cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οξικό οξύ
Εφαρμογές
Επίσης χρησιμοποιείται στην παραγωγή άλλων σημαντικών οξικών εστέρων όπως ο οξικός αιθυλεστέρας και ο οξικός βουτυλεστέρας, σημαντικών διαλυτών βιομηχανικής χρήσης, ενώ το ίδιο χρησιμοποιείται ως διαλύτης στην παραγωγή του τερεφθαλικού οξέος, πρώτης ύλης των γνωστών πλαστικών μπουκαλιών PET.
Ακόμα χρησιμοποιείται σαν πρόσθετο τροφίμων (Ε260), κυρίως ως μέσο οξίνισης και αντιβακτηριδιακό.
Ασφάλεια - Υγεία
Το πυκνό οξικό οξύ είναι εύφλεκτο και διαβρωτικό υγρό, γι' αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή τόσο στη χρήση του όσο και στο υλικό των δεξαμενών μέσα στο οποίο θα αποθηκευτεί.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κατατάξει τα διαλύματα του οξικού οξέος σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με την περιεκτικότητά τους. Έτσι:
Αντίθετα τα αραιά διαλύματα, όπως το ξύδι ή με τη μορφή που χρησιμοποιείται ως πρόσθετο στα τρόφιμα, είναι αβλαβές και δεν έχει αναφερθεί καμία παρενέργεια στους ανθρώπους. Πρέπει μόνο να αποφεύγεται από άτομα που έχουν (πολύ σπάνια) δυσανεξία στο ξύδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκανικά οξέα Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Αρωματικές ύλες Κατηγορία:Αντισηπτικά Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Πολικοί διαλύτες
Βρυσικά Έβρου
Τα Βρυσικά, είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 60 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Βρυσικά βρίσκονται σε κοιλάδα νότια του Ερυθροποτάμου σε απόσταση 17,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Διδυμότειχο και 27 χλμ. ΝΔ. από την Ορεστιάδα. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα. Όλη η κοιλάδα Ασβεστάδων - Κουφόβουνου - Βρυσικών μαζί με τις διπλανές καλλιεργούμενες εκτάσεις (αμπελώνες, οπωρώνες, χωράφια δημητριακών) και τη λοφώδη χώρα που καλύπτεται από βελανιδιές είναι καταφύγιο πουλιών και σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Λιοστριτσίδα (Hippolais olivetorum) και Παρδαλοκέφαλο (Lanius nubicus). Από το 2005 μια αγροτική οικία του χωριού μαζί με το πρόσκτισμα (φούρνο) έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο αγροτικής κατοικίας "διότι πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα δείγματα αγροικίας στην περιοχή του Έβρου, που διασώζει ενδιαφέροντα κατασκευαστικά στοιχεία και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής στα τέλη του 19ου αιώνα".
Ιστορία
Στην περιοχή υπάρχουν ευρήματα που φανερώνουν συνεχή κατοίκησή της από την πρώιμη εποχής του Σιδήρου μέχρι τα βυζαντινά χρόνια. Κεραμικά όστρακα και λαξεύματα στους βράχους της περιοχής "Ζωντάν" χρονολογούνται γύρω στο 1000 π.Χ. ενώ έχουν βρεθεί πολλά νομίσματα (συλλογή Βρυσικιώτη) διαφόρων εποχών. Σύμφωνα με τον λαογράφο Αθανάσιο Γουρίδη, τον 16ο αιώνα γηγενείς Θράκες και καταδιωγμένοι από τους Τούρκους πελοποννήσιοι ίδρυσαν στη σημερινή του θέση το χωριό γύρω από ένα πηγάδι. Το βάθος και το χρώμα του ήταν μαύρο και έτσι προέκυψε το όνομά "Καρά μπουνάρ" (σημαίνει Μαυροπήγαδο) που είχε το χωριό επί τουρκοκρατίας.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βρυσικών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Σαύρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βρυσικών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 304 κατοίκους ενώ ως οικισμός 162.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Η Ελλάς Ευγνωμονούσα (Βρυζάκης)
250px|μικρογραφία|δεξιά|«Η Ελλάς Ευγνωμονούσα» (1858), Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα, Ελλάδα. Η Ελλάς ευγνωμονούσα είναι πίνακας του Έλληνα ζωγράφου Θεόδωρου Βρυζάκη, που φιλοτεχνήθηκε το έτος 1858. Ανήκει στην συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης.
Πρόκειται για έργο με ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού απεικονίζει την Ελλάδα με τη μορφή νέας στεφανωμένης γυναίκας, ενδεδυμένης αρχαιοπρεπώς, εν μέσω αγωνιστών της Επανάστασης του 1821, να έχει σπάσει τις αλυσίδες της σκλαβιάς από τα πόδια της.
Τον συμβολισμό αυτό εκτίμησε ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και από το 1982, όταν το Μέγαρο Μαξίμου ορίστηκε ως πρωθυπουργική έδρα, ο πίνακας κοσμούσε τον τοίχο πίσω ακριβώς από το γραφείο του πρωθυπουργού. Έτσι, ο πίνακας έγινε ιδιαίτερα γνωστός, μέσω τηλεοπτικών μεταδόσεων και φωτογραφιών από συναντήσεις του πρωθυπουργού. Μέχρι το 2009, όλοι οι πρωθυπουργοί μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου διατήρησαν τον πίνακα στη θέση του.
Τον Ιούνιο του 2012, με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Αντώνη Σαμαρά, το έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη επέστρεψε και πάλι στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά τον Ιανουάριο του 2015, ο νέος πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έβαλε στη θέση του τον πίνακα του εικαστικού Δημοσθένη Κοκκινίδη «Αντίθεση» (1980).
Παραπομπές
Ελλας ευγνωμονουσα
Οι Ιστορίες του Μπιντλ του Βάρδου
Οι Ιστορίες του Μπιντλ του Βάρδου (The Tales of Beedle the Bard) είναι ένα βιβλίο με παιδικές ιστορίες που αναφέρεται στο έβδομο βιβλίο της σειράς Χάρι Πότερ, Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου. Στα τέλη του 2007, μετά την δημοσίευση του Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έγραψε και δημοσίευσε το ομώνυμο βιβλίο. Εκτός από τα τυπωμένα αντίγραφα, έχουν εκδοθεί και επτά αντίγραφα γραμμένα και εικονογραφημένα από την Ρόουλινγκ. Ένα από αυτά, σε δημοπρασία που έγινε το Δεκέμβριο του 2007, αγοράστηκε από τον διαδικτυακό τόπο Amazon.com για το ποσό των £1,95 εκατομμυρίων στερλινών.
Τα άλλα ιδιόχειρα αντίγραφα του βιβλίου έχουν προσφερθεί ως δώρα.
Οι ιστορίες
Το βιβλίο αποτελείται από πέντε ιστορίες που είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλία Χάρι Πότερ Κατηγορία:Φανταστικά βιβλία Κατηγορία:Παιδικά βιβλία
Κολμάρ
Το Κολμάρ (γαλλ. Colmar, αλσατικά Colmer, γερμανικά Colmar και Kolmar) είναι πόλη του νομού του Άνω Ρήνου της ιστορικής και πολιτιστικής περιοχής της Αλσατίας, στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, στη βορειοανατολική Γαλλία. Αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού αυτού και έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου του.
Η πόλη βρίσκεται στο Δρόμο του Κρασιού (Route de Vin),  αποτελώντας την "πρωτεύουσα" των αλσατικών κρασιών (capitale des vins d'Alsace).
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε τον 9ο μ.Χ. αιώνα: Αναφέρεται για πρώτη φορά το 823, ως η Καρολιγγειανή επικράτεια “Columbarium” (από όπου φαίνεται ότι προέρχεται και το σημερινό της όνομα) σε διάταγμα του Λουδοβίκου του Ευσεβούς, αλλά της δόθηκε το δικαίωμα να υφίσταται ως ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1226 (civitatis). Το 1354 το Κολμάρ συμμετέχει στη δημιουργία της Δεκαπόλεως, μιας ομοσπονδίας δέκα αυτοκρατορικών πόλεων της Αλσατίας. Το 1512 οι Εβραίοι, εγκατεστημένοι στην πόλη από το 13ο αιώνα και αποτελώντας σημαντικό τμήμα της οικονομικής και πολιτιστικής ζωής του τόπου εκδιώκονται βίαια από αυτήν και η επάνοδός τους επιτρέπεται μόνο μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Η πόλη αποφεύγει την εμπλοκή της στις θρησκευτικές διαμάχες της περιόδου 1522-1525. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς πολέμου καταλήφθηκε από τα Σουηδικά στρατεύματα το 1632 και παρέμεινε επί διετία στην κατοχή τους. Αυτό είχε ως συνέπεια την επαναφορά του Προτεσταντισμού στην πόλη, δόγμα που είχε απαγορευτεί το 1627. Με βάση τη Συνθήκη του Ριέιγ (Rueil) την 1 Αυγούστου 1635, το Κολμάρ τίθεται υπό την προστασία του Βασιλέα της Γαλλίας και διατηρεί τόσο το καθεστώς της "αυτοκρατορικής πόλης" όσο και τα προνόμια και τα δικαιώματά της. Το 1648 η συνθήκη του Μίνστερ της Βεστφαλίας αποδίδει τμήμα της Αλσατίας στη Γαλλία. Το Κολμάρ, όπως και οι άλλες πόλεις της Δεκάπολης, παραμένει Αυτοκρατορική πόλη και τα γαλλικά στρατεύματα αποχωρούν. thumb|right|330px|Κολμάρ: Η παλαιά πόλη Το 1679 με τη συνθήκη του Ναϊμέχεν (Nijmegen) το Κολμάρ αποδόθηκε στη Γαλλία και αποτέλεσε "Βασιλική Γαλλική πόλη". Στο καθεστώς αυτό παρέμεινε μέχρι το 1871, οπότε ολόκληρη η Αλσατία, με τη λήξη του Γαλλογερμανικού πολέμου, αποδόθηκε στη Γερμανία. Υπό γερμανική διοίκηση παρέμεινε μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών η Αλσατία επεστράφη στη Γαλλία. Το Κολμάρ αναπτύχθηκε και, το 1924 έγινε η έδρα του Αγροτικού Επιμελητηρίου του Άνω Ρήνου. Οι κάτοικοί του αυξάνονται και το 1934 φθάνουν σχεδόν τους 50.000. Μετά την είσοδο της Γαλλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί εισβάλλουν και καταλαμβάνουν την Αλσατία, την οποία προσαρτούν στο Γ' Ράιχ. Η πόλη υφίσταται καταστροφές μνημείων της και υφίσταται κατοχή με έντονα στοιχεία εκγερμανισμού και ναζιστικοποίησης. Η Γαλλία ανέκτησε τον έλεγχο της Αλσατίας ύστερα από τη μάχη του "θύλακα του Κολμάρ" το 1945. Στις 10 Φεβρουαρίου 1945 ο Στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ εισέρχεται στο Κολμάρ και αποκαθιστά στη θέση του το άγαλμα του Στρατηγού Ραπ (Rapp), μια από τις πρώτες δημιουργίες του Φρεντερίκ Μπαρτολντί (Frédéric Auguste Bartholdi, 1834–1904), το οποίο ανεγέρθηκε στην πόλη το 1865 και οι Ναζί είχαν απομακρύνει από το βάθρο του. Το άγαλμα κοσμεί σήμερα την πόλη.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο διαμέρισμα του Άνω Ρήνου σε απόσταση 68 χλμ. νοτιοδυτικά του Στρασβούργου. Ο ποταμός Ρήνος περνά 15 χλμ ανατολικά της, αλλά η πόλη συνδέεται με αυτόν μέσω ενός καναλιού, που συνδέει το Ρήνο με τον ποταμό Λάουχ (Lauch), ο οποίος διασχίζει την πόλη, ενώ δυτικά της βρίσκεται η οροσειρά των Βοσγίων. Συνδέεται με το Στρασβούργο και την Ελβετία σιδηροδρομικά, καθώς βρίσκεται στο κέντρο του σιδηροδρομικού άξονα Στρασβούργου - Βασιλείας.
Κλίμα
Το μικροκλίμα της περιοχής του Κολμάρ είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό για την καλλιέργεια αμπέλου, εξηγώντας γιατί η πόλη είναι το επίκεντρο παραγωγής και διακίνησης των αλσατικών κρασιών. Το Κολμάρ δέχεται βροχές με ετήσιο ύψος μόλις 550 χιλιοστά - από τις πλέον ξηρές περιοχές της Γαλλίας - γεγονός που οφείλεται στη γειτνίασή της με τα Βόσγια: Εκεί τα νέφη συμπυκνώνονται και μετατρέπονται σε βροχή, η οποία πέφτει σε ψηλότερα σημεία. Έτσι, η περιοχή γύρω από την πόλη δέχεται ανέμους θερμούς και ξηρούς.
Αξιοθέατα
right|thumb|200px|Ματίας Γκρύνεβαλντ: Το τρίπτυχο Le Retable d'Issenheim στο Μουσείο Unterlinden right|thumb|200px|Κολμάρ: Μερική άποψη της Μικρής Βενετίας thumb|right|200px|Οικία Πφίστερ
Εκπαιδευτικά Ιδρύματα
Το Κολμάρ "μοιράζεται" το Πανεπιστήμιο της Άνω Αλσατίας (Université de Haute-Alsace) με την παρακείμενη (μεγαλύτερη) πόλη Μυλούζ, με τα τμήματα Institut universitaire de technologie (IUT) και Faculté des Sciences et Techniques, Unité de Formation et de Recherche Pluridisciplinaire d'Enseignement Professionalisé Supérieur (UFR P.E.P.S.). Περίπου 1.500 φοιτητές σπουδάζουν στα τμήματα αυτά.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης είναι η ΣΡ Κολμάρ (Σπορ Ρεϋνί Κολμάρ, Sports Reunis Colmar) με έδρα το στάδιο Σταντιόμ ντε Κολμάρ (Stadium de Colmar), χωρητικότητας 7.000 θέσεων. Αγωνίζεται στη Νασιονάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλσατίας
Τσαρλς Έντουαρντ Σπίαρμαν
Ο Τσαρλς Έντουαρντ Σπίαρμαν (αγγλ. Charles Edward Spearman), FRS (10 Σεπτέμβρίου 1863 - 17 Σεπτεμβρίου 1945) ήταν άγγλος ψυχολόγος, γνωστός για την εργασία του στην στατιστική, πρωτοπόρος της παραγοντικής ανάλυσης και της κατάταξης συσχέτισης του συντελεστή Spearman. Ήταν επίσης γνωστός για την πρωτογενή έρευνα πάνω στην ανθρώπινη νοημοσύνη, συμπεριλαμβανομένης της θεωρίας ότι τα αποτελέσματα διαφορετικών γνωστικών τεστ καταδεικνύουν ένα γενικό παράγοντα τον οποίο ονόμασε G.
Βιογραφία
Μετά από 15 χρόνια ως αξιωματικός στον βρετανικό στρατό παραιτήθηκε για να ασχοληθεί με το διδακτορικό του στην πειραματική ψυχολογία. Στη Βρετανία, η ψυχολογία θεωρείτο ως κλάδος της φιλοσοφίας έτσι ο Σπίαρμαν επέλεξε να σπουδάσει στη Λειψία υπό της καθοδήγηση του Βίλχελμ Βουντ (Wilhelm Wundt), επειδή δεν είχε προηγούμενες αντίστοιχες σπουδές και η Λειψία είχε φιλελεύθερες προαπαιτήσεις για την σύνταξη του διδακτορικού. Ξεκίνησε το 1897, και μετά από κάποια διακοπή (επέστρεψε στο στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου της Νοτίου Αφρικής) απέκτησε το πτυχίο του το 1906. Πριν την απόκτηση του τίτλου είχε ήδη δημοσιεύσει εργασίες σχετικά με την παραγοντική ανάλυση των πληροφοριών (1904). Ο Σπίαρμαν συνάντησε και εντυπωσίασε τον ψυχολόγο Γουίλιαμ ΜακΝτούγκαλ (William McDougall), ο οποίος φρόντισε ώστε ο Σπίαρμαν να τον αντικαταστήσει όταν αυτός αποχώρησε από τη θέση του στο University College του Λονδίνου. Ο Σπίαρμαν παρέμεινε στο University College έως ότου αποσύρθηκε το 1931. Αρχικά ήταν Λέκτορας και υπεύθυνος ενός μικρού εργαστηρίου Ψυχολογίας. Το 1911 προήχθη σε Επίκουρο καθηγητή της Φιλοσοφίας του Νου και της Λογικής. Ο τίτλος του άλλαξε σε Καθηγητή Ψυχολογίας το 1928, όταν και δημιουργήθηκε ξεχωριστό Τμήμα Ψυχολογίας.
Ο Σπίαρμαν επηρεάστηκε έντονα από το έργο του Φράνσις Γκάλτον (Francis Galton). Ο Γκάλτον είχε κάνει πρωτοποριακή δουλειά στην ψυχολογία και ανέπτυξε την αντιστοιχία, το βασικό στατιστικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε από τον Σπίαρμαν.
Στην στατιστική, ο Σπίαρμαν ανέπτυξε την αντιστοιχία βαθμού (1904), μια μη παραμετρική εκδοχή της παραδοσιακής συσχέτισης του Καρλ Πίαρσον (Karl Pearson), την τόσο ευρέως χρησιμοποιούμενη διόρθωση της εξασθένισης (1907), καθώς και την παλαιότερη έκδοση της «παραγοντικής ανάλυσης» (Lovie & Lovie , 1996, σ. 81). Βέβαια το έργο του στην στατιστική δεν έχαιρε της εκτίμησης του συναδέλφου του στο Πανεπιστήμιο Καρλ Πίαρσον με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη διαμάχη μεταξύ τους.
Αν και ο Σπίαρμαν είχε σημαντικά επιτεύγματα αναφορικά με την στατιστική του εργασία, το έργο του ως προς την αναζήτησή των θεμελιωδών νόμων της ψυχολογίας είναι επίσης αξιοσημείωτο.
Θεωρία της νοημοσύνης
Μία εξαιρετική εισήγηση του Σπίαρμαν (και επίσης του Γκόντφρεϊ Τόμσον (Godfrey Thomson) και Έντουαρντ Θορντάικ (Edward Thorndike)) έγινε κατά τη διάρκεια του μαθήματος του Άντριου Κάρνεγκι (Andrew Carnegie) στο πλαίσιο των International Examinations Inquiry Meetings. Εδώ, ο Σπίαρμαν δίνει μια συμπαγή περίληψη των πορισμάτων του και την θεωρία του G (general intelligence):
Παραγοντική ανάλυση
Παραγοντική ανάλυση είναι η στατιστική μέθοδος που χρησιμοποιείται για να βρούμε τις σχέσεις ανάμεσα σε δύο φαινομενικά άσχετα φάσματα δεδομένων. Επιτρέπει σε κάποιον να δείτε ποιες μεταβλητές σε ένα σύνολο δεδομένων είναι περισσότερο συναφείς και πώς συσχετίζονται. Ο Τσαρλς Σπίαρμαν είναι γνωστός για την επινόηση του όρου «παραγοντική ανάλυση» και στην καθημερινότητα χρησιμοποιήθηκε για την μέτρηση της γνωστικής επίδοσης των παιδιών. Στην παραγοντική ανάλυση μπορεί κανείς να ανακαλύψει τη συσχέτιση μεταξύ δύο παραγόντων, θα υπάρχει είτε θετική συσχέτιση είτε αρνητική ή δεν θα υπάρχει καθόλου συσχέτιση. Εάν υπάρχει μια αρνητική ή θετική συσχέτιση σημαίνει ότι οι δύο μεταβλητές συνδέονται σε μεγάλο βαθμό, ενώ αν δεν υπάρχει συσχετισμός σε όλα, δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ των δύο μεταβλητών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ανακάλυψε ότι ορισμένα από τα αποτελέσματα σχετικά με φαινομενικά άσχετα τεστ σε παιδιά ήταν παρόμοια, με την έννοια ότι έκρινε θετικές ή αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ τους. Αυτό τον οδήγησε στην διαπίστωση ότι τα κριτήρια που έχουν υψηλή συσχέτιση ήταν πιο πιθανό να επηρεαστούν από τους ίδιους παράγοντες, ενώ αυτά που δεν ήταν, πιθανό να μην επηρεάζονται από παρόμοιους παράγοντες.
Εκδόσεις και επικρίσεις
Ο Σπίαρμαν συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη της ψυχομετρικής θεωρίας για τη νοημοσύνη. Η δημοσίευση που έγινε στο περιοδικό American Journal of Psychology άνοιξε το δρόμο για την εφαρμογή των στατιστικών ερμηνειών στη μελέτη της ανθρώπινης νοημοσύνης. Το έργο του για την παραγοντική ανάλυση ήταν μία από τις μεγαλύτερες συνεισφορές του στη θεωρία, καθώς η παραγοντική ανάλυση χρησιμοποιείται εκτενώς στην ψυχομετρική θεωρία. Σήμερα, η ψυχομετρική θεωρία έχει εφαρμοστεί στη μέτρηση της προσωπικότητας και στη ακαδημαϊκή επίδοση. Συχνά η θεωρία δέχεται κριτική από ορισμένους που πιστεύουν ότι η προσωπικότητα δεν μπορεί να μετρηθεί με ακρίβεια. Επίσης, η θεωρία του για τον γενικό παράγοντα συχνά επανεξετάζεται από κάποιους που πιστεύουν ότι υπάρχουν πολλοί επικαλυπτόμενοι γενικοί παράγοντες και όχι μόνο ένας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ψυχολόγοι
Γκάρεθ Όουενς
Ο Γκάρεθ Άλουν Όουενς (Αγγλικά/Ουαλλικά Gareth Alun Owens, γενν. 21 Φεβρουαρίου 1964) είναι ελληνοβρετανός καθηγητής, αυτή την περίοδο υποδιευθυντής του Γραφείου Διεθνών Σχέσεων του ΤΕΙ Ηρακλείου, υπεύθυνος και διδάσκων του προγράμματος Erasmus/Socrates και καθηγητής Ιστορίας, Γλώσσας και Πολιτισμού. Είναι γνωστός για τη συμβολή του στη σπουδή της Γραμμικής Β και για τις προσπάθειές του να συντονίσει επιστήμονες που εργάζονται στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Α.
Βιογραφία
Είναι νυμφευμένος με Ελληνίδα αρχαιολόγο, με την οποία συχνά συνεργάζεται. Πήρε πτυχίο Νεοελληνικής από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου έλαβε και δεύτερο διδακτορικό τίτλο στη Γλωσσολογία. Ο Όουενς έκανε αίτηση και του αποδόθηκε η Ελληνική υπηκοότητα και στο πλαίσιο αυτό υπηρέτησε σύντομη θητεία και στον Ελληνικό Στρατό. Εκτός από την Ακαδημαϊκή του θέση, εργάστηκε ως μεταφραστής για λογαριασμό του BBC και δίδαξε Αγγλικά στην Κρήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιγραφολόγοι
Hard rock
Το Hard rock (ή Heavy rock) είναι υποείδος της rock μουσικής το οποίο προήλθε από το blues rock και το Garage rock των μέσων της δεκαετίας του '60. Έγινε ιδιαίτερα γνωστό και γνώρισε μεγάλη επιτυχία κατά την δεκαετία του '70 με συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin, οι Deep Purple, οι AC/DC, οι Aerosmith, οι The Who, κ.α., ενώ η επιτυχία του συνεχίστηκε κατά την δεκαετία του '80 με συγκροτήματα όπως οι Van Halen, οι Def Leppard, οι Guns N' Roses, οι Motley Crue, οι Scorpions, οι Metallica, οι Bon Jovi, κ.α..
Κατά την δεκαετία του '90, το Hard Rock έχασε μεγάλο μέρος της δημοτικότητας του λόγω της ανόδου του Grunge, αλλά μετά το 2000 αρκετά συγκροτήματα του Alternative Rock υιοθέτησαν τον ήχο της συγκεκριμένης μουσικής, ταυτόχρονα με την δημιουργία αρκετών νέων συγκροτημάτων τα οποία έχουν επηρεαστεί από την μουσική της δεκαετίας του 1970 και του 1980.
Χαρακτηριστικά
Το Hard Rock αποτελεί μία πιο δυνατή και γρήγορη εκδοχή της ροκ μουσικής, με τις κιθάρες να χρησιμοποιούν έντονα την παραμόρφωση, το τρέμολο και άλλα εφέ για τα σόλο αλλά και το ρυθμικό κομμάτι. Το μπάσο συνεργάζεται με τα τύμπανα δημιουργώντας το ρυθμό με έντονες γραμμές, ενώ αρκετές φορές παίζει το ριφ του τραγουδιού. Τα τύμπανα παίζουν με διακεκομμένο τονισμό στο ταμπούρο και δυνατά μπάσα τύμπανα, δίνοντας συχνά έμφαση με τα κύμβαλα. Τα φωνητικά είναι συνήθως βραχνά ή έρχονται με γρυλίσματα, ενώ πολύ συχνά φτάνουν σε υψηλότερες οκτάβες.
Σε αντίθεση με το Heavy Metal, το Hard Rock διατηρεί εμφανείς μπλουζ επιρροές, με χαρακτηριστικά της τζαζ μουσικής στο ρυθμικό μέρος.
Η αρχή
Το 1963, οι αμερικάνοι The Kingsmen κυκλοφόρησαν την μεγάλη τους επιτυχία "Louie, Louie", επηρεάζοντας βρετανικά συγκροτήματα του είδους, με τους The Kinks να κυκλοφορούν το πρώτο Hard Rock τραγούδι "You Really Got Me", την επόμενη χρονιά. Ο ήχος των rock and roll συγκροτημάτων άρχισε να σκληραίνει, με τους Rolling Stones να κυκλοφορούν το "(I Can't Get No) Satisfaction" και τους The Who το "My Generation".
thumb|left|250px|Οι Led Zeppelin Το 1966, οι Cream κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ "Fresh Cream", με την μεγάλη επιτυχία "I Feel Free", συνδυάζοντας την ψυχεδελική ροκ με την ηλεκτρονική μπλουζ. Ο Τζίμι Χέντριξ με τους Experience κυκλοφόρησε το πολυπλατινένιο "Are You Experienced?" με τις μεγάλες επιτυχίες "Hey Joe" και "Foxy Lady" και "Fire", με μουσική που περιείχε στοιχεία από μπλουζ, τζαζ και ψυχεδέλεια. Άλλοι μεγάλοι κιθαρίστες που επηρέασαν την εξέλιξη του είδους ήταν ο Τζεφ Μπεκ, ο Κιθ Ρίτσαρντς, ο Πιτ Τάουνσεντ, κ.α.. Ακολουθώντας το νέο ρεύμα, οι Beatles ηχογράφησαν το τραγούδι "Helter Skelter" το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο "The Beatles". Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η επιρροή του ψυχεδελικού συγκροτήματος Vanilla Fudge, οι οποίοι σκαρφάλωσαν στο αμερικάνικο Top-10 με το ομώνυμο άλμπουμ τους.
Οι Blue Cheer γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με την διασκευή στο "Summertime Blues" του Έντι Κόχραν με έντονη παραμόρφωση, την ίδια χρονιά που οι Steppenwolf κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους με την μεγάλη επιτυχία "Born to be Wild", τραγούδι το οποίο περιείχε για πρώτη φορά τον στίχο "Heavy Metal". Οι Iron Butterfly κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "In-A-Gadda-Da-Vida" με την ομώνυμη 17λεπτή επιτυχία, σκαρφαλώνοντας στο # 4 του Billboard. Οι Deep Purple πραγματοποίησαν την πρώτη τους εμφάνιση, με τρεις δίσκους οι οποίοι συνδύαζαν το Hard Rock με την ψυχεδελική μουσική ("Shades of Deep Purple", "The Book of Taliesyn", "Deep Purple"), γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες με το τραγούδι "Hush".
thumb|right|200px|Οι Deep Purple Το 1969, οι Led Zeppelin κυκλοφόρησαν τους δύο πρώτους δίσκους τους ("Led Zeppelin" και "Led Zeppelin II") με μία πιο ακραία μορφή των μπλουζ, οι Stooges το ομώνυμο άλμπουμ τους αποτελώντας μεγάλη επιρροή στο μετέπειτα πανκ κίνημα, ενώ ο Alice Cooper πρωτοστάτησε στο Shock Rock κυκλοφορώντας το ντεμπούτο του "Pretties for You".
Την επόμενη χρονιά το Hard Rock ανέβηκε σε ακόμη πιο έντονα και σκοτεινά μονοπάτια, με τους Black Sabbath να κυκλοφορούν το ομώνυμο άλμπουμ τους, όπως και το "Paranoid", ενώ οι Deep Purple αφού ενέταξαν στη σύνθεση τους τον τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν και τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, κυκλοφόρησαν το ιδιαίτερα επιτυχημένο "Deep Purple in Rock" γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία και στην Ευρώπη. Τα δύο αυτά συγκροτήματα, μαζί με τους Led Zeppelin, αποτέλεσαν τους προπάτορες του Heavy Metal, επηρεάζοντας σε πολύ μεγάλο βαθμό με την μουσική, την στιχουργική και την εικόνα τους, την εξέλιξη του είδους.
Η εδραίωση
Οι Rolling Stones σκλήρυναν τον ήχο τους με το άλμπουμ "Exile on Main St.", συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο με τα άλμπουμ "It's Only Rock 'n' Roll" και "Black and Blue". Οι Led Zeppelin γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία με το άλμπουμ "Led Zeppelin IV", έναν από τους δίσκους με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της μουσικής, ο οποίος περιείχε το τραγούδι "Stairway to Heaven", ένα από τα τραγούδια με τις περισσότερες ραδιοφωνικές μεταδόσεις παγκοσμίως. Οι Deep Purple αποτέλεσαν τον ορισμό του Hard Rock με τα άλμπουμ "Fireball" και "Machine Head", με το δεύτερο εξ' αυτών να περιέχει ένα από τα γνωστότερα τραγούδια της ροκ μουσικής, το "Smoke on the Water". Ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Made in Japan", άλμπουμ το οποίο θεωρείται το σπουδαιότερο ζωντανό άλμπουμ της Hard Rock μουσικής, μαζί με το "Live and Dangerous" των Thin Lizzy. Οι The Who κυκλοφόρησαν το "Who's Next" το 1971, ακολουθούμενο απ΄το "Quadrophenia" του 1973, με πολλά θεατρικά στοιχεία, συνεχίζοντας μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80, ακόμη και μετά τον θάνατο του ντράμερ Κιθ Μουν.
thumb|left|160px|Οι Kiss Οι Free του Πωλ Ρότζερς και του Πωλ Κοσσόφ γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με το σινγκλ "All Right Now" και μετά τη διάλυση τους το 1973, ο Ρότζερς και ο ντράμερ Σάιμον Κερκ, μαζί με τον κιθαρίστα Μικ Ραλφς και τον μπασίστα Μποζ Μπάρελ σχημάτισαν τους Bad Company, οι οποίοι ανέβηκαν στην κορυφή του Billboard με το ομώνυμο ντεμπούτο τους. Οι Uriah Heep, ακολουθώντας το ύφος των Deep Purple, κυκλοφόρησαν τα επιτυχημένα progressive άλμπουμ "Salisbury", "Look at Yourself", "Demons and Wizards" και "The Magician's Birthday". Οι Σκωτσέζοι Nazareth γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα μέσα της δεκαετίας του '70, με τους δίσκους "Razamanaz" και "Hair of the Dog", όπως και το τραγούδι "Love Hurts". Ταυτόχρονα, οι Queen έγιναν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του θεατρικού ροκ με τα άλμπουμ "Sheer Heart Attack" (1974) και "A Night at the Opera" (1975), το δεύτερο εκ των οποίων περιείχε το "Bohemian Rhapsody", # 1 επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία για εννέα εβδομάδες. Επίσης, οι Motörhead κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 1977 σε Hard Rock ύφος, πριν δυναμώσουν τον ήχο τους με τους δίσκους "Overkill", "Bomber" και "Ace of Spades".
Το 1975, ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ αποχώρησε από τους Deep Purple μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ "Stormbringer", για να σχηματίσει τους Rainbow με τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο στα φωνητικά. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τα άλμπουμ "Ritchie Blackmore's Rainbow", "Rainbow Rising" και "Long Live Rock 'n Roll", πριν υιοθετήσει έναν πιο εμπορικό ήχο με τους Γκράχαμ Μπονέτ και Τζο Λιν Τέρνερ στα φωνητικά. Μετά την διάλυση των Deep Purple το 1976, ο τραγουδιστής Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ σχημάτισε τους Whitesnake, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του '80 με δίσκους όπως τα "Live...In the Heart of the City", "Come an' Get It" και "Saints & Sinners".
Την ίδια περίοδο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Alice Cooper ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ με τα άλμπουμ "School's Out" και "Billion Dollar Babies", ενώ οι Kiss κυκλοφόρησαν τρεις δίσκους με μικρή επιτυχία πριν ανεβάσουν την δημοτικότητα τους κατακόρυφα με το ζωντανά ηχογραφημένο "Alive!" και συνεχίσουν με τα "Destroyer", "Rock and Roll Over" και "Love Gun". Οι Aerosmith γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με τους δίσκους "Toys in the Attic" και "Rocks", με τους Blue Öyster Cult να γίνονται γνωστοί με τον δίσκο "Agents of Fortune" και το τραγούδι "(Don't Fear) The Reaper". Το 1975, οι Boston κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους, το οποίο έγινε 17 φορές πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο Τεντ Νούτζεντ ηχογράφησε το ομώνυμο ντεμπούτο του, για να ακολουθήσουν τα "Free-for-All", "Cat Scratch Fever" και "Weekend Warriors". Άλλα ονόματα του είδους ήταν οι Montrose, Journey, Heart, The Runaways, κ.α..
Από τον Καναδά οι Rush κυκλοφόρησαν τρία άλμπουμ με έντονες επιρροές από τους Led Zeppelin πριν κινηθούν σε πιο progressive rock μονοπάτια με το "2112". Οι Αυστραλοί AC/DC έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί εκτός της πατρίδας τους με τα άλμπουμ "Let There Be Rock", "Powerage" και "Highway To Hell", πριν την κυκλοφορία του "Back In Black", ενός από τους δίσκους με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως. Οι Ιρλανδοί Thin Lizzy γνώρισαν επιτυχία και στις Ηνωμένες Πολιτείες με τα άλμπουμ "Jailbreak", "Johnny the Fox" και "Bad Reputation". Οι Γερμανοί Scorpions κυκλοφόρησαν μία σειρά ποιοτικών Hard Rock δίσκων με τον κιθαρίστα Ούλι Ροθ στη σύνθεση τους, πριν αλλάξουν σε έναν πιο εμπορικό ήχο στις αρχές της δεκαετίας του '80 γνωρίζοντας επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. thumb|right|240px|Οι Rush
Δεκαετία του '80
Το 1980, οι Led Zeppelin διαλύθηκαν μετά τον θάνατο του ντράμερ Τζον Μπόναμ, ενώ οι AC/DC κυκλοφόρησαν το προαναφερθέν "Back In Black" με τον Μπράιαν Τζόνσον στο μικρόφωνο, μετά τον θάνατο του Μπον Σκοτ. Ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο ανέλαβε τα φωνητικά των Black Sabbath κυκλοφορώντας τα επιτυχημένα "Heaven and Hell" και "Mob Rules", πριν συνεχίσει με τους Dio το 1983 και τα επιτυχημένα Heavy Metal άλμπουμ "Holy Diver" και "The Last in Line".
Ο τραγουδιστής Ozzy Osbourne, με το προσωπικό του σχήμα να περιλαμβάνει τον κιθαρίστα Ράντι Ρόουντς, τον μπασίστα Μπομπ Ντέισλι και το ντράμερ Λι Κέρσλεηκ, κυκλοφόρησε τα πολυπλατινένια άλμπουμ "Blizzard of Ozz" και "Diary of a Madman", πριν χτυπήσει και εδώ η τραγωδία με τον Ρόουντς να χάνει τη ζωή του σε αεροπορικό δυστύχημα. Οι Queen εισήγαγαν ποπ στοιχεία στον ήχο τους κάνοντας τον εμπορικότερο, ενώ οι Kiss στράφηκαν προς το Pop Metal με άλμπουμ όπως τα "Lick it Up", "Animalize" και "Asylum".
thumb|left|250px|Οι Guns N' Roses Η άνοδος του New Wave of British Heavy Metal αρχικά, και του Thrash Metal εν συνεχεία, βοήθησαν στην κατηγοριοποίηση του Hard Rock, το οποίο κατά την δεκαετία του '80 συνδυάστηκε με το κίνημα του Glam Metal. Οι Def Leppard γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με τον δίσκο "Pyromania" και στη συνέχεια με το "Hysteria", πουλώντας δεκάδες εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Οι Motley Crue έγιναν γνωστοί με άλμπουμ όπως το "Too Fast for Love" και το "Shout at the Devil", σε ένα ύφος που ακολούθησαν ονόματα όπως οι Ratt, Poison, Quiet Riot, κ.α.. Επίσης, οι Van Halen γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα με τους διαμαντένιους δίσκους "Van Halen" και "1984", επηρεάζοντας ένα μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών που ακολούθησαν το ύφος τους.
Το 1984, οι Deep Purple επανενώθηκαν με την δεύτερη και πιο επιτυχημένη γραμμή μελών τους, κυκλοφορώντας το πλατινένιο "Perfect Strangers". Η εμφάνιση του τηλεοπτικού δικτύου "MTV" βοήθησε στην αναγέννηση συγκροτημάτων όπως οι ZZ Top, οι οποίοι γνώρισαν τεράστια επιτυχία με τα "Eliminator" και "Afterburner", την ίδια εποχή που ιδιαίτερη άνοδο γνώρισαν συγκροτήματα όπως οι Foreigner, Journey και Boston με το μελωδικό Hard Rock τους. Οι Bon Jovi παρουσίασαν μία μίξη του Hard Rock με την ποπ μουσική με τα ιδιαίτερα επιτυχημένα "Slippery When Wet" και "New Jersey", την ίδια εποχή που οι Σουηδοί Europe κυκλοφορούσαν το "The Final Countdown". Στο ίδιο ύφος συνέχισαν οι Poison και οι Cinderella, ενώ οι Van Halen σταθεροποιήθηκαν ως ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα του είδους με τα "5150" και "OU812".
Από τα μέσα της δεκαετίας και έπειτα, οι Whitesnake διαφοροποίησαν τον ήχο τους στρεφόμενοι προς την αμερικάνικη αγορά με το πολυπλατινένιο "Whitesnake", το οποίο περιείχε τις μεγάλες επιτυχίες "Here I Go Again", "Is this Love" και "Still of the Night". Οι Aerosmith επέστρεψαν στο προσκήνιο με το "Pump" του 1987 και το "Permanent Vacation" δύο χρόνια αργότερα, την ίδια εποχή που οι Guns N' Roses καθιερώνονταν με το άλμπουμ "Appetite for Destruction". Το συγκεκριμένο άλμπουμ παρουσίασε μία πιο ωμή εκδοχή του Glam Metal και περιείχε την # 1 επιτυχία "Sweet Child O' Mine". Οι Motley Crue γνώρισαν την μεγαλύτερη τους εμπορική επιτυχία με τον δίσκο "Dr. Feelgood" το 1989, σκαρφαλώνοντας στην κορυφή του Billboard. Άλλα ονόματα του είδους που γνώρισαν επιτυχία αυτή την εποχή ήταν οι Warrant και οι Skid Row, με τους δεύτερους να κυκλοφορούν το ομώνυμο, πενταπλά πλατινένιο άλμπουμ τους το 1989.
Δεκαετία του '90
thumb|right|240px|Οι Soundgarden Το 1990 το Hard Rock ήταν μία από τις εμπορικότερες μορφές μουσικής. Δίσκοι όπως το "The Razor's Edge" των AC/DC, τα "Use Your Illusion I" και "Use Your Illusion IΙ" των Guns N' Roses, το "Adrenalize" των Def Leppard, το "Slave to the Grind" των Skid Row, το "No More Tears" του Ozzy Osbourne και το "For Unlawful Carnal Knowledge" των Van Halen που κυκλοφόρησαν στα πρώτα χρόνια της νέας δεκαετίας, έγιναν πολυπλατινένιοι.
Παρ' όλα αυτά, η άνοδος του grunge στην Αμερική, το οποίο απέκτησε τεράστια δημοτικότητα με το "Nevermind" των Nirvana, και του Britpop στη Μεγάλη Βρετανία, οδήγησαν στο περιθώριο τον κλασικό Hard Rock ήχο. Η νέα κατάσταση οδήγησε στην αφάνεια πολλά από τα Glam Metal συγκροτήματα της προηγούμενης δεκαετίας, ενώ οι Guns N' Roses σταμάτησαν να ηχογραφούν το 1993, επιστρέφοντας μετά από δεκαπέντε χρόνια με το "Chinese Democracy". Οι Aerosmith κυκλοφόρησαν το "Get a Grip" πουλώντας πάνω δέκα εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, συνεχίζοντας με το "Nine Lives" το 1997 και την μεγάλη σινγκλ επιτυχία "I Don't Want to Miss a Thing" που σκαρφάλωσε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ. Οι AC/DC ηχογράφησαν το διπλά πλατινένιο "Ballbreaker", ενώ οι Deep Purple μετά το "The Battle Rages On", συνέχισαν χωρίς τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Στηβ Μορς, με χαμηλότερη εμπορική επιτυχία. Οι Bon Jovi γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με τα "Keep the Faith" και "These Days", την εποχή που οι Metallica κυκλοφόρησαν τα "Load" και "ReLoad" σε πιο Hard Rock ύφος και με πολλά Blues χαρακτηριστικά σε σχέση με το Heavy και το Thrash Metal του παρελθόντος.
Παρά την έντονη μίξη του Hard Rock με το Punk και τα σκοτεινότερα στιχουργικά θέματα που παρουσίαζε το grunge, υπήρξαν συγκροτήματα του είδους που έδειχναν περισσότερο προσκολλημένα στη σκληρή μουσική της δεκαετίας του '70 όπως οι Soundgarden και οι Pearl Jam. Την ίδια εποχή, στην Μεγάλη Βρετανία οι Oasis πρωτοστάτησαν στην άνοδο του Britpop, ιδιαίτερα με τον δίσκο "(What's the Story) Morning Glory?" που έγινε 14 φορές πλατινένιος στην πατρίδα τους. Alternative Rock καλλιτέχνες που εντάσσονται στο γενικότερο πλαίσιο του Hard Rock είναι οι Foo Fighters, οι Nickelback, οι Creed, οι Silverchair, οι Bush, οι Stereophonics, οι Puddle of Mudd, οι Staind, κ.α.. thumb|right|240px|Οι Airbourne
Δεκαετία του '00
Μετά τον ερχομό της νέας χιλιετίας, μεγάλα ονόματα του είδους προσπάθησαν να διατηρήσουν την δημοτικότητα τους με δίσκους όπως το "Stiff Upper Lip" των AC/DC, το "Crush" των Bon Jovi και το "Just Push Play" των Aerosmith. Οι Van Halen επανενώθηκαν με τον τραγουδιστή Ντέιβιντ Λι Ροθ, οι Black Sabbath με τον Ozzy Osbourne αλλά και τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο στους Heaven and Hell, αλλά και οι Led Zeppelin για μία εμφάνιση το 2007, η οποία κυκλοφόρησε σαν "Celebration Day" πέντε χρόνια αργότερα. Επίσης, οι Kiss κυκλοφόρησαν το "Sonic Boom" σκαρφαλώνοντας στο # 2 του Billboard.
Οι Wolfmother και οι Airbourne από την Αυστραλία, οι The Darkness από την Μεγάλη Βρετανία και οι Steel Panther από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν τα πρωτοεμφανιζόμενα συγκροτήματα που αναζωογόνησαν το είδος, ενώ στοιχεία Punk είχαν στον ήχο τους ονόματα όπως οι Kings of Leon, οι Black Rebel Motorcycle Club και οι Queens of the Stone.
Δεκαετία του '10
Η εμπορική άνοδος του κλασικού Hard Rock και του Heavy Metal αποτέλεσε αφορμή για την επιστροφή πολλών ονομάτων του είδους. Οι Accept επέστρεψαν γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία με τα "Blood of the Nations" και "Stalingrad", οι Black Sabbath με το "13" που ανέβηκε στο # 1 σε Ηνωμένες Πολιτείες και Μεγάλη Βρετανία, ενώ οι Soundgarden επανενώθηκαν την πρωτοχρονιά του 2010. Μεγάλη επιτυχία γνώρισαν οι Black Country Communion με τους Γκλεν Χιουζ, Τζο Μποναμάσα, Τζέισον Μπόναμ και Ντέρεκ Σέρινιαν να συνεργάζονται για τα άλμπουμ "Black Country Communion", "2" και "Afterglow".
Οι Kiss κυκλοφόρησαν το "Monster" και οι Deftones το "Koi No Yokan", ενώ οι UFO γνώρισαν και πάλι επιτυχία με τους δίσκους "The Visitor" και "Seven Deadly". Οι Deep Purple επέστρεψαν στην δισκογραφία μετά από οκτώ χρόνια με το "Now What?!" το οποίο έφθασε στο # 1 στη Γερμανία και έβαλε το συγκρότημα στο βρετανικό Top-20 για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσική Κατηγορία:Είδη rock Κατηγορία:Μουσικά είδη
Αντιφών
Ο Αντιφών (αρχ.ελλ., fl. περ. 400 π.Χ. ) ήταν αρχαίος Έλληνας δραματικός ποιητής της Τραγωδίας. Από την αρχαιότητα το πρόσωπό του συγχέεται με αυτό του ομωνύμου αττικού ρήτορα. Έζησε για ένα διάστημα στην αυλή του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου του Πρεσβυτέρου, ο οποίος στα ύστερα χρόνια της τυραννίας του ασχολήθηκε με την ποίηση. Σύμφωνα με μία εκδοχή ο Αντιφών συνεργάστηκε με τον Διονύσιο στα πλαίσια αυτής της συγγραφικής του δραστηριότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές
Σόποτ (Πολωνία)
Το Σόποτ (πολωνικά: Sopot, κασουβικά: Sopòt) είναι παραθαλάσσια πόλη στην Πομερέλια, στη νότια ακτή της Βαλτικής Θάλασσας στη βόρεια Πολωνία, με πληθυσμό περίπου 40.000 κατοίκων.
Το Σόποτ είναι πόλη με καθεστώς πόβιατ στο Βοεβοδάτο Πομερανίας. Μέχρι το 1999, το Σόποτ ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Γκντανσκ. Βρίσκεται μεταξύ των μεγαλύτερων πόλεων Γκντανσκ στα νοτιοανατολικά και Γκντίνια στα βορειοδυτικά. Οι τρεις πόλεις μαζί αποτελούν τη μητροπολιτική περιοχή της Τρίπολης.
Το Σόποτ είναι ένας σημαντικός προορισμός για ιαματικά λουτρά και τουρισμό. Έχει τη μεγαλύτερη ξύλινη προβλήτα στην Ευρώπη, με μήκος 515,5 μέτρα, που εκτείνεται στον Κόλπο του Γκντανσκ. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για το Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σόποτ, το μεγαλύτερο τέτοιο γεγονός στην Ευρώπη μετά το Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Μεταξύ των άλλων αξιοθέατων του είναι ένα σιντριβάνι με βρωμιούχο νερό, γνωστό ως «μανιτάρι εισπνοής».
Ετυμολογία
Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από την παλαιά σλαβική λέξη sopot που σημαίνει «ρέμα» ή «αναβλύζω». Η ίδια ρίζα εμφανίζεται σε μια σειρά από άλλα παλαιά σλαβικά τοπωνύμια. είναι πιθανώς ονοματοποιητικό, μιμείται τον ήχο του τρεχούμενου νερού - μουρμουρητό (Šepot).
Το όνομα καταγράφεται για πρώτη φορά ως Sopoth το 1283 και Sopot το 1291. Το γερμανικό Zoppot προέρχεται απευθείας από το αρχικό όνομα. Κατά τον 19ο αιώνα και τα χρόνια του μεσοπολέμου το γερμανικό όνομα πολωνοποιήθηκε εκ νέου ως Sopoty (σε πληθυντικό, πιο κοντά στη γερμανική προφορά). Το «Sopot» έγινε το επίσημο πολωνικό όνομα όταν η πόλη τέθηκε ξανά υπό πολωνική κυριαρχία το 1945.
Πρώιμη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Πρώιμος μεσαιωνικός οικισμός στο Σόποτ Η περιοχή του σημερινού Σόποτ περιέχει τη θέση ενός σλαβικού (πομερανικού) οχυρού του 7ου αιώνα. Αρχικά ήταν ένα εμπορικό φυλάκιο για το εμπόριο που επεκτεινόταν τόσο στον ποταμό Βιστούλα όσο και στις πόλεις βόρεια της Βαλτικής Θάλασσας. Με την πάροδο του χρόνου η σημασία του οχυρού μειώθηκε και τον 10ο αιώνα υποβιβάστηκε σε ψαροχώρι, που τελικά εγκαταλείφθηκε. Ωστόσο, έναν αιώνα αργότερα η περιοχή εγκαταστάθηκε ξανά και δύο χωριά ιδρύθηκαν στα όρια της σημερινής πόλης: το Σταβόβιε και το Γκρενζόβο. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1186 ως ότι χορηγήθηκε στο αβαείο των Κιστερκιανών στην Ολίβα. Ένα άλλο από τα χωριά που αποτελούν το σημερινό Σόποτ, το Σφιεμιρόβο, αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1212 σε ένα έγγραφο του Μέστβιν Α΄, ο οποίος το παραχώρησε στο μοναστήρι των Νορβερτίνων στο κοντινό Ζούκοβο.
Το χωριό Σόποτ, το οποίο αργότερα έγινε ομώνυμο για ολόκληρη την πόλη, αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1283 όταν παραχωρήθηκε στους Κιστερκιανούς. Εκείνη την εποχή ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας μέχρι την τευτονική εισβολή του 14ου αιώνα. Μέχρι το 1316, το αβαείο είχε αγοράσει όλα τα χωριά της περιοχής και έγινε ιδιοκτήτης όλης της περιοχής της πόλης. Μετά τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν (1466) η περιοχή ενσωματώθηκε ξανά στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας.
Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
μικρογραφία| Ισπανικό αρχοντικό (Dwór Hiszpański), ένα από τα αρχοντικά του 18ου αιώνα της οικογένειας Πσεμπεντόφσκι. Τα σπα για τους πολίτες του Γκντανσκ είναι ενεργό από τον 16ο αιώνα. Μέχρι το τέλος εκείνου του αιώνα οι περισσότερες οικογένειες ευγενών και αρχόντων από το Γκντανσκ έχτισαν τα αρχοντικά τους στο Σόποτ. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της Συνθήκης της Ολίβα, ο Βασιλιάς της Πολωνίας Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ και η σύζυγός του, Βασίλισσα Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα, έζησαν σε ένα από αυτά, ενώ ο Σουηδός διαπραγματευτής Μάγκνους Γκάμπριελ Ντε λα Γκάρντιε διέμενε σε ένα άλλο - ήταν γνωστό ως το σουηδικό αρχοντικό (Dwór Szwedzki) έκτοτε. Το Σουηδικό Αρχοντικό ήταν αργότερα ο τόπος διαμονής των Πολωνών Βασιλέων Αύγουστος Β΄ του Δυνατού (το 1710) και του Στανίσουαφ Λεστσίνσκι (το 1733).
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1733 της διαδοχής της Πολωνίας, ο Στανίσουαφ Λεστσίνσκι έμεινε στο Σόποτ λίγες μέρες πριν πάει στην κοντινή πόλη Γκντανσκ. Στη συνέχεια, τα ρωσικά αυτοκρατορικά στρατεύματα πολιόρκησαν το Γκντανσκ και ένα χρόνο αργότερα λεηλάτησαν και έκαψαν το χωριό Σόποτ ολοσχερώς. Μεγάλο μέρος του Σόποτ θα παρέμενε εγκαταλελειμμένο κατά τη διάρκεια και στα επόμενα χρόνια μετά τη σύγκρουση, καθώς οι πατρίκιοι του Γκντανσκ, εξαντλημένοι από τον πόλεμο, δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά την ανοικοδόμηση των κατοικιών του Σόποτ.
Στη δεκαετία του 1750, οι Πολωνοί ευγενείς της Πομερανίας άρχισαν να ανοικοδομούν το χωριό. Το 1757 και το 1758 τα περισσότερα από τα ερειπωμένα αρχοντικά αγοράστηκαν από την αρχοντική οικογένεια Πσεμπεντόφσκι. Ο Στρατηγός Γιούζεφ Πσεμπεντόφσκι αγόρασε εννέα από αυτά τα παλάτια και το 1786 η χήρα του, Μπερναρντίνα Πσεμπεντόφσκα (το γένος φον Κλάιστ), αγόρασε τα υπόλοιπα δύο. Επίσης, η οικογένεια Σιερακόφσκι απέκτησε ορισμένες περιουσίες, συμπεριλαμβανομένου του κατεστραμμένου σουηδικού Αρχοντικού. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, τη δεκαετία του 1790, ο Κόμης Καγέταν Ονούφρι Σιερακόφσκι έχτισε το Αρχοντικό Σιερακόφσκι στη θέση του Σουηδικού Αρχοντικού, ένα τυπικό πολωνικό αρχοντικό, το οποίο παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτίρια του προ-ιαματικού Σόποτ.
Βασίλειο της Πρωσίας
αριστερά|μικρογραφία| Αρχοντικό Σιερακόφσκι, ένα πολωνικό αρχοντικό από τα τέλη του 18ου αιώνα Το Σόποτ προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας το 1772 στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας. Μετά τους νέους νόμους που επέβαλε ο Βασιλιάς Φρειδερίκος ο Μέγας, η εκκλησιαστική περιουσία κατασχέθηκε από το κράτος. Το χωριό ήταν ακόμη σε ανοικοδόμηση και το 1806 η περιοχή πωλήθηκε στον έμπορο από το Ντάντσιχ/Γκντανσκ, Καρλ Κρίστοφ Βέγκνερ. Ωστόσο, μέχρι το 1819 δεν αναπτύχθηκε σημαντικά, ο πληθυσμός του το 1819 ήταν 350 κάτοικοι, σε σύγκριση με 301 το έτος της πρωσικής προσάρτησης. μικρογραφία|254x254εσ| Άγαλμα του [[Ζαν Γκεόργκ Χάφνερ]] Το 1819, ο Βέγκνερ άνοιξε το πρώτο δημόσιο λουτρό στο Σόποτ (Zoppot) και προσπάθησε να προωθήσει το νεοσύστατο σπα μεταξύ των κατοίκων του Ντάντσιχ (Γκντανσκ), αλλά η επιχείρηση ήταν οικονομική αποτυχία. Ωστόσο, το 1823 ο Δρ Ζαν Γκεόργκ Χάφνερ, πρώην ιατρός του γαλλικού στρατού, χρηματοδότησε ένα νέο συγκρότημα λουτρών που κέρδισε σημαντική δημοτικότητα. Τα επόμενα χρόνια, ο Χάφνερ έστησε περισσότερες εγκαταστάσεις. Μέχρι το 1824, ένα σανατόριο άνοιξε για το κοινό, καθώς και μια προβλήτα 63 μέτρων, γκαρνταρόμπες και ένα πάρκο. Ο Χάφνερ πέθανε το 1830, αλλά την επιχείρησή του συνέχισε ο θετός γιος του, Ερνστ Αδόλφος Μπότσερ. Ο τελευταίος συνέχισε να αναπτύσσει την περιοχή και το 1842 άνοιξε ένα νέο θέατρο και σανατόριο. Μέχρι τότε ο αριθμός των τουριστών που έρχονταν στο Σόποτ κάθε χρόνο είχε αυξηθεί σε σχεδόν 1.200.
Το 1870, το Σόποτ είδε το άνοιγμα της πρώτης σιδηροδρομικής γραμμής του: του νέου σιδηροδρομικού δρόμου Ντάντσιχ-Κοουόμπζεγκ (τότε Κόλμπεργκ) που επεκτάθηκε αργότερα στο Βερολίνο. Οι καλές σιδηροδρομικές συνδέσεις ανέβασαν τη δημοτικότητα της περιοχής και μέχρι το 1900 ο αριθμός των τουριστών είχε φτάσει σχεδόν τους 12.500 ετησίως. αριστερά|μικρογραφία|286x286εσ| Εκκλησία του Σωτήρος Το 1873, το χωριό Σόποτ έγινε διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Σύντομα άλλα χωριά ενσωματώθηκαν σε αυτό και το 1874 ο αριθμός των κατοίκων του χωριού ανήλθε σε πάνω από 2.800. Το 1877, η αυτοδιοίκηση της επαρχίας αγόρασε το χωριό από τους απογόνους του Δρ Χάφνερ και ξεκίνησε την περαιτέρω ανάπτυξή του. Ένα δεύτερο σανατόριο κατασκευάστηκε το 1881 και η προβλήτα επεκτάθηκε στα 85 μέτρα. Το 1885, κατασκευάστηκαν τα έργα αερίου. Δύο χρόνια αργότερα, κατασκευάστηκαν γήπεδα αντισφαίρισης και την επόμενη χρονιά άνοιξε στο κοινό μια πίστα ιπποδρομιών. Υπήρχαν επίσης αρκετές εγκαταστάσεις για τους μόνιμους κατοίκους του Σόποτ, όχι μόνο για τους τουρίστες. Μεταξύ αυτών ήταν δύο νέες εκκλησίες: η προτεσταντική (17 Σεπτεμβρίου 1901) και η καθολική (21 Δεκεμβρίου 1901). Από τα τέλη του 19ου αιώνα, υπήρξε σημαντική εισροή Γερμανών εποίκων με την αργή αύξηση του πολωνικού πληθυσμού, με αποτέλεσμα να αλλάξουν οι εθνοτικές αναλογίες υπέρ των πρώτων. μικρογραφία| Άποψη της [[Προβλήτα του Σόποτ|προβλήτας του Σόποτ στα τέλη του 19ου αιώνα]] Από τα τέλη του 19ου αιώνα η πόλη έγινε θέρετρο διακοπών για τους κατοίκους του κοντινού Ντάντσιχ, καθώς και πλούσιους αριστοκράτες από το Βερολίνο, τη Βαρσοβία και την Καινιξβέργη. Οι Πολωνοί επισκέπτονταν την πόλη σε μεγάλο αριθμό και τα σπα ήταν πολύ δημοφιλές στην πολωνική πνευματική ελίτ, στο βαθμό που ο Πολωνός συγγραφέας του 20ου αιώνα, Άντολφ Νοβατσίνσκι, το ονόμασε «επέκταση της Βαρσοβίας στη Βαλτική Θάλασσα». Γερμανοί και Ρώσοι επισκέπτονταν επίσης την πόλη. Στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ένα αγαπημένο σπα του Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας. μικρογραφία| Αρχοντικό Καρλικόβο, τόπος διαμονής του Βασιλιά [[Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας|Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας το 1660, πριν από την κατεδάφιση από τους Γερμανούς το 1910]] Στις 8 Οκτωβρίου 1901, ο Γουλιέλμος Β΄ παραχώρησε τα προνόμια πόλης του Σόποτ, προκαλώντας περαιτέρω ταχεία ανάπτυξη. Το 1904 άνοιξε ένα νέο σανατόριο λουτροθεραπείας και ακολούθησε το 1903 ένας φάρος. Το 1907, νέα λουτρά νότια από τα παλιά χτίστηκαν σε στυλ Βίκινγκ. Το 1909 άνοιξε ένα νέο θέατρο στο κοντινό δάσος εντός των ορίων της πόλης, στη θέση όπου σήμερα διεξάγεται κάθε χρόνο το Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σόποτ. Μέχρι το 1912, άνοιξε ένα τρίτο συγκρότημα λουτρών, σανατόρια, ξενοδοχεία και εστιατόρια, προσελκύοντας ακόμη περισσότερους τουρίστες. Λίγο πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη είχε 17.400 μόνιμους κατοίκους και πάνω από 20.000 τουρίστες κάθε χρόνο.
Ελεύθερη πόλη του Ντάντσιχ
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Προβλήτα στο Σόποτ. Η μεγαλύτερη ξύλινη προβλήτα στην Ευρώπη, 450 μέτρα από την άκρη της ακτής, συνολικά 650 μέτρα. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών το 1919, το Σόποτ έγινε μέρος της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ σε τελωνειακή ένωση με την επανίδρυση της Πολωνικής Δημοκρατίας. Λόγω της εγγύτητας των πολωνικών και γερμανικών συνόρων, η οικονομία της πόλης σύντομα ανέκαμψε. Το νέο καζίνο έγινε μια από τις κύριες πηγές εισοδήματος του κράτους της ελεύθερης πόλης. Το 1927, οι αρχές της πόλης ανοικοδόμησαν το Kasino-Hotel, ένα από τα πιο αξιοσημείωτα ορόσημα στο Σόποτ σήμερα. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετονομάστηκε σε Grand Hotel και συνεχίζει να είναι ένα από τα πιο πολυτελή ξενοδοχεία στην Πολωνία.
Ένα φεστιβάλ του Ρίχαρντ Βάγκνερ πραγματοποιήθηκε στην κοντινή Όπερα του Δάσους το 1922. Η επιτυχία του φεστιβάλ έκανε το Σόποτ να αναφέρεται μερικές φορές ως «Μπαϊρόιτ του Βορρά». Ως αποτέλεσμα της εισροής Γερμανών τις προηγούμενες δεκαετίες, οι οποίοι ανέλαβαν τις σημαντικότερες λειτουργίες της πόλης, μερικοί Πολωνοί γερμανοποιήθηκαν, ωστόσο μια σημαντική αυτόχθονη πολωνική κοινότητα ήταν ακόμα παρούσα στην πόλη και υπήρχε επίσης μια εβραϊκή κοινότητα. Το 1928, η προβλήτα επεκτάθηκε στο σημερινό της μήκος, στα 512 μέτρα. Έκτοτε παρέμεινε η μεγαλύτερη ξύλινη προβλήτα στην Ευρώπη και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Το 1928, την πόλη επισκέφθηκαν 29.192 επισκέπτες, κυρίως Πολωνοί και στις αρχές της δεκαετίας του 1930 έφτασε στο αποκορύφωμα της δημοτικότητας της στους ξένους τουρίστες - πάνω από 30.000 ετησίως (ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τουρίστες από το ίδιο το Ντάντσιχ). Ωστόσο, μέχρι τη δεκαετία του 1930, οι εντάσεις στα κοντινά σύνορα Γερμανίας-Πολωνίας και η αυξανόμενη δημοτικότητα του ναζισμού στη Γερμανία και επίσης μεταξύ των ντόπιων Γερμανών είδε μείωση του ξένου τουρισμού. Το Ναζιστικό Κόμμα, υποστηριζόμενο από πολλούς ντόπιους Γερμανούς, ανέλαβε την εξουσία στην πόλη. Έγινα διακρίσεις κατά των ντόπιων Πολωνών και Εβραίων και το 1938 οι ντόπιοι Γερμανοί Ναζί έκαψαν τη συναγωγή του Σόποτ.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939-1945)
αριστερά|μικρογραφία| Γερμανοί στρατιώτες και τελωνειακοί υπάλληλοι αναπαριστούν την αφαίρεση της πολωνικής διέλευσης των συνόρων στο Σόποτ τον Σεπτέμβριο του 1939 για τους σκοπούς της ναζιστικής γερμανικής προπαγάνδας Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε την 1η Σεπτεμβρίου 1939 μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία. Την επόμενη μέρα η Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και οι περισσότεροι από τους ντόπιους Πολωνούς, Κασούβιους και Εβραίους συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια του Intelligenzaktion, φυλακίστηκαν ή εκδιώχθηκαν. Λόγω του πολέμου, η τουριστική βιομηχανία της πόλης κατέρρευσε. Το τελευταίο φεστιβάλ Βάγκνερ πραγματοποιήθηκε το 1942.
Η πόλη παρέμεινε υπό γερμανική κυριαρχία μέχρι τις αρχές του 1945. Τον Μάρτιο, οι Ναζί άρχισαν να εκκενώνουν τον γερμανικό πληθυσμό μαζί με εργάτες καταναγκαστικής εργασίας. Στις 23 Μαρτίου 1945, ο Σοβιετικός Στρατός κατέλαβε την πόλη μετά από πολυήμερες μάχες, στις οποίες το Σόποτ έχασε περίπου το 10% των κτιρίων του.
Σύμφωνα με τη Διάσκεψη του Πότσδαμ, το Σόποτ (Zoppot) ενσωματώθηκε στο μεταπολεμικό πολωνικό κράτος και μετονομάστηκε σε Sopot. Οι αρχές του Βοεβοδάτου Γκντανσκ βρίσκονταν στο Σόποτ μέχρι το τέλος του 1946. Οι περισσότεροι Γερμανοί κάτοικοι που είχαν παραμείνει στην πόλη, μέχρι την 1η Νοεμβρίου 1945 6.000 Γερμανοί εξακολουθούσαν να ζουν στην πόλη, μετά την εκκένωση πριν από την προώθηση του Κόκκινου Στρατού σύντομα θα εκδιώχνονταν, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για Πολωνούς εποίκους από την πρώην ανατολική πολωνικά εδάφη που είχαν προσαρτηθεί από τη Σοβιετική Ένωση.