cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλίνα Σαποτσνίκοφ
Μετέπειτα ζωή (1945-1973)
Το 1962, προσφέρθηκε στη Σαποτσνίκοφ μια σόλο παράσταση στο Πολωνικό Περίπτερο στην Μπιενάλε της Βενετίας. Τον επόμενο χρόνο μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έγινε φίλη με τον κριτικό τέχνης και ιδρυτή του κινήματος νεορεαλισμού, Πιερ Ρεστανί. Πίσω στο Παρίσι, η Σαποτσνίκοφ άρχισε να παράγει εκμαγεία από το στήθος, το στομάχι και τα πόδια της. Δουλεύοντας κυρίως σε μπρούτζο και πέτρα, η πρώιμη καλλιτεχνική παραγωγή της Σαποτσνίκοφ αποτελεί το πρώτο ίχνος τεκμηριωμένου υλικού της δικής της ενσάρκωσης. Το 1963, η καλλιτέχνης άρχισε να συνδυάζει κατακερματισμένα μέρη του σώματος με επαναστατικά υλικά γλυπτικής, όπως πολυεστέρας και πολυουρεθάνη. Αυτή η τεχνική καινοτομία επέτρεψε στη Σαποτσνίκοφ να απαθανατίσει μια προσωπική γλώσσα που πληροφορήθηκε από την έκθεσή της στον θάνατο στην παιδική της ηλικία, τις τραυματικές αναμνήσεις του Ολοκαυτώματος, καθώς και την πρόωρη κατάρρευση του σώματός της λόγω φυματίωσης.
Θάνατος
Το 1968, η Σαποτσνίκοφ διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Μεγάλο μέρος της δουλειάς της μετά τη διάγνωσή της, περιστράφηκε γύρω από τον αναπόφευκτο θάνατό της και τα τραύματα που υπέστη σε όλη της τη ζωή. Την ίδια χρονιά, η Σαποτσνίκοφ άρχισε να φτιάχνει τα γλυπτά της «όγκων» χρησιμοποιώντας ρητίνη, γάζα, τσαλακωμένες εφημερίδες και φωτογραφίες. Μέσα από εκμαγεία του ανθρώπινου σώματος, η Σαποτσνίκοφ σκόπευε να διατηρήσει τη μονιμότητα του σώματος ως πηγή πόνου, τραύματος και αλήθειας. Η επιλογή της να χρησιμοποιεί φωτογραφίες της ίδιας και φίλων σε μορφές συνθετικής ρητίνης επικαλείται τις διαδικασίες της γλυπτικής και της φωτογραφίας ως νεκροθάφτες και φορείς της μελαγχολίας. Ένα από τα τελευταία έργα που δούλεψε η Σαποτσνίκοφ ήταν ένα καθαρά εννοιολογικό έργο. Με την ενθάρρυνση του Πιερ Ρεστανί, εξερεύνησε ένα σχέδιο που θα γιόρταζε και θα ομορφύνει την περιοχή του Βεζούβιου. Μια παράδοξη παραγωγή, δεν αφορούσε το στέμμα του Βεζούβιου αλλά το εσωτερικό του ίδιου του κρατήρα. Έπρεπε να υπάρχει ένα παγοδρόμιο - προσκαλώντας τους σκέιτερ να κάνουν βαλς στους λόφους της Μαντζουρίας, φωτισμό, λιφτ του σκι και τεχνητό χιόνι. Το σχέδιο μπορεί να περιγραφεί ως «η χειρονομία κάποιου που, στην πρόκληση της φύσης, την υποτάσσει και τη μαγεύει» και «την επιπολαιότητα και τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα αυτής της χειρονομίας».
Η Αλίνα Σαποτσνίκοφ πέθανε στις 2 Μαρτίου στο Πρα-Κουτάν λόγω της τελευταίας φάσης της ασθένειάς της, του καρκίνου των οστών και της προχωρημένης παράλυσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές γλύπτριες Κατηγορία:Πολωνές καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Έγκλειστοι στο Γκέτο του Λοτζ Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν Κατηγορία:Επιζήσαντες του Γκέτο του Τερέζιενσταντ
Η γαλέρα του Οβελίξ
Η γαλέρα του Οβελίξ είναι ο 30ός τόμος της σειράς Αστερίξ και γράφτηκε από τους Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό. Εκδόθηκε το 1996.
Περίληψη
Ο ναύαρχος Σύμφωνους χάνει τη γαλέρα του Καίσαρα, αφού την έκλεψαν κάποιοι στασιαστές. Τώρα πρέπει να τη φέρει πίσω, για να μην καταλήξει στην αρένα και τον φάνε τα λιοντάρια. Από την άλλη ο Αστερίξ και ο Οβελίξ έχουν τσακωθεί. Όταν ξαφνικά έρχονται οι Ρωμαίοι, όλοι οι κάτοικοι του χωριού μαζεύονται για να πιουν το μαγικό ζωμό του Πανοραμίξ. Αλλά ο Οβελίξ δεν πίνει μαγικό ζωμό, γιατί όταν ήταν μικρός είχε πέσει μέσα στη χύτρα με τον μαγικό ζωμό και τώρα η δυνάμεις είναι μόνιμες σε αυτόν. Έτσι θυμώνει και φεύγει. Όταν πια τελειώνει η μάχη, ο Οβελίξ έχει εξαφανιστεί. Τον ψάχνουν και ξαφνικά τον βρίσκουν να είναι πέτρα και να έχει πιει την δεύτερη χύτρα με μαγικό ζωμό που είχε ετοιμάσει ο Πανοραμίξ. Προσπαθούν να τον κάνουν να ξαναγίνει κανονικός άνθρωπος αλλά μάταια, δεν τα καταφέρνουν. Ξαφνικά ο Οβελίξ ξαναγίνεται κανονικός, μόνο που τώρα είναι μωρό! Επειδή τότε νομίζει ο Οβελίξ ότι δεν του δίνουν σημασία πάει να φύγει από το χωριό, αλλά τον αρπάζουν οι Ρωμαίοι και τον βάζουνε σε μία άλλη γαλέρα, που χρησιμοποιείται για να βρούνε τη γαλέρα του Καίσαρα. Ο Αστερίξ τότε προσπαθεί μαζί με τον Πανοραμίξ και με τους στασιαστές που είχαν έρθει νωρίτερα και έχουνε τη γαλέρα του Καίσαρα, να σώσουν τον Οβελίξ. Πρέπει να πάνε λοιπόν με την συγκεκριμένη γαλέρα να τον σώσουν μιας και είναι στην θάλασσα. Ο Πανοραμίξ ετοιμάζει πολλά βαρέλια με μαγικό ζωμό και βάζει και λίγο στο μπουκαλάκι που κουβαλάει μαζί του ο Αστερίξ. Στον δρόμο καταστρέφουν το πλοίο των πειρατών, βρίσκουν τη γαλέρα των Ρωμαίων και τον σώζουν. Μετά οι Γαλάτες δίνουν στους πειρατές τη γαλέρα του Ιουλίου Καίσαρα μαζί με όσους είναι πάνω σε αυτήν, για να τους αποζημιώσουν που κατέστρεψαν το πλοίο τους και οι Γαλάτες παίρνουν τη γαλέρα που είχαν αρχικά η Ρωμαίοι. Ο ναύαρχος Σύμφωνους επειδή διψάει, ζητάει λίγο νερό από τους πειρατές, αυτοί του δίνουν, πίνει λίγο νερό, που είναι μαγικός ζωμός και όταν καταλαβαίνει ότι έχει απεριόριστη δύναμη, διώχνει από τη γαλέρα τους πειρατές, πίνει κι άλλο μαγικό ζωμό, τόσο που γίνεται πέτρα. Οι Γαλάτες από την άλλη πηγαίνουν στην Ατλαντίδα όπου ξέρουν το μυστικό της νιότης, που ίσως και βοηθήσει τον Οβελίξ να ξαναγίνει πάλι μεγάλος. Θεωρούν πως αφού ξέρουν το μυστικό της νιότης, θα ξέρουν και το μυστικό για να μεγαλώνεις. Μετά αντιλαμβάνονται ότι έχουν ξεχάσει τον μαγικό ζωμό στην γαλέρα του Καίσαρα. Πηγαίνουν στην Ατλαντίδα και παντού βλέπουνε μωρά, που όμως δεν ξέρουν το μυστικό στο να μεγαλώνει κάποιος. Όμως οι στασιαστές μένουν εκεί και ξαναγίνονται μωρά. Καθώς οι Γαλάτες πηγαίνανε πίσω στο χωριό, βλέπουνε μπροστά τους, Ρωμαίους με τη γαλέρα του Καίσαρα. Αρχίζουνε μάχη και ο Αστερίξ τραυματίζεται. Από τον θυμό του ο Οβελίξ ξαναγίνεται μεγάλος, βοηθάει τον φίλο του, καταστρέφουν τη γαλέρα του Καίσαρα και έπειτα γυρίζουν στο χωριό. Οι Γαλάτες γιορτάζουν τη νίκη τους με ένα πολύ ωραίο τσιμπούσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστερίξ
Επανδρωμένη αποστολή στον Άρη
thumb|Θεωρητική βάση στον Άρη με σπίτι από πάγο, μηχανοκίνητο όχημα τύπου ρόβερ και διαστημικές στολές, 2016. |300x300px Η ιδέα της αποστολής ανθρώπων στον Άρη αποτέλεσε αντικείμενο αεροδιαστημικής μηχανικής και επιστημονικών μελετών από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 ως μέρος της ευρύτερης εξερεύνησης του Άρη. Μερικοί έχουν, επίσης, σκεφτεί να εξερευνήσουν τα φεγγάρια του Άρη του Φόβου και του Δείμου. Οι μακροπρόθεσμες προτάσεις περιλαμβάνουν τον εποικισμό και τη διαμόρφωση του πλανήτη. Προτάσεις για ανθρώπινες αποστολές στον Άρη προήλθαν κυρίως από τη NASA, τη Ρωσία, την Boeing και τη SpaceX. Μέχρι σήμερα, μόνο ρομποτικά σκάφη έχουν προσεδαφιστεί στον Άρη και το πιο μακρινό ουράνιο σώμα όπου έχουν πατήσει άνθρωποι είναι η Σελήνη.
Οι εννοιολογικές προτάσεις για αποστολές που θα περιλαμβάνουν ανθρώπους ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1950, με τις προγραμματισμένες αποστολές να δηλώνεται συνήθως ότι πραγματοποιούνται μεταξύ 10 και 30 ετών από τη στιγμή που συντάσσονται. Ο κατάλογος των σχεδίων αποστολής με πληρώματα στον Άρη δείχνει τις διάφορες προτάσεις αποστολής που έχουν υποβληθεί από πολλούς οργανισμούς και διαστημικές υπηρεσίες σε αυτόν τον τομέα της εξερεύνησης του διαστήματος. Τα σχέδια για αυτά τα πληρώματα ποικίλουν, από επιστημονικές αποστολές, στις οποίες μια μικρή ομάδα (μεταξύ δύο και οκτώ αστροναυτών) θα επισκεπτόταν τον Άρη για μια περίοδο μερικών εβδομάδων ή περισσότερο, έως μια συνεχή παρουσία (π.χ. μέσω ερευνητικών σταθμών, αποικισμός, ή άλλη συνεχή κατοίκηση). Μέχρι το 2020, είχαν επίσης προταθεί εικονικές επισκέψεις στον Άρη, χρησιμοποιώντας οπτικές τεχνολογίες.
Η ενέργεια που απαιτείται για τη μεταφορά μεταξύ των πλανητικών τροχιών, ή δέλτα-ν, είναι χαμηλότερη σε διαστήματα που καθορίζονται από τη συνοδική περίοδο. Για τα ταξίδια μεταξύ Γη – Άρη, η περίοδος είναι κάθε 26 μήνες (2 χρόνια και 2 μήνες), επομένως οι αποστολές συνήθως προγραμματίζονται να συμπίπτουν με μία από αυτές τις περιόδους εκτόξευσης. Λόγω της εκκεντρότητας της τροχιάς του Άρη, η ενέργεια που απαιτείται στις περιόδους χαμηλής ενέργειας ποικίλλει περίπου σε έναν κύκλο 15 ετών με τις πιο εύκολες περιόδους να χρειάζονται μόνο τη μισή ενέργεια από τις κορυφές. Τον 20ό αιώνα, μια ελάχιστη υπήρχε στις περιόδους εκτόξευσης του 1969 και του 1971 και μια άλλη χαμηλή το 1986 και το 1988, και στη συνέχεια ο κύκλος επαναλήφθηκε. Η επόμενη περίοδος εκτόξευσης χαμηλής ενέργειας υπολογίζεται για το 2033.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξερεύνηση του Άρη
Συνθήκη των Βερσαλλιών (1871)
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1871 έβαλε τέλος στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο και υπογράφηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1871 από τον Αδόλφο Θιέρσο εκ μέρους της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας και από τον Όττο φον Μπίσμαρκ που εκπροσώπησε τη νεοσύστατη Γερμανική Αυτοκρατορία. Συνάφθηκε προκειμένου να παγιώσει την αρχική ανακωχή της 28ης Ιανουαρίου μεταξύ των δύο χωρών. Ακολουθήθηκε από τη Συνθήκη της Φρανκφούρτης (10 Μαΐου 1871), η οποία επιβεβαίωσε την υπεροχή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία αντικατέστησε με αυτόν τον τρόπο τη Γαλλία ως σημαντικότερη στρατιωτική δύναμη της ευρωπαϊκής ηπείρου.
H Κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας, η οποία κατείχε την εξουσία της Γαλλίας από τον Σεπτέμβριο του 1870 έως τον Φεβρουάριο του 1871, είχε συνάψει ανακωχή με ισχύ από τις 28 Ιανουαρίου, έπειτα από την Πολιορκία του Παρισιού και την επακόλουθη κατάληψη της πόλης από τις πρωσικές δυνάμεις. O Ζυλ Φαβρ, ένας εξέχων Γάλλος πολιτικός, συνάντησε τον Μπίσμαρκ στο Παλάτι των Βερσαλλιών για να υπογράψει την ανακωχή. Ο Αδόλφος Θιέρσος εμφανίστηκε εκείνη την εποχή ως ο νέος Γάλλος ηγέτης, καθώς η χώρα άρχισε να ανασυγκροτεί την κυβέρνησή της.
Ανατροπή της γαλλικής κυβέρνησης
Τις πρώτες επτά εβδομάδες του Γαλλοπρωσικού Πολέμου, οι πρωσικές και άλλες γερμανικές δυνάμεις σημείωσαν μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες κατά της μαχόμενης Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης της αιχμαλωσίας του Γάλλου Αυτοκράτορα, Ναπολέων Γ΄ στη Μάχη του Σεντάν (2 Σεπτεμβρίου 1870). Αυτό προκάλεσε την κατάρρευση της γαλλικής μοναρχίας, η οποία αντικαταστάθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου από τη λεγόμενη Κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας. Ωστόσο, η Κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας δεν κατάφερε να αντιστρέψει την πορεία του πολέμου. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι εγκατέλειψαν το Παρίσι για το Μπορντώ και την Τουρ, ανατρέποντας περαιτέρω τη δομή του κράτους και αποδυναμώνοντας την κυβέρνηση.
Γερμανική ενοποίηση
Ενώ η γαλλική διακυβέρνηση βρισκόταν σε καθεστώς παράλυσης, ο Μπίσμαρκ κατάφερε να επιτύχει την ενοποίηση του μεγαλύτερου μέρους της Γερμανίας (εκτός από την Αυστρία), στις 18 Ιανουαρίου 1871, δημιουργώντας τη Γερμανική Αυτοκρατορία. Ο Βασιλιάς Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας ανακηρύχθηκε Κάιζερ της νεοσύστατης Αυτοκρατορίας στην Αίθουσα των Κατόπτρων στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Η νέα γερμανική διοίκηση ήθελε να υπογράψει μια συνθήκη ειρήνης για να κερδίσει τις αποικιακές κτήσεις της Γαλλίας. Ωστόσο, ο Μπίσμαρκ επέλεξε μια άμεση εκεχειρία, καθώς ο κύριος λόγος του για τον πόλεμο, η γερμανική ενοποίηση, είχε ήδη επιτευχθεί. Ανησυχούσε ακόμη ότι η συνέχιση του πολέμου θα προκαλούσε περισσότερες γερμανικές απώλειες και θα πυροδοτούσε συρράξεις και με άλλα ευρωπαϊκά έθνη. Και οι δύο πλευρές ήταν πρόθυμες να υπογράψουν μια συνθήκη μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου του 1871.
Διατάξεις της συνθήκης
Οι όροι της συνθήκης περιλάμβαναν πολεμική αποζημίωση πέντε δισεκατομμυρίων φράγκων που έπρεπε να καταβληθεί από τη Γαλλία στη Γερμανία. Ο γερμανικός στρατός θα συνέχιζε να κατέχει τμήματα της Γαλλίας μέχρι την ολοκλήρωση της πληρωμής. Η συνθήκη αναγνώρισε επίσης τον Γουλιέλμο Α΄ ως Αυτοκράτορα της πρόσφατα ενωμένης Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ξεκίνησε επίσης η προκαταρκτική συζήτηση για την εκχώρηση της Αλσατίας και της περιοχής του Μοζέλλα της Λωρραίνης στη Γερμανία. Παρά τις αντιρρήσεις του Μπίσμαρκ, ο Χέλμουτ Καρλ Μπέρνχαρντ φον Μόλτκε και οι στρατηγοί του επέμειναν ότι η περιοχή ήταν απαραίτητη ως αμυντικό προγεφύρωμα. Ο Μπίσμαρκ αντιτάχθηκε στην προσάρτηση επειδή δεν ήθελε να κάνει τη Γερμανία μόνιμο εχθρό της Γαλλίας. Το τμήμα της Αλσατίας-Λωρραίνης που προσαρτήθηκε στη Γερμανία, μειώθηκε ελαφρώς με τη Συνθήκη της Φρανκφούρτης, επιτρέποντας στη Γαλλία να διατηρήσει το Έδαφος του Μπελφόρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες της Γερμανικής Αυτοκρατορίας
Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων
O Τζαν Γκαστόνε, ιταλ. Gian Gastone, (24 Μαΐου 1671 - 9 Ιουλίου 1737) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν μεγάλος δούκας της Τοσκάνης (1723-1737).
Βιογραφία
Η αδελφή του Άννα-Μαρία-Λουίζα κανόνισε το γάμο του με την πλούσια χήρα Άννα-Μαρία-Φραντσίσκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, αλλά ο ένας σύζυγος περιφρονούσε τον άλλον. Το 1713 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του και το 1723 ο πατέρας του, που τον διαδέχθηκε.
Η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από την ανατροπή της συντηρητικής πολιτικής του πατέρα του: κατάργησε τους φόρους από τους φτωχότερους ανθρώπους, τον περιορισμό των Εβραίων και τις δημόσιες εκτελέσεις. Το τελευταίο διάστημα της ζωής του το πέρασε περιορισμένος στο κρεβάτι του και φυλασσόμενος από τη συνοδεία του, τους Αλέκτορες. Απεβίωσε το 1737 χωρίς παιδιά.
Ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων-Αυστρίας, τυπικά επικυρίαρχος του δουκάτου, έδωσε την Τοσκάνη στον Κάρολο Γ΄ των Βουρβόνων, μετέπειτα βασιλιά της Ισπανίας, ως τρισεγγονό της Μαργαρίτας των Μεδίκων, κόρης του Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Η Ισπανία, η Βρετανία και η Ολλανδία συμφώνησαν με αυτό. Το 1738 με τη Συνθήκη ειρήνης ο Φραγκίσκος Γ΄ δούκας της Λωρραίνης παραχώρησε το δουκάτο του και ως αντάλλαγμα πήρε το μεγάλο δουκάτο της Τοσκάνης.
Οικογένεια
Το 1697 νυμφεύτηκε την Άννα-Μαρία-Φραγκίσκη των Άνχαλτ, κόρη του Ιουλίου-Φραγκίσκου δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Ραφαέλ Λαπέσα
Ο Ραφαέλ Λαπέσα (Rafael Lapesa, Βαλένθια, 8 Φεβρουαρίου 1908 - Μαδρίτη1 Φεβρουαρίου 2001) ήταν Ισπανός γλωσσολόγος και φιλόλογος, μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας και της Βασιλικής Ακαδημίας της Ιστορίας της Ισπανίας. Αποτέλεσε μαζί με άλλους Ισπανούς φιλολόγους και γλωσσολόγους, μέλος της δεύτερης γενιάς της Ισπανικής Σχολής Γλωσσολογίας.
Βιογραφία και έργο
Σπούδασε Φιλολογία στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και στο Κέντρο Ιστορικών Μελετών υπό τους Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ, Αμέρικο Κάστρο και Τομάς Ναβάρο Τομάς. Έλαβε το διδακτορικό του πτυχίο με μια διατριβή σχετική με την αστουριανική γλώσσα και εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σε διάφορα πανεπιστήμια. Μετά τον Εμφύλιο (όπου είχε εργαστεί ως δάσκαλος αναλφάβητων στρατιωτών της Δημοκρατίας) και μέχρι το 1958 κατείχε την έδρα Ιστορία της Ισπανικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε. Υπήρξε προσκεκλημένος καθηγητής σε πολυάριθμα πανεπιστήμια των ΗΠΑ όπως το Χάρβαρντ, το Μπέρκλεϊ και το Πρίνστον και της Λατινικής Αμερικής όπως το Κολέγιο του Μεξικού και τα πανεπιστήμια του Πουέρτο Ρίκο και του Μπουένος Άιρες. Εντάχθηκε στη Βασιλική Ακαδημία της Ισπανίας το 1954 και διηύθυνε το Ιστορικό Λεξικό της Ισπανικής Γλώσσας.
Εξέδωσε σημαντικά βιβλία αναφοράς της ισπανικής γλωσσολογίας όπως το Historia de la lengua española (1942) και τη συλλογή άρθρων του Estudios de morfosintaxis histórica del español και της ισπανικής φιλολογίας ενώ προώθησε την ιστορική σύνταξη και την λογοτεχνική υφολογία όπου συνδύασε τις ιδέες του Σαρλ Μπαλί με τον δομισμό. Ασχολήθηκε και με την καταλανική λογοτεχνία με μελέτες γύρω από τον Ζόρδι ντε Σαν Ζόρδι και τον Ρόις ντε Κορέλια. Μεταξύ των μαθητών του ξεχωρίζουν ο πρωταγωνιστής των διαλεκτολογικών μελετών στο Μεξικό, Χουάν Μιγέλ Λόπε Μπλανκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλωσσολογία της ισπανικής γλώσσας Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Κέντρο Ιστορικών Μελετών (Ισπανία) Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας
Γιούλια Χάρτβιγκ
Η Γιούλια Χάρτβιγκ-Μιεντζιζέστκα (πολωνικά: Julia Hartwig-Międzyrzecka) (14 Αυγούστου 1921 – 14 Ιουλίου 2017) ήταν Πολωνή συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια, η οποία θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ποιήτριες της Πολωνίας.
Βιογραφία
Έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1970 έως το 1974 και αργότερα επέστρεψε στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Αμερική, η Χάρτβιγκ έλαβε μέρος στο Διεθνές Πρόγραμμα Συγγραφής στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και δίδαξε επίσης σε πολλά πανεπιστήμια.
Δημοσίευσε μεταφράσεις γαλλικής ποίησης από τους Γκυγιώμ Απολλιναίρ, Μπλεζ Σαντράρ, Μαξ Ζακόμπ, Ανρί Μισώ και Πιερ Ρεβερντί και έγραψε βιβλία για τον Απολλιναίρ και τον Ζεράρ ντε Νερβάλ. Δημοσίευσε επίσης μεταφράσεις Αμερικανών ποιητών όπως ο Ρόμπερτ Μπλάι και η Μαριάν Μουρ. Η ποίηση της Χάρτβιγκ έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ρωσικά, λιθουανικά, σερβικά, ελληνικά και γερμανικά.
Η Χάρτβιγκ τιμήθηκε με το Βραβείο Γιουζικόφσκι, το Βραβείο Θόρντον Γουάιλντερ από το Μεταφραστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια και το Βραβείο Ποίησης Γκέοργκ Τρακλ. Έλαβε έξι υποψηφιότητες για το διάσημο Βραβείο Νίκε. Είναι η νικήτρια του Βραβείου Βισουάβα Σιμπόρσκα 2014 για το ποιητικό της βιβλίο Zapisane.
Προσωπική ζωή
Το 1954, η Χάρτβιγκ παντρεύτηκε τον ποιητή Άρτουρ Μιεντζιζέτσκι, ο οποίος πέθανε το 1996. Η Γιούλια Χάρτβιγκ-Μιεντζιζέστκα πέθανε στις 14 Ιουλίου 2017 στην Πενσυλβάνια, σε ηλικία 95 ετών.
Ήταν η αδερφή του εξέχοντος φωτογράφου Έντβαρντ Χάρτβιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ποιήτριες Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Άνοιγμα του αξιωματικού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Bishop's Opening
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Αλεξάντρου Γκάτσκαν
Ο Αλεξάντρου Γκάτσκαν (μολδαβικά: Alexandru Gațcan, γεννημένος στις 27 Μαρτίου 1984) είναι Μολδαβός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της ΦΚ Ροστόφ και της Εθνικής Μολδαβίας ως κεντρικός μέσος.
Το 2007, κατέστη υπήκοος Ρωσίας.
Αγωνίστηκε σε δύο αναμετρήσεις για τα Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 και 7 αναμετρήσεις για τα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008. Ο Γκατσκάν έχει πραγματοποιήσει συνολικά 46 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Μολδαβίας, κατά την διάρκεια των οποίων έχει πετύχει συνολικά τρία τέρματα.
Βιογραφία
Ο Γκάτσκαν ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την ομάδα της γενέτειράς του, Κισινάου, Ούνισπορτ-Άουτο. Έχοντας αγωνιστεί για διάστημα μίας σεζόν στο μολδαβικό πρωτάθλημα, στα μέσα του 2004, ο Γκάτσκαν κλήθηκε προκειμένου να πραγματοποιήσει σειρά δοκιμαστικών με την δεύτερη ομάδα της Σπαρτάκ Μόσχας, με προοπτική απόκτησής του σε περίπτωση κατά την οποία το αποτέλεσμα των δοκιμαστικών ήταν ικανοποιητικό. Αγωνιζόμενος με την δεύτερη ομάδα της Σπαρτάκ, ο Γκάτσκαν αποτέλεσε βασικό της στέλεχος, αγωνιζόμενος συνολικά σε 14 αναμετρήσεις και πετυχαίνοντας 2 τέρματα.
Την σεζόν 2005, ο Γκάτσκαν αγωνίστηκε στην πρώτη εθνική κατηγορία της Ρωσίας, με τα χρώματα της ΦΚ Σπαρτάκ Τσελιαμπίνσκ, η οποία, τότε, αποτελούσε ομάδα-τροφοδότη της Σπαρτάκ Μόσχας.
Τον Φεβρουάριο του 2006, μεταγράφηκε στην Ρούμπιν Καζάν. Το Φθινόπωρο του 2006, ο Γκάτσκαν βρέθηκε στο επίκεντρο ενός σκανδάλου σχετικού με την κατοχή, εκ μέρους του, ρωσικού διαβατηρίου. Συγκεκριμένα, στις 25 Οκτωβρίου 2006, μετά το τέλος αναμέτρησης η οποία διεξήχθη στα πλαίσια της 24ης αγωνιστικής του ρωσικού πρωταθλήματος και κατά την διάρκεια της οποίας η Ρουμπίν Καζάν επικράτησε εντός έδρας με σκορ 3-0 της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, εκπρόσωποι της τελευταίας κατέθεσαν ένσταση ως προς την νομιμότητα του τελικού αποτελέσματος της αναμέτρησης, καθώς επεσήμαναν πως κατά την διάρκεια της αναμέτρησης η Ρουμπίν είχε συνολικά εννέα αλλοδαπούς ποδοσφαιριστές με ταυτόχρονη αγωνιστική παρουσία στην ενδεκάδα της, ενώ οι κανονισμοί επιτρέπουν συνολικά οχτώ ποδοσφαιριστές ως ανώτατο όριο ταυτόχρονης αγωνιστικής παρουσίας εντός ενδεκάδας για μη κατόχους ρωσικού διαβατηρίου. Επεσήμαναν, επίσης, πως η αλλαγή υπηκοότητας στο μέσο της σεζόν καταπατούσε τους κανονισμούς της διοργάνωσης, ενώ η απόκτηση δεύτερης υπηκοότητας ήταν αντίθετη με τις νέες αλλαγές στο Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, σύμφωνα με το οποίο, προκειμένου κάποιο φυσικό πρόσωπο να λάβει την ρωσική υπηκοότητα θα πρέπει, προηγουμένως, να έχει απαρνηθεί την αμέσως προηγούμενη υπηκοότητά του. Ως αποτέλεσμα περαιτέρω ερευνών που έλαβαν χώρα σχετικά με την υπόθεση του Γκάτσκαν, η ρωσική υπηκοότητα η οποία του είχε χορηγηθεί δεν αναγνωρίστηκε, ενώ η σε βάρος του καταγγελία δεν έγινε δεκτή.
Κατά την διάρκεια της περιόδου παρουσίας του στην Ρουμπίν, ο Γκάτσκαν, ενώ προηγουμένως είχε αγωνιστεί παρά μόνο με την ηλικιακή κατηγορία U21 της εθνικής ομάδας της χώρας του, καθιερώθηκε ως βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας των ανδρών της Μολδαβίας. Αγωνίστηκε σε δύο αναμετρήσεις για την προκριματική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 και 8 για την προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008. Κατά την διάρκεια μιας εκ των αναμετρήσεων της εθνικής ομάδας της χώρας του τον Οκτώβριο του 2007, ο Γκάτσκαν υπέστη σοβαρό τραυματισμό με αποτέλεσμα να τεθεί εκτός αγωνιστικής δράσης για το υπόλοιπο της σεζόν.
Πριν από την έναρξη της σεζόν 2008, ως συνέπεια της απόκτησης σημαντικού αριθμού νέων παικτών, μεταξύ των οποίων και ο Σεργκέι Σέμακ, η Ρουμπίν υποχρεώθηκε σε πώληση του Γκάτσκαν. Συμφωνία με την Ροστόφ για την παραχώρησή του είχε ήδη επιτευχθεί, ωστόσο η μεταγραφή του καθυστέρησε, με τον ίδιο να αγωνίζεται με τις μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες του συλλόγου κατά την διάρκεια του πρώτου μισού της σεζόν και την μεταγραφή να ολοκληρώνεται παρά μόνο τον Αύγουστο του 2008.
Στις 18 Ιουλίου 2015 ορίστηκε ως ο νέος αρχηγός της Ροστόφ, ενώ, στις 14 Απριλίου 2017 σημείωσε την συνολικά 250ή συμμετοχή του με τα χρώματα του συλλόγου σε αναμέτρηση με αντίπαλο την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (τελικό σκορ 0-0).
Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.
Βιτάλις Άσταφγεβς
Ο Βιτάλις Άσταφγεβς (λετονικά: Vitālijs Astafjevs, γεννήθηκε 3 Απριλίου 1971) είναι Λετονός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Κέρδισε εννέα πρωταθλήματα Λετονίας με τη Σκόντο Ρίγα. Έπαιξε επίσης στο εξωτερικό, με συλλόγους στην Αυστρία, την Αγγλία και τη Ρωσία. Σε διεθνές επίπεδο, ο Άσταφγεβς ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Λετονίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004. Με 167 συμμετοχές για τη χώρα του, ο Άσταφγεβς κατείχε το ευρωπαϊκό ρεκόρ για τους περισσότερους διεθνείς αγώνες, μέχρι να ξεπεραστεί από τον Τζανλουίτζι Μπουφόν το 2017. Μέχρι τώρα (2022), βρίσκεται στην τέταρτη θέση των Ευρωπαίων με τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές στην ιστορία, μαζί με τον Ίκερ Κασίγιας.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Άσταφγεβς γεννήθηκε στη Ρίγα και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Σκόντο Ρίγα το 1992, λίγο μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λετονίας από τη Σοβιετική Ένωση. Έπαιξε στην ομάδα για πέντε σεζόν, μέχρι το 1996, όπου ήταν σημαντικός βασικός παίκτης. Κέρδισε το πρωτάθλημα σε καθεμία από τις τέσσερις πρώτες σεζόν του. Δύο φορές, το 1995 και το 1996, ο Άσταφγεβς ανακηρύχθηκε Λετονός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς. Το 1995, ασυνήθιστο για έναν μέσο, έγινε ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, με 19 γκολ σε 28 αγώνες. Το 1996, μετακόμισε στο εξωτερικό για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του και εντάχθηκε στην Αούστρια Βιέννης στην Αυστρία. Έπαιξε εκεί μόνο για μια σεζόν και στη συνέχεια, το 1997, επέστρεψε στη Σκόντο Ρϊγα. Έπαιξε εκεί για τρεις σεζόν και κέρδισε τρεις ακόμη τίτλους πρωταθλήματος. Έφυγε και πάλι για το εξωτερικό το 2000, αυτή τη φορά στην αγγλική Μπρίστολ Ρόβερς της Δεύτερης Κατηγορίας της Φούτμπολ Λιγκ.
Μπρίστολ Ρόβερς
Ο Άσταφγεβς μεταγράφηκε στη Ρόβερς από τον Ίαν Χόλογουεϊ, ο οποίος κατάφερε τότε να πείσει τις αρχές να του εκδώσουν άδεια εργασίας. Έφτασε στο δεύτερο μισό της σεζόν 1999-2000, όταν ο σύλλογος ήταν στη δεύτερη θέση. Ο πέμπτος αγώνας του ήταν ο εκτός έδρας αγώνας εναντίον τη Όλνταμ Αθλέτικ, στον οποίο σκόραρε έδωσε δύο ασίστ στην τελική νίκη με 4-1, παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε. Η Μπρίστολ Ρόβερς έπεσε στην έβδομη θέση μέχρι το τέλος της σεζόν, χάνοντας τα πλέι οφ ανόδου. Την επόμενη σεζόν, η ομάδα υποβιβάστηκε στην τέταρτη βαθμίδα για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο Άσταφγεβς σκόραρε μόνο δύο φορές κατά τη διάρκεια της σεζόν 2001-02, αλλά την επόμενη σεζόν σκόραρε τέσσερις στους τελευταίους έξι αγώνες πρωταθλήματος ώστε η ομάδα απέφυγε έναν ακόμη υποβιβασμό. Στη συνέχεια αποδεσμεύθηκε από τον προπονητή.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Το 2003, μετά την αποδέσμευσή του από τη Μπρίστολ Ρόβερς, επέστρεψε στην Αυστρία και εντάχθηκε στην ΦΚ Αντμίρα Βάκερ Μέντλινγκ. Το 2004, μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, έχοντας περάσει μία σεζόν στην Αυστρία εντάχθηκε στη ρωσική Ρουμπίν Καζάν. Για άλλη μια φορά ήταν ένας από τους ηγέτες της ομάδας εκεί. Ολοκληρώνοντας τη σεζόν του 2005, ο Άσταφγεβς αποφάσισε να ενταχθεί ξανά στη Σκόντο Ρϊγα, όπου έγινε πρωταθλητής Λετονίας για 8η φορά (συμπεριλαμβανομένων των προηγούμενων σεζόν του στην ομάδα). Το 2007, σε ηλικία 36 ετών, αναδείχθηκε για άλλη μια φορά Λετονός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς.
Εθνική ομάδα
Έκανε ντεμπούτο για την Εθνική Λετονίας σε ηλικία 21 ετών στις 26 Αυγούστου 1992, με αντίπαλο την τότε πρωταθλήτρια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Δανίας, στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994. Από τότε ήταν σημαντικός παίκτης στην εθνική ομάδα, με την οποία αγωνίστηκε για 18 χρόνια. Ο Άσταφγεβς σημείωσε το πρώτο του διεθνές γκολ στις 2 Ιουλίου 1993, στην 14η συμμετοχή του, σε μια φιλική νίκη με 2-0 επί της Εσθονίας.
Το 1999, μετά την αποχώρηση του Βλάντιμιρς Μπάμπιτσεβς, ο Άσταφγεβς έγινε ο αρχηγός της ομάδας. Ο πρώτος αγώνας του ως ομάδας πραγματοποιήθηκε στην 58η συμμετοχή συνολικά, με αντίπαλο την Ελλάδας στις 31 Μαρτίου για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2000. Στις 31 Μαρτίου 2004, έγινε ο πρώτος Λετονός παίκτης που έπαιξε σε 100 διεθνείς αγώνες, καθώς η ομάδα νίκησε τη Σλοβενία σε εκτός έδρας φιλικό αγώνα. Ως αρχηγός της ομάδας, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 στην Πορτογαλία, παίζοντας και στα τρία παιχνίδια της Λετονίας. Η τελευταία του διεθνής συμμετοχή ήταν ένας φιλικός αγώνας με την Κίνα στις 17 Νοεμβρίου 2010. Υπήρξε ειδική τελετή μετά το παιχνίδι για να τον τιμηθεί.
Ρεκόρ
Στις 14 Οκτωβρίου 2009, σε έναν προκριματικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 εναντίον της Μολδαβίας, ο Άσταφγεβς ισοφάρισε το ευρωπαϊκό ρεκόρ για τους περισσότερους αγώνες σε μία εθνική ομάδα. Έφτασε στον ίδιο αριθμό με τον τότε κάτοχο του ρεκόρ, τον Εσθονό Μάρτιν Ρέιμ, με 157 συμμετοχές. Στις 15 Νοεμβρίου 2009, σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ονδούρας, κατέρριψε το ευρωπαϊκό ρεκόρ με 158 συμμετοχές. Το ευρωπαϊκό ρεκόρ των 167 συμμετοχών του ισοφαρίστηκε από τους Ίκερ Κασίγιας και Τζανλουίτζι Μπουφόν τον Ιούνιο του 2016 και τον Νοέμβριο του 2016 αντίστοιχα και αργότερα καταρρίφθηκε τον Μάρτιο του 2017 από τον Μπουφόν.
Προπονητής
Μετά τη αποχώρησή του από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ο Άσταφγεβς δέχτηκε την προσφορά να γίνει βοηθός προπονητή στη Σκόντο Ρϊγα. Στις αρχές του 2012, ορίστηκε ως προπονητής της Σκόντο-2, αλλά αργότερα τον διαδέχθηκε ο Τάμαζ Πέρτια. Στις αρχές του 2013, επιλέχθηκε να είναι βοηθός προπονητή στην Εθνική Λετονίας U21, με προπονητή τον πρώην συμπαίκτη του σε σύλλογο και εθνική ομάδα, τον Μάριανς Πάχαρς. Στις 11 Ιουλίου 2013, ο Πάχαρς έγινε προπονητής της Εθνικής Λετονίας και επέλεξε τον Άσταφγεβς να είναι ένας από τους βοηθούς του. Στις 4 Ιουνίου 2014, ο Άσταφγεβς έγινε προπονητής της ΦΚ Γιέλγκαβα. Τον Απρίλιο του 2018, ο Άσταφγεβς άφησε τη θέση του βοηθού προπονητή της Εθνικής Λετονίας, μετά την απόλυση του προπονητή Άλεξαντρς Στάρκοβς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λετονοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Λετονοί ρωσικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λετονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σκόντο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Λετονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αυστρία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Αντμίρα Βάκερ Μέντλινγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΦΚ Όλιμπς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βέντσπιλς Κατηγορία:Λετονοί προπονητές ποδοσφαίρου
Μαξ Ρίμελτ
Ο Μαξ Ρίμελτ (Max Riemelt, 7 Ιανουαρίου 1984) είναι Γερμανός ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1984 στο τότε Ανατολικό Βερολίνο και ξεκίνησε την καριέρα του το 1997 σε τηλεταινία στη γερμανική τηλεόραση.
Από το 2000 και μετά εμφανίζεται στον κινηματογράφο, και το 2004 κέρδισε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι για τον ρόλο του στην ταινία Napola - Elite für den Führer και το 2006 το βραβείο καλύτερου νέου ηθοποιού στα Bavarian Film Awards για το Der rote Kakadu.
Έχει παίξει στην ταινία Το Κύμα και στη συνέχεια είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Ελεύθερη πτώση. Από το 2015 πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Sense8.
Άγιος Βενιαμίν Μητροπολίτης Πετρουπόλεως
Ο Άγιος Βενιαμίν εξελέγη Μητροπολίτης Πετρουπόλεως το έτος 1917. Εκτελέστηκε από τους Μπολσεβίκους στις 13 Αυγούστου του 1922.
Η δράση του
Συχνά κατέβαινε στα σκοτεινά υπόγεια, για να βοηθήσει φτωχούς και άσημους ανθρώπους. Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης, τη χώρα μάστιζε λιμός με περισσότερα από έξι εκατομμύρια. Ο Μητροπολίτης τότε εκχώρησε στο κράτος όλη την εκκλησιαστική περιουσία, υπό τον όρο, να παραμείνει δωρεά, αυστηρά ελεγχόμενη από τον κλήρο και τους πιστούς, γεγονός που ικανοποίησε τις τοπικές αρχές. Η ανένδοτη όμως θέση του εναντίον της αυθαίρετης δημιουργίας της σχισματικής εκκλησίας, της λεγόμενης Ζωντανής Εκκλησίας, στάθηκε η αιτία να οδηγηθεί σε δίκη από τους μπολσεβίκους και να καταδικαστεί σε θάνατο.
Εκτέλεση
Στο Δικαστήριο έκλεισε την απολογία του κάνοντας το σημείο του σταυρού και λέγοντας: Δόξα σοι, Κύριε και Θεέ μου, πάντων ένεκεν !.
Οι κομμουνιστές, φοβούμενοι πιθανή εξέγερση των εργατών της Πετρουπόλεως ο οποίοι  τον υπεραγαπούσαν, διέδωσαν ότι ο Μητροπολίτης μεταφέρθηκε στη Μόσχα, είχε όμως εκτελεστεί με τουφεκισμό στις 13 Αυγούστου 1922.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ρώσοι άγιοι Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Χεϊντάρ Αλίγιεφ
Ο Χεϊντάρ Αλίγιεβιτς Αλίγιεφ (πλήρες αζερικό όνομα: Χεϊντάρ Αλιρζά ογλού Αλίγιεφ, Heydər Əlirza oğlu Əliyev, γεν. 10 Μαΐου 1923, στο Ναχιτσεβάν της Αζερικής ΣΣΔ της ΕΣΣΔ - θ. 12 Δεκεμβρίου 2003, Κλίβελαντ, Οχάιο, ΗΠΑ) ήταν Σοβιετικός και Αζέρος πολιτικός, καθώς και κομματική και πολιτική προσωπικότητα. Ήταν ο τρίτος πρόεδρος στην ιστορία του Αζερμπαϊτζάν, υπηρετώντας στο αξίωμα από το 1993 έως το 2003. Τιμήθηκε δύο φορές με το παράσημο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας (1979, 1983).
Σε νεαρή ηλικία ο Αλίγιεφ έγινε μέλος της τοπικής Κα Γκε Μπε της Αζερικής ΣΣΔ (η Κα Γκε Μπε διατηρούσε παραρτήματα σε κάθε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία). Ο Αλίγιεφ ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία της αζερικής Κα Γκε Μπε, έγινε αναπληρωτής πρόεδρος της το 1964, πρόεδρος της στις 21 Ιουνίου 1967 και τελικά έφτασε στον βαθμό του υποστρατήγου. Έπειτα διετέλεσε πρώτος γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Αζερμπαϊτζάν για 13 χρόνια (14 Ιουλίου 1969 - 3 Δεκεμβρίου 1982). Ο Αλίγιεφ εξελέγη πρώτος γραμματέας του Αζερικού Κομμουνιστικού Κόμματος (δηλαδή επικεφαλής του Σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν) κατά τη διάρκεια Σοβιετικής εκστρατείας κατά της διαφθοράς.
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, οι προσπάθειες του Αλίγιεφ κατά της διαφθοράς οδήγησαν σε μια σημαντική άνοδο των δεικτών οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης στο Αζερμπαϊτζάν. Ο Αλίγιεφ έγινε πιθανότατα ο πιο επιτυχημένος αρχηγός δημοκρατίας της ΕΣΣΔ, αυξάνοντας το κύρος της μη προνομιούχας δημοκρατίας και προωθώντας Αζέρους σε μεγάλα αξιώματα.
Ακόμη διετέλεσε μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ (22 Νοεμβρίου 1982 - 21 Οκτωβρίου 1987), Πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ (δηλαδή πρώτος αναπληρωτής πρωθυπουργός της Σοβιετικής Ένωσης, υπηρετώντας στο αξίωμα για το χρονικό διάστημα 24 Νοεμβρίου 1982 - 23 Οκτωβρίου 1987) και υποστράτηγος της αζερικής Κα Γκε Μπε.
Στις 21 Οκτωβρίου 1987 παραιτήθηκε από το αξίωμα του ως μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Δύο μέρες αργότερα παραιτήθηκε από την θέση του Πρώτου Αναπληρωτή Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ και αποσύρθηκε από τη πολιτική, λόγω κατηγοριών που του απηύθυνε ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ για διαφθορά. Παρά τις κατηγορίες αυτές, μια αναφορά της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ αναφέρει ότι ο Χεϊντάρ Αλίγιεφ έγινε Πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ και πλήρες μέλος του Πολιτικού Γραφείου που υποσχέθηκε δημόσια να πολεμήσει τη διαφθορά και να απελευθερώσει τα σημαντικότερα πρόσωπα και την οικονομία της ΕΣΣΔ από την δωροδοκία. Στην αναφορά σημειώνεται ότι οι συνάδελφοι του κατάλαβαν την πρόθεση του να πολεμήσει τη διαφθορά και η αφοσίωση του στη μάχη κατά της διαφθοράς έγινε το εμπορικό του σήμα στην Σοβιετική Ένωση.
Ωστόσο συνέχισε να ζει στη Μόσχα. Την περίοδο 1987-1990 υπέστη ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο Αλίγιεφ δήλωσε δημόσια στη Μόσχα την αντίθεση του στην Σοβιετική στρατιωτική καταστολή στο Μπακού που ακολούθησε την σύγκρουση για το Καραμπάχ μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας από το 1988. Τον Ιούλιο του 1990 επέστρεψε στη πατρίδα του, το Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν. Τρία χρόνια μετά την πολιτική του πτώση, επανασυστήθηκε στο κοινό ως μέτριος εθνικιστής. Τον Οκτώβριο του 1990 εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής στο Ανώτατο Σοβιέτ της Αζερικής ΣΣΔ, έπειτα πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν (1991-1993) και τέλος, εξελέγη για δέκα χρόνια Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν (10 Οκτωβρίου 1993 - 31 Οκτωβρίου 2003). Παράλληλα, από τις 15 Ιουνίου έως τις 5 Νοεμβρίου 1993 ήταν Ομιλητής (δηλαδή Πρόεδρος) της Εθνοσυνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν.
Όσο ο Χεϊντάρ Αλίγιεφ ζούσε ακόμη, αναπτύχθηκε ένα κύμα προσωπολατρίας του Χεϊντάρ Αλίγιεφ. Από το 2003, υπό τον γιο του Ιλχάμ (ο οποίος τον διαδέχθηκε στην προεδρία), η προσωπολατρία προς τον Χεϊντάρ Αλίγιεφ έχει εντατικοποιηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Αζέροι εθνικιστές Κατηγορία:Αζέροι κομμουνιστές Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Αρνητές της γενοκτονίας των Αρμενίων
Υπόταση
μικρογραφία|Μέτρηση πιέσεις της κυκλοφορίαςτου αίματοςστην καρδιά Υπόταση ή αρτηριακή υπόταση, είναι η κατάσταση στην οποία η συστολική αρτηριακή πίεση (η λεγόμενη την καθομιλουμένη γλώσσα και "μεγάλη πίεση") ενός ανθρώπου είναι χαμηλότερη από το φυσιολογικό, δηλαδή όταν η συστολική πίεση είναι χαμηλότερη από 100 mmHg (χιλιοστά στήλης υδραργύρου). Η υπόταση μπορεί να εκδηλωθεί με ζάλη, αδυναμία ή και λιποθυμία. Οφείλεται σε διάφορες αιτίες, π.χ. λήψη δόσης αντιϋπερτασικού φαρμάκου μεγαλύτερης από την απαιτούμενη, αφυδάτωση (π.χ. λόγω στέρησης ύδατος, έντονης εφίδρωσης λόγω υψηλών θερμοκρασιών, πυρετού, εμέτων, διαρροιών), μεγάλη αιμορραγία, σοβαρή οξεία αλλεργική αντίδραση, βαριά οξεία καρδιακή ανεπάρκεια (καρδιογενές σοκ), βαριά λοίμωξη δηλαδή σοβαρή μικροβιακή νόσο (σηπτικό σόκ).
Ωστόσο, σε πολλά άτομα η υπόταση δεν οφείλεται σε κάποια σοβαρή αιτία και είναι παροδική (π.χ. αντανακλαστική υπόταση που οφείλεται σε παροδική διέγερση του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος, λόγω φόβου, πόνου, υπερκόπωσης, παρατεταμένης ορθοστασίας), ενώ υπάρχουν και άτομα (ιδίως γυναίκες νεαρής ηλικίας) που εμφανίζουν ήπια υπόταση χωρίς συμπτώματα ή με πολύ ήπια συμπτώματα (ιδιοπαθής υπόταση, επειδή έτσι είναι ρυθμισμένος ο οργανισμός τους). Σε αυτή την περίπτωση βοηθάει η αύξηση της πρόσληψης αλατιού και υγρών (π.χ. νερό,χυμοί φρούτων). Μία άλλη περίπτωση υπότασης είναι η ορθοστατική υπόταση, δηλαδή η ελάττωση της συστολικής πίεσης κατά 20 mmHg ή περισσότερο όταν ένα άτομο από καθιστή ή κατακεκλιμένη (ξαπλωτή) θέση παίρνει την όρθια θέση. Η ορθοστατική υπόταση είναι μία από τις αιτίες που μπορούν να προκαλέσουν ζάλη ή παροδική απώλεια των αισθήσεων (συγκοπή). Μπορεί να οφείλεται σε διάφορες αιτίες όπως λήψη φαρμάκων (π.χ. διουρητικά, φάρμακα για τον προστάτη, αντιϋπερτασικά, αντιψυχωσικά, κλπ), διαβητική νευροπάθεια (διαταραχή του νευρικού συστήματος οφειλόμενη σε χρόνιο σακχαρώδη διαβήτη), ή ιδιοπαθείς διαταραχές της λειτουργίας του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Παροδική υπόταση που μπορεί να προκαλέσει ξαφνική ζάλη ή και παροδική απώλεια των αισθήσεων βραχείας διάρκειας λόγω μείωσης της αιμάτωσης του εγκεφάλου (συγκοπή) μπορεί να παρατηρηθεί και σε διαταραχές του καρδιακού ρυθμού (σοβαρή βραδυκαρδία, ή σοβαρή ταχυκαρδία λόγω παροδικών διαταραχών του καρδιακού ρυθμού) Αρμόδιος να ελέγξει αν η υπόταση οφείλεται σε κάποια παθολογική αιτία, είναι φυσικά ο γιατρός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις των αγγείων Κατηγορία:Πίεση αίματος
Αγρελιά Τρικάλων
Η Αγρελιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παληοκάστρου, του δήμου Τρικκαίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τρικάλων του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Παλαιά Σμόλια, και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βερδικούσης του νομού Λαρίσης. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αγριλιά και το 1929 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγριλιάς. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αγρελιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγρελιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Παληοκάστρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παληοκάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρικκαίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Φλιν Φλον
Το Φλιν Φλον (αγγλικά: Flin Flon) είναι πόλη εξόρυξης στον Καναδά. Βρίσκεται σε μια γραμμή διόρθωσης στα σύνορα της Μανιτόμπα και του Σασκάτσουαν, με την πλειονότητα της πόλης να βρίσκεται εντός της Μανιτόμπα. Έτσι οι κάτοικοι ταξιδεύουν από τα νοτιοδυτικά στο Σασκάτσουαν και από τα βορειοανατολικά στη Μανιτόμπα.
Ο πληθυσμός της πόλης κατά την απογραφή του 2016 αριθμούσε σε 5.185 κατοίκους, από αυτούς οι 4.982 ζούσαν στη Μανιτόμπα και οι 203 στο Σασκάτσουαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μανιτόμπα Κατηγορία:Πόλεις του Σασκάτσουαν
Ορλάντο ντι Λάσσο
Ο Ορλάντο ντι Λάσσο (Orlando di Lasso, 1532 – 14 Ιουνίου 1594) ήταν Φλαμανδός συνθέτης της όψιμης Αναγέννησης. Θεωρείται σήμερα ο ωριμότερος εκπρόσωπος της Γαλλοφλαμανδικής μουσικής σχολής και ένας εκ των δύο συνθετών που άσκησαν μεγάλη επίδραση στα μουσικά δρώμενα της Ευρώπης (ο άλλος ήταν ο Παλεστρίνα).
Βιογραφία
Ο ντι Λάσσο γεννήθηκε στη Μονς της επαρχίας Αινώ (Hainaut) του σημερινού νοτίου Βελγίου - τότε υπό ισπανική κατοχή. Η ακριβής χρονολογία γέννησης δεν είναι γνωστή, οι περισσότεροι βιογράφοι του αναφέρουν ως έτος γέννησης το 1520, αλλά στον επιτάφιό του αναφέρεται το 1532. Σε ηλικία οκτώμιση ετών συμμετείχε ως υψίφωνος στη χορωδία του Αγίου Νικολάου στη Μονς και ο θρύλος αναφέρει ότι ήταν τόσο καλλίφωνος ώστε έπεσε θύμα απαγωγής τρεις φορές από χορωδίες άλλων ναών. Όταν ήταν 12 ετών οι γονείς του συναίνεσαν να ακολουθήσει τον Φερράντε Γκοντζάγκα, Δούκα της Μάντοβα και αντιβασιλέα της Σικελίας, ο οποίος τότε βρισκόταν επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος στις Κάτω Χώρες. Όντας στην υπηρεσία του Δούκα τον ακολούθησε στα ταξίδια του στο Παρίσι, τη Σικελία, το Μιλάνο και τη Μάντοβα.
Αναφέρεται ότι έκανε μουσικές σπουδές στην Αυλή του βασιλέα της Σικελίας και στη συνέχεια, όταν λόγω ηλικίας υπέστη μεταφώνηση, πήγε στη Νάπολι στην Αυλή του μαρκησίου ντέλλα Τέρτσα (della Terza), όπου παρέμεινε επί τριετία, και στη συνέχεια στη Ρώμη, όπου ανέλαβε αρχιμουσικός (maestro di cappella) στον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού (1553-54), όντας υπό την προστασία του καρδιναλίου αρχιεπισκόπου Φλωρεντίας, παρά το νεαρότατο της ηλικίας του (21 ετών). Κατά την παραμονή του στη Ρώμη ο Λάσσο συνέθεσε τον πρώτο τόμο των «Λειτουργιών» του για τέσσερις φωνές και έναν αριθμό μοτέτων για πέντε φωνές, τα οποία εκδόθηκαν στη Βενετία. Στη θέση αυτή, όμως, παρέμεινε μόνο επί περίπου ένα χρόνο, καθώς το 1555 αποχώρησε για να επισκεφθεί τους άρρωστους γονείς του στη Μονς. Τον διαδέχτηκε στη θέση αυτή ο Παλεστρίνα, αλλά ο ντι Λάσσο δεν πρόλαβε ζωντανούς τους γονείς του.
Η γενέτειρά του δεν του προσέφερε κατάλληλο πεδίο δραστηριοτήτων. Πέρασε κάποιο διάστημα ταξιδεύοντας στη Γαλλία και στην Αγγλία και τελικά εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα επί περίπου δύο χρόνια. Εκεί εξέδωσε και άλλες συνθέσεις του, ανθολογίες από μαδριγάλια, «βιλλανέσκας», άσματα (σανσόν) και μοτέτα. Παράλληλα, την ίδια εποχή ολοκληρώθηκε και η έκδοση των έργων του στη Βενετία. Το 1556 εκδόθηκε, με την υποστήριξη του αξιωματούχου της Εκκλησίας Αντουάν Περενό ντε Γκρανβέλ (Antoine Perrenot de Granvelle), ένας ακόμη τόμος με έργα του, με συνέπεια η μουσική του να γίνει ευρύτερα γνωστή στην Ευρώπη. Η φήμη του έφθασε ως την Αυλή του Δούκα της Βαυαρίας Αλβέρτου Ε΄. Ο Δούκας, με υπόδειξη του Γκρανβέλ και του Βαυαρού τραπεζίτη Γιάκομπ Φούγκερ (Jakob Fugger) τον προσκάλεσε στο Μόναχο το 1556 και αρχικά τον προσέλαβε ως χορωδό και ύστερα ως μαέστρο της χορωδίας (1563). Το 1558 νυμφεύτηκε την Ρεγγίνα Βέκινγκερ (Regina Wäckinger), θυγατέρα ενός αξιωματούχου της Αυλής του Δούκα με την οποία απέκτησαν δύο γιους, τον Φέρντιναντ και τον Ρούντολφ, οι οποίοι έγιναν και οι δύο μουσικοί.
Κατά την παραμονή του στη θέση του αρχιμουσικού ταξίδευε συχνά για να βρει τραγουδιστές και εκτελεστές οργάνων για το μουσικό «ίδρυμα» της δουκικής αυλής που μεγάλωνε με ταχύ ρυθμό. Επισκέφθηκε τη Φλάνδρα, τη Φρανκφούρτη και, ιδιαίτερα, τη βόρεια Ιταλία. Σύντομα η παρουσία του ντι Λάσσο έκανε το Μόναχο ένα από τα πλέον διάσημα κέντρα μουσικής στην Ευρώπη, αποτελώντας παράλληλα πόλο έλξης νέων συνθετών (ανάμεσα σε αυτούς και οι Τζιοβάννι Γκαμπριέλι και Αντρέα Γκαμπριέλι για να μελετήσουν μουσική και να εργαστούν εκεί.
Ύστερα από τον θάνατο του Αλβέρτου, αν και η χορωδία του μειώθηκε αριθμητικά, ο ντι Λάσσο επέλεξε να παραμείνει στη θέση του. Ο Αλβέρτος είχε προβλέψει ώστε ο ταλαντούχος μουσικός να εξακολουθήσει να αμείβεται κανονικά ως το τέλος της ζωής του. Έτσι, ο ντι Λάσσο παρέμεινε στο Μόναχο ως τον θάνατό του το 1594.
Έργο
Ο ντι Λάσσο υπήρξε ένας από τους παραγωγικότερους, ευπροσάρμοστους και «οικουμενικούς» συνθέτες της όψιμης Αναγέννησης. Δημιούργησε περισσότερες από 2.000 συνθέσεις με στίχους στα λατινικά, στα γαλλικά, στα ιταλικά και στα γερμανικά και σε αντίστοιχες τοπικές διαλέκτους. Στα έργα του περιλαμβάνονται 60 λειτουργίες, 4 συνθέσεις των «Παθών» (μία για κάθε Ευαγγελιστή), επτά «Ψαλμοί μετανοίας» του Δαβίδ (Psalmi Davidis poenitentiales), περίπου 530 μοτέτα, 175 μαδριγάλια και βιλανέλλε, 150 γαλλικά «σανσόν» και 90 γερμανικά «λίντερ». Δεν είναι γνωστά (ή δεν έχουν διασωθεί) έργα του για οργανικά σύνολα. Προλογίζοντας τη συλλογή των λίντερ του, ο ντι Λάσσο αναφέρει ότι έγραψε τραγούδια και στα ολλανδικά, ωστόσο κανένα έργο του σε αυτή τη γλώσσα δεν είναι γνωστό. Μελοποίησε κείμενα των Πετράρχη, Αριόστο και Τζάκοπο Σαννατσάρο, των Γάλλων ποιητών Κλεμάν Μαρό, Πιέρ ντε Ρονσάρ, Ζοακίμ ντυ Μπελαί και Ζαν-Αντουάν ντε Μπαΐφ. Το στυλ μελοποίησης αυτών των κειμένων καλύπτει σχεδόν όλο το φάσμα της παραγωγής της σταδιοδρομίας του.
Το 1604 οι δύο γιοι του εξέδωσαν μια συλλογή από 516 υπό τον τίτλο «Magnum opus musicum», την οποία ακολούθησε, το 1609, η έκδοση σχεδιασμάτων για περίπου 100 «Μαγκνίφικατ» υπό τον τίτλο «Magnum opus musicum». Το 1894 οι Χάμπερλ και Σαντμπέργκερ ξεκίνησαν την έκδοση των «Απάντων» του συνθέτη σε εξήντα τόμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γαλλο-Φλαμανδοί συνθέτες
Σοβιετική Κεντρική Τηλεόραση
Ο προγραμματισμός της Σοβιετικής τηλεόρασης διέφερε μεν πολύ από αυτόν του Βρετανικού BBC ή του Αμερικανικού PBS αλλά ήταν και κάπως παρόμοιος. Όπως και πολλά άλλα Σοβιετικά μέσα ενημέρωση, η ΚΤ της ΕΣΣΔ προωθούσε τακτικά τις ημερήσιες διατάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αρχικά, η υπηρεσία λειτούργησε, μαζί με την εθνική ραδιοφωνική υπηρεσία, από το Υπουργείο Πολιτισμού. Αργότερα, περιήλθε υπό τον έλεγχο της Επιτροπής Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου (ρωσικά: Государственный комитет по телевидению и радиовещанию СССР, Гостелерадио СССР). Μετά, περιήλθε υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Επικοινωνιών και του Υπουργείου Πληροφοριών και Τύπου, και αργότερα από ένα δίκτυο για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, ελεγχόμενο από το Συμβούλιο των Υπουργών.
Πρώτες δεκαετίες
μικρογραφία|250x250εσ|Πρώιμη Σοβιετική δοκιμαστική κάρτα (TIT-0249BIS, ТИТ-0249бис). Το ραδιόφωνο ήταν το κυρίαρχο μέσο ενημέρωσης στη Σοβιετική Ένωση, ωστόσο, στη δεκαετία του 1930 οι προετοιμασίες για την τηλεόραση ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Την 1η Μαΐου του 1931 διεξήχθη η πρώτη πειραματική μετάδοση μηχανικής τηλεόρασης στη Σοβιετική Ένωση, χωρίς ήχο.
Στις 1 Οκτωβρίου 1934, οι πρώτες τηλεοράσεις έγιναν διαθέσιμες στο κοινό. Το επόμενο έτος, ξεκίνησαν οι πρώτες τηλεοπτικές μεταδόσεις.
Η τηλεοπτική υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε τις πειραματικές τηλεοπτικές εκπομπές στις 1 Μαρτίου 1938.
Οι τακτικές δημόσιες μεταδόσεις ξεκίνησαν στις 9 Μαρτίου 1938 με μια βραδιά προγραμμάτων, που περιελάμβανε ειδήσεις, ντοκιμαντέρ και ψυχαγωγία στο Κανάλι 1 της Μόσχας. Την ίδια στιγμή, το Κανάλι 5 του Λένινγκραντ, η εθνική τηλεοπτική υπηρεσία από το Λένινγκραντ και τη βόρεια Σοβιετική Ένωση, ξεκίνησε στις 7 Ιουλίου του ίδιου έτους.
Τα προγράμματα σταμάτησαν το 1941 κατά την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, λόγω του φόβου ότι ο μεταδότης στη Σαμπολόβκα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως φάρος του εχθρού. Το Κέντρο Τηλεόρασης της Μόσχας σταμάτησε τις μεταδόσεις στα μεσαία κύματα την 1η Απριλίου του 1941. Το ίδιο συνέβη και στο Λένινγκραντ, λόγω της σχεδόν τετράχρονης πολιορκίας στην πόλη.
Η τηλεοπτική υπηρεσία της ΕΣΣΔ ξεκίνησε τις πειραματικές μεταδόσεις στις 7 Μαΐου του 1945 (δύο ημέρες πριν από τη Γερμανική παράδοση), στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την πλήρη επαναλειτουργία της.
Ο τακτικός δημόσιος προγραμματισμός ξεκίνησε στις 7 Μαρτίου 1948. Εκείνη την εποχή, οι βασικές εκπομπές ήταν αφιερωμένες στη ζωή της Σοβιετικής Ένωσης, στις πολιτιστικές εκδηλώσεις, στην επιστήμη, και τον αθλητισμό.
Η τηλεοπτική υπηρεσία της ΕΣΣΔ σταμάτησε προσωρινά τις τηλεοπτικές εκπομπές για σημαντική αναβάθμιση στον εξοπλισμό εκπομπών τον Δεκέμβριο του 1948. Ωστόσο, την 1η Μαΐου του επόμενου έτους, το Λένινγκραντ και η βορειο-βορειοδυτική ΕΣΣΔ συνέχισαν τις τηλεοπτικές μεταδόσεις για τους εορτασμούς της Πρωτομαγιάς.
Ο τακτικός προγραμματισμός συνέχισε στις 16 Ιουνίου του 1949, στις 625 γραμμές.