cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Πετρίδης (συνθέτης)
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1892 στη Νίγδη της Καππαδοκίας και σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου διδάχτηκε αρμονία και πιάνο, φοιτώντας παράλληλα από το 1906 μέχρι το 1911 στη Ροβέρτειο Σχολή. Μετά την αποφοίτησή του μετέβη στη Γαλλία για σπουδές στη νομική και τις πολιτικές επιστήμες, τις οποίες όμως διέκοψε το 1913 προκειμένου να συμμετάσχει ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, στη διάρκεια των οποίων τραυματίστηκε πολεμώντας στο μέτωπο της Ηπείρου. Κατόπιν απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα και επέστρεψε στο Παρίσι όπου αφοσιώθηκε στις μουσικές σπουδές.
Το 1918 ανέλαβε τη διεύθυνση του γραφείου Τύπου της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο και ταυτόχρονα έδινε διαλέξεις για την ελληνική μουσική στο Βασιλικό Κολέγιο ενώ από το 1919 ως το 1921 δίδαξε νεοελληνική γλώσσα στη Σορβόννη. Τα επόμενα χρόνια συνέθεσε σειρά μουσικών έργων που περιλάμβαναν συμφωνίες, μουσικές δωματίου, όπερα, κονσέρτα, σουίτες, φωνητικά, παραλλαγές βυζαντινών θεμάτων κλπ και διηύθυνε συναυλίες σε διάφορα κράτη.
Υπήρξε επί σειρά ετών συνεργάτης ελληνικών και ξένων εφημερίδων και περιοδικών όπως το Ελεύθερο Βήμα, η Καθημερινή, η Πρωΐα, οι The Musical Times του Λονδίνου και η Christian Science Monitor της Βοστώνης, δημοσιεύοντας άρθρα και κριτικές του πάνω στη μουσική. Το 1958 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και το 1959 τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών  ενώ τιμήθηκε με τον Γαλλικό ταξιάρχη Γραμμάτων και Τεχνών.
Απεβίωσε στις 20 Αυγούστου του 1977.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Κράτος δικαίου
Σύμφωνα με τον ορισμό του Παγκόσμιου Προγράμματος Δικαιοσύνης το κράτος δικαίου είναι ένα σύστημα που ακολουθεί τέσσερεις οικουμενικές αρχές. Σύμφωνα με αυτές τις αρχές «''αρχικά η κυβέρνηση, οι αξιωματούχοι και οι κρατικοί παράγοντες είναι υπόλογοι σύμφωνα με τον νόμο. Κατόπιν οι νόμοι είναι σαφείς, δημοσιοποιούνται και εφαρμόζονται ομοιόμορφα και προστατεύουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται η ασφάλεια των ατόμων και των αγαθών. Η διαδικασία με την οποία θεσπίζονται  και επιβάλλονται οι νόμοι είναι προσβάσιμη, δίκαιη και αποτελεσματική. Τέλος, η δικαιοσύνη αποδίδεται έγκαιρα από ικανούς, ηθικούς, και ανεξάρτητους εκπροσώπους σε ικανό αριθμό, οι οποίοι διαθέτουν επαρκείς πόρους και αντικατοπτρίζουν την κοινότητα που υπηρετούν''». Η έννοια, αν όχι η φράση συνολικά, ήταν γνωστή σε αρχαίους φιλοσόφους όπως ο Αριστοτέλης, ο οποίος έγραψε ότι «θα έπρεπε να κυβερνά ο νόμος».
Με τον συγκεκριμένο όρο εννοείται ότι κυρίαρχος είναι ο νόμος και όχι ο άνθρωπος, ή αλλιώς, οι νομικοί κανόνες και όχι τα πρόσωπα. Δηλαδή κράτος δικαίου έχουμε, για παράδειγμα, όταν η ερμηνεία των νόμων δεν επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια των δικαστών και η εφαρμογή των νόμων δεν επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης (εκτελεστικής εξουσίας) αλλά βασίζεται σε σαφείς και καθορισμένους από πριν νομικούς κανόνες. Αυτό σημαίνει ότι η επιλογή μεταξύ δύο διαφορετικών λύσεων σε ένα νομικό πρόβλημα δεν αποτελεί προσωπική επιλογή προτίμησης του δικαστή αλλά καθορίζεται από αυστηρή λογική αιτιολόγηση με βάση καθορισμένα κριτήρια του τι ισχύει ως νόμος. Αναφέρεται κύρια στην επιρροή και την εξουσία του νόμου σε κάθε κοινωνία, ιδιαίτερα ως περιορισμός στη συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένης της συμπεριφοράς των αξιωματούχων ενός κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία και Θεωρία του Δικαίου Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Φιλοσοφία του Δικαίου
Τάγμα του Αγίου Λουδοβίκου
μικρογραφία|δεξιά|Τάγμα του Αγίου Λουδοβίκου.
Το Τάγμα του Αγίου Λουδοβίκου, με πλήρη ονομασία Βασιλική και Στρατιωτική Τάγμα του Αγίου Λουδοβίκου (γαλλικά: Ordre Royal et Militaire de Saint-Louis), είναι ιπποτικό τάγμα που ίδρυσε ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας το 1693. Η ιδιότητα μέλους του τάγματος αποτελεί τιμητική διάκριση που απονέμεται σε στρατιωτικούς και πολίτες για τις υπηρεσίες τους στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιπποτικά τάγματα Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Σιτσουάν (επαρχία)
Η Σιτσουάν (κινεζικά: 四川,, σιτσουανικά μανδαρινικά γουέιντ-τζάιλζ: Si4cuan1 Sen3) είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που βρίσκεται στο νοτιοδυτικά της χώρας. Η πρωτεύουσα είναι η Τσενγκντού, ένα βασικό οικονομικό κέντρο της Δυτικής Κίνας.
Καθ 'όλη την προϊστορία του και πρώιμη ιστορία, η περιοχή και η γύρω περιοχή του ποταμού Γιανγκτσέ ήταν το λίκνο των μοναδικών τοπικών πολιτισμών που μπορεί να χρονολογηθεί τουλάχιστον τον 15ο αιώνα π.Χ. και συμπίπτει με τα τελευταία χρόνια της δυναστείας Σανγκ και Τζόου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Αμβρόσιος ο Σιναΐτης
Ο Αμβρόσιος ο Σιναΐτης (19ος αιώνας) ήταν ηγούμενος της Μονής των Ταξιαρχών, που ήταν μετόχιο (στην τότε Επαρχία Κορίνθου) της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, από όπου και η επωνυμία του Αμβροσίου. Ως εγγράμματος ιερομόναχος, κατείχε το αξίωμα του πρωτοσυγκέλλου.
Στις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ο Αμβρόσιος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έγραψε επιστολές στους προύχοντες της Κορίνθου να εξεγερθούν εναντίον των Τούρκων. Επειδή όμως οι Κορίνθιοι ανέβαλλαν τη συμμετοχή τους στην εξέγερση εξαιτίας της συλλήψεως του Σωτήρη Νοταρά στην Τριπολιτσά (Μάρτιος 1821), ο Αμβρόσιος πήγε νύχτα στην Περαχώρα, τα Μέγαρα και τα Βίλια, και συγκρότησε ένοπλο σώμα από 2.200 άνδρες. Με το «προσωπικό» του αυτό στρατιωτικό σώμα έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και πολιορκίες του Αγώνα, κυρίως όμως διακρίθηκε στην άλωση του Ακροκορίνθου. Για τη μεγάλη του ικανότητα στις πολιορκίες, και γενικότερα για τη σημαντική συμβολή του στην Επανάσταση του 1821, έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο «Ράσο της φωτιάς».
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Λεωφορειοπειρατεία στην Ελλάδα το 1999
Στις 29 Μαΐου του 1999 έγινε η πρώτη λεωφορειοπειρατεία με κράτηση ομήρων που σημειώθηκε στην Ελλάδα στο Σχολάρι Θεσσαλονίκης, που έληξε στο Ελμπασάν της Αλβανίας με τον θάνατο του θύτη και ενός ομήρου από την Αλβανική αστυνομία.
Ιστορικό
Στις 29 Μαΐου του 1999, ένας Αλβανός υπήκοος που ζούσε και εργαζόταν στην Ελλάδα, ο 25χρονος Φλαμούρ Πίσλι, οπλισμένος με μια χειροβομβίδα κατέλαβε λεωφορείο του ΚΤΕΛ με εννέα επιβάτες στο Κάτω Σχολάρι Θεσσαλονίκης, διαμαρτυρόμενος για αδικίες που είχε υποστεί από τον εργοδότη του, αλλά και για ψευδείς κατηγορίες σε βάρος του (σύμφωνα με τον ισχυρισμό του) για παράνομη κατοχή όπλων.
Ο Αλβανός ζήτησε να του παραδοθούν χρηματικά λύτρα ύψους 50 εκατομμυρίων δραχμών και τρία τουφέκια τύπου Καλάσνικοφ, καθώς επίσης και να εξασφαλισθεί η διαφυγή στη χώρα του. Οι ελληνικές αστυνομικές αρχές, φοβούμενες μια κατάληξη παρόμοια της περίπτωσης της ομηρείας στη οδό Νιόβης στην Αθήνα που είχε προηγηθεί (όταν ο ρουμάνος κακοποιός Σορίν Ματέι είχε προκαλέσει το θάνατο της Αμαλίας Γκινάκη), κατέβαλαν τα λύτρα και παρέδωσαν τρία όπλα στον απαγωγέα, τα οποία όμως αυτός δεν δέχτηκε με το αιτιολογικό πως δεν ήταν της μάρκας που επιθυμούσε.
Στη συνέχεια και καθ'όλη τη διάρκεια της νύχτας, το λεωφορείο ακολούθησε διαδρομή προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα επιτηρούμενο από αστυνομικό όχημα όπου επέβαιναν άνδρες των ΕΚΑΜ και υπό την κάλυψη των εγχώριων ΜΜΕ, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στους τηλεθεατές. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Πίσλι σκόπευε να παραδοθεί ή στην πλατεία της γενέτειράς του ή στην πρωτεύουσα Τίρανα, ωστόσο όταν το λεωφορείο έφτασε στο Ελμπασάν, εκδηλώθηκε επέμβαση των αλβανικών αρχών που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο αφενός του απαγωγέα, αφετέρου του Έλληνα επιβάτη Γεώργιου Κουλούρη, 28 ετών, ο οποίος φαίνεται πως παρουσίαζε μια σχετική φυσιογνωμική ομοιότητα μαζί του.
Το ελληνικό Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, επισημαίνοντας ότι οι αλβανικές αρχές δεν επέτρεψαν την επέμβαση των ελλήνων αστυνομικών, επέρριψε την αποκλειστική ευθύνη στην ηγεσία της αστυνομίας της γειτονικής χώρας. Οι συγγενείς του Γεώργιου Κουλούρη προσέφυγαν στη δικαιοσύνη, ωστόσο οι αλβανικές υπηρεσίες έθεσαν την έρευνά τους στο αρχείο, δίχως να αποδώσουν ευθύνες για το θάνατο του Έλληνα επιβάτη.
Το συμβάν δραματοποιήθηκε στην ταινία Όμηρος του Κωνσταντίνου Γιάνναρη το 2005.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκλήματα
Τάγμα του Λεοπόλδου
μικρογραφία|δεξιά|Τάγμα του Λεοπόλδου.
Το Τάγμα του Λεοπόλδου (ολλανδικά: Leopoldsorde, γαλλικά: Ordre de Léopold), είναι ιπποτικό τάγμα που ίδρυσε ο Λεοπόλδος Α΄ του Βελγίου το 1832. Η ιδιότητα μέλους του τάγματος αποτελεί τιμητική διάκριση που απονέμεται σε στρατιωτικούς και πολίτες για τις υπηρεσίες τους στο Βέλγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιπποτικά τάγματα Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Λοτ (ποταμός)
Ο Λοτ (γαλλικά: Lot) είναι ένας γαλλικός ποταμός που διαρρέει το νότιο Κεντρικό Ορεινό Όγκο (Μασίφ Σαντράλ) και τη λεκάνη της Ακουιτανίας, δεξιός παραπόταμος του Γκαρόν. Έδωσε το όνομά του στους γαλλικούς νομούς Λοτ και Λοτ-ε-Γκαρόν.
Οι Ρωμαίοι ονόμαζαν τον ποταμό Όλτις και στα οξιτανικά ονομάζεται Ολτ.
Γενική περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Ο ποταμός Λοτ στη Λυζέκ μικρογραφία|317x317εσ|Ο ποταμός Λοτ O Λοτ πηγάζει από την οροσειρά Σεβέν, στα νότια της Μασίφ Σαντράλ. Ακολουθώντας δυτική κατεύθυνση διαρρέει την πόλη Μαντ και διασχίζει την περιοχή Κως μέσα από βαθιά φαράγγια. Στη συνέχεια ρέει στις παρυφές του οροπεδίου Ωμπράκ, διασχίζει τις πόλεις Εσπαλιόν και Αντραίγκ, εισέρχεται στην περιοχή του Κερσί, σχηματίζει διάφορους μαιάνδρους και περνάει από την πρωτεύουσα του νομού Λοτ, την Καόρ. Συμβάλλει στον Γκαρόν στην πεδιάδα της Βιλνέβ κοντά στην κοινότητα Αιγκιγιόν, έχοντας καλύψει συνολική απόσταση ρου 485 χιλιομέτρων διερχόμενος από πέντε νομούς, με συνολική λεκάνη απορροής 11.254 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Κύριοι παραπόταμοι είναι οι ποταμοί Τρουϊγιέρ και  Σελέ.
Το υδρολογικό του καθεστώς επηρεάζεται από τις βροχοπτώσεις και παρουσιάζει δύο μέγιστα, το πρώτο τον Απρίλιο και το δεύτερο τον Δεκέμβριο. Η μέση παροχή του είναι 180 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο και η μέγιστη 4.000 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο.
Οι νότιες όχθες του εξακολουθούν να φέρουν ίχνη των έργων που είχαν γίνει στο παρελθόν για να καταστεί δυνατή η γεωργική ανάπτυξη: κλιμακωτές πεζούλες που υποστηρίζονται από πέτρινα τοιχία που προορίζονταν για την καλλιέργεια αμπέλων και οπωροφόρων δέντρων (οπωρώνες). Οι χώροι αυτοί εγκαταλείφθηκαν και σήμερα είναι ακαλλιέργητοι, καλυμμένοι σε μεγάλο μέρος από δάσος. Η περιοχή της γεωργικής ανάπτυξης σήμερα είναι η κοιλάδα του ποταμού: μικρά κτήματα για καλλιέργεια κηπευτικών, θερμοκήπια και καλλιέργεια φρούτων.
Ο ποταμός είναι επιρρεπής σε πλημμύρες το χειμώνα και την άνοιξη και έχει πολλά φράγματα και υδατοφράκτες στην ανώτερη λεκάνη απορροής του, τα οποία παράγουν υδροηλεκτρική ενέργεια στρατηγικής σημασίας για το γαλλικό εθνικό δίκτυο.
Νομοί και περιοχές
Ο ποταμός Λοτ ρέει μέσω πέντε νομών, τους Λοζέρ, Αβερόν, Καντάλ, Λοτ και Λοτ-ε-Γκαρόν, διασχίζοντας τρεις περιοχές, την Οξιτανία, την Ωβέρνη-Ρον-Αλπ και τη Νέα Ακουιτανία.
Ναυσιπλοΐα
αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Η [[Καόρ πάνω στον Λοτ]] Από τον Μεσαίωνα, ο ποταμός ήταν μια πολύ σημαντική πλωτή οδός σε διαδρομή 297 χιλιομέτρων. Τα ποταμόπλοια κατέβαιναν τον Λοτ μεταφέροντας άνθρακα, κρασί και άλλα προϊόντα προς τις μεγάλες πόλεις της πεδιάδας της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Μια δεύτερη φάση διεύρυνσης κρίθηκε απαραίτητη όταν τα ανθρακωρυχεία του Αβερόν άρχισαν να παράγουν άνθρακα για να τροφοδοτήσουν τη βιομηχανική επανάσταση, από το 1840. Σε περίπου 270 χιλιόμετρα κατασκευάστηκαν 75 φράχτες και υδατοφράκτες. Οι φορτηγίδες συνέχισαν να διαπερνούν το ποτάμι και μετά την έλευση του σιδηροδρόμου από το Μοντωμπάν στο Καπντενάκ το 1858. Κανάλια χτίστηκαν για να παρακάμψουν τους μαιάνδρους του ποταμού στις Λυζέκ, Καπντενάκ και άλλες κοινότητες. Η ναυσιπλοΐα μειώθηκε όταν άνοιξε η σιδηροδρομική γραμμή κατά μήκος της κοιλάδας, από το 1869 και εγκαταλείφθηκε εντελώς το 1926.
Από τη δεκαετία 1970 και σταδιακά με έργα να συνεχίζονται, χάρη σε μια πολιτική αναδιαμόρφωση, ο ποταμός Λοτ είναι πλωτός και πάλι σε μεγάλα τμήματά του για σκάφη αναψυχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Ουκρανικές διαδηλώσεις 2013
Το Euromaidan (ουκρανικά: Євромайдан, αυτολεξεί: «Ευρωπλατεία») ήταν ένα κύμα διαδηλώσεων και λαϊκών κινητοποιήσεων στην Ουκρανία, το οποίο ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της νύχτας της 21 Νοεμβρίου 2013 με ευρείας έκτασης λαϊκές κινητοποιήσεις, με κύριο αίτημα την έναρξη διαπραγματεύσεων ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη συνέχεια η στάση των διαδηλωτών άλλαξε, με μεγάλο αριθμό από αυτούς να καλούν σε παραίτηση τον Πρόεδρο Γιανουκόβιτς και την κυβέρνησή του. Διαδηλωτές ανέφεραν, επίσης, ότι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις λόγω της βίαιης επίθεσης που δέχτηκαν στις 30 Νοεμβρίου από την Αστυνομία και εξαιτίας "μιας επιθυμίας για αλλαγή στην πολιτική ζωή της Ουκρανίας". Στις 25 Ιανουαρίου 2014, οι αντιδράσεις αυτές είχαν ενισχυθεί από κατηγορίες περί κυβερνητικής διαφθοράς, κατάχρηση εξουσίας, καθώς και την πρωτοφανή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ουκρανία. Ωστόσο, η ουκρανική εθνική κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει την ηγεσία του συμβουλίου και θεωρεί την πρωτοβουλία ως αντισυνταγματική. Επακολούθησε η Κρίση στην Κριμαία το 2014 κατά την οποία, το ρωσικό Κοινοβούλιο παραχώρησε στον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν την εξουσία να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία στην Ουκρανία. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους καταδίκασαν τη ρωσική εισβολή στην Κριμαία και ζήτησαν από τη Μόσχα να αποσύρει τις δυνάμεις της. Στις 6 Μαρτίου 2014 το Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας αποφάσισε να ζητήσει από τη Ρωσία την επανένωση, κάτι που παραχωρήθηκε από τη Ρωσία από το δημοψήφισμα στις 16 Μαρτίου 2014, το οποίο έγινε με αποτέλεσμα 96 τοίς εκατό υπέρ της επανένωσης με τη Ρωσία.
Διαδηλώσεις
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια της νύχτας της 21ης Νοεμβρίου 2013, όταν ξαφνικές ταραχές ξέσπασαν στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, Κίεβο, αφότου η κυβέρνηση της χώρας έβαλε τέλος στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ύστερα από μερικές ημέρες διαδηλώσεων, σημαντικός αριθμός φοιτητών ήρθε να προστεθεί στις τάξεις των διαδηλωτών.
Παρά το ανικανοποίητο αίτημα για επανέναρξη των ενταξιακών συνομιλιών μεταξύ Ουκρανίας-ΕΕ, το Euromaidan χαρακτηρίστηκε επανειλημμένα ως ένα γεγονός μείζονος πολιτικού συμβολισμού για την Ευρωπαϊκή Ένωση, κυρίως λόγω του ότι πρόκειται για "τη μεγαλύτερη συγκέντρωση υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ιστορία", κάτι που θα βοηθούσε στο να "βελτιωθεί το πληγωμένο γόητρο της ΕΕ".
Οι διαδηλώσεις συνέχισαν, ανεπηρέαστες, να λαμβάνουν χώρα, παρά την ισχυρή παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων, τις συχνά χαμηλές θερμοκρασίες, καθώς και τις χιονοπτώσεις. Η κλιμακωτά αυξανόμενη βία κατά τον πρωινό της 30ης Νοεμβρίου από την πλευρά των κυβερνητικών δυνάμεων είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση της έντασης των κινητοποιήσεων και των διαδηλωτών, με πλήθος της τάξεως των 400.000–800.000 ατόμων να διαδηλώνει στο Κίεβο κατά τις εβδομάδες της 1ης και της 8ης Δεκεμβρίου. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, η προσέλευση των διαδηλωτών εκτινάχθηκε από τις 50.000 στις 200.000, ιδιαίτερα κατά τις οργανωμένες συγκεντρώσεις. Βίαιες συγκρούσεις έγιναν κατά την 1η Δεκεμβρίου και το διάστημα 19-21 Ιανουαρίου, ως απάντηση για την υπέρμετρη χρήση βίας από την πλευρά της αστυνομίας και την πολιτική καταστολής που ακολούθησε η Κυβέρνηση. Οι διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις αυτές είχαν αποκλειστικά στόχο το υπάρχον κυβερνητικό καθεστώς, χωρίς να έχει υπάρξει η παραμικρή ζημιά σε ιδιωτική περιουσία στην πόλη του Κιέβου σε διάστημα δύο μηνών λαϊκών κινητοποιήσεων, σε αντίθεση με ανάλογες περιπτώσεις σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Γαλλία.
Πολλά ακροδεξιά κόμματα κατέβηκαν στις διαδηλώσεις με σκοπό να καπηλευτούν τις διαμαρτυρίες. Ο Δεξιός Τομέας αναδείχθηκε στη δύναμη που όρισε τους δρόμους του Κιέβου, οργανώνοντας τις ομάδες κρούσεις και λειτουργώντας ως ο στρατιωτικός βραχίονας του κόμματος Svoboda, της επίσημης Ουκρανικής ακροδεξιάς που σήμερα είναι τέταρτη δύναμη στο κοινοβούλιο της Ουκρανίας. Η ατζέντα του «Δεξιού Τομέα» είναι ξεκάθαρα αντι-ρωσική. Στις 7 Φεβρουαρίου, ο ηγέτης του Δεξιού Τομέα, Ντμίτρο Γιάρος, με συνέντευξή του στο αμερικανικό περιοδικό ΤΙΜΕ, δήλωνε ότι το κίνημά του προετοιμάζεται για ένοπλη εξέγερση.
Ουκρανικές δημοσκοπήσεις
Σε μια δημοσκόπηση που έγινε στις 7 και 8 Δεκεμβρίου, ποσοστό της τάξεως του 73% επί του συνόλου των διαδηλωτών ψήφισε υπέρ της συνέχισης των κινητοποιήσεων στο Κίεβο μέχρις ότου τα αιτήματά τους γίνουν αποδεκτά. Σύμφωνα με άλλη δημοσκόπηση που έγινε το διάστημα μεταξύ 4 και 9 Δεκεμβρίου 2013 από τη Research & Branding Group, ποσοστό 49% των Ουκρανών υποστήριζε το Euromaidan, ενώ 45% ήταν αντίθετοι στο κίνημα αυτό, ενώ σε μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου του 2013 από τον ίδιο οργανισμό, 50% των ερωτηθέντων απάντησε ότι υποστήριζαν το Euromaidan, ενώ ποσοστό της τάξεως του 45% όχι. Σε μια άλλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Kucheriv Democratic Initiatives Fund and Razumkov Center ποσοστό μεγαλύτερο του 50% των Ουκρανών απάντησε ότι ήσαν αλληλέγγυοι προς τις μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις του Euromaidan, ενώ ποσοστό της τάξεως του 42% δήλωσε αντίθετο. Η μεγαλύτερη συμπαράσταση προς τους διαδηλωτές προερχόταν από το Κίεβο (ποσοστό περίπου 75%) και τη Δυτική Ουκρανία (ποσοστό μεγαλύτερο του 80%).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταραχές στην Ουκρανία 2013 Κατηγορία:2013 Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ουκρανίας
Πετράλωνα Κτημενίων Ευρυτανίας
Τα Πετράλωνα (ή Πετράλωνο) Κτημενίων ή Καρπενησίου είναι χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γενικά στοιχεία
Τα Πετράλωνα είναι κτισμένα στις νότιες απολήξεις του βουνού Λυκομνήματα (μέρος των Αγράφων), σε υψόμετρο 840 μέτρα. Ανήκουν διοικητικά στη δημοτική ενότητα Κτημενίων του καλλικρατικού δήμου Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός δήμος Κτημενίων) και απέχουν 36 χλμ. βόρεια από το Καρπενήσι. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Αραχωβίτσα και το 1928 μετονομάστηκε σε Πετράλωνα. Κατά την απογραφή του 2011 το χωριό είχε 49 κατοίκους. Έως και το 2011 η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού ήταν η εξής:
Σημείωση
Στην ίδια περιφερειακή ενότητα αλλά στο δήμο Αγράφων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Πετράλωνα Αγράφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Αεροδρόμιο Κέινφιλντ
Το Αεροδρόμιο Κέινφιλντ (Αγγλικά: Canefield Airport) είναι το μικρότερο από τα μόνο δύο αεροδρόμια του κράτους της Δομινίκας (το άλλο είναι το Μέλβιλ Χωλ) και εξυπηρετεί την Ροζώ. Βρίσκεται κοντά στην Κέινφιλντ, στον Άγιο Παύλο.
Η κατασκευή του αεροδρομίου άρχισε το 1979, αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Δομινίκας, με πόρους από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στη Δομινίκα Δομίνικα
Στρόμπολι (ταινία, 1950)
Το Στρόμπολι, αναφερόμενο επίσης με τον πλήρη τίτλο Στρόμπολι, (η) γη του Θεού (Stromboli (Terra di Dio) ), είναι κινηματογραφική ταινία του 1950 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι, η πρώτη του Ιταλού σκηνοθέτη με την για πολλά χρόνια σύντροφό του Σουηδή ηθοποιό Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Θεωρείται κλασικό παράδειγμα του ιταλικού νεορεαλισμού.
Πλοκή
Η Κάριν, μια εκτοπισμένη Λιθουανή στην Ιταλία, εξασφαλίζει την απελευθέρωσή της από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μέσω του γάμου της με έναν Ιταλό πρώην αιχμάλωτο πολέμου και ψαρά, τον Αντόνιο, τον οποίο συναντά στο στρατόπεδο. Αυτός της υπόσχεται μια υπέροχη ζωή στην πατρίδα του, το Στρόμπολι, ένα ηφαιστειογενές νησί που βρίσκεται ανάμεσα στην ηπειρωτική Ιταλία και τη Σικελία. Σύντομα εκείνη όμως ανακαλύπτει ότι το Στρόμπολι είναι πολύ σκληρό και άγονο νησί, πολύ μακριά από όσα περίμενε, και οι άνθρωποι, πολύ παραδοσιακοί και συντηρητικοί, οι πιο πολλοί ψαράδες, της δείχνουν εχθρότητα και περιφρόνηση επειδή είναι ξένη και δεν ακολουθεί τα δικά τους ήθη.
Η Κάριν απελπίζεται όλο και περισσότερο και τελικά αποφασίζει να ξεφύγει από το νησί περνώντας με τα πόδια στην άλλη του πλευρά σε μια δύσβατη διαδρομή στις παρυφές του ηφαιστείου. Η ταινία περιλαμβάνει επίσης τμήματα που μοιάζουν με ντοκιμαντέρ για το ψάρεμα και μια πραγματική εκκένωση της πόλης μετά από έκρηξη του ηφαιστείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Ροσελίνι Κατηγορία:Ταινίες ιταλικού νεορεαλισμού Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία
Βουτάδης ο Σικυώνιος
Ο Βουτάδης ο Σικυώνιος (7ος αιώνας π.Χ.) ή και Διβουτάδης σε νεότερες παραφθορές του ονόματος, ήταν Έλληνας κεραμοποιός με καταγωγή από τη Σικυώνα στον οποίο αποδίδεται πως ήταν ο πρώτος αγγειοπλάστης που έκανε χρήση πηλού. Οι πληροφορίες για τη ζωή του διασώζονται από τον Αθηναγόρα τον Αθηναίο και Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.
Η σκιά
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της αρχαιότητας η κόρη του η οποία ονομάζονταν Κόρα -σε άλλες πηγές και Καλλιρρόη-, ήταν ερωτευμένη με έναν νεαρό στην Κόρινθο όπου διέμενε με τον πατέρα της, ζωγράφισε στον τοίχο του σπιτιού της το περίγραμμα της σκιάς του αγοριού, και βάσει του σχήματος του προσώπου στο σχέδιο αυτό ο πατέρας της ο Βουτάδης δημιούργησε το πήλινο γλυπτό με το πρόσωπο του νέου. Αναφέρεται πως το έργο αυτό σωζόταν στο Νυμφαίον της Κορίνθου έως ότου ο Ρωμαίους ύπατος Λεύκιος Μόμμιος κατέστρεψε την πόλη το 146 π.Χ. μετά τη μάχη της Λευκόπετρας.
Άλλα
Κατά τη διήγηση του ιστορικού του 2ου αιώνα μ.Χ. Πλίνιου του Πρεσβύτερου, ο Βουτάδης συνέχισε να δημιουργεί καλλιτεχνήματα με ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία και τοποθετούσε στα κεραμίδια που βρίσκονταν στις άκρες των στεγών των οικιών -γνωστά ως πρόστυπα ή και ἔκτυπα-, μια πρακτική η οποία γνώρισε ευρεία αποδοχή μετέπειτα. Αναφέρεται πως χρησιμοποιούσε ένα μείγμα πηλού και ερυθράς όχρας, και πως εισήγαγε τη χρήση ενός ειδικού είδους κόκκινου πηλού.
Νεότερη εποχή
Η διήγηση του Πλινίου σχετικά με την κόρη του Βουτάδη και την σκιά του αγοριού, ενέπνευσε αρκετά έργα ζωγραφικής κατά την Αναγέννηση έως και την σύγχρονη εποχή, τα οποία αποτύπωσαν την ιστορία ως ορόσημο περιστατικό της ζωγραφικής τέχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Αετόπετρα Κόνιτσας Ιωαννίνων
Η Αετοπέτρα είναι ορεινό χωριό και τοπική κοινότητα του δήμου Κόνιτσας, του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Ο οικισμός είναι χτισμένος σε υψόμετρο 540 μέτρων, 11 χιλιόμετρα δυτικά της Κόνιτσας στην κοιλάδα του Αώου, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Η κοινοτική έκταση ανέρχεται στα 6.929 στρέμματα και ο μόνιμος πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 124 κάτοικοι. Μέχρι το 1953 έφερε την ονομασία Σανοβό.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την οθωμανική απογραφή του 1895, ο οικισμός είχε πληθυσμό 190 κατοίκων (86 άνδρες και 104 γυναίκες), οι οποίοι ήταν κατανεμημένοι σε 48 χανέδες. Ο οικισμός απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ενώ η πρώτη ελληνική απογραφή του 1913 κατέγραψε 179 κάτοικους (94 άνδρες και 85 γυναίκες).
Το Νοέμβριο του 1940, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου η Αετόπετρα κατελήφθη και λεηλατήθηκε από μονάδες του ιταλικού στρατού και σώματα Αλβανών στρατιωτών. Επιπλέον, 180 κάτοικοι του οικισμού μεταφέρθηκαν στην Αλβανία ως αιχμάλωτοι, ενώ άλλοι εκτοπίστηκαν στην Ιταλία. Τον Ιούλιο του 1943, η Αετόπετρα καταστράφηκε εκ νέου, αυτή τη φορά από άνδρες του 6ου λόχου του 98ου συντάγματος της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ που δρούσαν υπό τις διαταγές του αντισυνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμινγκερ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης επιδρομής σκοτώθηκε ένας κάτοικος που δεν πρόλαβε να εγκαταλείψει εγκαίρως το χωριό.
Το τέλος της Κατοχής βρήκε τις υποδομές και την οικονομία της Αετόπετρας πλήρως κατεστραμμένες. Συγκεκριμένα μόλις τέσσερις οικίες του χωριού απέφυγαν τις υλικές ζημιές, ενώ η προπολεμική κτηνοτροφική παραγωγή λεηλατήθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά.
Αξιοθέατα
Η κοιλάδα του Αώου, όπου βρίσκεται η Αετόπετρα, έχει κηρυχθεί από το 1996 ως αρχαιολογικός χώρος "για λόγους προστασίας σημαντικών αρχαιολογικών θέσεων που διασώζονται εκεί". Στη τοποθεσία "Παναγιά" (αγρός Νούτσου) σώζονται οικιστικά λείψανα 5ου - 7ου αιώνα. Αξιόλογο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ιερός ναός του Αγίου Αθανασίου που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1997. Πρόκειται για τρίκλιτη θολωτή βασιλική εκκλησία ηπειρωτικού τύπου και είναι κτίσμα του 1817. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής και το εξωκλήσι της Παναγίας στον κάμπο του χωριού με τις θεόρατες βελανιδιές στον περίβολό της, όπου έχουν ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημοι τάφοι και τμήματα αγγείων του 1ου - 2ου αιώνα π.Χ. ή μ.Χ. καθώς και συγκρότημα με μεγάλους πίθους από τους πρώιμους βυζαντινούς αιώνες. Ένας από τους πίθους αυτούς, με ύψος 1,05 μέτρα, εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Θόδωρος Αγγελόπουλος
thumb|right|250px|Λογότυπο google.gr στις 27 Απριλίου 2012 - 77η επέτειο γέννησης του Αγγελόπουλου. thumb|right|250px|Η αγγλόφωνη αφίσα της ταινίας Μια αιωνιότητα και μια μέρα που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών. thumb|Οικία της [[Φλώρινας στην οποία γυρίστηκαν οι σκηνές από την ταινία Ο Μελισσοκόμος. Οι λίμνες Πρέσπες και η Φλώρινα αποτελούν το σκηνικό πολλών ταινιών του Θεόδωρου Αγγελόπουλου.]]
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (Αθήνα, 27 Απριλίου 1935 - 24 Ιανουαρίου 2012) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογράφου. Έχει τιμηθεί με βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό για την προσφορά του στον κινηματογράφο, με σπουδαιότερο της καλύτερης ταινίας με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1998 για την ταινία Μία αιωνιότητα και μία μέρα. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Τοπίο στην Ομίχλη, Μία αιωνιότητα και μία μέρα, Ο Θίασος, Το Βλέμμα του Οδυσσέα και Μεγαλέξαντρος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη. Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. Πολλά αφιερώματα προς τιμήν του έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σε όλο τον κόσμο. Αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου Paris-X Nanterre στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex). Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού «Σύγχρονος Κινηματογράφος». Ανήκε ιδεολογικά στο χώρο της Αριστεράς.
Θάνατος
Στις 24 Ιανουαρίου 2012, κατά την διάρκεια διαλείμματος σε γύρισμα της ταινίας του «Η Άλλη Θάλασσα» στη Δραπετσώνα, τραυματίστηκε σοβαρά από διερχόμενη μοτοσυκλέτα ενώ διέσχιζε πεζός τον δρόμο. Το ίδιο βράδυ άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Φαλήρου, όπου νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη, στις 27 Ιανουαρίου στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Υστεροφημία
Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καθιέρωσαν το 2012 Διεθνές Βραβείο «Θόδωρος Αγγελόπουλος» ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του σπουδαίου Έλληνα δημιουργού. Το βραβείο θα απονέμεται κάθε Νοέμβριο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ (Festival des Films du Monde de Montréal) Σερζ Λοζίκ (Serge Losique) και προσωπικός φίλος του Αγγελόπουλου αφιέρωσε τη διοργάνωση του 2012 στη μνήμη του Έλληνα σκηνοθέτη. Έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Ο Μελλισοκόμος των Αγγέλων» του ζωγράφου Οδυσσέα Άννινου για το Θόδωρο Αγγελόπουλο παρουσιάστηκε στο Πολυχώρο Πολιτισμού ΑΘΗΝΑΪΣ Στην επέτειο της γέννησής του τον ίδιο χρόνο, η ελληνική έκδοση της μηχανής αναζήτησης "Google" εμφάνισε στην αρχική της σελίδα γκραβούρα που παραπέμπει στον Έλληνα σκηνοθέτη. Παράλληλα, την ίδια μέρα διοργανώθηκε εκδήλωση στη μνήμη του στο κτήριο της οδού Περαιώς του Μουσείου Μπενάκη.
Η προτομή του κοσμεί το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ενώ το όνομα "Θεόδωρος Αγγελόπουλος" φέρει οδός της Θεσσαλονίκης, το 2ο Λύκειο Αθηνών - όπου είχε φοιτήσει ο ίδιος - καθώς και η αίθουσα θεάτρου του Δημοτικού Ωδείου Φλώρινας.
Αποτίμηση και κριτικές
Ο Αγγελόπουλος και οι ταινίες του χαίρουν βαθύτατης εκτίμησης από μεγάλους σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Ο ίδιος έχει συναντηθεί με αρκετούς από τους σπουδαίους σκηνοθέτες.
Ο Βέρνερ Χέρτζογκ όταν είχε δει το Θίασο είχε εντυπωσιαστεί τόσο πολύ με το μεγαλείο της ταινίας που φίλησε τα πόδια του Αγγελόπουλου.
Ο Ακίρα Κουροσάβα είχε πει για τον Μεγαλέξαντρο: ''«Μέσα από το φακό του, ο Αγγελόπουλος κοιτάει τα πράγματα σιωπηλά. Είναι το βάρος αυτής της σιωπής και η ένταση του αμετακίνητου βλέμματος της κάμερας του Αγγελόπουλου, που κάνει τον Μεγαλέξανδρο τόσο δυνατό, που ο θεατής δεν μπορεί να αποδράσει από τη οθόνη. Αυτού του είδους η κινηματογράφηση, τόσο προσωπική και μοναδική στην ιδιαιτερότητά της, τείνει να επιστρέφει στις ρίζες του σινεμά. Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί την εντύπωση της φρεσκάδας και της δύναμης. Όσο για μένα, παρακολουθώντας αυτό το φιλμ, ένιωσα βαθιά την απόλαυση του κινηματογράφου, με την πιο απόλυτη έννοια του όρου»''.
Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν είχε σχολιάσει επιγραμματικά το Μελισσοκόμο με τα καλύτερα λόγια: ''«Είδα τον 'Μελισσοκόμο' που άλλοτε θεωρούσα μια καλή ταινία. Τώρα, αντιλαμβάνομαι πως είναι ένα αριστούργημα. Είναι μια εμπειρία απίστευτα συγκλονιστική»''.
Ο Βιμ Βέντερς είχε μιλήσει για το βλέμμα του Οδυσσέα με εξαιρετικά λόγια: ''«Έφυγα από τις Κάννες μαγεμένος με το Βλέμμα του Οδυσσέα. Ακόμα κι εδώ στο Τόκιο που βρίσκομαι τώρα με ακολουθεί η μαγεία. Πιστεύω ότι είναι μια ταινία που θα μείνει στην ιστορία του σινεμά».''
Ο Ντούσαν Μακαβέγεφ είχε εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα από το Τοπίο στην ομίχλη .Συγκεκριμένα ανέφερε: ''«Πριν δω την ταινία του Αγγελόπουλου, εγώ, που έχω μεγαλώσει χωρίς πατέρα, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα τον ανακάλυπτα στην εικόνα ενός δέντρου. Η τελευταία σκηνή του Τοπίου στην Ομίχλη ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Είναι μια μοναδική, θα μπορούσε κάποιος να πει, 'Ιαπωνική' σκηνή, που με εξέπληξε, γιατί είχα πάντα στο μυαλό μου την ελληνική παράδοση αποκλειστικά συνδεδεμένη με ερείπια, βράχους και θεούς. Σε αυτήν την σκηνή είδα μια πρόκληση απέναντι σε κάθε αναστολή και εξουσία. Γι’ αυτό θα χρησιμοποιούσα τα λόγια του Μπέργκμαν για να πω ότι ο στόχος του σινεμά είναι να φέρει πάλι το όνειρο πίσω στη ζωή μας, βοηθώντας μας έτσι να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της ζωής.»''
Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν είχε πει ότι επηρεάστηκε πολύ από το κινηματογραφικό του ύφος.
Ο Μανουέλ ντε Ολιβέιρα τον εκτιμούσε βαθύτατα και τον αποκαλούσε «ποιητή».
Κάποτε είχε γνωρίσει τον Μικελάντζελο Αντονιόνι, τον οποίο θαύμαζε απεριόριστα. Μια φορά είχε έρθει άρρωστος για να δει το Το μετέωρο βήμα του πελαργού και δάκρυσε σε μία από τις σκηνές.
Είχε γνωριστεί με τον Φεντερίκο Φελίνι, ο οποίος του έσφιξε το χέρι και του αποκρίθηκε «Έλπιζα ότι θα ήσασταν λιγότερο νέος».
Υπήρξε συγκάτοικος με τον Αντρέι Ταρκόφσκι, μετά από από ένα ταξίδι του στη Ρώμη.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γλώσσα Μπενγκούλου
Η Μπενγκουλού ή Κεντρικά Μαλαισιανά, είναι μια Μαλάι γλώσσα που ομιλείται στο Ινδονησιακό νησί της Σουμάτρα, γύρω από την πόλη Μπενγκουλού. Είναι πιο στενά συνδεδεμένη με άλλες παραλλαγές της Μαλαισιανής όπως την γλώσσα Κολ, Μαλαισιανά του Τζαμπί, την γλώσσα Μούσι (Μαλαισιανά του Παλεμπάνγκ) και την γλώσσα Μινανγκαμπάου που ομιλείται στην δυτική Σουμάτρα παρά στο Ρετζάνγκ, που ομιλείται επίσης στην επαρχία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000 έχει 1,6 εκατομμύρια ομιλητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδονησίας
Κέρκυρα Μ-208 (ναρκαλιευτικό)
Το Ναρκαλιευτικό Κέρκυρα Μ-208 (πρώην YMS-172, HMS J-972 και HMS BYMS-2172) ήταν αμερικανικής κατασκευής πολεμικό πλοίο βρετανικού τύπου BYMS που προσχώρησε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.
Ιστορία
Ναυπηγήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 22 Μαΐου 1942, ως βρετανικού τύπου ξύλινο ναρκαλιευτικό υπό το όνομα «YMS-172», στα ναυπηγεία της «Henry C. Grebe & Co.» στο Σικάγο του Ιλινόι. Η καθέλκυσή του έγινε στις 26 Νοεμβρίου 1942 και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 17 Απριλίου 1943. Μετά το τέλος των σχετικών δοκιμών που του υποβλήθηκαν, μεταφέρθηκε στις 28 Απριλίου 1943 στην υπηρεσία του πολεμικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας ως «HMS J-972» και μετονομάστηκε εκ νέου σε «HMS BYMS-2172».
Επέστρεψε στην επιμέλεια των ΗΠΑ στις 15 Απριλίου 1946, αλλά αυτό ουσιαστικά έγινε «μόνο στα χαρτιά» διότι παραχωρήθηκε, ως δανεικό, από την Μεγάλη Βρετανία προς τις Ελληνικές αρχές για την εκκαθάριση των ελληνικών θαλασσών από τα ναρκοπέδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μεταφέρθηκε αμέσως στην Ελλάδα όπου πήρε το όνομα «Κέρκυρα Μ-208» και έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του εμφυλίου με τον Ελληνικό Στόλο. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1952, αντί να επιστραφεί στη Μεγάλη Βρετανία, αγοράστηκε από το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών το οποίο παραχώρησε το πλοίο στον Ελληνικό Στόλο. Παροπλίσθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 λόγω παλαιότητας.
Πλοία με το όνομα «Κέρκυρα»
Το «Κέρκυρα» Μ-208 είναι το δεύτερo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Το πρώτο πλοίο ήταν η Ατμοτελωνίς «Κέρκυρα» που ενετάγη το 1885 και παροπλίστηκε το 1897 και το τρίτο είναι το ρωσικής προελεύσεως και σχεδιάσεως Αερόστρωμνο αποβατικό «Κέρκυρα» που ενετάγη το 2005.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Κορράδος Αλλαμάνος
Ο Κορράδος Αλλαμάνος (γαλλικά: Konrad de Allaman) (Κόνραντ του Αλλαμάν) ήταν Γάλλος ιππότης του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, δεύτερος στη σειρά βαρώνος της Πάτρας. Καταγόταν από το Λαγκεντόκ (Langue d'oc) της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Εξομοίωση
Για παράδειγμα όταν ένας πελάτης δηλώνει στο συνεργείο ότι το αυτοκίνητό του σβήνει στη διάρκεια μιας βόλτας σε ανώμαλο δρόμο, ο τεχνικός μπορεί να κάνει εξομοίωση της βλάβης κουνώντας τα καλώδια (δοκιμή) μιας ζωτικής συσκευής για τη λειτουργία του κινητήρα (μπαταρία, εγκέφαλο κλπ), για να δει αν σβήνει με τη διαδικασία αυτή (επαλήθευση).
Ίταμαρ Γκόλαν
Ο Ίταμαρ Γκόλαν, γεννημένος στις 3 Αυγούστου του 1970 στη Βίλνα της Λιθουανίας, είναι ισραηλινός πιανίστας.
Στη συνέχεια έγινε σολίστ και μουσικός δωματίου. Η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα και παραμένει ένας πολυζήτητος μουσικός. Έχει συνεργαστεί με τους: Barbara Hendricks, Maxim Vengerov, Shlomo Mintz, Mischa Maisky, Matt Haimovitz, Tabea Zimmermann, Ida Haendel, Julian Rachlin και άλλους και έχει συμμετάσχει σε πολλές σημαντικές συναυλίες και σε σημαντικά φεστιβάλ: Ραβέννα, Σικάγο, Τάνγκλγουντ (Tanglewood), Σάλτσμπουργκ, Εδιμβούργο, Βερμπιέ (Verbier) και Λουκέρνη. Παίζει και ως σολίστ στη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ και στη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου με διευθυντή ορχήστρας τον Ζούμπιν Μέτα.
Από το 1991 ως το 1994, δίδαξε στο Manhattan School of Music της Νέας Υόρκης και αυτή τη στιγμή είναι καθηγητής μουσικής δωματίου στο Ωδείο του Παρισιού.
Πήγες
Κατηγορία:Ισραηλινοί πιανίστες Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Μαρία Μπέλο
Η Μαρία Έλενα Μπέλο (Maria Elena Bello, γεννημένη στις 18 Απριλίου 1967) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και σεναριογράφος. Οι ταινίες της περιλαμβάνουν τα Μεσάνυχτα για πάντα (1998), Ανοιχτοί λογαριασμοί (1999), Το μπαρ των ονείρων (2000), O Γκαντέμης (2003), Το τέλος της βίας (2005), Η μούμια: Η αυτοκρατορία του δράκου (2008), Prisoners (2013) και το Lights Out (2016). Στην τηλεόραση, η Μπέλο εμφανίστηκε ως Δρ Άννα Ντελ Αμίκο στο ιατρικό δράμα ER (1997-1998), επίσης είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις σειρές Touch το 2013 ως Lucy Robbins, στην πρώτη σεζόν της σειράς Goliath το 2016 ως Michelle McBride, και στην σειρά NCIS το 2017 ως Ειδικός Αντιπρόσωπος Jacqueline "Jack" Sloane.
Ορχιδόμετρο
Ορχιδόμετρο ονομάζεται ένα ιατρικό εργαλείο που χρησιμοποιείται στη μέτρηση του μεγέθους και συγκεκριμένα του όγκου των όρχεων. Η μέτρηση αυτή μπορεί να παρέχει πληροφορίες για την ανάπτυξη νεαρών ατόμων και για την πιθανή διάγνωση ασθενειών.
Το ορχιδόμετρο Πράντερ αποτελείται από ξύλινα ή πλαστικά ωοειδή αυξανόμενου όγκου τα οποία χρησιμοποιεί ο γιατρός για να εκτιμήσει οπτικά το μέγεθος των όρχεων. Αυτός που έφτιαξε πρώτος αυτό το ορχιδόμετρο το 1966 και από τον οποίο πήρε το όνομά του, ο Prader, ήταν καθηγητής παιδιατρικής στη Ζυρίχη.
Σπανιώτερα αναφέρoνται το ορχιδόμετρο Τακαχίρα (Takahira) το οποίο αποτελείται αποτελείται από ελλειπτικούς δακτυλίους, αλλά έχουν χρησιμοποιηθεί και όργανα τύπου διαβήτη για ακριβή μέτρηση μιας ή δυο διαστάσεων των όρχεων όπως το ορχιδόμετρο Σήγκερ (Seager).
Η ακρίβεια των ορχιδομέτρων είναι ικανοποιητική για απλές συγκρίσεις, αλλά αν υπάρχει ανάγκη μεγαλύτερης ακρίβειας χρησιμοποιείται υπερηχογράφημα. Ανάμεσα στα ορχιδόμετρα, μετρήθηκε, σε σύγκριση με υπερηχογράφημα, ως μεγαλύτερης ακρίβειας το ορχιδόμετρο Σήγκερ
Αναφορές
Κατηγορία:Ιατρικά εργαλεία Κατηγορία:Όρχεις
Ιωάννης Β΄ του Παντιέβρ
Ο Ιωάννης Β', γαλλ.: Jean de Penthièvre ή Jean de L'Aigle (απεβ. το 1454) από τον Οίκο του Σατιγιόν, ήταν κόμης του Παντιέβρ από το 1433 μέχρι το τέλος του· κόμης του Περιγκόρ από το 1437· και κύριος του Λ'Αιγκλ.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη Α' κόμη του Παντιέβρ και της συζύγου του, Mαργαρίτας του Κλισόν, κόρης του Ολιβιέ Ε΄ του Κλισόν. Του δόθηκε η κυριότητα του Λ'Αιγκλ στη Νορμανδία μετά το τέλος τού πατέρα του το 1404. Όταν τα αδέλφια του απήγαγαν τον Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βρετάνης το 1420, ο Ιωάννης Β΄ διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση τού δούκα, υπό τον όρο ότι ο μικρότερος αδελφός του, Γουλιέλμος, θα απελευθερωνόταν από την αιχμαλωσία. Ο δούκας συμφώνησε, αλλά στη συνέχεια αρνήθηκε να συνεργαστεί, ισχυριζόμενος ότι η συμφωνία του έγινε σε κατάσταση καταναγκασμού. Ο Γουλιέλμος παρέμεινε αιχμάλωτος μέχρι το 1448.
Μετά το τέλος του αδελφού του Ολιβιέ το 1433, ο Ιωάννης Β΄ διαδέχθηκε τους κληρονομικούς τίτλους της οικογένειάς του στη Βρετάνη, συμπεριλαμβανομένης της αξίωσης της οικογένειας για το δουκάτο της Βρετάνης. Το 1437 αγόρασε επίσης την κομητεία του Περιγκόρ από τον Κάρολο Α΄ δούκα της Ορλεάνης. Μπήκε στην κατοχή των βρετονικών εδαφών του μόνο το 1448, αφού συμφιλιώθηκε με τον Φραγκίσκο Α' δούκα της Βρετάνης. Κατά τη διάρκεια των τελικών εκστρατειών του Εκατονταετούς Πολέμου, υπηρέτησε ως υποστράτηγος για τον Κάρολο Ζ' της Γαλλίας στην Ακουιτανία μεταξύ 1450 και 1451, και διακρίθηκε στη μάχη του Καστιγιόν το 1453.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Mαργαρίτα ντε Σωβινύ, κυρία του Σαιν-Σαρτιέ, αλλά απεβίωσε άτεκνος το 1454. Στη διαθήκη του όρισε την ανιψιά του και κληρονόμο του, Nικόλ, να τον διαδεχτεί στο Παντιέβρ, ενώ ο αδελφός του Γουλιέλμος υποκόμης του Λιμόζ, τον διαδέχθηκε στο Περιγκόρ.
=Πρόγονοι==
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Χάττι
Οι Χάττι ήταν ένας προϊνδοευρωπαϊκός, πιθανόν αυτόχθων λαός της Ανατολίας. Αναφέρονται για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της Ακκαδικής αυτοκρατορίας του Σαργών (2350 - 2150 π.Χ). Με την άφιξη των Ινδοευρωπαίων Χετταίων στην Ανατολία, οι Χάττι ενσωματώθηκαν στην αυτοκρατορία τους, αποτελώντας το σημαντικότερο κομμάτι του πληθυσμού της. Παρότι που η πολιτισμική επιρροή που άσκησαν στους Χετταίους ήταν πολύ σημαντική, αφομοιώθηκαν σχετικά γρήγορα.
Γλώσσα
Η γλώσσα των Χάττι ήταν μη-Ινδοευρωπαϊκή και η θέση της αβέβαιη. Ανήκει στις συγκολλητικές γλώσσες, όπου οι περισσότερες λέξεις σχηματίζονται ενώνοντας μορφήματα από κοινού. Το χαρακτηριστικό της σε αυτή την κατηγορία γλωσσών είναι ότι κάνει εκτεταμένη χρήση προθεμάτων. Παράδειγμα aampu = a (το) + am (αυτός) + pu (κάνει) = το κάνει/δημιουργεί antaẖa = a (το) + an (αυτός) + ta (μέσα) + ha (βάζει) = αυτός το βάζει μέσα
Ενδεικτικές λέξεις
ana = αυτό arrina = πηγή aya = δίδω katte = βασιλεύς malḫip = καλό, καλοσύνη
nimḫut = γυναίκα
paraya = ιερέας
psun = ψυχή
tih = κτίσμα
tittaḫ = μέγας, τεράστιος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Χιττιτική αυτοκρατορία Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου
Sex Pistols
Οι Sex Pistols ήταν πανκ συγκρότημα από την Βρετανία. Ένα από τα συγκροτήματα που ξεκίνησαν το είδος στην Αγγλία, είναι αυτοί που το έκαναν γνωστό σε μεγαλύτερo κοινό, επηρεάζοντας πολλά μεταγενέστερα συγκροτήματα τόσο σε μουσικό επίπεδο, όσο και καθιερώνοντας το πανκ σαν μόδα, με την υποστήριξη του μάνατζέρ τους και σχεδιαστή μόδας Μάλκολμ Μακλάρεν. Το γκρουπ σχηματίστηκε το 1975 και ουσιαστικά διαλύθηκε το 1978 με την αποχώρηση του τραγουδιστή Τζόνι Ρότεν. Γνωστό μέλος ο Σιντ Βίσιους, μπασίστας που πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Ο Τζόνι Ρότεν συνέχισε κάνοντας μια επιτυχημένη καριέρα με τους Public Image Limited. Τo 2002 οι Sex Pistols ενώθηκαν ξανά για μια σειρά συναυλιών.
Πρώιμα χρόνια
Τη δεκαετία του 1970, η Αγγλία υπέφερε από πολιτική αστάθεια, ανεργία και φτώχεια. Σε όλα τα μέρη της Αγγλίας λάμβαναν χώρα διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης. Οι Sex Pistols δημιουργήθηκαν από όλα αυτά. Αναλυτικά, στο Χάμμερσμιθ του Λονδίνου ζούσαν οι φτωχοί και αγανακτισμένοι νεαροί, Ουόλι Νάιτενγκέιλ, Στιβ Τζόουνς και Πολ Κουκ, οι οποίοι είχαν αγάπη για τη μουσική. Πήγαιναν σε τοπικά πάρτυ από συμμαθητές και σε τοπικές παμπς. Εκεί αναπτύχθηκε αρχικά το ενδιαφέρον τους για τη μουσική. Η παρέα αποφάσισε το 1975 (σε ηλικία 20 ετών) να φτιάξει ένα μουσικό συγκρότημα. Ο Ουόλι θα ήταν ο κιθαρίστας, ο Πολ θα ήταν ο ντράμερ και ο Στιβ ο τραγουδιστής. Το πρόβλημα ήταν πως, ενώ ο Ουόλι ήξερε ήδη να παίζει κιθάρα, τα άλλα δύο μέλη έπρεπε να μάθουν το ρόλο τους. Τα (καλής ποιότητας) μουσικά όργανα τα είχανε εξασφαλισμένα αρκετό καιρό πριν, καθώς στο Χάμμερσμιθ υπήρχε μια μουσική σκηνή όπου γίνονταν συχνά συναυλίες. Με το που τελείωνε κάποια συναυλία, ο Στιβ (ήταν κλεπτομανής από πολύ μικρός) έμπαινε το βράδυ στη σκηνή και έκλεβε ό,τι μπορούσε. Πολλές φορές βοηθούσαν ο Πολ και ο Ουόλι. Έτσι διατηρούσαν μία αποθήκη με μικρόφωνα, ντραμς, κιθάρες, μπάσα και άλλα όργανα. Ξεκινήσανε τις πρόβες και απλά ονειρεύονταν να βγούνε στη σκηνή χωρίς καμία επιτυχία. Μία μέρα ο Στιβ έφερε στο γκρουπ έναν μπασίστα, τον Γκλεν Μάτλοκ. Ο Γκλεν ήταν υπάλληλος στο μαγαζί με ρούχα του Μάλκολμ ΜακΛάρεν και της συντρόφου του Βίβιεν Ουέστγουντ, "SEX" στην King's road, το οποίο ο Στιβ επισκεπτόταν συχνά για να κλέψει ρούχα. Ο Γκλεν ήταν ο μόνος ο οποίος είχε ολοκληρωμένες μουσικές γνώσεις και έμαθε στα υπόλοιπα μέλη να παίζουν μουσική. Παρ'όλα αυτά δεν άλλαξε κάτι ως προς τη πορεία του γκρουπ. Ο Στιβ αποφάσισε να ζητήσει από τον Μάλκολμ ΜακΛάρεν να τους αναλάβει ως μάνατζερ. Ο ΜακΛάρεν είχε αποκτήσει πολλά μουσικά συμβόλαια καθώς είχε πειθώ. Η απάντηση του Μάλκολμ στη πρόταση του Στιβ ήταν: "Διώξε τον Ουόλι, μάθε κιθάρα και βρες τραγουδιστή", όπως και έγινε. Ο Ουόλι έφυγε και ο Στιβ ξεκίνησε κιθάρα με τη βοήθεια του Γκλεν. Από εκείνη τη στιγμή, τα μέλη του γκρουπ σύχναζαν στην παμπ του ΜακΛάρεν και συνεχώς έψαχναν για τραγουδιστή.
Μία μέρα μπήκε στο μαγαζί μία παρέα πέντε - έξι ατόμων από το βόρειο Λονδίνο. Ένα μέλος της παρέας, ο τότε 19χρονος, Τζον Λίντον, είχε μία πολύ ασυνήθιστη εμφάνιση και βαμμένα πράσινα μαλλιά. Φορούσε μία κίτρινη μπλούζα με τους Pink Floyd και το λογότυπό τους από πάνω γραμμένη με μαρκαδόρο τη φράση "I hate" (δηλ. "Μισώ τους Pink Floyd"). Τη μπλούζα Pink Floyd τη βρήκε στα σκουπίδια. Τα μέλη του γκρουπ τον πλησίασαν και του ζήτησαν να γίνει ο τραγουδιστής τους. Εκείνος δέχτηκε και έκλεισαν οντισιόν για το ίδιο βράδυ στην παμπ του ΜακΛάρεν. Στην οντισιόν του ζητήθηκε να τραγουδήσει το I’m Eighteen του Alice Cooper. Η εκτέλεσή του έκανε τους υπόλοιπους να γελάσουν. Όμως αποφάσισε να κάνει το δικό του σόου, προσποιούμενος ότι βρίσκεται πάνω στη σκηνή και έβγαζε κάποια ουρλιαχτά και κραυγές που του έδωσαν μία ευκαιρία. Ο ΜακΛάρεν έπεισε τα υπόλοιπα μέλη να κάνουν πρόβες μαζί του. Ο Τζόουνς πρόσεξε τα βρώμικα δόντια του Λίντον και έτσι του έβγαλε το παρατσούκλι "Johnny Rotten" ("Τζόνι Σάπιος").
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά μουσικά συγκροτήματα
Γλώσσα Λία-Ντόμπα
Οι γλώσσες Ντόμπα και Λία (Μπόλια) είναι δύο στενά συνδεδεμένες Μπαντού γλώσσες στην λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, αρκετά συνδεδεμένες ώστε να είναι διαλέκτοι μιας ενιαίας Λία-Ντόμπα γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Τζούλια Ρόμπερτς
Η Τζούλια Ρόμπερτς (Julia Fiona Roberts, 28 Οκτωβρίου 1967) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε αστέρι του Χόλυγουντ όταν πρωταγωνίστησε το 1990 στη ρομαντική κομεντί Pretty Woman, μια ταινία με συνολικές εισπράξεις 464 εκατομμύρια δολάρια. Αφού βραβεύτηκε με Χρυσές Σφαίρες και έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ, κέρδισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Έριν Μπρόκοβιτς (Erin Brockovich) το 2000.
Έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές εισπρακτικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες όπως Mystic Pizza (1988), Ανθισμένες Μανόλιες (Steel Magnolias, 1989), The Pelican Brief (1993), Ο Γάμος Του Καλύτερού Μου Φίλου (My Best Friend's Wedding, 1997), Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ (Notting Hill, 1999), Η Νύφη Το Σκασε (Runaway Bride, 1999), Η Συμμορία των Έντεκα (Ocean's Eleven, 2001) & Η Συμμορία των Δώδεκα (Ocean's Twelve, 2004), Το Χαμόγελο της Μόνα Λίζα (Mona Lisa Smile, 2003), Εξ Επαφής (Closer, 2004), Valentine's Day (2010) και Αύγουστος (August: Osage County, 2013). Οι ταινίες της έχουν συνολικά αποφέρει 2,6 δισεκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 5,2 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, προάγοντας την Ρόμπερτς ως μία από τις πιο επιτυχημένες ηθοποιούς όσο αναφορά το box office.
Η Ρόμπερτς είναι μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες γυναίκες ηθοποιούς με το κασέ των 25 εκατομμυρίων δολαρίων ανά ταινία.