cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδα
Το Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδα είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας Νεβάδα των ΗΠΑ. Το Νομοθετικό Σώμα είναι ένα διθάλαμο σώμα, αποτελούμενο από την κάτω βουλή, την Συνέλευση της Νεβάδα, με 42 μέλη, και την άνω βουλή, την Γερουσία της Νεβάδα, με 21 μέλη. Τα 63 μέλη του Νομοθετικού Σώματος εκλέγονται από έναν ίσο αριθμό συστατικών περιφερειών σε όλη την πολιτεία. Το Νομοθετικό Σώμα είναι το τρίτο μικρότερο διθάλαμο πολιτειακό νομοθετικό σώμα στις Ηνωμένες Πολιτείες (το Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκα είναι το μικρότερο διθάλαμο, με μόνο 60 μέλη, και η Γενική Συνέλευση του Ντελάγουερ έχει 62 μέλη).
Το σώμα συνέρχεται στο Κτίριο του Νομοθετικού Σώματος της Νεβάδα (Nevada Legislature Building) στο Κάρσον Σίτι.
Θητείες των μελών
Τα μέλη της Συνέλευσης εκλέγονται για μια διετή θητεία με όριο θητείας τις έξι θητείες (12 έτη). Τα μέλη της Γερουσίας εκλέγονται για μια τετραετή θητεία και αντιμετωπίζουν ομοίως όριο τριών θητειών (12 έτη). Τα όρια θητείας τροποποιήθηκαν στο Σύνταγμα της Νεβάδα μετά από ένα δημοψήφισμα το 1996.
Ορισμός του Νομοθετκού Σώματος από τον νόμο
Το Σύνταγμα της Νεβάδα ορίζει το μέγιστο μέγεθος του Νομοθετικού Σώματος σε 75 μέλη (Άρθρο 15, Ενότητα 6), και προβλέπει ότι η Γερουσία δεν μπορεί να είναι μικρότερη από το ένα τρίτο ούτε μεγαλύτερη από το μισό του μεγέθους της Συνέλευσης. Στην Απογραφή των ΗΠΑ 2000, ο αριθμός των μελών για αμφότερα τα σώματα είναι 63, δώδεκα μέλη λιγότερα από το μέγιστο μέγεθος που δηλώνεται στο πολιτειακό σύνταγμα.
Συνεδριάσεις και προϋποθέσεις
Η πρώτη επίσημη εργάσιμη ημέρα του Νομοθετικού Σώματος είναι η πρώτη Δευτέρα μετά την εκλογή. Οι συνεδριάσεις του σώματος είναι διετείς, και συμβαίνουν σε περιττά έτη. Το Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδα είναι ένα μόνο πό τα έξι σώματα που έχουν διετείς συνεδριάσεις.
Μέρη συσκέψεων
thumb|left|Το Πολιτειακό Καπιτώλιο της Νεβάδα το 1875 Επί επτά έτη μετά την προαγωγή της Νεβάδα σε πολιτεία το 1864, το Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδα δεν είχε κατάλληλο μέρος συνεδριάσεων. Το 1869, το Νομοθετικό σώμα πέρασε την State Capitol Act, που υπογράφηκε ως νόμος από τον Κυβερνήτη Χένρυ Τζ. Μπλάσντελ, παρέχοντας $100.000 για την κατασκευή ενός κτιρίου καπιτωλίου. Υπό την επίβλεψη του σχεδιαστή Τζόζεφ Γκόσλινγκ, η κατασκευή άρχισε το 1870. Το Νομοθετικό Σώμα συνήλθε πρώτα στο μη ολοκληρωμένο πολιτειακό καπιτώλιο το επόμενο έτος, ενώ η κατασκευή ολοκληρώθηκε στο μέσο του έτους. Το Νομοθετικό Σώμα συνέχισε να συναντάται στο πολιτειακό καπιτώλιο μέχρι το 1971, όταν αμφότερα τα σώματα μετακόμισαν στο Legislative Building που κατασκευάθηκε λίγο νότια του αρχικού καπιτωλίου. Σήμερα, το παλαιό πολιτειακό καπιτώλιο συνεχίσει να φιλοξενεί το αξίωμα του κυβερνήτη κα άλλους εκτελεστικούς αξιωματούχους. Οι πρώην αίθουσες της Συνέλευσης και της Γερουσίας είναι τώρα μουσεία και ανοικτές για συνελεύσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεβάδα
Κρίστιαν Μπέιλ
Ο Κρίστιαν Τσαρλς Φίλιπ Μπέιλ (Christian Charles Philip Bale, γενν. 30 Ιανουαρίου 1974) είναι Άγγλος ηθοποιός. Περισσότερο γνωστός για τους ρόλους του σε Αμερικανικές ταινίες, ο Μπέιλ έχει πρωταγωνιστήσει και σε ταινίες του Χόλυγουντ μεγάλου προϋπολογισμού και σε μικρότερες ανεξάρτητες παραγωγές.
Ο Μπέιλ τράβηξε την προσοχή του κοινού σε ηλικά δεκατριών ετών, όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, Η αυτοκρατορία του ήλιου (Empire of the Sun) τo 1987. Υποδύθηκε ένα αγόρι από την Αγγλία που χωρίζεται από τους γονείς του και στη συνέχεια καταλήγει σε ένα ιαπωνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμη, είναι γνωστός για τον ρόλο του στο American Psycho το 2000 όπου υποδύθηκε έναν κατα συρροή δολοφόνο και για το ρόλο του ως Μπρους Γουέιν/Μπάτμαν στην ταινία Batman Begins του Κρίστοφερ Νόλαν το 2005, Ο Σκοτεινός Ιππότης (The Dark Knight) το 2008 και στο φινάλε της ταινίας The Dark Knight Rises το 2012.
Το 2010, ο Μπέιλ υποδύθηκε τον Ντίκι Έκλουντ στην ταινία The Fighter. Έλαβε εξαιρετικά θετικές κριτικές για την ερμηνεία του και κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου και τη Χρυσή Σφαίρα και το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών Β' Ανδρικού Ρόλου.
Βιογραφία
Ο Μπέιλ γεννήθηκε στην Ουαλία από γονείς Αγγλικής καταγωγής. Ο πατέρας του, Ντέιβιντ Μπέιλ, γεννημένος στη Νότια Αφρική ήταν επιχειρηματίας, πιλότος και μάνατζερ ταλέντων, ενώ η μητέρα του, Τζένυ Τζέιμς, ήταν καλλιτέχνης τσίρκου.
Η πρώτη επαφή του Μπέιλ με το χώρο της υποκριτικής ήταν με μια διαφήμιση για το μαλακτικό ρούχων Lenor το 1982. Ένα χρόνο αργότερα, εμφανίστηκε σε μια διαφήμιση των δημητριακών Pac-Man, όπου υποδυόταν ένα παιδί ροκ σταρ. Το 1984, έκανε το ντεμούτο του στο θέατρο με την παράσταση The Nerd, στην οποία συμμετείχε και ο Ρόουαν Άτκινσον.
Προσωπική ζωή
Στις 29 Ιανουαρίου 2000, ο Μπέιλ παντρεύτηκε την Σάντρα "Σίμπι" Μπλάζιτς (γεννημένη το 1970), πρώην μοντέλο, μακιγιέρ και προσωπική βοηθός της Γουϊνόνα Ράιντερ. Το ζευγάρι έχει αποκτήσει μια κόρη, την Εμμελίν, η οποία γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 2005 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Από το 1992, ο Μπέιλ κατοικεί στο Λος Άντζελες.
Όπως συνήθιζε και ο πατέρας του, ο Κρίστιαν Μπέιλ υποστηρίζει ενεργά περιβαλλοντικές μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως η Greenpeace και το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση. Η φεμινίστρια και ακτιβίστρια Γκλόρια Στάινεμ έγινε μητριά του Μπέιλ στις 3 Σεπτεμβρίου του 2000, όταν παντρεύτηκε τον πατέρα του Μπέιλ, Ντέιβιντ. Ήταν ο πρώτος της γάμος (στην ηλικία των 66 ετών) και το ζευγάρι ήταν μαζί μέχρι το θάνατο του Ντέιβιντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎
Λίβερπουλ Φ.Κ. 4-3 Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ (1996)
Στις 3 Απριλίου 1996, η Λίβερπουλ Φ.Κ. αντιμετώπισε την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ στα πλαίσια του πρωταθλήματος της Πρέμιερ Λιγκ την περίοδο 1995-96 στο Άνφιλντ. Η Λίβερπουλ κέρδισε τον αγώνα με σκορ 4-3. Το νικητήριο τέρμα πέτυχε ο επιθετικός Σταν Κόλιμορ στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων.
Οι δύο ομάδες είχαν χάσει τον προηγούμενο τους αγώνα πρωταθλήματος αλλά είχαν ακόμη την ευκαιρία να κερδίσουν το πρωτάθλημα και ήθελαν να μειώσουν το χάσμα βαθμών μεταξύ των ομάδων τους και της πρωτοπόρου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η Νιούκαστλ, η οποία προπορευόταν στο πρωτάθλημα με 12 βαθμούς διαφορά τον Ιανουάριο, είχε κακή απόδοση στη διάρκεια του Μαρτίου, με μόνο μία νίκη στους τέσσερις αγώνες που έδωσε κατά τη διάρκεια του μήνα. Η Λίβερπουλ είχε κερδίσει έξι από τα τελευταία εννέα παιχνίδια πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια Φεβρουαρίου και Μαρτίου, σκόραρε τα περισσότερα γκολ και δέχτηκε τα λιγότερα μέχρι τον αγώνα αυτό.
Η Λίβερπουλ ξεκίνησε τον αγώνα πιο επιθετικά με τον επιθετικό Ρόμπι Φάουλερ να σκοράρει το πρώτο γκολ. Ο επιθετικός της Νιούκαστλ Λες Φέρτιναντ ισοφάρισε στο 10ο λεπτό του αγώνα και ο μέσος Νταβίντ Ζινολά διπλασίασε τα τέρματα της φιλοξενούμενης ομάδας τέσσερα λεπτά αργότερα. Ο Φάουλερ πέτυχε και δεύτερο γκολ στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου. Η Νιούκαστλ προηγήθηκε εκ νέου με τον Φαουστίνο Ασπρίγια στο 57ο λεπτό. Η Λίβερπουλ ισοφάρισε και πάλι στο 68ο λεπτό με τον Σταν Κόλιμορ. Στις καθυστερήσεις του αγώνα, ο Κόλιμορ σκόραρε το δεύτερο του τέρμα στον αγώνα. Η νίκη προκάλεσε ενθουσιασμό στους φιλάθλους της Λίβερπουλ στο Άνφιλντ. Για τη Νιούκαστλ ήταν η δεύτερη συνεχόμενη ήττα της στο πρωτάθλημα, μειώνοντας τις πιθανότητες της για την κατάκτηση του.
Ο αγώνας θεωρείται ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της Πρεμιέρ Λιγκ στην ιστορία του θεσμού. Ο προπονητής της Νιούκαστλ Κέβιν Κίγκαν το περιέγραψε σαν ένα «κλασσικό» αγώνα, ενώ ο προπονητής της Λίβερπουλ Ρόυ Έβανς είπε ότι η αξία της ψυχαγωγίας ήταν εκεί στον καλύτερο βαθμό της. Το 2003, το παιχνίδι βραβεύτηκε σαν το Παιχνίδι της Δεκαετίας στην Πρέμιερ Λιγκ, η οποία γιόρταζε τα δεκάχρονα της. Τα αποτέλεσμα επηρέασε το πρωτάθλημα. Η πρωτοπόρος Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχασε μόνο ένα ακόμη αγώνα την περίοδο εκείνη και διατήρησε τον τίτλο του πρωταθλητή.
Πριν από τον αγώνα
Οι δύο ομάδες είχαν χάσει τα προηγούμενα παιχνίδια τους. Η Λίβερπουλ έχασε 1-0 από τη Νότιγχαμ Φόρεστ στο Σίτι Γκράουντ στις 23 Μαρτίου 1996, με το νικητήριο γκολ να πετυχαίνει ο μέσος Στηβ Τζόουνς. Η ήττα αυτή ήταν η πρώτη για τη Λίβερπουλ μετά από 21 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις. Την ίδια μέρα, η Νιούκαστλ ηττήθηκε με 2-0 από την Άρσεναλ, δεχόμενη την τρίτη ήττα της σε πέντε παιχνίδια πρωταθλήματος. Η ήττα της Νιούκαστλ έδωσε την ευκαιρία στη Μάντσεστερ να αποκτήσει προβάδισμα τριών βαθμών στην κορυφή του πίνακα βαθμολογίας, την επόμενη μέρα, με τον επιθετικό Ερίκ Καντονά να σκοράρει το νικητήριο τέρμα στον αγώνα εναντίον της Τότεναμ Χότσπερ.
Το παιχνίδι
Ο προπονητής της Νιούκαστλ Κέβιν Κίγκαν πραγματοποίησε μία αλλαγή στην ομάδα σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι, όπου έχασε από την Άρσεναλ. Αντικατέστησε τον αμυντικό Γουόρεν Μπάρτον με τον Στηβ Γουότσον. Η Νιούκαστλ παρατάχθηκε με σύστημα 4-4-2. Η Λίβερπουλ αντικατάστησε τον Μάικλ Τόμας με τον Τζέιμι Ρεκμαπ και τον Ντομινίκ Ματέο με τον Ρομπ Τζόουνς. Ο Ρόυ Έβανς παρέταξε την ομάδα με σύστημα 3-4-1-2, το οποίο δοκίμαζε σε όλη στη σεζόν. Το παιχνίδι είναι αρχικώς προγραμματιστεί για τις 30 Μαρτίου 1996 αλλά μετακινήθηκε στις 3 Απριλίου από την Πρέμιερ Λιγκ και τον αναμεταδότη του αγώνα Sky Sports.
Ανασκόπηση αγώνα
Η Λίβερπουλ ξεκίνησε τον αγώνα πιο ζωηρά και σκόραρε το πρώτο γκολ μόλις στο δεύτερο λεπτό με τον Ρόμπι Φάουλερ, το οποίο ήταν το 27ο του στο πρωτάθλημα τη συγκεκριμένη περίοδο. Η Νιούκαστλ άρχισε να ασκεί πίεση στη Λίβερπουλ και απάντησε στο γκολ της αντιπάλου της ισοφαρίζοντας οκτώ λεπτά αργότερα με τον Φέρτιναντ. Στο 14ο λεπτό η Νιούκαστλ πήρε προβάδισμα με τον Νταβίντ Ζινολά (5ο γκολ στο πρωτάθλημα). Το ημίχρονο έληξε με σκορ 1-2 υπέρ της Νιούκαστλ.
Στο ημίχρονο, ο αμυντικός της Λίβερπουλ Μαρκ Ράιτ αντικαταστάθηκε από τον Στηβ Χάρκνες. Στο 10ο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου και 55ο του αγώνα η Λίβερπουλ ισοφάρισε με τον Φάουλερ που σκόραρε το δεύτερο γκολ του στο παιχνίδι. Δύο λεπτά αργότερα η Νιούκαστλ προηγήθηκε εκ νέου με τον Ασπρίγια. Η Νιούκαστλ κυριάρχισε στον αγώνα αλλά δεν κατάφερε να σκοράρει ξανά. Στη συνέχεια η Λίβερπουλ πίεσε και στο 68ο λεπτό ο Σταν Κόλιμορ ισοφάρισε σε 3-3.
Λόγω της ισοφάρισης της Λίβερπουλ οι δύο προπονητές πραγματοποίησαν έκαναν αλλαγές. Ο αμυντικός της Λίβερπουλ Ρομπ Τζόουνς αντικαταστάθηκε από τον επιθετικό Ίαν Ρας και ο ποδοσφαιριστής της Νιούκαστλ Ντάρεν Πίκοκ αντικατέστησε τον Στηβ Χόγουι ώστε να ενισχυθεί η άμυνα της ομάδας. Το παιχνίδι φαινόταν να οδηγείται σε ισοπαλία, αλλά στις καθυστερήσεις του αγώνα ο Κόλιμορ σκόραρε και έδωσε τη νίκη στη Λίβερπουλ με τελικό σκορ 4-3.
Μετά τον αγώνα
Μετά το παιχνίδι, ο Κέβιν Κίγκαν δήλωσε ότι υπήρχε ακόμη μακρύς δρόμος στην κούρσα του τίτλου, παρόλες τις συνέπειες του αποτελέσματος. Επαίνεσε τις δύο ομάδες και τη φύση του αγώνα. Ο προπονητής της Λίβερπουλ Ρόυ Έβανς παρατήρησε ότι καμία ομάδα δεν θα μπορούσε να κερδίσει το πρωτάθλημα παίζοντας με αυτό τον τρόπο.
Ο Σταν Κόλιμορ, ο οποίος πέτυχε το τέταρτο γκολ της Λίβερπουλ, δήλωσε ότι το αποτέλεσμα αφήνει το δρόμο για τον τίτλο ανοικτό. Ο Στηβ Μακμάναμαν πρόσθεσε ότι ολοκληρώθηκε μια μεγάλη βδομάδα για την ομάδα του, η οποία προκρίθηκε στον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας. Σχολίασε επίσης την επίδοση της Νιούκαστλ, επισημαίνοντας ότι είναι μια μεγάλη ομάδα που έχει την ποιότητα να επανέλθει στη καλύτερη κατάσταση της.
Επακόλουθα
Η Λίβερπουλ αγωνίστηκε στο επόμενο παιχνίδι εκτός έδρας με την Κόβεντρι Σίτι και ηττήθηκε με 1-0. Τα τελευταία πέντε παιχνίδια πέτυχε δύο νίκες και τρεις ισοπαλίες τερματίζοντας στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος, η οποία ήταν η ψηλότερη θέση που τερμάτησε από την ίδρυση της Πρέμιερ Λιγκ. Στον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας, η Λίβερπουλ ηττήθηκε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με τον Ερίκ Καντονά να σκοράρει το νικητήριο γκολ στο 85ο λεπτό.
Ο αγώνας συχνά αναφέρεται ως το καλύτερο παιχνίδι της Πρέμιερ Λιγκ που έχει παιχτεί. Ο γενικός γραμματέας (και μετέπειτα πρόεδρος) της FIFA Σεπ Μπλάτερ εξήρε τον Κέβιν Κίγκαν για την επιθετική, ποδοσφαιρική φιλοσοφία του και του έστειλε προσωπικά φαξ τονίζοντας τη θετική στάση που έχει επιφέρει στο ποδόσφαιρο. Το 2003, ο μέσος Νταβίντ Ζινολά δήλωσε ότι αν η Νιούκαστλ διατηρούσε το σκορ στο 3-2, θα κέρδιζε σίγουρα το πρωτάθλημα. Στο πλαίσιο των βραβείων της Πρέμιερ Λιγκ «10 Seasons Awards», που είχαν ως στόχο να τιμήσουν τα δέκα χρόνια της διοργάνωσης, το παιχνίδι της 3ης Απριλίου 1996 μεταξύ της Λίβερπουλ και της Νιούκαστλ ψηφίστηκε από το κοινό και μια κριτική επιτροπή αποτελούμενη από δέκα ειδικούς του ποδοσφαίρου, ως ο «Αγώνας της δεκαετίας». Το 2011, το Sky Sports γίορτασε τα εικοσάχρονα του με μια παρουσίαση των είκοσι καλύτερων παιχνιδιών της Πρέμιερ Λιγκ που μεταδόθηκαν από το δίκτυο. Ο αγώνας Λίβερπουλ-Νιούκαστλ βρισκόταν στο νούμερο ένα της κατάταξης, μπροστά από το παιχνίδι μεταξύ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Μάντσεστερ Σίτι στο Ολτ Τράφορτ στις 20 Σεπτεμβρίου 2009 (4-3). Το Μάιο του 2012, ο αγώνας κατατάγηκε στη δεύτερη θέση των καλύτερων παιχνιδιών στο βραβεία «Premier League 20 Seasons Awards», με τα οποία γιορτάστηκαν τα εικοσάχρονα της διοργάνωσης. Στην πρώτη θέση ήταν το παιχνίδι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Μάντσεστερ Σίτι στο Ολτ Τράφορτ στις 20 Σεπτεμβρίου 2009 (4-3).
Όταν η Λίβερπουλ και η Νιούκαστλ συναντήθηκαν στο Άνφιλντ στις 11 Μαρτίου 1997 κατά τη διάρκεια της σεζόν 1996-97, το αποτέλεσμα του αγώνα ήταν το ίδιο με το αποτέλεσμα του αγώνα της 3ης Απριλίου 1996. Ωστόσο, η Λίβερπουλ είχε προηγηθεί 3-0 στο ημίχρονο, με γκολ των Στηβ Μακμάναμαν, Ρόμπι Φάουλερ και Πάτρικ Μπέργκερ. Η Νιούκαστλ σκόραρε τρία γκολ σε 17 λεπτά (Γκιλέσπι, Ασπρίγια και Μπάρτον) αλλά ο Φάουλερ σκόραρε εκ νέου στις καθυστερήσεις του αγώνα.
Τον Οκτώβριο του 2011, προκειμένου να αντληθούν κεφάλαια για διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των National Society for the Prevention of Cruelty to Children και Sir Bobby Robson Foundation, οι δύο ομάδες διοργάνωσαν μια αναπαράσταση του αγώνα της 3ης Απριλίου 1996. Ο αγώνας έγινε στο στάδιο Kingston Park, έδρα της Newcastle Falcons. Συμμετείχαν πολλοί πρώην ποδοσφαιριστές της Λίβερπουλ και τη Νιούκαστλ όπως οι Τζέισον Μακάρτι, Άλαν Σίρερ, Φιλίπ Άλμπερτ και Μπρους Γκρομπελάαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά παιχνίδια αγγλικών ομάδων
Αυγείας
Στην ελληνική μυθολογία ο Αυγείας ήταν γιος του θεού Ήλιου (ή του Ηλείου κατά τον Παυσανία, ή και του Φόρβαντα κατά τον Απολλόδωρο) και της Υρμίνης ή Ιφιβόης ή Ναυσιδάμης και αδελφός του Άκτορα. Σύμφωνα με τις πελοποννησιακές παραδόσεις, που ήταν διαδεδομένες σε όλους τους απογόνους των Δωριέων, ο Αυγείας ήταν βασιλιάς των Ηλείων (Επειών). Παρατηρείται εδώ το φαινόμενο της μυθολογικής συσχετίσεως παρόμοιων λέξεων: Ήλιος / Ηλείοι. Ο μυθικός κύκλος του Αυγεία ανήκει στη λατρεία του Ήλιου, που είχε μεγάλη διάδοση στην Ηλεία. Ως παιδιά του Αυγεία αναφέρονται οι Φιλέας, Αγασθένης, Αγαμήδη και Επικάστη. Κατ' άλλους όμως, η Επικάστη ήταν η σύζυγός του. Ο Αυγείας έλαβε μέρος και στην Αργοναυτική εκστρατεία και μάλιστα στην Ιλιάδα μνημονεύεται από τον Όμηρο στις αφηγήσεις του Νέστορα στους πολέμους μεταξύ των Ηλείων και των Πυλίων ότι ο Αυγείας ήταν βασιλεύς της Ήλιδας και πατέρας του Αγασθένη του Φιλέα και της Αγαμήδης.
Παναγιώτης Μαθιουδάκης
Ο Παναγιώτης Μαθιουδάκης (γεννημένος το 1944 στον Πειραιά) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Ήταν αθλητής του του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 που διεξήχθησαν στο Μεξικό, όπου η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε τη 14η θέση.
Ότο Ρεχάγκελ
Παίκτης και προπονητής στη Μπούντεσλιγκα
Ο Ρεχάγκελ συμμετείχε στην τοπική ομάδα Ροτ-Βάις Έσσεν (1960-1963). Μετά το ξεκίνημα της Μπούντεσλιγκα αγωνίστηκε για λογαριασμό της Χέρτα Βερολίνου (1963-1965) και της Καϊζερσλάουτερν (1966-1972). Στη διάρκεια της καριέρας του έπαιξε συνολικά σε 201 αγώνες της Μπούντεσλιγκα.
Ως προπονητής ξεκίνησε την καριέρα του το 1974 στους Κίκερς Όφφενμπαχ. Κατόπιν θήτευσε διαδοχικά στη Βέρντερ Βρέμης (1976), στη Μπορούσια Ντόρτμουντ (1976-1978), στην Αρμίνια Μπίλεφελντ (1978-1979) και στη Φορτούνα Ντύσσελντορφ (1979-1980), προτού επιστρέψει στη Βέρντερ για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια (1981–1995).
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Βέρντερ, η ομάδα καθιερώθηκε ως μια από τις σημαντικότερες του πρωταθλήματος της Μπούντεσλιγκα, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα (1988 και 1993) και δύο κύπελλα Γερμανίας, καθώς και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης.
Στη συνέχεια διατέλεσε προπονητής της Μπάγερν Μονάχου για λιγότερο από ένα χρόνο την περίοδο 1995-1996. Απολύθηκε τρεις εβδομάδες πριν τον τελικό του Κυπέλλου UEFA το 1996, ύστερα από μια απογοητευτική πορεία στο πρωτάθλημα. Ο αντικαταστάτης του, Φραντς Μπεκενμπάουερ, οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του κυπέλλου.
Έπειτα ο Ρεχάγκελ ανέλαβε καθήκοντα τεχνικού στην Καϊζερσλάουτερν (1996-2000), με την οποία κατάφερε την σεζόν 1997-98 το ανεπανάληπτο ως σήμερα γεγονός της κατάκτησης του γερμανικού πρωταθλήματος από ομάδα αμέσως μετά την άνοδο από τη δεύτερη κατηγορία.
Euro 2004
Το 2001 έγινε προπονητής της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Η ομάδα προκρίθηκε απευθείας για το Euro 2004, μπροστά από την Ισπανία και την Ουκρανία. Ως μεγάλο αουτσάιντερ με ποσοστό 100 προς 1 στις στοιχηματικές εταιρείες, κέρδισε με συγκλονιστικό τρόπο την Πορτογαλία, τη Γαλλία και την Τσεχία -φαβορί για πολλούς- στο δρόμο για τον τελικό, όπου νίκησε και πάλι την οικοδέσποινα Πορτογαλία και σήκωσε το τρόπαιο. Ο Ρεχάγκελ, ο οποίος ήταν βασικός παράγοντας αυτής της επιτυχίας της Εθνικής Ελλάδας, έγινε ο πρώτος προπονητής που κέρδισε ποτέ ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με Εθνική ομάδα άλλης χώρας.
Μετά την παραίτηση του Ρούντι Φέλερ από την ηγεσία του πάγκου της γερμανικής εθνικής ομάδας έπειτα από την αδυναμία πρόκρισης στα προημιτελικά του Euro 2004, ο Ρεχάγκελ θεωρήθηκε ένας από τους σημαντικότερους υποψηφίους για να αναλάβει το πόστο. Είχε την υποστήριξη του κοινού, παρ' όλο που θεωρείτο από το ποδοσφαιρικό κατεστημένο ως αντισυμβατικός και ιδιόρρυθμος. Έπειτα από την απόσυρση άλλων τριών υποψηφίων για την θέση, έγινε πρόταση στον Ρεχάγκελ να αναλάβει την ομάδα, κάτι που ο ίδιος επίσημα απέρριψε στις 10 Ιουλίου.
Στην Ελλάδα συχνά αποκλήθηκε «Βασιλιάς Όθων» σε συσχέτιση προς τον Βασιλιά Όθωνα της Ελλάδος, εντούτοις είχε αυτό το ψευδώνυμο ήδη από την προπονητική του καριέρα στη Γερμανία. Ως λογοπαίγνιο αναγραμματισμού με αναφορά στον μυθικό ήρωα Ηρακλή (γερμ. Herakles), βαφτίστηκε από τον γερμανικό Τύπο Rehakles («Ρεχακλής»).
Μουντιάλ 2006
Κατά την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 της Γερμανίας η ελληνική ομάδα αποκλείστηκε τερματίζοντας 4η σε έναν δύσκολο όμιλο παρακολουθώντας την Ουκρανία να έχει συνεχή ανοδική πορεία και την Τουρκία να χάνει την πρόκριση στα play off από την Ελβετία. Στις 14 Νοεμβρίου 2005 ο Ρεχάγκελ ανανέωσε το συμβόλαιο του με την Ελλάδα για ακόμα δύο χρόνια, μέχρι το Δεκέμβριο του 2007 με την προοπτική να μπορεί να ανανεωθεί μέχρι τον Ιούνιο του 2008 σε περίπτωση πρόκρισης της ομάδας στο Euro 2008 που διοργανώθηκε στην Αυστρία και την Ελβετία.
Euro 2008
thumb|200px|right|Ο Ρεχάγκελ (πρώτος από δεξιά) δίνει οδηγίες πριν τις αλλαγές της ελληνικής ομάδας Με την καθοδήγηση του Ρεχάγκελ η Εθνική Ελλάδας προκρίθηκε άνετα στα τελικά του 2008, με σύνολο 8 νικών, 1 ισοπαλίας και 1 ήττας σε 10 αγώνες μέχρι την 17η Οκτωβρίου 2007. Για την επιτυχία αυτή ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο του 2007 από τους αθλητικούς συντάκτες του Π.Σ.Α.Τ. ως κορυφαίος του ελληνικού αθλητισμού.
Στα τελικά τοποθετήθηκε στον τέταρτο όμιλο μαζί με τις ομάδες της Ισπανίας, της Ρωσίας και της Σουηδίας. Η πορεία της στη διοργάνωση κρίνεται ως αποτυχημένη, καθώς γνωρίζοντας 3 ήττες σε ισάριθμους αγώνες τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου και αποκλείστηκε από τη συνέχεια. Η αμυντική τακτική του Ρεχάγκελ στην τελική φάση εκείνου του Euro, γνώρισε έντονη και αρνητική κριτική τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα.
Πριν τα τελικά του Euro 2008, έπειτα από συνάντηση με τον Πρόεδρο της ΕΠΟ Βασίλη Γκαγκάτση, ο Ρεχάγκελ συμφώνησε να παραμείνει προπονητής της εθνικής ανδρών ως το 2010.
Μουντιάλ 2010
Η Ελλάδα συμμετείχε στον δεύτερο ευρωπαϊκό όμιλο των προκριματικών αγώνων για το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου της Νοτίου Αφρικής του 2010. Τερμάτισε στη 2η θέση, ένα βαθμό πίσω από την Ελβετία και προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο των προκριματικών, αντιμετωπίζοντας σε διπλούς αγώνες την Ουκρανία. Η Ελλάδα κατάφερε να πάρει για δεύτερη φορά στην ιστορία της την πρόκριση σε Παγκόσμιο Κύπελλο, χάρις σε τέρμα που σημείωσε ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης στον δεύτερο αγώνα στην Ουκρανία, όπου η Ελλάδα νίκησε με 1-0 τον Νοέμβριο του 2009 στη ρεβάνς του 0-0 της Αθήνας.
Στο Μουντιάλ της Ν. Αφρικής η Ελλάδα συμμετείχε στον 2ο όμιλο με αντιπάλους την Αργεντινή, τη Νότια Κορέα και τη Νιγηρία. Αν και ξεκίνησε με ήττα ενάντια στη Ν. Κορέα, κατάφερε να πάρει την πρώτη της νίκη (και τους πρώτους της βαθμούς) στη διοργάνωση κόντρα στη Νιγηρία με σκορ 2-1. Στον τελευταίο αγώνα της κόντρα στην Αργεντινή στις 23 Ιουνίου του 2010 έχασε με 2-0 και τερματίζοντας στην 3η θέση αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης. Στην τελική κατάταξη η ομάδα τερμάτισε στην 25η θέση. Αυτός ήταν και ο τελευταίος αγώνας του Ότο Ρεχάγκελ στον πάγκο της ομάδας, μετά από τον οποίο αποχώρησε οριστικά από αυτήν. Αντικαταστάτης του υπήρξε ο Πορτογάλος Φερνάντο Σάντος.
Επιστροφή στη Μπούντεσλιγκα
Τον Φεβρουάριο του 2012, δύο χρόνια μετά την αποχώρησή του από την Ελλάδα, η Χέρτα Βερολίνου, η ομάδα με την οποία ο ίδιος αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως ποδοσφαιριστής στην Μπούντεσλιγκα, ανακοίνωσε την απόκτηση του Ότο Ρεχάγκελ ως προπονητή στη θέση του Μίχαελ Σκίμπε. Ο Ρεχάγκελ κατά την παρουσίασή του δήλωσε πως ήταν «...μία συναρπαστική πρόκληση...» για αυτόν η πρόσληψή του στην ομάδα, πως ήταν έτοιμος να παλέψει για την σωτηρία της ομάδας από τον υποβιβασμό και πως πιστεύει πως μπορούσε να τα καταφέρει στους 12 αγώνες που παρέμεναν για την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος. Όμως ο «Ρεχακλής» δεν τα κατάφερε και η Χέρτα υποβιβάστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Ρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροτ-Βάις Έσσεν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου 1. ΦΚ Σααρμπρύκεν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αρμίνια Μπίλεφελντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κίκερς Όφφενμπαχ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φορτούνα Ντύσσελντορφ Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Προπονητές νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2008 Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2004 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005
Οίκος των Τρανκαβέλ
Ο Οίκος των Τρανκαβέλ, γαλλ. Maison de Trencavel, είχε μέλη, που υπήρξαν μεταξύ των ισχυρότερων αρχόντων του γαλλικού νότου μετά τους Κόμητες της Τουλούζης και τους Βασιλείς της Αραγωνίας (επίσης και αρχικώς Κόμητες της Βαρκελώνης) που τους εξουσίαζαν. Κατά την περίοδο της βασιλείας τους, είχαν υπό την κατοχή τους τις Υποκομητείες της Αγκντ, του Αλμπί, του Αμπιαλέ, της Μπεζιέ, της Καρκασσόν, της Νιμ και του Ραζέ. Οι Τρανκαβέλ υπήρξαν εκ των πρωταγωνιστών της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, που σφράγισε, λίγο ή περισσότερο μακροπρόθεσμα, το τέλος των κτήσεων του Οίκου αυτού, καθώς και αυτών των Κομήτων της Τουλούζης.
Η οικογένεια
Ο φεουδαρχικός κλάδος των Τρανκαβέλ αποτέλεσε την πηγή για τους Υποκόμητες του Αλμπί, ο οποίος εικάζεται ότι προήλθε από τη δυναστεία των Λωτρέκ. Ο Ραϊμόν-Μπερνάρ υπήρξε ο πρώτος που έλβε το προσωνύμιο Τρανκαβέλ (μία εκ των πιθανών καταβολών είναι Trenca avelana που σήμαινε καρυοθραύστης ). Το προσωνύμιο αυτό αποτέλεσε και σήμα κατατεθέν της φεουδαρχικής αυτής οικογένειας.
Η οικογένεια γνώρισε το απόγειό της κατά τη βασιλεία του γιου του Ραϊμόν-Μπερνάρ, Μπερνάρ-Ατόν, ο οποίος έδωσε τα εδάφη που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα και τη μητέρα του. Η οικογένεια είχε στην κατοχή της, τότε, τις Υποκομητείες του Αλμπί, Αγκντ, Καρκασσόν, Νιμ, του Ραζέ και της Μπεζιέ.
Ο Ραϊμόν-Ροζέ ήταν εκ των σημαντικότερων πρωταγωνιστών της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών. Πράγματι, ήρθε αντιμέτωπος αρκετές φορές με τον προσωρινό αρχηγό της Σταυροφορίας : τον Σιμόν ντε Μονφόρ. Ο τελευταίος, ωστόσο, κατάφερε, τελικώς, να επιβληθεί και κατέσχεσε, προς όφελός του, τα εδάφη του Υποκόμη, μετά την κατάληψη της Καρκασσόν, όπου ούτε οι Ραϊμονδίνοι (Κόμητες της Τουλούζης, με τους οποίους ήταν συγγενείς οι Τρανκαβέλ) ούτε ο Κόμης της Βαρκελώνης/Βασιλιάς της Αραγωνίας ήρθαν σε βοήθειά του. Εδώ, φαίνεται και η συνέπεια των αλλεπάλληλων αλλαγών στις συμμαχίες των Τρανκαβέλ (σύμμαχος με τους Ραϊμονδίνους, με τη Βαρκελώνη και την Ένωση Αραγωνίας/Βαρκελώνης, διαδοχικά).
Ο γιος του Ραϊμόν-Ροζέ, Ραϊμόν, επεχείρησε, όταν ενηλικιώθηκε, να τα ανακαταλάβει δύο φορές. Πέτυχε τον σκοπό του την πρώτη φορά, αλλά έχασε, και πάλι, τις κτήσεις του το 1226. Τη δεύτερη φορά, πολιόρκησε την πόλη της Καρκασσόν το 1240, κι ενώ αυτή ήταν, τότε, έδρα Ταξίαρχου του Βασιλείου της Γαλλίας. Τότε, επενέβη ο βασιλικός στρατός, ο οποίος έλυσε την πολιορκία της πόλης, υποχρεώνοντας τον Ραϊμόν στην εξορία, προτού παραχωρήσει τα δικαιώματά του επί των εδαφών στον Λουδοβίκο Θ΄ κατά την αναχώρησή του για την Ζ΄ Σταυροφορία.
Ο τελευταίος Ροζέ απεχώρησε για την Η΄ Σταυροφορία το 1269. Αυτή είναι και η τελευταία γνωστή δραστηριότητα μέλους της οικογένειας Τρανκαβέλ.
Στη Λογοτεχνία
Εκτενής αναφορά του οίκου γίνεται στο μυθιστόρημα του Πέτερ Μπέρλινγκ "Die Kinder des Graal" (ελλ. μετάφραση "Τα παιδιά του Γκράαλ", εκδόσεις Ψυχογυιός).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών
Αλμπέρτο Ασκάρι
Ο Αλμπέρτο Ασκάρι (Alberto Ascari, Μιλάνο, 13 Ιουλίου 1918 – Μόντσα, 26 Μαΐου 1955) ήταν Ιταλός οδηγός αγώνων. Κατάφερε να κατακτήσει δύο φορές τον τίτλο του Παγκόσμιου πρωταθλητή της Φόρμουλα Ένα (1952,1953), αγωνιζόμενος με την ομάδα της Φερράρι. Είναι ο μόνος Ιταλός οδηγός που έχει κατακτήσει τον συγκεκριμένο τίτλο δύο φορές. Σκοτώθηκε σε δυστύχημα στη Μόντσα, το 1955, καθώς δοκίμαζε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο της Φερράρι. Το σημείο της πίστας, στο οποίο έχασε τη ζωή του, φέρει από τότε το όνομά του.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μιλάνο, στις 13 Ιουλίου του 1918. Ο πατέρας του, Αντόνιο Ασκάρι, ήταν και ο ίδιος οδηγός αγώνων. Το 1925 (26 Ιουλίου) σκοτώθηκε στο Γαλλικό Γκραν Πρι στον αγώνα στο Μοντλερί (Montlhéry), κοντά στο Παρίσι. Το γεγονός αυτό όμως δεν σταμάτησε την αγάπη του γιου του για τους αγώνες. Αρχικά ασχολήθηκε με αγώνες μοτοσικλέτας. Νυμφεύτηκε το 1940 και απέκτησε δύο παιδιά.
Οι πρώτοι Αγώνες
To 1940 πήρε μέρος στον αγώνα Μίλλε Μίλια (Mille Miglia) με Φερράρι. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πήρε μέρος ξανά σε αγώνες, τρέχοντας αρχικά με μια Maserati 4CLT, μαζί με τον φίλο του Λουίτζι Βιλλορέζι (Luigi Villoresi). Το 1946, η Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (FIA) εισηγείται τους νέους κανονισμούς για τα γκραν πρι αυτοκινήτου, που θα αντικαθιστούσαν τους κανονισμούς που ίσχυαν πριν τον πόλεμο, και που ονομάστηκαν Φόρμουλα 1. Οι Ασκάρι και Βιλλορέζι κατάφεραν να διακριθούν σε αγώνες στη βόρειο Ιταλία. Ο Ασκάρι πήρε το προσωνύμιο Ciccio. Κέρδισε το πρώτο του Γκραν Πρι στο Σαν Ρέμο στην Ιταλία, το 1948, με Μαζεράτι, ενώ την ίδια χρονιά, πήρε τη δεύτερη θέση στο Βρετανικό Γκραν Πρι και την τρίτη θέση στο Γαλλικό Γκραν Πρι (Ρενς),με μια Alfa 158. Με την Μαζεράτι κατέκτησε άλλη μια νίκη, στο Ελβετικό Γκραν πρι (Bremgarten, 3 Ιουλίου 1949) καθώς και στο Γκραν Πρι στην Αργεντινή που διοργάνωνε ο στρατηγός Περόν (Gran Premio del General Juan Perón y de la Ciudad de Buenos Aires, Παλέρμο,Μπουένος Άιρες 29 Ιανουαρίου 1949). Στη συνέχεια πήγε στην ομάδα της Ferrari, όπου ήταν ήδη ο φίλος του Λουίτζι Βιλλορέζι. Με την ομάδα της Φερράρι νίκησε σε τρεις αγώνες, το Ιταλικό Γκραν Πρι (Μόντσα, 11 Σεπτεμβρίου 1949) το BRDC International Trophy, στην Αγγλία (Σίλβερστοουν, 20 Αυγούστου 1949) και άλλον έναν αγώνα στο Γκραν Πρι Αργεντινής, στο τέλος της χρονιάς (IV Gran Premio del General Juan Perón y de la Ciudad de Buenos Aires - Παλέρμο, Μπουένος Άιρες 18 Δεκεμβρίου 1949)
Σταδιοδρομία στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1
Το 1950, η FIA διοργανώνει το πρώτο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ο Ασκάρι θα πάρει μέρος σε αυτό με την ομάδα της Φερράρι (Scuderia Ferrari), με συνοδηγούς τον Λουίτζι Βιλλορέζι και τον Ντορίνο Σεραφίνι (Dorino Serafini). Ο πρώτος αγώνας που η Φερράρι θα λάβει μέρος ήταν αυτός του Γκραν Πρι του Μονακό (21 Μαΐου 1950). Ο Ασκάρι θα καταφέρει να τερματίσει στη δεύτερη θέση, πίσω από τον Χουάν Μανουέλ Φάντζιο (Juan Manuel Fangio), που αγωνιζόταν με αυτοκίνητο της Alfa Romeo, της ομάδας που κυριάρχησε την πρώτη χρονιά. Το τέλος του πρωταθλήματος βρήκε τον Τζουζέπε Φαρίνα (Emilio Giuseppe "Nino" Farina) να κατακτά το πρωτάθλημα, ενώ ο Ασκάρι βρέθηκε στη 5η θέση, συγκεντρώνοντας 11 βαθμούς. Εκτός από το Μονακό, ο Ασκάρι κατέκτησε τη δεύτερη θέση και στο Ιταλικό Γκραν Πρι (3 Σεπτεμβρίου) έχοντας μοιραστεί τους βαθμούς με τον Σεραφίνι, το αυτοκίνητο του οποίου χρησιμοποίησε για να τερματίσει, ενώ τερμάτισε 5ος στο Γκραν Πρι του Βελγίου (18 Ιουνίου) και εγκατάλειψε σε αυτό της Ελβετίας (4 Ιουνίου). Εκτός από τα επίσημα Γκραν Πρι του πρωταθλήματος πήρε μέρος και σε ανεπίσημα που έγιναν την ίδια χρονιά, νικώντας σε αυτό της Ισπανίας (29 Οκτωβρίου).
Παγκόσμιος Πρωταθλητής
Το 1952 αποδείχθηκε η πιο επιτυχημένη χρονιά του, καθώς αυτός και η Ferrari Tipo 500 κυριάρχησαν στο πρωτάθλημα, βοηθούμενοι και από το γεγονός της αλλαγής των κανονισμών (το πρωτάθλημα διεξήχθη με κανόνες της Φόρμουλα 2). Τερμάτισε στη πρώτη θέση, συγκεντρώνοντας συνολικά 53,5 βαθμούς, από τους οποίους στην επίσημη βαθμολογία μέτρησαν οι 36. Κατάφερε να κερδίσει όλα τα Γκραν Πρι στην Ευρώπη, στα οποία πήρε μέρος (Βέλγιο - 22 Ιουνίου, Γαλλία - 6 Ιουλίου, Βρετανία - 19 Ιουλίου, Γερμανία - 3 Αυγούστου, Ολλανδία - 17 Αυγούστου και Ιταλία - 7 Σεπτεμβρίου). Επίσης πέτυχε τον ταχύτερο γύρο σε 5 από αυτά (Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία και Ιταλία). Το μόνο Γκραν Πρι στο οποίο δεν πήρε μέρος ήταν αυτό της Ελβετίας (18 Μαΐου), καθώς βρισκόταν στις Η.Π.Α. για να λάβει μέρος στο Indianapolis 500(30 Μαΐου), με μία Ferrari 375. Ο Ασκάρι έγινε ο μόνος Ευρωπαίος οδηγός που πήρε μέρος στο συγκεκριμένο αγώνα, την περίοδο που αυτός ήταν μέρος του Παγκοσμίου πρωταθλήματος Φόρμουλα 1 (στο Indianapolis 500 συμμετείχαν μόνο Αμερικανικές ομάδες με Αμερικανούς οδηγούς). Στον αγώνα αυτό πάντως, δεν κατάφερε να τερματίσει, αφού εγκατέλειψε μετά από 40 γύρους. Επίσης, νίκησε σε άλλους 4 μή επίσημους αγώνες.
Ο θάνατος του
Το 1955, θα λάβει μέρος στο πρωτάθλημα με την ομάδα της Lancia (με Lancia D50). Θα αγωνιστεί στα Γκραν Πρι Αργεντινής (16 Ιανουαρίου) και Μονακό (22 Μαΐου). Και στα δύο δεν θα καταφέρει να τερματίσει. Σε αυτό του Μονακό, θα χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου στον 81ο γύρο, και θα βρεθεί στη θάλασσα. Τέσσερις μέρες αργότερα θα βρεθεί στη Μόντσα. Εκεί θα συναντήσει τον φίλο του Εουτζένιο Καστελότι (Eugenio Castellotti), που δοκίμαζε μία Ferrari 750 στην πίστα της Μόντσα. Ο Ασκάρι αποφάσισε να δοκιμάσει και αυτός την Φερράρι για μερικούς γύρους. Στον τρίτο γύρο του, σε μία γρήγορη στροφή, που ονομαζόταν Curva di Vialone, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και τραυματίστηκε θανάσιμα. Από τότε το σημείο αυτό απόκτησε το όνομα του (Variante Ascari), αλλά σήμερα δεν χρησιμοποιείται πια. Ο Ασκάρι λέγεται πως ήταν προληπτικός και χρησιμοποιούσε πάντα το ίδιο κράνος. Την ημέρα που σκοτώθηκε χρησιμοποιούσε το κράνος του Καστελότι.
Υπάρχουν διάφορα κοινά μεταξύ του θανάτου αυτού και του πατέρα του. Και οι δύο όταν πέθαναν ήταν 36 ετών, με τον Αλμπέρτο να είναι μόνο 4 μέρες πιο μεγάλος. Και οι δύο τους είχαν κερδίσει 13 Γκραν Πρι (επίσημα) και οδηγούσαν αυτοκίνητο με το νούμερο 26. Επίσης, και οι δύο, είχαν γλιτώσει 4 ημέρες πριν από σοβαρά ατυχήματα, ενώ σκοτώθηκαν την 26η ημέρα του μήνα σε έξοδο σε κάποια γρήγορη αριστερή στροφή. Και οι δύο άφησαν πίσω σύζυγο και δύο παιδιά. Ο Αλμπέρτο Ασκάρι ενταφιάστηκε δίπλα στον τάφο του πατέρα του, στο κοιμητήριο Cimitero Monumentale στο Μιλάνο.
Μία ακόμα παράξενη σύμπτωση ήταν πως ο Πωλ Χόκινς, που είχε παρόμοιο ατύχημα στο λιμάνι του Μονακό, δέκα χρόνια αργότερα, σκοτώθηκε και αυτός σε δυστύχημα με αυτοκίνητο, στις 26 Μαΐου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Μακόντε (φυλή)
Οι Μακόντε (Makonde) είναι μια εθνοτική ομάδα στη νοτιοανατολική Τανζανία και τη βόρεια Μοζαμβίκη. Οι Μακόντε ανέπτυξαν τον πολιτισμό τους στο οροπέδιο Mueda στη Μοζαμβίκη. Προς το παρόν, ζουν σε όλη την Τανζανία, τη Μοζαμβίκη, έχουν δε και μια μικρή παρουσία στην Κένυα. Ο πληθυσμός των Μακόντε στην Τανζανία, εκτιμήθηκε το 2001, ότι είναι 1.140.000, η δε απογραφή του 1997 στη Μοζαμβίκη, έθεσε τον πληθυσμό των Μακόντε στη χώρα αυτή, στους 233.358 από μια συνολική εκτίμηση 1.373.358.
Ιστορία
Οι Μακόντε αντιστάθηκαν επιτυχώς το κυνήγι από τους Αφρικανούς, Άραβες και τους Ευρωπαίους δουλεμπόρους. Δεν περιήλθαν στην αποικιοκρατική δύναμη, μέχρι τη δεκαετία του 1920. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 η επανάσταση που έδιωξε τους Πορτογάλους από τη Μοζαμβίκη, ξεκίνησε από την πατρίδα των Μακόντε, στο οροπέδιο Mueda. Την περίοδο που αυτό το επαναστατικό κίνημα ήταν γνωστό ως "Frelimo", ένα μέρος της χρηματοδοτικής στήριξης, προήρχετο από την πώληση των γλυπτών Μακόντε. Οι Μακόντε είναι περισσότερο γνωστοί για τα ξυλόγλυπτά τους και την τήρησή τους στις εφηβικές τελετουργίες.
Ομιλούν τη γλώσσα Μακόντε, επίσης γνωστή ως Τσιμακόντε (ChiMakonde), μια γλώσσα Μπαντού, η οποία σχετίζεται στενά με τη γλώσσα Γιάο (Yao language). Πολλοί ομιλούν άλλες γλώσσες, όπως Αγγλικά στην Τανζανία, Πορτογαλικά στη Μοζαμβίκη, Σουαχίλι και Μακούα (Makua) και στις δύο χώρες.
Οι Μακόντε είναι παραδοσιακά μια μητρογραμμική κοινωνία όπου τα παιδιά και οι κληρονομίες ανήκουν στις γυναίκες και οι σύζυγοι μετακομίζουν στο χωριό της συζύγου των. Παραδοσιακή η θρησκεία τους είναι μια ανιμιστική μορφή της προγονικής λατρείας και συνεχίζεται και σήμερα, αν και οι Μακόντε της Τανζανίας είναι κατ'όνομα Μουσουλμάνοι και εκείνοι από τη Μοζαμβίκη είναι Καθολικοί ή Μουσουλμάνοι. Στις τελετουργίες των Μακόντε, όταν ένα κορίτσι γίνεται γυναίκα, Μουϊντίνι (Muidini) γίνεται η καλύτερη χορεύτρια από την ομάδα των κοριτσιών που συμμετέχει στις τελετουργίες.
Η τέχνη των Μακόντε
Οι Μακόντε παραδοσιακά χαράζουν οικιακά αντικείμενα, φιγούρες και μάσκες. Μετά τη δεκαετία του 1930, η τέχνη των Μακόντε σήμερα, έχει γίνει μέρος της σημαντικής σύγχρονης τέχνης της Αφρικής. Ο πιο διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης ήταν ο Τζωρτζ Λιλάνγκα (George Lilanga).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Μοζαμβίκη Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία
Κατσαϊταίικα Λεοντίου Αχαΐας
Τα Κατσαϊταίικα ή Κατσαϊτέικα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λεοντίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Ερυμάνθου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στην πρώην Κοινότητα Λεοντίου ως τμήμα του πρώην Κοινοτικού διαμερίσματος Λεοντίου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Κοινότητα Λεοντίου Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Μάικλ Α. Σνάιντερ
Για άλλους ανθρώπου με το όνομα Μάικλ Σνάιντερ, βλέπε: Μάικλ Σνάιντερ (αποσαφήνιση)
Μήνυση για λίβελο
Το 2005, ο Σνάιντερ μηνύθηκε από τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλο του το 2004 Ντάννυ Ταρκανιάν, γιο του προπονητή κολεγιακής καλαθοσφαίρισης Τζέρρυ Ταρκανιάν, για δυσφήμηση. Κατά την διάρκεια της εκστρατείας, ο Σνάιντερ κατηγόρησε τον Ταρκανιάν ότι έστησε εταιρείες τηλεαγορών, οι οποίες αργότερα ανακαλύφθηκε ότι έκαναν απάτες με θύματα τους ηλικιωμένους πολίτες και ότι έστρεψε τα αποδεικτικά στοιχεία της πολιτείας εναντίον των υπευθύνων των τηλεαγορών για να αποφύγει την δίωξη. Ο Ταρκανιάν ασκούσε πολιτικό δίκαιο μέχρι το 1995 και παραδέχθηκε ότι βοήθησε στην δημιουργία των εταιρειών, αλλά δεν είχε ανάμειξη στις καθημερινές λειτουργίες οποιασδήποτε από αυτές, δεν γνώριζε ότι οποιαδήποτε από αυτές τις εταιρείες είχε αναμειχθεί σε παράνομες δραστηριότητες την εποχή που βοήθησε στη δημιουργία τους. Η υπόθεση εκδικάσθηκε στις 27 Ιουλίου 2009. Στις 3 Αυγούστου ο Σνάιντερ συμφώνησε να πληρώσει συμβιβασμό $150.000 για την υπόθεση.
Ηρακλής Λάρισας
Ο Ηρακλής Λάρισας μπορεί να αναφέρεται σε διαφορετικά λήμματα που αφορούν τον αθλητισμό.
Γιώργος Παλληκάρης
Ο Γιώργος Παλληκάρης (γεννημένος το 1946 στον Πειραιά) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Ήταν αθλητής του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 που διεξήχθησαν στο Μεξικό, όπου η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε την 14η θέση.
Ήταν μέλος του ρόστερ του τμήματος υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας το 1969 και 1971.
Ιντ αλ-αντχά
Το Ιντ αλ-αντχά ή γνωστό και ως η γιορτή των θυσιών (Αραβικά: عيدالأضحى Ηντ Αλ-Αντχά), και στην Ελλάδα γνωστό ως Κουρμπάν μπαϊράμ, είναι ένα θρησκευτικό φεστιβάλ που γιορτάζεται από τους Μουσουλμάνους παγκοσμίως ως εορτασμός της προθυμίας του Αβραάμ να θυσιάσει το γιο του Ισμαήλ για τον Αλλάχ. Είναι ένα από δύο κύρια θρησκευτικά φεστιβάλ Μπαϊράμ τα οποία οι Μουσουλμάνοι γιορτάζουν. Όπως και το Ιντ αλ-φιτρ, το Κουρμπάν Μπαϊράμ αρχίζει επίσης μια σύντομη προσευχή που ακολουθείται από ένα κήρυγμα (χούτμπα). Το Κουρμπάν Μπαϊράμ διαρκεί 3 ημέρες και αρχίζει τη 10η ημέρα του μήνα Ντουλ χιτζά (ذوالحجة) του σεληνιακού ισλαμικού ημερολογίου. Συμβαίνει να είναι περίπου 70 ημέρες μετά από το τέλος του μήνα με το Ραμαζάνι. Όπως και με τις άλλες γιορτές του Ισλάμ, επειδή το ισλαμικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό, έχει διαφορετική ημερομηνία κάθε έτος.
Άλλα ονόματα για το Ιντ αλ-αντχά
Το Ιντ αλ-αντχά έχει άλλα δημοφιλή ονόματα σε όλο το μουσουλμανικό κόσμο, όπως Ηντ Ελ-Κιμπίρ στο Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη, Τφάσκα Ταμοκκάρτ στη βερβερική γλώσσα Τζέρμπα και Ταμπάσκι ή Τομπάσκι σε μερικά μέρη της Αφρικής, Μπαμπάρ Σαλλάχ στη Νιγηρία και τη Δυτική Αφρική, Τσιιντγουέινεϋ στις σομαλικές ομιλίας περιοχές της Σομαλίας και της Κένυας και της Αιθιοπίας. Στην Ινδία και το Πακιστάν καλείται επίσης Μπάκρα Ηντ, όπου η αίγα είναι το ζώο πιθανότατα που θυσιάζεται. Στο Μπανγκλαντές καλείται είτε Ηντ Ουλ-Αζχά είτε Κουρμπάνι. Στη Νότια Αφρική καλείται επίσης Μπακρί Ηντ (ή απλά Μπακρήντ όπως στην Ινδία). Ο ινδονησιακός όρος είναι Ηντούλ Αντχά. Στην Τουρκία αναφέρεται συχνά ως Κουρμπάν Μπαϊράμι ή «γιορτή θυσίας», όπως και στην Ελλάδα, Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Αλβανία και Βουλγαρία. Στο Καζακστάν, αναφέρεται ως Κουρμπάν Αΐτ. Στα κουρδικά καλείται Τσέινα Κουρμπανέ. Στο Αφγανιστάν καλείται «Ηντ-Ε-Κουρμπάν» από ομιλητές της γλώσσας Νταρί και "Λόυ Ακτάρ" (κυριολεκτικά, "μεγάλο Ηντ") ή «Κουρμπανάυ Ακτάρ» από ομιλητές της γλώσσας Πάστο. Αυτό το Ηντ διαρκεί 4 ημέρες. Επίσης είναι γνωστό ως μεγαλύτερο Ηντ επειδή είναι μια ημέρα παραπάνω από το Ηντ-Ουλ-Φιτάρ.
Ιντ αλ-αντχά στο γρηγοριανό ημερολόγιο
Ενώ το Ιντ αλ-αντχά είναι πάντα την ίδια ημέρα στο ισλαμικό ημερολόγιο, η ημερομηνία στο γρηγοριανό ημερολόγιο ποικίλλει από χρόνο σε χρόνο δεδομένου ότι το ισλαμικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό και το γρηγοριανό ημερολόγιο είναι ηλιακό. Το σεληνιακό ημερολόγιο υπολείπεται περίπου 10 ημέρες από το ηλιακό ημερολόγιο. Κάθε έτος, το Ιντ αλ-Αντχά (όπως άλλες ισλαμικές εορτές) πέφτει σε δύο διαφορετικές γρηγοριανές ημερομηνίες στα διαφορετικά μέρη του κόσμου, εξαιτίας του γεγονότος ότι το όριο, όπου ο σεληνιακός μηνίσκος γίνεται ορατός, είναι διαφορετικό από τη διεθνή γραμμή ημερομηνίας.
Οι γρηγοριανές ημερομηνίες, όπου συμπίπτει το Ιντ αλ-αντχά για τα τελευταία και τα επόμενα έτη είναι τα εξής:
Λατρευτικά έθιμα
Κατά την διάρκεια της γιορτής και σύμφωνα με τις παραδόσεις θυσιάζονται ζώα (βόδια, αρνιά και πρόβατα) τα οποία νωρίτερα έχουν ευλογηθεί από τον χότζα. Το ζώο που θυσιάζεται χωρίζεται στα τρία και ένα μέρος προορίζεται για τους φτωχούς, το άλλο για συγγενείς και το τρίτο μένει στο σπίτι. Σήμερα η θυσία γίνεται από επαγγελματίες στα σφαγεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Ισλαμικές εορτές και τελετές
Σταττέμπελ
Η Συναγωγή της Βιέννης (Γερμανικά: Stadttempel) είναι η κύρια Εβραϊκή συναγωγή στη Βιέννη Αυστρίας. Βρίσκεται στο 1ο διαμέρισμα του Ίννερε Στατ επί της οδού Ζαιτενστετενγκάσε 4.
Ιστορία
Φαίνεται πως αυτό το διάταγμα αποδείχθηκε σωτήριο για τη συναγωγή, αφού την έσωσε από την ολική καταστροφή όταν τη Νύχτα των Κρυστάλλων, τον Νοέμβριο του 1938, δεν την πυρπόλησαν μόνο από φόβο ότι η πυρκαγιά θα επεκταθεί στα παρακείμενα κτίρια. Ήταν η μοναδική συναγωγή της πόλης που διασώθηκε από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς οι Ναζί κατέστρεψαν όλες τις υπόλοιπες 93 συναγωγές και Εβραϊκά περίπτερα προσευχής στη Βιέννη. μικρογραφία|Κεντρικό κτίριο της Εβραϊκής κοινότητας, που στεγάζει τη συναγωγή στην οδό Ζαιτενστετενγκάσε 4|εναλλ.=|αριστεράΤον Αύγουστο του 1950, τα φέρετρα του Τέοντορ Χερτσλ και των γονέων του εκτέθηκαν στη συναγωγή, προτού μεταφερθούν για επανενταφιασμό στο Ισραήλ.
Κατά την επίθεση στη συναγωγή της Βιέννης του 1981, σκοτώθηκαν δύο άτομα από μία τελετή μπαρ μίτσβα στη συναγωγή και τριάντα τραυματίστηκαν όταν Παλαιστίνιοι Άραβες τρομοκράτες επιτέθηκαν στη συναγωγή με πολυβόλα και χειροβομβίδες.
Σήμερα η συναγωγή είναι ο κύριος οίκος προσευχής για την Βιεννέζικη Εβραϊκή Κοινότητα που αριθμεί περίπου 7.000 μέλη.
Η συναγωγή έχει ανακηρυχτεί ιστορικό μνημείο.
Αρχιτεκτονική
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Seitenstetteng.4_591.JPG|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η πρόσοψη και η είσοδος της Συναγωγής Η συναγωγή είναι σχεδιασμένη με κομψή Μπιντερμάιερ τεχνοτροπία από τον Γιόσεφ Κορνχώζελ, τον Βιεννέζο αρχιτέκτονα του Ιωάννη Α' Ιωσήφ, Πρίγκιπα του Λιχτενστάιν, για τον οποίο είχε χτίσει ανάκτορα, θέατρα και άλλα κτίρια. Επιβλέπων της κατασκευής της ήταν ο επίσημος δημοτικός αρχιτέκτονας, Γιάκομπ Χάινζ.
Τα δύο πενταώροφα κτίρια επί των αριθμών 2 και 4 της οδού Ζαιτενστετενγκάσε χτίστηκαν ταυτόχρονα, με τη συναγωγή σχεδιασμένη με διακριτικότητα ώστε να συμμορφώνεται στο Διάταγμα της Ανεκτικότητας, που επέτρεπε στις θρησκευτικές μειονότητες την άσκηση της λατρείας τους σε κρυφές εκκλησίες, στις οποίες απαγορευόταν να έχουν προσόψεις σε δημόσιους δρόμους.
Η συναγωγή έχει ωοειδές σχήμα. Ένας δακτύλιος από δώδεκα κολόνες ιωνικού ρυθμού στηρίζει τον διώροφο γυναικωνίτη. Αρχικά οι γαλαρίες κατέληγαν σε απόσταση μίας κολόνας από την Κιβωτό της Τορά, και αργότερα επεκτάθηκαν περαιτέρω παρέχοντας περισσότερες θέσεις. Το κτίριο έχει θολωτή οροφή και φωτίζεται από ένα φανάρι στο κέντρο του θόλου, με κλασική Μπιντερμάιερ τεχνοτροπία.
Ένα αναμνηστικό ποτήρι που φιλοτεχνήθηκε για τον εγκαινιασμό της συναγωγής, και είναι χαραγμένο με μια λεπτομερή απεικόνιση της συναγωγής και του εσωτερικού της, βρίσκεται τώρα στη συλλογή του Εβραϊκού Μουσείου (Νέα Υόρκη).
Το 1895 η συναγωγή υποβλήθηκε σε εργασίες ανακαίνισης, και εκ νέου το 1904 από τον Εβραίο αρχιτέκτονα Βίλχελμ Στιασνί, ο οποίος πρόσθεσε σημαντικά διακοσμητικά στοιχεία, και, κατά τη γνώμη της ιστορικού αρχιτεκτονικής, Ραχήλ Βισνίτζερ, «η γαλήνια αρμονία του σχεδιασμού χαλάστηκε από τις ανακαινίσεις.» Οι ζημιές που υπέστη τη Νύχτα των Κρυστάλλων επιδιορθώθηκαν το 1949. Το 1963 η Συναγωγή ανακαινίστηκε για άλλη μια φορά, από τον Καθ. Ότο Νίντερμόζερ.
Πηγές
Κατηγορία:Συναγωγές Κατηγορία:Νεοκλασική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Ιουδαϊκοί χώροι λατρείας
Έτερμπεεκ
Η Έτερμπεεκ (Φλαμανδικά: Etterbeek) είναι δήμος του Βελγίου.
Την 1 Ιουλίου 2008 η Έτερμπεεκ είχε συνολικό πληθυσμό 42.902 κατοίκων. Η συνολική της έκταση είναι 3,15 χλμ², γεγονός που της δίνει πληθυσμιακή πυκνότητα 13.623 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Ταχυδρομικός κωδικός = 1040
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Ανδρέας Γούνας
Ο Ανδρέας Γούνας (γεννημένος στις 26 Αυγούστου 1957) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Ήταν αθλητής μεταξύ άλλων του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 (Μόσχα) και του 1984 (Λος Άντζελες), όπου η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε τη 10η και την 8η θέση αντίστοιχα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Τζοβάνι Σκιαπαρέλι
Ο Τζοβάνι Βιρτζίνιο Σκιαπαρέλι (Giovanni Virginio Schiaparelli, Σαβιλιάνο, 14 Μαρτίου 1835 – Μιλάνο, 4 Ιουλίου 1910) ήταν Ιταλός αστρονόμος, γνωστός κυρίως για τις μελέτες του σχετικά με τον πλανήτη Άρη. Υπήρξε γερουσιαστής του Βασιλείου της Ιταλίας, μέλος της Ακαδημίας των Λύγκων (Accademia dei Lincei), της παλαιότερης ιταλικής ακαδημίας, της Ακαδημίας Επιστημών του Τορίνου και του Βασιλικού Ινστιτούτου Lombardo. Από το 1862 έως το 1900 διετέλεσε διευθυντής του Αστεροσκοπείου Brera του Μιλάνου.