cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιαν Κόσσιερς
Προσωπογραφίες
Όπως συνηθιζόταν στην Αμβέρσα εκείνη την εποχή, ο Κόσσιερς συνεργάστηκε με άλλους ειδικευμένους καλλιτέχνες, για λογαριασμό των οποίων ζωγράφισε τις μορφές. Είναι γνωστό ότι συνεργάστηκε με τον ζωγράφο νεκρών φύσεων και ζώων Άντριεν φαν Ούτρεχτ σε σκηνή κουζίνας (χρονολογούμενη το 1639, σήμερα σε ιδιωτική συλλογή). Ο Κόσσιερς ζωγράφισε τα πορτρέτα του φαν Ούτρεχτ και της συζύγου του, Κονστάνσια, σε μια κουζίνα ανάμεσα σε πλούσια νεκρή φύση που περιλαμβάνει θηράματα, αστακό, ψάρια και λαχανικά, τα οποία είχε ζωγραφίσει ο φαν Ούτρεχτ.
Σχέδια
Ο Κόσσιερς ήταν ικανότατος σχεδιαστής, όπως δείχνουν πολλά πορτρέτα παιδιών, ανάμεσα στα οποία και του δικού του.
Ο Κόσσιερς δημιούργησε μια σειρά σπουδών σε πορτρέτα των μελών της οικογένειάς του. Κάθε σχέδιο φέρει αρίθμηση πάνω αριστερά και στα περισσότερα αναφέρεται το όνομα του εικονιζόμενου, ενώ χρονολογούνται το 1658. Η σειρά χαρακτηρίζεται από πολύ οικεία μεταχείριση και ιδιαίτερα αληθοφανή αποτελέσματα. Τα πορτρέτα που έχουν διασωθεί απεικονίζουν μόνον τους γιους του καλλιτέχνη και όχι τις πέντε θυγατέρες του. Τα πορτρέτα έχουν εκτελεστεί με ποικίλο και ρευστό τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κολυμπήθρες Πάρου
thumb|250px|Οι Κολυμπήθρες Οι Κολυμπήθρες είναι περιοχή στο δυτικό τμήμα του κόλπου της Νάουσας στην οποία συμπεριλαμβάνεται μια από τις πιο γνωστές παραλίες της Πάρου. Δεν πρόκειται για μία μόνο παραλία, αλλά για πολλές μικρές αμμουδιές κρυμμένες ανάμεσα σε τεράστιους κατακόρυφους βράχους. Το όνομα τους έχει προέλθει λόγω των βράχων που εξαιτίας της αποσάθρωσης έχουν πάρει διάφορα σχήματα και δημιουργούν φυσικές κοιλότητες που γεμίζουν με θαλασσινό νερό και μοιάζουν με κολυμπήθρες.
Στην περιοχή υπάρχει πλήθος εστιατορίων. Η πρόσβαση επιτυγχάνεται με καραβάκι από τη Νάουσα ή οδικώς. Εκτός από το γεγονός ότι η ίδια η παραλία είναι ένα αξιοθέατο, υπάρχουν κοντά και άλλα αξιοπρόσεκτα σημεία εκτός από θάλασσα και ήλιο. Στην κοντινή θέση Κουκουναριές, σε ένα ύψωμα πάνω από την παραλία, υπάρχουν τα ερείπια μυκηναϊκής ακρόπολης. Κατηγορία:Παραλίες της Πάρου
Ζήνων (αυτοκράτορας)
Ο Ζήνων (περ. 425 - 9 Απριλίου 491) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 474 έως το 475 και πάλι από το 476 έως το 491. Ονομαζόταν Καίσαρ Φλάβιος Ζήνων Αύγουστος, αλλά το αρχικό του όνομα ήταν Ταρασικοδίσσας ή Τρασκαλισσαίος.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Ισαυρία. Κλήθηκε από τον αυτοκράτορα Λέοντα Α' στην Κωνσταντινούπολη για να δημιουργήσει στρατό από πολεμιστές της Ισαυρίας, του έδωσε τον τίτλο του κόμη των δομεστίκων, ώστε ν' απαλλαγεί το κράτος από τους Γότθους απ' τους οποίους εξαρτιόταν στρατιωτικά. Το 474 πέθανε ο Λέων Α΄ και όρισε ως διάδοχό του τον εξαετή γιο του Ζήνωνα. Ο Ζήνωνας ανακηρύχτηκε συμβασιλέας και μετά το θάνατο του γιου του έγινε απόλυτος μονάρχης. Όμως η πεθερά του, Βηρίνα, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το θρόνο και να φύγει στην Ισαυρία. Τότε στο θρόνο ανέβηκε ο αδελφός της Βηρίνας Βασιλίσκος. Στην Ισαυρία ο Ζήνων ετοίμασε στρατό και, με τη βοήθεια του στρατηγού Αρμάτου, τον οποίο έστειλαν εναντίον του, έδιωξε τη Βηρίνα και τον Βασιλίσκο και ξαναπήρε τον θρόνο.
Ο Ζήνων ήταν αυτοκράτορας από τις 9 Φεβρουαρίου 474 ως τις 9 Απριλίου 491. Παντρεύτηκε την Αριάδνη. Στη βασιλεία του αντιμετώπισε και άλλες εσωτερικές επαναστάσεις, τις οποίες και κατέπνιξε. Πολέμησε με τον αρχηγό των Οστρογότθων Θευδέριχο, με τον οποίο υπέγραψε ειρήνη, επιτρέποντας σ' αυτόν να κατέχει τις επαρχίες της Δακίας και της Μυσίας. Αργότερα του υπέδειξε να καταλάβει την Ιταλία και έτσι απαλλάχτηκε απ' αυτόν.
Το 478, όταν βρέθηκε στην Κύπρο το λείψανο του Αποστόλου Βαρνάβα, ο Ζήνων επιβεβαίωσε το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου το οποίο είχε ψηφιστεί το 431 στη Σύνοδο της Εφέσου. Επιπρόσθετα, παραχώρησε τρία προνόμια στον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου: Να υπογράφει με κιννάβαρι (κόκκινο μελάνι), να φορά πορφυρό ράσο, και να βαστά βασιλικό σκήπτρο αντί του κανονικού επισκοπικού.
Ο Ζήνων απέφευγε να συναριθμήσει τη σύνοδο της Χαλκηδόνας στις προγενέστερες τρεις Οικουμενικές συνόδους και τελικά παραμέρισε δια διαταγμάτων την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο η οποία πλέον δεν μνημονευόταν ως υποχρεωτική. Έτσι, προσπάθησε να ενώσει τους Ορθοδόξους και τους Μονοφυσίτες με διάταγμα, το γνωστό ως «Ενωτικόν». Ο Πάπας Φήλιξ όμως δε δέχτηκε και έτσι άρχισαν οι πρώτες αντιθέσεις ανάμεσα στις δυο Εκκλησίες. Ο Φήλιξ μάλιστα αφόρισε τον Πατριάρχη Ακάκιο, θεωρώντας ότι αυτός είχε εμπνεύσει το «Ενωτικόν».
Ο Ζήνων απεβίωσε στις 9 Απριλίου 491 χωρίς να αφήσει διάδοχο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αρκαδία και είχε τέκνο:
Έπειτα ο Ζήνων έκανε δεύτερο γάμο με την Αριάδνη, κόρη του Λέοντα Α΄ του Θράκα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στην Ανατολή και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία του Λέοντος Κατηγορία:5ος αιώνας Κατηγορία:Κόμητες των δομεστίκων
Ριάλτο (Βενετία)
Η δημιουργία της συνοικίας
Πρώτα ίχνη κατοίκηση εμφανίζονται την Ρωμαϊκή περίοδο με την ύπαρξη ψαράδων στα νησιά της αρχικής ελώδους λιμνοθάλασσας, αναφέρονται ως «κάτοικοι της λιμνοθάλασσας». Η παραδοσιακή ίδρυση ταυτίζεται με την αφιέρωση της πρώτης εκκλησίας, του Σαν Τζάκομο στο νησάκι του Ριάλτο (Ριβοάλτο, «Ψηλή Όχθη») (25 Μαρτίου 421). Το "Ριβοάλτο" στο κέντρο της συστάδας νησιών στην ελώδη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας κατοικήθηκε με μεγαλύτερα κύματα τον 9ο αιώνα όταν οι Λομβαρδοί επιτέθηκαν στην βόρεια Ιταλία, οι νέοι κάτοικοι ήταν κυρίως πρόσφυγες από περιοχές που κατακτήθηκαν από τους Λομβαρδούς. Η Βενετία και η αντίπαλη περιοχή του Βένετο ήταν το μοναδικό τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου που παρέμεινε στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Ο δόγης Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο ο δημιουργός της σύγχρονης Βενετίας μετέφερε εκεί το εμπορικό κέντρο της πόλης, έκτισε νέα κτίρια, έσκαψε το Μεγάλο Κανάλι και κατασκεύασε την πρώτη γέφυρα για την σύνδεση με την απέναντι όχθη του Σαν Μάρκο. Το γόητρο της νέας πόλης γιγαντώθηκε με την απόκτηση των λειψάνων του Ευαγγελιστή Μάρκου από την Αλεξάνδρεια, τοποθετήθηκαν στη νέα Βασιλική του Αγίου Μάρκου με πρωτοβουλία του δόγη Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο μεγαλύτερου γιου του Ανιέλλο (828). Η πατριαρχική έδρα μεταφέρθηκε επίσης στο Ριάλτο, η κοινότητα συνέχιζε να αναπτύσσεται και η Βυζαντινή εξουσία αδυνάτιζε συνεχώς, αυτό οδήγησε σε μεγαλύτερη αυτονομία και στην τελική ανεξαρτησία.
Η εξέλιξη της αγοράς
Η αγορά του Ριάλτο χωρίστηκε στην Λαχαναγορά και την Ψαραγορά, το Ριάλτο εμφανίζεται επίσης συχνά στην λογοτεχνία. Στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ο Έμπορος της Βενετίας ο Σάιλοκ ρωτάει στην αρχή της Πράξης Α΄, Σκηνή Γ΄ "Τι νέα από το Ριάλτο;" και ο Σολανίο στην Πράξη Γ΄, Σκηνή Α΄ θέτει το ίδιο ερώτημα. Η Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ στο "Πορτογαλικό Σοννέτο 19" γράφει "Η ψυχή του Ριάλτο είναι το εμπόριο του". Η αγορά του Ριάλτο έχει μια τεράστια ποικιλία από λαχανικά όπως γαρίδες, αστακούς, χέλια, καβούρια, χταπόδια και μαρίδες. Το Ριάλτο παρουσιάζεται στο νέο βιντεοπαιχνίδι "Όβεργουορθ" (3 Μαρτίου 2018) σε έναν χάρτη με κάστρο, μουσεία και πολλά κανάλια ανάμεσα στους δρόμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βενετίας
Μητροπολίτης Αθηνών Νεόφυτος
Ο Νεόφυτος (Νικόλαος Μεταξάς, ή Ταλαντίου Νεόφυτος όσο ήταν επίσκοπος Ταλαντίου ή Νεόφυτος Μεταξάς όπως υπέγραφε ο ίδιος και αναφέρεται από την Εκκλησία της Ελλάδος ) (2 Νοεμβρίου 1762 - 29 Δεκεμβρίου 1861) ήταν Έλληνας κληρικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1762 στην Αθήνα και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος, καταγόταν από σπουδαία αθηναϊκή οικογένεια του γένους Μεταξά (οι γονείς του ήταν οι: Δημήτριος και Μαρία Μεταξά). Ακολούθησε λαμπρές σπουδές στη γενέτειρα του κοντά στον Αθηναίο ελληνιστή Ιωάννη Βενιζέλο, και στον Ηπειρώτη μαθηματικό Ιωάννη Βόδα. Μετά το τέλος των σπουδών γίνεται για ένα σύντομο χρονικό διάστημα δάσκαλος κυρίως ευπόρων παιδιών Αθηναίων στην Πατριαρχική Ιερά Μονή Πεντέλης. Εκεί χειροτονείται διάκονος στις 7 Αυγούστου του 1792 και μετονομάζεται από Νικόλαος σε Νεόφυτος.
Σε ηλικία μόλις έξι ετών χάνει τον πατέρα του και την ανατροφή του αναλαμβάνει ο ιερέας θείος του, Συμεών Μεταξάς. Παρέμεινε για κάποιο διάστημα στην Κωνσταντινούπολη κοντά στον θείο του Μητροπολίτη Καισαρείας Γρηγόριο και αργότερα επέστρεψε στην Αθήνα,και στη συνέχεια μετέβη στην Λιβαδειά, όπου ο τότε επίσκοπος Ταλαντίου Γαβριήλ εκτιμώντας τα χαρίσματα και τις αρετές του, τον προσλαμβάνει ως αρχιδιάκονο και γραμματέα της Επισκοπής.
Μετά το θάνατο του επισκόπου Γαβριήλ, τον διαδέχεται στον επισκοπικό θρόνο και όπου το 1803 χειροτονήθηκε στη Λιβαδειά επίσκοπος Ταλαντίου.
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, η προσφυγή του στην Πόλη οφειλόταν στην οικονομική του αδυναμία να συνεχίσει τις σπουδές στην Ιταλία, ενώ άλλες αναφέρουν πως αναγκάστηκε να καταφύγει εκεί για να αποφύγει το ερωτικό ενδιαφέρον μιας Οθωμανής.
Προεπαναστατική Περίοδος
Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, υπεύθυνος και για την Ανατολική Στερεά, αφαιρεί όλη την περιούσια της επισκοπής Ταλαντίου και αναγκάζει το Νεόφυτο σε χρέη. Για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρήματα για την αποπληρωμή των χρεών προβαίνει σε εράνους. Ο ήπιος χαρακτήρας του Νεόφυτου καταφέρνει να επηρεάσει και κατευνάσει πολλές φορές τις θηριωδίες που σχεδίαζε ο Αλή Πασάς εναντίον των Ελλήνων ενώ η αγάπη του για την παιδεία θα πείσει και το γιό του Αλή Πασά, Βελή, να προσφέρει χρήματα για την ίδρυση σχολείου στην έδρα της Επισκοπής του, την Αταλάντη.
Εκεί ανέπτυξε αρχικά πατριωτική δράση εκ του αφανούς, που εκδηλώθηκε όμως ανοικτά με την έκρηξη της Επανάστασης.
Περίοδος της Επανάστασης
Στις 27 Μαρτίου 1821, στο Μοναστήρι του οσίου Λουκά Λιβαδειάς και υπό τον Αθανάσιο Διάκο, οι δύο επίσκοποι, Ταλαντίου Νεόφυτος και Σαλώνων Ησαΐας, ευλογούν την κήρυξη της επανάστασης και στη Ρούμελη. Ο Νεόφυτος μαζί με τον απεσταλμένο ξάδελφο του Αθανάσιου Διάκου, Αντώνη Κοντοσόπουλο ηγήθηκε της εξέγερσης της Αταλάντης η οποία ελευθερώθηκε μέσα σε μια μέρα στις 31 Μαρτίου 1821. Οι όροι της παράδοσης των Τούρκων συζητήθηκαν και συμφωνήθηκαν για την ελληνική πλευρά από τον Επίσκοπο Νεόφυτο, τον Κοντοσόπουλο και τους πρόκριτους του Ταλαντίου Φίλιππο Παναγιώτη και Ευστάθιο Σπυρίδωνος και από την τουρκική πλευρά από τον Χατζή Μεχμέτ και τον υποδιοικητή Χαλίλ Βεντόζ.
Ο Νεόφυτος στις 22 Απριλίου αν και ανήμπορος λόγω ηλικίας και ασθενειών προσπάθησε να βοηθήσει τον αποκλεισμένο στην Αλαμάνα Αθανάσιο Διάκο οργανώνοντας σύντομα μια ομάδα αγωνιστών αλλά δεν κατάφερε να φτάσει εγκαίρως.
Στις 15 Νοεμβρίου 1821 κηρύσσεται η έναρξη των εργασιών της Συνελεύσεως των αντιπροσώπων της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδος. Σε αυτή συμμετέχουν 73 πληρεξούσιοι και θεσπίζεται ο οργανισμός του Πολιτικού Σώματος ή Νομική Διάταξη, ένας είδος συντάγματος με εκτελεστικό-διοικητικό όργανο τον Άρειο Πάγο. Πρόεδρος του δικαστικού τμήματος του Αρείου Πάγου τοποθετήθηκε ο Επίσκοπος Νεόφυτος.
Ακαταπόνητος έσπευδε παντού σε Εθνοσυνελεύσεις και σε μάχες, εμψυχώνοντας και ενισχύοντας τους αγωνιζόμενους.
Συμμετείχε στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου στις 15 Δεκεμβρίου το 1821 καθώς και στις υπόλοιπες (του Άστρους της Κυνουρίας το 1823) ως Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και ως πληρεξούσιος του Ταλαντίου.
Το 1823 ο Νεόφυτος αναλαμβάνει και την Επισκοπή Θερμοπυλών ενώ το Μάιο του ίδιου χρόνου τοποθετείται ως τοποτηρητής της Επαρχίας Αθηνών.
Μετά την επανάσταση
Ο Κυβερνήτης της Ελλάδος, Ιωάννης Καποδίστριας, στις 23 Ιανουαρίου 1828 συγκροτεί πενταμελή εκκλησιαστική επιτροπή στην οποία συμμετέχει και ο Νεόφυτος, για τη διοίκηση της Εκκλησίας και την εξέταση της γενικότερης εκκλησιαστικής κατάστασης.
Το 1833 με διάταγμα ενθρονίστηκε Μητροπολίτης Αθηνών και το 1850 ισόβιος Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, από της ανακηρύξεώς της ως Αυτοκέφαλης Εκκλησίας. Εργάσθηκε μετά ζήλου υπέρ της ανάπτυξης της Εκκλησίας της Ελλάδος και των θεσμών της, ερχόμενος αντιμέτωπος με τον Βασιλέα της Ελλάδος Όθωνα για την Εκκλησιαστική και Μοναστηριακή περιουσία.
Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1861 σε ηλικία 99 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 30 Δεκεμβρίου καθήμενος επί θρόνου.
Συγγράμματα
Δημοσίευσε διάφορα συγγράμματα μεταξύ των οποίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Οικογένεια Μεταξά Κατηγορία:Επίσκοποι Ταλαντίου Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Αντίμπ
Η Αντίμπ (γαλλικά Antibes, (προβ. οξιτανικά: Antíbol) είναι παραθαλάσσια πόλη στο διαμέρισμα Αλπ-Μαριτίμ στη νοτιοανατολική Γαλλία, στη μεσογειακή Κυανή Ακτή, ανάμεσα στις Κάννες και στη Νίκαια.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 76.778 κατοίκους, το 25% των οποίων είναι κάτω των 25 ετών.
Ιστορία
Η Αντίπολις ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. ως ελληνική αποικία από τους Φωκαείς της Μασσαλίας. Λόγω του φυσικού της λιμανιού, που βρισκόταν σε κλειστή θέση που «προστάτευε» την πόλη, σύντομα εξελίχτηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο.
Καθώς η εξουσία των Ελλήνων άρχισε να φθίνει, το 43 π.Χ. η Αντίπολις επίσημα προσαρτήθηκε από τη Ρώμη και παρέμεινε σε αυτή για τα επόμενα 500 χρόνια. Οι Ρωμαίοι τη μετέτρεψαν στη μεγαλύτερη πόλη της περιοχής και κύριο σημείο εισόδου προς τη Γαλατία.
Όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαλύθηκε το 476, η Αντίμπ πέρασε στα χέρια διαφόρων βαρβαρικών φυλών. Το αποτέλεσμα ήταν κυρίως καταστροφικό και μια μεγάλη περίοδος αστάθειας. Το 10ο αιώνα, η πόλη βρήκε τον «προστάτη» της στο πρόσωπο του Ροδοάρτου, που έχτισε εκτεταμένα αμυντικά τείχη γύρω από την πόλη και ένα κάστρο. Τα επόμενα 200 χρόνια, η Αντίμπ πέρασε μια περίοδο ανανέωσης. Ωστόσο, η ευημερία της κράτησε λίγο, καθώς οι κάτοικοί της προσπαθούσαν να διασωθούν από διαδοχικούς πολέμους και επιδημίες της γαλλικής υπαίθρου. Μέχρι το τέλος του 15ου αιώνα, ολόκληρη η περιοχή πέρασε υπό την προστασία και τον έλεγχο του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ΄. Αποκαταστάθηκε η σταθερότητα, αλλά και πάλι το λιμάνι της Αντίμπ έπεσε στην αφάνεια.
Από την αφάνεια αυτή αναδύθηκε γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, καθώς πλούσιοι από όλη την Ευρώπη ανακάλυψαν την ομορφιά του μέρους και έχτισαν πολυτελείς κατοικίες. Το 1926, το παλαιό κάστρο της Αντίμπ αγοράστηκε από την τοπική αυτοδιοίκηση και αργότερα αναστηλώθηκε για να λειτουργήσει ως μουσείο. Το 1946 κατέφτασε στην πόλη ο Πάμπλο Πικάσο και προσκλήθηκε να διαμείνει στο κάστρο. Κατά την εξάμηνη διαμονή του, ο Πικάσο παρήγαγε έργα ζωγραφικής, καθώς και κεραμικής και διακόσμησης. Όταν έφυγε, άφησε κάποια από αυτά για το δήμο και από τότε το κάστρο επίσημα έγινε Μουσείο Πικάσο.
Στην Αντιμπ έζησε για ένα διάστημα και έγραψε διάφορα έργα του ο Νίκος Καζαντζάκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής
Μαρκαντόνιο Τρεβιζάν
Ο Μαρκαντόνιο Τρεβιζάν (Λατινικά : Marcus Antonius Trevisan, 1475 - 31 Μαΐου 1554) ήταν ο 80ος Δόγης της Βενετίας (4 Ιουνίου 1553 - 31 Μαΐου 1554). Ο Μαρκαντόνιο Τρεβιζάν ήταν γνωστός για τον θρησκευτικό του φανατισμό που έφτανε στα όρια του εξτρεμισμού, δεν παντρεύτηκε επειδή το θεωρούσε αμαρτία. Η εντιμότητα του και η ηθική του ακεραιότητα ήταν μόνιμα, αυτό του επέτρεψε να κατέχει μεγάλα αξιώματα παρά τις θρησκευτικές του ιδέες.
Δόγης της Βενετίας
Εξελέγη Δόγης της Βενετίας (4 Ιουνίου 1553) υπέργηρος χωρίς να το επιθυμεί ούτε ο ίδιος. Με την άνοδο του στην εξουσία επιχείρησε να καταργήσει τις γιορτές και τα πανηγύρια για να ασχοληθεί ο λαός της πόλης με τα θρησκευτικά του καθήκοντα αλλά χωρίς να βρει καμιά ανταπόκριση. Βαριά ασθενής πέθανε περίπου έναν χρόνο αργότερα από την εκλογή του (31 Μαΐου 1554) και τάφηκε στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Αμπέλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Αριστόβουλος Δ΄
Ο Αριστόβουλος Δ΄ (31 π.Χ. - 7 π.Χ.) από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν γιος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Ιουδαίας και της Μαριάμνης Α΄ των Ασμοναίων/Μακκαβαίων, κόρης του Αλέξανδρου της Ιουδαίας.
Σκευωρίες στην αυλή του Ηρώδη
Ο Αριστόβουλος, μαζί με τον αδελφό του Αλέξανδρο, είχε σταλθεί σε μικρή ηλικία στη Ρώμη (23 π.Χ.). Όταν τα δυο αδέλφια επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ (18 π.Χ.) έπεσαν θύματα των σκευωριών της αδελφής του Ηρώδη Σαλώμης Α΄ -παρά το γεγονός ότι ο Αριστόβουλος είχε νυμφευτεί την κόρη της Βερενίκη-, τού αδελφού τού Ηρώδη Φερώρα, τού ετεροθαλούς αδελφού τους Αντίπατρου (γιου της Δωρίδας), αλλά και διάφορων ξένων όπως ο Ευρυκλής ο Λακεδαιμόνιος. που για κάποιο χρονικό διάστημα έζησε στην αυλή του Ηρώδη. Έτσι αναπτύχθηκε εχθρότητα μεταξύ του Ηρώδη και των δυο γιων του (από τη Μαριάμνη Α΄). thumb|right|220 px| Ναός αφιερωμένος στην λατρεία του Αυγούστου στην Σεβαστή.
Προσπάθειες για να εξαλειφθεί αυτή η εχθρότητα έγιναν από τον ίδιο τον Αύγουστο στην Ακυληία το 12 π.Χ., τον Αρχέλαο της Καππαδοκίας, που ήταν πεθερός του Αλέξανδρου και από τον Ευάρεστο από την Κω, φίλο του Αλέξανδρου.
Όμως το αποτέλεσμα κάθε φορά ήταν προσωρινό και δεν ωφέλησε τα δύο αδέλφια, καθώς ο Ηρώδης -με την άδεια του Οκταβιανού- τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της συνωμοσίας εναντίον της ζωής του, το όποιο έγινε στην Βυρητό.
Το τέλος του Αριστόβουλου
Το δικαστήριο, που είχε πρόεδρο τον έπαρχο της Συρίας Σατουρνίνο και μέλη 150 φίλους του Ηρώδη, καταδίκασε τα δύο αδέλφια σε θάνατο. Ο Αριστόβουλος και ο Αλέξανδρος οδηγήθηκαν στην πόλη Σεβαστή και εκεί στραγγαλίστηκαν (6 π.Χ.).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Βερενίκη Α΄, κόρη του Κοστόβαρου Α΄ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ασμοναϊκή δυναστεία Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Γεγονότα Ιουνίου 2010
Γεγονότα που συνέβησαν το μήνα Ιούνιο του έτους 2010, συνοδευόμενα από την πηγή μέσω της οποίας μεταδόθηκαν.
26 Ιουνίου
Πραγματοποιούνται εκατοντάδες συλλήψεις από την αστυνομία. (CBC)
Έντουαρντ Πάρσελ
Ο Έντουαρντ Πάρσελ (Edward Mills Purcell, 30 Αυγούστου 1912 – 7 Μαρτίου 1997) ήταν Αμερικανός φυσικός, βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Πέρντιου και στη συνέχεια στο Χάρβαρντ, όπου και ανέλαβε καθηγητής το 1949. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Πάρσελ ασχολήθηκε με έρευνες επί του ραντάρ (ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία). Με βάση τις ερευνητικές του αυτές εργασίες ανακαλύφθηκαν τεράστια νέφη υδρογόνου στο διάστημα.
Επίσης, με το έργο του προς ανάπτυξη του πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (nuclear magnetic resonance), που αποτελεί μέθοδο για τη μέτρηση των μαγνητικών πεδίων του πυρήνα των ατόμων με φασματοσκοπία, ο Πάρσελ τιμήθηκε μαζί με τον επίσης Αμερικανό Φέλιξ Μπλοχ με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1952. Ο Πάρσελ και ο Μπλοχ είχαν εργαστεί τελείως ανεξάρτητα πάνω στο ίδιο αντικείμενο.
Το 1960 το περιοδικό Τάιμ τον είχε ανακηρύξει, μαζί με άλλους Αμερικανούς επιστήμονες, ως «Πρόσωπο της χρονιάς».
Ο Πάρσελ είχε επίσης ασχοληθεί έντονα και με αντικείμενα της Αστρονομίας, Αστροφυσικής και της βιοαστρονομίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Ιωάννης Κομνηνός Δούκας
Ο Ιωάννης Κομνηνός Δούκας Άγγελος (απεβ. 1244) από τον Οίκο των Αγγέλων, Αυτοκράτορας της Θεσσαλονίκης (1237 - 1244) ήταν μεγαλύτερος γιος του Θεοδώρου Κομνηνού Δούκα Δεσπότη της Ηπείρου και αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης και της Μαρίας Πετραλίφαινας.
Βιογραφία
Συμμετείχε με τον αδελφό του Δημήτριο στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας που έδωσε το 1230 ο πατέρας τους με τον Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας. Ο Θεόδωρος νικήθηκε και αφού πιάστηκε αιχμάλωτος, φυλακίστηκε στη Βουλγαρία μαζί με τους υιούς του και τυφλώθηκε. Ο Θεόδωρος συμφώνησε να δώσει την κόρη του Ειρήνη σύζυγο στον Ιβάν Β΄ και να ελευθερωθεί, πράγμα που έγινε το 1237, οπότε και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με τους υιούς του. Εκεί είχε αναλάβει δεσπότης μετά την αιχμαλωσία του, ο αδελφός του Μανουήλ Κομνηνός Δούκας. Ο πολυπράγμων Θεόδωρος με τους υιούς του προκάλεσαν στάση και εκτόπισαν τον Μανουήλ. Επειδή ο Θεόδωρος ήταν τυφλός, ανέλαβε δεσπότης ο μεγαλύτερος υιός του Ιωάννης που αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, ενώ ο ίδιος αποσύρθηκε στα Βοδενά.
Όμως ο Μανουήλ επέστρεψε το 1239 με βοήθεια από τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη της Νίκαιας και οι Θεόδωρος και Ιωάννης αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν: του παραχωρήθηκε η Θεσσαλία. Όταν το 1241 ο Ιβάν Β΄ απεβίωσε και ο Ιωάννης έμεινε χωρίς σύμμαχο, ο αυτοκράτορας της Νίκαιας άδραξε την ευκαιρία: κάλεσε τον Θεόδωρο για συνομιλίες στη Νίκαια και εκεί τον συνέλαβε. Το 1242 τον πήρε μαζί με το στράτευμα του και βάδισε εναντίον της Θεσσαλονίκης. Εκεί τον έστειλε να πείσει τον υιό του Ιωάννη να δηλώσει υποτέλεια. Πράγματι, ο Ιωάννης αναγνώρισε την υπεροχή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα της Νίκαιας και ο Ιωάννης Γ΄ του απένειμε τον τίτλο του "Δεσπότη" και επέστρεψε στη Νίκαια.
Ο Ιωάννης δεν επέδειξε ιδιαίτερη ικανότητα στη διοίκηση και επιθυμούσε να γίνει ιερέας. Ακολουθούσε τον αποφασιστικό πατέρα του. Όταν απεβίωσε το 1244, τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Δημήτριος ως δεσπότης Θεσσαλονίκης.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Απόστολος Τεγόπουλος
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936 και σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική και στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου. Υπήρξε Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Παραγωγών Κινηματογράφου, Τηλεόρασης και Βίντεο.
Ξεκίνησε ως φροντιστής και έγινε βοηθός σκηνοθέτη και διευθυντής παραγωγής έως το 1961, οπότε συνσκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία Καπετάνιος για κλάματα.
Το 1963 δημιούργησε μαζί με τον Δημήτρη Καράμπελα την εταιρεία παραγωγής Κλακ Φιλμ και γύρισε ταινίες όπως Η καρδιά ενός αλήτη, Ο κατατρεγμένος, Η κραυγή μιας αθώας, Αγάπησα έναν αλήτη, Οδύσσεια ενός Ξεριζωμένου και άλλες.
Πέθανε στις 2 Απριλίου του 2007.
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Atari ST
Η σειρά υπολογιστών Atari ST ήταν μια σειρά οικιακών/προσωπικών υπολογιστών που παρουσιάστηκε από την Atari. Οι πρώτοι υπολογιστές της σειράς παρουσιάστηκαν τον Ιούνιο του 1985, ενώ η παραγωγή τους σταμάτησε το 1993. Το ακρωνύμιο ST προερχόταν από τις λέξεις Sixteen/Τhirty-two : από τα χαρακτηριστικά του μικροεπεξεργαστή 68000 (16 bit data bus & 32 bit address bus). Διαθέτοντας ως επεξεργαστή τον 68000 της Motorola η σειρά ST αποτέλεσε μαζί με την Amiga τη νέα γενιά ισχυρών οικιακών υπολογιστών με εξαιρετικά γραφικά και ήχο. Οι ST ήταν οι πρώτοι υπολογιστές που διέθεταν ενσωματωμένο MIDI και την αντίστοιχη θύρα. Η αρχική στόχευση του Atari ST στην αγορά ήταν ο Macintosh της Apple, γεγονός που του προσέδωσε το παρατσούκλι "Jacintosh", από τον βασικό σχεδιαστή του Τζακ Τράμιελ (Jack Tramiel) πρώην ισχυρό άντρα της Commodore και τότε της Atari. Το λειτουργικό σύστημα ήταν ένα από τα πρώτα, βασισμένα σε γραφικά περιβάλλοντα (TOS/GEM). Ο ισχυρός ανταγωνισμός μεταξύ του ST και της Amiga ωφέλησε σημαντικά την τεχνολογία υπολογιστών και τις τιμές, ωστόσο κατέστη μοιραίος για τις εταιρείες που τα παρήγαγαν (Atari και Commodore). Η αρχική τιμή του 520ST ήταν $799,99 με μονόχρωμη οθόνη και $999,99 με έγχρωμη οθόνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Όλες οι συνδέσεις είναι στα αγγλικά
Κατηγορία:Οικιακοί Υπολογιστές Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών
Λουτρά Ωραίας Ελένης Κορινθίας
Ιστορία
Μέχρι τη δεκαετία του '90, η περιοχή ήταν γεμάτη βάλτους ή χωράφια των κατοίκων του Γαλατακίου. Στην κορυφή ενός λόφου φαίνονται τα ερείπια ενός ανεμόμυλου που χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς ως πυροβολείο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά το Κιάτο και την Ακράτα αναζητήθηκαν νεές απομονωμένες παραθαλάσσιες περιοχές για δημιουργία εξοχικών. Μία από αυτές ήταν τα Λούτρα Ωραίας Ελένης. Αρχικά η κατοικίσιμη περιοχή ήταν κοντά στην παραλία όπου βρίσκονται τα ιαματικά λούτρα. Στα επόμενα χρόνια εξαπλώθηκε νοτιοανατολικά προς το χωριό Αλμυρή.
Το όνομα πιθανόν προέρχεται από τα ιαματικά λουτρά της περιοχής όπου πιστεύεται ότι έκανε στην αρχαιότητα το μπάνιο της η Ωραία Ελένη.
Πληθυσμός
Ο μόνιμος πληθυσμός του χωριού είναι 1145 κάτοικοι. Το καλοκαίρι τριπλασιάζεται λόγω των πολλών εξοχικών κατοικιών και του τουρισμού. Οι κάτοικοι είναι ως επι το πλείστον:
Γεωγραφία
Το χωριό είναι παραθαλάσσιο και διαθέτει δυο παραλίες. Ωστόσο η περιοχή υψομετρικά μεγαλώνει μερικά μέτρα πέρα από τη θάλασσα λογω της ύπαρξης ενός βουνού. Τα κτήματα από ελαιόδεντρα σταδιακά παραχωρούν τη θέση τους σε εξοχικές κατοικίες, μαγαζιά και ταβέρνες. Πλέον η παραθαλάσσια περιοχή διαθέτει ξενοδοχεία ταβέρνες και καφετέρειες.
Οικονομία
Η τοπική οικονομία βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και κατά δεύτερο λόγο στην αγροτική εκμετάλλευση. Η πλειονότητα των τουριστών είναι Έλληνες και κυρίως Αθηναίοι λόγω της εύκολης προσβασιμότητας (Από τα Λουτρα περνάει ο μοναδικος παραλιακός δρόμος προς Επίδαυρο). Τα Λουτρά διαθέτουν επίσης ιαματικά λουτρά τα οποία ωστόσο προς το παρόν δεν είναι οικονομικώς εκμεταλλεύσιμα. Το χωριό όπως και η γύρω περιοχή έχει πρόβλημα λειψυδρίας το οποίο επιδεινώνεται το καλοκαίρι με την αύξηση των κατοίκων.
Συνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Ροδόκλεια
Η Ροδόκλεια αναφέρεται στα επιγράμματα του Λέοντα σχολαστικού που την αναφέρει ορχηστρίδα, δηλαδή μιμάδα και χορεύτρια. Την εποχή του Λέοντος έδινε παραστάσεις στην Κωνσταντινούπολη και την εξυμνεί ιδιαίτερα για τις χορευτικές της ικανότητες και την ευλυγισία του σώματός της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ωκεανίας 2019
Το  ή αλλιώς ΟΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ είναι η 18η διασυλλογική διοργάνωση της Ωκεανίας με διοργανώτρια την Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας και η 13η σεζόν με το όνομα ΟΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ. Συνολικά συμμετέχουν 18 ομάδες από 11 διαφορετικές ομοσπονδίες.
Η Τιμ Γουέλινγκτον κατέκτησε το περυσινό κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Τρόπος διεξαγωγής
Η διοργάνωση αποτελείται από τον προκριματικό γύρο, τη φάση των ομίλων και τα νοκ-άουτ.
Στον προκριματικό διαγωνίζονται 4 ομάδες σε έναν όμιλο όπου παίζουν μεταξύ του 1 φορά και οι 2 πρώτοι περνάνε στη φάση των ομίλων. Όλοι οι αγώνες του προκριματικού γύρου διεξάγονται σε ένα προκαθορισμένο γήπεδο. Η φάση των ομίλων αποτελείται από 4 ομίλους των 4 ομάδων εκεί όπου οι 2 πρώτοι από κάθε όμιλο προκρίνονται στη νοκ-άουτ φάση. Στα προημιτελικά οι πρώτοι κάθε ομίλου από τη φάση των ομίλων παίζουν με τους δεύτερους άλλου ομίλου στην έδρα του πρώτου. Στα ημιτελικά είναι πάλι μονοί οι αγώνες με τον γηπεδούχο να βγαίνει από κλήρωση. Στον τελικό ο γηπεδούχος βγαίνει ξανά από κλήρωση.
Προκριματικός Όμιλος
Από εδώ προκρίνεται μόνο η 1η και η 2η του ομίλου.
Κλήρωση
Η κλήρωση για τη φάση των ομίλων έγινε στις 13 Νοεμβρίου 2018 στο Όκλαντ, πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Για τους ομίλους, οι 16 ομάδες (14 ομάδες που μπαίνουν απευθείας και 2 ομάδες από τα προκριματικά) κληρώθηκαν σε τέσσερις ομίλους των τεσσάρων με το ακόλοουθο σύστημα:
Κανόνες ισοβαθμίας
Οι ομάδες βαθμολογήθηκαν με βάση τους πόντους (3 πόντοι για νίκη, 1 για ισοπαλία και 0 για ήττα). Αν ήταν ίσες στους πόντους τότε ίσχυσαν οι παρακάτω παράμετροι με την αναγραφόμενη σειρά προτεραιότητας:
1. Διαφορά τερμάτων όλων των αγώνων 2. Γκολ υπέρ σε όλους τους αγώνες 3. Πόντοι στους, μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων, αγώνες 4. Διαφορά τερμάτων στους, μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων, αγώνες 5. Γκολ υπέρ στους, μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων, αγώνες 6. Λιγότερες κάρτες 7. Κλήρωση.
Προημιτελικά
Στα προημιτελικά οι πρώτοι των ομίλων έπαιξαν με τους δεύτερους από διαφορετικό όμιλο και οι πρώτοι ήταν οι γηπεδούχοι. Οι αγώνες έγιναν στις 6-7 Απριλίου 2019.
Τελικός
Στον τελικό αναμετρόνται οι νικητές των δύο ημιτελικών με τον γηπεδούχο να καθορίζεται μέσω κλήρωσης. Ο τελικός έγινε στις 11 Μαΐου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ωκεανία
425 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιόλλας (γιος του Αντίπατρου)
Ο Ιόλ(λ)ας (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών ήταν πρίγκιπας της Μακεδονίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αντιπάτρου και αδελφός τού Κασσάνδρου, βασιλέων της Μακεδονίας. Ο Ιόλλας ήταν ο οινοχόος τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου κατά την περίοδο της τελευταίας ασθένειάς του (323 π.Χ.).
Για εκείνους τους σχολιαστές τού τέλους τού Αλεξάνδρου Γ΄ που υιοθέτησαν την ιδέα, ότι είχε δηλητηριαστεί, ο Ιόλλας θεωρείται το πρόσωπο, που έδωσε την τελευταία γουλιά στο συμπόσιο, που παρέθεσε για τον βασιλιά ο Μήδιος, ο οποίος ήταν στενός φίλος τού Ιόλλα και είχε προσκληθεί από αυτόν να συμμετάσχει στο σχέδιο.
Ο Πλούταρχος έγραψε, ότι η εκδοχή των γεγονότων αυτών δεν ακούστηκε παρά έξι έτη μετά το τέλος τού Αλεξάνδρου Γ΄, δηλ. το 317, όταν η Ολυμπιάδα χρησιμοποίησε αυτή τη δικαιολογία ως εξήγηση της σκληρότητας, που ασκούσε επάνω στους φίλους και υποστηρικτές τού Αντιπάτρου. Εν τω μεταξύ ο Ιόλλας είχε αποβιώσει, αλλά η Ολυμπιάδα έδωσε εντολή να ανοιχθεί ο τάφος του και να βεβηλωθεί με κάθε τρόπο προσβολής.
Η ημέρα και η φύση τού τέλους τού Ιόλλα δεν αναφέρεται πουθενά. Αναφέρεται για τελευταία φορά το 323 π.Χ., όταν συνόδευσε την αδελφή του Νίκαια στην Ασία για να παντρευτεί τον Περδίκκα. Ο Υπερείδης προτείνει, ότι ο γάμος ήταν μία επιβράβευση τού Ιόλλα για την εξόντωση τού Αλεξάνδρου Γ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιπατριδών
Σύνδρομο Στίβενς-Τζόνσον
Το σύνδρομο Στίβενς-Τζόνσον (SJS) είναι τύπος σοβαρής δερματικής αντίδρασης. Μαζί με την τοξική επιδερμική νεκρόλυση (TEN) και τo σύνδρομο Στίβενς-Τζόνσον/τοξική επιδερμική νεκρόλυση (SJS/TEN), σχηματίζει ένα φάσμα ασθενειών, με το SJS να είναι το λιγότερο σοβαρό. Το πολύμορφο ερύθημα θεωρείται γενικά ξεχωριστή πάθηση. Τα πρώιμα συμπτώματα του SJS περιλαμβάνουν πυρετό και συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη. Λίγες μέρες αργότερα, το δέρμα αρχίζει να βγάζει φουσκάλες και να ξεφλουδίζει, σχηματίζοντας επώδυνες εκτεθειμένες περιοχές. Οι βλεννογόνοι, όπως το στόμα, εμπλέκονται επίσης τυπικά. Οι επιπλοκές περιλαμβάνουν αφυδάτωση, σήψη, πνευμονία και πολυοργανική ανεπάρκεια.
Η πιο κοινή αιτία είναι ορισμένα φάρμακα όπως η λαμοτριγίνη, η καρβαμαζεπίνη, η αλλοπουρινόλη, τα αντιβιοτικά σουλφοναμίδης και η νεβιραπίνη. Άλλες αιτίες μπορεί να περιλαμβάνουν λοιμώξεις όπως το Mycoplasma pneumoniae και ο κυτταρομεγαλοϊός ή η αιτία μπορεί να παραμείνει άγνωστη. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το HIV/AIDS και τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο.
Η διάγνωση του συνδρόμου Στίβενς-Τζόνσον βασίζεται σε προσβολή λιγότερο από το 10% του δέρματος. Αναφέρεται ως TEN όταν εμπλέκεται περισσότερο από το 30% του δέρματος και θεωρείται ενδιάμεση μορφή όταν εμπλέκεται το 10-30%. Οι νόσοι SJS/TEN πιστεύεται ότι ακολουθούν μηχανισμό υπερευαισθησίας τύπου IV. Περιλαμβάνεται επίσης με φαρμακευτική αντίδραση με ηωσινοφιλία και συστηματικά συμπτώματα (σύνδρομο DRESS), οξεία γενικευμένη εξανθηματώδη φλυκταίνωση (AGEP) και τοξική επιδερμική νεκρόλυση σε μια ομάδα καταστάσεων γνωστών σοβαρών δερματικών ανεπιθύμητων αντιδράσεων (SCAR).
Η θεραπεία λαμβάνει χώρα συνήθως στο νοσοκομείο, όπως σε μονάδα εγκαυμάτων ή μονάδα εντατικής θεραπείας. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει απομάκρυνση της αιτίας, παυσίπονα, αντιισταμινικά, αντιβιοτικά, ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες ή κορτικοστεροειδή. Μαζί με το TEN, το SJS επηρεάζει 1 έως 2 άτομα ανά εκατομμύριο ετησίως. Η τυπική έναρξη είναι κάτω των 30 ετών. Το δέρμα αναγεννάται συνήθως σε διάστημα δύο έως τριών εβδομάδων. Ωστόσο, η πλήρης αποκατάσταση μπορεί να διαρκέσει μήνες. Συνολικά, ο κίνδυνος θανάτου λόγω SJS είναι 5 έως 10%.
Σημεία και συμπτώματα
Το SJS συνήθως ξεκινά με πυρετό, πονόλαιμο και κόπωση, που συνήθως διαγιγνώσκεται εσφαλμένα και επομένως αντιμετωπίζεται με αντιβιοτικά. Τα SJS, SJS/TEN και TEN συχνά προαναγγέλλονται από πυρετό, πονόλαιμο, βήχα και κάψιμο στα μάτια για 1 έως 3 ημέρες. Οι ασθενείς με αυτές τις διαταραχές συχνά εμφανίζουν καυστικό πόνο στο δέρμα τους στην αρχή της νόσου. Έλκη και άλλες βλάβες αρχίζουν να εμφανίζονται στους βλεννογόνους, σχεδόν πάντα στο στόμα και τα χείλη, αλλά και στις περιοχές των γεννητικών οργάνων και του πρωκτού. Αυτά στο στόμα είναι συνήθως εξαιρετικά επώδυνα και μειώνουν την ικανότητα του ασθενούς να φάει ή να πιει. Η επιπεφυκίτιδα εμφανίζεται στο 30% περίπου των παιδιών που αναπτύσσουν SJS. Ένα εξάνθημα με τη μορφή στρογγυλών βλαβών διαμέτρου περίπου δύο εκατοστών στο πρόσωπο, τον κορμό, τα χέρια και τα πόδια και τα πέλματα, αλλά συνήθως όχι στο τριχωτό της κεφαλής.
Αιτίες
Το σύνδρομο Στίβενς-Τζόνσον πιστεύεται ότι προκύπτει από διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος. Η ανοσολογική αντίδραση μπορεί να προκληθεί από φάρμακα ή λοιμώξεις. Γενετικοί παράγοντες σχετίζονται με προδιάθεση για SJS. Η αιτία του SJS είναι άγνωστη στο ένα τέταρτο έως το μισό των περιπτώσεων. Τα SJS, SJS/TEN και TEN θεωρούνται μια μεμονωμένη ασθένεια με κοινά αίτια και μηχανισμούς.
Άτομα που εκφράζουν συγκεκριμένους ορότυπους (δηλαδή γενετικά αλληλόμορφα) ανθρώπινου αντιγόνου λευκοκυττάρων (π.χ. HLA), υποδοχείς Τ-λεμφοκυττάρων ή διακυμάνσεις της αποτελεσματικότητάς τους να απορροφούν, να διανέμουν στους ιστούς, να μεταβολίζουν ή να εκκρίνουν ένα φάρμακο έχουν προδιάθεση για ανάπτυξη του SJS.
Φάρμακα
Αν και το SJS μπορεί να προκληθεί από ιογενείς λοιμώξεις και κακοήθειες, η κύρια αιτία είναι τα φάρμακα. Η κύρια αιτία φαίνεται να είναι η χρήση αντιβιοτικών, ιδιαίτερα θειικών φαρμάκων. Μεταξύ 100 και 200 διαφορετικών φαρμάκων μπορεί να σχετίζονται με το SJS. Δεν υπάρχει αξιόπιστο τεστ που να αποδεικνύει τη σχέση μεταξύ ενός συγκεκριμένου φαρμάκου και του SJS για κάθε περίπτωση. Ο προσδιορισμός του φαρμάκου που προκαλείται βασίζεται στο χρονικό διάστημα μεταξύ της πρώτης χρήσης του φαρμάκου και της έναρξης της δερματικής αντίδρασης. Φάρμακα που διακόπτονται περισσότερο από ένα μήνα πριν από την εμφάνιση των βλεννογονοδερματικών φυσικών ευρημάτων είναι πολύ απίθανο να προκαλέσουν SJS και TEN. Το SJS και το TEN ξεκινούν συχνότερα μεταξύ 4 και 28 ημερών μετά τη χορήγηση του ένοχου φαρμάκου. Ένας δημοσιευμένος αλγόριθμος (ALDEN) για την αξιολόγηση της αιτιότητας των φαρμάκων παρέχει δομημένη βοήθεια στον εντοπισμό του υπεύθυνου φαρμάκου.
SJS μπορεί να προκληθεί από τα φάρμακα ριβαροξαμπάνη, βανκομυκίνη, αλλοπουρινόλη, βαλπροϊκό άλας, λεβοφλοξασίνη, δικλοφενάκη, ετραβιρίνη, ισοτρετινοΐνη, φλουκοναζόλη, βαλδεκοξίμπη, σιταγλιπτίνη, οσελταμιξινοξινοξίνη, πενθολαμιβιρίνη, βαζουλταμιβιρίνη, βαζουλταμιβιρίνη, βαζουλταμιβιρίνη, βαζουλταμιβιρίνη, μοδαφινίλη, λαμοτριγίνη, νεβιραπίνη, πυριμεθαμίνη, ιβουπροφαίνη, αιθοσουξιμίδη, καρβαμαζεπίνη, βουπροπιόνη, τελαπρεβίρη και νυστατίνη.
Φάρμακα που παραδοσιακά είναι γνωστό ότι οδηγούν σε SJS, πολύμορφο ερύθημα και τοξική επιδερμική νεκρόλυση περιλαμβάνουν τα σουλφοναμιδικά αντιβιοτικά, αντιβιοτικά πενικιλλίνης, κεφιξίμη (αντιβιοτικό), βαρβιτουρικά, λαμοτριγίνη, φαινυτοΐνη και τριμεθοπρίμη. Ο συνδυασμός λαμοτριγίνης με βαλπροϊκό νάτριο αυξάνει τον κίνδυνο SJS.
Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) είναι μια σπάνια αιτία SJS σε ενήλικες. Ο κίνδυνος είναι υψηλότερος για τους ηλικιωμένους ασθενείς, τις γυναίκες και όσους ξεκινούν θεραπεία. Τυπικά, τα συμπτώματα του SJS που προκαλείται από φάρμακα εμφανίζονται εντός μιας εβδομάδας από την έναρξη της φαρμακευτικής αγωγής. Παρόμοια με τα ΜΣΑΦ, η παρακεταμόλη (ακεταμινοφένη) έχει επίσης προκαλέσει σπάνιες περιπτώσεις SJS. Τα άτομα με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο ή λοιμώξεις HIV είναι πιο επιρρεπή σε φαρμακογενές SJS.
Λοιμώξεις
Η δεύτερη πιο κοινή αιτία SJS και TEN είναι η λοίμωξη, ιδιαίτερα στα παιδιά. Αυτό περιλαμβάνει λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, μέση ωτίτιδα, φαρυγγίτιδα και ιούς Epstein-Barr, Mycoplasma pneumoniae και λοιμώξεις από κυτταρομεγαλοϊό. Η τακτική χρήση φαρμάκων όπως αντιβιοτικά, αντιπυρετικά και αναλγητικά για τη διαχείριση λοιμώξεων μπορεί να καταστήσει δύσκολο τον εντοπισμό εάν τα κρούσματα προκλήθηκαν από τη μόλυνση ή τα φάρμακα που ελήφθησαν.
Οι ιογενείς ασθένειες που έχουν αναφερθεί ότι προκαλούν SJS περιλαμβάνουν: τον ιό του απλού έρπητα (πιθανώς; είναι υπό συζήτηση), το AIDS, τον ιό κοξάκι, τη γρίπη, την ηπατίτιδα και την παρωτίτιδα.
Σε παιδιατρικές περιπτώσεις, ο ιός Επστάιν-Μπαρ και οι εντεροϊοί έχουν συσχετιστεί με SJS.
Πρόσφατες λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού έχουν αναφερθεί σε περισσότερους από τους μισούς ασθενείς με SJS.
Μυκητιασικές λοιμώξεις με κοκκιδιοειδομυκητίαση, δερματοφύτωση και ιστοπλάσμωση θεωρούνται επίσης πιθανές αιτίες. Η ελονοσία και η τριχομονάδωση, λοιμώξεις από πρωτόζωα, έχουν επίσης αναφερθεί ως αίτια.
Παθοφυσιολογία
Το SJS είναι μια αντίδραση υπερευαισθησίας τύπου IV στην οποία ένα φάρμακο ή μεταβολίτης του διεγείρει κυτταροτοξικά Τ κύτταρα (π. CD8 + Τ κύτταρα) και Τ βοηθητικά κύτταρα (δηλ, CD4+ Τ κύτταρα) για την έναρξη αυτοάνοσων αντιδράσεων που επιτίθενται στους ιστούς του εαυτού τους. Ειδικότερα, πρόκειται για αντίδραση τύπου IV, υποτύπου IVc, καθυστερημένης υπερευαισθησίας που εξαρτάται εν μέρει από τις δράσεις των φυσικών φονικών κυττάρων που βλάπτουν τους ιστούς. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τους άλλους τύπους δερματικών διαταραχών, π.χ., το σύνδρομο DRESS που είναι τύπου IV, υποτύπου IVb, φαρμακευτική αντίδραση υπερευαισθησίας που εξαρτάται εν μέρει από τη δράση των ηωσινοφίλων που τραυματίζουν τους ιστούς και την οξεία γενικευμένη εξανθηματώδη φλυκταίνωση που είναι μια αντίδραση υπερευαισθησίας Τύπου IV, υποτύπου IVd, η οποία εξαρτάται εν μέρει από τις δράσεις των ουδετερόφιλων που βλάπτουν τους ιστούς.
Όπως και άλλα φάρμακα που προκαλούν SCAR, τα φάρμακα που προκαλούν SJS ή οι μεταβολίτες τους διεγείρουν τα CD8+ T κύτταρα ή τα CD4+ T κύτταρα για να ξεκινήσουν αυτοάνοσες αποκρίσεις. Μελέτες δείχνουν ότι ο μηχανισμός με τον οποίο ένα φάρμακο ή οι μεταβολίτες του το επιτυγχάνουν αυτό περιλαμβάνει την ανατροπή των οδών παρουσίασης αντιγόνου του έμφυτου ανοσοποιητικού συστήματος. Το φάρμακο ή ο μεταβολίτης δεσμεύεται ομοιοπολικά με μια πρωτεΐνη ξενιστή για να σχηματίσει έναν μη αυτο-σχετικό με το φάρμακο επίτοπο. Ένα κύτταρο που παρουσιάζει αντιγόνο (APC) προσλαμβάνει αυτές τις μεταβαλλόμενες πρωτεΐνες, τις χωνεύει σε μικρά πεπτίδια, τις τοποθετεί τα πεπτίδια σε μια αυλάκωση στο αντιγόνο των ανθρώπινων λευκοκυττάρων (δηλ. HLA) του κύριου συμπλέγματος ιστοσυμβατότητάς τους (δηλ. MHC) και παρουσιάζει τα συνδεδεμένα με MHC πεπτίδια σε υποδοχείς Τ-κυττάρων σε CD8+ Τ κύτταρα ή CD4+ Τ κύτταρα. Αυτά τα πεπτίδια που εκφράζουν ένα σχετιζόμενο με το φάρμακο, μη αυτοεπιτόπιο σε μία από τις διάφορες μορφές πρωτεΐνης HLA (HLA-A, HLA-B, HLA-C, HLA-DM, HLA-DO, HLA-DP, HLA-DQ, ή HLA-DR) μπορεί να συνδεθεί με έναν υποδοχέα Τ-κυττάρων και έτσι να διεγείρει το μητρικό Τ κύτταρο που φέρει τον υποδοχέα να ξεκινήσει επιθέσεις στους ιστούς του εαυτού τους. Εναλλακτικά, ένα φάρμακο ή ο μεταβολίτης του μπορεί να διεγείρει αυτά τα Τ κύτταρα εισάγοντας στην αυλάκωση μιας πρωτεΐνης HLA για να χρησιμεύσει ως μη-επίτοπος ή να συνδεθεί έξω από αυτήν την αύλακα για να αλλάξει μια πρωτεΐνη HLA έτσι ώστε να σχηματίσει έναν μη αυτο-επίτοπο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ωστόσο, ένας μη αυτο-επίτοπος πρέπει να συνδέεται με έναν συγκεκριμένο ορότυπο HLA (δηλαδή παραλλαγή) προκειμένου να διεγείρει Τ κύτταρα. Δεδομένου ότι ο ανθρώπινος πληθυσμός εκφράζει περίπου 13.000 διαφορετικούς ορότυπους HLA ενώ ένα άτομο εκφράζει μόνο ένα κλάσμα από αυτούς και δεδομένου ότι ένα φάρμακο ή μεταβολίτης που προκαλεί SJS αλληλεπιδρά μόνο με έναν ή μερικούς ορότυπους HLA, η ικανότητα ενός φαρμάκου να προκαλεί δερματικές αντιδράσεις περιορίζεται σε εκείνα τα άτομα που εκφράζουν ορότυπους HLA που στοχεύουν το φάρμακο ή τον μεταβολίτη του. Συνεπώς, μόνο σπάνια άτομα έχουν προδιάθεση να αναπτύξουν σοβαρές δερματικές αντιδράσεις ως απόκριση σε ένα συγκεκριμένο φάρμακο με βάση την έκφραση των ορότυπων HLA: μελέτες έχουν εντοπίσει αρκετούς ορότυπους HLA που σχετίζονται με την ανάπτυξη SJS, SJS/TEN ή TEN ως απόκριση σε ορισμένα φάρμακα. Γενικά, αυτές οι συσχετίσεις περιορίζονται στους αναφερόμενους πληθυσμούς.
Υποδοχείς Τ-κυττάρων
Εκτός από τη δράση μέσω πρωτεϊνών HLA για τη σύνδεση με έναν υποδοχέα Τ-κυττάρων, ένα φάρμακο ή ο μεταβολίτης του μπορεί να παρακάμψει τις πρωτεΐνες HLA για να συνδεθεί απευθείας σε έναν υποδοχέα Τ-κυττάρων και έτσι να διεγείρει τα CD8+ T ή CD4+ Τ κύτταρα για να ξεκινήσουν αυτοάνοσες αποκρίσεις. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτή η δέσμευση φαίνεται να αναπτύσσεται μόνο σε ορισμένους υποδοχείς Τ κυττάρων. Δεδομένου ότι τα γονίδια για αυτούς τους υποδοχείς είναι σε μεγάλο βαθμό επεξεργασμένα, δηλ. τροποποιημένα ώστε να κωδικοποιούν πρωτεΐνες με διαφορετικές αλληλουχίες αμινοξέων, και επειδή ο ανθρώπινος πληθυσμός μπορεί να εκφράζει περισσότερα από 100 τρισεκατομμύρια διαφορετικούς (δηλ. διαφορετικές αλληλουχίες αμινοξέων) υποδοχείς Τ-κυττάρων ενώ ένα άτομο εκφράζει μόνο κλάσμα αυτών, η ικανότητα ενός φαρμάκου ή του μεταβολίτη του να επάγει το σύνδρομο DRESS αλληλεπιδρώντας με έναν υποδοχέα Τ κυττάρου περιορίζεται σε εκείνα τα άτομα των οποίων τα Τ κύτταρα εκφράζουν έναν ή περισσότερους υποδοχείς Τ κυττάρου που μπορούν να αλληλεπιδράσουν με το φάρμακο ή τον μεταβολίτη του. Έτσι, μόνο σπάνια άτομα έχουν προδιάθεση να αναπτύξουν SJS ως απόκριση σε ένα συγκεκριμένο φάρμακο με βάση την έκφρασή τους συγκεκριμένων τύπων υποδοχέων Τ-κυττάρων. Ενώ τα στοιχεία που υποστηρίζουν αυτήν την εκλεκτικότητα των Τ-κυττάρων είναι περιορισμένα, μια μελέτη εντόπισε την προτιμώμενη παρουσία του TCR-Vb και της περιοχής 3 που καθορίζει τη συμπληρωματικότητα σε υποδοχείς Τ-κυττάρων που βρέθηκαν στα Τ κύτταρα στις φουσκάλες ασθενών με DRESS που προκλήθηκε από αλλοπουρινόλη. Αυτό το εύρημα είναι συμβατό με την ιδέα ότι συγκεκριμένοι τύποι υποδοχέων Τ κυττάρων εμπλέκονται στην ανάπτυξη ειδικών SCAR που προκαλούνται από φάρμακα.
ADME
Παραλλαγές στην ADME, δηλ. η αποτελεσματικότητα ενός ατόμου στην απορρόφηση, την κατανομή στους ιστούς, τον μεταβολισμό ή την απέκκριση ενός φαρμάκου, έχει βρεθεί ότι συμβαίνουν σε διάφορες σοβαρές δερματικές ανεπιθύμητες ενέργειες (SCARS) καθώς και σε άλλους τύπους ανεπιθύμητων ενεργειών φαρμάκου. Αυτές οι παραλλαγές επηρεάζουν τα επίπεδα και τη διάρκεια ενός φαρμάκου ή του μεταβολίτη του στους ιστούς και συνεπώς επηρεάζουν την ικανότητα του φαρμάκου ή του μεταβολίτη να προκαλεί αυτές τις αντιδράσεις. Για παράδειγμα, το CYP2C9 είναι ένα σημαντικό κυτόχρωμα P450 που μεταβολίζει φάρμακα: μεταβολίζει και έτσι αδρανοποιεί τη φαινυτοΐνη. Ταϊβανοί, Ιάπωνες και Μαλαισιανοί εκφράζουν την παραλλαγή του CYP2C9*3 του CYP2C9, η οποία έχει μειωμένη μεταβολική δραστηριότητα σε σύγκριση με τον άγριο τύπο (π.χ. CYP2c9*1), έχουν αυξημένα επίπεδα φαινυτοΐνης στο αίμα και υψηλή συχνότητα εμφάνισης SJS (καθώς και SJS/TEN και TEN) κατά τη λήψη του φαρμάκου. Εκτός από τις ανωμαλίες στα ένζυμα που μεταβολίζουν τα φάρμακα, οι δυσλειτουργίες των νεφρών, του ήπατος ή του γαστρεντερικού σωλήνα που αυξάνουν τα επίπεδα ενός φαρμάκου ή μεταβολίτη που προκαλούν ουλές ουλές προτείνονται για την προώθηση των αποκρίσεων SCAR. Αυτές οι ανωμαλίες ADME, προτείνεται επίσης, μπορεί να αλληλεπιδράσουν με συγκεκριμένες πρωτεΐνες HLA και υποδοχείς Τ κυττάρων για να προάγουν μια σοβαρή δερματική αντίδραση.
Διάγνωση
Η διάγνωση βασίζεται σε προσβολή λιγότερο από το 10% του δέρματος. Είναι γνωστό ως TEN όταν εμπλέκεται περισσότερο από το 30% του δέρματος και μια ενδιάμεση μορφή με συμμετοχή 10 έως 30%. Ένα θετικό σημείο Νικόλσκι είναι χρήσιμο στη διάγνωση του SJS και του TEN. Η βιοψία δέρματος είναι χρήσιμη, αλλά δεν απαιτείται, για τη διάγνωση SJS και TEN.
Παθολογοανατομία
μικρογραφία| Μικρογραφία που δείχνει πλήρους πάχους επιδερμική νέκρωση με κεράτινη στοιβάδα που μοιάζει με καλάθι και διαχωρισμό της δερμίδας και της [[Επιδερμίδα|επιδερμίδας, βιοψία δέρματος, χρώση H&amp;E]] Το SJS, όπως το TEN και το πολύμορφο ερύθημα, χαρακτηρίζεται από συρρέουσα επιδερμική νέκρωση με ελάχιστη σχετική φλεγμονή. Η οξύτητα είναι εμφανής από το (κανονικό) μοτίβο που μοιάζει με πλέξη καλαθιού της κεράτινης στιβάδας.
Ταξινόμηση
Το σύνδρομο Στίβενς-Τζόνσον (SJS) είναι μια ηπιότερη μορφή τοξικής επιδερμικής νεκρόλυσης (TEN). Αυτές οι παθήσεις αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά το 1922. Μια ταξινόμηση που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1993, η οποία υιοθετήθηκε ως συναινετικός ορισμός, προσδιορίζει το σύνδρομο Στίβενς-Τζόνσον, την τοξική επιδερμική νεκρόλυση και την επικάλυψη SJS/TEN. Και τα τρία αποτελούν μέρος ενός φάσματος σοβαρών δερματικών αντιδράσεων (SCAR) που επηρεάζουν το δέρμα και τους βλεννογόνους. Η διάκριση μεταξύ SJS, SJS/TEN επικάλυψης και TEN βασίζεται στον τύπο των βλαβών και στην ποσότητα της επιφάνειας του σώματος με φυσαλίδες και διαβρώσεις. Συμφωνείται ότι η πιο αξιόπιστη μέθοδος για την ταξινόμηση των EM, SJS και TEN βασίζεται στη μορφολογία της βλάβης και στην έκταση της επιδερμικής αποκόλλησης. Οι φουσκάλες και οι διαβρώσεις καλύπτουν μεταξύ 3% και 10% του σώματος σε SJS, 11–30% σε επικάλυψη SJS/TEN και πάνω από 30% σε TEN. Το μοτίβο του δέρματος που σχετίζεται συχνότερα με το SJS είναι ευρέως διαδεδομένο, συχνά ενωμένο (συρρέον), βλατιδώδεις κηλίδες ή επίπεδες μικρές ή μεγάλες φουσκάλες που μπορεί επίσης να ενωθούν. Αυτά εμφανίζονται κυρίως στον κορμό.
Η επικάλυψη SJS, TEN και SJS/TEN μπορεί να θεωρηθεί εσφαλμένα ως πολύμορφο ερύθημα. Το πολύμορφο ερύθημα, το οποίο είναι επίσης εντός του φάσματος SCAR, διαφέρει ως προς το κλινικό μοτίβο και την αιτιολογία.
Θεραπευτική αγωγή
Το SJS αποτελεί δερματολογική επείγουσα ανάγκη. Οι ασθενείς με τεκμηριωμένες λοιμώξεις από μυκόπλασμα μπορούν να αντιμετωπιστούν με μακρολίδη ή δοξυκυκλίνη από το στόμα.
Αρχικά, η θεραπεία είναι παρόμοια με αυτή των ασθενών με θερμικά εγκαύματα και η συνεχιζόμενη φροντίδα μπορεί να είναι μόνο υποστηρικτική (π.χ. ενδοφλέβια υγρά και ρινογαστρική ή παρεντερική σίτιση) και συμπτωματική (π.χ. αναλγητικό στοματικό διάλυμα για στοματικό έλκος). Οι δερματολόγοι και οι χειρουργοί τείνουν να διαφωνούν σχετικά με το εάν το δέρμα πρέπει να καθαριστεί.
Πέρα από αυτό το είδος υποστηρικτικής φροντίδας, καμία θεραπεία για SJS δεν θεωρείται ευρέως αποδεκτή. Η θεραπεία με κορτικοστεροειδή είναι αμφιλεγόμενη. Οι πρώιμες αναδρομικές μελέτες υπέδειξαν ότι τα κορτικοστεροειδή αύξησαν την παραμονή στο νοσοκομείο και τα ποσοστά επιπλοκών. Δεν έχουν διεξαχθεί τυχαιοποιημένες δοκιμές κορτικοστεροειδών για το SJS και μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς χωρίς αυτά.