cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανεξάρτητος κινηματογράφος
Γενικά, το μάρκετινγκ ανεξάρτητων ταινιών χαρακτηρίζεται από περιορισμένη κυκλοφορία, συχνά σε ανεξάρτητες κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά μπορεί επίσης να έχουν μεγάλες εκστρατείες μάρκετινγκ και ευρεία κυκλοφορία. Οι ανεξάρτητες ταινίες προβάλλονται συχνά σε τοπικά, εθνικά ή διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου πριν από τη επίσημη διανομή σε αίθουσες. Μια ανεξάρτητη κινηματογραφική παραγωγή μπορεί να ανταγωνιστεί μια κύρια κινηματογραφική παραγωγή, εάν έχει την απαραίτητη χρηματοδότηση και διανομή.
Καταπίστευμα Έντισον
Το 1908, ιδρύθηκε η "Motion Picture Patents Company" ή "Καταπίστευμα Έντισον", η οποία ήταν ένα καρτέλ που είχε το μονοπώλιο στην παραγωγή και διανομή ταινιών που περιλάμβανε όλες τις μεγάλες κινηματογραφικές εταιρείες της εποχής (Edison, Biograph, Vitagraph, Essanay, Selig, Lubin, Kalem, American Star, American Pathé), τον κορυφαίο διανομέα (Τζορτζ Κλέιν) και τον μεγαλύτερο προμηθευτή ακατέργαστων φιλμ, την Eastman Kodak. Ορισμένοι κινηματογραφιστές αρνήθηκαν να γίνουν μέλη στο καταπίστευμα και χαρακτηρίστηκαν ως «ανεξάρτητοι».
Την εποχή της δημιουργίας της, ο Τόμας Έντισον κατείχε τα περισσότερα από τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας σχετικά με κινηματογραφικές ταινίες, συμπεριλαμβανομένου αυτού για αμοντάριστη ταινία. Το MPPC επέβαλε σθεναρά τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του, ασκώντας συνεχώς μηνύσεις και λαμβάνοντας ασφαλιστικά μέτρα κατά ανεξάρτητων κινηματογραφιστών. Εξαιτίας αυτού, αρκετοί κινηματογραφιστές αντέδρασαν κατασκευάζοντας τις δικές τους κάμερες και μεταφέροντας τις δραστηριότητές τους στο Χόλυγουντ της Καλιφόρνια, όπου η απόσταση από την έδρα του Έντισον στο Νιου Τζέρσεϋ έκανε πιο δύσκολο για το MPPC να επιβάλει τις πατέντες του.
Το Καταπίστευμα Έντισον έληξε σύντομα με δύο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών : μια το 1912, η ​​οποία ακύρωσε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για αμοντάριστη ταινία και μια δεύτερη το 1915, η οποία ακύρωσε όλες τις πατέντες της MPPC. Αν και αυτές οι αποφάσεις κατόρθωσαν να νομιμοποιήσουν τον ανεξάρτητο κινηματογράφο, δεν θα έκαναν πολλά για να διορθώσουν την de facto απαγόρευση των μικρών παραγωγών, καθώς οι ανεξάρτητοι κινηματογραφιστές που είχαν καταφύγει στη Νότια Καλιφόρνια κατά τη διάρκεια της επιβολής του καταπιστεύματος είχαν ήδη θέσει τις βάσεις για το σύστημα στούντιο του κλασικού κινηματογράφου του Χόλιγουντ.
Σύστημα στούντιο
Στις αρχές του 1910, ο σκηνοθέτης Ντ. Γ. Γκρίφιθ στάλθηκε από την Biograph Company στη δυτική ακτή με τον θίασο του, αποτελούμενο από τους ηθοποιούς Μπλανς Σουίτ, Λίλιαν Γκις, Μαίρη Πίκφορντ, Λάιονελ Μπάριμορ και άλλους. Άρχισαν να γυρίζουν σκηνές σε ένα κενό οικόπεδο κοντά στην οδό Τζόρτζια στο κέντρο του Λος Άντζελες. Ενώ ήταν εκεί, η εταιρεία αποφάσισε να εξερευνήσει νέες περιοχές, ταξιδεύοντας αρκετά μίλια βόρεια στο Χόλιγουντ, σε ένα μικρό χωριό που ήταν φιλικό και θετικό για την κινηματογραφική εταιρεία που έκανε τα γυρίσματα εκεί. Στη συνέχεια, ο Γκρίφιθ γύρισε την πρώτη ταινία που γυρίστηκε ποτέ στο Χόλιγουντ, ένα μελόδραμα της Biograph για την Καλιφόρνια του 1800, ενώ ανήκε στο Μεξικό. Ο Γκρίφιθ έμεινε εκεί για μήνες και έκανε αρκετές ταινίες πριν επιστρέψει στη Νέα Υόρκη.
Κατά την εποχή του Έντισον στις αρχές του 1900, πολλοί Εβραίοι μετανάστες είχαν βρει δουλειά στην κινηματογραφική βιομηχανία των ΗΠΑ. Κάτω από το Καταπίστευμα Έντισον μπόρεσαν να αφήσουν το στίγμα τους σε μια ολοκαίνουργια επιχείρηση. Μέσα σε λίγα χρόνια, φιλόδοξοι άνδρες όπως ο Σάμιουελ Γκόλντγουιν, ο Άντολφ Ζούκορ, ο Λουί Μπ. Μάγερ και οι αδερφοί Γουόρνερ (Χάρι, Άλμπερτ, Σάμιουελ και Τζακ) είχαν περάσει στην παραγωγική πλευρά της επιχείρησης. Όταν άκουσαν για την επιτυχία της Biograph στο Χόλυγουντ, το 1913 πολλοί τέτοιοι επίδοξοι κινηματογραφιστές κατευθύνθηκαν δυτικά για να αποφύγουν τα τέλη που επέβαλε ο Έντισον. Σύντομα ήταν οι επικεφαλής ενός νέου είδους επιχείρησης: του κινηματογραφικού στούντιο.
Καθιερώνοντας ένα νέο σύστημα παραγωγής, διανομής και προβολής που ήταν ανεξάρτητο από το Καταπίστευμα Έντισον στη Νέα Υόρκη, αυτά τα στούντιο άνοιξαν νέους ορίζοντες για τον κινηματογράφο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ολιγοπώλιο του Χόλυγουντ αντικατέστησε το μονοπώλιο του Έντισον. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, στην κορυφή βρλεθηκαν τα πέντε μεγάλα στούντιο: 20th Century Fox, Metro-Goldwyn-Mayer, Paramount Pictures, RKO Pictures και Warner Bros.. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν τρεις μικρότερες εταιρείες, η Columbia Pictures, η United Artists και η Universal Studios. Τέλος, υπήρχε το "Poverty Row", ένας όρος που χρησιμοποιείται για να συμπεριλάβει οποιοδήποτε άλλο μικρότερο στούντιο που κατάφερε να ανέβει στην ολοένα και πιο αποκλειστική κινηματογραφική επιχείρηση.
Ενώ τα μικρά στούντιο που αποτελούσαν το Poverty Row θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως υπάρχοντα «ανεξάρτητα» από οποιοδήποτε μεγάλο στούντιο, χρησιμοποίησαν την ίδια μέθοδο με κάθετα και οριζόντια ολοκληρωμένα συστήματα επιχειρήσεων με τους μεγαλύτερους παίκτες στη αγορά. Αν και η τελική διάλυση του συστήματος στούντιο και του περιοριστικού δικτύου διανομήςκινηματογραφικών αλυσίδων θα άφηνε ανεξάρτητους κινηματογράφους πρόθυμους να συνεργαστούν με το λαϊκιστικο προϊόν των στούντιο Poverty Row, αυτή η ίδια αλλαγή παραδείγματος θα οδηγούσε επίσης στην παρακμή και την τελική εξαφάνιση του «Poverty Row» ως φαινόμενο του Χόλιγουντ. Ενώ τα είδη ταινιών που παράγονταν από τα στούντιο Poverty Row αυξήθηκαν μόνο σε δημοτικότητα, τελικά θα γίνονταν όλο και πιο διαθέσιμα τόσο από μεγάλες εταιρείες παραγωγής όσο και από ανεξάρτητους παραγωγούς που δεν χρειαζόταν πλέον να βασίζονται στην ικανότητα ενός στούντιο να παράγει και να κυκλοφορεί τη δουλειά τους.
Αυτός ο πίνακας παραθέτει τις εταιρείες που δραστηριοποιήθηκαν στα τέλη του 1935 και απεικονίζει τις κατηγορίες που χρησιμοποιούνται συνήθως για να χαρακτηρίσουν το σύστημα του Χόλυγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος
Ντανμαρί (Ιβλίν)
Το Ντανμαρί (γαλλικά: Dannemarie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντανμαριέν (γαλλικά: Dannemariens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Πασακόι
Η Άσσια είναι κατεχόμενο χωριό της Κύπρου της επαρχίας Αμμοχώστου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άσσια. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Νταβρόν
Το Νταβρόν (γαλλικά: Davron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νταβροναί (γαλλικά: Davronais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Λάζα Λαζάρεβιτς
Πρωταρχικό ενδιαφέρον για τον Λαζάρεβιτς σε όλη τη σύντομη ζωή του είχε η επιστήμη της ιατρικής. Σε αυτόν τον τομέα, αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της εποχής του. Ήταν διακεκριμένος και χρήσιμος ως ιατρός, δάσκαλος και συγγραφέας τόσο ιατρικής θεματολογίας όσο και λογοτεχνίας. Για κείνον, η λογοτεχνία ήταν χόμπι, όμως είχε ταλέντο σε αυτό και θεωρούσε τον εαυτό του άνθρωπο των γραμμάτων. Μετέφρασε έργα των Νικολάι Τσέρνσεφσκι και Ιβάν Τουργκένεφ στα σερβικά.
Λίγοι συγγραφείς έχουν αποκτήσει φήμη με τόσο μικρό έργο όσο αυτό του Λαζάρεβιτς, που αποτελείται από εννέα ιστορίες. Ωστόσο, θεωρείται ένας από τους καλύτερους Σέρβους συγγραφείς του δεκάτου ενάτου αιώνα. Αποκαλούνταν συχνά Σέρβος Τουργκένεφ. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του, το όχι και τόσο παραγωγικό του έργο τον καθιέρωσε στη σερβική λογοτεχνία ως συγγραφέα που εισήγαγε το είδος της ψυχολογικής αφήγησης.
Βιογραφία
Ο Λαζάρεβιτς γεννήθηκε στο Σάμπατς το 1851 από τον Κούσμαν Λαζάρεβιτς, έμπορο, και τη σύζυγό του Γιέλκα. Μεγάλωσε στην ασφυκτική ατμόσφαιρα μιας τυπικής σερβικής επαρχιακής, πατριαρχικής οικογένειας. Όταν ήταν έντεκα ετών, ο πατέρας του, Κούσμαν, πέθανε και η Γιέλκα ανέλαβε αμέσως τη φροντίδα της οικογένειας, η οποία αποτελούνταν από τον Λαζάρεβιτς και τις τρεις αδελφές του. Η μητέρα του τους καλλιέργησε βαθύ αίσθημα οικογενειακής θαλπωρής και στοργής, που επηρέασε τον Λαζάρεβιτς σε όλη του τη ζωή. Η αδερφή του Λαζάρεβιτς Μίλκα παντρεύτηκε τον Σέρβο συγγραφέα και ποιητή Milorad Popović Šapčanin και εγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι, όπου ο Λαζάρεβιτς έμεινε δουλεύοντας ως μαθητής από το 1866 έως το 1871, προτού φύγει για σπουδές στο εξωτερικό. Στο Βελιγράδι τελείωσε το γυμνάσιο και το 1867 μπήκε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, αλλά σύντομα αποφάσισε ότι η ιατρική ήταν ο πραγματικός του προορισμός.
Ο Λαζάρεβιτς πέθανε στο Βελιγράδι στις 28 Δεκεμβρίου 1890 (σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) ή στις 10 Ιανουαρίου 1891 (σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο). Ήταν 39 ετών, ένας ακόμη συγγραφέας που έπεσε θύμα της φυματίωσης, ασθένεια που στο παρελθόν είχε σκοτώσει δύο από τους γιους του σε παιδική ηλικία.
Ιατρική καριέρα
Από την αρχή της ιατρικής του καριέρας, ο Λαζάρεβιτς ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τις σχέσεις σώματος και νου και για τη θεραπεία των ασθενειών. Ήταν πρωτοπόρος στην ψυχιατρική και σον τομέα που θα σήμερα αποκαλείται ψυχοσωματική ιατρική. Υποστήριζε σθεναρά την άποψη ότι ο νους παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο στην υγεία και την ασθένεια από ό,τι συνειδητοποιούσαν οι σύγχρονοί του. Είχε δημοσιεύσει εβδομήντα δύο επιστημονικές ιατρικές ανακοινώσεις, μεγάλος αριθμός από τις οποίες αναφερόταν σε νευρικές παθήσεις, όπως η τρομώδης παράλυση, η σκλήρυνση νωτιαίου μυελού, η αφασία και άλλες. Μπορεί να υποστηριχθεί σωστά ότι ο δρ Λάζα Λαζάρεβιτς ήταν ο πρώτος Σέρβος νευρολόγος. Η πρώτη επέμβαση καταρράκτη στη Σερβία πραγματοποιήθηκε από τον Λαζάρεβιτς σε ασηπτικές συνθήκες, όταν εφαρμόστηκε η κοκαΐνη ως αναισθητικό.
Διηγήματα
μικρογραφία| Μνημείο του Λάζα Λαζάρεβιτς στην πατρίδα του, το [[Σάμπατς]] Για τον Λάζα Λαζάρεβιτς, η λογοτεχνία ήταν ένα χόμπι για το οποία είχε περισσότερο ταλέντο από ό,τι οι περισσότεροι συγγραφείς της εποχής του. Αν και θεωρούσε τον εαυτό του ως ερασιτέχνη των γραμμάτων, ο κόσμος είχε άλλη άποψη, ιδίως οι κριτικοί λογοτεχνίας που αναγνώρισαν αμέσως την ιδιοφυΐα του.
Πιο χαρακτηριστικοί του κύριου ρεύματος της σερβικής εθνικής λογοτεχνίας ήταν οι συγγραφείς που ανέλαβαν να εφαρμόσουν τις μεθόδους του κριτικού ρεαλισμού, όπως αυτές είχαν εφαρμοστεί από Ρώσους και Γάλλους συγγραφείς. Πρώτος από αυτούς ήταν ο Σέρβος Γκόγκολ (Μίλοβαν Γκλίσιτς), ενώ ακολούθησαν ο Σέρβος Τουργκένιεφ (Λάζα Λαζάρεβιτς) και ο Ρώσος μαθητής (Σβετόλικ Ράνκοβιτς), ο νεότερος από τους τρεις. Ο σπουδαιότερος όλων ήταν ο Λάζα Λαζάρεβιτς. Αν και άργησε πολύ να γίνει συγγραφέας διηγημάτων, έγραφε με τρόπο ενστικτώδη. Διαβάζοντας τον Τουργκένιεφ, τον Γκόγκολ και άλλους μεγάλους συγγραφείς, ο Λαζάρεβιτς κατάφερε να χαράξει τον δικό του δρόμο ως διηγηματογράφος. Στο Sve će to narod pozlatiti (Ο κόσμος θα τα επιβραβεύσει όλα αυτά), στο Verter καθώς και σε άλλα του διηγήματα ασχολήθηκε άμεσα με σύγχρονα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, αν και ο ρεαλισμός του ήταν πάντα μετριασμένος και συγκρατημένος από τις λογοτεχνικές συμβάσεις της γενιάς του. Η γραφή του διέπεται από πνεύμα συμπάθειας και βαθιάς διορατικότητας.
Είδε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη σερβική κοινωνία στον πατριαρχικό τρόπο ζωής της, όπως φαίνεται στο Prvi put s ocem na jutrenje (Πρώτη φορά με τον πατέρα στον όρθρο). Άλλα διηγήματά του είναι τα: Školska ikona (Η σχολική εικόνα), Švabica (Η Γερμανίδα) και Na bunaru (Στο πηγάδι). Κάποια από αυτά έχουν εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ενύπνιο σε μετάφραση Βλάνταν Τζόρτζεβιτς.
Στα διηγήματά του, ο Λαζάρεβιτς αποτύπωσε τη σερβική πραγματικότητα με τις οικονομικές ανισότητες της εποχής και τις συνεχείς απειλές και τους κινδύνους για τον πολιτισμό του έθνους του.
Κληρονομιά
Ο Λαζάρεβιτς συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των 100 σημαντικότερων Σέρβων και εξελέγη μέλος του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Μεταφραστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Νέο Κοιμητήριο Βελιγραδίου Κατηγορία:Σέρβοι μεταφραστές Κατηγορία:Σέρβοι ψυχίατροι Κατηγορία:Σέρβοι λογοτέχνες Κατηγορία:Σέρβοι ιατροί
Μάχη της Έδεσσας
Η Μάχη της Έδεσσας Μεσοποταμίας έλαβε χώρα μεταξύ των στρατών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τη διοίκηση του αυτοκράτορα Βαλεριανού και των Σασσανιδικών δυνάμεων υπό τον βασιλιά (sahanshah) Σαπούρ Α΄ το 260. Ο Ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε στο σύνολό του από τις Περσικές δυνάμεις. Για πρώτη φορά, ένας Ρωμαίος Αυτοκράτορας είχε πιαστεί αιχμάλωτος. Ως εκ τούτου, η μάχη θεωρείται γενικά ως μία από τις χειρότερες καταστροφές στη στρατιωτική ιστορία.
Ιστορικό και το προοίμιο
Πριν από τη μάχη, ο Σαπούρ Α΄ είχε διεισδύσει πολλές φορές βαθιά στη Ρωμαϊκή επικράτεια, κατακτώντας και λεηλατώντας την Αντιόχεια στη Συρία το 253 ή το 256. Ο Βαλεριανός, αφού νίκησε τον σφετεριστή Αιμιλιανό και ανέλαβε την εξουσία για τον εαυτό του, έφτασε στις ανατολικές επαρχίες μόλις μπόρεσε (254 ή 255) και σταδιακά αποκατέστησε την τάξη. Σύντομα έπρεπε να αντιμετωπίσει μία ναυτική γοτθική εισβολή στη βόρεια Μ. Ασία. Οι Γότθοι ερήμωσαν τον Πόντο και κινήθηκαν νότια στην Καππαδοκία. Μία προσπάθεια του Βαλεριανού και τού στρατού του στην Αντιόχεια να τους αναχαιτίσουν, απέτυχε λόγω της πανώλης. Ενώ ο στρατός του βρισκόταν σε αυτή την εξασθενημένη κατάσταση, ο Σαπούρ εισέβαλε στη βόρεια Μεσοποταμία το 260, πιθανότατα στις αρχές της άνοιξης.
Ντροκούρ (Ιβλίν)
Το Ντροκούρ (γαλλικά: Drocourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Μάχη της Έδεσσας
Μάχη
Στα εξήντα του, ο ηλικιωμένος Βαλεριανός βάδισε προς τα ανατολικά προς τα σύνορα με τους Σασσανίδες. Σύμφωνα με την επιγραφή του Σαπούρ Α΄ στο Καμπάγιε Ζαρτόστ, ο Βαλεριανός συνάντησε τον κύριο Περσικό στρατό, υπό τη διοίκηση του Σαπούρ Α΄, μεταξύ των Χαρράν και της Έδεσσας (στα Μέση Περσική: Urhāy ), με μονάδες σχεδόν από κάθε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μαζί με τους Γερμανούς συμμάχους, και ηττήθηκε ολοκληρωτικά και αιχμαλωτίστηκε με ολόκληρο τον στρατό του.
Ντροκούρ (Ιβλίν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντροκουρτουά (γαλλικά: Drocourtois).
Μάχη της Έδεσσας
Μάχη
Σύμφωνα με ρωμαϊκές πηγές, που δεν είναι πολύ σαφείς, ο ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε και πολιορκήθηκε από τις περσικές δυνάμεις. Ο Βαλεριανός προσπάθησε στη συνέχεια να διαπραγματευτεί, αλλά συνελήφθη.Είναι πιθανό ο στρατός του να παραδόθηκε μετά από αυτό. Οι κρατούμενοι περιελάμβαναν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Σαπούρ Α΄, πολλούς άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου ενός πραιτοριανού επάρχου, πιθανώς του Σουσησιανού. Έχει επίσης υποστηριχθεί, ότι ο Σαπούρ Α΄ πήρε πίσω τον λόγο του με τη σύλληψη του Αυτοκράτορα, αν και πριν είχε συμφωνήσει σε διαπραγματεύσεις εκεχειρίας. μικρογραφία| "Ο Σαπούρ αιχμαλωτίζει τον βασιλιά του [[Ρούμ|Ρουμ", περσική μινιατούρα από το Σαχναμέ.]]
Ντροκούρ (Ιβλίν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Μάχη της Έδεσσας
Συνέπεια
Υπάρχουν διάφορες μαρτυρίες σχετικά με τη μοίρα του Βαλεριανού μετά τη σύλληψή του στα χέρια του Σαπούρ.
Μερικοί μελετητές ισχυρίζονται ότι ο Σαπούρ έστειλε τον Βαλεριανό και μερικούς από τον στρατό του στην πόλη Μπισαπούρ, όπου ζούσαν σε σχετικά καλές συνθήκες. Ο Σαπούρ χρησιμοποίησε τους εναπομείναντες στρατιώτες σε σχέδια μηχανικής και ανάπτυξης, καθώς οι Ρωμαίοι ήταν επιδέξιοι έμποροι και τεχνίτες. Το Band-e Kaisar (φράγμα του Καίσαρα) είναι ένα από τα απομεινάρια της ρωμαϊκής μηχανικής, που βρίσκεται κοντά στην αρχαία πόλη των Σούσα.
Σύμφωνα με μία άλλη πηγή (Λακτάντιος), ο Σαπούρ ταπείνωσε τον Βαλεριανό, χρησιμοποιώντας τον πρώην Αυτοκράτορα ως ανθρώπινο σκαμνί για να ιππεύσει. Σύμφωνα με τον Αυρήλιο Βίκτωρα, κρατήθηκε σε κλουβί και ταπεινώθηκε προς ευχαρίστηση του Πέρση Αυτοκράτορα. Μετά τον θάνατό του, το σώμα του Βαλεριανού φέρεται να γδάρθηκε και γεμίστηκε με κοπριά ή άχυρα, ανάλογα με τον λογαριασμό, κοπριά ή άχυρο, για να δημιουργηθεί ένα τρόπαιο ρωμαϊκής υποταγής, που διατηρήθηκε σε έναν περσικό ναό.
Ωστόσο υπάρχουν επίσης αναφορές, που ορίζουν ότι του φέρθηκαν με σεβασμό και ότι οι ισχυρισμοί για βασανιστήρια μπορεί να έχουν κατασκευαστεί από χριστιανούς ιστορικούς της Ύστερης Αρχαιότητας για να δείξουν τις τιμωρίες, που διέτρεχαν οι διώκτες του Χριστιανισμού.
Μετά τη σύλληψη του Βαλεριανού, ο Σαπούρ κατέλαβε την πόλη της Καισάρειας και μετακίνησε περίπου 400.000 πολίτες της στις νότιες επαρχίες της Σασσανικής Αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια επιτέθηκε στην Κιλικία, αλλά τελικά απωθήθηκε από μία ρωμαϊκή δύναμη, που συσπειρώθηκε από τον Μακριανό, τον Κάλλιστο και τον Οδέναθο της Παλμύρας.
Η ήττα του Βαλεριανού στην Έδεσσα έγινε ο καταλύτης, για μία σειρά εξεγέρσεων που θα οδηγούσαν στον προσωρινό κατακερματισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στην Ανατολή, ο Μακριανός χρησιμοποίησε τον έλεγχο τού θησαυροφυλακίου τού Βαλεριανού για να ανακηρύξει αυτοκράτορες τους γιους του Mακριανό τον Μικρό και Κουίετο. Κατά μήκος των παραδουνάβιων συνόρων, ο Ινγένιος και ο Ρεγαλιανός ανακηρύχθηκαν επίσης αυτοκράτορες. Στη Δύση, ο Ρωμαίος κυβερνήτης Πόστουμος εκμεταλλεύτηκε την αντιπερισπασμό του Γαλλιηνό για να δολοφονήσει τον αυτοκρατορικό διάδοχο Σαλονίνο και να πάρει τον έλεγχο αυτού, που σήμερα ονομάζεται Γαλατική αυτοκρατορία.
Ράινχολντ Μιτερλένερ
Ο Ράινχολντ Μιτερλένερ (γερμανικά: Reinhold Mitterlehner) είναι ένας Αυστριακός πολιτικός, γεννημένος το Δεκέμβριο του 1955. Υπηρετεί στο υπουργικό συμβούλιο της Αυστρίας ως Ομοσπονδιακός Υπουργός Οικονομίας από το 2008. Τον Σεπτέμβριο του 2014 έγινε, επίσης, Αντικαγκελάριος της Αυστρίας και Επικεφαλής του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος.
Πρώιμα χρόνια
Ο Μιτερλένερ γεννήθηκε στο Χέλφενμπεργκ της Αυστρίας στις 10 Δεκεμβρίου 1955. Κατέχει διδακτορικό στη νομική, που απέκτησε στο Πανεπιστήμιο Γιοχάνες Κέπλερ του Λιντς το 1980. Έχει ακολουθήσει, επίσης, ένα κύκλο σπουδών στην εταιρική διαχείριση στο Φρίμπουργκ.
Καριέρα
Από το 1980 ως το 1992, ο Μιτερλένερ εργαζόταν στο Άνω Αυστριακό οικονομικό σώμα, όπου ανέλαβε διάφορα πόστα, όπως εκείνο του επικεφαλής του τμήματος αγοραλογίας. Από το 1992 ως το 2000 υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας της αυστριακής οικονομικής συνομοσπονδίας στην Βιέννη. Το 2000 διορίστηκε ως αναπληρωτής γενικός γραμματέας του αυστριακού ομοσπονδιακού οικονομικού σώματος (WKO), μια θέση που διατήρησε ως το 2008.
Από το 1991 ως το 1997 πολιτευόταν στην περιοχή του Άχορν. Στις 8 Φεβρουαρίου 2000 εξελέγη βουλευτής του Αυστριακού Κοινοβουλίου με το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα. Το Μάιο του 2002 διορίστηκε ως επικεφαλής του κόμματος για την Περιφέρεια Ρόχρμπαχ.
Ο Μιτερλένερ ήταν ένας από τους κύριους υποψηφίους για την διαδοχή του Τζόσεφ Προλ στην ηγεσία του κόμματος, τον Απρίλιο του 2011. Από το 2011 ως το 2014 ήταν αναπληρωτής ομοσπονδιακός πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος και τον Σεπτέμβριο του 2014 διαδέχθηκε τον Μίχαελ Σπίντελεγκερ στην ηγεσία του κόμματος. Ταυτόχρονα, ανέλαβε και τα καθήκοντα του Αντικαγκελάριου της Αυστρίας.
Προσωπική ζωή
Ο Μιτερλένερ είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει τρεις κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί
Μακριανός ο Πρεσβύτερος
Ο Φούλβιος Μακριανός ή Μακριανός ο Πρεσβύτερος, λατιν.: Fulvius Macrianus ή Macrianus Major (απεβ. 261), ήταν Ρωμαίος σφετεριστής. Ήταν ένας από τους δημοσιονομικούς αξιωματούχους του Βαλεριανού. Πιο συγκεκριμένα, οι πηγές τον αναφέρουν ως υπεύθυνο όλων των κρατικών λογαριασμών (a rationibus) ή, στη γλώσσα μίας μεταγενέστερης εποχής, ως κόμης του ιερού θησαυροφυλακίου (comes sacrarum largitionum) και ως υπεύθυνου για τις αγορές και τις προμήθειες. Φαίνεται σχεδόν βέβαιο ότι ήταν από την τάξη των ιππέων. Η Historia Augusta ισχυρίζεται, ότι ήταν ο κορυφαίος από τους στρατιωτικούς διοικητές του Βαλεριανού, αλλά αυτό είναι πιθανότατα μία κατάφωρη υπερβολή, αν όχι εντελώς πλασματική.
Ο Κουίετος και ο Bαλλίστας έμειναν στην Ανατολή, για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους. Ο Μακριανός ο Πρεσβύτερος και ο Μακριανός ο Νεότερος μετακινήθηκαν με τον ανατολικό στρατό από την Ασία στην Ευρώπη, αλλά ηττήθηκαν στη Θράκη το 261 από τον Αυρέολο. Ο Μακριανός και ο γιος του σκοτώθηκαν στη μάχη. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Ζωναρά, ο στρατός τους περικυκλώθηκε από τον Αυρέολο και παραδόθηκε, εκτός από τις Παννονικές λεγεώνες. Ο Μακριανός ζήτησε να τον σκοτώσουν μαζί με τον γιο του, για να αποφύγει την παράδοση στον Αυρέολο. Ο Κουίετος δολοφονήθηκε αργότερα από τον Oδαίναθο της Παλμύρας.
Απεικονίσεις σε δημοφιλή μέσα
Ο Mακριανός εμφανίζεται στη σειρά ιστορικών μυθιστορημάτων φαντασίας του Χάρυ Σάιντμποτομ ως ένας από τους ανταγωνιστές της σειράς.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Φιλστρόφ
Το Φιλστρόφ (Φίλσντορφ, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Φέλστροφ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Μπιμπισερμπάκ, Μπεκερχόλτς.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κοζάνης 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κοζάνης είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κοζάνης.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Κοζάνης έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Κοζάνης, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Α Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣ Κοζάνης διεξήχθη με τη συμμετοχή 16 συλλόγων σε ένα όμιλο. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Μακεδονικός Σιάτιστας που προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική.
Η τελική βαθμολογία ήταν:
Β Κατηγορία
Στη Β κατηγορία συμμετείχαν 26 σύλλογοι χωρισμένοι σε 2 ομίλους.
Γ Κατηγορία
Στη Γ κατηγορία συμμετείχαν 10 σύλλογοι. Την πρώτη θέση κατέκτησε η Δάφνη Πολυμύλου.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κοζάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κοζάνης Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Φιξέμ
Το Φιξέμ (Φίξχαϊμ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ονομάστηκε Φοκινσάιμ το έτος 781
Αυγολίδα
Η Αυγολίδα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Μάχη της Αβρίττου
Ο νέος Ρωμαίος Αυτοκράτορας Tρεβωνιανός Γάλλος αναγκάστηκε να επιτρέψει στους Γότθους να επιστρέψουν στα σπίτια τους με τα λάφυρα και τους αιχμαλώτους τους. Οι βάρβαροι δεν θα εκδιώκονταν από το ρωμαϊκό έδαφος μέχρι το 271.
Τοποθεσία
Η πολυσυζητημένη τοποθεσία της Αβρίττου θεωρήθηκε ότι ήταν 1 χλμ. ανατολικά της πόλης Ράζγκραντ μετά από ανασκαφές του T. Iβάνοβ το 1969 και το 1971. Ωστόσο πρόσφατη εργασία έδειξε, ότι έλαβε χώρα περίπου 15 χλμ. βορειοδυτικά της Αβρίττου, στην κοιλάδα του ποταμού Μπέλι Λομ, στα νότια του χωριού Ντρυάνοβετς, κοντά στην τοποθεσία που είναι τοπικά γνωστή ως "Poletο" (το Πεδίο).
Αυτό αποδεικνύεται από τον μεγάλο αριθμό ρωμαϊκών νομισμάτων και όπλων, συμπεριλαμβανομένων ξιφών, ασπίδων, λογχών, πανοπλιών, αρμάτων, ακόμη και στρατιωτικών στηριγμάτων σκηνών, που βρέθηκαν από αρχαιολόγους και ντόπιους στην τοποθεσία, που πρέπει να ήταν το τελευταίο ρωμαϊκό στρατόπεδο. Για παράδειγμα, το 1952 βρέθηκε ένα κεραμικό αγγείο στο «Poleto» που περιείχε περίπου 30 aurei σε καλή κατάσταση, που χρονολογούνται από τον Γόρδιο Γ΄ έως τον Τραϊανό Δέκιο.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|313x313εσ| Χάρτης των εισβολών και η τοποθεσία της μάχης. Λίγο μετά την άνοδο του Τρ. Δέκιου στο θρόνο το 249, βαρβαρικές φυλές εισέβαλαν στις ρωμαϊκές επαρχίες της Δακίας, της Άνω Μοισίας και της Κάτω Μοισίας. Δύο παράγοντες είχαν συμβάλει στην αυξανόμενη αναταραχή στην περιοχή βόρεια του Δούναβη. Πρώτον, ο προκάτοχος του Δέκιου, ο Φίλιππος ο Άραβας είχε αρνηθεί να συνεχίσει τις πληρωμές, που είχαν καθιερωθεί από τον Αυτοκράτορα Μαξιμίνο τον Θράκα το 238, για ετήσιες επιδοτήσεις προς τις επιθετικές φυλές της περιοχής. Δεύτερο και σημαντικότερο, υπήρχαν συνεχείς μετακινήσεις νέων λαών από την εποχή του Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλέξανδρου. Ο Τ. Δέκιος μπορεί επίσης να πήρε μαζί του στρατεύματα από τα σύνορα του Δούναβη, για να καθαιρέσει τον Φίλιππο το 249. Πιθανότατα είχε μαζί του τρεις λεγεώνες: τη λεγεώνα XIV Δίδυμη από το Καρνούντον, τη λεγεώνα IV Φλαβία Φέλιξ από το Σινγίδουνον (Bελιγράδι) και τη λεγεώνα VΙΙ Κλαυδία από το Βιμινάκιον και/ή τα βοηθητικά αποσπάσματα (vexillationes) τους.
Το προκύπτον στρατιωτικό κενό θα προσέλκυε αναπόφευκτα εισβολείς.
Το 250 ένας φυλετικός συνασπισμός υπό τον Κνίβα διέσχισε τα ρωμαϊκά σύνορα του Δούναβη, προχωρώντας πιθανώς σε δύο στήλες. Το αν αυτοί αποτελούνταν μόνο από Γότθους είναι μάλλον απίθανο, επομένως η ονομασία «Σκύθες» με την οποία τους αποκαλούν οι ελληνικές πηγές (γεωγραφικός ορισμός) φαίνεται πιο κατάλληλη. Είναι πολύ πιθανό ότι άλλοι άνθρωποι γερμανικής και σαρματικής καταγωγής (όπως οι Bαστάρναι, Tάιφαλς και Ασδίγιοι Βάνδαλοι), ίσως και Ρωμαίοι λιποτάκτες, είχαν προσχωρήσει στους εισβολείς. Ωστόσο, το όνομα του βασιλιά είναι πράγματι γοτθικό και πιθανότατα γνήσιο. Εν τω μεταξύ, οι Κάρπιοι εισέβαλαν στη Δακία, στην ανατολική Άνω Μοισία και στη δυτική Κάτω Μοισία.
Η πρώτη στήλη του στρατού του Κνίβα, ένα απόσπασμα περίπου 20.000 ανδρών με επικεφαλής τους οπλαρχηγούς Aργκάιθ και Γκουντέρικ, πολιόρκησε τη Mαρκιανούπολη, χωρίς επιτυχία. Τότε μάλλον κατευθύνθηκαν νότια για να πολιορκήσουν τη Φιλιππούπολη (τώρα Πλόβντιβ στη Βουλγαρία). Η κύρια στήλη του Κνίβα των 70.000 υπό τον ίδιο τον βασιλιά διέσχισε τον Δούναβη στο Οescus και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς τα ανατολικά προς τη Novae, όπου απωθήθηκε από τον κυβερνήτη της επαρχίας (και μελλοντικό αυτοκράτορα) Tρεβωνιανό Γάλλο. Στη συνέχεια οι εισβολείς κατευθύνθηκαν νότια για να λεηλατήσουν τη Νικόπολη επί του Ίστρου, όπου ο Δέκιος τους νίκησε σε μάχη, αλλά όχι αποφασιστικά.
Μετά από αυτές τις αρχικές αποτυχίες, οι βάρβαροι κινήθηκαν προς τα νότια μέσω του όρους Αίμου και ο Δέκιος τους καταδίωξε (πιθανότατα μέσω του περάσματος Shipka για να σώσει τη Φιλιππούπολη. Αυτή τη φορά ο στρατός του Δέκιου αιφνιδιάστηκε, ενώ ξεκουραζόταν στη Βερόη /Αυγούστα Τραϊάνα (νυν Στάρα Ζαγόρα). Οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν βαριά στη μάχη της Βερόης που ακολούθησε. Ο Δέκιος αναγκάστηκε να αποσύρει τον στρατό του προς τα βόρεια στο Oescus, αφήνοντας άφθονο χρόνο στην Κνίβα για να λεηλατήσει τη Μοισία και τελικά να καταλάβει τη Φιλιππούπολη το καλοκαίρι του 251, εν μέρει με τη βοήθεια του διοικητή της, κάποιου Τίτου Ιούλιου Πρίσκου που είχε αυτοανακηρυχτεί αυτοκράτορας. Φαίνεται ότι ο Πρίσκος, αφού έλαβε την είδηση της ήττας στη Βερόη, σκέφτηκε ότι οι Γότθοι θα του χάριζαν τη ζωή και την πόλη. Έκανε λάθος και μάλλον σκοτώθηκε, όταν έπεσε η πόλη. Τότε μερικές από τις δυνάμεις του Κνίβα άρχισαν να επιστρέφουν στην πατρίδα τους, φορτωμένες με λάφυρα και αιχμαλώτους, ανάμεσά τους και πολλοί συγκλητικοί.
Στο μεταξύ ο Δέκιος είχε επιστρέψει με τον αναδιοργανωμένο στρατό του, αποτελούμενο από 80.000 άνδρες σύμφωνα με τον Δέξιππο, συνοδευόμενος από τον γιο του Ερέννιο Ετρούσκο και τον στρατηγό Τρεβωνιανό Γάλλο, με σκοπό να νικήσει τους εισβολείς και να ανακτήσει τη λεία. Ο Δέκιος είχε χάσει μία δύναμη βοηθητικών στρατιωτών λόγω «λάθους» τους, σύμφωνα με τον Δέξιππο. Η αρχαιολογία αποκάλυψε την παρουσία τριών λεγεώνων στη μάχη.
Η μάχη
Ο Λακτάντιος, ένας από τους πρώτους χριστιανούς του 4ου αι. και σύμβουλος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄, περιέγραψε το τέλος τού Αυτοκράτορα ως εξής: "Ξαφνικά περικυκλώθηκε από τους βαρβάρους και σκοτώθηκε μαζί με μεγάλο μέρος τού στρατού του. Δεν μπορούσε να τιμηθεί με την ανέγερση μνημείου του, αλλά,απογυμνωμένος, ήταν ξαπλωμένος για να τον κατασπαράξουν άγρια θηρία και πουλιά, ένα κατάλληλο τέλος για τον εχθρό του Θεού."Ο Ντ. Σ. Πότερ απορρίπτει την ιστορία του Zωσίμου για τον Tρεβωνιανό Γάλλο, ο οποίος υποτίθεται ότι συνωμότησε με τους εχθρούς των Ρωμαίων για να παραδώσει τον στρατό του Δέκιου στη Γοτθική παγίδα, καθώς φαίνεται αδύνατο ότι, στη συνέχεια, οι συντριμμένες ρωμαϊκές λεγεώνες ανακήρυξαν ως Αυτοκράτορα τον προδότη, που ήταν υπεύθυνος για την απώλεια τόσων στρατιωτών από τις τάξεις τους. Ένα άλλο δυνατό σημείο ενάντια στην προδοσία του Γάλλου είναι το γεγονός, ότι υιοθέτησε τον Οστιλιανό, τον νεότερο γιο του Δέκιου, μετά την επιστροφή του στη Ρώμη.
Δευτερογενείς πηγές
Κατηγορία:3ος αιώνας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Μάχες των Γότθων
Κουρτουλούς (ΤΔΒΚ)
Το Κουρτουλούς είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αυγολίδα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Φλαστρόφ
Τοποθεσίες της κοινότητας: Ζεράνζ (γερμανικά: Τσέρινγκεν).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κουρτουλούς (αποσαφήνιση)
Το Κουρτουλούς είναι μια συνοικία στην Κωνσταντινούπολη. Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
Κολυμβητήριο
Το Κολυμβητήριο αποτελλεί, συνήθως δημόσια, δομή που περιέχει μία η περισσότερες πισίνες, με σκοπό την ψυχαγωγία αλλά και την εκμάθηση κολύμβησης, υδατοσφαίρισης, κατάδυσης και συναφών δραστηριοτήτων σχετιζόμενων με το νερό. Στο εξωτερικό, αρκετά ακαδημαϊκά ιδρύματα διαθέτουν κολυμβητήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολυμβητήρια
Αττίλας '74:Ο βιασμός της Κύπρου
Το Αττίλας '74:Ο βιασμός της Κύπρου είναι ντοκιμαντέρ του 1975 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, το οποίο ως θέμα έχει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, και το οποίο γυρίστηκε κατά την διάρκεια της εισβολής ώστε να γίνει διεθνώς γνωστή η κατάσταση στο νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Κυπριακές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Κουίετος
Ο Τίτος Φούλβιος Ιούνιος Κουίετος, λατιν.: Titus Fulvius Junius Quietus (απεβ. 261) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής εναντίον του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Γαλλιηνού.
Ιστορία
Ο Κουίετος ήταν γιος του Φούλβιου Μακριανού και μίας ευγενούς, πιθανώς ονόματι Ιουνίας. Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων, ήταν στρατιωτικός τριβούνος υπό τον Βαλεριανό, αλλά αυτή η πληροφορία αμφισβητείται από τους ιστορικούς.
Κέρδισε το Αυτοκρατορικό αξίωμα με τον αδελφό του Μακριανό τον Νεότερο, μετά τη σύλληψη του Αυτοκράτορα Βαλεριανού στην εκστρατεία των Σασσανιδών του 260. Με τον νόμιμο κληρονόμο Γαλλιηνό να βρίσκεται πολύ μακριά στη Δύση, οι στρατιώτες εξέλεξαν τους δύο ως αυτοκράτορες. Η υποστήριξη τού πατέρα του, ελεγκτή τού αυτοκρατορικού θησαυρού, και η επιρροή του Μπαλίστα (Καλλίστου), πραιτοριανού έπαρχου του αποβιώσαντος Αυτοκράτορα Βαλεριανού, αποδείχθηκαν καθοριστικές για την προώθησή του.
Ο Κουίετος και ο Mακριανός, εκλεγμένοι ύπατοι, έπρεπε να αντιμετωπίσουν τον Αυτοκράτορα Γαλλιηνού, εκείνη την εποχή στη Δύση. Ο Κουίετος και ο Μπαλλίστας έμειναν στις ανατολικές επαρχίες, ενώ ο αδελφός και ο πατέρας του βάδισαν με τον στρατό τους στην Ευρώπη, για να πάρουν τον έλεγχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά την ήττα και το τέλος τού αδελφού και τού πατέρα του στη Θράκη το 261, ο Κουίετος έχασε τον έλεγχο των επαρχιών υπέρ τού Σεπτίμιου Oδαίναθου της Παλμύρας, ενός πιστού πελάτη-βασιλιά των Ρωμαίων, που είχε βοηθήσει στην απώθηση των Περσών από τις ανατολικές επαρχίες και είχε ανακτήσει τη Ρωμαϊκή Μεσοποταμία το 260. Αναγκάστηκε να καταφύγει στην πόλη Έμεσα, όπου πολιορκήθηκε εκεί από τον Oδαίναθο. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας σκοτώθηκε από τους κατοίκους της, πιθανώς υποκινούμενων από τον Μπαλλίστα.
Απεικονίσεις στη λαϊκή μυθοπλασία
Ο Κουίετος εμφανίζεται στη σειρά ιστορικών μυθιστορημάτων φαντασίας του Χάρρυ Σάιντμποτομ ως ένας από τους ανταγωνιστές της σειράς.
Φλεσάιμ
Το Φλεσάιμ (Φλάισαϊμ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Φλετράνζ
Το Φλετράνζ (Φλέτρινγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Ντορβιλέρ (Γερμανικά: Ντορβάιλερ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ
Το ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ (αγγλικά: AFC Champions League, η επίσημη ονομασία από την περίοδο 2002-03) διοργανώνεται ετησίως από την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC) και συμμετέχουν σε αυτό οι πρωταθλήτριες ομάδες από τα ασιατικά πρωταθλήματα των χωρών-μελών της AFC και οι ομάδες που τερματίζουν σε υψηλές θέσεις από τα καλύτερα βαθμολογημένα πρωταθλήματα της Ασίας.
Ξεκίνησε το 1967 ως Τουρνουά Πρωταθλητών Συλλόγων Ασίας (Asian Champion Club Tournament) για να διακοπεί το 1972. Ξανάρχισε με νέα μορφή τη σεζόν 1985-86 ως Ασιατικό Πρωτάθλημα Συλλόγων (Asian Club Championship). Από τη σεζόν 2002-03 συγχωνεύτηκε με το Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας (Asian Cup Winners' Cup) και το Σούπερ Καπ Ασίας και μετονομάστηκε σε AFC Champions League. Διεξάγεται με σύστημα ομίλων κατά τα πρότυπα του Τσάμπιονς Λιγκ της UEFA.
Ο νικητής της διοργάνωσης μετείχε παλιότερα στο Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συλλόγων (από 1986 ως 1998) και από το 2005 προκρίνεται στο Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων της FIFA.
Τουρνουά των Πρωταθλητών
Η διοργάνωση δεν κατάφερε να αποκτήσει δημοτικότητα και χρόνο με το χρόνο μετείχαν όλο και λιγότεροι σύλλογοι: δέκα το 1969, επτά το 1971 και οκτώ το 1971. Το 1972 εκδήλωσαν ενδιαφέρον μόνο πέντε σύλλογοι από τους οποίους οι τρεις αποσύρθηκαν, με αποτέλεσμα η διοργάνωση να ματαιωθεί και να μην ξαναγίνει. Ένα από τα αίτια της μειωμένης συμμετοχής ήταν η αποχή των αραβικών χωρών λόγω της παρουσίας του Ισραήλ.
Ασιατικό Πρωτάθλημα Συλλόγων
Τη σεζόν 1985-86 ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια με τη νέα ονομασία Ασιατικό Πρωτάθλημα Συλλόγων (Asian Club Championship). Η μετακίνηση του Ισραήλ στη δύναμη της UEFA "διευθέτησε" το θέμα της συμμετοχής των αραβικών χωρών και έτσι στη διοργάνωση υπήρξε συμμετοχή από συλλόγους 29 χωρών. Στην προκριματική φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι ομίλους που έγιναν με γεωγραφικά κριτήρια και δν είχαν απαραίτητα ίσο αριθμό συλλόγων. Στη δεύτερη φάση έγιναν δύο όμιλοι των τριών ομάδων που έπαιξαν σε μία πόλη σε μορφή τουρνουά και οι δύο πρώτες κάθε ομίλου πέρασαν στην τελική φάση. Η τελική φάση διεξαγόταν στην έδρα μιας εκ των τεσσάρων ομάδων σε μορφή φάιναλ-φορ, δηλαδή νοκ-άουτ ημιτελικοί, μικρός και μεγάλος τελικός.
Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας
Το 2002 αποφασίστηκε να αλλάξει μορφή η διοργάνωση και να συγχωνευτεί με το Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας. Δεν μετέχουν πλέον μόνο οι πρωταθλητές αλλά και οι δευτεραθλητές από τα πιο δυνατά πρωταθλήματα, με βάση ένα σύστημα πόντων της AFC. Μετά την προκριματική φάση, στην οποία οι ομάδες κληρώνονται με γεωγραφικά κριτήρια, μένουν 16 σύλλογοι για τη φάση των τεσσάρων ομίλων και στους οποίους οι δυνατές ομάδες προκρίνονται απευθείας κατά τα πρότυπα του Τσάμπιονς Λιγκ της UEFA. Οι τέσσερις νικητές των ομίλων αγωνίζονται στα ημιτελικά σε διπλούς αγώνες νοκ-άουτ.
Από το 2004 ως το 2008 οι όμιλοι έγιναν επτά και η νοκ-άουτ φάση ξεκινούσε από τα προημιτελικά, στην οποία μετείχε απευθείας η κάτοχος του κυπέλλου. Από το 2009 και εξής οι όμιλοι έγιναν οκτώ και σε αυτούς μετέχει απευθείας η προηγούμενη νικήτρια, ενώ στη νοκ-άουτ φάση προκρίνονται 16 σύλλογοι. Από το 2007 στη διοργάνωση μετέχουν και οι ομάδες της Αυστραλίας.
Ως το 2008 ο τελικός ήταν διπλός. Από το 2009 γίνεται σε ουδέτερη έδρα.
Οι τελικοί
Σημειώσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
Αλ-Ιζιλίγια
H Αλ-Ιζιλίγια ιμπντ αλ Αζιλί ( العجلية بنت العجلي ) ήταν κατασκευαστής αστρολάβων του 10ου αιώνα που δραστηριοποιήθηκε στο Χαλέπι, στη σημερινή βόρεια Συρία.
Σε σύγχρονα κείμενα είναι γνωστή και ως Μαριάμ αλ-Αστρολάμπια (Mariam al-Asṭurlābiyya) ( مريم الأسطرلابي), αλλά το υποτιθέμενο πρώτο όνομα «Μαριάμ» δεν αναφέρεται καθόλου στη μοναδική πηγή που έχουμε για τη ζωή της.
Βίος
Σύμφωνα με τον Άραβα ερευνητή Ιμπν αλ-Ναντίμ (ibn al-Nadim), ήταν η κόρη ενός κατασκευαστή αστρολάβων γνωστού ως al-ʻIjliyy. Μαζί με τον πατέρα της ήταν μαθητευόμενοι (tilmīthah) του Νάστουλου (Nasṭūlus), ενός κατασκευαστή αστρολάβων από τη Βαγδάτη.
Η Al-'Ijliyyah κατασκεύαζε αστρολάβoυς, ένα αστρονομικό εργαλείο, κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα. Δούλευε για τον πρώτο Εμίρη του Χαλεπίου, τον Σαΐφ αλ-Ντάουλα, που βασίλεψε από το 944 έως το 967.
Δεν υπάρχουν περαιτέρω πληροφορίες για την Al-'Ijliyyah. Ακόμα και το υποτιθέμενο όνομά της, «Μαριάμ», δεν υποστηρίζεται από πηγές της εποχής της, ενώ η φράση «αλ-Αστρολάμπι» ("al-Asturlabiyy") στα ονόματα με τα οποία είναι γνωστή αυτή και ο πατέρας της σημαίνει απλά "δημιουργός αστρολάβων" και υποδεικνύει το επάγγελμά τους (οι αστρολάβοι ήταν από καιρό γνωστοί στην εποχή της).
Κληρονομιά
Ο αστεροειδής κύριας ζώνης 7060 Al-'Ijliya, που ανακαλύφθηκε από τον Henry E. Holt στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ το 1990, πήρε το όνομα αυτό προς τιμήν της. Η ονομασία δημοσιεύτηκε στις 14 Νοεμβρίου 2016.
Η Al-'Ijliyyah ενέπνευσε έναν χαρακτήρα του βραβευμένου βιβλίου του 2015, Binti. Αποκαλέστηκε μια αξιοσημείωτη γυναίκα από το περιοδικό Islamic Golden Age της οργάνωσης 1001 Inventions.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύροι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 10ου αιώνα Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Γυναίκες αστρονόμοι Κατηγορία:Γυναίκες του 10ου αιώνα Κατηγορία:Σύροι επιστήμονες Κατηγορία:Αστρονόμοι της Ισλαμικής περιόδου
Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία
thumb|Έμβλημα της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας Η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία (, ʿĪṯo Suryoyṯo Trišaṯ Šubḥo, الكنيسة السريانية الأرثوذكسية), επίσης γνωστή ως Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία της Αντιοχείας και ανεπισήμως ως Ιακωβιτική Εκκλησία, είναι μια αυτοκέφαλη Ανατολίτικη Ορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα μέλη της διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο, κυρίως στη Σουηδία, την Ινδία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Χρησιμοποιεί την παλαιότερη σωζόμενη Θεία Λειτουργία στον Χριστιανισμό, τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου Αποστόλου, και χρησιμοποιεί τη Συριακή ως επίσημη και λειτουργική της γλώσσα. Η εκκλησία καθοδηγείται από τον Σύρο Πατριάρχη Αντιοχείας. Η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία έχει της ρίζες της ιστορίας της σε μία από τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες στην Αντιόχεια, που περιγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων (Καινή Διαθήκη, Πράξεις 11:26) και ιδρύθηκε από τον Απόστολο Πέτρο το 37 μ.Χ. Η εκκλησία έχει επικεφαλής τον Σύρo Ορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας Ιγνάτιο Εφραίμ Β΄, από το 2014. μικρογραφία|220px|Συριακή ορθόδοξη εκκλησία στην πόλη Μιντγιάτ της Τουρκίας.
Δημογραφία
Εκτιμάται ότι η εκκλησία έχει πάνω από 5.000.000 μέλη παγκοσμίως, στα οποία περιλαμβάνονται 1.500.000 μέλη στην Ινδία και την ινδική διασπορά. Η πλειονότητα των υπολοίπων οπαδών της είναι οι εθνοτικοί Συροχριστιανοί/Ασσύριοι, οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν τους αυτόχθονες προαραβικούς πληθυσμούς της σύγχρονης Συρίας, του Ιράκ και της Νοτιοανατολικής Τουρκίας. Ήταν επίσης η εθνότητα που μετέτρεψε τους Χριστιανούς του Σεντ Τόμας της Ινδίας το 700 μ.Χ. Επιπλέον, υπάρχει επίσης μια μεγάλη Συριακή κοινότητα μεταξύ των Μάγιας στη Γουατεμάλα. Επίσης υπάρχουν και μερικές άλλες αυτοκέφαλες (ανεξάρτητες) Συριακές Ορθόδοξες Εκκλησίες που ακολουθούν την ίδια ή παρόμοια λειτουργία.
Γουλιέλμος Δ΄ της Βαυαρίας
Ο Γουλιέλμος Δ΄ (γερμ.: Wilhelm IV, 13 Νοεμβρίου 1493 - 7 Μαρτίου 1550) του Οίκου του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας (1508-1550, μέχρι το 1545 από κοινού με τον νεότερο αδελφό του Λουδοβίκο Ι΄). Γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν γιος του Αλβέρτου Δ΄ και της Κουνιγούνδης της Αυστρίας, θυγατέρας του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄.
Πολιτική δράση
Ο Αλβέρτος Δ΄ είχε ορίσει το 1506 ότι αποκλειστικός διάδοχος του δουκικού θρόνου της Βαυαρίας θα ήταν ο πρωτότοκος πρίγκιπας, εν προκειμένω ο Γουλιέλμος Δ΄. Αλλά ο δευτερότοκος Λουδοβίκος ισχυρίστηκε ότι η ρύθμιση δεν ίσχυε γι’ αυτόν, επειδή είχε γεννηθεί προ της εκδόσεως του διατάγματος. Αρνήθηκε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και υποστηριζόμενος από τη μητέρα τους και την Δίαιτα συμβασίλευσε από το 1516, κυβερνώντας το Λάντσχουτ και το Στράουμπινγκ. Πάντως οι σχέσεις μεταξύ των δύο αδελφών στο εξής ήταν καλές.
Ο Γουλιέλμος αρχικά ήταν ευνοϊκά διακείμενος προς τη Μεταρρύθμιση, άλλαξε όμως γνώμη όταν είδε ότι αυτή γινόταν δημοφιλής στην Βαυαρία. Το 1522 εξέδωσε το πρώτο θρησκευτικό διάταγμα της Βαυαρίας, με το οποίο απαγορευόταν η δημοσίευση των έργων του Λούθηρου. Κατόπιν συμφωνίας με τον Πάπα Κλήμεντο Ζ΄ το 1527, ο Γουλιέλμος έγινε ο πολιτικός αρχηγός της Αντιμεταρρύθμισης, αν και δεν είχε καλές σχέσεις με τους Αψβούργους από τότε που ο αδελφός του Λουδοβίκος επεδίωξε το στέμμα της Βοημίας. Οι δύο αδελφοί κατέπνιξαν την εξέγερση των χωρικών στη νότια Γερμανία συνεργαζόμενοι με τον αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ το 1525.
Η διαμάχη με τους Αψβούργους τερματίστηκε το 1534, όταν οι δύο αδελφοί ήλθαν σε συμφωνία με τον Φερδινάνδο Α΄ στο Λιντς. Ο Γουλιέλμος υποστήριξε εν συνεχεία τον Κάρολο Ε΄ εναντίον της Σμαλκαλδικής Ένωσης το 1546, αλλά δεν κατόρθωσε να διατηρήσει το εκλεκτορικό δικαίωμα του Παλατινάτου. Καγκελάριος και στενότερος σύμβουλός του επί 35 χρόνια ήταν ο Λέονχαρντ φον Εκ.
Πολιτιστική δραστηριότητα
Ο Γουλιέλμος ήταν σημαντικός συλλέκτης έργων τέχνης. Μεταξύ των έργων που παρήγγειλε ήταν και η «Μάχη του Αλεξάνδρου» του Άλμπρεχτ Άλτντορφερ, το οποίο βρίσκεται τώρα στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου, όπως και τα περισσότερα έργα της συλλογής του Γουλιέλμου. Άρχισε την κατασκευή του ανακτόρου Ρεζιντέντς του Μονάχου (Münchner Residenz) και μετέτρεψε το γοτθικό φρούριο του Νταχάου σε αναγεννησιακό παλάτι. Το 1523 με τον διορισμό του συνθέτη Λούντβιχ Σεφλ έθεσε τις βάσεις της Βαυαρικής Κρατικής Όπερας.
Στις 23 Απριλίου 1516, σε μια συνέλευση ευγενών στο Ίνγκολστατ, ο Γουλιέλμος θέσπισε ένα κανονιστικό πλαίσιο για τη ζυθοποιία, με τον βασικότερο κανόνα να προβλέπει για την παραγωγή μπύρας τη χρήση αποκλειστικά βύνης (συνηθέστερα από κριθάρι, σπανιότερα από σιτάρι και πολύ σπάνια από σίκαλη, όλυρα κ.ά.), λυκίσκου (Humulus lupulus) και νερό μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή της. Ο κανονισμός αυτός, που από το 19ο αιώνα απέκτησε δεσμευτικό χαρακτήρα νόμου και από το 1918 συνενούμενος με άλλες διατάξεις (και με την προσθήκη της μαγιάς στα επιτρεπόμενα υλικά) έγινε γνωστός ως Reinheitsgebot ("Κανονισμός καθαρότητας" της μπύρας), ίσχυσε μέχρι το 1987 οπότε καταργήθηκε με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος είναι η μετάφραση της Βίβλου που εκπόνησε ο αντιμεταρρυθμιστής θεολόγος Γιόχαν Εκ το 1537 κατά παραγγελίαν του Γουλιέλμου, γνωστή ως "Βίβλος του Εκ" (Eckbibel). Το βιβλίο ανήκε στα καθολικά «διορθωτικά βιβλία» και στρεφόταν απ’ ευθείας κατά του Λούθηρου.
Απεβίωσε το 1550 στο Μόναχο, όπου και τάφηκε στη Φράουενκιρχε. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Αλβέρτος Ε΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1522 τη Μαρία Ιακωβαία, κόρη του Φιλίππου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν και είχαν (επιζώντα) τέκνα:
Από την εκτός γάμου σχέση του με την Μαργκαρέτε Χάουσνερ φον Στέτμπεργκ απέκτησε έναν γιο: ενώ από μια άγνωστη γυναίκα απέκτησε μια κόρη:
Πηγές
(πρόσβαση στις πηγές μέσω του γερμανικού λήμματος)
Μαλένα Μόργκαν
Η Μαλένα Μοργκαν, γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου του 1991 στην Φλόριντα της Αμερικής και είναι Αμερικανίδα πρώην ηθοποιός ερωτικών ταινιών. Το πρώτο της επάγγελμα, ήταν ως σερβιτόρα σε εστιατόριο της γνωστής αλυσίδας εστιατορίων Cracker Barrel. Σε ηλικία δεκατριών ετών παρακολούθησε μαθήματα σε σχολή μοντέλων, ενώ από το γυμνάσιο αποφοίτησε το 2008 σε ηλικία δεκαεπτά ετών.
Καριέρα
Το 2011, η Μαλένα μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας για να ξεκινήσει μια καριέρα στη βιομηχανία πορνό. Αρχικά ξεκίνησε ως ένα nude web-cam μοντέλο, αλλά λίγο καιρό αργότερα άρχισε να συμμετέχει σε ταινίες hardcore. Επιπλέον,την ίδια χρονιά, η Μαλένα Μόργκαν ήταν το Treat of the Month για το μήνα Σεπτέμβιο του στούντιο πορνογραφικών ταινιών Twistys και το Νοέμβριο του ίδιου έτους έγινε το κεντρικό μοντέλο του μήνα, για το αντρικό περιοδικό Penthouse. Από το 2011, έχει κοσμήσει τα εξώφυλλα πολλών περιοδικών όπως είναι τα Cheri, Swank, Barely Legal, και Club International.
Κινηματογράφος
Το 2013, η Μαλένα Μόργκαν πρωταγωνίστησε μαζί με τον Έλληνα ηθοποιό Χρήστο Βασιλόπουλο στο ερωτικό δράμα, Pleasure or Pain.
Προσωπική ζωή
Έχει σταματήσει να συμμετέχει σε ταινίες πορνό από τον Ιανουάριο του 2014. Από τότε ασχολείται με τη φωτογραφία, τη πεζοπορία, αγαπά τα ταξίδια και τον τελευταίο καιρό ασχολείται και με την αναρρίχηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Υπνηλία
Η υπνηλία είναι μια κατάσταση στην οποία ο πάσχων έχει έντονη επιθυμία για ύπνο ή κοιμάται για ασυνήθιστα μεγάλες περιόδους (υπερυπνία). Έχει ξεχωριστές έννοιες και αιτίες. Ενώ η υπνηλία μπορεί να είναι απλά η κατάσταση που βρίσκεται ο άνθρωπος πριν πέσει για ύπνος, η υπνηλία μπορεί να αποτελεί και αποτέλεσμα των διαταραχών του κιρκάδιου ρυθμού ή ενός συμπτώματος άλλων προβλημάτων υγείας. Μπορεί να συνοδεύεται από ληθαργία, αδυναμία και έλλειψη πνευματικής ευκινησίας.
Η υπνηλία συχνά αντιμετωπίζεται σαν σύμπτωμα άλλης ασθένειας παρά σαν διαταραχή. Ωστόσο, η υπνηλία μπορεί να αποτελέσει διαταραχή αν είναι επαναλαμβανόμενη, ενώ σε κάποιους ιατρικούς κώδικες μπορεί να θεωρηθεί διαταραχή.
Η εκδήλωση υπνηλίας μπορεί να συνοδευθεί από επικίνδυνες συνέπειες εάν λάβει χώρα κατά τη διάρκεια διενέργειας δραστηριοτήτων που απαιτούν πάρα πολύ συγκέντρωση όπως η οδήγηση του οχήματος. Όταν ένα άτομο είναι αρκετά κουρασμένο, μπορεί να βιώσει μικρούπνους. Σε άτομα που στερούνται ύπνου, η υπνηλία μπορεί να εξαφανιστεί αυθόρμητα για μικρά χρονικά διαστήματα, καθώς ο κιρκάδιος ρυθμός παρεμβαίνει στις διαδικασίες που εκτελεί το σώμα για να προετοιμαστεί για ξεκούραση και είναι μια απόλυτα φυσιολογική διαδικασία.