cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νομική
Στάθμιση συμφερόντων
Οι προηγούμενες αρχές περί γενικού και ειδικού νόμου είναι απλές, που σημαίνει ότι δε λύνουν τα πραγματικά δύσκολα προβλήματα. Πολλές φορές οι κανόνες δεν έχουν εμφανή σχέση ειδικού προς γενικό ή σχέση ιεραρχίας ή απονέμουν αλληλοσυγκρουόμενα δικαιώματα σε διαφορετικά υποκείμενα. Για παράδειγμα το Σύνταγμα κατοχυρώνει την ελευθερία του τύπου και της πληροφόρησης, κατοχυρώνει όμως και τον σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας του ατόμου. Αν μια εφημερίδα δημοσιεύσει φωτογραφίες ενός πολιτικού σε εξωσυζυγικές σεξουαλικές περιπτύξεις, συγκρούονται οι κανόνες μεταξύ τους. Γενική λύση για όλες τις περιπτώσεις δεν μπορεί να δοθεί. Η μόνη λύση είναι η στάθμιση των αντικρουόμενων συμφερόντων στη συγκεκριμένη περίπτωση. Κριτήρια θα είναι μεταξύ άλλων η σπουδαιότητα και αναγνωρισιμότητα του πολιτικού (δημοτικός σύμβουλος ή πρωθυπουργός), το δικαιολογημένο ή όχι ενδιαφέρον του κοινού για ενημέρωση (αν π.χ. επιτρέπει γενικότερα συμπεράσματα για τον χαρακτήρα του) κλπ.
Πηγές/Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί κλάδοι Κατηγορία:Φιλοσοφία του Δικαίου
Εθνικό Πάρκο Πιενίνι (Πολωνία)
Το Εθνικό Πάρκο Πιενίνι (Pieniński Park Narodowy) είναι προστατευόμενη περιοχή που βρίσκεται στην καρδιά των Όρων Πιενίνι στο νοτιότερο τμήμα της Πολωνίας. Διοικητικά, το Πάρκο ανήκει στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας στα σύνορα με τη Σλοβακία. Τα κεντρικά γραφεία του βρίσκεται στο Κροσνιένκο ναντ Ντουνάιτσεμ.
Η οροσειρά Πιενίνι χωρίζεται σε τρεις τμήματα: Πιενίνι Σπίσκιε, Μικρό Πιενίνι και το Κεντρικό Πιενίνι στο οποίο βρίσκεται το πάρκο. Η έκταση του πάρκου είναι 23,46 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα 13,11 χλμ2 αποτελούνται από δάσος. Το ένα τρίτο (7.5 χλμ²) προστατεύεται αυστηρά. Στη σλοβακική πλευρά των βουνών υπάρχει ένα παράλληλο Εθνικό Πάρκο.
Χαρακτηριστικά
Τα Πιενίνι είναι δημιουργημένα κυρίως από ασβεστόλιθο και δημιουργούν γραφικές και εντυπωσιακές, σχεδόν κάθετες πλαγιές που κατεβαίνουν προς τον ποταμό Ντουνάγιετς. Η πιο διάσημη κορυφή - Τσι Κορόνι (Trzy Korony, «Τρεις Κορυφές») βρίσκεται 982 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ωστόσο το ψηλότερο βουνό των Πιενίνι, Βισόκιε Σκάουκι (Wysokie Skałki), βρίσκεται 1.050 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και δεν βρίσκεται στην περιοχή του πάρκου.
Το Εθνικό Πάρκο Πιενίνι βρίσκεται στη λεκάνη απορροής του ποταμού Ντουνάγιετς και ο ποταμός κατέχει σημαντική θέση μεταξύ παραγόντων που επηρεάζουν την εμφάνιση των Πιενίνι. Παρόλο που το πάρκο είναι μικρό σε μέγεθος, στην περιοχή του ευδοκιμούν εκατοντάδες είδη φυτών, συμπεριλαμβανομένων 640 ειδών μανιταριών. Μερικές φορές, στον ίδιο βράχο, φυτρώνουν φυτά με αντίθετα μέσα επιβίωσης. Τα λιβάδια του πάρκου, τα οποία είναι το αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, είναι μερικά από τα πλουσιότερα φυτικά οικοσυστήματα της Πολωνίας (30 έως 40 είδη λουλουδιών για κάθε τετραγωνικό μέτρο).
Μέχρι στιγμής περίπου 6.500 είδη ζώων έχουν αποδειχθεί ότι ευδοκιμούν στα Πιενίνι. Θεωρείτε ότι η περιοχή είναι ακόμη πιο άφθονη - με έως και 15.000 είδη. Υπάρχουν πολλά πουλιά, ψάρια, ερπετά και αμφίβια, καθώς και θηλαστικά. Ο πιο σημαντικός θηρευτής είναι ο λύγκας. Στις ακτές του Ντουνάγιετς ευδοκιμεί η ενυδρίδα.
Οι πρώτοι μόνιμοι ανθρώπινοι οικισμοί στα Πιενίνι χρονολογούνται από το 1257, όταν δόθηκε γειτονική γη στην Πολωνή πριγκίπισσα Κίνγκα. Το 1280, η πριγκίπισσα ίδρυσε ένα μοναστήρι στο Στάρι Σοντς, στο οποίο αργότερα χτίστηκε το Κάστρο του Τσόρστιν. Αυτό το κάστρο ανήκε στην Πολωνία, στη νότια πλευρά της κοιλάδας Ντουνάγιετς, όπου οι Ούγγροι έχτισαν το δικό τους, που ονόμασαν Ντουνάγιετς (σήμερα ανήκει στην Πολωνία και το όνομά του είναι Νιεντζίτσα). Η κοιλάδα Ντουνάγιετς το 1997 πλημμύρισε, ως αποτέλεσμα της κατασκευής φράγματος ποταμού.
Υπάρχουν 34 χιλιόμετρα τουριστικών μονοπατιών στο πάρκο, από κορυφές όπως η Σοκολίτσα και η Τσι Κορόνι όπου έχουν εξαιρετική θέα στα όρη Πιενίνι και Τάτρα, καθώς και στο Ντουνάγιετς. Το κύριο αξιοθέατο του πάρκου είναι μια εκδρομή στο ποτάμι με ξύλινες σχεδίες, πολύ δημοφιλής σε όλους τους τουρίστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Πολωνίας Κατηγορία:Πάρκα στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Προστατευόμενες περιοχές των Δυτικών Καρπαθίων Κατηγορία:Διασυνοριακές προστατευόμενες περιοχές Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
Κάντα
Η Κάντα (ιταλικά: Canda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Ηλέκτρα (Σοφοκλή)
Η Ηλέκτρα είναι τραγωδία του Σοφοκλή, άγνωστης χρονολογίας, με θέμα την εκδίκηση της Ηλέκτρας για τον θάνατο του πατέρα της.
Η πλοκή του έργου
Η Ηλέκτρα ζει στο Άργος θρηνώντας τον πατέρα της, Αγαμέμνονα, και κατηγορώντας ανοιχτά τη μητέρα της, Κλυταιμνήστρα, και τον άντρα της, Αίγισθο, για τη δολοφονία του. Η αδελφή της, η Χρυσόθεμις, συμμερίζεται τη στενοχώρια της Ηλέκτρας και εύχεται και αυτή να επιστρέψει ο αδελφός τους, ο Ορέστης, και να εκδικηθεί, αλλά φέρεται με πολύ πιο συμβατικό τρόπο αποδεχόμενη την κατάσταση, καθώς βλέπει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Ο Ορέστης, με σύμβουλο τον παιδαγωγό του και με βοηθό τον φίλο του, Πυλάδη, επιστρέφει από τη Φωκίδα (όπου τον μεγάλωσε ο παιδαγωγός του, για να τον σώσει από τους δολοφόνους του πατέρα του) με σκοπό να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του και να πάρει τη θέση του ως Βασιλιά. Προκειμένου να πλησιάσουν στο παλάτι χωρίς να κινδυνέψουν, εμφανίζεται πρώτα ο παιδαγωγός, για να αναγγείλει στην Κλυταιμνήστρα ότι ο Ορέστης έχασε τη ζωή του σε ιππικό αγώνα, και έπειτα ο ίδιος ο Ορέστης με τον Πυλάδη κουβαλώντας ένα αγγείο που υποτίθεται πως περιείχε τις στάχτες του Ορέστη.
Στο άκουσμα του θανάτου του αδελφού της και έχοντας χάσει πια κάθε ελπίδα η Ηλέκτρα θρηνεί τόσο σπαρακτικά, ώστε ο Ορέστης συγκινημένος από τον θρήνο της αναγκάζεται να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα. Στη συνέχεια μπαίνει στο σπίτι και σφάζει τη μητέρα του, την Κλυταιμνήστρα. Βγάζει το σώμα της έξω σκεπασμένο με ένα σεντόνι και όταν έρχεται ο Αίγισθος, του δείχνει το σώμα λέγοντάς του ότι είναι το σώμα του Ορέστη. Όταν αυτός το αποκαλύπτει και αντιλαμβάνεται ότι είναι το σώμα της Κλυταιμνήστρας, ο Ορέστης του λέει ότι ήλθε να εκδικηθεί και τον οδηγεί μαζί με τον Πυλάδη στο ανάκτορο για να τον σκοτώσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγωδίες του Σοφοκλή
Κωνσταντίνος Βρούλος
Ο Κωνσταντίνος Βρούλος ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επαναστάσεως του 1821 από τα Ψαρά. Υπηρέτησε ως ναύκληρος πυρπολικών. Ήταν ένας από τους πιο πιστούς συντρόφους του Κανάρη. Τον ακολούθησε στις Ναυμαχίες της Κω, της Κρήτης, του Γέροντα, και στον κανονιοβολισμό του φρουρίου της Χίου. Το 1826 ήταν κυβερνήτης του κανονιοφόρου «Ελβετία», όταν πυρπολήθηκαν στον Κορινθιακό κόλπο επτά τουρκικά πλοία. Το πλοίο του βυθίστηκε κατά την ατυχή εκστρατεία της Χίου το 1827. Μετά την άφιξη του Καποδίστρια στην Ελλάδα συμμετείχε στην εκστρατεία για την απελευθέρωση της Δυτική Στερεάς Ελλάδος (1828-1829).
Πηγές
Βρουλος Κωνσταντινος
Σεμπαστιάν Σκιλασί
Ο Σεμπαστιάν Ζαν-Μπατίστ Σκιλασί (γαλλικά: Sébastien Jean-Baptiste Squillaci) (11 Αυγούστου 1980) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Από το 2004 έως το 2010, έπαιξε 21 αγώνες για την Εθνική Γαλλίας, ενώ έκανε και 3 εμφανίσεις για την Εθνική Κορσικής.
Ο Σκιλασί ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα παίζοντας για τη ΦΚ Σενουά στην κοινότητα Λα Σένε-σουρ-Μερ. Το 1996, εντάχθηκε στην Τουλόν και έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο τη σεζόν 1997–98, ενώ ο σύλλογος έπαιζε στη Λιγκ 2. Μετά από ένα χρόνο με την Τουλόν, ο Σκιλασί εντάχθηκε στη Μονακό. Πέρασε δύο σεζόν στη Β ομάδα του συλλόγου πριν ενταχθεί στην ΑΚ Αζαξιό ως δανεικός για δύο χρόνια. Ο Σκιλασί επέστρεψε στη Μονακό το 2002 και συνέβαλε στην ομάδα που κατέκτησε το Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2003. Συμμετείχε επίσης σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις για πρώτη φορά στην καριέρα του και, τη σεζόν 2003–04, έπαιξε στην ομάδα της Μονακό που έφτασε στον Τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2004. Την ίδια σεζόν, ο Σκιλασί ονομάστηκε στην Ομάδας της Χρονιάς της Λιγκ 1. Το 2006, ο Σκιλασί υπέγραψε μακροπρόθεσμο συμβόλαιο με την Ολιμπίκ Λυών και κέρδισε δύο συνεχόμενους τίτλους πρωταθλήματος, καθώς και το Κύπελλο Γαλλίας το 2008, πριν αναχωρήσει για την Ισπανία το 2008 για να ενταχθεί στη Σεβίλλη. Με τη Σεβίλλη, εμφανίστηκε σε πάνω από 65 αγώνες και κέρδισε το Κύπελλο Ισπανίας στην τελευταία του σεζόν με τον σύλλογο. Το 2010, ο Σκιλασί υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την αγγλική Άρσεναλ, όπου έφτασε επίσης στον τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας το 2011.
Ο Σκιλασί είναι υπήρξε διεθνής με τη Γαλλία και έκανε το ντεμπούτο του τον Αύγουστο του 2004, σε φιλικό αγώνα με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Συμμετείχε με τη Γαλλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.
Εθνική ομάδα
Ο Σκιλασί κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας το 2004, κάνοντας το ντεμπούτο του σε φιλικό αγώνα ενάντια στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Συνολικά, έκανε 21 συμμετοχές για τη Γαλλία.
Ο Σκιλασί ήταν επιλέξιμος για την Εθνική Κορσικής, η οποία δεν είναι επίσημο μέλος της FIFA, έχοντας κληθεί τρεις φορές στην ομάδα για φιλικά: το 2009 εναντίον του Κονγκό, το 2011 εναντίον της Βουλγαρίας και το 2012 εναντίον μιας διεθνούς ομάδας παικτών, με προπονητή τον Ζεράρ Ουγιέ. Μπόρεσε να αγωνιστεί στην ομάδα, καθώς και οι δύο γονείς του ήταν κορσικανής καταγωγής.
Διακρίσεις
Αζαξιό
Λυών
Σεβίλλη
Ατομικές
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κορσικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Τουλόν Βαρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αζαξιό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά
Αΐν αλ-Αράμπ
Στην απογραφή του 2004 είχε πληθυσμό 44.821 κατοίκων. Η πλειοψηφία αυτών των κατοίκων είναι Κούρδοι, ενώ το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από Άραβες (5%), Τουρκμένους (5%) και Αρμένιους (1%).
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (αγγλικά: Diary of a Wimpy Kid) είναι μια σειρά βιβλίων φαντασίας γραμμένη από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι. Όλα τα βιβλία είναι τα ημερολόγια του κύριου χαρακτήρα, Γκρεγκ Χέφλι. Εναρμονισμένο σαν παιδικό ημερολόγιο, τα βιβλία γεμίζουν με χειρόγραφες σημειώσεις και απλά σχέδια με καθημερινές περιπέτειες του Γκρεγκ.
Από την κυκλοφορία της διαδικτυακής έκδοσης το 2004, τα βιβλία έχουν αποκτήσει τεράστια δημοτικότητα, καλή κριτική και εμπορική επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2008, έχει αγοραστεί πάνω από ένα εκατομμύριο φορές.
Τα βιβλία γίνονται και ταινίες από την 20th Century Fox, με τρεις ταινίες να έχουν κυκλοφορήσει μέχρι το 2012.
Ιστορικό
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα ξεκίνησε το 1998, όταν ο Κίνι έφερε μια ιδέα για ένα αδύναμο μέσης εκπαίδευσης παιδί ονόματι Γκρεγκ Χέφλι που έγραψε για την προσωπική του ζωή. Το 2004, η ιστοσελίδα FunBrain και ο Κίνι κυκλοφόρησαν μια διαδικτυακή έκδοση του ημερολογίου ενός σπασίκλα. Το βιβλίο έγινε ένα στιγμιαίο χτύπημα και η ηλεκτρονική έκδοση έλαβε περίπου 20 εκατομμύρια προβολές μέχρι το 2009. Πολλοί σε απευθείας σύνδεση αναγνώστες ζήτησαν μια έντυπη έκδοση. Ο Κίνι είχε συμφωνήσει και το 2007, Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα δόθηκε στη δημοσιότητα. Μέχρι σήμερα, δεκατρία βιβλία έχουν κυκλοφορήσει, συν ένα με τίτλο Φτιάξε το Δικό σου Βιβλίο και ένα με τίτλο Πώς Γυρίστηκε η Ταινία, ενώ έχουν δημιουργηθεί τρεις ταινίες. Το 2009, ο Κίνι ονομάστηκε ένας από τους 100 "πιο σημαντικούς ανθρώπους" του περιοδικού Time στον κόσμο.
Spin-off
Μια spin-off σειρά έχει εκδοθεί, γραμμένη από την οπτική γωνία του Ράουλι. Το πρώτο βιβλίο, Το Ημερολόγιο ενός Απίστευτα Καλού Παιδιού κυκλοφόρησε στις 9 Απριλίου του 2019, και βασίζεται στην φιλία του Γκρεγκ και του Ράουλι. Το δεύτερο βιβλίο, Η Απίστευτα Καλή Περιπέτεια του Ράουλι Τζέφερσον, στο στιλ φαντασίας, κυκλοφόρησε στις 4 Αυγούστου του 2020, αφού καθυστέρησε λόγω του COVID-19. Το τρίτο βιβλίο, Οι Απίστευτα Καλές Ιστορίες Τρόμου του Ράουλι Τζέφερσον κυκλοφόρησε στις 16 Μαρτίου του 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδικά βιβλία Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Συνέλευση της Δημοκρατίας (Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου)
Η Συνέλευση της Δημοκρατίας (Cumhuriyet Meclisi) είναι το κοινοβούλιο της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου.
Εκλογικό σύστημα
Αποτελείται από 50 μέλη, τα οποία εκλέγονται για πενταετή θητεία από μετριασμένη αναλογική εκπροσώπηση. Ένα κόμμα πρέπει να πληρεί το ελάχιστο όριο εισόδου (5% της συνολικής ψήφου) για να κερδίσει έδρες. Το κοινοβούλιο αποτελείται από 50 Βουλευτές, που επιλέγονται από έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες ταυτίζονται με τις επαρχίες της χώρας: Λεφκόσα, Γκαζιμαγκούσα, Γκίρνε, Γκιουζέλγιουρτ, Λέφκε και Ίσκελε.
Στις τουρκοκυπριακές κοινοβουλευτικές εκλογές, οι ψηφοφόροι θα ψηφίσουν για μεμονωμένους υποψηφίους. Υπάρχουν δύο τρόποι για να ψηφίσουν.
Τρέχουσα σύνθεση
Μετά τις εκλογές της 23ης Ιανουαρίου 2022, το Κόμμα Εθνικής Ενότητας, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα Αναγέννηση σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Φαΐζ Σουτσούογλου. Στις 3 Μαρτίου 2022 η Συνέλευση έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση με 29 ψήφους υπέρ και 20 κατά. Στη συνεδρίαση της 7ης Μαρτίου 2022 ο Ζορλού Τορέ εξελέγη Πρόεδρος της Συνέλευσης με 27 ψήφους υπέρ και 21 κατά.
Παραπομπές
Τουρκικης Δημοκρατιας της Βορειας Κυπρου Συνελευση Συνελευση
Ουάσινγκτον (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ουάσινγκτον υπάρχουν στις ΗΠΑ πολλές ακόμα πόλεις, κομητείες και βουνά. Επιπλέον, το Ουάσινγκτον είναι διαδεδομένο επίθετο στις αγγλόφωνες χώρες.
Τσικ Τσέρτσχιλ
Ο Τσικ Τσέρτσχιλ (αγγλ. Chick Churchill, γενν. 2 Ιανουαρίου 1946) είναι Άγγλος πιανίστας και κιμπορντίστας γνωστός ως μέλος του ροκ συγκροτήματος Ten Years After.
Βιογραφία
Ο Τσέρτσχιλ ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία έξι ετών και συνέχισε με κλασικές σπουδές μέχρι τα εφηβικά του χρόνια. Στα 15 του έγινε μέλος των Sons Of Adam, σε μία συναυλία των οποίων γνώρισε τον κιθαρίστα των The Jaybirds, Άλβιν Λι. Μαζί με τον μπασίστα Λίο Λάιονς και το ντράμερ Ρικ Λι αποτέλεσαν την σύνθεση με την οποία το συγκρότημα έγινε διάσημο.
Το 1968 και ενώ το συγκρότημα είχε αλλάξει το όνομα του σε Ten Years After, ο Τσέρτσχιλ εξασφάλισε μία οντισιόν στο "Marquee Club" του Λονδίνου και αφού έγιναν γνωστοί στο βρετανικό underground κίνημα, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ. Μέχρι το 1974 γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού με επιτυχίες όπως το "I'd Love To Change The World" και το "Love Like a Man", ενώ τέσσερις δίσκοι τους σκαρφάλωσαν στο Top-10 της πατρίδας τους. Επίσης, εμφανίστηκαν ζωντανά στο φεστιβάλ του Γούντστοκ το 1969 και στο "Isle of Wight festival" την επόμενη χρονιά, μπροστά σε κοινό που ξεπερνούσε το μισό εκατομμύριο θεατές.
Το 1973, κυκλοφόρησε το πρώτο και μοναδικό προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "You & Me", με την συμμετοχή των μελών των Ten Years After, του τραγουδιστή Γκάρι Χόπκινς, των κιθαριστών Μπέρνι Μάρσντεν και Μάρτιν Μπαρ και των ντράμερ Κόζι Πάουελ και Ρικ Ντέιβις.
Το 1976, ο Τσέρτσχιλ έγινε μάνατζερ για την "Chrysalis Music" και ένα χρόνο αργότερα αποχώρησε για να δημιουργήσει την "Whitsett Churchill Music Publishing" μαζί με τον Τιμ Γουίτσετ, προωθώντας μουσικούς από τις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες.
Παράλληλα με την καριέρα του ως μάνατζερ, συμμετείχε και στις δύο επανενώσεις των Ten Years After με τους οποίους συνεχίζει μέχρι σήμερα ηχογραφώντας δύο νέους στούντιο δίσκους μετά την αλλαγή της χιλιετίας.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι πιανίστες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Καστελγκουλιέλμο
Το Καστελγκουλιέλμο (ιταλικά: Castelguglielmo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Σαντορίνη
μικρογραφία Η Σαντορίνη ή Θήρα  είναι νησί που βρίσκεται στο νότιο Αιγαίο πέλαγος, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων, νότια της Ίου, δυτικά από την Ανάφη και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα νησιά του κόσμου. Απέχει από τον Πειραιά 128 ναυτικά μίλια και 63 ναυτικά μίλια από την Κρήτη. Πρωτεύουσα της είναι τα Φηρά, ενώ ο Αθηνιός, το μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού, έχει δημιουργηθεί στον ομώνυμο όρμο. Η έκταση της είναι 76,19 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σήμερα η Σαντορίνη είναι ένα από τους διασημότερους ταξιδιωτικους προορισμούς- τουριστικά κέντρα του κόσμου.
Είναι γνωστή για το ηφαίστειό της. Η τελευταία ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν το έτος 1950. Τμήματα του ηφαιστείου της Σαντορίνης είναι: Η Νέα Καμένη (1707-1711 μ.Χ.), η Παλαιά Καμένη (46-47 μ.Χ.), το υποθαλάσσιο ηφαίστειο Κολούμπο (ενεργό) (1650 μ.Χ.), τα Χριστιανά νησιά. Η Σαντορίνη ανήκει στο ηφαιστειακό τόξο του Αιγαίου και χαρακτηρίζεται ενεργό ηφαίστειο μαζί με τα Μέθανα, τη Μήλο και τη Νίσυρο. Η Σαντορίνη καθώς και τα νησιά Θηρασία και Ασπρονήσι είναι απομεινάρια του ηφαιστειογενούς νησιού Στρογγύλη. Η Στρογγύλη ήταν ένας ηφαιστειακός κώνος. Το κεντρικό τμήμα της ανατινάχτηκε μαζί με τον κρατήρα του ηφαιστείου από τη Μινωική έκρηξη που έγινε το 1613 π.Χ. και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αυτού που σήμερα ονομάζουμε καλδέρα της Σαντορίνης και την καταστροφή του προϊστορικού πολιτισμού του νησιού. Στο θαλάσσιο χάσμα που σχηματίστηκε μεταξύ Θήρας και Θηρασίας, που έχει βάθος 1.500 μέτρων, κατά καιρούς βγήκαν στην επιφάνεια ηφαιστειακοί κώνοι που σχημάτισαν τα εξής νησιά: την Παλαιά, τη Μικρή και τη Νέα Καμένη, την Καμένη Γεωργίου του Α΄, την Καμένη του Φουκέ, την Αφρόσσα και τη Δάφνη. Όλα αυτά τα νησιά μεγάλωναν σιγά-σιγά και ενώθηκαν, εκτός από την Παλαιά Καμένη.
Όνομα
Πριν τη μεγάλη ηφαιστειακή καταστροφή των προϊστορικών χρόνων η νήσος ήταν στρογγυλή και είχε το όνομα Στρογγύλη, ενώ αργότερα απέκτησε τα ονόματα Καλλίστη ή Καλλιστώ (από το αρχαίο καλλίστη «η ομορφότερη»), Φιλητέρη ή Φιλωτέρα, Καλαυρία, Καρίστη, Τευσία, Θηραμένη καθώς και Ρήνεια.
Το μετέπειτα κλασικό όνομα της νήσου Θήρα προήλθε από τον αρχαίο Σπαρτιάτη Θήρα που από τη Σπάρτη προερχόμενος αποίκησε πρώτος τη νήσο αυτή. Το δε όνομα Σαντορίνη προέρχεται από τους διερχόμενους Φράγκους Σταυροφόρους οι οποίοι κατά το πέρασμα τους στέκονταν για ανεφοδιασμό κοντά σε εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, που βρίσκεται στη σημερινή περιοχή της Περίσας πίσω από τον ιερό ναό του Τιμίου Σταυρού (την αποκάλεσαν Σάντα Ιρίνα), η οποία υπήρχε στο νησί. Αρχικά υπήρχε η άποψη ότι η εκκλησία αυτή ήταν το παρεκκλήσι της Αγίας Ειρήνης που υπήρχε στη Θηρασιά, σήμερα θεωρείται πιθανότερο να πρόκειται για τη μεγαλοπρεπέστατη παλαιοχριστιανική τρίκλιτη βασιλική της Αγίας Ειρήνης στη Θήρα, τα ερείπια της οποίας ανακαλύφθηκαν το 1992.
Επί τουρκοκρατίας οι Τούρκοι την ονόμαζαν Δερμετζίκ ή Διμερτζίκ («μικρός μύλος»), πιθανώς από τους πολλούς μικρούς ανεμόμυλους που ξεχώριζαν από μακριά. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας επίσημα καθιερώθηκε το όνομα Θήρα, πλην όμως οι ξένοι χάρτες συνέχισαν να την ονοματίζουν Σαντα-Ιρίνα από την οποία και παρέμεινε με μικρή παραφθορά από τους Έλληνες ως Σαντορίνη.
Γεωγραφία
thumb|right|300px|Η Σαντορίνη (Δεξιά) thumb|300px|Η καλδέρα της Σαντορίνης. 3D απεικόνιση thumb|right|300px|Η καλδέρα της Σαντορίνης. Αεροφωτογραφία
Η Σαντορίνη βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος από 36o 19' 56" έως 36o 28' 40" Βόρειο και γεωγραφικό μήκος από 25o 19' 22" έως 25o 29' 13" Ανατολικό. Η σημερινή ημικυκλική και περισσότερο πεταλοειδής μορφή της νήσου οφείλεται στις κατά καιρούς ηφαιστειακές εκρήξεις που μετέβαλαν το αρχικό στρογγυλό σχήμα της. Η όψη της από τη πλευρά του ηφαιστείου παρουσιάζεται βραχώδης και απόκρημνη σε αντίθεση με την ομαλότητα του εδάφους της στο υπόλοιπό της. Η επιφάνειά της, 76,19 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι κατά το πλείστον ελαφρόπετρα πολύ δεκτική σε καλλιέργεια. Στο ΝΑ τμήμα της, βρίσκεται το βουνό του Προφήτη Ηλία με το ομώνυμο μοναστήρι του 18ου αιώνα, το οποίο έχει υψόμετρο 567 μέτρα και αποτελείται από τιτανώδη βράχια και λευκό μάρμαρο. Αυτά τα ασβεστολιθικά πετρώματα είναι τα παλαιότερα της Σαντορίνης και σχημάτισαν ένα μικρό νησί πριν αρχίσει η ηφαιστειακή δραστηριότητα. Συνέχεια αυτού είναι το Μέσα Βουνό ή Βουνό του Αγίου Στεφάνου, λόγω του παλαιοχριστιανικού ναού που υπάρχει εκεί και το οποίο έχει υψόμετρο 366 μέτρα. Ο ενδιάμεσος αυχένας που συνδέει τα δύο βουνά αποκαλείται Σελλάδα. Η περίμετρος της Σαντορίνης είναι περίπου 36 ναυτικά μίλια και παρουσιάζει έξι όρμους: Το Αμμούδι ή Άγιος Νικόλαος, στη Πάνω Μεριά (Οία Θήρας), της Αρμένης, επίσης στη Πάνω Μεριά, τον όρμο Μουζάκι, τους όρμους Φηρών και Αθηνιού και τον όρμο του Μπάλου στο Ακρωτήρι.
Γενικά η Σαντορίνη είναι άνυδρος και ξερή, χωρίς λίμνες, ποταμούς, ρεματιές ή χαράδρες. Οι αρδευτικές ανάγκες της καλύπτονται κυρίως από γεωτρήσεις που γίνονται στο υπέδαφός της, όπου συγκεντρώνεται κυρίως το βρόχινο νερό. Υφίστανται στη νήσο τρεις κύριες πηγές καθώς και τέσσερις ιαματικές πηγές. Το έδαφος του νησιού είναι ηφαιστειογενές, πεδινό στο μεγαλύτερο μέρος του και βραχώδες από την πλευρά του ηφαιστείου. Το έδαφος είναι εύφορο και ευνοεί την καλλιέργεια των αμπελιών, της φάβας και της ντομάτας (άνυδρη και μικρόκαρπη ποικιλία). Στο νησί καλλιεργούνται 15.000 στρέμματα με αμπελώνες, ενώ σχεδόν τα μισά (7.100 στρέμματα) καλλιεργούνται στην περιοχή της Οίας. Η υψηλότερη κορυφή είναι ο Προφήτης Ηλίας (567μ.).
Πριν αρχίσει η ηφαιστειακή δραστηριότητα στη Σαντορίνη, πριν 2 με 2,5 εκατομμύρια χρόνια, στη θέση της Σαντορίνης υπήρχε ένα μικρό νησί που αποτελούταν από μεταμορφωσιγενή πετρώματα, κυρίως μεταμορφωμένους ασβεστόλιθους και σχιστόλιθους. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα αρχικά έλαβε χώρα στη περιοχή του Ακρωτηρίου και στις νησίδες Χριστιανά Θήρας. Αυτά τα πετρώματα σήμερα έχουν αλλοιωθεί έντονα. Στη συνέχεια, πριν 500.000 χρόνια περίπου, δημιουργήθηκε στα βόρεια του νησιού το ηφαίστειο της Περιστερίας, το οποίο παρήγαγε ανδεσιτικές λάβες. Σήμερα υπολείμματα του ηφαιστείου αυτού βρίσκονται στο Μικρό Προφήτη Ηλία και το Μεγάλο Βουνό. Συγχρόνως μικρότερα ηφαίστεια - κώνοι σκωρίας ήταν ενεργά προς τα νότια, στον Μπάλο, Κόκκινη Παραλία και Κοκκινόπετρα. Στη συνέχεια μέχρι πριν 200.000 χρόνια, δημιουργείται ένα ασπιδωτό ηφαίστειο που ενώνει όλα τα επιμέρους νησιά. Αυτή η φάση τελειώνει με μια σειρά ισχυρών εκρήξεων που δημιουργεί την πρώτη καλντέρα. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα παρατηρείται ξανά πριν 180.000 χρόνια. Μια δεύτερη καλντέρα δημιουργείται πριν 40.000 με 60.000 χρόνια από ισχυρές εκρήξεις. Στη συνέχεια σχηματίζονται ηφαίστεια του Σκάρου και της Θηρασιάς, τα οποία καταστρέφονται από την έκρηξη του Ρίβα πριν 21.000 χρόνια. Τον 17ο αιώνα π.Χ. λαμβάνει χώρα η μινωική έκρηξη, η οποία δίνει στην καλντέρα το σημερινό της σχήμα. Η μινωική έκρηξη είναι από τις μεγαλύτερες των ιστορικών χρόνων και είχε σημαντικό αντίκτυπο στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο όγκος των ηφαιστειακών αναβλημάτων υπολογίζεται ανάμεσα σε 39 και 61, ίσως και 99 κυβικά χιλιόμετρα και κάλυψαν με ένα στρώμα πάχους δεκάδων μέτρων τη Σαντορίνη. Η δραστηριότητα κατά τους ιστορικούς χρόνους δημιούργησε τις νησίδες Νέα Καμένη Θήρας και Παλαιά Καμένη Θήρας μέσα στην καλντέρα.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στη Σαντορίνη είναι αποτέλεσμα της καταβύθισης της Αφρικανικής πλάκας κάτω από την Ευρασιατική, ή ακριβέστερα την υποπλάκα του Αιγαίου. Η καταβύθιση γίνεται με ταχύτητα 5 cm/έτος προς τα βορειοανατολικά με γωνία 30-40°, και το όριο μεταξύ των δύο πλακών βρίσκεται στην ελληνική τάφρο νότια της Κρήτης. Η πλάκα της Αφρικής λιώνει σε μεγάλο βάθος και στη συνέχεια τα λιωμένα πετρώματα ανέρχονται στην επιφάνεια και σχηματίζουν τα ηφαίστεια των Μεθάνων, της Μήλου, της Σαντορίνης και της Νισύρου, τα οποία αποτελούν το Ηφαιστειακό Τόξο του Νοτίου Αιγαίου. Το σύμπλεγμα της Σαντορίνης, που περιλαμβάνει επίσης τις νησίδες Χριστιανά και το υποθαλάσσιο ηφαίστειο Κολούμπο, είναι το πιο ενεργό του τόξου.
Κλίμα
Σύμφωνα με τον σταθμό του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών η Σαντορίνη παρουσιάζει ένα θερμό ημίξηρο κλίμα στέπας με μέσο ετήσιο υετό περίπου στα 280 χιλιοστά. Το κλίμα της Σαντορίνης είναι ιδιόμορφο και παρόλο που είναι το νοτιότερο νησί των Κυκλάδων είναι και το ψυχρότερο. Αυτό οφείλεται κυρίως στους βορειοανατολικούς ανέμους, ωστόσο ο χειμώνας είναι ήπιος με μέση θερμοκρασία περίπου 12 °C. Το χειμώνα δεν παρουσιάζονται συχνές βροχοπτώσεις, ενώ το καλοκαίρι δεν βρέχει σχεδόν ποτέ με αποτέλεσμα η Σαντορίνη να αποτελεί πόλο έλξης πολλών τουριστών από όλο τον κόσμο.
thumb|right| Η έκταση του Δήμου Θήρας
Διοικητική Διαίρεση
Με βάση το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ολόκληρη η Σαντορίνη καθώς και τα νησιά Θηρασία, Ασπρονήσι και Άνυδρος, το σύμπλεγμα νησιών Χριστιανά, και η Παλαιά και η Νέα Καμένη ανήκουν διοικητικά στον Δήμο Θήρας, ο οποίος έχει πρωτεύουσα τη Θήρα. Αποτελείται από τις δημοτικές ενότητες Θήρας και Οίας. Πριν το 2011 η Κοινότητα Οίας ήταν αυτόνομη με πρωτεύουσα την Οία.
Ιστορία
thumb|Το [[πλοίο της Θήρας (μοντέλο), 16ος αιώνας π.Χ., Τεχνολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης]]
Αρχαιότητα
Οι Δωριείς άφησαν έναν μεγάλο αριθμό από επιγραφές σε λίθο που υποδηλώνει τις Γενετήσιες σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα ανάμεσα στους συγγραφείς των επιγραφών και των ερωμένων τους. Ο Φρειδερείκος Χίλλερ φον Γκέρτρινγκεν που βρήκε τις επιγραφές κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δημιουργήθηκαν τελετουργικά, οι τεχνίτες που τις κατασκεύασαν ήταν επαγγελματίες και δεν ήταν οι συγγραφείς των επιγραφών. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο μετά από επτά χρόνια ξηρασίας η Θήρα έστειλε εποίκους στη Βόρεια Αφρική που ίδρυσαν πολλές πόλεις, ανάμεσα τους την Κυρήνη. Η Θήρα ήταν το μοναδικό νησί από τις Κυκλάδες που αρνήθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. να συμμαχήσει με την Αρχαία Αθήνα και να εισέλθει στη Συμμαχία της Δήλου, όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος δήλωσαν σύμμαχοι της Σπάρτης λόγω Δωρικής καταγωγής. Οι Αθηναίοι την κατέλαβαν αλλά μετά την ήττα τους στη Μάχη στους Αιγός Ποταμούς (404 π.Χ.) αναγκάστηκαν να την παραδώσουν. Στην Ελληνιστική περίοδο έγινε η κύρια ναυτική βάση για τους βασιλείς της Αιγύπτου από τη Δυναστεία των Πτολεμαίων.
Βυζαντινοί χρόνοι
Το 726 μ.Χ. έγινε έκρηξη στη βορειοανατολική πλευρά της Παλαιάς Καμένης και εμφανίστηκε νέο νησί, το οποίο γρήγορα ενώθηκε με αυτήν. Η έκρηξη θεωρήθηκε ως δείγμα θεϊκής οργής κατά του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου, ο οποίος ήταν εικονομάχος. Οι αντίπαλοι του αυτοκράτορα χρησιμοποίησαν το γεγονός για να υποκινήσουν εξέγερση, η οποία τελικά εκδηλώθηκε το 727, τόσο στις Κυκλάδες όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα, καθώς και στη Βενετία. Αρχηγός της επανάστασης ήταν ο τουρμάρχης της Ελλάδας Αγαλλιανός και ο Στέφανος. Οι επαναστάτες όρισαν άλλο αυτοκράτορα, έναν Κρητικό που ονομαζόταν Κοσμάς, και πλεύσανε προς την Κωνσταντινούπολη. Ο στόλος καταστράφηκε με το υγρό πυρ, στις 18 Απριλίου του 727, ενώ από τους αρχηγούς της επαναστάσεως, ο μεν Αγαλλιανός ρίχτηκε στη θάλασσα, οι δε Στέφανος και Κοσμάς παραδόθηκαν και αποκεφαλίσθηκαν.
thumb|right|Το καστέλι του Εμπορείου.
Από την Άλωση του 1204 έως την Επανάσταση του 1821
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, ο Μάρκος Σανούδος, ίδρυσε το δουκάτο του Αιγαίου με έδρα τη Νάξο (1207). Τα υπόλοιπα νησιά που περιλάμβανε το Δουκάτο του Αιγαίου ή Δουκάτο της Νάξου ήταν η Σύρος, η Κίμωλος, η Μήλος, η Ίος, η Θήρα και η Ανάφη. Η Θήρα και η Θηρασία παραχωρήθηκαν στον Ιάκωβο Μπαρρότσι και παρέμειναν στην οικογένεια αυτή, με μικρά διαλείμματα, ως το 1480. Τότε η Θήρα δόθηκε ως προίκα από το δούκα της Νάξου Ιάκωβο Γ΄ Κρίσπι στην κόρη του Φιορέντσα και στον σύζυγό της Δομίνικο Πιζάνι, γιο του δούκα της Κρήτης. Το νησί, λίγο μετά το θάνατο του Ιακώβου Κρίσπι, καταλήφθηκε από τον αδελφό του Ιωάννη και προσαρτήθηκε στη Νάξο. Κατά τους χρόνους της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, πολλές ελληνικές χώρες παρέμεναν κάτω από λατινική κυριαρχία.
Κατά το 1537 η Θήρα, ακολουθώντας τη μοίρα και των άλλων νησιών του Αιγαίου, δέχτηκε τις επιδρομές του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα. Ο Μπαρμπαρόσα απέσπασε την Κέα, τη Μύκονο και τη Θήρα από τη λατινική κυριαρχία και ανάγκασε τους δυνάστες των νησιών να αναγνωρίσουν την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Η Θήρα περιήλθε τελικά στους Τούρκους το 1566, με εξαίρεση το καστέλι του Ακρωτηρίου, το οποίο πέρασε στα χέρια των Τούρκων το 1617. Όταν το 1579 πέθανε ο Ισπανοεβραίος Ιωσήφ Νασί, στον οποίο είχαν παραχωρηθεί οι Κυκλάδες από την Υψηλή Πύλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι νησιώτες έστειλαν πρεσβεία στο σουλτάνο Μουράτ Γ΄(1574 – 1595) για να ζητήσουν χορήγηση προνομίων. Στους απεσταλμένους των νησιών ανήκαν και εκπρόσωποι της Σαντορίνης. Με ορισμό που εκδόθηκε το 1580, στα νησιά των Κυκλάδων παραχωρήθηκαν σημαντικά προνόμια, τα οποία ανανεώθηκαν το 1628 – 1629 και αργότερα. Το καθεστώς των προνομίων βοήθησε στην οργάνωση συστήματος αυτοδιοίκησης και στην ανάπτυξη εμπορικής δραστηριότητας σε αυτά.
Παρά το άγονο έδαφος και τους καταστρεπτικούς σεισμούς που έπλητταν το νησιωτικό σύμπλεγμα της Σαντορίνης – όπως επικράτησε να ονομάζεται κατά τη Βενετοκρατία – παρουσίασε επίδοση στη γεωργία και στη ναυτιλία. Το 1770 ο πληθυσμός του νησιού έφθανε τους 9.000 και όπως προκύπτει από το ποσό του φόρου που κατέβαλλε το νησί, πρέπει να ήταν ευπορότερο σε σύγκριση με τα άλλα νησιά. Στις αρχές του 19ου αιώνα η οικονομική ευρωστία του νησιού συνεχιζόταν, όπως επίσης και η επίδοση στο ναυτικό. Το 1807, κατά τη ναυτολογία που πραγματοποίησε η Πύλη για την αντιμετώπιση των αναγκών της στη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, η Θήρα υποχρεώθηκε να αποστείλει στον τουρκικό ναύσταθμο 50 ναύτες, όσους δηλαδή και η Μύκονος, γεγονός που φανερώνει τη μεγάλη ανάπτυξη του ναυτικού του νησιού. Ανάπτυξη παρατηρήθηκε επίσης κατά τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας και στην παιδεία, ενώ η μονή του Προφήτη Ηλία στο νησί αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα μοναστηριακά κέντρα των Κυκλάδων.
Στα τέλη Απριλίου του 1821, μετά από παραγγελία του Αλ. Υψηλάντη, οι Θηραίοι έστειλαν στις Σπέτσες 71 ναύτες με έναν ιερέα και τον προεστώτα Νικόλαο Δεκαζά για να υπηρετήσουν στα σπετσιώτικα πλοία που ήδη είχαν αρχίσει τον επαναστατικό αγώνα. Στις 5 Μαΐου του 1821, κατά την εορτή της πολιούχου του νησιού Αγίας Ειρήνης, ο καπετάνιος Ευάγγελος Ματζαράκης, επίτροπος του Αλ. Υψηλάντη, σήκωσε τη σημαία της επανάστασης στη Σαντορίνη. Μετά από αυτό οι κάτοικοι έδιωξαν τον αρχιεπίσκοπο Ζαχαρία από την αρχιεπισκοπή του επειδή κατά την τελετή της κήρυξης της Επανάστασης καθόταν ήσυχος στο σπίτι του και γι'αυτό θεωρήθηκε από μερικούς τουρκόφιλος. Αργότερα λαϊκοί και κληρικοί, βεβαιώνοντας την αγάπη του προς το λαό και την πατρίδα, ζήτησαν την επάνοδό του, κάτι που έγινε δεκτό από τον κυβερνήτη Υψηλάντη.
Παταγονία
thumb|250px|Δορυφορική άποψη της Παταγονίας από τη [[NASA]] thumb|250px|Η περιοχή της Παταγονίας προσδιορίζεται με πορτοκαλί χρώμα thumb|250px|Άποψη του εθνικού πάρκου [[Τόρρες ντελ Πάινε στη χιλιανή Παταγονία]] thumb|250px|Χαρακτηριστικό τοπίο της Παταγονίας thumb|250px|Εναέρια φωτογραφία της Παταγονίας (Χιλή) Η Παταγονία (ισπανικά: Patagonia) προσδιορίζεται ως γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει το νοτιότερο τμήμα της Νότιας Αμερικής και βρίσκεται στις νότιες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής. Δυτικά και νότια περιλαμβάνει την οροσειρά των Άνδεων, ενώ ανατολικά τα υψίπεδα και τις πεδιάδες των αργεντινών πεδιάδων (πάμπας).
Σαντορίνη
Νεότεροι χρόνοι
thumb|right|Χάρτης της Σαντορίνης του 1848 Μετά την απελευθέρωση της Σαντορίνης και την ένταξή της στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος το 1830, έφτασαν και εγκαταστάθηκαν στο νησί οικογένειες Μικρασιατών που έδωσαν σημαντική ώθηση στην οικονομία και τον πολιτισμό. Κύριες οικονομικές δραστηριότητες της εποχής ήταν το εμπόριο και η ναυτιλία. Το 1852, η Σαντορίνη, με 7.222 κατοίκους είναι το δεύτερο σημαντικότερο εμπορικό κέντρο μετά τη Σύρο στις Κυκλάδες, με συναλλαγές κυρίως με τη Ρωσία, η οποία είναι η κύρια χώρα εισαγωγής σαντορινιού κρασιού. Μια άλλη σημαντική πηγή εισοδήματος ήταν η καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων και ιδίως η παρασκευή κρασιού.
Παταγονία
Το όνομα Παταγονία προέρχεται, με βάση ορισμένους ερευνητές, από τη λέξη «παταγών» (patagon), την οποία αρχικά χρησιμοποίησε ο Μαγγελάνος για να περιγράψει τους ιθαγενείς που συνάντησε κατά την εκστρατεία του, και θεώρησε ότι είχαν γιγάντιες διαστάσεις. Σήμερα, πιστεύεται ότι οι Παταγόνες ήταν Ινδιάνοι Τεουέλτσες, οι οποίοι είχαν μέσο ύψος 1,80 εκ. σε σύγκριση με το μέσο ύψος των 1,55 εκ. των Ισπανών εξερευνητών, εκείνη την εποχή.
Σαντορίνη
Νεότεροι χρόνοι
Το ηφαίστειο της Σαντορίνης άρχισε να εκρήγνυται τις 26 Ιανουαρίου 1866. Πριν την έκρηξη παρατηρήθηκε αύξηση της θερμοκρασίας των νερών κοντά στη νέα Καμένη. Η έκρηξη περιλάμβανε την έκχυση λάβας και τη δημιουργία δόμων. Ένας σεισμός 6,1 ρίχτερ έλαβε χώρα τις 30 Ιανουαρίου και προκάλεσε ζημίες σε 50 σπίτια και δύο εκκλησίες. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία η έκρηξη τελείωσε τις 15 Οκτωβρίου 1870. Η έκρηξη έλαβε χώρα στο κρατήρα του Αγ. Γεωργίου και της Αφρόεσσας, δημιούργησε τις νησίδες του Μαΐου που σήμερα έχουν καταβυθιστεί, και τριπλασίασε την έκταση της παλαιάς Καμένης. thumb|Η Λάβα πάνω στο ηφαίστειο.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στο νησί οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων. Στη Σαντορίνη είχαν εγκατασταθεί και μετά το 1830 πολλοί Μικρασιάτες καθώς το νησί ήταν πλέον ελληνικό και παρείχε ασφάλεια, ενώ και οι σχέσεις των Κυκλάδων με τα παράλια της Μικράς Ασίας ήταν στενές από τα αρχαία ακόμα χρόνια. Οι 548 Μικρασιάτες, άνδρες γυναίκες και παιδιά, εγκαταστάθηκαν σε διάφορους οικισμούς του νησιού όπως ο Βόθωνας, η Έξω Γωνιά, το Ημεροβίγλι, η Θήρα (τα Φηρά), το Μεγαλοχώρι, η Μεσσαριά, η Οία και ο Πύργος.
Παταγονία
Ανατολικά από τις Άνδεις η Παταγονία εκτείνεται βόρεια από τους ποταμούς Νεουκέν και Κολοράδο στην Αργεντινή, ενώ δυτικά των Άνδεων εκτείνεται νότια από το γεωγραφικό πλάτος 39° Ν, χωρίς να περιλαμβάνει το Αρχιπέλαγος Τσιλοέ. Το τμήμα της Παταγονίας που ανήκει στην Αργεντινή περιλαμβάνει τις επαρχίες Νεουκέν, Ρίο Νέγρο, Τσουμπούτ, Σάντα Κρους και Γη του Πυρός, καθώς και νότιες εκτάσεις των επαρχιών του Μπουένος Άιρες, της Μεντόσα και της Λα Πάμπα. Η χιλιανή Παταγονία περιλαμβάνει το νότιο τμήμα της περιφέρειας Λος Λάγος, και το σύνολο της έκτασης των περιφερειών Αϊσέν και Μαγαγιάνες, εκτός των τμημάτων της Ανταρκτικής που διεκδικούν οι δύο χώρες.
Σαντορίνη
Νεότεροι χρόνοι
Στις 28 Ιουλίου 1925 παρατηρήθηκαν σεισμικές δονήσεις, προειδοποιώντας τους κατοίκους ότι μια έκρηξη επίκειται. Στην περιοχή των Κόκκινων Νερών, ανάμεσα στις νησίδες Νέα και Μικρή Καμένη, η θερμοκρασία της θάλασσας αυξήθηκε και η θάλασσα άλλαξε χρώμα. Η έκρηξη ξεκίνησε τις 25 Αυγούστου με φρεατικές εκρήξεις, ενώ αργότερα παρατηρήθηκαν εκρηκτικές στήλες με ηφαιστειακή στάχτη που έφτασε σε ύψος 3,5 χιλιομέτρων. Η δραστηριότητα επικεντρώθηκε στον ηφαιστειακό δόμο Δάφνη, από όπου εκχύθηκε λάβα και οδήγησε στην ένωση της Νέας και τη Μικρή Καμένη. Η πρώτη φάση της έκρηξης τελείωσε το 1926. Ένας δεύτερος, μικρότερος δόμος που σχηματίστηκε σε νέα έκρηξη το 1928 πήρε το όνομα Ναυτίλος. Το ηφαίστειο εξερράγει ξανά το 1939, και δημιούργησε τους δόμους Τρίτωνα, Κτενά κα Φουκέ και τις ροές λάβας Σμιθ, Ρεκ και Νίκης. Η έκρηξη τελείωσε τον Ιούλιο του 1941. Η πιο πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου έλαβε χώρα από τις 10 Ιανουαρίου 1950 μέχρι 2 Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου και δημιούργησε το δόμο του Λιάστικα. Αυτά τα ηφαιστειακά πετρώματα είναι τα πιο πρόσφατα που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σαντορίνη καταλήφθηκε πρώτα από Ιταλικές (το 1941) και έπειτα, το 1943, από Γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Στις 9 Ιουλίου 1956 σημειώθηκε κοντά στην Αμοργό σεισμός μεγέθους 7,8 ρίχτερ, ο οποίος ήταν ο ισχυρότερος που έλαβε χώρα στην Ευρώπη κατά τον 20ο αιώνα. Ο κύριος σεισμός, μαζί με ένα μετασεισμό 6,9 ρίχτερ που ακολούθησε 12 λεπτά αργότερα, προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές σε Σαντορίνη, Αστυπάλαια, Ανάφη, Κάλυμνο, Λέρο, Αμοργό και Πάτμο, 53 θανάτους, καθώς και ένα από τα μεγαλύτερα τσουνάμι στο Αιγαίο, με ύψος μέχρι 25 μέτρα. Μετά αυτό το γεγονός μεγάλο μέρος του πληθυσμού έφυγε από το νησί. Τη δεκαετία του 1960 άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός στη Σαντορίνη, φτάνοντας στο αποκορύφωμα του στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Από τότε ο τουρισμός στο νησί γνωρίζει συνεχή ανάπτυξη, έχοντας καταστήσει πλέον τη Σαντορίνη σε ένα από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς σε διεθνές επίπεδο. Οι κρουαζιέρες ξεκινούν στο νησί από τον Μάρτιο και συνεχίζονται μέχρι και τέλη Νοεμβρίου, έχοντας επεκτείνει χρονικά πολύ την τουριστική περίοδο. Τους καλοκαιρινούς μήνες περισσότερα από 30 με 40 έκτακτες πτήσεις (τσάρτερς) από κάθε γωνιά του κόσμου προσγειώνονται στο αεροδρόμιο του νησιού.
Παταγονία
Έκταση και δημογραφικά στοιχεία
Η συνολική έκταση που καλύπτει η περιοχή της Παταγονίας ανέρχεται σε 1.043.076 τ.χλμ., ενώ ο συνολικός της πληθυσμός σε περίπου 2 εκατομμύρια κατοίκους με μέση πληθυσμιακή πυκνότητα 1,9 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Από αυτούς περίπου το 1,7 εκατομμύριο διαμένουν στο τμήμα που ανήκει στην Αργεντινή, ενώ οι υπόλοιποι 300.000 στη Χιλιανή Παταγονία. Η αργεντινή Παταγονία έχει έκταση 786.983 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η χιλιανή 256.093 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Φυσική Γεωγραφία
Η περιοχή της Παταγονίας στην Αργεντινή αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος της από πεδιάδες με χαμηλή αραιή βλάστηση, που εκτείνονται σε επίπεδα με απότομες αναβάσεις ύψους μέχρι και 100 μέτρων. Στις περιοχές διαφορετικών επιπέδων υπάρχουν συχνά λίμνες. Το έδαφος αποτελείται από ένα τεράστιο στρώμα ψαμμίτη, ενώ προς τις Άνδεις υπάρχει πορφυρίτης, γρανίτης και βασαλτικά εδάφη λάβας. Με την αύξηση του υψομέτρου η πανίδα είναι πιο φτωχή και η χλωρίδα πλούσια, προσεγγίζοντας τα χαρακτηριστικά των δυτικών Άνδεων με κύρια στοιχεία τα κωνοφόρα και τις οξιές. Τα υψηλά ποσοστά βροχόπτωσης στις δυτικές Άνδεις και οι χαμηλές θερμοκρασίες της επιφάνειας της θάλασσας ευνοούν τον σχηματισμό ψυχρών υγρών αέριων μαζών, που με τη σειρά τους συντελούν στη διατήρηση των μεγαλύτερων παγετωνικών πεδίων στο Νότιο Ημισφαίριο μετά την Ανταρκτική.
Σαντορίνη
Νεότεροι χρόνοι
Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και τους χειμερινούς μήνες οι επισκέψεις τουριστών στο νησί δεν σταματούν, ιδιαίτερα από χώρες της Ασίας. Η τεράστια τουριστική ανάπτυξη της Σαντορίνης είναι φυσικό να έχει αλλοιώσει και τον χαρακτήρα του νησιού. Εκατοντάδες νέα κτίσματα έχουν κάνει την εμφάνιση τους παντού και οι περίφημες αγροτικές καλλιέργειες του νησιού και οι αμπελώνες του έχουν περιοριστεί κατά πολύ σε έκταση, δίνοντας τη θέση τους σε πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, μπαρ, εστιατόρια κλπ.
Στη Σαντορίνη μεγάλος αριθμός μπαρ και νυχτερινών κέντρων λειτουργεί χωρίς τις απαιτούμενες πολεοδομικές ή υγειονομικές άδειες, δημιουργώντας προβλήματα στους μόνιμους κατοίκους του νησιού.
Παταγονία
Φυσική Γεωγραφία
Τα χαρακτηριστικά σημεία των πεδιάδων της Παταγονίας είναι οι περιοχές εγκάρσιας ανάβασης μεταξύ τους, πιο γνωστές από τις οποίες είναι το Γκουαλίτσου, νότια από τον ποταμό Ρίο Νέγρο, το Μακιντσάο και Βαλτσέτα (που παλαιότερα γέμιζε με τα νερά της λίμνης Ναουέλ Ουαπί, τροφοδοτώντας τον ποταμό Λιμάι), το Σενγκέρ και ο ποταμός Ντεσεάδο. Εκτός από αυτά τα εγκάρσια βαθύπεδα, πολλά από τα οποία αναγνωρίζονται ως αρχαϊκές διαωκεάνιοι δίαυλοι, υπάρχουν και άλλα που καλύπτονται από λίμνες, όπως τα Γιαγκαγκτού, Μάστερς και Κολουέ Ουαπί, καθώς και ορισμένα στο κέντρο της χώρας, νότια του Πουέρτο Ντεσεάδο. Στις κεντρικές περιοχές επικρατούν εδάφη βασαλτικής λάβας που προέρχονται από ηφαιστειακές εκρήξεις, οι οποίες συντέλεσαν στον σχηματισμό του παταγονικού υψιπέδου από την τριτογενή περίοδο μέχρι και σήμερα. Στο δυτικότερο 1/3 της περιοχής η λάβα καλύπτεται από πιο πρόσφατες παγετωνικές αποθέσεις. Εκεί, σε επαφή με μεταμορφωμένα κρητιδικά πετρώματα που ανήλθαν από τον γρανίτη της τριτογενούς περιόδου, η διάβρωση από την ξαφνική τήξη και υποχώρηση των παγετώνων και τις τεκτονικές κινήσεις έχει σχηματίσει ένα μεγάλο διάμηκες βαθύπεδο, το οποίο διαχωρίζει την πεδιάδα από τους πρώτους λόφους. Αντίστοιχο βαθύπεδο σχηματίζεται στους πρόποδες των Άνδεων, το οποίο και περιέχει τα πιο πλούσια και γόνιμα εδάφη της Παταγονίας. Επίσης, οι λιμνολεκάνες κατά μήκος των Άνδεων έχουν σχηματιστεί από μικρούς παγετώνες, όπως για παράδειγμα οι λίμνες Αρχεντίνο και Φανιάνο, καθώς και ο παράκτιος κόλπος της Μπαΐα Ινούτιλ.
Γεωλογία
thumb|250px|right|Σύννεφα στάχτης από την έκρηξη του [[Τσαϊτέν (ηφαίστειο)|ηφαιστείου Τσαϊτέν το 2008, με κατεύθυνση από την Παταγονία προς τη λεκάνη του Σαν Χόρχε στον Ατλαντικό ωκεανό]] Η γεωλογική σύνθεση της ευρύτερης περιοχής ακολουθεί την ορογραφική φυσιογνωμία της ηπείρου της Νότιας Αμερικής. Τα τριτογενή υψίπεδα, επίπεδα στα ανατολικά και με σταδιακή ανάβαση προς τα δυτικά, έχουν στη βάση τους εδάφη των Ανώτερου Κρητιδικού, ενώ λόφοι του Πρώτου και Κατώτερου Κρητιδικού εμφανίζονται επίσης, με γρανιτική και διοριτική προέλευση. Στη συνέχεια, στα δυτικά εμφανίζονται μεταμορφωμένοι σχιστόλιθοι απροσδιόριστης περιόδου, και ακολουθούν γρανίτες και γνεύσιοι, οι οποίοι και σχηματίζουν τον βασικό άξονα των Άνδεων. Στα σχιστολιθικά πετρώματα υπάρχουν περιστασιακά και πορφυρόλιθοι, ενώ τα ιζήματα του Κρητιδικού ποικίλουν. thumb|right|250px|Δορυφορική εικόνα του παγετώνα Περίτο Μορένο στην επαρχία Σάντα Κρους της Αργεντινής, καθώς και του καλύμματος πάγου των Άνδεων thumb|right|250px|Ο παγετώνας Περίτο Μορένο στην Αργεντινή thumb|right|250px|[[Ουσουάια]]
Σαντορίνη
Νεότεροι χρόνοι
Το 2020 το Υπουργείο Τουρισμού ξεκίνησε την καμπάνια ευαισθητοποίησης «Plastic-free Santorini» για την προώθηση της μείωσης αλόγιστης χρήσης πλαστικού, κάνοντας έτσι τη Σαντορίνη το πρώτο ελεύθερο από πλαστικό νησί των Κυκλάδων.
Παταγονία
Κλίμα
Το κλίμα της Παταγονίας δεν είναι τόσο ακραίο, όσο είχε υποτεθεί από τους πρώτους εξερευνητές της. Η ανατολική πλευρά είναι πιο θερμή από τη δυτική, ειδικότερα το καλοκαίρι, καθώς οι ακτές της προσεγγίζονται από το νότιο ισημερινό θαλάσσιο ρεύμα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11 °C, ενώ η μέση μέγιστη 25,5 °C και η μέση ελάχιστη −1,5 °C σε ετήσια βάση. Συγκριτικά, οι αντίστοιχες τιμές στη Μπάια Μπλάνκα στην Ατλαντική ακτή των βόρειων ορίων της Παταγονίας είναι για τη μέση ετήσια θερμοκρασία 15 °C, ενώ το εύρος των ακραίων τιμών πολύ μεγαλύτερο. Στο Πούντα Αρένας της χιλιανής Παταγονίας η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 6 °C και το μέσο εύρος κυμαίνεται μεταξύ 24,5 °C και −2 °C.
Σαντορίνη
Οικονομικός και κοινωνικός χώρος
Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους ξεκινά σταδιακά ο μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας ενώ η εκβιομηχάνιση βραδυπορεί. Η χώρα εξειδικεύεται σταδιακά στην εξαγωγή αγροτικών προϊόντων και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ελληνικό και ευρωπαϊκό, και η ναυτιλία αποτέλεσε μοχλό για τον εκσυγχρονισμό του αγροτικού τομέα κι ευρύτερα της οικονομίας. Την εποχή της δημιουργίας εθνικών κρατών στη Μεσόγειο, τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφυπνίζεται και διεκδικεί οντότητα. Καθώς η αυτοκρατορία αποδιαρθρώνεται προκύπτουν ανακατατάξεις στον χώρο. Το νεοσυσταθέν Ελληνικό κράτος επιχειρεί να οργανώσει τον δικό του χώρο κι αυτό περνάει μέσα από τη σχέση πρωτεύουσας και λοιπής χώρας. Για πολλές δεκαετίες οι περιοχές εκτός πρωτεύουσας παραμένουν σε ένα καθεστώς που συνεχίζει τη δομή της τοπικής αυτοδιοίκησης, τουλάχιστον άτυπα. Η διασύνδεση των κατοικημένων σημείων, άτακτη και αποσπασματική, δεν είχε οργανωμένο και σταθερό αποτύπωμα στον χώρο. Η κατάσταση αυτή όμως ήταν ένας ακόμη παράγοντας που ευνόησε την ανάγκη για αυτάρκεια τόσο στην ηπειρωτική όσο και στη νησιωτική Ελλάδα.
Η βελτίωση και ανάπτυξη των λιμανιών γίνεται στήριγμα του θαλάσσιου δικτύου. Η οργάνωση της λιμενικής υποδομής σε εθνικό επίπεδο εκφράζει μια τάση ανάπτυξης εμπορική, οικονομική σε τοπικό και ευρύτερο κρατικό επίπεδο. Είναι βεβαίως μεγάλη η διαφοροποίηση μεταξύ των λιμανιών και των νησιών, σε αυτό έχει καθοριστική επίδραση το φυσικό περιβάλλον.
Όσον αφορά την οργάνωση των επαγγελμάτων στο χώρο των Κυκλάδων κύρια δραστηριότητα ήταν η παραγωγή, επεξεργασία και διακίνηση του κρασιού, που αποτέλεσε ένα από τα βασικά εξαγώγιμα προϊόντα της Ελλάδας από την εποχή της σύστασης του Ελληνικού Κράτους.
Μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774, διευρύνεται το πεδίο δράσης των ελληνικών πλοίων. Το άνοιγμα της Μαύρης Θάλασσας επιτρέπει στους νησιώτες να επεκτείνουν το εμπόριό τους στη μεταφορά των ρωσικών δημητριακών. Η ιστιοφόρος ναυτιλία αντέχει γερά ως τη δεκαετία του 1880, παρά τις δυσκολίες και τις επιζήμιες επιπτώσεις του Κριμαϊκού πολέμου (1854-1855). Από κει και πέρα τα ιστιοφόρα υποχωρούν μπροστά στα ατμόπλοια, που κερδίζουν γρήγορα έδαφος από το 1875.
Το σημαντικότερο αγροτικό προϊόν που εισήγαγε η Ελλάδα είναι τα δημητριακά, ειδικότερα το σιτάρι. Οι εισαγωγές δημητριακών παρουσιάζουν άνοδο μέχρι το 1887 και παραμένουν σταθερές μέχρι το 1904. Η σιτοπαραγωγός Θεσσαλία προσαρτήθηκε στο Ελληνικό κράτος από το 1881 αλλά παρόλα αυτά δεν μειώθηκαν οι εισαγωγές σιτηρών από το εξωτερικό.
Ο νησιωτικός πληθυσμός των Κυκλάδων τον 19ο αιώνα, στον μεγαλύτερο βαθμό, βρίσκεται ακινητοποιημένος και περιχαρακωμένος σε μικρές νησίδες γης με σημαντική ανεπάρκεια εγχώριων πόρων. Οι επαφές με το «εξωτερικό» όμως, η εμπορική δραστηριότητα που αναπτύσσουν εξασφαλίζουν ζωτικές προμήθειες και σε κάποιες περιπτώσεις αποτελούν πηγή πλουτισμού για τους τόπους αυτούς. Οι Κυκλάδες ανταλλάσσουν το κρασί τους και τα κουκούλια μεταξιού ή μετάξι ή προϊόντα του υπεδάφους τους με ζάχαρη και καφέ, κατεργασμένα προϊόντα, κυρίως υφάσματα, δέρματα και ξυλεία.
Το 1852 η Σαντορίνη (με έκταση 76,2 χλμ² και πληθυσμό 7.222 κατοίκους) καταφέρνει να παρουσιάσει μια εμπορική κίνηση που υπερβαίνει κατά πολύ, σε όγκο, την αντίστοιχη των άλλων Κυκλάδων με εξαίρεση τη Σύρο. Η ναυτική περιφέρεια της Σαντορίνης περιλαμβάνει τα νησιά Αμοργός, Ίος, Ανάφη. Εμπορεύεται απ’ ευθείας με τη Ρωσία όπου διοχετεύεται το σύνολο του παραγόμενου κρασιού. Από εκεί τα μεγάλα σαντορινιά πλοία μεταφέρουν δημητριακά και αφού ξεφορτώσουν μέρος αυτών στο νησί, συνεχίζουν για τη Γαλλία, την Ιταλία και την Αγγλία. Επίσης η Σαντορίνη εξάγει θηραϊκή γη (5%) στην Αυστρία και σε ελληνικά λιμάνια. Τα προϊόντα που φέρνουν προς τη Σαντορίνη τα πλοία είναι κυρίως υφάσματα (βαμβακερά και μεταξωτά), είδη κιγκαλερίας, αρώματα, αποικιακά είδη. Για τη διεξαγωγή εμπορίου με δικά τους καράβια, οι έμποροι και πλοιοκτήτες της Σαντορίνης διαθέτουν πλοία μεγάλης χωρητικότητας. Ο στόλος της ναυτικής αποτελείται από 200 πλοία συνολικής χωρητικότητας 14.755 τόνων, ενώ τα 31 υπερβαίνουν τους 200 τόνους.
Στον τομέα της ναυτιλιακής και εμπορικής δραστηριότητας η Σαντορίνη διαθέτει το 40% του συνολικού αριθμού των πλοίων των Κυκλάδων. Η Άνδρος, όπως και η Σαντορίνη, έχει έναν στόλο που επίσης περιλαμβάνει μεγάλης χωρητικότητας πλοία και εμπορεύεται απ’ ευθείας με λιμάνια του εξωτερικού χωρίς να περνούν τα πλοία της απαραίτητα από τη Σύρο ή τον Πειραιά αργότερα.