cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναγιώτης Πετρουλάκης
Ο Παναγιώτης Πετρουλάκης (Καλαμάτα,7 Οκτωβρίου 2002) Είναι Έλληνας πρωταθλητής, Ασημένιος πρωταθλητής στα 1.500μ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα της Πάτρας το 2021. Θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους αθλητές ημιαντοχής στην σύγχρονη Έλλαδα.
Περιοχή Ντοντόμα
Η Περιοχή Ντοντόμα (Αγγλικά: Dodoma Urban District, Σουαχίλι: Wilaya ya Dodoma) (πρώην Αστική Περιοχή Ντοντόμα (Dodoma Urban District)), είναι μία από τις 7 Περιοχές ή Επαρχίες στην Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια συνορεύει με την Αγροτική Περιοχή Ντοντόμα (Dodoma Rural District), στα ανατολικά με την Περιοχή Μ-πουάπουα (Mpwapwa Region), στα νότια από την Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region) και από τα δυτικά με την Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Ντοντόμα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Στήλη με κόρη (Μουσείο Σπάρτης)
Η Στήλη με κόρη είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Σπάρτη. Βρέθηκε το 1908 στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Βρετανικής Σχολής στον ναό της Αθηνάς Χαλκίοικου και φιλοξενείται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης.
Περιγραφή
Η στήλη είναι κατασκευασμένη από γκρι ασβεστόλιθο. Έχει σχήμα αιχμηρού αψιδοκέφαλου δόρεως. Το μεγαλύτερο τμήμα του είναι σκαλισμένο ανάγλυφο, ενώ η ακατέργαστη βάση του πιθανώς να ήταν τοποθετημένη μέσα στο έδαφος ή σε κάποια άλλη βάση. Το ανάγλυφο παρουσιάζει μια γυναίκα προς τα αριστερά που κάνει ένα βήμα με το δεξί πόδι. Τα πέλματα ακουμπούν το έδαφος. Στο δεξί υψωμένο χέρι κρατάει έναν ανθό λοτού. Στο αριστερό χέρι κρατάει ένα στρογγυλό αντικείμενο, που σήμερα έχει φθαρεί. Γενικά η όλη επιφάνεια παρουσιάζει σημαντικές φθορές από αιολική διάβρωση, διότι προφανώς βρίσκονταν σε υπαίθρια θέση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η πλούσια κόμη φτάνει πιο κάτω από τους ώμους και σκεπάζει την πλάτη. Στο αριστερό μέρος της στήλης είναι χαραγμένη η επιγραφή «ΑΝΑΞΙΒΙΟΣ».
Ερμηνεία
Τα γενικά χαρακτηριστικά της γυναίκας ομοιάζουν πολύ με ένα άλλο εύρημα της Αθηνάς στον ίδιο αρχαιολογικό χώρο. Η στήλη είναι συγκρίσιμη με τις αναθηματικές κόρες που φιλοξενούνται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ακρόπολης των Αθηνών. Η επιγραφή μας μνημονεύει το όνομα αυτού που το ανάθεσε. Η γυναικεία μορφή δεν είναι κάποια συγκεκριμένη θεά ή θεότητα, απλά εκπληρώνει τον αναθηματικό σκοπό στην Αθηνά.
Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο αυτό, παρόλο που είναι κοινής και απλοϊκής τέχνης, συνδυάζει όλα τα χαρακτηριστικά Σπαρτιατικής γλυπτικής. Η τέχνη του ομοιάζει με τις ανάγλυφες στήλες που βρέθηκαν στα Χρύσαφα. Χρονολογείται στο δεύτερο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης Κατηγορία:Έργα γλυπτικής κατηγορία:λακωνική τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Λακωνία
Ανθρώπινα δικαιώματα στη Λιθουανία
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση άρχισε να περιορίζει τα μέσα ενημέρωσης από το να ασκούν κριτική στους πολιτικούς και απαιτεί από τους δημοσιογράφους να πληρώνουν αμοιβή για τις πληροφορίες από τα κυβερνητικά συστήματα. Αυτές οι ενέργειες θεωρούνται παραβίαση της ελευθερίας της έκφρασης και έχουν γίνει διαμαρτυρίες από το κοινό. Το Ινστιτούτο Παρακολούθησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συνέστησε στη Λιθουανία «να πάρουν παράδειγμα από τους βόρειους γείτονές της και να επενδύσει περισσότερο στην προστασία των πολιτών, ιδίως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών», τα οποία δεν τηρούνται καλά και πρέπει να βελτιωθούν.
Νομικό πλαίσιο
Η Λιθουανία έχει ένα νομικό σύστημα εμπνευσμένο από την Αρχαία Ρώμη. Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Λιθουανίας, που εγκρίθηκε το 1992 με δημοψήφισμα αφού η Λιθουανία αποκατέστησε το δημοκρατικό και ανεξάρτητο κράτος της από την ΕΣΣΔ το 1990, ενίσχυσε τα θεμέλια του κοινωνικού συστήματος και τυποποίησε τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και τις υποχρεώσεις των πολιτών. Το Σύνταγμα έχει τροποποιηθεί πολλές φορές, με την τελευταία τροποποίηση να έγινε το 2016.
Το Κεφάλαιο II του Συντάγματος, που περιέχει τα άρθρα 18 έως 37, τιτλοφορείται «Ο Άνθρωπος και το Κράτος». Αυτό το κεφάλαιο είναι το πιο σχετικό με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ελευθερία του Τύπου
εναλλ.=The Press is interviewing two spokesman|μικρογραφία|237x237εσ| Ομιλία στον Τύπο Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου για το 2019 της ΜΚΟ Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα, η Λιθουανία κατατάσσεται στην 30η θέση μεταξύ 180 χωρών στον κόσμο. Αν και το Σύνταγμα εγγυάται την ελευθερία του Τύπου και τα μέσα ενημέρωσης στη Λιθουανία απολάμβαναν πλήρη ελευθερία τις τελευταίες 3 δεκαετίες, η κυβέρνηση επικεντρώθηκε στον περαιτέρω έλεγχο σε αυτό. Υπήρξαν αρκετές υποθέσεις αναστολών εκπομπών ρωσικής γλώσσας στη Λιθουανία είτε για τρεις μήνες είτε για έξι μήνες, οι οποίες οφείλονταν σε φιλοπόλεμο και υποκίνηση διχόνοιας και διάδοση προπαγάνδας. Στις 11 Ιανουαρίου 2018, μια ημέρα πριν από την επέτειο του αγώνα ανεξαρτησίας του 1991, στον οποίο 14 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και εκατοντάδες τραυματίστηκαν, το μεγαλύτερο μέρος του κοινοβουλίου, του οποίου ηγείται η λαϊκιστική Λιθουανική Ένωση Αγροτών και Πρασίνων, έλαβε μέτρα για να απαγορεύσει στο κοινό να λαμβάνει κρίσιμες πληροφορίες προκειμένου να προστατεύεται η χώρα από δυσπιστία και παραμόρφωση.
Ωστόσο, αυτά τα προτεινόμενα μέτρα θεωρούνται ότι υπονομεύουν την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και ο περιορισμός του πλουραλισμού των μέσων ενημέρωσης μπορεί να παραβιάζει την ελευθερία της έκφρασης. Σε περίπτωση πιθανής αναστολής της εκπομπής στη ρωσική γλώσσα δύο τηλεοπτικών καναλιών, μια ομάδα συνασπισμού για την ελευθερία του Τύπου έγραψε μια επιστολή στον πρόεδρο της Λιθουανίας για να υποστηρίξει ότι η απαγόρευση είναι αντιπαραγωγική και έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και άλλα διεθνή ελεύθερα πρότυπα ομιλίας παρόλο που καταλαβαίνουν ότι η διαμαρτυρία βρίσκεται στην «σημερινή τεταμένη κατάσταση». Η ομάδα πρόσθεσε επίσης ότι ένα μεγάλο κοινό στη Μόσχα είναι λογικό με ειδησεογραφικά ρεπορτάζ και επιχειρήματα και η κυβέρνηση δεν πρέπει να διακινδυνεύσει να κόψει την εξωτερική ελεύθερη ροή πληροφοριών για τέτοιου είδους ακροατήρια.
Ως απάντηση στην παραβίαση της ελευθερίας του Τύπου, στις 12 Οκτωβρίου 2018, η Πρόεδρος της Λιθουανίας Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε, πραγματοποίησε μια συνάντηση που συζήτησε θέματα ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης με μέλη της ENEX και η Πρόεδρος έδειξε αποφασιστικότητα να υπερασπιστεί την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης.
Ελευθερία του λόγου
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Παρακολούθησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στα μέσα Σεπτεμβρίου 2018, το Λιθουανικό Κέντρο Μητρώων σκέφτηκε να σταματήσει να παρέχει δωρεάν πληροφορίες σε επίσημα αιτούντες δημοσιογράφους, καθώς η πρακτική δεν περιλαμβανόταν στον νόμο και ως εκ τούτου οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να πληρώνουν για τις πληροφορίες σε κανονισμένες τιμές. Αυτή η ενέργεια προσέφυγε από δημοσιογράφο στις αρχές δημόσια, τονίζοντας ότι ήταν σοβαρή παραβίαση των δικαιωμάτων πρόσβασης σε δωρεάν πληροφορίες.
Ελευθερία συνάθροισης
μικρογραφία| [[Baltic Pride το 2019 στο Βίλνιους]] Το άρθρο 36 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Λιθουανίας ορίζει τα δικαιώματα των πολιτών να συγκεντρώνονται άοπλοι σε ειρηνικές συναντήσεις. Ο νόμος για τις συγκεντρώσεις της Δημοκρατίας της Λιθουανίας έχει οριστεί να εγγυάται τα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών σχετικά με τη συγκέντρωση και τη διαδικασία για την προστασία της εθνικής ασφάλειας και της δημόσιας ασφάλειας. Με βάση τα στατιστικά στοιχεία του Freedom House, πριν από το 2018 η ελευθερία του συνέρχεσθαι στη Λιθουανία δηλώθηκε ως γενικά τηρούμενη, ενώ το 2018 και το 2019 βελτιώθηκε ώστε να είναι το ίδιο σεβαστή.
Όσον αφορά τα ΛΟΑΤ+ άτομα στη Λιθουανία, η Διεθνής Αμνηστία προτρέπει τις λιθουανικές αρχές να τους παράσχουν ευκαιρίες να διοργανώσουν εκδηλώσεις ανεκτικότητας και να παρέχουν επαρκή αστυνομική προστασία κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων. Το 2010, η πρώτη πορεία υπερηφάνειας για ΛΟΑΤ+ άτομα επετράπη από το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Λιθουανίας να πραγματοποιηθεί στο Βίλνιους. Το 2013, ο δήμαρχος του Βίλνιους προσπάθησε να μεταφέρει βίαια την πορεία Pride από την κεντρική λεωφόρο σε έναν απομακρυσμένο δρόμο έξω από το κέντρο της πόλης, αλλά δεν τα κατάφερε λόγω της προστασίας από δύο δικαστήρια. Το Baltic Pride πραγματοποιήθηκε στο Βίλνιους και πραγματοποίησε πορεία στην κεντρική λεωφόρο, η οποία διεξήχθει χωρίς μεγάλα επεισόδια. Το Baltic Pride που πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουνίου 2016 στο Βίλνιους ήταν επιτυχημένο, χωρίς θεσμικά εμπόδια ή κουραστικές νομικές μάχες σε σύγκριση με τα δύο τελευταία. Ένα πλήθος 3.000 μελών της ΛΟΑΤ κοινότητας και των συμμάχων τους συμμετείχαν στην Πορεία για Ισότητα στη μνήμη των θυμάτων της επίθεσης στο Ορλάντο. Ο δήμαρχος του Βίλνιους δεν παρευρέθηκε, αλλά έστειλε συγχαρητήρια στην εκδήλωση. Δεν σημειώθηκαν σοβαρά επεισόδια, αλλά ένας βουλευτής επιτέθηκε στην πορεία και χρειάστηκε να τον συλλάβουν οι αστυνομικοί.
Θρησκευτική ελευθερία
εναλλ.=Inside-view of an Orthodox Church in Lithuania, with fresco and beautiful decorations|μικρογραφία|231x231εσ| Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος στο Βίλνιους Η θρησκευτική ελευθερία κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα της Λιθουανίας στο άρθρο 26 και άλλους νόμους. Ο ποινικός κώδικας περιλαμβάνει τρεις διατάξεις για την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας. Απαγορεύει τις θρησκευτικές διακρίσεις και προβλέπει φυλάκιση έως και 2 ετών για παραβιάσεις. Το Άρθρο 43 του Συντάγματος ορίζει τη σχέση μεταξύ θρησκείας και κράτους. Ο νόμος χωρίζει τις εγγεγραμμένες θρησκευτικές ομάδες σε αναγνωρισμένες από το κράτος παραδοσιακές θρησκευτικές ομάδες, άλλες αναγνωρισμένες από το κράτος θρησκευτικές ομάδες και όλες τις άλλες καταχωρημένες κοινότητες και ενώσεις. Οι θρησκευτικές κοινότητες χωρίζονται σε παραδοσιακές και άλλες.
Στην Έκθεση του 2009 για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία, αναφέρεται ότι υπάρχουν εννέα «παραδοσιακές» θρησκευτικές ομάδες που αναφέρονται βάσει νόμου, οι οποίες μπορούν να ανιχνεύσουν την παρουσία τους στη χώρα πριν από τουλάχιστον 300 χρόνια: Λατινικοί Καθολικοί, Ευαγγελικοί Λουθηρανοί, Ευαγγελικοί Μεταρρυθμισμένοι Εκκλησιαστικοί, Ανατολικοί Καθολικοί ，Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί (Πατριαρχείο Μόσχας), Παλαιοί Πιστοί, Εβραίοι, Σουνίτες Μουσουλμάνοι και Καραϊτές. Αυτές οι παραδοσιακές θρησκευτικές ομάδες μπορούν να απολαμβάνουν πολλά κρατικά οφέλη, συμπεριλαμβανομένης της λήψης ετήσιων κρατικών επιδοτήσεων για τις οποίες δεν χορηγούνται άλλες ομάδες. Άλλες θρησκευτικές ομάδες που αναγνωρίζονται από το κράτος περιλαμβάνουν εκείνους που είναι επίσημα εγγεγραμμένοι στη χώρα για τουλάχιστον 25 χρόνια, έχουν κοινωνική υποστήριξη από τουλάχιστον 15 ενήλικες πολίτες και έχουν οδηγίες που είναι σύμφωνες με τους νόμους και την ηθική. Οι μη παραδοσιακές ομάδες μπορούν να έχουν την υποστήριξη από δημόσιους πόρους για πολιτιστικά και κοινωνικά έργα.
Το 2017, μια τηλεοπτική εκπομπή στη Λιθουανία έκλεισε επειδή ένας από τους κριτές, ηθοποιός και πρώην βουλευτής χαιρέτισε ναζιστικά ενώ οι διαγωνιζόμενοι τραγουδούσαν ένα τραγούδι που έγινε δημοφιλές από έναν Εβραίο τραγουδιστή. Τα σχόλια για αντισημιτισμό και αντιμουσουλμανισμό στο Διαδίκτυο ήταν κοινά.
Προστασία προσωπικών δεδομένων
Το λιθουανικό κοινοβούλιο ενέκρινε το νέο νόμο για την προστασία των προσωπικών δεδομένων στις 30 Ιουνίου 2018 και ο νόμος τέθηκε σε ισχύ στις 16 Ιουλίου 2018. Ο κανονισμός για τη γενική προστασία δεδομένων αφορά την προστασία των προσωπικών δεδομένων τόσο των καταναλωτών όσο και των εταιρειών/ιδρυμάτων, γεγονός που παρέχει περισσότερες δυνατότητες στους καταναλωτές να ελέγχουν τα δεδομένα τους.
Δικαιώματα στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή
Σύμφωνα με την Επιτροπή Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το 2002 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) αποφάσισε ότι τα δικαιώματα γάμου μεταξύ ανδρών και γυναικών που περιέχονται στο άρθρο 12 επεκτείνονταν και στα τρανσέξουαλ άτομα. Στο Άρθρο 8, με τίτλο «Σεβασμός στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή», καταδεικνύεται ότι η ιδιωτική ζωή είναι μια πολύ ευρεία έννοια. Καλεί τους πολίτες να είναι ελεύθεροι να κατανοούν και να προσδιορίζουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την προσωπική του ταυτότητα (και να προσδιορίζονται όπως κάποιος επιλέγει), ενώ η οικογενειακή ζωή απαιτεί τα δικαιώματα μιας οικογένειας που ζει ειρηνικά, χωρίς παρεμβάσεις του κοινού ή της κυβέρνησης, και μπορεί να περιλαμβάνει τη σχέση ενός ανύπαντρου ζευγαριού.
Όπως αναφέρεται στο Άρθρο 38 του Συντάγματος, «Ο γάμος συνάπτεται με ελεύθερη αμοιβαία συναίνεση άνδρα και γυναίκας». Η Λιθουανία δεν συμμορφώνεται με τα πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επειδή δεν υπάρχει νομική αναγνώριση των μη έγγαμων οικογενειών. Το 2017, το λιθουανικό κοινοβούλιο (Σέιμας) απέρριψε πλήρως την προτεινόμενη νομοθεσία για νομική συμβίωση μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Η Λιθουανία είναι μία από τις λίγες εναπομείνασες χώρες της ΕΕ χωρίς καμία μορφή νομικής αναγνώρισης για ομόφυλα ζευγάρια. Άλλες χώρες περιλαμβάνουν τις Βουλγαρία, Λετονία, Πολωνία, Ρουμανία και Σλοβακία. Οι αστικές συμβιώσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου και διαφορετικού φύλου είναι ακόμη απίθανο να δημιουργηθούν στη Λιθουανία.
Τα ανθρώπινα αναπαραγωγικά δικαιώματα στη Λιθουανία δεν έχουν λάβει μεγάλη αναγνώριση από τις δημόσιες και κυβερνητικές αρχές, ενώ οι θρησκευτικές οργανώσεις εμποδίζουν την πρόοδο της εφαρμογής των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων. Το 2013, υποβλήθηκε στο εθνικό Κοινοβούλιο για αξιολόγηση σχέδιο νόμου, με στόχο τον περιορισμό της πρόσβασης σε ασφαλείς και νόμιμες αμβλώσεις. Αν και αυτός ο νόμος θα αποτελούσε πραγματική απειλή για την υγεία και τη ζωή των γυναικών (συν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων), οι συντάκτες και οι υποστηρικτές του συνέχισαν να πιέζουν για την ψήφισή του. Αυτό έγινε γενική ανησυχία και έγινε διαμαρτυρία από το Ινστιτούτο Παρακολούθησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Στην περίπτωση του ''Λ. εναντίον Λιθουανίας'' (το 2007), ο Λ. είναι τρανσέξουαλ Λιθουανός πολίτης που αντιμετωπίζει προκλήσεις στην καθημερινή του ζωή, λόγω της αποτυχίας της χώρας να εγκρίνει νομική πράξη που περιγράφει τις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες αλλαγής φύλου. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαπίστωσε ότι η Λιθουανία είχε παραβιάσει τα δικαιώματα της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής και διέταξε τη Λιθουανία να υιοθετήσει την απαραίτητη νομοθεσία για την νόμιμη αλλαγή φύλου εντός τριών μηνών από την απόφαση. Η Λιθουανία κατέβαλε τις αποζημιώσεις στον αιτούντα, αλλά δεν υιοθέτησε έγκαιρα την απαιτούμενη νομοθεσία. Το ΙΠΑΔ και η Λιθουανική Ένωση Ομοφυλόφιλων συνέχισαν να υποστηρίζουν την πλήρη εφαρμογή της απόφασης του Δικαστηρίου. Το 2011, το Δικαστήριο διέταξε το ληξιαρχείο να αλλάξει τα αρχεία του πιστοποιητικού γέννησης του Λ. και την Υπηρεσία Μητρώου Κατοίκων να αλλάξει τον αριθμό ταυτότητάς του.
Το 2018, ο πρωθυπουργός της Λιθουανίας, Σαούλιους Σκβερνέλις, χρησιμοποίησε μια συγκέντρωση για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ στο Βίλνιους για να ζητήσει από το λιθουανικό κοινοβούλιο να εγκρίνει νομοθεσία για εγγεγραμμένα ομόφυλα ζευγάρια.
Ευημερία των παιδιών
Στο νόμο για την προστασία από την ενδοοικογενειακή βία ρυθμίζεται η προστασία των παιδιών από τη βία. Ωστόσο, στις Εκθέσεις Χώρας του 2016 για τις Πρακτικές Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αναφέρεται ότι ένα από τα πιο σοβαρά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λιθουανία είναι η ευημερία των παιδιών. Σύμφωνα με το Λιθουανικό Ίδρυμα Διαμεσολαβητή για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η βία κατά των παιδιών προέρχεται τόσο από οικογένειες όσο και από δημόσιους φορείς. Επίσης, ο εκφοβισμός μεταξύ των ίδιων των παιδιών είναι μεγάλο πρόβλημα. Η υπερβολική χρήση αλκοόλ από τους γονείς είναι η κύρια αιτία παιδικής κακοποίησης.
Ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών
Το 2011, η Λιθουανία ψήφισε το νόμο για την προστασία από την ενδοοικογενειακή βία. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2014, στη Λιθουανία 1 στις 3 (31%) των γυναικών ηλικίας άνω των 15 ετών έχουν υποστεί σωματική ή/και σεξουαλική βία, η οποία είναι αρκετά κοντά στο συνολικό επίπεδο της ΕΕ (33%). Τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας (γυναίκες) είναι συνήθως αυτά που κατηγορούνται, γεγονός που εμποδίζει τις γυναίκες να ζητήσουν ή να λάβουν πραγματική βοήθεια. Το 2017. 4 στα 5 θύματα στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας (48.000 εγγεγραμμένα) ήταν γυναίκες.
Καταχρήσεις σε βάρος προσφύγων και μεταναστών
Η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε ότι οι λιθουανικές αρχές έχουν κρατήσει αυθαίρετα χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες σε κέντρα που μοιάζουν με φυλακές, όπου έχουν υποστεί απάνθρωπες συνθήκες, βασανιστήρια και άλλη κακομεταχείριση. Πολλοί άνθρωποι ανέφεραν ότι ξυλοκοπήθηκαν, προσβλήθηκαν και υπέστησαν εκφοβισμό και παρενόχληση με ρατσιστικά κίνητρα από φρουρούς. Δεκάδες άνθρωποι από χώρες όπως το Καμερούν, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Ιράκ, η Νιγηρία, η Συρία και η Σρι Λάνκα κρατήθηκαν παράνομα, ενώ η Λιθουανία καλωσόρισε θερμά δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που εγκατέλειψαν την Ουκρανία έπειτα από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Παραπομπές
Λιθουανια
Μαξιμιλιανός Ερνέστος της Αυστρίας
Ο Μαξιμιλιανός-Ερνέστος γερμ. Maximilian-Ernst (17 Νοεμβρίου 1583 - 18 Φεβρουαρίου 1616) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν ιππότης του Τευτονικού Τάγματος.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας-Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ δούκα της Βαυαρίας.
Γεννήθηκε στο Γκρατς· λίγα γνωρίζουμε για τα νεανικά του έτη. Η πρώτη εντυπωσιακή εμφάνισή του ήταν το 1592, όταν αυτός και η μητέρα του συνόδευσαν τη μεγαλύτερή του αδελφή Άννα για να παντρευτεί τον Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας.
Μαζί με τον αδελφό του Φερδινάνδο (Β΄) και τα εξαδέλφια τους Ματθία και Μαξιμιλιανό (Γ΄) υπέγραψε ένα έγγραφο το 1606 στη Βιέννη. Με αυτό ο εξάδελφός του Ροδόλφος Β΄ (αδελφός των Ματθία και Μαξιμιλιανού Γ΄) δηλωνόταν ανίκανος να κυβερνήσει, ένεκα της διανοητικής του ασθένειας και ο Ματθίας μπορούσε να αναλάβει επικεφαλής των Αψβουργικών κτήσεων, ως αντιβασιλιάς.
Ο Μαξιμιλιανός (Γ΄), που ήταν μέγας Μάγιστρος του Τάγματος των Τευτόνων στη Γερμανία (Deutschmeister, επέτρεψε στον Μαξιμιλιανό-Ερνέστο να προσχωρήσει στο Τευτονικό Τάγμα το 1615 και το επόμενο έτος το διόρισε διοικητή του Τάγματος στην επαρχία της Αυστρίας. O Μαξιμιλιανός-Ερνέστος έγινε Βοηθός στο Τάγμα και αποφασίστηκε να διαδεχθεί ως μεγάλος Μάγιστρος τον Μαξιμιλιανό Γ΄. Όμως ο Μαξιμιλιανός-Ερνέστος απεβίωσε απροσδόκητα 32 ετών, άγαμος. Τάφηκε στο αββαείο του Σέκαου.
Οικογένεια
Είχε ένα μη νόμιμο τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Αλλαμάνδη
Η αλλαμάνδη (Allamanda) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της πικροδάφνης (αποκυνοειδή). Είναι ιθαγενή φυτά της Αμερικής, απαντώμενα από το Μεξικό μέχρι την Αργεντινή. Τα περισσότερα είδη είναι πολύ διακοσμητικά, και μερικά είναι γνωστά ως καλλιεργούμενα καλλωπιστικά φυτά, εξαιτίας των μεγάλων χρωματιστών (συνήθως κίτρινων) λουλουδιών τους. Το γένος ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Ελβετού βοτανολόγου και ιατρού Φρεντερίκ-Λουί Αλαμάν.
Περιγραφή
Το σύνολο των φυτών του γένους είναι αειθαλείς θάμνοι, αναρριχητικά φυτά ή δένδρα. Περιέχουν ένα λευκό γαλακτώδες υγρό. Τα φύλλα είναι αντίθετα ή εκφυόμενα ανά 5 ή λιγότερα σε σπονδυλώματα. Τα ελάσματα των φύλλων έχουν γενικώς ωοειδές σχήμα και λείες άκρες. Το άνθος έχει 5 σέπαλα και κωδωνόσχημο ή σε σχήμα χωνιού σύστημα ισάριθμων πετάλων, που στα περισσότερα είδη έχουν κίτρινο χρώμα. Ο καρπός σχίζεται όταν ωριμάσει και περιέχει 2 έως 4 σπέρματα.
Βιοχημεία και φαρμακευτικές χρήσεις
Με εργαστηριακές αναλύσεις, από τα είδη αλλαμάνδης έχουν απομονωθεί αρκετές χημικές ενώσεις, ιδίως ιριδοειδείς λακτόνες, όπως η αλλαμανδίνη (που πήρε το όνομά της από το όνομα του γένους), η πλουμερικίνη και οι πλουμιερίδες. Η πλουμερικίνη αποδείχθηκε ότι είναι ισχυρός αναστολές του συμπλέγματος NF-κB, με αντιφλεγμονώδη δράση in vitro και in vivo. Τα δομικώς παραπλήσια παράγωγά της πλουμιερδίνη, πλουμεριδοειδές C και αλλαμανδικίνη δεν έχουν τέτοια δράση. Επίσης, η λιγνάνη πινορητινόλη και κουμαρίνες όπως η σκοπολετίνη και η σκοπαρόνη έχουν απομονωθεί από το είδος A. schottii.
Καλλιέργεια
Στη φύση οι αλλαμάνδες φυτρώνουν κατά μήκος των όχθεων των ποταμών και σε ανοικτές, ηλιόλουστες τοποθεσίες με επαρκή βροχόπτωση και μονίμως υγρό υπόστρωμα του εδάφους. Δεν ευδοκιμούν σε σκιερά μέρη, ούτε σε αλκαλικά ή αλμυρά εδάφη, και είναι πολύ ευαίσθητα στο ψύχος. Μεγαλώνουν γρήγορα, κάποτε μέχρι και τρία μέτρα σε ένα έτος. Μπορούν να πολλαπλασιασθούν με παραφυάδες.
Πηγές
Αλλαμανδ
Ανδρέας Στιούαρτ, 1ος λόρδος Άβεντεϊλ
Ο Aνδρέας Στιούαρτ, 1ος λόρδος Άβεντεϊλ, αγγλ.: Andrew Stewart, 1st Lord Avondale (απεβ. στις 9 Σεπτεμβρίου 1513) από τον Οίκο των Στιούαρτ ήταν Σκωτσέζος ευγενής.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Aλεξάνδρου Στιούαρτ, από τον οποίο κληρονόμησε τα εδάφη τού Άβεντεϊλ. Ο Αλέξανδρος τα είχε κληρονομήσει από τον θείο του λόρδο Άβεντεϊλ, ο οποίος με τη σειρά του τα είχε λάβει μετά την κατάσχεσή τους από τον τελευταίο κόμη τού Ντάγκλας και Άβεντεϊλ το 1455.
Ο τίτλος λόρδος Άβεντεϊλ αναβίωσε για τον Aνδρέα Στιούαρτ τού Άβεντεϊλ περί το 1499. Αυτός σκοτώθηκε το 1513 στη μάχη του Φλόντεν και τον διαδέχθηκε ο γιος του.
Οικογένεια
Ο Λόρδος Άβεντεϊλ νυμφεύτηκε τη Mάργκαρετ Κέννεντυ, κόρη τού Τζον Κέννεντυ, 2ου λόρδου Κέννεντυ, και τα παιδιά τους περιλάμβαναν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Προϊσλαμική Αραβία
μικρογραφία|Εμπορικοί δρόμοι των Ναβαταίων στην Προϊσλαμική Αραβία Η Προϊσλαμική Αραβία (αραβικά: شبه الجزيرة العربية قبل الإسلام) είναι η Αραβική Χερσόνησος πριν από την εμφάνιση του Ισλάμ το 610 μ.Χ.
Ορισμένες από τις εγκαταστημένες κοινότητες εξελίχθηκαν σε ξεχωριστούς πολιτισμούς. Οι πληροφορίες για αυτές τις κοινότητες είναι περιορισμένες και έχουν συγκεντρωθεί από αρχαιολογικά στοιχεία, μαρτυρίες γραμμένες εκτός Αραβίας και αραβικές προφορικές παραδόσεις που καταγράφηκαν αργότερα από Ισλαμικούς ιστορικούς. Μεταξύ των σημαντικότερων πολιτισμών ήταν ο πολιτισμός των Θαμούντ, ο οποίος προέκυψε περίπου το 3000 π.Χ. και διήρκεσε περίπου μέχρι το 300 μ.Χ., και ο αρχαιότερος σημιτικός πολιτισμός στο ανατολικό τμήμα ήταν των Θηλουανών, ο οποίος προέκυψε γύρω στο τέλος της τέταρτης χιλιετίας και διήρκεσε περίπου μέχρι το 600 μ.Χ. Επιπλέον, από το δεύτερο μισό της δεύτερης χιλιετίας π.Χ., η Νότια Αραβία ήταν η πατρίδα πολλών βασιλείων όπως των Σαβαίων, των Μηναίων και η Ανατολική Αραβία κατοικήθηκε από σημίτες ομιλητές οι οποίοι πιθανώς μετανάστευσαν από τα νοτιοδυτικά, όπως ο λεγόμενος λαός των Σαμάντ. Από το 106 έως το 630 μ.Χ. η βορειοδυτική Αραβία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία τη μετονόμασε σε Πετραία Αραβία. Μερικά κομβικά σημεία ελέγχονταν από Ιρανούς Πάρθους και Σασσανίδες αποίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας
Βουνίστρα Θεσπρωτίας
Η Βουνίστρα είναι οικισμός του δήμου Ηγουμενίτσας στην περιφερειακή ενότητα Θεσπρωτίας της Ηπείρου.
Γενικά στοιχεία
Η Βουνίστρα βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Θεσπρωτίας και αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός κατά το 2011. Με βάση το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πέρδικα, τον Αρίλλα και το Καραβοστάσι συγκροτούν τη δημοτική ενότητα Πέρδικας του δήμου Ηγουμενίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται στους 63 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Όντο της Καμπανίας
Ο Όντο Β΄ του Μπλουά, (Γαλλική γλώσσα: Odo/Eudes, περί το 1040 - 1115) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν Κόμης του Τρουά & του Μω (1047 - 1066), κόμης του Ωμάλ (1069 - 1115) και κύριος του Χόρντερνες (1087 - 1095).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Στεφάνου Β΄ κόμη του Τρουά] & του Μω και της Αδέλας. Το 1047 διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 7 ετών και ο θείος του Θεοβάλδος Γ΄ του Μπλουά έγινε επίτροπος. Ο Όντο Β΄ νυμφεύτηκε (1060) (στον τρίτο της γάμο) την Αδελαΐδα της Νορμανδίας, κόρη του Ροβέρτου Α΄ δούκα της Νορμανδίας, και χήρα του Ενγκεράν Β΄, κόμη του Ποντιέ, κυρίου του Ωμάλ και του Λαμπέρ Β΄ του Λανς. Όταν πέθανε η μοναδική κόρη της από τον πρώτο της γάμο Αδελαΐδα, η Αδελαΐδα της Νορμανδίας διεκδίκησε τον τίτλο της κόμισσας του Ωμάλ στη Νορμανδία μαζί με τον τρίτο της σύζυγο Όντο Β΄ του Μπλουά.
Η Αδελαΐδα ήταν αδελφή του Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Νορμανδίας. Ο Όντο Α΄ συμμετείχε μαζί με τον κουνιάδο του στην Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας (1066). Ο Θεοβάλδος Γ΄ κόμης του Μπλουά κυρίευσε όλες τις κομητείες του Όντο στην Καμπανία, ο Γουλιέλμος Α΄ ο Κατακτητής έδωσε στον Όντο σαν δώρο για τις υπηρεσίες του την επαρχία Χόλντερνες στο Γιόρκσιρ. Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι ο Γουλιέλμος Α΄ ο Κατακτητής έδωσε το Χόλντερνες δώρο στην αδελφή του Αδελαΐδα, έτσι ο Όντο κυβερνούσε χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1060 την Αδελαΐδα της Νορμανδίας κόρη του Ροβέρτου Α΄ του Μεγαλοπρεπούς δούκα της Νορμανδίας και είχε τέκνο:
Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Λάνγκρις (1900) ισχυρίστηκε ότι από τον Όντο κατάγεται ο Οίκος Λε Γκρα (Γκρέις) της Ιρλανδίας. Η άποψη αυτή έρχεται σε αντίθεση με την επικρατούσα, ότι προπάτορας της οικογένειας ήταν ο Ρέιμοντ Φιτζέραλντ (απεβ. το 1185/1189). Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Ρόουτς (1970) ωστόσο επέμενε στην αρχική άποψη (1970), αλλά τη διέψευσε τελικά ο Φλάναγκαν (2004) με τον ισχυρισμό, ότι ο Ρέιμοντ Φιτζέραλντ δεν είχε νόμιμους απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Μπρους Κάμπελ
Ο Μπρους Λορν Κάμπελ (Bruce Lorne Campbell, γεννημένος στις 22 Ιουνίου του 1958) είναι ένας Αμερικανός ηθοποιός, γνωστός για τον ρόλο του ως Ας Γουίλιαμς στο franchise Evil Dead. Πρωταγωνίστησε επίσης στις ταινίες Ασύλληπτη Καταδίωξη στο Μπρονξ (1985), Ο Μανιακός Μπάτσος (1988), Sundown: The Vampire in Retreat (1989) και Bubba Ho-Tep (2002).
Στην τηλεόραση, ο Κάμπελ είχε βασικούς ρόλους στα The Adventures of Brisco County, Jr. (1993-1994) και Jack of All Trades (2000), και έναν δεύτερο ρόλο ως ο Αυτόλυκος στα Ηρακλής (1995-1999) και Ζήνα: Η Πριγκίπισσα του Πολέμου (1995-1999).
Ο Κάμπελ σκηνοθέτησε, χρηματοδότησε και πρωταγωνίστησε στα ντοκιμαντέρ Fanalysis (2002) και A Community Speaks (2004), έγραψε, σκηνοθέτησε, χρηματοδότησε και πρωταγωνίστησε στην ταινία Man with the Screaming Brain (2005) και σκηνοθέτησε, χρηματοδότησε και πρωταγωνίστησε στην παρωδία της καριέρας του My Name Is Bruce (2007).
Spider-Man: Original Motion Picture Score
Το Spider-Man: Original Motion Picture Score είναι το soundtrack της ταινίας του Σαμ Ράιμι, Spider-Man (2002). Κυκλοφόρησε στις 4 Ιουνίου του 2002. Ο Ντάνι Έλφμαν σύνθεσε την μουσική της ταινίας. Το soundtrack της συνδυάζει παραδοσιακή ενορχήστρωση, εθνικά κρουστά και ηλεκτρονικά στοιχεία. Ο Έλφμαν πέρασε έναν χρόνο στην Αφρική μελετώντας αυτήν τη τεχνική. Η μουσική κυκλοφόρησε σε CD κυκλοφόρησε από την Sony.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Soundtrack ταινιών Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002 Κατηγορία:Spider-Man (σειρά ταινιών, 2002)
Μερική επιστράτευση στη Ρωσία (2022)
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2022, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε την επιβολή «μερικής επιστράτευσης». Η μερική επιστράτευση που ανακοίνωσε ο πρόεδρος Πούτιν αφορά τους εφέδρους του στρατού της Ρωσίας. Η επιβολή του καθεστώτος μερικής επιστράτευσης στη Ρωσία προήλθε λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο ρωσικός στρατός στην εισβολή του στην Ουκρανία. Η απόφαση αυτή ελήφθη λίγο μετά την επιτυχημένη ουκρανική αντεπίθεση στην Περιφέρεια Χαρκόβου, ενώ υπενθυμίζεται ότι μια μέρα πριν την ανακοίνωση της επιστράτευσης, η ρωσική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για την ένταξη των δημοκρατιών του Ντονμπάς, αλλά και των κατεχόμενων από τη Ρωσία τμημάτων των ουκρανικών περιφερειών Χερσώνας και Ζαπορίζιας, στη Ρωσία.
Στην ομιλία του, ο Πούτιν δήλωσε ότι η επιβολή του καθεστώτος «μερικής επιστράτευσης» ήρθε έπειτα από πρόταση που υπέβαλε το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας και το Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας. Ο υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού ανακοίνωσε ότι η Ρωσία διαθέτει «ένα τεράστιο αριθμό εφέδρων που μπορεί να κινητοποιήσει [η Ρωσία, για την εισβολή στην Ουκρανία]». Η ρωσική κυβέρνηση σχεδιάζει να κινητοποιήσει 300.000 εφέδρους. Ορισμένες αντιπολιτευόμενες πηγές, όπως η Νόβαγια Γκαζέτα ή το Meduza υποστηρίζουν πάντως ότι η κυβέρνηση της Ρωσίας σκοπεύει να επιστρατεύσει σε φάσεις 1 με 1.2 εκατομμύρια στρατιώτες.
Η παράγραφος 7 του διατάγματος 647 που αφορά τη ρωσική μερική επιστράτευση του Σεπτεμβρίου του 2022 αναφέρει τον ακριβή αριθμό των ανθρώπων που θα αναγκαστούν να παρουσιαστούν στο στρατό λόγω της μερικής επιστράτευσης. Σύμφωνα με το γραμματέα τύπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, αυτή η παράγραφος 7 είναι απόρρητη και επομένως κανείς δεν μπορεί να επιβεβαιώσει με ακρίβεια πόσα άτομα πρόκειται να επιστρατευθούν. Πολλοί Ρώσοι έχουν προσπαθήσει λόγω της ανακοίνωσης της μερικής επιστράτευσης να εγκαταλείψουν τη χώρα τους.
Αναλυτικά
Παρά την υποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από τα κεντρικά και ανατολικά τμήματα της περιφέρειας Χαρκόβου, ο Πούτιν υποστήριξε στην ομιλία του για την ανακοίνωση του καθεστώτος μερικής επιστράτευσης ότι οι στόχοι της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν είχαν αλλάξει. Η ομιλία του Πούτιν μεταδόθηκε σε όλη τη Ρωσία, αλλά μαγνητοσκοπημένη. Νωρίτερα, μετά από τη ψήφιση νόμου από τα μέλη της Κρατικής Δούμας, η στρατιωτική λιποταξία μπορεί να τιμωρηθεί με μέγιστη ποινή 10 ετών στη Ρωσία. Παράλληλα, ο Πούτιν, ανακοινώνοντας την επιβολή της μερικής επιστράτευσης των εφέδρων, έδειξε την υποστήριξη του στα αμφιλεγόμενα δημοψηφίσματα για την προσάρτηση των κατεχόμενων από τη Ρωσία περιοχών της Ουκρανίας στη Ρωσία.
Σύμφωνα με δυτικούς αναλυτές, η απώλεια στρατιωτών καθώς και εγγενείς αδυναμίες των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων (κακή εκπαίδευση και κακή ηγεσία) είναι οι λόγοι που ανάγκασαν τον Πούτιν να προχωρήσει στην επιστράτευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βλαντίμιρ Πούτιν Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Κωνσταντίνος Ώπος (κατεπάνω)
Οι κύριες πηγές της θητείας του είναι ο Λύκος πρωτοσπαθαρίος και το Ανώνυμο Χρονικό. Ο Κωνσταντίνος προστάτης μονής κοντά στην Τροία, τον Νοέμβριο του 1034. Στο 1037, ο σουλτάνος της Τυνησίας, Sharaf ad-Dawla αλ-Mu'izz ιμπν Badis, έστειλε το γιο του Αμπνταλάχ εναντίον του εμίρη της Σικελίας Αχμάντ αλ Ακχάλ. Ο Αλ Ακχάλ νικήθηκε και προσέφυγε στον Κωνσταντίνο. Την επόμενη χρονιά ο Κωνσταντίνος αντικαταστάθηκε από τον Μιχαήλ Σπονδύλη.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας
Ταχυόνιο
Το ταχυόνιο είναι ένα υποθετικό στοιχειώδες σωματίδιο, το οποίο περιέχει φανταστική μάζα, όπως θεωρεί η 26 διαστάσεων μποζονική θεωρία χορδών. Τα ταχυόνια ωστόσο αποτελούν σωματίδια τα οποία έχουν λάβει το όνομά τους εξαιτίας της ασύλληπτης ταχύτητάς τους η οποία είναι πάντα μεγαλύτερη από το c, δηλαδή την ταχύτητα του φωτός που είναι ίση με 299.792.458 m/s. Το παράξενο με τα ταχυόνια είναι πως η ταχύτητά τους αυξάνεται όταν η ενέργειά τους μειώνεται και ότι χρειάζεται άπειρη ενέργεια για να ελαττωθεί η ταχύτητά τους στην ταχύτητα του φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υποθετικά στοιχειώδη σωμάτια Κατηγορία:Θεωρία χορδών Κατηγορία:Ταξίδι στον χρόνο
Μπέρναρντ Γουάντις
Βιογραφία
Γεννημένος στο Βίλνο της Πολωνίας (τώρα Βίλνιους, Λιθουανία), ο Γουάντις άρχισε να σπουδάζει φωνητική στο Βίλνο το 1940. Το επόμενο έτος, έγινε λοχίας του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού, που έλαβε μέρος στην Επιχείρηση Καταιγίδα του 1944. Όταν το Βίλνο καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό, μεταξύ πολλών άλλων, στρατολογήθηκε στο στρατό υπό τον όρο να δώσει όρκο στη Σοβιετική Ένωση. Όσοι αρνήθηκαν στάλθηκαν σε διάφορα στρατόπεδα εργασίας Γκουλάγκ στη Σιβηρία. Ο Γουάντις φυλακίστηκε στο Γκουλάγκ από το 1944 έως το 1946 και τελικά κατέληξε σε ένα στρατόπεδο στην Καλούγκα της Δυτικής Ρωσίας. Μετά την αποφυλάκισή του επέστρεψε στην Πολωνία και συνέχισε τις σπουδές του στο Ωδείο της Βαρσοβίας. Εργάστηκε για πρώτη φορά από το 1946 στην Τελετουργική Μπάντα του Πολωνικού Στρατού. Έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνή το 1950 ως Γκρέμιν στον Ευγένιος Ονέγκιν του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι στο Μεγάλο Θέατρο της Βαρσοβίας. Παρέμεινε μέλος του συνόλου μέχρι το 1979.
Το 1956 κέρδισε τον διαγωνισμό στο Βερτσέλλι, που τον οδήγησε στη διεθνή αναγνώριση. Στη συνέχεια, προσκλήθηκε να εμφανιστεί στο Θέατρο Μάσιμο Βιτόριο Εμανουέλε στο Παλέρμο. Εμφανίστηκε ως Ραϊμόντο σε μια ηχογράφηση του 1959 της Λουτσία ντι Λάμερμουρ του Γκαετάνο Ντονιτσέττι, υπό τη διεύθυνση του Τούλιο Σεραφίν, μαζί με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο, όπου ήταν ο μόνος Πολωνός τραγουδιστής που τραγούδησε μαζί της. Ακολούθησαν guest εμφανίσεις ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, της Αμερικής και της Κίνας. Μνημονεύεται για τους ομώνυμους ρόλους του Ντον Τζοβάννι του Μότσαρτ και του Μπορίς Γκοντούνοφ του Μουσόργκσκι, για τον Φίλιππο Β΄ στον Δον Κάρλος του Τζουζέπε Βέρντι, τον Αμονάσρο στην Άιντα, τον Μεφιστοφέλε στον Φάουστ του Σαρλ Γκουνό και στον ομώνυμο ρόλο στον Βασιλιάς Ρότζερ του Κάρολ Σιμανόφσκι. Έπαιξε επίσης ρόλους στο Στοιχειωμένο αρχοντικό και Χάλκα του Στανίσουαφ Μονιούσκο, στο Ο Κουρέας της Σεβίλλης του Τζοακίνο Ροσσίνι, στο Ο Σικελικός Εσπερινός του Βέρντι, στο Η δύναμη του πεπρωμένου, στο Ριγκολέττο, στον Πρίγκιπας Ίγκορ του Αλεξάντρ Μποροντίν και στον Ιολάντα του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι. Σε μιούζικαλ, εμφανίστηκε ως Tevje στο Βιολιστής στη στέγη.
Ο Γουάντις έπαιξε στις παγκόσμιες πρεμιέρες έργων του Κσίστοφ Πεντερέτσκι. Εμφανίστηκε ως Pater Barré στην όπερα Διάβολοι της Λουντάν, που δόθηκε στα γερμανικά στην Κρατική Όπερα του Αμβούργου στις 20 Ιουνίου 1969. Τραγούδησε το σόλο μπάσο στο Πάθος του Αγίου Λουκά στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ το 1970. Ηχογράφησε και τα δύο έργα, την όπερα δίπλα στην Τατιάνα Τρογιάνος.
Στον κινηματογράφο, έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στο Il maestro di cappella του Ντομένικο Τσιμαρόζα. Ως ηθοποιός, έπαιξε σε έντεκα ταινίες μεταξύ 1965 και 1999, συμπεριλαμβανομένων των Η Γη της Επαγγελίας (1975), Znachor (1981) και Δια πυρός και σιδήρου (1999).
Του απονεμήθηκε ο Σταυρός του Διοικητή με το Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας το 2000. Το Μάιο του 2008, έλαβε επίτιμο διδακτορικό από το Μουσικό Πανεπιστήμιο «Φρεντερίκ Σοπέν».
Ο Γουάντις πέθανε στη Βαρσοβία στις 25 Ιουλίου 2020, μια μέρα μετά τα 98α γενέθλιά του.
Ταινίες
Ο Γουάντις εμφανίστηκε στην ταινία που περιλαμβάνει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαθύφωνοι Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μουσείο Απελευθέρωσης του Παρισιού - μουσείο στρατηγού Λεκλέρκ - μουσείο Ζαν Μουλέν
Το Μουσείο Απελευθέρωσης του Παρισιού - μουσείο στρατηγού Λεκλέρ - μουσείο Ζαν Μουλέν (Γαλλικά: Le musée de la Libération de Paris - musée du Général Leclerc - musée Jean-Moulin) είναι ένα τριπλό μουσείο αφιερωμένο στην απελευθέρωση του Παρισιού, στον στρατηγό Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ και στον Ζαν Μουλέν, δύο προσωπικότητες της Ελεύθερης Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Το μουσείο μέσα από τη ζωή τους, παρουσιάζει την πορεία του πολέμου, την τύχη της κατεχόμενης Γαλλίας και τη δράση της Γαλλικής Αντίστασης.
Βρίσκεται στο Παρίσι, στο 15ο διαμέρισμα στη λεωφόρο Κολονέλ-Ανρί-Ρολ-Τανγκί, 4.
Είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού, τα οποία διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία. Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 25 Αυγούστου 2019 για την 75η επέτειο από την απελευθέρωση του Παρισιού, αντικαθιστώντας παλαιότερο μουσείο με το ίδιο θέμα, που λειτουργούσε σε παρακείμενο χώρο, κοντά στον σταθμό Μονπαρνάς.
Περιγραφή
μικρογραφία|250x250εσ|Ο συνταγματάρχης Ρολ-Τανγκί και ο [[Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ|στρατηγός Λεκλέρ, 1944|εναλλ.=|αριστερά]] Το νέο μουσείο στεγάζεται σε ένα ιστορικό κτήριο, στο υπόγειο του οποίου κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρίσκονταν το αρχηγείο διοίκησης του συνταγματάρχη Ρολ-Τανγκί, επικεφαλής των γαλλικών δυνάμεων του Εσωτερικού (FFI) στην περιοχή του Παρισιού.
Εκτίθενται περισσότερα από 300 αντικείμενα, πρωτότυπα έγγραφα, φωτογραφίες, βίντεο αρχείων ή μαρτυρίες που αναφέρονται στην αντίσταση, τις μάχες, την καταστολή, τη μυστικότητα και την ανάκτηση της ελευθερίας.
Οι ώρες λειτουργίας είναι 10 π.μ. - 6 μ.μ. από Τρίτη έως Κυριακή.
Αναφορές
Σύμφωνα με τον ιστορικό Αντρέ Κασπί, ομότιμο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 1 Πανεπιστήμιο Παντεόν-Σορμπόν:
«Το μουσείο αναβιώνει μέρες τραγικές και ένδοξες. Ο Ζαν Μουλέν, ήρωας και μάρτυρας της Αντίστασης, κατάφερε να ενώσει εκείνους που πολέμησαν εναντίον των Ναζιστών. Ο στρατηγός Φιλίπ Λεκλέρ, επικεφαλής της 2ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας, συνέβαλε στην απελευθέρωση του Παρισιού. Και οι δύο διατήρησαν τη «φλόγα της Αντίστασης» που είχε ανάψει ο στρατηγός ντε Γκωλ στην έκκλησή του στις 18 Ιουνίου 1940.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού
Λιζέτ Οροπέσα
Η Λιζέτ Οροπέσα (Lisette Oropesa, γεννημένη 29 Σεπτεμβρίου 1983) είναι αμερικανίδα υψίφωνος κουβανικής καταγωγής. Στο ρεπερτόριο ρόλων της περιλαμβάνονται όπερες των Γκλουκ, Χαίντελ, Μότσαρτ, Ροσίνι, Ντονιτσέτι, Βάγκνερ, Βέρντι, Μπιζέ, Μασνέ και Πουτσίνι. Έχει χαρακτηριστεί ως λυρική κολορατούρα υψίφωνος. Τραγουδά στα ισπανικά, τα αγγλικά, τα γερμανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά. Χαρακτηριστικότεροι ρόλοι της είναι η Σουζάνα από τους Γάμους του Φίγκαρο, η Τζίλντα από τον Ριγολέττο, η Κονστάντζε από την Απαγωγή από το Σεράι, η Λουτσία ντι Λάμερμουρ και η Μανόν.
Πρώιμος βίος και μουσική εκπαίδευση
Γεννήθηκε στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα και μεγάλωσε στο Μπατόν Ρουζ. Οι γονείς της είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από την Κούβα.
Αρχικώς σπούδαζε φλάουτο, αλλά, έπειτα από παραίνεση της μητέρας της, δασκάλας μουσικής και πρώην οπερατικής υψιφώνου, αποφάσισε να περάσει από ακρόαση για το Τμήμα Mονωδίας της Σχολής Μουσικής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Λουιζιάνα. Έγινε δεκτή και εντάχθηκε σε πρόγραμμα φωνητικής με καθηγητή τον Ρόμπερτ Γκρέισον.
Σταδιοδρομία
Η Οροπέσα κέρδισε τις Ακροάσεις του Εθνικού Συμβουλίου της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης το 2005. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα σε έναν μικρό ρόλο στηn όπερα του Μότσαρτ Ιδομενέας το 2006 και στη συνέχεια ερμήνευσε τον ρόλο μίας εκ των μοναχών στην όπερα Αδελφή Αγγελική του Πουτσίνι.
Ερμήνευσε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στη Μητροπολιτική Όπερα εμφανιζόμενη ως Σουζάνα από τους Γάμους του Φίγκαρο το 2007, παράσταση που στέφθηκε με επιτυχία. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις σημαντικότερες λυρικές σκηνές της Αμερικής και της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων η Σκάλα του Μιλάνου, η Όπερα της Ρώμης, η Όπερα του Παρισιού, η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, η Όπερα του Λος Άντζελες και η Όπερα του Πίτσμπουργκ.
Στις πολυάριθμες βραβεύσεις της συγκαταλέγονται τα βραβεία Ρίτσαρντ Τάκερ και Μπέβερλι Σιλς το 2019 και το παράσημο του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας το 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Υψίφωνοι
Καλοκυρός Δελφινάς
Ο Καλοκυρός Δελφινάς ήταν βυζαντινός στρατηγός και διοικητής (Κατεπάνω) της Ιταλίας ο οποίος αργότερα επαναστάτησε εναντίον του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ και εκτελέστηκε.
Ο Δελφινάς, ο οποίος κατείχε και τους τίτλους του ανθύπατου και πατρικίου, ήταν οπαδός της ισχυρής εξ΄ Ανατολίας οικογένειας Φωκά και του ισχυρού υπουργού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, παρακοιμώμενου Βασιλείου Λεκαπηνού, ο οποίος εξασφάλισε το διορισμό του ως κατεπάνω (ανώτερος στρατιωτικός διοικητής) της Νότιας Ιταλίας το 982.
Ο Δελφινάς κατείχε το αξίωμα μέχρι το 985, και εργάστηκε για την βελτίωση της θέσης των Βυζαντινών στη χερσόνησο, με τη βοήθεια τυχαίων εξωτερικών περιστάσεων: τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Όθωνα Β΄ που είχε ηττηθεί στη Μάχη του Στίλο και πέθανε την επόμενη χρονιά (983), ενώ οι Άραβες ήταν απασχολημένοι σε εσωτερικές διαμάχες. Έτσι ο Δελφινάς ήταν σε θέση να εδραιώσει τον έλεγχό στο Θέμα Λογγοβαρδίας, και την ανακατάληψη της Άσκολι τον Δεκέμβριο του 982.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Δελφινάς προσχώρησε στην εξέγερση του Βάρδα Φωκά του Νεότερου κατά του αυτοκράτορα Βασίλειος Β΄, και στρατοπεύδεσε με το στρατό του στην Χρυσούπολη στο Βόσπορο απέναντη από την πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Εκεί, στα τέλη του 988 ή στις αρχές του 989, δέχθηκαν επίθεση από τον Βασίλειο Β και τους βαράγγους του και νικήθηκαν. Ο Δελφινάς συνελήφθη και εκτελέστηκε είτε με σταύρωση ή με ανασκολοπισμό, μια ασυνήθιστα σκληρή τιμωρία που προοριζόταν ως μια προειδοποίηση προς οι άλλους στρατηγούς και είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός από τον Δελφινά, μόνον άλλος ένας αξιωματικός των στασιαστών συνελήφθη κι εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια αυτού του εμφύλιου πολέμου, και ακόμη και αυτό δεν είναι βέβαιο. Μια στήλη στη μνήμη του Δελφινά είχε ανεγερθεί στο σημείο της εκτέλεσής του, επιβεβαιώνεται η παρουσία της ως τα μέσα του 11ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Γκαλεάτσο Μαλατέστα
Ο Γκαλεάτσο, ιταλ.: Galeazzo Malatesta (1385 – 1461) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρο και άρχοντας του Πέζαρο και του Φοσσομπρόνε.
Βιογραφία
Το 1413 μαζί με τον πατέρα του συμμετείχε στην αποτυχημένη επίθεση στο Καποντιμόντε, κοντά στην Ανκόνα. Το 1416 βρέθηκε στη μάχη του Σαντ'Εγκίντιο, συνεργαζόμενος με τον εξάδελφο τού πάππου του Κάρλο Α΄ Μαλατέστα. Και οι δύο συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Όταν ελευθερώθηκαν, ο Γκαλεάτσo ακολούθησε τον Κάρλο Α΄ του σε άλλες μάχες, μέχρι το 1429, χρονιά του τέλους τόσο του πατέρα του όσο και του Κάρλο Α΄. Ο Γκαλεάτσο έγινε στη συνέχεια κύριος του Πέζαρο. Το 1430 υποστήριξε μία εξέγερση ενάντια στον συγγενή του Σιγισμόνδο-Παντόλφο Μαλατέστα του Ρίμινι (2ο εξάδελφο τού πατέρα του, ανιψιό του Κάρλο Α΄). Το 1431 εκδιώχθηκε από το Πέζαρο μαζί με τον αδελφό του Κάρλο Β΄, λόγω της κακής διακυβέρνησής του, και κατέφυγε στη Βενετία. Μετά από μία σειρά μαχών κατά των Παπικών Κρατών, μπόρεσε να επιστρέψει στο Πέζαρο το 1433.
Το 1433 προσέλαβε τον κοντοτιέρο Φεντερίκο Γ΄ ντα Μοντεφέλτρο, για να υπερασπιστεί το Πέζαρo και το Φοσσομπρόνε ενάντια στον Σιγισμόνδο-Παντόλφο του Ρίμινι. Αν και μπόρεσε να διατηρήσει τα εδάφη του, ωστόσο πνιγμένος από τα χρέη που έκανε για να προσλάβει άλλους κοντοτιέρους, αναγκάστηκε το 1444 να πωλήσει το Πέζαρο στον Aλεσσάντρο Σφόρτσα με αντάλλαγμα 20.000 φλορίνια. Δύο χρόνια αργότερα έδωσε το Φοσσομπρόνε στον Φεντερίκο Γ΄ για 13.000 φλορίνια. Αυτό έκανε τον πάπα να τον αφορίσει, αφού είχε πουλήσει δύο πόλεις που ήταν ονομαστικά υπό παπική κυριαρχία.
Το 1448 έκανε ειρήνη με τους συγγενείς του, Σιγισμόνδο-Παντόλφο και Ντομένικο Νοβέλλο Μαλατέστα (αδελφό του Σιγισμόνδου-Παντόλφο), οι οποίοι τον ώθησαν να επιτεθεί στο Πέζαρο. Ωστόσο, η προσπάθεια του Γκλεάτσο ματαιώθηκε με την παρέμβαση της Φλωρεντίας. Αργότερα έζησε στη Φλωρεντία, όπου και απεβίωσε το 1461
Οικογένεια
Το 1405 νυμφεύτηκε τη Μπατίστα ντα Μοντεφέλτρο, κόρη του Αντόνιο Β΄ κόμη του Ουρμπίνο, γυναίκα με Αναγεννησιακή μόρφωση και ποιήτρια.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα αφορισμένα από την Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Κάρλο Β΄ Μαλατέστα
Ο Κάρλο Β΄, ιταλ.: Carlo II Malatesta (π.1390 – 14 Νοεμβρίου 1438) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός πολιτικός και κοντοτιέρος. Ήταν κύριος του Πέζαρο, της Γραντάρα, της Σενιγκάλλια, του Φοσσομπρόνε και της Τσιβιτανόβα Μάρκε.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Mαλατέστα Δ΄ κυρίου των Πέζαρο, Γκραντάρα, Φοσσομπρόνε και της Eλιζαμπέτα ντα Βαράνο.
Το 1409 ακολούθησε τον πατέρα του στη Φλωρεντία, για να πολεμήσει εναντίον του στρατού του βασιλιά της Νάπολης. Το 1421 πολέμησε για τα Παπικά Κράτη εναντίον της Περούτζια και για ένα μικρό διάστημα για τους Φλωρεντίνους εναντίον του Μιλάνου. Αυτός και ο αδελφός του Γκαλεάτσο αιχμαλωτίστηκαν στη Γκραντάρα το 1424, μετά την ήττα του πατέρα τους και του εξαδέλφου τους Κάρλο Α΄ στη Τσαγκονάρα από τους Βισκόντι. Ο Κάρλο Β΄ εντάχθηκε στον στρατό των Βισκόντι και το 1426 πολέμησε στη Ρομάνια ενάντια στην Ένωση (Lega) των αντι-Βισκόντι.
Το 1427 έγινε αρχιστράτηγος των στρατών των Βισκόντι, δίνοντάς του oι Βισκόντι τη διοίκηση 1.200 ιππέων στη μάχη εναντίον του Φραντσέσκο Μπουσσόνε. Η δύναμη των Βισκόντι ηττήθηκε στο Πιτσιγκετόνε και ο Κάρλο Β΄ αιχμαλωτίστηκε ξανά, μέχρι να ελευθερωθεί όταν οι δύο πλευρές έκαναν ειρήνη. Το 1428 ο Κάρλο Β΄ παντρεύτηκε τη Βιτορια Κολόννα, ανιψιά του πάπα Mαρτίνου Ε΄, αλλά το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο. Το 1430 πολέμησε εναντίον τού Ρίμινι, αλλά ηττήθηκε και έφυγε από τον Σιγισμόντο-Πάντολφο Μαλατέστα. Λίγο αργότερα υπερασπίστηκε τη Μπολόνια σε επίθεση του Άντον Γκαλεάτσο Μπεντιβόλιο.
Το 1431 ξέσπασε μία εξέγερση στο Πέζαρο, αναγκάζοντας τον Κάρλο Β΄ να υποχωρήσει στο Φοσσομπρόνε και στη συνέχεια στη Γκραντάρα και αλλού. Το 1433 βοήθησε τους Μοντεφέλτρο και τους Βισκόντι να ανακαταλάβουν τα εδάφη τους. Η συνθήκη που προέκυψε έφερε ειρήνη μεταξύ των Παπικών Κρατών και των δύο αδελφών Μαλατέστα, Κάρλο Β΄ και Γκαλεάτσο. Ο Κάρλο επέστρεψε στο Πέζαρο στις 24 Σεπτεμβρίου και σκότωσε όλους όσους είχαν επαναστατήσει δύο χρόνια νωρίτερα.
Οικογένεια
Το 1428 νυμφεύτηκε τη Βιτόρια Κολόννα, ανιψιά του πάπα Mαρτίνου Ε΄, αλλά το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα