cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του Μαυροβουνίου κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Απόπειρες παραμονής σε εμπόλεμη κατάσταση
μικρογραφία|Ο Αριστίντ Μπριάν πραγματοποίησε αρκετές προσπάθειες απομάκρυνσης του βασιλέα Νικόλαου από την εξουσία (Φωτογραφία χρονολογούμενη προ του 1915).|αριστερά Με σημείο εκκίνησης το 1916, ημερομηνία κατά την οποία τα σχέδια ενοποίησης μεταξύ του σερβικού και του μαυροβουνιακού βασιλείου ξεκίνησαν να κάνουν την εμφάνισή τους μεταξύ των συμμαχικών διπλωματών, εντός συντόμου χρονικού διαστήματος, ο βασιλέας Νικόλαος τέθηκε εκτός των διπλωματικών διαπραγματεύσεων μεταξύ των Συμμάχων, μεταξύ άλλων λόγω της διφορούμενης στάσης του κατά τον Ιανουάριο του 1916. Ως αποτέλεσμα, ο Αριστίντ Μπριάν, τότε Πρόεδρος του Συμβουλίου, έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην απομόνωση του εξόριστου βασιλέα, καθώς και στην απομάκρυνσή του από τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις αναφορικά με τη μεταπολεμική διάδοχη κατάσταση.
Από την πλευρά του, ο βασιλέας επιχείρησε να λάβει την υποστήριξη της Ιταλίας προκειμένου να παραμείνει στον θρόνο του, με την τελευταία να εμφανίζεται θετική στο ενδεχόμενο παλινόρθωσης της μαυροβουνιακής μοναρχίας, υπό τον όρο, ωστόσο, το Μαυροβούνιο να καταστεί ιταλικό κράτος-δορυφόρο. Ως αποτέλεσμα, ο βασιλέας και ο περίγυρός του επιχείρησαν τον σχηματισμό μαυροβουνιακού στρατιωτικού σώματος υπό ιταλική διοίκηση, το οποίο θα δραστηριοποιούνταν εντός των εδαφών της Αλβανίας.
Παράλληλα, με σημείο εκκίνησης τα μέσα του 1916, η μαυροβουνιακή κυβέρνηση, τότε εξόριστη, επιχείρησε τον σχηματισμό, βασιζόμενο στο γαλλικό παράδειγμα υποστήριξης του σερβικού στρατού, στρατιωτικών μονάδων οι οποίες θα είχαν ως απώτερο σκοπό τη συνέχιση των πολεμικών επιχειρήσεων στο πλευρό των Συμμάχων. Εντός πλαισίου το οποίο χαρακτηριζόταν από την έλλειψη μάχιμου δυναμικού μεταξύ των συμμαχικών στρατευμάτων, ο βασιλέας Νικόλαος επιχείρησε τη δημιουργία εκστρατείας στρατολόγησης Μαυροβουνίων με απώτερο σκοπό τον σχηματισμό μαυροβουνιακής λεγεώνας, η οποία, στη συνέχεια, θα στελλόταν να πολεμήσει στο Μακεδονικό Μέτωπο. Ωστόσο, παρά το γεγονός πως η Γαλλία ήταν θετικά διακείμενη προς το συγκεκριμένο σχέδιο, το τελευταίο απέτυχε, κυρίως λόγω της έλλειψης αριθμητικά επαρκούς εθελοντικού ενδιαφέροντος μεταξύ των Μαυροβουνίων. Παράλληλα, οι Γάλλοι, μέσω του αριθμού καθυστερημένων απαντήσεών τους, καθώς και των όρων που έθεσαν για τον σχηματισμό της συγκεκριμένης λεγεώνας, συνεισέφεραν στην αποτυχία του σχεδίου.
Παρά τα σχέδια ενοποίησης μεταξύ της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, καθώς και των πενιχρών οικονομικών δυνατοτήτων του, ο βασιλέας συνέχισε να εκτελεί τα καθήκοντά του, όντας, πλέον, στη Γαλλία, όπου είχε εγκατασταθεί, ορίζοντας, εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, πρωθυπουργούς, οι οποίοι, ωστόσο, όπως και η πλειονότητα της πολιτικής τάξης του βασιλείου ήσαν θετικά διακείμενοι προς το ενδεχόμενο ενοποίησης με τη Σερβία. Ωστόσο, καθώς εντός συντόμου χρονικού διαστήματος ο ίδιος βρέθηκε σε δυσχερή θέση, σε αδιέξοδο, η πολιτική του βασιλέα Νικολάου οδήγησε Συμμάχους στην παύση της υποστήριξής τους προς το Μαυροβούνιο.
Τέλος, τον Μάρτιο του 1918, οι Σέρβοι πέτυχαν να λάβουν τη δέσμευση πως οι απελευθερωθέντες Μαυροβούνιοι στρατιώτες από τους Συμμάχους θα εντάσσονταν σε σερβικές στρατιωτικές μονάδες, ενισχύοντας, ως συνέπεια, περαιτέρω τον σερβικό στρατό, δίνοντας, παράλληλα, στη Σερβία σημαντικό ρόλο κατά τις διαπραγματεύσεις αναφορικά με τη μεταπολεμική διάδοχη κατάσταση.
Η γαλλοσερβική ανακατάληψη
Έπειτα από τη διάλυση του Ανατολικού Μετώπου τον Σεπτέμβριο του 1918, ο βασιλέας Νικόλαος, καθώς δεν είχε παραιτηθεί του θρόνου του, επιθυμούσε την επιστροφή του εντός του βασιλείου του, προκειμένου να συμμετάσχει στην απελευθέρωσή του, όντας, ωστόσο, ο ίδιος εξόριστος στη Γαλλία, ήταν υποχρεωμένος να λάβει προηγούμενη σύμφωνη γνώμη του Κλεμανσώ και του υπουργού εξωτερικών υποθέσεών του, Στεφέν Πισόν, ο οποίος ήταν σύμφωνος προκειμένου να κωλυσιεργήσει το βασιλικό αίτημα έως ότου ολοκληρωθεί η πλήρης ανακατάληψη των εδαφών του βασιλείου, εμφανιζόμενος ως αναρμόδιος προκειμένου να απαντήσει στο συγκεκριμένο αίτημα.
Με σημείο εκκίνησης τις 22 Οκτωβρίου 1918, κατά τη διάρκεια της ανακατάληψης της Σερβίας, τα γαλλοσερβικά στρατεύματα, τότε ευρισκόμενα στη Μιτρόβιτσα, ξεκίνησαν να αποτελούν απειλή κατά της αυστροουγγρικής κατοχικής παρουσίας στο Μαυροβούνιο.
Η κατάληξη του βασιλείου έπειτα από τις εκεχειρίες
Καθώς το Μαυροβούνιο τελούσε υπό την κατοχή αυστροουγγρικών στρατευμάτων, η κατάληξή του οριζόταν από τους όρους της Ανακωχής της Βίλλα Τζούστι. Σύμφωνα με τους όρους του συγκεκριμένου συμφώνου, τα αυστροουγγρικά στρατεύματα υποχρεούνταν στην εκκένωση των εδαφών του βασιλείου.
Σύμφωνα με τους όρους του συμφώνου της Κέρκυρας, η υπογραφή του οποίου είχε πραγματοποιηθεί από τα μέλη της Αντάντ τον Ιούλιο του 1917, τα εδάφη του Βασιλείου του Μαυροβουνίου θα ενοποιούνταν με εκείνα του Βασιλείου της Σερβίας με σημείο εκκίνησης τις 6 Νοεμβρίου 1918. Ωστόσο, δεν ήταν παρά μόνον την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, κατά την τελετή διακήρυξης της ιδρύσεως του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, όπου το Βασίλειο του Μαυροβουνίου εντάχθηκε επισήμως στο Βασίλειο της Σερβίας και το Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, το οποίο προήλθε από τον διαμελισμό των εδαφών της Μοναρχίας των Αψβούργων.
Πηγές
ΑΠΠ
Αριστόλοχος (ολυμπιονίκης)
Με το όνομα  Αριστόλοχος ήταν γνωστοί δυο ολυμπιονίκες:
Λεκτίνες
Οι λεκτίνες είναι μια κατηγορία πρωτεϊνών που προσδένουν υδατάνθρακες με υψηλή ειδικότητα και συγγένεια. Οι λεκτίνες παίζουν πολλούς ρόλους σε φαινόμενα βιολογικής αναγνώρισης που περιλαμβάνουν κύτταρα, υδατάνθρακες και πρωτεΐνες.
Οι λεκτίνες βρίσκονται σε πολλές τροφές. Ορισμένα τρόφιμα, όπως φασόλια και σπόροι, πρέπει να μαγειρευτούν ή να υποστούν ζύμωση για να μειωθεί η περιεκτικότητα τους σε λεκτίνες. Ορισμένες λεκτίνες είναι ευεργετικές, όπως η CLEC11A, η οποία προάγει την ανάπτυξη των οστών, ενώ άλλες μπορεί να είναι ισχυρές τοξίνες όπως η ρικίνη.
Οι λεκτίνες μπορούν να απενεργοποιηθούν από συγκεκριμένους μονο- και ολιγοσακχαρίτες, αυτή η δέσμευση είναι για την κατάποση των λεκτινών από σιτάρια, όσπρια και στρυχνοειδή φυτά, η συμπλοκή αυτή εμποδίζει την σύνδεση λεκτίνης-υδαταθρακών εντός της κυτταρικής μεμβράνης.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Ισπανική διάλεκτος της Εξτρεμαδούρα
Η εξτρεμενική διάλεκτος (ενδώνυμο: dialecto extremeño ή castúo) είναι μία από τις νότιες διαλέκτους της ισπανικής γλώσσας στην Ιβηρική χερσόνησο. Εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος της αυτοδιοικούμενης περιφέρειας της Εξτρεμαδούρα στην κεντρο-δυτική Ισπανία. Διαφοροποιείται από τη γειτονική διάλεκτο της Καστίλης-Λα Μάντσα λόγω της διατήρησης του δασέως αλλόφωνου [h] σε θέσεις όπως το ετυμολογικό αρχικό <f-> των λατινικών (π.χ. harina), ως αλλόφωνο του τριβόμενου υπερωικού paja [paha] και του /-s/ σε συλλαβική έξοδο, χαρακτηριστικά που με τη σειρά του την πλησιάζουν στα γειτονικά ανατολικά ανδαλουσιανικά ιδιώματα.
Ο όρος καστούο αναφέρεται στη λογοτεχνική μορφή της διαλέκτου όπως αποτυπώθηκε στη δεκαετία του 1920 από τον ποιητή Λουίς Τσαμίθο Τριγέρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νότιες διάλεκτοι της ισπανικής γλώσσας Κατηγορία:Εξτρεμαδούρα
Κέβιν Κρέιμερ
Ο Κέβιν Τζον Κρέιμερ (αγγλικά: Kevin John Cramer, 21 Ιανουαρίου 1961), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Βόρειας Ντακότα, από τον Ιανουάριο του 2019. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια της Βόρειας Ντακότα, από τον Ιανουάριο του 2013 έως τον Ιανουάριο του 2019. Έχει υπηρετήσει επίσης, ως Μέλος της πολιτειακής Επιτροπής Δημοσίων Υπηρεσιών της Βόρειας Ντακότα, από το 2003 έως το 2012, καθώς και έχει διατελέσει και Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στη Βόρεια Ντακότα από το 1991 έως το 1993.
Εξελέγη πρώτη φορά στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, στις ενδιάμεσες εκλογές του 2018 στη Βόρεια Ντακότα, νικώντας την εν ενεργεία Δημοκρατική Γερουσιαστή Χάιντι Χάιτκαμπ, με ποσοστό 55.1% έναντι 44.3% της Χάιτκαμπ.
Ο Κρέιμερ, είναι ένας από τους πιο στενούς συμμάχους του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσης, αποτελεί και ένα από τα πιο συντηρητικά μέλη της Γερουσίας.
Βιογραφία
Ο Κέβιν Κρέιμερ, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1961 στο Ρολέτ της Βόρειας Ντακότα (μια μικρή κωμόπολη στα βόρεια της πολιτείας). Μεγάλωσε στο Κίντρεντ, μια περιοχή έξω από το Φάργκο της Βόρειας Ντακότα. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Kindred High School" το 1979. Σπούδασε Κοινωνική Εργασία στο Κολλέγιο Κονκόρντια στο Μούρχεντ της Μινεσότας, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1983. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στο Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο Μέρι στο Μπίσμαρκ της Βόρειας Ντακότα, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA) το 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Βόρεια Ντακότα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί από την Βόρεια Ντακότα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κάκκαβος Μαγνησίας
Ο Κάκκαβος είναι πολύ μικρός οικισμός του Δήμου Βόλου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Κάκκαβος βρίσκεται σε υψόμετρο 170 μέτρα ενώ απέχει περίπου 10 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Βόλο. Πρόκειται για χωριό που έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί, τα σπίτια του έχουν γκρεμιστεί και στο οποίο ζούν λίγοι κτηνοτρόφοι. Στα τέλη του 19ου αιώνα, επί τουρκοκρατίας ακόμα (γύρω στα 1860-1870), σε στατιστική της περιοχής από τη Μητρόπολη Δημητριάδος καταγράφονται 150 κάτοικοι. Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1883, γραμμένος ως Κάκαβος (με ένα "κ") στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Παγασώννα. Το 1961 καταργήθηκε και αναφέρθηκε ξανά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Διμηνίου του δήμου Αισωνίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Διμήνι και το Παλιούρι αποτελούν την κοινότητα Διμηνίου που που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αισωνίας του Δήμου Βόλου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 8 κάτοικοι.
Μπορνίτο ντε Σόουζα
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο ντε Σόουζα γεννήθηκε στον δήμο Κέσουα (Quéssua), γιος του δασκάλου και μεταφραστή Ζομπ Μπαλτάζαρ Ντιόγκο (Job Baltazar Diogo), ο οποίος κάποτε είχε φυλακιστεί από το πορτογαλικό καθεστώς. Μητέρα του ήταν η οικοκυρά Καταρίνα Μανουέλ Σιμάου Μπέντου Κατίκα (Catarina Manuel Simão Bento "Katika").
Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο "Amor e Alegria" στην αποστολή Μεθοδιστών της Κέσουα στο Μαλάντζε και στο Ενωμένο Εκκλησιαστικό Σχολείο των Μεθοδιστών στη Λουάντα. Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα στο Εθνικό Λύκειο Σαλβαδόρ Κορέια ντε Σα ε Μπενεβίντες στη Λουάντα. Απέκτησε πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο Αγκοστίνιο Νέτο και επιστημονικό πτυχίο από την Ανωτέρα Σχολή του Παρτίντο (Escola Superior do Partido).
Πολιτική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την πολεμική του δράση στους κόλπους του MPLA το 1969, σε ηλικία 16 ετών, έχοντας επηρεαστεί από τα γεγονότα στο γειτονικό Κονγκό, τη σύλληψη του πατέρα του Ζομπ και του θείου του από την πλευρά της μητέρας του, Δρα Λουίς Μικόλο. Φυλακίστηκε στις φυλακές του Αγίου Παύλου στη Λουάντα και στο Σάο Νικολάου (σημερινό Πράσινο Ακρωτήρι) από τον Ιανουάριο του 1971 ως τον Μάιο του 1974. Απελευθερώθηκε μαζί με τον αδερφό του, έπειτα από την Επανάσταση των γαριφάλων. Η σταδιοδρομία του στα κοινά άρχισε με τον διορισμό του ως εθνικού γραμματέα στη νεολαία του MPLA (JMPLA). Το 1976 έγινε πολιτικός επίτροπος των Ενόπλων Δυνάμεων της Ανγκόλας.
Ήταν επίσης πρόεδρος της Συνταγματικής Επιτροπής της Εθνοσυνέλευσης, που ήταν αρμόδια για την εκπόνηση του συντάγματος του 2010. Έγινε και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του MPLA Parliamentary Group ως τον Φεβρουάριο του 2010, οπότε διορίστηκε υπουργός Διοίκησης Εδαφών. Έπειτα από τις εκλογές του 2012 επαναδιορίστηκε στο αξίωμα την 1η Οκτωβρίου 2012.
Αλκιβιάδης Ριζιώτης
Ο Αλκιβιάδης Ριζιώτης (1883 - 1953) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Μπορνίτο ντε Σόουζα
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Ανγκόλας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Αλκιβιάδης Ριζιώτης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Φάρσαλα και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε πρόεδρος της κοινότητας Φαρσάλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές Φαρσάλων
Φίλια Ξάνθης
Τα Φίλια είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Φίλια βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης και την βορειοανατολική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης σε υψόμετρο 100 μέτρα. Απέχουν 16 χλμ. ΒΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου), 13 χλμ. Α. από την Ξάνθη και 40 χλμ. Δ. από την Κομοτηνή. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στο Σέλερο (ΝΔ.) και τα Σήμαντρα (Α.) από τα οποία διαχωρίζεται με τον χείμαρρο Χαλκόρεμα που νοτιότερα καταλήγει στο ποταμό Κόσυνθο ενώ στα νότια του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής. Δίπλα στο χωριό και την τοποθεσία "Ερέκ Ταρλά" έχουν βρεθεί προϊστορικά ευρήματα καθώς και προϊστορικός οικισμός ενώ στα βόρεια και την τοποθεσία " Καλές" λείψανα ασβεστόκτιστου φρουρίου βυζαντινής / μεταβυζαντινής περιοόδου.
Εσωτερική πολιτική του Βλαντίμιρ Πούτιν
Οι πολιτικές του Πούτιν στο εσωτερικό, ιδιαίτερα στην αρχή της πρώτης προεδρίας του, στόχευαν στη δημιουργία μιας κάθετης δομής εξουσίας. Στις 13 Μαΐου 2000, ο Πούτιν εξέδωσε ένα διάταγμα σύμφωνα με το οποίο χώριζε τα 89 ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας σε επτά διοικητικά ομοσπονδιακά διαμερίσματα, διορίζοντας έναν προεδρικό απεσταλμένο υπεύθυνο για καθεμία από αυτές τις περιφέρειες, τον πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της ρωσικής κυβέρνησης.
Σύμφωνα με τον Στίβεν Ουάιτ, η Ρωσία του Πούτιν κατέστησε σαφές ότι δεν είχε πρόθεση να δημιουργήσει «δεύτερη έκδοση» του αμερικανικού ή βρετανικού πολιτικού συστήματος, αλλά ένα σύστημα που θα ανταποκρινόταν όσο το δυνατόν περισσότερο στις παραδόσεις και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ρωσικού έθνους. Ορισμένοι σχολιαστές έχουν περιγράψει ότι ο Πούτιν ακολουθεί το μοντέλο της «κυρίαρχης δημοκρατίας». Σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της άποψης (όπως ο Βλαντισλάβ Σουρκόφ), οι ενέργειες και οι πολιτικές της κυβέρνησης πρέπει να απολαμβάνουν την υποστήριξη του λαού της Ρωσίας, να υπαγορεύονται από την ίδια την κυβέρνηση και να μην είναι επηρεασμένες ή υπαγορευμένες από κάποιον ξένο φορέα ή χώρα.
Φίλια Ξάνθης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Nτιγικλέρ και σύμφωνα με τα οθωμανικά απογραφικά κατάστιχα (Salname) του 1898 είχε 45 σπίτια μουσουλμάνων ενώ από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 με την ονομασία Φίλια στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σελέρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Σελέρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σελέρου του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 861 κατοίκους.
Εσωτερική πολιτική του Βλαντίμιρ Πούτιν
Ο Πούτιν έχει, επίσης, προσπαθήσει να μειώσει την επιρροή των ολιγαρχών και έχει ενισχύσει τον κρατικό τομέα, συμβάλλοντας στην ενίσχυση της ρωσικής οικονομίας.
Το σύστημα διακυβέρνησης του Πούτιν χαρακτηρίζεται από τον Σουηδό οικονομολόγο Άντερς Ώσλουντ ως ένα σύστημα χειροκίνητης διαχείρισης: «Αφού ο Πούτιν ανέλαβε εκ νέου την προεδρία το 2012, η διακυβέρνησή του περιγράφεται καλύτερα ως «χειροκίνητη διαχείριση», όπως οι Ρώσοι συνηθίζουν να λένε. Ο Πούτιν έχει δηλαδή ελευθερία κινήσεων για να κυβερνήσει, συχνά με ανεπαρκή αξιολόγηση των συνεπειών μιας απόφασης. Ο λόγος που ο Πούτιν δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομία είναι η άποψη του ότι οι οικονομικές κρίσεις αποσταθεροποιούν πολιτικά μια χώρα, μια άποψη που προέρχεται από το κραχ του 1998. Επομένως, νοιάζεται για την οικονομική σταθερότητα»
Φίλια Ξάνθης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Εσωτερική πολιτική του Βλαντίμιρ Πούτιν
Την περίοδο μετά το 2012 έχουν σημειωθεί μαζικές διαμαρτυρίες κατά της νοθείας, της λογοκρισίας και της αυστηροποίησης των νόμων του συνέρχεσθαι. Τον Ιούλιο του 2000, σύμφωνα με ένα νόμο που πρότεινε ο ίδιος και εγκρίθηκε από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση της Ρωσίας, ο Πούτιν απέκτησε το δικαίωμα να απολύσει τους επικεφαλής των 89 ομοσπονδιακών υποκειμένων. Το 2004, η άμεση εκλογή των επικεφαλής των ομοσπονδιακών υποκειμένων καταργήθηκε. Πλέον τους επικεφαλής των ομοσπονδιακών υποκειμένων τους προτείνει ο πρόεδρος και ο διορισμός παραπέμπεται στο τοπικό κοινοβούλιο για να εγκριθεί.
Ο Πούτιν θεώρησε αυτή την απόφαση απαραίτητη κίνηση για να σταματήσει τις αποσχιστικές τάσεις που υπήρχαν σε ορισμένες δημοκρατίες, αλλά και για να απαλλαγεί από εκείνους τους κυβερνήτες που είχαν δεσμούς με το οργανωμένο έγκλημα. Αυτή αλλά και άλλες αποφάσεις του Πούτιν έχουν επικριθεί από πολλά ανεξάρτητα ρωσικά μέσα ενημέρωσης και δυτικούς σχολιαστές ως αντιδημοκρατικές. Το 2012, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, διάδοχος του Πούτιν, άλλαξε το νόμο και οι επικεφαλείς των ομοσπονδιακών υποκειμένων της Ρωσίας εκλέγονται από τον λαό.
Κατά την πρώτη του θητεία, ο Πούτιν αντιτάχθηκε σε ορισμένους από τους ολιγάρχες που έβγαλε η εποχή Γιέλτσιν, καθώς και στους πολιτικούς του αντιπάλους, με αποτέλεσμα την εξορία ή τη φυλάκιση ανθρώπων όπως ο Μπορίς Μπερεζόφσκι, ο Βλαντίμιρ Γκουσίνσκι και ο Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, ενώ ολιγάρχες όπως οι Ρομάν Αμπράμοβιτς και Αρκάντι Ροτενμπέργκ είναι φίλοι και σύμμαχοι με τον Πούτιν. Ο Αμπράμοβιτς, μάλιστα, ήταν κυβερνήτης της Τσετσενίας για οχτώ χρόνια, επενδύοντας περίπου 1 δισεκατομμύριο ευρώ στη περιοχή. Ο Πούτιν πέτυχε να κωδικοποιήσει το δίκαιο της γης και το φορολογικό δίκαιο και δημοσίευσε νέους κώδικες για το εργατικό, διοικητικό, ποινικό, εμπορικό και αστικό δικονομικό δίκαιο. Υπό την προεδρία του Μεντβέντεφ, η κυβέρνηση του Πούτιν εφάρμοσε ορισμένες βασικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα της κρατικής ασφάλειας, ψηφίζοντας νόμους για τη μεταρρύθμιση της ρωσικής αστυνομίας και του στρατού.
Οικονομικές, βιομηχανικές και ενεργειακές πολιτικές
Ο Σεργκέι Γκουρίεφ διακρίνει την οικονομική πολιτική του Πούτιν σε τέσσερις διακριτές περιόδους: τα χρόνια των «μεταρρυθμίσεων» στην πρώτη θητεία του (1999–2003), τα χρόνια της «κρατικοποίησης» στη δεύτερη θητεία του (2004 – πρώτο εξάμηνο 2008), οι επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και ανάκαμψης (δεύτερο εξάμηνο 2008–2013), αλλά και οι επιπτώσεις της αντιπαράθεσης με την Ουκρανία, τις δυτικές κυρώσεις, την πτώση των τιμών των ορυκτών καυσίμων και τη στασιμότητα (2014–σήμερα).
Το 2000, ο Πούτιν ξεκίνησε το «Πρόγραμμα για την Κοινωνικοοικονομική Ανάπτυξη της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην περίοδο 2000–2010», αλλά εγκαταλείφθηκε το 2008 όταν το πρόγραμμα είχε ολοκληρωθεί μόνο κατά 30%. Τροφοδοτημένος από την άνθηση του εμπορίου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, συμπεριλαμβανομένης της ανόδου των τιμών του πετρελαίου σε επίπεδα ρεκόρ, υπό την κυβέρνηση Πούτιν από το 2000 έως το 2016, το εισόδημα του μέσου ρώσου πολίτη αυξήθηκε κατά 4.5 φορές. Κατά τη διάρκεια των πρώτων οκτώ ετών της διακυβέρνησης Πούτιν, η βιομηχανία αναπτύχθηκε σημαντικά, τόσο ως προς τη βιομηχανική παραγωγή αλλά και την παρουσία των βιομηχανικών επιχειρήσεων, με τον τομέα των κατασκευών, τα πραγματικά εισοδήματα, και η μεσαία τάξη να καταγράφουν μεγάλη άνοδο και βελτίωση στο βιοτικό τους επίπεδο. Το ρωσικό ταμείο εναπόθεσης εισπράξεων από τα πετρέλαια επέτρεψε στη Ρωσία να αποπληρώσει όλα τα χρέη που κληρονόμησε από τη Σοβιετική Ένωση ως το 2005. Η Ρωσία προσχώρησε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου στις 22 Αυγούστου 2012.
Το 2006, ο Πούτιν ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ενοποίησης της ρωσικής αεροδιαστημικής βιομηχανίας, για να φέρει τις μεγάλες εταιρείες παραγωγής υπό την επίβλεψη μιας ενιαίας εταιρείας, της Ενωμένης Αεροδιαστημικής Επιχείρησης (Объединённая авиастроительная корпорация). Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο γενικός διευθυντής της επιχείρησης ανακοίνωσε ότι η επιχείρηση θα λάβει το μεγαλύτερο πακέτο στήριξης στην αεροναυπηγική βιομηχανία που έχει καταβάλλει από το 1991 η ρωσική κυβέρνηση, προκειμένου να πληρώσει και να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της.
Το 2014, ο Πούτιν υπέγραψε συμφωνία προμηθεύοντας στην Κίνα 38 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Το εγχείρημα Δύναμη της Σιβηρίας, το οποίο ο Πούτιν αποκάλεσε το «μεγαλύτερο κατασκευαστικό έργο στον κόσμο», ξεκίνησε το 2019 και αναμένεται να συνεχιστεί για 30 χρόνια κοστίζοντας στην Κίνα 400 δισεκατομμύρια δολάρια σε 30 χρόνια. Η οικονομική κρίση της Ρωσίας ξεκίνησε το δεύτερο εξάμηνο του 2014, όταν το ρωσικό ρούβλι κατέρρευσε λόγω της πτώσης της τιμής του πετρελαίου και των διεθνών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, ενώ το 2017 η Ρωσία επέστρεψε σε ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτά τα γεγονότα με τη σειρά τους οδήγησαν στην απώλεια της εμπιστοσύνης των επενδυτών στη ρωσική οικονομία και την εκροή κεφαλαίων, αν και έχει επίσης υποστηριχθεί ότι οι κυρώσεις είχαν ελάχιστη έως καθόλου επίδραση στην οικονομία της Ρωσίας. Το 2017 η Ρωσία επανήλθε σε ρυθμούς ανάπτυξης, καταγράφοντας ανάπτυξη 1.8% το 2017, 2.8% το 2018 και 2.2% το 2019. Ακόμη και η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, που οδήγησε σε κυρώσεις αρκετά μεγαλύτερης κλίμακας από αυτές του 2014, με τις αποχωρήσεις εταιρειών που απασχολούσαν χιλιάδες άτομα στη Ρωσία, έχει οδηγήσει σε χαμηλότερη του αναμενομένου ύφεση. Ο Πούτιν έχει επικριθεί για τη διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα, κερδίζοντας από το Έργο Αναφοράς της Διαφθοράς και του Οργανωμένου Εγκλήματος τον τίτλο του προσώπου της χρονιάς για το 2014.
Σύμφωνα με το αντιπολιτευόμενο Meduza, ο Πούτιν έχει προβλέψει από το 2007 σε πολλές περιπτώσεις ότι η Ρωσία θα γίνει μία από τις πέντε μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου. Το 2013, είπε ότι το ΑΕΠ της Ρωσίας ήταν ένα από τα πέντε μεγαλύτερα παγκοσμίως, αλλά η ρωσική οικονομία εξακολουθεί να υστερεί σε σχέση με άλλες χώρες σε δείκτες όπως η παραγωγικότητα της εργασίας.
Περιβαλλοντική πολιτική
Ο Πούτιν επιβλέπει προσωπικά μια σειρά προγραμμάτων προστασίας για σπάνια και απειλούμενα ζώα στη Ρωσία, όπως η τίγρη του Αμούρ, η λευκή φάλαινα, η πολική αρκούδα, και η λεοπάρδαλη του χιονιού.
Θρησκευτική πολιτική
Ο Πούτιν παρακολουθεί τακτικά τις πιο σημαντικές λειτουργίες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τις κύριες ιερές ημέρες και έχει δημιουργήσει καλή σχέση με τους Πατριάρχες της Ρωσικής Εκκλησίας, τον αείμνηστο Αλέξιο Β΄ της Μόσχας και τον σημερινό Κύριλλο της Μόσχας. Ως πρόεδρος, ο Πούτιν συμμετείχε στην προώθηση της πράξης κανονικής επανένωσης με το Πατριαρχείο Μόσχας, η οποία υπεγράφη στις 17 Μαΐου 2007, η οποία αποκατέστησε τις σχέσεις μεταξύ της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας και της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας μετά από ένα σχίσμα 80 ετών.
Υπό τον Πούτιν, η Χασιδική Ομοσπονδία Εβραϊκών Κοινοτήτων της Ρωσίας έχει αυξήσει την επιρροή της στην εβραϊκή κοινότητα, εν μέρει λόγω της επιρροής επιχειρηματιών που υποστήριζαν την Ομοσπονδία, όπως οι Λεβ Λεβίεφ και Ρομάν Αμπράμοβιτς. Σύμφωνα με το Εβραϊκό Τηλεγραφικό Πρακτορείο, ο Πούτιν είναι δημοφιλής πολιτικός στην κοινότητα των Ρωσοεβραίων, η οποία τον βλέπει σαν δύναμη σταθερότητας. Ο αρχιραβίνος της Ρωσίας, Μπερέλ Λαζάρ, έχει υποστηρίξει ότι ο Πούτιν «έδινε μεγάλη προσοχή στις ανάγκες της κοινότητάς μας και συνδέθηκε με εμάς με βαθύ σεβασμό». Το 2016, ο Ρόναλντ Σ. Λάουντερ, πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου, επαίνεσε επίσης τον Πούτιν επειδή αυτός έκανε τη Ρωσία «μια χώρα όπου οι Εβραίοι είναι ευπρόσδεκτοι».
Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υποστηρικτές της θρησκευτικής ελευθερίας έχουν επικρίνει την κατάσταση της θρησκευτικής ελευθερίας στη Ρωσία. Το 2016, ο Πούτιν επέβλεψε την ψήφιση νομοθεσίας που απαγόρευε τη δράση ιεραποστόλων στη Ρωσία. Θρησκευτικές μειονότητες έχουν καταπιεστεί σύμφωνα με τους νόμους κατά του εξτρεμισμού, ιδιαίτερα οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Μία από τις τροποποιήσεις του 2020 στο Σύνταγμα της Ρωσίας έχει οδηγήσει στην αναφορά του Θεού στο σύνταγμα της Ρωσίας.
Στρατιωτική ανάπτυξη
Μετά την ανακοίνωση της επανέναρξης των μεγάλης απόστασης πτήσεων των στρατηγικών βομβαρδιστικών αεροπλάνων της Ρωσίας ακολούθησε η ανακοίνωση του Ρώσου υπουργού Άμυνας Ανατόλι Σερντιουκόφ κατά τη συνάντησή του με τον Πούτιν στις 5 Δεκεμβρίου 2007, ότι 11 πλοία, συμπεριλαμβανομένου του αεροπλανοφόρου Ναύαρχος Κουζνετσόφ, θα συμμετείχαν στο πρώτο μεγάλο ναυτικό ταξίδι του ρωσικού ναυτικού στη Μεσόγειο από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ενώ από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 η Ρωσία άρχισε να αφιερώνει ένα μεγαλύτερο χρηματικό ποσό στη στρατιωτική και αμυντική βιομηχανία της, μόλις το 2008 ξεκίνησε η πλήρης μεταρρύθμιση του ρωσικού στρατού, με στόχο τον εκσυγχρονισμό των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων και την αύξηση της αποτελεσματικότητάς τους και του αξιόμαχού τους. Η μεταρρύθμιση πραγματοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον υπουργό Άμυνας Σερντιουκόφ κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μεντβέντεφ, υπό την επίβλεψη τόσο του Πούτιν, ως αρχηγού της κυβέρνησης, όσο και του Μεντβέντεφ, ως αρχιστράτηγου των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Τα βασικά στοιχεία της μεταρρύθμισης του ρωσικού στρατού περιελάμβαναν τη μείωση των ενόπλων δυνάμεων σε ένα εκατομμύριο, τη μείωση του αριθμού των αξιωματικών, τον συγκεντρωτισμό με την αλλαγή του τρόπου εκπαίδευσης των αξιωματικών καθώς οι 65 στρατιωτικές σχολές έγιναν 10 «συστημικά» στρατιωτικά κέντρα εκπαίδευσης, τη δημιουργία ενός επαγγελματικού σώματος Υπαξιωματικών, τη μείωση του μεγέθους της κεντρικής στρατιωτικής διοίκησης, την εισαγωγή περισσότερης επιμελητείας από πολίτες και βοηθητικού προσωπικού, την αναδιοργάνωση των εφεδρειών, την αναδιοργάνωση του στρατού πάνω σε ένα σύστημα ταξιαρχιών και την αναδιοργάνωση των αεροπορικών δυνάμεων σε σύστημα βασισμένο στις αεροπορικές βάσεις και όχι στα συντάγματα.
Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, ο Πούτιν ξεκίνησε το πρόγραμμα ανάπτυξης των πυρηνικών δυνατοτήτων της Ρωσίας λόγω της μονομερούς απόφασης του Προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη Συνθήκη του 1972 κατά των βαλλιστικών πυραύλων. Για να αντιμετωπίσει, κατά τον Πούτιν, την αμερικανική προσπάθεια για την υπονόμευση των δυνατοτήτων πυρηνικής αποτροπής της Ρωσίας, η Μόσχα έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα ανάπτυξης νέων όπλων ικανών να νικήσουν κάθε νέο αμερικανικό σύστημα άμυνας βαλλιστικών πυραύλων ή αναχαίτισης. Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι αυτή η στρατηγική πυρηνικού επανεξοπλισμού της Ρωσίας επί Πούτιν παραβιάζει τους όρους της Συνθήκης για τις πυρηνικές δυνάμεις μέσου βεληνεκούς που συνήψαν τον Δεκέμβριο του 1987 οι Γκορμπατσώφ και Ρήγκαν.
Ως εκ τούτου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα θεωρούν πλέον ότι δεσμεύονται από τους όρους της συνθήκης, αυξάνοντας τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών. Έπειτα ο Πούτιν δηλώσει ότι η Ρωσία δεν θα ξεκινήσει πρώτη σε μια πυρηνική σύγκρουση, αλλά θα απαντήσει και θα εκμηδενίσει τον αντίπαλο, και ότι η Ρωσία θα είναι το θύμα. Παράλληλα ισχυρίστηκε ότι οι Ρώσοι θα πάνε στο παράδεισο σαν μάρτυρες.
Ο Πούτιν επιδίωξε επίσης να αυξήσει τις εδαφικές διεκδικήσεις της Ρωσίας στην Αρκτική και τη στρατιωτική της παρουσία εκεί. Τον Αύγουστο του 2007, η ρωσική αποστολή Αρκτική 2007, η οποία αποτελεί μέρος της έρευνας που σχετίζεται με τη ρωσική αξίωση εδαφικής επέκτασης του 2001, τοποθέτησε μια ρωσική σημαία στον βυθό της θάλασσας στο Βόρειο Πόλο. Τόσο η παρουσία του ρωσικού στρατού και των υποβρυχίων στην Αρκτική αυξάνεται.
Πολιτική για τα ανθρώπινα δικαιώματα
Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ισχυρίζεται ότι από τον Μάιο του 2012, όταν ο Πούτιν επανεξελέγη πρόεδρος, η Ρωσία έχει θεσπίσει πολλούς περιοριστικούς νόμους, έχει ξεκίνησε επιθεωρήσεις σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, έχει παρενοχλήσει και φυλακίσει πολιτικούς ακτιβιστές και έχει αρχίσει να περιορίζει τους επικριτές του καθεστώτος. Η Ρωσία έχει ψηφίσει νόμο για τους «ξένους πράκτορες», ο οποίος θεωρείται υπερεκτενής καθώς περιλαμβάνει ρωσικές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις και οργανώσεις του εξωτερικού, το νόμο περί προδοσίας και το νόμο του συνέρχεσθαι που τιμωρεί πολλές εκφράσεις διαφωνίας.
Οι ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων επέκριναν τη Ρωσία για λογοκρισία κατά των ΛΟΑΤ με τις διατάξεις του «νόμου για την προπαγάνδα των ομοφυλοφίλων». Ο νόμος αναφέρεται στην απαγόρευση προώθησης μηνυμάτων που στρέφονται εναντίον της παραδοσιακής έννοιας της οικογένειας. Σύμφωνα με τα δυτικά ΜΜΕ, η ύπαρξη του νόμου αυτού έχει αυξήσει τη βία κατά των ΛΟΑΤ.
Πολιτική για τα ΜΜΕ
Σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα η Ρωσία ήταν 148η στην ελευθερία του τύπου το 2013, σε κατάλογο 179 χωρών. Ιδιαίτερα επέκρινε τη Ρωσία για την καταστολή της αντιπολίτευσης και την αποτυχία των αρχών να καταδιώξουν σθεναρά και να προσαγάγουν στη δικαιοσύνη εγκληματίες που έχουν δολοφονήσει δημοσιογράφους. Το Freedom House κατατάσσει τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ως "μη ελεύθερα", υποδεικνύοντας ότι απουσιάζουν βασικές διασφαλίσεις και εγγυήσεις για την ασφάλεια και την ανεξαρτησία των δημοσιογράφων και τις επιχειρήσεις των μέσων ενημέρωσης να κάνουν τη δουλειά τους ελεύθερα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Πούτιν και ο κύκλος του άρχισαν να προωθούν στα ΜΜΕ την εικόνα των σταθεροποιητών που δημιουργούν μια νέα ισχυρή Ρωσία, παρομοιάζοντας τη διακυβέρνησή τους με αυτή των ηγετών του 17ου αιώνα που τερμάτισαν την πιο δύσκολη περίοδο του Βασιλείου της Ρωσίας την επονομαζόμενη «Εποχή των αναστατώσεων» της Ρωσίας,
Παρά το γεγονός ότι τα ελαττώματα της κυβέρνησης Πούτιν είναι γνωστά, οι νέοι θαυμάζουν τον Πούτιν για πολλούς λόγους, όπως η σταθερότητα, η ανάπτυξη, η επαναφορά της εθνικής υπερηφάνειας με διπλωματικές και στρατιωτικές νίκες, με τα ΜΜΕ να έχουν παίξει ρόλο σε αυτό.
Προώθηση του συντηρητισμού
Ο Πούτιν έχει προωθήσει συντηρητικές πολιτικές σε κοινωνικά, πολιτιστικά και πολιτικά ζητήματα, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Ο Πούτιν έχει επιτεθεί στην παγκοσμιοποίηση και στον νεοφιλελευθερισμό. Οι μελετητές συνδέουν τον Πούτιν με τον ρωσικό συντηρητισμό. Ο Πούτιν έχει προωθήσει νέες δεξαμενές σκέψης που συγκεντρώνουν ομοϊδεάτες διανοούμενους και συγγραφείς. Για παράδειγμα, ο σύλλογος Ιζμπόρσκι, ο οποίος ιδρύθηκε το 2012 από τον συντηρητικό δεξιό δημοσιογράφο Αλεξάντερ Προχάνοφ, τονίζει τον ρωσικό εθνικισμό, την αποκατάσταση του ιστορικού μεγαλείου της Ρωσίας και τη συστηματική αντίθεση στις φιλελεύθερες ιδέες και πολιτικές. Ο Βλαντισλάβ Σουρκόφ, ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος, έχει αποτελέσει έναν από τους βασικούς συμβούλους του Πούτιν σε θέματα οικονομίας.
Σε πολιτιστικά και κοινωνικά ζητήματα ο Πούτιν έχει συνεργαστεί στενά με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Πατριάρχης της Μόσχας Κύριλλος, επικεφαλής της ρωσικής Εκκλησίας, ενέκρινε την εκλογή του το 2012 δηλώνοντας ότι η θητεία του Πούτιν ήταν σαν «ένα θαύμα από τον Θεό». Στη Σοβιετική εποχή η εκκλησία δεχόταν καταπιέσεις. Πλέον έχει σημαντική επιρροή στη κοινωνία και είναι πολύ σεβαστή. Έτσι ο Κύριλλος έχει ενισχύσει τη σύσφιγξη των δεσμών των πιστών με το κράτος.
Η Ρωσική Εκκλησία έχει υποστηρίξει την επέκταση της ρωσικής εξουσίας στην Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία. Ορισμένοι Ρώσοι ορθόδοξοι θεωρούν τον Πούτιν διεφθαρμένο και βάναυσο ισχυρό άνδρα ή ακόμα και τύραννο. Άλλοι δεν τον θαυμάζουν, αλλά εκτιμούν το γεγονός ότι μάχεται ενάντια στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Άλλοι πάλι εκτιμούν το γεγονός ότι ο Πούτιν υπερασπίζεται μερικές Ορθόδοξες διδασκαλίες, είτε πιστεύει σε αυτές είτε όχι.
Για τις αμβλώσεις, ο Πούτιν έχει δηλώσει ότι «Στον σύγχρονο κόσμο, η απόφαση εξαρτάται από την ίδια τη γυναίκα». Αυτό τον έφερε σε αντίθεση με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το 2020, υποστήριξε τις προσπάθειες για τη μείωση του αριθμού των αμβλώσεων αντί της απαγόρευσής τους.
Ο Πούτιν υποστήριξε το ρωσικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2020. Μεταξύ άλλων, στο Σύνταγμα της Ρωσίας περιγράφεται ότι ο γάμος είναι η νομική ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας Κατηγορία:Βλαντίμιρ Πούτιν
Unidas Podemos
Το Ενωμένοι Μπορούμε (ισπανικά: Unidas Podemos, UP) ήταν αριστερή εκλογική συμμαχία κομμάτων του δημοκρατικού σοσιαλισμού.
Σχηματίστηκε από τα κόμματα των Podemos (ελλ.: Μπορούμε), την Ενωμένη Αριστερά (United Left), και από άλλα αριστερά (και ορισμένα που κάποιοι χαρακτηρίζουν και ακροαριστερά) κόμματα τον Μάιο για να διεκδικήσουν τις ισπανικές γενικές εκλογές του 2016. Η επίσημη προσυμφωνία της συμμαχίας ανακοινώθηκε στις 9 Μαΐου 2016 μετά από εβδομάδες διαπραγματεύσεων.
Κατηγορία:Ισπανικά πολιτικά κόμματα
Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (αντιστράτηγος)
Ο Παναγιώτης (Τάκης) Αναγνωστόπουλος (1914 - ...) ήταν αντιστράτηγος του ελληνικού Στρατού Ξηράς και πολιτικός. Διατέλεσε κλαδάρχης Κατασκοπείας της ΚΥΠ, αρχηγός της ΚΥΠ, γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε 1914 στα Καλάβρυτα και μεγάλωσε στην Πάτρα. Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, στη Μέση Ανατολή και στον εμφύλιο πόλεμο με τις κυβερνητικές δυνάμεις εναντίον του ΔΣΕ.
Ήταν πολιτικός φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου και το Νοέμβριο του 1963 (συνταγματάρχης τότε), μετά την εκλογική νίκη της Ενώσεως Κέντρου, τοποθετήθηκε κλαδάρχης του Α΄ Κλάδου Κατασκοπείας της τότε ΚΥΠ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το Μάιο του 1965, οπότε έγινε αρχηγός της ΚΥΠ.
Έμεινε στη θέση αυτή μόλις δύο μήνες, καθώς μετά την Αποστασία και τα Ιουλιανά αντικαταστάθηκε από τον βασιλόφρονα στρατηγό Κυριάκο Παπαγεωργόπουλο. Επιπλέον, κατηγορήθηκε ως ηγετικό στέλεχος της υποτιθέμενης οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ, μαζί με τον συνταγματάρχη Αλέξανδρο Παπατέρπο και τους λοχαγούς Τάκη Παπαγεωργόπουλο και Άρι Μπουλούκο. Στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ, που ολοκληρώθηκε το 1967, λίγο πριν την επιβολή της χούντας, αθωώθηκε για όλες τις κατηγορίες.
Μεταπολιτευτικά, στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Σεπτέμβριο του 1984 και στη συνέχεια γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ, από τον Σεπτέμβριο του 1984 μέχρι το 1986.
Γαλατικός Πόλεμος
Ο Γαλατικός Πόλεμος είναι μια σειρά στρατιωτικών εκστρατειών με επικεφαλής τον Ρωμαίο ανθύπατο Ιούλιο Καίσαρα εναντίον γαλατικών φυλών. Διήρκεσε από το 58 έως το 51 π.Χ. και ουσιαστικά τελείωσε με την αποφασιστική μάχη της Αλεσίας, η οποία οδήγησε στην επέκταση της κυριαρχίας της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στο σύνολο της Γαλατίας.
Η εσωτερική διάσπαση των Γαλατών σε φυλές διευκόλυνε τη νίκη του Καίσαρα και η προσπάθεια του Βερκιγκετορίξ να ενώσει τους Γαλάτες κατά της ρωμαϊκής εισβολής έφτασε πολύ αργά. Παρόλο που ο Καίσαρ περιέγραψε την εισβολή ως προληπτική και αμυντική δράση, οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο πόλεμος διεξήχθη κυρίως για να τονώσει την πολιτική του καριέρα και να του εξασφαλίσει πόρους.
Ωστόσο, η κατάκτηση της Γαλατίας είχε μεγάλη σημασία για τους Ρωμαίους, καθώς οι ήδη από το 121 π.Χ. κατακτημένες από τη Ρώμη περιοχές στα νότια της Γαλατίας δέχονταν επιθέσεις από διάφορες γαλατικές φυλές εγκατεστημένες πιο βόρεια. Η κατάκτηση της Γαλατίας επέτρεψε επίσης στη Ρώμη να εξασφαλίσει τα φυσικά σύνορα του Ρήνου. Η εξέλιξη του πολέμου περιγράφεται από τον Ιούλιο Καίσαρα στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, το οποίο παραμένει η πιο σημαντική ιστορική πηγή για τον Γαλατικό πόλεμο, τόσο για τα πολεμικά γεγονότα όσο και για τις πολλές πληροφορίες για την κοινωνική δομή των Γαλατών.
Μικρό ιστορικό
εναλλ.=|μικρογραφία|325x325εσ|Χάρτης της Γαλατίας τον 1ο αιώνα π.Χ., που δείχνει τις θέσεις των κελτικών φυλών. Το 121 π.Χ., οι Ρωμαίοι κατέκτησαν το νότο της Γαλατίας, περιοχή η οποία στη συνέχεια σχημάτισε την επαρχία της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας (που μετονομάστηκε σε Ναρβωνική Γαλατία από το 27 π.Χ.), ουσιαστική διάβαση προς τις ισπανικές αποικίες τους. Η υπόλοιπη Γαλατία δεν φαίνονταν να τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα, παρόλο που μέσα από τα εδάφη της περνούσε ο πολύ σημαντικός Δρόμος του κασσίτερου. Το 102 και 101 π.Χ., οι νίκες του Μάριου στην Αιξ-αν-Προβάνς κατά των Κίμβρων και Τευτόνων, Γερμανών εισβολέων, εξασφάλισαν την ειρήνη τόσο στις ανεξάρτητες γαλατικές φυλές όσο και στη ρωμαϊκή επαρχία της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας.
Τον πόλεμο της κατάκτησης της Γαλατίας τον προκάλεσε η φιλοδοξία του Ιουλίου Καίσαρα. Το 59 π.Χ., σχηματίστηκε η πρώτη Τριανδρία με τον Καίσαρα, τον πολιτικό αντίπαλό του Πομπήιο και τον Κράσσο. Ο Καίσαρ έλαβε το αξίωμα του ανθύπατου της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας καθώς και της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας. Με την κατάκτηση της Γαλατίας ο Καίσαρας βρήκε τη δυνατότητα να αποκτήσει τη στρατιωτική δόξα που θα τον καθιστούσε ισάξιο με τον Πομπήιο. Οι νίκες του επέτρεψαν να δημιουργήσει έναν στρατό στρατιωτών αφιερωμένων στον αρχηγό τους. Η λεηλασία, κοινή πρακτική των στρατιωτικών επιχειρήσεων εκείνης της εποχής, και οι φόροι που επιβάλλονταν στους νικημένους λαούς του εξασφάλισαν τα απαραίτητα οικονομικά μέσα για να επιβληθεί πολιτικά στη Ρώμη.
Την αφορμή για την παρέμβαση του Καίσαρα στη Γαλατία την έδωσαν οι Ελβέτιοι, γαλατική φυλή που ζούσε στις Άλπεις, οι οποίοι πιεζόμενοι από τα ανατολικά από γερμανικές φυλές, ήθελαν να μεταναστεύσουν στα νοτιοδυτικά της Γαλατίας. Η γαλατική φυλή του Αιδούων, συμμάχων των Ρωμαίων, απειλούμενη από τη μετανάστευση των Ελβετών, κάλεσε τον Καίσαρα για βοήθεια. Ο Καίσαρ εισήλθε στη Γαλατία στο 58 π.Χ., ανάγκασε τους Ελβέτιους να επιστρέψουν στα εδάφη τους και απώθησε πίσω από το Ρήνο τη γερμανική φυλή των Σουέβων. Ωστόσο, αντί να επιστρέψει νικητής στη βάση του, ο Καίσαρ εγκατέστησε τα στρατεύματά του στη Γαλατία και πήγε στην Ιταλία για να συγκεντρώσει ενισχύσεις.
Έναρξη της πολεμικής εκστρατείας εναντίον των Ελβέτιων
αριστερά|μικρογραφία|330x330εσ|Άγαλμα του [[Ιούλιος Καίσαρ|Ιουλίου Καίσαρα στον Κήπο του Κεραμικού, στο Παρίσι]] Οι Ελβέτιοι ήταν μια συνομοσπονδία περίπου πέντε γαλατικών φυλών που ζούσαν στο ελβετικό οροπέδιο, περιμετρικά από τα βουνά καθώς και από τους ποταμούς Ρήνο και Ροδανό, και άρχισαν, πιεζόμενοι από τους Γερμανούς του Αριόβιστου, να κινούνται προς τα δυτικά. Το 58 π.Χ., οι Ελβέτιοι προγραμμάτισαν μια μαζική μετανάστευση υπό την ηγεσία του Οργκετόριγα. Σχεδίαζαν να ταξιδέψουν στη Γαλατία και να εγκατασταθούν στη δυτική ακτή, μια διαδρομή που θα τους οδηγούσε μέσα από τα εδάφη των Αιδούων, συμμάχων των Ρωμαίων. [21].
Οι Ελβέτιοι έστειλαν απεσταλμένους σε γειτονικές φυλές για να διαπραγματευτούν ειρηνική διέλευση. Ο Οργκετόριξ συνήψε συμμαχία με τον Σηκουανό ηγέτη Κάστικους και κανόνισε το γάμο της κόρης του με έναν ηγέτη των Αιδούων, τον Ντουμνόριξ. Οι τρεις κρυφά προγραμμάτισαν να γίνουν βασιλείς των αντίστοιχων φυλών τους και κύριοι ολόκληρης της Γαλατίας. Οι προσωπικές φιλοδοξίες του Οργκετόριγα αποκαλύφθηκαν και επρόκειτο να δικαστεί, με την ποινή να είναι θάνατος στην πυρά. Ο Οργκετόριξ δραπέτευσε με τη βοήθεια οπαδών του, αλλά πέθανε κατά τη διάρκεια της φυγής του. Είναι πιθανόν να αυτοκτόνησε, όπως αναφέρει ο Καίσαρ.
Μετά τον θάνατό του, τα σχέδια της μετανάστευσης συνεχίστηκαν. Ο Καίσαρ χρονολογεί την αναχώρησή τους στις 28 Μαρτίου και αναφέρει ότι έκαψαν όλες τις πόλεις και τα χωριά τους, έτσι ώστε να αποθαρρύνουν τις σκέψεις μεταξύ των αναποφάσιστων να επιστρέψουν και των εχθρών να καταλάβουν το χώρο τους. εναλλ.=|μικρογραφία|355x355εσ|Η εκστρατεία του 58 π.Χ. Ο Καίσαρας βρισκόταν στην Ιταλία όταν έλαβε τα νέα. Με μια μόνο λεγεώνα στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία, την απειλούμενη επαρχία, έσπευσε αμέσως και διέταξε τη στρατολόγηση βοηθητικών μονάδων και την καταστροφή της γέφυρας του Ροδανού. Ο Ελβέτιοι έστειλαν μια πρεσβεία για να διαπραγματευτεί ειρηνική διέλευση, υποσχόμενοι να διαβούν την περιοχή ειρηνικά. Ο Καίσαρας ανέστειλε τις διαπραγματεύσεις για δεκαπέντε ημέρες και χρησιμοποίησε το χρόνο για να ενισχύσει τη θέση του με κατασκευή αναχώματος 19 μιλίων, από τις όχθες του Ροδανού μέχρι τα όρη Ζυρά και παράλληλη τάφρο. Όταν η πρεσβεία επέστρεψε, ο Καίσαρας αρνήθηκε το αίτημά τους και τους προειδοποίησε ότι ήταν αντίθετος σε οποιαδήποτε προσπάθεια να περάσουν τον ποταμό. Πολλές απόπειρες διέλευσης αποκρούστηκαν γρήγορα. Ο Ελβέτιοι γύρισαν πίσω και άρχισαν διαπραγματεύσεις με τους Σηκουανούς και τους Αιδούους για μια εναλλακτική διαδρομή.
Αφήνοντας τη μοναδική λεγεώνα του υπό τις εντολές του Τίτου Λαβιηνού, ο Καίσαρας έσπευσε στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, συγκέντρωσε πέντε λεγεώνες και επέστρεψε μέσω των Άλπεων, διασχίζοντας εδάφη πολλών εχθρικών φυλών και πολεμώντας καθ 'οδόν.
Εν τω μεταξύ, οι Ελβέτιοι είχαν ήδη διασχίσει τα εδάφη των Σηκουανών και λεηλατούσαν τα εδάφη των Αιδούων, Αμπάρρων και Αλλοβρόγων, οι οποίοι ζήτησαν τη βοήθεια του Καίσαρα. Ο Καίσαρ συνάντησε τους Ελβέτιους καθώς διέσχιζαν τον ποταμό Αράρη (σημερινό Σον), όπου κατέστρεψε μεγάλο μέρος των δυνάμεών τους.
Εκστρατεία κατά των Σουηβών
αριστερά|μικρογραφία|Ρωμαίος λεγεωνάριος Γύρω στο 72 π.Χ., ο Αριόβιστος, αρχηγός της φυλής Σουηβών και βασιλιάς γερμανικών λαών, μετανάστευσε με τη φυλή του από τα ανατολικά προς την περιοχή των ποταμών Μάρνη και Ρήνου. Οι Αίδουοι και οι σύμμαχοί τους τους πολέμησαν, καθώς και τους Γαλάτες συμμάχους του Αριόβιστου, τους Αρβέρνους και Σηκουανούς, αλλά ηττήθηκαν, χάνοντας εδάφη και άνδρες που οι Σουηβοί πήραν ως όμηρους. Ωστόσο, αυτοί που υπέφεραν περισσότερο από τη γερμανική εισβολή ήταν οι Σηκουανοί, καθώς μετά από νίκη αντάμειψαν τον Αριόβιστο με γη, όπου εγκαταστάθηκε με 120.000 ανθρώπους του. Όταν έφτασαν 24.000 νέοι άποικοι άλλων γερμανικών φύλων, ο Αριόβιστος απαίτησε να του δώσουν περισσότερη γη για να τους εγκαταστήσει. Έτσι, σιγά-σιγά, όλοι οι Γερμανοί εγκαταστάθηκαν στη Γαλατία, όπου η γη ήταν πιο γόνιμη από ό,τι η δική τους. Αυτή η απαίτηση «αφορούσε» τη Ρώμη, διότι αν οι Σηκουανοί τη δέχονταν, ο Αριόβιστος θα καταλάμβανε σταδιακά όλη την περιοχή τους και θα αποτελούσε κίνδυνο για την υπόλοιπη Γαλατία.
Το καλοκαίρι του 58 π.Χ., οι Κέλτες ηγέτες που συγκεντρώθηκαν για να συγχαρούν τον Καίσαρα, τον πληροφόρησαν σχετικά και του ζήτησαν να τους σώσει από τον Αριόβιστο. Ο Καίσαρας είχε την ευθύνη να προστατεύσει τη μακρόχρονη συμμαχία με τους Αιδούους, αλλά συγχρόνως αυτή η πρόταση του προσέφερε την ευκαιρία να επεκτείνει τα σύνορα της Ρώμης και να καθιερωθεί ο ίδιος ως διοικητής των στρατευμάτων της Ρώμης στο εξωτερικό. μικρογραφία|Κέλτες πολεμιστές του 1ου π.Χ. αιώνα Ο Καίσαρας έστειλε πρεσβευτές στον Αριόβιστο, ο οποίος αρνήθηκε μια συνάντηση στη γη της Γαλατίας, και του ζήτησε να εγκαταλείψει την περιοχή μαζί με τους συμπατριώτες του. Η απάντηση του Αριόβιστου ήταν ότι ο Καίσαρας και οι Ρωμαίοι δεν χρειάζεται να ασχολούνται με τους πολέμους της Γερμανίας και της Γαλατίας. Επιπλέον, διεκδίκησε το δικαίωμά του να παραμείνει στη Γαλατία σε εδάφη που είχε κατακτήσει.
Στη συμπλοκή που ακολούθησε τα ρωμαϊκά στρατεύματα νίκησαν τις δυνάμεις του Αριόβιστου και τα γερμανικά φύλα εγκατέλειψαν την περιοχή. Ο ιστορικός Αππιανός αναφέρει 80.000 απώλειες από την πλευρά των γερμανικών στρατευμάτων.
Ο Καίσαρας, αφού έβαλε τέλος στα όνειρα της κατάκτησης των Ελβέτιων και των Γερμανών σε μια μόνο εκστρατεία, οδήγησε το στρατό του για διαχείμαση στους Σηκουανούς και στη συνέχεια επέστρεψε στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία για να διαχειριστεί τις υποθέσεις των επαρχιών του, αφήνοντας στον Τίτο Λαβίηνο την διοίκηση των λεγεώνων. Αυτή η εκστρατεία, που διεξήχθη αποκλειστικά από τις ρωμαϊκές λεγεώνες, έδωσε ένα αναμφισβήτητο δικαίωμα στη Ρώμη πάνω στα επανακτηθέντα εδάφη, δικαίωμα το οποίο ο Καίσαρας φρόντισε να μην το απορρίψει αλλά ούτε να το δηλώσει καθαρά.
Εκστρατεία εναντίον των Βέλγων
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Μάχη Ρωμαίων και Γαλατών, Evariste-Vital Luminais, Μουσείο Καλών Τεχνών της [[Καρκασσόν]] Το 57 π.Χ., οι Βέλγες, που κατοικούσαν στην περιοχή που οριοθετείται από το σημερινό Βέλγιο, συμμάχησαν με ορισμένες γαλατικές φυλές ενάντια στη Ρώμη, επειδή φοβήθηκαν ότι οι Ρωμαίοι σύντομα θα στρέφονταν εναντίον τους, όταν η Γαλατία ειρήνευε. Αυτή τη συμμαχία ενθάρρυνε το γεγονός ότι ο ρωμαϊκός στρατός διαχείμασε στη Γαλατία, γεγονός που ανησυχούσε τους Γαλάτες. Οι Βέλγες ετοιμάζονταν να επιτεθούν στις ρωμαϊκές λεγεώνες που βρίσκονταν στη Γαλατία αλλά ο Καίσαρας παρενέβη και βάδισε πρώτος εναντίον τους. Οι Βέλγες επιτέθηκαν αρχικά στους Ρέμους, μια γαλατική φυλή σύμμαχο της Ρώμης. Ο Καίσαρας βοήθησε τους Ρέμους, πολιορκημένους στο οχυρό Βίβραξ και περίμενε. Στη μάχη με τους Βέλγες που ακολούθησε, οι Ρωμαίοι τους απέκρουσαν και οι Βέλγες επέστρεψαν στα εδάφη τους, με βαρειές απώλειες, ιδιαίτερα η βελγική οπισθοφυλακή σφαγιάστηκε.
Ο Καίσαρας προχώρησε στο βελγικό έδαφος, όπου όλες οι βελγικές φυλές, Σουεσσιώνες, Βελλοβάκοι, Αίδουοι, Αμβιανοί κ.ά. υποτάχθηκαν αμαχητί, εκτός των Νερβίων, που είχαν τη φήμη μεγάλων πολεμιστών και αποφάσισαν να αντιταχθούν. Στη μάχη με τους Νέρβιους που ακολούθησε, στις όχθες του ποταμού Σαμπρ στους πρόποδες των Αρδεννών, οι Ρωμαίοι βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, αλλά ανέλαβαν το προβάδισμα και κέρδισαν παρά την ηρωική αντίσταση των Νερβίων, των οποίων η ήττα ήταν ολοκληρωτική. Ο Καίσαρ φέρθηκε με επιείκεια στους επιζώντες, που κράτησαν τα εδάφη τους και τέθηκαν υπό την προστασία του. Έμεναν οι Ατουατούκοι, που δεν είχαν προλάβει να φθάσουν στο πεδίο της μάχης, οι οποίοι οχυρώθηκαν σε ένα κάστρο, που ο Καίσαρ άρχισε να πολιορκεί. Εντυπωσιασμένοι από την τεχνολογία του ρωμαϊκού στρατού, οι Ατουατούκοι έστειλαν αντιπροσώπους στον Καίσαρα προσποιούμενοι ότι ήθελαν να παραδοθούν ώστε να εξαπατήσουν τις φρουρές των λεγεώνων και να προσπαθήσουν μια έξοδο, επωφελούμενοι από τη νύχτα. Το σχέδιό τους όμως απέτυχε και πλήρωσαν ακριβά την υποκρισία τους. 53.000 από αυτούς πωλήθηκαν σαν δούλοι.