cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Ιωαννίδης (καθηγητής πληροφορικής)
Σπουδές και σταδιοδρομία
Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Η’ Λύκειο Αθηνών. Απέκτησε δίπλωμα Ηλεκτρολόγου Μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1982) και μεταπτυχιακό δίπλωμα MSc στα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο του Harvard (1983). Έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (PhD) στην Πληροφορική από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Berkeley, το 1986. Διετέλεσε καθηγητής πρώτης βαθμίδας στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον στις ΗΠΑ.
Τα ερευνητικά ενδιαφέροντά του περιλαμβάνουν: βάσεις δεδομένων και πληροφοριακά συστήματα, υποδομές δεδομένων και ψηφιακά αποθετήρια, κλιμακώσιμη επεξεργασία δεδομένων, εξατομίκευση και κοινωνικά δίκτυα, και αναλυτική δεδομένων και κειμένων.
Η επιστημονική πορεία του υπήρξε αντικείμενο συνέντευξης στον καθηγητή Γ. Γραμματικάκη, σε τηλεοπτική εκπομπή που προβλήθηκε στην ΕΤ1, τον Ιανουάριο του 2009, στα πλαίσια της εκπομπής «Μονοπάτια της Επιστήμης». Το 2015, έθεσε υποψηφιότητα για Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έργο και διακρίσεις
Σήμερα είναι Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του ερευνητικού κέντρου «Αθηνά», έχοντας δημιουργήσει το εργαστήριο MaDgIK, ενώ έχει εκπονήσει ποικίλες δράσεις σχετικές με την Πληροφορική. Θεωρείται, ένας από τους πιο αναγνωρισμένους Έλληνες επιστήμονες στον τομέα της Πληροφορικής.
Το δημοσιευμένο έργο του περιλαμβάνει περισσότερα από 160 επιστημονικά άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και συνέδρια και κατέχει 3 διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Έχει περισσότερες από 17.200 αναφορές και h-index 63.
Είναι Fellow της ACM και IEEE. Του έχει απονεμηθεί αριθμός βραβείων για διακρίσεις του στην έρευνα και τη διδασκαλία. Ήταν κύριος ερευνητής σε πάνω από 30 ερευνητικά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από διάφορα κρατικά ιδρύματα σε Ευρώπη και Αμερική, καθώς και από τον ιδιωτικό τομέα. Ο καθ. Ιωαννίδης υπήρξε μέλος του Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής του Ινστιτούτου Max Planck για την Πληροφορική.
Θήτευσε για δύο έτη στη θέση του Γραμματέα της διεθνούς Ομοσπονδίας ACM (Association for Computing Machinery). Το 2017 έγινε κάτοχος του ACM SIGMOD Contributions Award για το σημαντικό ερευνητικό έργο του. Σήμερα συμμετέχει ως βασικός εταίρος στην πολύ σημαντική ερευνητική πρωτοβουλία Human Brain Project.
Το 2020, σε έγκριτη ερευνητική μελέτη της έρευνας (Updated science-wide author databases of standardized citation indicators) των Ioannidis et al. στο έγκριτο περιοδικό Plos Biology, το όνομα του δρ. Γιάννη Ιωαννίδη συμπεριλήφθηκε στους επίσημους καταλόγους Mendeley Data 2020 που συμπεριλαμβάνουν το υψηλότερο 2% των ερευνητών του πλανήτη, στο γνωστικό αντικείμενο της Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence & Image Processing).
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με τη Ναταλία Μανωλά και έχουν μαζί τρία ενήλικα παιδιά.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα (αγγλικά: The Lion King 1½, επίσης γνωστό και ως The Lion King 3: Hakuna Matata εκτός Βόρειας Αμερικής) είναι μια Αμερικανική ταινία περιπέτεια/μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε το 2004 απευθείας σε βίντεο σε παραγωγή της Walt Disney Pictures και των DisneyToon Studios και διανομή από την Walt Disney Studios Home Entertainment. Η ταινία κυκλοφόρησε επίσης σε κινηματογραφικές αίθουσες διεθνώς και σε επιλεγμένες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποτελεί την τρίτη (χρονολογικά τη δεύτερη) συνέχεια της τριλογίας του Βασιλιά των Λιονταριών. Το DVD αποσύρθηκε τον Ιανουάριο του 2005. Τα γεγονότα στην ταινία συμβαίνουν πριν, παράλληλα και λίγο μετά από αυτά της πρώτης ταινίας του 1994, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών, και επικεντρώνεται στη ζωή των Τιμόν και Πούμπα. Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3 είναι μια απευθείας σε βίντεο προσαρμογή της τηλεοπτικής σειράς Τιμόν & Πούμπα. Την ακολούθησε η τηλεοπτική ταινία Η Φρουρά των Λιονταριών: Η Μεγάλη Επιστροφή, η οποία έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο του 2015 στο Disney Channel, και αποτελεί τον πιλότο της τηλεοπτικής σειράς Η Φρουρά των Λιονταριών.
Το αυθεντικό καστ επέστρεψε για να χαρίσει τις φωνές του στους ήρωες εκτός από τους Ρόουαν Άτκινσον και Τζόναθαν Τέιλορ Τόμας, φωνές των Ζάζου και νεαρού Σίμπα αντίστοιχα, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από τους Έντουαρντ Χίμπερτ και Ματ Γουέινμπεργκ αντίστοιχα. Οι Τζέιμς Ερλ Τζόουνς και Τζέρεμι Άιρονς επίσης δεν επέστρεψαν μιας και οι δικοί τους χαρακτήρες (Μουφάσα και Σκαρ αντίστοιχα) συμμετέχουν ως βουβές κάμεο εμφανίσεις.
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3 κυκλοφόρησε σε Blu-ray μαζί με τις δύο πρώτες ταινίες ως κουτί Τριλογίας στις 4 Οκτωβρίου 2011 και επανακυκλοφόρησε μόνο του στις 6 Μαρτίου 2012, την ίδια μέρα με την κυκλοφορία της δεύτερης ταινίας, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών II: Το Βασίλειο του Σίμπα. Οι κυκλοφορίες των Blu-ray και DVD, μαζί με αυτήν της πρώτης ταινίας στις Αδαμάντινες Εκδόσεις, αποσύρθηκαν στις 30 Απριλίου 2013.
Πλοκή
Την ταινία διηγούνται ο Τιμόν και ο Πούμπα από τη δική τους οπτική πλευρά μέσω της «τεχνικής του κάδρου». Οι δυο τους φαίνονται ως σιλουέτες που παρακολουθούν την αυθεντική ταινία, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών, σε σχεδόν πανομοιότυπο στυλ όπως αυτό της κωμικής τηλεοπτικής σειράς, Mystery Science Theater 3000.
Ο Τιμόν διακόπτει την ταινία για να την προχωρήσει με fast-forward στις δικές του σκηνές, αλλά ο Πούμπα διαμαρτύρεται προτρέποντάς τον να μοιραστεί τη δική του ιστορία, γεγονότα που συνέβησαν πριν από την πρώτη ταινία. Ο Τιμόν είναι ένας κοινωνικός απόβλητος στην αποικία των σουρικατών όπου ζει, στα περίχωρα της Γης της Αγέλης. Ενώ υποστηρίζεται άνευ όρων από τη μητέρα του, Μα, ο Τιμόν ονειρεύεται κάτι περισσότερο από τη βαρετή ζωή στην αποικία όπου συνεχώς κρύβονται από τα αρπακτικά. Όταν οι ύαινες Σένζι, Μπανζάι και Εντ παρολίγο να φάνε τον θείο Μαξ εξαιτίας της ονειροπόλησης του Τιμόν, η αποικία φτάνει στα άκρα προκαλώντας τον Τιμόν να φύγει. Στην πορεία συναντά τον κυνοκέφαλο πίθηκο, Ραφίκι, ο οποίος τον συμβουλεύει να βρει ένα μέρος μέσω της «Χακούνα Ματάτα» και να «κοιτάξει πέρα από αυτό που βλέπει». Ο Τιμόν παίρνει τη συμβουλή του κυριολεκτικά κατά γράμμα και βλέπει στο βάθος τον Μεγάλο Βράχο. Πιστεύοντας ότι ο Μεγάλος Βράχος είναι το Παραδεισένιο σπίτι του, επιχειρεί να φτάσει σε αυτόν. Ενώ βρίσκεται καθοδόν, συναντά τον Πούμπα και οι δυο τους δένονται πολύ σύντομα με τον Πούμπα να συνοδεύει τον Τιμόν στο ταξίδι του.
Οι δυο τους φτάνουν στον Μεγάλο Βράχο την ώρα που γίνεται η παρουσίαση του νέου πρίγκιπα της Γης της Αγέλης, Σίμπα, και όλα τα ζώα μαζεύονται για να τον υποδεχτούν. Η μάζωξη ενοχλεί τον Τιμόν, ο οποίος πιστεύει ότι περιμένουν στην ουρά για να διεκδικήσουν τον Μεγάλο Βράχο σαν χώρο κατοικίας. Τότε ο Τιμόν «κοιτάει πέρα» από τον Μεγάλο Βράχο και βλέπει έναν μικρό ορμίσκο κοντά σε μια λιμνούλα. Παρά τη διστακτικότητα του Πούμπα, οι δυο τους περνούν μέσα από το πλήθος και ο Πούμπα, νευρικός, ισχυρίζεται ότι «δεν τα πάει καλά με τα πλήθη». Με εκρηκτικό τρόπο απελευθερώνει αέρια, προκαλώντας λιποθυμία στα κοντινά ζώα και ωθώντας τα υπόλοιπα να υποκλιθούν στον Σίμπα. Το ντουέτο βρίσκει καταφύγιο στον ορμίσκο αλλά οι ήχοι του Σίμπα ένα πρωί να τραγουδά «Θε να Γίνω Εγώ Βασιλιάς», τους ξυπνά. Αποχωρούν από τον ορμίσκο μιας και δεν θέλουν «θορυβώδεις γείτονες» και βρίσκουν ένα νέο σπίτι στο νεκροταφείο των Ελεφάντων. Από εκεί όμως φεύγουν τρομαγμένοι όταν βλέπουν τον Μουφάσα να παλεύει με τις ύαινες. Ο Τιμόν βρίσκει μια λαμπερή πράσινη σπηλιά και αποφασίζει να εγκατασταθούν εκεί. Η ερμηνεία όμως του τραγουδιού «Υπ'Ατμόν» από τον Σκαρ, τους ξανατρομάζει και για ακόμη μια φορά φεύγουν ψάχνοντας καινούριο σπίτι. Τελικά, φτάνουν σε ένα ζεστό φαράγγι και πιστεύουν ότι βρήκαν επιτέλους το σπίτι τους, αλλά καταλήγουν να κυνηγιούνται από ένα αφηνιασμένο κοπάδι γκνου (το οποίο οδήγησε τον Μουφάσα στον θάνατο στην πρώτη ταινία). Ως εκ θαύματος καταφέρνουν να επιβιώσουν από το κοπάδι αλλά και από την μετέπειτα πτώση από έναν πανύψηλο καταρράκτη.
Εξαντλημένοι από την περιπέτειά τους, ο Τιμόν θέλει να τα παρατήσει μέχρι που ο Πούμπα τον κάνει να δει μια πολυτελή, καταπράσινη ζούγκλα. Το ντουέτο επιτέλους εγκαθίσταται εκεί με τη φιλοσοφία του «Χακούνα Ματάτα». Κατά την παραμονή τους εκεί, σε μια κοντινή έρημο, συναντούν ένα άστεγο λιονταράκι με το όνομα Σίμπα, ο οποίος είναι σχεδόν νεκρός. Τον διασώζουν και αποφασίζουν να τον μεγαλώσουν με βάση τη φιλοσοφία τους. Σκηνές από τη ζωή τους εκεί δείχνουν το χαοτικό μεγάλωμα του Σίμπα από ένα υπερκινητικό νεαρό λιονταράκι σε έναν φιλόδοξο και εγωιστικό έφηβο, σε έναν χαλαρό νεαρό ενήλικα.
Χρόνια αργότερα, η Νάλα κυνηγώντας τον Πούμπα, βρίσκει τον Σίμπα και οι δυο τους επανενώνονται. Πιστεύοντας ότι η «Χακούνα Ματάτα» κινδυνεύει, ο Τιμόν και ο Πούμπα επιχειρούν να σαμποτάρουν τα ραντεβού των δύο λιονταριών, αλλά αποτυγχάνουν. Γίνονται μάρτυρες του καυγά του Σίμπα και της Νάλα και οι ελπίδες τους να αναπτερώνονται, αλλά μετά ο Σίμπα εξαφανίζεται και ο Τιμόν είναι έντρομος όταν το μαθαίνει. Η Νάλα και ο Ραφίκι εξηγούν ότι ο Σίμπα έπρεπε να φύγει για να πάει να προκαλέσει τον Σκαρ και χρειάζεται τη βοήθεια των φίλων του. Όταν η Νάλα φεύγει για να ακολουθήσει τον Σίμπα, ο Πούμπα τσακώνεται με τον Τιμόν, ο οποίος αισθάνεται προδομένος από την εγκατάλειψη του Σίμπα, και εγωιστικά δηλώνει ότι έχει ό,τι χρειάζεται. Ο Πούμπα φεύγει για να ακολουθήσει τον Σίμπα και ο Τιμόν μένει πίσω, αρχίζοντας να νιώθει μοναξιά. Ο Ραφίκι εμφανίζεται ξανά και βοηθά τον Τιμόν να συνειδητοποιήσει ότι η πραγματική «Χακούνα Ματάτα» είναι με τους φίλους του, προτρέποντάς τον να ακολουθήσει με τη σειρά του τους υπόλοιπους.
Ο Τιμόν φτάνει τον Πούμπα και οι δυο τους συμφιλιώνονται, συγχωρώντας ο ένας τον άλλο, πριν συνεχίσουν μαζί το δρόμο τους. Αφού βοηθούν τον Σίμπα και τη Νάλα προκαλώντας αντιπερισπασμό, ο Τιμόν και ο Πούμπα αποφεύγουν τις ύαινες και πέφτουν πάνω στη Μα και τον θείο Μαξ, οι οποίοι ήρθαν ψάχνοντας για τον Τιμόν. Ο Τιμόν προτείνει ότι θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον Σίμπα αν ξεφορτώνονταν τις ύαινες. Καθώς ο Σίμπα παλεύει με τον Σκαρ, η Μα και ο θείος Μαξ κατασκευάζουν μια σειρά από τούνελ κάτω από το έδαφος, ενώ ο Τιμόν και ο Πούμπα χρησιμοποιούν διάφορους τακτικισμούς για να αποσπάσουν την προσοχή των υαινών. Όταν τα τούνελ είναι έτοιμα, ο Μαξ προκαλεί το άνοιγμα του εδάφους κάτω από τις ύαινες. Ωστόσο, το άνοιγμα δεν προχωρεί μέχρι το τέλος και έτσι το σχέδιό τους αποτυγχάνει. Παγιδευμένοι για ακόμη μια φορά από τις ύαινες, ο Τιμόν βουτάει γενναία στο άνοιγμα που ήδη σχηματίστηκε για να διορθώσει το λάθος, προκαλώντας το ολοκληρωτικό άνοιγμα του εδάφους και την εκτίναξη των υαινών μέσω των τούνελ.
Ο Σίμπα αποδέχεται τη θέση του ως Βασιλιάς στη Γη της Αγέλης, ευχαριστώντας τον Τιμόν και τον Πούμπα για τη βοήθειά τους. Ο Τιμόν πηγαίνει την Μα, τον θείο Μαξ και όλη την αποικία των σουρικάτων να ζήσουν στη ζούγκλα όπου δεν υπάρχουν αρπακτικά, ολοκληρώνοντας τη «Χακούνα Ματάτα» φιλοσοφία του. Οι σουρικάτες και ο Πούμπα γιορτάζουν μαζί με τον Σίμπα, εξυμνώντας τον Τιμόν ως τον ήρωά τους. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, η Μα, ο θείος Μαξ, ο Σίμπα, ο Ραφίκι και πολλοί άλλοι χαρακτήρες της Disney εμφανίζονται ως σιλουέτες παίρνοντας θέση να παρακολουθήσουν την ταινία μαζί με τον Τιμόν και τον Πούμπα, παρά τις αντιρρήσεις του Τιμόν ότι μόλις την έχουν δει. Καθώς τα φώτα χαμηλώνουν για να ξεκινήσει η ταινία, ο Πούμπα υπενθυμίζει τον Τιμόν ότι δεν τα πάει καλά με τα πλήθη.
Παραγωγή
Τον Απρίλιο του 2000, ανακοινώθηκε ότι η Walt Disney Company επέλεξε τους Τζεφ Άλχολμ, Κόλιν Γκόλντμαν και Τομ Ρότζερς για να γράψουν το σενάριο της τρίτης ταινίας του Βασιλιά των Λιονταριών. Η ταινία ήταν προγραμματισμένη να φτάσει στα μαγαζιά κάπου μέσα στο 2001. Τον Μάιο του 2003, ανακοινώθηκε ότι Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3 θα προγραμματιζόταν για κυκλοφορία στις αρχές της άνοιξης του 2004 με τους Νέιθαν Λέιν, Έρνι Σαμπέλα και Μάθιου Μπρόντερικ να επιστρέφουν για τους ρόλους τους, ενώ οι Έλτον Τζον και Τιμ Ράις θα επέστρεφαν για να γράψουν ένα νέο τραγούδι, το «Meerkat Rhapsody».
Κυκλοφορία
Κατά την αρχική κυκλοφορία της σε βίντεο, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3 συνοδευόταν με μια διαφημιστική εκστρατεία συνεργασίας με τα McDonald's, όπου τα παιδικά γεύματα περιείχαν παιχνίδια με τους χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένων των Σίμπα, Ραφίκι, Τιμόν, Πούμπα, Μουφάσα και Εντ.
Home video
Τον Μάιο του 2003, επιβεβαιώθηκε ότι το DVD θα περιείχε μουσικά βίντεο, κομμένες σκηνές, σκηνές από τα παρασκήνια του πώς φτιάχτηκε η ταινία και δύο ταινίες μικρού μήκους. Η πρώτη, Τιμόν - Τα Πρώτα Χρόνια, ακολουθεί την παιδική ηλικία του Τιμόν μέσω συνεντεύξεων των μελών της οικογένειάς του αλλά και φίλων του. Η δεύτερη, Οι πιο αστείες στιγμές της Disney, αναδεικνύει χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων της Disney, όπως οι νάνοι από την ταινία Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, αλλά και χαρακτήρες από την ταινία Ο Αδελφός μου ο Αρκούδος. Επίσης στο DVD εμπεριέχονταν δύο παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένης μιας εικονικής περιήγησης σαν σαφάρι στη Γη της Αγέλης και ενός παιχνιδιού ερωτήσεων γύρω από τον Βασιλιά των Λιονταριών στη μορφή του τηλεπαιχνιδιού Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος με τον τίτλο, Ποιος θέλει να γίνει ο Βασιλιάς της Ζούγκλας; Το παιχνίδι παρουσίαζε η Μέρεντιθ Βιεϊρά, η τότε παρουσιάστρια της Αμερικανικής προσαρμογής του αυθεντικού παιχνιδιού στην τηλεόραση. Τον Φεβρουάριο του 2004, περισσότερα από 3 εκατομμύρια αντίγραφα VHS και DVD πωλήθηκαν τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας. Τον ίδιο μήνα, το περιοδικό Variety ανέφερε ότι η ταινία πώλησε περίπου 2.5 από τα 3.1 εκατομμύρια αντίγραφα DVD πριν το πρώτο Σαββατοκύριακο, φέρνοντας περίπου 55 εκατομμύρια δολάρια έσοδα τις πρώτες τρεις μέρες κυκλοφορίας. Ένα DVD σετ και με τις τρεις ταινίες του Βασιλιά των Λιονταριών (Ειδικές Εκδόσεις σε μορφή δύο δίσκων) κυκλοφόρησε στις 6 Δεκεμβρίου 2004. Τον Ιανουάριο του 2005, η ταινία, μαζί με τις συνέχειές της, αποσύρθηκαν από την αγορά.
Σπέτσες
Οι Σπέτσες είναι ιστορικό νησί του Αργοσαρωνικού κοντά στην Αργολική χερσόνησο, δεξιά της εισόδου του Αργολικού κόλπου. Βρίσκεται σε απόσταση 1,5 μιλίου από την Ερμιονίδα και 50 μιλίων από τον Πειραιά. Από το Πόρτο Χέλι αναχωρούν καθημερινά ιπτάμενα δελφίνια και πλοιάρια για τις Σπέτσες. Το νησιωτικό σύμπλεγμα των Σπετσών απαρτίζουν πέντε ακόμη νησίδες: η Σπετσοπούλα, ο Άγιος Ιωάννης και οι δύο γειτονικές νησίδες του, καθώς και το Μικρό Μπούρμπουλο (Πετροκάραβο), λίγο πάνω από το βόρειο ακρωτήρι των Σπετσών.
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα
Home video
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε Blu-ray σε ένα σετ οκτώ δίσκων, ως τριλογία με τις άλλες δύο ταινίες, στις 4 Οκτωβρίου 2011. Κυκλοφόρησε ξεχωριστά στις 6 Μαρτίου 2012, όπως και η δεύτερη ταινία, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών II: Το Βασίλειο του Σίμπα. Η έκδοση αυτή βγήκε στην αγορά σε δύο μορφές: μία σε πακέτο δύο δίσκων με την ταινία σε Blu-ray και DVD και μία με μόνο το DVD.
Σπέτσες
Ιστορία
Στην αρχαιότητα, το νησί ονομάζονταν "Πιτυόνησος" και "Πιτυούσα". Το σημερινό του όνομα το πήρε από τους ναυτικούς του Μεσαίωνα Καταλανούς, τους Γενουάτες, τους Ενετούς και τους Φράγκους, που την αποκαλούσαν "Ιζόλα ντι Σπέτζια", που σημαίνει "Νησί των αρωμάτων", λόγω των πολλών λουλουδιών που υπήρχαν. Κατ΄ άλλη εκδοχή το όνομα προήλθε από το "Πέτσα" (Πετσιώτες) που φέρεται ως αρβανίτικος γλωσσικός αναγραμματισμός του αρχαίου ονόματος Πιτυούσα.
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα
Υποδοχή
Στην ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό 76% με μέσο όρο σκορ 6.4/10, βασισμένο σε 17 κριτικές.
Ο Φρανκ Λόβες από το περιοδικό TV Guide βαθμολόγησε την ταινία με 3.5/4 δηλώνοντας ότι «αυτή η επανάληψη του Βασιλιά των Λιονταριών (1994) από την οπτική γωνία των δύο κωμικών φίλων Τιμόν και Πούμπα, είναι μία από τις σπάνιες απευθείας σε βίντεο συνέχειες της Disney που αξίζει όσο και η αυθεντική ταινία». Συνέχισε λέγοντας ότι «το μόνο θέμα της ταινίας το οποίο αισθάνεσαι να είναι εξαναγκασμένο είναι η αναθεωρητική τοποθέτηση του Τιμόν ως πατριός του νεαρού Σίμπα, η οποία δεν έχει συναισθηματική σύνδεση με την πρώτη ταινία. Η ποιότητα της εικονογράφησης είναι εκπληκτικά εντυπωσιακή, μερικά στατικά φόντα είναι η βασική παραχώρηση σε μια ταινία της μικρής οθόνης με χαμηλό προϋπολογισμό, και οι ρευστές κινήσεις των χαρακτήρων και οι εκφράσεις τους είναι πολύ ανώτερες από αυτές, ας πούμε, της τηλεοπτικής σειράς Τιμόν & Πούμπα». Ο Τζόι Λέιντον του περιοδικού Variety έδωσε στην ταινία θετική κριτική γράφοντας «τα νήπια και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας θα είναι εξίσου μαγεμένα και διασκεδασμένα από τις πολύχρωμες κατεργαριές των δύο ηρώων». Η αρθρογράφος Σούζαν Κινγκ των Los Angeles Times έγραψε ότι «επειδή οι απευθείας σε βίντεο συνέχειες της Disney για τις κλασικές της ταινίες ήταν το καλύτερο μέτριες, οι προσδοκίες για τη νέα συνέχεια του blockbuster του 1994 ήταν μικρές. Αλλά χάριν μιας έξυπνης πλοκής, ενός ζωηρού διαλόγου που παιδιά και ενήλικες θα απολαύσουν, ενός-δυο ευπρεπών καινούριων τραγουδιών και την επιστροφή των ηθοποιών από την πρώτη ταινία, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3 είναι μια ανευλαβής έκρηξη αερίων».
Σπέτσες
Ιστορία
Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα Σπετσιώτικα πληρώματα αποκαλούνταν "Τζαμουτζαλήδες" έναντι των Υδραίικων που αποκαλούνταν "Σουλουτζαλήδες" που όμως ήταν λίαν περιζήτητα ακόμη και από τους Οθωμανούς στόλαρχους όπως και από τον Καρά-Αλή.
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα
Υποδοχή
Οι κριτικοί πρότειναν ότι η ταινία έχει επιρροές από το θεατρικό έργο του Τομ Στόπαρντ, Rosencrantz and Guildenstern Are Dead, στο οποίο οι ομώνυμοι χαρακτήρες εμφανίζονται σε κάθε σημαντικό γεγονός του Άμλετ.
Σπέτσες
Επανάσταση του 1821
thumb|right|Η σημαία των Σπετσών κατά την Ελληνική Επανάσταση 1821 Την περίοδο 1821-1832, οι Σπέτσες έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση. Οι Σπετσιώτες πρώτοι ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης την 2η και 3η (Κυριακή του Λαζάρου) Απριλίου του 1821, με μεγάλη τελετή και κανονιοβολισμούς. Κατά τον σύγχρονο της Επανάστασης Ομηρίδη Σκυλίτση, αυτό έγινε στις 26 Μαρτίου. Ο σπετσιωτικός στόλος, αποτελούμενος από εμπορικά πλοία σπετσιωτών, πήρε μέρος σε μεγάλο αριθμό ναυμαχιών, όπως της Αρμάτας, καθώς και σε αποκλεισμούς οχυρών, συγκεκριμένα του Ναυπλίου και της Μονεμβασιάς. Την περίοδο αυτή κάνουν την εμφάνισή τους ηρωικά ονόματα όπως Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, Ανδρέας Μιαούλης, Χατζηγιάννης Μέξης και Κοσμάς Μπαρμπάτσης, ονόματα τα οποία σήμερα κατέχουν υψηλή θέση στην Ελληνική Ιστορία.
Αναπαράσταση της Ναυμαχίας της Αρμάτα
Το 1822 ο Τουρκικός στόλος κατευθύνεται προς τον Αργολικό κόλπο, με τελικό προορισμό το Ναύπλιο, σε μια ύστατη προσπάθεια ανεφοδιασμού του οχυρού. Στις 8 Σεπτεμβρίου ο στόλος εμφανίζεται ανατολικά των Σπετσών, μεταξύ Σπετσοπούλας και Τρικερίου και ο τρινήσιος στόλος των Σπετσών, της Ύδρας και των Ψαρών, υπό τον ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη, κινείται προς αντιμετώπιση των Τούρκων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Χατζηανάργυρο, στην ναυμαχία που ακολούθησε μεταξύ των δυο στόλων, πήραν μέρος «140 και πλέον» πλοία. Σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή εμφανίζεται ο Σπετσιώτης πυρπολητής Κοσμάς Μπαρμπάτσης, ο οποίος καταφέρνει να εισέλθει στο κέντρο του τουρκικού σχηματισμού. Η ηρωική αυτή πράξη του Σπετσιώτη ναυτικού είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση του τουρκικού στόλου από τον Αργολικό κόλπο. Σε ανάμνηση αυτού του ιστορικού γεγονότος οι Σπετσιώτες έκτισαν την εκκλησία της Παναγίας της Αρμάτας στην περιοχή του φάρου των Σπετσών.
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα
Soundtrack
Το soundtrack της ταινίας, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Τραγούδια από την Ξεκαρδιστική Περιπέτεια των Τιμόν και Πούμπα, κυκλοφόρησε σε CD από την εταιρεία Disney Records στις 10 Φεβρουαρίου 2004. Περιλαμβάνει δύο τραγούδια από την ταινία, «Ο Λέων Ξαγρυπνά» και «Χακούνα Ματάτα», ξαναερμηνευμένα από τον Νέιθαν Λέιν, ο οποίος χάρισε τη φωνή του στον Τιμόν. Το υπόλοιπο soundtrack περιλαμβάνει διάφορα R&B κομμάτια, συμπεριλαμβανομένων μιας διασκευής του κλασικού «Jungle Boogie» του συγκροτήματος Kool and the Gang από το συγκρότημα The French, και δύο ορχηστρικών κομματιών του συνθέτη Ντον Χάρπερ. Περιέχει ακόμη το «Sunrise, Sunset» των Σέλτον Χάρνικ και Τζέρι Μποκ από τον «Βιολιστή στη Στέγη» αλλά και το θέμα της ταινίας Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος, το οποίο συνέθεσε το Ένιο Μορικόνε.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
(*) βασισμένο στο τραγούδι «Warthog Rhapsody», το οποίο δεν χρησιμοποιήθηκε στην πρώτη ταινία
Video game
Ένα βιντεοπαιχνίδι βασισμένο στην ταινία κυκλοφόρησε το 2003 για την κονσόλα Game Boy Advance, με πρωταγωνιστές τον Τιμόν και τον Πούμπα.
Σπέτσες
Νεότερη Ιστορία
Μετά το τέλος της Επανάστασης και τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους οι Σπέτσες επισκιάζονται από την οικονομική ανάπτυξη των Αθηνών και τη σταδιακή ανάδειξη του Πειραιά ως τον πυρήνα της Ελληνικής ναυτιλίας. Αρχίζουν να παρακμάζουν ως εμπορικό και ναυτιλιακό κέντρο και παράλληλα μειώνεται ο πληθυσμός τους. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, στις αρχές του 20ού αιώνα αρχίζει ο εκσυγχρονισμός του νησιού και η μεταμόρφωσή του σε θέρετρο της αφρόκρεμας της αθηναϊκής κοινωνίας, κυρίως με πρωτοβουλία του εθνικού ευεργέτη Σωτήριου Αναργύρου, γόνου πλούσιας Σπετσιώτικης οικογένειας εφοπλιστών. Αυτός είχε μεταναστεύσει παλιότερα σε μικρή ηλικία, το 1868 στην Αμερική λόγω οικονομικής δυσχέρειας αλλά το 1899 επιστρέφει πλέον ως ισχυρός μεγαλέμπορος καπνού και αρχίζει το έργο της αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού του αγαπημένου του νησιού.
Εκτός άλλων, πευκοφυτεύει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, που μέχρι τότε δεν είχε σημαντική βλάστηση, χτίζει το πρώτο υδραγωγείο του νησιού και το διάσημο ξενοδοχείο Ποσειδώνιο, που εγκαινιάζεται το 1914 και έχει ως πρότυπα πολυτελή ξενοδοχεία της Γαλλίας. Το 1927 γίνεται η έναρξη της λειτουργίας της Αναργυρείου και Κοργιαλένειου Σχολής Σπετσών, η οποία πραγματικά ανεβάζει το πολιτιστικό επίπεδο του νησιού. Η Σχολή υπήρξε ένα από τα καλύτερα πρότυπα κολέγια των Βαλκανίων και υπήρξε έμπνευση του Ελ. Βενιζέλου, προσωπικού του φίλου και δημιούργημα του Ανάργυρου. Λειτούργησε μέχρι το 1983 με Έλληνες και αλλοδαπούς μαθητές. Από το 1983 σε ένα από τα κτίρια της Σχολής λειτουργεί το Λύκειο του νησιού ενώ σε άλλα κτίρια φιλοξενήθηκε το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Σπετσών και το Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων (Παράρτημα του Τ.Ε.Ι Πειραιά).
Οι προσπάθειες αυτές της αναβάθμισης των Σπετσών από τον Σωτήριο Ανάργυρο απέδωσαν, αλλά οι καρποί των έργων του αρχίζουν πραγματικά να φαίνονται από τη δεκαετία του 60' και του 70' όταν Έλληνες και ξένοι αναγνωρίζοντας τις Σπέτσες ως ιδανικό παραθεριστικό προορισμό, συρρέουν στο νησί αυξάνοντας έτσι με την πάροδο του χρόνου την κίνηση και την τουριστική αξία του. Παράλληλα, εύποροι αγοράζουν και ανακαινίζουν πολλά από τα εγκαταλελειμένα αρχοντικά του νησιού. Τα έσοδα από τον τουρισμό σταδιακά μεταμορφώνουν τις Σπέτσες από ένα ήσυχο νησί σε έναν από τους πλέον δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς όπου καλοδιατηρημένα αρχοντικά και παραδοσιακή αρχιτεκτονική συνυπάρχουν με τη ζωντάνια των τουριστών και της πλούσιας νυχτερινής ζωής.
Παραγωγή - Κλίμα
Το έδαφος των Σπετσών είναι κυρίως πευκόφυτο, ενώ μεγάλο μέρος του είναι καλλιεργήσιμο. Κύρια προϊόντα που παράγονται είναι ελιές, λάδι, δημητριακά, σταφύλια, αμύγδαλα, σύκα και λίγα κτηνοτροφικά προϊόντα. Το κλίμα είναι δροσερό και υγιεινό και προσφέρεται ως τόπος παραθερισμού. Η εγχώρια παραγωγή του νησιού είναι επικεντρωμένη κυρίως στον τουρισμό/παρατουρισμό, ναυτιλία και αλιεία.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός των Σπετσών απο το 1861 μέχρι και το 1951 γνώρισε μεγάλη μείωση. Απο το 1961 μέχρι και το 2011 ο πληθυσμός των Σπετσών αυξήθηκε σημαντικά. Το 2021 ωστόσο κατέγραψε μία αξιοσημείωτη μείωση. Οι Σπέτσες κατέγραψαν τον μεγαλύτερο πληθυσμό τους το 1861 (8.843) και τον μικρότερο το 1951 (3.166). Η μεγαλύτερη αύξηση του πληθυσμού έγινε το 1928 (12,6%) και η μικρότερη το 1971 (3,6%). Η μεγαλύτερη μείωση του πληθυσμού έγινε το 1920 (26,1%) και η μικρότερη το 1940 (0,2%).
Δήμαρχοι Σπετσών
Δήμαρχοι Σπετσών διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα :
Οικισμοί
thumb|Η [[Πλατεία Ρολογιού (Σπέτσες)|Πλατεία Ρολογιού, η κεντρικότερη της πόλης των Σπετσών]] Πρωτεύουσα του Δήμου είναι η ομώνυμη πόλη της νήσου ενώ αναγνωρισμένοι συνοικισμοί είναι η Αγία Παρασκευή, Άγιοι Ανάργυροι, Άγιοι Απόστολοι, Πίτερ Μίλερ, Βρέλος, Έλωνας, Ζωγερία, Λιγονέρι-Μπλούμπερι, Παραπόλα, Τζήλα, η γυναικεία Μονή Αγίων Πάντων και η νησίδα Σπετσοπούλα ιδιοκτησίας της Οικογένειας Νιάρχου. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.2.Γ αυτού.
Περιορισμοί οχημάτων
Το 1967 ο νομάρχης Πειραιά με απόφασή του επέβαλλε αυστηρούς περιορισμούς σχετικά με τη κυκλοφορία οχημάτων στο νησί, την ισχύ της οποίας επιβεβαίωσε και το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ'αριθμ. 4433/1976 απόφασή του. Οι περιορισμοί αυτοί κρίθηκαν αναγκαίοι καθώς η παραδοσιακή πολεοδομία του νησιού δεν ήταν κατάλληλη για τη μαζική χρήση οχημάτων και εκτός άλλων θα προστάτευαν τον χαρακτήρα του νησιού. Συγκεκριμένα όλα τα αυτοκίνητα και τα οχήματα βαρέως τύπου απαγορεύτηκαν και η χρήση τους γίνεται μόνο με ειδική άδεια (ταξί, λεωφορεία κτελ) και σε περιορισμένους δρόμους. Κύριο μέσο μετακίνησης είναι δίτροχα μικρού κυβισμού και τετράτροχες μοτοσικλέτες (γουρούνες) ενώ για τους τουρίστες υπάρχει διαθέσιμη και η χρήση παραδοσιακής άμαξας. Στο ιστορικό κέντρο των Σπετσών οι περιορισμοί είναι ακόμα αυστηρότεροι και απαγορεύεται η χρήση οποιουδήποτε οχήματος. Λόγω των πολλών περιορισμών στη χρήση οχημάτων η θαλάσσια μετακίνηση είναι αρκετά διαδεδομένη ιδίως για τις μεγάλες αποστάσεις, τόσο με τη χρήση θαλάσσιων ταξί και καϊκιών όσο και με ιδιωτικά και ενοικιαζόμενα σκάφη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Πελοποννήσου Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού
Μποϊκοτάζ
Ο όρος µποϊκοτάζ ή µποϋκοτάζ είναι ένας διεθνής όρος (γαλλικά boycottage, αγγλικά boycott) που συνήθως αποδίδεται ως εμπορική απομόνωση, άρνηση εμπορικής σχέσης και αντίστοιχων οικονομικών επαφών.
Ο όρος αυτός προήλθε από το όνομα του Άγγλου γαιοκτήμονα Τσαρλς Μπόικοτ (Charles Boycott) στον οποίο αρνήθηκαν οι καλλιεργητές του κάθε υπηρεσία.
392
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 392 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μποϊκοτάζ
Στη ναυτιλία το μποϊκοτάζ εκδηλώνεται κυρίως ως "εργατικό μποϊκοτάρισμα" όπως για παράδειγμα η άρνηση λιμενεργατών να εκφορτώσουν πλοίο κάποιας χώρας κατά της οποίας έχει εκδηλωθεί εμπορική απαγόρευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες
392
Το έτος 392 (CCCXCII) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Ρουφίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1145 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 392 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Μαξιμούμερ (σκάκι)
Το θέμα Μαύρο Μαξιμούμερ (Black Maximummer) για σκακιστικά προβλήματα χαρακτηρίζεται από την εξής συνθήκη:
Οι αποστάσεις μετριούνται από το κέντρο του τετραγώνου αναχώρησης μέχρι το κέντρο του τετραγώνου άφιξης.
Το θέμα αυτό συνηθίζεται στα αντίστροφα προβλήματα, όπου τα λευκά εξαναγκάζουν τα μαύρα να κάνουν ματ. Τα λευκά έχουν καλύτερο έλεγχο των απαντήσεων των μαύρων στα μαξιμούμερ, παρά στα άλλα αντίστροφα.
Στο θέμα Μαξιμούμερ (Maximummer) η υποχρέωση για μέγιστη γεωμετρικά κίνηση ισχύει και για τα λευκά και για τα μαύρα.
Παράδειγμα μαύρου μαξιμούμερ
Το πρόβλημα που βλέπουμε στο διάγραμμα δεξιά είναι μια ωραία παρουσίαση του θέματος, όπου παίζουν τα λευκά και βοηθούν τα μαύρα για το αντίστροφο ματ σε επτά κινήσεις. Η λύση είναι η εξής (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Μπανιέρ-ντε-Λυσόν
Το Μπανιέρ-ντε-Λυσόν (γαλλικά: Bagnères-de-Luchon, οξιτανικά: Banhèras de Luishon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυσοναί (γαλλικά: Luchonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2002
Το 88ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2002 διεξήχθη στο Εθνικό Στάδιο Τρικάλων στις 15 και 16 Ιουνίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2002. Οι αγώνες ήταν αφιερωμένοι στη μνήμη του Ηλία Μισαηλίδη, παλιού πρωταθλητή του Πανιωνίου, βαλκανιονίκη και εν συνεχεία αθλητικού παράγοντα που υπήρξε πρωτεργάτης του γυναικείου στίβου.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στις 3 Νοεμβρίου. Ο αγώνας έγινε υπό ευνοϊκές συνθήκες και αναπτύχθηκε έντονος ανταγωνισμός ανάμεσα στον εξάκις πανελληνιονίκη Νίκο Πολιά και τον Βασίλη Ζαμπέλη που τελικά επικράτησε με διαφορά μόλις εννιά δευτερολέπτων. Στη γενική κατάταξη ήταν 6ος, έπειτα από πέντε Κενυάτες.
Σε ξεχωριστές ημερομηνίες έγιναν τα πρωταθλήματα 50 και 20 χλμ βάδην και δεκάθλου ενώ από το έτος αυτό καθιερώθηκε να διεξάγεται ξεχωριστά και ο αγώνας δρόμου 10.000μ εντός σταδίου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε με μεγάλη διαφορά από τους άλλους συλλόγους ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για δωδέκατη συνεχόμενη χρονιά και συμπλήρωσε 33 τίτλους συνολικά. Παράλληλα, έκανε το ενδέκατο συνεχόμενο "νταμπλ" και 15ο συνολικά, αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν οι 12 πρώτοι κάθε αγωνίσματος.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2002 Κατηγορία:Τρίκαλα
Ψητό συκώτι χήνας
Το ψητό συκώτι χήνας (שיפוד כבד אווז) είναι ένα πιάτο από το νότιο Τελ Αβίβ. Καρυκεύεται με αλάτι και μαύρο πιπέρι και μερικές φορές με μπαχαρικά, όπως κύμινο, κανέλα, πάπρικα, μοσχοκάρυδο, μπαχάρι και κουρκουμά και στη συνέχεια ψήνεται στη σχάρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα
Σερβικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 1893
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βασίλειο της Σερβίας στις 31 Μαΐου 1893, διεξήχθησαν δε μετά από ένα πραξικόπημα από τον βασιλιά Αλέξανδρο Ομπρένοβιτς, τον Απρίλιο, όπου ακύρωσε τις εκλογές του Μαρτίου καθαιρώντας και την φιλελεύθερη κυβέρνηση που είχε αναδειχτεί. Το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα με αρχηγό τον Νικόλα Πάσιτς κέρδισε τις εκλογές μια μεγάλη πλειοψηφία.
Παραπομπές
1893 5
Επαρχία Οσμανίγιε
Το Οσμανίγιε είναι τουρκική επαρχία που βρίσκεται στην νότιο Τουρκία. Έγινε επαρχία το 1996 ενώ προηγουμένως αποτελούσε τμήμα της επαρχίας των Αδάνων. Καλύπτει μια περιοχή έκτασης 3.767 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 497.907 σύμφωνα με την απογραφή του 2007. Η επαρχία βρίσκεται επίσης στην ιστορική περιοχή της Κιλικίας.
Παραπομπές
Οσμανιγιε
Άναπος
Ο Άναπος, εκτός από παραπόταμος του Αχελώου στην Ακαρνανία, είναι ποταμός στη Σικελία που ρέει μέσα από έλη, νότια των Συρακουσών. Σύμφωνα με τους αρχαίους ποιητές πήρε το όνομά του από τον εραστή της νύμφης (Ναϊάδες) Κυάνης. Εκεί στρατοπέδευσε ο Ιμίλκων για να εξαναγκάσει τον Μαρκέλλο να λύσει την πολιορκία των Συρακουσών. Ο Θουκυδίδης στο τέλος του Ζ΄ κεφαλαίου του, στη Σικελική εκστρατεία, περιγράφει την ολοκληρωτική καταστροφή των Αθηναίων κοντά στον ποταμό Άναπο:
"«Πτώματα και ζωντανοί μαζί καθώς διψούν τρέχουν όλοι μαζί να πιουν από το θολωμένο με το αίμα των συντρόφων τους νερό του Άναπου ποταμού, που κοκκίνιζε γιατί λίγο νωρίτερα οι Συρακούσιοι έσφαζαν Αθηναίους στις όχθες του.»"
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σικελίας
Πανίκος Παπαγεωργίου
Ο Πανίκος Παπαγεωργίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός και ιατρός. Διετέλεσε Υπουργός Υγείας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1982 έως και τον Φεβρουάριο του 1988 διετέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πάφου.
Πολιτική διαδρομή
Στις 28 Φεβρουαρίου 1988 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 27 Φεβρουαρίου 1993 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Άλλες δραστηριότητες
Την περίοδο 1985-1987 διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου Ευαγόρας Πάφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988
Ιόν Ιλιέσκου
Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1953 και έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του το 1965, ωστόσο, από το 1971 σταδιακά περιθωριοποιούνταν από τον Νικολάι Τσαουσέσκου. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη Ρουμανική Επανάσταση και έγινε πρόεδρος της χώρας το Δεκέμβριο του 1989. Τον Μάιο του 1990, έγινε ο πρώτος ελεύθερα εκλεγμένος αρχηγός κράτους της Ρουμανίας. Αφότου ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα, διετέλεσε ακόμη δύο θητείες ως πρόεδρος από το 1992 έως το 1996, ενώ από το 2000 έως το 2004, με ενδιάμεση την προεδρία του Εμίλ Κονσταντινέσκου, ο οποίος τον νίκησε το 1996.
Ο Ιλιέσκου αναγνωρίζεται ευρέως ως μια κυρίαρχη μορφή της πολιτικής στα πρώτα δεκαπέντε χρόνια μετά την επανάσταση. Κατά τη διάρκεια της θητείας του η Ρουμανία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ.
Νούουλοπα
Η Νούουλοπα (σαμόα: Nu'ulopa) είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί των νησιών Σαμόα. Ανήκει στο Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Βρίσκεται δυτικά της Απολίμα και ανατολικά του Μανόνο.
Γεωγραφία
Η Νούουλοπα βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα, δυτικά του Ουπόλου και δυτικά της Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Βρίσκεται δυτικά της Απολίμα και ανατολικά του Μανόνο.
Είναι περίπου 50 μέτρα ψηλή. Είναι πλούσια σε δάση. Ξεχωριστή είναι η ύπαρξη ινδικής καρύδας.
Ναός των Αγίων Θεοδώρων (Σέρρες)
Ο ναός των Αγίων Θεοδώρων ή Παλαιά Μητρόπολη είναι βυζαντινός χριστιανικός ναός ο οποίος βρίσκεται στις Σέρρες. Η παλαιότερη μνεία στον ναό γίνεται τον 12ο αιώνα, αλλά η αρχική του ανοικοδόμηση τοποθετείται τον 5ο με 6ο αιώνα. Ο ναός ανακαινίστηκε πολλές φορές, η τελευταία την περίοδο την περίοδο 1928-1935. Ο ναός ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο της τρίκλιτης βασιλικής με υπερυψωμένο κεντρικό κλίτος. Στο εσωτερικό του υπήρχε μεγάλο ψηφιδωτό της βυζαντινής εποχής, από το οποίο σήμερα σώζεται μόνο η μορφή του Αποστόλου Ανδρέα. Από το 1993 στο ναό στεγάζεται το Μουσείο της Παλαιάς Μητρόπολης Σερρών και ο ναός λειτουργεί ως προσκυνηματικός.
Παραπομπές
κατηγορία:Σέρρες κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κεντρική Μακεδονία Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Μεγάλο Ρωσικό Προσευχητήριο του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ
Το Μεγάλο Ρωσικό Προσευχητάριο ιδρύθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1797 μέσω μιας συμφωνίας μεταξύ του Αυτοκράτορα της Ρωσίας Παύλου Α΄ και του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ κατόπιν αιτήματος του βαΐλου Τζιούλιο Λίτα, ο οποίος λειτουργούσε ως εκπρόσωπος του τελευταίου ενώπιον της Ρωσικής Αυλής. Στόχος ήταν η εξισορρόπηση της απώλειας των γαιών του Τάγματος στο Όστρογκ, στη Λιθουανία, στα πλαίσια του δεύτερου διαμοιρασμού της Πολωνίας. Ένα δεύτερο Μεγάλο Προσευχητάριο της Ρωσίας ιδρύθηκε επίσης έναν χρόνο αργότερα, χωρίς κάποιο ειδικό θρησκευτικό ρόλο, περιλαμβάνοντας, όμως, τα μέλη της ρωσικής αριστοκρατίας, εκ των οποίων 21 νέοι « κληρονομικοί διοικητές » της Μάλτας, τους οποίους ενέκρινε ο Παύλος Α΄. Τα δύο αυτά Μεγάλα Προσευχητάρια είδαν τις περιουσίες τους να κατάσχονται από το Ρωσικό Στέμμα έπειτα από σχετική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου την οποία ενέκρινε ο Αλέξανδρος Α΄ στις 20 Ιανουαρίου 1817, ενώ τα ίδια είχε προβλεφτεί να διαλυθούν. Κάθε μορφή του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ εξαφανίστηκε τότε από τη Ρωσία, μέχρι και τα διακριτικά που φόραγαν οι Ρώσοι « κληρονομικοί ιππότες ».
Ιστορικό πλαίσιο
Το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ είχε απωλέσει το 1618 τα εδάφη του στο λιθουανικό Δουκάτο του Όσμποργκ. Το 1775, το έτος της εκλογής του, ο Μεγάλος Μαγίστρος Εμανουέλ ντε Ροάν-Πολντύκ ανέθεσε στον βαΐλο του Σαγκραμόσο, ως πρέσβη του Τάγματος στη Βαρσοβία, να εκκινήσει διαπραγματεύσεις με απώτερο στόχο την αναδημιουργία ενός Μεγάλου Προσευχητάριου της Βαυαρίας. Τελικά, το 1781 οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν στη δημιουργία του Μεγάλου Προσευχητάριου αυτού χάρη στην παραχώρηση γαιών προς το Τάγμα από τον Εκλέκτορα της Βαυαρίας. Το 1793, στη διάρκεια του δεύτερου διαμοιρασμού της Πολωνίας της Πολωνίας, καθώς η Λιθουανία πέρασε και πάλι στην κατοχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, το Τάγμα έχασε ξανά τα εδάφη του Προσευχητάριου της Βαυρίας. Ήταν, λοιπόν, με την Αικατερίνη Β΄ που ο Ροάν-Πολντύκ υποχρεώθηκε να διαπραγματευτεί. Ανέθεσε στον βαΐλο Τζιούλιο Λίτα την αποστολή να επανακτήσει τα εδάφη αυτά, ή, στη χειρότερη των περιπτώσεων, να λάβει δάνεια, όμως η Τσαρίνα κωλυσιεργούσε τις διαπραγματεύσεις και πέθανε πριν από το τέλος τους. Οι διεθνείς εντάσεις που δημιουργήθηκαν με τη Γαλλική Επανάσταση και την Πρώτη Αυτοκρατορία δεν θα μπορούσαν να μην επηρεάσουν και τα Κράτη της Μεσογείου. Ο Ναπολέων, ενώ δεν ήταν ακόμη παρά Βοναπάρτης, ανέφερε σε μία έκθεσή του προς το Διευθυντήριο ότι « η νήσος της Μάλτας είναι για μας, τεράστιας σημασίας […] εάν δεν προχωρήσουμε σε κατάληψή της, η Μάλτα θα περάσει στην κατοχή του Βασιλιά της Νάπολι », « με τη Μάλτα και την Κύπρο θα είμαστε κυρίαρχοι της Μεσογείου. » Η Αγγλία, οι Αψβούργοι, αλλά και η Ρωσία, είχαν βλέψεις επί του νησιού. Ήδη από το 1788, η Αικατερίνη Β΄ είχε ζητήσει από τον Πρίγκιπα της Μάλτας να βοηθήσει τη Ρωσία στον δεύτερο πόλεμό της ενάντια στους Οθωμανούς. Μετά τον θάνατο του Εμανουέλ ντε Ροάν-Πολντύκ, οι ιππότες θεώρησαν έξυπνη πολιτικά κίνηση, ώστε να κερδίσουν την εύνοια της Μαρία-Θηρεσία της Αυστρίας, να εκλέξουν Μεγάλο Μαγίστρο τον βαΐλο του Προσευχητάριου του Βρανδεμβούργου, Φέρντιναντ φον Χόμπες τσου Μπόλχαϊμ.
Δημιουργία των Μεγάλων Προσευχητάριων της Ρωσίας
Σε αντίθεση με την Τσαρίνα Αικατερίνη, η οποία δεν ενδιαφερόταν για το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ παρά μόνο ως χρήσιμο σύμμαχο στην πολιτική της απέναντι των Οθωμανών, ο Παύλος Α΄ ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο για το Τάγμα, το οποίο το έβλεπε ως ιδανικό παράδειγμα Ιπποτικού Τάγματος. Είχε αποπειραθεί αρκετές φορές να έρθει σε επαφή με το Τάγμα, όμως κάθε φορά η Αυτοκρατορική Καγκελαρία κατόρθωνε να υποκλέψει την αλληλογραφία του. Με τον θάνατο της μητέρας του, ανακοίνωσε έτοιμος να προστατεύσει τα εδάφη και αγαθά του Τάγματος με αντάλλαγμα να λάβει τον Σταυρό του Ιππότη της Μάλτας, καθώς και οι δύο νεογέννητοι γιοί του να λάβουν, επίσης, τον τίτλο αυτό. Ενημερωμένος για το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, ο Φέρντιναντ φον Χόμπες όρισε τον βαΐλο Τζιούλιο Λίτα ως έκτακτο πρεσβευτή του, με τον Τσάρο να παραχωρεί το Παλάτι Βοροντσόφ της Αγίας-Πετρούπολης στο Τάγμα για να το χρησιμοποιήσει ως πρεσβεία του. Η υπογραφή των σχετικών συμφωνιών μεταξύ των δύο πλευρών συνοδεύτηκε από λαμπρούς εορτασμούς στη Ρωσική Αυλή. Ο Παύλος Α΄ έλαβε ως δώρο τον σταυρό που φορούσε, στον καιρό του, ο Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ, ενώ αποδέχτηκε τον τίτλο του Προστάτη του Τάγματος στο όνομα της Ρωσίας, μετά την Ισπανία και τη Γαλλία. Όρισε ως πρέσβη του πλησίον του Μεγάλου Μαγίστρου, τον Ιππότη της Μάλτας Ο'Χάρα, ήδη πρεσβευτή από την εποχή της μητέρας του στο Τάγμα.
Ο Παύλος Α΄ ίδρυσε στις 15 Ιανουαρίου 1797, ως αντιστάθμισμα στην απώλεια των εδαφών του Τάγματος στο Όστρογκ, στη Λιθουανία, κατά τον δεύτερο διαμοιρασμό της Πολωνίας, το Μεγάλο Ρωσικό Προσευχητάριο του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ και δεσμεύτηκε να αυξήσει τα έσοδά του. Οι ρόλοι του προσευχηταριού αυτού παραμένουν, έως σήμερα, αδιευκρίνιστοι.
Στις 29 Νοεμβρίου 1797, ο Παύλος Α΄ ίδρυσε ένα δεύτερο Μεγάλο Προσευχητάριο της Ρωσίας, ορθόδοξου θρησκεύματος αυτή τη φορά. Είχε ως ρόλο τη συσπείρωση των νέων « κληρονομικών ιπποτών » της Μάλτας που ο Τσάρος είχε επιλέξει μεταξύ των μελών της ρωσικής ευγένειας. Πράγματι, είχε πλέον, βασικά το αναλογιζόταν, την περίπτωση αυτή που ήταν αντίθετη στους κανόνες του Τάγματος, αλλά η ευγένειά του ήταν ορθόδοξη, όπως κι ο ίδιος, συνεπώς, δεν επιθυμούσε να ανακατέψει αυτές τις δύο κατηγορίες ιπποτών, των καθολικών και των ορθοδόξων. Το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ ήταν ιδιαίτερα προβληματισμένο με αυτή την υπόθεση, πέραν του γεγονότος ότι ο Τσάρος ρεζιλευόταν στις Ευρωπαϊκές Αυλές, όπου μοίραζε ιπποτικούς σταυρούς « όχι μόνο στους συνομιλητές του, αλλά, ακόμη, και σε αυτούς που δεν του έδιναν παρά ελάχιστη σημασία. »
Από τη Μάλτα στην Αγία Πετρούπολη
Ο Βοναπάρτης ετοιμαζόταν να θέσει σε εφαρμογή τις βλέψεις του για τη Μάλτα που είχε, προηγουμένως, εκθέσει στο Διευθυντήριο. Το τελευταίο, παίρνοντας ως αφορμή μια δήλωση της 10ης Οκτωβρίου 1793 του Μεγάλου Μαγίστρου Εμανουέλ ντε Ροάν-Πολντύκ στην οποία δεν αναγνώριζε την Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία, διέταξε τον Βοναπάρτη να καταλάβει τη νήσο της Μάλτας. Καθοδόν για την Εκστρατεία της Αιγύπτου, αποβίβασε 15.000 άνδρες στις 10 Ιουνίου 1798 απέναντι σε περίπου 2.000 Μαλτέζους Εθνοφύλακες, οι οποίοι είχαν την υποστήριξη 362 ιπποτών, εκ των οποίων οι 260 ήσαν Γάλλοι. Κατέλαβε το νησί έπειτα από μικρή αντίσταση.
Ο Μεγάλος Μαγίστρος Φέρντιναντ φον Χόμπες αιτήθηκε τον αφοπλισμό και υπέγραψε στις 12 Ιουνίου ένα σύμφωνο παράδοσης παραδίδοντας τα νησιά της Μάλτας και του Γκότζο στους Γάλλους. Η Δημοκρατία παραχώρησε στον Μεγάλο Μαγίστρο το ποσό των 6.000 φράγκων, καθώς και μια ετήσια χορηγία ύψους 300.000 φράγκων. Στους Γάλλους Ιππότες, οι οποίοι είχαν συμπληρώσει 7 ή περισσότερα έτη διαμονής στη Μάλτα, είχε υποσχεθεί μια χορηγία μεταξύ 700 και 1.000 φράγκων, αν και στην πραγματικότητα λίγοι ήταν αυτοί που την έλαβαν. 77 Γάλλοι Ιππότες επιβιβάστηκαν στη γαλλική φρεγάτα la Sensible με προορισμό την Αντίμπ. Συνελήφθησαν παρά την υπόσχεση αθώωσης και φυλακίστηκαν στο Φρούριο του Περπινιάν προτού εκδιωχθούν προς την Ισπανία, χωρίς, φυσικά, να λάβουν τη χορηγία, ενώ 53 Γάλλοι Ιππότες εντάχθηκαν στη Στρατιά της Αιγύπτου. Συνολικά 85 μέλη του Τάγματος επέστρεψαν στις χώρες καταγωγής τους, 12 ακολούθησαν τον Χόμπες μέσω της φρεγάτας L'Orient στην εξορία του στην Τεργέστη στις 17 Ιουνίου, ενώ, τέλος, άλλοι 17 παρέμειναν στη Μάλτα, με αποστολή από τον Ναπολέοντα να "εξαφανίσουν" την κινητή περιουσία του Τάγματος.
Με το που έγινε γνωστή η είδηση της κατάληψης της Μάλτας από τους Γάλλους στην Αγία Πετρούπολη, ο Παύλος Α΄δήλωσε ανοιχτά, ως Προστάτης του Τάγματος, την επιθυμία του να γίνει Μεγάλος Μαγίστρος. Κάλεσε όλα τα μέλη του Τάγματος να συσπειρωθούν γύρω του. Μεταξύ 60 και 70 μελών εντάχθηκαν στο Μεγάλο Ρωσικό Καθολικό Προσευχητάριο και στις 26 Αυγούστου 1798, τα παρόντα μέλη των δύο ρωσικών προσευχηταριών διακηρύσσουν την αποπομπή του Φέρντιναντ φον Χόμπες από τα καθήκοντά του. Δύο μήνες αργότερα, στις 27 Οκτωβρίου, ο Τσάρος εκλέγεται Μεγάλος Μαγίστρος του Τάγματος από τα μέλη των ρωσικών προσευχηταριών. Σήμερα, δεν υπάρχει, πλέον, καμία αμφιβολία για την παρανομία της εκλογής αυτής. Ο Παύλος Α΄ ήταν ορθόδοξος, παντρεμένος και, ως αποτέλεσμα, δεν τηρούσε τους κανόνες των μελών του Τάγματος ούτε είχε δώσει κάποιον όρκο ένταξής του σε αυτό, τέλος, σε εξορία στη Φλωρεντία, ο Πίος ΣΤ΄ δεν λήφθηκε υπόψη και ο Χόμπες, ακόμη Μεγάλος Μαγίστρος δεν είχε ακόμη παρατηθεί. Το σημερινό Κυρίαρχο Τάγμα της Μάλτας δεν αναγνωρίζει τον Τσάρο ως de jure  Μεγάλο Μαγίστρο, ωστόσο τον αναγνωρίζει ως τον 72ο Μεγάλο Μαγίστρο de facto.
Ο Παύλος Α΄ απήθυνε έκκληση προς τον σύμμαχό του Φραγκίσκο Β΄ ώστε να ασκήσει πίεση στον Φέρντιναντ φον Χόμπες, ο οποίος διέμενε στην Τεργέστη σε αυστριακά εδάφη, με απώτερο στόχο να λάβει από αυτόν την παραίτησή του από τον τίτλο του. Ο Χόμπες συνέταξε επιστολή στα γαλλικά με ημερομηνία τις 6 Ιουλίου 1799 η οποία απευθυνόταν στον Αυτοκράτορα της Αυστρίας « Καμπουριασμένος υπό το βάρος των δυστυχιών που με βαραίνουν […] (και οι οποίες) με οδηγούν στο να αφιερωθώ […] παραιτούμενος οικειοθελώς από την τιμή την οποία είχα. » Ο Παύλος Α΄ είχε πλέον τα χέρια του ελεύθερα για να υποδυθεί με απόλυτη ελευθερία, πλέον, τον ρόλο του ως Μεγάλος Μαγίστρος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ μέχρι τη δολοφονία του κατά τη νύχτα της 23ης Μαρτίου 1801.
Το τέλος των Μεγάλων Ρωσικών Προσευχηταριών
Ήταν ο γιος του Παύλου Α΄ που έγινε αυτοκράτορας, υπό την ονομασία Αλέξανδρος Α΄, όμως αυτός δεν μοιραζόταν τις ίδιες ιδέες με τον πατέρα του αναφορικά με το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Μάλτας. Καθώς δεν ενδιαφερόταν να γίνει Μεγάλος Μαγίστρος του Τάγματος, ήταν ο Κόμης Νίκολας Σολτίκοφ που διεύθυνε το Τάγμα ως de facto υπαρχηγός. Ο Αλέξανδρος Α΄ κατάφερε να πείσει το Ιερό Συμβούλιο για την εκλογή ενός νέου Μεγάλου Μαγίστρου, θέση για την οποία θα επιλεγεί ο Στρατηγός των Γαλέρων, ο βαΐλος Μπαρτολομέο Ρουσπόλι, ο οποίος όμως θα αρνηθεί τη θέση αυτή. Ήταν τελικά ο βαΐλος Τζιοβάνι Μπατίστα Τομάσι ντε Κροτόνε που εκλέχτηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1802.
Το Σύμφωνο της Αμιάν στις 25 Μαρτίου 1802, μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας επέστρεφε το νησί της Μάλτας στο Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Όμως, ο Άγγλος κυβερνήτης της νήσου, sir Αλεξάντερ Μπολ, κατέστησε γνωστό στον Τομάσι ότι δεν υπήρχε περίπτωση να τον αφήσει να εισέλθει στο Αρχιπέλαγος τη Μάλτας. Ο Τομάσι εγκαταστάθηκε τότε στην Κατάνια στη Σικελία, όπου πέθανε στις 13 Ιουνίου 1805. Εμπρός στον ιδιαιτέρως πενιχρό αριθμό ρωμαιοκαθολικών ιπποτών, η Αγία Έδρα δεν προχώρησε σε εκλογή ή ακόμη και ορισμό ενός νέου Μεγάλου Μαγίστρου. Για αρκετούς ιστορικούς, αυτό ήταν και το τέλος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.
Εμπρός στο όλο και αυξανόμενο οικονομικό κόστος του πολέμου, ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α΄ ενέκρινε στις 20 Ιανουαρίου 1817, με βάση σχετική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, την κατάσχεση όλης της κινητής και ακίνητης περιουσίας των δύο Ρωσικών Προσευχηταριών. Αυτό ήταν και το τέλος των Μεγάλων Ρωσικών Προσευχηταριών. Έτσι εξαφανίστηκε «κάθε μορφή ύπαρξης του Τάγματος εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, καθώς και το φόρεμα των διακριτικών του. Ποτέ ξανά δεν εμφανίστηκε Τσάρος της Ρωσίας να φέρει τα διακριτικά του Τάγματος. »
Πηγές και Βιβλιογραφία
Ρωσια
Ιραρσίτης
Ο ιραρσίτης (αγγλ. irarsite) είναι αρσενικούχο) / θειούχο ορυκτό του ιριδίου, το οποίο συχνά περιέχει και ρουθήνιο, ρόδιο και λευκόχρυσο. Οφείλει το όνομά του στα συστατικά του ιρίδιο και αρσενικό.
Είναι συνοδό ορυκτό του χρωμίτη ανευρισκόμενο σε δουνίτες και εν γένει οφιολιθικά συμπλέγματα. Απαντάται, επίσης, ως κυκλική επιφλοίωση σε φυσικά κράματα μετάλλων της ομάδας του λευκοχρύσου.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται, εκτός από τα προαναφερόμενα, είναι ο χολινγουορθίτης, με τον οποίο σχηματίζει παραμικτική σειρά, άλλα αρσενικούχα ορυκτά της ομάδας λευκοχρύσου (ρουθηναρσενίτης, ρουθηνιδοσμυρίτης κ. ά.), ο χαλκοπυρίτης, ο χαλκοσίνης, ο γερσδορφίτης, ο πεντλανδίτης, ο νικελίνης, ο μαγνητίτης και ο ολιβίνης.
Στην Ελλάδα απαντά σε μικρές ποσότητες στο Βούρινο του Νομού Κοζάνης και συγκεκριμένα στο ορυχείο "Αετορράχες".
Βιβλιογραφία
Ιραρσιτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου