cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαήλ Περδικάρης
Σχόλια για τον χαρακτήρα του
Στο Κερκυραϊκό αρχείο Guilford βρέθηκε επιστολή του Γρηγορίου Κωνσταντά προς τον ιδρυτή της  Ιονίου Ακαδημίας, τον  Φρέντερικ Νορθ, κόμη του Γκίλφορντ, στην οποία ο Περδικάρης προτείνεται ως κατάλληλος για να διδάξει στο υπό ίδρυση πανεπιστήμιο της Κέρκυρας. Ο Κωνσταντάς, που γνώριζε τον Περδικάρη από τη δεκαετία του 1780, όταν αμφότεροι βρίσκονταν στο Βουκουρέστι, στην επιστολή, που στάλθηκε από τις Μηλιές στις 12 Αυγούστου 1813, αναφέρεται στον Περδικάρη με τις λέξεις «…ποιητὴς ἄριστος, μάλιστα εἰς τὴν ὁμιλουμένην γλῶσσαν μας, πνεῦμα ὑψηλὸν καὶ σπάνιον». Οι παλαιότεροι από τους βιογράφους του Περδικάρη σχολιάζουν τα χαρακτηριστικά και τον χαρακτήρα του. Έτσι ο Γουναρόπουλος, αναφέρει ότι ήταν «αιματώδης, υψηλός, αστείος και σατυρικός, εύγλωττος, ελευθέριος, επιπληκτικός και ο ευφυέστερος των πεπαιδευμένων της Κοζάνης και άλλων λογίων του Έθνους… κάτοχος Ευρωπαϊκών γλωσσών και άριστος Ελληνιστής». Παρόμοια επαινετικά αναφέρει και ο άγνωστος βιογράφος του Αρχείου Οικονόμων όπως: «…φιλόσοφος, ιατρός άριστος, θεολόγος βαθύς… και όχι φίλος των χρημάτων… πολυμαθής και φιλελεύθερος και μάλιστα θερμός υπερασπιστής της θρησκείας.»
Το έργο του
Ο Περδικάρης είναι κυρίως γνωστός από το συγγραφικό του έργο. Έγραψε στο «κοινόν καί καθομιλούμενον ὗφος» της εποχής του και, σπανιότερα, σε αρχαΐζουσα γλώσσα.
Δημοσιευμένα έργα
1. Αλληλογραφία με τον Γεώργιο Σακελλάριο (1800-1801)
Τα πρωιμότερα γνωστά κείμενα του Μιχαήλ Περδικάρη είναι τέσσερις έμμετρες επιστολές που έγραψε προς τον γιατρό και φίλο του Γεώργιο Σακελλάριο, με τον οποίο ενδέχεται να υπήρξαν συμμαθητές (μαθητεύοντας ίσως στον Καλλίνικο ή/και  στον  Αμφιλόχιο Παρασκευά). Γράφτηκαν από τον Νοέμβριο του 1800 έως και τον Μάρτιο του 1801, όταν οι δύο ιατροί ασκούσαν το επάγγελμά τους ο Περδικάρης στην Κοζάνη και ο Σακελλάριος στην Τσαριτσάνη. Οι επιστολές δημοσιεύτηκαν μαζί με τις αντίστοιχες του Σακελλάριου στην ποιητική συλλογή Ποιημάτια, που εξέδωσε ο τελευταίος το 1817 στη Βιέννη. Αφετηριακό θέμα των επιστολών υπήρξε ο θάνατος της Αναστασίας Καρακάση, συζύγου του Σακελλάριου, το 1800. Με αφετηρία τον ψυχικό πόνο του πένθους, οι δύο ιατροφιλόσοφοι διατυπώνουν τις απόψεις τους για τα φαινόμενα της ζωής και του θανάτου.
Ο υπότιτλος του έργου, «Δημοκριθηράκλειτος», είναι δανεισμένος από τον Ευγένιο Βούλγαρη και παραπέμπει στους δύο αρχαίους φιλοσόφους. Ο Περδικάρης χρησιμοποιεί«ἀπὸ τὸ ἓν μέρος τὸν Δημόκριτον νὰ περιπαίζῃ ἀστείως τὰ κακὰ ἤθη, καὶ ἀπό τὸ ἄλλο νὰ ἔχῃ τὸν Ἡράκλειτον νὰ κλαίῃ τὴν ἀθλιότητα, καὶ νὰ διδάσκῃ τὴν ἀρετήν». Σε αυτό το καινοτόμο για την εποχή του έργο, το βασικό γεγονός της πλοκής του μυθιστορήματος είναι η μεταμόρφωση του ήρωα σε γάιδαρο. Το συγκεκριμένο εύρημα, για το οποίο ο Περδικάρης πιθανώς επηρεάσθηκε από το γνωστό διήγημα του Απουλήιου Χρυσός Γάιδαρος (Asinus Aureus), περιγράφεται με τους παρακάτω στίχους: Κυτάζω τὸν Μυραίων, κι’ ἀλλάζει παρευθὺς, καὶ γίνετ’ ἓνας ὄνος σωστὸς καὶ ἀληθής. ...................................              Ἐξαίφνης καὶ τοὺς ἄλλους γαδάρους θεωρῶ, καὶ ἄρχισα νὰ τρέμω, μεγάλως ν’ ἀπορῶ. Ἀλλ’ ἓως ν’ἀπορήσω, κ’ἐκείνους νὰ ἰδῶ, ἰδοὺ κ’ ἐγὼ ἐξαίφνης ὡς γάδαρος πηδῶ.
Σημαντικό πρόσωπο στην πλοκή του μυθιστορήματος διαδραματίζει ο «Μελιράς», ένας αδαής ψαράς, ο οποίος ασκώντας πρακτικά την ιατρική επιτυγχάνει εξαιρετική κοινωνική αναγνώριση. Με τον Μελιρά ο ποιητής, αυτοσαρκαζόμενος κατά κάποιο τρόπο, διακωμωδεί το πραγματικό πρόβλημα της επιστημονικής κρίσης στην Ιατρική της εποχής του, που διατηρούσε ελάχιστες διαφορές στην θεραπευτική πρακτική μεταξύ των σπουδαγμένων στα πανεπιστήμια γιατρών και των πρακτικών θεραπευτών.
Στο τελευταίο κεφάλαιο ο ποιητής, βαθύς γνώστης προσώπων και πραγμάτων, επιτίθεται με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο στην κοινωνία της εποχής του και ιδιαίτερα στις ιθύνουσες τάξεις του Φαναρίου και των ηγεμονικών αυλών της Βλαχίας, στους πλεονέκτες άρχοντες, στις διεφθαρμένες αρχόντισσες, στους ανάξιους αρχιερείς, στους αχρείους μοναχούς, στους κακοήθεις γιατρούς και στους σχολαστικούς διδασκάλους, επαινώντας συγχρόνως τις άξιες εξαιρέσεις. Επίσης διατυπώνει την αντίθεσή του στους εκπροσώπους του Διαφωτισμού και στις νέες ιδέες που διαδίδονταν στον ελληνικό χώρο. Ο συγγραφέας σκόπευε να γράψει ένα τρίτομο έργο, ώστε να επεκτείνει τη σάτιρα του και να διδάξει τις αρετές που πρέσβευε. Μέχρι το 1817 όμως, που δημοσιεύθηκε ο πρώτος τόμος των 461 σελίδων, δεν είχε προχωρήσει σε συνέχεια της συγγραφής.
Ο «Ερμήλος», στην εποχή του, ήταν ένα ευχάριστο σατιρικό μυθιστόρημα που απευθύνονταν στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό της εποχής και για αυτό, όπως αναφέρει ο Κ. Θ. Δημαράς «διαβάστηκε πολύ στον καιρό του αγγίζοντας και μη λόγιες τάξεις αναγνωστών και συνετέλεσε με το ανεξάρτητο και ριζοτόμο πνεύμα του στην αποδέσμευση των ελληνικών συνειδήσεων».
3. Προδιοίκησις εις τον Ερμήλον ή Δημοκριθηράκλειτον (Βιέννη 1817).
Η «Προδιοίκησις» είναι γραμμένη σε πεζό λόγο. Καθώς με τον Ερμήλο ο ποιητής κατέκρινε περισσότερο από όλα τις αισχρότητες του κλήρου, προφανώς φοβούμενος πιθανή αποκήρυξη ή και αφορισμό εκ μέρους της εκκλησίας, αποφάσισε να γράψει  το κείμενο αυτό συγχρόνως ή αμέσως μετά τον Ερμήλο. Το κείμενο περιλαμβάνει τα τρία κεφάλαια που αναφέρονται στον τίτλο: Στην Απολογία του Ποιητού ο Περδικάρης αρχικά εξυμνεί την ανωτερότητα του γένους των Ελλήνων, που διέθετε την πνευματική ισχύ ώστε να επικρατεί πνευματικά των κατακτητών του. Βεβαίως ταυτόχρονα κατηγορεί τους Έλληνες για τη διχόνοια, γεγονός που το αναφέρει ως ελάττωμα της φυλής. Στη συνέχεια ελέγχει τα ελαττώματα των Ελλήνων, τόσο κατά το επάγγελμα, αναφερόμενος σε γιατρούς και πραματευτές, όσο και κατά την κοινωνική τάξη, αναφερόμενος σε άρχοντες, αρχόντισσες, αρχιερείς, μοναχούς και ηγεμόνες. Στην Αλληγορία του Ποιήματος μετά από σύντομη αναφορά στους λόγους που τον ώθησαν στη συγγραφή αναλύει τους συμβολισμούς του κάθε προσώπου στο μυθιστόρημά του. Τέλος στο τρίτο κεφάλαιο γνωστοποιεί την επιθυμία του να είχε προηγηθεί η έκδοση ενός βιβλίου που έγραψε με ηθικοπλαστικό σκοπό και με τίτλο το «νοητό της Αγίας εκκλησίας διάκοσμο», ώστε οι αναγνώστες του δεν θα τον έκριναν ως έναν αστείο και σατυρικό, αλλά θα απέβλεπαν στις αρχές της θρησκείας, τις οποίες αγωνίζεται να εμπνεύσει.
Χειρόγραφα έργα
4. Ὁδός Μαθηματικῆς ἐκ πολλῶν Παλαιῶν τέ καί Νεωτέρων ἐρανισθεῖσα παρά Μιχαήλου τοῦ Πρεδικάρη, Τόμος Α΄ περιέχων την Αριθμητικήν, εν Πελαγωνία, 1805.
Πρόκειται για ανέκδοτο έργο, το οποίο σώζεται σε χειρόγραφο στη Βιβλιοθήκη της Κοζάνης. Στο χειρόγραφο αναφέρεται ότι γράφηκε στην Πελαγωνία το 1805. Ο δε συγγραφέας, που υπογράφει ως Πρεδικάρης, χαρακτηρίζει τον εαυτό του «ἰατρόν ἠδελφωμένον ἐκ Κοζάνης τῆς ἐν Μακεδονίᾳ». Ο Γουναρόπουλος, ο οποίος το 1872 μεταφέρει στο περιοδικό Πανδώρα απόσπασμα από τον πρόλογο του χειρογράφου, μας ενημερώνει ότι ο δάσκαλος Σ. Σταμκίδης χρησιμοποιούσε αυτό το χειρόγραφο ως διδακτικό βοήθημα στο σχολείο της Κοζάνης.
5. Ρἥγας ἤ κατά ψευδοφιλελλήνων. Κώδικας στα Γενικά Αρχεία του Κράτους ( Κ. 47, Στ΄, κωδ.3), 1811.
Το έργο αυτό του Περδικάρη, είχε μείνει ανέκδοτο για πολλά χρόνια. Από τα αναφερόμενα στον πρόλογο διακρίνεται ο δισταγμός του συγγραφέα να το δημοσιεύσει, καθώς αναζητούσε να πάρει την έγκριση από κάποιον πρεσβύτερό του λόγιο και τελικά επέλεξε να στείλει το έργο στην Κωνσταντινούπολη προς τον Ιωάννη Δ. Σχοινά και τον Θεόδωρο Νέγρη, τον ποστέλνικο της Βλαχίας. Δεν γνωρίζουμε βέβαια εάν στάλθηκε και τι απέγινε. Το χειρόγραφο που διασώθηκε εκδόθηκε από τον Λέανδρο Βρανούση, αρχικά ως αποσπάσματα το 1956 και ολόκληρο το 1961. Ο Βρανούσης αναφέρει ότι το χειρόγραφο βρισκόταν στην κατοχή του Γ. Λαδά, ο οποίος το 1938 είχε δημοσιεύσει από αυτό μόνο τα ανώνυμα τετράστιχα με τίτλο «Ἡ Ἑλλὰς Δεινοπαθοῦσα».
Το χειρόγραφο, γράφηκε στην Αχρίδα το 1811, όταν είχε ήδη ολοκληρωθεί η συγγραφή του «Ερμήλου». Περιλαμβάνει εκτενή προλεγόμενα και κείμενο σε τέσσερα κεφάλαια. Αφορμή για τη συγγραφή υπήρξε ένα ποίημα με τίτλο «Ἡ Ἑλλὰς Δεινοπαθοῦσα», που κάποιος συμπατριώτης του το έφερε στον Περδικάρη από την Κέρκυρα, και στο οποίο η Ελλάς καταριέται τον Δημήτριο Οικονόμου, αυτόν που κατέδωσε τον Ρήγα στην Τεργέστη. Το παραπάνω ποίημα, καθώς και η απάντηση του Περδικάρη περιλαμβάνονται στο χειρόγραφο.
Στο χειρόγραφο αυτό ο Περδικάρης επιτίθεται προσωπικά στον Ρήγα Βελεστινλή, που τον χαρακτηρίζει με τα επίθετα «ἄσωτος καὶ φαυλόβιος καὶ φιλοκερδὴς κ’ αἰσχροκερδὴς καὶ φιλόδοξος», αλλά και εκφράζει το σκεπτικισμό του, ότι «τὸ κίνημά του, ὁ σκοπός, ὁ τρόπος δεν ἠμποροῦσε κατ’ οὐδένα τρόπον νὰ λάβῃ καλὴν καὶ ὠφέλιμον ἔκβασιν». Και ενώ στον πρόλογο του χειρογράφου, ο συγγραφέας εντοπίζει ως ένα από τα κύρια ελαττώματα του Γένους την ισχυρογνωμία που οδηγεί στη διχόνοια, γράφοντας «…εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀρχῆθεν σχεδὸν οὔτ’ ἔπαυσαν οὔτε παύουν, ὡς ἂν ἤθελεν ἔχουν μίαν ἔμφυτον ὁρμήν εἰς αὐτὴν τὴν κατηραμένην τῆς διχονοίας ἀσθένειαν», πέφτει και ο ίδιος στο σφάλμα να επικρίνει με τους παραπάνω βαρείς χαρακτηρισμούς τον Ρήγα.
Στο ίδιο κείμενο εκδηλώνει την υπερηφάνειά του για τα επιτεύγματα του Γένους, αγωνίζεται για την εκπαίδευση των Ελλήνων και πιστεύει ότι μόνον τα «καταπότια τῆς μαθήσεως ἐμποροῦν νὰ ὠφελήσουν τὸ Γένος εἰς τὴν παροῦσαν ἀσθένειάν του». Όμως στο χειρόγραφο αυτό δεν καταφέρεται μόνον κατά του Ρήγα Βελεστινλή. Ελέγχει αυστηρότατα τον Δημήτριο Οικονόμου «ὡς φιλοκερδὴ καὶ ἀνάξιο πολίτη» καθώς και τους αδελφούς του, που «ἀλησμόνησαν παντελῶς τὸ πρὸς τὴν πατρίδα καὶ πρὸς τὸ Γένος ἀπαραίτητον χρέος των» και δεν έκτισαν έστω ένα μικρό σχολείο στην πατρίδα τους. Επαινεί τον  Πατροκοσμά και κατηγορεί τους πνευματικούς για αμάθεια και φιλαργυρία, αλλά και πολλούς αρχιερείς για την πολυτέλεια, από την οποία «καταφρονεῖται καὶ ἀτιμάζεται ὁ Χριστός». Επαινεί ηγεμόνες της Βλαχίας, όπως τον Μουρούζη και τους  Μαυροκορδάτους και κατηγορεί όσους προεστούς και αρχιερείς αμελούν την εκπαίδευση των νέων. Ο Περδικάρης, 45 ετών όταν γράφει το κείμενο αυτό, είναι βαθειά θρησκευόμενος, όπως συνάγεται από την συνεχώς επαναλαμβανόμενη επίκληση φράσεων από εκκλησιαστικά κείμενα. Επαινεί τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριο  Ε΄  και ακολουθεί την πολιτική των εκκλησιαστικών κύκλων.
6. Ποίησις δι’ ηρώων μέτρων Παλίνορσος φιλοσοφία. Είναι έργο που αναφέρεται από τον Ζαβίρα και πρέπει να είναι από τα πρώτα έργα που έγραψε ο Περδικάρης. Στο έργο αυτό πιθανολογείται ότι ανήκει η διασωθείσα αφιέρωση προς τον επίσκοπο Σερβίων  Θεόφιλο, στην οποία ο ποιητής επαινεί τον επίσκοπο για τη φροντίδα του προς τους μαθητές, καθώς φρόντισε ώστε να επαναπροσληφθεί ο Αμφιλόχιος στη Σχολή της Κοζάνης.
7. Έγραψε επίσης διάφορα στιχουργήματα ως επί το πλείστον σατιρικού χαρακτήρα, τρία από τα οποία δημοσίευσε ο Φαίδων Μπουμπουλίδης. Το πρώτο με τίτλο «Ανατροπή», στο οποίο ο Περδικάρης αντικρούει την απαισιοδοξία ενός ποιηματίου του Alecu Văcărescu υποστηρίζοντας ότι παράλληλα με τους κακούς περισσότεροι είναι οι καλοί. Το δεύτερο είναι σάτιρα που απευθύνεται στον «Κυρ Μανολάκη», που τον κατακρίνει για την αθεΐα του. Τέλος, το τρίτο με τίτλο «Εις την Ιατρικήν» είναι επίσης σάτιρα που περιγράφει τις δυσάρεστες πλευρές του ιατρικού επαγγέλματος όπως τις ζούσε ο ίδιος.
Λανθάνοντα έργα
8. Διομηδειάς ή Ύμνος Διομήδους, στο οποίο περιγράφονται, σε δεκαπεντασύλλαβους στίχους με ομοιοκαταληξία, οι περιπλανήσεις του ομηρικού ήρωα από την άλωση της Τροίας μέχρι την επιστροφή του στο Άργος. Αναφέρεται ότι σώζεται σε χειρόγραφα της Ρουμανικής Ακαδημίας και της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
9. Ο Νοητός Διάκοσμος, κατά τον Λιούφη, ήταν ένα θρησκευτικού περιεχομένου σύγγραμμα, που το χειρόγραφό του χάθηκε το 1830. Εν τούτοις ο Γουναρόπουλος μας πληροφορεί ότι διαπραγματευόταν εκκλησιαστικά θέματα «κατά αθέων, θεϊστών και πασών των αιρέσεων». Ανέπτυσσε την έννοια του Νοητού της Αγίας εκκλησίας Διακόσμου και παρακινούσε τους απογόνους του Αδάμ να αποβλέψουν στον ζωηφόρο σταυρό, τον ιστάμενο ενδόξως εν μέσω του Νοητού τούτου της θείας οικονομίας Διακόσμου. 10. Ψυλλιάδα. (κατά το Ιλιάδα) Ο ίδιος, το αναφέρει ως ένα ποιητικό έργο. Ο Γουναρόπουλος μας πληροφορεί ότι γράφηκε το 1807, ότι έμεινε ημιτελές, καθώς επίσης ότι ως μυθοπλασία αναφέρεται στους Έλληνες, που όπως οι ψύλλοι εισχωρούν στον άνθρωπο και του ρουφούν το αίμα, έτσι και οι Έλληνες θα εισχωρήσουν στο τουρκικό κράτος.
11. Αληάδα. Αναφέρεται από τον Γουναρόπουλο ότι ήταν έμμετρη βιογραφία του Αλή Πασά, την οποία ο συγγραφέας, φοβούμενος τον τύραννο, ήθελε να δημοσιευθεί μόνο μετά το θάνατο του Αλή.
12. ΄Οσιος ή Περί αθανασίας της ψυχής. Αναφέρεται από τον Ζαβίρα, που πληροφορεί ότι ήταν διάλογος στον οποίο συμμετείχαν ο Αμφιλόχιος [Παρασκευάς], ο ιερεύς Χαρίσιος [Μεγδάνης], ο Γεώργιος Κωνσταντίνου [Σακελλάριος] και ένας Γάλλος Μουσότιος.
13. Τέλος αναφέρονται και πραγματείες για ιατρικά θέματα.
Το στίγμα του Μιχαήλ Περδικάρη
Ο Ερμήλος και η Προδιοίκησις δείχνουν ότι ο Περδικάρης διέθετε επίκαιρη επιστημονική ενημέρωση, όπως επίσης ότι αποδεχόταν βασικές αρχές της σκέψεις του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού: την εμπειρική καταγωγή της γνώσης, την εργαλειακή αξία του πειράματος και της παρατήρησης, τη σημασία των επιστημών της Φύσης, το πρόταγμα της χαλιναγώγησης των ανθρωπίνων παθών και της διάδοσης της παιδείας. Εξίσου σαφής καθίσταται από τα δύο παραπάνω έργα η προσήλωση του Περδικάρη στις αρχές του Χριστιανισμού. Ο κοζανίτης ιατροφιλόσοφος φαίνεται να σχετιζόταν με ανώτατους κληρικούς και με πρόσωπα του κινήματος των Κολλυβάδων. Η δριμεία κριτική που ασκεί αφενός στον κλήρο, αφετέρου στους γιατρούς δηλώνει την προσπάθειά του να αποστασιωποιηθεί τόσο από μια άκριτη υποταγή στην Εκκλησία, όσο και από τον «κίνδυνο» του υλισμού.
Συμπερασματικά ο πολυγραφότατος Περδικάρης ήταν ένας συντηρητικός πολίτης, εντόνως θρησκευόμενος και νομιμόφρων στο  Πατριαρχείο, αλλά  και ένας γνήσιος ιδεολόγος που δεν δίστασε να κατακρίνει ισχυρούς άρχοντες και ανώτερους κληρικούς της εποχής του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Βαρωνία της Χαλανδρίτσας
Η Βαρωνία της Χαλανδρίτσας ήταν μεσαιωνικό φέουδο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, που ιδρύθηκε από τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο. Η βαρονία βρισκόταν στη βορειοδυτική Πελοπόννησο· είχε πρωτεύουσα και μεγαλύτερη κώμη του φέουδου τη Χαλανδρίτσα Αχαΐας (Γαλλικά : Calandrice, Calendrice Ιταλικά: Calandrizza, Αραγωνικά: C[h]alandrica), η οποία βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα νότια από την Πάτρα.
Οικογένεια Λα Τρεμουάιγ
Η Βαρωνία της Χαλανδρίτσας δημιουργήθηκε γύρω στο 1209 μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Σταυροφόρους, ανήκε στις 12 αρχικές κοσμικές βαρονίες του πριγκιπάτου της Αχαΐας αλλά μια από τις μικρότερες με τέσσερα μόνο ιπποτικά δώρα. Ο πρώτος βαρόνος καταγράφεται με την Συνθήκη της Σαπιέντζας (1209) ο Γκυ ντε Λα Τρεμουάιγ. Άλλοι ιστορικοί όπως ο Αλεξάντερ Μπακάν και ο Καρλ Χοπφ καταγράφουν σαν πρώτο βαρόνο τον Αούντεμπεργκ ντε Λα Τρεμουάιγ. Ο διάδοχος του Ρομπέρ ντε Λα Τρεμουάιγ επιβεβαιώνεται γύρω στο 1230, σύμφωνα με την Ελληνική και Ιταλική έκδοση στο Χρονικόν του Μορέως, οικοδόμησε το κάστρο της Χαλανδρίτσας. Η Αραγωνέζικη έκδοση του Χρονικού από την άλλη λέει μια διαφορετική ιστορία, το κάστρο τη Χαλανδρίτσας οικοδόμησε ο Βαρόνος της Πάτρας Κορράδος Αλλαμάνος, το αγόρασε με 8 ιπποτικά δώρα ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος (1259) και το παραχώρησε σε έναν ιππότη με το όνομα Γκυ ντε Λα Τρεμουάιγ ("Τρεμουλάς" στην ελληνική βιβλιογραφία), επίτροπος του Βασιλιά της Σικελίας. Η Αραγωνέζικη έκδοση του Χρονικού αν και θεωρείται η περισσότερο αξιόπιστη σε αυτό το σημείο πρέπει να έκανε σφάλμα.
Πόλεμοι διαδοχής του πριγκιπάτου της Αχαΐας
Οι περισσότεροι Αχαιοί μεγιστάνες υποστήριξαν για νέο πρίγκιπα τον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας που παντρεύτηκε την Ισαβέλλα ντε Σαμπράν (1314) κόρη της δεύτερης κόρης του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου Μαργαρίτας Βιλλεαρδουίνου. Ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας σφετερίστηκε το πριγκιπάτο (1315) αλλά στις αρχές της επόμενης χρονιάς έφτασε στην Αχαΐα η Ματθίλδη του Αινώ κόρη της μεγαλύτερης κόρης του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου Ισαβέλλας Α΄ της Αχαΐας. Ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας ηττήθηκε και έπεσε στην Μάχη της Μανωλάδας (5 Ιουλίου 1316), η Ισαβέλλα ανέλαβε ξανά το πριγκιπάτο. Ο Νικολά ντε Λα Τρεμουάιγ που του αφαιρέθηκε το φέουδο επειδή είχε γίνει Έλληνας πέθανε λίγες βδομάδες αργότερα, την Χαλανδρίτσα υποστήριζαν ακόμα τα στρατεύματα του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας τα οποία απέκρουσαν επιτυχώς της επιθέσεις του νεαρού συζύγου της Ματθίλδης Λουδοβίκου της Βουργουνδίας. Ο νεαρός Λουδοβίκος της Βουργουνδίας δηλητηριάστηκε λίγο αργότερα (2 Αυγούστου 1316).
Οικογένεια Ζαχαρία
thumb|right|150px|Το οικόσημο της Οικογένειας Ζαχαρία Σύμφωνα με τις Ασσίζες της Ρωμανίας το δώρο του Νικολά στην Μιτόπολη διαιρέθηκε ανάμεσα στον Αιμόν ντε Ρανς και μια ευγενή που ονομαζόταν Μαργαρίτα της Κεφαλλονιάς. Η Αραγωνική έκδοση του Χρονικού του Μορέα γράφει ότι μετά την νίκη του νεαρού Λουδοβίκου επί του Φερδινάνδου στην Μάχη της Μανωλάδας ο Λουδοβίκος έδωσε τις κενές βαρονίες σε δυο οπαδούς του από την Βουργουνδία τον Αιμόν ντε Ρανς και τον αδελφό του Όθων. Ο Όθων πέθανε αμέσως μετά, ο Αιμόν πούλησε το δώρο του στον άρχοντα της Χίου Μαρτίνο Ζαχαρία και επέστρεψε στην πατρίδα του. Η βαρονία της Χαλανδρίτσας παρέμεινε στα χέρια της οικογένειας Ζαχαρία αν και ένα γράμμα (1324) εμφανίζει σαν κάτοχο της τον Βαρόνο της Αρκαδίας Πιέτρο νταλλε Κάρτσερι. Ο γιος του Μαρτίνου Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας είναι βέβαιο ότι κατείχε από το 1361 ολόκληρη την βαρονία. Μετά από τον Κεντυρίων Α΄ ο γιος του Ανδρόνικος Ασάν Ζαχαρίας παντρεύτηκε την κόρη του Εράρδου Γ΄ Μαύρος, με τον γάμο κληρονόμησε την Βαρωνία της Αρκαδίας και έγινε Κοντόσταυλος της Πελοποννήσου εκτός από βαρόνος της Χαλανδρίτσας. Ο Ανδρόνικος απέκτησε με τον γάμο του τον Εράρδο Δ', τον Στέφανο, τον Μπενεντέτο και τον Κεντυρίων Β΄.
Ο τελευταίος γόνος της οικογένειας Ζαχαρία που κυβέρνησε την Χαλανδρίτσα ήταν ο μικρότερος γιος του Ανδρόνικου Ασάν Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρίας, ο Βυζαντινός δεσπότης του Μυστρά Θωμάς Παλαιολόγος πολιόρκησε την κόμη (1429) και ο Κεντυρίων Β΄ αναγκάστηκε γρήγορα να του την παραδόσει. Ο Κεντυρίων Β΄ πιέστηκε να δώσει και την κόρη του Αικατερίνη Ζαχαρία σύζυγο στον Θωμά Παλαιολόγο, αποσύρθηκε στην μοναδική περιοχή που του είχε μείνει την βαρονία της Αρκαδίας όπου και πέθανε (1432). Ως απομεινάρια της βαρωνίας διασώζονται σήμερα ερείπια του πύργου της οικογένειας Τρεμουλά στην περιοχή της Χαλανδρίτσας, που είναι γνωστός στην ιστοριογραφία ως Κάστρο της Χαλανδρίτσας. Επίσης στο χωριό Ζησιμαίικα διασώζεται σε καλή κατάσταση ο πύργος του φεουδάρχη του τιμαρίου της Άρουλας που ανήκε στην Βαρωνία.
Πηγές
Κατηγορία:Φραγκοκρατία
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2006-07
Η διοργάνωση
Στην 65η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 2006-07 μετείχαν συνολικά 67 ομάδες (16 Α' εθνικής, 18 Β' εθνικής και 33 Γ' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 7 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού.
"Θύματα" των νοκ άουτ αγώνων τη χρονιά αυτή υπήρξαν κυρίως η ΑΕΚ και ο Άρης, που αποκλείστηκαν από Α.Ο. Χαϊδαρίου και Νίκη Βόλου αντίστοιχα. Στη συνέχεια αποκλείστηκε και ο Ολυμπιακός από τον ΠΑΣ Γιάννινα, στην πρώτη και μοναδική ως τώρα φορά που οι "ερυθρόλευκοι" γνώρισαν τον αποκλεισμό από ομάδα μικρότερης κατηγορίας.
Ο αμυντικός της ΑΕΛ Στέλιος Βενετίδης κατέκτησε το κύπελλο με τρίτη διαφορετική ομάδα στην καριέρα του, καθώς προηγήθηκαν ο ΠΑΟΚ το 2001 και ο Ολυμπιακός το 2005 και 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2006-2007
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2023
Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2023 πρόκειται να λάβουν χώρα στις 8 Οκτωβρίου 2023, ενώ προβλέπονται και επαναληπτικές εκλογές στις 15 Οκτωβρίου όπου χρειαστεί να γίνει δεύτερος γύρος εκλογών.
Η Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση, μετά τις μεταρρυθμίσεις Καποδίστρια, Καλλικράτη, Κλεισθένη, συγκροτείται από 13 Περιφέρειες και 332 Δήμους. Ο αριθμός των δημοτικών συμβούλων είναι σχεδόν 10.000 και των περιφερειακών συμβούλων 703.
Για την εκλογή δημάρχου ή περιφερειάρχη απαιτείται ένας ή μία από τους υποψηφίους να λάβει το 43%+1 των ψήφων στον πρώτο γύρο. Εφόσον αυτό δεν καταστεί εφικτό στο σύνολο των υποψηφίων, διενεργείται επαναληπτική ψηφοφορία στον δεύτερο και τελικό γύρο ανάμεσα στους δύο επικρατέστερους υποψηφίους σύμφωνα με τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, όπου απαιτείται το 50%+1 των έγκυρων ψήφων.
Παραπομπές
2023 Ελλαδα αυτοδιοικητικες
Ιερά Μητρόπολις Ιεραπύτνης και Σητείας
Η Ιερά Μητρόπολις Ιεραπύτνης και Σητείας είναι μία από τις οκτώ Μητροπόλεις, οι οποίες μαζί με την Αρχιεπισκοπή Κρήτης συναποτελούν την Εκκλησία της Κρήτης, ημιαυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία υπαγόμενη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η Μητρόπολη έχει έδρα της την Ιεράπετρα Λασιθίου και περιλαμβάνει τις άλλοτε επαρχίες Ιεράπετρας και Σητείας της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, ήτοι πόλεις και οικισμούς των δήμων Ιεράπετρας, Σητείας, καθώς και κάποιων οικισμών του Δήμου Αγίου Νικολάου και του Δήμου Βιάννου.
Ιστορικά στοιχεία
Το ακρωτήριο «Σαλμώνη», που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων πως πέρασε ο Απόστολος Παύλος πηγαίνοντας στη Ρώμη, πριν να αράξει το πλοίο που τον μετέφερε στους Καλούς Λιμένες, είναι το ακρωτήριο «Κάβο Σίδερο», το οποίο βρίσκεται στο ανατολικότερο άκρο της Κρήτης, και συγκεκριμένα στην επαρχία Σητείας και στα γεωγραφικά όρια της Ιεράς Μονής Τοπλού. Σύμφωνα με άλλη παράδοση ο Απόστολος Παύλος, κατά την τέταρτη αποστολική περιοδεία του, αποβιβάστηκε για ανεφοδιασμό ανατολικά της Ιεράπετρας, όπου και κτίστηκε μία εκκλησία με 12 κολώνες στο όνομά του, γεγονός που ενισχύει την επικρατούσα παράδοση ότι ο ίδιος ο Απόστολος των Εθνών μαζί με τον μαθητή του Τίτο ίδρυσαν την Εκκλησία της Ιεραπύτνης και της Σητείας.
Η Επισκοπή Ιεράπετρας είναι η αρχαιότερη ιστορικά στο Νομό Λασιθίου και θεωρείται μεταξύ των πρώτων που ιδρύθηκαν στην Κρήτη. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φλαμίνιο Κορνήλιο στο έργο του Kreta Sacra και την αναφορά του Αθανασίου Παπαδοπούλου-Κεραμέως στο «Μαρτυρολόγιο των Αγίων Δέκα Μαρτύρων», η ίδρυση της χρονολογείται γύρω στο 68 μ.Χ. Η πρώτη ιστορικά επικυρωμένη αναφορά γίνεται το 343 μ.Χ. όταν ο Επίσκοπος Ιεραπύτνης Σύμφορος μετείχε στη Σύνοδο της Σαρδικής (Σόφιας). Το 457 μ.Χ. στην τοπική Σύνοδο Κρήτης μνημονεύει και υπογράφει ο Ευφρόνιος ως Επίσκοπος Ιεραπύτνης, ενώ κατά την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια το 787 αναφέρεται και η Επισκοπή Ιεραπύτνης.
Κατά την Ενετοκρατία, μετά το 1204, οι Φράγκοι κατακτητές συγχώνευσαν τις Επισκοπές και αντί Ορθοδόξων τοποθετούσαν Λατίνους Επισκόπους ή Έλληνες που είχαν φραγκέψει. Ο πρώτος Λατίνος Επίσκοπος ήταν ο Αντώνιος από τη Βενετία (1317-1323). Ακολουθούν περί τους είκοσι (20) Λατίνους ή Λατινόφρονας Επισκόπους. Ο τελευταίος Γεώργιος Μινόττος (1634-1651) παραδίδει την Επισκοπή Σητείας στους Τούρκους. Στην περίοδο αυτή οι δύο επαρχίες άλλοτε ήταν ενωμένες και άλλοτε όχι, ανάλογα με τα συμφέροντα των κατακτητών, ο δε Επίσκοπος έφερε πάντα τον τίτλο «Ιεράπετρας», συμπεριλαμβανομένης και της Επισκοπής «Πέτρας». Η Ιερά Επισκοπή Ιεραπύτνης περιελάμβανε ολόκληρο το ανατολικό τμήμα της Νήσου, από την Σητεία έως την Βιάννο και την Χερρόνησο, δηλαδή την σημερινή Χερσόνησο του Νομού Ηρακλείου.
Κατά τον 12ο αιώνα μέρος της περιφέρειας της Επισκοπής Ιεραπύτνης ή Ιεράπετρας (επαρχίες Μεραμβέλλου, Λασιθίου και Βιάννου) αποσπάσθηκε από αυτήν και αποκόπηκε ο τίτλος της, παραμένουσα η πρώτη ως Επισκοπή Ιεράς και η δεύτερη ως Επισκοπή Πέτρας. Από τότε στην Επισκοπή Ιεράς ή Ιεράς και Σητείας ανήκουν οι Επαρχίες Ιεράπετρας και Σητείας και οι τέως Κοινότητες Καλού Χωριού Μεραμβέλλου και Κάτω Σύμης Βιάννου. Για ορισμένο μικρό διάστημα η Επαρχία Σητείας αποτέλεσε ιδιαίτερη Επισκοπή με τελευταίο Επίσκοπο τον μακαριστό Ζαχαρία, ο οποίος θανατώθηκε από τους Τούρκους κατακτητές στο Ηράκλειο το 1822 μ.Χ. Και πάλι όμως οι δύο επαρχίες Ιεράπετρας και Σητείας αποτέλεσαν μια ενιαία Μητροπολιτική περιφέρεια, την Ιερά Επισκοπή Ιεράς και Σητείας ή Ιεροσητείας.
Στην Τουρκοκρατία (1669-1898) επανιδρύθηκαν οι Επισκοπές στην Κρήτη και εγκαταστάθηκαν Ορθόδοξοι Επίσκοποι. Τότε υπήρχαν δύο Επισκοπές «Ιεράς» και «Σητείας» και από το 1832 συγχωνεύτηκαν σε μία με το όνομα «Ιεροσητείας». Πρώτος Επίσκοπος Ιεροσητείας μετά την τουρκική κατάληψη είναι ο Γεράσιμος Μαγγανάρης (1832-1841). Ονομαστός υπήρξε ο προκάτοχος του Αρτέμιος Παρδάλης (1810-1827), ο οποίος επέδειξε σημαντική εθνική δράση στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης και το 1845 εξελέγη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Ονομαστοί και λόγιοι Ιεράρχες υπήρξαν ο Καλλίνικος (1841-1845), ο Ιλαρίων Κατσούλης (1846-1869), που οργάνωσε την εκπαίδευση ιδρύοντας εκπαιδευτικό φροντιστήριο, ο Νεόφυτος (1869-1878), ο Γρηγόριος Παπαδοπετράκης από τα Σφακιά (1880-1889) και ο Αμβρόσιος Σφακιανάκης (1890-1929) από το Ηράκλειο. Από το 1932 έως το 1936 οι Επισκοπές Ιεροσητείας και Πέτρας συγχωνεύτηκαν σε μια με τον τίτλο «Επισκοπή Νεαπόλεως» και με Επίσκοπο τον Πέτρας Διονύσιο Μαραγκουδάκη. Το 1936 επανασυστάθηκε η Επισκοπή Ιεράς και Σητείας στην οποία εξελέγη Επίσκοπος ο Φιλόθεος Μαζοκοπάκης από την Ποταμίδα Κισάμου (1936-1960).
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1962 προήγαγε την Επισκοπή Ιεροσητείας σε Μητρόπολη με τον τίτλο Ιεραπύτνης και Σητείας και πρώτο Μητροπολίτη τον Φιλόθεο Βουζουνεράκη (1961-1993). Το έτος 1993 η Αγία και Ιερά Σύνοδος ανύψωσε τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας Κρήτης, και συνεπώς και την Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας, σε εν ενεργεία Μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου.
Μητροπολίτης
Ο πλήρης τίτλος του εκάστοτε επισκόπου είναι «Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας, Υπέρτιμος και Έξαρχος Ανατολικής Κρήτης».
Tη θέση και τον τίτλο αυτό κατέχει σήμερα ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Κύριλλος (Διαμαντάκης), πρώην πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης.
Μητροπολιτικός και Καθεδρικός Ναός
Μητροπολιτικός Ναός της εν λόγω Ιεράς Μητρόπολης είναι ο ιστορικός '''Ι. Ναός του Αγίου Γεωργίου''' της Ιεράπετρας, πολιούχου της πόλεως, που ανεγέρθηκε και εγκαινιάστηκε το 1856, επί οθωμανοκρατίας, στη θέση παλαιότερου ομώνυμου Ναού στην παλιά πόλη. Οι κίονες του μητροπολιτικού Ναού φέρουν κιονόκρανα εξαιρετικής τέχνης.
Καθεδρικός Ναός είναι ο νεόδμητος Ι. Ναός της Αγίας Φωτεινής Ιεράπετρας (1993), ο οποίος βρίσκεται στον προαύλιο χώρο των γραφείων της ιεράς Μητροπόλεως.
Εκκλησιαστική περιφέρεια, Ενορίες - Ναοί
Η Εκκλησιαστική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως χωρίζεται σε έξι αρχιερατικές περιφέρειες που φέρουν κεφαλαιογράμματη αρίθμηση στις οποίες υφίστανται συνολικά 88 Ενοριακοί ναοί, 210 Παρεκκλήσια, 408 Εξωκλήσια, 70 Ναοί κοιμητηρίων, και που υπηρετούνται συνολικά από 83 περίπου κληρικούς.
Η αυτή εκκλησιαστική περιφέρεια περιλαμβάνει επίσης πλήθος ιστορικών Ιερών Μονών και Βυζαντινών Ναών με μεγάλο αριθμό περίπυστων εικόνων.
Ιερές Μονές
Στην περιφέρεια της Ιεράς Μητρόπολης Ιεραπύτνης και Σητείας υπάγονται και φέρονται οι ακόλουθες "εν ενεργεία" Ιερές Μονές:
Διαλυμένες Μονές
Στην ίδια περιφέρεια διέλαμψαν παλαιότερα εννέα ακόμη Ι. Μονές που σήμερα, (2017), αν και φέρονται "διαλελυμέναι", χαρακτηρίζονται ενοριακές, οι οποίες και είναι:
Αγιολογία
Βασικές τοπικές εορτές και προσκυνήματα στην περιφέρεια της εν λόγω Ιεράς Μητρόπολης είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιεραπυτνης  Κατηγορία:Νομός Λασιθίου
Βιλαέτι
Το βιλαέτι (τουρκικά: Vilayet, αραβικά: ولاية, βιλάγια), ήταν μεγάλη διοικητική περιφέρεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ορισμένες από τις μεγάλες διοικητικές περιφέρειες του βυζαντινού κράτους, γνωστές ως «θέματα», στο οθωμανικό διοικητικό σύστημα αποκαλούνταν πασαλίκια (pasalig). Κάθε βιλαέτι είχε διοικητή τον βαλή και υποδιαιρούνταν στα σαντζάκια (παρόμοια με τις γεωγραφικές περιοχές), τα οποία με τη σειρά τους υποδιαιρούνταν στους καζάδες (οι σημερινοί νομοί). Ο βαλής της περιοχής όριζε τους δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους, κτλ. Η θητεία των συμβούλων ήταν αρχικά διετής και κατόπιν έγινε τετραετής.
Στην έδρα του κάθε βιλαετίου συνέρχονταν κάθε χρόνο το λεγόμενο «Συμβούλιο του Βιλαετίου», που ήταν εξαμελές. Πρόεδρος του συμβουλίου ήταν ο βαλής, αντιπρόεδρος υπάλληλος του βιλαετίου και μέλη τέσσερις εκλεγμένοι εκπρόσωποι των σατζακίων. Αν στα σατζάκια του βιλαετίου οι πληθυσμοί ήταν Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι τότε ορίζονταν κατ' ανώτερο, δύο Χριστιανοί εκπρόσωποι και δύο Μουσουλμάνοι. Η διάρκεια της συνόδου του συμβουλίου αυτού ήταν 40 ημέρες κατά τον υφιστάμενο νόμο.
Διοικητική διαίρεση
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε ήδη αρχίσει να εκσυγχρονίζει τη διοίκησή της και να τακτοποιεί τις επαρχίες της (εγιαλέτια) τη δεκαετία του 1840, αλλά ο Νόμος των Βιλαετίων το επέκτεινε σε ολόκληρη την οθωμανική επικράτεια, με τακτοποιημένη ιεραρχία διοικητικών μονάδων: ο νομός (βιλαέτι), με επικεφαλής βαλή, υποδιαιρούνταν σε διοικήσεις (σαντζάκια) υπό τον μουτεσαρίφη, περαιτέρω σε υποδιοικήσεις (καζάδες ή λιβάδες) υπό τον καϊμακάμη και σε καντόνια (νεχαγιέ ή ναχιγιέ ή ναχιέδες) υπό τον μουντίρη.
Πηγές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης Κατηγορία:Κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Πανεπιστήμιο του Γκρατς
Το Πανεπιστήμιο του Γκρατς (γερμανικά: Karl-Franzens-Universität Graz) είναι ένα πανεπιστήμιο το οποίο βρίσκεται στο Γκρατς της Αυστρίας. Είναι το τρίτο μεγαλύτερο και δεύτερο παλαιότερο πανεπιστήμιο της Αυστρίας.
Διάσημοι
Γκρατς
Χότζας
Ως Χότζας αναφέρεται συνήθως ο μουσουλμάνος Τούρκος ιεροδιδάσκαλος, (τουρκικά "Χότζα"  Hoca). Σύμφωνα με τη μουσουλμανική θρησκεία, ο χότζας είναι γνώστης του ισλαμικού νόμου.
Το όνομα αυτό προέρχεται από την αραβική λέξη χατζέ ή χοτζά που αποδίδει την έννοια του αφέντη, αγά, δάσκαλου, σαρικοφόρου, εμπόρου και άλλα παρόμοια. Η κυριότερη σημασία της λ. στην τουρκική είναι "δάσκαλος". Ο πληθυντικός στην περσική "χοτζαγκιαάν" εχρησιμοποιείτο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (ως "χατζεγκιαάν") για να σημάνει τη συντεχνία των υπαλλήλων του αυτοκρατορικού διβανίου και ιδιαίτερα εκείνους που στελέχωναν τις δημοσιονομικές υπηρεσίες και γενικά την τάξη των "καλεμιγιέ", δηλαδή τους "καλαμαράδες". Οι χατζεγκιαάν δεν προέρχονταν από τους "ουλεμά", δηλαδή δεν ανήκαν στο ιεροδικαστικό/διδασκαλικό σώμα ή στο ισλαμικό ιερατείο αλλά συνήθως είχαν φοιτήσει σε μεντρεσέ, το ισλαμικού τύπου σχολείο.
Στη λαογραφία των χωρών της Μέσης Ανατολής, αλλά και της Τουρκίας, περίφημος υπήρξε ο Νασρεντίν Χότζας και οι ιστορίες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Καφέ Λα Κουπόλ
thumb|right|300px|Το Καφέ Λα Κουπόλ, Παρίσι 2011.
Το Καφέ Λα Κουπόλ (La Coupole) είναι ένα από τα πιο ιστορικά και παραδοσιακά καφενεία και μπρασερί στο Παρίσι και από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών. Βρίσκεται στο Μπουλβάρ του Μονπαρνάς (102, Blvd du Montparnasse) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα, πολύ κοντά και σε άλλα «φιλολογικά» καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας (Μετρό: Vavin).
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Το Καφέ Λα Κουπόλ ιδρύθηκε στα τέλη του έτους 1927 και ήταν από την ίδρυσή του σημείο συνάντησης της πνευματικής ελίτ του Παρισιού. Η μεγαλοπρεπής τραπεζαρία σε ρυθμό Αρ Ντεκό, με τα 500 καθίσματα, στηρίζεται σε 12 κολόνες, που είχαν ζωγραφιστεί από μαθητές του Ανρί Ματίς και του Φερνάν Λεζέ. Οι 33 κολόνες της τεράστιας αίθουσάς του, ζωγραφισμένη η καθεμία κι από ένα καλλιτέχνη στα τέλη της δεκαετίας του 1920, διατηρήθηκαν ανέπαφες, ως ιστορικό ορόσημο, και μετά την ανακαίνιση του 1988.
Διάσημοι θαμώνες
Το Καφέ Λα Κουπόλ υπήρξε προσφιλής χώρος συγκέντρωσης των Ρώσων εμιγκρέδων, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Λέον Τρότσκι και ο Ιγκόρ Στραβίνσκι. Στα 1928, ο Γάλλος κομμουνιστής ποιητής Λουί Αραγκόν (Louis Aragon, 1897 – 1982) συνάντησε εδώ για πρώτη φορά την ρωσικής καταγωγής μυθιστοριογράφο Έλσα Τριολέ (Elsa Triolet, 1896 – 1970) και αναπτύχθηκε μεταξύ τους ένα φλογερό ερωτικό ρομάντζο.
Άλλες διασημότητες, που υπήρξαν τακτικοί θαμώνες στο Καφέ Λα Κουπόλ, περιλαμβάνονται ο «πατριάρχης» του υπαρξισμού Ζαν–Πωλ Σαρτρ με τη σύντροφό του Σιμόν ντε Μπωβουάρ, ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Σάμουελ Μπέκετ, ο Γάλλος δραματουργός Αντονέν Αρτώ, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Λατινοαμερικανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, διάσημος για το μυθιστόρημά του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», καθώς και ο Άγγλος συγγραφέας Λώρενς Ντάρελ, γνωστός για το «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο» του. Ο τελευταίος αποκαλούσε τον εαυτό του, μαζί και με τον Χένρυ Μίλλερ και την Αναΐς Νιν, «οι τρεις σωματοφύλακες της Κουπόλ».
Τακτικοί επίσης θαμώνες ήταν η Ζοζεφίν Μπέικερ, ο Ζαν Γκαμπέν, ο Ζαν Κοκτώ, η Φρανσουάζ Σαγκάν, η Εντίτ Πιάφ, ο Ρόμαν Πολάνσκι και στη δεκαετία του 1960 ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος Γουίλιαμ Στάιρον (William Styron, γεν. 1925), συγγραφέας του διάσημου μυθιστορήματος «Εκλογή της Σόφι» (Sophie’s Choice, 1979).
Πηγές
Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Η Μαύρη Ντάλια (ταινία)
Η Μαύρη Ντάλια (The Black Dahlia) είναι νεο-νουάρ θρίλερ ταινία Αμερικανικής παραγωγής του 2006 σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα και σενάριο των Ντε Πάλμα και Τζος Φρίντμαν, προσαρμοσμένο από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζέιμς Έλροϊ του 1987, το οποίο είναι εμπνευσμένο με τη σειρά του από την ευρέως εντυπωσιακή δολοφονία της Ελίζαμπεθ Σορτ.
Με πρωταγωνιστές τους Τζος Χάρτνετ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Άαρον Έκχαρτ και Χίλαρι Σουάνκ, η ταινία ακολουθεί δύο ντετέκτιβ της αστυνομίας του Λος Άντζελες που ερευνούν τη δολοφονία της Σορτ, οδηγώντας τους σε μια σειρά από συγκλονιστικές αποκαλύψεις. Η Μία Κίρσνερ, ο Μάικ Σταρ, η Φιόνα Σο, ο Τζον Κάβανο, η Ρέιτσελ Μάινερ και η Ρόουζ Μακ Γκάουαν εμφανίζονται σε υποστηρικτικού ρόλους.
Τα δικαιώματα για το μυθιστόρημα είχαν αγοραστεί από τον Ντε Πάλμα μια δεκαετία πριν, με τον Ντέιβιντ Φίντσερ αρχικά να σκηνοθετεί την ταινία. Ο Ντε Πάλμα τελικά προσλήφθηκε αφού ο Φίντσερ αποχώρησε για να σκηνοθετήσει το Zodiac. Η κύρια φωτογράφιση ξεκίνησε στο Πέρνικ και τη Σόφια τον Απρίλιο του 2005, με επιπλέον λήψεις στο Λος Άντζελες.
Η Μαύρη Ντάλια έκανε πρεμιέρα στο 63ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στις 30 Αυγούστου 2006, όπου ήταν υποψήφια για το Χρυσό Λέοντα. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 15 Σεπτεμβρίου 2006, σε μεγάλο βαθμό με αρνητική υποδοχή από τους κριτικούς και ήταν μια αποτυχία στο box office, εκδιώκοντας ουσιαστικά τον Ντε Πάλμα από το σύστημα στούντιο του Χόλιγουντ, με τις επόμενες παραγωγές του να γυρίζονται και να χρηματοδοτούνται στο εξωτερικό. Παρά την κριτική και οικονομική αποτυχία της, η ερμηνεία της Κίρσνερ εγκωμιάστηκε ευρέως και ο Βίλμος Ζσίγκμοντ προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας στα 79α Όσκαρ.
Πλοκή
Οι ντετέκτιβ του LAPD Ντουάιτ "Μπάκι" Μπλάιχερτ και Λι Μπλάνσαρ εργαζόνται ως συνεργάτες αφού συμμετάσχουν σε έναν αγώνα πυγμαχίας για να συγκεντρώσουν χρήματα για το τμήμα. Ο Λι συστήνει τον Μπάκι στη φίλη του Κέι Λέικ και το τρίο γίνεται αχώριστο. Ο Μπάκι σοκάρεται όταν η Κέι του λέει ότι δεν κοιμάται με τον Λι και αργότερα προσπαθεί να τον αποπλανήσει, αλλά εκείνος αρνείται. Ανακαλύπτει επίσης ότι η Κέι έχει χαρακτηριστεί με τα αρχικά "BD", για τον Bobby DeWitt, τον γκάνγκστερ του οποίου η σύλληψη και η καταδίκη για μια μεγάλη ληστεία τράπεζας έκανε την καριέρα του Λι.
Αμέσως μετά, στις 15 Ιανουαρίου 1947, το τεμαχισμένο σώμα της Ελίζαμπεθ Σορτ βρέθηκε και ονομάστηκε "Η Μαύρη Ντάλια" από τον Τύπο. Και οι δύο ντετέκτιβ αποκτούν εμμονή με την επίλυση της υπόθεσης.
Ο Μπάκι μαθαίνει ότι η Ελίζαμπεθ ήταν μια επίδοξη ηθοποιός που εμφανίστηκε σε μια πορνογραφική ταινία και έκανε παρέα με λεσβίες. Πηγαίνει σε ένα λεσβιακό νυχτερινό κέντρο όπου γνωρίζει τη Μαντλίν Λίνσκοτ η οποία μοιάζει πολύ με την Ελίζαμπεθ. Η Μαντλίν, η οποία προέρχεται από μια επιφανή οικογένεια, λέει στον Μπάκι ότι ήταν «πολύ δεμένη» με την Ελίζαμπεθ, αλλά του ζητά να κρατήσει το όνομά της μακριά από την υπόθεση με αντάλλαγμα σεξουαλικές χάρες. Τον συστήνει στους πλούσιους γονείς της σχεδόν αμέσως.
Η εμμονή του Λι τον οδηγεί να γίνει ακανόνιστος και καταχρηστικός απέναντι στην Κέι. Αφού ο Λι και ο Μπάκι έχουν μια άσχημη διαμάχη για μια προηγούμενη υπόθεση, ο Μπάκι πηγαίνει στον Λι και στην Κέι για να ζητήσει συγγνώμη, μόνο για να μάθει από την ίδια ότι ο Λι απαντούσε σε μια συμβουλή για τον Μπόμπι Ντε Βιτ. Ο Μπάκι βρίσκει τον Ντε Βιτ στο αίθριο ενός κτιρίου προτού τον πυροβολήσει ο Λι, και μετά βλέπει έναν άντρα να τρέχει πριν βγει μια δεύτερη φιγούρα και κόψει τον λαιμό του Λι. Ο Λι και ο άντρας που κρατά το σχοινί πέφτουν πάνω από το κιγκλίδωμα και πεθαίνουν αρκετούς ορόφους πιο κάτω.
Η θλίψη της απώλειας του Λι ωθεί τον Μπάκι και την Κέι να κάνουν σεξ. Το επόμενο πρωί, ο Μπάκι βρίσκει χρήματα κρυμμένα στο μπάνιο του Λι και της Κέι. Ο Κέι αποκαλύπτει ότι ήταν η κοπέλα του Ντε Βιτ και ότι εκείνος την κακοποίησε. Ο Λι έσωσε την Κέι, έκλεψε τα χρήματα του Ντε Βιτ και έβαλε τον Ντε Βιτ πίσω από τα κάγκελα. Ο Μπάκι συνειδητοποιεί ότι ο Λι ήταν εκεί για να σκοτώσει τον Ντε Βιτ και φεύγει, εξαγριωμένος, για να επιστρέψει στη Μαντλίν, όπου παρατηρεί έναν πίνακα με έναν κλόουν επιφυλακτικός. Η Κέι τον ακολουθεί και τρομοκρατείται όταν βλέπει την εντυπωσιακή ομοιότητα της Μαντλίν με τη Ντάλια.
Ο Μπάκι αρχίζει να ενώνει τα κομμάτια και θυμάται τα στηρίγματα σε μια άλλη ταινία που ταιριάζουν με το σετ της πορνογραφικής ταινίας της Ελίζαμπεθ. Οι τίτλοι τέλους ευχαριστούσαν τον Έμμετ Λίνσκοτ, τον πατέρα της Μαντλίν, και ο Μπάκι ψάχνει βαθύτερα σε μια ιστορία που είπε η Μαντλίν για αυτόν χρησιμοποιώντας παλιά σκηνικά ταινιών για να χτίσει ένα φτηνό σπίτι με πυροπαγίδα. Σε ένα άδειο σπίτι κάτω από την επιγραφή του Χόλιγουντ που χτίστηκε από τον Έμετ, ο Μπάκι αναγνωρίζει το σκηνικό που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία της Ελίζαμπεθ. Βρίσκει στοιχεία σε έναν αχυρώνα στην ιδιοκτησία ότι η Ελισάβετ σκοτώθηκε και σφαγιάστηκε εκεί, καθώς και ένα σχέδιο ενός άνδρα με ένα χαμόγελο της Γλασκώβης. Το σχέδιο ταιριάζει με τον πίνακα στο σπίτι της Μαντλίν και το φρικιαστικό χαμόγελο που χαράχτηκε στο πρόσωπο της Ελίζαμπεθ.
Ο Μπάκι αντιμετωπίζει τη Μαντλίν και τον πατέρα της στο σπίτι τους και η μητέρα της, Ραμόνα, αποκαλύπτει ότι σκότωσε την Ελίζαμπεθ. Ομολογεί ότι η Μαντλίν δεν ήταν πατέρας του Έμετ, αλλά της καλύτερής του φίλης, Τζόρτζι. Λέει ότι η Τζόρτζι ερωτεύτηκε την ώρα που έβλεπε την Ελίζαμπεθ να παίρνει μέρος στην πορνογραφία. Η Ραμόνα ενοχλήθηκε από την ιδέα του Τζορτζ να κάνει σεξ με κάποιον που έμοιαζε τόσο πολύ με τη δική του κόρη και παρέσυρε την Ελίζαμπεθ στο σπίτι και τη σκότωσε. Πριν αποφασίσει ο Μπάκι τι θα κάνει, η Ραμόνα αυτοπυροβολείται.
Λίγες μέρες αργότερα, θυμούμενος κάτι που είπε ο Λι κατά τη διάρκεια της έρευνας, ο Μπάκι επισκέπτεται την αδερφή της Μαντλίν, Μάρθα με μερικές ερωτήσεις. Μαθαίνει ότι ο Λι γνώριζε για τη Μαντλίν και την Ελίζαμπεθ και εκβίασε τον πατέρα της Μαντλίν για να το κρατήσει κρυφό. Ο Μπάκι βρίσκει τη Μαντλίν σε ένα άθλιο μοτέλ και εκείνη παραδέχεται ότι ήταν εκείνη που έκοψε το λαιμό του Λι. Αν και επιμένει ότι ο Μπάκι θέλει να κάνει σεξ μαζί της αντί να τη σκοτώσει, εκείνος της λέει ότι κάνει λάθος και τη σκοτώνει. Ο Μπάκι πηγαίνει στο σπίτι της Κέι, η οποία τον προσκαλεί μέσα και κλείνει την πόρτα.
Ανάπτυξη
Ο Τζέιμς Χάρις επέλεξε τα δικαιώματα της ταινίας για το μυθιστόρημα λίγο μετά τη δημοσίευσή του το 1987. Σχεδίαζε να το σκηνοθετήσει και ολοκλήρωσε ένα σενάριο πριν εγκαταλείψει το έργο για να κάνει μια άλλη ταινία. Το έργο στη συνέχεια παρέμεινε ανενεργό για αρκετά χρόνια. Το 1997, το Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό, το τρίτο βιβλίο του Ελρόι, προσαρμόστηκε στην ομώνυμη ταινία με μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση από τους κριτικούς. Η επιτυχία του είχε ως αποτέλεσμα πολλά στούντιο να ενδιαφέρονται να διασκευάσουν άλλα μυθιστορήματα του Ελρόι. Η Universal απέκτησε τα δικαιώματα της Μαύρης Ντάλιας λίγο μετά την κυκλοφορία του Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό. Ο Τζος Φρίντμαν προσλήφθηκε για να γράψει το σενάριο. Ο Φρίντμαν ισχυρίστηκε ότι δούλεψε στο σενάριο από το 1997 έως το 2005. Το αρχικό του σενάριο περιλάμβανε μια εμφάνιση από τους Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους ως Μπαντ Γουάιτ και Έντμουντ Έξλεϊ αντίστοιχα. Ήδη από το 1998, ο Ντέιβιντ Φίντσερ ήταν προσηλωμένος στη σκηνοθεσία του έργου. Ο Φίντσερ οραματίστηκε την ιστορία ως μια μίνι σειρά πέντε ωρών, αξίας 80 εκατομμυρίων δολαρίων, με αστέρες του κινηματογράφου. Ωστόσο, το σχέδιο απέτυχε και ο Φίντσερ άφησε το έργο και προχώρησε στη σκηνοθεσία του Zodiac.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Μάικλ Ντάγκλας, ο Τζόνι Ντεπ, ο Γκάμπριελ Μπερν και ο Μπίλι Κράνταπ θεωρούνταν ότι θα έπαιρναν τον ρόλο του Λι Μπλάνσαρντ. Οι Πολ Γουόκερ, Στήβεν Ντορφ και Κρις Ο' Ντόνελ θεωρήθηκαν για τον Μπάκι Μπλάιχερτ. Η Φέιρουζα Μπαλκ και η Τίφανι Θίσεν θεωρήθηκαν υποψήφιες για την Ελίζαμπεθ Σορτ. Η Σέριλιν Φεν, η οποία ήταν το πρώτο όνομα για το μέρος στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, ήταν επίσης διεκδικήτρια.
Η ταινία ήταν αρχικά στην προπαραγωγή με τον Ντέιβιντ Φίντσερ ως σκηνοθέτη, τον Τζος Χάρτνετ να υποδύεται τον Μπάκι Μπλάιχερτ και τον Μαρκ Γουόλμπεργκ για τον Λι Μπλάνσαρντ. Ο Γουόλμπεργκ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές του λόγω διαφωνιών προγραμματισμού με τα προγραμματισμένα γυρίσματα του The Italian Job. Ο Φίντσερ αρχικά οραματίστηκε «μια μίνι σειρά πέντε ωρών, αξίας 80 εκατομμυρίων δολαρίων με αστέρες του κινηματογράφου». Ο Φίντσερ προφανώς ήθελε την Julianna Margulies για τη Madeleine και τη Τζένιφερ Κόνελι για την Elizabeth. Ο Φίντσερ τελικά εγκατέλειψε το έργο καθώς ένιωθε ότι δεν θα μπορούσε να κάνει την ταινία ακριβώς όπως την είχε οραματιστεί.
Όταν ο Ντε Πάλμα έγινε σκηνοθέτης, αντικατέστησε τον Γουόλμπεργκ με τον Ααρον Εκχαρτ λίγο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα τον Απρίλιο του 2005. Ο Χάρτνετ είχε παραμείνει προσκολλημένος στο έργο όλο αυτό το διάστημα. Η Γκουέν Στεφάνι θεωρήθηκε υποψηφια για τον ρόλο της Κέι Λέικ. Η Εύα Γκριν προτάθηκε ο ρόλος της κακιάς Μαντλίν Λίνσκοτ, αλλά αρνήθηκε καθώς φοβόταν ότι θα τύχει της μοιραίας γυναίκας. Η Κέιτ Μπεκινσέιλ, η Φέιρουζα Μπαλκ (η οποία είχε προηγουμένως προταθεί για τη Dahlia) και η Ρέιτσελ Μπίλσον πέρασαν επίσης οντισιόν για τον ρόλο. Ο Ντε Πάλμα ήθελε αρχικά τη Μάγκι Τζίλενχαλ για τον ρόλο της Ελίζαμπεθ Σορτ, αλλά αυτή αρνήθηκε καθώς δεν της άρεσε πώς χρησιμοποιήθηκε η δολοφονία ως μέρος της πλοκής και ένιωθε ότι η ιστορία δεν σεβόταν τη μνήμη της Σορτ. Η Ρόουζ Μακ Γκάουαν πέρασε από οντισιόν για τον ρόλο, αλλά τελικά επιλέχτηκε για έναν υποστηρικτικό ρόλο ως συγκάτοικο της Σορτ.
Η Μία Κίρσνερ προσλήφθηκε αρχικά για να διαβάσει ατάκες με πιθανούς ηθοποιούς στις οντισιόν. Το αρχικό σενάριο δεν παρουσίαζε τον χαρακτήρα της στην οθόνη. Ωστόσο, ο Ντε Πάλμα, εντυπωσιασμένη από την Kirshner, έγραψε τελικά τον χαρακτήρα της Short στην ταινία μέσω δοκιμαστικών και πολλών αναδρομών «όπου βλέπετε τη ζωή της να εκφυλίζεται». Η Κίρσνερ είπε ότι ένιωθε τεράστια ευθύνη να αποδώσει δικαιοσύνη στην πραγματική Elizabeth Short και να τιμήσει τη μνήμη της. Πήρε την απόφαση να μην κοιτάξει τις αρχικές φωτογραφίες της αυτοψίας και να επικεντρωθεί στην Ελίζαμπεθ Σορτ όπως ήταν στη ζωή της. Η Μία Κίρσνερ θα λάμβανε την αναγνώριση των κριτικών για την απόδοσή της.
Ο Ντε Πάλμα αρχικά σκόπευε να γυρίσει την ταινία στη Γαλλία. Ο σχεδιαστής παραγωγής Dante Ferretti άρχισε να σχεδιάζει σκηνικά για την ταινία στην Ιταλία. Η κύρια φωτογραφία ξεκίνησε την 1η Απριλίου 2005 στο Πέρνικ και αργότερα στη Σόφια της Βουλγαρίας, με εκτιμώμενο κόστος 50 εκατομμύρια δολάρια. Εκείνη την εποχή, ήταν η πιο ακριβή ταινία που γυρίστηκε ποτέ στη χώρα. Ένα σκηνικό στο πίσω μέρος των Nu Boyana Film Studios στη Σόφια χρησιμοποιήθηκε για να αναπαραστήσει το Leimert Park.
Μόνο μερικές εξωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στο Λος Άντζελες: το MacArthur Park, το Pantages Theatre (και το παρακείμενο μπαρ The Frolic Room) στο Hollywood and Vine, και τα διαμερίσματα Alto-Nido είναι ίσως τα πιο αναγνωρίσιμα ορόσημα.
Τα Stan Winston Studios σχεδίασαν μερικά από τα πρακτικά εφέ της ταινίας, συμπεριλαμβανομένου του ανδρεικέλου του πτώματος της Kirshner που εμφανίζεται νωρίς στην ταινία. Το εικονικό ανδρείκελο δημοπρατήθηκε δημόσια τον Ιούνιο του 2022.
Στην ταινία εμφανίζονται επίσης σκηνές από την ταινία του 1928 The Man Who Laughs.
Ο Τζέιμς Χόρνερ ήταν αρχικά στο έργο για να γράψει τη μουσική της ταινίας, αλλά τον Φεβρουάριο του 2006, αναφέρθηκε ότι ο Μαρκ Ισάμ τον είχε αντικαταστήσει.
Μοντάζ
Η αρχική περικοπή της ταινίας από τον Ντε Πάλμα διήρκεσε τρεις ώρες, αλλά μειώθηκε σε λίγο περισσότερο από δύο ώρες μετά από επιμονή των παραγωγών. Ο συγγραφέας Ελρόι, ο οποίος άσκησε έντονη κριτική στην έκδοση που κυκλοφόρησε, ισχυρίζεται ότι αυτή η πρόχειρη κοπή είναι μια ανώτερη εκδοχή της ταινίας και μια πιο πιστή προσαρμογή του μυθιστορήματός του.
Οικιακά μέσα
Η Universal Pictures Home Entertainment κυκλοφόρησε την Μαύρη Ντάλια σε DVD στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Μια έκδοση Blu-ray κυκλοφόρησε από τη Universal στις 7 Σεπτεμβρίου 2010. Η Mill Creek Entertainment επανκυκλοφόρησε την ταινία σε Blu-ray τον Ιούλιο του 2022, αν και τα μπόνους που βρέθηκαν στον δίσκο της Universal απουσιάζουν από αυτήν την κυκλοφορία.
Εισπράξεις
Η ταινία άνοιξε στις 15 Σεπτεμβρίου 2006 σε 2.226 κινηματογραφικές αίθουσες και ήρθε στη δεύτερη θέση το πρώτο Σαββατοκύριακο της (πίσω από την νεοφερμένο Gridiron Gang ), με 10 εκατομμύρια δολάρια. Ολοκλήρωσε τη πορεία της αφού εισέπραξε εγχώρια 22,5 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική και 27,8 εκατομμύρια δολάρια σε ξένες χώρες σε παγκόσμιο σύνολο 49,3 εκατομμυρίων δολαρίων, έναντι προϋπολογισμού παραγωγής 50 εκατομμυρίων δολαρίων.
Κριτικές
Πολύ αναμενόμενη από πολλούς μετά την επιτυχία του Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό, η ταινία έλαβε ανάμεικτες έως αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς. Στο Rotten Tomatoes, η ταινία κατέχει ποσοστό αποδοχής 32%, με βάση 194 κριτικές, με μέση βαθμολογία 4,85/10. Η συναίνεση του ιστότοπου δηλώνει: Αν και αυτό το φιλόδοξο νουάρ αστυνομικό δράμα αποτυπώνει την ατμόσφαιρα της εποχής του, υποφέρει από υποβαθμισμένες ερμηνείες, περίπλοκη ιστορία και τις αναπόφευκτες συγκρίσεις με άλλες, πιο επιτυχημένες ταινίες του είδους του. Στο Metacritic, η ταινία έχει βαθμολογία 49 στα 100, με βάση 35 κριτικές, υποδεικνύοντας ανάμεικτες ή μέτριες κριτικές. Στο CinemaScore, το κοινό έδωσε στην ταινία μέσο βαθμό "D+" σε κλίμακα από το Α+ έως το F.