cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γραμμική παλινδρόμηση
Επιδημιολογία
Πρόωρα αποδεικτικά στοιχεία που συσχετίζουν το κάπνισμα με τη θνησιμότητα και νοσηρότητα προήλθε από μελέτες παρατήρησης με την ανάλυση παλινδρόμησης. Προκειμένου να μειωθεί η πλαστή συσχέτιση s κατά την ανάλυση παρατηρησιακών δεδομένων, οι ερευνητές συνήθως περιλαμβάνουν αρκετές μεταβλητές στα μοντέλα παλινδρόμησης τους, εκτός από τη μεταβλητή του πρωταρχικού ενδιαφέροντος. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα μοντέλο παλινδρόμησης στο οποίο το κάπνισμα είναι η ανεξάρτητη μεταβλητή που μας ενδιαφέρει, και η εξαρτημένη μεταβλητή είναι η διάρκεια ζωής που μετριέται σε χρόνια. Οι ερευνητές θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν κοινωνικο-οικονομική κατάσταση ως μία επιπλέον ανεξάρτητη μεταβλητή, για να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε παρατηρούμενη επίδραση του καπνίσματος στην διάρκεια ζωής δεν οφείλεται σε κάποια επίδραση της εκπαίδευσης ή εισοδήματος. Ωστόσο, δεν είναι ποτέ δυνατόν να περιλαμβάνουν όλες τις πιθανές συγχυτικές μεταβλητές σε μια εμπειρική ανάλυση. Για παράδειγμα, ένα υποθετικό γονίδιο μπορεί να αυξήσει τη θνησιμότητα και επίσης να προκαλέσει τους ανθρώπους να καπνίζουν περισσότερο. Για το λόγο αυτό, η τυχαιοποιημένη μελέτη s είναι συχνά σε θέση να παράγει πιο πειστικές αποδείξεις της αιτιώδεις σχέσεις από ό,τι μπορεί να επιτευχθεί με την ανάληση παλινδρόμησης των παρατηρησιακών δεδομένων. Όταν ελεγχόμενα πειράματα, δεν είναι εφικτά, οι παραλλαγές της ανάλυσης παλινδρόμησης, όπως οι βοηθητικές μεταβλητές παλινδρόμησης μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να προσπαθήσει να εκτιμήσει τις αιτιώδεις σχέσεις από παρατηρησιακά δεδομένα.
Οικονομία
Το υπόδειγμα αποτίμησης περιουσιακών στοιχείων χρησιμοποιεί γραμμική παλινδρόμηση, καθώς και την έννοια της βήτα για την ανάλυση και ποσοτικοποίηση του συστηματικού κινδύνου μιας επένδυσης. Αυτό προέρχεται απευθείας από το συντελεστή βήτα του μοντέλου γραμμικής παλινδρόμησης που συσχετίζει την απόδοση της επένδυσης για την απόδοση όλων των περιουσιακών στοιχείων υψηλού κινδύνου.
Οικονομικά
Γραμμική παλινδρόμηση είναι το κυρίαρχο εμπειρικό εργαλείο στα οικονομικά. Για παράδειγμα, χρησιμοποιείται για να προβλέψεικαταναλωτικές δαπάνες, πάγια επενδύσεων δαπανών, επενδύσεις απογραφών, τις αγορές των εξαγωγών μιας χώρας, τις δαπάνες για των εισαγωγών, τη ζήτηση σε ρευστά στοιχεία ενεργητικού, ζήτηση εργασίας και προσφορά εργασίας.
Περιβαλλοντική επιστήμη
Η γραμμική παλινδρόμηση βρίσκει εφαρμογή σε ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών της περιβαλλοντικής επιστήμης. Στον Καναδά, οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε πρόγραμμα παρακολούθησης χρησιμοποιεί στατιστικές αναλύσεις στα ψάρια και τις βενθική ζώνη | βενθικές έρευνες για τη μέτρηση των επιπτώσεων της μονάδας χαρτοπολτού ή μέταλλο ορυχείο λυμάτων σε υδάτινο οικοσύστημα.
Βουκερωτόμορφα
Τα βουκερωτόμορφα είναι τάξη πτηνών που περιλαμβάνει τους βούκερους, τον τσαλαπετεινό και τους φοινίκουλους. Μερικές φορές συγχέονται με τα Κορακιόμορφα, αν και η αυξανόμενη ποσότητα των αποδεικτικών στοιχείων φαίνεται να υποστηρίζει το ότι αυτά τα πουλιά είναι αρκετά διακρητικά ώστε να δικαιολογήσουν τη δική τους τάξη.
Ταξινόμηση
Τάξη Βουκεροτόμορφα
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεόγναθα Κατηγορία:Τάξεις πτηνών
Αειθαλές
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Κλώνος [[Λευκή ελάτη|λευκής ελάτης δείχνει τρία διαδοχικά έτη διατηρημένων φύλλων.]] Στη βοτανική, αειθαλές είναι ένα φυτό που έχει φύλλωμα το οποίο παραμένει πράσινο και λειτουργικό συνεχώς, δηλ. σε περισσότερες από μία αυξητικές περιόδους.
Χαρακτηριστικά
Τα φυτά τα οποία χειμώνα και καλοκαίρι διατηρούν το φύλλωμά τους, κυρίως σε ζεστά κλίματα χαρακτηρίζονται ως αειθαλή (αγγλ. evergreen). Αυτό σε αντίθεση με τα φυλλοβόλα φυτά, τα οποία χάνουν εντελώς το φύλλωμά τους κατά τη χειμερινή ή την ξηρή περίοδο.
Είδη
Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αειθαλών φυτών, τόσο δέντρων όσο και θάμνων. Τα αειθαλή είδη περιλαμβάνουν :
Τα αειθαλή είδη, σε αριθμό, είναι πολύ λίγα σε σχέση με τα φυλλοβόλα.
Ο λατινικός διωνυμικός όρος sempervirens, που σημαίνει «πάντα πράσινο», αναφέρεται αμιγώς στην αειθαλή φύση του φυτού, όπως για παράδειγμα:
Οικογένειες
Η μακροζωία των φύλλων στα αειθαλή φυτά ποικίλλει από μερικούς μήνες έως αρκετές δεκαετίες. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοτανική Κατηγορία:Φυτά
Γκραντ Σαρτρέζ
Η Γκραντ Σαρτρέζ (γαλλικά: la Grande Chartreuse) είναι μοναστήρι του 11ου αιώνα του μοναστικού Τάγματος των Καρθουσιανών. Βρίσκεται στην οροσειρά της Σαρτρέζ, βόρεια της Γκρενόμπλ, στο νομό Ιζέρ της Γαλλίας.
Σύμφωνα με τον κανόνα των Καρθουσιανών μοναχών που προστατεύει τη μοναξιά των μοναχών, στο μοναστήρι δεν επιτρέπεται η είσοδος. Ωστόσο, ένα μουσείο βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα από τη μονή. Οι αναπαραστάσεις των μοναστικών κελιών καθιστούν δυνατή την κατανόηση της ζωής ενός Καρθουσιανού μοναχού.
Ιστορία
μικρογραφία|280x280εσ|Οι καλόγεροι εκδιώκονται από το μοναστήρι το 1903 μικρογραφία|280x280εσ|Μουσείο του μοναστηριού Αρχικά, το κάστρο ανήκε στην επισκοπή της Γκρενόμπλ. Το 1084, ο επίσκοπος της Γκρενόμπλ Άγιος Ούγος το παραχώρησε στον ερημίτη Άγιο Μπρούνο και τους οπαδούς του που ίδρυσαν το μοναστικό Τάγμα των Καρθουσιανών.
Η συνταγή του αλκοολούχου ποτού Σαρτρέζ λέγεται ότι δόθηκε στους μοναχούς της Γκραντ Σαρτρέζ το 1605 από τον Γάλλο στρατάρχη Φρανσουά Ανιμπάλ ντ'Εστρέ. Για περισσότερο από έναν αιώνα, οι μοναχοί εργάστηκαν για την τελειοποίηση αυτής της συνταγής που περιλάμβανε 130 συστατικά. Το 1764, οι μοναχοί επέκτειναν το οινοπνευματοποιείο τους για πρώτη φορά για να καλύψουν την αυξημένη ζήτηση του δημοφιλούς Φυτικού ελιξηρίου της Γκραντ Σαρτρέζ (Elixir Végétal de la Grande Chartreuse). Το αποστακτήριο μεταφέρθηκε έπειτα αρκετές φορές σε πιο απομακρυσμένες περιοχές, διότι αποτελούσε σημαντικό κίνδυνο έκρηξης για τις περιβάλλουσες κατοικίες.
Το μοναστήρι υπέστη πολλές σοβαρές απώλειες, ανακατασκευές και ανακαινίσεις. Το κτίριο που στέκεται στην εποχή μας ανεγέρθηκε το 1688. Το 1789, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οι μοναχοί εκδιώχθηκαν από τη μονή και περίμεναν μέχρι το 1838 να επανέλθουν στις εγκαταστάσεις τους.
Μετά τη θέσπιση νόμου του 1901 και της ερμηνείας του που απαγόρευε ουσιαστικά τις θρησκευτικές οργανώσεις μαζικά, πολυάριθμοι αξιοσημείωτοι θρησκευτικοί οργανισμοί σε ολόκληρη τη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένου του μοναστηριού Γκραντ Σαρτρέζ, έκλεισαν από τη γαλλική κυβέρνηση. Ορισμένοι μοναχοί βρήκαν καταφύγιο στην Ιταλία μέχρι το 1929 και άλλοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Ταρραγόνα της Ισπανίας και μετέφεραν εκεί τη δραστηριότητα παραγωγής λικέρ. Ιδιωτικές εταιρείες αγόρασαν την μάρκα Σαρτρέζ και προσπάθησαν να αναδημιουργήσουν το ποτό των μοναχών, όμως χωρίς επιτυχία. Το μοναστήρι πωλήθηκε το 1927 σε μια ομάδα τοπικών επιχειρηματιών που προσκάλεσαν τους μοναχούς πίσω στο μοναστήρι τους.
Η είσοδος επισκεπτών δεν επιτρέπεται στο μοναστήρι Γκραντ Σαρτρέζ, τα αυτοκίνητα απαγορεύονται στην περιοχή, απαγορεύονται ακόμη και οι πτήσεις πάνω από το μοναστήρι.
Ένα μουσείο του μοναστικού Τάγματος των Καρθουσιανών και των μοναχών του βρίσκεται σε περίπου 2 χιλιομέτρων απόσταση.
Οικονομική ζωή
Από τον 19ο αιώνα, η επιτυχία του λικέρ της Γκραντ Σαρτρέζ παρείχε αρχικά στην κοινότητα του μοναστηριού και αργότερα σε όλο το θρησκευτικό Τάγμα των Καρθουσιανών σημαντικά έσοδα που επιτρέπουν στο Τάγμα να καλύπτει έκτακτα έξοδα, να υποστηρίζει αναξιοπαθούντες και να αναπτύσσει φιλανθρωπικά και θρησκευτικά προγράμματα.
Το λικέρ της Γκραντ Σαρτρέζ από τις αρχές του 19ου αιώνα είναι δημοφιλές στη Γαλλία και αργότερα σε όλο τον κόσμο. Το 2015, πωλήθηκαν 1,5 εκατομμύρια φιάλες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία
Ημέρα φορολογικής ελευθερίας
Ημέρα φορολογικής ελευθερίας (Tax Freedom Day) είναι εκείνη η ημέρα του χρόνου κατά την οποία, ο μέσος κάτοικος μιας χώρας έχει ήδη, θεωρητικά, δουλέψει αρκετές μέρες μέσα στο ημερολογιακό έτος ώστε να είναι σε θέση να αποπληρώσει το σύνολο των ετήσιων φόρων και εισφορών που οφείλει στο κράτος. Με άλλα λόγια, είναι η πρώτη μέρα κατά την οποία το 100% του εισοδήματός του από κάθε πιθανή πηγή τού ανήκει εξ ολοκλήρου. Στον υπολογισμό συμπεριλαμβάνονται όλα τα επίσημα εισοδήματα καθώς και όλα τα ποσά που εισπράττει το κράτος και τα οποία θεωρούνται φόροι — προς την κεντρική ή την τοπική διοίκηση.
Σκοπιμότητα
Σύμφωνα με τον Neil Veldhuis, Διευθυντή Δημοσιονομικών Μελετών του Ινστιτούτου Fraser, ο προσδιορισμός της Ημέρας φορολογικής ελευθερίας γίνεται με στόχο να δώσει στον πολίτη μιας χώρας τη δυνατότητα να υπολογίσει τη συνολική δαπάνη του για φόρους και, συγκρίνοντάς την με τα οφέλη τα οποία αποκομίζει, να είναι σε θέση να εκτιμήσει την πραγματική αξία των φόρων.
Ιστορία και Μεθοδολογία
Την ιδέα για την Ημέρα φορολογικής ελευθερίας είχε, το 1948, ο αμερικανός επιχειρηματίας Dallas Hostetler, στον οποίον ανήκουν και τα πνευματικά δικαιώματα του όρου «Tax Freedom Day». Ο Hostetler συνέχισε να υπολογίζει την Ημέρα φορολογικής ελευθερίας κάθε χρόνο για τις επόμενες δύο δεκαετίες, και το 1971, όταν ο ίδιος αποσύρθηκε, μεταβίβασε το σήμα κατατεθέν στο Tax Foundation (Φορολογικό Παρατηρητήριο) με έδρα στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ, το οποίο και είναι έκτοτε υπεύθυνο για τον προσδιορισμό της Ημέρας Φορολογικής Ελευθερίας. Γνωρίζοντας τη σχετική ημερομηνία, το Tax Foundation την χρησιμοποιεί ως εργαλείο για την απεικόνιση του ποσοστού του εθνικού εισοδήματος το οποίο διοχετεύεται στην ετήσια χρηματοδότηση των κυβερνητικών προγραμμάτων. Από το 1990, το Tax Foundation υπολογίζει την Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας ξεχωριστά για κάθε αμερικανική πολιτεία.
Η Ημέρα φορολογικής ελευθερίας εξετάζει μόνο τα κρατικά έσοδα από τη φορολόγηση και δεν συνυπολογίζει το χρέος ή τον πληθωρισμό ως πιθανά μέσα κρατικής χρηματοδότησης.
Δίσεκτα Έτη
Τα δίσεκτα έτη έχουν μια παραπάνω μέρα, την 29η Φεβρουαρίου. Αυτό δημιουργεί μια μικρή στρέβλωση στους ετήσιους συγκριτικούς πίνακες, η οποία όμως ισούται μόνο με 1/366, δηλαδή με 0,27%.
Η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας ανά τον κόσμο
Πολλές άλλες οργανώσεις σε χώρες σε όλο τον κόσμο εκπονούν πλέον τη δική τους ανάλυση της «Ημέρας Φορολογικής Ελευθερίας». Σύμφωνα με το Φορολογικό Παρατηρητήριο, οι εκθέσεις της «Ημέρας Φορολογικής Ελευθερίας» δημοσιεύονται αυτή τη στιγμή σε οκτώ χώρες. Ωστόσο, λόγω των διαφορετικών μεθόδων με τις οποίες τα κράτη συλλέγουν και κατηγοριοποιούν τα δημοσιονομικά στοιχεία, οι «Ημέρες Φορολογικής Ελευθερίας» δεν είναι συγκρίσιμες μεταξύ των χωρών.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπολογίζεται ετησίως από το Φορολογικό Παρατηρητήριο (Tax Foundation), έναν οργανισμό φορολογικής έρευνας με έδρα στην Ουάσιγκτον. Στις ΗΠΑ, η 24η Απριλίου αποτελεί την Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας για το 2015, για συνολικό μέσο πραγματικό φορολογικό συντελεστή της τάξεως του 31 τοις εκατό του εθνικού εισοδήματος. Η αργότερη ημερομηνία κατά την οποία έλαβε χώρα η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας ήταν η 1η Μαΐου του 2000. Το 1900, η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας έλαβε χώρα στις 22 Ιανουαρίου, για συνολικό μέσο πραγματικό φορολογικό συντελεστή της τάξεως του 5,9 τοις εκατό του εθνικού εισοδήματος. Σύμφωνα με το Φορολογικό Παρατηρητήριο, ο πιο σημαντικός παράγοντας που επιφέρει μεταβολές στην Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας ανά έτος είναι η αύξηση των εισοδημάτων, καθώς η προοδευτική δομή του ομοσπονδιακού φορολογικού συστήματος των Ηνωμένων Πολιτειών προκαλεί την αύξηση, μαζί με τον πληθωρισμό, των φόρων ως ποσοστό του εισοδήματος.
Η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας διαφέρει μεταξύ των 50 Πολιτειών των ΗΠΑ, καθώς τα εισοδήματα και οι τοπικοί φόροι διαφέρουν από πολιτεία σε Πολιτεία. Το 2015, η Λουιζιάνα είχε τη χαμηλότερη συνολική φορολογική επιβάρυνση, εξοικονομώντας αρκετά για να αποπληρώσει όλες τις φορολογικές της υποχρεώσεις μέχρι τις 2 Απριλίου. Το Κονέκτικατ είχε τη βαρύτερη φορολογική επιβάρυνση – η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας εκεί έλαβε χώρα στις 13 Μαΐου.
Σύμφωνα με το Φορολογικό Παρατηρητήριο, το κατωτέρω αποτελεί μια λίστα με τις Ημέρες Φορολογικής Ελευθερίας στις ΗΠΑ από το 1900.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Μια μελέτη του 2010 που δημοσιεύθηκε στο L'Anglophone, μια εφημερίδα των Βρυξελλών, συνέκρινε τις φορολογικές επιβαρύνσεις των «Μέσων Πολιτών» σε καθένα από τα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ και θέσπισε την «Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας» για τους εργαζομένους που λαμβάνουν έναν τυπικό μισθό. Οι φόροι εισοδήματος, οι εισφορές κοινωνικής ασφάλισης (από τον εργαζόμενο και τον εργοδότη) και οι προβλεπόμενες εισφορές ΦΠΑ συμπεριελήφθησαν στους υπολογισμούς.
Όσον αφορά την ασυμφωνία ανάμεσα στον υπολογισμό τους για την ημέρα της 3ης Αυγούστου ως την τυπική «Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας» για τον μέσο Βέλγο εργαζόμενο και εκείνου της PriceWaterhouseCoopers (PWC), οι συντάκτες της L'Anglophone  δήλωσαν : «Στα στοιχεία [της PWC] υπολογίζονται τα έσοδα από όλους τους φόρους (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων για τα εταιρικά κέρδη, τη βενζίνη, τα τσιγάρα κλπ., και ως εκ τούτου παρουσιάζουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της συνολικής φορολογικής επιβάρυνσης της χώρας», προσθέτοντας ότι είναι «ένας μέσος όρος που ισχύει για όλους τους Βέλγους – και όχι μόνο όλους τους Βέλγους εργαζόμενους. Το 2008, λιγότερο από το μισό του πληθυσμού του Βελγίου (4.990.000 εργαζόμενοι από το σύνολο 10.670.000 πολιτών) εργάζονταν νόμιμα. Κατά συνέπεια, ένα τεράστιο μερίδιο της φορολογικής επιβάρυνσης του Βελγίου βαρύνει τον ενεργό πληθυσμό.»
Επικριτές
Ο φιλόσοφος Τζόζεφ Χήθ, στο βιβλίο του «Βρώμικο Κέρδος: Οικονομικά για όσους απεχθάνονται τον καπιταλισμό» (Filthy Lucre: Economics for People Who Hate Capitalism), επικρίνει την ιδέα ότι η πληρωμή των φόρων διαφέρει εγγενώς από την κατανάλωση:
Υπολογισμοί
Στον Καναδά το Ινστιτούτο Φρέιζερ διαθέτει ένα «Προσωπικό Υπολογιστή Ημέρας Φορολογικής Ελευθερίας» με τον οποίο υπολογίζεται μια εξατομικευμένη Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας, βασισμένη σε πρόσθετες μεταβλητές όπως η ηλικία του αρχηγού της οικογένειας, το φύλο του, το αν είναι έγγαμος ή όχι και ο αριθμός των παιδιών. Όμως τα αποτελέσματα του Ινστιτούτου Φρέιζερ έχουν αμφισβητηθεί. Για παράδειγμα, μια μελέτη του 2005 από τον Νηλ Μπρουκς, καθηγητή Νομικής στο Όσγκουντ Χωλ υποστηρίζει ότι η ανάλυση της Ημέρας Φορολογικής Ελευθερίας του Ινστιτούτου Φρέιζερ έχει προβλήματα στη λογιστική της, μεταξύ των οποίων και η εξαίρεση διαφόρων σημαντικών κατηγοριών εισοδήματος και διογκωμένους υπολογισμούς φόρων, με αποτέλεσμα η ημερομηνία να μετατοπίζεται σχεδόν δύο μήνες αργότερα.
Στην Αμερική, ενώ η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας εκφράζει τη φορολογική επιβάρυνση του «μέσου Αμερικανού», δεν αποτελεί την τυπική φορολογική επιβάρυνση ενός Αμερικανού. Δηλαδή η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας υπερεκτιμά τη φορολογική επιβάρυνση της πλειοψηφίας των φορολογουμένων. Οι υψηλότεροι φόροι που αφορούν υψηλότερα εισοδήματα έχουν ως αποτέλεσμα να αυξάνεται η μέση φορολογική επιβάρυνση πάνω από το ποσό αυτό για τους περισσότερους Αμερικανούς.
Το Φορολογικό Παρατηρητήριο υπερασπίζεται τη μεθοδολογία του επισημαίνοντας ότι η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας αντιστοιχεί στη μέση συνολική φορολογική επιβάρυνση της οικονομίας των ΗΠΑ και όχι στη φορολογική επιβάρυνση του μέσου Αμερικανού, όπως εσφαλμένως ερμηνεύεται από τα μέσα ενημέρωσης. Στις δημοσιεύσεις του Φορολογικού Παρατηρητηρίου δεν χρησιμοποιείται η φράση «φορολογική επιβάρυνση του μέσου Αμερικανού», αν και διάφοροι δημοσιογράφοι συχνά κάνουν αυτό το λάθος.
Μια άλλη κριτική είναι το γεγονός ότι ο υπολογισμός αυτός συμπεριλαμβάνει φόρους υπεραξίας αλλά όχι το εισόδημα, με αποτέλεσμα την μεγαλοποίηση της φορολογικής επιβάρυνσης. Παραδείγματος χάρη, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας μετατοπίστηκε σε ύστερη ημερομηνία, με το 2000 να σημειώνει την αργότερη ημερομηνία στα χρονικά, παρά το ότι αυτό οφειλόταν στους φόρους υπεραξίας στην ανατιμητική αγορά εκείνης της περιόδου και όχι στην αύξηση φορολογικών συντελεστών. Με αλλά λόγια, μεταβολές στην ποσότητα φόρων προκαλούνται από παραλλαγές σε κεφαλαιακά κέρδη εισοδήματος και τους σχετικούς φόρους χωρίς να επηρεάζεται το εισόδημα που χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της Ημέρας Φορολογικής Ελευθερίας.
Το Φορολογικό Παρατηρητήριο υποστηρίζει ότι ο υπολογισμός της Ημέρας Φορολογικής Ελευθερίας δεν περιλαμβάνει κεφαλαιακά κέρδη και εισόδημα επειδή χρησιμοποιεί τον φόρο εισοδήματος και δεδομένα απευθείας από το Γραφείο Οικονομικής Ανάλυσης. Ποτέ δεν έχουν μετρήσει οι υπεραξίες ως εισόδημα από το Γραφείο Οικονομικής Ανάλυσης δεδομένου ότι δεν λογίζονται ως τρέχουσα παραγωγή που διατίθεται να πληρώσει φόρους, και επομένως το Φορολογικό Παρατηρητήριο τις αποκλείει επίσης. Επιπλέον, το Φορολογικό Παρατηρητήριο υποστηρίζει ότι ο αποκλεισμός των κεφαλαιουχικών κερδών εισοδήματος είναι συνήθως άνευ σημασίας καθώς συμπεριλαμβάνοντας την υπεραξία θα είχε ως αποτέλεσμα την μεταβολή στην Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας μόνο από 1 τοις εκατό προς οποιαδήποτε κατεύθυνση τα περισσότερα χρόνια. Από το 1968 ως και το 2009, η ημερομηνία βρισκόταν σταθερά στο χρονικό περιθώριο τριών εβδομάδων μεταξύ 23ης Απριλίου και 3ης Μαΐου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φορολογία Κατηγορία:Φιλελευθερισμός
Μεγάλες Προσδοκίες
Οι Μεγάλες Προσδοκίες (αγγλικά: Great Expectations) είναι το 13ο μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς και τελευταίο ολοκληρωμένο μυθιστόρημα, το οποίο απεικονίζει την εκπαίδευσης ενός ορφανού το οποίο ονομάζεται Πιπ. Είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Ντίκενς, μετά τον Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, του οποίου η αφήγηση είναι εξ ολοκλήρου σε πρώτο πρόσωπο. Το μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε τεύχη στο εβδομαδιαίο περιοδικό του Ντίκενς All the Year Round από την 1 Δεκεμβρίου 1860 μέχρι τον Αύγουστο του 1861. Τον Οκτώβριο του 1861, οι Chapman and Hall δημοσίευσαν το μυθιστόρημα σε τρεις τόμους.
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στο Κεντ και το Λονδίνο στις αρχές με τα μέσα του 19ου αιώνα και περιλαμβάνει κάποιες από τις πιο γνωστές του Ντίκενς, όπως σε ένα νεκροταφείο όπου ο νεαρός Πιπ δέχθηκε επίθεση από τον δραπέτη κατάδικο Άμπελ Μάγκγουιτς. Οι Μεγάλες Πρσοδοκίες είναι γεμάτες ακραίες εικόνες - φτώχειας, πλωτών φυλακών, αλυσίδων και μαχών μέχρι θανάτου - και διαθέτει πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες, όπως η εκκεντρική Μις Χάβισαν, η όμορφη αλλά ψυχρή Εστέλα και ο Τζο, ένας άχαρος και ευγενικός σιδηρουργός. Τα θέματα περιλαμβάνουν τη φτώχεια και τον πλούτο, την αγάπη και την απόρριψη και τον τελικό θρίαμβο του καλού επί του κακού. Οι Μεγάλες Προσδοκίες, το οποίο είναι δημοφιλές τόσο στους αναγνώστες όσο και τους κριτικούς λογοτεχνίας, έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει μεταφερθεί πολυάριθμες φορές σε διάφορα μέσα.
Κατά τη δημοσίευσή του, το μυθιστόρημα γνώρισε σχεδόν καθολική αποδοχή. Αν και ο σύγχρονος του Ντίκενς Τόμας Καρλάιλ χαρακτήρισε υποτιμητικά το μυθιστόρημα ως «αυτές οι ανοησίες του Πιπ», αλλά είπε επίσης ότι αντέδρασε σε κάθε νέο τεύχος με «χειμαρρώδες γέλιο». Αργότερα, ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω μίλησε διθυραμβικά για το μυθιστόρημα, ως «όλα σε ένα κομμάτι και σταθερά αληθινό». Κατά τη διάρκεια της δημοσίευσης σε τεύχη, ο Ντίκενς ήταν ευχαριστημένος με την αντίδραση του κοινού και τις πωλήσεις. Ο ίδιος είπε ότι όταν σχημάτισε την πλοκή στο μυαλού, σκέφτηκε ότι ήταν μια «πολύ καλή, νέα και γκροτέσκα ιδέα».
Τον 21ο αιώνα εξακολουθεί να λαμβάνει καλές κριτικές και το 2003 αναδείχθηκε 17η σε δημοσκόπηση του BBC.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Κάρολου Ντίκενς
Ροζάν Μπαρ
Η Ροζάν Τσέρι Μπαρ (3 Νοεμβρίου 1952 - ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, κωμικός, συγγραφέας, πρώην υποψήφια για την προεδρία των ΗΠΑ και παραγωγός. Η Μπαρ ξεκίνησε την καριέρα της στη stand-up κωμωδία προτού κερδίσει την αναγνώριση στην τηλεοπτική κωμική σειρά Ροζάν (1988–1997, 2018). Κέρδισε βραβείο Emmy και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού για τη δουλειά της στην εκπομπή.
Η Μπαρ έγινε stand-up κωμικός το 1980. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, κέρδισε τη φήμη της μέσω του ρόλου της στο Ροζάν και άλλες σειρές. Η Μπαρ πυροδότησε διαμάχη όταν ερμήνευσε τον εθνικό ύμνο των Ηνωμένων Πολιτειών σε έναν αγώνα μπέιζμπολ που μεταδόθηκε εθνικά στις 25 Ιουλίου 1990. Αφού τραγούδησε τον ύμνο με σκόπιμα ασεβή τρόπο, η Μπαρ άρπαξε τη βουβωνική της χώρα και την έφτυσε. Αυτή η κίνηση καταδικάστηκε από τους φιλάθλους του μπέιζμπολ και τους αθλητικογράφους και χαρακτηρίστηκε «επαίσχυντη» από τον τότε πρόεδρο Τζορτζ Μπους.
Η Μπαρ ήταν ενεργή και ειλικρινής σε πολιτικά ζητήματα. Κέρδισε σχεδόν 70.000 ψήφους όταν κατέβηκε για πρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 2012 ως υποψήφια του αριστερού Κόμματος Ειρήνης και Ελευθερίας. Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για πρόεδρος το 2015, η Κέλι Γουάιλ από την The Daily Beast έγραψε ότι η Μπαρ «στράφηκε σωστά» στην πολιτική της. Όταν η σειρά Ροζάν αναβίωσε, ο Τραμπ της τηλεφώνησε για να τη συγχαρεί για τα νούμερα της εκπομπής της και να την ευχαριστήσει για την υποστήριξή της. Έχει υπερασπιστεί συχνά την υποστήριξή της στον Τραμπ και έχει επικριθεί για προσωπικές επιθέσεις και για προώθηση θεωριών συνωμοσίας και ψευδών ειδήσεων.
Η σειρά Ροζάν αναβίωσε το 2018 στο κανάλι ABC. Λόγω υψηλής τηλεθέασης, ανανεώθηκε για έναν επιπλέον κύκλο, αλλά ακυρώθηκε αφού η Μπαρ ανάρτησε ένα αμφιλεγόμενο tweet που καταδικάστηκε ως ρατσιστικό από πολλούς σχολιαστές. Η Μπαρ αναφέρθηκε στο tweet ως "κακό αστείο".
Τα πρώτα χρόνια
Η Μπαρ γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1952, στο Σολτ Λέικ Σίτι της Γιούτας, από εβραϊκή οικογένεια. Είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά της Χέλεν (το γένος Ντέιβις), λογίστριας και ταμία, και του Τζερόμ (Τζέρι) Χέρσελ Μπαρ, πωλητή. Η οικογένεια του πατέρα της ήταν Εβραίοι μετανάστες από τη Ρωσία και οι παππούδες της από τη μητέρα της ήταν Εβραίοι μετανάστες από την Αυστροουγγαρία και τη Λιθουανία. Ο παππούς της από την πλευρά του πατέρα της άλλαξε το επώνυμό του από "Μπορισόφσκι" σε "Μπαρ" κατά την είσοδό του στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η εβραϊκή της ανατροφή επηρεάστηκε από την ορθόδοξη Εβραία γιαγιά της. Οι γονείς της Μπαρ κράτησαν μυστική την εβραϊκή κληρονομιά τους και συμμετείχαν εν μέρει στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Η Μπαρ έχει δηλώσει: «Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή πρωί ήμουν Εβραία· Κυριακή απόγευμα, Τρίτη απόγευμα και Τετάρτη απόγευμα ήμασταν Μορμόνοι».
Όταν η Μπαρ ήταν τριών ετών, παρέλυσε η αριστερή πλευρά του προσώπου της. Η Μπαρ είπε, «η μητέρα μου κάλεσε έναν ραβίνο να προσευχηθεί για μένα, αλλά δεν συνέβη τίποτα. Τότε η μητέρα μου κάλεσε έναν Μορμόνο ιεροκήρυκα, προσευχήθηκε και εγώ θεραπεύθηκα από θαύμα». Χρόνια αργότερα, η Μπαρ έμαθε ότι αυτού του τύπου η παράλυση ήταν συνήθως προσωρινή και ότι ο πρεσβύτερος των Μορμόνων ήρθε «ακριβώς την κατάλληλη στιγμή».
Η Μπαρ έχει δηλώσει ότι ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Σε ηλικία έξι ετών, ανακάλυψε την πρώτη της δημόσια σκηνή δίνοντας διαλέξεις σε εκκλησίες γύρω από τη Γιούτα και εξελέγη πρόεδρος μιας ομάδας νέων Μορμόνων.
Στα 16, η Μπαρ χτυπήθηκε από αυτοκίνητο. Το περιστατικό της άφησε εγκεφαλική κάκωση. Η συμπεριφορά της άλλαξε τόσο ριζικά που νοσηλεύτηκε για οκτώ μήνες στο κρατικό νοσοκομείο της Γιούτα.
Το 1970, όταν η Μπαρ ήταν 18 ετών, έφυγε από το σπίτι λέγοντας στους γονείς της ότι επρόκειτο να επισκεφτεί μια φίλη της στο Κολοράντο για δύο εβδομάδες, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ.
Την επόμενη χρονιά, η Μπαρ απέκτησε μωρό, το οποίο έδωσε για υιοθεσία. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, ενώθηκαν ξανά φιλικά.
Stand-up κωμικός: 1980–1986
Ενώ βρισκόταν στο Κολοράντο, η Μπαρ έδινε stand-up παραστάσεις σε κλαμπ στο Ντένβερ και σε άλλες πόλεις του Κολοράντο. Αργότερα δοκίμασε στο The Comedy Store στο Λος Άντζελες και άρχισε να εμφανίζεται στο The Tonight Show το 1985.
Το 1986, έπαιξε σε μια ειδική εκπομπή του Rodney Dangerfield και στο Late Night με τον David Letterman, και την επόμενη χρονιά έκανε δική της εκπομπή στο HBO με τίτλο The Roseanne Barr Show, που της χάρισε ένα Αμερικανικό Βραβείο Κωμωδίας για την πιο αστεία γυναίκα ερμηνεύτρια σε ειδική τηλεοπτική εκπομπή.
Στην Μπαρ προτάθηκε ο ρόλος της Πεγκ Μπάντι στο Παντρεμένοι... με παιδιά αλλά τον απέρριψε. Η επιτυχία της οδήγησε στην απόκτηση δικής της σειρά στο ABC, με τον τίτλο Ροζάν.
Κωμική σειρά Ροζάν: 1987–2004
Το 1987, οι εκτελεστικοί παραγωγοί του Μπιλ Κόσμπι, Μάρσι Κάρσεϊ και Τομ Βέρνερ προσέλαβαν τον συγγραφέα του Κόσμπι Ματ Γουίλιαμς για να γράψει ένα σενάριο με ήρωες εργάτες εργοστασίου και επέλεξαν την Μπαρ για να παίξει τη Ροζάν Κόνερ.
Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα στις 18 Οκτωβρίου 1988 και την παρακολούθησαν 21,4 εκατομμύρια νοικοκυριά, καθιστώντας την το πιλοτικό επεισόδιο με την υψηλότερη βαθμολογία εκείνης της χρονιάς.
Η Μπαρ εξοργίστηκε όταν παρακολούθησε το πρώτο επεισόδιο της Ροζάν και παρατήρησε ότι στους τίτλους ο Γουίλιαμς αναγράφεται ως δημιουργός. Είπε στην εφημερίδα Entertainment Weekly: «Χτίσαμε την εκπομπή γύρω από την πραγματική μου ζωή και τα παιδιά μου».
Τις δύο τελευταίες σεζόν, η Μπαρ κέρδισε 40 εκατομμύρια δολάρια, καθιστώντας την τη δεύτερη πιο ακριβοπληρωμένη γυναίκα στη show business εκείνη την εποχή, μετά την Όπρα Γουίνφρεϊ. αριστερά|μικρογραφία| Η Μπαρ στα [[βραβεία Emmy το 1992]]
Η Μπαρ κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία της το 1989, με τίτλο Roseanne—My Life As a Woman. Την ίδια χρονιά, έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία Διαβολογυναίκα, υποδυόμενη μια περιφρονημένη νοικοκυρά, τη Ρουθ. Ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ της έδωσε θετική κριτική λέγοντας: «Η Μπαρ θα μπορούσε να είχε κάνει μια εύκολη, προβλέψιμη και χαζή κωμωδία ανά πάσα στιγμή τα τελευταία δύο χρόνια. Αντίθετα, ρισκάρισε με ένα φιλόδοξο έργο — μια πραγματική ταινία. Αποδίδει καρπούς, καθώς η Μπαρ δείχνει ότι υπάρχει ένας πυρήνας πραγματικότητας μέσα στην τηλεοπτική της περσόνα, ένας πυρήνας αναγνωρίσιμων ανθρώπινων συναισθημάτων όπως η ζήλια και η υπερηφάνεια, και αυτά παρέχουν μια υγιή βάση για την κωμική της υποκριτική».
Το 1991, έδωσε τη φωνή του μωρού Τζούλι στο Look Who's Talking Too. Ήταν υποψήφια για Χρυσό Βατόμουρο για τη Χειρότερη Γυναικεία Ερμηνεία.
Το 1994, κυκλοφόρησε ένα δεύτερο βιβλίο, με τίτλο My Lives. Την ίδια χρονιά, η Μπαρ έγινε η πρώτη γυναίκα κωμικός που παρουσίασε μόνη της τα MTV Video Music Awards. Το 1997, έκανε γκεστ εμφανίσεις σε εκπομπές όπως το Νταντά αμέσου δράσεως.
Το 1998, έπαιξε την κακιά μάγισσα της Δύσης σε μια παραγωγή του παραμυθιού Ο Μάγος του Οζ στο Madison Square Garden. Την ίδια χρονιά, η Μπαρ παρουσίασε το δικό της τοκ σόου, με τίτλο The Roseanne Show, το οποίο μεταδιδόταν για δύο χρόνια.
2005–2010
Τον Μάρτιο του 2008, η Μπαρ εμφανίστηκε στο Sahara Hotel and Casino στο Λας Βέγκας.
Από το 2009 έως το 2010, παρουσίαζε μια ραδιοφωνική εκπομπή με πολιτικά θέματα στον σταθμό KPFK. Στις 23 Μαρτίου 2009, ανακοινώθηκε ότι η Μπαρ θα επέστρεφε στην τηλεόραση με μια νέα κωμική σειρά, όπου θα έπαιζε ξανά τη δυναμική μητέρα. Αργότερα δήλωσε στον ιστότοπό της ότι το εγχείρημα είχε εγκαταλειφθεί. Το 2010, η Μπαρ εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ του Τζόρνταν Μπρέιντι για την stand-up κωμωδία με τίτλο I Am Comic.
Ριάλιτι και Ροζάν: 2011–2018
δεξιά|μικρογραφία| Η Μπαρ στο Φεστιβάλ Pride της [[Γιούτα|Γιούτας το 2011]] Τον Ιανουάριο του 2011, η Μπαρ κυκλοφόρησε το τρίτο της βιβλίο με τίτλο Roseannearchy: Dispatches from the Nut Farm. Το 2011, εμφανίστηκε σε μια διαφήμιση για το σνακ Snickers μαζί με τον κωμικό Ρίτσαρντ Λούις. Ήταν η πιο δημοφιλής διαφήμιση, με βάση τον αριθμό των χρηστών του TiVo που την την παρακολουθούσαν. Στις 13 Ιουλίου 2011, το Roseanne's Nuts, ένα ριάλιτι σόου με την Μπαρ, τον φίλο της Τζόνι Άρτζεντ και τον γιο της Τζέικ έκανε πρεμιέρα στο Lifetime, αλλά κόπηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Στις 27 Μαρτίου 2018, ο ανανεωμένος, 10η κύκλος της σειράς Ροζάν έκανε πρεμιέρα στο ABC με υψηλές τηλεθεάσεις. Στις 30 Μαρτίου 2018, το ABC ανανέωσε τη σειρά για 11η κύκλο, με δεκατρία επεισόδια. Στις 29 Μαΐου 2018, η σειρά κόπηκε από το ABC μετά από ένα tweet που θεωρήθηκε ευρέως ρατσιστικό.
Σχέσεις και παιδιά
Η Μπαρ υπέβαλε αίτηση διαζυγίου από τον Τομ Άρνολντ στις 18 Απριλίου 1994 στο Ανώτατο Δικαστήριο της Κομητείας του Λος Άντζελες, επικαλούμενη ασυμβίβαστες διαφορές. Οι προσπάθειές τους να κάνουν παιδιά απέτυχαν.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1995, η Μπαρ παντρεύτηκε τον Μπεν Τόμας, πρώην σωματοφύλακά της. Τον Νοέμβριο του 1994, έμεινε έγκυος μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης και απέκτησαν έναν γιο που τον έλεγαν Μπακ. Το ζευγάρι έμεινε μαζί μέχρι το 2002
Το 2002, η Μπαρ γνώρισε τον Τζόνι Άρτζεντ μέσω διαδικτύου μετά από διαγωνισμό συγγραφής στο ιστολόγιό της και άρχισε σχέση μαζί του το 2003, μετά από έναν χρόνο τηλεφωνικών συνομιλιών. Ζουν σε μια φάρμα στη Χαβάη. Η Μπαρ αγόρασε το ακίνητο το 2007 έναντι 1,78 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Μπαρ έχει μελετήσει Καμπάλα στο Κέντρο Καμπάλα.
Οικογενειακές συγκρούσεις
Η αδερφή της Μπαρ, Τζεραλντίν, είναι λεσβία, ενώ ο αδερφός της, Μπεν, είναι γκέι. Η Μπαρ έχει δηλώσει ότι αυτό την ενέπνευσε να εισαγάγει γκέι χαρακτήρες στη σειρά της και να υποστηρίξει τον γάμο ομοφύλων.
Η Τζεραλντίν εργάστηκε ως μάνατζερ της Μπαρ στην αρχή της καριέρας της και συγκρούστηκε με τον δεύτερο σύζυγο της Μπαρ, Τομ Άρνολντ. Η Μπαρ απέλυσε την Τζεραλντίν, με αποτέλεσμα η Τζεραλντίν να καταθέσει αγωγή 70,3 εκατομμυρίων δολαρίων για καταπάτηση συμβολαίου στο Ανώτατο Δικαστήριο της Κομητείας του Λος Άντζελες στις 18 Δεκεμβρίου 1991. Είπε ότι η Μπαρ της υποσχέθηκε τα μισά κέρδη από το σόου της Ροζάν ως ανταμοιβή επειδή βοήθησε να εφευρεθεί ο ρόλος της το 1981 και επειδή υπηρέτησε ως «συγγραφέας, διοργανώτρια, λογίστρια και άτομο εμπιστοσύνης». Δεδομένου ότι είχε επέλθει παραγραφή, η αγωγή απορρίφθηκε.
Σε μια συνέντευξη στο περιοδικό People το 1991, η Μπαρ δήλωσε ότι επέζησε από αιμομιξία, κατηγορώντας και τους δύο γονείς της για σωματική και σεξουαλική κακοποίηση ισχυρισμούς που αυτοί και η Τζεραλντίν αρνήθηκαν δημόσια. Ο Μέλβιν Μπέλι, δικηγόρος των γονιών της, είπε ότι είχαν περάσει τεστ με ανιχνευτή ψεύδους "με μεγάλη επιτυχία". Η Μπαρ ήταν μέλος μιας ομάδας αποκατάστασης θυμάτων αιμομιξίας, κάτι που όπως είπε οι γονείς της γνώριζαν αλλά για το οποίο «ήταν σε άρνηση».
Στις 14 Φεβρουαρίου 2011, η Μπαρ και η Τζεραλντίν εμφανίστηκαν στο The Oprah Winfrey Show όπου η Μπαρ παραδέχτηκε ότι η λέξη "αιμομιξία" θα μπορούσε να είναι η λάθος λέξη για χρήση και θα έπρεπε να περιμένει μέχρι να τελειώσει η θεραπεία της πριν αποκαλύψει την "πιο σκοτεινή στιγμή" στη ζωή της. Είπε στην Όπρα Γουίνφρεϊ: «Ήμουν σε μια πολύ δυστυχισμένη σχέση και μου συνταγογραφήθηκαν πολλά ψυχιατρικά φάρμακα... για να αντιμετωπίσω το γεγονός ότι είχα κάποια ψυχική ασθένεια. . . Έχασα τελείως την επαφή με την πραγματικότητα... (και) δεν ήξερα ποια ήταν η αλήθεια. . . Ήθελα απλώς να ρίξω μια βόμβα στην οικογένειά μου». Η Τζεραλντίν είπε ότι δεν μιλούσαν για 12 χρόνια, αλλά είχαν συμφιλιωθεί.
Προβλήματα υγείας
Το 1994, η Μπαρ ανακοίνωσε ότι είχε διασχιστική διαταραχή ταυτότητας που προκλήθηκε από κακοποίηση στην παιδική της ηλικία. Είχε πολλαπλές προσωπικότητες καθώς και την κύρια προσωπικότητά της, Ροζάν. Μέχρι το 2001, οι προσωπικότητες της είχαν ως επί το πλείστον συγχωνευθεί σε μια προσωπικότητα μετά από δεκαετή σκληρή δουλειά.
Το 2015, η Μπαρ αποκάλυψε ότι είχε διαγνωστεί τόσο με εκφύλιση της ωχράς κηλίδας όσο και με γλαύκωμα, και έτσι σταδιακά έχανε την όρασή της και αναμενόταν τελικά να τυφλωθεί. Κατανάλωνε ιατρική κάνναβη για να μειώσει την υψηλή της ενδοφθάλμια πίεση - χαρακτηριστικό αυτών των ασθενειών. Η Μπαρ αργότερα αποκάλυψε ότι της έγινε λάθος διάγνωση και ότι το πρόβλημα με την όρασή της οφείλεται πραγματικά σε έναν σπίλο που ακουμπούσε πίσω από το μάτι της, ο οποίος θα μπορούσε να διορθωθεί μέσω χειρουργικής επέμβασης. Τον Νοέμβριο του 2018, ειπώθηκε ότι η Μπαρ είχε καρδιακή προσβολή, αλλά αργότερα η ίδια δήλωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι δεν αντιμετώπιζε κανένα ιατρικό πρόβλημα.
Εθνικός ύμνος
Στις 25 Ιουλίου 1990, η Μπαρ ερμήνευσε παράφωνα τον εθνικό ύμνο των Ηνωμένων Πολιτειών πριν από έναν αγώνα μπέιζμπολ μεταξύ των San Diego Padres και των Cincinnati Reds στο στάδιο Jack Murphy. Αργότερα είπε ότι τραγουδούσε όσο πιο δυνατά γινόταν για να ακούει τον εαυτό της μέσω του συστήματος αναγγελιών. Μετά την ερμηνεία της, μιμήθηκε τις συχνές ενέργειες παικτών φτύνοντας και πιάνοντας τον καβάλο της. Η Μπαρ είπε αργότερα ότι οι Padres της είχαν προτείνει "να βάλει χιούμορ στο τραγούδι", αλλά πολλοί επέκριναν το επεισόδιο, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Τζορτζ Μπους, ο οποίος χαρακτήρισε την ερμηνεία της "επαίσχυντη".
Φωτογράφιση ως Χίτλερ
Η Μπαρ επικρίθηκε τον Ιούλιο του 2009 όταν πόζαρε ως Αδόλφος Χίτλερ σε μια ταινία για το σατιρικό εβραϊκό περιοδικό That Oven. Το θέμα των ναζί φέρεται να ήταν η πρότασή της και την παρουσίαζε με μουστάκι Χίτλερ και με σβάστικα στο μπράτσο, κρατώντας έναν δίσκο με καμένα μπισκότα σε σχήμα ανθρώπων, που το άρθρο αναφέρει ως «καμένα εβραϊκά μπισκότα». Ο εκδότης του περιοδικού, Josh Neuman, είπε ότι οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν για σάτιρα. Η Μπαρ, η οποία είναι Εβραία, είπε ότι "διακωμωδεί τον Χίτλερ, όχι με τα θύματά του". Ο τηλεπαρουσιαστής του Fox News, Μπιλ Οράιλι, την επέκρινε έντονα επειδή "ειρωνεύτηκε το Ολοκαύτωμα " και ο Μάριο Λόπεζ του Extra δήλωσε "Έλα τώρα, Ροζάν. Τα χιτλερικά αστεία δεν είναι ποτέ αστεία»
Τζορτζ Σόρος
Η Μπαρ ισχυρίστηκε ότι ο Τζορτζ Σόρος βοήθησε τους ναζί να συγκεντρώσουν Εβραίους για να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στην πραγματικότητα, ο αφομοιωμένος πατέρας του τον εμπιστεύτηκε σε έναν Ούγγρο αξιωματούχο με τον οποίο ο 14χρονος Σόρος πήγε για απογραφή εβραϊκής περιουσίας. Απαντώντας σε ένα tweet για τον Σόρος από την Τσέλσι Κλίντον, η Μπαρ χρησιμοποίησε ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη του Σόρος στην εκπομπή 60 Minutes. Αργότερα ζήτησε συγγνώμη για τα σχόλιά της.
Προεδρική εκστρατεία 2012
Στις 5 Αυγούστου 2011, η Μπαρ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για πρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 2012, συμμετέχοντας στο εισιτήριο "Green Tea Party" που δημιούργησε η ίδια. Η υποψηφιότητά της έστρεψε την προσοχή στα οικονομικά, την προσωπική υγεία και τον διαλογισμό.
Η Μπαρ ακολουθήθηκε από κινηματογραφικό συνεργείο καθ' όλη τη διάρκεια της καμπάνιας της, με τον Έρικ Γουάινριμπ να τη σκηνοθετεί, γεγονός που οδήγησε σε ερωτήματα σχετικά με την ειλικρίνεια της καμπάνιας της. Πάνω από 300 ώρες γυρίστηκαν και κυκλοφόρησαν ως ταινία που ονομάζεται Roseanne for President! Παρά τα ερωτήματα για την ειλικρίνειά της σχετικά με την εκστρατεία της, η Μπαρ και η οικογένειά της επέμειναν ότι η επιθυμία της να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος ήταν «πολύ πραγματική».
Υποστήριξη στον Ντόναλντ Τραμπ
Η Μπαρ εξέφρασε την υποστήριξή της στον ρεπουμπλικανό υποψήφιο για την προεδρία Ντόναλντ Τραμπ σε μια συνέντευξη του Ιουνίου 2016 στο Hollywood Reporter. «Πιστεύω ότι θα ήμασταν τυχεροί αν κέρδιζε ο Τραμπ. Γιατί τότε δεν θα έβγαινε η Χίλαρι."
Μια είδηση του CNN τον Ιούλιο του 2016 ανέφερε ότι δεν υποστήριξε τον Τραμπ, καθώς υποστηρίζει μόνο τον εαυτό της για πρόεδρο — «Θα γράφω τον εαυτό μου σε κάθε εκλογή από τώρα μέχρι να κερδίσω».
Τον Μάιο του 2018, η Μπαρ υπερασπίστηκε την υποστήριξή της στον Τραμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεοπτικοί παραγωγοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Διάγραμμα Βεν
μικρογραφία|Διάγραμμα του Βεν που δείχνει τα [[Γλύφος|γράμματα που μοιράζονται το ελληνικό, το λατινικό και το Κυριλλικό αλφάβητο]] Το διάγραμμα Βεν (γνωστό στην βιβλιογραφία και ως διάγραμμα Venn) είναι διάγραμμα που δείχνει όλες τις πιθανές λογικές σχέσεις ανάμεσα σε μια πεπερασμένη συλλογή από σύνολα. Το διάγραμμα αποτελείται από πολλαπλούς κύκλους (συνήθως δύο και πιθανώς ένα μικρότερο κύκλο στη μέση, ο οποίος περιλαμβάνει όσα μέρη των συνόλων υπάρχουν και στα δύο). Για παράδειγμα, εάν έχουμε δύο σύνολα Σ, Τ όπου το Σ περιέχει τα γράμματα Γ, Κ, Σ, Ε, και το Τ περιέχει τα γράμματα Κ, Α, Σ, Π, στη προκειμένη περίπτωση τα γράμματα Γ και Ε βρίσκονται στον πρώτο κύκλο, τα γράμματα Α και Π βρίσκονται στον δεύτερο κύκλο ενώ τα γράμματα Κ και Σ βρίσκονται σε μικρότερο κύκλο στη μέση. Είναι ειδική μορφή των διαγραμμάτων του Όιλερ. Δημιουργήθηκε γύρω στο 1880 από τον Τζον Βενν. Το διάγραμμα χρησιμοποιείται για το δίδαγμα στοιχειωδών στοιχείων της θεωρίας συνόλων. Χρησιμοποιείται επίσης στις πιθανότητες, τη λογική, τα στατιστικά στοιχεία, τη γλωσσολογία και την επιστήμη των υπολογιστών.
Κατηγορία:Διαγράμματα Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας
Ο Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας (26 Φεβρουαρίου 1906 - 3 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, εικονογράφος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Διετέλεσε καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ιδρυτικό μέλος του ελληνικού τμήματος της "AICA" (Association Internationale des Critiques d’Art, Διεθνής Ένωση Κριτικών Τέχνης).
Βιογραφία
Ο Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 1906. Πατέρας του ήταν ο καταγόμενος από τα Ψαρά αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος. Μητέρα του η Ελένη Γκίκα, της γνωστής οικογένειας Γκίκα, η οποία είχε εγκατασταθεί στην Ύδρα. Ο μικρός Νίκος βρισκόταν κάθε καλοκαίρι στο νησί και αυτή η διαμονή του επηρέασε την καλλιτεχνική του δημιουργία. Οι γονείς του, με την παραίνεση του σχολείου του, στο οποίο είχε απαλλαγεί από το μάθημα της ιχνογραφίας λόγω εξαίρετων επιδόσεων, αντιλαμβανόμενη το ταλέντο του νεαρού τον έστειλε να μαθητεύσει αρχικά κοντά στον Βασίλη Μαγιάση (1917) και, το 1921, στον Κωνσταντίνο Παρθένη.
Το 1922 ολοκληρώνει τις εγκύκλιες σπουδές του στο Λεόντειο Λύκειο και αρχικά εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1923 εγκαταλείπει τη Σχολή και την Αθήνα, μετοικώντας για σπουδές στο Παρίσι, όπου εγγράφεται στη Σορβόννη, παρακολουθώντας μαθήματα γαλλικής και ελληνικής φιλολογίας και αισθητικής. Το 1923 συμμετέχει σε ομαδική έκθεση στη γκαλερί Salon des Independants. Τον επόμενο χρόνο εγγράφεται στην Academie Ranson, όπου παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής, με καθηγητή τον Ροζέ Μπισιέρ (Roger Bissiere) και χαρακτικής με καθηγητή το Δημήτρη Γαλάνη, συμμετέχοντας παράλληλα σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις. Η πρώτη ατομική του έκθεση οργανώνεται το 1927 στην Galerie Percier στο Παρίσι. Το 1928 εκθέτει για πρώτη φορά στην Αθήνα, από κοινού με τον γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο στη γκαλερί "Στρατηγοπούλου". Την ίδια χρονιά καλείται να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, την οποία ολοκληρώνει το 1929. Όταν απολύεται νυμφεύεται την ποιήτρια Αντιγόνη Κοτζιά και αναχωρούν μαζί για το Παρίσι.
Το 1930 συμμετέχει στην έκθεση που οργανώνεται στο Salon des Surindépendants στο Παρίσι και στην έκθεση της ομάδας "Τέχνη 1930" στο Ζάππειο Μέγαρο της Αθήνας. Στις εκθέσεις αυτές συμμετέχει και το 1931. Το 1932 δημοσιεύει στο περιοδικό "Πολιτεία" άρθρο σχετικό με τα ιταλικά σχέδια του Μουσείου του Λούβρου. Συμμετέχει εκ νέου στην έκθεση του Salon des Surindépendants.
Το 1933 διοργανώνει στην Αθήνα το 4ο Διεθνές Αρχιτεκτονικό Συμπόσιο, στο οποίο συμμετέχουν μεγάλα ονόματα του χώρου, όπως οι Λε Κορμπυζιέ, Φερνάν Λεζέ, Κριστιάν Ζερβός κ. ά. ενώ συμμετέχει με γραπτά του, σχετικά με την αισθητική, στο περιοδικό "Σήμερα", το οποίο εκδίδουν οι Μιχάλης Τόμπρος και Κώστας Ουράνης. Το 1934 εκθέτει στην Gallerie des Cahiers d' Art του Παρισιού πίνακες και γλυπτά του, ενώ συμμετέχει σε διεθνείς εκθέσεις τόσο στο Παρίσι όσο και στη Βενετία. Το 1935 εκθέτει 61 πίνακές του στη Λέσχη των Καλλιτεχνών, μαζί με έργα του Τόμπρου και του Μιχαήλ Γουναρόπουλου. Εκδίδεται από τον Ανατόλ Γιακοβσκί (Anatole Jakovski) λεύκωμα με έργα χαρακτικής 23 κορυφαίων καλλιτεχνών, όπως οι Πάμπλο Πικάσσο, Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, Αλμπέρτο Τζιακομέττι, Βασίλι Καντίνσκι κ. ά. στο οποίο περιλαμβάνει έργα του.
Το 1940 με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου επιστρατεύεται και υπηρετεί στο Μηχανικό. Με τη λήξη του πολέμου η Αρχιτεκτονική σχολή του ΕΜΠ προκηρύσσει θέση καθηγητή. Ο Γκίκας θέτει υποψηφιότητα και το 1941 εκλέγεται καθηγητής της Σχολής. Στη θέση αυτή παραμένει μέχρι το 1958.
Κατά τις δεκαετίες του 1950, του 1960, του 1970 και του 1980 πραγματοποιεί πολυάριθμες εκθέσεις στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Βελιγράδι, τη Στοκχόλμη, την Οττάβα, το Σινσινάτι, τη Νέα Υόρκη, την Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, το Σαιντ-Ετιέν και, φυσικά, την Αθήνα. Εικονογραφεί βιβλία και σχεδιάζει κοστούμια για πολλές παραστάσεις. Το 1970 η Ακαδημία Αθηνών του απονέμει το "Αριστείο Καλών Τεχνών" και το 1972 τον εκλέγει τακτικό της μέλος στην έδρα των Εικαστικών Τεχνών. Το 1979 παρουσιάζεται στην British Academy of Film and TV International TV Festival  ταινία του Βασίλη Μάρου, με θέμα τη ζωή του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα. Στην Αθήνα κυκλοφορούν τα βιβλία του Ελληνικοί Προβληματισμοί (1982), Ανίχνευση της Ελληνικότητας (1984) και Γέννηση της Νέας Τέχνης (1987). Το 1982 εκλέγεται επίτιμος διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το 1987 επίτιμο μέλος της βρετανικής "Royal Academy of Arts" και το 1991 επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνεχίζει να εκθέτει τόσο στην Αθήνα όσο και στην Άνδρο αλλά και στο εξωτερικό. Τελευταία έκθεσή του το 1994 (μικρογλυπτική και κόσμημα).
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ)
Απεβίωσε στην Αθήνα, στην οικία του της οδού Κριεζώτου, στις 3 Σεπτεμβρίου 1994.
Έργο
Εκτός από τη ζωγραφική, όπου είχε μεγάλη και πολύ σημαντική παραγωγή, ο Γκίκας ασχολήθηκε με τη γλυπτική, τη χαρακτική, τη σκηνογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων αλλά και την κριτική τέχνης. Συνέγραψε βιβλία, άρθρα και μελέτες για την Αρχιτεκτονική και την Αισθητική, καθώς και δοκίμια για την ελληνική τέχνη. Η Ύδρα των παιδικών του χρόνων έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της αισθητικής του, καθώς του επέτρεψε να συνδυάσει στοιχεία γεωμετρικού κυβισμού, αρχιτεκτονικής και φωτός. Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι επηρεάστηκε βαθύτατα από το έργο του Ματίς, αλλά σημαντική ήταν, επίσης, η επίδραση των Μπρακ και Πικάσσο.
Ο Οδυσσέας Ελύτης αφιέρωσε εκτενές άρθρο στον καλλιτέχνη: «Η σύγχρονη ελληνική τέχνη και ο ζωγράφος Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας», Αγγλοελληνική Επιθεώρηση, τεύχος 11, τομ. 2ος, Αθήνα, 1947. Η παρουσία του Γκίκα ως κριτικού τέχνης είναι ένα κοινό σημείο με τον Ελύτη, αφού δημοσίευσε αρκετά κείμενα για Έλληνες ποιητές, για εικαστικούς καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες, Έλληνες και ξένους.
Έργα του καλλιτέχνη βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στη Δυτική Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε πολλά μουσεία του εξωτερικού. (Musée d’art moderne, Παρίσι Tate Gallery Λονδίνο, Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη). Το 1986 ο Γκίκας επιλέγει 46 έργα του και τα δωρίζει στην Εθνική Πινακοθήκη. To Οπωροπολείο ο Απόλλων, του 1939, ένα από τα 46 έργα της δωρεάς του στην Εθνική Πινακοθήκη, παρουσιάζει το χώρο του Οπωροπολείου με αισθητική και σχεδιαστική κομψότητα, ρεαλισμό και αφαίρεση, παιχνίδι με τις κλίμακες, μοναδική κινητικότητα τα οποία το τοποθετούν στο κίνημα του αναλυτικού κυβισμού. Η ρυθμική αρχιτεκτονική οργάνωση της σύνθεσης, η ταυτόχρονη παράθεση διαφορετικών επιπέδων, η έντονα χρωματική διαφοροποίηση, η μεθοδικότητα στην παρουσίαση γεωμετρικών σχημάτων, αποτυπώνει και καταγράφει τη δημιουργική προσφορά του για την μεταμόρφωση της ακαδημαϊκής ελληνικής τέχνης σε μοντέρνα. Ο Α. Προκοπίου κριτικός εκείνης της εποχής, σχολιάζοντας στο έργο του Γκίκα τη σχέση του μοντερνισμού και ελληνικής τέχνης γράφει: "Κρατώντας από τον κυβιστικό ορθολογισμό την αρχιτεκτονική και ρυθμική οργάνωση της σύνθεσης, το παιχνίδι της ισορροπίας των σχημάτων και χρωματικών αξιών, το στυλιζάρισμα των μορφών και τη μουσική των τοπικών χρωμάτων, ο Χατζηκυριάκος - Γκίκας φτάνει από το δρόμο της ζωντανής και λαϊκής Ελλάδας στην παράδοση της αρχαϊκής ελληνικής τέχνης." Το 1991, δωρίζει ολόκληρη την προσωπική του συλλογή, μαζί με το σπίτι της οδού Κριεζώτου, στο Μουσείο Μπενάκη. Η οικία του μετατράπηκε σε μουσείο πριν το θάνατό του, διασκευασμένη από τον ίδιο και με τα δωμάτια να παραμένουν όπως ήταν όταν τα χρησιμοποιούσε.
Το Νοέμβριο του 2017 το έργο του «A Travelers La Ville» δημοπρατήθηκε από τον Οίκο Sotheby’s του Λονδίνου με τελικό αντίτιμο που ξεπερνούσε τα 300.000 ευρώ.
Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες της εποχής του.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Οικογένεια Χατζηκυριάκου
Zilog Z80
thumb|right|280px|Ένας από τους πρώτους μικροπεξεργαστές Z80, που κατασκευάστηκε τον Ιούνιο του 1976 Ο Ζ80 είναι μικροεπεξεργαστής (CPU) 8-bit που σχεδιάστηκε από την εταιρεία ημιαγωγών Zilog και κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1976. Είχε ευρεία χρήση σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές για στρατιωτικές χρήσεις. Ο Z80 και οι κλώνοι του μαζί με την τεχνολογία της οικογένειας επεξεργαστών 6502 είχαν την πιο εμφανή παρουσία στην αγορά των 8-bit μικροϋπολογιστών από τα τέλη της δεκαετίας του '70 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80. Ο χρονισμός έφτανε στα 2,5 MHz στον απλό και 4Mhz στον Z80A. Ο Z80 αντιγράφηκε κατά κόρον, χωρίς άδεια από τη Zilog, από πολλούς κατασκευαστές από την ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία.
Ιστορία
Οι Federico Faggin και ο Ralph Ungermann ήταν οι ιδρυτές της Zilog και στυλοβάτες του πλάνου για την κατασκευή του Z80 και την εμφάνιση του στην αγορά τον Ιούλιο του 1976. Είχε σχεδιαστεί να είναι συμβατός σε επίπεδο εντολών (γλώσσας μηχανής) με τον Intel 8080. Ο πρώτος εκ των δύο ήταν πρώην στέλεχος της Intel και συμμετείχε στο σχεδιασμό της Κεντρικής Μονάδας Επεξεργασίας 8080 της εν λόγω εταιρείας. Ο Z80 ήταν σχεδιασμένος να είναι ψηφιακά συμβατός με τον Intel 8080, κυρίως επειδή έτσι θα εξασφάλιζε συμβατότητα με το δημοφιλέστατο εκείνη την εποχή λειτουργικό σύστημα CP/M. Επίσης ο Masatoshi Shima πρώην συνσχεδιαστής των επεξεργαστών της Intel 4004 και 8080 βοήθησε σημαντικά στην ανάπτυξη του Z80. Οι δυνατότητες του επεξεργαστή της Zilog ήταν υπερσύνολο των δυνατοτήτων του 8080.