cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίον Κίτσου
Ο Ιόν Κίκου (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1972) είναι Μολδαβός πολιτικός και Πρωθυπουργός της Μολδαβίας από τον Νοέμβριο του 2019. Αντικατέστησε την
Φρούριο Πλακωτό
Η είσοδος του φρουρίου έχει ύψος 3 μέτρων και σώζεται σχεδόν ατόφια.
Ίον Κίτσου
Μάγια Σάντου, η οποία καθαιρέθηκε μετά από πρόταση μομφής την οποία ενέκρινε το Κοινοβούλιο της Μολδαβίας.
Φρούριο Πλακωτό
Η λιθοδομή του φρουρίου είναι επιμελής και σύμφωνα με την γεωλογική μορφολογία του σημείου που είναι χτισμένο, για την κατασκευή του έχουν χρησιμοποιηθεί σχιστόλιθοι της περιοχής.
Ίον Κίτσου
Βιογραφία
μικρογραφία|Ο Κίτσου (πρώτος από αριστερά αριστερά) με τον Μολδαβό σύμβουλο εθνικής ασφάλειας [[Βίκτορ Γκαϊτσίουκ (κέντρο αριστερά), τον πρόεδρο της Μολδαβίας Ίγκορ Ντόντον (στο κέντρο) και τον υπουργό αμύνης Πάβελ Βόικου τον Αύγουστο του 2019.]] Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1972 στο χωριό Πιριολτένι της επαρχίας Καλαράσι στην ΣΣΔ Μολδαβίας (τότε η Μολδαβία ήταν δημοκρατία στην δυτική Σοβιετική Ένωση). Αποφοίτησε από τη Σχολή Διοίκησης στην Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών της Μολδαβίας. Το 2005 διορίστηκε διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης του υπουργείου οικονομίας και εμπορίου για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Στα μέσα-τέλη της δεκαετίας του 2000 προβιβάστηκε σε Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομικών της Μολδαβίας. Από τον Απρίλιο του 2008 έως τον Σεπτέμβριο του 2009 ήταν ο επικεφαλής σύμβουλος του πρωθυπουργού Βασίλε Ταρλέφ για την οικονομία και τις εξωτερικές σχέσεις. Υπηρέτησε επίσης ως πρόεδρος του Συμβουλίου Στρατηγικής Ανάπτυξης του Κρατικού Πανεπιστημίου Ιατρικής και Φαρμακευτικής "Νικολάε Τεστεμιτσάνου" και αργότερα εργάστηκε ως σύμβουλος για τη διαχείριση των οικονομικών σε διάφορα έργα. Τον Ιανουάριο του 2018, διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ανέλαβε Υπουργός Οικονομικών. Το 2019 παραιτήθηκε λόγω της συνταγματικής κρίσης του 2019 στη Μολδαβία, η οποία οδήγησε στην καθαίρεση της κυβέρνησης Φιλίπ.
Φρούριο Πλακωτό
Στο σημείο υπάρχει σήμανση της αρχαιολογικής υπηρεσίας που αναφέρει αρχαίο φρούριο.
Ίον Κίτσου
Βιογραφία
Σήμερα είναι παντρεμένος με τρία παιδιά.
Πρωθυπουργία (2019-20)
μικρογραφία|Ο Κίτσου με τον [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ στη Μόσχα.]] Στις 14 Νοεμβρίου 2019, η κυβέρνηση της Πρωθυπουργού Μάγια Σάντου καθαιρέθηκε καθώς ηττήθηκε σε ψήφο μομφής μετά από προσπάθειες να περάσει νόμους για το δικαστικό σύστημα. Με την υποστήριξη κάτι παραπάνω από το 60% των βουλευτών, ο Κίτσου επελέγη ως αντικαταστάτης. Την ίδια μέρα, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του θα "εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις του κράτους προς τους εταίρους του στο εξωτερικό και τς διεθνείς οικονομικές οργανώσεις, κυρίως προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα". Κατά τη στιγμή του διορισμού του, περιγράφηκε από τον Πρόεδρο Ίγκορ Ντόντον ως "τεχνοκράτη, επαγγελματία ο οποίος δεν έχει ενταχθεί σε πολιτικό κόμμα", παρόλο που ο Τσίκου είχε υπηρετήσει ως σύμβουλος του Ντόντον. Μια μέρα μετά, εισήχθη νέο Υπουργικό συμβούλιο από τον πρόεδρο Ντόντον, το οποίο περιελάμβανε τον Βίκτορ Γκαϊτσίουκ ως υπουργό άμυνα και τον Πάβελ Βόικου ως υπουργό εσωτερικών. Στις 20 Νοεμβρίου επισκέφθηκε τη Μόσχα κατά την πρώτη επίσκεψη εργασίας του, όπου είχε συνομιλίες με τον Πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
Φρούριο Πλακωτό
Το φρούριο έχει θαυμάσια ορατότητα προς ολόκληρο το Θριάσιο πεδίο, τη Βοιωτία και τη Μεγαρίδα.
Ίον Κίτσου
Πρωθυπουργία (2019-20)
Έπειτα από διαμαρτυρίες, ο Κίτσου υπέβαλε την παραίτησή του στις 23 Δεκεμβρίου 2020, μια μέρα πριν ορκιστεί πρόεδρος η Μάγια Σάντου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μολδαβίας
Προγεφύρωμα της Ρουμανίας
μικρογραφία|350x350εσ| Πολωνία (1920–1939). Η Ρουμανία (σκούρο καφέ) βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Πολωνίας. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Πολωνικές και γερμανικές δυνάμεις μετά τις 14 Σεπτεμβρίου 1939 και μετακινήσεις στρατευμάτων μετά την ημερομηνία αυτή. Το Προγεφύρωμα της Ρουμανίας (Przedmoście rumuńskie, Capul de pod român) ήταν περιοχή στη νοτιοανατολική Πολωνία, η οποία τώρα βρίσκεται στην Ουκρανία. Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία του 1939 (στην έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), στις 14 Σεπτεμβρίου ο Πολωνός αρχιστράτηγος, Στρατάρχης της Πολωνίας Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι, διέταξε όλα τα πολωνικά στρατεύματα που πολεμούσαν ανατολικά του Βιστούλα (περίπου 20 μεραρχίες διατηρούσαν ακόμη το ικανότητα συνεργασίας) να αποσυρθούν προς το Λβουφ και στη συνέχεια στους λόφους κατά μήκος των συνόρων με τη Ρουμανία και την ΕΣΣΔ. Μετά την επίθεση της ΕΣΣΔ στις 17 Σεπτεμβρίου, ο Ριντζ-Σμίγκουι διέταξε όλες τις μονάδες να αποσυρθούν στη Ρουμανία και την Ουγγαρία, αλλά μέχρι αυτό το σημείο οι επικοινωνίες διακόπηκαν, ενώ μικρότερες μονάδες μπόρεσαν να περάσουν έξω από τις μεγάλες μάχες.
Το σχέδιο ήταν ένα προεπιλεγμένο σχέδιο σε περίπτωση που ήταν αδύνατη η υπεράσπιση των πολωνικών συνόρων και υπέθεσε ότι οι πολωνικές δυνάμεις θα μπορούσαν να υποχωρήσουν στην περιοχή, να οργανώσουν μια επιτυχημένη άμυνα μέχρι το χειμώνα και να αντέξουν μέχρι να ξεκινήσει η υποσχεμένη γαλλική επίθεση στο Δυτικό Μέτωπο. Ο Ριντζ-Σμίγκουι προέβλεψε ότι οι λόφοι, οι κοιλάδες, οι βάλτοι και οι ποταμοί Στρίι και Δνείστερος θα παρείχαν φυσικές γραμμές άμυνας ενάντια στη γερμανική προέλαση. Στην περιοχή υπήρχαν επίσης πολλές αποθήκες πυρομαχικών που προετοιμάστηκαν για το τρίτο κύμα πολωνικών στρατευμάτων και συνδέονταν με μεταφορά με το ρουμανικό λιμάνι της Κωνστάντζας, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον ανεφοδιασμό των πολωνικών στρατευμάτων.
Αυτό το σχέδιο είναι ένας από τους λόγους που η Συμμαχία Πολωνίας-Ρουμανίας δεν ενεργοποιήθηκε από την Πολωνία. Η Πολωνία και η Ρουμανία ήταν σύμμαχοι από το 1921 και το αμυντικό σύμφωνο εξακολουθούσε να ισχύει το 1939. Ωστόσο, η πολωνική κυβέρνηση αποφάσισε ότι θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο να έχει ένα ασφαλές καταφύγιο στη Ρουμανία και ένα ασφαλές λιμάνι της Κωνστάντζας που θα μπορούσε να δεχτεί όσα εμπορικά πλοία των Συμμάχων απαιτούνταν για να κρατήσει την Πολωνία στον πόλεμο. Το Πολωνικό Ναυτικό και το εμπορικό ναυτικό εκκενώθηκαν ως επί το πλείστον πριν από την 1η Σεπτεμβρίου (βλ. Σχέδιο Πεκίνο). Επρόκειτο να λειτουργούν από γαλλικά και βρετανικά λιμάνια και να παραδίδουν τις προμήθειες μέσω της Ρουμανίας.
Σύμφωνα με το μυστικό πρωτόκολλο του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ που προέβλεπε τη διχοτόμηση της Πολωνίας μεταξύ Ναζιστικής Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης, η ΕΣΣΔ εισέβαλε από τα ανατολικά τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Σεπτεμβρίου, παραβιάζοντας το σύμφωνο μη επίθεσης με την Πολωνία, ενώ οι Γάλλοι, παρά τις υποσχέσεις τους, δεν είχαν ξεκινήσει καμία σημαντική επίθεση κατά της Γερμανίας, καθιστώντας αδύνατο τον πολωνικό στρατό να αντέξει, τουλάχιστον στα ανατολικά μέρη της χώρας. Τις αργές ώρες εκείνης της ημέρας, η πολωνική κυβέρνηση και μέλη της στρατιωτικής ανώτατης διοίκησης διέσχισαν τα πολωνο-ρουμανικά σύνορα με σκοπό να εγκατασταθούν στη Γαλλία, όπου συγκροτούνταν οι πολωνικές δυνάμεις στα δυτικά.
Οι πολωνικές μονάδες έλαβαν εντολή να εκκενώσουν την Πολωνία και να αναδιοργανωθούν στη Γαλλία. Οι πολωνικές μονάδες εξαπέλυσαν νέες αντεπιθέσεις σε μια προσπάθεια να ανοίξουν ένα μονοπάτι προς το προγεφύρωμα της Ρουμανίας, όπως ο Στρατός Κρακοβίας στη Μάχη του Τομάσουφ Λουμπέλσκι. Μερικές από τις μονάδες του Καζίμιες Σοσνκόφσκι κατάφεραν να αποφύγουν τη γερμανική σύλληψη και συνέχισαν τον αγώνα στο Λβουφ, ενώ άλλες σταμάτησαν και αιχμαλωτίστηκαν από σοβιετικές τεθωρακισμένες μονάδες. Ήταν η επέμβαση του Κόκκινου Στρατού που δημιούργησε έναν πόλεμο δύο μετώπων, ο οποίος σφράγισε τη μοίρα του ρουμανικού προγεφυρώματος. Οι κατακερματισμένες πολωνικές μονάδες προσπάθησαν να ωθήσουν προς τα νότια και να καθαρίσουν μονοπάτια με περιορισμένη επιτυχία, καθώς και άρχισαν αψιμαχίες εκτροπής επιβραδύνοντας τους Γερμανούς. Η ήττα στη Μάχη του Λβουφ από τους Γερμανούς και τους Σοβιετικούς διέλυσε τις προσπάθειες να ανοίξει το μονοπάτι προς το Προγεφύρωμα της Ρουμανίας. Ωστόσο, πολλές μικρές ομάδες Πολωνών στρατιωτών μπόρεσαν να περάσουν τα σύνορα τη νύχτα.
Έως και 120.000 Πολωνοί στρατιώτες αποσύρθηκαν μέσω της περιοχής του Προγεφυρώματος της Ρουμανίας προς την ουδέτερη Ρουμανία και την Ουγγαρία. Η πλειοψηφία αυτών των στρατευμάτων εντάχθηκε στις νεοσύστατες Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις στη Δύση στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά το 1939 και το 1940. Μέχρι που η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα) και οι ΗΠΑ συμμετείχαν στον πόλεμο, ο Πολωνικός Στρατός ήταν μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις των Συμμάχων.
Η ρουμανική κυβέρνηση έλαβε επίσης το θησαυροφυλάκιο της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας το 1939. Ένα μέρος του, αποτελούμενο από 1.261 κιβώτια που περιείχαν 82.403 κιλά χρυσού, φορτώθηκε σε εμπορικό πλοίο στο λιμάνι της Κωνστάντζας και μεταφέρθηκε στη Δυτική Ευρώπη. Η μεταφορά έγινε με συνοδεία πλοίων του Ρουμανικού Ναυτικού, προκειμένου να αποτραπεί η αναχαίτιση από σοβιετικά υποβρύχια στη Μαύρη Θάλασσα. Το δεύτερο μέρος του θησαυροφυλακίου κατατέθηκε στην Εθνική Τράπεζα της Ρουμανίας. Επιστράφηκε στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου 1947.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Πολωνίας το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Ρουμανίας Κατηγορία:Μείζων Ρουμανία
Αφροδίσιο Όρος
Το Αφροδίσιο είναι βουνό της Πελοποννήσου στα σύνορα μεταξύ των νομών Αχαΐας και Αρκαδίας.
Η υψηλότερη κορυφή του Αφροδίσιου ονομάζεται Μαύρη Βρύση και φτάνει στο υψόμετρο των 1.445 μέτρων ενώ βρίσκεται μεταξύ του εγκαταλελειμμένου σήμερα χωριού Δεχουνίου της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων και της Κοντοβάζαινας της πρώην Επαρχίας Γορτυνίας.
Ονομασία
Το βουνό οφείλει την ονομασία του στη Ολύμπια Θεά Αφροδίτη, η οποία λατρευόταν στην περιοχή με την προσωνυμία Ερυκίνη. Ερείπια ενός ιερού της θεάς βρίσκονται κοντά σε μία από της κορυφές του βουνού, περίπου 4 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Κοντοβάζαινας.
Λοιπά στοιχεία
Καλύπτεται κυρίως από πουρνάρια και χαμηλή βλάστηση, εκτός από τις βορειοανατολικές πλαγιές του, κοντά στο χωριό Νάσια, όπου εκεί απλώνεται ένα μικρό δάσος αποτελούμενο κυρίως από αιωνόβιες καστανιές, βελανιδιές, και κρανιές, με την ονομασία Δάσος της Μπαρμπούς. Στην ίδια περιοχή, περίπου 3 χιλιόμετρα δυτικά της Δάφνης Καλαβρύτων στις παρυφές της Κορακοφωλιάς, ανατολικής απόληξης του Αφροδισίου, δεσπόζει το γυναικείο βυζαντινό μοναστήρι της Ευαγγελίστριας, που αποτελεί σημείο αναφοράς και σημαντικό ιστορικό-θρησκευτικό μνημείο της ευρύτερης περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αρκαδίας Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Μαράθα
Η Μαράθα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Τσουκούντι Ιγούτζι
Ο Τσουκούντι Ιγούτζι (Chukwudi Iwuji, γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου του 1975) είναι ένας Νιγηριανός-Βρετανός ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Νιγηριανοί ηθοποιοί
Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ
Ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ ήταν (5 Σεπτεμβρίου 1735 - 1 Ιανουαρίου 1782), ήταν Γερμανός συνθέτης της κλασσική εποχής. Ήταν το 18ο παιδί του συνθέτη Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, καθώς επίσης και ο νεότερος από τους 11 ιούς του.
Μετά από μια παραμονή στην Ιταλία μετακόμισε στο Λονδίνο το 1762, όπου έγινε γνωστός ως Μπαχ του Λονδίνου. Είναι γνωστός και ως Άγγλος Μπαχ, και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ζώντας στο Λονδίνο. Έπαιξε ρόλο στο στυλ των κοντσέρτων του Χάυντν και του Μότσαρτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες
O βίος του Iσμαήλ Φερίκ πασά
Ο βίος του Ισμαήλ Φερίκ πασά είναι μυθιστόρημα της Ελληνίδας συγγραφέως Ρέας Γαλανάκη, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1989 από τις εκδόσεις Άγρα. Η αφήγηση επικεντρώνεται κυρίως στον κεντρικό ήρωα, τον Ισμαήλ Φερίκ πασά, και τα κατορθώματά του, μέχρι τον μυστηριώδη θάνατό του. Το συγκεκριμένο είναι το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα το οποίο εντάχθηκε στη συλλογή UNESCO Collection of Representative Works.
Βιογραφικά στοιχεία του πρωταγωνιστή
αριστερά|μικρογραφία|191x191εσ|Ο [[Ισμαήλ Φερίκ Πασάς.]] Ο Ισμαήλ Φερίκ Πασάς ή Εμμανουήλ Παπαδάκης (γενν. 1809, Κρήτη - 1867, Κρήτη) ήταν ένα νεαρό αγόρι από την Κρήτη, γόνος του ιερέα Φραγκιού (Φραγκίσκου) Παπαδάκη. Κατά το παιδομάζωμα του 1823, οι γονείς του σκοτώθηκαν και εκείνος, μαζί με τα δύο του αδέλφια (Αντώνης και Ανδρέας) μεταφέρθηκαν στην Αλεξάνδρεια, όπου εξισλαμίστηκαν και ανατράφηκαν σύμφωνα με τα αιγυπτιακά πρότυπα. Ο αδελφός του, Αντώνης, όμως, κατάφερε να διαφύγει στην Οδησσό το 1829, και, εν τέλει, να εγκατασταθεί στην Αθήνα το 1848, όπου και ευεργέτησε την πατρίδα του.
Υπόθεση
μικρογραφία|Ο [[Αντώνιος Παπαδάκης (ευεργέτης)|Αντώνιος Παπαδάκης, αδελφός του Ισμαήλ.]] Ο Ισμαήλ Φερίκ Πασάς αιχμαλωτίστηκε και πάρθηκε παρά τη θέλησή του, από τη γενέτειρά του, Κρήτη, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου εξισλαμίστηκε κι ακολούθησε μία μεγάλη και αξιομνημόνευτη καριέρα, ως στρατιωτικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μισόν αιώνα, όμως, μετά την αλλαγή του, επέστρεψε στην Κρήτη (και πιο συγκεκριμένα στο Λασίθι ), για να καταστείλει την επανάσταση του 1866 - 1868. Όμως, κατά τη διάρκεια της μάχης δολοφονήθηκε, σκοτώθηκε, ή αυτοκτόνησε. Ο αδελφός του, Αντώνιος, υποστήριζε την επανάσταση, και την εμψύχωνε από την Αθήνα. Το έργο ακολουθεί πιστά τη ζωή του Ισμαήλ ή Εμμανουήλ, μέχρι τον θάνατό του, αλλά δεν παραμένει στην ιστορία, αφήνοντας χώρο και στη λογοτεχνία να εμφανιστεί. Μύθος και αλήθεια συνδυάζονται και επεξηγούνται κατά τη διάρκεια του μυθιστορήματος, το οποίο συνθέτει με γεγονότα πραγματικά τον τραγικό βίο του Ισμαήλ Φερίκ Πασά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα
Ξενόκριτος ο Ρόδιος
Ο Ξενόκριτος ο Ρόδιος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός από τη Ρόδο από τον οποίο διασώζονται δυο επιγράμματα στην Ελληνική Ανθολογία, το Εις Λυσιδίκην ναυαγήσασαν Κυμαίαν (AG VII 291) για το κενοτάφιο μιας ναυαγού με το όνομα Λυσιδίκη, και το Εις άγαλμα Ερμού (AG XVI 186) σχετικά με μια ερμή (λίθινη στήλη με προτομή άνδρα) η οποία εύχεται να αποκτήσει χέρια και πόδια ώστε να αγωνιστεί στην παλαίστρα. Εκτιμάται πως έζησε σε κάποια χρονική περίοδο ανάμεσα στον 3ο αιώνα π.Χ. και 1ο αιώνα μ.Χ. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί‎ Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Αν Μάργκρετ
Η Αν Μάργκρετ Όλσον (αγγλικά: γεν. 28 Απριλίου 1941), γνωστή απλώς ως Αν Μάργκρετ, είναι Σουηδοαμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια.
Ως ηθοποιός, η Αν Μάργκρετ είναι γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες Ήταν κάποιο λούνα παρκ (State Fair, 1962), Ο πειρασμός (Bye Bye Birdie, 1963), Νύχτες στο Λας Βέγκας (Viva Las Vegas, 1964), Ο χαρτοπαίχτης (The Cincinnati Kid, 1965), Η γνωριμία της σάρκας (Carnal Knowledge,1971), Οι ληστές των τρένων (The Train Robbers, 1973), Τόμυ (Tommy, 1975), Ο δολοφόνος με τα δύο πρόσωπα (Magic, 1978), ''Τζακ. ο σκανδαλιάρης (The Villain, 1979), 52 τολμηρές στάσεις (52 Pick-Up, 1986), Τα παιδιά του δρόμου (Newsies, 1992), Οι γκρινιάρηδες (Grumpy Old Men, 1993), Γρουσούζηδες, μα τρελά ερωτευμένοι (Grumpier Old Men, 1995) και Εκδίκηση με στιλ (Going in Style,'' 2017). Έχει κερδίσει πέντε Χρυσές Σφαίρες και ήταν υποψήφια για δύο Βραβεία Όσκαρ, δύο Βραβεία Γκράμι, ένα Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών και έξι Βραβεία Έμμυ. Το 2010, κέρδισε ένα βραβείο Έμμυ για την γκεστ εμφάνισή της στην τηλεοπτική σειρά Νόμος και τάξη: Ειδική ομάδα (Law & Order: Special Victims Unit).
Η καριέρα της στο τραγούδι και την υποκριτική εκτείνεται σε έξι δεκαετίες, ξεκινώντας το 1961. Αρχικά, επιλέχθηκε ως γυναικεία εκδοχή του Έλβις Πρίσλεϊ. Έχει μια ζωντανή φωνή κοντράλτο. Σημείωσε μικρή επιτυχία το 1961 και ένα άλμπουμ της μπήκε στα τσαρτ το 1964. Ηχογράφησε ένα άλμπουμ γκόσπελ με μεγάλη επιτυχία το 2001 και ένα άλμπουμ με χριστουγεννιάτικα τραγούδια το 2004.
Τα πρώτα χρόνια
Η Αν Μάργκρετ Όλσον γεννήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, κόρη της Άννα Ρεγκίνα (το γένος Άρονσον) και του Καρλ Γκούσταφ Όλσον, με καταγωγή από το Έρνσκελντσβικ. Η οικογένεια μετακόμισε στο Γιέμτλαντ. Αργότερα περιέγραψε το χωριό της ως μια μικρή πόλη «ξυλοκόπων και αγροτών ψηλά κοντά στον Αρκτικό Κύκλο».
Η Αν Μάργκρετ και η μητέρα της πήγαν να βρουν τον πατέρα της στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Νοέμβριο του 1946. Ο πατέρας της την πήγε στο Radio City Music Hall την ημέρα που έφτασαν. Εγκαταστάθηκαν στο Βιλμέτ του Ιλινόι, έξω από το Σικάγο. Πολιτογραφήθηκε Αμερικανίδα πολίτης το 1949.
Η Αν Μάργκρετ πήρε τα πρώτα της μαθήματα χορού στο Marjorie Young School of Dance, δείχνοντας από την αρχή φυσική ικανότητα, μιμούμενη εύκολα όλα τα βήματα. Οι γονείς της την υποστήριζαν σε αυτό και η μητέρα της έφτιαχνε όλα τα κοστούμια της στο χέρι. Για να στηρίξει την οικογένεια, η μητέρα της Αν Μάργκρετ έγινε υπάλληλος σε γραφείο κηδειών, αφού ο σύζυγός της υπέστη σοβαρό τραυματισμό στη δουλειά του. Ενώ ήταν έφηβη, η Αν Μάργκρετ εμφανίστηκε στα θεατρικά έργα Amateur Hour και Breakfast Club.
Το 1959, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Νοργουέστερν στο κοντινό Έβανστον του Ιλινόι και έγινε μέλος της ομαδικότητας ΚΑΘ. Δεν αποφοίτησε.
Ως μέλος ενός γκρουπ γνωστού ως Suttletones, έπαιξε στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Mist στο Σικάγο και πήγε στο Λας Βέγκας για μια εμφάνιση, η οποία χάλασε μετά την άφιξη του γκρουπ. Το γκρουπ πήγε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας και, μέσω της πράκτορα Τζόρτζια Λόιντ, εξασφάλισε μια εμφάνιση στο Νιούπορτ Μπιτς της Καλιφόρνιας και στο Ρίνο της Νεβάδας. Ο Τζορτζ Μπερνς την πέρασε από ακρόαση για το ετήσιο εορταστικό σόου του, στο οποίο εμφανίστηκε ο ίδιος μαζί της. Το περιοδικό Variety ανακοίνωσε ότι «ο George Burns έχει ένα χρυσωρυχείο χάρη στην Αν Μάργκρετ».
Μουσική
Η Αν Μάργκρετ ξεκίνησε να ηχογραφεί στην εταιρεία RCA Victor το 1961. Η πρώτη της ηχογράφηση ήταν το "Lost Love". Το πρώτο άλμπουμ της And Here She Is: Ann-Margret, ηχογραφήθηκε στο Χόλιγουντ. Επόμενα άλμπουμ ηχογραφήθηκαν στο Νάσβιλ με τον Τσετ Άτκινς στην κιθάρα, τους Jordanaires (βοηθητικοί τραγουδιστές του Έλβις Πρίσλεϊ) και τους Anita Kerr Singers. Είχε μια σέξι φωνή κοντράλτο, και η RCA Victor προσπάθησε να την αξιοποιήσει ως «θηλυκό Έλβις» ηχογραφώντας μια διασκευή του «Heartbreak Hotel» και άλλα τραγούδια στιλιστικά παρόμοια με του Πρίσλεϊ. Σημείωσε μικρή επιτυχία με το "I Just Don't Understand" (από τον δεύτερο δίσκο της), το οποίο μπήκε στο Billboard Top 40 την τρίτη εβδομάδα του Αυγούστου 1961 και έμεινε έξι εβδομάδες, φτάνοντας στο νούμερο 17. Το τραγούδι διασκευάστηκε αργότερα σε ζωντανές εμφανίσεις από τους Beatles και ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής παράστασης στο BBC (ηχογραφήθηκε στις 16 Ιουλίου 1963 και μεταδόθηκε στις 20 Αυγούστου 1963). Το μόνο άλμπουμ της στα τσαρτ ήταν το Beauty and the Beard (1964). Η Αν Μάργκρετ εμφανίστηκε στο The Jack Benny Program το 1961 (κύκλος 11, επεισόδιο 24). Τραγούδησε επίσης στην απονομή των βραβείων Όσκαρ το 1962, τραγουδώντας το υποψήφιο για Όσκαρ τραγούδι "Theme from Bachelor in Paradise". Το συμβόλαιό της με την RCA Victor έληξε το 1966.
Το 1962, Αν Μάργκρετ ήταν υποψήφια για Βραβείο Γκράμι καλύτερου νέο καλλιτέχνη.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, είχε επιτυχίες στα χορευτικά τσαρτ, με πιο επιτυχημένη το "Love Rush" του 1979, το οποίο έφτασε στο νούμερο 8 στα ντίσκο τσαρτ.
Το 2001, σε συνεργασία με τον Αρτ Γκρίνχο, ηχογράφησε το άλμπουμ God Is Love: The Gospel Sessions. Το άλμπουμ κέρδισε υποψηφιότητα για Γκράμι (σαράντα χρόνια μετά το πρώτο της) και επίσης υποψηφιότητα για βραβείο Dove για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς στην κατηγορία γκόσπελ. Το άλμπουμ της Ann-Margret's Christmas Carol Collection, επίσης παραγωγή και διασκευή του Γκρίνχο, ηχογραφήθηκε το 2004.
Δεκαετία του 1960
μικρογραφία| Η Αν Μάργκρετ τη δεκαετία του 1960 Το 1961, η Αν Μάργκρετ έκανε ένα δοκιμαστικό στην 20th Century Fox και υπέγραψε επταετές συμβόλαιο. Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο δανεική στη United Artists με την ταινία Η κόμισσα και ο γκάνγκστερ (Pocketful of Miracles), με την Μπέτι Ντέιβις. Ήταν ένα ριμέικ της ταινίας Κυρία για μια μέρα (Lady for a Day) του 1933. Και οι δύο εκδοχές σκηνοθετήθηκαν από τον Φρανκ Κάπρα.
Έπειτα, ήρθε το 1962 ένα ριμέικ του μιούζικαλ των Rodgers and Hammerstein με τίτλο Ήταν κάποιο λούνα παρκ, στο οποίο έπαιξε τον ρόλο του "κακού κοριτσιού" δίπλα στους Μπόμπι Ντάριν και Πατ Μπουν. Είχε προηγουμένως κάνει δοκιμαστικό για τον ρόλο του «καλού κοριτσιού», αλλά παραήταν σαγηνευτική για αυτόν τον ρόλο σύμφωνα με τα αφεντικά του στούντιο, τα οποία στη συνέχεια αποφάσισαν να κάνουν την αλλαγή. Οι δύο ρόλοι αντιπροσώπευαν δύο πλευρές της πραγματικής της προσωπικότητας – ντροπαλή και συγκρατημένη εκτός σκηνής, αλλά εξαιρετικά πληθωρική και αισθησιακή στη σκηνή.
Ο επόμενος πρωταγωνιστικός της ρόλος, ως παναμερικανίδα έφηβη Κιμ από το Οχάιο, στην ταινία Ο πειρασμός (1963), την έκανε μεγάλη σταρ. Η πρεμιέρα στο Radio City Music Hall, 16 χρόνια μετά την πρώτη της επίσκεψη στο διάσημο θέατρο, ήταν η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις πρώτης εβδομάδας μέχρι σήμερα στο Music Hall. Το περιοδικό Life έβαλε για δεύτερη φορά φωτογραφία της στο εξώφυλλο. Στη συνέχεια της ζήτησαν να τραγουδήσει το "Baby Won't You Please Come Home" στο ιδιωτικό πάρτι γενεθλίων του προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria, ένα χρόνο μετά το πασίγνωστο "Happy Birthday" της Μέριλιν Μονρόε". αριστερά|μικρογραφία|Η Αν Μάργκρετ σε κολάζ με διάσημους Σουηδούς. Από πάνω αριστερά προς τα κάτω δεξιά: βασιλιάς [[Γουσταύος Α΄ της Σουηδίας|Γουσταύος Α΄, Κάρολος Λινναίος, Γιενς Γιάκομπ Μπερζέλιους, Άλφρεντ Νόμπελ, Σέλμα Λάγκερλεφ, Αν Μάργκρετ, Μπιορν Ουλβίους, Μάρκους Νάσλουντ]] Η Αν Μάργκρετ γνώρισε τον Έλβις Πρίσλεϊ στη MGM, όταν οι δυο τους γύριζαν το Νύχτες στο Λας Βέγκας (1964). Ηχογράφησε τα εξής τρία ντουέτα με τον Πρίσλεϊ για την ταινία: "The Lady Loves Me", "You're The Boss" και "Today, Tomorrow, and Forever". Μόνο το "The Lady Loves Me" μπήκε τελικά στην ταινία και κανένα από αυτά δεν κυκλοφόρησε εμπορικά παρά μόνο χρόνια μετά τον θάνατο του Πρίσλεϊ, λόγω ανησυχιών του ατζέντη του ότι η Αν Μάργκρετ θα μπορούσε να επισκιάσει τον Έλβις. Η Αν Μάργκρετ γνώρισε στον Πρίσλεϊ τον Ντέιβιντ Γουίντερς ως χορογράφο για την ταινία τους. Το Νύχτες στο Λας Βέγκας ήταν η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Γουίντερς, η πρώτη από τις τέσσερις ταινίες του με τον Πρίσλεϊ και η πρώτη από τις πέντε ταινίες του, συμπεριλαμβανομένων των Η γκανγκστερίνα (Kitten with a Whip, 1964), Κορίτσια κεραυνός (Bus Riley's Back in Town, 1965), Ραντεβού στη Μονμάρτρη ( Made in Paris, 1966) και Κορίτσια έξαλλα, τρελά (The Swinger, 1966) και δύο τηλεοπτικά αφιερώματα στην Αν Μάργκρετ. Ο Γουίντερς προτάθηκε για Βραβείο Έμμυ χορογραφίας το 1970 για το τηλεοπτικό του αφιέρωμα στο CBS: Ann-Margret: From Hollywood with Love (1969).
Το 1963, η Αν Μάργκρετ πρωταγωνίστησε ως γκεστ σταρ σε ένα δημοφιλές επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων The Flintstones, δανείζοντας τη φωνή της σε μια καρτούν εκδοχή του εαυτού της. Τραγούδησε τη μπαλάντα «The Littlest Lamb» ως νανούρισμα και το «Ain't Gonna Be a Fool». Δεκαετίες αργότερα, ηχογράφησε μια τροποποιημένη διασκευή του θέματος Viva Las Vegas, στην ταινία Φλινστόουνς: Βίβα Ροκ Βέγκας (The Flintstones in Viva Rock Vegas).
Η Αν Μάργκρετ πρωταγωνίστησε στην ταινία Ο χαρτοπαίχτης το 1965 δίπλα στον Στιβ Μακ Κουίν. Συμπρωταγωνίστησε επίσης μαζί με τον φίλο της Ντιν Μάρτιν στην παρωδία κατασκοπευτικών ταινιών Ειδική Αποστολή: Επιχείρηση 'Μίνι Κούκλες' (Murderers' Row, 1966). Τέλος, πρωταγωνίστησε στο Κορίτσια έξαλλα, τρελά το 1966 με τον Τόνι Φραντσιόζα.
Το κόκκινο χρώμα των μαλλιών της (είναι «φυσική μελαχρινή») ήταν η ιδέα του Σίντνεϊ Γκιλάροφ, ενός κομμωτή που άλλαξε το χρώμα των μαλλιών και άλλων διάσημων ηθοποιών όπως η Λουσίλ Μπολ.
Στα διαλείμματα της κινηματογραφικής της καριέρας τον Ιούλιο του 1967, η Αν Μάργκρετ έδωσε την πρώτη της ζωντανή εμφάνιση στο Λας Βέγκας, με τον σύζυγό της Ρότζερ Σμιθ (τον οποίο είχε παντρευτεί το 1967) να αναλαμβάνει τον ρόλο του ατζέντη της μετά τον αρραβώνα τους. Ο Έλβις Πρίσλεϊ και η παρέα του ήρθαν να τη δουν κατά τη διάρκεια των πέντε εβδομάδων της παράστασης. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της, ο Πρίσλεϊ της έστειλε μια ανθοσύνθεση σε σχήμα κιθάρας. Ακολούθησε μια εκπομπή του CBS με τίτλο The Ann-Margret Show, σε παραγωγή και σκηνοθεσία του David Winters την 1η Δεκεμβρίου 1968, με καλεσμένους τους Bob Hope, Jack Benny, Danny Thomas και Carol Burnett. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Σαϊγκόν ως μέρος της χριστουγεννιάτικης εκπομπής της Hope. Ακολούθησε μια δεύτερη τηλεοπτική εκπομπή του CBS, η Ann-Margret: From Hollywood With Love, με καλεσμένους τους Ντιν Μάρτιν και Λουσίλ Μπολ.
Δεκαετία του 1970
Το 1970, η Αν Μάργκρετ επέστρεψε στις ταινίες με το Επανάσταση κάθε λεπτό (RPM), όπου πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Άντονι Κουίν, και το Δαίμονες της ασφάλτου (CC and Company) στον ρόλο μιας δημοσιογράφου μόδας.
Το 1971, πρωταγωνίστησε στο Η γνωριμία της σάρκας του σκηνοθέτη Μάικ Νίκολς, υποδυόμενη τη φίλη ενός αμελούς, επιθετικού χαρακτήρα που υποδύθηκε ο Τζακ Νίκολσον, και κέρδισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, ενώ απέσπασε το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας Β' Γυναικείου Ρόλου.
Στα γυρίσματα της ταινίας Οι ληστές των τρένων στο Ντουράνγκο του Μεξικού, τον Ιούνιο του 1972, είπε ότι είχε ακολουθήσει τη «δίαιτα του γκρέιπφρουτ» και είχε χάσει σχεδόν 10 κιλά τρώγοντας εσπεριδοειδή χωρίς ζάχαρη.
Την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου 1972, ενώ έπαιζε στη λίμνη Τάχο, έπεσε από μια υπερυψωμένη πλατφόρμα 6,5 μέτρων στη σκηνή και υπέστη τραύματα, σπάζοντας το αριστερό της χέρι, το ζυγωματικό και τη γνάθο. Χρειάστηκε σχολαστική πλαστική χειρουργική στο πρόσωπο που απαιτούσε να σφραγίσει το στόμα της και να τρέφεται μόνο με υγρά. Ανίκανη να δουλέψει επί δέκα εβδομάδες, επέστρεψε στη σκηνή σχεδόν στην κανονική της κατάσταση.
Για τη συνεισφορά της στη βιομηχανία του κινηματογράφου, η Αν Μάργκρετ έλαβε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ το 1973.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η Αν Μάργκρετ εξισορρόπησε τις ζωντανές μουσικές της παραστάσεις με μια σειρά από δραματικούς κινηματογραφικούς ρόλους κόντρα στη λαμπερή εικόνα της. Το 1973 πρωταγωνίστησε με τον Τζον Γουέιν στο Οι ληστές των τρένων. Μετά ήρθε το μιούζικαλ Τόμυ το 1975, για το οποίο ήταν και πάλι υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Επιπλέον, έχει προταθεί για 10 Χρυσές Σφαίρες, κερδίζοντας πέντε, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ηθοποιού σε Μιούζικαλ ή Κωμωδία για το Τόμυ. Στις 17 Αυγούστου 1977, η Αν Μάργκρετ και ο Ρότζερ Σμιθ πήγαν στο Μέμφις για να παραστούν στην κηδεία του Έλβις Πρίσλεϊ.
Άλλες αξιοσημείωτες ταινίες στις οποίες συμπρωταγωνίστησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 περιλαμβάνουν τα Τζόζεφ Άντριους (Joseph Andrews, 1977), Τα δίδυμα της λεγεώνας (The Last Remake of Beau Geste, 1977), Ο δολοφόνος με τα δύο πρόσωπα (Magic, 1978) με τον Άντονι Χόπκινς και είχε έναν μικρό ρόλο στο Ντετέκτιβ της πεντάρας (The Cheap Detective, 1978).
Η Αν Μάργκρετ ήταν πρώτη επιλογή του Άλαν Καρ για να παίξει το ρόλο της Σάντι Ντουμπρόφσκι στην ταινία Grease του 1978. Στα 37 της, τελικά αποφασίστηκε ότι παραήταν μεγάλη για να παίξει πειστικά τον ρόλο μαθήτριας Λυκείου. Αντ' αυτής πήρε τον ρόλο η Ολίβια Νιούτον Τζον και ο χαρακτήρας μετονομάστηκε σε "Σάντι Όλσον" (από το πραγματικό επώνυμο της Αν Μάργκρετ) προς τιμήν της.
Δεκαετία του 1980
μικρογραφία| Στο Φεστιβάλ Αμερικανικού Κινηματογράφου της Ντοβίλ, 1988 Η Αν Μάργκρετ πρωταγωνίστησε δίπλα στον Μπρους Ντερν στο Ένα άτακτο ζευγάρι (Middle Age Crazy, 1980). Το 1982, συμπρωταγωνίστησε με τον Γουόλτερ Ματάου και την Νταϊάνα Μάνοφ στην κινηματογραφική εκδοχή του θεατρικού έργου του Νιλ Σάιμον Ήθελα να γίνω σταρ (I Ought to Be in Pictures). Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε επίσης το Οι τζογαδόροι του Λας Βέγκας (Lookin' to Get Out), που γυρίστηκε δύο χρόνια πριν, το 1980, στο οποίο συμπρωταγωνίστησε με τον Τζον Βόιτ και έπαιξε τη μητέρα μιας πεντάχρονης Αντζελίνα Τζολί στο ντεμπούτο της Τζολί στην οθόνη. Για να ολοκληρώσει το 1982, εμφανίστηκε δίπλα στους Άλαν Μπέιτς, Γκλέντα Τζάκσον και Τζούλι Κρίστι στην κινηματογραφική μεταφορά του Η επιστροφή του στρατιώτη (The Return of the Soldier). Πρωταγωνίστησε επίσης στις τηλεοπτικές ταινίες Who Will Love My Children? (1983) και ένα ριμέικ του Λεωφορφείο ο πόθος (1984), κερδίζοντας Χρυσές Σφαίρες και για τις δύο.
Αφότου η Μπάρμπαρα Στάνγουικ κέρδισε Βραβείο Έμμυ Α' Γυναικείου Ρόλου σε τηλεοπτική σειρά Primetime το 1983 για τον ρόλο της στο Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας, αναφέρθηκε στην ερμηνεία της Αν Μάργκρετ στο Who Will Love My Children? δηλώνοντας «Θα ήθελα να αποτίσω προσωπικό φόρο τιμής αυτή τη στιγμή σε μια κυρία που είναι υπέροχη διασκεδάστρια. . . Νομίζω ότι έδωσε μια από τις ωραιότερες, πιο όμορφες παραστάσεις που έχω δει ποτέ... Αν Μάργκρετ,ήσουν υπέροχη."
Στο Δύο φορές σε μια ζωή (Twice in a Lifetime) υποδύθηκε τη γυναίκα για την οποία εγκατέλειψε τη γυναίκα του ο χαρακτήρας του Τζιν Χάκμαν. Τον επόμενο χρόνο εμφανίστηκε ως σύζυγος του χαρακτήρα του Ρόι Σάιντερ στο θρίλερ 52 τολμηρές στάσεις. Το 1987 συμπρωταγωνίστησε με την Ελίζαμπεθ Άσλεϊ (και την Κλοντέτ Κολμπέρ, στον τελευταίο ρόλο στην οθόνη της καριέρας του θρύλου του κινηματογράφου) στη σειρά δύο μερών του NBC The Two Mrs. Grenvilles. Έτσι, η Αν Μάργκρετ απέσπασε μία ακόμη υποψηφιότητα για βραβείο Έμμυ.
Δεκαετίες 1990 και 2000
Το 1991, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική ταινία Our Sons δίπλα στην Τζούλι Άντριους ως μητέρες γιων που είναι εραστές, ένας από τους οποίους πεθαίνει από AIDS. Το 1992 συμπρωταγωνίστησε με τον Ρόμπερτ Ντιβάλ και τον Κρίστιαν Μπέιλ στο μιούζικαλ της Disney Τα παιδιά του δρόμου. Το 1993, η Αν Μάργκρετ πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη κωμωδία Οι γκρινιάρηδες πάλι μαζί με τον Ματάου αλλά και με τον Τζακ Λέμον. Ο ρόλος της επέστρεψε για το Γρουσούζηδες, μα τρελά ερωτευμένοι (1995), το εξίσου επιτυχημένο σίκουελ, στο οποίο αυτή τη φορά συμπρωταγωνίστησε η Σοφία Λόρεν.
Η Αν Μάργκρετ δημοσίευσε μια αυτοβιογραφία το 1994 με τίτλο Ann-Margret: My Story στην οποία αναγνώρισε δημόσια τη μάχη της με τον αλκοολισμό και τη συνεχιζόμενη ανάκαμψη από αυτόν. Το 1995, επιλέχθηκε από το περιοδικό Empire ως μία από τις 100 πιο σέξι σταρ στην ιστορία του κινηματογράφου, καταλαμβάνοντας την 10η θέση.
Γύρισε επίσης το Κάθε Κυριακή (Any Given Sunday, 1999) με σκηνοθέτη τον Όλιβερ Στόουν, υποδυόμενη τη μητέρα Κάμερον Ντίαζ. Έκανε και μια εμφάνιση στην ταινία Ο Εγγλέζος (The Limey), αλλά η ερμηνεία της κόπηκε στο μοντάζ.
Η Αν Μάργκρετ πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές τηλεοπτικές ταινίες, όπως το Queen: The Story of an American Family (1993), το Following Her Heart (1994) και το Life of the Party (1999). Για την τελευταία, έλαβε υποψηφιότητες για βραβείο Έμμυ, Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών. εναλλ.=Image of Ann-Margret at White house correspondents dinner, 1997|μικρογραφία|329x329εσ| Στο Δείπνο Ανταποκριτών του [[Λευκός Οίκος|Λευκού Οίκου, 1997]] Έκανε γκεστ εμφανίσεις στις τηλεοπτικές εκπομπές Touched by an Angel το 2000 και τρία επεισόδια του Third Watch το 2003. Το 2001, έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε θεατρικό μιούζικαλ, παίζοντας τον χαρακτήρα της ιδιοκτήτριας οίκου ανοχής. Έπαιξε επίσης τη μητέρα του Τζίμι Φάλον στην κωμωδία του 2004 Το ταξί της Νέας Υόρκης (Taxi), με συμπρωταγωνίστρια τη Queen Latifah.
Το 2006, η Αν Μάργκρετ έπαιξε δεύτερους ρόλους στις εισπρακτικές επιτυχίες Τα χαλάσαμε (The Break-Up) με την Τζένιφερ Άνιστον και τον Βινς Βον και Ο Άγιος Βασίλης μου 3 (The Santa Clause 3) με τον Τιμ Άλεν. Πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές ανεξάρτητες ταινίες, όπως το Στο μυαλό του δολοφόνου (Memory, 2006) με τον Μπίλι Ζέιν και τον Ντένις Χόπερ. Το 2009, εμφανίστηκε στην κωμωδία Γερόλυκοι (Old Dogs) με τον Τζον Τραβόλτα και τον Ρόμπιν Ουίλιαμς.
2010–σήμερα
Η Αν Μάργκρετ πρωταγωνίστησε ως γκεστ σε ένα επεισόδιο του Νόμος και τάξη: Ειδική ομάδα, το οποίο προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 31 Μαρτίου 2010, από το NBC. Έλαβε την έκτη της υποψηφιότητα για Βραβείο Έμμυ για την ερμηνεία της.
Στις 14 Οκτωβρίου 2010, η Αν Μάργκρετ εμφανίστηκε στη σειρά CSI: Λας Βέγκας του CBS.
Το 2018, πρωταγωνίστησε ως guest στην ταινία Η μέθοδος Κομίνσκι (The Kominsky Method), υποδυόμενη μια χήρα και πιθανό έρωτα του πρόσφατα χήρου Άλαν Άρκιν.
Προσωπική ζωή
Η Αν Μάργκρετ δεν έχει παιδιά, αλλά ήταν η θετή μητέρα των τριών παιδιών του συζύγου της Ρότζερ Σμιθ, ενός ηθοποιού που αργότερα έγινε ατζέντης της. Αυτή και ο Σμιθ ήταν παντρεμένοι από τις 8 Μαΐου 1967 μέχρι τον θάνατό του, στις 4 Ιουνίου 2017. Πριν από αυτό, είχε σχέση με τον Έντι Φίσερ και συνδέθηκε με τον Έλβις Πρίσλεϊ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Νύχτες στο Λας Βέγκας το 1964.
Δεινή μοτοσικλετίστρια, η Αν Μάργκρετ οδήγησε μια Triumph T100C Tiger 500 cc στο Κορίτσια έξαλλα, τρελά (1966). Συμμετείχε σε διαφημίσεις της Triumph Motorcycles τη δεκαετία του 1960. Έσπασε τρία πλευρά και έπαθε κάταγμα στον ώμο όταν έπεσε από μοτοσικλέτα στη Μινεσότα το 2000.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η μίνι σειρά του CBS Elvis (2005) περιλαμβάνει την ιστορία της σχέσης της με τον Έλβις Πρίσλεϊ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Νύχτες στο Λας Βέγκας. Την υποδύθηκε η ηθοποιός Ρόουζ Μακ Γκάουαν.
Κατάταξη προτίμησης
Για δύο χρόνια η Αν Μάρκγρετ ψηφιζόταν στον κατάλογο των πιο δημοφιλών ηθοποιών στις Ηνωμένες Πολιτείες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Μαργκρετ Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Ουρσούλα Μεγιέριν
Η Ουρσούλα Μεγιέριν (επίσης, Μάιεγιν, 1570–1635) ήταν πολιτικά επιδραστική Πολωνή αυλική και ερωμένη του βασιλιά Σίγκσμουντ Γ' της Πολωνίας. Το πραγματικό της επώνυμο μπορεί να ήταν η Γκίνγκερ (ή Γκίνγκερ φον Γκρένμπεχλ), αλλά αυτό παραμένει υπό αμφισβήτηση. Υπέγραφε τα γράμματά της ως Ούρσουλα Μεγιέριν.
Νεαρή ηλικία
H Ουσούλα γεννήθηκε πιθανότατα κοντά στο Μόναχο στο Δουκάτο της Βαυαρίας σε μια φτωχή αριστοκρατική οικογένεια. Ήταν η κόρη της Άννας, μιας Βαυαρής αστής κυρίας, και (πιθανώς) ενός από την οικογένεια των Αψβούργων. Η Μέγιεριν ήρθε στο Γκρατς ως παιδί τη δεκαετία του 1580. Ήταν όμορφη στα νιάτα της και κάποια στιγμή αργότερα επιλέχθηκε από τη Μαρία Άννα της Βαυαρίας για να γίνει ερωμένη του Βασιλιά Σίγκσμουντ Γ΄ της Πολωνίας. Η κόρη της Μαρίας Άννας ( Άννα των Αψβούργων) ήταν αρραβωνιαστικιά του Πολωνού Βασιλιά, αλλά δεν ήταν ελκυστική και οι Αψβούργοι είχαν κακές εμπειρίες με δύο γάμους του βασιλιά Σιγισμούνδου Β' Αυγούστο της Πολωνίας. Το κορίτσι προσήλθε στην αυλή της Άννας στην Πολωνία ως αρχιθαλαμηπόλος το 1592.
Αρχιθαλαμηπόλος
Μία πιστή Καθολικ ή, η Ουρσούλα είχε σημαντική επιρροή στον Βασιλιά και τη Βασίλισσα. Λίγο μετά την άφιξή της στην Κοινοπολιτεία Πολωνίας-Λιθουανίας, έμαθε Πολωνικά και ασχολήθηκε με τις υποθέσεις του κράτους, γεγονός που την έκανε ελάχιστα δημοφιλή. Η Μέγιεριν χρησιμοποίησε την επιρροή της στον Βασιλιά για να διορίσει τους αγαπημένους της σε κρατικές θέσεις. Ως αποτέλεσμα, ονομάστηκε περιφρονητικά ερωμένη του Βασιλιά, υπουργός με φούστα και μισαλλοδοξία του Ιησουΐτη. Ο γραμματέας του Βασιλιά Γιαν Στσέσνι Χέρμπερτ την χαρακτήρισε «άσεμνη αγαπημένη». αριστερά|μικρογραφία|201x201εσ| Πρίγκιπας [[Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας|Βλαδίσλαος Σιγισμούνδος Βάσα, γ. 1605.]] Η Μέγιεριν ήταν αρχιθαλαμηπόλος της αυλής της Βασίλισσας. Αν και έγινε η ανώτερη παιδαγωγός των παιδιών του Βασιλιά και επόπτρια των Βασιλικών Νοσηλευτών, εκείνες δεν την είχαν σε μεγάλη εκτίμηση (την Ουρσούλα μισούσε ιδιαίτερα μία διαμαρτυρόμενη νοσοκόμα του πρίγκιπα Βλαδίσλαου, η Σκωτσέζα κας. Φορμπς). Μετά το θάνατο της Βασίλισσας το 1598 δεν έφυγε από την Πολωνία, όπως έκαναν οι άλλες Γερμανίδες κυρίες των τιμών της Βασίλισσας. Ο λόγος ήταν η μεγάλη της προσήλωση στον Βασιλιά και στον νεαρό πρίγκιπα Βλαδίσλαο. Οι τρυφερές επιστολές της στον πρίγκιπα ερμηνεύονται μερικές φορές ότι περιέχουν κάτι περισσότερο από την αγάπη του δασκάλου.
Στην συνεχή αλληλογραφία της με την Αρχιδούκισσα Μαρία, ανέφερε λεπτομερώς τη ζωή του Βασιλιά Σιγκισμούνδου και της αυλής του. Δεν έχω δει ποτέ έναν άντρα που να κλαίει τόσο πολύ που ανέφερε στις 19 Μαΐου 1598, περιγράφοντας τον μονάρχη να αποχαιρετά τα παιδιά του πριν φύγει για τη Σουηδία. Όπως σημειώνεται ο Στάνισλαβ Κομπιέρζυκι, αντικατέστησε τη θανούσα Βασίλισσα, καθώς δεν ήταν δυσάρεστη στον Βασιλιά (όπως έγραψε η Αρχιδούκισα Μαρία Άννα). δεξιά|μικρογραφία| Η [[Κωνσταντία της Αυστρίας και η μητέρα της Μαρία Άννα της Βαυαρίας κατά την είσοδο στην Κρακοβία, περ. 1605.]] Όταν ο Σιγισμούνδος Γ' παντρεύτηκε ξανά το 1605 στην Κρακοβία με μία αδερφή της πρώτης συζύγου του, την Κωνσταντία της Αυστρίας, η Ουσούλα έγινε η «στενή της σύντροφος στις ανησυχίες και την παρηγοριά». Ταξίδευε στην καρότσα της Βασίλισσας, γευμάτιζε μαζί της στο ίδιο τραπέζι, διαχειριζόταν το θησαυροφυλάκιο της αυλής και μάλιστα βοηθούσε στις επίσημες ακροάσεις με τον Βασιλιά. Η Μέγιεριν ανέθρεψε τα παιδιά του Βασιλιά και τους μιλούσε κυρίως στα Πολωνικά (η μητέρα τους επικοινωνούσε μαζί τους μόνο στα Γερμανικά). Ποτέ δεν παντρεύτηκε και απέρριψε όλες τις προσφορές (ακόμη και τον μεγάλο φίλο της Άλμπριχτ Στάνισλαβ Ρατζίβιου).
Ως αρχιθαλαμηπόλος ήταν πολύ λιτή και ντυμένη κυρίως με ένα μαύρο ισπανικό φόρεμα. Αλληλογραφούσε με τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Β' και τον Πάπα και έλαβε ένα χρυσό τριαντάφυλλο για μια «εξαιρετικά ενάρετη ζωή». Το 1617 κατά τη διάρκεια της αποστολής του Βλαδίσλαου εναντίον της Ρωσίας για την ανάκτηση του θρόνου του τσάρου, ζήτησε την παρέμβασή της υπέρ του Μαρσίν Καζανόφσκι, ο οποίος ήρθε σε διαμάχη με τον Μεγάλο Χετμάνο της Λιθουανίας, Γιαν Κάρολ Τσοντκίεβιτς.
Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της ζωής του Σιγκισμούνδος ήταν συχνά σοβαρά άρρωστος και η Ουρσούλα έγινε η πραγματική Πολωνή Δούκας της Λέρμα, αφήνοντάς τον μία ολοένα και πιο περιφερειακή μορφή. Υπέγραφε επίσημα κρατικά έγγραφα αντί του Βασιλιά και δεχόταν ξένους πρέσβεις. Μετά το θάνατο του Βασιλιά το 1632 ο αυτοκρατορικός διπλωμάτης Άρνολντ Ματίας φον Κλάρσταϊν που ήρθε στη Βαρσοβία, γύρισε με τα αιτήματά του πρώτα στην Ουρσούλα που υποσχέθηκε να τον στηρίξει στις προσπάθειές του να πάρει δάνειο. Όταν η Ουρσούλα φοβήθηκε το απαιτούμενο ποσό, ο πρίγκιπας Βλαδισλάος εισήλθε απροσδόκητα στα δωμάτια ακρόασης του νεκρού Βασιλιά, μας βρήκε καθισμένους μαζί, χαμογέλασε και με ρώτησε αν δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να ασχοληθούμε με το θέμα έξω, στον χειμερινό κήπο, όσο το uberius coram de quo.
Η Ουρσούλα πέθανε το 1635 στο Βασιλικό Κάστρο και θάφτηκε στην Εκκλησία Ιησουιτών στη Βαρσοβία με μία επίσημη τελετή ταφής, σχεδόν σαν βασίλισσα. Ο τάφος της λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από σουηδικά και γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του κατακλυσμού το 1650.
Κληρονομιά
μικρογραφία| Ασημένια λειψανοθήκη της Αγίας Ουρσούλα από τον Στάνισλαβ Ντίτριχ, περίπου 1600, Μουσείο Επισκοπής στο [[Πουότσκ . Πιθανότατα φέρει τα χαρακτηριστικά της ερωμένης του Σιγισμούνδου Γ' Βάσα ]] Η Ουρσούλα Μέγιεριν πέθανε άτεκνη. Όλα τα ομοιώματά της, συμπεριλαμβανομένων μερικών από μεγάλους καλλιτέχνες, όπως ο Πίτερ Κλαέζ, ο Σούτμαν ή ο Christian Melich (Πολωνοί αυλικοί ζωγράφοι ), καταστράφηκαν όταν το Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας λεηλατήθηκε και κάηκε κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού. Λίγους μήνες πριν από το θάνατό της, ο Βλαδίσλαος Βάσα ανέθεσε τη δημιουργία ενός πίνακα, στον οποίο η Μέγιεριν καθόταν στη μέση όλων των απογόνων του βασιλιά Σιγισμούνδου Γ', ως οδηγός και φύλακας της οικογένειας Βάσα. Ο καμβάς είχε ημι-ιδιωτικό χαρακτήρα και εξέφρασε την ιδέα Φαμίλια βασόρουμ. Πιστεύεται ότι μία από τις κυρίες στη ζωγραφική Λατρεία της Παναγίας του Ροζάριου από το Σαντομίερζ (1599) απεικονίζει την Ουρσούλα Μέγιεριν. Αλλά είναι πιο πιθανό ότι η ώριμη ξανθιά ντυμένη σύμφωνα με την αυτοκρατορική μόδα που κοιτάζει τον Βασιλιά να αντιπροσωπεύει την ερωμένη του Σιγισμούνδου που ήταν σχεδόν 30 εκείνη την εποχή, από το ομοίωμα μίας νεαρής μελαχρινής με πολωνική φορεσιά, όπως υποτίθεται ότι ήταν η Μέγιεριν.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πολωνές του 17ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2020-2021
Το Πρωτάθλημα Ελλάδος Γυναικών της περιόδου 2020-21 αποτέλεσε την 24η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α1 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίστηκαν σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για 5η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Ολυμπιακού με 3-2 νίκες με μειονέκτημα έδρας.
Συμμετέχοντες
Επτά (7) ομάδες του Πρωταθλήματος διέθεταν την έδρα τους στην Αττική, μία (1) στον Πειραιά, μία (1) στη Θεσσαλονίκη, μία (1) στα Ιωάννινα, μία (1) στα Χανιά και μία (1) στο νησί της Λευκάδας.
Κατάλογος αστέρων του Διαβήτη
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Διαβήτη παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Διαβήτη κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Δ *
Κώστας Μήτσης
Ο Κώστας Μήτσης (27 Νοεμβρίου 1936 - 28 Αυγούστου 2016) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και εκδότης, ο οποίος ανέπτυξε επιχειρηματικές δραστηριότητες στον κλωστοϋφαντουργικό και ιδίως στον ξενοδοχειακό τομέα, ενώ υπήρξε και ιδιοκτήτης των εφημερίδων «Αδέσμευτος Τύπος» και «Βραδυνή».
Ίδρυσε και οργάνωσε τον επιχειρηματικό ξενοδοχειακό όμιλο Mitsis Hotels που δραστηριοποιείται σε διάφορες τουριστικές περιοχές της Ελλάδας (Κως, Ρόδος, Κρήτη, Καμένα Βούρλα, Μύκονος, Ιωάννινα) και σήμερα διευθύνεται από τα παιδιά του, Σταύρο Μήτση και Χριστίνα Μήτση.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1936 στο χωριό Κρυονέρι Πωγωνίου του νομού Ιωαννίνων, όπου και έζησε τα πρώτα του χρόνια. Προερχόταν από πολύ φτωχή οικογένεια και είχε δύσκολα παιδικά χρόνια στην τότε ταραγμένη εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σταδιοδρομία
Το 1945 για βιοποριστικούς λόγους μεταναστεύει στην Αθήνα. Αρχικά φοιτά στο 1ο Γυμνάσιο Αθηνών στην Πλάκα και ως έφηβος αρχίζει να ασχολείται με διάφορες δουλειές, όπως σερβιτόρος, πλασιέ βιβλίων κ.α.
Σε ηλικία 17 ετών ο Κ. Μήτσης αρχίζει να δραστηριοποιείται στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας όπου επενδύει όλες τις οικονομίες του σε ένα μικρό πλεκτήριο στο Γαλάτσι και ασχολείται με το μικρεμπόριο υφασμάτων, ρούχων και κουρτινών. Αυτή η πρώτη του επιχείρηση σε δέκα έτη θα φτάσει να απασχολεί 170 άτομα προσωπικό. Αποτελείται από καθετοποιημένη μονάδα, με πλεκτήριο και βαφείο, με καινοτομίες στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας της δεκαετίας του 1950 και 1960.
Ο ξενοδοχειακός όμιλος Mitsis Hotels που ίδρυσε ο Κώστας Μήτσης τη δεκαετία του 1970, σήμερα περιλαμβάνει συνολικά 19 ξενοδοχεία και απασχολεί περισσότερους από 4.000 εργαζόμενους.
Θάνατος
Πέθανε αιφνίδια στην Αθήνα στις 28 Αυγούστου 2016 και κηδεύτηκε στη γενέτειρά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ξενοδόχοι Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Λαυρέντιος Β΄ Μεδιολάνων
Ο Λαυρέντιος Β΄ (ιταλικά : Lorenzo II) (Μιλάνο, περίπου 507 - Γένοβα, 21 Αυγούστου 592) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεγονότων επίσκοπος Γένοβας από το 573 έως τον θάνατό του.
Βιογραφία
Ο Λαυρέντιος, ο οποίος έζησε στα τέλη του έκτου αιώνα, τεκμηριώνεται ιστορικά από πολλές επιστολές του Μεγάλου Γρηγορίου και από μια επιστολή που του απηύθυνε ο Μεροβίγγιος βασιλιάς Χιλδεβέρτος Β΄ (575-596).
Ο Λαυρέντιος έγινε επίσκοπος Μεδιολάνων στην εξορία αφού ο Αλβοΐνος, βασιλιάς των Λομβαρδών, κατέλαβε το Μιλάνο το 569 και, όπως οι προκάτοχοί του Ονοράτο και Φροντόνε, είχε την έδρα του στη Γένοβα, όπου ένα μέρος του κλήρου και του Μιλανέζου πληθυσμού είχε καταφύγει λόγω της εισβολής των Λομβαρδών. Κατά την εκλογή του στην επισκοπή ο Λαυρέντιος είχε να αντιμετωπίση της πολιτική του προκατόχου του Φροντόνε όπου αποχωρίστηκε από την εκκλησιαστική κοινωνία με τους επισκόπους της Ρώμης, αφού αρνήθηκε να τηρήσει την καταδίκη των Τριών Κεφαλαίων που ενέκρινε η Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553 και επικυρώθηκε από τον Πάπα Βιγίλιο τον Φεβρουάριο του 554.
Μόλις έγινε επίσκοπος, σύμφωνα με μια επιστολή του Γρηγορίου του Μεγάλου, ο Λαυρέντιος απηύθυνε στον Πάπα Ιωάννη Γ' (561-574) με μια επίσημη δέσμευση (districtissima cautio), υπογεγραμμένη από πολλά μέλη της αριστοκρατίας του Μιλάνου, με την οποία η εκκλησία του Μιλάνου αναγνώριζε ότι η σχισματική του στάση ήταν αβάσιμη και ζήτησε την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας με την Εκκλησία της Ρώμης. Με τον Λαυρέντιο, λοιπόν, τελείωσε η σχισματική περίοδος στην Μιλανέζικη εκκλησία.
Γύρω στο 585 ο Λαυρέντιος έλαβε μια επιστολή από τον Χιλδεβέρτο Β΄, βασιλιά των Μεροβίγγεων, ο οποίος του ανακοίνωσε εκστρατεία των Φράγκων κατά των Λομβαρδών, σε συμφωνία με τον βυζαντινό αυτοκράτορα, και του ζήτησε να αναφερθεί στον βυζαντινό έξαρχο Σμαράγδο, ότι η επίθεση θα γινόταν μόνο τον επόμενο χρόνο και ότι ήλπιζε σε μια σύγχρονη επίθεση από τους Βυζαντινούς.
Το 591 ο Λαυρέντιος έγραψε μια επιστολή στον Πάπα Γρηγόριο τον Μέγα, χαμένη πλέον, αλλά το περιεχόμενο της είναι γνωστό χάρη στην απάντηση του Πάπα, που χρονολογείται τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Ο επίσκοπος ενημέρωσε τον Γρηγόριο ότι μόλις είχε αναρρώσει από μια περίοδο ασθένειας και του ζήτησε να επιστρέψει τους φόρους στην κληρονομιά που κατείχε η Μιλανέζικη εκκλησία στη Σικελία και την οποία, ίσως λόγω του σχίσματος, είχαν παρακρατήσει οι Ρωμαίοι ποντίφικες. Στην απάντησή του, ο Πάπας Γρηγόριος ήταν μάλλον επιφυλακτικός, γνωστοποιώντας ότι το θέμα θα συζητηθεί με τον Μιλανέζο διάκονο Κοστάντζο, προσωπικό φίλο του πάπα και μελλοντικό διάδοχο του Λαυρέντιο.
Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, η επισκοπή του Λαυρέντιου διήρκεσε 19 χρόνια και 7 μήνες και έληξε με το θάνατό του στις 21 Αυγούστου. Πιστεύεται ότι το έτος θανάτου είναι το 592, αφού σε μια επιστολή του Μαρτίου 593 ο Πάπας Γρηγόριος κάνει λόγο για τον πρόσφατα εκλιπόντα Μιλανέζο επίσκοπο. Εάν τα στοιχεία που αναφέρονται από τον κατάλογο είναι σωστά, ο Λαυρέντιο θα είχε χειροτονηθεί επίσκοπος τον Ιανουάριο του 573, ίσως την Κυριακή 23 Ιανουαρίου.
Ο αρχαίος κατάλογος αναφέρει επίσης ότι ο Λαυρέντιος έζησε 85 χρόνια και ότι θάφτηκε στη Γένοβα στην εκκλησία του Σαν Σίρο. Σύμφωνα με όσα γράφει ο Πάπας Γρηγόριος, άφησε όλα τα περιουσιακά του στοιχεία στην Μιλανέζικη εκκλησία, με εξαίρεση μια κληρονομιά υπέρ της συζύγου (ή των παιδιών) της Αρέθουσας, clarissima femina.