cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τηλεφωνική τηλεπάθεια
Συμπεράσματα κατά τους Σέλντρεϊκ και Σμαρτ
Το ποσοστό επιτυχίας –πάνω από το επίπεδο της τύχης- της Κολλήν δεν μπορεί να εξηγηθεί κατά τον Σελντρέικ από την άποψη των «κανονικών» αισθητήριων ενδείξεων: δεν υπήρξε κανένας τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να δει ή να ακούσει ποια από τις αδελφές της την καλούσε από ένα υπόγειο 1 χλμ μακριά. Το θετικό αποτέλεσμα θα μπορούσε απλά να έχει προκύψει κατά τύχη, αλλά οι πιθανότητες ενάντια σε αυτή την εξήγηση είναι 20:1. Οι ενδείξεις που προέκυψαν στην προκειμένη περίπτωση είναι σύμφωνες με προηγούμενα πειράματα στην τηλεφωνική τηλεπάθεια (Sheldrake & Smart, 2003a, b) και τα αναπαράγουν με πολύ μεγάλη προσέγγιση.
Θα μπορούσαν να υπάρχουν άλλες δύο «κανονικές» ερμηνείες για το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Η πρώτη είναι η εξαπάτηση. Θα μπορούσε να υποτεθεί ότι κάποια από τις αδελφές στο μπαρ του Σόχο έστελνε άμεσα ή έμμεσα μυστικά σήματα στην Κολλήν μέσω ηλεκτρονικών συσκευών, από κάποιο κρυμμένο κινητό τηλέφωνο που δεν κτυπά μεν αλλά δονείται. Όμως, όλοι οι εμπλεκόμενοι βρίσκονταν υπό την άμεση παρατήρηση των υπευθύνων του πειράματος και όλες οι ταινίες της Κολλήν αξιολογήθηκαν τυφλά, χωρίς οποιοδήποτε σημάδι εξαπάτησης. Επιπλέον, οι αδελφές Nolan δε συμμετείχαν ποτέ πριν σε πείραμα τέτοιου είδους και δε γνώρισαν την ακριβή διαδικασία και τις προϋποθέσεις του πειράματος. Είναι μάλλον απίθανο λοιπόν να προετοίμασαν κάποια στρατηγική εξαπάτησης εκ των προτέρων.
Τούτο το επιχείρημα δεν μπορεί να εξηγήσει τα αποτελέσματα του πειράματος με τις αδελφές Nolan. Οι «τηλεφωνήτριες» κάθονταν σε ένα τραπέζι υπό συνεχή παρατήρηση και καλούνταν να εκτελέσουν την κλήση σε συγκεκριμένο χρόνο, συνήθως σε δύο λεπτά από τη στιγμή που αποτραβιόταν ο Σέλντρεϊκ και οι υπόλοιπες τρεις αδελφές. Δεν υπήρχε λοιπόν η δυνατότητα να αργοπορήσουν ή να ξεχάσουν την κλήση. Επιπλέον, η Κολλήν δεν ήξερε ακριβώς πότε θα γίνονταν οι κλήσεις, αν και γνώρισε ότι το μεσοδιάστημα κυμαινόταν περίπου σε 5 λεπτά. Ακόμα κι αν ήξερε ακριβώς πότε θα γινόταν η κλήση, δεν υπήρχε κάποιο ρολόι που θα της επέτρεπε να καθορίσει εάν κάποια κλήση ήταν ελαφρώς καθυστερημένη ή πρόωρη. Επιπλέον, η εξέταση των συγχρονισμών στους οποίους άρχισε να κτυπά το τηλέφωνο της Κολλήν δεν παρουσιάζει κάποιο ευδιάκριτο ή αναγνωρίσιμο πρότυπο (Πίνακας 1). Υπήρξε ένα διάλειμμα μεταξύ των προσπαθειών 3 και 4, επειδή το συνεργείο της τηλεόρασης χρειάστηκε να ελέγξει ότι η μαγνητοσκόπηση προχωρούσε ικανοποιητικά. Σε ορισμένες προσπάθειες (9, 11 και 12) οι κλήσεις δεν έγιναν στα συνηθισμένα μεσοδιαστήματα των πέντε λεπτών. Αυτό, όμως, δεν έγινε επειδή οι «τηλεφωνήτριες» επέλεξαν να κάνουν τις κλήσεις αργά, αλλά μάλλον επειδή οι προσπάθειες άρχισαν αργότερα εξαιτίας εγγενών του εγχειρήματος καθυστερήσεων. Η ερμηνεία της χρήσης συνειδητών ή ασυνείδητων ενδείξεων μέσω του λεπτομερούς συγχρονισμού των κλήσεων φαίνεται πολύ απίθανη.
Τα παραπάνω οδήγησαν τους Rupert Sheldrake, Pam Smart, Hugo Godwin και Simon Rockell στο συμπέρασμα ότι τα αποτελέσματα του συγκεκριμένου πειράματος υποστηρίζουν την υπόθεση της τηλεπαθητικής επικοινωνίας, όπως συνέβη και στα υπόλοιπα πειράματα που έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση. Φυσικά απαιτούνται περαιτέρω πειράματα και στις μελλοντικές προσπάθειες οι ερευνητές θα επιθυμούσαν να αποκλειστεί παντελώς η δυνατότητα χρήσης κινητών τηλεφώνων. Αυτό θα μπορούσε να γίνει, παραδείγματος χάριν, με τη χρησιμοποίηση ενός κινητού τηλεφωνικού ανιχνευτή που θα αποκάλυπτε οποιαδήποτε κινητά τηλέφωνα στην περιοχή ήταν αναμμένα. Ωστόσο, η τηλεφωνική τηλεπάθεια και η στατιστική καταγραφή της σε ελεγχόμενες πειραματικές συνθήκες παραμένει ένα σοβαρό βήμα προς την κατεύθυνση της πειραματικής έρευνας των δυνατοτήτων του ανθρώπινου νου.
Η κριτική
Η δημοσίευση του Σέλντρεϊκ, στην οποία ανέλυε το πείραμα τηλεφωνικής τηλεπάθειας με τις αδελφές Νόλαν, συνοδεύτηκε από κριτική που χαρακτήριζε τα αποτελέσματα της έρευνας ως αυθαίρετα, επισημαίνοντας λάθη και ανακριβείς υπολογισμούς. Ειδικότερα, η p-value που αντιστοιχεί στο θετικό αποτέλεσμα των 6 επιτυχημένων δοκιμών είναι μεγαλύτερη από την τιμή που δίνεται στη δημοσίευση, υπερβαίνοντας τελικά την τιμή 0.05, με αποτέλεσμα να μην είναι ακριβές ότι τα αποτελέσματα είναι στατιστικά σημαντικά στο επίπεδο του 5%. Ο ισχυρισμός πως οι πιθανότητες ενάντια στην εξήγηση ότι το θετικό αποτέλεσμα προέκυψε κατά τύχη είναι 20:1 είναι επίσης ανακριβής, καθώς υπολογίζονται 19:1, για τη λανθασμένη p-value των συγγραφέων ή 17:1 για τη διορθωμένη.
Όπως αναφέρεται στη δημοσίευση, σε δύο περιπτώσεις παραβιάστηκαν οι οδηγίες για τη διεξαγωγή του πειράματος, με αποτέλεσμα να αφαιρεθούν οι δύο δοκιμές από την ανάλυση. Βασισμένοι στο γεγονός πως το συνολικό ποσοστό θετικών αποτελεσμάτων παρέμεινε το ίδιο (50%), οι συγγραφείς εμμένουν στο συμπέρασμα πως τα αποτελέσματα είναι στατιστικά σημαντικά στο επίπεδο του 5%, παρά το γεγονός πως το ποσοστό των πέντε επιτυχιών σε δέκα δοκιμές απέχει πολύ από αυτό, με p=0.0781. Για την τελευταία p-value, ο υπολογισμός της πιθανότητας να μην ισχύει η μηδενική υπόθεση (δηλαδή το αποτέλεσμα να προήλθε κατά τύχη) θα ήταν 12:1. Επιπλέον, φαίνεται πως αγνοείται το δεδομένο πως για το ίδιο ποσοστό επιτυχίας η στατιστική σημαντικότητα διαφέρει ανάλογα με τον αριθμό των δοκιμών.
Τα αποτελέσματα του Σέλντρεϊκ στο αντικείμενο της τηλεφωνικής τηλεπάθειας έχουν χαρακτηριστεί γενικότερα ως απόρροια μεθοδολογικών σφαλμάτων. Σε μία από τις μελέτες του, οι συμμετέχοντες σήκωναν το ακουστικό πριν ανακοινώσουν το όνομα του ατόμου που τηλεφωνούσε, αποκτώντας πιθανώς τη δυνατότητα αποκάλυψης της ταυτότητάς του με βάση την ποιότητα της τηλεφωνικής σύνδεσης. Σύμφωνα με τον καθηγητή ψυχολογίας Ρίτσαρντ Γουάιζμαν, ο σχεδιασμός των πειραμάτων είναι πιο πρόχειρος από άλλα του ίδιου αντικειμένου, συνεπώς είναι σημαντική η επιβεβαίωση των υποτιθέμενων παρατηρούμενων φαινομένων από άλλους επιστήμονες.
Σύμφωνα με την Σάννον Ραππ, του The Tyee, ο Σέλντρεϊκ είναι τμήμα της Νέας Εποχής και επενδύει στη δεδομένη επιστημονική άγνοια με εκλαϊκευμένα βιβλία αγοράς και ομιλίες που παρουσιάζουν τις εκκεντρικές απόψεις του ως νόμιμη επιστήμη. Επισημαίνει ότι αντίθετα από πολλούς του είδους του ο Σέλντρεϊκ έχει τις νόμιμες ακαδημαϊκές διαπιστεύσεις, αν και σε τομείς που δε φαίνονται να έχουν άμεση σχέση με τους τομείς που ερευνά. Τούτο εξηγεί, για τη συγγραφέα, γιατί τον αγκάλιασαν ιδρύματα που οφείλουν να γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ της γνώσης και αηδιών. Συμπερασματικά αναφέρει ότι «Ενώ ορισμένοι πιθανώς, διασκεδάζουν αφελώς με τη μαγική σκέψη και τους ανορθολογικούς ισχυρισμούς προκειμένου να είναι ανυκτόμυαλοι, γίνεται ολοένα και καθαρότερο ότι αν συνεχίζουμε να φλερτάρουμε με αυτή τη Νέα Εποχή διατρέχουμε τον κίνδυνο να ξεπέσουμε σε νέο μεσαίωνα». .
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τηλεπάθεια
Μουσταφά Γ΄
Ο Μουσταφά Γ΄ ή Μουσταφά Τζιχανγκίρ (III. Mustafa ή Mustafa Cihangir, (Τζιχανγκίρ= κατακτητής) 28 Ιανουαρίου 1717 - 21 Ιανουαρίου 1774) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1757 έως το 1774.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάν. Ο Μουσταφά Γ΄, εξ αφορμής της επέμβασης της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας στα εσωτερικά της Πολωνίας, ξεκίνησε τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου επιχειρήθηκε η επανάσταση της Πελοποννήσου (1769) με την υποκίνηση της Ρωσίας και με την αποστολή ρωσικών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο Πέλαγος, ναύαρχοι των οποίων ήταν οι Αλέξης και Γρηγόριος Ορλώφ. Την ίδια εκείνη περίοδο συνέβη και η μεγάλη καταστροφή του Οθωμανικού (τουρκικού) στόλου στον Τσεσμέ.
Οικογένεια
Γιοί
Κόρες
Θάνατος
Ο Μουσταφά Γ' πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1774 στο παλάτι Τοπ Καπί σε ηλικία 56 ετών. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄.
Θέατρο Μπολσόι
Το θέατρο Μπολσόι είναι ένα ιστορικό θέατρο της Μόσχας αφιερωμένο στην όπερα και το μπαλέτο. Το θέατρο ιδρύθηκε το 1776 αλλά το τωρινό νεοκλασικό κτίριο είναι του 19ου αιώνα. Θεωρείται σύμβολο της Ρωσίας, χάρη στη συνεισφορά του στις παραστατικές τέχνες. Ο θίασος του, που αποτελείται από χορευτές μπαλέτου, μουσικούς και τραγουδιστές όπερας, είναι από τους πιο παλιούς και πιο ξακουστούς θιάσους παγκοσμίως. Στη σκηνή του θεάτρου Μπολσόι έκαναν πρεμιέρα πολλά φημισμένα έργα, όπως Η λίμνη των κύκνων (20 Φεβρουαρίου 1877 ) του Τσαϊκόφσκι. Η νεοκλασική του πρόσοψη απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 100 ρουβλίων.
18ος αιώνας-Ίδρυση
Το θέατρο ξεκίνησε ως ιδιωτικό θέατρο του εισαγγελέα της Μόσχας πρίγκηπα Πιότρ Βασίλιεβιτς Ουρούσωφ. Στις 28 (17 με το παλαιό ημερολόγιο) Μαρτίου 1776 η τσαρίνα Αικατερίνη Β’ παραχώρησε στον πρίγκιπα το προνόμιο να οργανώνει στη Μόσχα θεατρικές παραστάσεις κάθε είδους, για μια περίοδο δέκα χρόνων. Η Μόσχα, έχοντας χάσει τα προνόμια της πρωτεύουσας από τις αρχές του 18ου αιώνα, προσπαθούσε να μην υστερεί της Αγίας Πετρούπολης, και σε πολλά θέματα, όπως αυτό των δημοσίων θεαμάτων, προσπαθούσε να τη συναγωνιστεί.
Πρώτο κτίριο
Τα πρώτα χρόνια οι παραστάσεις λάμβαναν χώρα σε ιδιωτικές κατοικίες, όπως ήταν η συνήθεια της εποχής. Το πρώτο κτίριο του θεάτρου, ανεγέρθηκε στη δεξιά όχθη του ποταμού Νεγκλίνκα, επί της οδού Πετρόφκα, γι’ αυτό και το θέατρο αρχικά ονομαζόταν Πετρόφσκυ (και στη συνέχεια Παλαιό Πετρόφσκυ). Το θέατρο ανεγέρθηκε σε χρόνο ρεκόρ, σε λιγότερο από 6 μήνες και ήταν το πρώτο τέτοιου μεγέθους δημόσιο θέατρο που χτίστηκε στη Μόσχα. Η πρώτη παράσταση δόθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1780 και αποτελείτο από μια επίσημη εισαγωγή με τίτλο Wanderers γραμμένη από τον Αλεξάντρ Αμπλέσιμοφ και ένα μεγάλο μπαλέτο παντομίμας με τίτλο Το σχολείο της Μαγείας,  σε μουσική του Αυστριακού Γιόζεφ Στάρτσερ. Στη συνέχεια, το ρεπερτόριο του Θεάτρου απαρτιζόταν ως επί το πλείστον από μπαλέτα και ρωσικές κωμικές όπερες με ιντερλούδια μπαλέτου, θέλοντας να τονιστεί η καθαρόαιμη ρωσική ψυχή της Μόσχας σε αντίθεση με τον κοσμοπολιτισμό της Αγίας Πετρούπολης. Τα μέλη του θιάσου προέρχονταν από πολύ διαφορετικά υπόβαθρα, υπήρχαν καλλιτέχνες που είχαν ξεκινήσει την καριέρα τους από τις τάξεις θεάτρου του ορφανοτροφείου της Μόσχας ή από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας αλλά συμμετείχαν και αστέρες προσκεκλημένοι από το εξωτερικό.
Για να ανταποκριθεί στα διόλου ευκαταφρόνητα έξοδα, ο πρίγκιπας Ουρούσωφ βρήκε συνεταίρο στο πρόσωπο του Εγγλέζου ρωσόφιλου θεατρικού επιχειρηματία Μάικλ Μάντοξ. Στη συνέχεια ο Ουρούσωφ αποσύρθηκε και ο Μάντοξ ανέλαβε για ένα διάστημα μόνος του τη διοργάνωση των παραστάσεων. Πολλές φορές αναγκάστηκε να προσφύγει για οικονομική ενίσχυση στο Κρατικό Ταμείο Δανείων. Τα χρέη του θεάτρου αυξάνονταν συνεχώς, ώσπου το 1796 η διαχείρισή του πέρασε εξ ολοκλήρου στο Κρατικό Ταμείο Δανείων.
19ος αιώνας-Δεύτερο κτίριο
Το 1805 αποφασίστηκε η δημιουργία Διεύθυνσης Θεάτρου παρόμοια με την Διεύθυνση Αυτοκρατορικών Θεάτρων που υπήρχε στην Αγία Πετρούπολη. Η νέα αυτή Διεύθυνση ανέλαβε και το θέατρο Μπολσόι, το οποίο πήρε τον τίτλο του Αυτοκρατορικού θεάτρου.
Το φθινόπωρο του 1805 το κτίριο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το 1819 προκηρύχθηκε διαγωνισμός για τη σχεδίαση του νέου θεάτρου, διαγωνισμό που κέρδισε ο Αντρέι Μιχαήλοφ. Όμως το σχέδιό του θεωρήθηκε πολύ δαπανηρό και ανατέθηκε η μετατροπή του στον αρχιτέκτονα Ιωσήφ Μπόβε. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1820. Την επιβλητική νεοκλασική πρόσοψη διακοσμούσε ένα προστώο με 8 κίονες, τους οποίους στεφάνωνε ένα αέτωμα πάνω από το οποίο βρισκόταν ένα γλυπτό που παρίστανε τον Απόλλωνα επάνω σε μια τρόικα. Το νέο οικοδόμημα δέσποζε στην υπό κατασκευή Πλατεία Θεάτρου. Τα εγκαίνια του νέου κτιρίου έγιναν στις 6 Ιανουαρίου 1825 με το μπαλέτο Σταχτοπούτα του Φερνάντο Σορ. Το Νέο Θέατρο Πετρόφσκυ ήταν πολύ μεγαλύτερο από το προηγούμενο γι' αυτό και έγινε γνωστό ως το Μεγάλο Πετρόφσκυ και εν συνεχεία το Μεγάλο θέατρο (μπολσόι στα ρωσικά σημαίνει μεγάλο). Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1824, άνοιξε το Θέατρο Μάλιι (το Μικρό Θέατρο) το οποίο κυρίως ανέβαζε πρόζα, την οποία θεωρούσαν κατώτερης ποιότητας θέαμα.
Πρόσοψη
Στις 11 Μαρτίου 1853 μια νέα πυρκαγιά ξέσπασε στο κτίριο, η οποία κράτησε 3 μέρες και δεν άφησε παρά τους καπνισμένους εξωτερικούς πέτρινους τοίχους και τους κίονες του προστώου. Την ανακατασκευή ανέλαβε ο ιταλο-ρώσος αρχιτέκτονας Αλμπέρτο Καβός. Το συνολικό ύψος του κτιρίου αυξήθηκε κατά σχεδόν τέσσερα μέτρα. Το προστώο του Μπόβε παρέμεινε αλλά η πρόσοψη άλλαξε αρκετά. Προστέθηκε ένα δεύτερο αέτωμα, του οποίου το εσωτερικό διακοσμήθηκε με αλαβάστρινες φτερωτές φιγούρες που παίζουν λύρα. Η τρόικα του Απόλλωνα μετατράπηκε σε χάλκινο τέθριππο, που κατασκεύασε ο γλύπτης Πέτερ Κλοντ φον Γιούργενσμπουργκ. Επικλινείς στέγες στηρίχθηκαν σε κολώνες χυτοσίδηρου που ανεγέρθηκαν στις πλαϊνές εισόδους του θεάτρου.
20ός αιώνας-Σοβιετική εποχή
Η τελευταία παράσταση του Αυτοκρατορικού θεάτρου Μπολσόι έλαβε χώρα στις 28 Φεβρουαρίου 1917. Στις 13 Μαρτίου το Κρατικό Θέατρο Μπολσόι άνοιξε τις πύλες του στο κοινό. Το 1919 του δόθηκε η ονομασία Ακαδημαϊκό Θέατρο, τίτλο που διατηρεί μέχρι και σήμερα.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση έγιναν πολλές σκέψεις να κλείσει οριστικά το θέατρο. Πέρασαν 5 χρόνια μέχρι να παρθεί η τελική απόφαση να συνεχιστεί η λειτουργία του Μπολσόι και αυτό έγινε όχι μόνο γιατί υπήρχε οικονομικό όφελος αλλά γιατί αυτό το θέατρο είχε ήδη αρχίσει να μετατρέπεται σε ένα νέο σύμβολο του κράτους. Στους χώρους του είχαν διεξαχθεί το Παν-Ρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ, οι συνεδριάσεις της Παν-Ρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, τα συνέδρια της Κόμιντερν και από τη σκηνή του είχε εξαγγελθεί η δημιουργία μιας καινούριας χώρας, της ΕΣΣΔ. Το 1921 οι επιθεωρητές μιας ειδικής κυβερνητικής επιτροπής βρήκαν το κτίριο σε άθλια κατάσταση. Αποφασίστηκε να γίνουν επισκευές έκτακτης ανάγκης, τις οποίες ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Ιβάν Ρέρμπεργκ. Τα θεμέλια κάτω από τους ημικυκλικούς τοίχους της πλατείας ενισχύθηκαν, τα βεστιάρια ανακαινίστηκαν, οι σκάλες σχεδιάστηκαν εκ νέου, νέες αίθουσες πρόβας και νέα καμαρίνια δημιουργήθηκαν. Το 1938 πραγματοποιήθηκε μια ακόμη μεγάλη ανακαίνιση της σκηνής.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Γενικό σχέδιο ανακατασκευής της Μόσχας (1940-1941)προέβλεπε το γκρέμισμα όλων των κτιρίων μεταξύ του θεάτρου Μπολσόι και της οδού Κουζνέτσκυ. Σε αυτόν τον χώρο σχεδίαζαν την κατασκευή βοηθητικών κτιρίων, τα οποία ήταν πλέον εντελώς απαραίτητα για τη λειτουργικότητα του θεάτρου. Το κυρίως κτίριο του θεάτρου θα αποκτούσε σύστημα πυρασφάλειας και εξαερισμού. Τον Απρίλιο του 1941 το θέατρο έκλεισε για την ανακαίνιση αλλά 2 μήνες αργότερα οι Γερμανοί εισέβαλαν στην ΕΣΣΔ.
Κάποια μέλη του θιάσου παρέμειναν στη Μόσχα και συνέχισαν να δίνουν παραστάσεις στη 2η σκηνή, στο παράρτημα του Μπολσόι, ενώ κάποια άλλα μεταφέρθηκαν στο Κούιμπισεφ. Πολλοί καλλιτέχνες πήγαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για την ψυχαγωγία των στρατευμάτων, ενώ άλλοι κατατάχθηκαν για να υπερασπιστούν τη χώρα τους.
Στις 22 Οκτωβρίου του 1941 μια βόμβα έπεσε στο κτίριο του Θεάτρου Μπολσόι. Το κρουστικό κύμα πέρασε λοξά, ανάμεσα από τους κίονες του προστώου, διαπέρασε τον τοίχο της πρόσοψης και προκάλεσε σημαντικές ζημιές στο φουαγέ. Παρά τις κακουχίες του πολέμου και το δριμύ ψύχος, εργασίες αποκατάστασης του θεάτρου ξεκίνησαν από τον χειμώνα του 1942 και το φθινόπωρο του 1943 το Μπολσόι άνοιξε πάλι τις πόρτες του στο κοινό, με την όπερα του Γκλίνκα Μια Ζωή για τον Τσάρο με τον νέο της τίτλο Ιβάν Σουσάνιν.
Επισκευές στη διακόσμηση γίνονταν ετησίως. Υπήρχε όμως το χρόνιο πρόβλημα έλλειψης χώρου για τις πρόβες. Η λύση δόθηκε το 1960, όταν ο χώρος κάτω από την στέγη, που χρησίμευε για εργαστήρι των σκηνικών, μετατράπηκε σε αίθουσα για τις πρόβες. Το 1975, για τους εορτασμούς της συμπλήρωσης 200 χρόνων του θεάτρου, έγιναν ανακαινίσεις τόσο στην πλατεία του θεάτρου όσο και στην Αίθουσα Μπετόβεν. Όμως και σε αυτήν την περίπτωση δεν λύθηκαν τα 2 βασικά προβλήματα, της αστάθειας των θεμελίων και της γενικότερης έλλειψης χώρου.
Νέα σκηνή
Για να μπορέσουν να γίνουν οι απαραίτητες επισκευές στο θέατρο χωρίς να παροπλισθεί ο θίασος, ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί ένας νέος χώρος που θα στέγαζε τις παραστάσεις για όσο διάστημα το παλαιό θέατρο επισκευαζόταν. Το 1987, κυβερνητικό διάταγμα όρισε την εκ βάθρων ανακαίνιση του Μπολσόι και τη δημιουργία της Νέας Σκηνής. Πέρασαν 8 χρόνια για να τεθεί ο θεμέλιος λίθος και άλλα 7 για να ολοκληρωθεί η οικοδόμηση του κτιρίου, που βρίσκεται σε ένα ύψωμα στην Πλατεία Θεάτρου, στην αριστερή πλευρά του ιστορικού κτιρίου Μπολσόι. Στις 29 Νοεμβρίου 2002 η Νέα Σκηνή άνοιξε τις πύλες της, με την όπερα Η κόρη του χιονιού του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ.
Αναπαλαίωση
Το ιστορικό κτίριο του θεάτρου Μπολσόι έκλεισε το 2005 για τις εργασίες αναπαλαίωσης. Υπολογίστηκε ότι οι φθορές του κτιρίου έφταναν το 75%. Το 2009 ολοκληρώθηκαν οι μελέτες και ξεκίνησαν οι εργασίες. Η νέα στατική μελέτη, βασιζόμενη στις νέες τεχνολογίες, έλυσε αρχικά το βασικό ζήτημα της αστάθειας των θεμελίων.
Λόγω του εμβληματικού ρόλου του θεάτρου, αποφασίστηκε η εξωτερική του όψη να παραμείνει ίδια και απαράλλαχτη. Στο εσωτερικό του όμως έπρεπε να γίνουν μεγάλες αλλαγές. Κατά την περίοδο του Στάλιν είχαν αφαιρεθεί οι πολυέλαιοι, τα γύψινα και ό,τι μπορούσε να παραπέμπει στην πολυτέλεια της τσαρικής περιόδου. Έχοντας χρησιμοποιηθεί δε πολλές φορές για συνέδρια και συνεδριάσεις του κόμματος, είχαν γίνει δομικές αλλαγές, οι οποίες είχαν καταστρέψει την ακουστική του. Διεθνής ομάδα τεχνικών επιμελήθηκε το θέμα της ακουστικής. Τα θεωρεία και κάποιες από τις αίθουσες για το κοινό επανήλθαν στην αρχική τους μορφή, σύμφωνα με τα σχέδια του Αλμπέρτο Καβός. Οι αίθουσες του τέως αυτοκρατορικού φουαγέ παρουσιάζουν τη μορφή που τους δόθηκε στην ανακαίνιση του 1895, για τον εορτασμό της στέψης του τσάρου Νικόλαου Β’. Η οροφή της πλατείας, όπου κρέμεται ο κεντρικός πολυέλαιος, είναι διακοσμημένη με τις μορφές του Απόλλωνα και των εννέα μουσών.
Η σκηνή αποτελείται πλέον από 7 ανοδικές και καθοδικές διεπίπεδες πλατφόρμες. Οι πλατφόρμες αυτές μετακινούνται με ευχέρεια, έτσι ώστε η σκηνή να εμφανίζεται επίπεδη, κεκλιμένη ή βαθμιδωτή, ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε παράστασης. Η σκηνή και τα παρασκήνια μπορούν να ενωθούν, έτσι ώστε να δημιουργείται, όταν είναι απαραίτητο, μια σκηνή με τεράστιο βάθος. Στο κοίλωμα της ορχήστρας δόθηκε ένας επιπλέον χώρος κάτω από το προσκήνιο, ώστε να μπορεί να δεχτεί πάνω από 130 μουσικούς. Ο πλέον εξελιγμένος ηλεκτρονικός εξοπλισμός τοποθετήθηκε για τα ακουστικά και οπτικά εφέ.
Ένα από τα χρόνια προβλήματα ήταν η έλλειψη χώρου. Για να λυθεί αυτό το ζήτημα όχι μόνο επεκτάθηκαν οι προϋπάρχοντες υπόγειοι χώροι κάτω από το ίδιο το θέατρο αλλά και κατασκευάστηκε νέος υπόγειος χώρος στην Πλατεία Θεάτρου που πρόσκειται του κτιρίου. Κατασκευάστηκε μια υπόγεια αίθουσα για συναυλίες και για πρόβες, η οποία πήρε το όνομα Αίθουσα Μπετόβεν από την προϋπάρχουσα αίθουσα που βρισκόταν πάνω από το Φουαγέ. Για την πολυ-λειτουργικότητα του χώρου, τον εφοδίασαν με 5 κύριες πλατφόρμες: η κεντρική είναι η σκηνή, άλλες δυο είναι ο χώρος των θεατών ενώ οι δυο, που βρίσκονται αριστερά και δεξιά της κεντρικής, ανάλογα με τις ανάγκες, εξυπηρετούν ή στην επέκταση της σκηνής ή στην διαπλάτυνση του χώρου των θεατών. Όλες αυτές οι πλατφόρμες μπορούν να ανυψωθούν για τις επίσημες εκδηλώσεις, μέχρι το επίπεδο του φουαγέ. Ο υπόλοιπος υπόγειος χώρος χρησιμοποιείται από τις τεχνικές υπηρεσίες και το προσωπικό του θεάτρου.
Το σχέδιο ανακαίνισης του Μπολσόι συμπεριέλαβε και το Μέγαρο Κομιακώφ, που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το κτίριο του θεάτρου. Πρόκειται για μια κατοικία των αρχών του 19ου αιώνα, της οποίας το εσωτερικό είχε εντελώς αλλοιωθεί από τις επεμβάσεις του 20ου αιώνα. Διατηρήθηκε μόνο η πρόσοψή του ενώ το εσωτερικό του διαμορφώθηκε με τέτοιον τρόπο που να εξυπηρετεί τις ανάγκες του θεάτρου, με το οποίο συνδέεται με υπόγεια σήραγγα.
Το κόστος του συνόλου των εργασιών καλύφθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι επίσημες πηγές αναφέρουν ότι έφτασε το ύψος των 635 εκατομμυρίων δολαρίων αλλά σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα το πραγματικό κόστος ήταν διπλάσιο. Τα εγκαίνια του ανακαινισμένου θεάτρου Μπολσόι έγιναν στις 28 Οκτωβρίου 2011 με ένα γκαλά με συμμετοχή διεθνών καλλιτεχνών και στη συνέχεια ακολούθησε η όπερα Ρουσλάν και Λιουντμίλα του Γκλίνκα. Η επίσημη ονομασία του πλέον είναι Κρατικό Ακαδημαϊκό Μεγάλο (Μπολσόι) Θέατρο της Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι Κατηγορία:Όπερα Κατηγορία:Μπαλέτο Κατηγορία:Θέατρο στη Ρωσία Κατηγορία:Χορός στη Ρωσία Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Βονιφάτιος Δ΄ του Μομφερράτου
Ο Βονιφάτιος Δ΄ Παλαιολόγος (Boniface IV de Montferrat, 21 Δεκεμβρίου 1512 - 6 Ιουνίου 1530), Μαρκήσιος του Μομφερράτου (1518 - 1530) από την Δυναστεία των Παλαιολόγων του Μομφερράτου, νεώτερου κλάδου της Δυναστείας των Παλαιολόγων ήταν Ιταλός ευγενής. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, Γουλιέλμο Θ΄ του Μομφερράτου το 1518.
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Θ' Παλαιολόγου, μαρκήσιου του Μομφερράτου και της Άννας των Βαλουά-Αλανσόν. Το 1530, πέφτοντας από το άλογο, απεβίωσε 18 ετών, άγαμος. Ήταν ο νεότερος άρρην απόγονος των Παλαιολόγων του Μομφερράτου.
Τον διαδέχθηκε πρώτα ο θείος του Ιωάννης Γεώργιος του Μομφερράτου, επίσκοπος του Καζάλε, και έπειτα η αδελφή του Μαργαρίτα Παλαιολογίνα.
Πηγές
Κατηγορία:Μαρκήσιοι του Μομφερράτου Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων του Μομφεράτου
Μουσείο Ατατούρκ Θεσσαλονίκης
thumb|250px thumb|250px thumb|250px Το Μουσείο Μουσταφά Κεμάλ είναι μουσείο της Θεσσαλονίκης και στεγάζεται στο σπίτι όπου πιθανολογείται πως γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, επονομαζόμενος και Ατατούρκ, δηλαδή «πατέρας των Τούρκων». Βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου, πίσω από το τουρκικό Προξενείο.
Περιγραφή
Το μεγαλύτερο μέρος της επίπλωσης είναι αυθεντικό. Χρειάστηκε να αντικατασταθούν κάποια έπιπλα που έλειπαν με άλλα, που πήραν από το Μαυσωλείο του Κεμάλ και από το Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Στους τοίχους οι επισκέπτες βλέπουν πολλές φωτογραφίες από διάφορες φάσεις της ζωής του αναμορφωτή των Τούρκων.
To 1981 το κτήριο ξαναβάφτηκε στο αρχικό ροζ χρώμα που είχε.
Αποτελείται από δύο ορόφους. Στον πρώτο όροφο βρίσκεται το σαλόνι για τους ξένους, το δωμάτιο της μητέρας του Κεμάλ, το καθιστικό και η κουζίνα. Ο δεύτερος όροφος περιλαμβάνει το δωμάτιο στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, το 1881. Σε άλλο δωμάτιο εκτίθενται τα προσωπικά αντικείμενα του «πατέρα των Τούρκων» και στον τοίχο είναι κρεμασμένα έγγραφα από το σχολείο του.
Ιστορικό
Το 1935, το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης παραχώρησε στο Τουρκικό κράτος το σπίτι όπου έμενε ο Κεμάλ Ατατούρκ και το οποίο μετατράπηκε σε μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν. Μάλιστα, οι Τούρκοι που επισκέπτονται σήμερα το εν λόγω μουσείο του δίνουν χαρακτήρα που θυμίζει εκείνον προσκυνήματος.
Τα μεσάνυκτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου του 1955 εξερράγη βόμβα στον κήπο του τουρκικού Προξενείου, η οποία προκάλεσε μικρές μόνον ζημιές σε υαλοπίνακες στην παρακείμενη οικία του Κεμάλ. Η βόμβα, όπως εξακριβώθηκε από τις έρευνες που διεξήγαγαν οι ελληνικές αρχές και όπως απεδείχθη αργότερα στην δίκη των πρωταιτίων των γεγονότων το 1961 στην νήσο Γιασσίαντα (Πλάτη), μεταφέρθηκε από την Τουρκία από Τούρκο πράκτορα (Έλληνα υπήκοο από την Κομοτηνή) και τοποθετήθηκε από τον Τούρκο κλητήρα του Προξενείου. Τα Τουρκικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν το γεγονός αυτό με τρόπο που να μεγαλοποιεί τις ζημιές και παράλληλα να ρίχνει τις ευθύνες στους Έλληνες. Αυτό έδωσε το έναυσμα για την έναρξη των πρωτοφανούς αγριότητος οργανωμένων ανθελληνικών ταραχών στην Κωνσταντινούπολη, γνωστών με το όνομα «Σεπτεμβριανά του 1955».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ατατουρκ Κατηγορία:Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ Ατατουρκ
Κόλβιλ Γιανγκ
Ο Σερ Κόλβιλ Γιανγκ (Colville Norbert Young, 20 Νοεμβρίου 1932-) ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης της Μπελίζ από το 1993 ως το 2021. Χρίστηκε Ιππότης το 1994. Είναι παντρεμένος με 3 γιους και 1 κόρη. Είναι επίσης επαγγελματίας μουσικός.
Προφίλ
Μεταξύ άλλων ανέλαβε διοικητική θέση στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο της Μπελίζ. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Ηνωμένου Δημοκρατικού Κόμματος της χώρας του. Διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης το 1993, αναλαμβάνοντας καθήκοντα στις 17 Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς. Εκτός από τα διοικητικά του καθήκοντα, λαμβάνει μέρος σε ομιλίες και σε εργαστήρια με εκπαιδευτικούς στη χώρα του. Ο Γιανγκ αποχώρησε από Γενικός Κυβερνήτης στις 30 Απριλίου 2021. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα η Φρόιλα Τζαλάμ στις 27 Μαΐου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Μπελίζ
Καλαματιανός
Δημοφιλέστατος δημοτικός χορός, που λέγεται και ίσος ή συρτός, με πανάρχαιες ελληνικές ρίζες. Άγνωστος είναι ο δημιουργός του. Το όνομα του προέρχεται από την Πελοπόννησο, όπου και δημιουργήθηκε. Πολλές όμως είναι οι θεωρίες που διατυπώθηκαν για την αρχαία του προέλευση. Αυτή φαίνεται από απεικονίσεις σε αγγεία, καθώς επίσης και από τοιχογραφίες που παρουσιάζουν μερικά χαρακτηριστικά του βήματα ή φιγούρες. Το ότι οι χορευτές κρατούν ο ένας τον καρπό του άλλου, μας βοηθάει να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ο καλαματιανός έχει κάποια σχέση με κάποιον από τους χορούς των αρχαίων προγόνων μας. Ο ευχάριστος ρυθμός του και τα απλά βήματά του τον καθιέρωσαν σαν τον δημοφιλέστερο Ελληνικό χορό και χορεύεται σε όλη την Ελλάδα από άνδρες και γυναίκες. Τα βασικά βήματα του είναι 12 και χορεύονται ταυτόχρονα από όλους τους χορευτές. Δίνει την ευκαιρία στον χορευτή που σέρνει τον χορό να κάνει πολλούς αυτοσχεδιασμούς. Στην αρχή όλοι οι χορευτές σχηματίζουν κύκλο και βλέπουν το κέντρο του. Τα πόδια τους είναι σε θέση προσοχής, και κρατιούνται μεταξύ τους από τις παλάμες με λυγισμένους τους αγκώνες ή με μαντήλια.
Ο ρυθμός του καλαματιανού είναι 7σημος, δηλαδή με μέτρο 7/8.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί
Κάστρο της Μεθώνης
Το Κάστρο της Μεθώνης βρίσκεται στην ομώνυμη κωμόπολη της Μεσσηνίας στην Πελοπόννησο. Αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα οχυρωματικά κτίσματα στον ελληνικό χώρο κατά τον Μεσαίωνα, όταν η Μεθώνη ήταν ενδιάμεσος σταθμός στο ταξίδι που έκαναν οι χριστιανοί στους Άγιους τόπους. Είναι άγνωστο πότε οχυρώθηκε η θέση για πρώτη φορά, το 1205 οι Φράγκοι σταυροφόροι αναφέρεται ότι την οχύρωσαν πρόχειρα και το 1206 που κατέλαβαν τη Μεθώνη οι Ενετοί γκρέμισαν την οχύρωση αυτή και το 1209 που πήραν οριστικά τη Μεθώνη έφτιαξαν το σημερινό κάστρο και το λιμάνι του τότε οικισμού.
Το κάστρο είναι κτισμένο στην χερσόνησο του Αγίου Νικολάου, έχει ελλειψοειδές σχήμα, με μήκος 700 μέτρα. Τα τείχη διέθεταν πύργους ενώ η πύλη της ξηράς είχε και επιπρόσθετα οχυρωματικά έργα για μεγαλύτερη προστασία. Η κεντρική πύλη είναι μια μνημειώδης αναγεννησιακή κατασκευή. Μέχρι και το 1828 η γέφυρα που οδηγεί στην είσοδο ήταν ξύλινη και στηριζόταν σε κτιστούς πεσσούς. Η σημερινή κατασκευή με 14 λίθινα τόξα αποδίδεται στο γαλλικό εκστρατευτικό σώμα υπό τον στρατηγό Maison (1828). Το κάστρο βρέχεται από τρεις πλευρές με θάλασσα και υπάρχει και το μικρό φρούριο Μπούρτζι που ενώνεται με αυτό με τεχνητή πέτρινη γέφυρα. Από την πλευρά της ξηράς είχε τάφρο, χωρίς νερό, και γέφυρα, 14τοξη, για την πρόσβαση στην πύλη. Διέθετε και ακρόπολη σε μικρό ύψωμα μέσα στο κάστρο, τειχισμένη με διπλό τείχος, άλλες σημαντικές πύλες του κάστρου ήταν αυτή του Αγίου Μάρκου στο λιμάνι.
Το 1499 έγιναν από τους Ενετούς νέα οχυρωματικά έργα περιτειχίζοντας τον οικισμό της Μεθώνης. Την περίοδο αυτή πολιόρκησε το κάστρο ο Βαγιαζήτ, που χαρακτηριζόταν απόρθητο, αλλά από ένα λάθος της φρουράς οι Οθωμανοί μπήκαν στο κάστρο και το κατέλαβαν. Το 1770 κατά τα Ορλωφικά, το κάστρο πολιορκήθηκε από τους Ρώσους χωρίς όμως επιτυχία. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, οι δυνάμεις των Ελλήνων προσπάθησαν ανεπιτυχώς να το καταλάβουν.
Εν τέλει στις αρχές Οκτωβρίου του 1828, μετά από διαπραγματεύσεις και - μικρής κλίμακας - επίθεση, η οθωμανική φρουρά παραδόθηκε στις γαλλικές δυνάμεις του Μαιζών. Το συγκεκριμένο στράτευμα δρούσε στην Πελοπόννησο στο πλαίσιο της Συνθήκης του Λονδίνου που προέβλεπε τη δημιουργία ελληνικού κράτους.
Πηγές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Τέμενος Γεραλτί
Το Τέμενος Γεραλτί (Τουρκικά: Yeraltı Camii) είναι ένα Ισλαμικό Τέμενος στο δρόμο Κεμανκές στο Καρακόϊ-Γαλατά της Κωνσταντινούπολης (στο σημείο εκείνο βρίσκεται σήμερα και ο τερματικός σταθμός των πλοίων του Γαλατά). Το Τέμενος είναι υπόγειο (Yeraltı/Γεραλτί μεταφράζεται από την Τουρκική γλώσσα ως υπόγειο) και βρίσκεται στην αρχή του Κεράτιου κόλπου κοντά στο Βόσπορο.
Ιστορία
Γύρω στον 6ο αιώνα ο βυζαντινός αυτοκράτορας Τιβέριος Β' λέγεται ότι έκτισε ένα οχυρό (γνωστό ως το Κάστρο του Γαλατά ) στο σημείο συμβολής του Κεράτιου κόλπου με τον Βόσπορο. Στο υπόγειο κελάρι του οχυρού φυλασσόταν μια μεγάλη αλυσίδα την οποία οι Βυζαντινοί την χρησιμοποιούσαν για την οχύρωση-θωράκιση του Κεράτιου Κόλπου ενάντια των εχθρικών πλοίων. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς (1453), η αλυσίδα αυτή είχε χρησιμοποιηθεί για αποτροπή εισόδου των Οθωμανικών πλοίων στο Κεράτιο Κόλπο. Σήμερα κάποιοι ερευνητές ταυτίζουν το υπόγειο αυτό με το υπόγειο στο οποίο σήμερα βρίσκεται το Τέμενος Γεραλτί. Ο χώρος μετατράπηκε στο σημερινό Τέμενος το 1757 από το βεζίρη Κιοσέ Μουστάφα Πασά (Τουρκικά: Köse Mustafa Paşa).
Περιγραφή
Το εσωτερικό του Τεμένους αποτελείται από ένα πλήθος μεγάλων κολόνων στήριξης του υπογείου. Μέσα στο χώρο επικρατεί πρασινωπός φωτισμός και βρίσκονται δύο τάφοι-ιερά τριών αγίων-μαρτύρων (μουσουλμάνων) οι οποίοι πέθαναν κατά την πρώτη Αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 674-78 μ.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Total Abandon: Australia '99
Total Abandon: Australia '99 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple το οποίο κυκλοφόρησε σαν διπλό CD και DVD, στις 12 Οκτωβρίου του 1999 στην Ευρώπη ενώ το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς είχε κυκλοφορήσει στην Αυστραλία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες εκδόθηκε 13 χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία, στις 24 Απριλίου του 2012, ως μονό CD.
Η ηχογράφηση έγινε στο στάδιο "Melbourne Park" της Μελβούρνης στις 20 Απριλίου του 1999, κατά τη διάρκεια της περιοδείας του συγκροτήματος για την προώθηση του δίσκου "Abandon". Τα μέλη του συγκροτήματος τα οποία συμμετείχαν στην ηχογράφηση αυτή ανήκουν στην έβδομη γραμμή μελών των Deep Purple με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά, τον Στηβ Μορς στην κιθάρα, τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο, τον Τζον Λορντ στα πλήκτρα και τον Ίαν Πέις στα τύμπανα.
Έκδοση του 1999
CD 1
1. Vavoom: Ted the Mechanic - 4:50
2. Strange Kind of Woman - 6:23
3. Bloodsucker - 4:56
4. Pictures of Home - 8:19
5. Almost Human - 6:16
6. Woman from Tokyo - 6:47
7. Watching the Sky - 5:46
9. Sometimes I Feel Like Screaming - 7:11
10. Steve Morse Guitar Solo - 8:42
11. Smoke on the Water - 9:01
CD 2
12. Lazy - 8:49
13. Perfect Strangers - 6:18
14. Speed King - 14:28
15. Black Night - 6:21
16. Highway Star - 7:16
Έκδοση του 2012
1. Vavoom: Ted the Mechanic - 4:50
2. Strange Kind of Woman - 6:23
3. Bloodsucker - 4:56
4. Pictures of Home - 8:19
5. Almost Human - 6:16
6. Woman from Tokyo - 6:47
7. Watching the Sky - 5:46
9. Sometimes I Feel Like Screaming - 7:11
10. Smoke on the Water - 9:01
11. Black Night - 6:21
12. Highway Star - 7:16
Τραγούδια του DVD
1. Intro
2. Vavoom: Ted the Mechanic - 4:34
4. Bloodsucker - 4:57
5. Pictures of Home - 8:18
6. Almost Human - 6:32
7. Woman from Tokyo - 6:25
8. Watching the Sky - 5:42
9. Fireball - 4:45
10. Sometimes I Feel Like Screaming - 7:05
11. Steve Morse Guitar Solo - 11:37
12. Smoke on the Water - 5:57
13. Lazy - 8:50
14. Perfect Strangers - 6:19
15. Speed King - 15:14
16. Black Night - 6:17
17. Highway Star - 8:05
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Total Abandon: Australia '99 ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Αβίς (πόλη)
Το Αβίς (πορτογαλικά: Avis) είναι πόλη και έδρα δήμου (município) της ΝΚ. Πορτογαλίας, στην περιοχή (distrito) Πορταλέγκρε (Portalegre) της περιφέρειας (região) Αλεντέζου  (Alentejo). Ο δήμος έχει έκταση 605,97 χμ² και πληθυσμό 4.571 κατοίκους (2011).
Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Αβιζένσε (Avisense). Από το Αβίς πήρε την ονομασία του το φερώνυμο Τάγμα και Παράσημο.
Γεωγραφία
280px|thumb|left|Άποψη του Αβίζ και του Κάστρου Το Αβίς είναι κτισμένο σε λοφώδη τοποθεσία που δεσπόζει στον ποταμό Σέντα και στην τεχνητή λίμνη Μαρανιάο (Maranhão), λόγω της κατασκευής φράγματος από το 1957. Η πόλη χαρακτηρίζεται από καλή οριοθέτηση και ρυμοτομία, όμορφα χρωματισμένα οικήματα, με το Κάστρο και το Μοναστήρι του ιπποτικού Τάγματος στη βορειοδυτική πλευρά, όπου βρίσκεται το ιστορικό της κέντρο. Η κοντινότερη μεγάλη πόλη είναι το Πορταλέγκρε, από το οποίο απέχει 59 χλμ προς τα ΒΑ.
Πληθυσμικά στοιχεία
Η εξέλιξη πληθυσμού του Αβίς έχει ως εξής: κάτοικοι 8.977 (1960), 5.890 (1981), 5.686 (1991), 5.197 (2001), 4.571 (2011).
Το Τάγμα του Αβίς
160px|thumb|left|Το Έμβλημα του Τάγματος του Αβίζ Το 1147 ιδρύθηκε ιπποτικό πορτογαλικό τάγμα, με σκοπό να πολεμήσει τους Μαυριτανούς, το οποίο ονομάστηκε Τάγμα του Αγίου Μπενουά του Αβίς ή Τάγμα της Στρατιωτικής Αξίας του Αβίς (Ordem Real Militar de Avis). Περιελάμβανε 3 τάξεις, αλλά το 1789 μετατράπηκε σε κοσμικό τάγμα από τη βασίλισσα Μαρία Α’. Το χρώμα του, όπως και του φερώνυμου παρασήμου είναι το πράσινο και, σήμερα, περιλαμβάνει 5 τάξεις.
Δραστηριότητες
Η τεχνητή λίμνη Μαρανιάο στο Αβίς, χρησιμοποιείται τακτικά για καγιάκ, αλλά και αθλήματα που απαιτούν την ενέργεια του ανέμου, όπως ιστιοσανίδα (wind surfing) και πλεύση με τη βοήθεια αετού (kite surfing).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
ABB
Η ΑΒΒ (επίσημη ονομασία Asea Brown Boveri) είναι Σουηδική – Ελβετική πολυεθνική εταιρεία, με έδρα τη Ζυρίχη της Ελβετίας και παρέχει τεχνολογίες ενέργειας και αυτοματισμού, με ισχυρή παρουσία σε σημαντικούς κλάδους της οικονομίας, όπως η ρομποτική. Η ΑΒΒ είναι παρούσα σε περισσότερες από 100 χώρες, απασχολεί περίπου 135.000 εργαζομένους (Δεκέμβριος 2015 ) και τα έσοδά της ανήλθαν στα $35,5 δισ. το 2015. Το Forbes την κατέταξε στην 158η θέση (2013). Οι μετοχές του Ομίλου είναι εισηγμένες στα χρηματιστήρια της Ζυρίχης (όπου ανήκει στον Ελβετικό Δείκτη Αγορών, που περιλαμβάνει τις 20 μεγαλύτερες εταιρίες της Ελβετίας ), της Στοκχόλμης, όπου ανήκει στον ΟΜΧ 30 και της Νέας Υόρκης.
Ιστορία
Η ΑΒΒ δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1988 από τη συγχώνευση της σουηδικής εταιρίας Asea και της ελβετικής εταιρίας BBC (Brown Boveri & Cie). Η Asea ιδρύθηκε το 1883 στο Βεστερός και τη στιγμή της συγχώνευσης είχε 65.000 υπαλλήλους. Η BBC ιδρύθηκε το 1891 στο Μπάντεν και τη στιγμή της συγχώνευσης είχε 85.000 υπαλλήλους. Η συγχώνευση είχε αναγγελθεί από τον Αύγουστο του 1987. Διευθύνων σύμβουλος μετά τη συγχώνευση ήταν ο πρώην Διευθύνων σύμβουλος της ASEA, Percy Barnevik, ο οποίος υπήρξε επικεφαλής της εταιρείας έως το 1996.
Αμέσως μετά την ίδρυσή της, στη ΑΒΒ ενσωματώθηκαν 55 εταιρίες, συμπεριλαμβανομένης του ομίλου Flakt AB, θυγατρικής εταιρίας της ΑSEA, και των δραστηριοτήτων της μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας της Westinghouse Electric Corporation, η οποία δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στον ανταγωνισμό στις ΗΠΑ. Οι δύο εταιρίες αρχικά είχαν ξεχωριστά κεφάλαια, η καθεμία το 50% του ομίλου, και ήταν εισηγμένες στα χρηματιστήρια ως διαφορετικές εταιρίες μέχρι το 1999, όταν και ανακοινώθηκε ότι θα ενώσουν τα κεφάλαιά τους. Το βήμα αυτό ήταν απαραίτητο για την είσοδο της εταιρίας στο αμερικανικό χρηματιστήριο. Από τους κατόχους των μετοχών της ΑSEA, το 95% αντάλλαξε τις μετοχές του με μετοχές της ΑΒΒ και οι υπόλοιποι τις εξαργύρωσαν, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους κατόχους μετοχών της BBC ήταν 97%.
Τομείς δραστηριότητας
Η ΑΒΒ αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας στον κόσμο και δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς, κυρίως δε στις τεχνολογίες ενέργειας και αυτοματισμού.
Είναι μία από τις λίγες μεγάλες επιχειρήσεις που έχουν εφαρμόσει επιτυχώς τη δικτυωτή δομή (matrix structure) στην οργάνωσή τους. Ο Όμιλος, από την αναδιοργάνωσή του τον Ιανουάριο του 2016, χωρίζεται διοικητικά σε μία επιχειρησιακή διεύθυνση, υπεύθυνη για τη συνολική διαχείριση και λειτουργία, καθώς και τη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων και των επενδύσεων της εταιρείας, και στους 4 παρακάτω επιχειρησιακούς τομείς:
Τομέας Ηλεκτρολογικού Εξοπλισμού Διανομής και Εγκαταστάσεων
Ο Τομέας Ηλεκτρολογικού Εξοπλισμού Διανομής και Εγκαταστάσεων προσφέρει τεχνολογίες με εφαρμογή σε όλη την αλυσίδα της ηλεκτροδότησης, από τον υποσταθμό έως το σημείο της κατανάλωσης. Τα προϊόντα αυτά είναι υποδομές ηλεκτροκίνησης, ηλιακούς μετατροπείς, modular υποσταθμούς, προϊόντα αυτοματισμού διανομής, προστασία ισχύος, ραγοϋλικά και διακόπτες φωτισμού, πίνακες χαμηλής και μέσης τάσης, κουτιά εγκιβωτισμού διακοπτών, συστήματα καλωδίωσης, αισθητήρες και ελεγκτές.
Ελισάβετ Σοφία του Βρανδεμβούργου (1674-1748)
Η Ελισάβετ Σοφία (γερμ. Elisabeth Sophie von Brandenburg, 5 Απριλίου 1674 - 22 Νοεμβρίου 1748) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Κουρλάνδης, έπειτα μαργραβίνη του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
ABB
Τομέας Ρομποτικής και Συστημάτων Κίνησης
Ο Τομέας Ρομποτικής και Συστημάτων Κίνησης παρέχει προϊόντα, λύσεις και σχετικές υπηρεσίες, που αυξάνουν τη βιομηχανική παραγωγικότητα και την εξοικονόμηση ενέργειας. Οι κινητήρες, οι γεννήτριες, οι ρυθμιστές στροφών, τα ηλεκτρονικά ισχύος και τα συστήματα ρομποτικής παρέχουν ενέργεια, έλεγχο και κίνηση σε ένα μεγάλο εύρος εφαρμογών αυτοματισμού. αξιοποιώντας παράλληλα πλατφόρμες με συνδυασμό τεχνολογιών, καναλιών και λειτουργιών.
Ελισάβετ Σοφία του Βρανδεμβούργου (1674-1748)
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου και της Δωροθέα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, κόρης του Φίλιππου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
ABB
Τομέας Βιομηχανικού Αυτοματισμού
Ο κύριος στόχος αυτής της δραστηριότητας της ΑΒΒ είναι να παρέχει στους πελάτες προϊόντα και λύσεις για ενοργάνιση, αυτοματοποίηση και βελτιστοποίηση των βιομηχανικών διεργασιών. Οι βιομηχανίες που εξυπηρετούνται συμπεριλαμβάνουν τους κλάδους πετρελαίου και αερίου, ενέργειας, χημικών και φαρμακευτικών, πολτοποίησης και χάρτου, μετάλλων και ορυκτών, ναυτιλίας και υπερπληρωτών.
Ελισάβετ Σοφία του Βρανδεμβούργου (1674-1748)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1691 τον εξάδελφό της Φρειδερίκο Καζιμίρ Κέττλερ της Κουρλάνδης & Σεμιγαλλίας και είχε τέκνα:
ABB
Τομέας Συστημάτων Ηλεκτρικής Ενέργειας
Ο Τομέας Συστημάτων Ηλεκτρικής Ενέργειας είναι ο μεγαλύτερος σε παγκόσμιο επίπεδο προμηθευτής προϊόντων, υπηρεσιών και λύσεων ισχύος και αυτοματισμού για την παραγωγή, τη μεταφορά και τη διανομή ενέργειας. Ο Τομέας εξυπηρετεί πελάτες από τον κλάδο των εταιρειών κοινής ωφέλειας, τη βιομηχανία, τις μεταφορές και τις υποδομές, και επικεντρώνεται σε βασικούς τομείς, όπως η ενσωμάτωση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, η αυξανόμενη πολυπλοκότητα και η αυτοματοποίηση των δικτύων, καθώς και τα μικροδίκτυα. Προσφέρει, τέλος, ένα ευρύ φάσμα συμβουλευτικών υπηρεσιών και τεχνικής εξυπηρέτησης, που βασίζονται στον κύκλο ζωής των προϊόντων.
Ελισάβετ Σοφία του Βρανδεμβούργου (1674-1748)
Οικογένεια
Το 1698 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Καζιμίρ και το 1703 η Ελισάβετ Σοφία έκανε δεύτερο γάμο, με τον Χριστιανό Ερνέστο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
ABB
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ελβετίας Κατηγορία:Επιχειρήσεις στη Σουηδία
Ελισάβετ Σοφία του Βρανδεμβούργου (1674-1748)
Οικογένεια
Ο Χριστιανός Ερνέστος απεβίωσε το 1712 και το 1714 η Ελισάβετ Σοφία παντρεύτηκε για τρίτη φορά, τον Ερνέστο Λουδοβίκο Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Δεν είχε τέκνα ούτε από αυτόν τον γάμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
Ελληνικό οικονομικό θαύμα
Ο όρος (σύγχρονο) Ελληνικό οικονομικό θαύμα έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την εντυπωσιακό ρυθμό οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της Ελλάδας από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Μεταξύ του 1950 και του 1973, ο μέσος όρος οικονομικής ανάπτυξης της χώρας κυμαινόταν γύρω στο 7%, όντας ο δεύτερος στον κόσμο, μετά από αυτόν της Ιαπωνίας. Οι υψηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης παρατηρήθηκαν τη δεκαετία του 1950, πολλές φορές ξεπερνώντας το 10% (η βιομηχανική παραγωγή αυξανόταν επίσης κατά 10% ετησίως, για πολλά χρόνια, κυρίως κατά τη δεκαετία του 1960). Ο όρος "θαύμα" όμως, χρησιμοποιείται σε σχετικά μικρό βαθμό, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Ο λόγος συνδέεται με την ίδια την ελληνική κοινωνία: η μεταπολεμική περίοδος, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, ήταν μια εποχή βαθιών πολιτικών διχασμών, με αποκορύφωμα τη Χούντα των Συνταγματαρχών (1967 - 1974), και είναι δύσκολο για τους Έλληνες να εντοπίσουν "θετικές πτυχές" στη διάρκεια αυτής της εικοσιπενταετίας. Επιπλέον, η ανάπτυξη αυτή (τουλάχιστον στην αρχή) διέυρυνε το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, με αποτέλεσμα να επιταθούν οι πολιτικοί διχασμοί. μικρογραφία|193x193εσ|Εργάτες κατασκευάζουν δρόμο μπροστά από νέες κατοικίες με την βοήθεια των κονδυλίων του Σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα.
Κατοχή και Εμφύλιος
Από το 1941 ως το 1944, η Γερμανική Κατοχή της Ελλάδας και οι θηριώδεις μάχες της με την Ελληνική αντίσταση είχε πρωτοφανείς, ολέθριες συνέπειες για την υποδομή και την οικονομία της χώρας. Επιπλέον, μετά το τέλος του Πολέμου, η Ελλάδα αντιμετώπισε έναν ιδιαίτερα σκληρό εμφύλιο πόλεμο μέχρι το 1949. Το 1950, η θέση της ελληνικής οικονομίας στον παγκόσμιο χάρτη είχε επιδεινωθεί δραματικά. Σύμφωνα με τον Άνγκους Μάντισον (Monitoring the World Economy 1820-1992, ΟΑΣΑ 1995), το ελληνικό κατά κεφαλήν εισόδημα έπεσε συγκριτικά με αυτό της Γαλλίας από 62% το 1938 σε 40% το 1949.
Το ελληνικό θαύμα
Η ταχεία ανάρρωση της ελληνικής οικονομίας διευκολύνθηκε από έναν αριθμό μέτρων που ελήφθησαν. Σε αυτά τα μέτρα συμπεριλαμβάνεται και η οικονομική ενίσχυση εκ μέρους των Η.Π.Α. στα πλαίσια του Σχεδίου Μάρσαλ, καθώς και η υποτίμηση της δραχμής. Ακόμη, την εικόνα βοήθησαν ξένες επενδύσεις, σημαντική ανάπτυξη της χημικής βιομηχανίας, ανάπτυξη του τουρισμού και των υπηρεσιών γενικότερα. Τελευταία, αλλά εξίσου σημαντική, υπήρξε η ογκώδης οικοδομική δραστηριότητα, η οποία επικεντρώθηκε κυρίως σε τεράστια έργα υποδομής, όπως και στην ανακατασκευή των ελληνικών πόλεων. Η ανοικοδόμηση αυτή όμως, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις δραματικές συνέπειες που είχε η οικονομική αυτή άνοδος στην ελληνική κοινωνία και στην ανάπτυξη των πόλεών της. Αποτέλεσμα της κατασκευαστικής αυτής δραστηριότητας ήταν μία "αστική ανανέωση", η οποία μέσω της μεθόδου της αντιπαροχής αντικατέστησε το προηγούμενο αστικό τοπίο της πρωτεύουσας και των άλλων ελληνικών πόλεων με ψηλές πολυκατοικίες.
Σήμερα
Με όρους ετήσιας οικονομικής ανάπτυξης, η Ελλάδα, μετά το 1950, ξεπερνούσε συνεχώς τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη. Μόνη εξαίρεση αποτέλεσε η οικονομική αποτελμάτωση της δεκαετίας του 1980, που αίτιό της υπήρξε το αντίβαρο που δημιουργήθηκε από την αντίστοιχη αναπτύξη της "ελληνικής παραοικονομίας". Παρόλα αυτά, η γενικότερη απόδοση της χώρας την κατέστησε μία ανεπτυγμένη οικονομική δύναμη με κατά κεφαλήν εισόδημα που το 2008 πλησίασε αυτά της Γαλλίας και της Γερμανίας (στοιχεία ΔΝΤ και Παγκόσμιας Τράπεζας, Απρίλιος 2008).
Αναφορές
Θαύμα
Λαγκρανζιανή μηχανική
Η Λαγκρανζιανή μηχανική αποτελεί έναν από τους δύο θεμελιώδεις φορμαλισμούς της Αναλυτικής δυναμικής μαζί με την Χαμιλτονιανή μηχανική. Η διατύπωση της έγινε από τον Γάλλο Μαθηματικό Ζοζέφ Λαγκράνζ την περίοδο 1783 - 88, και αναπόσπαστο κομμάτι της είναι η κατανόηση της αρχής ακροτάτου που διέπει την εξέλιξη ενός μηχανικού συστήματος, που μπορεί να έχει πεπερασμένους ή άπειρους βαθμούς ελευθερίας. Σε αντίθεση με τη διανυσματική μηχανική που θεμελιώθηκε από το Νεύτωνα και διατυπώθηκε σε διανυσματική γλώσσα από τον Γκιμπς (Josiah Willard Gibbs), γεωμετρική και μηχανική εποπτεία απαιτείται μόνο για την εύρεση και ορθή διατύπωση των βαθμών ελευθερίας του συστήματος, ενώ στη συνέχεια η εργασία είναι σε ένα πρώτο επίπεδο κατ' εξοχήν αναλυτική. Μάλιστα ο ίδιος ο Λαγκράνζ στο έργο του Traité de Μécanique Αnalytique αναφέρει ότι:
''Δε θα βρει κάποιος σχήματα σε αυτό το έργο. Οι μέθοδοι που αναπτύσσω δεν απαιτούν καμία κατασκευή, γεωμετρική ή μηχανική, παρά μόνον αλγεβρικές πράξεις που υπόκεινται σε μία ομαλή και ομοιόμορφη τέλεση.''
Βεβαίως όλα αυτά σε ένα πρώτο επίπεδο, καθώς ακόμη δεν είχε δημιουργηθεί ο λογισμός των μεταβολών. Αυτό το πεδίο των μαθηματικών με τη σειρά του αποκρυσταλλώθηκε μισό αιώνα αργότερα (1832) με τα άρθρα "Theory of Systems of Rays" και "On a General Method in Dynamics" του Ουίλιαμ Χάμιλτον Sir William Rowan Hamilton κατά την εργασία του στη γεωμετρική οπτική που γέννησε τη Χαμιλτονιανή Μηχανική.
Γενική τοποθέτηση του φορμαλισμού
Βαθμοί ελευθερίας ενός συστήματος ορίζονται οι ανεξάρτητες παράμετροι που απαιτούνται για να καθορίσουν τη θέση ενός συστήματος υλικών σημείων. Η κίνηση του συστήματος μπορεί να περιορίζεται εξαιτιας δεσμών, οι οποίοι ονομάζονται ολόνομοι και οποίοι περιοριζούν τους βαθμούς ελευθερίας κατά το πλήθος των δεσμών.
Παραδείγματα ανεξάρτητων παραμέτρων (βαθμών ελευθερίας):