cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεισμός της Ελασσόνας (2021)
Προσεισμοί και μετασεισμοί
Σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, στην περιοχή σημειώθηκαν συνολικά πέντε μετασεισμοί >5 Ρίχτερ (έξι σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Μεσογειακό Σεισμολογικό Κέντρο και το Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης των ΗΠΑ), οι οποίοι επειδή ήταν πολύ επιφανειακοί, έγιναν ιδιαίτερα αισθητοί σε ολόκληρη τη Θεσσαλία, τη Δυτική Μακεδονία, και σε πολλά μέρη της Ηπείρου. Μάλιστα, οι μεγαλύτεροι από αυτούς έγιναν αισθητοί και σε περιοχές της Αττικής, στη Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα. Μέχρι τις 16 Μαρτίου, έχουν καταγραφεί περίπου 200 μετασεισμικές δονήσεις >3 Ρίχτερ, 30 μετασεισμοί >4 Ρίχτερ, και από τις 28 Φεβρουαρίου όπου άρχισε η προσεισμική ακολουθία και έπειτα, το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο στη μετασεισμική ζώνη κατέγραψε περισσότερους από 1000 σεισμούς συνολικά.
Θύματα και καταστροφές
thumb|250px|Χάρτης έντασης του σεισμού Από τον σεισμό ένας άνθρωπος πέθανε έπειτα από τέσσερις ημέρες στο νοσοκομείο. Ο ηλικιωμένος άνδρας είχε απεγκλωβιστεί από το σπίτι του στο Μεσοχώρι, από όπου και δεν πρόλαβε να βγει λόγω κινητικών προβλημάτων. Τα προβλήματα υγείας επιδεινώθηκαν μετά τον απεγκλωβισμό του. Τρεις άνθρωποι τραυματίστηκαν ελαφρά από τον σεισμό, οι δύο όταν πήδηξαν από το κτίριο που βρίσκονταν.
Από τα 4.533 σπίτια τα 1.820 κρίθηκαν μη κατοικήσιμα στις σεισμόπληκτες περιοχές της Λάρισας, της Ελασσόνας, του Τυρνάβου, της Φαρκαδόνας και του Κιλελέρ. Επίσης από τους 148 επαγγελματικούς χώρους που ελέγχθηκαν οι 49 κρίθηκαν ακατάλληλοι, όσον αφορά τους ιερούς ναούς και τα δημόσια κτίρια, «κίτρινα» χαρακτηρίστηκαν τα 66 από τις 132 αυτοψίες, ενώ σε 247 άλλα κτίρια (αποθήκες, στάβλους) τα 211 κρίθηκαν ακατάλληλα προς χρήση.
Ο σεισμός προκάλεσε την πλήρη κατάρρευση του ναού του Αγίου Νικολάου στο Κουτσόχερο, ενώ έπεσε η κορυφή του καμπαναριού του ναού του Αγίου Νικολάου στον Τύρναβο. Επίσης ο ναός του Αγίου Νικολάου των Βλάχων παρουσίασε αποκόλληση της βορειοδυτικής και βορειοανατολικής πλευράς και τμήμα της τοιχοδομίας του κατέρρευσε. Ο ναός του Αγίου Αντωνίου εμφάνισε ρωγμές τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Ο ναός της Αγίας Παρασκευής στον Τύρναβο παρουσίασε κλίση και μεγάλες ρωγμές. Ο ναός της Παναγίας Φανερωμένης εμφάνισε ρωγμές στο κωδωνοστάσιο. Η μονή Προφήτη Ηλία Τυρνάβου υπέστη επίσης σημαντικές ζημίες, με αποκόλληση του βόρειου τοίχου και ρωγμές στον τρούλο και τις καμάρες. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στο Μεσοχώρι υπέστη επίσης σημαντικές ρωγμές.
Ο ναός του Αγίου Νικολάου στην Αμυγδαλέα παρουσίασε ρωγμές και αποκόλληση των τοιχογραφιών. Ο ναός του Αγίου Αθανασίου στο κοιμητήριο του χωριού εμφάνισε ρωγμή στο βόρειο τμήμα του ιερού. Ο ναός του Αγίου Νικολάου στην Ελασσόνα εμφάνισε σοβαρές ρωγμές. Σοβαρές ζημιές παρατηρήθηκαν επίσης στον κοιμητηριακό ναό του Αγίου Αθανασίου Ελασσόνας και του Αγίου Γεωργίου στη Μαγούλα. Επίσης, μικρές ρωγμές και πτώσεις κεραμιδιών παρατηρήθηκαν στο Γενί Τζαμί στη Λάρισα. Σημαντικές ρωγμές και καταρρεύσεις υπέστη ο ναός της Αγίας Παρασκευής στο Αμούρι, ενώ φθορές παρατηρήθηκαν και στο κοιμητήριο του χωριού.
Το δημοτικό σχολείου Δαμασίου, κατασκευής 1938, υπέστη σημαντικές ζημιές, με αποτέλεσμα να κατεδαφιστεί 8 ημέρες μετά τον σεισμό.
Παραπομπές
Ελασσονα 2021 Κατηγορία:Τύρναβος Κατηγορία:Γεγονότα το 2021 Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλίας
Παύλος Κριναίος
Ο Παύλος Κριναίος (Πάφος 1902 - Αθήνα 1986) ήταν Ελληνοκύπριος ποιητής και δημοσιογράφος. Στην Αθήνα εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με επιστημονικά και λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδας και της Κύπρου. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπέστη διώξεις από τις ιταλικές και τις γερμανικές αρχές.
Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Βαγκίτ Αλεκπέροφ
Ο Βαγκίτ Αλεκπέροφ (Vahid Yusuf oğlu Ələkbərov, Вагит Юсуфович Алекперов, γεννημένος στις 1 Σεπτεμβρίου του 1950) είναι Ρώσος -Αζέρος επιχειρηματίας και ο πρόεδρος της Ρωσικής εταιρίας εξόρυξης πετρελαίου Lukoil.
Το 2018 ταξινομήθηκε από το περιοδικό Forbes ως το έκτο πλουσιότερο άτομο στη Ρωσία με καθαρή αξία 17,2 δισ. δολάρια και το 74ο πλουσιότερο άτομο στον κόσμο.
Βιογραφία
Ο Αλεκπέροφ γεννήθηκε στο Μπακού, ένα από τα πρώτα κέντρα της διεθνούς βιομηχανίας πετρελαίου. Ο πατέρας του, ο οποίος πέθανε όταν ο Βαγκίτ ήταν αγόρι, εργάστηκε στα πετρελαϊκά πεδία σε όλη του τη ζωή και ενέπνευσε τον Αλεκπέροφ να ακολουθήσει τα βήματά του. Ο πατέρας του Αλεκπέροφ ήταν μουσουλμάνος του Αζερμπαϊτζάν και η μητέρα του, Ρωσίδα Ορθόδοξος. Ο Αλεκπέροφ είναι θρησκευτικός, αλλά δεν έχει ορίσει τον εαυτό του ούτε μουσουλμάνο ούτε ορθόδοξο. Ήταν δεκαοκτώ όταν έφτασε στην πρώτη του θέση στη βιομηχανία.
Ο Αλεκπέροφ αποφοίτησε το 1974 από το Ινστιτούτο Πετρελαίου και Χημείας του Αζερμπαϊτζάν. Ως φοιτητής εργάστηκε επίσης ως φορέας γεώτρησης στην Kaspmorneft, μιας περιφερειακής εταιρείας παραγωγής της Κασπίας.
Μετά την αποφοίτησή του, συνέχισε να εργάζεται εκεί, και μέχρι το 1979 είχε αναρριχηθεί από απλός μηχανικός σε αναπληρωτή επικεφαλής μιας μονάδας παραγωγής. Εργαζόταν σε ακραίες συνθήκες στις πλατφόρμες πετρελαίου. Σε μια περίπτωση, μια έκρηξη στην εξέδρα του τον έριξε στην θυελλώδη Κασπία θάλασσα, και έπρεπε να κολυμπήσει για τη ζωή του.
Ο Αλεκπέροφ μετακόμισε στη Δυτική Σιβηρία το 1979 και εργάστηκε στην εταιρία Surgutneftegaz μεταξύ 1979 και 1985, κερδίζοντας τη φήμη του ως εμπειρογνώμονα της βιομηχανίας. Ανέπτυξε θέσεις και το 1985 έγινε πρώτος αναπληρωτής γενικός διευθυντής της εταιρείας παραγωγής Bashneft. Το 1987, έγινε γενικός διευθυντής της νεοσυσταθείσας εταιρείας παραγωγής Kogalymneftegaz.
Το 1990, ο Αλεκπέροφ διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός της βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου της Σοβιετικής Ένωσης και έγινε ο νεότερος αναπληρωτής υπουργός ενέργειας στη σοβιετική ιστορία. Την εποχή εκείνη, ο Αλεκπέροφ προώθησε την καθιέρωση καθετοποιημένων ενεργειακών εταιρειών κρατικής ιδιοκτησίας, οι οποίες θα συνένωναν το ευρύ φάσμα οργανώσεων στον ενεργειακό τομέα, οι οποίες κατά το παρελθόν υπάγονταν σε διαφορετικούς σοβιετικούς γραφειοκρατικούς θεσμούς.
Ως αναπληρωτής υπουργός βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου της Σοβιετικής Ένωσης, ο Αλεκπέροφ ανέλαβε τη δημιουργία της πρώτης καθετοποιημένης κρατικής εταιρείας ενέργειας, της Langepas-Uray-Kogalymneft, η οποία ιδρύθηκε στα τέλη του 1991 ως θυγατρική του Υπουργείου Καύσιμων και Ενέργειας. Τον Απρίλιο του 1993, η Langepas-Uray-Kogalymneft μετονομάστηκε σε Lukoil.
Ο Αλεκπέροφ παρέμεινε πρόεδρος της Lukoil από τότε. Με εργαζόμενους περισσότερους από 100.000 ανθρώπους, σήμερα η Lukoil συγκαταλέγεται στις πιο ισχυρές πετρελαϊκές εταιρείες.
Η Lukoil ήταν η πρώτη ρωσική εταιρεία που εξαγόρασε αμερικανική εταιρεία. Τον Νοέμβριο του 2000, η Lukoil απέκτησε την Getty Petroleum Marketing και τα 1.300 βενζινάδικα της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Μάιο του 2006, ο Αλεκπέροφ ήταν ένας από τους δύο κύριους ιδιοκτήτες του ομίλου IFD Kapital.
Πολωνική εξόριστη κυβέρνηση
Παρά την κατοχή της Πολωνίας από εχθρικές δυνάμεις, η εξόριστη κυβέρνηση άσκησε σημαντική επιρροή στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσω των δομών του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους και του στρατιωτικού του βραχίονα, της αντίστασης του Πολωνικού Εθνικού Στρατού. Στο εξωτερικό, υπό την εξουσία της εξόριστης κυβέρνησης, οι πολωνικές στρατιωτικές μονάδες που διέφυγαν από την κατοχή πολέμησαν υπό τους δικούς τους διοικητές ως μέρος των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Βαγκίτ Αλεκπέροφ
Προσωπική ζωή
Ο Αλεκπέροφ είναι παντρεμένος με την Larisa Victorovna Alekperova και έχει έναν γιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
Πολωνική εξόριστη κυβέρνηση
Μετά τον πόλεμο, καθώς η πολωνική επικράτεια τελούσε υπό τον έλεγχο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, ενός σοβιετικού κράτους-δορυφόρου, η εξόριστη κυβέρνηση παρέμεινε σε ισχύ, αν και σε μεγάλο βαθμό μη αναγνωρισμένη και χωρίς αποτελεσματική δύναμη. Μόνο μετά το τέλος της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Πολωνία, η εξόριστη κυβέρνηση μεταβίβασε επίσημα τις ευθύνες της στη νέα κυβέρνηση της Τρίτης Πολωνικής Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο του 1990.
Η εξόριστη κυβέρνηση έδρευε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του 1939 και του 1940, πρώτα στο Παρίσι και μετά στην Ανζέ. Από το 1940, μετά τη Μάχη της Γαλλίας, η κυβέρνηση μετακόμισε στο Λονδίνο και παρέμεινε στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τη διάλυσή της το 1990.
Δημιουργία
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, ο Πρόεδρος της Πολωνικής Δημοκρατίας, Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι, ο οποίος βρισκόταν τότε στη μικρή πόλη Κούτι (τώρα μέρος της Ουκρανίας), κοντά στα νότια πολωνικά σύνορα, εξέδωσε διακήρυξη για το σχέδιό του να μεταβιβάσει την εξουσία και να διορίσει τον Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς, τον Στρατάρχη της Γερουσίας, ως διάδοχό του. Αυτό έγινε σύμφωνα με το άρθρο 24 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Πολωνίας, που εγκρίθηκε τον Απρίλιο του 1935. Το άρθρο 24 είχε ως εξής:
Μόλις στις 29 ή στις 30  Σεπτεμβρίου του 1939, ο Μοστσίτσκι παραιτήθηκε. Ο Ρατσκιέβιτς, ο οποίος ήταν ήδη στο Παρίσι, πήρε αμέσως τον συνταγματικό όρκο του στην Πολωνική Πρεσβεία και έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Στη συνέχεια, ο Ρατσκιέβιτς διόρισε πρωθυπουργό τον Στρατηγό Βουαντίσουαφ Σικόρσκι. Αφού ο Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι παραιτήθηκε, ο Ρατσκιέβιτς όρισε επίσης τον Σικόρσκι Αρχιστράτηγο των Πολωνικών Ένοπλων Δυνάμεων.
Το μεγαλύτερο μέρος του πολωνικού ναυτικού διέφυγε στη Βρετανία και δεκάδες χιλιάδες Πολωνοί στρατιώτες και αεροσκάφη διέφυγαν μέσω της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας ή πέρα από τη Βαλτική Θάλασσα για να συνεχίσουν τον αγώνα στη Γαλλία. Πολλοί Πολωνοί στη συνέχεια έλαβαν μέρος στις Συμμαχικές επιχειρήσεις: στη Νορβηγία (Ναρβίκ ), στη Γαλλία το 1940 και το 1944, στη Μάχη της Βρετανίας, στη Μάχη του Ατλαντικού, στη Βόρεια Αφρική (κυρίως στο Τομπρούκ ), στην Ιταλία (κυρίως στο Κασίνο και την Ανκόνα), στο Άρνεμ, το Βιλχελμσχάφεν και αλλού.
Σύμφωνα με τη Συμφωνία Σικόρσκι-Μάισκι τον Ιούλιο του 1941, οι Πολωνοί στρατιώτες που αιχμαλωτίστηκαν από τη Σοβιετική Ένωση το 1939, απελευθερώθηκαν για να σχηματίσουν τον Στρατό του Άντερς, με σκοπό να πολεμήσουν τη ναζιστική Γερμανία στην ΕΣΣΔ, αλλά αντ' αυτού μεταφέρθηκαν μέσω του Ιράν για να πολεμήσουν με τις αμερικανικές και βρετανικές δυνάμεις. Ο Στρατός του Μπέρλινγκ, που ιδρύθηκε στην ΕΣΣΔ το 1944, παρέμεινε εκεί και πολέμησε υπό τη σοβιετική διοίκηση.
Ιστορία κατά τη διάρκεια του πολέμου
αριστερά|μικρογραφία|185x185εσ| Ο [[Βουαντίσουαφ Σικόρσκι, πρώτος Πρωθυπουργός της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης.]] Η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, είχε έδρα πρώτα στο Παρίσι, στη συνέχεια στην Ανζέ της Γαλλίας, όπου ο Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς έζησε στο Κάστρο του Πινιερόλ, κοντά στην Ανζέ, από τις 2 Δεκεμβρίου 1939 έως τον Ιούνιο του 1940. Ξεφεύγοντας από τη Γαλλία, η κυβέρνηση μεταφέρθηκε στο Λονδίνο, όπου αναγνωρίστηκε από όλες τις συμμαχικές κυβερνήσεις. Πολιτικά, ήταν ένας συνασπισμός του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος, του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Εργατικού Κόμματος και του Εθνικού Κόμματος, παρόλο που αυτά τα κόμματα διατηρούσαν μόνο μια κατάλοιπη ύπαρξη στις συνθήκες του πολέμου. μικρογραφία| «[[Η Μαζική Εξόντωση των Εβραίων στην Κατεχόμενη Πολωνία», από την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, η οποία απευθυνόταν στους συμμάχους του πολέμου των τότε Ηνωμένων Εθνών, 1942.]] Όταν η Γερμανία ξεκίνησε έναν πόλεμο εναντίον των Σοβιετικών το 1941, η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση καθιέρωσε διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση ενάντια στον Χίτλερ, αλλά και προκειμένου να βοηθήσει τους Πολωνούς που διώκονταν από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων. Στις 12 Αυγούστου 1941, το Κρεμλίνο υπέγραψε μια μοναδική αμνηστία, που ίσχυε για χιλιάδες Πολωνούς στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτιστεί το 1939 από τον Κόκκινο Στρατό στην ανατολική Πολωνία, συμπεριλαμβανομένων πολλών Πολωνών κρατουμένων και απελαθέντων πολιτών που είχαν παγιδευτεί στη Σιβηρία. Η αμνηστία επέτρεψε στους Πολωνούς να δημιουργήσουν οκτώ στρατιωτικές διαιρέσεις, γνωστές ως Στρατός του Άντερς. Στάλθηκαν στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή, όπου τους χρειάζονταν απεγνωσμένα οι Βρετανοί, πιεσμένοι από το Άφρικα Κορπς του Έρβιν Ρόμελ. Αυτές οι πολωνικές μονάδες αποτέλεσαν τη βάση για το 2ο Σώμα Πολωνικού Στρατού, με επικεφαλής τον Στρατηγό Βουαντίσουαφ Άντερς, το οποίο μαζί με άλλες, παλαιότερες πολωνικές μονάδες πολέμησαν μαζί με τους συμμάχους.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ειδικά από το 1942 και μετά, η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση παρείχε στους Συμμάχους μερικές από τις πρώτες και ακριβέστερες αναφορές του συνεχιζόμενου Ολοκαυτώματος των Ευρωπαίων Εβραίων και, μέσω των εκπροσώπων της, όπως ο Υπουργός Εξωτερικών Κόμης Έντβαρντ Μπέρναρντ Ρατσίνσκι και ο αγγελιαφόρος του Πολωνικού Υπόγειου Κινήματος, Γιαν Κάρσκι, κάλεσαν σε δράση, χωρίς επιτυχία, για να το σταματήσουν. Το σημείωμα του Υπουργού Εξωτερικών, Κόμη Έντβαρντ Μπέρναρντ Ρατσίνσκι, που απέστειλε στις 10 Δεκεμβρίου 1942 στις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Εθνών ήταν η πρώτη επίσημη καταγγελία από οποιαδήποτε κυβέρνηση για τη μαζική εξόντωση και τον ναζιστικό στόχο της πλήρους εξόντωσης του εβραϊκού πληθυσμού. Ήταν επίσης το πρώτο επίσημο έγγραφο που επεσήμανε τα δεινά των Ευρωπαίων Εβραίων ως Εβραίων και όχι μόνο ως πολιτών των αντίστοιχων χωρών καταγωγής τους. Το σημείωμα της 10ης Δεκεμβρίου 1942 και οι προσπάθειες της πολωνικής κυβέρνησης πυροδότησαν τη Διακήρυξη των Συμμαχικών Εθνών της 17ης Δεκεμβρίου 1942.
Τον Απρίλιο του 1943, οι Γερμανοί ανακοίνωσαν ότι είχαν ανακαλύψει στο δάσος του Κατίν, κοντά στο Σμολένσκ της Ρωσίας, μαζικούς τάφους 10.000 Πολωνών αξιωματικών (η γερμανική έρευνα βρήκε αργότερα 4.443 πτώματα ) που είχαν συλληφθεί το 1939 και είχαν δολοφονηθεί από τους Σοβιετικούς. Η σοβιετική κυβέρνηση είπε ότι οι Γερμανοί είχαν κατασκευάσει την ανακάλυψη. Οι άλλες συμμαχικές κυβερνήσεις, για διπλωματικούς λόγους, το δέχτηκαν επίσημα και η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση αρνήθηκε να το πράξει.
Στη συνέχεια, ο Ιωσήφ Στάλιν διέκοψε τις σχέσεις με την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Δεδομένου ότι ήταν σαφές ότι θα ήταν η Σοβιετική Ένωση, όχι οι δυτικοί Σύμμαχοι, που θα απελευθέρωναν την Πολωνία από τους Γερμανούς, αυτή η ρήξη είχε μοιραίες συνέπειες για την Πολωνία. Σε μια ατυχή σύμπτωση, ο Σικόρσκι, που θεωρούταν ευρέως ως ο πιο ικανός από τους Πολωνούς εξόριστους ηγέτες, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στο Γιβραλτάρ τον Ιούλιο του 1943. Του διαδέχτηκε ως επικεφαλής της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης ο Στανίσουαφ Μικοουάιτσικ.
Κατά τη διάρκεια του 1943 και του 1944, οι σύμμαχοι ηγέτες, ιδίως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, προσπάθησαν να επαναλάβουν τις συνομιλίες μεταξύ του Στάλιν και της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης. Αλλά αυτές οι προσπάθειες απέτυχαν από πολλά θέματα. Το ένα ήταν η σφαγή του Κατίν (και άλλοι στο Καλίνιν και το Χάρκοβο). Ένα άλλο ήταν τα μεταπολεμικά σύνορα της Πολωνίας.
Ο Στάλιν επέμεινε ότι τα εδάφη που προσαρτήθηκαν από τους Σοβιετικούς το 1939, τα οποία είχαν εκατομμύρια Πολωνούς, εκτός από πληθυσμούς Ουκρανών και Λευκορώσων, θα πρέπει να παραμείνουν στα σοβιετικά χέρια και ότι η Πολωνία θα πρέπει να αποζημιωθεί με εδάφη που θα προσαρτηθούν από τη Γερμανία. Ο Μικοουάιτσικ, ωστόσο, αρνήθηκε να συμβιβαστεί στο ζήτημα της κυριαρχίας της Πολωνίας επί των προπολεμικών της ανατολικών περιοχών. Ένα τρίτο ζήτημα ήταν η επιμονή του Μικοουάιτσικ ότι ο Στάλιν δεν θα εγκαθιδρύσει μια κομμουνιστική κυβέρνηση στην μεταπολεμική Πολωνία.
Αντιθέτως, ο Τόμας Αρτσισέφσκι, ο οποίος διαδέχθηκε τον Μικοουάιτσικ ως Πρωθυπουργός, είχε ανακοινώσει το 1944 ότι η Πολωνία δεν επιθυμούσε να προσαρτήσει το Μπρέσλαου ή τον Στέτιν, αλλά την πιο επιθυμητή Ανατολική Πρωσία απαλλαγμένη από τους Γερμανούς κατοίκους της.
Μεταπολεμική ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Λάβαρο του εξόριστου Προέδρου. Ο Μικοουάιτσικ και οι συνάδελφοί του στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση επέμειναν στην υπεράσπιση των ανατολικών συνόρων της Πολωνίας πριν από το 1939 (διατηρώντας την περιοχή Κρέσι) ως βάση για τα μελλοντικά σύνορα Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, αυτή ήταν μια θέση που δεν μπορούσε να υπερασπιστεί στην πράξη, καθώς ο Στάλιν κατείχε την εν λόγω περιοχή. Η άρνηση της εξόριστης κυβέρνησης να δεχτεί τα προτεινόμενα νέα πολωνικά σύνορα εξόργισε τους Συμμάχους, ιδιαίτερα τον Τσόρτσιλ, κάνοντάς τους λιγότερο διατεθειμένους να αντιταχθούν στον Στάλιν σε θέματα σχετικά με το πώς θα δομηθεί η μεταπολεμική κυβέρνηση της Πολωνίας. Στο τέλος, οι εξόριστοι έχασαν και τα δύο ζητήματα: ο Στάλιν προσάρτησε τα ανατολικά εδάφη και κατάφερε να επιβάλει την υπό κομμουνιστική κυριαρχία Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας ως νόμιμη αρχή της Πολωνίας. Ωστόσο, η Πολωνία διατήρησε το καθεστώς της ως ανεξάρτητο κράτος, παρά τα επιχειρήματα ορισμένων σημαίνοντων κομμουνιστών, όπως η Βάντα Βασιλέφσκα, υπέρ της Πολωνίας να γίνει δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης.
Τον Νοέμβριο του 1944, παρά τη δυσπιστία του προς τους Σοβιετικούς, ο Μικοουάιτσικ παραιτήθηκε για να επιστρέψει στην Πολωνία και να αναλάβει καθήκοντα στην Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, μια νέα κυβέρνηση που δημιουργήθηκε υπό την αιγίδα των σοβιετικών αρχών κατοχής που αποτελούσαν τη φατρία της και μεγάλο μέρος της παλιάς Προσωρινής Κυβέρνησης. Πολλοί Πολωνοί εξόριστοι αντιτάχθηκαν σε αυτήν την ενέργεια, πιστεύοντας ότι αυτή η κυβέρνηση ήταν προσωπείο για την εγκαθίδρυση κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Πολωνία. Αυτή η άποψη αργότερα αποδείχθηκε σωστή το 1947, όταν το υπό κομμουνιστική κυριαρχία Δημοκρατικό Μπλοκ κέρδισε τις στημένες εκλογές. Το υπό κομμουνιστική κυριαρχία μπλοκ πιστώθηκε με πάνω από 80 τοις εκατό των ψήφων, αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε μόνο μέσω μεγάλης κλίμακας απάτης. Η αντιπολίτευση ισχυρίστηκε ότι θα είχε κερδίσει με μιασαρωτική νίκη (έως και 80 τοις εκατό, από κάποιες εκτιμήσεις) εάν οι εκλογές ήταν ειλικρινείς. Ο Μικοουάιτσικ θα μπορούσε πιθανώς να γίνει πρωθυπουργός αν οι εκλογές ήταν πραγματικά ελεύθερες. Τον Νοέμβριο, σε μια συνάντηση με τη Σιλεσιανή κοινωνία, ο Μικοουάιτσικ ενημερώθηκε ότι επρόκειτο να συλληφθεί μαζί με τον σύμβουλό του, Πάβεου Ζαλέσκι. Η εντολή είχε ήδη υπογραφεί. Έκαναν αμέσως πλάνα για να ξεφύγουν. Ο Μικοουάιτσικ κατευθύνθηκε προς τα βόρεια, ενώ ο Ζαλέσκι διέφυγε μέσω του νότιου καναλιού. Από τη ζώνη κινδύνου, ο Ζαλέσκι μεταφέρθηκε μέσα σε ένα ψάθινο καλάθι. Ο αδερφός του, Γιαν Ζαλέσκι, από το Μπόικο τον βοήθησε να διαφύγει. Ο Ζαλέσκι περίμενε μερικές μέρες με τον Μικοουάιτσικ και τον πεθερό του στο Κορφάντουφ κοντά στο Γκουουχοουάζι, προτού οργανωθεί η μεταφορά. Στη συνέχεια, μέσω της Τσεχίας, ο Ζαλέσκι έφτασε στα δυτικά και ο Μικοουάιτσικ μεταφέρθηκε με πλοίο από το Στσέτσιν. Αυτή ήταν η τελευταία παραμονή τους στην Πολωνία.
Εν τω μεταξύ, η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση είχε διατηρήσει την ύπαρξή της, αλλά η Γαλλία στις 29 Ιουνίου 1945 και στη συνέχεια οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο στις 5 Ιουλίου 1945 απέσυραν την αναγνώρισή τους. Οι Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις στην εξορία διαλύθηκαν το 1945 και τα περισσότερα μέλη τους, ανίκανα να επιστρέψουν με ασφάλεια στην Κομμουνιστική Πολωνία, εγκαταστάθηκαν σε άλλες χώρες. Οι Πολωνοί του Λονδίνου έπρεπε να εγκαταλείψουν την πολωνική πρεσβεία στην οδό Πόρτλαντ Πλέις και έμειναν μόνο με την ιδιωτική κατοικία του προέδρου στην οδό Ίτον Πλέις 43. Η εξόριστη κυβέρνηση έγινε σε μεγάλο βαθμό συμβολική της συνεχιζόμενης αντίστασης στην ξένη κατοχή της Πολωνίας, διατηρώντας παράλληλα ορισμένα σημαντικά αρχεία από την προπολεμική Πολωνία. Η Δημοκρατία της Ιρλανδίας, η Ισπανία του Φρανθίσκο Φράνκο και η Πόλη του Βατικανού (μέχρι το 1979) ήταν οι τελευταίες χώρες που αναγνώρισαν την εξόριστη κυβέρνηση, αν και το Βατικανό – μέσω του Υπουργού Εξωτερικών Ντομένικο Ταρντίνι – είχε αποσύρει τα διπλωματικά προνόμια από τον απεσταλμένο της πολωνικής προπολεμικής κυβέρνησης το 1959.
Το 1954, οι πολιτικές διαφορές οδήγησαν σε διάσπαση στις τάξεις της εξόριστης κυβέρνησης. Μία ομάδα, που ισχυριζόταν ότι εκπροσωπεί το 80% των 500.000 αντικομμουνιστών Πολωνών που ήταν εξόριστοι από το τέλος του πολέμου, αντιτάχθηκε στη συνέχιση της θητείας του Προέδρου Αούγκουστ Ζαλέσκι όταν έληξε η επταετής θητεία του. Ίδρυσε το Συμβούλιο Εθνικής Ενότητας τον Ιούλιο του 1954, καθώς και το Συμβούλιο των Τριών για να ασκήσει τις αρμοδιότητες του αρχηγού κράτους, αποτελούμενο από τον Τόμας Αρτσισέφσκι, τον Στρατηγό Βουαντίσουαφ Άντερς και τον Έντβαρντ Μπέρναρντ Ρατσίνσκι. Μόνο μετά το θάνατο του Ζαλέσκι το 1972, οι δύο παρατάξεις επανενώθηκαν.
Κάποιοι υποστηρικτές της εξόριστης κυβέρνησης επέστρεψαν τελικά στην Πολωνία, όπως ο Πρωθυπουργός Χούγκον Χάνκε το 1955 και ο προκάτοχός του Στανίσουαφ Ματσκιέβιτς το 1956. Η εγκατεστημένη από τη Σοβιετική Ένωση κυβέρνηση στη Βαρσοβία έκανε εκστρατεία για την επιστροφή των εξόριστων, όπου υποσχέθηκε τίμια και αξιοπρεπή απασχόληση στην κομμουνιστική πολωνική διοίκηση και συγχώρεση προηγούμενων παραβάσεων.
Παρά αυτές τις δυσκολίες, η εξόριστη κυβέρνηση συνέχισε να υφίσταται. Όταν η επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης στην Πολωνία έληξε το 1989, υπήρχε ακόμη ένας πρόεδρος και ένα υπουργικό συμβούλιο οκτώ συνεδριάσεων κάθε δύο εβδομάδες στο Λονδίνο, όπου διοικούσε με την πίστη περίπου 150.000 Πολωνών βετεράνων και των απογόνων τους που ζούσαν στη Βρετανία, συμπεριλαμβανομένων 35.000 μόνο στο Λονδίνο.
Τον Δεκέμβριο του 1990, όταν ο Λεχ Βαλέσα έγινε ο πρώτος μη κομμουνιστής πρόεδρος της Πολωνίας μετά τον πόλεμο, έλαβε τα σύμβολα της Πολωνικής Δημοκρατίας (το προεδρικό έμβλημα, τις προεδρικές και κρατικές σφραγίδες, τις προεδρικές κορδέλες και το αρχικό κείμενο του Συντάγματος του 1935) από τον τελευταίο εξόριστο πρόεδρο, Ρίσαρντ Κατσορόφσκι. Το 1992, στρατιωτικά μετάλλια και άλλες διακοσμήσεις που απονεμήθηκαν από την εξόριστη κυβέρνηση αναγνωρίστηκαν επίσημα στην Πολωνία.
Πρωθυπουργοί
{{legend|#CF3535|Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα}} {{legend|#007FFF|Εργατικό Κόμμα}} {{legend|#00CD00|Λαϊκό Κόμμα Πολωνίας}} {{legend|red|Ένωση Ανεξαρτησίας Πολωνίας}} {{legend|white|Ανεξάρτητος}}
Πολυμέσα
Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1939 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1990 Κατηγορία:Πρώην εξόριστες κυβερνήσεις Κατηγορία:Εξόριστες κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνικό Υπόγειο Κράτος Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1989-παρόν) Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σχέσεις Ηνωμένου Βασιλείου-Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σάνκεϊ-εν
μικρογραφία Ο Σάνκεϊ-εν (三溪園, Κήπος των Τριών Ρυακιών) είναι παραδοσιακός Ιαπωνικός κήπος στην περιοχή Νάκα, στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας, ο οποίος άρχισε τη λειτουργία του το 1906. Ο Σάνκεϊ-εν σχεδιάστηκε και χτίστηκε από τον Τομιτάρο Χαρά (原富太郎) (1868–1939), γνωστό με το ψευδώνυμο Σάνκεϊ Χαρά, ο οποίος ήταν έμπορος μεταξιού. Σχεδόν όλα τα κτήριά του είναι ιστορικά σημαντικές κατασκευές, που αγόρασε ο ίδιος ο Χαρά σε τοποθεσίες σε όλη τη χώρα, μεταξύ των οποίων το Τόκιο, το Κιότο, η Καμακούρα, η επαρχία Γκίφου και η νομαρχία Βακαγιάμα. Τα δέκα έχουν ανακηρυχθεί Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία, και τρία ακόμα είναι Απτή Πολιτιστική Περιουσία της Ιαπωνίας και έχουν αναγνωρισθεί από την πόλη της Γιοκοχάμα. Καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο κήπος δωρήθηκε το 1953 στην πόλη της Γιοκοχάμα, η οποία τον εμπιστεύτηκε στο Ίδρυμα Σάνκεϊεν Χοσόκαϊ (三溪園保勝会, Sankeien Hoshōkai). Ο Σάνκεϊ-εν μετά την ανακαίνισή του επανήλθε σχεδόν στην προπολεμική του κατάσταση.
Χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία| Το Ρινσουνκάκου και η γέφυρα Τέισα Ο Σάνκεϊ-εν έχει συνολική επιφάνεια 175 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων και διαθέτει λιμνούλες, ρυάκια και κυματιστά μονοπάτια, που σχεδίασε ο ίδιος ο Σάνκεϊ Χαρά, καθώς και πολλά ιστορικά κτήρια, όπως η Τόμιο-τζι, που ήταν πριν τριώροφη παγόδα  (旧燈明寺三重塔), που κατασκευάστηκε αρχικά στο Κιότο το 1457 και μεταφέρθηκε το 1914, και το πρώην Σπίτι Γιανοχάρα (旧矢箆原家住宅), που ήταν αρχικά η ιδιωτική κατοικία της οικογένειας Γιανοχάρα.
Οι εργασίες στον κήπο ξεκίνησαν το 1902 και τελείωσαν το 1908, δύο χρόνια αφότου άνοιξε για το κοινό. Κατά τη διάρκεια της ζωής του Χαρά, το μέρος έγινε σημείο συγκέντρωσης για τους καλλιτέχνες της περιόδου Μεϊτζί. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος προκάλεσε μεγάλες ζημιές στα κτήρια. Το 1953 ο κήπος δωρήθηκε από την οικογένεια Χαρά στην πόλη της Γιοκοχάμα, η οποία δημιούργησε το Ίδρυμα Σάνκεϊεν Χοσόκαϊ για την επισκευή και τη συντήρησή του. Το Ίδρυμα ξεκίνησε την αποκατάσταση το 1953 και, πέντε χρόνια αργότερα, ο κήπος επέστρεψε σχεδόν στην αρχική του μορφή και άνοιξε ξανά για το κοινό.
Η ιαπωνική κυβέρνηση έχει ορίσει δέκα κτήρια στο Σάνκεϊ-εν ως Σημαντικές Πολιτιστικές Περιουσίες, ενώ άλλες τρεις είναι Ενσώματες Πολιτιστικές Περιουσίες, που έχουν αναγνωρισθεί από την πόλη της Γιοκοχάμα. Ο κήπος είναι δημοφιλής για τα άνθη κερασιάς, άνθη δαμασκηνιάς, και την αλλαγή των φύλλων το φθινόπωρο.
Κακουσόκακου
Δίπλα στην είσοδο, το Κακουσόκακου (鶴翔閣) ήταν παλαιότερα η ιδιωτική κατοικία της οικογένειας Χαρά. Σήμερα μπορεί να νοικιαστεί από το κοινό και να χρησιμοποιηθεί για συναντήσεις και πάρτι. Είναι ένα από τα τρία κτήρια στις εγκαταστάσεις, που έχουν χαρακτηριστεί ως Ενσώματες Πολιτιστικές Περιουσίες από την πόλη της Γιοκοχάμα. Μόνο το καλοκαίρι, το Κακουσόκακου είναι ανοιχτό για το κοινό.
Μνημείο Σάνκεϊ
Τοποθετημένο αμέσως μετά το Κακουσόκακου, το Μνημείο Σάνκεϊ χτίστηκε, για να μυήσει το κοινό στον κήπο και τον δημιουργό του μέσω εκθεμάτων, εικόνων και έργων τέχνης. Ο Χαρά, γέννημα θρέμμα του νομού Γκίφου, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του αρχηγού του χωριού Γιαναϊζούτσο. Από παιδί του άρεσαν και σπούδασε τις καλές τέχνες, τη Σινολογία και την ποίηση, ξεκινώντας τελικά τις επίσημες σπουδές το 1885 στο σημερινό Πανεπιστήμιο Βασέντα του Τόκιο. Μετά την αποφοίτησή του έγινε δάσκαλος στο Σχολείο Θηλέων Ατόμι. Γεννημένος Αόκι, το άλλαξε αργότερα, αφού παντρεύτηκε μια από τις μαθήτριές του και υιοθετήθηκε από την οικογένειά της. Έγινε επικεφαλής της οικογενειακής εμπορικής επιχείρησης και είχε μεγάλη επιτυχία. Αφού μετακόμισε στη σημερινή τοποθεσία του Σάνκεϊ-εν στο Χονμόκου, άρχισε να συλλέγει παλιά κτήρια, και να τα ξαναχτίζει στον κήπο του. Στη συνέχεια αποφάσισε να ανοίξει τον κήπο στο κοινό δωρεάν το 1906.
Εξωτερικός Κήπος
μικρογραφία| Η πρώην αίθουσα Τζουτό Οϊντό του Τενζούι-τζι Ο Εξωτερικός Κήπος, δηλαδή η περιοχή δίπλα στην Κύρια Λίμνη, ήταν το πρώτο μέρος του κήπου, που άνοιξε για το κοινό το 1906. Τα κτήρια, που περιέχει είναι η πρώην τριώροφη παγόδα Τόμιο-τζι, μια αίθουσα τσαγιού, που ονομάζεται Ρίντο-αν (林洞庵), μια καλύβα τσαγιού, που ονομάζεται Γιοκομπούε-αν (横笛庵), το πρώην μπουτσούντεν του Τοκέι-τζι (旧東慶寺仏殿, Kyū-Tōkei-ji butsuden) και  το πρώην χόντο (Κύρια Αίθουσα) του Τόμιο-τζι (旧燈明寺本堂, Kyū-Tōmyō-ji hon-dō).
Η πρώην κύρια αίθουσα του Τόμιο-τζι (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία) μεταφέρθηκε εδώ από το Κιότο και αποτελεί παράδειγμα αρχιτεκτονικής της περιόδου Μουρομάτσι (1336–1557). Αγοράστηκε το 1988, ανακαινίστηκε πλήρως με εντατικές εργασίες αποκατάστασης και ανακατασκευής, που κράτησαν πέντε χρόνια.
Η πρώην τριώροφη παγόδα του Τόμιο-τζι (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία) είναι ορατή από οποιοδήποτε σημείο του κήπου και είναι το σύμβολό του. Μεταφέρθηκε στο Σάνκεϊ-εν το 1914.
Το πρώην μπουτσούντεν του Τοκέι-τζι (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία) ήταν η κύρια αίθουσα ενός ναού Ζεν της σχολής Ρινζάι στην Καμακούρα. Η δομή και το όνομά του είναι χαρακτηριστικά αυτής της αίρεσης. Αγοράστηκε και μεταφέρθηκε στο Σάνκεϊ-εν το 1907.
Πρώην σπίτι Γιανοχάρα
Το πρώην Σπίτι Γιανοχάρα (旧矢箆原家住宅, Kyū-Yanohara-ke Shūtaku) (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία) ήταν το ιδιωτικό σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας της περιόδου Έντο (1603–1868), της Γιανοχάρα. Είναι το μόνο κτήριο του οποίου το εσωτερικό είναι ανοιχτό για το κοινό όλο το χρόνο. Μεταφέρθηκε εδώ από το Σιρακαβάγκο της επαρχίας Γκίφου, μια περιοχή που κατατάσσεται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς. Το σπίτι περιέχει το αρχικό τζάκι, μπάνιο και κουζίνα που χρησιμοποιούσε η οικογένεια Γιανοχάρα. Στον δεύτερο όροφο στεγάζεται μια έκθεση ιαπωνικών λαϊκών άρθρων.
Εσωτερικός κήπος
Ο Εσωτερικός κήπος, βόρεια της κύριας λιμνούλας, άνοιξε για το κοινό το 1958 και μέχρι τότε ήταν ο ιδιωτικός κήπος της οικογένειας Χαρά. Τα κτήρια της είναι η Πύλη Γκόμον (御門) (Ενσώματα πολιτιστικών αγαθών), η Χακούουν-τεϊ (白雲邸) (Ενσώματα πολιτιστικών αγαθών), η Ρινσουνκάκου (臨春閣), η πρώην αίθουσα Τζουτό Οϊντό του Τενζούι-τζι (旧天瑞寺寿塔覆堂, Kyū-Tenzui-ji Jutō Ōidō), η αίθουσα Σουνσόρο (春草廬),  το τεϊοποτείο Κινμοκουτσού (金毛窟),  το Γκεκκάντεν (月華殿),  το Τέντζου-ιν   (天授院), το Τσοσουκάκου (聴秋閣), και το Ρένγκε-ιν. Μόνο το καλοκαίρι, το Ρινσουνκάκου και το Χακούουν-τεϊ είναι ανοιχτά για το κοινό.
Ιδιαίτερης αξίας είναι το Ρινσουνκάκου (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία, βλέπε φωτογραφία παρακάτω), που παλαιότερα ανήκε στο Οίκο Κίι του Τοκουγκάβα. Συχνά συγκρίνεται σε ομορφιά με την παγκοσμίως γνωστή αυτοκρατορική βίλλα Κατσούρα στο Κιότο. Αρχικά ήταν η θερινή κατοικία του Τοκουγκάβα Γιορινόμπου, του πρώτου επικεφαλής του Οίκου Kiι, βρισκόταν στο Ιβάντε, στην επαρχία Βακαγιάμα. Αποκτήθηκε από τον Χαρά το 1906 και ξαναχτίστηκε σε μια περίοδο τριών ετών μεταξύ 1915 και 1917. Χωρισμένο σε τρία τμήματα, διακοσμήθηκε από τους διάσημους καλλιτέχνες Κανό Ταν'γιού και Κανό Γιασουνόμπου. Οι τραβέρσες μεταξύ των περιπτέρων είναι διακοσμημένοι με γλυπτά κύματα (πρώτο περίπτερο) και ειδικό χαρτί που περιέχει ποίηση (δεύτερο περίπτερο). Η τραβέρσα του τρίτου περιπτέρου είναι διακοσμημένη με πραγματικά όργανα γκαγκάκου όπως shō και φλάουτα.
Το Γκεκκάντεν (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία) χτίστηκε το 1603 από τον Ιεσιάσου, τον πρώτο από τους σόγκουν Τοκουγκάβα στο Κάστρο Φουσίμι του Κιότο. Αγοράστηκε το 1918 μαζί με το Σουνσόρο και μεταφέρθηκε στο Σάνκεϊ-εν. Στη συνέχεια, ο Χαρά το συνέδεσε με το τεϊοποτείο Κινμοκουτσού, που το έχτισε το 1918. Οι πίνακες στα χωρίσματα των δωματίων αποδίδονται στον καλλιτέχνη της περιόδου Μομογιάμα Κάιχο Γιούσο. Το Γκεκκάντεν μπορεί να νοικιαστεί από το κοινό.
Η Τέντζου-ιν (Σημαντικό Εθνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς) ήταν αρχικά ένα Τζίζο-ντο στο Κίτα-Καμακούρα κοντά στο μεγάλο Κέντσο-τζι Ζεν ναό και αγοράστηκε το 1916. Το Τέντζου-ιν ήταν το Τζιμπούτσου-ντο του Χαρά, ο ναός που τιμούσε τους θεούς-προστάτες του.
Η πρώην αίθουσα Τζουτό Οϊντό του Τενζούι-τζι (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία, βλέπε εικόνα παραπάνω) χτίστηκε το 1591 από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι ως τόπος ανάπαυσης της μητέρας του και είναι ένα από τα λίγα σωζόμενα κτήρια, που αποδίδονται με βεβαιότητα σε αυτόν. Η αίθουσα μετακινήθηκε στο Σάνκεϊ-εν το 1905.
Η κατασκευή του Τσοσουκάκου (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία, βλέπε φωτογραφία παρακάτω) αποδίδεται παραδοσιακά στον Ιεμίτσου, τον τρίτο από τους σόγκουν Τοκουγκάβα. Το περίπτερο είναι ανοιχτό για το κοινό την άνοιξη και τον Νοέμβριο για την παραδοσιακή θέαση των χρωμάτων του φθινοπώρου.
Το Σουνσόρο (Σημαντική Εθνική Πολιτιστική Περιουσία) είναι μια αίθουσα τσαγιού, που πιστεύεται ότι χτίστηκε για τον Όντα Ουρακουσάι, αδελφό του πιο διάσημου Όντα Νομπουνάγκα. Ο Ουρακουσάι ήταν ένας πολύ γνωστός ασκούμενος της τελετής τσαγιού. Το κτήριο αυτό ξαναχτίστηκε στο Σάνκεϊ-εν το 1922, αφού μεταφέρθηκε μαζί με το Γκεκκάντεν από έναν βουδιστικό ναό της πόλης Ούτζι του Κιότο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κήποι στην Ιαπωνία
Σέλευκος
Τα μέλη της Δυναστείας με το όνομα Σέλευκος ήταν τα παρακάτω:
Πρίγκιπας της Δυναστείας ήταν επίσης ο:
Άλλα πρόσωπα:
Δείτε επίσης:
PricewaterhouseCoopers
Η PricewaterhouseCoopers (PwC) αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παροχής υπηρεσιών λογιστικής, τήρησης βιβλίων και ελέγχου και παροχής φορολογικών συμβουλών. Συγκροτήθηκε το 1998, έπειτα από τη συγχώνευση της Price Waterhouse και Coopers & Lybrand οι οποίες είχαν την έδρα τους στο Λονδίνο.
Η PricewaterhouseCoopers κέρδισε συνολικά έσοδα διεθνώς ύψους $25 δισεκατομμύρια για τη χρήση 2007 και προσέλαβε περισσοτέρους από 146.000 υπαλλήλους σε 150 χώρες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη ιδιωτική επιχείρηση, αναγνωρίζεται ως PricewaterhouseCoopers LLP.
Η εταιρεία αποτελεί μία εκ των μεγάλων τεσσάρων ελεγκτικών, μαζί με την KPMG, Ernst & Young και Deloitte Touche Tohmatsu. Οι εγκαταστάσεις της στην Ελλάδα εδρεύουν στα Σίδερα Χαλανδρίου, στον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη.
Ιστορία
Η εταιρεία δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση των δύο εκ των μεγαλυτέρων εταιρειών στον χώρο "Price Waterhouse" και "Coopers & Lybrand" το 1998. Έκαστη από αυτές διέθετε πλούσια ιστορία που ξεκινάει από το 19ο αιώνα.
Price Waterhouse
Ο Σάμιουελ Λόουελ Πράις, ένας λογιστής, ξεκίνησε την πρακτική του στο Λονδίνο το 1849. Το 1865 ο Πράις συνεργάστηκε με το Γουίλιαμ Χόπκινς Χόλιλαντ και τον Έντουιν Γουότερχαουζ. Ο Χόλιλαντ αποχώρησε νωρίς για να εργαστεί μόνος του σε λογιστικές εργασίες και η εταιρεία ήταν γνωστή το 1974 ως "Price, Waterhouse & Co". Η αρχική συνεργασία, υπογεγραμμένη από τον Πράις, το Χόλιλαντ και τον Γουότερχαουζ στεγάστηκε στους Southwark Towers, ένα από τα πιο ιστορικά γραφεία της PwC στο Λονδίνο που σήμερα βρίσκονται υπό κατεδάφιση.
Coopers & Lybrand
Το 1854, ο Γουίλιαμ Κούπερ ίδρυσε τη δική του λογιστική εταιρεία στο Λονδίνο, η οποία αποτέλεσε την "Cooper Brothers" επτά χρόνια αργότερα, όταν συνεργάστηκαν μαζί του τα τρία του αδέλφια.
Το 1898 στις ΗΠΑ, ο Ρόμπερτ Χ. Μοντγκόμερι, ο Γουίλιαμ Μ. Λίμπραντ, ο Άνταμ Ρος Τζούνιορ και ο αδελφός του T. Έντουαρντς συγκρότησαν τη Lybrand, Ross Brothers and Montgomery. Η Coopers & Lybrand είναι το αποτέλεσμα της συγχώνευσης το 1957 των Cooper Brothers & Co, Lyrbrand, Ross Bros & Montgomery και της καναδικής εταιρείας McDonald, Curie and Co. Το 1990, σε ορισμένες χώρες, μεταξύ των οποίων και το Ηνωμένο Βασίλειο, η Coopers & Lybrand συγχωνεύθηκε με την Deloitte Haskins & Sells ώστε να συγκροτήσει την Coopers & Lybrand Deloitte, η οποία μετονομάσθηκε το 1992 σε Coopers & Lybrand.
Η Ρύθμιση Sarbanes-Oxley
Η καταδίκη της Enron και της Worldcom to 2002, καθώς και η επακολουθούμενη διάλυση της Arthur Andersen είχε ως αποτέλεσμα εκκλήσεις για αυστηρότερους κανόνες της Αμερικανικής Επιτροπής Χρεογράφων και Συναλλαγών ως προς την ανεξαρτησία των ελεγκτών. Ένα αποτέλεσμα των εκκλήσεων ήταν και η υιοθέτηση της Ρύθμισης Sarbanes-Oxley, η οποία απαιτούσε ελεγκτική ανεξαρτησία και διαχωρισμό των βασικών ελεγκτικών υπηρεσιών από τις συμβουλευτικές υπηρεσίες. Απόρροια τούτου ήταν να αποδεσμεύσουν οι Big Four τα ενδιαφέροντά τους από τη διοικητική συμβουλευτική. Μολαταύτα, ένα μεγάλο μέρος των υπηρεσιών ακόμη αφορά την παροχή κατευθύνσεων μαζί με τις ελεγκτικές υπηρεσίες, κυρίως όσο αφορά τη φορολογία και τα χρηματοοικονομικά της εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1849‎
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Award For Best Animated Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης για να τιμήσει μια ταινία κινουμένων σχεδίων της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Κάρεν Τζόι Φάουλερ
Η Κάρεν Τζόι Φάουλερ (γενν. 7 Φεβρουαρίου 1950) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας μυθιστορημάτων που υπάγονται στα είδη της επιστημονικής φαντασίας, του φανταστικού, αλλά και της mainsteram λογοτεχνίας. Το μυθιστόρημά της Λέσχη Βιβλίου Τζέην Ώστεν (The Jane Austen Book Club) μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο (στην Ελλάδα ως Λέσχη για ερωτευμένους).
Τα έργα της έχουν αναφορές συχνά στον 19ο αιώνα, σε θέματα που απασχόλησαν και απασχολούν το φεμινιστικό κίνημα, και σε σύγχρονα κοινωνικά θέματα.
Είναι μια από τις ιδρύτριες του Βραβείου Τζέηιμς Τίπτρι Τζούνιορ και πρόεδρος του Ιδρύματος Clarion για την υποστήριξη του ετήσιου Εργαστηρίου Γραφής Clarion στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Σαν Ντιέγκο.
Βιογραφία
Η Φάουλερ γεννήθηκε στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα, όπου πέρασε τα πρώτα έντεκα χρόνια της ζωής της. Στη συνέχεια, η οικογένειά της μετακόμισε στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνιας. Η Φάουλερ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ αποκτώντας πτυχίο στην πολιτική επιστήμη. Κέρδισε αναγνωρισμένα βραβεία, όπως τα PEN/Φώλκνερ, Νέμπιουλα, Παγκόσμιο Βραβείο Φανταστικού κτλ. Σήμερα ζει στο Ντέιβις της Καλιφόρνιας.
Στο τελευταίο έτος του μεταπτυχιακού της απέκτησε το πρώτο της παιδί και αφιερώθηκε για επτά χρόνια στη φροντίδα του. Μην μπορώντας να μείνει άπραγη, αποφάσισε να παρακολουθήσει μαθήματα χορού και αμέσως μετά μαθήματα δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ντέιβις. Συνειδητοποιώντας ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ να γίνει χορεύτρια, η Φάουλερ ξεκίνησε να γράφει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, ξεκινώντας με το διήγημα "Recalling Cinderella" (μετάφραση: Ανακαλώντας την Σταχτοπούτα, 1985) στο L Ron Hubbard Presents Writers of the Future Volume 1 (1985) και Artificial Things (1986), μια συλλογή σύντομων ιστοριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγγραφείς του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Σφαγή του Ηρακλείου
Η σφαγή του Ηρακλείου συνέβη στις 25 Αυγούστου του 1898 [6 Σεπτεμβρίου του 1898 στο νέο ημερολόγιο], στη πόλη του Ηράκλειου, της Κρήτης, η οποία τότε βρισκόταν υπό Οθωμανική κατοχή. Συνέβη ως αντίδραση από άτακτες ένοπλες μουσουλμανικές ομάδες, στην επικείμενη παραχώρηση στη χριστιανική κοινότητα της πόλης μιας σειράς πολιτικών δικαιωμάτων. Επιτέθηκαν στη βρετανική δύναμη ασφαλείας του Ηρακλείου (τότε Χάνδακα), η οποία ήταν μέρος διεθνούς δύναμης ασφαλείας στο νησί. Οι μουσουλμάνοι άτακτοι προχώρησαν στη σφαγή των χριστιανών της πόλης με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 500-800 χριστιανοί ντόπιοι κάτοικοι, 14 Βρετανοί στρατιωτικοί καθώς και ο Βρετανός Υποπρόξενος Λυσίμαχος Καλοκαιρινός με την οικογένειά του, οι οποίοι κάηκαν ζωντανοί μέσα στο σπίτι τους. Ένα σημαντικό τμήμα του Ηρακλείου κάηκε και η σφαγή έληξε μόνο αφού τα βρετανικά πολεμικά πλοία άρχισαν να βομβαρδίζουν την πόλη. Το περιστατικό επιτάχυνε το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας στην Κρήτη και δύο μήνες αργότερα ο τελευταίος Οθωμανός στρατιώτης εγκατέλειπε το νησί.
Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα
Το Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα (αγγλικά: Long Day's Journey into Night) είναι τίτλος θεατρικού έργου του Ευγένιου Ο'Νηλ το οποίο περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία. Γράφτηκε το 1912, αλλά ο συγγραφέας ζήτησε να παιχτεί 25 χρόνια μετά τον θάνατό του, κερδίζοντας το 4ο του βραβείο Πούλιτζερ για το έργο αυτό, μεταθανάτια το 1957 -είχε πεθάνει το 1953-. Ο «πατέρας» του σύγχρονου αμερικανικού θεάτρου αποκάλυπτε όσα σημάδεψαν τη νιότη του και επέδρασαν σ’ όλη τη ζωή του. Η μητέρα του διέφευγε από τα οικογενειακά προβλήματα με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Ο εγωιστής, τσιγκούνης ηθοποιός πατέρας του νοιαζόταν μόνο για το χρήμα και όχι για την υγεία, τη μόρφωση, τη ζωή των δύο γιων του. Ο πρωτότοκος γιος, αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας, έβρισκε παρηγοριά στο ποτό και τις πόρνες, πάθη στα οποία ώθησε και τον αδερφό του, Έντμοντ, στο έργο.
Σφαγή του Ηρακλείου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηράκλειο Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1895-1898) Κατηγορία:Θηριωδίες στην Ελλάδα
Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα
Το έργο είναι γνωστό επίσης και ως Το μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα.
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα"
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ευγένιου Ο' Νηλ
Σαλτσγκίτερ
Το Σαλτσγκίτερ (γερμανικά: Salzgitter,, Οστφαλιανά: Soltgitter) είναι ανεξάρτητη πόλη στη νοτιοανατολική Κάτω Σαξονία, Γερμανία, που βρίσκεται μεταξύ Χίλντεσχαϊμ και Μπράουνσβαϊγκ. Μαζί με το Βόλφσμπουργκ και το Μπράουνβαϊγκ, το Σαλτσγκίττερ είναι ένα από τα επτά Oberzentren της Κάτω Σαξονίας (περίπου ισοδύναμο με μια μητροπολιτική περιοχή). Με 101.079 κατοίκους και έκταση 224 τετραγωνικά χιλιόμετρα (από τις 31 Δεκεμβρίου 2015), η περιοχή του είναι η μεγαλύτερη στη Κάτω Σαξονία και μία από τις μεγαλύτερες στη Γερμανία. Το Σαλτσγκίτερ προήλθε από ένα συγκρότημα πολλών μικρών πόλεων και χωριών και σήμερα αποτελείται από 31 δήμους, οι οποίοι είναι σχετικά μικρές συνοικίες με μεγάλες ανοικτές εκτάσεις μεταξύ τους. Ο κύριος εμπορικός δρόμος της νέας πόλης βρίσκεται στο δήμο Λέμπεντσεντ και η κεντρική επιχειρηματική περιοχή βρίσκεται στο δήμο Σαλτγκίτερ-Μπαντ. Η πόλη συνδέεται με το καναλιού Μίτελαντ και το πλευρικό κανάλι του Έλβα μέσω ενός διανομέα. Οι πλησιέστερες μητροπόλεις είναι το Μπραουνσβάιγκ, περίπου 23 χιλιόμετρα στα βορειοανατολικά και το Ανόβερο, περίπου 52 χιλιόμετρα στα βορειοδυτικά. Ο πληθυσμός της πόλης του Σαλτσιγκίτερ έχει ξεπεράσει τους 100.000 κατοίκους από την ίδρυσή του το 1942 (το οποίο την έκανε πόλη ( Großstadt ) σε αντίθεση με μια κωμόπολη ( Stadt ) από τον ορισμό της Γερμανίας), όταν ονομαζόταν ακόμη Watenstedt-Salzgitter. Εκτός από το Βόλσμπουργκ, το Λεβερκούζεν και το Αϊσενχύτενσταντ, το Σάλτσγκιτερ είναι επομένως μία από τις λίγες πόλεις της Γερμανίας που ιδρύθηκαν τον 20ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας
Ντενιέ
Το ντενιέ είναι μονάδα μέτρησης της γραμμική πυκνότητα μάζας ινών, είναι η μάζα σε γραμμάρια ανά 9000 μέτρα της ίνας. Αυτή η μονάδα πήρε την ονομασία της απ' το Γάλλο φυσικό Ανρί Ντενιέ(Anri Denier) ο οποίος την επινόησε πρώτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήματα Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης
Διαλεκτολογία
Η διαλεκτολογία είναι η επιστημονική μελέτη διαλέκτου ή διαλέκτων, και είναι τομέας έρευνας της κοινωνιογλωσσολογίας. Μελετά τις παραλλαγές της γλώσσας με βάση κυρίως τη γεωγραφική κατανομή και τα συναφή χαρακτηριστικά τους. Η διαλεκτολογία αντιμετωπίζει ζητήματα όπως η απόκλιση δύο τοπικών διαλέκτων από έναν κοινό πρόγονο και σύγχρονες παραλλαγές τους.
Οι διαλεκτολόγοι ασχολούνται με γραμματικά, λεξικά και φωνολογικά χαρακτηριστικά που αντιστοιχούν σε γεωγραφικές περιοχές. Συνεπώς δεν ασχολούνται μόνο με πληθυσμούς που έχουν ζήσει σε ορισμένες περιοχές επί σειρά γενεών, αλλά και με ομάδες μεταναστών που φέρνουν τις γλώσσες τους σε νέες γεωγραφικές περιοχές.
Οι συνήθεις έννοιες που διερευνώνται στη διαλεκτολογία περιλαμβάνουν το ζήτημα της αμοιβαίας κατανόησης στον ορισμό των γλωσσών και των διαλέκτων, καταστάσεις διγλωσσίας, όπου χρησιμοποιούνται δύο διάλεκτοι για διαφορετικές λειτουργίες, ζητήματα διαλεκτικού συνεχούς, που περιλαμβάνουν μια σειρά μερικώς αμοιβαία κατανοητών διαλέκτων και το ζήτημα του πολυκεντρισμού, γλωσσών δηλαδή με αρκετές αλληλεπιδρώσες κωδικοποιημένες τυποποιημένες εκδόσεις, οι οποίες αντιστοιχούν συχνά σε διαφορετικές χώρες.
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Διαλεκτολογία
Γκούσταβ Λαντάουερ
Ο Γκούσταφ Λαντάουερ (Gustav Landauer, 7 Απριλίου 1870 – 2 Μαΐου 1919) ήταν ένας από τους κορυφαίους θεωρητικούς του αναρχισμού στη Γερμανία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Ήταν υπέρμαχος του κοινωνικού αναρχισμού και αναγνωρισμένος ειρηνιστής.
Το 1919 ήταν Επίτροπος Διαφωτισμού και Δημόσιας Εκπαίδευσης της βραχύβιας Σοβιετικής Δημοκρατίας της Βαυαρίας κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Επανάστασης του 1918-1919. Δολοφονήθηκε από στρατιώτες ως αιχμάλωτος, όταν ανατράπηκε αυτή η δημοκρατία.
Ο Λαντάουερ είναι επίσης γνωστός για τη μελέτη της μεταφυσικής και της θρησκείας και για τις μεταφράσεις του για τα έργα του William Shakespeare στα γερμανικά.
Ο Λαντάουερ ήταν το δεύτερο παιδί των Εβραίων γονέων Rosa é Neuberger και Herman Landauer. Υποστήριξε τον αναρχισμό μέχρι το 1890. Εκείνα τα χρόνια, ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης για την ατομικιστική προσέγγιση των Max Stirner και Friedrich Nietzsche, αλλά επίσης «προειδοποίησε για μια αποθέωση του ανεξέλεγκτου ατόμου, που πιθανώς οδηγούσε στην παραμέληση της αλληλεγγύης».
Ήταν καλός φίλος με τον Μάρτιν Μπούμπερ, επηρεάζοντας την διαλογική φιλοσοφία του τελευταίου. Ο Landauer πίστευε ότι η κοινωνική αλλαγή δεν μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω του ελέγχου του κράτους ή των οικονομικών μέσων, αλλά απαιτούσε μια επανάσταση στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Πίστευε ότι ο αληθινός σοσιαλισμός θα μπορούσε να προκύψει μόνο σε συνδυασμό με αυτήν την κοινωνική αλλαγή, και έγραψε: «Η κοινότητα που λαχταρούμε και χρειαζόμαστε, θα την βρούμε μόνο αν αποκοπούμε από την ατομική ύπαρξη · έτσι θα βρούμε επιτέλους, στον εσωτερικό μας πυρήνα ή στην κρυφή μας ύπαρξη, τη πιο αρχαία και πιο καθολική κοινότητα: την ανθρώπινη φυλή και τον Κόσμο. "
Ένα από τα εγγόνια του Λαντάουερ, με τη σύζυγό του συγγραφέα Χέντβιχ Λάχμαν (Hedwig Lachmann), ήταν ο Μάικ Νίκολς, σκηνοθέτης, συγγραφέας και παραγωγός της αμερικάνικης τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία Κατηγορία:Γερμανοί Αναρχικοί Κατηγορία:Πασιφιστές Κατηγορία:Αναρχο-κομμουνισμός Κατηγορία:Ειρηνιστές
Κριστιάν Εντσαΐ
Ο Κριστιάν Εντσαΐ (Christian Louis Ntsay, γενν. στις 27 Μαρτίου 1961 στην Αντσιρανανά)  είναι Μαλγάσιος πολιτικός, πρωθυπουργός από το 2018. Διορίστηκε στις 6 Ιουνίου 2018 από τον πρόεδρο Ερί Ραζαοναριμαμπιανινά έπειτα από την παραίτηση του Ολιβιέρ Μαχαφαλί Σολοναντρασανά εξαιτίας των μαζικών διαδηλώσεων ανά τη χώρα. Ο Εντσαΐ θεωρείται τεχνοκράτης και έχει εργαστεί για τα Ηνωμένα Έθνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Better Love (τραγούδι της Κατερίνας Ντούσκα)
Το Better Love είναι ένα τραγούδι από την Ελληνοκαναδή τραγουδίστρια Κατερίνα Ντούσκα. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Ελλάδα στον. Κυκλοφόρησε στις 6 Μαρτίου 2019.
Το τραγούδι, στον μεγάλο τελικό , έλαβε την 21η θέση στην Eurovision με 74 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Μεταμόρφωση (μυθοπλασία)
thumb|right|Γερμανική ξυλογραφία του 1722 ενός [[Λυκάνθρωπος|λυκανθρώπου να μεταμορφώνεται]]
Στη μυθολογία, τη λαογραφία και τη φαντασία, η μεταμόρφωση (ή αλλαγή μορφής) είναι η ικανότητα ενός όντος ή πλάσματος να μεταμορφώσει τη φυσική του μορφή ή σχήμα. Αυτό επιτυγχάνεται συνήθως μέσω έμφυτης ικανότητας του μυθολογικού πλάσματος, μέσω θείας παρέμβασης ή μέσω χρήσης μαγείας. Η ιδέα της μεταμόρφωσης είναι παρούσα στις παλαιότερες μορφές του τοτεμισμού και του σαμανισμού, καθώς και στην παλαιότερη σωζόμενη λογοτεχνία και επική ποίηση, συμπεριλαμβανομένων έργων όπως το Έπος του Γκιλγκαμές και η Ιλιάδα, όπου η μεταμόρφωση συνήθως προκαλείται από την πράξη μιας θεότητας.