cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόμβος (πληροφορική)
Επομένως ένας κόμβος είναι ένα τμήμα του εγγράφου (ένα γράμμα, ένα σύμβολο, μια λέξη, μια φράση ή και ολόκληρο το έγγραφο) που συνδέεται με ένα άλλο τμήμα του ίδιου ή διαφορετικού εγγράφου ή με ένα άλλο έγγραφο, δηλαδή με έναν άλλο κόμβο. Σύνδεσμος ονομάζεται η σύνδεση (αναφορά ή παραπομπή) μεταξύ των κόμβων του υπερκειμένου. Ένας σύνδεσμος που συνδέει δύο κόμβους κατευθύνεται από τον ένα κόμβο στον άλλο από τον κόμβο προέλευσης στον κόμβο προορισμού. Οι κόμβοι προέλευσης σε περιβάλλον γραφικών εμφανίζονται ή υπογραμμισμένοι ή με έντονα γράμματα ή με άλλο χρώμα είτε σε πλαίσιο ώστε να ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο κείμενο. Η ενεργοποίησή τους (π.χ. ένα "κλικ" του ποντικιού πάνω τους) έχει σαν αποτέλεσμα την ενεργοποίηση ενός αυτόματου μηχανισμού μετάβασης από τον κόμβο προέλευσης στον κόμβο προορισμού τον οποίο καταδεικνύει ο σύνδεσμος. Είναι προφανές ότι οι κόμβοι δεν επιβαρύνουν την οικονομία του λόγου αφού δεν απαιτούν πρόσθετο κείμενο παρά μόνο επισήμανση με διαφορετικό τρόπο γραφής τμημάτων του κειμένου που ούτως ή άλλως υπάρχουν. Επιπλέον, ο αυτόματος μηχανισμός μετάβασης στους κόμβους προορισμού εκμηδενίζει τον χρόνο και τη δυσκολία μετάβασης ανάμεσα στα αλληλοσυσχετιζόμενα θέματα. Έτσι ενώ ο αναγνώστης ενός γραπτού διαβάζει το κείμενο, ο αναγνώστης - χρήστης του υπερκειμένου "περιηγείται" ή καλύτερα "πλοηγεί" μέσα στο δίκτυο των κόμβων με όργανα πλοήγησης προγραμματιστικά εργαλεία που του επιτρέπουν τη μη γραμμική προσπέλαση των πληροφοριών του κειμένου μέσα από πολλούς διαφορετικούς δρόμους. Επίσης μπορούν να υπάρχουν έγγραφα τα οποία αντιστοιχούν στον κλασσικό πίνακα περιεχομένων και στο ευρετήριο. Τα έγγραφα αυτά περιέχουν αποκλειστικά και μόνο κόμβους προέλευσης.
Κατηγορία:Δομές δεδομένων
Γκενζέμπε Ντιμπάμπα
Η Γκενζέμπε Ντιμπάμπα Κενένι (Αμχαρικά: ገንዘቤ ዲባባ ቀነኒ, γεννήθηκε 8 Φεβρουαρίου 1991) είναι Αιθιόπισσα αθλήτρια του στίβου και δρομέας μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων, που ειδικεύεται στα 1.500, 3.000 και 5.000 μέτρα. Είναι η κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 1.500 μέτρα στον ανοικτό στίβο, καθώς και στα 1.500, 3.000 και 5.000 μέτρα στον κλειστό στίβο.
Βιογραφία
Είναι η μικρότερη αδελφή της πολλαπλής Ολυμπιονίκους, Τιρουνές Ντιμπάμπα.
Καριέρα
Έχοντας ήδη κατακτήσει μετάλλια σε κατηγορίες εφήβων, καθώς και το Πρωτάθλημα Αιθιοπίας, η Ντιμπάμπα κατέκτησε το πρώτο της μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση μεγάλης κατηγορίας, και μάλιστα χρυσό, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012 στην Κωνσταντινούπολη, στα 1500 μέτρα γυναικών. Ήταν όγδοη στα 1500 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013.
Τον Φεβρουάριο του 2014, η Ντιμπάμπα κατέρριψε τρία παγκόσμια ρεκόρ κλειστού στίβου, στα 1500, 3000 μέτρα και στα 2 μίλα γυναικών. Τον Μάρτιο, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014, στα 3000 μέτρα γυναικών.
Τον Φεβρουάριο του 2016, κατέρριψε άλλο ένα παγκόσμιο ρεκόρ, αυτό του ενός μιλίου στη Στοκχόλμη. Τον επόμενο μήνα, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016, στα 3000 μέτρα γυναικών. Τον Αύγουστο κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 1500 μέτρα γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016.
Κατέκτησε τη δωδέκατη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, στα 1500 μέτρα γυναικών.
Έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 στο Μπέρμιγχαμ, όπου κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια, στα 1500 και 3000 μέτρα γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιθίοπες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αιθίοπες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου
Μπράιαν Γουίλσον
O Μπράιαν Ντάγκλας Γουίλσον γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1942, είναι Αμερικανός μουσικός, τραγουδοποιός, τραγουδιστής και δημιουργός των Beach Boys (band). Αφού υπέγραψε συμβόλαιο με την Capitol Records το 1962, ο Γουίλσον έγραψε και συμμετείχε στην συγγραφή πάνω από 20 τραγουδιών που έφτασαν το τοπ 40 για το συγκρότημα. Εκτός από τις ανορθόδοξες προσεγγίσεις στην σύνθεση της μουσικής ποπ, ο Ουίλσον είναι γνωστός για τη μακροχρόνια μάχη του με τη ψυχική ασθένεια. Συχνά αναφέρεται ως ιδιοφυΐα και θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους πιο πρωτοποριακούς και σημαντικότερους τραγουδοποιούς για τα τέλη του 20ού αιώνα.
Οι Beach Boys δημιουργήθηκαν από τον Γουίλσον, μαζί με τους αδερφούς του Καρλ και Ντένις, τον ανιψιό τους Μάικ Λοβ, και τον φίλο τους Αλ Τζαρντίν. Ο Μπράιαν, ο οποίος ανετράφη επηρεασμένος από συγκροτήματα τζαζ, ροκ εντ ρολ της δεκαετίας του 1950. Αρχικά ο Μπράιαν ήταν τραγουδοποιός, παραγωγός, μπασίστας, παίκτης των πλήκτρων για το συγκρότημα και ντε φάκτο επικεφαλής τους.
Το 1964, υπέστη μια νευρική κατάρρευση και σταμάτησε να περιοδεύει με την ομάδα του, γεγονός που οδήγησε σε πιο προσωπική δουλειά όπως οι Pet Sounds. Ο Ουίλσον ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης ποπ που πιστώνεται για τη συγγραφή, την οργάνωση, την παραγωγή και την εκτέλεση του δικού του υλικού. Θεωρείται σημαντικός πρωτοπόρος στον τομέα της μουσικής παραγωγής, ο κύριος δημιουργός της California Sound, ένας από τους πρώτους παραγωγούς μουσικής και ο πρώτος παραγωγός βράχων για να χρησιμοποιήσει το στούντιο ως δικό του όργανο. Ο ασυνήθιστος δημιουργικός έλεγχος που του έδωσε το Capitolπάνω στα δικά του αρχεία έθεσε αποτελεσματικά ένα προηγούμενο που επέτρεψε σε άλλες μπάντες και καλλιτέχνες να δρουν ως δικοί τους παραγωγοί ή συμπαραγωγοί. Η επιτυχία του Wilson οδήγησε επίσης στον πολλαπλασιασμό των ομοϊδεάτων παραγωγών της Καλιφόρνιας που βοήθησαν να αντικαταστήσουν τη Νέα Υόρκη ως κέντρο λαϊκών δίσκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Μαρία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης
Η Μαρία Δωροθέα (γερμ. Maria Dorothea von Württemberg, 1 Νοεμβρίου 1797 - 30 Μαρτίου 1855) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε Παλατινή (Κόμισσα) της Ουγγαρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Δωροθέα Λουίζα Βιλελμίνη Καρολίνα ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης και της Ερριέττας, κόρης του Καρόλου Χριστιανού του Νασσάου-Βάιλμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1819 τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας, και είχε τέκνα:
Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι
Ο Βόιτσεχ Βίτολντ Γιαρουζέλσκι (πολωνικά: Wojciech Witold Jaruzelski, 6 Ιουλίου 1923 – 25 Μαΐου 2014) ήταν Πολωνός στρατιωτικός, πολιτικός και δικτάτορας. Ήταν ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Διετέλεσε γραμματέας του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών (1981-89), πρωθυπουργός (1981-85) και αρχηγός κράτους (1985-90). Ήταν επίσης ο τελευταίος διοικητής του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού. Έπειτα από την Πολωνική Συμφωνία Στρογγυλής Τραπέζης το 1989 παραιτήθηκε από το αξίωμά του και ακολούθησε η διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών στην Πολωνία.
Ο Στρατηγός Γιαρουζέλσκι επέβαλε στρατιωτικό νόμο στις 13 Δεκεμβρίου 1981 σε μια προσπάθεια να καταστείλει τα κινήματα υπέρ της δημοκρατίας, όπως η «Αλληλεγγύη» του Λεχ Βαλέσα. Κατά τη διακυβέρνησή του χιλιάδες δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και πολιτικοί υπέστησαν διώξεις, ενώ περί τους 100 σκοτώθηκαν.Επακολούθησε κοινωνική και οικονομική κρίση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την πτώση του μεσαίου εισοδήματος των Πολωνών κατά 20%. Ο Γιαρουζέλσκι περιγράφεται από ορισμένους ως «ο τραγικός θιασώτης του κομμουνισμού που έκανε συμφωνία με το διάβολο καλή τη πίστει». Στη διάρκεια του καθεστώτος του, από το 1981 έως το 1989, γύρω στα 700.000 άτομα εγκατέλειψαν τη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πολωνοί κομμουνιστές Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Στρατηγοί του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1961-1965) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1972-1976) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1976-1980) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1980-1985) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας (1943-1989) Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 3η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1911
Το τουρνουά αυτό διοργανώθηκε το 1911 από τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο, η ομάδα του οποίου τελούσε υπό τιμωρία από τον ΣΕΑΓΣ. Οι αγώνες έγιναν υπό την έγκριση της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν επρόκειτο για επίσημο πρωτάθλημα αλλά για τουρνουά. Νικητής αναδείχθηκε ο Π.Π.Ο.
Λεπτομέρειες
Σύμφωνα με τον κανονισμό του ΣΕΑΓΣ:
"Αθλητής παραιτηθείς ή αποκλεισθείς υπό τίνος Σωματείου και γενόμενος δεκτός εν ετέρω τοιούτω, δεν δύναται να διαγωνισθεί εις οίους δήποτε αγώνας ως αθλητής του νέου Σωματείου, ει μή μετά παρέλευση 14 μηνών". Η ομάδα του Πανελληνίου Ποδ. Ομίλου, την οποία είχε ιδρύσει ο Καλαφάτης, όταν αποχώρησε από τον Ποδ. Όμιλο Αθηνών, ως τη λήξη της δεκατετράμηνης τιμωρίας της, θεωρούνταν επισήμως παρακλάδι του Ποδοσφαιρικού Όμιλου Αθηνών.
thumb|right|250px|Το τουρνουά στο επίσημο ετήσιο ημερολόγιο του ΣΕΑΓΣ
Οι αγώνες έγιναν υπό την έγκριση της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά επρόκειτο για ένα ανεπίσημο τουρνουά. Το επόμενο πρωτάθλημα θα κατακτούσε αργότερα η ομάδα του ΠΠΟ, το οποίο καταγράφηκε στο επίσημο δελτίο του ΣΕΑΓΣ.
Σύμφωνα με το επίσημο δελτίο του ΣΕΓΑΣ νικητής του τουρνουά αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος. Όπως αναφέρεται:
"Ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος πάντοτε προσπαθεί να διαδώση την ωραίαν ταύτην παιδιάν και τούτου ένεκεν διαρκώς από της ιδρύσεως αυτού μετά διαφόρων Συλλόγων και πληρωμάτων ξένων πολεμικών πλοίων (Άγγλων) εκτέλεσε Match εις α πάντοτε διεκρίνετο και ενίκα. Ετέλεσε δε και αγώνας τοιούτους κατά Φεβρουάριον του 1911 τη εγκρίσει της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων, εις ους συμμετέσχον ο Εθνικός Σύλλογος, ο Σύλλογος Γουδί και η ομάς της Σχολής Ευελπίδων και εις ους ανεκυρήχθη νικητής δια των τριών αυτού ομάδων. Ούτος διοικείται εκ 15μελούς συμβουλίου ως εξής: Ε. Χρύση προέδρου, Γ. Δουκάκη ειδ. γραμματέως, Α. Καλαφάτη ταμείου, Γ. Καλαφάτη γεν. αρχηγού και Αγ. Ζητώμη, Δ. Δεμερτζή, Γ. Σκανδαλίδου, Ι. Γαρουφαλιά, Ε. Πρίντεζη, Α. Παπαδημητρίου συμβούλων."
Οι αγώνες με τον Πανιώνιο Σμύρνης
Τον Απρίλιο του 1911 ο ΣΕΓΑΣ διοργάνωσε αγώνες των αθηναϊκών ομάδων με την ποδοσφαιρική ομάδα του εκ Σμύρνης -ακόμη- Πανιώνιου, στο Ποδηλατοδρόμιο, με διαιτητή τον Παναγή Βρυώνη. Τα αποτελέσματα:
Ναυμαχία της Ρόδου
Η ναυμαχία της Ρόδου διαδραματίστηκε το 1103.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Βλέποντας ο Αλέξιος Α΄ ο Κομνηνός ότι οι σταυροφόροι, παρά τις συνθήκες κρατούσαν για τον εαυτό τους κτήσεις της Αυτοκρατορίας, και βλέποντας ότι ο Βοϊμόνδος Α΄ έτρεφε δόλια σχέδια, κάλεσε σε σύμπραξη τον επίσκοπο της Πίζας μαζί με τον στόλο του, και επιδόθηκε με μεγάλη σπουδή στη ναυπήγηση και την προετοιμασία πλοίων. Ο νέος αυτός στόλος τάχτηκε υπό τις διαταγές των έμπειρων ναυτικών Τατίκιου και Λανδούλφου. Εξέπλευσε από την Κωνσταντινούπολη στα τέλη του Απριλίου 1103 για να εντοπίσει και να κατανικήσει τον στόλο της Πίζας. Μετά από κάποια αναζήτηση ο αυτοκρατορικός στόλος συνάντησε τον αντίπαλο κοντά στη Ρόδο. Επιτέθηκε αμέσως με ορμή, αλλά και ασύντακτα. Τα ελληνικά πλοία έκαναν επιτυχημένη χρήση του υγρού πυρός κατακαίοντας τα πλοία των Πιζάνων, οι οποίοι τελικά έχασαν το ηθικό τους και τράπηκαν σε φυγή. Μεταξύ των αιχμαλώτων ήταν και ο αδελφός του Βοϊμούνδου.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρόδου Ρόδος Κατηγορία:Μάχες των Σταυροφοριών
Μπομπ ο τζογαδόρος
Ο Μπομπ ο τζογαδόρος (Bob le flambeur) γνωστή και ως "Μπομπ ο χαρτοπαίχτης" είναι μια αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1956 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ. Πρωταγωνιστούν ο Ροζέρ Ντισέν και η Ιζαμπέλ Κορέι.
Η ταινία θεωρείται συχνά ως ένα φιλμ νουάρ και πρόδρομος για το γαλλικό νέο κύμα, λόγω της χρήσης της φορητής κάμερας και μιας ενιαίας περικοπής μοντάζ.
Υπόθεση
Ο φιλος του Μπομπ, Ροζέρ, μαθαίνει από έναν πρώην νταβατζή που εργάζεται τώρα κρουπιέρης στο Καζίνο της Ντοβίλ, ότι μέχρι τις 5:00 το πρωί του Σαββάτου, το καζίνο μπορεί να έχει συγκεντρώσει περίπου 800 εκατομμύρια Γαλλικά φράγκα σε μετρητά, τα οποία θα φυλάσονται στο χρηματοκιβωτιο. Μαθαίνοντας αυτό το γεγονός από τον Ροζέρ, ο Μπομπ αποφασίζει να ληστέψει το καζίνο και κάνει ένα σχέδιο, ενώ παράλληλα ψάχνει να βρει ενα συνεταίρο για να χρηματοδοτήσει τις προετοιμασίες που απαιτούνται. Αρχίζει και προσλαμβάνει μια ομάδα επαγγελματιών κακοποιών και ταυτόχρονα συναντά τον κρουπιέρη του καζίνου προκειμένου να του δώσει λεπτομερή σχέδια μαζί με τις προδιαγραφές του χρηματοκιβώτιου. Ο κρουπιέρης δέχεται να συνεργαστεί με τον Μπομπ και απαιτεί 500 χιλιαδες φράγκα σε μετρητά. Ο Πολό το ίδιο βράδυ έχοντας κάνει έρωτα με την Ανν θέλοντας να της δείξει ότι μαζί του έχει μέλλον της εκμυστηρεύεται την επερχόμενη ληστεία στο Καζίνο η οποία όμως μετά το λέει στον Μαρκ, όπου αυτός με τη σειρά του το αναφέρει στον Επιθεωρητη Λεντρού. Όταν η Ανν ομολογεί τι έχει κάνει, ο Πολό θολωμένος πηγαίνει και βρίσκει τον Μαρκ και τον σκοτώνει πριν εκείνος προλάβει να μιλήσει στον Επιθεωρητή. Εν τω μεταξύ, η σύζυγος του κρουπιέρη έχει μάθει που βρήκε τα χρήματα ο άντρας της και αποφασίζει να εκβιάσει τον Μπομπ αλλά εκείνος αδιαφορεί. Ο Επιθεωρητής Λεντρού μαθαίνει από ένα ανώνυμο τηλεφώνημα ότι ο Μπομπ σχεδιάζει να ληστέψει το καζίνο στη Ντοβίλ, αλλά ο Επιθεωρητής δυσκολεύεται να το πιστέψει, καθώς σκέφτεται ότι ο Μπομπ έχει απαρνηθεί το παρελθόν του και αφού ελέγξει το καζίνο για τα μέτρα ασφαλείας, συναντά τον Μπομπ, ο οποίος αρνείται να απαντήσει στο Λεντρού για οτιδήποτε έχει να κάνει με τη ληστεία και κατευθύνεται προς το καζίνο της Ντοβίλ.
Το σχέδιο του Μπομπ είναι να φτάσει πολύ νωρίτερα στο καζίνο ως πελάτης για να παρακολουθήσει και να ελέγχει τον χώρο προτού φτάσει η υπόλοιπη συμμορία. Μετά από μια περιπλάνηση στα τραπέζια του καζίνο για λίγο, ο Μπομπ δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό και αποφασίζει να τοποθέτησει ενα στοίχημα. Ακολουθεί η πιο απίστευτη ρέντα που είχε ποτέ, στην οποία κερδίζει εκατομμύρια Γαλλικά φράγκα. Λίγο πριν τις 5:00 παραγγέλλει στο προσωπικό του καζίνο να εξοφλήσει την τεράστια σωρό του από μάρκες και να φέρει τα χρήματα στην μπροστινή πόρτα. Φτάνοντας εκεί την ώρα, η συμμορία του πέφτει πάνω στην αστυνομία και ο Πολό σκοτώνεται στη μάχη που ακολουθεί με την ανταλλαγή πυρών κα από τις δύο πλευρές. Ο Λεντρού συλλαμβάνει τον Μπομπ ως εγκέφαλο της ληστείας και τον οδηγεί στο περιπολικό, ενώ ταυτόχρονα το προσωπικό του καζίνου μεταφέρει τα κερδισμένα εκατομμύρια του Μπομπ στο πίσω πορτ μπαγκαζ. Ο Λεντρού λέει στον Μπομπ ότι μπορεί να φανεί τυχερός και να μείνει τρία χρόνια στη φυλακή με ένα καλό δικηγόρο, με τον Μπομπ να του απαντά ότι με έναν πιο καλό δικηγόρο μπορεί και να ζητήσει αποζημίωση από το καζίνο για την ταλαιπωρία που υπέστη (υπονοώντας ότι δεν πρόκειται να αποδειχθεί κάτι εις βάρος του και θα αφεθεί ελεύθερος καθώς πιστεύει ότι κανένα μέλος της συμμορίας του δεν πρόκειται να τον καταδώσει).
Κριτικές
Ο Βίνσεντ Κάρμπι γράφοντας για τους The New York Times το 1981, σημείωσε ότι «η αγάπη του Μελβίλ για τις αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες δεν μπορεί ποτέ να ήταν τόσο εντυπωσιακή και ευφάνταστα αποδεδειγμένη όπως στο Μπομπ τον τζογαδόρο, η οποίο ήταν μόνο η τέταρτη ταινία του σκηνοθέτη που έκανε πριν αποκτήσει πρόσβαση σε μεγαλύτερους προϋπολογισμούς και μεγαλύτερους αστέρες όπως ο Ζαν Πολ Μπελμοντό και ο Αλέν Ντελόν των τελευταίων του ταινιών».
Η ταινία έλαβε θετικά σχόλια όταν επανεκδόθηκε από τη Rialto Pictures στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ το 2001.
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 97%, με βάση 31 κριτικές και μέση βαθμολογία 8,14/10.
Box office
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους γαλλικούς κινηματογράφους στο Παρίσι στις 24 Απριλίου 1956. Η ταινία ήταν πιο χαμηλή σε εισητήρια σε αυτό το σημείο της καριέρας του Μελβίλ. Στο Παρίσι είχε 221,659 εισιτήρια σε σύνολο 716,920 εισιτηρίων σε όλη τη Γαλλία εκείνου του έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου
Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου (Die Leiden des jungen Werthers) είναι ένα επιστολογραφικό μυθιστόρημα του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1774. Μια αναθεωρημένη έκδοση ακολούθησε το 1787. Ήταν ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της περιόδου Στουρμ ουντ Ντρανγκ στη γερμανική λογοτεχνία και επηρέασε το μεταγενέστερο ρομαντικό κίνημα. Ο Γκαίτε, ηλικίας 24 ετών, ολοκλήρωσε τον Βέρθερο σε πεντέμισι εβδομάδες εντατικής γραφής τον Ιανουάριο-Μάρτιο του 1774. Η δημοσίευση του βιβλίου έθεσε αμέσως τον συγγραφέα στις κορυφαίες διεθνείς λογοτεχνικές προσωπικότητες και παραμένει το πιο γνωστό από τα έργα του. Προς το τέλος της ζωής του Γκαίτε, μια προσωπική επίσκεψη στη Βαϊμάρη έγινε κρίσιμο στάδιο στο Μεγάλο Ταξίδι της Ευρώπης για όλους τους νέους.
Περίληψη της υπόθεσης
μικρογραφία|Η Καρλόττα στο τάφο του Βέρθερου Τα περισσότερα πάθη του Βέρθερου, ενός νεαρού καλλιτέχνη με ευαίσθητο και παθιασμένο ταμπεραμέντο, είναι γράμματα που στέλνει στον φίλο του Βίλχελμ. Αυτά δίνουν μια εμπεριστατωμένη εικόνα της διαμονής του στο φανταστικό χωριό Βάλχαϊμ (με βάση το Γκαρμπενχάιμ, κοντά στο Βέτσλαρ), όπου οι αγρότες τον έχουν γοητεύσει με τους απλούς τρόπους τους. Εκεί γνωρίζει τη Καρλόττα, μια όμορφη νεαρή κοπέλα που φροντίζει τα αδέλφια της μετά το θάνατο της μητέρας τους και την ερωτεύεται παρά το γεγονός ότι γνωρίζει ότι είναι αφοσιωμένη σε έναν άντρα που ονομάζεται Άλμπερτ και είναι έντεκα χρόνια μεγαλύτερος της.
Τους επόμενους μήνες ο Βέρθερος αναπτύσσει μια στενή φιλία με την Καρλόττα και τον Άλμπερτ παρά τον πόνο που νοιώθει. Η θλίψη του τελικά γίνεται τόσο μεγάλη που αναγκάζεται να φύγει από το Βάλχαϊμ και να πάει στη Βαϊμάρη, όπου γνωρίζει τον Φρόιλαϊν φον Β. Μπερδεύεται πολύ όταν επισκέπτεται ξεκάθαρα έναν φίλο και απροσδόκητα αντιμετωπίζει την εβδομαδιαία συγκέντρωση ολόκληρου του αριστοκρατικού συνόλου. Δεν τον δέχονται και του ζητούν να φύγει αφού δεν είναι ευγενής. Στη συνέχεια επιστρέφει στο Βάλχαϊμ, όπου υποφέρει ακόμα περισσότερο από πριν, εν μέρει επειδή η Καρλόττα και ο Άλμπερτ έχουν παντρευτεί. Κάθε μέρα γίνεται μια βασανιστική υπενθύμιση ότι η Καρλόττα δεν θα μπορέσει ποτέ να αντικαταστήσει την αγάπη του. Από λύπη για τον φίλο της και σεβασμό προς τον σύζυγό της, αποφασίζει ότι ο Βέρθερος δεν πρέπει να την επισκέπτεται τόσο συχνά. Την επισκέπτεται για τελευταία φορά και αμφότεροι συγκινούνται, αφού της απαγγέλλει ένα απόσπασμα της μετάφρασης του Οσσιανού.
Ακόμη και πριν από αυτό το συμβάν ο Βέρθερος είχε υπαινιχθεί ότι ένας μέρος του ερωτικού τριγώνου - η Καρλόττα, ο Άλμπερτ ή ο ίδιος ο Βέρθερος - έπρεπε να πεθάνει για να λυθεί η κατάσταση. Ανίκανος να βλάψει κανέναν άλλον ή να εξετάσει σοβαρά τη δολοφονία, ο Βέρθερος δεν βλέπει άλλη επιλογή παρά να αυτοκτονήσει. Αφού συνέταξε μια αποχαιρετιστήρια επιστολή που βρέθηκε μετά το θάνατό του, γράφει στον Άλμπερτ ζητώντας του τα δύο του πιστόλια, με το πρόσχημα ότι πρόκειται «για μια περιπέτεια». Η Καρλόττα δέχεται το αίτημα με μεγάλη συγκίνηση και στέλνει τα πιστόλια. Ο Βέρθερος αυτοπυροβολείται στο κεφάλι αλλά πεθαίνει δώδεκα ώρες αργότερα. Θάφτηκε κάτω από ένα δέντρο που ανέφερε συχνά στις επιστολές του. Στην κηδεία δεν παρευρέθηκε κανένας κληρικός, ούτε ο Άλμπερτ ή η Καρλόττα. Το βιβλίο τελειώνει με έναν υπαινιγμό ότι η Καρλόττα μπορεί να πεθάνει από ραγισμένη καρδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρομαντισμός Κατηγορία:Γερμανική λογοτεχνία
Ποδόσφαιρο διεθνών κανόνων
Το ποδόσφαιρο διεθνών κανόνων (αγγλικά: international rules football, ιρλανδικά: Peil na rialacha idirnáisiunta) γνωστό ως διεθνείς κανόνες (inter rules) στην Αυστραλία και συμβιβασμός κανόνων (compromise rules) στην Ιρλανδία, είναι ένα ομαδικό άθλημα και αποτελεί υβρίδιο από κώδικες ποδοσφαίρου, το οποίο αναπτύχθηκε για να διευκολυνθεί η διεξαγωγή διεθνών αγώνων μεταξύ παικτών του αυστραλιανού ποδοσφαίρου και του γαελικού ποδοσφαίρου.
Η πρώτη περιοδεία, που είναι γνωστή ως Παγκόσμια Περιοδεία Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου (Australian Football World Tour), έλαβε χώρα το 1967, με τους αγώνες να διεξάγονται στην Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το επόμενο έτος, τα παιχνίδια διεξήχθησαν μεταξύ της Αυστραλίας και της περιοδεύουσας ομάδας ποδοσφαίρου της κομητείας του Μιθ, ενώ η ομάδα του Μιθ είχε κατακτήσει το πανιρλανδικό πρωτάθλημα. Έπειτα από ορισμένες δοκιμές σε διεθνές επίπεδο μεταξύ της Αυστραλίας και της Ιρλανδίας, οι Σειρές Διεθνών Κανόνων (International Rules Series) μεταξύ των κύριων ομάδων διεθνών κανόνων της Αυστραλίας και της Ιρλανδίας διεξάγονται αδιάλειπτα σε ετήσια βάση από το 1998 (εκτός από τη διοργάνωση του 2007 που ακυρώθηκε). Επίσης, έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον στις αναπτυσσόμενες αγορές του γαελικού και του αυστραλιανού ποδοσφαίρου και θεωρείται ως εργαλείο ανάπτυξης από τα διοικητικά όργανα των δύο αθλημάτων, ιδιαίτερα από την Επιτροπή Ομοσπονδίας Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου.
Το ποδόσφαιρο διεθνών κανόνων δεν περιλαμβάνει κάποιο σύλλογο ή πρωτάθλημα. Επί του παρόντος διεξάγεται από άνδρες, γυναίκες και παιδιά σε συγκεκριμένες διοργανώσεις ή δοιμαστικούς αγώνες.
Εθνόσημο του Ιράκ
right|140px Το εθνόσημο του Ιράκ είναι ένας χρυσός αετός, ο οποίος ως σύμβολο χρονολογείται από την εποχή του Σαλαντίν και συνδέεται στενά με την ιδέα του Παναραβισμού. Το σώμα του είναι χρυσό και το κάτω μέρος από τις φτερούγες του είναι μαύρο. Φέρει ένα θυρεό με την ιρακινή σημαία πάνω σε αυτόν και κάτω από αυτήν την αραβική επιγραφή جمهورية العراق, που σημαίνει «Δημοκρατία του Ιράκ».
Ιστορία
Το πρώτο εθνόσημο που υιοθετήθηκε στο Ιράκ μετά την πτώση της μοναρχίας ήταν ένα αρχαίο σύμβολο με τον ηλιακό δίσκο. Ο Αετός του Σαλαδίνου ενσωματώθηκε το 1965. Το 1991 το έμβλημα ακολούθησε την τύχη της σημαίας και το 2004 άλλαξε κάπως για να συμφωνεί με τη σημαία. Συγκεκριμένα, άλλαξε η επιγραφή στο θυρεό. Η προσωρινή απομάκρυνση της Κουφικής επιγραφής από το εθνόσημο επέφερε την επαναφορά της και την υιοθέτηση μιας προσωρινής σημαίας χωρίς τα πράσινα αστέρια.
Μεσότοπος Λέσβου
Ο Μεσότοπος είναι χωριό της  Λέσβου. Αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα (Δ.Δ.) του νέου Δήμου Δυτικής Λέσβου, ενώ παλαιότερα αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Λέσβου και ακόμη παλαιότερα Δ.Δ. του Δήμου Ερεσού Αντίσσης. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Λέσβου σε απόσταση 74 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα Μυτιλήνη. Πρόκειται για παραδοσιακό χωριό, με στενά πλακόστρωτα σοκάκια και σπίτια με κεραμοσκεπές. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία. Επίνειο του Μεσοτόπου είναι το Ταβάρι, το οποίο βρίσκεται 3 χιλιόμετρα νοτιότερα και έχει παραλία με καφενεία και ταβέρνες. Γειτονικές στο Ταβάρι παραλίες είναι ανατολικά ο Ποδαράς και δυτικά ο Χρούσος. Το Ταβάρι και ο Χρούσος δημιουργούν το ακρωτήρι Μυρμήγκι, έναν σημαντικό ψαρότοπο.
Σύλλογοι
Ο δραστήριος Πολιτιστικός Σύλλογος "Η Αναγέννηση" ιδρύθηκε το 1975 από τους εν Αθήναις Μεσοτοπίτες και διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις που έχουν βάση την παράδοση της Λέσβου, όσον αφορά σε χορό, θέατρο και μουσική. Ο Σύλλογος έχει προσφέρει σημαντικό εξωραϊστικό έργο και παρουσιάζει και έντονη κοινωνική δράση. Το 1979 κατασκεύασε και εξόπλισε το Αγροτικό Ιατρείο, κατασκεύασε πνευματικό κέντρο και συμμετείχε στην κατασκευή δικτύου ύδρευσης στο Ταβάρι. Εκδίδει δίμηνη εφημερίδα με τίτλο "Μεσοτοπίτικα Νέα", ενώ εξέδωσε για κάποια χρόνια και ετήσιο περιοδικό με τίτλο "Μεσότοπος - Παράδοση και Πολιτισμός". Εξέδωσε επίσης το δίτομο λαογραφικό βιβλίο του Μεσοτόπου «Ο κόσμος ο μικρός…», έργο του Πάνου Κοντέλλη, που βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών, σειρά θεατρικών έργων των Πάνου Κοντέλλη και Θύμιου Βασίλογλου, καθώς και ένα καλαίσθητο επετειακό Λεύκωμα «40 χρόνια 1975-2014», αφιέρωμα στα 40 χρόνια Ζωής και Δημιουργίας του Συλλόγου. Διατηρεί επίσης τράπεζα αίματος στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο. Το επίσημο site του Συλλόγου είναι http://mesotopites.weebly.com/
Ο "Αγροτουριστικός Συνεταιρισμός Γυναικών Μεσοτόπου" παρασκευάζει παραδοσιακά γλυκά και προϊόντα, πολλάκις βραβευμένα σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ιδρύθηκε το 1998 από 26 γυναίκες. Σε μικρό χρονικό διάστημα τα προϊόντα του άρχισαν να έχουν μεγάλη ζήτηση και έτσι σύντομα εξελίχθηκε σε μια σύγχρονη μονάδα παραγωγής που έχει τη δυνατότητα να υποστηρίξει εκδηλώσεις μέχρι και 600 ατόμων (τροφοδοσία - catering). Υπάρχει επίσης "Γεωργοκτηνοτροφικός Συνεταιρισμός".
Το 2015 ιδρύθηκε ένας νέος πολιτιστικός σύλλογος, ο "Μεσότοπος", από μέλη τα οποία είναι φορείς του χωριού, ο οποίος διαδέχτηκε τον προηγούμενο φορέα. Στις ποικίλες δραστηριότητές του περιλαμβάνεται η λειτουργία τμημάτων εκμάθησης Η/Υ, χορού και μουσικής. Κάθε χρόνο διοργανώνει το Μεσοτοπίτικο Καρναβάλι με τους ξακουστούς και έξω από τα όρια του νησιού Κουδουνάτους.
Στο χωριό μπορεί κανείς να επισκεφθεί το Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο λειτουργεί από τις αρχές της δεκαετίας του '80 με πρωτοβουλία της Κοινότητας και του Συλλόγου '' Η Αναγέννηση". Στον αθλητισμό ο Μεσότοπος διαθέτει ποδοσφαιρικό γήπεδο και ποδοσφαιρική ομάδα με την ονομασία "Αθλητικός Όμιλος Μεσοτόπου". Ο ΑΟΜ τα τελευταία χρόνια διοργανώνει κάθε καλοκαίρι Ημιμαραθώνιο Δρόμο στη νοτιοδυτική Λέσβο, με τερματισμό στο επίνειο του Μεσοτόπου, το Ταβάρι.
Πηγές και συνδέσεις
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Συντελεστής ΟΥΕΦΑ
Στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, οι συντελεστές ΟΥΕΦΑ (αγγλικά: UEFA coefficients) είναι τα στατιστικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται για την κατάταξη και την τοποθέτηση των εθνικών ομάδων και των συλλόγων στις διεθνείς και διασυλλογικές διοργανώσεις αντίστοιχα. Οι συντελεστές δημιουργήθηκαν το 1979 και υπολογίζονται από την Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA), η οποία είναι υπεύθυνη για το ποδόσφαιρο στην Ευρώπη.
Οι συντελεστές, οι οποίοι είναι όμοιοι στις διοργανώσεις ανδρών και γυναικών, χωρίζονται σε διεθνές επίπεδο στο συντελεστή εθνικών ομάδων (national team coefficients) και σε διασυλλογικό επίπεδο στο συντελεστή ομοσπονδιών συλλόγων (association club coefficients) ή αλλιώς κατάταξη χωρών (country rankings) και στο συντελεστή συλλόγων (club coefficients)
Συντελεστής χώρων Ουέφα
Ο συντελεστής συσχέτισης χρησιμοποιείται για την κατάταξη των ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών της Ευρώπης και, επομένως, για τον προσδιορισμό του αριθμού των συλλόγων από μια ομοσπονδία που θα συμμετάσχουν στο Ουέφα Τσάμπιονς Λιγκ, το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ και το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ.
Η κατάταξη της UEFA καθορίζει τον αριθμό των ομάδων που αγωνίζονται στη σεζόν μετά την επόμενη, όχι την πρώτη σεζόν μετά τη δημοσίευση της κατάταξης. Έτσι, η κατάταξη στο τέλος της σεζόν 2022–23 καθορίζει την κατανομή των ομάδων ανά ομοσπονδία τη σεζόν 2024–25 (όχι 2023–24) της UEFA. Αυτό δεν σχετίζεται με την επιλογή των ομάδων που θα καλύψουν κάθε κατανομή μέσω των επιμέρους ομοσπονδιακών πρωταθλημάτων και εθνικών κυπέλλων (η οποία αποφασίζεται την προηγούμενη σεζόν).
Αυτός ο συντελεστής καθορίζεται από τα αποτελέσματα των συλλόγων των ομοσπονδιών στο UEFA Champions League, το UEFA Europa League και τα παιχνίδια UEFA Europa Conference League τις τελευταίες πέντε σεζόν. Δύο βαθμοί απονέμονται για κάθε νίκη από έναν σύλλογο και ένας για ισοπαλία (οι βαθμοί μειώνονται στο μισό στους προκριματικούς γύρους). Τα αποτελέσματα που καθορίζονται από την παράταση μετρούν για τον καθορισμό της κατανομής των βαθμών, αλλά τα αποτελέσματα καθορίζονται από τα πέναλτιδεν επηρεάζουν την κατανομή των πόντων, εκτός από τους πόντους μπόνους που δίνονται για την πρόκριση στους τελευταίους γύρους. Ο αριθμός των πόντων που απονέμονται κάθε σεζόν διαιρείται με τον αριθμό των ομάδων που συμμετείχαν για τη συγκεκριμένη ένωση στη συγκεκριμένη σεζόν. Αυτός ο αριθμός στρογγυλοποιείται στη συνέχεια σε τρία δεκαδικά ψηφία (π.χ. 2+2 ⁄ 3 θα στρογγυλοποιηθεί σε 2.666).
Τρέχουσα κατάταξη
{{legend|#BBF3BB|Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες που έχουν όλες τις ομάδες τους ενεργές και στις τρεις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.|border=1px solid #aaa}} {{legend|#FFFFBB|Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες που έχουν μερικές ομάδες τους ενεργές.|border=1px solid #aaa}} {{legend|#FFFFFF|Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες που δεν έχουν καμία ομάδα τους ενεργή.|border=1px solid #aaa}} Notes
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ
Πολωνικός Διάδρομος
thumb|240px|Ο Πολωνικός Διάδρομος 1923-1939 Η ιστορική ονομασία Πολωνικός Διάδρομος ή Διάδρομος του Ντάντσιχ, ή του Γκντανσκ, δόθηκε σε μια λωρίδα εδάφους η οποία, κατά το μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων χρονικό διάστημα, εκτεινόταν προς Βορρά μέχρι τη Βαλτική θάλασσα και χώριζε την Ανατολική Πρωσία από την υπόλοιπη Γερμανία.
Η λωρίδα αυτή περιελάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα του πολωνικού βοεβοδάτου (χωροδεσποτεία) του Πομόζε, και την πρώην γερμανική επαρχία της δυτικής Πρωσίας, την άλλοτε Πομερανία την οποία υποχρεώθηκαν οι Γερμανοί να παραχωρήσουν στη Πολωνία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, μετά το τέλος του Α παγκόσμιου πολέμου προκειμένου έτσι η Πολωνία να έχει διέξοδο στη θάλασσα. μικρογραφία|250x250εσ|Τα ποσοστά των Πολωνών στις περιοχές της πρώην Πολωνολιθουανικής κοινοπολιτείας, γύρω στο 1900. Ο Πολωνικός Διάδρομος είχε συνολική έκταση 13.700 τ.χλμ. και μετά δύο χρόνια από της υπογραφής της παραπάνω συνθήκης ο μόνιμος πληθυσμός της αριθμούσε 935.600 περίπου κατοίκους. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής ήταν Πολωνοί, Γερμανοί και Κασούμπιοι. Η απογραφή του 1910 ανέφερε 528.000 Πολωνούς (συμπεριλαμβανομένων των δυτικών σλαβικών Κασούμπιων) και 385.000 Γερμανούς στην περιοχή. Η απογραφή συμπεριλάμβανε τους σταθμευμένους γερμανούς στρατιώτες και τους αξιωματούχους που είχαν σταλεί για τη διοίκηση της περιοχής. Από το 1886, η Πρωσία λειτουργούσε την Αρχή Εποικισμού για να επιτηρεί την αποίκιση της περιοχής με Γερμανούς ενώ την ίδια στιγμή, Γερμανοί, Εβραίοι και Πολωνοί μετανάστευσαν δυτικότερα. Το 1921, στη Πομερανία (όπου βρισκόταν ο διάδρομος) ζούσαν 175.771 Γερμανοί, ή το 18.8% του πληθυσμού. Στην επόμενη δεκαετία, ο Γερμανικός πληθυσμός είχε μειωθεί κατά 70.000 άτομα και έπεσε στο 9.6%. Στη περιοχή ζούσαν και Εβραίοι. Το 1905, ζούσαν περίπου 72.500 Κασούμπιοι. Μετά τη κατάληψη της Πολωνίας από την Ναζιστική Γερμανία, οι Γερμανικές αρχές διεξήγαγαν απογραφή τον Δεκέμβριο του 1939. Το 71% των ερωτηθέντων αυτοπροσδιορίστηκαν ως Πολωνοί. 188.000 άτομα δήλωσαν ως μητρική τους γλώσσα τα Κασουμπιανά ενώ 100.000 τα πολωνικά.
Μια παρόμοια επικράτεια, επίσης μερικές φορές γνωστή ως διάδρομος, είχε συνδεθεί με το πολωνικό στέμμα ως μέρος της βασιλικής Πρωσίας κατά τη περίοδο 1466–1772.
Παλαιότερη εδαφική εξέλιξη
Η ιστορία της περιοχής του Πολωνικού Διαδρόμου είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της Πομερελίας. Στο βόρειο άκρο του Διαδρόμου, στην Βαλτική, υπήρχαν πρώιμοι ανθρώπινοι οικισμοί. Το 1877 ανακαλύφθηκε ένα εκτεταμένο νεκροταφείο των αρχών της Εποχής του Σιδήρου ανάμεσα στο Γκρόσεντορφ (Władysławowo) και το Σβάρτσαου (Σβάρτσεβο).<!-- Kennzeichnend für diese als Großendorfer Kultur bezeichnete Kultur sind die ostgermanischen Gesichtsurnen. Weitere jüngere Funde wurden 1913 und 1932 auf dem Gebiet des heutigen Hallerowo gemacht.
Κατά το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα η Πομερελία ενσωματώθηκε στο κράτος της Πολωνίας από τον Δούκα Μιέσκο Α΄. Στα τέλη του 12ο αιώνα η Πομερελία αποτελούσε δουκάτο. Με την έκλειψη των δουκών της Πομερελίας στο Μάνεσταμ το 1294, η περιοχή διαμελίστηκε με τη Συνθήκη το Σόλντιν το 1309 an den Rechten der polnischen Krone vorbei zwischen zwei deutschen Feudalstaaten, der Mark Brandenburg und dem Deutschordensstaat, geteilt. Η κατοχή του Τευτονικού Τάγματος στην Πομερελία επικυρώθηκε από τη Συνθήκη του Κάλις του 1343 μέσω του Πολωνού βασιλιά και των Τάξεων.
Μετά το τέλος του 13ετούς πολέμου και τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν στις 19 Οκτωβρίου 1466 unterstellten sich die sezessionistischen pomerellischen Stände als Polnisch-Preußen und autonomer Preußischer Bund vor Gewalt und Unrecht freiwillig der Schirmherrschaft der Krone Polens, das heißt des polnischen Königs persönlich. Κατά τον Πρώτο Διαμελισμό της Πολωνίας-Λιθουανίας το 1772 η Πολωνική Πρωσία προσαρτήθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας και οργανώθηκε ως Επαρχία της Δυτικής Πρωσίας του Βασιλείου της Πρωσίας. H επαρχία διατηρήθηκε μέχρι το 1919/20.
Traditionell war das Gebiet der Woiwodschaft Pommerellen ethnisch gemischt besiedelt: Hier wohnten Deutsche, Polen, Kaschuben und auch wenige Jiddischsprachige. Der Gebrauch des Jiddischen, fast ausschließlich durch Juden, war bis 1918 zu Gunsten des Deutschen stark zurückgegangen. Konfessionell und religiös war das Gebiet ebenfalls gemischt, dabei sprachen Katholiken meist Polnisch oder Kaschubisch als Muttersprache (zu 98 %, nur knapp 2 % der Katholiken hatten Deutsch als Muttersprache), unierte Protestanten dagegen überwiegend Deutsch (zu 90 %, zu knapp 10 % dagegen Polnisch), während Juden (Zensus von 1931 knapp 3.500) sich ethnisch in drei Gruppen teilten, 50 % mit Jiddisch, 27 % mit Polnisch und 19 % mit Deutsch als Muttersprache, beide erstere Gruppen vor allem seit 1920 zugewandert aus dem österreichischen bzw. russischen Teilungsgebieten Polens.
Im Nachkriegspolen nannte man das nach dem Ersten Weltkrieg dem Freistaat Preußen (vgl. Weimarer Republik) entnommene Territorium des „Polnischen Korridors“: Danziger Pommern, Ostpommern, Weichselpommern oder Unser Pommern. -->
Λόγοι απόσπασης από το Γερμανικό κράτος
thumb|100px|Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον το 1912
Σύμφωνα με τα Δεκατέσσερα σημεία, στα οποία ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον είχε συνοψίσει τον Ιανουάριο του 1918 τους στόχους των ΗΠΑ σχετικά με τον Πόλεμο, ήταν απαραίτητο να ιδρυθεί πολωνικό κράτος με μια έξοδο στη θάλασσα, όπως ζητούσαν από τις δυνάμεις της Αντάντ από την αρχή του πολέμου οι Πολωνοί πολιτικοί, και ιδιαίτερα ο Ρομάν Ντμόβσκι. Στις 8 Οκτωβρίου 1918 o Nτμόβσκι επέδωσε ένα μνημόνιο στον Πρόεδρο Ουίλσον στην Ουάσινγκτον. Παρουσιάστηκε επίσης το ίδιο έγγραφο στην ειδική επιτροπή που ασχολείτο με τα πολωνικά ζητήματα στην Διάσκεψη Ειρήνης. Ούτως διασαφηνίστηκαν οι εδαφικές διεκδικήσεις της Πολωνίας εις βάρος της Γερμανίας. Με το σχέδιο της ξεχωριστής εξόδου στη θάλασσα, η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία μετά από 123 έτη ξένης κυριαρχίας θα γινόταν περισσότερο οικονομικά ανεξάρτητη σε σχέση με μια πιθανή ύπαρξη της ως περίκλειστη χώρα. Η αντιπρόταση της γερμανικής αντιπροσωπείας στη Συνθήκη των Βερσαλλιών που προέβλεπε την διάθεση ελεύθερων λιμένων στην Πολωνία, στο Γκντίνγκεν και σε άλλες περιοχές, απορρίφθηκε. Η πραγματοποίηση του Διαδρόμου σε περιοχές του γερμανικού κράτους ερχόταν εν μέρει σε σύγκρουση με την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών, την οποία ο Ουίλσον είχε βασίσει στα Δεκατέσσερα Σημεία του· αυτό συνέβαινε διότι ο πληθυσμός της περιοχής που προσαρτήθηκε από την Πρωσία το 1772 δυτικά από τον κάτω Βιστούλα μέχρι την Βαλτική ήταν επίσης εθνοτικά ετερογενής το 1918. <!--Στην γερμανική ιστοριογραφία μεταξύ των δεκαετιών του '20 και του '40 Jahre war daraus stellenweise der politische Mythos gebildet worden, der amerikanische Präsident habe nur unzureichende Geographie-Kenntnisse besessen und hätte sich deshalb von seinen Verhandlungspartnern, namentlich von dem französischen Ministerpräsidenten Georges Clemenceau und dem Leiter der polnischen Friedensdelegation, Dmowski, während der Pariser Friedensgespräche übertölpeln lassen. Heute gehen Historiker davon aus, dass Wilson mit den ethnographischen Gegebenheiten im Großen und Ganzen vertraut war. Die vielfältigen Beweggründe für sein damaliges politisches Handeln legte Wilson in Ansprachen vor dem Komitee für Auswärtige Angelegenheiten (Foreign Relations Committee) des US-Senats dar und in 37 öffentlichen Reden, die er nach seiner zweiten Rückkehr aus Paris im Westen der Vereinigten Staaten hielt.
Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
Στις 11 Ιουλίου 1920 οι περιοχές του Διαδρόμου παραδόθηκαν στην Πολωνία και σχημάτισαν το Βοεβοδάτο της Πομερελίας. Hierzu gehörte neben den größeren Städten Graudenz und Thorn (Sitz des Woiwoden) insgesamt vierzehn Landkreise. Zum Abtretungsgebiet zählte auch die Ostseeküste vom Flüsschen Piasnitz an über die Halbinsel Hela, die Putziger Wiek bis Zoppot (letzteres gehörte bereits zur Freien Stadt Danzig). Nachdem sich polnische Pläne, die Hafenstadt Danzig ganz nach Polen zu integrieren, nicht hatten realisieren lassen, und dieses weiterhin eine „Freie Stadt“, nur teilweise unter polnischer Kontrolle blieb, begann Polen mit dem Bau eines eigenen Hafens im Erholungs- und Fischerort Gdingen (poln. Gdynia), der 1921 nur etwa 1300 Einwohner hatte. Gdingen wurde vom polnischen Staat planmäßig zu einem der größten Handels-, Auswanderungs-, Kriegs- und Fischereihäfen der Ostsee mit mehr als 112 000 Einwohnern (1937) ausgebaut und durch eine Eisenbahnstrecke quer durch den Korridor mit dem Industrierevier im ebenfalls abgetrennten polnischen Teil Oberschlesiens um Katowice (Kattowitz) verbunden. Damit machte man sich von der Verbindung durch das Gebiet der Freien Stadt Danzig unabhängig, die von deutschen Eisenbahnern jederzeit bestreikt werden konnte. Für den Export oberschlesischer Kohle gebaut, wurde diese Bahnstrecke auch Kohlenmagistrale genannt. Auch militärische Anlagen umfasste der damals einzige Seehafen auf polnischem Hoheitsgebiet.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ Ντάντσιχ και Γκντίνγκεν οδήγησε σε διένεξη, η οποία επιδεινώθηκε από τον διμερή εμπορικό πόλεμο. Από την πλευρά του Ντάντσιχ υπήρχε το επιχείρημα ότι η Πολωνία δεν χρειαζόταν πλέον το Ντάντσιχ ως λιμένα μετά την κατασκευή του λιμανιού στο Γκντίνγκεν. Tον Αύγουστο 1933 το Ντάντσιχ έκλεισε με την Πολωνία μια πρώτη συμφωνία, η οποία εγγυάτο και στα δύο λιμάνια ένα ισόποσο μέρος του θαλάσσιο εμπορίου.
Δημοκρατία της Βαϊμάρης
mini|Ο στραγγαλισμός της Ανατολικής Πρωσίας από τον ποταμό Βιστούλα Ο πολωνικός διάδρομος ήταν μια περιοχή χωρίς ευδιάκριτες εθνοτικές διαχωριστικές γραμμές, στην οποία ζούσε ένας μεικτός γλωσσικά και πολιτισμικά πληθυσμός. Η απώλεια του θεωρήθηκε γενικά άδικη στη Γερμανία και ως παραβίαση της αρχής της αυτοδιάθεσης, επειδή δεν προηγήθηκε δημόψηφισμα της δημιουργίας του Διαδρόμου. Ο πληθυσμός της περιοχής ήταν κυρίως σλαβικός, υπήρχαν όμως περιοχές με πλειοψηφία γερμανόφωνων, u. a. die Städte Thorn und Graudenz. Außerdem wurde von deutscher Seite argumentiert, dass die reine Sprachenstatistik nicht ausreichend das Zugehörigkeitsgefühl der Bevölkerung wiedergeben würde.
Die Revision der Grenzziehung, die Ostpreußen vom übrigen Deutschland abtrennte, war ein vorrangiges Ziel jeder Regierung der Weimarer Republik. Aus diesem Grund ging der nach Westen stets verständigungsbereite Außenminister Gustav Stresemann auch nie auf die verschiedenen polnischen Vorschläge ein, analog zu den Verträgen von Locarno ein „Ost-Locarno“ abzuschließen, mit dem die Ostgrenze des Reiches für unverletzlich erklärt und völkerrechtlich garantiert werden könnte.
Innenpolitisch war der Korridor regelmäßig Gegenstand nationalistischer Propaganda. Im August 1930 verursachte etwa der Reichsminister für die besetzten Gebiete im ersten Kabinett Brüning, Gottfried Treviranus (Konservative Volkspartei), eine internationale Krise, als er während einer Wahlkampfrede von der „ungeheilten Wunde in der Ostflanke, diesem verkümmerten Lungenflügel des Reiches“ sprach und prophezeite, Polens Zukunft sei ohne Änderung der Grenzen nicht sicher, was im Nachbarland als Kriegsdrohung verstanden wurde.
1933-1939
Erst nach Machtübernahme der Nationalsozialisten entspannte sich die Situation scheinbar mit dem Abschluss des deutsch-polnischen Nichtangriffspaktes von 1934. Insgeheim wurde jedoch die Möglichkeit, den Korridor durch Krieg zurückzugewinnen, durch die nationalsozialistische Reichsregierung weiter verfolgt, wie etwa die Hoßbach-Niederschrift zeigt.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και μεταγενέστερα
Στην αρχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Ναζιστική Γερμανία σχημάτισε το φθινόπωρο του 1939, μετά την επίθεση στην Πολωνία, το Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας στις περιοχές του Πολωνικού Διαδρόμου και και της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ και ξεκίνησε την εκδίωξη περισσότερων από 100.000 Πολωνών κατοίκων. Προς το τέλος του πολέμου ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε ,στις αρχές του 1945, την περιοχή. Λίγο αργότερα, η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας με τη σύμφωνη γνώμη της Σοβιετικής Ένωσης επιβλήθηκε στην περιοχή του Διαδρόμου και σε όλες τις περιοχές του Ράιχ ανατολικά των ποταμών Όντερ και Νάισσε. Οι Γερμανοί κάτοικοι των περιοχών αυτών που δεν είχαν ήδη διαφύγει εκδιώχτηκαν από τις πολωνικές αρχές το επόμενο διάστημα.
Αφορμή πολέμου
Τελικά η λωρίδα αυτή που κρίθηκε από τους Γερμανούς ως παράνομη, θεωρούμενη ως ιδιαίτερος ζωτικός χώρος για τη χώρα τους, στάθηκε η αφορμή για την εισβολή τους στην Πολωνία την 1 Σεπτεμβρίου 1939 που πυροδότησε την έναρξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου.
Ορολογία
Σύμφωνα με τον γερμανό ιστορικό Χάρτμουτ Μπούκμαν, ο όρος δημιουργήθηκε από πολωνούς πολιτικούς, ενώ ο πολωνός ιστορικός Γκζέγκος Λουκόμσκι γράφει ότι η λέξη δημιουργήθηκε από κείμενα γερμανικής εθνικιστικής προπαγάνδας της δεκαετίας του 1920. Διεθνώς, ο όρος διάδρομος χρησιμοποιούταν στα αγγλικά από τον Μάρτιο του 1919 και παραμένει καθιερωμένος όρος στην σημερινή ιστοριογραφία ανά τον κόσμο.
Ο ισοδύναμος γερμανικός όρος για την περιοχή είναι ο Polnischer Korridor. Τα πολωνικά ονόματα περιλαμβάνουν τα korytarz polski ("πολωνικός διάδρομος") και korytarz gdański ("διάδρομος του Γκντανσκ"). Ωστόσο, πολωνοί διπλωμάτες της εποχής του μεσοπολέμου θεωρούσαν την αναφορά της περιοχής ως διάδρομος προσβλητική. Ο Γιόζεφ Μπεκ, υπουργός εξωτερικών της Πολωνίας ένας από τους πιο γνωστούς κριτικούς του όρου διάδρομος, δήλωσε, σε ομιλία του στις 5 Μαΐου 1939 στο Σέιμ (πολωνικό κοινοβούλιο), τα εξής: "Επιμένω ότι πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο όρος βοϊβοδάτο της Πομερανίας. Η λέξη διάδρομος είναι τεχνητή ιδέα, καθώς αυτή η γη έχει παραμείνει πολωνική για αιώνες, με μικρά ποσοστά γερμανών αποίκων". Τα ονόματα της καθομιλουμένης πολωνικής γλώσσας για τη περιοχή ήταν τα Pomorze Gdańskie ("Πομερανία του Γκντανσκ, Πομερελία") ή απλά Pomorze ("Πομερανία"), ή województwo pomorskie ("Βοϊβοδάτο της Πομερανίας"), το οποίο ήταν το διοικητικό όνομα της περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Π
Άντζεϊ Μπογκούτσκι
Ο Άντζεϊ Μπογκούτσκι (πολωνικά: Andrzej Bogucki) (11 Νοεμβρίου 1904 - 29 Ιουλίου 1978) ήταν Πολωνός ηθοποιός τηλεόρασης, θεάτρου και κινηματογράφου, καθώς και τραγουδιστής και τραγουδοποιός οπερέτας, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως «Πολωνός Σεβαλιέ».
Ο Μπογκούτσκι και η σύζυγός του, Γιανίνα (το γένος Γκοντλέφσκα, 8 Μαρτίου 1908 - 19 Ιουνίου 1992), είναι γνωστοί για τη βοήθεια και την απόκρυψη του Πολωνοεβραίου πιανίστα Βουαντίσουαφ Σπίλμαν κατά τη ναζιστική κατοχή της Πολωνίας. Η ζωή του Σπίλμαν ενέπνευσε την ταινία του 2002 «Ο Πιανίστας» και τόσο ο Μπογκούτσκι όσο και η σύζυγός του απεικονίστηκαν στην ταινία.
Αν και έζησε στη Βαρσοβία για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Μπογκούτσκι δούλευε επίσης σε πολλές άλλες πόλεις. Έζησε στη γειτονιά Μάριενστατ της Βαρσοβίας από το 1947 έως το τέλος της ζωής του και είναι θαμμένος στο κοιμητήριο Ποβόνσκι στο δυτικό τμήμα της Βαρσοβίας.
Ο Μπογκούτσκι απονεμήθηκε με το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας για την καριέρα του και τις ενέργειές του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1978, το ινστιτούτο Γιαντ Βασσέμ απένειμε σε αυτόν και τη γυναίκα του το βραβείο Δίκαιοι των Εθνών, ένα βραβείο που δίδεται σε μη Εβραίους ανθρώπους που βοήθησαν τους Εβραίους κατά τη διάρκεια των ναζιστικών διώξεων.
Πρώιμη ζωή
Ο Μπογκούτσκι γεννήθηκε σε μια οικογένεια με μακροχρόνιες παραδόσεις στο θέατρο και τη σκηνή. Οι γονείς του ήταν οι ηθοποιοί Στανίσουαφ Μπογκούτσκι και Ρούζα Μπογκούτσκα-Ραπάτσκα. Ήταν εγγονός του διάσημου Πολωνού ηθοποιού και σκηνοθέτη Βιντσέντι Ραπάτσκι.
Ο Μπογκούτσκι παρακολούθησε και αποφοίτησε ως αξιωματικός ιππικού από τη Σχολή Δόκιμων Αξιωματικών στο Γκρούντζιοντς. Ενώ ήταν στη σχολή συμμετείχε σε διαγωνισμούς ιππασίας και έγινε αξιωματικός στον Πολωνικό Στρατό. Υπηρέτησε στο 7ο Σύνταγμα Ιππικού στο Μινσκ Μαζοβιέτσκι, αλλά απολύθηκε για λόγους υγείας το 1929. Την ίδια χρονιά, άρχισε να εμφανίζεται σε θεατρικές παραστάσεις για παιδιά. Από τότε, επικεντρώθηκε στην καριέρα του ως ηθοποιός.
Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπογκούτσκι και η σύζυγός του ασχολήθηκαν με το αντιναζιστικό πολωνικό κίνημα αντίστασης, τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό (Armia Krajowa). Τον Φεβρουάριο του 1944, ο φίλος τους, ο πιανίστας Βουαντίσουαφ Σπίλμαν, ήρθες σε επαφή μέσω μελών του εβραϊκού υπόγειου κινήματος, τη στιγμή που εργαζόταν ως σκλάβος εργάτης ως ένας από τους εναπομείναντες Εβραίους στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Προβλέποντας ότι οι Γερμανοί σχεδίαζαν να εκκαθαρίσουν ακόμη και τους σκλάβους εργάτες (οι περισσότεροι άλλοι Εβραίοι είχαν ήδη απελαθεί στην Τρεμπλίνκα), ο Σπίλμαν, με τη βοήθεια του Μπογκούτσκι, δραπέτευσε από το γκέτο και κρύφτηκε στη μη εβραϊκή πλευρά της Βαρσοβίας. Με τη βοήθεια του Μπογκούτσκι, της Γιανίνα και άλλων, ο Σπίλμαν επέζησε από τον πόλεμο. Η ζωή του αργότερα αποτέλεσε τη βάση για την ταινία του 2002 Ο Πιανίστας.
Μετά τον πόλεμο, στη δεκαετία του 1950 ο Σπίλμαν συνέθεσε τραγούδια ειδικά για τον Άντζεϊ και τη Γιανίνα, συμπεριλαμβανομένου του δημοφιλούς Czerwony autobus (Κόκκινο λεωφορείο).
Θέατρο
Ο Μπογκούτσκι άρχισε να εργάζεται στο θέατρο στις 30 Απριλίου 1930. Έπαιξε στο Πολωνικό Θέατρο της Βαρσοβίας για τρία χρόνια μεταξύ 1930 και 1933 και αργότερα δούλεψε στο Θέατρο Νέας Κωμωδίας μεταξύ 1933 και 1934. Εργάστηκε επίσης για θέατρα στο Λοτζ και στην Κρακοβία.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στη σκηνή στο Πολωνικό Θέατρο Στρατού στο Λοτζ, όπου έπαιξε μεταξύ 1945 και 1947. Συνέχισε να εργάζεται σε πολλά άλλα θέατρα, όπως το Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας, όπου έπαιξε από το 1969 μέχρι το θάνατό του το 1978.
Καριέρα ως τραγουδιστής
Ο Μπογκούτσκι ξεκίνησε την καριέρα του στο τραγούδι το 1931 στο Θέατρο Μπάντα, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο, μέχρι το 1932. Ήταν η διακριτική φωνή του που του έφερε το μεγαλύτερο μέρος της δημοτικότητάς του.
Μετά το 1945, συνέχισε να γράφει τραγούδια και παρουσίασε μια σειρά από επιτυχίες στο ραδιόφωνο.