cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάσυρμα
μικρογραφία| Αντίγραφο της [[Ελληνιστική περίοδος|Ελληνιστικής Αφροδίτης Καλλίπυγου στο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. ]] Ανάσυρμα (ἀνάσυρμα), ονομάζεται επίσης ανασυρμός, είναι η κίνηση ανύψωσης της φούστας ή του κιλτ. Χρησιμοποιείται σε σχέση με ορισμένες θρησκευτικές τελετουργίες, ερωτισμούς και άσεμνα αστεία (βλέπε, για παράδειγμα, Βαυβώ). Ο όρος χρησιμοποιείται για την περιγραφή των αντίστοιχων έργων τέχνης. Το ανάσυρμα διαφέρει από το «στιγμιαία επίδειξη» (flashing), μία φυσικά παρόμοια κίνηση ως πράξη επιδειξιομανίας, στην οποία ένας επιδειξίας έχει ως σκοπό τη σεξουαλική διέγερσή του, ενώ το ανάσυρμα γίνεται μόνο για την επίδραση επί των θεατών.
Το ανάσυρμα είναι ουσιαστικά «η έκθεση των γεννητικών οργάνων». Πρόκειται για μια μορφή επιδειξιομανίας που συναντάται στη θρησκεία ή στα έργα τέχνης, παρά στην επίδειξη για διέγερση και αναφέρεται πάντα στην πράξη μίας γυναίκας που εκτίθεται. Η πράξη της ανύψωσης της φούστας για την εμφάνιση των γεννητικών οργάνων μπορεί να είναι μια αποτροπαϊκή μέθοδος, η οποία μπορεί, σε συνθήκες πολέμου, να προκαλέσει το φόβο στον εχθρό. Μπορεί επίσης να είναι μια πράξη που προκαλεί έκπληξη και επακόλουθο γέλιο και διωγμό της απογοήτευσης. Αυτό που είναι σημαντικό για το ανάσυρμα είναι ότι αντικατοπτρίζει την πνευματική ποιότητα των γυναικείων γεννητικών οργάνων και την περιοχή των γεννητικών οργάνων μέσω των οποίων ακολουθεί η γέννηση. Σε αρκετές κουλτούρες, υπάρχει ένας μύθος του ανασύρματος που χρησιμοποιείται για τη συναισθηματική θεραπεία.
Το ανάσυρμα μπορεί να είναι μία σκόπιμα προκλητική αυτοέκθεση των γυμνών γεννητικών οργάνων ή των γλουτών. Περίφημο παράδειγμα της τελευταίας περίπτωσης είναι η Αφροδίτη Καλλίπυγος («Αφροδίτη των όμορφων γλουτών»). Σε πολλές παραδόσεις, αυτή η χειρονομία έχει επίσης έναν αποτροπαϊκό χαρακτήρα, ως κοροϊδία ή μέσο για να αποτρέψει έναν υπερφυσικό εχθρό, ανάλογη με την επίδειξη οπισθίων.
Αρχαία Ελλάδα
αριστερά|μικρογραφία| Σκίτσο ανασυρόμενου [[Ερμαφρόδιτος|Ερμαφρόδιτου από τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. ]] Τελετουργικοί αστεϊσμοί και προσωπική έκθεση ήταν συχνοί στις λατρείες της Δήμητρας και του Διόνυσου και ήταν μέρος του εορτασμού των Ελευσίνων Μυστηρίων που σχετίζονται με αυτές τις θεότητες. Ο μυθογράφος Απολλόδωρος αναφέρει ότι οι αστεϊσμοί για τα πρόβατα ήταν ο λόγος για την πρακτική του τελετουργικού αστεϊσμού στη Θεσμοφόρια, μία γιορτή προς τιμήν της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Σε άλλες εκδοχές του μύθου της Δήμητρας, η θεά καλωσορίζεται από μία γυναίκα με την ονομασία Βαυβώ, μία γκιόσα που την κάνει να γελάει εκθέτοντας τον εαυτό της, σε μία τελετουργική χειρονομία που ονομάζεται ανάσυρμα («ανύψωση φούστας»). Ένα σύνολο αγαλμάτων από την Πριήνη, μία ελληνική πόλη στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας, συνήθως αναγνωρίζονται ως ειδώλια «Βαυβώ», που αντιπροσωπεύουν το γυναικείο σώμα καθώς το πρόσωπο συγχωνεύεται με το κάτω μέρος της κοιλιάς. Αυτά εμφανίστηκαν ως ισοδύναμα των φαλλών διακοσμημένων με μάτια, στόμα και μερικές φορές πόδια, που εμφανίστηκαν σε αγγειογραφίες και φτιάχτηκαν ως αγαλματίδια.
Ερμαφρόδιτα ειδώλια από τερακότα στη λεγόμενη ανασυρόμενη στάση, με γυναικεία στήθη και ένα μακρύ ένδυμα σηκωμένο για να αποκαλύπτει τα αρσενικά γεννητικά όργανα έχουν βρεθεί από τη Σικελία έως τη Λέσβο, που χρονολογούνται από την ύστερη κλασική και πρώιμη ελληνιστική περίοδο. Η ανασυρόμενη πόζα, όμως, δεν εφευρέθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., καθώς ειδώλια αυτού του είδους βασίστηκαν σε μία πολύ πρωιμότερη ανατολική εικονογραφική παράδοση που χρησιμοποιούταν για γυναικείες θεότητες. Η αρχαία λογοτεχνία υποδηλώνει ότι τα ειδώλια αντιπροσωπεύουν την ανδρόγυνη κυπριακή θεότητα Αφρόδιτος (πιθανώς μια μορφή Αστάρτης), της οποίας η λατρεία εισήχθη στην ηπειρωτική Ελλάδα μεταξύ του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ.. Ο αποκαλυπτόμενος φαλλός πιστεύεται ότι έχει αποτροπαϊκές μαγικές δυνάμεις, αποτρέποντας το κακό μάτι ή την ινβίντια και φέρνει καλή τύχη.
Αποτροπαϊκή επίδραση της γυμνότητας
Πολλές ιστορικές αναφορές υποδηλώνουν ότι το ανάσυρμα είχε δραματική ή υπερφυσική επίδραση - θετική ή αρνητική. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος έγραψε ότι μία γυναίκα με έμμηνο ρύση που αποκαλύπτει το σώμα της μπορεί να διώξει το χαλάζι, τους ανεμοστρόβιλους και τους κεραυνούς. Εάν ξεγυμνωθεί και περπατήσει γύρω από το χωράφι, κάμπιες, σκουλήκια και σκαθάρια πέφτουν από τα καλαμπόκια. Ακόμη και όταν δεν είναι σε έμμηνο ρύση, μπορεί να ηρεμήσει μία καταιγίδα στη θάλασσα με το να ξεγυμνωθεί. μικρογραφία| Πιάτο του Λα Φονταίν. Σύμφωνα με τη λαογραφία, οι γυναίκες σήκωσαν τις φούστες τους για να κυνηγήσουν εχθρούς στην Ιρλανδία και την Κίνα. Μια ιστορία από τους The Irish Times (23 Σεπτεμβρίου 1977) ανέφερε ένα δυνητικά βίαιο περιστατικό με τη συμμετοχή πολλών ανδρών, το οποίο αποτράπηκε από μία γυναίκα που έκθεσε τα γεννητικά της όργανα στους επιτιθέμενους. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση των Βαλκανίων, όταν έβρεχε πάρα πολύ, οι γυναίκες έτρεχαν στα χωράφια και σήκωναν τις φούστες τους για να τρομάξουν τους θεούς και να σταματήσουν τη βροχή. Η ξεγύμνωση θεωρήθηκε ότι δημιουργούσε μία «ωμή» κατάσταση πιο κοντά στη φύση από την κοινωνία, διευκολύνοντας την αλληλεπίδραση με υπερφυσικές οντότητες. Στο Nouveaux Contes του Ζαν ντε Λα Φονταίν (1674), ένας δαίμονας αποκρούεται από την όψη μιας γυναίκας που σηκώνει τη φούστα της. Τα συσχετισμένα γλυπτά, που ονομάζονται sheela na gig, ήταν κοινά σε μεσαιωνικές εκκλησίες στη βόρεια Ευρώπη και στα Βρετανικά Νησιά.
Σε ορισμένα έθνη της Αφρικής, μία γυναίκα που ξεγυμνώνεται και επιδεικνύει τον εαυτό της εξακολουθεί να θεωρείται κατάρα και μέσο για την αποτροπή του κακού. Καθώς οι γυναίκες δίνουν ζωή, μπορούν να την πάρουν. Σε ορισμένα μέρη της Νιγηρίας, μεταξύ άλλων, οι γυναίκες επικαλέστηκαν την κατάρα μόνο στις πιο ακραίες συνθήκες και οι άνδρες που εκτίθενται θεωρούνται νεκροί. Κανείς δεν θα μαγειρεύει για αυτούς, θα τους παντρευτεί, θα συνάψει οποιοδήποτε συμβόλαιο μαζί τους ή θα αγοράσει οτιδήποτε από αυτούς. Η κατάρα επεκτείνεται και σε ξένους άντρες, οι οποίοι θα μείνουν ανίκανοι ή θα υποστούν μεγάλη ζημιά.
Στη Νιγηρία, κατά τη διάρκεια μαζικών διαμαρτυριών ενάντια στη βιομηχανία πετρελαίου, οι γυναίκες εμφανίστηκαν σε ανάσυρμα. Η Λέιμα Γκμπόουι χρησιμοποίησε το ανάσυρμα όταν προσπαθούσε να φέρει ειρήνη κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Εμφυλίου Πολέμου στη Λιβερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρονομίες Κατηγορία:Γύμνια Κατηγορία:Τελετουργικά Κατηγορία:Εικονογραφία
Ερμέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ερμιγιόν (γαλλικά: Hermillons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2005-06
Το Κύπελλο Κύπρου 2005-06 ήταν η 32η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (29η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2005-06. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για 2η φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Κλειστή Αίθουσα Αφροδίτη στην Πάφο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 10 και 12 Απριλίου 2006.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ομόνοια και ο Διόνυσος. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 14 Απριλίου 2006 στην Κλειστή Αίθουσα Αφροδίτη στην Πάφο. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια με σκορ 3-0 σετ (25-23, 25-19, 25-22).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2005 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2006
Ερισί
Το Ερισί (γαλλικά: Héricy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ερισεέν (γαλλικά: Héricéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
NGC 6053
Ο NGC 6053 (στο Νέο Γενικό Κατάλογο καταγράφεται και ως NGC 6057 ) είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 450 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ηρακλή. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 8 Ιουνίου 1886 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Ηρακλή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ηρακλής (αστερισμός) 6053 57088
Κύπρος υπό Οθωμανική κυριαρχία
Η Κύπρος υπό Οθωμανική κυριαρχία αναφέρεται στο διάστημα 1571–1878, ξεκινώντας από την Οθωμανική εισβολή στην Κύπρο και φτάνοντας ως τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης. Οι Οθωμανοί επανακαθόρισαν αρκετές φορές τη διοικητική μονάδα στην οποία υπάγονταν η νήσος. Το 1571 συστάθηκε το «εγιαλέτι της Κύπρου» εντός της επικράτειας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1670 μετατράπηκε στο «σαντζάκι της Κύπρου» και εντάχθηκε στο εγιαλέτι του Αρχιπελάγους έως το 1703, όταν και αποτέλεσε τιμάριο του μεγάλου βεζίρη για να επανέλθει ως εγιαλέτι το 1745, επιστρέφοντας όμως στην προηγούμενη κατάσταση και πάλι το 1748, έως την οριστική επαναφορά της διοικητικής μονάδας ως σαντζάκι το 1784 που κράτησε μέχρι τη μετάβαση της εξουσίας της νήσου στους Βρετανούς το 1878.
Οθωμανική εισβολή και κατάκτηση
thumb|left|130px|Οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν το κάστρο της Λεμεσού Κατά τη διάρκεια της Βενετικής κυριαρχίας, οι Οθωμανοί επιτέθηκαν στην Κύπρο. Το 1489, τον πρώτο χρόνο του Βενετικού ελέγχου, οι Τούρκοι επιτέθηκαν στη χερσόνησο της Καρπασίας, λεηλατώντας και αιχμαλωτίζοντας με σκοπό το δουλεμπόριο. Το 1539 ο τουρκικός στόλος επιτέθηκε και κατέστρεψε τη Λεμεσό. Φοβούμενοι την ολοένα διευρυνόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Βενετοί είχαν οχυρώσει την Αμμόχωστο, τη Λευκωσία και την Κερύνεια, αλλά οι περισσότερες άλλες πόλεις ήταν εύκολη λεία.
Το καλοκαίρι του 1570, οι Τούρκοι χτύπησαν ξανά, αλλά αυτή τη φορά με μια πλήρη εισβολή και όχι με επιδρομή. Περίπου 60.000 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένου του ιππικού και του πυροβολικού, υπό τη διοίκηση της Λαλά Μουσταφά Πασά, έκαναν απόβαση κοντά στη Λεμεσό στις 2 Ιουλίου 1570 και πολιόρκισαν τη Λευκωσία. Η πόλη έπεσε στις 9 Σεπτεμβρίου 1570. 20.000 Λευκωσιανοί δολοφονήθηκαν και κάθε εκκλησία, δημόσιο κτίριο και παλάτι λεηλατήθηκε. Μόνο οι γυναίκες και τα αγόρια που συνελήφθησαν για να πωληθούν ως δούλοι, σώθηκαν. Η σφαγή εξαπλώθηκε και λίγες μέρες αργότερα ο Μουσταφά πήρε την Κερύνεια χωρίς να χρειαστεί ν' ανοίξει πυρ. Ωστόσο, υπήρξε αντίσταση κατά την Πολιορκία της Αμμοχώστου και η υπεράσπιση της πόλης κράτησε από το Σεπτέμβριο του 1570 έως τον Αύγουστο του 1571. Η πτώση της Αμμοχώστου (με το θάνατο του Βενετού διοικητή Μαρκαντόνιο Μπραγκαντίν) σηματοδότησε την έναρξη της οθωμανικής περιόδου στην Κύπρο.
Δύο μήνες αργότερα, οι ναυτικές δυνάμεις του ιερού συνασπισμού, αποτελούμενες κυρίως από βενετικά, ισπανικά και παπικά πλοία υπό τη διοίκηση του Δον Χουάν της Αυστρίας, νίκησαν τον τουρκικό στόλο στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου σε μία από τις αποφασιστικές μάχες της παγκόσμιας ιστορίας. Ωστόσο, η νίκη επί των Τούρκων ήρθε πολύ αργά για να βοηθήσει την Κύπρο και η νήσος παρέμεινε υπό οθωμανική κυριαρχία για τους επόμενους τρεις αιώνες.
Το 1570 οι Τούρκοι κατέλαβαν την Κύπρο και ο Λάλα Μουσταφά Πασάς έγινε ο πρώτος Τούρκος κυβερνήτης της Κύπρου, αμφισβητώντας τους ισχυρισμούς της Βενετίας. Ταυτόχρονα, ο Πάπας σχημάτισε συνασπισμό μεταξύ των παπικών κρατών, της Μάλτας, της Ισπανίας, της Βενετίας και αρκετών άλλων ιταλικών κρατών, χωρίς πραγματικό αποτέλεσμα. Το 1573 οι Βενετοί έφυγαν, αφαιρώντας την επιρροή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Άνγκους "Μπουνάτσας" Μακ Ντακ
Ο Άνγκους ΜακΝτακ είναι μέλος της Φατρίας των Μακ Ντακ που είναι μια φανταστική Σκωτική οικογένεια ή φατρία (αγγλικά: clan) από την οποία κατάγεται ο χαρακτήρας της Ντίσνει, Σκρουτζ Μακ Ντακ. Ο Άνγκους ΜακΝτακ, γνωστός και ως "Μπουνάτσας", ήταν καπετάνιος στο επάγγελμα, θείος του Σκρουτζ Μακ Ντακ και αδερφός του Φέργκους και του Ιακωβου Μακ Ντακ. Γονείς του ήταν οι Καρβούνης Μακ Ντακ και Πίσσα Κατράμη.
Κύπρος υπό Οθωμανική κυριαρχία
Διοικητική ιστορία
Μόλις κατακτήθηκε η Λευκωσία, η Κύπρος κηρύχθηκε εγιαλέτι υπό τη διοίκηση ενός μπεηλέρμπεη και ο Μουσταφά Πασάς, ο πρώην μπεηλέρμπεης του Αυλώνα, διορίστηκε ως μπεηλέρμπεης. Η Κύπρος χωρίστηκε σε τρία σαντζάκια, της Αμμοχώστου, της Κερύνειας και της Πάφου. Επιπρόσθετα, τα σαντζάκια της Αλάνια, της Ταρτούς, του Ιτσέλ, της Σις, του Ζουλκαντριγέ και της Τρίπολης της Συρίας στην ηπειρωτική χώρα τέθηκαν υπό τη διοίκηση του εγιαλετίου της Κύπρου. Η Κύπρος χωρίστηκε επίσης στους καζάδες της Τούζλας, της Λεμεσού, της Επισκοπής, της Κυθρέας, της Πάφου, των Κουκλίων, της Λευκάς, της Μόρφου, της Χρυσοχούς, της Αμμοχώστου, της Κερύνειας και της Μεσαορίας. Αυτοί οι καζάδες είχαν το δικό τους καδή ή ναΐμπ. Το σαντζάκι της Τρίπολης, ωστόσο, απομακρύνθηκε από τη δικαιοδοσία της Κύπρου το 1573 λόγω της απόστασης και δόθηκε στο εγιαλέτι της Δαμασκού. Τα σαντζάκια του Ιτσέλ, της Αλάνια και της Ταρτούς αποσπάστηκαν επίσης το 1610 και δόθηκαν στο νεοσυσταθέν εγιαλέτι των Αδάνων.
Ωστόσο, μετά την κατάκτηση της Κρήτης, η Εκκλησία της Κύπρου ισχυρίστηκε ότι η Κύπρος είχε χάσει τη σημασία της, ότι ο όγκος του εμπορίου είχε μειωθεί και ότι οι άνθρωποι μετανάστευαν. Ζήτησε λοιπόν να αλλάξει το διοικητικό καθεστώς, καθώς η Κύπρος δεν μπορούσε να αντέξει να παραμένει εγιαλέτι. Έτσι, το 1670, η Κύπρος έγινε σαντζάκι και εντάχθηκε στο εγιαλέτι του Αρχιπελάγους, υπό τον άμεσο έλεγχο του καπουδάν πασά, επικεφαλής του Οθωμανικού Ναυτικού. Η διακυβέρνηση ασκήθηκε μέσω ενός διορισμένου μουτεσελίμη. Ωστόσο, στο πλαίσιο αυτού του συστήματος, οι τοπικοί αγάδες εισέπραταν τους φόρους. Αυτό αύξησε τη δύναμή τους και κατέληξε σε δυσαρέσκεια, καθώς η αντιπαλότητα μεταξύ τους προκάλεσε μια διετή εξέγερση στη δεκαετία του 1680 από τον Μπογιατζίογλου Μεχμέτ Αγά. Αυτό το γεγονός απέδειξε ότι το συγκεκριμένο σύστημα προκάλεσε κενό εξουσίας και ήταν αναποτελεσματικό, οπότε το 1703 η Κύπρος τέθηκε απευθείας υπό τον έλεγχο του μεγάλου βεζίρη, για λογαριασμό του οποίου διοικούσε ένας μουχασίλης. Για να μειωθούν οι δυνάμεις των αγάδων, δόθηκε στον μουχασίλη η εξουσία να συλλέγει τους φόρους, καθώς και αυξημένη πολιτική και στρατιωτική εξουσία. Μεταξύ του 1745 και του 1748, η Κύπρος έγινε για λίγο ξανά εγιαλέτι. Αυτά τα τρία χρόνια, ειδικά η θητεία του κυβερνήτη Εμπουμπεκίρ Πασά (1746–48), ήταν περίοδος ανάπτυξης και σχετικής ευημερίας. Μετά το πέρας της θητείας του Εμπουμπεκίρ Πασά, η Κύπρος επανήλθε στο προηγούμενο καθεστώς.
Άνγκους "Μπουνάτσας" Μακ Ντακ
Λίγα είναι γνωστά για την ιστορία του. Γεννήθηκε τον 19ο αι. Πρωτοεμφανίστηκε στον "Μεγάλο Αγώνα στον Μισσισιπή", του Καρλ Μπαρκς. Το 1870, συμμετείχε σε έναν αγώνα με τον Πόρκερ Χογκ στον οποίο έχασε γιατί το καράβι του βούλιαξε. Δέκα χρόνια μετά, ο ανηψιός του Σκρουτζ Μακ Ντακ, έφερε γούρι στον Μπουνάτσα ώστε να κερδίσει σε μια παρτίδα πόκερ ένα ποταμόπλοιο, το "Τσίλικο Δολλάριο", που ανήκε στον Πόρκερ Χογκ. Πέθανε το 1901.
Κύπρος υπό Οθωμανική κυριαρχία
Διοικητική ιστορία
Οι Ελληνοκύπριοι είχαν δύο πολύ σημαντικές διοικητικές θέσεις, τον αρχιεπίσκοπο, ο οποίος ήταν επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας και αναγνωριζόταν ως ο μοναδικός εκπρόσωπος του ελληνοκυπριακού πληθυσμού από τη δεκαετία του 1670 και τον δραγουμάνο, που επιλεγόταν από τους υποψηφίους που όριζε ο αρχιεπίσκοπος. Η διοίκηση του μουχασίλη γινόταν όλο και πιο δυσλειτουργική. Το 1764, ο μουχασίλης Τσιλ Οσμάν Αγάς σκοτώθηκε μέσα σε ένα χαοτικό περιβάλλον που προκλήθηκε από την εξουσία του. Εν τω μεταξύ, ο συνεχιζόμενος πόλεμος με τη Ρωσία σήμαινε επιδείνωση της ευημερίας του λαού. Έτσι, με τις απαιτήσεις του αρχιεπισκόπου και του δραγουμάνου, η Κύπρος τέθηκε απευθείας υπό τη διοίκηση του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου το 1785, με το μουχασίλη να διορίζεται άμεσα. Οι μουχασίλιδες είχαν χάσει πλέον την εξουσία που διέθεταν στο παρελθόν, γεγονός που αύξησε σημαντικά την επιρροή του ορθοδόξου κλήρου καθώς ανέλαβε τη συλλογή των φόρων. Το 1839, με τις μεταρρυθμίσεις του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, η νήσος έγινε και πάλι σαντζάκι του εγιαλετίου του Αρχιπελάγους αλλά απέκτησε σημαντική αυτονομία. Η νήσος διοικούνταν πλέον από έναν μουτεσαρίφη, οι κάζες συνενώθηκαν σε έξι διευρυμένους καζάδες με δικά τους διοικητικά και δικαστικά συμβούλια. Δημιουργήθηκε ένα διοικητικό συμβούλιο σαντζακίων, στο οποίο εκπροσωπούνταν οι Έλληνες, οι Τούρκοι, και άλλες μειονότητες.
Το 1861, η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο σαντζάκι υπό τον άμεσο έλεγχο της Πύλης. Ωστόσο, η κατάσταση αυτή άλλαξε ξανά το 1868, όταν η Κύπρος έγινε σαντζάκι και εντάχθηκε στο βιλαέτι του Αρχιπελάγους υπό το νεοσυσταθέν σύστημα των βιλαετίων. Αυτό, όμως, δεν θα διαρκούσε πολύ, καθώς το βιλαέτι διοικούνταν από τα Δαρδανέλλια και η μεγάλη απόσταση έκανε τη διοίκηση μη πρακτική. Με τις προσπάθειες του αρχιεπισκόπου Σωφρονίου Γ΄ της Κύπρου, καθώς και λόγω της ξηρασίας και των καταστροφών των ακρίδων, η Κύπρος έγινε μια ανεξάρτητο σαντζάκι για άλλη μια φορά το 1870. Αυτή η ρύθμιση κράτησε μέχρι το 1878, όταν οι Βρετανοί ανέλαβαν την εξουσία επί της νήσου.
Άνγκους "Μπουνάτσας" Μακ Ντακ
Παραπομπές
Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς) Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων)
Κύπρος υπό Οθωμανική κυριαρχία
1849–1878
Το 1869 άνοιξε το κανάλι του Σουέζ και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας έδειξε αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη νήσο, η οποία βρισκόταν μια πολύ ευνοϊκή τοποθεσία. Όταν οι Τούρκοι ηττήθηκαν από τους Ρώσους το 1877, το επόμενο έτος έλαβε χώρα το Συνέδριο του Βερολίνου με σκοπό την αναθεώρηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου η οποία υπογράφηκε από τη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία σύμφωνα με όρους που υπαγόρευσαν οι πρώτοι, 9 Ιουλίου 1878, ενώ στις 4 του προηγούμενου Ιουνίου οι Βρετανοί και ο σουλτάνος ​​υπέγραψαν κρυφά τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, βάσει της οποίας η κατοχή και η διοίκηση της Κύπρου κατοχυρώθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία. Ως ανταλλαγή για τον έλεγχο της Κύπρου, το Ηνωμένο Βασίλειο συμφώνησε να στηρίξει την Τουρκία στον ρωσοτουρκικό πόλεμο. Η συμφωνία αυτή επισημοποιήθηκε ως Κυπριακή Σύμβαση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οθωμανικη *
Θάνος Ανεστόπουλος
Ο Θάνος Ανεστόπουλος (3 Φεβρουαρίου 1967 – 3 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός, ο οποίος έγινε ιδιαίτερα γνωστός από την συμμετοχή του στο ροκ συγκρότημα Διάφανα Κρίνα, του οποίου υπήρξε και ιδρυτής.
Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη στις 3 Φεβρουαρίου του 1967 και απεβίωσε στις 3 Σεπτεμβρίου 2016 από καρκίνο. Ο ίδιος είχε ανακοινώσει την ασθένειά του μέσω της ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης Facebook το 2015.
Απόψεις για διάφορα θέματα
Ο Ανεστόπουλος θεωρούσε ότι «η θρησκεία είναι η μεγαλύτερη και η πιο επιτυχημένη απάτη όλων των εποχών» και ότι «δεν θα υπάρξει ποτέ θρησκεία ανώτερη απ’ την αλήθεια». Για την πολιτική ανέφερε πως «είναι η τέχνη του ψέματος και της ψευδαίσθησης». Επικαλούμενος τη ρήση του Λούντβιχ Έρχαρντ συμφωνούσε ότι «είναι η τέχνη του να μοιράζεις μία πίτα με τέτοιον τρόπο, ώστε να πιστεύει ο καθένας ότι έχει πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι». Για τη μουσική είπε ότι «αν δεν υπήρχε, θα προσπαθούσα να την εφεύρω, αλλιώς θα δυσκολευόμουν ν’ αναπνεύσω φυσιολογικά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Οντβιλιέ
Το Οντβιλιέ (γαλλικά: Hondevilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Οντβιλουά (γαλλικά: Hondevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Φοίβος των Λουζινιάν
O Φοίβος, γαλλικά : Phoebus, (απεβίωσε. μετά τον Ιούλιο του 1485) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν τιτουλάριος μαρεσάλης της Αρμενίας και τιτουλάριος κύριος της Σιδώνος.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Πέτρου αντιβασιλιά της Κύπρου, τιτουλ. κόμη της Τρίπολης, τιτουλ. κοντόσταυλου & σενεσάλη της Ιερουσαλήμ, γιου του Ιακώβου τιτουλάριου κόμη της Τρίπολης (γιου του Ιωάννη αντιβασιλιά της Κύπρου και τιτουλάριου πρίγκιπα της Αντιόχειας).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνα:
Η Ελεονώρα ήταν κυρία των τιμών της Ισαβέλλας του Οίκου της Βαρκελώνης-Ουρζέλ, συζύγου τού δούκα της Κοΐμπρα, των οποίων ο γιος Ιωάννης των Καπετιδών-Αβίς νυμφεύτηκε τη βασίλισσα Καρλόττα της Κύπρου.
Ο Φοίβος των Πουατιέ-Λουζινιάν απεβίωσε στη Ρώμη και περίπου την ίδια εποχή με την 3η εξαδέλφη του Καρλόττα, όταν αυτή εκτοπίστηκε από τον νόθο αδελφό της Ιάκωβο Β΄ της Κύπρου. Αυτό σημαίνει ότι ο Φοίβος την ακολούθησε στην εξορία της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Λα Ουσαί-αν-Μπρι
Το Λα Ουσαί-αν-Μπρι (γαλλικά: La Houssaye-en-Brie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υλσεσιέν (γαλλικά: Hulsétiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Δημογραφία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Ο πληθυσμός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας αποτελείται κυρίως από Σέρβους. Εκτός από αυτούς, Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, Κροάτες και άλλοι ζουν στη Δημοκρατία.
Πληθυσμός ανά έτος
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2010, ο πληθυσμός ανήλθε σε 1.433.038 κατοίκους. Έτσι, μειώθηκε κατά 2.141 άτομα σε σχέση με το 2009. Ένας από τους λόγους για τη μείωση του πληθυσμού ήταν μια αρνητική φυσική αύξηση. Ο αριθμός των νεογνών μειώθηκε κατά 4,3%. Η μέση ηλικία της μητέρας που γεννούσε το πρώτο παιδί ήταν 25,9 έτη. Η μέση μέση ηλικία των γυναικών που γεννούσαν νεογνό αυξήθηκε κατά ένα έτος και έφτασε τα 27,7 χρόνια, αλλά είναι ο μικρότερος μέσος όρος μεταξύ των χωρών της περιοχής. Το 85% των παιδιών γεννιέται από εγγεγραμμένο γάμο. Το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας είναι 4 ανά 1.000. Μεταξύ των χωρών της περιοχής, αυτός ο δείκτης είναι χαμηλότερος μόνο στη Σλοβενία.
Η θνησιμότητα σε σύγκριση με το 2009 μειώθηκε κατά 1,9%. Το μέσο προσδόκιμο ζωής είναι 72,1 έτη. Κατά μέσο όρο, οι γυναίκες στη ΣΔ Βοσνίας ζουν 5 χρόνια περισσότερο από τους άνδρες.
Η μετανάστευση αποτελεί σημαντικό παράγοντα στη δημογραφία της ΣΔ Βοσνίας. Περίπου οι μισές εσωτερικές μεταναστεύσεις είναι μεταξύ της ΣΔ Βοσνίας και της Ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Οι μετανάστες είναι πιθανότερο να είναι κάτοικοι ηλικίας 20-29 ετών, και οι περισσότεροι εξ αυτών είναι γυναίκες. Ενώ μεταξύ των μεταναστών ηλικίας άνω των 30 ετών κυριαρχούν οι άντρες.
Εθνική και θρησκευτική σύνθεση
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 (που δημοσιεύθηκε το 2016 από τη Δημοκρατική Στατιστική Υπηρεσία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, διαφέρει από τα στοιχεία του Οργανισμού Στατιστικής της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης), η εθνική σύνθεση της ΣΔ Βοσνίας ήταν ως εξής : Οι αναγνωρισμένες εθνικές μειονότητες είναι οι Ουκρανοί, οι Τσιγγάνοι, οι Μαυροβούνιοι, οι Σλοβένοι, οι Σλαβομακεδόνες, οι Ιταλοί, οι Τσέχοι, οι Πολωνοί, οι Ούγγροι, οι Σλοβάκοι, οι Γερμανοί και οι Εβραίοι. Επίσης στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας κατοικούν Ρώσοι, Αλβανοί, Ρουμάνοι, Ρουθηνοί, Τούρκοι, Άραβες, Κινέζοι και άλλοι.
Η θρησκευτική σύνθεση, σύμφωνα με στοιχεία για το 2013, ήταν η εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημογραφικά στοιχεία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Ανατροπή της ψευδούς και αντιθέου φραγμασωνικής πίστεως
Η Ανατροπή της ψευδούς και αντιθέου φραγμασωνικής πίστεως είναι προπαγανδιστικό αντιμασονικό έργο του Αγάπιου Κολυβά Παπαντωνάτου, γραμμένο το 1782. Το χειρόγραφο έχει πλήρη τίτλο: ''Βιβλίον καλούμενον “Ανατροπή της ψευδωνύμου και αντιθέου φραγμασωνικής πίστεως”, διαιρεθέν μεν εις κεφ. δώδεκα, συνταθέν δε παρεμού εν ιερομονάχοις Αγαπίου Κωλυβά του Παπαντονάτου καλουμένου εκ της νήσου Κεφαλληνίας, ευρισκομένου κατά την ενταύτα Κωνσταντινούπολιν. αψπβ' εν μηνί Οκτωμβρίου ιη΄'' [sic]. Σώζεται ως έγγραφο σε κώδικα (αρ. 18) της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου στο Άγιον Όρος. Ο κώδικας είναι χαρτώος, σε σχήμα 8ο μεγάλο, σε καλή κατάσταση και η στάχωση είναι νεώτερη του 19ου αιώνα. Έχει δομή που χωρίζεται σε Προοίμιον, κυρίως έργο με 12 κεφάλαια και επίλογο.
Οι συνθήκες συγγραφής του έργου
Η συγγραφή του ολοκληρώθηκε μέσα σε 47 ημέρες, στις 26 Νοεμβρίου 1782. Η αρχή έγινε στις 10 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Το κείμενο αντιγράφηκε εκ νέου από τον συντάκτη του στις 14 Απριλίου 1783. Οι πηγές της πληροφόρησής του ήταν τέκτονες της Κωνσταντινούπολης. Τυπικό των τεκτόνων που κυκλοφορούσε στην πόλη την εποχή του και από ιταλικούς όρους που χρησιμοποιεί, π.χ. τζίρο ντε τέστα, ηντράδα, λοτταρία, μποτενίγια ίσως είχε υπόψιν του ιταλικά κείμενα της περιόδου και Ιταλούς της Κωνσταντινούπολης.
Περιεχόμενο
Το έργο συνιστά μια καταγραφή συζητήσεων με κάποιον τέκτονα πριν από το 1782-1783. Πιθανώς επρόκειτο για μια ομιλία η οποία λόγω της έκτασής του πρέπει να πραγματοποιήθηκε σε αρκετές συναντήσεις. Σκοπός της ήταν η νουθεσία και η προστασία των Χριστιανών της Κωνσταντινούπολης από τον τεκτονισμό. Είναι έργο κατηχητικό και ποιμαντικό: θέλει να προστατεύσει το ορθόδοξο ποίμνιο αλλά και να νουθετήσει τους πρώην χριστιανούς μασόνους να μετανοήσουν και να επανέλθουν στην προηγούμενη πίστη τους.
Επρόκειτο για μια εκλαϊκετική απάντηση εμπλουτισμένη με αγιογραφικά χωρία και όρους απέναντι στον τεκτονισμό. Η λαϊκότητα του ύφους του φαίνεται από φράσεις όπως σφάκελα, πτύσιμον που σας χρειάζεται, τις απευθυνόμενες κατάρες προς τους μασώνους. Για τη Μασονία, ο Παπαντωνάτος αναφέρει την επιθυμία τους να κτίσουν ένα Ναό του ανθρώπου, δηλαδή να οικοδομήσουν ψυχικώς τον άνθρωπο. Μιλάει για την μυστικότητα των μασόνων. Τους συσχετίζει με την μαγεία, ενώ διαψεύδει την ηθική τους, αφού οι αγαθοεργίες τους είναι ψεύτικες. Ο μασονισμός βρίσκεται στον αντίποδα του Χριστιανισμού και τον χαρακτηρίζει ως θρησκεία, παρόλο που είναι άθεος διότι απορρίπτει τον αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό (τους χαρακτηρίζει αρνησίθεους).
Στο πλαίσιο παραπλάνησης των ανθρώπων και επέκτασής του ο μασονισμός συμπεριλαμβάνει όλες τις θρησκείες. Επιχειρεί την ταύτιση της μασονίας με τους Εβραίους, ενώ μιλάει για τη σχέση τους με τους Ιππότες της Μάλτας, πρώην Ναΐτες. Οι απαρχές του τεκτονισμού τοποθετούνται από τον συντάκτη του έργου στα 1652-1653 περίπου ως έναρξη της σκωτικής μορφής της Μασωνίας. Δίνει πληροφορίες σχετικά με τη μύηση ενός αρχάριου Μασώνου, για τα διακριτικά και συμβολικά σημεία των Τεκτόνων, τα χρησιμοποιούμενα όργανά τους, τους ναούς τους, τα τάγματά τους, την ιεραρχία τους, τις τάξεις χειροτονίας τους και πως τελούσαν μυήσεις την νύχτα, τις αλλαγές των ονομάτων τους. Τέλος, αναφέρει πως τελούσαν θυσίες παιδιών γυναικών εκπορνευομένων αγνώστου πατρός ώστε να μην τα αναζητήσει κανένας.
Χαρακηριστική είναι η πολεμική που εξαπολύει στον Βολταίρο, τον οποίο θεωρεί δια των συγγραφών του θεμελιωτή του τεκτονισμού και ευαγγελιστήν του σκότους. Επίσης, τον χαρακτηρίζει άπιστο και αντίθεο και ωσάν ένα κτήνος άλογον ως ο διάβολος. Η πολεμική αυτή σε βάρος των βολτεροφρόνων του 18ου αι. εντάσσεται στην παλαμική πολεμική σε βάρος της φιλοσοφικής σύλληψης του Θεού, η οποία αναβίωσε στο πλαίσια του κολλυβαδισμού και του νεοησυχασμού.
Η σημασία του έργου
Η σημασία της Ανατροπής της ψευδούς και αντιθέου φραγμασωνικής πίστεως έγκειται στο ότι αποτελεί την πρώτη αναίρεση του Μασoνισμού από εκπρόσωπο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επίσης, είναι μια μαρτυρία σχετικά με το τι πίστευε και πώς είχε προσλάβει ένας μέσος ορθόδοξος πιστός της εποχής το μασονισμό. Στο πόνημα αποτυπώνεται το ύφος του λαϊκού κηρύγματος της εποχής από έναν μέτριας παιδείας κληρικό, που παρουσιάζεται ως πνευματικός καθοδηγητής του ποιμνίου του. Επιπλέον, η ιστορική αναδρομή που επιχειρεί για τον μασονισμό, το κατατάσσει στην πρώτη απόπειρα συγγραφής μιας συνοπτικής ιστορίας του στα ελληνικά. Η πολεμική που εξαπολύει σε βάρος του Βολταίρου κάνει το κείμενό του να είναι το παλιότερο αντιβολταιρικό έργο στην Ορθόδοξη Ανατολή. Τέλος, είναι ένα από τα πρώτα κείμενα όπου χρησιμοποιείται ο όρος φραγμασωνία και εντάσσεται στην κολλυβαδική και νεοησυχαστική παράδοση.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτικά κείμενα
Τα Πάθη του Χριστού
Τα Πάθη του Χριστού (The Passion of the Christ) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία του Μελ Γκίμπσον. Είναι επική δραματική ταινία με θέμα τα Πάθη του Ιησού Χριστού, με τον Τζιμ Καβίζελ στον ομώνυμο ρόλο. Βασίζεται κυρίως στα 4 Ευαγγέλια και επιπροσθέτως σε άλλα θρησκευτικά κείμενα.
Η ταινία καλύπτει βασικά τις τελευταίες 12 ώρες της ζωής του Ιησού, αρχίζοντας με την προσευχή στον κήπο στη Γεθσημανή, την αγρυπνία και τη θλίψη της Παναγίας, και τελειώνοντας με μία σύντομη περιγραφή της Αναστάσεως. Αξιοσημείωτες εικόνες της ταινίας ωστόσο αποτελούν και κάποιες αναδρομές στη ζωή του Χριστού ως παιδιού και ως νέου με τη Μητέρα του, της επί του Όρους ομιλίας, του Χριστού να διδάσκει τους Δώδεκα Αποστόλους και του Μυστικού Δείπνου. Η ταινία γυρίστηκε στην Ιταλία και οι διάλογοί της είναι αποκλειστικά στην ανακατασκευασμένη αραμαϊκή γλώσσα, στη δημώδη εβραϊκή και στη λατινική, οπότε σε όλες τις χώρες προβάλλεται με υπότιτλους ή μεταγλωττισμένη.
Η ταινία υπήρξε αμφιλεγόμενη και δέχθηκε ανάμικτες κριτικές, με ορισμένες να βρίσκουν την ακραία βία της υπερβολική και αποπροσανατολιστική, ενώ υπήρξαν ισχυρισμοί ότι έμμεσα προάγει τον αντισημιτισμό. Πάντως η ταινία σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, με έσοδα 612 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ από την προβολή της σε κινηματογραφικές αίθουσες. Τα Πάθη του Χριστού υπήρξαν η ταινία με χαρακτηρισμό R (Restricted - ακατάλληλη για ανήλικους) με τα μεγαλύτερα έσοδα στις ΗΠΑ στην ιστορία. Το 2005 ήταν υποψήφια για τρία Βραβεία «Όσκαρ» (φωτογραφίας, καλύτερης πρωτότυπης μουσικής και μακιγιάζ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Θρησκευτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Icon Productions Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μελ Γκίμπσον Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Τσακονήσι Χαλκιδικής
To Τσακονησι ή Πιτσακονήσι ή Πιτζακονήσι είναι ακατοίκητη νησίδα της Χαλκιδικής στον Τορωναίο κόλπο στην Σιθωνία απέναντι από την παραλία της Κουτσουπιάς. Διοικητικά ανήκει στον Νέο Μαρμαρά από τον οποίο απέχει πέντε χιλιόμετρα.
Στο νησί που είναι πευκόφυτο, υπάρχουν ερείπια παλαιοχριστιανικών κτιρίων και δεξαμενής, πιθανότατα την εποχή αυτή φιλοξενούσε μικρό οικισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Χαλκιδικής Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κρούμος
Ο Kρούμος (βουλγαρικά: Крум), συχνά αναφερόμενος ως Κρούμος ο φοβερός (βουλγαρικά: Крум Страшни) ήταν Χαν της Βουλγαρίας (μεταξύ 796 και 803 - 814). Επί της βασιλείας του η βουλγαρική επικράτεια διπλασιάστηκε σε έκταση, εκτεινόμενη από τον μέσο Δούναβη μέχρι τον Δνείπερο και από την Αδριανούπολη μέχρι τα Ορη Τάτρα. Η ικανή και ενεργητική διακυβέρνησή του έφερε νόμο και τάξη στη Βουλγαρία και ανέπτυξε τα βασικά στοιχεία της κρατικής οργάνωσης.
Προέλευση
Ο Κρούμος ήταν Βούλγαρος αρχηγός από την Παννονία. Η καταγωγή του και τα περί την ανάρρησή του στον θρόνο είναι άγνωστα. Εικάζεται ότι μπορεί να ήταν απόγονος του παλιού βουλγαρικού βασιλικού οίκου του Χουβράτη. Το όνομα Κρούμος είναι τουρκικής προέλευσης και σημαίνει «κυβερνήτης πρίγκιπας» (από το kurum «κυβέρνηση, ηγεσία, διοίκηση»).
Καθιέρωση νέων συνόρων
Γύρω στο 805 ο Κρούμος νίκησε το Χαγανάτο των Αβάρων, καταστρέφοντας τα υπολείμματά τους και αποκαθιστώντας τη βουλγαρική εξουσία στο Ονγκάλ, το παραδοσιακό βουλγαρικό όνομα για την περιοχή βόρεια του Δούναβη κατά μήκος των Καρπαθίων, που καλύπτει την Τρανσυλβανία και κατά μήκος του Δούναβη στην ανατολική Παννονία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία συνόρων μεταξύ της Φραγκικής Αυτοκρατορίας και της Βουλγαρίας, γεγονός που θα είχε σημαντικές επιπτώσεις στην πολιτική των διαδόχων του Κρούμου.
Σύγκρουση με τον Νικηφόρο Α΄
Ο Κρούμος ξεκίνησε μια πολιτική εδαφικής επέκτασης. Το 807 οι Βουλγαρικές δυνάμεις νίκησαν τον βυζαντινό στρατό στην κοιλάδα του Στρυμόνα. Το 809 οολιόρκησε και υποχρέωσε σε παράδοση τη Σαρδική σφάζοντας τη φρουρά της, 6.000 ανδρών, παρά την εγγύησή του για το αντίθετο. Αυτή η νίκη προκάλεσε τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Νικηφόρο Α' να εγκαταστήσει πληθυσμούς από τη Μικρά Ασία κατά μήκος των συνόρων για να τα προστατεύσει και να προσπαθήσει να ανακαταλάβει και να ενισχύσει τη Σαρδική, αλλά αυτή η επιχείρηση απέτυχε.
Στις αρχές του 811 ο Νικηφόρος Α', συγκεντώνοντας θεματικό και τακτικό στρατό, εξαπέλυσε μια τεράστια εκστρατεία κατά της Βουλγαρίας, προχωρώντας προς τις Μαρκελλές (κοντά στο σημερινό Καρνομπάτ). Εκεί ο Κρούμος προσπάθησε να διαπραγματευτεί στις 11 Ιουλίου 811, αλλά ο Νικηφόρος ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει την εκστρατεία του. Ο στρατός του απέφυγε με κάποιο τρόπο τις βουλγαρικές ενέδρες στον Αίμο και συνέχισε προς τη Μοισία. Κατάφερε να καταλάβει την Πλίσκα στις 20 Ιουλίου, καθώς μόνο ένας μικρός, βιαστικά συγκροτημένος στρατός βρισκόταν στον δρόμο του. Εκεί ο Νικηφόρος απέκτησε πρόσβαση στους θησαυρούς των Βουλγάρων ενώ έβαλε φωτιά στην πόλη και έστρεψε τον στρατό του κατά του πληθυσμού. Μια νέα διπλωματική πρωτοβουλία του Kρούμου απορρίφθηκε κι αυτή.
Το χρονικό του πατριάρχη των Σύρων Ιακωβιτών του 12ου αιώνα, Μιχαήλ του Σύρου, περιγράφει ότι «Ο Νικηφόρος, αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, εισέβαλε στη χώρα των Βουλγάρων, νίκησε και σκότωσε πολλούς από αυτούς. Έφτασε στην πρωτεύουσά τους, την κατέλαβε και την ερήμωσε. Η αγριότητα του έφτασε στο σημείο να διατάξει να φέρουν τα μικρά παιδιά τους, τα έδεσε στη γη και τα συνέτριψε με μυλόπετρες». Ενώ ο Νικηφόρος Α΄ και ο στρατός του λεηλατούσαν τη βουλγαρική πρωτεύουσα, ο Κρούμος κινητοποίησε όσο το δυνατόν περισσότερους στρατιώτες, δίνοντας όπλα ακόμη και σε αγρότες και γυναίκες. Ο στρατός αυτός συγκεντρώθηκε στα ορεινά περάσματα για να αναχαιτίσει τους Βυζαντινούς καθώς επέστρεφαν στην Κωνσταντινούπολη. Τα ξημερώματα της 26ης Ιουλίου οι Βούλγαροι κατάφεραν να παγιδεύσουν τον Νικηφόρο που υποχωρούσε από το πέρασμα της Βάρμπιτσα. Ο βυζαντινός στρατός εξοντώθηκε στη μάχη που ακολούθησε (Μάχη της Πλίσκας) και ο Νικηφόρος σκοτώθηκε, ενώ ο γιός του Σταυράκιος μεταφέρθηκε σε ασφάλεια από τον αυτοκρατορικό σωματοφύλακα, αφού δέχθηκε σοβαρό τραύμα στο λαιμό. Λέγεται ότι, στη συνέχεια, ο Κρούμος επένδυσε το κρανίο του αυτοκράτορα με ασήμι και το χρησιμοποιούσε ως κούπα.
Σύγκρουση με τον Μιχαήλ Α’ Ραγκαβέ
Ο Σταυράκιος αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά από μια σύντομη βασιλεία (πέθανε από την πληγή του το 812) και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του, Μιχαήλ Α' Ραγκαβές. Το 812 ο Κρούμος εισέβαλε στη Βυζαντινή Θράκη, καταλαμβάνοντας το Ντέμπελτ και τρομοκρατώντας τον πληθυσμό των γειτονικών φρουρίων, που κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη. Από αυτή τη θέση ισχύος πρόσφερε επιστροφή στη συνθήκη ειρήνης του 716. Μη διατεθειμένος να συμβιβαστεί από θέση αδυναμίας ο νέος Αυτοκράτορας Μιχαήλ Α' απέρριψε την πρόταση, δήθεν αντίθετος στον όρο της ανταλλαγής των αυτομολησάντων. Για να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στον Αυτοκράτορα ο Κρούμος πολιόρκησε και κατέλαβε τη Μεσημβρία (Νεσέμπαρ) το φθινόπωρο του 812. Το Φεβρουάριο του 813 οι Βούλγαροι επιτέθηκαν στη Θράκη αλλά απωθήθηκαν από τις δυνάμεις του Αυτοκράτορα. Ενθαρρυμένος από αυτή την επιτυχία του ο Μιχαήλ Α' κάλεσε στρατεύματα από ολόκληρη τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και κατευθύνθηκε προς τα βόρεια, ελπίζοντας σε μια αποφασιστική νίκη. Ο Κρούμος οδήγησε τον στρατό του νότια προς την Αδριανούπολη και έστησε στρατόπεδο κοντά στη Βερσινικία. Ο Μιχαήλ Α' παρέταξε τον στρατό του εναντίον των Βουλγάρων, αλλά καμία από τις δύο πλευρές δεν ξεκινούσε επίθεση για δύο εβδομάδες. Τελικά, στις 22 Ιουνίου 813, οι Βυζαντινοί επιτέθηκαν αλλά αμέσως τράπηκαν σε φυγή, στη Μάχη της Βερσινικίας. Με το ιππικό του Κρούμου να τον καταδιώκει, η καταστροφή του Μιχαήλ Α΄ ολοκληρώθηκε και ο Κρούμος προχώρησε προς την Κωνσταντινούπολη, την οποία πολιόρκησε από ξηρά. Απαξιωμένος ο Μιχαήλ αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να γίνει μοναχός — ο τρίτος Βυζαντινός Αυτοκράτορας που έχασε τον θρόνο του λόγω του Κρούμου.
Σύγκρουση με τον Λέοντα Ε' τον Αρμένιο
Ο νέος αυτοκράτορας, Λέων Ε' ο Αρμένιος, προσφέρθηκε να διαπραγματευτεί και κανόνισε συνάντηση με τον Κρούμο. Όταν έφτασε ο Κρούμος, έπεσε σε ενέδρα Βυζαντινών τοξοτών και τραυματίστηκε καθώς προσπαθούσε να διαφύγει. Εξαγριωμένος, ερήμωσε τα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης και κατευθύνθηκε προς τη χώρα του, καταλαμβάνοντας καθ' οδόν την Αδριανούπολη και μεταφέροντας τους κατοίκους της (συμπεριλαμβανομένων των γονέων του μελλοντικού αυτοκράτορα Βασιλείου Α') μέσω του Δούναβη. Παρά τον επερχόμενο χειμώνα ο Κρούμος εκμεταλλεύτηκε τον καλό καιρό για να στείλει μια δύναμη 30.000 ανδρών στη Θράκη, καταλαμβάνοντας την Αρκαδιούπολη (Λουλέ Μπουργκάς) και μεταφέροντας 50.000 αιχμαλώτους στα βουλγαρικά εδάφη πέρα ​​από τον Δούναβη. Τα λάφυρα από τη Θράκη τα χρησιμοποίησε για να πλουτίσει ο ίδιος και η αριστοκρατία του και περιλάμβαναν αρχιτεκτονικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στην ανοικοδόμηση της Πλίσκας, ίσως σε μεγάλο βαθμό από αιχμάλωτους Βυζαντινούς τεχνίτες.
Ο Κρούμος πέρασε τον χειμώνα προετοιμάζοντας μια μεγάλη επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης. Φήμες ανέφεραν τη συγκέντρωση ενός μεγάλου αριθμού πολιορκητικών μηχανών, οι οποίες θα μεταφέρονταν με 5.000 άμαξες.
Το 813 οι Βυζαντινοί φέρεται να νίκησαν στη μάχη της Μεσημβρίας (δεν είναι βέβαιο το γεγονός, ούτε το αν συνέβη επί Κρούμου ή κάποιου διαδόχου του) και εκδίωξαν τους Βουλγάρους από τη Θράκη. Την επόμενη χρονιά, Στις 13 Απριλίου 814, ο Κρούμος πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Τον Κρούμο διαδέχθηκε ο γιός του Ομουρτάγ. Μετά τον θάνατο του Κρούμου, για περίπου εβδομήντα πέντε χρόνια, δεν έγινε πόλεμος μεταξύ Βουλγάρων και Βυζαντινών.
Κληρονομιά
Ο Κρούμος έμεινε στην ιστορία για τη θέσπιση του πρώτου γνωστού γραπτού βουλγαρικού νομικού κώδικα, που εξασφάλιζε επιδόματα σε επαίτες και κρατική προστασία σε όλους τους φτωχούς Βούλγαρους. Η οινοποσία, η συκοφαντία και η ληστεία τιμωρούνταν αυστηρά. Μέσω των νόμων του έγινε γνωστός ως αυστηρός αλλά δίκαιος ηγεμόνας, φέρνοντας Σλάβους και Βούλγαρους σε ένα συγκεντρωτικό κράτος.
Έχουν γραφτεί μυθιστορήματα για τη ζωή του, όπως από τον Ντμίτιαρ Μάντοφ (1973) και τον Ιβάν Μπογκντάνοφ (1990).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Κρούμου
Ταξιάρχης Κόλιας
Ο Ταξιάρχης Κόλιας του Γεωργίου (1951-) είναι καθηγητής του Βίου και Πολιτισμού των Βυζαντινών του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.) και πρώην διευθυντής του Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών (Ι.Ι.Ε.) του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές Βυζαντινολογίας, Νεοελληνικής Ιστορίας κ΄ Φιλολογίας και Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Εκπόνησε διδακτορική διατριβή υπό την επίβλεψη του καθηγητή Herbert Hunger και είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Βιέννης (1980).
Από το 2006 μέχρι το 2011 διετέλεσε διευθυντής του Ινστιτούτου Βυζαντινών Ερευνών (Ι.Β.Ε.) του Ε.Ι.Ε. και από το 2013 μέχρι το 2019 ήταν ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών του Ε.Ι.Ε. και αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος. Με πρωτοβουλία του, το 2007, δημιουργήθηκε, στο Ι.Β.Ε. το πρώτο διεθνώς ηλεκτρονικό επιστημονικό περιοδικό ανοικτής πρόσβασης στις βυζαντινές σπουδές Βυζαντινά Σύμμεικτα / Byzantina Symmeikta.
Έχει διατελέσει Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Επιτροπής Σπουδών Νοτιανατολικής Ευρώπης και της Ελληνικής Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών, της οποίας είναι πρόεδρος από το 2012. Από το 2015 είναι αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Επιστημονικό έργο
Τα ερευνητικά ενδιαφέροντά του άπτονται κυρίως του βυζαντινού στρατού, του φαινομένου του πολέμου στον Μεσαίωνα, του καθημερινού βίου των Βυζαντινών και της βυζαντινής κοινωνίας γενικότερα. Το βιβλίο του για τα όπλα των Βυζαντινών αποτελεί το κυρίως έργο αναφοράς στη σχετική διεθνή βιβλιογραφία. Είναι εκδότης πολλών επιστημονικών τόμων και έχει οργανώσει ή συμμετάσχει στη διοργάνωση μεγάλου αριθμού επιστημονικών συνεδρίων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Άρον Κόουπλαντ
Ο Άρον Κόουπλαντ ή (συνήθως στα ελληνικά) Ααρών Κόπλαντ (Aaron Copland, 14 Νοεμβρίου 1900 – 2 Δεκεμβρίου 1990) ήταν Αμερικανός συνθέτης, δάσκαλος στη σύνθεση μουσικής και συγγραφέας. Αναφερόταν από τους συναδέλφους του και μουσικοκριτικούς ως «ο Πρύτανης των Αμερικανών συνθετών». Οι ανοικτές, αργά μεταβαλλόμενες αρμονίες στη μουσική του είναι χαρακτηριστικές αυτού που πολλοί θεωρούν «ήχο της αμερικανικής μουσικής», ανακλητικό των απέραντων αμερικανικών τοπίων και του πνεύματος των πρωτοπόρων εποικιστών της Δύσεως. Είναι γνωστότερος για τα έργα που συνέθεσε από το 1930 μέχρι το 1950 περίπου, με ένα κάπως επιτηδευμένα προσβάσιμο ύφος, που συχνά αναφέρεται ως «λαϊκίστικο» και από τον ίδιο ως «vernacular» («δημώδες»). Κάποια από αυτά τα έργα είναι τα χοροδράματα Appalachian Spring, Billy the Kid και Rodeo, η Fanfare for the Common Man και η 3η Συμφωνία του. Εκτός από τα μπαλέτα και τα συμφωνικά έργα του, ο Κόουπλαντ έγραψε και μουσική δωματίου, όπερα και άλλα φωνητικά έργα, καθώς και μουσική για τον κινηματογράφο.
Βιογραφία
Ο Κόουπλαντ γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ως παιδί Εβραίων μεταναστών από τη Λιθουανία. Μετά από τα πρώτα του μαθήματα μουσικής με τον συνθέτη Ρούμπιν Γκόλντμαρκ, ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου μελέτησε αρχικώς με τους Ισιντόρ Φιλίπ και Πωλ Βιντάλ, ενώ στη συνέχεια με την περίφημη μουσικοδιδασκάλισσα Νάντια Μπουλανζέ. Σπούδασε τρία χρόνια με την Μπουλανζέ, της οποίας η εκλεκτική προσέγγιση στη μουσική συνετέλεσε στο ευρύτητα των προτιμήσεών του. Αποφασισμένος κατά την επιστροφή του στις ΗΠΑ να ακολουθήσει σταδιοδρομία συνθέτη, ο Κόουπλαντ έδωσε διαλέξεις-συναυλίες, συνέθεσε έργα επί παραγγελία και δίδαξε για λίγο. Βρήκε τη σύνθεση ορχηστρικής μουσικής του μοντερνιστικού ρεύματος που είχε υιοθετήσει στο εξωτερικό μια οικονομικά αντίρροπη προσέγγιση, ιδίως με υπόβαθρο τη Μεγάλη οικονομική ύφεση. Στα μέσα της δεκαετίας του στράφηκε σε ένα πιο «προσβάσιμο» μουσικό στιλ, που αντανακλούσε τη γερμανική ιδέα της Gebrauchsmusik («χρηστικής μουσικής»), μιας μουσικής ικανής να υπηρετήσει μουσικούς και ευρύτερους καλλιτεχνικούς σκοπούς. Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, ο Κόουπλαντ ταξίδεψε πολύ στην Ευρώπη, στην Αφρική και στο Μεξικό, όπου δημιούργησε μια σημαντική φιλία με τον Μεξικανό συνθέτη Κάρλος Τσάβες, ενώ άρχισε να συνθέτει τα γνωστότερα έργα του.
Μετά τον πόλεμο, ο Κόουπλαντ έμαθε ότι ο Στραβίνσκι και άλλοι συνθέτες είχαν αρχίσει να μελετούν τη χρήση των δωδεκαφθογγικών σειριακών τεχνικών του Άρνολντ Σένμπεργκ. Μετά τη γνωριμία του και με τα έργα του Γάλλου συνθέτη Πιερ Μπουλέζ, ενσωμάτωσε αρκετές σειριακές τεχνικές στο «Κουαρτέτο για πιάνο» (1950), στη «Φαντασία για πιάνο» (1957), στις Connotations για ορχήστρα (1961) και στο Inscape για ορχήστρα (1967). Μετά το 1960 ο Κόουπλαντ δραστηριοποιήθηκε και στη διεύθυνση ορχήστρας, καθώς υπήρξε συχνά προσκεκλημένος μαέστρος σε ορχήστρες στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ πραγματοποίησε μια σειρά ηχογραφήσεων της μουσικής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Εσπεροκυνίνες
thumb|Αναδημιουργία του Hesperocyon gregarius. Οι Εσπεροκυνίνες είναι υποοικογένεια εξαφανισμένων κυνιδών.
Γένη
Υπάρχουν 10 γένη και 26 είδη Εσπεροκυνινών:
Εξαφάνιση
Σύμφωνα με ανάλυση του αρχείου απολιθωμάτων των απολιθωμένων σαρκοφάγων της Βόρειας Αμερικής, η παρακμή των εσπεροκυνινών στην εξαφάνιση κατά την περίοδο 20 έως 10 εκατομμυρίων ετών πριν προκλήθηκε από τον ανταγωνισμό με τους αιλουρίδες και τους βοροφαγίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυνίδες
Άμπραχαμ Μπόσχερτ
δεξιά|μικρογραφία| Μπουκέτο λουλουδιών με μια πεταλούδα σε πέτρινη πλάκα Ο Άμπραχαμ Μπόσχερτ ο νεότερος (Abraham Bosschaert II, (1612 – 1643) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Εποχής.
Βιογραφία
Ο Μπόσχερτ γεννήθηκε στο Μίντελμπουρχ. Σύμφωνα με το RKD, ήταν μέλος της μεγαλης οικογένειας Μπόσχερτ. Όπως ο πατέρας του, Αμπρόσιους Μπόσχερτ και τα μεγαλύτερα αδέλφια του, υπέγραφε τα έργα του με το μονόγραμμα AB, αλλά αυτό ανακαλύφθηκε μόλις το 1992. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του Αμπρόσιους Μπόσχερτ II και Γιοχάννες  Μπόσχερτ ήταν οι πρώτοι του δάσκαλοι μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1623, αλλά πήρε επίσης μαθήματα από τον θείο του Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ στην Ουτρέχτη από το 1628-1637. Το 1637 μετακόμισε στο Άμστερνταμ, αλλά μέχρι το 1643 είχε επιστρέψει στην Ουτρέχτη, όπου τάφηκε στις 4 Απριλίου 1643
Vavel
Ο Vavel (στυλιζαρισμένο: VAVEL) είναι ιστότοπος που περιέχει τις πιο πρόσφατες αθλητικές ειδήσεις και αποτελείται από εκδόσεις σε 15 χώρες. Ισπανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Γαλλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Βραζιλία, Πορτογαλία, Γερμανία, Μεξικό, Κολομβία, Περού, Εκουαδόρ, Βενεζουέλα, καθώς και μία έκδοση που εκπροσωπεί τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Το VAVEL είναι διαθέσιμο στους αναγνώστες σε 7 διαφορετικές γλώσσες.
Τον Αύγουστο του 2016, το VAVEL επέκτεινε την εμβέλειά του ώστε να προσφέρει μία ολοκληρωμένη εμπειρία πολυμέσων στους αναγνώστες και στους θεατές, ξεκινώντας μια καθημερινή ψηφιακή εκπομπή, διαθέσιμη μέσω καναλιών ζωντανής ροής στο Facebook και στο YouTube.
Δημιουργία
Ο ιστότοπος δημιουργήθηκε από τον Javier Robles, αθλητικό δημοσιογράφο, ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Ρέι Χουάν Κάρλος στη Μαδρίτη (2008-2009).
Ο ιστότοπος ανέβηκε τον Απρίλιο του 2009 ως πλατφόρμα κοινωνικών μέσων που περιστρέφεται γύρω από τα αθλήματα, όπου οι χρήστες μπορούσαν να διαμορφώσουν τα προφίλ τους με λογότυπα ομάδας και προτιμήσεις. Υπήρχαν επίσης εργαλεία πολυμέσων στα οποία οι χρήστες μπορούσαν να προσωποποιήσουν το δικό τους blog, να ανεβάσουν εικόνες και βίντεο και να αλληλεπιδρούν με άλλους χρήστες μέσω άμεσων μηνυμάτων στο προφίλ τους.
Την ίδια στιγμή που ξεκίνησε αυτή η πλατφόρμα κοινωνικών μέσων στο vavel.com, στο domain vavel.es, κυκλοφόρησε αθλητική εφημερίδα. Το πρώτο άρθρο δημοσιεύθηκε στις 28 Ιουνίου 2009 και το προσωπικό συγγραφής αποτελούταν εξ ολοκλήρου από τους φοιτητές. Αργότερα η εφημερίδα άλλαξε στο domain vavel.com.
H VAVEL επιλέχθηκε από το Ινστιτούτο Εξωτερικού Εμπορίου της Ισπανικής Κυβέρνησης στο πρόγραμμα του Ισπανικού Τεχνολογικού Κέντρου στη Σίλικον Βάλεϊ στα τέλη του 2017 ως startup με δυνατότητα εγκατάστασης στην αμερικανική αγορά.
Προέλευση ονόματος
Το όνομα VAVEL προέκυψε ως μνεία για τον Πύργο της Βαβέλ, τον αιτιολογικό μύθο όπου μια ενωμένη ανθρωπότητα, στην οποία ο λαός μιλούσε μια γλώσσα, μετανάστευσε και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη γη του Shinar.
Στη συνέχεια αποφάσισαν να χτίσουν μια πόλη και έναν πύργο που δήθεν θα μπορούσαν να φτάσουν στον ουρανό. Σε αυτό το κεφάλαιο της Γένεσις λέγεται ότι ο Θεός αναστατώθηκε με τον λαό και ως εκ τούτου αποφάσισε να μπερδέψει την τότε μορφή επικοινωνίας. Αυτό λέγεται ότι είναι η προέλευση των διαφορετικών γλωσσών.