cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όπερα (ιταλική)
Χαρακτηριστικά
Η όπερα διαιρείται συμβατικά σε ποικίλα «μουσικά νούμερα», που περιλαμβάνουν είτε σκηνές συνόλου (ντουέτα, τερτσέτα, κοντσέρτα, χορωδίες, μπαλέτα) είτε σόλο (άριες, αριόζο, ρομάντζα, καβατίνες, καμπαλέτες).
Στην πραγματικότητα, σήμερα η επιτυχία μιας όπερας απορρέει από ένα συνδυασμό παραγόντων, στη βάση των οποίων εκτός από την ποιότητα της μουσικής (που θα πρέπει να ικανοποιεί την επικρατούσα γεύση αλλά και μερικές φορές να έχει έντονα χαρακτηριστικά καινοτομίας), βρίσκεται η θεατρική αποτελεσματικότητα του λιμπρέτο και όλα εκείνα τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται η θεατρική παράσταση.
Ιδιαίτερα σημαντικά είναι, επομένως, και το στήσιμο (σκηνογραφία, σκηνοθεσία, κοστούμια και ενδεχομένως η χορογραφία), η υποκριτική, αλλά κυρίως η ποιότητα φωνής των τραγουδιστών.
Η ιστορία της όπερας καλύπτει μια περίοδο πάνω από τέσσερις αιώνες, από το τέλος του 16ου αιώνα μέχρι και σήμερα. Μετά τα μέσα του 20ου αιώνα, η παραγωγή νέων έργων μειώθηκε σημαντικά, λόγω της εμφάνισης νέων μορφών θεάματος και ψυχαγωγίας, που δεν συνδέονται πλέον με το χώρο του θεάτρου, όπως ο κινηματογράφος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση.
Νούμερα, τραγουδιστές και ρόλοι
μικρογραφία|Ο διάσημος πίνακας του [[Φρέντερικ Λέιτον (1864) που απεικονίζει το μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, ένα από τα πρώτα θέματα που καλύφθηκαν την αυγή του 19ου αιώνα από το θέατρο στη μουσική]] Μέχρι σχεδόν ολόκληρο το 19ο αιώνα, η ιταλική όπερα χωριζόταν σε μουσικά νούμερα: άριες, ντουέτα, χορωδίες, τελικές πράξεις κλπ.
Το 18ο αιώνα, ατομικά νούμερα συνδεδεμένα με ρετσιτατίβα, που συνοδεύονταν μόνο από τσέμπαλο και μπάσο, έγιναν γνωστά ως ρετσιτατίβα σέκο, στα οποία εξελίχθηκε το « recitar cantando » (απαγγελία με τραγούδι) του μελοδράματος του τέλους του 16ου αιώνα. Στο μουσικό θέατρο της γαλλικής και γερμανικής κωμωδίας (δηλαδή στα είδη της όπερας κομίκ και της Singspiel) τα ρετσιτατίβα σέκο αντικαθίστανται από προφορικούς διάλογους.
Αργότερα, το ρετσιτατίβο ακομπανιάτο, αυτό δηλαδή που συνοδεύεται από ορχήστρα, θα συμπεριληφθεί στο μουσικό νούμερο με την ονομασία της σκηνής. Το είδος της άριας θα αντικατασταθεί τότε από εκείνο της σκηνής και της άριας. Αυτά τα δύο είδη συμβίωναν κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα, έως ότου το τελευταίο έπεσε σε αχρηστία, επιβιώνοντας λίγο περισσότερο στον τομέα του κωμικού μουσικού θεάτρου.
Οι τραγουδιστές και οι ρόλοι που ερμηνεύουν διακρίνονται με βάση την τονικότητα της φωνής.
Οι γυναικείες φωνές ταξινομούνται, από τις πιο βαρείες έως τις πιο οξείες, σε κοντράλτο, μεσόφωνες (μετσο-σοπράνο) και υψίφωνες (σοπράνο). Εκτελούν ακόμα και σήμερα, πολύ συχνότερα από τις αντίστοιχες ανδρικές φωνές, τους ρόλους των σοπράνο και/ή των κοντράλτο που γράφτηκαν για τις φωνές των καστράτων.
Κατηγορίες
μικρογραφία|Το οπερατικό θέατρο [[Σκάλα του Μιλάνου]] Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας δημιουργήθηκαν ποικίλα είδη και διαφορετικές κατηγορίες λυρικής όπερας, με συνεχή επιρροή και απόρροια της μιας κατηγορίας από την άλλη, ακολουθώντας τις προτιμήσεις του κοινού ή δημιουργώντας από την πλευρά των καλλιτεχνών πρωτότυπα θέματα και έργα.
Όπερα σέρια
Η όπερα σέρια (σοβαρή όπερα) αποτελεί ένα χαρακτηριστικό είδος της ιταλικής όπερας. Είναι ιστορικά αντίθετη με το είδος της όπερας μπούφα, σε τέτοιο βαθμό που η παρακμή της τελευταίας, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, κατέληξε πρωτίστως να την καταστήσει αβέβαιη, κι έπειτα μη αναγνωρίσιμη. Τα κύρια θέματα της όπερας σέρια είναι το δράμα και τα ανθρώπινα πάθη.
Όπερα μπούφα
Αναπτύχθηκε στη Νάπολη το πρώτο μισό του 18ου αιώνα ως κωμική όπερα και από εκεί μεταφέρθηκε στη Ρώμη και τη Βόρεια Ιταλία. Διάσημοι συνθέτες, όπως ο Μότσαρτ, ο Ροσσίνι κι άλλοι, συνέβαλαν σημαντικά στην ανάπτυξη αυτού του οπερατικού είδους.
Παιγνιώδες μελόδραμα
Το παιγνιώδες μελόδραμα ή παιγνιώδες δράμα αποτελεί ένα οπερατικό είδος που γεννήθηκε στην Ιταλία στα μέσα του 18ου αιώνα. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τζιοβάνι Κόζιμο Βιλιφράνκι ως πρόλογος στο κωμικό έργο του Ο υποχόνδριος, αν και ο Κάρλο Γκολντόνι άρχισε να τον χρησιμοποιεί τακτικά από το 1748. Ένα παιγνιώδες δράμα έχει συναισθηματική ή θλιβερή πλοκή που ολοκληρώνεται με ένα ευτυχισμένο τέλος. Τοποθετείται, επομένως, ανάμεσα στην όπερα σέρια και όπερα μπούφα.
Όπερα ημισοβαρή
Η ημισοβαρή όπερα (opera semiseria) αποτελεί ένα οπερατικό είδος στο οποίο οι χαρακτήρες, οι μορφές και τα στυλ εμπνέονται από την όπερα σέρια και την όπερα μπούφα. Ιστορικά, αυτό το είδος επικράτησε στην Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα, με βάση το μοντέλο του γαλλικού pièce au sauvatage.
Φάρσα
Η φάρσα είναι ένα οπερατικό είδος διαδεδομένο μεταξύ της τελευταίας δεκαετίας του 18ου αιώνα και των τριών πρώτων του 19ου αιώνα, κυρίως στη Βενετία και τη Νάπολη και σε μικρότερο βαθμό στην υπόλοιπη Ιταλία. Ήταν συνήθως όπερα κωμικού χαρακτήρα με μία πράξη, που μερικές φορές εκπροσωπούνταν μαζί με μπαλέτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά είδη Κατηγορία:Όπερα Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Μεταπολιτευτική Επιτροπή Κρήτης
Την ονομασία Κεντρική Επιτροπή Μεταπολιτεύσεως της Κρήτης, ή Μεταπολιτευτική Επιτροπή Κρήτης έφερε ειδική επιτροπή που συγκροτήθηκε στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη το 1895, από φιλελεύθερους και υπερήφανους Κρητικούς, προκειμένου επίσημα να υποβάλει στις Μεγάλες Δυνάμεις αιτήματα άμεσης εφαρμογής διοικητικών μέτρων, υπέρ του χριστιανικού πληθυσμού που προβλέπονταν ήδη από τη Σύμβαση της Χαλέπας. Κυρίαρχο αίτημα προωθούταν η "Αυτονόμηση" της Κρήτης, αντί της "Ένωσης" με την Ελλάδα που κυριάρχησε στις ατυχείς προηγούμενες επαναστάσεις. Τελικά μετά από έντονη και ένοπλη αντίδραση της Υψηλής Πϋλης η Επιτροπή ένα μόλις μήνα μετά την συγκρότησή της, στις 7 Οκτωβρίου 1895, με νέα απόφασή της προχώρησε στην επιτυχή οργάνωση και επέκταση της τελευταίας επανάστασης της Κρήτης εξελισσόμενη έτσι σε επαναστατικό προεδρείο της.
Η Επιτροπή
Ο πρόεδρος και τα μέλη που αναδείχθηκαν στη Μεταπολιτευτική Επιτροπή Κρήτης κατόπιν ψηφοφορίας στη περιοχή Ασκύφου ήταν:
Σφραγίδα
Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1895-1898)
Σουλί Αν
Το Σουλί Αν (Сули ан) είναι πρώην καραβανσεράι των Σκοπίων, πρωτεύουσας της Βόρειας Μακεδονίας. Ευρίσκεται εντός του παλαιού παζαριού. Αναφορά στο όνομά του γίνεται για πρώτη φορά το έτος 848 μετά την Εγίρα, δηλαδή το 1444 ή το 1445. Ορισμένες φορές αναφέρεται και ως παλαιό καραβανσεράι, ενώ η ονομασία του, Σουλί («υγρό» ή «μουσκεμένο»), πιθανώς προέρχεται από την Σέραβα, μικρό ποταμό ο οποίος κυλούσε, παλαιότερα, σε κοντινή απόσταση.
Το καραβανσεράι διαθέτει εσωτερικό προαύλιο χώρο, ο οποίος είναι περιτριγυρισμένος από καμάρες δύο επιπέδων. Οι 27 αίθουσες του ισογείου χρησίμευαν ως αποθήκες, ενώ οι 30 αίθουσες του ορόφου χρησίμευαν ως πανδοχείο για τους ταξιδευτές εμπόρους. Όπως η πλειονότητα των παλαιών μνημείων των Σκοπίων, επίσης υπέστη τους σεισμούς του 1555 και του 1963, καθώς και την μεγάλη πυρκαγιά του 1689, με συνέπεια, σήμερα, να μην έχει απομείνει σχεδόν τίποτε από την αρχική μορφή του. Ως αποτέλεσμα, είναι αδύνατο να προσδιοριστεί με ακρίβεια η διαρρύθμισή του, καθώς και η αρχική μορφή της στέγης του.
Το Σουλί Αν έπαυσε να λειτουργεί ως καραβανσεράι στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν και μετατράπηκε, πλήρως, σε αποθήκη. Σήμερα, φιλοξενεί την Σχολή Καλών Τεχνών, καθώς και το Μουσείο του Παλαιού Παζαριού, παραρτήματος του Μουσείου της Πόλεως των Σκοπίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Σκόπια Κατηγορία:Καραβανσεράι στα Βαλκάνια Κατηγορία:Παζάρια Κατηγορία:Καραβανσεράι στη Βόρεια Μακεδονία
Αετομηλίτσα Ιωαννίνων
Η Αετομηλίτσα (παλαιότερα Δέντσικο - Ντένισκο και Γαλαταριά ) ανήκει σήμερα στο νομό Ιωαννίνων, στην επαρχία Κονίτσης, στις νότιες πλαγιές του Γράμμου. Είναι το βορειότερο χωριό του νομού στα Ελληνοαλβανικά Σύνορα, και βρίσκεται σε υψόμετρο 1.430 μέτρων. Το όνομα Ντένισκο είναι σλάβικο και σημαίνει προσήλιο, που δηλώνει και το γεωγραφικό προσανατολισμό του χωριού. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αετομηλίτσα (Αετός και Μηλιά). Οι κάτοικοι του χωριού κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, δημιούργησαν ένοπλες ομάδες για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, οι οποίες έλαβαν μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα, και έτσι στη συνέχεια οι Αετομηλιτσιώτες βρέθηκαν διάσπαρτοι σε Έδεσσα, Φλώρινα, Σέρρες, αλλά και σε άλλες πόλεις και χωριά της Μακεδονίας.
Γενικά στοιχεία
Είναι καθαρά κτηνοτροφικό χωριό και κατοικείται μόνο το καλοκαίρι, ενώ το χειμώνα οι οικογένειες των κτηνοτρόφων κατεβαίνουν με τα κοπάδια τους κυρίως στους νομούς της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας.
Τα δρομολόγια που προσφέρει μέσα σε δάση ή η θέα πάνω σε κορυφογραμμές είναι πόλος έλξης για μεγάλο αριθμό ορειβατών, που καταφθάνουν σε κάθε εποχή του χρόνου, ακόμα και το χειμώνα. Η Αετομηλίτσα άρχισε πάλι να αποκτά το παραδοσιακό της χρώμα, καθώς επανήλθαν τα καλντερίμια, οι πλακόστρωτες πλατείες και τα πέτρινα τοιχία. Η κοινότητα το καλοκαίρι στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό κτήριο στην κεντρική πλατεία του χωριού, ενώ τους χειμερινούς μήνες μεταφέρεται στη Λάρισα. Από το 2004 λειτουργεί και το ΚΕΠ Αετομηλίτσας.
Στο χωριό λειτουργούν τους καλοκαιρινούς μήνες δύο ταβέρνες και ένα καφέ μπαρ, που βρίσκονται στην πλατεία. Το πνευματικό κέντρο του χωριού κοσμεί την είσοδο της πλατείας, ενώ η δημιουργία του καταφυγίου συνέβαλε στην τουριστική ανάπτυξη του χωριού.
Τοπική κοινότητα
Η Αετομηλίτσα είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 51,315 χμ² (2011).
Ιστορία
Μεγάλες όμως ήταν και οι δοκιμασίες που γνώρισε το Ντένισκο ακόμη και μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους Τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με ιστορικές πηγές οι Οθωμανοί δεν μπόρεσαν ποτέ να εισέλθουν στην Αετομηλίτσα, καθώς οι Αετομηλιτσιώτες διατηρούσαν δικό τους εκπαιδευμένο στρατό. Επίσης αξίζει να αναφερθεί πως έλαβαν μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα κατά των Βούλγαρων κομιτατζήδων, γι΄αυτό και σήμερα συναντάμε Αετομηλιτσιώτες στο Μοναστήρι (σημερινή Μπίτολα των Σκοπίων), στην περιοχή της Φλώρινας, στις Σέρρες, την Έδεσσα, τα Γιαννιτσά, τη Βέροια, καθώς και σε πολλές άλλες πόλεις της περιφέρειας της Μακεδονίας. Οι Αετομηλιτσιώτες μετά τον Μακεδονικό Αγώνα εγκαταστάθηκαν σε περιοχές και πόλεις όπου οι πρόγονοί τους πολέμησαν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.
Το χωριό πρωταγωνίστησε κατά την εποχή του 1930 στην εξόντωση των κλεφτών που λυμαίνονταν την περιοχή. Αργότερα, χτυπήθηκε από τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, αλλά κυριολεκτικά διαλύθηκε με τον Εμφύλιο Πόλεμο. Πραγματοποιήθηκαν σφοδρές μάχες, αφού στο χωριό υπήρχε η Κυβέρνηση του Βουνού και το αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού, υπό τον Μάρκο Βαφειάδη. Οχυρά (πυροβολεία) και οι θέσεις των εγκαταστάσεων (νοσοκομεία, πεδία βολής, μονοπάτια κλπ.) διασώζονται ακόμη και σήμερα.
Μετά το 1950, οι Αετομηλιτσιώτες βρέθηκαν διασκορπισμένοι σε όλα τα κράτη, κυρίως δε της Ανατολικής Ευρώπης, απ’ όπου και άρχισαν να επιστρέφουν πολύ αργότερα. Παράλληλα, το χωριό επηρεάστηκε αρνητικά και από το φαινόμενο της αστυφιλίας, με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει από ερήμωση μέχρι και τη δεκαετία του '70. Εκείνη την εποχή αριθμούσε 70 οικίες, αφού δεν έμεινε τίποτα απ’ τα παλιά αρχοντικά, ενώ στα 50.000 στρέμματα λιβαδιών απέμειναν κάπου 8-10 χιλιάδες αιγοπρόβατα.
Οι Αετομηλιτσιώτες σήμερα είναι διασκορπισμένοι σε όλη την Ελλάδα. Με την ίδρυση συλλόγων στη Θεσσαλονίκη και στη Λάρισα, και κυρίως χάρη στην αγάπη των Αετομηλιτσιωτών, το χωριό ξαναζωντάνεψε, με αποτέλεσμα να αριθμεί σήμερα εκατοντάδες σπίτια και οικογένειες. Επίσης, η κτηνοτροφία βρίσκεται σε συνεχή άνοδο, με παραγωγή ντόπιων προϊόντων της Αετομηλίτσας, όπως τυριά (με πρώτο το μανούρι), κρέατα, και τσάι του βουνού. Οι Αετομηλιτσιώτες είναι περήφανοι για τη μακεδονική καταγωγή τους.
Οι Αετομηλιτσιώτες επιστρέφουν πλέον έστω και ως παραθεριστές στον τόπο τους κάθε καλοκαίρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Α΄ Αθηναϊκή Σχολή
Με τον όρο Α΄ Αθηναϊκή Σχολή εννοούμε το σύνολο των ποιητών της χρονικής περιόδου 1830-1880 που έδρασαν στην Αθήνα. Η ποιητική παραγωγή του τότε νεοσύστατου ελληνικού κράτους αναπτύχθηκε σε δύο κέντρα με διαφορετικά χαρακτηριστικά, την Αθήνα και τα Επτάνησα. Στην Αθήνα κυριάρχησαν οι Φαναριώτες ενώ στα Επτάνησα ο κύκλος του Σολωμού. Το κύριο χαρακτηριστικό της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής είναι ο ρομαντισμός. Παρόλο που και στην Επτανησιακή ποίηση εντοπίζονται ρομαντικές εκδηλώσεις, έχει επικρατήσει χώρος ανάπτυξης του ρομαντισμού να θεωρείται κυρίως η Αθηναϊκή Σχολή.
Ιστορική εξέλιξη
Ορόσημο για την εμφάνιση του ρομαντισμού της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής είναι το 1831, έτος δημοσίευσης των ποιημάτων Ο οδοιπόρος του Παναγιώτη Σούτσου και Δήμος και Ελένη του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή. Τα χρόνια ώς το 1850 ονομάζονται «τα χρόνια της εξόρμησης». Είναι η περίοδος στην οποία οι ποιητές προσπαθούν να διαμορφώσουν την φυσιογνωμία τους· η Επανάσταση είναι το βασικό γεγονός που τροφοδοτεί την ποίηση, οι λογοτέχνες αναζητούν εκφραστικούς τρόπους και χρησιμοποιούν ακόμα και την δημοτική (ή μία μορφή που την προσεγγίζει) και την καθαρεύουσα. Τα χρόνια 1850-1870 είναι τα χρόνια της ακμής. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι (Αλέξανδρος Σούτσος, Παναγιώτης Σούτσος, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής) έχουν φτάσει στην ωριμότητα, ενώ εμφανίζονται και νεότεροι (Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, Σπυρίδων Βασιλειάδης). Τα χρόνια αυτά σηματοδοτούνται από την κυριαρχία των ποιητικών διαγωνισμών του Πανεπιστημίου Αθηνών και την στροφή προς τον αρχαϊσμό, ενώ γίνονται όλο και πιο έντονα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του αθηναϊκού ρομαντισμού (ατημέλητη μορφή, υπερβολική μελαγχολία, στόμφος και ρητορισμός) τα οποία φτάνουν σε ακραίες μορφές (ακυρολεξία, θανατολαγνεία) κατά την τελευταία περίοδο, της παρακμής (1870-1880), όταν έχουν πεθάνει οι κυριότεροι εκπρόσωποι, έχουν παρακμάσει οι ποιητικοί διαγωνισμοί και κυριαρχεί η μορφή του Αχιλλέα Παράσχου.
Ποιητικοί διαγωνισμοί
Από το 1851 ως το 1867 στην πνευματική ζωή της Αθήνας κυριαρχούσαν οι ποιητικοί διαγωνισμοί, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε σημαντικό θεσμό, κάτι που αποδεικνύει την εξέχουσαν θέση που κατείχε η ποίηση στην κοινωνία. Ο πρώτος Ράλλειος Διαγωνισμός προκυρήχθηκε το 1851, με στόχο την καλλιέργεια της ποίησης σε καθαρεύουσα γλώσσα, και απέρριπτε όσα ποιήματα υποβάλλονταν σε δημοτική. Το 1861 διακόπηκε ο Ράλλειος Διαγωνισμός και το 1862 προκυρήχθηκε ο Βουτσιναίος.
Κριτές στους ποιητικούς διαγωνισμούς ήταν πανεπιστημιακοί καθηγητές. Οι πιο γνωστοί ανάμεσα σ' αυτούς ήταν οι: Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Στέφανος Κουμανούδης, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος και Δημήτριος Βερναρδάκης. Η ανακοίνωση της κρίσης της επιτροπής και του νικητή γινόταν με πανηγυρικό τρόπο κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου και η τελετή ήταν κεντρικό γεγονός της πνευματικής και κοινωνικής ζωής.
Οι κριτές των διαγωνισμών επεδίωκαν να περιορίσουν την επίδραση του ρομαντισμού και επέβαλαν κανόνες που χαρακτήριζαν τον κλασικισμό, όπως η αυστηρή διάκριση των ποιητικών ειδών. Απέρριπταν τις ακραίες εκδηλώσεις του ρομαντισμού κυρίως για πολιτικούς λόγους, και τον κατηγορούσαν ως ξενόφερτο και επικίνδυνο για τα χρηστά ήθη.
Αντάλρικ της Γασκώνης
Ο Αντάλρικ, γαλλ.: Adalric (έζησε τέλη 8ου αι.) ήταν πιθανώς ένας Βάσκος άρχοντας στα τέλη του 8ου αι. στη Γασκώνη. Ορισμένοι μελετητές τον έχουν αποκαλέσει πιθανό δούκα της Γασκώνης.
Βιογραφία
Ήταν πιθανός γιος του Λούπου Β' της Γασκώνης. Μετά το τέλος του Λούπου Β΄, ο Aντάλρικ έλεγχε τη δυτική Γασκώνη, συμπεριλαμβανομένης της Κάτω Ναβάρρας, του Μπεάρν και του Μπιγκόρ. Ο αδελφός του Σάντσο Α΄ ήλεγχε την ανατολή.
Το 788 αιχμαλώτισε τον Σορσό (Chorso) της Τουλούζης και τον έβαλε να ορκιστεί ταπεινωτικό όρκο, είτε στον εαυτό του είτε στον Λούπο Β'. Μετά από αυτό, ο Σορσό αφέθηκε ελεύθερος, αλλά ο Καρλομάγνος τον απέλυσε από τη θέση του. Αυτό το περιστατικό γεννά την ιδέα ότι ο Ant;alrik ήταν στην πραγματικότητα ένας ανεξάρτητος Βάσκος δούκας στη Γασκώνη, αν και άλλοι τον θεωρούν ως αντίπαλο στους καρολίδες κόμη.
Σύμφωνα με το πλαστό Καταστατικό του Αλαόν, ο Aντάρικ συνελήφθη από τις δυνάμεις του Καρλομάγνου και εξορίστηκε στην Hispania, και αργότερα σκοτώθηκε στη μάχη. Αυτός ο καταστατικός χάρτης τον αναφέρει επίσης ως πατέρα των Σεγκυέν Α΄ του Μπορντώ και Σεντούλ. Οι σχέσεις του είναι, μάλιστα, άγνωστες.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης Κατηγορία:Οίκος της Γασκώνης
Φέρες Έβρου
Οι Φέρες (παλαιότερα ως Βήρα ή Φέραι και τουρκικά ως Φερετζίκ) είναι κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Έβρου, έδρα της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του δήμου Αλεξανδρούπολης. Έχει πραγματικό πληθυσμό 5.457 κατοίκους. Βρίσκονται βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης σε απόσταση 28 χιλιομέτρων και σε απόσταση 6 χιλιομέτρων δυτικά του ποταμού Έβρου. μικρογραφία|Το οικόσημα των Κομνηνών και σύμβολο της Θράκης: ο βυζαντινός αετός της οικογένειας των Κομνηνών (από την Κόμνη της Θράκης καταγόμενων) που απεικονίζεται στον Ναό της [[Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα|Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες Θράκης.]]
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε γύρω από την οχυρωμένη μονή της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας, την οποία ίδρυσε ο σεβαστοκράτωρ Ισαάκιος Κομνηνός και στην οποία έχει ταφεί και ο ίδιος (περί το 1152). Την περίοδο αυτή η περιοχή ονομαζόταν Βήρος, που σημαίνει τόπος κοντά σε βάλτους ή νερά. Η πόλη που δημιουργήθηκε γύρω από τη μονή πήρε το όνομα Βήρα. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, η Βήρα παραχωρείται ως φέουδο στον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο. Την εποχή που αυτοκράτορας του Βυζαντίου αναλαμβάνει ο Ιωάννης Καντακουζηνός το 1341, οι κάτοικοι της πόλης επαναστατούν εναντίον του, με τον Καντακουζηνό να πολιορκεί την πόλη. Κατά τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή, λίγο αργότερα, η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, από τον γιο του Σουλτάνου Ορχάν, Σουλεϊμάν. Αυτός γκρέμισε τα τείχη και μετέτρεψε το καθολικό της μονής σε τζαμί. Αντίθετα ο ιστορικός και γεωγράφος Χατζή Κάλφα αναφέρει πως η πόλη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς από τον στρατηγό Λαλά Σαχίν Πασά, δώδεκα περίπου χρόνια μετά την πτώση της Αδριανουπόλεως. Η πόλη αναφέρεται συχνά ως Φέρα ή Φερετζίκ, ενώ τον 15ο αιώνα αναφέρεται και ως Φέραι. Η πόλη επανήλθε οριστικά στο Ελληνικό κράτος το 1919, μαζί με όλη την υπόλοιπη Δυτική Θράκη. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και την ανταλλαγή των πληθυσμών, στις Φέρες κατοίκησαν πολλοί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα ο νομός Έβρου βρίσκεται υπό διπλή κατοχή. Ο δυτικός νομός Έβρου περιέρχεται στα χέρια των Βουλγάρων ενώ ο ανατολικός νομός Έβρου παραμένει στα χέρια των Γερμανών κατακτητών. Οι Φέρες παρέμειναν υπό γερμανική κατοχή μέχρι την 3η Σεπτεμβρίου 1944 σύμφωνα με έγγραφο της Διοίκησης Χωροφυλακής Έβρου της 6ης Μαρτίου του 1946. Σύμφωνα με μια άλλη πηγή οι Φέρες απελευθερώθηκαν ήδη από τον Αύγουστο του 1944 έπειτα από παλλαϊκή εξέγερση και ήταν η πρώτη πόλη της Δυτικής Θράκης που απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Εγχείρηση
right|thumb|Xειρουργός καρδιολόγος εκτελεί αντικατάσταση μητροειδών βαλβίδων στο ιατρικό κέντρο στρατού Fitzsimons. Η Εγχείρηση (η χειρουργική επέμβαση) είναι η άμεση επέμβαση του γιατρού πάνω στο ανθρώπινο σώμα, με σκοπό την εκτομή παθολογικών ιστών ή οργάνων του σώματος, την ένωση ιστών που χωρίστηκαν, την αφαίρεση ξένου σώματος από όργανο που πάσχει ή μέρους του σώματος, την αποκατάσταση ενός οργάνου ή μέλους του σώματος που πάσχει ή λείπει. Η εγχείρηση γίνεται με ειδικά χειρουργικά εργαλεία με τα οποία ανοίγεται το μέρος εκείνο του αρρώστου που χρειάζεται θεραπεία.
Τα χειρουργικά εργαλεία είναι ποικίλα: μαχαίρια, ψαλίδια, κλωστές (μη απορροφήσιμες μεταξωτές ή νάυλον, και απορροφήσιμες) για το ράψιμο του τραύματος ή εσωτερικών ιστών, κατασκευασμένα από ειδικό ανοξείδωτο μέταλλο. Πριν τη χειρουργική επέμβαση ο ασθενής υποβάλλεται σε διάφορες εξετάσεις, ώστε να περιοριστούν οι πιθανότητες κακών συνεπειών από την εγχείρηση. Οι πιο συνηθισμένες εξετάσεις είναι οι εξής: εξέταση ούρων, εξέταση χρόνου ροής και πήξης αίματος, εξέταση για ζάχαρο και άλλες βιοχημικές εξετάσεις, εξέταση αίματος για την εξακρίβωση του αριθμού των ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων κ.ά.
Για να είναι λιγότερο οδυνηρή η εγχείρηση και περισσότερο ήρεμος ο άρρωστος και ο γιατρός μαζί, επιβάλλεται η νάρκωση του εγχειρούμενου με ειδικά αναισθητικά φάρμακα. Τα σύγχρονα χειρουργεία είναι εφοδιασμένα με άριστες από κάθε άποψη εγκαταστάσεις. Η αγωγή που εφαρμόζεται μετά την εγχείρηση είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα της εγχείρησης, την ασθένεια απ' την οποία πάσχει ο άρρωστος και τη γενική κατάσταση του αρρώστου.
Kirurgia
Στενογραφία
Η στενογραφία είναι μέθοδος ταχύτατης γραφής με ειδικό αλφάβητο, που δίνει την ευκαιρία να παρασταθεί ολόκληρη λέξη με απλή μονοκοντυλιά και έτσι να μπορεί αυτός που γράφει να παρακολουθεί τον προφορικό λόγο. Ως παράδοση οι στενογράφοι εργάζονται σε κοινοβούλια και δικαστήρια ενώ σε άλλους χώρους είναι πλέον σπάνιοι.
Ιστορία
Πρώτο το εφευρετικό πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων άρχισε να απλοποιεί διάφορα γράμματα ή να παραλείπει άλλα στις επιγραφές από τον 4ο αι. π.Χ. Πριν να καθιερωθεί ο όρος στενογραφία, υπήρχαν οι ονομασίες σημειογραφία, ταχυγραφία και σπάνια οξυγραφία. Από την αρχαία Ελλάδα πήραν τη σημειογραφία οι Ρωμαίοι κι ασχολήθηκαν μ' αυτήν κύρια ο Κικέρωνας κι ο φίλος του Τύλιος Τίρωνας. Από κει μεταδόθηκε στο Βυζάντιο και από τον 6ο μ.Χ. αι. άρχισε η σταδιακή εμφάνιση της σημειογραφίας.
Μετά το 15ο αι. στην Αγγλία ασχολήθηκαν με την εφεύρεση στενογραφικών συστημάτων ο Πλίμουθ, ο Μπράιτ, ο Ουίλις, ο Σέλτον, ο Τέιλορ και ο Ισαάκ Πίτμαν του οποίου το σύστημά ήταν αυτό που τελικά επικράτησε. Στη Γερμανία η στενογραφική κίνηση αρχίζει από το 1796 ώσπου τελικά καθιερώθηκε η ενοποιημένη γερμανική στενογραφία επίσημα από το κράτος.
Στην Ελλάδα επικράτησε περισσότερο το γερμανικό σύστημα του Γκαμπελσμπέργκερ που προσαρμόστηκε στα ελληνικά από τον Ιωσήφ Μίνδλερ.
Κατηγορία:Αλφάβητο Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Οδυσσέας Πετρόπουλος
Ο Οδυσσέας Πετρόπουλος (1840-28 Ιουνίου 1891) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Άμφισσα το 1840. Το γένος του ήταν από αρχαία και σημαντική οικογένεια της Άμφισσας. Παππούς του ήταν ο Δημήτριος, πατέρας του ο Γεώργιος.
Πήγε σχολείο και μετά μπήκε στην υπηρεσία της Εθνικής Τράπεζας. Σύντομα στράφηκε στην πολιτική και με την προτροπή του Κεχαγιά και των πολιτικών φίλων του πατέρα του έβαλε υποψηφιότητα και εκλέχτηκε πανηγυρικά Δήμαρχος Άμφισσας. Αναμόρφωσε και εκσυγχρόνισε την πόλη της Άμφισσας, την αγορά και τους δρόμους. Εκλέχτηκε βουλευτής και διετέλεσε πρώτος αντιπρόεδρος της Βουλής. Απεβίωσε ξαφνικά στις 28 Ιουνίου στην Άμφισσα, ενώ προετοιμαζόταν για τις δημοτικές εκλογές του 1891.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Φωκίδας Κατηγορία:Δήμαρχοι Άμφισσας
Στέφανος Θωμόπουλος
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικολάου Θωμόπουλου, συμβολαιογράφου, δημοτικού συμβούλου και γόνου παλιάς πατρινής οικογένειας εμπόρων. Πρώτος του ξάδερφος ήταν ο ζωγράφος Επαμεινώνδας Θωμόπουλος. Η πατρική του οικία βρισκόταν επί της οδού Ερμού 74. Τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών, ενώ σε ηλικία 12 ετών έγραφε στην σχολική εφημερίδα και το 1879 πρώτευσε μεταξύ των τελειοφοίτων σε έκθεση για την ιστορία της Πάτρας.
Σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθήνας, της οποίας αναγορεύθηκε διδάκτορας το 1885. Αργότερα υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία και επέστρεψε στην Πάτρα, όπου άσκησε τη δικηγορία. Το 1911 διορίστηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη με διαγωνισμό, όπου εργάστηκε μέχρι το 1933, οπότε συνταξιοδοτήθηκε.
Το 1913 με εντολή του υπουργείου Παιδείας πήγε στην Μακεδονία για να καταγράψει τις βιβλιοθήκες των πόλεων και των μονών στις περιοχές της Φλώρινας, της Κορυτσάς, του Μοναστηρίου και της Κοζάνης. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Κώστα Τριανταφύλλου, ο οποίος και διέσωσε το αρχείο του.
Πέθανε στις 31 Ιουλίου 1939.
Συγγραφικό έργο
Το 1888 εξέδωσε τον πρώτο τόμο του έργου του Ιστορία της πόλεως Πατρών σε ηλικία 29 ετών. Έγραψε, ακόμη, πολλά άρθρα, μελέτες και πραγματείες για την Πάτρα, ενώ αρθρογραφούσε σε όλες σχεδόν τις τοπικές εφημερίδες.
Άλλα έργα του είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Θωμόπουλος
Νοτιοδυτική Περιφερειακή Ποδοσφαιρική Ένωση
Η Νοτιοδυτική Περιφερειακή Ποδοσφαιρική Ένωση (γερμανικά: Fussball-Regional-Verband Südwest, FRVS) είναι περιφερειακό διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Γερμανία. Η έδρα της βρίσκεται στο Έντενκομπεν. H FRVS αποτελεί ένα από τα 5 περιφερειακά μέλη της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε στις 3 Αυγούστου 1950 ως Ποδοσφαιρική Ένωση Ρηνανίας-Παλατινάτου (Fußball-Verband Rheinland-Pfalz) όταν η Νοτιοδυτική Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση αποχώρησε από τη Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση κοινή συναινέσει, εξαιτίας μιας διχογνωμίας σχετικά με το αν θα έπρεπε το πρωτάθλημα της Όμπερλιγκα να διεξάγεται σε μία ή δύο περιφερειακές κατηγορίες. Στις 11 Ιουλίου 1956 μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Ένωση Ρηνανίας-Παλατινάτου/Σάαρ (Fußball-Verband Rheinland-Pfalz-Saar) και έπειτα στις 12 Ιουλίου 1958 πήρε την ονομασία Νοτιοδυτική Περιφερειακή Ποδοσφαιρική Ένωση (Fussball-Regional-Verband Südwest).
Υπαγόμενες ενώσεις
Στην περιφερειακή ένωση υπάγονται οι εξής ενώσεις κρατιδίων:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γερμανία
Συμβάν της ανατολικής Μεσογείου
Το συμβάν της ανατολικής Μεσογείου ήταν μία μεγάλης ισχύος έκρηξη που συνέβη στις 6 Ιουνίου 2002 σε μεγάλο ύψος πάνω από την ανατολική Μεσόγειο θάλασσα σε συντεταγμένες 34ºN 21ºE (κατά προσέγγιση) ανάμεσα στη Λιβύη και την Κρήτη.
Η έκρηξη υπολογίστηκε ότι είχε ισχύ 26 κιλοτόνων - ήταν, δηλαδή, διπλάσια από αυτήν της Χιροσίμα και παρόμοιας ισχύος με αυτήν στο Ναγκασάκι. Αν είχε συμβεί πάνω από κατοικημένη περιοχή οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές.
Οφείλεται σε έναν δυνητικώς επικίνδυνο αστεροειδή (PHA – Potentially Hazardous Asteroid) ο οποίος δεν εντοπίστηκε καθώς πλησίαζε τη Γη. Την έκρηξη κατέγραψαν δορυφόροι και σεισμογραφικά κέντρα.
Ο αστεροειδής είχε διάμετρο 5-10 μέτρων. Όπως και στο συμβάν της Τουνγκούσκα, η έκρηξη οφείλονταν στην τριβή και τις υψηλές θερμοκρασίες κατά την είσοδο του αντικειμένου στην ατμόσφαιρα της Γης. Το αντικείμενο διαλύθηκε πλήρως και δεν διασώθηκαν ίχνη του. Παράλληλα, επειδή δεν έφτασε μέχρι την επιφάνεια της Γης, δεν δημιουργήθηκε κρατήρας ούτε τσουνάμι, όπως αν είχε καταπέσει στη θάλασσα.
Την ίδια εποχή η Ινδία και το Πακιστάν, χώρες που διαθέτουν πυρηνικά όπλα, ήταν σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής λόγω της μεταξύ τους έντασης. Υποστηρίζεται ότι αν η έκρηξη είχε συμβεί στην ευρύτερη περιοχή των δύο χωρών θα μπορούσε να γίνει αφορμή για έναν πόλεμο που ενδεχομένως θα ήταν και πυρηνικός (με πιθανούς απολογισμούς πάνω από 10 εκατομμύρια θύματα) αφού η μία από τις δύο πλευρές θα είχε εκλάβει την έκρηξη σαν επίθεση.
Αυτό δεν είναι απίθανο αφού το διαφιλονικούμενο Κασμίρ βρίσκεται στο ίδιο γεωγραφικό ύψος με τη Μεσόγειο και η έκρηξη, αν είχε συμβεί λίγες ώρες νωρίτερα λόγω της περιστροφής της Γης, θα τοποθετούνταν πάνω από την συγκεκριμένη περιοχή.
Παραπομπές
Συμβάν Κατηγορία:Συμβάντα Πρόσκρουσης Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος
Όσκαρ Ντα Σίλβα
Πρόωρη ζωή και σταδιοδρομία
Ο Ντα Σίλβα ξεχώριζε στο Γυμνάσιο Λούντβιχ του Μονάχου και ήταν επίσης μέλος της MTSV Σβάμπινγκ, όπου είχε μέσο όρο 21,0 πόντους, 8,3 ριμπάουντ, 2,0 ασίστ, 2,0 κλεψίματα και 1,7 τάπες ανά παιχνίδι την περίοδο 2016–17. Επιλέχθηκε για το All-Star Game του NBBL. Ο Ντα Σίλβα παρακολούθησε επίσης την Διεθνή Ακαδημία Καλαθοσφαίρισης Μονάχου (IBAM). Υπέγραψε με το Στάνφορντ στις 25 Οκτωβρίου 2016, παρόλο που δεν γνώρισε τον προπονητή Τζερόντ Χάασε, επιλέγοντας τους Κάρντιναλς έναντι των προσφορών από την Καλιφόρνια και πολλών ιδρυμάτων της Άιβι Λιγκ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Αφού έφτασε στο Στάνφορντ, ο Ντα Σίλβα τραυματίστηκε στον αστράγαλο στην προπόνηση και έχασε έναν μήνα. Είχε μέσο όρο 6,2 πόντους και 4,7 ριμπάουντ ανά αγώνα ως πρωτοετής. Ως δευτεροετής σπουδαστής, είχε μέσο όρο 9,5 πόντους και 6,0 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ο Ντα Σίλβα σημείωσε 27 πόντους ως υψηλό σταδιοδρομίας και είχε 15 ριμπάουντ και τρεις ασίστ την 1η Φεβρουαρίου 2020, σε μία ανατροπή στην νίκη με 70–60 επί του Όρεγκον. Ως αποτέλεσμα, αναδείχθηκε παίκτης της εβδομάδας στην Πακ-12 Στις 8 Φεβρουαρίου, ο Ντα Σίλβα υπέστη ένα τραύμα στο κεφάλι που χρειάστηκε ράμματα μετά από σύγκρουση με τον Έβαν Μπάτι του Κολοράντο. Στο τέλος της κανονικής περιόδου, ο Ντα Σίλβα επιλέχτηκε πρώτη ομάδα της Πακ-12. Ως τριτοετής, ο Ντα Σίλβα είχε μέσο όρο 15,7 πόντους και 6,4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ως ανώτερος είχε κατά μέσο όρο 18,8 πόντους και 6,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ο Ντα Σίλβα επιλέχτηκε στην πρώτη ομάδα της Πακ-12 και στη διάσκεψη Μελετητή-Αθλητή της Χρονιάς.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 24 Μαρτίου 2021, ο Ντα Σίλβα ανακοίνωσε ότι είχε υπογράψει για να παίξει στην MHP Ρίζεν Λούντβιγκσμπουρκ της 1ης Γερμανίας για το υπόλοιπο της περιόδου του 2021. Μετά από αυτό, ξεκίνησε τις προπονήσεις για την προετοιμασία για το ντραφτ του NBA του 2021.
Στις 30 Σεπτεμβρίου, ο Ντα Σίλβα υπέγραψε με την Άλμπα Βερολίνου μέχρι το 2024. Στις 20 Φεβρουαρίου 2022, η Άλμπα Βερολίνου κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας κερδίζοντας την Κράιλσχαϊμ με 86-76 στον τελικό με τον Ντα Σίλβα να έχει 14 πόντους (5/6 δίποντα) και 8 ριμπάουντ. Τη σεζόν 2021-22, πραγματοποίησε συνολικά καλές εμφανίσεις στην Ευρωλίγκα μετρώντας 8,8 πόντους (62,5% στα δίποντα και 26% στα τρίποντα), 3,5 ριμπάουντ, 0,9 κλεψίματα, 0,8 ασίστ, 0,6 μπλοκ και 0,9 λάθη κατά μέσο όρο. Στις 19 Ιουνίου 2022 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γερμανίας, αφού η Άλμπα κέρδισε στη σειρά των τελικών την Μπάγερν Μονάχου 3-1.
Εθνική ομάδα
Το 2016, ο Ντα Σίλβα έπαιξε για τη Γερμανία στο τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ, ένα διεθνές τουρνουά για παίχτες κάτω των 18 στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας. Είχε κατά μέσο όρο επτά πόντους, 5,4 ριμπάουντ και 1,7 τάπες ανά αγώνα και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Αργότερα μέσα στη χρονιά, ο Ντα Σίλβα είχε μέσο όρο 9,5 πόντους και έξι ριμπάουντ ανά παιχνίδι για τη Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 της FIBA του 2016 στη Σαμψούντα της Τουρκίας, οδηγώντας την ομάδα του στην τέταρτη θέση. Βοήθησε τη Γερμανία να φτάσει στην πέμπτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο κάτω των 19 της FIBA του 2017 στο Κάιρο, με μέσο όρο 10,3 πόντους και τέσσερα ριμπάουντ ανά αγώνα.
Πλέι οφ
Πηγή: basketball-stats.de (Ενημέρωση: 16 Οκτωβρίου 2022)
Προσωπική ζωή
Ο Ντα Σίλβα έχει πατέρα Βραζιλιάνο και μητέρα Γερμανίδα. Ο πατέρας του ήταν επαγγελματίας πυγμάχος πριν μεταναστεύσει στη Γερμανία τη δεκαετία του 1990 και είναι ιδιοκτήτης ενός βραζιλιάνικου εστιατορίου στο Μόναχο. Ο Ντα Σίλβα έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Τρίσταν, ο οποίος σήμερα παίζει μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, στο Μπόλντερ. Στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, είναι πτυχιούχος βιολογίας και έχει πραγματοποιήσει έρευνα για βλαστοκύτταρα. Μιλάει άπταιστα έξι γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, λατινικά, πορτογαλικά και ισπανικά. Ο αγαπημένος παίκτης του Ντα Σίλβα είναι ο Κέβιν Ντουράντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Σκεντέρμπεης
thumb|right|Γεώργιος Καστριώτης Σκεντέρμπεης (Gjergj Kastrioti Skënderbeu) Ο Γεώργιος Καστριώτης ή Σκεντέρμπεης (αλβανικά: Gjergj Kastrioti Skënderbeu, 1404 ή 1405 - 17 Ιανουαρίου 1468), ήταν Αλβανός άρχοντας και στρατιωτικός,. Αντιστάθηκε για χρόνια στην εισβολή των Οθωμανών και είναι ο εθνικός ήρωας της Αλβανίας. Είναι γνωστός στην αλβανική βιβλιογραφία ως Γκιέργκι Καστριότι.
Όνομα
Το όνομά του σε λατινικές πηγές της εποχής, και μάλιστα στη βιογραφία του από τον M. Barletti, συναντάται ως Georgius Castriotus ή Castrioti, και στις πρώτες μεταφράσεις της βιογραφίας τους σε ευρωπαϊκές γλώσσες ως George Castrioti με ελαφρές παραλλαγές. Στην αλβανική βιβλιογραφία αναφέρεται ως Gjergji Kastrioti Skënderbeu. Ο ίδιος σε επιστολές του προς τη Δύση υπέγραφε ως Georgius Castriotus ή Castrioto (π.χ. σε επιστολές προς τον πρίγκηπα του Τάραντα Ι. Ντε Ορσίνι κ.ά.). Οι βυζαντινοί συγγραφείς της εποχής που τον αναφέρουν είναι ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, ο Μιχαήλ Κριτόβουλος και ο Γεώργιος Σφραντζής. Ο Χαλκοκονδύλης τον αναφέρει ως «υιό του Ιωάννου Καστριώτη» και «Σκενδέρη».
Το 1450 σε επιστολή του προς τη Ραγούσα, σε σλαβική γλώσσα, υπογράφει ως «Скедерь бегь» (Σκεντέρ μπεγκ) και το  1459 ως «Скендьрь бегь» (Σκεϊντέρ μπεγκ).
Σημειώνεται ότι το προσωνύμιο «Σκεντέρμπεης» (Iskender-bey) δόθηκε από τους Τούρκους όχι μόνο στον Γ. Καστριώτη αλλά και στον Στέφανο (ή Μαξίμ) Τσερνόγεβιτς (Crnojevic), γιο του πρίγκηπα του Μαυροβουνίου Γεωργίου και σύζυγο της αδελφής του Γ. Καστριώτη, Μάρας.
Βιογραφία
Ο Καστριώτης ήταν γιος του Γκιόν Καστριότι (αλβανικά: Gjon Kastrioti / Γκιόν Καστριότι), που κατά ορισμένους ήταν Έλληνας, ή κατά άλλη άποψη γκέγκικης καταγωγής τιμαριούχου της Βόρειας Αλβανίας και της Βοϊσαβής (Vojsava / Βοϊσάβα), από τη σημαντική σερβική αρχοντική οικογένεια των Μπράνκοβιτς. Κατ' άλλη άποψη ο Γεώργιος Καστριώτης καταγόταν από οικογένεια σλαβονική που συνδεόταν με γάμο με τον αλβανικό οίκο Θόπια. Για τον τόπο γέννησης του Σκεντέρμπεη έχουν διατυπωθεί πολλές θεωρίες. Κάποιες πηγές τον τοποθετούν στην Κρούγια (Krujë). Ωστόσο, κατά τον Αλβανό ιστορικό Κρίστο Φρασέρι (Kristo Frashëri), οι σημαντικότεροι βιογράφοι του τείνουν να τον τοποθετούν στον οικισμό Sinë, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή του σημερινού νομού Δίβρης (Dibër) της Αλβανίας και αποτελούσε τιμάριο του πατέρα του.
Ο Γ. Καστριώτης αρχικά ήταν Χριστιανός, και κατά την άποψη του Όλιβερ Σμιτ μάλλον ορθόδοξος παρά καθολικός. . Επί της ουσίας αν και γεννήθηκε χριστιανός ορθόδοξος, εξισλαμίστηκε και μεταγενέστερα ασπάστηκε κρυφά τον Μπεκτασισμό. Επιστρέφοντας στην Αλβανία μεταστράφηκε σε καθολικό. Οι διανοούμενοι συμφωνούν στο ότι ο ζήλος του για τη διάσωση του αλβανικού έθνους υπερέβαλε την πίστη του σε οποιοδήποτε θρήσκευμα. Ο αγώνας του ενάντια στους Οθωμανούς έγινε ιδιαίτερα σημαντικός για τους Αλβανούς, καθώς ενίσχυσε την αλληλεγγύη τους, έκανε πιο συνειδητή την ταυτότητά τους και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης στον αγώνα τους για εθνική ενότητα, ελευθερία και ανεξαρτησία. Ο αντιοθωμανικός πόλεμος του Σκεντέρμπεη αποδείχθηκε επιτυχημένος συνδυασμός εθνικών και θρησκευτικών στοιχείων εξαιτίας της υποστήριξης του Πάπα αφενός, αφετέρου εξαιτίας της χριστιανικής θρησκευτικής συνείδησης των Αλβανών. Οι Αλβανοί ανήκαν τόσο στην Ορθοδοξία, όσο και στον Καθολικισμό, και ως εκ τούτου ο Σκεντέρμπεης ελίχθηκε με επιτυχία όσον αφορά στη θρησκευτική πλευρά του ζητήματος, ξεπερνώντας τις διαφορές μεταξύ των Καθολικών και των Ορθοδόξων, διατηρώντας έτσι την εσωτερική ενότητα και αποδίδοντας παράλληλα στον πόλεμο και εθνικό χαρακτήρα.
Για τους διανοούμενους του Αλβανικού εθνικισμού ο Καστριώτης ήταν γνήσιος Αλβανός που ένωσε τους Αλβανούς πρίγκηπες σε μια συνομοσπονδία και πολέμησε κατά των Οθωμανών για χάρη του έθνους του και του λαού του. Ο Shinisi Rama ωστόσο, αναφέρει πως δεν υπήρχε αλβανικό έθνος τον 15ο αιώνα, ενώ η έννοια του «λαού του» δεν συμπίπτει απαραίτητα με τη σύγχρονη εθνικιστική έννοια του λαού.
Το 1423, ο Καστριώτης δόθηκε ως όμηρος στους Οθωμανούς Τούρκους, εξισλαμίστηκε και μορφώθηκε στο Εντιρνέ (Αδριανούπολη). Του δόθηκε, από τον σουλτάνο Μουράτ Β' το όνομα Ισκεντέρ, από τον Μ. Αλέξανδρο, και το αξίωμα του μπέη (απ' όπου και το δεύτερο συνθετικό του ονόματος Σκεντέρμπεης). . Κατά την ήττα των Οθωμανών στη Νις της Σερβίας το 1443, ο Σκεντέρμπεης εγκατέλειψε τους Τούρκους και επέστρεψε στην Αλβανία την οποία κατά μεγάλο μέρος είχαν καταλάβει οι Τούρκοι. Οι συνθήκες υπό τις οποίες ο Καστριώτης έφυγε από την υπηρεσία των Οθωμανών δεν είναι απόλυτα γνωστές. Ο Αλβανός ιστορικός A. Buda κλίνει υπέρ της θεωρίας ότι ο Σκεντέρμπεης εστάλη στην Αλβανία από τον σουλτάνο μετά τον θάνατο του Ιωάννη Καστριώτη για να διαδεχθεί το πατρικό τιμάριο αλλά, ενθαρρυμένος από την ήττα των Τούρκων στη Νις, επαναστάτησε εναντίον τους. Κατά άλλη άποψη, ο Σκεντέρμπεης αφέθηκε να φύγει χάρη στην επιρροή της Μάρας Μπράνκοβιτς, αδελφής της μητέρας του Σκεντέρμπεη και συζύγου του σουλτάνου. Έγινε χριστιανός, διεκδίκησε την οικογενειακή του περιουσία, κυρίευσε το ισχυρότατο κάστρο της Κρούγια. Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, ο Σκεντέρμπεης τέθηκε επικεφαλής συνομοσπονδίας Αλβανών πριγκίπων το 1444 και απελευθέρωσε την πατρίδα του από την τουρκική κατοχή, η οποία είχε ολοκληρωθεί μόλις το 1430. Κατά τον Ό. Σμιτ, ο Σκεντέρμπεης κατάφερε να ξεσηκώσει μόνο τους ορεσίβιους της Αλβανίας, ανεξαρτήτως γλώσσας, ενώ οι μεγάλες πόλεις δεν τον ακολούθησαν γιατί ήταν ικανοποιημένες από την τάξη που επικρατούσε υπό τη βενετική ή οθωμανική διοίκηση. Έτσι, ο Σκεντέρμπεης κατάφερε να ελέγξει μόνο την ύπαιθρο και ορισμένα κάστρα ήσσονος σημασίας, ενώ και εκεί δεν κατάφερε να φέρει με το μέρος του σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Κατά την εκδοχή αυτή, η περιοχή που έλεγχαν οι επαναστάτες του Σκεντέρμπεη ήταν μια σχετικά μικρή λωρίδα επικράτειας, χωρίς μείζονες αστικές περιοχές, γύρω από την Κρούγια, την κοιλάδα Ματ και τη Δίβρη, και στη νότιο-κεντρική Αλβανία την ενδοχώρα του Δυρραχίου και κατά μήκος του ποταμού Σκούμπι.
Κατά την περίοδο 1444–1466, απέκρουσε 13 τουρκικές εισβολές, ενώ φέρεται ότι είχε αναγνωριστεί ως αρχηγός όλων των αλβανικών φυλών. Κατά τον Όλιβερ Σμιτ, ωστόσο, περί τη δεκαετία του 1450 η ηγεσία του είχε πρακτικά παύσει, όταν επιχείρησε να αναλάβει τη γενική αρχηγία των παλαιών μεγάλων φατριών οι οποίες και αντέδρασαν. Η λεγόμενη «Λίγκα του Λέτσε», που ήταν μόνο μια στρατιωτική συμμαχία και όχι πολιτική, διαλύθηκε την ίδια δεκαετία και ακόμη και συγγενείς του τον εγκατέλειψαν. Σταδιακά ο Σκεντέρμπεης αναζήτησε συμμαχίες αλλού. Για παράδειγμα, το 1451, ζήτησε τη συμμαχία του βασιλιά Αλφόνσου της Νάπολης. Άλλοι ιστορικοί επίσης θεωρούν ότι ο Σκεντέρμπεης δεν υπήρξε ηγέτης όλων των Αλβανών, καθώς η περιοχή του Κοσόβου και η νότια Αλβανία δε συμμετείχαν στους αγώνες του. Επίσης, ο Όλιβερ Σμιτ πιστεύει ότι τον ακολούθησαν όχι μόνο Αλβανοί αλλά και Σέρβοι, Έλληνες και Βλάχοι. Κατά τον ίδιο ιστορικό, ο Γ. Καστριώτης βρήκε στήριξη από αυτούς που βγήκαν χαμένοι από την οθωμανική διείσδυση, δηλ. τις παλιές μεγάλες οικογένειες που ήθελαν να επανακτήσουν τη γη τους, και τους ορεσίβιους που δεν ήθελαν να πληρώνουν φόρους ούτε να έχουν Οθωμανούς δικαστές. Παρόμοια άποψη διατυπώνεται από τον Τούρκο ιστορικό Ιναλτζίκ (Inalcik), ότι δηλαδή ο αγώνας του Σκεντέρμπεη σε μεγάλο βαθμό ήταν προϊόν του ανταγωνισμού μεταξύ του σουλτάνου και των μεγάλων τιμαριωτών στην Αλβανία κατά τον 15ο αι.
Οι επιτυχίες του τού έδωσαν ηρωική φήμη στη Δυτική Ευρώπη, δεν κατόρθωσε όμως να λάβει ανάλογη οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση, την οποία προσπάθησε να εξασφαλίσει επισκεπτόμενος τη Ρώμη και τη Νάπολη, τον χειμώνα του 1466-7. Εκεί εντυπωσίασε με το παρουσιαστικό του και την απλότητα των τρόπων του, χωρίς όμως να του προσφερθεί τελικά αξιόλογη βοήθεια.
Το 1463 συμμάχησε με τη Βενετική Δημοκρατία ενώ υποστηρίχτηκε και από το Βασίλειο της Νάπολης και το Βατικανό, το οποίο του έδωσε τον τιμητικό τίτλο του στρατηγού της Αγίας Έδρας. Πέθανε το 1468, στο βενετοκρατούμενο Αλέσιο (σημ. Λέζα, αλβ. Lezhë). Επιτυχίες ανάλογες με τις δικές του δεν υπήρξαν μετά από τον θάνατό του. Το 1478, η Κρούγια, το προπύργιο του Καστριώτη, έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Μέχρι το 1506, ολόκληρη η περιοχή, η οποία σήμερα ανήκει στην Αλβανία, περιήλθε και πάλι στην κατοχή τους.
Ο Σκεντέρμπεης ήταν πατέρας του Γκιόν Καστριότι του νεότερου.
Παλαιότερες απόψεις
Μετά τον θάνατο του Σκεντέρμπεη, σχηματίστηκε ένας κύκλος θρύλων και παραδόσεων γύρω από το πρόσωπό του. Στην Ευρώπη κυκλοφορούσαν μυθιστορηματικές βιογραφίες του μέχρι και τον 17ο αι.
Νεότεροι ιστορικοί
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν αντιληπτό ότι η τότε υπάρχουσα βιβλιογραφία για τον Σκεντέρμπεη ήταν ουσιαστικά αντιγραφές από τη βιογραφία που έγραψε ο Μπαρλέτι, ο οποίος επιχειρεί να εξιδανικεύει τον ήρωά του και να τον εξισώσει προς τα πρότυπα της κλασσικής αρχαιότητας (Γιοχάλας, σ. 12). Για να γραφεί μια αντικειμενική ιστορία θα έπρεπε να μελετηθεί αρχειακό υλικό. Ο Τσέχος ιστορικός C. Jireček  το 1899 συνέλαβε την ιδέα ενός τέτοιου έργου το οποίο υλοποιήθηκε αργότερα  από τον Σέρβο ιστορικό Jovan Radonić. Το υλικό που συγκέντρωσε ο Radonić εκδόθηκε το 1942 από την Σερβική Ακαδημία Επιστημών με τον τίτλο Djuradj Kastriot Skanderbeg I Arbanija u XIV veku. Το έργο αποτέλεσε σταθμό στη μελέτη της μεσαιωνικής ιστορίας της Αλβανίας. Στο δεύτερο μέρος του έργου περιλαμβάνονται κείμενα σχετικά με τον Σκεντέρμπεη από πηγές βυζαντινές (Χαλκοκονδύλη, Σφραντζή, Κριτόβουλο), δυτικές, σερβικές και τουρκικές.
Περίπου την ίδια εποχή έκαναν έρευνα στα ιταλικά αρχεία οι Ιταλοί ιστορικοί G.M. Monti A. Cutolo, τα οποία δεν έλαβε έγκαιρα υπόψη ο Radonić λόγω του πολέμου. Πρόσθετο αρχειακό υλικό εντοπίστηκε αργότερα από τον Τούρκο ιστορικό H. Inalcik ο οποίος μεταξύ άλλων εντόπισε το όνομα του Ιωάννη Καστριώτη, πατέρα του Σκεντέρμπεη, σε κατάλογο χριστιανών τιμαριούχων της Αλβανίας του 1431/1432.
Το σημαντικό έργο του Radonić παρέμεινε άγνωστο στον Αλβανό κληρικό F.S. Noli που δημοσίευσε το 1947 μονογραφία περί του Σκεντέρμπεη. Ο ίδιος αγνοεί επίσης το έργο των Monti και Cutolo και άλλα σύγχρονα για την εποχή του έργα, όπως των Ρουμάνων Marinescu και Pall. Ο Noli στηρίζεται, μεταξύ άλλων, σε κείμενο ανωνύμου που ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε ο Ιταλός ιστορικός του 18ου αι. Giammaria Biemmi, το οποίο θεωρείται πλαστό. Ο βαλκανιολόγος Γ. Χρ. Σούλης θεωρεί ότι το έργο του Noli περιέχει ανακρίβειες και δεν θεωρείται αξιόλογη συμβολή στην σχετική ιστοριογραφία. Ο ίδιος, το 1958, διαπίστωνε ότι δεν είχε ακόμα γραφτεί ιστορία του Σκεντέρμπεη που να διαχωρίζει τον θρύλο από την πραγματικότητα.
Στη σύγχρονη (τέλη 20ου αι.) ακαδημαϊκή ιστοριογραφία εντάσσεται ο καθηγητής Όλιβερ Σμιτ. Η μετάφραση του βιβλίου του στην αλβανική γλώσσα προκάλεσε έντονες συζητήσεις στην Αλβανία, καθώς θεωρήθηκε ότι αμφισβητεί την αλβανική καταγωγή του Καστριώτη. Στο βιβλίο του Σκεντέρμπεης, ο νέος Αλέξανδρος των Βαλκανίων, ο Σμίτ αναφέρει ότι κατ' αυτόν το εθνώνυμο «Αλβανός», όπου αυτό συναντάται σε μεσαιωνικές πηγές, έχει μία από τις εξής σημασίες: α) Κάποιος που ομιλεί την αλβανική γλώσσα, β) κάποιος που κατάγεται από τη γεωγραφική περιοχή της Αλβανίας ανεξαρτήτως της γλώσσας που ομιλεί, και γ) άνθρωπος των βουνών και της υπαίθρου.
Ελληνική ιστοριογραφία και λογοτεχνία
Η πρώτη βιογραφία του Καστριώτη σε ελληνική γλώσσα εκδόθηκε το 1812 στη Μόσχα από τον Ευγένιο Βούλγαρη. Ήταν μετάφραση από άγνωστο γαλλικό πρωτότυπο. Διαδόθηκε ευρέως στην Ελλάδα και διαβάστηκε και από αγωνιστές του 1821 όπως ο Κολοκοτρώνης (Τ. Γιοχάλας, σ.21). Οι αγώνες των Ελλήνων κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας, από την Επανάσταση του 1821 ως και τα επαναστατικά κινήματα της Ηπείρου που ακολούθησαν, καθώς και οι προσπάθειες για ελληνοαλβανική συσπείρωση εναντίον των Τούρκων συνετέλεσαν ώστε η προσωπικότητα του Γεωργίου Καστριώτη, ενώ παρέμεινε άγνωστη στη δημοτική ποίηση, να απασχολήσει την ελληνική ιστοριογραφία και λογοτεχνία του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Π.χ., ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος υποστήριξε τη σλαβική καταγωγή του Καστριώτη, υιοθετώντας τη θέση του Καρλ Χοπφ, και επέκρινε την ακρίβεια της βιογραφίας του Μπαρλέτι. Ωστόσο, σε νεότερες εκδόσεις της Ιστορίας αναφέρει για τον Σκεντέρμπεη ότι: «...λογίζεται Αλβανός ουχί Έλλην»..
Τις έως τότε βιογραφίες και τα λογοτεχνικά έργα με θέμα τον Γ. Καστριώτη συγκέντρωσε σε βιβλίο του ο Τίτος Γιοχάλας το 1975. Στο πρώτο μέρος του έργου συνόψισε επίσης και τη σημαντικότερη διεθνή βιβλιογραφία, διαπιστώνοντας ότι «ουδείς μέχρι σήμερον συνέγραψε την ιστορίαν του Σκεντέρμπεη κατά τρόπον ανταποκρινόμενον εις τας συγχρόνους επιστημονικάς αξιώσεις…» (Γιοχάλας, σ. 13).
Ο Σκεντέρμπεης και ο αλβανικός εθνικισμός
Στη νεότερη εποχή, οι Αλβανοί επέλεξαν ως σύμβολο τον Σκεντέρμπεη. Η επιλογή αυτή οφειλόταν στο ότι ο Καστριώτης ήταν μια καλά τεκμηριωμένη προσωπικότητα, του οποίου η μνήμη ήταν ζωντανή, κυρίως μεταξύ των Αρμπερέσων (δηλαδή της αλβανόφωνης μειονότητας της νότιας Ιταλίας). Έτσι ο Σκεντέρμπεης έγινε εθνικός ήρωας, παρόλο που οι Αλβανοί του Κοσόβου και των περισσότερων μερών του νότου δεν συμμετείχαν στους αγώνες του. Ενδεικτική είναι επίσης η αποτυχία του το 1455, να καταλάβει την πόλη του Μπερατίου. Άλλο πρόβλημα για τους Αλβανούς του 19ου αιώνα, η πλειοψηφία των οποίων ασπαζόταν τον Ισλαμισμό, ήταν η χριστιανική πίστη του Σκεντέρμπεη. Πράγματι, στα ποιήματά τους οι Αρμπερέσοι τον εγκωμίαζαν για τον αγώνα του όχι μόνο για την πατρίδα, αλλά και για τη χριστιανοσύνη. Έτσι, η θρησκευτική αυτή παράμετρος έπρεπε να αγνοηθεί. Τελικά, στην είσοδο του 20ού αιώνα, ο Σκεντέρμπεης έγινε «το εθνικό επιχείρημα που αποδείκνυε την πολιτισμική συγγένεια της Αλβανίας με την Ευρώπη», καθώς συμβόλιζε την ύστατη θυσία των Αλβανών στην υπεράσπιση της Ευρώπης από τις ασιατικές ορδές..
Ο Σεντέρμπεης υπήρξε το ιδανικό σύμβολο ενός ενωμένου αλβανικού λαού που αντιστάθηκε στην τουρκική κυριαρχία επειδή υπήρξε το θεμέλιο της ύπαρξης μιας προ-οθωμανικής, μεσαιωνικής Αλβανίας, που θα μπορούσε να αναγεννηθεί ως σύγχρονο αλβανικό κράτος. Όταν οι σύγχρονοι εθνικιστές ιστορικοί ανατρέχουν στην εποχή του Σκεντέρμπεη αναζητούν την εικόνα της ενότητας που μπορεί να ερμηνευθεί ως πολιτική ενότητα ανάμεσα στους μεσαιωνικούς Αλβανούς. Ένας από τους ρόλου του Σκεντέρμπεη υπό αυτή την οπτική γωνία είναι να παράσχει την εικόνα της ενοποιημένης στρατιωτικής και πολιτικής αντίστασης στην οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο Σκεντέρμπεης στη λογοτεχνία και την τέχνη
Ο Σεκντέρμπεης απέκτησε σημαντική μεταθανάτια φήμη στη Δυτική Ευρώπη. Τον 16ο και 17ο αιώνα, τα περισσότερα από τα Βαλκάνια βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών που βρισκόταν στις πύλες της Βιέννης το 1683 και τα αφηγήματα της χριστιανικής αντίστασης στις «μουσουλμανικές ορδές» τραβούσαν την προσοχή των αναγνωστών της Δύσης. Βιβλία με τη ζωή του Αλβανού πρίγκιπα άρχισαν να εμφανίζονται στη Δυτική Ευρώπη στις αρχές του 16ου αιώνα. Ένα από τα πρώτα ήταν Η Ιστορία της Ζωής και των πράξεων του Σκεντέρμπεη, Πρίγκιπα των Ηπειρωτών (Λατινικά: Historia de vita et gestis Scanderbegi, Epirotarum Principis, Ρώμη, 1508), που δημοσιεύθηκε μόλις τέσσερεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Ο Βενετσιάνικος ιστορικός Μαρίνο Μπαρλέτι, ο οποίος, αφού βίωσε την οθωμανική κατάληψη γενέτειρας γης, εγκαταστάθηκε στην Πάντοβα όπου έγινε πρύτανης της ενοριακής εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου. Ο Μπαρλέτι αφιέρωσε το έργο του στον Ντον Φερράντε Καστριότι, εγγονό του Σκεντέρμπεη και στους απογόνους του. Το βιβλίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα Λατινικά
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Καστριώτη Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αλβανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες