cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Βλαχόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του Γεράσιμου Βλαχόπουλου και της Ευαγγελίας -το γένος- Σάββα, ο Γιάννης Βλαχόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, το 1939. Σπούδασε αρμονία στο Εθνικό Ωδείο με τον Μ. Βούρτση και αντίστιξη, φούγκα και σύνθεση στο Ελληνικό Ωδείο με τον Γ. Α. Παπαϊωάννου. Το 1965 πήγε στην Καρλσρούη με υποτροφία της γερμανικής κυβέρνησης, όπου παρακολούθησε παραδόσεις μαθημάτων με τους Μεσιάν και Ζ. Βιλντμπέργκερ στην Μουσική Ακαδημία του Μπάντεν. Μεταξύ 1966 και 1969 σπούδασε σύνθεση με τους σημαντικούς Γερμανούς μουσικοσυνθέτες Μ. Α. Τσίμερμαν (Bernd Alois Zimmerman) και Χ. Άιμερτ (Herbert Eimert). Ο τελευταίος μύησε τον Βλαχόπουλο στην ηλεκτρονική μουσική.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Βαθύτατα λυρικός, ο Βλαχόπουλος ξεκίνησε ακολουθώντας τη δωδεκάφθογγη τεχνική. Κατόπιν, πέρασε στον σειραϊσμό, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια των σπουδών του στη Γερμανία, πειραματίστηκε με τον αλεατορισμό και με το μουσικό θέατρο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 είχε διαμορφώσει εντυπωσιακά εκφραστικά μέσα, βασισμένα στη μελωδική γραμμή και την ενορχήστρωση, με δραματικές παρεμβολές στον ρυθμό, αναβιώνοντας το κλίμα της αρχαίας τραγωδίας. Το σημαντικότερο, ίσως, έργο του Συμπόσιον, εμπνευσμένο από το φερώνυμο απόσπασμα του Πλάτωνα, έκανε πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου 1984, με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου. Το έργο Διάλεξη-Σύνθεση που, στην ουσία, αποτελεί «κολάζ» ηλεκτρονικής μουσικής, μουσικής ιαπωνικού θεάτρου «Νο» και ελαφράς μουσικής, είναι μια καταγγελία του τεχνολογικού πολιτισμού και ποιητική νοσταλγία του παρελθόντος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Γ-γλουταμυλοτρανσφεράση
H γ-γλουταμυλ-τρανσφεράση (επίσης αναφερόμενη ως γ-γλουταμυλοτρανσφεράση, GGT, γάμμα-GT, γ-γλουταμυλο τρανσπεπτιδάση, EC 2.3.2.2 ) είναι τρανσφεράση (τύπος ενζύμου ) που καταλύει τη μεταφορά λειτουργικών ομάδων γάμμα-γλουταμυλίου από μόρια όπως η γλουταθειόνη σε δέκτη που μπορεί να είναι ένα αμινοξύ, ένα πεπτίδιο ή νερό (σχηματίζοντας γλουταμινικό οξύ). Η γGT διαδραματίζει βασικό ρόλο στον κύκλο γάμμα-γλουταμυλίου, ενός μονοπατιού για τη σύνθεση και την αποικοδόμηση της γλουταθειόνης, καθώς και την αποτοξίνωση φαρμάκων και ξενοβιοτικών (ουσιών που δεν έχουν παραχθεί στον οργανισμό). Άλλες ενδείξεις δείχνουν ότι η GGT μπορεί επίσης να ασκήσει προ-οξειδωτικό ρόλο, με ρυθμιστικές επιδράσεις σε διάφορα επίπεδα μεταγωγής κυτταρικού σήματος και κυτταρικής παθοφυσιολογίας. Αυτή η τρανσφεράση βρίσκεται σε πολλούς ιστούς, με πιο αξιοσημείωτο το ήπαρ και έχει σημασία στην ιατρική ως διαγνωστικός δείκτης.
Δομή
Στα προκαρυωτικά και τα ευκαρυωτικά κύτταρα, η γGT αποτελείται από δύο πολυπεπτιδικές αλυσίδες, μια βαρεία και μια ελαφρά υπομονάδα, που υποβάλλονται σε επεξεργασία από έναν πρόδρομο μιας αλυσίδας με μια αυτοκαταλυτική διάσπαση. Η ενεργή τοποθεσία του γGT είναι γνωστό ότι βρίσκεται στην ελαφρά υπομονάδα.
Η συν-μεταφραστική Ν-γλυκοσυλίωση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη σωστή αυτοκαταλυτική διάσπαση και στη σωστή αναδίπλωση της γGT. Οι μεταλλάξεις μίας θέσης στα υπολείμματα ασπαραγίνης αποδείχθηκε ότι οδηγούν σε μια λειτουργικά ενεργή αλλά ελαφρώς λιγότερο θερμικά σταθερή εκδοχή του ενζύμου in vitro, ενώ η αποβολή όλων των υπολειμμάτων ασπαραγίνης είχε ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση της μη διατηρημένης, προπεπτιδικής μορφής του ενζύμου.
Ιατρικές εφαρμογές
Η γGT χρησιμοποιείται κυρίως ως διαγνωστικός δείκτης για ηπατική νόσο. Οι λανθάνουσες αυξήσεις της GGT παρατηρούνται συνήθως σε ασθενείς με χρόνιες ιογενείς λοιμώξεις από ηπατίτιδα που χρειάζονται συχνά 12 μήνες ή περισσότερο για να εμφανιστούν.
Αυξημένη δραστηριότητα γGT στον ορό μπορεί να βρεθεί σε ασθένειες του ήπατος, του χολικού συστήματος, του παγκρέατος και των νεφρών. Από αυτή την άποψη, είναι παρόμοιο με την αλκαλική φωσφατάση (ALP) στην ανίχνευση νόσου της χολικής οδού. Πράγματι, οι δύο δείκτες συσχετίζονται στενά, αν και υπάρχουν αντικρουόμενα δεδομένα σχετικά με το εάν το γGT έχει μεγαλύτερη ευαισθησία. Γενικά, η ALP εξακολουθεί να είναι το πρώτο τεστ για τις παθήσεις της χολής .Το βασικό πλεονέκτημα της γGT έναντι της ALP είναι στην επαλήθευση ότι οι αυξήσεις της γGT οφείλονται στην πραγματικότητα στη χολική νόσο. Η ALP μπορεί επίσης να αυξηθεί σε ορισμένες ασθένειες των οστών, αλλά η γGT δεν αυξάνεται. Πιο πρόσφατα, η ελαφρώς αυξημένη γGT στον ορό έχει επίσης βρεθεί να συσχετίζεται με καρδιαγγειακά νοσήματα και βρίσκεται υπό ενεργή έρευνα ως δείκτης καρδιαγγειακού κινδύνου. Η γGT στην πραγματικότητα συσσωρεύεται σε αθηροσκληρωτικές πλάκες, υποδηλώνοντας πιθανό ρόλο στη δημιουργία καρδιαγγειακών παθήσεων,  και κυκλοφορεί στο αίμα με τη μορφή διακριτών συσσωματωμάτων πρωτεΐνης,  μερικά από τα οποία φαίνεται να σχετίζονται με συγκεκριμένες παθολογικές καταστάσεις όπως το μεταβολικό σύνδρομο, οεθισμός στο αλκοόλ και η χρόνια ηπατική νόσος.
Πολλά φάρμακα μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα γGT, συμπεριλαμβανομένων των βαρβιτουρικών και της φαινυτοΐνης. Αύξηση της γGT έχει επίσης αναφερθεί περιστασιακά μετά τη λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (συμπεριλαμβανομένης της ασπιρίνης ), του βαλσάμου και του κάβα. Τα αυξημένα επίπεδα γGT μπορεί επίσης να οφείλονται σε συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια.
Τα μεμονωμένα αποτελέσματα των δοκιμών θα πρέπει πάντα να ερμηνεύονται χρησιμοποιώντας το εύρος αναφοράς από το εργαστήριο που πραγματοποίησε τη δοκιμή, αν και το εύρος αναφοράς για παράδειγμα είναι 15-85 IU / L για τους άνδρες και 5-55 IU / L για τις γυναίκες.
ΗγGGT εκφράζεται σε υψηλά επίπεδα σε πολλούς διαφορετικούς όγκους. Είναι γνωστό ότι επιταχύνει την ανάπτυξη όγκων και αυξάνει την αντίσταση στη σισπλατίνη στους όγκους.
Παραδείγματα
Οι ανθρώπινες πρωτεΐνες που ανήκουν σε αυτήν την οικογένεια περιλαμβάνουν τις: GGT1, GGT2, GGT6, GGTL3, GGTL4, GGTLA1 και GGTLA4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ένζυμα
8128 (αριθμός)
Το 8128 (οκτώ χιλιάδες εκατόν είκοσι οκτώ) είναι σύνθετος αριθμός μετά το 8127 και πριν το 8129.
Κοντινοί πρώτοι αριθμοί
Διάταξη κατά σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών.
Λοντρίζιο Βισκόντι
Ο Λοντρίζιο Βισκόντι (ιταλ.: Lodrisio Visconti, 1280 - 1364) ήταν Ιταλός κοντοτιέρος από τον Οίκο των Βισκόντι.
βιογραφία
Ήταν γιος του Πιέτρο Βισκόντι από το Μιλάνο και της Αντιόχειας Κριβέλι. Έπειτα από τη στρατιωτική εκπαίδευση που είχε από τον πατέρα του, βοήθησε τον θείο του Ματτέο Α΄ Βισκόντι και τον γιο αυτού Γκαλεάτσο Α΄ για την ανακατάληψη του Μιλάνου από τον αντίπαλο Οίκο των Τορριάνι. Αργότερα όμως βοήθησε τον Μάρκο, αδελφό του Γκαλεάτσο Α΄ και ήταν επιδέξιος στο να φυλακίσουν τον Γκαλεάτσο Α΄ και τον γιο αυτού Ατσόνε στη Μόντσα. Όταν μετά ελευθερώθηκαν, διέφυγε στην περιοχή του στο Σέπριο.
Ο Ατσόνε τον καταδίωξε και αφού πολιόρκησε το κάστρο του, το κατεδάφισε. Ο Λοντρίζιο διέφυγε στη Βιτσέντσα, όπου μπήκε ως μισθοφόρος στην υπηρεσία του Μαστρίνο Β΄ κυρίου της Βερόνας. To 1339 συγκέντρωσε στρατό, κυρίως από τη Γερμανία: 2500 ιππείς, 800 πεζικάριους και 200 τοξότες και με το όνομα ''Εταιρεία του Αγ. Γεωργίου'' έφτιαξε την πρώτη Εταιρεία μισθοφόρων που είχε Ιταλός κοντοτιέρος.
Εισέβαλε στα περίχωρα του Μιλάνου, αλλά μετά ηττήθηκε στη μάχη του Παραμπιάγκο. Αιχμαλωτίστηκε και μαζί με τον γιο του Αμπρότζιο φυλακίστηκε σε σιδερένιο κλουβί στο κάστρο του Αγ. Κολομπάνο. Έμεινε έτσι για δέκα έτη και ελευθερώθηκε από τον Τζοβάννι Βισκόντι νέο κυβερνήτη του Μιλάνου. Ο ανιψιός του τελευταίου Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι τον έθεσε διοικητή του στρατού και υπερασπίστηκε το Πιεμόντε. Διακρίθηκε εκεί στη μεγάλη νίκη του 1356 εναντίον της αντίθετης με τους Βισκόντι Ένωσης, που είχε προσλάβει τον μισθοφόρο Κόνραντ φον Λαντάου της Μεγάλης Εταιρείας.
Έζησε στην Αυλή του Γκαλεάτσο Β΄ ώσπου απεβίωσε το 1364.
Αναφορές
Λοντριζιο
Νέος Άνω Άγιος Ιωάννης Πιερίας
Ο Νέος Άνω Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός του Κατω Άγιου Ιωάννη στην Πιερία, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 4,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κατερίνη. Είναι κτισμένος ανάμεσα στην Κατερίνη, Άνω Άγιο Ιωάννη (ΒΔ.), Κάτω Άγιο Ιωάννη και Νέα Χράνη. Αναφέρεται επίσημα το 1991 και έχει πληθυσμό 35 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μαζί με τον Άνω Άγιο Ιωάννη αποτελούν την τοπική κοινότητα Άνω Αγίου Ιωάννου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατερίνης του δήμου Κατερίνης.
Χάννο Πέβκουρ
Ο Χάννο Πέβκουρ (γεννηθείς στις 2 Απριλίου 1977, εσθονικά: Hanno Pevkur) είναι Εσθονός πολιτικός, αρχηγός του Εσθονικού Μεταρρυθμιστικού Κόμματος από τις 7 Ιανουαρίου 2017.
Έχει υπηρετήσει ως Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων από το 2009 έως το 2012, ως Υπουργός Δικαιοσύνης από το 2012 έως το 2014 και ως Υπουργός Εσωτερικών από το 2014 έως το 2016.
Πρώτα χρόνια
Ο Πέβκουρ αποφοίτησε από το Λύκειο Γιάρβα-Γιάανι και σπούδασε νομική στην Σχολή Οικονομικών του Τάλιν και στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Μέχρι το 2000, ο Πέβκουρ εργάστηκε ως δικηγόρος.
Πολιτική καριέρα
Από το 2000 έως το 2005, ο Πέβκουρ εργάστηκε στην Κυβέρνηση της Επαρχίας της Πόλης Νόμμε, πρώτα ως Διοικητικός Γραμματέας και αργότερα ως Επικεφαλής της Επαρχίας της Πόλης. Από το 2005 έως το 2007, ήταν στο δημοτικό συμβούλιο του Τάλιν και υπηρέτησε ως σύμβουλος του Υπουργού Δικαιοσύνης. Από το 2007 έως το 2009, ο Πέβκουρ ήταν μέλος του 11ου Ριιγκικόγκου και επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Νόμμε.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2009, ο Πέβκουρ αντικατέστησε την Μάρετ Μαριπούου ως Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων, αφού η Μαριπούου αποφάσισε να παραιτηθεί λόγω ενός σκανδάλου που προκλήθηκε από την ανικανότητα του Υπουργείου να παραδώσει τις συντάξεις στο σπίτι και λόγω μη έγκαιρης πρόνοιας.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2012, ο Πέβκουρ διορίστηκε ως Υπουργός Δικαιοσύνης.
Προσωπική ζωή
Ο Χάννο Πέβκουρ είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί πολιτικοί
Χορηγικό Μνημείο του Θρασύλλου
Περιγραφή
Το μνημείο, το οποίο κατά την διάρκεια της βυζαντινής περιόδου μετατράπηκε σε παρεκκλήσιο υπό την ονομασία Παναγία Χρυσοσπηλιώτισσα, κατεστράφη από τους Τούρκους στην διάρκεια της πολιορκίας των Αθηνών, το 1827.
Από αυτό απομένουν ένα σκαλιστό σπήλαιο εντός του βράχου, το οποίο ήταν διακοσμημένο με δωρικού ρυθμού πλαίσιο, μήκους 7,50 μ. Τρεις πεσσούς καθώς και ένα άγαλμα πιθανώς να προστέθηκαν το 269 π.Χ. από τον Θρασυκλή, υιό του Θρασύλλου, όταν ο ίδιος υπήρξε, ως αγωνοθέτης, νικητής σε δύο μουσικούς αγώνες.
Οι κορινθιακού ρυθμού κίονες, επάνω από το σπήλαιο, πιθανός να στήριζαν τους παραδοσιακούς τρίποδες, ή πιθανώς να προέρχονται από μεταγενέστερο ρωμαϊκό μνημείο.
Το κιονόκρανο ενός πεσσού το οποίο ανήκε στο μνημείο ανευρέθηκε το 1985 εντός των αποθηκευτικών χώρων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
T-Pain
Το πρώτο του άλμπουμ "Rappa Ternt Sanga" κυκλοφόρησε το 2005, ενώ το 2007 το δεύτερό του άλμπουμ με τίτλo "Epiphany" έφτασε στην κορυφή των αμερικάνικων charts. Μέχρι σήμερα κυκλοφόρησε τέσσερα ακόμη albums, τα "Three Ringz", "Revolver", "Oblivion" και "1UP". O T-Pain έχει κυκλοφορήσει πολλά επιτυχημένα singles όπως τα "Bartender", "Buy U A Drank", "5 O'Clock", "Up Down (Do This All Day)" και "Can't Believe It".
Έχει επιπλέον σημαντική συνεισφορά ως guest καλλιτέχνης σε επιτυχίες άλλων καλλιτεχνών, όπως τα "Low" του Flo Rida, "All I Do Is Win" του DJ Khaled, "Hey Baby (Drop It To The Floor)" του Pitbull, "Cyclone" του Baby Bash και "Out Of My Head" των Playmen.
Τον Φεβρουάριο του 2019 κατέκτησε τη πρώτη θέση στον διαγωνισμό "The Masked Singer", με τον χαρακτήρα Monster.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί παραγωγοί
6174
Το 6174 (έξι χιλιάδες εκατόν εβδομήντα τέσσερα) είναι σύνθετος αριθμός μετά το 6173 και πριν το 6175. Είναι γνωστός και ως σταθερά του Καπρεκάρ από τον Ινδό μαθηματικό Ντατταθρέγια Ραμτσάντρα Καπρεκάρ.
Σταθερά του Καπρεκάρ
Μόλις εμφανιστεί ο αριθμός 6174 με την παραπάνω διαδικασία, θα συνεχίσει να εμφανίζεται κάθε φορά όσες φορές και αν επαναληφθούν τα βήματα της διαδικασίας του Καπρεκάρ. Για παράδειγμα ο αριθμός 3524:
Ανάλογη περίπτωση αποτελεί ο αριθμός 495 εάν επαναληφθεί η ίδια διαδικασία με τριψήφιους αριθμούς, ο οποίος θα εμφανιστεί το πολύ σε 6 επαναλήψεις. Ο αριθμός 495 μαζί με τον 6174 και τους αριθμούς που προκύπτουν όταν στην διαδικασία χρησιμοποιούνται αριθμοί με περισσότερα ψηφία, ονομάζονται συλλογικά σταθερές Καπρεκάρ και η διαδικασία είναι γνωστή ως διαδικασία ή ρουτίνα Καπρεκάρ.
Κοντινοί πρώτοι αριθμοί
Διάταξη κατά σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6174 Κατηγορία:Μαθηματικές σταθερές
Ισαάκ Μουστακίδης
Ο Ισαάκ Μουστακίδης είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στη Δράμα τον Αύγουστο του 1968. Ξεκίνησε από τις παιδικές ομάδες της Δόξας Δράμας (από το 1978) και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα το 1984, όταν και ντεμπουτάρισε με τη μεγάλη ομάδα στα 16 του χρόνια. Αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό λίγο μετά την είσοδο του Κοσκωτά στην ομάδα του Πειραιά, το 1987, στα 19 του χρόνια. Στο ξεκίνημα του στην ομάδα, το όνομα του συζητιόταν συνεχώς καθώς ο ψηλόλιγνος Δραμινός σκόραρε κατά ριπάς. Κάποιοι τραυματισμοί τον άφησαν πίσω με αποτέλεσμα να μείνει εκτός ομάδας, να χάσει σιγά σιγά τη θέση του (και λόγω της πληθώρας λύσεων, μεταξύ άλλων) και με την απόκτηση του μεγάλου Όλεγκ Προτάσοφ, να κλείσει οριστικά η πόρτα της 11άδας για εκείνον. Η συνεχώς αυξανόμενη γκρίνια και ένταση στην ομάδα λόγω της λαίλαπας Κοσκωτά, της αποχής από τους τίτλους και τα διοικητικά προβλήματα δεν έκαναν τον Ολυμπιακό εκείνης της εποχής έναν οργανισμό με υπομονή καθώς η ανάγκη για αποτελέσματα ήταν ασφυκτική. Ο ίδιος δεν έδειξε να επανέρχεται ποτέ σε εκείνες τις μαγικές πρώτες ημέρες και πέρασε στη συνέχεια από Απόλλωνα Αθηνών, Δόξα Δράμας και Ιάλυσο πριν εγκαταλείψει την ενεργό δράση.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Μαγούλα Φωκίδας
Η Μαγούλα είναι πεδινός οικισμός της Δωρίδας στο δυτικό άκρο του Κορινθιακού κόλπου, στα σύνορα της Φωκίδας με την Αιτωλοακαρνανία. Ανήκει στον δήμο Δωρίδος της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας και βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων με πληθυσμό 38 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μαζί με το Μοναστηράκι και το Σκάλωμα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μοναστηρακίου, που με συνολικό πληθυσμό 374 κατοίκους ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ευπαλίου του δήμου Δωρίδος. Η Μαγούλα βρίσκεται βόρεια από το Μοναστηράκι, νότια από το Πευκάκι και τη Πηγή και οι κάτοικοί της ασχολούνται με την κτηνοτροφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Ωερόη
Η Ωερόη ήταν κατά την ελληνική μυθολογία κόρη του Ασωπού.
Ποταμός
Ωερόη ονομαζόταν και ποτάμι στην Βοιωτία, η διακλάδωση του οποίου με τον Ασωπό δημιουργούσε νησί κοντά στις Πλαταιές.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μικρή Λογική (Χέγκελ)
Η επονομαζόμενη Μικρή Λογική είναι ένα έργο του Γερμανού ιδεαλιστή φιλοσόφου Γκέοργκ Χέγκελ. Είναι το πρώτο μέρος της Εγκυκλοπαίδειας των φιλοσοφικών επιστημών σε επιτομή (συνοπτικά: Εγκυκλοπαίδεια), την οποία δημοσίευσε ο Χέγκελ το 1817, σε δεύτερη επαυξημένη έκδοση το 1827 και σε τρίτη, ακόμα πιο επαυξημένη έκδοση ένα έτος πριν από τον θάνατό του, το 1830. Η τρίτη και τελευταία έκδοση αποτελείται από 577 παραγράφους (§§ 1-577), από τις οποίες η Μικρή Λογική καταλαμβάνει τις πρώτες 244 (§§ 1-244).
Η Μικρή Λογική δεν συμπίπτει εντελώς, αλλά μπορεί να εκληφθεί ως μικρογραφία της «Μεγάλης Λογικής», όπως επονομάζεται η τρίτομη Επιστήμη της Λογικής (Wissenschaft der Logik), την οποία δημοσίευσε ο Χέγκελ με τους χαρακτηρισμούς: Αντικειμενική Λογική (1812-1813) και Υποκειμενική Λογική (1816). Επειδή το εκτεταμένο αυτό έργο είναι αρκετά δυσνόητο, ο Χέγκελ συνέγραψε για τους φοιτητές του μια συνοπτική μορφή ολόκληρου του Συστήματός του ονομάζοντάς την «Εγκυκλοπαίδεια» (χρησιμοποιώντας τον ελληνικό αυτό όρο, Encyklopädie, επειδή το έργο αποτελείται από ομόκεντρους κύκλους). Αυτή εμπλουτίστηκε εκδοτικά αφενός με τις Σημειώσεις που έγραψε ο Χέγκελ προς υποβοήθηση των φοιτητών, αφετέρου με προφορικές Προσθήκες (Zusätze) που κατέγραψαν κάποιοι φοιτητές κατά τις πανεπιστημιακές του παραδόσεις.
Η Μικρή Λογική μεταφράστηκε στα ελληνικά αρχικά από τον Παύλο Γρατσιάτο στις αρχές του 20ού αιώνα και πιο πρόσφατα από τον Γιάννη Τζαβάρα.
Η διαλεκτική Λογική του Χέγκελ σηματοδοτεί την προσπάθεια να ξεπεραστεί τόσο η τυπική Λογική, την οποία δημιούργησε ο Αριστοτέλης με το Όργανον, όσο και η υπερβασιακή ή υπερβατολογική Λογική (transzendentale Logik), την οποία συμπεριέλαβε ο Ιμμάνουελ Καντ στην πρώτη Κριτική του (Kritik der reinen Vernunft, 1781). Έτσι, π.χ., στη θέση της αριστοτελικής «αρχής της ταυτότητας» (Α = Α) ο Χέγκελ τοποθετεί στο ξεκίνημα της Λογικής του το αξίωμα Α = μη-Α, λέγοντας: «Είναι = μηδέν». Κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα η Λογική ως επιστημονική περιοχή καλλιεργήθηκε γόνιμα στον χώρο των Μαθηματικών, όπου προέκυψαν - μεταξύ άλλων - η Συμβολική Λογική του Gottlob Frege, η Λογική πολλών τιμών (many-valued Logic) του Jan Lukasievicz και η αποκλίνουσα Λογική (deviant Logic) του Luitzen Brouwer.
Μέθοδος
Κύριο χαρακτηριστικό ολόκληρου του χεγκελιανού Συστήματος, συνεπώς και της Μικρής Λογικής, είναι η διαλεκτική μέθοδος, που είναι μια συνεχής κίνηση εννοιών σε τρία συνεχώς επανερχόμενα στάδια: θέση – αντίθεση – σύνθεση (και πάλι με ελληνικούς όρους: Thesis – Antithesis – Synthesis).
Δομή – Περίληψη περιεχομένων
Η Μικρή Λογική αποτελείται: 1) από 83 εισαγωγικές παραγράφους (§§ 1-83), όπου γίνεται λόγος για τη Φιλοσοφία εν γένει, επεξηγείται το χεγκελιανό φιλοσοφικό Σύστημα και αντιπαρατίθεται προς την Αριστοτελική Μεταφυσική και την Καντιανή Κριτική Φιλοσοφία, και 2) από 161 παραγράφους (§§ 84-244) που υποδιαιρούνται σε τρία μέρη: α) Τη θεωρία περί του Είναι, β) Τη θεωρία περί της ουσίας, και γ) Τη θεωρία περί της έννοιας.
Το ξεκίνημα της Λογικής γίνεται με το Είναι (Sein) ως κάτι απλό και «καθαρό», δηλαδή άσχετο από κάθε εμφάνισή του μέσα στη φύση, χωρίς να προϋποθέτει τίποτε και χωρίς να μεσολαβείται από κάτι άλλο. Πρόκειται για κάτι που τίθεται άμεσα και ως το ίδιο το άμεσο. Αυτό σημαίνει ότι είναι τόσο αυτονόητο, ώστε δεν χρειάζεται κάποιο βοήθημα για να τεθεί ως ξεκίνημα. Μπορεί να κατανοηθεί ως κατηγορούμενο του Απόλυτου ή του Θεού: ο Θεός είναι. Ο Χέγκελ παραπέμπει στο αρχαιοελληνικό ξεκίνημα της Οντολογίας, στον Παρμενίδη τον Ελεάτη, ο οποίος διαπίστωσε ότι το απόλυτο Ον είναι και δεν μπορεί παρά να είναι (§ 86 σημ.).
Επειδή το καθαρό Είναι δεν έχει κανένα προσδιορισμό και κανένα περιεχόμενο, είναι μια καθαρή αφαίρεση και μια απόλυτη άρνηση: είναι το απόλυτα αρνητικό, το μηδέν. Εμβαθύνοντας λοιπόν στο Είναι ανακαλύπτουμε μέσα του την απόλυτη άρνηση κι έτσι μεταβαίνουμε στο δεύτερο στάδιο, εξίσου άμεσο με το πρώτο: το μηδέν.
Με μια περαιτέρω εμβάθυνση, αυτή τη φορά μέσα στο μηδέν, αποκαλύπτεται το γίγνεσθαι. Αυτό μπορεί να κατανοηθεί, αν σκεφτούμε την αρχαιοελληνική πεποίθηση ότι τα όντα έγιναν από το μηδέν· το ίδιο το γίγνεσθαι είναι μια μετάβαση από το μη-Είναι στο Είναι. Έτσι ο Χέγκελ επιτυγχάνει την πρώτη διαλεκτική τριάδα της Λογικής: Είναι – μηδέν – γίγνεσθαι.
Όταν το Είναι παύει να είναι απλό και καθαρό, δηλαδή όταν μεσολαβείται και υπόκειται σε ανασκόπηση (Reflexion), μεταβαίνει στην ουσία. Ενώ αρχικά υπήρχε μια ενδιάθετη και εντός εαυτής κείμενη έννοια, κάτι «καθ’ εαυτό» (= δυνάμει), τώρα αυτή η εσωτερικότητα εκδιπλώνεται και εκ-τίθεται. Μπορεί επίσης να ειπωθεί ότι οδηγούμαστε στην ουσία, όταν θέτουμε το ερώτημα για την προέλευση του Είναι και ανασκοπούμε τα αιτιολογικά του θεμέλια. Οι όροι που προσδιορίζουν την ουσία έχουν διαπιστωθεί σε μεγάλο βαθμό ήδη από τον Καντ ως λογικές κατηγορίες κι έχουν βασικό χαρακτηριστικό τους τη διττότητα και την αλληλεξάρτηση: υπόσταση – συμβεβηκός, αιτία – αποτέλεσμα, δράση – αντίδραση.
Όλα όσα προηγήθηκαν έως εδώ μέσα στη Λογική, χαρακτηρίζονται από τον Χέγκελ (μέσα στη Μεγάλη Λογική) «Αντικειμενική Λογική», επειδή έτειναν να οργανώσουν τον κόσμο των αντικειμένων μονόπλευρα, δηλαδή ανεξάρτητα από το σκεπτόμενο υποκείμενο. Η θεωρία περί της έννοιας, που μένει να αναπτυχθεί, χαρακτηρίζεται «Υποκειμενική Λογική», όχι επειδή αφορά μόνο το ανθρώπινο υποκείμενο, αλλά επειδή αφορά την ενοποίηση της υποκειμενικότητας με την αντικειμενικότητα, η ενότητα των οποίων συγκροτεί την ιδέα. Και δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε έννοια ή ιδέα, αλλά πρόκειται για μια αυτοσυνείδηση του ανθρώπινου υποκειμένου κατά το μέτρο που αυτό νοεί τον εαυτό του.
Εδώ ο Χέγκελ επεξεργάζεται τις κρίσεις που εκφέρουμε, αλλά όχι με το μορφικό (= τυπικό) νόημα, με το οποίο τις εξετάζει η τυπική Λογική. Ο Χέγκελ εισδύει στη σχέση του κρίνοντος προς τα κρινόμενα και εμβαθύνει στη διασύνδεσή τους. Εδώ επεξεργάζεται και τους συλλογισμούς, αλλά αφού ασκήσει μια οξεία κριτική στους κενούς περιεχομένου, τυπικούς συλλογισμούς του τύπου: «Εάν Α είναι Β και Β είναι Γ, τότε Α είναι Γ».
Όταν η «έννοια» (που ορίζεται ως «η αλήθεια [= η συνύφανση] του Είναι και της ουσίας», δες § 159) πραγματώνεται αντικειμενικά, οδηγούμαστε στην ιδέα. Αυτή είναι μια αναδιαμόρφωση της μεσαιωνικής αντίληψης περί της αλήθειας, που την όριζε ως «αντιστοιχία της νόησης προς τα πράγματα» (adaequatio intellectus et rei). Μέσα στη χεγκελιανή έννοια της αλήθειας παίζει βαρύνοντα ρόλο η τελεολογία: τα όντα είναι αληθινά, όταν έχουν πραγματοποιήσει τον ενδιάθετο σκοπό τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογική Κατηγορία:Γερμανικός ιδεαλισμός Κατηγορία:Φιλοσοφία Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Ομόνοια Λευκωσίας (πετοσφαίριση γυναικών)
Η Ομόνοια Λευκωσίας είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών. Αποτελεί τμήμα του σωματείου του Αθλητικού Συλλόγου Ομόνοια Λευκωσίας. Η πετοσφαιρική ομάδα γυναικών του σωματείου δημιουργήθηκε το 2018. Έδρα της ομάδας είναι η Κλειστή Αίθουσα Γυμνασίου Αγίου Χρυσοστόμου στη Λευκωσία.
Πορεία στο χρόνο
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της Ομόνοιας στις πετοσφαιρικές διοργανώσεις της Κύπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες γυναικών Κύπρου Κατηγορία:Ιδρύσεις πετοσφαιρικών ομάδων το 2018
Καρλ Ένγκις
Ο Καρλ Ένγκις (Karl Engisch, Γκίσεν 15 Μαρτίου 1899-11 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν Γερμανός νομικός.
Δίδαξε ποινικό δίκαιο και φιλοσοφία του δικαίου στη Χαϊδελβέργη και το Μόναχο. Υπήρξε μέλος των Ακαδημιών Επιστημών της Χαϊδελβέργης και του Μονάχου. Έχει δημοσιεύσει πολλές μελέτες γύρω από την δογματική του ποινικού δικαίου, το ιατρικό δίκαιο, τη φιλοσοφία του δικαίου και τη νομική λογική.
Πέθανε στις 11 Σεπτεμβρίου 1990.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί νομικοί Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι του δικαίου
Πάντσο Βλαντιγκέροφ
Ο Πάντσο Χαραλάνοφ Βλαντιγκέροφ (ορθότερη προφορά Βλαντιγκέροβ Pancho Haralanov Vladigerov, ή Wladigeroff, Wladigerow, Vladiguerov και Vladigueroff, βουλγαρικά: Панчо Хараланов Владигеров, Ζυρίχη 13 Μαρτίου 1899 – Σόφια 8 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Βούλγαρος συνθέτης, πιανίστας και μουσικοπαιδαγωγός του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βλαντιγκέροφ γεννήθηκε στη Ζυρίχη της Ελβετίας, αλλά πέρασε τη ζωή του στο Σούμεν της Βουλγαρίας. Η μητέρα του, Δρ. Ελίζα Παστερνάκ (Eliza Pasternak) ήταν Ρώσο-εβραϊκής προέλευσης και, πιθανόν, μακρινή συγγενής του διάσημου συγγραφέα Μπορίς Παστερνάκ, αλλά δεν υπάρχουν απολύτως αποδεικτικά στοιχεία για να υποστηρίξουν αυτή τη σχέση. Ο πατέρας του, Δρ. Χαραλάν Βλαντιγκέροφ (Haralan Vladigerov) ήταν δικηγόρος και πολιτικός στη Βουλγαρία. Ο Πάντσο Βλαντιγκέροφ έπαιζε πιάνο και συνέθετε από νεαρή ηλικία. Το 1910, δύο χρόνια μετά τον πρώιμο θάνατο του πατέρα του, ο ίδιος και η υπόλοιπη οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στη Σόφια, όπου άρχισε να μελετά σύνθεση με τον Ν. Χριστόφ (Dobri Hristov), διακεκριμένο Βούλγαρο συνθέτη της προηγούμενης γενιάς.
Ο παππούς από την πλευρά της μητέρας του, Λ. Παστερνάκ (Leon Pasternak), Ρώσο-εβραίος που εγκατέλειψε την Οδησσό και εγκαταστάθηκε στη Ζυρίχη λίγα χρόνια πριν από τη γέννηση τού Πάντσο, υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικός για τη μουσική του εξέλιξη. Μαθηματικός στο επάγγελμα, πρωταθλητής σκακιστής και ερασιτέχνης μουσικός και συνθέτης, έπαιζε βιολί με τον Πάντσο και τον δίδυμο αδελφό του. Προς τιμήν του, αργότερα, ο Βλαντιγκέροφ θα συνθέσει το 1950, τη μεγάλη συμφωνία «Εβραϊκό Ποίημα», Opus 47, με βάση τον εβραϊκό σκοπό που τού μάθαινε ο παππούς του. Η συμφωνία αυτή έλαβε, το 1952, την υψηλότερη τιμή που δίνεται από τη βουλγαρική κυβέρνηση σε καλλιτέχνη, το «Βραβείο Ντιμιτρόφ», και θα αποσπάσει τον θαυμασμό των συναδέλφων του. Ο διάσημος Ντμίτρι Σοστακόβιτς είχε δηλώσει: «Τέτοιο έργο γράφεται μόνο κάθε εκατό χρόνια».
Το 1912, η μητέρα του Βλαντιγκέροφ κατάφερε να πάρει κρατική υποτροφία για τα παιδιά της, για σπουδές στο Βερολίνο, όπου ο Πάντσο και ο δίδυμος αδελφός του, βιολονίστας Λ. Βλαντιγκέροφ (Luben Vladigerov), εγγράφηκαν στο Staatliche Akademische Hochschule für Musik (τώρα τμήμα του Πανεπιστημίου Τεχνών του Βερολίνου), που τελούσε υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Τεχνών. Ο Πάντσο σπούδασε μουσική θεωρία και σύνθεση με τον Π. Χουόν (Paul Juon) και πιάνο με τον Κ. Χ. Μπαρθ (Karl Heinrich Barth). Το 1920, αποφοίτησε από την Ακαδημία αφού σπούδασε πιάνο με τον Λ. Κρόιτσερ (Leonid Kreutzer) και σύνθεση με τους Φ. Γκέρνσαϊμ (Friedrich Gernsheim) και Γ. Σούμαν (Georg Schumann). Πήρε δύο φορές το Βραβείο Μέντελσον της Ακαδημίας (το 1918 και το 1920). Μετά την αποφοίτησή του, ο Βλαντιγκέροφ έγινε μουσικός διευθυντής στο Γερμανικό Θέατρο του Βερολίνου και συνεργάστηκε με τον διάσημο θεατρικό διευθυντή Μ. Ράινχαρτ (Max Reinhardt). Το 1932, μετά από πολλούς δισταγμούς, αποφάσισε να επιστρέψει στη Σόφια, όπου διορίστηκε καθηγητής πιάνου, μουσικής δωματίου και σύνθεσης στην Κρατική Ακαδημία Μουσικής η οποία, τώρα, φέρει το όνομά του. Έμεινε εκεί μέχρι την απόσυρσή του, το 1972.
Ο Βλαντιγκέροφ απέκτησε σημαντική φήμη στην Ευρώπη, στη δεκαετία του 1920, όταν πολλά από τα έργα του δημοσιεύθηκαν από την Universal Edition στη Βιέννη και κυκλοφόρησαν σε δίσκους LP από τη γερμανική δισκογραφική εταιρεία Deutsche Grammophon, προτού εκτελεστούν σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ως πιανίστας και συνθέτης ταξίδεψε στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, με ορχήστρες που εκτελούσαν κυρίως δικά του έργα. Το 1969, τού απονεμήθηκε το βραβείο Herder από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Η Βουλγαρική δισκογραφική εταιρεία Balkanton κυκλοφόρησε μια έκδοση της σκηνικής και συμφωνικής μουσικής του σε τέσσερις σειρές, από επτά LPs η καθεμία. Υπήρξε, επίσης, πολύ σεβαστός μουσικοπαιδαγωγός. Στους μαθητές του περιλαμβάνονται, πρακτικά, όλοι οι βούλγαροι συνθέτες της επόμενης γενιάς, όπως οι Α. Ραΐτσεφ (Alexander Raichev), Α. Γιοσίζοφ (Alexander Yossifov), Σ. Ρεμένκοφ (Stefan Remenkov) και πολλοί άλλοι, καθώς και ο πιανίστας Α. Βάισενμπεργκ (Alexis Weissenberg). Πέθανε το 1978, στη Σόφια. Το σπίτι του, έχει μετατραπεί σε μουσείο.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Βλαντιγκέροφ συνέθεσε έργα σε ποικίλες φόρμες, όπως μία όπερα, ένα μπαλέτο, συμφωνική μουσική, πέντε κοντσέρτα για πιάνο, δύο κονσέρτα για βιολί, μουσική δωματίου, όπως μεταγραφές για βιολί και πιάνο και πολυάριθμες συνθέσεις για σόλο πιάνο, 13 μεταγενέστερες μεταγραφές παλαιότερων έργων για δύο πιάνα, 50 μεταγραφές λαϊκών τραγουδιών για φωνή και πιάνο/ορχήστρα, 20 τραγούδια για φωνή και πιάνο, δέκα χορωδιακά τραγούδια με πιάνο/ορχήστρα, και πολλή προγραμματική μουσική για τις παραστάσεις διαφόρων θεάτρων στο Βερολίνο, τη Βιέννη και τη Σόφια.
Είναι, πιθανότατα, ο σημαντικότερος Βούλγαρος συνθέτης όλων των εποχών. Ήταν από τους πρώτους που συνδύασε με επιτυχία τα ιδιώματα της βουλγαρικής λαϊκής μουσικής και της κλασσικής μουσικής. Ανήκε στους επονομαζόμενους βούλγαρους συνθέτες δεύτερης γενιάς, και ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Βουλγαρικής Εταιρείας Σύγχρονης Μουσικής (1933), η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Ένωση Βουλγάρων Συνθετών. Εισήγαγε πρώτος πλήθος μορφών της βουλγαρικής μουσικής, όπως τη σονάτα για βιολί και το τρίο με πιάνο. Τα έργα του διακρίνονται, κυρίως, από βιρτουόζικη τεχνική σύνθεσης και είναι έντονα ζωηρά, «πολύχρωμα και φωτεινά, λουσμένα στο πάθος», σαφέστατα επηρεασμένα από τους ρυθμούς, τη μετρική και τα μελωδικά και τονικά χαρακτηριστικά της βουλγαρικής λαϊκής μουσικής. Η μουσική του εγκωμιάστηκε από προσωπικότητες μεγάλης εμβέλειας όπως τους Ρίχαρντ Στράους, Ντμίτρι Σοστακόβιτς και Αράμ Χατσατουριάν. Έργα του έχουν εκτελέσει καλλιτέχνες, όπως οι Α. Βάισενμπεργκ (Alexis Weissenberg), Ν. Όιστραχ ( David Oistrakh) και Ε. Γκίλελς (Emil Gilels). Ωστόσο, εξακολουθεί να παραμένει σχετικά άγνωστος έξω από τη χώρα του.
Γόμορρα (ταινία)
Το Γόμορρα (Πρωτότυπος τίτλος: Gomorra) είναι ιταλική ταινία του 2008 σε σκηνοθεσία του Ματτέο Γκαρρόνε. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Ρομπέρτο Σαβιάνο.
Η ταινία παρουσιάζει πέντε διαφορετικές ιστορίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα και αλληλοσυνδέονται.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στο φεστιβάλ των Καννών κέρδισε το Μέγα Βραβείο, ενώ ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ματτέο Γκαρρόνε Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στην Ιταλία
Κώστας Μπίγαλης
Ο Κώστας Μπίγαλης (πλήρες ονοματεπώνυμο Κωνσταντίνος Μπιγάκης, Αθήνα, 15 Μαρτίου 1953 - ) είναι Έλληνας τραγουδιστής και στιχουργός.
Βιογραφία
Ο Κώστας Μπίγαλης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Μαρτίου 1953. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία σε ηλικία 19 ετών, όταν βραβεύτηκε σε μουσικό διαγωνισμό και υπέγραψε συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρία ΕΜΙ.
Τα πρώτα χρόνια
Το 1978 συμμετείχε στη σύγχρονη όπερα Ουτοπία των Μίμη Πλέσσα και Κώστα Βίρβου. Το 1979 πρωταγωνίστησε στο ελληνικό ανέβασμα της ροκ όπερας Ιησούς Χριστός υπέρλαμπρο άστρο (Jesus Christ Superstar), στο ρόλο του αρχιερέα Άννα, σε μουσική διδασκαλία του Μίμη Πλέσσα και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλαβέτα, που τον παρότρυνε να σπουδάσει θέατρο.
Τον Σεπτέμβριο του 1979 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης ως συνθέτης και στιχουργός με το τραγούδι "Με μια κιθάρα". Την ίδια χρονιά, ο Κώστας Μπίγαλης παρακολουθούσε μαθήματα στη Δραματική Σχολή Αθηνών, με δάσκαλο τον Γιώργο Θεοδοσιάδη.
Δεκαετία 1980
Το καλοκαίρι του 1980 πρωταγωνίστησε στο ρόλο του Ερμή στην τολμηρή μιούζικαλ διασκευή Λουκιανού διάλογοι, που ανέβηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στο θέατρο Λυκαβηττού, σε μουσική του Μίμη Πλέσσα, σε σύγχρονη απόδοση των αρχαίων κειμένων του Λουκιανού από τον Κώστα Βίρβο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλαβέτα. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε με έναν μικρό ρόλο στην τηλεοπτική ταινία της Universal Πράξεις των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, με πρωταγωνιστή τον Άντονι Χόπκινς.
Το 1981 ηχογράφησε με παραγωγό τον Λουκά Σιδερά, μέλος του θρυλικού ελληνικού συγκροτήματος Aphrodite's Child, δύο τραγούδια, το "Seventh Heaven" και το "The amazing Mr. Be" για την ταινία αμερικανικής παραγωγής The next one του Νίκου Μαστοράκη.
Το 1984 κυκλοφόρησε από την CBS το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "Big Alice" με το τραγούδι "I miss you" να γίνεται Νο 1 επιτυχία της χρονιάς στην Ελλάδα και να κυκλοφορεί σε 18 χώρες στο εξωτερικό.
Το 1989 κυκλοφόρησε ο πρώτος ελληνόφωνος δίσκος του με τίτλο Με τον ήλιο στους Ιχθείς, που έγινε χρυσός.
Δεκαετία 1990
Το 1991 ακολούθησε το άλμπουμ Του Αιγαίου τα Blues, που πολύ σύντομα έγινε πλατινένιο. Το 1993 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Μικρή μου μέλισσα, που έγινε διπλά πλατινένιο.
Δεκαετία 2000
Δίσκοι:
Το 2005 το τραγούδι του Κώστα Μπίγαλη "The Light In Our Soul" με ερμηνεύτρια την τραγουδίστρια Έλενα Παπαρίζου έγινε Νο 1 επιτυχία στην Ελλάδα και τον Σεπτέμβριο του 2005 έφτασε μέχρι το Νο 3 στα single charts της Σουηδίας.
Από το 2008 μέχρι σήμερα συνεργάζεται με τον Αυστραλό μουσικό παραγωγό και κιθαρίστα Μαρκ Μόφατ στο Νάσβιλ των ΗΠΑ, γράφοντας τραγούδια για καλλιτέχνες στον χώρο της σύγχρονης κάντρι μουσικής.
Δεκαετία 2010
Τον Δεκέμβριο του 2011 κυκλοφόρησε η πιο πρόσφατη ελληνική δισκογραφική του δουλειά με τίτλο Ζήσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1994
Γιουλιάνα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1546-1588)
Η Ιουλιανή, ολλανδ.: Juliane van Nassau-Dillenburg (10 Αυγούστου 1546 - 31 Αυγούστου 1588) από τον Οίκο του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Ήταν μία νεότερη αδερφή του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ, ως η έκτη κόρη (5η από τον 2ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ του Πλούσιου, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της 2ης συζύγου του Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ, κόρης του Μπόντο Η΄ κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε. Πριν από τον γάμο της, είχε μνηστευθεί με τον Φρειδερίκο Β΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Στις 14 Ιουνίου 1575 παντρεύτηκε τον Aλβέρτο Ζ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ, με τον οποίο είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Η Ιουλιανή του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ απεβίωσε κατά τον τοκετό του 10ου παιδιού της.
Αναφορές
Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Αικατερίνη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Η Αικατερίνη, ολλανδ.: Catherine van Nassau-Dillenburg (29 Δεκεμβρίου 1543 στο κάστρο Ντιλενμπουργκ στο Ντίλενμπουργκ - 25 Δεκεμβρίου 1624 στο Άρνστατ) από τον Οίκο του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Αρμστατ.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη (4η από τον 2ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ του Πλούσιου κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ. Ήταν αδερφή του Γουλιέλμου Α΄ του Σιωωπηλού πρίγκιπα της Οράγγης.
Η Αικατερίνη μεγάλωσε στο Ντίλενμπουργκ. Το 1560 παντρεύτηκε τον Γκύντερ ΜΑ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Άρνστατ και μετακόμισε με τον σύζυγό της στο Άρνστατ. Ο γάμος ήταν άτεκνος, αλλά σύμφωνα με αναφορές είχε καλή σχέση με τον άνδρα της. Ήταν επίσης καλή με τον αδελφό της Γουλιέλμο Α΄. Το 1574 με τον άνδρα της ταξίδεψαν στη Μπρέντα για να μεσολαβούν μεταξύ του Γουλιέλμου Α΄ και της κυβέρνησης των Αψβούργων. Αυτή η προσπάθεια δεν ήταν επιτυχής.
Η Αικατερίνη και ο σύζυγός της ζούσαν με τον Γουλιέλμο Α΄ στην Αμβέρσα· αυτή συνέχισε να ζει εκεί και μετά το τέλος του Γκύντερ. Ήταν παρούσα στο Ντελφτ όταν δολοφονήθηκε ο αδελφός της από τον Μπαλταζάρ Ζεράρ. Στη συνέχεια πήρε την Αικατερίνη-Βελγική, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ και της Καρλόττας των Βουρβόνων (3ης συζύγου του Γουλιέλμου Α΄ του Σιωπηλού), μαζί της στο Άρμστατ.
Το 1593 προσπάθησε να επιλύσει μία διαμάχη μεταξύ της αδελφής της Μαρίας του Νάσσαου και του ανιψιού της Μαυρίκιου πρίγκιπα της Οράγγης σχετικά με την κληρονομιά τού πατέρα της Γουλιέλμου Α΄. Δεν ήταν επιτυχής, αλλά κατάφερε να μεσολαβήσει μεταξύ της Λουίζας ντε Κολινύ (4ης συζύγου του Γουλιέλμου Α΄ του Σιωπηλού) και του αδελφού της Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Nασσαου-Ντίλενμπουργκ, η οποία είχε διαφωνήσει για τους μελλοντικούς γάμους των έξι κορών του Γουλιέλμου Α΄ του Σιωπηλού από την Καρλόττα των Βουρβόνων.
Ως χήρα, η Αικατερίνη συνέλεγε βιβλία και έδινε σε φιλανθρωπίες. Απεβίωσε στο Άρνστατ το 1624.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1560 τον Γκύντερ ΜΑ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Άρνστατ. Δεν απέκτησε απογόνους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Tantum devolutum quantum appelatum
Η ρήση Tantum devolutum quantum appelatum είναι λατινική νομική έκφραση. Σημαίνει «τόσο μεταβιβάζεται όσο εκκαλείται (προσβάλλεται με έφεση)».
Έννοια
Η φράση χρησιμοποιείται για να περιγράψει το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα των ενδίκων μέσων.
Ελληνικό δίκαιο
Ο κανόνας έχει καθιερωθεί στο άρθρο 522 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας:
"«Με την άσκηση της εφέσεως η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους πρόσθετους λόγους»." Αντίστοιχος κανόνας ισχύει και στον χώρο της ποινικής δικονομίας. Ειδικότερα, στο άρθρο 468 παράγραφος 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, προβλέπεται το εξής:"'Σε κάθε περίπτωση το συμβούλιο ή το δικαστήριο που κρίνει το ένδικο μέσο, έχει εξουσία να κρίνει μόνο για εκείνα τα μέρη του βουλεύματος ή της απόφασης στα οποία αναφέρονται οι προβαλλόμενοι λόγοι'."Τέλος, σχετικός κανόνας δικαίου περί του μεταβιβαστικού αποτελέσματος ανευρίσκεται και στο δημόσιο δίκαιο. Πιο συγκεκριμένα, στο άρθρο 97 παράγραφος 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, προβλέπεται ότι: "'Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο περιορίζεται να κρίνει την υπόθεση μέσα στα όρια των αιτιάσεων που προβάλλονται κατά της πρωτόδικης Απόφασης. Μέσα στα όρια αυτά, το δικαστήριο εξετάζει και αυτεπαγγέλτως όσα το πρωτοβάθμιο έπρεπε να εξετάσει, σύμφωνα με τα οριζόμενα στη δεύτερη περίοδο της παρ. 1 του άρθρου 79, αλλά δεν τα εξέτασε'."
Γιουλιάνα του Στόλμπεργκ
Η Γιουλιάνα, γερμ.: Juliana von Stolberg-Wernigerode (15 Φεβρουαρίου 1506 στο Στόλμπεργκ, Σαξονία-Άνχαλτ - 18 Ιουνίου 1580) από τον Οίκο του Στόλμπεργκ ήταν κόρη του κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε. Με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και μετά κόμισσα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Είναι η μητέρα του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης, ηγέτη της επιτυχημένης Ολλανδικής Επανάστασης ενάντια στους Ισπανούς τον 16ο αι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Στόλμπεργκ ως κόρη του Μπόντο Η΄ κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε και της Άννας, κόρης του Φιλίππου Α΄ κόμη του Έπσταϊν-Κένιγκσταϊν.
Όλη τη ζωή της έμεινε κοντά στα παιδιά της, ειδικά στον Γουλιέλμο Α΄. Όταν ο πρίγκιπας της Οραγγης ξεκίνησε την εξέγερσή του εναντίον του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας, η Γιουλιάνα υποστήριξε τον γιο της ηθικά και οικονομικά. Λόγω αυτής της οικονομικής υποστήριξης, ο Γουλιέλμος Α΄ κατάφερε να κάνει την εκστρατεία του εναντίον της Ισπανίας στις Κάτω Χώρες.
Ένας φανταστικός απολογισμός της ζωής της βρίσκεται στο έργο της Έθελ Χερ, δρ. Όμα: Η θεραπευτική σοφία της Γιουλιάνας, κόμισσας του Στόλμπεργκ (P&R Publishing, 2006).
Οικογένεια
μικρογραφία|Μνημείο της Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ και των πέντε γιών της στο Μπέτσουιντενχουτ.
Παντρεύτηκε πρώτα το 1523 τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ (απεβ. 1529). Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν τα εξής παιδιά:
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1531 η Γιουλιάνα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν τα εξής παιδιά:
Η Γιουλιάνα του Στόλμπεργκ είχε συνολικά 17 παιδιά και 123 εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου
Σκάλωμα Φωκίδας
Το Σκάλωμα  είναι παράλιο χωριό της Δωρίδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σκάλωμα βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Κορινθιακού κόλπου δίπλα στην εθνική οδό Αντιρρίου - Ιτέας, σε απόσταση 17 χλμ. Α. από τη Ναύπακτο και 58 χλμ. ΝΔ. από το Λιδωρίκι συνορεύοντας δυτικά με τον Μαραθιά. Είναι γνωστό για τον μικρό κολπίσκο του με το πλακόστρωτο παραλιακό δρόμο που την καλοκαιρινή περίοδο γεμίζει με παραθεριστές. Στην ανατολική είσοδο του χωριού βρίσκεται η Παναγίτσα, μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία ανάμεσα σε πλατάνια και ευκαλύπτους. Έχει πληθυσμό 57 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μαζί με το Μοναστηράκι και τη Μαγούλα αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μοναστηρακίου, που με συνολικό πληθυσμό 374 κατοίκους ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, ως Κάτω Μαραθιάς το 1928 να προσαρτάται στην κοινότητα Μοναστηρακίου. Το 1992 με το ΦΕΚ 39Α - 12/03/1992 μετονομάστηκε σε Σκάλωμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος Κατηγορία:Παραλίες της Φωκίδας
Ιταλικοί Πόλεμοι
Οι Ιταλικοί πόλεμοι, αναφέρονται και ως Μεγάλοι πόλεμοι της Ιταλίας και η δεύτερη περίοδος ως πόλεμοι Αψβούργων-Βαλουά, ήταν μια μακρά σειρά πολέμων που έλαβαν χώρα μεταξύ 1494 και 1559 στην Ιταλία κατά την Αναγέννηση. Διεξήχθησαν από Γάλλους ηγεμόνες για να διεκδικήσουν αυτά που θεωρούσαν ως κληρονομικά τους δικαιώματα στο Βασίλειο της Νεαπόλεως και το Δουκάτο του Μιλάνου και ενεπλάκησαν όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής στην προσπάθεια να ελέγξουν τα μικρά ανεξάρτητα κράτη της Ιταλικής χερσονήσου, η οποία, οικονομικά εύρωστη αλλά πολιτικά διαιρεμένη μεταξύ πολλών κρατών-πόλεων, έγινε το κύριο πεδίο μάχης για την ευρωπαϊκή υπεροχή.
Στη συνέχεια, εξελίχθηκαν σε αγώνα επικράτησης μεταξύ του βασιλείου της Γαλλίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στα πλαίσια της ισορροπίας των δυνάμεων, σύμφωνα με την οποία κανένα κράτος δεν θα έπρεπε να γίνει τόσο ισχυρό ώστε να επιβληθεί επί των άλλων.
Προοίμιο
μικρογραφία|Η Ιταλία το 1494 Το βασίλειο της Νάπολης, μέχρι το 1442 ήταν στα χέρια Γάλλων του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού. Το 1442, ο Αλφόνσος Ε΄ τους εκδίωξε και το βασίλειο της Αραγωνίας πήρε τον έλεγχο. Στη συνέχεια, οι Γάλλοι προσπάθησαν αδιάκοπα να ανακτήσουν την κατοχή του. Ο τελευταίος Γάλλος ηγεμόνας της Νάπολης Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως πέθανε το 1480: τις κτήσεις του, μεταξύ των οποίων και η Προβηγκία και τα δικαιώματά του επί του βασιλείου της Νάπολης τα κληροδότησε στο βασίλειο της Γαλλίας, όπου βασίλευε ο Λουδοβίκος ΙΑ' και από το 1483, ο Κάρολος Η'. Επιπλέον, οι Γάλλοι διεκδικούσαν το δουκάτο του Μιλάνου λόγω κληρονομικών δικαιωμάτων από την Βαλεντίνα Βισκόντι που είχε παντρευτεί τον Λουδοβίκο δούκα της Ορλεάνης. Έτσι, οι Γάλλοι μονάρχες προσπάθησαν να διεκδικήσουν τα δυναστικά δικαιώματά τους για σχεδόν 60 χρόνια.
Το 1486, ορισμένοι βαρόνοι του βασιλείου της Νάπολης, που παρέμειναν πιστοί στους Ανδεγαυούς (Ανζού), εξεγέρθηκαν, ηττήθηκαν και κατέφυγαν στη Γαλλία ενθαρρύνοντας τον βασιλιά για επέμβαση στην Ιταλική χερσόνησο.
Ο Κάρολος Η' ενθαρρύνθηκε περαιτέρω στην εκστρατεία στην Ιταλία μετά από πρόσκληση του Λουδοβίκο Σφόρτσα, σφετεριστή του θρόνου που κατείχε στο δουκάτο του Μιλάνου ο ανιψιός του δούκας Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα. Ο Λουδοβίκος ανησυχούσε απειλούμενος από το βασίλειο της Νάπολης μετά τον γάμο του νεαρού δούκα με την Ισαβέλλα, εγγονή του βασιλιά Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης.
Επιπλέον, ο Κάρολος Η' υποστηρίχθηκε και από μια φατρία με επικεφαλής τον καρδινάλιο Τζουλιάνο ντέλλα Ρόβερε, ο μελλοντικός Πάπας Ιούλιος Β΄, αλλά και τον αντίπαλό του Πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄-Βοργία.
Οι πρώτοι πόλεμοι (1494-1516)
Οι πρώτοι Ιταλικοί πόλεμοι διεξήχθησαν μεταξύ 1494 και 1516 κυρίως στην Ιταλία. Οι συγκρούσεις ακολούθησαν το τέλος της 40χρονης ειρήνης του Λόντι που συμφωνήθηκε το 1454 με τη δημιουργία του Ιταλικού Συνδέσμου μεταξύ των ιταλικών πόλεων.
Πρώτος πόλεμος - Πόλεμος του Καρόλου Η' (1494-1495)
μικρογραφία|198x198px|Ο [[Κάρολος Η΄ της Γαλλίας|Κάρολος Η' της Γαλλίας|αριστερά]] Κύριο άρθρο: Ιταλικός Πόλεμος (1494-1495)
Η κατάρρευση της συμμαχίας των ιταλικών πόλεων στη δεκαετία του 1490 άφησε την Ιταλία ανοιχτή στις φιλοδοξίες του Καρόλου Η' της Γαλλίας, ο οποίος, σπεύδοντας σε βοήθεια του Λουδοβίκο Σφόρτσα, διεκδικητή του θρόνου του δουκάτου του Μιλάνου, εισέβαλε στο βασίλειο της Νάπολης το 1494 με το πρόσχημα της διεκδίκησης των δυναστικών δικαιωμάτων του στον θρόνο της Νάπολης.
Η εκστρατεία ήταν εύκολη για τους Γάλλους, καθώς δεν χρειάστηκε να εμπλακούν σε μάχες και αρχικά είχαν τη στήριξη και άλλων Ιταλών ηγεμονιών, όπως της Φλωρεντίας και των Παπικών κρατών.
Όμως, κατέδειξε την πολιτική διάσπαση της Ιταλικής χερσονήσου και την αδυναμία των μεμονωμένων ιταλικών κρατών να συγκροτήσουν εθνικούς στρατούς συγκρίσιμους με αυτούς των μεγάλων μοναρχιών της Ευρώπης, προκαλώντας έτσι το ενδιαφέρον τους, γεγονός που συντέλεσε στους επόμενους Ιταλικούς πολέμους.
Δεύτερος και τρίτος πόλεμος - Λουδοβίκος ΙΒ' (1499-1504)
μικρογραφία|171x171px|Ο [[Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΒ' της Γαλλίας]] Κύριο άρθρο: Ιταλικοί Πόλεμοι (1499–1504)
Το 1499, ο Λουδοβίκος ΙΒ' της Γαλλίας ξεκίνησε μια δεύτερη εκστρατεία εναντίον της Νάπολης, αναλαμβάνοντας αρχικά τον έλεγχο του δουκάτου του Μιλάνου χάρη στον Καίσαρα Βοργία, γιο του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ' και κοντοτιέρο του Λουδοβίκου ΙΒ', γεγονός που σηματοδότησε μια ανοιχτή συμμαχία μεταξύ του Πάπα και της Γαλλίας. Στη συνέχεια, ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τους Ισπανούς βασιλείς Φερδινάνδο και Ισαβέλλα, με σκοπό να μοιραστούν μεταξύ τους το βασίλειο της Νάπολης, απομακρύνοντας τους Αραγωνέζους. Τις διαφωνίες της κυριαρχίας τους στη Νάπολη, ακολούθησε πόλεμος στον οποίο οι Γάλλοι ηττήθηκαν και αποχώρησαν.
Ο δεύτερος πόλεμος τελείωσε με τις συνθήκες του Μπλουά και της Λυών το 1504, με τις οποίες ο Λουδοβίκος ΙΒ' έγινε κυρίαρχος του δουκάτου του Μιλάνου, ενώ ο Φερδινάνδος Β' της Ισπανίας (ήδη κυβερνήτης των βασιλείων της Σικελίας και της Σαρδηνίας) κατέλαβε και το βασίλειο της Νάπολης.
Τέταρτος - Πόλεμος της Συμμαχίας του Καμπραί (1508-1513)
μικρογραφία|204x204px|Ο Πάπας [[Πάπας Ιούλιος Β΄|Ιούλιος Β'|αριστερά]] Κύριο άρθρο: Πόλεμος της Συμμαχίας του Καμπραί
Ο νέος Πάπας, ο Ιούλιος Β' (1503-1513), ανέστρεψε τις πολιτικές των Βοργία και εξόρισε τον Καίσαρα Βοργία, κατάσχοντας τα εδάφη του. Για να περιορίσει τις επεκτατικές τάσεις της Βενετίας, συγκρότησε τη Συμμαχία του Καμπραί (1508), στην οποία συμμετείχαν η Γαλλία, η Ισπανία και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και το 1509 στη μάχη του Ανιαντέλο η Βενετία υπέστη βαριά ήττα.