cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Φωτεινός
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε το 1958.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Ευμενίδες
Με το όνομα Ευμενίδες αναφέρονται:
Παλαιοχώρι Χαλκιδικής
Γεωγραφία και δημογραφικά στοιχεία
Βρίσκεται στη βορειοανατολική Χαλκιδική, στο όρος Χολομώντας, σε υψόμετρο περίπου 550 μέτρων, στο κέντρο του τριγώνου που σχηματίζουν τα χωριά Νεοχώρι ανατολικά σε απόσταση 3 χλμ., Αρναία δυτικά σε απόσταση 5 χλμ. και Μεγάλη Παναγία νότια σε απόσταση 7 χλμ. Το Παλαιοχώρι έχει συνολική έκταση 47.600 στρεμμάτων, από αυτά τα 12.200 στρέμματα (25,6 %) είναι καλλιεργήσιμη έκταση, τα 14.800 στρέμματα (31 %) βοσκότοποι, τα 19.900 στρέμματα (41,9 %) δασικές εκτάσεις και τα 700 στρέμματα (1,5 %) οικισμοί, νερά κλπ.
Αρχαιολογικοί Χώροι
thumb
Στην ευρύτερη περιοχή του Παλαιοχωρίου τοποθετούνται, με βάση τις ιστορικές ενδείξεις, οι εξής αρχαίοι οικισμοί με χρονολογική σειρά :
Το Θεοφύλακτο Κάστρο - Νέπωσι
thumb Στο Καστέλλι βρίσκεται στην περιοχή του Νέπωσι και είναι κτισμένο κατά τον 5ο μ.Χ. αιώνα σε θέση κατοικημένη με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα τουλάχιστον από το 1500 π.Χ.
Τα συμπεράσματα από την επιφανειακή μέχρι στιγμής μελέτη του κάστρου είναι τα εξής : Στην κορυφή ενός οχυρού λόφου, φύσει και θέσει απόρθητου, είναι κτισμένο το κάστρο Καστέλλι, όπως το ονομάζουν οι Παλαιοχωρινοί, το μεγαλύτερο στη Χαλκιδική. Η μόνη σύνδεση του λόφου με το βουνό είναι ένα στενό απόκρημνο μονοπάτι. Βρέχεται από τρεις πλευρές από τον «Παλαιοχωρινό λάκκο», βασικό παραπόταμο του Χαβρία, που ρέει στο βάθος χαράδρας 30 - 40 μέτρων. Περιβάλλεται σε μεγάλη ακτίνα από τοπίο με πυκνή βλάστηση. thumb
Το κάστρο καταλαμβάνει έκταση 15 στρεμμάτων (σε επίπεδο) και περιστοιχίζεται από τείχος μήκους 800 - 1000 μέτρων περίπου και ύψους 4 - 5 μέτρων. Το τείχος φαίνεται να έχει τρεις οικοδομικές φάσεις, που ξεχωρίζουν στο ύψος και δείχνουν πόσες φορές ανακατασκευάστηκε μετά από καταστροφές. Κτίστηκε κατά τον 5ο αι μ.Χ. σε θέση κατοικημένη τουλάχιστον από το 1500 π.Χ. Το κάστρο έπαθε σοβαρές ζημιές, ίσως κατά τον 6ο αι. και πρέπει να εγκαταλείφθηκε.
Κατά τη δεκαετία του 910 μ.Χ. πρέπει να είχε ήδη επισκευασθεί και στο εσωτερικό του είχε αναπτυχθεί μεγάλο χωριό. Αυτή την περίοδο, περίοδο εντάσεως των βυζαντινο-βουλγαρικών πολέμων, πρέπει να ήταν ένα από τα βασικά στρατιωτικά ερείσματα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στην κεντρική Χαλκιδική. Ακολούθησε νέα καταστροφή και νέα μικροεπισκευή του. Περίπου στα μέσα του 14ου αι. πρέπει να εγκαταλείφθηκε οριστικά.
Πιττάκιο του σημερινού (2011) Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου Α' αποδέχεται τη συνέχεια μεταξύ Καστελλίου και Παλαιοχωρίου. Αναφέρει σχετικά «Παλαιοχώριον, το θεοφύλακτο Κάστρο».
Κρανιές - Βαλτούδα - Καμήλα - Σκουριές
Στην τοποθεσία Κρανιές υπάρχει το Καστελούδι όπου βρέθηκαν μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη με υπολείμματα οχυρώσεων και ναού. Σημάδια λαθρανασκαφών παρατηρούνται σε 5 τουλάχιστον σημεία. Απόπειρα διάνοιξης αγροτικού δρόμου έφερε στο φως πιθάρι - σήμα κατατεθέν πλέον της περιοχής με μεγάλη ιστορική αξία. Συνέχεια αυτής της περιοχής είναι η τοποθεσία Βαλτούδα με τις πηγές της και τα διάσπαρτα κεραμίδια. Στο βάθος διακρίνεται η Βίγλα και ο Αη Λιάς με οχυρωματικές βυζαντινές εγκαταστάσεις, ενώ στην τοποθεσία Καμήλα (στην κορυφή του αντίστοιχου βουνού) υπάρχουν οχυρωματικές κατασκευές.
Επίσης υπάρχουν μακεδονικές εκμεταλλεύσεις των μεταλλείων χρυσού και χαλκού στις Σκουριές από την εποχή του Φιλίππου. Στις παρυφές υπάρχει και η τοποθεσία Αγραμάδες που σημαίνει «χρυσοφόρες πέτρες».
Μεσαίωνας
Το Παλαιοχώρι αναφέρεται σε ένα περιορισμό του Κωνσταντίνου Περγαμηνού και του Γεώργιου Φαρισαίου το 1320-21: «[...]εύρίσκει είς την οδόν την από του Κοντογρίκου εις το Παλαιοχωρίον απάγουσαν λίθινον σύνορον[...]» και στη διαθήκη της μοναχής Αγάθης στις 20 Σεπτεμβρίου του 1441 : «[...]αφιερωτικόν έτει 1441 της Αναστασίας Κομνηνής, σύζυγος του δεσπότου μακαρίτου Αστερίου μοναχού και κτίτορος, περί τον Γήσβορον και Παλεοχόρη του Παλεολώγου[...]»
«[...]Υπέρ ης και διά την λύτρωσιν των πολλών μου αμαρτιών και ένεκεν της μελλούσης αιωνίου ζωής προσήλωσα ως αδιάσπαστα κειμήλια τα εκ του Μουζάλωνος εκείνου μακαρίτου Δημητρίου του ιατροφιλοσόφου εξωγηθέντα μοι τέλεια πράσει δύο χωριά, το Παλαιοχωρίον λεγόμενον και το χωρίον Γησβόρον καλούμενων[...]» Αυτό έχει μείνει στην τοπική έκφραση των κατοίκων της Χαλκιδικής και οι κάτοικοι του Παλαιοχωρίου πολλές φορές αναφέρονται ώς «Μουζάδες» (παρατσούκλι).
Τουρκοκρατία
Οι κάτοικοι του Παλαιοχωρίου, με βάση τα δεδομένα των οθωμανικών φορολογικών κατάστιχων από το 1478 μέχρι το 1568, καταγράφονται ως καρβουνιάρηδες του μεταλλείου των Σιδηροκαυσίων. Για την υπηρεσία τους αυτή ήταν απαλλαγμένοι από τους έκτακτους φόρους. Ένα τμήμα των κατοίκων του χωριού ήταν στα 1527 και 1568 γερακάρηδες. Και αυτοί ήταν απαλλαγμένοι από έκτακτους φόρους.
Παρακάτω παρουσιάζεται ο σχετικός πίνακας απογραφής. Με αστερίσκο (*) σημαίνονται οι γερακάρηδες:
Η Ραλιγόβα, μετέπειτα Αρναία το 1928, στο κατάστιχο του 1478 καταχωρείται ως καλλιεργήσιμη γη του Παλαιοχωρίου και δεν είχε κατοίκους. Μεταξύ του 1478 και 1519 εξελίχθηκε σε χριστιανικό χωριό. Επίσης καταχωρούνται και άλλες εκτάσεις στην γεωγραφική περιοχή του Παλαιοχωρίου.
Αναφέρονται επίσης εκτάσεις κοντά στο (τούρκικα) Yenikoy ή (σλαβικά) Novoselo (= Νέο Χωριό), το μετέπειτα Νεοχώρι, από τον 19ο αιώνα. Το Νεοχώρι πιθανώς ιδρύθηκε κατά την οθωμανική περίοδο πριν το 1519 και ονομάστηκε έτσι σε αντιδιαστολή με το γειτονικό Παλαιοχώρι.
Στις 24 Ιουνίου 1682 υπάρχει αφιέρωση, στη Μονή Ξηροποτάμου, χωραφιού στα Πινακάρια η οποία υπογράφεται από κατοίκους του Παλαιοχωρίου.
Το 1793 πέρασε από το Παλαιοχώρι ο Γάλλος πρόξενος στην Θεσσαλονίκη Esprit-Μarie Cousinéry. Στο Voyage dans la Macédoine περιγράφει έναν δυναμικό οικισμό. Κλείνει την τρισέλιδη αναφορά του στο Παλαιοχώρι και στον Παλαιοχωρινό, ο οποίος τον φιλοξένησε, με τη ρήση «[...]με μεγάλη μου λύπη αποχωρίστηκα από αυτόν τον Έλληνα[...]».
Κατά τον 18ο αι. υπάρχουν αρκετά πωλητήρια λιβαδιών (5 λιβάδια) στη γεωγραφική περιοχή του Παλαιοχωρίου (Μονή Ξηροποτάμου). Αναφέρονται και ονόματα κατοίκων του χωριού.
Στις 10 Μαρτίου 1747 υπάρχει συμφωνία Ζηζηλιωτών μαστόρων με τη Μονή Ξηροποτάμου.
Νεότερη Ελληνική Ιστορία
Την περίοδο που το Παλαιοχώρι μεταφέρεται στη θέση που βρίσκεται ο οικισμός σήμερα, (μέσα από την προφορική παράδοση) η ευρύτερη περιοχή μαστίζεται από τις επιδημικές ασθένειες της χολέρας, ιλαράς, πανώλης και ελονοσίας. Με βάση δημοσιευμένα στοιχεία από το αρχείο της Μονής Βατοπαιδίου, ο επίσκοπος Ιωαννίκιος ζητά στις 9 Δεκεμβρίου 1864 την Αγία Ζώνη «δι' ασθένειαν». Η Αγία Ζώνη πριν από τις 11 Μαρτίου 1865 περιόδευσε στην περιοχή «δια ασθένειαν», πιθανώς χολέρα, και το ίδιο συνέβη τον Ιούνιο του 1867. Στις 17 Ιουλίου 1873 ο επίσκοπος Ιερισσού και Αγίου Όρους Διονύσιος παρακαλεί να σταλεί η Αγία Ζώνη στην επαρχία του «διότι η κατάρατος επιδημική νόσος πολλάς ψυχάς εις Άδην αποστέλλει». Επίσης ο επίσκοπος Αμβρόσιος με επιστολή του στις 29 Ιουλίου 1875 ζητεί να αποσταλεί η Αγία Ζώνη από τη Μονή Βατοπαιδίου στο Παλαιοχώρι με αιτία μάλλον επιδημική ασθένεια.
Η συμμετοχή στον Μακεδονικό Αγώνα ήταν καθολική. Τον Οκτώβριο του 1912 απελευθερώθηκε από τους Τούρκους, όπως και όλη η Χαλκιδική.
Ο αγώνας για ανεξαρτησία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με το ελληνικό στοιχείο της περιοχής της Νιγρίτας όπου έδρασε ο καπετάνιος Γιαγκλής (από την Ιερισσό) και της Νέας Ζίχνης όπου έδρασε ο καπετάνιος Δούκας - Ζέρβας. Μακεδονομάχοι αγωνιστές από το Παλαιοχώρι στις παραπάνω περιοχές ήταν ο καπετάνιος Σταματόπουλος (μετέπειτα πρώτος κοινοτάρχης Τερπνής), ο καπετάνιος Σκοτίδας - Ρίμπας Α. Ιωαν. (σκοτώθηκε το 1906) με την ομάδα του κ.α. ενώ στο σώμα Αθ. Μινόπουλου έδρασαν άλλοι Παλαιοχωρινοί και άλλοι ήταν συνεργάτες του Μητροπολίτη Ειρηναίου (Κασσάνδρας), ως μέλη των Μακεδονικών Επιτροπών.
Παλαιοχωρινοί συμμετείχαν ενεργά στις οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια της Κατοχής, συγκεκριμένα στο 31ο Αντάρτικο Σύνταγμα (ΕΔΕΣ - ΠΑΟ, ).
Ο Ζορμπάς του Νίκου Καζαντζάκη
Κατά μία εκδοχή, στο Παλαιοχώρι έζησε για ένα διάστημα ο Γιώργος Ζορμπάς (1867-1942), το πρόσωπο από το οποίο ο Νίκος Καζαντζάκης εμπνεύστηκε το έργο του Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά. Στα 22 του χρόνια εγκαταστάθηκε σε αυτό και το εγκατέλειψε γύρω στα 44.
Ο ισχυρισμός ότι ο Ζορμπάς, ήρωας του γνωστού μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη, έζησε στο Παλαιοχώρι αντλείται από τα στοιχεία που παρουσιάζει ο λογοτέχνης Γιάννης Αναπλιώτης, καθώς και στις αφηγήσεις της κόρης του Ζορμπά, Ανδρονίκης Κεχάεφ. Επίσης από το δοκίμιο του λαογράφου από το Καταφύγι Κολινδρού Πιερίας κ. Σόρμα.
Τουρισμός
Το Παλαιοχώρι μαζί με τον Άθω είναι σημείο Α’ τάξης του κρατικού τριγωνομετρικού δικτύου της Ελλάδας.
Η γεωμορφολογία του εδάφους παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία μορφών και χρωμάτων, λόγω των διαφορετικών τύπων βλάστησης. Υπάρχουν πυκνά δάση δρυός, οξιάς και καστανιάς και για αυτό η περιοχή χαρακτηρίζεται ως «τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους», όπου οι ανθρώπινες παρεμβάσεις πρέπει να είναι ελάχιστες και αφανείς.
Αξιοθέατα
Κεντρικό σημείο συνάντησης είναι η παραδοσιακή πλατεία με τον αιωνόβιο πλάτανο και τα παραδοσιακά καφενεία.
Ιστορικής και θρησκευτικής σημασία είναι ο Ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών με τις τοιχογραφίες και το άγαλμα του οικουμενικού πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ του Μεγαλοπρεπούς στον προαύλιο χώρο. Εκεί υπάρχει και η κατά την παράδοση θαυματουργή εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ (16ος αιώνας) και η εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου (πιστό αντίγραφο της κατά την παράδοση θαυματουργής εικόνας που υπάρχει στη Μονή Δοχιαρείου του Αγίου Όρους).
Ακόμη υπάρχει ο Ναός του Αγιού Αθανασίου του Αθωνίτη με το διπλανό αγίασμα και ο παλιός Ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τη μεγάλη τοιχογραφία του αγίου.
Ο Βακούφκος Μύλος (παλιός νερόμυλος) είναι «ανατολικός» ή «ελληνικός» με τη μικρότερη εσωτερική οριζόντια φτερωτή (όπου η ποσότητα του νερού είναι μικρή και γινεται εκμετάλλευση πίεσης από υδατόπτωση). Η Ντρίστα (ντριστέλλα-υδροτριβείο) είναι ένας ξύλινος κάδος σε σχήμα κώνου και βαθύς. Το στενό του άνοιγμα έχει διάμετρο 0,40 μ. και το πλατύ του 2μ. Το ύψος του είναι 2μ. και έχει χωρητικότητα 5 κ.μ. νερού και 75 κ. υφαντών. Η νεροτριβή επεξεργάζεται μάλλινα υφαντά (φλοκάτες, μαλλιώτα, κάπες κλπ.). Είναι συστεγασμένη με τον νερόμυλο. Εκεί υπάρχουν και τα ερείπια των παλιών πλυντηριων του ορυχείου Χαλκού "Ξεναρίου", στην θέση Σκουριές.
Άλλα αξιοθέατα είναι τα παραδοσιακά σοκάκια, οι περιπατητικές διαδρομές μέσα στην έντονη βλάστηση των γύρω βουνών, η περιοχή του Νέπωσι και ο καταρράκτης με το φαράγγι στο Περιστέρι.
Υφαντά και η τέχνη της υφαντικής
Η τέχνη της υφαντικής στο Παλαιοχώρι έμεινε αναλλοίωτη μέσα στο πέρασμα του χρόνου (τα υφαντά της Χαλκιδικής ήταν φημισμένα σε όλη την Ελλάδα). Παραδοσιακά, ξεκινούσε με την κούρα των γιδοπροβάτων, συνέχιζε με το πλύσιμο, στέγνωμα και «ξάσιμο», «λανάρισμα», γνέσιμο με τη ρόκα και το αδράχτι. Η παραγόμενη κλωστή ήταν έτοιμη για χρήση σε αργαλειό.
Ορθόδοξα έθιμα
Την παραμονή της γιορτής του Άγιου Ιωάννη, στις 21 Ιουνίου, οι νέοι μαζεύονταν στις γειτονιές του χωριού με γέλια και τραγούδια, άναβαν μεγάλες φωτιές με ξύλα και κλαδιά που μάζευαν νωρίτερα, και όταν λιγόστευαν οι φλόγες πηδούσαν πάνω από τη φωτιά λέγοντας «Άη Γιάννη Πρόδρομε, η σντρίγα να καεί κι γώ να μην καώ».
thumb
Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, 5 Ιουλίου
Στη γιορτή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, στις 5 Ιουλίου, πανηγυρίζει ο ομώνυμος ναός του Παλαιοχωρίου. Αυτή η γιορτή καθιερώθηκε, επειδή τα παλιά χρόνια ο ναός αυτός ανήκε στη μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, η διοίκηση της οποίας δώρισε το ναό και την γύρω περιοχή στο Παλαιοχώρι. Την παραμονή γίνεται εσπερινός. Τη μέρα της γιορτής τελείται πανηγυρική θεία Λειτουργία και γίνεται περιφορά των εικόνων. Ακολουθεί παραδοσιακό κουρμπάνι. Το φαγητό είναι πατάτες ή φασολάκια με τραΐ (κρέας γίδας) βρασμένο σε μεγάλα καζάνια, συνοδεύεται με κρασί και ακολουθεί γλέντι.
Παναγία η Γοργοεπήκοος
Την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου γίνεται ιερή πανήγυρις και λιτανεία της ιερής εικόνας της Παναγίας της Γοργοεπηκόου.
Μιχαήλ και Γαβριήλ
Στις 8 Νοεμβρίου, γιορτή των πολιούχων του χωριού Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ, πραγματοποιείται μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι και λιτάνευση της εικόνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Πάσχα
Το Πάσχα γιορτάζεται με μεγάλη λαμπρότητα, όπως σε ολόκληρη την Ελλάδα, όπως δείχνει σχετικό τραγούδι.
Τη Δευτέρα του Πάσχα ή στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου) υπήρχε το τοπικό έθιμο να ζυγίζονται όλοι οι κάτοικοι του χωριού με το καντάρι. Απρίλι μ΄, Απρίλι μ΄ κάματι
'' Απρίλι, Απρίλι κάματη , Μάη κατακαημέμενε
που μαύρισες τις έμορφες κι ασχήμινες τις άσπρες
Μαύρισες την αγάπη μου και δεν την εγνωρίζω
μαύρα φορεί μαύρα κρατεί μαύρο καβαλικεύει
Μια σαν εκαβαλίκεψε τον Άι Γιώργη μοιάζει
και στο λιανοπερπάτημα τον Άι Κωνσταντίνο
Τ΄ χαλκού τ΄αλώνι
Την Τρίτη του Πάσχα στον χώρο του παλιού κοιμητηριακού ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ τελείται τρισάγιο και στην συνέχεια στήνεται χορός στον οποίο συμμετέχουν Παλαιοχωρινοί και επισκέπτες. Ο χορός και το έθιμο λέγεται Τ΄ χαλκού τ΄αλώνι (από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν γνωστή η εξόρυξη χαλκού και άλλων μετάλλων στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή του Παλαιοχωρίου) και αναπαριστά την σφαγή των κατοίκων του Παλαιοχωρίου στον ξεσηκωμό του 1821. Τον Απρίλιο του 1822 (Τρίτη Μέρα του Πάσχα, 16/4/1822 - Παλαιοχώρι) οι Οθωμανοί Τούρκοι Σιντίκ Γιουσούφ Μπέης και Μεχμέτ Εμίν Πασάς (Εμίν Εμπού Λουμπούτ πασάς) κατέστρεψαν ολοσχερώς τα χωριά της επαναστατημένης Βόρειας Χαλκιδικής, το έθιμο εκτός του Παλαιοχωρίου αναβιώνει και στην Ιερισσό όπου λέγεται «Μαύρο Αλώνι» (υπάρχει ομώνυμη τοποθεσία στην Ιερισσό). Ο χορός είναι αργόσυρτος, πάνω στα συρτά και διστακτικά βήματα των καταδικασμένων σε θάνατο Παλαιοχωρινών. Το ομώνυμο τραγούδι είναι γεμάτο υπονοούμενα για την ελευθερία καθώς, για πολλά χρόνια μετά, το έθιμο τελούνταν με την παρουσία των Τούρκων και τα πράγματα δεν μπορούσαν να ειπωθούν ανοιχτά. Τραγουδιούνται τρία τραγούδια, το Τ΄ Χαλκού τ΄Αλώνι, το Λαλήσει Κουκί Μ΄ και το Σύρμου μ΄ Μαλαματένιο :
Τ΄ Χαλκού τ΄Αλώνι
''Μεσ΄του χαλκού τ΄αλω-νω-νι το μαρμαρινό, παίζουν (συ)μάδα παι-ναι-ζουν γιός και βασιλιάς Κανείς και δεν την παι-ναι-ζει σαν τον Κυρ-γιαννή, ο ήλιος και ο Γιαννάκης στοίχημα βάζουν, Βάζουν στοίχημα βα-ά-ζουν στα κεφάλια τους, το ποιος θα πάει πρω-νω-τος στη μανούλα του Ο ήλιος πάει στη μα-ά-να τ΄και βραδιάστηκε, και ο Γιάννης εβραδιά-α-σθει στο μισοστρατί. Περνούσαν οι διαβάτες και το έκλειγαν, και τα καλά κορίτσια το μοιριολογούν. Γιάννη μου να ΄χες μα-ά-να να ΄χεις αδελφή, να ΄χες καλή γυναι-αί-κα να ΄ρθει να σε δεί. Τον λόγο δεν τον είπε δεν τον έσωσε, να και μανα τ΄, να και αδερφή να και καλή γυναίκα που ΄ρθε να τον δεί. με δυό παιδιά στα χε-έρια κι ένα στη κοιλιά, κι η μάνα του τον κλαίει και το μοιριολογεί. Δε σ΄έλιγα εγώ Για-ά-ννη μ΄δε σ΄ορμήνευα, στους χίλιους να μην πάγεις και στους εκατό. Δεν ήταν μάνα μ΄χι-ί-λνοι ούτε κι εκατό, μον΄ήταν τρεις χιλιάδες κι όλο Αρβανιτιά Ήταν και τ΄άλογα-α τους παιχνιδιάρικα, στα μάρμαρα πατού-ου-σαν κι έβγαζαν νερό, στους κάμπους περπατούσαν και κουρνιάχτιζαν.''
Λαλήσει Κουκί Μ΄
''Λάλησει κούκι μ΄ λα-μωρ-λάλησειν όπως λαλούσεις πρώτα Γιε μ΄τι να λαλη-, γιε μ΄τι να λαλη-, γιε μ΄τι να λαλήσω μάτια μ΄τι να πώ. Τί να λαλήσω μάτια μ΄τι να πώ, τι να σας μολογήσω. Γιέ μ΄ήρθε η α-, γιέ μ΄ήρθε η α-, γιέ μ΄ήρθε η άνοιξη μάτια μ΄πικρή. Ήρθε η άνοιξη μάτια μ΄πικρή, το καλοκάιρι μαύρο. Γιέ μ΄και το μισό-, γιέ μ΄και το μισό-, γιέ μ΄και το μισό- μάτια μ΄- καλόκαιρο. Και το μισό-μάτια μ΄-καλόκαιρο μαύρο φαρμακωμένο Γιέ μ΄λαλούν τ΄αηδό-, γιέ μ΄λαλούν τ΄αηδό-, γιέ μ΄λαλούν τ΄αηδόνια μάτια μ΄ στις φωλιές. Λαλούν τ΄αηδόνια μάτια μ΄στις φωλιές οι πέρδικες στα πλάγια.'' στη συνέχεια έριχαν με τουφέκια(Σύρμου μ΄Μαλαματένιο) στη "σημάδα" (αγώνες σκοποβολής).
Σύρμου μ΄Μαλαματένιο
'' Πέρα σε ΄κείνο το βουνό Σύρμου μ΄μαλαματένιο μου πέρα σε ΄κείνο το βουνό άιντε παιδιά μου γυαλό γυαλό Γιέ μ΄στα δώ- γιε μ΄στα δώθε και στα κείθε βάρτε λε - βάρ(α)τε λεβεντάδες βάρ(α)τε Έχουν οι κλέφτες σύναξη σύρμου μ΄μαλαματένιο μου έχουν οι κλέφτες σύναξη 'αιντε παιδιά μου γιαλό γιαλό. Γιέ μ΄κι κα-γιε κι καπεταναραίοι
βάρ(α)τε λα-βάρ(α)τε λεβεντάδες βάρ(α)τε Έχουν αρνιά που ψήνονται σύρμου μ΄μαλαματένιο μου έχουν αρνιά που ψήνονται άιντε παιδιά μου γιαλό γιαλό Γιέ μ΄κριά-γιε μ΄κριάρια σουβλισμένα βάρ(α)τε λα-βάρ(α)τε λεβεντάδες βάρ(α)τε Έχουν κι ένα παλιό κρασί σύρμου μαλαματένιο μου έχουν κι ένα παλιό κρασί άιντε παιδιά μου γυαλό γυαλό Γιε μ΄που πί-γιε μ΄που πίν΄τα παλικάρια βάρ(α)τε λα-βάρ(α)τε λεβεντάδες βάρ(α)τε Και τη σημάδα ρίχνουνε σύρμου μ΄μαλαματένιο μου και τη σημάδα ρίχνουνε άιντα παιδιά μου γυαλό γυαλό
Δωδεκαήμερο
Με τη γιορτή των Χριστουγέννων ξεκινά μια περίοδος εορτασμού δώδεκα ημερών, το γνωστό Δωδεκαήμερο, που τελειώνει με τον εορτασμό των Θεοφανίων. Στις παραμονές των εορτών που σηματοδοτούν το Δωδεκαήμερο (Χριστούγεννα, Περιτομή ή Αγίου Βασιλείου, Φώτα) ψάλλονται τα Κόλιντα από μικρές ομάδες, κυρίως παιδιών.
Τα Κόλιντα (Κάλαντα) της παραμονής των Χριστουγέννων όπως και αυτά των ανήμερων της Πρωτοχρονιάς (Σούρβα) και των Φώτων, λέγονται ακόμη στο χωριό. Παλιότερα, ο νοικοκύρης πρόσφερε μελομακάρονα ή κουραμπιέδες, φρούτα, καραμέλες και λουκάνικα τα οποία τα περνούσαν στις «σούγκλες» (σούβλα από ξύλο κρανιάς: μια μακριά μυτερή βέργα που κατέληγε σε ένα χερούλι με δυο κυκλικές υποδοχές για το χέρι).
Επίσης στην γιορτή του Αγίου Στεφάνου, στις 27 Δεκεμβρίου, έσφαζαν σε κάθε σπίτι το χριστουγεννιάτικο παραδοσιακό γουρούνι.
Του Κλίκ'
Στο τέλος του γάμου όλοι, εκτός από τη νύφη, τραγουδούν και χορεύουν αργά και κυκλικά. Σε κάποια σημεία του τραγουδιού κραυγάζουν επιφωνήματα (όπως «ουίντε!», «εεε!», κ.α). Στην αγκαλιά του ο πρώτος έχει το «κλίκι», ένα είδος στρογγυλού τσουρεκιού. Στο τέλος του τραγουδιού οι συμμετέχοντες στο χορό κομματιάζουν το «κλίκι» και πετάνε τα κομμάτια στον αέρα, για να πάρουν όλοι από ένα μικρό κομματάκι, και τραγουδάνε:
Τσιγαριδογιορτή
Οι Παλαιοχωρινοί έσφαζαν το γουρούνι μετά τη νηστεία των Χριστουγέννων (την ημέρα του Αγίου Στεφάνου, 27/12 ), διότι και το κρύο επέτρεπε τη διατήρηση του χοιρινού κρέατος για πολύ καιρό και οι «αλείξουρις» (λόγω και τις νηστείας) αυτές ημέρες χρειάζονταν πολύ και καλό φαγητό «φαγούσ’μου ήταν κι δ’λειές δεν είχαν». Η σφαγή του γουρουνιού, από παρέα φίλων και γειτόνων, ήταν όντως τελετουργική: λίγο πριν τη σφαγή, το έβγαζαν από το «κουμάσι» για να περπατήσει, «να σκνίσ’» ελεύθερα και να «χαρεί», προτού θανατωθεί. Ευθύς μετά το σφάξιμο, η νοικοκυρά το θύμιαζε μ’ ένα κεραμίδι «για να φύγουν τα μαϊκά» τα κάρβουνα από το αυτοσχέδιο θυμιατό τα έριχνε μετά στο λαιμό του χοίρου «για την ψυχή του ζώου αλλού, «έβαζαν στο στόμα του γουρουνιού κώνο («κουκ’νάρα») καλαμποκιού, για να μένει ανοιχτό (ίσως για να βγει πιο εύκολα η ψυχή του!) και άλλοι πάλι τα κάρβουνα με το θυμίαμα τα έριχναν στα αυτιά του γουρουνιού, για να φύγουν οι Καλικάντζαροι άλλοι, τέλος, θυμίαμα και κρεμμύδι έβαζαν στο στόμα του, για να έχει γλυκό και νόστιμο κρέας.
Τις επόμενες μέρες οι νοικοκυρές συνέχιζαν την επεξεργασία του πολύτιμου γι αυτές κρέατος του γουρουνιού και τίποτα δεν πήγαινε χαμένο. Έβγαζαν τη λίγδα (λίπος), έφτιαχναν τις «τσιγαρίδες» ή «πιτσουρούδις» (τσιγαρισμένα κομμάτια κρέατος και λίπους μαζί), γέμιζαν τα λουκάνικα, καθάριζαν τις «ουματιές» ή «ματιές», αλάτιζαν τον παστό και έφτιαχναν από τηγανισμένα κομμάτια κρέατος, λίπους και λουκάνικων τον «πασπαλά» (καβουρμά), που τον φύλασσαν σε πήλινα δοχεία, τις «βουτνάρες», για το θέρο. Από το δέρμα έφτιαχνα τα ‘τσαρβούλια’ (παπούτσια).
Χελιδονίσματα
Στα Χελιδονίσματα, τα οποία λαμβάνουν μέρος την 1 Μαρτίου, τα παιδιά ξεχύνονται στους δρόμους του χωριού κουνώντας ένα ραβδί. Στο ραβδί έχει στερεωθεί ένα ξύλινο χελιδόνι με κουδουνάκι στο λαιμό. Τα παιδιά τραγουδούν την Χελιδόνα:
''Η χελιδόνα έρχεται από την Μαύρη θάλασσα, φέρνει φέρνει άνοιξη μαζί με καλοκαίρι. Μάρτης μας ήρθε, καλώς μας ήρθε και τα ζώα χαίρονται. Έξω ψύλλοι ποντικοί, μέσα υγεία και χαρά και το Πάσχα με υγειά να μας δώσετε πέντε αυγά και άλλα τόσα την Πασχαλιά.''
Πολιτισμός
Το 1974 ιδρύθηκε η Πολιτιστική Εταιρεία Παλαιοχωρινών, η παλαιότερη στο νομό Χαλκιδικής με συνεχή δράση.
Υπάρχει ακόμα η χορωδία του χωριού, ο Σύλλογος Απανταχού Παλαιοχωρινών, τμήμα της ομογενειακής οργάνωσης ΑΧΕΠΑ «Οι Φαιστυάδες», Σύλλογος Γυναικών Η Αρετούσα κ.α.
Στο χωριό υπάρχει και το καλλιτεχνικό εργαστήρι του Γυναικείου Αγροτουριστικού Συνεταιρισμού Παλαιοχωρίου «ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ», το οποίο ασχολείται κυρίως με τους τομείς της υφαντικής, του ραψίματος ελληνικών παραδοσιακών στολών, του ασπροκεντήματος και της παρασκευής γλυκών κουταλιού και παραδοσιακών εδεσμάτων. Ο συνεταιρισμός σήμερα απασχολεί 25 γυναίκες.
Αθλητισμός
Στο Παλαιοχώρι υπάρχουν οι εξής αθλητικοί σύλλογοι :
Υγεία
To Κέντρο Υγείας Παλαιοχωρίου του ΕΣΥ εξυπηρετεί όλους τους κατοίκους της Βόρειας Χαλκιδικής.
Υπάρχει Αγροτικό Ιατρείο και φαρμακείο.
Εκπαίδευση
Στο χωριό υπάρχει γυμνάσιο, 3/θέσιο δημοτικό, 6/θέσιο νηπιαγωγείο και παιδικός σταθμός.
Οικονομία
Η βασική ασχολία των κατοίκων από ιδρύσεως μέχρι και σήμερα είναι τα μεταλλεία (μεταλλωρύχοι). Στην περιοχή η μεταλλευτική δραστηριότητα υπάρχει στα Μεταλλεία Κασσάνδρας Στρατώνι - Στρατονίκη - Ολυμπιάδα όπου υπάρχουν μεταλλεύματα μεικτών θειούχων, σιδηροπυρίτη, χρυσού κ.α. και στις Σκουριές με κοιτάσματα χαλκού, χρυσού κ.α.
Το χωριό παράγει κυρίως αγροτικά προϊόντα, όπως οι ομώνυμες πατάτες (πολλές φορές σε εκφράσεις-παρατσούκλι μεταξύ των κατοίκων της Χαλκιδικής οι κάτοικοι του Παλαιοχωρίου αναφέρονται ως «πατατάδες»), τα λάχανα, τα φασόλια και σιτάρι. Η κτηνοτροφία είναι επίσης ανεπτυγμένη, με κυριότερο τομέα τα αιγοπρόβατα και την οικόσιτη χοιροτροφία.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Ζωρζ Περρό
Ο Ζωρζ Περρό (γαλ. Georges Perrot, 1832-1914) ήταν Γάλλος αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1832 στο Βιλνέβ-Σαιν-Ζωρζ (Villeneuve-Saint-Georges) στα νοτιοανατολικά του Παρισιού. Δίδαξε στη Σορβόνη από το 1872 και διετέλεσε διευθυντής της École Normale Supérieure από το 1888 ως το 1902. Το 1874 εκλέχθηκε στην Ακαδημία των Επιγραφών και Γραμμάτων (Académie des Inscriptions et Belles-Lettres), όπου διετέλεσε γραμματέας από το 1904 μέχρι τέλους. Απεβίωσε στις 30 Ιουνίου 1914.
Συγγράμματα
Δημοσίευσε τις αρχαιολογικές του ανακαλύψεις στη Μικρά Ασία τα έτη 1861-62, και έγινε δημοφιλέστατος. Επιμελήθηκε τις εκδόσεις του περιοδικού Revue archéologique, το οποίο φιλοξένησε και πολλά δικά του άρθρα. Άλλα έργα του ήταν οι Αναμνήσεις ταξιδιού στη Μικρά Ασία ( Souvenirs d'un voyage en Asie mineur, 1863) και το δεκάτομο Ιστορία τέχνης της Αρχαιότητας (Histoire de l'art dans l'antiquité) από κοινού με τον Σαρλ Σιπιέ (1882–1914).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνιστές
Ρωμαϊκό στάδιο Πάτρας
Το Ρωμαϊκό στάδιο της Πάτρας, πολλές φορές αποκαλείται και Αμφιθέατρο-στάδιο ή Θέατρο, είναι ερείπια του ρωμαϊκού σταδίου της ρωμαϊκής Πάτρας που διασώζονται σήμερα στο κέντρο της πόλης. Βρίσκεται στο σημερινό κέντρο Πάτρας δίπλα στο ρωμαϊκό ωδείο που επίσης διασώζεται, και καταλαμβάνει μεγάλη έκταση κάτω από πολυκατοικίες κι άλλα κτίσματα, ενώ μέρος του, η ανατολική πλευρά, έχει αποκαλυφτεί. Το στάδιο διασωζόταν μέχρι το 1870 όπου τότε επάνω του κατασκευάστηκαν οικίες για να αποκαλυφθεί πάλι την δεκαετία του 90.
Το στάδιο από τις αρχαιολογικές έρευνες φαίνεται ότι θεμελιώθηκε επί βασιλείας του Δομιτιανού γύρω στο 80 - 90 π.Χ. φέρεται να ήταν δώρο του αυτοκράτορα στην πόλη για τον εορτασμό των 100 χρόνων από την δημιουργία ρωμαϊκής αποικίας σε αυτή. Έχει επίμηκες σχήμα με δύο σφενδόνες και η ορχήστρα γύρω γύρω περιβάλλεται από στηθαίο, οι διαστάσεις του είναι 200 μέτρα μήκος και 90 πλάτος και η ανατολική του πλευρά είναι χτισμένη σε φυσικό πρανές του εδάφους. Ο Παυσανίας όταν πέρασε από την πόλη δεν αναφέρει στάδιο αλλά μόνο θέατρο, σε ψηφιδωτό ρωμαϊκής οικίας που βρέθηκε και σήμερα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας απεικονίζεται το στάδιο με παραστάσεις μουσικών, θεατρικών και αθλητικών αγώνων.
Στο στάδιο γίνονταν αθλητικοί αγώνες, τα Καισάρεια, όπου συμμετείχαν αθλητές από όλη την Ελλάδα. Έχουν βρεθεί επιγραφές σε πολλές περιοχές της Ελλάδας για αθλητές που νίκησαν στους αγώνες. Μέρος των Καισαρείων εκτός τα αγωνίσματα ήταν θεατρικές και μουσικές παραστάσεις. Από ψηφιδωτά και αγάλματα είναι επιβεβαιωμένο ότι στην ρωμαϊκή Πάτρα γίνονταν αγώνες μονομάχων και πιθανότερο είναι να γίνονταν στο στάδιο.
Σήμερα πολλά τμήματα του σταδίου έχουν αποκαλυφτεί, κυρίως η ανατολική πλευρά του, οι ανασκαφές συνεχίζονται αφού σταδιακά απαλλοτριώνονται οικοδομικά τετράγωνα που έχουν κατασκευαστεί επάνω του, ο αρχαιολογικός χώρος καλύπτει έκταση 18 στρεμμάτων. Το 2019 εξασφαλίστηκε το ποσό των 300.000 ευρώ για την αποκατάσταση και ανάδειξη του ήδη ανεσκαμμένου τμήματος του αρχαιολογικού χώρου.
Πηγές
Σταδιο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πάτρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα
Παλατινή Κομητεία
Η Παλατινή Κομητεία είναι μία περιοχή που κυβερνάται από έναν κόμη με ιδιαίτερες εξουσίες και αυτονομία από το υπόλοιπο βασίλειο στο οποίο ανήκει. Την περίοδο της Φεουδαρχίας οι παλατινοί κόμητες ασκούσαν διευρυμένη εξουσία και κυβερνούσαν τις χώρες τους με μεγάλη αυτονομία από τον βασιλιά στον οποίο είχαν ορκιστεί υποτέλεια.
Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στον ελλαδικό χώρο, είναι γνωστή η Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, η οποία υπήρξε από το 1185 μέχρι το 1479.
Κατηγορία:Κομητείες
Γιώργος Μαυρωτάς
Ο Γιώργος Μαυρωτάς (Αθήνα, 4 Απριλίου 1967) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής, αναπληρωτής καθηγητής (σε αναστολή καθηκόντων) του Εργαστηρίου Βιομηχανικής & Ενεργειακής Οικονομίας της Σχολής Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και πρώην επαγγελματίας υδατοσφαιριστής.
Από τις 16 Ιουλίου 2019 είναι Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1981 έπαιξε για πρώτη φορά στην Α’ εθνική, με την ομάδα του Ν.Ο.Βουλιαγμένης και το 1982 κλήθηκε στην εθνική εφήβων. Το 1984 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα ανδρών και συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Μάλιστα ήταν ο μικρότερος σε ηλικία πολίστας της διοργάνωσης (17 ετών). Έκτοτε συμμετείχε σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις έως την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα το 2000 μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες του Σίδνεϋ. Συγκεκριμένα έλαβε μέρος σε :
Από το 1995 ως το 2000 ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας με την οποία έχει το ρεκόρ συμμετοχών για τα ομαδικά αθλήματα στην Ελλάδα με 511 συμμετοχές στην εθνική ανδρών. Το 2002 αποχώρησε από την ενεργό δράση μετά από 25 χρόνια στο Ν.Ο.Β. (Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης). Στην αθλητική του καριέρα οι μεγαλύτερες στιγμές ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων με το Ν.Ο. Βουλιαγμένης το 1997, η κατάκτηση της δεύτερης θέσης με την εθνική ομάδα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1997, η έκτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 και η τέταρτη θέση στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες του 1999. Με το σύλλογό του κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Ελλάδος (1991, 1997, 1998) και δύο κύπελλα (1996, 1999). Ο Γιώργος Μαυρωτάς ήταν ο πρώτος Έλληνας υδατοσφαιριστής που έπαιξε στη μικτή κόσμου (Βουδαπέστη, 1999), ενώ το 2001 βραβεύθηκε από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ) για την προσφορά του στον αθλητισμό. Είναι μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών και από το 2003 ως το 2010 ήταν ενεργό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Καταπολέμησης του Ντόπινγκ (Ε.Σ.ΚΑ.Ν.).
Παράλληλα με την αθλητική του καριέρα, το 1990 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) στη Σχολή Χημικών Μηχανικών. Το 2000 πήρε το διδακτορικό του από το ΕΜΠ με αντικείμενο την Επιχειρησιακή Έρευνα. Από τον Δεκέμβριο του 2003 ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα στο Εργαστήριο Βιομηχανικής & Ενεργειακής Οικονομίας της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ και σήμερα είναι Αναπληρωτής Καθηγητής με σημαντικό δημοσιευμένο έργο.
Από το 1994 είναι παντρεμένος με τη Φανή Σταθακοπούλου κι έχουν δύο γιους.
Το 2010 έγραψε το μυθιστόρημα Το θεώρημα της επτάδας που περιλαμβάνει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία και επικεντρώνεται στη σημασία της φιλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της νίκης και της ήττας.
Το 2014 επέστρεψε στην ενεργό δράση και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Α1 με την ομάδα του Υδραϊκού.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2014 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με Το Ποτάμι.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 εκλέχθηκε βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου στην περιφέρεια Αττικής με το Ποτάμι.
Από τον Ιανουάριο του 2018 είναι πρόεδρος της υποεπιτροπής για την Εκπαίδευση, τη Νεολαία και τον Αθλητισμό της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Από τις 16 Ιουλίου του 2019, ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο ίδιος δήλωσε πως δεν αποχωρεί από το Ποτάμι, ωστόσο παραιτήθηκε από αντιπρόεδρος του κόμματος.
Τον Ιούνιο του 2021 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Επιτροπής Παρακολούθησης της Σύμβασης Macolin ενάντια στη χειραγώγηση αθλητικών αγώνων του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΝΟΒ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Ελασσών (Παράκτιο βοηθητικό)
Ελασσών (Παράκτιο βοηθητικό)
Πρώην ‘FT 12’.
Ομοίου τύπου πλοία ‘Αγχίαλος’, ‘Δίστομον’, ‘Βελεστίνον’, ‘Ελασσών’, ‘Καλάβρυτα’ και ‘Λέχοβον’. Στο Ελληνικό Ναυτικό από το 1943. Εκποιήθηκε το 1963.
Κατηγορία:Ελληνικά βοηθητικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αγχίαλος
Expedition 17
Η Expedition 17 είναι η κατά σειρά 17η αποστολή στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS).
Σύνθεση του πληρώματος
Τα πρώτα δύο μέλη του πληρώματος, o Sergey Volkov, και o Oleg Kononenko σχεδιάζονται πρόκειται να ξεκινήσουν το ταξίδι τους για το διάστημα στις 8 Απριλίου 2008 με την πτήση Soyuz TMA-12, μαζί με τον πρώτο νοτιοκορεατικό αστροναύτη, τον Ko San.
Εάν η πτήση STS-124 δεν καθυστερήσει, θα τους ανταμώσει ο Gregory Chamitoff, ο οποίος θα προωθηξεκινήσει με το διαστημικό λεωφορείο Ντισκάβερι στις 24 Απριλίου 2008.
Δεύτερο τμήμα της αποστολής (Απρίλιος - Σεπτέμβριος 2008)
Με την πτήση STS-124 θα αντικατασταθεί ένα μέλος του πληρώματος.
Τρίτο τμήμα της αποστολής (Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2008)
Με την πτήση STS-126 θα αντικατασταθεί ένα μέλος πληρώματος.
Προσανατολισμός
Γενικά προσανατολισμός λέγεται ο προσδιορισμός μιας θέσης, ή ενός τόπου ως προς τον Βορρά ή σε σχέση με άλλα σημεία του ορίζοντα, π.χ. προσανατολισμός χάρτου. Μεταφορικά ο όρος σημαίνει κατατόπιση. Συνήθεις σχετικές εκφράσεις είναι: "προσανατολίζομαι (μέσα σε δάσος ή σε ομίχλη)", ή "η κυβέρνηση προσανατολίζεται προς συγκεκριμένη κατεύθυνση" (σκοπό) κ.λπ.
Ιδιαίτερη σημασία λαμβάνει ο όρος στην ναυσιπλοΐα, την αρχιτεκτονική, τη Βιολογία, όπως επίσης και σε διάφορα ζώα, π.χ. ταχυδρομικά περιστέρια, γεράκια, ψάρια κ.λπ.
Ναυσιπλοΐα
Στη ναυσιπλοΐα γενικά δεν νοείται σήμερα προσανατολισμός χωρίς το καθ΄ αυτό όργανο που είναι η πυξίδα, είτε η μαγνητική, είτε η σύγχρονη γυροσκοπική. Παρά ταύτα στην ακτοπλοΐα όπου επιχειρείται ναυσιπλοΐα πλησίον των ακτών πολλές φορές η πυξίδα δεν καθίσταται και τόσο απαραίτητη λόγω της «εν όψει» παρατήρησης γεωγραφικών σημείων αναγνώρισης, π.χ. ακρωτήρια, κόλποι - όρμοι, βραχονησίδες, εγκαταστάσεις ξηράς, φάροι, κορυφές βουνών, κ.λπ. Όλοι οι ναυτικοί χάρτες εκτός εκείνων της πολικής ναυσιπλοΐας είναι εκπονημένοι έτσι ώστε η δεξιά πλευρά τους να δηλώνει το ανατολικό σημείο του τόπου εκπόνησης και η άνω πλευρά τους να δηλώνει τον Βορρά. Για τον προσανατολισμό των ναυτικών χαρτών δείτε κύρια στοιχεία ν. χάρτη. Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω όλοι οι ναυτικοί χάρτες φέρουν τυπωμένο επ΄ αυτών ανεμολόγιο, συνηθέστερα δύο, για την μεταφορά επ΄ αυτών των πορειών, καθώς και των λαμβανομένων διοπτεύσεων.
Κατά τη διάρκεια της νύκτας ένας στιγμιαίος τρόπος προσανατολισμού είναι η παρατήρηση της θέσης του πολικού αστέρα στον ουράνιο θόλο (στο Β. ημισφαίριο) που δηλώνει και τον Βορρά του τόπου. Όσες μοίρες είναι το ύψος του πάνω από τον ορίζοντα τόσο είναι και το γεωγραφικό πλάτος του τόπου απ΄ όπου γίνεται η παρατήρησή του. Παρατηρώντας τον πολικό αστέρα, δεξιά μας, (κατά 90 μοίρες) είναι η ανατολή.
Αρχιτεκτονική
Από την αρχική εμφάνιση του ανθρώπου στη Γη ήταν πολύ φυσικό να θεοποιηθεί πρώτα ο ζωογόνος Ήλιος. Αυτό είχε ως συνέπεια η ανατολή του να επηρεάζει τα μέγιστα στη ζωή του. Έτσι από τους μυθικούς χρόνους οι πρώτοι ναοί, ειδικότερα των ηλιοκεντρικών θρησκειών, όπως επίσης ανάκτορα και σπουδαία οικοδομήματα, πύλες κ.λπ. φέρονται πάντα προσανατολισμένα. Οι είσοδοι, πρόσοψη, των αρχαίων ελληνικών ναών, κατά γενικό κανόνα ήταν προς την ανατολή, (Παρθενώνας, Ναός του Ηφαίστου κ.λπ.).
Κατά τη θεωρία του Α. Σουαζύ όλοι οι αρχαίοι ναοί που ήταν αφιερωμένοι στη θεά Αφροδίτη ήταν προσανατολισμένοι προς τα Κύθηρα, οι δε ναοί του Απόλλωνα προς τη Δήλο. Κατά δε τις υποθέσεις του Ε. Μπουρνούφ η είσοδος των αρχαίων ναών προσανατολίζονταν προς ορισμένο σημείο του ουρανού όπου παρατηρείται κάποιο επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Συνεπώς δεν προερχόταν αυτό από κάποια δεισιδαιμονία, ή αστρολατρεία, αλλά αποτελούσε έναν απλό τρόπο προσδιορισμού περιοδικών εορτών.
Τον ίδιο προσανατολισμό στους ναούς τους ακολούθησαν και οι Ρωμαίοι όπως και στη παλαιοχριστιανική τέχνη. Οι παλαιοχριστιανικές βασιλικές της Ρώμης έχουν την αψίδα τους (to ιερό) προς δυσμάς και την κυρία πρόσοψη (είσοδο) προς ανατολάς. Η Βυζαντινή τέχνη το αντέστρεψε, έθεσε τη κόγχη προς ανατολάς και τη κυρία πρόσοψη προς δυσμάς. Τα μουσουλμανικά τεμένη είναι προσανατολισμένα προς τη Μέκκα, την ιερή πόλη του Ισλάμ. Η Συναγωγή της Αθήνας είναι στραμμένη προς ανατολάς έχοντας την πρόσοψη προς δυσμάς.
Το πρώτο σύγχρονο πολεοδομικό σχέδιο ελληνικής πόλης, της Σπάρτης, εκπονήθηκε με ανατολικό προσανατολισμό.
Τοπογραφία
Επίσης στη τοπογραφία ακολουθείται ο ταυτόσημος με τους χάρτες προσανατολισμός. Πολλές φορές όμως συμβαίνει για την καλύτερη απεικόνιση ενός χώρου, ή οικοπέδου, π.χ. αρχαιολογικού, πολεοδομικού κ.λπ., σε σχεδιαγράμματα να μην ακολουθείται αυτός, οπότε απαραίτητα τίθεται σε κάποια άκρη του σχεδίου ένα σύμβολο του αληθή Βορρά που μπορεί να είναι ένα βέλος ή κορυφή οξυγώνιου τριγώνου, ή ρόμβος, συνοδευόμενο με το ελληνικό γράμμα Β ή το λατινικό Ν (όταν πρόκειται για ξενόγλωσσο).
Βιολογία
Στη Βιολογία με τον όρο προσανατολισμός χαρακτηρίζεται η αλλαγή θέσης των σωματιδίων που βρίσκονται μέσα στο κυτταρόπλασμα ή πρωτόπλασμα του κυττάρου όταν επενεργούν εξωτερικοί παράγοντες όπως το φως, η θερμότητα, κ.λπ.
Ειδικότερα στο ζωικό βασίλειο με τον αγγλικό όρο navigation (= ναυτιλία, εύρεση πορείας) χαρακτηρίζεται η φυσική δυνατότητα που παρουσιάζουν πολλά είδη ζώων να προσανατολίζονται και ν΄ ακολουθούν συγκεκριμένες πορείες σε πολύ μεγάλες αποστάσεις, χιλιάδες μίλια, ακόμα και διηπειρωτικές. Η θαυμάσια αυτή δυνατότητα, που παρουσιάζουν ιδιαίτερα τα λεγόμενα αποδημητικά ή μεταναστευτικά ζώα,  είχε γίνει αντιληπτή από τον άνθρωπο που προσπάθησε να την εκμεταλλευτεί όπως π.χ. τα ταχυδρομικά περιστέρια, τις καμήλες των ερήμων, τα γεράκια κ.λπ., χωρίς όμως μέχρι πρότινος και να μπορεί να την ερμηνεύσει, αναπτύσσοντας διάφορες θεωρίες.
Σήμερα έχει γίνει αποδεκτό ότι τα μεν πουλιά βρίσκουν το δρόμο της επιστροφής τους, (homing), εκτός από χαρακτηριστικά σημεία ξηράς, μέσω του Ηλίου, της Σελήνης και των άστρων, οι δε μέλισσες όπως και άλλα αρθρόποδα χρησιμοποιούν σχήματα πολωμένου φωτός στον ουρανό, μέσω των οποίων προσδιορίζουν την κατεύθυνση του Ηλίου. Τα ψάρια ακολουθούν πορείες επί συγκεκριμένων χαρακτηριστικών των θαλασσίων ρευμάτων (πίεσης, θερμότητας, αλμυρότητας κ.λπ.) που παραμένουν σταθερά σχεδόν σε όλο το μήκος τους. Ειδικότερα κάποια ψάρια όπως π.χ. οι σολωμοί βρίσκουν τις εκβολές των ποταμών που αναπαράγονται από μία οσμή από τον υδροβιότοπο που γεννήθηκαν.
Ντιτρόιτ
Το Ντιτρόιτ (αγγλικά: Detroit, Michigan, γαλλικά: Détroit, Michigan), είναι η μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία του Μίσιγκαν στις Η.Π.Α και έδρα της κομητείας Γουέιν (Wayne County). Υπήρξε πρωτεύουσα του Μίσιγκαν μεταξύ 1805 και 1847.
Ο πληθυσμός της πόλης του Ντιτρόιτ, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021, ανέρχεται σε 667.501 κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Ντιτρόιτ, ανέρχεται στους 4.392.041, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Αποτελεί την 25η μεγαλύτερη πόλη στις ΗΠΑ, και την 14η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή σε πληθυσμό.
Η θέση του είναι επί του ποταμού Ντιτρόιτ, στις μεσοδυτικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, και αποτελεί μεγάλο λιμάνι. Η πόλη είναι γνωστή σήμερα ως το παγκόσμιο κέντρο της αυτοκινητοβιομηχανίας, αλλά και ως πηγή πολλών μουσικών ρευμάτων. Τα προσωνύμια Motor City και Motown αντικατοπτρίζουν τους δύο αυτούς κλάδους. Η πόλη είναι επίσης γνωστή με το προσωνύμιο Paris of the West («Το Παρίσι της Δύσης»). Το όνομα της πόλης προήλθε από τον ομώνυμο ποταμό, που με τη σειρά του ονομάστηκε από τους Γάλλους Rivière du Détroit ήτοι "Το ποτάμι του Πορθμού". Το όνομα αυτό προέκυψε πιθανότατα από το γεγονός ότι ο ποταμός συνδέει τη λίμνη Σαιν Κλαιρ (St. Clair) με τη λίμνη Ήρι.
Το 2005, το Ντιτρόιτ ήταν η 11η σε μέγεθος πόλη των Η.Π.Α, με 886.675 κατοίκους, τους μισούς περίπου από όσους κατοικούσαν εκεί στα χρόνια της μεγάλης ακμής, τη δεκαετία του 1950. Η πόλη είναι, άλλωστε, ανάμεσα στις πρώτες των Η.Π.Α σε μείωση αστικού πληθυσμού τα τελευταία 50 χρόνια. Η αύξηση της εγκληματικότητας, τα φυλετικά προβλήματα και ποικίλες οικονομικές αστοχίες, κυρίως η πτώση των αυτοκινητοβιομηχανιών, οδήγησαν στον μαρασμό της πόλης.
Εν τούτοις, τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια αναζωογόνησης με την κατασκευή αθλητικών εγκαταστάσεων και καζίνο, την εγκατάσταση μεγάλων εταιρειών Πληροφορικής και την αναπαλαίωση των ουρανοξυστών του "Renaissance Center". To 2012, το Ντιτρόιτ θεωρήθηκε από το περιοδικό Forbes ως η «πιο μίζερη πόλη των ΗΠΑ».
Στις 18 Ιουλίου 2013, το Ντιτρόιτ έκανε αίτηση για πτώχευση με χρέος που φτάνει τα 18 δις δολάρια και είναι η μεγαλύτερη αμερικανική πόλη όπου έγινε αυτό. Για την ενίσχυση της πόλης απελευθερώθηκε ομοσπονδιακό κονδύλιο ύψους 300 εκατομμυρίων δολαρίων.
Επαρχία Αδριανούπολης
Η επαρχία Αδριανούπολης (επαρχία Εντιρνέ) είναι μία από τις έντεκα επαρχίες του Διαμερίσματος του Μαρμαρά και μία από τις τέσσερις επαρχίες στις οποίες διαιρείται διοικητικά η Ευρωπαϊκή Τουρκία. Βρίσκεται στα δυτικότερο τμήμα της Ανατολικής Θράκης, στα σύνορα με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Συνορεύει επίσης με τις επαρχίες Σαράντα Εκκλησιών και Ραιδεστού. Νότια βρέχεται από το Αιγαίο. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 6.279 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 411.528 σύμφωνα με εκτίμηση του 2018. Πρωτεύουσα της είναι η Αδριανούπολη (Εντιρνέ), πόλη 185.408 κατοίκων.
Ντιτρόιτ
Ιστορία
Η πόλη ονομάστηκε από Γάλλους αποικιστές και παραπέμπει στον ποταμό Ντιτρόιτ (γαλλικά: le détroit du lac Érié, δηλαδή το στενό της λίμνης Ήρι, détroit=στενό), που ενώνει την λίμνη Χιούρον και την λίμνη Ήρι. Σε ιστορικό έγγραφο, το στενό περιλάμβανε τη λίμνη Σαιντ Κλαιρ, το ποτάμι Σαιντ Κλαιρ και το ποτάμι Ντιτρόιτ.
Επαρχία Αδριανούπολης
Διαμερίσματα
Η επαρχία Αδριανούπολης χωρίζεται σε 9 διαμερίσματα:
Ντιτρόιτ
Ιστορία
Στις ακτές του στενού, το 1701, ο Γάλλος αξιωματικός Αντουάν ντε λα Μοτ Καντιλάκ (Antoine de la Mothe Cadillac) μαζί με 51 Γάλλους και Γαλλοκαναδούς εγκαταστάθηκε σε αυτό το σημείο ονομάζοντάς το Φορτ Ποντσαρτράν του Ντιτρόιτ (Fort Pontchartrain du Detroit) ονομάζοντάς το έτσι από τον κόμη Ποντσαρτράν, υπουργό Ναυτιλίας του Λουδοβίκου ΙΔ'. Η Γαλλία πρόσφερε δωρεάν γη στους αποίκους για να προσελκύσει οικογένειες να μείνουν στο Ντιτρόιτ.
Το 1765 ο πληθυσμός έφτασε τα 800 άτομα, κάνοντας το Ντιτρόιτ την μεγαλύτερη πόλη μεταξύ Μόντρεαλ και Νέας Ορλεάνης, πόλεις που είχαν ιδρυθεί από Γάλλους. Το 1773, ο πληθυσμός του Ντιτρόιτ ήταν 1.400 άτομα. Το 1778, ο πληθυσμός ήταν 2.144 και ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία του Κεμπέκ.
Το εμπόριο γούνας ήταν μια σημαντική οικονομική δραστηριότητα. Η σημαία του Ντιτρόιτ αντανακλά την γαλλική του κληρονομιά.
Κατά τον Γαλλοϊνδιανικό πόλεμο (1754-1763), το βορειοαμερικάνικο μέτωπο του Επταετούς πολέμου μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας, τα βρετανικά στρατεύματα πήραν τον έλεγχο της περιοχής το 1760. Από την προηγούμενη ονομασία κράτησαν μόνο τη λέξη Ντιτρόιτ. Πολλές ιθαγενείς φυλές εξαπέλυσαν την Ανταρσία του Πόντιακ (πήρε την ονομασία από τον πιο επιφανή ιθαγενή της Ανταρσίας) το 1763 και διενέργησαν μια πολιορκία στο Ντιτρόιτ αλλά απέτυχαν να το καταλάβουν. Η Γαλλία παραχώρησε την περιοχή ανατολικά του Μισσισσιππή στην Βρετανία μετά την ήττα της στον πόλεμο.
Με την Αμερικανική Επανάσταση, η Βρετανία παραχώρησε το Ντιτρόιτ μαζί με άλλα εδάφη της περιοχής στις ΗΠΑ με τη συνθήκη του Τζέι το 1796 με την οποία καθορίστηκαν τα βόρεια σύνορα με τον Καναδά. Το 1805, μια φωτιά κατέστρεψε τον μεγαλύτερο μέρος του οικισμού που αποτελείτο κυρίως από ξύλινα κτίσματα. Μια αποθήκη στο ποτάμι και καμινάδες από τούβλα από τα ξύλινα σπίτια ήταν τα μόνα κτίσματα που σώθηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μίσιγκαν __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Επαρχία Γιάλοβας
Η επαρχία Γιάλοβας είναι μία από τις έντεκα επαρχίες του Διαμερίσματος του Μαρμαρά της Τουρκίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας, κατά μήκος της νότιας ακτής του κόλπου της Νικομήδειας στα ανατολικά της Προποντίδας. Είναι η μικρότερη επαρχία της Τουρκίας με έκταση 847 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός της είναι 185.266 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Συνορεύει επίσης με τις επαρχίες Προύσας και Κοτσαελί. Πρωτεύουσα της είναι η Γιάλοβα μια πόλη 92.166 κατοίκων.
Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός
Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι η ονομασία που δίνεται στις αρχές της εσωτερικής οργάνωσης, οι οποίες χρησιμοποιούνται από τα λενινιστικά πολιτικά κόμματα, ενώ κάποιες φορές τίθεται ως συνώνυμο για οποιαδήποτε λενινιστική πολιτική εντός ενός πολιτικού κόμματος. Το δημοκρατικό σκέλος αυτής της οργανωτικής μεθόδου αναφέρεται στην ελευθερία των μελών του πολιτικού κόμματος να συζητούν και να ανταλλάσσουν απόψεις γύρω από θέματα σχετικά με την πολιτική και τον προσανατολισμό του κόμματος, αλλά όταν η απόφαση του κόμματος οριστικοποιείται με απόφαση της πλειοψηφίας, αναμένεται από όλα τα μέλη να υποστηρίξουν αυτήν την απόφαση. Η τελευταία παράμετρος εκφράζει το συγκεντρωτικό σκέλος της μεθόδου. Όπως το διατύπωσε ο Λένιν, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός έγκειται στην «ελευθερία συζήτησης, ενότητα δράσης».
Στόχος
Η οργάνωση με βάση τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό έχει στόχο να είναι ανθεκτική σε εχθρικές προσπάθειες διείσδυσης και διάσπασης από εξωτερικές απειλές: «Εάν όλα τα μέλη ενός κόμματος υποστηρίζουν τη γραμμή του κόμματος στο κοινό, θα είναι πολύ πιο δύσκολο για πράκτορες να δημιουργήσουν ψευδείς διαμάχες από έξω». Για αυτόν το λόγο ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός έχει γίνει μια δημοφιλής μέθοδος οργάνωσης για πολλές πολιτικές και μη κυβερνητικές οργανώσεις, πέραν των μαρξιστικών πολιτικών κομμάτων.
Οι βασικές αρχές
Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός ορίζει μία ιεραρχική μορφή λήψης αποφάσεων και οργάνωσης, η οποία συνδυάζει στοιχεία άμεσης και έμμεσης δημοκρατίας. Τα καταστατικά των λενινιστικών οργανώσεων τυπικά ορίζουν τις ακόλουθες βασικές αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού:
Ιδρυτικό κείμενο
Το κείμενο «Τι Να Κάνουμε» του 1902 αναγνωρίζεται ως το ιδρυτικό κείμενο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Εκείνο τον καιρό, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός ερμηνευόταν γενικά ως ένα σύνολο αρχών για την οργάνωση ενός επαναστατικού κόμματος εργατών. Το μοντέλο του Λένιν για ένα τέτοιο κόμμα, το οποίο περιέγραψε επανειλημμένως ως «δημοκρατικό συγκεντρωτικό», ήταν το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Η θεωρία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού ήταν μια από τις αιτίες του σχίσματος μεταξύ των Μπολσεβίκων και των Μενσεβίκων. Οι Μενσεβίκοι υποστήριζαν μια λιγότερο άκαμπτη κομματική πειθαρχία μέσα στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα το 1903, όπως και ο Λέων Τρότσκι, στο «Τα Πολιτικά μας Καθήκοντα», παρόλο που πείστηκε για τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό το 1917 κατά τη Ρωσική Επανάσταση.
Η εφαρμογή στη Σοβιετική Ένωση και στον υπόλοιπο κόσμο
Μέχρι το 10ο Συνέδριο των μπολσεβίκων (1921) επιτρέπονταν και η κατάθεση διαφορετικών πλατφορμών στα Συνέδρια, και η δημόσια αντιπαράθεση πριν και μετά από αυτά. Όπως επιτρέπονταν και οι τάσεις άλλωστε. Στο 10ο Συνέδριο πάρθηκε η απόφαση για απαγόρευση των τάσεων (προσωρινή την χαρακτήρισε ο Λένιν) όχι όμως και του δικαιώματος κατάθεσης ξεχωριστών πλατφορμών.
Μετά από αυτό η αμεσοδημοκρατική λειτουργία των σοβιέτ ατρόφησε, «Την διπλή εξουσία της Προσωρινής Κυβέρνησης και των σοβιέτ ανάμεσα στον Φεβρουάριο και τον Οκτώβριο του 1917 την διαδέχτηκε η διπλή εξουσία του μπολσεβίκικου κόμματος και των οργανώσεων των εργαζομένων (κατ' ουσίαν των επιτροπών των εργοστασίων), της οποίας εξουσίας ο δεύτερος όρος συρρικνώθηκε βαθμηδόν και εξαλείφτηκε οριστικά το 1921.» και πλέον υπήρχε όλο και λιγότερη επικοινωνία μεταξύ των Μπολσεβίκων και του ρωσικού πληθυσμού. Τελικά υπήρχε πολύ λίγη ελευθερία συζήτησης ακόμα και μέσα στο κόμμα, με την εξαίρεση των μελών του διευθύνοντος Πολιτμπιρό (Πολιτικού Γραφείου). Αυτές οι εξελίξεις οδήγησαν εξωτερικούς παρατηρητές να αμφισβητήσουν το αν η δημοκρατική πτυχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού μπορεί να διατηρηθεί σε βάθος χρόνου, ή αναπόφευκτα οδηγεί σε ακραίο συγκεντρωτισμό και απολυταρχία, όπως συνέβη στην ΕΣΣΔ με τον σταλινισμό.