cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλικό Ανάκτορο του Βρότσλαφ
Εικόνες
<Gallery caption="" widths="200px" heights="190px" perrow="5"> Breslauer Schloss, Stülerbau.JPG|To πίσω μέρος του ανακτόρου τον 19ο αι., που καταστράφηκε κατά τον Β΄ Π. Π. royal castle wroclaw.png|Κάτοψη: Pałac Królewski od ul. K. Wielkiego foto BMaliszewska.jpg|Η εσωτερική αυλή.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βρότσουαφ
Μανδρικό Ρόδου
Το Μανδρικό είναι χωριό στη Ρόδο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ρόδου της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 187 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Κάρα-Κόκτου (Επαρχία Νοοκάτ)
Το Κάρα-Κόκτου (Кара-Кокту) είναι χωριό στην Επαρχία Νοοκάτ, στην Περιφέρεια Ος της νοτιοδυτικής Κιργιζίας. Αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οκρούγκ Μιρμαχμούτνοφ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1090 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κιργιζίας
Συμμετοχή της Τανζανίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Τανζανία θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 4 αθλητές.
Σιάνα Ρόδου
Τα Σιάνα είναι χωριό στη Ρόδο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ρόδου της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 189 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Λουσία Οινηίδας
Ονομασία
Ωστόσο, όλοι συμφωνούν, ότι η Λουσία θυσιάστηκε για να αποφευχθεί κάποια καταστροφή. Επίσης μερικοί μελετητές δεν πιστεύουν ότι ο δήμος πήρε το όνομά του από τις Υακινθίδες, δεδομένου ότι στην αρχαία Αρκαδία η θεά Δήμητρα αποκαλείτο επίσης «Λουσία» (με την έννοια «αυτή που λούζει/εται, που πλένει/εται»), λόγω του ποταμού Λουσίου ή ποταμού Λουσία, από τον οποίο πιθανώς, ή/και αντιστρόφως, είχε πάρει την ονομασίας της η αρχαία πόλη της Αρκαδικής Αζανίας οι Λουσοί ή Λουσσοί ή Λουσαί. Αυτό το επίθετο (Λουσιεύς) θα μπορούσε να αναφερθεί και για το αντίστοιχο ποτάμι ή παραπόταμο που κυλούσε κοντά στον αττικό δήμο.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.) στην αρχαία Βουλή των 500. Τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), συμμετείχε επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Λουσίας
Ο δημότης της αρχαίας Λουσίας ονομαζόταν Λουσιεύς.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Ο τάφος του Χούτεν
Ο τάφος του Χούτεν (γερμ, Huttens Grab) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. Φιλοξενείται στην Klassik Stiftung στην Βαϊμάρη.
Περιγραφή
Είναι ελαιογραφία σε καμβά και έχει διαστάσεις 73 x 93 εκατοστά. Παρουσιάζει τον τάφο του Γερμανού ουμανιστή Ούλριχ φον Χούτεν (1488-1523).
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Ο Φρίντριχ ζωγράφισε τον πίνακα στα έτη 1823 με 1824. Όπως όλα τα έργα του, έχει θέμα την φύση, μέσω της οποίας παρουσιάζει με αλληγορικό τρόπο την απογοήτευση που επήλθε μετά το τέλος των Ναπολεόντιων πολέμων και την αποκατάσταση των Βουρβόνων. Ο εικονιζόμενος τάφος οφείλει να ξυπνήσει το πατριωτικό αίσθημα των Γερμανών στο πνεύμα του ουμανισμού. Ως καλλιτεχνικό έργο κατατάσσεται στον πρώιμο ρομαντισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ
Νο
thumb|right|Σύγχρονη παράσταση Νο
Το Θέατρο Νο (ιαπ.:能 Nō) ή Νογκάκου (能楽 Nōgaku) αποτελεί παραδοσιακό είδος ιαπωνικού δράματος. Η λέξη Νο σημαίνει «ταλέντο, δεξιότητα».
Ιστορία
thumb|right|Η παλαιότερη σκηνή θεάτρου Νο, στο νησί Ιτσουκουσίμα Το θέατρο Νο αναπτύχθηκε μαζί με το κιόγκεν και εμφανίστηκε τον 14ο αιώνα. Έχει τις ρίζες του στο θρησκευτικό τελετουργικό, αλλά εξελίχθηκε μέσα από αριστοκρατικές και λαϊκές μορφές τέχνης. Το θέατρο Νο άντλησε στοιχεία από το σαρουγκάκου (sarugaku), που περιελάμβανε παντομίμα, ακροβατικές επιδείξεις, χορό συνδυασμένο με τελετουργίες Σίντο. Επίσης, το θέατρο Νο επηρεάστηκε από το ντενγκάκου (dengaku), που περιελάμβανε χορούς, που συνδέονταν με το θερισμό. Οι παραστάσεις επιχορηγούνταν από ναούς και είχαν ως σκοπό να ψυχαγωγήσουν και να παρουσιάσουν θρησκευτικές διδασκαλίες. Η αισθητική του θεάτρου Νο επηρεάστηκε από τον Ζεν βουδισμό όπως και άλλες Ιαπωνικές τέχνες (π.χ. η ανθοδετική, η τέχνη του τσαγιού, το χαϊκού, η ιαπωνική καλλιγραφία κ.α).
Μεταξύ δύο παραστάσεων έργων Νο παρεμβάλλεται πάντα ένα έργο κιόγκεν, που έχει εύθυμο και κωμικό χαρακτήρα, για να χαλαρώσουν οι θεατές από τη δραματική φόρτιση των έργων Νο. Ο Μάριος Πλωρίτης σε ένα άρθρό του έχει επισημάνει τις ομοιότητες μεταξύ του θεάτρου Νο και της αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας. Όπως στο θέατρο Νο πάντα το κιόγκεν συνοδεύει τις παραστάσεις των έργων Νο, έτσι και στην αρχαία Ελλάδα η παράσταση τραγωδιών συνδυαζόταν με ένα σατυρικό δράμα. Ένα άλλο κοινό στοιχείο ανάμεσα στο θέατρο Νο και την αρχαία Ελληνική τραγωδία είναι το θρησκευτικό, λατρευτικό υπόβαθρο και των δύο αυτών μορφών θεατρικής τέχνης. Τέλος, και στα δύο θεατρικά είδη ηθοποιοί ήταν μόνο άνδρες, που φορούσαν μάσκες και υποδύονταν ανδρικούς και γυναικείους ρόλους.
Η μορφή, που διατηρείται μέχρι σήμερα, δόθηκε στο Νο, κατά την περίοδο Μουρομάτσι (1336-1573), από τον Κανάμι Κιγιοτσούγκου και τον γιο του Ζεάμι Μοτοκίγιο, όταν και επιχορηγούνταν από τους σογκούν Ασικάγκα. Παραστάσεις συνεχίζονταν κατά τους επόμενους αιώνες, αλλά νέα έργα σταμάτησαν να δημιουργούνται μετά τον 16ο αιώνα.
Στις αρχές του 17ου αιώνα αποκλείστηκαν για λόγους δημόσιας ηθικής οι γυναίκες ηθοποιοί, από το Νο, αλλά και το καμπούκι. Κατά την περίοδο 1868-1912, παρόλο που το Νο έχασε την κρατική επιχορήγηση, αναγνωριζόταν ως ένα από τα τρία είδη εθνικού θεάτρου της Ιαπωνίας.
Σήμερα, υπάρχουν περίπου 1500 επαγγελματίες ηθοποιοί θεάτρου Νο, ενώ το σύγχρονο ρεπερτόριο περιλαμβάνει 250 έργα, που καλύπτουν πέντε κατηγορίες ανάλογα με το περιεχόμενο του κάθε έργου. Στην πρώτη κατηγορία περιλαμβάνονται έργα, που αναφέρονται σε θεότητες και σε ιερά. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν έργα με πολεμικό περιεχόμενο με πρωταγωνιστές ιστορικά πρόσωπα. Η τρίτη κατηγορία αναφέρεται σε γυναικείες μορφές. Στην τέταρτη κατηγορία περιλαμβάνονται έργα ποικίλου περιεχομένου με θέματα από την καθημερινή ζωή. Στην πέμπτη κατηγορία ανήκουν έργα με δαιμονικά ή υπερφυσικά όντα.
Συντελεστές
thumb|right|Κέντρο: σίτε, κάτω δεξιά: γουάκι, δεξιά: οχταμελής χορωδία, κέντρο πίσω σίτε: τέσσερις μουσικοί, πίσω αριστερά: δύο κόκεν Οι συντελεστές των παραστάσεων Νο είναι:
Μια κλασική παράσταση Νο περιλαμβάνει οπωσδήποτε τη χορωδία, την ορχήστρα, και το λιγότερο ένας σίτε και ένας γουάκι.
Σκηνή
thumb|right|Η σκηνή του Εθνικού Θεάτρου Νο στο [[Τόκιο]] Η σκηνή του Νο αποτελεί ένα κιόσκι, του οποίου η αρχιτεκτονική έχει παρθεί από αυτή των σιντοϊστικών ναών και γενικά κατασκευάζεται εξ ολοκλήρου από χινόκι. Το πάτωμα γυαλίζεται, ώστε να επιτρέπει στους ηθοποιούς να "γλιστράνε" τα πόδια τους πάνω του. Η μοναδική διακόσμηση της σκηνής, είναι το καγκάμι-ίτα (鏡板　 Kagami-ita), η ζωγραφιά ενός πεύκου thumb|right|"Χάρτης" της σκηνής Νο
Κοστούμια
thumb|right|150px|Ηθοποιός σίτε στο ρόλο μια θηλυκής θεότητας Γενικά τα κοστούμια των ηθοποιών Νο είναι πλούσια, φτιαγμένα από αστραφτερό μετάξι, ενώ φέρουν συμβολικά σχήματα, αναλόγως του ρόλου. Το κοστούμι του σίτε ήταν υπερβολικό, ενώ των σιτετσούρε και γουακιτσούρε σταδιακά απλοποιήθηκε.
Στους πρώτους αιώνες, τα κοστούμια των ηθοποιών ήταν σύμφωνα με τους ρόλους τους. Για παράδειγμα, κάποιος αυλικός θα φορούσε επίσημη ρόμπα, ενώ κάποιος απλός άνθρωπος ένα κοινό ένδυμα. Τα τυποποιημένα κοστούμια με τους συμβολισμούς, καθιερώθηκαν στα τέλη του 16ου αιώνα.
Μάσκες
Οι μάσκες του θεάτρου Νο φτιάχνονται από υλικά όπως πηλός, βερνίκι, ύφασμα, χαρτί και ξύλο. Καθώς, οι ηθοποιοί ήταν άντρες στη μέση ηλικία, απεικονίζουν θηλυκά ή μη ανθρώπινα πρόσωπα (θεοί, δαίμονες, ζώα), αλλά και νεαρούς ή γηραιότερους άνδρες. Απ' την άλλη πλευρά όσοι ηθοποιοί δε φοράνε μάσκες, παίζουν το ρόλο ενήλικου ανδρός, στην ηλικία των είκοσι, των τριάντα ή των σαράντα.
Συνήθως, μόνο ο σίτε φοράει μάσκα, ενώ ο γουάκι όχι. Ο σιτετσούρε και ο γουακιτσούρε φοράνε μάσκες κυρίως όταν πρόκειται για γυναικείους ρόλους.
Όσοι ηθοποιοί φορούσαν μάσκα, μη μπορώντας να εκφράσουν τα συναισθήματά τους με την έκφραση του προσώπου, κατέφευγαν στις χειρονομίες και γενικότερα τη "γλώσσα του σώματος". Παράλληλα, οι μικρές τρύπες των ματιών στις μάσκες, δημιουργούσαν πρόβλημα στους ηθοποιούς, αφού περιόριζαν το οπτικό πεδίο πάνω στη σκηνή.
Μουσική
thumb|right|Από αριστερά προς δεξιά: ταϊκό, οτσουζούμι, κοτσουζούμι, φούε Οι παραστάσεις Νο συνοδεύεται από χορωδία και μουσικούς, τους λεγόμενους νο-μπαγιάσι (Noh-bayashi 能囃子). Έχει χαρακτηριστεί ως "Ιαπωνική Όπερα", αλλά οι φωνές της χορωδίας καλύπτουν λίγες νότες. Πάντως είναι ξεκάθαρο ότι η μελωδία δεν αποτελεί το σημαντικότερο μέρος των τραγουδιών στο Νο. Τα κείμενα είναι ποιητικά, στηριζόμενα σε μεγάλο βαθμό στο ρυθμό της ιαπωνικής ποίησης, ενώ χαρακτηρίζονται και από οικονομία στις εκφράσεις.
Σημειώσεις
α. Ξύλο από το δέντρο Chamaecyparis obtusa, το λεγόμενο "γιαπωνέζικο κυπαρίσσι".
Ελληνική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεατρικά είδη Κατηγορία:Θέατρο στην Ιαπωνία
Σαμούχ
Το Σαμούχ (Νεμπιαγκάλι ) (επίσης μεταγράφεται στο κυριλλικό ως Нәбиағалы, نبياغالى) - από το 2008 ονομάζεται Σαμούχ (επίσης, Σαμπαρκέντ, Σαμπίρ, Σαφαραμπάντ, Σαφαραλιγιέμπ, και Σαφαραλίγιεφ) είναι ένα χωριό και ο πιο πολυπληθής δήμος, και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Σαμούχ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 6,013 κατοίκων.
Ιγίρμι Σεκκίζ Απρέλ
Το Ιγίρμι Σεκκίζ Απρέλ (επίσης, 28 Απρέλ, και Απρέλγια) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γιεβλάχ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γιεβλάχ
Ιωάννης Καμπούρογλου
Ο Ιωάννης Καμπούρογλου ή Καμπούρογλους (1851-1903) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1851 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, ενώ ήταν συγγενής των Δημητρίου και Γρηγορίου Καμπούρογλου. Σπούδασε αρχικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και στη συνέχεια σε πανεπιστήμια της Γαλλίας και της Γερμανίας για μεταπτυχιακές σπουδές. Επέστρεψε στην Αθήνα, και μαζί με τον Δημήτριο Κορομηλά εξέδωσε την Εφημερίδα (1873-1879), προτού αρχίσει να εκδίδει μόνος του τη Νέα Εφημερίδα το 1881. Από το 1896 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών, ενώ ασχολούνταν και με την ποίηση.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Τήνο, από όπου συνέχισε να ασχολείται με την ποίηση. Πέθανε στις αρχές Ιουλίου του 1903 στον Πόρο.
Εργογραφία
Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής :
Ποιήματα Μεταφράσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Μπαρίστας
Η λέξη μπαρίστα ή μπαρίστας (ιταλικά: barista) είναι Ιταλικός όρος για τον ειδικό της παραγωγής εσπρέσο και άλλων ιταλικών καφέδων.
Steinway & Sons
Η Steinway & Sons, ευρύτερα γνωστή και ως Steinway, είναι γερμανοαμερικανική εταιρεία κατασκευής πιάνων, η οποία ιδρύθηκε το 1853 στο Μανχάταν από τον Γερμανό κατασκευαστή πιάνων Χάινριχ Ένγκελχαρντ Στάινβεγκ (τον μετονομαζόμενο ως Χένρι Στάινγουεϊ). Η θεαματική ανάπτυξη της εταιρείας στάθηκε αφορμή για την εγκαινίαση ενός νέου εργοστασίου στη Νέα Υόρκη και αργότερα ενός στο Αμβούργο. Το εργοστάσιο που βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα του Κουίνς της Νέας Υόρκης προμηθεύει ολόκληρη την αμερικανική επικράτεια, ενώ αυτό στο Αμβούργο εφοδιάζει όλο τον υπόλοιπο πλανήτη.
Μπαρίστας
Το πιο σημαντικό προτέρημα ενός καλού μπαρίστα είναι να φτιάχνει καλό καφέ.
Συνήθως χειρίζονται επαγγελματικές μηχανές εσπρέσο και μύλους για να κόβουν πάντα φρέσκο καφέ.
Steinway & Sons
Η Steinway έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις εξέχουσες κατασκευαστικές εταιρείες, όντας γνωστή για την παραγωγή πιάνων υψηλών προδιαγραφών, αλλά και για τη συνεισφορά της στη βελτίωση της διαδικασίας κατασκευής του οργάνου και μαζί με τις εταιρείες Bösendorfer, C. Bechstein και Blüthner αναφέρονται συχνά ως οι τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες, Big Four, στην κατασκευή πιάνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες των ΗΠΑ
Συμμετοχή της Συρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Συρία θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με έναν αθλητή.
Παραπομπές
Συρία Κατηγορία:Αθλητισμός στη Συρία‎
Μπαρίστας
Ανταγωνισμός
Οι επίσημοι διαγωνισμοί μπαριστών προέρχονται από τη Νορβηγία, και ένας τέτοιος είναι τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Μπαρίστων, που διεξάγεται ετησίως σε διάφορες τοποθεσίες. Εκεί συμμετέχουν μπαρίστες απ'όλο το κόσμο, αν και πρέπει να συμμετάσχουν σε ένα διαγωνισμό που διεξάγεται στη χώρα τους ώστε να προκριθούν και να εισαχθούν στο πρωτάθλημα.
Αυτοί οι διαγωνισμοί επικεντρώνονται στη προώθηση του καφέ. Κάθε μπαρίστας βαθμολογείται αντιπροσωπεύοντας αναψυκτικά της χώρας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Καφές
Ανδρέας Ηλία
Ο Ανδρέας Ηλία είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του μέσου και του αμυντικού. Ήταν γνωστός και ως Αντρελλής.
Γεννήθηκε στον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου το 1926. Αρχικά έπαιξε ποδόσφαιρο στην ομάδα του χωριού του, Σαλαμίνα Αγίου Σεργίου. Εκεί τον εντόπισε ο προπονητής Κώστας Βασιλείου ο οποίος του πρότεινε να εγγραφεί στην Ανόρθωση. Με την Ανόρθωση έπαιξε μόνο στην ομάδα των αναπληρωματικών. Την περίοδο 1947-1948 έπαιζε στην ομάδα Απόστρατοι (1947-1948). Η ομάδα αυτή διαλύθηκε και οι ποδοσφαιριστές της εντάχθηκαν στη Νέα Σαλαμίνα όταν ιδρύθηκε το 1948. Λόγω της εγγραφής του στη Νέα Σαλαμίνα (που αγωνιζόταν στην ΚΕΠΟ) τιμωρήθηκε από την ΚΟΠ.
Εντάχθηκε στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου το 1948. Παρέμεινε στην ομάδα έως το 1962. Τα πρώτα πέντε χρόνια η Νέα Σαλαμίνα αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ. Το 1953 η ομάδα εντάχθηκε στην ΚΟΠ ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Ο Αντρέας Ηλία ήταν από τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης του πρωταθλήματος και της ανόδου την περίοδο 1954-1955. Συνολικά πραγματοποίησε 78 συμμετοχές και πέτυχε 1 γκολ με τη Νέα Σαλαμίνα στις διοργανώσεις της ΚΟΠ και περίπου 40 στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ.
Γιος του είναι ο Αντώνης Ηλία Αντρελλής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Δέντρο με Κοράκια
Το Δέντρο με Κοράκια (γερμανικά: Krähen auf einem Baum) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γερμανού Ρομαντικού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. Αποκτήθηκε από το Μουσείο του Λούβρου (Παρίσι) το 1975, όπου και εκτίθεται έκτοτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου Κατηγορία:Πίνακες του 1822 Κατηγορία:Πίνακες τοπίων
Πολιορκία της Ρομέττα
Η Πολιορκία της Ρομέττα ήταν πολιορκία της βυζαντινής πόλης της Ρομέττα στην βορειοανατολική Σικελία από τους Καλμπίδες για λογαριασμό των Φατιμιδών, με στόχο την ολοκλήρωση της Μουσουλμανικής κατάκτησης της Σικελίας.
Πολιορκία
Η πολιορκία πραγματοποιήθηκε από δύο Καλμπίδες εξαδέρφους, τους αλ-Χασάν ιμπν Αμάρ και Αχμάντ ιμπν αλ-Χασάν αλ-Καλμπί. Μετά την πτώση του Ταυρομένιου το 962, οι Καλμπίδες κινήθηκαν προς τα βόρεια με κατεύθυνση τη Ρομέττα. Το επόμενο έτος, ο Αχμάντ ξεκίνησε την πολιορκία. Η πόλη σύντομα έστειλε απεσταλμένο προς τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, Νικηφόρο Β΄ Φωκά, ζητώντας στρατιωτική ενίσχυση και προμήθειες. Ο Νικηφόρος ανταποκρίθηκε δια της προετοιμασίας εκστρατευτικού σώματος περίπου 40.000 ανδρών, αρκετοί εκ των οποίων ήσαν βετεράνοι της βυζαντινής ανακατάκτησης της Κρήτης. Ο στόλος τέθηκε υπό την διοίκηση του Νικήτα Αβαλάντη, ενώ το ιππικό υπό τον Μανουήλ Φωκά. Τον Οκτώβριο του 964, οι πολιορκητές ενισχύθηκαν με την άφιξη Βερβερικών στρατευμάτων υπό την ηγεσία του κυβερνήτη της Σικελίας, αλ-Χασάν ιμπν Αλί αλ-Καλμπί. Στις 25 Οκτωβρίου, το βυζαντινό εκστρατευτικό σώμα και οι Μουσουλμάνοι πολιορκητές συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Οι Βυζαντινοί είχαν αρχικώς τον έλεγχο της μάχης, ωστόσο σύντομα οι Μουσουλμάνοι κατάφεραν να τους τρέψουν σε φυγή, σκοτώνοντας αριθμό μεγαλύτερο του ενός τετάρτου του συνόλου του στρατού, συμπεριλαμβανομένου του Μανουήλ. Οι επιζήσαντες Βυζαντινοί επιχείρησαν να διαφύγουν προς τα πλοία τους, που ναυλοχούσαν στη Μεσσήνη, ωστόσο έπεσαν σε ενέδρα κατά την αναχώρησή τους στη Ναυμαχία των Στενών και ηττήθηκαν. Χωρίς ενισχύσεις, η Ρομέττα δεν ήταν σε θέση να αντισταθεί στους Καλμπίδες. Σύντομα, τον Μάιο του 965, η πόλη κατελήφθη. Ο πληθυσμός της πόλης σφαγιάστηκε, ενώ οι επιζήσαντες πωλήθηκαν ως σκλάβοι, με την πόλη να εποικίζεται με Μουσουλμάνους.
Πηγές
Κατηγορία:Δεκαετία 960 στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:965 Κατηγορία:Συγκρούσεις της δεκαετίας 960 Ρομεττα 965 Ρομεττα 965 Κατηγορία:Μουσουλμανική κατάκτηση της Σικελίας Κατηγορία:Πολιορκίες των Αραβοβυζαντινών Πολέμων
Τα σκαλοπάτια της ζωής
Τα σκαλοπάτια της ζωής (γερμ. Die Lebensstufen) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ.
Περιγραφή
Είναι ελαιογραφία σε καμβά διαστάσεων 72,5 x 94 εκατοστά. Παρουσιάζει μια ειδυλλιακή σκηνή στην Βαλτική. Στην θάλασσα αρμενίζουν δύο ιστιοφόρα πλοία που επιστρέφουν στο λιμάνι. Ένα άλλο πλοίο έχει αγκυροβολήσει στο λιμάνι και μαζεύει τα πανιά. Δύο άλλα μικρά πλοιάρια φτάνουν στην αποβάθρα. Πέντε άνθρωποι βρίσκονται στο λιμάνι. Στην μέση ένα μικρό αγοράκι κρατάει στον αέρα ένα χάρτινο σημαιάκι, ενώ ένα μικρό κοριτσάκι θέλει να του το πάρει. Δεξιά τους κάθεται μια νεαρή κυρία, ενώ προς τα αριστερά βρίσκονται ένας νεαρός άνδρας και ένας γηραιότερος.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Πρόκειται για αλληγορικό έργο. Πέντε καράβια και πέντε άνθρωποι παριστάνουν τα τρία σκαλοπάτια της ζωής (νεότητα, μέση ηλικία, γηρατειά) των δύο φύλων. Οι νέοι και τα παιδιά είναι ντυμένοι με καλοκαιρινά ενδύματα, ενώ ο γέρος φοράει βαρύ παλτό και γούνινο καπέλο. Έχει γυρισμένη την πλάτη στον θεατή, και βαδίζει, σαν να απομακρύνεται από κοντά μας.
Αντίπαπας Γρηγόριος Η΄
Ο αντίπαπας Γρηγόριος Η΄ (απεβ. 1137), που γεννήθηκε Μωρίς Μπουρντέν (λατ. Mauritius Burdinus) ήταν ποντίφικας από τις 10 Μαρτίου 1118 ως τις 22 Απριλίου 1121.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λιμουζέν, πόλης της Οσιτανίας (Νότια Γαλλία). Μορφώθηκε στο αβαείο του Κλινύ, στη Λιμόζ και στην Καστίλη, όπου ήταν διάκονος στο Τολέδο. Το 1098/99 οι γνωστοί του στο Κλινύ τον πρότειναν ως επίσκοπο της Κοΐμπρα της Πορτογαλίας. Ταξίδεψε ως προσκυνητής για τέσσερα έτη στους Αγίους Τόπους και όταν επέστρεψε το 1111 έγινε αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα της Πορτογαλίας. Εκεί ήταν ένας από τους κύριους υποστηρικτές του Ερρίκου των Καπετιδών κόμη της Πορτογαλίας, όταν αυτός αναδιοργάνωνε την Πορτογαλική Εκκλησία. Τότε η κομητεία της Πορτογαλίας ήταν υποτελής στο βασίλειο της Λεόνης και ο φιλόδοξος Ερρίκος προωθούσε εκκλησιαστική και πολιτική αυτονομία.
Το 1114 ο Μωρίς Μπουρντέν ενεπλάκη σε διαμάχη με τον Ισπανό πρωτεύοντα (primatus) και παπικό απεσταλμένο (legatus) στην Καστίλη, τον Βερνάρδο του Τολέδο, σε τέτοιο βαθμό που εκλήθη στη Ρώμη και ανεστάλη ως αρχιεπίσκοπος από τον Πασχάλη Β΄. Τελικά βρήκε χάρη στην παπική Αυλή και όταν το 1116 ο Ερρίκος Ε΄ της Γερμανίας εισέβαλε στην Ιταλία -κατά τη διάρκεια της διαμάχης του για τον διορισμό (περιβολή) των κληρικών- ο πάπας τον έστειλε ως πρέσβη στον Ερρίκο Ε΄, ενώ ο ίδιος διέφυγε με την Αυλή νότια, στο Μπενεβέντο. Ο Μωρίς αυτομόλησε στον Ερρίκο Ε΄, που εισήλθε στη Ρώμη και στέφθηκε ως Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας από τον Μωρίς. Ο πάπας καθαίρεσε και αφόρισε τον Μωρίς.
Το 1118 απεβίωσε ο Πασχάλης Β΄ και τον διαδέχθηκε ο Γελάσιος Β΄. Ο Ερρίκος Ε΄ μετέβη στη Ρώμη, αλλά ο νέος πάπας διέφυγε στη Γαέτα, αρνούμενος να συναντηθεί για να συζητήσει τις Γερμανικές υποθέσεις. Τότε οι φιλο-Γερμανοί καρδινάλιοι ακύρωσαν την εκλογή του Γελάσιου Β΄ και ανακήρυξαν τον Μωρίς πάπα με το όνομα Γρηγόριος Η΄. Ο Γελάσιος Β΄ από την Κάπουα αφόρισε τον Μωρίς και τον Ερρίκο Ε΄, αλλά απεβίωσε το 1119. Εκλέχθηκε επόμενος πάπας ο Κάλλιστος Β΄. H Συμφωνία (Concordat) στη Βορμς του Ερρίκου Ε΄ με τον Κάλλιστο Β΄ προκάλεσε την αλλαγή συμμαχιών του πρώτου: ο Κάλλιστος Β΄ εισήλθε στη Ρώμη και ο Μωρίς διέφυγε στο Σούτρι του Βιτέρμπο το 1121. Στρατεύματα του Κάλλιστου Β΄ περικύκλωσαν την πόλη, ώσπου έπειτα από οκτώ ημέρες οι πολίτες της παρέδωσαν τον αντίπαπα. Μεταφέρθηκε στη Ρώμη και φυλακίστηκε στο αρχαίο Σεπτιζόντιουμ. Μεταφερόταν περιορισμένος από μονή σε μονή, ώσπου απεβίωσε το Λα Κάβα του Σαλέρνο, λίγο μετά τον Αύγουστο του 1137.
Καρδινάλιοι
Δεν είναι γνωστό αν έχρισε καρδινάλιους. Τον Μάρτιο του 1118 τρεις καρδινάλιοι, που είχαν χρισθεί παλαιότερα από τον Κλήμη Γ΄, ο Ρωμανός, ο Σίνθιος και ο Τεούτζο, έγιναν υποτακτικοί του σχηματίζοντας το δικό του Σύλλογο καρδιναλίων (Conclavium).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γρηγοριος Ε Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Τέρης Χρυσός
Ο Ελευθέριος Χρυσόγελος, ευρύτερα γνωστός ως Τέρης Χρυσός, είναι ένας Έλληνας τραγουδιστής της ελαφράς μουσικής. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και η οικογένειά του ήρθε στην Ελλάδα όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρός. Έζησε τα παιδικά του χρόνια μέσα στη φτώχεια μέχρι που δεν είχε ούτε σπίτι για να μείνει. Παρόλες τις δύσκολες συνθήκες, με πολλή δουλειά, κατάφερε με τη φωνή του να ζήσει, να επιβιώσει και να σταδιοδρομήσει. Εμφανίστηκε με την ορχήστρα ποικίλης μουσικής της ΕΡΤ, και με τους σημαντικότερους μαέστρους. Απέσπασε πολλά και σημαντικά βραβεία, ενώ κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους με μεγάλη επιτυχία. Δύο από τις πιό δημοφιλείς επιτυχίες του αποτελούν τα τραγούδια "Τάκα Τάκα" & "Που ζητάς να πας" από τους δίσκους του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες απο την Κωνσταντινούπολη
Ιρακινή εξέγερση (2011–13)
Η ιρακινή εξέγερση, που αργότερα αναφερόταν ως ιρακινή κρίση, κλιμακώθηκε μετά την αποχώρηση των στρατευμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής το 2011, με αποτέλεσμα τη βίαιη σύγκρουση με την κεντρική κυβέρνηση, καθώς και τη θρησκευτική βία μεταξύ των θρησκευτικών ομάδων του Ιράκ.
Η εξέγερση ήταν μια άμεση συνέχεια μετά την εισβολή στο Ιράκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ το 2003. Μετά την απόσυρση των αμερικανικών στρατιωτικών, το επίπεδο της βίας αυξήθηκε καθώς οι ομάδες μαχητών των Σουνιτών επιτάχυναν τις επιθέσεις που στόχευαν στον πληθυσμό της πλειοψηφίας της χώρας στους Σιίτες ώστε να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη και την προσπάθειά της να προστατεύσει τους ανθρώπους χωρίς αμερικανική υποστήριξη. Πολλές σουνιτικές παρατάξεις αντιτάχθηκαν στη συριακή κυβέρνηση, την οποία υποστήριξαν ομάδες Σιιτών και πολλά μέλη και των δύο παρατάξεων διέσχιζαν επίσης τα σύνορα για να πολεμήσουν στη Συρία.
Το 2014, η εξέγερση κλιμακώθηκε δραματικά μετά την κατάκτηση της Μοσούλης και μεγάλων περιοχών στο βόρειο Ιράκ από το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και της Συρίας (ISIS), μιας ομάδας Σαλαφιστών τζιχαντιστών μαχητών και ενός μη αναγνωρισμένου κράτους που ακολουθούσε ένα φονταμενταλιστικό ουαχαμπιτικό δόγμα του Σουνιτικού Ισλάμ. Το Ισλαμικό Κράτος απέκτησε παγκόσμια φήμη στις αρχές του 2014, όταν κατέλαβε σημαντικές πόλεις κατά την επίθεση εντάντια στις ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις στο Δυτικό Ιράκ, ακολουθούμενη από την κατάληψη της Μοσούλης και τη σφαγή του Σιντζάρ εμπλέκοντας έτσι τη νέα σύγκρουση με το συριακό εμφύλιο πόλεμο, σε μια νέα, πολύ πιο θανατηφόρα σύγκρουση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαμεσολαβητικοί πόλεμοι
Ιγίρμι Αλτί Μπακί Κομισσάρι
Το Ιγιρμί Αλτί Μπακί Κομισσάρι (επίσης 26 Μπακί κομισσάρι, 26 Μπακί Κομίσσαρι) ήταν πόλη της επαρχίας Νεφτσαλά, στο νοτιοανατολικό Αζερμπαϊτζάν μέχρι το 1993.
Ο οικισμός ήταν ενωμένος με τον αστικού τύπου οικισμό Χεσεναμπάντ σύμφωνα με το ψήφισμα № 611 της εθνικής συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν στις 19 Μαΐου 1993 και είχε αφαιρεθεί από τον κατάλογο των οικισμών της επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων της Εσθονίας
Το παρόν άρθρο παραθέτει τα πολιτικά κόμματα στην Εσθονία. Η Εσθονία διαθέτει ένα πολυκομματικό σύστημα με πολλά κόμματα, στο οποίο κανένα κόμμα δεν είναι πιθανό να αποκτήσει εξουσία από μόνο του, και άρα τα κόμματα πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν κυβερνήσεις συνεργασίας.
Κάρελ Φαμπρίτιους
Βιογραφία
Ο Κάρελ Φαμπρίτιους γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1622 στο Μιντενμπέιμστερ, χωριό στο μόλις προ δεκαετίας δημιουργημένο πόλντερ Μπέιμστερ στην Ολλανδική Δημοκρατία και βαπτίστηκε στις 27 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Ήταν γιος του Πίτερ Κάρελς, δασκάλου σε σχολείο και ζωγράφου, και είχε δύο μικρότερους αδελφούς, τον Μπάρεντ και τον Γιοχάννες, οι οποίοι έγιναν επίσης ζωγράφοι.
Αρχικά εργάστηκε ως ξυλουργός (λατ. = faber < fabritius, τεχνίτης). Στις αρχές της δεκαετίας του 1640 σπούδασε στο εργαστήριο του Ρέμπραντ στο Άμστερνταμ, μαζί με τον αδελφό του Μπάρεντ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1650 μετοίκησε στο Ντελφτ, όπου έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1652.
Ο Φαμπρίτιους πέθανε σε νεαρή ηλικία, καθώς υπήρξε θύμα της έκρηξης της πυριτιδαποθήκης του Ντελφτ στις 12 Οκτωβρίου 1654, έκρηξη που κατέστρεψε το μαζί με το ένα τέταρτο της πόλης το εργαστήριό του και πολλούς από τους πίνακές του. Διασώθηκαν μόνο περίπου 12. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, μαζί του πέθαναν ο μαθητής του Ματτίας Σπόορς και ο διάκονος της εκκλησίας Σίμον Ντέκερ, καθώς συνεργάζονταν πάνω σε κάποιον πίνακα τη στιγμή της έκρηξης.
Σε ποίημα που έγραψε ο Άρνολντ Μπον στη μνήμη του, αναφέρεται ως "Κάρελ Φάμπερ" (Karel Faber).
Η ζωγραφική του
Ο Φαμπρίτιους ήταν ένας από τους ελάχιστους μαθητές του Ρέμπραντ που διαμόρφωσαν το δικό τους καλλιτεχνικό ύφος. Το τυπικό πορτρέτο του Ρέμπραντ είχε απλό σκούρο παρασκήνιο και ο απεικονιζόμενος τονιζόταν από το σαν από προβολέα φως. Αντίθετα, ο Φαμπρίτιους δημιούργησε πορτρέτα με λεπτό φωτισμό των μοντέλων του και παρασκήνιο ανοιχτόχρωμο, συχνά με υφές. Απομακρυνόμενος από την αναγεννησιακή εστίαση στην εικονογραφία, ο Φαμπρίτιους ενδιαφερόταν και για τις τεχνικές απόψεις της ζωγραφικής. Χρησιμοποίησε αρμονικά ψυχρά χρώματα για να σχηματοποιεί τα αντικείμενά του και φωτεινό ύφος στα έργα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ζαχάρω
Η Ζαχάρω είναι κωμοπολη της νοτιοδυτικής Ελλάδας στη δυτική Πελοπόννησο.
Γενικά στοιχεία
Η Ζαχάρω είναι ένας νέος και οργανωμένος δήμος. Διαθέτει παιδικό σταθμό, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο, λύκειο, εκκλησίες, ταχυδρομείο, αστυνομικό τμήμα, δικαστικό κατάστημα, κέντρο υγείας , εφορία , τράπεζες και σιδηροδρομικό σταθμό. Οι αθλητικές εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν γήπεδο ποδοσφαίρου, γήπεδο μπάσκετ και δημοτικό γυμναστήριο ανοιχτό για το κοινό.
Στην κεντρική πλατεία, που είναι πολύ κοντά στην εθνική οδό, υπάρχουν πλατάνια. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και πολιούχος της πόλης είναι ο Άγιος Σπυρίδων, ο οποίος εορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου, ημέρα τοπικής αργίας.
Ιστορία
Η ιστορία της Ζαχάρως αρχίζει στα μέσα του 19ου αιώνα ενώ κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 η Ζαχάρω ήταν αραιοκατοικημένη. Ωστόσο, τις επόμενες δεκαετίες πληθυσμοί από τα γύρω ορεινά βουνά άρχισαν να κατεβαίνουν και να εγκαθίστανται σ' αυτή. Το όνομά της λέγεται ότι το πήρε από ένα χάνι που υπήρχε στην περιοχή, στο οποίο κατέφευγαν και διανυκτέρευαν διάφοροι ταξιδιώτες. Το χάνι ανήκε σε κάποια γυναίκα ονόματι Ζαχαρούλα, από την οποία έλαβε και το όνομα ο οικισμός.
Διοικητικά - Δημογραφικά στοιχεία
Διοικητικά υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μακίστου. Η Ζαχάρω το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1947 με το ΦΕΚ 287Α - 19/12/1947 του Δήμου Ζαχάρως.
Οικονομική δραστηριότητα
Η οικονομία της Ζαχάρως βασίζεται κατά μεγάλο μέρος στον τουρισμό και στη γεωργία. Η κωμόπολη και η γύρω περιοχή συγκεντρώνουν πολλούς τουρίστες, ειδικά το καλοκαίρι. Η μορφολογία της περιοχής βασίζεται σε έναν μοναδικό συνδυασμό για ευρωπαϊκά εδάφη: περιλαμβάνει την ατελείωτη αμμώδη παραλία, τη λίμνη του Καϊάφα, τα ιαματικά λουτρά του Καϊάφα και το παρακείμενο βουνό του Λαπίθα. Ο αγροτικός τομέας είναι επίσης σημαντική πηγή εισοδήματος για τους κατοίκους. Σε μεγάλο μέρος βασίζεται στην ελαιοκαλλιέργεια και την ελαιοπαραγωγή. Η ποικιλία ελαιοδέντρων που καλλιεργείται κατά κόρον είναι η κορωνέικη, η οποία είναι από τις πιο διακεκριμένες στην Ελλάδα. Το ελαιόλαδο που παράγεται είναι ποιότητας "έξτρα παρθένο" και κατά κύριο λόγο εξάγεται σε άλλες χώρες. Επίσης η τομάτα που παράγεται στη Ζαχάρω αποτελεί μοναδική ποικιλία και είναι γνωστή για τη γλυκύτητά της. Όταν ωριμάζει γεμίζει τόσο με σάκχαρα (κυρίως φρουκτόζη και ινουλίνη) που οι κρύσταλλοί τους φαίνονται με γυμνό μάτι. Η καλλιέργεια της ζαχαρέικης τομάτας κοντεύει να εκλείψει, καθώς η ποικιλία δεν αναπτύσσεται καλά στα θερμοκήπια, έχει σύντομη περίοδο παραγωγής και η χοντρή φλούδα κάνει τον καρπό βαρύ και ευάλωτο σε πιέσεις και φθορά κατά τη συσκευασία.
Κλίμα
Η Ζαχάρω έχει εύκρατο Μεσογειακό Κλίμα. Η εγγύτητα με τη θάλασσα είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση του κλίματος. Ως εκ τούτου, οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, ενώ τα καλοκαίρια είναι ηλιόλουστα και ζεστά.
Πυρκαγιές 2007
Τον Αύγουστο 2007 η ευρύτερη περιοχή της Ζαχάρως επλήγη από φοβερές πυρκαγιές, με αρκετές ανθρώπινες απώλειες και ανυπολόγιστες ζημιές σε σπίτια και περιουσίες. Ήταν από τις λίγες περιοχές στην Ελλάδα που γνώρισαν την καταστροφική μανία των πυρκαγιών σε τέτοιο βαθμό.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα «Α.Ο. Ολυμπιακός Ζαχάρως» που ιδρύθηκε το 1928 και είχε και παρουσία στη Δ΄ Εθνική, διαλύθηκε το 2013. Από το 2014 επαναλειτούργησε ως «Νέος Ολυμπιακός Ζαχάρως».
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Μετά το 1978, δήμαρχοι διατέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Πολύστυλο Καβάλας
Το Πολύστυλο, έως το 1926 γνωστό ως Μπουλούσκα, Μπολούσκα ή Μπουλούστρα, είναι χωριό του Δήμου Καβάλας, της ομώνυμης περιφερειακής Ενότητας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 420 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 60 μέτρων και απέχει 10 χιλιόμετρα από την Καβάλα. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου.
Πληροφορίες
Το χωριό διαθέτει νηπιαγωγείο (πρώην δημοτικό σχολείο) και λαογραφικό μουσείο, τα οποία είναι ενσωματωμένα στο ίδιο κτίριο. Ο χώρος αυτός είναι κατάλληλος για περιβαλλοντικά προγράμματα και σχολικές εκδρομές. Στην τοπική κοινότητα Πολυστύλου ανήκουν επίσης τα χωριά Δάτο και Μικροχώρι. Στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος και Αγίων Πέντε Μαρτύρων Πολυστύλου, φυλάσσονται τα Χαριτόβρυτα Σκηνώματα των Αγίων Ευστρατίου, Αυξεντίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστου.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του οφείλεται σε έναν μεγάλο αριθμό αρχαίων μαρμάρινων στύλων (κιόνων), που βρέθηκαν στη περιοχή και πλέον βρίσκονται στο προαύλιο της εκκλησίας του χωριού. Ευρήματα αποδεικνύουν, ότι έχει κατοικηθεί ήδη από αρχαιοτάτων χρόνων. Ίσως να αποτελούσε μέρος της πόλεως των Φιλίππων. Τον 19ο αιώνα στην περιοχή υπήρχε μεγάλο κτήμα γνωστό ως κτήμα της Μπουλούτσκας ή Μπουλούστρας, όπου κατοικούσαν οι εργάτες του, πιθανότατα ελληνικής καταγωγής.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Πολύστυλο εγκαταστάθηκαν 49 οικογένειες προσφύγων. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν καθαρά προσφυγικό οικισμό, κυρίως Θρακιωτών. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στο δήμο Φιλίππων και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Αμυγδαλεώνος, μέχρι το 1949, όταν και αποσπάστηκε από την κοινότητα αυτή και υπάχθηκε στην κοινότητα Πολύστυλο, της οποίας ορίστηκε έδρα.
Οι Άγιοι Πέντε Μάρτυρες
Το Πολύστυλο, αποτελεί ένα ακόμα προσφυγοχώρι. Οι κάτοικοί του προήλθαν, κατά το ήμισυ από την Ανατολική Θράκη, και οι λοιποί από την Μικρά Ασία. Φθάνοντας στην Ελλάδα, πρόσφυγες από τα Σήμαντρα (Σεμέντερε) Καππαδοκίας (Καραμανλήδες - Σεμενδριώτες), μεταφέροντας τα τίμια λείψανα των αγίων ενδόξων Πέντε Μαρτύρων Ευστρατίου, Αυξεντίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστου, αρχικά διέμειναν (από το 1924) στα Κόκκαλα, ένα ορεινό χωριό της Καβάλας και το 1944, λόγω λεηλασίας των Βουλγάρων, το εγκατέλειψαν, κατέβηκαν στον κάμπο των Φιλίππων και εγκαταστάθηκαν στο Πολύστυλο.
Η Μνήμη των Αγίων Πέντε Μαρτύρων τιμάται στις 13 Δεκεμβρίου, ενώ η λιτανεία (Περιφορά) των ιερών λειψάνων τους, πραγματοποιείται στους δρόμους του χωριού κάθε χρόνο της Ζωοδόχου Πηγής (Παρασκευή της Διακαινησίμου), δηλαδή πέντε ημέρες μετά από το Πάσχα. Επιπρόσθετα, κάθε παραμονή του Αγίου Πνεύματος (Κυριακή της Πεντηκοστής απόγευμα) οργανώνεται πανηγύρι λόγω του εορτάζοντος ναού της Αγίας Τριάδος στην αυλή του σχολείου με φαΐ, ποτό και παραδοσιακούς χορούς από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πολυστύλου και συλλόγους γειτονικών χωριών ή και από την πόλη της Καβάλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
Απόλλωνα Ρόδου
Τα Απόλλωνα είναι χωριό της Ρόδου. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καμείρου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Τα Απόλλωνα είναι μεγάλο χωριό στη βορειοκεντρική Ρόδο, στις νοτιοκεντρικές πλαγιές του βουνού Προφήτης Ηλίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 330. Απέχει 43 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 70,890 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1948 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απολλώνων (Απόλλωνα) και προσαρτήθηκε στον δήμο Καμείρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καμείρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Συμμετοχή της Κύπρου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Κύπρος θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 4 αθλητές.
DoReDoS
Οι DoReDoS είναι ένα Μολδαβικό τρίο από τη Ριμπνίτσα. Το γκρούπ συμπεριλαμβάνει τους Μαρίνα Ντζούντιετ, Ευτζένιου Αντριάνοφ και Σέρτζιου Μίτσα. Εκπροσώπησανν τη Μολδαβία στη Eurovision 2018 με το τραγούδι "My Lucky Day", που ήρθε 10ο με 209 βαθμούς στον τελικό. Προηγουμένως είχαν προσπαθήσει να εκπροσωπήσουν τη Μολδαβία το 2015 και το 2016. Κέρδισαν τον διαγωνισμό New Wave 2017 για τη Μολδαβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μολδαβοί μουσικοί
Σάλακος Ρόδου
Η Σάλακος είναι χωριό στη Ρόδο. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Σαλάκου του δήμου Ρόδου της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 566 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Πεύκοι Ρόδου
Οι Πεύκοι είναι χωριό στη Ρόδο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ρόδου της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1269 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Σμίκρος
thumb|right|250px|Ο Σμίκρος και οι συνεργάτες του. Κρατήρας στο [[Βρετανικό Μουσείο]] thumb|right|250px|Σάτυρος. Ερυθρόμορφη αγγειογραφία του Σμίκρου. Ο Σμίκρος υπήρξε αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος που άκμασε την τελευταία δεκαετία του 5ου αιώνα π.Χ. στο εργαστήρι του Ευφρόνιου. Οι Ευφρόνιος, Ευθυμίδης, Ύψις, Ζωγράφος του Δικαίου και ο Σμίκρος ήταν οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της ομάδας των πρωτοπόρων της ερυθρόμορφης αγγειογραφίας.
Καλλιτεχνική αξιολόγηση
Ήταν μαθητής του Ευφρόνιου, και γενικά δεν ξεχώριζε ως προς την ποιότητα και ευρεσιτεχνία. Οι ζωγραφιές του έχουν αρκετή ακρίβεια, αλλά μερικές φορές χάνουν στις λεπτομέρειες των αυτιών, δακτύλων και στις πτυχές των ενδυμάτων, ενώ πετυχημένα θεωρούνται τα σώματα και οι κεφαλές. Ιδιαίτερη κλίση είχε στους Σάτυρους.
Εργογραφία
Τρία αγγεία έχουν διασωθεί που φέρουν το όνομα του Σμίκρου. Δύο από αυτά είναι στάμνοι με επιγραφή προς τον «καλό» Αντία, και ένας αμφορέας. Εργάστηκε επίσης μαζί με τον Ευφρόνιο, ενώ πιστεύεται ότι άλλος ένας στάμνος και δύο πήλικες είναι έργα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σμικρος
Νταλγκαλί (Νεφτσαλά)
Το Νταλγκαλί (γνωστή ως Πρόρβα μέχρι το 1998) είναι ένα χωριό στο δήμο Μικαγίλλι της επαρχίας Νεφτσαλά του Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Δάτο Καβάλας
Το Δάτο (μέχρι το 1926 Μπερεκετλή ) είναι χωριό του Δήμου Καβάλας της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 52 μέτρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 310 κατοίκους. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 κατοικούνταν από μουσουλμάνους, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Δάτο εγκαταστάθηκαν 50 οικογένειες προσφύγων.
Τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου 1917, ελαβε χώρα μεταξύ των οικισμών Δάτο και Αμυγδαλεώνας των Φιλίππων, το μαρτύριο του Εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Γερμανού Σακελλαρίδη, ο οποίος κατακρεουργήθηκε και απαγχονίστηκε από τον βουλγαρικό κατοχικό στρατό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
Σταύρος Ψύλλος
Ο Σταύρος Ψύλλος ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού.
Εντάχθηκε στην Ομόνοια Λευκωσίας το 1948. Παρέμεινε στην ομάδα έως το 1959. Τα πρώτα πέντε χρόνια η Ομόνοια αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ. Το 1953 η ομάδα εντάχθηκε στην ΚΟΠ. Ο Σταύρος Ψύλλος έχει συνολικά 128 συμμετοχές με την Ομόνοια.
Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1954 και έδωσε δύο εντός και δύο εκτός έδρας αγώνες με αντίπαλο την Εθνική Ισραήλ.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας συνέχισε ως διοικητικός παράγοντας στην Ομόνοια. Απεβίωσε στις 29 Ιουλίου 1997.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Μάρκος Αρέθουσας
O Μάρκος Αρέθουσας (πέθανε το 363 ) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Αρέθουσα Συρίας κατά τον 4ο αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάρκος έλαβε μέρος στην εκκλησιαστική διαμάχη που σχετιζόταν με τον Αρειανισμό. Αρχικά, άνηκε στο μετριοπαθές αρειανικό κίνημα των Ομοιουσιανών που υποστήριζαν ότι η λέξη ομοούσιος του Συμβόλου της Νίκαιας, έπρεπε να αντικατασταθεί με την λέξη ομοιούσιος. Ήταν υπέρ της συνεννόησης μεταξύ Ομοιουσιανών και Ορθοδόξων, αλλά τελικά φαίνεται ότι προσέγγισε όσους υποστήριζαν την έννοια του ομοούσιου.
Είχε βοηθήσει τον Ιουλιανό την περίοδο που διωκόταν η οικογένειά του. Όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κωνστάντιος Β´, κατέστρεψε ειδωλολατρικό ναό στην Αρέθουσα. Αργότερα, όταν έγινε αυτοκράτορας ο Ιουλιανός, τον καταδίωξε, και τελικά ο Μάρκος είχε μαρτυρικό θάνατο.
Θεωρείται άγιος και μάρτυρας από την Ορθόδοξη και την Καθολική εκκλησία, και η μνήμη του εορτάζεται στις 29 Μαρτίου.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Αρειανισμός
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2020-21
Το Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2020-21 αποτέλεσε το 23ο πρωτάθλημα του Παγκυπρίου πρωταθλήματος γυναικών. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Apollon Ladies FC για 11η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2020-21 συμμετείχαν αρχικά 9 ομάδες. Ωστόσο, πριν την ολοκλήρωση της Α΄ φάσης αποχώρησε μία ομάδα.
Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 16 αγωνιστικών οι ομάδες συμμετείχαν σε 2 ομίλους (ανάλογα με τη θέση τους) και έδωσαν αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες αυτούς μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί και τα τέρματα της Α΄ φάσης. Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών 2021-22.
Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Βαθμολογία
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια).
Ισοβαθμία: α ΑΕΛ - Καρμιώτισσα/Χρυσομηλιά 1-1, Καρμιώτισσα/Χρυσομηλιά - ΑΕΛ 0-4
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης:
Βαθμολογία
Η βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Α΄ ομίλου.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Β΄ ομίλου.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2020–2021
Πολιτισμός της Πολάδα
Ο Πολιτισμός της Πολάδα (22ος - 16ος αιώνας π.Χ.) κυριαρχούσε στην Εποχή του Χαλκού στην βόρεια Ιταλία, ιδιαίτερα στην Λομβαρδία, το Βένετο και το Τρέντο, χαρακτηρίζεται από τις κατοικίες με πασσάλους. Το όνομα προέρχεται από την Λομβαρδική πόλη Λονάτο ντελ Γκάρντα στην οποία οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα πρώτα ευρήματα (1870-1875), ένας Τυρφώνας χρονολογήθηκε με Άνθρακα 14 την περίοδο 1380-1270 π.Χ. Άλλες Ιταλικές τοποθεσίες που βρέθηκαν τα ευρήματα του πολιτισμού της Πολάδα ήταν η Μάντοβα και η Λίμνη Γκάρντα. Τους Πολάδα διαδέχθηκε στην Μέση Εποχή του Χαλκού ο Πολιτισμός της Τεραμάρε με την ίδια μορφή, κατοικίες με θεμέλια σε πάσσαλους και οικισμοί με φράγματα. Ο Πολιτισμός της Πολάδα χρονολογείται την περίοδο 2000-1500 π.Χ., σύμφωνα με τον Άντονι Χάρντινγκ (2000) την περίοδο (2400 - 1400 π.Χ.) και σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Ελμπιάλι την περίοδο 2200 - 1750 π.Χ.
Ο Πολιτισμός της Πολάδα έχει κάποιες ομοιότητες με τον Πολιτισμό του Λάγυνου που κυριαρχούσε στα πρώτα του στάδια σε όλη την Ευρώπη όπως το τόξο και την μεταλλουργεία. Δεν έχει ωστόσο καμιά ομοιότητα με τον προγενέστερο του στην βόρεια Ιταλία Πολιτισμό του Ρεμεντέλο. Ο αρχαιολόγος Όουεν Μπάρφιλντ ταυτίζει τον Πολιτισμό της Πολάδα με καθόδους την ίδια εποχή από την νότια Γερμανία και την Ελβετία. Σύμφωνα με τον Μπερνάρ Σέρτζεντ η ομοεθνία της Λιγουρίας προέρχεται από τους Πολιτισμούς της Πολάδας και του Ρήνου, νότιοι κλάδοι του Πολιτισμού της Ουνέτιτσε στην Τσεχία. Τα περισσότερα χαρακτηριστικά του πολιτισμού αυτού βρέθηκαν στην Λίμνη Γκάρντα και στην Λίμνη Ματζόρε στο Πεδεμόντιο. Οι επιρροές του ήταν έντονες στην Εμίλια-Ρομάνια, στην Κορσική και την Σαρδηνία όπου την ίδια εποχή ανθούσε ο Πολιτισμός του Μποννανάρο. To κύριο χαρακτηριστικό των Πολιτισμού της Πολάδα ήταν οι κατοικίες στους βάλτους και στα έλη πάνω σε μια πλατφόρμα, την στήριζαν οριζόντιες σειρές από ξύλινους πασσάλους που έμπαιναν στο έδαφος. Η οικονομία των Πολάδα στηρίχτηκε στην γεωργία, το κυνήγι και την αλιεία. Το παλιότερο δείγμα του πολιτισμού της Πολάδα βρέθηκε κοντά στο Σολφερίνο, τότε εξημερώθηκε και το πρώτο άλογο στην Ιταλία.
Μελότσο ντα Φορλί
Ο Μελότσο ντα Φορλί (ιταλικά: Melozzo da Forlì, 8 Ιουνίου 1438 - 8 Νοεμβρίου 1494) ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας της Αναγέννησης, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Melozzo di Giuliano degli Ambrosi. Υπήρξε ο κύριος εκπρόσωπος της σχολής ζωγραφικής του Φορλί.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Μελότσο γεννήθηκε στο Φορλί το 1434. Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη νεότητά του. Ο ισχυρισμός του αρχαιολόγου και ιστορικού της Τέχνης Λουίτζι Λάντσι (Luigi Lanzi) στο έργο του Storia pittorica della Italia, ότι μαθήτευσε κοντά στο ζωγράφο Ανσουίνο ντά Φορλί (Ansuino da Forlì) δεν φαίνεται να στηρίζεται σε πειστική τεκμηρίωση. Περισσότερο βέβαιο είναι ότι επηρεάστηκε από τον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα κατά τη συνεργασία τους στο Ούρμπινο. Η επιθυμία του για την εκμάθηση των τεχνικών της ζωγραφικής ήταν τόση, ώστε αναφέρεται ότι παρόλο που ήταν γόνος της ευγενούς και πλούσιας οικογένειας των Αμπρόζι, δέχτηκε να υπηρετεί και να προετοιμάζει τα χρώματα για αναγνωρισμένους καλλιτέχνες της εποχής. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως ζωγράφος στο Φορλί το 1460 και ξανά το 1464. Εκείνη περίπου την περίοδο εργάζεται ως ζωγράφος στις τοιχογραφίες στη Βασιλική των Αγίων Αποστόλων της Ρώμης μαζί με τον Αντονιάτσο Ρομάνο (Antoniazzo Romano), με κύριο θέμα την Ανάληψη του Ιησού. Εδώ δημιούργησε και τους περίφημους "αγγέλους - μουσικούς" του, εκτιθέμενους σήμερα στην Πινακοθήκη του Βατικανού. Η τοιχογραφία της Ανάληψης μεταφέρθηκε σε καμβά το 1711 και εκτίθεται σήμερα στο Κυρηνάλιο Ανάκτορο, ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη για την προοπτική της εικόνας του Ιησού, που "μοιάζει σαν να πετάγεται από το θόλο". Το έργο του "Η αναγόρευση του Πλατίνα ως βιβλιοθηκαρίου από τον Πάπα Σίξτο IV" (1477) επίσης μεταφέρθηκε σε καμβά και εκτίθεται σήμερα στην πινακοθήκη του Βατικανού. Η τελευταία εργασία του στη Ρώμη ήταν στο - σήμερα κατεστραμμένο - παρεκκλήσιο της Αγίας Μαρίας του Τραστέβερε (Santa Maria di Trastevere).
Στο ενδιάμεσο διάστημα μετέβη στο Ούρμπινο, πιθανόν γύρω στα 1465 - 1475. Εκεί συναντήθηκε με τον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, ο οποίος επηρέασε βαθύτατα το έργο του Μελότσο, κύρια με τη χρήση της προοπτικής. Στον Δούκα της πόλης Φεντερίγκο ντα Μοντεφέλτρο (Federigo da Montefeltro) πιθανόν τον σύστησε ο Τζιοβάννι Σάντι, πατέρας του Ραφαήλ. Ο Δούκας του ανέθεσε την εικονογράφηση του studiolo του δουκικού ανακτόρου, αλλά σήμερα δεν διασώζεται τίποτε από αυτές τις εργασίες του. Χωρίς να είναι βέβαιο, στο Ούρμπινο δημιούργησε μερικά πορτρέτα επιφανών ανδρών, όπως του Πλάτωνα, του Δάντη, του Πάπα Σίξτου του IV, που σήμερα βρίσκονται είτε στο Μουσείο του Λούβρου είτε στην Πινακοθήκη Μπαρμπερίνι. Η απόδοσή τους στον Μελότσο δεν είναι επιβεβαιωμένη.