cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστρική εξέλιξη
Αστέρες μεγάλης μάζας
Πάνω από μία ορισμένη μάζα (που εκτιμάται θεωρητικά σε περίπου 2,5 ηλιακές και σε αρχική ολική μάζα του αστέρα περί τις 10 ηλιακές μάζες), ο πυρήνας θα φθάσει στη θερμοκρασία (περίπου 1,1 δισεκατομμύριο βαθμοί) στην οποία το νέον διασπάται μερικώς σε οξυγόνο και ήλιο, οπότε το ήλιο συντήκεται αμέσως με άλλο νέον σχηματίζοντας μαγνήσιο. ενώ το οξυγόνο συντήκεται προς θείο, πυρίτιο και μικρότερες ποσότητες άλλων στοιχείων. Τελικώς η θερμοκρασία ανέρχεται αρκετά ώστε οποιοσδήποτε ατομικός πυρήνας μπορεί να φωτοδιασπασθεί, συνήθως απελευθερώνοντας ένα σωμάτιο α (πυρήνα ηλίου), το οποίο συντήκεται αμέσως με άλλο πυρήνα, έτσι ώστε αρκετοί πυρήνες αναδιατάσσονται σε μικρότερο αριθμό βαρύτερων πυρήνων με καθαρή απελευθέρωση ενέργειας, καθώς η προσθήκη θραυσμάτων σε πυρήνες εκλύει ενέργεια που υπερβαίνει αυτή που απαιτείται για τη διάσπασή τους από τους αρχικούς πυρήνες.
Υπερκαινοφανείς αστέρες
Μόλις αυτή η αστρική πυρηνοσύνθεση φθάσει στον σίδηρο (στο ισότοπο με μαζικό αριθμό 56), η περαιτέρω συνέχισή της καταναλώνει ενέργεια αντί να παράγει (η προσθήκη θραυσμάτων πυρήνων σε άλλους εκλύει λιγότερη ενέργεια από αυτή που απαιτείται για να αποσπάσει τα θραύσματα αυτά από τους αρχικούς πυρήνες). Αν τότε η μάζα των κεντρικών περιοχών του αστέρα υπερβαίνει το Όριο Τσαντρασεκάρ, η πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων δεν θα είναι αρκετή ώστε να στηρίξει το βάρος τους και ο πυρήνας θα υποστεί μία αιφνίδια, καταστροφική κατάρρευση προς ένα υπέρπυκνο σώμα: έναν αστέρα νετρονίων ή (στις περιπτώσεις σωμάτων που υπερβαίνουν και το Όριο Τόλμαν-Οπενχάιμερ-Βολκόφ) μία μαύρη τρύπα. Με μία διαδικασία που δεν έχει κατανοηθεί πλήρως, ένα μέρος από την τεράστια βαρυτική δυναμική ενέργεια που εκλύεται από αυτή τη μεγάλη κατάρρευση του πυρήνα δίνει μία εντυπωσιακή έκρηξη υπερκαινοφανούς τύπου Ib, Ic ή II. Είναι γνωστό ότι κατά την κατάρρευση εκλύεται ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός νετρίνων, όπως παρατηρήθηκε στον υπερκαινοφανή SN 1987A. Τα νετρίνα αυτά, πολύ υψηλής ταχύτητας, διασπούν μερικούς πυρήνες οπότε η ενέργειά τους καταναλώνεται στην απελευθέρωση νουκλεονίων, (πρωτονίων και νετρονίων), καθώς και σε θερμότητα και κινητική ενέργεια, ενισχύοντας έτσι το ωστικό κύμα που άρχισε να διαδίδεται προς τα έξω όταν καταρρέον υλικό αναπήδησε από την επαφή του με την ανελαστική επιφάνεια του καταρρεύσαντος πυρήνα. Η σύλληψη ηλεκτρονίων σε πολύ πυκνά τμήματα του καταρρέοντος υλικού ίσως να παράγει πρόσθετα νετρόνια. Επειδή υλικό που αναπηδά βομβαρδίζεται από τα νετρόνια, κάποιοι από τους ατομικούς πυρήνες του τα συλλαμβάνουν, δημιουργώντας έτσι ένα φάσμα βαρύτερων του σιδήρου στοιχείων, μεταξύ των οποίων τα ραδιενεργά στοιχεία μέχρι το ουράνιο (και ίσως και πέρα από αυτό). Αν και μη εκρηγνυόμενοι ερυθροί γίγαντες μπορούν να παραγάγουν σημαντικές ποσότητες στοιχείων βαρύτερων του σιδήρου με χρήση νετρονίων που απελευθερώνονται από παράπλευρες αντιδράσεις, η αναλογία τους (ιδίως ορισμένων ισοτόπων στοιχείων που έχουν πολλά σταθερά ή μακρόβια ισότοπα) είναι πολύ διαφορετική από την αναλογία των ισοτόπων που παράγονται σε έναν υπερκαινοφανή. Καμιά από τις δύο αναλογίες ωστόσο δεν συμφωνεί με αυτή που παρατηρούμε στο Ηλιακό Σύστημα, ώστε υλικό τόσο από υπερκαινοφανείς, όσο και από αποβολή στοιχείων από ερυθρούς γίγαντες απαιτείται για να ερμηνεύσει τις παρατηρούμενες ποσότητες των βαρέων στοιχείων και των ισοτόπων τους.
Η ενέργεια που μεταφέρεται από την κατάρρευση του αστρικού πυρήνα στο υλικό που αναπηδά δεν παράγει απλώς βαρέα στοιχεία, αλλά και τα επιταχύνει πολύ πέρα από την ταχύτητα διαφυγής, προκαλώντας τμήμα της ακτινοβολίας του υπερκαινοφανούς και τη διασπορά τους στον γαλαξία στον οποίο συνέβη η έκρηξη. Πρέπει να σημειωθεί ότι η κατανόηση αυτής της μεταφοράς ενέργειας δεν είναι ακόμα ικανοποιητική, αν και σύγχρονα υπολογιστικά πρότυπα των υπερκαινοφανών τύπων Ib, Ic και II δικαιολογούν μέρος της μεταφοράς αυτής.
Ενδείξεις από την ανάλυση των παραμέτρων της τροχιάς και της μάζας διπλών συστημάτων αστέρων νετρονίων (που απαιτούν δύο τέτοιους υπερκαινοφανείς) υποδεικνύουν ότι η κατάρρευση ενός αστρικού πυρήνα που αποτελείται από ατομικούς πυρήνες οξυγόνου, νέου και μαγνησίου ίσως να παράγει έναν υπερκαινοφανή που διαφέρει παρατηρησιακά (εκτός από την ισχύ της εκρήξεως) από τους υπερκαινοφανείς που παράγονται από την κατάρρευση ενός πυρήνα σιδήρου.
Οι μεγαλύτερης μάζας αστέρες που υπάρχουν σήμερα ίσως να καταστραφούν σε μία έκρηξη υπερκαινοφανούς με ενέργεια που θα υπερβαίνει κατά πολύ τη βαρυτική ενέργεια που αντιστοιχεί στο «δέσιμο» του αστέρα ως σώματος. Αυτό το σπάνιο γεγονός, που προκαλείται από τη λεγόμενη αστάθεια ζεύγους, δεν αφήνει ως υπόλειμμα μαύρη τρύπα. Από την άλλη, κατά το παρελθόν του Σύμπαντος, κάποιοι αστέρες ήταν ακόμα μεγαλύτεροι από τους μεγαλύτερους που υπάρχουν σήμερα και μπορεί να κατέρρευσαν με άμεσο τρόπο σε μαύρη τρύπα στο τέλος της ζωής τους εξαιτίας φωτοαποσυνθέσεως.
thumb|355px|Αστρική εξέλιξη αστέρων μικρής (αριστερός κύκλος) και μεγάλης μάζας (δεξιός κύκλος), με παραδείγματα με πλάγια κίτρινα γράμματα
Αστρικά υπολείμματα (πτώματα)
Μετά την εξάντληση όλων των αποθεμάτων του για παραγωγή ενέργειας, ένας αστέρας καταλήγει, πέρα από την ύλη που διαφεύγει στο διάστημα, σε ένα κεντρικό υπόλειμμα ή αστρικό πτώμα, που ανήκει σε ένα από τρία πολύ διαφορετικά είδη σωμάτων. Το ποιο θα είναι αυτό εξαρτάται και πάλι από τη μάζα του αστέρα κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Λευκοί και μαύροι νάνοι
Για έναν αστέρα ηλιακής μάζας, ο λευκός νάνος στον οποίο θα καταλήξει θα έχει μάζα ίση με τα 6 δέκατα της ηλιακής μάζας, τα οποία θα είναι συμπιεσμένα σε έναν όγκο παρόμοιο με τον όγκο της Γης. Οι λευκοί νάνοι είναι ευσταθείς επειδή η προς το κέντρο πίεση της βαρύτητας εξισορροπείται από την πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων, μία συνέπεια της απαγορευτικής αρχής του Πάουλι. Η πίεση των ηλεκτρονίων παρέχει ένα μάλλον ελαστικό όριο κατά της περαιτέρω συμπιέσεως της ύλης: για μία δεδομένη χημική σύσταση, λευκοί νάνοι μεγαλύτερης μάζας έχουν μικρότερη διάμετρο και όγκο, συνεπώς πολύ υψηλότερη πυκνότητα. Χωρίς πυρηνικές αντιδράσεις, ο λευκός νάνος ακτινοβολεί την παραμένουσα θερμότητά του στο διάστημα επί δισεκατομμύρια χρόνια. Ενώ είναι πολύ θερμός αμέσως μετά τον σχηματισμό του εξαιτίας της βαρυτικής καταρρεύσεως του πυρήνα, με επιφανειακή θερμοκρασία άνω των 100 χιλιάδων βαθμών K και ακόμα υψηλότερη στο εσωτερικό, θα απολέσει την περισσότερη ενέργειά του μέσα σε ένα δισεκατομμύριο χρόνια.
Η χημική σύσταση ενός λευκού νάνου εξαρτάται από τη μάζα του. Αστέρες με σημαντικά μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο θα συντήξουν άνθρακα προς μαγνήσιο, νέον και μικρές ποσότητες άλλων στοιχείων, δίνοντας έτσι έναν λευκό νάνο που αποτελείται κυρίως από οξυγόνο, νέον και μαγνήσιο, αρκεί να χάσει αρκετή μάζα ώστε να περάσει κάτω από το όριο Τσαντρασεκάρ και η σύντηξη του άνθρακα να μη είναι τόσο βίαιη ώστε να ανατινάξει τον αστέρα ως υπερκαινοφανή. Αστέρες με μάζες παρόμοιες με τη μάζα του Ήλιου δεν θα συντήξουν άνθρακα και θα δώσουν έναν λευκό νάνο αποτελούμενο κυρίως από άνθρακα και οξυγόνο. Τέλος, αστέρες με μάζα μικρότερη από το ήμισυ περίπου της ηλιακής δεν θα μπορέσουν να συντήξουν ούτε ήλιο και θα δώσουν λευκούς νάνους που θα αποτελούνται κυρίως από ήλιο.
Στο τέλος θα απομείνει μία σκοτεινή ψυχρή μάζα που αποκαλείται μαύρος νάνος. Ωστόσο, το Σύμπαν δεν έχει αρκετά μεγάλη ηλικία ώστε να υπάρχουν από τώρα σε αυτό μαύροι νάνοι.
Αν η μάζα του λευκού νάνου αυξηθεί πάνω από το όριο Τσαντρασεκάρ, 1,4 ηλιακή μάζα για σύσταση άνθρακα, οξυγόνου, νέου και μαγνησίου, τότε αρχίζουν στο εσωτερικό του συλλήψεις ηλεκτρονίων και η πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων υποχωρεί με αποτέλεσμα μία ακόμα βαρυτική κατάρρευση. Ανάλογα με τη χημική σύσταση και την προ καταρρεύσεως θερμοκρασία στο κέντρο, αυτή η διαδικασία θα οδηγήσει είτε σε έναν αστέρα νετρονίων, είτε σε εκρηκτική έναρξη συντήξεως του άνθρακα και του οξυγόνου. Τα βαρύτερα στοιχεία ευνοούν την παραπέρα κατάρρευση, επειδή απαιτούν υψηλότερες θερμοκρασίες για να αρχίσουν να συντήκονται και καθώς η σύλληψη ηλεκτρονίων από τους πυρήνες αυτών και των προϊόντων της συντήξεώς τους είναι ευκολότερη. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες ευνοούν τις εκρηκτικές πυρηνικές αντιδράσεις, που ανακόπτουν την κατάρρευση των ανώτερων στρωμάτων και οδηγούν σε έναν υπερκαινοφανή τύπου Ia. Αυτός ο τύπος υπερκαινοφανούς μπορεί να είναι πολλές φορές λαμπρότερος από τους τύπους Ib, Ic και II, που σηματοδοτούν τον θάνατο ενός αστέρα μεγάλης μάζας, παρότι οι τελευταίοι τύποι απελευθερώνουν μεγαλύτερη συνολική ενέργεια. Σε κάθε περίπτωση, κανένας λευκός νάνος με μάζα μεγαλύτερη της 1,4 ηλιακής μάζας δεν μπορεί να υπάρξει (με μία πιθανή μικρή εξαίρεση για τους ταχύτερα περιστρεφόμενους λευκούς νάνους, στους οποίους η φυγόκεντρη δύναμη εξισορροπεί μερικώς το βάρος της ύλης τους). Η μεταφορά μάζας σε ένα διπλό αστρικό σύστημα μπορεί επίσης να δημιουργήσει έναν αρχικώς σταθερό λευκό νάνο με μάζα πάνω από το όριο Τσαντρασεκάρ.
Αστέρες νετρονίων
thumb|right|Ωστικό κύμα σε σχήμα φυσαλίδας επεκτείνεται ακόμα μετά από μία έκρηξη υπερκαινοφανούς που έλαβε χώρα πριν από 15 χιλιάδες χρόνια. Με την κατάρρευση ενός αστρικού πυρήνα, η πίεση προκαλεί τη σύλληψη ηλεκτρονίων, μετατρέποντας τα περισσότερα πρωτόνια σε νετρόνια. Οι ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις που κρατούν τους ατομικούς πυρήνες μακριά τον ένα από τον άλλο παύουν να υφίστανται, και το μεγαλύτερο τμήμα του αστρικού πυρήνα μεταμορφώνεται σε μία υπέρπυκνη σφαίρα νετρονίων σχεδόν σε επαφή μεταξύ τους, σαν ένας γιγάντιος ατομικός πυρήνας, με ένα λεπτό φλοιό εκφυλισμένης ύλης (κυρίως σιδήρου). Τα νετρόνια αντιστέκονται σε περαιτέρω συμπίεση εξαιτίας της απαγορευτικής αρχής του Πάουλι, έχουμε δηλαδή τώρα την πίεση των εκφυλισμένων νετρονίων σε αναλογία με την πίεση των εκφυλισμένων νετρονίων στους λευκούς νάνους.
Τα αστρικά αυτά πτώματα ονομάζονται αστέρες νετρονίων και είναι εξαιρετικά μικρά σε διάμετρο (της τάξεως των 20 χιλιομέτρων) και απίστευτα πυκνά. Ο ρυθμός περιστροφής ενός αστέρα νετρονίων γύρω από τον άξονά του αυξάνεται εντυπωσιακά εξαιτίας της διατηρήσεως της στροφορμής και φθάνει τις 600 και πλέον στροφές ανά δευτερόλεπτο. Στις λίγες περιπτώσεις που κατά σύμπτωση οι μαγνητικοί πόλοι ενός τέτοιου σώματος είναι ευθυγραμμισμένοι με τη Γη, ανιχνεύεται με ραδιοτηλεσκόπια ένας παλμός ραδιοκυμάτων σε κάθε περιστροφή. Τότε ο αστέρας ονομάζεται πάλσαρ. Οι πάλσαρ υπήρξαν η παρατηρησιακή ανακάλυψη των αστέρων νετρονίων, το 1967. Από τότε, εκτός από τα ραδιοκύματα, πάλσαρ έχουν ανιχνευθεί στο ορατό φως, στις ακτίνες Χ και στις ακτίνες γ (π.χ. η Γκέμινγκα)
Μαύρες τρύπες
Αν η μάζα του αστρικού υπολείμματος είναι αρκετά μεγάλη, τότε ούτε η πίεση των εκφυλισμένων νετρονίων θα επαρκέσει για να αποτρέψει την περαιτέρω κατάρρευση, ως το ακραίο όριο που είναι ικανή αυτή να φθάσει: Τότε ο πρώην αστρικός πυρήνας μετατρέπεται σε μία μαύρη τρύπα. Η μάζα για την οποία συμβαίνει αυτό δεν είναι γνωστή με ακρίβεια, αλλά εκτιμάται μεταξύ των 2 και 3 ηλιακών μαζών. Οι μαύρες τρύπες προβλέπονται από τη Γενική θεωρία της σχετικότητας. Σύμφωνα με αυτή, ούτε φώς, ούτε ύλη, ούτε πληροφορίες μπορούν να εξέλθουν ποτέ από το εσωτερικό τους, αν και κάποια κβαντικά φαινόμενα ίσως επιτρέπουν αποκλίσεις από τον αυστηρό αυτό κανόνα. Η ύπαρξή των οντοτήτων αυτών στο πραγματικό Σύμπαν υποστηρίζεται από πολλές έμμεσες παρατηρήσεις.
Πρότυπα
Υπάρχουν μαθηματικά πρότυπα (μοντέλα) αστρικής εξελίξεως που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον υπολογισμό των εξελικτικών σταδίων ενός αστέρα από τη δημιουργία του μέχρι τον θάνατό του. Η αρχική μάζα και χημική σύσταση του αστέρα αποτελούν τις παραμέτρους εισόδου, ενώ η λαμπρότητα και η επιφανειακή θερμοκρασία είναι οι μόνοι παρατηρησιακοί περιορισμοί. Οι σχέσεις του προτύπου βασίζονται στη φυσική κατανόηση του αστέρα, συνήθως υπό την παραδοχή της υδροστατικής ισορροπίας. Εκτεταμένοι αριθμητικοί υπολογισμοί μπορούν στη συνέχεια να προσδιορίσουν τη μεταβαλλόμενη κατάσταση του αστέρα ως συνάρτηση του χρόνου, δίνοντας έναν πίνακα δεδομένων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον προσδιορισμό της εξελικτικής πορείας του αστέρα στο Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ και άλλων εξελισσόμενων φυσικών μεγεθών. Ακριβή πρότυπα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εκτιμηθεί η σημερινή ηλικία ενός αστέρα δια της συγκρίσεως των παρατηρούμενων χαρακτηριστικών του με εκείνα των αστέρων κατά μήκος μιας εξελικτικής πορείας.
Δημόσια ραδιοτηλεόραση
Η δημόσια ραδιοτηλεόραση περιλαμβάνει το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και άλλα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης των οποίων η κύρια αποστολή είναι η δημόσια υπηρεσία/λειτούργημα. Οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί λαμβάνουν χρηματοδότηση από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένων των τελών αδείας, ατομικές συνεισφορές, δημόσια χρηματοδότηση και εμπορική χρηματοδότηση.
Η δημόσια ραδιοτηλεόραση μπορεί να λειτουργεί σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο, ανάλογα με τη χώρα και το σταθμό. Σε ορισμένες χώρες, η δημόσια ραδιοτηλεόραση διοικείται από έναν ενιαίο οργανισμό. Άλλες χώρες έχουν πολλούς δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς που λειτουργούν περιφερειακά ή σε διαφορετικές γλώσσες. Ιστορικά, η δημόσια ραδιοτηλεόραση ήταν κάποτε η κυρίαρχη ή μοναδική μορφή ραδιοτηλεόρασης σε πολλές χώρες (με την αξιοσημείωτη εξαίρεση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής). Η εμπορική ραδιοτηλεόραση τώρα υπάρχει στις περισσότερες από αυτές τις χώρες. Ο αριθμός των χωρών με μόνη τη δημόσια ραδιοτηλεόραση μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους του 20ου αιώνα.
Ορισμός της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης
Η κύρια αποστολή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ότι αυτή της δημόσιας υπηρεσίας, απευθυνόμενη και εμπλέκοντας τον πολίτη. Το βρετανικό μοντέλο έχει γίνει ευρέως αποδεκτό ως ένας καθολικός ορισμός. Το μοντέλο ενσωματώνει τις ακόλουθες αρχές:
Ενώ η εφαρμογή ορισμένων αρχών μπορεί να είναι απλή, όπως στην περίπτωση της προσβασιμότητας, ορισμένες από τις αρχές μπορεί να είναι αόριστες ή δύσκολο να εφαρμοστούν. Στο πλαίσιο μιας μεταβαλλόμενης εθνικής ταυτότητας, ο ρόλος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης μπορεί να είναι ασαφής. Ομοίως, η υποκειμενική φύση του καλού προγραμματισμού, μπορεί να θέσει το ζήτημα της ατομικών ή δημόσιων προτιμήσεων.Στο πλαίσιο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις σχετικά με την εμπορική δραστηριότητα. Η μία είναι ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι ασυμβίβαστη με εμπορικούς στόχους. Η άλλη είναι ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση μπορεί και πρέπει να ανταγωνιστεί στην αγορά με τους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Αυτή η διχογνωμία τονίζεται από τις πτυχές της δημόσιας υπηρεσίας των παραδοσιακών εμπορικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων.
Κατηγορία:Τηλεόραση Κατηγορία:Ραδιόφωνο Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1997–98
Η Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1997–98 ήταν η 8η περίοδος της Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα και η 64η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.
Προεπισκόπηση
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την ΟΝ Λεϊρία να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΣΚ Μπέιρα Μαρ και ΦΚ Αλβέρκα να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Ακαδέμικο ντε Βιζεού ΦΚ, ΣΚΟ Τορεένσε και ΚΝ Νασιονάλ υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1997-1998
Χειρουργός
Οι γενικοί χειρουργοί εκτελούν μεγάλο φάσμα επεμβάσεων σε δiάφορα μέρη του σώματος. Ο Γενικός Χειρουργός αντιμετωπίζει παθήσεις των ζωτικών οργάνων της άνω και κάτω κοιλίας, του θυρεοειδούς αδένα, του μαστού και της περιπρωκτικής περιοχής. Είναι επίσης εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουν προβλήματα που πρέπει να παραπεμφθούν σε άλλους πιο ειδικευμένους χειρουργούς, που έχουν επίσημη πιστοποίηση της υποειδικότητάς τους. Η ορθοπρωκτική χειρουργική ασχολείται με το κατώτερο τμήμα του εντέρου, η νευροχειρουργική με τα περιφερικά νεύρα, τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό, η ορθοπεδική με προβλήματα του μυοσκελετικού συστήματος, η ωτορινολαρυγγολογία με το κεφάλι και τον λαιμό, η πλαστική χειρουργική με ανάπλαση, αποκατάσταση ή βελτίωση της εμφάνισης και λειτουργικότητας οποιουδήποτε μέρους του σώματος, ενώ η καρδιοθωρακική χειρουργική εστιάζεται στον θώρακα, και ιδιαίτερα στην καρδιά και τους πνεύμονες.
Επιτροπή Γιούνκερ
Η Επιτροπή Γιούνκερ ασκούσε τα καθήκοντά της από τον Νοέμβριο του 2014 έως και τον Νοέμβριου του 2019.
Πρόεδρός της ήταν ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ από το Λουξεμβούργο, ο οποίος ήταν πρόεδρος της επιτροπής στην οποία συμμετείχαν 27 μέλη, ένα για κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον Ιούλιο του 2014, ο Γιούνκερ εξελέγη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να διαδεχτεί τον Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Η θητεία του Σώματος των Επιτρόπων είναι 5ετής. Η θητεία της Επιτροπής Γιούνκερ έληξε στις 31 Νοεμβρίου 2019.
Εκλογή
Στις ευρωεκλογές του 2014, ο Γιούνκερ κατήλθε ως υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα κέρδισε τις περισσότερες έδρες στις εκλογές και, στις 27 Ιουνίου, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον έθεσε ως υποψήφιο.
Στις 15 Ιουλίου 2014, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέλεξε τον Γιούνκερ στη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διαδέχθηκε τον Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο το Νοέμβριο του 2014.
Σώμα των Επιτρόπων
Το παρακάτω Κολέγιο των Επιτρόπων υπηρετεί υπό την προεδρία του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Θερινή ώρα
μικρογραφία|150px|Στην αρχή εφαρμογής της θερινής ώρας ([[άνοιξη), τα ρολόγια διορθώνονται ώστε να δείχνουν μια ώρα μετά την πραγματική.]] μικρογραφία|150px|Στο τέλος εφαρμογής της θερινής ώρας ([[φθινόπωρο), τα ρολόγια διορθώνονται μια ώρα πίσω ώστε να δείχνουν την πραγματική ώρα.]] Η θερινή ώρα (αγγλικά: Daylight Saving Time, 'DST', μτφ: Ώρα Οικονομίας Ηλιακού Φωτός) είναι η αλλαγή της ώρας που ένα κράτος διαλέγει να υιοθετήσει για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα του έτους. Η αλλαγή αυτή γενικά είναι κατά μία ώρα μπροστά από την ηλιακή ώρα. Βασίζεται σε ένα σύστημα που σκοπό έχει την καλύτερη αξιοποίηση του φωτός της ημέρας για εξοικονόμηση ενέργειας. Σε Ελλάδα και Ευρώπη, η θερινή ώρα εφαρμόζεται την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου, για 7 μήνες, και η χειμερινή (ή ηλιακή ώρα) ξεκινάει την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου, με εφαρμογή για 5 μήνες.
Σήμερα το τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού που χρησιμοποιεί την εναλλαγή ώρας αποτελεί μειοψηφία, καθώς σχεδόν όλες οι Ασιατικές και Αφρικανικές χώρες δεν συμμετέχουν. Άλλες την έχουν καταργήσει ή σχεδιάζουν την κατάργηση του μέτρου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να σταματήσει την εναλλαγή ώρας το 2021, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάθε κράτος-μέλος να επιλέξει ανεξάρτητα τη μονιμοποίηση της θερινής ή τη χειμερινής ώρας.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά που υπάρχει για χρησιμοποίηση της θερινής ώρας ήταν από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο (Benjamin Franklin) σε γράμμα του που δημοσιεύθηκε σε γαλλική εφημερίδα. Σε αυτό το γράμμα δεν υπάρχει αναφορά για αλλαγή της ώρας αλλά πρόταση να ξυπνούν οι άνθρωποι μία ώρα νωρίτερα!
Η πρώτη φορά που προτάθηκε το ζήτημα σοβαρά ήταν από τον Γουίλιαμ Γουίλετ (William Willett) στο άρθρο του «Waste of Daylight» που δημοσιοποιήθηκε το 1907 αλλά τελικά δεν κατάφερε να πείσει την Βρετανική κυβέρνηση. Αν και η ιδέα του τελικά υιοθετήθηκε, ο ίδιος δεν κατάφερε να την δει να πραγματοποιείται, γιατί πέθανε το 1915. Αρχικά εφαρμόστηκε από την γερμανική κυβέρνηση κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από 30 Απριλίου ως 1η Οκτωβρίου του 1916. Λίγο μετά το Ηνωμένο Βασίλειο ακολούθησε εφαρμόζοντας τη θερινή ώρα από 21 Μαΐου ως 1η Οκτωβρίου 1916. Αργότερα, στις 19 Μαρτίου του 1918, το Αμερικανικό Κογκρέσο καθιέρωσε την τυπική χρήση των χρονικών ζωνών και επισημοποίησε την αλλαγή της θερινής ώρας για όλον τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Το μέτρο αυτό όμως καταργήθηκε αμέσως, λόγω της δυσαρέσκειας του κόσμου.
Εφαρμογή στην Ελλάδα και Ευρώπη
Στην Ελλάδα η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, δοκιμαστικά, το 1932 και συγκεκριμένα από τις 6 Ιουλίου μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου, όταν τα ρολόγια είχαν τεθεί μία ώρα μπροστά. Στη συνέχεια όμως εγκαταλείφθηκε, επειδή στις 28 Ιουλίου 1916 στις 04:00 ώρα, τα ρολόγια στην Ελλάδα είχαν τεθεί 25 λεπτά μπροστά κατά την εισδοχή της ζώνης ώρας που είχε αποφασιστεί παγκοσμίως. Έτσι η διαφορά σε σχέση με το φως του Ήλιου που καθορίζει και τον πραγματικό χρόνο γινόταν πολύ μεγάλη, κυρίως στα δυτικά τμήματα της χώρας και περισσότερο στη Κέρκυρα. Τα επόμενα χρόνια είχε υιοθετηθεί μια απλή μετατόπιση της ώρας έναρξης λειτουργίας δημόσιων υπηρεσιών και καταστημάτων κατά μισή ώρα, στη χειμερινή περίοδο.
Στη δεκαετία του 1970 όμως, μόλις δύο χρόνια μετά την ενεργειακή κρίση που ξέσπασε στην Ευρώπη το 1973, αποφασίστηκε η υιοθέτηση του μέτρου της θερινής ώρας από μεγάλο μέρος των κρατών της, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, με έναρξη το 1975. Η αλλαγή της ώρας γίνεται σύμφωνα με οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υποχρεώνει όλα τα κράτη μέλη να την εφαρμόζουν ως νόμο, και πραγματοποιείται την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου στις 1 π.μ. ώρα Γκρίνουϊτς (GMT), ενώ τελειώνει την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου του ίδιου έτους στις 1 π.μ. ώρα Γκρίνουϊτς. Επομένως η αλλαγή είναι ταυτόχρονη για όλα τα κράτη μέλη τα οποία έχουν υιοθετήσει το μέτρο.
Η Ισλανδία δεν έχει υιοθετήσει το μέτρο. Λόγω του υψηλού γεωγραφικού πλάτους, η ανατολή και η δύση του ηλίου διαφέρουν κατά πολλές ώρες στη διάρκεια του έτους, έτσι η επίδραση της αλλαγής του ρολογιού κατά μία ώρα δεν θα είχε συγκριτικά ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Η Λευκορωσία σταμάτησε την εναλλαγή ώρας μετά το 2011 και υιοθέτησε μόνιμα τη θερινή ώρα (UTC +3), για να συμβαδίσει με την αλλαγή που είχε κάνει αρχικά η Ρωσία. Τέτοιο μέτρο είχε αποφασίσει και η Ουκρανία τον Σεπτέμβριο του 2011 αλλά η απόφαση ακυρώθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2011.
Η Ρωσία, όπως όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη ακολουθούσε τις ίδιες ημερομηνίες αλλαγής με αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλαζε στις 2 π.μ. ώρα Μόσχας (3 π.μ. θερινή ώρα τον Οκτώβριο). Από τις 27 Απριλίου 2011 και με διάταγμα του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ καθιερώθηκε η θερινή ώρα Μόσχας (+4 UTC) καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Μετά από διαμαρτυρίες των κατοίκων ότι το χειμώνα υπήρχε σκοτάδι κατά τις πρωινές ώρες, ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν αποφάσισε την χρήση μόνιμης χειμερινής ώρας αρχίζοντας από τις 26 Οκτωβρίου 2014.
Η Τουρκία ακολουθούσε τις αλλαγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην ημερομηνία και στην ώρα αλλαγής, ωστόσο τον Σεπτέμβριο 2016 αποφασίστηκε η μόνιμη χρήση της θερινής ώρας όλο τον χρόνο, ενώ το 2015 είχε παραταθεί μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 2015, λόγω εκλογών.
Το Μαρόκο υιοθέτησε το 2018 μόνιμη θερινή ώρα
Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση 2018
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιούνται τρεις διαφορετικές ζώνες ώρας. Ο ενδοκοινοτικός συντονισμός κατά την αλλαγή ώρας φάνηκε ότι προκαλεί, εκτός των άλλων, και προβλήματα στον τομέα των μεταφορών και του εφοδιασμού. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε συνέχεια ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προχώρησε σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση, στο διάστημα από 4 Ιουλίου μέχρι τις 16 Αυγούστου 2018. Λήφθηκαν 4,6 εκατομμύρια απαντήσεις, και από τα 28 κράτη μέλη, οι περισσότερες που έχουν ληφθεί σε οποιαδήποτε άλλη δημόσια διαβούλευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το 84% όσων απάντησαν ήταν υπέρ της πρότασης να τεθεί τέρμα στην αλλαγή της ώρας δύο φορές τον χρόνο.
Πρόταση Ευρωπαϊκής Ένωσης για το έτος 2021
Η πρόταση της Ε.Ε. ήταν ότι η αλλαγή ώρας πρέπει να σταματήσει την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου 2021 για τις χώρες που θέλουν να διατηρήσουν μόνιμα τη θερινή ώρα. Αντίστοιχα για κράτη-μέλη που επιθυμούν τη χειμερινή ώρα, η αλλαγή πρέπει να γίνει την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου 2021. Η Ελλάδα προέβη σε αλλαγή ώρας την Κυριακή 28 Μαρτίου 2021 και δεν έχει πάρει ακόμη απόφαση για το αν θα είναι η τελευταία αλλαγή της ώρας ή όχι. Οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ αντίστοιχα δεν έχουν λάβει οριστικές αποφάσεις, λόγω σημαντικών γεγονότων όπως το Brexit και η πανδημία Covid-19. Οι προτιμήσεις για χειμερινή ή θερινή ώρα αλλάζουν ανάλογα με τη χώρα, όπως αποτυπώνονται σε δημοσκοπήσεις, με μια τάση ως προς μόνιμη θερινή ώρα. Ενδεικτικά:
Η αλλαγή στον υπόλοιπο κόσμο
μικρογραφία|Με γαλάζιο χρώμα οι χώρες και περιοχές που ακολουθούν το σύστημα της θερινής ώρας, με πορτοκαλί αυτές που το ακολουθούσαν παλιότερα και κόκκινο αυτές που δεν το ακολούθησαν ποτέ. Γενικά η θερινή ώρα δεν χρησιμοποιείται σε χώρες κοντά στον Ισημερινό αφού ανατολή και η δύση του Ήλιου δεν έχουν μεγάλη διαφορά κατά τη διάρκεια του έτους. Στη Βραζιλία η θερινή ώρα χρησιμοποιούταν μόνο στο νότιο τμήμα της, όταν καταργήθηκε το 2019.
Ισραήλ
Μέχρι το 2005, το Υπουργείο Εσωτερικών αποφάσιζε κάθε χρόνο για τις ημερομηνίες αλλαγής. Δεν υπήρχε απόλυτος κανόνας για την αλλαγή της ώρας και υπήρξε μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ της πλειοψηφίας των κοσμικών που ήθελαν να επεκταθεί η θερινή ώρα όσο το δυνατόν περισσότερο και της θρησκευτικής κοινότητας που ήθελε να σταματά πριν από το Γιομ Κιπούρ.
Σαμόα
Το Ανεξάρτητο Κράτος των Σαμόα επρόκειτο να ξεκινήσει τη χρήση της θερινής ώρας τον Οκτώβριο του 2009 αλλά τελικά αναβλήθηκε λόγω του σεισμού και του τσουνάμι που ακολούθησε. Η θερινή ώρα ξεκίνησε στις 26 Σεπτεμβρίου του 2010.
Η αλλαγή στα πλοία
Η αλλαγή της ώρας στα πάσης φύσεως πλοία γίνεται διαχωριζόμενη σε τρία εικοσάλεπτα που μοιράζονται τρεις βάρδιες (4ωρίες) [20.00-24.00, 24.00-04.00 και 04.00-08.00]. Με μείωση είτε αύξηση κατά 20 πρώτα λεπτά της ώρας, η νέα ώρα θα πρέπει να φαίνεται ως 08.00. Η θερινή ώρα, επειδή θεωρείται εμπορική, δεν λαμβάνεται υπόψη στις αστρονομικές παρατηρήσεις, παρά ταύτα η θερινή ώρα, για τα κράτη που την ακολουθούν, περιλαμβάνεται στα ναυτικά αλμανάκ.
Συζήτηση περί πλεονεκτημάτων-μειονεκτημάτων
Οι υποστηρικτές της θερινής ώρας γενικά υποστηρίζουν ότι εξοικονομεί ενέργεια, προωθεί την υπαίθρια δραστηριότητα τα καλοκαιρινά βράδια και είναι, επομένως, ευεργετική για τη σωματική και ψυχολογική υγεία, μειώνει τα τροχαία ατυχήματα, μειώνει το έγκλημα και λειτουργεί θετικά για τις επιχειρήσεις. μικρογραφία|Τα υποτροπικά κλίματα σημειώνονται με κίτρινο χρώμα στον χάρτη. Οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές τις περιοχές μπορεί να καταναλώνουν περισσότερη ενέργεια ως αποτέλεσμα της θερινής ώρας. Οι διαφωνούντες υποστηρίζουν ότι η πραγματική εξοικονόμηση ενέργειας δεν είναι ξεκάθαρη, ότι η θερινή ώρα αυξάνει τους κινδύνους για την υγεία, όπως είναι ο κίνδυνος για καρδιακή προσβολή, ότι μπορεί να διαταράξει τις πρωινές δραστηριότητες και ότι η αλλαγή των ρολογιών δύο φορές το χρόνο προκαλεί οικονομική και κοινωνική αναστάτωση και ακυρώνει τυχόν οφέλη. Οι αγρότες τείνουν γενικά να αντιτίθενται στη θερινή ώρα.
Η συνεχής αλλαγή της ώρας είναι επιζήμια για την υγεία και τη διάθεση, αφού επηρεάζει τον κιρκαδικό ρυθμό.
Το 2017 μία μεταανάλυση 44 μελετών διαπίστωσε ότι η θερινή ώρα οδηγεί μόνο σε 0,34% εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας κατά τις ημέρες εφαρμογής της. Η μεταανάλυση διαπίστωσε επίσης ότι "η εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας είναι μεγαλύτερη για χώρες που βρίσκονται μακρύτερα από τον ισημερινό, ενώ οι υποτροπικές περιοχές καταναλώνουν περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια λόγω της θερινής ώρας". Η εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας μπορεί επίσης να αντισταθμιστεί από την επιπλέον χρήση άλλων μορφών ενέργειας, όπως καυσίμου θέρμανσης.
Υπολογιστές
Όπως γίνεται κατανοητό, υπάρχουν δύο ίδιες ώρες την ημέρα που αλλάζει η ώρα από θερινή σε χειμερινή. Αν δεν διευκρινιστεί με την προσθήκη της κατάλληλης επέκτασης, τότε δύο γεγονότα που συνέβησαν για παράδειγμα στην Ελλάδα στις 3:30' το πρωί της 30ης Οκτωβρίου 2011, πιθανόν να έχουν μία ώρα διαφορά το ένα από το άλλο (το ένα συνέβη στις 3:30' πριν την αλλαγή της ώρας και το άλλο στις 3:30' μετά την αλλαγή).
Πολλά υπολογιστικά συστήματα έχουν τη δυνατότητα αυτόματης αλλαγής, αλλά η αλλαγή σε θερινή ώρα πρέπει να γίνεται με το χέρι σε όλα τα υπόλοιπα (ρολόγια χειρός, ρολόγια τοίχου, αυτοματισμοί ποτίσματος κλπ)
Το ύψος της ανατολής και της δύσης του Ήλιου μεταβάλλεται στη διάρκεια το χρόνου, όμως το πότε είναι κατακόρυφα είναι σχεδόν σταθερό. Η Ελλάδα ανήκει σε μία τέτοια ζώνη στην οποία, κάποιες ημέρες τον χρόνο, στις 12 περίπου το μεσημέρι, ο ήλιος πέφτει σχεδόν κατακόρυφα στο κέντρο περίπου του κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρόνος
Ρουνική λίθος
thumb|right|250px|Η Ρουνική λίθος «Σκάρτεστάιν» στο Χάιταμπου του [[Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν]] Ρουνική λίθος είναι όρθια πέτρα με ρουνική επιγραφή, ωστόσο ο όρος μπορεί να αφορά και επιγραφές σε ογκόλιθους ή και βράχια. Η παράδοση άρχισε το 4ο αιώνα και κράτησε μέχρι το 12ο αιώνα, αλλά οι περισσότερες ρουνικές λίθοι χρονολογούνται στην ύστερη Εποχή των Βίκινγκ. Οι περισσότερες ρουνικές λίθοι εντοπίζονται στην Σκανδιναβία, αλλά απαντώνται και σε τοποθεσίες που επισκέπτονταν οι Σκανδιναβοί. Οι ρουνικές λίθοι συχνά παίζουν το ρόλο επιτύμβιων στηλών ενώ συχνά ήταν διακοσμημένες με έντονα χρώματα, μια ιδιότητα που ωστόσο δεν διασώζεται.
Επιγραφές
Κάποιος κατασκεύαζε μια ρουνική λίθο για να οριοθετήσει μια περιοχή, να εξηγήσει μια κληρονομιά, να καυχηθεί για κάποιο επίτευγμα, να αποτίσει φόρο τιμής σε κάποιο νεκρό και για να διηγηθεί σημαντικά γεγονότα. Σε κάποιες περιοχές μάλιστα οι ρουνικές λίθοι φαίνεται πως λειτουργούσαν ως κοινωνικοί και οικονομικοί δείκτες.
Ουσιαστικά όλες οι ρουνικές λίθοι της ύστερης Εποχής των Βίκινγκς κάνουν χρήση μιας συγκεκριμένης φόρμουλας. Το κείμενο αναφέρεται στην μνήμη του οποίου έχει τοποθετηθεί, ποιος την κατασκεύασε και συχνά πως συνδέονταν ο κατασκευαστής και ο νεκρός. Τέλος, οι επιγραφές μπορεί να αναφέρονται σε θέματα όπως η κοινωνική θέση του νεκρού, πιθανό ταξίδι στο εξωτερικό, η τοποθεσία θανάτου ή μια προσευχή.
Κατηγορία:Σκανδιναβία Κατηγορία:Επιγραφές
Μαγνητικός πόλος
Μαγνητικοί πόλοι χαρακτηρίζονται οι άκρες ενός μαγνήτη στους οποίους και παρατηρείται η μεγαλύτερη μαγνητική μάζα ή διέρχονται οι μαγνητικές γραμμές.
Πειραματικά γίνονται αντιληπτοί αν βυθισθεί ραβδόμορφος μαγνήτης σε ρινίσματα σιδήρου όπου αυτά θα προσκοληθούν στους πόλους. Όλες οι μορφές και τύποι μαγνητών παρουσιάζουν δύο πόλους, ακόμη και οι σφαιρικοί (π.χ. η Γη). Ανάμεσα στους δύο πόλους παρατηρείται μια συνεχής μείωση της μαγνητικής δράσης που μηδενίζεται στο μέσον του μαγνήτη. Το σημείο αυτό ονομάζεται ουδέτερη ζώνη.
Αν μια μαγνητική βελόνα ή ένας ραβδόμορφος μαγνήτης τοποθετηθούν έτσι ώστε να περιστρέφονται ελέυθερα γύρω από κατακόρυφο άξονα που διέρχεται από το κέντρο βάρους τους, τότε θα παρατηρηθεί ότι αμφότερα θα στραφούν και θα ισορροπήσουν προς ορισμένη πάντα κατεύθυνση που θα συμπίπτει με εκείνη του Βορρά - Νότου. Το άκρο του μαγνήτη που είναι στραμένο στο βορρά λέγεται βόρειος πόλος και το άλλο νότιος πόλος.
Οι μαγνητικοί πόλοι, σε οποιαδήποτε κλίμακα κι αν εξετάζουμε την ύλη, εμφανίζονται πάντοτε κατά ζεύγη (βόρειος-νότιος), ποτέ μεμονωμένα. Τα μαγνητικά μονόπολα, αν και προβλέπονται από την κβαντική θεωρία, μέχρι σήμερα δεν έχουν παρατηρηθεί στη φύση.
Πόλος
Μπισκούπιν
μικρογραφία| Άποψη του τοίχου του ανακατασκευασμένου οχυρώματος στο Μπισκούπιν Το Μπισκούπιν (πολωνικά: Biskupin) είναι αρχαιολογικός χώρος και ένα αληθινού μεγέθους μοντέλο ενός οχυρωμένου οικισμού από τα τέλη της Εποχής του Χαλκού στη βορειοκεντρική Πολωνία, που λειτουργεί επίσης ως αρχαιολογικό υπαίθριο μουσείο. Όταν ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά, θεωρήθηκε ότι ήταν πρώιμη απόδειξη ενός Δυτικού Σλαβικού οικισμού, αλλά οι αρχαιολόγοι επιβεβαίωσαν αργότερα ότι ανήκε στην ομάδα Μπισκούπιν του λουσάτιου πολιτισμού από τον 8ο αιώνα π.Χ.. Η ανασκαφή και η ανοικοδόμηση του προϊστορικού οικισμού έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορική συνείδηση της Πολωνίας.
Η τοποθεσία είναι ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1994 και παρακολουθείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.
Ιστορία των ανασκαφών
Το 1933, Πολωνοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ερείπια οχυρού/οικισμού της Εποχής του Χαλκού στη Μείζων Πολωνία. Η ανακάλυψη έγινε διάσημη σε μία μέρα. Ο χώρος ανασκάφηκε από την ομάδα του Πανεπιστημίου του Πόζναν από το 1934 και μετά, με επικεφαλής τους αρχαιολόγους Γιούζεφ Κοστσέφσκι (1885-1969) και Ζντζίσουαφ Ραγέφσκι (1907–1974). Η πρώτη έκθεση δημοσιεύθηκε το 1936. Στις αρχές του 1939, περίπου 2.500 μ2 είχαν ανασκαφεί. Το Μπισκούπιν έγινε σύντομα διάσημο, προσελκύοντας πολλούς διακεκριμένους καλεσμένους, συμπεριλαμβανομένων αξιωματούχων της κυβέρνησης του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, μέλη του στρατού και υψηλόβαθμους κληρικούς, όπως ο Αρχιεπίσκοπος της Πολωνίας. Ο τόπος σύντομα έγινε μέρος της πολωνικής εθνικής συνείδησης και το σύμβολο των επιτευγμάτων των σλαβικών προγόνων στους προϊστορικούς χρόνους. Ονομάστηκε «Πολωνική Πομπηία» ή «Πολωνικό Ερκολάνο». Η ύπαρξη ενός προϊστορικού φρουρίου 70 χιλιόμετρα από τα γερμανικά σύνορα, χρησιμοποιήθηκε για να δείξει ότι οι προϊστορικοί «Πολωνοί» είχαν δώσει τις δικές τους μάχες εναντίον ξένων εισβολέων και λαφυραγωγών ήδη από την ύστερη Εποχή του Χαλκού. Το Μπισκούπιν εμφανίστηκε σε πίνακες ζωγραφικής και δημοφιλή μυθιστορήματα.
Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την Πολωνία το φθινόπωρο του 1939, το Μπισκούπιν μετονομάστηκε σε Ούρστεντ (Urstädt). Το 1940, οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από την SS-Ahnenerbe μέχρι το 1942. Όταν οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν πλημμύρισαν τον χώρο ελπίζοντας να τον καταστρέψουν, αλλά - ειρωνικά - οδήγησε σε πολύ καλή συντήρηση της αρχαίας ξυλείας. Οι ανασκαφές επαναλήφθηκαν από Πολωνούς αρχαιολόγους μετά τον πόλεμο και συνεχίστηκαν μέχρι το 1974.
Ο τόπος
μικρογραφία|250x250εσ| Μια άλλη άποψη του οχυρωμένου τείχους μικρογραφία|250x250εσ| Ανακατασκευασμένη πύλη και τοίχος Υπάρχουν δύο περίοδοι οικισμών στο Μπισκούπιν, το οποίο βρισκόταν στη μέση μιας λίμνης, αλλά τώρα βρίσκεται σε μια χερσόνησο, που ακολουθούν η μία την άλλη χωρίς διακοπή. Και οι δύο οικισμοί σχεδιάστηκαν σε ορθογώνιο πλέγμα με έντεκα δρόμους με πλάτος 3 μέτρων. Ο παλαιότερος οικισμός από την ύστερη Εποχή του Χαλκού ιδρύθηκε σε ένα ελαφρώς υγρό νησί πάνω από 2 εκτάρια σε μέγεθος και αποτελείται από περίπου 100 ξύλινα σπίτια από βελανιδιές και πεύκα που είχαν παρόμοια διάταξη, με μέγεθος περίπου 8 επί 10 μέτρα το καθένα. Αποτελούνταν από δύο θαλάμους και έναν ανοιχτό χώρο εισόδου. Αυτά τα σπίτια σχεδιάστηκαν για να φιλοξενήσουν 10-12 άτομα. Μια ανοιχτή εστία υπήρχε στο κέντρο του μεγαλύτερου δωματίου. Δεν υπάρχουν μεγαλύτερα σπίτια που να δείχνουν κοινωνική διαστρωμάτωση. Λόγω του υγρού, ελώδους εδάφους, οι δρόμοι ήταν καλυμμένοι με ξύλινες σανίδες.
Ο οικισμός περιβαλλόταν από ψηλό ξύλινο τείχος, ή περίφραγμα, τοποθετημένο σε προμαχώνα που αποτελούταν από ξύλο και χώμα. Ο προμαχώνας κατασκευάστηκε από κορμούς βελανιδιάς που σχηματίζουν κουτιά γεμισμένα με χώμα. Το τείχος έχει μήκος πάνω από 450 μέτρα και συνοδεύεται από έναν ξύλινο κυματοθραύστη στη λίμνη. 6.000 με 8.000 κυβικά μέτρα ξύλου χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του προμαχώνα.
Χρονολόγηση
Ο οικισμός στο Μπισκούπιν ανήκει στις περιόδους Γ και Δ του πολιτισμού Χάλστατ (ύστερη Εποχή του Χαλκού/πρώιμη Εποχή του Σιδήρου, 800–650 π.Χ. και 650–475 π.Χ.). Υπάρχουν τέσσερις ραδιοανθρακικές ημερομηνίες από το Μπισκούπιν (όλες π.Χ.):
Ωστόσο, η δενδροχρονολογική ανάλυση παρείχε ακριβέστερη χρονολόγηση. Αποδείχθηκε ότι το ξύλο βελανιδιάς που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του οικισμού κόπηκε μεταξύ 747-722 π.Χ.. Πάνω από το ήμισυ του ξύλου που χρησιμοποιήθηκε κόπηκε κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 748/747 π.Χ..
Μοντέλο
μικρογραφία|250x250εσ| Εσωτερικό του Αρχαιολογικού Μουσείου δίπλα στον ανακατασκευασμένο οικισμό Το 1936, το πρώτο μοντέλο αληθινού μεγέθους (υπαίθριο μουσείο) χτίστηκε στη χερσόνησο, αλλά καταστράφηκε σκόπιμα κατά την υποχώρηση των Γερμανών κοντά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο ξαναχτίστηκε και προστέθηκαν οι προμαχώνες και ένας πλήρης δρόμος με σπίτια και στις δύο πλευρές.
Στη δεκαετία του 2000, κατασκευάστηκε ένα σκηνικό «μεσαιωνικού» κάστρου από ξύλο σε ένα μέρος του αρχικού χώρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προϊστορικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Πολωνία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Πολωνία Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Πολωνία Κατηγορία:Προϊστορική Πολωνία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πολωνία Κατηγορία:Υπαίθρια μουσεία στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Πολωνία Κατηγορία:Πόβιατ Ζνιν Κατηγορία:Μουσεία στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Ορόσημα στην Πολωνία
Καπνοδόχος
Η καπνοδόχος ή φουγάρο (συνήθως για βιομηχανίες και πλοία), ή τσιμινιέρα (συνηθέστερα για πλοία), ή καμινάδα (κυρίως για τζάκια και καταστήματα με χώρους εστίασης), είναι κατακόρυφη σήραγγα δια της οποίας τα καυσαέρια οδηγούνται στην ατμόσφαιρα. Γενικά η κατασκευή της σήμερα εξυπηρετεί την απαγωγή των καυσαερίων και όχι ως παράγοντα δημιουργίας ρεύματος, όπως στον φυσικό ελκυσμό παλαιότερα.
thumb|right|250px|Καπνοδόχοι ΔΕΗ/Κερατσινίου, προ του λιμένα Πειραιά Στις εγκαταστάσεις ξηράς η καπνοδόχος είναι συνήθως από σιδηροπαγές τσιμέντο ή μεταλλική, παλαιότερα πλινθόκτιστη. Στα πλοία γίνεται από ελάσματα και λαμβάνει διάφορες μορφές ώστε να εναρμονίζεται αισθητικά με τις γραμμές του πλοίου. Η τομή της καπνοδόχου είναι συνήθως κυκλική (στην ξηρά), παλαιότερα και τετράπλευρη, και στα πλοία ελλειπτική ενώ για λόγους αντοχής και στατικής κατασκευάζεται κωνική κατά την έννοια του ύψους. Οι καπνοδόχοι των πλοίων παρουσιάζουν συνήθως ελλειπτική τομή με τον μεγάλο άξονα της έλλειψης κατά το διάμηκες του πλοίου, ώστε να παρουσιάζει μικρότερη αεροδυναμική αντίσταση.
Οι μεταλλικές καπνοδόχοι κατασκευάζονται συνήθως με διπλά τοιχώματα, αφενός για να ελαττώνεται η ακτινοβολία της θερμότητας των καυσαερίων προς το εγγύς περιβάλλον και αφετέρου να μη ελαττώνεται η ένταση του ελκυσμού λόγω ψύξης αυτών. Όταν τα καυσαέρια από 2 ή 3 λέβητες εξάγονται σε κοινή καπνοδόχο τότε εσωτερικά αυτής υπάρχουν χωρίσματα που σχηματίζουν ιδιαίτερους οχετούς για καθένα λέβητα. Στη περίπτωση αυτή κάθε οχετός είναι εφοδιασμένος με ένα "καπνοφράκτη" ή "δικλείδα" (κοινώς "ντάμπερ") ώστε με αυτούς ν΄ ανοίγονται μόνο οι οχετοί που αντιστοιχούν στους εν λειτουργία λέβητες.
Διαστάσεις
Γενικά η διατομή της καπνοδόχου λαμβάνεται περίπου ίση προς το 20 μέχρι 25% της επιφάνειας της εσχάρας, για δε το ύψος της ιδιαίτερα για φυσικό ελκυσμό το δυνατόν μεγαλύτερο. Στα παλαιότερα πλοία που έφεραν λέβητες με φυσικό ελκυσμό, επειδή η ένταση του ανέμου είναι μεγάλη το ύψος (υπολογιζόμενο από την επιφάνεια της σχάρας ή το στόμιο του καυστήρα) έφθανε τα 30 - 40 μέτρα. Στις εγκαταστάσεις ξηράς απαντώνται καπνοδόχοι μεγαλύτερου ύψους.
Σε εγκαταστάσεις τεχνικού ελκυσμού το ύψος της καπνοδόχου είναι μόνο 8-10 φορές μεγαλύτερο της διαμέτρου της, και αυτό διότι ο τεχνητός ελκυσμός δημιουργείται από τους ανεμιστήρες και είναι ανεξάρτητος του ύψους της καπνοδόχου. Συνεπώς όπως προαναφέρθηκε στη περίπτωση αυτή η καπνοδόχος παίζει ρόλο οχετού μόνο απαγωγής καυσαερίων.
Σημειώσεις
Τα μόνα μηχανοκίνητα πλοία που ευνόητα στερούνται καπνοδόχου είναι τα πυρηνοκίνητα, τα υποβρύχια και τα βαθυσκάφη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες
Περαχώρι Βοιωτίας
Το  Περαχώρι (ή Πέρα Χωριό) είναι χωριό του του Δήμου Λεβαδέων του Νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται κτισμένο σε λόφο αντικριστά από τη Λιβαδειά, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από αυτή. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 325 κατοίκους. Αποτελείται κυρίως από νεόδμητα σπίτια, ενώ διαθέτει πανοραμική θέα προς τη Λιβαδειά. Στερείται όμως βασικών υποδομών και δε διαθέτει αξιόπιστο οδικό δίκτυο.
Πορεία του πληθυσμού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Ελισάβετ Θηρεσία της Λωρραίνης
Η Ελισάβετ Θηρεσία της Λωρραίνης (Élisabeth-Thérèse de Lorraine, 15 Οκτωβρίου 1711 - 3 Ιουλίου 1741) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν πριγκίπισσα της Λωρραίνης και η τελευταία σύζυγος του Καρόλου Εμμανουήλ ΄ της Σαρδηνίας. Ήταν μια από τις αδερφές του Φραγκίσκου Στέφανου, Δούκα της Λωρραίνης.
Ζωη
Η Ελισάβετ Θηρεσία γεννήθηκε στο Κάστρο του Λυνεβίλ και ήταν το ένατο από τα έντεκα παιδιά του Λεοπόλδου της Λωρραίνης και της συζύγου του Ελισάβετ Καρλόττας της Ορλεάνης. Η μητέρα της ήταν ανιψιά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και ο πατέρας της ήταν γιος της Ελεονώρας της Αυστρίας, Βασίλισσας της Πολωνίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός της, Φραγκίσκος, έγινε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τέσσερα χρόνια μετά το θάνατό της. Ως πριγκίπισσα της Λωρραίνης είχε δικαίωμα στον τίτλο της Υψηλότητας καθώς και στο βαθμό της ξένης πριγκίπισσας στη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια της στέψης του βασιλιά τον Οκτώβριο του 1722, η Ελισάβετ Θηρεσία, η μητέρα της και η αδελφή της, Άννα Καρλόττα, πήγαν στο γαλλικό βασίλειο. Η γιαγιά της, Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου, βρήκε τις δύο εγγονές της πολύ γοητευτικές και ελκυστικές, αν και η Άννα Καρλόττα θεωρήθηκε πιο όμορφη.
Βασίλισσα
Το 1736 ο αδελφός της Φραγκίσκος παντρεύτηκε την Μαρία Θηρεσία, θυγατέρα και κληρονόμο του Κάρολου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ένωση μεταξύ της Δυναστείας της Λωρραίνης και της Δυναστείας των Αψβούργων επέτρεψε έναν πιο γοητευτικό γάμο για την αδέσμευτη πριγκίπισσα. Ο δύο φορές χήρος Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας ζήτησε το χέρι της στα τέλη του 1736. Παντρεύτηκε τον Βασιλιά της Σαρδηνίας δι' αντιπροσώπου στις 5 Μαρτίου 1737 στο Λυνεβίλ. Την επόμενη μέρα, έφυγε για τη Λυών όπου έφτασε στις 14 Μαρτίου. Ο αδερφός της, Δούκας της Λωρραίνης έφερε μια προίκα για αυτήν και η σύμβαση γάμου υπογράφηκε στη Βιέννη από τον Δούκα και τη Δούκισσα της Λωρραίνης και τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε αυτοπροσώπως την 1η Απριλίου 1737. Ο Κάρολος Εμμανουήλ ήταν ο πρώτος εξάδελφος της, η μητέρα του ήταν η Άννα Μαρία της Ορλεάνης, η αδερφή της Ελισάβετ Καρλόττας. Έκαναν τρία παιδιά, απ' τα οποία μόνο το ένα επέζησε στην ενηλικίωση. Αυτή και ο σύζυγός της έφτασαν στο Τορίνο στις 21 Απριλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαρδηνίας
Μαγνητικό φάσμα
right|thumb|Μαγνητικό φάσμα ρινισμάτων σιδήρου επί χάρτου υπό του οποίου φέρεται ραβδόμορφος μαγνήτης. Μαγνητικό φάσμα ονομάζεται η εικόνα που εμφανίζεται όταν ρινίσματα σιδήρου που διασκορπίζονται σε φύλλο χάρτου, εντός μαγνητικού πεδίου, μαγνητιστούν και διαταχθούν γραμμικά λαμβάνοντας έτσι την πορεία των μαγνητικών δυναμικών γραμμών που ασκούνται σ΄ αυτό.
Τούτο συμβαίνει διότι μόλις τα ρινίσματα σιδήρου βρεθούν μέσα σε μαγνητικό πεδίο αυτά μαγνητίζονται και αποτελούν επιμέρους μαγνήτες που έχουν διεύθυνση εφαπτόμενη των δυναμικών γραμμών, με συνέπεια τα ίδια τα ρινίσματα διατασσόμενα ν΄ αποκαλύπτουν σχεδόν τις μαγνητικές δυναμικές γραμμές του πεδίου.
Φάσμα
Πόσο είναι το μήκος των ακτών της Βρετανίας; Στατιστική αυτοομοιότητα και μορφοκλασματική διάσταση
Περίληψη
Η διατριβή εξετάζει το παράδοξο των ακτογραμμών: την ιδιότητα του μετρούμενου μήκους της ακτογραμμής να εξαρτάται από την κλίμακα μέτρησης. Εμπειρικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι όσο μικρότερο είναι το βασικό μήκος μέτρησης, τόσο μεγαλύτερο προκύπτει το μετρούμενο μήκος. Αν κανείς μετρούσε την ακτογραμμή με ένα χάρακα ενός μέτρου θα έβγαζε μικρότερο αποτέλεσμα από μία μέτρηση με ένα χάρακα 30 εκατοστών. Αυτό προκύπτει γιατί στη δεύτερη περίπτωση ο χάρακας θα τοποθετούνταν σε πιο καμπύλη πορεία από αυτή της πρώτης περίπτωσης. Τα εμπειρικά στοιχεία υποδεικνύουν ένα κανόνα ο οποίος αν γενικευθεί δείχνει ότι το μετρούμενο μήκος αυξάνεται χωρίς όριο καθώς η κλίμακα μέτρησης μειώνεται προς το μηδέν.
Από την εξέταση συνεπάγεται ότι δεν έχει νόημα η συζήτηση για το μήκος μιας ακτογραμμής, και πρέπει να βρεθεί ένας άλλος τρόπος ποσοτικοποίησης της. Ο Μάντελμπροτ εξετάζει ένα εμπειρικό νόμο που ανακαλύφθηκε από τον Λιούις Φράι Ρίτσαρντσον, ο οποίος παρατήρησε ότι το μετρούμενο μήκος L(G) διαφόρων γεωγραφικών ορίων ήταν συνάρηση της κλίμακας μέτρησης G. Συγκεντρώνοντας δεδομένα από διάφορα παραδείγματα ο Ρίτσαρντσον συμπέρανε ότι το L(G) μπορεί να προσεγγιστεί από μία συνάρτηση της μορφής
όπου το M είναι θετική σταθερά και το D είναι σταθερά, καλούμενη διάσταση, και είναι μεγαλύτερη ή ίση του 1. Διαισθητικά, αν η ακτογραμμή φαίνεται λεία θα πρέπει να έχει διάσταση κοντά στο 1, και όσο πιο ανώμαλη είναι τόσο πιο κοντά στο 2 θα πρέπει να είναι η διάστασή της. Τα παραδείγματα στην έρευνα του Ρίτσαρντσον έχουν διαστάσεις που κυμαίνονται από το 1.02 για την ακτογραμμή της Νότιας Αφρικής έως 1.25 για την δυτική ακτογραμμή της Βρετανίας.
Ο Μάντελμπροτ στη συνέχεια περιγράφει διάφορες μαθηματικές καμπύλες, που σχετίζονται με την νιφάδα του Κοχ, και οι οποίες ορίζονται με τέτοιο τρόπο που είναι αυστηρώς αυτοόμοιες. Ο Μάντελμπροτ δείνει το πως υπολογίζεται η διάσταση Χάουσντορφ για κάθε μία από αυτές, η οποία έχει διάσταση D μεταξύ 1 και 2 (αναφέρει επίσης, αλλά δεν δίνει κατασκευή, την καμπύλη Πεάνο, η οποία έχει διάσταση ακριβώς 2). Σημειώνει ότι η προσέγγιση αυτών των καμπυλών με τμήματα μήκους G έχουν μήκος της μορφής G^{1-D}. Η ομοιότητα με τον νόμο του Ρίτσαρντσον είναι αξιοσημείωτη. Στη διατριβή δεν ισχυρίζεται ότι κάποια ακτογραμμή έχει στην πραγματικότητα μορφοκλασματική διάσταση. Αντιθέτως, σημειώνει ότι ο εμπειρικός νόμος του Ρίτσαρντσον είναι συμβατός με την ιδέα ότι γεωγραφικές καμπύλες, όπως οι ακτογραμμές, μπορούν να μοντελοποιηθούν με τυχαία αυτοόμοια σχήματα με μορφοκλασματική διάσταση.
Προς το τέλος ο Μάντελμπροτ εξετάζει εν συντομία το πως μπορεί κανείς να προσεγγίσει την μελέτη φρακταλοειδών αντικειμένων της φύσης τα οποία φαίνονται περισσότερο τυχαία παρά κανονικά. Για αυτό ορίζει στατιστικά αυτοόμοια σχήματα και λέει ότι αυτά συναντώνται στη φύση.
Η διατριβή αυτή είναι σημαντική καθώς αποτελεί το σημείο καμπής στην πρώιμη σκέψη του Μάντελμπροτ για τα φράκταλ. Είναι παράδειγμα σύνδεσης μαθηματικών αντικειμένων με φυσικές μορφές το οποίο είναι θέμα του μεγαλύτερου μέρους του μεταγενέστερου έργου του.
Τσάι Ινγκ Γουέν
Η Τσάι Ινγκ Γουέν (Tsai Ing-wen, κινέζικα=蔡英文|Cài Yīngwén|=Chhoà Eng-bûn|=Tshai Yîn-vun, [t͡sʰua˧˩ ʔɪŋbun˨˦], γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1956) είναι πολιτικός από την Ταϊβάν και Πρόεδρος της Ταϊβάν από τις 20 Μαΐου 2016. Η Τσάι είναι η δεύτερη πρόεδρος από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP). Είναι επίσης η πρώτη γυναίκα στο εν λόγω αξίωμα. Είναι επίσης η πρώτη πρόεδρος που στην καταγωγή είναι Χάκκα, η πρώτη ανύπαντρη πρόεδρος, η πρώτη που εξελέγη χωρίς να έχει εκλεγεί προηγουμένως σε κάποια εκτελεστική θέση και η πρώτη που εξελέγη χωρίς προηγουμένως να έχει υπηρετήσει ως δήμαρχος της Ταϊπέι. Είναι αρχηγός του κόμματος DPP και ήταν υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2012. Από το 2008 ως το 2012 είχε υπηρετήσει ξανά στην ηγεσία του κόμματός της. Η Τσάι επανεξελέγη τον Ιανουάριο του 2020 με μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με την προηγούμενή της εκλογή.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η Τσάι εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 56%.
Οι εκλογές του 2016 οδήγησαν στη νίκη του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος, το οποίο είναι σκεπτικιστικό απέναντι στο Πεκίνο.