cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψηφιοποίηση
Διαδικασία
Οι συσκευές που χρησιμοποιούνται για την ψηφιοποίηση είναι οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και οι σαρωτές. Σε δεύτερο στάδιο, μπορεί να γίνει επεξεργασία της εικόνας με κάποιο λογισμικό οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων με τελικό σκοπό το αρχικό κείμενο να αποθηκευτεί ως επεξεργάσιμο αρχείο κειμένου. Συνήθως η ψηφιακή πληροφορία αποτελείται από μια σειρά ακέραιων αριθμών και η ποιότητα της κάθε πληροφορίας εξαρτάται από το μέγεθός της αλλά και από την ανάλυση της κάθε ψηφιοποίησης.
Οι βιβλιοθήκες χρησιμοποιούν την ψηφιοποίηση για χειρόγραφα έγγραφα ώστε να μπορούν οι χρήστες να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά χωρίς να προκαλείται αλλοίωση στο πρωτότυπο κείμενο. Επίσης η ψηφιοποίηση χρησιμοποιείται και για την εξοικονόμηση χώρου στις βιβλιοθήκες. Μια βιβλιοθήκη μπορεί να έχει το μεγαλύτερο μέρος των περιοδικών εκδόσεων σε ψηφιοποιημένη μορφή, όπως και το μεγαλύτερο μέρος των τεκμηρίων της, καθώς είναι πολύ δημοφιλής πλέον η ηλεκτρονική μορφή των τεκμηρίων. Η ψηφιοποίηση μπορεί επίσης να βοηθήσει στην ευκολότερη αναπαραγωγή αλλά και την προσπέλαση εξ' αποστάσεως των τεκμηρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Μίλαν Γιούρισιτς
Ο Μίλαν Γιούρισιτς (γεννημένος στις 21 Αυγούστου 1978 στην πόλη Κλάντοβο της Σερβίας) είναι Σέρβος πετοσφαιριστής που αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς στη θέση του κεντρικού απο το 2012 εως το 2015.
Καριέρα
Ο Μίλαν Γιούρισιτς ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 17 ετών στη σερβική Φούτογκ Νόβι Σαντ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1998. Το καλοκαίρι του 1998 μεταπήδησε στη Μπόρατς Πάντσοβο, με τα χρώματα της οποίας αγωνιζόταν μέχρι το 2001.
Το 2001, άλλαξε ομάδα, αλλά όχι και χώρα. Συγκεκριμένα, μεταπήδησε στη Βοϊβοντίνα στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2005, με την οποία κατέκτησε αρκετούς τίτλους.
Το 2005 ταξίδεψε στην Πορτογαλία προκειμένου να αγωνιστεί στην Εσμορίζ. Στην ομάδα της Πορτογαλίας έμεινε μόνο για ένα χρόνο.
Το 2006 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και αγωνίστηκε αρχικά για ένα χρόνο στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης (αγωνιστική περίοδος 2006-07) και για ένα χρόνο στην Ε.Α. Πατρών (αγωνιστική περίοδος 2007-08)
Το 2008 άφησε την Ελλάδα και ταξίδεψε στο Μαυροβούνιο προκειμένου να αγωνιστεί στη Μπούντβα. Στην ομάδα του Μαυροβουνίου έμεινε μέχρι το 2011 κατέκτησε αρκετούς τίτλους, ενώ αγωνίστηκε και στο Champions League.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε για δεύτερη φορά με τα χρώματα της ΕΑΠατρών και το καλοκαίρι του 2012 μεταπήδησε στον Ολυμπιακό. Η επιλογή του κρίθηκε άκρως επιτυχημένη, μιας και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13 βρήκε τον Ολυμπιακό τρεμπλούχο στις εγχώριες διοργανώσεις. Το 2014 κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το Κύπελλο Ελλάδας.
Μπούντβα
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών
Επικονδυλίτιδα αγκώνα
Η επικονδυλίτιδα του αγκώνα (αγγλικά λέγεται Epicondylitis, ή Tennis elbow) είναι συχνή πάθηση με πόνο στον αγκώνα που αντανακλά στον πήχη και στο βραχίονα. Οφείλεται είτε σε βίαιη καταπόνηση είτε σε σταδιακή επαναλαμβανόμενη καταπόνηση του χεριού σε χειρωνακτικό έργο. . Η ανατομική βλάβη είναι μικροσκοπική αποκόλληση ινών των εκτεινόντων τενόντων (πού τεντώνουν τον καρπό και τα δάκτυλα), στον έξω επικόνδυλο του βραχιονίου οστού (παρακονδύλια απόφυση). Επειδή η πάθηση είναι συνηθισμένη στους τενίστες, αποκαλείται διεθνώς και Tennis Εlbow (νόσος των τενιστών), όμως εμφανίζεται και σε μη τενίστες. . Η διάγνωση της παθήσεως είναι πολύ εύκολη και δεν χρειάζεται κάποια ειδική εξέταση. αφού διαγιγνώσκεται με την ψηλάφηση και μόνο.
Επιδημιολογία και στατιστική
Κάθε χρόνο το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού προσβάλεται από επικονδυλίτιδα. Οι ερευνητές Gruchow, William, Douglas και Pelletier βρήκαν ότι "σε τενίστες το 39,7% αυτών ανέφεραν παρόντα ή προηγηθέντα συμπτώματα στον αγκώνα τους. Το 24% από τους αθλητές αυτούς ηλικίας κάτω των 50 ετών, ανέφεραν ότι είχαν σοβαρά συμπτώματα που τους εμπόδιζαν στο παίξιμο. Στις ηλικίες παικτών άνω των 50 ετών, το ποσοστό προβλημάτων αγκώνα ανέβαινε στο 42%. Οι γυναίκες (36%) υπερτερούσαν των ανδρών (24%)".
Συναντάται μεγαλύτερη συχνότητα στην ηλικία 40-50 ετών
Η έξω επικονδυλίτιδα είναι 5 φορές συχνότερη σε σχέση με την έσω.
Συχνότερα προσβάλλονται αθλητές, ξυλουργοί, υδραυλικοί, ζωγράφοι, μάγειρες, ελαιοχρωματιστές, χτίστες, ηλεκτρολόγοι (επαναλαμβανόμενη χρήση κατσαβιδιού), κομμωτές, μουσικοί, μασέρ και γενικά άτομα που κάνουν επαναλαμβανόμενες κινήσεις του αντιβραχίου στην καθημερινότητά τους.
Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται περιπτώσεις επικονδυλίτιδας σε παιδιά που χρησιμοποιούν πολύ υπολογιστή ή ηλεκτρονικά παιχνίδια και σε εργαζόμενους σε γραφεία, που χρησιμοποιούν υπολογιστή και πληκτρολογούν εντατικά για πολλές ώρες.
Απεικονιστικές εξετάσεις
thumb|Ασβεστοποιός Επικονδυλίτις (απλή ακτινογραφία)|300px|right thumb|Η Επικονδυλίτις στην Μαγνητική Τομογραφία|300px|right Υπό ομαλές συνθήκες, οι ασθενείς με επικονδυλίτιδα δεν χρειάζονται καμία απεικονιστική εξέταση. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις, όπου ψηλαφίζεται έντονη σχετικά διόγκωση στον έξω επικόνδυλο, η απλή ακτινογραφία μπορεί να δείξει ασβεστοποιήσεις επί του οστού, ενώ η Μαγνητική Τομογραφία (MRI) απεικονίζει ευκρινώς το ινώδες οζίδιο της "επούλωσης" της βλάβης των εκτεινόντων τενόντων.
Θεραπεία της Επικονδυλίτιδος
thumb|Νάρθηκας-Δέστρα Επικονδυλίτιδος|300px|right thumb|Ένεση Κορτιζόνης σε Επικονδυλίτιδα|300px|right Στην διεθνή βιβλιογραφία υπάρχει πληθώρα δημοσιεύσεων σχετικά με την επικονδυλίτιδα.
Περίληψη
Η επικονδυλίτιδα είναι μια συχνή, ενοχλητική, αλλά εντελώς ακίνδυνη πάθηση στον αγκώνα, η οποία αυτοϊάται σε 9-12 μήνες. Ελαφρές περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται με μασάζ, αλοιφές, νάρθηκα και υπομονή μέχρι την αυτοίαση, ενώ επίπονες περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται είτε με 3 ενέσεις κορτιζόνης, μία ανά δίμηνο, είτε με γύψο για 30 μέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Αθλητική ιατρική
Άστυλος ο Κροτωνιάτης
Ο Άστυλος ο Κροτωνιάτης ήταν αρχαίος Έλληνας πολλαπλός Ολυμπιονίκης σύμφωνα με τον Παυσανία και περιοδονίκης δρομέας που έζησε τον 5ο π.Χ. αιώνα. Το όνομά του αναφέρεται ως νικητή σε όλους τους Πανελλήνιους αγώνες που έλαβε μέρος (Νέμεα, Πύθια, Ίσθμια κ.ά.).
Ιστορικά στοιχεία
Ο Άστυλος αρχικά συμμετείχε ως πολίτης του Κρότωνα, αλλά το 480 π.Χ., πιθανόν για να τιμήσει τον τύραννο Ιέρωνα, πήρε μέρος στα 75α Ολύμπια ως πολίτης από τις Συρακούσες. Αυτό οι Κροτωνιάτες δεν το συγχώρεσαν ποτέ, τον εξόρισαν από την πόλη, κατέστρεψαν τον ανδριάντα του, έργο του Πυθαγόρα, και αποκαθήλωσαν την εικόνα του από τον ναό της Λακινίας Ήρας. Επίσης, το σπίτι του μετατράπηκε σε φυλακή (η πατρική οικία θεωρείτο ιερή στην αρχαιότητα) και τέλος η οικογένειά του τον αποκλήρωσε. Αναφέρεται ότι υπήρχε ανδριάντας του στον ιερό χώρο της Άλτεως, καθώς και ότι ο ποιητής Σιμωνίδης τον απαθανάτισε σε επίγραμμά του. .
Τα αθλητικά κατορθώματα του Άστυλου συγκρίνονται με τον πολύ προγενέστερο από αυτόν, Χίονι της Σπάρτης, ο οποίος είχε κερδίσει και αυτός σε τρεις συνεχόμενες Ολυμπιάδες (664, 660 & 656 π.Χ.) στα αγωνίσματα στάδιον και δίαυλος. Μάλιστα ο Άστυλος σύμφωνα με κάποιους υπερτερεί, διότι νίκησε μία φορά και στον οπλίτη δρόμο, όμως η σύγκριση είναι άνευ σημασίας εφόσον την περίοδο που έζησε ο Χίονις κατά πάσα πιθανότητα δεν διεξαγόταν αυτό το αγώνισμα στην Ολυμπία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κροτωνιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Τριαστές Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του οπλίτη δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Ωράριο εργασίας
Ο όρος ωράριο εργασίας περιγράφει τη χρονική περίοδο που δουλεύει ένας εργαζόμενος, εντός ενός εικοσιτετραώρου, ύστερα από έγγραφη συμφωνία με τον εργοδότη. Το ωράριο εργασίας, που μπορεί να ορίζεται είτε ημερήσιο, είτε εβδομαδιαίο, καθορίζεται από τη σχετική εργατική νομοθεσία κάθε χώρας που περιλαμβάνεται στις επίσημες συμβάσεις εργασίας, όπου και ορίζονται επιμέρους θέματα αμοιβών υπερωριών, ημιαργιών και αργιών.
Σε πολλές των περιπτώσεων ως ωράριο εργασίας καθορίζεται και τμηματική εργασία ανά τετραωρία όπως συμβαίνει κυρίως σε στρατιωτικές, αστυνομικές, ναυτικές εργασίες κ.ά., όπου και χρησιμοποιείται ο όρος φυλακή (εργασίας), ή βάρδια, όπου σε ειδικές έκτακτες περιπτώσεις μπορεί ν΄ αναφέρεται και σε εξαωρίες.
Γκέτο των Ναζί
Ξεκινώντας με την εισβολή στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το ναζιστικό καθεστώς δημιούργησε γκέτο σε όλη την γερμανοκρατούμενη ανατολική Ευρώπη, προκειμένου να διαχωριστούν και να περιοριστούν οι Εβραίοι - και μερικές φορές οι Ρομά - σε μικρά τμήματα πόλεων προωθώντας την εκμετάλλευσή τους. Σε γερμανικά έγγραφα και επιγραφές στις εισόδους των γκέτο, οι Ναζί συνήθως αναφερόταν σε αυτά ως Jüdischer Wohnbezirk ή Wohngebiet der Juden, με τους δύο όρους να μεταφράζονται ως Εβραϊκή Συνοικία. Υπήρχαν διάφοροι διαφορετικοί τύποι, όπως ανοιχτά γκέτο, κλειστά γκέτο, γκέτο εργασίας, διέλευσης και εξόντωσης, όπως ορίζονται από τους ιστορικούς του Ολοκαυτώματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ήταν το μέρος της εβραϊκής υπόγειας αντίστασης ενάντια στη γερμανική κατοχή, γνωστή συλλογικά ως εξεγέρσεις των γκέτο.
Ιστορία
Το πρώτο γκέτο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1939 στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι (38 ημέρες μετά την εισβολή), με το Γκέτο του Τουλίσκουφ να δημιουργείτε τον Δεκέμβριο του 1939. Το πρώτο μεγάλο μητροπολιτικό γκέτο, το Γκέτο του Λοτζ (Λίτσμανσταντ), τους ακολούθησε τον Απρίλιο του 1940 και το Γκέτο της Βαρσοβίας τον Οκτώβριο. Τα περισσότερα εβραϊκά γκέτο δημιουργήθηκαν το 1940 και το 1941. Στη συνέχεια, πολλά γκέτο σφραγίστηκαν από έξω, περιτοιχίστηκαν με τούβλα ή περιβλήθηκαν με συρματοπλέγματα. Στην περίπτωση σφραγισμένων γκέτο, οποιοσδήποτε Εβραίος βρέθηκε να φεύγει από εκεί θα μπορούσε να πυροβοληθεί. Το Γκέτο της Βαρσοβίας, που βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, ήταν το μεγαλύτερο γκέτο στην ναζιστική κατεχόμενη Ευρώπη, με πάνω από 400.000 Εβραίους να στοιβάζονται σε μια περιοχή 34 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το Γκέτο του Λοτζ ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο, με περίπου 160.000 άτομα. Σύμφωνα με τα αρχεία του Μουσείου Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών, υπήρχαν τουλάχιστον 1.000 τέτοια γκέτο μόνο στην γερμανοκρατούμενη Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση.
Συνθήκες διαβίωσης
Τα γκέτο σε όλη την Ανατολική Ευρώπη διέφεραν στο μέγεθος, στην έκταση και στις συνθήκες διαβίωσής τους. Οι συνθήκες στα γκέτο ήταν γενικά βάναυσες. Στη Βαρσοβία, οι Εβραίοι, που αποτελούν το 30% του συνολικού πληθυσμού της πόλης, αναγκάστηκαν να ζήσουν στο 2,4% της περιοχής της πόλης, με πυκνότητα 7,2 άτομα ανά δωμάτιο. Στο Γκέτο του Οντζίβουου, 700 άτομα ζούσαν σε μια περιοχή που κατείχαν προηγουμένως πέντε οικογένειες, μεταξύ 12 και 30 ατόμων σε κάθε δωμάτιο. Οι Εβραίοι δεν επιτρεπόταν να βγουν από το γκέτο, οπότε έπρεπε να βασίζονται στο λαθρεμπόριο και στα σιτηρέσια λιμοκτονίας που παρείχαν οι Ναζί. Στη Βαρσοβία ήταν 253 θερμίδες ανά Εβραίο, σε σύγκριση με τις 669 θερμίδες ανά Πολωνό και τις 2.613 θερμίδες ανά Γερμανό. Με τις συνωστισμένες συνθήκες διαβίωσης, τις διατροφές λιμοκτονίας και την ανεπαρκή αποχέτευση (σε συνδυασμό με την έλλειψη ιατρικών προμηθειών), οι επιδημίες των μολυσματικών ασθενειών έγιναν σημαντικό χαρακτηριστικό της ζωής στα γκέτο. Στο Γκέτο του Λοτζ, περίπου 43.800 άνθρωποι πέθαναν από «φυσικές» αιτίες και 76.000 στο Γκέτο της Βαρσοβίας πριν από τον Ιούλιο του 1942.
Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο γυναικών)
Το Κύπελλο Γυναικείων ομάδων ποδοσφαίρου διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Ε.Π.Ο.) και αποτελεί την δεύτερη σημαντικότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση γυναικών στην Ελλάδα μετά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας.
Στα προκριματικά συμμετέχουν όλες οι ομάδες της Α΄ Εθνικής και προαιρετικά όσες ομάδες της Β΄ Εθνικής θέλουν.
Γκέτο των Ναζί
Αρία πλευρά
Τα τμήματα μιας πόλης έξω από τα τείχη της εβραϊκής συνοικίας ονομάστηκαν «Αρία». Για παράδειγμα, στη Βαρσοβία, η πόλη χωρίστηκε σε εβραϊκές, πολωνικές και γερμανικές συνοικίες. Όσοι ζούσαν έξω από το γκέτο έπρεπε να έχουν έγγραφα ταυτότητας που να αποδεικνύουν ότι δεν ήταν Εβραίοι (κανένας από τους παππούδες τους δεν ήταν μέλος της εβραϊκής κοινότητας), όπως πιστοποιητικό βάφτισης. Τέτοια έγγραφα ονομάζονταν μερικές φορές «χριστιανικά» ή «αριανά χαρτιά». Οι καθολικοί κληρικοί της Πολωνίας έγραψαν μαζικά πιστοποιητικά βάφτισης, οποία δόθηκαν στους Εβραίους από το κυρίαρχο πολωνικό κίνημα αντίστασης, του Εθνικού Στρατού (Armia Krajowa ή AK). Οποιοσδήποτε Πολωνός βρισκόταν από τους Γερμανούς να παρέχει οποιαδήποτε βοήθεια σε Εβραίο καταδικαζόταν σε θανατική ποινή.
Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο γυναικών)
Η διοργάνωση ξεκίνησε την περίοδο 1999-00 και διεξήχθη για ακόμα δύο περιόδους, μέχρι το 2002. Από το 2003 η ΕΠΟ σταμάτησε προσωρινά τη διεξαγωγή του, λόγω του ότι τα περισσότερα σωματεία αδυνατούσαν να αντεπεξέλθουν στα έξοδα μετακινήσεων. Η διοργάνωση επανήλθε την περίοδο 2012-13, έπειτα από 11 χρόνια, για να διακοπεί ξανά το 2017.
Γκέτο των Ναζί
Εκκαθάριση
δεξιά|μικρογραφία| Απέλαση σε [[Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης|στρατόπεδο εξόντωσης κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης του Γκέτο της Μπιάουα Ποντλάσκα, που διεξήχθη από το Εφεδρικό Αστυνομικό Τάγμα 101 το 1942. ]] Το 1942, οι Ναζί ξεκίνησαν την Επιχείρηση Ράινχαρντ, τη συστηματική απέλαση Εβραίων σε στρατόπεδα εξόντωσης. Οι ναζιστικές αρχές σε όλη την Ευρώπη απέλασαν Εβραίους σε γκέτο στην Ανατολική Ευρώπη ή πιο συχνά απευθείας σε στρατόπεδα εξόντωσης που χτίστηκαν από τη ναζιστική Γερμανία στην κατεχόμενη Πολωνία. Σχεδόν 300.000 άνθρωποι απελάθηκαν μόνο από το Γκέτο της Βαρσοβίας στην Τρεμπλίνκα κατά τη διάρκεια 52 ημερών. Σε ορισμένα γκέτο, τοπικές οργανώσεις αντίστασης πραγματοποίησαν εξεγέρσεις στα γκέτο. Καμία δεν ήταν επιτυχής και οι εβραϊκοί πληθυσμοί των γκέτο σκοτώθηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου. Στις 21 Ιουνίου 1943, ο Χάινριχ Χίμλερ εξέδωσε εντολή για εκκαθάριση όλων των γκέτο και μεταφορά των υπόλοιπων Εβραίων κατοίκων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μερικά γκέτο επαναπροσδιορίστηκαν ως στρατόπεδα συγκέντρωσης και υπήρχαν μέχρι το 1944.
Πηγές
Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Ουκρανία Κατηγορία:Γκέτο στην υπό ναζιστική κατοχή Ευρώπη
Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο γυναικών)
Συνολικά έχουν πραγματοποιηθεί 8 διοργανώσεις και τρεις ομάδες έχουν καταφέρει να κατακτήσουν τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος. Ο Π.Α.Ο.Κ. είναι η ομάδα με τις περισσότερες κατακτήσεις, έχοντας χριστεί έξι φορές κυπελλούχος. Από έναν τίτλο έχουν η Καβάλα 86 και Ολυμπιάδα Θεσσαλονίκης που είναι και η πρώτη νικήτρια του θεσμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας (γυναικών) Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ελλάδας
Άλωση της Βαστίλης
thumb|right|290px|«Η Άλωση της Βαστίλης» του Jean-Pierre HouëlΗ Άλωση της Βαστίλης φερόμενη εναλλακτικά ως Κατάληψη, ή Παράδοση, ή Πτώση της Βαστίλης ήταν επεισόδιο που συνέβη στο Παρίσι στις 14 Ιουλίου του 1789 κατά το προοίμιο της Γαλλικής Επανάστασης και που αφορούσε την ένοπλη κατάληψη των φυλακών "Βαστίλης Αγίου Αντωνίου" όπως ήταν ο επίσημος τίτλος, με στόχο τη διαρπαγή του φυλασσόμενου εκεί οπλισμού.
Γενικά
thumb|right|340px|Η νοτιοανατολική πρόσβαση στο φρούριο Βαστίλη Κατ' αρχήν η Βαστίλη ήταν ένα μεσαιωνικό οκτάπυργο παραλληλόγραμμο φρούριο, του οποίου η οικοδόμηση ολοκληρώθηκε  το 1383 κατ' εντολή του βασιλιά Καρόλου Ε΄ στο ανατολικό τείχος του Παρισιού, και συγκεκριμένα παρά την Πύλη του Αγίου Αντωνίου, εξ ου και η επίσημη ονομασία "Βαστίλη Αγίου Αντωνίου", για προστασία από επιθέσεις των Άγγλων. Περί τον 17ο αιώνα η Βαστίλη μετατράπηκε σε κρατικές πολιτικές φυλακές, όχι από τους βασιλείς της Γαλλίας αλλά από τον Καρδινάλιο Ρισελιέ, συνεχίζοντας όμως να διατηρεί οπλοστάσιο. Λόγω του πολύ περιορισμένου αριθμού των κελιών ο μέσος ετήσιος αριθμός των φυλακισμένων σ' αυτό ήταν περίπου 40. Συνηθέστεροι κρατούμενοι αυτής ήταν πολιτικοί ταραχοποιοί κατόπιν "βασιλικής ενσφράγιστης παραγγελία ς", σύμφωνα με την τότε ισχύουσα νομοθεσία, που επείχε θέση τελεσίδικης απόφασης χωρίς δικαίωμα προσφυγής σε ένδικα μέσα, καθώς και άτομα κατ' απαίτηση των οικογενειών τους, είτε για ανυπακοή, είτε για να εμποδιστεί κάποιος διασυρμός. Επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΔ΄ ήταν τόπος κράτησης καταδικασμένων από τη δικαιοσύνη, τελώντας υπό την εποπτεία του αρχηγού της αστυνομίας, ενώ επί Φιλίππου Β΄, δούκα της Ορλεάνης, κρατούνταν και πολιτικά πρόσωπα που είχαν καταδικαστεί από το κοινοβούλιο. Κατά την περίοδο της λειτουργίας του φρουρίου ως φυλακής είχαν αναπτυχθεί διάφοροι σκοτεινοί θρύλοι απολυταρχισμού, όπως περί θανάτων των κρατουμένων, των μέσων και των τρόπων καταστολής ή βασανιστηρίων κ.λπ., που σχεδόν όλα αποτελούσαν αποκυήματα φαντασίας. Πηγές αυτών των θρύλων υπήρξαν δύο βιβλία που είχαν εκδοθεί λίγα χρόνια πριν τη Γαλλική Επανάσταση. Από τις ιστορικές έρευνες όμως διαπιστώθηκε ότι μόλις στο 1% των κρατουμένων είχε συμβεί θάνατος (αυτοκτονία ή πάθηση). Το 1784 (πέντε χρόνια πριν την επανάσταση) ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, μετά από πρόταση του τότε υπουργού των οικονομικών Νεκέρ, προγραμμάτισε την κατεδάφιση της Βαστίλης λόγω του τεράστιου κόστους συντήρησής της. Έτσι κατά το έτος της επανάστασης οι κρατούμενοι της φυλακής ήταν μόλις επτά, εκ των οποίων τέσσερις παραχαράκτες, δύο επίσκοποι και ένας ευγενής κρατούμενος κατά παραγγελία της οικογενείας του. Τελικά η Βαστίλη άρχισε να κατεδαφίζεται από την επομένη της άλωσης.
Γεγονότα πριν την άλωση
Οι εργασίες της Συνέλευσης συνεχίζονταν και τον Ιούνιο, διακοπτόμενες όμως τακτικά από περιορισμένες ταραχές του λαού που διαμαρτύρονταν για την οικονομική ύφεση, την ανεργία και την πείνα που είχε προκύψει τόσο από την κρίση στη βιομηχανία και το εμπόριο που είχε παραλύσει όλα τα επαγγέλματα όσο και η συγκυρία της καταστροφής της συγκομιδής του προηγούμενου έτους. Κάτω από αυτές της συνθήκες οι αντιπρόσωποι της Τρίτης Τάξης καθοδηγούμενοι ιδεολογικά από τον Εμμανυέλ Ζοζέφ Σιεγές και πιστεύοντας ότι εκπροσωπούν την κοινή γνώμη του λαού, στις 17 Ιουνίου αυτοανακηρύσσονται Εθνοσυνέλευση και τρεις ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουνίου, υπό την προεδρία του Ζαν Συλβαίν Μπαγύ δεσμεύτηκαν με τον λεγόμενο όρκο του σφαιριστηρίου στη σύνταξη και ψήφιση συντάγματος. Την αιφνίδια αυτή πολιτική εκτροπή προσπάθησε ο βασιλιάς να αναστείλει στις 23 Ιουνίου, φοβούμενος μια πιθανή εμφύλια σύγκρουση των τάξεων, καλώντας την Τρίτη Τάξη να ακυρώσει τις αποφάσεις της. Η αυτοαποκαλούμενη όμως εθνοσυνέλευση, στην οποία είχαν εισχωρήσει και μέλη των άλλων τάξεων αρνήθηκε να υπακούσει. Έτσι ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, διαβλέποντας ότι η παρουσία ορισμένων στρατιωτικών μονάδων για τη διατήρηση της τάξης είχε αβέβαιο χαρακτήρα αλλά και την αγανάκτηση του λαού για την αδράνεια λήψης κάποιων ανακουφιστικών μέτρων, αναγκάστηκε τελικά να υποχωρήσει και να αποδεχθεί την εγκυρότητα της εθνοσυνέλευσης, προκειμένου να προχωρήσουν οι εργασίες της, προσδιορίζοντας όμως κάποια όρια παραχωρήσεων αντιπροσώπων (ειδικά της Τρίτης Τάξης). Στις 9 Ιουλίου η εθνοσυνέλευση ανακηρύχθηκε πλέον επίσημα σε σώμα, λαμβάνοντας την ονομασία Εθνική Συντακτική Συνέλευση. Στις 11 Ιουλίου ο Λουδοβίκος παύει τον "πατριώτη υπουργό" (όπως αποκαλούταν από τους οπαδούς της Τρίτης Τάξης ο Ζακ Νεκέρ) με την εντολή να εγκαταλείψει τη Γαλλία λόγω της εκ μέρους του επιδειχθείσης «ακραίας συγκατάβασης» στις απαιτήσεις των Γενικών Τάξεων υπερβαίνοντας τα όρια παραχωρήσεων, διορίζοντας στη θέση του την ίδια ημέρα τον Μπρετέιγ. Η αντικατάσταση αυτή έμελλε τελικά να γίνει η βασική αφορμή των ταραχών που ακολούθησαν το επόμενο τριήμερο με αποκορύφωμα την άλωση της Βαστίλης.
Ταραχές 12 και 13 Ιουλίου
Η αποπομπή του Νεκέρ συνέβη ημέρα Σάββατο, μετά από εισήγηση - απόφαση του ανακτοσυμβουλίου, τα μέλη του οποίου ανήκαν βεβαίως στη τάξη των ευγενών. Αυτή έγινε ευρύτερα γνωστή στο Παρίσι το μεσημέρι της επομένης και παρότι ήταν Κυριακή η είδησή της επέφερε μεγάλη αναστάτωση στην κοινωνία της πόλης με συνέπεια ν' αρχίσουν να διασπείρονται και να προβάλλονται ανεξέλεγκτα διάφορες εικασίες και φήμες όπως π.χ. για επικείμενο βασιλικό πραξικόπημα, δίωξη κάποιων μελών της εθνοσυνέλευσης, απαγόρευση λειτουργίας καταστημάτων και διάθεσης τροφίμων, κ.ά. που ουσιαστικά αποκάλυπταν τον υφιστάμενο φόβο της κοινωνίας για τυχόν ματαίωση των ούτως ή άλλως αναγκαίων και αναμενόμενων μεταρρυθμίσεων. Έτσι άρχισαν να συγκροτούνται διάφορες ομάδες εξοργισμένων πολιτών της αστικής τάξης και να περιδιαβαίνουν τους δρόμους της πόλης κρατώντας αφίσες του Νεκέρ και του Δούκα της Ορλεάνης, ένθερμου υποστηρικτή των μεταρρυθμίσεων και της αστικής τάξης, προβαίνοντας σε διαμαρτυρίες κατά του Βασιλέως και της κυβέρνησης καλώντας τον λαό σε συστράτευση ενάντια των φημολογούμενων. Στις ομάδες αυτές που συνεχώς πλήθαιναν δεν άργησαν να εισέλθουν αναρχικά και κακοποιά στοιχεία έτοιμα για καταστροφές και λεηλασίες. Περί τις απογευματινές ώρες ένας Παριζιάνος δημαγωγός - δημοσιογράφος και αποτυχημένος δικηγόρος λόγω τραυλισμού, ο Καμίλ Ντεμουλέν, έχοντας εγκατασταθεί στον ανοικτό κήπο του "Παλαί Ρουαγιάλ", οικία του Δούκα της Ορλεάνης, κρατώντας στο χέρι όπλο άρχισε να καλεί και να διεγείρει τον κόσμο για επικείμενη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου αναφωνώντας σχετικά: "Πολίτες, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, η απόλυση του Νεκέρ είναι η κωδωνοκρουσία του Αγίου Βαρθολομαίου για όλους τους πατριώτες. Απόψε το βράδυ τα ελβετικά και γερμανικά τάγματα θα βγουν από το στρατόπεδό τους για να μας αφανίσουν όλους. Μία οδός σωτηρίας απομένει, να πάρουμε τα όπλα!", προτρέποντας ακόμα όλοι οι πατριώτες συγκροτώντας εθνοφρουρά να φέρουν την τρίχρωμη κονκάρδα ώστε ν' αναγνωρίζονται μεταξύ τους Παρότι η επιδειχθείσα συνεχής υποχωρητικότητα του βασιλιά δεν άφηνε περιθώρια ούτε κατά σκέψη ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, πολύ δε περισσότερο και με ξένες μισθοφορικές και πολύ περιορισμένες στρατιωτικές δυνάμεις, εντούτοις η παραπάνω εικασία έγινε πιστευτή και απετέλεσε τη σπίθα της μεταβολής του πλήθους των μέχρι τότε διαμαρτυρομένων πολιτών σε όχλο στασιαστών που θα έκανε πλέον οτιδήποτε τουλάχιστον για να εξοπλιστεί.
Έτσι πρώτοι στόχοι που δέχθηκαν τη μανία του πλήθους και υπέστησαν προσβολή λεηλασία και καταστροφή ήταν τα καταστήματα πώλησης όπλων και τα διάφορα οπλουργεία του Παρισιού. Δεν άργησε όμως να σημειωθεί και η πρώτη σύγκρουση κάποιας ομάδας των στασιαστών με μια γερμανική ίλη ιππικού στη θέα της οποίας αναγκάστηκαν να σκορπιστούν παρά την πλατεία Λουδοβίκου ΙΕ΄ (σημερινή πλατεία Κονκόρντ), και να σημειωθούν αρκετοί τραυματισμοί και τρεις θάνατοι στασιαστών. Κατά τις βραδiνές ώρες οι λεηλασίες άρχισαν να επεκτείνονται και σε καταστήματα τροφίμων, όπως παντοπωλεία, μανάβικα, αποθήκες κ.λπ. και να σημειώνονται οι πρώτοι εμπρησμοί δημοσίων κτιρίων όπως των τελωνείων (που λειτουργούσαν ως δημόσια ταμεία) θεωρούμενα υπεύθυνα για την άνοδο των τιμών. Οι καταστροφές αυτές συνεχίστηκαν όλη τη νύκτα αποκορύφωμα των οποίων ήταν η εισβολή του μανιασμένου όχλου στο μοναστήρι του Αγίου Λαζάρου που λειτουργούσε και ως πτωχοκομείο. νοσοκομείο και σχολείο, όπου σύμφωνα με τις διαδόσεις υπήρχε εκεί μεγάλη περιουσία της Εκκλησίας, τελικά βρέθηκαν και λεηλατήθηκαν 52 κάρα με σιτάρι, ενώ πυρπολήθηκε η σπουδαία βιβλιοθήκη του Μοναστηριού.
Το πρωί της Δευτέρας 13 Ιουλίου, θορυβημένη η Εθνοσυνέλευση από τα έκτροπα που είχαν συμβεί και τους πληγέντες εξ αυτών αλλά και από το κατρακύλισμα των χρηματιστηριακών αξιών που σημειώνονταν ως φυσικό επόμενο, αποφασίστηκε κατ' απόλυτη προτεραιότητα η συγκρότηση ένοπλης πολιτοφυλακής συγκροτημένης από 48.000 "πατριώτες" (από την αστική τάξη), δεκατετραπλάσια της ανακτορικής φρουράς. για διασφάλιση της τάξης χωρίς να προσδιορίζεται εξ αρχής ούτε η νόμιμη προμήθεια ή διάθεση των όπλων, αλλά ούτε τα προσόντα ή ικανότητα των προς κατάταξη πολιτοφυλάκων. Αντ' αυτών τις απογευματινές ώρες ορίστηκε μόνιμη επιτροπή στο Δημαρχείο του Παρισιού η οποία θα έκανε τη στρατολόγηση και τη χρέωση του οπλισμού. Η επιτροπή αυτή την επομένη το πρωί θα δώσει το σύνθημα της αρπαγής όπλων απ' οποιαδήποτε κρατική αποθήκη ή οπλοστάσιο, σε αντίθεση προς τον δήμαρχο του Παρισιού, που πάσχιζε για μια νόμιμη διάθεση. Έτσι εν ονόματι της τάξης θα σημειωθεί η απόλυτη αταξία.
Άλωση - 14 Ιουλίου
Το πρωί της 14ης Ιουλίου του 1789, ημέρα Τρίτη, ο μαινόμενος όχλος των στασιαστών, αφού προηγουμένως είχε ρημάξει, πυρπολήσει και λεηλατήσει περιουσίες, τα 4/5 των τελωνείων του Παρισιού και ολοκληρώσει την καταστροφή της Μονής του Αγίου Λαζάρου, σπεύδει πλέον ως θριαμβευτής της κατάστασης να ενταχθεί στις τάξεις της πολιτοφυλακής που οργανώνονται από την επαναστατική επιτροπή στο Δημαρχείο του Παρισιού. Ο εκτελών χρέη δημάρχου του Παρισιού, κοσμήτορας των εμπόρων, Ζακ ντε Φλεσέλ, που είχε εκλεγεί από τον Απρίλιο, προσπαθεί να πείσει ότι αναμένει 12.000 τουφέκια μετά από παραγγελία αγοράς, πλην όμως δεν εισακούγεται. Οι στασιαστές ζητούν άμεση διάθεση όπλων έστω και δια της βίας. Έτσι αποφασίζεται από την επαναστατική επιτροπή η έφοδος στο Μέγαρο των Απομάχων (Hotel des Invalides), όπου υπήρχε αποθήκη οπλισμού. Σημειώνεται ότι την προηγουμένη το απόγευμα αντιπροσωπεία της επαναστατικής επιτροπής είχε μεταβεί στο Μέγαρο των Απομάχων και είχε ζητήσει την παράδοση του αποθηκευμένου εκεί οπλισμού για τον εξοπλισμό της πολιτοφυλακής, πλην όμως ο διοικητής του Μεγάρου τους είχε αρνηθεί και η αντιπροσωπεία έφυγε άπρακτη χωρίς να δοθεί κάποια συνέχεια.
Έφοδος στο Μέγαρο των Απομάχων
Γύρω στις 9 το πρωί ένα πολύμορφο πλήθος στασιαστών με προπομπούς τυμπανιστές αρχίζει να κινείται στους κεντρικούς δρόμους του Παρισιού με κατεύθυνση το Μέγαρο των Απομάχων, αποφασισμένο άλλη μια φορά για λεηλασία ή εμπρησμό. Παρότι το Μέγαρο βρίσκεται σχετικά πολύ κοντά σε στρατόπεδα πεζικού και πυροβολικού της Ελβετικής Φρουράς, στο λεγόμενο «Πεδίο του Άρεως», όπου και η Στρατιωτική Ακαδημία του Παρισιού, ο διοικητής της φρουράς δεν προβαίνει σε καμία ενέργεια καταστολής ή προστασίας, αλλά αντίθετα μετακινεί τις δυνάμεις του προς άλλη κατεύθυνση φερόμενος να εγκαταλείπει τη θέση του και αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους στασιαστές. Οι τελευταίοι πηδώντας τις τάφρους αρχίζουν να πολιορκούν το κτίριο απειλώντας να σπάσουν τις πόρτες. Ο διοικητής του Μεγάρου παρότι διέθετε ένοπλη φρουρά αποφάσισε να μη συγκρουστεί ένοπλα με το πλήθος όπου και ακολούθησε εισβολή στα υπόγεια του Μεγάρου στα οποία βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 30.000 - 40.000 μουσκέτα, δηλαδή οπλισμός δεκαπλάσιος από εκείνο που έφερε όλη η ανακτορική φρουρά που ασκούσε αστυνομικά καθήκοντα στο Παρίσι. Τώρα οι στασιαστές έγιναν ένοπλοι, αλλά χωρίς σφαίρες και μπαρούτι. Αυτά θα τα αναζητήσουν στη Βαστίλη.
Έφοδος στη Βαστίλη
Πρώτη προσπάθεια διαπραγμάτευσης : Περίπου στις 10:30, έχοντας ολοκληρωθεί η έφοδος και η κατάσχεση όπλων από το Μέγαρο των Απομάχων, ένα πλήθος των στασιαστών βρίσκεται ήδη γύρω από τη Βαστίλη με την πληροφορία ότι εκεί βρίσκεται αποθηκευμένη πυρίτιδα και σφαίρες (μολύβδινα βόλια). Η πληροφορία πράγματι είναι αληθής που φέρεται να δόθηκε είτε από το Μέγαρο των Απομάχων, που ως νοσοκομείο δεν θα μπορούσε ποτέ εκεί να αποθηκευτεί πυρίτιδα, είτε από τον απερχόμενο διοικητή της Ελβετικής Φρουράς στο Πεδίο του Άρεως, που φέρεται και περισσότερο πιθανή. Έτσι την αυτή ώρα φθάνει στη Βαστίλη η πρώτη αντιπροσωπεία επιτροπής εκλεκτόρων του δήμου προκειμένου ν΄ ακολουθηθεί η οδός της διαπραγμάτευσης. Η Φρουρά της Βαστίλης, αποτελούμενη, λόγω ειρηνικής περιόδου αλλά και ενόψει επικείμενης κατάργησης και κατεδάφισης, από μόλις 114 άνδρες, (82 απόμαχοι και 32 μισθοφόροι Ελβετοί) έχει στο μεταξύ τεθεί σε συναγερμό, τα παράθυρα έχουν σφραγιστεί και στις επάλξεις έχουν εγκατασταθεί όπλα και κανόνια. Διοικητής της Φρουράς είναι ο μαρκήσιος Μπερνάρντ Ρενέ ντε Λωναί, αξιωματικός προερχόμενος από την ανακτορική φρουρά, ο οποίος και δέχεται με ευγένεια την αντιπροσωπεία προσκαλώντας την μάλιστα και για μεσημβρινό γεύμα. Οι συνομιλίες που φέρονται να περιστράφηκαν είτε σε παράδοση πολεμοφοδίων είτε στην εγκατάσταση στη Βαστίλη πολιτοφυλάκων μετατρεπόμενη έτσι σε έδρα της νέας πολιτοφυλακής δεν απέδωσαν και η αντιπροσωπεία επέστρεψε άπρακτη.
Δεύτερη προσπάθεια διαπραγμάτευσης : Μία ώρα αργότερα, περί τις 11:30 ξεκινάει μια δεύτερη αντιπροσωπία αποτελούμενη από έναν απόστρατο και έναν δικηγόρο που και αυτή παρότι έγινε δεκτή με την υπόσχεση να μην ανοιχτεί πυρ κατά των στασιαστών που πολιορκούσαν έντονα το φρούριο κατάφερε τίποτε. Κατά τη διάρκεια όμως των συνομιλιών κάποιοι από το πλήθος κατάφεραν ν' ανέβουν στον υπέρ την τάφρο προστατευτικό προμαχώνα προσπαθώντας να βάλουν φωτιά στην κρεμαστή γέφυρα της πύλης όπου και η φρουρά αντέδρασε με τα όπλα. Από εκείνη την ώρα (13:30) άρχισε σιγά σιγά να γενικεύονται οι επιθέσεις των στασιαστών και να μετατρέπεται ο προ της Βαστίλης χώρος σε πεδίο μάχης. Τρίτη προσπάθεια διαπραγματεύσεων : Γύρω στις 14:00 φθάνει στο χώρο ο αβάς Κλωντ Φωσέ έχοντας υψωμένο το ξίφος του προκαλώντας τους στασιαστές για ομαδική έφοδο. Λίγα λεπτά αργότερα φθάνει η τρίτη κατά σειρά αντιπροσωπεία της επιτροπής του δήμου, ιδιαίτερα πολυμελής και με περισσότερο επίσημο τρόπο φέροντας σημαία και με προπομπό τυμπανιστή. Και αυτή η επιτροπή έγινε δεκτή, αφού κατέβηκε η κρεμαστή γέφυρα και εισήλθε στη Βαστίλη. Ο διοικητής του φρουρίου αναμένοντας ίσως οδηγίες από τις Βερσαλίες, ή σε κάποια πιθανή βοήθεια, συνέχιζε να παραμένει αρνητικός στην ικανοποίηση των αιτημάτων της επιτροπής όταν κατά το στάδιο των συνομιλιών αυτών συνέβη κάτι που ανέτρεψε τα μέχρι τότε δεδομένα και τη θέση υπεροχής του. Αυτό ήταν η μεγάλη λιποταξία που σημειώθηκε στην ανακτορική φρουρά. Από τα έξι τάγματα τα πέντε, δύναμης 3.000 ανδρών είχαν λιποτακτήσει και κάποιοι εξ αυτών, περίπου 60, είχαν προσχωρήσει με τον οπλισμό τους στους στασιαστές μεταφέροντας μάλιστα μπροστά στη Βαστίλη και πέντε κανόνια. Η δύναμη αυτή τελούσε υπό τις διαταγές του υπολοχαγού Ζακόμπ Ελί και του υπαξιωματικού Πιέρ Υλέν.
Οι στασιαστές, ενθουσιασμένοι από την κυριολεκτικά ένοπλη αυτή παρουσία και εκλαμβάνοντας την καθυστέρηση της εμφάνισης της αντιπροσωπείας από τη διαβούλευση ότι βρίσκεται υπό ομηρεία, ξεκίνησε την γενική έφοδο με επακόλουθο την άμεση διακοπή κάθε περαιτέρω διαπραγμάτευσης.
Παράδοση της Βαστίλης
Οι τρεις ώρες που ακολούθησαν υπήρξαν οι πιο δραματικές στην ιστορία της Βαστίλης του Αγίου Αντωνίου, την τελευταία φρουρά της και κυρίως τον τελευταίο διοικητή της, ο οποίος, ευρισκόμενος απομονωμένος από την ιεραρχία του, έπρεπε ν' αποφασίσει μόνος του στο δίλημμα του καθήκοντος της προάσπισης επί του οποίου είχε ταχθεί ή της παράδοσης των αιτουμένων πολεμοφοδίων, που εκ των πραγμάτων η πολιτοφυλακή θα χρησιμοποιούσε ουσιαστικά εναντίον πολιτών του Παρισιού, πολύ δε περισσότερο αυτού τούτου του φρουρίου. Η δύναμη που διέθετε σε άνδρες αριθμητικά ήταν ελάχιστη έναντι του μαινόμενου όχλου που υπολογίζονταν σε χίλιους μαχητές, διατηρώντας όμως τετραπλάσια δύναμη πυρός, σε αριθμό κανονιών, ικανά να ανατινάξουν τα φερόμενα υπό των στασιαστών μαζί με τις ομοχειρίες τους σκορπίζοντας τον όλεθρο. Λαμβάνοντας υπόψη την τεχνολογία της εποχής, τόσο τα όπλα όσο και τα κανόνια ήταν ιδιαίτερα δύσχρηστα σε σχέση με τα σύγχρονα, η δε επαναληπτικότητα βολών τους ήταν εξαιρετικά βραδεία κυρίως για τα κανόνια, συνεπώς οι βολές που ακολούθησαν κατά την έφοδο θα πρέπει να θεωρούνται σποραδικές και όχι καταιγιστικές. Όσον αφορά τα κανόνια των στασιαστών λόγω της εγγύτατης απόστασης από το φρούριο δεν είχαν δυνατότητα να προσβάλλουν τις επάλξεις του φρουρίου, παρά μόνο σε σχεδόν ευθυτενή πλέον βολή τις πύλες ή την κινητή γέφυρα, που κρίνεται πολύ αμφίβολο αν η τελευταία θα προσβαλλόταν ποτέ, σε αντίθεση των δυνατοτήτων βολών που είχαν οι υπερασπιστές του φρουρίου, και μόνο εκ της υπεροχής του ύψους. Επισημαίνεται ακόμα πως όλα τα φρούρια της εποχής αλλά και κάποια μεταγενέστερα από τις επάλξεις διέθεταν ειδικούς αμυντικούς οχετούς από τους οποίους ρίπτονταν ζεματιστό νερό ή λάδι εναντίον πολιορκητών που θα επιχειρούσαν αναρρίχηση. Εν προκειμένω η απόκρουση της εφόδου κράτησε περίπου τρεις ώρες, έχοντας σημειωθεί περίπου 100 θάνατοι και άλλοι τόσοι τραυματισμοί εκ μέρους των στασιαστών. Τον αριθμό αυτόν ίσως να μη γνώριζε εκείνες τις ώρες ο διοικητής της φρουράς ή και ενδεχομένως να υπολόγιζε σε μεγαλύτερο. Πάντως βολή κανονιών κατά των στασιαστών δεν έγινε ούτε ρίψεις ζεματιστού νερού έχουν καταγραφεί.
Τελικά περί τις 17:00 ώρα ο διοικητής Ντε Λωναί διατάζει την καθέλκυση της κινητής γέφυρας προκειμένου να ακολουθήσει η διαδικασία της παράδοσης με την εγγύηση της ζωής των αμυνομένων, φερόμενος ο ίδιος (κατά σχετικό θρύλο) να κρατεί ένα λευκό μαντήλι. Ακολουθεί η εισβολή του όχλου, η σύλληψη του διοικητή και των ανδρών της φρουράς του, η αποφυλάκιση των μόλις επτά κρατουμένων, η διαρπαγή των πολύτιμων, για τους πολιτοφύλακες, πολεμοφοδίων και τέλος η άλωση του φρουρίου και η καταστροφή των "αρχείων της Βαστίλης" που αφορούσαν ποινικά αρχεία των κατά καιρούς φυλακισμένων.
Λιντσαρίσματα
Κατά την μεταφορά - προσαγωγή του διοικητή και των ομήρων υπερασπιστών του φρουρίου στο Δημαρχείο προκειμένου εκεί να απολογηθούν, ουσιαστικά για την εκτέλεση του καθήκοντός των, και παρά τα συμφωνηθέντα κατά την παράδοση, δέχθηκαν επίθεση και λιντσάρισμα από το πλήθος όπου μετά από απανωτές μαχαιριές από ξιφολόγχες ο διοικητής Μπερνάρ ντε Λωναί και κάποιοι άλλοι πέφτουν νεκροί, ενώ ένας ταβερνιάρης με χασαπομάχαιρο, πρώην λήσταρχος, με το παρωνύμιο "Αποκεφαλιστής", αποκόπτοντας το κεφάλι του νεκρού Ντε Λωναί, το περιέφερε στη συνέχεια πάνω σε κοντάρι στους δρόμους του Παρισιού και στον κήπο του Παλαί Ρουαγιάλ, θριαμβολογώντας για το κατόρθωμά του. Λίγο αργότερα θα σημειωθεί ίδιο σκηνικό μπροστά στο Δημαρχείο, όταν κάποιοι θα θεωρήσουν τον κοσμήτορα των εμπόρων προδότη θα τον πυροβολήσουν και στη συνέχεια θα περιφέρουν το κομμένο κεφάλι του πάνω σε κοντάρι στους δρόμους του Παρισιού.
Βιβλιογραφία
Βαστιλη Βαστιλη
NGC 4886
Ο NGC 4886 είναι ελλειπτικός γαλαξίας που απέχει περίπου 327 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανήκει επίσης στο Σμήνος γαλαξιών της Κόμης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 6 Απριλίου 1864, ο οποίος όμως τον παρατήρησε ξανά και χωρίς να συνειδητοποιήσει πως επρόκειτο για τον ίδιο γαλαξία τον επανακατέγραψε στις 22 Απριλίου 1865. Κατά συνέπεια ο γαλαξίας καταγράφεται και ως NGC 4882.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης 4886 44698
Ποσειδών ΙΙ (πετρελαιοφόρο)
Ποσειδών ΙΙ (Πετρελαιοφόρο) / Α-375, Α-345
Πρώην βρετανικό ‘EMPIRE FHUN’.
Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό το 1946 ως δάνειο. ‘ΠΟΣΕΙΔΩΝ’ έως το 1957. Μετονομάστηκε σε ‘ΣΕΙΡΙΟΣ’. Το 1962 αγοράστηκε από τον ελληνικό Στόλο. Είχε χωρητικότητα 850 τόνους. Παροπλίστηκε στις 26 Αυγούστου 1977.
Κατηγορία:Ελληνικά πετρελαιοφόρα
Μπργκούλιτσε
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Άρτελ των Καλλιτεχνών
thumb|300x300px| Φωτογραφία με μέλη της ομάδας  (1863-1864) (Αριστ.-Δεξ.) Βένιγκ, Ζουραβλέφ, Μοροζόφ, Λεμόχ, Κραμσόι, Λιτοβτσένκο, Μακόφσκι, Ντμίτριεφ-Ορενμπούρσκι, Πετρόφ, Κρεϊτάν, Πεσκόφ, Σουστόφ, Κορζούκιν, Γκριγκόριεφ Το Άρτελ των  Καλλιτεχνών (Ρωσικά: «Артель художников») ήταν μια συνεταιριστική ένωση (Artel) και κοινότητα δημοκρατικών καλλιτεχνών με επικεφαλής τον Ιβάν Κραμσκόι. Ιδρύθηκε το 1863 μετά από την αποβολή των μελλοντικών οργανωτών του από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, λόγω της "εξέγερσης των δεκατεσσάρων" στον ετήσιο διαγωνισμό της Ακαδημίας, οι φοιτητές αρνήθηκαν να ζωγραφίσουν πίνακα με το θέμα που τους δόθηκε.
Κάποια από τα μέλη της ομάδας αργότερα έγιναν και μέλη της ομάδας "Πιριντβίζνικι" (Ρωσικά: Передви́жники).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι καλλιτέχνες
Σαρλ Αντρέ βαν Λου
Ο Σαρλ Αντρέ βαν Λου (γαλλικά: Charles André van Loo, βαπτισμένος Carlo Andrea Vanloo), γνωστός και ως Καρλ βαν Λου, γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1705 στη Νίκαια και πέθανε στις 15 Ιουλίου 1765 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος ζωγράφος.
Ήταν μέλος της οικογένειας ζωγράφων βαν Λου, γιος του ζωγράφου Λουί-Αμπραάμ βαν Λου και αδελφός, πολύ μικρότερος, του ζωγράφου Ζαν-Μπατίστ βαν Λου (1684-1745). Είχε λαμπρή καριέρα, αξιοσημείωτη για την εκλεκτική ποικιλία θεμάτων και στυλ. Καταξιώθηκε για τα θρησκευτικά, ιστορικά κα μυθολογικά του θέματα, τις ρωπογραφίες του, καθώς και για τα πορτρέτα και το διακοσμητικό έργο του. Η τεχνοτροπία του περιλάμβανε επιρροές που κυμαίνονται από τον μανιερισμό έως το ροκοκό.
Διετέλεσε Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά και ήταν εξαιρετικά διάσημος, θεωρείται το πιο διάσημο μέλος της οικογένειας βαν Λου, φλαμανδικής καταγωγής, που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία τον 17ο αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|O [[Θησέας δαμάζοντας τον ταύρο του Μαραθώνα, περ. 1730]] Ο Σαρλ Αντρέ βαν Λου γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1705 στη Νίκαια, που τότε ανήκε στο Δουκάτο της Σαβοΐας. Έμεινε ορφανός σε ηλικία επτά ετών και τον μεγάλωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ζαν-Μπατίστ, που τον πήρε μαζί του στο Τορίνο και τη Ρώμη το 1712, όπου σπούδασε με δάσκαλους τον Μπενεντέτο Λούτι και τον γλύπτη Πιέρ Λε Γκρο. Έφυγε από την Ιταλία το 1723, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και σπούδασε στην Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Με την ευχέρεια που είχε στο σχέδιο κέρδισε το πρώτο βραβείο για το σχέδιο το 1723 και έλαβε το πρώτο βραβείο ιστορικής ζωγραφικής το 1727- όπως και ο μελλοντικός του αντίπαλος Φρανσουά Μπουσέ. Το 1724 κέρδισε το βραβείο της Ρώμης. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Περσέας και Ανδρομέδα, περ. 1740]] Σημείωσε θριαμβευτική επιτυχία στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά με το Συμπόσιο του Βαλτάσαρ, ζωγράφισε πολλές τοιχογραφίες στους ναούς της Ρώμης και μελέτησε και αντέγραψε με πάθος τους Ιταλούς δασκάλους. Το 1727 έφθασε ξανά στο Τορίνο, όπου εργάστηκε για τον βασιλιά Βίκτωρα Αμεδαίο Β΄ της Σαρδηνίας, για τον οποίο ζωγράφισε μια σειρά θεμάτων με επιρροή από τον Τορκουάτο Τάσο. Το 1734 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι και το 1735 έγινε μέλος της Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής και ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία της ακαδημίας, από το 1737 έγινε καθηγητής. Η καλλιτεχνική του άνοδος διευκολύνθηκε από την εύνοια της μαρκησίας ντε Πομπαντούρ και της βασιλικής αυλής και συνεχίστηκε χωρίς διακοπή: το 1749 έγινε διευθυντής της σχολής Προστατευόμενων Μαθητών, στη συνέχεια χρίσθηκε ιππότης του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και το 1762 ορίσθηκε Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄. μικρογραφία|250x250εσ|[[Γιούνο, 1736, Μουσείο Πούσκιν]] Ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους αυλικούς ζωγράφους, αλλά τα πορτρέτα του καθώς και οι ιστορικοί του πίνακες γνώρισαν επίσης τεράστια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη. Ανάμεσα στους συλλέκτες έργων του ήταν ο βασιλιάς της Δανίας, η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Ρωσίας, ο βασιλιάς της Πρωσίας Φρειδερίκος ο Μέγας, ο οποίος τον κάλεσε να μπει στην υπηρεσία του, που όμως ο ζωγράφος αρνήθηκε καθώς ήταν πολύ ηλικιωμένος και έστειλε τον ανιψιό του Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου.
Ο γιος του Ζυλ-Σεζάρ (1743-1821), συνέχισε τη δυναστεία των βαν Λου μέχρι και την παλινόρθωση των Βουρβόνων. Ακολούθησε ένα είδος ζωγραφικής που δεν περιλαμβάνονταν στη θεματολογία των προγόνων του, έγινε ζωγράφος χειμερινών τοπίων, καθαρά προρομαντικού χαρακτήρα.
Ο Σαρλ Αντρέ βαν Λου πέθανε στο Παρίσι στις 15 Ιουλίου 1765.
Έργο
μικρογραφία|Η Γλυπτική, 1753, Ο Σαρλ Αντρέ βαν Λου ανήκει στη γενιά ζωγράφων, μαζί με τους Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ, Φρανσουά Μπουσέ και Πιέρ Σαρλ Τρεμολιέρ, που κυριάρχησαν στη γαλλική τέχνη μετά τον θάνατο του Φρανσουά Λεμουάν το 1737, από τον οποίο υιοθέτησαν την καθαρή παλέτα και τα ηδονικά γυμνά.
Με την απλότητα του στυλ και την ορθότητα του σχεδιασμού, αποτέλεσμα της μελέτης των μεγάλων Ιταλών δασκάλων, ο Σαρλ Αντρέ βαν Λου καθόρισε τη γαλλική σχολή της εποχής του, αν και η αξία που δόθηκε από τους συγχρόνους του στα έργα του τώρα φαίνεται αδικαιολόγητη και υπερβολική. Ωστόσο, η ικανότητά του παραμένει αξιοθαύμαστη και η ποιότητα και η ποικιλία της εργασίας του απαιτούν σεβασμό.
Σήμερα έχει περισσότερο ενδιαφέρον ως διακοσμητής βασιλικών κατοικιών, ως ζωγράφος ευχάριστων ρωπογραφιών όπως κυνήγια αρκούδας, αγριόχοιρου κλ αλλά και για τις προσωπογραφίες του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Αγέλαστος πέτρα
thumb|right|250px|Το Πλουτώνιον στην Ελευσίνα thumb|right|250px|Αναθηματικό ανάγλυφο Δήμητρας στην αγέλαστο πέτρα από το αρχαίο ιερό του ναού. Η αγέλαστος πέτρα είναι βράχος στην Ελευσίνα. Ο τόπος αυτός θεωρείτο ιερός διότι σύμφωνα με την παράδοση η Δήμητρα κάθισε εδώ για να ξαποστάσει και να μοιρολογήσει την κόρη της Περσεφόνη που την άρπαξε ο Πλούτωνας. Ο Όττο Ρούμπενζον υποστήριζε την άποψη ότι η «αγέλαστος πέτρα» αποτελείτο από σειρά τριών βράχων που έδειχναν την είσοδο μιας σπηλιάς που θεωρείτο ότι ήταν μία από τις εισόδους για τον κάτω κόσμο. Οι τρεις βράχοι συνοδεύονταν και από τρεις πηγές νερού, τις Ανθίων, Πανθίων και Καλλίχρονον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ελευσίνας
Α.Σ. Νίκη Λευκάδας
Ο Αθλητικός Σύλλογος Νίκη Λευκάδας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο νησί της Λευκάδας, ένα από τα Επτάνησα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2006 και οι αθλήτριές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε, το λευκό και το κόκκινο. Διαθέτει τη νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Διατηρεί τμήματα γυναικείας καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιών: ομάδες υποδομής (ηλικίες 7-10), ομάδα Κορασίδων (ηλικίες 11-15), Νεανίδων (ηλικίες 15-19) και Γυναικών. Έδρα όλων των τμημάτων είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Λευκάδας, στην περιοχή «Βαρδάνια» στις ακτές της λιμνοθάλασσας της Λευκάδας, χωρητικότητας 1.200 καθήμενων θεατών.
Πρώτα βήματα (2006 - 2009)
Η ομάδα «Α.Σ Νίκη Λευκάδας» ιδρύθηκε το έτος 2006, αρχικά ως κομμάτι της Α.Ε. Δόξα Λευκάδας και κατόπιν ως ανεξάρτητο σωματείο. Τα θεμέλιά της μπήκαν ήδη από το 2002 στο Γυναικείο Τμήμα της Δοξας με πρωτοβουλία ορισμένων οικογενειών και κοριτσιών και με ένα άτυπο Διοικητικό Συμβούλιο. Πρώτη Πρόεδρος η Ράνια Κατωπόδη και στη συνέχεια η Αγνή Κρητικού, η κόρη της οποίας Δήμητρα ήταν επί σειρά ετών η αρχηγός του Συλλόγου.
Η γυναικεία ομάδα κατέκτησε 3 συνεχόμενα πρωταθλήματα Ε.Σ.ΚΑ. Βορειοδυτικής Ελλάδας (2007·2008·2009), ενώ επί τέσσερα χρόνια συμμετείχε στα μπαράζ ανόδου στις εθνικές κατηγορίες ως εκπρόσωπος της Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε., χωρίς ωστόσο να τα καταφέρει.
Η κατάκτηση του οικείου της τοπικού πρωταθλήματος την άνοιξη του 2009, την οδήγησε στο ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών στο οποίο συμμετείχαν οι 10 πρωταθλήτριες ομάδες των περιφερειακών και τοπικών πρωταθλημάτων της νότιας Ελλάδας πλην Αθηνών και Πειραιώς. Στον Όμιλό της συμμετείχαν επίσης οι σύλλογοι: Ιπποκράτης Κω, Βούρειος Χίου, Άμιλλα Τρίπολης και Χαλκίδα. Πετυχαίνοντας τέσσερις νίκες σε ισάριθμους αγώνες η Λευκάδα κέρδισε την άνοδο για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Καθοριστικής σημασίας ήταν η νίκη της ομάδας απέναντι στον Ιπποκράτη με τρίποντο της Ρέας Ντόκου στην εκπνοή του αγώνα (14 Απριλίου 2009 στο Κλειστό Γυμναστήριο του Μετς).
Καθιέρωση στην Α2 Εθνική (2009 - 2014)
Στην παρθενική της περίοδο στην Α2 Εθνική Κατηγορία, 2009-10, η Νίκη Λευκάδας εντάχθηκε στον Όμιλο Νότου τον οποίο συνέθεταν τότε 14 ομάδες. Στο πλαίσιο αυτό ο σύλλογος συγκέντρωσε 12 νίκες και 14 ήττες, κλείνοντας τη χρονιά στην 9η θέση της τελικής κατάταξης, ανανεώνοντας την παρουσία της στο ίδιο επίπεδο για το επόμενο φθινόπωρο. Κάνοντας παράλληλα το ντεμπούτο της και στο Κύπελλο Ελλάδος, η Νίκη ξεπέρασε στην Α' Φάση το εμπόδιο της Αγίας Παρασκευής με σκορ 49-50. Αποκλείστηκε, ωστόσο, στη Β' Φάση από τον Πανιώνιο, ο οποίος και επικράτησε άνετα με σκορ 32-75.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2010-11, η Νίκη αγωνίστηκε και πάλι στον Όμιλο Νότου, δίνοντας 22 παιχνίδια απέναντι σε 11 αντιπάλους. Η συγκομιδή της μετά τη λήξη της αγωνιστικής δράσης ήταν 15 νίκες και 7 ήττες με αποτέλεσμα να τερματίσει στην 4η θέση του βαθμολογικού πίνακα, με ασφάλεια πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Στο Κύπελλο η πορεία της ομάδας ήταν σύντομη, εφόσον αποκλείστηκε στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης από τη Νέα Κηφισιά με σκορ 48-42.
Τον Ιούνιο του 2011 έληξε η συνεργασία του συλλόγου με το Θωμά Ζαβιτσάνο, τον οποίο διαδέχθηκε ο προπονητής Θόδωρος Πολυμένης.
Την χρονιά 2011-12 τον Όμιλο Νότου της Α2 Εθνικής συνέθεσαν 11 σύλλογοι, ανάμεσα στους οποίους βρέθηκε και η ομάδα της Λευκάδας. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 8 νίκες και 12 ήττες, με αποτέλεσμα να καταταγεί στην 8η θέση της τελικής βαθμολογίας. Παρά την επικινδυνότητα της θέσης, η ομάδα συγκρατήθηκε στην ίδια κατηγορία και για την επόμενη χρονιά. Τη χρονιά αυτή η Νίκη δήλωσε αδυναμία συμμετοχής στον πρώτο της αγώνα για το Κύπελλο Ελλάδος, με αποτέλεσμα αυτός να ματαιωθεί και να κατακυρωθεί με σκορ 20-0 υπέρ της Νέας Κηφισιάς. Στις αρχές Μαρτίου, μετά από 7 μήνες συνεργασίας, ο Πολυμένης δήλωσε την παραίτησή του. Ο μέχρι τότε συνεργάτης του, Νίκος Δουβίτσας, ανέλαβε τα καθήκοντά του μέχρι το τέλος της χρονιάς, παραμένοντας τελικά μόνιμα στη θέση αυτή από τον επόμενο χρόνο.
Η χρονιά 2012-13 υπήρξε ιδιόρρυθμη οργανωτικά για την Α2 Εθνική, εφόσον την επόμενη θα μειώνονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν στην Α1 Εθνική. Ο Όμιλος Βορρά - όπου μεταφέρθηκε η ομάδα - χωρίστηκε αρχικά σε δύο υποομίλους, με τη Νίκη να αγωνίζεται στον πρώτο από αυτούς. Στο τέλος της Α' Φάσης βρέθηκε στην 2η θέση της βαθμολογίας, περνώντας επιτυχώς στην επόμενη φάση όπου πέρασαν σε κοινό όμιλο οι τρεις πρώτοι κάθε υποομίλου. Ο απολογισμός της ομάδας στο σημείο αυτό ήταν 9 νίκες και 3 ήττες. Στο μίνι Πρωτάθλημα των έξι ομάδων του Βορρά που ακολούθησε, ο σύλλογος πέτυχε 4 νίκες και 6 ήττες κι έτσι τερμάτισε 4ος στην κατάταξη των ομάδων ολόκληρου του Βορρά. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος, η ομάδα της Λευκάδας νίκησε στην πρεμιέρα τον Π.Α.Σ. Γιάννινα με σκορ 37-51. Στη συνέχεια, όμως, αποχώρησε οικειοθελώς από τη διοργάνωση εξαιτίας της απόστασης που έπρεπε να διανύσει προκειμένου να αγωνιστεί με τον Παναθλητικό Συκεών. Ο αγώνας ματαιώθηκε και κατοχυρώθηκε με σκορ 20-0 υπέρ του αντιπάλου.
Αγωνιστική περίοδος (2014 - 2015)
Η αγωνιστική περίοδος 2014-15 μπορεί να χαρακτηριστεί ως η πλέον επιτυχημένη στην ιστορία του συλλόγου, ο οποίος κατάφερε να ολοκληρώσει τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για το Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής αήττητος, έχοντας σημειώσει 22 νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Η κατάκτηση του τίτλου του Πρωταθλητή Βορρά, οδήγησε επίσης το νησιωτικό σύλλογο στην Α1 Εθνική Κατηγορία. Στη θέση του πρώτου προπονητή εξακολουθούσε να βρίσκεται ο Νίκος Δουβίτσας, που μαζί με το συνεργάτη του Θεοδόση Βαφειά ανανέωσαν το συμβόλαιό τους το καλοκαίρι. Πρώτη σκόρερ - και πέμπτη καλύτερη του Πρωταθλήματος - αναδείχθηκε η Αντιγόνη Χαιριστανίδου (334 πόντοι).
Αξιόλογη ήταν η χρονιά και σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, στα πλαίσια του οποίου η Νίκη έδωσε τρεις αγώνες. Στην πρώτη φάση απέκλεισε διαδοχικά στο νησί της την Α.Ε. Πυλαίας με σκορ 74-64 και στην επόμενη αγωνιστική τον Άρη Θεσσαλονίκης με σκορ 68-50. Τελικά αποκλείστηκε στη «Φάση των 16» όπου και ηττήθηκε από τα Μελίσσια με σκορ 43-40.