cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Σάμου 2018–19
Α΄ Κατηγορία
Με την συμμετοχή 10 ομάδων ξεκίνησε η Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Σάμου. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις τέσσερις πρώτες θέσεις διεκδίκησαν το πρωτάθλημα μέσω αγώνων κατάταξης. Η τελευταία ομάδα της βαθμολογίας υποβιβάστηκε στην Β΄ Κατηγορία και η προτελευταία αγωνίστηκε εναντίον της δεύτερης της Β΄ κατηγορίας με στόχο την παραμονή.
Πρωταθλήτρια αναδείχτηκε η ΑΕ Βαθύλλου - Πανσαμιακού, αν και στην κανονική περίοδο είχε τερματίσει δεύτερη.
Κανονική Περίοδος
Η βαθμολογία της κανονικής περιόδου ήταν ως εξής:
Β΄ Κατηγορία
Με τη συμμετοχή 6 ομάδων ξεκίνησε η Β' κατηγορία της Ε.Π.Σ. Σάμου. Η πρωταθλήτρια προβιβάζεται στην Α, ενώ η δευτεραθλήτρια θα διεκδικήσει την άνοδο σε αγώνες «διαβάθμισης» με την προτελευταία (9η) της Α κατηγορίας.
Ο Α.Σ. Κέρκης κατέκτησε την πρώτη θέση και ο ΑΟ Μεσαριάς τη 2η. Επικράτησε και στους αγώνες μπαράζ με τον Αρίσταρχο και προβιβάστηκε στην Α
Κύπελλο
Το κύπελλο ΕΠΣ Σάμου κατέκτησε η ομάδα της Α.Ε. Βαθύλλου - Πανσαμιακού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Σάμου
Παράσχος
Το ελληνικό επώνυμο ή όνομα Παράσχος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Βιλαέτι της Βοσνίας
Το Βιλαέτι της Βοσνίας (τουρκικά: Bosna Vilayeti) ήταν διοικητικό διαμέρισμα πρώτου επιπέδου (βιλαέτι) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο περιλάμβανε κυρίως το έδαφος του σημερινού κράτους της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Συνόρευε προς το νότο με το Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου. Πριν από τη διοικητική μεταρρύθμιση το 1867, ονομαζόταν το Εγιαλέτι της Βοσνίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε έκταση 17.900 τετραγωνικά μίλια (46.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα).
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Βιλαέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Οθωμανικό Μαυροβούνιο Κατηγορία:Οθωμανική Κροατία
Θέατρο Τέχνης Ακτίς Αελίου
Το Θέατρο Τέχνης Ακτίς Αελίου ήταν ένας επαγγελματικός θίασος με δική του θεατρική στέγη στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Λειτουργούσε ως Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία και συμπεριλαμβανόταν από το 2002 στους επιχορηγούμενους θιάσους από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. To 2004 υπήρξε υποψήφιο για το βραβείο καλύτερου περιφερειακού θεάτρου της ένωσης κριτικών θεάτρου, ενώ το 2006 διακρίθηκε και πάλι και εν τέλει βραβεύτηκε με αυτόν τον τιμητικό τίτλο. Η Εταιρία συστάθηκε το 2000 από τους Θεανώ Αμοιρίδου, Θωμά Βελισσάρη, Ιωάννα Κατσαρού και Νίκο Ορτετζάτο και λύθηκε το 2014.
Ίδρυση και μέλη
Το 2000 μετά την αποφοίτησή τους από την Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος οι ηθοποιοί Θεανώ Αμοιρίδου, Θωμάς Βελισσάρης, Ιωάννα Κατσαρού και Νίκος Ορτετζάτος ιδρύουν στη Θεσσαλονίκη το Θέατρο Τέχνης Ακτίς Αελίου. Στόχος των μελών, η σύσταση ενός θεάτρου ρεπερτορίου ως εναλλακτική πρόταση στα μέχρι τότε θεατρικά δρώμενα της πόλης. Από το 2006 την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου αναλαμβάνει ο Νίκος Σακαλίδης, ο οποίος υπήρξε καθηγητής των μελών του θεάτρου στη Δραματική Σχολή του Κ.Θ.Β.Ε. και υποστήριξε την πρωτοβουλία των ιδρυτικών μελών του θεάτρου, από την ίδρυσή του, ως τακτικός σκηνοθέτης.
Ρεπερτόριο
Ως θίασος ρεπερτορίου, στη δεκαπενταετή δράση του, επιλέγει να παρουσιάσει θεατρικά έργα διαφόρων ειδών, Ελλήνων και ξένων συγγραφέων καθώς και πρωτότυπα κείμενα. Το εύρος των επιλογών περιλαμβάνει αμιγώς θεατρικές παραστάσεις, μουσικοθεατρικές παραστάσεις, παιδικό θέατρο, θεατρικά αναλόγια, ποίηση, οι οποίες παρουσιάζονται στο χώρο του θεάτρου όπως και σε άλλες θεατρικές και μουσικές σκηνές εντός και εκτός Θεσσαλονίκης.
Παραστασιογραφία
2001, Το Νησί των Σκλάβων, Πιέρ ντε Μαριβώ. Μετάφραση: Ζωή Σαμαρά. Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης
2002, Η Μεταμόρφωση, Φραντς Κάφκα, Μετάφραση – Διασκευή: Πέπη Οικονομοπούλου, Βίκη Δέμου. Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2003, Αλεξάνδρεια – Αθήνα, παράσταση βασισμένη σε έργα των Κ. Π. Καβάφη και Κωστή Παλαμά. Επιλογή κειμένων: Ακτίς Αελίου. Σύνθεση – Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2003, Υμπύ Τύραννος, Αλφρέντ Ζαρύ, Πέτρος Μάρκαρης. Μετάφραση: Ζωή Σαμαρά. Σύνθεση – Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2004, Αυτοβιογραφία… προς την αντίθετη κατεύθυνση, Τόμας Μπέρνχαρντ. Μετάφραση: Βασίλης Τομανάς. Σύνθεση – Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Ιωάννα Κατσαρού
2004, Ξαφνικά πέρσι το Καλοκαίρι, Τεννεσί Ουίλιαμς. Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2006, Ιππόλυτος Καλυτπόμενος, Βασίλης Παπαγεωργίου. Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης. Εικόνα αφίσας Lo Snöfall.
2006, 2007, 2008, Χάνσελ και Γκρέτελ, Αδελφοί Γκριμ. Παιδική Σκηνή. Διασκευή: Νίκος Σακαλίδης, Θωμάς Βελισσάρης, Νίκος Ορτετζάτος. Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2006,2007, Μακμπέθ, Ουϊλιαμ Σαίξπηρ, Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης. Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Νίκος Σακαλίδης
2007,2008, Μου...λεν Ρουζ. Μουσικοθεατρική παράσταση. Κείμενα: Ακτίς Αελίου. Σκηνοθεσία: Ακτίς Αελίου
2007, 2008, Έλεος (Blasted), Σάρα Κέιν. Μετάφραση: Αθηνά Παραπονιάρη. Δραματολογική Συνεργασία: Μελίνα Γαρμπή. Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης
2008, Γυναίκες με τα ούλα τους, Μάκης Θνητός. Επιθεώρηση. Σκηνοθεσία: Ακτίς Αελίου. Σκηνοθετική/ Δραματουργική Επιμέλεια: Νίκος Σακαλίδης
2008, 2009, Τριλογία της Μήδειας, Χάινερ Μύλλερ. Παράσταση σε εξέλιξη: Τρεις εκδοχές. Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου. Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2009, 2010, Αχταρμίξ, Θωμάς Βελισσάρης. Μουσικοθεατρική παράσταση σε τρεις εκδοχές. Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης
2009, Γρανάδα. Μουσικοθεατρική παράσταση. Κείμενα: Ακτίς Αελίου. Σκηνοθεσία: Ελεονώρα Αϊβαζίδου
2009, Κεκλεισμένων των θυρών, Ζαν Πωλ Σαρτρ. Μετάφραση: Ζωή Σαμαρά. Σκηνοθεσία: Θεανώ Αμοιρίδου
2009, 2010, Κάλπικη Μοίρα. Μουσικοθεατρική παράσταση. Κείμενα: Ακτίς Αελίου. Σκηνοθετική επιμέλεια: Θεανώ Αμοιρίδου
2010, Το Ανανπάντεχο, Φαμπρίς Μελκιό. Μετάφραση: Πέτρος Σεβαστίκογλου. Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Παπαδόπουλος
2010, Ο θρίαμβος του έρωτα, Πιέρ ντε Μαριβώ. Μετάφραση: Ζωή Σαμαρά. Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2010, 2011, Μπερλίν Αλεξάντερπλατς, Άλφρεντ Ντέμπλιν. Δύο εκδοχές. Διασκευή – Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης. Μετάφραση – Δραματουργική συνεργασία: Μελίνα Γαρμπή
2011, Μύθοι του θερμαϊκού – Χτυποκάρδια στο κρανίο. Μουσικοθεατρική παράσταση. Κείμενα: Γιάννης Παλαμιώτης. Σύνθεση Κειμένων-Σκηνοθετική Επιμέλεια: Θωμάς Βελισσάρης
2011, Ουτοπιίξ –- Ένα βότσαλο στη μνήμη, Θωμάς Βελισσάρης. Μουσικοθεατρική παράσταση. Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης
2011, ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ – Η Αυγή και ο Ανθός, Θωμάς Βελισσάρης. Παιδική Σκηνή. Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης
2012, Ό,τι πιο πολύ ποθείς, Δημήτρης Δημητριάδης. Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2012, Μια φορά… στο Μεξικό, Χουάν Ρούλφο. Δραματουργική Σύνθεση – Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2012, Σταθμοί. Κείμενα: Θωμάς Βελισσάρης. Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2013, Καιόμενοι, Δέσποινα Καλαϊτζίδου. Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης
2013, Once upon a... crime in America, Θωμάς Βελισσάρης. Μουσικοθεατρική παράσταση. Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης
2014, Άλκηστις, Ευριπίδης. Απόδοση – Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
2014, Κλέφτες, Dea Loher. Μετάφραση: Κατερίνα Ζάχου. Επιμέλεια μετάφρασης – Δραματουργική επεξεργασία: Θωμάς Βελισσάρης, Μελίνα Γαρμπή. Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης, Θωμάς Βελισσάρης
Θεατρικά αναλόγια
2005, «Λογοτεχνικά Βραδινά: αφιέρωμα στον Δημήτρη Δημητριάδη»
2005, «Λογοτεχνικά Βραδινά: αφιέρωμα στην Ματίνα Μόσχοβη»
2006, «Λογοτεχνικά Βραδινά: αφιέρωμα στον Βασίλη Παπαγεωργίου»
2006, «Λογοτεχνικά Βραδινά: αφιέρωμα στον Βασίλη Αμανατίδη»
2006, «Λογοτεχνικά Βραδινά: αφιέρωμα στον Σταύρο Ζαφειρίου»
2007, «Αφιέρωμα στο έργο του ποιητή Σταύρου Ζαφειρίου», Σκηνοθετική επιμέλεια: Νίκος Σακαλίδης (συνεργασία με το «Εντευκτήριο»)
2007, «Θεατρικό Αναλόγιο ΄Μπετόν΄ του Τόμας Μπέρνχαρντ», Μετάφραση: Α. Ίσαρης, Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης (συνεργασία με το «Τελλόγλειο Ίδρυμα»)
2008, Παρουσίαση βιβλίου του Σταύρου Ζαφειρίου «Χορικά»,Σκηνοθεσία: Σταύρος Παναγιωτάκης
2008, «Λογοτεχνική Βραδιά «Νεότητα, Πόθος και Θάνατος», Σκηνοθετική επιμέλεια: Νίκος Σακαλίδης (συνεργασία με το «Εντευκτήριο»)
2010, Παρουσίαση βιβλίου του Στάυρου Ζαφειρίου «Ο μονόλογος ενός δράστη», Σκηνοθετική επιμέλεια: Θεανώ Αμοιρίδου (θέατρο «Αλέξανδρος»)
2014, «Λογοτεχνική Σκηνή», Αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου, Σκηνοθετική επιμέλεια: Θωμάς Βελισσάρης (συνεργασία με το «Εντευκτήριο»)
Συνεργάτες
Συνεργάτες του θεάτρου υπήρξαν σημαντικοί δημιουργοί από όλους τους καλλιτεχνικούς χώρους.
Συγγραφείς: Ματίνα Μόσχοβη, Πέτρος Μάρκαρης, Δημήτρης Δημητριάδης, Βασίλης Παπαγεωργίου
Μεταφραστές: Ζωή Σαμαρά, Αθηνά Παραπονιάρη, Π. Οικονομοπούλου, Βίκη Δέμου, Πέτρος Σεβαστίκογλου, Βασίλης Τομανάς, Ελένη Βαροπούλου, Δ. Δημητριάδης
Σκηνογράφοι/ Ενδυματολόγοι: Μένη Τριανταφυλλίδου, Ευαγγελία Κιρκινέ, Αφροδίτη Κουτσουδάκη, Κατερίνα Γκαγκάκη, Μαρία Μυλωνά, Βαγγέλης Ξόνογλου
Συνθέτες/ Μουσικοί: Πάρις Παρασχόπουλος, Δημήτρης Δημητρακόπουλος, Ευγένιος Δερμιτάσογλου, Kaspar Koenig, Γιάννης Μήτσης, Γαβρίλης Χρυσικόπουλος, Φωνητικό Σύνολο «Πλειάδες», Γιάννης Μόμτσιος, Βαγγέλης Βραχνός, Περικλής Βραχνός, Γρηγόρης Μωυσιάδης
Χορογράφοι / κινησιολόγοι: Αναστασία Θεοφανίδου, Ευανθία Σωφρονίδου, Σοφία Μαυραγάνη,
Φωτογράφοι, Video artist, Φωτιστές: Πολύβιος Σερδάρης, Άνια Βουλούδη, Κώστας Σιδηρόπουλος, Γιώτης Βράντζας, Μάκης Μαριάδης
Ηθοποιοί: Ελεονώρα Αϊβαζίδου, Μάρα Τσικάρα, Λίνα Λαμπράκη, Αναστασία Θεοφανίδου, Μαρίνα Γκούμλα, Γιώργος Κολοβός, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Νίκος Νικολαΐδης, Κική Στρατάκη, Ιάκωβος Σιδηρόπουλος, Ευανθία Σοφρωνίδου, Βαλάντης Φράγκος, Μελίνα Γαρμπή, Δέσποινα Καλπενίδου, Χρήστος Θεοδωρίδης, Ηλιάνα Παναγιωτούνη, Δανάη Θεοδωρίδου, Γιώργος Παπαδημητρίου, Ελένη Ζαραφίδου, Αντιγόνη Φρυδά, Αντώνης Πριμηκύρης, Ξένια Πετμεζά, Τάσος Ροδοβίτης, Χριστίνα Γαρμπή, Κώστας Καλουδιώτης, Βίκυ Κατσίκα, Δανάη Τίκου, Μαργαρίτα Κούτοβα, Μαρίνα Καζόλη, Κωνσταντίνος Χατζηκυπραίος, Ντίνα Λιάκου, Άννα – Μαρία Ιακώβου, Μαριλένη Κουζού, Λάζαρος Θεοδωρακόπουλος, Ευτυχία Καβαλίκα, Ελένη Σαμαντζή, Τζίμης Κούρτης, Αθηνά Γκούμα
Εκπαιδευτικό έργο
Το εκπαιδευτικό έργο του θεάτρου ξεκινάει σχεδόν αμέσως μετά την δημιουργία του αποτελώντας σημαντικό κομμάτι της δράσης του στην πόλη. Το έργο αυτό περιλαμβάνει τη σύσταση θεατρικού εργαστηρίου στο οποίο διδάσκονται βασικά μαθήματα υποκριτικής, κίνησης, φωνητικής- ορθοφωνίας, σκηνογραφίας και μουσικής. Στα πλαίσια του εργαστηρίου ανεβαίνουν στο χώρο του θεάτρου παρουσιάσεις από τους μαθητές του, κατά την ολοκλήρωση της φοίτησής τους. Παράλληλα πραγματοποιούνται σεμινάρια υποκριτικής, κίνησης, τεχνικής και θεωρητικής κατάρτισης.
Παραστάσεις εργαστηρίου
«Η δολοφονία του Μαρά», Πέτερ Βάις
«13 κείμενα για το τίποτα», Σάμιουελ Μπέκετ
«Επικίνδυνες Σχέσεις», Λακλό
«Κουαρτέτο», Χάινερ Μύλλερ
«Ο θρίαμβος της εξαπάτησης», Διάφορα κείμενα Πιέρ ντε Μαριβώ
«Δεν παίζουν με τον έρωτα», Κείμενα Τσέχωφ, Ουίλιαμς, Λόρκα κ.α.
«FreakShow», βασισμένη στο παραμύθι Ο ψαράς και το τελώνιο
«Ιστορίες χαρακτήρων», αυτοσχεδιασμοί
«Ο μελαγχολικός θάνατος του Στρυδάκη», Τ. Μπάρτον
«Τα πικρά δάκρυα της Πέτρας φον Καντ», Ρ. Β. Φασμπίντερ
«Πιασμένοι σε παγίδα», τέσσερα μονόπρακτα του Τ. Ουίλιαμς
«Δεν παίζουν με τον έρωτα», Αλφρέ ντε Μυσέ
Σεμινάρια
2002, 2003, «Σωματική έκφραση», Αναστασία Θεοφανίδου
2003, «Σύγχρονοι Νομάδες», Αναστασία Ρεβή
2003, «Ομαδικό και Σωματικό Θέατρο», Lilo Baur
2005, «Η χρήση της μάσκας στο αρχαίο δράμα με αφορμή τον Ορέστη του
2006, «Η χρήση της μάσκας στο αρχαίο δράμα με αφορμή τη Μήδεια του Ευριπίδη», Νίκος Σακαλίδης, Ευαγγελία Κιρκινέ
2007, «Το Θέατρο του Coltes με αφορμή το έργο του Ρομπέρτο Τσούκο», Νίκος Σακαλίδης
2008, «Το θέατρο του Μπρεχτ με αφορμή το έργο του Η ανασχετική άνοδος του Αρτούρου Ούι», Νίκος Σακαλίδης
2008, «Το Γαλλικό Κλασικό Θέατρο με αφορμή το έργο του Ρακίνα Φαίδρα», Νίκος Σακαλίδης
2008, «Σεμινάριο κίνησης ‘Αντίθετες δυνάμεις’», Αναστασία Θεοφανίδου
2009, «Εργαστήρι φωνητικής και ορθοφωνίας», Θωμάς Βελισσάρης
2010, «Τεχνική ‘Noguchi Taicho’» Mari Osanai
2011, «Το θέατρο του Σαίξπηρ με βάση το έργο του Τρωίλος και Χρυσηίδα», Νίκος Σακαλίδης
2011, «Σεμινάριο Παντομίμας και Αυτοσχεδιασμού- σκηνική αφήγηση χωρίς λόγια», Θωμάς Βελισσάρης
2011, «Εργαστήρι Φωνητικής και Εκφοράς Λόγου», Θωμάς Βελισσάρης
2012, «Σεμινάριο για τη θεατρικότητα του τραγουδιού», Νίκος Σακαλίδης, Θωμάς Βελισσάρης
2012, 2013 «Σεμινάριο Υποκριτικής – Βασικά Ανθρώπινα Αισθήματα, η έκφραση και ο ήχος τους» (τρεις κύκλοι), Νίκος Σακαλίδης
2013, «Εργαστήρι Υποκριτικής ‘Σώμα και Λόγος’ με αφορμή τους Όρνιθες του Αριστοφάνη», Θωμάς Βελισσάρης
2014, «Το θέατρο του Ίψεν με βάση το έργο του Η κυρά της θάλασσας», Νίκος Σακαλίδη
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στη Θεσσαλονίκη
Αλέξανδρος Λάμπου
Ο Αλέξανδρος Λάμπου ήταν αξιωματικός της χωροφυλακής και διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας των Ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχή.
Η Ειδική Ασφάλεια συνεργαζόταν με τα SS (Ες-Ες) και ήταν υπεύθυνη για βασανισμούς και εκτελέσεις αντιστασιακών.
Το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων καταδίκασε τον Λάμπου σε θάνατο. Σε επόμενη δίκη για το μπλόκο της Κοκκινιάς που έγινε το 1947 καταδικάστηκε επίσης σε θάνατο. Η ποινή του αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια. Αποφυλακίστηκε με νομοθετικό διάταγμα το 1952.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χωροφύλακες Κατηγορία:Τάγματα ασφαλείας
Κατάλογος έργων του Μουσείου Kröller-Müller
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Μουσείου Kröller-Müller του Otterlo της Ολλανδίας. Το μουσείο αυτό διαθέτει την σημαντικότερη συλλογή έργων του βαν Γκογκ, μετά από αυτήν του Μουσείου βαν Γκογκ του Άμστερνταμ. (βλ. σχετικά λήμμα Κατάλογος έργων του Μουσείου Βαν Γκογκ.
Έργα Βέλγων, Γερμανών και Ισπανών ζωγράφων
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Δέλτα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Δέλτα μπορεί να αναφέρεται:
Στέργιος Βλάχβεης
Ο Στέργιος Βλάχβεης (Ηράκλεια Σερρών, 1880 - Ηράκλεια Σερρών, 11 Δεκεμβρίου 1948) ήταν Έλληνας πολιτικός και σημαντικός Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από την Κάτω Τζουμαγιά (Ηράκλεια) Σερρών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέργιος Βλάχβεης του Ιωάννου γεννήθηκε το 1880 στην Κάτω Τζουμαγιά (Ηράκλεια) Σερρών. Οργανώθηκε στην ένοπλη δράση από πολύ νωρίς. Αρχικά τέθηκε υπό τις γενικές οδηγίες του οπλαρχηγού Δούκα Γαϊτατζή. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το σώμα του οπλαρχηγού Παπαπασχάλη από τα Σακάφτσια (Λιβαδοχώρι). Μετά το θάνατο του οπλαρχηγού Αθανάσιου Χατζηπανταζή το 1906, ανέλαβε τη γενική αρχηγία στον τομέα ευθύνης των περιοχών Σερρών, Βισαλτίας, Κάτω Τζουμαγιάς (Ηράκλειας), Ποροΐων, Κερκίνης, Σιντικής, Πετριτσίου και Μελενίκου. Εξουδετέρωσε τη Ρουμανική προπαγάνδα στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας που είχε στόχο τον προσεταιρισμό των Ελληνικών, βλαχόφωνων πληθυσμών. Κατάφερε, επίσης να αντιμετωπίσει την ένοπλη δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων Σαντάνσκι, Σίτσο Άτσεφ, Ντόντσιο, Σαράφωφ, βοεβόδα Τάκα, Ντίνα Αραμπατζή και Μανούσωφ, που τρομοκρατούσαν τους Έλληνες στην περιοχή βόρεια των Σερρών. Συνέπεια της απομάκρυνσης της Βουλγαρικής βίας, ήταν η αθρόα επιστροφή των κατοίκων πολλών χωριών στο Πατριαρχείο, απ' όπου είχαν βίαια απομακρυνθεί. Μαζί με τον Αθανάσιο Κηπουρό (Φεγγάρα) εκτέλεσαν το Βούλγαρο καταδότη του καπετάν Μητρούση, Δίγκο, το Σεπτέμβριο του 1907. Λόγω της καταδίωξης του σώματός του από τις Οθωμανικές αρχές, αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αθήνα το φθινόπωρο του 1907. Εκεί γνωρίστηκε με τους αδερφούς Θεοχάρη και Μαυρουδή Γερογιάννη από τη Αρναία Χαλκιδικής που ήταν διευθυντές στον Κεντρικό Μακεδονικό Σύλλογο Αθηνών. Με τη βοήθεια του συλλόγου, οργάνωσε νέο αντάρτικο σώμα και επέστρεψε στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στη Χαλκιδική με τελικό στόχο να ανακάμψει στην περιοχή Σερρών. Παρέμεινε για αρκετό καιρό στις περιοχές της Χαλκιδικής, του Λαγκαδά και Βερτίσκου, παρά τις εκκλήσεις του Διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Σερρών, Δημοσθένη Φλωριά, να μεταβεί στη γενέτειρά του, όπου η κατάσταση ήταν κρισιμότερη. Αργότερα επέστρεψε στην περιοχή βόρεια των Σερρών όπου ανέλαβε εκ νέου δράση με το σώμα του κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Το 1908 έδρασε στις περιοχές Νιγρίτας και Κερκίνης. Στις 22 Ιουλίου του 1908 παρέδωσε τα όπλα σε κλίμα πανηγυρικό στις Σέρρες μετά τη χορήγηση γενικής αμνηστίας από τους Νεότουρκους. Συμμετείχε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο όταν με την εθελοντική ομάδα του μπήκε πρώτος στη Νιγρίτα. Μετά την οριστική απελευθέρωση της γενέτειράς του (Ηράκλειας), διατέλεσε επί σειρά ετών δήμαρχος.
Πλασματική διαταραχή
Η πλασματική διαταραχή που επιβάλλεται στον εαυτό (στο παρελθόν ονομαζόταν σύνδρομο Μινχάουζεν) ήταν για κάποιο διάστημα ο γενικός όρος για όλες αυτές τις διαταραχές. Η πλασματική διαταραχή που επιβάλλεται σε άλλον (ονομάζεται επίσης σύνδρομο Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου ή πλασματική διαταραχή δια αντιπροσώπου) είναι μια κατάσταση κατά την οποία ένα άτομο εσκεμμένα παράγει, προσποιείται ή υπερβάλλει τα συμπτώματα κάποιου υπό τη φροντίδα του. Και στις δύο περιπτώσεις, το κίνητρο του δράστη είναι να διαπράξει πλασματικές διαταραχές, είτε ως ασθενής είτε δια αντιπροσώπου ως φροντιστής, προκειμένου να επιτύχει (για τον εαυτό του ή για άλλον) τον ρόλο του ασθενούς. Το κακόβουλο όφελος διαφέρει θεμελιωδώς από τις πλασματικές διαταραχές στο ότι ο κακοποιός προσομοιώνει την ασθένεια με σκοπό την απόκτηση υλικού οφέλους ή την αποφυγή μιας υποχρέωσης ή ευθύνης. Οι διαταραχές σωματικών συμπτωμάτων, αν και επίσης διαγνώσεις αποκλεισμού, χαρακτηρίζονται από σωματικά παράπονα που δεν προκαλούνται σκόπιμα.
Αιτίες
Τα αίτια είναι ως επί το πλείστον άγνωστα. Μια πιθανή αιτία είναι το τραύμα, αλλά οι υπόλοιπες εξακολουθούν να περνούν από μια διαδικασία εξέτασης. Υπάρχει επίσης η υποψία ότι μπορεί να είναι κληρονομική, όπως η κατάθλιψη. Υπάρχουν πολλές ακόμη πιθανές αιτίες αυτής της διαταραχής που δεν έχουν ακόμη καθοριστεί.
Αυτά τα άτομα μπορεί να προσπαθούν να αναπαραστήσουν άλυτα ζητήματα με τους γονείς τους. Ένα ιστορικό συχνών ασθενειών μπορεί επίσης να συμβάλει στην ανάπτυξη αυτής της διαταραχής. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα άτομα που πάσχουν από πλασματική διαταραχή συνηθίζουν να είναι πραγματικά άρρωστα, και έτσι επιστρέφουν στην προηγούμενη κατάστασή τους για να ανακτήσουν αυτό που κάποτε θεωρούσαν «κανονικό». Μια άλλη αιτία είναι το ιστορικό στενής επαφής με κάποιον (φίλο ή μέλος της οικογένειας) που είχε μια σοβαρή ή χρόνια πάθηση. Οι ασθενείς βρήκαν τους εαυτούς τους υποσυνείδητα να ζηλεύουν την προσοχή που έλαβε η εν λόγω σχέση και ένιωσαν ότι οι ίδιοι ξεθώριασαν στο παρασκήνιο. Έτσι η ιατρική φροντίδα τους κάνει να νιώθουν λαμπεροί και ξεχωριστοί.
Διάγνωση
Τα κριτήρια για τη διάγνωση περιλαμβάνουν τη σκόπιμη επινόηση για την παραγωγή σωματικών ή ψυχολογικών ενδείξεων ή συμπτωμάτων και την απουσία οποιασδήποτε άλλης ψυχικής διαταραχής. Κίνητρο για τη συμπεριφορά τους πρέπει να είναι να αναλάβουν τον ρόλο «άρρωστου» και δεν φέρονται άρρωστα για προσωπικό όφελος όπως στην περίπτωση της προσποίησης συναισθημάτων. Όταν το άτομο εφαρμόζει αυτή την προσποιημένη ασθένεια σε ένα εξαρτώμενο, για παράδειγμα, ένα παιδί, αναφέρεται συχνά ως «πλασματική διαταραχή δια αντιπροσώπου».
Το DSM-5 διαφοροποιείται μεταξύ δύο τύπων:
Πλασματική διαταραχή που επιβάλλεται στον εαυτό
Η πλασματική διαταραχή που επιβάλλεται στον εαυτό του, που προηγουμένως ονομαζόταν σύνδρομο Μινχάουζεν, ή πλασματική διαταραχή με κυρίως φυσικά σημεία και συμπτώματα, έχει συγκεκριμένα συμπτώματα. Τα συμπτώματα της πλασματικής διαταραχής μπορεί να φαίνονται υπερβολικά. Τα άτομα υποβάλλονται επανειλημμένα σε σοβαρή χειρουργική επέμβαση και αλλάζουν νοσοκομεία ή μεταναστεύουν για να αποφύγουν την ανίχνευση.
Πλασματική διαταραχή που επιβάλλεται σε άλλον
Η πλασματική διαταραχή που επιβάλλεται σε άλλο, προηγουμένως σύνδρομο Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου, είναι η ακούσια χρήση ενός άλλου ατόμου για να παίξει τον ρόλο του ασθενούς. Για παράδειγμα, λανθασμένα συμπτώματα παράγονται στα παιδιά από τους φροντιστές ή τους γονείς, για να προκαλέσουν την εμφάνιση ασθένειας ή μπορεί να δώσουν παραπλανητικά ιατρικά ιστορικά για τα παιδιά τους. Ο γονέας μπορεί να παραποιήσει το ιατρικό ιστορικό του παιδιού ή να παραποιήσει τις εργαστηριακές εξετάσεις για να κάνει το παιδί να φαίνεται άρρωστο. Περιστασιακά, στο Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου, ο φροντιστής τραυματίζει πραγματικά το παιδί ή το αρρωσταίνει για να εξασφαλίσει ότι το παιδί θα λάβει θεραπεία. Για παράδειγμα, ένας πατέρας του οποίου ο γιος έχει κοιλιοκάκη μπορεί να εισάγει εν γνώσει του τη γλουτένη στη διατροφή του. Τέτοιοι γονείς μπορεί να επικυρώνονται από την προσοχή που λαμβάνουν από το ότι έχουν ένα άρρωστο παιδί.
Σύνδρομο Γκάνσερ
Το σύνδρομο Γκάνσερ εθεωρείτο κάποτε μια ξεχωριστή πλασματική διαταραχή, αλλά τώρα θεωρείται διασχιστική διαταραχή. Είναι μια διαταραχή ακραίου άγχους ή μια οργανική κατάσταση. Ο ασθενής υποφέρει από προχειρότητες ή να δίνει παράλογες απαντήσεις σε απλές ερωτήσεις. Το σύνδρομο μερικές φορές διαγιγνώσκεται ως απλώς κακόβουλη προσποίηση - ωστόσο, πιο συχνά ορίζεται ως πλασματική διαταραχή. Αυτό έχει παρατηρηθεί σε κρατούμενους που βρίσκονται σε απομόνωση και τα συμπτώματα είναι σταθερά σε διαφορετικές φυλακές, αν και οι ασθενείς δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν θόλωση της συνείδησης, συμπτώματα σωματικής μετατροπής, σύγχυση, άγχος, απώλεια προσωπικής ταυτότητας, ηχολαλία και ηχοπραξία. Τα άτομα δίνουν επίσης κατά προσέγγιση απαντήσεις σε απλές ερωτήσεις όπως, «Πόσα πόδια σε μια γάτα;» «Τρία;» «Τι είναι η επόμενη Τετάρτη;» «Παρασκευή;» και ούτω καθεξής. Η διαταραχή είναι εξαιρετικά σπάνια με λιγότερες από 100 καταγεγραμμένες περιπτώσεις. Ενώ άτομα κάθε προέλευσης έχουν αναφερθεί με τη διαταραχή, υπάρχει μεγαλύτερη κλίση προς τους άνδρες (75% ή περισσότερο). Η μέση ηλικία των ατόμων με σύνδρομο Γκάνσερ είναι τα 32, αν και εκτείνεται από τις ηλικίες 15-62 ετών.
Θεραπευτική αγωγή
Δεν συνταγογραφούνται αληθινά ψυχιατρικά φάρμακα για πλασματική διαταραχή. Ωστόσο, οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) μπορούν να βοηθήσουν στη διαχείριση των υποκείμενων προβλημάτων. Φάρμακα όπως οι SSRI που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία των διαταραχών διάθεσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της πλασματικής διαταραχής, καθώς μια διαταραχή της διάθεσης μπορεί να είναι η υποκείμενη αιτία της πλασματικής διαταραχής. Ορισμένοι συγγραφείς (όπως οι Prior και Gordon 1997) αναφέρουν επίσης καλές ανταποκρίσεις σε αντιψυχωσικά φάρμακα όπως το Pimozide. Η οικογενειακή θεραπεία μπορεί επίσης να βοηθήσει. Σε μια τέτοια θεραπεία, οι οικογένειες βοηθούνται να κατανοήσουν καλύτερα τους ασθενείς (το άτομο της οικογένειας με πλασματική διαταραχή) και την ανάγκη αυτού του ατόμου για προσοχή.
Σε αυτό το θεραπευτικό περιβάλλον, η οικογένεια καλείται να μην αποδέχεται ή να επιβραβεύει τη συμπεριφορά του ατόμου με πλασματική διαταραχή. Αυτή η μορφή θεραπείας μπορεί να είναι ανεπιτυχής εάν η οικογένεια δεν συνεργάζεται ή παρουσιάζει σημάδια άρνησης ή/και αντικοινωνική διαταραχή. Η ψυχοθεραπεία είναι μια άλλη μέθοδος που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της διαταραχής. Αυτές οι συνεδρίες θα πρέπει να επικεντρώνονται στη δημιουργία και διατήρηση μιας σχέσης του ψυχίατρου με τον ασθενή. Μια τέτοια σχέση μπορεί να βοηθήσει στον περιορισμό των συμπτωμάτων της πλασματικής διαταραχής. Η παρακολούθηση είναι επίσης μια μορφή που μπορεί να ενδείκνυται για το καλό του ασθενούς με πλασματική διαταραχή. Η πλασματική διαταραχή (ειδικά δι' αντιπροσώπου) μπορεί να είναι επιζήμια για την υγεία ενός ατόμου—αν προκαλούν αληθινές φυσιολογικές ασθένειες στην πραγματικότητα. Ακόμη και οι πλαστές ασθένειες και οι τραυματισμοί μπορεί να είναι επικίνδυνοι και μπορεί να παρακολουθούνται από φόβο ότι στη συνέχεια μπορεί να πραγματοποιηθεί περιττή χειρουργική επέμβαση.
Πρόγνωση
Μερικά άτομα βιώνουν μόνο λίγες εξάρσεις της διαταραχής. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις, η πλασματική διαταραχή είναι μια χρόνια κατάσταση που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν σχετικά λίγα θετικά αποτελέσματα για αυτή τη διαταραχή. Στην πραγματικότητα, η θεραπεία παρείχε χαμηλότερο ποσοστό θετικών αποτελεσμάτων από τη θεραπεία ατόμων με εμφανή ψυχωτικά συμπτώματα όπως τα άτομα με σχιζοφρένεια. Επιπλέον, πολλά άτομα με πλασματική διαταραχή δεν προσέρχονται για θεραπεία, επιμένοντας συχνά ότι τα συμπτώματά τους είναι γνήσια. Κάποιος βαθμός ανάκαμψης, ωστόσο, είναι δυνατός. Το πέρασμα του χρόνου φαίνεται να βοηθάει πολύ τη διαταραχή. Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις για αυτό το περιστατικό, αν και καμία δεν θεωρείται επί του παρόντος οριστική. Μπορεί ένα άτομο με πλασματική διαταραχή να έχει κατακτήσει την τέχνη της προσποίησης της ασθένειας με τόσα χρόνια πρακτικής που η διαταραχή δεν μπορεί πλέον να διακριθεί. Μια άλλη υπόθεση είναι ότι πολλές φορές ένα άτομο με πλασματική διαταραχή υπάρχει σε ένα σπίτι ή αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας που δεν προκαλούνται από τον εαυτό του ή προσποιείται. Με αυτόν τον τρόπο επιλύεται το πρόβλημα με την απόκτηση της ιδιότητας του «ασθενούς» γιατί τα συμπτώματα εμφανίζονται χωρίς καμία προσπάθεια εκ μέρους του ατόμου.
Ιστορία
Προηγουμένως, το DSM-IV διαφοροποιούνταν μεταξύ τριών τύπων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύνδρομα Κατηγορία:Ψυχολογικές παθήσεις και διαταραχές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βιλαέτι των Αδάνων
Το βιλαέτι των Αδάνων (οθωμανικά τουρκικά: ولايت اطنه, Vilâyet-i Adana) ήταν διοικητική διαίρεση πρώτου επιπέδου (βιλαέτι) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα νοτιοανατολικά της Μικράς Ασίας, η οποία περιλάμβανε την περιοχή της Κιλικίας. Συστάθηκε το Μάιο του 1869. Το βιλαέτι των Αδάνων συνόρευε με το βιλαέτι του Ικονίου (στα δυτικά), το βιλαέτι της Άγκυρας, το βιλαέτι της Σεβάστειας (στα βόρεια) και το βιλαέτι του Χαλεπίου (ανατολικά και νότια). Το βιλαέτι των Αδάνων αντιστοιχεί στη σύγχρονη περιοχή Τσουκούροβα στην Τουρκία.
Διοικητικές διαιρέσεις
Τα σαντζάκια του βιλαετίου:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιλαέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ισπανική μανία
μικρογραφία|300x300εσ| Αντάρτικα στρατεύματα του Στρατού της Φλάνδρας λεηλάτησαν την Γκρότε Μάρκ κατά τη διάρκεια της λεηλασίας της Αμβέρσας το 1576. Γκραβούρα του Φρανς Χόγκενμπεργκ. Η Ισπανική μανία (ή Ισπανικός Τρόμος) ήταν μια από τις πολλές βίαιες λεηλασίες πόλεων στις Κάτω Χώρες, κυρίως από ισπανικούς στρατούς του Οίκου των Αψβούργων, που σημειώθηκαν τα έτη 1572–1579 κατά τη διάρκεια του Ολλανδικού πολέμου της ανεξαρτησίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι λεηλασίες δεν συνοδεύονταν από την κατάληψη μιας πόλης.
Η πιο περιβόητη ισπανική μανία ήταν η Λεηλασία της Αμβέρσας τον Νοέμβριο του 1576. Στα ολλανδικά ο όρος «Ισπανική μανία» μπορεί να περιλαμβάνει ένα ευρύτερο φάσμα λεηλασιών, ιδιαίτερα τις αστικές βαρβαρότητες του 1572. Τα γεγονότα της Ισπανικής μανίας συνέβαλαν στη δημιουργία ενός αντιισπανικού αισθήματος σε πολλά μέρη της Ευρώπης.
Ιστορικό υπόβαθρο: Μια δεκαετία ανατροπών
μικρογραφία|350x350εσ| Η Ισπανική μανία στο [[Μάαστριχτ το 1579]] Αρκετά αιτήματα για χαλάρωση του θρησκευτικού καταναγκασμού στις Κάτω Χώρες, συμπεριλαμβανομένου ενός αιτήματος από μια διαθήκη ευγενών τον χειμώνα του 1565–66, είχαν απορριφθεί. Το καλοκαίρι στη συνέχεια έφερε νέες βίαιες εκρήξεις εικονοκλασίας, κατά τις οποίες οι Καλβινιστές « Beeldenstorm » κατέστρεψαν θρησκευτικές εικόνες σε καθολικά μοναστήρια και εκκλησίες. Η μάχη του Ούστερβιλ τον Μάρτιο του 1567 ήταν η πρώτη ισπανική στρατιωτική απάντηση στις πολλές ταραχές και το προοίμιο ή η έναρξη του ογδονταετούς πολέμου. Ο στρατηγός του Ισπανού Βασιλιά Αλβάρος ο Σιδερένιος Δούκας, με 10.000 άνδρες έκανε την πρώτη στρατιωτική χρήση της Ισπανικής Οδού. Του παραχωρήθηκαν εξουσίες που υπερέβαιναν αυτές της ετεροθαλούς αδερφής του βασιλιά, Μαργαρίτας της Πάρμας, η οποία είχε οδηγήσει τόσο τη Γκρανβέλ όσο και τον Γουλιέλμο Α' της Οράγγης στο παρασκήνιο, ενώ προσπαθούσε να φέρει τις ισπανικές εντολές στα μέτρα τοπικών προτεραιοτήτων. Κατά τη συνάντησή τους, κρίνοντας ότι ο δούκας ήταν αυστηρός και ακραίος, η δούκισσα παραιτήθηκε. Ωστόσο, η πρώτος την έκανε γενικό κυβερνήτη των Δεκαεπτά Επαρχιών και ίδρυσε παράνομα το Συμβούλιο των Ταραχών τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Αυτό το δικαστήριο, που έμοιαζε με στρατοδικείο καταδίκαζε συχνά πολιτικούς αντιπάλους και καλβινιστές σε θάνατο. Περισσότερες από 1.000 εκτελέσεις έκαναν τον κόσμο να το μετονομάσει, άτυπα, σε «Συμβούλιο του Αίματος». μικρογραφία|445x445εσ| Η ανάπτυξη του Στρατού της Φλάνδρας από τον Δον Φαντρίκιο, 1572 μικρογραφία|300x300εσ| Η σφαγή του Νάαρντεν, 1 Δεκεμβρίου 1572, Ισπανοί στρατιώτες σφάζουν ντόπιους πολίτες (Χαλκογραφία 17ου αιώνα από τον Ζαν Λούικεν ) [[Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο]] μικρογραφία| Η λεηλασία του Μάαστριχτ το 1576 Οι Επαίτες της Θάλασσας (ονομασία ομάδας Καλβινιστών Ολλανδών ευγενών), έχοντας εκδιωχθεί από τα αγγλικά λιμάνια από την Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, κατέλαβαν την Μπριέλ την 1η Απριλίου του 1572. Η εν λόγω εξέλιξη πυροδότησε αντιβασιλική εξέγερση στις κομητείες της Ζηλανδίας και της Ολλανδίας. Άλλες πόλεις στις Κάτω Χώρες που έδειξαν σημάδια εξέγερσης ενάντια στην υπερφορολόγηση και δίωξη των Προτεσταντών, ή δεν επέτρεψαν σε στρατεύματα και από τις δύο πλευρές να εισέλθουν, αναγκάστηκαν να υποταχθούν στον Καθολικισμό και στο Ισπανικό Στέμμα.
Από κακοπληρωμένους στρατιωτικούς υπό τακτική διοίκηση
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1573, οι υψηλές και χωρίς αποτέλεσμα οικονομικές δαπάνες, καθώς και τα παράπονα για την απόλυτη σκληρότητα των αποστολών του κυβερνήτη, οδήγησαν τον Φίλιππο Β' να διορίσει τον Ρέκουνσες, ο οποίος αντικατέστησε τον Άλμπα, που γύρισε στην Ισπανία. Το διαβόητο «Συμβούλιο του Αίματος» διέταξε να μην εκτελεστούν άλλοι άνθρωποι και τον Ιούνιο του 1574 συμφώνησε και Ρέκουσενς. Το θέμα πάντως παρέμεινε σε συνεδρίαση μέχρι το και το θέρος του 1576.
Τον Οκτώβριο του 1576, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Μάαστριχτ εναντίον του φρουρίου της, λόγω των συνεχιζόμενων υψηλών φορολογιών, οι Γερμανοί στρατιώτες της ισπανικής φρουράς ακολούθησαν τις εντολές του δημοτικού συμβουλίου και έμειναν στην άκρη. Την ώρα που κάποια ισπανικά στρατεύματα αντιστέκονταν σε μια από τις πύλες, άλλοι τράπηκαν σε φυγή με τον διοικητή της φρουράς Φρανσίσκο ντε Μοντεσντόκα στη μικρή του οχύρωση στο Γικ ακριβώς απέναντι από τη γέφυρα του ποταμού Μόσα. Αν Μοντεσντόκα προστατεύτηκε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, συνελήφθη όταν άναψαν τα αίματα σε αυτή τη διαμάχη.
Αργότερα, απελευθερώθηκε. Οι στρατιώτες έφτασαν από το Ντάλεμ και εκείνοι του Γικ κατέλαβαν την πόλη. Καθώς είχαν χαθεί λίγες ζωές Ισπανών, οι Γερμανοί απολογήθηκαν, αλλά έπρεπε να κατασκηνώσουν σε γειτονικά χωριά.
Με εγκαταλελειμμένο στρατό σε εκστρατεία λεηλασίας
Μετά το θάνατο του Ρέκουσενς τον Μάρτιο του 1576, ο Ισπανός βασιλιάς διόρισε τον ετεροθαλή αδελφό του Δον Χουάν ως Γενικό Κυβερνήτη της Ολλανδίας, αλλά δίστασε να τον ειδοποιήσει. Ακόμη και τότε, ο Δον Χουάν δεν έσπευσε να προχωρήσει στην Ολλανδία. Οι εγκαταλειμμένοι αξιωματικοί και οι απλοί στρατιώτες δεν πληρώνονταν και ξεκίνησαν μια ανταρσία λεηλασίας.
Από ανεξέλεγκτους νικηφόρους στρατιωτικούς
Ο Αλέξανδρος Φαρνέζε, γιος της Μαργαρίτας της Πάρμας, κατέκτησε εκ νέου ένα μεγάλο μέρος της Ολλανδίας με μεθόδους που θεωρήθηκαν τιμητικές από φίλο και εχθρό. Στη συνέχεια υπογράφηκε η Ένωση του Αράς και κάποιες εβδομάδες αργότερα, στις 23 Ιανουαρίου 1579, η Ένωση της Ουτρέχτης, έλαβε χώρα η διαίρεση της Ολλανδίας σε Βόρεια και Νότια. Όμως ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κλορίντα (Φορμόσα)
Η Κλορίντα (Clorinda) είναι πόλη στην επαρχία Φορμόσα της Αργεντινής. Είναι η έδρα του νομού Πιλκομάγιο και έχει 52.837 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Βρίσκεται 115 χλμ. βόρεια-βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας, Φορμόζα, στο ανατολικότερο άκρο της επαρχίας, 4 χλμ. από τα σύνορα με την Παραγουάη, στη δεξιά όχθη του ποταμού Πιλκομάγιο, 10 χλμ. πριν από τη συμβολή του με τον ποταμό Παραγουάη. Απέναντι από την Κλορίντα βρίσκεται η πρωτεύουσα της Παραγουάης, η Ασουνσιόν. Οι δύο πόλεις συνδέονται με τη διεθνή γέφυρα Σαν Ιγνάσιο ντε Λογιόλα. Η Κλορίντα αποτελεί επίσης τη διασταύρωση μεταξύ της Εθνικής Οδού 11 και της Εθνικής Οδού 86.
Μεταφορές
μικρογραφία|Δημοτικό συμβούλιο. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο της Κλορίντα, το οποίο, από το 2021, δεν διαθέτει εμπορική αεροπορική υπηρεσία. Το πλησιέστερο εμπορικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Σίλβιο Πετιρόσι στην Ασουνσιόν. Υπάρχει επίσης ο τερματικός σταθμός λεωφορείων της Κλορίντα, ο οποίος προσφέρει υπηρεσίες προς άλλους προορισμούς της Βόρειας Αργεντινής, μέσω της Εθνικής Οδού 12.
Μορφή Μπάκους-Νάουρ
Στη θεωρητική πληροφορική, η BNF (Κανονική μορφή του Μπάκους, αγγλ. Backus Normal Form ή Μορφή Μπάκους-Νάουρ, αγγλ. Backus–Naur Form) είναι μια τεχνική συμβολισμού (μετασύνταξη) για γραμματικές χωρίς συμφραζόμενα (context-free grammars),που συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη σύνταξη μιας γλώσσας της πληροφορικής, όπως οι γλώσσες προγραμματισμού υπολογιστών, οι τύποι εγγράφων (document formats), τα σύνολα εντολών (instruction sets) και τα πρωτόκολλα επικοινωνιών. Εφαρμόζεται όπου χρειάζονται ακριβείς περιγραφές γλωσσών, για παράδειγμα σε επίσημους ορισμούς γλωσσών, σε εγχειρίδια, ή σε βιβλία για θεωρία γλωσσών προγραμματισμού.
Υπάρχουν πολλές επεκτάσεις και παραλλαγές της αρχικής BNF, κάποιες από αυτές είναι αυστηρά ορισμένες, όπως η Εκτεταμένη Μορφή Μπάκους-Νάουρ (Extended Backus–Naur Form, EBNF) και η Επαυξημένη Μορφή Μπάκους-Νάουρ (Augmented Backus–Naur Form, ABNF).
Ιστορία
Η ιδέα της περιγραφής της δομής μιας γλώσσας μέσα από κανόνες αναγραφής (rewriting rules) εντοπίζεται μάλλον για πρώτη φορά στο έργο του Pāṇini (περ. 4ος αιώνας π.Χ.), που τη χρησιμοποίησε για την περιγραφή της δομής των λέξεων της Σανσκριτικής γλώσσας. Αμερικανοί γλωσσολόγοι όπως ο Λέοναρντ Μπλούμφιλντ και ο Zellig Harris ανέπτυξαν την ιδέα προσπαθώντας να τυποποιήσουν τη γλώσσα και τη μελέτη αυτής με όρους τυπικών ορισμών και διαδικασιών (μεταξύ 1920-1960).
Στο μεταξύ, οι κανόνες αναγραφής συμβολοσειρών (string rewriting rules), όπως τα τυπικά αφηρημένα συστήματα εμφανίστηκαν και μελετήθηκαν από μαθηματικούς όπως ο Axel Thue (το 1914), ο Emil Post (δεκαετίες 1920-1940) και ο Άλαν Τούρινγκ (και η μηχανή Τούρινγκ του, 1936). Ο Νόαμ Τσόμσκι, διδάσκοντας γλωσσολογία σε φοιτητές της θεωρίας πληροφοριών (information theory) στο MIT, συνδύασε τη γλωσσολογία και τα μαθηματικά, πρακτικά βασίζοντας τη σύνταξη της φυσικής γλώσσας στο φορμαλισμό του Thue - εισήγαγε επίσης τον καθαρό διαχωρισμό μεταξύ κανόνων παραγωγής (generative rules, των γραμματικών χωρίς συμφραζόμενα) και κανόνων μετασχηματισμού (transformation rules), το 1956.
Ο John Backus, σχεδιαστής γλωσσών στην IBM, πρότεινε "μεταγλωσσολογικούς τύπους" ("metalinguistic formulas") για την περιγραφή της τότε καινούριας γλώσσας προγραμματισμού IAL, γνωστής σήμερα σαν ALGOL 58 (1959), χρησιμοποιώντας το σμβολισμό BNF.
Η ανάπτυξη της ALGOL που ακολούθησε οδήγησε στην ALGOL 60· στην αναφορά του (1963), ο Peter Naur ονόμασε το συμβολισμό του Backus Κανονική Μορφή Backus και τον απλοποίησε ώστε να χρησιμοποιεί το ελάχιστο σύνολο χαρακτήρων. Ο Ντόναλντ Κνουθ υποστήριξε όμως ότι τα αρχικά BNF θα έπρεπε να διαβάζονται σαν Backus–Naur Form (Μορφή Μπάκους-Νάουρ), γιατί "δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για κανονική μορφή", σε αντίθεση, για παράδειγμα, με την Κανονική Μορφή Τσόμσκι (Chomsky Normal Form).
Εισαγωγή
Ένας ορισμός BNF είναι ένα σύνολο από κανόνες συνεπαγωγής (derivation rules) και γράφεται σαν
όπου το <σύμβολο> μπορεί να είναι μη τερματικό (non-terminal), με την έκφραση να αποτελείται από μια ή περισσότερες ακολουθίες συμβόλων. Οι περισσότερες ακολουθίες χωρίζονται μεταξύ τους με μια κάθετο, '|', που δείχνει την επιλογή. Τα σύμβολα που δεν εμφανίζονται ποτέ στα αριστερά ονομάζονται τερματικά (terminals). Αντίθετα, τα σύμβολα που εμφανίζονται στην αριστερή πλευρά είναι τα μη τερματικά, τα οποία και πάντα βρίσκονται μέσα σε <>.
Παράδειγμα
Σαν παράδειγμα μπορούμε να θεωρήσουμε την παρακάτω πιθανή BNF για ταχυδρομικές διευθύνσεις: Η περιγραφή αυτή μεταφράζεται ως εξής:
Άλλα παραδείγματα
Η σύνταξη της BNF μπορεί να παρασταθεί σε BNF ως εξής: Η παραπάνω σύνταξη προϋποθέτει ότι δε χρειάζονται κενά για τη σωστή ερμηνεία ενός κανόνα. Το τέλος γραμμής ορίζει τον αντίστοιχο χαρακτήρα του ASCII, επιστροφή στην αρχή της γραμμής (carriage-return) και/ή νέα γραμμή (line-feed), ανάλογα με το λειτουργικό σύστημα. Το <όνομα-κανόνα> και το <κείμενο> αντικαθιστώνται με το όνομα και το κείμενο αντίστοιχα του κανόνα που ορίζεται.
Παραλλαγές
Υπάρχουν πολλές παραλλαγές και επεκτάσεις της BNF, συνήθως με σκοπό την απλότητα ή την οικονομία, ή για συγκεκριμένες εφαρμογές. Συνηθισμένο χαρακτηριστικό σε πολλές παραλλαγές είναι η χρήση τελεστών κανονικών εκφράσεων όπως ο  και ο. Η Εκτεταμένη Μορφή Μπάκους-Νάουρ (Extended Backus–Naur Form, EBNF) είναι αρκετά συνηθισμένη - ακόμα και το παραπάνω παράδειγμα, δεν ήταν στην αρχική μορφή που χρησιμοποιήθηκε στην αναφορά της ALGOL 60. Η σημειογραφία με τις αγκύλες "[ ]" εισήχθηκε κάποια χρόνια αργότερα, από τον ορισμό της IBM για την PL/I αλλά σήμερα είναι ευρέως αποδεκτός. Η Επαυξημένη Μορφή Μάκους-Νάουρ (Augmented Backus–Naur Form, ABNF) και η RBNF είναι δύο άλλες επεκτάσεις που χρησιμοποιούνται συχνά για την περιγραφών πρωτοκόλλων της Internet Engineering Task Force (IETF).
Οι γραμματικές συντακτικής ανάλυσης εκφράσεων (parsing expression grammars) βασίζονται στη BNF και σε συμβολισμούς κανονικών εκφράσεων για το σχηματισμό μιας εναλλακτικής κλάσης τυπικών γραμματικών, που είναι αναλυτικές, αντί για παραγωγικές γραμματικές (generative grammars).
Πολλοί ορισμοί BNF που υπάρχουν διαθέσιμοι στο Διαδίκτυο σήμερα προσπαθούν να είναι ευανάγνωστοι και όχι τυπικοί. Συχνά περιλαμβάνουν τους εξής συντακτικούς κανόνες και επεκτάσεις:
Γραμματικές γλωσσών
Κατηγορία:Θεωρητική πληροφορική Κατηγορία:Τυπικές γλώσσες
Ο Οίκος Gucci
Ο Οίκος Gucci (House of Gucci) είναι αμερικανική βιογραφική δραματική ταινία του 2021 σε σκηνοθεσία του Ρίντλεϊ Σκοτ, βασισμένη στο βιβλίο O Οίκος Gucci: Μια συγκλονιστική ιστορία δολοφονίας, τρέλας, γοητείας και απληστίας (αγγλ.: The House of Gucci: A Sensational Story of Murder, Madness, Glamour, and Greed) της Σάρα Γκέι Φόρντεν. Πρωταγωνιστούν οι Lady Gaga, Άνταμ Ντράιβερ, Τζάρεντ Λέτο, Τζέρεμι Άιρονς, Τζακ Χιούστον, Σάλμα Χάγιεκ και Αλ Πατσίνο. Η ταινία αφηγείται την μάχη της Πατρίτσια Ρετζιάνι (Lady Gaga) και του Μαουρίτσιο Γκούτσι (Ντράιβερ), για τον έλεγχο της ιταλικού οίκου μόδας Gucci. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο στις 9 Νοεμβρίου 2021. Κυκλοφόρησε από την United Artists Releasing στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 24 Νοεμβρίου 2021. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές από κριτικούς που επαίνεσαν τις ερμηνείες των ηθοποιών (ιδιαίτερα εκείνες της Lady Gaga και του Λέτο), αλλά επέκρινε τον ασυνεπή ρυθμό. Για την ερμηνεία της ως Ρετζιάνι, η Lady Gaga έλαβε υποψηφιότητα Α' Γυναικείου Ρόλου στα βραβεία BAFTA, Χρυσών Σφαιρών και του Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών. Η ταινία κέρδισε επίσης μια υποψηφιότητα στα 94α βραβεία Όσκαρ για το Καλύτερο Μακιγιάζ και Κομμώσεων. Στο box office έχει εισπράξει περίπου 152 εκατομμύρια δολάρια.
Πλοκή
Το 1978, η Πατρίτσια Ρετζιάνι είναι μια νεαρή, ελκυστική Ιταλίδα που εργάζεται ως υπεύθυνη γραφείου στη μικρή εταιρεία φορτηγών του πατέρα της. Σε ένα πάρτι, η Πατρίτσια τον συναντά τον Μαουρίτσιο Γκούτσι, ο οποίος αποφασίζει να μείνει μαζί της εγκαταλείποντας τον Οίκο Γκούτσι. Η Πατρίτσια και ο Μαουρίτσιο παντρεύονται και ο Μαουρίτσιο πιάνει δουλειά στην εταιρεία φορτηγών Ρετζιάνι. Όταν η Πατρίτσια μένει έγκυος στο πρώτο παιδί της, το βλέπει ως μια ευκαιρία συμφιλίωσης με την οικογένεια Γκούτσι. Ο πατέρας του Μαουρίτσιο, Ροντόλφο αν και προειδοποιεί τον γιο του ότι η Πατρίτσια αναζητά μόνο πλούτη, παρόλα αυτά τους παραχωρεί ένα ρετιρέ σε έναν ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη για να μείνουν.
Ο θείος του Μαουρίτσιο, Άλντο χαίρεται με τα νέα και παίρνει το ζευγάρι υπό την προστασία του. Ο Άλντο συστήνει την Πατρίτσια στον μη έξυπνο γιο του Πάολο, ο οποίος φιλοδοξεί να γίνει σχεδιαστής στην Gucci παρά την έλλειψη ταλέντου του. Χάρη στον Άλντο, ο Μαουρίτσιο συμφιλιώνεται με τον άρρωστο πατέρα του λίγο πριν τον θάνατο του τελευταίου. Ο Ροντόλφο ξανακάνει τη διαθήκη του, αλλά αποτυγχάνει να υπογράψει ένα έγγραφο που μεταβιβάζει τις μετοχές της Gucci στον γιο του. Ωστόσο η Πατρίτσια πλαστογραφεί την υπογραφή του Ροντόλφο, δίνοντας στον Μαουρίτσιο το 50% των μετοχών της Gucci.
Η Πατρίτσια αρχίζει να επινοεί μια πλοκή για να αποκτήσει έλεγχο της Gucci εξαγοράζοντας μερικές από τις μετοχές του Άλντο και του Πάολο (οι δύο κατέχουν το υπόλοιπο 50% των μετοχών). Συγκρούεται με τον Άλντο για τη λαθραία πώληση φτηνών «ψεύτικων» προϊόντων Gucci στη μαύρη αγορά από την εταιρεία και αρχίζει να συμβουλεύεται την Τζουζεπίνα «Πίνα», ένα μέντιουμ, για να την καθοδηγεί. Παράλληλα χειραγωγεί τον Μαουρίτσιο, ο οποίος δείχνει ελάχιστο ενδιαφέρον για την Gucci, ώστε να αναλάβει έναν πιο ενεργό ρόλο στην εταιρεία.
Ο Πάολο αποκτά αποδείξεις ότι ο Άλντο φοροδιαφεύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες, τις οποίες δίνει στην Πατρίτσια με αντάλλαγμα την υπόσχεσή της ότι θα του επιτραπεί να σχεδιάσει τη δική του σειρά. Ο Άλντο συλλαμβάνεται από την εφορία και καταδικάζεται σε ένα χρόνο φυλάκιση. Η Πατρίτσια λέει ψέματα στην ιταλική αστυνομία ότι ο Πάολο δεν έχει εξουσιοδότηση να χρησιμοποιεί το εμπορικό σήμα της Gucci και η αστυνομία σταματά την επίδειξη μόδας του. Η Πατρίτσια και ο Μαουρίτσιο ζητούν από τον Πάολο να τους πουλήσει τις μετοχές του, αλλά εκείνος το αρνείται και κόβει τους δεσμούς μεταξύ τους.
Η Πατρίτσια επιχειρεί να τα ξαναβρεί με τον Μαουρίτσιο, αλλά εκείνος την αγνοεί κατηγορηματικά. Ο Maurizio στρατολογεί τον ανερχόμενο σχεδιαστή Τομ Φορντ για να αναζωογονήσει την εικόνα της εταιρείας μέσω μιας νέας σειράς προϊόντων. Τα προϊόντα του Φορντ είναι επιτυχημένα, αλλά ο Μαουρίτσιο έχει τόσο κακοδιαχειριστεί την εταιρεία που, μέχρι το 1997, όπου οι ιθύνοντες της Investcorp αισθάνονται υποχρεωμένοι να τον εξαγοράσουν, αντικαθιστώντας τον με τον Φορντ και τον Ντε Σολ. Η Πατρίτσια τελικά εξαγριώνεται τόσο πολύ με τον Μαουρίτσιο που ζητά από την μέντιουμ να τη βοηθήσει να τον δολοφονήσει. Η Πίνα φέρνει την Πατρίτσια σε επαφή με δύο δολοφόνους. Λίγες μέρες αργότερα, οι δολοφόνοι σκοτώνουν τον Μαουρίτσιο, έξω από το γραφείο του.
Στους τίτλους τέλους της ταινίας περιγράφεται η μοίρα των υπόλοιπων χαρακτήρων: ο Άλντο πέθανε από καρκίνο του προστάτη το 1990 και ο Πάολο πέθανε στη φτώχεια λίγο μετά την πώληση των μετοχών τους στον Μαουρίτσιο. Η Πατρίτσια, η Πίνα και οι δολοφόνοι καταδικάζονται σε μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης μετά τη σύλληψή τους. Ο οίκος μόδας Gucci εξαγοράζεται εξ ολοκλήρου από την Investcorp και κανένα μέλος της οικογένειας Γκούτσι δεν υπάρχει πλέον στην εταιρεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μιλάνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στα 1990s Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ
Τζο Βιτερέλι
Ο Τζόζεφ Βιτερέλι (αγγλικά: Joe Viterelli,10 Μαρτίου 1937 – 28 Ιανουαρίου 2004) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, που έγινε γνωστός σε ρόλους Ιταλοαμερικανών μαφιόζων. Έπαιξε τον Τζέλι στις ταινίες Ανάλυσέ το (1999) και Ξανά ανάλυσέ το (2002).
Αρχές καριέρας
Στα 20 του, ο Βιτερέλι κληρονόμησε τέσσερα μουσικά σχολεία στο Κουίνς που είχαν ιδρυθεί από την οικογένειά του. "Δίδαξα κλασική κιθάρα. Όμως τα πράγματα πήγαν στραβά. Μετά άνοιξα μερικά μπαρ. Οδηγούσα ένα φορτηγό. Είχα μια υπηρεσία καθαρισμού. Δούλεψα ακόμη και ανοίγοντας τρύπες σε μπάλες μπόουλινγκ για να ταΐσω τα πέντε παιδιά μου".
Ο Βιτερέλι μετακόμισε στο Λος Άντζελες στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Ενώ ζούσε στο Μαλιμπού, ο Βιτερέλι έγινε φίλος με τον σκηνοθέτη Λίο Πεν, ο οποίος είδε κινηματογραφικές δυνατότητες στο σκληρό πρόσωπο του Βιτερέλι. Ο Πεν σκέφτηκε ότι τα σκληρά χαρακτηριστικά του Βιτερέλι θα έγραφαν καλά στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση.