cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hellenic Communities School of East Africa
Το Hellenic Communities School of East Africa (HCSEA), ιδρύθηκε από τον Έλληνα Μακεδόνα Χριστόδουλο Γαλάνο στις 25 Μαρτίου 1949 και λειτούργησε στις 28 Οκτωβρίου 1952 στην Αρούσα της τότε Τανγκανίκα.
Ο Χριστόδουλος Γαλάνος ερχόμενος στην Αφρική μετονομάστηκε σε Χρήστος Γαλανός, όπου μαζί με τους Έλληνες μετανάστες στην Τανγκανίκα, οι οποίοι έφθασαν εκεί σε τρία μεγάλα μεταναστευτικά κύματα, ήσαν οι κύριοι χρηματοδότες του σχολείου.
Έλληνες στην Ανατολική Αφρική (1890-1916)
Πριν και στις πρώτες μέρες του αποικισμού της Ανατολικής Αφρικής, ορισμένοι Έλληνες ζούσαν ήδη σε αυτό το μέρος της Αφρικής. Το εμπόριο κτηνοτροφικών προϊόντων και ελεφαντόδοντου ήταν οι πολύ πρώιμες δραστηριότητές τους. Παρά τις αναπόφευκτες απώλειες, οι αγέλες μπορούσαν να πωληθούν με κάποιο ικανοποιητικό κέρδος σε μέρη όπως τη Ναϊρόμπι, Μομπάσα, Τάνγκα, Μπαγκαμόγιο και Νταρ ες Σαλάαμ. Ελεφαντόδοντο, βοοειδή, αλλά και άλογα έρχονταν από τη δύση και το νότο μέχρι τις ακτές από ολιγάριθμους Έλληνες και άλλους Ευρωπαίους "τυχοδιώκτες", καθώς και από τους Μαασάι και τους Σουαχίλι για λογαριασμό των Ευρωπαίων.
Στη Σομαλία και στην Αιθιοπία το ζωικό κεφάλαιο ήταν φθηνό και καλής ποιότητας. Μεγάλες αγέλες βοοειδών με μακρυά κέρατα έρχονταν νότια στη Βρετανική και τη Γερμανική Ανατολική Αφρική μέσω του άγονου εδάφους της βόρειας Κένυα, όπου απειλούνταν από την ξηρασία, τις ασθένειες, τις κλοπές και τα λιοντάρια. Το Μπάλε (Mbale) κοντά στις πλαγιές του Όρους Έλγκον, αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή σε ένα σημαντικό κέντρο της διαδρομής, όπου οι Έλληνες και άλλοι έμποροι έπαιρναν τα εμπορεύματά τους, για τις περιοχές ελεφαντόδοντου και βοοειδών νοτιότερα. Κυνηγοί-κοπαδιών βοοειδών, όπως ο Εμμανουήλ Μανθεάκης (εκ Πεδιάδος, Κρήτης), αγόρασε περίπου 1900 βοοειδή από τη Σουκούμα (Sukuma) πληρώνοντας με Μερικάνι (Merikani) (βαμβακερό ύφασμα), έφερε τα κοπάδια στο Μπαγκαμόγιο και τα προώθησε στη Ζανζιβάρη. Έτερος Έλληνας έμπορος στη Μομπάσα, ο Θεόδωρος Τσακίρης, θα χρησιμοποιήσει επίσης το ταξίδι πίσω στο βορρά για τη μεταφορά αγαθών που έφταναν στο λιμάνι με ντάουζ (dhows), σε αντάλλαγμα, με κοπάδια ζώων και ελεφαντόδοντο.
Οι περισσότεροι άλλοι Έλληνες, παρέμειναν εμπορευόμενοι, έμποροι, καταστηματάρχες και ξενοδόχοι σε λιγότερο περιπετειώδεις συνθήκες. Στη Βρετανική Ανατολική Αφρική το 1892 λίγο βορειότερα του Νγκονγκ (Ngong) στην περιοχή Κικούγιου (Kikuyu), υπήρχε ο εμπορικός σταθμός «Smith Mackenzie», ο οποίος διοικούνταν από κάποιον ονόματι Τρεφούση και προμήθευε την τοπική μικρή Ευρωπαϊκή κοινότητα. Και στη Μομπάσα, ο τόπος όπου οι μελλοντικοί έποικοι, έφταναν στην Κένυα από την Ευρώπη δια θαλάσσης, υπήρχαν δύο Ρουμάνοι και δύο Έλληνες ιδιοκτήτες, οι Έλληνες-Βορειοηπειρώτες αδελφοί Φίλιππος και Μιχάλης Φίλιος, οι τελευταίοι μάλιστα, είχαν το ξενοδοχείο «Cecil Hotel». Δίπλα σε αυτούς τους Έλληνες ξενοδόχους, υπήρχαν και τέσσερις Έλληνες εργολάβοι.
Μακροπρόθεσμα, οι περισσότεροι Έλληνες δεν θα εγκατασταθούν στη Βρετανική, αλλά στη Γερμανική Ανατολική Αφρική. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ορισμένοι Έλληνες μετανάστες εγκατέστησαν μαντούκα (maduka) και ξενοδοχεία στη Γερμανική Ανατολική Αφρική. Το πρώτο ευρωπαϊκό ξενοδοχείο στο Μπαγκαμόγιο, είχε την ονομασία «Grand Hotel» και ήταν Ελληνικό. Και στην Τάνγκα, το ξενοδοχείο «Afrika Hotel» (το οποίο αργότερα μετονομάστηκε στο περιβόητο «Planters Hotel»), ήταν ιδιοκτησία ενός άλλου Έλληνα, του Ευάγγελου Ματζούνη. Τα ξενοδοχεία που διευθύνουν οι Έλληνες, σε πόλεις όπως η Τάνγκα, το Νταρ ες Σαλάαμ, η Ιρίνγκα, το Μορογκόρο, η Κιλόσα, το Μόσι και η Αρούσα, θα διαδραματίσουν πολύ σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση της τοπικής Ελληνικής κοινότητας, ειδικά στην περίοδο πριν από την ίδρυση των επίσημων Ελληνικών συλλόγων και Ελληνικών σχολείων.
Χαρακτηριστική είναι η σημείωση του Βρετανού συγγραφέα C.Gillman, στο ημερολόγιό του κατά τις αρχές του 1916: "«Όσον αφορά το εμπόριο και τη βιομηχανία αυτής της χώρας (Γερμανική Ανατολική Αφρική), πρέπει για λόγους δικαιοσύνης να πω λίγα λόγια για τους Έλληνες. Γιατί χωρίς αυτούς δεν ξέρω τι θα είχε γίνει η χώρα.»"
Ιστορικό των ονομασιών
Η αρχική του ονομασία του Hellenic Communities School of East Africa (HCSEA) (Σχολείον Ελληνικών Κοινοτήτων Ανατολικής Αφρικής), μετονομάστηκε σε St. Constantine's Hellenic School (SCHS) ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε St. Constantine's East African Hellenic School ή απλά East African Hellenic School (EAHS), για να καταλήξει στη σημερινή του ονομασία St. Constantine's International School (SCIS).
Ιστορικό των Ελληνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Περιφέρεια Αρούσα
Ο Χρήστος Γαλανός έτρεφε μεγάλη αγάπη προς τα παιδιά, ήταν δε τόσο μεγάλη, ώστε τίποτα δεν μετρούσε μπροστά στην αγωνία του μήπως και δεν τους δοθεί η δυνατότητα να μορφωθούν. Εδώ, υπάρχει ένα περιστατικό το οποίο αξίζει να αναφερθεί. ''Ήταν γύρω στο 1938 ή 1939, όταν ο Χρ. Γαλανός (τότε δεν ήταν ακόμη πλούσιος), βρισκόταν στην Τάνγκα για δουλειές του κτήματός του αλλά και για να αγοράσει καινούργια μπαταρία για το αυτοκίνητό του, όταν τον ειδοποίησαν ότι το Ελληνικό Σχολείο Ντουλούτη, κλείνει λόγω έλλειψης χρημάτων. Στις τσέπες του είχε χρήματα μόνο για τη μπαταρία του αυτοκινήτου. Πηγαίνει λοιπόν αμέσως στον Ινδό τοκογλύφο Habbib Kassan Mangi και δανείζεται 6.000 σελίνια με τόκο 120% όπου τα στέλνει αμέσως μαζί με όσα άλλα χρήματα είχε στις τσέπες του, στο Ελληνικό Σχολείο Ντουλούτη. Επέστρεψε στην οικία του στο Τονγκόνι πεζός, απόσταση 12 μιλίων, δηλ. 18 χιλιομέτρων. ''
Υπό την αιγίδα της Ένωσης Ελληνικών Κοινοτήτων, διενεργήθηκε έρανος μεταξύ όλων των Ελλήνων της Τανγκανίκα και οι έγκριτοι ομογενείς Χρ. Γαλανός και Ιωάννης Δροσόπουλος, έχοντες την εξουσιοδότηση της Ένωσης Ελληνικών Κοινοτήτων, περιόδευσαν σε ολόκληρη την χώρα συγκεντρώνοντας τα χρήματα των Ελλήνων. Ο έρανος απέδωσε 24.000 λίρες. Ολόκληρη τη δαπάνη αγοράς του οικοπέδου ανήλθε στις 4.500£ ενώ η υπόλοιπη δαπάνη είχε προϋπολογισθεί στο ποσό των 40.000£. Όμως, στο ταμείο της Ένωσης μετά και την αγορά του οικοπέδου, υπήρχαν μόλις 18.000£, ποσό ανεπαρκές για την αποπεράτωση του έργου. Μετά από τα κατάλληλα διαβήματα, η Κυβέρνηση της Τανγκανίκα έδωσε - υπό τύπον δωρεάς - το ποσό των 20.000£. Το Νοέμβριο του 1950, έγινε μειοδοτικός διαγωνισμός για την ανέγερση των διδακτηρίων και καταχωρήθηκε στην εργοληπτική εταιρεία «Τέκτων» του Γεωργίου Αντ. Κόμπου εκ Κάτω Παναγιάς, Μ. Ασίας, αντί του ποσού των 33.550£. Το Σεπτέμβριο του 1951, φάνηκε ότι με την αποπεράτωση της ανοικοδόμησης του κτηρίου, δεν θα υπήρχαν χρήματα για την εγκατάσταση των ηλεκτρικών καλωδιώσεων, λουτήρων κτλ., οπότε αποφασίστηκε να διενεργηθεί συμπληρωματικός έρανος. Παράλληλα και για τις ανάγκες της επίπλωσης, ο τότε Πρόξενος της Ελλάδας Γεώργιος Αρναούτογλου, προσέφερε 2.000£, ενώ, ο Εμμανουήλ Μανθεάκης (εκ του χωρίου Εληά, Πεδιάδος, Ηρακλείου, Κρήτης) δώρησε μια μηχανή προβολής ταινιών κινηματογράφου. Επίσης, μεταξύ των δωρητών θα πρέπει να αναφερθεί και η συμβολή της ελληνικής κοινότητας του Μπουρούντι και της Ρουάντα, η οποία συνέδραμε με το ποσό των 1.000 σελινίων. Τις λοιπές δαπάνες των εξόδων του απαιτούμενου εξοπλισμού (θρανίων, γραφείων, αμφιθεάτρου [καθισμάτων, σκηνής κλπ.], κουζίνας, εστιατορίου, πλυντηρίων, νοσοκομείου πρώτων βοηθειών, οικιών διδακτικού προσωπικού, κοιτώνων, κλινών κλπ.) του Hellenic Communities School of East Africa (HCSEA), τις επωμίσθηκαν οι Χρήστος Γαλανός και οι Έλληνες μετανάστες στην Τανγκανίκα.
Τοποθεσία
Το σχολείο ευτύχισε να βρίσκεται εντός ενός ειδυλλιακού τοπίου, στους πρόποδες του Όρους Μέρου, δυτικά της πόλης Αρούσα και πριν από το αεροδρόμιο της Αρούσα. Συνορεύει με το άνω των 1000 έικρς γνωστό καφεδόκτημα "Burka". Εντός του οικοπέδου του σχολείου, σήμερα υπάρχουν πλήθος από μαϊμούδες (του είδους Chlorocebus pygerythrus), γαλάγοι, δυόκεροι και τριόκεροι χαμαιλέοντες (του είδους Trioceros jacksonii) και άνω των 100 ειδών διαφορετικών πτηνών. Φύονται δε περί τα 800 και πλέον δέντρα και που στην πλειοψηφία τους είναι σπαθοδέες και τζακαράντες. Σχεδόν όλα τα σημεία του οικοπέδου, έχουν ορατότητα με το Όρος Μέρου (ύψους 4.562,13 μ), το πέμπτο υψηλότερο όρος της Αφρικής. Θεωρείται δε, ως ένα από τα ωραιότερα αν όχι το ωραιότερο σχολείο σε ολόκληρη τη σημερινή Τανζανία.
Σημερινή κατάσταση
Το σχολείο λειτούργησε ως οικοτροφείο, αρχικά ως εξατάξιο Δημοτικό σχολείο και τα 2 τελευταία έτη της λειτουργίας του, λειτούργησε τις Α΄ και Β΄ Γυμνασίου. Το σχολείο παρείχε τόσο την Ελληνική αλλά και την Αγγλική εκπαίδευση, μετά την ανεξαρτησία της Τανγκανίκα (στις 9 Δεκεμβρίου 1961), η διδασκαλία των Σουαχίλι έγινε υποχρεωτική σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Τανζανίας.
Το σχολείο διέθετε ωραιότατα γήπεδα, όπως ποδοσφαίρου, ράγκμπι και πετοσφαίρισης.
Γνωμικό
thumb|left|Σχολική κάρτα βαθμολόγησης, όπου φαίνεται το νέο λογότυπο (ο πυρσός), με το αρχαίο ρητό “Αιέν αριστεύειν” (Να είσαι πάντα πρώτος). Το γνωμικό του Κλεοβούλου “Μέτρον ἄριστον” όμως με την προσθήκη της λέξης “Παν” στην αρχή, ήτοι το “Παν μέτρον ἄριστον”, ήταν το γνωμικό του Hellenic Communities School of East Africa (HCSEA).
Μαζί με το προαναφερόμενο γνωμικό, το σχολείο είχε για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα το αρχαίο ρητό “Αιέν αριστεύειν” (Να είσαι πάντα πρώτος).
Ετήσιοι αθλητικοί αγώνες
Παλαιότερα, κάθε χρόνο, γίνονταν διάφοροι αθλητικοί (ατομικοί - ομαδικοί) αγώνες μεταξύ των σχολείων St. Constantine's Hellenic School (SCHS) και Arusha School.
Υγιεινή και Ασφάλεια
Στο σχολείο, υπήρχε επί 24-ώρου βάσης ειδικευμένη νοσοκόμα, η οποία εξέταζε όλες τις περιπτώσεις. Υπήρχε επίσης, και κλινικός ιατρός ο οποίος επισκεπτόταν το σχολείο εντός της εβδομάδος καθώς και συμβεβλημένο νοσοκομείο στην Αρούσα.
Στο σχολείο υπήρχαν περιπολίες νυχτοφυλάκων, για την προστασία της ζωής και περιουσίας των διαμενόντων στο οικοτροφείο.
Ιδιοκτησιακό - Νομικό καθεστώς
Την εποπτεία του σχολείου ασκούσε η «Ένωση Ελλήνων Τανγκανίκας» μέσω της σχολικής εφορίας.
Διευθυντές
• 2
Δάσκαλοι
• 2
Καθηγητές
• 2
Σημειώσεις
• 2 • 2
Υποσημειώσεις
• 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τανζανία Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία στο εξωτερικό Κατηγορία:Δωρεές Ελλήνων ευεργετών στο εξωτερικό Κατηγορία:Εκπαίδευση της Τανζανίας
Δημήτριος Ζέγγελης
Ο Δημήτριος Ζέγγελης ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Μαντινείας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1862 και επανεξελέγη σε αυτές του 1868, του 1869, του 1872, του 1873, του 1875, του 1881 και, ως βουλευτής Αρκαδίας, σε αυτές του 1887 (το ίδιο έτος με τις εκλογές σε επαναληπτική εκλογή μετά τον θάνατο του Βασιλείου Νικολόπουλου.
Παιδιά του ήταν οι Ηλίας Ζέγγελης και Κωνσταντίνος Ζέγγελης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Μαντινείας Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας
Οικογένεια Μέξη
Η οικογένεια Μέξη είναι παλιά οικογένεια των Σπετσών, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην ναυτιλία και την πολιτική.
Παραπομπές
*
Ιωάννης Ταρωνίτης (σεβαστός)
Ο Ιωάννης (π. 1067 - ) από τον Οίκο των Ταρωνιτών ήταν αριστοκράτης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης επαρχίας στα Βαλκάνια υπό τον θείο του αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Μιχαήλ Ταρωνίτης πανυπερσέβαστος, ανήκε σε αριστοκρατικό Οίκο με πριγκιπική καταγωγή από το Ταρόν της Αρμενίας, που περί το 1061-63 νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή, μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Κομνηνού και αδελφή του Αλεξίου Α΄. Ο Ιωάννης ήταν ο πρωτότοκος γιος τους και γεννήθηκε περί το 1067.
Σε άγνωστο έτος, ίσως π. το 1092/93 ο Ιωάννης ήταν δούκας (στρατιωτικός διοικητής) των Σκοπίων, όπως δείχνει η αλληλογραφία του με τον Θεοφύλακτο επίσκοπο Οχρίδος. Το θέρος του 1094 ο πατέρας του απολύθηκε και τιμωρήθηκε για την εμπλοκή του στη συνωμοσία του Νικηφόρου Διογένη εναντίον του Αλεξίου Α΄, αλλά το γεγονός δεν φαίνεται να επηρέασε τη θέση και τη σταδιοδρομία του Ιωάννη. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους ο Αλέξιος Α΄ εκστράτευσε κατά των Κυμάνων στη Θράκη και του εμπιστεύθηκε την άμυνα της Βερόης και της γύρω περιοχής μαζί με τον Νικηφόρο Μελισσηνό και τον Γεώργιο Παλαιολόγο. Το 1094/95 συμμετείχε σε Σύνοδο στο ανάκτορο των Βλαχερνών, όπου ο Λέων ο Χαλκηδόνος καταδικάστηκε. Εμφανίζεται στον κατάλογο των συμμετεχόντων με τον τίτλο του σεβαστού (5ου στην ιεραρχία).
Ο Ιωάννης εμφανίζεται σε έγγραφο του 1102 να κατέχει τη θέση του πραίτορος (πολιτικού διοικητή) και του αναγραφέως (οικονομικού επικεφαλής) των ηνωμένων θεμάτων Θράκης, Μακεδονίας, Βολερού, Στρυμώνος και Θεσσαλονίκης.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Κατηγορία:Σεβαστοί Κατηγορία:Οικογένεια Ταρωνιτών Κατηγορία:Βυζαντινοί έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Η Σταύρωση (μέσα 14ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο
Περιγραφή
Η απεικόνιση της Σταύρωσης είναι η μία όψη από την αμφιπρόσωπη εικόνα που φυλάσσεται στο Βυζαντινό και Αρχαιολογικό Μουσείο. Οι διαστάσεις της είναι 120Χ 100 εκ. Ηερεμια και ρυθμός χαρακτηρίζει τη σύνθεση και ο τρόπος απόδοσής της είναι κλασικός. Η Παναγία αποδίδεται κλειστή, ψιλόλιγνη. Ο Μανώλης Χατζηδάκης σημείωνει, ότι θυμίζει επιτύμβιες αρχαίες στήλες και ''λευκές ληκύθους. Στην άλλη όψη της εικόνας αποδίδεται φθαρμένη αρκετά η Παναγία βρεφοκρατούσα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Η Σταύρωση (9ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο
Η Σταύρωση τοποθετείται χρονικά στον 9ο μ.Χ αι εκτιθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Η απεικόνιση της Σταύρωσης είναι η μία όψη από την αμφιπρόσωπη εικόνα που φυλάσσεται στο Βυζαντινό και Αρχαιολογικό Μουσείο. Οι διαστάσεις της είναι 105Χ 65 εκ. Οι άγγελοι ανήκουν στον 9ο αι. ενώ είναι επιζωγραφισμένη σε τεχνοτροπία του 13ου αι. Η θλίψη εκφράζεται στα πρόσωπα "με τρόπο απλό και ρυθμικό, αλλά δυνατό που θυμίζει το 13ο ιταλικό αιώνα''. Στην παράσταση της Σταύρωσης που αποκαλύφθηκε μετά τον καθαρισμό στο Εργαστήριο Συντήρησης του Βυζαντινού Μουσείου από τον Α Μαργαριτώφ το 1960. διακρίνοντας τρία διαφορετικά στρώματα ζωγραφικής Από τον 9ο αι. διατηρείται ο σταυρός, οι δύο άγγελοι με τα πόδια πτηνού, το σώμα του Εσταυρωμένου, το χέρι του Ιωάννησε δέηση, και στον αριστερό ώμο της Παναγίας δοχείο που κρατούσε ο άγγελος (συμβολισμός της Εκκλησίας) Ο κάμπος με τα άστρα και οι επιγραφές θεωρούνται προσθήκες του 10ου αι. Τέλος στη ζωγραφική φάση του 13ου αι. ανήκει η Παναγία, ο Ιωάννης και η κεφαλή του Χριστού. Σύγχυση επικρατεί σχετικά με την ακριβή προέλευση της πίσω όψης της εικόνας, η οποία απεικονίζει την Παναγία Παμμακάριστο. Στο βιβλίο καταγραφής του Βυζαντινού Μουσείου (1915) αναφέρεται πως παραχωρήθηκε από τη μονή Ευεγγελιστρίας του Δήμου Πέτα, χωρίς καμία άλλη διευκρίνηση σχετικά με τη γεωγραφική θέση. Ο Γεώργιος Σωτηρίου ανέφερε πως προερχόταν από τη βυζαντινή μονή της Κόιμησης της Θεοτόκου  στη Σκριπού της Βοιωτίας, και δωρήθηκε από τη Μονή Ευαγγελιστρίας του Δήμου Πέτα. Η Μαρία Σωτηρίου θεωρεί ότι προέρχεται από τη Μονή Ευεγγελιστρίας στο χωριό Πέτα κοντά στην Άρτα της Ηπείρου και αποδίδει την επιζωγράφησή της σε εργαστήριο της περιοχής αυτής. Η αρχαιολόγος Χρ. Μπαλτογιάννη υπέθεσε πως προερχόταν από τη μονλη Ευαγγελιστρίας του Δήμου Πέτα Θηβών και μεταφερθηκε εκεί από τη γειτονική εκκλησία της Σκριπούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Αστεροειδές πολύγωνο
Στη γεωμετρία, το αστεροειδές πολύγωνο (δεν πρέπει να συγχέεται με πολύγωνα που έχουν σχήμα αστεριού) είναι ένα κοίλο πολύγωνο. Μόνο τα κανονικά αστεροειδή πολύγωνα έχουν μελετηθεί εις βάθος και σε γενικές γραμμές τα αστεροειδή πολύγωνα δεν φαίνεται να έχουν καθοριστεί μορφολογικά.
Ο Μπράνκο Γκρηνμπάουμ εντόπισε δύο πρωτογενείς ορισμούς που χρησιμοποιήθηκαν από τον Γιόχαν Κέπλερ, ο ένας είναι τα κανονικά αστεροειδή πολύγωνα με τεμνόμενες ακμές που δεν δημιουργούν νέες κορυφές και ο δεύτερος τα απλά ισότοξα κοίλα πολύγωνα.
Η πρώτη χρήση περιλαμβάνεται στα πολυγράμματα που περιλαμβάνουν πολύγωνα όπως το πεντάγραμμα, καθώς και στις ένωσεις σχημάτων, όπως το εξάγραμμα.
Κανονικό αστεροειδές πολύγωνο
Το κανονικό αστεροειδές πολύγωνο είναι ένα αυτο-τεμνόμενο, ισόπλευρο και ισόγωνο πολύγωνο. Δημιουργείται από ένα απλό κανονικό πολύγωνο με p πλευρές, συνδέοντας μια κορυφή με μια άλλη μη γειτονική κορυφή και συνεχίζοντας τη διαδικασία αυτή μέχρι να φτάσουμε και πάλι στην αρχική κορυφή. Εναλλακτικά, για ακέραιους αριθμούς p και q, μπορεί να θεωρηθεί ότι κατασκευάζεται συνδέοντας κάθε q-στό σημείο από p σημεία που παρατίθενται κυκλικά σε τακτικά διαστήματα μεταξύ τους. Για παράδειγμα, από ένα κανονικό πεντάγωνο, μπορεί να ληφθεί ένα πεντάκτινο αστέρι σχεδιάζοντας μια γραμμή που ξεκινά από την πρώτη κορυφή προς την τρίτη κορυφή, και συνεχίζει από την τρίτη κορυφή προς την πέμπτη κορυφή, από την πέμπτη κορυφή προς τη δεύτερη κορυφή, από τη δεύτερη κορυφή προς την τέταρτη κορυφή, και από την τέταρτη κορυφή καταλήγει και πάλι στην πρώτη κορυφή.
Ένα κανονικό αστεροειδές πολύγωνο συμβολίζεται με Schläfli {p/q}, όπου οι αριθμοί p και q είναι σχετικά πρώτοι (δεν έχουν κανένα κοινό παράγοντα) και q ≥ 2. Η ομάδα συμμετρίας των {n/k} είναι διεδρική Dn τάξης 2n, ανεξάρτητα του k.
Ένα κανονικό αστεροειδές πολύγωνο μπορεί επίσης να ληφθεί ως μια ακολουθία αστερισμών που έχουν ως πυρήνα ένα κυρτό κανονικό πολύγωνο.
Τα κανονικά αστεροειδή πολύγωνα μελετήθηκαν συστηματικά για πρώτη φορά από τον Thomas Bradwardine και αργότερα από τον Γιόχαν Κέπλερ.
Απλά ισότοξα αστεροειδή πολύγωνα
Όταν αφαιρεθούν οι τεμνόμενες γραμμές, τα αστεροειδή πολύγωνα δεν είναι πλέον κανονικά, αλλά μπορεί να θεωρηθούν ως απλά ισότοξα κοίλα 2n-γωνα, που έχουν εναλλασσόμενες κορυφές δύο διαφορετικών ακτίνων, οι οποίες δεν ταιριάζουν κατ' ανάγκη με γωνίες κανονικού αστεροειδούς πολυγώνου. Ο Μπράνκο Γκρηνμπάουμ στο βιβλίο του Tilings and Patterns συμβολίζει αυτά τα αστεροειδή ως |n/d| που ταιριάζει με τη γεωμετρία των πολυγραμμάτων {n/d} με γενικότερο συμβολισμό {nα}, που αντιπροσωπεύει τα αστεροειδή με n πλευρές και κάθε εσωτερική γωνία α<180°(1-2/n) μοίρες. Για τα |n/d|, οι εσωτερικές κορυφές έχουν μία εξωτερική γωνία, β, που είναι 360°(d-1)/n.
Αυτά τα πολύγωνα εμφανίζονται συχνά ως σχέδια σε πλακάκια. Η παραμετρική γωνία α (σε μοίρες ή ακτίνια) μπορεί να επιλεγεί έτσι ώστε να ταιριάζει με τις εσωτερικές γωνίες των γειτονικών πολυγώνων σε ένα μοτίβο πλακόστρωσης. Το 1619, ο Γιόχαν Κέπλερ στο έργο του Harmonices Mundi συμπεριέλαβε μεταξύ άλλων περιοδικών πλακοστρώσεων και κάποιες μη περιοδικές πλακοστρώσεις, όπως τα τρία κανονικά πεντάγωνα, όπου το κανονικό αστεροειδές πεντάγωνο (5.5.5.5/2) μπορεί να χωρέσει γύρω από μια κορυφή, κάτι τέτοιο σχετίζεται και με τις σύγχρονες πλακόστρωσεις του Ρότζερ Πενρόουζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγωνα
Η Σταύρωση (14ος αι) Βυζαντινό Μουσείο
Η Σταύρωση τοποθετείται χρονικά στα μέσα του 14 ου αι εκτιθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Η απεικόνιση της Σταύρωσης ανήκει στη Σχολή Βενετίας, επειδή είναι στο πλάσιμο και στον φωτισμό πιο πολύ έργο ιταλικό παρά βυζαντινό. Στοιχεία όπως τα χρώματα. η σύνθεση με την πληθώρα των αγγέλων, η Μαγδαληνή και οι καβαλάρηδες,θυμίζουν έργα του Paolo da Venezia, του ύστερου της ιταλικής Maniera Greca.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Μπορένα της Αλανίας
Η Μπόρενα (ბორენა) ήταν μία αδερφή του βασιλιά των Αλανών, Ντουργκουλέλ του "Μεγάλου" και βασιλική σύζυγος της Γεωργίας, ως η δεύτερη σύζυγος του Bαγράτ Δ΄ (βασ. 1027-1072).
Η Μπορένα είναι κυρίως γνωστή ως προστάτιδα και υποστηρικτής της γεωργιανής Ορθόδοξης κουλτούρας και μοναστικής ζωής. Υποστήριξε την κατασκευή της Γεωργιανής Μονής Καπάτα στο Όρος Σιών στην Ιερουσαλήμ. Συχνά ταυτίζεται με την Μπορένα που ήταν συγγραφέας ενός παθιασμένου και συγκινητικού ύμνου στην Παναγία, η οποία βρίσκεται ως επιγραφή στο εικονίδιο της Θεοτόκου από εκείνη την εποχή (τώρα διατηρείται στην Εκκλησία Λέντζερ στο ορεινό Σβανέτι).
Εκτός από αυτά τα καλά τεκμηριωμένα παιδιά, το ζευγάρι μπορεί να είχε μία κόρη, τη Μαριάμ, πιθανώς σύζυγο του βυζαντινού αξιωματούχου Θεόδωρου Γαβρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί του 11ου αιώνα
Μακροφάγο
Αυτά τα μεγάλα φαγοκύτταρα βρίσκονται ουσιαστικά σε όλους τους ιστούς, όπου περιπολούν για πιθανά παθογόνα με αμοιβαδοειδή κίνηση. Λαμβάνουν διάφορες μορφές (με διάφορα ονόματα) σε όλο το σώμα (π.χ. ιστιοκύτταρα, κύτταρα Κούπφερ, κυψελιδικά μακροφάγα, μικρογλοία και άλλα), αλλά όλα αποτελούν μέρος του μονοπυρηνικού συστήματος φαγοκυττάρων. Εκτός από τη φαγοκυττάρωση, παίζουν κρίσιμο ρόλο στη μη ειδική άμυνα (έμφυτη ανοσία) και επίσης βοηθούν στην έναρξη ειδικών αμυντικών μηχανισμών (επίκτητη ανοσία) στρατολογώντας άλλα ανοσοκύτταρα όπως τα λεμφοκύτταρα. Για παράδειγμα, είναι σημαντικά ως παρουσιαστές αντιγόνου στα Τ κύτταρα. Στον άνθρωπο, τα δυσλειτουργικά μακροφάγα προκαλούν σοβαρές ασθένειες όπως η χρόνια κοκκιωματώδης νόσος που καταλήγουν σε συχνές λοιμώξεις.
Πέρα από την αύξηση της φλεγμονής και την τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος, τα μακροφάγα παίζουν επίσης σημαντικό αντιφλεγμονώδη ρόλο και μπορούν να μειώσουν τις ανοσολογικές αντιδράσεις μέσω της απελευθέρωσης κυτοκινών. Τα μακροφάγα που ενθαρρύνουν τη φλεγμονή ονομάζονται μακροφάγα Μ1, ενώ αυτά που μειώνουν τη φλεγμονή και ενθαρρύνουν την επισκευή των ιστών ονομάζονται μακροφάγα Μ2. Αυτή η διαφορά αντανακλάται στον μεταβολισμό τους. Τα μακροφάγα Μ1 έχουν τη μοναδική ικανότητα να μεταβολίζουν την αργινίνη στο «φονικό» μόριο νιτρικό οξείδιο, ενώ τα μακροφάγα Μ2 έχουν τη μοναδική ικανότητα να μεταβολίζουν την αργινίνη στο «επιδιορθωτικό» μόριο ορνιθίνη. Ωστόσο, αυτή η διχοτόμηση αμφισβητήθηκε πρόσφατα καθώς ανακαλύφθηκε περαιτέρω πολυπλοκότητα.
Τα ανθρώπινα μακροφάγα έχουν διάμετρο περίπου 21 μικρόμετρα σε διάμετρο και παράγονται από τη διαφοροποίηση των μονοκυττάρων στους ιστούς. Μπορούν να αναγνωριστούν χρησιμοποιώντας κυτταρομετρία ροής ή ανοσοϊστοχημική χρώση καθώς εκφράζουν ειδικές πρωτεΐνες όπως οι CD14, CD40, CD11b, CD64, F4/80 (ποντίκια)/ EMR1 (άνθρωπος), λυσοζύμη M, MAC-1 /MAC-3 και CD68.
Τα μακροφάγα ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά και ονομάστηκαν από τον Ίλια Μέτσνικοφ, Ρώσο βιολόγο, το 1884.
Τύποι
μικρογραφία|250x250εσ| Σχέδιο μακροφάγου όταν στερεώνεται και χρωματίζεται με χρώση Γκίμσα. Η πλειονότητα των μακροφάγων βρίσκονται σε στρατηγικά σημεία όπου είναι πιθανό να συμβεί μικροβιακή εισβολή ή συσσώρευση ξένων σωματιδίων. Αυτά τα κύτταρα μαζί ως ομάδα είναι γνωστά ως σύστημα μονοπύρηνων φαγοκυττάρων και προηγουμένως ήταν γνωστά ως δικτυοενδοθηλιακό σύστημα. Κάθε τύπος μακροφάγου, που καθορίζεται από τη θέση του, έχει ένα συγκεκριμένο όνομα: Τα μακροφάγα μπορούν να ταξινομηθούν με βάση τη θεμελιώδη λειτουργία και την ενεργοποίηση. Σύμφωνα με αυτή την ομαδοποίηση υπάρχουν κλασικά ενεργοποιημένα (Μ1) μακροφάγα, μακροφάγα επούλωσης πληγών (γνωστά επίσης ως εναλλακτικά ενεργοποιημένα (Μ2) μακροφάγα) και ρυθμιστικά μακροφάγα.
Ανάπτυξη
Τα μακροφάγα που βρίσκονται σε υγιείς ιστούς ενηλίκων είτε προέρχονται από κυκλοφορούντα μονοκύτταρα είτε εγκαθίστανται πριν από τη γέννηση και στη συνέχεια διατηρούνται κατά την ενήλικη ζωή ανεξάρτητα από τα μονοκύτταρα. Αντίθετα, τα περισσότερα από τα μακροφάγα που συσσωρεύονται σε νοσούντα σημεία προέρχονται συνήθως από κυκλοφορούντα μονοκύτταρα. Όταν ένα μονοκύτταρο εισέρχεται στον κατεστραμμένο ιστό μέσω του ενδοθηλίου ενός αιμοφόρου αγγείου, μια διαδικασία γνωστή ως εξαγγείωση λευκοκυττάρων, υφίσταται μια σειρά αλλαγών για να γίνει μακροφάγο. Τα μονοκύτταρα έλκονται σε μια κατεστραμμένη θέση από χημικές ουσίες μέσω χημειοταξίας, που προκαλείται από μια σειρά ερεθισμάτων, συμπεριλαμβανομένων των κατεστραμμένων κυττάρων, παθογόνων και κυτταροκινών που απελευθερώνονται από μακροφάγα που βρίσκονται ήδη στο σημείο. Σε ορισμένες θέσεις όπως ο όρχις, έχει αποδειχθεί ότι τα μακροφάγα πληθαίνουν στο όργανο μέσω του πολλαπλασιασμού. Σε αντίθεση με τα βραχύβια ουδετερόφιλα, τα μακροφάγα επιβιώνουν περισσότερο στο σώμα, έως και αρκετούς μήνες.
Λειτουργία
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Βήματα ενός μακροφάγου που καταπιεί ένα παθογόνο: a. Κατά την κατάποση μέσω φαγοκυττάρωσης, σχηματίζεται ένα φαγόσωμα b. Η σύντηξη των λυσοσωμάτων με το φαγόσωμα δημιουργεί ένα [[φαγολυσόσωμα. το παθογόνο διασπάται από ένζυμα c. Τα απόβλητα αποβάλλονται ή αφομοιώνονται (το τελευταίο δεν απεικονίζεται) Μέρη: 1. Παθογόνα 2. Φαγόσωμα 3. Λυσοσώματα 4. Απόβλητα 5. Κυτταρόπλασμα 6. Κυτταρική μεμβράνη]]
Φαγοκυττάρωση
Τα μακροφάγα είναι φαγοκύτταρα και είναι εξαιρετικά εξειδικευμένα στην αφαίρεση νεκρών κυττάρων και κυτταρικών υπολειμμάτων. Αυτός ο ρόλος είναι σημαντικός στη χρόνια φλεγμονή, καθώς τα πρώιμα στάδια της φλεγμονής κυριαρχούνται από ουδετερόφιλα, τα οποία καταπίνονται από τα μακροφάγα όταν παρέλθει η ζωή τους.
Τα ουδετερόφιλα αρχικά έλκονται σε μια θέση, όπου εκτελούν τη λειτουργία τους και πεθαίνουν, προτού αυτά ή οι εξωκυτταρικές παγίδες ουδετερόφιλων τους φαγοκυτταρωθούν από τα μακροφάγα. Όταν βρίσκονται στο σημείο, το πρώτο κύμα ουδετερόφιλων, μετά τη διαδικασία ωρίμανσης και μετά τις πρώτες 48 ώρες, διεγείρει την εμφάνιση των μακροφάγων, οπότε αυτά τα μακροφάγα θα καταπιούν στη συνέχεια τα γηρασμένα ουδετερόφιλα.
Η αφαίρεση των νεκρών κυττάρων γίνεται, σε μεγαλύτερο βαθμό, από σταθερά μακροφάγα, τα οποία θα παραμείνουν σε στρατηγικές τοποθεσίες όπως οι πνεύμονες, το συκώτι, ο νευρικός ιστός, τα οστά, ο σπλήνας και ο συνδετικός ιστός, καταπίνοντας ξένα υλικά όπως παθογόνα και στρατολογώντας επιπλέον μακροφάγα αν χρειαστεί.
Όταν ένα μακροφάγο καταπιεί ένα παθογόνο, το παθογόνο παγιδεύεται σε ένα φαγόσωμα, το οποίο στη συνέχεια συντήκεται με ένα λυσόσωμα. Μέσα στο φαγολυσόσωμα, τα ένζυμα και τα τοξικά υπεροξείδια καταστρέφουν το παθογόνο. Ωστόσο, ορισμένα βακτήρια, όπως το Mycobacterium tuberculosis, έχουν γίνει ανθεκτικά σε αυτές τις μεθόδους πέψης. Οι σαλμονέλλες του τυφοειδείς επάγουν τη δική τους φαγοκυττάρωση από τους μακροφάγους ξενιστές in vivo και αναστέλλουν την πέψη με λυσοσωμική δράση, χρησιμοποιώντας έτσι τα μακροφάγα για τη δική τους αναπαραγωγή και προκαλώντας απόπτωση των μακροφάγων. Τα μακροφάγα μπορούν να αφομοιώσουν περισσότερα από 100 βακτήρια προτού τελικά πεθάνουν λόγω των δικών τους πεπτικών ενώσεων.
Ρόλος στην επίκτητη ανοσία
Τα μακροφάγα είναι ευέλικτα κύτταρα που παίζουν πολλούς ρόλους. Ως καθαριστές, απαλλάσσουν το σώμα από φθαρμένα κύτταρα και άλλα υπολείμματα. Μαζί με τα δενδριτικά κύτταρα, είναι πρωτίστως μεταξύ των κυττάρων που παρουσιάζουν αντιγόνα, ένα κρίσιμο στάδιο στην έναρξη μιας ανοσολογικής απόκρισης. Ως εκκριτικά κύτταρα, τα μονοκύτταρα και τα μακροφάγα είναι ζωτικής σημασίας για τη ρύθμιση των ανοσολογικών αποκρίσεων και την ανάπτυξη φλεγμονής. Παράγουν ευρύ φάσμα ισχυρών χημικών ουσιών (μονοκίνες) συμπεριλαμβανομένων ενζύμων, πρωτεϊνών συμπληρώματος και ρυθμιστικών παραγόντων όπως η ιντερλευκίνη-1. Ταυτόχρονα, φέρουν υποδοχείς για τις λεμφοκίνες που τους επιτρέπουν να «ενεργοποιηθούν» σε μονομερή αναζήτηση μικροβίων και καρκινικών κυττάρων.
Μετά την πέψη ενός παθογόνου, ένα μακροφάγο θα παρουσιάσει το αντιγόνο (ένα μόριο, πιο συχνά μια πρωτεΐνη που βρίσκεται στην επιφάνεια του παθογόνου και χρησιμοποιείται από το ανοσοποιητικό σύστημα για αναγνώριση) του παθογόνου στο αντίστοιχο βοηθητικό Τ κύτταρο. Η παρουσίαση γίνεται με την ενσωμάτωσή του στην κυτταρική μεμβράνη και την εμφάνιση συνδεδεμένη με ένα μόριο MHC κατηγορίας II (MHCII), υποδεικνύοντας σε άλλα λευκά αιμοσφαίρια ότι το μακροφάγο δεν είναι παθογόνο, παρά το γεγονός ότι έχει αντιγόνα στην επιφάνειά του.
Τελικά, η παρουσίαση του αντιγόνου έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή αντισωμάτων που προσκολλώνται στα αντιγόνα των παθογόνων, καθιστώντας τα μακροφάγα ευκολότερα να προσκολληθούν με την κυτταρική τους μεμβράνη και τη φαγοκυττάρωση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα παθογόνα είναι πολύ ανθεκτικά στην προσκόλληση από τα μακροφάγα.
Ρόλος στην αναγέννηση των μυών
Το πρώτο βήμα για την κατανόηση της σημασίας των μακροφάγων στην επισκευή, την ανάπτυξη και την αναγέννηση των μυών είναι ότι υπάρχουν δύο "κύματα" μακροφάγων με την έναρξη χρήσης των κατεστραμμένων μυών – υποπληθυσμοί που έχουν και δεν έχουν άμεση επίδραση στην αποκατάσταση των μυών. Το αρχικό κύμα είναι ένας φαγοκυτταρικός πληθυσμός που εμφανίζεται σε περιόδους αυξημένης μυϊκής χρήσης που επαρκούν για να προκαλέσουν λύση της μυϊκής μεμβράνης και φλεγμονή, η οποία μπορεί να εισέλθει και να υποβαθμίσει το περιεχόμενο των τραυματισμένων μυϊκών ινών. Αυτά τα φαγοκυτταρικά μακροφάγα πρώιμης εισβολής φτάνουν στην υψηλότερη συγκέντρωσή τους περίπου 24 ώρες μετά την έναρξη κάποιας μορφής τραυματισμού των μυϊκών κυττάρων ή επαναφόρτισης. Η συγκέντρωσή τους μειώνεται γρήγορα μετά από 48 ώρες. Η δεύτερη ομάδα είναι οι μη φαγοκυτταρικοί τύποι που κατανέμονται κοντά σε αναγεννητικές ίνες. Αυτά κορυφώνονται μεταξύ δύο και τεσσάρων ημερών και παραμένουν αυξημένα για αρκετές ημέρες κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης του μυϊκού ιστού. Ο πρώτος υποπληθυσμός δεν έχει άμεσο όφελος στην αποκατάσταση των μυών, ενώ ο δεύτερος μη φαγοκυτταρικός έχει.
Πιστεύεται ότι τα μακροφάγα απελευθερώνουν διαλυτές ουσίες που επηρεάζουν τον πολλαπλασιασμό, τη διαφοροποίηση, την ανάπτυξη, την επισκευή και την αναγέννηση των μυών, αλλά αυτή τη στιγμή ο παράγοντας που παράγεται για να μεσολαβήσει αυτές τις επιδράσεις είναι άγνωστος. Είναι γνωστό ότι η συμμετοχή των μακροφάγων στην προώθηση της επιδιόρθωσης των ιστών δεν είναι ειδική για τους μυς. Συσσωρεύονται σε πολλούς ιστούς κατά τη φάση της διαδικασίας επούλωσης μετά τον τραυματισμό.
Ρόλος στην επούλωση πληγών
Τα μακροφάγα είναι απαραίτητα για την επούλωση πληγών. Αντικαθιστούν τα πολυμορφοπυρηνικά ουδετερόφιλα ως τα κυρίαρχα κύτταρα στο τραύμα τη δεύτερη ημέρα μετά τον τραυματισμό. Ελκόμενα στο σημείο του τραύματος από αυξητικούς παράγοντες που απελευθερώνονται από τα αιμοπετάλια και άλλα κύτταρα, τα μονοκύτταρα από την κυκλοφορία του αίματος εισέρχονται στην περιοχή μέσω των τοιχωμάτων των αιμοφόρων αγγείων. Ο αριθμός των μονοκυττάρων στο τραύμα κορυφώνεται μία έως μιάμιση ημέρα μετά την εμφάνιση του τραυματισμού. Μόλις βρεθούν στο σημείο του τραύματος, τα μονοκύτταρα ωριμάζουν σε μακροφάγα. Ο σπλήνας περιέχει τα μισά μονοκύτταρα του σώματος σε εφεδρεία έτοιμα να αναπτυχθούν στον τραυματισμένο ιστό.
Ο κύριος ρόλος των μακροφάγων είναι να φαγοκυτταρώνουν τα βακτήρια και τον κατεστραμμένο ιστό, και επίσης καθαρίζουν τον κατεστραμμένο ιστό απελευθερώνοντας πρωτεάσες. Τα μακροφάγα εκκρίνουν επίσης έναν αριθμό παραγόντων όπως αυξητικούς παράγοντες και άλλες κυτοκίνες, ειδικά κατά την τρίτη και τέταρτη ημέρα μετά τον τραυματισμό. Αυτοί οι παράγοντες προσελκύουν κύτταρα που συμμετέχουν στο στάδιο πολλαπλασιασμού της επούλωσης στην περιοχή. Τα μακροφάγα μπορεί επίσης να περιορίσουν τη φάση της συστολής. Τα μακροφάγα διεγείρονται από τη χαμηλή περιεκτικότητα σε οξυγόνο του περιβάλλοντός τους για να παράγουν παράγοντες που επάγουν και επιταχύνουν την αγγειογένεση και διεγείρουν επίσης κύτταρα που επαναεπιθηλιοποιούν το τραύμα, δημιουργούν κοκκιώδη ιστό και δημιουργούν νέα εξωκυτταρική μήτρα. Εκκρίνοντας αυτούς τους παράγοντες, τα μακροφάγα συμβάλλουν στη μετάβαση της διαδικασίας επούλωσης του τραύματος στην επόμενη φάση.
Οι επιστήμονες έχουν διευκρινίσει ότι εκτός από την κατανάλωση υπολειμμάτων υλικού, τα μακροφάγα εμπλέκονται στην τυπική αναγέννηση των άκρων στη σαλαμάνδρα. Διαπίστωσαν ότι η αφαίρεση των μακροφάγων από μια σαλαμάνδρα είχε ως αποτέλεσμα την αποτυχία της αναγέννησης των άκρων και τη δημιουργία ουλής.
Ρόλος στη διατήρηση της χρωστικής
μικρογραφία|150x150εσ| Μελανοφάγο. Χρώση H&E. Τα μελανοφάγα είναι ένα υποσύνολο μακροφάγων που κατοικούν στον ιστό ικανά να απορροφούν χρωστική ουσία, είτε εγγενή στον οργανισμό είτε εξωγενή (όπως τα τατουάζ), από τον εξωκυτταρικό χώρο. Σε αντίθεση με τα δενδριτικά μελανοκύτταρα, τα οποία συνθέτουν μελανοσώματα και περιέχουν διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους, τα μελανοφάγα συσσωρεύουν φαγοκυτταρωμένη μελανίνη μόνο σε φαγοσώματα που μοιάζουν με λυσοσώματα. Αυτό συμβαίνει επανειλημμένα καθώς η χρωστική ουσία από τα νεκρά δερματικά μακροφάγα φαγοκυτταρώνεται από τους διαδόχους τους, διατηρώντας το τατουάζ στην ίδια θέση.
Ρόλος στην ομοιόσταση των ιστών
Κάθε ιστός φιλοξενεί τον δικό του εξειδικευμένο πληθυσμό μόνιμων μακροφάγων, τα οποία σχηματίζουν αμοιβαίες διασυνδέσεις με το στρώμα και τον λειτουργικό ιστό. Αυτά τα μόνιμα μακροφάγα είναι άμισχα (μη μεταναστευτικά), παρέχουν βασικούς αυξητικούς παράγοντες για την υποστήριξη της φυσιολογικής λειτουργίας του ιστού (π.χ. διασταύρωση μακροφάγου-νευρώνων στα έντερα), και μπορούν να προστατεύσουν ενεργά τον ιστό από φλεγμονώδη βλάβη.
Κλινική σημασία
Λόγω του ρόλου τους στη φαγοκυττάρωση, τα μακροφάγα εμπλέκονται σε πολλές ασθένειες του ανοσοποιητικού συστήματος. Για παράδειγμα, συμμετέχουν στο σχηματισμό κοκκιωμάτων, φλεγμονωδών βλαβών που μπορεί να προκληθούν από μεγάλο αριθμό ασθενειών. Επίσης, μερικές διαταραχές, κυρίως σπάνιες, αναποτελεσματικής φαγοκυττάρωσης και λειτουργίας μακροφάγων έχουν περιγραφεί.
Ως ξενιστής για ενδοκυτταρικά παθογόνα
Στο ρόλο τους ως φαγοκυτταρικό ανοσοκύτταρο, τα μακροφάγα είναι υπεύθυνα να καταβροχθίζουν παθογόνα για να τα καταστρέψουν. Μερικά παθογόνα ανατρέπουν αυτή τη διαδικασία και αντ' αυτού ζουν μέσα στα μακροφάγα. Αυτό παρέχει ένα περιβάλλον στο οποίο το παθογόνο είναι κρυμμένο από το ανοσοποιητικό σύστημα και του επιτρέπει να αναπαραχθεί.
Οι ασθένειες με αυτόν τον τύπο συμπεριφοράς περιλαμβάνουν τη φυματίωση (που προκαλείται από το Mycobacterium tuberculosis) και τη λεϊσμανίαση (που προκαλείται από το είδος Leishmania ).
Προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα να γίνουν ξενιστές ενός ενδοκυτταρικού βακτηρίου, τα μακροφάγα έχουν αναπτύξει αμυντικούς μηχανισμούς όπως η παραγωγή του μονοξειδίου του αζώτου και των ριζών οξυγόνου, που είναι τοξικά για τα μικρόβια. Τα μακροφάγα έχουν επίσης εξελίξει την ικανότητα να περιορίζουν την παροχή θρεπτικών ουσιών του μικροβίου και να προκαλούν αυτοφαγία.
Καρδιακή νόσος
Τα μακροφάγα είναι τα κυρίαρχα κύτταρα που εμπλέκονται στη δημιουργία των προοδευτικών αλλοιώσεων που οδηγούν στον σχηματισμό της πλάκας στην αθηροσκλήρωση.
Η εστιακή στρατολόγηση μακροφάγων λαμβάνει χώρα μετά την έναρξη του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου. Αυτά τα μακροφάγα λειτουργούν για την αφαίρεση υπολειμμάτων, αποπτωτικών κυττάρων και την προετοιμασία για την αναγέννηση των ιστών.
Καρκίνος
Τα μακροφάγα μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και εξέλιξη του όγκου προάγοντας τον πολλαπλασιασμό και την εισβολή των καρκινικών κυττάρων, ενισχύοντας την αγγειογένεση του όγκου και καταστέλλοντας τα αντικαρκινικά ανοσοκύτταρα. Έλκονται από το φτωχό σε οξυγόνο (υποξικό) περιβάλλον και τα νεκρωτικά καρκινικά κύτταρα και προάγουν τη χρόνια φλεγμονή. Οι φλεγμονώδεις ενώσεις όπως ο παράγοντας νέκρωσης όγκου (TNF)-άλφα που απελευθερώνεται από τα μακροφάγα ενεργοποιούν τον πυρηνικό παράγοντα γονιδιακής αλλαγής-κάππα B. Στη συνέχεια, ο NF-κΒ εισέρχεται στον πυρήνα ενός κυττάρου όγκου και ενεργοποιεί την παραγωγή πρωτεϊνών που σταματούν την απόπτωση και προάγουν τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και τη φλεγμονή. Επιπλέον, τα μακροφάγα αποτελούν πηγή για πολλούς προ-αγγειογόνους παράγοντες, όπως ο αγγειακός ενδοθηλιακός παράγοντας (VEGF), ο παράγοντας νέκρωσης όγκου-άλφα (TNF-άλφα), ο παράγοντας διέγερσης αποικίας μακροφάγων (M-CSF/CSF1) και η IL-1 και η IL -6 συμβάλλοντας περαιτέρω στην ανάπτυξη του όγκου. Τα μακροφάγα έχει αποδειχθεί ότι διεισδύουν σε έναν αριθμό όγκων. Ο αριθμός τους συσχετίζεται με κακή πρόγνωση σε ορισμένους καρκίνους, συμπεριλαμβανομένων των καρκίνων του μαστού, του τραχήλου της μήτρας, της ουροδόχου κύστης, του εγκεφάλου και του προστάτη. Τα μακροφάγα που σχετίζονται με τον όγκο (TAMs) πιστεύεται ότι αποκτούν φαινότυπο Μ2, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη και εξέλιξη του όγκου. Ορισμένοι όγκοι μπορούν επίσης να παράγουν παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των M-CSF/CSF1, MCP-1/CCL2 και Αγγειοτασίνης II, που πυροδοτούν την ενίσχυση και την κινητοποίηση των μακροφάγων στους όγκους.
Έρευνα σε διάφορα μοντέλα μελέτης υποδηλώνει ότι τα μακροφάγα μπορεί μερικές φορές να αποκτήσουν αντικαρκινικές λειτουργίες. Για παράδειγμα, τα μακροφάγα μπορεί να έχουν κυτταροτοξική δράση για να σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα απευθείας. Επίσης, η συνεργασία των Τ-κυττάρων και των μακροφάγων είναι σημαντική για την καταστολή των όγκων. Αυτή η συνεργασία περιλαμβάνει όχι μόνο την άμεση επαφή των Τ-κυττάρων και των μακροφάγων, με την παρουσίαση αντιγόνου, αλλά περιλαμβάνει επίσης την έκκριση επαρκών συνδυασμών κυτοκινών, οι οποίοι ενισχύουν τη δράση των Τ-κυττάρων κατά του όγκου. Πρόσφατα ευρήματα μελέτης υποδεικνύουν ότι εξαναγκάζοντας την έκφραση της IFN-α σε μακροφάγα που διεισδύουν όγκους, είναι δυνατό να αμβλύνεται η έμφυτη πρωτόμορφη δραστηριότητά τους και να επαναπρογραμματιστεί το μικροπεριβάλλον του όγκου προς πιο αποτελεσματική ενεργοποίηση δενδριτικών κυττάρων και κυτταροτοξικότητα των ανοσοενεργών κυττάρων. Επιπλέον, τα μακροφάγα υποκαψικού κόλπου σε λεμφαδένες που παροχετεύουν όγκο μπορούν να καταστέλλουν την εξέλιξη του καρκίνου περιέχοντας την εξάπλωση υλικών που προέρχονται από όγκο.
Θεραπεία καρκίνου
Πειραματικές μελέτες δείχνουν ότι τα μακροφάγα μπορούν να επηρεάσουν όλες τις θεραπευτικές μεθόδους, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής επέμβασης, της χημειοθεραπείας, της ακτινοθεραπείας, της ανοσοθεραπείας και της στοχευμένης θεραπείας. Τα μακροφάγα μπορούν να επηρεάσουν τα αποτελέσματα της θεραπείας τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Τα μακροφάγα μπορεί να είναι προστατευτικά με διάφορους τρόπους: μπορούν να αφαιρέσουν νεκρά κύτταρα όγκου μετά από θεραπείες που σκοτώνουν αυτά τα κύτταρα, μπορούν να χρησιμεύσουν ως αποθήκες φαρμάκων για ορισμένα αντικαρκινικά φάρμακα και μπορούν επίσης να ενεργοποιηθούν από ορισμένες θεραπείες για την προώθηση της αντικαρκινικής ανοσίας. Τα μακροφάγα μπορεί επίσης να είναι επιβλαβή με διάφορους τρόπους: για παράδειγμα μπορούν να καταστείλουν διάφορες χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες  και ανοσοθεραπείες. Επειδή τα μακροφάγα μπορούν να ρυθμίσουν την εξέλιξη του όγκου, θεραπευτικές στρατηγικές για τη μείωση του αριθμού αυτών των κυττάρων ή για τον χειρισμό των φαινοτύπων τους, δοκιμάζονται επί του παρόντος σε ασθενείς με καρκίνο. Ωστόσο, τα μακροφάγα εμπλέκονται επίσης στην κυτταροτοξικότητα που προκαλείται από αντισώματα (ADCC) και αυτός ο μηχανισμός έχει προταθεί ότι είναι σημαντικός για ορισμένα αντισώματα ανοσοθεραπείας για τον καρκίνο.
Παχυσαρκία
Έχει παρατηρηθεί ότι ο αυξημένος αριθμός προφλεγμονωδών μακροφάγων εντός του παχύσαρκου λιπώδους ιστού συμβάλλει στις επιπλοκές της παχυσαρκίας, συμπεριλαμβανομένης της αντίστασης στην ινσουλίνη και του διαβήτη τύπου 2.
Η ρύθμιση της φλεγμονώδους κατάστασης των μακροφάγων του λιπώδους ιστού έχει επομένως θεωρηθεί ένας πιθανός θεραπευτικός στόχος για τη θεραπεία ασθενειών που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Αν και τα μακροφάγα του λιπώδους ιστού υπόκεινται σε αντιφλεγμονώδη ομοιοστατικό έλεγχο μέσω συμπαθητικής νεύρωσης, πειράματα που χρησιμοποιούν ποντίκια νοκ άουτ γονιδίου ADRB2 δείχνουν ότι αυτή η επίδραση ασκείται έμμεσα μέσω της ρύθμισης της λειτουργίας των λιποκυττάρων και όχι μέσω της άμεσης ενεργοποίησης του βήτα-2 αδρενεργικού υποδοχέα, υποδηλώνοντας ότι η αδρενεργική διέγερση των μακροφάγων μπορεί να είναι ανεπαρκής για να επηρεάσει τη φλεγμονή του λιπώδους ιστού στην παχυσαρκία.
Μέσα στον λιπώδη ιστό των ποντικών με έλλειψη CCR2, υπάρχει αυξημένος αριθμός ηωσινόφιλων, μεγαλύτερη εναλλακτική ενεργοποίηση μακροφάγων και τάση προς έκφραση τύπου 2 κυτοκίνης. Επιπλέον, αυτή η δράση αυξήθηκε όταν τα ποντίκια έγιναν παχύσαρκα από μια δίαιτα πλούσια σε λιπαρά. Αυτό προκαλείται εν μέρει από μια αλλαγή φαινοτύπου των μακροφάγων που προκαλείται από νέκρωση των λιποκυττάρων. Σε ένα παχύσαρκο άτομο, ορισμένα λιποκύτταρα σπάνε και υφίστανται νεκρωτικό θάνατο, γεγονός που αναγκάζει τα μακροφάγα Μ2 να μεταβούν στον φαινότυπο Μ1. Αυτή είναι μια από τις αιτίες μιας χαμηλού βαθμού συστηματικής χρόνιας φλεγμονώδους κατάστασης που σχετίζεται με την παχυσαρκία.
Εντερικά μακροφάγα
Αν και πολύ παρόμοια στη δομή με τα μακροφάγα ιστού, τα εντερικά μακροφάγα έχουν εξελίξει ειδικά χαρακτηριστικά και λειτουργίες δεδομένου του φυσικού τους περιβάλλοντος, το οποίο βρίσκεται στην πεπτική οδό. Τα μακροφάγα και τα εντερικά μακροφάγα έχουν υψηλή πλαστικότητα με αποτέλεσμα ο φαινότυπος τους να αλλοιώνεται από το περιβάλλον τους. Όπως τα μακροφάγα, τα εντερικά μακροφάγα είναι διαφοροποιημένα μονοκύτταρα, αν και τα εντερικά μακροφάγα πρέπει να συνυπάρχουν με το μικροβίωμα στο έντερο. Αυτή είναι μια πρόκληση, δεδομένου ότι τα βακτήρια που βρίσκονται στο έντερο δεν αναγνωρίζονται ως «εαυτός» και θα μπορούσαν να είναι πιθανοί στόχοι για φαγοκυττάρωση από τα μακροφάγα.
Για την πρόληψη της καταστροφής των βακτηρίων του εντέρου, τα εντερικά μακροφάγα έχουν αναπτύξει βασικές διαφορές σε σύγκριση με άλλα μακροφάγα. Κυρίως, τα εντερικά μακροφάγα δεν προκαλούν φλεγμονώδεις αποκρίσεις. Ενώ τα μακροφάγα ιστού απελευθερώνουν διάφορες φλεγμονώδεις κυτοκίνες, όπως IL-1, IL-6 και TNF-α, τα εντερικά μακροφάγα δεν παράγουν ούτε εκκρίνουν φλεγμονώδεις κυτοκίνες. Αυτή η αλλαγή προκαλείται άμεσα από το περιβάλλον των εντερικών μακροφάγων. Τα γύρω επιθηλιακά κύτταρα του εντέρου απελευθερώνουν TGF-β, ο οποίος επάγει την αλλαγή από προφλεγμονώδη μακροφάγο σε μη φλεγμονώδες μακροφάγο.
Παρόλο που η φλεγμονώδης απόκριση ρυθμίζεται προς τα κάτω στα εντερικά μακροφάγα, η φαγοκυττάρωση εξακολουθεί να πραγματοποιείται. Δεν υπάρχει πτώση στην αποτελεσματικότητα της φαγοκυττάρωσης καθώς τα εντερικά μακροφάγα είναι σε θέση να φαγοκυτταρώνουν αποτελεσματικά τα βακτήρια, το S. typhimurium και το E. coli, αλλά τα εντερικά μακροφάγα εξακολουθούν να μην απελευθερώνουν κυτοκίνες, ακόμη και μετά τη φαγοκυττάρωση. Επίσης, τα εντερικά μακροφάγα δεν εκφράζουν υποδοχείς λιποπολυσακχαρίτη (LPS), IgA ή IgG. Η έλλειψη υποδοχέων LPS είναι σημαντική για το έντερο καθώς τα εντερικά μακροφάγα δεν ανιχνεύουν τα μοριακά μοτίβα που σχετίζονται με τα μικρόβια (MAMPS/PAMPS) του εντερικού μικροβιώματος. Ούτε εκφράζουν υποδοχείς αυξητικού παράγοντα IL-2 και IL-3.
Τα εντερικά μακροφάγα έχει αποδειχθεί ότι παίζουν ρόλο στη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, όπως η νόσος του Crohn και η ελκώδης κολίτιδα. Σε ένα υγιές έντερο, τα εντερικά μακροφάγα περιορίζουν τη φλεγμονώδη απόκριση στο έντερο, αλλά σε κατάσταση ασθένειας, ο αριθμός και η ποικιλομορφία των μακροφάγων του εντέρου μεταβάλλονται. Αυτό οδηγεί σε φλεγμονή του εντέρου και συμπτώματα φλεγμονώδους νόσου. Τα εντερικά μακροφάγα είναι κρίσιμα για τη διατήρηση της ομοιόστασης του εντέρου. Η παρουσία φλεγμονής ή παθογόνου μεταβάλλει αυτή την ομοιόσταση και ταυτόχρονα μεταβάλλει τα εντερικά μακροφάγα. Δεν υπάρχει ακόμη καθορισμένος μηχανισμός για την αλλοίωση των εντερικών μακροφάγων με στρατολόγηση νέων μονοκυττάρων ή αλλαγές στα ήδη παρόντα εντερικά μακροφάγα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεμφικό σύστημα Κατηγορία:Ανοσοποιητικό σύστημα Κατηγορία:Κυτταρολογία
Απλό πολύγωνο
μικρογραφία|δεξιά|Μερικά απλά πολύγωνα Στη γεωμετρία ως απλό πολύγωνο ορίζεται ένα επίπεδο σχήμα που αποτελείται από μη τεμνόμενα ευθύγραμμα τμήματα (πλευρές) που ενώνονται ανά ζεύγη για να σχηματίσουν μια κλειστή διαδρομή. Εάν οι πλευρές του τέμνονται τότε το πολύγωνο δεν είναι απλό. Το προσδιοριστικό «απλό» συχνά παραλείπεται και ο παραπάνω ορισμός γίνεται προϋπόθεση για να οριστεί ένα πολύγωνο γενικότερα.
Χρήση του όρου
Οι μαθηματικοί χρησιμοποιούν συνήθως τον όρο «πολύγωνο» για να αναφερθούν μόνο στο σχήμα που αποτελείται από τα ευθύγραμμα τμήματα, και όχι στην κλειστή περιοχή που δημιουργούν, ωστόσο, ορισμένοι χρησιμοποιούν τον όρο «πολύγωνο» για να αναφερθούν σε ένα επίπεδο σχήμα που οριοθετείται από την κλειστή διαδρομή, που αποτελείται από μια πεπερασμένη ακολουθία απλών ευθύγραμμων τμημάτων (δηλαδή, από μια κλειστή τεθλασμένη). Σύμφωνα με τον ορισμό κατά τη χρήση, αυτη η οριογραμμή άλλοτε μπορεί, και άλλοτε όχι, να αποτελεί μέρος του ίδιου του πολυγώνου.
Ιδιότητες
Ο ορισμός που δίνεται παραπάνω εξασφαλίζει τις ακόλουθες ιδιότητες:
Τα δύο άκρα που συναντώνται σε μια κορυφή, συνήθως απαιτούνται για να σχηματίσουν μια γωνία, η οποία δεν πρέπει να είναι παραπληρωματική (180°), διότι τότε, τα συνευθειακά ευθύγραμμα τμήματα θα σχηματίσουν μια πλευρά της οποίας και θα θεωρηθούν τμήματα.
Ασθενώς απλό πολύγωνο
Εάν μια κλειστή τεθλασμένη ενσωματωθεί σε ένα επίπεδο, το χωρίζει σε δύο περιοχές η μία εκ των οποίων είναι τοπολογικά ισοδύναμη με έναν δίσκο, μια τέτοια κλειστή τεθλασμένη ονομάζεται ασθενώς απλό πολύγωνο. Ανεπίσημα, ασθενώς απλό πολύγωνο είναι ένα πολύγωνο στο οποίο ορισμένες πλευρές μπορούν να «αγγίζονται», αλλά δεν μπορούν να «διασταυρώνονται».
Ένας πιο γενικός ορισμός, ορίζει ως ασθενώς απλό πολύγωνο τα όρια των ακολουθιών απλών πολυγώνων ίδιου συνδυαστικού τύπου, με σύγκλιση στο πλαίσια της απόστασης Φρεσέ. Το εσωτερικό του μπορεί να είναι κενό. Για παράδειγμα, η αναφερόμενη στην παραπάνω εικόνα, ABCBA τεθλασμένη είναι ένα ασθενώς απλό πολύγωνο, καθώς μπορεί να θεωρηθεί ως το όριο της «συμπίεσης» του ABCFGHA πολυγώνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγωνα
Παναγία Βρεφοκρατούσα (14ος αι) Βυζαντινό Μουσείο
Παναγία βρεφοκρατούσα είναι βυζαντινή εικόνα του 14ου αι. εκτεθημένη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Η Παναγία Βρεφοκρατούσα είναι βυζαντινή εικόνα διαστάσεων 82Χ58 εκ. και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. Ο καλλιτέχνης επιχειρεί να αποδώσει τα πρόσωπα πιο ζωντανά παρά για την ομορφιά τους.Χαρακτηριστική είναι η αντίθεση των ρόδινων χρωμάτων και των πράσινων σκιών.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Γιούζεφ Βαλάστσικ
Ο Γιούζεφ Βουαντίσουαφ Βαλάστσικ (πολωνικά: Józef Władysław Walaszczyk) (13 Νοεμβρίου 1919 – 20 Ιουνίου 2022) ήταν Πολωνός δερματοποιός και επιχειρηματίας, ο οποίος ανακηρύχθηκε Δίκαιος των Εθνών το 2002 από το Γιαντ Βασσέμ για την παροχή κρησφύγετου σε Εβραίους κατά τη διάρκεια Ολοκαυτώματος. Έχει χαρακτηριστεί ως «δεύτερος Σίντλερ» ή «Πολωνός Σίντλερ».