cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θυώνη (δορυφόρος)
Η Θυώνη (αγγλικά: Thyone) ή Δίας XXIX είναι ένας ακανόνιστος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ το 2001 και πήρε το όνομά του τον Αύγουστο του 2003 από την Θυώνη, η αλλιώς Σεμέλη, η οποία ήταν η μητέρα του θεού Διόνυσου από τον Δία σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2001 J 2.
Σαδομαζοχισμός
Συνοδά ευρήματα
Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να μην υπάρχει πραγματική επαφή με το θύμα, αφού ο φόνος υποκαθιστά τελείως τη σεξουαλική πράξη (Podolsky, 1965). Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ευρήματα που προκύπτουν από στοιχεία που συλλέχτηκαν από το FBI, και αφορούν ακραίες μορφές σεξουαλικού σαδισμού (Dietz et al, 1990). Βρέθηκε ότι η πλειονότητα ήταν λευκοί, σχεδόν οι μισοί ήταν έγγαμοι, το 43% είχαν ιστορικό ομοφυλόφιλης εμπειρίας, στο 20% συνυπήρχε άλλη διαστροφή, σχεδόν οι μισοί είχαν γονείς με διαταραγμένες σχέσεις ή διαζύγιο, το 23% ανέφερε σωματική και το 20% σεξουαλική κακοποίηση κατά την παιδική ηλικία. Πολλοί από αυτούς είχαν την τάση να οδηγούν με το αυτοκίνητό τους χωρίς εμφανή σκοπό. Επίσης, είχαν την τάση να μετατρέπουν το αυτοκίνητό τους ώστε να μοιάζει με αυτοκίνητο της αστυνομίας. Σχεδόν όλοι είχαν προσχεδιάσει το έγκλημα. Η κατακράτηση του θύματος για πάνω από 24 ώρες ήταν συνήθης και συνδυαζόταν με δέσιμο, κάλυψη των ματιών ή απειλή με όπλο. Η σεξουαλική δραστηριότητα περιελάμβανε δέσιμο, πρωκτική και στοματική πράξη, και εισαγωγή ξένων σωμάτων. Το 73% των θυμάτων θανατώνονταν.
Θυώνη (δορυφόρος)
Έχει διάμετρο περίπου 4 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 21.406.000 χλμ. σε 639,803 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 147° με την εκλειπτική (147° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα 0,2526.
Σαδομαζοχισμός
Συνοδά ευρήματα
Περισσότεροι από τους μισούς δράστες κατέγραφαν τη δραστηριότητά τους σε ημερολόγια ή σε κασετόφωνο, βιντεοταινία, φωτογραφίες, και σκίτσα. Το 40% κρατούσαν στην κατοχή τους ένα αντικείμενο του θύματος. Οι Dietz et al (1990), παρατήρησαν ότι όλοι οι σαδιστές παραπτωματίες είχαν ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά στη προσωπικότητά τους, ενώ το 40% είχαν ιστορικό χρήσης εθιστικών ουσιών, άλλων εκτός του αλκοόλ. Ο Brittain (1970), βρήκε ότι στο 40% είχαν ψυχοπαθητικές προσωπικότητες με ισχυρά ναρκισσιστικά στοιχεία, ενώ οι Langevin et al (1988), ότι το 75% έκανε χρήση εθιστικών ουσιών, το 50% κατάχρηση αλκοόλ, είχαν για cross-dressing ή ένιωθαν δυσφορία για το φύλο τους. Οι Gratzer & Bradford (1995), συγκρίνοντας σαδιστές και μη-σαδιστές σεξουαλικούς παραπτωματίες αμφισβήτησαν τα συμπεράσματα των Dietz et al(1990), θεωρώντας μη αντιπροσωπευτικό το δείγμα από το FBI. Ο Grubin (1994), συγκρίνοντας βιαστές με βιαστές που σκότωσαν το θύμα τους, δεν βρήκε ότι τα κλασσικά σαδιστικά χαρακτηριστικά μπορούσαν να διαχωρίσουν τα δύο δείγματα. Παρατήρησε όμως ότι οι βιαστές που σκοτώνουν χαρακτηρίζονται από μόνιμες δυσκολίες στις ετεροσεξουαλικές σχέσεις και κοινωνική απομόνωση. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι στο ένα τρίτο περίπου των περιπτώσεων υπάρχει κάποια σύντροφος που βοηθά το δράστη. Η συνύπαρξη αυτή τονίζει την κυριαρχικότητα του ενός ατόμου έναντι του άλλου. Οι γυναίκες αυτές, μέσω της ψυχολογικής, σωματικής, και σεξουαλικής κακοποίησης, γίνονται σταδιακά "συμπληρωματικό εξάρτημα" του άνδρα σαδιστή (Hazelwood et al, 1993).
Σαδιστικός βιασμός
Ο βιασμός είναι μία σύνθετη και πολλαπλά καθοριζόμενη συμπεριφορά και οι βιαστές δεν είναι μία ξεκάθαρα ομογενής ομάδα (Prentky & Knight, 1991). Ο βαθμός της παρεκκλίνουσας σεξουαλικής διέγερσης, όπως μετρήθηκε με τη φαλλομετρία, φαίνεται να σχετίζεται με τη συχνότητα και τη σοβαρότητα της σεξουαλικής επίθεσης (Abel et al, 1977).
Τα άτομα λοιπόν με μεγαλύτερη παρεκκλίνουσα σεξουαλική διέγερση δείχνουν ισχυρή προτίμηση σε επιθετικά σεξουαλικά ερεθίσματα, γεγονός που τους οδηγεί σε τέτοιου τύπου σεξουαλικές σχέσεις. Η συμπεριφορά αυτή αναφέρεται ως "preferential rape pattern" (Freund et al, 1984), "paraphilic coercive disorder" (Abel, 1989) ή "biastophilia" (Money, 1990)''. Δεν υπάρχουν εμφανή σημεία που διαχωρίζουν το σεξουαλικό σαδισμό και τον preferantial βιαστή.
Ο σεξουαλικός σαδιστής διεγείρεται από τη χρήση υπερβολικής βίας έναντι των θυμάτων, ενώ ο preferential βιαστής δεν χρησιμοποιεί βία μεγαλύτερη από όση θα χρειαζόταν για την συμμετοχή του θύματος. Και στις δύο καταστάσεις ο δράστης εστιάζεται σε ερωτικό στόχο που του ήταν άγνωστος, γεγονός που παραπέμπει στις διαταραχές ερωτικής σχέσης (courtship disorders) (Freund et al, 1983). Υποστηρικτικό αυτής της άποψης ήταν το εύρημα ότι 9 από 17 serial σεξουαλικών δολοφόνων έδειχναν ενδιαφέρον σε ηδονοβλεψία, τηλεφωνική σκατολογία, και επιδειξιομανία Warren et al, 1992). Η τηλεφωνική σκατολογία όμως των σεξουαλικών σαδιστών είναι άτυπη, αφού συχνά περιλαμβάνει απειλές, ενώ η ηδονοβλεψία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της έρευνας που κάνει ο δράστης για την ανακάλυψη του θύματος στη διάρκεια της νύχτας.
Ο σεξουαλικός σαδιστής επίσης δείχνει να διαφοροποιείται με τις φαλλομετρικές μεθόδους αφού φαίνεται ότι παρουσιάζει υψηλότερα επίπεδα διέγερσης σε περιγραφές φυσικής και όχι σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών (Abel, 1989). Πάντως ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ σαδιστικού και μη-σαδιστικού βιασμού δεν υποστηρίχθηκε από τις έρευνες των Knight & Prentky (1994), γεγονός που υποδηλώνει ότι ο βαθμός βίας που ασκείται για την υποταγή του θύματος θα πρέπει μάλλον να ειδωθεί ως ένα συνεχές και όχι ως μία παράμετρος που θα μπορούσε να κατηγοριοποιήσει τους δράστες.
Θυώνη (δορυφόρος)
Η Θυώνη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Ανάγκης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 19,3 και 22,7 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 145,7° έως 154,8°.
Σαδομαζοχισμός
Σαδιστικός βιασμός
Οι περισσότερες μελέτες δείχνουν ότι μόνο 5-10% των βιαστών πληρούν τα κριτήρια για σεξουαλικό σαδισμό, σύμφωνα με το DSM-III-R (American Psychiatric Association, 1987) (Abel et al, 1988), ενώ υπάρχουν κάποιες που ανεβάζουν το ποσοστό σε 45% (Fedora et al, 1992). Τα διαφορετικά αυτά ευρήματα αναπαριστούν πιθανόν το γεγονός ότι είτε τα άτομα που μελετήθηκαν προέρχονταν από διαφορετικούς πληθυσμούς ή ότι υπήρχε διαφορετική αντίληψη των ερευνητών για τον σεξουαλικό σαδισμό. Η αντίληψη για τον σεξουαλικό σαδισμό περιπλέκεται περισσότερο μετά τα ευρήματα ότι αρκετοί "φυσιολογικοί" μη-παραπτωματίες αναφέρουν σεξουαλική διέγερση όταν φαντασιώνουν βιασμό ή κακοποίηση γυναίκας. Το 15-20% των ατόμων αυτών δείχνουν μεγάλη διέγερση σε περιγραφές σαδομαζοχιστικών σκηνών (Malamuth et al, 1980), και σε σκηνές που το θύμα βιώνει πόνο (Malamuth & Check, 1983)''. Παρόμοια, πολλοί νέοι άνδρες δείχνουν να διεγείρονται από περισσότερο από σκηνές δεμένων γυναικών παρά από σκηνές με συνεργάσιμες ή χαμογελαστές γυναίκες (Heilbrun & Leif, 1988), οι μισοί εκφράζουν την επιθυμία να εμπλέκονται σε σκηνές με δέσιμο, και το ένα τρίτο σε μαστίγωμα και ράπισμα στα οπίσθια (Malamuth, 1988). Το 30% περίπου του γενικού ανδρικού πληθυσμού αναφέρουν φαντασιώσεις δεσίματος και βιασμού γυναίκας, αν και δεν είναι γνωστή η συχνότητα και η ένταση αυτών (Crepault & Couture, 1980). Το 45% αρρένων φοιτητών δήλωσαν ότι θα μπορούσαν να επιχειρήσουν βιασμό αν ήταν σίγουροι ότι δεν θα συλληφθούν, και το 32% των φοιτητριών ότι θα μπορούσαν να ευχαριστηθούν έναν ενδεχόμενο βιασμό αν ήταν σίγουρες ότι δεν θα το μάθει κανείς (Malamuth et al, 1980).
Θυώνη (δορυφόρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Σαδομαζοχισμός
Σαδιστικός βιασμός
Άλλη μελέτη ανεβάζει το ποσοστό των αρρένων στο 60% (Briere & Malamuth, 1983). Αυτό που φαίνεται να διεγείρει τους άνδρες αυτούς είναι η φαντασίωση της εμπλοκής σε επιθετική σεξουαλική δραστηριότητα με μία τελείως άγνωστη, η υπερκέραση της αρχικής της αντίστασης, και η ενδεχόμενη ευχαρίστηση από πλευράς της. Τα στοιχεία αυτά είναι παρόντα επίσης στις φαντασιώσεις μερικών σεξουαλικών σαδιστών και συσχετίζονται με την αποδοχή κάποιων από τους μύθους που αφορούν το βιασμό (Malamuth, 1981). Επιπλέον, το 10-15% των γυναικών ανέφεραν ότι αρχικά πιέστηκαν σημαντικά και αργότερα ευχαριστήθηκαν κάποια σεξουαλική δραστηριότητα (McConaghy, 1993). Φαίνεται ότι η ύπαρξη κάποιου βαθμού επιθετικότητας στη σεξουαλική δραστηριότητα, αφενός οδηγεί σε διέγερση και ευχαρίστηση και στα δύο φύλα, και αφετέρου αποτελεί μέρος της κλασσικής ετεροσεξουαλικής συμπεριφοράς (Ellis, 1936). Η επιθετικότητα λοιπόν φαίνεται να βρίσκεται τουλάχιστον ανάμεσα στα φαντασιωσικά θέματα μιας ερωτικής σχέσης, αλλά δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τη συχνότητα και την ένταση αυτής (Hucker, 1997).
Σαδισμός και μαζοχισμός στη μυθιστοριογραφία
Γενικά, η απεικόνιση του σαδισμού και του μαζοχισμού στη μυθιστοριογραφία τείνει να απεικονιστεί από την άποψη της μαζοχιστικής φαντασίας.
Από το 2003, τα σαδομαζοχιστικά θέματα είναι τώρα πιο συνηθισμένα στην επικρατούσα ερωτική μυθιστοριογραφία, σε σημείο να γίνουν κλισέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεξουαλικός σαδισμός - Ψυχοπαθολογία
Δείτε επίσης
Κατηγορία:BDSM ορολογία Κατηγορία:Διαταραχές της προσωπικότητας
Το Κυμβάλειον
Γενική περιγραφή
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Kybalion_Book_Cover.jpg|αριστερά|μικρογραφία|313x313εσ|Το γαλλικό εξώφυλλο του βιβλίου Το Κυμβάλειον δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1908 από την Yogi Publication Society στο Σικάγο του Ιλλινόις και αποτελει κοινό κτήμα από το 1977. Υποτίθεται ότι βασίζεται στον αρχαίο Ερμητισμό, οι φιλοσοφίες του έγιναν θεμελιώδεις πυλώνες στο κίνημα της Νέας Σκέψης των αρχών του 1910. Το βιβλίο κάνει νωρίς τον ισχυρισμό ότι κάνει την εμφάνισή του στη ζωή κάποιου όταν ο χρόνος είναι κατάλληλος και περιλαμβάνει αξιώματα και ιδέες παρόμοιες με αυτές που βρίσκονται στο Βιβλίο των Παροιμιών.
Συγγραφή
Οι «Τρεις Μύστες» που έγραψαν το The Κυμβάλειον επέλεξαν να παραμείνουν ανώνυμοι. Ως αποτέλεσμα, έχουν γίνει πολλές εικασίες για το ποιος έγραψε πραγματικά το βιβλίο. Η πιο κοινή πρόταση είναι ότι το Κυμβάλειον συντάχθηκε από τον Γουίλιαμ Γουόκερ Άτκινσον, είτε μόνος του είτε με άλλους, όπως ο Πολ Φόστερ Κέις και ο Ηλίας Τζιγογυρζ.
Μια κοινή θεωρία είναι ότι ο Άτκινσον συνέγραψε το βιβλίο με τους Πολ Φόστερ Κέις και Μίχαελ Γουίτι. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται συχνά από μέλη του Builders of the Adytum (BOTA), το Mystery School που ιδρύθηκε αργότερα από τον Κέις, αν και δεν προβάλλει δημόσια αυτόν τον ισχυρισμό. Αυτή η ιστορία φαίνεται να δημιουργήθηκε από μια ομάδα BOTA, την αδελφότητα του κρυμμένου φωτός.
Σε αυτό το πλαίσιο, έχουν υποθει πολλά για το ότι ο Πολ Φόστερ Κέις οτι είναι Ελευθεροτεκτονας και ότι ειναι ο εκδότης του Κυμβάλειον, η Yogi Publication Society, έδωσε τη διεύθυνση του ως "Masonic Temple, Chicago IL" στην προμετωπίδα του βιβλίου. Ωστόσο, ο «Μασονικός Ναός» του Σικάγου ήταν επίσης ο πρώτος ουρανοξύστης της πόλης, όπου στεγάζονταν δεκάδες καταστήματα και μικρές επιχειρήσεις χωρίς καμία σχέση με τον μασονισμο, και πήρε το όνομά του για το Mason Lodge που χρηματοδότησε μεγάλο μέρος της κατασκευής του και συναντήθηκε στους λίγους ορόφους του.
Άλλα ονόματα που αναφέρονται αναμφισβήτητα ως συν-συγγραφείς του Κυμβάλειον περιλαμβάνουν τη Harriet Case (σύζυγος του Πολ Φόστερ Κέις τότε), την Μέιμπελ Κόλλινς (εξέχουσα θεοσοφική συγγραφέας), τον Κλόντ Μπράγκντον (αρχιτέκτονας, Θεοσοφιστής και συγγραφέας της "μυστικής γεωμετρίας"), και ο Claude Αλεξάντερ (ένας γνωστός μάγος της σκηνής, διανοούμενος, υποστηρικτής της κρυστάλλου που βλέπει και συγγραφέας της Νέα Σκέψης). Η Ανν Ντέιβις, η οποία διαδέχθηκε τον Κέις ως επικεφαλής της BOTA, αναφέρεται συχνά ως πιθανή συνεισφέρουσα στο Κυμβάλειον, αλλά γεννήθηκε το 1912 - τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου.
Η εισαγωγή για την έκδοση του 2011 του Κυμβάλειον που εκδόθηκε από το Tarcher/Penguin παρουσιάζει ένα επιχείρημα ότι ο Γουίλιαμ Γουόκερ Άτκινσον ήταν ο μοναδικός συγγραφέας του έργου, συμπεριλαμβανομένων αποδεικτικών στοιχείων όπως η έκδοση Who του Who στην Αμερική το 1912, η οποία αποδίδει τον Άτκινσον ως συγγραφέα και μια έκδοση του 1917 στη γαλλική γλώσσα του Κυμβάλειον, στην οποία η εισαγωγή του μεταφραστή αποδίδει το έργο στον «αμερικανικό ψυχολόγο WW Atkinson».
Οι επτά Αρχές
Το βιβλίο αφιερώνει ένα κεφάλαιο σε καθεμία από τις επτά «Αρχές» ή αξιώματα του:
Η Αρχή της Αντιστοιχίας (Αναλογίας)
Η αρχή της Αντιστοιχίας εκφράζει την ιδέα ότι υπάρχει πάντα αντιστοιχία μεταξύ των νόμων των φαινομένων των διαφόρων «επιπέδων» της ύπαρξης και της ζωής. Όπως παραπάνω, έτσι παρακάτω? όπως παρακάτω, έτσι παραπάνω. Αυτή η αρχή δηλώνει ότι υπάρχει μια αρμονία, συμφωνία και αλληλογραφία μεταξύ αυτών των επιπέδων, που ορίζεται ως:
Η Αρχή της Δόνησης
Αυτό επεξηγεί την ιδέα ότι η κίνηση είναι εμφανής σε οτιδήποτε στο Σύμπαν, ότι τίποτα δεν στηρίζεται, και όλα κινούνται, δονείται και κύκλοι. Αυτή η αρχή εξηγεί ότι η διάκριση μεταξύ εκδηλώσεων του Υλικού, της Ενέργειας, του Νου και ακόμη και του Πνεύματος, είναι το αποτέλεσμα μόνο διαφορετικών «δονήσεων». Όσο υψηλότερο είναι ένα άτομο στην κλίμακα, τόσο υψηλότερος είναι ο ρυθμός δόνησης. Εδώ, το Το Όλο λέγεται ότι βρίσκεται σε άπειρο επίπεδο δόνησης, σχεδόν στο σημείο να βρίσκεται σε ηρεμία. Λέγεται ότι υπάρχουν εκατομμύρια σε εκατομμύρια διαφορετικών βαθμών μεταξύ του υψηλότερου επιπέδου, Το Όλο και των αντικειμένων της χαμηλότερης δόνησης.
Η Αρχή της Πολικότητας
Η Αρχή της Πολικότητας ενσωματώνει την ιδέα ότι όλα είναι διπλά, όλα έχουν δύο πόλους και όλα έχουν το αντίθετο. Όλα τα εκδηλωμένα πράγματα έχουν δύο πλευρές, δύο όψεις ή δύο πόλους. Όλα "είναι" και "δεν είναι" ταυτόχρονα, όλες οι αλήθειες είναι μόνο μισές αλήθειες και κάθε αλήθεια είναι μισή ψευδής, υπάρχουν δύο πλευρές σε όλα, τα αντίθετα έχουν τη φύση τους αλλά ταυτόχρονα διαφορετικά, τα άκρα συναντιούνται και όλα τα παράδοξα μπορεί να συμβιβαστούν.
Η Αρχή του Ρυθμού
Η Αρχή του Ρυθμού εκφράζει την ιδέα ότι σε όλα υπάρχει μια μετρούμενη κίνηση, ένα προς και από, μια ροή και εισροή, μια ταλάντευση προς τα πίσω και προς τα εμπρός, μια κίνηση σαν εκκρεμές. Υπάρχει ρυθμός μεταξύ κάθε ζεύγους αντιθέτων ή πόλων και σχετίζεται στενά με την Αρχή της Πολικότητας. Μπορεί να φανεί ότι αυτή η Αρχή επιτρέπει τη μετάβαση από τον ένα πόλο στον άλλο, και όχι απαραίτητα πόλους ακραίων αντιθέτων.
Η Αρχή της Αιτίας και του Αποτελέσματος
Εξηγεί ότι υπάρχει μια αιτία για κάθε αποτέλεσμα και ένα αποτέλεσμα για κάθε αιτία. Επίσης δηλώνει ότι δεν υπάρχει τυχαία ευκαιρία, ότι η πιθανότητα είναι απλώς ένας όρος που υποδεικνύει τις υπάρχουσες αιτίες που δεν αναγνωρίζονται ή δεν γίνονται αντιληπτές. Η Αρχή διευκρινίζεται στο κεφάλαιο Αιτία.
Η Αρχή του Γένους
Η Αρχή του Φύλου ενσωματώνει την ιδέα ότι το φύλο εκδηλώνεται σε όλα. Οι συγγραφείς δηλώνουν ότι αυτό δεν σχετίζεται ρητά με την κοινώς κατανοητή έννοια του σεξ, αλλά μάλλον "... να γεννήσουμε, να δημιουργήσουμε, ή να παράγουμε ..." γενικά. Το φύλο εκδηλώνεται σε όλα τα επίπεδα ως θηλυκές και αρσενικές αρχές.
Το Mental Gender περιγράφεται ως μια ερμητική έννοια που σχετίζεται με τις θηλυκές και τις αρσενικές αρχές. Δεν αναφέρεται στο φυσικό φύλο κάποιου, ούτε υποδηλώνει ότι κάποιος συγκεκριμένου φύλου έχει απαραίτητα ένα αντίστοιχο ψυχικό φύλο. Στην ιδανική περίπτωση, κάποιος θέλει να έχει ένα ισορροπημένο διανοητικό φύλο.
Η ιδέα που παρουσιάζεται στο Κυμβάλειον δηλώνει ότι το φύλο υπάρχει σε όλα τα επίπεδα ύπαρξης (Φυσική, Ψυχική και Πνευματική) και αντιπροσωπεύει διαφορετικές πτυχές σε διαφορετικά επίπεδα. Όλα και όλοι περιέχουν αυτά τα δύο στοιχεία ή αρχές.
Η αρχή της Θυληκοτητας είναι πάντα προς την κατεύθυνση της λήψης εμφανίσεων και έχει πολύ πιο ποικίλο πεδίο λειτουργίας από το Αρσενικό. Το θηλυκό διευθύνει το έργο της δημιουργίας νέων σκέψεων, ιδεών και ιδεών, συμπεριλαμβανομένου του έργου της φαντασίας.
Η Αρσενική αρχή είναι πάντα προς την κατεύθυνση της έκδοσης ή της έκφρασης, και ικανοποιείται με την «Θέληση» στις διάφορες φάσεις της.
"Λέγεται ότι πρέπει να υπάρχει ισορροπία σε αυτές τις δύο δυνάμεις. Χωρίς το θηλυκό, το αρσενικό είναι ικανό να ενεργεί χωρίς περιορισμό, τάξη ή λογικό, με αποτέλεσμα το χάος. Το θηλυκό μόνο, από την άλλη πλευρά, είναι ικανό να αντανακλά συνεχώς και να αποτυγχάνει στην πραγματικότητα να κάνει τίποτα, με αποτέλεσμα τη στασιμότητα. Με το αρσενικό και το θηλυκό να εργάζονται από κοινού, υπάρχει μια στοχαστική δράση που γεννά την επιτυχία, η οποία επισημαίνει ότι τόσο το θηλυκό όσο και το αρσενικό πληρούν το ένα το άλλο."
Επιρροές
Τα έργα του Άγγλου φιλόσοφου Χέρμπερτ Σπένσερ αναφέρονται με έγκριση στο Κυμβάλειον δείχνοντας κατανόηση των ερμητικών αρχών. και ο ίδιος ο Σπένσερ ευλογείται ως μετενσάρκωση του Έλληνα φιλόσοφου Ηράκλειτου του 5ου αιώνα π.Χ. ο οποίος με τη σειρά του περιγράφεται ως μετενσάρκωση ενός ακόμη αρχαιότερου αιγυπτιακού φιλόσοφου. Κανένας άλλος συγγραφέας δεν αναφέρεται παρόμοια ή υποστηρίζεται στο κείμενο.
Γλώσσες
Οι Builders of the Adytum θεωρούν το Κυμβάλειον ουσιαστικό θεμέλιο των πεποιθήσεών τους και έχουν μεταφράσει το πρωτότυπο κείμενο στα ισπανικά, τα γερμανικά και τα γαλλικά, το τελευταίο ολοκληρώθηκε από τον Αντρέ Ντάρβιλ. Το ίδιο το Κυμβάλειον ισχυρίζεται ότι επηρέασε όλες τις μεγάλες θρησκείες και φιλοσοφίες τόσο αρχαίες όσο και σύγχρονες. Στα ελληνικά το Κυμβάλειον μεταφράστηκε από τις εκδόσεις της Νέας Ακρόπολης.
Σημειώσεις
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη μυθοπλαστικά βιβλία Κατηγορία:Ερμητισμός
Εθνικό Μουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ
Είναι ένα από τα γαλλικά Εθνικά μουσεία και στεγάζεται σε ένα παλιό αρχοντικό του 19ου αιώνα, στην περιοχή Πλαιν-ντε-Μονσώ, λεωφόρος ντε Βιλιέ 43, του 17ου διαμερίσματος στο Παρίσι.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Καβαλέτο του Ζαν-Ζακ Εννέρ με το έργο Ναϊάδες Το μουσείο στεγάζεται σε ένα αρχοντικό του 1878, που ανήκε στο παρελθόν στον ζωγράφο Γκιγιώμ Ντυμπύφ (1853-1909), το οποίο αποκτήθηκε από την ανιψιά του Ενέρ το 1921. Εγκαινιάστηκε ως μουσείο το 1924 και έγινε Εθνικό μουσείο το 1943.
Σήμερα το μουσείο περιέχει μια μεγάλη συλλογή από πίνακες ζωγραφικής και σχέδια του Αλσατού ζωγράφου Ζαν-Ζακ Ενέρ, στα οποία περιλαμβάνονται περίπου 1.000 σκίτσα, έγγραφα και αναμνηστικά, έπιπλα και αντικείμενα του 19ου αιώνα, που εκτίθενται σε επτά αίθουσες στους τέσσερις ορόφους του εκθεσιακού χώρου. Η συλλογή περιλαμβάνει περισσότερα από 130 πορτρέτα, καθώς και μυθικά θέματα και μορφές σε ονειρικά τοπία που πλησιάζουν τον συμβολισμό.
Στο ισόγειο, στο σαλόνι εκτίθεται η συλλογή έργων ζωγραφικής του Ζαν-Ζακ Ενέρ. Στην παλιά τραπεζαρία προσφέρεται εκπαιδευτικό υλικό και εκπαιδευτικά εργαλεία που επιτρέπουν τη σκιαγράφηση τόσο του ιστορικού πλαισίου της περιοχής Πλαιν-ντε-Μονσώ όσο και της ζωής του ζωγράφου Ζαν-Ζακ Εννέρ.
Στον πρώτο όροφο, δύο μικρά κόκκινα δωμάτια παρουσιάζουν την αρχή της καριέρας του καλλιτέχνη στην Αλσατία, τα χρόνια της μαθητείας του, το Βραβείο της Ρώμης που κέρδισε και τη διαμονή του στην Ιταλία (1858-1864).
Στον δεύτερο όροφο, παρουσιάζονται εκθέσεις αρχείων, κυρίως γραφικών τεχνών.
Ελισάβετ, Δούκισσα της Βαυαρίας
Η Ελισάβετ, Δούκισσα της Βαυαρίας (Elisabeth, Herzogin von Bayern, 31 Δεκεμβρίου 1940 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Μαξιμιλιανού, Δούκα της Βαυαρίας.
Εθνικό Μουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ
Περιγραφή
Στον τρίτο όροφο, το γκρι εργαστήριο είναι αφιερωμένο στο θέμα του εργαστηρίου του. Ο καλλιτέχνης δεν έμεινε ποτέ σ'αυτό το κτήριο αλλά παρουσιάζεται η ατμόσφαιρα του χώρου του μέσα από προσωπικά του αντικείμενα και έπιπλα (γραφείο, πάγκος ζωγραφικής, παλέτα, μελανοδοχείο κ.λπ.).
Το 2008-9 και το 2013-16 έγιναν εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης μεταξύ των οποίων ήταν και η αποκατάσταση του πολύ όμορφου χειμερινού κήπου. Στο μουσείο διοργανώνονται προσωρινές εκθέσεις, συναυλίες, παρουσιάσεις μεγάλων κριτικών τέχνης της εποχής μας, παραστάσεις κ.λ.
Βασιλική του Αγίου Δομήνικου (Μπολόνια)
Η Βασιλική του Αγίου Δομήνικου, με το παρακείμενο μοναστήρι, είναι μία από τις σημαντικότερες εκκλησίες της Μπολόνια και είναι η έδρα του τάγματος των Δομηνικανών στην πόλη. Βρίσκεται στην πλατεία του Αγίου Δομήνικου, που είναι στο κέντρο της πόλης. Φυλάσσει σημαντικά έργα τέχνης καθώς και τα λείψανα του Αγίου.
Εθνικό Μουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ
Περιγραφή
Το 2017, δημιουργήθηκε ένα νέο Ίδρυμα, το οποίο συνένωσε το εθνικό μουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ και το Μουσείο Γκυστάβ Μορώ.
Βασιλική του Αγίου Δομήνικου (Μπολόνια)
Ιστορία
Το 1216 ο Πάπας Ονώριος Γ' εγκρίνει το τάγμα που ίδρυσε ο, ισπανικής καταγωγής, Ντομένικο Γκουθμάν (Ιταλ. Domenico di Guzman). Μέσα στην επόμενη χρονιά το τάγμα είχε μεγαλώσει αρκετά ώστε να επιτρέψει την αποστολή μοναχών στις σημαντικότερες πόλεις της εποχής. Από τις πρώτες πόλεις που στάλθηκαν οι μοναχοί ήταν το Παρίσι και η Μπολόνια, δύο πολυπληθείς πόλεις και έδρες πανεπιστημίων. Το 1218 έφτασε στην Μπολόνια ο ίδιος ο Δομήνικος που εντυπωσιάστηκε από την ζωντάνια της πόλης και του πανεπιστημίου της και κατάλαβε αμέσως ότι ήταν ο ιδανικός τόπος για το έργο ευαγγελισμού του τάγματος.
Εθνικό Μουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Ελισάβετ, Δούκισσα της Βαυαρίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1940 στη Στοκχόλμη και είναι η πρώτη κόρη του κόμη Καρόλου-Λουδοβίκου Ντάγκλας και της Οττόρας-Μαρίας Χάας-Χάιγιε.
Βασιλική του Αγίου Δομήνικου (Μπολόνια)
Ιστορία
Έτσι παρουσιάστηκε η ανάγκη να βρεθεί ένας χώρος που μπορούσε να τον φιλοξενήσει μαζί με τους μοναχούς του. Αρχικά βρήκε φιλοξενία σε μία μονή που ήταν έξω από τα τείχη που ήταν αφιερωμένο στην Παναγία της κάθαρσης (Ιταλ. Santa Maria della Purificazione) γνωστή και ως ντέλλα Μασκαρέλλα (Ιταλ. della Mascarella). Πολύ γρήγορα ο αριθμός τους αυξήθηκε σημαντικά, χάριν και της χαρισματικής προσωπικότητας του Ρετζινάλντο ντ Ορλεάν (Reginaldo d’Orléans), με αποτέλεσμα να χρειαστεί ένας νέος χώρος για την στέγαση τους. Αυτό τον χώρο τον βρήκαν στην εκκλησία και μονή του Αγίου Νικολάου των αμπελιών (Ιταλ. San Nicolò delle Vigne). Με πολύ γρήγορες διαδικασίες αγόρασαν την έκταση γύρο από την εκκλησία 31,5 στρεμμάτων. Από εκείνη τη στιγμή ο Άγιος Δομήνικος θα εγκατασταθεί μόνιμα εκεί και είναι σε αυτή τη μονή που θα αποβιώσει στις 6 Αυγούστου του 1221. Ενταφιάστηκε πίσω από την Αγία Τράπεζα του Αγίου Νικολάου. Σε εκείνο το σημείο τοποθετήθηκε ένας σταυρός στο πάτωμα που υπάρχει μέχρι σήμερα.
Ελισάβετ, Δούκισσα της Βαυαρίας
Βιογραφία
Στις 10 Ιανουαρίου 1967 η Ελισάβετ παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Πρίγκιπα Μαξιμιλιανό, Δούκα της Βαυαρίας και στις 24 Ιανουαρίου τελέστηκε ο θρησκευτικός γάμος στο Μόναχο. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε πέντε παιδιά:
Η Ελισάβετ και ο Μαξιμιλιανός ζουν στο Κάστρο Τίγερνσι και στο Κάστρο Βίλντενβαρτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Βασιλική του Αγίου Δομήνικου (Μπολόνια)
Ιστορία
Το 1219 ξεκίνησε η επέκταση της μονής μετατρέποντας την σε ένα μεγάλο μοναστικό συγκρότημα, οι εργασίες τελείωσαν το 1243. Το 1228 ξεκίνησαν οι εργασίες επέκτασης της εκκλησίας που θα έχουν μία πρώτη προσωρινή λήξη το 1238. Κατά την διάρκεια των εργασιών τα λείψανα του αγίου θα τοποθετηθούν σε ένα φέρετρο από ξύλο κυπαρισσιού που θα τοποθετηθεί σε μία μαρμάρινη σαρκοφάγο και τοποθετήθηκε πίσω από την Αγία Τράπεζα ενός παρεκκλησίου. Το 1234 ο Πάπας Γρηγόριος Θ' θα τον αγιοποιήσει και έτσι θα ανατεθεί στον Νικόλα Πιζάνο (Nicola Pisano) η κατασκευή ενός μνημείου για να τοποθετηθούν τα λείψανα. Το 1235 η εκκλησία θα αφιερωθεί στον Άγιο Δομήνικο. Στις 17 Οκτωβρίου του 1251 ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ' θα καθαγιάσει την εκκλησία και θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά το διάσημο εσταυρωμένο του Τζιούντα Πιζάνο (Giunta Pisano) που υπάρχει μέχρι σήμερα.
Εκείνη την εποχή η εκκλησία ήταν μία επιμήκης κατασκευή ρομανικού ρυθμού με τρία κλίτη και τρεις πτέρυγες από αψιδωτά παρεκκλήσια. Ήταν χωρισμένη σε δύο τμήματα. Το μπροστινό τμήμα ονομαζότανε εξωτερική εκκλησία και χρησιμοποιούταν για τον εκκλησιασμό των πιστών και είχε επίπεδη οροφή. Το πίσω τμήμα λεγότανε εσωτερική εκκλησία και ήταν προς χρήση των μοναχών και η οροφή της ήταν γωνιοκόρυφη. Το διαχωριστικό θα αφαιρεθεί τον 16ο αιώνα. Τα επόμενα χρόνια θα κατασκευαστεί το καμπαναριό ενώ το 1298 θα μεγαλώσουν το πρεσβυτέριο και θα ξεκινήσει το φαινόμενο κατασκευής μεγάλου αριθμού παρεκκλησίων στην αριστερή πλευρά του ναού, επειδή η δεξιά είναι κατειλημμένη από την μονή, από τις πιο επιφανείς οικογένειες της Μπολόνια.
Η εκκλησία θα δεχτεί πολλές ανακαινίσεις και αλλαγές ανά τους αιώνες. Τα παρεκκλήσια θα αντικατασταθούν διάφορες φορές από άλλες νεότερες, τον 17ο αιώνα θα κατασκευαστεί η αψίδα που υπάρχει μέχρι σήμερα. Η σημαντικότερη ίσως ανακαίνιση είναι εκείνη που έκανε ο Κάρλο Φραντσέσκο Ντόττι (Carlo Francesco Dotti) μεταξύ 1728 και 1732 και θα δώσει στο ναό την Μπαρόκ όψη του που βλέπουμε και σήμερα. Στα μέσα του 18ου αιώνα θα κατασκευαστεί μία στοά που θα καλύψει όλο το μήκος της πρόσοψης καθώς και μέρος της μονής, θα κατεδαφιστεί στην ανακαίνιση των αρχών του 20ού αιώνα.
Εξωτερικό
Η πρόσοψη είναι τύπου δίρριχτη και βρίσκεται στην πλατεία Αγίου Δομήνικου. Ολοκληρώθηκε το 1240 και είναι κατασκευασμένη με τούβλα, όπως απαιτούσε το φτωχό στυλ των ταγμάτων της επαιτείας εκείνης της εποχής. Η βασιλική του Αγίου Δομήνικου της Μπολόνια θα γίνει μοντέλο για πολλές δομηνικανές εκκλησίες σε όλο τον κόσμο. Πάνω από την είσοδο υπάρχει μία ροζέτα, της ίδιας περιόδου της πρόσοψης, ενώ η είσοδος σκεπάζεται από μία μικρή στοά. Αυτή η στοά ανακατασκευάστηκε το 1910 όταν γκρεμίστηκε η μεγαλύτερη στοά του 18ου αιώνα. Στο τύμπανο της στοάς βρίσκεται ένα μωσαϊκό που απεικονίζει τον Άγιο Δομήνικο να ευλογεί την πόλη της Μπολόνια και είναι μία αναπαράσταση ενός πίνακα του '700 και βρίσκεται στην είσοδο της μονής.
Η πρόσοψη αριστερά οριοθετείται από το παρεκκλήσι Γκιζιλάρντι (Ghisilardi) που οικοδομήθηκε τον 16ο αιώνα, ενώ δεξιά βρίσκονται οι δομές της μονής που φτάνουν σε μεγαλύτερο ύψος από την ίδια την πρόσοψη.
Εσωτερικό
Σήμερα το εσωτερικό του ναού εμφανίζεται με το στυλ μπαρόκ που πήρε με την ανακαίνιση του 1728 – 1732 από τον αρχιτέκτονα Κάρλο Φραντσέσκο Ντόττι (Carlo Francesco Dotti) με απόφαση του Πάπα Βενέδικτου ΙΓ'. Η παρέμβαση αυτή κρίθηκε αναγκαία για να εναρμονιστεί το εσωτερικό του ναού, χαρακτηριστικό που είχε χαθεί εξαιτίας των συνεχών αλλαγών που είχε υποστεί και των παρεκκλησίων που είχαν κατασκευαστεί σε διάφορα στυλ. Κατά την ανακαίνιση μόνο το παρεκκλήσι του Αγίου αφέθηκε ανέπαφο και χρησιμοποιήθηκε ως οδηγός για τον υπόλοιπο ναό.
Ο ναός αποτελείται από τρία κλίτη με την οροφή, όμως, χαμηλωμένη σε σχέση με παλαιότερα. Το κεντρικό κλίτος, ιδιαίτερα μεγάλου μήκους, παρουσιάζει μία εναλλαγή τόξων και επιστηλίων, ενώ στη μέση του διακόπτεται από έναν μεγάλο τρούλο. Στους τοίχους ανάμεσα στα ανοίγματα υπάρχουν 10 τοιχογραφίες που αναπαριστούν ιστορικά και θρυλικά γεγονότα που έγιναν μέσα στον ναό, πρόκειται για έργα των ζωγράφων Τζουζέππε Πεντρέττι και Βιττόριο Μπιγκάρι (Giuseppe Pedretti e Vittorio Bigari). Στην εσωτερική πλευρά της πρόσοψης υπάρχουν 4 αγάλματα, από γυψομάρμαρο, του γλύπτη Τζιουζέπε Μάτσα (Giuseppe Mazza) που παριστάνουνε τις τέσσερις αρετές των επισκόπων, Σύνεση, Ισχύς, Εγκράτεια και Δικαιοσύνη. Τα πλαϊνά κλίτη είναι αρκετά χαμηλά σε σχέση με το κεντρικό. Σε όλο το μήκος τους βρίσκουμε μικρά παρεκκλήσια και κάποια μεγαλύτερα. Από τα μεγαλύτερα αναφέρουμε, το παρεκκλήσι του Αγίου Δομήνικου που, μαζί με το παρεκκλήσι του Λίππι, είναι τα μοναδικά, από τα μεγάλα παρεκκλήσια, που βρίσκονται στο δεξιό κλίτος. Στο δεξί πάντα κλίτος υπάρχει ένας εσταυρωμένος του τέλους του '500, δημιούργημα του Αγκοστίνο ντα Ρίμινι (Agostino da Rimini). Στο αριστερό κλίτος βλέπουμε το παρεκκλήσι του Ροζάριου, το παρεκκλήσι των εξομολογήσεων και το παρεκκλήσι της Ιερής Καρδιάς.
Στην άκρη των πλαϊνών κλιτών, δίπλα στο πρεσβυτέριο, υπάρχουν τα εγκάρσια κλίτη. Στο αριστερό συνδέεται το παρεκκλήσι του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Κατασκευάστηκε από την οικογένεια των Πέπολι (Pepoli) τον 14ο αιώνα, πρόκειται για το μοναδικό από τα 6 παρεκκλήσια που είχε χτίσει η οικογένεια και αποτελεί το μοναδικό στοιχείο γοτθικού ρυθμού που έχει απομείνει στην βασιλική. Στο εσωτερικό της μπορούμε να θαυμάσουμε ένα ψεύτικο γυάλινο παράθυρο που απεικονίζει τον Άγιο Χριστόφορο καθώς και το νεκρικό μνημείο του Ταντέο Πέπολι (Tadeo Pepoli) κατασκευασμένο το '300. Το σημαντικότερο, όμως, έργο τέχνης είναι ο εσταυρωμένος των μέσων του 13ου αιώνα του Τζιούντα Πιζάνο (Giunta Pisano). Στο δεξιό βρίσκουμε τα παρεκκλήσια Καζάλι (Casali) και της Ιεράς Εξέτασης.
Στην αψίδα υπάρχει ένα πανέμορφο ξύλινο τέμπλο που έχει σκαλίσει ο αδερφός Νταμιάνο Τζαμπέλλι (Damiano Zambelli) μεταξύ 1541 και 1549 και αναπαριστά, δεξιά, σκηνές από την παλαιά διαθήκη και, αριστερά, από την καινή διαθήκη.
Παρεκκλήσι Αγίου Δομήνικου
Το παρεκκλήσι όπως το βλέπουμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα της ανακαίνισης που έγινε το 1597 από τον Φλοριάνο Αμπροζίνι (Floriano Ambrosini). Είναι παραλληλόγραμμη, με ημικυκλική αψίδα και τρούλο επιμερισμένο. Το εσωτερικό είναι καλυμμένο με μάρμαρο από την Βερόνα. Την είσοδο του την κλείνει ένα κιγκλίδωμα από σίδερο και ορείχαλκο του 1621. Στο εσωτερικό υπάρχουν πολλά έργα τέχνης που έχουν δημιουργήσει μερικοί από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της αναγέννησης. στην αψίδα βλέπουμε μία τοιχογραφία του Γκουίντο Ρένι (Guido Reni) που αναπαριστά την δόξα του Αγίου Δομήνικου καθώς και 7 πήλινα αγάλματα που αντιπροσωπεύουν τις αρετές, του Τζιοβάννι Τεντέσκι (Giovanni Tedeschi). Στους μεγαλύτερους τοίχους υπάρχουν δύο πίνακες, του Τζιοβάννι Αντρέα Ντοντούτσι (Giovanni Andrea Donducci), ο ένας παριστάνει τη διάσωση των ναυτικών από τον Άγιο και ο άλλος το θαύμα του Ναπολέοντα Ορσίνι. Η Αγία Τράπεζα, του παρεκκλησίου είναι έργο του Αλεσσάντρο Σαρβολίνι (Alessandro Sarvolini), του '700. Το σημαντικότερο έργο, όμως, είναι η κιβωτός που περιέχει το φέρετρο του αγίου. Η σαρκοφάγος, δημιουργία του Νικόλα Πιζάνο (Nicola Pisano), είναι πλούσια διακοσμημένη με γλυπτά που αναπαριστάνουν γεγονότα από την ζωή του Αγίου και γεγονότα συνδεδεμένα με το τάγμα. Το 1469 θα ζητηθεί στον Νικολό ντα Μπάρι (Nicolò da Bari) να φτιάξει το σκέπασμα. Ο καλλιτέχνης θα εργαστεί σε αυτό μέχρι το 1473 και θα δημιουργήσει ένα σκέπασμα πλούσια διακοσμημένο με αγαλματάκια και συμβολικά στοιχεία που θα το μετατρέψουν σε μία πραγματική θεολογική επιτομή. Εκτός από το σκέπασμα θα φτιάξει και έναν άγγελο κηροπήγιο, αυτό που βρίσκεται στα αριστερά, ενώ έναν δεύτερο, βρίσκεται στα δεξιά, θα τον δημιουργήσει ο Μιχαήλ Άγγελος μαζί με άλλα δύο γλυπτά.
Το σκαλοπάτι στη βάση της κιβωτού είναι δημιουργία του Αλφόνσο Λομπάρντι ντα Φερράρα (Alfonso Lombardi da Ferrara) του 1532. Πήσω από την Αγία Τράπεζα και κάτω από την σαρκοφάγο βρίσκεται η λάρνακα του κρανίου του Αγίου. Πρόκειται για υψηλή χρυσοχοΐα του 1383 από τον Ιάκοπο Ροζέτο ντα Μπολόνια (Iacopo Roseto da Bologna).
Παρεκκλήσι του Ροζάριο
Γνωστό και ως παρεκκλήσι Γκουιντόττι ή παρεκκλήσι Πέπολι. Η κατασκευή του ξεκίνησε την ίδια περίοδο με το πρώτο παρεκκλήσι του Αγίου Δομήνικου, απέναντι από αυτό, με απόφαση της οικογένειας Πέπολι με σκοπό να δεχτεί τα λείψανα του Αγίου. Οι εργασίες, όμως θα διακοπούν για άγνωστη αιτία και θα ξαναρχίσουν το 1460 από τον Τζιοβάννι Γκουιντόττι (Giovanni Guidotti) που θα αλλάξει την κατασκευή γοτθικού ρυθμού σε αναγεννησιακή. Το '500 θα μπει υπό την αιγίδα της εταιρείας του ροζάριου που θα τοποθετήσει και το πρώτο άγαλμα της Παναγίας του ροζάριου και θα φροντίσει για την αναδιακόσμηση του παρεκκλησίου. Η Αγία Τράπεζα είναι του 1589, του Φλοριάνο Αμπροζίνι (Floriano Ambrosini). Το 1602 θα τοποθετηθεί το δεύτερο γλυπτό της Παναγίας ενώ οι 15 πίνακες που αναπαριστούν τα 15 θαύματα του ροζάριου είναι του 1601 και έχουν ζωγραφιστεί από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Μπολόνια, Λουντοβίκο Καρράτσι (Ludovico Carracci), Μπαρτολομέο Τσέζι (Bartolomeo Cesi), Φραντσέσκο Αλμπάνι (Francesco Albani), Ντομενικίνο (Domenichino), Λαβίνια Φοντάνα (Lavinia Fontana) και Γκουίντο Ρένι (Guido Reni). Το 1654 οι Άντζελο Μικέλε Κολόννα (Angelo Michele Colonna) και Αγκοστίνο Μιττέλλι (Agostino Mittelli) θα το διακοσμήσουν με ψεύτικα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Στον τρούλο απεικονίζεται η Παναγία. Στο παρεκκλήσι βρίσκονται και οι τάφοι του ζωγράφου Γκουίντο Ρένι (Guido Reni) και της μαθήτριας του Ελιζαμπέττα Σιράνι (Elisabetta Sirani).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Μπολόνια
Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης
Ο Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης (Φάτσα Πόντου, 23 Νοεμβρίου 1914 - Θεσσαλονίκη, 12 Απριλίου 1969 ) ήταν Έλληνας οδοντίατρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με την ΕΡΕ από το 1956 ως το 1964.
Βιογραφία
Η οικογένειά του (ο πατέρας του ονομαζόταν Νικόλαος και η μητέρα του Άννα Σιονακίδου) εγκαταστάθηκε στην Κατερίνη μετά το 1923. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών (αποφοιτήσας το 1939) και μετά τη στρατιωτική του θητεία (υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στην Ήπειρο) άσκησε το επάγγελμα του οδοντιάτρου. Εξελέγη ταμίας στο πρώτο Δ.Σ. του Οδοντιατρικού Συλλόγου Κατερίνης, στον οποίο υπηρέτησε λίγο αργότερα και ως πρόεδρος. Εξελέγη για πρώτη φορά με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1958 και του 1961, όπως και στις εκλογές του 1963. Στις τελευταίες εκλογές συγκέντρωσε 4.360 ψήφους (με ΕΡΕ-Κ.Π.) και εξελέγη βουλευτής. Στις εκλογές του 1964 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί, καθώς περιορίστηκε στις 3.450 ψήφους.
Κατά τα πρώτα χρόνια της χούντας αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας (λόγω καρκίνου) και υποβλήθηκε σε εγχείρηση στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός". Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη το Μέγα Σάββατο του 1969 και κηδεύτηκε ανήμερα του Πάσχα στην Ευαγγελική Εκκλησία της συμπρωτεύουσας. Ήταν παντρεμένος με τη Σοφία Αθανασιάδη, με καταγωγή από τα Λακκώματα Καστοριάς και απέκτησαν 1 κόρη και 3 εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας
Εθνική Ρουμανίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ρουμανίας U19 (ποδόσφαιρο ανδρών) εκπροσωπεί τη Ρουμανία στο διεθνές ποδόσφαιρο στην ηλικία κάτω των 19 ετών και ελέγχεται από τη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ρουμανίας. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19 (πρώην U18), το οποίο έχει κερδίσει το 1962 και έφτασε μέχρι τον τελικό το 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ρουμανίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Πίτερ Οφορίκουε
Ο Πίτερ Οφορίκουε (αγγλικά: Peter Ofori-Quaye, γεννημένος στις 21 Μαρτίου 1980) είναι Γκανέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ο Οφορίκουε κατείχε το ρεκόρ του νεότερου σκόρερ στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς ήταν μόλις 17 ετών και 194 ημερών όταν σκόραρε με την φανέλα του Ολυμπιακού, εναντίον της Ρόζενμποργκ στις 1 Οκτωβρίου του 1997, ρεκόρ που άντεξε μέχρι την 10η Δεκεμβρίου 2019. Είναι 32 φορές διεθνής με την Εθνική Γκάνας, ενώ έχει πετύχει και 17 γκολ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Πίτερ Οφορίκουε πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα, στο οποίο σκόραρε 33 γκολ σε 10 σεζόν. Ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Καλαμάτας, σε ηλικία μόλις 15 ετών. Εκείνη την περίοδο, πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Σταύρος Παπαδόπουλος, ο οποίος συνήθιζε να φέρνει νεαρούς παίκτες - ταλέντα από την χώρα της Γκάνας, με τον Οφορίκουε να αποτελεί τον πιο υποσχόμενο παίκτη μαζί με τον Σάμουελ Τζόνσον και τον Ντέρεκ Μπόατενγκ. Στην ομάδα της Καλαμάτας πέτυχε 8 γκολ σε 34 εμφανίσεις.
Στην ηλικία των 17 ετών, ο Οφορίκουε υπέγραψε στον τότε Πρωταθλητή Ελλάδος Ολυμπιακό, σε μια μεταγραφή που αποτέλεσε ρεκόρ για τον σύλλογο της Καλαμάτας, καθώς έβαλε στα ταμεία της το ποσό των 2.800.000 ευρώ. Πραγματοποίησε 80 συμμετοχές με τους "ερυθρόλευκους" έχοντας σκοράρει 24 φορές.
Ο Πίτερ Οφορίκουε, όσο αγωνιζόταν με την φανέλα του Ολυμπιακού, τράβηξε το ενδιαφέρον αρκετών ευρωπαϊκών ομάδων, καθώς σκόραρε κάποια σημαντικά τέρματα στο Τσάμπιονς Λιγκ, συμπεριλαμβανομένων και αυτών εναντίον της Ρόζενμποργκ, της Λυών και της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Εξαιτίας της συνεχόμενης εναλλαγής προπονητών, ο Οφορίκουε δεν κατάφερε να καθιερωθεί στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού, με αποτέλεσμα να μείνει τελικά ελεύθερος από την ομάδα το 2003, έχοντας προηγουμένως κατακτήσει 6 Πρωταθλήματα Ελλάδας και 1 Κύπελλο Ελλάδας, ενώ είχε βοηθήσει τον Ολυμπιακό να φτάσει στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 1998-1999.
Μετά από έναν χρόνο μακριά από το ποδόσφαιρο, ο Πίτερ Οφορίκουε υπέγραψε στον Γκανέζικο σύλλογο Λίμπερτι Προφέσιοναλς. Την περίοδο 2005 - 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΟΦΗ, στον οποίο άρχισε να βρίσκει και πάλι τον καλό του εαυτό, με αποτέλεσμα να κληθεί εκ νέου στην Εθνική Ομάδα της Γκάνας.
Επίπεδο εφαρμογής
Βιβλιογραφία
* Δίκτυα Υπολογιστών (2000). Tanenbaum A.S. (μτφρ. Β. Στυλιανάκης), Παπασωτηρίου, Αθήνα. * Δίκτυα Επικοινωνιών (1997). Walrand J. 1997 (μτφρ. Μ. Αναγνώστου), Παπασωτηρίου, Αθήνα. * Τεχνολογία Δικτύων Επικοινωνιών (2007). Αρβανίτης, Κ., Κολυβάς, & Ούτσιος, Σ., ΟΕΔΒ, Αθήνα.
Πίτερ Οφορίκουε
Βιογραφικά Στοιχεία
Την μεταγραφική περίοδο του 2007, ο Οφορίκουε πήρε μεταγραφή από τον ΟΦΗ στην Hapoel Ironi Kiryat Shmona, μετά από πρόταση ύψους 150.000 ευρώ. Παρέμεινε εκεί για έναν χρόνο, όπου σε 26 συμμετοχές, πέτυχε 4 γκολ.
Το καλοκαίρι του 2008 τον απέκτησε με ελεύθερη μεταγραφή η ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία έμεινε για 2 χρόνια, πετυχαίνοντας 3 γκολ σε 11 εμφανίσεις.
Το 2010 τον απέκτησε ως ελεύθερο η ομάδα Χαρτς οφ Όουκ, από την Γκάνα, ενώ έναν χρόνο αργότερα μεταπήδησε στην επίσης Γκανέζικη ομάδα Μπεκέμ Γιουνάιτεντ, στην οποία και αγωνίζεται μέχρι και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκανέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίμπερτι Προφέσιοναλς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άκκρα Χαρτς οφ Όουκ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεκέμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Ιρόνι Κιριάτ Σμόνα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2000
Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437)
Η Αικατερίνη των Βαλουά (Catherine de Valois, 27 Οκτωβρίου 1401 – 3 Ιανουαρίου 1437) από τον Οίκο των Βαλουά έγινε με τον γάμο της βασίλισσα της Αγγλίας (1420 - 1422). Ήταν η μικρότερη κόρη του Καρόλου ΣΤ' της Γαλλίας και της Ισαβέλλας των Βίττελσμπαχ, κόρης τού Στεφάνου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας και έγινε η μητέρα του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας. Ο μυστικός της γάμος με τον Όουεν Τυδώρ μετά τον πρόωρο θάνατο του πρώτου συζύγου της, άλλαξε σημαντικά τις τύχες της οικογένειας της: εγγονός της ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας. Η μεγαλύτερη αδελφή της Ισαβέλλα των Βαλουά είχε γίνει βασίλισσα της Αγγλίας ως δεύτερη σύζυγος του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας.
Τα πρώτα χρόνια
Η Αικατερίνη γεννήθηκε στο Οτέλ Σαιν-Πολ, ένα από τα βασιλικά ανάκτορα των Παρισίων· από τα παιδικά της χρόνια ο Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας την προόριζε νύφη στον γιο και διάδοχο της Ερρίκο, πρίγκιπα της Ουαλίας, αλλά ο βασιλιάς πέθανε πριν ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις. Ο πρίγκιπας της Ουαλίας διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Ερρίκος Ε΄ και επανέφερε ξανά το ζήτημα του γάμου με την Αικατερίνη, αφού πήρε πρώτα υποσχέσεις για μια μεγάλη προίκα και κληρονομικά δικαιώματα στον θρόνο της Γαλλίας. Αν και μερικοί συγγραφείς αναφέρουν ότι παραμελήθηκε σαν παιδί από τη μητέρα της, η σύγχρονη εξέταση των γεγονότων απέδειξε το αντίθετο: η Ισαβέλλα της έκανε δώρα πολλά παιχνίδια, θρησκευτικά κείμενα και την έστειλε στη μονή του Πουασύ για θρησκευτική εκπαίδευση.
Γίνεται βασίλισσα της Αγγλίας
Ο Ερρίκος Ε΄ πήγε να πολεμήσει στη Γαλλία και μετά τη μεγάλη του νίκη στη μάχη του Αζινκούρ επανέφερε το θέμα τού γάμου του με την Αικατερίνη· ήταν πολύ ελκυστική και όταν ο Άγγλος βασιλιάς τη συνάντησε στο Μελάν, γοητεύτηκε μαζί της. Όταν έκλεισε ειρήνη ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία με τη Συνθήκη του Τρουά, ο Κάρολος ΣΤ΄ αναγνώρισε τον Ερρίκο Ε΄ σαν διάδοχό του στον Γαλλικό θρόνο. Ο γάμος ανάμεσα στον Ερρίκο Ε΄ και την Αικατερίνη των Βαλουά έγινε στην ενοριακή εκκλησία του Σαιν Τζων ή στον καθεδρικό ναό του Τρουά (2 Ιουνίου 1420)· η Αικατερίνη συνόδευσε τον σύζυγο της στην Αγγλία και στέφτηκε βασίλισσα στο Αββαείο του Ουέστμινστερ (23 Φεβρουαρίου 1421). Ο Ερρίκος Ε΄ επέστρεψε στη Γαλλία τον Ιούνιο του 1421 για να συνεχίσει τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις.
Την ίδια εποχή η Αικατερίνη ήταν έγκυος λίγων μηνών· γέννησε έναν γιο στο Γουίντσορ, που ονομάστηκε επίσης Ερρίκος (6 Δεκεμβρίου 1621), αλλά ο σύζυγός της δεν πρόλαβε να δει το παιδί του. Στην πολιορκία της Μω ο Ερρίκος Ε΄ αρρώστησε από δυσεντερία και πέθανε λίγο πριν τα 36α γενέθλιά του (31 Αυγούστου 1422), αφήνοντας την Αικατερίνη ως χήρα βασίλισσα, μόλις 21 ετών. Ο πατέρας της πέθανε λίγους μήνες μετά τον σύζυγό της, αφήνοντας τον γιο της κληρονόμο του Γαλλικού βασιλείου· η Αικατερίνη ονόμασε τον γιο της με το όνομα του πατέρα του σε πολύ μικρή ηλικία. Η Αικατερίνη ήταν ακόμα μικρή και σε ηλικία γάμου· σύμφωνα με μια πληροφορία υποψήφιος μνηστήρας της ήταν ο κουνιάδος της Χάμφρεϊ, δούκας του Γκλόστερ, αλλά σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές ετοιμαζόταν να παντρευτεί τον εξάδελφο τού συζύγου της Εδμόνδο Μπωφόρ, κόμη του Μορτέν. Ο δούκας του Γκλόστερ ήταν έντονα αντίθετος με τον γάμο αυτόν και το Κοινοβούλιο πέρασε διάταγμα (1427 - 1428), με το οποίο αν η χήρα βασίλισσα παντρευτεί ξανά χωρίς τη συγκατάθεση του βασιλιά, η περιουσία και οι τίτλοι τού συζύγου της θα κατασχόταν, χωρίς να τιμωρηθούν απαραίτητα τα παιδιά του. Ο βασιλιάς μπορούσε να δώσει τη συγκατάθεση μονάχα αν είχε φτάσει στην ενηλικίωση, αλλά τότε ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν μόλις έξι ετών.
Ο δεύτερος γάμος της με τον Όουεν Τυδώρ
thumb|right|250px|Ο γάμος του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας με την Αικατερίνη του Βαλουά· Βρετανική Βιβλιοθήκη. Η Αικατερίνη ζούσε τότε στη βασιλική κατοικία και φρόντιζε την ανατροφή τού μικρού της γιου, αλλά οι σύμβουλοι είχαν καθήκον να την επιβλέπουν. Η Μαργαρίτα προχώρησε σε ερωικές σχέσεις με τον Ουαλό ευγενή Όουεν Τυδώρ, ο οποίος βρισκόταν στην υπηρεσία τού οικονόμου τού Ερρίκου Ε΄, Γουόλτερ Χάνγκερφορντ, όταν εκείνος βρισκόταν στη Γαλλία (1421). Ο Τυδώρ είχε πιθανότατα διοριστεί φύλακας της ιματιοθήκης της Αικατερίνης· η σχέση τους ξεκίνησε όταν η Αικατερίνη ζούσε στο Κάστρο του Ουίνδσορ και έμεινε έγκυος στο πρώτο τους παιδί. Ο Όουεν Τυδώρ σε κάποιο σημείο είχε σταματήσει να κατοικεί στη βασιλική κατοικία· τον Μάιο του 1432 το Κοινοβούλιο τού παραχώρησε τα δικαιώματα του Άγγλου, κάτι πολύ σημαντικό για τον ίδιο, επειδή οι νόμοι τού Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας περιόριζαν τα δικαιώματα των Ουαλών.
Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η Αικατερίνη των Βαλουά είχε παντρευτεί τον Όουεν Τυδώρ· δεν το επιβεβαιώνει κάποιο έγγραφο. Αν είχαν πραγματικά παντρευτεί, υπάρχουν πολλές αμφιβολίες για τη νομιμότητα του γάμου τους, καθώς σύμφωνα με το Κοινοβουλευτικό διάταγμα του 1428 δημιουργήθηκαν πολλές αμφιβολίες, όχι μόνο για τον γάμο, αλλά και για τη νομιμότητα των παιδιών. Η σχέση αυτή σε κάθε περίπτωση οδήγησε αργότερα στην άνοδο τού Οίκου των Τυδώρ στον θρόνο της Αγγλίας με πρώτο βασιλιά τον εγγονό της Ερρίκο Ζ΄. Οι ιστορικοί των Τυδώρ είναι βέβαιοι ότι ο γάμος είχε γίνει και ήταν νόμιμος: σε αντίθετη περίπτωση δεν θα μπορούσαν οι απόγονοί τους να αποκτήσουν τόσο ισχυρά δικαιώματα στον θρόνο της Αγγλίας. Παιδιά τους ήταν:
Το τέλος της
thumb|right|250px|Ο θυρεός της Αικατερίνης των Βαλουά ως βασίλισσας της Αγγλίας. Η Αικατερίνη πέθανε λίγο μετά τη γέννα τού τέταρτου παιδιού της (3 Ιανουαρίου 1437). Η αιτία τού θανάτου της είναι άγνωστη· πολλοί ιστορικοί τονίζουν ότι δεν πέθανε από επιπλοκές στην γέννα, αλλά την ταλαιπωρούσε από καιρό μια ασθένεια, γι'αυτό είχε εισέλθει στο αβαείο του Μπέρμοντσι για θεραπεία. Έκανε την διαθήκη της τρεις ημέρες πριν το τέλος της (3 Ιανουαρίου 1437) και τάφηκε στο αβαείο του Ουέστμινστερ. Μετά τον θάνατό της οι εχθροί της αποφάσισαν να κινηθούν νομικά εναντίον τού Όουεν Τυδώρ, που τον κατηγόρησαν για παραβίαση τού νόμου που είχε ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο το 1427 σχετικά με τη χηρεία της βασίλισσας. Ο Όουεν κλήθηκε από το Κοινοβούλιο να απολογηθεί, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νιούγκεϊτ. Προσπάθησε να δραπετεύσει στις αρχές του 1438, αλλά τελικά απέτυχε και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς μεταφέρθηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ.
Οι δυο μεγαλύτεροι γιοι της Αικατερίνης Εδμόνδος και Τζάσπερ ανατράφηκαν από την Αικατερίνη ντε λα Πολ, ηγουμένη τού Μπάρκινγκ και αδελφή του Γουίλιαμ ντε λα Πολ, 1ου δούκα του Σάφοκ, αλλά μετά το 1442 ο βασιλιάς (ετεροθαλής αδελφός τους) ανέλαβε προσωπικά την ανατροφή τους. Ο πατέρας τους Όουεν ελευθερώθηκε πληρώνοντας 2.000 στερλίνες, αλλά συγχωρέθηκε τον Νοέμβριο του 1439 και την επόμενη χρονιά ακυρώθηκαν τα λύτρα· ο Όουεν Τυδώρ παρέμεινε στη βασιλική κατοικία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1450. Ο Όουεν Τυδώρ, μετά τον θρίαμβο των Υορκιστών στην μάχη τού Μόρτιμερς Κρος, εκτελέστηκε στο Χέρεφορντσιρ (1461). Οι γιοι του είχαν πάρει τίτλους και κομητείες από τον Ερρίκο ΣΤ΄, μεγαλύτερο γιο της Αικατερίνης. Ο μεγαλύτερος Εδμόνδος παντρεύτηκε την Μαργαρίτα Μπωφόρ, με αποτέλεσμα ο γιος τους Ερρίκος Τυδώρ να αποκτήσει ισχυρά δικαιώματα και να ανέβει στον θρόνο ως Ερρίκος Ζ΄.
Το ξύλινο ταφικό ομοίωμα που χρησιμοποιήθηκε στην κηδεία της, τοποθετήθηκε σε δημόσια θέα στο μουσείο τού Ουέστμινστερ και στην συνέχεια μεταφέρθηκε στον τάφο της. Το 2018 παρουσιάστηκε στην νέα βασιλική Συλλογή Αδαμάντινου Ιωβιλαίου τού αβαείου. Ο τάφος της, κατασκευασμένος αρχικά από αλάβαστρο, καταστράφηκε όταν ο εγγονός της Ερρίκος Ζ΄ έκανε επισκευές για την επέκταση του αβαείου· λέγεται ότι τον κατέστρεψε σκόπιμα για να μη θυμίζει σε κανένα την παράνομη καταγωγή του. Την ίδια εποχή το σκέπασμα από το φέρετρό της έσπασε σε σκόπιμο ατύχημα και αποκαλύφτηκε η σορός της, που ήταν σε δημόσια θέα πολλούς αιώνες· ο πολιτικός Σάμιουελ Πέπις (1633 - 1703) την ασπάστηκε στα γενέθλιά του (1669), αναφέροντας:
"Βρέθηκα την Τρίτη στο αβαείο και είδα το σώμα της μπροστά μου, έπιασα το επάνω μέρος της στα χέρια μου, έσκυψα στη συνέχεια και της φίλησα το στόμα· είμαι πολύ υπερήφανος που στα 36α γενέθλιά μου φίλησα μια βασίλισσα".
Η Αικατερίνη των Βαλουά παρέμεινε στον ίδιο τάφο πολλούς αιώνες· η αναταφή της έγινε από την Βασίλισσα Βικτώρια.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος του Λάνκαστερ Κατηγορία:Οίκος των Τυδώρ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Στέλλα Γκρέκα
Η Στέλλα Γκρέκα (Αθήνα, 1 Απριλίου 1922, πραγματικό όνομα: Στυλιανή Λαγκαδά) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια ελαφρών τραγουδιών, που εμφανίστηκε περιστασιακά και στον κινηματογράφο ως ηθοποιός.