cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλ Πατσίνο
Μάλιστα οι νίκες του στα βραβεία Όσκαρ, Έμμυ και Tony τον έχουν κατατάξει στους ελάχιστους ηθοποιούς που έχουν κερδίσει το Τριπλ Κράουν της υποκριτικής. Επιπλέον έχει βραβευτεί για το σύνολο της καριέρας του με το τιμητικό βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες (Σέσιλ Ντε Μιλ) το 2001, το Βραβείο για την πορεία του στον Κινηματογράφο από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) το 2007, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών από την Αμερικάνικη Κυβέρνηση το 2012 και το Βραβείο Κένεντι το 2016.
Σταδιοδρομία
Η πρώτη ταινία στην οποία συμμετείχε ήταν το Νάταλι, το Άσχημο Κορίτσι (Me, Natalie) το 1969. Η ερμηνεία του στην ταινία του 1971 Πανικός στο Νιντλ Παρκ (The Panic in Needle Park), όπου υποδύθηκε έναν ηρωινομανή, τράβηξε την προσοχή του Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο οποίος και τον επέλεξε για τον ρόλο του Μάικλ Κορλεόνε στην ταινία Ο Νονός (The Godfather, 1972) (για τον ίδιο ρόλο ήταν υποψήφιοι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ). Ο ρόλος του στην ταινία του Κόπολα του χάρισε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα καθώς και την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία Σέρπικο (Serpico, 1973), βασισμένη στην ιστορία ενός αστυνομικού που ξεσκεπάζει κύκλωμα διαφθοράς στους κόλπους της αστυνομίας. Η ταινία του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, το οποίο έχασε από τον Τζακ Λέμον. Μάλιστα όταν έκανε τα γυρίσματα της ταινίας το 1973, είχε μπει τόσο πολύ στο «πετσί» του ρόλου που σταμάτησε ένα φορτηγό και απείλησε να συλλάβει τον οδηγό του για ρύπανση.
Το 1974 πρωταγωνίστησε στο σίκουελ της ταινίας Ο Νονός με τίτλο Ο Νονός ΙΙ (The Godfather Part II, 1974), που του χάρισε την δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Το 1975 υποδύθηκε έναν άνδρα που διαπράττει ληστεία σε τράπεζα κρατώντας ομήρους τους εργαζόμενους στην ταινία του Σίντνεϊ Λουμέτ, Σκυλίσια Μέρα (Dog Day Afternoon, 1975). Έλαβε την τρίτη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, αλλά έχασε από τον Τζακ Νίκολσον. Το 1979 έλαβε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού ρόλου για την ταινία ''...Δικαιοσύνη για Όλους! (...And Justice for All)'' αλλά και πάλι δεν τιμήθηκε με το χρυσό αγαλματίδιο.
thumb|right|283x283px|Ο Πατσίνο στην ταινία [[Ο Σημαδεμένος.]] Έπειτα υποδύθηκε τον γκάνγκστερ Τόνυ Μοντάνα στην ταινία Ο Σημαδεμένος (Scarface, 1983),
Το 1985 έπαιξε στην ταινία Επαναστάτες (Revolution), που όμως ήταν εμπορική αποτυχία, εξαιτίας της οποίας έκανε τέσσερα χρόνια να εμφανιστεί ξανά σε ταινία. Το 1989 επέστρεψε στο θρίλερ Sea of Love όπου ήταν εισπρακτική επιτυχία με καλές κριτικές.
Όμως το 1990 ήρθε η δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του Γουόρεν Μπίτι Ντικ Τρέισι (Dick Tracy) και η καριέρα του απογειώθηκε εκ νέου. Ακολούθησαν η ταινία Φράνκι και Τζόνι (Frankie and Johnny, 1991) με συμπρωταγωνίστρια την Μισέλ Φάιφερ, η ταινία του 1992 Οικόπεδα με Θέα (Glengarry Glen Ross) για το οποίο έλαβε την τρίτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Αντρικού ρόλου, καθώς και η ταινία της Άρωμα γυναίκας (Scent of a Woman, 1992), της ίδιας χρονιάς, με το οποίο βραβεύτηκε τελικά με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Η πατρική φιγούρα του συνταξιούχου συνταγματάρχη Φρανκ Σλέιντ και κυρίως, ο τρόπος που γαλουχεί τον άπειρο νεαρό Τσάρλι Σιμς (Κρις Ο’ Ντονελ) δεν θα αφήσουν ασυγκίνητο το κοινό, χαρίζοντας στον Αλ Πατσίνο το Όσκαρ που η μοίρα έδειχνε να του στερεί για πολλά χρόνια. Για αυτή την ερμηνεία κέρδισε επίσης Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού.
Ένταση (Heat, 1995) με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο,
Ο Δικηγόρος του Διαβόλου (The Devil's Advocate, 1997) με συμπρωταγωνιστή τον Κιάνου Ριβς,
Τον Οκτώβριο του 1997 ψηφίστηκε από το περιοδικό Empire, στο νούμερο 4 της λίστας με τους «100 καλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες όλων των εποχών
Το 2001 παρέλαβε το τιμητικό βραβείο Σέσιλ Ντε Μιλ, στην 58η τελετή των Χρυσών Σφαιρών, για την συνολική προσφορά του στην 7η τέχνη.
Το 2002, πρωταγωνίστησε με τον Ρόμπιν Ουίλιαμς στο θρίλερ Insomnia, ταινία που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές για τις ερμηνείες των δυο ηθοποιών. εναλλ.=Ο Πατσίνο το 2014|μικρογραφία Έπαιξε έναν δημοσιογράφο στο People I Know, μια ταινία που έτυχε λίγης προσοχής παρά τις καλές επιδόσεις του Pacino. Σπάνια έπαιζε υποστηρικτικό ρόλο μετά από την εμπορική του ανακάλυψη, δέχτηκε ένα μικρό ρόλο στο Gigli, το 2003, ως χάρη στον σκηνοθέτη Μάρτιν Μπρεστ. Στο Recruit, που κυκλοφόρησε το 2003, παρουσιάστηκε ως στρατιώτης της CIA και συμπρωταγωνίστησε με τον Κόλιν Φάρελ. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές και έχει περιγραφεί από τον Πατσίνο ως κάτι που «δεν μπορούσε προσωπικά να ακολουθήσει». Ο Πατσίνο έπαιξε το ρόλο του δικηγόρου Ρόι Κον στο HBO miniseries Angels in America, μια προσαρμογή του παιχνιδιού με το ίδιο όνομα, που κέρδισε το βραβείο Pulitzer του Tony Kushner. Για αυτή την ερμηνεία, ο Πατσίνο κέρδισε την τρίτη του Χρυσή Σφαίρα, καθώς και το βραβείο Εμμυ για την καλύτερη απόδοση από έναν ηθοποιό, το 2004.
Ο Αλ Πατσίνο πρωταγωνίστησε ως Shylock στην κινηματογραφική προσαρμογή του Μάικλ Ράντφορντ του 2004 του Εμπόρου της Βενετίας, επιλέγοντας να φέρει συμπόνια και βάθος σε έναν χαρακτήρα που παίζεται παραδοσιακά ως κακοποιός καρικατούρα. Στο Δύο για τα χρήματα, ο Pacino απεικονίζει έναν πράκτορα του αθλητικού παιχνιδιού και έναν μέντορα για τον Μάθιου ΜακΚόναχι, παράλληλα με την Ρενέ Ρουσό. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 8 Οκτωβρίου 2005, με μικτές κριτικές.
Ο Πατσίνο έπαιξε το 2007, στην Συμμορία των 13 με τον Τζορτζ Κλούνεϊ, τον Μπραντ Πιτ, τον Ματ Ντέιμον, τον Έλιοτ Γκουλντ και τον Άντι Γκαρσία, τον κακοποιό Willy Bank, έναν μεγιστάνα του καζίνο που στόχευσε ο Danny Ocean και το πλήρωμά του. Η ταινία έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές.
Το 88 λεπτά κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 2008 στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφού κυκλοφόρησε σε διάφορες άλλες χώρες το 2007. Στην ταινία αυτή συμπρωταγωνίστησε με την Alicia Witt, και οι κριτικοί βρήκαν λάθη στην πλοκή αλλά όχι και στην ερμηνεία του Πατσίνο. Στο Righteous Kill, οι Πατσίνο και Ρόμπερντ ντε Νίρο, συμπρωταγωνιστούν ως αστυνομικοί της Νέας Υόρκης που αναζητούν έναν μανιακό δολοφόνο. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2008. Ενώ ήταν μια αναμενόμενη επιστροφή για τα δύο αστέρια, δεν ήταν καλά δεκτή από τους κριτικούς. Ο Lou Lumenick της New York Post έδωσε στους Righteous Kill ένα αστέρι στα τέσσερα.
Ο Παταίνο έπαιξε τον Dr Jack Kevorkian σε βιογραφική ταινία του HBO Films με τίτλο "You Do not Know Jack", το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Απρίλιο του 2010. Η ταινία έδωσε στον Πατσίνο το δεύτερο βραβείο του Emmy και το τέταρτο βραβείο του στις Χρυσές Σφαίρες. Συμμετείχε παίζοντας τον εαυτό του στην κωμωδία του 2011 Jack and Jill. Η ταινία επικρίθηκε από τους κριτικούς και ο Pacino "κέρδισε" το βραβείο Χρυσό Βατόμουρο, για τον χειρότερο ηθοποιό στην 32η τελετή.
Αναγγέλθηκε τον Μάιο του 2011 ότι ο Pacino θα τιμηθεί με το βραβείο "Glory to the Film Maker" στο 68ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Το βραβείο παρουσιάστηκε πριν από την πρεμιέρα της ταινίας του Wilde Salomé, την τρίτη ταινία του ως σκηνοθέτης. Ο Πατσίνο, ο οποίος παίζει τον ρόλο του Ηρώδη στην ταινία, το περιγράφει ως το "πιο προσωπικό έργο του". Η αμερικανική πρεμιέρα της το βράδυ της 21ης ​​Μαρτίου 2012, πριν από την ολοκλήρωση της επετείου των 130 χρόνων από την επίσκεψη του Όσκαρ Ουάιλντ στο Σαν Φρανσίσκο, στο γεμάτο θέατρο Κάστρο των 1.400 θέσεων στην περιοχή Κάστρο του Σαν Φρανσίσκο, αποτέλεσε ένα όφελος για την GLBT Historical Κοινωνία.
Το 2012 τιμήθηκε με Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών από την Αμερικάνικη Κυβέρνηση, ύψιστη τιμή για ένα καλλιτέχνη. Επίσης την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε με τον Κρίστοφερ Γουόκεν και τον Αλαν Άρκιν στην ταινία Νομοταγείς Τύποι, με τις ερμηνείες των ηθοποιών να παίρνουν καλές κριτικές ενώ η ταινία μάλλον μέτριες.
Ο Πατσίνο πρωταγωνίστησε σε μια βιογραφική εικόνα του HBO για το 2013 σχετικά με τη δίκη του Phil Spector για το φόνο του παραγωγού Phil Spector, με τίτλο Phil Spector. Το 2014 έπαιξε στη Ταπείνωση και στο η Κρυφή Ζωή του Μάγκλχορν, δυο ταινίες για τις οποίες έλαβε διθυραμβικές κριτικές για τις ερμηνείες του, στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ειδικά στην Ταπείνωση που ερμήνευσε ένα βετεράνο σαιξπηρικό ερμηνευτή που περνά κρίση αυτοπεποίθησης, τόσο στην καλλιτεχνική, όσο και στην προσωπική ζωή του. Η ερμηνεία του θεωρήθηκε ως η μεγάλη επιστροφή του σπουδαίου ηθοποιού. Επιπλέον η Κρυφή Ζωή του Μάγκλχορν ήταν υποψήφια για Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014 καθώς και για το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής του Φεστιβάλ της Βενετίας και το Μέγα Βραβείο Επιτροπής του Φεστιβάλ της Βενετίας.
Το 2015 έπαιξε στο δράμα-κωμωδία Danny Collins, έναν ηλικιωμένο ροκ σταρ, σε ένα φιλμ που βασίζεται σε αληθινή ιστορία και αφορά σε μια επιστολή του Τζον Λένον σε έναν άλλον τραγουδιστή. Η ερμηνεία του στην ταινία, απέσπασε μια υποψηφιότητα για βραβείο Χρυσής Σφαίρας για τον Καλύτερο Ηθοποιό - στην κατηγορία Κωμωδία ή Μιούζικαλ.
Το 2016 βραβεύτηκε ετήσια βραβεία του Κέντρου Κένεντι, από τον πρόεδρο των Η.Π.Α Μπάρακ Ομπάμα.
Το 2017 πρωταγωνίστησε στην ταινία Το Παιχνίδι του Δολοφόνου, ενώ είχε και μικρή συμμετοχή στους Πειρατές της Σομαλίας.
Ανακοινώθηκε τον Ιανουάριο του 2013, ότι ο Πατσίνο θα έπαιζε τον παλιό προπονητή ποδοσφαίρου του Penn State, Τζο Πατέρνο σε μια ταινία που βασίζεται σε μια βιογραφία του Πατέρνο από το 2012. Η ταινία αυτή εντέλει προβλήθηκε στην τηλεόραση το 2018. Η ερμηνεία του Πατσίνο έλαβε θετικές κριτικές.
Ο Αλ Πατσίνο το 2019 συμμετείχε σε δυο από τις πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς. Ο ίδιος και ο Ρόμπερτ ντε Νίρο πρωταγωνίστησαν για τέταρτη φορά στο ίδιο έργο, τον Ιρλανδό, που σκηνοθετήθηκε από τον Μάρτιν Σκορτσέζε και στο οποίο συμμετείχε και ο Τζο Πέσι. Μάλιστα στον Ιρλανδό ήταν και η πρώτη φορά που συνεργάζονται ο Πατσίνο με τον Σκορτσέζε. Στην ταινία ο Πατσίνο υποδύεται τον Τζίμι Χόφα. Η ταινία έλαχε πολύ καλών κριτικών, ιδιαίτερα για τη σκηνοθεσία του Σκορτσέζε, καθώς επίσης και για την ερμηνεία των τριών πρωταγωνιστών της. Μάλιστα ο Πατσίνο, ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, στην ένατη υποψηφιότητά του στα βραβεία. Επίσης ήταν υποψήφιος στην κατηγορία του Β΄ Ανδρικού Ρόλου και στις Χρυσές σφαίρες, στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, στα βραβεία SAG καθώς και στα Critics’ Choice. Η ταινία έλαβε πολυάριθμες διακρίσεις, όπως για παράδειγμα στα Όσκαρ, όπου ήταν υποψήφια σε δέκα κατηγορίες μεταξύ των οποίων για Όσκαρ Καλύτερης ταινίας. Υπήρξε επίσης υποψήφια σε πέντε κατηγορίες στις Χρυσές Σφαίρες, χωρίς να κερδίσει σε κάποια, και σε δέκα κατηγορίες του BAFTA επίσης δίχως νίκη. Το 2019 επίσης, ο Αλ Πατσίνο συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Κουέντιν Ταραντίνο, στην ταινία Κάποτε στο… Χόλιγουντ. Εκεί υποδύθηκε τον Μάρτιν Σουόρτς, τον ατζέντη του ήρωα του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Ρικ Ντάλτον. Η ταινία ήταν και αυτή υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης ταινίας.
Στις 21 Φεβρουαρίου του 2020, έκανε πρεμιέρα τηλεοπτική σειρά ″Hunters″, στην οποία ο Πατσίνο υποδύεται τον οργανωτή (τον Μάγιερ Όφερμαν) μια ομάδας, με βασικό σκοπό το κυνήγι των ναζί στη Νέα Υόρκη μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία ενός Τέταρτου Ράιχ στην Αμερική του 1977. Η τηλεοπτική σειρά αποτελείται από 10 επεισόδια και είναι η πρώτη φορά που ο ηθοποιός συμμετείχε σε σειρά της μικρής οθόνης. Για την ερμηνεία του ο Πατσίνο ήταν υποψήφιος για το βραβείο A' Ανδρικού ρόλου σε Δραματική τηλεοπτική σειρά στις Χρυσές Σφαίρες.
Το 2021, συμμετείχε στην ταινία ″Ο Οίκος Gucci″, του Ρίντλεϊ Σκοτ, ενσαρκώνοντας τον ρόλο του πατριάρχη της οικογένειας Gucci, Άλντο Γκούτσι. Επίσης, πρωταγωνίστησε στην ταινία ″Αμερικάνικη προδοσία″ του Μάικλ Πόλις.
Διάφορα
Ο Αλ Πατσίνο έχει αρνηθεί αρκετούς ρόλους. Οι πιο σημαντικοί που απέρριψε είναι του Χαν Σόλο στο Ο Πόλεμος των Άστρων (Star Wars, 1977), τον Κάπταιν Γουίλαρντ στο Αποκάλυψη Τώρα (Apocalypse Now, 1979),του Τεντ Κράμερ στο Κράμερ εναντίον Κράμερ (1979) και του Έντουαρντ Λούις στο Pretty Woman (1990).
Αυτή την εποχή είναι πρόεδρος στο Actors Studio, έναν οργανισμό για τους ηθοποιούς στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο ανατολικό Μπρονξ της Νέας Υόρκης, από Ιταλούς γονείς. Ο παππούς του καταγόταν από το Κορλεόνε της Σικελίας. Ο πατέρας του, Σαλ Πατσίνο ήταν ατζέντης και είχε παντρευτεί 5 φορές, αποκτώντας άλλα 4 παιδιά. Η μητέρα του, Ρόουζ Πατσίνο ήταν η πρώτη του γυναίκα. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στο αγαπημένο του όπως δηλώνει Μπρονξ.
Στα 17 του ο Αλ Πατσίνο παράτησε το σχολείο και στα 26 του χρόνια αποφάσισε να φοιτήσει στο Actors Studio υπό τις οδηγίες του Lee Strasberg.
Το 1994 σταμάτησε να καπνίζει 2 πακέτα τσιγάρα τη μέρα για να προστατεύσει τη φωνή του. Την περασμένη δεκαετία συνήθιζε να καπνίζει 4 πακέτα τη μέρα ενώ σήμερα καπνίζει μόνο περιστασιακά κάποιο τσιγάρο με άρωμα.
Είναι από τους λίγους ηθοποιούς του Χόλυγουντ που δεν έχουν παντρευτεί ποτέ.
Ο Πατσίνο έχει τέσσερα παιδιά. Το μεγαλύτερο, η Τζούλι Μαρί γεννήθηκε το 1989 όταν ο ίδιος ήταν 50 χρονών και είναι η κόρη του με την δασκάλα υποκριτικής, Jan Tarrant. Έχει επίσης τα δίδυμα, τον γιο Άντον Τζέιμς και την κόρη Ολίβια Ρόουζ (γεννημένα στις 25 Ιανουαρίου 2001), με την ηθοποιό Μπέβερλυ Ντ' Άντζελο με την οποία είχε σχέση από το 1996 έως το 2003.
Το 2023, σε ηλικία 83 ετών, από την σχέση του με την 29χρόνη Νουρ Αλφαλάχ (Noor Alfallah) έγινε πατέρας για τέταρτη φορά. Ο γιος τους, έλαβε το όνομα Ρομάν (Roman Pacino).
Ο Αλ Πατσίνο είχε σχέση με την Ντάιαν Κίτον, την συμπρωταγωνίστριά του στην τριλογία του Νονού. Είχε σχέσεις με την Tuesday Weld, τη Jill Clayburgh, την Marthe Keller, την Kathleen Quinlan και την Lyndall Hobbs.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Λίμνη Χιούρον
Η λίμνη Χιούρον είναι μία από τις μεγαλύτερες λίμνες του κόσμου. Η έκτασή της υπολογίζεται σε 59.600 τ.χλμ.. Ανήκει στις Μεγάλες Λίμνες, στη Βόρεια Αμερική. Οι λίμνες Χιούρον και Μίσιγκαν θεωρούνται συχνά ως ένα σώμα νερού, επειδή βρίσκονται στο ίδιο υψόμετρο και συνδέονται με τα Στενά Μακίνακ. Η λίμνη Χιούρον-Μίσιγκαν με έκταση 117.702 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι η μεγαλύτερη σε έκταση λίμνη γλυκού νερού στον κόσμο. Αν θεωρηθούν διαφορετικές, τότε η Χιούρον είναι η τέταρτη και η Μίσιγκαν είναι η 5η μεγαλύτερη λίμνη στο κόσμο. Η λίμνη πήρε το όνομά της από τη φυλή Ινδιάνων Χιούρον, που ζούσε κοντά στη λίμνη.
Γεωγραφία
Με βάση την έκταση η λίμνη Χιούρον είναι η δεύτερη μεγαλύτερη από τις Μεγάλες Λίμνες και η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη στο κόσμο (ή τέταρτη αν η Κασπία Θάλασσα θεωρηθεί λίμνη). Όσον αφορά όμως τον όγκο νερού, είναι η τρίτη μεγαλύτερη από τις Μεγάλες Λίμνες, καθώς η Μίσιγκαν είναι μεγαλύτερη. Υπολογίζοντας με ύψος επιφανείας στα 176 μέτρα, η Χιούρον έχει όγκο 3.540 κυβικά χιλιόμετρα και ακτογραμμή 6.157 χιλιομέτρων, τη μεγαλύτερη από όλες τις Μεγάλες Λίμνες. Η λίμνη Χιούρον βρίσκεται στο ίδιο υψόμετρο με τη λίμνη Μίσιγκαν και συνδέονται με τα στενά Μάκινακ.
Η λίμνη αποτελείται από επιμέρους κόλπους. Ο Γεωργιανός Κόλπος είναι ένας μεγάλος κόλπος που διεισδύει στο Οντάριο του Καναδά. Αυτός ο κόλπος μαζί με το Νορθ Τσάνελ χωρίζονται από την λίμνη με το νησί Μανίτουλιν. Ο κόλπος Σαγκινάου διεισδύει στο Μίσιγκαν των ΗΠΑ. Τα περισσότερα από τα 30.000 νησιά της λίμνης βρίσκονται στο βορειοανατολικό άκρο της λίμνης. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκεται και το νησί Μανιτούλιν, το μεγαλύτερο νησί παγκοσμίως που βρίσκεται μέσα σε λίμνη. Άλλα νησιά βρίσκονται στο Νορθ Τσάνελ και στον Γεωργιανό Κόλπο.
Οι κύριες εισροές της λίμνης είναι από τη λίμνη Μίσιγκαν, μέσω των στενών του Μάκινακ, η λίμνη Σουπίριορ, μέσω του ποταμού Σαιντ Μαίρυς, και πολλοί άλλοι μικροί ποταμοί και ρυάκια. Η λίμνη Χιούρον εκρέει μέσω του ποταμού Σαιντ Κλαιρ στη λίμνη Σαιντ Κλαιρ και στη συνέχεια στη λίμνη Ήρι. Σχηματίζει τμήμα των συνόρων Καναδά-ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεγάλες Λίμνες Κατηγορία:Λίμνες του Καναδά Κατηγορία:Λίμνες των Ηνωμένων Πολιτειών
Μπριζί Ραφινί
Ο Μπριγκί Ραφινί (Brigi Rafini, γενν. 7 Απριλίου 1953) ήταν πολιτικός του Νίγηρα, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός από το 2011 ως το 2021. Κατάγεται από την Ιφερουάν, στην Επαρχία Αγκαντέζ και ανήκει στους Τουαρέγκ. Ο Ραφινί ήταν υπουργός Γεωργίας στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και 4ος Αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης του Νίγηρα από το 2004 ως το 2009. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον Μαχαμαντού Ισουφού, μετά την εκλογική νίκη του τελευταίου, το 2011.
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1953 και στη γενέτειρά του Ιφερουάν, όπως και στο Αγκαντέζ, ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Την περίοδο 1971-74 παρακολούθησε τη σχολή Διοικήσεως (ENA) στη Νιαμέι και επέστρεψε για ανώτερες σπουδές από το 1978 ως το 1981. Το 1983 φοίτησε για ένα χρόνο στο Διεθνές Γαλλικό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης (IIAP) στο Παρίσι. Επέστρεψε στο Παρίσι λίγο αργότερα, στην Γαλλική Σχολή Διοικήσεως (ENA) από το 1994 ως το 1995.
Πολιτική ταυτότητα
Από την δεκαετία του 1980, ο Ραφινί έχει εκπροσωπήσει 4 διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Ειδικότερα, ήταν μέλος του Εθνικού Κινήματος για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας (MNSD) όταν ήταν το μοναδικό κόμμα (1989-1991). Αργότερα αποχώρησε και έγινε μέλος του κόμματος που προήλθε από το σχίσμα στο MNSD, με την ονομασία Νιγηρική Συμμαχία για τη Δημοκρατία και την Πρόοδο (ANDP) κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δημοκρατίας (1993-1996). Έπειτα συνετέλεσε στην ίδρυση του κυβερνώντος Συναγερμού για Δημοκρατία και Πρόοδο (RDP-Jama'a) επί προεδρίας του Ιμπραχίμ Μπάρε Μαϊνασαρά (1996-1999). Κατά την Πέμπτη Δημοκρατία υπηρέτησε ως βουλευτής και ως αξιωματούχος της Συνέλευσης με το RDP στην αντιπολίτευση (1999-2009).Σήμερα είναι μέλος του Νιγηρικού Κόμματος για Δημοκρατία και Σοσιαλισμό (PNDS), το οποίο ανήλθε στην εξουσία το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Νίγηρα
Σπυρίδων Βλαντής
Ο Σπυρίδων Βλαντής (Βενετία 1765-Βενετία 1830) ήταν λόγιος, μεταφραστής και επιμελητής βιβλίων,δημόσιος και ιδιωτικός δάσκαλος.
Βίος
Ο Σπυρίδων Βλαντής γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1765 στη Βενετία από Κυθήριους γονείς: τον Φραγκίσκο Βλαντή και την Ελένη Στάθη. Σπούδασε στην Φλαγγίνειο Σχολή από τις 30 Αυγούστου 1776 έως τις 5 Αυγούστου 1782 με δάσκαλο τον Αγάπιο Λοβέρδο, ενώ παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στην Ακαδημία των Ιησουιτών ενώ παράλληλα σπούδασε και Αστικό Δίκαιο. Λόγω οικονομικών δυσχερειών παρέμεινε στη Βενετία,εργαζόμενος ως λογιστής στον εμπορικό οίκο Χομοτζόγλου .Στις 7 Φεβρουαρίου 1794 εξελέγη προσωρινός δάσκαλος και διευθυντής της Φλαγγινείου Σχολής και στις 16 Σεπτεμβρίου 1796 διορίστηκε μόνιμος σχολάρχης Στα 1800 κλήθηκε να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ιονίου Ακαδημίας. Επίσης το 1811 έγινε μέλος της Γραικοδακικής Φιλολογικής Εταιρείας και ο ορθόδοξος επίσκοπος Δαλματίας και Αλβανίας Βενέδικτος Κράλιεβιτς του πρότεινε να γίνει σχολάρχης στο Σεμπενίκο της Δαλματίας
Οικογενειακή κατάσταση
Είχε παντρευτεί την Αικατερίνη Δαλφόρνου και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Ελένη (1789), την Ρεγγίνα (1790), τη Μαρία (1794), τον Παύλο (1796) και τον Ανδρέα (1811). Πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1830. Άφησε τη σύζυγό του τυφλή και μια κόρη για τις οποίες μερίμνησε η Ελληνική Αδελφότητα της Βενετίας και δύο γιους. .
Συγγραφικό έργο
Επίσης μετέφρασε τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Φίλιππος Κουράντης
Ο Φίλιππος Κουράντης (Πειραιάς, 1904 - Πειραιάς, 17 Οκτωβρίου 1952) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Το παρατσούκλι του ήταν «ψαλίδας».
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην ομάδα του Πειραϊκού Συνδέσμου το 1920, για να ακολουθήσουν στη συνέχεια οι Α.Π.Σ. Πειραιά, Πειραϊκός Όμιλος και Εθνικός Πειραιώς. Το 1928 εντάχθηκε στον Ολυμπιακό, στον οποίο αγωνίστηκε επί οκτώ συναπτά έτη, μέχρι το 1936 που σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο, σε ηλικία 32 ετών.
Στην εθνική Ελλάδας
Υπήρξε δώδεκα φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουνίου 1929 στην εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Βουλγαρίας (1-1), ενώ η τελευταία του συμμετοχή ήταν στις 21 Ιουνίου 1935 εναντίον της Γιουγκοσλαβίας.
Ως προπονητής
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρας του διετέλεσε προπονητής σε διάφορες ομάδες μεταξύ των οποίων οι Πανασπροπυργιακός, Προοδευτική κ.α.
Ασθενήσας από καρκίνο, πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1952, σε ηλικία 48 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Αθανάσιος Μαυρίδης
Πρώτα χρόνια, αθλητισμός, σπουδές και δικηγορία
Γεννήθηκε το 1910 στην πόλη των Σερρών. Γιος του Δημητρίου Μαυρίδη (με καταγωγή από το Μελένικο) και της Μαρίας Ζιργιώτη. Απόφοιτος του Γυμνασίου Αρρένων Σερρών, στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον προσκοπισμό φθάνοντας στον βαθμό του αρχηγού και τον κλασικό αθλητισμό (έπταθλο) με εξαιρετικές για την εποχή επιδόσεις, ιδιαίτερα στον δρόμο ταχύτητας 100 και 200 μέτρων (χρόνος διαδρομής 100 μέτρων: 11’’ και 1/10 και 200 μέτρων: 23’’ 5/11) σε αγώνες της Καβάλας και στα άλματα απλούν (6,38 μέτρα) και τριπλούν (12,80 μέτρα) σε αγώνες των Σερρών. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε τη δικηγορία στο Πρωτοδικείο Σερρών και Εφετείο Θεσσαλονίκης.
Αγώνες για τη δημοκρατία και πολιτική σταδιοδρομία
thumb|Ο Αθανάσιος Μαυρίδης (από προεκλογικό φυλλάδιο). Το 1934 ίδρυσε τον "Εθνικόν Όμιλον Εγγραμμάτων Ν. Σερρών" και εξελέγη παμψηφεί πρόεδρος από τη Γενική Συνέλευση. Σκοπός του ομίλου ήταν η ανάπτυξη της κοινωνικής αλληλεγγύης, η προβολή των παραμερισμένων δικαίων των ακριτικών περιοχών και η αναζωπύρωση του εθνικού φρονήματος.
Βαθειά βενιζελικός συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση του 1935 καθώς ως έφεδρος αξιωματικός ανήκε στα δρώντα μέλη της Δημοκρατικής Άμυνας η οποία είχε συσταθεί την εποχή εκείνη από εν ενεργεία και εν αποστρατεία αξιωματικούς δημοκρατικών φρονημάτων.
Το 1936 ίδρυσε στις Σέρρες την Φιλελευθέραν Νεολαίαν της οποίας διετέλεσε πρόεδρος για μεγάλο διάστημα και εξέδωσε την εβδομαδιαία εφημερίδα φιλελεύθερων αρχών "Στρυμών", η έκδοση της οποίας διακόπηκε από τη δικτατορία του Μεταξά. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου επιστρατεύθηκε και κατατάχθηκε στο 1/70 ανεξάρτητο Τάγμα Πεζικού που είχε τη ζώνη επιτήρησεώς του στην οροσειρά του Μπέλλες και προ της εισβολής των Γερμανών μετατέθηκε στο Σύνταγμα Αλεξανδρουπόλεως επί της αυτής μεθοριακής γραμμής – τμήμα επιφανείας. Τον Δεκέμβριο του 1942 με ειδική αποστολή μετέβη στη Νεκρά Ζώνη του Έβρου κεκαλυμμένος με τον μανδύα του Επάρχου Ορεστιάδος, από όπου αποχώρησε τον Απρίλιο του 1943 προτού ολοκληρώσει την αποστολή του καθώς λόγω της έντονης εθνικής του δραστηριότητας είχε καταστεί ο πρώτος στόχος των κατασκόπων και ως εκ τούτου έκρινε άσκοπη την περαιτέρω εκεί παραμονή του. Τον Μάρτιο του 1945, μετά από πρόταση του Σ. Γονατά διορίσθηκε από την κυβέρνηση Πλαστήρα Νομάρχης Φλώρινας (ο πρώτος μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς) και υπηρέτησε ως το 1946, χρονιά που αποχώρησε από τη νομαρχία, καθώς ένιωθε την ανάγκη να επιστρέψει στον τόπο του για να πολιτευθεί.
Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 ως υποψήφιος βουλευτής Σερρών με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) και έλαβε 757 ψήφους. Το 1950 και 1951 εξελέγη πρώτος σε ψήφους βουλευτής Σερρών με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερον με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Σερρών το 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1964. Την ίδια περίοδο, σε τρεις συνεχείς συνόδους, ήταν και αντιπρόεδρος της Βουλής. Ως αντιπρόεδρος Βουλής κατόπιν προσκλήσεως της Βουλγαρικής Βουλής πραγματοποίησε την πρώτη επίσκεψη καλής θελήσεως στη Βουλγαρία, επικεφαλής οκταμελούς κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας (Ιούνιος 1964). Στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου ήταν υφυπουργός Δημοσίων Έργων από τις 10 Νοεμβρίου ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966. . Τον Φεβρουάριο του 1967, έχοντας αποχωρήσει ήδη από την Ένωση Κέντρου και έχοντας καταστεί ανεξάρτητος, προσχώρησε στη ΦΙ.ΔΗ.Κ.
Μετά τη μεταπολίτευση- Τα τελευταία χρόνια
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, εγκατεστημένος ήδη στη Θεσσαλονίκη, δεν ξαναπολιτεύθηκε καθώς δεν βρήκε στα τότε υπάρχοντα πολιτικά κόμματα τον χώρο που εξέφραζε την καθαρά δημοκρατική και κεντρώα πολιτική του ιδεολογία. Αφιερώθηκε στη σύζυγό του και στην ανατροφή της μικρής τους τέταρτης κόρης. Δεν έπαυσε όμως ποτέ, μέχρι το τέλος της ζωής του, να παρακολουθεί στενά τις δημόσιες εξελίξεις και να εκφράζει άποψη για τα τεκταινόμενα. Η απόσυρσή του από τον ενεργό πολιτικό βίο του έδωσε την ευκαιρία να συγγράψει τα απομνημονεύματά του που φωτίζουν πολλές "σκοτεινές" περιόδους της σύγχρονης ιστορίας. Αυτήν την περίοδο ετοιμάζεται η ηλεκτρονική καταγραφή τους με σκοπό τη δημοσίευσή τους, όπως και τη δημοσίευση αποσπασμάτων από το πλούσιο αρχειακό υλικό του πολιτικού άνδρα.
Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών το 1989 στη Θεσσαλονίκη και η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον ιερό ναό του Αγίου Ελευθερίου του Ντεπώ Θεσσαλονίκης. Ήταν παντρεμένος με την Ελευθερία Σταθεροπούλου (την ποιήτρια Ελευθερία Μαυρίδου) και απέκτησαν 4 κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Βενιζελισμός
Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι (Σαβάνα, Τζόρτζια)
Ιστορία
Οι πηγές ποικίλλουν σε σχέση με το πότε τοποθετήθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος για το μνημείο, με είτε το 1825 (που περιλαμβάνει την παρουσία του Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ) είτε το 1853. Ο Κούλτερ σημειώνει ότι ο θεμέλιος λίθος του Λα Φαγιέτ αρχικά βρισκόταν στην Πλατεία Τσιπέουα, αλλά η χρηματοδότηση αποδείχθηκε ανεπαρκής για την ανέγερση του μνημείου εκείνη την εποχή και το 1853 μεταφέρθηκε στην Πλατεία Μόντερεϊ, όπου θα ανεγειρόταν το μνημείο. Η κατασκευή του μνημείου στην Πλατεία Μόντερεϊ ξεκίνησε αφού τελικά εξασφαλίστηκε η χρηματοδότηση (περίπου 17.000 δολάρια). Ο ακρογωνιαίος λίθος επανατοποθετήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1853 (επέτειος του θανάτου του Πουλάσκι). Ο Νας σημειώνει ότι αποκαλύφθηκε το 1856. Ωστόσο, ο Νάιτ σημειώνει ότι το άγαλμα αποκαλύφθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1855. Το μνημείο λέγεται, σύμφωνα με τον Νάιτ, ότι «θεωρούνταν τότε ένα από τα πιο κομψά μνημεία στην Αμερική». Δίπλα στο μνημείο, ένα σώμα που φέρεται να είναι του Πουλάσκι θάφτηκε σε αυτό (οι πρόσφατες γενετικές επανεξετάσεις του σώματος έχουν καταλήξει ότι πρόκειται για τον Πουλάσκι).
Ο Στσιγκιέλσκι σημειώνει ότι ήδη στις 29 Οκτωβρίου 1779 (ο Πουλάσκι πέθανε στις 11 Οκτωβρίου εκείνου του έτους) το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών εξέδωσε ψήφισμα πως θα έπρεπε να του αφιερωθεί ένα μνημείο. }} Το μνημείο της Σαβάνας, χτισμένο πάνω από μισό αιώνα αργότερα, ήταν το πρώτο μνημείο αφιερωμένο στον Πουλάσκι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι εργασίες για την αποκατάσταση του μνημείου ξεκίνησαν το 1995.
Περιγραφή
Το μνημείο είναι κατασκευασμένο από ιταλικό μάρμαρο, με μικρότερα στοιχεία γρανίτη. Έχει ύψος 17 μέτρα. Το μνημείο έχει ένα χάλκινο ανάγλυφο του Πουλάσκι και στην κορυφή του υπάρχει ένα άγαλμα της Ελευθερίας, με το λάβαρο με τα αστέρια και τις λωρίδες. Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Ρόμπερτ Έμπερχαρντ Λάουνιτς. Το άγαλμα σχεδιάστηκε από τον Χένρικ Ντμοχόφσκι και δείχνει τη στιγμή του θανάτου του Πουλάσκι. Πρόσθετα στοιχεία που υπάρχουν στο μνημείο περιλαμβάνουν το εθνόσημο της Πολωνίας και το οικόσημο της Τζόρτζια.
Η επιγραφή στο μνημείο γράφει: «Ο Πουλάσκι, ο Ηρωικός Πολωνός, ο οποίος έπεσε θανάσιμα τραυματισμένος, πολεμώντας για την Αμερικανική Ελευθερία στην πολιορκία της Σαβάνα, 9 Οκτωβρίου 1779».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία της Αμερικανικής Επανάστασης Κατηγορία:Μνημεία του Κάσιμιρ Πουλάσκι Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Πολωνοαμερικανική ιστορία
Εκκένωση της Δουνκέρκης
{{Πληροφορίες στρατιωτικής σύγκρουσης {{{flagicon|United Kingdom}} Ναύαρχος Μπέρτραμ Ράμσεϊ {{flagicon|United Kingdom}} Χάρολντ Αλεξάντερ {{flagicon|United Kingdom}} Ουίλιαμ Τένναντ }} Η εκκένωση της Δουνκέρκης, με κωδικό όνομα Επιχείρηση Ντυναμό και επίσης γνωστή ως Θαύμα της Δουνκέρκης, ήταν η εκκένωση περικυκλωμένων από τους Γερμανούς Συμμαχικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τις παραλίες και το λιμάνι της Δουνκέρκης, στα βόρεια της Γαλλίας, μεταξύ 26ης Μαΐου και 4ης Ιουνίου 1940. Η επιχείρηση ξεκίνησε όταν μεγάλος αριθμός δυνάμεων του Βελγίου, της Βρετανίας, και της Γαλλία αποκόπηκαν και περικυκλώθηκαν από Γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια των έξι εβδομάδων της Μάχης της Γαλλίας. Σε ομιλία του στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ την ονόμασε «κολοσσιαία στρατιωτική καταστροφή», λέγοντας «ολόκληρη η ρίζα, ο πυρήνας και ο εγκέφαλος του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος (ΒΕΣ) "είχε περικυκλωθεί στη Δουνκέρκη και κινδύνευε να απωλεσθεί ή να συλληφθεί.
Στην ομιλία του "..θα πολεμήσουμε στις παραλίες μας... και δεν θα παραδοθούμε ποτέ!" στις 4 Ιουνίου, αποκάλεσε τη διάσωσή τους ως «θαύμα της απελευθέρωσης».
Μετά την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, η Γαλλία και η Βρετανική Αυτοκρατορία κήρυξαν πόλεμο στη Γερμανία και επέβαλαν οικονομικό αποκλεισμό. Ωστόσο, δεν έκαναν το παραμικρό για να βοηθήσουν την καταρρέουσα Πολωνία - ο Καρτιέ αναφέρει χαρακτηριστικά "Η Βρετανία και η Γαλλία δεν το κουνούν από τη θέση τους". Το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα (στο εξής αναφερόμενο ως ΒΕΣ - BEF) στάλθηκε για να βοηθήσει στην υπεράσπιση της Γαλλίας. Μετά τον”παράξενο πόλεμο” (Drộle de guerre) του Οκτωβρίου 1939 έως τον Απρίλιο του 1940, η Γερμανία εισέβαλε στο Βέλγιοκαι στην Ολλανδία, τις οποίες κατέλαβε σε μερικές μόνον ημέρες και ξεκίνησε η Μάχη της Γαλλίας στις 10 Μαΐου 1940. Τρία σώματα γερμανικών αρμάτων μάχης (πάντσερ) επιτέθηκαν μέσω Αρδεννών και έφθασαν βορειοδυτικά στο στενό της Μάγχης. Μέχρι την 21 Μαΐου, οι γερμανικές δυνάμεις είχαν παγιδεύσει το ΒΕΣ, τα απομεινάρια των βελγικών δυνάμεων και τρεις γαλλικές στρατιές κατά μήκος της βόρειας ακτής της Γαλλίας. Ο διοικητής του ΒΕΣ Στρατηγός Τζον Γκορτ επέλεξε αμέσως την εκκένωση προς τη Μάγχη ως την καλύτερη πορεία δράσης, και άρχισε να σχεδιάζει απόσυρση στη Δουνκέρκη, το πλησιέστερο καλό λιμάνι.
Αργά στις 23 Μαΐου εκδόθηκε διαταγή αναστολής της γερμανικής επίθεσης από τον Αρχιστράτηγο Γκερντ φον Ρούντστεντ, διοικητή της Ομάδας Στρατιών Α. Ο Αδόλφος Χίτλερ ενέκρινε αυτήν τη διαταγή την επόμενη μέρα και είχε ζητήσει από την Ανώτατη Διοίκηση της Βέρμαχτ να στείλει διαταγή επιβεβαίωσης στο μέτωπο. Η καταστροφή των παγιδευμένων συμμαχικών στρατευμάτων ΒΕΣ, Γαλλίας και Βελγίου αφέθηκε στη Λουφτβάφε έως ότου η εντολή ακυρώθηκε στις 26 Μαΐου. Αυτό έδωσε στις Συμμαχικές δυνάμεις χρόνο να κατασκευάσουν αμυντικά έργα και να τραβήξουν πίσω μεγάλο αριθμό στρατευμάτων για να πολεμήσουν στην Μάχη της Δουνκέρκης. Από τις 28 έως τις 31 Μαΐου, στην Πολιορκία της Λιλ, οι υπόλοιποι 40.000 άνδρες της κάποτε πανίσχυρης γαλλικής Πρώτης Στρατιάς πολέμησαν γενναία, προσπαθώντας να καθυστερήσουν επτά γερμανικές μεραρχίες, συμπεριλαμβανομένων τριών θωρακισμένων μεραρχιών.
Την πρώτη μέρα διέφυγαν μόνο 7.669 στρατιώτες, αλλά μέχρι το τέλος της όγδοης ημέρας, 338.226 στρατιώτες διασώθηκαν από έναν βιαστικά συγκεντρωμένο στόλο περισσότερων από 800 πλοίων. Μεγάλος αριθμός ανδρών κατάφερε να επιβιβαστεί από το προστατευμένο λιμάνι σε 39 βρετανικά αντιτορπιλικά, τέσσερα καναδικά, και τουλάχιστον τρία αντιτορπιλικά του γαλλικού ναυτικού και μια ποικιλία μη στρατιωτικών και εμπορικών πλοίων. Άλλοι έπρεπε να ξεφύγουν από τις παραλίες, περιμένοντας για ώρες σε βαθιά νερά. Μερικοί μεταφέρθηκαν στα μεγαλύτερα πλοία από αυτά που έγιναν γνωστά ως “μικρά σκάφη της Δουνκέρκης”, έναν στολίσκο εκατοντάδων εμπορικών μικρών σκαφών, αλιευτικών, σκαφών αναψυχής, γιοτ και σωσίβιων λέμβων, που κλήθηκαν σε υπηρεσία από τη Βρετανία. Το ΒΕΣ έχασε 68.000 στρατιώτες κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Γαλλία, ενώ υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει σχεδόν όλα τα οχήματα και τον εξοπλισμό του. Στην ομιλία του στις 4 Ιουνίου, ο Τσώρτσιλ υπενθύμισε επίσης στη χώρα ότι "πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην αποδώσουμε σε αυτήν την παράδοση τα χαρακτηριστικά μιας νίκης. Οι πόλεμοι δεν κερδίζονται από εκκένωση." {{Sfn |Churchill | 1949 | σε = 115} }
Ιστορικό υπόβαθρο
Τον Σεπτέμβριο του 1939, αφού η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο έστειλε το ΒΕΣ (BEF) για να βοηθήσει στην άμυνα της Γαλλίας, αποβιβαζόμενο στο Χερβούργο, στη Νάντη και στο Σαιν Ναζαίρ. Μέχρι τον Μάιο του 1940, η δύναμη αποτελούνταν από δέκα μεραρχίες διαμοιρασμένες σε τρία σώματα υπό τη διοίκηση του στρατηγούΤζον Βέρεκερ, 6ου Υποκόμη του Γκορτ Σε συνεργασία με το ΒΕΣ ήταν ο Βελγικός Στρατός και οι γαλλικές Πρώτη, Έβδομη και Ένατη Στρατιά.
Ευρυφάεσσα
Στην ελληνική μυθολογία η Ευρυφάεσσα (όνομα που σημαίνει «πλατύφωτη») ήταν η μητέρα του ίδιου του θεού Ήλιου και μία από τις Τιτανίδες.
Εκκένωση της Δουνκέρκης
Ιστορικό υπόβαθρο
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, οι Γάλλοι είχαν κατασκευάσει τη γραμμή Μαζινό, μια σειρά οχυρώσεων κατά μήκος των συνόρων τους με τη Γερμανία. Αυτή η γραμμή είχε σχεδιαστεί για να αποτρέψει μια γερμανική εισβολή πέρα από τα γαλλο-γερμανικά σύνορα και να εκτρέψει τυχόν επίθεση στο Βέλγιο, η οποία θα μπορούσε στη συνέχεια να αντιμετωπιστεί από τα καλύτερα τμήματα του γαλλικού στρατού. Έτσι, οποιοσδήποτε μελλοντικός πόλεμος θα διεξαγόταν έξω από τη γαλλική επικράτεια, αποφεύγοντας την επανάληψη των συμβάντων του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η περιοχή αμέσως στα βόρεια της γραμμής Μαζινό καλυπτόταν από την κατάφυτη από δάση περιοχή των Αρδεννών, {sfn|Kaufmann|Kaufmann|2007|p=23}} την οποία ο Γάλλος στρατηγός Φιλίπ Πεταίν είχε χαρακτηρίσει ως «αδιαπέραστη» εφόσον θα είχαν ληφθεί «ειδικές προφυλάξεις». Πίστευε ότι κάθε εχθρική δύναμη που θα ξεπρόβαλε από το δάσος θα ήταν ευάλωτη σε άμυνα λαβίδας και θα καταστρεφόταν. Ο Γάλλος επικεφαλής του Στρατού, Μωρίς Γκαμελέν, πίστευε επίσης ότι η περιοχή αποτελεί περιορισμένη απειλή, σημειώνοντας ότι «δεν ευνόησε ποτέ μεγάλες επιχειρήσεις». Έχοντας αυτό κατά νου, η περιοχή αφέθηκε με ελαφρά μόνον αμυντική προστασία.
Ευρυφάεσσα
Σύμφωνα με τον «Ομηρικό Ύμνο» 31 (εδάφιο 2), η Ευρυφάεσσα ήταν σύζυγος του Τιτάνα Υπερίωνα, με τον οποίο και απέκτησε τον Ήλιο, καθώς και τις Σελήνη και Ηώ (Αυγή). Σε άλλες όμως πηγές, η σύζυγος του Υπερίωνα και μητέρα του Ηλίου ονομάζεται Θεία ή Ευρυφάτεια. Ουσιαστικά, πρόκειται για συνώνυμες αποδόσεις του ίδιου προσώπου. Ο Πίνδαρος υμνεί τη Θεία ως εξής στην 5η Ισθμία ωδή του:
Πηγές
Κατηγορία:Τιτάνες
Εκκένωση της Δουνκέρκης
Ιστορικό υπόβαθρο
Το αρχικό σχέδιο για τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία ζήτησε μια επίθεση περικύκλωσης μέσω των Κάτω Χωρών και του Βελγίου, αποφεύγοντας τη γραμμή Μαζινό. Ο Έριχ φον Μάνσταϊν, τότε επικεφαλής της γερμανικής ομάδας στρατιών Α , προετοίμασε το περίγραμμα ενός διαφορετικού σχεδίου και το υπέβαλε στην ΟΚΗ (OberKommando Heeres, γερμανική Ανώτατη Διοίκηση) μέσω του προϊσταμένου του, Γκερντ φον Ρούνστεντ. Το σχέδιο του Μάνσταϊν πρότεινε τα τμήματα των θωρακισμένων θα έπρεπε να επιτεθούν μέσω των Αρδεννών, στη συνέχεια να δημιουργήσουν γέφυρες στον ποταμό Μεύσης}Μεύση και να προελάσουν ταχύτατα ως τη Μάγχη. Οι Γερμανοί θα απέκοπταν έτσι τον Συμμαχικό στρατό στο Βέλγιο. Αυτό το μέρος του σχεδίου αργότερα έγινε γνωστό ως “Sichelschnitt” (δρεπάνι). ο Χίτλερ ενέκρινε μια τροποποιημένη εκδοχή των ιδεών του Μανστάιν, σήμερα γνωστή ως Σχέδιο Μάνσταϊν, μετά από συνάντησή τους στις 17 Φεβρουαρίου.
Στις 10 Μαΐου, η Γερμανία εισέβαλε στο Βέλγιο και τις Κάτω Χώρες. Η Ομάδα Στρατιών Β, υπό τον Στρατηγό Φέντορ φον Μποκ , επιτέθηκε στο Βέλγιο, ενώ τα τρία σώματα της Ομάδας Στρατιών Α του Ρούντστεντ στράφηκαν προς τα νότια και προωθήθηκαν προς τη Μάγχη. Το ΒΕΣ υποχώρησε από τα βελγικά σύνορα σε θέσεις κατά μήκος του ποταμού Ντυλ (Dyle) εντός του Βελγίου, όπου ενεπλάκησαν με μονάδες της Ομάδας στρατιών Α από τις 10 Μαΐου Έλαβαν, ωστόσο, διαταγή να υποχωρήσουν προς τον ποταμό Σχέλντε στις 14 Μαΐου, όταν τα στρατεύματα του Βελγίου και της Γαλλίας στα πλευρά τους απέτυχαν να κρατήσουν τις θέσεις τους. Κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Παρίσι στις 17 Μαΐου, ο πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ εξεπλάγη όταν έμαθε από τον Γκαμελέν ότι οι Γάλλοι είχαν δεσμεύσει όλα τα στρατεύματά τους στις συνεχιζόμενες μάχες και δεν είχαν στρατηγικές εφεδρείες. Στις 19 Μαΐου, ο Γκορτ συναντήθηκε με τον Γάλλο στρατηγό Γκαστόν Μπιγιό, διοικητή της γαλλικής Πρώτης Στρατιάς και γενικό συντονιστή των συμμαχικών δυνάμεων. Ο Μπιγιό αποκάλυψε ότι οι Γάλλοι δεν είχαν στρατεύματα μεταξύ των Γερμανών και της θάλασσας. Ο Γκορτ αμέσως διαπίστωσε ότι η εκκένωση πέρα από τη Μάγχη ήταν η καλύτερη πορεία δράσης και άρχισε να σχεδιάζει υποχώρηση στη Δουνκέρκη, την πλησιέστερη τοποθεσία με καλές λιμενικές εγκαταστάσεις. Περιτριγυρισμένη από έλη, η Δουνκέρκη διέθετε παλαιές οχυρώσεις και τη μεγαλύτερη παραλία με άμμο στην Ευρώπη, όπου θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν μεγάλες ομάδες. Στις 20 Μαΐου, μετά από πρόταση του Τσώρτσιλ, το Ναυαρχείο άρχισε να προετοιμάζει όλα τα διαθέσιμα μικρά πλοία, ώστε να είναι έτοιμα να πλεύσουν προς τις γαλλικές ακτές. Μετά από συνεχείς εμπλοκές και την αποτυχημένη προσπάθεια των Συμμάχων στις 21 Μαΐου στο Αρράς να αποκόψουν τη γερμανική αιχμή το ΒΕΣ παγιδεύτηκε, μαζί με τα υπολείμματα των βελγικών δυνάμεων και των τριών γαλλικών στρατιών, σε μια περιοχή κατά μήκος των ακτών της βόρειας Γαλλίας και του Βελγίου.
Προοίμιο
Χωρίς να ενημερώσουν τους Γάλλους, οι Βρετανοί άρχισαν να σχεδιάζουν στις 20 Μαΐου την Επιχείρηση Ντυναμό, την εκκένωση δηλαδή του ΒΕΣ. Αυτός ο σχεδιασμός έγινε από τον επικεφαλής του Ναυαρχείου Μπερτραμ ΡάμσεΪ στην έδρα του Ναυαρχείου, που βρισκόταν κάτω από το φρούριο του Ντόβερ, από το οποίο ενημέρωνε τον Τσώρτσιλ καθ’ όλη τη χρονική διάρκεια που η επιχείρηση ήταν σε εξέλιξη. Στο Ντόβερ τα σκάφη άρχισαν να συγκεντρώνονται για την επιχείρηση εκκένωσης Στις 20 Μαΐου, το ΒΕΣ έστειλε τον Ταξίαρχο Τζέραλντ Χουίτφιλντ (Gerald Whitfield) στη Δουνκέρκη για να αρχίσει να επιβιβάζει στα διαθέσιμα σκάφη το προσωπικό που δεν ήταν απαραίτητο για την ολοκλήρωση της επιχείρησης. Συγκλονισμένος από αυτό που αργότερα περιέγραψε ως «κάπως ανησυχητική κίνηση προς τη Δουνκέρκη τόσο από τους αξιωματικούς όσο και από τους άνδρες», λόγω έλλειψης τροφής και νερού, έπρεπε να στείλει πολλούς χωρίς να ελέγξει διεξοδικά τα “διαπιστευτήριά” τους. Ακόμη και αξιωματικοί που είχαν διαταχθεί να μείνουν πίσω για να βοηθήσουν στην εκκένωση, επιβιβάστηκαν στα σκάφη.
Στις 22 Μαΐου, ο Τσώρτσιλ διέταξε το ΒΕΣ να επιτεθεί προς τα νότια σε συνεργασία με τη γαλλική Πρώτη Στρατιά υπό τον στρατηγό Ζορζ Μπλανσάρ για να επανασυνδεθεί με τις υπόλοιπες γαλλικές δυνάμεις. Αυτή η προτεινόμενη δράση ονομάστηκε “Σχέδιο Βεϋγκάν, αφού ο στρατηγός Μαξίμ Βεϋγκάν διορίστηκε Ανώτατος Διοικητής μετά την απόλυση του Γκαμελέν στις 18 Μαΐου. Στις 25 Μαΐου ο Γκορτ έπρεπε να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για επίτευξη αυτού του στόχου και αποσύρθηκε με δική του πρωτοβουλία, μαζί με τις δυνάμεις του Μπλανσάρ, πίσω από το κανάλι του Λυς (Lys), τμήματος του συστήματος καναλιών που έφθανε ως τη θάλασσα στο Γκραβελίν. Οι πύλες των ποικίλων φραχτών είχαν ήδη ανοίξει κατά μήκος του καναλιού για να πλημμυρίσει το σύστημα και να δημιουργηθεί ένα φράγμα (η γραμμή καναλιών) ενάντια στη γερμανική προέλαση.
Η μάχη της Δουνκέρκης
Έως τις 24 Μαΐου, οι Γερμανοί είχαν καταλάβει το λιμάνι της [Βουλώνης και είχαν περικυκλώσει το Καλαί. Το Μηχανικό της 2ης Μεραρχίας θωρακισμένων υπό τον στρατηγό Ρούντολφ Φάιελ (Rudolf Veiel) κατασκεύασε πέντε γέφυρες πάνω από τη γραμμή των καναλιών και μόνον ένα βρετανικό τάγμα εμπόδιζε το δρόμο προς τη Δουνκέρκη. Στις 23 Μαΐου, ύστερα από πρόταση του διοικητή της Τέταρτης Στρατιάς, Γκύντερ φον Κλούγκε (Günther von Kluge) , ο Ρούντστεντ διέταξε να σταματήσουν οι μονάδες θωρακισμένων, ανησυχώντας για την ευπάθεια των πλευρών του και για το ζήτημα του εφοδιασμού των στρατευμάτων του προς τα εμπρός. Ανησυχούσε επίσης γιατί το ελώδες έδαφος γύρω από τη Δουνκέρκη αποδείχτηκε ακατάλληλο για τα άρματα και ήθελε να τα συντηρήσει για μεταγενέστερες επιχειρήσεις (σε ορισμένες μονάδες, οι απώλειες αρμάτων ήταν 30-50 τοις εκατό). Ο Χίτλερ ήταν επίσης ανήσυχος και σε επίσκεψη στα αρχηγεία του Στρατού της Ομάδας Α στις 24 Μαΐου, ενέκρινε τη διαταγή του Ρούντστεντ.
Ο στρατάρχης Χέρμαν Γκέρινγκ προέτρεψε τον Χίτλερ να αφήσει τη Λουτβάφε (με τη βοήθεια ττης Ομάδας Στρατιών Β ) να αποτελειώσει τους Βρετανούς, ενώ ο στρατηγός Φραντς Χάλντερ εξέφρασε την ανησυχία του: Σημείωσε στο ημερολόγιό του ότι η Λουφτβάφε εξαρτιόταν από τον καιρό και τα πληρώματα των αεροσκαφών ήταν καταπονημένα, μετά από δύο εβδομάδες μαχών. Ο Ρούντστεντ εξέδωσε άλλη διαταγή, η οποία εστάλη χωρίς κωδικοποίηση. Το δίκτυο πληροφοριών της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF) “έπιασε” τη διαταγή στις 12:42: "Με εντολή του Fuhrer ... η επίθεση βορειοδυτικά του Αρράς πρέπει να περιοριστεί στη γενική γραμμή Λανς– Μπετούν– Αιρ– Σαιν-Ομέρ – Γκραβελίν. Η Μάγχη δεν θα διασχιστεί. " Αργότερα εκείνη την ημέρα, ο Χίτλερ εξέδωσε την Οδηγία 13, με την οποία ζητούσε από την Λουφτβάφε να κατατροπώσει τις παγιδευμένες Συμμαχικές δυνάμεις και να σταματήσει τη διαφυγή τους Στις 15:30 της 26ης Μαΐου, ο Χίτλερ διέταξε τις ομάδες θωρακισμένων να συνεχίσουν την πορεία τους, αλλά οι περισσότερες μονάδες χρειάστηκαν άλλες 16 ώρες για να επιτεθούν. Η καθυστέρηση αυτή έδωσε στους Συμμάχους χρόνο για να προετοιμάσουν τις άμυνες ζωτικής σημασίας για την εκκένωση και εμπόδισαν τους Γερμανούς να σταματήσουν το\η Συμμαχική υποχώρηση μέσω Λιλ.
Η διαταγή διακοπής των επιχειρήσεων αποτέλεσε αντικείμενο πολλών συζητήσεων από τους ιστορικούς Ο Χάιντς Γκουντέριαν θεώρησε ότι η μη διαταγή άμεσης επίθεσης στη Δουνκέρκη ως ένα από τα μεγαλύτερα γερμανικά λάθη στο Δυτικό Μέτωπο. Ο Ρούντστεντ την απεκάλεσε ως "ένα από τα μεγάλα σημεία καμπής του πολέμου" και ο Μάνσταϊν την περιέγραψε ως "ένα από τα πιο κρίσιμα λάθη του Χίτλερ" Ο Λίντελ Χαρτ (B.H. Liddell Hart) πήρε συνέντευξη από πολλούς στρατηγούς μετά τον πόλεμο και συνέταξε μια εικόνα της στρατηγικής σκέψης του Χίτλερ για το θέμα. Ο Χίτλερ πίστευε ότι όταν τα βρετανικά στρατεύματα, που διέφυγαν από την ηπειρωτική Ευρώπη, δεν θα επέστρεφαν ποτέ. Ο Καρτιέ, από την άλλη, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι Γερμανοί θα έβρισκαν τους Βρετανούς εκ νέου ως αντιπάλους στις μελλοντικές επιχειρήσεις.
26-27 Μαΐου
Η υποχώρηση πραγματοποιήθηκε εν μέσω χαοτικών συνθηκών, με τα εγκαταλελειμμένα οχήματα να μπλοκάρουν τους δρόμους και μια πλημμύρα προσφύγων να κατευθύνονται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Λόγω της λογοκρισίας του πολέμου και της επιθυμίας να διατηρηθεί το ηθικό της Βρετανίας, η όλη έκταση της εξελισσόμενης καταστροφής στη Δουνκέρκη αρχικά δεν δημοσιεύθηκε. Μια ειδική λειτουργία, στην οποία παραβρέθηκε ο Βασιλιάς Γεώργιος ο Ε΄, πραγματοποιήθηκε στο Αβαείο του Γουέστμινστερ στις 26 Μαΐου, η οποία ανακηρύχθηκε εθνική ημέρα προσευχής. Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι προσευχήθηκε "για τους στρατιώτες μας που βρίσκονται σε τρομερό κίνδυνο στη Γαλλία". Παρόμοιες προσευχές αναπέμφθηκαν σε συναγωγές και εκκλησίες σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο εκείνη την ημέρα, επιβεβαιώνοντας στο κοινό την υποψία για την απελπιστική κατάσταση των στρατευμάτων. Λίγο πριν από τις 19:00, στις 26 Μαΐου, ο Τσώρτσιλ διέταξε να ξεκινήσει η “επιχείρηση Ντυναμό”, όταν 28.000 άντρες είχαν ήδη αναχωρήσει. Τα αρχικά σχέδια προέβλεπαν την αναχώρηση 45.000 ανδρών από το ΒΕΣ εντός δύο ημερών, οπότε τα γερμανικά στρατεύματα αναμενόταν να εμποδίσουν την περαιτέρω εκκένωση. Μόνον 25.000 άνδρες διέφυγαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων 7.669 την πρώτη ημέρα.{sfn|Liddell Hart|1999|p=78}}
Στις 27 Μαΐου, την πρώτη ημέρα της εκκένωσης, ένα κρουαζιερόπλοιο, οκτώ αντιτορπιλικά και 26 άλλα σκάφη ήταν σε ενεργό δράση. Οι αξιωματικοί του Ναυαρχείου αναζήτησαν σε κοντινά ναυπηγεία μικρά σκάφη που θα μπορούσαν να μεταφέρουν προσωπικό από τις παραλίες σε μεγαλύτερα σκάφη στο λιμάνι, καθώς και μεγαλύτερα σκάφη που θα μπορούσαν να φορτώσουν από τις αποβάθρες. Πραγματοποιήθηκε κλήση έκτακτης ανάγκης για πρόσθετη βοήθεια και έως τις 31 Μαΐου σχεδόν τετρακόσια μικρά σκάφη συμμετείχαν εθελοντικά και με ενθουσιασμό στην προσπάθεια.
Την ίδια μέρα, η Λουφτβάφε πραγματοποίησε ισχυρούς βομβαρδισμούς στη Δουνκέρκη, τόσο στην πόλη όσο και στις αποβάθρες. Καθώς η παροχή νερού διακόπηκε, οι πυρκαγιές που προήλθαν από τους βομβαρδισμούς δεν μπορούσαν να κατασβεσθούν. Περίπου χίλιοι πολίτες σκοτώθηκαν, το ένα τρίτο του εναπομείναντος πληθυσμού της πόλης. Σμήνη της RAF διατάχθηκαν να εξασφαλίσουν την υπεροχή στον αέρα για λογαριασμό του Βασιλικού Ναυτικύ κατά την εκκένωση. Ο Ρεϊμόν Καρτιέ αναφέρει χαρακτηριστικά “προκειμένου να σωθούν οι στρατιώτες, η Βρετανία παίζει το ισχυρότερο χαρτί της, που το φύλαγε για την άμυνά της: Κινητοποιεί τη RAF. Οι προσπάθειές τους επικεντρώθηκαν στην κάλυψη της Δουνκέρκης και της Μάγχης, προστατεύοντας τον στόλο εκκένωσης. Έτσι, τη Λουφτβάφε αντιμετώπισαν 16 σμήνη της RAF, αναφέροντας 38 καταρρίψεις γερμανικών αεροσκαφών χάνοντας μόνον 14 δικά της. Πολύ περισσότερα μαχητικά της RAF υπέστησαν αβαρίες με συνέπεια να μη μπορούν να συμμετάσχουν ξανά σε μάχη. Από τη γερμανική πλευρά, τα σμήνη ‘’Kampfgeschwader 2’’ (KG 2) και KG 3 της Λουφτβάφε υπέστησαν τις μεγαλύτερες απώλειες, οι οποίες ανήλθαν σε 23 Dornier Do 17s. Τα σμήνη KG 1 και KG 4 βομβάρδισαν την παραλία και το λιμάνι και το KG 54 βύθισε το ατμόπλοιο “Άντεν” 8.000 τόνων. Τα βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως Junkers Ju 87 (τα Στούκας) βύθισαν το οπλιταγωγό “Cote d 'Azur”. Η εμπλοκή της Λουφτβάφε περιλάμβανε 300 βομβαρδιστικά που προστατεύονταν από 550 καταδιωκτικά και επιτέθηκαν στη Δουνκέρκη σε δώδεκα επιδρομές. Έπεσαν 15.000 εκρηκτικές και 30.000 εμπρηστικές βόμβες, καταστρέφοντας τόσο τις δεξαμενές πετρελαίου όσο και το λιμάνι. Το σμήνος Νο 11 της RAF εξετέλεσε 22 περιπολίες με 287 αεροσκάφη εκείνη την ημέρα, σε σχηματισμούς έως και 20 αεροσκαφών.
Συνολικά πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 3.500 έξοδοι για την Επιχείρηση Ντυναμό. Η RAF εξακολούθησε να παρεμποδίζει με επιτυχία τα γερμανικά βομβαρδιστικά ολόκληρη την εβδομάδα. Στρατιώτες υπέστησαν βομβαρδισμούς και περιπλανήθηκαν εν αναμονή της μεταφοράς δεν γνώριζαν ως επί το πλείστον τις προσπάθειες της RAF να τους προστατεύσει, καθώς οι περισσότερες από τις συγκρούσεις έλαβαν χώρα μακριά από τις ακτές. Ως αποτέλεσμα, πολλοί Βρετανοί στρατιώτες καταφέρθηκαν σκαιότατα κατά των αεροπόρων, ισχυριζόμενοι ότι δεν κάνουν τίποτα για να τους βοηθήσουν.