cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύρακιουζ
Γεωγραφία
Το Σύρακιουζ αναπτύχθηκε στο βορειοανατολικό άκρο της ευρύτερης περιοχής των Λιμνών Φίνγκερ. Αποτελείται από πολλές συνοικίες, που ήταν αρχικώς ανεξάρτητα χωριά και ενώθηκαν με την πόλη με την πάροδο των ετών. Σήμερα αναγνωρίζονται επισήμως 26 τέτοιες συνοικίες-γειτονιές (neighborhoods), μία από τις οποίες είναι και το κέντρο της πόλεως, όπου εργάζονται πάνω από 30 χιλιάδες άνθρωποι και κατοικούν πάνω από 4 χιλιάδες. Μολονότι το κεντρικό μέρος του Σύρακιουζ είναι επίπεδο, σε μέσο υψόμετρο 116 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, πολλές συνοικίες του βρίσκονται πάνω σε μικρούς λόφους, όπως τον Λόφο του Πανεπιστημίου (University Hill) και τον Τιπερέρυ. Η περιοχή στα βόρεια της πόλεως είναι γενικώς πεδινή, ενώ στα νότιά της είναι λοφώδης.
thumb|right|upright=0.68|Το ποταμάκι Ονοντάγκα κοντά στην Πλατεία Άρμορυ thumb|right|Το δημαρχείο του Σύρακιουζ Περίπου το 27% της εκτάσεως του Σύρακιουζ καλύπτεται από 890.000 δένδρα — ένα μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι το αντίστοιχο του Όλμπανι, του Ρότσεστερ ή του Μπάφαλο. Η ανεμοθύελλα της 7ης Σεπτεμβρίου 1998 ξερρίζωσε περί τις τριάντα χιλιάδες δένδρα.
Το Σύρακιουζ υδροδοτείται κυρίως από τη Λίμνη Σκανηάτλες, μία από τις καθαρότερες λίμνες των ΗΠΑ, που βρίσκεται 24 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλεως, καθώς το νερό της διπλανής Λίμνης Ονοντάγκα δεν είναι πόσιμο εξαιτίας της απορρίψεως βιομηχανικών αποβλήτων σε αυτή επί πολλές δεκαετίες. Για τις περιόδους ξηρασίας υπάρχει και μία εφεδρική γραμμή, που φέρνει νερό από τη Λίμνη Οντάριο.
Το ποταμάκι Ονοντάγκα (Onondaga Creek) ρέει προς βορρά περνώντας μέσα από το κέντρο του Σύρακιουζ και εκβάλλει στη Λίμνη Ονοντάγκα.
Κλίμα
Το Σύρακιουζ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Dfb στην Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) και είναι γνωστό για το μεγάλο ετήσιο ύψος χιονοπτώσεων, 2,94 μέτρα κατά μέσο όρο. Η μητροπολιτική περιοχή του δέχεται τη μεγαλύτερη μέση ετήσια χιονόπτωση από οποιαδήποτε άλλη μητροπολιτική περιοχή στις ΗΠΑ. Η πόλη συνήθως κερδίζει το ετήσιο «Βραβείο της Χρυσής Χιονόμπαλας» μεταξύ των πόλεων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, που δίνεται στην πόλη που δέχεται τη μεγαλύτερη συνολική χιονόπτωση σε μια υδρογραφική χρονιά (1η Ιουλίου με 30 Ιουνίου του επόμενου έτους). Το ρεκόρ μέχρι τώρα κατέχει η χρονιά 1992-1993, με συνολικά 4,88 μέτρα χιονιού, αν και ο πλέον χιονοφόρος ημερολογιακός μήνας ήταν ο Ιανουάριος του 2004, με 1,98 μέτρο. Το μεγάλο ύψος χιονοπτώσεως οφείλεται στο ότι η πόλη δέχεται όχι μόνο πολύ χιόνι από το φαινόμενο λίμνης της κοντινής Λίμνης Οντάριο, αλλά και χιόνι από τις χιονοθύελλες που προκαλούνται από τα ισχυρά βαρομετρικά χαμηλά του δυτικού Βόρειου Ατλαντικού. Ευτυχώς για την πόλη, το χιόνι συνήθως πέφτει σε μικρές (2,5 έως 8 εκατοστόμετρα), σχεδόν ημερήσιες δόσεις, σε χρονικά διαστήματα πολλών ημερών. Βαρύτερες χιονοπτώσεις συμβαίνουν βεβαίως περιπτωσιακά, ιδίως στα βόρεια προάστια. Κατά την επονομασθείσα «Χιονοθύελλα του Αιώνα», τον Μάρτιο του 1993, περί τα 109 εκατοστόμετρα χιονιού έπεσαν στην πόλη μέσα σε 48 ώρες, με τα 90 να πέφτουν μέσα στις πρώτες 24 ώρες. Το Σύρακιουζ δέχθηκε περισσότερο χιόνι από οποιαδήποτε άλλη πόλη στη χώρα κατά τη συγκεκριμένη χιονοθύελλα. Μια δεύτερη αξιοσημείωτη χιονόπτωση ήταν η Χιονοθύελλα του 1966, με 107 εκατοστόμετρα.
Το Σύρακιουζ δέχεται επιπλέον μια μέση ετήσια βροχόπτωση 977 χιλιοστομέτρων, με τους θερινούς μήνες να πρωταγωνιστούν.
Η μέση μηνιαία θερμοκρασία κυμαίνεται από −4,7 °C τον Ιανουάριο μέχρι 21,8 °C τον Ιούλιο. Το απόλυτο ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας, 39 °C, καταγράφηκε στις 9 Ιουλίου 1936, ενώ το απόλυτο ρεκόρ χαμηλής θερμοκρασίας, −32 °C, έχει σημειωθεί τρεις φορές από το 1942 και μετά, με την πλέον πρόσφατη στις 18 Φεβρουαρίου 1979. Πέρα από αυτές τις ακραίες τιμές, στις αρχές του 21ου αιώνα καταρρίφθηκαν μερικά άλλα ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών στην πόλη, σε συμφωνία με την κλιματική αλλάγή. Π.χ. ο Ιούλιος του 2020 έγινε ο θερμότερος μήνας από τότε που τηρούνται αρχεία, με μέση θερμοκρασία 25,1 °C. Επίσης η 21η Φεβρουαρίου 2018 ήταν η θερμότερη χειμερινή καταγεγραμμένη ημέρα στην ιστορία του Σύρακιουζ, με θερμοκρασία 24 °C.
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι από την πόλη
Στο Σύρακιουζ έχουν γεννηθεί ή έχουν μεγαλώσει οι εξής, με ελληνική αλφαβητική σειρά:
thumb|right|205px|Ο ηθοποιός [[Τομ Κρουζ]]
«Αδελφές» πόλεις
Το Σύρακιουζ είναι «αδελφοποιημένο» με τις ακόλουθες πόλεις:
Απολλοφάνης της Ινδίας
μικρογραφία|300x300εσ|Νόμισμα του Απολλοφάνους. Επιγραφή σε γραφή Χαρόσι: «Maharajasa Tratarasa Aplaphanasa» (Βασιλεύς Σωτήρ Απολλοφάνης). Ο Απολλοφάνης ο Σωτήρ (βασίλευσε π. 35 - 25 π.Χ.) ήταν Ινδο-Έλληνας βασιλιάς στην περιοχή του ανατολικού και κεντρικού Πουντζάμπ (σύγχρονη Ινδία και Πακιστάν).
Η βασιλεία του
Λίγα είναι γνωστά γι'αυτόν, εκτός από μερικά διασωθέντα νομίσματά του. Η χρονολόγηση της βασιλείας του είναι του Όσμπουντ Μποπεαράχχι, αλλά και ο R.C. Senior προτείνει περίπου τις ίδιες ημερομηνίες. Παλαιότεροι μελετητές, όπως ο καθηγητής Ahmed Hasan Dani, ο W.W. Tarn και ο A.K. Narain χρονολογούν τον Απολλοφάνη πολύ νωρίτερα, αλλά η τεχνοτροπία και οι θέσεις που βρέθηκαν τα νομίσματά του καθιστούν σαφές, ότι ανήκε στην τελευταία σειρά των ανατολικών ινδο-ελλήνων βασιλέων, λίγο πριν υπερκεραστούν εντελώς από την πίεση των Ινδο-Σκυθών.
Νομίσματα του Απόλλωνα
Η επάνω δεξιά εικονιζόμενη αργυρή δραχμή έχει στην εμπρόσθια όψη τη μορφή του με κράνος και την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΑΠΟΛΛΟΦΑΝΟΥ[Σ]. Στην οπίσθια όψη η παλλάδα Αθηνά κρατεί την αιγίδα στο αριστερό και κεραυνό στο δεξί· επιγραφή σε γραφή Καρόστι: MAHARAJASA TRATARASA APALAVINASA (βασιλιάς σωτήρας Απολλοφάνης).
Ο Απολλοφάνης έκοψε μερικές αργυρές δραχμές του τύπου που φαίνεται παραπάνω, χτυπημένες με ένα μόνο μονόγραμμα και με χαμηλή καλλιτεχνική ποιότητα. Φαίνεται να ήταν ένας μη σημαντικός τοπικός κυβερνήτης. Ο Απολλοφάνης φοράει ένα κράνος, που φαίνεται να είναι Μακεδονικού τύπου, τέτοιο όπως είναι στο Μωσαϊκό του Αλεξάνδρου. Ήταν ο τελευταίος Ινδο-Έλληνας κυβερνήτης που το χρησιμοποίησε.
Ο Απολλοφάνης χρησιμοποίησε αποκλειστικά ένα μόνο έμβλημα νομισματοκοπείου (ένα τετράγωνο με μερικές γραμμές), όπως και οι άλλοι ύστεροι Ινδο-Έλληνες βασιλείς.
Βασίλειο της Βαλένθια
Το Βασίλειο της Βαλένθια (στα καταλανικά, Regne de València) ήταν μεσαιωνικό βασίλειο που υπήρξε αρχικά στα πλαίσια του Στέμματος της Αραγώνας και στη συνέχεια ενταγμένο στην Ισπανική Μοναρχία και περιλάμβανε μεγάλο μέρος της σημερινής Βαλενθιανικής Κοινότητας. Η εποχή ακμής του τοποθετείται μεταξύ του 15ου και 16ου αιώνα, όταν η πρωτεύουσά του, Βαλένθια, ήταν ένα από τα ισχυρότερα οικονομικά και πολιτισμικά αστικά κέντρα της Μεσογείου. Μέχρι το 1609 φιλοξενούσε μεγάλο αριθμό μουσουλμάνων, που εκδιώθηκαν από τον Φίλιππο Γ΄. Σήμερα, ο βασιλιάς της Ισπανίας είναι κάτοχος του τίτλου του Βασιλιά της Βαλένθια.
Τεχνικά, το Βασίλειο υπήρξε όσον ίσχυαν οι επίσημοι νόμοι, τα λεγόμενα «Προνόμια της Βαλένθια» (furs de València), από το 1261 μέχρι το 1707 όταν και καταργήθηκαν με την κατάργηση των νόμων των πρώην εδαφών του Στέμματος της Αραγώνας από τον Φίλιππο Ε΄. Ωστόσο, ο τίτλος αυτός συνέχισε να χαρακτηρίζει τα εδάφη του πρώην βασιλείου μέχρι και τον 19ο αιώνα.
Η κατάκτηση
Μετά την κατάκτηση των Βαλεαρίδων Νήσων, ο Ιάκωβος Α΄ της Αραγώνας, ήδη από το 1225 και την συνέλευση στην Τορτόζα είχε συμφωνήσει με τους ευγενείς του Στέμματος την επέκταση προς το νότο, που τότε διοικούνταν από αδύναμους μουσουλμάνους ηγεμόνες. Χονδρικά η κατάκτηση χωρίζεται σε τρεις φάσεις:
Η δημιουργία του βασιλείου
Μετά το πέρας της κατάκτησης, ο Ιάκωβος Α΄ αντιστάθηκε στη θέληση των ευγενών της Αραγώνας να εντάξουν τα νέα εδάφη στις ήδη υπάρχουσες φεουδαρχικές τους κτήσεις. Αντίθετα, μετέτρεψε την περιοχή σε ένα αυτόνομο βασίλειο (1239), με δικούς του νόμους (τα «Προνόμια της Βαλένθια»), δικό της κοινοβούλιο (les Corts Valencianes) και νόμισμα, ενωμένο δυναστικά με το Στέμμα της Αραγώνας.
Ο εποικισμός και το μουσουλμανικό στοιχείο
Το νέο βασίλειο εποικίστηκε με Καταλανούς και Αραγωνέζους, αν και μέχρι τον 16ο αιώνα ο μουσουλμανικός πληθυσμός συνέχισε να αποτελεί την πλειοψηφία. Η όχι απαραίτητα ειρηνική συμβίωση προκάλεσε τρεις μεγάλες εξεγέρσεις των μουσουλμάνων του βασιλείου. Ο διωγμός τους το 1609 από την Ισπανία (περίπου 135.000 άτομα) μετά από διαταγή του Φίλιππου Γ΄, από τη μία επέφερε την ειρήνη στο βασίλειο (πολλοί από αυτούς συνεργάζονταν με τους πειρατές από τη Βόρεια Αφρική που λυμαίνονταν τα παράλια) αλλά από την άλλη επέφερε ένα μεγάλο πλήγμα στην τοπική οικονομία, λόγω του κυρίαρχου ρόλου των μουσουλμάνων στη γεωργική παραγωγή.
Όσον αφορά την κοινωνική οργάνωση, από τις απαρχές του, το βασίλειο χαρακτηρίστηκε από την ύπαρξη μιας ισχυρής φεουδαρχικής ελίτ στην επαρχία και την διαμόρφωση μιας έτερης ισχυρής αστικής-εμπορικής ελίτ στις πόλεις. Η εξάρτηση των ελίτ αυτών από τον κατά την περίσταση μονάρχη και η οικονομική εξάρτηση, κυρίως μετά το τέλος του Μεσαίωνα, από την Καστίλη, συνέβαλε αποφασιστικά στην απουσία ισχυρού πατριωτικού συναισθήματος.
Η εποχή ακμής του Βασιλείου
Περί τα μέσα του 14ου αιώνα το Βασίλειο βρέθηκε σε μια δύσκολη κατάσταση. Η επιδημία μαύρης πανώλης είχε αποδεκατίσει τον πληθυσμό ενώ οι διάφοροι πόλεμοι με ή εναντίον του Στέμματος (εναντίον της Καστίλης μεταξύ 1363 και 1364, εξέγερση της Ένωσης εναντίον των αυθαιρεσιών του βασιλιά) και η συμβίωση των τριών θρησκευτικών κοινοτήτων ήταν ιδιαίτερα ταραχώδης.
Αντίθετα, ο 15ος αιώνας υπήρξε η εποχή άνθησης του Βασιλείου. Η πόλη της Βαλένθια άκμασε οικονομικά και πολιτισμικά, όντας το πιο σημαντικό αστικό κέντρο του Στέμματος της Αραγώνας και ένα από τα ισχυρότερα εμπορικά κέντρα της Μεσογείου. Αυτό το γεγονός το αποδεικνύει η ίδρυση χρηματοοικονομικών θεσμών, όπως η Taula de canvis, μια δημοτική τράπεζα που υποστήριζε τις εμπορικές δραστηριότητες και το Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθια, ίσως το σημαντικότερο κέντρο οικονομικών ανταλλαγών της Μεσογείου της εποχής.
Όσον αφορά την αρχιτεκτονική, τότε οικοδομούνται, πέρα του Ανταλλακτηρίου, οι Πύργοι του Σεράνς και το «Μικαλέτ», το καμπαναριό του καθεδρικού της Βαλένθια. Το Κέντρο Γενικών Σπουδών της πρωτεύουσας γίνεται πανεπιστήμιο ενώ παράλληλα αναπτύσσεται ο Βαλενθιανικός Χρυσός Αιώνας των γραμμάτων, που παρήγαγε σπουδαία λογοτεχνικά έργα στα καταλανικά όπως τον Tirant lo Blanc του Ζοανότ Μαρτορέλ.
Οικονομία
Παρά την εμφανή καταλληλότητα του Βασιλείου για την ανάπτυξη της γεωργίας (ευγενικό κλίμα, πεδινό έδαφος), η αποσάθρωση του εδάφους και η απουσία άδρευσης σε μεγάλο μέρος του, δυσκόλεψε την εντατική καλλιέργεια και συνέβαλε στην αποδυνάμωση του αγροτικού πληθυσμού. Κατά τον 17ο αιώνα, η τοπική γεωργική παραγωγή και η ελάχιστη κτηνοτροφία προοριζόταν μόνο για την επιβίωση του πληθυσμού, καθώς, ιδιαίτερα μετά τον διωγμό των μουσουλμάνων, είτε δεν περίσσευε σοδειά είτε ήταν πολύ δύσκολο να πωληθεί σε άλλο μέρος λόγω απουσίας ενεργών εμπορικών δρόμων. Καλλιεργείτο κυρίως σιτάρι και αμπέλι, από τα οποία παρήγετο ένα αρκετά κακής ποιότητας κρασί, επίσης δύσκολο να αποφέρει κέρδη, μαζί με το μετάξι, το παραδοσιακά κύριο εξαγώγιμο εμπορικό προϊόν, που απορροφούσε κυρίως η γειτονική Καστίλη.
Όσον αφορά το εμπόριο, κύρια λιμάνια του Βασιλείου πέραν αυτού της πρωτεύουσας που παραδοσιακά λειτούργησε μονάχα ως πύλη ανεφοδιασμού της, ανά περιόδους υπήρξαν το Βιναρός στο βορρά, από όπου εξάγονταν το σιτάρι της Αραγωνίας και του Αλικάντε στο νότο. Το τελευταίο, είδε να αναπτύσσεται ιδιαίτερα στον 16ο και 17ο αιώνα, όταν λειτούργησε σαν κύριο λιμάνι εξαγωγών, εισαγωγών και ναυπηγίας.
Διοίκηση και η εξέγερση των Αδελφοτήτων
Το Βασίλειο της Βαλένθια, από τα τέλη του 13ου αιώνα, διοικείτο βάσει δύο ξεχωριστών διοικήσεων, της Βαλένθια και της Οριόλα. Η πρώτη, που αντιστοιχούσε με τα όρια του Βασιλείου μέχρι το 1245, αποτελείτο με τη σειρά της από τρεις ξεχωριστές διοικήσεις, αυτή της Σάτιβα (στο νότο), της Βαλένθια (στο κέντρο) και της Καστελιό (στο βορρά). Η δεύτερη περιέκλυε τα εδάφη μέρους της σημερινής επαρχίας του Αλικάντε και της αυτόνομης κοινότητας της Μούρθια · η πρωτεύουσά της, Οριόλα, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του βασιλείου. Το 1520 εγκαθιδρύθηκε η Αντιβασιλεία της Βαλένθια, που ανατέθηκε στον Ντιέγο Ουρτάδο δε Μεντόθα, ένα γεγονός που υπήρξε και η αφορμή της Εξέγερσης των Αδελφοτήτων, μιας πολύπλευρης διαμάχης μεταξύ των τοπικών ελίτ και της Ισπανικής Μοναρχίας του Καρόλου Α΄ που είχε ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωση των τοπικών εξουσιών.
Μετά τον Πόλεμο της Ισπανικης Διαδοχής
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής το Βασίλειο παρότι αρχικά είχε υποστηρίξει τον Φίλιππο των Βουρβόνων, στη συνέχεια ανακήρυξε βασιλιά τον αρχιδούκα Κάρολο στις 17 Αυγούστου του 1705 στη Ντενία. Μετά την ήττα των υποστηρικτών του Καρόλου, ο Φίλιππος Ε΄ απεμπόλησε τους βαλενθιανικούς νόμους και επέβαλε αυτούς της Καστίλης. Οι δύο διοικήσεις αντικαταστάθηκαν από έντεκα corregimientos, υποδιοικήσεις εξαρτώμενες από τον βασιλιά. Ο τίτλος «Βασίλειο της Βαλένθια» συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι και τον 19ο αιώνα (π.χ. Εθνοσυνέλευση του Κάδιθ) ώσπου το 1833, με την νέα διοικητική ανασυγκρότηση του ισπανικού κράτους μετονομάστηκε σε Región Valenciana ('Περιοχή της Βαλένθια'). Έκτοτε θα ξαναχρησιμοποιηθεί στον 20ό αιώνα από την αντικαταλανιστική μερίδα των βαλενθιανών εθνικιστών-τοπικιστών ως αντιπαραβολή στον όρο «Βαλενθιανική Χώρα».
Γλώσσα
Από τη σύστασή του Βασιλείο και μέχρι τον διωγμό των μουσουλμάνων, αποτελείτο από τρεις ισχυρές γλωσσικές κοινότητες, τα αραβικά, τα αραγονικά και τα καταλανικά. Ο παραγκωνισμός της αραβόφωνης κοινότητας έκανε να διατηρηθούν τα αραβικά μέχρι το 1609 ως γλώσσα αυστηρά της κοινότητας αυτής, όσο οι γλώσσες των επικοιστών (καταλανικά και αραγονικά) ισχυροποιούνταν στο βασίλειο. Εν τέλει ο επικοισμός των πλουσιότερων παραλίων του βασιλείου με καταλανούς μετέτρεψε τα καταλανικά στην κυρίαρχη και πλειοψηφική γλώσσα του.
Ωστόσο, από τα μέσα του 17ου αιώνα τα καστιλιανικά, που μέχρι το τέλος του μεσαίωνα δεν μιλιούνταν παρά μόνο σε απομονωμένα χωριά στα σύνορα με την Καστίλη, άρχισαν να χρησιμοποιούνται παράλληλα με τα καταλανικά στο δημόσιο λόγο. Η διοικητική και οικονομική εξάρτηση του Βασιλείου από την Καστίλη από τον 16ο αιώνα κι έπειτα ήταν η κύρια αιτία της εξέλιξης αυτής. Με την εγκαθίδρυση της Αντιβασιλείας της Βαλένθιας, οι αριστοκράτες της πρωτεύουσας που συγκεντρώθηκαν γύρω από την αυλή των νέων Αντιβασιλέων, υιοθέτησαν τα καστιλιανικά και παραμέρισαν τα καταλανικά. Η νέα κωμωδία του Λόπε δε Βέγα, φορέας του ισπανικού αυτοκρατορικού εθνικισμού του 17ου αιώνα, βρήκε στο αριστοκρατικό περιβάλλον της Βαλένθια ευήκοα ώτα. Πέραν της αριστοκρατίας, τα καστιλιανικά υιοθετήθηκαν σχεδόν απόλυτα και από την εκκλησιαστική ιεραρχία παρότι συνέχισαν να αποτελούν την πλειοψηφική προφορική γλώσσα εν χρήσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη του Στέμματος της Αραγωνίας Κατηγορία:Μεσαιωνικά βασίλεια της Ιβηρικής
Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ατζαρίας
μικρογραφία|Χάρτης της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ατζαρίας το 1922. Η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ατζαρίας (ΑΣΣΔ της Ατζαρίας ) Γεωργιανά: აჭარის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, Ρωσικά: Аджарская Автономная Советская Социалистическая Республика) ήταν μια αυτόνομη δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης εντός της Γεωργιανής ΣΣΔ, που ιδρύθηκε στις 16 Ιουλίου 1921. Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, μετατράπηκε στη Αυτόνομη Δημοκρατία της Ατζαρίας εντός της Γεωργίας.
Δημιουργία
Μετά από μια προσωρινή κατοχή από τουρκικά και βρετανικά στρατεύματα το 1918–1920, η Ατζαρία επανασυνδέθηκε με τη Γεωργία, το 1920. Μια σύντομη στρατιωτική σύγκρουση το Μάρτιο του 1921 οδήγησε την κυβέρνηση στην Άγκυρα να παραχωρήσει το έδαφος για τη Γεωργία, ως συνέπεια του Άρθρου 4 της Συνθήκης του Καρς, με προϋπόθεση την παροχή αυτονομίας στον τοπικό Μουσουλμανικό πληθυσμό. Κατά συνέπεια, η Σοβιετική Ένωση ίδρυσε τη Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ατζαρίας στις 16 Ιουλίου 1921. Παρ΄όλα αυτά, το Ισλάμ εντός της νέας δημοκρατίας, όπως και αλλού στη Σοβιετική Ένωση και μαζί με τον Χριστιανισμό, ήταν καταπιεσμένο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας
Καστέλο ντι Τσέλα
Το Καστέλο ντι Τσέλα (ιταλικά : Castello di Chela, γερμανικά : Kehlburg), είναι κάστρο της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας. Βρίσκεται στις Άλπεις στην κοιλάδα Τουρές στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε στα 1188 μέτρα υψόμετρο στην πόλη Μπρουνίκο.
Στην περιοχή που βρίσκεται το κάστρο στα τέλη του δεκάτου αιώνα ήταν το αγρόκτημα ενός ευγενή του  Liuto. Το 995 αγοράστηκε από τον επίσκοπο του Μπρίξεν που έψαχνε έκταση να χτίσει οχυρωμένη κατοικία, αλλά δεν κατάφερε να το αποπερατώσει και οι εργασίες κατασκευής συνεχίστηκαν και από τους διαδόχους του. Το κάστρο μετά από λίγα χρόνια πέρασε στην κατοχή της εκκλησίας όπου για χρόνια το νοίκιαζε σε διάφορες οικογένειες, το 1433 αναφέρεται ο Jakob IV di Lutago και το 1487 η οικογένεια Dinkhauser di Gais.
Το 1545 το κάστρο βρισκόταν σε κατάσταση ερείπωσης αγοράστηκε από τον Χανς φον Ροστ όπου ξεκίνησε ανακατασκευή του για την τελειώσει ο γιος του Καρλ Γιόχαν. Το κάστρο έμεινε στην οικογένεια Ροστ πάνω από 350 χρόνια όταν το 1891 πουλήθηκε στον επίσκοπο του Κόζιτσε Bubics Zigmund. Στο κάστρο είχε φιλοξενηθεί και ο Χέρμαν φον Γκιλμ μεγάλος αυστριακός μουσικός της όπερας.
Μετά τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο πέρασε στην κατοχής της Ιταλίας, έως τότε ανήκε στην Αυστρία. Έπειτα πέρασε στην ιδιοκτησία της οικογένειας Βασκελάρι (Vascellari) όπου το πούλησαν το 1997. Στις 30 Απριλίου 1944 μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος του κτιρίου και δεν ανακατασκευάστηκε ποτέ. Από τότε δέχτηκε επισκέψεις κλεφτών και πολλούς βανδαλισμούς, σήμερα απαγορεύεται η πρόσβαση σε αυτό λόγω φόβου κατάρρευσης.
Στον χώρο του κάστρου υπάρχει ο ναός του Αγίου Έρασμου που κτίστηκε το 1113.
Βιβλιογραφία
ΤσελαντιΚαστελο
Σκάνδαλο του Παναμά
Τα γεγονότα
μικρογραφία|Ο [[Φερντινάν Λεσσέψ]] Μετά την επιτυχία της κατασκευής της διώρυγας του Σουέζ στις 17 Νοεμβρίου 1869, η φήμη του Φερντινάν Λεσσέψ εκτοξεύθηκε, και όταν το 1881 αποφασίστηκε η κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά, το έργο ανατέθηκε σ' αυτόν, ο οποίος ίδρυσε την Εταιρεία του Παναμά (Compagnie universelle du canal interocéanique de Panama) και ανέλαβε το έργο. Οι εργασίες όμως προχωρούσαν δύσκολα, μέσα σε λίγα χρόνια σημειώθηκαν μεγάλες απώλειες κυρίως λόγω της ελονοσίας και άλλων ασθενειών που προκαλούσε το υγρό και ζεστό κλίμα της περιοχής.
Στις 4 Φεβρουαρίου 1889, το Δικαστήριο διέταξε την εκκαθάριση της Εταιρείας του Παναμά στο Παρίσι. Οι εργασίες στον ισθμό σταμάτησαν εν τω μεταξύ, ενώ ο εκκαθαριστής που διορίστηκε από το δικαστήριο ανέλαβε τη συντήρηση των υπαρχόντων κτηρίων, εργαλείων και μηχανημάτων. Ωστόσο, η γαλλική κυβέρνηση καθυστερούσε την εκκαθάριση όλο και περισσότερο, επειδή οι προσφορές εξαγοράς από διάφορες αμερικανικές εταιρείες φαίνονταν ανεπαρκείς. Δεν ήταν δυνατή η έναρξη μιας ενδιάμεσης εταιρείας λόγω έλλειψης κεφαλαίων. Ο εκκαθαριστής όρισε μια εξεταστική επιτροπή, της οποίας η έκθεση του 1890 συνέστησε τη συνέχιση του έργου και την ανανέωση της σύμβασης του 1878 με την Κολομβία. Αυτό συμφωνήθηκε το 1890 στη Μπογκοτά, με ισχύ μέχρι το 1904.
Τον Δεκέμβριο του 1892, η εταιρεία κήρυξε πτώχευση. Περίπου 800.000 Γάλλοι έχασαν τις επενδύσεις τους σε μετοχές, ομόλογα και μετοχές της εταιρείας του Παναμά, στο σημαντικό ποσό των περίπου 1,8 δισεκατομμυρίων φράγκων χρυσού. Η εταιρεία αποκόμισε 1,2 δισεκατομμύρια φράγκα χρυσού, 960 εκατομμύρια εκ των οποίων επενδύθηκαν στον Παναμά και ένα μεγάλο ποσό χρησιμοποιήθηκε για δωροδοκία χρηματιστών, πολιτικών και μέσων ενημέρωσης.
Το σκάνδαλο
μικρογραφία|250x250εσ|Σκηνή από τη δίκη της Εταιρείας του Παναμά στο Παρίσι Το 1892, ένας μεγάλος αριθμός υπουργών (μεταξύ των οποίων και ο Ζωρζ Κλεμανσώ) κατηγορήθηκαν ότι δωροδοκήθηκαν από τον Φερντινάν Λεσσέψ το 1888, γεγονός που οδήγησε σε δίκη διαφθοράς εναντίον του Λεσσέψ και του γιου του Σαρλ. Εν τω μεταξύ, 510 μέλη του κοινοβουλίου - συμπεριλαμβανομένων έξι υπουργών - κατηγορήθηκαν ότι έλαβαν χρηματικά ποσά από την εταιρεία του Παναμά για να αποκρύψουν την οικονομική κατάσταση της εταιρείας από το κοινό. Ο Λεσσέψ, ο γιος του Σαρλ, μέλη της διοίκησης, καθώς και ο μηχανικός Γκυστάβ Εφέλ, αρχικά καταδικάστηκαν σε πολυετείς φυλακίσεις, που αργότερα ακυρώθηκαν.
Στη δίκη για τη δωροδοκία, ο Μπετώ, πρώην υπουργός Ανάπτυξης της Πόλης, καταδικάστηκε σε πενταετή ποινή φυλάκισης, εκ των οποίων εξέτισε τα τρία χρόνια. Ο βαρόνος Ρενάκ -Γάλλος τραπεζίτης, οικονομικός σύμβουλος της εταιρείας και μεσάζων για τις διάφορες δωροδοκίες - αυτοκτόνησε. Άλλοι κατηγορούμενοι κατέφυγαν στην Αγγλία. Στις 7 Δεκεμβρίου 1894, ο Λεσσέψ πέθανε.
Οι πολιτικοί που κατηγορήθηκαν για ανάμιξη περιλάμβαναν τον Λεό Μπουρζουά και τον Αλφρέ Ζοζέφ Νακέ. Διαπιστώθηκε ότι 104 νομοθέτες είχαν εμπλακεί στη διαφθορά και ανατέθηκε από το γαλλικό κοινοβούλιο στον Ζαν Ζωρές να διεξάγει έρευνα, που ολοκληρώθηκε το 1893. Οι έρευνες για την υπόθεση του Παναμά επαναλήφθηκαν το 1897 αλλά οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν.
Επιπτώσεις
μικρογραφία|Ο βαρόνος Ρενάκ αναγκάζεται να πιεί δηλητήριο. Γελοιογραφία, ακουαρέλα του H. Robert, 1897. Ο Ζωρζ Κλεμανσώ ηττήθηκε στις εκλογές του 1893 λόγω της σχέσης του με τον εμπλεκόμενο Κορνέλιους Χερζ. Παρόλο που κατέρρευσαν τρεις κυβερνήσεις, αυτή η κρίση διέφερε από την υπόθεση Μπουλανζέ του 1889, στο ότι η Δημοκρατία δεν απειλήθηκε ποτέ πραγματικά να ανατραπεί. Ωστόσο, προκάλεσε αμφιβολίες στο κοινό και έπληξε την αξιοπιστία των πολιτικών. Για τους μοναρχικούς απέδειξε ότι η δημοκρατία ήταν διεφθαρμένη.
Η Χάνα Άρεντ υποστηρίζει ότι η υπόθεση είχε τεράστια σημασία στην ανάπτυξη του γαλλικού αντισημιτισμού, λόγω της συμμετοχής δύο Εβραίων Γερμανικής καταγωγής, του βαρόνου Ζακ Ρενάκ και του Κορνέλιους Χερζ. Αν και δεν ήταν μεταξύ των δωροδοκούντων μελών του Κοινοβουλίου ή στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας, σύμφωνα με την Άρεντ ήταν υπεύθυνοι για τη διανομή των χρημάτων δωροδοκίας, ο Ρενάκ μεταξύ της δεξιάς πτέρυγας των αστικών κομμάτων, ο Χερζ μεταξύ των αντι-κληρικών ριζοσπαστών. Ο Ρενάκ ήταν ένας μυστικός χρηματοοικονομικός σύμβουλος της κυβέρνησης και χειρίστηκε τις σχέσεις της με την εταιρεία του Παναμά. Ο Χερζ ήταν η επαφή του Ρενάκ στη ριζοσπαστική πτέρυγα.
Ωστόσο, πριν από την αυτοκτονία του τον Νοέμβριο 1892, ο Ρενάκ έδωσε μια λίστα με τα εμπλεκόμενα μέλη του Κοινοβουλίου στον Ελεύθερο Λόγο (Libre Parole), την αντισημιτική εφημερίδα του Εντουάρ Ντρυμόν, με αντάλλαγμα την κάλυψη του ρόλου του από την εφημερίδα. Ξαφνικά, η υπόθεση του Παναμά μετέτρεψε τον Ελεύθερο Λόγο από ένα σκοτεινό φύλλο σε μία από τις σημαντικότερες εφημερίδες στη χώρα. Ο κατάλογος των ενόχων δημοσιεύονταν κάθε πρωί τμηματικά, έτσι ώστε εκατοντάδες πολιτικοί και δημοσιογράφοι ζούσαν με την αγωνία αποκάλυψής τους για μήνες. Το σκάνδαλο έδειξε, κατά την άποψη της Άρεντ, ότι οι μεσάζοντες μεταξύ του επιχειρηματικού τομέα και του κράτους ήταν σχεδόν αποκλειστικά Εβραίοι, βοηθώντας έτσι να ανοίξει ο δρόμος για την υπόθεση Ντρέϋφους.
Το 1894, δημιουργήθηκε μια δεύτερη γαλλική εταιρεία, η Νέα εταιρεία της Διώρυγας του Παναμά (Compagnie Nouvelle du Canal de Panama) για τη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων και ενδεχομένως την ολοκλήρωση της κατασκευής. Η νέα εταιρεία αναζήτησε αγοραστή για τα περιουσιακά στοιχεία, με ζητούμενη τιμή 109 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Η κατασκευή του καναλιού αναλήφθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες που αγόρασαν τη μίσθωση, τις μετοχές και τα περιουσιακά στοιχεία τον Νοέμβριο 1903, για 40 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Οι εργασίες συνεχίστηκαν το 1904 και η διώρυγα άνοιξε στις 3 Αυγούστου 1914.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά σκάνδαλα στη Γαλλία Κατηγορία:Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία
Ακτιβισμός
Ο όρος ακτιβισμός,όπως αποδόθηκε στην ελληνική γλώσσα ο διεθνής γαλλικός όρος “activisme” είναι ένας σύγχρονος σχετικά όρος της κοινωνικής – πολιτικής φιλοσοφίας.
Ανάλυση
Ο ακτιβισμός ως έννοια ανήκει γενικά στη ρεαλιστική σκέψη και στον εθελοντισμό. Με τον όρο αυτό δηλώνεται χαρακτηριστικά όχι τόσο η θεωρητική αντίληψη του ανθρώπου περί του κόσμου γύρω του, όσο η θέλησή του να τον διαμορφώσει ανάλογα με τις επιθυμίες του «επί τω βέλτιστω», με την ανάλογη δράση του.
Η ρεαλιστική αυτή αντίληψη είναι γεγονός ότι παρέχει μία κάποια αλήθεια και αυτός είναι ο λόγος που συνοδεύεται σχεδόν πάντα με μια εσωτερική ηθική παρόρμηση εθελοντισμού για εφαρμογή με ανάλογες πράξεις (δράσεις). Τις περισσότερες όμως φορές συμβαίνει να δίνεται μια υπερβολική έμφαση στις αντίστοιχες δράσεις με συνέπεια έτσι να μειώνεται η θεωρητική θεμελίωση της κάθε επαυτού εκδηλούμενης δράσης. Αυτός τελικά είναι και ο κύριος λόγος που συνηθέστερα τέτοιες εκδηλώσεις εμφανίζονται κατά πρώτον σε καθεστώτα με πολλούς πολιτικούς περιορισμούς.
Παλαιότερα για παρόμοιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνταν ο όρος «μεταβατική περίοδος», όπως π.χ. από την προ- και μετά- βιομηχανική επανάσταση και την εξ αυτής οριζόμενη βιομηχανική κοινωνία. Τον όρο εκείνο χρησιμοποίησαν και οι ιστορικοί κοινωνιολόγοι, καθώς και οι ιστορικοί της πολιτικής φιλοσοφίας, προκειμένου να χαρακτηρίσουν διάφορες σύγχρονες φιλοσοφικές θέσεις. Στο πλαίσιο αυτό χαρακτηρίστηκαν ως ακτιβισμός, μεταξύ άλλων, ο «Βολουνταρισμός» του Νίτσε, ο «Ιδεαλισμός» του Φίχτε, ο «Θετικισμός» του Κοντ, καθώς και η «συνειδητή δράση» στον «Νεοϊδεαλισμό» του Όικεν.
Στην τέχνη
Στον καλλιτεχνικό χώρο ο όρος αυτός αποδίδεται με την ίδια σημασία του εξπρεσιονισμού, στο δε θέατρο και κινηματογράφο χαρακτηρίζει τη θεματολογία εκείνη που παρουσιάζει γενικά ρεαλιστικές λύσεις των διαφόρων κοινωνικών προβλημάτων.
Οι εκδηλώσεις του ακτιβισμού στη σύγχρονη εποχή
Οι μεγαλύτερες σήμερα εκδηλώσεις (δραστηριότητες) ακτιβισμού αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη προστασία του περιβάλλοντος, της εργασίας, της μόρφωσης κτλ. που παρουσιάζονται με διάφορες μορφές δράσης, όπως υπαίθριες συναυλίες, πορείες, απεργίες, κινητοποιήσεις καθαρισμού, αναδάσωσης κ.λπ. Όπως όμως αναφέρθηκε παραπάνω, η υπερβολική έμφαση σε τέτοιου είδους δραστηριότητες όταν εμφανίζεται, δημιουργεί πολλές φορές αντίθετες παραμέτρους (π.χ. οικονομικές, εθιμικές, θρησκευτικές κ.λπ.), με συνέπεια να συνοδεύονται τότε με επιθετικές συγκρούσεις πολιτών με αστυνομικές ή και στρατιωτικές ακόμη δυνάμεις, για την αποκατάσταση της δημόσιας τάξης.
Σημαντικοί ακτιβιστές
Οι οπαδοί του ακτιβισμού χαρακτηρίζονται ακτιβιστές. Σημαντικοί ακτιβιστές ήταν ο Μαχάτμα Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Τζον Λένον κ.ά.
Φιλόλαος
Ο Φιλόλαος ο Κροτωνιάτης (470 π.Χ. – 385 π.Χ.) με καταγωγή από τον Κρότωνα ή τον Τάραντα της Κάτω Ιταλίας, ήταν σύγχρονος του Σωκράτη και θεωρείται ο ιδρυτής της θεωρίας «περί των αριθμών» των Πυθαγορείων φιλοσόφων. Υπήρξε μετέπειτα διδάσκαλος και συνεχιστής της Πυθαγορείου αδελφότητος.
Ήταν ονομαστός φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρονόμος και ιατρός στην εποχή του. Θεωρείται ο πρώτος Πυθαγόρειος που άφησε γραπτά έργα, αν και από τα συγγράμματά του του διασώζονται μόνο κάποιοι τίτλοι και λίγα αποσπάσματα.
Φιλοσοφία
Ο Φιλόλαος ερμήνευσε τον κόσμο ως μείγμα περάτων και απείρων, το οποίο διέπεται από αρμονία. Εισήγαγε πρώτος την αντίληψη ότι το πέρας και το άπειρο αποτελούν τις αρχές των όντων. Όπως αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος, θεωρούσε ότι τα πάντα ρυθμίζονται από την ανάγκη και την αρμονία.
Περίφημος είναι ο «μαθηματικός ορισμός» τής θεότητας, ο οποίος του αποδίδεται :
Η ύστερη φιλοσοφία του Πλάτωνα επηρεάστηκε σημαντικά από τις θέσεις του.
Αστρονομία
αριστερά|μικρογραφία|455x455εσ Σύμφωνα με τον Αέτιο, ο Φιλόλαος υποστήριξε ότι η Γη δεν βρίσκεται στο κέντρο του (σφαιρικού) Κόσμου, όπου και τοποθετούσε, όπως όλοι οι Πυθαγόρειοι, το "Κεντρικό Πυρ". Γύρω από αυτό περιφέρονταν κατά σειρά η Αντίχθων, η Γη, η Σελήνη, ο Ήλιος, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας, ο Κρόνος και η σφαίρα των απλανών αστέρων ή, κατά τον Φιλόλαο, ο Όλυμπος. Ο Όλυμπος συνόρευε με το "εξωτερικό" ή "υπέρτατο πυρ", που έφτανε μέχρι τα όρια του Σύμπαντος.
Οι απόψεις του Φιλολάου αμφισβητήθηκαν από τους αντιπάλους του λόγω της αδυναμίας να παρατηρήσει κανείς το κεντρικό πυρ. Από το σύστημά του βλέπουμε να απαλείφονται τα στοιχεία εκείνα (κεντρικό πυρ, Αντίχθων) των οποίων η ύπαρξη αποδίδεται σε γενικές μεταφυσικές δοξασίες ενώ δεν απορρίπτεται τελείως η ιδέα της κινούμενης ή/και περιστρεφόμενης γης (μερικά μέλη της Σχολής των Πυθαγορείων εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν κοσμικά συστήματα με βάση την ιδέα της κινούμενης / περιστρεφόμενης γης, θεωρώντας πως ένα ορισμένο είδος κίνησης της γης ήταν αρκετό για να ερμηνεύσει -τουλάχιστον ποιοτικά- τα βασικά ουράνια φαινόμενα).
Σταδιακά δημιουργείται η ανάγκη αναζήτησης νέων γεωμετρικών μοντέλων -που θα προκύψουν με μαθηματικούς υπολογισμούς και όχι με απλές παρατηρήσεις- τα οποία όχι μόνο θα μπορούν να αναπαράγουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των φαινόμενων τροχιών των πλανητών αλλά επιπλέον θα είναι ικανά να χρησιμεύσουν και για τον υπολογισμό της θέσης ενός πλανήτη σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαία Θήβα Κατηγορία:Αρχαίοι Κροτωνιάτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες
Ρενέ Ζιράρ (ποδοσφαιριστής)
Ο Ρενέ Ζιράρ είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που σήμερα εργάζεται ως προπονητής, γεννημένος στις 4 Απριλίου 1954 στο Βωβέρ.
Αγωνιζόμενος στην θέση του μέσου, ξεκινά την επαγγελματική του καριέρα στην Νιμ Ολιμπίκ το 1972. Μετά από οχτώ σεζόν που πέρασε με την ομάδα χωρίς κανέναν τίτλο, αποφασίζει να μετακομίσει στην Ζιροντέν Μπορντό με στόχο να ανέβει επίπεδο η καριέρα του. Ξεδιπλώνοντας το ταλέντο του στην Ζιρόντ, κατακτά τρεις τίτλους πρωταθλητή Γαλλίας, κατακτά δύο κύπελλα Γαλλίας και καλείται από τον Μισέλ Χινταλγκό για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία. Το 1988, επιστρέφει στο Γκαρ, και ξαναβρίσκει την ομάδα της καρδιάς του, την Νιμ Ολιμπίκ που αγωνίζεται εκείνη την εποχή στην Division 2. Θα γνωρίσει μια τελευταία εποπία ως παίκτης, βοηθώντας την ομάδα του να επιστρέψει στην Division 1 το 1991.
Βάζει τότε ένα τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα, αλλά θα ανακληθεί από την ομάδα του από τον Γενάρη του 1992 για να σώσει μια ομάδα που είχε πελαγώσει στην Division 1. Μετά από 10 αγώνες με ισσάριθμες ήττες αργότερα, αποσύρεται από τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Πρέπει να φτάσουμε στο 1998 για να τον ξαναδούμε να κάθεται στον πάγκο επαγγελματικής ομάδας ποδοσφαίρου όταν καλείται να σώσει την ομάδα της ΡΚ Στρασμπούρ από τον υποβιβασμό. Αν και η επιστροφή του κρίθηκε ως επιτυχημένη, αποφασίζει να αποχωρίσει από την Αλσατία και προσλαμβάνεται από την FFF ως βοηθός προπονητή του Ροζέ Λεμέρ μέχρι το 2002 και στη συνέχεια ως προπονητής των νέων και μετέπειτα των ελπίδων μέχρι το 2008. Μετά από διαμάχες με τους ιθύνοντες της Ομοσπονδίας αποφασίζει να αποχωρήσει, παραμένει άνεργος για ένα έτος πριν προσληφθεί από τον Λουί Νικολέν ως αντικαταστάτης του Ρολάν Κουρμπίς στην Μονπελιέ ΣΚ που μόλις είχε ανέβει στην Λιγκ 1.
Ο Ρενέ Ζιράρ έχει μόλις έναν τίτλο στην τροπαιοθήκη του ως προπονητής, αυτόν του πρωταθλητή Γαλλίας που κατέκτησε το 2012. Συμμετείχε επίσης στον τελικό του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2011.
Έχει κατακτήσει επίσης ως παίκτης αρκετούς τίτλους, καθώς έχει στεφτεί πρωταθλητής Γαλλίας τρεις φορές, το 1984, το 1985 και το 1987 με την Ζιροντέν Μπορντό. Κατάφερε μάλιστα το νταμπλ (πρωτάθλημα-κύπελλο) το 1987 ενώ είχε ήδη κατακτήσει το Κύπελλο Γαλλίας την προηγούμενη σεζόν. Νικητής του Γαλλικού Σούπερ Καπ το 1987, κατακτά τον τελευταίο του τίτλο το 1991 βγαίνοντας 2ος στην Division 2 με την Νιμ Ολιμπίκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιμ Ολιμπίκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νιμ Ολιμπίκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πω ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γαλλίας U19 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γαλλίας U21
Κατάλογος βιβλικών θέσεων
Αυτός είναι ένας ανολοκλήρωτος κατάλογος των μερών που αναφέρονται στη Αγία Γραφή. Αναφέρονται μόνο μέρη τα οποία έχουν λήμμα στην Βικιπαίδεια. Δείτε επίσης τον κατάλογο βιβλικών θέσεων ελάσσονος σημασίας για τοποθεσίες που δεν έχουν λήμμα.
Πυροσωλήνας
300px|right|Πυροσωλήνας προσεγγίσεως MK53 βλήματος πυροβολικού της δεκαετίας του 1950. Ο πυροσωλήνας  βρίσκεται στο εσωτερικό των εκρηκτικών μηχανισμών και έχει σκοπό την ενεργοποίησή τους για την έναρξη της διαδικασίας της έκρηξης.
Κατηγορία:Πυροβολικό Κατηγορία:Στρατιωτική τεχνολογία
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ (Friedrich Wilhelm I., 14 Αυγούστου 1688 - 31 Μαΐου 1740) ήταν βασιλιάς της Πρωσίας (1713-1740) και πρίγκιπας του Νεσατέλ από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν. Ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Καρλόττας των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Αυγούστου του Αννόβερου.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1688 στα Ανάκτορα του Βερολίνου. Πατέρας του ήταν ο Φρειδερίκος, Δούκας και μετέπειτα Βασιλιάς) της Πρωσίας, και μητέρα του η Σοφία Καρλόττα του Αννόβερου. Κατά τα πρώτα του χρόνια, ανατράφηκε από την Ουγενότισσα γκουβερνάντα Μαρθ ντε Ρουκούλ. Μεγαλώνοντας σε μία Αυλή που προσπαθούσε να επιτύχει μια καλλιέργεια και ένα επίπεδο υλικής επίδειξης, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος αρνήθηκε να συμμετάσχει στην καλαίσθητη ζωή και περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του κυνηγώντας και πίνοντας μεγάλες ποσότητες μπύρας.
Βασιλεία
Όταν ανέβηκε στο θρόνο μετά το τέλος τού πατέρα του το 1713, εγκαταστάθηκε σε μια σειρά από δωμάτια στην άκρη του παλατιού, παραδίδοντας το υπόλοιπο μέρος του κτιρίου σε διάφορα υπουργεία και μετατρέποντας τούς βασιλικούς κήπους σε χώρους παρελάσεων. Στο εξής, η σκληρή δουλειά, η παρρησία και η στρατιωτικοποίηση θα χαρακτήριζαν την Πρωσία.
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος ανήλθε στο θρόνο πεπεισμένος, ότι η Πρωσία κινδύνευε από τους ισχυρότερους γείτονές της. Αποφασισμένος να αντιστρέψει την κατάσταση αυτή, άρχισε να ενισχύει τον στρατό του. Το 1715 εισήλθε στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-1721) εναντίον της Σουηδίας. Αλλά παρόλο που αυτή η εκστρατεία είχε ως αποτέλεσμα την κατάκτηση ενός τμήματος της δυτικής Πομερανίας, οι ελλείψεις τού μικρού πρωσικού στρατού ήταν σημαντικές. Απρόθυμος να στρατολογήσει αγροτικό πληθυσμό, κάτι που θα τον έβαζε σε κόντρα με την πρωσική αριστοκρατία, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος επικεντρώθηκε στην πρόσληψη στρατιωτών από το εξωτερικό. Το 1733 καθιέρωσε ένα σύστημα καντονιών, το οποίο επέτρεπε στα συντάγματα να στρατολογούν τους αγρότες και τους βιοτέχνες των περιοχών τους. Μέχρι το τέλος της βασιλείας του το μέγεθος του στρατού είχε διπλασιαστεί, όμως τα δύο τρίτα των στρατιωτών ήταν αλλοδαποί.
Ίδρυσε σχολεία και νοσοκομεία, ενθάρρυνε τη γεωργία, την αποξήρανση ελών και την αποθήκευση σιτηρών, για τη χρήση τους σε περιόδους σιτοδείας. Εν μέρει για λόγους οικονομίας, εν μέρει επειδή δεν εμπιστευόταν κανέναν, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος ήταν αποφασισμένος να δημιουργήσει μια καθαρά προσωπική κυβέρνηση. Οι υπουργοί τού πατέρα του απολύθηκαν και οι διάδοχοί τους διατάχθηκαν να δίνουν γραπτώς τις εκθέσεις τους στον Βασιλιά. Έτσι, όλες οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονταν από τον ίδιο τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο. Δημιούργησε τους Κανονισμούς για τους Κρατικούς Λειτουργούς, όπου στα 35 κεφάλαιά τους κάθε δημόσιος υπάλληλος μπορούσε να βρει ακριβώς τα καθήκοντά του. Σε αυτά αναφέρεται, πως αν κάποιος υπουργός ή σύμβουλος παραλείψει να παραστεί σε συνεδρίαση επιτροπής, χάνει έξι μισθούς, ενώ αν απουσιάσει για δεύτερη φορά απολύεται από τη βασιλική υπηρεσία.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μεξικού
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μεξικού (ισπανικά: Liga MX, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈliɣa ˈeme ˈekis], Λίγα ΜΧ) αποτελεί το κορυφαίο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μεξικού. Λόγω της υφιστάμενης χορηγίας του από την BBVA Bancomer, είναι επισήμως γνωστό ως Liga Bancomer MX. Υπεύθυνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος είναι η Λίγα ΜΧ, υπό την εποπτεία της Μεξικανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FEMEXFUT).
Μέχρι τον Ιούνιο του 2011, το πρωτάθλημα ονομαζόταν Πριμέρα Ντιβισιόν Προφεσιονάλ (Primera División Profesional) και ήταν χωρισμένο σε τρεις ομίλους (κάτι παρόμοιο με το αμερικανικό σύστημα διεξαγωγής της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ). Τον Ιούλιο του 2011, οι ομάδες συμφώνησαν υπέρ της γνωστής μορφής της ενιαίας περιφέρειας. Από το 2012, το πρωτάθλημα ονομάζεται Λίγα ΜΧ και περιλαμβάνει 18 ομάδες. Κάθε περίοδο το πρωτάθλημα έχει δύο διοργανώσεις: την Απερτούρα (Apertura), η οποία ξεκινά το καλοκαίρι και την Κλαουσούρα (Clausura), η οποία αρχίζει το χειμώνα.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας
Βασιλεία
Αν και ήταν ένας πολύ αποτελεσματικός ηγεμόνας, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος ήταν ιδιαίτερα ευέξαπτος, κάτι που μερικές φορές τον ωθούσε να επιτίθεται σωματικά σε υπηρέτες (ή ακόμα και στα δικά του παιδιά). Η βίαιη ιδιοσυγκρασία του συχνά επιδεινωνόταν από την ασθένεια της βραδείας δερματικής πορφυρίας που είχε, ενώ έπασχε παράλληλα και από ουρική αρθρίτιδα (ποδάγρα), παχυσαρκία και στομαχόπονους, καταλήγοντας τελικά από καρδιακή ανεπάρκεια.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μεξικού
Σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS), το πρωτάθλημα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη 15η θέση σε όλο τον κόσμο και κατατάσσεται ως το 10ο ισχυρότερο πρωτάθλημα κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα (2001-2010).
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σοφία Δωροθέα των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρη του Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας, και είχε τέκνα:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μεξικού
Οι δύο πιο επιτυχημένες ομάδες είναι η Αμέρικα και η Γουαδαλαχάρα με δυψήφιο αριθμό τίτλων έκαστη.
Τοπικά πρωταθλήματα
Πριν από τη Λίγα Μαγιόρ (Liga Mayor) δεν υπήρχε εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στο Μεξικό, και οι ποδοσφαιρικές διοργανώσεις διεξάγονταν μέσα σε σχετικά μικρές γεωγραφικές περιοχές. Η Πριμέρα Φουέρσα (Primera Fuerza), ένα τοπικό πρωτάθλημα που αποτελούνταν από τις ομάδες κοντά και γύρω από την Πόλη του Μεξικού, θεωρούνταν ως εθνικό πρωτάθλημα. Υπήρχαν και άλλα περιφερειακά πρωταθλήματα, όπως η Λίγα Αματέουρ ντε Βερακρούς (Liga Amateur de Veracruz), η Λίγα Οκσιδεντάλ ντε Χαλίσκο (Liga Occidental de Jalisco) και η Λίγα ντελ Μπαχίο (Liga del Bajío) που περιελάμβανε επίσης αξιοσημείωτους συλλόγους. Πολλοί ιδιοκτήτες συλλόγων δεν ήταν πρόθυμοι όσον αφορά την ιδέα της δημιουργίας ενός επαγγελματικού πρωταθλήματος, καθώς οι αγοραπωλησίες παικτών ήταν αδήλωτες. Έπειτα από την ολοένα και αυξανόμενη εξάπλωση του αθλήματος στη χώρα, υπήρχε η αίσθηση πως θα έπρεπε τα τοπικά πρωταθλήματα να συνενωθούν δημιουργώντας μία εθνική κατηγορία. Το εθνικό επαγγελματικό πρωτάθλημα ιδρύθηκε τελικά το 1943.
Εθνικό πρωτάθλημα
Όταν η Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FMF) ανακοίνωσε τη δημιουργία του πρώτου εθνικού πρωταθλήματος της χώρας, πολλά σωματεία έσπευσαν να ενταχθούν. Η FMF ανακοίνωσε ότι συνολικά 10 σύλλογοι θα αποτελούσαν τη Λίγα Μαγιόρ (Liga Mayor). Τα ιδρυτικά μέλη του πρωταθλήματος αποτελούνταν από έξι συλλόγους της Πριμέρα Φουέρσα της Πόλης του Μεξικού, δύο συλλόγους από την Λίγα Οκσιδεντάλ, και δύο συλλόγους από τη Λίγα Βερακρουσάνα.
Τα ιδρυτικά μέλη από κάθε τοπικό πρωτάθλημα ήταν τα εξής:
thumb|left|100px|Λογότυπο υπό την FMF
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, πολλοί μικροί σύλλογοι που αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες, οι οποίες αποδόθηκαν στην έλλειψη του διεθνούς ανταγωνισμού από τους συλλόγους του Μεξικού και στην ανυπαρξία ανταμοιβής προς τους συλλόγους. Όπως πολλοί σύλλογοι της Νότιας Αμερικής και της Ευρώπης, οι μεξικάνικοί σύλλογοι που βρίσκοτναν ψηλά στην κατάταξη του πρωταθλήματος δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά για να συμμετάσχουν σε σημαντικές διεθνείς διοργανώσεις όπως το Κόπα Λιμπερταδόρες.
Τα πλέι-οφ, που ονομάστηκαν Λιγ'ίγια (Liguilla) στο Μεξικό, περιελάμβαναν τις οκτώ κορυφαίες ομάδες της κατάταξης του πρωταθλήματος. Οι ομάδες που βρίσκονταν στις τέσσερις πρώτες θέσεις αντιμετώπιζαν τις υπόλοιπες τέσσερις. Εν συνεχεία, η μορφή διεξαγωγής άλλαξε καθώς οι ομάδες χωρίζονταν σε δύο ομίλους των τεσσάρων και μετείχαν σε εντός και εκτός έδρας αγώνες, με την πρώτη κάθε ομίλου να προκρίνεται στον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας.
Η αλλαγή των κανόνων επηρέασαν τις ομάδες που παραδοσιακά κυριαρχούσαν στο πρωτάθλημα, καθώς δόθηκε η ευκαιρία σε μικρότερης δυναμικότητας ομάδες να προταγωνιστήσουν (η Κρους Ασουν τη δεκαετία του 1970, η Αμέρικα τη δεκαετία του 1980 και η Τολούκα τη δεκαετία του 2000). Το πρωτάθλημα έγινε επαγγελματικό το 2004.
Λίγα ΜΧ
thumb|260px|Το λογότυπο της διοργανώτριας αρχής LIGA MX / ASCENSO MX (2019-2020)
Πριν από την περίοδο 2012–13 δημιουργήθηκε η LIGA MX / ASCENSO MX η οποία αντικατέστησε τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FMF) ως διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος. Επίσης, παρουσιάστηκε μια σειρά μέτρων για την αναδιάρθρωση του πρωταθλήματος, τα οποία περιελάμβαναν έργα ανακατασκευής στα γήπεδα (όπως η αφαίρεση των διχτυών και της περίφραξης και η τοποθέτηση ατομικών καθισμάτων στα γήπεδα όλων των πόλεων) και την αναβίωση του Κυπέλλου.
Αυτή η μορφή αναδιοργάνωσης, η οποία όπως και οι προηγούμενες αλλαγές στο παρελθόν, δεν συνεπάγεται με μία βαθιά αλλαγή στο καταστατικό, τις διαμάχες, τα εργασιακά δικαιώματα των παικτών, τα τηλεοπτικά δικαιώματα και γενικότερα το σύστημα της διοργάνωσης, αλλά είναι κατανοητές και αντιμετωπίζονται εντός ενός σχεδίου ανάπτυξης για το άθλημα.
Διοργανώσεις κανονικής περιόδου
Η Λίγα ΜΧ είναι μία ενιαία κατηγορία 18 ομάδων, οι οποίες αγωνίζονται σε δύο ετήσιες διοργανώσεις, με αποτέλεσμα δύο πρωταθλήτριες, μία ανά περίοδο. Η αγωνιστική περίοδος αρχίζει με την διοργάνωση της Απερτούρα (Apertura, που σημαίνει Άνοιγμα) που διαρκεί από τον Ιούλιο έως τον Δεκέμβριο, ακολουθούμενη από την Κλαουσούρα (Clausura, που σημαίνει Kλείσιμο) διάρκειας από τον Ιανουάριο ως τον Μάιο. Αυτή η μορφή είναι όμοια με την αντίστοιχη άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής, όσον αφορά τα χρονοδιαγράμματα και αντιστοιχούν με το ημερολόγιο της FIFA, η οποία ανοίγει τον Ιούλιο / Αύγουστο και κλείνει τον Απρίλιο / Μάιο του επόμενου έτους. Κάθε ομάδα δίνει από έναν αγώνα την εβδομάδα, σε σύνολο 17 εβδομάδων. Οι οκτώ κορυφαίες ομάδες προκρίνονται στη Λιγ'ίγια (Liguilla, που σημαίνει Αγώνες κατάταξης, τα γνωστά Play-offs) την τελική φάση της κάθε διοργάνωσης (Απερτούρα ή Κλαουούρα), κατά την οποία κρίνεται ο πρωταθλητής.
Από το 1996 έως το 2002, το πρωτάθλημα ακολούθησε ένα παρόμοιο πρόγραμμα δύο διοργανώσεων που ονομαζόταν Ινβιέρνο (Invierno, που σημαίνει Χειμώνας) και Βεράνο (Verano, που σημαίνει Καλοκαίρι), αλλά το 2002 έως την περίοδο 2010/2011 οι 18 ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους των έξι. Παρέμειναν στις αντίστοιχες ομάδες τους σε όλη τα δύο τουρνουά που παίζονται εκείνη την εποχή. Η προκριματική φάση της κάθε διοργάνωσης (Ινβιέρνο και Βεράνο) διαρκούσε 17 εβδομάδες, με όλες τις ομάδες των ομίλων να αγωνίζονται μεταξύ τους σε εντός και εκτός έδρας αγώνες. Οι δύο πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο και οι δύο καλύτερες ομάδες που τερμάτιζαν στην τρίτη θέση προκρίνονταν στη Λιγ'ίγια.
Χορηγίες
Η διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος, Λίγα ΜΧ, υπέγραψε τετραετή συμφωνία με την εταιρία BBVA Bancomer, τον Ιούλιο του 2013. Ως εκ τούτου, χορηγός του πρωταθλήματος είναι η BBVA Bancomer, καθιστώντας έτσι την επίσημη ονομασία του πρωταθλήματος Liga Bancomer MX.
Από το 1985, έπειτα από σύναψη συμφωνίας με τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FMF) και εν συνεχεία με τη Λίγα ΜΧ, η επίσημη μπάλα των αγώνων κατασκευάζεται από τη Voit (με εξαίρεση ορισμένες αγωνιστικές περιόδους). Είναι μία από τις ελάχιστες μπάλες ποδοσφαίρου, που είναι πιστοποιημένες από τη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA).
Ονομασίες
Το πρωτάθλημα έχει μετονομαστεί αρκετές φορές.
Τίτλοι ανά σύλλογο
† Αγωνίζεται στην Ασένσο ΜΧ
†† Αγωνίζεται στη Σεγούντα Ντιβισιόν
††† Αγωνίζεται σε Ερασιτεχνικό Επίπεδο
†††† Διαλύθηκε
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μεξικό
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1978
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1978 ήταν η 11η διοργάνωση και διεξάχθηκε στην Αργεντινή από την 1η Ιουνίου μέχρι τις 25 Ιουνίου. Το τρόπαιο κατέκτησε η οικοδέσποινα Αργεντινή που νίκησε στον τελικό της διοργάνωσης την Ολλανδία με 3-1 στην παράταση. Ήταν η πρώτη κατάκτηση για την Αργεντινή και η 5η κατάκτηση τροπαίου από χώρα που διοργανώνει τους αγώνες. Επίσης, ήταν το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που μεταδόθηκε έγχρωμο στην Ελλάδα.
Η πρωτιά της Αργεντινής προέκυψε τότε με αμφισβητούμενο τρόπο. Ισοβάθμισε με τη Βραζιλία και κατέκτησε την πρώτη θέση στο δεύτερη φάση των ομίλων, που τις έδωσε την πρόκριση στον τελικό, με το κριτήριο των περισσότερων γκολ. Παίζοντας χρονικά τελευταία, γνώριζε το αποτέλεσμα της Βραζιλίας (3-1 την Πολωνία) και κέρδισε με έξι γκολ το Περού. Το 6-0 της Αργεντινής θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά σκάνδαλα και ώθησε τη FIFA να αλλάξει τον κανονισμό διεξαγωγής των αγώνων των Παγκοσμίων Κυπέλλων, θεσπίζοντας ότι οι τελευταίοι αγώνες των ομίλων θα ξεκινούν ταυτόχρονα.
Παρ' αυτά, η Αργεντινή διέθετε ταλαντούχα ομάδα, που έπαιζε επιθετικό ποδόσφαιρο το οποίο πρέσβευε ο 40χρονος προπονητής της Σέσαρ Λουίς Μενότι. Οι περισσότεροι παίκτες ήταν χωρίς διεθνή εμπειρία αγωνιζόμενοι σε ομάδες της χώρας τους (με εξαίρεση τον Μάριο Κέμπες που είχε ήδη καταξιωθεί και στην Ευρώπη) και η κατάκτηση του τίτλου τους έδωσε την ευκαιρία να αποδείξουν το ταλέντο τους στα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα τα επόμενα χρόνια. Από τη διοργάνωση έλειπαν οι δύο κορυφαίοι παίκτες του κόσμου εκείνη την εποχή, με τους Γιόχαν Κρόιφ και Φραντς Μπεκενμπάουερ να έχουν αποσυρθεί από τις εθνικές τους ομάδες. Ακόμα και έτσι όμως, η Ολλανδία διέθετε επίσης ισχυρή ομάδα με όλους τους υπόλοιπους παίκτες που είχαν φτάσει στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, μεταξύ αυτών και παίκτες από τη μεγάλη ομάδα του Άγιαξ της δεκαετίας του 1970. Είχε, όμως, την ιστορική ατυχία να συμμετάσχει σε δύο συνεχόμενους τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου (του 1974 και του 1978) με αντιπάλους τις ομάδες από τις διοργανώτριες χώρες και να τους χάσει και τους δύο, με αποτέλεσμα να αναφέρεται συχνά από τότε ως «η βασίλισσα χωρίς στέμμα».
Στατιστικά, στη διοργάνωση αυτή έγιναν 38 αγώνες και σημειώθηκαν συνολικά 102 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 2,68 γκολ ανά αγώνα. Ο συνολικός αριθμός των θεατών ήταν 1.546.151 και ο μέσος όρος ήταν 40.688 θεατές ανά αγώνα.