cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουηδικό συσσίτιο
Η Σουηδική βοήθεια και η συνδρομή του Ερυθρού Σταυρού
Εκτός από τη Γερμανία, ο Φόλκε Μπερναντόττε διοργάνωσε το Σουηδικό συσσίτιο σε περισσότερες από ένδεκα χώρες της Ευρώπης. Το συσσίτιο διαμοιράζονταν δωρεάν, ενώ οι χιλιάδες βοηθοί που μοίραζαν το φαΐ ήταν αμίσθωτοι εθελοντές. Η διανομή του φαγητού γινόταν καθημερινά, ακόμα και στις πιο αντίξοες καιρικές συνθήκες, ενώ τα παιδιά έφερναν δικά τους πιάτα και κουτάλια και έπρεπε να φαν το φαΐ επί τόπου.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
ΝτεΧουάν Κόλινς
Ο ΝτεΧουάν Κόλινς, γεννημένος στις 20 Νοεμβρίου 1976 στο Γιανγκστάουν του Οχάιο, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,88 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ. Τελευταίος σταθμός της καριέρας του ήταν η ρωσική Κράσνιε Κρίλια.
Καριέρα
Ο Κόλινς αγωνίστηκε στο NCAA με την ομάδα του Τασκέγκι από το 1994 ως το 1997 και με τους Τάιγκερς του LSU για τη σεζόν 1997-98. Στην τελευταία του χρονιά, αγωνίστηκε σε 23 αγώνες με μέσους όρους 8,8 πόντων, 3,7 ριμπάουντ και 3,4 ασίστ.
Το 2000, υπέγραψε στην Τάιγκερς Τούμπιγκεν, παραμένοντας εκεί για δύο χρόνια με μέσο όρο που πλησίαζε τους 24 πόντους ανά αγώνα. Συνέχισε για δύο ακόμη σεζόν στην Άλμπα Βερολίνου, με την οποία είχε 16,1 πόντους το 2002-03 και 16,6 πόντους το 2003-04, κατακτώντας το πρωτάθλημα Γερμανίας στον πρώτο του χρόνο.
Τη σεζόν 2004-05 φόρεσε τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, πετυχαίνοντας 13,2 πόντους κατά μέσο όρο σε 26 αγώνες της κανονικής περιόδου του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ είχε και 14,3 πόντους σε τρία παιχνίδια των πλέι-οφ. Αναδείχθηκε δεύτερος στα κλεψίματα και πέμπτος στις ασίστ, βοηθώντας τον Άρη να καταλάβει την τρίτη θέση, αλλά η ομάδα της Θεσσαλονίκης ηττήθηκε με πλεονέκτημα έδρας από την ΑΕΚ στην προημιτελική φάση των πλέι-οφ. Επίσης, η ομάδα του Άρη έφθασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 72-68.
Το 2005-06, ο Κόλινς αγωνίστηκε με την ιταλική Βαρέζε, συνεχίζοντας την επόμενη σεζόν στη Γερμανία και την Μπάμπεργκ, πριν υπογράψει στη Ζάλγκιρις Κάουνας. Τη σεζόν 2008-09, φόρεσε τη φανέλα της ρωσικής Λοκομοτίβ Ροστόβ και της ισπανικής Σεβίλλης, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα το 2009-10 με την ομάδα της Καβάλας.
Συνέχισε για δύο ακόμη χρονιές στη Ζάλγκιρις Κάουνας, με την οποία κατέκτησε συνολικά δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Λιθουανίας, όπως και τη Βαλτική Λίγκα του 2008.
Το 2012, συμφώνησε με την Αλ Ριγιάντι από τη Βηρυττό και ολοκλήρωσε τη σεζόν 2012-13 με την Κράσνιε Κρίλια, κατακτώντας το EuroChallenge του 2013, όπως και το κύπελλο Ρωσίας, πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 37 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τάιγκερς Τίμπινγκεν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιβανέζικων συλλόγων‎
Ανάνταπουρ νομός
Ο Νομός Ανάνταπουρ, ή Ανανταπούρ, είναι ένας από τους επιμέρους 23 νομούς - διοικητικές περιφέρειες - της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας. Η συνολική του έκταση είναι 19.130 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του από 2.115.300 το 1971, έφθασε τους 4.083.300 κατοίκους (2011). Βρίσκεται στο νότιο-δυτικό τμήμα της πολιτείας, στα σύνορα με την πολιτεία Καρνάτακα. Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη Ανάνταπουρ, ή Ανανταπούρ, απ΄ όπου και το όνομά του, αποτελώντας έδρα και της μίας εκ των τριών επαρχιών του νομού.
Ο νομός Ανάνταπουρ περιλαμβάνει 3 επαρχίες (ζώνες), στις οποίες κατανέμονται 63 δήμοι και κοινότητες, την επαρχία Ανάνταπουρ (20), την επαρχία Νταρμάβαραμ (17) και την επαρχία Πινούκοντα (26), που εδρεύουν στις ομώνυμες πόλεις. Επίσημη γλώσσα είναι η Τελούγκου.
Ένα μέρος της έκτασής του αποτελεί μέρος του οροπεδίου Ντέκαν παρουσιάζοντας μια ποικιλομορφία λόφων, μικρών λεκανοπεδίων και πεδιάδων. Κύρια αγροτικά προϊόντα είναι το βαμβάκι, αραχίδες και όσπρια. Ένα μεγάλο μέρος του στεατίτη της Ινδίας που εξάγεται ή χρησιμοποιείται στα λιπάσματα εξορύσσεται σ΄ αυτόν το νομό. Παρά ταύτα, λόγω των περιορισμένων βροχοπτώσεων η αγροτική παραγωγή στο νομό είναι πολύ μικρή, ενώ οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις ελάχιστες. Συνέπεια αυτών είναι ο νομός να έχει κριθεί ένας από τους φτωχότερους της χώρας και να έχει ενταχθεί σε ειδικό κυβερνητικό πρόγραμμα οικονομικής στήριξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Άντρα Πραντές
Μαριάννα Λάτση
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Μαρτίου 1953 και είναι κόρη του Γιάννη Λάτση και της Εριέττας Τσουκαλά (1925-2022). Το καλοκαίρι του 1963, λίγα χρόνια μετά την γέννηση της, ο πατέρας της αγόρασε ένα μεταγωγικό πλοίο στο οποίο έδωσε το όνομα της, "Μαριάννα Λάτση". Σπούδασε στο Λονδίνο οικονομικά και ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις της οικογένειας. Είναι μέτοχος στην EFG Eurobank ενώ συμμετέχει ενεργά στις δραστηριότητες του ιδρύματος Λάτση.
Τον Νοέμβριο του 1982, παντρεύτηκε τον δάσκαλο θαλάσσιου σκι από τη Βουλιαγμένη, Γρηγόρη Κασιδόκωστα, μετέπειτα δήμαρχο Βουλιαγμένης, με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί, τον Πάρη Κασιδόκωστα (1982). Ο πατέρας της εναντιώθηκε αμέσως στον γάμο αυτό και μετά από πέντε χρόνια, το 1987, η Μαριάννα Λάτση κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, η οποία εκδόθηκε μετά από μερικούς μήνες.
Λίγο αργότερα, σύναψε σχέση με τον ηθοποιό Νίκο Κούρκουλο. Ο πατέρας της και πάλι εναντιώθηκε στον γάμο αυτό, με αποτέλεσμα να παντρευτούν μόνο μετά τον θάνατο του πατέρα της, 2003. Μαζί του απέκτησε δύο παιδιά, την Εριέττα (1993) και τον Φίλιππο (1998).
Δώρισε στο ελληνικό δημόσιο δύο σύγχρονα Κέντρα Ημερήσιας Νοσηλείας για ογκολογικούς ασθενείς:
To 2019 διαχώρισε την περιουσία με τα αδέλφια της, Σπύρο και Μαργαρίτα, κρατώντας την ναυτιλιακή εταιρεία Latsco.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Οικογένεια Λάτση Κατηγορία:Ελληνίδες επιχειρηματίες
Καχεξία
Η σημαντική διαφορά της καχεξίας από την ασιτία είναι ότι στην ασιτία με την κατάλληλη διατροφική αγωγή επαναπροσλαμβάνεται βάρος και ο οργανισμός επανακάμπτει, ενώ στη καχεξία η απώλεια βάρους είναι δύσκολα αναστρέψιμη.
Αίτια της καχεξίας
Συνήθη αίτια της καχεξίας είναι:
Αποτελέσματα της καχεξίας
Η καχεξία έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια των λιπαρών αποθεμάτων και της μυικής μάζας. Το μεδούλι συρρικνώνεται και αλλοιώνεται. Τα εσωτερικά όργανα ατροφούν. Ο καρδιακός μυς αδυνατίζει.
Θεραπεία
Η καχεξία θεραπεύεται με αποκλειστικά μέτρα διατροφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμπτώματα
Σεμπαστιάνο Βενιέρ
Ο Σεμπαστιάνο Βενιέρ (ιταλικά: Sebastiano Venier, 1496 - 3 Μαρτίου 1578) ήταν ο 86ος Δόγης της Βενετίας (11 Ιουνίου 1577 - 3 Μαρτίου 1578) και έμεινε πασίγνωστος για τον σπουδαίο του ρόλο σαν αρχηγός των ναυτικών δυνάμεων της Βενετίας στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Καταγόταν από την επιφανή Βενετσιάνικη Οικογένεια Βενιέρ που διετέλεσαν για αιώνες Άρχοντες στα Κύθηρα και αργότερα στην Πάρο. Ο Σεμπαστιάνο Βενιέρ ήταν γιος του Μοϊζέ Βενιέρ και της Έλενας Ντόνα, εγγονός του Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ Άρχοντα συγκυβερνήτη των Κυθήρων, δισέγγονος του Μοϊζέ Βενιέρ (1412 - 1476) και ανιψιός του Νικολό Βενιέρ, Άρχοντα της Πάρου και της Τσετσίλια Βενιέρ, Αρχόντισσας της Πάρου. Ο Σεμπαστιάνο Βενιέρ εργάστηκε στη νεότητα του σαν δικηγόρος, τα μεγάλα του προσόντα τον οδήγησαν σε ψηλές διοικητικές θέσεις στη Δημοκρατία της Βενετίας, διορίστηκε Πραίτορας στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου (1570) και τον Δεκέμβριο του ίδιου στόλου ναύαρχος του Βενετσιάνικου στόλου στον νέο μεγάλο πόλεμο που ξέσπασε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
Στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου μια μεγάλη ένωση χριστιανικών κρατών συγκρούστηκε με τον Οθωμανικό στόλο, ο ίδιος ο Σεμπαστιάνο Βενιέρ ήταν διοικητής όλων των Βενετσιάνικων πλοίων, αφορμή ήταν η κατάληψη και η καταστροφή της Κύπρου από τους Οθωμανούς την προηγούμενη χρονιά που ήταν Βενετσιάνικη κτήση (1570). Η Ναυμαχία έγινε στον Κορινθιακό κόλπο αλλά ονομάστηκε Ναυμαχία της Ναυπάκτου επειδή οι Βενετοί έλεγαν τον Πατραϊκό και Κορινθιακό κόλπο ενωμένους "Κόλπο της Ναυπάκτου" ή "Κόλπο του Λεπάντο". Το αποτέλεσμα ήταν συντριπτική πανωλεθρία για τους Οθωμανούς, οι σύμμαχοι έχασαν μόνο 15 πλοία ενώ οι Οθωμανοί τα 233 από τα 273, τα υπόλοιπα 40 που σώθηκαν καταστράφηκαν αμέσως μετά από τρικυμία. Τα κέρδη όμως για τον προκάτοχο του Αλβίζε Α΄ Μοτσενίγκο παρά τον μεγάλο θρίαμβο ήταν ανύπαρκτα, στην ειρηνική συνθήκη που ακολούθησε με τους Τούρκους (7 Μαρτίου 1573) το νησί παρέμεινε σε αυτούς. Η μόνη επίπτωση για τους Τούρκους από τη συντριβή ήταν κάποιες τοπικές εξεγέρσεις πληθυσμών χωρίς αποτέλεσμα επειδή δεν είχαν την απαραίτητη στήριξη από τη δύση. Θα ξεκινήσει όμως από τότε να δημιουργείται το κλίμα για τις μεγάλες επαναστάσεις των εθνοτήτων που θα γίνουν 2 αιώνες αργότερα.
Δόγης της Βενετίας
Ο Σεμπαστιάνο Βενιέρ επέστρεψε μετά τη ναυμαχία στη Βενετία με μεγάλες τιμές και τεράστιο σεβασμό από τους κατοίκους, εξελέγη Δόγης της Βενετίας σε ηλικία 81 έτους (11 Ιουνίου 1577). Παντρεύτηκε τη Τσετσίλια Κονταρίνι με την οποία έκανε μια κόρη την Έλενα Βενιέρ και δυο γιους, ο ένας από τους γιους του Φραντσέσκο Βενιέρ πήγε στη Γαλλία. O Σεμπαστιάνο Βενιέρ πέθανε την επόμενη χρονιά από καρδιακή προσβολή (3 Μαρτίου 1578) όταν ξέσπασε φωτιά στα ανάκτορα των Δόγηδων, τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου παραδοσιακό τόπο ταφής των δόγηδων από τον 15ο αιώνα.
Συγγενικές σχέσεις
Η Νουρμπανού Σουλτάνα πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Σελίμ Β΄ και μητέρα του σουλτάνου Μουράτ Γ΄ ήταν πρώτη του ξαδέλφη, η εξισλαμισμένη κόρη του θείου του Νικολό Βενιέρ, Άρχοντα της Πάρου και εγγονή του Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ Άρχοντα των Κυθήρων. Την εποχή που ξέσπασε ο Τρίτος Βενετοτουρκικός πόλεμος (1537–1540) απήχθη από τους Οθωμανούς και απεστάλη στον σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή για να γίνει συνοδός στη σύζυγο του Χιουρέμ Σουλτάνα, Γαλλικής καταγωγής. Ο Νουρμπανού πήρε σύζυγο τον διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Σελίμ γιο του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και της Χιουρέμ, με τον γάμο έγινε γενάρχης όλων των μετέπειτα Σουλτάνων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Ναύαρχοι της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Βενετοί Κατηγορία:Οικογένεια Βενιέρ
Δουκικό Παλάτι (Σασσουόλο)
Το Δουκικό Πακάτι τού Σασσουόλο, ιταλ.: Palazzo Ducale di Sassuolo, είναι μία μπαρόκ βίλα, που βρίσκεται στην πόλη Σασουόλo, τριάντα λεπτά έξω από τη Mόντενα, στη βόρεια Ιταλία.
Ιστορία
Το παλάτι κτίστηκε στη θέση ενός επάνω σε βράχο μεσαιωνικού κάστρου (ιταλ.: ''rocca). Αποκτήθηκε από τον Nικολό Γ΄ των Έστε από την οικογένεια ντελα Ρόζα τον 15ο αι. και μετατράπηκε σε αυλική κατοικία από τον Μπόρσο των Έστε το 1458.
Η εξωτερική πρόσοψη φαίνεται να αναφέρεται στις βίλες της Τοσκάνης, περισσότερο από αυτές τού Βένετο. Στα μέσα τού 16ου αι. η πρώτη θερινή βίλα αναψυχής κτίστηκε στην τοποθεσία. Στις αρχές τού 17ου αι., ο δούκας Φραγκίσκος Α΄ των Έστε ανέθεσε το σημερινό κτίριο στον αρχιτέκτονα Μπαρτολομέο Αβαντσίνι. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, το παλάτι είχε πολλούς ιδιοκτήτες, αλλά τώρα ανήκει στην πόλη Σασουόλo και την Πινακοθήκη των Έστε, οι οποίοι συνεισέφεραν στις γκαλερί πινάκων τα διαμερίσματα Oρλάντο, Πριγκίπισσα και Σέκια.
Η έκθεση
Το παλάτι είναι περισσότερο γνωστό για τις εξαιρετικά διακοσμημένες εσωτερικές του τοιχογραφίες (1638-1656) από τον Γάλλο ζωγράφο της αυλής των Έστε, Ζαν Μπουλανζέ, καθώς και για πολλές προοπτικές οροφές των Oτάβιο Βιβάνι, Τζιάκομο Τσιαλντιέρι, Άντζελο Μικέλε Κολόνα, Aγκοστίνο Μιτέλι, Μπαλτασάρε Μπιάνκι και Τζιοβάνι Τζιάκομο Μόντι. Ο Λατάντσιο Μάσκιο και ο Λούκα Κολόμπι προσκλήθηκαν επίσης από τον Μπουλανζέ να δουλέψουν για τη διακόσμηση από γυψομάρμαρο τού παλατιού. Οι Τζιοβάνι Λατσιόνι, Nικολά Ρενιέ, Σαλβατόρ Ρόζα και Λουντοβίκο Λάνα συνέβαλαν επίσης στη συλλογή έργων τέχνης τού παλατιού.
Το παλάτι είναι επίσης γνωστό για τη θέα στον κήπο του, που θυμίζει τις Βερσαλλίες και τη φανταστική Peschiera ή δεξαμενή ψαριών του. Η τελευταία σχεδιάστηκε αρχικά από τους Aβαντσίνι και Gaspare Vigarani ως μία μεγάλη ορθογώνια «πισίνα», που περιβάλλεται από έναν τοίχο οριοθέτησης με τη μορφή ενός ερειπωμένου αμφιθεάτρου, για το οποίο κέρδισε το παρωνύμιο «Fontanazzo» (Ακατέργαστη Κρήνη). Τα κυριότερα σημεία τού συγκροτήματος περιλαμβάνουν επίσης γλυπτά από αναβρυτήρια, που βασίζονται στα σχέδια τού Τζιαν-Λορέντσο Μπερνίνι και θραύσματα νωπογραφιών της Αναγέννησης τού Nικολό ντελ' Αμπάτε, που ανακτήθηκαν από το παλάτι Σκαντιάνo στο Ρέτζιο Εμίλια.
Η αποκατάσταση τού ορόφου των ευγενών (piano nobile) το 2001, επέτρεψε στο παλάτι να χρησιμοποιηθεί εξίσου ως χώρος για εκθέσεις σύγχρονης τέχνης, συνδυάζοντας το παρελθόν και το παρόν. Τερματίζοντας την περιήγηση στα ιδιωτικά και δημόσια διαμερίσματα τού δούκα και της δούκισσας στον πρώτο όροφο, τα διαμερίσματα με γύψινες ανάγλυφες διακοσμήσεις φιλοξενούν την έκθεση «MONOCHROMATIC LIGHT» από το 2003. Τα επιχρυσωμένα ανάγλυφα, που προηγουμένως πλαισίωναν τα αγαπημένα έργα τέχνης τού δούκα, θα φιλοξενούν διάφορα μινιμαλιστικά έργα, που δωρήθηκαν από τη συλλογή Πάντσα μέχρι το 2103.
Βασικά έργα
· Νωπογραφίες από το Σκαντιάνο Οι μουσικοί από το Δωμάτιο τού Παραδείσου, από τον Nικολό ντελ' Αμπάτε.
· Βάπτιση Χριστού από τον Λουίτζι Ανγκουισόλα
· Πορτρέτο τού Φραγκίσκου Β΄ των Έστε από τον Aντρέα Μπαράτα (με το παρωνύμιο "ο πίθηκος")
· ''Αλληγορία της Μουσικής. Δέκα αρετές'' του Ζαν Μπουλανζέ
· ''Σας ευχαριστώ. Πηγαίνω σπίτι; Οικογένεια; Κάτω από τη σκιά,'' του Λόρενς Κάρολ
· Σκηνή αγοράς με πωλητή ψαριών και κρέατος με τον Χριστό στο σπίτι της Μάρθας, που αποδίδεται σε Φλαμανδική σχολή.
· Ο θρήνος του νεκρού Ιησού, που αποδίδεται στον Αβραάμ Γιάνσενς
· Η Μαντόνα του Φιοράνο τού Λουδοβίκο Λάνα
· Η Mαντόνα των μαργαριταριών, από μαθητή τού Ραφαήλ
· Ο Φραντσέσκο Α΄ με τη σύζυγό του Mαρία Φαρνέζε και τα παιδιά τους Aλφόνσo και Iσαβέλλα τού Nικολά Ρενιέ.
Κιγιονόρι Κικουτάκε
Ο Κιγιονόρι Κικουτάκε (菊竹 清訓) (1 Απριλίου 1928 - 26 Δεκεμβρίου 2011) ήταν διακεκριμένος Ιάπωνας αρχιτέκτονας, ιδρυτής του ιαπωνικού κινήματος του Μεταβολισμού και δάσκαλος και συνεργάτης πολλών σημαντικών Ιαπώνων αρχιτεκτόνων, όπως ο Τόγιο Ίτο (Toyo Ito) και ο Ιτσούκο Χασεγκάουα (Itsuko Hasegawa).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Κουρούμα της Ιαπωνίας, αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Waseda το 1950 και αποτέλεσε μία από τις εξέχουσες μορφές της σύγχρονης ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Ήταν γνωστός για τη δράση του στο κίνημα του Μεταβολισμού, στο οποίο ήταν και ιδρυτικό μέλος, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην φιλοσοφία της μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Διεθνώς έγινε ευρύτατα γνωστός για το έργο του «Θαλάσσια Πόλη» (Marine City Project) το οποίο παρουσίασε το 1958 και αποτέλεσε μέρος του μανιφέστου του μεταβολισμού, που διαμορφώθηκε στην παγκόσμια διάσκεψη World Design Conference η οποία πραγματοποιήθηκε στο Τόκιο το 1960 υπό την διεύθυνση του Κένζο Τάνγκε (Kenzo Tange). Έκτοτε, συνέχισε με ανάλογη δράση, προτείνοντας αντίστοιχα πλωτά συστήματα. Ήδη από τις αρχές του '60, ξεκινάει να παρουσιάζει ως λύση στο πρόβλημα σχετικό με την πυκνοκατοίκηση των αστικών κέντρων, προτάσεις που αφορούν στην ανάπτυξη των πόλεων καθ' ύψος. Μέχρι πρότινος, ήταν πρόεδρος στην επιτροπή έρευνας Hyper Building Research Committee, η οποία συνίσταται από τα πιο αντιπροσωπευτικά ιαπωνικά αρχιτεκτονικά γραφεία και επαγγελματίες, με στόχο τον σχεδιασμό ποιοτικότερων συνθηκών για την πόλη. Ως διευθυντής του δικού του αρχιτεκτονικού γραφείου, Kikutake Architects, παρέμεινε αρκετά δραστήριος στον τομέα του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού για τα τελευταία 50 έτη. Η αρχιτεκτονική του πορεία, ποικίλει, από ιδιωτικές κατοικίες σε σύγχρονες αστικές αναπλάσεις, από εμπορικά και δημοτικά κτίρια γραφείων μέχρι και σχολεία, μουσεία, αθλητικές και άλλες εγκαταστάσεις. Πέραν από την αρχιτεκτονική του πορεία, δραστηριοποιήθηκε και σε διάφορες τόσο κυβερνητικές όσο και μη κυβερνητικές, καθώς και ακαδημαϊκού επιπέδου οργανώσεις.
Σε συνεργασία με τον Κίσο Κουροκάουα (Kisho Kurokawa), προσκλήθηκε να παρουσιαστεί στην έκθεση της Νέας Υόρκης το 1961 «Οραματισμένη Αρχιτεκτονική», όπου οι μεταβολιστές απέκτησαν διεθνή αναγνώριση. Ο Κικουτάκε συνέχισε το έργο του έως και τον θάνατό του, με τη δημιουργία πολλών δημόσιων κτιρίων στην Ιαπωνία και δίνοντας σημαντικές διαλέξεις διεθνώς. Ήταν ο πρόεδρος και αργότερα ο επίτιμος πρόεδρος της Ιαπωνικής Ένωσης Αρχιτεκτόνων & Συνδέσμου Μηχανικών Κτιριακών κατασκευών.
Αρχιτεκτονική δράση
Αναφέρει κάποτε στον Κούλχας και τον Όμπριστ ότι όλα ξεκίνησαν το 1947 με τον νόμο Nochi Kaiho, σχετικό με την αγροτική μεταρρύθμιση που ενεργοποιήθηκε από τη Γενική Αμερικανική Διεύθυνση και τον καθαίρεσε από την κυριότητα της γης που είχε κληρονομήσει. «Η αρχιτεκτονική μου είναι η διαμαρτυρία μου, ως πρώην κάτοχος γης, ενάντια στην αποσάθρωση του αγροτικού συστήματος.» Η επιφάνεια της Ιαπωνίας ήταν ήδη εξαιρετικά δύσκολο να κτιστεί εξαιτίας της τεκτονικής της αστάθειας, καθώς το 75% ήταν ορεινή και τα επίπεδα τμήματα ήταν ευάλωτα σε πλημμύρες και τσουνάμι. Με τη σχετική νομοθεσία, το ζήτημα πήρε και πολιτικές προεκτάσεις. Ο Κικουτάκε θα σχεδίαζε καινούργιες επιφάνειες στις οποίες θα ήταν δυνατή πλέον η κατοίκηση-στη γη, στη θάλασσα, στον αέρα. Ονόμαζε αυτές τις επιφάνειες «τεχνητό έδαφος». Κάτι παραπάνω από κάψουλες ή οργανικές μεταφορές της αναπαραγωγής κτιρίων και πόλεων, συνιστούσαν την ιδέα αυτή του τεχνητού εδάφους συγκροτώντας και συνοψίζοντας το έργο των Μεταβολιστών. Ήταν σαφές ότι ο Κικουτάκε καθοδηγούσε την ιδέα αυτή καλύτερα από κάθε άλλο.
Αφού κατασκεύασε κατοικίες για οικογένειες θυμάτων πολέμου, από ξύλο και τούβλα τα οποία ανέσυρε από βομβαρδισμένα κτίρια, ο Κικουτάκε ολοκλήρωσε το δημοφιλές "Sky House" το 1958. Έγινε ένα εργαστήριο για να δοκιμάζει τις θεωρίες του πάνω στο τεχνητό έδαφος και εξυπηρέτησε τελικά τις ανάγκες της οικογένειάς του. Ανεγέρθη πάνω σε στύλους που είχαν ύψος 20 πόδια και πράγματι, το Sky House, φαινόταν κυριολεκτικά να αναρτάται πάνω από την ιαπωνική γη, ελεύθερο από κινδύνους και προσαρμοσμένο στους νέους του κανόνες. Επεκτάθηκε σύμφωνα με τις ανάγκες της οικογένειας και η πρώτη από τις τρεις "κάψουλες" συνδέθηκε στο κάτω τμήμα του σπιτιού για να στεγάσει τα παιδιά -στην πορεία διαπιστώθηκε από τον ίδιο ότι οι κάψουλες ήταν αρκετά μικρές και πιθανότατα περιόριζαν τη δραστηριότητα των παιδιών ενώ όταν ο Βρετανός αρχιτέκτονας Τζέιμς Στίρλινγκ τον επισκέφτηκε δεν μπορούσε να χωρέσει από τη στενή σκάλα μέσα στην κάψουλα.
Το Sky House αποτέλεσε τον κόμβο ποικίλων αρχιτεκτονικών μέσων. Ένα μπάρμπεκιου στο αίθριο κάτω από το κτίριο, το 1958, ήταν η κατάλληλη αφορμή όπου ο Κένζο Τάνγκε για πρώτη φορά περιέλαβε τον Κικουτάκε μαζί με τον συνεργάτη του Κίσο Κουροκάουα και τον κριτικό Νοβόρου Καουάζοε που παρευρίσκονταν εκεί, στη λίστα των Μεταβολιστών. Το 1960, κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Διάσκεψης Σχεδιασμού στο Τόκυο-όπου ο Μεταβολισμός πραγματοποίησε μία πρώτη διεθνή εμφάνιση- το Sky House φιλοξένησε μία αυτοσχέδια ολονύκτια συζήτηση μεταξύ του Λουίς Κάαν και των Ιαπώνων ομολόγων του. Ο Κικουτάκε τοποθετήθηκε πάνω στην τριμερή δομή των αρχών του για την αρχιτεκτονική, εμπνευσμένη από την πυρηνική φυσική: ka (απόσταγμα), kata (ουσία), katachi (φαινόμενο).
Τα υψηλής τεχνολογίας σχέδια του Κικουτάκε, μάλλον έμοιαζαν ουτοπικά αλλά στην πραγματικότητα επρόκειτο για δυστοπικές ετοιμασίες για τα χειρότερα σενάρια. Στο "Μεταβολισμός 1960", το μανιφέστο της ομάδας, ο Κικουτάκε έγραψε: «Είναι λάθος να θεωρείται ότι ο πιο σίγουρος και ασφαλής τρόπος να ζεις είναι η προσκόλληση στη γη.... Ο πολιτισμός των ηπείρων έχει συσσωρεύσει αιματηρές προσπάθειες των ανθρωπίνων σχέσεων που διαμορφώθηκαν στην περιορισμένη γη.» Έργα όπως η "Ocean City" και η "Tower Shaped Community" -σωληνοειδείς πύργοι πάνω από 900 πόδια ψηλοί μέσα στους οποίους κάψουλες συνδέονται σαν φύλλα-ήταν, όπως πίστευε, αναγκαία μέσα σε έναν συνωστισμένο πλανήτη στα πρόθυρα της καταστροφής. Το 1961, με το έργο "Disaster Prevention City", πρότεινε ένα σχεδιάγραμμα για την αντιμετώπιση πλημμύρας στο Κότο του Τόκιο- έναν κάναβο πασσάλων 20 πόδια ύψος, ασφαλή από τα νερά του Τόκιο Μπέι.
Δουλεύοντας πάνω στα σχέδια του Μεταβολισμού και διεξάγοντας διάφορα πειράματα «θαλάσσιας» και «εναέριας» αρχιτεκτονικής, ο Κικουτάκε παρήγαγε πλούσιο έργο. Τη δεκαετία του '60, ολοκλήρωσε το κτίριο διοίκησης Izumo Shrine, το πολιτιστικό κέντρο Miyakonojo, το ξενοδοχείο Tokoen. Στην έκθεση της Expo '70, την αποθέωση του Μεταβολισμού και το αποκορύφωμα της μεταπολεμικής ιαπωνικής οικονομικής και ηθικής ανόρθωσης, ο Κικουτάκε έκτισε τον πύργο της Expo, ένας σκελετός με κινούμενα δίχτυα κατάλληλα προσαρμοσμένα, από τα οποία το κοινό θα είχε τη δυνατότητα να κοιτάξει την πόλη του μέλλοντος. Οι εκθέσεις της Expo τη δεκαετία του '70, ήταν πραγματικά εργαστήρια. Στην Ocean Expo το 1975 στην Οκινάουα, όπου γιορτάστηκε η παράδοση των νήσων από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ιαπωνία, ο Κικουτάκε είχε πλέον τη δυνατότητα να κτίσει στη θάλασσα. Η «Θαλάσσια πόλη» (Aquapolis/Marine city) ήταν ένα πλωτό σύστημα, παρόμοια με δεξαμενή πετρελαίου στο μέγεθος μιας πόλης. Στο μεταξύ, ο Κικουτάκε ανέπτυξε ένα κατασκευαστικό μόντουλο σε στρώματα, "Stratiform Structure Module", ένας τεράστιος σκελετός σχήματος Α, στον οποίο, ξεχωριστά, προσαρμόζονταν αμερικανικού τύπου μονοκατοικίες.
Από το 1972 έως και το 1992, ο Κικουτάκε αναπαρήγαγε Stratiforms σε όλο το ιαπωνικό αρχιπέλαγος-στη σκιά του βουνού Φούτζι, στο ύπαιθρο, σε πυκνοκατοικημένες πόλεις, σε λεωφόρους και τελικώς, με την "Ecopolis" στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Το Υπουργείο Διεθνούς Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας, στην προσπάθεια του να χορηγήσει πιθανές λύσεις στην ανεπάρκεια της Ιαπωνίας σε γη και κατοίκηση, πλήρωσε την κατασκευή ενός πρωτότυπου σε κλίμακα 1:1, το οποίο ο Κικουτάκε υπέβαλλε σε δοκιμές για φωτιά και σεισμό. Η πραγματική ωστόσο κατασκευή ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε. Στην κρίση πετρελαίου του 1973, όπου η ιαπωνική οικονομία δοκιμάστηκε για πρώτη φορά από την περίοδο του πολέμου, ο Κικουτάκε, όπως και οι άλλοι Μεταβολιστές, ανέτρεξε στη Μέση Ανατολή. Πρότεινε πλωτά εργοστάσια στον Τίγρη και τον Ευφράτη στο Ιράκ και την ακτή της Λιβύης. Για την Τζέντα και το Άμπου Ντάμπι σχεδίασε, αν και ποτέ δεν έκτισε, γιγάντια πλωτά ξενοδοχεία. Όταν η Ιαπωνία στη δεκαετία του '80 άρχισε να ανακάμπτει φανερά, με τη χορηγία εταιρίας τηλεπικοινωνιών, ο Κικουτάκε πρότεινε μία άλλη πλωτή πόλη, αυτή τη φορά για να στεγάσει 1.000.000 ανθρώπους. Οι διαχρονικές ιδέες και αρχές του Κικουτάκε αποτέλεσαν επιρροές για κάθε αρχιτέκτονα έως και σήμερα, και ιδίως, τους κοντινότερους σε αυτόν, Τόγιο Ίτο και Ρεμ Κούλχας.
Η ιδεολογία του θα αποτελέσει γόνιμο έδαφος για διάφορες ουτοπικές και οραματικές προτάσεις που θα διατυπωθούν στην πορεία, με αναφορές στην σχέση του ανθρώπου με το δομημένο περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους. Το φθινόπωρο του 2011, σε ηλικία 83 ετών, παρακολούθησε ένα συμπόσιο με συνεργάτες και υποστηρικτές του μεταβολισμού, όπως ο Κεντζι Εκουάν και ο Φουνιχίκο Μάκι, όπου συζητήθηκαν αντίστοιχες θεωρίες. Λίγο πριν αποχωρήσει, ανέβηκε στη σκηνή, κουνώντας χαρακτηριστικά το χέρι του προς το κοινό και δήλωσε: " ήρθατε σήμερα εδώ και ακούσατε όλη αυτή τη συζήτηση γύρω από τον μεταβολισμό, όμως σας παρακαλώ, μην θεωρείτε ότι έχετε αντιληφθεί απόλυτα τα πράγματα. Σας παρακαλώ, μην πιστεύετε γενικά, ότι έχετε αντιληφθεί το οτιδήποτε, ποτέ. "
Η θαλάσσια πόλη (Marine City)
Στη διάρκεια της άνθησης της ιαπωνικής κατασκευής, οι Ιάπωνες αρχιτέκτονες βρίσκουν κατά κάποιον τρόπο πρόσφορο έδαφος, ώστε να επαναπροσδιορίσουν τη θεωρητική βάση της μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Ενώ προκύπτουν αρκετές ομάδες, η πιο σημαντική φαίνεται να είναι αυτή που συγκροτεί και συντονίζει ο Κιγιονόρι Κικουτάκε.
Η ιδεολογική του βάση έχει τις ρίζες της στην «θαλάσσια πόλη», έργο που δημοσιεύεται νωρίτερα, το 1958 και αφορά στο σχεδιασμό μιας πόλης στην ιαπωνική θάλασσα. Οι κοινωνιολογικές θεωρήσεις, που το έργο αυτό αντανακλά, έχουν απασχολήσει μέχρι και σήμερα Ιάπωνες αρχιτέκτονες και κριτικούς. Οι αντιλήψεις του Κικουτάκε βασίζονται στον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό του πληθυσμού και ακόμα πιο συγκεκριμένα στην ιδιαίτερη ένταση του φαινομένου στην περίπτωση της Ιαπωνίας, προτείνοντας έτσι τη δημιουργία πλωτών πόλεων.
Ο ίδιος αποδίδει την φτώχεια που επικρατούσε τότε στην Ασία, στην ανισορροπία μεταξύ του πληθυσμού και της αγροτικής παραγωγικότητας. Υποστηρίζει έτσι, ότι σύντομα θα είναι αναγκαίο να καλλιεργηθεί η θάλασσα προκειμένου να υπάρξει αρκετή τροφή για τον πληθυσμό και ότι θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι ωκεανοί θα είναι όχι μονάχα μέρος για να κατοικήσεις αλλά και να ζήσεις. Στο συγκεκριμένο έργο του, παρουσιάζει ειδικά πλοία τα οποία συγκρατούν μία πλατφόρμα από μπετόν σαν σανίδα που πλέει. Τρυπώντας την πλατφόρμα και προεκτεινόμενοι εκατό ή και περισσότερα πόδια κάτω από το νερό, ειδικά διαμορφωμένοι κύλινδροι από μπετόν θα παραλάβουν κατοικίες και άλλες ανέσεις. Ο Κικουτάκε οραματίζεται την ιδέα μιας τεχνητής «γης» σαν μία κατακόρυφη κατασκευασμένη επιφάνεια, παρά σαν ένα οριζόντιο έδαφος. Τα σπίτια κατά αυτόν τον τρόπο θα είναι προσαρμοσμένα στον τοίχο αυτόν και όχι στο έδαφος.
Η πρότασή του διαπραγματεύεται ψηλούς κυλίνδρους από μπετόν, γύρω στα 900 πόδια, οι οποίοι θα στεγάζουν 5,000 ανθρώπους. Η κατασκευή των κυλίνδρων θα γινόταν με τον εξής τρόπο. Ένα εργοστάσιο θα αναλάμβανε την κατασκευή οικοδομικών υλικών. Με τα υλικά αυτά, το εργοστάσιο πρώτα θα ετοίμαζε σε μαζικό επίπεδο, κάθε εγκατάσταση και στη συνέχεια θα εγκαθίστατο το ίδιο μέσα σε έναν τέτοιο κύλινδρο. Όταν θα ολοκληρωνόταν ο κύλινδρος, το εργοστάσιο πλέον θα μετατρεπόταν σε παραγωγή αλλεπάλληλης κατασκευής κατοικιών, οι οποίες θα ανεγείρονταν και στην κυριολεξία θα συνδέονταν κατευθείαν πάνω στην επιφάνεια του κυλίνδρου. Η καθεμία τέτοια μονάδα, η οποία ήταν όμοια ενός φωτογραφικού φακού, ήταν η αναλογία του αρχιτέκτονα με το κυτταρικό τοίχωμα ή τα φύλλα ενός κλαδιού. Το εργοστάσιο τέλος, θα συνέχιζε να εξειδικεύεται και να εξελίσσει τον σχεδιασμό της μονάδας κατοίκησης αντικαθιστώντας τις παλιότερες μετά την φθορά τους.
Η «θαλάσσια πόλη» ήταν ένα από τα πρώτα σημαντικά δείγματα του κινήματος του μεταβολισμού και ουσιαστικά περιέγραφε μία ολόκληρη πλωτή μητρόπολη στον ωκεανό, αυτοτελή, ευέλικτη, καθαρή, ασφαλή από σεισμούς και πλημμύρες και μακριά από την αστική συγκέντρωση στην ενδοχώρα. Ο συνολικός σχεδιασμός στηρίζεται σε τεράστια ατσάλινα δαχτυλίδια διαμέτρου μεγαλύτερης από 2 μίλια, στα οποία οι πύργοι εγκαθίσταντο, προσαρτημένες σε αυτούς 1250 μονάδες κατοικίας, οι οποίες αντικαθίστανται εύκολα, χωρίς να προκαλούν κάποια βλάβη στη συνολική κατασκευή. Οι ένθετοι κύλινδροι θα επέπλεαν πάνω σε πυλώνες, δίνοντας χώρο σε πλούσιες θαλάσσιες καλλιέργειες. Ήταν μια τολμηρή και ριζοσπαστική ιδέα για την εποχή εκείνη, που υπερνικά παραδοσιακές και συμβατικές πεποιθήσεις, φέρνοντας στο προσκήνιο ζητήματα βιωσιμότητας, μετακίνησης και εναλλακτικών τρόπων ζωής που απασχολούν μέχρι και σήμερα τους ειδικούς.
Βραβεία και διακρίσεις
Ο Κιγιονόρι Κικουτάκε, τιμήθηκε με διακρίσεις τόσο σε τοπικό όσο και διεθνές επίπεδο. Μεταξύ άλλων, σημαντικά ήταν το Βραβείο Ιαπωνικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής το 1970 και το βραβείο Auguste Perret της διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων UIA(Union Internationale des Architectes) το 1978.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες αρχιτέκτονες
Ιωάννης Φούλων
Ο Ιωάννης Φούλων ήταν Βυζαντινός παγανιστής, χριστιανός, που διώχτηκε για μαγεία, τον 5ο περίπου αιώνα.
Ο Ιωάννης ζούσε στην Βηρυτό και καταγόταν από τις Θήβες της Αιγύπτου. Εκεί οι χριστιανοί της πόλης μαθαίνοντας την δραστηριότητα του και την κατοχή βιβλίων με τον Ζωροαστράτη, Μανεθώ και Οστάνδη, βλαβερές συνταγές και εικόνες "δαιμόνων" σύμφωνα με τους χριστιανούς συγγραφείς. Πηγαίνοντας σπίτι του βρήκαν τα βιβλία κρυμμένα σε μυστική θήκη σε καρέκλα τα οποία και κατάσχεσαν.
Ο Ιωάννης δήλωσε τότε ότι ήταν γιος χριστιανών και ο ίδιος χριστιανός που παρασύρθηκε από άλλους και κατέδωσε άλλους συμπολίτες του που είχαν παρόμοια βιβλία. Ο Ιωάννης φαίνεται να γλίτωσε τη περαιτέρω δίωξη αλλά τα βιβλία του κάηκαν.
Μία από τις δραστηριότητες του Ιωάννη ήταν όταν είχε ερωτευτεί μία γυναίκα αλλά επειδή δεν τον ήθελε προσπάθησε με μαύρη μαγεία να την φέρει κοντά του/ Σκοπός ήταν να καλέσει έναν νεκυοδαίμονα να την φέρει βίαια κοντά του και κάνει έρωρα μαζί της.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί μάγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί παγανιστές Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Πιέτρο Μπελούσκι
Ο Πιέτρο Μπελούσκι (Pietro Belluschi) (18 Αυγούστου 1899 - 14 Φεβρουαρίου 1994) ήταν ένας Ιταλός αρχιτέκτονας που θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην χώρα του.
Βιογραφικο
Ο Πιέτρο Μπελούσκι γεννήθηκε στην Ανκόνα της Ιταλίας το 1899. Πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη συνέχεια έλαβε το πτυχίο μηχανικού στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Ήταν αντίθετος με το καθεστώς του Μουσολίνι και μετακινήθηκε το 1923 στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου φοίτησε για ένα χρόνο στο πανεπιστήμιο Cornell αποκτώντας και δεύτερο πτυχίο μηχανικού.
Καριέρα
thumb|200px|Το κτήριο Commonswealth στο Πόρτλαντ Αντί να επιστρέψει στην Ιταλία, έμεινε στο Πόρτλαντ όπου και εργάστηκε στο γραφείο του A.E.Doyle, ένα από τα πιο επιτυχημένα γραφεία της περιοχής. Αναδείχθηκε γρήγορα και μετά τον θάνατο του Doyle το 1927 ανέλαβε το γραφείο μετονομάζοντας το σε Pietro Belluschi.
Το 1950, το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης τον προσκάλεσε να γίνει πρύτανης στη σχολή αρχιτεκτόνων. Άφησε το γραφείο του στο Πόρτλαντ και μάλιστα την πιο επικερδή περίοδο της καριέρας του, αλλά ο ίδιος επικεντρώθηκε στο σχεδιασμό κτηρίων σχεδιάζοντας μόνος του, όπως και ήθελε, διατηρώντας παράλληλα τη θέση του στο ΜΙΤ. Παρόλο που ήταν ένας αρχιτέκτονας που του άρεσε να δουλεύει μόνος, είχε κάποιες συνεργασίες με άλλους αρχιτέκτονες και μια από αυτές ήταν με τον Βάλτερ Γκρόπιους για το συγκρότημα κτηρίων στο εμπορικό κέντρο Boston Black Bay. Ο Πιέτρο ήταν σαφώς επηρεασμένος από το Διεθνές στυλ και ήταν ειδήμονας στην χρήση νέων υλικών. Θεωρήθηκε φυσικό ταλέντο στο σχεδιασμό λαμβάνοντας υπόψη του όλες τις παραμέτρους, το χρώμα, τα υλικά τις λεπτομέρειες, την κλίμακα, τις αναλογίες και τον σχεδιασμό παράλληλα και στις τρεις διαστάσεις. Έφυγε από το ΜΙΤ το 1965 συνεχίζοντας τη δουλειά του σχεδιάζοντας κτήρια και επιλύοντας θέματα πολεοδομίας και καταφέρνοντας ως το τέλος να έχει σχεδιάσει πάνω από χίλια κτήρια και να έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του.
Κτήριο Commonwealth (1944–47)
Το κτήριο Commonwealth ή αλλιώς the Equitable Building είναι ένα δεκατετραόροφο εμπορικό κέντρο στο Πόρτλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών και θεωρείται το πρώτο κτήριο τέτοιου ύψους στου οποίου τις όψεις χρησιμοποιήθηκε σχεδόν εξολοκλήρου γυαλί. Επίσης θεωρείται το πρώτο κτήριο στο οποίο χρησιμοποιήθηκε αλουμίνιο και που δεν χρησιμοποιείται φυσικός αερισμός, αλλά ο έλεγχος της θερμοκρασίας γίνεται μόνο με χρήση κλιματιστικών. Επίσης στο κτήριο αυτό έγινε η χρήση πράσινου γυαλιού και μαρμάρου. Η πρωτοπορία του Μπελούσκι να χρησιμοποιήσει αλουμίνιο σχετίζεται ενδεχομένως με την παρουσία εταιρείας παραγωγής αεροσκαφών κοντά στην περιοχή. Ο τύπος αυτός κτηρίου θα χρησιμοποιηθεί πολύ στην Αμερική στη συνέχεια και πολλοί αρχιτέκτονες μιμήθηκαν τον σχεδιασμό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Πορτοκαλί Επανάσταση
Η Πορτοκαλί Επανάσταση (Помаранчева революція) ήταν μια σειρά διαμαρτυριών και πολιτικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Ουκρανία από τα τέλη Νοέμβριου 2004 ως τον Ιανουάριο του 2005, ως άμεσο επακόλουθο του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών της Ουκρανίας του 2004. Οι διαμαρτυρίες πραγματοποιήθηκαν από οπαδούς της πλευράς του Βίκτορ Γιούσενκο, οι οποίοι υποστήριζαν πως οι εκλογές αμαυρώθηκαν από εκτεταμένη διαφθορά, εκφοβισμό ψηφοφόρων και άμεση εκλογική νοθεία. Ο χαρακτηρισμός «Πορτοκαλί» οφείλεται στο χρώμα το οποίο υιοθέτησε το πολιτικό στρατόπεδο του Γιούστσενκο, κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας.
Το Κίεβο, η ουκρανική πρωτεύουσα, ήταν το επίκεντρο της εκστρατείας του κινήματος της πολιτικής αντίστασης, με χιλιάδες διαδηλωτές που διαδήλωναν καθημερινά. Σε εθνικό επίπεδο, οι διαμαρτυρίες συμπληρώθηκαν από μια σειρά πράξεων πολιτικής ανυπακοής, καθιστικές διαμαρτυρίες, και γενικές απεργίες που οργανώθηκαν από το κίνημα της αντιπολίτευσης.
Οι διαμαρτυρίες είχαν παρακινηθεί από τις εκθέσεις διαφόρων εγχώριων και ξένων παρατηρητών των εκλογών, καθώς και από την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη του κοινού ότι τα αποτελέσματα των επαναληπτικών εκλογών της 21ης ​​Νοεμβρίου 2004 μεταξύ των κορυφαίων υποψηφίων Γιούσενκο και Γιανουκόβιτς ήταν στημένα από τις αρχές υπέρ του τελευταίου. Οι διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο πέτυχαν όταν τα αποτελέσματα των αρχικών επαναληπτικών εκλογών ακυρώθηκαν, καθώς και διατάχθηκε ακόμη μία επαναληπτική ψηφοφορία από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ουκρανίας για τις 26 Δεκεμβρίου 2004. Κάτω από εξονυχιστικό έλεγχο από τους εγχώριους και διεθνείς παρατηρητές, οι δεύτερες επαναληπτικές εκλογές κηρύχθηκαν «δίκαιες και ελεύθερες». Τα τελικά αποτελέσματα έδειξαν μια σαφή νίκη για τον Γιούσενκο, ο οποίος έλαβε περίπου το 52% των ψήφων, σε σύγκριση με το 44% του Γιανουκόβιτς. Ο Γιούσενκο ανακηρύχθηκε ο επίσημος νικητής και με την ανάληψη των καθηκόντων του στις 23 Ιανουαρίου 2005 στο Κίεβο, η Πορτοκαλί Επανάσταση τελείωσε.
Το 2010 ο Γιανούκοβιτς έγινε ο διάδοχός του Γιουσένκο ως πρόεδρος της Ουκρανίας, αφού η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή και διεθνείς παρατηρητές δήλωσαν ότι είχε διεξάγει δίκαια τις προεδρικές εκλογές του 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταραχές στην Ουκρανία Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Ουκρανία Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ουκρανίας
Βανκούβερ (Ουάσινγκτον)
Το Βανκούβερ (αγγλικά: Vancouver) είναι πόλη που βρίσκεται στη βόρεια όχθη του ποταμού Κολούμπια στην αμερικανική πολιτεία της Ουάσινγκτον. Ιδρύθηκε το 1825, και είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία με πληθυσμό 161.791 σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Το Βανκούβερ είναι η έδρα της κομητείας Κλαρκ και αποτελεί μέρος της μητροπολιτική περιοχής Πόρτλαντ-Βανκούβερ που είναι η 23η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της πολιτείας Ουάσινγκτον
Ρεγκίνιον Φθιώτιδας
Το Ρεγκίνι  ή Ρεγκίνιο ή Ρεγγίνιο είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Στην τοποθεσία «Παληοκάστρα - Άη Γιάννης» έχουν βρεθεί λείψανα αρχαίας οχύρωσης, τάφοι και οικοδομήματα τα οποία ταυτίζονται με την αρχαία Τάρφη ή Ναρύκας, η οποία θεωρείται η γενέτειρα του Αίαντα του Λοκρού, γι' αυτό η περιοχή έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος.
Η εκκλησία του Γενεσίου της Θεοτόκου στη νότια άκρη του χωριού έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο ''«επειδή χρονολογείται στο πρώτο μισό του 18ου αι. και διασώζει ενδιαφέροντα ζωγραφικό διάκοσμο της εποχής αυτής και συνδέεται με την κήρυξη της επανάστασης του 1821 στην περιοχή»''.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στο τότε δήμο Θρονίου. Το 1887 με το ΦΕΚ 339Α - 16/12/1887 ορίστηκε έδρα του δήμου Θρονίου και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ρεγγινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μώλου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 557 κατοίκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Σουσάνα Τσάβες
Η Σουσάνα Τσάβες Καστίγιο (ισπανικά: Susana Chávez Castillo, 5 Νοεμβρίου 1974 - 6 Ιανουαρίου 2011) ήταν Μεξικανίδα ποιήτρια και ακτιβίστρια ανθρώπινων δικαιωμάτων, η οποία γεννήθηκε, μεγάλωσε και πέθανε στην πόλη Σιουδάδ Χουάρες.
Ζωή και επάγγελμα
Η Τσάβες ξεκίνησε να ασχολείται με την ποίηση σε ηλικία έντεκα ετών. Συνεχώς έπαιρνε μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς τόσο στην πόλη της όσο και σε άλλες του Μεξικό. Σύμφωνα με το blog της, η Τσάβες κατείχε πτυχίο στην ψυχολογία και δούλευε επάνω στις ποιητικές της συλλογές.
Θάνατος
Η Τσάβες βρέθηκε στραγγαλισμένη τον Ιανουάριο του 2011 στη γενέτειρά της, με πιθανότερη ημερομηνία θανάτου να είναι στις 6 του μήνα. Εκείνη τη μέρα το πρωί βρέθηκε το σώμα της, με το κεφάλι της καλυμμένο με μία μαύρη σακούλα. Στις 10 Ιανουαρίου η οικογένειά την αναγνώρισε και μία μέρα αργότερα - όχι πριν οι αρχές εντοπίσουν τρεις ανήλικους υπόπτους - δημοσιεύθηκε και στα Μέσα.
Μετά τη σύλληψη των νεαρών, αποδείχτηκε ότι είναι μέλη της βίαιης κι επικίνδυνης οργάνωσης Los Aztecas και ότι το έγκλημα έγινε υπό την επήρεια αλκοόλ και ναρκωτικών. Οι ίδιοι αποκάλυψαν ότι η Τσάβες είχε ξεκινήσει αντιπαράθεση με την οργάνωση και τη σκότωσαν για να μην του καταδόσει στην αστυνομία. Οι τρεις ανήλικοι έλαβαν το μέγιστο της ποινής και φυλακίστηκαν για 15 χρόνια, καταδικαζόμενοι σε δικαστήριο ανηλίκων.
Κληρονομιά
Η φράση της Ni una muerta más έχει γίνει σύμβολο κατά της βίας των γυναικών και μάλιστα φεμινιστική οργάνωση της Αργεντινής έχει αυτό ως όνομα. Και σε πολλές πορείες και διαδηλώσεις χρησιμοποιήθηκε αυτό για σλόγκαν.
Παρκ Τζι-σουνγκ
Ο Παρκ Τζι-σουνγκ (κορεατικά: 박지성, Χάντζα: 朴智星, προφορά: pak̚.t͈ɕi.sʌŋ, 25 Φεβρουαρίου 1981) είναι Νοτιοκορεάτης επαγγελματίας πρώην ποδοσφαιριστής και διεθνής με την εθνική ομάδα της Νότιας Κορέας, ο οποίος αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος. Επίσης είναι εν ενεργεία πρέσβης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στην οποία είχε αγωνιστεί και ως ποδοσφαιριστής από το το 2005 έως και το 2012. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ασιάτες ποδοσφαιριστές όλων των εποχών και σαφώς ο πιο επιτυχημένος, έχοντας κερδίσει 19 τρόπαια στην καριέρα του. Μεταξύ άλλων ήταν ο πρώτος Ασιάτης που κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς και ο πρώτος που συμμετείχε σε αυτό. Επίσης, είναι ο πρώτο Ασιάτης που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Σχετικά με τα χαρακτηριστικά του, ο Παρκ, μπορούσε να παίξει σε όλες τις θέσεις του κέντρου, ενώ τον χαρακτήριζε η πειθαρχία, το ήθος, η σωματική του κατάσταση, και οι κινήσεις του μακριά από την μπάλα. Λόγω των σωματικών δυνατοτήτων του, του είχε αποδοθεί το προσωνύμιο "Ο Παρκ με τους Τρεις Πνεύμονες".
Γεννημένος στη Σεούλ, ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία και ως νέος αγωνιζόταν με την ομάδα του Myongji University. Το 2000, πήρε μεταγραφή στην ιαπωνική Κιότο Σάνγκα ΦΚ, ενώ εκείνη τη χρονιά έκανε και το ντεμπούτο στην Εθνική Νότιας Κορέας. Το 2002, ο Γκους Χίντιγκ, τέως προπονητής του στην εθνική, πήγε σε PSV Άιντχοβεν και τον πήρε μαζί του, το 2003. Τη σεζόν 2004-05 στο Τσάμπιονς Λιγκ, έκανε εξαιρετική χρονιά, τόσο αυτός όσο και η ομάδα του, όπου έφτασε έως και τους ημιτελικούς. Τότε έδειξε ενδιαφέρον για αυτόν ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και τον πήρε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την επόμενη χρονιά. Εκεί έκανε ουσιαστικά τη μεγάλη του καριέρα, κερδίζοντας μεταξύ άλλων τέσσερις φορές την Πρέμιερ Λιγκ και μία φορά το Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2007-08, καθώς και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Το 2012, έφυγε από την Μάντσεστερ με προορισμό την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, χωρίς να επιτύχει κάτι εκεί, αφού, εκτός του ότι τραυματίστηκε, η ομάδα υποβιβάστηκε. Την καριέρα του την τελείωσε ως δανεικός στην PSV (2013-14).
Ως μέλος της Εθνικής ομάδας της Νότιας Κορέας έκανε 100 συμμετοχές, πετυχαίνοντας και 13 γκολ. Ήταν μάλιστα και στέλεχος της μεγαλύτερης διεθνής επιτυχίας της, στο Μουντιάλ του 2002, όταν έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού. Επίσης, συμμετείχε και στα δύο επόμενα Μουντιάλ του 2006 και του 2010. Κατάφερε, επίσης, να ονομαστεί MVP τέσσερις φορές, τις περισσότερες από κάθε άλλο Ασιάτη ποδοσφαιριστή. Αν και λίγα είναι γνωστά για την προσωπική του ζωή, το 2014 παντρεύτηκε τη ρεπόρτερ Κιμ Μιν-τζι, με την οποία απέκτησε και μία κόρη, το 2015, γεννηθείσα στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Νότιας Κορέας Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιότο Σάνγκα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 1 Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 2 Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νότιας Κορέας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νότιας Κορέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Οικογένεια Σφρατζή
Η οικογένεια Σφρατζή ή και Φραντζή ήταν βυζαντινή αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, των τελευταίων χρόνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Σημαντικότερος εκπρόσωπος της ήταν ο Γεώργιος Φραντζής συγγραφέας, φίλος και έμπιστος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου κι είχε το αξίωμα του πρωτοσβεστάριου. Ο πατέρας του ήταν αξιωματούχος, παρακοιμώμενος, του αυτοκράτορα Μανουήλ και ο παππούς του παιδαγωγός κάποιου γιου του αυτοκράτορα.
Η μητέρα του Γεωργίου, Θωμαΐδα, ήταν Μικρασιάτισα που είχε μείνει ορφανή από μικρή και την πήραν ψυχοκόρη η οικογένεια Καβάσιλα στη Θεσσαλονίκη. Μετά την πτώση της Θεσσαλονίκης βρέθηκε στη Λήμνο όπου γνώρισε τον πατέρα του, από αυτό το γεγονός υπάρχει και η πιθανότατα η οικογένεια να προέρχεται από τη Λήμνο. Ο πατέρας του δεν είναι γνωστό το όνομα του, ο Γεώργιος είχε και μία αδελφή που ήταν παντρεμένη με ένα παιδί και πέθαναν όλοι στην οικογένεια της σε επιδημία το 1416.
Ο Γεώργιος είχε παντρευτεί την Ελένη Παλαιολογίνα Τζαμπλάκωνα και απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Ιωάννη, τον Αλέξιο, τη Θάμαρ και δύο γιους που πέθαναν βρέφη. Όλα του τα παιδιά πέθαναν πριν από αυτόν και πιθανότατα ήταν ο τελευταίος της οικογένειας. Ενώ ο ίδιος απεβίωσε στην Κέρκυρα, λαϊκές παραδόσεις τον αναφέρουν οικιστή, αυτόν και τα παιδιά του, διαφόρων χωριών όπως στον Μικρό Ποντιά.
Η παράδοση του χωριού αναφέρει ότι μετά την πτώση της πόλης και όταν η γυναίκα του πέθανε πήρε τους δυο γιους του και ήρθε να εγκατασταθεί στην περιοχή. Η ίδια παράδοση αναφέρει την καταγωγή της οικογένειας από τον Πόντο.
Παραπομπές
Σφραντζη
Απόστολος Ανδρέας
Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, ήταν ο πρώτος που κλήθηκε από τον Χριστό να γίνει Απόστολος, γι' αυτό και στην ορθόδοξη παράδοση συχνά αποκαλείται «Πρωτόκλητος». Η Καινή Διαθήκη δεν δίνει πολλές πληροφορίες για το πρόσωπό του, ενώ οι σχετικές παραδόσεις και θρύλοι πολλαπλασιάζονται από τον 3ο αιώνα και ιδιαίτερα κατά τον 8ο και 9ο αιώνα. Κατά την ορθόδοξη παράδοση θεωρείται ιδρυτής της Εκκλησίας του Βυζαντίου (μετέπειτα Κωνσταντινούπολης) και οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως διάδοχοί του.
Ο βίος του
Ο Ανδρέας φέρει ελληνικό όνομα (από το ἀνδρεία, γενναιότητα), το οποίο (όπως και άλλα ελληνικά ονόματα) φαίνεται πως ήταν διαδεδομένο μεταξύ των Εβραίων και άλλων εξελληνισμένων πληθυσμών της Ιουδαίας. Δεν μαρτυρείται άλλο όνομά του, εβραϊκό ή αραμαϊκό.
Γεννήθηκε μεταξύ του 5 και 10 μ.Χ. στην πόλη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Οι γονείς του ονομάζονταν Ιωνάς ή Ιωάννης και Ιωάννα. Ο Ανδρέας και ο αδελφός του Πέτρος μετέρχονταν το επάγγελμα του ψαρά στη λίμνη της Τιβεριάδος, γι' αυτό και όταν κλήθηκαν να ακολουθήσουν τον Χριστό, Αυτός τους είπε ότι θα τους κάνει «ἁλιεῖς ἀνθρώπων ».
Η ιστορία της ζωής του Ανδρέα μέχρι την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη, υπήρξε σχεδόν ίδια με εκείνη των άλλων μαθητών. Ο Ανδρέας είπε στον Χριστό για το παιδί με τα ψωμιά και τα ψάρια, ενώ όταν ο Φίλιππος ήθελε να πει στον Χριστό ότι κάποιοι Έλληνες ήθελαν να Τον δουν, το είπε πρώτα στον Ανδρέα. Ήταν επίσης ο ένας από τους τέσσερις μαθητές που ρωτούσαν στο Όρος των Ελαιών τον Ιησού για τα σημεία της Δεύτερης Παρουσίας Του.
Περιοδείες
Μετά την Πεντηκοστή και τον σχηματισμό της πρώτης Εκκλησίας, με τον αδερφό του Πέτρο και άλλους μαθητές βρέθηκαν στη Σινώπη του Ευξείνου Πόντου και εκεί έδρασε ανάμεσα σε Εθνικούς και Ιουδαίους έχοντας ως ορμητήριο μια νησίδα κοντά στη Σινώπη. Ο Ευσέβιος Καισαρείας στο έργο του «Εκκλησιαστική Ιστορία» αναφέρει ότι ο Ανδρέας κήρυξε στη Σκυθία. Το «Πρώτο Χρονικό» προσθέτει ότι κήρυξε κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας και του ποταμού Δνείπερου μέχρι το Κίεβο και από εκεί ταξίδεψε στο Νόβγκοροντ. Ως εκ τούτου, έγινε προστάτης άγιος της Ουκρανίας, της Ρουμανίας και της Ρωσίας. Από τη Σινώπη ο Ανδρέας μαζί με τον Ματθία και άλλους μαθητές πήγαν στην Αμισό (Σαμψούντα), όπου ίδρυσαν Εκκλησία. Αφού περιήλθε τις περιοχές του Πόντου, της Ιβηρίας και την Παρθία γύρισε στα Ιεροσόλυμα, μάλλον το 34 μ.Χ., για να γιορτάσει το Πάσχα με τους λοιπούς μαθητές.
Σύμφωνα με τον Ιππόλυτο Ρώμης, ο Ανδρέας κήρυξε στη Θράκη, και η παρουσία του στο Βυζάντιο αναφέρεται στο απόκρυφο έργο «Πράξεις του Ανδρέα». Σύμφωνα με την παράδοση, ίδρυσε την Εκκλησία του Βυζαντίου (αργότερα Κωνσταντινούπολη) το 38 μ.Χ., εγκαθιστώντας τον Στάχυ ως επίσκοπο. Αυτή η επισκοπή θα εξελιχθεί αργότερα στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, του οποίου ο Ανδρέας θεωρείται προστάτης και η εορτή του (30 Νοεμβρίου) γιορτάζεται ως σήμερα ως «Θρονική Εορτή». Κατ' άλλους, η παράδοση ότι θεμελίωσε την εκκλησία του Βυζαντίου αποτελεί μεταγενέστερη επινόηση. Ο Βασίλειος Σελευκείας γνώριζε επίσης τις περιοδείες του Αποστόλου Ανδρέα στη Θράκη, τη Σκυθία και την Αχαΐα.
Στην δεύτερη περιοδεία του, μέσω της Αντιοχείας, πήγε στην Έφεσο, τη Λαοδίκεια της Φρυγίας, την Οδυσσούπολη της Μυσίας, στη Νίκαια και την ευρύτερη περιοχή της Βιθυνίας, τη Νικομήδεια, τη Χαλκηδόνα, την Άμαστρη, για να καταλήξει και πάλι στη Σινώπη. Αργότερα επισκέφτηκε τη Σαμψούντα και την Τραπεζούντα, τους Αλανούς, τους Αβασγούς, τους Ζηκχούς, τους Βοσπορινούς και τους Χερσονήτες για να επιστρέψει στη Σινώπη. Στη συνέχεια πέρασε από το Βυζάντιο, την Ηράκλεια της Θράκης, τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο με τελικό σταθμό την Πάτρα.
Με ορμητήριο την Πάτρα ο Ανδρέας κήρυττε σε ολόκληρη την Αχαΐα την εποχή που ανθύπατοι ήταν ο Λέσβιος και ο διάδοχός του Αιγεάτης. Εκεί η διδασκαλία του καρποφόρησε και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Ακόμα και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθύπατου Αιγεάτου, αφού τη θεράπευσε ο Απόστολος από βαριά αρρώστια που είχε, πίστεψε στον Χριστό. Το γεγονός αυτό εκνεύρισε τον ανθύπατο και με την παρότρυνση ειδωλολατρών ιερέων συνέλαβε τον Ανδρέα και τον οδήγησε στο μαρτύριο με σταυρικό θάνατο, πιθανώς την εποχή του διωγμού του Νέρωνα. Το μαρτύριό του υπολογίζεται πως συνέβη περί το 60 μ.Χ. , αν και η παράδοση που αναφέρει ότι σταυρώθηκε στην Πάτρα θεωρείται από ορισμένους Δυτικούς «μεταγενέστερη και αναξιόπιστη».