cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοπαόνικ
Γεωγραφία
Εκτεινόμενο σε 75 χλμ. σε βόρεια-νότια κατεύθυνση, μεταξύ των ποταμών Λαμπ και Σίτνιτσα στα νότια και Γιοσάνιτσα στα βόρεια, το Κοπαόνικ είναι η μεγαλύτερη και μακρύτερη οροσειρά στη Σερβία. Ανήκει στην περιφέρεια της Ράσκα. Ο ορεινός όγκος του Κοπαόνικ (Kopaoničke planine) περιλαμβάνει τα βουνά Κοπαόνικ, Ζελίν, Γκοτς και Στόλοβι. Η κορυφή Πάντσιτς, με 2.017 μέτρα, είναι το υψηλότερο σημείο του βουνού.
Κλίμα
Η περίοδος χιονιού διαρκεί από το Νοέμβριο ως τον Μάιο, ενώ υπάρχουν περίπου 200 ηλιόλουστες μέρες.
Ιστορία
Το Κοπαόνικ έχει πλούσια ιστορική κληρονομιά. Τα παλαιότερα ευρήματα είναι από την Παλαιολιθική περίοδο και δείχνουν ότι οι ντόπιοι χρησιμοποίούσαν ήδη μέταλλα. Τοποθεσίες σχετικές είναι οι Μπέλα Στένα, Βέλικι Κρς περιλαμβάνονται και Γιάσοβα ΜπάτσιγιαJasova. Νεολιθικά κατάλοιπα ανακαλύφθηκαν στις τοποθεσίες Γκόρνι Καζνόβιτσι (Ροσούλια και Λουγκ), Γκρέμπλιε, Τομόβιτσκο Μπρντο και τη νεολιθική έκταση Μπέγκλουτσκα.
Οι εξορύξεις αναπτύχθηκαν πλήρως κατά την Κλασική αρχαιότητα. Οι Ρωμαίοι άρχισαν να σκάβουν τα πρώτα κυρίως ορυχεία και να δημιουργούν τους γύρω οικισμούς. Τα ερείπια αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν το αρχαιο-μεταλλουργικό συγκρότημα Zάγιατσακ και την τοποθεσία Ντόμπρινατς στο Ρβάτι. Το Ντόμπρινατς προέρχεται από τον 3ο ή 4ο αιώνα μ.Χ. και ήταν το διοικητικό κέντρο των εξορυκτικών και μεταλλουργικών δραστηριοτήτων στη δυτική πλαγιά του βουνού.
Η περιοχή παρέμεινε σημαντικό μεταλλευτικό κέντρο το Μεσαίωνα και το 14ο αιώνα έγινε η κύρια περιοχή εξόρυξης της Σερβίας. Ο Αυτοκράτορας Δουσάν επισκέφθηκε το Aσημένιο Βουνό τον Αύγουστο του 1336. Το 1412 ο δεσπότης Στέφανος Λαζάρεβιτς εξέδωσε το Νόμο για τα ορυχεία που αναφέρει τα ορυχεία χρυσού, αργύρου, σιδήρου, χαλκού, μολύβδου και ψευδαργύρου στην περιοχή. Εκείνη την εποχή το βουνό φιλοξένησε ήδη τις αποικίες των Σαξόνων, των Κοτοράνων και των Ραγουσάνων. Εκτός από τις παλιές εκκλησίες και μοναστήρια, όπως το Τζούρτζεβι στούποβι, της Στουντένιτσα, το Σοπότσανι και το Γκράντατς, υπάρχουν επίσης αρκετά αρχαία και μεσαιωνικά τοπικά φρούρια, που κατασκευάστηκαν από τις Σερβικές δυναστείες. Το πλησιέστερο Σερβικό μεσαιωνικό κάστρο είναι το Mάγκλιτς.
Κατά την Οθωμανική περίοδο, από το 15ο αιώνα, οι εξορύξεις σταμάτησαν σταδιακά, αλλά αναπτύχθηκαν οι ιαματικές πηγές, με την κατασκευή τουρκικών λουτρών. Υπολείμματα ενός από αυτά βρίσκονται στις σύγχρονες ιαματικές πηγές της Γιοσάνιτσκα Μπάνια.
Η πρώτη επιστημονική εξερεύνηση της χλωρίδας του βουνού έγινε το 1836-38, όταν το επισκέφθηκε ο γεωλόγος Αμί Μπουέ. Σχημάτισε μια συλλογή της φυτικής ζωής του Κοπαόνικ, που σήμερα φυλάσσεται στο Αυτοκρατορικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης. Ο βοτανολόγος Ιωσήφ Πάντσιτς προσέφερε τη μεγαλύτερη επιστημονική συμβολή για τη φυτική ζωή του Κοπαόνικ. Το 1851 διερεύνησε το βουνό για πρώτη φορά, ενώ ακολούθησαν άλλες 18 αποστολές.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έδρασαν στην περιοχή οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι.
Με την εδαφική αναδιοργάνωση στα μέσα της δεκαετίας του 1950 τα νότια τμήματα του Κοπαόνικ έπρεπε παραχωρήθηκαν από την ΣΔ Σερβίας στην αυτόνομη επαρχία του Κοσσυφοπεδίου και Mετόχια.
Προς τιμή του Πάντσιτς κατά την 100η επέτειο της πρώτης αποστολής του, το υψηλότερο σημείο μετονομάστηκε από Κορυφή Μίλαν (Milanov vrh) σε Κορυφή Πάντσιτς το 1951. Ένα μαυσωλείο χτίστηκε στην κορυφή και τα λείψανα του Πάντσιτς και της συζύγου του ενταφιάστηκαν εκεί. Τάφηκαν σε φέρετρα από σερβική ελάτη, που την είχε ανακαλύψει ο Πάντσιτς.
Γεωγραφία
Το 1981, λόγω της θέσης, του κλίματος, των πλούσιων δασών, της ποικιλίας βοτάνων και της περιοχής για διακοπές και αναψυχή, το 121,06 τ.χλμ. της οροσειράς ανακηρύχθηκε εθνικό πάρκο.
Το εθνικό πάρκο βρίσκεται σε μια σχετικά επίπεδη περιοχή, σε υψόμετρο περίπου 1.700 μ. Αυτό το κεντρικό οροπέδιο του καταρράκτες ονομάζεται Σούβο Ρούντιστε. Περιβάλλεται από βουνοκορφές. Στα βόρεια και βορειοδυτικά αυτού του οροπεδίου εκτείνεται το Μπάνσκι Κοπαόνι, που είναι το κέντρο των πηγών Γιοσάνιτσκα Μπάνια, που τα νερά τους φτάνουν τη θερμοκρασία των 88°C. Ακριβώς κάτω από το οροπέδιο Σούβο Ρούντιστε ξεκινά η κοιλάδα του Ποταμού Σαμόκοβσκα, με την απότομη πορεία του, πολλές δίνες, καταρράκτες και φαράγγια. Το Κοπαόνικ έχει πάνω από 200 ηλιόλουστες ημέρες ετησίως και πάνω από 160 ημέρες καλύπτεται από χιόνι. Υπάρχουν επίσης οι καταρράκτες Γελόβαρνικ, από τους υψηλότερους στη Σερβία.
Το Κοπαόνικ διαθέτει πολλές εξαιρετικά φυσικά σημεία θέασης: Σούβο Ρούντιστε, Γκόμπελια, Κάραμαν, Κουκάβιτσα, Βούτσακ και Τρέσκα. Σε μια αίθρια μέρα, μπορούν να παρατηρηθούν μακρινά βουνά στο Μαυροβούνιο, τη Βουλγαρία και την Αλβανία.
Υπάρχουν 13 τοποθεσίες στο πάρκο που χαρακτηρίζονται ως αυστηρά προστατευόμενοι βιότοποι: Barska Reka, Bele Stene, Vučak, Gobelja, Duboka, Jankove Bare, Jelak, Jelovarnik, Kozje Stene, Mrkonje, Metođe, Samokovska Reka και Suvo Rudište.
Η αποσάθρωση του εδάφους αποτελεί απειλή, καθώς στο πάρκο γίνεται έντονη υλοτόμηση και αποδάσωση.
Χλωρίδα
Η χλωρίδα του Κοπαόνικ έχει μεγάλο αριθμό ενδογενών φυτικών ειδών (βαλκανική οξιά, έλατο και άλλα κωνοφόρα, διάφορα είδη σφενδάμου, πεύκου και βελανιδιάς). Φυλλοβόλα δάση και γηγενή δάση κωνοφόρων αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της δασικής γης στο πάρκο. Υπάρχουν επίσης δάση ιτιάς, λεύκας, κοινής γαύρου, πετραίας βελανιδιάς και αυστριακής βελανιδιάς. Συνολικά στο πάρκο υπάρχουν 1.600 είδη φυτών, από τα οποία τα 200 απαντώνται μόνο στο Κοπαόνικ. Περιλαμβάνει επίσης πάνω από 200 είδη μυκήτων. Η ιδιαίτερη αξία του Κοπαόνικ όσον αφορά τη βιολογική ποικιλομορφία είναι ότι το 11,9% των ενδημικών ειδών των ψηλών βουνών των Βαλκανίων υπάρχει στο βουνό. Τα ενδημικά είδη που αναπτύσσονται μόνο στο Κοπαόνικ περιλαμβάνουν το σεμπρεβίβα του Κοπαόνικ, η βιολέτα του Κοπαόνικ και το cardamine του Πάντσιτς. Άλλα ενδημικά είδη είναι η armeria maritima, η rumex balcanicus (ειδος λάπαθου), η pancicia serbica, η aquilegia blecicii, η βοσνιακή ορχιδέα, η βουλγαρική αχίλλεια, το alyssum, o ακονίτηw και η γιουγκοσλαβική καμπάνα (edrianthus jugoslavicus).
Υπάρχουν πολλά «βοτανικά μνημεία» στο πάρκο. Αυτά είναι δέντρα που είναι πολύ παλιά, μεγάλα σε μέγεθος και ακόμα ζωντανά. Ανάμεσά τους είναι το έλατο «των εκατό αγκώνων» στο Σαμόκοβσκα Ρέκα, ένα έλατο στο Γκομπέλσκα Ρέκα και τρεις ορεινοί ψευδοπλάτανοι στην Kρίβα Ρέκα.
Πανίδα
Το Κοπαόνικ έχει 175 είδη πτηνών, συμπεριλαμβανομένων προστατευόμενων, όπως ο δρυοκολάπτης και η τσίχλα. Άλλα είδη είναι η πετροπέρδικα, ο γκιώνης, ο αετομάχος και ο κορυδαλλός.
Χιονοδρομικό κέντρο
Το Κοπαόνικ είναι το μεγαλύτερο κέντρο χειμερινού τουρισμού στη Σερβία. Ο αθλητισμός και η αναψυχή είναι βασικοί παράγοντες για τον τουρισμό του Κοπαόνικ]]. Το Κοπαόνικ είναι κυρίως προορισμός για σκι και χιονοσανίδα. Υπάρχουν επίσης διάφορες άλλες δραστηριότητες, όπως το τένις. Υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία, ένας ξενώνας, καφετέριες, μπαρ και νυχτερινά κέντρα.
Διαθέτει 27 αναβατήρες, με 75 χιλιόμετρα (47 μίλια) πίστες σκι για όλες τις κατηγορίες. Η διάρκεια και η ποιότητα της χιονόπτωσης και των πιστών σκι προσελκύουν όλο και περισσότερους επισκέπτες. Το Κοπαόνικ έχει ήπιους χειμώνες με υψηλά επίπεδα χιονοπτώσεων.
Υπάρχουν κατά μέσο όρο περίπου 200 ηλιόλουστες ημέρες ετησίως και 160 ημέρες με χιονοκάλυψη.
Υπάρχει επίσης ένα μουσικό Φεστιβάλ Big Snowαπό τις 23 ως τις 29 Μαρτίου κάθε χρόνο. Το φεστιβάλ συγκεντρώνει διεθνείς καλλιτέχνες της ρέγκε, της τζαζ και ηλεκτρονικής μουσικής. Το χιονοδρομικό κέντρο διαθέτει Πάρκο Χιονιού για εξτρίμ σκι και χιονοσανίδα. Το πάρκο έχει εκτάσεις λιβαδιών, δάση αποτελούμενα από ποικιλία ειδών δέντρων, ωραία ξέφωτά και φαράγγια ποταμών. Η χιονοκάλυψη διαρκεί πολύ χρόνο σε αυτό το βουνό και υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες για την επέκταση του χειμερινού τουρισμού. Το τουριστικό θέρετρο του Κοπαόνικ περιλαμβάνει ξενοδοχεία, σπίτια διακοπών, τελεσιέζ, πίστες σκι, ιαματικές πηγές και άλλες τουριστικές υποδομές.
Μεταφορές
Το Κοπαόνικ συνδέεται ικανοποιητικά με τις κύριες οδούς μεταφοράς της Σερβίας. Το κεντρικό τμήμα του με το τουριστικό κέντρο και τις πίστες του σκι συνδέεται με την εθνική οδό Ιμπάρ και το πλησιέστερο διεθνές αεροδρόμιο βρίσκεται στη Νις. Ένα δημόσιο ελικοδρόμιο βρίσκεται σε στρατιωτική βάση ένα χιλιόμετρο βόρεια του θέρετρου.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας Κατηγορία:Οροσειρές της Σερβίας
Άππιος Κλαύδιος Κράσσος Ινρεγιλένσις Σαβίνος
Ο Άππιος Κλαύδιος Κράσσος Ινρεγιλένσις (ή Κρασσίνος Ρεγιλένσις) Σαβίνος, λατιν.: Appius Claudius Crassus Inregillensis (ή Crassinus Regillensis) Sabinus (άκμασε περί το 471–451 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός κατά τη διάρκεια της πρώιμης Δημοκρατίας, πιο αξιοσημείωτος ως το ηγετικό μέλος τού συμβουλίου των δέκα ανδρών (Decemvirate), που συνέταξε τους Δώδεκα Πίνακες ρωμαϊκού δικαίου γύρω στο 451 π.Χ. Πιθανότατα ταυτίζεται και με τον Άππιο Κλαύδιο, που ήταν ύπατος το 471 π.Χ.
Ως ύπατος το 471, ο Κλαύδιος απεικονίζεται στη ρωμαϊκή ιστορική παράδοση ως βίαιος αντίπαλος των πληβείων σε θέματα εκλογικών δικαιωμάτων και στρατιωτικής πειθαρχίας. Αργότερα, ως decemvir, ο Κλαύδιος λέγεται ότι συμπεριφέρθηκε ως λάγνος τύραννος: η επίθεσή του στη νεαρή Βηργινία είχε ως αποτέλσμα τη δεύτερη απόσχιση των πληβείων, την πτώση της Δεκανδρίας και τον θάνατο τού ίδιου τού Κλαύδιου. Αυτές οι μαρτυρίες είναι αναξιόπιστες και πιθανώς ανιστορικές, κατασκευασμένες σε μεταγενέστερους χρόνους, για να απεικονίσουν την πατρικιακή φυλή των Κλαυδίων ως υπερήφανους και αλαζονικούς αριστοκράτες.
Όνομα και ταυτότητα
Ο Κλαύδιος υποτίθεται ότι ήταν γιος τού Άππιου Κλαύδιου Σαβίνου Ρεγιλένσις, τού ιδρυτή τού γένους των Κλαυδίων, ο οποίος λέγεται ότι μετανάστευσε στη Ρώμη μαζί με τους οπαδούς του το 504 π.Χ. και κατείχε την υπατεία το 495  Ο Λίβιος και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς διακρίνουν τον Κλαύδιο, που ήταν ύπατος το 471 π.Χ. από τον decemvir το 451 π.Χ., αλλά οι Fasti Capitolini ταυτίζουν τους δύο. Οι σύγχρονοι ιστορικοί αποδέχονται την ταύτιση λόγω κάποιων ασυνεπειών και απίθανων συμπτώσεων στην αφήγηση τού Λίβιου. Ο Κλαύδιος είχε τουλάχιστον δύο γιους: ο πρεσβύτερος ήταν ο Άππιος Κλαύδιος Κράσσος, υπατικός τριβούνος το 424, ενώ ο νεότερος ονομαζόταν Πόπλιος.
Οι Fasti δίνουν το πλήρες όνομά του ως Appius Claudius Crassus Inregillensis Sabinus. Ο Θήοντορ Μόμσεν βρήκε την ορθογραφία Inregillensis έναντι Regillensis («από το Regillum») περίεργη, και πρότεινε ότι η συντομευμένη μορφή τού ονόματος τού Κλαύδιου στη λίθινη πλάκα, «CRASSINREGILL», αντί Crass[us] Inregill[ensis], να διαβαστεί ως «Crassin[us] Regill[ensis]», αν και οι περισσότερες πηγές δεν τον ακολούθησαν. Το Crassus, το οποίο πρέπει να ήταν ένα προσωπικό επίθετο (cognomen), σημαίνει "χοντρός" ή "σωματώδης" και θα μπορούσε να ισχύει εξίσου για έναν μεγαλόσωμο άνδρα ή έναν κουτό. αν και, αν προοριζόταν το τελευταίο, πιθανότατα δόθηκε ειρωνικά, γιατί ο Κλαύδιος ήταν από κάθε άποψη ένας πολύ έξυπνος μηχανικός.
Ύπατος το 471 π.Χ
Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, ο Άππιος ήταν υποψήφιος για την υπατεία τού 482 π.Χ., αλλά η εκλογή του εμποδίστηκε από τους τριβούνους των πληβείων. Εννέα χρόνια αργότερα, οι πατρίκιοι κατάφεραν να τον εκλέξουν ύπατο, με στόχο να αποτρέψουν τον νόμο, που πρότεινε ο τριβούνος Βολέρο Πουβλίλιος, μεταφέροντας την εκλογή των τριβούνων των πληβείων από την comitia curiata στην comitia tributa. Ο συνάδελφος τού Αππίου ήταν ο Τίτος Κουίνκτιος, ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο τού μεσολαβητή.
Την επόμενη ημέρα, ο Κουίνκτιος, ο οποίος είχε βοηθήσει να διευθετηθεί το πλήθος και κατάφερε να αναβληθεί το θέμα μέχρι να ηρεμήσουν τα πάθη, προέτρεψε τη Σύγκλητο να αναβάλει το θέμα στον λαό, καθώς η αντιπαράθεση μεταξύ πατρικίων και πληβείων γι' αυτό το ζήτημα απειλούσε το ίδιο το κράτος. Ο Άππιος υποστήριξε ότι αυτή η πορεία δράσης ισοδυναμούσε με δειλία και ότι η Σύγκλητος υποτάσσεται στην πίεση από τους πληβείους. Αλλά το επιχείρημα τού Κουίνκτιου ακολουθήθηκε εκείνη την ημέρα και η Σύγκλητος συμφώνησε να επιτρέψει την εφαρμογή τού lex Publilia.
Αργότερα μέσα στο έτος, ο Άππιος έλαβε τη διοίκηση ενός ρωμαϊκού στρατού, για να πολεμήσει τους Βόλσκους. Ενοχλημένος από την ήττα του στα χέρια των τριβούνων, ο ύπατος ήταν αποφασισμένος να υποβάλει τον στρατό του στην πιο σκληρή πειθαρχία. Αλλά η ασέβειά του για τους πληβείους ήταν τόσο διαβόητη, που οι στρατιώτες του ήταν ανοιχτά ανυπότακτοι και ανυπάκουοι. Αρνήθηκαν να επιτεθούν στον εχθρό, αντίθετα υποχώρησαν στο στρατόπεδό τους και στράφηκαν εναντίον των δυνάμεων των Βόλσκων, μόνο όταν δέχτηκαν επίθεση οι ίδιοι. Οι αξιωματικοί του απέτρεψαν τον Άππιο να αναλάβει άμεση δράση κατά των στρατιωτών, αλλά ο στρατός δέχτηκε ξανά επίθεση και έπεσε σε αταξία, καθώς έφευγε από το στρατόπεδο.
Αφού έφτασε στην ασφάλεια της ρωμαϊκής επικράτειας, ο Άππιος συγκέντρωσε τα υπολείμματα τού στρατού του και διέταξε να μαστιγωθούν και να αποκεφαλιστούν όλοι οι στρατιώτες, που είχαν χάσει τον εξοπλισμό ή τα λάβαρά τους και όλους τους αξιωματικούς, που είχαν εγκαταλείψει τις θέσεις τους. Στη συνέχεια τιμώρησε τον υπόλοιπο στρατό με αποδεκατισμό, την πρώτη εφαρμογή αυτής της συγκεκριμένης τιμωρίας, που συνέβη στη ρωμαϊκή ιστορία.
Το 470 π.Χ. ο Άππιος αντιτάχθηκε στον αγροτικό νόμο, που προτάθηκε αρχικά από τον Σπούριο Κάσσιο και κλήθηκε να απαντήσει για τη συμπεριφορά του από τους πληβείους τριβούνους, Mάρκο Δουίλιο και Γναίο Σίκιο. Στη δίκη του, ο Άππιος είχε την πλήρη υποστήριξη της Συγκλήτου, η οποία τον έβλεπε ως ηγέτη της αριστοκρατικής τάξης. Απάντησε στις κατηγορίες με τέτοια υπερηφάνεια, σθένος και περιφρόνηση, που «θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι διώκει τους κατηγόρους του, αντί να υπερασπίζεται τον εαυτό του εναντίον τους». Αβέβαιοι πώς θα προχωρήσουν, οι τριβούνοι διέκοψαν τη δίκη. Ωστόσο, ο Άππιος αρρώστησε και απεβίωσε πριν συνεχιστεί. Έγινε τελετή, την οποία οι τριβούνοι προσπάθησαν να αποτρέψουν. Αλλά εδώ η κοινή γνώμη ήταν εναντίον τους, τόσο μεγάλη ήταν η μεγαλοπρέπεια τού Άππιου που χιλιάδες παρευρέθησαν στην κηδεία του και άκουσαν τα λόγια, που ειπώθηκαν προς έπαινο τού εχθρού τους.
Ο Φρήντριχ Μύντσερ απορρίπτει ολόκληρη αυτή την αφήγηση για την υπατεία τού Κλαύδιου το 471 π.Χ., και ισχυρίζεται ότι ο Κλαύδιος εξελέγη ξανά στην υπατεία 20 χρόνια αργότερα.
Πρώτη Δεκανδρία
Ο Κλαύδιος εξελέγη ύπατος για το έτος 451, μαζί με τον Τίτο Γενούκιο Αυγουρίνο. Τρία χρόνια νωρίτερα είχαν σταλεί στην Ελλάδα απεσταλμένοι για να μελετήσουν το ελληνικό δίκαιο. Οι απεσταλμένοι, Σπούριος Ποστούμιους Άλβος, Αύλος Μάνλιος Βούλσο και Σέρβιος Σουλπίκιος Καμερίνος, επέστρεψαν το 452 και ανέφεραν τα ευρήματά τους. Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων τού Κλαύδιου και τού συναδέλφου του, αποφασίστηκε να οριστεί μία επιτροπή δέκα ανδρών (decemviri), όλοι υπατικής βαθμίδας, που θα συνέτασσαν τους πίνακες τού ρωμαϊκού δικαίου, με βάση τόσο τις υπάρχουσες παραδόσεις, όσο και Ελληνικά προηγούμενα.
Στους δέκα άνδρες δόθηκε η ίδια εξουσία με τους υπάτους για το έτος της θητείας τους, αλλά ως ύπατοι που εκλέχθηκαν για το 451, ο Κλαύδιος και ο Γενούκιος διορίστηκαν decemvir μετά την παραίτησή τους από την υπατεία. Οι συνάδελφοί τους περιελάμβαναν τους τρεις απεσταλμένους, καθώς και τους Σπούριο Βετούριο Κράσσο Κικουρίνο, Γάιο Ιούλιο Ίουλο, Πόπλιο Σέστιο Καπιτολίνο, Πόπλιο Κουριάτιο Φίστο Τριγεμίνο και Tίτο Ρομύλιο Ρόκο Βατικανό. Οι δέκα άνδρες θεωρήθηκε ότι συνεργάζονται για το καλό τού κράτους και συνέταξαν τους δέκα πρώτους πίνακες τού ρωμαϊκού δικαίου, κερδίζοντας τη γενική έγκριση τού λαού. Καθώς το έργο τους παρέμενε ημιτελές στο τέλος τού έτους τους, αποφασίστηκε να διοριστεί ένας δεύτερος σύλλογος δέκα ανδρών για το επόμενο έτος.
Παρά τη φήμη της οικογένειάς του για σκληρότητα και εχθρότητα προς τους πληβείους, ο Κλαύδιος έδωσε την εμφάνιση ενός δίκαιου και ευγενικού ανθρώπου, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τού λαού. Οι συνάδελφοί του, ωστόσο, άρχισαν να υποψιάζονται ότι θα επιδίωκε να διοριστεί εκ νέου για το επόμενο έτος. Του ανέθεσαν λοιπόν να επιλέξει τους δέκα άνδρες για το 450, και έδωσαν παράδειγμα παραιτούμενοι από το αξίωμά τους, περιμένοντας να κάνει το ίδιο και ο Κλαύδιος. Προς λύπη τους, διορίστηκε, μαζί με εννέα εντελώς νέους συναδέλφους, πέντε από τους οποίους πληβείους, τους οποίους πίστευε ότι ήταν ομοϊδεάτες με τον ίδιο ή ότι τους επιβαλλόταν εύκολα. Οι νέοι πατρίκιοι δέκα άνδρες ήταν οι Mάρκος Κορνήλιος Μαλουγινένσις, Mάρκος Σέργιος Εσκουιλίνος, Λεύκιος Μινούκιος Εσκουιλίνος Αυγουρίνος και Κόιντος Φάβιος Βιβουλανός, όπου μόνο ο Mινούκιος και ο Φάβιος είχαν αναλάβει την υπατεία. Τα πληβεία μέλη ήταν οι Κόιντος Ποιτίλιος Λίβων Βισόλος, Tίτος Αντόνιος Μερέντα, Καίσων Δουίλιος Λόγγος, Σπούριος Όππιος Κορνίκεν και Mάνιος Ραβουλήιος.
Δεύτερη Δεκανδρία
Ένα δυσοίωνο σημάδι ότι η δεύτερη δεκανδρία δεν θα ήταν τόσο ευγενής, όσο η πρώτη, ήρθε όταν άλλαξαν τα διακριτικά τού αξιώματος. Το 451, οι δέκα άνδρες μοιράστηκαν μία συνοδεία υπάτου αποτελούμενη από δώδεκα ραβδούχους, καθένας από τους οποίους έλαβε την τιμή εκ περιτροπής. Αλλά το επόμενο έτος, καθένας από τους δέκα άνδρες έλαβε μία συνοδεία δώδεκα ραβδούχων και σε αντίθεση με τους υπάτουους, αυτοί οι ραβδούχοι κρατούσαν τους πελέκεις προσκολλημένα στις ράβδους (fasces) τους, συμβολίζοντας τη δύναμη των δέκα ανδρών για τη ζωή και τον θάνατο, ακόμη και μέσα στο pomerium, το ιερό όριο της Ρώμης. Από την αρχή της Δημοκρατίας, όλοι οι ραβδούχοι είχαν αφαιρέσει τους πελέκεις κατά την είσοδό τους στην πόλη, σεβόμενοι την κυριαρχία του λαού. Μόνο οι ραβδούχοι ενός δικτάτορα διατηρούσαν τους πελέκεις μέσα στην πόλη. Τώρα η πόλη ήταν γεμάτη από ραβδούχους.
Οι δέκα άνδρες δεν δίστασαν να τιμωρήσουν όσους τους επέκριναν, υποβάλλοντας τους αντιπάλους τους σε ξυλοδαρμούς και συνοπτικές εκτελέσεις και κατάσχοντας την περιουσία οποιουδήποτε προσέβαλε την αξιοπρέπειά τους. Σε αντίθεση με την πρώτη δεκανδρία, ο δεύτερος σύλλογος δεν επέτρεψε καμία έφεση κατά της κρίσης τους, αγνοώντας το δικαίωμα τού λαού για πρόκληση (provocatio). Νεαροί από αριστοκρατικές οικογένειες προσχώρησαν στη συνοδεία των δέκα ανδρών και ψιθύρισαν ότι οι δέκα άνδρες είχαν ήδη συμφωνήσει μεταξύ τους να μην γίνουν εκλογές για την επόμενη χρονιά, αλλά να παραμείνουν στη θέση τους επ' αόριστον.
Η ώρα των εκλογών ήρθε και πέρασε και οι δέκα άνδρες παρέμειναν στην εξουσία. Δημοσίευσαν δύο ακόμη πίνακες ρωμαϊκού δικαίου, ανεβάζοντας το σύνολο σε δώδεκα. Μεταξύ των πιο επαχθών ήταν εκείνοι, που περιόριζαν τα δικαιώματα των πληβείων, και ειδικότερα εκείνος που απαγόρευε τους γάμους πατρικίων και πληβείων. Όταν έφτασαν τα νέα για εισβολές από τους Σαβίνους και τους Aέκουους, οι δέκα άνδρες προσπάθησαν να συγκαλέσουν τη Σύγκλητο, η οποία συγκεντρώθηκε μόνο με δυσκολία, καθώς πολλοί από τους συγκλητικούς είχαν εγκαταλείψει την πόλη, αντί να υπομένουν τους δέκα άνδρες ή αρνήθηκαν να υπακούσουν την κλήση τους, με το σκεπτικό ότι οι δέκα άνδρες δεν κατείχαν πλέον κανένα νόμιμο αξίωμα.
Όταν συγκεντρώθηκε η Σύγκλητος, δύο από τους συγκλητικούς αντιτάχθηκαν ανοιχτά και φωνητικά στους δέκα άνδρες. Ο Λεύκιος Βαλέριος Ποτίτιος και ο Mάρκος Οράτιος Βαρβάτος υποστήριξαν, ότι η θητεία των δέκα ανδρών είχε λήξει και ότι δεν είχαν καμία νόμιμη εξουσία. Οι δέκα άνδρες ήταν χειρότεροι από τους βασιλείς, διότι τώρα ο ρωμαϊκός λαός υπέφερε κάτω από δέκα Ταρκύνιους. Ο θείος τού Κλαύδιου, Γάιος, μίλησε εκ μέρους του, ο οποίος προέτρεψε να μην ληφθούν προς το παρόν ενέργειες κατά των δέκα ανδρών. Ο Άππιος διέταξε έναν από τους ραβδούχους να συλλάβει τον Βαλέριο, αλλά εκείνος έκανε έκκληση στον κόσμο και γλίτωσε την τιμωρία, όταν ο Λεύκιος Κορνήλιος Μαλουγινένσις, αδελφός ενός των δέκα ανδρών, άρπαξε τον Άππιο, φαινομενικά για να τον προστατεύσει από το πλήθος, αλλά στην πραγματικότητα να του αποσπάσει την προσοχή.
Τέλος των δέκα ανδρών
Η Σύγκλητος διόρισε μία στρατιωτική διοίκηση στους δέκα άνδρες, αλλά ηττήθηκαν και στα δύο μέτωπα και οι στρατοί τους γρήγορα υποχώρησαν πίσω από στιβαρές άμυνες. Εν τω μεταξύ, συνέβησαν δύο εγκλήματα, που συνέβαλλαν στην ανατροπή των δέκα ανδρών. Πρώτον, ένας στρατιώτης ονόματι Λεύκιος Σίκιος Δεντάτος, ο οποίος είχε προτείνει την εκλογή νέων τριβούνων και το ότι οι στρατιώτες έπρεπε να αρνηθούν να υπηρετήσουν, μέχρι να αντικατασταθούν οι δέκα άνδρες, δολοφονήθηκε με εντολή των διοικητών των δέκα ανδρών, οι οποίοι προσπάθησαν να συγκαλύψουν την πράξη, με τον ισχυρισμό ότι αυτός είχε πέσει σε ενέδρα και σκοτώθηκε από τον εχθρό, παρά το γεγονός ότι έδωσε γενναίο αγώνα. Η αλήθεια ανακαλύφθηκε, όταν το σώμα του βρέθηκε περικυκλωμένο μόνο από Ρωμαίους, χωρίς πτώματα εχθρού. μικρογραφία|320x320εσ| Ξυλογραφία που απεικονίζει τη δίκη της [[Βεργινία|Βηργινίας ενώπιον τού Κλαύδιου.]] Το δεύτερο και πιο διάσημο παράπτωμα αφορούσε μία νεαρή γυναίκα, που λεγόταν Βηργινία, κόρη ενός εκατόνταρχου, τού Λεύκιου Βηργινίου. Αρραβωνιάστηκε με τον Λεύκιο Ικίλιο, τριβούνο των πληβείων το 456. Επιθυμώντας την για τον εαυτό του, ο Άππιος έστειλε τον υπηρέτη του, Μάρκο Κλαύδιο, να απαγάγει τη Βηργινία, με το πρόσχημα ότι ήταν σκλάβα τού Αππίου. Όταν η κατάστασή της έγινε γνωστή, ο Άππιος συναίνεσε να την ελευθερώσει εν αναμονή της δίκης της αξίωσής του, αλλά υποστήριξε σταθερά, και επάνω από τις αντιρρήσεις τού πατέρα της Βηργινίας και τού Ικίλιου, ότι ήταν σκλάβα του. Αντί να ατιμαστεί η κόρη του από αυτόν -τον ένα των δέκα ανδρών-, ο πατέρας της άρπαξε ένα μαχαίρι από έναν κρεοπώλη στην αγορά και μαχαίρωσε τη Βηργινία μέχρι θανάτου.
Ο Κλαύδιος διέταξε τη σύλληψη τού Ικίλιου, αλλά ο Βαλέριος και ο Οράτιος εμπόδισαν τον ραβδούχο. Προτού προλάβουν να συλληφθούν, το πλήθος ήρθε να τους βοηθήσει και ο Κλαύδιος τράπηκε σε φυγή, για να σώσει τη ζωή του. Η Σύγκλητος έδωσε τη στρατιωτική διοίκηση στον Βαλέριο και τον Οράτιο, οι οποίοι εξελέγησαν δεόντως ύπατοι, αφού οι δέκα άνδρες αναγκάστηκαν να παραιτηθούν. Μόλις αντιμετωπίστηκε η απειλή από τους Σαβίνους και τους Αέκουους, οι δέκα άνδρες οδηγήθηκαν σε δίκη. Ο Γάιος Κλαύδιος παρακάλεσε και πάλι για λογαριασμό τού ανιψιού του, αλλά ο Βηργίνιος απαίτησε να δικαστεί ο Άππιος. Σύμφωνα με τον Διονύσιο, ο Άππιος λέγεται ότι απαγχονίστηκε στη φυλακή, προτού δικαστεί, αλλά η λαϊκή υποψία ήταν ότι θανατώθηκε με εντολή των πληβείων. Ο Λίβιος αναφέρει ότι ο Άππιος αυτοκτόνησε πριν από τη δίκη του. Οι άλλοι δέκα άνδρες πήγαν στην εξορία, εκτός από τον Σπούριο Όππιο, ο οποίος δικάστηκε, καταδικάστηκε και θανατώθηκε την ίδια ημέρα, για το έγκλημα τού σκληρού ξυλοδαρμού ενός ηλικιωμένου στρατιώτη.
Ιστορικότητα
Ολόκληρη η αφήγηση στον Λίβιο και τον Διονύσιο για την υπατεία τού Κλαύδιου το 471 π.Χ. απορρίπτεται από τον Φρήντριχ Μύντσεν, και η σύγχρονη επιστήμη απορρίπτει τις υποτιθέμενες υπερβολές του ως decemvir επίσης. Αυτές οι αναφορές αποτελούν μέρος μίας μεταγενέστερης παράδοσης, που περιγράφουν τους Κλαύδιους ως αλαζονικούς αριστοκράτες και εχθρούς των πληβείων. Ο Θήοντορ Μόμσεν και ο Τ. Π. Γουάιζμαν υποστήριξαν, ότι η ιστορία της Βηργινίας και άλλοι μύθοι για τους Κλαυδίους κατασκευάστηκαν στην ύστερη Δημοκρατία από τον ιστορικό Βαλέριο Αντία.
Δευτερεύουσες πηγές
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (1235)
Η Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (1235) ήταν μιία κοινή πολιορκία Βουλγαρίας-Νίκαιας στην πρωτεύουσα της Λατινικής αυτοκρατορίας. Ο Λατίνος αντιβασιλιάς Ιωάννης του Μπριέν πολιορκήθηκε από τον Αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη και τον τσάρο Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας. Η πολιορκία ήταν ανεπιτυχής.
Προανάκρουσμα
Μετά το τέλος του αυτοκράτορα Ροβέρτου του Κουρτεναί το 1228, δημιουργήθηκε μία αντιβασιλεία υπό τον Ιωάννη του Μπριέν. Μετά την καταστροφική ήττα της ηγεμονίας της Ηπείρου από τους Βουλγάρους στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας, η απειλή του Θεοδώρου Κομνηνού Δούκα για τη Λατινική αυτοκρατορία έπαυσε, μόνο για να αντικατασταθεί από την απειλή της Νίκαιας, η οποία άρχισε να αποκτά εδάφη στην Ελλάδα. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης της Νίκαιας συνήψε με τη Βουλγαρία συμμαχία, η οποία το 1235 είχε ως αποτέλεσμα μία κοινή εκστρατεία κατά της Λατινικής Αυτοκρατορίας.
Η πολιορκία
Το 1235 ο Άγγελος Α΄ Σανούδος, δεύτερος δούκας της Νάξου, έστειλε μία ναυτική μοίρα για την υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης, όπου ο αντιβασιλιάς Ιωάννης του Μπριέν επολιορκείτο από τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα της Νίκαιας και τον Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας. Η κοινή πολιορκία Νίκαιας-Βουλγαρίας ήταν ανεπιτυχής. Οι σύμμαχοι υποχώρησαν το φθινόπωρο, λόγω του επερχομένου χειμώνα. Ο Ιβάν Ασέν Β΄ και ο Βατάτζης συμφώνησαν να συνεχίσουν την πολιορκία τον επόμενο χρόνο, αλλά ο Βούλγαρος τσάρος αργότερα αρνήθηκε να στείλει στρατεύματα. Με το τέλος του Ιωάννη του Μπριέν το 1237, οι Βούλγαροι έσπασαν τη συνθήκη με τον Βατάτζη, λόγω της πιθανότητας του Ιβάν Ασέν Β΄ να γίνει αντιβασιλιάς της Λατινικής αυτοκρατορίας.
Με την περαιτέρω παρέμβαση του Αγγέλου Α΄, υπογράφηκε ανακωχή μεταξύ των δύο κρατών για δύο χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βουλγαρία Κατηγορία:Πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Πολιορκίες των Σταυροφοριών
Μέζαπος Λακωνίας
Ο Μέζαπος είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Ανατολικής Μάνης του νομού Λακωνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 31 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο Μέζαπος είναι κτισμένος στον ομώνυμο όρμο της χερσονήσου Τηγάνι νότια της Αρεόπολης, πάνω σε βραχώδη τοποθεσία δίπλα στη θάλασσα ανάμεσα σε δύο χειμάρρους. Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Δικαίο Βαγιακάκο η ονομασία Μέζαπος προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκής προέλευσης λέξη άπα (νερό) και το επίθετο μέσσος της αιολικής διαλέκτου.
Τον οικισμό επισκέφτηκε κατά το 1805 ο Άγγλος στρατιωτικός, τοπογράφος και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος αναφέρει πως το λιμάνι του Μεζάπου θεωρείτο ως το πιο ασφαλές στη δυτική ακτή της Μάνης. Κατά τον 19ο αιώνα, εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Μεζάπου οικογένειες Νικλιάνων και άλλες συγγενικές ή συμμαχικές φατρίες.
Κοντά στο χωριό έχει βρεθεί παλαιοχριστιανικός ναός που χρονολογείται μεταξύ του 5ου και 6ου αιώνα. Άλλα αξιοθέατα της περιοχής είναι ο βυζαντινός ναός της Παναγίας της Βλαχέρνας στη θέση Φοκαλωτό που χρονολογείται μεταξύ των τελών του 12ου και των αρχών του 13ου αιώνα, τα απομεινάρια του πύργου του Μανιάτη πειρατή Νικολού Σάσσαρη ή Κάτζου, το σπήλαιο Αλατόσπηλο και τα ερείπια βυζαντινών ή φραγκικών οχυρώσεων. Τον Μέζαπο επισκέφτηκε κατά την περίοδο του Εμφυλίου ο Αμερικανός συγγραφέας και φιλέλληνας Κέβιν Άντριους, τον οποίο περιγράφει ως χωριό κτισμένο σε όρμο, με οικίες σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, πύργους και έναν μεγάλο παραλιακό δρόμο.
Διοικητικά ο Μέζαπος υπήχθη στο δήμο Μέσσης του νομού Λακωνίας, ενώ από το 1899 μέχρι το 1909 υπήχθη προσωρινά στο νομό Λακωνικής. Τον Δεκέμβριο του 1909 επανήλθε με ΦΕΚ στο νομό Λακωνίας όπου υπάγεται μέχρι και σήμερα. Με την κατάργηση του δήμου Μέσσης το 1912 υπήχθη στην επαρχία Οιτύλου, ενώ το 1994 προσαρτήθηκε στο δήμο Διρού. Από το 1997 μέχρι το 2011 αποτέλεσε οικισμό του καποδιστριακού δήμου Οιτύλου, ενώ μετά τις νέες αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα Καλλικράτης ενσωματώθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Ρότζερ Γκλόβερ
Ο Ρότζερ Ντέιβιντ Γκλόβερ (Roger David Glover) είναι Άγγλος μπασίστας και μουσικός παραγωγός, γνωστότερος για τη συμμετοχή του στο χαρντ ροκ συγκρότημα των Deep Purple.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρότζερ Γκλόβερ γεννήθηκε στο Μπρίκον της Ουαλίας, στις 30 Νοεμβρίου του 1945. Στα δέκα του χρόνια, η οικογένεια του μετακόμισε στο Λονδίνο και τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε να παίζει κιθάρα, επηρεαζόμενος από τη μουσική μπλουζ και το ροκ εντ ρολ. Το 1959, μετακόμισε σε διαμέρισμα στο προάστιο Φούλαμ και εντάχθηκε στην εκκλησιαστική χορωδία, ενώ την επόμενη χρονιά μετακόμισε στο Μίντλσεξ. Εκείνο το διάστημα, οι γονείς του πήραν διαζύγιο. Το 1961, κατατάχθηκε για δόκιμος στην Βρετανική Βασιλική Αεροπορία και δημιούργησε το συγκρότημα The Madisons, οι οποίοι έδωσαν την πρώτη τους συναυλία τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς, παίζοντας ροκ εντ ρολ τραγούδια των Moontrekkers, των Fentones και του Φλόιντ Κρέιμερ.
Το 1962, οι Madisons συνενώθηκαν με τους Lightnings, οι οποίοι αποτέλεσαν τη βάση για το συγκρότημα των Episode Six. Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του στη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία, ο Γκλόβερ εγγράφηκε στη σχολή Τεχνών του Χόρνσεϊ, στο Λονδίνο. Το 1965 εγκατέλειψε τις σπουδές του για να γίνει επαγγελματίας μουσικός, ξεκινώντας με ζωντανές εμφανίσεις στην Φρανκφούρτη. Μία εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας, καθυστέρησε τα σχέδια του Γκλόβερ για μερικούς μήνες, αλλά όταν ο τραγουδιστής Άντι Τέητ αποφάσισε να αποχωρήσει, στη θέση του ήλθε ο Ίαν Γκίλαν, φίλος και συνάδελφος του Ρότζερ Γκλόβερ από εκεί και έπειτα. Σ' εκείνο το διάστημα, το μάνατζμεντ των Episode Six αναλαμβάνει η Γκλόρια Μπρίστοου, η οποία τους προωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να παίζουν σχεδόν κάθε βράδυ, ενώ στις 21 Ιανουαρίου 1966, κυκλοφόρησε μέσω της "Pye Records" το πρώτο τους σινγκλ, με τίτλο "Put Yourself In My Place". Οι Episode Six συνέχισαν να κυκλοφορούν 7" σινγκλ, όπως το "I Hear Trumpets Blow" και το "Here, There and Everywhere", ενώ περιόδευσαν ανοίγοντας συναυλίες της Ντάστι Σπρίνγκφηλντ και του Άλαν Πράις, ενώ έπαιζαν ζωντανά για εννέα εβδομάδες στο καζίνο "Du Liban" της Βηρυτού, στο Λίβανο. Το 1967, αποχώρησε ο ντράμερ Χάρβεϊ Σιλντ, για αντικατασταθεί αρχικά, από τον Τζον Κέρισον και λίγο αργότερα, από τον Μικ Άντεργουντ. Σε αυτό το διάστημα, οι Episode Six κυκλοφόρησαν άλλα έξι σινγκλ, τα "Love-Hate-Revenge" (1967), "Morning Dew" (1967), "I Can See Through You" (1967), "Little One" (1968), "Lucky Sunday" (1968), "Mozart Versus The Rest" (1969), χωρίς να καταφέρουν να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία.
Το καλοκαίρι του 1969, ο συνάδελφος του Άντεργουντ στους Outlaws, Ρίτσι Μπλάκμορ, προσκάλεσε τον Ρότζερ Γκλόβερ στο συγκρότημα στο οποίο έπαιζε, τους Deep Purple, ενώ ο Ίαν Γκίλαν είχε ήδη αναλάβει τα φωνητικά του συγκροτήματος.
Deep Purple
Πρώτη δουλειά του Ρότζερ Γκλόβερ με τους Deep Purple ήταν το σινγκλ "Hallelujah", το οποίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1969, ενώ ταυτόχρονα, οι Episode Six, διαλύθηκαν. Η πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση ήταν στο "Speakasy Club" του Λονδίνου, στις 10 Ιουλίου 1969. Δύο μήνες αργότερα, εμφανίστηκαν στο Royal Albert Hall μαζί με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση του Μάλκολμ Άρνολντ, στη σύνθεση του Τζον Λορντ, "Concerto for Group and Orchestra". Η συγκεκριμένη συναυλία ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ανεβαίνοντας στο # 26 των βρετανικών τσαρτ. Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος, η οποία παρουσίασε αξιόλογες πωλήσεις στην πατρίδα τους, τη Μεγάλη Βρετανία.
left|thumb|220px|Ο Ρότζερ Γκλόβερ και ο Ίαν Γκίλαν το 1970 Το 1970, ο Ρότζερ Γκλόβερ μετακόμισε σε νέο διαμέρισμα στο Φούλαμ, με συγκάτοικο τον ντράμερ των Deep Purple, Ίαν Πέις. Η μουσική κατεύθυνση την οποιά ήθελαν να δώσουν στο συγκρότημα, ήταν αυτή του χαρντ ροκ με προοδευτικά στοιχεία, δεχόμενοι επιρροές από την κλασική μουσική και τα μπλουζ, ενώ η τελευταία κυκλοφορία τους θα μπορούσε να λειτουργήσει παραπλανητικά σε αυτό τον τομέα, λόγω της καθαρά συμφωνικής ηχητικής κατεύθυνσης την οποία είχε. Γι' αυτό το λόγο, κυκλοφόρησαν τον στούντιο δίσκο "Deep Purple in Rock", ο οποίος κινούνταν σε πολύ δυνατότερη ηχητικά κατεύθυνση και γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη και την Αυστραλία. Το "Deep Purple in Rock" ήταν ο δίσκος ο οποίος τους καθιέρωσε στο ευρύ κοινό, με τον Γκλόβερ να συγγράφει όλα τα τραγούδια του δίσκου. Παράλληλα, κυκλοφόρησε το σινγκλ "Black Night", το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ανεβαίνοντας στο Top-10 των περισσοτέρων χωρών του κόσμου.
Το 1971, ακολούθησε το επιτυχημένο σινγκλ "Strange Kind of Woman", ενώ τον Σεπτέμβριο εκείνου του έτους, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Fireball" ο οποίος έγινε το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο έφθασε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ, ενώ έγινε χρυσός στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ταυτόχρονα, με το δίσκο κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ και το κομμάτι "Fireball", ανεβαίνοντας στο Top-20 στη Μεγάλη Βρετανία. Εκείνη τη χρονιά, ο Γκλόβερ έκανε την πρώτη του δουλειά ως μουσικός παραγωγός στο δίσκο "Pick Up a Bone" του Ρούπερτ Χάιν. Την επόμενη χρονιά, οι Deep Purple κυκλοφόρησαν τον πιο επιτυχημένο τους δίσκο, με τίτλο "Machine Head", ο οποίος ανέβηκε στο # 1 στα περισσότερα τσαρτ του πλανήτη. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ, υπάρχει ένα από τα γνωστότερα και πιο χαρακτηριστικά τραγούδια της ροκ μουσικής, το "Smoke on the Water", το οποίο περιγράφει την πυρκαγιά που ξέσπασε στο καζίνο του Μοντρέ της Ελβετίας κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του δίσκου και τον τίτλο του τραγουδιού εμπνεύστηκε ο Ρότζερ Γκλόβερ την επόμενη ημέρα της πυρκαγιάς, βλέποντας τον καπνό να έχει σκεπάσει τη λίμνη της περιοχής. Ο Γκλόβερ συμμετείχε στη συγγραφή όλων των τραγουδιών του "Fireball" και του "Machine Head", ενώ το 1972 έκανε την παραγωγή του πρώτου δίσκου των Elf, συγκρότημα στο οποίο τραγουδούσε ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο. Τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς, κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο στην Ιαπωνία το καλοκαίρι του 1972, "Made in Japan", φθάνοντας στο Top-10 των αμερικανικών τσαρτ όπου βραβεύθηκε ως πλατινένιο.
Το 1973, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Who Do We Think We Are" με την επιτυχία "Woman from Tokyo", αλλά οι σχέσεις μεταξύ των μελών του συγκροτήματος ήταν ιδιαίτερα τεταμένες, με τον Ίαν Γκίλαν και τον Ρίτσι Μπλάκμορ να αποφεύγουν συνεχώς να μιλήσουν ο ένας στον άλλο. Στις 29 Ιουνίου 1973, ο Γκίλαν και ο Γκλόβερ έδωσαν την τελευταία τους συναυλία με τους Deep Purple, στο "Koseinenkin Hall" της Οσάκα, στην Ιαπωνία. Η δημοτικότητα του συγκροτήματος εκείνη την εποχή, είχε φτάσει στο απόγειο της, με τους Deep Purple να είναι το πρώτο συγκρότημα σε πωλήσεις για το 1973, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραγωγές δίσκων και Rainbow
Επιστρέφοντας στην Αγγλία, ο Γκλόβερ έμαθε ότι οι Nazareth βρισκόταν σε ψηλές θέσεις των βρετανικών τσαρτ με τον δίσκο "Razamanaz", του οποίου είχε κάνει την παραγωγή. Επίσης, έκανε την παραγωγή και για τα επόμενα δύο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Loud 'n' Proud" (1973) και "Rampant" (1974), ενώ για τα επόμενα έξι χρόνια, ο Γκλόβερ δούλεψε σε παραγωγές δίσκων και λίγες προσωπικές κυκλοφορίες, χωρίς να ενταχθεί σε κάποιο συγκρότημα. Το 1974 έκανε την παραγωγή για το "Living in a Back Street" των Spencer Davis Group και το "Carolina County Ball" των Elf. Εκείνη τη χρόνια κυκλοφόρησε και η πρώτη προσωπική δουλειά του Γκλόβερ, με τίτλο "The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast", μία ροκ όπερα, βασισμένη στο ομώνυμο παιδικό ποίημα. Μαζί με το δίσκο, κυκλοφόρησε και το 7" σινγκλ "Love is All", το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, ανεβαίνοντας στο # 1 στην Ολλανδία. Στις 16 Οκτωβρίου 1975, ανέβηκε ζωντανά το "The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast" στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, με τη συμμετοχή των Ίαν Γκίλαν, Ρόνι Τζέιμς Ντίο, Βίνσεντ Πράις, Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, Γκλεν Χιούζ, κ.α..
Το 1976, ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο επόμενο σόλο άλμπουμ του, το οποίο κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1978, με τον τίτλο "Elements". Στο δίσκο συμμετείχαν ο Μίκι Λι Σουλ, ο Ρόνι Άσπερι, η Λίζα Στράικ, ο Μάρτιν Μπερτς, ο Σάιμον Φίλιπς και ο Γκράχαμ Πρέσκετ. Από το 1976 μέχρι και το 1978, έκανε την παραγωγή του πρώτου δίσκου των Ian Gillan Band με τίτλο "Child in Time", του ομώνυμου άλμπουμ και του "Secret Damage" των Strapps, του "Calling Card" του Ρόρι Γκάλαχερ, του "Sin After Sin"των Judas Priest, του ομώνυμου άλμπουμ των Young & Moody, των άλμπουμ "Whitesnake" και "Northwinds" του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, αλλά και σε δίσκους της Μπάρμπι Μπέντον, των Grand Theft και του Τζο Μπριν.
Το 1979, δέχεται πρόταση από τον Ρίτσι Μπλάκμορ να ενταχθεί στο συγκρότημα των Rainbow. Το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν με τον Γκλόβερ στη σύνθεση τους, είναι το "Down to Earth" του 1979, το οποίο ανέβηκε στο # 6 των βρετανικών τσαρτ και παρείχε στους Rainbow δύο επιτυχίες, το "Since You've Been Gone" (# 6) και το "All Night Long" (# 5). Ο τραγουδιστής Γκράχαμ Μπονέτ αντικαταστάθηκε από τον Τζο Λιν Τέρνερ, για να κυκλοφορήσουν το "Difficult to Cure" (# 3) το 1981, το οποίο περιείχε τις επιτυχίες "I Surrender" (# 3) και "Can't Happen Here" (# 20). Την παραγωγή του δίσκου έκανε ο Γκλόβερ, όπως και των επόμενων δύο δίσκων του συγκροτήματος, "Straight Between the Eyes" και "Bent Out Of Shape". Κατά τη δεκαετία του '80, ο Γκλόβερ σταμάτησε να δουλεύει σαν μουσικός παραγωγός, με εξαίρεση τα τρία τελευταία άλμπουμ των Rainbow, όπως και το "Finyl Vinyl" του 1986, αλλά και του ομώνυμου άλμπουμ των Michael Schenker Group, το οποίο κυκλοφόρησε το 1980. thumb|300px|Ο Ρότζερ Γκλόβερ και ο Στηβ Μορς
Η επανένωση και οι αλλαγές μελών
Τον Ιούνιο του 1984, κυκλοφόρησε το τρίτο σόλο άλμπουμ του Ρότζερ Γκλόβερ, με τίτλο "Mask" και με την συμμετοχή των Τζο Τζάμερ, Κέητ ΜακΓκάριμπλ, Μαρκ Κονήζ, Ντέηβιντ Ρόζενταλ, Ντέηβ Γκέλις, Τζην Ρούσελ και Τσακ Μπούρτζι. Δύο μήνες νωρίτερα, η δεύτερη γραμμή μελών των Deep Purple επανενώθηκε μετά από έντεκα χρόνια. Το πρώτο τους άλμπουμ ήταν το πλατινένιο "Perfect Strangers", το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως, με τους Deep Purple να είναι το δεύτερο συγκρότημα σε έσοδα συναυλιών για το 1985, μετά τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Δύο σινγκλ του δίσκου, το "Knockin' at your Back Door" και το "Perfect Strangers", μπήκαν στη βρετανική λίστα επιτυχιών και γυρίστηκαν βίντεο κλιπ για την προώθηση τους.
Το 1986, ηχογράφησαν το επόμενο στούντιο άλμπουμ τους, "The House of Blue Light" το οποίο κυκλοφόρησε στις 12 Ιανουαρίου 1987, ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-10 αλλά και στο # 1 αρκετών ευρωπαϊκών τσαρτ. Παρ' όλα αυτά, ο πειραματισμός των Deep Purple με νέους ήχους στα πλήκτρα και synth κιθάρες, προκάλεσε μεικτές αντιδράσεις στους μουσικοκριτικούς και τους οπαδούς του συγκροτήματος, ενώ το 1988 κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Nobody's Perfect", λαμβάνοντας μέτριες κριτικές. Τον Φεβρουάριο του 1988, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Accidentaly on Purpose", αποτέλεσμα της συνεργασίας του Ίαν Γκίλαν με τον Ρότζερ Γκλόβερ.
Η ένταση στις σχέσεις του Γκίλαν με τον Ρίτσι Μπλάκμορ επανήλθε, με αποτέλεσμα την αποχώρηση του πρώτου, μέσα στο 1989. Αντικαταστάτης του, ο Τζο Λιν Τέρνερ, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Γκλόβερ στους Rainbow. Το 1990, κυκλοφόρησαν τον δίσκο "Slaves and Masters" και περιόδευσαν σε παγκόσμια κλίμακα. Το 1992 και με την 25η επέτειο από την δημιουργία των Deep Purple να πλησιάζει, το υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος πίεσαν τον Μπλάκμορ να δεχθεί να συνεργαστεί ξανά με τον Ίαν Γκίλαν με αποτέλεσμα τον τελευταίο δίσκο της δεύτερης γραμμής του συγκροτήματος, με τίτλο "The Battle Rages On", τον Αύγουστο του 1993. Την παραγωγή των τελευταίων δύο δίσκων του συγκροτήματος ανέλαβε ο Ρότζερ Γκλόβερ. Κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού κομματιού της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου, ο Μπλάκμορ αποχώρησε, για να αντικατασταθεί από τον Τζο Σατριάνι για τις υπόλοιπες συναυλίες και από τον Στηβ Μορς, ως μόνιμο μέλος των Deep Purple.
Η αναγέννηση των Deep Purple
Με τη νέα προσθήκη στο δυναμικό τους, οι Deep Purple ηχογράφησαν το δίσκο "Purpendicular" και τον προώθησαν με μία ιδιαίτερα επιτυχημένη περιοδεία. Ο Γκλόβερ ανέλαβε την επανέκδοση των πολύ επιτυχημένων δίσκων του συγκροτήματος από τη δεκαετία του '70, του "Deep Purple in Rock" (1995), του "Fireball" (1996), του "Machine Head" (1997) και του "Made in Japan", με επιπλέον κομμάτια και νέες μίξεις των παλιών τραγουδιών. Το 1997, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο "Live at the Olympia '96", ενώ την επόμενη χρονιά ηχογράφησαν το στούντιο άλμπουμ, "Abandon", με την παραγωγή να αναλαμβάνει για άλλη μια φορά ο Γκλόβερ. Τον Σεπτέμβριο του 1999, εμφανίστηκαν στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, για την 30η επέτειο της ηχογράφησης του δίσκου "Concerto for Group and Orchestra", με αποτέλεσμα ένα νέο, διπλό άλμπουμ, το "Live at the Royal Albert Hall", ηχογραφημένο με τη συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου. Την επόμενη χρονιά, οι Deep Purple περιόδευσαν παίζοντας τα τραγούδια του συγκεκριμένου δίσκου, ενώ στις 29 Μαΐου του 2001, εμφανίστηκαν στην ετήσια συναυλία για φιλανθρωπικούς σκοπούς, "Pavarotti & Friends" και έπαιξαν το "Nessun Dorma" και το "Smoke on the Water", μαζί με τον Λουτσιάνο Παβαρόττι.
left|thumb|270px|Ο Ρότζερ Γκλόβερ με τον Ίαν Γκίλαν και τον Στηβ Μορς το 2009 στη Βραζιλία Το 2002, ο Ντον Έρεϊ αντικατέστησε τον Τζον Λορντ στη θέση του κιμπορντίστα του συγκροτήματος, ενώ ο Γκλόβερ κυκλοφόρησε τον προσωπικό του δίσκο, "Snapshot" με τους Ράνταλ Μπράμπλετ, Τζο Μπονάντιο, Βανίς Τόμας, Ντίνα Μίλερ, Μίκι Λε Σουλ, Γουόρεν Χέηνς, Λάρι Σάλτσμαν και την κόρη του Ρότζερ Γκλόβερ, Γκίλιαν. Την επόμενη χρονιά, οι Deep Purple μετέβησαν στο Λος Άντζελες για να ηχογραφήσουν τον επόμενο τους δίσκο, με τίτλο "Bananas". Ο Γκλόβερ εμφανίστηκε με τους Govt Mule στο φεστιβάλ Τζαζ της Νέας Ορλεάνης. Τον Ιούνιο του 2003, εμφανίστηκαν για δεύτερη φορά με τον Λουτσιάνο Παβαρόττι, ενώ η περιοδεία για την προώθηση του "Bananas" διήρκεσε δεκαοκτώ μήνες. Το 2005, οι Deep Purple κυκλοφόρησαν το "Rapture of the Deep", με παραγωγή του Μάικλ Μπράντφορντ, για δεύτερη φορά. Στις 31 Μαρτίου 2006, ο Γκλόβερ εμφανίστηκε με το συγκρότημα του Ίαν Γκίλαν στη συναυλία εις μνήμην του Τόμι Βανς, ενώ την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με την κόρη του Γκίλιαν, για τον πρώτο της προσωπικό δίσκο, "Red Handed". Ο Γκλόβερ έκανε τη μίξη του ήχου για το δίσκο "Made in Japan", τον οποίο ηχογράφησαν προς τιμή των Deep Purple, οι Dream Theater. Από το 2005 ως και το 2011, οι Deep Purple περιόδευαν συνεχώς, ενώ το 2008, ο Γκλόβερ έκανε την παραγωγή του δίσκου "L'Art délicat du Rock & Roll" για τους Γάλλους Café Bertrand. Το 2011, κυκλοφόρησε ο προσωπικός του δίσκος, με τίτλο "If Life Was Easy", ενώ τον Δεκέμβριο του 2012, οι Deep Purple ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου, του πρώτου μετά από οκτώ χρόνια, με επίσημη ημερομηνία έκδοσης, τις 26 Απριλίου 2013. Το άλμπουμ έφερε την ονομασία "Now What?!" και ήταν το πιο επιτυχημένο το οποίο κυκλοφόρησαν οι Deep Purple την τελευταία εικοσαετία, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία στα ευρωπαϊκά τσαρτ και ανεβαίνοντας για πρώτη φορά από το "The Battle Rages On" του 1993 στον κατάλογο επιτυχιών του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Προσωπική ζωή
Ο Ρότζερ Γκλόβερ, παντρεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του '70 και στις 18 Δεκεμβρίου 1976, γεννήθηκε η κόρη του και μετέπειτα τραγουδίστρια, Γκίλιαν Γκλόβερ. Το 1979 χώρισε με την σύζυγο του και το διαζύγιο εκδόθηκε τρία χρόνια αργότερα. Τον Ιούλιο του 1989, παντρεύτηκε την Λέσλι Έντμουντς με την οποία χώρισε το 2002. Πλέον, διαμένει στην Ελβετία με την τρίτη σύζυγο του, Μίριαμ, η οποία γέννησε την μικρή τους κόρη, Λουσίντα, τον Ιούνιο του 2009.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Deep Purple
Σερβικές βουλευτικές εκλογές του 2012
Στις 6 Μαΐου 2012 πραγματοποιήθηκαν σερβικές βουλευτικές εκλογές για την εκλογή των μελών της Εθνοσυνέλευσης. Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις επαρχιακές, τοπικές και προεδρικές εκλογές.
Περίπου 6,7 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν δικαίωμα ψήφου στις εκλογές. Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ανέλαβε την οργάνωση της ψηφοφορίας για τους περίπου 109.000 Σέρβους ψηφοφόρους στο Κοσσυφοπέδιο. Τα εκλογικά τμήματα ήταν ανοιχτό από τις επτά το πρωί ως τις οκτώ το βράδυ, χωρίς να παρατηρηθούν έκρυθμα περιστατικά.
Αποτελέσματα
Σύνοψη των εκλογικών αποτελεσμάτων των σερβικών βουλευτικών εκλογών της 6ης Μαΐου 2012 ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;vertical-align:top;" |Κόμμα-Ηγέτης !style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;"| Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;"| % !style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;"| Έδρες !style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;"| +/– ! style="text-align:left;" | Συνολική προσέλευση (57,77% ή 3.911.136 εκ των 6.770.013 εγγεγραμμένων) ! style="text-align:right;" | 3.911.136 ! style="text-align:right;" | 100.00 ! style="text-align:right;" | 250 ! style="text-align:right;" | —
Έδρες
{{legend||Ας δώσουμε ώθηση στη Σερβία (73)}} {{legend|yellow|Επιλογή για μια Καλύτερη Ζωή  (67)}} {{legend||ΣΚΣ-ΚΕΣΣ-ΕΣ (44)}} {{legend|#0F4D92|Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας (21)}} {{legend|#8A2BE2|Ανατροπή–Μεταρρυθμιστικό Κόμμα–ΔΧΚΣ–ΣΔΕ (19)}} {{legend|#00FFFF|ΕΠΣ (16)}} {{legend|lightgreen|Πολιτικά κόμματα των μειονοτήτων  (10)}}
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβικές βουλευτικές εκλογές
Λατινικό κύπελλο 1957
Τελικός
Κατηγορία:Λατινικό κύπελλο
12 Νοεμβρίου
11 Νοεμβρίου | 12 Νοεμβρίου | 13 Νοεμβρίου
Η 12η Νοεμβρίου είναι η 316η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (317η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 49 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κολοκυθιά (αποσαφήνιση)
Η λέξη Κολοκυθιά μπορεί να αφορά:
Σύνταγμα της Σερβίας
Το σημερινό Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Σερβίας (σερβικά: Устав Републике Србије) υιοθετήθηκε το 2006 και αντικατέστησε το σύνταγμα που ίσχυε από το 1990. Η υιοθέτηση του νέου συντάγματος κατέστη αναγκαία το 2006, όταν η Σερβία και το Μαυροβούνιο έπαψαν να αποτελούν κοινό κράτος.
Το Σύνταγμα περιέχει ένα προοίμιο, 206 άρθρα και 11 μέρη.
Κύριες διατάξεις
Τα άρθρα του συντάγματος παρέχουν διατάξεις για την προστασία των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων, για την κατάργηση της θανατικής ποινής και την απαγόρευση της ανθρώπινης κλωνοποίησης. Ορίζει ως επίσημο αλφάβητο του κράτους το Σερβικό Κυριλλικό αλφάβητο, ενώ προβλέπει την χρήση μειονοτικών γλωσσών. Άλλες διατάξεις του σερβικού συντάγματος ορίζουν τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Σερβίας Σερβια
Όντενσε
thumb|Το βασιλικό παλάτι στο Όντενσε Το Όντενσε (δανικά: Odense ΔΦΑ : [ˈoðˀn̩sə]) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη Δανία, με 180.760 κατοίκους το 2021 και η πρωτεύουσα του νησιού Φιονία. Είναι η έδρα και του δήμου του Όντενσε και του νομού της Φιονίας. Η πόλη βρίσκεται κοντά στο φιορδ του Όντενσε, στον ποταμό Όντενσε. Είναι ένας σταθμός στη διαδρομή σιδηροδρόμων μεταξύ της Κοπεγχάγης και της Γιουτλάνδης. Ένα κανάλι κατασκευάστηκε από το 1796 έως το 1806, βάθους 7,5 μέτρων, το οποίο δίνει πρόσβαση στην πόλη από το φιορδ. Η δυνατότητα πρόσβασης στο Όντενσε αυξήθηκε πολύ όταν αντικαταστάθηκε η υπηρεσία πορθμείων μεταξύ των δύο κύριων δανικών νησιών με τη μεγάλη γέφυρα που άνοιξε το 1997 για τρένα και το 1998 για την οδική κυκλοφορία. Είναι η δεύτερη μακρύτερη γέφυρα αναστολής στον κόσμο.
Ο διάσημος συγγραφέας και ποιητής Χανς Κρίστιαν Άντερσεν γεννήθηκε στο Όντενσε στις 2 Απριλίου 1805. Ένα σπίτι στην παλαιά πόλη του Όντενσε έχει μετατραπεί σε μουσείο με μια μεγάλη συλλογή των εργασιών του. Επίσης το σπίτι της παιδικής ηλικίας του είναι σήμερα μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Δανίας