαλύτερο και πιο ολοκληρωμένο σύνολο βουδιστικών αναγλύφων στο κόσμο.
Το Μπορομπουντούρ κατασκευάστηκε τον 9ο αιώνα και εγκαταλείφθηκε μετά την παρακμή των ινδουιστικών βασιλείων της Ιάβας τον 14ο αιώνα και τον εξισλαμισμό της Ιαβανέζων. Το μνημείο έγινε παγκοσμίως γνωστό μετά το 1814, όταν ο Σερ Τόμας Στάμφορντ Ραφλς, τότε Βρετανός διοικητής της Ιάβας, οδηγήθηκε εκεί από ντόπιους. Το Μπορομπουντούρ έχει έκτοτε ανακαινιστεί αρκετές φορές. Το μεγαλύτερο έργο ανακαίνισης έλαβε χώρα ανάμεσα στο 1975 και το 1982 από την Ινδονησιακή κυβέρνηση και την UNESCO, και το 1991 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Το Μπορομπουντούρ εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι τόπος προσκυνήματος. Μια φορά το χρόνο, οι Βουδιστές της Ινδονησίας εορτάζουν το Βέσακ στο μνημείο. Επίσης, το Μπορομπουντούρ είναι το πιο επισκεφθέν τουριστικό αξιοθέατο της Ινδονησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδονησίας κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδονησία
Κοινότητα Αρχοντικής
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Τζιράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Οντάν
Το Οντάν (γαλλικά: Hodent) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ονταντουά ή Οντανταί (γαλλικά: Hodentois ή Hodentais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Πευκόφυτο Καστοριάς
Το Πευκόφυτο είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 980 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Πευκόφυτο βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τα όρια με την περιφερειακή ενότητα Ιωαννίνων. Είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Κάτω Αρένα (βουνό του Γράμμου), δυτικά του ποταμού Σαραντάπορου, ανάμεσα σε κατάφυτη περιοχή με πολλά νερά και σε απόσταση 33 χλμ. νοτιοδυτικά από το Νεστόριο. Αξιοθέατα του χωριού είναι η πλατεία του, η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, το μικρό λαογραφικό μουσείο στο παλιό δημοτικό σχολείο και η περιοχή "Κεφαλόβρυσο" με τα πολλά τρεχούμενα νερά και βρύσες.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Βύσαντσκο και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σλατίνης (Χρυσής) που ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάζεται σε Πευκόφυτον. Το 1941 με το ΦΕΚ 257Α - 31/07/1941 αποσπάται στο νομό Καστοριάς. Μαζί με τη Χρυσή αποτελούν τη τοπική κοινότητα Χρυσής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αρρένων του Δήμου Νεστορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου Πευκόφυτο
Λ'Ιλ-Αντάμ
Το Λ'Ιλ-Αντάμ (γαλλικά: L'Isle-Adam) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανταμουά (γαλλικά: Adamois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Κατάλογος έργων του Βασιλικού Μουσείου Καλών Τεχνών της Αμβέρσας
Ζωγράφοι άλλων ευρωπαϊκών χωρών
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Σίντζι Μικάμι
Ο Σίντζι Μικάμι (ιαπωνικά: 三上 真司, Χέπμπορν: Mikami Shinji, γέννηση: 11 Αυγούστου 1965) είναι Ιάπωνας σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών, γνωστότερος για τη δημιουργία της σειράς παιχνιδιών επιβίωσης τρόμου, Resident Evil. Επιπλέον, έχει εργαστεί πάνω σε μερικές από τις πιο δημοφιλείς σειρές της μετά 32-bit εποχής της Capcom, συμπεριλαμβανομένων των Viewtiful Joe, Devil May Cry, και Ace Attorney, στα οποία υπηρέτησε ως παραγωγός. Είναι, επίσης, ο δημιουργός των παιχνιδιών βολών τρίτου προσώπου Resident Evil 4 και Vanquish. Αφού εργάστηκε με την ιαπωνική εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών PlatinumGames, ξεκίνησε το δικό του στούντιο με το όνομα Tango Gameworks, το οποίο αγοράστηκε από την αμερικανική ZeniMax Media.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Resident Evil Κατηγορία:Ιάπωνες παραγωγοί βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών
Άντονι βαν Ντάικ
right|thumb|300px|Άντονι βαν Ντάικ: Αυτοπροσωπογραφία Ο Σερ Άντονι βαν Ντάικ (Anthony van Dyck, ορθή προφορά Άντονι φαν Ντάικ, Αμβέρσα, 22 Μαρτίου 1599 - Λονδίνο, 9 Δεκεμβρίου 1641), ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της μπαρόκ τεχνοτροπίας του 17ου αιώνα, ιδιαίτερα παραγωγικός στον τομέα των πορτρέτων Ευρωπαίων αριστοκρατών, αλλά και πινάκων με θρησκευτικά θέματα και σκηνές της μυθολογίας. Ήταν, επίσης, επιδέξιος σχεδιαστής και χαράκτης.
Βιογραφία και έργο
Ο βαν Ντάικ γεννήθηκε στην Αμβέρσα στις 22 Μαρτίου 1599. Ήταν το έβδομο από τα δώδεκα παιδιά της οικογένειας του ευκατάστατου εμπόρου μεταξιού Φράνς βαν Ντάικ (Frans van Dyck). Ύστερα από τον πρόωρο θάνατο της μητέρας του και σε ηλικία 10 ετών ο Άντονι στάλθηκε να μαθητεύσει στο εργαστήριο του αναγνωρισμένου ζωγράφου Χέντρικ φαν Μπάλεν (Hendrick van Balen), ενώ το 1615 ξεκίνησε το δικό του εργαστήριο σε συνεργασία με τον Γιαν Μπρίγκελ τον Νεότερο (Jan Brueghel the Younger), μολονότι κάτι τέτοιο δεν ήταν επιτρεπτό από τη συντεχνία των ζωγράφων (guild) της πόλης.
Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε σύντομα και ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς τον πήρε στο δικό του εργαστήριο το 1617, όπου παρέμεινε μέχρι το 1620. Χωρίς να μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα μαθητής του Ρούμπενς, μια και ήταν ήδη ζωγράφος όταν πήγε στο εργαστήριό του, υπήρξε περισσότερο συνεργάτης του. Μάλιστα, δύο πορτρέτα που φιλοτέχνησε το 1618 και σήμερα βρίσκονται στην Πινακοθήκη της Δρέσδης, συχνά αποδίδονται στον Ρούμπενς. Ο Ρούμπενς τον επηρέασε ως προς το μελοδραματικό στυλ των έργων του, αλλά η τεχνική του βαν Ντάικ ήταν σαφώς διαφορετική από αυτή του Ρούμπενς: Δεν υιοθέτησε τη σμαλτώδη υφή του, αντίθετα ζωγράφιζε άμεσα και με πολύ πιο αδρή υφή στα χρώματα. Η χρωματική του κλίμακα είναι λιγότερο λαμπρή και περισσότερο θερμή σε σχέση με του Ρούμπενς, ενώ οι αντιθέσεις φωτός - σκίασης είναι περισσότερο απότομες.
Το 1620 ο βαν Ντάικ ταξίδεψε στο Λονδίνο, όπου παρέμεινε επί μερικούς μήνες στην αυλή του Ιακώβου του Α'. Εκεί πρέπει να είδε για πρώτη φορά έργα του Τιτσιάνο, του οποίου η χρωματική παλέτα και η κομψότητα της φόρμας επηρέασαν τον βαν Ντάικ. Στην Αγγλία του προσφέρθηκε ετήσιος μισθός 100 λιρών από τον βασιλιά για να παραμείνει, αλλά ο βαν Ντάικ επέλεξε να επιστρέψει στην Αμβέρσα. Τον Οκτώβριο του 1621 πραγματοποίησε νέο ταξίδι, αυτή τη φορά στην Ιταλία, ακολουθώντας για μια ακόμη φορά τς συστάσεις του Ρούμπενς: Πρώτος σταθμός του ήταν η Γένοβα, όπου αμέσως τέθηκε υπό την προστασία των ίδιων πλούσιων οικογενειών που είχαν αναλάβει και τον Ρούμπενς δεκατέσσερα χρόνια πριν. Στην Ιταλία παρέμεινε επί έξι χρόνια, ταξιδεύοντας και γνωρίζοντας το έργο των Ιταλών δημιουργών, ενώ παράλληλα απέκτησε φήμη ως δημιουργός πορτρέτων. Το 1627 επέστρεψε πάλι στην Αμβέρσα, όπου ζωγράφισε πορτρέτα, στα οποία οι Φλαμανδοί αριστοκράτες που του τα παράγγελλαν εμφανίζονται ιδιαίτερα κομψοί. Φαίνεται πως ήταν, όπως και ο Ρούμπενς, ιδιαίτερα ικανός στις συναναστροφές του με ευγενείς και βασιλικές αυλές, γεγονός που του εξασφάλιζε σημαντικές παραγγελίες. Ήδη το 1630 αναφέρεται ως ο επίσημος ζωγράφος της αυλής της Αρχιδουκίσσης Ισαβέλλας των Αψβούργων, που ασκούσε τη διακυβέρνηση της Φλάνδρας. Ανάμεσα στα έργα εκείνης της περιόδου συγκαταλέγεται ένα πορτρέτο των 24 δημοτικών συμβούλων της πόλης των Βρυξελλών σε φυσικό μέγεθος, έργο το οποίο δυστυχώς καταστράφηκε το 1695.
Ο βαν Ντάικ δεν είχε χάσει, επίσης, την επαφή του με τον βασιλέα Κάρολο τον Α' της Αγγλίας, ο οποίος ήταν ο πλέον φιλότεχνος μονάρχης της εποχής και συνέλεγε έργα τέχνης. Ο βαν Ντάικ βοηθούσε τον πράκτορά του να εντοπίσει και να αποκτήσει σημαντικούς πίνακες, ενώ έστειλε και δικά του έργα στη βρετανική Αυλή. Το 1632 ο βαν Ντάικ εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου ο Κάρολος τον ονόμασε επίσημο ζωγράφο της Αυλής του και τον έχρισε ιππότη. Τού έδωσε επιχορήγηση, ο βαν Ντάικ έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής και νυμφεύτηκε την κόρη ενός Λόρδου, ενώ είχε και ερωμένη.
Ο καλλιτέχνης ταξίδευε επίσης συχνά στο εξωτερικό. Σε ένα ταξίδι του στο Παρίσι το 1641 ασθένησε βαριά και διακόπτοντας το ταξίδι του επέστρεψε στο Λονδίνο, όπου απεβίωσε στις 9 Δεκεμβρίου του 1641.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Ντένις Σάλιβαν
Ο Ντένις Πάρνελ Σάλιβαν (Dennis Parnell Sullivan, γεννηθείς στις 12 Φεβρουαρίου 1941) είναι Αμερικανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στην αλγεβρική τοπολογία, τη γεωμετρική τοπολογία και τα δυναμικά συστήματα. Κατέχει την έδρα Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Graduate Center και είναι διακεκριμένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Stony Brook.
Ο Σάλιβαν τιμήθηκε με το βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά το 2010 και με το βραβείο Άμπελ το 2022.
Νεανική ηλικία και εκπαίδευση
Ο Σάλιβαν γεννήθηκε στο Πορτ Χιούρον του Μίσιγκαν στις 12 Φεβρουαρίου 1941. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Χιούστον λίγο αργότερα.
Εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Ράις για να σπουδάσει χημικός μηχανικός, αλλά άλλαξε κατεύθυνση και επέλεξε μαθηματικά το δεύτερο έτος σπουδών του, αφού έπεσε πάνω σε ένα ιδιαίτερα ελκυστικό μαθηματικό θεώρημα. Το κίνητρο αυτής της αλλαγής προήλθε από μια ειδική περίπτωση του θεωρήματος της ομοιομορφίας, σύμφωνα με το οποίο πρόσθεσε:
"Οποιαδήποτε επιφάνεια τοπολογικά παρόμοια με ένα μπαλόνι, και ανεξάρτητα από το σχήμα της -είτε πρόκειται για μια μπανάνα είτε για το άγαλμα του Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου - θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε μια απόλυτα στρογγυλή σφαίρα, έτσι ώστε το τέντωμα ή η απαιτούµενη πίεση σε κάθε σημείο να είναι η ίδια προς όλες τις κατευθύνσεις σε κάθε ένα από αυτά τα σημεία."
Πήρε το πτυχίο Bachelor of Arts από το Rice το 1963. Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1966 με τη διατριβή του, Triangulating homotopy equivalences (Τριγωνικές ομοτοπικές ισοδυναμίες), υπό την επίβλεψη του Γουίλιαμ Μπράουντερ.
Σταδιοδρομία
Ο Σάλιβαν φοίτησε με υποτροφία του ΝΑΤΟ στο Πανεπιστήμιο του Warwick από το 1966 έως το 1967. Υπήρξε ερευνητής Μίλερ στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ από το 1967 έως το 1969 και στη συνέχεια υπότροφος Σλόαν στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης από το 1969 έως το 1973. Ήταν επισκέπτης υπότροφος στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών το 1967-1968, το 1968-1970 και ξανά το 1975.