Ποντιφικό_Ανατολικό_Ινστιτούτο
Τα πρώτα εκατό χρόνια
Λίγο μετά την ενθρόνισή του ως Πάπας, ο Πίος ΙΑ΄ θεώρησε ότι θα ήταν προτιμότερο να φροντίζει μόνο ένα Τάγμα το Ανατολικό, όχι μόνο για να μπορεί να εκτελεί το Ινστιτούτο τις άμεσες ανάγκες του, αλλά και για να μπορεί να προγραμματίζει καλύτερα την προετοιμασία εκείνων που θα έπρεπε να προωθήσουν τη διδασκαλία του Ανατολικού για το μέλλον. Η επιλογή του έπεσε στους Ιησουίτες και σε μια συνάντησή του με τον Γενικό Ηγούμενο Βλαντιμίρ Λεντοκόφσκι (14/19/1922) ανέθεσε το Ανατολικό στην Εταιρεία του Ιησού. Αυτή ήταν η πρόταση του Ηγουμένου Alfredo Ildefonso Schuster, OSB, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε γίνει ο πρώτος Πρύτανης του Ανατολικού με πλήρεις λειτουργίες. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα για έναν πρώτο Ιησουίτη Πρύτανη, ο οποίος ήταν ο Michel d'Herbigny (1880-1957), Πρύτανης του Ανατολικού από το 1922 ως το 1931. Ήταν ένας πολύ ταλαντούχος άνθρωπος, ο οποίος κατάφερε να δώσει νέα ώθηση στο εκκολαπτόμενο ίδρυμα χάρη σε δημοσιεύσεις και επίσης με τη νέα έδρα του στην Piazza di Santa Maria Maggiore. Οι επιπλοκές που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της πολύ λεπτής αποστολής του στη Ρωσία τον οδήγησαν σε πρόωρη αποχώρηση από τις δραστηριότητές του. Στη θέση του Πρυτάνεως τον διαδέχτηκε ο Emil Hermann (1932-1951), ένας εγνωσμένης αξίας γερμανός, ειδικός επί του Κανονικού Δικαίου, του οποίου η σύνεση τον βοήθησε να καθοδηγήσει το Ινστιτούτο κατά την περίοδο του πολέμου. Ο Ignacio Ortiz de Urbina (1951-1957), Βάσκος λόγιος και μελετητής της Πατερικής με μεγάλη φήμη. Ο Alphonse Raes (1957-1962), διακεκριμένος  μελετητής των συριακών παραδόσεων, που έγινε Νομάρχης της Βιβλιοθήκης του Βατικανού. Ο Joseph Gill (1962-1963), ειδικός για το Συμβούλιο της Φλωρεντίας (1438-1445) και κύριος επιμελητής της δημοσίευσης των Πρακτικών αυτού του Συμβουλίου. Εκ νέου ο Joseph Gill (1964-1967), ο οποίος το 1965 άρχισε να φέρει τον τίτλο του Πρύτανη των Ιησουιτών. Ο Ivan Žužek (1967-1972), ο οποίος αργότερα έγινε γραμματέας της Ποντιφικής Επιτροπής για την αναθεώρηση του Ανατολικού Κανονικού Δικαίου. Ο Georges Dejaifve (1972-1976), ένας γνωστός οικουμενιστής. Ο Eduard Huber (1976-1981), πρώην πρύτανης της Meudon School of Russian. Ο Peter-Hans Kolvenbach (1981-1983), ο οποίος μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα έγινε Γενικός Ηγούμενος της Εταιρείας του Ιησού για είκοσι πέντε χρόνια (1983-2008). Ο Gilles Pelland (1984-1986), ο οποίος αργότερα έγινε Πρύτανης του Γρηγοριανού Πανεπιστημίου. Ο Gino Piovesana (1986-1990), η εμπειρία του οποίου ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σοφίας στο Τόκιο και η δεξιότητά του στη ρωσική φιλοσοφία προσέφερε μεγάλη βοήθεια. Ο Clarence Gallagher (1990-1995), ειδικός επί Κανονικού Δικαίου, ο οποίος κατείχε το αξίωμα τόσο του Πρωθιερέα (Κοσμήτορα) όσο και του Πρύτανη. Εκ νέου ο Gilles Pelland (1995-1998), ο μόνος Πρύτανης που έλαβε δύο εντολές σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Ο Héctor Vall Vilardell (1998-2007), οικουμενιστής, ο οποίος ήταν Πρύτανης για εννέα χρόνια. Ο Cyril Vasil (2007-2009), ειδικός επί Κανονικού Δικαίου, ο οποίος μετά από μόλις δύο χρόνια έγινε Αρχιεπίσκοπος Γραμματέας της Εκκλησίας για τις Ανατολικές Εκκλησίες. Ο Sunny Kokkaravalayil (2009-2010), επίσης ειδικός επί Κανονικού Δικαίου, υπήρξε Αντιπρύτανης για ένα έτος και επτά χρόνια θρησκευτικός ηγούμενος της κοινότητας. Ο James McCann (2010-2015), ο οποίος ολοκλήρωσε τη θητεία στο Ανατολικό, έγινε Ανώτερος Αντιπρόεδρος του Γρηγοριανού Ιδρύματος, Νέα Υόρκη και ο David Nazar (2015-), κατά τη διάρκεια της θητείας του οποίου το Ανατολικό όχι μόνο αναδιαρθρώθηκε αλλά και είδε τη θρησκευτική κοινότητα των Ιησουϊτών καθηγητών του Ινστιτούτου να γίνει ένα με αυτή των Ιησουιτών στο Ποντιφικό Ρωσικό Κολλέγιο, γνωστό ως Russicum.