cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζεράρ ντε Λαιρές
Έργο
Το 1656 ο Φλαμανδός Εράσμους Κουελλίνους ο νεότερος, ο οποίος είχε δεχθεί την επίδραση του Φλεμάλ, ζωγράφισε δύο μεγάλες παραστάσεις σε οροφές του Δημαρχείου του Άμστερνταμ και οι Γιαν φαν Μπρόνκχορστ από την Ουτρέχτη και Κορνέλις Χολστάιν από το Χάαρλεμ ζωγράφισαν διακοσμητικές παραστάσεις στα εσωτερικά τμήματα των καμινάδων του Δημαρχείου αλλά και σε κατοικίες. Η συμβολή του ντε Λαιρές στην όλη διαδικασία ήταν να επιφέρει την τάση για νέο επίπεδο πολυπλοκότητας τόσο στη σχεδίαση όσο και στην εκτέλεση, αλλά επίσης και στον τομέα της εμπορευσιμότητας των έργων. Το 1668 ο ντε Λαιρές χάραξε εικονογραφήσεις για θεατρικά έργα του Άντριες Πελς, που αποτέλεσε την ολλανδική απάντηση στον Κορνέιγ. Δημοσίευσε, επίσης, μια κριτική για τον Ρέμπραντ ενώ δημιούργησε 110 χαρακτικά, βασισμένα σε αρχαία αγάλματα της συλλογής του διάσημου συλλέκτη Χέρριτ Ράυνστ (Gerrit Reynst, 1559 - 1658), που εκδόθηκαν σε βιβλίο υπό τον τίτλο Signorum veterum icones το 1671 στο Άμστερνταμ. Μεταξύ 1676 και 1683 ο ντε Λαιρές δημιούργησε πίνακες για τη διακόσμηση του Ανακτόρου Σουστντάικ (Soestdijk Palace), παλαιότερο βασιλικό Ανάκτορο στην επαρχία της Ουτρέχτης.
Περί το 1670 ο ντε Λαιρές δημιούργησε μια σειρά από οκτώ πίνακες σε "γκριζάιγ", στους οποίους απεικονίζεται η θριαμβευτική πορεία του ρωμαϊκού στρατού (σήμερα στο Musée de l'Art Wallon, Λιέγη) για λογαριασμό του Κυβερνήτη Νικολάες Πάνκρας (Nicolaes Pancras) και το 1672 εικόνα οροφής σε τρία μέρη, την Αλληγορία της ειρήνης στο Μύνστερ, στην οικία του Κυβερνήτη Άντριες ντε Γκρεφ (Andries de Graeff) (σήμερα έχει μεταφερθεί στο Vredespaleis της Χάγης). Ακολούθησαν πολλές σημαντικές παραγγελίες για πίνακες, ανάμεσα στις οποίες τρεις εικόνες οροφής για το Άσυλο Λεπρών του Άμστερνταμ (1675, σήμερα είναι δανεισμένες στο Ρέικσμουζεουμ). Η σταδιοδρομία του ζωγράφου συνεχίστηκε και κατά τη δεκαετία του 1680, με δημιουργία πέντε μεγάλων "γκριζάιγ" με αλληγορικά γλυπτά για το φουαγιέ της οικίας του Φίλιπ ντε Φλίνε (Filips de Fline) στην Χέρενχραχτ του Άμστερνταμ (σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ). Ζωγράφισε, επίσης, τα κλείστρα προστασίας του εκκλησιαστικού οργάνου της Βέστερκερκ (βρίσκονται στη θέση τους και σήμερα).
Το 1684 μετοίκησε επί ένα έτος στη Χάγη και εργάστηκε εκεί, διακοσμώντας μια αίθουσα στο Μπίννενχοφ (Binnenhof), σύμπλεγμα κτιρίων στο κέντρο της Χάγης, όπου σήμερα στεγάζονται κυβερνητικά γραφεία (μεταξύ των οποίων και το γραφείο του Πρωθυπουργού). Στην αίθουσα αυτή, που έλαβε το όνομά του, ζωγράφισε μια Αλληγορία της Δικαιοσύνης. Το 1685 ζωγράφισε έργα για το Ανάκτορο Λόο στο Άπελντοορν.
Ενώ ήταν διάσημος κατά τη διάρκεια του βίου του και κατά τον 18ο αιώνα, υποτιμήθηκε κατά τον 19ο αιώνα. Με ή χωρίς αιτιολογήσεις, θεωρήθηκε επιφανειακός και χωρίς έμπνευση και, παράλληλα, υπεύθυνος για την παρακμή της ολλανδικής ζωγραφικής. Διακόσια χρόνια από τον θάνατό του, που επήλθε το 1711, η 11η έκδοση της Encyclopædia Britannica του 1911 δεν περιλάμβανε ούτε νύξη για τον ντε Λαιρές, ενώ αφιέρωνε τέσσερις πυκνογραμμένες σελίδες στον Ρέμπραντ. Σήμερα έργα του εκτίθενται από πολλά σημαντικά μουσεία ανά τον κόσμο, όπως το Ρέικσμουζεουμ και το Ιστορικό Μουσείο του Άμστερνταμ, το Μουσείο του Λούβρου, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη), την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης (Ουάσιγκτον), την Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων και την Πινακοθήκη Τέιτ στο Λονδίνο, καθώς και το Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Γιούστα Γκράτα Ονωρία
H Γιούστα Γκράτα Ονωρία ή ποιο απλά Ονωρία, λατιν. Justa Grata Ηonoria (έζησε στο 1ο ήμισυ τού 4ου αι.) ήταν η μεγαλύτερη αδελφή τού Βαλεντινιανού Γ΄ Αυτοκράτορα της Δύσης. Έμεινε γνωστή για την έκκλησή της για βοήθεια (και ίσως έρωτα) στον Αττίλα των Ούνων, που τον οδήγησε στο να διεκδικήσει το Δυτικό Ρωμαϊκό Κράτος. Στα νομίσματα που κόπηκαν μετά την άνοδο τού αδελφού της στον θρόνο το 426, φέρει τον τίτλο της Αυγούστας.
Καταγωγή
Ήταν η μόνη κόρη τού Κωνστάντιου Γ΄ Αυτοκράτορα της Δύση και της Γάλλας Πλακιδίας, κόρης τού Θεοδοσίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Τα δύο πρώτα ονόματα ανήκουν στις δύο εκ πατρός θείες τής Γάλλας Πλακιδίας, τη Γιούστα και τη Γκράτα, κόρες τού Βαλεντινιανού Α΄ Αυτοκράτορα της Δύσης. Το τρίτο όνομα είναι από τον θείο της Ονώριο Αυτοκράτορα της Δύσης. Ετεροθαλής αδελφός της ήταν ο Θεοδόσιος, γιος της Γάλλας Πλακιδίας από τον πρώτο της γάμο με τον Αταούλφο βασιλιά των Βησιγότθων, που γεννήθηκε το 414 και απεβίωσε το επόμενο έτος. Αμφιθαλής αδελφός της ήταν ο Βαλεντινιανός Γ΄ Αυτοκράτορας της Δύσης.
Η νεανική ζωή της
Στους παλαιότερους ιστορικούς η Ονωρία είχε τη φήμη φιλόδοξης και ασύδοτης, που χρησιμοποίησε τα θέλγητρά της για να προωθήσει τα συμφέροντά της. Θεωρούσε τον αδελφό της ασθενή και νωχελή. σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Αντιοχέα (ιστορικό τού 7ου αι.) παρέσειρε τον αρχιθαλαμηπόλο της Ευγένιο, αλλά η σχέση τους αποκαλύφθηκε. Σύμφωνα με το Χρονικό τού κόμη Μαρκελλίνου η Ονωρία εστάλη σε μονή στην Κωνσταντινούπολη. Ο Τζ. Μπ. Μπάρυ πιστεύει, ότι η τιμωρία της αυτή δεν έγινε τότε, αποδεικνύοντας πως ο Μαρκελλίνος έκανε λάθος, ταιριάζοντας το συμβάν σε λάθος ζεύγος υπάτων, τοποθετώντας το γεγονός 15 έτη πιο πριν.
Το συμβάν με τον Αττίλα
Το σίγουρο είναι, ότι ο αδελφός της αποφάσισε να την παντρέψει με τον Ρωμαίο Συγκλητικό Βάσσο Ερκουλάνο, που θεωρήθηκε ανίκανος να καταλάβει τον θρόνο και ως εκ τούτου η επιλογή του ήταν ασφαλής. Η Ονωρία, που δεν ήθελε αυτόν τον γάμο, ζήτησε τη βοήθεια τού Αττίλα των Ούνων. Έστειλε σε αυτόν μία παράκληση για βοήθεια και το δαχτυλίδι της την άνοιξη τού 450. Αν και η Ονωρία ίσως δεν είχε πρόθεση να τον παντρευτεί, ο Μπάρυ θεωρεί, ότι ο Αττίλας εξέλαβε το δαχτυλίδι ως υπόσχεση γάμου. Δέχθηκε με τον όρο να λάβει τη Δυτική Αυτοκρατορία ως προίκα. Όταν ο Βαλεντινιανός Γ΄ ανακάλυψε το σχέδιο, πείστηκε -με παρεμβολή της μητέρας τους Γάλλας Πλακιδίας- να μην τη σκοτώσει, αλλά να την εξορίσει. Έγραψε έντονα στον Αττίλα, αρνούμενος τη νομιμότητα της υποτιθέμενης πρότασης γάμου.
Από καιρό ο Αττίλας σχεδίαζε να εισβάλει στη Ρώμη και τώρα η επιστολή της Ονωρίας τού έδινε αφορμή να το κάνει. Ο ηγεμόνας των Ούνων με απεσταλμένο του στη Ραβέννα το 451 δήλωσε, ότι η Ονωρία ήταν αθώα, πως η πρόταση ήταν νόμιμη και θα ερχόταν να διεκδικήσει αυτό, που δικαιωματικά ήταν δικό του. Πάλι το 452 έκανε ένα όμοιο αίτημα, μετά το οποίο εισέβαλε στη βόρειο Ιταλία, ανεπιτυχώς πάντως.
Τίποτε από τη ζωή της, έπειτα από το συμβάν με τον Αττίλα, δεν καταγράφτηκε. Ένας ιστορικός εκτιμά, ότι παντρεύτηκε τον Ερκουλάνο, αλλά ο Ιωάννης ο Αντιοχέας γράφει γι' αυτήν στο τέλος: "και έτσι η Ονωρία ελευθερώθηκε από τον κίνδυνο την εποχή εκείνη". Ο Μπάρυ αναρωτιέται αν, εκτός από τον ανιαρό γάμο της, τιμωρήθηκε μετά σκληρότερα.
Το 455 οι Βάνδαλοι λεηλάτησαν την πόλη, σκότωσαν τον Βαλεντινιανό Γ΄ και πήραν τη σύζυγο και τα τέκνα του στην Καρχηδόνα. Η Ονωρία δεν αναφέρεται μεταξύ των σημαντικών προσώπων που μεταφέρθηκαν στη Βόρειο Αφρική, έτσι ο Όοστ θεωρεί, ότι αυτή είχε ήδη αποβιώσει. Ο ίδιος ιστορικός αναφέρει, ότι δεν έχουμε στοιχεία για να πούμε αν απεβίωσε από φυσικά αίτια ή την εκτέλεσε ο αδελφός της.
Οικογένεια
Μάλλον παντρεύτηκε τον Βάσσο Ερκουλάνο συγκλητικό.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Θεοδοσίου
Ντόνκαστερ
Το Ντόνκαστερ (αγγλικά: Doncaster,,  ) είναι πόλη στο Νότιο Γιορκσάιρ της Αγγλίας. Πήρε το όνομά του από τον ποταμό Ντον, ο οποίος ρέει κοντά στο κέντρο του. Είναι ο κύριος οικισμός του ευρύτερου Μητροπολιτικού Δήμου του Ντόνκαστερ και ο δεύτερος μεγαλύτερος στο Νότιο Γιορκσάιρ μετά το Σέφιλντ. Σύμφωνα με εκτίμηση, στα μέσα του 2019 η Μητροπολιτική Περιφέρεια του Ντόνκαστερ είχε πληθυσμό 311.890  ενώ η αστική περιοχή είχε πληθυσμό 158.141 κατοίκους στην απογραφή του 2011.
Το Ντόνκαστερ, το οποίο ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους με το όνομα Danum, είναι σημαντικός περιφερειακός κόμβος με καλές συγκοινωνίες, μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς και κέντρα αναψυχής. Το κύριο αξιοθέατο του Ντόνκαστερ είναι το Μίνστερ, ένας νεογοτθικός ναός που κτίστηκε το 1854-58. Θεωρείται επίσης εμπορική πόλη λόγω του μεγάλου εμπορικού κέντρου και του καθεστώτος πόλης αγοράς από τους μεσαιωνικούς χρόνους. Το Ντόνκαστερ είναι γνωστό για τη σιδηροδρομική κληρονομιά του, ως τόπος κατασκευής ατμομηχανών, και για τις ιπποδρομίες Σαιντ Λέτζερ, οι οποίες διεξάγονται από το 1776, γεγονός που τις κατατάσσει ως την παλαιότερη κλασσική ιπποδρομία στον κόσμο.
Θανάσης Τριαρίδης
Ο Θανάσης Τριαρίδης (Θεσσαλονίκη, 21 Δεκεμβρίου 1970 - ) είναι σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας που ασχολείται με αρκετά λογοτεχνικά είδη, όπως είναι το μυθιστόρημα, το διήγημα, το θέατρο, η ποίηση και το παραμύθι. Παράλληλα, γράφει αισθητικά δοκίμια
Ντόνκαστερ
Το διεθνές αεροδρόμιο Ντόνκαστερ Σέφιλντ βρίσκεται στο Φίνγκλεϊ 10 χιλιόμετρα μακριά. Το Σέφιλντ βρίσκεται 27 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά, το Λιντς 40 χιλιόμετρα βορειοδυτικά, το Γιορκ 50 χιλιόμετρα προς τα βόρεια, το Χαλ 58 χιλιόμετρα βορειοανατολικά και το Λίνκολν 50 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά.
Θανάσης Τριαρίδης
Όλα τα κείμενά του είναι διαθέσιμα - ελεύθερα από πνευματικά δικαιώματα - στην ιστοσελίδα του και στο Διαδίκτυο.
Ντόνκαστερ
Στις 20 Μαΐου 2022 ανακοινώθηκε ότι, ως μέρος των Πολιτικών Τιμών του Πλατινένιου Ιωβηλαίου, το Ντόνκαστερ θα λάβει το καθεστώς της πόλης αργότερα το 2022.
Θανάσης Τριαρίδης
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1970 και σπούδασε Νομική στο ΑΠΘ (1989-1995). Μέχρι το 2007 εργάστηκε ως δικηγόρος, δημοσιογράφος και κειμενογράφος. Από το 2007 ασχολείται με τη διεξαγωγή σεμιναρίων για των ευρωπαϊκό πολιτισμό και τον συντονισμό εργαστηρίων πυροδότησης γραφής.
Κατά την περίοδο 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων.
Από το 2000 έχει εκδώσει 60 βιβλία με αφηγήσεις, θεατρικά έργα και δοκίμια – ανάμεσά τους τα μυθιστορήματα Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα (2000), τα μελένια λεμόνια (2005), Τα χλωρά διαμάντια, Βιβλίο Πρώτο, δειλινά 1-333 (2011). Από το 2010 έχει εκδώσει (έντυπα ή ηλεκτρονικά) 25 θεατρικά έργα (ανάμεσά τους τα εξής Μένγκελε, Οιδίνους, Lebensraum, τριλογία Leopold, Football, HIV κ.α.) Από αυτά έχουν προκύψει περισσότερες από 50 παραστάσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Κύπρου  καθώς και στο Διαδίκτυο. Δημιούργησε ή συμμετείχε σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (Τα Ποταμόπλοια, 1990-1992, Mauve 2033-2006) και εκδοτικά σχήματα (Δήγμα 2009-2012, Διάπυρον 2008-2013). Συντόνισε τη σειρά Αντιρρήσεις για λογαριασμό των εκδόσεων Gutenberg και την σειρά Για έναν νέο ανθρωπισμό των Εκδόσεων Πατάκη.
Τον Μάρτιο του 2022 αρνήθηκε με δημόσια επιστολή την ένταξή της ποιητικής του συλλογής «Θα μας ξεπλύνει η θάλασσα» στις Βραχείες Λίστες για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης που ανακοίνωσε το Υπουργείο Πολιτισμού, δηλώνοντας ότι επιθυμεί να εξαιρεθεί από τη λίστα βράβευσης όχι μόνο γιατί τα βραβεία αποτελούν προϊόν υποκειμενικών κρίσεων αλλά και γιατί προέρχονται από ένα κράτος που εφαρμόζει το μέτρο επαναπροώθησης προσφύγων. .
Εργογραφία
Αφηγήσεις
Ποιήματα
Θεατρικά
Δοκίμια
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Θεοφάνης Πανταζής
Ο Θεοφάνης Πανταζής (1879 - 20 Οκτωβρίου 1960) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1879. Εξελέγη βουλευτής Δράμας (Μάιος 1915).
Πέθανε σε ηλικία 81 ετών το 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας
Φρυγικό κράνος
thumb|right|Φρυγικό κράνος thumb|right|Πεζέταιρος του μακεδονικού στρατού με φρυγικό κράνος αριστερά|μικρογραφία|312x312εσ Το Φρυγικό ή Θρακικό κράνος ήταν τύπος μπρούτζινης περικεφαλαίας η κορυφή της οποίας κατέληγε σε κεκλιμένο εμπρόσθιο γρόνθο, ή οξύ άγκιστρο. Αποτέλεσε εξέλιξη του κορινθιακού κράνους. Πρωτοεμφανίστηκε στην κλασική εποχή. Έτυχε ευρείας αποδοχής κατά τα ελληνιστικά χρόνια, ειδικά από το μακεδονικό στρατό, στον οποίο το εισήγαγε ο Φίλιππος Β' και χρησιμοποιήθηκε αργότερα από πολλούς πεζούς στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Επιγόνων Διαδόχων του, όπου μέσω αυτών πέρασε στους Ρωμαίους και στη Μεγάλη Ελλάδα. Επίσης, ήταν διαδεδομένο ανάμεσα στους Θράκες, τους Δάκες και τους άλλους λαούς της ιταλικής χερσονήσου.
Κατασκευαζόταν από ορείχαλκο και βαφόταν συνήθως μπλε, ενώ τα κράνη των αξιωματικών ήταν διακοσμημένα με φούντες από φτερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράνη (τέχνεργα)
Υψηλό Δυναμικό Εύρος
μικρογραφία|[[Μοναστήρι του Τατέβ, Αρμενία (με HDR)]] Το υψηλό δυναμικό εύρος (HDR) είναι μια τεχνολογία που παράγει εικόνες με μεγάλη διακριτή διαφορά μεταξύ των φωτεινών και σκοτεινών περιοχών. Αυτή η δυνατότητα επιτυγχάνει την απόδοση ζωντανών εικόνων και διατηρεί ακριβείς λεπτομέρειες σχετικά με τις παραλλαγές και τις διαβαθμίσεις του φωτισμού για ρεαλιστικά φωτεινές ή σκοτεινές εικόνες, χωρίς απώλεια των μικρών λεπτομερειών.
Συνήθως συναντάται σε οθόνες υπολογιστών, τηλεοράσεις, οθόνες σύγχρονων έξυπνων τηλεφώνων αλλά και στον τρόπο που βγάζουμε φωτογραφίες και τραβάμε βίντεο με μια φωτογραφική μηχανή ή ένα κινητό τηλέφωνο. Κατηγορία:Φωτογραφία
Μαΐστρος
Ο μαΐστρος ή maestro (λατινόφωνες χώρες) είναι ο βορειοδυτικός άνεμος για τους ναυτικούς. Συχνά αναφέρεται και ως μαϊστράλι, όρος που έχει κυριαρχήσει και στην καθημερινή ζωή, εκτοπίζοντας σε μεγάλο βαθμό την αρχαιοελληνική «Σκίρων». Πνέει κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του καλοκαιριού, ως άνεμος από ασθενής μέχρι μέτριας έντασης. Είναι ένα φρέσκο αεράκι που συνοδεύεται από πολύ καλές καιρικές συνθήκες.
Διατηρείται και στην ποίηση και στο τραγούδι, ως μία από τις πλέον συνήθεις αναφορές σε καιρικά φαινόμενα.
Κατηγορία:Άνεμοι
Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ινδονησίας Κατηγορία:Καταργημένα κομμουνιστικά κόμματα
Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη
Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη είναι ο τίτλος μιας δραματική ταινία ελληνικής παραγωγής του 2017 σε σκηνοθεσία της Δώρας Μασκλαβάνου. Η ταινία επελέγη ως η ελληνική υποψηφιότητα για τη κατηγορία της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 91α Βραβεία Όσκαρ, αλλά δεν ήταν υποψήφια.
Προσήλιο Πιερίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Προσήλιο
Ονομάστηκε έτσι επειδή είναι κτισμένο στην άκρη του Σβορώνου, σε μία πλαγιά. Παλαιότερα αυτό το μέρος ονομαζόταν Παράγκες επειδή οι πρώτοι κάτοικοι που ήρθαν στην περιοχή αυτή, ήταν Πόντιοι πρόσφυγες από τη σημερινή Τουρκία και είχαν κτίσει τα σπίτια τους πρόχειρα, με λαμαρίνες και λάσπη.
Οι κάτοικοι του συνοικισμού ήρθαν εκεί το 1928 και ήταν Πόντιοι από τη Σιούγκοβα (Πλατανάκια Σερρών). Η ονομασία του οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν το τελευταίο σπίτι που υπήρχε και το έβλεπε ο ήλιος.
Για αρκετά χρόνια υπαγόταν στην Κοινότητα Σβορώνου. Μετά το 1998 με το Νόμο Καποδίστρια υπάχθηκε στο Δήμο Κατερίνης.
Στην περιοχή βρίσκεται το Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Κατερίνης, ο ναός της Αγίας Σοφίας που δίπλα του είναι το κτιριακό συγκρότημα που στεγαζόταν το πρώην Ιερατικό Σχολείο Δευτέρας Ευκαιρίας Κατερίνης (ΙΣΔΕK) εκκλησιαστικής δια βίου εκπαίδευσης διετούς διάρκειας. Όλες οι υπηρεσίες (σχολείο, ιατρείο κλπ.) του Σβορώνου εξυπηρετούν και τους λιγοστούς κατοίκους στο Προσήλιο.
Παραπομπές
Προσήλιο Προσήλιο
Ζράζι
Το ζράζι (πολωνικά: zrazy, λιθουανικά: zrazai ή mušti suktinukai) είναι πιάτο με ρολό κρέατος δημοφιλές στην Πολωνία (σιλεσιανό ρολό), τη δυτική Λευκορωσία και τη Λιθουανία. Η προέλευσή του μπορεί να εντοπιστεί στην εποχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Συστατικά
Το κλασικό ζράζι έχει σχήμα ρολό και είναι φτιαγμένο από λεπτές βόειες φέτες, το οποίο είναι αρωματισμένο με αλάτι και πιπέρι και γεμιστό με λαχανικά, μανιτάρια, αυγά και πατάτα. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί συνδυασμοί γέμισης, καθώς ενθαρρύνονται νέοι, όπως με αγγουράκι τουρσί και μπέικον.
Στη συνέχεια, το γεμιστό κρέας τυλίγεται και στερεώνεται με σπάγκο ή οδοντογλυφίδες. Αφού τσιγαριστεί στο λάδι για λίγο, το ζράζι τοποθετείται σε μια κατσαρόλα με σέλινο, κρεμμύδι και διάφορα μυρωδικά και καλύπτεται με ζεστό ζωμό. Στη συνέχεια μαγειρεύεται σε χαμηλή θερμοκρασία.
Πριν από το σερβίρισμα, αφαιρούνται οι σπάγκοι ή οι οδοντογλυφίδες. Στη συνέχεια, το ζράζι στραγγίζεται και μερικές φορές πασπαλίζεται με αλεύρι ή περιχύνεται με ξινή κρέμα.
Το ζράζι τρώγεται με τη σάλτσα στην οποία ήταν μαγειρεμένο και συνήθως γαρνίρεται με θρυμματισμένο φαγόπυρο και κριθάρι.
Στη θέση του βόειου, το ζράζι μπορεί να γίνει και με χοιρινό κρέας.
Ιστορία
Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς πρωτοδημιουργήθηκε αυτό το πιάτο, καθώς και ποια περιοχή της πρώην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το παρήγαγε για πρώτη φορά. Τόσο η Πολωνία όσο και η Λιθουανία ισχυρίζονται ότι δημιούργησαν το ζράζι.
Στο παραδοσιακό του σχήμα, πιθανότατα προέρχεται από τη λιθουανική κουζίνα, αν και το όνομά του προέρχεται από τα πολωνικά και σημαίνει μια φέτα κρέας ή ψητό κομμένο από το σύνολο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Λιθουανική κουζίνα Κατηγορία:Λευκορωσική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το βοδινό κρέας Κατηγορία:Πιάτα με γέμιση
Λέλυσταντ
Το Λέλυσταντ (Ολλανδικά: Lelystad) είναι πόλη της Ολλανδίας και πρωτεύουσα της επαρχίας του Φλέβολαντ, στο κέντρο της χώρας. Ιδρύθηκε το 1967 με την επιχωμάτωση της εκεί πρώην θαλάσσιας περιοχής και πήρε το όνομά της από τον μηχανικό Κορνέλις Λέλυ που κατασκεύασε το Άφσλαουτνταϊκ, το φράγμα που επέτρεψε τη μετατροπή της περιοχής σε κατοικήσιμη. Η πόλη βρίσκεται περίπου πέντε μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.
Ιστορία Τοπίο
Το Λέλυσταντ θεμελιώθηκε επί του πυθμένα της πρώην Νότιας Θάλασσας (Ζάουντερζεε, Zuiderzee). Πριν από 6.500 χρόνια ο υγρότοπος αυτός ήταν κατοικήσιμος, αλλά με την πάροδο του χρόνου ως τη σύγχρονη εποχή, η στάθμη του νερού ανέβηκε αισθητά. Κοντά στο Λέλυσταντ, και συγκεκριμένα στο Σβίφτερμπαντ, έχουν βρεθεί οι παλαιότεροι ανθρώπινοι σκελετοί στη Δυτική Ευρώπη. Λόγω της ανόδου της στάθμης του νερού, η αρχαία Ρωμαϊκή αποικία του Lacus Flevo μετατράπηκε σταδιακά στο Αλμέρε (μεσαίωνας) και τελικά στη Νότια Θάλασσα. Η θάλασσα ήταν το διακομιστικό κέντρο μεταξύ Άμστερνταμ, Βόρειας Θάλασσας και των πόλεων της Χανσεατικής Ένωσης. Λόγω των πολλών ναυαγίων στο Φλέβολαντ από τις καταιγίδες, στο Λέλυσταντ στεγάζεται σήμερα το Εθνικό Κέντρο Ναυτικής Ιστορίας. Το κέντρο διαθέτει μουσείο καθώς και το ναυπηγείο που κατασκεύασε το αντίγραφο του πλοίου Μπατάβια. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα έργα στη Νότια Θάλασσα εντάθηκαν με την κατασκευή του Πόλντερ της Ανατολικής Φλέβολαντ. Το 1950 ξεκίνησαν έργα για την κατασκευή αρκετών νησιών επί του Άισελμεερ. Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν το Λέλυσταντ-Χάφεν (Lelystad-Haven) το οποίο φιλοξένησε τους μηχανικούς που θα κατασκεύαζαν τα εκεί φράγματα. Το 1955 τα έργα έφτασαν στην ξηρά κάνοντας δυνατή την πρόσβαση στο Λέλυσταντ μέσω αυτοκινήτου. Μέχρι την επίσημη ίδρυση της πόλης το 1967, οι μοναδικοί κάτοικοι ήταν μηχανικοί και αρχιτέκτονες που εργάστηκαν για την ολοκλήρωση των επιχωματώσεων.
Τουρισμός
thumb|right|200px| Δύση του ηλίου στο Άισελμεερ Το Λέλυσταντ είναι ο μεγαλύτερος δήμος της Ολλανδίας από πλευράς συνολικής έκτασης, αλλά η περισσότερη από αυτή είναι νερό (Μάρκεμεερ και Άισελμεερ) παρά ξηρά. Στην περιοχή βρίσκεται το πάρκο του Όοστφααρντερπλασσεν, το οποίο δημιουργήθηκε φυσικά, μετά την αποξύρανση της Νότιας Φλέβολαντ. Το Λέλυσταντ περικλύεται από δάση και αγροτικές εκτάσεις, κάνοντας το τοπίο του ιδιαίτερα όμορφο. Οι κυριότεροι τουριστικοί προορισμοί της πόλης είναι: Η πόλη φιλοξενεί, επίσης, πολλές ημερήσιες εκδηλώσεις όπως αεροπορικές επιδείξεις (Airshow Lelystad), φεστιβάλ νερού (Waterfestival), φεστιβάλ με αντίκες (Oldtimedag), αγώνες μοτοσυκλετών και καρτ, αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και αρκετές αθλητικές εκδηλώσεις. Στην παραλία της πόλης υπάρχουν πολλές μαρίνες για τουριστικούς σκοπούς.
Συγκοινωνίες
Το Λέλυσταντ διαθέτει καινούριες υποδομές και εγκαταστάσεις που το συνδέουν με τον έξω κόσμο μέσω ξηράς, θάλασσας και αέρα.
Πρόσωπα
Στο Λέλυσταντ έχουν γεννηθεί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Φλέβολαντ
Γιάννης Βασίλης
Ο Γιάννης Βασίλης (γεννημένος ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί) (Μπάφρα, 1974) είναι Τούρκος ακτιβιστής ελληνικής καταγωγής. Γεννήθηκε το 1974 στην Μπάφρα της Σαμψούντας.
Τον Απρίλιο του 1994 παρουσιάστηκε στον τουρκικό στρατό και κατατάχτηκε στις τουρκικές ειδικές δυνάμεις όπου εκπαιδεύτηκε ως ελεύθερος σκοπευτής. Έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια των Κούρδων το Σεπτέμβρη του 1994 για δυο χρόνια και τρεις μήνες, και κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του άρχισε να αναπτύσσει φιλειρηνικά ιδεώδη και να αποστρέφεται τον πόλεμο. Σημαντική για την εξέλιξή του υπήρξε η ανακάλυψη της ελληνικής του ταυτότητας και της ποντιακής του καταγωγής. Ενημερώθηκε για αυτή από δημοσιογράφους οι οποίοι είχαν έρθει σε επαφή με την οικογένειά του, τότε άλλαξε το όνομα του από Ιμπραήμ σε Γιάννης. Όταν άρχισε να κάνει διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου, βασανίστηκε, καταδικάστηκε και έμεινε πάνω από τρεις μήνες έγκλειστος σε στρατιωτικές φυλακές. Η τουρκική κυβέρνηση συνέχισε την καταδίωξή του και μετά το πέρας της στρατιωτικής του θητείας. Μετά το τουρκικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017 φυλακίστηκε για μια ακόμα φορά και παραμένει έγκλειστος σε τουρκικές στρατιωτικές φυλακές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός
Κομμουνιστικό Κόμμα του Αζερμπαϊτζάν (1993)
Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Αζερμπαϊτζάν (Αζέρικα:Azərbaycan Kommunist Partiyası, συντ. AzKP) είναι ένα κομμουνιστικό κόμμα στο Αζερμπαϊτζάν. Το Κόμμα ιδρύθηκε το 1993 από τον Ραμίζ Αχμάντοφ (6 Μαρτίου 1939 - 10 Σεπτεμβρίου 2007) και καταχωρήθηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης της χώρας το 1994.
Ιδεολογία
Το Κομμουνιστικό Κόμμα συχνά επικρίνει την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή. Το 2004, όταν το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ δεν σκόπευαν να επιβάλουν κυρώσεις στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, ο Αχμάντοφ είπε ότι οι Αμερικανοί υποστήριξαν λανθασμένα τα αρμενικά συμφέροντα και ότι η Ουάσινγκτον δεν ενδιαφερόταν για την επίλυση της σύγκρουσης. Πρόσθεσε επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις κάνουν χρήση της σύγκρουσης του Καραμπάχ για τα δικά τους συμφέροντα.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα αντιτάχθηκε έντονα στη συμμετοχή των Αζέρων στον πόλεμο του Ιράκ και συχνά εξέφρασε αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό και στην Κούβα.
1996
Μια ομάδα αποσχίστηκε από το κύριο Κομμουνιστικό Κόμμα του Αζερμπαϊτζάν με επικεφαλής τον Φουρουντίν Χασάνοφ και ιδρύθηκε το 1996. Η ομάδα αυτή ανέπτυξε στενή σχέση με την κυβέρνηση της χώρας και για σύντομο χρονικό διάστημα και ήταν η μόνη νομικά εγγεγραμμένη ως κομμουνιστικό κόμμα στη χώρα.
Ο Χασάνοφ ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Αζερμπαϊτζάν το 1998 και κατέλαβε την τέταρτη θέση με 29.224 ψήφους (0,87%) Οι ηγέτες των άλλων κομμουνιστικών κομμάτων των Αζέρων περιγράφουν τον Χασάνοφ ως «προδότη» για τη συνεργασία του με την κυβέρνηση. Το 2000, η ​​εφημερίδα "Bu Gun" ανέφερε ότι ο Χασάνοφ εξέταζε τη συγχώνευση με το κυβερνών Κόμμα του Νέου Αζερμπαϊτζάν (ΕΣΔ), αλλά ο γραμματέας Τύπου του κόμματος Σεϊράν Βέλιεφ διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς, λέγοντας ότι δεν είχαν πρόθεση συγχώνευσης με το ΕΣΔ.
2011
Ιδρύθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2011 από τη συγχώνευση του Κομμουνιστικού Κόμματος του Αζερμπαϊτζάν (στην ιδεολογική πλατφόρμα του μαρξισμού - λενινισμού). Το ΚΚΑ ΠΜ-Λ του Αζερμπαϊτζάν είχε επικεφαλής τον Αλάγκαρ Χαλίλοφ. Στο συνέδριο συγχώνευσης, ο Τέλμαν Νουραλάγιεφ, ο πρώην επικεφαλής του ΚΚΑ ΠΜ-Λ, εξελέγη πρώτος γραμματέας του κόμματος και εξελέγη επίσης στη Πολιτική Επιτροπή. Στο συνέδριο παρουσιάστηκαν εκπρόσωποι από αδελφικά κομμουνιστικά κόμματα, όπως το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Λετονίας και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης.
Ηγέτες
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2007, ο αρχηγός του κόμματος Ραμίζ Αχμάντοφ πέθανε μετά από μακρά ασθένεια. Το σώμα του στάλθηκε για ταφή στην πατρίδα του Κούμπα. Από το 2000 έως το 2005 ο Αχμάντοφ ήταν μέλος της Εθνικής Συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν. Ο Ραούφ Γκουρμπάνοφ εξελέγη πρόεδρος του κόμματος μετά από μακρά διαμάχη με τον Ρουστάν Σασουβάροφ, Ο Γκουρμπάνοφ αντικαταστάθηκε από τον Χάτζι Χαλιέφ.
Αποτελέσματα
Το κόμμα ισχυρίζεται ότι έχει 60.000 μέλη. Το κόμμα εκδίδει την εφημερίδα Αλήθεια του Αζερμπαϊτζάν (Azərbaycan Həqiqəti).
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 5ης Νοεμβρίου 2000 και της 7ης Ιανουαρίου 2001, το κόμμα κέρδισε το 6,3% των λαϊκών ψήφων και 2 από τις 125 έδρες. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 6ης Νοεμβρίου 2005 δεν κέρδισε καμία έδρα, αλλά ο πρόεδρος Ραμίζ Αχμάντοφ δεν έβαλε υποψηφιότητα λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε. Στις δημοτικές εκλογές της 17ης Δεκεμβρίου 2004, το κόμμα τα πήγε πολύ καλά και εξέλεξε 128 μέλη στους τοπικούς δήμους.
Στις προεδρικές εκλογές της 15ης Οκτωβρίου 2008, το ΚΚΑ υποστήριξε τον υποψήφιο από το κυβερνών κόμμα τον τωρινό πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Αζερμπαϊτζάν είναι μέρος της Ένωσης Κομμουνιστικών Κομμάτων - Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνισμός στο Αζερμπαϊτζάν
Μαυρομμάτι Ροδόπης
Το Μαυρομμάτι, επίσημα Μαυρομμάτιον, είναι μικρό πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης και είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μαυρομμάτι βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής σε υψόμετρο 20 μέτρα και σε απόσταση 17 χλμ. νότια από το κέντρο της πόλης. Θεωρείται από τα παραδοσιακά χωριά της περιοχής και είναι κτισμένο στις δυτικές όχθες του ποταμού Λισσού ενώ στα βορειοδυτικά του είναι η Αδριανή και αμέσως μετά το Νέο Σιδηροχώρι. Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι και στην πλειοψηφία τους Ρομά. Η παλιά του ονομασία, επί τουρκοκρατίας είναι Καρά Γκιοζλού ενώ μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως Μαυρομμάτιον το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καλαμοκάστρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Νέο Σιδηροχώρι, την Αδριανή, το Καλαμόκαστρο και το Μικρό Δουκάτο αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέου Σιδηροχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νέου Σιδηροχωρίου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 137 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Μαγκοστίν
Το μαγκοστίν (επιστημονική ονομασία: Garcinia mangostana) είναι αειθαλές δέντρο με βρώσιμους καρπούς ιθαγενές από τις τροπικές περιοχές που περιβάλλουν τον Ινδικό Ωκεανό. Η προέλευσή του είναι αβέβαιη λόγω της ευρείας προϊστορικής καλλιέργειας. Αναπτύσσεται κυρίως στη Νοτιοανατολική Ασία, τη νοτιοδυτική Ινδία και άλλες τροπικές περιοχές όπως η Κολομβία, το Πουέρτο Ρίκο και η Φλόριντα, όπου έχει εισαχθεί το δέντρο. Το δέντρο φτάσει σε ύψος 6 με 25 μέτρα. Ο καρπός του μανγκοστίν είναι γλυκός και πικάντικος, ζουμερός, κάπως ινώδης, με κυστίδια γεμάτα υγρά ( όπως η σάρκα των εσπεριδοειδών), με μη βρώσιμο, βαθύ κοκκινωπό-μοβ φλοιό (εξωκάρπιο) όταν είναι ώριμο. Σε κάθε καρπό, η αρωματική βρώσιμη σάρκα που περιβάλλει κάθε σπόρο είναι βοτανικά ενδοκάρπιο, δηλαδή το εσωτερικό στρώμα της ωοθήκης. Οι σπόροι είναι παρόμοιου μεγέθους και σχήματος με τα αμύγδαλα.
Ιστορία
Το μανγκοστίν είναι φυτό ιθαγενές στη Νοτιοανατολική Ασία. Το μαγκοστίν που εκτιμάται ιδιαίτερα για τη ζουμερή, λεπτή υφή και την ελαφρώς γλυκόξινη γεύση του, καλλιεργείται στη Μαλαισία, το Βόρνεο, τη Σουμάτρα, την ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία και τις Φιλιππίνες από την αρχαιότητα. Το κινεζικό αρχείο του 15ου αιώνα Γινγιά Σενγκλάν περιέγραψε το μαγκοστίν ως mang-chi-shih (προέρχεται από το μαλαϊκό manggis ), ένα ιθαγενές φυτό της Νοτιοανατολικής Ασίας με λευκή σάρκα και απολαυστική γλυκόξινη γεύση. αριστερά|μικρογραφία| Λουλούδια και καρποί μαγκοστίν, και ο πίθηκος της Σιγκαπούρης, από την [[Μαριάν Νορθ, πριν από το 1890]] Μια περιγραφή του μαγκοστίν συμπεριλήφθηκε στο Species Plantarum από τον Λινναίο το 1753. Το μαγκοστίν εισήχθη στα αγγλικά θερμοκήπια το 1855. Στη συνέχεια, η καλλιέργειά του εισήχθη στο δυτικό ημισφαίριο, όπου καθιερώθηκε στα νησιά των Δυτικών Ινδιών, ιδιαίτερα στην Τζαμάικα, και αργότερα στην ηπειρωτική Αμερική.
Στη Νοτιοανατολική Ασία, το μαγκοστίν είναι κοινώς γνωστό ως η «Βασίλισσα των Φρούτων» και συχνά συνδυάζεται με το ντούριαν, τον «Βασιλιά των Φρούτων». Στην κινεζική τροφοθεραπεία, το μαγκοστίν θεωρείται «ψυκτικό», καθιστώντας το ένα καλό αντίβαρο στο «ζεστό» ντούριαν. Υπάρχει επίσης ένας θρύλος για τη Βασίλισσα Βικτώρια που προσφέρει ανταμοιβή 100 στερλινών σε όποιον μπορούσε να της παραδώσει τα φρέσκα φρούτα. Αν και αυτός ο μύθος προέρχεται από μια δημοσίευση του 1930 από τον εξερευνητή φρούτων Ντέιβιντ Φέρτσαϊλντ, δεν τεκμηριώνεται από κάποιο γνωστό ιστορικό έγγραφο.
Πολλαπλασιασμός, καλλιέργεια και συγκομιδή
Το μαγκοστίν πολλαπλασιάζεται συνήθως με σπορόφυτα. Ο αγενής πολλαπλασιασμός είναι δύσκολος και τα σπορόφυτα είναι πιο εύρωστα και καρποφορούν νωρίτερα από τα φυτικά πολλαπλασιαζόμενα φυτά.
Το μαγκοστίν παράγει έναν ανθεκτικό σπόρο που δεν είναι αληθινός σπόρος αυστηρά καθορισμένος, αλλά μάλλον περιγράφεται ως πυρηνικό άφυλο έμβρυο. Καθώς ο σχηματισμός σπόρων δεν περιλαμβάνει σεξουαλική γονιμοποίηση, το σπορόφυτο είναι γενετικά πανομοιότυπο με το μητρικό φυτό. Εάν αφεθεί να στεγνώσει, ένας σπόρος πεθαίνει γρήγορα, αλλά εάν εμποτιστεί, η βλάστηση του σπόρου διαρκεί μεταξύ 14 και 21 ημερών, όταν το φυτό μπορεί να διατηρηθεί σε φυτώριο για περίπου 2 χρόνια αναπτυσσόμενο σε μια μικρή γλάστρα.
Όταν τα δέντρα έχουν ύψος 25 με 30 εκατοστά, μεταφυτεύονται στο χωράφι σε απόσταση 20 με 40 μέτρων. Μετά τη φύτευση, το χωράφι επικαλύπτεται για να καταπολεμηθούν τα ζιζάνια. Η μεταφύτευση γίνεται την περίοδο των βροχών γιατί τα νεαρά δέντρα είναι πιθανό να καταστραφούν από την ξηρασία. Επειδή τα νεαρά δέντρα χρειάζονται σκιά, η αλληλοκαλλιέργεια με μπανανιές, ραμπουτάν, ντουριάν ή κοκοφοίνικες είναι αποτελεσματική. Οι κοκοφοίνικες χρησιμοποιούνται κυρίως σε περιοχές με μακρά περίοδο ξηρασίας, καθώς οι φοίνικες παρέχουν επίσης σκιά στα ώριμα δέντρα μαγκοστίν. Ένα άλλο πλεονέκτημα της συγκαλλιέργειας είναι η καταστολή των ζιζανίων.
Τα δέντρα Μαγκοστίν έχουν αδύναμο ριζικό σύστημα και προτιμούν βαθιά, καλά στραγγιζόμενα εδάφη με υψηλή περιεκτικότητα σε υγρασία, και συχνά αναπτύσσονται στις όχθες ποταμών. Το μαγκοστίν δεν είναι προσαρμοσμένο σε ασβεστολιθικά εδάφη, αμμώδη, αλλουβιακά εδάφη ή αμμώδη εδάφη με χαμηλή περιεκτικότητα σε οργανική ουσία. Τα δέντρα μαγκοστίν χρειάζονται μια καλά κατανεμημένη βροχόπτωση κατά τη διάρκεια του έτους (<40 mm/μήνα) και ξηρή περίοδο 3–5 εβδομάδων.
Τα δέντρα μαγκοστίν είναι ευαίσθητα στη διαθεσιμότητα νερού και στην εφαρμογή λιπασμάτων που αυξάνεται με την ηλικία των δέντρων, ανεξάρτητα από την περιοχή. Η ωρίμανση των καρπών διαρκεί 5-6 μήνες, με τη συγκομιδή να γίνεται όταν τα περικάρπια είναι μοβ.
Τα μαγκοστίν καλλιεργούνται στη Νοτιοανατολική Ασία, κυρίως στην Ταϊλάνδη ως η χώρα με τις περισσότερες φυτεμένες εκτάσεις, που υπολογίζεται σε 4.000 εκτάρια το 1965 και 11.000 εκτάρια το 2000, δίνοντας συνολική απόδοση 46.000 τόνων. Η Ινδονησία, η Μαλαισία και οι Φιλιππίνες είναι άλλοι μεγάλοι ασιατικοί παραγωγοί. Το μαγκοστίν καλλιεργείται επιτυχώς και στο Πουέρτο Ρίκο.
Δέντρο και καρπός
δεξιά|μικρογραφία| Δέντρο μαγκοστίν μικρογραφία| Καλάθι με φρέσκα φρούτα Ένα τροπικό δέντρο, το μαγκοστίν πρέπει να καλλιεργείται σε σταθερά ζεστές συνθήκες, καθώς η έκθεση σε θερμοκρασίες κάτω από 0 C για παρατεταμένες περιόδους συνήθως σκοτώνει ένα ώριμο φυτό. Είναι γνωστό ότι αναρρώνουν από σύντομες περιόδους ψύχους αρκετά καλά, συχνά με βλάβες μόνο στη νεαρή ανάπτυξη. Έμπειροι κηπουροί έχουν καλλιεργήσει αυτό το είδος σε εξωτερικούς χώρους και κατάφεραν να κάνουν το δέντρο να καρποφορήσει στο νότιο άκρο της Φλόριντα.
Ο νεανικός καρπός μαγκοστίν, που δεν χρειάζεται γονιμοποίηση για να σχηματιστεί (αγαμοσπερμία), εμφανίζεται αρχικά ως ανοιχτό πράσινο ή σχεδόν λευκό στη σκιά. Καθώς ο καρπός μεγαλώνει τους επόμενους δύο έως τρεις μήνες, το χρώμα του εξωκάρπιου βαθαίνει σε πιο σκούρο πράσινο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο καρπός αυξάνεται σε μέγεθος μέχρι να γίνει το εξωκάρπιο να έχει διάμετρο 6 με 8 εκατοστά, παραμένοντας σκληρό μέχρι το τελικό, απότομο στάδιο ωρίμανσης.
Η υποεπιφανειακή χημεία του εξωκάρπιου μαγκοστίν περιλαμβάνει μια σειρά από πολυφαινόλες, συμπεριλαμβανομένων ξανθονών και τανινών που εξασφαλίζουν στυπτικότητα που αποθαρρύνει την προσβολή από έντομα, μύκητες, ιούς φυτών, βακτήρια και ζώα, ενώ ο καρπός είναι ανώριμος. Οι αλλαγές χρώματος και το μαλάκωμα του εξωκάρπιου είναι φυσικές διαδικασίες ωρίμανσης που υποδηλώνουν ότι ο καρπός μπορεί να καταναλωθεί και οι σπόροι έχουν τελειώσει την ανάπτυξη.
Μόλις ο αναπτυσσόμενος καρπός μαγκοστίν σταματήσει να διαστέλλεται, η σύνθεση χλωροφύλλης επιβραδύνεται καθώς ξεκινά η επόμενη φάση χρώματος. Αρχικά με κόκκινο χρώμα, η χρώση του εξωκαρπίου μεταβαίνει από πράσινο σε κόκκινο σε σκούρο μωβ, υποδεικνύοντας το τελικό στάδιο ωρίμανσης. Όλη αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο δέκα ημερών καθώς η βρώσιμη ποιότητα των φρούτων κορυφώνεται. Τις ημέρες μετά την απομάκρυνση από το δέντρο, το εξωκάρπιο σκληραίνει ανάλογα με τον χειρισμό μετά τη συγκομιδή και τις συνθήκες αποθήκευσης του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα τα επίπεδα σχετικής υγρασίας. Εάν η υγρασία του περιβάλλοντος είναι υψηλή, η σκλήρυνση του εξωκαρπίου μπορεί να διαρκέσει μία εβδομάδα ή περισσότερο όταν η ποιότητα της σάρκας είναι κορυφαία και εξαιρετική για κατανάλωση. Ωστόσο, μετά από αρκετές επιπλέον ημέρες αποθήκευσης, ειδικά εάν δεν βρίσκεται στο ψυγείο, η σάρκα μέσα στο φρούτο μπορεί να χαλάσει χωρίς εμφανείς εξωτερικές ενδείξεις. Επομένως, η χρήση της σκληρότητας του φλοιού ως δείκτη φρεσκάδας για τις δύο πρώτες εβδομάδες μετά τη συγκομιδή είναι αναξιόπιστη επειδή η φλούδα δεν αποκαλύπτει με ακρίβεια την εσωτερική κατάσταση της σάρκας. Εάν το εξωκάρπιο είναι μαλακό και αποδίδει όπως είναι όταν είναι ώριμο και φρέσκο από το δέντρο, ο καρπός είναι συνήθως καλός.
Ιστορία της Μάλτας
μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης της Μάλτας γύρω στο 1680 Η ιστορία της Μάλτας είναι μακρά, καθώς το μικρό νησιωτικό κράτος που βρίσκεται στην κεντρική Μεσόγειο Θάλασσα κατοικήθηκε για πρώτη φορά γύρω στο 5200 π.Χ. Η μικρή, αλλά στρατηγικά σημαντική ομάδα νησιών, μέσω της μακράς και ταραχώδους ιστορίας της, διαδραμάτισε ζωτικό ρόλο στους αγώνες διαδοχικών δυνάμεων για κυριαρχία στη Μεσόγειο και στην αλληλεπίδραση μεταξύ αναδυόμενης Ευρώπης και των παλαιότερων πολιτισμών της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.
Μαγκοστίν
Δέντρο και καρπός
Το βρώσιμο ενδοκάρπιο του μαγγοστίν έχει το ίδιο σχήμα και μέγεθος με το μανταρίνι, με διάμετρο 4-6 εκατοστά, αλλά είναι λευκό. Ο αριθμός των τμημάτων του καρπού αντιστοιχεί ακριβώς στον αριθμό των λοβών του στίγματος στην εξωτερική κορυφή. Κατά συνέπεια, μεγαλύτερος αριθμός σαρκωδών τμημάτων αντιστοιχεί επίσης με τους λιγότερους σπόρους. Ο κύκλος των σφηνοειδών τμημάτων περιέχει 4-8, σπάνια 9 τμήματα. Τα μεγαλύτερα φέρουν τους απομικτικούς σπόρους που δεν είναι νόστιμοι εκτός και αν καβουρδιστούν. Το μαγκοστίν δεν ωριμάζει περαιτέρω, επομένως πρέπει να καταναλωθεί λίγο μετά τη συγκομιδή.
Ιστορία της Μάλτας
Ως αποτέλεσμα, η κοινωνία της Μάλτας έχει διαμορφωθεί από αιώνες ξένης κυριαρχίας από διάφορες δυνάμεις, ανάμεσα στους οποίους οι Φοίνικες, Ρωμαίοι, Έλληνες, Άραβες, Νορμανδοί, Σικελοί, Σουηβοί, Αραγωνία, Ιππότες της Μάλτας, Γάλλοι και Βρετανοί.
Μαγκοστίν
Χρήσεις
Πριν από την ωρίμανση, το κέλυφος του μαγκοστίν είναι ινώδες και σταθερό, αλλά γίνεται μαλακό και ανοίγει εύκολα όταν ωριμάσει ο καρπός. Για το άνοιγμα του φρούτου, το κέλυφος μπορεί να τρυπηθεί με ένα μαχαίρι απαλά κατά μήκος μέχρι να ραγίσει και στη συνέχεια να ξεκολλήσει για να αποκαλύψει το φρούτο. Εναλλακτικά, το μαγκοστίν μπορεί να ανοίξει χωρίς μαχαίρι πιέζοντας το κέλυφος από το κάτω μέρος μέχρι να σπάσει, επιτρέποντας να αφαιρεθεί το κέλυφος και να φαγωθούν τα φρούτα ενώ είναι άθικτο με το στέλεχος. Περιστασιακά, κατά το ξεφλούδισμα των ώριμων φρούτων, ο πορφυρός χυμός του εξωκάρπιου μπορεί να λερώσει το δέρμα ή το ύφασμα.
Ιστορία της Μάλτας
Προϊστορία
μικρογραφία|280x280εσ|Ο [[Μεγαλιθικοί Ναοί της Μάλτας|μεγαλιθικός ναός της Μάλτας Χατζάρ 'Ιμ, 3η π.Χ. χιλιετία]] Οι πρώτοι κάτοικοι των νησιών που αποτελούν τη Μάλτα ήταν αγρότες και οι γεωργικές τους μέθοδοι υποβάθμισαν το έδαφος έως ότου τα νησιά έγιναν ακατοίκητα. Τα νησιά κατοικήθηκαν πάλι περίπου το 3850 π.Χ. Από αυτόν τον πολιτισμό υπάρχουν πολυάριθμα αρχαιολογικά ευρήματα όπως τάφοι σκαμμένοι σε βράχο, υπόγειοι τάφοι και οι επιβλητικοί και πολυσύνθετοι Μεγαλιθικοί Ναοί που κατασκευάστηκαν στην κορυφή του νησιού και οι οποίοι σήμερα είναι από τα παλαιότερα σωζόμενα μνημεία στον κόσμο. Ο πολιτισμός τους κατέρρευσε γύρω στο 2350 π.Χ., αλλά τα νησιά κατοικήθηκαν εκ νέου από πολεμιστές της Εποχής του Χαλκού αμέσως μετά. Η προϊστορία της Μάλτας τελειώνει περίπου το 700 π.Χ.
Αρχαιότητα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Μωσαϊκό ρωμαϊκής έπαυλης κοντά στη [[Μντίνα]] Στις αρχές του 8ου αιώνα π.Χ., Φοίνικες πιθανώς από την Τύρο άρχισαν να αποικίζουν τη Μάλτα αρχικά ως φυλάκιο από το οποίο επέκτειναν τις θαλάσσιες εξερευνήσεις και το εμπόριο στη Μεσόγειο. Φοινικικοί τάφοι έχουν βρεθεί, γεγονός που υποδηλώνει ότι τα κύρια αστικά κέντρα εκείνη την εποχή ήταν η σημερινή Μντίνα στη Μάλτα και η Ακρόπολη του Γκόζο. Ο παλιός οικισμός ήταν γνωστός στους Έλληνες ως Μελίτη, οι Φοίνικες το αποκαλούσαν Μάλεθ που σημαίνει ασφαλές καταφύγιο και ολόκληρο το νησί άρχισε να αναφέρεται με αυτό το όνομα. Το 600 π.Χ., οι Καρχηδόνιοι κατέλαβαν το νησί. Ο ρόλος της Μάλτας στη Μεσόγειο είναι τώρα αποκλειστικά ως εμπορικός σταθμός που συνδέει την Αφρική με τη Σικελία.
Μαγκοστίν
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυτικές βαφές Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα Κατηγορία:Καλλιέργειες Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:Γαρκινία Κατηγορία:Εδώδιμα φρούτα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδονησίας
Ιστορία της Μάλτας
Αρχαιότητα
Το 60 μ. Χ. ο Απόστολος Παύλος ναυάγησε στο νησί και σύμφωνα με την παράδοση προσηλύτισε τους κατοίκους στον Χριστιανισμό. Οι Φοίνικες κατείχαν τα νησιά μέχρι το 218 π.Χ, οπότε κατελήφθησαν από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, από την εποχή υπάρχουν ίχνη οχυρώσεων και μιας έπαυλης κοντά στη Μντίνα.
Μεσαίωνας
Το 1091, η Μάλτα κατελήφθη από τον Ρογήρο Α΄ της Σικελίας κύριο της νορμανδικής κομητείας της Σικελίας. Αποκαταστάθηκε η κυριαρχία της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και διορίστηκε επίσκοπος. Αυτή την εποχή, τα νησιά έγιναν μέρος του Βασιλείου της Σικελίας και στη συνέχεια κυβερνήθηκαν από διαδοχικούς φεουδαρχικούς χωροδεσπότες, συμπεριλαμβανομένων των Σουηβών, των Αραγονέζων και τελικά των Ισπανών, ως τις αρχές του 16ου αιώνα.
Νεότεροι χρόνοι
Κύριο άρθρο: Ιστορία της Μάλτας υπό το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη μικρογραφία|299x299εσ|Ο [[Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ κατέχει το νησί της Μάλτας, 26 Οκτωβρίου 1530, πίνακας του Ρενέ Τεοντόρ Μπερτόν]] Το 1530, η Μάλτα παραχωρήθηκε στο θρησκευτικό-στρατιωτικό Τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών, οι οποίοι τα κυβέρνησαν ως υποτελές κράτος της Σικελίας. Το 1565, η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπάθησε να καταλάβει τα νησιά στη Μεγάλη πολιορκία της Μάλτας, αλλά η εισβολή απωθήθηκε. Μετά την πολιορκία, το 1566, ο Μέγας Μάγιστρος Ζαν ντε Λα Βαλέτ ανέθεσε την κατασκευή μιας νέας πόλης που πήρε το όνομα του ιδρυτή της (Humilissima Civitas Valettae) η σημερινή πρωτεύουσα Βαλέτα.Το Τάγμα εξακολούθησε να κυριαρχεί στη Μάλτα για πάνω από δύο αιώνες, και αυτή η περίοδος χαρακτηρίστηκε από μια άνθηση των τεχνών και της αρχιτεκτονικής και μια συνολική βελτίωση στην κοινωνία. Η καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή των νήσων της Μάλτας ενισχύθηκαν με την παρουσία καλλιτεχνών όπως ο Καραβάτζο, Ματία Πρέτι και Αντουάν ντε Φαβραί στους οποίους οι Ιππότες ανέθεσαν να διακοσμήσουν εκκλησίες, παλάτια και μέγαρα.
Το Τάγμα εκδιώχθηκε όταν η Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία εισέβαλε στα νησιά το 1798, (Γαλλική εισβολή στη Μάλτα) σηματοδοτώντας την αρχή της διετούς γαλλικής κατοχής στη Μάλτα.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|280x280εσ|Ιταλοί βομβαρδίζουν το Μεγάλο λιμάνι της Μάλτας, 1941 Μετά από μερικούς μήνες γαλλικής κυριαρχίας, οι Μαλτέζοι εξεγέρθηκαν και οι Γάλλοι εκδιώχθηκαν το 1800 με βρετανική, ναπολιτάνικη και πορτογαλική βοήθεια. Στη συνέχεια, η Μάλτα έγινε βρετανικό προτεκτοράτο και το 1813 έγινε de facto αγγλική αποικία. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τη Συνθήκη των Παρισίων ένα χρόνο αργότερα.
Το 1964, η Μάλτα κηρύχθηκε ανεξάρτητη στους κόλπους της Βρετανικής Κοινοπολιτείας με το όνομα κράτος της Μάλτας και το 1974 έγινε δημοκρατία, η σύγχρονη Δημοκρατία της Μάλτας. Από το 2004, η χώρα είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2008 η χώρα εντάχθηκε στην Ευρωζώνη.
Μπίργιερ Γιαρλ
thumb|right|250px|Ανδριάντας με φανταστική αναπαράσταση του Μπίργιερ Γιαρλ στη Στοκχόλμη. Ο Μπίργιερ Γιαρλ ή Μπίργιερ Μάγκνουσον (Birger jarl ή Birger Magnusson, περί το 1210 - 21 Οκτωβρίου 1266) ήταν Σουηδός πολιτικός που διετέλεσε Γιαρλ της Σουηδίας, ιδρυτής του βασιλικού Οίκου των Μπγιέλμπο και έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική ενοποίηση της Σουηδίας. Με δυο μεγάλες Σουηδικές Σταυροφορίες κατόρθωσε να προσαρτήσει τη Φινλανδία ενώ φέρεται και ως ο ιδρυτής της Στοκχόλμης (1250), ο Μπίργιερ χρησιμοποίησε τον Λατινικό τίτλο του δούκα σε παρόμοια μορφή που τον χρησιμοποιούσαν οι Ευρωπαίοι δούκες της εποχής του, ο Μπίργιερ Γιαρλ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπγιέλμπο πόλη από την οποία πήρε το όνομα και η δυναστεία του.
Πανίσχυρος πολιτικός άνδρας
Οι αρχικές εκτιμήσεις ιστορικών έλεγαν ότι γεννήθηκε το 1216 και πέθανε σε ηλικία 50 ετών αλλά έκαναν μεγάλο λάθος αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει το 1210 και όλα τα ετεροθαλή αδέλφια του είχαν γεννηθεί πριν το 1200, οι πιο μελετημένες πληροφορίες τοποθετούν τη γέννηση του γύρω στο 1200. Ο Μπίργιερ ήταν επίσης ανιψιός του γιαρλ Μπίργκερ Μπρόσα από τον Οίκο του Μπγιέλμπο, ο οποίος του έδωσε το όνομα του ξεκίνησε τη μεγάλη πολιτική του σταδιοδρομία με τον γάμο του με την Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας κόρη του Ερρίκου Ι΄ της Σουηδίας και αδελφή του Ερρίκου ΙΑ΄ της Σουηδίας, σύμφωνα με τα Χρονικά του Έρικ βρισκόταν σε μεγάλη αντιπαλότητα με τους υπόλοιπους μνηστήρες. Τα επόμενα 15 χρόνια ο Μπίργιερ ενίσχυσε σημαντικά τη θέση του, έγινε πανίσχυρος και πήρε τον τίτλο του Γιαρλ της Σουηδίας του ανώτατου πολιτικού τίτλου, ανέλαβε τη διοίκηση στρατιωτικής εκστρατείας εναντίον της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ όπου υπέστη ήττα από τις Ρωσικές δυνάμεις του πρίγκηπα Αλεξάνδρου Νιέφσκι στη μάχη του Νέβα (1240), σύμφωνα με πληροφορίες τραυματίστηκε σε προσωπική μονομαχία με τον Αλέξανδρο Νιέφσκι. Μερικοί ιστορικοί έχουν υποθέσει ότι τα χτυπήματα που βρέθηκαν στο κρανίο του προέρχονται από τη συγκεκριμένη μονομαχία, ωστόσο η Ρωσική εκδοχή δεν αναφέρει αυτό το ενδεχόμενο.
Κατάκτηση της Φινλανδίας
Ο παπικός απεσταλμένος Γουλιέλμος του Μοντένα επισκέφτηκε τη Σουηδία (1248) ζητώντας από τους Σουηδούς να υπακούσουν πιστά στους κανόνες της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, ο Μπίργιερ συμφώνησε και το χρησιμοποίησε σαν μέσο για να ενισχύσει σημαντικά την πολιτική του δύναμη, οι ευγενείς που μέχρι τότε ήταν κυρίαρχοι έχασαν σημαντικό μέρος από τις δυνάμεις τους και ενισχύθηκε το στέμμα με τη βοήθεια της εκκλησίας. Βασιλικά στρατεύματα υπό τον Μπίργιερ Γιαρλ (1247) πολέμησαν της δυνάμεις των Φόλκουνγκ τις οποίες διοικούσε ο Χόλμγκερ Κνούτσον γιος του Κνούτου Β΄ της Σουηδίας, οι δυνάμεις των Φόλκουνγκ ηττήθηκαν και ο Χόλμγκερ Κνούτσον συνελήφθη από τον Μπίργιερ ενώ επιχειρούσε να δραπετεύσει, δικάστηκε και αποκεφαλίστηκε. Μετά από μια μακρόχρονη περίοδο εχθροτήτων με τη Νορβηγία με τη συνθήκη του Λοντούζ (1249) συμφώνησε να παντρέψει τη μεγαλύτερη 11χρονη κόρη του Ρικίζα με τον Χάακον Χάακονσον τον Νέο, τον μεγαλύτερο γιο του Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας. Την ίδια χρονιά στη Β΄ Σουηδική Σταυροφορία ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Φινλανδίας, με τον θάνατο του βασιλιά Έρικ ο μεγαλύτερος γιος του Μπίργιερ Γιαρλ, ο Βάλντεμαρ εξελέγη νέος βασιλιάς της Σουηδίας, αλλά ο ίδιος ο Μπίργιερ μέχρι τον θάνατο του ήταν ο άνθρωπος που κυβερνούσε πραγματικά τη Σουηδία.
Ίδρυση της Στοκχόλμης
Το 1252 σύμφωνα με δυο επιστολές του Μπίργιερ την ίδια χρονιά φαίνεται ότι ίδρυσε τη Στοκχόλμη δεν περιγράφει την τοποθεσία της νέας πρωτεύουσας αλλά υπάρχουν πολλά ίχνη στην περιοχή που τοποθετούν την ύπαρξη της από τον 13ο αιώνα. Οι λόγοι που προτίμησε τη θέση αυτή για να ιδρύσει την περιοχή ήταν να απομονώσει τους ευγενείς από τη λίμνη Μαλεράν ώστε να εξουδετερωθεί η δύναμη τους και να μπορεί να δημιουργήσει εύκολα σχέσεις με τους Γερμανούς εμπόρους εγκαταλείποντας παλιότερες τακτικές των Βίκινγκ οι οποίοι επέλεγαν τις τοποθεσίες μονάχα για πολεμικούς σκοπούς. Ο Μπίργιερ προσπάθησε να ενώσει την παπική υποστήριξη από τη Ρωμαιοκαθολική εξουσία με το Γερμανικό εμπόριο προκειμένου να ισχυροποιήσει τη βασιλική εξουσία. Η σύζυγος του Ίνγκεμποργκ πέθανε (1254) και ο Μπίργιερ Γιαρλ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του τη Ματθίλδη του Χόλσταϊν, χήρα του δολοφονημένου Άβελ της Δανίας (1261), ο Μπίργιερ πέθανε στις 21 Οκτωβρίου 1266 και τάφηκε στο αβαείο του Βάρνχεμ, ο τάφος του ανοίχτηκε τον Μάιο του 2002. Υπάρχει ένας ανδριάντας του δούκα στην κεντρική πλατεία της Στοκχόλμης που φέρει το όνομα του δίπλα από την εκκλησία του Ρίνταλχολμ ο οποίος κατασκευάστηκε από τον Μπένγκτ Έρλαντ Φόγκελμπεργκ (1854) όπως και ένα κενοτάφιο στη βάση του πύργου της Στοκχόλμης με προορισμό να τοποθετηθούν τα λείψανα του κάτι που δεν έγινε ποτέ, πολλά επίσης άλλα δημόσια κτίρια, δρόμοι και πλατείες της Στοκχόλμης φέρουν το όνομα του.
Οικογένεια
Από μία άγνωστη ερωμένη είχε φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπίργκερ Μάγκνουσον
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο
Συμμετοχή της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1976.
Γενικές πληροφορίες
Μετά τη διάλυση της Ομοσπονδίας Δυτικών Ινδιών, η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα ίδρυσε την Ολυμπιακή Επιτροπή της το 1965, ώστε να καταφέρουν οι αθλητές της χώρας να συμμετάσχουν στους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας το 1966. Το 1975, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αρνήθηκε να αναγνωρίσει επίσημα την επιτροπή καθώς το καταστατικό της δεν ήταν σύμφωνο με τις απαιτήσεις της. Έλαβε προσωρινή αναγνώριση στις αρχές του 1976 και τελικά αναγνωρίστηκε πλήρως στις 19 Ιουλίου του ίδιου έτους, σε σύνοδο της ΔΟΕ στο Μόντρεαλ. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στη χώρα να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο της στην Ολυμπιάδα εκείνης της χρονιάς με 10 αθλητές.
Έκτοτε, έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με συνολικά 76 αθλητές, αλλά δεν έχει κατακτήσει κάποιο Ολυμπιακό μετάλλιο. Η μεγαλύτερη επιτυχία για την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα ήρθε από τον Μπρένταν Κρίστιαν το 2008, όταν κατάφερε να φτάσει έως τα ημιτελικά στα 200 μέτρα ανδρών στον στίβο.
Η χώρα δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Συμμετέχοντες
thumb|200px|Στιγμιότυπο από τον αγώνα του Σέιχι Γκριν στον πρώτο γύρο των 100 μέτρων ανδρών στους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2016|Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντιγκουα και Μπαρμπουντα Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα