cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μυκηναϊκός πολιτισμός
Κοινωνικοπολιτική οργάνωση
Μετά τον άνακτα στην ιεραρχική πυραμίδα εμφανίζεται ο lawagetas (ra-wa-ke-ta), που φέρεται ότι «άγει τον λαό». Ενίοτε ερμηνεύεται ως αρχηγός του στρατού, αλλά η συγκεκριμένη απόδοση δεν υποστηρίζεται από στερεή αρχαιολογική μαρτυρία. Η ακριβής πολιτική του θέση, παρά το εμφανές της υψηλής θέσης του, θεωρείται συζητήσιμη. Οι «ακόλουθοι» του άνακτα, οι heqetai (e-qe-ta) φέρονται ως αριστοκρατική ελίτ που κατέχει σκλάβους, φορά ιδιαίτερα ενδύματα και διαθέτει πολεμικό άρμα. Στις πινακίδες της Πύλου αναφέρονται ως διοικητές και συνεπώς είναι συνδεδεμένοι με στρατιωτικό status.
Στη συνέχεια της ιεραρχίας που παραδίδει ο Killian εμφανίζεται ο telestas (te-re-ta). Είτε ήταν μυημένος ιερέας και συνδεόταν με θρησκευτικά καθήκοντα ή ήταν υψηλός ανακτορικός αξιωματούχος, φέρεται ότι είναι σε κάθε περίσταση ιδιοκτήτης γης. Ακολουθεί ο qa-si-re-u (quasileus ή basileus). Η σύνδεση του qa-si-re-u με τον ομηρικό βασιλέα είναι πιθανώς εμφανής, αλλά είναι σαφές ότι ο μυκηναϊκός quasileus δεν ήταν τίποτα περισσότερο από κοινοτικός αξιωματούχος.
Στη συνέχεια εμφανίζεται ένας αριθμός τοπικών αξιωματούχων τοποθετημένων από τον άνακτα και φαίνεται να είναι υπεύθυνοι για ορισμένες περιοχές. Πιθανό τοπικό συμβούλιο πρεσβυτέρων αναφέρεται ως ke-ro-si-ja (geronsia) με κεντρικό πρόσωπο τον βασιλέα.
Κατά την Όλσεν η μαρτυρία των κειμένων της Γραμμικής Β΄ από την Πύλο προσφέρει τη δυνατότητα διερεύνησης της οργάνωσης του φύλου κατά τη μυκηναϊκή περίοδο. Στο αρχείο της Πύλου καταγράφονται οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους ενσωματώθηκαν οι γυναίκες στην κρατική οικονομία, ιδιαίτερα σε ζητήματα παραγωγής, ιδιοκτησίας, κατοχής γης και θρησκείας. Οι ρόλοι των γυναικών ομαδοποιούνται σε εκείνες που ασκούν βιοτεχνικό έργο και εκείνες που ασκούν εξειδικευμένη και ανειδίκευτη χειρωνακτική εργασία. Στη δεύτερη ομάδα περιλαμβάνονται οι γυναίκες ιέρειες. Γυναίκες που εργάζονται για τον οίκο (Ϝοἶκος ) μιας θεότητας, όπως οι υφάντρες θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν και στις δύο ομάδες, ωστόσο η δραστηριότητά τους είναι κυρίως βιοτεχνική και όχι λατρευτική. Μικρός αριθμός γυναικών δεν ανήκει σε καμία ομάδα, πιθανώς επειδή κατέχει υψηλή κοινωνική θέση, χωρίς ωστόσο θρησκευτική διασύνδεση. Σε αντίθεση με τις ιέρειες, οι γυναίκες που εργάζονται σε βιοτεχνίες δε φαίνεται να κατέχουν γη είτε ατομικά ή ομαδικά. Τα περισσότερα από τα περισσότερα από τριάντα πέντε γυναικεία επαγγέλματα που αναφέρονται στις πινακίδες της Γραμμικής Β΄ συνδέονται την κλωστοϋφαντουργία και τα είδη ένδυσης.
Από τα επαγγέλματα που ασκούνται από γυναίκες, μόνο τέσσερα μοιράζονται με τους άνδρες στο πλαίσιο των θρησκευτικών καθηκόντων ή ως υπηρέτες και υπηρέτριες, όπως και στην κατεργασία δερμάτων και υφασμάτων. Ωστόσο, από τα κείμενα καθίσταται σαφές ότι ακόμη και στα κοινά επαγγέλματα, οι άνδρες και οι γυναίκες δεν εργάζονται στις ίδιες ομάδες και το εργασιακό τους περιβάλλον παραμένει διαχωρισμένο ανά φύλο. Τα παιδιά εμφανίζονται στο πλαίσιο της οικογενειακής μονάδας, ως παραλήπτες σιτηρεσίων και συνοδευτικές ομάδες εργασίας εξειδικευμένων εργαστηρίων. Στη μυκηναϊκή κοινωνία η μητρότητα, ιδιαίτερα στην εικονογραφία, αποδίδεται με την εικόνα της γυναίκας στο οικιακό της πλαίσιο και όχι ως ιδεολόγημα per se.
Θρησκεία
αριστερά|μικρογραφία|Η [[Κυρά της Φυλακωπής, αγαλματίδιο που απεικονίζει θεότητα ή ιέρεια (περ. 1350 Π.Κ.Χ.) |270x270εσ]]
Οι πηγές που διαθέτουμε για τη μυκηναϊκή θρησκεία είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα σε χώρους ιερών, οι εικονογραφικές μαρτυρίες στη μυκηναϊκή τέχνη και ιδιαίτερα στη σφραγιδογλυφία, και οι αναφορές των κειμένων της Γραμμικής Β σε θεότητες (βλ. διπλανό πίνακα), αφιερώματα και τελετουργίες. Οι πηγές αυτές δεν είναι χωρίς προβλήματα. Η αρχαιολογική ταύτιση ιερών χώρων και ευρημάτων (ειδωλίων, λατρευτικών σκευών), καθώς και η θρησκευτική ερμηνεία εικονογραφικών παραστάσεων εμπεριέχουν πάντοτε το στοιχείο της υποκειμενικότητας και της αβεβαιότητας, καθώς δεν υπάρχουν επιγραφές που να καθοδηγούν αυτές τις ερμηνείες. Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι οι λατρευτικές πρακτικές, τα ιερά σκεύη και σύμβολα και η θρησκευτική τέχνη των Μυκηναίων αναπτύχθηκαν υπό την έντονη επίδραση του Μινωικού Πολιτισμού σε τέτοιο βαθμό, ώστε ακόμη και στο επίπεδο της έκφρασης να είναι εξαιρετικά δύσκολη η διάκριση του καθαρά μυκηναϊκού από το μινωικό στοιχείο ήδη από την ΥΕ Ι περίοδο. Η διάκριση της μυκηναϊκής από τη μινωική θρησκεία είναι πράγματι ένα από τα πιο ακανθώδη προβλήματα της θρησκειολογικής έρευνας του Μυκηναϊκού Πολιτισμού.
Τέλος, τα κείμενα της Γραμμικής Β είναι διοικητικά-λογιστικά και όχι θρησκευτικά, μυθολογικά ή τελετουργικά και διασώζουν πληροφορίες για τέτοια θέματα μόνο στον βαθμό που άπτονται οικονομικών και διοικητικών θεμάτων. Έτσι, η μελέτη της μυκηναϊκής θρησκείας παραμένει αναγκαστικά στο πεδίο έρευνας της προϊστορικής αρχαιολογίας και ερευνάται ως πνευματικό δημιούργημα με βάση κυρίως υλικά κατάλοιπα, όσο κι αν αυτό ηχεί αντιφατικό. Η προσφυγή σε ελληνικά κείμενα της ιστορικής περιόδου για τη μελέτη της προϊστορικής θρησκείας κυριάρχησε στα πρώιμα στάδια της μελέτης του μυκηναϊκού παρελθόντος, σήμερα όμως θεωρείται εν πολλοίς αναχρονιστική. Ωστόσο πολλά στοιχεία της ιστορικής ελληνικής θρησκείας εντοπίζονται με βάση τις παραπάνω πηγές και στο Μυκηναϊκό Πολιτισμό, σε βαθμό που να μπορούμε να μιλάμε για συνέχεια της θρησκείας από τα προϊστορικά χρόνια. Οι περισσότερες ελληνικές θεότητες μαρτυρούνται ήδη στα μυκηναϊκά κείμενα (βλ. τον διπλανό πίνακα, όπου οι μυκηναϊκοί τύποι αναγράφονται συνήθως στη δοτική, όπως αναφέρονται στις πινακίδες).
Ζωοθυσίες και συμπόσια
Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως ο ἄναξ κατείχε κεντρική θέση στη μυκηναϊκή λατρεία ως οργανωτής και ως αποδέκτης της. Αναφορές που τον εμφανίζουν να λαμβάνει προσφορές λαδιού ανάμεσα μαζί με άλλες θεότητες, οδηγούν πολλούς μελετητές στο συμπέρασμα ότι αναγνωριζόταν θεϊκή υπόσταση και στον ίδιο τον άνακτα, όπως πιθανότατα και στους ηγεμόνες των μινωικών ανακτόρων παλιότερα.
Πόλεμος
thumb|Μυκηναϊκό [[Οδοντόφρακτη περικεφαλαία|κράνος κατασκευασμένο από χαυλιόδοντα αγριόχοιρου, 14ος/15ος αιώνας π.Χ., Εθνικό αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών|αριστερά|250x250εσ]] Τα Μυκηναϊκά ανακτορικά κέντρα ανέπτυξαν σημαντική πολεμική δραστηριότητα με σημαντικές καινοτομίες και ιδιαιτερότητες σε σχέση με τους υπόλοιπους πολιτισμούς της εποχής του Χαλκού της Ανατολικής Λεκάνης της Μεσογείου. Από τις σωζόμενες αναφορές των πινακίδων Γραμμικής Β της Κνωσού και Πύλου παρατηρούμε την κατασκευαστική εξειδίκευση των ανακτορικών κέντρων σε μαζικές κατασκευές οπλισμού. Τέσσερις μεταλλικές φολίδες θωράκισης οι οποίες έχουν βρεθεί στις Μυκήνες, στη Σαλαμίνα, στην Τίρυνθα και στο ναυάγιο του Uluburun της Τουρκίας υποδεικνύουν τη χρήση φολιδωτών θωράκων από τους Μυκηναίους. Σημαντικά ευρήματα από την Καδμεία της Θήβας, την Κνωσσό αλλά περισσότερο από τη μεγάλη ανασκαφική ανακάλυψη της διάσημης «Πανοπλίας των Δενδρών» από τον Paul Astrom στα Δενδρά Αργολίδας, σημειώνουν τη χρήση χάλκινης ελασματικής θωράκισης κορμού για τον πρόμαχο Μυκηναίο Πολεμιστή κατά τη Μέση και Ύστερη περίοδο.
Το τέλος
Κατά την τελευταία περίοδο της δεύτερης χιλιετίας ΠΚΕ τα μυκηναϊκά κέντρα εξουσίας καταστρέφονται (τις περισσότερες φορές από φωτιά) ή εγκαταλείπονται. Ο πληθυσμός αντιμετωπίζει δραματική μείωση, ο τρόπος ταφής γίνεται απλός, η μυκηναϊκή γραφή που ήταν το πρώτο είδος Ελληνικής γραφής εξαφανίζεται και η Ελληνική γραφή θα χρειαστεί αιώνες για να επανεμφανιστεί. Σχεδόν όλοι οι σημαντικοί οικισμοί δέχονται επίθεση ενώ ο τρόπος ζωής επιστρέφει σε Μεσολιθικά επίπεδα. Παρά τα όσα κακά προκλήθηκαν, οι φωτιές στα ανάκτορα βοήθησαν στην επιβίωση κειμένων της Μυκηναϊκής γραφής που μας βοήθησαν στην αποκωδικοποίηση.
Τρεις κυρίως εξηγήσεις έχουν προταθεί για την κατάρρευση των μυκηναϊκών βασιλείων και τη συνακόλουθη παρακμή Μυκηναϊκού Πολιτισμού: η φυσική καταστροφή, η εξωτερική εισβολή και οι εσωτερικές διαμάχες - αναταραχές. Φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πυρκαγιές και ίσως κλιματικές αλλαγές) έχουν πιστοποιηθεί αρχαιολογικά, στο πρώτο κύμα τους όμως άντεξε το σύστημα και τα ανάκτορα ξαναχτίστηκαν. Η απειλή από εξωτερικούς εισβολείς μπορεί να είναι η αιτία για την ενίσχυση των οχυρώσεων, όμως ο υλικός πολιτισμός της ΥΕ ΙΙΙΓ δείχνει αδιάκοπη συνέχεια με την ανακτορική περίοδο πριν την καταστροφή. Ο μύθος της Καθόδου των Δωριέων, που έπλασαν οι Έλληνες της πρώτης χιλιετίας Π.Κ.Χ δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί με βεβαιότητα αρχαιολογικά για τη συγκεκριμένη περίοδο αλλά μόνο για το τέλος Ελληνικής σκοτεινής περιόδου. Επιπλέον οι μυστήριοι Λαοί της Θάλασσας που κατέστρεφαν οικισμούς τις εποχής μπορεί να έχουν μερίδιο ευθύνης στην πτώση του Μυκηναϊκού συστήματος. Η Μυκηναϊκή Διοίκηση ήταν εξαιρετικά ευάλωτη εξαιτίας των στενών δεσμών μεταξύ των κέντρων εξουσίας στις διάφορες Μυκηναϊκές περιοχές. Αν μία περιοχή έχανε τη σταθερότητα της, θα επηρέαζε πολλές άλλες περιοχές. Ταυτοχρόνως η Μυκηναϊκή οικονομία ήταν εξαρτημένη απο το "Διεθνές εμπόριο", μια αποσταθεροποίηση θα μπορούσε να διακόψει το εμπόριο.
Με την πτώση του Μυκηναϊκού πολιτισμού και των κέντρων διοίκησης, η Ελλάδα βυθίστηκε σε μία μακροχρόνια σκοτεινή περίοδο που οι Έλληνες άρχισαν να ξεπερνούν μόνο μετά το 900 ΠΚΕ
Γενετική
Η αρχαιογενετική μελέτη με τίτλο "Genetic origins of the Minoans and Mycenaeans" που εκδόθηκε το 2017 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Μυκηναίοι είχαν στενή γενετική σχέση με τους Μινωίτες, και ότι και οι δύο σχετίζονταν στενά αλλά όχι απόλυτα με τους σύγχρονους Έλληνες. Η ίδια μελέτη ανέφερε επίσης ότι τουλάχιστον 3/4 του DNA των Μυκηναίων και των Μινωιτών προερχόταν από τους πρώιμους Νεολιθικούς γεωργούς που ζούσαν στη δυτική Μικρά Ασία και το Αιγαίο Πέλαγος (Μυκηναίοι ~74–78%, Μινωίτες ~84–85%), ενώ περί το υπόλοιπο 1/4 προερχόταν από αρχαίους πληθυσμούς που σχετίζονταν με τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες του Καυκάσου και το Νεολιθικό Ιράν (Μυκηναίοι ~8–17%, Μινωίτες ~14–15%). Σε αντίθεση με τους Μινωίτες, οι Μυκηναίοι είχαν επίσης κληρονομήσει ~4-16% από μία "βόρεια" πηγή που σχετίζεται με τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες της Ανατολικής Ευρώπης και της Άνω Παλαιολιθικής Σιβηρίας, και εισήχθη μέσω μίας εγγύτερης πηγής που σχετίζεται είτε με τους κατοίκους της Ποντιακής-Κασπιανής Στέπας είτε με την Αρμενία. Η μελέτη έδειξε επίσης ότι δεν υπάρχει μετρήσιμη πρόσμιξη από το Λεβάντες ή την Αφρική στους Μυκηναίους και τους Μινωίτες, απορρίπτοντας έτσι την υπόθεση ότι οι πολιτισμοί του Αιγαίου προέρχονταν από μετανάστες των συγκεκριμένων περιοχών.
Μια έρευνα του 2021 που έγινε πάνω στο γενετικό υλικό ατόμων από τους τρεις πολιτισμούς της Εποχής του Χαλκού στις περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας και του Αιγαίου πελάγους (τον Μινωικό, τον Κυκλαδικό και τον Ελλαδικό) έδειξε ότι οι πληθυσμοί των τριών αυτών πολιτιστικά διακριτών πολιτισμών ήταν γενετικά ομοιογενείς στην περιοχή του Αιγαίου και της δυτικής Μικράς Ασίας, στις αρχές της Εποχής του Χαλκού. Οι πρόγονοι αυτών των πληθυσμών ήταν κυρίως γηγενείς νεολιθικοί γεωργοί του Αιγαίου (άνω του 65%) και πληθυσμοί σχετιζόμενοι με τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες του Καυκάσου (17%–27%). Αυτά τα ευρήματα είναι συμβατά με τις διαχρονικές αρχαιολογικές θεωρίες μετάβασης από τη Νεολιθική περίοδο στην Εποχή του Χαλκού· δηλαδή τη μετανάστευση νέων πληθυσμών από τη Μικρά Ασία και τον Καύκασο. Ωστόσο, η σημαντικότατη γενετική συμβολή των γηγενών νεολιθικών πληθυσμών δείχνει ότι συνέβαλαν και αυτοί στις καινοτομίες της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού. Η έρευνα εξετάζει δύο νέα γυναικεία δείγματα από τη βόρεια Ελλάδα της Μέσης Εποχής του Χαλκού, τα οποία διαφέρουν ελαφρώς από τα Μυκηναϊκά δείγματα DNA της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, καθώς φέρουν περισσότερη επιρροή από την Ποντιακή-Κασπιανή Στέπα απ' ότι οι Μυκηναίοι, καθώς και σχεδόν καθόλου DNA από τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες του Καυκάσου. Η έρευνα εξέτασε το ενδεχόμενο οι σύγχρονοι Έλληνες να κατάγονται κυρίως (κατά 90%) από το ένα εκ των δύο δειγμάτων της Μέσης Εποχής του Χαλκού με το υπόλοιπο 10% να προέρχεται από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες από την Ανατολική Ευρώπη και Σιβηρία. Το μοντέλο αυτό είναι συμβατό, η πιθανότητα όμως να ισχύει είναι χαμηλή (0.16 πιθανότητα για Έλληνες από τη Θεσσαλονίκη και 0.08 για Έλληνες από την Κρήτη, με μέγιστο το 1.0). Το μοντέλο που εξέτασε τους σύγχρονους Κύπριους ως συνδυασμό Μινωιτών της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού (κατά 64%) και επιπρόσθετης επιρροής από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες του Καυκάσου (κατά 32%) ήταν περισσότερο συμβατό (0.31 πιθανότητα).
Μια ομιλία του κορυφαίου γενετιστή Ντέιβιντ Ράιχ (David Reich) για την παρουσίαση μιας καινούρια γενετικής έρευνας με τίτλο "The Genetic History of the Southern Arc" αναφέρει στην περιγραφή της :
We provide insights into the Mycenaean period of the Aegean by documenting variation in the proportion of steppe ancestry (including some individuals who lack it altogether), and finding no evidence for systematic differences in steppe ancestry among social strata, such as those of the elite buried at the Palace of Nestor in Pylos.
(μετάφραση) Παρέχουμε πληροφορίες για τη μυκηναϊκή περίοδο του Αιγαίου τεκμηριώνοντας τη διαφορά στο ποσοστό του DNA από τη στέπα (σ.σ.: στους Μυκηναίους) (συμπεριλαμβανομένων ορισμένων ατόμων που δεν έχουν καθόλου DNA από τη στέπα) και δεν βρίσκουμε αποδείξεις για συστηματικές διαφορές στο ποσοστό του DNA από τη στέπα μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων, όπως αυτά της ελίτ που είχαν θαφτεί στο Ανάκτορο του Νέστορα στην Πύλο. Αυτό μας δείχνει πως δεν υπήρχε γενετική διαφορά μεταξύ της Μυκηναϊκής αριστοκρατίας και άρχουσας τάξης και των συνηθισμένων Μυκηναίων υπηκόων. Παράλληλα βλέπουμε πως ορισμένοι Μυκηναίοι δεν είχαν καθόλου DNA από τη στέπα. (Ο όρος "στέπα" αναφέρεται στην Ποντιακή-Κασπιανή Στέπα.)
Αρχαιοαστρονομία
μικρογραφία|300px|Το [[Στόουνχετζ -ένα από τα γνωστότερα θεωρούμενα αστρολογικά παρατηρητήρια της αρχαιότητας]] Αντικείμενο της αρχαιοαστρονομίας είναι η μελέτη των αστρονομικών πρακτικών, της ουράνιας γνώσης, των μυθολογιών, των θρησκειών και των κοσμολογικών πεποιθήσεων σε όλους τους αρχαίους πολιτισμούς, ουσιαστικά του ρόλου που έπαιξε η αστρονομία και οι αστρονόμοι στη διαμόρφωση γηγενών πολιτισμών. Ουσιαστικά η αρχαιοαστρονομία περιγράφεται καλύτερα ως "ανθρωπολογία της αστρονομίας", προκειμένου να διακρίνεται από την "ιστορία της αστρονομίας".
Ανθρωπολογία της αστρονομίας
Πολλά από τα μεγάλα μνημεία και τελετουργικά οικοδομήματα των αρχαίων πολιτισμών ήσαν αστρονομικά προσανατολισμένα. Ο ακριβής προσανατολισμός της μεγάλης πυραμίδας της Γκίζας στην Αίγυπτο ή η ευθυγράμμιση προς την Αφροδίτη του ανακτόρου του κυβερνήτη του Ουξμάλ στο Γιουκατάν είναι σημαντικά παραδείγματα. Μαθαίνουμε πολλά για την ανάπτυξη της επιστήμης και της κοσμολογικής σκέψης από τη μελέτη τόσο των αρχαίων αστρονομικών πεποιθήσεων όσο και από τις επιζούσες γηγενείς παραδόσεις σε όλο τον κόσμο.
Αρχαιοαστρονομία και Φιλοσοφία
Η αρχαιοαστρονομία παρήγαγε απ’ ό,τι φαίνεται αλλαγές στη θεώρηση πoλιτισμικών όψεων όπως είναι η θρησκεία, η τέχνη, και η ιστορία. Σε αυτές θα πρέπει να προσθέσουμε τους επιστημονικούς κλάδους της θρησκειολογίας της φιλοσοφίας και των ανθρωπιστικών επιστημών εν γένει. Όσον αφορά στη φιλοσοφία, παρουσιάζει μια ειδική σχέση με την ιστορία της φιλοσοφίας, την κοσμολογία, τη φιλοσοφία της επιστήμης, την πολυπολιτισμική φιλοσοφία και τη φιλοσοφία της θρησκείας και του πολιτισμού. Η φιλοσοφία παίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο στις διάφορες όψεις του πολιτισμού, δίνοντας νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη, και παρόλο που η αρχαιοαστρονομία αφεαυτής δεν επιλύει φιλοσοφικά προβλήματα, εν τούτοις ρίχνει αρκετό φως στο πώς προσπάθησαν να τα επιλύσουν οι αρχαίοι πολιτισμοί. Η φύση  και η σημασία της αρχαίας αστρονομίας έχει παραμεληθεί ιστορικά από τους φιλοσόφους, αλλά αυτό φαίνεται να αλλάζει. Πολλοί πολιτισμοί διατηρούν τις παραδοσιακές κοσμολογίες τους, και η γνώση βασικών συγκριτικών στοιχείων για την αρχαία αστρονομία είναι ζωτικής σημασίας για τον πολιτισμολόγο.
Το μεγαλύτερο κομμάτι της επιστημολογίας από την εποχή του Φρίντριχ Νίτσε (Friedrich Nietzsche) (1844-1900) υπήρξε σχετικιστικό (η ιδέα δηλαδή πως η γνώση είναι σχετική, μη απόλυτη). Η Αρχαιοαστρονομία είναι η προοπτική, σχετικιστική έρευνα μιας κεντρικής όψης της ανθρώπινης ιστορίας και των συνθηκών υπό τις οποίες οι ανθρώπινες υπάρξεις έγιναν αυτό που είναι σήμερα. Η αξία της αστρονομίας σε μεγάλο βαθμό καθορίζεται –όπως και όλα τα πράγματα άλλωστε- από τα πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα της σε σχέση με την ανθρώπινη ζωή. Εδώ η αρχαιοαστρονομία μας βοηθά να εκτιμήσουμε την αξία των αστρονομικών παρατηρήσεων στους αρχαίους χρόνους. Το ζήτημα της αλήθειας των κοσμολογικών ερμηνειών παραμένει ξεχωριστό θέμα. Σε ζητήματα εγκυρότητας και αλήθειας οι ενοράσεις της αρχαιοαστρονομικής επιστήμης μπορούν να βοηθήσουν του φιλόσοφους στην αναζήτηση ενός βαθύτερου νοήματος. Η αρχαιοαστρονομία ρίχνει φως στις πηγές του αρχέγονου μύθου και της θρησκείας, αναδεικνύοντας τον άνθρωπο με ένα νέο τρόπο. Παρέχει μια γοητευτική παραλλαγή της ρήσης του Λούντβιχ Φόιερμπαχ (Ludwig Feuerbach) ότι η αλήθεια της θρησκείας είναι η ανθρωπολογία, το λάθος της είναι η θεολογία. Μέσω της αρχαιοαστρονομίας, αρχίζουμε να ξεκλειδώνουμε τα μυστικά μιας αλληλεπίδρασης ανάμεσα στη θρησκευτική φαντασία και τη φυσική παρατήρηση
Αρχαιοαστρονομία στην Ευρώπη
Αν και η ευρωπαϊκή αρχαιοαστρονομία δεν υπάρχει ως ανεξάρτητη προσέγγιση, εντούτοις υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά σε όλα τα έργα που έχουν εκδοθεί ως τώρα. Ως πρόσφατα η ευρωπαϊκή αρχαιοαστρονομία (στις περισσότερες περιπτώσεις περιορισμένη στη μελέτη ημερολογιακών συστημάτων και της αστρονομίας του παρελθόντος) υπήρξε το αντικείμενο μελέτης μιας μικρής ομάδας ακαδημαϊκών διασκορπισμένων, που εργάζονταν σε σχετική απομόνωση. Κρίνοντας από τις βιβλιογραφικές αναφορές, κανονική έρευνα φαίνεται πως έγινε στην Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Βουλγαρία. Σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Ελβετία, η Σουηδία, η Ρουμανία, η Λιθουανία, η Ρωσία και η Αρμενία η έρευνα γίνεται σε μικρότερη έκταση, ενώ στις υπόλοιπες -εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων- είναι ανύπαρκτη. Ιδιαίτερα στην Πολωνία, μια ομάδα επιστημόνων που ενδιαφέρεται για τη λατινοαμερικανική αρχαιοαστρονομία και εθνοαστρονομία, έδωσε σημαντική ώθηση στην πολωνική αρχαιοαστρονομική έρευνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Κλάδοι της αρχαιολογίας Κατηγορία:Κλάδοι της αστρονομίας
Θάνατοι το 1945
Φεβρουάριος
Άννα Φρανκ
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1945
Ρίμινι
thumb|right|Η παραλία του Ρίμινι Το Ρίμινι (ιταλικά: Rimini, λατινικά: Ariminum) είναι πόλη και δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Το Ρίμινι είναι χτισμένο κοντά στην ακτή της Αδριατικής Θάλασσας, ανάμεσα στους ποταμούς Μαρέκια (ο αρχαίος Αριμίνος) και Αούζα, σε γεωγραφικό πλάτος 44°03΄ βόρειο και γεωγραφικό μήκος 12°34΄ ανατολικό. Ο πληθυσμός του ήταν 150.039 κάτοικοι στην απογραφή του Ιουλίου 2022, ενώ καταλαμβάνει έκταση 134 τετρ.χιλιόμετρα. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του Ρίμινι είναι μόλις 6 μέτρα.
Η ακτοπλοΐα και η αλιεία αποτελούν παραδοσιακές δραστηριότητες των κατοίκων, ενώ, μαζί με το γειτονικό Ριτσιόνε, το Ρίμινι είναι το γνωστότερο ίσως παραθαλάσσιο θέρετρο της Αδριατικής Ριβιέρας.
Αρχαιότητα
thumb|right|Η Αψίδα του Αυγούστου στο Ρίμινι (27 π.Χ.). Το 268 π.Χ., στο στόμιο του ποταμού Αριμίνου (Ariminus), σε μία τοποθεσία που είχε προηγουμένως κατοικηθεί από τους Ετρούσκους, τους Ουμβρίους, τους Έλληνες και τους Γαλάτες, οι Ρωμαίοι ίδρυσαν την αποικία Αριμίνο (Ariminum), που πήρε μάλλον το όνομά της από τον γειτονικό ποταμό Αριμίνο. Θεωρήθηκε ως προπύργιο κατά των Γαλατών, όσο και εφαλτήριο για την κατάκτηση της πεδιάδας του Πάδου. Ακόμα, η αποικία βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών που συνέδεαν την κεντρική Ιταλία (Βία Φλαμινία) και τη βόρειο Ιταλία (Βία Αιμιλία προς Πιατσέντσα και Βία Ποπιλία), ενώ άνοιξε και το εμπόριο από τη θάλασσα και τον ποταμό. Η πόλη αναμίχθηκε στους εμφύλιους πολέμους, αλλά παρέμεινε πιστή στους Μάριο και Ιούλιο Καίσαρα. Μετά τη διάβαση του Ρουβίκωνα, ο δεύτερος εξεφώνησε το θρυλικό του κάλεσμα προς τις λεγεώνες από την Αγορά του Αριμίνου, που μετεξελίχθηκε στο σημερινό Ρίμινι.
Κατά την αυτοκρατορική περίοδο της Ρώμης, το Ρίμινι έτυχε της προσοχής πολλών Ρωμαίων αυτοκρατόρων, ιδίως του Οκταβιανού Αυγούστου (που έκανε πολλά για την πόλη) και του Αδριανού: Ανεγέρθηκαν σημαντικά μνημεία, όπως η Αψίδα του Αυγούστου, η Γέφυρα του Τιβερίου και το αμφιθέατρο. Η Galla Placida έκτισε τον ναό του Αγίου Στεφάνου.
Η κρίση του ρωμαϊκού κόσμου έφερε καταστροφές από εισβολές και πολέμους και στο Ρίμινι, αλλά και ανάκτορα των αυτοκρατορικών αξιωματούχων, καθώς και τους πρώτους χριστιανικούς ναούς. Μία σημαντική σύνοδος της Εκκλησίας, η Σύνοδος του Ρίμινι, έλαβε χώρα στην πόλη το 359.
Μεσαίωνας
thumb|left| Προσωπογραφία του [[Σιγισμόνδος Παντόλφο Μαλατέστα|Σιγισμόνδου Μαλατέστα, του επιλεγόμενου Λύκου του Ρίμινι, από τον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα (περ. 1450, Μουσείο του Λούβρου)]]
Μετά την κατάληψη του Ρίμινι από τους Γότθους το 493, ο Οδόακρος, πολιορκημένος στη Ραβέννα, υποχρεώθηκε να παραδοθεί. Κατά τον Γοτθικό Πόλεμο το Ρίμινι άλλαξε κυρίαρχο αρκετές φορές. Κοντά στην πόλη ο Βυζαντινός στρατηγός Ναρσής νίκησε τους Αλαμανούς το 553. Υπό τη βυζαντινή κυριαρχία, το Ρίμινι ανήκε στην Πεντάπολη, μέρος του Εξαρχάτου της Ραβέννας.
Το 728 η πόλη κατακτήθηκε με πολλές άλλες από τον Λομβαρδό Βασιλιά Λιουτπράνδο, αλλά επιστράφηκε στους Βυζαντινούς περί το 735. Ο Πεπίνος ο Νεότερος τη χάρισε στην Αγία Έδρα, όμως κατά τους πολέμους των Παπών και των ιταλικών πόλεων εναντίον των αυτοκρατόρων το Ρίμινι τάχθηκε με τους δεύτερους.
Τον 13ο αιώνα το Ρίμινι υπέφερε από τις διαφωνίες των οικογενειών Γκαμπακάρι και Ανσιντέι. Η πόλη έγινε δήμος τον 14ο αιώνα και με την άφιξη των θρησκευτικών ταγμάτων πολυάριθμες μονές και εκκλησίες ανεγέρθηκαν, δίνοντας εργασία σε πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες: Ο Τζιόττο ενέπνευσε τη «Σχολή του Ρίμινι» τον 14ο αιώνα, μία έκφραση πρωτογενούς πολιτιστικής ζυμώσεως.
Ο Οίκος των Μαλατέστα κυριάρχησε μέσα από τους αγώνες μεταξύ δημοτικών φατριών με τον Μαλατέστα ντα Βερούκιο, ο οποίος το 1239 ανακηρύχθηκε podestà (φεουδαρχικός «κυρίαρχος») του Ρίμινι. Η οικογένειά του, με λίγες διακοπές, παρέμεινε στην εξουσία ως το 1528. Ο Κάρολος Α΄ Μαλατέστα ήταν ένας από τους πιο σεβαστούς Κοντοτιέροι της εποχής. Επεξέτεινε το κρατίδιο του Ρίμινι ως τη Λομβαρδία και ξανάφτιαξε το λιμάνι. Ο Κάρολος πέθανε άτεκνος το 1429 και η κυριαρχία του διαιρέθηκε στα τρία. Η πόλη του Ρίμινι κληρονομήθηκε από τον Γκαλεόττο Ρομπέρτο Μαλατέστα, ένα θρησκόληπτο ζηλωτή που αποδείχθηκε ανίκανος ως κυβερνήτης. Η φατρία των Πεζαρέζε του Οίκου των Μαλατέστα επεχείρησε να επωφεληθεί από την ανεπάρκειά του και να καταλάβει την πόλη, αλλά τότε ο Σιγισμόνδος Παντόλφο Μαλατέστα, ένας 14χρονος ανεψιός του Καρόλου, παρενέβηκε για να τη σώσει. Ο Γκαλεόττο αποσύρθηκε σε μοναστήρι και ο Σιγισμόνδος έγινε ο ηγέτης του Ρίμινι.
Ο Σιγισμόνδος Παντόλφο Μαλατέστα υπήρξε ο πιο διάσημος κυβερνήτης του Ρίμινι. Το 1433 ο Αυτοκράτορας Σιγισμούνδος έζησε στην πόλη και για λίγο υπήρξε ο αρχιστράτηγος των παπικών στρατευμάτων. Ικανός στρατιωτικός, δρούσε συχνά ως condottiero για άλλα κρατίδια ώστε να κερδίσει χρήματα για τη διαμόρφωση της πόλης: τότε ξαναχτίστηκε το περίφημο Tempio Malatestiano από τον Λεόν Μπατίστα Αλμπέρτι. Ωστόσο, μετά την άνοδο του Πίου Β΄ στον παπικό θρόνο, έπρεπε να αγωνίζεται συνεχώς για την ανεξαρτησία του Ρίμινι. Το 1463 υποχρεώθηκε να υποκύψει στον Πίο Β΄, ο οποίος του άφησε σχεδόν μόνο την πόλη του Ρίμινι. Ηττήθηκε εξάλλου από τις ναπολιτάνικες δυνάμεις στη Μάχη του Καμπομόρτο (1482). Ο γιος του, ο Ρομπέρτο Μαλατέστα, σχεδόν έχασε και την πόλη (1482) από τον Πάπα Παύλο Β΄, αλλά υπό τον Σίξτο Δ΄ έγινε αξιωματικός του παπικού στρατού επικεφαλής στον αγώνα κατά του Φερδινάνδου της Νάπολης. Ο Παντόλφο Δ΄ Μαλατέστα, ο γιος του (1500), έχασε το Ρίμινι από τον Καίσαρα Βοργία. Μετά την καθαίρεση του τελευταίου, το Ρίμινι πέρασε στην κατοχή της Βενετίας (1503-1509), αλλά ανακαταλήφθηκε από τον Πάπα Ιούλιο Β΄ και ενσωματώθηκε στο Παπικό Κράτος. Μετά τον θάνατο του Πάπα Λέοντα Ι΄, ο Παντόλφο επέστρεψε στην ηγεσία του Ρίμινι για μερικούς μήνες και με τον γιο του Σιγισμόνδο εγκατέστησε μια εξουσία τυραννική ακόμα και για την εποχή εκείνη. Ο Πάπας Αδριανός ΣΤ΄ τον έδιωξε πάλι και παρέδωσε την πόλη στον Δούκα του Ούρμπινο, τον βικάριό του στη Ρομάνια. Το 1527 ο Σιγισμόνδος κατάφερε να επανακτήσει την εξουσία στην πόλη, αλλά τον επόμενο χρόνο η κυριαρχία των Μαλατέστα έσβησε για πάντα.
Νεότερη ιστορία
Στις αρχές του 16ου αιώνα το Ρίμινι, μία δευτερεύουσα πια πόλη στο Παπικό Κράτος, είχε μια τοπική κυβέρνηση υπό έναν «αποστολικό λεγάτο» (προσωρινός κυβερνήτης σε επαρχία του Παπικού Κράτους). Τον ίδιο αιώνα η «Μεγάλη Πλατεία» (σήμερα γνωστή ως Piazza Tre Martiri προς τιμή τριών πολιτών που απαγχονίστηκαν εκεί από τους υποχωρούντες Γερμανούς στα τέλη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου), όπου αγορές και πανηγύρεις λάβαιναν χώρα, γνώρισε διάφορες αλλαγές, που της έδωσαν τη σημερινή της μορφή και διαστάσεις, όπως η ανέγερση του μικρού ναού του Αγίου Αντωνίου της Πάδουα και του πύργου του ρολογιού. Προς τα τέλη του αιώνα, η δημοτική πλατεία (Πιάτσα Καβούρ) επανασχεδιάστηκε. Στο κέντρο της ο ανδριάντας του Πάπα Παύλου Ε΄ υψώνεται από το 1614 μέχρι σήμερα.
Μέχρι τον 18ο αιώνα στρατιωτικές εισβολές, σεισμοί, λιμοί, πλημμύρες και πειρατικές επιδρομές έπλητταν την πόλη. Με αυτές τις συνθήκες και με εξασθενημένη την τοπική οικονομία, η αλιεία απέκτησε μεγάλη σημασία, γεγονός που υποδεικνύεται από το χτίσιμο ιχθυόσκαλας και φάρου.
Το 1797 το Ρίμινι και η υπόλοιπη Εμίλια-Ρομάνια επηρεάσθηκε από τη διέλευση των γαλλικών στρατευμάτων. Η ναπολεόντεια διοίκηση κατέσχε τη σημαντική περιουσία των μοναστικών ταγμάτων και κατεδάφισε πολλούς ναούς, μεταξύ των οποίων και ο ιστορικός καθεδρικός Σάντα Κολόμπα του Ρίμινι. Στις 30 Μαρτίου 1815 ο Ζοακίμ Μυρά έκανε από το Ρίμινι τη διακήρυξή του προς τον ιταλικό λαό, προτρέποντάς τον σε ενότητα και αγώνα για την ανεξαρτησία. Το 1845 μια συμμορία τυχοδιωκτών υπό τον Ribbotti μπήκε στην πόλη και διακήρυξε ένα σύνταγμα που καταργήθηκε σύντομα. Το 1860 το Ρίμινι, όπως και όλη η Ρομάνια, ενσωματώθηκαν στο Βασίλειο της Ιταλίας.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Ρίμινι και οι γύρω υποδομές υπήρξαν από τους βασικούς στόχους του πολεμικού ναυτικού της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ήδη από την ημέρα που κηρύχθηκε ο πόλεμος με την Ιταλία, στις 15 Μαΐου 1915.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη έπαθε σημαντικές ζημιές από βομβαρδισμούς και από τις μάχες του μετώπου, που επί πολύ καιρό βρισκόταν στη γειτονική «Γοτθική Γραμμή». Τελικά το Ρίμινι καταλήφθηκε από ελληνικές και καναδικές δυνάμεις στις 21 Σεπτεμβρίου 1944. Βλ. Μάχη του Ρίμινι για περισσότερα. Μεταπολεμικά άρχισε μια εντυπωσιακή ανοικοδόμηση που κορυφώθηκε με την εκρηκτική ανάπτυξη της τουριστικής οικονομίας.
Μουσεία
Στο τμήμα αρχαιολογίας εκτίθονται αντικείμενα ταφής που βρέθηκαν σε τάφους της Βιλανόβα, του Verucchio Και του Covignano, αρχιτεκτονικά κομμάτια, γλυπτά, κεραμικά, μωσαϊκά, νομίσματα Ρεπουμπλικανικών και Αυτοκρατορικών εποχών και το εξαιρετικό ιατρικό σετ του Domus del Chirurgo: Η συλλογή της Ρωμαικής Λιθόγλυφου που εκτίθεται στην εσωτερική αυλή του μοναστηριού περιέχει ταφικά μνημεία, επιγραφές και ορόσημα.
Το τμήμα Μεσαιωνικής και μοντέρνας τέχνης περιέχει συλλογές με πίνακες, γλυπτά και αντικείμενα τέχνης από καλλιτέχνες της Ρομάνιας (Giovanni da Rimini, Giuliano da Rimini, Guido Cagnacci), της Αιμίλιας (Γκουερτσίνο, Vittorio Maria Bigari), της Τοσκάνης (Ντομένικο Γκιρλαντάιο, Agostino di Duccio) και του Βένετο (Τζοβάνι Μπελλίνι), από την εποχή του 14ου εως του 19ου αιώνα. Στο Αστικό μουσείο εκτίθονται προσωρινές συλλογές και προωθούνται έρευνες, μελέτες και δραστηριότητες αποκατάστασης της ιστορικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς της πόλης.
Το μουσείο Fellini (Museo Fellini), αφιερωμένο στον Φεντερίκο Φελίνι, φιλοξενεί προσωρινά εκθέματα εγγράφων, σχεδίων, σκηνογραφιών και κοστουμιών σχετικά με το έργο και την παραγωγή ταινιών του διάσημου σκηνοθέτη.
Το Μουσείο Ματιών (Museo degli Sguardi), που στεγάζεται στη Villa Alvarado, στον λόφο Covignano, ιδρύθηκε το 2005, αποκτώντας αντικείμενα του πρώην μουσείου Ευρωπαϊκών Πολιτισμών “Dinz Rialto” που ιδρύθηκε στο Ρίμινι το 1972 από τον εξερευνητή Delfino Dinz Rialto. Συμπεριλαμβάνει επίσης αντικείμενα τέχνης του πρώην Ιεραποστολικού Μουσείου του Grazie και αντικείμενα από άλλες ιδιωτικές συλλογές. Το μουσείο έχει πάνω από 3000 αντικείμενα, προερχόμενα από την Κίνα, την Ωκεανία την Αφρική και την προ-κολομβιανή Αμερική, στα οποίο συμπεριλαμβάνονται πίνακες, γλυπτά, αντικείμενα της καθημερινότητας, τοτέμ, μάσκες, μουσικά όργανα και ρούχα, αποτυπώνοντας, έτσι, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονταν οι δυτικοί πολιτισμοί την κουλτούρα αυτών των τόπων καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας.
Το μουσείο μικρής αλίευσης και Ναυτιλίας (Museo della Piccola Pesca e della Marineria), στη Βισερμπέλα, δείχνει την αλιευτική ιστορία του Ρίμινι μέσα από συλλογές σκαφών, αλιευτικών εργαλείων, φωτογραφιών, και μέσα από μια συλλογή μεγάλων κοχυλιών, με κομμάτια από όλη τη Μεσόγειο.
Στον δήμο του Ρίμινι υπάρχουν επίσης δύο ιδιωτικά μουσεία: Το Μουσείο Αεροπορίας (Museo dell’Aviazione) στο Sant’Aquilina κοντά στα σύνορα της δημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου, και το εθνικό μουσείο μοτοσυκλέτας (Museo Nazionale del Motociclo) στο Casalecchio.
Βιβλιοθήκες
μικρογραφία|τα δωμάτια του 17ου αιώνα της βιβλιοθήκης Gambalunghiana Η βιβλιοθήκη Gambalunghiana, ένα ιστορικό ίδρυμα που ιδρύθηκε το 1617 από τον νομικό Alessandro Gambalunga, παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτιστική ζωή της πόλης. Η βιβλιοθήκη έχει πάνω από 280000 βιβλία, συμπεριλαμβανόμενων 60000 αρχαίων βιβλίων, 1350 χειρογράφων, 6000 εντύπων και 80000 φωτογραφιών. Μεταξύ των αρχέτυπών που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα, ξεχωρίζει το De Claris mulieribus (1497) του Giacomo Filippo Foresti και το De re militari του Roberto Valturio.
Η συλλογή με τα εικονογραφημένα χειρόγραφα, που προέρχονται από διαφορετικά πολιτισμικά και γλωσσικά ευρωπαϊκά σύνορα, περιέχει το Regalis Historia του Frate Leonardo και De Civitate Dei του Αυγουστίνος Ιππώνος.
θέατρο και Ταινίες
μικρογραφία|Αίθουσα Εκδηλώσεων Θέατρο Novelli Το πρώτο μόνιμο θέατρο του Ρίμινι χρονολογείται από το 1681, όταν το συμβούλιο της πόλης αποφάσισε να μετατρέψει την κύρια αίθουσα εκδηλώσεων του Μεγάρου Αρένγκο, σε μια μεγάλη αίθουσα θεάτρου. Στην αίθουσα αυτή φιλοξενούνταν παραστάσεις ερασιτεχνικών, δραματικών συλλόγων και του νεαρού Κάρλο Γκολντόνι, που εκείνη την περίοδο σπούδαζε στην πόλη φιλοσοφία. Τα χρόνια μεταξύ του 1842 και 1857 χτίστηκε το Μεγάλο Δημοτικό Θέατρο Vittorio Emanuelle II, σχεδιασμένο σε νεοκλασικό στυλ από τον αρχιτέκτονα Luigi Poletti, σύμφωνα με τα παραδοσιακά πρότυπα των ιταλικών θεάτρων του 19ου αιώνα. Το θέατρο εγκαινιάστηκε από τον Τζουζέπε Βέρντι, που σκηνοθέτησε το “L’Aroldo”, και διοργάνωσε διάσημες περιόδους όπερας μέχρι την καταστροφή του, το 1943 από εναέριους βομβαρδισμούς. Από τότε, θεατρικές παραστάσεις διοργανώνονται στο σύγχρονο Teatro Ermete Novelli στο Marina Centro.
Το Ρίμινι εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην κινηματογραφική οθόνη μέσα από πρώιμο κινηματογραφικό υλικό, όπως το ντοκιμαντέρ “Rimini l’Ostenda d’Italia” (1912), και διάφορα ντοκιμαντέρ του Istituto Luce στη δεκαετία του 30’. Ο παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτης Φεντερίκο Φελίνι, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ρίμινι, αναπαριστούσε χαρακτήρες, μέρη και την ατμόσφαιρα του τόπου γέννησης του μέσω των ταινιών του, η οποίες βέβαια, ήταν γυρισμένες σχεδόν εξολοκλήρου στα στούντιο της Cinecittà στη Ρώμη: I Vitelloni, 8 e ½ ( βραβείο Όσκαρ το 1964), ), I clowns, Amarcord ( βραβείο Όσκαρ το 1975). Στις ιταλικές ταινίες που γυρίστηκαν στο Ρίμινι συμπεριλαμβάνονται εκτός των άλλων οι, “La prima notte di quiete του Valerio Zurlini, "Rimini Rimini" του Sergio Corbucci, "Abbronzatissimi" του Bruno Gaburro, “Sole negli occhi” του Andrea Porporati, “Da zero a dieci” του Luciano Ligabue και η “Non pensarci” του Gianni Zanasi.
Μουσική
Ο πρώτος μουσικός από το Ρίμινι ήταν ο Άγιος Αρντουίνο (10ο αιώνα). Η εμφάνιση μιας μουσικής παράδοση ως ένα είδος πρόνοιας παρατηρείται τον επόμενο αιώνα μέσω της παρουσίας ενός μουσικού σχολείου που ονομάστηκε “Scuola cantorum”, στον Καθεδρικό της Αγίας Colomba. Ο Γάλλος συνθέτης Guillaume Dufay έμεινε στο Ρίμινι, στην αυλή του Μαλατέστα μέχρι το 1427. Το 1518 ο Πιέτρο Ααρόν έγινε ο πρώτος χοράρχης στο παρεκκλήσι του Καθεδρικού. Το 1690 ο Carlo Tessarini, βιολιστής και συνθέτης, γεννήθηκε στο Ρίμινι. Η πόλη, επίσης, ήταν τόπος γέννησης του μουσικού Benedetto Neri, καθηγητή στη Μουσική Ακαδημία του Μιλάνου.
Ο Amintore Galli, επιφανής μουσικολόγος και συνθέτης, γεννημένος στο Talamello το 1845, πήγε στο Κλασσικό λύκειο της πόλης πριν να μετακομίσει στο Μιλάνο, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Μουσικής. Το 1945 αφιερώθηκε το Δημοτικό Θέατρο του Ρίμινι,στο όνομα του.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις και πάρτι διοργανώθηκαν στο κολυμβητήριο της πόλης, φιλοξενόντας διασήμους όπως τη σοπράνο Elena Bianchini Cappelli και ο τενόρος Ενρίκο Καρούζο.
Στα πρόσφατα χρόνια, η πόλη ενέπνευσε το ομώνυμο μουσικό άλμπουμ του Fabrizio De André, που κυκλοφόρησε το 1978, και επίσης αναφέρεται σε διάφορα διάσημα Ιταλικά και ξένα τραγούδια των Fabrizio De André, Francesco Guccini, Nino Rota, Elvis Costello, Fred Buscaglione. Στο Ρίμινι γεννήθηκε και ο στιχουργός Samuele Bersani και ο συνθέτης και μουσικός παραγωγός Carlo Alberto Rossi, συγγραφέας κάποιων τραγουδιών της Mina.
Αξιοθέατα
thumb|right|Η Fontana della Pigna. thumb|right|Το [[Tempio Malatestiano.]] thumb|right|Η Γέφυρα του Τιβερίου (21 π.Χ.).
Γενικές πληροφορίες
Το Ρίμινι έχει τα εξής 14 δημοτικά διαμερίσματα-συνοικίες: Bellariva, Corpolò, Marebello, Miramare di Rimini, Rivabella, Rivazzurra, San Fortunato, San Giuliano a Mare, San Vito, Santa Aquilina, Santa Giustina, Torre Pedrera, Viserba και Viserbella. Οι κάτοικοι της πόλης ονομάζονται «Ριμινέζι» (Riminesi). Πολιούχος του Ρίμινι είναι ο Άγιος Γαυδέντιος, επίσκοπος Βρεσκίας (4ος αι. μ.Χ., εορτ. 14 Οκτωβρίου).
Οι ταχυδρομικοί κώδικες του Ρίμινι είναι 47921, 47922, 47923 και 47924. Σημερινός (2009) δήμαρχος είναι ο Alberto Ravaioli.
Μεταφορές
Το Ρίμινι διαθέτει έξι σιδηροδρομικούς σταθμούς (Rimini, Rimini Fiera, Rimini Miramare, Rimini Rivazzurra, Rimini Viserba και Rimini Torre Pedrera). Αεροπορικώς εξυπηρετείται από το «Διεθνές Αεροδρόμιο Φεντερίκο Φελίνι», από το οποίο εξυπηρετείται και η Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου.
«Αδελφές πόλεις»
Το Ρίμινι είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής εννέα πόλεις άλλων κρατών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρίμινι
Βαργκ Βίκερνες
Ο Λουί Κασέ (γαλλικά: Louis Cachet), γεννημένος ως Κρίστιαν Βίκερνες (νορβηγικά: Kristian Vikernes) στις 11 Φεβρουαρίου 1973, περισσότερο γνωστός ως Βαργκ Βίκερνες, είναι Νορβηγός μουσικός και συγγραφέας, πρωτοπόρος της μουσικής black metal και καταδικασμένος εγκληματίας. Τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ του, που κυκλοφόρησαν με το μουσικό πρότζεκτ Burzum, τον κατέστησαν ως μια από τις φιγούρες με τη μεγαλύτερη επιρροή στη μουσική black metal. Το 1994 καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία και εμπρησμό και εξέτισε 15 χρόνια στη φυλακή.
Γεννημένος στο Μπέργκεν, ο Βίκερνες ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στην ηλικία των 14 και το 1989 δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα, τους Kalashnikov. Έγινε μέλος της πρώιμης νορβηγικής σκηνής του Black Metal όταν δημιούργησε το πρότζεκτ Burzum. Το 1992, ο Βίκερνες, μαζί με τέσσερα άλλα μέλη της σκηνής, ήταν ύποπτος για τον εμπρησμό τεσσάρων Χριστιανικών εκκλησιών στη Νορβηγία. Ο Βίκερνες δεν ανέλαβε την ευθύνη, παρόλο που στάθηκε υπέρ των εμπρησμών. Το διάστημα 1992-1993 διατέλεσε μπασίστας του συγκροτήματος Mayhem, όταν κατέγραψαν το πρώτο άλμπουμ τους, το De Mysteriis Dom Sathanas.
Τον Αύγουστο το 1993, ο Βίκερνες μαχαίρωσε θανάσιμα τον κιθαρίστα των Mayhem, Euronymous, ύστερα από συμπλοκή στο διαμέρισμα του και συνελήφθη μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, αργότερα ισχυρίστηκε ότι ο φόνος πραγματοποιήθηκε σε κατάσταση αυτοάμυνας. Καταδικάστηκε σε 21 χρόνια κάθειρξη, τη μέγιστη ποινή που μπορεί να επιβληθεί από τα νορβηγικά δικαστήρια. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του ίδρυσε τη νεοναζιστική οργάνωση Νορβηγικό Παγανιστικό Μέτωπο, εξέδωσε δύο βιβλία και κατέγραψε δύο άλμπουμ μουσικής Ambient με το σχήμα Burzum. Το 2009 αποφυλακίστηκε με αναστολή και στη συνέχεια μετακόμισε στη Γαλλία με τη γυναίκα και τα παιδιά του, όπου ζει έως σήμερα συνεχίζοντας να συνθέτει και να παίζει μουσική. Επίσης είναι ενεργός blogger και διατηρεί κανάλι στο YouTube με το όνομα ThuleanPerspective.
Γνωστός ως ο «πιο περιβόητος μουσικός της metal στην ιστορία», ο Βίκερνες παραμένει μια αμφιλεγόμενη φιγούρα λόγω των πολιτικών και θρησκευτικών του πεποιθήσεων. Προωθεί ιδεολογία που συνδυάζει τον Νέο-γερμανικό παγανισμό με τον ναζισμό και εξέφρασε ανοιχτά ναζιστικές απόψεις στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Έκτοτε απέρριψε τη ναζιστική ιδεολογία και τα συναφή κινήματα της, αν και σχολιαστές εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν τις απόψεις του ως ακροδεξιές. Ο Βίκερνες αποκαλεί την ιδεολογία του «Odalism» και υποστηρίζει τη δημιουργία μιας «προβιομηχανικής ευρωπαϊκής παγανιστικής κοινωνίας» και αντιτίθεται στο Ισλάμ, τον Χριστιανισμό, τον Ιουδαϊσμό, τον καπιταλισμό, τον σοσιαλισμό και τον υλισμό.
Παιδική ηλικία
Σε συνέντευξη που εκδόθηκε στο βιβλίο «Lords of Chaos» το 1998, ο Βίκερνες συζητά το υπόβαθρο και την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του, Χελένε Μπορ εργαζόταν σε μεγάλη πετρελαϊκή εταιρία, ο πατέρας του ήταν ηλεκτρονικός μηχανικός και ο μεγαλύτερος αδερφός του πολιτικός μηχανικός. Όταν ο Βίκερνες ήταν 6 ετών, η οικογένεια του μετακόμισε για ένα έτος στη Βαγδάτη, όπου ο πατέρας του εργαζόταν για τον Σαντάμ Χουσεΐν, αναπτύσσοντας ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή. Καθώς δεν υπήρχε σχολείο με γλώσσα διδασκαλίας την αγγλική, ο νεαρός Βίκερνες παρακολούθησε ένα ιρακινό δημοτικό σχολείο. Σύμφωνα με τη συνέντευξη στο Lords of Chaos, εκείνη την περίοδο συνειδητοποίησε τα «φυλετικά θέματα». Η σωματική τιμωρία ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη σε αυτό το σχολείο, σε μία περίσταση ο Βίκερνες είχε μια συμπλοκή με έναν καθηγητή του, κατά τη διάρκεια της οποίας τον αποκάλεσε «πίθηκο», αναφέρει πως «ο καθηγητής δεν τόλμησε να με χτυπήσει επειδή ήμουν λευκός». Η μητέρα του Βίκερνες δήλωσε σε συνέντευξη που είχε δώσει στο ίδιο περιοδικό πως «περάσαμε ένα ένα χρόνο στο Ιράκ» και «οι δάσκαλοι χαστούκιζαν τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης αλλά ποτέ τον Κρίστιαν».
Όταν ρωτήθηκε για τον πατέρα του, ο Βίκερνες απάντησε ότι «είχε μια σημαία με τη σβάστικα στο σπίτι». Ωστόσο, πιστεύει ότι ο πατέρας του ήταν υποκριτής καθώς «ανησυχούσε ότι ο γιος του έχει μετατραπεί σε ναζί, ενώ ο ίδιος εκνευριζόταν όταν έβλεπε έγχρωμους ανθρώπους στην πόλη». Σχετικά με τη μητέρα του, ο Βίκερνες αναφέρει πως ήταν «φυλετικά συνειδητοποιημένη», με την έννοια ότι θα διαμαρτυρόταν «εάν έφερνε ένα μαύρο κορίτσι στο σπίτι». Τη στιγμή της συνέντευξης, ο Βίκερνες διατηρούσε καλή σχέση με τη μητέρα του αλλά είχε ελάχιστη επαφή με τον πατέρα του. Οι γονείς του ήταν διαζευγμένοι, με τον πατέρα του να είχε εγκαταλείψει την οικογένεια 10 χρόνια νωρίτερα, όταν ο Βίκερνες ήταν 11 ή 12 ετών.
Η εγκυκλοπαίδεια της λευκής υπεροχής και ο ιστορικός Νίκολας Γκούντρικ-Κλαρκ υποθέτουν πως ο Βίκερνες ήταν μέλος της νεοναζιστικής υποκουλτούρας των skinheads ως έφηβος. Όταν ρωτήθηκε εάν σύχναζε με skinheads στο Μπέργκεν απάντησε πως «δεν υπήρχαν skinheads στο Μπέργκεν».
Θαυμαστής της κλασσικής μουσικής από παιδί και ιδιαίτερα του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, ο Βίκερνες ξεκίνησε να ακούει μουσική heavy metal στα 12 του, με το συγκρότημα Iron Maiden να τον εμπνέει περισσότερο. Αργότερα ανακάλυψε και άλλα συγκροτήματα, των οποίων η μουσική άσκησε επιρροή στο δικό του σχήμα, όπως οι Kreator, Sodom, Celtic Frost, Bathory, Destruction, Judas Priest, Megadeth, Slayer, Pestilence, Deicide και Von. Παρόλο που το συγκρότημα Venom θεωρείται ότι άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στο black metal, ο Βίκερνες ότι είχε επηρεαστεί από αυτό και το θεωρούσε «γελοίο». Μια φορά φόρεσε μπλουζάκι με το εξώφυλλο του άλμπουμ Black Metal των Venom, για να υποστηρίξει το είδος, αν και στη συνέχεια δηλώνει πως το μετάνιωσε.
Από μικρή ηλικία, ο Βίκερνες είχε ενθουσιαστεί με τον φανταστικό κόσμο της Μέσης Γης, που δημιούργησε ο συγγραφέας Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Το όνομα που χρησιμοποιούσε όταν ήταν μέλος των Mayhem, Grishnackh, ήταν το όνομα ενός ορκ από το βιβλίο Οι Δύο Πύργοι, ενώ το όνομα του σχήματος Burzum, που σημαίνει «σκοτάδι» το δανείστηκε από τη σκοτεινή γλώσσα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Πρώιμη μουσική καριέρα
Ο Βίκερνες ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στην ηλικία των 14. Όταν ήταν 17 ετών ήρθε σε επαφή με τα μέλη του συγκροτήματος Old Funeral. Έπαιζε κιθάρα μαζί τους την περίοδο 1990-1991, όταν ηχογραφούσαν το άλμπουμ τους Devoured Carcass. Αργότερα ξεκίνησε μόνος του το σχήμα Burzum και ενεπλάκη με την πρώιμη νορβηγική black metal σκηνή. Την περίοδο 1992-1993 κατέγραψε τρία άλμπουμ με το σχήμα Burzum.
Ο Βίκερνες αναφέρει ότι κατέγραψε τα πρώτα του Άλμπουμ με μια παλιά κιθάρα Westone, που είχε αγοράσει το 1987 από έναν γνωστό του. Αγόρασε το φθηνότερο μπάσο που βρήκε στο μαγαζί με μουσικά όργανα της πόλης του και δανείστηκε ένα σύνολο ντραμς από τους Old Funeral. Χρησιμοποίησε έναν ενισχυτή της μάρκας Peavey και τον ενισχυτή του στερεοφωνικού του αδερφού του. Για την καταγραφή των φωνητικών χρησιμοποιούσε οποιοδήποτε μικρόφωνο είχε διαθέσιμο, ωστόσο στο άλμπουμ Filosofem χρησιμοποίησε ηθελημένα το χειρότερο μικρόφωνο που μπόρεσε να βρει. Στο κομμάτι Dungeons of Darkness χρησιμοποίησε το μεγάλο γκονγκ της αίθουσας συναυλιών Grieg Hall για μουσική υποβάθρου, ο Euronymous τον βοήθησε χτυπώντας το με τις γροθιές του.
Το 1992, ο Βίκερνες έγινε μέλος του συγκροτήματος Mayhem, έναν χρόνο μετά την αυτοκτονία ενός άλλο μέλους, του Dead. Ο Βαργκ αντικατέστησε τον μπασίστα Necrobutcher, ο οποίο παραιτήθηκε μετά την αυτοκτονία του Dead.
Εμπρησμοί εκκλησιών
Στις 6 Ιουνίου 1992, η ξύλινη εκκλησία του Φάντοφτ, η οποία χρονολογείται από τον 12ο αιώνα μ.Χ. και ήταν ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας, κάηκε ολοσχερώς ύστερα από εμπρησμό. Το εξώφυλλο του άλμπουμ Aske («στάχτες») του Burzum απεικονίζει τα αποκαΐδια της κατεστραμμένης εκκλησίας. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1993 είχαν πραγματοποιηθεί άλλες επτά εμπρηστικές επιθέσεις σε ξύλινες εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης μιας που έλαβε χώρα την παραμονή Χριστουγέννων του 1992. Ο Βίκερνες βρέθηκε ένοχος για τους περισσότερους εμπρησμούς και καταδικάστηκε από το δικαστήριο.
Τα ΜΜΕ της εποχής ανέφεραν ότι ο Βαργκ πραγματοποιήσε τους εμπρησμούς λόγο θεϊστικών σατανιστικών αντιλήψεων. Σε μια ύστερη συνέντευξη ο Βίκερνες, χωρίς να αναλάβει την ευθύνη για τους εμπρησμούς, δήλωσε ότι δεν ήταν σατανιστικής φύσεως αλλά εκδίκηση για την καταστροφή των τάφων και ναών των Βίκινγκ από τη Χριστιανική Εκκλησία.
Άρθρο στην Bergens Tidende
Τον Ιανουάριο του 1993, ένα άρθρο σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της Νορβηγίας, την Bergens Tidende, έφερε την σκηνή του black metal στο προσκήνιο των ΜΜΕ. Δύο φίλοι του Βίκερνες, του πήραν συνέντευξη, την οποία κατέθεσαν στην εφημερίδα και ζήτησαν να εκδοθεί. Στην ανώνυμη συνέντευξη, ο Βίκερνες με το όνομα «Count Grishnackh» υποστήριξε ότι είχε κάψει τις εκκλησίες καθώς και ότι σκότωσε έναν άντρα στο Λίλεχαμερ. Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Φιν Μπγιερν Τίντερ κανόνισε μια συνάντηση με τον Count Grishnackh, ύστερα από τη μεσολάβηση δύο φίλων του. Ο δημοσιογράφος συναντήθηκε μαζί του σε ένα διαμέρισμα, όπου ο Βίκερνες προειδοποίησε ότι θα τον πυροβολήσει εάν καλέσει την αστυνομία. Εκεί, ο Βίκερνες και οι σύντροφοι του είπαν στον δημοσιογράφο ότι έκαψαν τις εκκλησίες ή ότι ήξεραν ποιος το έχει κάνει και ότι οι επιθέσεις θα συνεχιζόταν. Υποστήριξαν ότι ήταν σατανιστές και δήλωσαν «Σκοπός μας είναι να σκορπίσουμε τον τρόμο και τη μοχθηρία». Έδωσαν στον δημοσιογράφο πληροφορίες για τους εμπρησμούς, οι οποίες δεν είχαν απελευθερωθεί στον τύπο, για αυτό η Bergens Tidende μίλησε με την αστυνομία, η οποία επιβεβαίωσε τις πληροφορίες, προτού τις δημοσιεύσει.
Σύμφωνα με τον Βίκερνες, η ανώνυμη συνέντευξη είχε σχεδιαστεί από τον ίδιο και τον Euronymous. Ο στόχος τους ήταν να τρομοκρατήσουν το κοινό, να προωθήσουν τη μουσική black metal και να προσελκύσουν πελάτες στο κατάστημα δίσκων του Euronymous, το Helvete. Άλλα μέλη της σκηνής συνελήφθησαν και ανακρίθηκαν, αλλά στη συνέχεια απελευθερώθηκαν, μαζί με τον Βίκερνες, λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων.
Φόνος του Έιστεϊν Άαρσετ
Τους πρώτους μήνες του 1993, δημιουργήθηκε εχθρότητα ανάμεσα στον Euronymous και τον Βίκερνες. Μετά το άρθρο στην Bergens Tidende, ο Euronymous αποφάσισε να κλείσει το κατάστημα Helvete, καθώς είχε τραβήξει την προσοχή της αστυνομίας και του τύπου.
Το βράδυ της 10ης Αυγούστου του 1993, ο Βίκερνες μαχαίρωσε θανάσιμα τον Euronymous, στο διαμέρισμα του στο Όσλο. Ο Βίκερνες υποστήριξε ότι διέπραξε τον φόνο ενώ βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Είπε ότι ο Euronymous σχεδίαζε να τον ακινητοποιήσει με όπλο ηλεκτροσόκ, να τον δέσει και να τον βασανίσει μέχρι θανάτου, ενώ κατέγραφε το γεγονός. Εξήγησε πως «Εάν έλεγε σε όλους για τον φόνο που σχεδίαζε δεν θα το έπαιρνα στα σοβαρά, ωστόσο το είπε μόνο σε μια μικρή ομάδα φίλων και αυτός το μεταβίβασε σε εμένα». Τα ΜΜΕ αρχικά κατηγόρησαν για τον φόνο σουηδούς μουσικούς της black metal.
Τη νύχτα του φόνου, ο Βίκερνες και ο μουσικός Σνόρε Ρουχ, ο οποίος ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο Blackthorn, οδήγησαν από το Μπέργκεν μέχρι το διαμέρισμα του Euronymous στο Όσλο. Ο Blackthorn στάθηκε στην είσοδο του κτηρίου για να καπνίσει, ενώ ο Βίκερνες ανέβηκε στον τέταρτο όροφο, όπου έμενε ο Euronymous. Οι δύο άντρες συναντήθηκαν στην πόρτα του διαμερίσματος, με το πρόσχημα ότι θα υπέγραφαν ένα δισκογραφικό συμβόλαιο. Εκείνη τη στιγμή ο Βαργκ μπήκε στο διαμέρισμα και επιτέθηκε στον Euronymous, αυτός πανικοβλήθηκε και τον κλότσησε στο στήθος. Ο Βίκερνες υποστηρίζει ότι ο Euronymous έτρεξε στην κουζίνα για να βρει ένα μαχαίρι. Στη συνέχεια ακολούθησε πάλη, στην οποία ο Βαργκ μαχαίρωσε τον Euronymous μέχρι θανάτου. Το πτώμα του βρέθηκε στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας με 23 μαχαιριές, δύο στο κεφάλι, πέντε στον λαιμό και 16 στην πλάτη. Ο Βίκερνες υποστήριξε ότι η τελευταία μαχαιριά στο κεφάλι ήταν τόσο δυνατή που το μαχαίρι έμεινε καρφωμένο στο κρανίο. Επίσης ισχυρίστηκε ότι οι περισσότερες από τις πληγές του Euronymous προκλήθηκαν από σπασμένα κομμάτια γυαλιού που είχαν πέσει στο πάτωμα κατά τη διάρκεια της πάλης. Μετά τον φόνο, ο Βίκερνες και ο Blackthorn οδήγησαν πίσω στο Μπέργκεν. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής σταμάτησαν σε μία λίμνη, όπου ο Βαργκ πέταξε τα αιματοβαμμένα του ρούχα. Ο ισχυρισμός της αυτοάμυνας αμφισβητήθηκε από τον ντράμερ των Emperor, Faust αλλά ο μπασίστας των Mayhem, Necrobutcher, πιστεύει ότι ο Βίκερνες δολοφόνησε τον Euronymous λόγω των απειλών που είχε δεχθεί για τη ζωή του.
Ο Blackthorn υποστηρίζει ότι Βίκερνες είχε προμελετήσει τον φόνο του Euronymous και ότι τον εξανάγκασε να τον ακολουθήσει. Ισχυρίζεται ότι το καλοκαίρι του 1993 είχε σχεδόν εισαχθεί σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο αλλά διέφυγε στο Μπέργκεν, όπου έμεινε με τον Βίκερνες. Όταν ρωτήθηκε για τον φόνο απάντησε, «Δεν ήμουν ούτε υπέρ ούτε κατά, δεν δίνω δεκάρα για τον Έιστεϊν».. Ωστόσο, ο Βίκερνες υποστηρίζει ότι δεν είχε σχεδιάσει τον φόνο και ότι ο Blackthorn ήρθε μαζί για να δείξει στον Euronymous ένα καινούριο κομμάτι στην κιθάρα.