cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλαβία Μαξίμη Κωνσταντία
Νεανική ζωή
Η Κωνσταντία και η μητέρα της Φαυστίνα ήταν παρούσες, όταν ο Προκόπιος έλαβε τα διάσημα του βασιλιά στην Κωνσταντινούπολη. Η Φαυστίνα και η παρουσίαση της νεαρής κόρης της δηλώνουν, ότι ο Προκόπιος ήταν ο νόμιμος διάδοχος της δυναστείας του Κωνσταντίνου, η οποία ήταν ακόμη σεβαστή. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος λέει, πως ο Προκόπιος "πάντα έφερνε μαζί του σε ένα φορείο τη μικρή κόρη τού Κωνστάντιου Β΄ και εγγονή τού Κωνσταντίνου Α΄ (την Κωνσταντία) μαζί με τη μητέρα της Φαυστίνα, είτε βάδιζε είτε προετοιμαζόταν για μάχη, ώστε να ενθαρρύνει τους στρατιώτες να πολεμήσουν πιο αποφασιστικά για τη βασιλική οικογένεια με την οποία, όπως τους έλεγε, συνδεόταν: η εκ μητρός θεία του Βασιλίνα ήταν σύζυγος τού Ιουλίου Κωνστάντιου. Έτσι στα τέσσερα έτη της η Κωνσταντία έγινε επιδέξια στην αντιπαράθεση αυτή για τον Ρωμαϊκό θρόνο. Στις 27 Μαΐου 366 ο Προκόπιος εκτελέστηκε και η Φαυστίνα δεν επανεμφανίζεται στις πηγές μετά από αυτό, αν και επέζησε όλων των συγγενών της.
Αυτοκράτειρα
Το 374 η Κωνσταντία, που ήταν περίπου 12 ετών και προσέγγιζε την ηλικία γάμου, εστάλη στη Δύση για να παντρευτεί τον Γρατιανό, που ήταν περίπου 14 ετών και ο μεγαλύτερος γιος τού συναυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄. Όμως κοντά στο Σύρμιο η Κωνσταντία και η συνοδίας της δέχθηκαν επίθεση από μία ομάδα επιδρομέων, που περιελάμβανε Κουάδους και Σαρμάτες· μόλις που ξέφυγαν την αιχμαλωσία. Στις 27 Ιουνίου 374 η αφιέρωση ενός συγκροτήματος Θερμών στην Καλαβρία μνημονεύει πρώτα την Κωνσταντία ως Αυτοκράτειρα μαζί με τη μητριά τού συζύγου της, την Ιουστίνα.
Το επόμενο έτος τού γάμου της ο Βαλεντινιανός Α΄ μετακόμισε το αρχηγείο του στο Ακουίνκουμ της Παννονίας, ώστε να μπορεί καλύτερα να συντονίζει την αντιπαράθεσή του με τους Κουάδους. Ο Γρατιανός και η Κωνσταντία έμειναν υπεύθυνοι του Τρηρ, που δηλώνει, ότι ο Γρατιανός είχε αρχίσει να ενεργεί ως συναυτοκράτορας και να μην είναι μόνο κατ' όνομα. Το Νοέμβριο του 375 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Γρατιανός τον διαδέχθηκε στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ ο νεότερος αδελφός του Βαλεντινιανός Β΄ ορίστηκε συναυτοκράτορας.
Το 380 ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει την Κωνσταντία, ότι ζούσε ακόμη. Η επόμενη μνεία σε αυτήν είναι στο Πασχάλιο Χρονικό, που αναφέρει, ότι το λείψανό της έφθασε στην Κωνσταντινούπολη στις 31 Αυγούστου 383. Πρέπει να είχε αποβιώσει νωρίτερα το ίδιο έτος, αλλά η ακριβής ημερομηνία και η αιτία που απεβίωσε μας είναι άγνωστα. Ήταν περίπου 31 ετών όταν ετελεύτησε. Έπειτα ο Γρατιανός έκανε δεύτερο γάμο με τη Λαέτα, αλλά αυτός δολοφονήθηκε στις 25 Αυγούστου 383. Το Χρονικό αναφέρει, ότι η Κωνσταντία τάφηκε στις 1 Δεκεμβρίου 383.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 374 τον Γρατιανό Αυτοκράτορα του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους· δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Χρήστος Τσαούσης
Ο Χρήστος Τσαούσης (- 1944) ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Γκόσνο (σήμ. Λαχανόκηποι) Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Τσαούσης του Αλεξίου (ή Αλεξάνδρου) γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Γκόσνο (σήμ. Λαχανόκηποι) Καστοριάς.
Αρχικά συνεργάστηκε με το σώμα του Λάζαρου Αποστολίδη, του οποίου υπήρξε και πρωτοπαλίκαρο έως το 1908. Επικεφαλής δικής του ομάδας, συνεργάστηκε με τον Κρητικό Πέτρο Μάνο, το 1908 και στη συνέχεια με τον Στέφο Γρηγορίου. Έδρασε στις περιοχές Καστοριάς και Φλώρινας.
Σκοτώθηκε κατά τη Γερμανική κατοχή, το 1944, όταν υπήρξε ένα από τα θύματα της Βουλγαρικής οργάνωσης "Οχράνα" που έδρασε για ένα χρόνο στην περιοχή Καστοριάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Πάπας Σίλβεστρος Γ΄
Ο Σίλβεστρος Γ΄ υπήρξε Πάπας Ρώμης το 1045. Το κοσμικό του όνομα ήταν Τζοβάνι ντέι Κρεσκέντζι (Giovanni dei Crescenzi) και γεννήθηκε στη Ρώμη.
Όταν ο Πάπας Βενέδικτος Θ΄ (1032–44, 1045, 1047–48) απομακρύνθηκε από τη Ρώμη το 1044, ο Ιωάννης, επίσκοπος της Σαμπίνα εκλέχτηκε Πάπας μετά από σφοδρές συγκρούσεις και διαμάχες από τον Ιανουάριο του 1045. Κατηγορήθηκε αργότερα ότι προέβη σε δωροδοκίες προκειμένου να ανελιχθεί στον παπικό θρόνο, κατηγορία που ωστόσο δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Ο Βενέδικτος Θ΄ εξέδωσε αφορισμό εναντίον του νέου Πάπα και εντός τριών μηνών επέστρεψε στη Ρώμη και τον εκδίωξε. Ο Ιωάννης επέστρεψε στην επισκοπή του και ανέλαβε εκ νέου καθήκοντα επισκόπου. Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα (Δεκέμβριος 1046) η Σύνοδος του Σουτρίου τον καθαίρεσε και τον έστειλε έγκλειστο σε ένα μοναστήρι. Η καταδίκη του αυτή προφανώς αναστάλθηκε καθώς συνέχισε να ιερουργεί και αναγνωρίζεται επίσκοπος της Σαβίνα μέχρι τουλάχιστον το 1062. Διάδοχος στην επισκοπή αυτή δεν έχει καταγραφεί μέχρι τον Οκτώβριο του 1063, κάτι που αποτελεί ένδειξη ότι ο Ιωάννης πρέπει να πέθανε πριν την ημερομηνία αυτή.
Αν και από ορισμένους θεωρείται αντιπάπας, ο Σίλβεστρος συνεχίζει να συγκαταλέγεται    σαν επίσημος Πάπας (1046) στους καταλόγους του Βατικανού. Παρόμοια είναι και η περίπτωση του Γρηγορίου ΣΤ΄ (1045–46) και του Κλήμη Β΄ (1046–47).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
1938 Λωζάννη
Η Λωζάννη (Lausanna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1974 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ελβετική πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λωζαννη
Ελληνοφρυγικές γλώσσες
Οι ελληνοφρυγικές γλώσσες είναι υποθετικός κλάδος της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας γλωσσών με δύο γλώσσες μέλη: την Ελληνική γλώσσα και τη Φρυγική γλώσσα. Τα ελληνικά έχουν επίσης διάφορες προτεινόμενες ομαδοποιήσεις με τα αρμενικά και τα ινδοϊρανικά (ελληνοαρμενικά, ελληνοαριανά) αρχαία μακεδονικά (Ελληνομακεδονικά) και πιο πρόσφατα τα μεσσαπιανά. Τα ελληνικά και τα αρχαία μακεδονικά κατατάσσονται συχνά στην ελληνική γλώσσα. Σε άλλες περιπτώσεις, η Ελληνική θεωρείται ότι αποτελείται μόνο από ελληνικές διαλέκτους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα
Μιράντα Μυράτ
Η Μιράντα Μυράτ (Αθήνα 1906 - 27 Ιανουαρίου 1994) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Μήτσου Μυράτ και της Κυβέλης, αδελφή του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Μυράτ και ετεροθαλής αδελφή του Δημήτρη και της Ρίτας Μυράτ. Υπήρξε πρωταγωνίστρια του νεοελληνικού θεάτρου.
Από το 1921 μέχρι το 1923 παρακολούθησε μαθήματα στο Κολλέγιο Σεβινιέ στο Παρίσι. Την πρώτη εμφάνιση στη θεατρική σκηνή έκανε το 1919 με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο έργο Δύο Λεονόρες, του Paul Lindau. Το επόμενο έτος εμφανίστηκε στον Πρίγκιπα φοιτητή.
Το 1923 επέστρεψε από το Παρίσι και άρχιζε να παίζει με το θίασο της μητέρας της Κυβέλης μέχρι το 1932, οπότε και προσλήφθηκε από το Εθνικό Θέατρο στο οποίο πρωταγωνίστησε μέχρι το 1938. Το 1939 και το 1940 συνεργάσθηκε με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Το 1940 ίδρυσε δικό της θίασο σε συνεργασία με τον Κώστα Μουσούρη τον Μαυρέα και τον Ορέστη Μακρή. Το επόμενο έτος ο θίασος αυτός διαλύθηκε και δημιουργήθηκε άλλος με τον τίτλο Θίασος Μιράντας και Γιώργου Παππά, που έδωσε διάφορες παραστάσεις μέχρι το καλοκαίρι του 1942, οπότε η Μιράντα ξεκίνησε νέο θίασο που συμμετείχε πρόσθετα και η Μαίρη Αρώνη. Η Μιράντα σταμάτησε τη θεατρική της καριέρα στη δεκαετία του 1960.
Ιδιαίτερη λαμπρή επιτυχία είχε στα έργα «Το μελτεμάκι» του Παντελή Χορν και "Δεσποινίς δικηγόρος" του Θεόδωρου Συναδινού. Από το ξένο ρεπερτόριο ιδιαίτερη επιτυχία σημείωσε στο έργο "Ηδονή της τιμιότητος" του Λουίτζι Πιραντέλο.
Η Μιράντα υπήρξε επίσης σημαντική συνεργάτρια του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας όπου λόγω της μόρφωσής της, της ορθοφωνίας της και της φωνητικής της χροιάς θεωρείτο ως ειδική στην απαγγελία ποιημάτων και στην ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένω, ιδιαίτερα σε λογοτεχνικές εορτές. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε περισσότερες από 40 ταινίες ενώ συμμετείχε και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ντοκιμπίλης Β΄ της Γκαέτα
Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ όπου από το 914 μέχρι το 934 ήταν συνκυβερνήτης του. Ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης της Γκαέτα που χρησιμοποίησε τον τίτλο του δουξ. Το 915 πήρε μέρος με τον πατέρα του στην Μάχη του Γκαριγκλιάνο ενάντια στους Άραβες.
Παντρεύτηκε την Ουρανία κόρη του Ιωάννη Β΄ της Νάπολης κι είχαν τα εξής παιδιά :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Γιάννης Καλαϊτζής
Ο Γιάννης Καλαϊτζής (11 Νοεμβρίου 1945 - 12 Φεβρουαρίου 2016) ήταν Έλληνας σκιτσογράφος, γνωστός για τις πολιτικές γελοιογραφίες και τα κόμικς Τσιγγάνικη ορχήστρα και Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης. Είχε συνεργαστεί με πολλά έντυπα, όπως η Αυγή, η Ελευθεροτυπία, το 9 και η Εφημερίδα των Συντακτών, ενώ διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού Γαλέρα. Αναγνωρίζεται ευρέως ως ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες γελοιογράφους και δημιουργούς κόμικς.
Βιογραφία
Η πορεία του Καλαϊτζή ως γελοιογράφος ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, πρώτα σε συνεργασία με το περιοδικό Πανσπουδαστική και λίγο αργότερα με την εφημερίδα Αυγή. Το 1967, ωστόσο, η δραστηριότητά του έπαψε λόγω του δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Με την επάνοδο της δημοκρατίας, ο Καλαϊτζής άρχισε να συνεισφέρει και πάλι στην Αυγή, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με τον Θούριο, το Αντί και τους Δρόμους της Αλήθειας.
Τη δεκαετία του 1980, ο Καλαϊτζής άρχισε να σκιτσάρει για την Ελευθεροτυπία, γεγονός που θεωρείται καθοριστικό σημείο της καριέρας του, καθώς η συνεργασία αυτή διήρκεσε μέχρι και το κλείσιμο της εφημερίδας το 2011.
Το 1984 κυκλοφόρησε η Τσιγγάνικη ορχήστρα, το πρώτο μεγάλο κόμικ του Καλαϊτζή, που είχε εν μέρει δημοσιευτεί στο περιοδικό Βαβέλ. Παρά τις χαμηλές πωλήσεις που έκανε τότε, σήμερα θεωρείται για πολλούς λόγους ένα πρωτοποριακό έργο της ελληνικής σκηνής. Τα επόμενα ολοκληρωμένα κόμικς του Καλαϊτζή θα κυκλοφορούσαν με μεγάλα μεσοδιαστήματα. Συγκεκριμένα, Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης βγήκε το 1990, ενώ ο Τυφών το 1997.
Το 2000, ο Καλαϊτζής άρχισε να συνεργάζεται με το νεοσύστατο περιοδικό 9, συνεισφέροντας τα χιουμοριστικά στριπ Έκτακτα περιστατικά και Το Πέλαγος της μποτίλιας. Λίγα χρόνια αργότερα συμμετείχε στην ίδρυση του περιοδικού Γαλέρα, του οποίου και εξετέλεσε διευθυντής μέχρι και το 2010. Στη Γαλέρα, εκτός από γελοιογραφίες, ο Καλαϊτζής φιλοτέχνησε εξώφυλλα και δημιούργησε το κόμικ Μαρξ & Σπένσερ.
Ο Καλαϊτζής πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου του 2016, μετά από μακρά αντιμετώπιση του καρκίνου, και κηδεύτηκε στο Γ' Νεκροταφείο Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς
Αλεσσάντρο Ντελ Πιέρο
Ο Αλεσσάντρο Ντελ Πιέρο (ιταλικά: Alessandro Del Piero, γενν. 9 Νοεμβρίου 1974) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του.
Ο Πελέ έχει συμπεριλάβει τον Ντελ Πιέρο στους 125 πιο σπουδαίους εν ζωή ποδοσφαιριστές. Η ΟΥΕΦΑ τον έχει συμπεριλάβει στη λίστα με τους κορυφαίους Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές των τελευταίων 50 χρόνων. Το 2000, ο Ντελ Πιέρο ήταν ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής στον κόσμο σε ό,τι αφορά έσοδα από μισθούς, μπόνους και διαφημίσεις.
Συνήθως αγωνίζοταν ως δεύτερος επιθετικός. Η θέση του είναι ανάμεσα στους μέσους και τους επιθετικούς. Ήταν ιδιαίτερα δημιουργικός στην επίθεση, πολύ καλός στο να δημιουργεί ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του και ικανός σκόρερ. Είναι γνωστός για την ευστοχία του στα πέναλτι κι ακόμα περισσότερο για τις αριστοτεχνικές εκτελέσεις του στα φάουλ. Τέλος, έχει καταξιωθεί για τα ψηλοκρεμαστά του πλασέ έξω απ' τη μεγάλη περιοχή.
Κατέχει το ρεκόρ με τα περισσότερα τέρματα στη Γιουβέντους, ενώ στις 6 Απριλίου 2008, έγινε και ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές. Όσον αφορά την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, το Τσάμπιονς Λιγκ, είναι έκτος στον πίνακα των κορυφαίων σκόρερ όλων των εποχών.
Στην εθνική ομάδα, είναι τέταρτος στον πίνακα των σκόρερ μαζί με τον Ρομπέρτο Μπάτζιο.
Καριέρα σε συλλόγους
Στην παιδική ομάδα του AC San Vendemiano, ο Ντελ Πιέρο αγωνίζονται ως τερματοφύλακας. Ο μεγάλος του αδερφός όμως, διέκρινε ότι ο μικρός είναι πολύ καλός στην επίθεση κι έτσι, ο Ντελ Πιέρο άλλαξε θέση.
Το 1993 πήρε μεταγραφή για τη "Μεγάλη Κυρία" του ιταλικού ποδοσφαίρου, τη Γιουβέντους. Ο πρώτος του αγώνας στην μεγάλη κατηγορία ήταν εναντίον της Φότζια. Στον επόμενο αγώνα, με αντίπαλο τη Ρετζιάνα, μπήκε ως αλλαγή και σκόραρε για πρώτη φορά με τα χρώματα του συλλόγου. Την πρώτη φορά που αγωνίστηκε ως βασικός εναντίον της Πάρμα, πέτυχε χατ-τρικ. Κατέκτησε το πρωτάθλημα, η οποία δεν είχε πάρει αυτό το τρόπαιο για 8 χρόνια. Με τη Γιουβέντους έχει κερδίσει 7 πρωταθλήματα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ και ένα διηπειρωτικό την ίδια χρονιά. Η περίοδος 1997-1998 ήταν η καλύτερη της καριέρας του. Κι αυτό διότι σκόραρε 21 φορές στο πρωτάθλημα και άλλες 10 φορές στο Τσάμπιονς Λιγκ. Και στις δύο διοργανώσεις ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ.
Την περιόδο 1998-1999 σε αγώνα με την Ουντινέζε  τραυματίστηκε σοβαρά στο γόνατο κι έμεινε εκτός για  σημαντικό διάστημα της χρονιάς.
Το 2012 η Γιουβέντους ανακοίνωσε πως δεν θα προχωρήσει σε ανανέωση της συνεργασίας της με τον παίκτη. Ο τελευταίος του αγώνας ήταν αυτός του τελικό του Κύπελλου κόντρα στην ομάδα της Νάπολι. Τελείωσε την καριέρα του στην μεγάλη ιταλική ομάδα με 290 τέρματα σε 705 επίσημες εμφανίσεις.
Το διάστημα 2012-2014 αγωνίστηκε στην Αυστραλία, ενώ έκλεισε την καριέρα του στην Ινδία στη Δυναμό Δελχί σε ηλικία 40 ετών.
Διεθνής καριέρα
Ο Ντελ Πιέρο είναι ο 4ος σκόρερ της εθνικής Ιταλίας. Ξεκίνησε την καριέρα με το εθνόσημο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1996, όμως αγωνίστηκε μόνο σε έναν αγώνα, στο πρώτο ημίχρονο στον αγώνα Ρωσίας - Ιταλίας. Στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κόντρα στη Γαλλία το 2000, ο Ντελ Πιέρο έχασε δύο σημαντικές ευκαιρίες και η Ιταλία στο τέλος έχασε με 2-1 στην παράταση. Αρκετοί έριξαν το φταίξιμο σε αυτόν και ο ίδιος έχει δηλώσει πως ήταν από τις πιο δύσκολες περιόδους της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 που έγινε στη Γερμανία, δεν ξεκίνησε βασικός αλλά έπαιξε στα 2 από τα 3 ματς του ομίλου. Βασικός ήταν στον αγώνα για τη φάση των "16" κόντρα στην Αυστραλία, όπου η Ιταλία κέρδισε με 1-0  στο τέλος του αγώνα. Σκόραρε το δεύτερο γκολ της Ιταλίας στον ημιτελικό με τη Γερμανία και σφράγισε την πρόκριση στο μεγάλο τελικό. Εκεί, ο αγώνας με τη Γαλλία οδηγήθηκε στην παράταση κι αργότερα στα πέναλτι όπου και ευστόχησε στην προσπάθειά του. Η Ιταλία κέρδισε το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της και ο Ντελ Πιέρο δήλωσε πως η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου αποτελούσε παιδικό του όνειρο.
Διακρίσεις
Με τη Γιουβέντους
Με την Εθνική Ιταλίας:
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίντνεϊ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέλχι Ντάιναμος ΦΚ Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Τάγμα της Οράγγης
Το Πιστό Ίδρυμα της Οράγγης (αγγλικά: Loyal Orange Institution), πιο γνωστό ως το Τάγμα της Οράγγης (Orange Order), είναι μια προτεσταντική αδελφική οργάνωση που εδρεύει στη Βόρεια Ιρλανδία. Ιδρύθηκε στην Κομητεία του Άρμαχ το 1795 - κατά τη διάρκεια μιας περιόδου Προτεσταντικής-Καθολικής θρησκευτικής σύγκρουσης - στα πρότυπα της Μασονικής αδελφότητας με όρκο να υπερασπιστεί την Προτεσταντική υπεροχή. Το όνομά του είναι αφιερωμένο στον, ολλανδικής καταγωγής, προτεστάντη βασιλιά Γουλιέλμο της Οράγγης, ο οποίος νίκησε τον στρατό του Καθολικού βασιλιά Ιακώβου Β΄ στη Μάχη του Μπόιν, το 1690. Τα μέλη του φορούν πορτοκαλί κορδέλες και αναφέρονται ως «Πορτοκαλί» (Orangemen). Το Τάγμα είναι πιο γνωστό από τις ετήσιες παρελάσεις του, η μεγαλύτερη από τις οποίες πραγματοποιείται στις 12 Ιουλίου («Η Δωδεκάτη», The Twelfth). Αν και ισχυρότερο στη Βόρεια Ιρλανδία, το Τάγμα έχει επίσης σημαντική παρουσία στα πεδινά της Σκωτίας και σε στοές, σε όλη την Κοινοπολιτεία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σε πολιτικό επίπεδο, το Τάγμα της Οράγγης είναι μια συντηρητική βρετανική ενωτική οργάνωση, συνδεδεμένη με την νομιμοφροσύνη του Όλστερ, και τους αγώνες κατά της ανεξαρτησίας της Σκωτίας. Το Τάγμα βλέπει τον εαυτό του ως υπερασπιστή των προτεσταντικών πολιτικών και θρησκευτικών ελευθεριών, ενώ οι κριτικοί έχουν κατηγορήσει το Τάγμα ως σεχταριστικό, θριαμβολογικό  και υπεροπτικό. Έχει επίσης επικριθεί για τη σύνδεση με νομιμόφρονες παραστρατιωτικές ομάδες. Ως προτεσταντική κοινωνία, μη-Προτεστάντες δεν μπορούν να γίνουν μέλη, εκτός αν συμφωνήσουν να τηρούν τις αρχές του Οραγγισμού και μεταστραφούν. Οι Πορτοκαλί παρελάσεις σε κυρίως καθολικές και ιρλανδικές εθνικιστικές γειτονιές, συχνά έχουν οδηγήσει σε βία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τάγμα της Οράγγης
Κιλόσα
Η Κιλόσα ((Kilossa) ή Κιλόζα (Kilosa)) είναι πόλη στην Περιφέρεια Μορογκόρο της Τανζανίας, στην Ανατολική Αφρική. Είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Περιοχής Κιλόσα. Κατά το 2002, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 26.060.
Το 1905, όταν η Τανγκανίκα ήταν ακόμη Γερμανική Αποικία, εκδηλώθηκε η λεγόμενη επανάσταση των Μάτζι-μάτζι (ή κατ'άλλους Μάγκι-μάγκι). Οι Γερμανοί αρχικά δεν έδωσαν σημασία σε αυτή την εξέγερση των ιθαγενών. Αυτοί όμως όταν έφθασαν να αριθμούν αρκετές χιλιάδες, επιτέθηκαν στην ολιγάριθμη Γερμανική φρουρά και κατέλαβαν το Διοικητήριο της πόλης.
Η Μάχη της Κιλόσα διεξήχθη κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας της Ανατολικής Αφρικής του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μορογκόρο
Εκλογές στην Αλβανία
Η Αλβανία είναι προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, με βάση την οποία αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός, στα πλαίσια ενός πολυκομματικού συστήματος. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, ενώ η νομοθετική ασκείται από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Από το 1991, οπότε εισήχθη ο πολυκομματισμός, η εξουσία μονοπωλείται από δύο πολιτικά κόμματα, το Δημοκρατικό Κόμμα της Αλβανίας και το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας (σοσιαλιστικό, μετακομμουνιστικό).
Αρχηγός κράτους είναι ο Πρόεδρος της Αλβανικής Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται από τη συνέλευση για πενταετή θητεία με μυστική ψηφοφορία. Για την εκλογή του προέδρου απαιτούνται τα δύο τρίτα των ψήφων όλων των βουλευτών.
Η Βουλή (Συνέλευση ή Kuvendi i Republikës së Shqipërisë) αποτελείται από 140 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. 100 εξ αυτών εκλέγονται απευθείας σε μονοεδρικές περιφέρειες με κατά προσέγγιση ανάλογο αριθμό ψηφοφόρων. Οι 40 εκλέγονται από λίστες πολιτικών κομμάτων με πολλά ονόματα ή συνασπισμούς κομμάτων με βάση την κατάταξή τους. Ο συνολικός αριθμός των βουλευτών ενός κόμματος ή κομματικού συνασπισμού θα πρέπει να προσεγγίζει όσο γίνεται περισσότερο την αναλογία σε έγκυρες ψήφους που κέρδισαν τα κόμματα αυτά στον πρώτο γύρο των εκλογών. Κόμματα που λαμβάνουν ποσοστό λιγότερο από το 4 % των έγκυρων ψηφοδελτίων σε εθνικό επίπεδο στον πρώτο γύρο των εκλογών δεν απολαμβάνουν οφέλη από την αντίστοιχη λίστα με τα πολλά ονόματα. Ο πρόεδρος εκλέγεται από τη Βουλή.
Προηγούμενες προεδρικές εκλογές (2002-2017)
Πριν το 2002 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές τα έτη 1925, 1991, 1992, 1996 και 1997. Στις πέμπτες εκλογές μετά την πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος, στις 24 Ιουνίου 2002, πρόεδρος εξελέγη ο ανεξάρτητος Αλφρέντ Μοϊσίου με 97 ψήφους επί συνόλου 140 του Κοινοβουλίου. Στις επόμενες εκλογές, στις 20 Ιουλίου 2007, πρόεδρος εξελέγη ο Μπαμίρ Τόπι που υποστηρίχθηκε μερικώς από την qντιπολίτευση και εξελέγη με 85 ψήφους στον 4ο γύρο. .
Ο Μπουγιάρ Νισάνι από το Δημοκρατικό Κόμμα εξελέγη νέος πρόεδρος στις 11 Ιουνίου 2012 με 73 ψήφους, στον 4ο γύρο.
Ο Ιλίρ Μέτα κέρδισε την προεδρική εκλογή λαμβάνοντας 87 ψήφους στον 4ο γύρο στις 28 Απριλίου 2017.
2009
Οι διεθνείς παρατηρητές έκριναν ότι οι εκλογές ήταν ελεύθερες και δίκαιες και ότι δεν σημειώθηκαν σημαντικές παρατυπίες, για πρώτη φορά στην αλβανική ιστορία.
2013
Στις εκλογές που έγιναν στις 23 Ιουνίου 2013 κέρδισε ο συνασπισμός "Συμμαχία για την Ευρωπαϊκή Αλβανία", του οποίου ηγείται το Σοσιαλιστικό Κόμμα και ο ηγέτης του, Έντι Ράμα. Ο πρωθυπουργός Σαλί Μπερίσα και το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα παραδέχθηκαν την ήττα τους στις 26 Ιουνίου 2013.
Την ημέρα της ψηφοφορίας 1 άτομο σκοτώθηκε και 2 ακόμα τραυματίστηκαν σε επεισόδιο στην πόλη Λατς καθώς και σε άλλα βίαια επεισόδια σε όλη τη χώρα.
Ο Ράμα ανέλαβε επίσημα πρωθυπουργός στις 15 Σεπτεμβρίου 2013.
Αιδέσιος και Αμφιανός
Οι άγιοι Αιδέσιος και Αμφιανός ήταν δύο αδέρφια που μαρτύρησαν για τη χριστιανική πίστη περί το 300 μ.Χ. και τιμώνται ως άγιοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Οι Αμφιανός και Αιδέσιος κατάγονταν από τη Λυδία της Μικράς Ασίας και από πλούσια ειδωλολατρική οικογένεια. Σπούδασαν φιλοσοφία στη Βηρυτό, όπου κατηχήθηκαν στον Χριστιανισμό από τον μάρτυρα Πάμφιλο. Αυτό έγινε γνωστό στον άρχοντα της περιοχής Ουρβανό, ο οποίος διέταξε τη σύλληψη των δύο αδελφών. Και τον μεν Αμφιανό ύστερα από βασανιστήρια τον έρριξαν στη θάλασσα και πνίγηκε, τον δε Αιδέσιο εξόρισαν στην Αλεξάνδρεια, όπου καταδικάσθηκε σε καταναγκαστικά έργα. Κάποια ημέρα ο Αιδέσιος είδε τον άρχοντα Ιεροκλή να βασανίζει Χριστιανούς, οπότε ο Αιδέσιος του επιτέθηκε και τον έδειρε. Κατόπιν αυτού, ο Αιδέσιος υποβλήθηκε σε πολλά βασανιστήρια και θανατώθηκε κατά τον ίδιο τρόπο με τον αδελφό του, το 306 μ.Χ..
Τις αφηγήσεις αυτές διέσωσε ο Ευσέβιος της Καισαρείας. Ακολουθία στους άγιους μάρτυρες Αμφιανό και Αιδέσιο συνέγραψε ο Ιωσήφ ο υμνογράφος. Η μνήμη τους τιμάται στις 2 Απριλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα
Βίων ο Προκοννήσιος
Ο Βίων ο Προκοννήσιος, ιστοριογράφος του 6ου π.Χ. αιώνα, σύγχρονος του Φερεκύδη του Σύριου σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο, έγραψε σε ιωνική διάλεκτο δύο βιβλία από τα οποία διασώθηκαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα. Ο αυστηρός στις κριτικές του Κλήμης ο Αλεξανδρεύς τον θεωρούσε πάντως λογοκλόπο και αντιγραφέα του Κάδμου του Μιλησίου.
Το έργο του Βίωνα μνημονεύεται από τον Πλούταρχο και τον Αθήναιο, ενώ αναφορά σ' αυτό γίνεται και στο βυζαντινό λεξικό του Φωτίου.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί κατηγορία:Αρχαίοι Προκοννήσιοι
Messerschmitt Bf 109
Το Messerschmitt Bf 109 ήταν γερμανικό μαχητικό αεροσκάφος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Βίλλυ Μέσσερσμιτ (Willy Messerschmitt) στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Ήταν ένα από τα πρώτα πραγματικά σύγχρονα αεροσκάφη της περιόδου εκείνης, περιλαμβάνοντας χαρακτηριστικά όπως ολομεταλλικό κέλυφος ατράκτου, κλειστό κουβούκλιο και ανασυρόμενους τροχούς προσγείωσης. Το Bf 109 παρήχθη σε μεγαλύτερους αριθμούς από οποιοδήποτε άλλο καταδιωκτικό αεροσκάφος στην ιστορία, με 30.480 μονάδες κατά την περίοδο 1938-1945. Η παραγωγή καταδιωκτικών αποτέλεσε το 47% της συνολικής γερμανικής παραγωγής αεροσκαφών και το Bf 109 κάλυψε το 57% της παραγωγής καταδιωκτικών όλων των τύπων.
Το Bf 109 ήταν το βασικό καταδιωκτικό της Λουφτβάφε (Luftwaffe) καθ’ όλη τη διάρκεια του Β΄ Π.Π., αν και από τα 1942 άρχισε να αντικαθίσταται εν μέρει από το Focke-Wulf Fw 190. Το Bf 109 σημείωσε περισσότερες καταρρίψεις από οποιοδήποτε άλλο αεροσκάφος στην ιστορία. Κατά περίσταση υπηρέτησε ως μαχητικό «αεροπορικής υπεροχής», μαχητικό συνοδείας, καταδιωκτικό, ελαφρό βομβαρδιστικό και αναγνωριστικό. Αν και είχε κάποιες αδυναμίες, όπως μικρή ακτίνα δράσης και, κυρίως, ένα στενό κι επικίνδυνο σύστημα τροχών προσγείωσης που ανασύρονταν προς τα έξω, ανταγωνίστηκε επάξια τους αντιπάλους του μέχρι το τέλος του πολέμου.
Το Bf 109 χρησιμοποιήθηκε από τους τρεις κορυφαίους άσσους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: τον Έριχ Χάρτμαν (Erich Hartmann), τον μεγαλύτερο άσσο όλων των εποχών με 352 νίκες, τον Γκέρχαρντ Μπάρκχορν (Gerhard Barkhorn), με 301 νίκες, και τον Γκίντερ Ραλ (Günther Rall) με 275 νίκες. Όλοι τους πέταξαν με την 52η πτέρυγα μάχης, κυρίως στο Ανατολικό μέτωπο, σε μια μονάδα που χρησιμοποιούσε αποκλειστικά Bf 109 διαφόρων τύπων, σημειώνοντας συνολικά πάνω από 10.000 νίκες. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, ο Χάρτμαν αρνήθηκε να πετάξει στη μάχη με άλλο αεροσκάφος. Ο Χανς Γιόαχιμ Μαρσέιγ (Hans-Joachim Marseille), ο «αστέρας της Αφρικής», πετώντας επίσης με Bf 109, πέτυχε 158 νίκες, κυρίως εναντίον των Συμμάχων στη Βόρειο Αφρική, συμπεριλαμβανομένων 17 καταρρίψεων που σημείωσε μέσα σε μια μόνο μέρα.
Το Bf 109 θα συγκρίνεται πάντα με τον κύριο αντίπαλό του, το Supermarine Spitfire (Σπιτφάιρ). Τα δυο αεροσκάφη υπήρξαν ανάμεσα στα καλύτερα της εποχής τους.
Ονομασία
Bf 109 ήταν η αρχική ονομασία με την οποία τυποποιήθηκε το αεροσκάφος από το Reichsluftfahrtministerium (RLM), το γερμανικό Υπουργείο Αεροπορίας, αφού το σχέδιο αναπτύχθηκε από την εταιρεία Bayerische Flugzeugwerke και χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα επίσημα γερμανικά έγγραφα που αφορούσαν σε αυτό το γένος αεροσκαφών. Όταν η εταιρεία μετονομάστηκε σε Messerschmitt AG, μετά τον Ιούλιο του 1938, όλα τα αεροσκάφη Μέσσερσμιτ έπρεπε να φέρουν τον κωδικό «Me» στο όνομά τους, θεωρητικά τουλάχιστον, αφού κατά την περίοδο του πολέμου, έγγραφα της Μέσσερσμιτ AG, του RLM και άλλων φορέων συνέχισαν να χρησιμοποιούν και τις δύο ονομασίες, κάποιες φορές ακόμα και μέσα στην ίδια σελίδα. Me 109 ήταν το όνομα που χρησιμοποιούσε η Λουφτβάφε στα προπαγανδιστικά της έγγραφα, αλλά και το προσωπικό της, που αποκαλούσε το αεροπλάνο αυτό «May hundert-neun». Ωστόσο, και στα χρόνια του πολέμου και μεταγενέστερα, αμφότεροι οι κωδικοί: «Bf» και «Me», χρησιμοποιήθηκαν εξίσου από τον τύπο και θεωρούνται και οι δύο σωστοί και δόκιμοι, αν και κατά καιρούς προκύπτει εκ νέου κάποια διαφωνία σχετικά με αυτό το ζήτημα.
Ιστορία του διαγωνισμού
Στα 1933, το «Technisches Amt» (T-Amt), το τεχνικό τμήμα του RLM, ολοκλήρωσε μία σειρά από ερευνητικά προγράμματα σχετικά με το μέλλον του εναέριου πολέμου. Τα συμπεράσματα των ερευνών κατέληξαν σε τέσσερις βασικές υποδιαιρέσεις των μελλοντικών αεροσκαφών:
Το Rüstungsflugzeug IV θα έπρεπε να είναι ένα ολομεταλλικό μονοπλάνο μαχητικό ή κυρίως καταδιωκτικό αεροσκάφος, που θα αντικαθιστούσε τα διπλάνα Arado Ar 64 και Heinkel He 60 που βρίσκονταν τότε σε υπηρεσία. Αν και η πρόθεση ήταν το R-IV να ξεπερνά κάθε άλλο τύπο αεροσκάφους, οι προδιαγραφές, ωστόσο, που θα έπρεπε να πληροί δεν ήταν υπερβολικά απαιτητικές.
Το αεροσκάφος έπρεπε να αναπτύσσει μέγιστη ταχύτητα 400 χλμαω στα 6.000 m, την οποία θα μπορούσε να διατηρήσει επί 20 λεπτά της ώρας, για πτήση διάρκειας 90 λεπτών. Θα χρησιμοποιούσε τον νέο κινητήρα «Junkers Jumo 210» που απέδιδε κάπου 700 hp. Ακόμη θα έπρεπε να φέρει οπλισμό τουλάχιστον τριών πολυβόλων των 7,92 mm, με αναχορηγία 1.000 φυσιγγίων ανά όπλο ή ένα πυροβόλο των 20 mm, με 200 φυσίγγια. Άλλη ενδιαφέρουσα προδιαγραφή ήταν πως το αεροσκάφος θα έπρεπε να έχει φορτίο πτέρυγας κάτω από τα 100 kg/m², που είναι ένας τρόπος να προσδιοριστεί η ικανότητα του αεροσκάφους στους ελιγμούς και την ανύψωση. Οι προτεραιότητες ήταν κατά σειρά η μέγιστη ταχύτητα, η ταχύτητα ανύψωσης και μετά η ευελιξία.
Στις αρχές του 1933, τόσο η Heinkel όσο και η Arado Flugzeugwerke είχαν καταθέσει (ιδιωτικής χρηματοδότησης) σχέδια για ένα μονοπλάνο μαχητικό και το T-Amt απλά σταχυολόγησε τα καλύτερα χαρακτηριστικά από το καθένα και τα έθεσε ως όρους του διαγωνισμού, ζητώντας προσφορά και από τη Focke-Wulf. Τον Μάιο του 1934 ανακοινώθηκε επίσημα ο διαγωνισμός του R-IV. Κάθε εταιρεία κλήθηκε να καταθέσει τρία πρωτότυπα που θα παραδίδονταν για μεταξύ τους δοκιμές στα τέλη του έτους.
Αρθουρίτης
Ο Αρθουρίτης είναι θειικό, αρσενικικό και φωσφορικό ορυκτό του σιδήρου και του χαλκού. Έλαβε το όνομά του προς τιμή των Βρετανών ορυκτολόγων Άρθουρ Ράσελ (Sir Arthur Edward Ian Montagu Russell, 1878 – 1964) και Άρθουρ Κίνγκσμπερι (Arthur William Gerald Kingsbury, 1906–1968) για τη συμβολή τους στην ορυκτολογία.
Messerschmitt Bf 109
Ιστορία του διαγωνισμού
Ο Βίλλυ Μέσσερσμιτ αρχικά δεν είχε κληθεί να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Αυτό οφείλονταν κυρίως στην προσωπική εχθρότητα που είχε με τον διευθυντή του RLM, Έρχαρντ Μιλχ (Erhard Milch). Ο Χανς Χάκμαν (Hans Hackman), στενός φίλος του Μιλχ, είχε σκοτωθεί δοκιμάζοντας το πρωτότυπο Μέσσερσμιτ M20, ένα σχέδιο ελαφρού μεταφορικού αεροσκάφους για τη Λουφτχάνσα, το οποίο αποδείχθηκε ολέθρια αποτυχία. Ο Μέσσερσμιτ, όμως, διατηρούσε εξαιρετικές σχέσεις με πολλά υψηλόβαθμα στελέχη της Λουφτβάφε, κυρίως λόγω της επιτυχίας των αγωνιστικών αεροσκαφών Μέσσερσμιτ Bf 108 «Taifun». Στις αρχές του 1935, μετά από καθυστέρηση πολλών μηνών, η Bayerische Flugzeugwerke (BFW), η Βαυαρική Αεροναυπηγική, της οποίας ο Μέσσερσμιτ ήταν αρχισχεδιαστής, κλήθηκε να συμμετάσχει, αν και ο Μιλχ είχε δηλώσει δημοσίως πως ποτέ δεν θα κέρδιζαν το διαγωνισμό.
Σχεδιαστικά χαρακτηριστικά
Ο Μέσσερσμιτ, στο μεταξύ, είχε ήδη ολοκληρώσει κατά μεγάλο βαθμό τον σχεδιασμό του Bf 109. Όπως και το Bf 108, το νέο σχέδιο βασιζόταν στο πρότυπο «ελαφράς κατασκευής» του Μέσσερσμιτ, που ουσιαστικά προσπαθούσε να μειώσει τον συνολικό αριθμό των ισχυρών εξαρτημάτων του αεροσκάφους, όσο αυτό ήταν δυνατό. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ήταν η εγκατάσταση όλων των δομικών σημείων σε ένα ισχυρό αντιπυρικό στέλεχος μπροστά από το πιλοτήριο, συμπεριλαμβανομένων των ορθοστατών ημιπτερύγων, των υποστηριγμάτων του κινητήρα και του συστήματος προσγείωσης. Σε πιο συμβατικά σχέδια, όλα αυτά θα συναρμόζονταν σε διαφορετικά σημεία του αεροσκάφους, επί ενός δομικού πλαισίου στο οποίο θα διανέμονταν το βάρος φορτίου.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο πλεονέκτημα του σχεδίου αυτού, ήταν πως αφού το σύστημα προσγείωσης ήταν προσαρμοσμένο στην ίδια την άτρακτο, ήταν δυνατόν εάν απαιτείτο, για εκτενείς εργασίες επισκευής να αφαιρεθούν τελείως οι ημιπτέρυγες, αφήνοντας την άτρακτο άθικτη να στέκεται στους τροχούς προσγείωσης. Ωστόσο αυτό είχε ένα βασικό μειονέκτημα. Μια τέτοια εγκατάσταση συστήματος προσγείωσης οδηγούσε υποχρεωτικά σε μια στενή διάταξη των κυρίως τροχών, η οποία κατά συνέπεια έκανε το αεροσκάφος ασταθές στην ισορροπία κίνησής του στο έδαφος. Πράγματι, το Bf 109 ήταν διαβόητα επικίνδυνο στις απογειώσεις και προσγειώσεις και πολλά αεροσκάφη απλά αναποδογύρισαν ή ανατράπηκαν κατά τη διάρκεια μιας φαινομενικά τέλειας τροχοδρόμησης. Ακόμη χειρότερα, οι δοκοί του συστήματος προσγείωσης ήταν σχετικά μακριές. Αυτό έθετε το ρύγχος σε αρκετά απότομη γωνία προς τα επάνω σε σχέση με το έδαφος, καθιστώντας την εμπρόσθια ορατότητα, κατά τη διάρκεια της τροχοδρόμησης, σχεδόν μηδενική.
Για όσον καιρό πέταξε, το Bf 109 υπέφερε από ατυχήματα στο έδαφος λόγω αστάθειας κατά τις απογειώσεις και προσγειώσεις. Έχει ειπωθεί πως το 5% του συνόλου των Bf 109 χάθηκαν κατ' αυτό τον τρόπο. Από την άλλη, τα αρχεία της Λουφτβάφε δείχνουν ότι μόνο το 1% περίπου των Bf 109 υπέστησαν ατυχήματα στο έδαφος, και κυρίως στα πρώτα στάδια, ποσοστό συγκρίσιμο με αυτά των άλλων μονοπλάνων μαχητικών που εμφανίστηκαν κατά την ίδια περίοδο. Το ζήτημα αυτό όμως αποτελούσε μεγαλύτερο πρόβλημα στους αρχάριους πιλότους, κυρίως κατά τα τελευταία στάδια του πολέμου. Είναι ενδιαφέρον πως το Σπιτφάιρ είχε ένα παρόμοιο, στενής διάταξης σύστημα προσγείωσης, μα δεν τέθηκε ποτέ ανάλογο ζήτημα και εικάζεται πως το πρόβλημα ταλάντωσης κατά την τροχοδρόμηση οφείλονταν μάλλον στην εσωτερική κλίση των τροχών προσγείωσης. Οι περισσότεροι Φινλανδοί πιλότοι ανέφεραν πως η ταλάντωση μπορούσε εύκολα να τεθεί υπό έλεγχο, όμως κάποιοι από τους λιγότερο έμπειρους έχασαν αεροσκάφη στο ξεκίνημα.
Αρθουρίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο φαρμακοσιδηρίτης, ο σκοροδίτης, ο χαλκοφυλλίτης, ο σενεβεξίτης, ο βροσαντίτης και ο χαλαζίας.
Messerschmitt Bf 109
Σχεδιαστικά χαρακτηριστικά
Αντανακλώντας την πίστη του Βίλλυ Μέσσερσμιτ στα απλά, χαμηλοπτέρυγα μονοπλάνα χαμηλής οπισθέλκουσας, τα όπλα είχαν τοποθετηθεί στην άτρακτο. Δύο πολυβόλα εγκαταστάθηκαν πάνω από τον κινητήρα και ένα τρίτο έβαλε μέσα από την πλήμνη του έλικα, με τον κινητήρα να απορροφά την ανάκρουση. Σε συμφωνία με τη νοοτροπία του Βίλλυ, αυτό κράτησε τις άοπλες ημιπτέρυγές του λεπτές κι ελαφριές. Όταν αποκαλύφθηκε πως η RAF παρήγαγε μονοπλάνα με οκτώ πολυβόλα, έγινε σαφές ότι το Bf 109 θα έπρεπε να αναβαθμίσει τον οπλισμό του και σχεδιάστηκε μια νέα ημιπτέρυγα, που θα έφερε ένα πολυβόλο, αργότερα ένα πυροβόλο MG FF των 20 mm. Στα 1938, το «Emil» (Bf 109Ε) μπήκε σε παραγωγή, αλλά προκειμένου να βελτιωθούν οι επιδόσεις που του επέτρεπε ο μάλλον μικρός κινητήρας Jumo των 600-700 hp (ίππων), χρησιμοποιήθηκε ο μεγαλύτερος Daimler Benz DB 601A, ο οποίος, με 180 Kg επιπλέον βάρος, παρήγαγε 300 ίππους περισσότερους.
Αρθουρίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Εκτός από την Κορνουάλη σημαντικές εμφανίσεις του είναι, επίσης, στο ορυχείο Clara του Μέλανος Δρυμού (Γερμανία), στην Πορτογαλία (εντός πηγματιτών), στην Αλμερία της Ισπανίας, στη νότια Αυστραλία, στην Ατακάμα της Χιλής και στις Πολιτείες Νεβάδα, Γιούτα και Μοντάνα των ΗΠΑ.
Messerschmitt Bf 109
Σχεδιαστικά χαρακτηριστικά
Μια άλλη πτυχή αυτής της κατασκευαστικής τεχνικής ήταν η χρήση ενός ενιαίου κιβωτιόσχημου ορθοστάτη ημιπτέρυγας, τοποθετημένου κοντά στην εμπρόσθια πλευρά. Τα περισσότερα αεροπλάνα της εποχής χρησιμοποιούσαν δύο ορθοστάτες, έναν στο εμπρόσθιο κι έναν στο οπίσθιο τμήμα του φτερού, αλλά η κιβωτιοειδής κατασκευή ήταν κατά πολύ πιο δύσκαμπτη στη στρέβλωση κι εξάλειψε την ανάγκη για έναν οπίσθιο ορθοστάτη.
Αρθουρίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στα ορυχεία "Χριστιάνα" και "km-3".
Messerschmitt Bf 109
Σχεδιαστικά χαρακτηριστικά
Οι πτέρυγες ενός αεροσκάφους προκαλούν δύο είδη οπισθέλκουσας: την παρασιτική, λόγω της απλής αεροδυναμικής τριβής και την προκαλούμενη από ανύψωση, η οποία είναι παρενέργεια της ανυψωτικής δράσης. Η πρώτη κυριαρχεί σε μεγάλες ταχύτητες, όπου η ροή αέρα που προσβάλει την πτέρυγα δημιουργεί οπισθέλκουσα, η οποία αυξάνεται με το τετράγωνο της ταχύτητας του αεροσκάφους. Η δεύτερη κυριαρχεί σε χαμηλότερες ταχύτητες, όπου η περιορισμένη ροή αέρα απαιτεί τη διάταξη της πτέρυγας μέσα στη ροή αυτή σε μεγαλύτερη γωνία προσβολής, αυξάνοντας έτσι την πτερυγική επιφάνεια που εκτίθεται. Αφού το μαχητικό σχεδιάζονταν κυρίως για μεγάλες ταχύτητες πτήσης, μικρότερες πτέρυγες θα έδιναν καλύτερα αποτελέσματα.
Το μειονέκτημα αυτής της επιλογής ήταν πως σε χαμηλές ταχύτητες θα υστερούσε, αφού οι μικρές πτέρυγες θα απαιτούσαν μεγαλύτερη ροή αέρα για να προκαλέσουν αρκετή ανυψωτική δύναμη ώστε να παραμείνει το αεροσκάφος εν πτήσει. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, το Bf 109 περιλάμβανε προηγμένες συσκευές ανύψωσης στις ημιπτέρυγες, όπως αυτόματα ανοιγόμενες ταινίες στην εμπρόσθια ακμή και ικανού μεγέθους πτερύγια εναλλασσόμενης κύρτωσης στην οπίσθια. Ακόμη συμπεριέλαβε πηδάλια που έγερναν όταν χαμήλωσαν τα πτερύγια, αυξάνοντας έτσι τη συνολική πτερυγιακή επιφάνεια όταν τα πτερύγια επεκτείνονταν. Οι συσκευές αυτές αύξαναν αποτελεσματικά το συντελεστή ανύψωσης, βελτιώνοντας την απόδοση σε χαμηλές ταχύτητες και υψηλές γωνίες προσβολής.
Αρθουρίτης
Πηγές
Αρθουριτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά
Messerschmitt Bf 109
Σχεδιαστικά χαρακτηριστικά
Ένα άλλο μειονέκτημα του αυξημένου φορτίου πτέρυγας είναι πως το αεροσκάφος απαιτεί μεγαλύτερη ενέργεια για να ελιχθεί. Δεδομένης της περιορισμένης ποσότητας διαθέσιμης ισχύος, αυτό σήμαινε απλά πως το Bf 109 δε θα μπορούσε να στρίβει τόσο απότομα όσο άλλα σχέδια με μεγαλύτερες ημιπτέρυγες. Οι παραπάνω συσκευές θα το διόρθωναν και αυτό σε κάποιο βαθμό αλλά παράλληλα αύξαναν την οπισθέλκουσα και συνεπώς επιβράδυναν επιπλέον το αεροσκάφος. Καθώς όμως η ευελιξία ήταν τελευταία κατά σειρά στον κατάλογο προτεραιοτήτων του RLM, ο Μέσσερσμιτ ήταν βέβαιος πως τα πλεονεκτήματα αντιστάθμιζαν επαρκώς τα μειονεκτήματα.
Πρωτότυπα
thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109V1
Το πρώτο πρωτότυπο («Versuchsflugzeug 1» ή «V1») ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1935, αλλά οι προβλεπόμενοι γερμανικοί κινητήρες δεν ήταν ακόμα έτοιμοι. Προκειμένου να γίνουν οι αρχικές δοκιμές, το RLM απέκτησε τέσσερις κινητήρες Rolls-Royce Kestrel VI, τους οποίους είχε ανταλλάξει με τη Rolls-Royce για ένα αεροσκάφος Heinkel He 70 «Blitz», το οποίο θα χρησιμοποιούνταν για δοκιμές των κινητήρων της τελευταίας. Ο Μέσσερσμιτ παρέλαβε δύο από εκείνους τους κινητήρες και ξεκίνησε τη μετατροπή του V1 για να το προσαρμόσει σε αυτούς. Η εργασία αυτή ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο και το V1 έκανε δοκιμές πτήσης τον Σεπτέμβριο του 1935. Στη συνέχεια εστάλη στο Κέντρο Δοκιμών της Λουφτβάφε στο Reuchlin-Lärz (Ρόιχλιν-Λερτς) για να λάβει μέρος στον διαγωνισμό.
Στα τέλη καλοκαιριού ήταν πλέον διαθέσιμοι οι κινητήρες Jumo και το V2 ολοκληρώθηκε με τον Jumo 210A, των 602 hp, τον Οκτώβριο του 1935. Ακολούθησε το V3, το πρώτο που έφερε και οπλισμό, αλλά δεν υπήρχε άλλος κινητήρας «210» διαθέσιμος, κάτι που καθυστέρησε την πτήση του V3 μέχρι τον Μάιο του 1936. Όπως και το V1, τα V2 και V3 εστάλησαν στο Ρόιχλιν, αφού πρώτα πέρασαν με επιτυχία τις δοκιμές αξιολόγησης στο εργοστάσιο.
Τα πτητικά χαρακτηριστικά αυτών των τριών αεροσκαφών ήταν σχεδόν πανομοιότυπα. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν περίπου 470 χλμαω σε υψόμετρο 4.000 μ. και η επιχειρησιακή οροφή κάπου 8.300 μ.
Ο διαγωνισμός
Αφού πέρασαν τις προαγωγικές δοκιμές της Λουφτβάφε στο Ρόιχλιν, τα αεροσκάφη μεταφέρθηκαν στο Travemünde για τον μεταξύ τους συγκριτικό διαγωνισμό. Το σχέδιο της Χάινκελ κατέφθασε πρώτο, στις αρχές Φεβρουαρίου του 1936 και τα υπόλοιπα V1 είχαν συγκεντρωθεί όλα μέχρι τις αρχές Μαρτίου.
Καθώς οι περισσότεροι πιλότοι μαχητικών της Λουφτβάφε ήταν συνηθισμένοι σε ήσυχα διπλάνα με ανοικτό πιλοτήριο, χαμηλή βαρυτική επιτάχυνση («g») και εύκολο χειρισμό, αρχικά ήταν πολύ επικριτικοί με το Bf 109. Αυτό όμως σύντομα βρέθηκε μπροστά στο διαγωνισμό, αφού οι προτάσεις της Αράντο και της Φόκε-Βουλφ αποδείχθηκαν αθεράπευτα παρωχημένες, γεγονός όχι και τόσο περίεργο, καθώς είχαν σχεδιαστεί δύο χρόνια νωρίτερα και δεδομένου του ρυθμού εξέλιξης της αεροναυπηγικής κατά την περίοδο εκείνη, είχαν μάλλον ελάχιστες ελπίδες ενάντια στο πολύ πιο σύγχρονο Bf 109.
Ο μόνος σοβαρός ανταγωνιστής του Μέσσερσμιτ ήταν η πρόταση του Χάινκελ. Βασισμένο σε μια σμίκρυνση του Blitz, το Heinkel He 112 αποδείχθηκε ανάλογο αλλά διαφορετικό. Τα θετικά στοιχεία του He 112 συμπεριελάμβαναν ένα φαρδύ και ανθεκτικό σύστημα προσγείωσης, πολύ καλύτερο οπτικό πεδίο πιλοτηρίου και χαμηλότερο φορτίο πτέρυγας που συνεπάγονταν ευκολότερες προσγειώσεις και ανώτερη ευελιξία.Όμως το Bf 109 ήταν κατά 30 χλμαω ταχύτερο από το He 112 σε οριζόντια πτήση και ανώτερο σε ανάβαση και κατάβαση. Παρόλα αυτά, το He 112 ήταν η προτίμηση των αρχηγών της Λουφτβάφε.
Ο Χάινκελ, μετά την απόρριψη του He 112, άρχισε να εργάζεται πάνω στο He 100. Στις 6 Ιουνίου του 1938 ο Ερνστ Ούντετ (Ernst Udet), πετώντας με το He 100 V3 πέτυχε νέα παγκόσμια επίδοση 634,7 χλμαω και αργότερα, στις 30 Μαρτίου του 1939 την ξεπέρασε εκ νέου, φτάνοντας τα 746,5 χλμαω με το He 100 V8. Ο Μέσσερσμιτ σύντομα ξαναπήρε το προβάδισμα σε αυτή την αναμέτρηση. Στις 26 Απριλίου 1939 ο Χανς Ντίτερλε (Hans Dieterle), πετώντας το Bf 209 V1 με κινητήρα DB 601ARJ που απέδιδε 1.550 ίππους αλλά μπορούσε να φτάσει τους 2.300 ίππους, ανέβασε αυτή την επίδοση στα 755,1 χλμαω.
Άλλα δέκα δείγματα παραγγέλθηκαν από κάθε τύπο και άρχισαν σταδιακά να καταφθάνουν κατά τους επόμενους μήνες, ωστόσο τα "Jumo-κίνητα" δείγματα και των δύο διαγωνιζομένων είχαν ήδη έλθει για δοκιμές και με κινητήρες τόσο χαμηλής ισχύος. Τα ανώτερα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά του 109 το κατέστησαν εμφανώς ταχύτερο.
Ακόμη και πριν καταφτάσουν τα υποδείγματα προ-παραγωγής ο διαγωνισμός είχε ουσιαστικά λήξει. Το Μάρτιο το RLM ενημερώθηκε πως το Σπιτφάιρ είχε παραγγελθεί για παραγωγή και ξέσπασε ένα είδος γενικού πανικού. Στις 12 Μαρτίου δημοσιεύθηκε ένα έγγραφο που ουσιαστικά περιείχε το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, την «προτεραιότητα προμήθειας του Bf 109». Τίποτε δε μεσολάβησε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού για να τους αλλάξει γνώμη και το RLM προέτρεψε τον Χάινκελ να επανασχεδιάσει εξ ολοκλήρου το He 112, ενώ παράγγελλε την παραγωγή του Bf 109.
Bf 109 A/B/C
thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109B thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109C
Το Bf 109A «Anton» υπήρξε η πρώτη έκδοση του Bf 109. Σύμφωνα με τα αρχεία του RLM, 22 αεροσκάφη τύπου V4 παραγγέλθηκαν και παραδόθηκαν στα 1937, ως σειρά «Α». Ο οπλισμός, που σχεδιάζονταν να αποτελείται μόνο από δύο πολυβόλα MG 17 των 7,92 mm στο ρύγχος, θεωρήθηκε υπερβολικά ασθενής. Πειράματα με ένα τρίτο πολυβόλο, ομοαξονικό με τον έλικα, δεν έδωσαν ικανοποιητικά αποτελέσματα. Το V4 και κάποια A-0 είχαν κινητήρα Jumo 210B, με δίφυλλο έλικα σταθερού βήματος. Αμέσως μόλις έγινε διαθέσιμος ο νέος Jumo 210D, η παραγωγή προσαρμόστηκε σε αυτό τον κινητήρα. Τα Α-0 δεν αποτέλεσαν ενιαίο τύπο, αλλά σημειώθηκαν αρκετές διαφορές ανάμεσά τους. Ορατές τροποποιήσεις περιελάμβαναν τις οπές αερισμού του κινητήρα, του πιλοτηρίου και των πολυβόλων, καθώς και το ψυγείο λαδιού, η θέση του οποίου άλλαξε αρκετές φορές για να αποφευχθεί η υπερθέρμανση. Πολλά από αυτά τα Bf 109 A-0 υπηρέτησαν με την Λεγεώνα Κόνδωρ και συχνά συγχέονταν με αεροσκάφη σειράς «Β». Στην Ισπανία πιθανότατα υπηρέτησαν με διακριτικά από «6-1» έως «6-16». Ένα Α-0 με διακριτικά «6-15», μένοντας από καύσιμα, αναγκάστηκε να προσγειωθεί πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Συνελήφθη από Δημοκρατικά στρατεύματα στις 11 Νοεμβρίου του 1937 και αργότερα μεταφέρθηκε στην ΕΣΣΔ για αξιολόγηση. Το 6-15 επέδειξε αρκετές βελτιώσεις σε σχέση με το πρόγραμμα παραγωγής Bf 109B και είχε ετοιμαστεί να δεχθεί τον νέο έλικα μεταβλητού βήματος.
Το πρώτο υπόδειγμα Bf 109 που μπήκε σε σειριακή παραγωγή, το Bf 109B «Bruno», διέθετε κινητήρα Jumo 210D των 660 hp, με δίφυλλο έλικα σταθερού βήματος. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής του Β-1, παρουσιάστηκε ένας έλικας μεταβλητού βήματος κι εγκαταστάθηκε εκ των υστέρων σε ορισμένα παλαιότερα αεροσκάφη, τα οποία ανεπίσημα μετονομάστηκαν σε «Β-2». Αμφότερες οι εκδόσεις πολέμησαν με τη Λεγεώνα Κόνδωρ κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όπου έγινε σαφές ότι ο οπλισμός ήταν ανεπαρκής. Αρκετά αεροσκάφη παράχθηκαν με ένα τρίτο πολυβόλο προσαρμοσμένο στον κινητήρα αλλά αυτό εξακολουθούσε να είναι ιδιαίτερα αναξιόπιστο, μάλλον λόγω των κραδασμών του κινητήρα και της υπερθέρμανσης. Έτσι το Bf 109 V8 κατασκευάστηκε για να δοκιμάσει την προσαρμογή δύο ακόμα πολυβόλων στις ημιπτέρυγες. Στο πρωτότυπο V9 που ακολούθησε, τα πολυβόλα αυτά αντικαταστάθηκαν με πυροβόλα MG FF των 20 mm. 341 Bf 109B όλων των τύπων κατασκευάστηκαν από τις εταιρίες Μέσσερσμιτ, Fieseler και Erla.
Το βραχύβιο Bf 109C «Caesar» κινούνταν από έναν Jumo 210G με άμεση έγχυση καυσίμου. Άλλη σημαντική αλλαγή ήταν η ενίσχυση των ημιπτερύγων, που τώρα έφεραν πάγια τα δύο επιπλέον πολυβόλα, σε σύνολο τεσσάρων MG 17. Το C-1 ήταν η έκδοση παραγωγής, ενώ το C-2 μια πειραματική εκδοχή με επιπλέον πολυβόλο στον κινητήρα. Το C-3 σχεδιάζονταν να αντικαταστήσει τα πολυβόλα των φτερών με πυροβόλα MG FF, αλλά δεν είναι γνωστό το αν και πόσα κατασκευάστηκαν. Το C-4 σχεδιάζονταν να φέρει ένα MG FF ομοαξονικό με τον κινητήρα. 58 Bf 109C όλων των τύπων κατασκευάστηκαν από τη Μέσσερσμιτ.
Το επόμενο υπόδειγμα, το πρωτότυπο V10, ήταν πανομοιότυπο με το V8, εκτός από τον κινητήρα Jumo 210G. Τα πρωτότυπα V10, V11, V12 και V13 κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας το σκελετό των Bf 109B και δοκίμασαν τον κινητήρα DB600A της Daimler-Benz, με την ελπίδα να αυξήσουν τις επιδόσεις του αεροσκάφους. Ωστόσο ο κινητήρας αυτός αποδείχθηκε αναξιόπιστος και σύντομα εγκαταλείφθηκε, μόλις έγινε διαθέσιμος ο βελτιωμένος DB601A.
Bf 109 D "Dora"
thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109D
Εξέλιξη των πρωτοτύπων V10 και V13, το «Dora» ήταν ο βασικός τύπος του Bf 109 σε υπηρεσία στη Λουφτβάφε κατά την τελευταία περίοδο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, ο τύπος αυτός ελάχιστα χρησιμοποιήθηκε κατά τον πόλεμο, καθώς και τα 235 Dora που παρέμεναν σε υπηρεσία στην αρχή της εκστρατείας στην Πολωνία αντικαταστάθηκαν αμέσως από Bf 109E, εκτός από μερικές μονάδες νυκτερινών μαχητικών, όπου παρέμειναν μέχρι και τις αρχές του 1940.
Bf 109E "Emil"
thumb|Bf 109E thumb|Bf 109E στο γερμανικό Μουσείο Τεχνολογίας (Deutsches Technikmuseum), στο Βερολίνο thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109E-3 thumb|Bf 109E-4
Προκειμένου να δοκιμαστεί ο νέος κινητήρας DB 601, 1.085 hp της Daimler-Benz, κατασκευάστηκαν δύο ακόμη πρωτότυπα, τα V14 και V15, που διέφεραν μεταξύ τους μόνο στον οπλισμό. Ενώ το V14 ήταν εξοπλισμένο με δύο MG 17 πάνω από τον κινητήρα και ένα πυροβόλο MG FF των 20 mm σε κάθε ημιπτέρυγα, το V15 είχε τα δύο πολυβόλα MG 17 πάνω από τον κινητήρα και ένα MG FF να βάλει μέσα από τον άξονα του έλικα. Το V14 αποδείχθηκε πιο ελπιδοφόρο κατά τις δοκιμαστικές πτήσεις και παραγγέλθηκε η προ-παραγωγή 10 αεροσκαφών Ε-0.
Η έκδοση παραγωγής E-1 διατήρησε τα δύο πολυβόλα πάνω από τον κινητήρα και έφερε άλλα δύο στα φτερά. Αργότερα, πολλά μετατράπηκαν σύμφωνα με το οπλικό πρότυπο του Ε-3. Το E-1B ήταν μια μικρή φουρνιά από Ε-1 που παρήχθη για να είναι η πρώτη επιχειρησιακή έκδοση του Bf 109 ως μαχητικό-βομβαρδιστικό. Ήταν εξοπλισμένα είτε με μία υποδοχή εγκατάστασης ETC 250 κάτω από την άτρακτο που έφερε μια βόμβα των 250 kg είτε με δύο ETC 50 που έφεραν από μια βόμβα των 50 kg κάτω από κάθε ημιπτέρυγα. Το Ε-1 διέθετε ακόμη ένα κατοπτρικό σκόπευτρο Reflexvisier «Revi». Επιπλέον, έφερε μια ασύρματο συσκευή Funkgerät 7 «FuG 7», με εμβέλεια περίπου 50 χλμ. Κατασκευάστηκαν 1.183 Ε-1, εκ των οποίων 110 Ε-1/Β, μέχρι τα τέλη του 1940.
Το E-2 δεν παρήχθη ποτέ, για άγνωστους λόγους, ίσως ήταν μία ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια να εγκατασταθεί κάποιο όπλο πίσω από τον κινητήρα.