cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαινάκη
Σύγχρονες αποτιμήσεις
Σύμφωνα με τους Αντόνιο Τοβάρ (Iberische Landeskunde: die Völker und die Städte des antiken Hispanien, A΄, 1974) και Pierre Sillières (Les voies de communications de l'Hispanie méridionale, 1990), η θέση της Μαινάκης βρισκόταν ίσως στο ύψωμα Cerro del Peñón, ή στο Torre del Mar, δηλαδή κοντά στις εκβολές του ποταμού Βέλες, στην παράλια περιοχή της σημερινής πόλης Μπέλεθ-Μάλαγα. Η τοποθεσία αυτή είναι κοντά με την Los Toscanos που δέχεται και ο Hans Georg Niemeyer (στο «Auf der Suche nach Mainake», Historia: Zeitschrift für alte Geschichte 29 [1980]), ο οποίος τη θεωρεί φοινικική αποικία και πιστεύει πως αντιστοιχεί στη Μαινάκη, όπως αναφέρει τη θέση της στην Ora maritima ο Αβιηνός (4ος αι.), περιγράφοντας δίπλα της μια λιμνάζουσα περιοχή.
Ο Λατίνος Αβιηνός είναι η κύρια γραπτή πηγή για την ιστορία του φοινικικού και ελληνικού αποικισμού της Ιβηρικής κατά την αρχαιότητα. Φαίνεται, μάλιστα, ότι στηρίχτηκε πολύ σε ανώνυμο κείμενο (περίπλου), γραμμένο στην ελληνική γλώσσα περί το 525 π.Χ., που έδινε πληροφορίες για πόλεις και λιμάνια που είχαν πλέον ξεχαστεί τον 4ο αιώνα. Ο Στράβων, την εποχή του οποίου επιβίωνε μια ιστορία σύμφωνα με την οποία η Μαινάκη ήταν η Μάλακα, δηλ. η σημερινή Μάλαγα, αμφέβαλε για την ορθότητα της ταύτισης, τοποθετώντας τη Μαινάκη ανατολικότερα. Η νεότερη έρευνα έχει δείξει, επιπλέον, ότι ορισμένες πηγές του Στράβωνα ήταν αναξιόπιστες, αφού αναφέρει ελληνικές αποικίες σε τοποθεσίες που δεν υπήρξαν ποτέ.
Agadmator
Ο Αντόνιο Ράντιτς (γεν. 16 Ιουνίου 1987) είναι Κροάτης YouTuber και σκακιστής που φιλοξενεί ένα σκακιστικό κανάλι με το όνομα agadmator's Chess Channel. Από το 2021, το κανάλι του είναι το πιο δημοφιλές σκακιστικό κανάλι στο YouTube, ξεπερνώντας τους 1.000.000 συνδρομητές στις 7 Φεβρουαρίου 2021. Τα βίντεο στο κανάλι του Radić έχουν πάνω από 500 εκατομμύρια προβολές συνολικά. Στο κανάλι του, ο Radić αναλύει τόσο τους πρόσφατους όσο και τους ιστορικούς αγώνες σκακιού, εστιάζοντας συχνά σε παιχνίδια κατά τη διάρκεια μεγάλων τουρνουά, όπως το Grand Chess Tour, ή,άλλες φορές, σε ιστορικά παιχνίδια. Συνήθως, τα βίντεό του αρχίζουν με ένα χαρακτηριστικό "Γεια σε όλους!".
Υπόβαθρο
Ο Radić, κάτοικος του Κρίσεβτσι της Κροατίας, μυήθηκε στο σκάκι σε ηλικία τεσσάρων ετών από τον παππού του Άντο Κρνίτς, μάστερ της FIDE. Ωστόσο, αργότερα σταμάτησε να παίζει και δεν επέστρεψε στο σκάκι μέχρι τα 17 του. Η κορυφαία αξιολόγηση του Radić, επιτεύχθηκε τον Ιούλιο του 2010, με μία βαθμολογία που ξεπέρασε το όριο του 2000 και συγκεκριμένα 2010. (τρέχουσα βαθμολογία 1949). Αν και δεν συμμετέχει σε πολλά διεθνή τουρνουά σκακιού, είναι ενεργός σε διάφορες διαδικτυακές σκακιστικές πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένων των Lichess και Chess.com.
Κανάλι Youtube
Ο Radić ξεκίνησε αρχικά το κανάλι του στο YouTube το 2007 ενώ εργαζόταν με τον πατέρα του, ο οποίος είχε δουλειά ως βιντεογράφος γάμου. Ανέβασε βίντεο γάμου για να προωθήσει την επιχείρησή τους. Αργότερα άρχισε να δημοσιεύει σκακιστικά βίντεο το 2016. Το κανάλι του στο YouTube έγινε αρκετά δημοφιλές ώστε τα έσοδά του στο YouTube να ξεπεράσουν το κανονικό του εισόδημα το 2017 με περίπου 20.000 συνδρομητές.
Ο Radić εγκατέλειψε την κανονική του δουλειά ως βοηθός στην επιχείρηση φωτογραφίας γάμου του πατέρα του για να επικεντρωθεί στο κανάλι με πλήρη απασχόληση. Σχεδόν όλα τα βίντεο του Radić ακολουθούν την ίδια μορφή: ανασκόπηση μιας παρτίδας σκακιού. Συνήθως δημοσιεύει νέα βίντεο σε καθημερινή βάση και αξιολογεί με συνέπεια παιχνίδια από μεγάλα τουρνουά μέσα σε 24 ώρες. Πολλές από τις κριτικές του για ιστορικά παιχνίδια οργανώνονται σε σειρές, όπως οι αγώνες από τον αγώνα Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σκακιού 1921 .Το πιο δημοφιλές του βίντεο έχει τίτλο "The Greatest Sacrifice Queen in Chess History" και είχε 6,3 εκατομμύρια προβολές μέχρι τον Αύγουστο του 2021. Στο βίντεο, αναλύει ένα παιχνίδι μεταξύ του Rashid Nezhmetdinov και του Oleg Chernikov από το 1962.
Ο Radić έχει επίσης ξεκινήσει ένα podcast που ονομάζεται The agadmator Podcast, το οποίο φιλοξενείται στο κανάλι του στο YouTube. Έχει επίσης ένα άλλο κανάλι, στο οποίο δημοσιεύει βίντεο με τον ίδιο να παίζει βιντεοπαιχνίδια. Στις 7 Φεβρουαρίου 2021, έγινε ο πρώτος δημιουργός σκακιστικού περιεχομένου που πέρασε το όριο του 1 εκατομμυρίου συνδρομητών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες σκακιστές Κατηγορία:YouTubers
Παρωδία θρησκείας
Παρωδία θρησκείας ονομάζεται είτε μία παρωδία κάποιας θρησκείας, αίρεσης ή δόγματος, είτε κάποια περίεργη μη σοβαρή θρησκεία που πολλοί άνθρωποι θεωρούν υπερβολικά εσωτεριστική για να χαρακτηριστεί "πραγματική" θρησκεία. Μία παρωδία θρησκείας μπορεί να χλευάζει ταυτόχρονα μεγάλο αριθμό θρησκειών και άλλων μεταφυσικών συστημάτων πίστης. Εναλλακτικά, μπορεί να παρωδεί όχι κάποια συγκεκριμένη θρησκεία, αλλά την έννοια της θρησκευτικής πίστης γενικότερα. Ορισμένες παρωδίες θρησκειών δίνουν έμφαση στη γελοιοποίηση των άλλων θρησκειών και αποτελούν καλή δικαιολογία για τη κοινωνική δραστηριοποίηση και συνάντηση ομοϊδεατών ατόμων. Άλλες παρωδίες θρησκειών στοχεύουν αποκλειστικά σε μία θρησκεία, αίρεση, δόγμα ή νέο θρησκευτικό κίνημα.
Κατάλογος ελληνικών νησίδων ανά νομό
Στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 6.000 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες. Από το σύνολο αυτών των νησιών μόνον τα 227 κατοικούνται. Από αυτά, μόνον τα 79 έχουν πληθυσμό πάνω από 100 κατοίκους και μόλις 53 πάνω από 1.000.
Παρωδία θρησκείας
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μόνο πρώην-μέλη της θρησκείας που παρωδείται κατανοούν και ενδιαφέρονται σε συμμετάσχουν σε παρωδίες θρησκειών. Αρκετές παρωδίες θρησκειών στοχεύουν στην ανάδειξη των διαφόρων παραδόξων και ατελειών που παρουσιάζουν ορισμένα θρησκευτικά επιχειρήματα -το σκεπτικό είναι πως αν κάποιο θρησκευτικό επιχείρημα μπορεί να αποτελέσει θεμέλιο για την ανάπτυξη μίας παρωδίας θρησκείας, τότε το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι αδιαμφισβήτητα ελαττωματικό (σχετικό παράδειγμα αποτελεί η Εκκλησία του Ιπτάμενου Μακαρονοτέρατος, που σατιρίζει το επιχείρημα των Δημιουργιστών περί ευφυούς σχεδιασμού ). Πολλές φορές μέσω της σάτιρας των διαφόρων θρησκειών - παρωδιών αναδεικνύονται καλύτερα, και γίνονται ευκολότερα κατανοητά τα επιχειρήματα των σκεπτικιστών, όπως για παράδειγμα η μεταφορά της Τσαγιέρας του Ράσελ.
Κατάλογος ελληνικών νησίδων ανά νομό
Αναλυτικά
Τα νησιά του Αιγαίου πελάγους χωρίζονται σε επτά συμπλέγματα:
Παρωδία θρησκείας
Μεταξύ των πιο γνωστών παρωδιών θρησκειών είναι η Ιπτάμενη Μακαρονοτερατοθρησκεία (Πασταφαρισμός), η θρησκεία του Αόρατου Ροζ Μονόκερου κ.ά.
Κατάλογος ελληνικών νησίδων ανά νομό
Αναλυτικά
Τα νησιά του Ιονίου πελάγους αποτελούν ένα σύμπλεγμα:
Παρωδία θρησκείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Παρωδίες Θρησκειών
Κατάλογος ελληνικών νησίδων ανά νομό
Αναλυτικά
Υπάρχει ακόμη μια πληθώρα νησιών τα οποία δεν εντάσσονται σε κάποιο σύμπλεγμα και βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση από την ηπειρωτικές ακτές, σημαντικότερα από τα οποία είναι η Ελαφόνησος στο νοτιοανατολικό άκρο της Πελοποννήσου, η Αμμουλιανή στον κόλπο του Αγίου Όρους, το Παλαιό Τρικέρι στον Παγασητικό και τα Τριζόνια Φωκίδας στον Κορινθιακό κόλπο.
Σημειώσεις
Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού - Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή μόνιμου πληθυσμού του 2011 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.), στους επιμέρους καταλόγους ανά περιφέρεια αναφέρονται πάνω από 1.350 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες μαζί με τις γεωγραφικές συντεταγμένες τους. Σε παρένθεση αναφέρεται, εφ' όσον κατοικούνται, ο μόνιμος πληθυσμός τους, σύμφωνα με την ανωτέρω απογραφή, στο αρχείο της οποίας καταγράφονται πάνω από 500 νησιά και νησίδες.
Αντρέι Ντανίλκο
Ο Αντρίι Μιχαΐλοβιτς Ντανίλκο (Андрі́й Миха́йлович Дани́лко, 2 Οκτωβρίου 1973), γνωστότερος ως Βέρκα Σερντιούτσκα (Вєрка Сердючка) είναι Ουκρανός τραγουδιστής της ποπ. Επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ουκρανία στη Eurovision του 2007 με το τραγούδι Dancing Lasha Tumbai. Το τραγούδι κατέλαβε τη 2η θέση στον τελικό του διαγωνισμού, πίσω από τη νικήτρια Σερβία.
Κατηγορία:Ουκρανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Γιενίκιοϊ
Το Γιενίκιοϊ ή Νεοχώρι (τουρκικά: Yeniköy Sile, ελληνικά: Νεοχώρι Χηλής), είναι μικρό χωριό (780 κάτοικοι το 2000) στη σημερινή Τουρκία. Η έκτασή του είναι 30 τετραγωνικά χλμ. Οι σημερινοί κάτοικοί του προέρχονται από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ (προηγουμένως είχαν εγκατασταθεί στη Νταβούλγκα).
Ελληνικό παρελθόν
thumb|Η στήλη που ανεγέρθηκε το 2006 από το Δήμο Δίου στην [[Κονταριώτισσα Πιερίας και αποτίει φόρο τιμής στους κατοίκους του χωριού που ήρθαν πρόσφυγες από το Νεοχώρι Χηλής.|277x277εσ]] Το χωριό ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από πρόσφυγες της κομωπόλεως Τάς-Κιοπρού (Πέτρινη Γέφυρα) της Βιθυνίας, κοντά στη Νικομήδεια που έφυγαν για να σωθούν από τους διωγμούς του έτους 1770 κατά την επανάσταση του Ορλώφ.
Μέχρι το 1922, οι κάτοικοι του χωριού ήταν αποκλειστικά Έλληνες. Το χωριό ονομάζεται στα ελληνικά Νεοχώρι Χηλής, καθώς υπάγεται στην πόλη Χηλή της Τουρκίας (54 χλμ από την Κωνσταντινούπολη, θέρετρο στη Μαύρη Θάλασσα).
Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι κάτοικοι του Νεοχωρίου ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα. Οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στα Κηπιά, στη Μεσιά και στην Ελευθερούπολη (Δήμος Παγγαίου) Καβάλας, στη Νέα Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης και στα Κουφάλια ,στο Βορεινό και στη Φιλώτεια (Δήμος Αλμωπίας) Πέλλας και στην περιοχή του σημερινού Δήμου Δίου, καθώς επίσης και στη Νάουσα Ημαθίας.
Επίσης, υπάρχουν πρόσφυγες από την περιοχή της Χηλής(και από το Νεοχώρι) στη Νέα Χηλή, στον Ποταμό και στην Αμφιτρίτη Αλεξανδρούπολης και πολύ λίγοι στην Ιάνα..
Στις 24 Αυγούστου του 1993, βάνδαλοι επιτέθηκαν και σύλησαν το Ελληνορθόδοξο Νεκροταφείο του Νεοχωρίου. Κατέστρεψαν 14 τάφους και έσπασαν σταυρούς, σκόρπισαν οστά και σε μία περίπτωση έβγαλαν ένα λείψανο από τον τάφο του.
Τοπικός άρχοντας στο Νεοχώρι είναι από το 2006 ο Αμπντίλ Κοτς. Σήμερα το Νεοχώρι επισκέπτονται πολλοί απόγονοι των Ελλήνων προσφύγων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Αφιόν Καραχισάρ
Οκτάβ Σανούτ
Ο Οκτάβ Σανούτ (Octave Chanute, 18 Φεβρουαρίου 1832, Παρίσι – 23 Νοεμβρίου 1910, Σικάγο) ήταν Γαλλο-Αμερικανός πολιτικός μηχανικός και πρωτοπόρος της αεροπορίας, γεννημένος στη Γαλλία. Βοήθησε αρκετούς εκκολαπτόμενους λάτρεις της αεροπορίας, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών Ράιτ, παρέχοντας τους βοήθεια και συμβουλές, και συνέβαλε στη δημοσίευση των πειραμάτων τους. Μετά τον θάνατό του ονομάστηκε πατέρας της αεροπορίας και των βαρύτερων από τον αέρα ιπτάμενων μηχανών.
Βιογραφία
Ο Οκτάβ Σανούτ ήταν γιος των Ελίζ και Ζοζέφ Σανούτ, καθηγητή του Κολεγίου της Γαλλίας. Μετανάστευσε με τον πατέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1838, όταν ο δεύτερος ορίστηκε αναπληρωτής πρύτανης του Κολεγίου Τζέφερσον στη Λουιζιάνα. Ο Οκτάβ παρακολούθησε μαθήματα σε ιδιωτικά σχολεία της Νέας Υόρκης.
Πολιτικός μηχανικός (σιδηρόδρομοι)
thumb|left|Η [[γέφυρα Χάνιμπαλ από καρτ ποστάλ του 1908]] Ο Οκτάβ Σανούτ άρχισε να εξασκείται ως νέος πολιτικός μηχανικός το 1848.
Θεωρήθηκε ευρέως ταλαντούχος και καινοτόμος στο επάγγελμα του μηχανικού. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σχεδίασε και κατασκεύασε δύο από τις μεγαλύτερες μάντρες των ΗΠΑ, στο Σικάγο (1865) και στο Κάνσας Σίτι (1871). Σχεδίασε και κατασκεύασε τη γέφυρα Χάνιμπαλ η οποία ήταν η πρώτη γέφυρα που διέσχιζε τον ποταμό Μιζούρι στο Κάνσας Σίτυ του Μιζούρι, το 1869 η οποία έκανε το Κάνσας Σίτι την κυρίαρχη πόλη της πολιτείας. Σχεδίασε πολλές ακόμη γέφυρες κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στον σιδηρόδρομο, όπως η σιδηροδρομική γέφυρα του ποταμού Ιλινόι στο Τσίλικοουθ του Ιλινόι, τη σιδηροδρομική γέφυρα της χαράδρας του ποταμού Γκένεσι κοντά στο Πόρτατζβιλ της Νέας Υόρκης, τη γέφυρα στον ποταμό Μιζούρι στο Σίμπλεϊ του Μιζούρι, κατά μήκος του ποταμού Μισσισσιππή στο Φορτ Μάντισον της Αϊόβα και τη γέφυρα Κινζούα στην Πενσυλβάνια.
Πρωτοπορίες στη συντήρηση του ξύλου
Ο Σανούτ επίσης επινόησε διαδικασία για τη συντήρηση μέσω πίεσης των ξύλινων σιδηροτροχιών με ένα αντισηπτικό το οποίο επέκτεινε τον βίο του ξύλου στις τροχιές. Μετά την καθιέρωση των πρώτων εμπορικών εργοταξίων, κατάφερε να πείσει τους εργαζομένους στον σιδηρόδρομο πως ήταν οικονομικά επωφελές να χρησιμοποιούν την εφεύρεση του για να επεκτείνουν τον βίο των σιδηροτροχιών και να μειώσουν τα έξοδα αντικατάστασης. Ως τρόπο παρακολούθησης της ηλικίας και της μακροζωίας των σιδηροτροχιών και άλλων ξύλινων κατασκευών, εισήγαγε επίσης ειδικό καρφί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Σανούτ παραιτήθηκε από τον Σιδηρόδρομο Ήρι το 1883 και έγινε ανεξάρτητος σύμβουλος μηχανικών έργων.
Πρωτοπόρος της αεροπορίας
thumb|Ο Σανούτ και το διπλάνο ανεμόπτερο του 1896, ένα μοντέλο που υιοθέτησαν οι αδελφοί Ράιτ thumb|Ανεμόπτερο δώδεκα πτερύγων σε σχεδιασμό του Σανούτ, πριν από απογείωση στο Μίλερ Μπιτς το 1896. Ο Σανούτ άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στην αεροπορία αφότου παρακολούθησε την απογείωση ενός αεροστάτου στην Πεόρια του Ιλινόι το 1856. Όταν αποχώρησε από τον σιδηρόδρομο το 1883, αποφάσισε να αφιερώσει τμήμα του ελεύθερου χρόνου του στην προώθηση της νέας επιστήμης της αεροπορίας. Εφαρμόζοντας το τεχνικό του υπόβαθρο, ο Σανούτ συγκέντρωσε όλα τα διαθέσιμα δεδομένα από τους πειραματιστές αεροπόρους σε όλο τον κόσμο και τα συνδύασε με τις γνώσεις που συγκέντρωσε στο παρελθόν ως πολιτικός μηχανικός. Δημοσίευσε τα ευρήματά του σε σειρά άρθρων στο περιοδικό The Railroad and Engineering Journal από το 1891 έως το 1893, οι οποίες δημοσιεύθηκαν ξανά στο σημαντικότερο βιβλίο του Progress in Flying Machines το 1894. Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε τη σημαντικότερη παγκόσμια έρευνα για την βαρύτερη από τον αέρα σταθερών πτερύγων αεροπορία η οποία είχε δημοσιευθεί μέχρι την εποχή εκείνη.
Στην Διεθνή Έκθεση Κολούμπιαν του Σικάγο το 1893, ο Σανούτ οργάνωσε σε συνεργασία με τον Άλμπερτ Ζαμ ένα εξαιρετικά επιτυχημένο συνέδριο για την αεροπλοΐα.
Ο Σανούτ ήταν αρκετά μεγάλος για να πετάξει ο ίδιος, και έτσι συνεργάστηκε με νεότερους πειραματιστές, συμπεριλαμβανομένων των Αουγκούστους Μ. Χέρινγκ και Ουίλιαμ Έιβερι. Το 1896 οι Σανούτ, Χέρινγκ και Έιβερι δοκίμασαν ένα μοντέλο βασισμένο στη έργο του Γερμανού πρωτοπόρου της αεροπορίας Ότο Λίλιενταλ, καθώς επίσης και ανεμόπτερα δικού τους σχεδιασμού στους αμμόλοφους κατά μήκος της όχθης της λίμνης Μίσιγκαν κοντά στην πόλη Μίλερ Μπιτς της Ιντιάνα. Αυτά τα πειράματα έπεισαν τον Σανούτ ότι ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί επιπλέον άντωση χωρίς μεγάλη αύξηση του βάρους ήταν να στοιβάζονται αρκετές πτέρυγες η μία πάνω στην άλλη, μια ιδέα που προτάθηκε από τον Βρετανό μηχανικό Φράνσις Ουένχαμ το 1866 και πραγματοποιήθηκε εν πτήσει από τον Λίλιενταλ τη δεκαετία του 1890. Ο Σανούτ εισήγαγε τη δομή πτερύγων με αντηρίδες η οποία θα χρησιμοποιούνταν στα διπλάνα του μέλλοντος, μέχρι την περίοδο που οι πρωτοποριακές απόπειρες του Ούγκο Γιούνκερς είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πλήρως μεταλλικών ατράκτων χωρίς εξωτερική στήριξη από το 1915 και έπειτα. Ο Σανούτ βασίστηκε στο στήριγμα Πρατ, το οποίο του ήταν οικείο από την κατασκευή γεφυρών. Οι αδελφοί Ράιτ, για την κατασκευή των ανεμοπτέρων τους, βασίστηκαν στα σχέδια του Σανούτ. Ένα νέο μοντέλου διπλάνου ανεμοπτέρου αναπτύχθηκε και τέθηκε σε χρήση το 1897.
Ο Σανούτ συνεργάστηκε με πολλούς πρωτοπόρους της αεροπορίας, συμπεριλαμβανομένων των Ότο Λίλιενταλ, Λουί Μουγιάρ, Γκαμπριέλ Βουαζάν, Τζον Τζ. Μοντγκόμερι, Λουί Μπλεριό, Φέρντιναντ Φέρμπερ, Λόρενς Χάργκρεϊβ και Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό. Το 1897 άρχισε να συνεργάζεται με τον Βρετανό αεροπόρο Πέρσι Πίλτσερ. Ακολουθώντας τις ιδέες του Σανούτ, ο Πίλτσερ κατασκεύασε ένα τριπλάνο, αλλά σκοτώθηκε σε συντριβή ανεμοπτέρου τον Οκτώβριο του 1899 προτού καταφέρει να πετάξει με αυτό.
Ο Σανούτ ήταν σε επαφή με τους αδελφούς Ράιτ από το 1900, όταν ο Ουίλμπουρ του έγραψε αφότου διάβασε το Progress in Flying Machines. Ο Σανούτ συνέβαλε στη δημοσίευση του έργου των αδελφών Ράιτ, ενθαρρύνοντας τους, επισκεπτόμενος τον χώρο πειραμάτων τους κοντά στο Κίτι Χόουκ της Βόρειας Καρολίνας το 1901, το 1902 και το 1903. Οι Ράιτ και ο Σανούτ αντάλλαξαν εκατοντάδες επιστολές μεταξύ 1900 και 1910.
Ο Σανούτ μοιραζόταν ελεύθερα τις γνώσεις του για την αεροπορία με όλους όσους ενδιαφέρονται και ανέμενε από τους άλλους να κάνουν το ίδιο, αν και ενθάρρυνε τους συναδέλφους να κατοχυρώσουν τις εφευρέσεις τους. Η ανοιχτή προσέγγισή του οδήγησε σε τριβή με τους αδελφούς Ράιτ, οι οποίοι πίστευαν ότι οι ιδέες τους σχετικά με τον έλεγχο των αεροσκαφών ήταν μοναδικές και αρνήθηκαν να τις μοιραστούν. Η φιλία τους βρισκόταν ακόμη σε κρίση όταν ο Σανούτ πέθανε, αλλά ο Ουίλμπουρ Ράιτ κατάφερε να παραβρεθεί στην κηδεία του Σανούτ στο σπίτι της οικογένειας. Ο Ράιτ έγραψε ένα εγκώμιο το οποίο αναγνώστηκε σε συνάντηση της Αερολέσχης τον Ιανουάριο του 1911.
Όταν ιδρύθηκε η Αερολέσχη του Ιλινόι στις 10 Φεβρουαρίου 1910, ο Σανούτ ορίστηκε πρώτος πρόεδρός της μέχρι τον θάνατό του τον Νοέμβριο του 1910.
Μνήμη
Η πόλη Τσάνιουτ στο Κάνσας, έχει πάρει το όνομά της από τον Σανούτ, όπως και η πρώην Αεροπορική Βάση Τσάνιουτ στο Ράντουλ του Ιλινόι. Η βάση έπαψε να λειτουργεί το 1993 και έκτοτε λειτουργεί το Μουσείο Αεροδιαστημικής Οκτάβ Σανούτ, όπου περιλαμβάνονται στοιχεία για την ιστορία της αεροπορίας και της αεροπορικής βάσης. Επίσης το όνομα του Σανούτ έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλά βραβεία αεροπορίας και μηχανικής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί
Ζορίς-Καρλ Υσμάν
Ο Σαρλ-Μαρί-Ζωρζ-Υισμάν (γαλλικά: Charles-Marie-Georges Huysmans) (5 Φεβρουαρίου 1848 – 12 Μαΐου 1907) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι από Ολλανδό πατέρα, τον Γκόντφριντ Χόυσμανς (Godfried Huysmans), ο οποίος ήταν λιθογράφος. Η μητέρα του, η Μαλβίνα Μπαντίν (Malvina Badin), ήταν δασκάλα. Δημοσίευσε τις εργασίες του ως Γιόρις-Καρλ Υισμάν (Joris-Karl Huysmans), χρησιμοποιώντας κατά προσέγγιση την ολλανδική αντιστοιχία των μικρών ονομάτων του, για να υπογραμμίσει τις ρίζες του. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε γρήγορα, δημιουργώντας στον μικρό Υισμάν μεγάλη δυσαρέσκεια για τον πατριό του, τον Ζυλ Όγκ (Jules Og), έναν προτεστάντη ο οποίος ήταν εν μέρει ιδιοκτήτης ενός παρισινού βιβλιοδετείου.
Τα σχολικά χρόνια του Υσμάν ήταν δυστυχισμένα αλλά κατάφερε να πάρει το baccalaureat. Για τριάντα δύο χρόνια εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος για το γαλλικό Υπουργείο Εσωτερικών, μια εργασία που έβρισκε αφόρητα πληκτική. Ο νεαρός Υσμάν κλήθηκε να πολεμήσει στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο, αλλά κρίθηκε ακατάλληλος λόγω δυσεντερίας, μια εμπειρία που περιέγραψε στο διήγημα Sac au dos (που περιλαμβάνεται αργότερα στο Les Soirées de Médan). Η πρώτη σημαντική δημοσίευσή του ήταν μια συλλογή πεζών ποιημάτων με τον τίτλο Le drageoir à épices (1874), τα οποία δείχνουν τη σημαντική επιρροή τού Μπωντλαίρ. Προσέλκυσαν λίγη προσοχή, αλλά ήδη αποκάλυψαν αναλαμπές του διακριτού ύφους του συγγραφέα. Ο Υσμάν συνέχισε εκδίδοντας το Μarthe, Histoire d'une fille (1876), που ήταν η ιστορία μιας νέας πόρνης. Αυτό το βιβλίο ήταν πιο κοντά στο νατουραλισμό και τράβηξε την προσοχή τού Ζολά. Τα επόμενα έργα του ήταν σε παρόμοιο πνεύμα: σκοτεινά, ρεαλιστικά και γεμάτα με τις λεπτομερείς περιγραφές του Παρισιού, μια πόλη που ο Υισμάν γνώριζε πολύ καλά. Στο Les Soeurs Vatard εξετάζει τις ζωές των γυναικών που δουλεύουν σε ένα βιβλιοδετείο. Το En Ménage είναι ο απολογισμός του αποτυχημένου γάμου ενός συγγραφέα (ο Υισμάν δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά είχε μια μακροχρόνια σχέση με κάποια Αννά Μενιέ (Anna Meunier)).
Τα πιο πρόσφατα μυθιστορήματα που έχουν ως ήρωα τον Ντυρτάλ (En Route (1895), La Cathédrale (1898) and L'Oblat (1903)), περιγράφουν τη στροφή του ήρωα Ντυρτάλ/Ίσμανς στον ρωμαιοκαθολικισμό. To En Route απεικονίζει τον πνευματικό αγώνα του Ντυρτάλ κατά τη διάρκεια της παραμονής του σ' ένα μοναστήρι τραπιστών. Στο La Cathédrale βρίσκουμε τον πρωταγωνιστή στην πόλη Σάρτρ, όπου κάνει μια έντονη μελέτη του καθεδρικού και του συμβολισμού του. Στο L'Oblat, ο Ντυρτάλ γίνεται βενεδικτίνος μοναχός, φθάνοντας τελικά σε μια αποδοχή του πόνου στον κόσμο.
Ο Υσμάν ήταν επίσης γνωστός και για την καλλιτεχνική κριτική: L'Art moderne (1883) και Certains (1889). Ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές του ιμπρεσσιονισμού, καθώς επίσης και θαυμαστής καλλιτεχνών όπως ο Γκυστάβ Μορώ και ο Οντιλόν Ρεντόν. Ήταν απ' τα ιδρυτικά μέλη της Ακαδημίας Γκονκούρ.
Του απονεμήθηκε ο τίτλος τού Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (Chevalier de la Légion d'honneur) το 1892, αλλά μόνο για την εργασία του στη δημόσια υπηρεσία. Το 1905, οι θαυμαστές του έπεισαν τη γαλλική κυβέρνηση να τον προαγάγουν σε Officier de La Légion d'honneur λαμβάνοντας υπόψη τα λογοτεχνικά επιτεύγματά του. Τον ίδιο χρόνο, ο ΥισΥσμάνμάν διαγνώστηκε με καρκίνο του στόματος. Στις 12 Μαΐου του 1907 ετάφη στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς στο Παρίσι.
Το ύφος του Υσμάν είναι αξιοπρόσεκτο για την ιδιοσυγκρασιακή χρήση της γαλλικής γλώσσας, το εκτεταμένο λεξιλόγιο, τον πλούτο της λεπτομερούς και αισθητικής περιγραφής του και του σατιρικού του πνεύματος. Τα μυθιστορήματά του είναι επίσης αξιοσημείωτα για την εγκυκλοπαιδική τεκμηρίωσή τους, που κυμαίνεται από τον κατάλογο των παρακμιακών Λατίνων συγγραφέων στο Ανάποδα έως τη συζήτηση της μελέτης των συμβόλων της χριστιανικής αρχιτεκτονικής στο La Cathédrale. Το έργο του Υσμάν εκφράζει μια αποστροφή για τη σύγχρονη ζωή και μια βαθιά απαισιοδοξία, οι οποίες οδήγησαν το συντάκτη πρώτα στη φιλοσοφία του Αρθούρου Σοπενχάουερ και έπειτα στις διδασκαλίες της καθολικής εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Ζάχαρη, μέλι και πιπέρι
Το Ζάχαρη, μέλι και πιπέρι είναι μια ιταλική κωμωδία παραγωγής 1980, διάρκειας 107 λεπτών (πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: Zucchero, miele e peperoncino).
Υπόθεση
Η ταινία αποτελείται από τρία επεισόδια.
Στο πρώτο, ο Βαλέριο κατηγορείται κατά λάθος ως διαβόητος εγκληματίας. Μια πολύ όμορφη δημοσιογράφος τον προσκαλεί στο σπίτι της για μια αποκλειστική συνέντευξη, προσπαθώντας να βγάλει «λαβράκι»!
Στο δεύτερο, ο Τζουζέπε, ένας κακότυχος και άσχημος άνδρας, βρίσκει δουλειά σαν… υπηρέτρια. Και ενώ όλα πάνε καλά, η αφεντικίνα του τον ερωτεύεται.
Στο τρίτο, ο Πλίνιο, ένας οδηγός που βάζει πάνω από όλα το ταξί του, εμπλέκεται σε υπόθεση απαγωγής μιας γυναίκας…
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Σονέρ Αριτζά
Ο Σονέρ Αριτζά (Soner Arıca, 5 Φεβρουαρίου 1966) είναι Τούρκος τραγουδιστής της ποπ.
Άλμπουμς και Σινγκλς
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Πατ
Το πατ (διεθνώς stalemate) είναι σκακιστικός όρος που αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο είδος ισοπαλίας.
Στο φινάλε το πατ είναι ένας σχετικά σημαντικός παράγοντας, καθώς σώζει συχνά παίκτες από φαινομενικά χαμένες παρτίδες. Στην θέση δεξιά έχουμε θεωρητική ισοπαλία. Μετά από Ββ3+ ο μαύρος ήρεμα παίζει Ρα1!. Τώρα το κόψιμο του πιονιού προκαλεί πατ.
Οι αρχάριοι πρέπει να προσέχουν το πατ ειδικά στο τέλος του παιχνιδιού όταν προσπαθούν να στριμώξουν με την βασίλισσα τους τον αντίπαλο βασιλιά. Το να δίνουν συνεχώς σαχ δεν ωφελεί, αλλά υπερβολική βιασύνη μπορεί να προκαλέσει πατ και να χάσουν έτσι μια εξόφθαλμη νίκη.
Το πατ μπορεί να προκύψει και σε θέσεις με περισσότερα κομμάτια. Η θέση αριστερά προέκυψε σε ένα παιχνίδι για την διεκδίκηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος μεταξύ Γκέλφαντ (λευκά) και Κράμνικ (μαύρα). Ο μαύρος κατάφερε να αποσπάσει την ισοπαλία παρόλο που φαίνεται σε πολύ χειρότερη θέση. Έπαιξε 67...Βγ1! και τώρα αν τα λευκά κόψουν τον απροστάτευτο πύργο έχουμε 68.Β:δ8 Βθ1+ 69.Ρη3 Β:ζ3+ 70.Ρθ4 (70.Ρ:ζ3 είναι πατ) Β:η4+ εξαναγκάζοντας τα λευκά να κόψουν την βασίλισσα και να προκαλέσουν πατ.
Το πατ είναι πολύ συνηθισμένη ιδέα πίσω από καλλιτεχνικά φινάλε.
Έχουν γίνει προσπάθειες να κατασκευαστεί το συντομότερο δυνατό πατ. Ο Σαμ Λόιντ επινόησε ένα παιχνίδι που λήγει με πατ σε μόνο δέκα κινήσεις! (1.ε3 α5 2.Βθ5 Πα6 3.Β:α5 θ5 4.Β:γ7 Παθ6 5.θ4 ζ6 6.Β:δ7+ Ρζ7 7.Β:β7 Βδ3 8.Β:β8 Βθ7 9.Β:γ8 Ρη6 10.Βε6). Μια άλλη κατασκευή του Λόϋντ παρουσιάζει ένα πατ σε 12 κινήσεις, πλην όμως με όλα τα κομμάτια στην σκακιέρα! (1.δ4 δ6 2.Βδ2 ε5 3.α4 ε4 4.Βζ4 ζ5 5.θ3 Αε7 6.Βθ2 Αε6 7.Πα3 γ5 8.Πη3 Βα5+ 9.Ιδ2 Αθ4 10.ζ3 Αβ3 11.δ5 ε3 12.γ4 ζ4).
Το πατ έχει κάπως μπερδεμένη ιστορία. Στους πρόδρομους του σκακιού ήταν νίκη για την πλευρά που το έκανε. Αν και αυτός ο κανόνας ίσχυε για ένα διάστημα και στο σκάκι, συχνά η νίκη με πατ απέδιδε μόνο τα μισά χρήματα στις περιπτώσεις στοιχημάτων. Σύμφωνα με το A History of Chess του H. J. R. Murray, για ένα διάστημα στην Αγγλία ο κανόνας ήταν ήττα για αυτόν που το έκανε. Μόνο τον 19ο αιώνα ο σύγχρονος κανόνας της ισοπαλίας καθιερώθηκε.
Στις διάφορες εποχές το πατ σήμαινε για την πλευρά που το πετύχαινε (ο αντίπαλος δεν έχει κίνηση να παίξει):
Η ενδεχόμενη μελλοντική κατάργηση του κανόνα του πατ θα προσέδιδε μεγαλύτερη έμφαση στο υλικό πάνω στην σκακιέρα. Για παράδειγμα, ο βασιλιάς με πιόνι εναντίον βασιλιά θα κέρδιζε πάντα, με μόνη ελπίδα για τον αμυνόμενο βασιλιά να κόψει το πιόνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κανόνες σκακιού Κατηγορία:Ορολογία σκακιού
Τζορτζ Μάικαν
Ο Τζορτζ Λόρενς Μάικαν (αγγλικά: George Lawrence Mikan Jr., 18 Ιουνίου 1924 – 1 Ιουνίου 2005), ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στη θέση του σέντερ για τις ομάδες των Μινεάπολις Λέικερς και των Σικάγο Αμέρικαν Γκίαρς, κατακτώντας συνολικά επτά πρωταθλήματα του NBL, του BAA και του NBA.
Πρώτα χρόνια και κολέγιο
Ο Μάικαν γεννήθηκε στο Τζολιέτ του Ιλινόι στις 18 Ιουνίου 1924 και ασχολήθηκε με το αμερικανικό ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το χόκεϊ επί πάγου, αλλά όταν πήγαινε στο λύκειο έσπασε το πόδι του και καθηλώθηκε στο κρεβάτι για ένα χρόνο, διάστημα κατά το οποίο έφθασε σε ύψος τα δύο μέτρα και οκτώ εκατοστά. Σκοπεύοντας να γίνει πάστορας, εντάχθηκε σε σχολείο καθολικών, από το οποίο αποφοίτησε το 1941.
Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να σπουδάζει στο πανεπιστήμιο του Ντε Πολ, όπου ξεκίνησε να παίζει και πάλι μπάσκετ με προπονητή τον Ρέι Μέγιερ. Ο Μέγιερ βοήθησε τον Μάικαν να αναπτύξει τις ικανότητες του, σε βαθμό που κανείς άλλος ψηλός καλαθοσφαιριστής εκείνης της εποχής δεν είχε φθάσει. Στο πρώτο του παιχνίδι, σκόραρε δέκα πόντους, το φθινόπωρο του 1942. Οι εκπληκτικές του αμυντικές επιδόσεις και το πολύ μεγάλο ύψος του, ανάγκασαν τους διοργανωτές του κολεγιακού πρωταθλήματος να καθιερώσουν τον κανονισμό που απαγόρευε το κόψιμο της μπάλας σε καθοδική προς το καλάθι πορεία, το 1944-45. Στην πρώτη του χρονιά στο κολέγιο, οδήγησε την ομάδα του σε 19 νίκες σε σύνολο 24 αγώνων, πριν προκριθούν στην τελική φάση του πρωταθλήματος όπου ηττήθηκαν από το Τζόρτζταουν με 53-49.
Το 1943-44, έκαναν ρεκόρ 22-4, τερματίζοντας τέταρτοι σε εθνικό επίπεδο, με τον Μάικαν να έχει μέσο όρο 23,9 πόντων. Αποκλείστηκαν στην τελική φάση, όταν μετά από δύο νίκες ηττήθηκαν από το Οκλαχόμα Στέιτ. Το 1944-45, ήταν πρώτος σκόρερ του κολεγιακού πρωταθλήματος με 20,9 πόντους και στον ημιτελικό του πρωταθλήματος εναντίον του Ρόουντ Άιλαντ σημείωσε 53 πόντους, δίνοντας τη νίκη με 97-53 στην ομάδα του. Το Ντε Πολ κατέκτησε τον τίτλο, με τον Μάικαν να έχει μέσο όρο 40,0 πόντων στην τελική φάση του πρωταθλήματος του ΝΙΤ. Στην τελευταία του χρονιά, είχε 23,1 πόντους ανά αγώνα, οδηγώντας την ομάδα του σε ρεκόρ 19-5.
Μινεάπολις Λέικερς
Ο Μάικαν παντρεύτηκε την αρραβωνιαστικιά του Πατρίσια και αργότερα έκαναν έξι παιδιά. Τα δικαιώματα του αθλητή πήραν οι Ντιτρόιτ Τζεμς, οι οποίοι τα αγόρασαν έναντι 15.000 δολαρίων. Η ομάδα μετακόμισε στην Μινεάπολη και άλλαξε το όνομα της σε Λέικερς. Με προπονητή τον Τζον Κούντλα και συμπαίκτες όπως ο Τζιμ Πόλαρντ, ο Μάικαν έγινε το πρώτο μεγάλο αστέρι του αθλήματος και αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του πρωταθλήματος. Τα στάδια γέμιζαν για να θαυμάσουν τον πανύψηλο καλαθοσφαιριστή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την επιγραφή George Mikan vs. Knicks έξω από το Μάντισον Σκουέρ Γκάρτνεν όταν οι Λέικερς αντιμετώπιζαν τους Νιου Γιορκ Νικς στη Νέα Υόρκη. Οι Λέικερς τερμάτισαν πρώτοι στην δυτική περιφέρεια και αφού απέκλεισαν στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ τους Όσκος Ολ Σταρς, απέκλεισαν τους Τρι Σίτι Μπλάκχοκς με τρεις νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Στους τελικούς του πρωταθλήματος, οι Λέικερς κέρδισαν τους Ρότσεστερ Ρόγιαλς σε σύνολο τεσσάρων παιχνιδιών.
Το καλοκαίρι του 1948, το ΒΑΑ απορρόφησε τις ομάδες του NBL και οι Λέικερς με τους Ρόγιαλς υπήρξαν τα μεγάλα ονόματα της δυτικής περιφέρειας, με τους δεύτερους να κατακτούν την πρώτη θέση με 45 νίκες έναντι 44 των "Λιμνανθρώπων". Ο Μάικαν ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 28,3 πόντους και 41,6% εντός πεδιάς. Στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ απέκλεισαν τους Σικάγο Σταγκς, με τον Μάικαν να αντιμετωπίζει τον αδελφό του Εντ μέσα στην ρακέτα. Στον τελικό, οι Λέικερς κέρδιζαν με 3-0 στις νίκες τους Ουάσινγκτον Κάπιτολς, όταν ο Μάικαν τραυματίστηκε στον καρπό με αποτέλεσμα η ομάδα του να χάσει τα δύο επόμενα ματς. Στο έκτο παιχνίδι, πέτυχε 30 πόντους και οδήγησε τους Λέικερς στον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο τους, αφού κέρδισαν με 77-56.
Το 1949 η λίγκα μετονομάστηκε σε ΝΒΑ και με την προσθήκη του φόργουορντ Βερν Μίκελσεν και των γκαρντ Σλέιτερ Μάρτιν και Μπαντ Γκραντ, η ομάδα παρουσιάστηκε ακόμη δυνατότερη σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν και ισοβάθμησε με τους Ρόγιαλς στην κορυφή με 51 νίκες και 17 ήττες. Η ομάδα της Μινεάπολης κέρδισε έναν αγώνα μπαράζ κερδίζοντας την πρώτη θέση της κεντρικής περιφέρειας, με τον Μάικαν να αναδεικνύεται και πάλι πρώτος σκόρερ, όπως και δεύτερος ριμπάουντερ. Στα πλέι-οφ κέρδισαν τους Σταγκς και τους Πίστονς, πριν αποκλείσουν τους Άντερσον Πάκερς στους ημιτελικούς και αντιμετωπίσουν τους Σίρακιους Νάσιοναλς στους τελικούς. Οι Λέικερς κατέκτησαν τον τίτλο με 4-2.
thumb|240px|Οι Λέικερς το 1950 Η δυσκολία των αντιπάλων του να τον αντιμετωπίσουν, οδήγησε τους Φορτ Γουέιν Πίστονς να πραγματοποιήσουν ένα παιχνίδι καθυστερήσεων στην αρχή της επόμενης σεζόν, κερδίζοντας με 19-18 τους Λέικερς. Η κατακραυγή που ακολούθησε ανάγκασε την λίγκα να καθιερώσει τον κανονισμό των 24 δευτερολέπτων ανά επίθεση, το 1954. Αργότερα, η ομοσπονδία θα διπλασίαζε το μέγεθος της ρακέτας με σκοπό ο Μάικαν αν ξεκινάει τις προσπάθειες του από μεγαλύτερη απόσταση. Ο όρος Mikan Rule χρησιμοποιήθηκε προς τιμή του.
Το 1950-51, αναδείχθηκε και πάλι πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και αγωνίστηκε στο πρώτο All-Star Game πετυχαίνοντας 12 πόντους και μαζεύοντας 11 ριμπάουντ, στην ήττα της Δύσης με 111-94 από την Ανατολή. Μέσα στην χρονιά, υπέφερε ένα διάστρεμμα στον αστράγαλο και επέστρεψε στα πλέι-οφ, όπου οι Λέικερς αποκλείστηκαν από τους Ρότσεστερ Ρόγιαλς με 3-1.
Οι "Λιμνάνθρωποι" επέστρεψαν στην κορυφή την επόμενη χρονιά, με τον μέσο όρο του Μάικαν να πέφτει στους 23,8 πόντους και να αναδεικνύεται δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος. Στις 20 Ιανουαρίου 1952 όμως σημείωσε 61 πόντους σημειώνοντας ρεκόρ στο NBA σε αγώνα με αντίπαλο τους Ρόγιαλς, στη νίκη με 91-82. Αντιμετώπισαν τους Ρόγιαλς στους τελικούς της δυτικής περιφέρειας, αποκλείοντας τους με 3-1, για να έλθουν αντιμέτωποι με τους Νιου Γιορκ Νικς στους τελικούς του πρωταθλήματος, τους οποίους κέρδισαν με 4-3.
Το 1952-53, ο Μάικαν έγινε ο πρώτος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που μάζεψε 1.000 ριμπάουντ και αναδείχθηκε MVP του All-Star Game, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ του ΝΒΑ με 20,6 πόντους ανά αγώνα. Επίσης, εκείνη τη χρονιά έγινε πρώτος σκόρερ της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος ξεπερνώντας τους 8.003 πόντους διατηρώντας την πρώτη θέση από τις 4 Μαρτίου 1952 έως τις 23 Οκτωβρίου 1957. Με 48 νίκες, οι Λέικερς σημείωσαν το καλύτερο ρεκόρ του πρωταθλήματος και απέκλεισαν την Ινδιανάπολη και το Ρότσεστερ στους πρώτους γύρους των πλέι-οφ και κατέκτησαν έναν ακόμη τίτλο νικώντας τους Νικς με 4-1.
Την επόμενη σεζόν, ο Μάικαν σημείωσε για πρώτη φορά μέσο όρο πόντων χαμηλότερο των είκοσι, ενώ αναδείχθηκε δεύτερος ριμπάουντερ με 1.026. Οι Λέικερς σημείωσαν και πάλι το καλύτερο ρεκόρ και αντιμετώπισαν τους Σίρακιους Νάσιοναλς στους τελικούς, κερδίζοντας τον τίτλο στο έβδομο παιχνίδι, όπου επικράτησαν με 87-80.
Ο Μάικαν αποφοίτησε το 1954 από το πανεπιστήμιο και αποσύρθηκε από την αγωνιστική δράση σε ηλικία 30 ετών. Μετά από μία καλή χρονιά το 1954-55, οι Λέικερς παρουσίασαν σημάδια παρακμής το 1955-56 και πρότειναν στον Μάικαν να επιστρέψει στην ενεργό δράση. Ο έμπειρος σέντερ έπαιξε σε 37 αγώνες με 10,5 πόντους κατά μέσο όρο και οι "Λιμνάνθρωποι" ηττήθηκαν στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ από τους Σεντ Λιούις Χοκς. Κλείνοντας την καριέρα του είχε μέσο όρο 23,1 πόντους και 13,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση
Μετά το τέλος της χρονιάς, ο Μάικαν αποσύρθηκε οριστικά, έχοντας το καλύτερο ρεκόρ πόντων μέχρι τότε στο ΝΒΑ με 11.764 πόντους (ο πρώτος που ξεπέρασε τους 10.000 και μέσο όρο ανά αγώνα 23,1. Ανέλαβε χρέη προπονητή για τους Λέικερς στις αρχές του 1957-58 με το κακό ρεκόρ των εννέα νικών και τριάντα ηττών, αλλά το συνολικό ρεκόρ 19-53 να οδηγεί την πρώτη επιλογή του ντραφτ, τον Έλτζιν Μπέιλορ στους "Λιμνάνθρωπους". Η αναγέννηση της ομάδας πραγματοποιήθηκε στο Λος Άντζελες, όπου μετακόμισε το 1960.
Ο Μάικαν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην δημιουργία του ΑΒΑ, όπου ανέλαβε και την προεδρία της λίγκας. Μετά από δύο χρόνια, αποχώρησε από την θέση του προέδρου και ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος. Το 1970, ο υιός του, Λάρι Μάικαν, αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Μινεσότα και έπαιξε για ένα χρόνο στους Κλίβελαντ Καβαλίερς. Ο Μάικαν αντιμετώπισε προβλήματα υγείας κατά την δεκαετία του '90 και το δεξί του πόδι ακρωτηριάστηκε ως αποτέλεσμα του σοβαρού προβλήματος που αντιμετώπιζε με τον διαβήτη.
Το 2001, οι Μινεσότα Τίμπεργουλβς παρουσίασαν άγαλμα του Μάικαν έξω από το γήπεδο τους. Απεβίωσε την 1 Ιουνίου 2005, λίγες ημέρες πριν τα 81α γενέθλια του. Στις 13 Δεκεμβρίου 2022 το NBA αποφάσισε τη μετονομασία του βραβείου του πιο βελτιωμένου παίκτη του πρωταθλήματος σε "Βραβείο Τζορτζ Μάικαν".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
NGC 712
Ο NGC 712 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 230 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) τον Οκτώβριο του 1828 και ανήκει στο σμήνος γαλαξιών Abell 262.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες 06988 01352 0712 Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Κώστας Σκορδής
Ο Κώστας (Ντίνος) Σκορδής (Μαυρολιθάρι Φωκίδας, 29 Σεπτεμβρίου 1928 - Αθήνα, 22 Ιουνίου 1989) ήταν Έλληνας μουσικός - κλαρινίστας. Γεννήθηκε στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας το 1928 και πέθανε στην Αθήνα το 1989. Μαθήτευσε δίπλα στον κλαρινίστα Γιάννη Κυριακάτη και στη συνέχεια εργάστηκε για χρόνια με το δικό του συγκρότημα στο Κέντρο "Χωριάτικη Αυλή" στην Αθήνα ενώ τα καλοκαίρια έπαιζε με την ορχήστρα του στα χωριά της Ορεινής Φωκίδας.
Το 1965 είχε συμμετοχή στην ασπρόμαυρη δραματική βουκολική ταινία του Κώστα Δρίτσα «Παντρεύουν Την Αγάπη Μου» όπου ακούγεται επίσης το κλαρίνο του Β. Αγκανάκη.
Παραπομπές
Σκορδής Κώστας
Μικρομέρια της Ακρόπολης
Η Μικρομέρια της Ακρόπολης (Micromeria acropolitana) είναι είδος μικρού φυτού του γένους Μικρομέρια (Micromeria) της οικογένειας των χειλανθών (Lamiaceae ή Labiatae). Αποτελεί ενδημικό φυτό της Αθήνας και συγκεκριμένα του βράχου της Ακροπόλεως, στον οποίο φύεται αποκλειστικά. Έχει ύψος 5 έως 30 εκατοστά. Ανθίζει από τον Μάιο έως τον Ιούνιο. Τα άνθη της έχουν χρώμα ροζ.
Το φυτό ανακάλυψαν οι Γάλλοι βοτανολόγοι Ρενέ Μερ (Rene C.J.E. Maire) και ο Μαρσέλ Πετιμεγκέν (Marcel G.C. Petitmengin), στις 30 Αυγούστου του 1906 (“In Acropoli Athenarum”, 30.8.1906, Maire & Petitmengin, Mission Botanique en Orient no. 1073). Ορίστηκε για πρώτη φορά το 1908 από τον Αυστριακό βοτανολόγο Έουγκεν φον Χαλάσι (Eugen von Halácsy). Σε μη επίσημα δημοσιευμένο, χειρόγραφο έγγραφο του αναφέρεται αρχικά στο φυτό με το όνομα «Micromeria athenae», το οποίο περιγράφεται ως λεκτότυπος. Ο Χαλάσι παρουσιάζει το φυτό με το όνομα «Micromeria acropolitana» στο έργο του «Conspectus Florae Graecae».
Το φυτό είχε εξαφανιστεί για αρκετά χρόνια. Τον Ιανουαρίο του 1981 το φυτό συμπεριελήφθη, με σχετικό Προεδρικό Διάταγμα, στον κατάλογο των προστατευόμενων φυτών από το Ελληνικό κράτος. Το 2006, 100 χρόνια μετά την πρώτη του ανακάλυψη, εντοπίστηκε ξανά, γύρω από την Ακρόπολη από τον Έλληνα βιολόγο Γρηγόρη Τσούνη και τον γιο του Λάμπρο Τσούνη, ένας μικρός πληθυσμός 200 φυτών. Ταυτοποιήθηκαν το 2009 από τη Καθηγήτρια Βοτανικής Δρ. Κιτ Ταν από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Η θέση του πληθυσμού κρατείται μυστική για λόγους ασφαλείας.
Αμπντούλ Σαλάμ Αρίφ
Ο Αμπντούλ Ραχμάν Αρίφ (21 Μαρτίου 1921 – 13 Απριλίου 1966) ήταν ο δεύτερος πρόεδρος του Ιράκ από το 1963 έως τον θάνατό του.
Ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στο πραξικόπημα του 1958 και τη δολοφονία του βασιλιά Φεϊζάλ Β'. Στις 8 Φεβρουαρίου 1963, με την υποστήριξη μελών του κόμματος Μπάαθ, δυνάμεων του στρατού και άλλων παναραβικών ομάδων, κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα και εκτέλεσε τον τότε ισχυρό άνδρα του ιρακινού καθεστώτος, στρατηγό Αμπντ αλ-Καρίμ Κασίμ. Ο νέος ηγέτης της χώρας επιδόθηκε σε συστηματικό διωγμό των αριστερών και των υποστηρικτών τους σ’ όλη την επικράτεια του Ιράκ. Αρχικά ο Αμπντούλ Ραχμάν Αρίφ υπήρξε υπέρμαχος της αναθέρμανσης των σχέσεων Βαγδάτης-Καΐρου. Ωστόσο, το 1965 παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση πολλοί φιλονασερικοί και η προσέγγιση Ιράκ-Αιγύπτου κατέστη ανύπαρκτη.
Ο Αμπντούλ Ραχμάν Αρίφ σκοτώθηκε σε ηλικία 45 ετών στις 13 Απριλίου του 1966, όταν συνετρίβη το ελικόπτερο που τον μετέφερε στη Βασόρα. Συνολικά σκοτώθηκαν 11 άτομα, μεταξύ αυτών ο υπουργός Εσωτερικών, ο υπουργός Βιομηχανίας και Προγραμματισμού. Διάδοχός του στην προεδρία ορίστηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του, υποστράτηγος Αμπντούλ Ραχμάν Αρίφ, απών στη Μόσχα την ημέρα του δυστυχήματος.
28 Ιουνίου
27 Ιουνίου | 28 Ιουνίου | 29 Ιουνίου
Η 28η Ιουνίου είναι η 179η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (180η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 186 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Το χρήμα: Μια μυθολογία του Σκότους
Το χρήμα: Μια μυθολογία του Σκότους είναι μια ελληνική ταινία του σκηνοθέτη Βασίλη Μαζωμένου. Πρόκειται για το πρώτο ευρωπαϊκό 3D animation μεγάλου μήκους. Θεωρείται ταινία σταθμός για τον ελληνικό και όχι μόνο κινηματογράφο, με πολλές διεθνείς διακρίσεις και πολλές θετικές κριτικές. Είναι, επίσης, μέρος της κινηματογραφικής τριλογίας του Βασίλη Μαζωμένου πάνω στην παρακμή του Δυτικού Πολιτισμού, η ταινία προβλήθηκε στη ρετροσπεκτίβα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Πόρτο, όπου ο Βασίλης Μαζωμένος τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο του φεστιβάλ. Για την ταινία συνεργάστηκαν για έναν ολόκληρο χρόνο πολλοί νέοι animators υπό την επίβλεψη του Αντώνη Ντούσια, που είχε τη διεύθυνση όλης της ψηφιακής εμψύχωσης. Το έργο βασίζεται, όπως και οι δυο πρώτες μεγάλου μήκους ταινίες του σκηνοθέτη, σε συνδυαστικές τεχνικές κινούμενου σχεδίου, ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας.
Πλοκή
Ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος στο gfc digital αναφέρει:
Διακρίσεις και Βραβεία
Η ταινία έχει βραβευτεί με το ειδικό βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Fantasporto στην Πορτογαλία, ενώ ήταν υποψήφια για το βραβείο της καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας του Φανταστικού το 1999. Το 1998 απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας, ενώ ήταν η επίσημη ελληνική συμμετοχή στα φεστιβάλ κινηματογράφου Sitges International Film Festival στην Ισπανία, στο Puchon International Fantastic Film Festival στη Νότια Κορέα το 2000, στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (Ελλάδα) το 1998, στο διεθνές φεστιβάλ της Άγκυρας (Τουρκία) το 2000 και σε πολλά άλλα διεθνή φεστιβάλ. Το 2011 παρουσιάστηκε στη 3η Μπιενάλε της Αθήνας ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον χρόνο Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες
Ντον Ρόσα
Ο Κένο Ντον Χιούγκο Ρόσα (Keno Don Hugo Rosa, 29 Ιουνίου 1951) είναι Αμερικανός σχεδιαστής και συγγραφέας κόμικς ευρύτερα γνωστός για τις ιστορίες του με τον Σκρουτζ Μακ Ντακ, τον Ντόναλντ και άλλους ήρωες της Disney. Ξεκίνησε από θαυμαστής του Καρλ Μπαρκς και έγινε ο σημαντικότερος μαθητής και διάδοχος τού έργου του. Σε πολλές από τις ιστορίες του χρησιμοποιεί ήρωες και τοποθεσίες που είχε δημιουργήσει ο Καρλ Μπαρκς. Έχει γράψει περίπου 90 ιστορίες από το 1987 έως το 2006. Το πιο διάσημο έργο του είναι το Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ, το οποίο βραβεύτηκε το 1995 με τη σημαντικότερη διάκριση στο χώρο της Ένατης Τέχνης, το Βραβείο Άισνερ για την "Καλύτερη Σειρά σε Συνέχειες".
Βιογραφία
Ο παππούς του Ντον Ρόσα, Τζιοακίνο Ρόσα, ζούσε στο Μανιάγκο, μια πόλη στους πρόποδες των Άλπεων στη Βόρεια Ιταλία, στην επαρχία Πορντενόνε. Μετανάστευσε στο Κεντάκι, στις Η.Π.Α., γύρω στα 1900, και ίδρυσε μια επιτυχημένη επιχείρηση η οποία ασχολούνταν με πλακάκια και μωσαϊκά, μετά επέστρεψε στην Ιταλία για να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Το 1915 ακριβώς μετά τη γέννηση του γιου του Ούγκο Ρόσα, ο Τζιοακίνο επέστρεψε στο Κεντάκι με τη σύζυγο του, τις δύο κόρες του και τους δύο γιους του. Ο Ούγκο Ρόσα μεγάλωσε και αργότερα παντρεύτηκε στο Κεντάκι. Η σύζυγος του είχε Γερμανοαμερικανό πατέρα και μητέρα με Σκωτσέζικη και Ιρλανδική καταγωγή.
Ο Ντον Ρόσα γεννήθηκε ως Κένο Ντον Χιούγκο Ρόσα στις 29 Ιουνίου του 1951 στη Λούισβιλ, στο Κεντάκι. Πήρε το όνομα του απ' τον πατέρα του και τον παππού του. Ο Τζιοακίνο λέγονταν "Κένο" για συντομία. Ο πατέρας του Ντον ονομάστηκε Ούγκο Ντάντε Ρόσα, αλλά χρησιμοποιούσε το όνομα "Ούγκο Ντον" στην Αμερική.
Η εντεκάχρονη αδερφή του Ντον Ρόσα μάζευε κόμικς, και είχε χιλιάδες κόμικς τα οποία μπορούσε να κοιτάζει και αργότερα να διαβάζει ο Ντον. Ο Ρόσα άρχισε να σχεδιάζει κόμικς πριν αρχίσει να γράφει. Μέχρι το γυμνάσιο οι συνηθέστεροι χαρακτήρες του ήταν ένα ευρύ καστ απλοϊκών φιγούρων οι οποίες πρωταγωνιστούσαν σε κωμικές περιπέτειες που θύμιζαν τα κόμικς του Μπαρκς και παλιές ταινίες που άρεσαν πολύ στον Ντον. Μόνο η ιστορία ήταν σημαντική γι' αυτόν, όχι τα σχέδια.
Έργο
Ο Ντον Ρόσα θεωρείται ένας από τους καλύτερους δημιουργούς κόμικς Ντίσνεϊ και ειδικά στην Ευρώπη είναι πολύ γνωστός. Μαζί με τον Καρλ Μπαρκς είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν το όνομά τους στα εξώφυλλα των περιοδικών όταν αυτά δημοσιεύουν κάποιο έργο τους. Οι ιστορίες του είναι εύκολα αναγνωρίσιμες χάρη στον ιδιαίτερο σχεδιασμό τους και την εκπληκτική λεπτομέρεια των καρέ του. Ο Ρόσα αρέσκεται να περιλαμβάνει κρυφές αναφορές στα αγαπημένα του έργα φαντασίας καθώς και σε δικά του προηγούμενα έργα. Συνήθως χρησιμοποιεί 12 καρέ ανά σελίδα αντί για 8. Υποχρεώνεται να χρησιμοποιεί αυτά τα επιπλέον καρέ γιατί οι ιστορίες του είναι αρκετά μεγάλες και δεν μπορούν να δημοσιευθούν αν δεν τις μικρύνει.
Σχεδιαστικό στυλ
frame|right Με μόνο ένα πτυχίο πολιτικού μηχανικού ο Ρόσα έχει ένα αρκετά ασυνήθιστο σχεδιαστικό στυλ και όπως λέει και ο ίδιος, "Υποψιάζομαι πως δεν κάνω τίποτα με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανε κάποιος άλλος". Επειδή είναι αυτοδίδακτος, ο Ρόσα στηρίζεται σε αυτά που έμαθε στην σχολή πολιτικών μηχανικών, το οποίο σημαίνει ότι χρησιμοποιεί μηχανικά μολύβια και πρότυπα συνεχώς. Χρησιμοποιεί πλαστικά αντικείμενα για να σχεδιάσει καμπύλες, κύκλους και ελλείψεις. Συνήθως σχεδιάζει μία σελίδα την ημέρα αλλά αυτό εξαρτάται από την ποσότητα λεπτομέρειας της σελίδας.
Καρλ Μπαρκς
Το μεγαλύτερο είδωλο του Ντον Ρόσα όταν πρόκειται για κόμικς ήταν ανέκαθεν ο Καρλ Μπαρκς. Ο Ρόσα χτίζει σχεδόν όλες τις ιστορίες του επάνω σε χαρακτήρες και τοποθεσίες που δημιούργησε ο Καρλ Μπαρκς. Οι ιστορίες του Ρόσα περιέχουν αναφορές σε γεγονότα που περιγράφτηκαν σε ιστορίες του Μπαρκς. Για παράδειγμα, η ιστορία του Επιστροφή στη Ζαναντού, είναι μια συνέχεια στην ιστορία του Μπαρκς Περιπέτεια στην Τράλα Λα, όπου οι Ντακ επιστρέφουν στην ίδια κρυμμένη χώρα. Για να δείξει τον θαυμασμό και την συνέπειά του στον Μπαρκς και τις ιστορίες του, ο Ρόσα τοποθετεί όλες τις ιστορίες του στη δεκαετία του 1950. Αυτό επειδή ο Μπαρκς έγραψε τις περισσότερες ιστορίες με τον Σκρουτζ, το Ντόναλντ και τους υπόλοιπους ήρωες του τη δεκαετία 1950 (διαλύει επίσης τυχόν λάθη ακολουθίας όπως η ηλικία του Σκρουτζ). Όπως εξηγεί στα επεξηγηματικά κείμενα της σειράς "Βίος και Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ", ο Ρόσα κάνει εκτενή έρευνα της περιόδου αυτής όχι μόνο για να σιγουρευτεί ότι αποδίδει ρεαλιστικά τη εποχή αλλά και για βεβαιωθεί ότι όλοι οι χαρακτήρες μπορούν να είναι παρόντες.
Ο Μπαρκς είτε έχει δημιουργήσει τους χαρακτήρες που χρησιμοποιεί ο Ντον είτε έχει συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη του χαρακτήρα τους. Έτσι ο Ρόσα νιώθει την υποχρέωση να κάνει τις ιστορίες του ακριβείς στα γεγονότα που έχουν περιγραφεί από τον Μπαρκς στις δικές του ιστορίες. Έχει ξοδέψει αρκετό χρόνο κάνοντας λίστες με σκόρπια γεγονότα και και ανέκδοτα που περιγράφονται στις ιστορίες του μέντορά του. Ειδικά ο "Βίος και Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ" βασίστηκε σε προηγούμενες δουλειές του Μπαρκς. Ο Ντον ωστόσο παραδέχτηκε ότι μια σκηνή στο πρώτο κεφάλαιο την εμπνεύστηκε από μια ιστορία του Τόνι Στρομπλ.
D.U.C.K.
Οι περισσότερες ιστορίες του Ντον Ρόσα έχουν τα αρχικά D.U.C.K. κρυμμένα κάπου στο πρώτο καρέ. Τα εξώφυλλα που σχεδιάζει έχουν επίσης αυτά τα αρχικά. Αυτά τα αρχικά είναι ένα ακρωνύμιο της φράσης Dedicated to Unca Carl by Keno (αφιερωμένο στον θείο Καρλ από τον Κένο). Επειδή η Ντίσνεϋ δεν επιτρέπει τις προσωπικές υπογραφές στα κόμικ, και σκεπτόμενος ότι αυτό το ακρωνύμιο μοιάζει σαν υπογραφή, ο Ντον Ρόσα άρχισε να κρύβει τα γράμματα στα πιο απίθανα σημεία. Πολλοί από τους αναγνώστες του έχουν κάνει χόμπι την αναζήτηση της υπογραφής του. Το D.U.C.K. είναι συνήθως κρυμμένο στο πρώτο καρέ της πρώτης σελίδας της κάθε ιστορίας. Το D.U.C.K. είναι επίσης κρυμμένο στα εξώφυλλα των ιστοριών του Ρόσα, τα οποία σχεδιάζει ο ίδιος, καθώς και σε αυτά που σχεδιάζει για επανεκδόσεις των ιστοριών του Καρλ Μπαρκς. Κατά ένα ειρωνικό τρόπο, σχεδόν κάθε φορά που γράφεται κάποιο άρθρο γι' αυτόν σε κάποιο περιοδικό της Ντίσνεϋ, στις ευρωπαϊκές εκδόσεις τουλάχιστον, γίνεται αναφορά σε αυτή την υπογραφή - αφιέρωση.
Ελληνικές εκδόσεις
Έργα του Ντον Ρόσα έχουν παρουσιαστεί πολλές φορές στο ελληνικό κοινό, κυρίως μέσα από τις σελίδες του περιοδικού ΚΟΜΙΞ. Το μεγάλο του έργο Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ, όπως και η συνέχειά του Βίος και πολιτεία: Τα χαμένα επεισόδια κυκλοφορούν σε πολυτελείς τόμους από τις εκδόσεις Νέα Ακτίνα. Το 2008 κυκλοφόρησε η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΟΜΙΞ», ο πρώτος τόμος περιέλαβε τις 15 πρώτες ιστορίες του Ο Γιος του Ήλιου και 14 ακόμα ιστορίες. Το 2009 εκδόθηκαν ο δεύτερος και ο τρίτος τόμος που περιείχαν 12 ιστορίες ο καθένας «Επιστροφή στη Μονοτονία και 11 ακόμα ιστορίες» και «Ο Πόλεμος των Ουέντιγκο και 11 ακόμα ιστορίες».