cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2012-13
Πλέι Οφ
Οι αγώνες των play off διεξήχθησαν μεταξύ των ομάδων που κατέλαβαν τις θέσεις 4 έως 7, οι οποίες ήταν ο Παναιτωλικός, ο Ολυμπιακός Βόλου, ο Ηρακλής και η Νίκη Βόλου. Με βάση τους βαθμούς που είχαν συγκεντρώσει οι ομάδες στο τέλος του πρωταθλήματος ξεκίνησαν τα πλέι οφ με την εξής βαθμολογία1:
1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013
Φαινόμενο Μάισνερ
Το φαινόμενο Μάισνερ (Meissner effect) είναι η απώθηση ενός μαγνητικού πεδίου από έναν υπεραγωγό κατά τη διάρκεια της μετάβασής του στην υπεραγώγιμη κατάσταση. Οι Γερμανοί φυσικοί Βάλτερ Μάισνερ και Ρόμπερτ Όξενφελντ (Robert Ochsenfeld) ανακάλυψαν αυτό το φαινόμενο το 1933 μετρώντας την κατανομή του μαγνητικού πεδίου έξω από υπεραγώγιμα δείγματα κασσιτέρου και μολύβδου. Τα δείγματα, παρουσία εφαρμοζόμενου μαγνητικού πεδίου, ψύχθηκαν κάτω από την θερμοκρασία μετάβασης σε υπεραγώγιμη κατάστασή. Κάτω από τη θερμοκρασία μετάβασης τα δείγματα αναίρεσαν σχεδόν όλα τα εσωτερικά μαγνητικά πεδία. Ανίχνευσαν αυτό το φαινόμενο μόνο έμμεσα, επειδή η μαγνητική ροή διατηρείται από έναν υπεραγωγό: όταν το εσωτερικό πεδίο μειώνεται, το εξωτερικό πεδίο αυξάνεται. Το πείραμα απέδειξε για πρώτη φορά ότι οι υπεραγωγοί ήταν παραπάνω από απλώς τέλειους αγωγούς και έδωσε μια μοναδικά καθορισμένη ιδιότητα της υπεραγώγιμης κατάστασης.
Ένας υπεραγωγός με μικρό ή καθόλου μαγνητικό πεδίο μέσα του λέγεται ότι είναι στην κατάσταση Μάισνερ. Η κατάσταση Μάισνερ παύει όταν το εφαρμοζόμενο μαγνητικό πεδίο είναι πολύ μεγάλο. Οι υπεραγωγοί μπορούν να διαιρεθούν σε δύο τάξεις ανάλογα με το πώς συμβαίνει αυτή η κατάρρευση. Στους υπεραγωγούς τύπου I, η υπεραγωγιμότητα καταστρέφεται απότομα, όταν η ένταση του εφαρμοζόμενου μαγνητικού πεδίου αυξάνεται πάνω από μια κρίσιμη τιμή Hc. Ανάλογα με τη γεωμετρία του δείγματος, μπορεί να ληφθεί μια ενδιάμεση κατάσταση, που αποτελείται από ένα μοτίβο μπαρόκ περιοχών από κανονικό υλικό που φέρει ένα μαγνητικό πεδίο ανάμεικτο με περιοχές υπεραγώγιμου υλικού που δεν περιέχει πεδίο. Στον τύπο II υπεραγωγών, όταν η αύξηση του εφαρμοζόμενου πεδίου ξεπεράσει μια κρίσιμη τιμή Hc1 οδηγεί σε μια μικτή κατάσταση (γνωστή επίσης ως κατάσταση περιδίνησης) στην οποία μια αυξανόμενη ποσότητα μαγνητικής ροής διεισδύει στο υλικό, αλλά εκεί δεν παραμένει καθόλου αντίσταση στη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος όσο το ρεύμα δεν είναι πολύ μεγάλο. Σε μια δεύτερη κρίσιμη ένταση πεδίου Hc2, η υπεραγωγιμότητα καταστρέφεται. Η μικτή κατάσταση στην πραγματικότητα προκαλείται από περιδινήσεις στο ηλεκτρονικό υπερρευστό. Οι περισσότεροι υπεραγωγοί καθαρών στοιχείων, εκτός από το νιόβιο και τους νανοσωλήνες άνθρακα, είναι Τύπου I, ενώ σχεδόν όλα τα μη καθαρά στοιχεία και οι ενώσεις των υπεραγωγών είναι Τύπου II.
Ερμηνεία
Στο φαινόμενο Μάισνερ δόθηκε μια φαινομενολογική ερμηνεία από τους αδελφούς Φριτζ και Χάιντζ Λόντον (Fritz και Heinz London), που απέδειξαν ότι η ηλεκτρομαγνητική ελεύθερη ενέγεια σε έναν υπεραγωγό ελαχιστοποιείται εφόσον
όπου H είναι το μαγνητικό πεδίο και λ είναι το βάθος διείσδυσης Λόντον (London penetration depth).
Σε ένα ασθενές εφαρμοζόμενο πεδίο, ένας υπεραγωγός "απωθεί" σχεδόν όλη τη μαγνητική ροή. Αυτό επιτυγχάνεται ρυθμίζοντας τα ηλεκτρικά ρεύματα κοντά στην επιφάνειά του. Το μαγνητικό πεδίο αυτών των επιφανειακών ρευμάτων αναιρεί το εφαρμοζόμενο μαγνητικό πεδίο μέσα στον υπεραγωγό. Επειδή η απώθηση, ή ακύρωση του πεδίου, δεν μεταβάλλεται με τον χρόνο, τα ρεύματα που παράγουν αυτό το φαινόμενο (που λέγονται παραμένοντα ρεύματα (persistent currents)) δεν εξασθενίζουν με τον χρόνο. Συνεπώς, η αγωγιμότητα μπορεί να θεωρηθεί ως άπειρη: ένας υπεραγωγός.
Κοντά στην επιφάνεια, μέσα στο βάθος διείσδυσης Λόντον, το μαγνητικό πεδίο δεν ακυρώνεται πλήρως. Κάθε υπεραγώγιμο υλικό έχει το δικό του χαρακτηριστικό βάθος διείσδυσης.
Οποιοσδήποτε τέλειος αγωγός θα αποτρέψει οποιαδήποτε μεταβολή στη μαγνητική ροή που περνά από την επιφάνειά του λόγω της κανονικής ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής σε μηδενική αντίσταση. Το φαινόμενο Μάισνερ διακρίνεται από αυτό: όταν ένας κανονικός αγωγός ψύχεται έτσι ώστε να κάνει τη μετάβαση σε μια υπεραγώγιμη κατάσταση παρουσία ενός σταθερού εφαρμοζόμενου μαγνητικού πεδίου, η μαγνητική ροή εκδιώκεται κατά τη διάρκεια της μετάβασης. Αυτό το φαινόμενο δεν μπορεί να ερμηνευθεί μόνο με άπειρη αγωγιμότητα. Η ερμηνεία του είναι πιο σύνθετη και δόθηκε πρώτα στις εξισώσεις Λόντον από τους αδελφούς Φριτζ και Χάιντζ Λόντον. Συνεπώς, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η τοποθέτηση και η επακόλουθη ανύψωση ενός μαγνήτη πάνω από ένα ήδη υπεραγώγιμο υλικό δεν δείχνει το φαινόμενο Μάισνερ, ενώ αντίθετα ένας αρχικά στατικός μαγνήτης που αργότερα απωθήθηκε από έναν υπεραγωγό καθώς καταψύχεται στην κρίσιμη θερμοκρασία του το δείχνει.
Τέλειος διαμαγνητισμός
Οι υπεραγωγοί στην κατάσταση Μάισνερ επιδεικνύουν τέλειο διαμαγνητισμό, ή υπερδιαμαγνητισμό, που σημαίνει ότι το ολικό μαγνητικό πεδίο είναι πολύ κοντά σε μηδενικό βάθος μέσα τους (πολλά βάθη διείσδυσης από την επιφάνεια). Αυτό σημαίνει ότι η μαγνητική επιδεκτικότητα τους, \chi_{v} = −1. Τα διαμαγνητικά υλικά ορίζονται από τη δημιουργία αυθόρμητης μαγνήτισης ενός υλικού που αντιτίθεται ευθέως στην κατεύθυνση του εφαρμοζόμενου πεδίου. Όμως, οι βασικές πηγές του διαμαγνητισμού στους υπεραγωγούς και σε κανονικά υλικά είναι πολύ διαφορετικές. Στα κανονικά υλικά ο διαμαγνητισμός προκύπτει ως άμεσο αποτέλεσμα του τροχιακού σπιν των ηλεκτρονίων γύρω από τους πυρήνες ενός ατόμου που επάγεται ηλεκτρομαγνητικά από ένα εφαρμοζόμενο πεδίο. Στους υπεραγωγούς η αυταπάτη του τέλειου διαμαγνητισμού προκύπτει από τα παραμένοντα ρεύματα θωράκισης που ρέουν αντίθετα από το εφαρμοζόμενο πεδίο (φαινόμενο Μάισνερ)· όχι απλώς το τροχιακό σπιν.
Συνέπειες
Η ανακάλυψη του φαινομένου Μάισνερ οδήγησε στην φαινομενολογική θεωρία της αγωγιμότητας από τους Φριτζ και Χάιντζ Λόντον το 1935. Αυτή η θεωρία ερμήνευε την μεταφορά χωρίς αντίσταση και το φαινόμενο Μάισνερ, και επέτρεψε να γίνουν οι πρώτες θεωρητικές προβλέψεις για την υπεραγωγιμότητα. Όμως, αυτή η θεωρία ερμήνευε μόνο πειραματικές παρατηρήσεις—δεν επέτρεψε την ταυτοποίηση της μικροσκοπικής προέλευσης των υπεραγώγιμων ιδιοτήτων. Αυτό έγινε με επιτυχία από τη θεωρία BCS το 1957, από την οποία προκύπτει το βάθος διείσδυσης και το φαινόμενο Μάισνερ. Όμως, κάποιοι φυσικοί υποστηρίζουν ότι η θεωρία BCS δεν ερμηνεύει το φαινόμενο Μάισνερ.
Παράδειγμα για τον μηχανισμό Χιγκς
Το φαινόμενο υπεραγωγιμότητας Μάισνερ χρησιμεύει ως ένα σημαντικό παράδειγμα για τη δημιουργία μηχανισμού μάζας M (δηλαδή μιας αντίστοιχης περιοχής, όπου h είναι η σταθερά του Πλανκ και c είναι η ταχύτητα του φωτός) για ένα βαθμωτό πεδίο (gauge field). Στην πραγματικότητα, αυτή η αναλογία είναι ένα αβελιανό παράδειγμα για τον μηχανισμό Χιγκς, μέσω του οποίου στη σωματιδιακή φυσική δημιουργούνται οι μάζες των ηλεκτρασθενών σωματιδίων βαθμίδας, W και Z μποζονίων. Το μήκος \lambda_M είναι ταυτόσημο με το βάθος διείσδυσης Λόντον στη θεωρία της υπεραγωγιμότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός Κατηγορία:Ιδιότητες της ύλης Μαισνερ
609 Φουλβία
Η Φουλβία (Fulvia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,127 Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη σύζυγο του Ρωμαίου πολιτικού και στρατηγού Μάρκου Αντωνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φουλβια
Discohainesia
Η Discohainesia (Αγγλικά: Discohainesia), είναι ένα γένος μυκήτων στην οικογένεια των Dermateaceae. Αυτό είναι ένα μονοτυπικό γένος, το οποίο περιέχει το είδος Discohainesia oenotherae, που είναι ένα παθογόνο φυτό το οποίο μολύνει caneberrie, φράουλες και γεράνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μύκητες Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
1-πενταναμίνη
Η 1-πενταναμίνη ή 1-αμινοπεντάνιο ή πεντυλαμίνη ή αμυλαμίνη ή μονοπεντυλαμίνη (ΜPeΑ: MonoPentylAmine) ή 1-αζεξάνιο είναι η πρωτοταγής αμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH2CH2NH2. Χρησιμοποιείται ως διαλύτης, ως μια πρώτη ύλη για την παραγωγή μιας ποικιλίας άλλων χημικών ενώσεων, που περιλαμβάνουν βερνίκια, γαλακτωματοποιητές, φαρμακευτικά προϊόντα, καθώς και ως ένα αρωματικό μέσο.
Ισομερή
Με βάση το χημικό της τύπο, C5H13N, έχει τα ακόλουθα 16 ισομερή θέσης:
Ονοματολογία
Η ονομασία «1-πενταναμίνη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «πεντα-» δηλώνει την παρουσία πέντε (5) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-αμίνη» φανερώνει ότι περιέχει μια αμινομάδα ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα. Ο αριθμός θέσης «1-» δηλώνει τη θέση του ατόμου άνθρακα με το οποίο ενώνεται η αμινομάδα, ώστε να διαχωρίζονται τα ισομερή θέσης.
Δομή
Η δομή της μπορεί να βρεθεί αν αντικατασταθεί ένα άτομο υδρογόνου από ένα μόριο αμμωνίας με πεντύλιο.
Με χλωριούχο αμμώνιο και πεντανάλη
Με επίδραση χλωριούχου αμμωνίου (NH4Cl) σε πεντανάλη (CH3CH2CH2CH2CHO) παράγεται αρχικά υδροχλωρική 1-πεντανιμίνη (CH3CH2CH2CH2CH=NH2Cl) και έπειτα υδροχλωρική 1-πενταναμίνη. Η τελευταία με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) δείνει καθαρή 1-πενταναμίνη :
Με πεντυλίωση φθαλιμιδικού καλίου
Με πεντυλίωση φθαλιμιδικού καλίου (σύνθεση Gabriel) : 100 px 100 px
Με αναγωγή αζωτούχων ενώσεων
2. Με αναγωγή πεντανονιτρίλιου (CH3CH2CH2CH2CN)
3. Με αναγωγή 1-πεντανιμίνης (CH3CH2CH2CH2CH=NH) :
Με αποικοδόμηση εξαναμιδίου
Με αποικοδόμηση εξαναμιδίου (CH3CH2CH2CH2CH2CONH2, μετάθεση Hofmann) :
Με χλωραμίνη σε πεντυλομαγνησιοαλογονίδιο
Με επίδραση χλωραμίνης (NH2Cl) σε πεντυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3CH2CH2CH2CH2MgX) :
Με κυκλοπροσθήκη αμμωνίας σε αιθυλοκυκλοπροπάνιο
Με κυκλοπροσθήκη αμμωνίας (NH3) σε αιθυλοκυκλοπροπάνιο, παράγεται 1-πενταναμίνη : 40px|αιθυλοκυκλοπροπάνιο
Με κυκλοπροσθήκη αμμωνίας σε μεθυλοκυκλοβουτάνιο
Με κυκλοπροσθήκη αμμωνίας (NH3) σε μεθυλοκυκλοβουτάνιο, παράγεται 1-πενταναμίνη : 40px|μεθυλοκυκλοβουτάνιο
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου αε 2-αιθυλοκυκλοπροπαναμίνη
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου (H2) σε 2-αιθυλοκυκλοπροπαναμίνη, παράγεται 1-πενταναμίνη :
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου αε 2-μεθυλοκυκλοβουταναμίνη
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου (H2) σε 2-μεθυλοκυκλοβουταναμίνη, παράγεται 1-πενταναμίνη :
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου αε 2-προπυλαζιριδίνη
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου (H2) σε 2-προπυλαζιριδίνη, παράγεται 1-πενταναμίνη :
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου αε 2-αιθυλαζετιδίνη
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου (H2) σε 2-αιθυλαζετιδίνη, παράγεται 1-πενταναμίνη :
Συμπεριφορά βάσης
Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.:
Αλκυλίωση
Αντιδρά με αλκυλαλογονίδια (RX), παράγοντας δευτεροταγείς αμίνες:
Ακυλίωση
Αντιδρά με ακυλαλογονίδια (RCOX), παράγοντας δευτεροταγή αμίδια:
Ιμίνες
Με καρβονυλικές ενώσεις δίνει ιμίνες. Π.χ. με αλδεΰδες (RCHO):
Οξείδωση
Οξείδώνεται με υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2) παράγοντας 1-νιτροπεντάνιο:
Προσθήκη
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθένιο δίνει N-αιθυλο-1-πενταναμίνη:
2. Προσθήκη σε τριπλούς δεσμούς.. Π.χ. με αιθίνιο δίνει αρχικά N-πεντυλαιθεναμίνη, και στη συνέχεια την ταυτομερή της N-πεντυλαιθανιμίνη:
3. Προσθήκη σε συζυγείς διπλούς δεσμούς. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο δίνει N-πεντυλο-1-βουτεν-2-αμίνη:
4. Κυκλοπροσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει Ν-προπυλο-1-πενταναμίνη: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Κυκλοπροσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με εποξυαιθάνιο δίνει 2-πεντυλαμιναιθανόλη : 30 px
Πηγές
Κατηγορία:Αλκαναμίνες Κατηγορία:C5
Αγία Βαρβάρα Αρκαδίας
Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σκιριτίδας, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Μαντινείας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αγία Βαρβάρα είναι ορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές της κορυφής «Φακούλα», κοντά στα όρια με τον νομό Λακωνίας και ΝΔ. από τις Κολλίνες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 700. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,800 χμ² (2011). Απέχει περίπου 40 χλμ. Ν. της Τρίπολης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 ως Κάτω Κολλίνες. Με το ΦΕΚ 89Α - 26/03/1930 συστάθηκε η κοινότητα με την απόσπαση του οικισμού Κάτω Κολλίναι από την κοινότητα Κολλινών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Το 1968 μετονομάστηκε σε Αγία Βαρβάρα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Κολλινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκιρίτιδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Σκιρίτιδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρίπολης.
Gamera 2: Η Επίθεση της Λεγεώνας
Gamera 2: Attack of Legion (ιαπων. Gamera Tsū: Region Shūrai) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1996 σε σκηνοθεσία Σουσούκε Κανέκο. Είναι η συνέχεια της ταινίας Gamera: Guardian of the Universe καθώς και η δέκατη ταινία της σειράς Gamera. Στην ταινία κάνουν την εμφάνισή τους τα Legion ένα είδος εξωγήινων τεράτων που μοιάζουν με έντομα.
Πλοκή
Εκατοντάδες μετεωρίτες πέφτουν στο νησί Χοκάιντο της Ιαπωνίας ενώ ένας από αυτούς πέφτει κοντά σε ένα Επιστημονικό Κέντρο. Την επόμενη μέρα ο στρατός σπεύδει να τον εξετάσει αλλά δε βρίσκει τίποτα. Τότε κάνουν την εμφάνισή τους ταχύτατα ιπτάμενα τέρατα και εξαφανίζονται καλώδια οπτικών ινών αλλά και μεγάλες ποσότητες μπύρας. Σύντομα, ένα γιγαντιαίο είδος φυτού θα εμφανιστεί στο κέντρο της πόλης και η θρυλική χελώνα Gamera εμφανίζεται για να το καταστρέψει.
Κυκλοφορία
Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD από την ADV αλλά και σε τριπλό Blu-ray από την Mill Creek Entertainment.
Βραβεύσεις
Η ταινία βραβεύτηκε το 1996 με το Nihon SF Taisho Award στην κατηγορία Καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Daiei Films Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ιαπωνικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σουσούκε Κανέκο
Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος (ύπατος το 68 π.Χ.)
Ο Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος, λατιν.: Lucius Caecilius Metellus, ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης. Ήταν πραίτορας το 71 π.Χ. Διαδέχθηκε τον Γάιο Βέρρες ως κυβερνήτης της Σικελίας το 70 π.Χ. Απεβίωσε ως ύπατος το 68 π.Χ. Ο συνύπατός του ήταν ο Κόιντος Μάρκιος Ρεξ.
Βιογραφία
Οι Καικίλιοι Μέτελλοι ήταν μία επιφανής οικογένεια της ρωμαϊκής δημοκρατίας. Ήταν πολιτικά συντηρητικοί, αν και μέλη του πληβείου γένους των Καικιλίων.
Ο παππούς τού Λεύκιου ήταν ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Μακεδονικός. Ήταν πραίτορας το 148 π.Χ., ύπατος το 143 π.Χ. και τιμητής το 131 π.Χ. Τού δόθηκε η διοίκηση στη Μακεδονία, όπου νίκησε τον Ανδρίσκο, έναν διεκδικητή τού θρόνου. Έλαβε θρίαμβο και το παρωνύμιο (agnomen) «Μακεδονικός» για τη νίκη του. Ήταν αντίπαλος τού Τιβέριου Σ. Γράκχου και τού Γάιου Σ. Γράκχου.
Ο πατέρας τού Λεύκιου ήταν ο Γάιος Καικίλιος Μέτελλος Καπράριος, ο μικρότερος γιος τού Μακεδονικού. Ο Καπράριος πολέμησε υπό τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό στη Νουμαντία. Ήταν πραίτορας το 117 π.Χ., ύπατος το 113 π.Χ. και πολέμησε ως ανθύπατος στη Θράκη το 112 π.Χ. Θριάμβευσε για τη νίκη του στη Θράκη το 111 π.Χ. Έγινε τιμητής (censor) το 102 π.Χ.
Η αδελφή τού Λεύκιου, Καικιλία Μετέλλα, παντρεύτηκε τον Γάιο Βέρρες. Ο Βέρρες ήταν κυβερνήτης της Σικελίας από το 73 έως το 71 π.Χ. και κατηγορούμενος σε δίκη στην ομιλία τού Κικέρωνα κατά τού Βέρρες Α' .
Ρόλος στη δίκη του Βέρρες
Στο έργο Κατά τού Βέρρες, ο Κικέρων είναι ο μηνυτής για λογαριασμό τού νησιού της Σικελίας. Δίωξε τον Βέρρες για ηθική διαφθορά, δωροδοκία, κλοπή και δολοφονία Ρωμαίων πολιτών χωρίς δίκη, κάτι που απαγορεύεται από το ρωμαϊκό δίκαιο. Η δίκη έγινε στα τέλη τού 70 π.Χ. Η οικογένεια τού Λεύκιου υποστήριξε τον Βέρρες και ήταν σε θέση να τον υποστηρίξει: ο Λεύκιος ήταν κυβερνήτης της Σικελίας όταν έγινε η δίκη, και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Κρητικός, επρόκειτο να γίνει ύπατος το 69 π.Χ. μαζί με τον συνάδελφό του υποστηρικτή τού Βέρρες Κόιντο Ορτένσιο Ορτάλο και ο Μάρκος, μικρότερος αδελφός, επρόκειτο να είναι πρόεδρος τού εκβιαστικού δικαστηρίου το 69 π.Χ. Εξαιτίας αυτού, ο Βέρρες προσπάθησε ανεπιτυχώς να αναβάλει τη δίκη μέχρι το 69 π.Χ., όταν οι Καικίλιοι Μέτελλοι και ο Ορτένσιος θα είχαν τη δύναμη να κερδίσουν την αθώωσή του.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Σημαία του Τοκελάου
thumb|right|Η επίσημη σημαία, εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο το 2008 και από τη Βασίλισσα το Σεπτέμβριο του 2009. Καθώς το Τοκελάου είναι σήμερα μη αυτοδιοικούμενο έδαφος της Νέας Ζηλανδίας, η σημαία της Νέας Ζηλανδίας είναι η επίσημη σημαία. Υπάρχει όμως και μία εναλλακτική σημαία, που πολύ συχνά χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους του νησιού και επισημοποιήθηκε από τη Βασίλισσα το 2009.
Πρόταση του 1989
Η εναλλακτική και ανεπίσημη σημαία προτάθηκε το 1989. Τα τρία αστέρια στην ανεπίσημη σημαία (η οποία δε θα γινόταν επίσημη εάν άλλαζε το καθεστώς της χώρας, βάσει της απόφασης της Βουλής) συμβολίζουν τις τρεις ατόλλες που απαρτίζουν τα νησιά Τοκελάου.
Πρόταση του 2007
Τον Ιούνιο του 2007 το τοπικό Κοινοβούλιο έλαβε αποφάσεις για τη σημαία, τον ύμνο και τα εθνικά σύμβολα του Τοκελάου. Η σημαία που προτάθηκε απεικόνιζε ένα καλλιτεχνικά σχεδιασμένο κανό με 4 αστέρια (σύμβολο των 3 κυρίων νησιών και επιπλέον του Νησιού Σουέινς (Swains Island), το οποίο τελεί από αμερικανική διοίκηση αλλά το διεκδικεί το Τοκελάου. Καθώς δεν επιτεύχθηκε η απαιτούμενη πλειοψηφία στο δημοψήφισμα για το μελλοντικό καθεστώς του Τοκελάου, που διεξήχθη το 2007, η σημαία αυτή δεν υιοθετήθηκε.
Τελική πρόταση 2008
Το Μάιο του 2008 εγκρίθηκαν από το τοπικό Κοινοβούλιο οι τελικές εκδόσεις των εθνικών συμβόλων. Το σχέδιο της σημαίας βασίστηκε στην πρόταση του 2007 με μικρές τροποποιήσεις στη διάταξη των αστεριών και στη χρήση του Σταυρού του Νότου ως συμβόλου της γεωγραφικής θέσης των νησιών. Την ίδια περίοδο εγκρίθηκε και ένα έμβλημα.
Έγκριση από Βασίλισσα 2009
Η νέα σημαία παρουσιάστηκε από τον Γενικό Διοικητή στον Ούλου (αρχηγό κυβέρνησης) ως η πρώτη επίσημη σημαία του Τοκελάου στις 7 Σεπτεμβρίου του 2009. Τα εγκαίνια της σημαίας γίνονται στις 21 Οκτωβρίου του 2009.
Παραπομπές
Τοκελάου Κατηγορία:Τοκελάου
Varso
Ο ουρανοξύστης Varso είναι κτίριο γραφείων στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Με ύψος 310 μέτρων, ο ουρανοξύστης είναι το ψηλότερο κτίριο στην Πολωνία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το 5ο ψηλότερο στην Ευρώπη. Ο ουρανοξύστης σχεδιάστηκε από τους Foster and Partners και κατασκευάστηκε από την HB Reavis. Η κορυφή της κατασκευής τοποθετήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2021. Η κατασκευή του πύργου ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2022.
Ο ουρανοξύστης συνοδεύεται από δύο πύργους, έναν των 81 μέτρων και έναν 103 μέτρων. Μόλις ολοκληρωθεί ο πύργος, θα έχει την ταχύτερη ταχύτητα ανύψωσης στην Πολωνία - 8 m/s.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στη Βαρσοβία
Το χαλασμένο σπίτι
Το χαλασμένο σπίτι είναι θεατρικό έργο του Σπύρου Μελά.
Υπόθεση
Ο Μανώλης Τζίτζικας είναι ο αυταρχικός και διεφθαρμένος αρχηγός μιας οικογένειας, καταγόμενης από τη γενιά των Τζιτζικαίων. Εκμεταλεύεται τον αδελφό του ο οποίος εργάζεται και ό,τι κερδίζει τα δίνει στον Μανώλη. Τα παιδιά του Μανώλη, ο Αναστάσης και η Ανθούλα παραμένουν αλώβητα από τη συμπεριφορά του. Όμως η Ανθούλα είναι μισότρελη (γεννήθηκε έτσι λόγω του αλκοολισμού του πατέρα της) και η άλλη αδελφή της, η Καλλιόπη, εκδίδεται. Ο Αναστάσης αντιδρά σε όλη αυτήν την κατάσταση: οι δύο άντρες, ο Μανώλης και ο Αναστάσης αναμετριώνται και καθώς ο πατέρας ορμά να μαχαιρώσει τον γιο ο τελευταίος σκοτώνει τον πατέρα του. Τελικά αποκαλύπτεται πως ο γιος είναι νόθος.
Πληροφορίες
Γράφτηκε στα 1909 και θεωρείται ως ένα από «τα πιο ακραία έργα του ελληνικού θεατρικού νατουραλισμού»
Πηγές
Χαλασμενο σπ
Κύπελλο Μεσημβρινού Ευρώπης-Αφρικής
300px|μικρογραφία|Το σήμα της διοργάνωσης Το Κύπελλο Μεσημβρινού Ευρώπης-Αφρικής (Coupe Méridien ή UEFA-CAF Meridian Cup) ήταν μια ευρω-αφρικανική διηπειρωτική ποδοσφαιρική διοργάνωση για εθνικές ομάδες εφήβων (Κ-18) και μικτές που διεξαγόταν ανά διετία από το 1997 ως το 2007, σε συνεργασία της UEFA με την Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου.
Ιστορικό
Το Κύπελλο Μεσημβρινού υπήρξε ένα από τα αποτελέσματα του προγράμματος "Μεσημβρινός" (Meridian Project), το οποίο εκπόνησαν από κοινού η ευρωπαϊκή και η αφρικανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία στις 30 Ιανουαρίου 1997 στη Λισαβόνα, με στόχο τη συνεργασία για την προώθηση πολιτιστικών και αθλητικών ανταλλαγών μεταξύ των λαών των δύο ηπείρων και ιδίως μεταξύ των νέων.
Πηγές
Κατηγορία:Διοργανώσεις CAF (εθνικές ομάδες) Κατηγορία:Διοργανώσεις UEFA (εθνικές ομάδες)
Windows Vista
Τα Windows Vista (με κωδική ονομασία Longhorn) είναι μία έκδοση του λειτουργικού συστήματος Microsoft Windows της Microsoft. Κυκλοφόρησαν στις 30 Ιανουαρίου 2007 σε πέντε εκδόσεις: τα Windows Vista Home Basic, που απευθύνονται στους οικιακούς χρήστες και διαθέτει το βασικό UI χωρίς Aero Glass Interface, τα Windows Vista Home Premium που απευθύνονται στους τυπικούς χρήστες και περιλαμβάνει τόσο το Aero Glass Interface, όσο και το Media Center αλλά και υποστήριξη tablet PC και HDTV, τα Windows Vista Business που απευθύνονται σε μικρές / μικρομεσαίες επιχειρήσεις (έχουν Aero, εργαλεία λήψης αντιγράφων ασφαλείας για επιχείρησης, τον Meeting Space, τον IIS Web και το Windows fax and Scan) και τέλος η πιο πλήρης έκδοση των Windows Vista τα Windows Vista Ultimate, που απευθύνονται σε επαγγελματίες και φανατικούς παιχνιδιών, και περιλαμβάνουν τα χαρακτηριστικά των εκδόσεων Business και Home Premium.
Εκτός Ελλάδας είναι διαθέσιμη μια ακόμη έκδοση, η Starter. Για τις εκδόσεις Home Basic και Business, υπάρχουν οι υποεκδόσεις Ν. Είναι οι ίδιες οι εκδόσεις χωρίς το πρόγραμμα αναπαραγωγής μουσικής, Windows Media Player.
Το Service Pack 1 κυκλοφόρησε στις 18 Μαρτίου του 2008. Περιλαμβάνει το DirectX 10.1, που προσφέρει Mandatory 32-bit floating point filtering, Mandatory 4x anti-aliasing και Shader model 4.1. Στους υπόλοιπους τομείς είναι συμβατό με κάρτες γραφικών που υποστηρίζουν μέχρι DirectX 10.
Πλευρική εργαλειοθήκη
Η Πλευρική εργαλειοθήκη των Windows είναι ένας πίνακας μικροεφαρμογών, που βρίσκεται στη μία πλευρά της επιφάνειας εργασίας. Οι χρήστες μπορούν να προσθέσουν μικροεφαρμογές από την τοποθεσία gallery.live.com, που δημιουργούνται από άλλους χρήστες. Οι μικροεφαρμογές της Πλευρικής εργαλειοθήκης των Windows μπορούν να εκτελέσουν διάφορες λειτουργίες, όπως την εμφάνιση της ημερομηνίας και της ώρας και τη χρήση του επεξεργαστή.
Επισκόπηση
Η Πλευρική εργαλειοθήκη περιλαμβάνει Μικροεφαρμογές, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εμφάνιση διάφορων πληροφοριών, όπως την ώρα, υπηρεσίες διαδικτύου (όπως τις τροφοδοσίες RSS) και τον έλεγχο εξωτερικών εφαρμογών του υπολογιστή, όπως το Windows Media Player. Οι μικροεφαρμογές μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην επιφάνεια εργασίας των Windows, ξεχωριστά από την Πλευρική εργαλειοθήκη.
Τα Windows Vista περιλαμβάνουν έντεκα μικροεφαρμογές της Πλευρικής εργαλειοθήκης: τις Επαφές, το Ημερολόγιο, τον Καιρό, τις Μετοχές, τον Μετρητή CPU, τα Νομίσματα, το Παζλ με εικόνες, την Παρουσίαση, το Ρολόι, τις Σημειώσεις και τους Τίτλους ειδήσεων. Από αυτές, η Παρουσίαση, το Ρολόι και οι Τίτλοι ειδήσεων προβάλλονται από προεπιλογή κατά την εγκατάσταση των Windows Vista. Η Microsoft παρέχει μια σύνδεση σε μια ιστοσελίδα με την ονομασία Windows Live Gallery, από όπου μπορούν να ληφθούν πρόσθετες μικροεφαρμογές.
Κριτικές
Η έκδοση αυτή θεωρήθηκε από αρκετούς ως αποτυχία, σχετικά με τις απαιτήσεις υλισμικού και το μεγάλο χρόνο ανάπτυξης, μεταξύ άλλων. Ακόμη, μερικοί αναλυτές και χρήστες προϊόντων της Macintosh έχουν επισημάνει ομοιότητες με το Dashboard της Apple, καθώς επίσης και με τη Μηχανή Widget της Yahoo! (προηγουμένως γνωστή ως Konfabulator). Αν και όντως υπάρχουν ομοιότητες, η Πλευρική εργαλειοθήκη έχει να κάνει περισσότερο με την ανάπτυξη των Windows Vista (γνωστά προηγουμένως ως "Longhorn"), παρά με το Dashboard. Μια πρώιμη μορφή της πλευρικής εργαλειοθήκης παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2002, πριν από την κυκλοφορία του Konfabulator και του Dashboard.
Ιστορικό
Η Πλευρική εργαλειοθήκη αναπτύχθηκε ως εργασία του Microsoft Research με την ονομασία Sideshow, που δεν είχε άμεση σχέση με το τωρινό Windows SideShow. Αναπτύχθηκε το καλοκαίρι του 2000. Είχε πολλές ομοιότητες με τωρινά προγράμματα μικροεφαρμογών, συμπεριλαμβανομένου ενός ρολογιού, αναφορών κίνησης, και πληροφοριών IM.
Αξιοπρόσεκτο είναι ότι η Πλευρική εργαλειοθήκη είχε αρχικά σχεδιαστεί για να αντικαταστήσει την περιοχή ειδοποιήσεων της Γρήγορης εκκίνησης της Γραμμής εργασιών των Windows, αλλά αυτά τα σχέδια σταμάτησαν μετά την ανακοίνωση του Longhorn στα μέσα του 2004.
Τσαρεντσαβάν
Το Τσαρεντσαβάν (αρμενικά: Չարենցավան) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην επαρχία Κοτάικ της Αρμενίας. Ιδρύθηκε το 1947 ως Λουσεβάν και μετονομάστηκε το 1967 παίρνοντας το όνομα του ποιητή Γεγισέ Τσαρέντς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του Τσαρεντσαβάν ήταν 20.363. Επί του παρόντος, η πόλη έχει κατά προσέγγιση πληθυσμό 18.500 κατοίκων σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016.
Ετυμολογία
Η πόλη ήταν γνωστή ως Λουσαβάν μέχρι το 1967, όταν και μετονομάστηκε σε Τσαρεντσαβάν, πέρνοντας το όνομά της από τον περίφημο Αρμένιο ποιητή Γεγισέ Τσαρέντς. Το Τσαρεντσαβάν αποτελείται από 2 λέξεις: Τσαρέντς (αρμενικά: Չարենց) και αβάν (αρμενικά: ավան), σημαίνοντας κυριολεκτικά η "πόλη του Τσαρέντς".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
610 Βαλέσκα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Βαλέσκας είναι άγνωστες, όπως και ο φασματικός τύπος της. Η Βαλέσκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 54 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλεσκα
Αποταμίευση
Γενικά
Παρότι ο παραπάνω ορισμός φέρεται απλούστατος, φερόμενος ετυμολογικά εκ του ρήματος αποταμιεύω, όπου η λέξη απαντάται από βασιλείας του Όθωνα, το 1833, στους "Ελληνικούς Κώδικες", στην πραγματικότητα οι οικονομολόγοι δεν έχουν καταφέρει να δώσουν έναν ακριβή και πλήρη ορισμό που να καλύπτει όλες τις σύγχρονες μορφές εκδήλωσής της. Παλαιότερα δε, οι οικονομολόγοι, δεν έτρεφαν και τόση ευνοϊκή διάθεση απέναντι στην αποταμίευση, θεωρώντας την, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως στείρα δραστηριότητα ακόμα και κατακριτέα απόκρυψη αγαθών που έχαναν την παραγωγική χρησιμοποίησή τους ιδιαίτερα σε περιόδους κλίματος εμπιστοσύνης, ή νομισματικής ισορροπίας. Υπό αυτή την άποψη η αποταμίευση καταδικαζόταν ως τροχοπέδη της ευρύτερης οικονομικής ανάπτυξης.
Χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτής της αντίληψης ήταν το έργο "Ο μύθος των μελισσών", (1714),του Μπερνάρ ντε Μαντεβίλ που αποτελεί ένα εγκώμιο των πολυτελών δαπανών, καθώς ακόμα και το περίφημο απόφθεγμα του Μοντεσκιέ :"Αν οι πλούσιοι δεν ξοδέψουν πολύ, οι φτωχοί θα πεθάνουν από την πείνα".
Η έννοια της αποταμίευσης ήταν γνωστή από την αρχαιότητα περισσότερο με την έννοια της Πρόνοιας. Αρχαίοι λαοί, όπως ιδιαίτερα οι αρχαίοι Αιγύπτιοι διατηρούσαν τεράστιες αποθήκες φύλαξης αγαθών για δύσκολες περιόδους. Ομοίως και στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν αποθήκες φύλαξης σίτου και άλλων αγαθών, όπως στο Πομπείο, κατά αναφορά του Δημοσθένη, καθώς και στον Πειραιά. Ο Ησίοδος είναι ο αρχαιότερος που εξήρε ιδιαίτερα το πνεύμα της αποταμίευσης και τη σημασία του τονίζοντας "Ει γαρ κεν σμικρόν κατά σμικρόν καταθείο, και θαμά τούτ΄ έρδοις, μέγα και το γένοιτο" (= αν καταθέτεις λίγα - λίγα και αυτό κάνεις ακατάπαυστα, θα πετύχεις μέγα έργο). Χαρακτηριστική και η σύγχρονη ελληνική παροιμία "Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι".
Δραστηριότητες αποταμίευσης + Γεωργιος πεστας
Με την έννοια της αποταμίευσης στη σύγχρονη εποχή προσδιορίζονται τέσσερις συναφείς περιπτώσεις δραστηριοτήτων, οι οποίες και είναι
Αντικείμενο και των τεσσάρων παραπάνω περιπτώσεων χρήσης του όρου μπορεί ν΄ αφορούν χρήμα ή υλικά αγαθά. Γενικά όμως οι οικονομολόγοι αποδίδουν μεγαλύτερη σημασία στην α) περίπτωση, από το γεγονός ότι τα διάφορα στατιστικά και δημοσιονομικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη την εκτίμηση της αποταμίευσης σε τρόπους μη νομισματικούς. Εξ ου και η δεσπόζουσα έννοια της αποταμίευσης του χρήματος. Το δε γεγονός ότι η αποταμίευση χρήματος και η αποταμίευση υλικών αγαθών μπορούν να εναλλαχθούν ως αμοιβαία υποκατάστατα, που αναπτύσσεται τις τελευταίες δεκαετίες, προσελκύει περισσότερο το ενδιαφέρον των οικονομολόγων.
Ορισμοί χρήσης
Είναι γεγονός ότι στις οικονομικές αναλύσεις "κανείς δεν αμφισβητεί ότι η αποταμίευση κατά την β) περίπτωση, ως ροή χρήματος ή διαθεσίμων αποτελεί το εισόδημα που πλεονάζει σε σχέση με τις δαπάνες στη κατανάλωση". Αυτό δόθηκε και ως ορισμός εν προκειμένω από τον Μ. Keynes . Τον ορισμό αυτό έλαβαν ως βάση οι δημόσιες υπηρεσίες για την εκτίμηση της αποταμίευσης των καταναλωτών. Επί του τελευταίου όμως, ο οικονομολόγος D. Robertson αντιπρότεινε εναλλακτική διατύπωση λαμβάνοντας υπόψη τη μελέτη της ανάλογης συμπεριφοράς των καταναλωτών με τρέχοντα ορισμό ότι "Η αποταμίευση ισούται με το πραγματοποιηθέν εισόδημα κατά την τελευταία περίοδο μείον τις δαπάνες της τρέχουσας κατανάλωσης".
Παρά ταύτα και οι δύο παραπάνω ορισμοί παρουσιάζουν αμφίβολη εμπειρική αξία. Αυτό διότι ο μεν ορισμός του Κέυνες οδηγεί σε υποτίμηση της πραγματικής αποταμίευσης, σύμφωνα με διάφορες στατιστικές, ενώ ο ορισμός του Ρόμπερτσον είναι μεν εύχρηστος και ακριβής μόνο όταν οι περίοδοι πληρωμών είναι συχνές και καθορισμένες.
Ο δε ορισμός κατά την περίπτωση γ) "διαδικασία εξοικονόμησης" πηγάζει από την α) περίπτωση δεδομένου ότι η συσσώρευση διαφυλάσσει τα αγαθά για μελλοντική χρήση. Αυτό όμως ισχύει ιδιαίτερα στα μέσα παραγωγής, όταν η αναβολή χρήσης αποσκοπεί σε μελλοντικούς παραγωγικούς σκοπούς. Ο δε ορισμός κατά τη περίπτωση δ) αφορά περισσότερο στον τεχνολογικό τομέα για καλλίτερη κατανομή των πόρων (διαθεσίμων) αλλά και με αποδοτικότερες μεθόδους. Πρόκειται για το πρόβλημα της "μεγιστοποίησης" που προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Αποταμίευση μπορεί να εφαρμόσει οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, επιχείρηση και γενικότερα μια χώρα όπου και διακρίνεται αντίστοιχα, όπως π.χ. προσωπική, επιχειρηματική, δημοσιονομική, μέχρι και αποταμιευτική πολιτική μιας χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροοικονομική Κατηγορία:Μακροοικονομική Κατηγορία:Τραπεζική
DNA
Το DNA (πλήρες όνομα: δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ, αγγλικά: deoxyribonucleic acid) είναι ένα χημικό μακρομόριο και συγκεκριμένα νουκλεϊκό οξύ, που αποτελεί το γενετικό υλικό όλων των ζωντανών οργανισμών καθώς και των περισσοτέρων ιών (κάποιοι ιοί έχουν ως γενετικό υλικό RNA). Στο DNA περιέχονται οι πληροφορίες που καθορίζουν όλα τα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού και οι οποίες οργανώνονται σε λειτουργικές μονάδες, τα γονίδια. Μέσω της αντιγραφής του DNA διατηρείται και μεταβιβάζεται η γενετική πληροφορία από κύτταρο σε κύτταρο και από έναν οργανισμό στους απογόνους του. Επίσης το DNA επιτυγχάνει την έκφραση των γενετικών πληροφοριών ελέγχοντας την σύνθεση των πρωτεϊνών.
Γενικά
Η αποκωδικοποίηση του DNA, η αποσαφήνιση δηλαδή του τρόπου με τον οποίο η δομή του DNA καθορίζει συγκεκριμένες γενετικές επιλογές, επέτρεψε στους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα την γενετική της ζωής και την κληρονομικότητα ορισμένων χαρακτηριστικών και νόσων. Επειδή το DNA στα ορισμένα του σημεία είναι ξεχωριστό στον κάθε άνθρωπο, έχουν αναπτυχθεί μέθοδοι βασιζόμενες στην ταυτοποίηση του DNA και βρίσκουν εφαρμογή στην Ιατροδικαστική και στην Εγκληματολογία καθώς επίσης και στην αποσαφήνιση οικογενειακών σχέσεων μεταξύ ατόμων. Τα τελευταία χρόνια γίνεται πιο εντατική η χρήση του DNA και στις μελέτες της ιστορίας και της ανθρωπολογίας.
Η ανακάλυψη της δομής του DNA πραγματοποιήθηκε το 1953 από τους Franklin (Φράνκλιν), Τζέιμς Γουάτσον (James D. Watson) και Φράνσις Κρικ (Francis Crick). Από πολλούς η ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA θεωρείται ως η μεγαλύτερη βιολογική ανακάλυψη του 20ού αιώνα. Για τη συνεισφορά τους στη μελέτη της δομής του DNA, οι Γουάτσον και Κρικ μοιράστηκαν το 1962 το Βραβείο Νόμπελ με τον Μόρις Γουίλκινς, αντίθετα, η σημαντική ερευνητική συνεισφορά της Ρόζαλιν Φράνκλιν δεν αναγνωρίστηκε τότε.
Ανίχνευση - ρόλος του DNA
Πρόκειται για μεγαλομοριακή ένωση που συγκροτείται από αζωτούχες-πρωτεϊνικές βάσεις, φωσφορικές ρίζες και ένα σάκχαρο με πέντε άτομα άνθρακα (πεντόζη), την δε(σ)οξυριβόζη. Στα ευκαρυωτικά κύτταρα ανιχνεύεται κυρίως μέσα στον πυρήνα του κυττάρου αλλά και σε μερικά άλλα οργανίδια, όπως τα μιτοχόνδρια και τα πλαστίδια, επιτρέποντάς τους να αναπαράγονται αυτόνομα (ημιαυτόνομα οργανίδια).
Το σύνολο των μορίων DNA που υπάρχουν σε ένα κύτταρο αποτελούν το γενετικό υλικό του. To DNA είναι ο φορέας των γενετικών πληροφοριών του κυττάρου, όχι μόνον με την έννοια της μεταβίβασης χαρακτηριστικών, αναλοίωτων από γενεά σε γενεά, αλλά και της ρύθμισης της φυσιογνωμίας εξειδίκευσης κάθε κυττάρου για την επιτέλεση των ιδιαίτερων λειτουργιών του. Τέλος, το DNA επιτρέπει τη δημιουργία γενετικής ποικιλότητας, υφιστάμενο μεταλλάξεις.
Δομή του DNA
Οι αζωτούχες βάσεις, ανάλογα με την σειρά αλληλουχίας τους σε τριάδες, κωδικοποιούν το μήνυμα για τη σύνθεση των αμινοξέων του κυττάρου στα ριβοσώματα. Εκεί τα αμινοξέα συνδυάζονται, με τη σειρά κατά την οποία μεταφέρθηκαν στο ριβόσωμα και συντίθενται έτσι οι διαφορετικές πρωτεΐνες.
Ημισυντηρητική αντιγραφή
Πρίν από κάθε διαίρεση το γενετικό υλικό αντιγράφεται. Κάθε δίκλωνο DNA φτιάχνει δυο ακριβή αντίγραφα του εαυτού του μέσω μίας διαδικασίας που καλείται αντιγραφή (replication).
Κατά τη διαδικασία αυτή κάθε αλυσίδα του DNA χρησιμεύει ως καλούπι για να συντεθεί η συμπληρωματική και αντιπαράλληλη της θυγατρική αλυσίδα. Έτσι στο τέλος της διαδικασίας προκύπτουν δύο δίκλωνα μόρια DNA, που το καθένα αποτελείται από μια πατρική και μια θυγατρική αλυσίδα. Ο τρόπος αυτός της αντιγραφής ονομάζεται ημισυντηρητικός. Το πείραμα των Μέζελσον (Meselson) και Στάλ (Stahl)(1958) στο βακτήριο ''Ε. coli'', έδωσε την απόδειξη για τον ημισυντηρητικό τρόπο διπλασιασμού του DNA.
Η ιστορία της έρευνας γύρω από το DNA
Η ανακάλυψη ότι το DNA είναι ο φορέας της γενετικής πληροφορίας είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς επιστημονικών ερευνών που διήρκεσε πολλά χρόνια. Ενώ η ύπαρξη του στον πυρήνα των κυττάρων πιστοποιήθηκε ήδη από το 1869, ήταν στα μέσα του 20ού αιώνα που οι ερευνητές ξεκίνησαν να υποθέτουν ότι μπορεί να αποθηκεύει γενετική πληροφορία.
Τα νουκλεϊκά οξέα ανακαλύφθηκαν το 1869 από τον γερμανό Φρίντριχ Μίσερ. Ο Μίσερ ανακάλυψε μέσα σε πυρήνες κυττάρων την ύπαρξη μιας ουσίας με συγκεκριμένη όξινη αντίδραση (εξού και «οξύ»). Την ουσία αυτή ονόμασε νουκλεΐνη (γερμανικά Nuklein) από το λατινικό nucleus που σημαίνει «πυρήνας». Λίγο αργότερα απομόνωσε από το σπέρμα σολωμού δείγμα της ουσίας που σήμερα αποκαλούμε DNA και το 1889 ο μαθητής του Ρίτσαρντ Άλτμαν την ονόμασε Nukleinsäure (οξύ της νουκλεΐνης δηλ. νουκλεϊνικό οξύ).
Την ίδια περίπου εποχή ο μοναχός Γκρέγκορ Μέντελ ανακάλυπτε τους νόμους της Γενετικής. Πέρασαν όμως 75 χρόνια προκειμένου να φανεί ότι η ανακάλυψη του Μίσερ αποτελούσε τη μοριακή βάση της ανακάλυψης του Μέντελ.
Σημαντικό ρόλο στην ανακάλυψη του γενετικού ρόλου του DNA είχε τo βακτήριο του πνευμονιόκοκκου (Diplococcus pneumoniae – σημερινή ονομασία Streptococcus pneumoniae). Το 1928 ο Φρεντ Γκρίφιθ χρησιμοποίησε δύο στελέχη του συγκεκριμένου βακτηρίου, τα οποία ξεχωρίζουν μορφολογικά όταν καλλιεργηθούν σε θρεπτικό υλικό λόγω της παρουσίας ή μη ενός ελύτρου (= περίβλημα). Πιο συγκεκριμένα, συνηθίζεται να αναφερόμαστε: Το πείραμα έγινε in vivo. Ο Γκρίφιθ ανακάλυψε ότι το μη παθογόνο βακτήριο (R) μπορεί να μετατραπεί σε παθογόνο (S), χορηγώντας σε ένα ποντίκι ένα μείγμα βακτηρίων από ζωντανά αδρά βακτήρια και νεκρά λεία βακτήρια. Το μείγμα αποδείχτηκε παθογόνο, ενώ καθένα από τα συστατικά του από μόνο του δεν ήταν. Τόσο τα ζωντανά αδρά βακτήρια όσο και τα νεκρά λεία βακτήρια από μόνα τους δεν ήταν παθογόνα. Ο Γκρίφιθ συμπέρανε ότι με κάποιο τρόπο μερικά αδρά βακτήρια μετασχηματίστηκαν σε λεία παθογόνα, χωρίς όμως να δώσει ικανοποιητική εξήγηση για τον τρόπο που γίνεται κάτι τέτοιο.
Η απάντηση δόθηκε το 1944, όταν οι Όσβαλντ Έιβερι, Κόλιν Μακλέοντ και Μακλίν Μακάρτι επανέλαβαν τα πειράματα του Γκρίφιθ σε δοκιμαστικό σωλήνα εργαστηρίου (in vitro). Ο Έιβερι και οι συνεργάτες του διαχώρισαν τα διάφορα συστατικά των νεκρών λείων βακτηρίων σε υδατάνθρακες, πρωτεΐνες, RNA, DNA κ.α. και ερεύνησαν ποιο από αυτά μπορούσε να μετασχηματίσει τους αδρούς πνευμονιόκοκκους. Τα αποτελέσματά τους έδειξαν ότι το συστατικό που προκαλούσε το μετασχηματισμό των αδρών βακτηρίων σε λεία ήταν το DNA. Ένα τέτοιο εύρημα ήταν μία πολύ καλή απόδειξη ότι το DNA αποτελεί το γενετικό υλικό και αποτέλεσε την αρχή μιας επαναστατικής περιόδου για τις βιολογικές επιστήμες.
Η οριστική όμως επιβεβαίωση ότι το DNA αποτελεί το γενετικό υλικό έγινε 8 χρόνια αργότερα. Το 1952, δύο επιστήμονες, ο Άλφρεντ Χέρσεϊ και η Μάρθα Τσέις χρησιμοποίησαν βακτηριοφάγους Τ2, δηλαδή ιούς που προσβάλλουν βακτήρια, τους οποίους είχαν ιχνηθετήσει με ραδιενεργό φωσφόρο-32. Ο φωσφόρος-32 ενσωματώνεται στο DNA των βακτηριοφάγων, αλλά όχι στα αμινοξέα που βρίσκονται στο περίβλημά τους. Με αυτούς τους φάγους μόλυναν βακτήρια Escherichia coli και παρατήρησαν ότι τα βακτήρια εξέπεμπαν ραδιενέργεια. Έτσι συμπέραναν ότι το DNA εισήλθε στα βακτήρια.
Σημείο σταθμό σε αυτή τη περίοδο αποτελεί η ανακάλυψη της δομής του DNA που πραγματοποιήθηκε το 1953 από τους Τζέιμς Γουάτσον (Αμερικανός) και Φράνσις Κρικ, Βρετανός, ερευνητές που εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Η ανακάλυψη τους, όμως, μάλλον θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως το αποτέλεσμα μιας σειράς σχετικών ερευνητικών δεδομένων, παρά ως μια μεμονωμένη 'επαναστατική' ανακάλυψη. Για παράδειγμα, από το 1948 ο Λίνους Πάουλινγκ είχε ανακαλύψει ότι αρκετές πρωτεϊνες περιλάμβαναν σχήματα με ελικοειδή δομή, πραγματοποιώντας πειράματα με χρήση ακτίνων Χ. Επίσης, από το 1947 ο Έρβιν Τσάργκραφ είχε παρατηρήσει κάτι χαρακτηριστικό: σε οποιοδήποτε δείγμα DNA, τo ποσοστό των νουκλεοτιδίων που έχουν ως αζωτούχο βάση την αδενίνη είναι ίσο με τo ποσοστό των νουκλεοτιδίων που έχουν ως αζωτούχο βάση τη θυμίνη, ενώ τo ποσοστό των νουκλεοτιδίων που έχουν ως αζωτούχο βάση την γουανίνη είναι ίσο με τo ποσοστό των νουκλεοτιδίων που έχουν ως αζωτούχο βάση την κυτοσίνη.
Τα αποτελέσματα των εργασιών των Γουάτσον και Κρικ καθώς και τα αποτελέσματα των εργασιών των Φράνκλιν και Γουΐλκινς ανακοινώθηκαν στις 25 Απριλίου 1953, στο ίδιο τεύχος του περιοδικού Nature. Για τη συνεισφορά τους στη μελέτη της δομής του DNA, οι Γουάτσον και Κρικ μοιράστηκαν το 1962 το Βραβείο Νομπέλ με τον Μόρις Γουΐλκινς.
To 1957 οι Γουάτσον και Κρικ πρότειναν το κεντρικό δόγμα της Μοριακής Βιολογίας, στο οποίο περιγράφουν τη διαδικασία με την οποία παράγονται πρωτεΐνες από το DNA του πυρήνα.
Σημαντικά επίσης σημεία της έρευνας σχετικά με το DNA αποτελούν η ανακάλυψη του μηχανισμού σύνθεσης του DNA από τον Άρθουρ Κόρνμπεργκ το 1956 και η ανακάλυψη του γενετικού κώδικα από τον Μάρσαλ Νίρενμπεργκ το 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοτεχνολογία Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με φωσφόρο
Αυτοκινητόδρομος
thumb|right|130px|Σήμανση αυτοκινητοδρόμου. thumb|right|130px|Το όριο ταχύτητας στους Ελληνικούς αυτοκινητόδρομους είναι 130 [[Χιλιόμετρο|χιλιόμετρα την ώρα, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά από ανάλογη σήμανση.]]
Ο αυτοκινητόδρομος είναι οδός ειδικής μελέτης και κατασκευής, σχεδιασμένος έτσι ώστε να διακινεί τον μεγαλύτερο δυνατό φόρτο της οδικής κυκλοφορίας οχημάτων, συνήθως μεταξύ πόλεων, και να επιτρέπει την οδήγηση με σταθερά υψηλή ταχύτητα. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι οδικές αρτηρίες διπλής κατεύθυνσης με δύο (τετράιχνοι), τρεις (εξάιχνοι) ή και περισσότερες λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, διαχωριστικό κράσπεδο (νησίδα ή άλλα μέσα) μεταξύ των αντίθετων ρευμάτων και μία βοηθητική λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, γνωστή στην Ελλάδα ως Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης / ΛΕΑ. Πέραν των παραπάνω, ως αυτοκινητόδρομοι στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον Κ.Ο.Κ., ορίζονται οδοί οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί με απόφαση του αρμόδιου Υπουργείου ως αυτοκινητόδρομος και έχουν ειδική σήμανση με πινακίδες.
Περιγραφή
Το κύριο χαρακτηριστικό του αυτοκινητόδρομου, εκτός των πολυάριθμων λωρίδων κυκλοφορίας, που τον διακρίνει από άλλα είδη δρόμων (Εθνική ή επαρχιακή οδό), είναι η έλλειψη ισόπεδων διασταυρώσεων και φωτεινών σηματοδοτών και η ύπαρξη ανισόπεδων κόμβων.
Ο αυτοκινητόδρομος είναι κλειστός, με διαχωριστική νησίδα μεταξύ των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας, συνήθως και με κιγκλιδώματα στα πλάγια, και η διασταύρωση με άλλους δρόμους, όπως και η είσοδος και έξοδος οχημάτων από αυτόν, γίνεται μόνο μέσω γεφυρών και ανισόπεδων διασταυρώσεων (κόμβων / εξόδων) -οι οποίες για τη διευκόλυνση των οδηγών είναι αριθμημένες, ώστε να μην διαταράσσεται η κυκλοφορία των οχημάτων εντός του αυτοκινητοδρόμου. Πριν από κάθε έξοδο, υπάρχει συνήθως μια χωριστή λωρίδα επιβράδυνσης για τα οχήματα που σκοπεύουν να εξέλθουν από τον αυτοκινητόδρομο και αντίστοιχα αμέσως μετά την είσοδο μια λωρίδα επιτάχυνσης για τα νεοεισελθόντα οχήματα. Επειδή δεν έχει ισόπεδες διασταυρώσεις, ο αυτοκινητόδρομος δεν έχει και φωτεινούς σηματοδότες.
Ιστορία
Η Ιταλία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που άρχισε να κατασκευάζει αυτοκινητόδρομους, δηλαδή δρόμους ταχείας κυκλοφορίας μόνο για αυτοκίνητα. Ο αυτοκινητόδρομος Μιλάνο – Λάγκι (που συνέδεε το Μιλάνο με το Βαρέζε) επινοήθηκε από τον Πιέρο Πουριτσέλι, πολιτικό μηχανικό και επιχειρηματία. Πήρε τις πρώτες άδειες να κατασκευάσει έναν δημόσιας χρήσης δρόμο ταχείας κυκλοφορίας το 1921 και ολοκλήρωσε την κατασκευή του (μιας λωρίδας ανά κατεύθυνση) μεταξύ 1924 και 1926. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920 είχαν κατασκευασθεί πάνω από 4.000 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων πολλών λωρίδων (έναντι των 6.400 εν έτει 2012) σε όλη την Ιταλία, συνδέοντας τις Ιταλικές μεγαλουπόλεις και τις μικρές αγροτικές πόλεις. Οι αυτοκινητόδρομοι προπαγανδίστηκαν από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1930 ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του καθεστώτος του και ως απόδειξη της δέσμευσης του στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό.
Πηγές
Κατηγορία:Οδικό δίκτυο Κατηγορία:Οδικές μεταφορές
Διαγωγή πλοίου
Διαγωγή πλοίου (trim), ονομάζεται οποιαδήποτε εικόνα παρουσιάζει ένα πλοίο όταν δεν είναι ζυγοσταθμισμένο, δηλαδή δεν είναι ισοβύθιστο κυρίως κατά το διάμηκες, (κατά το εγκάρσιο χαρακτηρίζεται κλίση πλοίου).
Ή Διαγωγή πλοίου συμβολίζεται συνήθως με το γράμμα d. Και υφίσταται κάθε φορά που παρατηρείται διαφορά μεταξύ του πρωραίου και του πρυμναίου βυθίσματος. (d = dΠΡ - dΠM). Όταν d = 0 δεν υπάρχει διαγωγή.
Δύο είναι οι μορφές διαγωγής ενός πλοίου:
Σε τακτά χρονικά διαστήματα θα πρέπει να ελέγχονται τα βυθίσματα πλώρης μέσου και πρύμνης προκειμένου να διαπιστώνεται αν το πλοίο έχει υποστεί παραμορφώσεις από τις διάφορες καταπονήσεις του, στο κυματισμό όπως αυτές είναι η κύρτωση ή η κοίλωση του πλοίου.
Κατηγορία:Ευστάθεια πλοίου Κατηγορία:Φόρτωση πλοίου
Η Παναγία των Παρισίων (βιβλίο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Βίκτωρα Ουγκώ Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια
Ελληνική ιστορία
Η ελληνική ιστορία είναι η ιστορία των ελληνικών φύλων και του ελληνικού πολιτισμού, αλλά και των προδρομικών πολιτισμών, από την εμφάνισή τους έως σήμερα. Παρ' όλο, όμως, το ότι ανεξάρτητο κράτος με το όνομα Ελλάδα αναγνωρίσθηκε μόλις το 1828, η ελληνική ιστορία εκτείνεται πέρα από τα γεωγραφικά όρια του σημερινού κράτους και σε μακριά περίοδο αιώνων προς το παρελθόν. Σε γενικές γραμμές η ελληνική ιστορία χωρίζεται στις εξής περιόδους, συνήθως χωρίς σαφή όρια ανάμεσά τους
Γενική θεώρηση
Πρώτες γραπτές μαρτυρίες για τους Έλληνες θεωρούνται τα Ομηρικά έπη, που ανάγονται συνήθως στον 8ο π.Χ. αιώνα, περιέχουν όμως και στοιχεία από την, αρκετά παλαιότερη, μυκηναϊκή εποχή, εποχή που αν και άφησε γραπτά κείμενα σε αρχέγονη ελληνική, δεν έχει δώσει μέχρι σήμερα κάποιο γραπτό κείμενο με ιστορικό περιεχόμενο. Παρόλα αυτά, είναι ευρύτατα αποδεκτό, από το σύνολο των σύγχρονων μελετητών, ότι η ελληνική ιστορία ξεκινά κάπου στην Ύστερη εποχή του Χαλκού με την εμφάνιση και ανάπτυξη του πρώτου λαμπρού ελληνικού πολιτισμού, του μυκηναϊκού (περίπου 1600 π.Χ. - 1100 π.Χ.).
Με την έρευνα και τη μελέτη των δύο άλλων μεγάλων πολιτισμών της εποχής του χαλκού στην Ελλάδα, του κυκλαδικού και του μινωικού, αποκρυπτογραφήθηκε σταδιακά ότι ο μυκηναϊκός πολιτισμός είναι εν πολλοίς συνέχεια των δύο άλλων πολιτισμών, διακριτός μεν από αυτούς σε θεμελιώδη πολιτισμικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά (γλώσσα, αρχιτεκτονική, θρησκεία κλπ.), προέκτασή τους δε εφόσον δεν τους καταργεί αλλά βασιζόμενος σε αυτούς τους επεκτείνει και τους δίνει νέα δυναμική με την εξάπλωσή του από τον χώρο του Αιγαίου σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Κάτω από αυτό το πρίσμα, δεν είναι ασυνήθιστο να περιλαμβάνονται στην ελληνική ιστορία από πολλούς μελετητές και ο κυκλαδικός και ο μινωικός πολιτισμός όχι σαν καθαυτό ελληνικοί, αλλά ως προδρομικοί και απαραίτητοι για την κατανόηση, του πρώτου ελληνικού πολιτισμού, του μυκηναϊκού.
Με τις νεότερες έρευνες και μελέτες των ευρημάτων της νεολιθικής εποχής τεκμηριώνεται ότι η ανάπτυξη του κυκλαδικού και του μινωικού πολιτισμού δεν αποτελούν τομές ή ξαφνικές αναλαμπές, αλλά συνέχεια και αποκορύφωση μιας πολιτιστικής εξέλιξης που ξεκινά ήδη από την εποχή του Λίθου και που, παρά τις όποιες (βέβαιες) εξωτερικές επιδράσεις, είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τον γεωγραφικό ελληνικό χώρο, αφού είναι αδύνατο να βρεθεί απαράλλακτη, και με την ίδια στρωματική διαδοχή, σε γειτονικές με αυτόν περιοχές.
Προϊστορική περίοδος
Με βάση όσα αναφέρθηκαν προηγούμενα, η παρουσίαση της ελληνικής ιστορίας συνηθίζεται να ξεκινά με μια συνοπτική αναφορά στην εξέλιξη του πολιτισμού από την εποχή του λίθου, όπως προκύπτει μέσα από τα ευρήματα του ελληνικού γεωγραφικού χώρου, χωρίς να υπονοείται ότι είναι τμήμα της καθαυτό ελληνικής ιστορίας, θέση που αν και εκφράζεται από κάποιους σύγχρονους Έλληνες κυρίως ειδικούς, έχει επικριθεί σαν μεροληπτική από άλλους, Έλληνες και ξένους.