cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέλε Πονς
Η Ελεονόρα “Λέλε” Πόνς Μαρόνσε, γνωστή ως Λέλε Πόνς είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, τραγουδίστρια, χορεύτρια, παρουσιάστρια και διαδικτυακή προσωπικότητα. Έγινε γνωστή με τη συμμετοχή της σε βίντεο της πλατφόρμας Vine, όπου μέχρι το τέλος του 2020 ήταν το πιο ακολουθούμενο άτομο της συγκεκριμένης πλατφόρμας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Από το 2016, η Λέλε Πόνς έχει πάνω από 16.000.000 συνδρομητές στο κανάλι της στο YouTube και πάνω από 41.000.000 ακολούθους στο Instagram, ενώ από την ίδια χρονιά ξεκίνησε να συγγράφει το δικό της μυθιστόρημα.
Παιδικά χρόνια
Η Λέλε Πονς γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1996 στο Καράκας της Βενεζουέλας. Στην ηλικία των πέντε ετών, μετακόμισε μαζί με τους γονείς της Λούις Πονς και Άννα Μαρόνσε στο Μαϊάμι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Αποφοίτησε από το Miami Country Day School το 2015 και την ίδια χρονιά μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Σε συνέντευξή της, η Λέλε είχε δηλώσει ότι πέρασε δύσκολα χρόνια στο γυμνάσιο, γιατί είχε μεγάλο πρόβλημα στο να βρει φίλους και επειδή έπεφτε συχνά θύμα σχολικού εκφοβισμού.
Καριέρα
Η Λέλε Πονς ξεκίνησε την σταδιοδρομία της στην πλατφόρμα βίντεο Vine, αρχικά με τη δημιουργία βίντεο διάρκειας έξι δευτερολέπτων. Μέχρι την αποχώρησή της από την πλατφόρμα Vine το 2016, η Λέλε ήταν η πρώτη “Viner” όπου είχε ξεπεράσει τις ένα δισεκατομμύριο προβολές και αυτομάτως έγινε η πιο ακολουθούμενη στα μέσα μαζικής δικτύωσης Viner όλων των εποχών. Μετά την αποχώρησή της από την Vine, η Λέλε συνέχισε να ανεβάζει χιουμοριστικά βίντεο στο κανάλι της στο YouTube και στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram. Έχει επικεντρωθεί στην παραγωγή βίντεο όπου το περιεχόμενό τους αφορά συνήθως εφήβους, γι’ αυτό το λόγο το κοινό όπου την παρακολουθεί είναι κυρίως έφηβοι. Επιπλέον, η Λέλε Πόνς είναι μία από τις λίγες γυναίκες YouTubers όπου επιβλέπει ολόκληρη τη διαδικασία παραγωγής των βίντεό της. Από το 2016, συνεργάζεται με την εταιρία παραγωγής βίντεο ψυχαγωγίας Shots Studios.
To 2015, η Λέλε Πονς κυκλοφόρησε την προσωπική της συλλογή κοσμημάτων με τίτλο UNO Magnetic, ενώ το 2016 ο εκδοτικός οίκος Simon & Schuster κυκλοφόρησε το μυθοστόρημα Surviving High School όπου συγγραφείς του αναφέρονται η Λέλε Πονς και η Μελίσα ντε λα Κρουζ. Την ίδια χρονιά, συνπρωταγωνίστησε μαζί με τους Γιούσεφ Ερακάτ και Τζάστιν Ντόμπις στην ρομαντική κομεντί του YouTube Red, We Love You. Επίσης, εμφανίστηκε στο πρώτο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς τρόμου του ΜΤV, Scream.
Μουσική σκηνή
Η Λέλε Πονς, έχει πρωταγωνιστήσει και σε μουσικά βίντεο όπως το Havanna της Καμίλα Καμπέγιο, το Downtown των Ανίτα και Τζι Μπάλβιν και το She’s Out Of Her Mind των Blink 182. Τον Μάϊο του 2018, κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι μαζί με τον Ματ Χάντερ με τίτλο Dicen και τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς το Celoso, με συνθέτη τον επίσης YouTuber Ρούντι Μανκούσο.
Χώρος της μόδας
Η Λέλε Πονς, έχει επίσης εργαστεί ως μοντέλο. Τον Φεβρουάριο του 2017, έγινε πρεσβευτής της μάρκας για το CoverGirl, ενώ τον ίδιο μήνα περπάτησε σε επίδειξη μόδας της Dolce & Gabbana στο Μιλάνο της Ιταλίας.
Τηλεόραση
Τον Μάϊο του 2018, ανακοινώθηκε ότι η Λέλε Πονς θα αναλάβει την παρουσίαση του μουσικού σόου της μεξικάνικης τηλεόρασης, La Voz… ''México. Η νέα σεζόν ξεκίνησε στις 14 Οκτωβρίου του 2018.''
Μουσικά Βίντεο
Κατηγορία:Αμερικανοί YouTubers Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βενεζουελάνοι τραγουδιστές Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί
Σταμάτιος Βακράτσας
Ο Σταμάτιος Βακράτσας (1869 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός, ιατρός και λόγιος.
Βιογραφικά στοιχεία
Στις εκλογές του 1912 εξελέγη βουλευτής Ευβοίας ενώ στις εκλογές του 1923 βουλευτής Σκοπέλου. Το 1929 εξελέγη, αντί του αποβιώσαντος Μιχαήλ Στεφανίδη, γερουσιαστής Ευβοίας για εννιαετή θητεία.
Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Ρεμπάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Σκοπέλου Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας
Κουντούζ (ποταμός)
Ο ποταμός Κουντούζ είναι παραπόταμος του Αμού Ντάρια στο βόρειο Αφγανιστάν. Πηγάζει από την οροσειρά Χίντου Κους, όπου είναι γνωστός ως ποταμός Σουρκάμπ.
Ρους
Ο Κουντούζ πηγάζει από παγετώνα στη βόρεια πλευρά της οροσειράς Κοχ-ι-Μπάμπα στην περιφέρεια Μπαμιάν, περίπου 20 χιλιόμετρα δυτικά από την ομώνυμη πόλη, όπου ο ποταμός ονομάζεται και αυτός Μπαμιάν. Ρέει ανατολικά σε μία κοιλάδα ανάμεσα στο δυτικό τμήμα της οροσειράς Χίντου Κους στα βόρεια και της οροσειράς Κοχ-ι-Μπάμπα στα νότια. Μετά από περίπου 50 χιλιόμετρα στρέφεται βόρεια, διασχίζοντας την οροσειρά Χίντου Κους. Αργότερα στρέφεται ανατολικά-βορειοανατολικά και εισέρχεται στην περιφέρεια Μπαγκλάν όπου ονομάζεται Σουρκάμπ.
Στη συνέχεια κινείται παράλληλα με τις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Χίντου Κους για πάνω από 80 χιλιόμετρα, και συμβάλλει με πολλούς παραποτάμους στη δεξιά του όχθη.
Στην πόλη Ντόσι συμβάλει με τον Ανταράμπ, έναν μεγάλο παραπόταμο ο οποίος ρέει από τα ανατολικά. Έπειτα ρέει βόρεια προς τον Αμού Ντάρια, διασχίζοντας τις περιφέρειες Μπαγκλάν και Κουντούζ.
Στην περιοχή Γιακάλαγιε Ζαντ, 30 χιλιόμετρα μετά την πόλη Κουντούζ, ο ποταμός συμβάλλει με τον μεγαλύτερο παραπόταμό του, τον Χαναμπάντ, λίγο πριν εκβάλει στον Αμού Ντάρια.
Λεκάνη
Η λεκάνη απορροής του ποταμού Κουντούζ καλύπτει σχεδόν ολόκληρη την περιφέρεια του Μπαγκλάν, το δυτικό τμήμα της περιφέρειας Μπαμιάν και τα δύο τρίτα των περιφερειών Ταχάρ και Κουντούζ. Η περιοχή υπολογιζέται σε 31.300 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Εκροή
Οι εκροές του ποταμού καταγράφηκαν στην περιοχή για 15 χρόνια (1950-1965) στο Πόλε Χόμρι, όπου ο ποταμός φτάνει την πεδιάδα του Αμού Ντάρια.
Στο Πόλε Χόμρι, η ετήσια μέση ροή ήταν 67.6 m³ ανά δευτερόλεπτο, από λεκάνη 17.250 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί του Αφγανιστάν
Γκιγέρμο Μορντίγιο
Από το 1976 μέχρι το 1981 τα κόμικς του Μορντίγιο χρησιμοποιήθηκαν από τον Σλοβένο καλλιτέχνη Μίκι Μούστερ για να δημιουργήσει μια σειρά 400 κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους, τα οποία στη συνέχεια παρουσιάστηκαν στις Κάννες και μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση σε πάνω από 30 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί δημιουργοί κόμικς
Σεβτσένκοβε
Το Σεβτσένκοβε (Шевче́нкове, ΔΦΑ: ) είναι ένα χωριό στο ραγιόν Ισμαηλίου της περιφέρειας Οδησσού της Ουκρανίας. Ανήκει στην κοινότητα Κιλία, μια από τις kοινότητα της Ουκρανίας. Βρίσκεται 63 χλμ. από το κέντρο της ραγιόν πόλης και 28 χλμ. από το σιδηροδρομικό σταθμό Τζινιλόρ. Η περιοχή έχει επίπεδη τοπογραφία. Ένα μεγάλο σύμπλεγμα υδάτινων μαζών στις λεκάνες του Δούναβη και της Βόρειας Μαύρης Θάλασσας είναι συγκεντρωμένο σε ακτίνα 30 km. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, 5.625 κάτοικοι ζούσαν στο χωριό, η επικράτεια είναι 6,37 km² (γεωργική γη — 98,68 km²) και και με τους δύο δείκτες είναι το μεγαλύτερο χωριό της ραγιόν.
Το χωριό ιδρύθηκε το 1790 ως sloboda Karamahmet της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το χωριό Σεβτσένκοβε μετονομάστηκε τον Μάιο του 1946 προς τιμή του ποιητή Ταράς Σεβτσένκο. Από τις 17 Ιουλίου 2020, ως μέρος της διοικητικής μεταρρύθμισης στην Ουκρανία, ο Σεβτσένκοβε έγινε μέρος της ραγιόν Ισμαηλίου μετά την κατάργηση της ραγιόν Κιλία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, η πλειοψηφία του πληθυσμού του Σεφτσένκοβε ήταν ουκρανόφωνος (96.85%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Ναός Αγίας Αικατερίνης (Θεσσαλονίκη)
Ο Ναός της Αγίας Αικατερίνης είναι μια ύστερη Βυζαντινή εκκλησία στη δυτική γωνία της Άνω Πόλης της Θεσσαλονίκης (περιοχή Τσινάρι). Η εκκλησία χρονολογείται από την Παλαιολόγεια περίοδο, αλλά η ακριβής χρονολογία και η αρχική αφιέρωση αγνοούνται. Από τον εσωτερικό διάκοσμο, που σώζεται σε σπαράγματα και χρονολογείται περίπου το 1315, έχει προταθεί ότι επρόκειτο για το καθολικό της Μονής Παντοκράτορα. Μετατράπηκε σε τζαμί από τον Γιακούπ Πασά στα χρόνια της βασιλείας του Οθωμανού σουλτάνου Βαγιαζίτ Β' (βασίλεψε 1481-1512) και πήρε το όνομά του, Γιακούπ Πασά Τζαμί (τουρκικά: Yakup Paşa Camii). Το 1988, εντάχθηκε μεταξύ των Παλαιοχριστιανικών και Βυζαντινών μνημείων της Θεσσαλονίκης στον κατάλογο της Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την UNESCO.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί
Υδρίδια
Στη χημεία, ένα υδρίδιο (Hydride) είναι το ανιόν του υδρογόνου, H−, ή ένα κράμα ή συνηθέστερα μια χημική ένωση στην οποία ένα ή περισσότερα κέντρα υδρογόνου έχουν πυρηνόφιλες, αναγωγικές ή βασικές ιδιότητες. Σε ενώσεις που θεωρούνται ως υδρίδια, το υδρογόνο συνδέεται με ένα πιο ηλεκτροθετικό στοιχείο ή ομάδα. Οι ενώσεις που περιέχουν υδρογόνο ενωμένο με μέταλλα ή μεταλλοειδή μπορεί επίσης να αναφέρονται ως υδρίδια, αν και σε αυτήν την περίπτωση τα κέντρα υδρογόνου μπορεί να έχουν πρωτικό χαρακτήρα. Σχεδόν όλα τα στοιχεία σχηματίζουν διμερείς ενώσεις του υδρογόνου (Binary compounds of hydrogen), με εξαίρεση τα: He, Ne, Ar, Kr, Pm, Os, Ir, Rn, Fr και Ra.
Δεσμοί
Οι δεσμοί μεταξύ υδρογόνου και άλλων στοιχείων ποικίλλουν στον βαθμό ομοιοπολικότητας. Κάποια υδρίδια, π.χ. υδρίδια του βορανίου, δεν συμβαδίζουν με τους κλασικούς κανόνες μέτρησης ηλεκτρονίων και ο δεσμός περιγράφεται με όρους πολυκεντρικών δεσμών (multi-centered bonds), ενώ τα ενδιάμεσα υδρίδια (interstitial hydrides) περιλαμβάνουν συχνά μεταλλικούς δεσμούς. Τα υδρίδια μπορεί να είναι διακριτά μόρια, ολιγομερή ή πολυμερή, ιοντικά στερεά (ionic solids), χημικά προσροφημένες (chemisorbed) μονοστοιβάδες και άλλες ουσίες. Αν και τα υδρίδια συνήθως αντιδρούν ως οξέα κατά Λιούις ή οξειδωτικά και αναγωγικά σώματα, κάποια μεταλλικά υδρίδια συμπεριφέρονται ως δότες ατόμων υδρογόνου και ως οξέα.
Ιόν υδριδίου
Ελεύθερα ανιόντα υδριδίου υπάρχουν μόνο κάτω από ακραίες συνθήκες και δεν εφαρμόζονται για ομογενή διαλύματα. Αντίθετα, πολλές ενώσεις έχουν κέντρα υδρογόνου με υδριδικό χαρακτήρα.
Εκτός από το ηλεκτρίδιο (electride), το ιόν υδριδίου είναι το πιο απλό δυνατό ανιόν, που αποτελείται από δύο ηλεκτρόνια και ένα πρωτόνιο. Το υδρογόνο έχει μια σχετικά χαμηλή ηλεκτρονοσυγγένεια (electron affinity), 72,77 kJ/mol και αντιδρά εξώθερμα με πρωτόνια ως μια ισχυρή βάση Λιούις. Η χαμηλή ηλεκτρονοσυγγένεια του υδρογόνου και η ισχύς του δεσμού H–Η (∆HBE = 436 kJ/mol) σημαίνει ότι το υδρίδιο μπορεί να είναι επίσης ένας ισχυρό αναγωγικό μέσο.
Τύποι υδριδίων
Σύμφωνα με τον γενικό ορισμό κάθε στοιχείο του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων (εκτός από κάποια ευγενή αέρια) σχηματίζει ένα ή περισσότερα υδρίδια. Αυτές οι ουσίες έχουν ταξινομηθεί σε τρεις κύριους τύπους σύμφωνα με τη φύση του χημικού δεσμού τους: Αν και αυτές οι διαιρέσεις δεν χρησιμοποιούνται παγκοσμίως, εξακολουθούν να είναι χρήσιμες στην κατανόηση των διαφορών στα υδρίδια.
Ιοντικά υδρίδια
Ιοντικό ή αλατούχο υδρίδιο, είναι ένα άτομο υδρογόνου δεσμευμένο από ένα πολύ ηλεκτροθετικό μέταλλο, γενικά από αλκάλια ή αλκαλικές γαίες. Σε αυτές τις ουσίες το άτομο υδρογόνου θεωρείται ως ένα ψευδοαλογονίδιο (pseudohalide). Τα αλατούχα υδρίδια είναι αδιάλυτα σε συμβατικούς διαλύτες, αντανακλώντας τις μη πολικές δομές τους. Τα περισσότερα ιοντικά υδρίδια υπάρχουν ως "διμερείς" ουσίες που περιέχουν δύο μόνο στοιχεία περιλαμβανομένου του υδρογόνου. Τα ιοντικά υδρίδια χρησιμοποιούνται ως ετερογενείς βάσεις και αναγωγικά αντιδραστήρια στην οργανική σύνθεση.
Συχνά τα υδρίδια αλκαλιμετάλλων αντιδρούν με τα μεταλλικά αλογονίδια. Το λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (ή LAH) προκύπτει από τις αντιδράσεις του υδριδίου του λιθίου με χλωριούχο αργίλιο.
Ομοιοπολικά υδρίδια
Σύμφωνα με κάποιους ορισμούς, τα ομοιοπολικά υδρίδια καλύπτουν όλους τις άλλες ενώσεις που περιέχουν υδρογόνο. Κάποιοι ορισμοί περιορίζουν τα υδρίδια στα κέντρα υδρογόνου που τυπικά αντιδρούν ως υδρίδια, δηλαδή είναι πυρηνόφιλα και τα άτομα υδρογόνου συνδέονται με μεταλλικά κέντρα. Σε αυτές τις ουσίες ο δεσμός του υδρογόνου είναι τυπικά ένας ομοιοπολικός δεσμός όπως ο δεσμός που δημιουργείται από ένα πρωτόνιο σε ένα ασθενές οξύ. Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει υδρίδια που υπάρχουν ως διακριτά μόρια, πολυμερή ή ολιγομερή και το υδρογόνο που έχει προσροφηθεί χημικά σε μια επιφάνεια. Ένα ιδιαίτερα σημαντικό τμήμα των ομοιοπολικών υδριδίων είναι τα σύμπλοκα υδρίδια μετάλλων (complex metal hydrides), ισχυρά διαλυτά υδρίδια που συνήθως χρησιμοποιούνται στις συνθετικές διεργασίες.
Τα μοριακά υδρίδια περιλαμβάνουν συνήθως πρόσθετους υποκαταστάτες όπως, υδρίδιο του διισοβουτυλαργιλίου (diisobutylaluminium hydride ή DIBAL) που αποτελείται από δύο κέντρα αργιλίου γεφυρωμένα με υποκαταστάτες υδριδίου. Τα υδρίδια που είναι διαλυτά σε κοινούς διαλύτες χρησιμοποιούνται πλατιά στην οργανική σύνθεση. Ιδιαίτερα κοινά είναι το υδρίδιο του βοριονατρίου (sodium borohydride) (NaBH4) και το λιθιοαργιλιοϋδρίδιο, καθώς και παραμποδίζοντα αντιδραστήρια όπως το DIBAL.
Ενδιάμεσα υδρίδια ή μεταλλικά υδρίδια
Τα ενδιάμεσα υδρίδια υπάρχουν συνήθως με μέταλλα ή κράματα. Ορίζονται παραδοσιακά ως 'ενώσεις', αν και δεν εναρμονίζονται αυστηρά με τον ορισμό μιας ένωσης· πιο στενά μοιάζουν με κράματα όπως ο χάλυβας. Σε τέτοια υδρίδια, το υδρογόνο μπορεί να υπάρχει είτε ως ατομική, είτε ως διατομική οντότητα. Μηχανική ή θερμική επεξεργασία, όπως κάμψη, σφυρηλάτηση, ή ανόπτηση μπορεί να προκαλέσουν την καταβύθιση του υδρογόνου από το διάλυμα, με απαέρωση. Ο δεσμός τους θεωρείται γενικά ως μεταλλικός. Τέτοια μέταλλα μετάπτωσης (bulk transition metals) σχηματίζουν ενδιάμεσα διμερή υδρίδια κατά την έκθεσή τους στο υδρογόνο. Αυτά τα συστήματα είναι συνήθως μη στοιχειομετρικά (non-stoichiometric), με μεταβλητό αριθμό ατόμων υδρογόνου στο πλέγμα. Στη μηχανική των υλικών, το φαινόμενο της ψαθυροποίησης του υδρογόνου (hydrogen embrittlement) καταλήγει στον σχηματισμό ενδιάμεσων υδριδίων. Τα υδρίδια αυτού του τύπου σχηματίζονται με οποιονδήποτε από τους δύο κύριους μηχανισμούς. Ο πρώτος μηχανισμός περιλαμβάνει την προσρόφηση του διυδρογόνου, ακολουθούμενη από το σπάσιμο του δεσμού H-H, τον απεντοπισμό των ηλεκτρονίων του υδρογόνου και τελικά τη διάχυση των πρωτονίων στο μεταλλικό πλέγμα. Ο άλλος κύριος μηχανισμός περιλαμβάνει την ηλεκτρολυτική αναγωγή του ιονισμένου υδρογόνου στην επιφάνεια του μεταλλικού πλέγματος, που ακολουθείται επίσης από τη διάχυση των πρωτονίων στο πλέγμα.Ο δεύτερος μηχανισμός είναι υπεύθυνος για την παρατηρούμενη προσωρινή διαστολή του όγκου συγκεκριμένων ηλεκτροδίων που χρησιμοποιούνται σε ηλεκτρολυτικά πειράματα.
Το παλλάδιο απορροφά υδρογόνο μέχρι 900 φορές τον δικό του όγκο σε θερμοκρασίες δωματίου, σχηματίζοντας υδρίδιο του παλλαδίου (palladium hydride). Αυτό το υλικό έχει συζητηθεί ως ένα μέσο μεταφοράς υδρογόνου για κυψέλες καυσίμου οχημάτων. Ενδιάμεσα υδρίδια δίνουν κάποιες υποσχέσεις ως ένας τρόπος ασφαλούς αποθήκευσης υδρογόνου. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 25 ετών αναπτύχθηκαν πολλά ενδιάμεσα υδρίδια που απορροφούν εύκολα και ελευθερώνουν υδρογόνο σε θερμοκρασία δωματίου και ατμοσφαιρική πίεση. Βασίζονται συνήθως σε διαμεταλλικές (intermetallic) ενώσεις και κράματα στερεού διαλύματος (solid-solution alloys). Όμως, η εφαρμογή τους εξακολουθεί να είναι περιορισμένη, επειδή μπορούν να αποθηκεύσουν μόνο περίπου 2 % κατά βάρος υδρογόνο, που είναι ανεπαρκές για χρήση σε οχήματα.
Σύμπλοκα υδριδίων μετάλλων μετάπτωσης
Τα υδρίδια μετάλλων μετάπτωσης περιλαμβάνουν ενώσεις που μπορούν να ταξινομηθούν ως ομοιοπολικά υδρίδια. Μερικά από αυτά ταξινομούνται επίσης ως ενδιάμεσα υδρίδια και άλλα ως γεφυρωτικά υδρίδια. Κλασικά υδρίδια μετάλλων μετάπτωσης χαρακτηρίζουν έναν απλό δεσμό μεταξύ του κέντρου υδρογόνου και του μετάλλου μετάπτωσης. Μερικά υδρίδια στοιχείων μετάπτωσης είναι όξινα, π.χ., HCo(CO)4 και H2Fe(CO)4. Τα ανιόντα (ReH9)2− και FeH64− είναι παραδείγματα από την αυξανόμενη συλλογή γνωστών μοριακών ομοληπτικών υδριδίων μετάλλων. Ως ψευδοαλογονίδια, οι προσδέτες υδριδίου μπορούν να δεσμευτούν με θετικά πολωμένα κέντρα υδρογόνου. Αυτή η αλληλεπίδραση, που λέγεται δεσμός διυδρογόνου (dihydrogen bond) είναι παρόμοια με δεσμό υδρογόνου που υπάρχει μεταξύ θετικά πολωμένων πρωτονίων και ηλεκτραρνητικών ατόμων με αδέσμευτα μονήρη ζεύγη.
Δευτερίδια
Υδρίδια που περιέχουν δευτέριο είναι γνωστά ως δευτερίδια (deuterides). Κάποια δευτερίδια, όπως το δευτερίδιο του λιθίου (lithium deuteride ή LiD), είναι σημαντικά καύσιμα σύντηξης στα θερμοπυρηνικά όπλα.
Βιβλιογραφία
W. M. Mueller, J. P. Blackledge, G. G. Libowitz, Metal Hydrides, Academic Press, N.Y. and London, (1968)
Ιερά Μητρόπολις Πιττσβούργου
Η Ιερά Μητρόπολις Πιττσβούργου είναι εκκλησιαστικό έδαφος ή μητρόπολη της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Οχάιο των Ηνωμένων Πολιτειών, που περιλαμβάνει την πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνιας και την πλειονότητα των πολιτειών του Οχάιο και της Πενσυλβανίας, εκτός από την μεγάλη περιοχή της Φιλαδέλφειας και το δυτικό τμήμα του Οχάιο. Είναι τμήμα της Ελληνικής Ορθοδόξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής.
Η έδρα της Μητρόπολης είναι ο Καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου στην πόλη του Πίτσμπουργκ. Ο Μητροπολίτης Σάββας χειροτονήθηκε ως νέος Μητροπολίτης Πιττσβούργου στις 8 Δεκεμβρίου 2011, μετά την εκλογή του στη θέση αυτή από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης.
Ιστορία
Η Επισκοπή Πιττσβούργου ιδρύθηκε στις 15 Μαρτίου 1979 ως τμήμα της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2002, κατόπιν απόφασης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όλες οι επισκοπές του Αρχιεπισκοπής Αμερικής εξυψώθηκαν σε Μητροπόλεις και οι επίσκοποί τους έλαβαν τοπικούς τίτλους. Έτσι ο Επίσκοπος Μάξιμος (Αγιωργούσης) έφερε πλέον τον τίτλο του Μητροπολίτη Πιττσβούργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής
Ταπητουργία στη Σπάρτη (Σπάρταλα) Μικράς Ασίας
Ιστορία και πρωτεργάτες
Ανίθετα με άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας, όπου η ταπητουργική παράδοση ήταν μακραίωνη και οφειλόταν κυρίως στα τουρκικά φύλα που εγκαταστάθηκαν στις διάφορες περιοχές με την έλευση των Σελτζούκων στις αρχές του 11ου αιώνα, η εξέλιξη της ταπητουργικής παραγωγής στη Σπάρτη (Ισπάρτα) της Πισιδίας ήταν ένα επίτευγμα του τέλους του 19ου αιώνα και οφειλόταν κυρίως στην εμπορική και επιχειρηματική δεινότητα των Ελληνορθοδόξων κατοίκων της Σπάρτης, κάποιοι από τους οποίους είχαν την ευκαιρία να σπουδάσουν στη Σμύρνη και σε άλλα κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και της Ευρώπης και να έρθουν σε επαφή με τεχνολογικές εξελίξεις αλλά και με το εμπορικό κλίμα της εποχής. Σύμφωνα με την παράδοση των ελληνορθοδόξων, ο πρώτος τάπητας στη Σπάρτη φέρεται να υφάνθηκε από την Κατίνα Στύλογλου, σε σχέδιο του αδελφού της, Ιορδάνη Στύλογλου, στα τέλη της δεκαετίας του 1880. Την τέχνη της υφαντικής η Κατίνα μάλλον την είχε μάθει από την Πολυτίμη Κιουρτσόγλου. Η Κατίνα Στύλογλου ήταν σύζυγος του γιατρού Πρόδρομου Γρηγοριάδη από την Καισάρεια, περιοχή με μεγάλη ταπητουργική παράδοση. Ο Γρηγοριάδης ασχολήθηκε ενεργά με την οργάνωση της ταπητουργικής παραγωγής στην πατρίδα της συζύγου του και, σε συνεργασία με τα αδέλφια της, Ιορδάνη και Δαμιανό, προχώρησαν σε τεχνολογικές καινοτομίες, στην καθετοποίηση της παραγωγής αλλά και σε εξασφάλιση της απορρόφησης των προϊόντων μέσω ενός καλά οργανωμένου εμπορικού δικτύου. Έτσι, τα χαλιά της Σπάρτης έφτασαν γρήγορα στην Ευρώπη όπου, εξαιτίας της σχετικά χαμηλής τους τιμής, βρήκαν άμεσα το αγοραστικό τους κοινό στην αναπτυσσόμενη μεσοαστική αλλά και στη μικροαστική τάξη. Υπάρχει, ωστόσο, και η εκδοχή ότι η καθιέρωση της ταπητουργίας στη Σπάρτη είχε ως εμπνευστή έναν οθωμανό αξιωματούχο που καταγόταν από εκεί. Δεν αποκλείεται οι δύο εκδοχές να αλληλοσυμπληρώνονται και να μαρτυρούν μια γενική τάση της εποχής για οργανωμένη παραγωγή και για μια συνεργασία μουσουλμανικού και χριστιανικού στοιχείου.
Οργάνωση παραγωγής
Η οργάνωση της παραγωγής στη Σπάρτη είναι ενδεικτική για την εκβιομηχάνιση της ταπητουργίας στη Μικρά Ασία. Αρκετοί Σπαρταλήδες ταπητουργοί προσπάθησαν αρχικά να παρακάμψουν τους εμπορικούς οίκους της Σμύρνης, είδαν όμως σύντομα ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό. Τελικά συνήψαν συμφωνία με την Oriental Carpets Manufacturers, η οποία αγόραζε μονοπωλιακά τα παραγόμενα χαλιά, ενώ παρείχε συχνά και πρώτες ύλες (π.χ. έτοιμα βαμμένα νήματα) ή και τεχνικούς για τη βελτιστοποίηση των προϊόντων και των διαδικασιών. Η παραγωγή ήταν κατά βάση οικοτεχνική και το κύριο εργατικό δυναμικό αποτελούνταν από γυναίκες ή ακόμη και κορίτσια από την ηλικία των 8 ετών, όπως ήταν η συνήθης πρακτική σε όλα τα κέντρα ταπητουργίας της εποχής. Άλλωστε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία η παιδική εργασία ήταν αποδεκτή και διαδεδομένη, ενώ τα όρια ενηλικίωσης των ανθρώπων ως φορολογικών οντοτήτων ήταν πολύ χαμηλότερα από τα σημερινά. Η αμοιβή οριζόταν ανά ποσότητα "κόμβων" που παραδίνονταν (σε αντίθεση με τα κεντρικά εργοστάσια της Oriental Carpets, όπου υπήρχε και αμοιβή βάσει οκταώρου κατά τα πρότυπα των μεγάλων εργοστασίων της δύσης). Το βέβαιο είναι ότι οι αμοιβές των υφαντριών στη Σπάρτη ήταν πολύ χαμηλότερες, περίπου κατά το ήμισυ, από αυτές σε άλλα παραδοσιακά ταπητουργικά κέντρα, όπως στο Ουσάκ, όπως προκύπτει άλλωστε από τα αρχεία της ίδιας της εταιρίας Oriental Carpets Manufacturers. Ο λόγος μάλλον ήταν ότι οι ταπητουργοί της Σπάρτης ήθελαν με τον τρόπο αυτό να χτυπήσουν τον ανταγωνισμό, δημιουργώντας ένα νέο μεγάλο ταπητουργικό κέντρο, με προοπτική σταδιακά να αυξήσουν τις τιμές τους αλλά και τις αμοιβές προς το εργατικό προσωπικό. Ο αριθμός των αργαλειών στη Σπάρτη είναι αμφιλεγόμενος, αφού άλλες πηγές μιλούν για 600 αργαλειούς κι άλλες για 4.000. Ο τελευταίος αριθμός είναι μάλλον υπερβολικός. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η ταπητουργία είχε ραγδαία εξέλιξη και αύξηση, αν σκεφτεί κανείς ότι ξεκίνησε μόλις στις αρχές της δεκαετίας του 1890 και διήρκεσε, στην οργανωμένη τουλάχιστον μορφή της, ως το 1922, όταν εκδιώχθηκαν οι Ελληνορθόδοξοι.
Χαρακτηριστικά των χαλιών της Σπάρτης
Τα χαλιά τύπου Σπάρτης χαρακτηρίζονταν για τη σταθερή τους ποιότητα, γεγονός που ενίσχυε την εμπορική τους αξία. Καθώς πολλά απο αυτά ανήκαν στον τύπο του μουσουλμανικού χαλιού προσευχής, κυριαρχούσαν τα τριγωνικά μοτίβα που θυμίζουν κόγχη προσευχής (μιχράμπ). Ο τύπος του χαλιού Σπάρτα, που ο Καχραμάνος το θεωρει τυποποιημένο δημιούργημα του 19ου αιώνα, είναι χαλί υφασμένο με νηματα δίκλωνα και λιγότερους κόμπους, ενώ τα σχέδιά του είναι τα τα γνωστά μικρασιατικά με κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στα σχέδια των χαλιών τύπου "Ουσακ" με κεντρικό μενταγιόν, διακοσμημένες γωνίες και χρώματα ζωντανά και χαρούμενα. Όπως και αλλού, τα παλαιότερα φυσικά χρώματα αντικαταστάθηκαν από χημικές βαφές, ενώ η αποκλειστική χρήση μαλλιού προβάτου έδωσε τη θέση της σε έναν συνδυασμό: για το υφάδι χρησιμοποιούσαν μαλλί, ενώ για τo στημόνι βαμβάκι ή λινάρι.
Τεχνολογική καινοτομία
Η παραγωγή των χαλιών στη Σπάρτη ακολούθησε τεχνολογικές λύσεις της εποχής, όπως η αντικατάσταση φυτικών βαφών από χημικές, οι οποίες ήταν φτηνότερες. Οι ανιλίνες που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχή αποδείχθηκαν ασταθείς, σύντομα όμως η χημεία προόδευσε και οι νέες συνθετικές βαφές παρείχαν σταθερά και τυποποιημένα χρώματα, που εγγυώνταν την επανάληψη ενός σχεδίου με το ίδιο αισθητικό αποτέλεσμα. Η αποτύπωση των σχεδίων σε μιλιμετρέ χαρτί(millimetré),τεχνική την οποία ανέπτυξε και εξέλιξε και δίδαξε στην Σπάρτη ο Ιορδάνης Στύλογλου, επέτρεπε στις εργάτριες να λαμβάνουν τα σχέδια με μεγάλες λεπτομέρειες και να τα αναπαράγουν στον αργαλειό. Με την καινοτομία αυτή εξασφαλίζεται η ακρίβεια της απόδοσης αλλά και η χρήση νέων πρωτότυπων σχεδίων, χρωμάτων που γνώριζαν ζήτηση στο εξωτερικό. .
Βιβλιογραφικές πηγές
Τ Κατηγορία:Εταιρείες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Μιλτιάδης Παπαμιλτιάδης
Ο Μιλτιάδης Παπαμιλτιάδης (1907-1987) ήταν Έλληνας ανατόμος. Ο Παπαμιλτιάδης είναι γνωστός για τις μελέτες του πάνω στο λεμφικό σύστημα. Γεννήθηκε στην Αμφίκλεια το 1907. Ήταν μεταξύ των επιβατών του πλοίου Ματαρόα το 1945, στο οποίο επιβιβάστηκαν διάφοροι εκπρόσωποι της ελληνικής διανόησης με προορισμό τη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ανατόμοι
Μανδροκλής ο Σάμιος
Ο Μανδροκλής ήταν αρχαίος Έλληνας μηχανικός από τη Σάμο. Έχτισε γέφυρα πάνω από το Βόσπορο, ύστερα από αίτημα του πέρση Βασιλιά Δαρείου Α΄ ο οποίος βρισκόταν σε εκστρατεία για την κατάληψη της Θράκης. Ο Μανδροκλής αφιέρωσε ένα πίνακα που απεικονίζει την γεφύρωση των στενών προς τη θεά Ήρα, στο Ηραίο της Σάμου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί
Ριλσκ (Βοεβοδάτο Λοτζ)
Το Ριλσκ (πολωνικά: Rylsk) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Ρέγκνουφ, στο Πόβιατ Ράβα του Βοεβοδάτου Λοτζ, στην κεντρική Πολωνία. Απέχει περίπου 7 χλμ. νοτιοανατολικά του Ρέγκνουφ, 15 χλμ. νοτιοανατολικά της Ράβα Μαζοβιέτσκα και 68 χλμ. ανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Μασιγί
Το Μασιγί (γαλλικά: Machilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μασιλιέν (γαλλικά: Machilliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Νάτη η εποχή των δολοφόνων
Το Voici le temps des assassins (που μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά ως Νάτη η εποχή των δολοφόνων) είναι αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1956 σε σκηνοθεσία Ζυλιέν Ντυβιβιέ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Ντανιέλ Ντελόρμ και ο Ρομπέρ Αρνό.
Η ταινία αναφέρεται σε μια σκοτεινή ιστορία μιας νεαρής και όμορφης κοπέλας που καταστρέφει τη ζωή ενός άνδρα και σκοτώνει τον καλύτερο του φίλο.
Πλοκή
Ο Αντρέ Σατλέν είναι ένας εστιάτορας στο "Le Halles" του Παρισιού και διακεκριμμένος σεφ υψηλών επιδόσεων. Ένα πρωί παρουσιάζεται στο εστιατόριό του η Κατρίν κόρη της πρώην γυναίκας του Γκαμπριέλ την οποία έχει να την δει εδώ και 20 χρόνια και μαθαίνει τώρα ότι έχει πεθάνει. Την φιλοξενεί στο σπίτι του και στη συνέχεια της προσφέρει εργασία στο εστιατόριο παρά τις έντονες αντιρρήσεις της στριφνής γκουβερνάντας του. Η Κατρίν σπέρνει τη διαφωνία μεταξύ του Αντρέ και του μικρού του φίλου Ζεράρ, έναν φοιτητή ιατρικής που μοιάζει με τον γιο του. Στη συνέχεια αρχίζει να κλέβει χρήματα για να στηρίξει τη μητέρα της, η οποία δεν είναι νεκρή αλλά μια πρώην πόρνη που είναι πλέον τοξικομανής και ζει σε ένα άθλιο ξενοδοχείο. Η Κατρίν καταφέρνει τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Αντρέ να την παντρευτεί, παρά τις αντιρρήσεις της γριάς μητέρας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζυλιέν Ντυβιβιέ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας
Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (πρωτότυπος τίτλος: Avengers: Infinity War) είναι αμερικανική ταινία με υπερήρωες του 2018 βασισμένη στην ομάδα υπερηρώων της Marvel Comics, τους Εκδικητές, που παράχθηκε από τη Marvel Studios και διανεμήθηκε από τη Walt Disney Studios Motion Pictures. Είναι η συνέχεια της ταινίας του 2012 Οι Εκδικητές και της ταινίας του 2015 Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron και η 19η ταινία στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU). Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τους Άντονι και Τζο Ρούσο και γράφτηκε από τους Κρίστοφερ Μάρκους και Στίβεν ΜακΦίλι. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Κρις Χέμσγουορθ, Μαρκ Ράφαλο, Κρις Έβανς, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Ντον Τσιντλ, Τομ Χόλλαντ, Τσάντγουικ Μπόουσμαν, Πολ Μπέτανι, Ελίζαμπεθ Όλσεν, Άντονι Μακί, Σεμπάστιαν Σταν, Ντανάι Γκουρίρα, Λετίσια Ράιτ, Ντέιβ Μπατίστα, Ζόε Σαλντάνα, Τζος Μπρόλιν και Κρις Πρατ. Στην ταινία, οι Εκδικητές και οι Φύλακες του Γαλαξία προσπαθούν να αποτρέψουν τον Θάνος από το να συλλέξει τα έξι παντοδύναμα Πετράδια της Αιωνιότητας για να σκοτώσει τη μισή ζωή στο σύμπαν.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 23 Απριλίου του 2018 και κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 27 Απριλίου. Έλαβε θετικές κριτικές για την ερμηνεία του Μπρόλιν, τα οπτικά εφέ, τις σκηνές δράσης και το συναισθηματικό βάρος, αλλά δέχθηκε κριτική για το γεγονός ότι βασιζόταν σε προηγούμενες ταινίες του MCU για την ιστορία της. Ήταν η 4η ταινία και η 1η ταινία με υπερήρωες που εισέπραξε πάνω από $2 δισεκατομμύρια παγκοσμίως, σπάζοντας πολυάριθμα ρεκόρ box office και έγινε η πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία του 2018 και η 4η πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία όλων των εποχών και παγκοσμίως και στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Τα οπτικά εφέ της ταινίας είχαν υποψηφιότητες στα 91α Βραβεία Ακαδημίας, στα 24α Βραβεία Critics' Choice και στα 72α Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Μια συνέχεια, με τον τίτλο Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019.
Πλοκή
Έχοντας αποκτήσει το Πετράδι της Δύναμης- ένα από τα έξι Πετράδια της Αιωνιότητας- από τον πλανήτη Ζαντάρ, ο Θάνος και οι ακόλουθοι του, Έμπονι Μο, Καλ Ομπσίντιαν, Πρόξιμα Μιντνάιτ και Κόρβους Γκλέιβ, επιτίθενται στο διαστημόπλοιο που μεταφέρει τους επιζώντες από την καταστροφή του Άσγκαρντ. Αφού νικάει τον Θορ, o Θάνος αφαιρεί το Πετράδι του Χώρου από το Τεσσεράκτιο, δαμάζει τον Χαλκ και σκοτώνει τον Λόκι. Ο Θάνος σκοτώνει, επίσης, το Χέιμνταλ αφού στέλνει τον Χαλκ στην Γη χρησιμοποιώντας τον Μπάιφροστ. Ο Θάνος και οι ακόλουθοι του φεύγουν, καταστρέφοντας το αεροσκάφος.
Ο Χαλκ προσγειώνεται απότομα στο Άδυτο των Αδύτων της Νέας Υόρκης, επιστρέφοντας στην μορφή του Μπρους Μπάνερ. Προειδοποιεί τον Doctor Strange και τον Γουόνγκ σχετικά με το σχέδιο του Θάνος να καταστρέψει τη μισή ζωή σε όλο το σύμπαν και ζητούν βοήθεια από τον Τόνι Σταρκ. Ο Μο και ο Ομπσίντιαν φθάνουν για να συλλέξουν το Πετράδι του Χρόνουαπό τον Στρέιντζ, τραβώντας την προσοχή του Πίτερ Πάρκερ. Ο Μο αποτυγχάνει να πάρει το Πετράδι του Χρόνου λόγω ενός ξορκιού και αιχμαλωτίζει τον Στρέιντζ. Ο Σταρκ και ο Πάρκερ μπαίνουν κρυφά στο διαστημόπλοιο του Μο, ενώ ο Γουόνγκ μένει πίσω για να φυλάξει το Άδυτο.
Οι Φύλακες του Γαλαξία απαντούν σε ένα σήμα κινδύνου από το Ασγκαρντιανό αεροσκάφος και σώζουν τον Θορ. Ο Θορ υποθέτει ότι ο επόμενος στόχος του Θάνος θα είναι το Πετράδι της Πραγματικότητας, το οποίο κατέχει ο Τανελίρ Τιβάν στον πλανήτη Νόουγουερ. Ταξιδεύει μαζί με τον Ρόκετ και τον Γκρουτ στο Νινταβελίρ για να ζητήσουν την βοήθεια του βασιλιά των ξωτικών, Είτρι, για να φτιάξει ένα τσεκούρι μάχης, το Στορμμπρέικερ. Ο Πίτερ Κουίλ, η Γκαμόρα, ο Ντραξ και η Μάντις ταξιδεύουν στο Νόουγουερ, όπου ανακαλύπτουν ότι ο Θάνος έχει ήδη στην κατοχή του το Πετράδι της Πραγματικότητας. Ο Θάνος απαγάγει την Γκαμόρα, η οποία του αποκαλύπτει την τοποθεσία του Πετραδιού της Ψυχής, ώστε να σώσει την Νέμπιουλα από βασανιστήρια. Στο Βόρμιρ, ο φύλακας του Πετραδιού, το Κόκκινο Κρανίο, λέει στον Θάνος ότι μπορεί να αποκτήσει το πετράδι μόνο εάν θυσιάσει κάποιον που αγαπά. Ο Θάνος σκοτώνει την Γκαμόρα, κερδίζοντας το πετράδι.
Στο Εδιμβούργο, η Μιντνάιτ και ο Γκλέιβ, στήνουν ενέδρα στην Γουάντα Μάξιμοφ και στον Vision για να αποσπάσουν το Πετράδι της Νόησης από το μέτωπο του Vision. O Στιβ Ρότζερς, η Νατάσα Ρομανόφ και ο Σαμ Γουίλσον τους σώζουν και βρίσκουν καταφύγιο από τον Τζέιμς Ρόουντς και τον Μπάνερ στο Αρχηγείο των Εκδικητών. Ο Vision ζητάει από την Μάξιμοφ να καταστρέψει αυτόν και το Πετράδι της Νόησης για να αποτρέψει τον Θάνος από το να το κατακτήσει, αλλά η Μάξιμοφ αρνείται. Ο Ρότζερς προτείνει να ταξιδέψουν στην Γουακάντα, γιατί πιστεύει ότι εκεί υπάρχουν τα μέσα για να αφαιρεθεί το πετράδι χωρίς να σκοτωθεί ο Vision.
H Νέμπιουλα δραπετεύει και ζητάει από του Φύλακες που έχουν απομείνει να την συναντήσουν στον κατεστραμμένο πλανήτη από τoν οποίο κατάγεται ο Θάνος, τον Τάιταν. Ο Σταρκ και ο Πάρκερ σκοτώνουν το Μο και σώζουν τον Στρέιντζ. Η τριάδα προσγειώνονται απότομα στον Τάιταν, όπου συναντούν τον Κουίλ, τον Ντραξ και την Μάντις. Ο Στρέιντζ χρησιμοποιεί το Πετράδι του Χρόνου για να δει τα εκατομμύρια πιθανά μέλλοντα, βλέποντας μόνο ένα στο οποίο κερδίζουν οι Εκδικητές. Η ομάδα οργανώνει ένα σχέδιο για να περιορίσουν τον Θάνος και να του αφαιρέσουν το Γάντι της Αιωνιότητας, το οποίο χρησιμοποιεί για να τοποθετήσει με ασφάλεια τα πετράδια. Ο Θάνος εμφανίζεται και δικαιολογεί το σχέδιό του ως απαραίτητο για να διασφαλίσει την επιβίωση του σύμπαντος που απειλείται από υπερπληθυσμό. Η Νέμπιουλα φθάνει λίγο αργότερα και βοηθάει τους υπόλοιπους να περιορίσουν τον Θάνος, αλλά σύντομα συνειδητοποιεί ότι ο Θάνος έχει σκοτώσει την Γκαμόρα. Ο Κουίλ, εξαγριωμένος, επιτίθεται στον Θάνος και του επιτρέπει, άθελα του, να σπάσει τον περιορισμό της ομάδας και να τους υπερνικήσει. Ο Θάνος τραυματίζει βαριά τον Σταρκ, αλλά ο Στρέιντζ του προσφέρει το Πετράδι του Χρόνου με αντάλλαγμα να χαρίσει την ζωή στον Σταρκ.
Η μισή ζωή σε όλο το σύμπαν αποσυντίθεται, ανάμεσα τους ο Μπαρνς, ο Τ'Τσάλα, ο Γκρουτ, η Μάξιμοφ, ο Γουίλσον, η Μάντις, ο Ντραξ, ο Κουίλ, ο Στρέιντζ, ο Πάρκερ, η Μαρία Χιλ και ο Νικ Φιούρι. Ωστόσο, ο Φιούρι προλαβαίνει να στείλει ένα σήμα έκτακτης ανάγκης μέσα από έναν τροποιημνένο βομβητή. Ο Σταρκ και η Νέμπιουλα μένουν αποκλεισμένοι στον Τάιταν, ενώ ο Μπάνερ, ο Μ'Μπακού, η Οκόγε, ο Ρόουντς, ο Ρόκετ, ο Ρότζερς, η Ρομανόφ και Θορ μένουν στο πεδίο μάχης της Γουακάντα. Στο μεταξύ, ο Θάνος βλέπει ένα ηλιοβασίλεμα σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ατλάντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σκωτία Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Εκδικητές (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε φανταστικούς πλανήτες Κατηγορία:Ταινίες της Τρίτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Crossover ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Νίσα (Πολωνία)
Η Νίσα (πολωνικά: Nysa, γερμανικά: Neisse, σιλεσικά: Nysa) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Νίσα, στο Βοεβοδάτο Οπόλε της νοτιοδυτικής Πολωνίας. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Ανατολικό Νάισσε (Nysa Kłodzka) και έχει 43.066 κατοίκους (2020). Ιστορικά, η πόλη ήταν μέρος της Άνω Σιλεσίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Βασιλική του Αγίου Ιακώβου και της Αγίας Αγνής Η Νίσα είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Σιλεσίας. Ιδρύθηκε πιθανώς τον 10ο αιώνα. Το όνομα του ποταμού Νίσα, από το οποίο πήρε το όνομά της η πόλη, αναφέρθηκε το 991, όταν ήταν μέρος του Δουκάτου της Πολωνίας υπό τον Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Ένα πολωνικό οχυρό χτίστηκε στη Νίσα τον 11ο και 12ο αιώνα, λόγω της εγγύτητας των συνόρων με το Δουκάτο της Βοημίας. Ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού της Πολωνίας, έγινε μέρος του Δουκάτου της Σιλεσίας και από τον 14ο αιώνα ήταν η πρωτεύουσα του Δουκάτου της Νίσα, που διοικούνταν από την Επισκοπή του Βρότσουαφ. Τον 12ο αιώνα χτίστηκε η γοτθική Βασιλική του Αγίου Ιακώβου και της Αγίας Αγνής, που ξαναχτίστηκε αργότερα μετά τις πολεμικές καταστροφές του 13ου και 14ου αιώνα. Τώρα χαρακτηρισμένο ως Ιστορικό Μνημείο της Πολωνίας, είναι το πιο χαρακτηριστικό και πιο πολύτιμο ορόσημο της Νίσα. Η Νίσα έλαβε προνόμια πόλης γύρω στο 1223 από τον επίσκοπο Βαβζίνιετς, που επιβεβαιώθηκε από τον Μπολέσλαφ Β΄ το Φαλακρό το 1250, και προσέλκυσε Φλαμανδούς και Γερμανούς αποίκους. Το 1241, καταστράφηκε από τους Μογγόλους κατά την πρώτη μογγολική εισβολή στην Πολωνία. Το 1245, της παραχωρήθηκε βασικό δικαίωμα και ιδρύθηκαν δύο ετήσιες εκθέσεις. Στις αρχές του 14ου αιώνα, η Νίσα έγινε σημαντικό εμπορικό και βιοτεχνικό κέντρο της Πολωνίας, προτού περάσει υπό την επικυριαρχία του Βοημικού Στέμματος το 1351, κάτω από την οποία παρέμεινε μέχρι το 1742. Έγινε επίσης ένα από τα κορυφαία πολιτιστικά κέντρα της Σιλεσίας. αριστερά|μικρογραφία| Νίσα σε ξυλογραφία του 1493 από το [[Χρονικό της Νυρεμβέργης]] Οι οχυρώσεις της πόλης από το 1350 χρησίμευσαν για την άμυνα ενάντια στους Χουσίτες το 1424. Κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουστιών, το 1428 ήταν ο τόπος της Μάχης της Νίσα, με Πολωνούς και Τσέχους να μάχονται και στις δύο πλευρές. Ένα από τα εξέχοντα σημάδια ότι η Νίσα ήταν ένα σημαντικό κέντρο, είναι η έκθεση στο Χρονικό της Νυρεμβέργης, που δημοσιεύτηκε το 1493, η οποία αναφέρει την πόλη μεταξύ των μεγάλων αστικών κέντρων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Στην περιγραφή του πληθυσμού της πόλης που περιλαμβάνεται σε αυτό το χρονικό διαβάζουμε «plebs rustica polonici ydeomatis...». Άλλο στοιχείο είναι το οικόσημο της Νίσα στην είσοδο της Γέφυρας του Καρόλου στην Πράγα, το οποίο εκτίθεται δίπλα στα οικόσημα των πιο επιφανών πόλεων της Βοημίας. Τον 16ο αιώνα ήταν πολωνικό τυπογραφικό κέντρο.
Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου (1618–1648) πολιορκήθηκε τρεις φορές. Λεηλατήθηκε από τους Σάξονες και τους Σουηδούς. Ο Πολωνός πρίγκιπας και αργότερα βασιλιάς, Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας, επισκέφτηκε την πόλη πολλές φορές μεταξύ 1619 και 1638. Το 1624 το Kolegium Carolinum Neisse (σημερινό I Liceum Ogólnokształcące), ένα από τα πιο φημισμένα σχολεία της Σιλεσίας, ιδρύθηκε ως κολέγιο Ιησουιτών. Ο Πολωνός βασιλιάς Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι και ο Πολωνός πρίγκιπας Ιάκωβος Λουδοβίκος Σομπιέσκι παρακολούθησαν και οι δύο το σχολείο. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του 19ου αιώνα της πλατείας της αγοράς Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Σιλεσικού Πολέμου (Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής), το 1741 πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε από τους Πρώσους, με τον Βασιλιά Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας να θέτει τα θεμέλια των σύγχρονων οχυρώσεων του. Το 1758 πολιορκήθηκε από τους Αυστριακούς. Στις 25 Αυγούστου 1769, ήταν ο τόπος συνάντησης μεταξύ του Φρειδερίκου Β΄ και του Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄, συν-αντιβασιλέα στη Μοναρχία των Αψβούργων.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το Νάισε καταλήφθηκε από τους Γάλλους το 1807. Διατήρησε ως επί το πλείστον τον καθολικό του χαρακτήρα στην κατ΄ εξοχήν προτεσταντική Επαρχία της Σιλεσίας στο Βασίλειο της Πρωσίας. Λόγω των πολλών εκκλησιών της από τη γοτθική και μπαρόκ περίοδο, η πόλη ονομάστηκε «Σιλεσιανή Ρώμη». Το 1816-1911, η πόλη ήταν η έδρα της Επαρχίας Νάισε, μετά την οποία έγινε ανεξάρτητη πόλη. Σύμφωνα με την πρωσική απογραφή του 1910, η πόλη Νάισε είχε πληθυσμό 25.938 κατοίκων, από τους οποίους περίπου το 95% μιλούσε γερμανικά, το 4% μιλούσε πολωνικά και το 1% ήταν δίγλωσσο.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τωνς μεταπολεμικών σιλεσικών εξεγέρσεων στην Πολωνία, ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου βρισκόταν στην πόλη. Ο Σαρλ ντε Γκωλ, μελλοντικός ηγέτης της Γαλλικής Αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα πρόεδρος της Γαλλίας, φυλακίστηκε εκεί το 1916. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Νάισε έγινε μέρος της νέας Επαρχίας της Άνω Σιλεσίας.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν, τρία στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και αρκετές ομάδες εργασίας του στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-B/344 στο Γουαμπινοβίτσε. Η πόλη κατακτήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό τους τελευταίους μήνες του πολέμου και τέθηκε προκαταρκτικά υπό πολωνική διοίκηση σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ και μετονομάστηκε σε Νίσα. Ο γερμανικός πληθυσμός της πόλης εκκενώθηκε εν μέρει. Μετά τη γερμανική ήττα, ύστερα από την προκαταρκτική καθιέρωση της Γραμμής Όντερ-Νάισσε ως νέα γερμανο-πολωνικά σύνορα, ο υπόλοιπος γερμανικός πληθυσμός της Nysa εκδιώχθηκε. Οι απελάσεις ξεκίνησαν στα μέσα Ιουνίου 1945 από την σοβιετικά οργανωμένη πολωνική πολιτοφυλακή γύρω από τους οικισμούς, μπαίνοντας στα σπίτια και ζητώντας από τους κατοίκους τους να εγκαταλείψουν το σπίτι τους μαζί τους.
Τα επόμενα χρόνια, νέοι Πολωνοί άποικοι, μερικοί από τους οποίους εκδιώχθηκαν ή επανεγκαταστάθηκαν από τη σημερινή Δυτική Ουκρανία (βλέπε: Κρέσι), έκαναν τη Νίσα το νέο τους σπίτι.
Μνημεία της Νίσα
μικρογραφία| Αρχιτεκτονικές αντιθέσεις στην Παλιά Πόλη μετά την ανακατασκευή Ως αποτέλεσμα της καταστροφής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδιαίτερα των σκληρών μαχών της Επίθεσης Βιστούλα-Όντερ στις αρχές του 1945, κατά την οποία ο Κόκκινος Στρατός απώθησε τη Γερμανική Ομάδα Στρατού Α από τη νοτιοδυτική Πολωνία, η ιστορική πτυχή της πόλης έχει μόνο εν μέρει διατηρηθεί. Τα σημαντικότερα μνημεία έχουν ξαναχτιστεί.
Οικονομία
μικρογραφία|290x290εσ| Πηγές εσόδων του προϋπολογισμού της Νίσα από το 2015 Μέχρι πρόσφατα, η Νίσα ήταν ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο στο Βοεβοδάτο Οπόλε. Η πόλη φιλοξενούσε μεταλλουργεία, παραγωγή μηχανημάτων, γεωργικά προϊόντα και οικοδομικά υλικά. Το 2002 έκλεισε η εταιρεία ZSD. Η εταιρεία κατασκεύαζε οχήματα παράδοσης, συγκεκριμένα τα ZSD Nysa, FSO Polonez και, μέχρι πρόσφατα, τα Citroën C15 και Berlingo. Προς το παρόν, το εργοστάσιο παραμένει κλειστό.
Πρόσφατα, η Ειδική Οικονομική Ζώνη Βάουμπζιχ βρίσκεται στην οδό Ντούμποϊς (ul. Dubois) και οδό Κραπάτσκα (ul. Krapacka), περιστρέφεται σε μεγάλο βαθμό γύρω από τα γεωργικά προϊόντα, καθώς και τα μεταλλουργικά έργα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Οπόλε Κατηγορία:Πόβιατ Νίσα
Λεωνίδας Βογιατζίδης
Ο Λεωνίδας Βογιατζίδης (1881 - 4 Νοεμβρίου 1934) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Άνδρο και ήταν γιος του Θρασύβουλου Βογιατζίδη. Ήταν εφοπλιστής και στις γερουσιαστικές εκλογές 1929 εξελέγη γερουσιαστής Κυκλάδων με εξαετή θητεία.
Απεβίωσε στις 4 Νοεμβρίου 1934 εν ενεργεία γερουσιαστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Μαργαρίτα Μοροζόβα
Η Μαργαρίτα Κιριλόφνα Μοροζόβα (ρωσικά: Маргари′та Кири′лловна Моро′зова, 3 Νοεμβρίου/22 Οκτωβρίου 1873 - 3 Οκτωβρίου 1958) ήταν μια εξέχουσα Ρωσίδα φιλάνθρωπος, προστάτης της τέχνης, εκδότρια, συντάκτρια και συγγραγέας. Ήταν συνιδρυτής της Θρησκευτικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας που είχε έδρα τη Μόσχα (1905-1918) και διευθύντρια της Ρωσικής Μουσικής Εταιρείας. Ήταν σύζυγος του κριτικού τέχνης και συλλέκτη Μιχαήλ Μοροζόφ, του οποίου τα πορτραίτα ζωγράφισαν ο Βαλεντίν Σέροφ και ο Νικολάι Μποντάρεβσκι, μεταξύ άλλων.
Αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης της, Μαρία, το 1904, η Μοροζόβα έφυγε από τη Ρωσία για την Ελβετία. Μετά την επιστροφή της ένα χρόνο αργότερα, το σπίτι της έγινε πολιτικό κέντρο, προσελκύοντας μεταξύ άλλων διάφορα μέλη του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος. Το Νοέμβριο του 1905 Morozova (δίπλα στους Σεργκέι Μπουλγκάκοφ, πρίγκιπα Γιεβγκένι Τρουμπετσκόι και Νικολάι Μπερντιγιάγιεφ μεταξύ άλλων) έγινε μία από τους διοργανωτές της Θρησκευτικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας Μόσχας. Έχοντας κληρονομήσει από τον πρώην σύζυγό της τη θέση του διευθυντή του Ωδείου της Μόσχας, αυτή έγινε φίλη με τον Αλεξάντρ Σκριάμπιν, ο οποίος έγινε ο προσωπικός της δάσκαλος πιάνου.
Τα έτη 1904-1908 η Μοροζόβα υποστήριξε οικονομικά τον Σκριάμπιν, κάτι που σταμάτησε να κάνει μετά την επιδείνωση των προσωπικών τους σχέσεων. Μετά το θάνατο του συνθέτη χρηματοδότησε την ίδρυση του Μουσείου του Σκριάμπιν, καθώς και μέλη της οικογένειάς του για αρκετό διάστημα. Το 1910 η Μοροζόβα μεταβίβασε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής έργων τέχνης του συζύγου της (πάνω από 60 έργα ζωγραφικής) στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Μεγάλη δημοσιότητα κατά την περίοδο εκείνη ήταν το ειδύλλιό της με τον ποιητή Αντρέι Μπέλι, ο οποίος αναγνώρισε κάποιους μυστικιστικούς λόγους πίσω από την αγάπη του για εκείνη (που ξεκίνησε το 1901).
Μετά την Επανάσταση του 1917, το σπίτι της Μοροζόβα εθνικοποιήθηκε, αλλά της δόθηκε η δυνατότητα να διατηρήσει δύο υπόγειους χώρους όπου στεγαζόταν με την αδελφή της Έλενα. Τους διατήρησε και μετά το 1926, όταν το κτίριο έγινε η Πρεσβεία της Δανίας και μάλιστα συμμετείχε στις δεξιώσεις του Πρέσβη. Ο τελευταίος, σύμφωνα με πληροφορίες, της προσέφερε τη δανική ιθαγένεια, αλλά εκείνη αρνήθηκε την προσφορά. Στη δεκαετία του 1930, οι αδελφές που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι, μετακόμισαν στο εξοχικό σπίτι τους στο Λιανόζοβο, κοντά στη Μόσχα. Εκείνη την περίοδο τα περισσότερα από τα παιδιά της (εκτός από τον γιο της Μιχαήλ) είχαν μεταναστεύσει. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου ο Μιχαήλ και οι αδελφές Μοροζόβα μοιράζονταν ένα δωμάτιο σε ένα σπίτι στο Πόροβκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες συγγραφείς Κατηγορία:Εκδότες
Βασίλι Πολένοφ
Ο Βασίλι Ντμίτριεβιτς Πολένοφ (Васи́лий Дми́триевич Поле́нов, 1 Ιουνίου 1844 – 18 Ιουλίου 1927) ήταν Ρώσος ζωγράφος, σημαντικός τοπιογράφος της ρωσικής φύσης. Ήταν μέλος της ομάδας των «Περιπλανώμενων» και από τους πρωταγωνιστές της Κοινότητας του Αμπράμτσεβο.
Βιογραφικά
Ο Βασίλι Πολένοφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και σπούδασε ζωγραφική στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών από το 1863 ως το 1871. Πήρε μέρος στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877 – 1878), ως πολεμικός καλλιτέχνης. Μετά την επιστροφή του από το πολεμικό μέτωπο, συνδέθηκε με την ομάδα των «Περιπλανώμενων» (Peredvizhniki), παίρνοντας μέρος στις περιοδεύουσες εκθέσεις τους. Τα έργα του προκάλεσαν το θαυμασμό του ανθρωπιστή και συλλέκτη έργων τέχνης Πάβελ Τρετιακόφ (Pavel Tretyakov), ο οποίος απέκτησε πολλά από αυτά για την πλούσια πινακοθήκη του. Ο Πολένοφ εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης το 1893, ενώ ονομάστηκε «Καλλιτέχνης της Λαϊκής Δημοκρατίας» το 1926. Για πολλά χρόνια προγύμναζε νεαρούς ζω γράφους στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Ως καθηγητής της Σχολής στις δεκαετίες 1880 και 1890 επηρέασε μια γενιά Ρώσων καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν ο Ισαάκ Λεβιτάν και ο Κονσταντίν Κορόβιν. Πέθανε στο Πολένοβο (Polenovo), κοντά στην Ταρούζα (Tarusa), το 1927, σε ηλικία 83 ετών.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Ο Βασίλι Πολένοφ ασχολήθηκε κατά καιρούς με συνθέσεις στο πνεύμα του Ακαδημαϊσμού, αντλώντας τη θεματογραφία του από την ευρωπαϊκή ιστορία ή από βιβλικές ιστορίες. Κυριότατα όμως ήταν αφοσιωμένος σε όλη σχεδόν τη ζωή του στη ζωγραφική τοπίου, επιχειρώντας να προσδώσει ποιητικές ευαισθησίες στη ψυχή της ρωσικής φύσης.
Ο Πολένοφ ήταν υπαιθριστής ζωγράφος και το έργο του άσκησε σημαντική επιρροή στην εξέλιξη της ρωσικής τοπιογραφίας. Συνδύαζε τη φρεσκάδα του χρώματος, που αντλούσε στο καθαρό ύπαιθρο (plein air), με την εσώτερη ευαισθησία της ανθρώπινης ψυχής. Η αισθητική αυτή αντανακλάται στα έργα του «Στο πάρκο: Το χωριό Veuilles στη Νορμανδία» (1874), «Μοσχοβίτικη αυλή» (1878), «Ο κήπος της γιαγιάς» (1878) και «Κατάφυτη λιμνούλα» (1879).
Το αριστούργημα όμως του Πολένοφ έχει ακαδημαϊκό χαρακτήρα: «Ο Χριστός και η γυναίκα που συνελήφθη για μοιχεία» (1888, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), βασισμένο σε σχεδιάσματα από τα ταξίδια του στη Μέση Ανατολή και την Ελλάδα. Στον πίνακά του αυτόν επιχειρείται μια ενδιαφέρουσα απόπειρα να ανανεώσει την εικονική τεχνική της ακαδημαϊκής τέχνης. Στο ίδιο ακαδημαϊκό ύφος είναι και η ιστορική σύνθεσή του « Η σύλληψη Ουγενότου» (1875), όπως και η βιβλική διήγηση «Η ανάσταση της κόρης του Ιαέρειου» (1871).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Άννα της Πομερανίας, δούκισσα του Λούμπιν
Η Άννα της Πομερανίας, Anna Pomorska, (1492 – 25 Απριλίου 1550) ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα. Ήταν μέλος του Οίκου της Πομερανίας (γνωστού και ως Οίκος των Γκράιφεν ή Γκρίφινς) και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπρηγκ/Μπρζεγκ.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας, από τη δεύτερη σύζυγό του Άννα των Γιαγκελλόνων, κόρη του βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας.