cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βενιαμίν Γκουλντ
Ο Βενιαμίν Γκουλντ (Benjamin Apthorp Gould, 27 Σεπτεμβρίου 1824 – 26 Νοεμβρίου 1896) ήταν Αμερικανός αστρονόμος, που σήμερα θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους της εποχής του. Χρημάτισε διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Κόρδοβα στην Αργεντινή. Ο Β. Γκουλντ θεωρείται ο σημαντικότερος συνεχιστής του έργου του Ουίλιαμ Χέρσελ, ειδικότερα στην έρευνα επί του Γαλαξία και των αστέρων εν γένει καθώς και την κατανομή αυτών στην Ουράνια σφαίρα.
Ο Γκουλντ, αφού αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, μελέτησε Μαθηματικά και Αστρονομία κοντά στον Καρλ Φρήντριχ Γκάους στη Γερμανία, οπότε και δημοσίευσε περί τις 20 εργασίες πάνω σε παρατηρήσεις κομητών και αστεροειδών. Από το 1880 επιδόθηκε στην άνευ οργάνων έρευνα των αστέρων (δηλαδή των ορατών δια γυμνού οφθαλμού), κυρίως του νότιου ουράνιου ημισφαιρίου, πετυχαίνοντας δύο σημαντικές ανακαλύψεις: Α) Την Ταινία της Αργούς που αφορά τον Γαλαξία μας και B) Τον καλούμενο Γαλαξιακό κύκλο, που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό των καλουμένων γαλαξιακών συντεταγμένων ή συντεταγμένων του Γκουλντ.
Εκτός όμως των παραπάνω στον Γκουλντ οφείλεται και η «Αργεντινή ουρανομετρία» που εκδόθηκε το 1886 και η οποία αποτελεί κατάλογο αστέρων κυρίως του νότιου ουράνιου ημισφαιρίου. Περιλαμβάνονται σε αυτόν 6755 νότιοι αστέρες και 1001 βόρειοι. Η από τότε συνεχής συμπλήρωσή του τον καθιστά ένα από τους σημαντικότερους αστρικούς καταλόγους.
Στον Γκουλντ ακόμη, λάτρη της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, οφείλεται και η τελική διάκριση του άλλοτε αστερισμού Αργώ σε τρεις επιμέρους αστερισμούς: τα Ιστία, την Τρόπιδα και την Πρύμνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Φρέντι Μπελέρης
O Φρέντι Μπελέρης (ελληνικά: Διονύσιος Άλφρεντ Μπελέρης, αλβανικά: Dhionisios Alfred Beleri, Χειμάρρα, 1972) είναι αλβανικής υπηκοότητας Έλληνας αυτοδιοικητικός παράγοντας, ο οποίος τον Μάιο του 2023 εκλέχθηκε δήμαρχος της Χειμάρρας στην Αλβανία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χειμάρρα, όπου και μεγάλωσε.
Ο Μπελέρης σπούδασε στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ έχει εργαστεί και ως υδραυλικός και δημιούργησε στην Ελλάδα τη δική του επιχείρηση.
Το 2015 εξελέγη αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της Δ.Ε.Ε.Ε.Μ. ΟΜΟΝΟΙΑ και την ίδια χρονιά διεκδίκησε - για πρώτη φορά - τον Δήμο Χειμάρρας χωρίς όμως να επικρατήσει.
Τον Μάιο 2023, δύο ημέρες πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, συνελήφθη με την κατηγορία της εξαγοράς ψήφων. Το δικαστήριο του Αυλώνα, όπου παραπέμφθηκε από τον περιφερειακό εισαγγελέα, δήλωσε αναρμόδιο για την υπόθεση και την παρέπεμψε στην Ειδική Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς, με τον Μπελέρη να παραμένει προφυλακισμένος. Η αντιπροσωπεία της ΕΕ στην Αλβανία παρακολουθεί στενά την εν λόγω υπόθεση.
Τον Μάιο 2023, ο Ιλί Μανιάνι, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης της Αλβανίας την περίοδο 2015-2017, κατήγγειλε την κυβέρνηση του Έντι Ράμα για τη σύλληψη του Μπελέρη, κάνοντας λόγο για «φιάσκο» και «παρέμβαση στις ελεύθερες εκλογές».
Καταδίκη
Τον Μάρτιο 1995, ο Μπελέρης ήταν ένα από τα επτά άτομα που συνελήφθησαν από Έλληνες συνοριοφύλακες κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα με Καλάσνικοφ και, σύμφωνα με μερίδα του τύπου, θεωρήθηκε ότι σχεδίαζαν επίθεση σε αλβανικό στρατιωτικό στόχο. Οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για πλημμελήματα και σε δίκη σε δεύτερο βαθμό, που έγινε κεκλεισμένων των θυρών, τους επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 18 έως 20 μήνες για οπλοκατοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Έλληνες της Αλβανίας Κατηγορία:Χειμάρρα
Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο
Ο Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο (António Manuel Mascarenhas Gomes Monteiro, 1944-2016) ήταν πολιτικός από το Πράσινο Ακρωτήριο. Υπήρξε ο πρώτος εκλεγμένος με πολυκομματικές εκλογές πρόεδρος του νησιωτικού κράτους από το 1991 ως το 2001. Ανήκε στο Κίνημα για Δημοκρατία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1944 στο νησί Σάντα Καταρίνα. Ήταν μέλος του Ιδρύματος Παγκόσμιας Ηγεσίας, ενός οργανισμού που προωθεί την ορθή διοίκηση ανά τον κόσμο.
Πολιτική καριέρα
Ο Μοντέιρο εξελέγη για πρώτη φορά πρόεδρος στις πολυκομματικές προεδρικές εκλογές στις 17 Φεβρουαρίου του 1991 με το 73,5% των ψήφων. Στις 18 Φεβρουαρίου του 1996 κέρδισε ξανά στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς με 80% και υπηρέτησε και δεύτερη συνεχή προεδρική θητεία. Δε θέλησε να διεκδικήσει και τρίτη θητεία στο ύπατο αξίωμα της χώρας του.
Κυβέρνησε από τις 22 Μαρτίου του 1991 ως τις 22 Μαρτίου του 2001. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Πέντρο Πίρες.
Πρόβλημα με αξίωμα στο Ανατολικό Τιμόρ
Στις 19 Σεπτεμβρίου του 2006 ανακοινώθηκε ότι ο Μοντέιρο θα διαδεχόταν τον Σουκεχίρο Χασεγκάουα στη θέση του επικεφαλής της ειρηνευτικής αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στο Ανατολικό Τιμόρ. Η είδηση για το διορισμό του Μοντέιρο επέφερε αυστηρή κριτική στο Ανατολικό Τιμόρ, κυρίως για το λόγο ότι ο πολιτικός από το Πράσινο Ακρωτήριο ήξερε πολύ λίγα αγγλικά. Λίγες ημέρες μετά, στις 25 Σεπτεμβρίου, ο ίδιος ο Μοντέιρο ανακοίνωσε ότι δεν θα δεχόταν το διορισμό.
Προσωπική ζωή
Η σύζυγός του, η Αντονίνα Μασκαρένιας Μοντέιρο, γνωστή ευρέως ως "Τούνα Μασκαρένιας" (Tuna Mascarenhas), πέθανε στην Πράια στις 8 Σεπτεμβρίου 2009, στα 65 της χρόνια. Είχε δύο γιους και μία κόρη.
Ο Μοντέιρο πέθανε σε ηλικία 72 ετών από φυσικά αίτια στο Πράσινο Ακρωτήριο στις 16 Σεπτεμβρίου 2016.
Πηγές
Μοντειρο
Πέτρος Βαρσυμής
Ο Πέτρος ο Βαρσυμής ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 6ου αιώνα με τα αξιώματα του Πραίτωρ της Ανατολής και του Κόμη των θείων θησαυρών.
Ο Πέτρος ήταν Συριακής καταγωγής και ασκούσε το επάγγελμα του τραπεζίτη, όταν με εύνοια της αυτοκράτειρας Θεοδώρας διορίσθηκε κόμης των θείων θησαυρών. Διορίσθηκε στη θέση αυτή το 540, ήταν βασικό αξίωμα στη φορολογική διοίκηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μέχρι το 543. Φαίνεται ότι έδειξε πραγματικό ζήλο στο πλαίσιο του έργου του. Ο Προκόπιος της Καισάρειας τον επικρίνει έντονα, όπως και ο Ιωάννης ο Καππαδόκης, ο οποίος τον κατηγορεί για την υπερβολική φορολογία που βαρύνει τους κατοίκους. Το 543, έγινε πραίτωρας της Ανατολής, βασικό αξίωμα στην αυτοκρατορική διοίκηση της εποχής. Μεταξύ των μέτρων που λαμβάνει για να αυξήσει τα κρατικά έσοδα, απαραίτητα για τη χρηματοδότηση των κατακτήσεων του Ιουστινιανού, ίδρυσε ένα μονοπώλιο στο εμπόριο μεταξιού στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ως αποτέλεσμα, η τιμή του μεταξιού αυξάνεται, προς όφελος μόνο των αυτοκρατορικών εργαστηρίων, με αποτέλεσμα την πτώχευση ιδιωτών εμπόρων, των οποίων τα εργαστήρια σταδιακά υπόκεινται στον έλεγχο του κράτους. Ομοίως, αποφάσισε να μεταπωλήσει τα μεγάλα αποθέματα σιταριού στην Κωνσταντινούπολη, που προέκυψαν από την άφθονη συγκομιδή στην Αίγυπτο το 544. Εδώ και πάλι, αυτή η επιχείρηση απέφερε σημαντικά έσοδα για το κράτος. Το επόμενο έτος, η αιγυπτιακή συγκομιδή ήταν μέτρια και ο Πέτρος αντέδρασε καθορίζοντας πολύ χαμηλές τιμές για την πώληση σιταριού που παράγεται στην Ανατολία, καθώς το κόστος μεταφοράς βαρύνει τους παραγωγούς, οι οποίοι καταστράφηκαν από αυτά τα μέτρα, χωρίς να αποτρέπεται η πείνα στην πρωτεύουσα. Τελικά, έπρεπε να εγκαταλείψει τη θέση του κόμης όταν στρατιώτες διαμαρτυρήθηκαν για την καθυστέρηση στην εξόφληση των υπολοίπων τους το 546. Σύμφωνα με τον Προκόπιο της Καισάρειας, υποτίμησε το νόμισμα.
Έγινε πάλι κόμης των θείων θησαυρών μεταξύ 547 και 548. Την 1η Ιουνίου, 555, επέστρεψε στη θέση του πραίτωρα, την οποία κατείχε ακόμη το 562. Το 562, η κατοικία του κάηκε από το πλήθος, το οποίο δείχνει πόσο αντιδημοφιλής ήταν.
Έχει τουλάχιστον έναν γιο, με το όνομα Θεόδωρος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες των θείων θησαυρών Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Μπεσσιέρ
Το γαλλικό όνομα Μπεσσιέρ (Bessières) μπορεί να αναφέρεται:
Τοποθεσίες
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μοβσές Γκοργκισιάν
Ο Μόβσες Γκοργκισιάν (Մովսես Գորգիսյան, 3 Δεκεμβρίου 1961 – 19 Ιανουαρίου 1990) ήταν Αρμένιος πολιτικός και εθνικός ήρωας, ένας από τους ηγέτες του κινήματος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Στρατού Ανεξαρτησίας της Αρμενίας. Ευρέως γνωστός για τις ομιλίες του για την ανεξαρτησία της Αρμενίας, υπήρξε επίσης ενεργός υποστηρικτής της εκστρατείας ανεξαρτησίας του Αρτσάχ.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Ερεβάν, ο Γκοργκισιάν αποφοίτησε από το Τμήμα Πολιτισμού του Αρμενικού Κρατικού Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου το 1984, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη και παραγωγού. Το 1986-1987 εργάστηκε στο Θέατρο του Γκόρις. Το 1987, εντάχθηκε στο εθνικό κίνημα και έγινε μέλος της Ένωσης για την Εθνική Αυτοδιάθεση.
Ο Γκοργκισιάν οδήγησε τις διαδηλώσεις για ανεξαρτησία στο Ερεβάν που τον οδήγησαν στη φυλάκιση το 1988. Διετέλεσε επίσης συντάκτης της αρμενικής έκδοσης του περιοδικού Γκλάσνοστ. Ο Γκοργκισιάν ήταν ο πρώτος άνθρωπος που ύψωσε την τρίχρωμη σημαία της Αρμενίας στις 28 Μαΐου 1988 για πρώτη φορά. Την ίδια μέρα πριν από εβδομήντα χρόνια ιδρύθηκε η Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας.
Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας μάχης στο Γιεράσχ κοντά στα συνοριακά χωριά της περιοχής του Αραράτ και θάφτηκε στο μνημείο Τσιτσερνακαμπέρντ. Ο Γκοργκισιάν έλαβε μετά θάνατον τον υψηλότερο τίτλο στην Αρμενία, το βραβείο του Εθνικού Ήρωα της Αρμενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ακτιβιστές
Γέεννα
Η Γέεννα είναι Βιβλική περιοχή που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Πρόκειται για την "κόλαση" όπου θα τιμωρηθούν, μετά θάνατο, οι αμαρτωλοί. Η λέξη προέρχεται εκ του εβραϊκού "Γκε Χιννώμ" ή "Γκε Μπεν Χιννώμ" που σημαίνει "κοιλάδα του γιου του Εννώμ".
Πρόκειται για βαθύ και στενό φαράγγι που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά τείχη της Ιερουσαλήμ που ενώνεται στα νότια της πόλης με την κοιλάδα του Ιωσάφατ.
Κατά τους ειδωλολατρικούς χρόνους είχε στηθεί σ΄ αυτό το μέρος το τερατόμορφο χάλκινο άγαλμα του Μολώχ στο οποίο οι Ιουδαίοι πρόσφεραν ως θυσία τα παιδιά τους. Ο Ιωσίας καταράστηκε τη τοποθεσία αυτή ονομάζοντάς την Τοφέθ (=φρίκη), ο δε Ιερεμίας προείπε ότι εκεί θα τιμωρηθούν όλοι οι Ισραηλίτες που έχουν ασεβήσει, εξ ου και επεκράτησε η λέξη "γέεννα" ή "γέενα πυρός".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Κοιλάδες του Ισραήλ Κατηγορία:Ιερουσαλήμ
ΚΥΤ Λέρου
μικρογραφία|280x280εσ|Η [[Λέρος (με πορτοκαλί).]] Το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Λέρου είναι ένα κέντρο πρώτης υποδοχής των ξένων υπηκόων, το οποίο βρίσκεται στα Λέπιδα Λέρου. Η μέγιστη χωρητικότητα του κέντρου είναι 860 άτομα. Τον Μάρτιο του 2021, η δομή φιλοξενούσε συνολικά 385 αιτούντες άσυλο και μετανάστες (από 2.300 το προηγούμενο έτος). Το ΚΥΤ αυτό ξεκίνησε να λειτουργεί τον Μάρτιο του 2016 και αναμένεται να κλείσει μέσα στο 2021. Τα έργα κατασκευής του νέου ΚΥΤ λαμβάνουν χώρα στη θέση "Όρμος Λακκί", έκτασης 63 στρεμμάτων, το οποίο θα μπορεί να φιλοξενεί έως 2.000 άτομα. Το κόστος του υπολογίζεται στα 36 εκ. ευρώ, το οποίο θα καλυφθεί από ευρωπαϊκά κονδύλια.
Έντονες υπήρξαν οι αντιδράσεις στην κατασκευή του νέου κέντρου από τους κατοίκους του νησιού. Ο δήμαρχος της Λέρου προσέφυγε στο ΣτΕ σε μια προσπάθεια να σταματήσει την κατασκευή του. Αρχές Μαρτίου 2021, τα εν εξελίξει έργα επισκέφτηκε ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτης Σχοινάς, καθώς τα έργα αυτά χρηματοδοτούνται από την ΕΕ.
Αρθούρος Β΄ της Βρετάνης
Ο Αρθούρος Β΄ της Βρετάνης (Γαλλική γλώσσα : Arthur II de Bretagne, 25 Ιουλίου 1261 – 27 Αυγούστου 1312) από τον Οίκο του Ντρε-Βρετάνης ήταν Δούκας της Βρετάνης (1305 - 1312) και ανήκε στον Οίκο των Καπετιδών του Ντρε. Ο Αρθούρος Β΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Β΄ της Βρετάνης και της Βεατρίκης, κόρης του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Γ΄. Μόλις ο Αρθούρος διαδέχθηκε τον πατέρα του, έδωσε στον αδελφό του Ιωάννη την κομητεία του Ρίτσμοντ. Ως δούκας ανεξαρτητοποιήθηκε από το Γαλλικό στέμμα. Χώρισε το δουκάτο του σε οκτώ ανεξάρτητες πολιτείες και το 1309 κάλεσε για πρώτη φορά την συνέλευση των ηνωμένων επαρχιών. Ο Αρθούρος Α΄ πέθανε στον πύργο του νησιού του Σαίντ Ντενίς και τάφηκε σε έναν μαρμάρινο τάφο στο Βαν. Ο τάφος του βανδαλίστηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης αλλά αργότερα επισκευάστηκε.
Οικογένεια
Το 1275 νυμφεύτηκε την Μαρία υποκόμισσα του Λιμόζ, που απεβίωσε το 1291, έκαναν μαζί τρία παιδιά:
Νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με την τρίτη εξαδέλφη του Γιολάντα των Ντρε, κόμισσα του Μονφόρ, κόρη του Ροβέρτου Δ΄ κόμη του Ντρέ και της Βεατρίκης του Μονφόρ· τα παιδιά που έκαναν μαζί ήταν:
thumb|left|150px|Ο θυρεός του δούκα της Βρετάνης είναι παραλλαγή του θυρεού του Ντρε.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Κελλερμάν
Το όνομα Κελλερμάν (Kellermann) μπορεί να αναφέρεται:
Άνθρωποι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Βαλέριος (πρόξενος)
Ο Βαλέριος ήταν βυζαντινός, αυλικός, πολιτικός αξιωματούχος του 5ου αιώνα.
Ο Βαλέριος με καταγωγή την Αθήνα, ήταν γιός του σοφιστή Λεοντίου, αδελφός του Κέσιου και της Αθηναΐς μετέπειτα αυτοκράτειρας με το όνομα Αιλία Ευδοκία . Ως αποτέλεσμα του γάμου της Αιλίας Ευδοκίας με τον Θεοδόσιο Β΄, ο Βαλέριος και ο Κέσιος έλαβαν αρκετές τιμές.
Ο πρώτος Βαλέριος διορίστηκε Κόμης της Ιδιωτικής Περιουσίας το 425, έπειτα κόμης των θείων θησαυρών, έπειτα πρόξενος το 432, για να διοριστεί τέλος Μάγιστρος το 435.
Ρισάρ Τζερανιάν
Ο Ρίτσαρντ Τζερανιάν (Ռիշար Ժերանյան, γεννηθείς στις 17 Ιουλίου 1921 στην Σεβάστεια-2019), είναι Αρμένιος ζωγράφος, συντάκτης και λιθογράφος που δραστηριοποιείται στη Γαλλία.
Βαλέριος (πρόξενος)
Το 455 ο Βαλέριος έγραψε στην αδερφή του, στην Ιερουσαλήμ, προσπαθώντας να την πείσει να εγκαταλείψει το δόγμα του του Ευτύχιου.
Ρισάρ Τζερανιάν
Βιογραφία
Στη δεκαετία του 1930, όταν η Αρμενία ανήκε στην Υπερκαυκασιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, ο Ρίτσαρντ Τζερανιάν εξορίσηκε στη Γαλλία. Ενδιαφερόμενος για την τέχνη και τη μουσική, ξεκίνησε τις σπουδές του στη Μασσαλία, όπου τον ενέπνευσαν τα τοπία της Προβηγκίας. Σπούδασε εκεί από το 1938 έως το 1942. Ύστερα συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στην Ακαδημία Ζυλιάν και στην Ακαδημία της Γκραντ Σωμιέρ από το 1946 έως το 1948. Το 1944 κλήθηκε να υπηρετήσει στην αεροπορία και στάλθηκε στο Αλγέρι και μετά στην Φεζ όπου παρέμεινε μέχρι το 1946.
Μετά τον πόλεμο, έγινε στενά συνδεδεμένος με καλλιτέχνες της Αρμενικής Διασποράς, ταξίδεψε και έκανε εκθέσεις στο Λίβανο, τη Σοβιετική Ρωσία, την Αρμενία, το Ιράν, τις Βρυξέλλες και αλλού. Επισκέφθηκε επίσης την πατρίδα του σε σχέση με τις προσπάθειες του Ιδρύματος Καλούστ Γκουλμπενκιάν για την υποστήριξη της Αρμενίας. Κατά τη διάρκεια του σεισμού του 1998, συμμετείχε με άλλους καλλιτέχνες σε δωρεές για τη δημιουργία παιδικού νοσοκομείου μετά την καταστροφή.
Το ύφος των έργων του εξελίχθηκε, περνώντας από εικαστικές, υπερρεαλιστικές, κυβιστικές ή αφηρημένες περιόδους που καλύπτουν τα θέματα της μουσικής, της γυναίκας και της Αρμενίας με στοιχεία, τοπία, σκηνές ύλης ή νεκρές φύσεις με λάδι και μελάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι
Λεωνίδας Τριβιζάς
Ο Λεωνίδας Τριβιζάς (Κέρκυρα 3 Μαΐου 1929 - Αθήνα 29 Νοεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου και καθηγητής σε δραματικές σχολές. Σκηνοθέτησε έργα κλασικού αλλά κυρίως σύγχρονου, ξένου δραματολογίου και σε μικρότερη κλίμακα νεοελληνικά έργα. Συμμετείχε στην ίδρυση και λειτουργία εναλλακτικών, πειραματικών θεατρικών σχημάτων που παρουσίασαν ένα δραματολόγιο στηριγμένο σε καλλιτεχνικά και κοινωνικοπολιτικά κριτήρια (Κυκλικό Θέατρο, Λαϊκή Πειραματική Σκηνή). Επιπλέον, ασχολήθηκε με την αναβίωση του αρχαίου δράματος, προσεγγίζοντάς το μέσω μιας ανανεωτικής και μοντέρνας αισθητικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λεωνίδας Τριβιζάς γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1929. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, από όπου αποφοίτησε το 1956. Οι πρώτες σκηνοθετικές του απόπειρες πραγματοποιήθηκαν το 1958 με τον βραχύβιο θίασο Ελεύθερο Θέατρο και το 1960 με τη Νέα Σκηνή του Κωστή Λειβαδέα. Στη συνέχεια ίδρυσε το δικό του θεατρικό σχήμα, το Κυκλικό Θέατρο (1961–1963). Ακολούθησαν οι συνεργασίες του με το Εθνικό Θέατρο (1965–1967) και στο ελεύθερο θέατρο με τον θίασο του Αλέκου Αλεξανδράκη και τον θίασο του Δημήτρη Χορν. Την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974) αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, όπου μεταξύ άλλων παρακολούθησε τα μαθήματα του Ρολάν Μπαρτ στην École pratique des hautes études. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα πρωτοστάτησε στην ίδρυση και λειτουργία του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου (1975–1984) και της ομώνυμης Δραματικής Σχολής. Επανήλθε ως σκηνοθέτης το καλοκαίρι του 1996 σκηνοθετώντας την τραγωδία του Σαίξπηρ Βασιλιάς Ληρ (θίασος Κ. Καζάκου). Τελευταία καταγεγραμμένη σκηνοθετική του δουλειά υπήρξε η παράσταση Ο Φάλσταφ, μια ελεύθερη απόδοση της σαιξπηρικής κωμωδίας Οι πρόσχαρες κυρίες του Ουίνδσορ (θίασος Κ. Καζάκου, 1998).
Απεβίωσε στις 29 Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 93 ετών
Επαγγελματική πορεία
Κατά τη θεατρική περίοδο 1958/59 ο Λ. Τριβιζάς μαζί με άλλους νεαρούς αποφοίτους της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης (Κ. Καζάκος, Χρ. Μπίστης, Κ. Αρσένη, Μ. Βούρτση κ.ά.) συγκρότησαν τον θίασο Ελεύθερο Θέατρο και οργάνωσαν έναν κύκλο περιοδειών σε διάφορες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας (Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Καστοριά κ.α.). Το ρεπερτόριο του θιάσου περιελάμβανε έργα όπως: Λοκαντιέρα του Κ. Γκολντόνι, Η γυναίκα της νιότης σου του Ζ. Ντεβάλ, Τα όνειρά μας του Ο. Μπέτι, Η Ήρα και το παγώνι το Σον Ο'Κέισι, Το φιντανάκι του Π. Χορν κ.ά. Πρόκειται για ένα ετερόκλιτο ρεπερτόριο με τάσεις προς το σύγχρονο ξένο δραματολόγιο. Από τις παραστάσεις που έδωσε ο θίασος στη Θεσσαλονίκη, η κριτική ξεχώρισε την παράσταση Η Ήρα και το παγώνι και επαίνεσε τη σκηνοθετική προσπάθεια του Λ. Τριβιζά. Το καλοκαίρι του 1960 συνεργάστηκε με τον θίασο Νέα Σκηνή του Κωστή Λειβαδέα και σκηνοθέτησε την τραγωδία του Ευριπίδη Ιφιγένεια εν Αυλίδι, καθώς και την κωμωδία Η ζωή με τον πατέρα των Χ. Λίντσεϋ και Ρ. Κρουζ. Η πρώτη σκηνοθεσία του Λ. Τριβιζά στο αρχαίο δράμα εμπεριείχε τα στοιχεία που προσπάθησε να εισάγει ο Κ. Λειβαδέας στην αναβίωση των αρχαίων τραγωδιών, δηλαδή ανάδειξη δραματικών και ρεαλιστικών στοιχείων, ανάδειξη της ατομικότητας των μελών του χορού, πεζός λόγος έναντι ποιητικού.
Το 1961 ο Λ. Τριβιζάς δημιουργεί το Κυκλικό Θέατρο στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας. Όπως υποδηλώνει και η ονομασία του θιάσου, η σκηνή του θεάτρου είχε κυκλικό σχήμα. Στην ιστορία του ελληνικού μεταπολεμικού θεάτρου οι δύο αυτές «χωροθετικές» επιλογές του Λ. Τριβιζά έχουν οριστεί ως σημείο ρήξης με τις μέχρι τότε παγιωμένες στην Ελλάδα αντιλήψεις για τη θεατρική επικοινωνία μέσω της παραδοσιακής ιταλικής σκηνής και ως στοιχείο πρωτοπορίας που δημιουργούσε νέες προοπτικές για τους σκηνοθέτες, τους ηθοποιούς αλλά και τους θεατές. Η λειτουργία του Κυκλικού Θεάτρου τερματίστηκε το 1963, έπειτα από καταγγελία ενοίκου της πολυκατοικίας όπου στεγάζονταν το θέατρο. Υποστηρίχθηκε ότι δεν τηρούνταν οι πολεοδομικές προδιαγραφές που επέβαλε η νομοθεσία για τη λειτουργία ενός χώρου δημοσίων θεαμάτων. Τον Φεβρουάριο του 1964, έπειτα από δικαστική διαμάχη και μέσα σε φορτισμένο κλίμα το θέατρο κατεδαφίστηκε. Ο Λ. Τριβιζάς στο Κυκλίκό Θέατρο παρουσίασε τέσσερα έργα, όλα προερχόμενα από το ξένο σύγχρονο ρεπερτόριο, τα οποία παίχτηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το πρώτο έργο που ανέβασε ήταν η κωμωδία του Ούγκο Μπέττι Μια όμορφη Κυριακή του Σεπτέμβρη. Η παράσταση έγινε δεκτή με θετικά σχόλια από μεγάλο μέρος της θεατρικής κριτικής. Ακολούθησαν τρία έργα με πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο, το δράμα Ένας όμηρος του Μπρένταν Μπίαν, το έργο Ερρίκος ο Η’ και οι γυναίκες του του Χέρμαν Γκρέσικερ και το έργο του Ζαν Πωλ Σαρτρ Νεκροί χωρίς τάφο. Ως επιλογές δραματολογίου τα έργα αυτά προκάλεσαν αντιφατικές κριτικές, όμως ήταν σχεδόν κοινή παραδοχή ότι η σκηνοθεσία πέτυχε να αναδείξει το πνεύμα του εκάστοτε συγγραφέα. Στις παραστάσεις του Κυκλικού Θεάτρου ο Λ. Τριβιζάς συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως οι συνθέτες Μίκης Θεοδωράκης και Γιάννης Μαρκόπουλος, ο σκηνογράφος Γιάννης Καρύδης, οι ηθοποιοί Νέλλη Αγγελίδου, Αλέκα Παΐζη, Τίτος Βανδής κ.ά.
Το 1965 ο Λ. Τριβιζάς προσλαμβάνεται στο Εθνικό Θέατρο. Η πρώτη παραγωγή που κλήθηκε να σκηνοθετήσει ήταν η κωμωδία του Αριστοφάνη Πλούτος. Οι κριτικές για την παράσταση υπήρξαν αντικρουόμενες. Μέσα από τις κριτικές αναδεικνύεται ότι ο σκηνοθέτης «εγκλωβίστηκε» ανάμεσα στη δική του ανανεωτική αντίληψη για την αναβίωση του αρχαίου δράματος και στα όρια που έθετε η παράδοση του Εθνικού Θεάτρου στο ανέβασμα της αττικής κωμωδίας. Τις επόμενες δύο θεατρικές σεζόν σκηνοθέτησε τέσσερα έργα στο Εθνικό Θέατρο, έργα που προέρχονταν από διαφορετικά είδη ρεπερτορίου. Παρουσίασε δύο νεοελληνικά έργα διαφορετικών δραματουργικών προσανατολισμών, την «ιστορική τραγωδία» του Παντελή Πρεβελάκη Το ιερό σφάγιο (1966) και το δράμα της Λούλας Αναγνωστάκη Η συναναστροφή (1967). Επίσης σκηνοθέτησε και δύο έργα του σύγχρονου ξένου ρεπερτορίου, τον Ιβάνωφ του Α. Τσέχωφ και τον Ερρίκο Δ ' του Λ. Πιραντέλλο. Η τελευταία αυτή παράσταση έγινε δεκτή με αρκετές θετικές κριτικές, σε αντίθεση με την παράσταση του Ιβάνωφ, όπου η κριτική θεώρησε ότι η σκηνοθεσία του Λ. Τριβιζά δεν βοήθησε να μειωθούν τα προβλήματα που φέρει δραματουργικά το ίδιο το θεατρικό κείμενο. Για τη σκηνοθεσία του στον Ερρίκο Δ' στο πλαίσιο της θεατρολογικής έρευνας, ειπώθηκε ότι «ανέδειξε μέσα από τη σκηνογραφική λιτότητα τις μεταθεατρικές αναφορές του έργου και εστίασε στην τρέλα του αμνησιακού ήρωα, ποντάροντας στην υποκριτική δεξιοτεχνία του πρωταγωνιστή του, Δημήτρη Χορν».
Η Μεταπολίτευση υπήρξε αφετηρία μιας δημιουργικής και γόνιμης καλλιτεχνικής περιόδου για τον Λ. Τριβιζά. Μετά την επιστροφή του από το Παρίσι πρωτοστάτησε στην ίδρυση και λειτουργία του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου και της ομώνυμης Δραματικής Σχολής (1975). Ο θίασος στεγάστηκε αρχικά στο θέατρο Αθηνά και έπειτα στο Θέατρο Πορεία. Ανέβασε είκοσι οκτώ θεατρικά έργα μιας ευρείας γκάμας ρεπερτορίου: δώδεκα έργα ξένου σύγχρονου ρεπερτορίου, επτά νεοελληνικά, δύο κλασικά έργα, τρία παιδικού θεάτρου και τέσσερα αρχαία δράματα. Έξι από τα επτά νεοελληνικά έργα παρουσιάστηκαν επί σκηνής για πρώτη φορά και τα περισσότερα εστίαζαν στον κοινωνικό και πολιτικό αποκλεισμό (Μουγγός, Άγις, Εξορία, Το διπλανό κρεβάτι, Λάκκος της αμαρτίας και Ρωμέικο πανόραμα). Τα έργα του σύγχρονου ξένου ρεπερτορίου που επιλέχθηκαν ήταν κυρίως έργα έντονου πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού (Καπιτάν Σελλ - Καπιτάν Έσο, Μάνα, Φως στα σκοτάδια, Κατ' οίκον εργασία, Άνω Αυστρία, Οι παραθεριστές κ.ά.). Από το κλασικό ρεπερτόριο παρουσιάστηκαν τα έργα: Τίμων ο Αθηναίος του Σαίξπηρ και Μισάνθρωπος του Μολιέρου. Για το δραματολόγιο στο οποίο επικεντρώθηκε χαρακτηρίστηκε ως σκηνοθέτης των επικίνδυνων πειραμάτων. Ενδεικτική για τη δραματουργία που θέλησε να προβάλει ήταν η δήλωσή του με αφορμή την παράσταση του έργου Λάκκος της αμαρτίας του Γιώργου Μανιώτη. Δήλωσε ότι το έργο «αρθρώνει για πρώτη φορά στον τόπο μας, το πρόβλημα μιας κατηγορίας περιθωριακών ατόμων, που θέλουμε ν᾽ αγνοήσουμε την ύπαρξή τους και που, όταν δεν το καταφέρνουμε, καταφεύγουμε στις διώξεις, στην ταπείνωση και τον εξευτελισμό». Μία ακόμα παράσταση του Λ. Τριβιζά που προκάλεσε συζητήσεις την εποχή που παρουσιάστηκε, αλλά και το ενδιαφέρον της μετέπειτα θεατρολογοκής έρευνας ήταν το Ρωμέικο πανόραμα, μία σπονδυλωτή παράσταση, επιθεωρησιακού τύπου με έντονο πολιτικό χαρακτήρα και αναγωγές στη νεώτερη ελληνική ιστορία.
Επίσης με το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο ο Λ. Τριβιζάς ασχολήθηκε συστηματικά και με την αναβίωση του αρχαίου δράματος. Παρουσίασε την κωμωδία του Αριστοφάνη Θεσμοφοριάζουσες (1978), τις τραγωδίες του Ευριπίδη Ορέστης (1979) και Φοίνισσες (1983), καθώς και την τραγωδία του Αισχύλου Επτά επί Θήβας (1980). Την ίδια περίοδο σκηνοθέτησε και για λογαριασμό του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος την τραγωδία του Ευριπίδη Εκάβη (1981). Στις σκηνοθετικές αυτές προσπάθειες εισήγαγε διάφορους πειραματισμούς και ακολούθησε σκηνοθετικές τακτικές ανανέωσης σε σχέση με την παράδοση που είχε παγιωθεί στην Ελλάδα στην αναβίωση του αρχαίου δράματος. Η πρόταση του στηρίζονταν στην «αντικλασική» αισθητική, στην ανάδειξη του πολιτικού και ιδεολογικού στοιχείου κ.ά. Ενδεικτικά, στην παράσταση της Εκάβης «η σύλληψη του σκηνικού χώρου στηρίχθηκε σε ένα γυμνό κυκλικό ξύλινο πατάρι και στο εύρημα των κινητών τριγωνικών υφασμάτινων ιστίων».
Ο Λ. Τριβιζάς σε όλη την πορεία του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και καλλιτέχνες. Στην αρχή είχε τη συμπαράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου, του Γιάννη Φέρτη, του Μάριου Πλωρίτη, του Πέτρου Μάρκαρη, του Κωστή Σκαλιόρα, της Ελένης Βαροπούλου κ.ά. Στην πορεία συνεργάστηκε με συνθέτες όπως ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Γιώργος Κουρουπός, με εικαστικούς καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Κόκκος, ο Γιώργος Πάτσας, ο Δαμιανός Ζαρίφης και με ηθοποιούς όπως ο Δημήτρης Χορν, η Αλέκα Παΐζη, η Νέλλη Αγγελίδου, η Εύα Κοταμανίδου, ο Δημήτρης Καταλειφός, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, η Γκέλυ Μαυροπούλου, ο Πέτρος Φυσσούν, ο Θανάσης Μυλωνάς, ο Γιώργος Κυρίτσης, ο Λευτέρης Βουρνάς, η Μπέτυ Αρβανίτη κ.ά. Η θεατρολόγος Κ. Ζηροπούλου μελετώντας το έργο του Λ. Τριβιζά την περίοδο του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου αναφέρει. ότι με βάση το ρεπερτόριο του θιάσου προκύπτουν τέσσερις άξονες: i) η πίστη στην κοινωνική αποστολή του θεάτρου και η ανάγκη πολιτικής παρέμβασης, ii) η αναζήτηση νέων, άγνωστων ως τότε, στο ελληνικό κοινό, έργων, iii) η προώθηση της εγχώριας δραματουργίας και iv) η διάθεση σκηνικού πειραματισμού επάνω σε διαφορετικά θεατρικά είδη και δραματουργικές φόρμες. Επίσης, υπογραμμίζει ότι το έργο του θιάσου προκάλεσε συζητήσεις, αντιπαραθέσεις, θετικές και αρνητικές κριτικές και κυρίως είχε μία δυναμική παρουσία στα θεατρικά τεκταινόμενα της εποχής του.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του '70 σε αρκετά κριτικά σημειώματα παρατηρείται ότι ο Λ. Τριβιζάς με την επιμονή του στο πολιτικοποιημένο και κοινωνικά καταγγελτικό δραματολόγιο άρχισε να μην συμβαδίζει με την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας, χάνοντας ταυτόχρονα τον σφυγμό της εποχής και το ενδιαφέρον του κοινού. Σταδιακά, το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και το 1984 υπό το βάρος τους σταμάτησε τη λειτουργία του. Όλη την περίοδο που είχε προηγηθεί ο Τύπος της εποχής είχε συνεχή δημοσιεύματα και αντεγκλήσεις αναφορικά με τη μη ένταξη του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου στις κρατικές επιχορηγήσεις. Για την επόμενη δεκαετία ο Λ. Τριβιζάς θα απέχει από κάθε επαγγελματική σκηνοθετική δράση, παρόλο που στο διάστημα που μεσολάβησε υπήρχαν δημοσιεύματα που αναφέρονταν σε διεργασίες επιστροφής του. Επέστρεψε για λίγο σκηνοθετώντας δύο παραστάσεις σαιξπηρικών έργων για τον θίασο του Κώστα Καζάκου (Βασιλιάς Ληρ, 1996 και Ο Φάλσταφ ή Οι πρόσχαρες κυρίες του Ουίνδσορ, 1998). Η κριτική σε σχέση με την παράταση του Βασιλιά Ληρ ήταν σε γενικές γραμμές θετική με τη σκηνοθεσία - διδασκαλία του Λ. Τριβιζά, υπογραμμίζοντας όμως, ότι δεν πέτυχε να αναδείξει όλες τις διαστάσεις του τραγικού που φέρει το έργο. Τέλος, ο Λ. Τριβιζάς παράλληλα με τη σκηνοθετική του πορεία στο θέατρο, ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία θεατρικών έργων στο ραδιόφωνο. Ενδεικτικά αναφέρονται τα έργα: Βόυτσεκ του Γκ. Μπύχνερ (1964), Τα πατατάκια για όλες τις ώρες του Α. Γουέσκερ (1964), Σινικό τείχος του Μαξ Φρις (1964), Δόνα Ροζίτα του Φ. Λόρκα (1967), Μπλοκ C του Η. Βενέζη κ.ά.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Κοταντέν
Η χερσόνησος Κοταντέν (γαλλ. Cotentin) είναι περιοχή στην Νορμανδία (Γαλλία) που βρίσκεται μεταξύ των εκβολών του ποταμού Βιρ (Vire) και του κόλπου του Μον Σαιν Μισέλ. Το παλαιότερο όνομά της ήταν "Pagus Constantiniensis" (χώρα της Κουτάνς, καθώς το 289 μ.Χ. η πόλη είχε μετονομαστεί από Κοσέντια σε Κωνσταντία (Constantia) προς τιμήν του Κωνστάντιου του Χλωρού), γι' αυτό και παλαιότερα αναγραφόταν « Costentin » με το "s" άφωνο.
Γεωγραφία
Αν και τα όρια της χερσονήσου δεν ήταν πάντα διακριτά κατά τις διάφορες ιστορικές περιόδους, σήμερα οριοθετείται από τις εκβολές του ποταμού Βιρ και του ποταμού Άι (Ay). Η χερσόνησος διακρίνεται σε τρεις μείζονες περιοχές: Την περιοχή ως το ακρωτήριο Λα Αγκ (La Hague), το "πέρασμα του Κοταντέν" (Le Plain) και την κοιλάδα του ποταμού Σαιρ (Val-de-Saire). Το νοτιότερο τμήμα της αποκαλείται "ο Βάλτος" (le Marais) και εκτείνεται από ανατολικά προς δυτικά μέχρι το βόρειο άκρο του Καραντάν και του Λεσέ (Lessay), αποτελώντας ένα φυσικό όριο με το υπόλοιπο του νομού Μανς, του οποίου η χερσόνησος αποτελεί το μεγαλύτερο τμήμα. Καθώς η χερσόνησος περιβάλλεται από τις τρεις πλευρές της από θάλασσα και στο νότιο τμήμα της υπήρχαν μεγάλοι βάλτοι, αναφερόταν στο παρελθόν και ως "σχεδόν νησί Κοταντέν" (Presqu'île du Cotentin) και σε ορισμένες περιπτώσεις αναφέρεται έτσι και σήμερα.
Πρωτοϊστορική περίοδος
Η χερσόνησος κατοικείται, στο μεγαλύτερο τμήμα της εκείνη την περίοδο, από την φυλή των Ουνέλλων (Unelles), κελτικής καταγωγής. Πρωτεύουσα της φυλής ήταν η Κοσέντια (Cosedia), σημερινή Κουτάνς. Το δυτικό τμήμα της κατοικείται από την επίσης κελτικής καταγωγής φυλή των Αμπρινκά (Αβρινκάτων, Abrincates), των οποίων πρωτεύουσα ήταν η Λεγκέντια (Legedia), σημερινή Αβράνς.
Ρωμαϊκή εποχή
Το έτος 56 π.Χ. ο Τιτούριος Σαβίνος (Titurius Sabinus) επικεφαλής τριών λεγεώνων εισβάλλει στη χερσόνησο Κοταντέν. Οι Ουνέλλοι, με επικεφαλής τον Βιριντόριξ (Viridorix) προβάλλουν ισχυρή αντίσταση. αλλά υφίστανται σημαντική ήττα στη θέση Μον-Καστρ (Mont-Castre) κοντά στο σημερινό χωριό Λιτέρ (Lithaire). Οι υπόλοιποι Γαλάτες αντιστάθηκαν αλλά καθώς δεν μπορούσαν να ανθέξουν συγκεντρώθηκαν πίσω από το Αγκ-Ντικ (Hague-Dick) και έδωσαν μια τελευταία μάχη στην περιοχή του Ζομπούρ (Jobourg). Κατά την εποχή του Αυτοκράτορα Κλαυδίου πρωτεύουσα της περιοχής έγινε η Αλάουνα (Alauna, σημερινή Βαλόνι (Valognes)).
Μεσαίωνας
Κατά την εποχή της δυναστείας των Μεροβιγγίων η χερσόνησος αποτελούσε τμήμα της Νευστρίας. Δεν απέφυγε τις βίαιες επιθέσεις των Βίκινγκς, οι οποίοι αν και στις μάχες ήταν ιδιαίτερα σκληροί, συνεισέφεραν σημαντικά στον πολιτιστικό τομέα, ο οποίος σημείωσε σημαντική αναγέννηση. Ενδεικτικά αναφέρεται η ονομασία της πόλης "Μπρικμπέκ" (Bricquebec) που προέρχεται από τις σκανδιναβικές λέξεις bekkr = υδάτινο ρεύμα και brekka = λόφος).
Υπό τη δυναστεία των Καρολιγγείων η περιοχή διοικούνταν από υποκόμητες - μέλη της οικογένειας Saint-Sauveur με έδρα τη μονή Βενεδικτίνων και φρούριο Σαιν-Σωβέρ-λε-Βικόντ (Saint-Sauveur-le-Vicomte) η οποία ιδρύθηκε το 1080 στον ποταμό Ντουβ (Douve). Η περιοχή, ωστόσο, κατατμήθηκε και αποτέλεσε "λάφυρο" της πολιτικής των Δουκών της Νορμανδίας, οι οποίοι δημιούργησαν έτσι μεγάλα φέουδα. Οι Δούκες διατήρησαν ωστόσο, σημαντικά σημεία και δημιούργησαν στην Κοταντέν ιδιόκτητες κατοικίες. Ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής διέθετε στην περιοχή της Βαλόνι κυνηγετικό καταφύγιο.
Το 1204 η χερσόνησος καταλήφθηκε από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας. Το 1259 ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας αναγνώρισε οριστικά, με την Συνθήκη των Παρισίων, την Γαλλική κατοχή της Νορμανδίας και από την εποχή αυτή άρχισε να ασκείται πολιτική για την ανάπτυξη "εθνικού αισθήματος" των Νορμανδών κατοίκων. Ο βασιλέας Λουδοβίκος ο ΙΧ περιόδευσε στην περιοχή της Βαλόνι σε μια εποχή που σηματοδότησε την ευημερία της περιοχής. Ο Εκατονταετής Πόλεμος ωστόσο δεν άφησε την Κοταντέν αλώβητη. Ο Εδουάρδος ο Γ΄ αποβιβάστηκε πολύ κοντά στην Βαλόνι το 1346 και αργότερα υπέγραψε συνθήκη με την οποία απέδιδε την επικυριαρχία τμήματος της Νορμανδίας στον Κάρολο της Ναβάρρας. Πολιορκούμενο από το Κάρολο τον Ε΄ το φρούριο της Βαλόνι χρησίμευσε ως προσωρινό προπύργιο για την ανάκτηση της Κοταντέν. Το 1375 το φρούριο Σεν-Σωβέρ, το οποίο είχε δοθεί στον βασιλέα της Αγγλίας από τον Ζοφρουά ντ' Αρκούρ (Geoffroy d'Harcourt) ήταν ένα από τα πρώτα θέατρα πολιορκίας πυροβολικού στη γαλλική πολεμική ιστορία. Η όψη του φρουρίου οφείλεται, κατά κύριο λόγο, σε οχυρωματικά έργα τα οποία εκτελέστηκαν τον 14ο αιώνα.
Με τη λήξη του πολέμου η γεωργία γνωρίζει αλματώδη ανάπτυξη κατά την περίοδο του 15ου και 16ου αιώνα, γεγονός στο οποίο οφείλουν τη δημιουργία τους πολλά αγροκτήματα, ενώ οι μεγαλοκτηματίες κατασκευάζουν αρχοντικά και μέγαρα σε Αναγεννησιακό στυλ.
Όπως συνέβη και σε άλλες περιοχές της Γαλλίας, η Κοταντέν επηρεάστηκε ιδιαίτερα από πολλές υποθέσεις σχετικά με μαγεία: Ο 11ος αιώνας αποτελεί το σημείο εκκίνησης μαζικών διώξεων σχετικά με υποθέσεις μαγείας. Το απόγειό τους σημειώνεται κατά την περίοδο 1580 - 1630 με σημαντικότερο επεισόδιο αυτό της δίκης μάγων στο Λα-Άιγ-ντυ-Πυί (La Haye-du-Puits), η οποία άρχισε το 1669.
Σύγχρονη εποχή
Μέχρι την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης η πόλη Βαλόνι αποτελούσε τόπο παραθερισμού της γαλλικής αριστοκρατίας, γεγονός που απέδωσε στην πόλη το προσωνύμιο "Νορμανδικές Βερσαλλίες" (Versailles normand). Γύρω στο 1770 η Βαλόνι εξελίχθηκε σε υποκομητεία. Ωστόσο, μετά το 1789 το Σερμπούρ (Χερβούργο) εκτοπίζει σταδιακά την Βαλόνι ως πρωτεύουσα της βόρειας Κοταντέν. Τον 19ο αιώνα η ανάπτυξη της γαλακτοκομίας και των προϊόντων της στην περιοχή μετασχηματίζει τις πολυκαλλιέργειες και, φυσικά, και το τοπίο της και οδηγεί σε μεγαλύτερη ανάπτυξη των πόλεων. Η οικονομική ανάπτυξη του Σερμπούρ ως διαμετακομιστικού και βιομηχανικού κέντρου προσελκύει περισσότερους αγρότες να εγκατασταθούν στην η οποία αναπτύσσεται συνεχώς. Παράλληλα, δημιουργούνται πρότυπα αγροκτήματα, όπως αυτά της Μονής "La Trappe Bricquebec" και του κάστρου "Martinvast" του κόμητα Du Moncel, ο οποίος στην περιφέρεια του Σερμπούρ ευνοεί την καλλιέργεια της πατάτας έναντι του φαγόπυρου και την καλλιέργεια του λιναριού τον χειμώνα και όχι το καλοκαίρι. Για λόγους αγρανάπαυσης αρχίζουν να καλλιεργούνται τριφύλλι και μηδική.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ανάπτυξη της αγροτικής βιομηχανίας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα με προέλευση την Κοταντέν (κυρίως το "επώνυμο" βούτυρο "Bretel Frères de Valognes") εξάγονται και εκτός Νορμανδίας, χάρη στις θαλάσσιες συγκοινωνίες και, ύστερα από το 1858, και στην έλευση και αξιοποίηση του σιδηροδρόμου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η χερσόνησος Κοταντέν αποτέλεσε ένα από τα κύρια μέτωπα μαχών κατά την Απόβαση της Νορμανδίας το 1944 και τη Μάχη της Νορμανδίας που επακολούθησε. Στα ανατολικά παράλιά της βρίσκεται η "Γιούτα Μπιτς", μία από τις τέσσερις παραλίες απόβασης, ενώ στην κωμόπολη Σαιντ Μερ Εγκλίζ έπεσαν, στις 6 Ιουνίου 1944 οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές της απόβασης, άνδρες της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας των ΗΠΑ. Πολλές πόλεις της χερσονήσου καταστράφηκαν κατά την διάρκεια των μαχών, όπως το Καραντάν, ενώ σημαντικές ήταν και οι ζημίες που υπέστησαν και τα μνημεία της περιοχής (μεσαιωνικά φρούρια, υποστατικά κτλ.). Σημαντικότατο ήταν, επίσης, και το τίμημα για τους αμάχους, ανάμεσα στους οποίους σημειώθηκαν μεγάλες απώλειες.
Οικονομία
Παραδοσιακές δραστηριότητες, όπως η γεωργία και η καλλιέργεια οπωροκηπευτικών, η κτηνοτροφία, η αλιεία (ψαριών και οστρακόδερμων) εξακολουθούν να αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της οικονομίας της χερσονήσου. Σημαντικές δραστηριότητες, επίσης, είναι η ναυπηγική (στην περιοχή του Χερβούργου) και ο τουρισμός, καθώς πολλές περιοχές της παρουσιάζουν ιστορικό και τουριστικό ενδιαφέρον. Τελευταία η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικές μονάδες αποτελεί επίσης σημαντική δραστηριότητα, ιδιαίτερα στην περιοχή της Φλαμανβίλ, όπου πρόσφατα αποφασίστηκε η εγκατάσταση και νέου πυρηνικού αντιδραστήρα στις ήδη υπάρχουσες εγκαταστάσεις, για την αύξηση του παραγωγικού δυναμικού. Βορειότερα, στην περιοχή της Λα Αγκ (La Hague) υπάρχει εγκατάσταση επεξεργασίας πυρηνικών αποβλήτων και οι νηοπομπές που εκκινούν από αυτή συχνά συνοδεύονται από πολεμικά σκάφη, καθώς έχουν δεχθεί κατ' επανάληψη παρεμβάσεις από την οικολογική οργάνωση Greenpeace.
Βουλευτικές εκλογές στην Αργεντινή (2017)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αργεντινή, στις 22 Οκτωβρίου 2017 για να εκλέξουν το μισό της Βουλής των Αντιπροσώπων και το ένα τρίτο της Γερουσίας. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον κυβερνητικό συνασπισμό Cambiemos, ο οποίος υπερψηφίστηκε σε 13 από τις 24 επαρχίες.
Κοταντέν
Οικονομία
Στο Χερβούργο-Οκτβίλ υπάρχουν επίσης σημαντικές ναυπηγικές εγκαταστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νορμανδίας‎ Κοταντεν
Βουλευτικές εκλογές στην Αργεντινή (2017)
Πλαίσιο
Οι εκλογές διενεργήθηκαν κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μαουρίσιο Μάκρι του οποίου ο συνασπισμός Cambiemos ελέγχει αμφότερες την Μπουένος Άιρες και την επαρχία του Μπουένος Άιρες. Καθώς οι Cambiemos είναι ένα νέο κόμμα με μερικές αξιοσημείωτες πολιτικές προσωπικότητες, πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου, μπορεί να χρειαζόταν να παραιτηθούν από αυτό και να είναι υποψήφια για το Κογκρέσο στις αντίστοιχες περιοχές αντί αυτού.
Οι φατρίες των Περονιστών χωρίζονται σε δύο κύριες ομάδες, το Μέτωπο για τη Νίκη, με επικεφαλής την πρώην πρόεδρο Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ, που ηγείται της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση Μάκρι. Μια άλλη ομάδα αποτελείται από πολιτικούς που ανήκουν στο Κόμμα Δικαιοσύνης και το Κόμμα Ανανέωσης.
Έξι μέλη του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (PTS) συνελήφθησαν στα γραφεία του κόμματος στο Μπουένος Άιρες την ημέρα διεξαγωγής των εκλογών, κατηγορούμενα για παραβίαση του εκλογικού κώδικα, με τη διανομή φυλλαδίων, την ημέρα των εκλογών. Σύμφωνα με τα αναφερόμενα από το PTS, "άνδρες άρπαξαν τους εταίρους μας, τους πέταξαν στο πάτωμα και τους έβαλαν χειροπέδες και στη συνέχεια τους έβαλαν σε περιπολικά αυτοκίνητα, παράνομα στερώντας τους την ελευθερία τους".
Βουλή των Αντιπροσώπων
Τα 257 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε 24 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες αντίστοιχες με τις επαρχίες (συν την Πόλη του Μπουένος Άιρες). Οι έδρες κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο D'hondt με 3% εκλογικό όριο. Σε αυτές τις εκλογές, αποφασίστηκαν οι 127 από τις 257 έδρες για ανανεώσιμη τετραετή θητεία.
Παραπομπές
΄
2017 Αργεντινη
Γιακόμπ Μπερνούλι
Ο Γιακόμπ Μπερνούλι (Jacob Bernoulli, 6 Ιανουαρίου 1655 - 16 Αυγούστου 1705) ήταν Ελβετός μαθηματικός, ένας από τους πολλούς διακεκριμένους μαθηματικούς της οικογένειας Μπερνούλι.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γιακόμπ γεννήθηκε στη Βασιλεία. Ακολουθώντας την επιθυμία του πατέρα του, σπούδασε θεολογία και έγινε κληρικός. Αντιθέτως όμως με τις επιθυμίες των γονέων του σπούδασε επίσης μαθηματικά και αστρονομία. Ταξίδεψε στην Ευρώπη από το 1676 μέχρι το 1682, ενημερωνόμενος για τις τελευταίες ανακαλύψεις στα μαθηματικά και τις επιστήμες, όπως τα έργα του Ρόμπερτ Μπόιλ και του Ρόμπερτ Χουκ.
Η καθιέρωση
Εξοικειώθηκε με τον λογισμό μέσω της αλληλογραφίας του με τον Γκότφριντ Λάιμπνιτς, και μετά συνεργάστηκε με τον αδερφό του, Γιόχαν, σε διάφορες εφαρμογές, με πιο σημαντικές την δημοσίευση διατριβών στις υπερβατικές καμπύλες (1696) και την ισοπεριμετρική ανισότητα (1700, 1701). Το 1690, ο Γιακόμπ έγινε ο πρώτος ο οποίος ανέπτυξε την τεχνική για την επίλυση διαχωρίσιμων διαφορικών εξισώσεων.
Όταν γύρισε στη Βασιλεία το 1682 ίδρυσε σχολή για μαθηματικά και επιστήμες. Διορίστηκε καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας το 1687, παραμένοντας σε αυτή την θέση για την υπόλοιπη ζωή του.
Το πλέον γνωστό του έργο
Το πιο γνωστό έργο του Γιακόμπ είναι το Ars Conjectandi, το οποίο δημοσιεύτηκε οκτώ χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1713 από τον ανεψιό του, Νίκολας. Στο έργο αυτό περιέγραψε τα γνωστά αποτελέσματα της θεωρίας των πιθανοτήτων και της απαρίθμησης, συχνά παρέχοντας εναλλακτικές αποδείξεις. Το έργο περιλαμβάνει επίσης της εφαρμογή της θεωρίας πιθανοτήτων σε τυχερά παιχνίδια και την εισήγηση ενός θεωρήματος γνωστού ως ο νόμος των μεγάλων αριθμών. Οι όροι δοκιμές Μπερνούλι και αριθμοί Μπερνούλι προέρχονται από το έργο αυτό. Ο σεληνιακός κρατήρας Μπερνούλι έχει ονομαστεί προς τιμήν του ιδίου και του αδερφού του, Γιόχαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 17ου αιώνα
Επιχειρήσεις Πέμπτης Διάστασης
Η πέμπτη διάσταση (fifth dimension) του πολέμου συμπληρώνει τις τέσσερις κλασικές διαστάσεις: ξηρά, θάλασσα, αέρα και διάστημα. Διατυπώθηκε το 1995 ως επιχειρήσεις πληροφόρησης.
Βασικό στρατιωτικό δόγμα των ΗΠΑ
Αποτελούν μέρος του βασικού στρατιωτικού δόγματος των ΗΠΑ, το οποίο αναγνωρίζει τουλάχιστον πέντε διαστάσεις ή «τομείς πολέμου» για τους οποίους είναι υπεύθυνος:
Η προέλευση της έννοιας της Πενταδιάστατης Επιχειρήσης ήταν η κριτική ότι η «προσέγγιση ανά στρατιωτικό τομέα» αντικατόπτριζε την «αποτυχία να σκεφθεί κάποιος πέρα από τις κανονικές 'τέσσερις' διαστάσεις των απειλών, τόσο εγχώριων όσο και διεθνών».
Επέκταση της έννοιας
Πιο πρόσφατα, η έννοια της Πενταδιάστατης Επιχείρησης, ως έννοια στρατιωτικών επιχειρήσεων, έχει καταστεί ευρύτερη της αρχικής περί υπόβαθρου μόνο πληροφοριών, εστιάζοντας πλέον και στις «προηγμένες δυνατότητες χειρισμού του χωροχρόνου στο κυβερνοχώρο». Αυτή η εξέλιξη ξεκίνησε ήδη από το 1996, σε σχέση με τις έννοιες του Χώρου Μάχης και Κυβερνοελιγμών.
Ιστορική ανάλυση
Η ιστορική ανάλυση που χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την ανάπτυξη της έννοιας των Επιχειρήσεων Πέντε Διαστάσεων, ήταν η ιδέα ότι:
Κριτική των επιχειρήσεων πληροφοριών ως προσέγγιση πέμπτου στρατιωτικού τομέα το 1995-1996
Τα βασικά επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξη της έννοιας των Επιχιρήσεων Πέμπτης Διάστασης ήταν:
"υπάρχει τώρα μια τεχνολογική λύση - μια προσέγγιση που καθιστά δυνατή την είσοδο στο κύκλο λήψης αποφάσεων του αντιπάλου μέσω της ευφάνταστης χρήσης της τεχνολογίας της πληροφορικής. Υπό μια έννοια, η βασική συμβολή της είναι ότι προϋποθέτει εννοιολογικά ότι καθώς προχωράμε στην εποχή της πληροφορίας, οι νέες δυνατότητες πραγματοποιούνται από τη πραγματοποίηση της ικανότητας εισόδου στο μυαλό του αντιπάλου, όχι απλώς εικάζοντας τα κίνητρα και τις ενέργειές τους, αλλά διαμορφώνοντας και κατευθύνοντάς τα επίσης."
Συγχώνευση με τον πολυδιάστατο χώρο μάχης
Η έννοια του Πενταδιάστατου Επιχειρησιακού χώρου βασίζεται στην ιδέα ότι υπάρχει μια δομική διάσταση στη σύγχρονη τακτική και την επιχειρησιακή τέχνη, και ότι αυτό έχει αναπτυχθεί από την πρόκληση που θέτουν οι:
Κυβερνοπόλεμος / επίθεση στον κυβερνοχώρο
Ένα βασικό τεχνικό συστατικό των Πενταδιάστατων Επιχειρήσεων είναι ο κυβερνοπόλεμος και οι κυβερνοεπιθέσεις.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κυβερνοπόλεμος Κατηγορία:Στρατιωτικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Ένοπλες δυνάμεις ανά ήπειρο Κατηγορία:Πόλεμος
Κυριάκος Τζωρτζινάκης
Ο Κυριάκος Τζωρτζινάκης ήταν Έλληνας συνθέτης και κιθαριστής, με σπουδές επίσης στη δημοσιογραφία και στην αρχιτεκτονική. Γεννήθηκε το 1950 στο Γαλάτσι της Αθήνας κι ανήκει στον στενό κύκλο μαθητών κιθάρας του Δημήτρη Φάμπα, μαζί με άλλους σημαντικούς μουσικούς και κιθαριστές όπως οι Νότης Μαυρουδής, Λίζα Ζώη- Ευάγγελος Ασημακόπουλος, Κώστας Γρηγορέας, Ιάκωβος Κολανιάν κ.ά. Έδρασε κυρίως στην Ελλάδα, αλλά και στην Ιταλία, κι έχει γράψει έναν μεγάλο αριθμό έργων για κλασική κιθάρα κι άλλα σολιστικά όργανα, ντουέτα, σύνολα οργάνων κι ένα κοντσέρτο για κιθάρα και ορχήστρα, διευρύνοντας το συγκριτικά περιορισμένο μέχρι τότε ρεπερτόριο της κλασικής κιθάρας.
Σχολικά χρόνια, εκπαίδευση και σπουδές στην Ιταλία
Πήγε σχολείο στο Γαλάτσι και η πρώτη του επαφή με την κιθάρα ήταν στα δεκατέσσερά του χρόνια, όταν ξεκίνησε μαθήματα με τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο (ανερχόμενο, ακόμη τότε, κιθαρίστα). Ωστόσο, τα διέκοψε μετά από δύο μήνες έπειτα από παρέμβαση των γονιών του για να επικεντρωθεί στις σχολικές του επιδόσεις, οι οποίες μέχρι τότε ήταν άριστες. Παρόλο που τα μουσικά ακούσματα από το οικογενειακό του περιβάλλον περιλάμβαναν κυρίως κρητική μουσική, ο ίδιος ενδιαφερόταν για τα μπλουζ, τη ροκ και την τζαζ. Στην εφηβεία του απέκτησε μια ηλεκτρική κιθάρα, με την οποία συνέχισε να παίζει ως αυτοδίδακτος και να συνθέτει αυτοσχεδιαστικά μέχρι το 1967, όταν, σε ηλικία δεκαεπτά ετών πλέον, γράφηκε στο Εθνικό Ωδείο Ελλάδος στην τάξη κλασικής κιθάρας του Δημήτρη Φάμπα.
Μόλις τελείωσε το σχολείο, το 1968, ξεκίνησε σπουδές δημοσιογραφίας στην Αθήνα, και, αφού τις ολοκλήρωσε το 1970, πήγε στη Φλωρεντία της Ιταλίας για σπουδές αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Όσο ήταν στη Φλωρεντία, παρακολουθούσε μαθήματα κιθάρας κι ανώτερων θεωρητικών στο Ωδείο της Φλωρεντίας, ενώ παράλληλα συνέχιζε τα μαθήματα κιθάρας με τον Φάμπα στο Εθνικό Ωδείο. Επίσης, πραγματοποίησε αυτήν την περίοδο τα πρώτα του βήματα στον χώρο της σύνθεσης, γράφοντας έργα που παίχτηκαν στο Πειραματικό Θέατρο Φλωρεντίας και στο Α’ Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας Ουγγαρίας. Είχε ήδη αρχίσει να συνθέτει τουλάχιστον από τα εφηβικά του χρόνια, ωστόσο ακριβείς χρονολογίες για την εργογραφία του έχουμε από το 1974. Παράλληλα με το Εθνικό Ωδείο και το Ωδείο Φλωρεντίας, το 1973 ξεκίνησε ξανά τα μαθήματα κιθάρας και με τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο, ο οποίος όμως για να τον αναλάβει του έθεσε ως προϋπόθεση το να μην διακόψει τα μαθήματα με τον Φάμπα. Στο διάστημα που βρισκόταν στην Ιταλία, άρχισε να εξερευνά περισσότερο τον χώρο της τζαζ, πραγματοποιώντας κάποιες τζαζ συναυλίες με τον Antony Sidney και διατηρώντας ένα τζαζ συγκρότημα στην Ελλάδα, ενώ σε ένα από αυτά τα ταξίδια του γνώρισε και την μετέπειτα γυναίκα του Νέλλη. Το 1976 απέκτησε το πτυχίο του στην αρχιτεκτονική και γύρισε πίσω στην Ελλάδα, όπου συνέχισε τα μαθήματα με τον Φάμπα. Το 1983 πήρε το δίπλωμα κλασικής κιθάρας από το Εθνικό Ωδείο με Άριστα, οπότε ξεκίνησε την καριέρα του και ως καθηγητής της κλασικής κιθάρας.
Η εξέλιξή του μέσα από τον κύκλο του Φάμπα και το περιοδικό Tar
Από τον στενό κύκλο του Φάμπα γνωρίζει και αναπτύσσει φιλικούς δεσμούς με σημαντικούς κιθαριστές και μουσικούς, πέρα από τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο και τη γυναίκα του Λίζα Ζώη, όπως τον Νότη Μαυρουδή, ο οποίος γίνεται αργότερα κουμπάρος του στον γάμο του με την Νέλλη Τζωρτζινάκη το 1978, και τον Κώστα Γρηγορέα, οποίος εξελίχτηκε ως ένας από τους βασικότερους εκτελεστές των έργων του. Στις 22 Μαΐου του 1978, μαζί με τους Κώστα Γρηγορέα και Δημήτρη Αντωνάτο (επίσης μαθητή του Φάμπα), ερμήνευσε συνθέσεις του στην αίθουσα της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης Αθήνας. Ακολουθεί μια αραίωση στο έργο του, καθώς από το 1979 υπηρετεί την στρατιωτική θητεία του.
Το 1980 γνωρίζει τον μουσικοκριτικό Γιώργο Μονεμβασίτη, μέσα από συναντήσεις και συζητήσεις με τον Νότη Μαυρουδή για τη δημιουργία του κιθαριστικού περιοδικού Tar. Η πρώτη έκδοση του περιοδικού έγινε το 1982, με εκδότη και διευθυντή τον Νότη Μαυρουδή, ενώ ο Τζωρτζινάκης ήταν μόνιμος συνεργάτης, γράφοντας άρθρα μαζί με τους Γ. Μονεμβασίτη, Δημήτρη Ιωάννου, Δημήτρη Οικονομάκη, Στάθη Γαλάτη κ.ά., και με πολλούς εξωτερικούς συνεργάτες, όπως ο Κώστας Γρηγορέας κι ο Ruggero Chiesa. Αρχικά, τα τεύχη εκδίδονταν ανά τετράμηνο, έπειτα αραίωσαν και εντέλει σταματάει η κυκλοφορία της έντυπης έκδοσής του το 1986, για οικονομικούς λόγους.
Kαλλιτεχνικό έργο
Χαρακτηριστικές, από το μουσικό του έργο, είναι οι 12 Σπουδές για κιθάρα, γραμμένες το 1976, για τις οποίες έλαβε πολύ καλές κριτικές.