cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1929-1930
Πολλαπλές υποψηφιότητες
Οι ακόλουθες οκτώ ταινίες πέτυχαν πάνω από μία υποψηφιότητα:
Οι ακόλουθες δύο ταινίες απέσπασαν περισσότερα από ένα βραβεία:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Ερρίκος της Φλάνδρας
μικρογραφία|Αναπαράσταση σε νόμισμα του Ερρίκου της Φλάνδρας thumb|right|250px|Ερρίκος της Φλάνδρας - μικρογραφία 13ου αιώνα Ο Ερρίκος της Φλάνδρας (Henri Ier de Hainaut, 1176 – 11 Ιουνίου 1216) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν ο δεύτερος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (1206 - 1216).
Βιογραφία
Ήταν νεώτερος γιος του Βαλδουίνου Ε΄ του Αινώ και της Μαργαρίτας της Φλάνδρας αδελφής του Φιλίππου της Αλσατίας, κόμητος της Φλάνδρας διάδοχος στη Λατινική Αυτοκρατορία του μεγαλύτερου αδελφού του ιδρυτή της Λατινικής Αυτοκρατορίας Βαλδουίνου Α΄.
Συμμετοχή στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης με τον αδελφό του
Συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία (1201) η οποία είχε αρχικά προορισμό τους Αγίους Τόπους αλλά εξετράπη τελικά στην Κωνσταντινούπολη, το τελικό αποτέλεσμα ήταν η κατάληψη της Βυζαντινής πρωτεύουσας από τους Σταυροφόρους και η ίδρυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Οι πρωταγωνιστές στο κατόρθωμα αυτό των Σταυροφόρων ήταν ο ίδιος ο Ερρίκος της Φλάνδρας, ο μεγαλύτερος αδελφός του Βαλδουίνος, ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός, ο υπέργηρος δόγης της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο ο οποίος ήταν η ψυχή της επιχείρισης και ο Λουδοβίκος του Μπλουά οι οποίοι αποφάσισαν να διανέμουν τα λάφυρα. Στη διάρκεια της πολιορκίας του 1204 ο Ερρίκος επί κεφαλής μιας ομάδας 30 ευγενών προκειμένου να κερδίσει προμήθειες σύμφωνα με τον Ροβέρτο του Κλαρί λεηλάτησε ένα κάστρο στη Χηλή κοντά στη Μαύρη Θάλασσα το οποίο περιείχε πολύτιμα θρησκευτικά αντικείμενα όπως λείψανα του Χριστού και στη συνέχεια επέστρεψε στο στρατόπεδο των Σταυροφόρων.
Επιτυχίες απέναντι στους αντιπάλους του σε Βουλγαρία και Νίκαια
Όταν ο μεγαλύτερος αδελφό του Βαλδουίνος Α΄ ηττήθηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος στη μάχη της Ανδριανούπολης από τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη (Απρίλιος 1205) ο Ερρίκος ορίστηκε αντιβασιλιάς, όταν έφτασαν τα νέα ότι ο Βαλδουίνος πέθανε στην αιχμαλωσία ο Ερρίκος ορκίστηκε νέος Λατίνος αυτοκράτορας στις 20 Αυγούστου 1206. Οι Λομβαρδοί ευγενείς του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης αρνήθηκαν να του δηλώσουν την υποταγή τους, ακολούθησε διετής πόλεμος στον οποίο τελικά ο Ερρίκος νίκησε τους Λομβαρδούς και τους συμμάχους τους Ναΐτες ιππότες, ο Ερρίκος έκανε κατάσχεση στους ναούς των Ναΐτών στη Ραβέννικα και στο Ζητούνι. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας ήταν ευσεβέστατος αυτοκράτορας στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ασχολήθηκε έντονα με πολέμους τόσο με τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη όσο και με τον αντίπαλο του Αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη, αργότερα πολέμησε με τον τσάρο της Βουλγαρίας Μπορίλ διάδοχο του Καλογιάννη (1207 - 1217) και τον νίκησε στη μάχη της Φιλιππούπολης. Συμμετείχε στην πολιορκία της Θεσσαλονίκης με 2000 άντρες (2007) νικώντας τους Βουλγάρους, στη μάχη αυτή σκοτώθηκε και ο Καλογιάννης. Πραγματοποίησε επιτυχείς εκστρατείες στη Νίκαια (1207, 1211 - 1212) όπου κυρίευσε πολλές περιοχές στην περιοχή του Νυμφαίου αλλά επειδή ήθελε να ασχοληθεί περισσότερο με τα Ευρωπαϊκά προβλήματα αποφάσισε να κλείσει ειρήνη με τον Θεόδωρο Λάσκαρη αναγνωρίζοντας την ανεξαρτησία του (1214).
Ευσεβής και δίκαιος αυτοκράτορας
Ο Ερρίκος της Φλάνδρας έδειξε διαφορετικό χαρακτήρα από τους υπόλοιπους Σταυροφόρους με έντονα φιλική συμπεριφορά στο Ελληνικό στοιχείο, σύμφωνα με τον σύγχρονο του Βυζαντινό ιστορικό Γεώργιο Ακροπολίτη είχε μεγαλώσει με τα Ελληνικά και τα Βυζαντινά ιδεώδη όπως οι Έλληνες Βυζαντινοί αυτοκράτορες, οι σημαντικότεροι ευνοούμενοι του ήταν Έλληνες όπως και οι διοικητές των στρατευμάτων του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ να φυλακίσουν Ορθόδοξους κληρικούς επειδή δεν υπάκουσαν τις εντολές του, ο ίδιος ο Βαλδουίνος με την ιδιότητα του αυτοκράτορα δεν τους επέτρεψε να το κάνει. Ο Ερρίκος ήταν πολύ γενναίος χαρακτήρας αλλά ποτέ βίαιος και πάντοτε ήταν ελεήμων στους αδύνατους, πέθανε στις 11 Ιουνίου 1216 σε ηλικία 40 ετών πιθανότατα δηλητηριασμένος από τη δεύτερη σύζυγο του Μαρία της Βουλγαρίας κόρη του Καλογιάννη την οποία είχε παντρευτεί το 1213.
Οικογένεια
Ο Ερρίκος της Φλάνδρας νυμφεύτηκε στον πρώτο του γάμο (4 Φεβρουαρίου 1207) την Αγνή τη Μομφερρατική κόρη του Λατίνου αντιπάλου του και αρχηγού στην Δ΄ Σταυροφορία Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, η οποία πέθανε τον ίδιο χρόνο, πιθανότατα από επιπλοκές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της.
Μετά την ειρήνη που σύναψε με τους Βουλγάρους και τον θάνατο του βασιλιά τους Καλογιάν, νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά τη Μαρία της Βουλγαρίας (1213), κόρη τού Καλογιάν, η οποία τελικά τον δηλητηρίασε τρία χρόνια αργότερα· δεν είχαν αποκτήσει παιδιά (1216). Ο Ερρίκος είχε μόνο ένα τέκνο:
Διάδοχος του Ερρίκου εξελέγη ο γαμπρός του Πέτρος Β΄ του Κουρτεναί (1217), ο οποίος τελικά δεν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη να κυβερνήσει, επειδή αιχμαλωτίστηκε στον δρόμο από τον Θεόδωρο δεσπότη της Ηπείρου. Στο διάστημα αυτό την αντιβασιλεία ασκούσε στην Κωνσταντινούπολη η σύζυγος του Πέτρου, και αδελφή του Ερρίκου, η Γιολάντα της Φλάνδρας. Οι δυο γιοι τους Ροβέρτος του Κουρτεναί και Βαλδουίνος Β΄ θα είναι οι δύο τελευταίοι Λατίνοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οίκος της Φλάνδρας
Λιποχώρι Πέλλας
Το Λιποχώρι ή Κάτω Λιποχώρι είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Λιποχώρι βρίσκεται δίπλα στις ανατολικές όχθες του ποταμού Μογλενίτσα (ή Αλμωπαίος) στην πεδιάδα των Γιαννιτσών, σε υψόμετρο 25 μέτρα ενώ απέχει μόλις 3 χλμ. ΝΑ. από την Σκύδρα (έδρα του δήμου) και 71 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (ροδακινιές και σπαράγγια). Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία Τρεις Άγιοι ενώ παλιός η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βέρτεκοπ (σημερινή Σκύδρα). Το 1930 με το ΦΕΚ 350Α - 14/10/1930 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Κάτω Λιποχωρίου και το 1984 μετονομάστηκε σε Λιποχώριον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Λιποχωρίου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκύδρας του Δήμου Σκύδρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 1.031 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: *Απογράφεται ως Κάτω Λιποχώρι
Παραπομπές
Λιποχωρι Λιποχωρι
Αμφίονας της Αντιόπης
Ο Αμφίονας (Αμφίων) γεννήθηκε από την Αντιόπη μέσα σε σπηλιά κοντά στις Ελευθερές, κάτω από δραματικές και περιπετειώδεις συνθήκες. Η Αντιόπη καταδιωκόταν από τον πατέρα της, τον Ασωπό ή τον Νυκτέα, επειδή είχε μείνει έγκυος από τον Δία. Την είχε συλλάβει ο θείος της ο Λύκος μετά από όρκο που είχε δώσει στον πατέρα της πριν τον θάνατο του τελευταίου, και την πήγαινε στη Θήβα. Στον δρόμο την έπιασαν οι πόνοι του τοκετού και οι συνοδοί της αναγκάσθηκαν να την αφήσουν να γεννήσει στη σπηλιά τους δίδυμους Αμφίονα και Ζήθο. Ο Λύκος εγκατέλειψε μόνα τα νεογέννητα σε φαράγγι του Κιθαιρώνα και έφυγε με τη μητέρα τους στη Θήβα. Τα τέκνα ανατράφηκαν από κάποιο βοσκό και μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκαν. Κάποτε η Αντιόπη κατάφερε να δραπετεύσει και να τα βρει, αλλά εκείνα δεν ήθελαν να την αναγνωρίσουν ως μητέρα τους και την κράτησαν μάλιστα αιχμάλωτη σε καλύβα. Μόνο με τη βοήθεια του Δία μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν, οπότε μετά τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της, τον Λύκο και τη σύζυγό του Δίρκη, και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα τους στη Θήβα, όπου έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας. Σε αυτούς αποδίδει ο μύθος την ανέγερση των πρώτων τειχών της «επτάπυλης» Θήβας: Οι βράχοι που μετέφερε ο Ζήθος, με τις θείες μελωδίες της λύρας του Αμφίονα, ανέβαιναν μόνοι τους και οικοδομούσαν τα τείχη! Ο Αμφίονας είχε μάθει αριστοτεχνικά να παίζει την επτάχορδη λύρα από τον θεό Ερμή (Απολλόδ. Γ 5, 5. Ορατίου Ωδή ΙΙΙ, 11, 1. Παυσ. Θ 17, 7. Ευσταθ. λ 263).
Οι δίδυμοι ήρωες ζούσαν ευτυχισμένοι στη Θήβα μέχρι που η πολύτεκνη σύζυγος του Αμφίονα, η Νιόβη, καυχήθηκε ότι είναι πολύ πιο ευτυχισμένη και εύτεκνη από τη Λητώ. Τότε τα παιδιά της Λητώς, οι θεοί Απόλλων και Άρτεμις, σκότωσαν τα παιδιά της Νιόβης. Έπειτα ο Αμφίονας αυτοκτόνησε.
Ο Παυσανίας (Θ 17, 4) μας παραδίδει ότι οι Θηβαίοι φρουρούσαν προσεκτικά τον τάφο του Αμφίονα γιατί, σύμφωνα με κάποιο χρησμό, αν οι κάτοικοι της γειτονικής πόλης Τιθορέας έπαιρναν ποτέ χώμα από τον τάφο και το μετέφεραν στον τάφο της Αντιόπης στην Τιθορέα, η περιοχή τους θα γινόταν εύφορη και η περιοχή γύρω από τη Θήβα άγονη.
Πηγές
Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί Αμφιονας1
Παραμάλι
Το Παραμάλι είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Παράμαλι βρίσκεται 26 χιλιόμετρα δυτικά της Λεμεσού. Το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης του χωριού περιλαμβάνεται στο έδαφος των βρετανικών βάσεων Ακρωτηρίου - Επισκοπής. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 90 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με την Αυδήμου, στα βορειοδυτικά με το Πραστειό Αυδήμου, στα βόρεια με τον Άγιο Αμβρόσιο και στα ανατολικά με τη Σωτήρα. Η νότια πλευρά της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσια.
Ιστορία
Αρχικά το Παραμάλι ήταν χριστιανικός οικισμός, θεμέλια του οποίου έχουν βρεθεί γύρω από μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία. Ο Λουί ντε Μας Λατρί αναφέρει ότι το Παραμάλι ήταν βασιλικό κτήμα την περίοδο της ενετοκρατίας. Ταυτόχρονα άνηκε στη Μεγάλη Κομμανταρία, πρώτα των Ναϊτών Ιπποτών και αργότερα, μετά τη διάλυση του, των Ιωαννιτών.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, το Παραμάλι ήταν ένα μεικτό χωριό, δηλαδή κατοικούσαν σε αυτό Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, με τους Τουρκοκύπριους να αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία. Κατά τη διάρκεια των δικοινοτικών διαταραχών της περιόδου 1963-64, οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του το εγκατέλειψαν. Λίγο αργότερα, στο Παραμάλι εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι από γειτονικά χωριά (Πραστιό Αυδήμου, Συλίκου, Μαλιά). Μερικοί από αυτούς δεν επέστρεψαν στα χωριά τους αλλά παρέμειναν στο Παραμάλι.
Στο Παραμάλι εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο μέρος του νησιού. Ωστόσο, κατοίκησαν σε ένα μικρό μέρος της έκτασης του χωριού. Ο παλιός οικισμός είναι έρημος και χρησιμοποιείται από τον βρετανικό στρατό για πολεμικές ασκήσεις.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Παραμαλίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Kepler-90
Ο Kepler-90 είναι αστέρας τύπου G, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2.545 ετών φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Δράκοντα. Είναι γνωστός για το πλανητικό του σύστημα που έχει ίσο αριθμό πλανητών με το ηλιακό σύστημα.
Στις 14 Δεκεμβρίου 2017, η NASA και η Google ανακοίνωσαν την ανακάλυψη του όγδοου πλανήτη Kepler-90i, στο πλανητικό σύστημα του αστέρα. Η ανακάλυψη έγινε χρησιμοποιώντας μια νέα μέθοδο με μηχανή εκμάθησης που αναπτύχθηκε από την Google.
Ονοματολογία και ιστορία
Πριν από τις παρατηρήσεις της αποστολής Κέπλερ, ο Kepler-90 είχε αριθμό καταλόγου 2MASS J18574403+4918185 από το 2MASS.
Το πλανητικό σύστημα του άστρου ανακαλύφθηκε από την αποστολή Kepler της NASA, μια αποστολή που έχει επιφορτιστεί με την ανακάλυψη πλανητών με τη μέθοδο διέλευσης γύρω από τα άστρα τους. Η μέθοδος διέλευσης που χρησιμοποιεί το Κέπλερ αφορά στην ανίχνευση μείωσης στη φωτεινότητα των άστρων. Αυτές οι μειώσεις στη φωτεινότητα μπορεί να ερμηνευθούν ως πλανήτες των οποίων οι τροχιές κινούνται μπροστά από τα αστέρια τους, από την οπτική γωνία της Γης. Το όνομα Kepler-90 απορρέει άμεσα από το γεγονός ότι το αστέρι είναι καταλογογραφημένο ως 90ο αστέρι που ανακαλύφθηκε από τον Κέπλερ και έχει επιβεβαιωμένους πλανήτες.
Οι λατινικοί χαρακτήρες b, c, d, e, f, g, h και i στα ονόματα των πλανητών προέρχονται από τη σειρά της ανακάλυψης. Η ονομασία «b» δίνεται στον πρώτο πλανήτη σε τροχιά γύρω από ένα συγκεκριμένο αστέρι, και ακολουθείται από τα άλλα πεζά γράμματα του λατινικού αλφαβήτου.
Αστρικά χαρακτηριστικά
Ο Κέπλερ-90 είναι ένας αστέρας τύπου G με μάζα περίπου 120% της μάζας και της ακτίνας του Ήλιου. Έχει θερμοκρασία επιφάνειας 6080 K, και η ηλικία του υπολογίζεται σε περίπου 2 δισεκατομμύρια έτη. Σε σύγκριση, ο Ήλιος είναι περίπου 4,6 δισεκατομμυρίων ετών και έχει θερμοκρασία επιφάνειας 5778 Κ.
Ο αστέρας έχει φαινόμενο μέγεθος 14, (ή πόσο φωτεινό φαίνεται από την οπτική γωνία της Γης). Ως εκ τούτου, είναι πολύ αμυδρός για να παρατηρηθεί με γυμνό μάτι. Το απόλυτο μέγεθος είναι περίπου -0,5, και έτσι ο αστέρας είναι εγγενώς πολύ πιο φωτεινός από τον Ήλιο.
Το πλανητικό σύστημα
Ο Κέπλερ-90 είναι αξιοσημείωτος για την ομοιότητα του στη διαμόρφωση του πλανητικού του συστήματος στο οποίο οι βραχώδεις πλανήτες είναι πιο κοντά στο αστέρι και οι γίγαντες αερίου πιο μακριά (όπως και στο Ηλιακό σύστημα). Οι έξι εσωτερικοί πλανήτες είναι είτε υπεργαίες ή μίνι-Ποσειδώνες, λόγω του μεγέθους τους. Δύο από τους εξωτερικούς πλανήτες είναι αέριοι γίγαντες. Ο προτελευταίος γνωστός πλανήτης περιστρέφεται γύρω από το άστρο σε περίπου ίδια απόσταση όσο η Γη γύρω από τον Ήλιο. Οι πολύ απόκεντροι πλανήτες δεν έχουν ακόμη πλήρως ερευνηθεί.
Το πλανητικό σύστημα του Kepler-90 είναι το μόνο υποψήφιο σύστημα στην αποστολή Kepler για οκτώ πλανήτες και το δεύτερο μετά από το Ηλιακό Σύστημα. Ήταν επίσης ένα από τα δύο πλανητικά συστήματα με επτά πλανήτες μαζί με αυτό του TRAPPIST-1 πριν βρεθεί ο όγδοος τον Δεκέμβριο του 2017. Επιπλέον, έχει έξι εσωτερικούς πλανήτες (b ,c, i, d, e, f)που κυμαίνονται σε μέγεθος από το μέγεθος της Γης για τον μικρότερο μέχρι και τον Ποσειδώνα για τον μεγαλύτερο, ενώ οι δύο εξωτερικοί πλανήτες έχουν το μέγεθος γιγάντων αερίου. Και οι οκτώ γνωστοί υποψήφιοι πλανήτες είναι σε απόσταση το πολύ μία AU από τον Κέπλερ-90. Μία δοκιμή σταθερότητας Hill και μια τροχιακή ολοκλήρωση του συστήματος δείχνουν ότι το πλανητικό σύστημα είναι σταθερό. κέντρο|μικρογραφία|650x650εσ| Το πλανητικό σύστημα του Κέπλερ-90 σε σύγκριση με το Ηλιακό Σύστημα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δράκων (αστερισμός) Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου G Κατηγορία:Πλανητικά συστήματα
Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών
Τα Πρωτόκολλα των Πρεσβύτερων (Σοφών) της Σιών, γνωστά συνήθως ως Τα Πρωτόκολλα της Σιών (ρωσικά: «Протоколы Сионских мудрецов» ή «Сионские Протоколы»), είναι ένα συνωμοσιολογικό κείμενο που πιθανώς έχει την αφετηρία του στη Ρωσία των αρχών του 20ού αιώνα και παρουσιάζει ένα υποτιθέμενο σχέδιο κυριαρχίας του κόσμου από τους Εβραίους. Αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα πλέον διαδεδομένα κείμενα έκφρασης αντισημιτισμού και αντισιωνισμού. Αρκετές ανεξάρτητες έρευνες έχουν επανειλημμένα δείξει ότι τα πρωτόκολλα αποτελούν απάτη και σχεδόν καθολικά αναγνωρίζονται ως προϊόν πλαστογραφίας, δημιούργημα της Οχράνα. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1903 και ο συντάκτης τους είναι άγνωστος. Μια σειρά άρθρων που εμφανίστηκαν στους «Τάιμς» του Λονδίνου το 1921 φανέρωσαν ότι το περισσότερο από το υλικό των πρωτοκόλλων ήταν αντιγραμμένο από παλαιότερη πολιτική σάτιρα που δεν είχε κανένα αντισημιτικό θέμα. Συγκεκριμένα, βιβλίο του Μορίς Ζολί από το 1860 περιείχε αυτούσια κομμάτια από τα «Πρωτόκολλα» αν και δεν είχε σχέση με τους Εβραίους ή με το Σιωνισμό· στόχος ήταν ο αυτοκράτορας Ναπολέοντας Γ΄.
Από την εποχή που τα Πρωτόκολλα πρωτοεμφανίστηκαν στην αρχή του 20ού αιώνα, οι πρώτοι τους εκδότες έφεραν αμφισβητούμενης αξίας και συχνά αντικρουόμενες αποδείξεις σχετικά με το πώς έφτασε στα χέρια τους αντίγραφο του αυθεντικού κειμένου. Παρόλα αυτά κάποιοι άνθρωποι συνέχισαν να βλέπουν τα Πρωτόκολλα σαν απόδειξη μίας σημαντικής συνωμοσίας, ειδικά σε μέρη του κόσμου όπου ο αντισημιτισμός ήταν αρκετά διαδεδομένος. Το κείμενο ανατυπώνεται συχνά από αντισημίτες και χρησιμοποιείται μερικές φορές σαν απόδειξη μίας Εβραϊκής συνωμοσίας, ειδικά στη Μέση Ανατολή σήμερα.
Τα κείμενα
Τα υπό συζήτησιν κείμενα ήταν ένα εγχειρίδιο, ή μάλλον, ένα προτεινόμενο κοινωνικό και πολιτικό πρόγραμμα. Εμφανίστηκε με διάφορους, ελαφρά διαφορετικούς τίτλους, ο κοινότερος από τους οποίους είναι Τα Πρωτόκολλα των Πρεσβύτερων (Σοφών) της Σιών που πιθανώς συνδέεται με το πρώτο συνέδριο που διοργάνωσε η Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση το 1897 στη Βασιλεία της Ελβετίας. Τα Πρωτόκολλα -σύμφωνα με τους ισχυρισμούς εκείνης της εποχής- προέρχονταν από συγκεκριμένες εβραϊκές πηγές και για πολλούς ήταν πειστική απόδειξη μιας «διεθνούς εβραϊκής συνωμοσίας». Κατά τον εμφύλιο του 1918-1921 οι Λευκοί έκαναν εκτεταμένη χρήση του βιβλίου στην προπαγάνδα τους, υποστηρίζοντας ότι η επανάσταση δεν ήταν παρά μια εβραϊκή συνωμοσία, που είχε ως στόχο να αλώσει μέσω του μπολσεβικισμού τη χριστιανική Αγία Ρωσία. «Αυτή η προπαγάνδα προκάλεσε τρομερές σφαγές» παρατηρεί ο Αμερικανός ιστορικός Μπέρναρντ Λιούις. Το 1919, για παράδειγμα, διανεμήθηκε στα στρατεύματα του λευκού ρωσικού στρατού -και αυτά τα στρατεύματα, κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών, σφαγίασαν περίπου 60.000 Εβραίους που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την επανάσταση του 1917. Για να εξασφαλίσουν βοήθεια από το εξωτερικό οι Λευκοί διέδωσαν τα «Πρωτόκολλα» στην Ευρώπη και την Αμερική. Το 1919 τα Πρωτόκολλα κυκλοφόρησαν και από τον Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, τον μετέπειτα κύριο θεωρητικό της φυλετικής ανωτερότητας της άρειας φυλής και προπαγανδιστή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος στη Γερμανία, όπου γνώρισαν και τη μεγαλύτερη εκδοτική τους επιτυχία. Μέσα στον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας (1920) πουλήθηκαν πάνω από 120.000 αντίτυπα και οργανώθηκαν πολυάριθμες εκδηλώσεις που «εκλαΐκευαν» τις πλαστογραφημένες «αποκαλύψεις», ενώ το 1935 το γερμανικό υπουργείο Παιδείας τα συμπεριέλαβε στα επίσημα σχολικά εγχειρίδια.
Τα Πρωτόκολλα προτείνουν συνοπτικά ένα σχέδιο για μια ολοκληρωτική παγκόσμια κυριαρχία. Σε πρώτη ανάγνωση φαίνονται ως μακιαβελικό πρόγραμμα -ένα είδος εσωτερικού υπομνήματος- για μια ομάδα ατόμων που έχει αποφασίσει να επιβάλει μια νέα παγκόσμια τάξη, κρατώντας για τον εαυτό της τον ρόλο του κυρίαρχου ηγέτη. Το κείμενο υποστηρίζει μια συνωμοσία αφιερωμένη στην αναταραχή και την αναρχία, στην ανατροπή ορισμένων καθεστώτων, στη διείσδυση στον Ελευθεροτεκτονισμό και άλλους τέτοιους οργανισμούς, για την απόκτηση του απόλυτου ελέγχου επί των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών οργανισμών του δυτικού κόσμου. Οι ανώνυμοι συγγραφείς των Πρωτοκόλλων δηλώνουν ρητά τη χειραγώγηση ολόκληρων λαών «σύμφωνα με ένα πολιτικό σχέδιο», το οποίο κανείς δε γνωρίζει στο σύνολό του εδώ και αιώνες.
Τα Πρωτόκολλα αποκαλύφθηκαν ως χαλκευμένα πλαστογραφήματα από τον Λουσιάν Βολφ στο έργο του Το εβραϊκό φόβητρο και τα πλαστογραφημένα πρωτόκολλα των λογίων σοφών της Σιών. Το 1920, Ο Χένρι Φορντ δημοσίευσε τα Πρωτόκολλα στην εφημερίδα του The Dearborn Independent και, τον επόμενο χρόνο, τα ανέφερε ως στοιχεία μιας επερχόμενης εβραϊκής απειλής δηλώνοντας: «Η μόνη δήλωση που επιθυμώ να κάνω για τα πρωτόκολλα, είναι ότι ταιριάζουν με αυτά που συμβαίνουν. Είναι δέκα έξι ετών, και ταιριάζουν στην παγκόσμια κατάσταση μέχρι αυτή την περίοδο». Το 1921 ο Φίλιπ Γκρέιβς, ανταποκριτής της εφημερίδας The Times, δημοσιοποίησε την απάτη. Ο Χέρμαν Μπερνστάιν το 1935 με το Αλήθεια για «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών»: Μια Πλήρης Αποκάλυψη προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει τον κόσμο για την απάτη, στην οποία εύκολα υπέκυπτε η ξενοφοβία και ο ρατσισμός.
Οι σύγχρονοι μελετητές έχουν καταλήξει στην πραγματικότητα ότι τα Πρωτόκολλα, στη δημοσιευμένη μορφή τους, είναι βασισμένα τουλάχιστον εν μέρει σε ένα σατιρικό έργο που γράφτηκε και τυπώθηκε στη Γενεύη το 1864. Το έργο ήταν λίβελλος κατά του Ναπολέοντα Γ΄ από κάποιον Μωρίς Ζολί, ο οποίος μάλιστα φυλακίστηκε. Η αρχική ιστορία, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, δημιουργήθηκε από τον Χέρμαν Γκαίντσε (1868), έναν Γερμανό συγγραφέα και αντισημίτη, ο οποίος χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Τζον Ρέτκλιφ. Ο Γκαίντσε φαίνεται πως έκλεψε τη βασική ιστορία από τον Μωρίς Ζολί, το βιβλίο του οποίου Διάλογοι μεταξύ του Μακιαβέλι και του Μοντεσκιέ στην Κόλαση (1864) περιλαμβάνει ένα ανατρεπτικό σχέδιο ενάντια στον Ναπολέοντα Γ΄. Η συνεισφορά του Γκαίντσε στο έργο του Ζολί είναι ότι παρουσίασε τους Εβραίους να συνωμοτούν για την κατάληψη του κόσμου. Ο Ζολί λέγεται ότι ήταν μέλος μιας ροδοσταυρικής εταιρείας. Είτε αληθεύει αυτό είτε όχι, ο Ζολί ήταν φίλος του Βίκτορα Ουγκώ και ο Ουγκώ συμμεριζόταν την αντιπάθεια του Ζολί για τον Ναπολέοντα Γ΄. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Η Οχράνα, η μυστική αστυνομία του τσαρικού καθεστώτος που κατηγορούσε τους Εβραίους για τα δεινά της χώρας, τύπωσε το κείμενο - μερική αντιγραφή από το κείμενο του Γκαίντσε - το 1897 και το δημοσιοποίησε το 1905.
Η πλαστογραφία
Τα Πρωτόκολλα εμπεριέχουν εμφανείς ανωμαλίες. Το κείμενο μιλά επανειλημμένα, για παράδειγμα, για την έλευση ενός «Τεκτονικού βασιλείου» και ενός «βασιλέα του αίματος της Σιών», ο οποίος θα ηγηθεί αυτού του τεκτονικού βασιλείου. Βεβαιώνει ότι ο μελλοντικός βασιλιάς θα ανήκει στη «δυναστική γενεά του βασιλέα Δαβίδ». Βεβαιώνει ότι «ο βασιλέας των Ιουδαίων θα είναι ο πραγματικός πάπας» και «ο πατριάρχης μιας διεθνούς εκκλησίας». Και ολοκληρώνει με αινιγματικό τρόπο, «Ορισμένα μέλη της σποράς του Δαβίδ θα προετοιμάσουν τους βασιλείς και τους κληρονόμους τους... Μόνο ο βασιλιάς και οι τρεις που τον παραστέκουν γνωρίζουν τι έρχεται». Ως εκφάνσεις της ιουδαϊκής σκέψης, πραγματικές ή κατασκευασμένες, τέτοιες δηλώσεις είναι εμφανώς παράλογες. Από τους βιβλικούς χρόνους κανένας βασιλέας δεν υφίσταται στην ιουδαϊκή παράδοση, και η ίδια η αρχή της βασιλείας έχει γίνει εντελώς άσχετη με την εβραϊκή κοινωνία. Η έννοια ενός βασιλιά είχε το ίδιο νόημα για τους Εβραίους του 1897 όσο και για τους Εβραίους του σήμερα. Στην πραγματικότητα οι αναφορές θα μπορούσαν να εκληφθούν περισσότερο ως χριστιανικές παρά ως ιουδαϊκές. Για τις τελευταίες δύο χιλιετίες ο μόνος «βασιλεύς των Ιουδαίων» είναι ο ίδιος Ιησούς - και ο Ιησούς, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, ανήκει στη γενιά του Δαβίδ.
Σύμφωνα με μία εκδοχή, τα πρωτόκολλα διαβάστηκαν σε 24 μυστικές συνόδους που διοργανώθηκαν κατά τη διάρκεια σιωνιστικού συνεδρίου στη Βασιλεία, παρουσία Ρώσων κατασκόπων που αργότερα μετέφεραν το περιεχόμενό τους. Ένα αντίτυπο των πρωτοκόλλων δόθηκε στον Ορθόδοξο λόγιο και κρατικό αξιωματούχο Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Νίλους, ο οποίος τελικά εξέδωσε τα έγγραφα το 1905, ως παράρτημα, στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του Το Μεγάλο μέσα στο Μικρό, ή ο ερχομός του Αντίχριστου και η επερχόμενη εξουσία του Διαβόλου στη Γη (α΄ εκδ. 1901). Ο Νίλους εξέδωσε το έργο του σε τρεις επόμενες εκδόσεις (1911, 1912, 1917), σε κάθε μία από τις οποίες το παράρτημα που περιείχε τα Πρωτόκολλα εμπλουτιζόταν με νέα στοιχεία. Μεταβίβασε τα Πρωτόκολλα στην αυλή του Τσάρου, για τον οποίο απέβλεπε να γίνει ο εξομολογητής του. Ο ισχυρισμός ότι τα πρωτόκολλα ήταν προϊόν αυτού του διεθνούς εβραϊκού συνεδρίου έχει ανασκευαστεί εδώ και πολύ καιρό. Τα πρώιμα αντίγραφα των Πρωτόκολλων, για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι γράφτηκαν στη Γαλλία -και το συνέδριο του 1897 στη Βασιλεία δεν περιελάμβανε ούτε έναν Γάλλο εκπρόσωπο. Επιπλέον, ένα αντίγραφο των Πρωτόκολλων κυκλοφορούσε ήδη από το 1884 –13 χρόνια δηλαδή πριν το συνέδριο της Βασιλείας.
Σε ό,τι αφορά στο αρχικό κείμενο, βάσει των ιστορικών δεδομένων του σήμερα δε γνωρίζουμε επακριβώς τις δυνατότητες του Σεργκέι Νίλους στην προπαγάνδα. Όμως η ιστορία βρίθει από κείμενα που εμφανίστηκαν από το πουθενά και προκάλεσαν σημαντικές κοινωνικές, πολιτισμικές και πνευματικές αλλαγές προς το καλύτερο ή το χειρότερο και συνεπώς η αδυναμία προσδιορισμού του αρχικού, πρωτότυπου δεν είναι ιδιαίτερα σημαντική. Όσον αφορά στον Σεργκέι Νίλους –αν ήταν αυτός ο πλαστογράφος που χάλκευσε το αρχικό κείμενο- ή ήταν πράγματι άσχετος, ή ήταν προάγγελος και εκφραστής ενός δυναμικού ρεύματος αντίδρασης, που προκάλεσε αρκετές συμφορές, μίσος, ξενοφοβία, ρατσισμό και εκατόμβες θυμάτων.
Στη Λογοτεχνία
Η πλαστογραφία - κατασκευή των Πρωτοκόλλων είναι το κύριο θέμα του μυθιστορήματος του Ουμπέρτο Έκο «Το κοιμητήριο της Πράγας» (Il Cimitero di Praga, 2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους
Πιτ Ρίκετς
Ο Τζον Πήτερ Ρίκετς (αγγλικά: John Peter Ricketts, 19 Αυγούστου 1964), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Νεμπράσκα, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 40ος Κυβερνήτης της Νεμπράσκα, από τον Ιανουάριο του 2015 έως τον Ιανουάριο του 2023.
Ο Ρίκετς, είναι υιός του Αμερικανού δισεκατομμυριούχου επιχειρηματία και ιδρυτή της επενδυτικής εταιρείας "TD Ameritrade", Τζο Ρίκετς. Το 2006, ο Πιτ, ήταν ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος για την θέση της Γερουσίας των ΗΠΑ στην Νεμπράσκα, ενάντια από τον τότε εν ενεργεία Δημοκρατικού Γερουσιαστή Μπεν Νέλσον, από τον οποίο ηττήθηκε λαμβάνοντας 36% έναντι 64% του Γερουσιαστή.
Εξελέγη στο αξίωμα του Κυβερνήτη της Νεμπράσκα, στις εκλογές του 2014, με ποσοστό 57.2% έναντι 39.2% του τότε Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Επανεξελέγη το 2018, με ποσοστό 59.0% έναντι 41.0% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του.
Τον Ιανουάριο του 2023, ύστερα από την παραίτηση του Γερουσιαστή Μπεν Σας, ο Ρίκετς διορίστηκε από τον νέο Κυβερνήτη Πίλεν, ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Νεμπράσκα, προκειμένου να καλύψει το υπόλοιπο της θητεία του Σας. Θα πραγματοποιηθεί ειδική εκλογή το 2024.
Η προσωπική περιουσία του Ρίκετς, υπολογίζεται ότι ανέρχεται γύρω στα 70 εκατομμύρια δολάρια.
Βιογραφία
Ο Πιτ Ρίκετς, γεννήθηκε στη Νεμπράσκα Σίτι της Νεμπράσκα, τον Αύγουστο του 1964 και μεγάλωσε στην Όμαχα.
Φοίτησε στο Λύκειο "Westside High School" στην Όμαχα, το οποίο αποφοίτησε το 1982. Σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1986. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων με ειδίκευση τα Χρηματοοικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MBA) το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Κυβερνήτες της Νεμπράσκα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Σικάγου __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Καλό Νερό Μεσσηνίας
Το Καλό Νερό, αναφερόμενο συχνά ως το Καλόνερο ή το Καλονερό και επίσημα ως το Καλόν Νερόν, είναι παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και το Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Πολύ γνωστή και δημοφιλής, κυρίως στους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία του Καλονερού.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Το Καλονερόν προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1835,  όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το Καλόν νερόν αναφέρεται, το 1853, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, μαζί με τη Βλασάδα, το Μπούζι και τα Καλύβια Καραμουσταφά, ως «θέσεις αγροτικαί, ολίγο κατοίκητοι» του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Από το 1879 ως το 1889 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως Καλονερό, ενώ από το 1889 ως το 1940 αναφερόταν επίσημα ως Καλονερόν. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το Καλονερόν προσαρτάται στην Κοινότητα Αγαλιανής, στην οποία ως έδρα ήταν η Αγαλιανή και είχαν ενταχθεί επίσης οι εξής οικισμοί: Ο Αγιαννάκης, η Καϋμένη Γυναίκα (σήμερα ο Πρόδρομος), η Βλασσάδα, το Αϊσέρη (μεταγενέστερα ο Άγιος Σεραφείμ, καταργήθηκε το 1940) και το Μπούζι (σήμερα η Ελαία). Το 1925 το Καλονερόν προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Καλονερού, στην οποία προσαρτάται επίσης και ο οικισμός Αϊσέρη. Το 1940 το όνομα του οικισμού από Καλονερόν διορθώνεται σε Καλόν Νερόν και της κοινότητας σε Κοινότητα Καλού Νερού. Το χωριό παρέμεινε στην Κοινότητα Καλού Νερού'', από το 1925 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Καλόν Νερόν υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Καλόν Νερόν ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Καλόν Νερόν σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Τοπικής Κοινότητας του Καλού Νερού του Δήμου Τριφυλίας, στην οποία ανήκουν επίσης οι εξής οικισμοί: Το Άνω Καλόν Νερόν, το Βουνάκι, τα Δρεκολαίικα, ο Κάκκαβας, το Μάρμαρο και η Στάση Σιδηροκάστρου.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 543 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς επίσης και με τον τουρισμό.
Κτίρια – αξιοθέατα
Εκτός από τις κατοικίες στο χωριό υπάρχουν επίσης διάφορα τουριστικά καταστήματα, καφέ, καφενεία, ψησταριές και ψαροταβέρνες για τους τουρίστες που επισκέπτονται την περιοχή του χωριού. Οι εκκλησίες του χωριού είναι ο Ιερός Ναός των Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης και ο Ιερός Ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, οι οποίοι υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Στο Καλό Νερό, το αναφερόμενο παλαιότερα ως Κάτω Καλό Νερό, όπως και στο Άνω Καλό Νερό, πραγματοποιούν διάφορα πολιτιστικά δρώμενα ο Εξωραϊστικός Οικολογικός Πολιτιστικός Σύλλογος Καλονεριτών Αθήνας, ο Παντριφυλιακός Όμιλος Καλονερού, ο Εκκλησιαστικός Σύλλογος Καλονερού και ο Σύλλογος Απανταχού Καλονεριτών. Στην περιοχή του οικισμού, αλλά και την ευρύτερη περιοχή, υπάρχουν επίσης ξενοδοχεία και άλλες τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα καθώς το σημαντικότερο αξιοθέατο του χωριού, η Παραλία του Καλονερού, έχει γίνει σταδιακά, τα τελευταία χρόνια, ένας ιδιαίτερα δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Παραλία του Καλονερού
Σε απόσταση περίπου 7 χιλιομέτρων, προς τα βόρεια της Κυπαρισσίας, βρίσκεται η Παραλία του Καλονερού, η οποία διαθέτει «χρυσή» αμμώδη ακτή και θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως μια καλή επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα γαλανά νερά και να απολαύσουν, με ελεύθερη παραμονή ή με οργανωμένη υποδοχή μια από τις παραλίες στα βορειοδυτικά του νομού. Η παραλία αυτή βραβεύεται κάθε χρόνο με τη Γαλάζια Σημαία. Η Παραλία του Καλονερού, όπως και άλλες γειτονικές της, έχει ενταχθεί επίσης στις προστατευόμενες περιοχές της Τριφυλίας, καθώς αποτελεί έναν από τους σημαντικούς βιότοπους για τη θαλάσσια χελώνα Καρέτα-Καρέτα. Ο Κυπαρισσιακός κόλπος φιλοξενεί πολλές φωλιές του είδους αυτού της οικογένειας των χελωνιίδων, το οποίο τελεί υπό εξαφάνιση και προστατεύεται από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) και ως Ειδική Ζώνη Προστασίας του πανευρωπαϊκού δικτύου προστασίας των ειδών και των ενδιαιτημάτων τους, με το πρόγραμμα Natura.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλού Νερού
thumb|right|200px|Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός του Καλού Νερού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Μάλχος ο Καρχηδόνιος
Ο Μάλχος ήταν Καρχηδόνιος στρατηγός. Προς το 550 π.Χ., περίπου, νίκησε τους Έλληνες της Σικελίας, ενώ, προς το 545 π.Χ., ηγήθηκε ισχυρού στρατεύματος, τον οποίον ο ιστορικός της αρχαιότητας, Ιουστίνος, υπολόγιζε στους 80,000 άνδρες, στη Σαρδηνία, ωστόσο ηττήθηκε από τις δυνάμεις των τοπικών πληθυσμών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σαρδηνίας Κατηγορία:Καρχηδόνιοι στρατηγοί
Αμφίονας της Νιόβης
Γενεαλογία
Αμφιονας Νιοβης
Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου
Η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου είναι ιστορική βιβλιοθήκη στην Κρήτη. Κύριος σκοπός της είναι να παρέχει σημαντικές συλλογές, χρήσιμες για τους χρήστες της καθώς και υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που θα εξυπηρετούν της πληροφοριακές τους ανάγκες και θα προωθούν την μόρφωση και την ενημέρωση.
Ιστορία
Η Βικελαία Βιβλιοθήκη Ηρακλείου ιδρύθηκε το 1908 και εγκαταστάθηκε αρχικά στα ισόγεια δωμάτια του κτηρίου του Νομαρχιακού Καταστήματος. Ο λόγιος και κοσμοπολίτης Δημήτριος Βικέλας, ο οποίος γεννήθηκε στη Σύρο το 1835, δώρισε στον δήμο Ηρακλείου την πλούσια και πολύτιμη βιβλιοθήκη του. Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει ακόμη σαφές γιατί δώρισε στο Ηράκλειο την προσωπική του βιβλιοθήκη και όχι στη γενέτειρα του τη Σύρο ή την πόλη της καταγωγής του, τη Βέροια. Οι απαντήσεις που συνήθως θέτονται είναι πως ο Βικέλας ενθουσιάστηκε με τους θησαυρούς που αποκαλύφθηκαν κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κρήτη καθώς και η επίσκεψη του στο Ηράκλειο λίγο πριν πεθάνει.
Το 1912, έπειτα από απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, καταγράφηκαν στην Βικελαία Βιβλιοθήκη 1.130 τόμοι βιβλίων του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ηρακλείου, ο οποίος ιδρύθηκε το 1880 και συγκέντρωσε αρκετά ενδιαφέροντα για τη Κρήτη βιβλία. Το 1920, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στα τρία ισόγεια βορινά δωμάτια του Δημαρχιακού Μεγάρου και στεγάστηκε εκεί μέχρι το 1932, οπότε μεταφέρθηκε στο Δημοτικό Μέγαρο των Ακτάρικων και εκεί έμεινε μέχρι τη γερμανική κατοχή. Η ανάπτυξη της βιβλιοθήκης ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 με προσκτήσεις υλικού και συντήρηση αρχείων.
Συλλογή
Πολλοί άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων που αγαπούν το βιβλίο, θέλησαν να ενισχύσουν τη βιβλιοθήκη με τη δωρεά των προσωπικών τους βιβλιοθηκών. Πρώτος δωρητής είναι ο Ιωάννης Λυμπρίτης και ακολουθεί το Γυμνάσιο της Κρήτης, ο Στέφανος Ξανθουδίδης, ο Ανδρέας Ανδρεάδης, ο Ζαχαρίας Οικονόμου κ.ά. Οι συλλογές της Βικελαίας αποτελούνται από βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες και οπτικοακουστικό υλικό, που καλύπτουν όλο το φάσμα της ανθρώπινης γνώσης καθώς και από πολλά ιστορικά τεκμήρια του νησιού που είναι μοναδικά. Οι κυριότερες συλλογές δημοσίων εγγράφων του Τμήματος Αρχείων της είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βικελαια Δημοτικη Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
Βλαντίμιρ Τκατσένκο
Ο Βλαντίμιρ Πετρόβιτς Τκατσένκο (ρωσικά: Владимир Петрович Ткаченко, γεννήθηκε 20 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Σοβιετικός και νυν Ρώσος πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σέντερ. Κέρδισε δύο μετάλλια Ολυμπιακών Αγώνων και τρία μετάλλια Παγκοσμίου Κυπέλλου με την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης. Ψηφίστηκε ως καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης το 1979 (τίτλοι Euroscar και το Mr Europa). Έγινε μέλος του Hall of Fame της FIBA το 2015.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1957 στο Σότσι. Οι γονείς του δεν ήταν πολύ ψηλοί και στην ηλικία των 12 είχε φτάσει στο ύψος των 1,88 μέτρων. Ως παιδί, προτιμούσε περισσότερο το ποδόσφαιρο, και ήταν ικανός στο σκοράρισμα. Μετά από λίγο καιρό, ο ιδιαίτερα ψηλός έφηβος έγινε αντιληπτός από τον προπονητή μπάσκετ Βλαντιμίρ Γιέλντιν και εισήχθη σε αθλητικό οικοτροφείο στο Σότσι. Ένα χρόνο αργότερα, ο Τκατσένκο ήταν ήδη μέλος της ομάδας νέων της πόλης του Σότσι.
Το καλοκαίρι του 1972, στο πρωτάθλημα της επικράτειας του Κρασνοντάρ μεταξύ των μαθητών, με ύψος τότε 2,10 μέτρα αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος ψηλός και ταυτόχρονα έλαβε προσκλήσεις από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, της Σπαρτάκ Λένινγκραντ και της Στρόιτελ Κιέβου (μετέπειτα ΚΚ Μπουντιβέλνικ). Με τη συμβουλή των γονέων του προτίμησε την ουκρανική ομάδα του Κιέβου. Το 1973, ο Τκατσένκο έπαιξε ήδη στην ομάδα νέων του Κιέβου, καθώς και στην ομάδα νέων της ΕΣΣΔ, με την οποία το ίδιο έτος έγινε ο πρωταθλητής Ευρώπης νέων έχοντας 25,5 πόντους στο τελικό τουρνουά. Από το 1974, άρχισε να συμμετέχει σε παιχνίδια με την πρώτη ομάδα της Στρόιτελ, έχοντας σημαντική συμβολή στην κατάκτηση της τρίτης θέσης στο πρωτάθλημα της ΕΣΣΔ 1973—74. Από το 1977 έως το 1982 η ενίσχυση του συλλόγου την οδήγησε σε πέντε δεύτερες θέσεις στο σοβιετικό πρωτάθλημα.
Το 1973, σε μία προσπάθεια ανανέωσης της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ, ο Βλαντίμιρ Κοντράσιν κάλεσε στην ομάδα τον 16χρονο Τκατσένκο. Μετά από τρία χρόνια, ο σοβιετικός γίγαντας έπαιξε ήδη στους πρώτους του Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ, όπου παρά το ύψος των 2,20 μέτρων του, η απειρία του και το ακόμα συγκριτικά αδύνατο σώμα του ήταν αρκετά για να μην δείξει αυτό που μπορούσε. Κέρδισε με την εθνική το χάλκινο μετάλλιο, έχοντας μέσο όρο 11,9 πόντους και 5,6 ριμπάουντ. Το 1978 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, όπου έγινε ήδη ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες στην εθνική ομάδα και ήταν ο πρώτος σκόρερ της με 14,5 πόντους μέσο όρο. Αλλά η πρώτη διοργάνωση όπου ο Τκατσένκο εμφανίστηκε εντυπωσιακά ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1979 στην Ιταλία, όπου η ενδυνάμωση του με το βάρος του στα 135 κιλά τον έκανε κυρίαρχο των καλαθιών. Έχοντας μέσο όρο 15,1 πόντων, στον τελικό απέναντι στο Ισραήλ σημείωσε 29 πόντους (αποτέλεσμα 98—76) και ψηφίστηκε ως ο καλύτερος παίκτης στο πρωτάθλημα. Η εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ πήρε το χρυσό μετάλλιο μετά τρεις διοργανώσεις κυριαρχίας των Γιουγκοσλαβών. Την ίδια χρονιά κέρδισε τον τίτλο του κορυφαίου Ευρωπαίου παίκτη (τίτλοι Mr. Europa και Euroscar).
Έξι μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, έκοψε σοβαρά το δεξί του χέρι στο γυαλί της πόρτας του σπιτιού του, χωρίς να αποκατασταθεί η ευαισθησία τριών δακτύλων. Όπως πίστευε ο ίδιος ο Τκατσένκο, ήταν αυτός ο τραυματισμός που τον έκανε να χάσει στο τέλος της κανονικής διάρκειας στον ημιτελικό με τους Ιταλούς, γεγονός που δεν επέτρεψε στην εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ να φτάσει στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων, μένοντας τρίτη με νίκη επί των Ισπανών στο μικρό τελικό. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1981, ο Τκατσένκο έδειξε ξανά τον καλό εαυτό του, έγινε για άλλη μία φορά ο καλύτερος σέντερ στην Ευρώπη, είχε μέσο όρο 10,9 πόντους και για δεύτερη συνεχόμενη φορά βοήθησε την εθνική ομάδα να πάρει εύκολα το χρυσό μετάλλιο αήττητη.
Το 1982, ο Τκατσένκο έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής, συμβάλλοντας σημαντικά στη νίκη της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ στον τελικό αγώνα με αντίπαλο την εθνικής ομάδας των ΗΠΑ, ο οποίος έληξε με σκορ 95—94. Ο Σοβιετικός γίγαντας μάζεψε το ριμπάουντ από το τελευταίο άστοχο σουτ των Αμερικανών και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Το 1982 επίσης, μετά την αποφοίτησή του από το Ινστιτούτο Φυσικής Αγωγής του Κιέβου, «στρατεύτηκε στο στρατό» στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ως μέρος του στρατού, έπαιξε μέχρι το 1989. Με την ΤΣΣΚΑ έγινε πρωταθλητής της ΕΣΣΔ τέσσερις φορές. Δεν πήγε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983 λόγω τιμωρίας της Ομοσπονδίας. Αλλά αυτό του επέτρεψε να λάβει μέρος στη Σπαρτακιάδα των Λαών της ΕΣΣΔ ως μέλος της εθνικής ομάδας της ΣΣΔ της Ουκρανίας, η οποία κατέλαβε την πρώτη θέση στο τουρνουά, νικώντας την ομάδα της Μόσχας στον τελικό. Με το μπόνους από τη νίκη, αγόρασε στον εαυτό του ένα νέο Βόλγα, το οποίο ταιριάζει στο μέγεθός του και στη συνέχεια διατήρησε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σύντομα, χάρη στις προσπάθειες του Αλεξάντερ Γκομέλσκι, ο αποκλεισμός του Τκατσένκο άρθηκε. Το 1985, έγινε ξανά πρωταθλητής Ευρώπης έχοντας για συμπαίκτη του τον μεγάλο αντίπαλο στο πρωτάθλημα της ΕΣΣΔ Άρβιντας Σαμπόνις και το 1986 ασημένιος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.
Στο τέλος του 1987 τραυματίστηκε στη σπονδυλική στήλη, κάτι που δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988. Τη σεζόν 1989—90, έπαιξε για την ισπανική ομάδα της πρώτης κατηγορίας πρωταθλήματος «Γκουαδαλαχάρα». Η καριέρα στην Ισπανία αποδείχθηκε φευγαλέα. Για μισό χρόνο, η Γκουαδαλαχάρα ήταν στην πρώτη θέση, ενώ ο Τκατσένκο είχε μέσο όρο 15,7 πόντους, 8 ριμπάουντ και ένα κόψιμο. Αλλά σύντομα τα γόνατα του Τκατσένκο άρχισαν να πονάνε και στη συνέχεια η πλάτη του. Ως αποτέλεσμα, ο σύλλογος γύρισε στη μέση της βαθμολογίας και ο Τκατσένκο γύρισε στην πατρίδα του για θεραπεία. Εκεί τελείωσε και η καριέρα του.
thumb|1998:Οι δύο σοβιετικοί γίγαντες Σαμπόνις (αριστερά) και Τκατσένκο (δεξιά) έχουν στη μέση τους Γκομέλσκι, Αβραμένκο Ο Τκατσένκο, ένας σέντερ 2,21 μέτρων και βάρους στο τέλος καριέρας του 150 κιλά, ήταν ένας εξαιρετικός αμυντικός. Θα μπορούσε να αποκλείσει 2-3 αντιπάλους για να δώσει την ευκαιρία στους συμπαίκτες του να πάρουν ένα ριμπάουντ. Η επιθετική του ικανότητα ήταν επίσης αξιοσημείωτη, καθώς οι κινήσεις του προς τα επάνω ήταν βασικές, αλλά αποτελεσματικές, και το σουτ του ήταν καλό για έναν παίκτη του μεγέθους του, με εμβέλεια περίπου 5 μέτρων. Ιστορικός είναι ένας αγώνας της ΤΣΣΚΑ με την Μπανταλόνα, το 1987, όπου πέτυχε τρίποντο έξω από τη γραμμή των 6,25 μέτρων, σε μία εποχή που οι σέντερ σχεδόν απαγορευόταν να πάρουν παρόμοιες πρωτοβουλίες. Επιπλέον, η πολύχρωμη εμφάνιση και η ογκώδης σωματική διάπλαση, σε συνδυασμό με την καλή προαίρεση και σχεδόν τη ντροπαλότητα του «αγαθού γίγαντα», δημιουργούσαν συχνά εύθυμο και συχνά κωμικό αποτέλεσμα στους συμπαίκτες του. Χάρη σε αυτό, μετατράπηκε σε εθνικό ήρωα στον κόσμο του σοβιετικού μπάσκετ, όπου αυτές οι ιδιότητες ήταν συχνά υπερβολικές. Ταυτόχρονα, ο ίδιος ήταν συγκαταβατικός σε όλες τις χιουμοριστικές και ανέκδοτες καταστάσεις που του συνέβησαν στο περιβάλλον «κοντά στο μπάσκετ».
Στη δεκαετία του 1990, εργάστηκε σε εμπορικές δομές - σε φαρμακείο, σε ταξιδιωτικό γραφείο, σε ταξί, ήταν οδηγός σε τράπεζα. Κατά το 2004 ο επικεφαλής υπηρεσίας μεταφορών δημοτικής επιχείρησης στην περιοχή της Μόσχας. Έγινε επίσης επικεφαλής της σχολής μπάσκετ "BASKETBALL SCHOOL TKACHENKO V.P." Στις 19 Σεπτεμβρίου 2015, ο Τκατσένκο εισήχθη στο Hall of Fame της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ρώσοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1978 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1982 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1977 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA
Μάγια Μισάλσκα
Η Μάγια Μισάλσκα (Miroslava Maya Mishalska Harasicowcz, 8 Δεκεμβρίου 1971 -) είναι Πολωνο-Μεξικανή ηθοποιός, βιολίστρια και παρουσιάστρια.
Σε ηλικία έξι ετών ξεκίνησε να παίζει βιολί. Μετά από δέκα χρόνια σπουδών στο μουσικό ωδείο, αναζητούσε μια ευκαιρία να πειραματιστεί στο θέατρο. Το πάθος της για ηθοποιία σημείωσε άνοδο αφού συμμετείχε σε ένα έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Λίγα χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στην Πόλη του Μεξικού και ξεκίνησε τις σπουδές στην ηθοποιία. Μετά την εγγραφή στο Centro de Estudios Artisticos (CEA) της Televisa, το ταλέντο και η ομορφιά της παρατήρησαν πολλοί παραγωγοί.
Έχει παίξει σε διάφορες τηλενουβέλες, θεατρικά έργα και ταινίες. Εκτός από την μητρική της γλώσσα τα Πολωνικά, μιλάει Ισπανικά, Γαλλικά, Αγγλικά και λίγο Ρωσικά.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Παναγιωτίδης
Το ελληνικό επώνυμο Παναγιωτίδης, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Παναγιώτη», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αθλητικά γεγονότα του 2008/Μάρτιος
Ακολουθούν γεγονότα σε διάφορα αθλήματα που έλαβαν χώρα το μήνα Μάρτιο του 2008, συνοδευόμενα και από τις πηγές που τα μετέδωσαν.
Παραπομπές
3
Αμφίων ο Επειός
Ο Αμφίων ο Επειός ήταν ο ένας από τους τρεις αρχηγούς των Επειών που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία της Τροίας, όπως αναφέρει η Ιλιάδα (Ν 692). Ο Κόιντος ο Σμυρναίος αναφέρει ότι τον σκότωσε ο Αινείας. Η κόρη αυτού του Αμφίονα, η Χλωρίδα, νίκησε στους γυναικείους αγώνες της Ολυμπίας που είχε διοργανώσει η Ιπποδάμεια.
Πηγές
Αμφιων Αμφιων
Παπαγιάννης
Το ελληνικό επώνυμο Παπαγιάννης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Βασταρέας
Ο Βασταρέας (4ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίας Βασιλέας της Θράκης, ο οποίος είναι μόνον γνωστός από ένα σπάνιο νόμισμα, το οποίο και φέρει το όνομά του. Ενδεχομένως να ήταν Παίονας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Παίονες
Γκάντχαϊμ
Το Γκάντχαϊμ είναι ένας δήμος στη Γερμανία στην επαρχία Χάσμπεργκ στη Βαυαρία στη Γερμανία. Βρίσκεται στην κοιλάδα Μάιν. Γεωγραφικά, αποτελεί το κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από αυτή (από 1 Φεβρουαρίου 2020).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βαυαρίας
Γεµσιταβίνη
μικρογραφία|Η χημική δομή της γεµσιταβίνης Η γεµσιταβίνη είναι ένα παράγωγο νουκλεοσίδιο το οποίο χρησιμοποιείται στις χημειοθεραπείες. Στο εμπόριο κυκλοφορεί με το όνομα Gemzar.
Η συνηθέστερη χρήση της γεµσιταβίνης είναι σε συνδυασμό με την καρβοπλατίνη στη λεγόμενη χημειοθεραπεία GemCarbo κυρίως για την αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα. Η χημειοθεραπεία GemCarbo εφαρμόζει έναν κύκλο 21 ημερών όπου την πρώτη μέρα ο ασθενής λαμβάνει γεµσιταβίνη και καρβοπλατίνη, την όγδοη μέρα λαμβάνει μια δόση γεµσιταβίνης και στη συνέχεια ακολουθεί μια ανάπαυση δυο βδομάδων που ολοκληρώνει τον κύκλο της χημειοθεραπείας. Ο επόμενος κύκλος ξεκινάει με το τέλος του προηγούμενου. Συνήθως η θεραπεία περιλαμβάνει 4 με 6 κύκλους σε μια περίοδο 3-4 μηνών.
Η γεµσιταβίνη πρωτοπαρασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυριμιδίνες Κατηγορία:Αντινεοπλασματικά φάρμακα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Διαδικτυακά καζίνο
Tα διαδικτυακά καζίνο που είναι επίσης γνωστά ως εικονικές χαρτοπαικτικές λέσχες ή χαρτοπαικτικές λέσχες Διαδικτύου, επιτρέπουν στους παίκτες να παίξουν και να στοιχηματίσουν σε παιχνίδια του καζίνο μέσω του Διαδικτύου. Στα online καζίνο προσφέρονται συνήθως πιθανότητες και ποσοστά απόσβεσης που είναι καλύτερα σε σχέση με αυτά που υπάρχουν στις χερσαίες χαρτοπαικτικές λέσχες, ενώ σε πολλά από αυτά, τα online, θα βρούμε υψηλότερα ποσοστά αποπληρωμής για παιχνίδια όπως ο κουλοχέρης ή τα φρουτάκια, όπου μερικά από αυτά προχωρούν στην δημοσίευση των στοιχείων αυτών στις ιστοσελίδες τους.
Τα καζίνο αυτά λειτουργούν με γεννήτρια τυχαίων αριθμών που είναι γνωστή ως R.N.G. (Random Number Genaration), το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πρόγραμμα που δίνει αυτόματα αριθμούς σε παιχνίδια των διαδικτυακών καζίνο, όπως το μπλακτζακ, η ρουλέτα, τα φρουτάκια και πολλά άλλα. Σε πολλές διαδικτυακές χαρτοπαικτικές λέσχες το λογισμικό τους, έρχεται από μεγάλες εταιρίες όπως είναι η Microgaming, η Net Entertainment, η PlayTech και η Cryprologic.