cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής
Κλαθρική αποσύνθεση
Ο Μακντόναλντ προτείνει ότι οι όγκοι του κλαθρικού μεθανίου είναι "περίπου 11.000 γιγατόνους άνθρακα στα ιζήματα των ωκεανών και περίπου 400 γιγατόνους στα ιζήματα κάτω από περιοχές με μόνιμα παγωμένο έδαφος". Οι Μπάφετ και Άρτσερ προβλέπουν " ενδεχόμενες κυκλοφορίες 2000-4000 γιγατόνων άνθρακα σε απόκριση μιας ανθρωπογενούς απελευθέρωσης άνθρακα ύψους 2000 γιγατόνων άνθρακα περίπου", για τα οποία δεν προβλέπουν κάποιο χρονοδιάγραμμα.
Ο Άρτσερ εξέτασε το χρονοδιάγραμμα και διαπίστωσε ότι "...σε μεγαλύτερες χρονικές κλίμακες 1-10 [χιλιάδων ετών], μπορεί να υπάρξει θετική ανατροφοδότηση με τη θερμοκρασία των ωκεανών, ενισχύοντας τις μακροπρόθεσμες κλιματικές επιπτώσεις των ανθρωπογενών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα."
Επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα
Η σταθεροποίηση της παγκόσμιας μέσης θερμοκρασίας θα απαιτούσε μεγάλες μειώσεις στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, εκτός από τις μειώσεις των εκπομπών άλλων αερίων θερμοκηπίου όπως το μεθάνιο και το οξείδιο του αζώτου. Οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα πρέπει να μειωθούν κατά πάνω από 80% σε σχέση με το αρχικό τους επίπεδο. Ακόμη και αν αυτό επιτευχθεί, οι παγκόσμιες μέσες θερμοκρασίες θα παραμείνουν κοντά στο υψηλότερο επίπεδό τους για πολλούς αιώνες, παρατείνοντας την διαπαγετωνική περίοδο για πάνω από 100.000 χρόνια το λιγότερο. Το 2016, οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα από την καύση ορυκτών καυσίμων είχαν σταματήσει να αυξάνεται, αλλά ο Γκάρντιαν αναφέρει ότι πρέπει να "μειωθούν για να υπάρξει πραγματικό αντίκτυπο στην κλιματική αλλαγή". Εν τω μεταξύ, αυτό το αέριο του θερμοκηπίου συνεχίζει να συσσωρεύεται στην ατμόσφαιρα. Στο πλαίσιο αυτό, η New York Times ανέφερε ότι οι επιστημονικές εγκαταστάσεις που αναλύουν τον ωκεάνιο αέρα ανίχνευσαν ότι το υπερβολικό διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα "αυξήθηκε με τον υψηλότερο ρυθμό που καταγράφηκε στην ιστορία το 2015 και το 2016." Έχει προταθεί ότι αυτή η άνοδος στα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα είναι το αποτέλεσμα των μεταβαλλόμενων προτύπων απορρόφησης του ωκεανού και της επιφάνειας της γης, καθώς μπορεί να έχουν φτάσει στο όριο της ικανότητάς τους να απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα.
Μακροπρόθεσμη επιστροφή στην ισορροπία
Μετά την κορύφωση του θερμικού μέγιστου του Παλαιόκαινου-Ηώκαινου υπήρξε μια εκτεταμένη περίοδος μείωσης της μέσης θερμοκρασίας στο πλανήτη.
Ενώ τα θερμά επιφανειακά ύδατα των ωκεανών έχουν περιορισμένη ικανότητα απορρόφησης ανθρωπογενούς διοξειδίου του άνθρακα, τα ψυχρότερα επιφανειακά ύδατα κοντά στους πόλους (το 2-3% των επιφανειών των ωκεανών) μπορούν να μεταφέρουν σημαντικές ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα σε περιοχές βαθιά στον ωκεανό. Σε μια περίοδο πολλών αιώνων, αυτή η διαδικασία και η διαδικασία απορρόφησης του διοξείδιου του άνθρακα στην ξηρά και στους ωκεανούς θα απομακρύνουν το 60-80% της υπερβολικής ποσότητας του διοξειδίου του άνθρακα.
Τα εκρηξιγενή πετρώματα, όταν εκτίθενται σε ένα περιβάλλον κοντά στην επιφάνεια απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα σε μια πολύ αργή διαδικασία αποσάθρωσης, αλλά η διαδικασία της αποσάθρωσης επιταχύνεται σε ένα κλίμα με περισσότερες βροχοπτώσεις και υψηλότερη θερμοκρασία. Αυτή η γεωλογική αποσάθρωση θα απορροφήσει το υπόλοιπο 20-40% του ανθρωπογενούς διοξειδίου του άνθρακα κατά την περίοδο δεκάδων χιλιάδων έως εκατοντάδων χιλιάδων ετών.
Ένας άλλος τρόπος για την επαναφορά των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων σε μια ισορροπία είναι να κατανοηθεί τη φύση των συζευγμένων φυσικών και ανθρώπινων συστημάτων. Εάν γίνει περισσότερη έρευνα σχετικά με τις ανατροφοδοτήσεις αυτών των συστημάτων, μπορεί να υπάρξουν καλύτερες προσεγγίσεις για τον τρόπο μετριασμού των αρνητικών επιπτώσεων που προκύπτουν από αυτά τα συστήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μαύρος καλαμοκανάς
Ο Μαύρος καλαμοκανάς είναι παρυδάτιο καλοβατικό πτηνό της οικογενείας των Ανωραμφιδών, που απαντά αποκλειστικά στη Νέα Ζηλανδία. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Himantopus novaezelandiae και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία himantopus, είναι ελληνική (ιμάντας + πους) και συσχετίζεται, όπως και η λαϊκή ονομασία μαύρος καλαμοκανάς  με τα λεπτά -σαν ιμάντες ή σαν καλάμια- πόδια του πτηνού.
Η λέξη stilt στην αγγλική ονομασία του (Black-stilt), σημαίνει «πάσσαλος», «στύλος», αλλά σημαίνει και το κάθε ένα από τα «ξύλινα πόδια» των «ξυλοπόδαρων», εκείνων των ζογκλέρ, δηλαδή, που περπατάνε πάνω σ’αυτά. Ο συσχετισμός με τα πόδια του πτηνού είναι σαφέστατος, όπως και η αναφορά στο μαύρο πτέρωμά του.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Άγγλο ορνιθολόγο Τ. Γκουλντ (John Gould, 1804 – 1881), ως Himantopus novæ-zelandiæ (Port Nicholson, Βόρεια Νήσος, Νέα Ζηλανδία, 1841). Φυλογενετικά, συνδέεται στενά με το H. himantopus, με το οποίο είναι γνωστό ότι σχηματίζει υβρίδια.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο μαύρος καλαμοκανάς απαντά αποκλειστικά στη Νέα Ζηλανδία ως σπανιότατο  ενδημικό πτηνό της χώρας, αναπαραγόμενος μόνον στα κεντρικά τμήματα της Νοτίας Νήσου (Λεκάνη Μακένζι), ενώ διαχειμάζοντες πληθυσμοί υπάρχουν εκεί και σε πολύ μικρούς θύλακες στην Βόρεια Νήσο (εκατέρωθεν του Ώκλαντ) (βλ. Κατάσταση πληθυσμού).
Βιότοπος
Ο μαύρος καλαμοκανάς φωλιάζει αποκλειστικά στις αμμώδεις κοίτες των ποταμών που διασχίζουν τα αναπαραγωγικά του ενδιαιτήματα, αλλά απαντά και στους γειτνιάζοντες υγρότοπους-βαλτότοπους, κυρίως όχθες λιμνών, έλη και ρηχούς νερόλακκους. Επίσης, τμήμα του συνολικού πληθυσμού διαχειμάζει κατά μήκος της ακτογραμμής σε ενδιαιτήματα που βρίσκονται ανάμεσα σε παλιρροιακές θέσεις.
Μορφολογία
Ο μαύρος καλαμοκανάς της Νέας Ζηλανδίας είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα παρυδάτια πτηνά και, με το χαρακτηριστικό μαύρο πτέρωμα και τους, επίσης χαρακτηριστικούς, εξαιρετικά μακρείς ταρσούς του, δύσκολα συγχέεται με άλλο είδος (indintinguishable).
Τα ενήλικα πουλιά, έχουν ομοιόμορφη μαύρη «ενδυμασία», με πρασινωπή μεταλλική ανταύγεια στην ράχη και τις πτέρυγες. Η ουρά είναι μαύρη, το μέτωπο, οι παρειές και ο λάρυγγας γκρι. Τα νεαρά άτομα έχουν λευκό στήθος, λαιμό και κεφάλι, με μια μαύρη κηλίδα γύρω από τους οφθαλμούς.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Ο μαύρος καλαμοκανάς τρέφεται κυρίως με έντομα, επίσης με μαλάκια και μικρά ψάρια. (για μεθόδους αναζήτησης τροφής)
Αναπαραγωγή
Η περίοδος αναπαραγωγής του μαύρου καλαμοκανά ποικίλλει ανάλογα με τις βροχές, αλλά συνήθως είναι από τον Σεπτέμβριο-Ιανουάριο ενώ, αντίθετα από τον καλαμοκανά, προτιμάει να φωλιάζει μοναχικά. Μερικές φορές, η φωλιά είναι κατασκευασμένη από γρασίδι αλλά, πιο συχνά, δεν είναι παρά ένα μικρό βαθούλωμα στο έδαφος, σε μια αμμώδη προεξοχή, ποτέ πολύ μακριά από το νερό. Πολύ πιο σπάνια, κάποια φωλιά μπορεί να ανακαλυφθεί σε ένα κούτσουρο ή σε ένα παρασυρόμενο από το νερό ξύλο.
Το είδος είναι μονογαμικό και τα πουλιά ζευγαρώνουν εφ’ όρου ζωής. Η γέννα περιλαμβάνει (3-) 4 αβγά και παραγματοποιείται άπαξ, εκτός εάν η πρώτη χαθεί, οπότε επαναλαμβάνεται. Την επώαση αναλαμβάνουν και τα δύο φύλα. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι και μπορούν να τρέξουν σχεδόν αμέσως μόλις εκκολαφθούν. Όταν ενοχληθούν κρύβονται επιδέξια πίσω από πέτρες, ή κάποια άλλη κρυψώνα. Η περίοδος μέχρι την πτέρωση είναι μεγαλύτερη από εκείνη του καλαμοκανά (39-55 ημέρες). Θεωρείται ότι, ο επιπλέον χρόνος που δαπανάται στο έδαφος αυξάνει την πιθανότητα θήρευσης, ιδιαίτερα όταν οι νεοσσοί εκκολάπτονται αργά -τον Φεβρουάριο. Άλλωστε, ο μαύρος καλαμοκανάς, λόγω του ομοιόχρωμου πτερώματός του, δεν διαθέτει το καμουφλάζ των άλλων καλοβατικών, καθιστώντας τον ευκολότερη λεία για τα αρπακτικά. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται στην ηλικία των τριών ετών.
Απειλές
Οι ξενικοί θηρευτές, ειδικότερα τα εισηγμένα θηλαστικά όπως οι γάτες, οι ικτίδες (Mustela furo και Μ. erminea), οι σκαντζόχοιροι (Erinaceus sp. ) και οι καφέ αρουραίοι (Rattus norvegicus), καθώς και τα ιθαγενή πτηνά Circus approximans και Larus dominicanus αποτελούν σήμερα την κύρια απειλή για τον μαύρο καλαμοκανά, αλλά η συνδυαστική επίδραση της απώλειας των ενδιαιτημάτων του έχει επιδεινώσει την κατάσταση. Μεγάλο μέρος των οικοτόπων του έχει χαθεί μέ την αλλαγή χρήσης της γης και τα έργα εκμετάλλευσης της υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι φωλιές καταστρέφονται, και η θήρευση είναι πιθανώς αυξημένη, με την αποστράγγιση και υδροηλεκτρική ανάπτυξη, την ανάπτυξη των ζιζανίων και των προγραμμάτων αντιπλημμυρικών έργων. ενώ τα πουλιά που φωλιάζουν ενοχλούνται από τα αθλήματα αναψυχής στις κοίτες των ποταμών. Τυχόν δυσμενείς καιρικές συνθήκες και φυσικές πλημμύρες δρουν ως συμπληρωματικές, απρόβλεπτες απειλές. δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Μαύρος καλαμοκανάς κοντά στο Τουίζελ, [[Νέα Ζηλανδία]] Τέλος, σοβαρό κίνδυνο αποτελεί, πλέον, η υβριδοποίηση με το υποείδος H. h. leucocephalus -κατ’ άλλους με το είδος H. leucocephalus- η οποία αφέθηκε να συνεχιστεί υπό τις πρώην στρατηγικές διαχείρισης. Η ρύθμιση της αναλογίας φύλου, η χαμηλή αναπαραγωγική επιτυχία σε υβριδικά θηλυκά και υψηλή θνησιμότητα είναι οι πιθανοί λόγοι για την έλλειψη ευρείας ανάμιξης του γενετικού υλικού μεταξύ των δύο taxa. .
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος άλλοτε ήταν αρκετά διαδεδομένο, αναπαραγόταν και διαχείμαζε σε όλη την έκταση των δύο νησιών της Νέας Ζηλανδίας, αλλά μετά από μακροχρόνια μείωση των πληθυσμών του, περιορίζεται πλέον κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου στην άνω κοιλάδα Waitaki στο Νότιο Νησί. Περίπου το 90% του πληθυσμού περιλαμβάνει επιδημητικά άτομα, αλλά μικροί αριθμοί εξακολουθούν να διαχειμάζουν στο Βόρειο Νησί. Στη δεκαετία του 1940, ο συνολικός πληθυσμός μπορεί να έφθανε τα 500-1.000 πουλιά (Pierce 1984), αλλά το είδος έκτοτε, έπαψε να αναπαράγεται στο Βόρειο Νησί και ήταν σπάνιο ως φωλιάζον στα πεδινά. Συνέχισε να υποχωρεί και έφθασε μόλις στα 23 (sic) άτομα το 1981, όταν άρχισε η εντατική εφαρμογή των μέτρων διαχείρισης. Το 2001, ο άγριος αναπαραγωγικός πληθυσμός αποτελείτο από, μόλις, 7 ζεύγη, με ανώτατο όριο τους 84 ενήλικες τον Αύγουστο του 2002.
Η επιβίωση του είδους εξακολουθεί να εξαρτάται από τις προσπάθειες εκτροφής σε αιχμαλωσία, έως ότου μπορεί να διατηρηθεί χωρίς θηρευτές ο βιότοπος αναπαραγωγής. Λιγότερα από 20 άτομα-υβρίδια ''Η. novaezelandiae x H. leucocephalus'' είναι γνωστά σήμερα.
Τρέχοντα
Οι πρόσφατες εξελίξεις στις μεθόδους απελευθέρωσης φαίνεται να έχουν αυξήσει την αρχική επιβίωση των απελευθερωμένων πουλιών από 20-45% σε 80-100%, αλλά χρειάζονται περαιτέρω δοκιμές. Η ενεργή διαχείριση περιλαμβάνει διπλή και τριπλή επώαση από τους γονείς με την αφαίρεση των πρώτων αβγών, για την «πυροδότηση» εκ νέου ωοτοκίας. Τα αφαιρούμενα αυγά οδηγούν σε δημιουργία πτηνών σε αιχμαλωσία. Χρησιμοποιούνται ηχογραφημένες φωνές των γονέων στους νεοσσούς κατά τη διάρκεια της εκτροφής σε αιχμαλωσία, για να εξοπλιστούν με τις ηθολογικές και ακουστικές δεξιότητες αναγνώρισης, που είναι απαραίτητες για την επιβίωση στο άγριο περιβάλλον, όταν απελευθερωθούν.
Η περίφραξη ώστε να αποκλειστεί η πρόσβαση θηρευτών εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο χώρο κοντά στη λίμνη Tekapo στα τέλη του 1970, ενώ η παγίδευση των θηρευτών γύρω από όλες τις άγριες φωλιές ήταν σε εξέλιξη μετά το 1997, καθώς και η έρευνα για να καθοριστεί η φύση της απειλής από κάθε είδος αρπακτικού.
Πηγές
Pierce, R. J. 1984. The changed distribution of stilts in New Zealand. Notornis 31: 7-18.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανωρραµφίδες Κατηγορία:Πανίδα της Νέας Ζηλανδίας
Τραϊανούπολη
Η Τραϊανούπολη ήταν πόλη της Θράκης, δυτικά του ποταμού Έβρου από την οποία περνούσε η αρχαία Εγνατία Οδός. Η θέση της προσδιορίζεται περίπου 12 χλμ. ΒΑ της Αλεξανδρούπολης, δίπλα στην ΕΟ Αλεξανδρουπόλεως - Κήπων, μετά τον Κρατικό Αερολιμένα της πόλης και βόρεια του Δέλτα του Έβρου.
Ρωμαϊκοί χρόνοι
Όσον αφορά την επιλογή της θέσης της, φαίνεται πως βασικό κριτήριο ήταν, εκτός από την ύπαρξη ιαματικών πηγών, η εξαιρετική συγκοινωνιακή της σημασία στο οδικό δίκτυο της Βαλκανικής και γενικότερα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα από δω περνούσε υποχρεωτικά από την πρώιμη ακόμη αρχαιότητα ένας πολύ σπουδαίος δρόμος που συνέδεε την Ανατολή με τη Δύση - πρόκειται για το δρόμο που είχε χρησιμοποιήσει ο Ξέρξης κατά την εκστρατεία του στην Ελλάδα. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, από το νοτιοανατολικό άκρο της πόλης διερχόταν η Εγνατία οδός και υπήρχε σε αυτή ρωμαϊκός σταθμός, που βρισκόταν, σύμφωνα με τα Οδοιπορικά, ανάμεσα στους σταθμούς Τέμπυρα και Δύμη.
Η Τραϊανούπολη ως πόλη ελληνικού τύπου διέθετε δική της «χώρα» (αστική περιφέρεια), η οποία, όσο μπορεί να κρίνει κανείς από τη μορφολογία του εδάφους, θα πρέπει να εκτεινόταν από τους ανατολικούς πρόποδες της οροσειράς της Ροδόπης ως τον Έβρο ποταμό. Βόρεια πάλι τα όριά της πιθανόν να έφταναν λίγο βορειότερα από το σημερινό Σουφλί και νότια ως τα όρια της «ιεράς χώρας» των Σαμοθρακών. Σχετικά με την οικιστική οργάνωση της «χώρας» της, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανεύρεση ενός μιλιαρίου (202), στο οποίο αναγράφεται ένας πλήρης κατάλογος με τα ονόματα των γύρω κωμών. Παρά τις φθορές της επιγραφής, αναγνωρίζονται στον κατάλογο τα ονόματα πέντε κωμών : Κελερβα (ή Κελεββαι), Ρούπτουλος, Πυλεμωλος, Κορσαντος, Στρύμη.
Βυζαντινοί και νεότεροι χρόνοι
Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204, η «επίσκεψις Τραϊανουπόλεως, Μάκρης και Βήρας (Φερών)» παραχωρήθηκε στον ανηψιό του Βιλλεαρδουίνου, τον Anseau de Courcelles και εκλατινίστηκε. Δύο χρόνια αργότερα, το 1206, ο τσάρος των Βουλγάρων Ιωαννίτζης άρχισε να λεηλατεί και να γκρεμίζει τις θρακικές πολιτείες, μεταξύ των οποίων και η Τραϊανούπολη.
Το 1329 μια στρατιά Τούρκων από την περιοχή της Σμύρνης αποβιβάζεται με εβδομήντα πλοία στην περιοχή του δέλτα του Έβρου και λεηλατεί την Τραϊανούπολη και τη γειτονική Βήρα. Ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ', ο οποίος βρισκόταν στο οχυρωμένο Διδυμότειχο μαζί με τον Μεγάλο Δομέστικο Ιωάννη Καντακουζηνό, κατάφερε να τους διαλύσει, αλλά μάλλον όχι να αποτρέψει την οριστική εγκατάλειψη της πόλης. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος (από 1341 έως το 1346) μεταξύ της χήρας του Ανδρονίκου Άννας της Σαβοΐας και του Ιωάννη Καντακουζηνού (με Τούρκους συμμάχους) και η Τραϊανούπολη βρέθηκε στο επίκεντρο των συγκρούσεων. Μετά τη λήξη του πολέμου αυτού, η πόλη ερημώνεται οριστικά. Χαρακτηριστικά, ο ιστορικός του Καντακουζηνού αναφέρει: «εις Τραϊανούπολιν κατεσκαμμένην ούσαν εκ πολλών ετών (...)».
Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας αναφέρεται η ύπαρξη του «τεκέ του Ισικλάρ ή Νεφές Μπαμπά» που υπήρχε στο γειτονικό ύψωμα του Αγίου Γεωργίου. Χτίστηκε πιθανόν περί το 1361 και ήταν ο πυρήνας μια δραστήριας μονής του δερβίσικου τάγματος των Μπεκτασήδων με 40 ή 50 μύστες. Σήμερα διασώζονται μόνο χαλάσματα του τεκέ και μια πηγή, της οποίας τα νερά οι μουσουλμάνοι εξακολουθούν να θεωρούν ιερά.
Τα ερείπια της πόλης (ξενώνας/κτίσμα θερμών λουτρών «Χάνα», παρακείμενα θολωτά κτίρια) σώζονται δίπλα στο σημερινό χωριό Λουτρός, όπου κάθε χρόνο συγκεντρώνονται πολλοί επισκέπτες για να απολαύσουν τα ιαματικά λουτρά. Στην πόλη έχουν γίνει ελάχιστες ανασκαφές, με πιο σημαντική αυτή του 1995, η οποία αποκάλυψε τάφους στην εξωτερική ανατολική πλευρά του τείχους της πόλης, κτίσματα, ηλιακό ρολόι και νομίσματα. Μεταξύ των νομισμάτων ξεχωριστή θέση κατέχει ένας τύπος που παριστάνει την ποτάμια θεότητα του Έβρου. Τα περισσότερα ευρήματα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής.
Μονθόν
Το Μονθόν (ισπανικά: Monzón, στα καταλανικά: Montsó), είναι πόλη της Ισπανίας που βρίσκεται στην επαρχία της Ουέσκας, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2015 ο πληθυσμός του δήμου είναι 17.260 κάτοικοι.
Περιγραφή και γεωγραφία
thumb|left|250px|Το κάστρο του Μονθόν Το Μονθόν είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη και η έκτη μεγαλύτερη της Αραγωνίας. Είναι πρωτεύουσα της κομάρκας του Θίνκα Μέδιο, και σε αυτή συν-εδρεύει η επισκοπή του Μπαρμπάστρο-Μονθόν. Ο δήμος της πόλης απλώνεται σε μια έκταση 155,01 τ.χλμ. και εντός των ορίων του βρίσκονται επίσης οι οικισμοί Selgua και Conchel.
Το Μονθόν βρίσκεται στους πρόποδες ενός λόφου, κάτω από την πλαγιά ενός επιβλητικού κάστρου αραβικής προέλευσης, σε μια περιοχή ανάμεσα σε πολλούς λόφους που προσφέρουν εκπληκτική θέα προς την πόλη. Εντός της επικράτειάς του δήμου ρέουν οι ποταμοί Σόσα και Σίνκα, ο κύριος παραπόταμος του Έβρου. Επίσης στην περιοχή της επικράτειας της πόλης βρίσκονται και οι εκβολές του ποταμού Σόσα στον ποταμό Σίνκα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|333x333εσ|Ο [[Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας ο Κατακτητής, πέρασε τα χρόνια της ενηλικίωσής του στο Μονθόν.]]
Προϊστορία και Αρχαιότητα
Τα πρώτα σημάδια ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή του Μονθόν χρονολογούνται από τη Νεολιθική εποχή. Αρχαιολογικά ευρήματα από την εποχή αυτή έχουν βρεθεί στις θέσεις Sosiles Altos και Peña Lucas. Τα περισσότερα απομεινάρια πολιτισμού προέρχονται από την Εποχή του Χαλκού, όταν και πρέπει να εγκαταστάθηκαν άνθρωποι στις περιοχές μεταξύ των ποταμών Σίνκα, Σόσα και Κλαμόρ. Οι άνθρωποι που κατέλαβαν τις περιοχές αυτές ήταν οι Ιλεργέτες, που ηττήθηκαν τον 3ο αιώνα π.Χ. από τους Ρωμαίους, με αποτέλεσμα την εκλατινοποίηση της περιοχής από τον 2ο αιώνα π.Χ. Στα υψώματα του «Ερμιτάζ της Χαράς» (ermita de la Alegría) έχουν βρεθεί ερείπια ρωμαϊκών κατοικιών, καθώς η περιοχή αυτή αποτελούσε σημείο-κλειδί στις διασυνδέσεις των πόλεων Σεζαραουγκούστα (Caesaraugusta) και Όσκα με την Ιταλία.
Μουσουλμανική περίοδος
Στην εποχή της μουσουλμανικής κυριαρχίας το Μονθόν διεκδικούταν από τις δυναστείες Μπανού Σαμπρίτ της Ουέσκας και Μπανού Κασί της Σαραγόσας. Στον 11ο αιώνα ανήκε στην δυναστεία Μπανού Χούντ και το 1083 καταλήφθηκε από τον Ελ Σίντ. Για τους χριστιανούς ήταν πολύ σημαντικό να κατακτηθεί το Μονθόν προκειμένου να ανακόψουν την επικοινωνία μεταξύ των βασιλείων Τάιφα της Σαρακούστα και της Λάριδα. Ο πρίγκηπας Πέτρος ανακατέλαβε το Μονθόν το 1089 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του, Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας. Ο Σάντσο Ραμίρεθ ίδρυσε το «Βασίλειο του Μονθόν» για τον πρίγκηπα και μέλλοντα βασιλιά, Πέτρο Α´, πριν ακόμα γίνει αυτός βασιλιάς της Αραγωνίας. Η κατάσταση αυτή διήρκεσε μέχρι το 1126, όταν πέρασε και πάλι σε μουσουλμανικά χέρια για τέσσερα ακόμα χρόνια. Μεταξύ των ετών 1130 και 1136 βρισκόταν υπό την εξουσία των χριστιανών, οι οποίοι θα την χάσουν κατά την περίοδο από το 1136 έως το 1141 για να την επανακτήσουν έπειτα οριστικά. Το 1143 πέρασε στην κατοχή των Ναΐτών ιπποτών.
Χριστιανική εποχή
μικρογραφία|Τμήματα από το κάστρο της πόλης Κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα βρισκόταν στην κυριότητα, μεταξύ άλλων, του πρίγκηπα Ραμίρο της Ναβάρρας, του Τιθόν και του Γκαρθία Ραμίρεθ πριν από την ανακήρυξη του ως βασιλιά της Ναβάρρας. Το 1143, όταν το Τάγμα των Ναϊτών παραχώρησε τα δικαιώματά του στο Στέμμα της Αραγωνίας έλαβε ως αντάλλαγμα μεταξύ άλλων, το Κάστρο του Μονθόν, όπου θα συνευρισκόταν στο εξής η κύρια ιεραποστολή του Στέμματος της Αραγωνίας. Γεγονός υψίστης ιστορικής σημασίας σε αυτή την περίοδο, ήταν η υποχρεωτική κατοικία του Ιάκωβου Α´ της Αραγωνίας στο κάστρο, κατά τα χρόνια που ήταν αυτός ανήλικος, βρισκόμενος υπό την κηδεμονία των Ναϊτών Ιπποτών. Όταν ο Πάπας Κλήμης Ε΄ διέγραψε το Τάγμα των Ναϊτών, κάποιες ιεραποστολές καθώς και αυτή του Μονθόν αντιστάθηκαν, μέχρι το 1309 όταν και τελικά το κάστρο κατακτήθηκε. Το 1317 το κάστρο πέρασε στα χέρια του Τάγματος της Μάλτας, αν και οι Ιωαννίτες Ιππότες θα χάσουν σταδιακά την εξουσία.
Μεταγενέστερη και σύγχρονη εποχή
Το 1642 κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Θεριστών η πόλη καταλήφθηκε από τα Γαλλο-καταλανικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του Philippe de La Mothe Houdancourt, και το επόμενο έτος από τα καστιλιάνικα στρατεύματα του Φελίπε ντα Σίλβα.
Το κάστρο του Μονθόν θεωρείται μια στρατηγική τοποθεσία, καταλήφθηκε επίσης από τους Γάλλους κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ανεξαρτησίας και ανακτήθηκε το 1814 για λογαριασμό των Ισπανών από τα στρατεύματα του στρατηγού Copons μέσω μιας τολμηρής στρατηγικής του Ισπανού στρατιωτικού φλαμανδικής καταγωγής Juan Van Halen, αργότερα αντιστράτηγου, ο οποίος με τον ίδιο τρόπο είχε καταλάβει τη Λέριδα και τη Mequinenza.
Βιομηχανία και επικοινωνίες
Η βιομηχανική παράδοση του Μονθόν ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα με την κατασκευή του μύλου ζάχαρης που αργότερα μεταφέρθηκε στη Χερέθ ντε λα Φροντέρα. Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, ενσωματώθηκαν νέες βιομηχανίες, όπως μεταξύ άλλων οι «Hidro Nitro Española (HU)», «Aiscondel», «Etino-Química», «Polidux», «Monsanto-Aiscondel». Ακόμα εγκαταστάθηκε ένα εργοστάσιο καλωδίων, ένα καρφιών και ένα κατασκευής υλικών του ομίλου «Uralita». Αυτή η εκβιομηχάνιση έγινε δυνατή λόγω της γεωγραφικής θέσης της πόλης, η οποία απέχει μιάμιση ώρα από τα σύνορα με τη Γαλλία και από την πόλη της Σαραγόσας, καθώς και εξαιτίας των καλών επικοινωνιών της, όπως οι δρόμοι που την συνδέουν με τη Σαραγόσα και τη Λιέιδα, ο αυτοκινητόδρομος (Α-22) που τη συνδέει με την Παμπλόνα, καθώς και η σιδηροδρομική γραμμή που την συνδέει με τη Βαρκελώνη, καθώς και γενικότερα με πόλεις και περιοχές στα βόρεια της χερσονήσου, όπως τη Σαραγόσα, την Ουέσκα και τη Λιέιδα, όπου και συναντά την γραμμή υψηλών ταχυτήτων του δικτύου της AVE.
Πολιτισμός
μικρογραφία|Ωδείο «Miguel Fleta» Η μουσική εκπροσωπείται από τη «Λαογραφική Ομάδα της Παναγίας της Ευτυχίας», τη δημοτική μπάντα «La Lira», τη «Χορωδία του Μονθόν» και το επαγγελματικό ωδείο «Miguel Fleta», από το οποίο έχουν βγει νέα συγκροτήματα όπως οι «Ensemble XXI». Στον χώρο της ροκ σκηνής, υπάρχουν μεγάλα συγκροτήματα, όπως αυτά της black metal «Ouija», «Temple Abattoir» και «Spellcraft», ή το Oi! Street punk συγκρότημα των «Up Yours».
Σε άλλους τομείς πολιτισμού, είναι αξιοσημείωτες οι πολυάριθμες εκθέσεις του Μονθόν όπως αυτή του «Αραγωνικού βιβλίου» (Feria del Libro Aragonés), η «Replega» και η έκθεση τέχνης «Arteria». Αξίζει επίσης να αναφερθούν οι διάφοροι διαγωνισμοί ζωγραφικής και λογοτεχνίας, καθώς και διάφορες πολιτιστικές συναθροίσεις πάσης φύσεως και το φεστιβάλ της Αγίας Βαρβάρας της μεγαλομάρτυρος από τις 4 Δεκεμβρίου, στο οποίο πραγματοποιείται η παραδοσιακή Βάπτιση του Δημάρχου, καθώς και οι εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Αποστόλου Ματθαίου (San Mateo), που αποτελούν τις κύριες γιορτές της πόλης και διεξάγονται κατά τη διάρκεια της εβδομάδας της 21ης Σεπτεμβρίου, και το προσκύνημα που πραγματοποιείται τη Δευτέρα του Πάσχα στο «Ερμιτάζ της Χαράς».
Αθλητισμός
Στο Μονθόν υπάρχουν διάφοροι αθλητικοί σύλλογοι, όπως η ποδοσφαιρική ομάδα «Ατλέτικο Μονθόν», που παίζει στην τρίτη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος, η ομάδα μπάσκετ «Cosehisa Μονθόν» που παίζει στο πρωτάθλημα της EBA, το «Αθλητικό Κέντρο Μονθόν», το οποίο συμμετέχει στο πρωτάθλημα στίβου πρώτης κατηγορίας (División de Honor de Atletismo), και από το οποίο έχουν βγει πολλοί αθλητές. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ο σύλλογος «Airon Club», που είναι κάτοχος πολλών τίτλων σε διάφορες κατηγορίες, όπως στο τένις και την κολύμβηση. Η πόλη είναι επίσης γενέτειρα ολυμπιονικών όπως οι Álvaro Burrell, Eliseo Martín, Javier Moracho και Javier Gazol στον στίβο, η Κοντσίτα Μαρτίνεθ στο τένις και νικήτρια του Γουίμπλεντον το 1994 και ο σκιέρ Delfín Campo.
Οι κύριες αθλητικές εγκαταστάσεις της πόλης συγκεντρώνονται στην περιοχή που ονομάζεται «Ciudad Deportiva». Εκεί βρίσκεται το νέο αθλητικό κέντρο «Los Olímpicos», το συγκρότημα τένις «Conchita Martinez», τα προπονητήρια στίβου, οι θερμαινόμενες πισίνες, το υδάτινο πάρκο, τα γήπεδα ποδοσφαίρου «Isidro Calderón» και «Antonio Alcubierre», τα γήπεδα αντισφαίρισης Padel και οι κοιτώνες υψηλών επιδόσεων. Η σημαντικότερη αθλητική εκδήλωση που πραγματοποιείται στην πόλη είναι το «Διεθνές Τουρνουά Τένις Γυναικών "Conchita Martínez"», σε σκληρό τερέν, το οποίο διεξάγεται από το 2003 και έχει φτάσει να θεωρείται ένα τουρνουά ITF των 75.000 δολαρίων.
Στο Μονθόν υπάρχει και ένα δεύτερο αθλητικό κέντρο, παλαιότερο, το «Joaquín Saludas» (πρώτος δήμαρχος της πόλης μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας), που βρίσκεται στο πάρκο «Mariano de Pano y Ruata», στην περιοχή Palomar.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Ο Δήμος του Μονθόν έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραγωνία Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Μορμόνοι
Όνομα
μικρογραφία|446x446εσ|Το [[λογότυπο της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών στα Ελληνικά. ]] Το επίσημο όνομα της Εκκλησίας των Μορμόνων είναι "Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών". Είναι γνωστοί ως μορμόνοι επειδή πιστεύουν στο Βιβλίο του Μόρμον και στην Αγία Γραφή ως ιερά και εμπνευσμένα βιβλία. Τα περισσότερα μέλη δεν θεωρούν το παρατσούκλι αυτό προσβλητικό, αλλά προσπαθούν να χρησιμοποιούν το ολόκληρο όνομα ώστε να μην αφαιρέσουν το όνομα του Ιησού Χριστού από το όνομα της Εκκλησίας. Ως μορμόνοι χαρακτηρίζονται τα μέλη της ευρύτερης χριστιανικής κίνησης των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, και συνηθέστερα της μεγαλύτερης και παλαιότερης Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών έχει 718 μέλη στην Ελλάδα.
Ιστορία και ιερά κείμενα
Τα μέλη της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών βασίζουν τη διδασκαλία τους στην Αγία Γραφή και στο Βιβλίο του Μόρμον. Υποστηρίζουν πως όλες οι διδασκαλίες τους προέρχονται από την πρώιμη εκκλησία που ίδρυσε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός κατά τον πρώτο αιώνα. Πιστεύουν ότι μετά τον θάνατο του Ιησού Χριστού, μερικοί άνθρωποι καταδίωξαν και σκότωσαν τους μαθητές του. Μερικοί πιστοί επίσης «απομακρύνθηκαν από τις αρχές που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός και οι Απόστολοί Του». Πιστεύουν ότι όταν οι απόστολοι σκοτώθηκαν, η εξουσία του Θεού και η καθοδήγησή του προς την εκκλησία χάθηκε από τη γη. Πιστεύουν ότι οι εκκλησία συνέχισε να μεγαλώνει, αλλά χωρίς την καθοδήγηση του Θεού και των αποστόλων, άρχισε να αλλάζει και «λάθη εισέβαλαν στις διδασκαλίες της εκκλησίας». Λένε ότι η Πρώτη Εκκλησία, η ιεροσύνη του Θεού, και το ολόκληρο Ευαγγέλιο χάθηκαν εντελώς από τη γη. Οι μορμόνοι πιστεύουν ότι η Εκκλησία που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός είχε διαφθαρεί και είχε αποστατήσει μετά τον θάνατο των αποστόλων, και η αποκατάστασή της στη σύγχρονη εποχή έγινε από τον Ιησού Χριστό μέσω του Τζόζεφ Σμιθ, τον οποίο θεωρούν προφήτη, σαν τους παλαιούς στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Με την αποκατάσταση θεωρούν ότι η ιεροσύνη του Θεού ξαναδόθηκε στον άνθρωπο.
Τζόζεφ Σμιθ
Η σημερινή εκκλησία ιδρύθηκε από τον Τζόζεφ Σμιθ στη Φαγιέτ της Νέας Υόρκης το 1830. Ο Σμιθ γεννήθηκε στην Αμερική σε μία εποχή και σε ένα τόπο με πολλές χριστιανικές θρησκείες. Ήθελε να βρει ποια εκκλησία ήταν η σωστή, έψαξε παντού βασιζόμενος στην Αγία Γραφή και βρήκε το εξής εδάφιο: «Αν, όμως, κάποιος από σας είναι ελλειπής σε σοφία, ας ζητάει από τον Θεό, που δίνει σε όλους πλούσια, και χωρίς να ονειδίζει· και θα του δοθεί». Διάλεξε να ακολουθήσει τη συμβουλή αυτή και πήγε σε ένα δάσος για να προσευχηθεί και να ζητήσει ποια εκκλησία ήταν αληθινή. Ο Τζόζεφ Σμιθ λέει ότι έλαβε απάντηση διά του οράματος. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι το 1820 εμφανίστηκαν σε αυτόν ο Πατέρας και ο Υιός και του είπαν ότι όλες οι εκκλησίες είναι "βδέλυγμα". Λέει: «είδα ακριβώς επάνω από το κεφάλι μου μια στήλη φωτός λαμπρότερη από τη λάμψη του ήλιου, η οποία κατέβαινε σιγά-σιγά μέχρι πού έπεσε επάνω μου... Όταν το φως έπεσε επάνω μου είδα δύο Άτομα, των οποίων η λαμπρότητα και δόξα ξεπερνούν κάθε περιγραφή, να στέκονται από πάνω μου στον αέρα. Ο ένας τους μου μίλησε, καλώντας με με το όνομά μου και είπε, δείχνοντας τον άλλον -Αυτός είναι ο Υιός μου ο Αγαπητός. Αυτόν να ακούς!». Στην περιγραφή αυτή, ο Ιησούς του είπε ότι «με πλησιάζουν με τα χείλη τους, όμως η καρδιά τους απέχει μακριά από εμένα, διδάσκουν ως διδαχές τις εντολές των ανθρώπων έχοντας τη μορφή της ευσέβειας, αλλά αρνούνται τη δύναμή της» και του απαγόρευσε να προσχωρήσει σε οποιαδήποτε εκκλησία. Αργότερα τον επισκέφτηκε ένας άγγελος του Θεού (λέγεται Μορόνι) για να του δώσει ένα βιβλίο που περιέχει το "αιώνιο ευαγγέλιο" γραμμένο σε χρυσές πλάκες.
Βασικά πιστεύω
thumb|220px|right|Ο αρχικός Ναός του Νοβού του κινήματος των Αγίων των Τελευταίων Ημερών που βρίσκεται στο Νοβού (Nauvoo) του [[Ιλινόι.]] Οι μορμόνοι, όπως και όλες οι άλλες χριστιανικές εκκλησίες, πιστεύουν στον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα και Λυτρωτή. Χαρακτηριστική διδασκαλία τους είναι ότι ο Θεός είναι ο Αιώνιος Πατέρας, ο οποίος έχει προετοιμάσει ένα σχέδιο που επιτρέπει στα παιδιά Του να τελειοποιηθούν και να ζήσουν μαζί Του στη βασιλεία Του για πάντα. Πιστεύουν στην Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) και στο Βιβλίο του Μόρμον. Οι μορμόνοι έχουν ακόμα δύο ιερά βιβλία: "Διδαχή και Διαθήκες" και "Το Πολύτιμο Μαργαριτάρι".
Ο Θεός Πατέρας ονομάζεται Ελοχίμ, από την Παλαιά Διαθήκη στα Εβραϊκά (אֱלֹהִים) που σημαίνει  Θεός , αλλά τον αποκαλούν Θεέ ή Επουράνιε Πατέρα, και θεωρείται ότι είναι ο πατέρας των πνευμάτων των ανθρώπων και του πνεύματος του Ιησού Χριστού. Επίσης πιστεύουν «ότι μέσω της εξιλέωσης του Χριστού, όλη η ανθρωπότητα μπορεί να σωθεί διά της υπακοής στους νόμους και τις διατάξεις του Ευαγγελίου». Βασική αρχή τους είναι πως "η παγκόσμια ανάπτυξη βασίζεται στο νόμο της εξέλιξης και κάθε ον ανέρχεται σε όλο και μεγαλύτερη τελειότητα". «Οι πρώτες αρχές και διατάξεις του ευαγγελίου είναι: 1ον) Πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό, 2ον) Μετάνοια, 3ον) Βάπτισμα με κατάδυση για την άφεση των αμαρτιών και 4ον) Χειροθεσία για τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος». Οι μορμόνοι πιστεύουν ότι και σήμερα επάνω στη γη υπάρχουν ζωντανοί απόστολοι, οι οποίοι λαμβάνουν θεϊκή αποκάλυψη καθημερινά προς βοήθεια όλης της ανθρωπότητας. Προσπαθούν να είναι καλοί άνθρωποι γενικά και ακολουθούν το εξής απόσπασμα: «Πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε έντιμοι, ειλικρινείς, αγνοί, καλοπροαίρετοι, ενάρετοι και να κάνουμε καλό σε όλους τους ανθρώπους. Πράγματι, μπορούμε να πούμε ότι ακολουθούμε την προτροπή του Παύλου-Τα πάντα πιστεύουμε, τα πάντα ελπίζουμε, έχουμε υπομείνει πολλά και ελπίζουμε να είμαστε σε θέση να αντέξουμε τα πάντα. Εάν υπάρχουν ενάρετα, ωραία ή αξιόλογα ή αξιέπαινα πράγματα, αυτά και επιδιώκουμε».
Εντολές
Οι μορμόνοι πιστεύουν και προσπαθούν να τηρούν τις Δέκα Εντολές. Επίσης έχουν μερικές άλλες εντολές συμπεριλαμβανομένων της προσφοράς δεκάτων και νηστείας, της φιλανθρωπίας, του νόμου της αγνότητας (σεξουαλική καθαρότητα εκτός γάμου), και του Λόγου Σοφίας (οδηγίες υγείας σχετικά με το φαγητό). Πιο συγκεκριμένα:
Οι Δέκα Εντολές
Πιστεύουν σ' αυτές σύμφωνα με την Αγία Γραφή.
Τα δέκατα και προσφορά νηστείας
Πιστεύουν ότι είναι εντολή από τον Θεό, που άρχισε στην Παλιά Διαθήκη, να δίνουμε 10% από το υπάρχοντά τους πίσω στον Θεό. Πιστεύουν ότι «οτιδήποτε είναι καλό στη ζωή [τους], είναι ένα δώρο από τον στοργικό Επουράνιο Πατέρα» και όταν συνεισφέρουν το 10% εκφράζουν «την αγάπη, την πίστη και την ευγνωμοσύνη» τους.
Ο νόμος της αγνότητας
Οι μορμόνοι δίνουν μεγάλη έμφαση στις οικογενειακές σχέσεις και θέλουν μόνο να έχουν σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ενός άνδρα και μίας γυναίκας, που είναι νόμιμα παντρεμένοι.
Ο Λόγος Σοφίας
Πιστεύουν στον λόγο σοφίας, που είναι μια αποκάλυψη η οποία δόθηκε στον προφήτη Τζόζεφ Σμιθ μετά την αποκατάσταση της Εκκλησίας. Διδάσκει να μην πίνουν αλκοόλ, καφέ ή τσάι, επίσης δεν καπνίζουν και προσπαθούν να μην κάνουν τίποτα που προκαλεί εθισμό.
Πολυγαμία
Η πολυγαμία δεν διδάσκεται στη Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, και αν κάποιος βρεθεί να έχει πάνω από μία γυναίκα, η Εκκλησία τον αφορίζει.
Ιεραπόστολοι
Οι μορμόνοι δίνουν μεγάλη βαρύτητα στο ιεραποστολικό έργο. Όλα τα μέλη παγκοσμίως ενθαρρύνονται στο να μοιραστούν την πίστη τους με τους συνανθρώπους τους. Ειδικότερα οι νεότεροι συνηθίζεται να υπηρετούν σε ιεραποστολές, υπηρεσία που θεωρείται προνόμιο και επιτελείται εθελοντικά και αμισθί. Η διάρκεια της ιεραποστολής είναι συνήθως δύο χρόνια. Η επίσημη ενδυμασία τους (λευκό πουκάμισο ή κοστούμι για άνδρες και φόρεμα για γυναίκες), τους κάνει να ξεχωρίζουν εύκολα δημοσίως.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα υπάρχουν 17 ιεραπόστολοι, 718 μέλη, και 2 κλάδοι.
Ομάδες μορμόνων
Οι κυριότερες ομολογίες μορμόνων σήμερα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Βουλή των Αντιπροσώπων της Αριζόνα
Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Αριζόνα (αγγλικά: Arizona House of Representatives) είναι η κάτω βουλή του Νομοθετικού Σώματος της Αριζόνα, του πολιτειακού νομοθετικού σώματος της πολιτείας Αριζόνα των ΗΠΑ. Τα μέλη της εκλέγονται για διετείς θητείες με όριο θητείας τέσσερις συνεχόμενες θητείες (οκτώ έτη). Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα τρεχόντως έχει την πλειοψηφία στη Βουλή.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελείται από 60 μέλη που αντιπροσωπεύουν 30 περιφέρειες, έκαστη με δύο Αντιπροσώπους. (Πολυμελείς περιφέρειες χρησιμοποιούνται στην Βουλή των Αντιπροσώπων της Ουάσινγκτον και του Αϊντάχο και είναι λιγότερο συνήθεις από τις μονομελείς περιφέρειες που χρησιμοποιούνται από τα περισσότερα πολιτειακά νομοθετικά σώματα).
Κάθε Αντιπρόσωπος αντιπροσωπεύει μια περιφέρεια τουλάχιστον 172.000. Η Βουλή συνέρχεται στις νομοθετικές αίθουσες στο Πολιτειακό Καπιτώλιο της Αριζόνα στο Φοίνιξ.
Ηγεσία της Βουλής
Ο Πρόεδρος εκλέγεται από την παράταξη που πλειοψηφεί και ακολουθεί επιβεβαίωση από όλη τη Βουλή με το πέρασμα ενός ψηφίσματος της Βουλής. Εκτός του να προεδρεύει επί του σώματος, ο Speaker είναι επίσης η υψηλότερη θέση της ηγεσίας, και ελέγχει την ροή των νομοθετικών έργων και των έργων των επιτροπών. Άλλοι ηγέτες της Βουλής, όπως οι ηγέτες της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας, εκλέγονται από τις αντίστοιχες κομματικές τους ομάδες που σχετίζονται με την κομματική τους δύναμη στο σώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βουλή των Αντιπροσώπων Αριζονα
Αργιά (Φιλώτι Νάξου)
Τα Αργιά ή Αριά είναι περιοχή πολύ κοντά στο Φιλώτι της Νάξου. Πριν πάρα πολλά χρόνια υπήρχε στην περιοχή οικισμός, ο οποίος καταστράφηκε από πειρατές Σαρακηνούς ή τούρκους επιδρομείς. Όσοι Αργιώτες επέζησαν μετοίκησαν στο Φιλώτι και ο οικισμός εγκαταλείφθηκε. Η περιοχή σε καμιά περίπτωση δεν έχασε το ενδιαφέρον, γιατί αν και ημιορεινή είναι καλλιεργήσιμη και γόνιμη καθώς δέχεται τα νερά που στραγγίζουν από το Ζα (το μεγαλύτερο βουνό της Νάξου). Εξάλλου στην περιοχή υπάρχει πηγή, γνωστή σαν «βρύση των Αριών». Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι κοντά αλλά λίγο ψηλότερα βρίσκεται η «σπηλιά του Ζα».
Ιστορία
εναλλ.=Βρύση των Αργιών|μικρογραφία|Βρύση των Αργιών|235x235px Ο οικισμός φέρεται να δημιουργήθηκε αρχές του 9ου με το πρώτο μισό του 10ου αιώνα, στην περιοχή που βρίσκεται 50-100 μέτρα βορειοδυτικά της σημερινής θέσης του εξωκλησιού της Παναγίας των Αργιών σε υψόμετρο περίπου 370 μ., από κατοίκους παραθαλάσσιων οικισμών της Νάξου. Την εποχή εκείνη, λόγω του ότι η Κρήτη ήταν υπό την κυριαρχία των Αράβων (Εμιράτο της Κρήτης), η Νάξος υπέφερε από επιθέσεις Σαρακηνών πειρατών. Κάτω από αυτή την απειλή πολλοί κάτοικοι εγκατέλειπαν τις παραθαλάσσιες περιοχές για να εγκατασταθούν σε ορεινότερες και περισσότερο ασφαλείς. Ανατολικά και ψηλότερα του οικισμού, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου, υπάρχει το "σπήλαιο του Ζα", όπου σύμφωνα με την παράδοση έβρισκαν καταφύγιο οι κάτοικοι της περιοχής όταν δέχονταν επιθέσεις. Εξάλλου η περιοχή του σπηλαίου λέγεται μέχρι και σήμερα Καταφυό (Καταφύγιο). Μέτα την επανακατάληψη της Κρήτης το 961 από τον Νικηφόρο Φωκά για περίπου 150 χρόνια επικρατεί ειρήνη στο Αιγαίο και στη Νάξο. Μετά το 1100 στα μικρασιατικά παράλια εγκαθίστανται τούρκοι που δημιουργούν ανεξάρτητα εμιράτα και εξαπολύουν πειρατικές επιθέσεις εναντίων των νησιών του Αιγαίου. Σε μια τέτοια επίθεση το έτος 1344, όταν δούκας της Νάξου ήταν ο Ιωάννης Α' Σανούδος (1341 - 1361), η Νάξος υπέστη μεγάλες καταστροφές από τον Ουμούρ Μπέη, εμίρη του Αϊδινίου της Μ.Ασίας. Από την επίθεση αυτή αιχμαλωτίστηκαν 6.000 κάτοικοι και σύμφωνα με την τοπική ιστορική παράδοση καταστράφηκε ο οικισμός. Πιστεύεται ότι το κοντινό χωριό Φιλώτι διασώθηκε επειδή ήταν φράγκικο φέουδο. Πριν από την καταστροφή τα Αργιά είχαν περίπου 300 κατοίκους και το γειτονικό χωριό Φιλώτι περίπου 200. Όσοι κάτοικοι κατάφεραν να διαφύγουν εγκαταστάθηκαν στο Φιλώτι και ο οικισμός εγκαταλείφθηκε.
Λιγότερο πιθανή θεωρείται η άποψη του ιστορικού Περικλή Ζερλέντη, που αποδίδει την καταστροφή του οικισμού σε Σαρακηνούς πειρατές το έτος 961.
Σώζεται ακόμα από εκείνα τα χρόνια μισογκρεμισμένο το λιθόκτιστο εκκλησάκι της Παναγίας των Αργιών. Είναι μονόχωρος καμαροσκεπής ναός, που μετατράπηκε κατά τον 10ο - 11ο αἰ. σε τρουλλαίο. Υπάρχουν ακόμα τμήματα τοιχογραφιών του 13ου αιώνα. Ακριβώς δίπλα του έχει κτιστεί νεότερο, πάλι αφιερωμένο στην Παναγία.
Βρύση των Αργιών
Η Βρύση των Αργιών ή Βρύση στ' Αριά, όπως είναι γνωστή στη Νάξο, είναι μια παλιά λιθόχτιστη πηγή (το έτος 1928 είναι χαραγμένο πάνω στο μάρμαρο) με τρεχούμενο γάργαρο νερό, ακόμα και σε περιόδους ξηρασίας. Στο χώρο υπάρχουν δύο πανύψηλα, αιωνόβια σκιερά πλατάνια, που μαζί με τη θέα δημιουργούν ένα ειδυλλιακό φυσικό περιβάλλον για ξεκούραση. Βρίσκεται ανατολικά του παλιού οικισμού σε υψόμετρο περίπου 500 μ. Υπάρχει αυτοκινητόδρομος, 2 χλμ από το Φιλώτι, που φτάνει μέχρι την πηγή και κάνει εύκολη την πρόσβαση, αλλά και μονοπάτι, από τους παλιούς καιρούς, για την ικανοποίηση των πεζοπόρων.
Για τούς επίμονους της πεζοπορίας το μονοπάτι συνεχίζει, αλλά γίνεται πιο δύσκολο και πιό ανηφορικό, για να καταλήξει, μετά από περίπου 700 μέτρα, στη "σπηλιά του Ζα".
Σπηλιά του Ζα
Η σπηλιά του Ζα ή σπηλιά στ' Αργιά ή Σπηλιώτησσα (όπως συνηθίζουν να την αποκαλούν οι ντόπιοι) είναι γνωστό σπήλαιο στη Νάξο στο οποίο μας οδηγεί μονοπάτι από τη "βρύση των Αργιών" σε υψόμετρο περίπου 600 μ. Λίγο πριν τη σπηλιά υπάρχει μικρή πηγή γνωστή σαν η «πηγή του Καταφυού (Καταφυγιού)». Η ονομασία «Καταφυού» ταιριάζει και με τις παλιές αφηγήσεις που θέλουν το σπήλαιο να ήταν καταφύγιο για τους κατοίκους του οικισμού σε εχθρικές επιδρομές. Για πρώτη φορά εξερευνήθηκε το 1962 από την Άννα Πετροχείλου, Ι. Ιωάννου και τον Μ. Μπαρδάνη μέλη της Εθνικής Σπηλαιολογικής Εταιρίας. Σύμφωνα με αυτή την εξερεύνηση, η μέτρηση του σπηλαίου σε ευθεία γραμμή ανέρχεται στα 115 μ, το μεγαλύτερο βάθος από το επίπεδο της εισόδου ανέρχεται στα 10 μ , το δε ψηλότερο σημείο από το επίπεδο της εισόδου τα 15 μ. Καταλαμβάνει έκταση περίπου 4100 τ.μ. Δεν είναι πλούσιο σε σταλακτίτες και το εσωτερικό του είναι γεμάτο βράχους, που δείχνει να έχουν αποσπασθεί από την οροφή. Από τα ευρήματα των ανασκαφών που ακολούθησαν τα έτη 1985-6 και 1994 εμφανίζεται το σπήλαιο να έχει συνεχή ανθρώπινη παρουσία από τη νεότερη νεολιθική περίοδο έως την κλασική και ρωμαϊκή εποχή.
Σήμερα το σπήλαιο είναι ανοιχτό στους επισκέπτες, που όμως λόγω του ότι δεν υπάρχει κάποια υποδομή ή αξιοποίηση πρέπει να διαθέτουν φακούς και εξερευνητική διάθεση.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Νάξου
Αλφρέντ Τοματίς
Ο Αλφρέντ Τοματίς (1 Ιανουαρίου 1920 - 25 Δεκεμβρίου 2001) ήταν Γάλλος ωτορινολαρυγγολόγος και εφευρέτης. Έλαβε το διδακτορικό του στην Ιατρική από την Ιατρική Σχολή του Παρισιού. Οι εναλλακτικής ιατρικής θεωρίες του περί ακοής και  ακρόασης είναι γνωστές ως η μέθοδος Τοματίς ή μέθοδος ακουστικο-ψυχο-φωνολογίας.
Η προσέγγιση του Τοματίς ξεκίνησε στην ιδιαίτερη πατρίδα του Νίκαια της Γαλλίας όταν επιχείρησε να βοηθήσει επαγγελματίες τραγουδιστές με βάση την ιδέα του ότι η λανθασμένη ακοή είναι η βασική αιτία μιας σειράς ασθενειών. Το τεστ ακρόασης που επινόησε και αργότερα η θεραπεία με "ηλεκτρονικό αυτί" σχεδιάστηκαν για την ανακούφιση αυτών των προβλημάτων.
Ζωή και έργο
Ο Αλφρέντ Τοματίς μεγάλωσε στη Γαλλία σε οικογένεια μουσικών. Ο πατέρας του ήταν τραγουδιστής της όπερας, και o Αλφρέντ πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας ταξιδεύοντας μαζί του και παρακολουθώντας τις παραστάσεις του αναμένοντας να ακολουθήσει τα βήματά του. Σε νεαρή ηλικία, ωστόσο, αυτός και οι γονείς του αποφάσισαν ότι δεν ήταν κατάλληλος για τη σκηνή. Έτσι στάφηκε στην ιατρική και τελικά έγινε ωτορινολαρυγγολόγος.
Λίγο μετά την έναρξη της πρακτικής του ως ιατρός, ο πατέρας του άρχισε να τον συστήνει σε συναδέλφους του με φωνητικά προβλήματα. Ο Τοματίς σύντομα ανακάλυψε οτι υπάρχουν ανεπάρκειες στις παραδοσιακές θεραπείες και, επίσης, ότι υπήρχε περιορισμένη έρευνα που να σχετίζεται με την φωνή. Διατύπωσε τη θεωρία ότι πολλά φωνητικά προβλήματα ήταν τελικά αποτέλεσμα προβλημάτων στην ακοή. Η θεωρία του ότι «η φωνή δεν μπορεί να παράγει αυτό που δεν μπορεί να ακούσει το αυτί», ήταν το σήμα κατατεθέν της έρευνας και της μεθόδου του. Ανακάλυψε ότι οι φωνές των τραγουδιστών της όπερας είχαν καταστρέψει τους μυς του μεσαίου αυτιού. Με προβληματική ακοή, αναγκάζονταν να παράγουν ήχους με τη φωνή τους που δεν ήταν πλέον σε θέση να ακούσουν.
Στην προσπάθειά του να επανεκπαιδεύσει τους ασθενείς του, ανέπτυξε το Ηλεκτρονικό Αυτί, μια συσκευή που ενίσχυε εκείνες τις συχνότητες του ήχου που δεν μπορούσαν να ακουσουν οι ασθενείς. Ο στόχος ήταν να τονωθούν οι μύες του μεσαίου αυτιού προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί ο ακροατής στις συχνότητες αυτές.
Ο Τοματίς άρχισε να αντιμετωπίζει διάφορα άλλα προβλήματα με τις ίδιες μεθόδους, όπως προβλήματα ανάγνωσης, δυσλεξία, κατάθλιψη, σοβαρή σχιζοφρένεια, ακόμη και αυτισμό. Βρήκε στοιχεία που εδειχναν ότι πολλά από αυτά τα προβλήματα οφείλονται στην αποτυχία της επικοινωνίας η οποία σχετιζόταν με την ακρόαση και το αυτί.
Επιστημονικές αναφορές έδειξαν ότι το αυτί αρχίζει να σχηματίζεται λίγες ημέρες μετά τη σύλληψη και ότι το αυτί έχει αναπτυχθεί πλήρως μέχρι τον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης. Ο Τοματίς θεωρούσε ότι οι πληροφορίες που προέρχονται από το εμβρυϊκό αυτί διεγείρουν και καθοδηγούν την ανάπτυξη του εγκεφάλου. Πίστευε ότι ορισμένα προβλήματα ακουστικής επικοινωνίας ξεκινούν κατά την εγκυμοσύνη, με το έμβρυο να μην ανταποκρίνεται σωστά στη φωνή της μητέρας. Ο Τοματίς θεωρούσε ότι ολόκληρο το σώμα συμμετέχει στην παραγωγή λόγου και γλώσσας. Δήλωσε ότι η ανάγνωση, ακόμη και η σιωπηλή ανάγνωση, είναι μια δραστηριότητα του αυτιού. Συνιστούσε να διαβάζουν δυνατά, όχι μόνο τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες, για 30 λεπτά την ημέρα. Ισχυρίστηκε ότι αυτό όχι μόνο διεγείρει τον εγκέφαλο, αλλά είναι ο καλύτερος τρόπος μάθησης.
Στην πιο αμφιλεγόμενη μέθοδό του ο Τοματίς προσπαθείσε να οδηγήσει τα παιδιά με αυτισμό να αναγνωρίσουν και να ανταποκριθούν στη φωνή της μητέρας τους. Το ηλεκτρονικό αυτί, υποστήριζε, μπορούσε να προσομοιώσει τον ήχο της φωνής της μητέρας όπως ακούγεται στη μήτρα και να οδηγήσει το παιδί σταδιακά να αποδεχτεί και να ανταποκριθεί στην πραγματική αφιλτράριστη φωνή της. Ανέφερε ότι αυτή η μέθοδος συχνά έφερε εκπληκτικά αποτελέσματα, με τα παιδιά να κλαίνε με χαρά καθώς αναγνώρισαν τη φωνή της μητέρας τους για πρώτη φορά.
Σε πολλά από τα διαφορετικά θέματα που αντιμετώπισε, ο Τοματίς πίστευε ότι πολλά προβλήματα μαθησιακών δυσκολιών, δυσλεξίας, σχιζοφρένειας και κατάθλιψης προκαλούνται από κάποιο τραύμα που προέκυψε λόγω κακής επικοινωνίας και διάρρηξης στις σχέσεις. Διαπίστωσε ότι η θεραπεία αυτών των ασθενειών απαιτεί τη συνεργασία των γονέων και ακόμη και των παππούδων.
Η επιστήμη του Τοματίς
Ο Τοματίς ανέφερε στην αυτοβιογραφία του ότι λυπάται που δεν παρείχε στους επιστήμονες συναδέλφους του περισσότερα στατιστικά στοιχεία για το έργο του μαζί με τις πολλές δημοσιεύσεις του, αλλά ισχυρίστηκε ότι τα οφέλη των μεθόδων του είναι δύσκολο να μετρηθούν.
Λόγω της έλλειψης επιστημονικής βάσης και του ευρέος φάσματος ασθενειών που ισχυρίστηκε ότι αντιμετώπιζε η ηχητική θεραπεία Τοματίς, οι γαλλικές αρχές την θεωρούσαν  ως εναλλακτική ιατρική που δεν θα πρέπει να προωθηθεί.
Τα αποτελέσματα μιας επιστημονικής μελέτης που δημοσιεύθηκε το 2008 έδειξε ότι χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Τοματίς σε παιδιά με αυτισμό, δεν υπήρχε βελτίωσης στη γλώσσα. Ωστόσο, το 2010 ο Ζαν Γκέριτσεν διενήργησε μια λεπτομερή ανάλυση για παιδιά με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού και κατέληξε στο συμπέρασμα οτι το 60% των συμμετεχόντων είχαν βελτίωση στους τομείς της γλώσσας, των καθημερινών δεξιοτήτων διαβίωσης, της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και των κινητικών δεξιοτήτων.
Η μετα-ανάλυση του Tim Gilmor, που κάλυψε τέσσερις μικρότερες μελέτες της μεθόδου Tomatis, διαπίστωσε ότι "βρέθηκαν μεγέθη θετικών επιδράσεων για καθένα από τους πέντε τομείς συμπεριφοράς που αναλύθηκαν". Αυτά τα αποτελέσματα της μελέτης, αν και θετικά, περιορίζονται από σημαντικά μεθοδολογικά ζητήματα, όπως μικρά μεγέθη δείγματος.
Ο Γκέριτσεν συνοψίζοντας 35 διαφορετικές μελέτες τεκμηριώνει επιδράσεις της μεθόδου σε πολούς  τομείς. Αυτές περιλαμβάνουν μελέτες για παιδιά και ενήλικες με μαθησιακές και αναπτυξιακές αναπηρίες, συμπεριλαμβανομένων ζητημάτων ακουστικής επεξεργασίας, καθώς και εφαρμογές για τη βελτιστοποίηση της ευεξίας και της ικανότητας στους μουσικούς.
Το 2013, η Liliana Sacarin βρήκε σημαντικά πρώιμα αποτελέσματα, μετά από μόνο 30 ώρες ηχητικής διέγερσης Τοματίς, σε παιδιά ηλικίας 7-13 ετών που είχαν διαγνωστεί με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας. Τα αποτελέσματα της διδακτορικής της διατριβής απέδειξαν στατιστικά σημαντικές βελτιώσεις με τη μέθοδο Τοματίς σε σύγκριση με πρόσωπα που δεν τους εφαρμόστικε η μέθοδος (ομάδα μη-Τοματίς). Η μελέτη Sacarin ανέφερε ότι η ανάλυση της ομάδας είχε ως αποτέλεσμα σημαντικές αλλαγές στην ηλεκτροφυσιολογία του εγκεφάλου για την ομάδα Τοματίςαλλά όχι για την ομάδα μη-Τοματίς.
Παρά τις επικρίσεις για την Ενσωμάτωση της Επεξεργασίας Ήχου γενικά και τη Μέθοδο Τοματίς ειδικότερα, ορισμένοι από αυτούς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία, ιδίως ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Στινγκ και η Μαρία Κάλλας, υποστηρίζουν ότι βίωσαν εξαιρετικά ευεργετικά αποτελέσματα από τη συνεργασία με τον Τοματίς και τη μέθοδο του.
Σε ορισμένους ιστότοπους αναφέρεται ότι τα έτη 2005-2007 το Υπουργείο Παιδείας στην Πολωνία είχε εφαρμόσει τη μέθοδο Τοματίς σε εκατοντάδες σχολεία   με οικονομική υποστήριξη ενός προγράμματος που ξεκίνησε από το Ευρωπαϊκή Ένωση,  με τη επιστημονική υποστήριξη του Ινστιτούτο Φυσιολογίας και Παθολογίας των Αυτιών της Βαρσοβίας (Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu, Warszawa). Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Πολωνία σε 1333 παιδιά σε 72 σχολεία απέδειξε ότι η εκπαίδευση βελτίωσε τις βασικές σχολικές ικανότητες (ικανότητα μάθησης, κοινωνικές ικανότητες, γλωσσικές ικανότητες, μουσικές ικανότητες.
Το φαινόμενο Τοματίς
Ο Τοματίς προσάρμοσε τις τεχνικές του για να στοχεύσει σε διάφορες διαταραχές, όπως προβλήματα ακουστικής επεξεργασίας, δυσλεξία, μαθησιακές δυσκολίες, διαταραχές έλλειψης προσοχής, αυτισμός, και αισθητηριακή επεξεργασία και δυσκολίες κινητικών δεξιοτήτων. Υποστηρίζεται επίσης ότι βοήθησε τους ενήλικες να καταπολεμήσουν την κατάθλιψη, να μάθουν ξένες γλώσσες γρηγορότερα, να αναπτύξουν καλύτερες δεξιότητες επικοινωνίας και να βελτιώσουν τη δημιουργικότητα και την απόδοση κατά την εργασία. Σχετικά με μερικούς μουσικούς, τραγουδιστές και ηθοποιούς ισχυρίζεται επίσης ότι είπαν ότι το βοήθησαν να βελτιώσουν τις τονικές και αρμονικές τους δεξιότητες.
Η μέθοδος Tomatis χρησιμοποιεί ηχογραφήσεις των Μοτσαρτ και Γρηγοριανού μέλους καθώς και της φωνής της μητέρας του ασθενούς. Η χρήση του Μοτσαρτ από τον Τοματίς δεν πρέπει να συγχέεται με το λεγόμενο Mozart Effect που διαδόθηκε από τον Αμερικανό συγγραφέα και ερευνητή μουσικής Don Campbell. Αν και ο Τοματίς επινόησε τη φράση, η μέθοδος του δεν σχετίζεται άμεσα με ισχυρισμούς ότι η ακρόαση του Μότσαρτ αυξάνει τη νοημοσύνη.