cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωγραφία της Μολδαβίας
Τοπογραφία
Η Υπερδνειστερία (δηλαδή η αριστερή όχθη του Δνείστερου) περιέχει προεκτάσεις του Ποδολικού Υψιπέδου (μέσο υψόμετρο 180 μέτρα, μέγιστο 275 μέτρα), οι οποίες διακόπτονται από παραποτάμους του Δνείστερου. Το νότιο ήμισυ της Υπερδνειστερίας, η πεδιάδα του Κάτω Δνείστερου, μπορεί να θεωρηθεί ως η δυτική απόληξη της Ευρασιατικής Στέπας και έχει μέσο υψόμετρο περί τα 100 μέτρα και μέγιστο τα 170 μέτρα. Η υψηλή δεξιά όχθη και η χαμηλή αριστερή όχθη του Δνείστερου έρχονται σε κτυπητή αντίθεση εδώ, όπου η ορατότητα δεν παρεμποδίζεται από τη δασοκάλυψη.
Περί τα τρία τέταρτα της Μολδαβίας καλύπτονται από έναν τύπο εδάφους γνωστό ως «μαύρη γη» (τσερνοζιόμ). Στους βόρειους λόφους υπάρχουν πιο αργιλώδη εδάφη, ενώ στον νότο κυριαρχεί το κοκκινωπό χώμα, που είναι λιγότερο εύφορο, αλλά και πάλι μπορεί να στηρίξει καλλιέργειες αμπελιών και ηλίανθου. Τέλος μικρό μόνο μέρος της νότιας Μολδαβίας βρίσκεται στη ζώνη της στέπας, ακόμα και εκεί όμως με τη σύγχρονη τεχνολογία υπάρχουν καλλιέργειες. Ο κατώτατος ρους του Προύθου και του Δνείστερου, όπως και οι νότιες απολήξεις άλλων ποταμών, είναι υφάλμυροι βάλτοι.
Το νερό όλων των ποταμών, ρυακιών και παραποτάμων της Μολδαβίας (που αριθμούν περί τις τρεις χιλιάδες) καταλήγει τελικώς στη Μαύρη Θάλασσα. Μόνο οκτώ ποτάμια έχουν μήκος μεγαλύτερο των 100 χιλιομέτρων. Ο κυριότερος ποταμός της χώρας, ο Δνείστερος, είναι πλωτός σε όλη σχεδόν τη μολδαβική διαδρομή του και τους ηπιότερους χειμώνες δεν παγώνει καθόλου. Ο Προύθος είναι τυπικά παραπόταμος του Δούναβη, με τον οποίο ενώνεται σχεδόν στις εκβολές του στη θάλασσα, στο νοτιοδυτικό άκρο της Μολδαβίας. Περισσότερο από το 95% της κυκλοφορίας του νερού στη χώρα καταλήγει σε έναν από τους δύο ποταμούς: τον Προύθο ή τον Δνείστερο.
Τα υπόγεια νερά, που χρησιμοποιούνται εκτεταμένα, βγαίνουν στην επιφάνεια από περίπου 2.200 φυσικές πηγές. Επίσης το έδαφος ευνοεί την κατασκευή ταμιευτήρων διάφορων μεγεθών.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
Έκταση: Ολική: 33.851 τ.χλμ. Ξηρά: 32.891 τ.χλμ. Εσωτερικά και χωρικά ύδατα: 960 τ.χλμ. Συγκριτική έκταση: Περίπου όσο οι δύο μεγαλύτερες περιφέρειες της Ελλάδας μαζί. Στην Ευρώπη είναι η 32η χώρα σε έκταση.
Χερσαία σύνορα: Ολικό μήκος: 1.390 χλμ. Ανά χώρα: Ουκρανία 940 χλμ., Ρουμανία 450 χλμ.
Μήκος θαλάσσιων ακτών: 0 χλμ.
Φυσικοί πόροι: Λιγνίτης, φωσφορίτες, γύψος, ασβεστόλιθος, καλλιεργήσιμη γη
Αρδευόμενη γη: 2.283 τ.χλμ. (στοιχεία του 2011)
Ολικοί ανανεώσιμοι υδάτινοι πόροι: 11,65 κ.χλμ.
Φυσικοί κίνδυνοι: Κατολισθήσεις (57 περιπτώσεις μόνο το 1998)
Ρεκόρ
Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στη Μολδαβία είναι 41,5 °C και σημειώθηκε στις 21 Ιουλίου 2007 στην Κάμενκα. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στη χώρα είναι −35,5 °C και σημειώθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1963, στην κωμόπολη Brătuşeni του Διαμερίσματος Έντινετς.
Ιστορικές περιγραφές
thumb|285px|[[Γραμματόσημο της Μολδαβίας με θέμα το φυσικό καταφύγιο «Πριγκιπικός Δρυμός» (Pădurea Domnească)]] thumb|285px|Γραμματόσημο της Μολδαβίας με θέμα τα δάση Κόντρι
Σύγχρονα περιβαλλοντικά θέματα και διεθνείς συμφωνίες
Κατά την κομμουνιστική εποχή υπήρξε υπερβολική χρήση φυτοφαρμάκων και τεχνητών λιπασμάτων στην γεωργία, χωρίς να υπολογίζονται οι συνέπειες για το φυσικό περιβάλλον. Ως αποτέλεσμα, το έδαφος και τα υπόγεια νερά της Μολδαβίας ρυπάνθηκαν από χημικές ουσίες, κάποιες από τις οποίες (όπως το DDT) είχαν απαγορευθεί στις δυτικές χώρες. Τέτοιες πρακτικές συνεχίζονται στη Μολδαβία μέχρι σήμερα : Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η χρήση φυτοφαρμάκων στη χώρα ήταν κατά μέσο όρο εικοσαπλάσια εκείνης σε άλλα κράτη της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως και στις δυτικές χώρες. Επίσης ακατάλληλες μέθοδοι καλλιέργειας, όπως η υλοτόμηση δασών για τη φύτευση αμπελιών, έχουν συνεισφέρει στην εκτεταμένη διάβρωση του εδάφους, στην οποία ήταν ήδη ευάλωτη η μολδαβική τοπογραφία και εδάφη.
Η Μολδαβία έχει υπογράψει τις εξής διεθνείς συμφωνίες: Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές - Πρωτόκολλο του Κιότο, Πρωτόκολλο του Μοντρεαλ και συμφωνίες για την ατμοσφαιρική ρύπανση, τη βιοποικιλότητα, την ερημοποίηση, τα κινδυνεύοντα είδη, τα επικίνδυνα απόβλητα, τη ρύπανση από τα πλοία, και για τους υγρότοπους.
Ορζέρ (Ορν)
Το Ορζέρ (γαλλικά: Orgères) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ορζεριέν (γαλλικά: Orgériens).
Ορινί-λε-Ρου
Το Ορινί-λε-Ρου (γαλλικά: Origny-le-Roux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ορινιέν (γαλλικά: Orignens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ούλριχ Β΄ της Καρινθίας
Ο Ούλριχ Β΄, γερμ.: Ulrich II (απεβ. 1181 – 10 Αυγούστου 1202), μέλος του Οίκου του Σπόνχαϊμ, ήταν δούκας της Καρινθίας από το 1181 μέχρι το τέλος του. Ήταν ένας από τους ευγενείς Γερμανούς, που έλαβαν μέρος στη Σταυροφορία του 1197.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του δούκα Ερμάνος της Καρινθίας, ο οποίος είχε παντρευτεί την Agnes of Babenberg, κόρη του δούκα Henry Jasomirgott της Αυστρίας και πρώην σύζυγο της βασίλισσας της Ουγγαρίας. Ανήλικος ακόμη, όταν ο πατέρας του πέθανε το 1181, ήταν αρχικά υπό την κηδεμονία του θείου του από τη μητέρα του, Δούκα Λεοπόλδο Ε' της Αυστρίας. Ως εκ τούτου, έπρεπε να σταθεί πίσω όταν οι ηγεμόνες των Otakar της Στυρίας εξαφανίστηκαν και ο Λεοπόλδος συνήψε το Σύμφωνο Georgenberg του 1186 με τον Ottokar IV προκειμένου να διατηρήσει το δικαίωμα διαδοχής για τον Αυστριακό Οίκο του Babenberg. Ο θείος του από τον πατέρα του ήταν ο Pellegrino του Ortenburg-Spanheim, ο οποίος κυβέρνησε ως Πατριάρχης της Aquileia από το 1195 έως το 1204. Το 1192 έκανε μια δωρεά στο Αβαείο του Αγίου Παύλου.
Ο Ούλριχ Β΄ ενηλικιώθηκε για να κυβερνήσει ανεξάρτητα από το 1194 και, όπως ο πατέρας του, παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της βασιλικής δυναστείας των Χοενστάουφεν. Όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας κάλεσε για τη Γερμανική Σταυροφορία το 1195, ο δούκας της Καρινθίας ήταν μεταξύ των πολλών ευγενών, που ανέλαβαν να πάνε, παρόλο που μόλις είχε ενηλικιωθεί. Ξεκινώντας τον Μάρτιο του 1197, αυτοί οι ευγενείς με τα στρατεύματά τους έφυγαν από τη νότια Ιταλία και τη Σικελία. Ο κύριος στόλος έφτασε στην Άκρα τον Σεπτέμβριο του 1197. Η Σταυροφορία έληξε μετά την πτώση της Σιδώνας και της Βηρυτού. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ απεβίωσε από πυρετό στη Μεσσήνη τον Οκτώβριο του 1197. Όταν άκουσαν τα νέα, πολλοί από τους υψηλόβαθμους ευγενείς επέστρεψαν στη Γερμανία, για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους στις επερχόμενες βασιλικές εκλογές.
Έχοντας επιστρέψει στη Γερμανία, ο Ούλριχ Β΄ συμμετείχε στην εκλογή του Φιλίππου της Σουηβίας ως βασιλιά της Γερμανίας το 1198. Ωστόσο, αρρώστησε λίγο αργότερα και έγινε ανίκανος να κυβερνήσει, οπότε ο μικρότερος αδελφός του Βερνάρδος έδρασε ως επίτροπος. Υπάρχει ία καταγραφή για τον δούκα, που έκανε άλλη μία δωρεά στο αβαείο του Αγίου Γεωργίου στις 31 Μαρτίου 1199. Σύμφωνα με τον κατάλογο τεθνεώτων του αβαείου Σέκαου, ο Ούλριχ Β΄ απεβίωσε στις 12 Αυγούστου 1202.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Αναφορές
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος του Σπόνχαϊμ
Πασέ (Ορν)
Το Πασέ (γαλλικά: Pacé) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πασεέν (γαλλικά: Pacéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Μπαριτσέλλα
Η Μπαριτσέλλα (ιταλικά: Baricella) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Μπόραϊνα
Η Μπόραϊνα (κυριλλικά: Борајна) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Γκρούντε, εντός του Καντονιού της Δυτικής Ερζεγοβίνης και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 228 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Γκρούντε Κατηγορία:Οικισμοί του Γκρούντε με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Χας Μουράτ πασάς
Ο Χας Μουράτ πασάς ήταν Οθωμανός στρατιωτικός βυζαντινής καταγωγής, σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς από την Δυναστεία των Παλαιολόγων.
Όταν ο Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς απολύθηκε από Μεγάλος Βεζίρης μπεηλέρμπεης του Εγιαλέτ της Ρούμελης το 1468, ο Χας Μουράτ τον διαδέχτηκε. Φαίνεται ότι έμεινε στην θέση αυτή μέχρι το 1473, όταν συμμετείχε σε μια εκστρατεία εναντίον του Ουζούν Χασάν στην Ανατολία, όπου νικήθηκε και σκοτώθηκε. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, διέταξε τη δεξιά πτέρυγα στρατού μια δύναμη 20.000 ανδρών με 40 σαντζάκ μπέηδες. Κατά την μάχη ο Ουζούν Χασάν υποχώρησε πέρα ​​από τον Ευφράτη. Σύμφωνα με ορισμένους οθωμανούς ιστορικούς, ο Μαχμούντ Πασάς προσπάθησε να τον προειδοποιήσει ότι ήταν τέχνασμα αλλά ο Μουράτ, ο οποίος ως νέος ήταν ορμητικός και πρόθυμος να διεκδικήσει δόξα για τον εαυτό του, δεν τον άκουσε. Αντ 'αυτού, προχώρησε με μέρος του στρατού του, διέσχισε τον Ευφράτη και έπεσε σε ενέδρα στις 4 Αυγούστου. Η επακόλουθη μάχη του Τερτσάν ήταν μια καταστροφή για τους Οθωμανούς: ο Μουράτ σκοτώθηκε - αν και η επιστολή του Ουζούν Χασάν ισχυρίζεται ότι συνελήφθη μαζί με ένα μεγάλο μέρος του οθωμανικού στρατού, και αρκετοί διακεκριμένοι διοικητές, όπως ο Τουραχάνογλου Ομέρ μπέης και ο Φενάριογλου Αχμέτ πασάς, κρατήθηκαν φυλακισμένοι. Άλλοι ιστορικοί, όμως, συμπεριλαμβανομένων των σύγχρονων ελληνικών και λατινοαμερικανικών πηγών, κατηγορούν τον Μαχμούντ πασά ότι γνώριζε την ενέδρα και δεν προειδοποίησε τον Μουράτ επειδή τον ζήλευε.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιολόγοι εκ θηλυγονίας Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής
Πέταρ Σκοκ
Ο Πέταρ Σκοκ (Κροατική προφορά: pětar skôk; 1 Μαρτίου 1881 – 3 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Κροάτης γλωσσολόγος και ειδικός στην ονοματολογία.
Βιογραφία
Ο Πέταρ Σκοκ γεννήθηκε σε μια κροατική οικογένεια στο χωριό Γιούρκοβο Σέλο, Ζούμπερακ. Από το 1892 έως το 1900 παρακολούθησε το Γυμνάσιο στο Ράκοβατς κοντά στο Κάρλοβατς. Στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης (1900 – 1904) σπούδασε ρομανική και γερμανική φιλολογία και ινδοευρωπαϊκές σπουδές, δίνοντας εξετάσεις για καθηγητή το 1906. Έλαβε Ph.D. με διατριβή για τη Νοτιογαλλική ονοματολογία των τοπωνύμιων.
Ως καθηγητής γυμνασίου δίδαξε στη Μπάνια Λούκα και υπηρέτησε ως βιβλιοθηκάριος του Βασιλικού μουσείου στο Σεράγεβο. Από το 1917 έγινε επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Ζάγκρεμπ. Την περίοδο από το 1919 έως τη συνταξιοδότησή του, εργάστηκε ως κανονικός καθηγητής στο τμήμα σεμιναρίων Ρομανικών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ και δίδαξε γαλλική γλώσσα και λογοτεχνία στην Ανώτερη Παιδαγωγική Σχολή (Viša pedagoška škola) στο Ζάγκρεμπ.
Άρχισε να γράφει ως μαθητής γυμνασίου, έχοντας δημοσιεύσει λογοτεχνικές κριτικές με το ψευδώνυμο ''Π.Σ. Μίκοφ''. Αργότερα αφοσιώθηκε πλήρως στις γλωσσολογικές σπουδές της νοτιοανατολικής Ευρώπης, κυρίως των ρομανικών γλωσσών: Λαϊκή Λατική γλώσσα, δαλματική γλώσσα, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ρομανική επιρροή στις κροατικές διαλέκτους και σε άλλες γλώσσες στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Μελέτησε την ιστορία των Σλάβων, γλώσσες και αλληλεπιδράσεις γλωσσών από την ανατολική ακτή της Αδριατικής μέχρι την ενδοχώρα με ιδιαίτερη προσοχή στην ονοματολογία. Χάρη στην προσπάθεια του Σκοκ, το κέντρο των κροατικών σπουδών ονοματολογίας βρίσκεται από το 1948 στο ίδρυμα, που είναι σήμερα Ινστιτούτο Κροατικής Γλώσσας και Γλωσσολογίας.
Ο Σκοκ πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1956 στο Ζάγκρεμπ.
Έργα
Ως εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας, ο Σκοκ δημοσίευσε δεκάδες βιβλία και εκατοντάδες ερευνητικές εργασίες σε περιοδικά. Η «αναθεωρημένη» βιβλιογραφία του από τον Ζέρκο Μούλιατσιτς την επεκτείνει σε περισσότερα από 650 έργα. Μερικά από τα αξιόλογα βιβλία του είναι:
Άφησε σε χειρόγραφο ημιτελές ετυμολογικό λεξικό που εκδόθηκε μεταθανάτια σε 4 τόμους με τον τίτλο Etimologijski rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika («Ετυμολογικό λεξικό της κροατικής ή της σερβικής γλώσσας»), 1971–1974, και το οποίο αντιπροσωπεύει μέχρι σήμερα το πιο ογκώδες κροατικό ετυμολογικό λεξικό με περισσότερες από 10.000 λέξεις. Σύμφωνα με τα λόγια του ακαδημαϊκού Αύγουστου Κόβατσετς, το ετυμολογικό λεξικό του Σκοκ είναι μια σύνθεση των «επιστημονικών προσπαθειών του στο σύνολό τους στους τομείς της ετυμολογίας και της γλωσσολογίας γενικά» και αντιπροσωπεύει την πιο αξιοσημείωτη «συμβολή ενός επιστημονικού ατόμου στην κροατική γλώσσα και τη μελέτη της κροατικής γλώσσα στον 20ο αιώνα». Ο Σκοκ άφησε το λεξικό του ημιτελές σε χειρόγραφο - οι σημειώσεις του επεξεργάστηκαν από τον μαθητή και συνάδελφό του Βαλεντίν Πούτανετς.
Η μετέπειτα ανάπτυξη του λεξικού του Σκοκ κατευθύνεται προς δύο κατευθύνσεις. Το πρώτο είναι συμπλήρωμα, με την πιο πολύτιμη συνεισφορά να είναι ένα έργο του Βόιμιρ Βίνια Jadranske etimologije: Jadranske dopune Skokovu etimologijskom rječniku ("Αδριατικές ετυμολογίες: Αδριατική προσθήκη στο ετυμολογικό λεξικό του Σκοκ") σε τρεις τόμους. Ο τελευταίος τόμος - το πολύ απαραίτητο ευρετήριο - ετοιμάζεται για δημοσίευση.
Η άλλη κατεύθυνση είναι η μείωση του τεράστιου λεξικού του Σκοκ σε εγχειρίδιο, πιο προσιτό στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ο Αλέμκο Γκλούχακ δημοσίευσε έτσι το Κροατικό ετυμολογικό λεξικό (Hrvatski etimologijski rječnik) (Ζάγκρεμπ, 1993, 832 σελ.) με περίπου 1800 κεφαλίδες, περίπου 7800 κροατικά λεξήματα και περισσότερα από 1000 προσωπικά ονόματα, εγγενή Κροατικά και ξένης προέλευσης, συνοδευόμενα από μια σύντομη περιγραφή βασικών όρων της γενετικής σχέσης μεταξύ των γλωσσών του κόσμου.
Κληρονομιά
Προς τιμήν του Πέταρ Σκοκ πραγματοποιούνται ετυμολογικά-ονοματολογικά συνέδρια με συνεισφορές Κροατών και ξένων ειδικών. Μέχρι στιγμής έξι από αυτά έχουν πραγματοποιηθεί, χρονολογικά στο Ζάγκρεμπ (1987), Ζαντάρ, Πούλα, Κρκ, Βούκοβαρ και στην Κόρτσουλα (2006).
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Κροάτες γλωσσολόγοι
Μπόργκο Τοσσινιάνο
Το Μπόργκο Τοσσινιάνο (ιταλικά: Borgo Tossignano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Νέα Σερβία
Η Νέα Σερβία ( Нова Србија) είναι ένα μικρό λαϊκιστικό και μοναρχιστικό πολιτικό κόμμα στη Σερβία. Ιδρύθηκε το 1998 από μια ομάδα πολιτικών αντιφρονούντων με αρχηγό τον Βέλιμιρ Ίλιτς του Σερβικού Κίνηματος Ανανέωσης.
Μπόργκο Τοσσινιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Νέα Σερβία
Ιστορία
Η Νέα Σερβία ήταν μέρος της συμμαχίας της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης της Σερβίας που νίκησε τον Σλόμπονταν Μιλοβίβιτς στις προεδρικές εκλογές του 2000.
Το κόμμα συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2003 ως μέρος συμμαχίας με το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης. Η συμμαχία συγκέντρωσε το 7,7% των ψήφων και κέρδισε 22 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. από τις οποίες οι 9 ήταν της Νέας Σερβίας.
Στις εκλογές του 2007 συμμετείχε ως μέρος συμμαχίας με το Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας και την Ενωμένη Σερβία. Η συμμαχία συγκέντρωσε το 16,55% των ψήφων και κέρδισε τις 47 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, από τις οποίες οι 10 ήταν της Νέας Σερβίας.
Στις εκλογές του 2008, η συμμαχία της Νέας Σερβίας με το Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας συγκέντρωσε το 11,62% των ψήφων και κέρδισε τις 30 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, από τις οποίες οι 9 ήταν του ΝΣ.
Στις εκλογές του 2014 η Νέα Σερβία συμμετείχε ως μέρος της συμμαχίας του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος μαζί με πολλά άλλα κόμματα. Η συμμαχία συγκέντρωσε το 48,35% των ψήφων και κέρδισε τις 158 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, από τις οποίες οι 6 ήταν του ΝΣ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
Φρίτγιοφ Κάπρα
Ο Φρίτγιοφ Κάπρα (Fritjof Capra, γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1939) είναι Αυστριακός φυσικός και συγγραφέας αρκετών βιβλίων, από τα οποία είναι κυρίως γνωστός, όπως Το ταό και η φυσική (1975), Η κρίσιμη καμπή (1982), κ.ά.. Το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του έγινε στις ΗΠΑ, την υπηκοότητα των οποίων απέκτησε.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κάπρα γεννήθηκε στη Βιέννη και σπούδασε στο πανεπιστήμιό της, από όπου πήρε και το διδακτορικό του στη θεωρητική φυσική το 1966. Ασχολήθηκε με την έρευνα στη σωματιδιακή φυσική και στη θεωρία των συστημάτων, στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (1966–1968), στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ (1968–1970), στο Κέντρο Γραμμικού Επιταχυντή του Στάνφορντ (1970), στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου (1971–1974) και στο Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ (1975–1988). Στο Μπέρκλεϋ έγινε μέλος της «Ομάδας Θεμελίων της Φυσικής», που ιδρύθηκε τον Μάιο του 1975 από τους Τζωρτζ Βάισμαν και Ελίζαμπεθ Ράουσερ, και σε εβδομαδιαίες συναντήσεις συζητούσαν θέματα φιλοσοφίας και κβαντικής φυσικής. Ο Κάπρα δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, and Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φραντσίσκο.
Ο Κάπρα, που γνωρίζει καλά τη γερμανική, την αγγλική, τη γαλλική και την ιταλική γλώσσα, συνέγραψε εκλαϊκευμένα βιβλία με θέμα τις φιλοσοφικές συνέπειες της επιστήμης, σημαντικότερο από τα οποία θεωρείται Το ταό και η φυσική, όπου υποστηρίζεται ότι η φυσική και η μεταφυσική οδηγούν αναπόφευκτα στην ίδια γνώση. Μετά από μία περιοδεία στη Γερμανία το 1982-1983, ο Κάπρα συνέγραψε μαζί με την οικοφεμινίστρια Σαρλήν Σπρέτνακ το βιβλίο Η πράσινη πολιτική  (1984).
Ο Κάπρα υποστηρίζει ότι ο Δυτικός πολιτισμός πρέπει να εγκαταλείψει τη συμβατική γραμμική σκέψη και τις μηχανιστικές απόψεις του Καρτέσιου. Επικρίνοντας την αναγωγιστική καρτεσιανή άποψη ότι το καθετί μπορεί να μελετηθεί στα μέρη του και να κατανοηθεί από αυτά στην ολότητά του, ενθαρρύνει μια ολιστική προσέγγιση. Στο The Web of Life, εστιάζει στη συστημική πληροφορία που παράγεται από τις σχέσεις ανάμεσα στα μέρη ως σημαντικό πρόσθετο παράγοντα για την κατανόηση του χαρακτήρα του όλου, τονίζοντας την «ιστοειδή» δομή όλων των συστημάτων και τις διασυνδέσεις όλων των μερών τους.
Ο Κάπρα είναι ιδρυτής και διευθυντής του «Κέντρου για τον Οικοαλφαβητισμό» (Center for Ecoliteracy) στο Μπέρκλεϋ, το οποίο προάγει την οικολογία και την έρευνα των συστημάτων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Βιβλία του
Μερικά από τα βιβλία του Κάπρα είναι τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς της Νέας Εποχής
Παρφοντεβάλ (Ορν)
Το Παρφοντεβάλ (γαλλικά: Parfondeval) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Παρφοντεβαλαί (γαλλικά: Parfondevalais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αρτούρ Αβίλα
Ο Αρτούρ Αβίλα (Artur Ávila Cordeiro de Melo, γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1979 στο Ρίο ντε Τζανέιρο) είναι Γαλλοβραζιλιάνος μαθηματικός που εργάζεται κυρίως στους τομείς των δυναμικών συστημάτων και της φασματικής θεωρίας. Το 2014 του απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς.
Βιογραφία
Ο Αρτούρ Αβίλα μεγάλωσε στο Ρίο, με πατέρα ασφαλιστή και με μητέρα δημόσιο υπάλληλο. Σε ηλικία 16 ετών, ο Αρτούρ Αβίλα βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα του Τορόντο και έλαβε υποτροφία για σπουδές στο Εθνικό Ινστιτούτο Καθαρών και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών, όπου σε ηλικία 19 ετών άρχισε να εκπονεί διδακτορικό για τη μονοδιάστατη δυναμική υπό την επίβλεψη του Ουέλινγκτον ντε Μέλο. Υπερασπίστηκε τη διατριβή του το 2001 και εντάχθηκε στο Κολλέγιο της Γαλλίας για ένα διετές μεταδιδακτορικό πρόγραμμα. Το 2003 προσλήφθηκε στο CNRS αφού απέτυχε δύο φορές σε διαγωνισμό.
Το 2005, ο Αρτούρ Αβίλα ήταν λέκτορας στο μάθημα Peccot στο κολλέγιο της Γαλλίας, με θέμα τη δυναμική των οιονεί περιοδικών κοκκυκλών και το φάσμα του τελεστή σχεδόν-Mathieu. Το 2006, έλαβε το χάλκινο μετάλλιο του CNRS, καθώς και το βραβείο Σαλέμ, και τιμήθηκε με το βραβείο Clay Research Fellow. Το 2008, έγινε ο νεότερος διευθυντής έρευνας στο CNRS σε ηλικία μόλις 29 ετών. Την ίδια χρονιά, του απονεμήθηκε ένα από τα δέκα βραβεία της Ευρωπαϊκής Μαθηματικής Εταιρείας στο Πέμπτο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Μαθηματικών, ενώ το 2009 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Jacques Herbrand της Ακαδημίας Επιστημών. Το 2010 συμμετείχε στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Χαϊντεραμπάντ ως ομιλητής ολομέλειας.
Štark Arena
Η Štark Arena (σερβικά: Штарк арена, αρχικά γνωστή ως «Београдска арена», Μπεογκράντσκα αρένα) είναι κλειστό στάδιο που βρίσκεται στο Νόβι Μπέογκραντ του Βελιγραδίου. Έχει σχεδιαστεί ως αίθουσα αθλητισμού, πολιτιστικών εκδηλώσεων και άλλων προγραμμάτων. Το συνολικό εμβαδόν του σταδίου είναι 48.000 τετραγωνικά μέτρα, ενώ η χωρητικότητα του είναι από 20.000 έως 25.000, ανάλογα με τη χρήση. Το κόστος της υπολογίζεται σε 70 εκατομμύρια ευρώ. Η αρένα είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου Αρένων (EAA).
Ονομασία
Κατά την κατασκευή της, η προσωρινή ονομασία της αρένας ήταν «Hala Limes». Ωστόσο, όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή της αρένας το 2004, δόθηκε η επίσημη ονομασία «Београдска арена» (Αρένα Βελιγραδίου). Το Φεβρουάριο του 2007, ο Σέρβος προπονητής καλαθοσφαίρισης Μπόζινταρ Μάλκοβιτς ξεκίνησε μια πρωτοβουλία με σκοπό τη μετονομασία της αρένας υπό την ονομασία ενός άλλου διάσημου Σέρβου καλαθοσφαιριστή, Αλεξάνταρ Νίκολιτς. Ο Μαλικόβιτς παρουσίασε την πρωτοβουλία του στους αξιωματούχους της πόλης και στον πρόεδρο της Σερβίας, Μπόρις Τάντιτς, αλλά η αλλαγή της ονομασίας δεν έγινε αποδεκτή. Αντ' αυτού, το 2016, μια άλλη αθλητική αίθουσα του Βελιγραδίου, η Hala Pionir μετονομάστηκε σε Hala Aleksandar Nikolić.
Τον Ιούνιο του 2012, οι αξιωματούχοι της Αρένας υπέγραψαν πενταετή συμφωνία με την Komercijalna banka με σκοπό τη μετονομασία σε «Kombank Arena» και η αλλαγή της ονομασίας έγινε επίσημα το Σεπτέμβριο του 2012. Κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Σάλας 2016 που διεξήχθη το Φεβρουάριο του 2016, η αρένα μετονομάστηκε από Kombank Arena σε «Beogradska Arena» για εμπορικούς λόγους. Τον Οκτώβριο του 2017, η αρένα μετονομάστηκε ξανά, αυτή τη φορά σε «Štark Arena», μετά την υπογραφή πενταετούς συμφωνίας χορηγίας με την εταιρεία παραγωγής τροφίμων Štark.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βελιγράδι Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις
8ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 8ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (γαλλικά: Le 8e arrondissement de Paris ) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Όγδοο.
Το διαμέρισμα, που ονομάζεται και Ελιζέ, βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα και χαρακτηρίζεται από την πλατιά λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων, που συνδέει την Αψίδα του Θριάμβου με την πλατεία Κονκόρντ. Στην περιοχή βρίσκονται πολλά πολυτελή καταστήματα και ξενοδοχεία πέντε αστέρων, αλλά και πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα καθώς και κυβερνητικά κτήρια, όπως το μέγαρο Ελιζέ, η επίσημη κατοικία του Προέδρου της Γαλλίας και το Υπουργείο Εσωτερικών, καθώς και επτά πρεσβείες χωρών της G20 και προξενεία.
Το 8ο είναι, μαζί με το 1ο, 9ο, 16ο και 17ο διαμέρισμα, μία από τις κύριες επιχειρηματικές περιοχές του Παρισιού.
Η αρχιτεκτονική κληρονομιά, η γοητεία των κήπων, οι παρελάσεις, τα μεγάλα γεγονότα που συμβαίνουν εκεί και η ποικιλία των αξιοθέατων καθιστούν το 8ο διαμέρισμα ένα από τα πιο τουριστικά και αντιπροσωπευτικά μέρη στο Παρίσι, που χαρακτηρίζεται ως «η πιο όμορφη πόλη του κόσμου».
Η περιοχή διασχίζεται από τον Ιστορικό άξονα του Παρισιού.
Τοποθεσία και πρόσβαση
μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης του 8ου διαμερίσματος μικρογραφία|350x350εσ|Συγκοινωνία: [[Μετρό Παρισιού|Μετρό και Προαστιακός]] Το 8ο διαμέρισμα του Παρισιού βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα. Συνορεύει δυτικά με το 16ο διαμέρισμα, βόρεια με το 17ο διαμέρισμα, ανατολικά με το 9ο και το 1ο διαμέρισμα, και νότια με τον Σηκουάνα και το 7ο διαμέρισμα.
Το διαμέρισμα εξυπηρετείται από τις γραμμές του μετρό 1, 2, 3, 6, 8, 9, 12, 13 και 14 που περνούν μέσω και κατά μήκος του. Η γραμμή Α του προαστιακού τρένου RER έχει μία στάση, στον σταθμό Σαρλ ντε Γκωλ-Ετουάλ. Το σιδηροδρομικό δίκτυο Τρανζιλιάν εξυπηρετεί επίσης την περιοχή, στον σταθμό Σαιν-Λαζάρ.
Η έκταση του 8ου διαμερίσματος είναι 3,88 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή του 8ου διαμερίσματος παλιά καλύπτονταν από δάσος κατά μήκος του Σηκουάνα και περιλάμβανε δύο χωριουδάκια: το Ρουλ και το Μονσώ.
Γύρω στο 1667, ο βασιλικός σχεδιαστής κήπων Αντρέ Λε Νοτρ, κατόπιν αιτήματος του Λουδοβίκου ΙΔ', σχεδίασε τον σημερινό κήπο του Κεραμεικού και διαπλάτυνε ένα μικρό μονοπάτι που υπήρχε μέσα στο δάσος, ώστε να διευρύνει τον ορίζοντα του παλατιού, δημιουργώντας θέα προς τα δυτικά. Αυτό το δρομάκι αργότερα έγινε η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων.
Δημογραφικά στοιχεία
Το 8ο διαμέρισμα έφθασε στον κορυφαίο πληθυσμό του το 1891, όταν είχε 107.485 κατοίκους. Το 1999, είχε σχεδόν το ένα τρίτο αυτού του αριθμού, 39.310 κατοίκους. Είναι ένα από τα λιγότερο πυκνοκατοικημένα διαμερίσματα του Παρισιού και περιέχει το 1,8% του συνολικού πληθυσμού του Παρισιού.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1999, ήταν ο τόπος απασχόλησης περισσότερων ανθρώπων από οποιοδήποτε άλλο ενιαίο διαμέρισμα της πρωτεύουσας.
Συνοικίες
μικρογραφία|260x260εσ|Οι 4 συνοικίες του 8ου διαμερίσματος Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 8ου διαμερίσματος:
Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 8ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 29 έως 32.
Μουσεία και γκαλερί
μικρογραφία|320x320εσ|Το [[Γκραν Παλαί (Παρίσι)|Γκραν Παλαί]] μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Πετί Παλαί]] μικρογραφία|Η [[Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄ (Παρίσι)|γέφυρα Αλεξάνδρου Γ'.]]
Πάρκα
Το πάρκο Μονσώ. Είναι ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά του Παρισιού, ζωγραφισμένο από τον Μονέ πολλές φορές. Είναι ένας χώρος πράσινου στη μέση του πολύβουου Παρισιού. Δημιουργήθηκε το 1860 κατά τον μεγάλο μετασχηματισμό του Παρισιού από τον βαρόνο Οσμάν.
Είναι ασυνήθιστο στη Γαλλία λόγω του «Αγγλικού» ύφους του, και είναι σε αντίθεση με άλλα παριζιάνικα πάρκα, όπως οι κλασικά σχεδιασμένοι κήποι του Λουξεμβούργου και ο κήπος του Κεραμεικού, παραδοσιακοί κήποι Γαλλικού ύφους. Στο πάρκο περιλαμβάνεται μια συλλογή αρχιτεκτονικών στοιχείων, μεταξύ των οποίων μια αιγυπτιακή πυραμίδα, ένα κινεζικό κάστρο, ένας ολλανδικός ανεμόμυλος και ένα κορινθιακό περιστύλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
08 Κατηγορία:Παρίσι
Ας δώσουμε ώθηση στη Σερβία
Το Ας δώσουμε ώθηση στη Σερβία (σερβικά κυριλλικά: Покренимо Србију, σερβικά λατινικά: Pokrenimo Srbiju) ήταν σερβικός πολιτικός συνασπισμός, του οποίου ηγείτο ο Τόμισλαβ Νίκολιτς. Έλαβε μέρος στις σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012, όπου συγκέντρωσε ποσοστό της τάξεως του 24,04 % επί του συνόλου τω ψήφων, με συνέπεια να καταλάβει 73 έδρες επί συνόλου 250 στην Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Σερβίας.
Μέλη
Ο συνασπισμός αποτελείτο από τα παρακάτω πολιτικά κόμματα και ενώσεις :
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στη Σερβία
Μέγαρο Γκατένιο-Φλωρεντίν
Το Μέγαρο Γκατένιο-Φλωρεντίν βρίσκεται στη συμβολή των οδών Τσιμισκή-Βενιζέλου-Αγίου Μηνά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Κτίστηκε το 1925, από τους σημαντικούς αρχιτέκτονες της εποχής τον γάλλο μηχανικό Ι. Πλεμπέρ και τον Ι. Χασίδ Φερνάνδες, για λογαριασμό των Μωύς Γκατένιο, Ιακώβ Φλωρεντίν και Μωύς Φλωρεντίν. Αποτελεί ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα του εκλεκτικισμού του εμπορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης με στοιχεία γαλλικού ροκοκό, νεοκλασικά κιονόκρανα και θυρεούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Μπούντριο
Το Μπούντριο (ιταλικά: Budrio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Λε Πα-Σαιν-λ'Ομέρ
Το Λε Πα-Σαιν-λ'Ομέρ (γαλλικά: Le Pas-Saint-l'Homer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λομεριέν (γαλλικά: Lhomériens).
Καλντεράρα ντι Ρένο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Πασαί Βιλάζ
Το Πασαί Βιλάζ (γαλλικά: Passais Villages) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πασαζιέν (γαλλικά: Passagiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λαβή υδρίας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, αρ. 06.1093)
Στην συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη εκτίθενται με αριθμό ευρετηρίου 06.1093 χάλκινο αντικείμενο που αγοράστηκε το 1906.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Η σύνθεση αυτή είναι σπάνιο δείγμα της αρχαϊκής τέχνης. Ήταν προσαρμοσμένο σε υδρία και χρησίμευε ως χερούλι.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Καμουνιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Εξαερισμός
Ο εξαερισμός είναι η σκόπιμη εισαγωγή εξωτερικού αέρα σε έναν χώρο. Ο αερισμός χρησιμοποιείται κυρίως για τον έλεγχο της ποιότητας του αέρα εσωτερικών χώρων μέσω της αραίωσης και της εκτόπισης των εσωτερικών ρύπων- μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο της εσωτερικής θερμοκρασίας, της υγρασίας και της κίνησης του αέρα προς όφελος της θερμικής άνεσης, της ικανοποίησης από άλλες πτυχές του εσωτερικού περιβάλλοντος ή άλλων στόχων.
Η σκόπιμη εισαγωγή εξωτερικού αέρα συνήθως κατηγοριοποιείται ως μηχανικός αερισμός, φυσικός αερισμός ή αερισμός μικτού τρόπου (υβριδικός αερισμός).
Ο αερισμός συνήθως περιγράφεται ως ξεχωριστός από τη διήθηση.
Μια σειρά παραγόντων που σχετίζονται με το σχεδιασμό και τη λειτουργία των συστημάτων εξαερισμού ρυθμίζονται από διάφορους κώδικες και πρότυπα. Τα πρότυπα που αφορούν το σχεδιασμό και τη λειτουργία των συστημάτων εξαερισμού με σκοπό την επίτευξη αποδεκτής ποιότητας αέρα εσωτερικών χώρων περιλαμβάνουν: τα πρότυπα ASHRAE 62. 1 και 62. 2, τον Διεθνή Κώδικα Κατοικιών, τον Διεθνή Μηχανολογικό Κώδικα και τους Οικοδομικούς Κανονισμούς του Ηνωμένου Βασιλείου Μέρος F. Άλλα πρότυπα που επικεντρώνονται στην εξοικονόμηση ενέργειας επηρεάζουν επίσης το σχεδιασμό και τη λειτουργία των συστημάτων εξαερισμού, όπως: το πρότυπο ASHRAE 90. 1 και ο Διεθνής Κώδικας Διατήρησης Ενέργειας.
Σε πολλές περιπτώσεις, ο εξαερισμός για την ποιότητα του εσωτερικού αέρα είναι ταυτόχρονα επωφελής για τον έλεγχο της θερμικής άνεσης. Η αύξηση του αερισμού είναι απαραίτητη για την ενίσχυση της σωματικής υγείας των ανθρώπων. Σε αυτές τις περιόδους, μπορεί να είναι χρήσιμο να αυξηθεί ο ρυθμός αερισμού πέραν του ελάχιστου απαιτούμενου για την ποιότητα του εσωτερικού αέρα. Δύο παραδείγματα είναι η ψύξη με οικονομητή αέρα και η αεριζόμενη προ-ψύξη. Σε άλλες περιπτώσεις, ο εξαερισμός για την ποιότητα του εσωτερικού αέρα συμβάλλει στην ανάγκη για - και στη χρήση ενέργειας από - μηχανικό εξοπλισμό θέρμανσης και ψύξης. Σε θερμά και υγρά κλίματα, η αφύγρανση του αέρα εξαερισμού μπορεί να είναι μια ιδιαίτερα ενεργοβόρα διαδικασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία Κατηγορία:Βιολογία Κατηγορία:Δυναμική ρευστών
NGC 4608
Ο NGC 4608 είναι ραβδωτός φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 15 Μαρτίου 1784. Απέχει περίπου 56 εκατομύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και ανήκει στο Σμήνος της Παρθένου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η «ράβδος» του NGC 4608 είναι σαφώς ορισμένη ενώ περιμετικά αυτής υπάρχει εσωτερικός δακτύλιος. Έξω από τον δακτύλιο αυτόν, υπάρχει δίσκος χαμηλής επιφανειακής φωτεινότητας that contains weak spiral features.
Η γαλαξιακή διόγκωση στο κέντρο του είναι κλασικής μορφής και ομοιάζει με αυτήν ενός ελλειπτικού γαλαξία. Ο NGC 4608 ουσιαστικά δεν έχει εξωτερικό δίσκο. Υπάρχουν ορισμένες θεωρίες που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το χαρακτηριστικό του αυτό, όπως ότι ήταν δυνατή η δημιουργία της κεντρικής «ράβδου» χωρίς την ύπαρξη δίσκου. Άλλη άποψη που έχει διατυπωθεί είναι πως η αρχική κεντρική «ράβδος» σταδιακά μεγάλωσε αναγκάζοντας τον εξωτερικό δίσκο να χάσει στροφορμή και να απολέσει ύλη που συγκεντρώθηκε στην γαλαξιακή διόγκωση στο κέντρο. Κατά συνέπεια η κεντρική «ράβδος» δεν περιβάλλεται πλέον από αξιόλογο δίσκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4608 42545 07842 Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου
Αγασαί
Με την ονομασία Αγασαί αναφέρεται μια αρχαία πόλη του Βασιλείου της Μακεδονίας, που βρισκόταν στον ποταμό Μίτυν.
Πηγή
Αγασαι
Αγάμμεια
Αγάμμεια ή Αγάμμη ή Αγάμη ονομαζόταν στην αρχαιότητα ένα ακρωτήριο και μικρό λιμάνι της Τρωάδας, κοντά στην Τροία. Την πληροφορία αυτή τη δίνει ο Στέφανος ο Βυζάντιος, ο οποίος με τη σειρά του την πήρε από τον ιστορικό Ελλάνικο.
Η Αγάμμεια είναι περισσότερο γνωστή από τον μύθο ενός τρομερού θαλάσσιου τέρατος με πλοκάμια, το οποίο ζούσε εκεί και είχε εξελιχθεί σε φοβερή πληγή για τα γύρω μέρη. Ο βασιλιάς Λαομέδων ζήτησε και πήρε χρησμό από μαντείο, που έλεγε ότι για να εξευμενίσει το τέρας έπρεπε να θυσιάσει σε αυτό τη μονάκριβη θυγατέρα του, την Ησιόνη. Αφού όμως την έδεσε σε έναν βράχο της Αγαμμείας, τη στιγμή που εμφανίσθηκε το τέρας έτυχε να περνά από εκεί ο Ηρακλής με τους Αργοναύτες, οπότε ο μέγιστος των ηρώων ύστερα από μια υπεράνθρωπη πάλη σκότωσε το τέρας και έσωσε τη ζωή της Ησιόνης.
Πηγή
Αγαμμεια
Περς αν Νοσέ
Το Περς αν Νοσέ (γαλλικά: Perche en Nocé) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λουδοβίκος Ερνέστος του Βολφενμπύτελ
Ο Λουδοβίκος-Ερνέστος (25 Σεπτεμβρίου 1718 - 12 Μαΐου 1788) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν δούκας της Κουρλάνδης (1741) στη Ρωσία. Η Αυστρία τον είχε στρατηγό. Στην Ολλανδία ήταν αντιστράτηγος, έπειτα σύμβουλος του κυβερνήτη της χώρας και ουσιαστικά κυβερνήτης. Οι αντιμοναρχικοί εκεί τον συκοφάντησαν, ώσπου παραιτήθηκε. Ήταν θύμα του Τύπου.
Βιογραφία
Ήταν ο 3ος γιος του Φερδινάνδου-Αλβέρτου Β΄ και της Αντουανέτας των Γουέλφων, κόρης του Λουδοβίκου-Ροδόλφου πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ. Είχε συγγενικούς δεσμούς με ηγεμόνες της Ευρώπης: ο αδελφός του Άντον-Ούλριχ ήταν σύζυγος της Άννας Μέκλενμπουργκ, ανιψιάς της Άννας Ρομανόφ τσαρίνας της Ρωσίας· η αδελφή του Ελισάβετ-Χριστίνα ήταν σύζυγος του Μεγάλου Φρειδερίκου Β' βασιλιά της Πρωσίας και η Τζουλιάνα-Μαρία ήταν σύζυγος του Φρειδερίκου Ε' βασιλιά της Δανίας. Εξαδέλφη του ήταν η Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας και ανιψιά του η Βιλελμίνη, μητέρα του Γουλιέλμου Α΄ βασιλιά των Κάτω Χωρών. Αυτό εξηγεί το ότι υποστήριξε την ουδετερότητα της Ολλανδίας κατά τον Επταετή Πόλεμο. Το 1737 ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία ως συνταγματάρχης της Αυστρίας, η οποία τον έστειλε στην Ολλανδία το 1740 ως αντιστράτηγο.
Στην Αυστρία: Πήρε μέρος στον 2ο Πόλεμο για τη Σιλεσία το 1744 ως αρχιστράτηγος της Αυστρίας, ενώ οι περισσότεροι συγγενείς του ήταν με τη μεριά της Πρωσίας. Τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη του Ζόορ το 1745. Το επόμενο έτος ήταν στην Ολλανδία. Το ίδιο έτος, στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής πολέμησε τη Γαλλία. Το 1747 ήταν ταγματάρχης του πυροβολικού στη μάχη του Λάουφελτ και συνάντησε τον Γουλιέλμο Δ' πρίγκιπα της Οράγγης.
Στην Ολλανδία: Το 1749 ο πρίγκιπας της Οράγγης τον έθεσε αρχιστράτηγο του Ολλανδικού στρατού με 20.000 γκίλντερς ετησίως. Αργότερα του ζητήθηκε να αναδιοργανώσει τον στρατό. Κατά τον Επτααετή Πόλεμο του ζητήθηκε να αναλάβει την αρχηγία του Αγγλο-Πρωσικού στρατού, αλλά αρνήθηκε κρατώντας ουδέτερη την Ολλανδία. Τότε ανέλαβε την αρχηγία ο αδελφός του Φρειδερίκος (1757). Δύο έτη αργότερα προσπάθησε να ειρηνεύσει τους αντιπάλους, αλλά μάταια. Όταν ενηλικιώθηκε ο Γουλιέλμος Ε' πρίγκιπας της Οράγγης, δεν ήταν ικανός στη διοίκηση και ο Λουδοβίκος-Ερνέστος έπαιρνε αποφάσεις, όπως η τοποθέτηση ικανών τοπικών διοικητών, αφήνοντας τον πρίγκιπα μόνο να υπογράφει. Τον αποκαλούσαν ο δούκας του Βολφενμπύτελ.
Το 1766 η δύναμή του ως συμβούλου περιορίστηκε με νόμο. Το επόμενο έτος πάντρεψε την ανιψιά του Βιλελμίνα, κόρη της αδελφής του Λουίζας με τον Γουλιέλμο Ε'. Το 1771 έγινε απόπειρα δολοφονίας του Λουδοβίκου-Ερνέστου. Ένα βιβλίο για τη διακυβέρνηση της χώρας του Π. Πάουλους που είχε απήχηση, έγραφε εναντίον του (1773). Κατά τη διάρκεια του Αγγλο-Ολλανδικού πολέμου δημιουργήθηκε αντικυβερνητική μερίδα, οι πατριώτες, που εκδηλώθηκαν εναντίον του, όπως και ο δήμαρχος του Άμστερνταμ. Τον αποκαλούσαν ο χοντρός. Τον κατηγορούσαν ότι έφταιγε για τη μείωση του στόλου, τις απώλειες συνοριακών πόλεων στον πόλεμο και πως αμέλησε τη μόρφωση του Γουλιέλμου Ε', που τώρα αδυνατούσε να πάρει αποφάσεις. Μετά από αυτά, αποσύρθηκε εκούσια στη Βόρεια Βραβάνδη, ως διοικητής της περιοχής. Ο Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων προσπάθησε να βοηθήσει τον συγγενή του, παραχωρώντας προνόμια στην Ολλανδία, αλλά οι πατριώτες κατηγόρησαν τον Λουδοβίκο-Ερνέστο για προδοσία. Προτίμησε να παραιτηθεί και έφυγε στο Άαχεν αυτοεξόριστος.
Εξορία
Οι πατριώτες με δόλιους τρόπους υφάρπαζαν την αλληλογραφία του και τη δημοσίευαν. Οργάνωναν πολιτοφυλακές και τελικά εξέλεξαν δημοκρατικά Κυβέρνηση στην Ουτρέχτη. Ο Λουδοβίκος-Ερνέστος από το 1786 ζούσε στο Άιζεναχ, όπου έγραψε την Αυτοβιογραφία του και τη συνέχειά της, την Άμυνα, που σύντομα μεταφράστηκαν στα Ολλανδικά. Είχε τακτική επικοινωνία με την ανιψιά του Άννα-Αμαλία, σύζυγο του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και τον γιο της Κάρολο-Αύγουστο. Ο ανιψιός του Κάρολος-Γουλιέλμος εισέβαλε στην Ολλανδία το 1787 και έκανε πολλούς πατριώτες να φύγουν. Απεβίωσε το 1788 και τάφηκε στον Καθεδρικό του Μπράουνσβαϊγκ, στον οικογενειακό τάφο των Γουέλφων.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ
Το Κύπελλο Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λεμεσού της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λεμεσού (ΕΠΟΛ). Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του πρωταθλήματος της Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ.
Οι τελικοί του Κυπέλλου Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στον τελικό της διοργάνωσης κάθε περίοδο. Το κύπελλο της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
Κόρη (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, αρ. 06.1104)
Στην συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη εκτίθενται με αριθμό ευρετηρίου 06.1104 χάλκινο αγαλματάκι που αγοράστηκε το 1906.
Περιγραφή
Το χάλκινοι αγαλματάκι έχει ύψος 13,5 εκατοστά. Παρουσιάζει κόρη που στέκει όρθια, σχεδόν άκαμπτη με το αριστερό πόδι να βηματίζει ελαφρά. Κρατάει λωτό στο δεξί χέρι, ενώ το αριστερό στηρίζεται στον μηρό. Το σώμα της είναι γυμνό, με μοναδικά στολίδια ένα κοκαλάκι στα μαλλιά και ένα βραχιόλι στο λαιμό. Η πλούσια κόμη είναι περιποιημένη και πέφτει κοτσίδα στο σβέρκο.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Το έργο είναι φτωχά επεξεργασμένο και χρονολογείται στον 6ο αιώνα π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Κόρες Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Αλλαγή Γενιάς
H Αλλαγή Γενιάς είναι κεντροαριστερό κυπριακό πολιτικό κίνημα, που ιδρύθηκε το 2019. Επικεφαλής του κινήματος είναι η Άννα Θεολόγου.
Ιστορικό
μικρογραφία|δεξιά|Το λογότυπο του κινήματος «Ανεξάρτητοι» (2019-2021)|260px Το κίνημα Αλλαγή Γενιάς ιδρύθηκε με την ονομασία «Ανεξάρτητοι» στις 30 Οκτωβρίου 2019 ως πολιτική πλατφόρμα, με τη συμμετοχή της ανεξάρτητης βουλευτού Άννας Θεολόγου, η οποία είχε αποχωρήσει από τη Συμμαχία Πολιτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Φιλίπε Σοάρες (ποδοσφαιριστής, γενν. 1999)
Ο Φιλίπε Μιγκέλ Μπάρος Σοάρες (πορτογαλικά: Filipe Miguel Barros Soares) (γενν. 20 Μαΐου 1999) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για τον Π.Α.Ο.Κ..
Μπενφίκα
Γεννημένος στη Λισαβόνα, ο Σοάρες εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μπενφίκα σε ηλικία 8 ετών. Στις 19 Φεβρουαρίου 2017, σε ηλικία 18 ετών, έκανε το ντεμπούτο του στην Μπενφίκα Β, ως αλλαγή στο τέλος του αγώνα της εντός έδρας νίκης με 2–1 εναντίον της ΣΚ Φρεαμούντε για τη Σεγούντα Λίγα.
Εστορίλ και Μορειρένσε
Τον Ιούλιο του 2018, ο Σοάρες υπέγραψε με την ΓΝ Εστορίλ Πράια, επίσης της Σεγούντα Λίγα. Μετακόμισε στην Πριμέιρα Λίγα ένα χρόνο αργότερα, συμφωνώντας σε πενταετές συμβόλαιο με την Μορειρένσε ΦΚ.
Ο Σοάρες έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στην κορυφαία κατηγορία της Πορτογαλίας στις 11 Αυγούστου 2019, 28 λεπτά στην εκτός έδρας ήττα με 3-1 από την Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα, προτού τραυματιστεί. Σκόραρε το 1ο και το 2ο γκολ του στη διοργάνωση στις 2 Φεβρουαρίου, σε μια εκτός έδρας νίκη με 5–1 επί της Ζιλ Βισέντε ΦΚ.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Μορειρένσε, ο Σοάρες είχε συνολικά 85 συμμετοχές, 6 γκολ και 7 ασίστ.
ΠΑΟΚ
Στις 25 Ιανουαρίου 2022, ο Σοάρες εντάχθηκε στον Π.Α.Ο.Κ. με μεταγραφή 2,5 εκατομμυρίων ευρώ, με συμβόλαιο μέχρι τον Ιούνιο του 2026.
Εθνική ομάδα
Ο Σοάρες έκανε την πρώτη του συμμετοχή για την Εθνική Πορτογαλίας Κ21 στις 5 Σεπτεμβρίου 2019, παίζοντας στο δεύτερο ημίχρονο της εντός έδρας νίκης με 4–0 εναντίον του Γιβραλτάρ για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ21 του 2021.
Επίσης, έχει αγωνιστεί για τις «μικρές» εθνικές Πορτογαλίας Κ15, Κ16, Κ17, Κ18, Κ19 και Κ20.
Προσωπική ζωή
Ο μεγαλύτερος αδερφός του Σοάρες, ο Άλεξ, είναι επίσης ποδοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΝ Εστορίλ Πράια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μορειρένσε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Περού (Ορν)
Το Περού (γαλλικά: Perrou) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περυβιέν (γαλλικά: Perruviens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Καζαλφιουμανέζε
Το Καζαλφιουμανέζε (ιταλικά: Casalfiumanese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Περβανσέρ
Το Περβανσέρ (γαλλικά: Pervenchères) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περβανσερουά (γαλλικά: Pervenchérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Εμμανουήλ Τριποδάκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σπηλιά Κισσάμου στα Χανιά το 1868. Φοίτησε με υποτροφία της Ιεράς Μονής Παναγίας Οδηγήτριας Γωνιάς Χανίων, στη νομική σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη Σχολή Ευελπίδων. Σε ηλικία 22 ετών κατετάγη ως εθελοντής στο στρατό. Ακολούθησε όλους τους πολέμους και εκστρατείες, τιμήθηκε με πολλά παράσημα και μετάλλια: (Μετάλλιο Ελληνοτουρκικού πολέμου, μετάλλιο Ελληνοβουλγαρικού πολέμου,  μετάλλιο Α΄ Παγκόσμιου πολέμου το μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας με Δάφνη, το παράσημο Αξιωματικού του Γαλλικού Τάγματος της Λεγεώνας της τιμής, το παράσημο Βασιλίσσης Βικτωρίας (The Victoria Cross) και το παράσημο Σερβικού κράτους. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897), μάχη του Γρίμποβου όπου και τιμήθηκε για τον ηρωισμό του με το παράσημο του σταυρού του Σωτήρος.
Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Στρατηγού και πολιτεύτηκε το 1924. Αργότερα, τα έτη 1928 και 1932, εξελέγει βουλευτής Κισάμου με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Φιλίππου και απέκτησε 3 γιους. Απεβίωσε το 1936 (68 ετών).
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Ελισάβετ του Τες
Η Ελισάβετ της Ουγγαρίας, επίσης γνωστή ως Ευλογημένη Ελισάβετ του Τες, OP (ie Ordo Praedicatorum, Tάγμα Ιεροκηρύκων) (1292 - 31 Οκτωβρίου 1336 ή 6 Μαΐου 1338) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και το τελευταίο μέλος του Οίκου της. Έγινε Δομινικανή μοναχή, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο μοναστήρι Tες στη σημερινή Ελβετία. Παρά το γεγονός ότι ήταν το μοναδικό επιζόν μέλος του βασιλικού Οίκου της Ουγγαρίας, η Ελισάβετ δεν είχε ποτέ επιρροή στην Ουγγρική πολιτική. Τιμήθηκε από τον τοπικό πληθυσμό ως αγία.
Πρόωρη ζωή και αρραβώνες
Γεννημένη το 1292 στο κάστρο της Βούδας, η Ελισάβετ ήταν η μόνη κόρη (και από τους δύο γάμους) του Ανδρέα Γ΄, βασιλιά της Ουγγαρίας (τελευταίου από τον Οίκο των Άρπαντ) και της πρώτης συζύγου του Φενένας των Πιαστ, κόρης του Ζιεμόμυσλ δούκα του Ινόβροτσλαφ. Η βασίλισσα Φενένα απεβίωσε το 1295 και ο βασιλιάς ξαναπαντρεύτηκε, επιλέγοντας ως δεύτερη σύζυγό του την Aγνή των Αψβούργων. Στις 12 Φεβρουαρίου 1298 η Ελισάβετ μνηστεύθηκε με τον Βεγκέσλαο Γ΄ της Βοημίας, τον γιο και τον διάδοχο του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας.
Ο Ανδρέας Γ΄ απεβίωσε στις 14 Ιανουαρίου 1301, αφήνοντας την Ελισάβετ ως το μόνο και τελευταίο μέλος του αρχαίου βασιλικού Οίκου. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, στη βασίλισσα Αγνή επετράπη να φύγει από την Ουγγαρία, αλλά και να πάρει πολύ θησαυρό και την οκτάχρονη Ελισάβετ μαζί της στη Βιέννη. Οι Αψβούργοι ήθελαν η Αγνή να έχει την επιμέλεια της Eλισάβετ, επειδή ο Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας διεκδίκησε τον θρόνο της Ουγγαρίας ως αρραβωνιαστικός της Ελισάβετ. Μία προσωπική ένωση των βασιλείων της Ουγγαρίας και της Βοημίας, με τα εδάφη των Αψβούργων μεταξύ αυτών, δεν ήταν προς το συμφέρον τους. Η δέσμευση της Ελισάβετ με τον Βεγκέσλαο Β΄ διακόπηκε το 1305, την ίδια χρονιά που ο Βεγκέσλαος Β΄ έγινε βασιλιάς της Βοημίας, πιθανώς υπό την πίεση του πατέρα της Αγνής, του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας. Στη συνέχεια η Αγνή μνήστευσε την Ελισάβετ με τον αγαπημένο της αδελφό, τον Ερρίκο, αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ και οι Αψβούργοι αποφάσισαν να υποστηρίξουν τη διεκδίκηση του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας.