cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλάτι των Τεσσάρων Ανέμων
Ιστορία
Το 1927, αγοράστηκε από το Πολωνικό Υπουργείο Οικονομικών, αναπαλαιώθηκε, και κατέστη έδρα του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Το 1944, το παλάτι πυρπολήθηκε σκοπίμως από τους Γερμανούς έπειτα από την καταστολή της Εξεγέρσεως της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκοκό αρχιτεκτονική στη Βαρσοβία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία κατεστραμμένα κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Κατηγορία:Παλάτια στη Βαρσοβία
Μοκέτσι Ματζόρο
Ο Μοκέτσι Ματζόρο (Moeketsi Majoro, γεννημένος στις 3 Νοεμβρίου 1961) είναι οικονομολόγος και πολιτικός του Λεσότο που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Λεσότο από τον Μάιο του 2020 έως τις 28 Οκτωβρίου 2022. Υπήρξε προηγουμένως υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Τομ Ταμπάνε από το 2017 έως το 2020. Ο Ματζόρο εκπροσωπεί την 33η εκλογική περιφέρεια Θετσάνε στην Εθνοσυνέλευση από την εκλογή του το 2017. Ήταν προηγουμένως γερουσιαστής και υπουργός Αναπτυξιακού Σχεδιασμού από το 2013 έως το 2015. Ανήκει στο κόμμα Σύμβαση Όλων των Μπασότο (ABC).
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1961 στο Τσικοάνε της επαρχίας Λερίμπε, στην Μπασουτολάνδη. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στα Οικονομικά από το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Λεσότο και απέκτησε διδακτορικό στα Οικονομικά των Φυσικών Πόρων και πτυχίο Μάστερ στα Γεωργικά Οικονομικά από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον.
Καριέρα
Ο Ματζόρο ήταν Λέκτορας Οικονομικών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Λεσότο μεταξύ 1991 και 2000. Προσλήφθηκε στο υπουργείο Οικονομικών ως δημοσιονομικός αναλυτής το 2000 και εργάστηκε στη θέση πριν προαχθεί ως κύριος γραμματέας το 2004. Υπηρέτησε την Αφρικανική Ομάδα 1 της Περιφέρειας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ως εκτελεστικός διευθυντής και αναπληρωτής εκτελεστικός διευθυντής μεταξύ 2008 και 2012.
Τον Ιανουάριο του 2013 διορίστηκε υπουργός Αναπτυξιακού Σχεδιασμού από τον πρωθυπουργό Τομ Ταμπάνε. Είχε προηγουμένως διοριστεί ως γερουσιαστής. Η κυβέρνηση καταψηφίστηκε στις γενικές εκλογές του 2015. Στις γενικές εκλογές του 2017, εξελέγη βουλευτής στην 33η περιφέρεια της Θετσάνε. Ο Ταμπάνε επέστρεψε ως πρωθυπουργός και τον διόρισε υπουργό Οικονομικών.
Το 2020 ο Ταμπάνε δέχθηκε πίεση να παραιτηθεί λόγω της φερόμενης εμπλοκής του στη δολοφονία της πρώην συζύγου του. Στις 22 Μαρτίου 2020 η Ομάδα του ABC στην Εθνοσυνέλευση εξέλεξε τον Ματζόρο ως διάδοχο του Ταμπάνε με 26 από τις συνολικά 46 ψήφους.
Πρωθυπουργία
Στις 12 Μαΐου 2020 ο Ματζόρο ανακοινώθηκε ως ο επόμενος πρωθυπουργός αφού ο Ταμπάνε είχε απωλέσει την πλειοψηφία του στη βουλή. Ο Ταμπάνε ανακοίνωσε την παραίτησή του στις 18 Μαΐου με ισχύ την επόμενη μέρα. Ο Ματζόρο ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 20 Μαΐου. Ανακοίνωσε το υπουργικό του συμβούλιο την επόμενη μέρα, το οποίο περιελάμβανε τον αρχηγό του Δημοκρατικού Κογκρέσου Μαθιμπέλι Μοχόθου ως αναπληρωτή του. Αποτελείται κυρίως από βουλευτές προερχόμενους από το ABC και το DC με άλλους ηγέτες από κόμματα της αντιπολίτευσης που υπηρετούν στο υπουργικό συμβούλιο. Ο Ματζόρο έκανε το πρώτο του διεθνές ταξίδι ως πρωθυπουργός στις 12 Ιουνίου στη Νότια Αφρική και συναντήθηκε με τον πρόεδρο Σίριλ Ραμαφόζα.
Προσωπική ζωή
Ο Ματζόρο είναι παντρεμένος με την Μασεκοαλάνε Μαμούσα Ρανχέλεπε (Masekoalane Mamusa Rankhelepe). Το ζευγάρι έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λεσότο
Μαυρομμάτι Βοιωτίας
Το Μαυρομμάτι βρίσκεται στον Νομό Βοιωτίας σε υψόμετρο 320 μέτρων. Απέχει 20 χλμ. από τη Θήβα και 30χλμ. από τη πρωτεύουσα του Νομού, Λιβαδειά. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του Μαυρομματίου είναι 1.847 κάτοικοι. Το Μαυρομμάτι υπάγεται στο Δήμο Αλιάρτου.
Ανατολικά και σε κοντινή απόσταση συνδέεται με την κωμόπολη των Βαγίων, νοτιοανατολικά με τις Θεσπιές και το Λεοντάρι και νοτιοδυτικά με την Άσκρη και το Νεοχώρι. Δυτικά του χωριού, στην περιοχή Κεφαλάρι, βρίσκεται το ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Επίσης στο χωριό υπάρχει μία Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία.
Στο Μαυρομμάτι υπήρξε σιδηροδρομικός σταθμός από όπου διερχόταν η γραμμή Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Με βελτίωση χάραξης που έγινε, η παραλλαγή Σφιγξ - Μαυρομμάτι - Αλίαρτος καταργήθηκε.
Ιστορία
Στις 26 Οκτωβρίου 1825 εβδομήντα Έλληνες, οχυρωμένοι στη μάντρα της εκκλησίας της Αγίας Σωτήρας με επικεφαλής τον Αθανάσιο Σκουρτανιώτη, αντιμετώπισαν απόσπασμα 700-800 Τούρκων, κυρίως ιππέων σε μια μάχη που κράτησε όλη την μέρα. Οι Έλληνες απέκρουσαν τις τουρκικές επιθέσεις κι όταν είδαν ότι τους τελείωναν τα πυρομαχικά, μπήκαν στην εκκλησία για να αμυνθούν καλύτερα. Οι Τούρκοι σκαρφάλωσαν στη στέγη της εκκλησίας, άνοιξαν τρύπα κι έριξαν μέσα αναμμένες ύλες που προκάλεσαν στους πολιορκημένους θάνατο από ασφυξία. Μόνο ο αρχηγός τους έζησε αλλά τον συνέλαβαν οι Τούρκοι και τον κατακρεούργησαν.
Αρβανίτικη γλώσσα
Στο Μαυρομμάτι οι κάτοικοί του μιλούν τα Αρβανίτικα, παράλληλα με την ελληνική γλώσσα. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 τα αρβανίτικα ήταν η κύρια γλώσσα των Μαυρομματαίων. Σήμερα η γλώσσα ομιλείται μόνο από τους μεγαλύτερους σε ηλικία κατοίκους. Οι γεννηθέντες στις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970 την καταλαβαίνουν όταν την ομιλούν οι μεγαλύτεροι, αλλά δεν έχουν καλή ευχέρεια λόγου όταν την ομιλούν οι ίδιοι, ενώ οι νεότεροι δεν την ομιλούν και την καταλαβαίνουν ελάχιστοι. Η αρβανίτικη γλώσσα σήμερα συγκαταλέγεται στις απειλούμενες προς εξαφάνιση γλώσσες της Ευρώπης.
Πηγές
Μαυρομματι Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Το στίγμα
Ο τίτλος Το στίγμα μπορεί να αναφέρεται:
Αντρέα Κόστα
Ο Αντρέα Κόστα (γεννηθείς στις 30 Νοεμβρίου 1851 στην Ίμολα και αποβιώσας στις 10 Ιανουαρίου 1910 στην ίδια πόλη) ήταν Ιταλός μέλος της Πρώτης Διεθνούς, αναρχικός αγωνιστής και μετέπειτα Σοσιαλιστής βουλευτής. Θεωρείται ως ένας εκ των ιδρυτών του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ιταλία.
Βιογραφία
Αναρχικός αγωνιστής, σύντροφος, μαζί με τους Ερρίκο Μαλατέστα και Κάρλο Καφιέρο, της Ομοσπονδίας του Ζυρά (1870-1880), θεωρείται από τον Τζέιμς Γκιγιώμ ως εμπνευστής της ορολογίας της « εκ πράξεως προπαγάνδας », η οποία έγινε δημοφιλής από τον Πωλ Μπρους. Στις 9 Ιουνίου 1877, έδωσε στη Γενεύη διάλεξη επί της « εκ πράξεως προπαγάνδας », μιας στρατηγικής πολιτικής δράσης βασισμένης στη βία και με στόχο την καλύτερη ανάληψη λαϊκής συνείδησης. Η « εκ πράξεως προπαγάνδα » υιοθετήθηκε στο συνέδριο του Λονδίνου το 1881.
Ασπάστηκε τον κοινοβουλευτισμό το 1879, πιθανώς υπό την επιρροή της συζύγου του, Άννα Κουλισιόφ, η οποία ήταν, επίσης, αναρχική αγωνίστρια.
Το 1881, ίδρυσε το Partito Socialista Rivoluzionario Italiano (Ιταλικό Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα), πρόγονο του Partito Socialista Italiano (Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα).
Μυημένος στον Ελευθεροτεκτονισμό στις 25 Σεπτεμβρίου 1883 στη Στοά "Ριέντζι" της Ρώμης, υπήρξε Αναπληρωτής Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ελευθεροτέκτονες Κατηγορία:Ιταλοί αναρχικοί Κατηγορία:Μέλη της Ομοσπονδίας του Ζυρά Κατηγορία:Ιταλοί σοσιαλιστές
Οπτικοακουστικά μέσα
thumb|right|300px|Συσκευή ανάγνωσης μικροφίλμ Αναφέρεται στα μέσα που παράγουν ταυτόχρονα εικόνα και ήχο. Ως όρος χρησιμοποιείται για την παραγωγή, τη χρήση, ή τον εξοπλισμό εργασιών που συνδυάζουν τον ήχο με την εικόνα. Συνέδρια, συνελεύσεις, παρουσιάσεις, ή ακόμα και φωνητικές εργασίες υποστηρίζονται πληρέστερα με την χρήστη των οπτικοακουστικών μέσων, καθώς οι συντελεστές έχουν την δυνατότητα να συνδυάσουν τον προφορικό λόγο με την εικόνα και να δημιουργήσουν έτσι τις καταλληλότερες συνθήκες για κατανόηση και προβολή της πληροφορίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία
Μπερνάρντο Προβεντσάνο
Ο Μπερνάρντο Προβεντσάνο (Bernardo Provenzano, 31 Ιανουαρίου 1933 - 13 Ιουλίου 2016) ήταν Ιταλός εγκληματίας, μέλος της σικελικής μαφίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κορλεόνε της Σικελίας το 1933. Σύντομα παράτησε το σχολείο του και σε ηλικία μόλις 8 ετών αφοσιώθηκε στην οργάνωση ξεκινώντας από το ρόλο του "τσιλιαδόρου". Γρήγορα έλαβε τα προσωνύμια "θείος Μπίνου" και "τρακτέρ" για την ευκολία με την οποία έλιωνε τα θύματά του, μέχρι κτηνωδίας.
Στη δεκαετία του 1950 η Σικελική μαφία, υπό την ηγεσία του Λουτσιάνο Λέτζιο, βρίσκεται στη χρυσή της εποχή. Το 1963 βρίσκει τον Προβεντσάνο να έχει εισχωρήσει πλέον στη παρανομία με σωρεία φόνων.
Το 1993 μετά τη σύλληψη του Τότο Ρίινα αρχηγού της Κόζα Νόστρα, ο Μπερνάντο Προβεντσάνο ανέλαβε αρχηγός της. Πολύ σύντομα κινώντας τα νήματα δράσης της Κόζα Νόστρα κατάφερε να τη μεταμορφώσει σε μια επιχείρηση με ετήσιο τζίρο 100 δισεκατομμύρια ευρώ.
Για πλείστα εγκλήματα που εξιχνιάσθηκαν και αποδόθηκαν στην οργάνωση αυτή (μαφία) αλλά και στον ίδιο έχει καταδικαστεί ερήμην από τις Ιταλικές δικαστικές Αρχές σε "ισόβια κάθειρξη" επικηρυγμένος με 2,5 εκατομμύρια ευρώ.
Μετά την παρέλευση τεσσάρων 10ετιών αναζητήσεων στις 11 Απριλίου 2006 η Ιταλική αστυνομία κατάφερε να τον συλλάβει στο τόπο της καταγωγής του στη πόλη Κορλεόνε, στη Σικελία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί εγκληματίες Κατηγορία:Σικελική μαφία Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας
Εθνικός
Με την ονομασία Εθνικός είναι γνωστά τα εξής:
Κύπρος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μπατκέν
Το Μπατκέν (που ονομάζεται επίσης Μπατκέντ) είναι μια μικρή επαρχιακή πόλη, με πληθυσμό 15,805 (2021), στο νοτιοδυτικό Κιργιστάν, στο νότιο τμήμα της κοιλάδας Φεργκάνα. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Μπατκέν. Βρίσκεται περίπου 240 χλμ δυτικά της πόλης Ος σε κοντινή απόσταση από τα σύνορα με το Τατζικιστάν. Σύμφωνα με υπολογισμούς, 10.155 κάτοικοι ζούσαν στην πόλη το 2019. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων μεταξύ Κιργιστάν-Τατζικιστάν του 2022, η πόλη υπέστη βομβαρδισμούς οι οποίοι προκάλεσαν σοβαρές ζημιές.
Ιστορία
Το όνομα Μπατκέντ κατάγεται από την ιρανική γλώσσα της Σογδιανής και σημαίνει η πόλη του άνεμου. Ο σημερινός οικισμός του Μπατκέν ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1934 ως το κέντρο του νεοσύστατου Ραγιόν Μπατκέν εντός της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κιργιζίας. Το Μπατκέν έγινε η πρωτεύουσα της νεαρότερης περιφέρειας του Κιργιστάν, που αποσπάστηκε από τρεις δυτικές επαρχίες της περιφέρειας Ος, λόγω ισλαμιστικών δραστηριοτήτων στο γειτονικό Ουζμπεκιστάν και Τατζικιστάν, και αποτέλεσε απτή απόδειξη του έντονου ενδιαφέροντος της Κεντρικής Κυβέρνησης του Κιργιστάν για αυτή την απομονωμένη και ορεινή περιοχή της χώρας. Το έτος 2000, ο οικισμός του Μπατκέν έλαβε επίσημα το καθεστώς της πόλης και ο Sultanov Mamasydyk Mamadievich διορίστηκε ως πρώτος δήμαρχος της πόλης. Το 2001, τρία προαστιακά χωριά προστέθηκαν στο διοικητικό οργανισμό της πόλης του Μπατκέν. Σήμερα η πόλη χωρίζεται πλέον σε έξι διοικητικούς τομείς: την περιφέρεια του αεροδρομίου και αυτούς των Bazar-Bashi, Boulak-Bashi, Keletchek, Kyzyl-Don και Kyzyl-Jon.
Παράλληλα, λίγο μετά την ανεξαρτησία της χώρας, ιδρύθηκε στην πόλη το μικρό Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπατκέν.
Συγκοινωνίες
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μπατκέν (κιργιζικά: Баткен эл аралык аэропорту) ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1958 ως απλός αεροδιάδρομος προσγείωσης. Ο σημερινός διάδρομος και ο τερματικός σταθμός κατασκευάστηκαν το 1984. Είναι αεροδρόμιο κατηγορίας 3C. Ο διάδρομος έχει όριο βάρους 22 τόνων και διαθέτει εγκαταστάσεις προσγείωσης που λειτουργούν μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το αεροδρόμιο Μπατκέν έλαβε διεθνές καθεστώς στις 19 Απριλίου 2014. Υπάρχει σχεδιασμός για να εγκατασταθεί σταθμός τελωνειακού ελέγχου και ο σημερινός διάδρομος να επεκταθεί κατά 400 μέτρα. Σήμερα διεξάγονται από δω μόνο περιστασιακές πτήσεις προς Μπισκέκ, Ος, Τζαλάλ-Αμπάντ και την κωμόπολη Ραζάκοβ, η οποία βρίσκεται στο δυτικότερο άκρο της Περιφέρειας Μπατκέν.
Αθλητισμός
Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Νουρ-Μπατκέν ΦΚ εκπροσωπεί την πόλη και αγωνίζεται αυτή τη στιγμή στην όμιλο της Ζώνη Β, της δεύτερης κατηγορίας ποδοσφαίρου του Κιργιστάν. Έδρα της ομάδας είναι το Centralny Stadion.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κιργιζίας‎
Πλοίο Ο.Β.Ο.
Το Πλοίο Ο.Β.Ο. (προφέρεται όμπο) (Ore/bulk/oil carrier ή o.b.o.) είναι ένας σύγχρονος σχετικά  τύπος εμπορικού φορτηγού πλοίου ειδικά ναυπηγημένου ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μεταφορές διαφορετικών φορτίων.
Το όνομά του προέρχεται από τα αρχικά γράμματα των αγγλικών όρων Ore/Bulk/Oil (δηλαδή: μετάλλευμα/ξηρό φορτίο ή χύμα/πετρέλαιο). Πρόκειται δηλαδή για τύπο δεξαμενόπλοιου που φέρει επιπλέον δυνατότητες και μέσα μεταφοράς ξηρών φορτίων ή χύδην (χύμα) και μεταλλευμάτων. Ο τύπος αυτός αποτελεί δημιούργημα της αύξησης της οικονομικότητας του πλοίου αφού του παρέχεται η δυνατότητα μετά την εκφόρτωση ενός είδους φορτίου π.χ. πετρελαίου να φορτώνει σιτηρά, από ίδιο ή κοντινό λιμένα, ώστε να μην αποπλέει κενό φορτίου (άδειο). Τα πλοία αυτά, αυτονόητο είναι, ότι διαθέτουν κατάλληλα και ενισχυμένα μέσα γρήγορου καθαρισμού ώστε να καθίστανται κατάλληλα για υποδοχή διαφορετικού φορτίου και ασφαλή μεταφορά του.
Το σύνολο της παγκόσμιας χωρητικότητας σε πλοία τύπου Ο.Β.Ο. το 1974 υπολογίζονταν σε 25 εκατομμύρια κόρους ο.χ., περίπου δηλαδή το 7% της παγκόσμιας χωρητικότητας όλων των πλοίων.
Κατηγορία:Φορτηγά πλοία Κατηγορία:Δεξαμενόπλοια
Μύθος της μίας ψήφου
thumb|right|260px|Ο Φρέντερικ Μούλενμπεργκ, ο πρώτος πρόεδρος της [[Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)|Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν ψήφισε στην καθοριστική ψηφοφορία του 1794, του 1776 ή οποιουδήποτε άλλου έτους, με αποτέλεσμα για μία ψήφο να αποτρέψει τα γερμανικά από το να γίνουν η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ.]]
Ο μύθος της μίας ψήφου αναφέρεται σε πλήθος παραλλαγών ενός αστικού μύθου σύμφωνα με τον οποίο κάποια γλώσσα δεν έγινε επίσημη γλώσσα ενός κράτους ή διεθνής γλώσσα εξαιτίας της έλλειψης μίας και μοναδικής καθοριστικής ψήφου σε κάποια υποτιθέμενη ψηφοφορία. Ο μύθος εμφανίζεται σε διάφορες περιοχές του κόσμου, όπως τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, αλλά και την Ελλάδα, μέσα από διαφορετικές εκδοχές με εναλλαγή της πρωταγωνίστριας γλώσσας σε γερμανικά, ολλανδικά, ελληνικά, ισπανικά, γαλλικά ή εβραϊκά.
Εκδοχή Μούλενμπεργκ
Ο μύθος είναι γνωστός στις ΗΠΑ και τη Γερμανία με την εκδοχή ότι ο Φρέντερικ Μούλενμπεργκ, ο πρώτος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ απέτρεψε την γερμανική γλώσσα από το να γίνει η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ.
Βάση της εκδοχής
Ο κόκκος της αλήθειας πίσω από αυτήν την εκδοχή βρίσκεται σε μια ψηφοφορία της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ του 1794, όπου μια ομάδα Γερμανών μεταναστών ζήτησε τη μετάφραση ορισμένων νόμων στα γερμανικά. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε με 42 ψήφους υπέρ και 41 κατά και για τον Μούλενμπεργκ, ο ίδιος γερμανικής καταγωγής και Πρόεδρος της Βουλής, ειπώθηκε ότι ανέφερε πως «όσο πιο γρήγορα οι Γερμανοί μετανάστες γίνουν Αμερικανοί, τόσο το καλύτερο». Παρόλα αυτά δεν είναι εφικτό να διαπιστωθεί εάν ο Μούλενμπεργκ απήχε από τη συγκεκριμένη ψηφοφορία ή έριξε την καθοριστική ψήφο.
Οι ΗΠΑ δεν έχουν κάποια θεσμικά κατοχυρωμένη επίσημη γλώσσα, με τα αγγλικά να είναι η ντε φάκτο γλώσσα που χρησιμοποιείται καθημερινώς και ευρέως και επομένως να κερδίζει τη δεσπόζουσα θέση ως κυρίαρχη γλώσσα του κράτους. Ανά διαστήματα, συγκεκριμένες πολιτείες έχουν θεσπίσει δικούς τους νόμους για τις επίσημες γλώσσες τους.
Ιστορία της εκδοχής
Ο μύθος έχει μακρά ιστορία και οδήγησε στην έκδοση πλήθους αναλύσεων και άρθρων από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του 1950 οι οποίες επεξηγούσαν γιατί η ιστορία αυτή δεν είναι πραγματική. Η ιστορία άρχισε να καλείται Ο μύθος του Μούλενμπεργκ τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Παρ' όλα αυτά ο μύθος συνεχίζει και αντέχει.
Για παράδειγμα, το 1987, ένα γράμμα από έναν πρώην εκλεγμένο επίσημο από το Μιζούρι, που εκδόθηκε σε μια στήλη της Αν Λάντερς (Ask Ann Landers), εξηγούσε τη σημασία που έχει η ψήφος. Μέσα στο γράμμα εμπεριείχε μια λίστα από γεγονότα που καθορίστηκαν από μια ψήφο από τα τοπικά εκλογικά του έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που «το 1776, μια ψήφο έδωσε στην Αμερική την αγγλική παρά τη γερμανική γλώσσα». Στην πραγματικότητα, εκδοχές αυτού του λανθασμένα καταχωρημένου καταλόγου από γεγονότα, προηγούνται της αναφοράς στη στήλη της Λάντερς. Το συγκεκριμένο περιστατικό πυροδότησε σε έναν καινούργιο κύκλο από ειδήσεις, οι οποίες ξανά υποδείκνυαν ότι αυτός είναι απλώς ένας μύθος. Ανενημέρωτη για αυτές τις ειδήσεις, η Αν Λάντερς επανέκδοσε τη συγκεκριμένη στήλη τον Νοέμβριο του 1996, οπότε και ένα κύμα από αντιδράσεις ανάγκασαν τη Λάντερς να ξεκαθαρίσει το θέμα σε μια από τις επόμενες στήλες. Σύμφωνα με ένα γράμμα, με το οποίο ο συγγραφέας του «ικέτευε τη Λάντερς να καταπολεμήσει αυτό το αποκύημα της φαντασίας οπουδήποτε το έβρισκε μπροστά της», ο μύθος κέρδισε έδαφος κατά τη δεκαετία του 1930 εξαιτίας του έργου Ναζιστών προπαγανδιστών.
Οι περισσότερες πηγές αποδίδουν ως πηγή του μύθου τον Φρανζ φον Λόερ (Franz von Löher). Ο Λόερ ήταν Γερμανός επισκέπτης στην Αμερική που εξέδωσε το βιβλίο Geschichte und Zustände der Deutschen in Amerika (Ιστορία και επιτεύγματα των Γερμανών στην Αμερική) το 1847. Ο Λόερ από ότι φαίνεται τοποθέτησε την καθοριστική ψηφοφορία μόνο στην Πενσυλβάνια, ώστε να γίνουν τα γερμανικά επίσημη γλώσσα της συγκεκριμένης πολιτείας και όχι γενικώς των ΗΠΑ. Η Φιλαδέλφεια ήταν η έδρα του Κογκρέσου των ΗΠΑ την εποχή εκείνη, ήταν όμως παράλληλα και η πρωτεύουσα της Πενσυλβάνιας. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο πολύπλοκα, ο Μούλενμπεργκ τέλεσε ως πρόεδρος της Βουλής της Πολιτείας της Πενσυλβάνιας, πρωτού τελέσει τον ίδιο ρόλο στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον Λόερ η ψηφοφορία ήταν ισόπαλη, με τον Μούλενμπεργκ να δίνει την καθοριστική ψήφο υπέρ της αγγλικής.
Ελληνική εκδοχή του μύθου
Στην Ελλάδα ο μύθος έγινε γνωστός με τη θέση της γερμανικής να παίρνει η αρχαία ελληνική γλώσσα. Σύμφωνα με αυτήν την εκδοχή, σε μια καθοριστική ψηφοφορία που τοποθετείται χρονικά αμέσως μετά την έγκριση της διακήρυξης της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλαδή γύρω στο 1776 σε συμφωνία με την εκδοχή Μούλενμπεργκ, οι νεοσύστατες Ηνωμένες Πολιτείες καλούνταν να αποφασίσουν την επίσημη γλώσσα του κράτους. Εξαιτίας της θύμησης της αποικιοκρατίας που προκαλούσαν τα αγγλικά για τους Αμερικανούς, υπήρξε η πρόταση να γίνει επίσημη γλώσσα η αρχαία ελληνική, μιας και θύμιζαν το μέρος που γεννήθηκε το πολίτευμα της δημοκρατίας.
Η εκδοχή αυτή φέρεται να αποδίδεται από κάποιες πηγές στον Ξενοφώντα Ζολώτα, σύμφωνα με τις οποίες δήλωσε γύρω στα μέσα του 20ου αιώνα:
"Ο Ουάσιγκτον, ο Τζέφερσον, ο Άνταμς και άλλοι όταν συνέτασσαν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών στα 1787 – που ισχύει με μερικές νέες παραγράφους, που ψηφίστηκαν για προσαρμογή στις νέες εξελίξεις, μέχρι σήμερα στον αρχικό κορμό του – είχαν προτείνει η γλώσσα του νέου κράτους να είναι η αρχαία ελληνική, προς τιμή της γλώσσας του Έθνους εκείνου, που πρώτο γέννησε και ελίκνισε τη Δημοκρατία και τη διέδωσε στον κόσμο. Για μία ψήφο μόνο προκρίθηκε και υιοθετήθηκε τελικά η αγγλική αντί της αρχαίας ελληνικής»."
Υπάρχει και μια δεύτερη εκδοχή με πρωταγωνίστρια την αρχαία ελληνική γλώσσα, όπου για μία ψήφο δεν ήταν ικανή να γίνει η επίσημη διεθνής γλώσσα της υφηλίου.
Άλλες εκδοχές
Ο μύθος έχει γίνει γνωστός και με άλλες εκδοχές όπως προαναφέρθηκε, εκτός των προηγούμενων δύο. Συγκεκριμένα, την καθοριστική ψηφοφορία υποτίθεται ότι έχουν χάσει και τα γαλλικά και τα εβραϊκά, τα πρώτα προτεινόμενα ως η γλώσσα του «ορθού λόγου», ενώ τα δεύτερα ως η γλώσσα που δήθεν επιλέχθηκε για τη συγγραφή της Παλαιάς Διαθήκης.
Ξενόγλωσση
Κατηγορία:Αστικοί μύθοι Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Γλώσσες των Ηνωμένων Πολιτειών
Ψάθι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Ψάθι ή Ψαθί μπορεί να αναφέρονται:
NGC 5258
NGC 5258 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας που βρίσκεται στον αστερισμό της Παρθένου. Ο γαλαξίας αλληλεπιδρά κυρίως με το σπειροειδή γαλαξία NGC 5257. Οι δύο γαλαξίες είναι καταχωρημένοι μαζί στον Άτλαντα Ιδιόμορφων Γαλαξιών υπό την κωδική ονομασία Arp 240. Οι δύο γαλαξίες διαστρεβλώνονται από την αλληλεπίδραση των πεδίων βαρύτητάς τους και συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας παλιρροϊκής γέφυρας, όπως μπορεί να δει κανείς στις εικόνες αυτών των γαλαξιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες 5258 Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) Κατηγορία:Γαλαξίες Arp
Ορθοστάτης
thumb|right|300px|ορθοστάτης σε ράφι βιβλιοθήκης thumb|right|320px Ορθοστάτης είναι ένα μεταλλικό συνήθως στήριγμα που τοποθετείται σε ράφια για να υποστηρίξει το βάρος των βιβλίων που πέφτει δεξιά ή αριστερά όταν υπάρχει κενό στο ράφι. Ονομάζεται επίσης και βιβλιοστάτης.
Καφετέρια
Ένα καφενείο ή καφετέρια ή καφέ είναι μια εγκατάσταση που εξυπηρετεί πρωτίστως ζεστό καφέ, που σχετίζονται με ροφήματα καφέ (π.χ., καφέ latte, cappuccino, espresso), τσάι και άλλα ζεστά ροφήματα. Μερικές καφετέριες προσφέρουν επίσης κρύα ποτά, παγωμένο καφέ και παγωμένο τσάι ενώ μπορεί να κάνουν και διανομή των προϊόντων τους. Πολλές καφετέριες προσφέρουν επίσης ελαφριά σνακ, muffins, ή γλυκά.
Στην ηπειρωτική Ευρώπη, οι καφετέριες εξυπηρετούν συχνά αλκοολούχα ποτά, ελαφρύ φαγητό. Μία καφετέρια μπορεί να προσφέρει μερικά από τα ίδια χαρακτηριστικά ενός μπαρ ή εστιατορίου.
Από πολιτιστική άποψη, οι καφετέριες χρησιμεύουν σε μεγάλο βαθμό ως κέντρα κοινωνικής αλληλεπίδρασης: η καφετέρια διοργανώνονται ομιλίες, προσφέρουν live μουσική και με άλλες μεθόδους. Κάποιες καφετέριες προσφέρουν και επιτραπέζια παιχνίδια και WIFI.
Χριστούγεννα
thumb|300px|Η Κατά σάρκα Γέννησις του Ιησού Χριστού σε έργο του Duccio di Buoninsegna. Τα Χριστούγεννα (από τη φράση Χριστού γέννα) είναι η ετήσια χριστιανική εορτή της γέννησης του Χριστού και κατ' επέκταση το σύνολο των εορτών από εκείνη την ημέρα, τις 25 Δεκεμβρίου, μέχρι τα Θεοφάνια ("Γιορτές των Χριστουγέννων"). Την ημέρα των Χριστουγέννων γιορτάζουν ο Χρήστος, η Χρυστάλλα, η Χριστίνα και η Χρυσούλα.
Το χρονικό διάστημα που περικλείει τις γιορτές των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Θεοφανείων, ονομάζεται στη λαογραφία και Δωδεκαήμερο.
Ιστορία του εορτασμού των Χριστουγέννων
thumb|left|250px|Η Γέννηση του Ιησού σε πίνακα του [[Δομήνικος Θεοτοκόπουλος|Δομήνικου Θεοτοκόπουλου]]
Η παράδοση θεωρεί ότι η αρχαιότερη ομιλία για τη γιορτή των Χριστουγέννων εκφωνήθηκε από τον Μέγα Βασίλειο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας το έτος 376 μ.Χ. Άλλες Ιστορικές πηγές επισημαίνουν πως ο εορτασμός των Χριστουγέννων άρχισε να τηρείται στη Ρώμη γύρω στο 335 * Β. Στεφανίδης: «Η εκκλησιαστική εορτή των Χριστουγέννων της 25ης Δεκεμβρίου εισήχθη περί το 335 εν Ρώμη. Εις την εισαγωγήν τής εορτής πιθανώς συνετέλεσεν η κατά την αυτήν ημέραν μεγάλη εθνική εορτή του ηλίου (dies solis invictis). Εκ της Ρώμης η εορτή των Χριστουγέννων μετεδόθη εις την επίλοιπον Δύσιν και εις την Ανατολήν». (Β. Στεφανίδη, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. Παπαδημητρίου, 1959, σελ. 313)
Επί Πάπα Ιουλίου Α' (337-352) τα Χριστούγεννα σταμάτησαν να γιορτάζονται μαζί με τα Θεοφάνεια και θεσπίσθηκε ως επέτειος η 25 Δεκεμβρίου κατόπιν έρευνας των αρχείων της Ρώμης, όπως πιστεύεται, επί της απογραφής που έγινε επί αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου, σε συνδυασμό με υπολογισμό ρήσης του Ευαγγελίου (το οποίο και συνέτεινε) του Προδρόμου λεχθείσα περί τον Χριστόν:"Εκείνος δει αυξάνειν, εμέ δε ελατούσθαι" (Ιωάνν. γ'30). Με βάση αυτή την υποθετική πηγή, η Γέννηση του Χριστού ορίσθηκε κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο όπου και αρχίζει η αύξηση των ημερών. Στον καθορισμό της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας εορτασμού συντέλεσαν προφανώς η μεγάλη εθνική εορτή του "ανίκητου" θεού Ήλιου (Dies Natalis Solis Invicti) και ο εορτασμός των γενεθλίων του Μίθρα που ήταν διαδεδομένα σε όλη την επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με την έννοια ότι η επιλογή αυτής της ημέρας ως ημέρας γέννησης του Χριστού είχε να κάνει με την προσπάθεια αντικατάστασης των παγανιστικών (μη χριστιανικών) γιορτών που τηρούνταν εκείνον τον καιρό, όπως τα Σατουρνάλια και τα Μπρουμάλια
Συνεπώς, όταν ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, προσπάθησε να απορροφήσει και να δώσει νέα διάσταση και νέα σημασία σε πανάρχαια λατρευτικά έθιμα και λατρευτικές συνήθειες αιώνων. Πάντως, παρά τις απαγορεύσεις της εκκλησίας για πολλές από τις εκδηλώσεις που τελούνταν στην αντίστοιχη του Δωδεκαημέρου περίοδο ή τις νομοθεσίες, αυτές διατηρήθηκαν κυρίως στην ύπαιθρο καθ' όλη την διάρκεια των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων, μέχρι τον 5ο μ.Χ. αιώνα. Σε μεταγενέστερη εποχή πολλά από τα έθιμα τους (ανταλλαγή δώρων, γλέντια, χαρτοπαίγνια κ.ο.κ.) μεταβιβάστηκαν στον εορτασμό τής Πρωτοχρονιάς.
Στη Ρώμη το Ημερολόγιο του Φιλόκαλου (354 μ.Χ.) περιλαμβάνει στην ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, απέναντι από την παγανιστική Natalis invicti, δηλ. "γέννηση του ανίκητου (ήλιου)", την φράση "VIII  kal.   Ian.   natus Christus in Betleem Iudeae." ("όγδοες καλένδες Ιανουαρίου   Ο Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας.")
Με τον χρόνο επεκράτησε σε όλο τον χριστιανικό κόσμο εκτός της Αρμενικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που συνεχίζει τον συνεορτασμό με τα Θεοφάνεια.
Το 529 ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός απαγόρευσε την εργασία και τα δημόσια έργα κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και τα ανακήρυξε δημόσια αργία. Ως το 1100, καθώς είχε επεκταθεί η δράση των ιεραποστολών στις παγανιστικές ευρωπαϊκές φυλές, όλα τα έθνη της Ευρώπης γιόρταζαν τα Χριστούγεννα. Εντούτοις, αργότερα, εξαιτίας της Μεταρρύθμισης απαγορεύτηκε ή περιορίστηκε κατά περιόδους η τήρησή του εορτασμού τους σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική, καθώς θεωρούνταν ότι περιλάμβανε σε μεγάλο βαθμό ειδωλολατρικά στοιχεία.
Η σύγχρονη Χριστουγεννιάτικη κουλτούρα διαμορφώθηκε ως επί το πλείστον τον 19ο αιώνα στη Δυτική Ευρώπη και Αμερική. Οι επικριτές των σύγχρονων Χριστουγέννων κάνουν λόγο για χαρακτηριστικά εμπορευματοποίησης και υλισμού που δεν πρεσβεύουν τις αρχές του Χριστιανισμού.
Εορτολόγιο
Της εορτής των Χριστουγέννων προηγείται νηστεία «τεσσαράκοντα ημερών» που αρχίζει από την εορτή του αποστόλου Φιλίππου (14 Νοεμβρίου). Η Υμνολογία της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας περιλαμβάνει λαμπρούς ύμνους για τη μεγάλη αυτή εορτή των διασημότερων υμνογράφων της Εκκλησίας όπως του Ρωμανού του Μελωδού, Ιωάννου του Δαμασκηνού, Κοσμά επισκόπου Μαϊουμά κ.ά.
Η ημέρα της εορτής του αποστόλου Φιλίππου, στις 14 Νοεμβρίου, στο λαϊκό καλεντάρι χαρακτηρίζεται ως Μικρή Αποκριά, γιατί από την επομένη αρχίζει η νηστεία των σαράντα ημερών για τα Χριστούγεννα, η οποία και λέγεται Μικρή Σαρακοστή. Αυτή η ημερομηνία σε πολλές χώρες της Ευρώπης και Αμερικής θεωρείται ως έναρξη των εορτών των Χριστουγέννων. Το χρονικό διάστημα που περικλείει τις γιορτές των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Θεοφανείων, ονομάζεται Δωδεκαήμερο.
Στη Δύση η εορτή των Χριστουγέννων εορτάζεται λαμπρότερα από εκείνη της Ανάστασης, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στην Ανατολή.
Ανήμερα των Χριστουγέννων σύμφωνα με το ελληνικό/ορθόδοξο εορτολόγιο, γιορτάζουν αρκετά ελληνικά ονόματα: ο Χρήστος η Χριστίνα, ο Εμμανουήλ και η Εμμανουέλα.
Βιβλική αφήγηση της γέννησης του Χριστού
Εκ των τεσσάρων Ευαγγελιστών μόνο ο Λουκάς και ο Ματθαίος αρχίζουν τις αφηγήσεις τους από τη Γέννηση του Ιησού. Οι δύο αυτές περιγραφές φέρονται να συμπληρώνουν η μία την άλλη. Ενώ πληρέστερη φέρεται του Λουκά. Από τον συνδυασμό των παραπάνω και άλλων πηγών, το ιστορικό έχει ως εξής:
Επί Ρωμαίου Αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου και Ηγεμόνα Κυρήνιου της Συρίας, διατάχθηκε απογραφή πληθυσμού σε όλη την Αυτοκρατορία (Λουκάς Β’ 1-3). Άγγελος Κυρίου επισκέφθηκε τον Ιωσήφ και τον ενημέρωσε για την Θεία Γέννηση του Θεανθρώπου εκ της Παρθένου Μαρίας (Ματθαίος Α’ 20). Τότε ο Ιωσήφ παρέλαβε την Μαρία και από την Ναζαρέτ ήλθαν στη Βηθλεέμ (της Ιουδαίας), που Βασιλεύς της περιοχής ήταν ο Ηρώδης ο Μέγας, όπου και γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός (Ματθ. Β’ 1, - Λουκ. Β’ 4-7). Άγγελος Κυρίου εμφανίζεται σε ποιμένες αγγέλλοντας το χαρμόσυνο γεγονός ενώ πλήθος αγγέλων ψάλλουν «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία» (Λουκ. Β’ 8-14). Ενώ συμβαίνουν αυτά, άστρο φωτεινό (έχει προταθεί ως εξήγηση ο Κομήτης του Χάλεϋ) εξ Ανατολής οδηγεί τρεις Μάγους προς τα Ιεροσόλυμα, που, μετά τη συνάντηση με τον Βασιλέα Ηρώδη, συνεχίζουν και φθάνουν στη Βηθλεέμ όπου μαζί με τους βοσκούς προσκυνούν τον Θεάνθρωπο προσφέροντας Χρυσόν, Λίβανο και Σμύρνα (Ματθ. Β’ 2-12). Οι χριστιανοί θεωρούν ότι η γέννηση του Χριστού εκπληρώνει τις προφητείες των Εβραϊκών Γραφών και ότι ως Μεσσίας ήλθε για να λυτρώσει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους. "Ο Θεός έγινε άνθρωπος, ώστε ο άνθρωπος να γίνει θεός".
thumb|right|300px|Η Γέννηση του Χριστού, τοιχογραφία από το ναό της Περιβλέπτου στο Μυστρά
Υμνογραφία Χριστουγέννων
Η Βυζαντινή υμνογραφία των εορτών των Χριστουγέννων χαρακτηρίζεται όχι μόνο πλούσια και πανηγυρική, αλλά έχει και μεγάλη ποιητική αξία. Οι καταβασίες, τα μεγαλυνάρια, τα στιχηρά ιδιόμελα, τα κοντάκια των ύμνων, οι κανόνες εκφράζουν αισθήματα δέους και θάμβους, κατάνυξης και ευλάβειας. Οι μεγάλοι υμνογράφοι στους ύμνους τους συμπυκνώνουν σε απαράμιλλους στίχους όλη τη θεολογία της Εκκλησίας.
Απολυτίκιο Χριστουγέννων
Ο Μέγιστος των Υμνογράφων Ρωμανός ο Μελωδός συνθέτει στιχηρά προεόρτια και τρία κοντάκια για τα Χριστούγεννα μεταξύ των οποίων το πλέον γνωστό:
Στιχηρά ιδιόμελα για την Γέννηση έχουν γράψει επίσης ο Μοναχός Κυπριανός (σύγχρονος του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού) που φέρεται και ως ο δημιουργός των σύντομων στιχηρών (όπως «Οίκος του Εφραθά, η πόλις η Αγία, των προφητών η δόξα, ευτρέπισον τον οίκον, εν ω το θείον τίκτεται»), ο Ανατόλιος Στουδίτης (ίδιας εποχής) στον οποίο αποδίδονται τα απόστιχα της κυριώνυμης ημέρας και το μεθεόρτιο δοξαστικό: «Αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού ...», ο Ανδρέας ο Πηρός ή Τυφλός  (8ος αι.): «Χριστού τα γενέθλια πιστώς προεορτάσωμεν...», ο Βυζάντιος ή Βύζας : «Φάτνη δε υπεδέχου τον τω λόγω λύσαντα της αλόγου πράξεως ημάς τους γηγενείς ...» κ.ά.
Από τους υμνογράφους της εορτής γνωστοί είναι οι Ιωάννης ο Μοναχός, ο γνωστός Κοσμάς ο Μαϊουμά ο μελωδός: «Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστόν εξ Ουρανού απαντήσατε ...», ο Ανδρέας Κρήτης, η Κασσία, ποιήτρια του δοξαστικού ιδιόμελου του Εσπερινού «Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης ...» κ.ά.
Θεολογία των Χριστουγέννων
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζεται τα Χριστούγεννα η  Ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός. Η όλη Θεότητα ενώθηκε στο Πρόσωπο του Υιού με την όλη ανθρωπότητα. Κάθε ιδίωμα και κάθε ενέργεια της ανθρώπινης φύσεως προσλαμβάνεται από τον Ενανθρωπήσαντα Λόγο του Θεού Πατρός και κατ’ αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία κηρύσσει ότι η Σάρκωση του Θεού Λόγου είναι γεγονός “υπέρ φύσιν”. Και τούτο σημαίνει ότι είναι “μέγα το της ευσεβείας μυστήριον, θεός εφανερώθη εν σαρκί” (Α΄ Τιμ. 3, 16).Και αυτό συνέβη, μας λέγει ο Μ. Αθανάσιος, για να δύναται πλέον ο άνθρωπος να γίνεται Θεός κατά χάριν. “Ο σαρκωθείς Λόγος, Θεός ών τέλειος, άνθρωπος τέλειος γίνεται, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν” (PG 25, 162).
Με την κοινωνία αυτή ο άνθρωπος καταξιώνεται ως ύπαρξη. Υπάρχει και λυτρώνεται, όταν είναι ενωμένος με τον Θεάνθρωπο Κύριο και όταν συγκαταλέγεται στην κοινωνία αγάπης, που είναι η Εκκλησία Του, ως ζωντανό μέλος της. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος το έχει τονίσει: “Το γάρ απρόσληπτον και αθεράπευτον, ό δέ ήνωται τώ Θεώ τούτο και σώζεται” (PG 37, 181).Αυτός ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός “σάρξ εγένετο καί εσκήνωσεν εν ημίν” (Ιωάν. 1, 14). Ο απρόσιτος Θεός γίνεται προσιτός, ο άπειρος σμικρύνεται και γίνεται χωρητός, ο αόρατος αποκαλύπτεται και γίνεται ορατός. Ο “αναφής”, αυτός που δεν εγγίζεται, ταπεινούται και δέχεται να ψηλαφηθεί. Ερχεται απλά και ταπεινά και αναστρέφεται με το πλάσμα Του, τον άνθρωπο, που αλλοτριώθηκε μέσα στον χώρο της αμαρτίας, για να τον σώσει από την αμαρτία και την αιώνια κόλαση. Η μεγάλη αυτή αλήθεια φανερώνει την άπειρη και βαθειά αγάπη του Θεού Λόγου προς τον άνθρωπο.
Ιστορική έρευνα της ημερομηνίας γέννησης του Ιησού Χριστού
Η ακριβής χρονολόγηση της ζωής του Ιησού είναι αδύνατη αφού οι υπάρχουσες μαρτυρίες που προέρχονται από την Καινή Διαθήκη χαρακτηρίζονται από χρονολογική ασάφεια και επίσης το αφετηριακό 1 μ.Χ. δεν εναρμονίζεται επακριβώς με τα γενικότερα ιστορικά δεδομένα των χρόνων εκείνων.
Το ημερολόγιο
Η γέννηση του Ιησού τοποθετείται γύρω στο 7 ή 6 π.Χ. ή μεταξύ του 4 ως 1 π.Χ. Αυτό συμβαίνει καθώς το σημερινό ημερολόγιο, στηρίζεται βασικά στους υπολογισμούς του μοναχού και αστρονόμου Διονυσίου του Μικρού, που κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. καθόρισε με τα δεδομένα που είχε τότε, το έτος 754 από κτίσεως Ρώμης ως το χρόνο της γέννησης του Ιησού, αντί του έτους 747 όπως θα έπρεπε με τα σημερινά δεδομένα. Αυτό σημαίνει πως, αν σήμερα ήταν δυνατό να γίνει επανακαθορισμός του παγκόσμιου ημερολογίου, η αρχή του χριστιανικού ημερολογίου θα βρισκόταν επτά περίπου χρόνια νωρίτερα. Τη στιγμή αυτή, συμβαίνει το παράδοξο να θεωρούμε ότι εξαιτίας των λανθασμένων υπολογισμών, η γέννηση του Ιησού να τοποθετείται σε χρόνια προ Χριστού πρέπει να γεννήθηκε στις 30 Μαΐου και όχι στις 25 Δεκεμβρίου.
Οι πληροφορίες των Ευαγγελίων
Πέρα από αυτό, τα λίγα στοιχεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη κατά προσέγγιση χρονολόγηση της γέννησης του Ιησού, προέρχονται κυρίως από το Ευαγγέλιο του Λουκά και του Ματθαίου και αφορούν:
thumb|right|300px|"Η προσκύνηση των μάγων". Πίνακας του Don Lorenzo Monaco
Οι Μάγοι και ο θάνατος του Ηρώδη
Το πιο γνωστό σημείο στην προσπάθεια προσέγγισης χρονολογικά της γέννησης του Ιησού, είναι ο θάνατος του Ηρώδη του Μεγάλου. Μπορεί να ειπωθεί με σχετική ακρίβεια ότι ο Ηρώδης πέθανε κατά το έτος 750 "από κτίσεως Ρώμης" (4 π.Χ.) ή λίγο πριν και στη συνέχεια κηρύχθηκε πένθος μιας εβδομάδας. Εφ' όσον ο Ιησούς, γεννήθηκε "εν ημέραις Ηρωδου του βασιλέως", πρέπει να γεννήθηκε σίγουρα πριν από το 750 "από κτίσεως Ρώμης" (4 π.Χ.) κατά το οποίο πέθανε ο Ηρώδης.
Αλλά το πρόβλημα είναι, πόσο πριν.
Λαμβάνοντες υπ' όψη τη διαταγή του Ηρώδη να φονευθούν τα νήπια στη Βηθλεέμ "από διετούς και κατωτέρω", υπολογίζεται ότι ο Ιησούς μπορεί να γεννήθηκε έως και δύο χρόνια πριν από τον θάνατο του Ηρώδη. Δηλαδή οι υπολογισμοί φτάνουν στο 6 π.Χ. υποθέτοντας ότι ο Ηρώδης θα επιμήκυνε τον σχετικό χρόνο για να είναι βέβαιος ότι μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα θα είχε οπωσδήποτε γεννηθεί ο μελλοντικός βασιλιάς των Ιουδαίων. Εξάλλου κατά την ευαγγελική ρήση, αφού ο Ηρώδης κάλεσε τους Μάγους, τους έστειλε στη Βηθλεέμ, όπου συνάντησαν πλέον τον Ιησού ως "παιδίον" και όχι ως βρέφος. Συνεπώς, οι σχετικοί αυτοί υπολογισμοί οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Ιησούς μάλλον θα γεννήθηκε σε χρονικό διάστημα δύο τουλάχιστο χρόνια πριν το θάνατο του Ηρώδη, δηλαδή περίπου το έτος 747 ή 748 "από κτίσεως Ρώμης" (7 ή 6 π.Χ.).
Το άστρο της Βηθλεέμ
Το άστρο της Βηθλεέμ, αν τελικά αφορούσε κάποιο αστρονομικό φαινόμενο, οδηγεί και πάλι στο έτος 747 από κτίσεως Ρώμης ή 7 π.Χ., αφού κατά τον Κέπλερ και άλλους αστρονόμους υπήρξε πράγματι τότε ένα παρόμοιο ουράνιο φαινόμενο που προκαλείται κατά τη συνάντηση των τριών πλανητών, του Κρόνου, του Δία και της Αφροδίτης. Στο φαινόμενο αυτό, μετά παρέλευση δύο ή τριών μηνών, ο Δίας δύει ή εξέρχεται από την τροχιά. Τότε παρατηρείται και πάλι το ίδιο έντονο φωτεινό φαινόμενο που παρουσιάζεται στην αρχή, σαν να εμφανίζεται εκ νέου.
Η απογραφή Κυρηνίου και οι δυσκολίες χρονολόγησης
Μετά την αποκάλυψη που είχε ο Ιωσήφ για τα συμβαίνοντα στην Μαρία, πέρασαν οι υπόλοιποι μήνες της αναμονής μέχρι το χρόνο του τοκετού. Τότε, "εγένετο εν ταις ημέραις εκείναις και εξήλθεν δόγμα παρά Καίσαρος Αυγούστου απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην" (Λουκ. 2,1). Από την ιστορία γνωρίζουμε, ότι ο αυτοκράτορας Αύγουστος είχε διατάξει και άλλοτε τέτοιες γενικής φύσεως απογραφές. Κατά συνέπεια, η αναφορά του Λουκά σε μια παρόμοια απογραφή δεν πρέπει να δημιουργεί προβλήματα. Η αναφορά, όμως, στη συγκεκριμένη αυτή απογραφή του Κυρηνίου, δημιουργεί δυσκολίες από πλευράς χρονολόγησης των γεγονότων της Καινής Διαθήκης, καθώς την εποχή στην οποία αναφέρεται η απογραφή του Ιωσήφ και της Μαρίας, στην ηγεμονία της Συρίας βρισκόταν ο Σέντιος Σατουρνίνος και όχι ο Κυρήνιος.
Μέσα από μελέτη των πηγών, προκύπτει ότι η πρώτη ηγεμονία του Κυρηνίου, αν υπήρξε, τοποθετείται μεταξύ των ετών 12-8 π.Χ. Η πρώτη λύση που δόθηκε στο πρόβλημα της χρονολόγησης ήταν να υποτεθεί πως ο Κυρήνιος εκτέλεσε την απογραφή προς το τέλος της θητείας του (8 π.Χ.), όπως διέταξε ο Αύγουστος Οκταβιανός. Η απογραφή αυτή επειδή ήταν η "πρώτη" που γινόταν στους Ιουδαίους διήρκεσε πολύ χρόνο και την έφερε εις πέρας, σύμφωνα και με τον Τερτυλλιανό, ο διάδοχος του στην ηγεμονία της Συρίας, ο Σέντιος Σατουρνίνος. Έτσι, οι μεν Ρωμαίοι ανέφεραν στα ρωμαϊκά έγγραφα το όνομα εκείνου που ολοκλήρωσε την απογραφή, του Σέντιου Σατουρνίνου, οι δε Ιουδαίοι, από τους οποίους άντλησε την πληροφορία ο Ευαγγελιστής Λουκάς, κράτησαν στη μνήμη τους το όνομα αυτού που την άρχισε και ο οποίος αργότερα, το 6-7 μ.Χ., διενήργησε και την άλλη απογραφή. Συνεπώς, αφού ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει "απογραφή πρώτη εγένετο", εννοείται ότι γνώριζε τη δεύτερη απογραφή του 6-7 μ.Χ. και χρησιμοποίησε το επίθετο "πρώτη" σε αντιδιαστολή προς τη δεύτερη απογραφή. Η απογραφή, επομένως, που αναφέρει ο Λουκάς πρέπει να αποφασίσθηκε την περίοδο 12 π.Χ. έως 8 π.Χ. και να συνδέθηκε με το όνομα του Κυρήνιου αντί του Σατουρνίνου.
Η δεύτερη λύση, που προτείνεται, είναι εκείνη η οποία δέχεται μεν επί Κυρηνίου την αρχή της απογραφής περί το 9 π.Χ., η πρακτική ολοκλήρωση  της  όμως,  ιδιαίτερα  στις περιοχές της  Συρίας, Παλαιστίνης κ.λπ., πραγματοποιήθηκε από το διάδοχο του, Σατουρνίνο, έξαρχο της Συρίας από το 8-6 π.Χ. Αλλά η απογραφή συνέχιζε να ονομάζεται "απογραφή Κυρηνίου" εξαιτίας σχετικού διατάγματος, και προς την οποία είναι σύμφωνο το σχετικό κείμενο του Λουκά.
Ως τρίτη λύση έχει προταθεί η συνύπαρξη δύο έξαρχων σε κάποια περιοχή, σύμφωνα με πρακτική της εποχής εκείνης, ιδιαίτερα κατά την περίοδο διαδοχής, για ενημέρωση και ομαλή μεταβίβαση της εξουσίας. Μπορεί έτσι να υποτεθεί ότι κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ των ετών 8-6 π.Χ., κατά τό σύστημα της συνδιοίκησης υπάρχουν στην εξαρχία της Συρίας δύο αξιωματούχοι, ο Κυρήνιος και ο Σατουρνίνος, εκδοχή που προσφέρει μία ακόμη λύση στο πρόβλημα της απογραφής.
Η σφαγή των νηπίων
Το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης του Χριστού, κατά τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, κλείνει με το θλιβερό συμβάν της σφαγής των νηπίων "υπό του Ηρώδου αναιρεθέντα", τα οποία σύμφωνα με το το εορτολογικό Συναξάρι της Ορθόδοξης Εκκλησίας ανέρχονται σε 14.000 αν και στα ιερά κείμενα δεν υπάρχει καμιά αναφορά αριθμητικής φύσης. Από πλευράς καθαρά ιστορικής ακρίβειας, τα γεωγραφικά και πληθυσμιακά δεδομένα της εποχής εκείνης οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στη Βηθλεέμ και τα περίχωρα της θα ζούσαν τότε περίπου 1.000 κάτοικοι κι επομένως τα άρρενα νήπια "διετούς και κατωτέρω" δεν θα ξεπερνούσαν τα 30 με 40, ίσως και λιγότερα. Επειδή δε μια τέτοια σφαγή αριθμητικά θ΄ αποτελούσε μια τεράστια γενοκτονία, γεγονός που δεν το αναφέρει κανένας ιστορικός ούτε ο Ιώσηπος, λογικό είναι πολλοί ερευνητές να θεωρούν τον αριθμό των νηπίων που αναφέρει ο Συναξαριστής ως αναξιόπιστο, φανταστικό και εμβόλιμο κατά του Ηρώδη. Η αναφορά ωστόσο, από τον ευαγγελιστή Ματθαίο στο γεγονός της σφαγής, γίνεται για να τονισθεί η εκπλήρωση της προφητείας του Ιερεμία "Τότε ἐπληρώθη τὸ ῥηθὲν διὰ ᾽Ιερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος, Φωνὴ ἐν ῾Ραμᾶ ἠκούσθη, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· ῾Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελεν παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν." Ο υπολογισμός εξάλλου των σφαγιασθέντων νηπίων σε μερικές δεκάδες, εξηγεί την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στους ιστορικούς της εποχής, δικαιολογεί όμως τον "κλαυθμό και οδυρμό" της μικρής κοινωνίας της περιοχής.
Λαογραφία
Σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο τα Χριστούγεννα αναγνωρίζονται ως εθνικές αργίες. Στις 28 Ιουνίου του 1870 η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής αναγνώρισε τα Χριστούγεννα ως ομοσπονδιακή αργία. Η ημέρα των Χριστουγέννων είναι η μόνη κοινή επίσημη αργία σε όλους τους λιμένες του κόσμου.
Στις κυρίως Χριστιανικές χώρες, τα Χριστούγεννα είναι η σημαντικότερη οικονομικά περίοδος διακοπών του έτους και επίσης γιορτάζονται σαν κοσμικές διακοπές σε πολλές χώρες με μικρούς Χριστιανικούς πληθυσμούς. Χαρακτηρίζονται κατά ένα μεγάλο μέρος με την ανταλλαγή δώρων μέσα στις οικογένειες και από τα δώρα που φέρνει ο Άγιος Βασίλης (για τους ορθόδοξους) ή Santa Claus (για το Δυτικό κόσμο), ένας μεγάλος εύθυμος άντρας με μια άσπρη γενειάδα. Οι τοπικές και περιφερειακές παραδόσεις των Χριστουγέννων είναι ακόμα πιο πλούσιες και ποικίλες παρά τη μεγάλη επιρροή των Αμερικάνικων ή Βρετανικών Χριστουγεννιάτικων μοτίβων που διαδίδονται μέσω της λογοτεχνίας, της τηλεόρασης και άλλων μέσων.
Έθιμα - Λαογραφία
thumb|right|250px|Φάτνη (Δήμου Αργυρούπολης 2006) Γενικά τα έθιμα στις "εορτές των Χριστουγέννων" προέρχονται από ένα συνδυασμό θρησκευτικών (χριστιανικών και πρότερων), και λαϊκών παραδόσεων που εορτάζονται κυρίως από τους χριστιανούς της Ευρώπης και Αμερικής αλλά και από άλλους λαούς μη χριστιανικούς (Κινέζοι, Ιάπωνες κλπ). Στην Ελλάδα συνδυάζονται διεθνή έθιμα όπως ο Άϊ Βασίλης και η υποδοχή του νέου έτους με ελληνικά έθιμα όπως το πρωτοχρονιάτικο ρόδι και ιστορίες με καλικάντζαρους. Κάθε χώρα έχει τα ιδιαίτερα Χριστουγεννιάτικα έθιμά της.
Ανταλλαγή δώρων
Σημαντικότατο έθιμο στις γιορτές των Χριστουγέννων είναι η ανταλλαγή δώρων. Ιδιαίτερα για τα παιδιά, η εποχή των Χριστουγέννων είναι αυτή κατά την οποία λαμβάνουν σημαντικό αριθμό δώρων από τους γονείς και συγγενείς τους, αλλά και σε πολλές χώρες από τον Άϊ Βασίλη, ο οποίος κατά τη διεθνή παράδοση φέρνει τα δώρα κατεβαίνοντας από την καμινάδα του σπιτιού και τα τοποθετεί μέσα στις κάλτσες που είναι κρεμασμένες μπροστά από το τζάκι (κάλτσες των δώρων). Στην Ελλάδα το έθιμο αυτό γιορτάζεται την Πρωτοχρονιά. thumb|right|250px|[[Χριστουγεννιάτικη κάρτα]]
Χριστουγεννιάτικα τραγούδια
Σημαντικά έθιμα στις εορτές των Χριστουγέννων θεωρούνται τα Κάλαντα Χριστουγέννων, τα κάλαντα Πρωτοχρονιάς και τα κάλαντα Φώτων που ψάλλουν συνήθως μικρά παιδιά. Επίσης πολύ δημοφιλή είναι και τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια (διεθνή και εθνικά).
Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση
Κύρια έθιμα στη διακόσμηση είναι ο στολισμός του δένδρου των Χριστουγέννων (διεθνές), η απεικόνιση Φάτνη της Γεννήσεως ή Φάτνη των αλόγων, το Αλεξανδριανό ή Αστέρι της Βηθλεέμ (διεθνές), το χριστουγεννιάτικο καράβι (ελληνική συνήθεια που έχει σχέση με την ενασχόληση των Ελλήνων με τη θάλασσα, αλλά και εκκλησιαστική αναφορά - η Εκκλησία συχνά συμβολίζεται με πλοίο), ο στολισμός τα φώτα των Χριστουγέννων (διεθνές) και το χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο. Στην Ελλάδα το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στολίστηκε στα βασιλικά ανάκτορα όταν ήταν βασιλιάς ο Όθωνας.
Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός με κλαδιά και καρπούς δέντρων από την τοπική χλωρίδα, έχει τις ρίζες του στους Βυζαντινούς χρόνους και στην αρχαία Ελλάδα. Στο Βυζάντιο συνήθιζαν να στολίζουν ένα δέντρο της αυλής του σπιτιού κρεμώντας δώρα στα κλαδιά για τους φτωχούς περαστικούς.Μετά την Άλωση το έθιμο μεταφέρθηκε στη βόρεια Ευρώπη, με στολισμό ελάτων και αργότερα ήρθε πάλι πίσω το 1830 από τους Βαυαρούς. thumb|right|250px|[[Χριστουγεννιάτικο καράβι (Δήμου Δάφνης 2006)]] thumb|right|250px|[[Χριστουγεννιάτικος φυσικός στολισμός]]
Φαγητά των Χριστουγέννων
Την περίοδο των Χριστουγέννων στην Ελλάδα προετοιμάζονται (και καταναλώνονται) ιδιαίτερα φαγητά και γλυκά. Παραδοσιακά στην Ελλάδα τα Χριστούγεννα εξέχουσα θέση στο γιορτινό τραπέζι έχει το χοιρινό. Η κατανάλωση του χοιρινού τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα είναι έθιμο το οποίο έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Μαζί με το χριστόψωμο, τα μελομακάρονα, τους κουραμπιέδες, κ.α. συμπληρώνουν το πατροπαράδοτο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
thumb|left|200px|Κουραμπιέδες thumb|left|200px|Μελομακάρονα
Τοπικά έθιμα σε περιοχές της Ελλάδας
Στο διήγημα του "Τα χριστουγεννιάτικα τσαρούχια" ο Γ. Αθάνας έχει δώσει παραστατικά τη χρησιμότητα του εθίμου του σφαξίματος του χοίρου στην οικιακή οικονομία της Ρούμελης και όχι μόνο:
"Στα μέρη μας, γράφει, σφάζουνε τα θρεφτά γουρούνια την παραμονή των Χριστουγέννων. [...] το πετσί τους γδέρνεται, αλατίζεται και απλώνεται στον ήλιο. Απ' αυτήν βγαίνουν τα γουρνοτσάρουχα της φαμελιάς. Το πάχος γίνεται γλίνα, οι χοντράδες γίνονται τσιγαρήθρες, κι έπειτα μένουν τα κόκκαλα για μαγειρευτά, τα εντόσθια για πηχτές και για ματιές, το κρέας για λουκάνικα και για παστουρμά. Μ' ένα καλό γουρούνι περνάει τον υπόλοιπο χειμώνα η φτωχοφαμελιά".
Στη Θεσσαλία, στη Ρούμελη, στο Μωριά αλλά και στη Νησιωτική Ελλάδα, κυρίως του Αιγαίου, χαρακτηριστικά της γιορτής των Χριστουγέννων ήταν το διαρκές άναμμα της φωτιάς (κρατάει όλο το Δωδεκαήμερο) που έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα κατά των καλικάντζαρων και των κακών πνευμάτων και το σφάξιμο και μαγείρεμα του γουρουνιού. Όσοι δεν είχαν γουρούνι σφάζανε γίδα ή πρόβατο. Στόλιζαν το σπίτι με κλαδιά κέδρων και αγριοκερασιάς. Δεν λούζονταν, γιατί το θεωρούσαν γρουσουζιά, κι έβαζαν ένα αγοράκι να κάνει ποδαρικό.
Η αναπαράσταση της φάτνης
Η γνωστή αναπαράσταση με τους μάγους να επισκέπτονται τον νεογέννητο Ιησού στη φάτνη μάλλον είναι πάντως ιστορικά ανακριβής, καθώς η Καινή Διαθήκη λέει ότι η επίσκεψή τους έγινε "εις την οικίαν" όπου βρισκόταν το "παιδίον" με τη Μαρία (Ματθ. 2:11). Αν το "παιδίον" σημαίνει παιδάκι ή αγοράκι τότε η λεπτομέρεια αυτή εξηγεί γιατί ο Ηρώδης διέταξε να θανατωθούν τα νήπια "από διετούς και κατωτέρω", και όχι απλώς τα βρέφη (Ματθ. 2:16). Κατ' άλλους, απλώς ο Ηρώδης έβαλε χρονικά όρια ασφαλείας για να επιτύχει με βεβαιότητα το σκοπό του. thumb|right|250px|Χριστουγεννιάτικοι νησιώτικοι χοροί (Πλατεία Κοτζιά Αθήνα 2006) Για τους Ευρωπαίους και τους Βορειοαμερικανούς, το γεγονός της γέννησης του Χριστού συνδέθηκε με χιόνια και έλατα, που βέβαια δεν υπάρχουν στην Παλαιστίνη.
Έθιμα στη Βηθλεέμ
Η Βηθλεέμ όσο και τα Ιεροσόλυμα είναι οι πόλεις όπου γιορτάζονται τρεις φορές τα Χριστούγεννα.
Σήμερα στη γενέτειρα του Χριστού κατοικούν περίπου 35.000 Μουσουλμάνοι και 15.000 Χριστιανοί.
Νηστεία Χριστουγέννων
Πριν τα Χριστούγεννα στην ορθόδοξη εκκλησία προηγείται νηστεία 40 ημερών, η Σαρακοστή των Χριστουγέννων ή Μικρή Σαρακοστή, η οποία είναι λιγότερο αυστηρή από αυτήν του Πάσχα. Η ημέρα της εορτής του Αποστόλου Φιλίππου, στις 14 Νοεμβρίου, τελευταία μέρα πριν τη Σαρακοστή, στο λαϊκό καλαντάρι χαρακτηρίζεται ως Μικρή Αποκριά. Αυτή η ημερομηνία σε πολλές χώρες της Ευρώπης και Αμερικής θεωρείται ως έναρξη των εορτών των Χριστουγέννων.
Οικονομική σημασία των Χριστουγέννων
Στο σύγχρονο κόσμο τα Χριστούγεννα έχουν ιδιαίτερη σημασία για την καταναλωτική αγορά. Όλα σχεδόν τα έθιμα με κυριότερο αυτό της ανταλλαγής δώρων δημιουργούν σημαντική διακίνηση προϊόντων. Σε κάποια καταστήματα δε όπως αυτά που πουλάνε παιχνίδια, ο όγκος πωλήσεων κατά τη διάρκεια των γιορτών των Χριστουγέννων λέγεται ότι αγγίζει το μισό των ετήσιων πωλήσεων. μικρογραφία Τα τελευταία χρόνια σε πολλές πόλεις της Ελλάδας οργανώνονται πολυχώροι με διάφορες Χριστουγεννιάτικες Δράσεις και εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους, οι οποίοι αποτελούν πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες και ενισχύουν δυναμικά την τοπική και όχι οικονομία όπως για παράδειγμα ο Μύλος των Ξωτικών στα Τρίκαλα.