cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Passion Play
Ιστορία του δίσκου
left|thumb|190px|Ο Άντερσον με τον Μπαρ το 1973 Το συγκρότημα επέστρεψε στην Αγγλία και επανηχογράφησε το "A Passion Play", άλλο ένα άλμπουμ που αποτελούνταν από μόνο ένα κομμάτι, με αλληγορικούς στίχους που επικεντρώνονταν στην μετά-θάνατο ζωή. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ του Billboard, όντας το δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ που κατάφερε κάτι τέτοιο. Επίσης, μπήκε στο Top-5 στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά έφθασε μόλις στο # 13 στην πατρίδα τους. Βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος στις Ηνωμένες Πολιτείες και ασημένιος στην Μεγάλη Βρετανία.
Ο δίσκος περιελάμβανε ενορχήστρωση που δεν ήταν συνηθισμένη για την ροκ μουσική, κάτι που συνέβη και στο προηγούμενο τους άλμπουμ, "Thick As A Brick". Στο άλμπουμ συμπεριλήφθηκε το ιντερλούδιο "The Story of the Hare Who Lost His Spectacles", μία σουρεαλιστική σύνθεση του Ίαν Άντερσον, του Τζέφρι Χάμοντ και του Τζον Έβαν, με αφηγητή τον μπασίστα του συγκροτήματος, Τζέφρι Χάμοντ.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν αρχικά αρνητικές, αλλά πλέον θεωρείται ένα από τα πιο δημιουργικά άλμπουμ του συγκροτήματος, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,9 / 5 και το "ProgArchives" 4 / 5.
Βραβεία
A Passion Play (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "A Passion Play" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Τομάζο Αλμπινόνι
Ο Τομάζο Τζιοβάννι Αλμπινόνι (ιτ. Tomaso Giovanni Albinoni, 8 Ιουνίου 1671 – 17 Ιανουαρίου 1751) ήταν Ιταλός συνθέτης της μπαρόκ μουσικής. Μεγάλο μέρος του έργου του αποτελείται από όπερες, ενώ είναι ιδιαίτερα γνωστά και τα κονσέρτα για όμποε που συνέθεσε. Η οργανική μουσική του θεωρείται πως επηρέασε το έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο οποίος έζησε την ίδια περίοδο με τον Αλμπινόνι.
Βιογραφία
Για την ζωή του Αλμπινόνι δεν είναι διαθέσιμες πολλές πληροφορίες. Γεννήθηκε στη Βενετία και υπήρξε γιος του εύπορου εμπόρου και ευγενούς Αντόνιο Αλμπινόνι. Σπούδασε βιολί και τραγούδι, ενώ η πρώτη του όπερα (Zenobia, regina de Palmireni) ολοκληρώθηκε στη Βενετία το 1694, μαζί με μία συλλογή από δώδεκα σονάτες (Opus 1). Μέχρι το θάνατο του πατέρα του (1709), καλλιέργησε την κλίση του στη μουσική ενώ αργότερα κατάφερε να εξελιχθεί σε επαγγελματία μουσικό, γεγονός στο οποίο συνετέλεσε η ανάληψη της οικογενειακής επιχείρησης από τους μικρότερους σε ηλικία αδελφούς του, με αποτέλεσμα να απαλλαχθεί ο ίδιος από την ευθύνη.
Κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του έμεινε στη Βενετία, ωστόσο καταγράφονται ταξίδια του, κυρίως στη Βόρεια Ευρώπη. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1720, δεν υπάρχουν σημαντικά στοιχεία για τη ζωή του ή την μουσική του παραγωγή. Πέθανε το 1751 στη Βενετία.
Έργο
Στην εποχή του, ο Αλμπινόνι απέκτησε φήμη ως συνθέτης της όπερας. Εκτιμάται πως ολοκλήρωσε περίπου ογδόντα όπερες, αρκετές από τις οποίες παρουσιάστηκαν σε άλλες πόλεις, όπως για παράδειγμα το Μόναχο. Το μεγαλύτερο μέρος των οπερατικών του έργων δεν διασώζεται, καθώς δεν τυπώθηκε στην εποχή του ή καταστράφηκε, σε αντίθεση με συνολικά δέκα συλλογές με οργανικά έργα του, για τα οποία είναι γνωστός σήμερα (Op.1 - Op.10). Ο Αλμπινόνι έδειξε επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο όργανο του όμποε και θεωρείται ο πρώτος Ιταλός που συνέθεσε κονσέρτα για το όργανο αυτό.
Το έργο "Αντάτζιο σε Σολ μινόρε" που αποδιδόταν στον Αλμπινόνι, στην πραγματικότητα είναι σύνθεση του ιταλού βιογράφου και μουσικολόγου Ρέμο Τζιατσόττο (Remo Giazotto, 1910-1998). Ο Giazotto, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ενορχήστρωσε και συνέθεσε το έργο βασιζόμενος σε ένα μικρό κομμάτι χειρόγραφης παρτιτούρας του Αλμπινόνι, το οποίο περιήλθε στην κατοχή του από την Σαξονική Κρατική Βιβλιοθήκη της Δρέσδης μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατόπιν, συνέθεσε το αντάτζιο βασιζόμενος στο αποσπασματικό θέμα του αποσπάσματος της παρτιτούρας. Κατοχύρωσε τα δικαιώματα και δημοσίευσε το έργο το 1958, με τον τίτλο "Αντάτζιο σε Σολ μινόρε για Έγχορδα και Όργανο, σε Δύο Θεματικές Ιδέες και Μπάσο του Τομάσο Αλμπινόνι" (Adagio in G Minor for Strings and Organ, on Two Thematic Ideas and on a Figured Bass by Tomaso Albinoni). Ο Giazotto δεν εμφάνισε ποτέ το απόσπασμα της παρτιτούρας, και δεν υπάρχει καμιά επίσημη καταχώρηση της παρουσίας του στην συλλογή της Βιβλιοθήκης της Δρέσδης.
Η ανακάλυψη από τον μουσικολόγο Muska Mangano, τελευταίο βοηθό του Giazotto, μιας σύγχρονης αλλά ανεξάρτητης παρτιτούρας της μεταγραφής του μέρους του μπάσου και των έξι αποσπασματικών μέτρων του βιολιού "που φέρει στην πάνω δεξιά γωνία σφραγίδα που δηλώνει ξεκάθαρα την προέλευση από την Δρέσδη του πρωτότυπου από την οποία προήρθε", δίνει κάποια υποστήριξη στην αναφορά του Giazotto ότι πηγή του ήταν μια χειρόγραφη παρτιτούρα από τη Δρέσδη. Η συναίνεση των ειδικών είναι ότι το Αντάτζιο είναι σύνθεση του Giazotto, όποια και να ήταν η πηγή που τον ενέπνευσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
672 Αστάρτη
Η Αστάρτη (Astarte) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,435. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το εξελληνισμένο όνομα της φοινικικής θεάς του έρωτα (αλλιώς Ιστάρ).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Αστάρτης είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ασταρτη
Μετεωροσκοπείο
Η επιστημονική υπηρεσία, κατάστημα, στο οποίο, διατίθεται πλήρης σειρά μετεωρολογικών οργάνων δια των οποίων το υφιστάμενο σ΄ αυτό κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό έχει ως έργο του, όχι μόνο τη σπουδή της μετεωρολογίας και τη πρόγνωση του καιρού, αλλά και τη προαγωγή των μετεωρολογικών παρατηρήσεων, ονομάζεται Μετεωροσκοπείο.
Στην Θεσσαλονίκη μετεωροσκοπείο διαθέτει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Ντικ Γκρέισον
Ο Ντικ Γκρέισον (πλήρες όνομα:Richard John "Dick" Grayson) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας και ένας υπερήρωας που εμφανίζεται σε αμερικάνικα κόμικς που εκδόθηκαν από την DC Comics, συνήθως σε συνεργασία με τον επίσης υπερήρωα Batman. Δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Bill Finger και τον καλλιτέχνη Μπομπ Κέιν, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Detective Comics #38 τον Απρίλιο του 1940 ως η αρχική και πιο δημοφιλής ενσάρκωση του Ρόμπιν, του εγκληματικού εταίρου και βοηθού του Batman. Στο Tales of the Teen Titans #44 (Ιούλιος 1984) ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, αφού έχει ενηλικιωθεί και προσπαθεί να γίνει ένας ξεχωριστός υπερήρωας, και ανεξάρτητος από τον Batman, αποσύρεται τον ρόλο του ως Robin και αναλαμβάνει την υπερηρωική προσωπικότητα του Nightwing (δημιουργήθηκε από τον Marv Wolfman και τον καλλιτέχνη George Pérez).
Ο Ντικ Γκρείσον είναι ο νεότερος σε μια οικογένεια ακροβατών γνωστών ως « Ιπτάμενοι Γκρέισονς », και γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας των γονιών του απο τα χέρια ενός αφεντικού της μαφίας που ονομάζεται Τόνι Ζούκο. Μετά απο την τραγική αυτήν δολοφονία, ο Μπάτμαν (Μπρους Γουέιν) παίρνει τον Γκρέισον ως δικηγόρο του (σε ορισμένες ιστορίες τον υιοθετεί ως θετό του γιο) και τον εκπαιδεύει να γίνει ο σύντροφός του κατά των εγκλημάτων, με την ονομασία Ρόμπιν, με αποτέλεσμα αργότερα να καθιερωθεί από πολλούς συγγραφείς ως ο πρώτος γιος του Μπάτμαν. Εκτός από τον σύντροφο καταπολέμησης του εγκλήματος του Batman, ο Grayson καθιερώνεται ως ο ηγέτης των Teen Titans, μια ομάδα εφήβων υπερήρωων. Ως νέος, συνταξιοδοτείται απο τον ρόλο του Ρόμπιν και παίρνει τη δική του υπερηρωική ταυτότητα για να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του, και γίνεται ο Nightwing. Ως Nightwing, συνεχίζει να οδηγεί τους Teen Titans, Titans και αργότερα τους Outsiders. Στον πρώτο τόμο της ομώνυμης σειράς του (1996-2009), γίνεται ο προστάτης του Blüdhaven, της οικονομικά προβληματικής γειτονικής πόλης του Gotham, με το τοπικό με το οποίο ο χαρακτήρας συνδέεται στενότερα. Έχει επίσης απεικονιστεί να προστατεύει τους δρόμους της Νέας Υόρκης, του Σικάγο και του Γκόθαμ με τα χρόνια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Batman Κατηγορία:Υπερήρωες της DC Comics Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Μπομπ Κέιν Κατηγορία:Φανταστικοί μυστικοί πράκτορες
1789 Ντομπροβόλσκι
Ο Ντομπροβόλσκι (Dobrovolsky) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (μέχρι τα εσώτατα όρια) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1966 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστροναύτη (κοσμοναύτη) Γκεόργκι Ντομπροβόλσκι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ντομπροβόλσκι είναι άγνωστα. Ο Ντομπροβόλσκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 49 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντομπροβολσκι
Πλαίσιο δεδομένων
Στα δίκτυα υπολογιστών, ένα πλαίσιο δεδομένων (data frame) είναι μια ψηφιακή μονάδα μετάδοσης δεδομένων δηλαδή μια ακολουθία των bits που καθιστούν δυνατή για τον δέκτη να βρει την αρχή και το τέλος της ροή των συμβόλων ή bits. Εάν ένας δέκτης είναι συνδεδεμένος με το σύστημα μετάδοσης κατά την διάρκεια της μεταφοράς ενός πλαισίου, αγνοεί τα δεδομένα μέχρι να εντοπίσει ένα νέο πλαίσιο.
Σε δίκτυα υπολογιστών, ένα πλαίσιο παράγεται στο επίπεδο δικτύου του μοντέλου OSI. [1] Το πλαίσιο είναι "η μονάδα της μετάδοσης προς το επιπέδου γραμμής, και αποτελείται από μια επικεφαλίδα-header που ακολουθείται από ένα πακέτο." [2] Παραδείγματα είναι τα πλαίσια του Ethernet (το πολύ 1500 byte), του PPP και του V.42 (modem).
Στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, με την τεχνική της πολυπλεξίας (TDM) και την τεχνική των χρονοθυρίδων πολλαπλής πρόσβασης (TDMA), ένα πλαίσιο που είναι μια κυκλικά επαναλαμβανόμενο μπλοκ δεδομένων αποστέλλεται κατά την διάρκεια ενός διαθέσιμου χρόνου, προς κάθε λογικό κανάλι TDM ή TDMA πομπού. Σε αυτό συνίσταται, ένα πλαίσιο που είναι συνήθως μία οντότητα στο φυσικό επίπεδο. Παραδείγματα TDM εφαρμογής είναι SONET / SDH και της μεταγωγής κυκλώματος ISDN B-channel. TDMA παραδείγματα είναι το 2G και 3G κυκλωματικού κυψελοειδούς υπηρεσίες φωνής. Το πλαίσιο είναι επίσης μια οντότητα για τον χρόνο-αμφίδρομη διαίρεση, όπου το κινητό τερματικό μπορεί να διαβιβάζει κατά τη διάρκεια ορισμένων timeslots και να λαμβάνουν κατά τη διάρκεια άλλων.
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Ethernet
Ζάζα
Οι Ζάζα (επίσης γνωστοί ως Κιρντ, Κιρμάντζ ή Ντιμιλί) είναι λαοί στην ανατολική Τουρκία, που μιλούν τη ζαζαϊκή γλώσσα. Πατρίδα τους θεωρούνται οι επαρχίες Τούντζελι και Μπινγκιόλ και τμήματα των επαρχιών Έλαζιγ, Ερζινκάν και Ντιγιάρμπακιρ. Οι Ζάζα γενικά θεωρούνται Κούρδοι     και συχνά αναφέρονται ως Κούρδοι Ζάζα.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο ακριβής αριθμός των Ζάζα είναι άγνωστος λόγω της απουσίας πρόσφατων και εκτεταμένων απογραφικών δεδομένων. Η τελευταία απογραφή για τη γλώσσα στην Τουρκία πραγματοποιήθηκε το 1965, όπου 150.644 άτομα σημείωσαν τη ζαζαϊκή ως μητρική τους γλώσσα και 112.701 ως δεύτερη γλώσσα. Πιο πρόσφατα στοιχεία από το 2005 υποδηλώνουν ότι ο πληθυσμός, που μιλάει τη ζαζαϊκή γλώσσα, κυμαίνεται περίπου από 2 έως 4 εκατομμύρια. Πολλοί Ζάζα μιλούν μόνο βόρεια κουρδικά (κουρμαντζί), καθώς πιστεύεται ότι η ζαζαϊκή γλώσσα ήταν παρακλάδι της Κουρμαντζί. Σύμφωνα με έρευνα το 2019, περίπου 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι αυτοχαρακτηρίστηκαν ως Ζάζα.
Μετά το τουρκικό πραξικόπημα του 1980, πολλές πνευματικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Ζάζα, μετανάστευσαν από την Τουρκία προς την Ευρώπη, την Αυστραλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μεγαλύτερο μέρος της διασποράς βρίσκεται στην Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία.
Εθνοτική συνείδηση
Ενώ οι Ζάζα θεωρούν τους εαυτούς τους ως επί το πλείστον Κούρδους, ορισμένες έρευνες θεωρούν τους Ζάζα εθνοτική ομάδα και τους αντιμετωπίζουν ως τέτοιους στο ακαδημαϊκό τους έργο.
Ζάζα και Κουρμαντζί
μικρογραφία|250x250εσ|"Ζάζα Κούρδοι στο [[Ντιγιάρμπακιρ|Ντιγιαρμπακίρ (Κουρδιστάν) ]] Οι Κουρμαντζί Κούρδοι και Ζάζα ζούσαν εδώ και αιώνες στις ίδιες περιοχές της Ανατολίας. Στη δεκαετία του '20 και του '30, οι Ζάζα έπαιξαν βασικό ρόλο στην άνοδο του κουρδικού εθνικισμού με τις εξεγέρσεις τους εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Σέιχ Σαΐντ το 1925, ο Ζάζα Σέιχ Σαΐντ και οι υποστηρικτές του εξεγέρθηκαν εναντίον της νεοσυσταθείσας Τουρκίας και ενάντια στην εθνικιστική και κοσμική ιδεολογία της. Πολλοί Ζάζα εν συνεχεία προσχώρησαν στην κουρδική εθνικιστική Χοϊμπούν, την Κοινωνία για την Άνοδο του Κουρδιστάν και άλλα κινήματα, όπου ανήλθαν στην επιφάνεια.
Το 1937, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης Ντερσίμ, οι Ζάζα εξεγέρθηκαν και πάλι εναντίον των Τούρκων. Αυτή τη φορά η εξέγερση είχε ως ηγέτη τον Σεγίντ Ριζά και τελείωσε με τη σφαγή χιλιάδων Κούρδων και Ζάζα αμάχων πολιτών, ενώ πολλοί εκτοπίστηκαν εσωτερικά λόγω της σύγκρουσης. Οι Ζάζα συμμετείχαν επίσης στην εξέγερση Κοτσγκίρι το 1920.
Η Σακινέ Τζανσίζ, μια Ζάζα από το Τούντζελι, ήταν ιδρυτικό μέλος του Εργατικού Κόμματος τουΚουρδιστάν (PKK). Μαζί με αυτήν, πολλές άλλες Ζάζα εντάχθηκαν στους αντάρτες, συμπεριλαμβανομένης της επιφανούς Μπεσέ Χοζάτ (Χούλια Οράν). Πολλοί Ζάζα πολιτικοί βρίσκονται επίσης σε αδελφικά κουρδικά κόμματα, όπως το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP) και το Κόμμα Δημοκρατικών Περιφερειών (DBP), όπως οι Σελαχατίν Ντεμιρτάς, Αϊσέλ Τουγλούκ, Αϊλά Ακάτ Ατά και Γκιουλτάν Κισανάκ.
Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι Ζάζα έχουν δηλώσει δημοσίως ότι δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Κούρδους, συμπεριλαμβανομένου του Χουσεΐν Αϊγκιούν, ενός πολιτικού του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος από το Τούντζελι.
Μια επιστημονική έκθεση το 2005 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ζάζα μοιράζονται το ίδιο γενετικό πρότυπο με άλλες "κουρδικές ομάδες" και δεν υποστήριξε την υπόθεση ότι οι Ζάζα προέρχονται από το Βόρειο Ιράν.
Γλώσσα
μικρογραφία|300x300εσ|Ζαζαϊκή γλώσσα με άλλες [[ιρανικές γλώσσες ]] Η ζαζαϊκή είναι μια βορειοδυτική ιρανική γλώσσα, ομιλούμενη στα ανατολικά της σύγχρονης Τουρκίας, με περίπου 2 έως 3 εκατομμύρια ομιλητές. Υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ βόρειας και νότιας, κυρίως στη φωνολογική απογραφή, αλλά στο σύνολό της σχηματίζει μια ενιαία διάλεκτο, χωρίς αναγνωρισμένο πρότυπο.
Τα πρώτα γραπτά στη ζαζαϊκή γλώσσα συντάχθηκαν από τον γλωσσολόγο Πίτερ Λερτς το 1850. Δύο άλλα σημαντικά έγγραφα είναι τα θρησκευτικά κείμενα του Εχμεντέ Χασί του 1898 και του Ουσμάν Εφεντίγιο Μπαμπίτς (δημοσιεύθηκε στη Δαμασκό το 1933). Και τα δύο αυτά έργα γράφτηκαν στο αραβικό αλφάβητο. Οι κρατικές εκπομπές του TRT Kurdî προβάλλονται στα ζαζαϊκά.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, η γλώσσα έγινε δημοφιλής μεταξύ της διασποράς.
Θρησκεία
Περίπου το ήμισυ του πληθυσμού ακολουθεί τον Αλεβισμό και ζουν κυρίως γύρω από το Τούντζελι. Το άλλο μισό ακολουθεί το σουνιτικό Ισλάμ, τόσο τους Χανάφι όσο και τους Σάφι, ενώ οι Σαφιστές είναι κυρίως Νακσμπάντ. Ιστορικά, ένας χριστιανικός πληθυσμός Ζάζα υφίστατο στο Αλντούς.
Ζαζαϊκός εθνικισμός
Ο ζαζαϊκός εθνικισμός είναι μια ιδεολογία, που υποστηρίζει τη διάσωση των Ζάζα μεταξύ Τούρκων και Κούρδων στην Τουρκία.
Σε ορισμένες περιπτώσεις στη διασπορά, οι Ζάζα στράφηκαν σε αυτήν την ιδεολογία λόγω των πιο ορατών διαφορών μεταξύ αυτών και των ομιλητών κουρμαντζί. Η τάση ενισχύθηκε περαιτέρω, όταν η Τουρκία εγκατέλειψε τις αφομοιωτικές πολιτικές της, κάτι που έκανε κάποιους Ζάζα να αρχίσουν να θεωρούν εαυτούς ως ξεχωριστή εθνική ομάδα. Στην διασπορά, ορισμένοι Ζάζα στράφηκαν στον εθνικισμό στο ελεύθερο ευρωπαϊκό πολιτικό κλίμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κούρδοι Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στο Ιράν Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τουρκία
Τζόρτζε Σένιτς
Ο Τζόρτζε Σένιτς (σερβικά: Ђорђе Ценић ) (Βελιγράδι, 25 Ιανουαρίου 1825 - Βιέννη, 24 Σεπτεμβρίου 1903 ) ήταν σέρβος νομικός, καθηγητής και πολιτικός.
Σπούδασε νομικά στη Γερμανία και μετά την αποφοίτησή του έγινε καθηγητής ποινικού δικαίου στο Βελιγράδι και από το 1853 πρόεδρος του πρωτοδικείου. Διετέλεσε πρωθυπουργός του πριγκιπάτου της Σερβίας από 3 Ιουνίου 1868 έως 8 Αυγούστου 1869. Ήταν υπουργός Δικαιοσύνης το 1860 στην κυβέρνηση του Φιλίπ Χρίστιτς, το 1873 και 1874 στη κυβέρνηση Μαρινόβιτσα. Το 1868 και 1869 ήταν πρόεδρος του συμβουλίου και του υπουργού δικαιοσύνης.
Ως υπουργός κατέβαλε προσπάθειες για να εκσυγχρονίσει τα κέντρα κράτησης στη Σερβία, το 1873 κατάργησε τη σωματική τιμωρία (ράβδισμα). Βοήθησε στη θέσπιση νέων νόμων χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το τουρκικό σύνταγμα του 1838. Έγραψε το 1866 το βιβλίο Објашњење казнителног закона за Књажевство Србију. Πιστεύεται ότι η εργασία αυτή έθεσε τις βάσεις της ποινική θεωρίας του νόμου στη Σερβία, και μακρά χρησίμευσε ως βάση για την άσκηση της ποινικής δικαιοσύνης στη Σερβία.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας
Βικτόρια Αζαρένκα
Η Βικτόρια Φιοντόροβνα Αζαρένκα (Вікторыя Фёдараўна Азаранка, 31 Ιουλίου 1989) είναι Λευκορωσίδα αντισφαιρίστρια, σήμερα νο 21 στην παγκόσμια κατάταξη. Έχει φτάσει στο παρελθόν μέχρι και το Νο. 1 (τον Ιανουάριο του 2012). Έχει κερδίσει δύο φορές το Αυστραλιανό Όπεν, το 2012 και το 2013, και είναι ο μόνος αθλητής από τη Λευκορωσία, άντρας ή γυναίκα, που έχει κερδίσει τίτλο σε Γκραντ Σλαμ. Επίσης ήταν χάλκινη ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο στο απλό, και έχει κερδίσει δύο τίτλους Γκραντ Σλαμ στο μικτό διπλό, το Αμερικανικό Όπεν το 2007 με τον Μαξ Μίρνι και το Γαλλικό Όπεν με τον Μπομπ Μπράιαν. Επίσης έχει κερδίσει το χρυσό στο διπλό μικτό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 με τον Μαξ Μίρνι. Τρεις φορές ήταν φιναλίστ στο απλό του US Open: το 2012, το 2013 και το 2020.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μινσκ της τότε Σοβιετικής Ένωσης (σήμερα Λευκορωσία) και σε ηλικία 15 ετών μετακόμισε στο Σκότσντεϊλ, Αριζόνα.. Συμμετείχε για πρώτη φορά σε παιδικό πρωτάθλημα το Νοέμβριο του 2003 στο Ισραήλ, κερδίζοντας τον τίτλο στο διπλό με την Όλγα Γκοβόρτσοβα. Στο Γουίμπλετον, η Αζαρένκα έφτασε μέχρι του ημιτελικούς, αλλά νικήθηκε από τη Άνα Ιβάνοβιτς. Το 2005 κέρδισε δύο παιδικά Γκραντ Σλαμ, σε Αυστραλία και ΗΠΑ. Στο τέλος της σεζόν ήταν Νο. 1 στις κορασίδες και ανακηρύχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια για το 2005. Το 2008, στο διπλό, η Αζαρένκα μαζί με τη Σαχάρ Πέερ έφτασαν μέχρι τον τελικό του Αυστραλιανού, όπου όμως ηττήθηκαν. Το 2009 έφτασε στον τελικό του διπλού στο Γαλλικό Όπεν μαζί με την Ελένα Βέσνινα, αλλά πάλι ηττήθηκε, και το 2011 έφτασε μέχρι στον τελικό του διπλού στο Αυστραλιανό Όπεν, αλλά πάλι ηττήθηκε. To 2009 κατετάγη για πρώτη φορά στην κορυφαία δεκάδα.
Ο πρώτος μεγάλος τίτλος ήταν ήρθε το 2012, όταν η Αζαρένκα κατέκτησε το Αυστραλιανό Όπεν κόντρα στην Μαρία Σαράποβα με σκορ 2-0. Μετά το παιχνίδι, η Αζαρένκα ανακηρύχθηκε Νο. 1, αρχίζοντας από τις 30 Ιανουαρίου. Όμως στο Ρολάν Γκαρός ηττήθηκε στον τέταρτο γύρο, με αποτέλεσμα η Μαρία Σαράποβα, η οποία κατέκτησε το Γκραντ Σλαμ να ανακηρυχθεί πάλι Νο. 1. Στο Γουίμπλετον την ίδια χρονιά έφτασε μέχρι τον ημιτελικό, όπου ηττήθηκε από τη Σερένα Γουίλιαμς. Στους θερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 2012, η Αζαρένκα ηττήθηκε στον ημιτελικό από τη Σερένα Γουίλιαμς, αλλά στον μικρό τελικό νίκησε τη Μαρία Κιριλένκο, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο, το πρώτο της Λευκορωσίας στους Ολυμπιακούς για αντισφαίριση. Επίσης, μαζί με τον Μαξ Μίρνι, κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο στο μικτό διπλό, επικρατώντας στον τελικό των Άντι Μάρρεϊ και Λάουρα Ρόμπσον στο τάι-μπρέικ. Στο Αμερικανικό Όπεν την ίδια χρονιά έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκε από τη Σερένα Γουίλιαμς.
Το 2013, υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο της στο Αυστραλιανό Όπεν ενάντια στη Λι Να. Έφτασε επίσης στον τελικό ενάντια στη Σερένα Γουίλιαμς, αλλά ηττήθηκε. Το 2014 ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς στα πόδια, χάνοντας εφτά από τις 16 διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου του Γαλλικού Όπεν. Το 2016 η Αζαρένκα επέστρεψε στην κορυφαία δεκάδα των τενιστριών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορωσίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Ζανιέβ Ράσελ
Η Ζανιέβ Ράσελ (γεν. 14 Νοεμβρίου 1993) είναι Τζαμαϊκανή αθλήτρια του στίβου, που εξειδικεύεται στα 400 μέτρα με εμπόδια. Στο παρελθόν, συμμετείχε στο έπταθλο, στο μήκος και στα 400 μέτρα.
Έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μ με εμπόδια στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018, καθώς και το χάλκινο μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα 4 χρόνια νωρίτερα. Με την ομάδα της Τζαμάικας έχει κερδίσει δύο χρυσά μετάλλια στα 4x400 μέτρα σκυταλοδρομία.
Το 2012, κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων στα 400 μέτρα εμπόδια, με χρόνο 56.62 δευτερόλεπτα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2010 κατέκτησε την 7η θέση στο άλμα εις μήκος, με άλμα στα 5.83 μ.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο κατέκτησε την 5η θέση στον τελικό των 400 μ με εμπόδια σε 54.65 δευτερόλεπτα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο τερμάτισε στην 7η θέση στο αγώνισμα των 400 μ με εμπόδια, με χρόνο 54.15 δευτερόλεπτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμαϊκανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Ισορροπία χρώματος
Στη Φωτογραφία και στην επεξεργασία εικόνας, η ισορροπία χρώματος είναι η συνολική ρύθμιση των εντάσεων που έχουν τα χρώματα (τυπικά τα κύρια χρώματα είναι το κόκκινο, πράσινο και μπλε). Ένας σημαντικός στόχος είναι ο έλεγχος των εντάσεων κάθε χρώματος ώστε η συνολική εικόνα να αποκτήσει ουδέτερα - σωστά (ισορροπημένα) χρώματα. Η ρύθμιση αυτή είναι γνωστή και ως ισορροπία λευκού ή ισορροπία γκρι ή ισορρόπηση ουδέτερων χρωμάτων. Κατά την ισορρόπηση χρώματος αλλάζει ο τρόπος που γίνεται η μίξη των χρωμάτων που δημιουργούν την τελική εικόνα. Αρκετές φορές η ρύθμιση χρώματος χρησιμοποιείται ώστε τα χρώματα να γίνουν αισθητικά ομορφότερα (παρόλο που δεν είναι ουδέτερα-ισορροπημένα).
Τα δεδομένα των εικόνων τα οποία λαμβάνονται από τους αισθητήρες των μηχανών (είτε από τα αναλογικά φιλμ είτε από τους ψηφιακούς αισθητήρες στην ψηφιακή φωτογραφία) - πρέπει να μετασχηματιστούν-προσαρμοστούν σε κατάλληλες τιμές για χρωματική αναπαραγωγή και εκτύπωση. Το ζήτημα της ισορροπίας χρώματος προκύπτει από το γεγονός ότι οι αισθητήρες των φωτογραφικών μηχανών (είτε με φιλμ είτε με ψηφιακούς αισθητήρες) δεν βλέπουν με τον ίδιο τρόπο τα χρώματα όπως το ανθρώπινο μάτι.
Η ισορροπία χρώματος είναι διάσημη σε εφαρμογές επεξεργασίας εικόνας όπου γίνονται ρυθμίσεις στα κανάλια χρώματος της εικόνας (κόκκινο, πράσινο και μπλε). Όταν χρησιμοποιείται φωτογράφιση με αναλογική μηχανή με φιλμ, η ρύθμιση ισορροπίας χρώματος επιτυγχάνεται με την χρήση κατάλληλου χρωματικού φίλτρου μπροστά στο φακό της μηχανής.
Γενικά
Συνήθως η ρύθμιση ουδέτερων χρωμάτων ονομάζεται ισορρόπηση λευκού και η έκφραση ισορροπία χρώματος αναφέρεται στην ρύθμιση των χρωμάτων ώστε η συνολική εικόνα να έχει παρόμοια εμφάνιση με την εικόνα κατά τις συνθήκες της φωτογράφισης. Επίσης στην φωτογραφία είναι σημαντικό τα ουδέτερα χρώματα (γκρι και ουδέτερες αποχρώσεις αυτού όπως και το λευκό) να παρουσιαστούν με τον ίδιο τρόπο στην αναπαραγωγή/εκτύπωση της εικόνας. Η περίπτωση της ισορρόπησης των ουδέτερων χρωμάτων (ονομάζεται ως ισορρόπηση γκρι, ουδέτερη ισορρόπηση ή ισορρόπηση λευκού) είναι πολύ σημαντική κατά την ισορρόπηση χρώματων σε μια εικόνα. Συνήθως, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η φράση ισορροπία χρώματος για να ρυθμιστούν οι διαφορές μεταξύ του τρόπου που καταγράφει ο αισθητήρας της μηχανής και του τρόπου που αντιλαμβάνεται το ανθρώπινου ματι τα χρώματα. Η ισορροπία χρώματος αναφέρεται στην διόρθωση των διαφορών της φωτογραφίας σε διαφορετικές φωτιστικές συνθήκες περιβάλλοντος. Οι αλγόριθμοι που χρησιμοποιούνται στα προγράμματα επεξεργασίας εικόνας δεν διαχωρίζουν το είδος της διόρθωσης που κάνουν. Κάποιες εφαρμογές έχουν στόχο την ακριβή ισορρόπηση χρωμάτων με βάση τις αρχικές συνθήκες, άλλες εφαρμογές έχουν στόχο την ισορρόπηση χρωμάτων για να είναι η εικόνα αισθητικά ομορφότερη.
Εκτίμηση και προσαρμογή φωτιστικών συνθηκών
Οι περισσότερες ψηφιακές μηχανές έχουν ένα μηχανισμό κατά το οποίο επιλέγουν την κατάλληλη διόρθωση χρώματος βασιζόμενοι στις φωτιστικές συνθήκες κατά την διάρκεια της φωτογράφισης. Η επιλογή της κατάλληλης διόρθωσης χρώματος, μπορεί να γίνει είτε χειροκίνητα από τον φωτογράφο (χειροκίνητη επιλογή της φωτιστικής συνθήκης - ισορρόπησης λευκών) ή να γίνει αυτόματα στην μηχανή όταν έχει επιλεχθεί η λειτουργία αυτόματης ισορρόπησης λευκών (AWB: automatic white balance - λειτουργία). Ο αλγόριθμος ο οποίος αυτόματα κάνει την γενική ισορρόπηση των λευκών είναι γνωστός ως αλγόριθμος προσαρμογής φωτιστικών συνθηκών (illuminant adaptation) ή αλγόριθμος χρωματικής προσαρμογής (chromatic adaptation).
Υπάρχουν διάφορες μεθοδολογίες για να επιτευχθεί ή ισορροπία χρώματος. Στις ψηφιακές μηχανές υπάρχει η δυνατότητα χειροκίνητης επιλογής των φωτιστικών συνθηκών που επικρατούν (επιλογή φυσικού φωτισμού κατά την διάρκεια μιας ηλιόλουστης μέρας, φωτισμός λαμπών πυράκτωσης ή φθορίου κλπ). Μια άλλη επιλογή είναι η χρήση μιας γκρι κάρτας ή ενός ουδέτερου αντικειμένου με το οποίο ο φωτογράφος ρυθμίζει χειροκίνητα την ισορροπία χρώματος. Σε αυτή την χειροκίνητη επιλογή ισορροπίας χρώματος ο φωτογράφος φωτογραφίζει την γκρι κάρτα ή το ουδέτερο αντικείμενο και την πληροφορίας με βάση την εικόνα αυτή γίνεται προσαρμοσμένη ρύθμιση.
Υπάρχει μεγάλη βιβλιογραφία για το πως μπορεί κάποιος να εκτιμήσει τις φωτιστικές συνθήκες της φωτογράφισης από τα δεδομένα της φωτογραφίας, ώστε να αξιοποιηθεί η πληροφορία αυτή αργότερα στην επεξεργασία της εικόνας. Τέτοια παραδείγματα μεθοδολογιών είναι η θεωρία Ρέτινεξ, αλγόριθμοι τεχνητής νοημοσύνης με νευρωνικά δίκτυα ή αλγόριθμοι με Μπεϊσιανές μεθόδους.
Ισορροπία χρώματος και παραμορφώσεις χρωμάτων
Η ισορροπία χρώματος δεν επηρεάζει μόνο τα ουδέτερα χρώματα (γκρι αποχρώσεις, λευκά) αλλά και τα υπόλοιπα χρώματα. Μια εικόνα η οποία δεν είναι διορθωμένη χρωματικά λέμε ότι έχει χρωματική απόκλιση (color cast). Σε μια εικόνα με χρωματική απόκλιση έχουμε στην εικόνα τα χρώματα αλλοιωμένα προς ένα χρώμα. Η ισορροπία χρώματος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αφαίρεση της χρωματικής απόκλισης.
Η ισορροπία χρώματος συσχετίζεται με το πως ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τα ίδια χρώματα κάτω από διαφορετικές φωτιστικές συνθήκες (π.χ. ο χρώμα ενός μήλου είναι πράσινο κατά την διάρκεια της ημέρας κάτω από το φως του ήλιου ή σε σκιά αλλά και στο ηλιοβασίλεμα όπου έχουμε κόκκινο-πορτοκαλί φωτισμό του ηλιοβασιλέματος). Η διαδικασία ισορροπίας του χρώματος γίνεται σε δύο βήματα: πρώτα υπολογίζονται οι φωτιστικές συνθήκες κάτω από τις οποίες η εικόνα λήφθηκε και κατόπιν τροποποιούνται τα κανάλια R, G, B (Red-κόκκινο, Green-πράσινο, Blue-μπλε) με την επιθυμητή διόρθωση.
Ο Στέφεν Βιγγιάνο το 2004 δημοσίευσε μια επιστημονική μελέτη όπου 6 μέθοδοι ισορροπίας χρώματος συγκρίνονται. Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι είναι καλύτερο να γίνεται η ισορροπία χρώματος την στιγμή που λαμβάνεται η εικόνα από τον αισθητήρα της μηχανής και όχι αργότερα στην οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Στην περίπτωση που κάποιος θέλει να κάνει ισορροπία χρώματος μετά την λήψη της εικόνας για βέλτιστα αποτελέσματα (λιγότερη παραμόρφωση των χρωμάτων) προτείνεται η χρησιμοποίηση του πηγαίου "raw" αρχείου που προήλθε από τον αισθητήρα της μηχανής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτογραφία Κατηγορία:Χρώμα
Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Α΄
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Α΄, κατά κόσμον Χρυσόστομος Παπαδόπουλος (1868 – 1938) ήταν Έλληνας θεολόγος, ιεράρχης, συγγραφέας και καθηγητής πανεπιστημίου. Υπήρξε προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος από το 1923 έως το 1938 με τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1868 στη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης. Ξεκίνησε την ιερατική του σταδιοδρομία σπουδάζοντας στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και την Ιωακείμειο Ιερατική Σχολή της Κωνσταντινούπολης (1884–1887). Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ (1887–1888), στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης (1888–1889), στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1889–1891) καθώς και υπό την προστασία της Βασίλισσας Όλγας στις θεολογικές ακαδημίες του Κιέβου (1891–1893) και της Αγίας Πετρούπολης (1893–1895), όπου και αναγορεύτηκε διδάκτορας.
Διετέλεσε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Σταυρού Ιεροσολύμων (1895), μετά την υποβολή διατριβής για τα συγγράμματα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου αρνούμενος θέση στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης. Μετά από τέσσερα χρόνια και για μια δεκαετία υπήρξε διευθυντής της σχολής μέχρι που αυτή διαλύθηκε. Ακόμη, υπήρξε προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Ευαγγελίστριας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και διευθυντής στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή της Αθήνας (1911). Λόγω του εξαιρετικού συγγραφικού του έργου στην Αλεξάνδρεια του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Επιπλέον, εξελέγη καθηγητής εκκλησιαστικής ιστορίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1914–1923) στη θέση του Αναστάσιου Διομήδη Κυριακού και οποίας διετέλεσε κοσμήτορας της το ακαδημαϊκό έτος 1915–1916. Το 1900 χειροτονήθηκε διάκονος και λίγο αργότερα πρεσβύτερος.
Το 1917 όρκισε ως αρχιμανδρίτης την Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου επειδή ο Βενιζέλος αρνήθηκε να ορκιστεί από τον Αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο Α΄. Μετά την καθαίρεση του τελευταίου τέθηκε θέμα πλήρωσης της θέσης της Μητρόπολης Αθηνών. Από τον Ιούνιο του 1917 άρχισαν να διαδίδονται φήμες για τους επικρατέστερους υποψηφίους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Παπαδόπουλος. Από τα μέλη της διορισμένης από την κυβέρνηση Βενιζέλου Συνόδου, είχε προταθεί ως υποψήφιος και ο Παπαδόπουλος, ανάμεσα σε τρεις. Τελικά αν και πλειοψήφησε στην εκλογή, τελικά επελέγη από την κυβέρνηση ο Μελέτιος Μεταξάκης.
Αρχιεπίσκοπος
Στις 23 Φεβρουαρίου 1923, εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του (1938). Το 1926 διορίσθηκε μέλος της νεοσύστατης Ακαδημίας Αθηνών.
Ένα από τα θέματα που αντιμετώπισε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Α΄ ήταν η αλλαγή του ημερολογίου από το ιουλιανό (παλαιό) στο γρηγοριανό. Πριν εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος, είχε ταχθεί υπέρ της πλήρους αλλαγής συμπεριλαμβανομένης και της αλλαγής για τον υπολογισμό του Πάσχα. Αργότερα, με την ανάδειξή του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, τάχθηκε υπέρ της αλλαγής του ημερολογίου «κατά τοιούτον τρόπον [ώστε] αι ημερομηνίαι του εκκλησιαστικού ημερολογίου [να] συνταυτισθώσι προς τας του πολιτικού, χωρίς να μεταβληθή το της Ορθοδόξου Εκκλησίας Πασχάλιον και εορτολόγιον».
Επίσης, επί των ημερών του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου (1928), η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και η Πατριαρχική Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ενέκριναν την επέκταση των διοικητικών δικαιωμάτων της Εκκλησίας της Ελλάδος στις «Νέες Χώρες», δηλαδή στα εδάφη που προσαρτήθηκαν στο ελληνικό κράτος μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913.
Το 1930 με ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου αναγνωρίστηκε νομικά η Μονή Αγίας Τριάδος Αιγίνης που είχε ιδρύσει ο Νεκτάριος Κεφαλάς, επίσκοπος Πενταπόλεως. Ο Νεκτάριος Κεφαλάς είχε ζητήσει από τον προηγούμενο Αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο την αναγνώριση της μονής Αγίας Τριάδος, ο Θεόκλητος όμως αρνείτο να την αναγνωρίσει. Η πράξη αυτή αποκαταστάθηκε επί Χρυσοστόμου και η μονή έλαβε νομική αναγνώριση.
Ο Χρυσόστομος απεβίωσε στην Αθήνα στις 22 Οκτωβρίου 1938. μετά από βαριά ασθένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Επαρχία του Βιτέρμπο
Η επαρχία του Βιτέρμπο (ιταλικά: Provincia di Viterbo) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική περιφέρεια Λάτιο (Lazio, Λάτσιο). Η έκτασή της είναι 3.615.24 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 318.163 κατοίκους (2017), η πυκνότητα της είναι 89.05 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη Βιτέρμπο (Viterbo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 60 δήμους και αποτελεί τη βορειότερη επαρχία του Λατίου. Συνορεύει βορειοανατολικά με την περιφέρεια της Ούμπρια (επαρχία του Τέρνι), βορειοδυτικά με την περιφέρεια της Τοσκάνης (επαρχία του Γκροσσέτο και επαρχία της Σιένα), ανατολικά με την επαρχία του Ριέτι και νότια με την επαρχία της Ρώμης. Η Τυρρηνική θάλασσα βρίσκεται στα δυτικά.
Ιστορία
Η περιοχή της επαρχίας του Βιτέρμπο περιέχει μία σειρά από Ετρουσκικές πόλεις όπως η Βετράλλα, η Ταρκυνία και το Βιτέρμπο. Το Βιτέρμπο κατακτήθηκε από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία (310 π.χ.), από τότε ελάχιστα είναι γνωστά μέχρι την εποχή που ο Βασιλιάς των Λομβαρδών Δεζιδέριος το χρησιμοποίησε σαν βάση απέναντι στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Ματθίλδη της Κανόσα το έδωσε δώρο τον 11ο αιώνα στον πάπα. Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα έβαλε στόχο να χρησιμοποιήσει το Βιτέρμπο σαν βάση για να επιτεθεί στη Ρώμη (1153), το κατέκτησε για τον σκοπό αυτό (1160).
Μετά από μία περίοδο ελευθερίας κατακτήθηκε τον 13ο αιώνα από τα Παπικά Κράτη. Οι Ιωαννίτες Ιππότες όταν εξορίστηκαν τον 16ο αιώνα από τη Ρόδο κατέφυγαν προσωρινά στο Βιτέρμπο μέχρι να εγκατασταθούν οριστικά στη Μάλτα. Ο Πάπας Παύλος Γ΄ περιγράφεται σαν πολίτης του Βιτέρμπο, ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της πόλης. Η περιοχή ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας (12 Σεπτεμβρίου 1870), η επαρχία ιδρύθηκε (2 Ιανουαρίου 1927) με βασιλικό διάταγμα σύμφωνα με την αναδιοργάνωση των ιταλικών επαρχιών που θέσπισε ο Μπενίτο Μουσολίνι. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δέχτηκε σκληρούς βομβαρδισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιτερμπο
Ευρωπαϊκή Συνεργασία για την Έρευνα και την Ανάπτυξη Επιταχυντών
Το EuCARD (Ευρωπαϊκή Συνεργασία για την Έρευνα και την Ανάπτυξη Επιταχυντών, αγγλ. "European Coordination for Accelerator Research and Development" εξ ου και το ακρωνύμιο) είναι ένα πρόγραμμα που χρηματοδοτείται από το 7ο Πρόγραμμα – Πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ξεκίνησε την 1η Απριλίου 2009, με τη συμμετοχή 37 ιδρυμάτων από ολόκληρη την Ευρώπη και το CERN στον κεντρικό ρόλο του συντονιστή.
Αντικείμενο
Σαν γιγάντια τηλεσκόπια, οι επιταχυντές σωματιδίων μας δίνουν τη μοναδική δυνατότητα να εξερευνήσουμε τα βασικά συστατικά της φύσης (ύλη, δυνάμεις, ενέργεια). Με τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC – Large Hadron Collider) η φυσική στοιχειωδών σωματιδίων και η κοσμολογία φτάνουν στο κατώφλι μιας νέας εποχής ανακαλύψεων, δημιουργώντας τις συνθήκες που επικρατούσαν λίγες στιγμές μετά την Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang). Επιπλέον, σημαντική είναι και η συνεισφορά των επιταχυντών σωματιδίων στις τεχνικές ιατρικής απεικόνισης, στη θεραπεία του καρκίνου, στη βιολογία, στην επιστήμη των υλικών καθώς και στη βιομηχανία. Καθώς είναι τόσο ευρύ το φάσμα των επιστημονικών και τεχνικών πεδίων που εξαρτώνται από την τεχνολογία των επιταχυντών, η Ευρωπαϊκή Ομάδα Στρατηγικής για τη Φυσική Στοιχειωδών Σωματιδίων (European Strategy Group for Particle Physics) επέλεξε τομείς κοινής προτεραιότητας για την έρευνα και ανάπτυξη των επιταχυντών, όπως τους μαγνήτες υψηλού μαγνητικού πεδίου, την υπεραγωγιμότητα και τους γραμμικούς επιταχυντές. Σε συνέχεια του προγράμματος CARE, τα ιδρύματα που συνεργάζονται στο πρόγραμμα EuCARD συνεισφέρουν σε τεχνογνωσία για την προώθηση της έρευνας σωματιδίων σε ευρωπαϊκό επίπεδο και για την αναβάθμιση των υποδομών των επιταχυντών.
Έρευνα και Ανάπτυξη
Οι θεμελιώδεις συνιστώσες της επιστήμης των επιταχυντών είναι η ικανότητα της οδήγησης, της εστίασης και της επιτάχυνσης των σωματιδίων. Αφού τεθούν αυτοί οι θεμέλιοι λίθοι, ένα μεγάλο φάσμα πεδίων καθορίζει το επίπεδο της επίδοσης που μπορεί να επιτύχει ένας επιταχυντής. Σήμερα, οι υπάρχουσες τεχνολογίες θέτουν περιορισμούς στις θεμελιώδεις αυτές συνιστώσες, οδηγώντας έτσι στην ενεργή ανάπτυξη παγκόσμιων συνεργασιών στον τομέα της έρευνας και ανάπτυξης. Για την οδήγηση και εστίαση σωματιδίων υψηλής-ενέργειας απαιτούνται μαγνήτες με υψηλό μαγνητικό πεδίο, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη χρήση υπεραγωγών. Με τους υπεραγωγούς που χρησιμοποιούνται σήμερα το μαγνητικό πεδίο δεν μπορεί να υπερβεί τα 10 Tesla. Το πρόγραμμα EuCARD θα δοκιμάσει την καταλληλότητα ενός νέου διαφορετικού υλικού, του Nb3Sn, το οποίο πιστεύεται ότι θα καταφέρει να ανεβάσει το πεδίο στα 13 με 15 Tesla, περαιτέρω υποβοηθούμενο από υψηλής θερμοκρασίας υπεραγώγιμες προσθέσεις (High Temperature superconducting inserts) που μπορεί να ανεβάζουν το πεδίο στα 20 Tesla. Πρόκειται, όμως, για εύθραυστα υλικά και είναι μία πραγματική τεχνολογική πρόκληση η χρήση τους με τρόπο που να αντεπεξέρχεται στις ακραίες προδιαγραφές για τους μαγνήτες ενός επιταχυντή.
Καθώς οι δέσμες σωματιδίων αυξάνουν σε ισχύ και ένταση, οι κατευθυντήρες (collimators) που είναι υπεύθυνοι για την προστασία της μηχανής, πρέπει να γίνουν πιο αποδοτικοί και αλάνθαστοι. Το πρόγραμμα EuCARD στοχεύει στην σχεδίαση και κατασκευή πρωτοτύπων χρησιμοποιώντας μια γκάμα υλικών που πιστεύεται ότι ικανοποιούν τις νέες αυτές απαιτήσεις. Είναι γενικά αποδεκτό ότι η επόμενη γενιά επιταχυντών σωματιδίων θα είναι γραμμικοί επιταχυντές ηλεκτρονίων. Αυτοί οι γραμμικοί επιταχυντές ελαχιστοποιούν την εγγενή με την καμπυλότητα των φορτισμένων σωματιδίων απώλεια ενέργειας. Ωστόσο, χρειάζεται παράλληλα να μελετηθούν ζητήματα όπως η επιτάχυνση και η σταθεροποίηση της δέσμης, τόσο για τη διάταξη με υπεραγώγιμους όσο και με κλασσικούς ηλεκτρομαγνήτες με δύο δέσμες. Το πρόγραμμα EuCARD θα συνδράμει σε αυτή την ερευνητική κατεύθυνση, επωφελούμενο από τις συνεργασίες με παγκόσμια δίκτυα ειδικών επιστημόνων. Στα πλαίσια του προγράμματος EuCARD θα αξιολογηθούν, επίσης, καινοτόμες ιδέες στον τομέα των επιταχυντών, συνεισφέροντας στην ανάπτυξη νέων δυνατοτήτων για ένα ευρύ φάσμα επιταχυντών.
Δίκτυα και διεθνής πρόσβαση
Οι επιταχυντές είναι μεγάλα και πολύπλοκα εργαλεία. Συνδυάζοντας τα γνωστικά πεδία πολλών ειδικών, είναι δυνατή η σταδιακή κατανόηση της πολυπλοκότητας αυτής. Τα δίκτυα επιστημονικής συνεργασίας και επικοινωνίας του EuCARD προσφέρουν μια κοινή πλατφόρμα όπου επιστήμονες και μηχανικοί από διαφορετικά πεδία μπορούν να ανταλλάσσουν εμπειρίες, να συζητούν τα αποτελέσματά τους, να πειραματίζονται σε νέες ιδέες και να οργανώνουν τις συνεργασίες τους. Τα δίκτυα εστιάζουν στην πρόσβαση σε εγκαταστάσεις για τη φυσική των νετρίνων, σε επιταχυντικές τεχνολογίες και τη βελτιστοποίηση τεχνολογιών συγκρουόμενων δεσμών, σε τεχνολογίες ραδιο-συχνοτήτων, καθώς και στην διάδοση και δημοσιοποίηση των δραστηριοτήτων και των αποτελεσμάτων. Σε αυτό το πνεύμα συνεργασίας και ανταλλαγής, δύο νέες εγκαταστάσεις, το MICE που είναι μια διάταξη συσσώρευσης και επεξεργασίας μυωνίων και το HiRadMat που είναι ένας σταθμός δοκιμής υλικών με παλλόμενες δέσμες σωματιδίων, είναι ανοιχτές για όλη την επιστημονική και τεχνική κοινότητα ως μέρος του προγράμματος διεθνούς πρόσβασης υπό την αιγίδα της ΕΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
1790 Βολκόφ
Ο Βολκόφ (Volkov) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1967 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστροναύτη (κοσμοναύτη) Βλαντισλάβ Νικολάγιεβιτς Βολκόφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Βολκόφ είναι άγνωστα. Ο Βολκόφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες 44 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βολκοφ
Α.Π.Ο. Παναλίαρτος
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Παναλίαρτος, συνήθως αναφέρεται ως Παναλίαρτος, είναι ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Αλίαρτο της Βοιωτίας και αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, ένα από τα πρωταθλήματα της 4ης σε τάξη κατηγορίας στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ελλάδας.
Με βάση την καταγεγραμμένη ημερομηνία δημιουργίας του σωματείου το 1936, θεωρείται μία από τις παλαιότερες εν ενεργεία ποδοσφαιρικές ομάδες της Βοιωτίας. Ο σύλλογος έχει έδρα το Δημοτικό Στάδιο Αλιάρτου 500 θέσεων και επίσημα χρώματα το πράσινο, το λευκό και το μπλε.
Οι διακρίσεις του Παναλίαρτου περιλαμβάνουν την κατάκτηση τριών πρωταθλημάτων της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας τις περιόδους 1984–85, 1986–87 και 2007–08, και τη συμμετοχή στη Δ΄ Εθνική τις περιόδους 1985–86 και 2008–09.
Πρώτα χρόνια
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Παναλίαρτος ιδρύθηκε το 1936 και συμμετείχε αρχικά στα πρωταθλήματα που διοργάνωνε η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευβοίας-Βοιωτίας. Ο σύλλογος σταμάτησε τις αθλητικές του δραστηριότητες στα χρόνια της κατοχής και επανιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Εκείνη την περίοδο εκτός από τον Παναλίαρτο δραστηριοποιούνταν άλλες δύο ομάδες ποδοσφαίρου στην περιοχή που έπεξαν σημαντικό ρόλο στο ποδόσφαιρο της Αλιάρτου, οι οποίες ήταν η Αθλητική Ένωση Κωπαΐδος (Α.Ε.Κ.) και ο Ολυμπιακός Πειραμάτων όπου μετέπειτα διαλύθηκαν. Από την επανίδρυση του έως το 1974 ο Παναλίαρτος λάμβανε μέρος στον όμιλο της Βοιωτίας ύστερα από απόφαση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.) που πάρθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, τα πρωταθλήματα να διεξάγονται σε δυο ομίλους χωριστά (Εύβοιας και Βοιωτίας) για συγκοινωνιακούς λόγους. Από το 1974 ο σύλλογος συμμετέχει στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας (Ε.Π.Σ.Β.) ύστερα από τον διαχωρισμό των δύο Ενώσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παναλίαρτος Παναλίαρτος Παναλίαρτος Παναλίαρτος
Ψάρι μονομάχος
To Betta Splenders (Siamese Fighting Fish - Σιαμαίο Μαχητικό ψάρι), ή στην καθομιλουμένη μονομάχος είναι ένα ψάρι του γλυκού νερού, που αποτελεί μέλος της οικογένειας των Γκουράμι. Είναι αρκετά δημοφιλές ως ψάρι ενυδρείου, εν μέρει χάρη στο εξωτικό του χρώμα καθώς και το περίεργο σώμα του. Το είδος είναι ιθαγενές στην λεκάνη Μέκονγκ της Ταϊλάνδης, το Λάος, την Καμπότζη και το Βιετνάμ και συγκεντρώνεται κυρίως στον ποταμό Τσόυ Πέρια στην Ταϊλάνδη. Τα ψάρια μπορούν να βρεθούν σε κανάλια και ρυάκια, καθώς και ορυζώνες. Ταξινομήθηκε ως είδος από τον Τσαρλς Τέιτ Ρέγκαν το 1910, όποτε έλαβε την επιστημονική του ονομασία "Betta splendens"", η οποία μεταφράζεται στα Ελληνικά μεταφράζεται ως "Μπέτα η λαμπρή".  Παρόλο που λέγεται "μονομάχος", το ψάρι είναι πολύ ήρεμο και δεν ενοχλεί άλλα ψάρια . Είναι ωστόσο γνωστά για την επιθετικότητά τους. Οι αρσενικοί μονομάχοι επιτίθενται σε άλλους αρσενικούς, εάν βρίσκονται στην ίδια δεξαμενή. Εάν δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής, μόνο ο ένας ή και κανένας επιβιώνει από τη μάχη. Οι αρσενικοί μονομάχοι επιτίθενται ακόμα και στη δική τους αντανάκλαση. Για αυτό τον λόγο, οι κάτοχοι ενυδρείου, κρατούν μόνο έναν αρσενικό μονομάχο. Οι δε θηλυκοί μονομάχοι ή "μονομαχίνες" μπορούν επίσης να γίνουν άγριες και επιθετικές μεταξύ τους εάν βρίσκονται σε πολύ μικρό ενυδρείο. Τυπικά δεν συνιστάται να είναι μαζί αρσενικοί και θηλυκοί μονομάχοι, εκτός προσωρινά για λόγους αναπαραγωγής, η οποία πρέπει πάντα να γίνεται με μεγάλη προσοχή.
Εμφανίζεται ως ευάλωτο από την IUCN. Συνήθως, το μακρύ πέπλο που έχει στο πίσω μέρος του σώματός του έχει πιο ανοιχτό χρώμα από ότι το υπόλοιπο σώμα του. Το μέρος του σώματος που κινείται καθώς το ψάρι κολυμπάει είναι δύο μικρά πτερύγια δεξιά και αριστερά στο σώμα του.
Οι μονομάχοι συνήθως φτάνουν σε μήκος μέχρι και τα 6,5 εκατοστά.
Εμφάνιση
Οι αποχρώσεις ποικίλλουν. Αν και τα δείγματα ενυδρείων είναι ευρέως γνωστά για τα λαμπερά τους χρώματα και τα μεγάλα πτερύγια, όπου απαντάται ελεύθερο στη φύση, ο Μονομάχος έχει λιγότερο εντυπωσιακά όμως χρώματα. Ο φυσικός χρωματισμός των μονομάχων συνήθως αποτελείται από θαμπό πράσινο, καφέ και γκρίζο σώμα και τα πτερύγια των άγριων δειγμάτων είναι μικρά. Στην άγρια φύση, εμφανίζουν έντονα χρώματα μόνο όταν αναταράσσονται. Στην αιχμαλωσία, έχουν εκτραφεί έτσι ώστε να εμφανίσουν μια ζωντανή σειρά από χρώματα και τύπους ουράς.
Κατάσταση διατήρησης
Αν και δημοφιλής ως ψάρι ενυδρείου, η IUCN έχει ταξινομήσει τον Μονομάχο ως ευάλωτο (vulnerable). Τα ψάρια είναι εκ φύσεως ενδημικά στην Ταϊλάνδη και μπορούν να βρεθούν σε ρηχές περιοχές σε έλη ή ορυζώνες. Η κύρια απειλή οφείλεται στην καταστροφή των οικοτόπων και τη ρύπανση, καθώς οι γεωργικές εκτάσεις εξακολουθούν να αναπτύσσονται σε ολόκληρη την κεντρική Ταϊλάνδη.
Διατροφή
Ο μονομάχος τρέφεται με ζωοπλαγκτόν, καρκινοειδή και προνύμφες κουνουπιών και άλλων εντόμων.Στην αιχμαλωσία μπορούν να τρέφονται με ποικίλη διατροφή σφαιριδίων ή κατεψυγμένων τροφών, όπως γαρίδες άλμης, αιματόζωα, δαφνία και πολλά άλλα.
Είναι εκ φύσεως εντομοφάγα ψάρια και δεν καταναλώνουν φυτά, ωστόσο, μπορούν να καταναλώσουν την τροφή άλλων ψαριών, αν υπάρχουν, ακόμα και φυτικής ύλης.
Αναπαραγωγή και πρώιμη ανάπτυξη
Οι αρσενικοί μονομάχοι θα φουσκώσουν τα βράγχια τους, θα απλώσουν τα πτερύγιά τους και θα στρέψουν το σώμα τους σε χορό αν ενδιαφέρονται για ένα θηλυκό. Εάν το θηλυκό ενδιαφέρεται επίσης, θα σκουραίνει στο χρώμα και θα αναπτύξει κατακόρυφες γραμμές γνωστές ως breeding bars (μπάρες αναπαραγωγής) ως απάντηση. Τα αρσενικά κατασκευάζουν φωλιές φυσαλίδων διαφόρων μεγεθών και πάχους στην επιφάνεια του νερού. Τα περισσότερα τείνουν να το κάνουν αυτό τακτικά ακόμα και αν δεν υπάρχει θηλυκό.
Μαχητικό ψάρι
Κάποιοι άνθρωποι της Ταϊλάνδης και της Μαλαισίας είναι γνωστό ότι έχουν συλλέξει αυτά τα ψάρια πριν από τον 19ο αιώνα από την άγρια φύση για να τα εκτρέψουν για μάχες παρόμοιες με τις γνωστές "κοκορομαχίες".
Στην άγρια φύση, ο μονομάχος μάχεται μόνο για λίγα λεπτά, πριν το ένα ψάρι σταματήσει. Οι μάχες εξημερωμένων μονομάχων μπορούν να διαρκέσουν πολύ περισσότερο, με τους νικητές να αποφασίζονται από τη βούληση να συνεχίσουν τις μάχες. Μόλις ένα ψάρι υποχωρήσει, ο αγώνας τελείωσε.
Βλέποντας τη δημοτικότητα αυτών των αγώνων, ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης, Ράμα ο Γ', άρχισε να εκδίδει άδεια για συλλογή μονομάχων. Το 1840, έδωσε μερικά από τα αγαπημένα του ψάρια σε έναν άνθρωπο ο οποίος με τη σειρά του τους έδωσε στον Τίοντορ Έντουαρντ Κάντορ, ιατρικό επιστήμονα. Εννέα χρόνια αργότερα, ο Κάντορ έγραψε ένα άρθρο που το περιγράφει με το όνομα Macropodus pugnax (Μακρόπους ο αγωνιστικός). Το 1909, ο ιχθυολόγος Τσαρλς Τέιτ Ρέγκαν, όταν συνειδητοποίησε ένα άλλο είδος ονομάστηκε ήδη έτσι, το επαναταξινόμησε ως Betta Splenders.
Το λαϊκό όνομα "plakat", προέρχεται από την ταϊλανδική λέξη pla kad (ปลา กัด), η οποία κυριολεκτικά σημαίνει "ψάρι που δαγκώνει" και είναι το Ταϊλανδικό για όλα τα μέλη του συμπλέγματος του είδους Betta Splenders (όπως όλα τα μέλη έχουν επιθετικές τάσεις στην άγρια φύση και όλα εκτρέφονται εκτενώς για επιθετικότητα στην ανατολική Ταϊλάνδη).