cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάιστερ Έκαρτ
Θεός και θεότητα
Από το απερίγραπτο βάθος της θεότητας θα εξέλθουν ως απορροές αρχικά τα τρία πρόσωπα του τριαδικού θεού και στη συνέχεια όλα τα δημιουργήματα. Εξερχόμενος από το σκοτεινό βάθος της ακίνητης θεότητας ο θεός φέρει μέσα του τα πρότυπα όλων των όντων και έργο του είναι η δημιουργία τους. Ο θεός Πατέρας είναι αυτός που εξέρχεται πρώτος και αποτελεί την αφετηρία της ενδοτριαδικής διαφοροποίησης των προσώπων. Αυτός γεννάει αιώνια τον μονογενή Υιό και Λόγο και από τους δυο εκπορεύεται ακολούθως και το Άγιο Πνεύμα. Το επόμενο στάδιο απορροής είναι η δημιουργία από τον θεό του κόσμου και όλων των όντων και τα οποία προϋπήρχαν ως εικόνες στο βάθος της θείας ουσίας.Τελικός σκοπός όλων των όντων και όλης της δημιουργίας είναι η αντιστροφή αυτής της κίνησης της διαφοροποίησης με μία κίνηση επιστροφής των πάντων στην αρχική ενότητα της θεότητας που θα καταργεί κάθε ετερότητα.
Ο άνθρωπος
Η διδασκαλία του Έκαρτ για τον άνθρωπο επικεντρώνεται κυρίως στην προσπάθεια του να εντοπίσει το στοιχείο εκείνο που κάνει τον άνθρωπο συγγενή με τον θεό, αν και αποτελούν δύο διαφορετικές οντολογικές κατηγορίες. Το εφήμερο δημιουργημένο και πεπερασμένο ον ικανό να ενωθεί με τον δημιουργό του, ο οποίος είναι αιώνιος και πηγή κάθε ύπαρξης. Για να ερμηνεύσει αυτό το δύσκολο σημείο καταφεύγει σε φιλοσοφικές θεωρίες όπως η πλατωνική θεωρία των ιδεών, υποστηρίζοντας ότι ο άνθρωπος πριν λάβει το δημιουργημένο είναι υπάρχει αιώνια ως ιδέα μέσα στον Υιό, ο οποίος φέρει μέσα του όλες τις ιδέες. Ό,τι βρίσκεται μέσα στον Θεό ως ιδέα είναι ανώτερο από κάθε δημιούργημα γιατί είναι και αυτό θείο.
Αν και όλα τα όντα έχουν υπάρχουν ως ιδέα εν θεώ, ο άνθρωπος είναι το ανώτερο από όλα γιατί δημιουργήθηκε «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» (Γεν. 1,26). Αυτό σημαίνει, κατά τον Έκαρτ, ότι ο άνθρωπος και συγκεκριμένα η ψυχή του φέρει μέσα της τον θεό ως εικόνα, με τον τρόπο που μία εικόνα αντανακλάται σε έναν καθρέφτη. Η θεία εικόνα ενυπάρχει στον ανθρώπινο καθρέφτη χωρίς να ταυτίζεται με αυτόν.
Σε άλλα σημεία των γερμανικών κηρυγμάτων του μιλάει για την ύπαρξη κατώτερων και ανώτερων δυνάμεων στην ανθρώπινη ψυχή, όπως και για έναν θείο σπινθήρα της ψυχής (scintilla animae) που φέρει μέσα της και είναι συγγενής με τον θεό. Το ανώτατο σημείο της ψυχής ταυτίζεται συχνά με τη νόηση (intellectus), η οποία δεν είναι απλώς μία δύναμη ή ικανότητα της ψυχής, αλλά, σύμφωνα με τον Έκαρτ, αποτελεί ένα θείο και αδημιούργητο στοιχείο που έχει δοθεί στον άνθρωπο και είναι απελευθερωμένο από τον χώρο και τον χρόνο.
Σε άλλες περιπτώσεις μιλάει για ένα ανώτατο σημείο της ψυχής που το ονομάζει βάθος (grunt) της ψυχής και το οποίο ουσιαστικά ταυτίζεται με το θείο βάθος (grunt). Όπως τονίζει χαρακτηριστικά, «στο βάθος της ψυχής, εκεί το βάθος του θεού και το βάθος της ψυχής είναι ένα βάθος». Αυτό και άλλα παρόμοια χωρία από τα κηρύγματά του να θεωρηθεί η διδασκαλία του ύποπτη για πανθεϊσμό. Οι σύγχρονοι ερευνητές μελετώντας το σύνολο του έργου του θεωρούν ότι ο Έκαρτ δίδασκε περί ενός ανώτερου, θείου ή αδημιούργητου στοιχείου που φέρει μέσα της η ψυχή, χωρίς όμως να είναι δικό της, της έχει δοθεί από τον θεό ως δάνειο και πρέπει να κατανοείται περισσότερο ως εικόνα του θεού μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.
Η ένωση θεού και ανθρώπου
Στις διάφορες μορφές μυστικισμού ο στόχος του ανθρώπου είναι να βιώσει μία μορφή ένωσης με τον θεό και για να φτάσει στο σημείο αυτό προηγείται κατά κανόνα μία μακριά περίοδος πνευματικής προετοιμασίας μέσω διαφόρων σταδίων και σε συνδυασμό συνήθως με διάφορες τεχνικές προσευχής και διαλογισμού. Ο Μάιστερ Έκαρτ, ως θεολόγος και πνευματικός προϊστάμενος των δομινικανών μοναχών, γνώριζε αυτές τις παραδόσεις και τις μυστικιστικές αναζητήσεις, όμως, ο ίδιος αναπτύσσει μία ιδιότυπη διδασκαλία για την ένωση θεού και ανθρώπου. Σύμφωνα με αυτήν, ο κυριότερος τρόπος πνευματικής προετοιμασίας του ανθρώπου δεν είναι να επιδοθεί σε μεθόδους διαλογισμού, αλλά να περιέλθει σε μία κατάσταση εσωτερικής απομόνωσης ή απόσπασης από τα πράγματα του κόσμου (Abgeschiedenheit, Gelassenheit). Σε αυτή την πνευματική κατάσταση ο άνθρωπος αποδεσμεύεται από τα δημιουργήματα και τότε αυτά δεν είναι πλέον εμπόδιο στο δρόμο του προς την τελείωση, άλλα μέσα στα πράγματα του κόσμου ανακαλύπτει την παρουσία του Δημιουργού και ταυτόχρονα βιώνει τη σταθερή παρουσία του θεού στο εσωτερικό του. «Ο άνθρωπος πρέπει να συλλαμβάνει τον θεό μέσα σε όλα τα πράγματα και πρέπει να συνηθίσει το νου του σε αυτό, στο να έχει διαρκώς τον θεό παρόντα». Η αποσπασμένη ψυχή πρέπει να είναι και κενή από όλα, να έχει εγκαταλείψει ακόμη και τη σκέψη του θεού για χάρη του θεού, καθώς τότε ο θεός βρίσκει ελεύθερο και κενό το εσωτερικό της και εισέρχεται εκεί και ενεργεί.
Ιδιαίτερος είναι και ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει τη μυστική ένωση θεού και ανθρώπου, σε σχέση με τις προηγούμενες μυστικιστικές παραδόσεις. Εφόσον ο σκοπός για τον οποίο ο θεός γεννήθηκε ως άνθρωπος είναι για να μπορεί ο άνθρωπος να γεννηθεί ως θεός, αυτό, σύμφωνα με τον Έκαρτ, ταυτίζεται με τη γέννηση του θεού μέσα στην ψυχή (Gottesgeburt in der Seele). Στο ανώτερο σημείο της ψυχής, σε εκείνο το αδημιούργητο σημείο που ονομάζει βάθος και το οποίο υποστηρίζει ότι ταυτίζεται με το βάθος της θεότητας, «εδώ το βάθος του θεού είναι το δικό μου βάθος και το δικό μου βάθος είναι το βάθος του θεού», εκεί ο θεός γεννά αιώνια τον μονογενή Υιό του, έτσι όπως τον γεννά και στον εαυτό του! «Ο θεός γεννάει τον Υιό του στην ψυχή με τον ίδιο τρόπο, όπως τον γεννάει και στην αιωνιότητα και όχι διαφορετικά». Αυτή η πράξη μοιάζει να αποτελεί μία υποχρεωτική ενέργεια για τον θεό, είναι στη φύση του να γεννάει τον Υιό του όταν βρίσκει μία καθαρή και κενή ψυχή. Ο Έκαρτ οδηγεί τον συλλογισμό του ακόμη παραπέρα υποστηρίζοντας ότι, αφού δεν υφίσταται καμία ουσιαστική διάκριση μεταξύ του ανθρώπινου και του θείου βάθους, τότε κάθε πράξη συμβαίνει ταυτόχρονα και στους δύο, όπως η ηχώ που επιστρέφει στην πηγή της ή ως η αντανάκλαση μιας εικόνας που από τον καθρέφτη γυρίζει στο πρωτότυπο. «''Ο θεός γεννάει τον μονογενή Υιό του στο ανώτατο της ψυχής. Με την ίδια κίνηση με την οποία γεννάει μέσα μου τον μονογενή Υιό του, τον γεννάω κι εγώ πίσω στον Πατέρα''».
Αν και η γέννηση του θεού στην ανθρώπινη ψυχή προβάλλει ως ο κύριος τρόπος με τον οποίο ο Έκαρτ κατανοεί τη μυστική ένωση (unio mystica) θεού και ανθρώπου, υπάρχουν επίσης κάποια χωρία στα οποία μιλά για μία δυναμική κίνηση επιστροφής του ανθρώπου στην αρχέγονη ενότητα με τη θεία ουσία. Η απορροή είναι η κίνηση με την οποία ο άνθρωπος εξήλθε από το βάθος της θείας ουσίας και έλαβε το δημιουργημένο είναι του, ενώ την αντίστροφη κίνηση την ονομάζει διάτρηση (Durchbrechen), γιατί με αυτή διαπερνά ακόμη και τα τρία πρόσωπα του τριαδικού θεού για να επιστρέψει στην κατάσταση της θείας ενότητας, όπως ήταν πριν τη δημιουργία του.
Οι συνέπειες στον άνθρωπο
Συνήθως οι μυστικιστικές αναζητήσεις οδηγούσαν μοναχούς και λαϊκούς να εγκαταλείπουν την καθημερινή ζωή και τις πρακτικές ασχολίες και να καταφεύγουν στην απομόνωση για να επιδοθούν απερίσπαστοι σε διαλογισμούς και σε τεχνικές πνευματικής άσκησης. Ο Μάιστερ Έκαρτ γνώριζε αυτές τις πρακτικές και φαίνεται ότι δεν τις επικροτούσε, γιατί υποστηρίζει ότι η βίωση η του θεού δεν πρέπει να οδηγεί σε άρνηση των καθημερινού βίου και των ασχολιών. Ο άνθρωπος που βιώνει μέσα του τον θεό πρέπει να συνεχίζει να επιτελεί τα συνηθισμένα, καθημερινά έργα του, αλλά αυτά φανερώνουν μία άλλη ποιότητα. Τα εκτελεί από αγάπη και για χάρη του θεού, χωρίς ταπεινά κίνητρα και χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς γιατί (ohne warum). Μάλιστα τονίζει ότι ακόμη και αν κάποιος βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης, όπως η αναρπαγή του Παύλου, αλλά κάποιος συνάνθρωπός του έχει ανάγκη μία σούπα, τότε είναι καλύτερο να εγκαταλείψει την έκσταση και να κάνει μία πράξη αγάπης βοηθώντας τον διπλανό του. Όταν οι πράξεις του ανθρώπου προέρχονται από την εσωτερική ενότητά του με τον θεό, τότε τα πράγματα του κόσμου δεν είναι εμπόδια για την πνευματική του τελείωση, αλλά μέσα σε αυτά βλέπει την παρουσία του δημιουργού. Με αυτό τον τρόπο ο Έκαρτ γίνεται εισηγητής της ενότητας μεταξύ της εσωτερικής, πνευματικής ζωής και της εξωτερικής δράσης και μεταφέρει τον μυστικισμό στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου.
Επιδράσεις σε μεταγενέστερους
Τους επόμενους αιώνες τα έργα του Έκαρτ, ανώνυμα ή ψευδεπίγραφα, κυκλοφορούσαν σε μικρούς κύκλους ενδιαφερομένων για πνευματικά θέματα, άλλα οι εποχές της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού δεν ευνοούσαν την ενασχόληση με τον μυστικισμό της μεσαιωνικής θρησκευτικότητας. Αντιθέτως, τα κινήματα του ρομαντισμού και του γερμανικού ιδεαλισμού κατά τον 19ο αι. συνέβαλαν στο να ανακαλυφθεί και πάλι η διδασκαλία του. Ο φιλόσοφος Franz von Baader (1764-1841) ήταν αυτός που έστρεψε το ενδιαφέρον των συγχρόνων του στον Έκαρτ, καθώς μέσω αυτού τον ανακάλυψε και Χέγκελ, ενώ παρότρυνε τον φίλο του Franz Pfeiffer εκδώσει τα γερμανικά έργα του. Το 1857 ο Pfeiffer εξέδωσε το δίτομο έργο του «Γερμανοί μυστικοί του δέκατου τέταρτου αιώνα» και ο δεύτερος τόμος περιελάμβανε γερμανικά κηρύγματα και πραγματείες του Έκαρτ. Η έκδοση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να θέσει στο επίκεντρο των πρώτων μελετητών τα γερμανικά έργα του Έκαρτ και να θεωρήσουν ότι επρόκειτο για έναν τελείως πρωτότυπο και ιδιαίτερο θεολόγο και φιλόσοφο.Αυτή η άποψη διαφοροποιήθηκε όταν το 1886 ο Heinrich Seuse Denifle δημοσίευσε τον κώδικα από τη βιβλιοθήκη του Κουζάνου που έδειχνε ότι στα λατινικά του έργα ο Έκαρτ ακολουθούσε στις βασικές γραμμές τον κυρίαρχο την εποχή του σχολαστικισμό. μικρογραφία|169x169εσ|Ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ Τις επόμενες δεκαετίες το ενδιαφέρον για τα έργα του και τη διδασκαλία του συνεχώς αυξανόταν, από φιλοσόφους, από καθολικούς και προτεστάντες θεολόγους, αλλά και από φιλολόγους, καθώς τα έργα του αποτελούν μερικά από τα πρωιμότερα παραδεδομένα κείμενα στη μεσαιωνική γερμανική γλώσσα. Η αναζήτηση αξιόπιστων εκδόσεων οδήγησε το 1934 το Γερμανικό Ίδρυμα Ερευνών (Deutsche Forschungsgemeinschaft) στην απόφαση να αναλάβει το μεγάλο έργο της έρευνας των χειρογράφων, της μετάφρασης στα νέα γερμανικά και της κριτικής έκδοσης των λατινικών και γερμανικών έργων του Έκαρτ. Η επιστημονική προσπάθεια συνεχίστηκε για δεκαετίες με τη συμμετοχή πολλών επιστημόνων και η έκδοση των λατινικών έργων ολοκληρώθηκε σε έξι τόμους και σε πέντε τόμους τα γερμανικά.
Τα έργα και η διδασκαλία του Έκαρτ συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο μελέτης από φιλοσόφους και θεολόγους προερχόμενους από τον ρωμαιοκαθολικό, όσο και από τον προτεσταντικό χώρο.
Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ασχολούνται με τις ιδέες του και επιστήμονες από άλλους τομείς, όπως ο ψυχολόγος Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ και ο επίσης γνωστός ψυχολόγος Έριχ Φρομ στο έργο του «Να έχεις ή να είσαι» (Haben oder Sein).
Ο Έκαρτ και ο μυστικισμός της Ανατολής
Οι ιδέες του Μάιστερ Έκαρτ συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο μελέτης και γέφυρα διαλόγου με τις θρησκείες και τα φιλοσοφικά συστήματα της Ανατολής. Τα όρια των μεταξύ τους ομοιοτήτων εξετάζει και η ελληνόγλωσση μελέτη του Χρήστου Νάσιου, «''Ζεν και Μάιστερ Έκαρτ. Θρησκειολογικά παράλληλα στο Μυστικισμό της Ανατολής και της Δύσης''».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Δομινικανοί μοναχοί Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μυστικιστές
Επιδημία
μικρογραφία|300x300εσ|Πανδημία [[Έμπολα, η οποία ξέσπασε στη Δυτική Αφρική το 2014. Στο σχήμα απεικονίζεται ο αριθμός νέων λοιμώξεων ανά χρόνο.]] Ως επιδημία (επί + δήμος) ή λοιμός χαρακτηρίζονται οι εξάρσεις ασθενειών που εμφανίζονται σε έναν ανθρώπινο πληθυσμό και δεδομένη χρονική περίοδο, σε βαθμό μεγαλύτερο του αναμενόμενου. Για παράδειγμα, σε μηνιγγιτιδοκοκκικές λοιμώξεις, ο ρυθμός εξάπλωσης που υπερβαίνει τα 15 περιστατικά ανά 100.000 άτομα για δύο συνεχόμενες εβδομάδες θεωρείται επιδημία.
Η επιδημία μπορεί να περιορίζεται γεωγραφικά σε ένα τόπο ή μια ολόκληρη χώρα. Στην περίπτωση που η επιδημία εξαπλώνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς σε μια μεγάλη περιοχή (ήπειρο) ή σε παγκόσμια κλίμακα, ορίζεται ως πανδημία. Ο χαρακτηρισμός μιας έξαρσης ως επιδημίας συνήθως απαιτεί καλή κατανόηση του βασικού ρυθμού επίπτωσης. Οι επιδημίες για ορισμένες ασθένειες, όπως η γρίπη, ορίζονται ως μια συγκεκριμένη αύξηση της επίπτωσης πάνω από αυτήν τη βασική γραμμή. Μερικές φορές μια πολύ σπάνια νόσος μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιδημία, ενώ πολλές περιπτώσεις μιας κοινής νόσου (όπως το κοινό κρυολόγημα) δεν θα χαρατηριστεί ως τέτοια.
Παράγοντες επιδημιών
Όπως αναφέρουν οι Mark Woolhouse, Sylvia Gowtage-Sequeria και οι καθηγητές Andy Dobson και Akilesh Mishra οι παράγοντες για δημιουργία μιας επιδημίας είναι : Σε γενικές γραμμές, μια επιδημία εμφανίζεται όταν η ανοσία του ξενιστή είτε σε ένα γνωστό παθογόνο είτε σε νέο παθογόνο μειώνεται ξαφνικά κάτω από την ενδημική ισορροπία και ξεπερνά το όριο μετάδοσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Βιολογικοί κίνδυνοι
Εκκλησία Αγίου Χαραλάμπους (Βουρλά)
Η Εκκλησία Αγίου Χαραλάμπους ήταν ορθόδοξη εκκλησία του 19ου αιώνα στα Βουρλά της Τουρκίας.
Ιστορία
Η εκκλησία βρισκόταν στη συνοικία Σπιτάλια, η οποία βρισκόταν εντός της δυτικής πλευράς της πόλης, ενώ ανεγέρθηκε το 1859 στη θέση παλαιότερου ξωκκλησιού. Εντός του περιβόλου του φιλοξενούσε το δημοτικό νοσοκομείο των Βουρλών. Έως, περίπου, το 1880, βάσει των έως τότε ακολουθούμενων ταφικών εθιμοτυπικών των Ελλήνων της πόλης, ο περιβάλλοντας χώρος της - αλλά και των υπολοίπων ορθοδόξων εκκλησιών - λειτουργούσε, επίσης, ως νεκροταφείο.
Περιγραφή
Η εκκλησία ήταν μονόκλιτη και, παράλληλα, μονόκογχη βασιλική, χαρακτηριζόμενη από την ύπαρξη νάρθηκα, καθώς και, σημαντικού μεγέθους, γυναικωνίτη. Παράλληλα, διέθετε ειδικό χώρο, ο οποίος λειτουργούσε ως κατηχητικό σχολείο για τα παιδιά της ενορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Βουρλά Κατηγορία:Πρώην εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Χαράλαμπο
Γεράσιμος Χυτήρης
Ο Γεράσιμος Χυτήρης γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 28 Φεβρουαρίου 1913. Ήταν λογοτέχνης, δημοσιογράφος κι ένας από τους σημαντικότερους λαογράφους του τόπου του. Είναι πατέρας του πολιτικού και ποιητή Τηλέμαχου Χυτήρη.
Δεκαοκτώ χρονών δημοσιεύει το πρώτο του ποίημα στο περιοδικό "Επτάνησος". Αργότερα συνεργάζεται με την εφημερίδα Κερκυραϊκά Νέα του Κώστα Δαφνή, στην οποία για μια δεκαπενταετία κρατάει την μεγάλης αναγνωσιμότητας στήλη «Σημειώσεις ενός Κερκυραίου». Αυτές τις «Σημειώσεις», ο πανεπιστημιακός καθηγητής Θεοδόσης Πυλαρινός, τις χαρακτηρίζει ως «θησαυρό κερκυρογνωσίας». Κι αλλού: «Όντας πολύπλευρος και πολυσχιδής (ο Χυτήρης), ερευνητικό πνεύμα ακάματο και στο έπακρο φιλομαθής, κατόρθωσε να αφήσει πολύμορφο έργο, άξιο θαυμασμού σήμερα για την ειδολογική, την ποιοτική και την ποσοτική εμβέλεια».
Με τη λαογραφική και την ιστορική του εργασία ο Χυτήρης πρόσφερε στους νεώτερους ερευνητές μια σπουδαία κληρονομιά. Μερικοί τίτλοι από τα σχετικά βιβλία του είναι: «Κερκυραϊκό γλωσσάρι», «Το αγροτικό πρόβλημα την επομένη της Ενώσεως», «Τα λαογραφικά της Κέρκυρας», «Εφτανησιώτικη Δημοκρατία», «Η όπερα στο Θέατρο του Σαντζιάκομο» κ. ά.
Τιμώντας τις πνευματικές αξίες του, η Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας εξέδωσε γι’ αυτόν το 2008 έναν μνημειώδη τόμο με τη συνεργασία γνωστών συγγραφέων και κριτικών.
Πέθανε στην Αγγλία τον Απρίλη του 1997.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι
UTC+11:30
μικρογραφία|500x500εσ|UTC+11:30: Μπλε (Δεκέμβριος), Πορτοκαλί (Ιούνιος), Κίτρινο (όλο τον χρόνο), Σκούρο μπλε (θαλάσσιες περιοχές) Το UTC+11:30 είναι το αναγνωριστικό για τη ζώνη ώρας +11:30 μπροστά από τον Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο. Χρησιμοποιήθηκε από τη Νέα Ζηλανδία και το Νησί Νόρφολκ, ωστόσο δεν χρησιμοποιείται σήμερα ως ζώνη ώρας σε κάποιο μέρος.
Ιστορική χρήση
Στις 2 Νοεμβρίου 1868 η Νέα Ζηλανδία υιοθέτησε μια σταθερή ώρα σε εθνικό επίπεδο, και ήταν πιθανώς η πρώτη χώρα που το έκανε αυτό. Βασιζόταν στις γεωγραφικές συντεταγμένες 172° 30' ανατολικά του Γκρίνουιτς, που είναι 11 ώρες και 30 λεπτά μπροστά του μέσου χρόνου Γκρίνουιτς. Είναι γνωστή ως Μέση ώρα Νέας Ζηλανδίας (NZMT). Σήμερα, είναι περίπου στην ίδια περιοχή που καλύπτεται από τη ζώνη ώρας UTC+11:30. Η Νέα Ζηλανδία άλλαξε από τη ζώνη ώρας NZMT στη χειμερινή ώρα Νέας Ζηλανδίας (NZST) Αργότερα μετατράπηκε σε GMT+12:00, αφού είχε χρησιμοποιηθεί ως θερινή ώρα από το 1928 και ως μόνιμη θερινή ώρα το 1941. Επίσημα άλλαξε σε δώδεκα ώρες μπροστά από τον UTC το 1974.
Η ζώνη ώρας στο Νησί Νόρφολκ (NFT) ήταν η UTC+11:30 έως τις 4 Οκτωβρίου 2015, όταν έγινε η αλλαγή της ώρας στην UTC+11:00. Έτσι, η ζώνη ώρας UTC+11:30 έγινε μια ιστορικά χρησιμοποιούμενη ζώνη ώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Χαράλαμπος Πλουμιδάκης
Ο '''Χαράλαμπος Θ. Πλουμιδάκης''' (Χανιά, 1866 - 1943) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Χανίων και βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά και ήταν γιος του Θεμιστοκλή Πλουμιδάκη. Ήταν πρώτος εξάδελφος του Ελευθέριου Βενιζέλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αν και αρχικά είχε εγγραφεί στην Ιατρική Σχολή.
Εκλέχτηκε βουλευτής στην Κρητική Βουλή το 1891 και ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών κατά την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας, ενώ υπήρξε και «ο πρώτος χριστιανός δήμαρχος Χανίων». Μετά την Επανάσταση του Θερίσου (1905), ο Πλουμιδάκης συμμετείχε στο κρητικό Ενωτικό Κίνημα του 1908 και διετέλεσε μέλος της Προσωρινής Επαναστατικής Συνέλευσης του 1912. Μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα εκπροσώπησε αρκετές φορές την περιφέρειά του στην ελληνική βουλή.
Το 1899 ο Πλουμιδάκης ήταν ανάμεσα στους πρώτους Χανιώτες δικηγόρους που ορίστηκαν με Ηγεμονικό Διάταγμα, σύμφωνα με το αναμορφωμένο νομικό πλαίσιο για την άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων κατά την περίοδο 1914-1921, τον Μάρτιο του 1924 και το 1928.
Απεβίωσε το 1943. Ήταν νυμφευμένος με την Αρτεμισία-Αικατερίνη, το γένος Μοάτσου. Απέκτησαν μαζί έναν γιό, τον Θεμιστοκλή, που απεβίωσε πρόωρα το 1935 και επτά κόρες. Ανάμεσα στις τελευταίες ήταν και η Σταυρούλα Πλουμιδάκη (1896-1991), μητέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Βουλευτές της Κρητικής Πολιτείας Κατηγορία:Οικογένεια Βενιζέλου Κατηγορία:Οικογένεια Μητσοτάκη Κατηγορία:Δήμαρχοι Χανίων
Η Μέρα του Τσακαλιού (ταινία)
Η Μέρα του Τσακαλιού (αγγλικά:The Day of the Jackal) είναι ένα αστυνομικό πολιτικό θρίλερ βρετανο-γαλλικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν και σενάριο του Κέννεθ Ρος βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1971 του Φρέντερικ Φόρσαιθ. Πρωταγωνιστούν οι Έντουαρντ Φοξ, Μάικλ Λόνσντεϊλ και ο Τέρενς Αλεξάντερ.
Η ταινία αναφέρεται σε έναν επαγγελματία δολοφόνο γνωστό με το κωδικό όνομα «Τσακάλι», ο οποίος προσλαμβάνεται για να δολοφονήσει τον Γάλλο πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ το καλοκαίρι του 1963.
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και κέρδισε το Βραβείο BAFTA Καλύτερου Μοντάζ (Ραλφ Κίμπλεν), πέντε επιπλέον υποψηφιότητες για τα Βραβεία BAFTA, δύο υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες καθώς και μία υποψηφιότητα για το Όσκαρ. Η ταινία κέρδισε 16.056.255 δολάρια στο box office, και κέρδισε επιπλέον 8.525.000 δολάρια σε έσοδα από τη Βόρεια Αμερική. Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε ως την 74η μεγαλύτερη βρετανική ταινία του 20ού αιώνα.
Ένα ριμέικ, με τίτλο "Το Τσακάλι", κυκλοφόρησε στις 14 Νοεμβρίου 1997 στις ΗΠΑ και στις 8 Ιανουαρίου 1998 στο Ηνωμένο Βασίλειο, με πρωταγωνιστές τους Μπρους Γουίλις, Ρίτσαρντ Γκιρ και Σίντνεϊ Πουατιέ.
Πλοκή
Στις 22 Αυγούστου 1962, γίνεται μια απόπειρα δολοφονίας κατά του Γάλλου πρόεδρου Σαρλ Ντε Γκωλ από την παραστρατιωτική ένοπλη οργάνωση ΟΑΣ, η οποία ήταν εξαγριωμένη με τη γαλλική κυβέρνηση που παραχώρησε ανεξαρτησία στην Αλγερία. Καθώς περνάει η αυτοκινητοπομπή του προέδρου, το αυτοκίνητο Citroën DS του Ντε Γκωλ δέχεται πυρά έσπασε από πυροβόλο όπλο, αλλά ολόκληρη η συνοδεία κατορθώνει και ξεφεύγει από την ενέδρα θανάτου χωρίς τραυματισμούς. Μέσα σε έξι μήνες, ο αρχηγός της OAS Ζαν Μπαστιέν-Θερύ και πολλά άλλα μέλη της οργάνωσης συλλαμβάνονται και ο Μπαστιέν-Θερύ εκτελείται.
Οι υπόλοιποι ηγέτες της ΟΑΣ, που κρύβονται τώρα σε ένα πανδοχείο στην Αυστρία, αποφασίζουν να κάνουν άλλη μια προσπάθεια και να προσλάβουν έναν επαγγελματία Βρετανό δολοφόνο, ο οποίος επιλέγει να χρησιποιήσει κωδικό όνομα "Τσακάλι". Κατά την συνάντηση που πραγματοποιείται το Τσακάλι θέτει ως όρους μια αμοιβή ύψους 500.000 δολαρίων καθώς και καμία επικοινωνία μεταξύ τους παρά μόνο σε περίπτωση ακύρωσης της δολοφονίας του Ντε Γκωλ. Τα μέλη της ΟΑΣ προχωρούν σε ενα μπαράζ ληστειών προκειμένου να συγκεντρώσουν την αμοιβή του Τσακαλιού. Εν τω μεταξύ, το Τσακάλι ταξιδεύει μέχρι τη Γένοβα και προμηθεύεται ένα αυτοσχέδιο όπλο από ένα ειδικό καθώς και ψεύτικα έγγραφα ταυτότητας από έναν πλαστογράφο, ο οποίος όμως προσπαθεί να τον εκβιάσει με αποτέλεσμα να δολοφονηθεί από το Τσακάλι. Στο Παρίσι το Τσακάλι αρχίζει να αναζητά το ιδανικό σημείο για να πραγματοποιήσει την δολοφονία του Ντε Γκωλ, και εντοπίζει μια σοφίτα μιας πολυκατοικίας που έχει θέα ακριβώς απέναντι από την στην Place du 18 juin 1940. Στη Ρώμη, όπου μετακόμισε η ομάδα της OAS, μέλη της Γαλλικής Υπηρεσίας Πληροφορίων απήγαγαν τον επικεφαλής αγγελιοφόρο της OAS, Βίκτορ Βαλένσκι, ο οποιός θα πεθάνει κατά την ανάκριση, αλλά όχι προτού οι πράκτορες καταφέρουν να του αποσπάσουν κάποιες πληροφορίες σχετικά με την συνωμοσία, συμπεριλαμβανομένης της λέξης "Τσακάλι".
Ο Υπουργός Εσωτερικών συγκαλεί μια μυστική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου με τους των αρχηγούς των γαλλικών δυνάμεων ασφαλείας. Όταν ζητά να βρεθεί ο καλύτερος ντετέκτιβ για να αναλάβει τον εντοπισμό του Τσακαλιού του, ο Επίτροπος της Αστυνομίας Μπερτιέ συνιστά τον αναπληρωτή του, Κλωντ Λεμπέλ. Λίγο αργότερα, ο Λεμπέλ εισέρχεται στην συνεδρίαση όπου του παρέχονται έχει ειδικές εξουσίες έκτακτης ανάγκης για τη διεξαγωγή της έρευνάς του, η οποία περιπλέκεται από την άρνηση του Ντε Γκωλ να αλλάξει τις προγραμματισμένες δημόσιες εμφανίσεις του.
Ο συνταγματάρχης Σεντ Κλαιρ, προσωπικός στρατιωτικός βοηθός του Ντε Γκωλ και ενός από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, αποκαλύπτει τι γνωρίζει η κυβέρνηση στην ερωμένη του Ντενίζ, αγνοώντας ότι αυτήν είναι πράκτορας της ΟΑΣ που διαβιβάζει αυτές τις πληροφορίες στον σύνδεσμο της που βοηθά το Τσακάλι, και του επιτρέπει να αποφύγει τη σύλληψη σε πολλές περιπτώσεις. Εν τω μεταξύ, ο Λεμπέλ ανακαλύπτει ότι ο Βρετανός πιθανός ύποπτος Τσαρλς Κάλθροπ ενδέχεται να ταξιδεύει με το ψεύτικο όνομα Πωλ Όλιβερ Ντάνκαν, ο οποίος στην πραγματικότητα πέθανε ως παιδί και έχει εισέλθει στη Γαλλία.
Σε συνάντηση με το υπουργικό συμβούλιο του Υπουργού Εσωτερικών, ο Λεμπέλ δήλωνει την πεποίθησή του ότι το Τσακάλι θα προσπαθήσει να δολοφονήσει τον Ντε Γκωλ τρεις ημέρες αργότερα στις 25 Αυγούστου, την ημέρα του εορτασμού της απελευθέρωσης του Παρισιού κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα, ο Λεμπέλ παίζει μια ηχογράφημενη τηλεφωνική κλήση, στην οποία η Ντενίζ δίνει πληροφορίες στον σύνδεσμο της με την OAS. Ο Σεντ Κλαιρ ζητά συγγνώμη για την πράξη του και αποχωρεί από τη συνάντηση. Η Ντενίζ επιστρέφει στο διαμέρισμα του Σεντ Κλαιρ για να διαπιστώσει ότι αυτοκτόνησε και ότι η αστυνομία την περιμένει.
Το Τσακάλι ενταφιάζεται σε έναν ανώνυμο τάφο, με μοναδικό μάρτυρα τον Λεμπέλ. Ενώ ψάχνουν το διαμέρισμα του Τσαρλς Κάλθροπ, η αστυνομία έρχεται αντιμέτωπη με τον πραγματικό Κάλθροπ, η οποία επιμένει να τους συνοδεύσει στη Σκότλαντ Γιαρντ. Αργότερα μετά το τέλος της κηδείας του Τσακαλιού ο Λεμπέλ συνομιλεί με τον Επιθεωρητή Τόμας λέγοντας:
Κριτικές
Το προσωπικό του περιοδικού Variety στην κριτική του για την ταινία σημειώνει:«Το σημαντικότερο πλεονέκτημα της ταινίας είναι ότι καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον και την αγωνία παρά την προφανή πρόγνωση του αποτελέσματος. Ο Φοξ ταιριάζει πολύ καλά με τον αθώο νεαρό που σχεδιάζει το μέλλον του με προσεκτική φροντίδα». Ο Νταν Ντράκερ του Chicago Reader στην κριτική του που δημοσιεύθηκε την 1η Νοεμβρίου 2007 ανέφερε μεταξύ άλλων πως:«Είναι ένα στιλβωμένο και συναρπαστικό θρίλερ, που δεν είναι φορτωμένο με βαριές πολιτικές / φιλοσοφικές παρεκτροπές». Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes συλλογής κριτικών, δίνει βαθμολογία (Ιανουάριος 2021) θετικής έγκρισης 89% βασισμένες σε 27 κριτικές με μέσο όρο 7.90/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Η Μέρα του Τσακαλιού είναι ένα σχολαστικά κατασκευασμένο θρίλερ με εκπληκτική ευσέβεια και δυναμική σκηνοθεσία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γαλλία
Μαγνητικό πεδίο
Μαγνητικό πεδίο ονομάζεται γενικά ο χώρος εντός του οποίου ασκούνται μαγνητικές δυνάμεις σε κινούμενα ηλεκτρικά φορτία ή σε μερικά μεταλλικά υλικά. Το μαγνητικό πεδίο ανιχνεύεται εύκολα με τη βοήθεια μιας πυξίδας ή μαγνητικής βελόνας της οποίας ο προσανατολισμός μεταβάλλεται λόγω του μαγνητικού πεδίου. Το μαγνητικό πεδίο περιβάλει τον μαγνήτη και χαρακτηρίζεται ασθενές ή ισχυρό, και ομοιόμορφο ή ανομοιόμορφο, αν οι μαγνητικές γραμμές του είναι παράλληλες ή όχι. Μαγνητικό πεδίο δημιουργούν και τα κινούμενα ηλεκτρικά φορτία και σχηματίζεται γύρω από ρευματοφόρους αγωγούς. Όπως μεταξύ ηλεκτρικών φορτίων έτσι και μεταξύ ποσοτήτων μαγνητισμού εμφανίζονται ελκτικές και απωθητικές δυνάμεις. Ουσιώδης διαφορά μεταξύ ηλεκτρικού φορτίου και ποσότητος μαγνητισμού είναι η εξής: ενώ μεμονωμένα ηλεκτρικά φορτία υπάρχουν (θετικά ή αρνητικά), μεμονωμένες ποσότητες μαγνητισμού δεν υπάρχουν. Η παραδοχή αυτού του ανύπαρκτου φυσικού μεγέθους γίνεται για λόγους υπολογισμού των φαινομένων του μαγνητισμού.
Μαγνητικό πεδίο-Β
Το tesla στο σύστημα SI μπορεί να εκφραστεί ως
Μαγνητικό πεδίο-Η
Εκτός του μαγνητικού πεδίου-Β υπάρχει και η έννοια του μαγνητικού πεδίου-Η ή μαγνητικό πεδίο στο κενό ή ένταση μαγνητικού πεδίου ή ισχύς μαγνητικού πεδίου είναι χαρακτηριστικό μέγεθος ενός μαγνήτη. Η Ένταση μαγνητικού πεδίου συμβολίζεται με Η και μετριέται σε ampere/meter στο σύστημα SI και σε oersted (Oe) στο σύστημα cgs. Ο συσχετισμός των δύο μονάδων είναι 1 ampere/m = 4x10-3 oersted.
Το μαγνητικό πεδίο-Β και το μαγνητικό πεδίο-Η στο κενό είναι ισοδύναμα μεταξύ τους με βάση μία σταθερά που εξαρτάται από το σύστημα μονάδων. Εκτός του κενού διαφέρουν ανάλογα με τη μαγνητική διαπερατότητα του μέσου μ0. Η μαγνητική επαγωγή ή πυκνότητα μαγνητικής ροής B=μ0(H+M), όπου Μ η μαγνήτιση, δηλαδή η συνεισφορά του μέσου στο οποίο υπάρχει το μαγνητικό πεδίο.
Ένταση του μαγνητικού πεδίου γύρω από ρευματοφόρο αγωγό
Η ένταση του μαγνητικού πεδίου γύρω από ρευματοφόρο αγωγό δίνεται από τον νόμο των Biot και Savart και ισούται με:
όπου
Εάν θεωρήσουμε ένα σημείο Σ σε απόσταση r από ένα στοιχειώδες τμήμα αγωγού ds τότε το μέτρο dH της έντασης του μαγνητικού πεδίου θα είναι:
όπου \phi είναι η γωνία που σχηματίζεται μεταξύ των διανυσμάτων r και  d\mathbf{s}. Το διάνυσμα d\mathbf{s} είναι κάθετο στο επίπεδο των διανυσμάτων r και  d\mathbf{s}.
Στην ειδική περίπτωση ενός σταθερού, ομογενούς ρεύματος I, το μαγνητικό πεδίο H είναι
Η μαγνητική διαπερατότητα του κενού
Σχετικές μονάδες μέτρησης
gauss (G ή Gs) = πυκνότητα της μαγνητικής ροής (Β) στο σύστημα μονάδων (cgs) -- (1 Gs = 1 maxwell/cm2)
tesla (T) = πυκνότητα της μαγνητικής ροής (Β) στο σύστημα μονάδων (SI) -- (1 T = 1 Wb/m2)
oersted (Oe) = μονάδα έντασης μαγνητικού πεδίου (H) στο σύστημα μονάδων (cgs)
1 A/m = 4x10-3 oersted, 1 Oe = 1 dyne/Mx
maxwell (Mx) = μονάδα μαγνητικής ροής στο σύστημα μονάδων (cgs)
weber (Wb) = μονάδα μαγνητικής ροής στο σύστημα μονάδων (SI)
1 gauss = 1 maxwell/cm2 = 10-4 tesla
1 tesla = 10.000 gauss
1 tesla = 1 weber/m2
Δυναμικές γραμμές μαγνητικού πεδίου
Το διάνυσμα της μαγνητικής επαγωγής είναι πάντοτε εφαπτόμενο σε αυτές. Ισχύουν:
Πεδίο
Η Καθημερινή
Η Καθημερινή είναι πρωινή πολιτική και οικονομική εφημερίδα που εκδίδεται στον Πειραιά και κυκλοφορεί σε όλη την Ελλάδα.
Ιδιοκτησία και πολιτική κατεύθυνση
Ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Βλάχο. Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε στις 15 Σεπτεμβρίου 1919. Μετά το θάνατο του Βλάχου το 1951, η εφημερίδα πέρασε στα χέρια της κόρης του, Ελένης. Στις 21 Απριλίου 1967 λόγω του απριλιανού πραξικοπήματος η Ελένη Βλάχου διέκοψε την κυκλοφορία της εφημερίδας. Οι δικτάτορες την πίεσαν να ξαναβγάλει την εφημερίδα, αλλά εκείνη αρνήθηκε. Μετά από οκτώ μήνες (21 Δεκεμβρίου) διέφυγε στο εξωτερικό. Επέστρεψε στην Ελλάδα στις 9 Αυγούστου του 1974 μετά τη Μεταπολίτευση και τον επόμενο μήνα (15 Σεπτεμβρίου) έβγαλε και πάλι την Καθημερινή.
Η Βλάχου πούλησε την εφημερίδα το 1987 στον Γιώργο Κοσκωτά και την επόμενη χρονιά αγοράστηκε από τον Αριστείδη Αλαφούζο (1924-2017) και μετατράπηκε σε μια σύγχρονη ευρείας κυκλοφορίας ευρωπαϊκή, πολιτική και οικονομική εφημερίδα με πληθώρα παράλληλων μόνιμων και έκτακτων εκδόσεων περιοδικών, βιβλίων και ειδικών αφιερωμάτων. Ήδη από το 1989, εκδίδεται η Οικονομική Καθημερινή, άρτια και αυτοτελής, η οποία κυκλοφορεί μαζί με το κύριο σώμα της εφημερίδας, αλλά σε διακριτό σομόν χρώματος χαρτί.
Στο μεγαλύτερο μέρος της μακράς πορείας της, η Καθημερινή υπήρξε φορέας συντηρητικών απόψεων. Στα πρώτα της χρόνια αντιπαρατέθηκε στον Ελευθέριο Βενιζέλο, υποστήριξε την Ηνωμένη Αντιπολίτευση του Δημητρίου Γούναρη και το Λαϊκόν Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη. Αργότερα υποστήριξε τη δικτατορία του Μεταξά (όπως άλλωστε έπραξαν όλες οι ημερήσιες αντιβενιζελικές και βενιζελικές εφημερίδες της Αθήνας) και μετά τον Εμφύλιο την κυβέρνηση Παπάγου και την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Σήμερα, αν και βρίσκεται στον κεντροδεξιό χώρο, θεωρείται πολυσυλλεκτική εφημερίδα καθώς φιλοξενεί απόψεις από διαφορετικές πολιτικές τάσεις. Ασκεί σημαντική επιρροή στους κύκλους του εκσυγχρονιστικού πολιτικού φάσματος.
Διευθυντής της, από το 2007, είναι ο Αλέξης Παπαχελάς.
Δραστηριότητες
Η δραστηριότητα της Νέες Καθημερινές Εκδόσεις Μονοπρόσωπη Α.Ε. είναι η έκδοση ημερήσιων εφημερίδων, περιοδικών και κάθε είδους εντύπου γενικού ή ειδικού περιεχομένου. Από το 2000 μέχρι το 2015 που είχε την ονομασία Η Καθημερινή Α.Ε. Έκδοσης Εντύπων και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών με τον κωδικό ΚΑΘΗ.
Από το 1998, Η Καθημερινή εκδίδεται και στην αγγλική γλώσσα με τίτλο Kathimerini και κυκλοφορεί στην Ελλάδα, την Κύπρο και άλλες χώρες συσσωματωμένη με τους International New York Times.
Ιστορικό
Τα πρώτα χρόνια, η εφημερίδα ήταν εγκατεστημένη στην παλιά μονοκατοικία της οικογένειας Βλάχου στην οδό Σωκράτους 57. Κυκλοφορούσε καθημερινά με δυο έως έξι σελίδες και αρχικά κόστιζε 10 λεπτά. Ο Γεώργιος Βλάχος ήταν ιδιοκτήτης και βασικός συντάκτης της εφημερίδας μέχρι και το 1951. Εκτός του πολύστηλου πολιτικού άρθρου του, που διαμόρφωνε την κατεύθυνση της εφημερίδας, συμμετείχε με χιουμοριστικά σχόλια και πολιτικές κριτικές στη στήλη «Καθημερινός διάλογος». Συνήθης ήταν η προσφορά σε αναγνώσματα διαφόρων τύπων, αλλά και ανέκδοτων μυθιστορημάτων σε συνέχειες. Τα Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια του Στράτη Μυριβήλη και Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ του Άγγελου Τερζάκη αποτελούν μόνο ένα πολύ μικρό δείγμα αυτών.
Σημαντικές στήλες της εποχής ήταν «Τα φαιδρά του εικοσιτετραώρου» με χρώμα αστυνομικού ρεπορτάζ, και η στήλη «Εδώ και εκεί» με αναφορά στα κοσμικά γεγονότα των Αθηνών. Μετά το θάνατό του Γεώργιου Α. Βλάχου, η διεύθυνση της εφημερίδας μεταβιβάστηκε στην κόρη του, Ελένη Βλάχου.
Αμέσως μετά την Κατοχή, η ίδια είχε αναλάβει τη στήλη «Επίκαιρα», με σημαντικές λογοτεχνικές πένες να λειτουργούν υποστηρικτικά δίπλα της. Τα χρονογραφήματα της Ελένης Βλάχου αποτύπωσαν, με ιδιαίτερο ύφος, τον τρόπο ζωής του αθηναϊκού λαού και τα σημαίνοντα της εποχής.
Η Καθημερινή κράτησε σκληρή αντιβενιζελική στάση στα χρόνια του Εθνικού Διχασμού. Στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (έκδοση 1932) στο σχετικό λήμμα αναφέρει:"Ανεξάρτητον όργανον αντιβενιζελικής αδιαλλαξίας και συντηρητικότητος εν παντί, έσχεν ευρείαν διάδοσιν και ήσκησε σημαντικόν επηρεασμόν. Διακρίνεται διά την σφοδράν μαχητικότητά της, την εντυπωσιακήν αρθρογραφίαν, το καλαίσθητον ύφος, την παικτικήν και σατιρικήν διάθεσιν, την αίσθησιν και έξαρσιν του ζητήματος της ημέρας. Τας πολιτικάς, κοινωνικάς και φιλολογικάς γνώμας της καθορίζει γενικώς στερρά εμμονή εις την παράδοσιν, χαρακτηριζομένη από την έλξιν προς εν εξιδανικευμένον παρελθόν τάξεως, ευπρεπείας και αισθήματος, ήτις επιτρέπει να παρεισάγωνται τόνοι λυρικοί εις την πλέον οξείαν πολεμικήν της."
Η Καθημερινή υπήρξε ναυαρχίδα του αντιβενιζελισμού και είχε φιλοβασιλική στάση. Εκείνες τις μέρες ο Γεώργιος Βλάχος συνελήφθη και φυλακίστηκε, με αποτέλεσμα Η Καθημερινή να μην κυκλοφορήσει για δώδεκα ημέρες. Την ίδια περίοδο, εκτός από τις βιαιότητες εναντίον του Τύπου, κυριαρχούσε ο έλεγχος και η πρακτική των λευκών στηλών. Οι τελευταίες ήταν απόρροια της λογοκρισίας και αντικαθιστούσαν, τα αφαιρεμένα από την κυβέρνηση, τμήματα των εφημερίδων.
Παρά την απομάκρυνση του Βενιζέλου και την άνοδο της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης (1920), η Καθημερινή συνέχιζε να διατηρεί κριτική στάση απέναντι στην κυβέρνηση και τις ενέργειές της, κυρίως όσον αφορά την εξέλιξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία. Στο ιστορικό άρθρο «Οίκαδε» (14 Αυγούστου 1922) στηλιτεύει, τρόπον τινά, την κυβέρνηση και ζητά την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων οίκαδε, δηλαδή πίσω στην πατρίδα. Για το άρθρο τούτο αλλά και για το άρθρο «Πομερανοί», ο Γεώργιος Βλάχος επικρίθηκε από αντίπαλους και φίλους, καθώς θεωρήθηκε ότι συνετέλεσε στην ηθική κατάρρευση του μαχόμενου στρατού. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να ισχύει, εφόσον τα σώματα του ελληνικού στρατού είχαν ήδη δεχτεί το πρώτο πλήγμα από τον τουρκικό στρατό στο Αφιόν Καραχισάρ.
Άμεσο επακόλουθο της ήττας ήταν η ανταλλαγή πληθυσμών που επιβλήθηκε με την επισφράγιση της συνθήκης της Λωζάνης (μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας) το 1923. Η πολεμική στάση των γηγενών κατοίκων στη νέα ανθρωπογεωγραφία είναι φανερή και στον Τύπο της εποχής. Το ίδιο συνέβη και με την Καθημερινή, η οποία κράτησε αντιπροσφυγική στάση.
Κατά την περίοδο των πολιτικών ανωμαλιών του ελληνικού 20ού αιώνα, η πορεία της Καθημερινής δοκιμάστηκε από την αντίθεσή της προς τους ισχυρούς της ημέρας ή από τη σύμπραξή της με αυτούς. Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η έκδοσή της διακόπηκε ή έπαυσε τρεις ακόμα φορές:
Σταθμό για την εφημερίδα και τον ελληνικό Τύπο γενικότερα αποτέλεσε το περίφημο άρθρο - ανοιχτή επιστολή προς τον Αδόλφο Χίτλερ, του Γεωργίου Βλάχου την 8 Μαρτίου 1941. Όταν η γερμανική εισβολή βρισκόταν προ των πυλών, ο Γ. Βλάχος συνέταξε το ιστορικό άρθρο «Ανοιχτή επιστολή προς την Α.Ε. και τον Αδόλφο Χίτλερ, αρχικαγκελλάριον του Γερμανικού Κράτους». Το άρθρο τούτο έγινε ευαγγέλιο ηρωικό μα και συνάμα πολεμικό, αναδημοσιεύτηκε στον ξένο τύπο και κέρδισε μία σημαντική θέση στην ιστορία της ελληνικής δημοσιογραφίας.
Η γερμανική επιβολή, εκτός των άλλων, ανάγκασε πολλές εφημερίδες να διακόψουν την κυκλοφορία τους. Όσες συνέχισαν να κυκλοφορούν βρίσκονταν υπό τον πλήρη έλεγχο των Γερμανών και δημοσίευαν ειδήσεις που διοχέτευαν οι κατοχικές δυνάμεις, με σκοπό τον εξωραϊσμό των πολεμικών επιχειρήσεων του Άξονα. Μάλιστα, κάποιες από αυτές, ελλείψει χρημάτων, δέχονταν επιδοτήσεις από κόμματα και άλλες ελίτ της εποχής, που συνεισέφεραν στο ταμείο για να μη συκοφαντηθούν. Ο Γεώργιος Βλάχος, αντιθέτως, αν και είχε την ευκαιρία να προσπορισθεί 5.000 λίρες για την εξαγορά των τίτλων, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο, αρνήθηκε να λειτουργήσει την Καθημερινή. Παρ' όλα αυτά, η εφημερίδα εξακολούθησε να εκδίδεται υπό γερμανική εποπτεία, με τον θετικά διακείμενο στις κατοχικές δυνάμεις Σπυρίδωνα Τραυλό στη διεύθυνση της εφημερίδας.
Μετά την απελευθέρωση, το κλίμα δυσπιστίας απέναντι στις λειτουργούσες εφημερίδες την περίοδο της κατοχής οδήγησε σε προσωρινή διακοπή της έκδοσής τους. Για τον ίδιο λόγο κάποιες, με εξαίρεση την Καθημερινή, κυκλοφόρησαν με νέους τίτλους.
Το απριλιανό πραξικόπημα του ’67 και η περίοδος της δικτατορίας που ακολούθησε αποτέλεσε τομή στην πορεία της Καθημερινής. Η απόφαση της ιδιοκτήτριας Ελένης Βλάχου να κλείσει την εφημερίδα την περίοδο της επταετίας συζητήθηκε πολύ. Η ίδια κατέφυγε στο εξωτερικό και διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Όπως αναφέρουν οι New York Times, ''Όταν η ελευθερία γραφής, λόγου και πολιτικής δράσεως χάνονται, ύστατη διαμαρτυρία γίνεται η σιγή. Εις την τραγωδία που εκυριάρχησε στην Ελλάδα, η κα Ελένη Βλάχου επροτίμησε με γενναιότητα την διακοπήν εκδόσεως δύο εφημερίδων και ενός περιοδικού επικαιρότητος από την παραδοχήν στρατιωτικής λογοκρισίας'' (4 Μαΐου, 1967). Κατ’ αντιστοιχία με την περίοδο του εμφυλίου, κυριάρχησαν η λογοκρισία, οι διώξεις, οι εκβιασμοί και οι συλλήψεις των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων από το καθεστώς της δικτατορίας.
Η Καθημερινή επανακυκλοφόρησε μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στις 15 Σεπτεμβρίου 1974. Το 1987 η Ελένη Βλάχου πούλησε την εφημερίδα στον Γιώργο Κοσκωτά, με την εφημερίδα ήδη υπερχρεωμένη και έναν χρόνο αργότερα (1988) Η Καθημερινή αγοράστηκε από τον Αριστείδη Αλαφούζο (1924-2017).
Διευθυντές
Οι κατά χρονολογική σειρά διευθυντές της Καθημερινής, από το 1919, είναι οι ακόλουθοι:
Κυκλοφορία
Η εφημερίδα για αρκετό καιρό δεν επέτρεπε τη δημοσίευση των στοιχείων κυκλοφορίας επειδή δεν πίστευε ότι ήταν αξιόπιστα. Μετά από νομοθετική αλλαγή και την επιβολή ελέγχου των στοιχείων από ορκωτό λογιστή, επετράπη η δημοσίευση αυτών. Η έκδοση Τρίτη-Σάββατο πουλάει από 13.000 έως 15.000 φύλλα ανά ημέρα, και την κάνει την 1η σε κυκλοφορία εφημερίδα. Η έκδοση της Κυριακής με κόστος 2 ευρώ, ή 4 ευρώ με τις προσφορές, πουλάει από 55.000 φύλλα έως 65.000 και την κάνει 1η εφημερίδα της Κυριακής. Την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019, η τιμή της έκδοσης Τρίτη-Σάββατο άλλαξε από 1 σε 1,20 ευρώ.
Σύμφωνα με τους ανεξάρτητους παρόχους στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Alexa και SimilarWeb, ο ιστότοπος της Καθημερινής ήταν η 29ος και 56ος σε επισκεψιμότητα στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 2020. Η SimilarWeb κατέτασσε τον ιστότοπο 23ο σε επισκεψιμότητα ειδησεογραφικό ιστότοπο στην Ελλάδα, προσελκύοντας περισσότερους από 3 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση.
Ένθετα
Η Καθημερινή εκτός από την καθημερινή εφημερίδα εκδίδει μαζί και τα ένθετα: Τα ένθετα με αστερίσκο δίνονται μόνο στην έκδοση με τις προσφορές.
Τρομοκρατική επίθεση
Τα ξημερώματα της 17ης Δεκεμβρίου 2018, εκρηκτικός μηχανισμός έπληξε το κτίριο όπου στεγάζονται τα κεντρικά γραφεία της Καθημερινής και του ομίλου ΣΚΑΪ. Προηγήθηκε προειδοποιητικό τηλεφώνημα στα γραφεία της ενημερωτικής ιστοσελίδας zougla.gr και του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Όμιλος ΣΚΑΪ Κατηγορία:Αντιβενιζελικοί
Προπατορικό αμάρτημα
Τόσο κατά την Ιουδαϊκή όσο και τη Χριστιανική και τη μετέπειτα Μουσουλμανική θρησκεία, τις λεγόμενες Μονοθεϊστικές ή Αβρααμικές θρησκείες, ως προπατορικό αμάρτημα αναφέρεται το πρώτο αμάρτημα του ανθρώπου, δηλαδή των προπατόρων που έπλασε ο Θεός, του Αδάμ και της Εύας, όπου παρακούοντας την εντολή του, ακολούθησε η πρώτη Θεοδικία (δηλαδή όταν έφαγαν τον καρπό του καλού και του κακού) με την έξωσή τους από τον αισθησιακό Κήπο της Εδέμ, που τους είχε προηγουμένως εγκαταστήσει και τούτο υπό θεϊκές κατάρες.
Η ιστορία αυτή αναφέρεται στο πρώτο βιβλίο (Γένεση) της Παλαιάς διαθήκης, με φερόμενο όνομα του Θεού Ελωχείμ.
Βίβλος
Σύμφωνα με τη Βίβλο, όταν ο Θεός τοποθέτησε τους πρωτόπλαστους στον κήπο της Εδέμ, τους επέτρεψε να τραφούν από όλους τους καρπούς αυτού του κήπου, εκτός από τον καρπό του λεγόμενου δέντρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού, το οποίο βρισκόταν στο κέντρο του Κήπου. Όμως ο όφις ο αρχαίος, δηλαδή ο διάβολος που ήταν και αυτός εγκατεστημένος εκεί, παραπλάνησε την Εύα λέγοντας της ότι, τρώγοντας από αυτόν τον συγκεκριμένο καρπό, θα μπορούσε και αυτή και ο Αδάμ να γίνουν παντοδύναμοι. Υποστήριξε ότι αυτός ήταν ο λόγος της απαγόρευσης από τον Θεό να δοκιμάσουν τους καρπούς εκείνου του δέντρου. Έτσι η Εύα, παραπλανημένη από το φίδι, δάγκωσε και γεύτηκε την αμαρτία και παρότρυνε και τον Αδάμ. Αφού το γεύτηκε και ο Αδάμ, ο Θεός τους φώναξε να εμφανιστούν μπροστά του. Εκείνοι αρνήθηκαν λόγω της ντροπής που ένιωθαν επειδή ήταν γυμνοί, ντροπή που απέκτησαν όμως αφού έφαγαν από το απαγορευμένο δέντρο. Τότε ο Θεός ρώτησε τον Αδάμ γιατί το έκανε. Ο Αδάμ απάντησε "η γυναίκα που μου έδωσες φταίει αυτή με παρέσυρε". Η Εύα κατηγόρησε με τη σειρά της το φίδι. Έτσι δεν αναγνώρισαν τη συγχώρεση. Ο Θεός τιμώρησε για αυτό τον λόγο τους ανθρώπους και το φίδι...
Στο φίδι είπε: ''ότι εποίησας τούτο, επικατάρατος συ από πάντων των κτηνών και από πάντων των θηρίων των επί της γης· Επί τώ στήθει σου και την κοιλία πορεύση και γήν φάγη πάσας τας ημέρας της ζωής σου. 15 και έχθραν θήσω ανά μέσον σου και ανά μέσον της γυναικός και ανά μέσον του σπέρματός σου και ανα μέσον του σπέρματος αυτάς· αυτός σου τηρήσει κεφαλήν, και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν.''
Στην Εύα είπε: πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου και τον στεναγμόν σου· Εν λύπαις τέξη τέκνα, και προς τον ανδρα σου η αποστροφή σου, και αυτός σου κυριεύσει
Στον Αδάμ είπε: ''Οτι ηκουσας της φωνης της γυναικός σου και εφαγες απο του ξύλου, ου ενετειλάμην σοι τούτου μόνου μη φαγειν, απο αυτου εφαγες, επικατάρατος η γη ην τοις αργοις σου· Εν λύπαις φαγη αυτην πάσας τας ημέρας της ζωης σου· 18 Ακάνθας και τριβόλους ανατελει σοι, και φαγη τον χόρτον του αγρου. 19 Εν ιδρωτι του προσώπου σου φαγη τον άρτον σου, πως του ἀαποστρέψαι σε εις γην γην, εξ ης ελήφθης, ότι γη ει και εις γην απελεύση·''(Γεν Γ' 14-20)
Ερμηνεία
Στο Ισλάμ και τον συντηρητικό Ιουδαϊσμό η γυναίκα έχει περιορισμένο ρόλο στη λατρεία και υποχρεούται συνήθως να καλύπτει το σώμα της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλαιά Διαθήκη Προπατορικο
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1994–95
Η Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1994–95 ήταν η 5η περίοδος της Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα και η 61η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.
Προεπισκόπηση
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την Λέσα ΦΚ να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΣΚ Καμπομαϊορένσε και ΦΚ Φελγκέιρας να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Πορτιμονένσε ΣΚ, Αμόρα ΦΚ και ΣΚΟ Τορεένσε υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1994-1995
Δημογραφική ιστορία της Πολωνίας
Οι Πολωνοί προέρχονται από διαφορετικές δυτικές σλαβικές φυλές που ζούσαν σε περιοχές που ανήκαν αργότερα στην Πολωνία κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα.
Βασίλειο της Πολωνίας (966-1569)
Γύρω στο 1000, ο πληθυσμός του Δουκάτου της Πολωνίας εκτιμάται σε περίπου 1.000.000 έως 1.250.000 κατοίκους. Γύρω στο 1370, η Πολωνία είχε 2 εκατομμύρια κατοίκους με πυκνότητα πληθυσμού 8,6 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η Πολωνία επηρεάστηκε λιγότερο από τον Μαύρο Θάνατο από ότι η Δυτική Ευρώπη.
Αν και ο πληθυσμός του Βασιλείου της Πολωνίας στα τέλη του Μεσαίωνα αποτελούταν ως επί το πλείστον από Πολωνούς, η εισροή άλλων πολιτισμών ήταν σημαντική: ιδιαίτερα αξιοσημείωτοι ήταν οι Εβραίοι και Γερμανοί έποικοι, οι οποίοι συχνά αποτελούσαν σημαντικές μειονότητες ή ακόμη και πλειοψηφίες σε αστικά κέντρα. Σποραδικά μετανάστες από άλλα μέρη, όπως η Σκωτία και η Ολλανδία, εγκαταστάθηκαν επίσης στην Πολωνία. Εκείνη την εποχή, άλλες αξιοσημείωτες μειονότητες περιελάμβαναν διάφορα μη πλήρως αφομοιωμένα άτομα από άλλες σλαβικές φυλές (μερικές από τις οποίες τελικά θα συγχωνεύονταν πλήρως στον πολωνικό λαό, ενώ άλλες συγχωνεύθηκαν σε γειτονικά έθνη).
Περίπου το 1490, ο συνδυασμένος πληθυσμός της Πολωνίας και της Λιθουανίας, σε μια προσωπική ένωση (Πολωνική-Λιθουανική Ένωση) από την Ένωση του Κρέβο έναν αιώνα πριν, εκτιμάται σε περίπου 8 εκατομμύρια κατοίκους. Σύμφωνα με μια εκτίμηση για το 1493, ο συνδυασμένος πληθυσμός της Πολωνίας και της Λιθουανίας ανερχόταν σε 7,5 εκατομμύρια (συμπεριλαμβανομένων 3,9 εκατομμυρίων στο Βασίλειο της Πολωνίας ), κατανέμοντάς τους ανά εθνικότητα σε 3,25 εκατομμύρια Πολωνούς, 3,75 εκατομμύρια Ρουθήνιους και 0,5 εκατομμύρια Λιθουανούς. Οι Ρουθήνιοι αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας: αυτός είναι ο λόγος που το ύστερο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας ονομάζεται συχνά σλαβική χώρα, μαζί με την Πολωνία, τη Ρωσία, κ.λπ. Με τον καιρό, το επίθετο «Λιθουανός» ήρθε να υποδηλώσει έναν Σλάβο του Μεγάλου Δουκάτου.
Τελικά οι λιθουανόφωνοι έγιναν γνωστοί ως Σαμογιτίες, από το όνομα της επαρχίας στην οποία ήταν η κυρίαρχη πλειοψηφία. Μια άλλη εκτίμηση για το συνδυασμένο πληθυσμό στις αρχές του 16ου αιώνα δίνει 7,5 εκατομμύρια κατοίκους, περίπου διασκορπισμένους ομοιόμορφα, λόγω του πολύ μεγαλύτερου εδάφους του Μεγάλου Δουκάτου (με περίπου 10-15 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στην Πολωνία και 3-5 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στο Μεγάλο Δουκάτο, και ακόμη λιγότερα στα νοτιοανατολικά κοζακικά σύνορα). Μέχρι το 1500, περίπου το 15% του πληθυσμού της Πολωνίας ζούσε σε αστικά κέντρα (οικισμοί με πάνω από 500 κατοίκους). μικρογραφία| Αριθμός κατοίκων της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας ανά βοεβοδάτο το 1790 μικρογραφία| Πυκνότητα πληθυσμού ανά βοεβοδάτο στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1790
Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (1569-1795)
Μέχρι το 1600, περίπου το 25% του πληθυσμού της Πολωνίας ζούσε σε αστικά κέντρα (οικισμοί με πάνω από 500 κατοίκους). Σημαντικές πόλεις στην Πολωνία περιελάμβαναν τις: Γκντανσκ (Ντάντσιγκ στα γερμανικά) (70.000), Κρακοβία (28.000), Βαρσοβία (20.000-30.000), Πόζναν (Πόζεν στα γερμανικά) (20.000), Λβουφ (20.000), Έλμπλονγκ (Έλμπινγκ στα γερμανικά) (15.000), Τόρουν (Θορν στα γερμανικά) (12.000), Σαντόμιες (4.000-5.000), Καζίμιες Ντόλνι (4.000-5.000) και Γκνιέζνο (4.000-5.000).