cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάχεση
Η Λάχεση (Λάχεσις) ήταν μία από τις τρεις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Ήταν η μεσαία αδελφή, οι άλλες δύο ήταν η Κλωθώ και η Άτροπος. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου ήταν κόρες της Νύχτας. Σύμφωνα με άλλη πηγή όμως ήταν κόρες της Θέμιδος και του Δία.
Η μοίρα Λάχεσις αντιπροσώπευε το μέλλον της ζωής των ανθρώπων, επειδή το τέλος, σύμφωνα με τη φύση, εκδηλώνεται σε όλα τα πράγματα. Όριζε τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου μετρώντας με το ραβδί της.
Γέννηση
Κατά την Ησίοδου Θεογονία οι Μοίρες είναι κόρες του Ερέβους και της Νυκτός, αν και στο ίδιο έργο αναφέρονται ως κόρες του Δία και της Θέμιδος. Στο έργο του Πλάτωνα, αναφέρονται ως κόρες της Ανάγκης. Στη Ρωμαϊκή μυθολογία αναφέρονται και ως κόρες του Ουρανού και της Γαίας. μικρογραφία|Οι Μοίρες
Αναφορές
Στην Ιλιάδα ο Όμηρος παρουσιάζει το Δία να υποχωρεί, όντας ανίκανος να αλλάξει το μέλλον του γιου του Σαρπηδόνα, έτοιμος να υποκύψει στα τραύματα του Πάτροκλου, επειδή η τύχη του του γράφει να σκοτωθεί. Η ειμαρμένη ήταν ο νόμος που διείπε τον κόσμο, νόμος που τον είχε θεσπίσει ο Δίας και που ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει και ο ίδιος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Baby Guru
Οι Baby Guru είναι ένα ελληνικό μουσικό συγκρότημα. Η μουσική τους ανήκει στον ευρύτερο χώρο της ροκ, επηρεασμένη από ρεύματα όπως το κράουτροκ και το ψυχεδελικό ροκ, ενώ οι στίχοι των τραγουδιών τους είναι σχεδόν αποκλειστικά στα αγγλικά. Έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις δίσκους μέσω της Inner Ear Records, δύο εκ των οποίων είχαν διεθνή διανομή.
Τα πρώτα βήματα
Το συγκρότημα αποτελείται από τους King Elephant (Γιάννης Καρράς), Prins Obi (Γιώργος Δημάκης, αρχικά με το ψευδώνυμο Obi Serotone), ο οποίος είναι και ο βασικός τραγουδιστής και στιχουργός, και Sir Kosmiche (Άξιος Ζαφειράκος). Οι τρεις παιδικοί φίλοι ξεκίνησαν να παίζουν μαζί μουσική από το λύκειο με το όνομα Art. Αργότερα ο Καρράς και ο Ζαφειράκος συμμετείχαν στο συγκρότημα Duke Abduction. Οι τρεις τους ξανασυναντήθηκαν το 2009 και ξεκίνησαν να αυτοσχεδιάζουν σε δικό τους στούντιο, δημιουργώντας μουσικά κομμάτια με την ηλεκτρονική επεξεργασία των αυτοσχεδιασμών τους. Το όνομα του συγκροτήματος το εμπνεύστηκαν από το κράουτροκ συγκρότημα Guru Guru αλλά και το τραγούδι «Ella Guru» του Captain Beefheart.
To 2010 πραγματοποίησαν σειρά εμφανίσεων στην Αθήνα, ενώ κυκλοφόρησαν δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή τo πρώτo τους EP, Yogi Sister vol.I & vol.ΙΙ, μια συλλογή από πρώιμες ηχογραφήσεις τους.
Δισκογραφικό ξεκίνημα
Η πρώτη ομώνυμη δισκογραφική δουλειά των Baby Guru κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2011 από την ανεξάρτητη εταιρεία Inner Ear. Μια πρώτη έκδοση του Baby Guru σε βινύλιο εξαντλήθηκε γρήγορα, ενδεικτικό του ενδιαφέροντος που είχε δημιουργήσει το συγκρότημα. Το μουσικό ύφος του δίσκου ήταν επηρεασμένο από το γερμανικό κράουτροκ και συγκροτήματα όπως οι Can και Neu!, με τη σύντομη διάρκεια των κομματιών όμως να δίνει στη μουσική τους έναν πιο ποπ χαρακτήρα σε σχέση με τα προαναφερθέντα συγκροτήματα. Οι κριτικές του δίσκου ήταν σε γενικές γραμμές θετικές, επαινώντας τη διαφορετικότητα του ήχου σε σχέση με άλλα αγγλόφωνα ελληνικά συγκροτήματα εκείνης της περιόδου, επισημαίνοντας όμως την υπερβολική προσκόλληση του συγκροτήματος σε φόρμες του παρελθόντος χωρίς να τις ανανεώνουν, ενώ πολλές από τις συνθέσεις τους ήταν αποσπασματικές, προσομοιάζοντας περισσότερο σε ασκήσεις ύφους.
To 2012 ξεκίνησε με τους Baby Guru να γράφουν τη μουσική υπόκρουση της θεατρικής παράστασης Γιατί σκότωσα την καλύτερη μου φίλη σε σκηνοθεσία Βάσιας Ατταριάν, μια διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Αμάντας Μιχαλοπούλου. Τον Ιούνιο κυκλοφόρησε την πρώτη του προσωπική δουλειά ο King Elephant με τιτλο Under the bed ενώ τον Αύγουστο κυκλοφόρησαν δωρεάν το ηλεκτρονικό EP Covers με ένα εισαγωγικό κομμάτι και τρεις διασκευές.
Το δεύτερο άλμπουμ των Baby Guru, με τίτλο Pieces κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Η συγκεκριμένη δουλειά θεωρήθηκε ως ένα σημαντικό βήμα μπροστά σε σχέση με τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος. Οι επιρροές από το κράουτροκ παρέμειναν αλλά ο ήχος τους εξερεύνησε περισσότερο την ψυχεδέλεια των δεκαετιών του ’60 και του ’70, ενώ προστέθηκαν πολύ περισσότερες κιθάρες στα τραγούδια. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε διανομή των εταιρειών Rough Trade και V2, λαμβάνοντας θετικές κριτικές. Στις αρχές του 2013 το συγκρότημα πραγματοποίησε μια μίνι περιοδεία στην Ολλανδία για να υποστηρίξει την εκεί κυκλοφορία του Pieces.
Κυκλοφορία του Marginalia
Ο τρίτος δίσκος τους, με την ονομασία Marginalia κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2014. Στο άλμπουμ αυτό διατηρήθηκαν οι αναφορές στον μοτορίκ ρυθμό του κράουτροκ και την ψυχεδέλεια, αλλά παράλληλα το συγκρότημα στράφηκε και προς το νιου γουέιβ και την σύνθποπ των αρχών της δεκαετίας του ΄80. Το τραγούδι που ξεκινάει το δίσκο, το «Especially when», βασίζεται σε κιθαριστικά ριφς, χαρακτηριστικό ασυνήθιστο για το συγκρότημα. Επίσης, για πρώτη φορά συμπεριέλαβαν τραγούδι με ελληνικό στίχο, το «Exegersis». Για άλλη μια φορά οι κριτικές για το άλμπουμ ήταν πολύ θετικές και από αρκετούς κριτικούς χαρακτηρίστηκε ως η καλύτερη τους κυκλοφορία.
Η πρώτη ζωντανή παρουσίαση του δίσκου έγινε στο κλαμπ Ρομάντσο. Το συγκρότημα πραγματοποίησε συναυλίες σε διάφορα φεστιβάλ για να τον υποστηρίξει. Τον Οκτώβριο του 2014 εμφανίστηκαν και στο φεστιβάλ CMJ Music Marathon στη Νέα Υόρκη, όπου χαρακτηρίστηκαν ως μία από τις πέντε πιο αξιομνημόνευτες ανακαλύψεις του φεστιβάλ.
Το καλοκαίρι του 2015 ανακοίνωσαν την είσοδο ενός τέταρτου μέλους, του Kon Kon, και παράλληλα τη κυκλοφορία ενός μίνι δίσκου μέσω της KLIK Records με τίτλο Sunshine Special.
Κυκλοφορίες του Prins Obi
Στα τέλη του 2013 ο Prins Obi κυκλοφόρησε δωρεάν το πρώτο του προσωπικό EP, Love Songs for Instant Success, και εν συνεχεία κυκλοφόρησε δύο δίσκους, το Notions (2014) και The Age of Tourlou (2017).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Krautrock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Ζιλ Βισέντε ΦΚ
Η  Ζιλ Βισέντε ΦΚ είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1924. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Cidade de Barcelos, χωρητικότητας 12374 θεατών. Συμμετέχει στη Πριμέιρα Λίγκα. Καλύτερη πορεία της ομάδας ήταν την περίοδο 1999-2000 όταν τερμάτησε στην 5η θέση στην Πριμέιρα Λίγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924 Κατηγορία:Ζιλ Βισέντε ΦΚ
Μπαττίστα Πινινφαρίνα
Ο Μπαττίστα Πινινφαρίνα (Giovanni Battista Pininfarina, γεννημένος ως Μπαττίστα Φαρίνα, Giovanni Battista Farina, 2 Νοεμβρίου 1893 - 3 Απριλίου 1966) ήταν Ιταλός αυτοδίδακτος σχεδιαστής αυτοκινήτων, από τους σημαντικότερους δημιουργούς στον τομέα του. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με πολλά από τα γνωστότερα σπορ αυτοκίνητα που έχουν κυκλοφορήσει καθώς και με την ομώνυμη φίρμα σχεδίασης οχημάτων, που ο ίδιος ίδρυσε.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπαττίστα Φαρίνα γεννήθηκε στην Κορτάντσα ντ' Άστι (Cortanza d'Asti) πολύ κοντά στο Τορίνο, στις 2 Νοεμβρίου 1893. Η οικογένεια είχε 11 παιδιά και ο Μπαττίστα ήταν το 10ο, γεγονός που του απέδωσε το προσωνύμιο "Πινίν" (Pinin = μικρούλης στη διάλεκτο του Πιεμόντε).
Σε ηλικία 12 ετών, ο Πινίν άρχισε να εργάζεται στη φίρμα σχεδίασης και κατασκευής αμαξωμάτων που είχε ιδρύσει ο αδελφός του Τζοβάννι με την επωνυμία "Stabilimenti Industriali Farina", ενώ άλλος αδελφός του, ο Τζιουζέπε "Νίνο" Φαρίνα, ήταν οδηγός αγώνων και ο πρώτος πρωταθλητής στη Φόρμουλα 1. Ο μικρός επέδειξε αγάπη για το επάγγελμα, σημαντικές σχεδιαστικές - αλλά και διοικητικές - ικανότητες, με συνέπεια να σημειώσει σημαντική επαγγελματική άνοδο: Σε ηλικία 17 ετών ήταν ο βασικός σχεδιαστής του μοντέλου Fiat Zero. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέβλεψε προσωπικά την κατασκευή των εκπαιδευτικών αεροσκαφών "Aviatic" και έλαβε συστατική επιστολή από την ιταλική πολεμική αεροπορία.
Κατά τη δεκαετία του 1920 επισκέφθηκε το Ντιτρόιτ στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συναντήθηκε με τον Χένρι Φορντ. Ο Φορντ αντιλήφθηκε τις ικανότητες του νεαρού και του πρότεινε να παραμείνει στις ΗΠΑ και να εργαστεί για την εταιρεία του, αλλά ο Πινινφαρίνα δεν δέχθηκε και επέστρεψε στην Ιταλία. Αυτό που αποκόμισε από αυτή του την επίσκεψη, ήταν η εκμάθηση των μεθόδων μαζικής παραγωγής οχημάτων. Επιστρέφοντας στη χώρα του, νυμφεύτηκε την Ρόζα Κοπάσσο (Rosa Copasso), με την οποία απέκτησε δύο παιδιά: Την Τζιάννα (Gianna, 1922) και τον Σέρτζιο (Sergio, 1926).
Το 1922 ο Πινίν έλαβε μέρος στον αγώνα αυτοκινήτου Aoste-San Bernardino οδηγώντας μια Ίταλα της ομώνυμης τορινέζικης εταιρείας. Κέρδισε τον αγώνα κάνοντας ρεκόρ χρόνου, το οποίο θα παρέμενε ακατάρριπτο επί έντεκα χρόνια. Παράλληλα άρχισε να επιδεικνύει ενδιαφέρον και για την αεροπορία.
Ίδρυση αυτόνομης εταιρείας
Το 1930 ο Πινινφαρίνα εγκατέλειψε τη βιοτεχνία του αδελφού του και αποφάσισε να δημιουργήσει δική του εταιρεία, την οποία ίδρυσε στις 22 Μαΐου 1930 και ονόμασε "Societa Anonima Carrozzeria Pinin Farina". Η εταιρεία ιδρύθηκε με αρχική χρηματοδότηση του Βιντσέντσο Λάντσια, ο οποίος ήταν θαυμαστής των εργασιών του νεαρού, των φίλων του Λάντσια Τζαβάννι Ντεβάλλε, (Giavanni Battista Devalle), Γκασπάρε Μπόνα (Gaspare Bona), Πιέτρο Μονατέρι (Pietro Monateri) και Αρρίγκο ντε Άντζελι (Arrigo De Angeli) και μιας πλούσιας θείας του. Για τη λειτουργία της προσέλαβε 150 εργαζόμενους με υψηλή εξειδίκευση, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα η εταιρεία σύντομα να αποκτήσει σημαντική φήμη. Αρχικά κατασκεύαζε σχεδόν χειροποίητα αμαξώματα, αλλά ο Πινιν σταδιακά άρχισε να εφαρμόζει νέες τεχνικές και να χρησιμοποιεί καινοτομίες που επέτρεψαν την αύξηση της μαζικής παραγωγής. Η εταιρεία κατασκεύαζε αμαξώματα για ακριβά σπορ αυτοκίνητα. Το πλέον διάσημο έργο του εκείνης της εποχής ήταν η Άλφα Ρομέο 6C 2300 Pescara Coupe (1932). Tο πελατολόγιό του, σχεδόν από ιδρύσεως εταιρείας, άρχισε να περιλαμβάνει παραγγελίες από σημαντικές προσωπικότητες της εποχής: Δύο μόλις μήνες μετά την ίδρυση της εταιρείας, ο Πινίν παρέδωσε ένα υπερπολυτελές σπάιντερ - καμπριολέ βασισμένο στην Lancia Dilambda για τον βασιλέα της Ρουμανίας, ενώ ξεκίνησε τις τροποποιήσεις μιας Ισπανο-Σουΐζα (Hispano-Suiza) για τον σεΐχη του Χεγκιάζ. Ο Πινινφαρίνα συνέχισε να σχεδιάζει αμαξώματα και το 1936 παρουσίασε για πρώτη φορά το καμπυλωτό παρμπρίζ σε αυτοκίνητο. Αυτό έγινε σε μια τροποποιημένη Λάντσια Απρίλια, το αρχικό μοντέλο της οποίας είχε ιδιαίτερα φουτουριστική σχεδίαση. Καθώς ο Πινίν, καίτοι αυτοδίδακτος και χωρίς επιστημονική γνώση του θέματος, είχε αντιληφθεί, κυρίως από την ενασχόλησή του με την αεροπορία, τη σημασία της αεροδυναμικής στη σχεδίαση των αυτοκινήτων, βελτίωσε το αρχικό μοντέλο, κάνοντάς το λιγότερο φουτουριστικό, αλλά περισσότερο αποδοτικό: Το 1937 το μοντέλο έλαβε μέρος στο ράλι "Μille Miglia" (χίλια μίλια) της Ιταλίας και κατέρριψε το ρεκόρ ταχύτητας με 160 km/h.
Οι δραστηριότητες της εταιρείας συνεχίστηκαν μέχρι την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε και ανεστάλησαν, λόγω της στροφής της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας προς την κατασκευή στρατιωτικών οχημάτων και αεροσκαφών. right|thumb|Cisitalia 202 SMM (1949).
Με τη λήξη του Πολέμου, η εταιρεία επαναδραστηριοποιήθηκε, καθώς η Ιταλία άρχισε να εξάγει και πάλι αυτοκίνητα. Οι πελάτες της εταιρείας άρχισαν να περιλαμβάνουν και νέα, μεγάλα ονόματα, όπως η Κάντιλλακ, η Μπέντλεϊ, η Νας και, φυσικά, η Φίατ, η Λάντσια και η Άλφα Ρομέο. Ο Πινινφαρίνα είχε καθιερωθεί ως ο "δάσκαλος" της κομψότητας στη σχεδίαση αμαξωμάτων αυτοκινήτων, δίνοντας μεγάλη σημασία τόσο στη φόρμα όσο και στις αναλογίες τους. Το καλύτερο παράδειγμα ότι η φήμη αυτή δεν είχε αποκτηθεί τυχαία, ήταν η επαναστατική, για την εποχή της, μπερλινέτα Cisitalia 202, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1947 και αποτέλεσε ένα από τα πλέον σημαντικά αυτοκίνητα της ιστορίας της αυτοκίνησης, με την έννοια ότι επηρέασε καταλυτικά την εξέλιξη της σχεδίασης αυτοκινήτων.
Η συνεργασία με τον Έντσο Φερράρι
Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά ακόμη χρόνια για να προκύψει συνεργασία μεταξύ των κορυφαίων Ιταλών σχεδιαστών: Ο Πινινφαρίνα συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Έντσο Φερράρι μόλις το 1952. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, αυτό οφειλόταν στον εγωισμό που επεδείκνυαν αμφότεροι. Η συνάντησή τους συμβολικά πραγματοποιήθηκε στην Τορτόνα, πόλη που απέχει εξίσου τόσο από το Τορίνο (βάση του Πινινφαρίνα) όσο και από τη Μόντενα (βάση του Φερράρι). Η συνάντηση κατέληξε σε συνεργασία των δύο εταιρειών και, προς γενική κατάπληξη, το πρόγραμμα συνεργασίας ανατέθηκε, κατόπιν πατρικής εντολής, στον γιο του Πινινφαρίνα Σέρτζιο. Ο νεαρός Πινινφαρίνα δυσκολεύτηκε αρχικά με τον επιθετικό και «άγριο» Φερράρι, τον οποίο τελικά κατέκτησε τόσο με τη σχεδιαστική του οξυδέρκεια όσο και με την αποφασιστικότητα και την τιμιότητά του. Η συνεργασία αυτή απέφερε μερικά από τα σχεδιαστικά και τεχνολογικά πιο όμορφα αυτοκίνητα στην ιστορία της αυτοκίνησης. Ο νεαρός τότε Σέρτζιο, ωστόσο, είχε ήδη να αναλαμβάνει, εκτός από τη συνεργασία με τον Φερράρι, και άλλες αρμοδιότητες στην εταιρεία, τόσο στον διοικητικό όσο και στον σχεδιαστικό τομέα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1966, ανέλαβε πρόεδρος της εταιρείας, θέση που διατήρησε ως το 2004. Απεβίωσε τον Ιούλιο του 2012. Ο Σέρτζιο παραιτήθηκε από τη διοίκηση της εταιρείας το 2004 ονομάζοντας πρόεδρο της εταιρείας τον γιο του Αντρέα, ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο στις 7 Αυγούστου 2008 καθώς πήγαινε με τη μικρή του μοτοσικλέτα στην εργασία του και κτυπήθηκε από αυτοκίνητο. Την εταιρεία ανέλαβε έκτοτε ο αδελφός του Πάολο (γενν. 1958).
Το 1961 ο Μπαττίστα Φαρίνα υπέβαλε επίσημα αίτηση για την αλλαγή του οικογενειακού επωνύμου από "Φαρίνα" σε Πινινφαρίνα. Η αίτησή του, ύστερα από σχετική εισήγηση του υπουργού δικαιοσύνης της Ιταλίας, εγκρίθηκε από τον τότε Ιταλό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Τζιοβάνι Γκρόνκι.
Ο Πινινφαρίνα απεβίωσε στο Τορίνο στις 3 Απριλίου 1966. Ένα μήνα πριν είχε παρουσιάσει στο Σαλόνι της Γενεύης το αυτοκίνητο που έγινε θρύλος, την Άλφα Ρομέο 1600 «Duetto», χάρη στην ταινία Ο Πρωτάρης με τον Ντάστιν Χόφμαν, στην οποία ο πρωταγωνιστής την οδηγεί.
Εικόνες
Στην εικονοθήκη που ακολουθεί, παρατίθενται ορισμένες από τις δημιουργίες των Μπαττίστα και Σέρτζιο Πινινφαρίνα. Υπενθυμίζεται ότι ο Μπαττίστα σχεδίαζε μέχρι το 1966, τα υπόλοιπα αυτοκίνητα έχουν σχεδιαστεί από τον Σέρτζιο Πινινφαρίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων
Ταινάρια
Τα Ταινάρια ήταν αρχαία ελληνική εορτή, που γινόταν από τους Λάκωνες προς τιμή του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα, ο οποίος στη συγκεκριμένη περίπτωση επονομαζόταν «Ταινάριος Ποσειδών». Η γιορτή αυτή των Ταιναρίων λάβαινε χώρα στη Σπάρτη, όπου υπήρχε και ιδιαίτερο λατρευτικό σωματείο, οι «Ταιναρισταί».
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες σπαρτιατικές εορτές
Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει
Το Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει (πρωτότυπος τίτλος: Cesare deve morire) είναι ιταλική ασπρόμαυρη ταινία του 2012 σε σκηνοθεσία και σενάριο των αδερφών Ταβιάνι. Βασίζεται στο θεατρικό έργο Ιούλιος Καίσαρας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 62ο φεστιβάλ του Βερολίνου. Ήταν η πρόταση της Ιταλίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 85α βραβεία Όσκαρ, ωστόσο δεν επελέγη.
Πλοκή
Σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας οι κρατούμενοι προετοιμάζονται για να ανεβάσουν τη θεατρική παράσταση Ιούλιος Καίσαρας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Η παράσταση θα προβληθεί σε κοινό εκτός φυλακής.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, οι κρατούμενοι συνεργάζονται για να μπορέσουν να ολοκληρώσουν το έργο. Όταν επιστρέφουν στα κελιά τους φανερώνεται ο πραγματικός χαρακτήρας τους: οι ίντριγκες, οι κλίκες που έχουν δημιουργήσει, οι υπαρξιακές τους αναζητήσεις και οι μεταξύ τους έριδες έρχονται στο προσκήνιο.
Στο τέλος της ταινίας αποκαλύπτεται πως οι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν τους ρόλους είναι φυλακισμένοι στην πραγματικότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία αδερφών Ταβιάνι Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου Κατηγορία:Ταινίες του 2012
Μαράτ Μπασάροφ
Ο Μαράτ Αλιμζάνοβιτς Μπασάροφ (Ρωσικά: Мара́т Алимжа́нович Баша́ров), είναι Ρώσος Ηθοποιός, γεννημένος 22 Αυγούστου του 1974 στη Μόσχα.
Προσωπική ζωή
Ο Μαράτ έχει παντρευτεί 2 φορές. Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε μία κόρη, την Αμελί (γενν. 2004).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Βεράτιον
Το λεγόμενο επίσημα στην ελληνική "βεράτιον", ή απλούστερα βεράτιο, ή και βεράτι εκ της τουρκο-περσικής "βεράτ" ήταν ένα επίσημο δημόσιο έγγραφο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το οποίο αναγνωριζόταν ή επικυρωνόταν υψηλόβαθμη διοικητική θέση καθώς και τα προνόμια που αποδίδονταν για τη συγκεκριμένη θέση.
Αρχικά το βεράτιο είχε χαρακτήρα αξιόγραφου που κατά τη χρήση του στο διάβα των αιώνων έλαβε τελικά χαρακτήρα επικύρωσης και ακόμη είδος σύγχρονου διαπιστευτηρίου στον χορηγούμενο, ή τον κατέχοντα τούτο. Το βεράτιο εκδιδόταν κατ' εφαρμογή ειδικού διατάγματος (φιρμάνι) με εκτελεστικό χαρακτήρα, είτε από τον Σουλτάνο, είτε συνηθέστερα από τον Μέγα Βεζίρη, φέροντας αντίστοιχα υπογραφή στην αρχή του κειμένου ως επικεφαλίδα, όπως και το φιρμάνι. Τα βεράτια εκδίδονταν κυρίως σε πατριάρχες, ως επικύρωση εκλογής και αναγνώρισης προνομίων, σε επισκόπους και επισκοπές, ομοίως σε αναγνώριση αυτών καθώς και σε ιερές μονές, σε αναγνώριση προνομίων και των υπαγομένων σ' αυτά εκτάσεων, εγκαταστάσεων, νήσων, νησίδων, λιμνών κ.λπ.
Το 1870 όταν εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη το σχετικό φιρμάνι ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας με ειδικό επί τούτου βεράτιο ορίσθηκε και επικυρώθηκε ο εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας της. Στη συνέχεια όμως η συνεχής έκδοση βερατίων επί νέων βουλγαρικών επισκοπών δημιούργησε τεράστιο ζήτημα συνέπεια του οποίου ήταν η ανάδειξη φυλετικού μίσους μεταξύ των λαών της Βαλκανικής.
Τέλος σημειώνεται ότι τα βεράτια καθώς και τα όποια προνόμια αποδίδονταν μ' αυτά κατά περίπτωση, καταργήθηκαν και στην Τουρκία, με τη Συνθήκη της Λωζάνης
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικό δίκαιο Κατηγορία:Οικουμενικό Πατριαρχείο Κατηγορία:Ιστορία της Ανατολικής Ορθοδοξίας Κατηγορία:Κανονικό Δίκαιο
Ησιόνη (μητέρα Τεύκρου)
Η Ησιόνη στην ελληνική μυθολογία ήταν κόρη του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και της Στριμούς που πατέρας της ήταν ο Σκάμανδρος. Κατ' άλλη εκδοχή μητέρα της ήταν η Πλακία, κόρη του Ατρέα ή του Λεύκιππου. Ήταν αδελφή του Τιθωνού, του Λάμπου, του Κλιτύου, του Ικετάωνος και του Ποδάρκη (ή Πρίαμου). Είχε και δύο αδελφές, την Κύλλα και την Αστυόχη. Ο Ελλάνικος αναφέρει το εξής:
Άγιοι Θεόδωροι Ηλείας
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 45 μέτρων και βρίσκεται σε απόσταση 5,5 χιλιόμ. ανατολικά από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου), ενώ στα νοτιοδυτικά του χωριού είναι το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ανδραβίδας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 με την ονομασία Μπάστας να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λεχαινών. Το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957 μετονομάστηκε σε Άγιοι Θεόδωροι. Μέχρι το 2011 υπαγόταν διοικητικά στον Δήμο Λεχαινών. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Λεχαινά, τον Άγιο Παντελεήμονα και το Καταρράχι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Λεχαινών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κάστρου - Κυλλήνης του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
ΓΝ Τσάβες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1949 Κατηγορία:ΓΝ Τσάβες
Νεάπολη Θεσσαλονίκης
Η Νεάπολη είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης, σε μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Εκτείνεται στη βορειοδυτική πλευρά της Μητροπολιτικής Θεσσαλονίκης και ανήκει στον Δήμο Νεάπολης - Συκεών. Η έκτασή της ανέρχεται σε 1.168 στρέμματα (1,168 τετρ. χλμ.) με μόνιμο πληθυσμό 27.084 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Ιστορία
Ο πρώτος οικισμός δημιουργήθηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών, όταν Μικρασιάτες πρόσφυγες από τη Νέβσεχιρ της Καππαδοκίας (ελληνική ονομασία Νεάπολη) εγκαταστάθηκαν στη βορειοδυτική περιοχή της Θεσσαλονίκης, στους λόφους λίγο έξω από τα όρια των βυζαντινών τειχών, και έδωσαν στη νέα τους πατρίδα το όνομα της παλαιάς: Νεάπολη. Οι πρόσφυγες έκτισαν στο κέντρο του οικισμού τους τον Ναό του Αγίου Γεωργίου σε ανάμνηση του ομώνυμου ναού στη Νεάπολη της Καππαδοκίας. Σήμερα αποτελεί τον Μητροπολιτικό Ναό της Νεάπολης.
Η συνεχής ροή πληθυσμού λόγω της αστυφιλίας, που ξεκίνησε κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, μετέτρεψε σταδιακά τη Νεάπολη από οικισμό προσφυγικών παραπηγμάτων αρχικά σε Κοινότητα και από το 1946, σε Δήμο. Το 2011 η Νεάπολη συνενώθηκε στο νέο Δήμο Νεάπολης - Συκεών μαζί με τις Συκιές, τον Άγιο Παύλο και τα Πεύκα.
Η σημερινή Νεάπολη αποτελεί έδρα του Υποθηκοφυλακείου Δυτικής Θεσσαλονίκης, της Ιεράς Μητρόπολης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως καθώς και πολλών αθλητικών και πολιτιστικών συλλόγων. Διαθέτει Δημοτική Συγκοινωνία και συνδέεται με την αστική συγκοινωνία του Πολεοδομικού Συγκροτήματος. Επίσης έχει πλήθος πολιτιστικών υποδομών.
Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος αποτελεί τον πολιούχο της πόλης και συμπολιούχος είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης (ιερομάρτυρας από τη Νεάπολη της Καππαδοκίας Μικράς Ασίας που μαρτύρησε το έτος 1797).
Στη Νεάπολη γεννήθηκε το 1929 ο Χρήστος Σαρτζετάκης, ανακριτής στην υπόθεση Λαμπράκη τη δεκαετία του ’60 και αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το 1959 ο Γιάννης Αγγελάκας. Το 2011 η Νεάπολη συνενώθηκε στο νέο μεγάλο Δήμο Νεάπολης Συκεών.
Πολιτισμός και Αθλητισμός
Στη Νεάπολη υφίστανται πολλές πολιτιστικές υποδομές οι οποίες είναι οι εξής:
Επίσης στο χώρο του πρώην Στρατοπέδου Στρεμπενιώτη, βρίσκεται το Κλειστό Γυμναστήριο Νεαπόλεως, το Κολυμβητήριο Νεάπολης καθώς και το Δημοτικό γήπεδο ποδοσφαίρου.
Συγκοινωνία
Η Νεάπολη είναι προσβάσιμη από τον Περιφερειακό Θεσσαλονίκης μέσω του κόμβου 6. Ο ΟΑΣΘ εξυπηρετεί τη Νεάπολη με τις γραμμές 1, 18, 25, 27, 29, 35, 38, 56, 57, 64, 83 και 84. Μελλοντικά στη Νεάπολη θα υπάρχει σταθμός του Μετρό Θεσσαλονίκης (Νεάπολη) (Πάρκο μεταξύ οδών Ιασωνίδου, Παπανδρέου, Βενιζέλου & Καραμανλή, Νεάπολη).
Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού
Το Μουσείο δημιουργήθηκε και λειτουργεί υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως και στεγάζει σημαντικά κειμήλια προσφύγων όπως εικόνες, βιβλία, ενδυμασίες, έγγραφα που προέρχονται από τη Μικρά Ασία (Ιωνία, Καππαδοκία, Πόντος, Βιθυνία, Ικόνιο-Λυκαονία, Προποντίδα κ.α.), την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία και την Κωνσταντινούπολη.
Δήμαρχοι Νεάπολης
Η Κοινότητα Νεαπόλεως συστάθηκε το 1934 και προήχθη σε δήμο το 1946. Δήμαρχοι διετέλεσαν οι:
Συνοικίες
thumb|Η δημοτική ενότητα Νεάπολης Η Νεάπολη υποδιαιρείται στις εξής συνοικίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Θεσσαλονίκης (πρόγραμμα Καποδίστριας) Κατηγορία:Πόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος
Ο Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος (Tiberius Iulius Alexander) ήταν διοικητής του ιππικού και στρατηγός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Γεννημένος σε μία πλούσια εβραϊκή οικογένεια της Αλεξάνδρειας αλλά εγκαταλείποντας ή αγνοώντας την εβραϊκή θρησκεία, κατόρθωσε να γίνει αντιστράτηγος της Ιουδαίας (46-48) υπό τον Κλαύδιο. Ενώ ήταν έπαρχος της Αιγύπτου (66-69), χρησιμοποίησε τις λεγεώνες του εναντίον των Εβραίων της Αλεξάνδρειας σε μία βίαιη απάντηση στην εθνοτική βία, και συνέβαλε στην άνοδο του αυτοκράτορα Βεσπασιανού στην εξουσία.
Καταγωγή
Ο Τιβέριος Αλέξανδρος καταγόταν από μία πλούσια και διακεκριμένη ιουδαϊκή οικογένεια της Αλεξάνδρειας, που είχαν γίνει Ρωμαίοι πολίτες. Ο πατέρας του Αλέξανδρος ήταν αλαβάρχης, δηλαδή ανώτερος αξιωματούχος των τελωνείων του λιμανιού της Αλεξάνδρειας. Ήταν επίσης ανιψιός του Φίλωνος. Ο ίδιος είχε απαρνηθεί την ιουδαϊκή θρησκεία.
Η διακυβέρνηση του Τιβερίου Αλέξανδρου
Το πιο σημαντικό γεγονός που συνέβη κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης  του  Τιβερίου  Αλεξάνδρου   ήταν  η   εξέγερση το 46  των γιων του   Ιούδα του Γαλιλαίου, Ιακώβου και Σίμωνα ύστερα από ένα λιμό που έπεσε  στην Ιερουσαλήμ. Ο Τιβέριος Αλέξανδρος κατέστειλε εξαιρετικά βίαια το κίνημα χύνοντας πολύ αίμα.
Το 48 ο  Τιβέριος   Ιούλιος  Αλέξανδρος  αντικαταστάθηκε από τον Ουεντίδιο Κουμανό.
Η συνέχεια της πολιτικής σταδιοδρομίας  του  Τιβερίου Αλέξάνδρου
Ο Τιβέριος Αλέξανδρος  είχε μια ενδιαφέρουσα μελλοντική πολιτική  σταδιοδρομία. Το 57/8 συμμετείχε στην εκστρατεία που διεξήγε  ο  Γναίος  Δομίτιος    Κορβούλων εναντίον του βασιλείου της Αρμενίας.
Το 66  διορίστηκε έπαρχος της   Αιγύπτου. Από την θέση αυτή κατέστειλε την  εξέγερση των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας  που ξέσπασε με αφορμή την έκρηξη του  Πρώτου Ιουδαϊκού πολέμου. Μαζί με τον έπαρχο της   Συρίας Μουκιανό και  τον Βεσπασιανό θα αποτελούσαν την ηγεσία του ρωμαϊκού στρατού της Ανατολής.
Οι λεγεώνες που εκείνη την εποχή βρίσκονταν στην Συρία την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο  είχαν αναγνωρίσει την υπεροχή  του Βεσπασιανού. Η πολιτική κρίση  που ξέσπασε στην Ρώμη ύστερα από την αποστασία του Γάλβα και τον θάνατο  του   Νέρωνα δυσαρέστησε τον στρατό της Ανατολής μια και οι διάδοχοι του τελευταίου τον αγνοούσαν συστηματικά.
Τελικά ο Βεσπασιανός ύστερα από πολλούς δισταγμούς, παλινωδίες και πιέσεις από τον Μουκιανό αποφάσισε  να διεκδικήσει ως εκλεκτός  αυτού του  στρατού το αυτοκρατορικό αξίωμα. Σε αυτήν την απόφαση κατέληξε ύστερα  από  δέσμευση του Μουκιανού ότι θα αναλάμβανε  εκείνος  την  εκστρατεία εναντίον της Ρώμης για να τον επιβάλλει ως αυτοκράτορα. Τον Ιούλιο του 70 οι λεγεώνες της Αιγύπτου  ανακήρυξαν  στην Αλεξάνδρεια αυτοκράτορα τον Βεσπασιανό  με προτροπή του Τιβερίου Αλέξανδρου. Ακολούθησαν οι λεγεώνες  της Παλαιστίνης και της Συρίας.
Η προσπάθεια που ανέλαβαν οι λεγεώνες της Ανατολής στέφτηκε από επιτυχία. Ο Βεσπασιανός έγινε αυτοκράτορας και ο Τιβέριος Αλέξανδρος  ανέλαβε το 70 την αρχηγία του επιτελείου (έπαρχος πάντων των στρατευμάτων) του στρατού του γιου του Βεσπασιανού Τίτου που πολιόρκησε και κατέλαβε την Ιερουσαλήμ. Από το σημείο αυτό και έπειτα δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες για την τύχη του Τιβερίου Αλέξανδρου ο οποίος κατέκτησε μια επίζηλη θέση στο ρωμαϊκό κράτος τόσο σε σχέση με την πρώην θρησκεία του όσο και σε σχέση με την καταγωγή του από την Αίγυπτο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας Κατηγορία:Ρωμαίοι κυβερνήτες της Αιγύπτου
Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (Αίγυπτος)
Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (αραβικά: الحزب الوطني الديمقراطي, συχνά ονομάζεται «Εθνικό Κόμμα», الحزب الوطني) ήταν ένα αιγυπτιακό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε από τον πρόεδρο Ανουάρ Ελ Σαντάτ το 1978.
Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα διέθετε αδιαμφισβήτητη εξουσία στην κρατική πολιτική, ενώ θεωρείται de facto ενιαίο κόμμα με αυταρχικά χαρακτηριστικά,   μέσα σε ένα σύστημα επισήμως πολυκομματικό, από τη δημιουργία του μέχρι την παραίτηση του Χόσνι Μουμπάρακ, διαδόχου του Σαντάτ, σε απάντηση προς την Αιγυπτιακή Επανάσταση του 2011.
Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα ήταν ένα αυταρχικό κεντρώο κόμμα. Από την ίδρυσή του, ήταν μακράν το πιο ισχυρό από τα μέρη που προέκυψαν από την Αραβική Σοσιαλιστική Ένωση, το πρώην κυβερνών κόμμα από το 1962, και ως εκ τούτου θεωρείται διάδοχό του. Ωστόσο, σε αντίθεση με την Αραβική Σοσιαλιστική Ένωση, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στον αραβικό εθνικισμό και στον αραβικό σοσιαλισμό (Νασερισμός), εξελισσόμενο σε ένα μετριοπαθές κεντρώο κόμμα. Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα ήταν μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς από το 1989, έως ότου αποπέμφθηκε το 2011, σε απάντηση προς την επανάσταση.
Το κόμμα διαλύθηκε στις 16 Απριλίου του 2011, έπειτα από δικαστική απόφαση. Τα περιουσιακά του στοιχεία μεταβιβάστηκαν στο κράτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Βασίλης Τσαγρής
Ο Βασίλης Τσαγρής (1931) είναι αντιστράτηγος Πυροβολικού εν αποστρατεία του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΥΕΝΕΔ, υπαρχηγός της Κ.Υ.Π. και διευθυντής Στρατιωτικού Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη.
Σε πολλά δημοσιεύματα το όνομά του αναφέρεται, λανθασμένα, ως Τσαγκρής.
Βιογραφικό
Ο Βασίλης Τσαγρής γεννήθηκε το 1931 στην Κόρινθο, με καταγωγή από τις Καρυές Κορινθίας. Είναι εγγονός του προέδρου του Αρείου Πάγου Σπυρίδωνα Τσαγρή. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) από την οποία αποφοίτησε το 1951, ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορα στρατιωτικά σχολεία εσωτερικού και εξωτερικού, στη Σχολή Πολέμου, και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας. Το 1965, όταν ήταν λοχαγός, το όνομά του ενεπλάκη από δεξιές εφημερίδες στην «Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ». Ο ΑΣΠΙΔΑ ήταν, υποτίθεται, μυστική παραστρατιωτική οργάνωση νεαρών αξιωματικών με σοσιαλιστική ιδεολογία που είχαν καθοδηγητή τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η ίδια η ύπαρξη της οργάνωσης έχει αμφισβητηθεί, και πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι το όλο θέμα ήταν δημιούργημα κύκλων των ανακτόρων με σκοπό την φθορά του Ανδρέα Παπανδρέου και την εκκαθάριση του στρατεύματος από αξιωματικούς φιλικά προσκείμενους σε αυτόν.
Επί απριλιανής χούντας, ο Τσαγρής δραπέτευσε στην Δυτική Ευρώπη, όπου ήρθε σε επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΚ. Τελικά εγκαταστάθηκε στην Μπολώνια της Ιταλίας, όπου στρατολογούσε στελέχη για το ΠΑΚ (κυρίως Έλληνες φοιτητές), καλλιέργησε επαφές με απελευθερωτικά κινήματα και μυστικές υπηρεσίες Αραβικών και σοσιαλιστικών κρατών, και κανόνιζε τη μεταφορά αντιστασιακών σε στρατόπεδα στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο με σκοπό να λάβουν στρατιωτική εκπαίδευση για δράση ενάντια στη δικτατορία. Καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα του ο αδελφός του Ερρίκος Τσαγρής κρατούνταν στις φυλακές ΕΑΤ ΕΣΑ οπου και με βασανιστήρια χρησιμοποιούνταν σαν μέτρο πίεσης για την επιστροφή του αδελφού του.
Με την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ο Τσαγρής επανήλθε στις ένοπλες δυνάμεις και συνέχισε την καριέρα του. Όταν τον Οκτώβριο του 1981 το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση, ο Ανδρέας Παπανδρέου διόρισε τον Τσαγρή γενικό διευθυντή της Υ.Ε.Ν.Ε.Δ. (Υπηρεσία Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων). Παρέμεινε σ' αυτή τη θέση έως τις αρχές του 1982, οπότε και τοποθετήθηκε υπαρχηγός της τότε Κ.Υ.Π. (Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, σημερινή ΕΥΠ). Έμεινε στην Κ.Υ.Π. έως τον Απρίλιο του 1985, οπότε και ανέλαβε διευθυντής Στρατιωτικού Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη, έως τη λήξη της θητείας του το 1990, οπότε και αποστρατεύθηκε ως αντιστράτηγος.
Η απομάκρυνση του Τσαγρή από τη θέση του υπαρχηγού της ΚΥΠ (σύμφωνα με αριστερές εφημερίδες) ήταν αποτέλεσμα απαίτησης των Αμερικανών, αλλά και κακών σχέσεων μεταξύ του Τσαγρή και του αναπληρωτή υπουργού Εθνικής Άμυνας (και απόστρατου αξιωματικού) Αντώνη Δροσογιάννη, σε σχέση με τις προαγωγές και τις μεταθέσεις των αξιωματικών (ο Τσαγρής ήταν αρκετά πιο αριστερός από τον Δροσογιάννη).
Περίοδος Κ.Υ.Π. και σχεδιαζόμενο πραξικόπημα
Την περίοδο που ήταν στην Κ.Υ.Π., ο Τσαγρής και ο τότε υποδιοικητής του ΟΤΕ Θεοφάνης Τόμπρας ενημέρωσαν τον Ανδρέα Παπανδρέου για σχεδιαζόμενο από ακροδεξιούς πραξικόπημα εναντίον του τον Φεβρουάριο του 1983. Υπήρξαν πληροφορίες για «κινήσεις» στρατιωτικών στο Μεγάλο Πεύκο, την Ξάνθη (Δ΄ Σώμα Στρατού), την Αλεξανδρούπολη και την Ορεστιάδα. Μετά από αξιολόγηση των πληροφοριών, τέθηκαν σ’ επιφυλακή τα σώματα ασφαλείας, εγκαταστάθηκαν στο Κέντρο Επιχειρήσεων του Πενταγώνου οι υπουργοί Προεδρίας Μένιος Κουτσόγιωργας, Εσωτερικών Γιώργος Γεννηματάς και Δημόσιας Τάξης Γιάννης Σκουλαρίκης, ενώ ο υφυπουργός Άμυνας Παυσανίας Ζακολίκος στάλθηκε μέσα στη νύχτα για επιθεώρηση των μονάδων της Βόρειας Ελλάδας. Την επομένη η επιφυλακή επεκτάθηκε στο στρατό, ενημερώθηκαν τα πολιτικά κόμματα, κι αξιωματικοί εγκαταστάθηκαν στην ΕΡΤ και τον ΟΤΕ.
Πολλά ευρωπαϊκά τηλεοπτικά δίκτυα (BBC, DW) μίλησαν για καταστολή απόπειρας πραξικοπήματος, αλλά η κυβέρνηση επίσημα είπε ότι ήταν άσκηση ετοιμότητας. Οι δεξιές εφημερίδες υποστήριξαν ότι το όλο σκηνικό «στήθηκε» από τον Ανδρέα Παπανδρέου για να μπορέσει να προχωρήσει σε μαζικές αποστρατείες αντικυβερνητικών αξιωματικών από τα ηγετικά κλιμάκια του Στρατού: η «Καθημερινή» μίλησε για «πραξι-κομματική» κινητοποίηση, ενώ η «Βραδυνή» για «Πράσινο Σχέδιο».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος
Άτροπος
Η Άτροπος ήταν μία από τις τρεις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Οι άλλες δύο ήταν η Κλωθώ και η Λάχεση. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου ήταν κόρες της Νύχτας. Σύμφωνα με άλλη πηγή ήταν κόρες της Θέμιδος και του Δία.
Η Άτροπος αντιπροσώπευε το παρελθόν· ό,τι έχει περάσει είναι αμετάκλητο. Εξέφρασε το αναπόφευκτο, το μοιραίο αλλά και το άτεγκτο και το δογματικό στη ζωή των ανθρώπων. Ήταν η μικρότερη αδελφή και η πιο αδίστακτη από τις τρεις και έκοβε τη ζωή των ανθρώπων με τα τρομερά ψαλίδια της χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ η Κλωθώ γύριζε το νήμα της ζωής και η Λάχεση μετρούσε τη διάρκεια. Συχνά απεικονιζόταν ως γριά. Το ίδιο το όνομά της σημαίνει "το αναπόφευκτο".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Ταίναρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ταίναρος είναι γνωστός ο «επώνυμος ήρωας» του ακρωτηρίου Ταινάρου της Πελοποννήσου (δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στο ακρωτήριο). Ο Ταίναρος αναφέρεται ως γιος είτε του Δία, είτε του Ικαρίου, είτε ακόμα και του γιου του Ικαρίου, του Ελάτου. Επιπλέον, ο Ταίναρος θεωρείται ως ο ιδρυτής του ιερού του «Ταιναρίου Ποσειδώνα».
Πηγές
Ταιναρος
Μάμα Πάτσα
Στη μυθολογία των Ίνκας, η Μάμα Πάτσα ή Πατσαμάμα ήταν δράκαινα θεά της γονιμότητας και σχετιζόταν με τη σπορά και το θερισμό. Προκαλούσε σεισμούς. Σε διάφορους μύθους, σύζυγοί της εμφανίζονται είτε ο θεός του ήλιου Ίντι είτε ο Πάτσα Καμάκ. Οι πιστοί θυσίαζαν λάμα προς τιμήν της.
Με την έλευση των καθολικών κατακτητών, η Μάμα Πάτσα αντικαταστάθηκε από την Παρθένο Μαρία, με την οποία και ταυτίζεται σε περιοχές της Χιλής, της Βολιβίας και του Περού.
Κατηγορία:Μυθολογία Ίνκα
Έλινορ Ρούζβελτ
Η Άννα Έλινορ Ρούζβελτ (Anne Eleanor Roosevelt, 11 Οκτωβρίου 1884 – 7 Νοεμβρίου 1962) ήταν Αμερικανίδα πολιτικός, ακτιβίστρια και διπλωμάτης, που υπήρξε πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών στο πλευρό του Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν κόρη του Έλιοτ Ρούζβελτ, αδερφού του Θεόδωρου, της γνωστής οικογένειας της Νέας Υόρκης και της Άννας Χολ. Ο πατέρας της Έλιοτ ήταν αλκοολικός και γι' αυτό τον λόγο είχε εγκατασταθεί σε άσυλο στην Βιρτζίνια. Επικοινωνούσε με την Έλινορ μόνο διά αλληλογραφίας. Έζησε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας με την γιαγιά της λόγω της απώλειας της μητέρας της όταν αυτή την οκτώ ετών. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αγγλία όπου έμεινε εσώκλειστη στη σχολή Allenswood, όπου επηρεάστηκε από την προσωπικότητα της Γαλλίδας διευθύντριας Μαρί Σουβέστρ.
Καθοριστικό σημείο για τη ζωή της στάθηκε ο γάμος της με τον πέμπτο ξάδερφο του πατέρα της και μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ρούζβελτ. Από την ημέρα του γάμου της η Έλινορ στάθηκε δίπλα του βοηθώντας τον στις πολιτικές του επιδιώξεις. Το 1921 ο Φραγκλίνος, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα και έτσι η Έλινορ άρχισε να εργάζεται και να τον εκπροσωπεί εξ ονόματός του. Τον Μάρτιο του 1933 μετά την νίκη του Φραγκλίνου στις προεδρικές εκλογές έγινε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ. Από την θέση αυτή ανέπτυξε σημαντική κοινωνική δράση διεκδικώντας τα δικαιώματα των γυναικών και προωθώντας τα πολιτικά συμφέροντα του Λευκού Οίκου.
Μετά τον θάνατο του άντρα της, το 1945, αποσύρθηκε στο οικογενειακό κτήμα στο Hyde Park της Νέας Υόρκης. Το 1945 διορίστηκε από τον Χάρυ Τρούμαν, πρόεδρο των ΗΠΑ, ως εκπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ο.Η.Ε. και συμμετείχε ενεργά στη σύνταξη της διακήρυξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία και ψηφίστηκε το 1948. Μάλιστα το 1946 είχε εκλεγεί πρόεδρος της επιτροπής ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Το 1952 παραιτήθηκε από τη θέση της για να επανέλθει το 1961. Τον ίδιο χρόνο ο πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ διόρισε την Έλινορ πρόεδρο στην επιτροπή για την θέση των γυναικών. Ο πρόεδρος Τρούμαν αποκάλεσε αυτή ως πρώτη κυρία του κόσμου για τους αγώνες της για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Απεβίωσε στις 7 Νοεμβρίου του 1962 στο διαμέρισμά της στο Μανχάτταν της Νέας Υόρκης. Ήταν παντρεμένη με τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ και απέκτησε μαζί του έξι παιδιά: τον Τζέιμς Ρούζβελτ, τον Έλιοτ Ρούζβελτ, τον Τζον Ρούζβελτ, τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ τζούνιορ, την Άννα Έλινορ Ρούζβελτ και τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ, που πέθανε σχεδόν αμέσως μετά την γέννησή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Ελινορ
Επιχειρηματικό περιβάλλον επιχείρησης
Όλες οι επιχειρήσεις έχουν ως σκοπό την επιτυχία. Για να το πετύχουν αυτό θα πρέπει να είναι σε θέση να παρακολουθούν όλες τις εξελίξεις του περιβάλλοντος καθώς επίσης και να τις προλαβαίνουν αλλά και να ανταποκρίνονται σε αυτές. Στο περιβάλλον της κάθε επιχείρησης συμπεριλαμβάνονται διάφορες ομάδες με τις οποίες η επιχείρηση πρέπει να έρχεται σε επαφή (άμεσο περιβάλλον), καθώς επίσης και ένα γενικότερο περιβάλλον με το οποίο η επιχείρηση πρέπει να αλληλεπιδρά (παγκόσμιο περιβάλλον). Οι κυριότερες ομάδες είναι οι εξής: Ομάδες του άμεσου περιβάλλοντος:
Ομάδες του παγκοσμίου περιβάλλοντος:
Ρίτσαρντ Όουεν
Ο Ρίτσαρντ Όουεν (Richard Owen, 20 Ιουλίου 1804 - 18 Δεκεμβρίου 1892) ήταν Βρετανός βιολόγος, ανατόμος και παλαιοντολόγος.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Όουεν γεννήθηκε στο Λάνκαστερ της Αγγλίας και φοίτησε στο Royal Grammar School του Λάνκαστερ. Το 1820 μαθήτευσε στο πλευρό ενός τοπικού χειρούργου και φαρμακοποιού, και το 1824 συνέχισε ως φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Έφυγε από το Πανεπιστήμιο τον επόμενο χρόνο, και συνέχισε τις σπουδές του στο νοσοκομείο του Αγίου Βαρθολομαίου, στο Λονδίνο, όπου και γνωρίστηκε με τον επιφανή χειρούργο Τζον Άμπερνεθι.
Μετά τις σπουδές του σχεδίαζε να ακολουθήσει μία συνηθισμένη επαγγελματική πορεία, αλλά ήταν φανερό πως είχε μια κλίση προς την έρευνα στον τομέα της ανατομίας και ο Άμπερνεθι τον συμβούλεψε να δεχθεί τη θέση του βοηθού συντηρητή στο μουσείο του Βασιλικού Κολεγίου Χειρουργών. Αυτή η ευχάριστη για αυτόν απασχόληση τον έκανε να εγκαταλείψει την πρόθεσή του να ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού, και έτσι η ζωή του αφιερώθηκε στο εξής σε αποκλειστικά επιστημονικές έρευνες. Ετοίμασε μια σημαντική σειρά καταλόγων για τις συλλογές του Ουίλιαμ Χάντερ στο Βασιλικό Κολέγιο Χειρουργών. Και κατά τη διάρκεια αυτής της εργασίας απέκτησε την απαράμιλλη γνώση της συγκριτικής ανατομίας, που του έδωσε τη δυνατότητα να εμπλουτίσει όλους τους τομείς της επιστήμης, και κυρίως να διευκολύνει τις έρευνές του για τα απομεινάρια εξαφανισμένων ζώων. Το 1836 έγινε καθηγητής στο Κολέγιο και το 1849 διαδέχτηκε τον Ουίλιαμ Κλιφτ στην θέση του συντηρητή. Κράτησε αυτή τη θέση μέχρι το 1856, οπότε και έγινε επιστάτης του τομέα φυσικής ιστορίας του Βρετανικού Μουσείου. Από τότε αφοσιώθηκε σε ένα μεγαλεπίβολο σχέδιο για το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που τελικά οδήγησε στην απομάκρυνση των συλλογών φυσικής ιστορίας από το Βρετανικό Μουσείο και τη μεταφορά τους σε ένα νέο κτίριο στο Νότιο Κένσινγκτον, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Λονδίνου. Διατήρησε τα καθήκοντά του μέχρι την ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος το 1884, και μετά αποσύρθηκε σε μια ήσυχη ζωή στο Sheen Lodge, στο Richmond Park, μέχρι τον θάνατό του.
Προς το τέλος της καριέρας του κατηγορήθηκε πολλές φορές ότι δεν αναγνώριζε το έργο άλλων επιστημόνων και ότι προσπαθούσε μάλιστα να το οικειοποιηθεί ως δικό του. Αυτή η κατάσταση κορυφώθηκε το 1844, όταν ισχυρίστηκε πως το υλικό που είχε χρησιμοποιήσει σε μια διατριβή του για τους βελεμνίτες, ήταν αποκλειστικά δικό του, ενώ ήταν φανερό πως είχε ήδη παρουσιαστεί στην Γεωλογική Κοινότητα από τον Τσάνινγκ Πιρς λίγα χρόνια νωρίτερα. Αυτό το γεγονός είχε σαν συνέπεια την απομάκρυνσή του από τα συμβούλια της Ζωολογικής και της Βασιλικής Κοινότητας του Λονδίνου.
Έργο για τα ασπόνδυλα
Ενώ ήταν απασχολημένος με τη δημιουργία καταλόγου της συλλογής του Ουίλιαμ Χάντερ, ο Όουεν δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτό, αλλά ασχολήθηκε και με την ανατομία νέων δειγμάτων. Κατείχε εξάλλου το ειδικό προνόμιο να εξετάζει τα ζώα που πέθαιναν στους κήπους της Ζωολογικής Κοινότητας. Και όταν η Κοινότητα άρχισε να δημοσιεύει τα επιστημονικά πρακτικά των ενεργειών της το 1831, ήταν ο πιο παραγωγικός στην συνεισφορά διατριβών σχετικών με την ανατομία. Το πρώτο αξιόλογο δημοσίευμά του ήταν το Memoir on the Pearly Nautilus (Λονδίνο, 1832), που σε σύντομο χρονικό διάστημα αναγνωρίστηκε ως κλασικό. Από τότε συνέχισε να κάνει σημαντικές συνειφορές σε κάθε τομέα της συγκριτικής ανατομίας και της ζωολογίας μέσα σε μία περίοδο πενήντα ετών. Από τα Εντόζωα, η πιο σημαντική ανακάλυψή του ήταν αυτή του Trichina spiralis (1835), του παρασίτου που λυμαίνεται τους μυς του ανθρώπου στην ασθένεια που τώρα ονομάζεται τριχίνωση (δείτε επίσης, Τζέιμς Πάτζετ). Για τα Βραχιόποδα έκανε ειδική μελέτη, η οποία αναβάθμισε τη γνώση γύρω από αυτά και έλυσε το θέμα της κατηγοριοποίησης, η οποία έχει από καιρό υιοθετηθεί. Επίσης, περιέγραψε πολλά Κεφαλόποδα, ακόμα και εξαφανισμένα. Μάλιστα, ήταν αυτός που πρότεινε την παγκοσμίως αποδεκτή υποδιαίρεση αυτής της τάξης σε δύο σειρές, τα Διβραγχίατα και τα Τετραβραγχίατα (1832). Το προβληματικό Αρθρόποδο Limulus (Horseshoe crab)(είδος καβουριού που μοιάζει με αράχνη ή με σκορπιό) αποτέλεσε επίσης θέμα ειδικής μελέτης του (1873).
Έργο για τα ψάρια, τα ερπετά και τα πτηνά
Οι τεχνικές περιγραφές του Όουεν για τα σπονδυλωτά ήταν πολυάριθμες και πιο εκτεταμένες από αυτές για τα ασπόνδυλα. Το έργο του Comparative Anatomy and Physiology of Vertebrates (Συγκριτική Ανατομία και Φυσιολογία των Σπονδυλωτών) (3 τόμοι, Λονδίνο, 1866-1868) ήταν πράγματι το αποτέλεσμα της μεγαλύτερης προσωπικής έρευνας για τέτοιου είδους έργο από την εποχή του Leçons d'anatomie comparée του Ζωρζ Κουβιέ. Όχι μόνο μελέτησε τα υπάρχοντα είδη, αλλά αφιέρωσε την προσοχή του στα απολιθώματα εξαφανισμένων ειδών, και έγινε και αυτός, μετά τον Κουβιέ, πρωτοπόρος στην παλαιοντολογία των σπονδυλωτών. Νωρίς στην καριέρα του μελέτησε συστηματικά τα δόντια των ζώων, και δημοσίευσε το έργο του για την Οδοντογραφία (1840-1845). Ανακάλυψε και περιέγραψε την εξαιρετικά περίπλοκη δομή των δοντιών εξαφανισμέμων ζώων, τα οποία ονόμασε Λαβυρινθόδοντες. Επίσης, μελέτησε το γένος των Πρωτόπτερων ψαριών.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του σχετικά με τα ερπετά σχετιζόταν με την μελέτη των σκελετών εξαφανισμένων ειδών, και τα απομνημονεύματά του δημοσιεύθηκαν τμηματικά στο έργο του History of British Fossil Reptiles (4 τόμοι, Λονδίνο, 1849-1884). Δημοσίευσε την πρώτη σημαντική γενική αναφορά για την μεγάλη ομάδα των Μεσοζωικών ερπετών της ξηράς, το οποία ονόμασε με το γνωστό πλέον όνομα Δεινοσαύρια. Επίσης ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε τα πρώιμα Μεσοζωικά ερπετά της ξηράς, που είχαν ομοιότητες και με τα αμφίβια και με τα θηλαστικά, τα οποία ονόμασε Ανομοδόντια. Τα περισσότερα από αυτά τα δείγματα μεταφέρθηκαν από τη Νότια Αφρική ξεκινώντας το 1845 (Δικυνόδοντες), και αποτέλεσαν το υλικό για το έργο του Catalogue of the Fossil Reptilia of South Africa, που εκδόθηκε από το Βρετανικό Μουσείο το 1876. Σχετικά με τη μελέτη των πτηνών, αξίζει να αναφερθεί το έργο του για το πτηνό Αρχαιοπτέρυγξ (1863), το αρχαιότερο γνωστό πτηνό.
Μαζί με τον Μπέντζαμιν Χώκινς, ο Όουεν συνέβαλε στη δημιουργία των πρώτων γλυπτών πραγματικού μεγέθους που απεικόνιζαν τους δεινόσαυρους όπως μπορεί να ήταν στην πραγματικότητα. Μερικά δείγματα δημιουργήθηκαν για την Μεγάλη Έκθεση του 1851, αλλά τελικά παράχθησαν 33, όταν το Crystal Palace μεταφέρθηκε στο Sydenham στο νότιο Λονδίνο. Ο Όουεν παρέθεσε το πολυσυζητημένο δείπνο για 21 επιφανείς επιστήμονες μέσα στο κούφιο καλούπι του Ιγκουανόδοντα στις 31 Δεκεμβρίου του 1853.
Έργο για τα θηλαστικά
Όσον αφορά τα θηλαστικά, η πιο εντυπωσιακή συνεισφορά του Όουεν είχε να κάνει με τα μαρσιποφόρα και με τον ανθρωπειδή πίθηκο. Επίσης, ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε δύο ομάδες οπληφόρων, τα Περισσοδάκτυλα και τα Αρτιοδάκτυλα, καθώς περιέγραφε κάποια απολιθώματα το 1848. Τα περισσότερα από τα γραπτά του για τα θηλαστικά, ωστόσο, έχουν να κάνουν με εξαφανισμένα είδη, στα οποία έστρεψε την προσοχή του λόγω των εντυπωσιακών απολιθωμάτων που είχε συλλέξει ο Δαρβίνος στη Νότια Αμερική. Το ενδιαφέρον του Όουεν για τα εξαφανισμένα θηλαστικά της Νοτίου Αμερικής οδήγησε στην αναγνώριση του γιγάντιου αρμαντίλο (δασύπους), το οποίο ονόμασε Γλυπτόδοντα (1839), καθώς και σε κάποιες μελέτες για τους γιγάντιους βραδύποδες Μυλόδοντες (1842) και τα Μεγαθήρια (1860).
Την ίδια χρονική περίοδο η ανακάλυψη απολιθωμένων οστών από τον Τόμας Μίτσελ στη Νέα Νότια Ουαλία, έδωσε στον Όουεν το υλικό για την πρώτη από μία μακρά σειρά δημοσιεύσεων για τα εξαφανισμένα θηλαστικά της Αυστραλίας, που επανατυπώθηκαν σε μορφή βιβλίου το 1877. Ανακάλυψε εξαφανισμένα καγκουρό τεράστια σε μέγεθος. Ενώ ήταν απασχολημένος με τόσο πολύ υλικό από το εξωτερικό, ο Όουεν ήταν απασχολημένος και με το να συλλέγει δεδομένα για παρόμοια απολιθώματα από τη Βρετανία, και τη διετία 1844-1846 δημοσίευσε το History of British Fossil Mammals and Birds (Ιστορία των Βρετανικών Θηλαστικών και Πτηνών Απολιθωμάτων), το οποίο ακολούθησαν διάφορα δημοσιεύματα σε μορφή απομνημονευμάτων, όπως το Monograph of the Fossil Mammalia of the Mesozoic Formations (Palaeont. Soc., 1871). Μία από τις μετέπειτα δημοσιεύσεις του είχε τον τίτλο Antiquity of Man as deduced from the Discovery of a Human Skeleton during Excavations of the Docks at Tilbury (Λονδίνο, 1884).
Η θεωρία της εξέλιξης σύμφωνα με τον Όουεν και τον Δαρβίνο
Μετά το ταξίδι με το Beagle, ο Κάρολος Δαρβίνος είχε στη διάθεσή του μια μεγάλη συλλογή δειγμάτων και στις 29 Οκτωβρίου 1836 ο Κάρολος Λάιελ τον σύστησε στον Όουεν, ο οποίος συμφώνησε να μελετήσει τα απολιθώματα που είχε συλλέξει ο Δαρβίνος στη Νότια Αμερική. Η ανακάλυψη του Όουεν ότι τα γιγάντια αφανισμένα πλάσματα ήταν τρωκτικά και βραδύποδες, οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι συγγένευαν με σύγχρονα είδη που ζούσαν στην ίδια περιοχή, και όχι ότι συγγένευαν με ζώα του ίδιου μεγέθους που ζούσαν στην Αφρική, όπως είχε αρχικά πιστέψει ο Δαρβίνος. Αυτό το συμπέρασμα έδωσε το έναυσμα στο Δαρβίνο για την ανάπτυξη της θεωρίας της φυσικής επιλογής.