cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωργάκης Διγενής
Βιογραφικό σημείωμα
Η οικογένειά του καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, κλάδοι της οποίας εγκαταστάθηκαν μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως στη Ζάκυνθο και στον Άγιο Ιωάννη. Ο Γεωργάκης Διγενής γεννήθηκε το 1771 στη Ζάκυνθο αλλά εγκαταστάθηκε το 1811 σε ηλικία 40 ετών στον Άγιο Ιωάννη, όπου υπήρχαν συγγενείς του. Σύντομα αναδείχτηκε πρόκριτος και οπλαρχηγός της κωμοπόλεως του Άγιου Ιωάννη. Υπηρετώντας τις διαταγές του Αγιαννίτη Πάνου Ζαφειρόπουλου (Άκουρου), έπεσε ηρωικά μαχόμενος στο Δραγούνι των Δολιανών στις 18 Μαΐου 1821, κατά τη Μάχη των Δολιανών, περικυκλωμένος από το ιππικό του Κεχαγιάμπεη μαζί με άλλους 17 Αγιαννίτες συντρόφους του. Σύμφωνα με αναφορά του Πάνου Ζαφειρόπουλου για τον Διγενή, ήταν ο πρώτος που ύψωσε την σημαία του αγώνα στην περιοχή, ενώ αμέσως μετά τοποθετήθηκε στο στρατόπεδο των Βερβένων ως επικεφαλής 200 ανδρών. Ο Γιωργάκης Διγενής συμμετείχε ενεργά και σε άλλες μάχες, όπως του Βαλτετσίου και των Δολιανών.
Για τη δράση του Γεωργάκη Διγενή, εκτός από τον Πάνο Ζαφειρόπουλο έγραψαν και οι: Αναγνώστης Κονδάκης, Φιλήμων, Φωτάκος, Ιωάννης Θεοφανίδης, Αμβρόσιος Φραντζής και πολλοί άλλοι. Η επιτροπή του 1865, κατέταξε τον Γεωργάκη Διγενή στην έβδομη τάξη των αξιωματικών, στους ανθυπολοχαγούς.
Ήταν παντρεμένος και είχε δύο γιους και δύο κόρες.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Μάχη του Αετού
Υπόβαθρο
Ύστερα από την μάχη του Πέτα και την εγκατάλειψη του Σουλίου, ο οθωμανικός στρατός, που βρισκόταν στην Ήπειρο, μπορούσε πλέον να προελαύσει ελεύθερα στην Αιτωλοακαρνανία και ύστερα στον Μοριά. Για την αντιμετώπισή τους, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος άρχισε να προετοιμάζει άμυνα στην στενή διάβαση του Μακρυνόρους, με το κέντρο της αντιστάσεως να είναι ο Μαχαλάς Αιτωλοακαρνανίας. Επιπλέον, στις αρχές Ιουλίου επέβαλε γενική και αυστηρή στρατολογία, και στα μέσα του ίδιου μηνός άρχισε να οργανώνει την άμυνα στην περιοχή του Μεσολογγίου. Παράλληλα με αυτά τα γεγονότα, ο Μαυροκορδάτος έστελνε επιστολές στον οπλαρχηγό Γεώργιο Βαρνακιώτη στις οποίες του ζητούσε να σπεύσει και να τον συνδράμει στην αντίσταση κατά της επικείμενης οθωμανικής εκστρατείας.
Μάχη
Στις αρχές Αυγούστου 1822, ο Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς Κιουταχής κατέφθασε γρήγορα στην Αιτωλοακαρνανία, πέρασε από το αφρούρητο Λουτράκι της Βόνιτσας, και κατέλαβε το χωριό Παπαδάτες. Μαθαίνοντας ο Μαυροκορδάτος την άφιξή του Οθωμανού πασά, ειδοποίησε τον Βαρνακιώτη και έστειλε ενισχύσεις στο Ξηρόμερο από τον Κώστα Σιαδήμα, προκειμένου να αναχαιτιστεί η οθωμανική εκστρατεία.
Τα ακόλουθα γεγονότα
Μετά την νίκη των Ελλήνων στον Αετό, ο Μαυροκορδάτος συναντήθηκε με τον Βαρνακιώτη και οι αντιθέσεις μεταξύ των δύο αυτών ανδρών διαλύθηκαν προσωρινά. Οι καταστάσεις όμως άρχισαν να γίνονται πιο δύσκολες όταν οι Έλληνες ενημερώθηκαν για την αναμενόμενη ένωση των δυνάμεων του Ομέρ Βρυώνη και του Κιουταχή στο Λουτράκι. Παραλλήλως, οι Οθωμανοί πασάδες άρχισαν να κάνουν επικλήσεις στον Βαρνακιώτη για να προσχωρήσει σε αυτούς. Στα τέλη Αυγούστου, ο Βαρνακιώτης διορίσθηκε στρατηγός της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας και λίγο καιρό αργότερα οι ελληνικές δυνάμεις συγκεντρωμένες στον Μαχαλά διεξήγαγαν έφοδο εναντίον των Οθωμανών του Λουτρακίου. Οι τελευταίοι όμως τους απέκρουσαν με επιτυχία, το στρατόπεδο στον Μαχαλά διαλύθηκε, και υπαίτιος της αποτυχίας θεωρήθηκε ο Βαρνακιώτης. Ο τελευταίος, ύστερα από έγγραφη διαταγή της Κυβέρνησης, ήλθε σε επαφή με τον Ομέρ Βρυώνη για να τον παραπλανήσει σε πλαστές συνομιλίες. Στην συνάντησή τους στην Άρτα, ο Βαρνακιώτης δήλωσε υποταγή και προσχώρησε στις οθωμανικές τάξεις. Θεωρήθηκε τότε πως ο Έλληνας στρατηγός είχε προδώσει ξεκάθαρα τον ελληνικό αγώνα και μερικοί άλλοι οπλαρχηγοί ακολούθησαν το παράδειγμά του. Την θέση του στρατηγού Δυτικής Στερεάς ανέλαβε, τον Οκτώβριο του 1822, ο Σουλιώτης Μάρκος Μπότσαρης.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1989–90
Για την περίοδο 1989-90, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Π.Α.Ε. Πύργος η οποία σε αγώνες μπαράζ κέρδισε την άνοδο στην Δ εθνική.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 1989-90 ήταν η 21η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία συμμετείχαν 16 ομάδας από την Ηλεία.
Β κατηγορία
Στην Β κατηγορία μετείχαν 36 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 33 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
1ος όμιλος
Α.Ο Κουτσοχέρα-Ατρόμητος Βουνάργου είχαν -4 βαθμούς, Ωλενιακός-Α.Ο Αγίου Γεωργίου είχαν -2.
2ος όμιλος
ο Κένταυρος Λάλα είχε -4 βαθμούς, Α.Ο Νεοχωρίου-Απόλλων Νέας Φιγαλείας-Ολυμπιάδα Γουμέρου είχαν -2 βαθμούς. Ο Κεραυνός Καλλικώμου αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα.
3ος όμιλος
Αχιλλέας Νεοχωρίου-Αετός Κέντρου είχαν -5 βαθμούς, Α.Ο Σιμόπουλο -2, Ο Ίφιτος Λευκοχωρίου δεν συμμετείχε.
Κύπελλο Ηλείας
28 Φεβρουαρίου 1990 Αίας Γαστούνης - Αστέρας Αμαλιάδας 0-0 (4-3 πέναλτι) - εθνικό στάδιο Πύργου -
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1989-1990 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1989-1990
Κάστρο της Μπροντνίτσα
Το Κάστρο της Μπροντνίτσα (πολωνικά: Zamek w Brodnicy) είναι οχυρωμένο κάστρο του 15ου αιώνα στην Μπροντνίτσα του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας.
Περιγραφή
Το κάστρο είναι χτισμένο σε τετράγωνο σχηματισμό. Οι τέσσερις πτέρυγες του κάστρου περιέβαλαν την κεντρική αυλή. Ένας πύργος 54 μέτρων παρείχε είσοδο στον δεύτερο όροφο του κάστρου. Στις γωνίες του κάστρου υπήρχαν μικροί πύργοι που βλέπουν έξω, οι οποίοι προεξέχουν από το τετράγωνο σχήμα του κάστρου. Τα υπόγεια του κάστρου χρησιμοποιήθηκαν ως βοηθητικοί χώροι. Οι υπόγειες αίθουσες εκτελούσαν διάφορες λειτουργίες: παρεκκλήσιο, τραπεζαρία, αναρρωτήριο, θάλαμος του διοικητή και άλλα εξειδικευμένα δωμάτια. Οι είσοδοι σε αυτά οδηγούν στη στοά που περιβάλλει την αυλή. Ο δεύτερος όροφος περιελάμβανε από την πλευρά της αυλής αποθήκες πυρομαχικών και σιταποθήκη και μια πρόσθετη αμυντική βεράντα εντός των τειχών του κάστρου. Δίπλα στον κεντρικό πύργο υπάρχει μια πύλη στην οποία η πρόσβαση γινόταν από μια πρώην κινητή γέφυρα. Αποτελούσε βασικό μέρος του αμυντικού συγκροτήματος του κάστρου. Η προκαστρική οχύρωση τοποθετήθηκε μεταξύ της πόλης και του κάστρου.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Κάτοψη του κάστρου Η οικοδόμηση του Τευτονικού κάστρου στη Μπροντνίτσα ξεκίνησε τον 14ο αιώνα και χρειάστηκε σχεδόν ένας ολόκληρος αιώνας για να ολοκληρωθεί. Το 1466, το συγκρότημα του κάστρου έγινε μέρος του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Μετά από μια πυρκαγιά το 1550, η ανοικοδόμηση του κάστρου έγινε από τον Σταρόστα Ράφαου Ντζιαουίνσκι. Κατά τη διάρκεια των Σουηδο-Πολωνικών Πολέμων το κάστρο άρχισε να μετατρέπεται σε ερείπια. Το 1785, ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας διέταξε να αποσυναρμολογηθούν τα ερείπια, αλλά οι διαταγές του σταμάτησαν σύντομα από τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄ της Πρωσίας. Η πιο ευνοϊκή περίοδος για την πόλη έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της παραμονής στο κάστρο της Άννα της Σουηδίας, αδελφής του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, αυτές οι περιοχές αναπτύχθηκαν γρήγορα. Μετά το θάνατό της (6 Φεβρουαρίου 1625 στο κάστρο), ξεκίνησε μια περίοδος ένοπλων συγκρούσεων που κατέστρεψαν την οικονομία. Η μοίρα του παλατιού σφραγίστηκε από μια πυρκαγιά το 1945.
Το παλάτι ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1960. Επί του παρόντος, το κάστρο στεγάζει ένα μουσείο και το παλάτι μια βιβλιοθήκη. κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ| Η Μπροντνίτσα κατά τα έτη 1738-1745, με θέα το κάστρο. Πίνακας του Φρίντριχ Στάινερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική του 14ου αιώνα
Γιούρε Φράντσετιτς
Ο Γιούρε Φράντσετιτς (κροατ. Jure Francetić) (3 Ιουλίου 1912 - 27/28 Δεκεμβρίου 1942) ήταν Κροάτης Ούστασα διοικητής του τομέα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας και συνταγματάρχης της Μαύρης Λεγεώνας των Ούστασε, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Φράντσετιτς ευθύνεται για τους θανάτους δεκάδων χιλιάδων Σέρβων και Εβραίων. Μέλος του στενού κύκλου προσώπων του Άντε Πάβελιτς, θεωρούταν από πολλά μέλη των Ούστασε ως πιθανός διάδοχος του Πάβελιτς. Πέθανε από τραύματα που δέχτηκε, αφότου το αεροπλάνο που τον μετέφερε συγκρούστηκε με το έδαφος και αιχμαλωτίστηκε από τους Παρτιζάνους κοντά στο Σλούνι (Slunj).
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του
Ο Φράντσετιτς γεννήθηκε στο Ότοτσατς της σημερινής Κροατίας στην ορεινή περιοχή του Λίκα (Lika) στις 3 Ιουλίου 1912. Μετά το Γυμνάσιο όπου είχε επηρεαστεί από εθνικιστές δασκάλους, μελέτησε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, ώσπου έγινε μέλος των Ούστασε και εγκατέλειψε τις σπουδές του. Σύντομα αργότερα, εξορίστηκε από το Ζάγκρεμπ για 5 χρόνια ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων του κατά της Γιουγκοσλαβίας. Έμεινε στο Ότοτσατς για λίγο καιρό μέχρι να μεταναστεύσει στην Ιταλία τον Μάρτιο του 1933, όπου έδωσε τον όρκο των Ούστασε στην σκηνή Μποργκοτάρο στις 24 Απριλίου 1933. Έζησε τα επόμενα 4 χρόνια στην Αυστρία, στην Ιταλία και στην Ουγγαρία. Στην Ουγγαρία εντάχθηκε στο στρατόπεδο των Ούστασε στο Jankapuszta, λαμβάνοντας το ψευδώνυμο "Laszlo", έγινε υποδιοικητήςτου στρατοπέδου, και εξελίχθηκε σε έναν φανατικό Ούστασα.
Μετά τη δολοφονία του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄ της Γιουγκοσλαβίας, ο Φράντσετιτς τέθηκε υπό κράτηση στη Σαρδηνία από τον Μουσολίνι, μετά από αίτημα της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης. Ύστερα από μια διακήρυξη αμνηστίας στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, ο Φράντσετιτς αφέθηκε ελεύθερος να επιστρέψει στην Κροατία τον Νοέμβριο του 1937, αλλά συνελήφθη αμέσως και εξορίστηκε πάλι στο Ότοτσατς. Τον άλλο χρόνο, ο Φράντσετιτς γύρισε στο Ζάγκρεμπ με σκοπό να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Νομική, ωστόσο υποχρεώθηκε να εκπληρώσει πρώτα τα στρατιωτικά του καθήκοντα. Οι εθνικιστικές του δραστηριότητες συμπεριελάμβαναν χαιρετισμούς προς στους κατοίκους του Ότοτσατς με το σύνθημα "Να ζήσει ο Άντε Πάβελιτς. Να ζήσει το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας." Στα τέλη του 1940 συνελήφθη στο Ζάγκρεμπ για ένα συγχαρητήριο τηλέγραφο στον Δρ. Γιόζεφ Τίσο, πρόεδρο της νεότευκτης Σλοβακικής Δημοκρατίας, που είχε υπογραφτεί από πολλούς Κροάτες εθνικιστές. Εξορίστηκε ξανά στο Ότοτσατς. Ύστερα από έναν πύρινο εθνικιστικό λόγο σε ένα τοπικό σχολείο του Ότοτσατς στις 12 Ιανουαρίου1941, δραπέτευσε στη Γερμανία για να αποφύγει ξανά τη σύλληψη.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την ίδρυση του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, ο Φράντσετιτς διορίστηκε περιφερειάρχης και αντιπρόσωπος των Ούστασε για τον τομέα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με στόχο να κερδίσει την υποστήριξη του λαού στην περιοχή. Έφτασε στο Σαράγεβο στις 24 Απριλίου 1941 μαζί με τον Σλάβκο Κβάτερνικ, με 800 μέλη της πολιτοφυλακής και 300 της αστυνομίας των Ούστασε. Ο Φράντσετιτς έγινε γρήγορα η πιο σημαντική πολιτική φιγούρα στη Βοσνία, ενώ επίσης απέκτησε φήμη βαναυσότητας προς στους Σέρβους και στους Εβραίους. Ο Φράντσετιτς πήρε τον έλεγχο της τοπικής διοίκησης, απολύοντας πολιτικούς αντιπροσώπους και δασκάλους που ήταν σερβικής ή εβραϊκής καταγωγής. Σφαγές, συλλήψεις και απελάσεις ήταν συνηθισμένο έργο των οπαδών του- οι Ούστασε είχαν δηλώσει πως είχαν σκοπό να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους μαζί με το 1/3 των Σέρβων, να εξορίσουν στη Σερβία το δεύτερο 1/3 και να μετατρέψουν σε καθολικούς το τελευταίο 1/3. Στις 23 Ιούλη 1941 τα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας των Ούστασε έστειλαν διαταγή σ όλους τους πολιτικούς αντιπροσώπους περιοχών, συμπεριλαμβανομένου του Φράντσετιτς, να ξεκινήσουν τη σύλληψη και τη μεταφορά Εβραίων, των Σέρβων και των κομμουνιστών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκόσπιτς.
Τον Σεπτέμβριο του 1942, ο Φράντσετιτς καθαιρέθηκε από το αξίωμα του στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, επειδή οι Ούστασε δέχτηκαν κατηγορίες για αγριότητες σε βάρος των Βοσνίων μουσουλμάνων τους τελευταίους 18 μήνες.
Μαύρη Λεγεώνα (Crna Legija)
Τον Αύγουστο του 1941, η πολιτοφυλακή των Ούστασε υπό την αρχηγία του Φράντσετιτς εστάλησαν να καταπνίξουν μια επανάσταση στην ανατολική Ερζεγοβίνη.
Το 1ο Σύνταγμα των Ούστασε (κροατ.: Prva Ustaška pukovnija) συγκεντρώθηκε από τον Φράντσετιτς και τον Άντε Βόκιτς στο Σαράγεβο τον Σεπτέμβριο του 1941. Όταν ο πρώτος διοικητής του Συντάγματος σκοτώθηκε, ο ανέλαβε ο Γιούρε, aκαι το Σύνταγμα έλαβε σύντομα φήμη φανατισμού και βιαιότητας. Συγκεντρωμένο για υπηρεσία στην ανατολική Βοσνία, μέχρι το Δεκέμβρη απέκτησε το όνομα 'Μαύρη Λεγεώνα' επειδή τα μέλη της φορούσαν μαύρες στολές. Ο κόσμος το φοβόταν για το φανατισμό και τις δυνατότητές του, αλλά και για τις αγριότητες ενάντια των Σερβοβόσνιων. Σύντομα, η Μαύρη Λεγεώνα απέκτησε δύναμη 1000–1500 αντρών.
Τον χειμώνα μεταξύ 1941–1942, η Μαύρη Λεγεώνα προκάλεσαν σφαγές στο Πρίγεντορ στη βορειοδυτική Βοσνία και όρος Ρομάνια κοντά στο Σαράγεβο. Σε αυτές τις σφαγές, χιλιάδες ανυπεράσπιστοι Σερβοβόσνιοι πολίτες εξοντώθηκαν και τα πτώματα τους ρίχτηκαν στον Ντρίνα. Ο Φράντσετιτς λέγεται ότι διέταξε τους θανάτους περισσότερων από 3000 ανθρώπων.
Ο Γιούρε είχε λάβει τη στρατιωτική του εμπειρία και το αξίωμα από το Γιουγκοσλαβικό στρατό. Είχε κερδίσει το βαθμό του λοχία. Σχετικά με τις στρατιωτικές ικανότητες του Φράντσετιτς, ο Έουγκεν 'Ντίντο' Κβάτερνικ έγραψε: "Δεν είχε καμία βασική στρατιωτική γνώση ή παιδεία, ούτε είχε κάποιο ταλέντο για μια βασική στρατιωτική οργάνωση." Μετά την επιβολή του φασιστικού καθεστώτος τον Απρίλιο του 1941, ο Γιούρε και άλλοι 10 οργάνωσαν τη Μαύρη Λεγεώνα. Ο Φράντσετιτς έγινε αρχηγός της Λεγεώνας και συνταγματάρχης των Ούστασε. Ο Κβάτερνικ πίστευε ότι ο Φράντσετιτς ήταν "γεννημένος αντάρτης και γιος της ορεινής μας Ερζεγοβίνης", που ήταν αρκετός λόγος για να ανέλθει στο αξίωμα του.
Αρχίζοντας στις 31 Μαρτίου του 1942, και ενάντια στα αιτήματα των Γερμανών, ο Φράντσετιτς οδήγησε μια δική του επίθεση ενάντια στους Παρτιζάνους και στους Τσέτνικ στην ανατολική Βοσνία. Η Μαύρη Λεγεώνα κατέλαβε την Ντρίνιατσα, τη Βλασένιτσα, το Μπράτουνατς και τη Σρεμπρένιτσα από τους Παρτιζάνους και νίκησε μεγαλύτερες δυνάμεις των Τσέτνικ υπό τον Γέζντιμιρ Ντάνγκιτς. μικρογραφία|Ο Γιούρε Φράντσετιτς διατάζει το [[πυροβολικό των Ούστασε ενάντια στις θέσεις των Τσέτνικ]] Η Μαύρη Λεγεώνα επίσης έλαβε μέρος στην επιχείρηση Τρίο στην ανατολική Βοσνία μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου 1942, και σύμφωνα με τον Γενικό Αρχηγό, Μπάντερ, η Λεγεώνα "συνέβαλε σημαντικά στην επιτυχία της κοινής επίθεσης". Τον Μάιο, η Λεγεώνα έσφαξε περίπου 890 Σέρβους και Εβραίους στη Βλασένιτσα μετά το βιασμό γυναικών και κοριτσιών.
Ο Φράντσετιτς απέδωσε αυτά τα εγκλήματα "στην προπαγάνδα της Εβραϊκής κομμουνιστικής ύδρας η οποία είχε οδηγήσει την πλειοψηφία των Σέρβων σε εγκληματικές ενέργειες ενάντια στο καθεστώς."
Ο Φράντσετιτς προσωπικά συνέλαβε aκαι ανέκρινε επιφανείς Σέρβους και Εβραίους αρχηγούς, αλλά και διέταξε το θάνατο μερικών από αυτών. Αργότερα μετέτρεψε το σπίτι του στο Σαράγεβο σε κουζίνα/πλυσταριό φυλακής. Η κτηνωδία των Ούστασε ενάντια στους Σέρβους και άλλους αντιφρονούντες παρότρυνε τους Γερμανούς να ζητήσουν την απαλλαγή του Φράντσετιτς από τα καθήκοντά του. Ο Πάβελιτς αρνήθηκε, και όρισε τον Φράντσετιτς αρχηγό όλων των σχηματισμών των Ούστασε.
Θάνατος
Ο Φράντσετιτς πέθανε είτε στις 27 είτε στις 28 Δεκεμβρίου 1942. Καθώς πετούσε το αεροπλάνο του κοντά στο Γκόσπιτς, καταρρίφθηκε από τους Παρτιζάνους, σε περιοχή παρτιζάνικου ελέγχου. Ο Φράντσετιτς μαζί με τον πιλότο του συνελήφθησαν αμέσως από τους ντόπιους χωριανούς. Με βαριά τραύματα, ο Φράντσετιτς διακομίστηκε στο Παρτιζάνικο Γενικού Προσωπικού Νοσοκομείο, όπου Παρτιζάνοι γιατροί προσπάθησαν να του σώσουν τη ζωή με σκοπό να τον ανταλλάξουν με δικούς τους κρατουμένους σε στρατόπεδα και φυλακές των Ούστασε, χωρίς επιτυχία. Οι αρχές των Ούστασε, ανησυχώντας για την επίδραση που θα είχε στο ηθικό των συνεργατών τους ο θάνατός του, απέκρυψαν το νέο μέχρι το Μάρτιο του 1943. Επίσημη ανακοίνωση για το θάνατο του Φράντσετιτς έγινε τον Μάρτιο 31 του 1943, και οι Ούστασε κήρυξαν 8 μέρες εθνικό πένθος για το περιστατικό.
Μνήμη
Οι Κροατικές Αμυντικές Δυνάμεις (κροατ.: Hrvatske obrambene snage) (HOS) ήταν ο πολεμικός κλάδος του Κροατικού Κόμματος Δικαιωμάτων (HSP) από το 1991 μέχρι το 1992 κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων. Το 13ο (Tomislavgrad) και το 19ο (Gospić) τάγματα των HOS έλαβαν την ονομασία 'Jure Francetić' σε ανάμνησή του. Τον Μάιο του 1993, ένας από τους σχηματισμούς του Κροατικού Αμυντικού Συμβουλίου (κροατ.: Hrvatsko vijeće obrane) (HVO) που επιχειρούσε στην περιοχή της Ζένιτσα της σημερινής Βοσνίας ονομάστηκε 'Jure Francetić' μεραρχία.
Ένα μνημείο για τον Φράντσετιτς κατασκευάστηκε στο Σλούνι τον Ιούνιο του 2000 από τον κροατικό Σύνδεσμο Βετεράνων Πολέμου (κροατ.: Hrvatski domobran). 4 χρόνια μετά, στα τέλη του 2004, η κυβέρνηση της Κροατίας διέταξε την αφαίρεση του μνημείου. Τον Ιανουάριο 2005, στα προάστια του Σπλιτ, στήθηκε καινούριο μνημείο για τον Φράντσετιτς και τον Μίλε Μπούντακ από αγνώστους.
Το όνομα του Φράντσετιτς εμφανίζεται επίσης στο φασιστικό τραγούδι Evo zore, evo dana.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες φασίστες
Πολιορκία της Καρύστου (1822)
Η Πολιορκία της Καρύστου διεξήχθη τον Ιανουάριο του 1822 μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων, με νικηφόρα έκβαση για τους τελευταίους.
Υπόβαθρο
Λίγες ημέρες μετά την ήττα των Ελλήνων στα Στύρα, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έφτασε στο Αλιβέρι Ευβοίας (14 Ιανουαρίου 1822). Εκεί συναντήθηκε με έναν απεσταλμένο του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ο οποίος του ζήτησε να αναλάβει την επίθεση που θα διεξήγαγαν οι επαναστάτες εναντίον της τουρκοκρατούμενης Καρύστου. Η εμφάνιση του Οδυσσέως στην Εύβοια είχε αναπτερώσει το ηθικό του ελληνικού λαού και πολλοί ήλπιζαν πως αυτή η νέα προσπάθεια εναντίον της Καρύστου θα ήταν νικηφόρα.
Η πολιορκία
Σύντομα στο Αλιβέρι κατέφθασαν ενισχύσεις, με τους οπλαρχηγούς Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, Νικόλαο Κριεζώτη, Τομαρά, Λεπενιώτη και Βάσο Μαυροβουνιώτη, και οι ελληνικές δυνάμεις έφτασαν τους 1.500 άνδρες, τους οποίους την ηγεσία ανέλαβε αμέσως ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Ο τελευταίος προέλαυσε στα Στύρα, και από εκεί στην Κάρυστο, όπου στα περίχωρά της τοποθέτησε μικρά στρατιωτικά σώματα με τους οπλαρχηγούς που τον ακολουθούσαν. Η πολιορκία είχε μόλις ξεκινήσει.
Ο βαρύτατος χειμώνας δεν επέτρεπε στον Ανδρούτσο να διεξάγει γενική έφοδο εναντίον της πόλεως. Έτσι έστειλε γράμμα στον Ομέρ μπέη, τον διοικητή των τουρκικών δυνάμεων της Καρύστου, όπου του συνιστούσε να παραδοθεί. Ο τελευταίος αρνήθηκε και έτσι άρχισαν οι Έλληνες να προετοιμάζονται για γενική επίθεση εναντίον της Καρύστου. Ο Ανδρούτσος κατέλαβε το Λάλα και το Πλακωτά, προκαλώντας έξοδο των Τούρκων της Καρύστου. Στην επικείμενη σύγκρουση οι Έλληνες βγήκαν νικητές και οι Οθωμανοί υποχώρησαν στο φρούριο της Καρύστου. Ύστερα ο Ανδρούτσος διέκοψε τη κάθοδο του νερού στο υδραγωγείο του φρουρίου, προκαλώντας άλλη μία επίθεση εκ μέρους των Τούρκων, η οποία αναχαιτίστηκε επιτυχώς και οι Οθωμανοί υπέστησαν σημαντικές απώλειες. Παρότι φαινόταν ως τότε πως η πολιορκία θα ήταν νικηφόρα για τους Έλληνες, ο Ανδρούτσος έλαβε διαταγή από τον Άρειο Πάγο αποχωρήσει από την Εύβοια και να λύσει την πολιορκία. Ο Ανδρούτσος υπάκουσε και το μεταβίβασε τις δυνάμεις του στα Βρυσάκια, ενώ ο ίδιος επέστρεψε στην Αττική. Λίγο αργότερα αναχώρησαν από την Εύβοια και ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με τους Μανιάτες του, ο επίσκοπος Νεόφυτος, καθώς και ο στρατός του.
Τα ακόλουθα γεγονότα
Η απροσδόκητη αποχώρηση του Ανδρούτσου έμεινε αδικαιολόγητη για πολύ καιρό, και κατηγορήθηκε μάλιστα για εξαγορά από τους Οθωμανούς. Η πολιορκία της Καρύστου είχε διαλυθεί άδοξα, και το γεγονός αυτό μείωσε την επαναστατική δράση στην Εύβοια σημαντικά. Επικεφαλής των επαναστατών στην Εύβοια είχε μείνει ο Αγγελής Γοβιός, ο οποίος διεξήγαγε μία επιχείρηση εναντίον των Τούρκων της Χαλκίδος, οδηγώντας στην μάχη των Δύο Βουνών Ευβοίας.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ανρί Ερουέν
Ο Ανρί Ερουέν ήταν Γάλλος αθλητής της τοξοβολίας. Γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1876 στο Κονζί-Σουρ-Τερουάν.
Αθλητική ζωή
Συμμετείχε στη 2η Θερινή Ολυμπιάδα, στο Παρίσι. Στο αγώνισμα της χρυσής χορδής των 50 μέτρων, ο Ερουέν πήρε την 1η θέση με 31 βαθμούς και πέρασε για 2 βαθμούς τον Βέλγο Χούμπερτ Φαν Ίνις.
Επίσης ο Ερουέν πέρασε και πάλι τον Χούμπερτ Φαν Ίνις στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές της τοξοβολίας Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές Κατηγορία:Τοξοβόλοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Γλώσσα Γιελόγκου
Η Γιελόγκου, επίσης γνωστή ως Καούνγκα, είναι μία από τις γλώσσες Ντου της περιοχής του ποταμού Σέπικ της βόρειας Παπούα Νέας Γουινέας. Ανήκει στην γλωσσική οικογένεια Σέπικ, και πιο συγκεκριμένα στο κλάδο Μέσων Σέπικ.
Παραπομπές
Γ
Ευρώπη-Δημοκρατία-Εσπεράντο
Η Ευρώπη-Δημοκρατία-Εσπεράντο (ΕΔΕ ή Ε-Δ-Ε, εσπεράντο: Eŭropo-Demokratio-Esperanto) είναι κόμμα το οποίο συμμετέχει στις Ευρωεκλογές. Η κύρια πλατφόρμα του κόμματος είναι η εισαγωγή της γλώσσας εσπεράντο ως επίσημης γλώσσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να καταστεί η διεθνής επικοινωνία πιο αποτελεσματική και δίκαιη από οικονομική και φιλοσοφική άποψη, βάσει των συμπερασμάτων μιας έκθεσης του Ελβετού οικονομολόγου Φρανσουά Γκρα.
Ως Ευρώπη-Δημοκρατία-Εσπεράντο, το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογές στις Ευρωεκλογές του 2004 στη Γαλλία. Το γερμανικό της παράρτημα, Europa-Demokratie-Esperanto, δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τις 4000 υπογραφές που ήταν απαραίτητες για να συμμετάσχει στις εκλογές στη Γερμανία.
Ο κύριος στόχος του καταλόγου είναι η προώθηση της γλώσσας εσπεράντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μεσοπρόθεσμα, επιθυμεί η γλώσσα εσπεράντο να διδάσκεται σε σχολεία σε όλη την Ευρώπη και μακροπρόθεσμα, επιθυμεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να υιοθετήσει τη γλώσσα εσπεράντο ως επίσημη γλώσσα της. Για να γίνει αυτός ο στόχος πραγματικότητα, η Ευρώπη-Δημοκρατία-Εσπεράντο προσπάθησε να έχει υποψηφίους σε κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις Ευρωεκλογές του 2009. Μέχρι τότε ο οργανισμός είχε παραρτήματα μόνο στη Γαλλία και τη Γερμανία.
Διάλογος εντός του κινήματος των Εσπεράντο
Ενώ τα περισσότερα θεσμικά όργανα της Εσπεράντο όπως η Παγκόσμια Ένωση Εσπεράντο είναι βάση του καταστατικού και στην πράξη πολιτικά ουδέτερα, έχει προκύψει διάλογος για την ουδετερότητα της ΕΔΕ. Συγκεκριμένα, υπάρχει ανησυχία για το ποιες άλλες πολιτικές θα μπορούσαν μέσω της ΕΔΕ να συνδεθούν με την Εσπεράντο εκτός από την πρόοδο της ίδιας της Εσπεράντο. Ο Γερμανός συγγραφέας της Εσπεράντο, Ούλριχ Μάτιας υποστηρίζει ότι, με την απόκτηση ευρείας υποστήριξης τουλάχιστον στη Γερμανία, η ΕΔΕ θα εξυπηρετούσε καλύτερα τον εντοπισμό με κεντρικές θέσεις που προωθούν τον ανθρωπισμό, την ειρήνη και τον περιβαλλοντισμό, καθώς και την αντίθεση στην «ηγεμονίας των ΗΠΑ» και στον γλωσσικό ιμπεριαλισμό με τον σωστό τρόπο.
Επειδή η γλώσσα Εσπεράντο θεωρείται από πολλούς ομιλητές της Εσπεράντο ως παγκόσμιο κίνημα, ορισμένοι φοβούνται ότι η προώθηση του σκοπού της Εσπεράντο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορούσε να ρίξει τη γλώσσα ως ευρωπαϊκό ζήτημα και να εμποδίσει την πρόοδο της γλώσσας εκτός Ευρώπης.
Ευρωεκλογές 2004
Το κόμμα δεν θέλησε να διεξαγάγει δημοψήφισμα για τις γλώσσες - αντ΄ αυτού, η ΕΔΕ προσπαθεί να καταστήσει την Εσπεράντο ως εναλλακτική λύση στις είκοσι διαφορετικές επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που συνεπάγεται τεράστια έξοδα.
Οι ευρωεκλογές του 2004 έσπασαν τα ρεκόρ για τον αριθμό των κομμάτων που συμμετείχαν και η ΕΔΕ έγινε κάτι σαν υπόδειγμα για τα κόμματα διαμαρτυρίας, που χαρακτηρίστηκαν από εθνικά έγγραφα ως παράδειγμα του γελοίου. Περιγράφηκε από την γαλλική Les Echos ως ένα από τα πολλά «τρελά, αντι-αυτό ή υπέρ-κόμματα» που τρέχουν στις εκλογές. Ωστόσο, επειδή συμμετείχε στην ψηφοφορία στη συντριπτική πλειονότητα των περιφερειών, ήταν ένα από τα δώδεκα κόμματα που επέλεξε η Les Echos να δημοσιεύσει στην πλατφόρμα της.
Ευρωεκλογές 2014
Το 2014, η ΕΔΕ έλαβε 33.609 ψήφους στη Γαλλία ή 0,18% των ψήφων.
Ευρωεκλογές 2019
Το 2019, η ΕΔΕ έλαβε 18.587 ψήφους στη Γαλλία ή 0,08% των ψήφων.
Πλατφόρμα
Το κόμμα στοχεύει στην προώθηση της «πραγματικής ευρωπαϊκής διεθνούς δημοκρατίας». . Οι τέσσερις αρχές που διατυπώνονται στον ιστότοπο του κόμματος περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εσπεραντικές Οργανώσεις Κατηγορία:Γλωσσική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα που ιδρύθηκαν το 2003 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ολλανδικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ισπανικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γαλλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
NGC 4091
Ο NGC 4091 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 360 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 2 Μαΐου 1864.
Πρόκειται για γαλαξία LINER που ανήκει στην ομάδα γαλαξιών NGC 4065.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γαλαξίες LINER Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης 4091 38308 07083
Ώρα για Διασκέδαση
Το Ώρα για διασκέδαση (πρωτότυπος τίτλος: Fun and Fancy Free) είναι αμερικανική ταινία ανθολογίας μιούζικαλ φαντασίας κινουμένων σχεδίων παραγωγής 1947. Η παραγωγή έγινε από τον Γουώλτ Ντίσνεϋ και η διανομή από την RKO Radio Pictures στις 27 Σεπτεμβρίου 1947. Αποτελεί την ένατη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney και την τέταρτη από ένα πακέτο έξι ταινιών που κυκλοφόρησαν από τα στούντιο τη δεκαετία του 1940 με σκοπό την εξοικονόμηση χρημάτων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι συγκεκριμένες ταινίες της Disney που κυκλοφόρησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1940, βοήθησαν στη χρηματοδότηση της Σταχτοπούτας και άλλων ταινιών μεταγενέστερα, όπως οι Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Πίτερ Παν.
Η ταινία είναι μια συλλογή δύο ιστοριών. Η πρώτη έχει τον τίτλο Bongo και παρουσιάζεται από τον Τζίμινι Κρίκετ, ενώ την αφήγηση κάνει η Ντάινα Σορ. Είναι βασισμένη στο παραμύθι Little Bear Bongo (ελεύθερη μετάφραση: Η μικρή αρκούδα Μπόνγκο) του Σίνκλερ Λιούις και αφηγείται την ιστορία ενός κουταβιού αρκούδας που γεννήθηκε και δουλεύει σε τσίρκο, το οποίο όμως επιθυμεί την ελευθερία του. Ο Μπόνγκο δραπετεύει και στο δάσος γνωρίζει και ερωτεύεται ένα θηλυκό κουτάβι αρκούδα με το όνομα Λούλουμπελ, συνειδητοποιώντας όμως πως θα πρέπει να αποδείξει πως αξίζει για να την κερδίσει ως ταίρι του. Η δεύτερη ιστορία έχει τον τίτλο Mickey and the Beanstalk (ελεύθερη μετάφραση: Ο Μίκυ και η Φασολιά) και παρουσιάζεται από τον Έντγκαρ Μπέργκεν. Είναι μια επανάληψη της ιστορίας του παραμυθιού Ο Τζακ και η Φασολιά με πρωταγωνιστές τους Μίκυ Μάους, Ντόναλντ Ντακ και Γκούφυ, στο ρόλο τριών χωρικών οι οποίοι ανακαλύπτουν το κάστρο του ευέξαπτου γίγαντα Γουίλι στον ουρανό, μέσω της χρησιμοποίησης μερικών μαγικών φασολιών. Πρέπει να πολεμήσουν τον άπληστο αλλά αξιαγάπητο γίγαντα για να επαναφέρουν την ευτυχία στην κοιλάδα τους.
Αν και η ταινία είναι κυρίως εικονογραφημένη, χρησιμοποιεί επίσης και live-action σκηνές για να ενώσει τις δύο ιστορίες. Η ιστορία Mickey and the Beanstalk απετέλεσε και την τελευταία φορά που ο Ντίσνεϋ χάρισε τη φωνή του στον Μίκυ, μιας και αργότερα ήταν πολύ απασχολημένος με άλλα πρότζεκτ και δεν είχε τον χρόνο να συνεχίσει να το κάνει. Ο Ντίσνεϋ αντικατέστησε τον εαυτό του με τον καλλιτέχνη ηχητικών εφέ Τζίμι ΜακΝτόναλντ.
Bongo
Ο Τζίμινι Κρίκετ εμφανίζεται μέσα σε ένα μεγάλο φυτό σε ένα τεράστιο σπίτι να εξερευνά και να τραγουδά το «I'm a Happy-go-Lucky Fellow», μέχρι που σκοντάφτει πάνω σε μια κούκλα, ένα αρκουδάκι και ένα πικ απ. Ανάμεσα στους δίσκους βρίσκει και την ιστορία του Bongo, την οποία και βάζει να παίξει στο πικ απ.
Η ιστορία ακολουθεί τις περιπέτειες μιας αρκούδας του τσίρκου με το όνομα Μπόνγκο, ο οποίος επιθυμεί να ζήσει ελεύθερος στη φύση. Ο Μπόνγκο έχει γεννηθεί σε αιχμαλωσία και παρόλο που επαινείται για τις παραστάσεις του στο τσίρκο, όταν βρίσκεται εκτός σκηνής δεν είναι δέκτης της καλύτερης συμπεριφοράς. Εξαιτίας αυτού, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με το τρένο του τσίρκου, τα ένστικτά του τον οδηγούν στο να δραπετεύσει και να βρεθεί στο δάσος. Οι συνθήκες ζωής όμως στο δάσος δεν είναι εύκολες καθώς δεν έχει ζήσει ποτέ εκτός τσίρκου, με αποτέλεσμα λίγες ώρες μετά να νιώθει χαμένος. Το επόμενο πρωί ωστόσο, συναντά μια θηλυκή αρκούδα, τη Λούλουμπελ. Οι δυο τους ερωτεύονται αλλά ένας αντίζηλος, ο οποίος είναι κτηνώδης και τεράστιος, ο Λάμπτζοου, εμφανίζεται διεκδικώντας τη Λούλουμπελ. Ο Μπόνγκο δεν ερμηνεύει σωστά το χαστούκι που του δίνει η Λούλουμπελ ως ένδειξη αγάπης κι έτσι, όταν εκείνη χαστουκίζει καταλάθος και τον Λάμπτζοου, εκείνος πιστεύει πως η Λούλουμπελ τον έχει διαλέξει και μαζί με τις άλλες αρκούδες, στήνουν έναν εορτασμό. Μέσω του τραγουδιού τους, ο Μπόνγκο καταλαβαίνει γιατί τον χαστούκισε η Λούλουμπελ και επιστρέφει για να προκαλέσει τον Λάμπτζοου. Οι δυο τους παλεύουν και με βοήθεια την εξυπνάδα του και λίγη τύχη, ο Μπόνγκο καταφέρνει να τον κερδίσει και να διεκδικήσει τη Λούλουμπελ ως ταίρι του.
Mickey and the Beanstalk
Σε αυτό το τμήμα, κατά τις live-action σκηνές, αφηγητής είναι ο Έντγκαρ Μπέργκεν ο οποίος, με τη βοήθεια των εγγαστρίμυθων κούκλων Τσάρλι ΜακΚάρθι και Μόρτιμερ Σνερντ, αφηγείται το παραμύθι στην Λουάνα Πάτεν για τα γενέθλιά της. Ο Τζίμινι, ο οποίος βρήκε μια πρόσκληση για το πάρτι στο σπίτι που έλαβε χώρα η πρώτη ιστορία, βρίσκεται επίσης εκεί και ακούει.
Ένα αγροτικό χωριό με το όνομα Χαρούμενη Κοιλάδα, διατηρεί την ευημερία της λόγω μιας άρπας που τραγουδάει. Ξαφνικά, μια μέρα, μια σκιά καλύπτει την Κοιλάδα και κάποιος κλέβει την άρπα, με αποτέλεσμα αυτή η ευημέρια να χαθεί. Οι χωρικοί οδηγούνται στη φτώχεια, με αρκετούς να εγκαταλείπουν την Κοιλάδα και τους μόνους που απέμειναν πίσω να είναι οι Μίκυ Μάους, Ντόναλντ Ντακ και Γκούφυ. Μια μέρα, η πείνα οδηγεί τον Ντόναλντ στο να θέλει να σκοτώσει την αγελάδα που έχουν ως κατοικίδιο, αλλά οι άλλοι τον σταματούν. Ο Μίκυ αποφασίζει να πουλήσει την αγελάδα ώστε να μπορέσουν να αγοράσουν φαγητό, με τον Γκούφυ και τον Ντόναλντ να περιμένουν ενθουσιασμένοι. Ο Μίκυ επιστρέφει αποκαλύπτοντάς τους πως αντάλλαξε την αγελάδα για να πάρει φασόλια, τα οποία του είπαν πως είναι μαγικά. Ο Ντόναλντ εξαγριωμένος, πετάει τα φασόλια. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, το φως του φεγγαριού βοηθάει στο να φυτρώσει μια τεράστια φασολιά, αποδεικνύοντας πως τα φασόλια ήταν όντως μαγικά.
Το επόμενο πρωί, ο Μίκυ, ο Ντόναλντ και ο Γκούφυ, σκαρφαλώνουν στην κορυφή της φασολιάς, όπου βρίσκουν ένα κάστρο. Μέσα στο κάστρο βρίσκουν φαγητό, αλλά και την άρπα που τραγουδάει να είναι κλειδωμένη σε ένα κουτί. Η άρπα τους εξηγεί πως την απήγαγε ένας «κακός γίγαντας», με τον γίγαντα Γουίλι να καταφτάνει εκείνη τη στιγμή. Κάθεται να φάει και ανακαλύπτει τους τρεις εισβολείς. Καταφέρνει να τους πιάσει και τους κλειδώνει σε ένα σεντούκι, με τον Μίκυ όμως να καταφέρνει να βγει από το σεντούκι πριν το κλειδώσει και πριν τον δει ο Γουίλι. Με τη βοήθεια της άρπας που τραγουδάει, ο Γουίλι αποκοιμιέται και ο Μίκυ καταφέρνει να πάρει το κλειδί και ελευθερώνει τον Ντόναλντ και τον Γκούφυ. Οι τρεις τους καταφέρνουν να το σκάσουν με την άρπα, αλλά ο Γουίλι ξυπνάει και τους βλέπει. Αρχίζει να τους κυνηγάει, με τον Μίκυ να καταφέρνει να τον καθυστερήσει αρκετά, δίνοντας χρόνο στον Ντόναλντ και τον Γκούφυ να φτάσουν στο έδαφος και να ξεκινήσουν να κόβουν τη φασολιά. Ο Μίκυ προλαβαίνει να κατέβει αλλά ο Γουίλι όχι, με αποτέλεσμα να πέσει από τη φασολιά προς τον φαινομενικό θάνατό του.
Γλώσσα Γκαϊκούντι
Η Γκαϊκούντι (κυριολεκτική σημασία: "χωριάτικη γλώσσα") είναι μια από τις γλώσσες Ντου της περιοχής του ποταμού Σέπικ της βόρειας Παπούα Νέας Γουινέας. Ανήκει στον κλάδο Μέσων Σέπικ στην γλωσσική οικογένεια Σέπικ.
Ώρα για Διασκέδαση
Mickey and the Beanstalk
Πίσω στο σπίτι του αφηγητή, ο αφηγητής ολοκληρώνει την ιστορία λέγοντας πως με την επιστροφή της άρπας στην Κοιλάδα, όλα έγιναν όπως πριν και η ευημερία επέστρεψε. Τότε, ο αφηγητής προσπαθεί να φτιάξει τη διάθεση του συντρόφου του, ο οποίος κλαίει για τον θάνατο του Γουίλι, λέγοντάς του πως ο Γουίλι ήταν ένας καλός γίγαντας, αλλά και φανταστικός χαρακτήρας, οπότε υπάρχει μόνο στη φαντασία τους. Καθώς το λέει αυτό, ο Γουίλι εμφανίζεται ζωντανός, σηκώνοντας την οροφή του σπιτιού και αναζητώντας τον Μίκυ. Ο αφηγητής λιποθυμά από το σοκ, ενώ ο σύντροφός του εξηγεί στον Γουίλι γιατί και πως δεν ξέρουν πού είναι ο Μίκυ. Η σκηνή κλείνει με τον Γουίλι να τοποθετεί την οροφή πίσω στο σπίτι και να απομακρύνεται αθόρυβα, για να μην ταράξει κι άλλο τον αφηγητή.
Γλώσσα Γκαϊκούντι
Παραπομπές
Γ
Ώρα για Διασκέδαση
Παραγωγή
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η δημοφιλία του Μίκυ ξέμεινε πίσω από αυτήν των Ντόναλντ Ντακ, Γκούφυ και Πλούτο, του Ποπάι του Μαξ Φλάισερ και του Porky Pig των Warner Bros. Για να ωθήσουν τη δημοφιλία του, ο Ντίσνεϋ και οι καλλιτέχνες του δημιούργησαν καρτούν όπως τα «Brave Little Tailor» και «The Sorcerer's Apprentice», με το δεύτερο να συμπεριλαμβάνεται αργότερα στην ταινία Φαντασία (1940). Στις αρχές του 1940, κατά τη διάρκεια παραγωγής της Φαντασία, οι εικονογραφιστές Μπιλ Κοτρέλ και Τ. Χι είχαν μια ιδέα για μια ταινία βασισμένη στον Τζακ και τη Φασολιά με πρωταγωνιστή τον Μίκυ Μάους ως Τζακ και τους Ντόναλντ και Γούφυ σε υποστηρικτικούς ρόλους. Όταν το ανέφεραν στον Ντίσνεϋ, εκείνος «ξέσπασε σε γέλια κλαίγοντας», όπως ανακάλεσαν αργότερα οι δύο εικονογραφιστές. Η ιδέα διασκέδασε τόσο πολύ τον Ντίσνεϋ που κάλεσε κι άλλους εργαζόμενους να την ακούσουν. Ωστόσο, είπε πως, όσο κι αν διασκέδασε την ιδέα της ταινίας, η ταινία δε θα προχωρούσε ποτέ σε παραγωγή επειδή, όπως ισχυρίστηκε, «δολοφονούσαν τους χαρακτήρες [του]». Παρόλα αυτά, ο Κοτρέλ και ο Χι κατάφεραν να πείσουν τον Ντίσνεϋ να δώσει το πράσινο φως και η ιστορία μπήκε στην ανάπτυξη ως The Legend of Happy Valley στις 2 Μαΐου 1940.
Το αρχικό σενάριο ήταν λίγο πολύ το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιήθηκε στο τελικό προϊόν. Ωστόσο, υπήρξαν μερικές κομμένες σκηνές. Για παράδειγμα, υπήρχε μία σκηνή όπου ο Μίκυ πάει την αγελάδα στην αγορά και συναντά τους Τίμιο Τζον και Γεδεών από τον Πινόκιο και οι οποίοι τον πείθουν να ανταλλάξει την αγελάδα με τα «μαγικά φασόλια». Μια άλλη εκδοχή είχε μια σκηνή όπου ο Μίκυ δίνει την αγελάδα στη Βασίλισσα (την οποία υποδυόταν η Μίννι Μάους) ως δώρο και, ως αντάλλαγμα, εκείνη του έδινε τα μαγικά φασόλια. Ωστόσο, και οι δύο σκηνές κόπηκαν όταν η ιστορία υπέστη επεξεργασία για την Ώρα για διασκέδαση και στην ταινία δεν επεξηγείται το πώς ακριβώς ο Μίκυ παίρνει τα φασόλια.
Σύντομα μετά την ολοκλήρωση της εικονογράφησης του Ντάμπο, το ελεφαντάκι τον Μάιο του 1941, το The Legend of Happy Valley μπήκε στην παραγωγή, χρησιμοποιώντας αρκετούς ηθοποιούς από το ίδιο καστ, αν και η RKO αμφέβαλλε πως η ταινία θα είχε επιτυχία. Από τη στιγμή που ήταν μια απλή, χαμηλού κόστους ταινία, πενήντα λεπτά είχαν εικονογραφηθεί σε έξι μήνες. Τότε, στις 27 Οκτωβρίου 1941, λόγω της απεργίας των εικονογραφιστών της Disney και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος είχε αποκόψει την ξένη αγορά, δημιουργήθηκαν σοβαρά χρέη στην εταιρία με αποτέλεσμα ο Ντίσνεϋ να βάλει την The Legend of Happy Valley στον πάγο.
Στο μεταξύ, η παραγωγή του Bongo ξεκινούσε, μιας ταινίας βασισμένης στην ιστορία μικρού μήκους που έγραψε ο Σίνκλερ Λιούις για το περιοδικό Cosmopolitan το 1930. Είχε προταθεί πως ο Bongo θα μπορούσε να αποτελεί μια συνέχεια του Ντάμπο, το ελεφαντάκι και κάποιοι από το καστ της ταινίας να εμφανίζονταν ως δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ωστόσο, η ιδέα δεν υλοποιήθηκε ποτέ εξ'ολοκλήρου. Σε πρώιμα πρόχειρα της ταινίας, ο Bongo είχε ως φίλο και συνεργάτη στις παρουσιάσεις του στον τσίρκο έναν θηλυκό χιμπαντζή. Το πρώτο της όνομα ήταν «Μπέβερλι» και αργότερα «Τσίμπι», αλλά ο χαρακτήρας τελικά αφαιρέθηκε όταν η ιστορία συμπυκνώθηκε. Αρχικά, τα σχέδια για τους χαρακτήρες ήταν πιο ρεαλιστικά, αλλά όταν η ιστορία συνδυάστηκε για το Ώρα για διασκέδαση, τα σχέδια απλοποιήθηκαν και ζωγραφίστηκαν πιο καρτουνίστικα. Το σενάριο είχε σχεδόν ολοκληρωθεί μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου 1941, μία μέρα με την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ.
Την ίδια μέρα, ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών πήρε τον έλεγχο των στούντιο και ανέθεσε στη Walt Disney Productions την παραγωγή εκπαιδευτικών και πολεμικών προπαγανδιστικών ταινιών, με αποτέλεσμα η προ-παραγωγική δουλειά του Bongo και οι πρώιμες εκδοχές των Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Πίτερ Παν να τοποθετηθούν στο ράφι. Κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά από αυτόν, ο Ντίσνεϋ σταμάτησε την παραγωγή ταινιών μεγάλου μήκους ενιαίας αφήγησης εξαιτίας κόστους και αποφάσισε να φτιάχνει ανθολογίες, πακέτα ταινιών, οι οποίες θα αποτελούνταν από ιστορίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους και οι οποίες με τη σειρά τους, θα ενώνονταν ώστε να δημιουργήσουν ταινίες μεγάλου μήκους. Ο Ντίσνεϋ το εφάρμοσε αυτό κατά τη διάρκεια του πολέμου στις ταινίες Σαλούντος Αμίγκος και Οι τρεις Καμπαλέρος, ενώ το συνέχισε και μετά τον πόλεμο, μέχρι να έχει και πάλι αρκετά χρήματα για να φτιάξει μια ταινία μεγάλου μήκους ενιαίας αφήγησης.
Ο Ντίσνεϋ ένιωθε πως αφού η εικονογράφηση των Bongo και The Legend of Happy Valley (η οποία είχε μετονομαστεί σε Mickey and the Beanstalk) δεν ήταν αρκετά εκπλεπτυσμένη για να αποτελέσουν από μόνες τους ταινίες μεγάλου μήκους της Disney, μαζί με τους καλλιτέχνες αποφάσισαν να τις συμπεριλάβουν σε ανθολογίες. Καθ'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, ο Ντίσνεϋ πρότεινε να ζευγαρώσουν την ιστορία Mickey and the Beanstalk με την The Wind in the Willows (η οποία βρισκόταν σε παραγωγή εκείνη την περίοδο), σε μια ταινία ανθολογίας με τίτλο Two Fabulous Characters. Τελικά, η Mickey and the Beanstalk αφαιρέθηκε από την Two Fabulous Characters και ζευγαρώθηκε με τον Bongo. Μέχρι τα τέλη του 1947, η ιστορία Two Fabulous Characters ζευγαρώθηκε με την The Legend of Sleepy Hollow και μετονομάστηκε σε Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ.
Ο ίδιος ο Ντίσνεϋ ήταν αυτός που χάριζε τη φωνή του στον Μίκυ Μάους από την πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα το 1928 και η ταινία Ώρα για διασκέδαση ήταν η τελευταία φορά που το έκανε, καθώς δεν είχε πια τον χρόνο και την ενέργεια να συνεχίσει να το κάνει. Ο Ντίσνεϋ ηχογράφησε την πλειοψηφία των διαλόγων του Μίκυ την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1941. Ο καλλιτέχνης ηχητικών εφέ Τζίμι ΜακΝτόναλντ θα γινόταν η νέα φωνή του Μίκυ, ξεκινώντας από το 1948. Ο Ντίσνεϋ, ωστόσο, επανέλαβε τον ρόλο για την εισαγωγή της πρώτης μετάδοσης (1955-59) της τηλεοπτικής σειράς The Mickey Mouse Club.
Οι διασημότητες Έντγκαρ Μπέργκεν και Ντάινα Σορ έκαναν τις εισαγωγές στα δύο τμήματα της ταινίας, με σκοπό την προσέλκυση ενός ευρύτερου κοινού. Ο Τζίμινι Κρικετ από τον Πινόκιο τραγουδάει το «I'm a Happy-Go-Lucky Fellow», ένα τραγούδι το οποίο είχε γραφτεί για την ταινία Πινόκιο, αλλά είχε κοπεί από αυτήν πριν την κυκλοφορία της.
Τηλεοπτικές προβολές
Ο Bongo μεταδόθηκε ως ανεξάρτητο επεισόδιο στην ανθολογίας τηλεοπτικών σειρών της Disney το 1955, με καινούρια εισαγωγικά τμήματα, στα οποία χρησιμοποιήθηκε αφήγηση από τον Τζίμινι Κρίκετ, ενώ το τραγούδι του αντικατέστησε αυτό της Ντάινα Σορ. Η ιστορία κυκλοφόρησε επίσης ξεχωριστά ως μέρος της σειράς «Walt Disney Mini-Classics» το 1989.
Η ιστορία Mickey and the Beanstalk μεταδόθηκε ως ανεξάρτητο επεισόδιο στην ανθολογία τηλεοπτικών σειρών της Disney το 1963 με καινούρια εισαγωγικά τμήματα, στα οποία ο Λούντβιχ Φον Ντρέηκ (με τη φωνή του Πολ Φρις) αντικατέστησε τον Έντγκαρ Μπέργκεν στην αφήγηση, ενώ ως σύντροφο έχει ένα σκαθάρι bootle, τον Χέρμαν (αντικαθιστώντας τα αυθάδη σχόλια της εγγαστρίμυθης κούκλας του Μπέργκεν, Τσάρλι ΜακΚάρθι). Σε μια προγενέστερη εκδοχή της ιστορίας που παράχθηκε το 1955 και προβλήθηκε στο τηλεοπτικό σόου Good Morning, Mickey!, ο Στέρλινγκ Χόλογουεϊ αντικατέστησε τον Μπέργκεν στην αφήγηση. Αυτή η εκδοχή προβαλλόταν συχνά μαζί με την ταινία Ντάμπο, το ελεφαντάκι κατά τη δεκαετία του 1980. Ένα σύντομο βίντεο της ιστορίας ήταν ένα από τα πολλά ένθετα του ειδικού επεισοδίου Donald Duck's 50th Birthday. Μια τρίτη εκδοχή της ιστορίας προβλήθηκε στην τηλεοπτική σειρά «The Mouse Factory», η οποία βρισκόταν στον αέρα από το 1972 μέχρι το 1974. Σε αυτή την εκδοχή πρωταγωνιστούσαν οι Σιάρι Λιούις και Λαμπ Τσοπ. Η εκδοχή με τον Λούντβιχ Φον Ντρέηκ κυκλοφόρησε ξεχωριστά το 1988 ως μέρος της σειράς «Walt Disney Mini-Classics». Αυτή η εκδοχή επανακυκλοφόρησε το 1994, ως μέρος της συλλογής Disney Favorite Stories. Το 2004, η κινηματογραφική εκδοχή κυκλοφόρησε ως μπόνους στο πακέτο 2 δίσκων Walt Disney Treasures, στο Mickey Mouse In Living Color, Volume Two. Η τηλεοπτική εκδοχή με τον Λούντβιχ Φον Ντρέηκ διατίθεται ως μέρος της συλλογής Disney Animation (Volume 1).
Box office
Μέχρι το τέλος της κινηματογραφικής της προβολής, η ταινία είχε έσοδα $3,165,000 σε παγκόσμιες ενοικιάσεις, με τα $2,040,000 να προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.
Κριτικές
Η σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ποσοστό αποδοχής 67% βασισμένο σε 9 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Παρόλο που δεν ανταποκρίνεται και πολύ στον τίτλο της, η Ώρα για διασκέδαση έχει τις στιγμές της και είναι μια σπάνια ευκαιρία να δούμε τους Μίκυ, Ντόναλντ και Γκούφυ μαζί».
Ο Μπόσλεϊ Κρόουδερ από την εφημερίδα The New York Times έγραψε ευνοϊκώς: «Μέσα στο οικείο πλαίσιο των ιστοριών-καρτούν του Γουώλτ Ντίσνεϋ, αυτός ο μαγικός κύριος και οι συνεργάτες του δημιούργησαν μια χαρούμενη και γεμάτη χρώματα ταινία - τίποτα γενναίο, απλά εμπνευσμένη από απλή ευτυχία...Και παρόλο που η έμφαση είναι περισσότερη στο πρώτο μέρος παρά στο δεύτερο, είναι εντάξει». Το περιοδικό The New Yorker έγραψε: «Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ, ο οποίος φαινόταν να στοχεύει τη μετριότητα στις πρόσφατες παραγωγές του, δεν έχει φτάσει καν αυτό του τον στόχο» με τη συγκεκριμένη ταινία. Το περιοδικό Time έγραψε: «Παρά τις τεχνικές ικανότητες του Ντίσνεϋ, το να αναμειγνύεις καρτούν με live-action δεν ήταν ποτέ καλή ιδέα. Με εγκάρδια ικανότητα, ο κύριος Μπέργκεν και η παρέα του, μετά βίας καταφέρνουν να σώσουν το δικό τους τμήμα στην ταινία. Το μεγαλύτερο μέρος του Bongo είναι απλά μεσαίου βαθμού Disney, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση. Και μόλις ο Μίκυ και οι φίλοι του εμπλέκονται με τον Γουίλι, ολόκληρη η ταινία υποχωρεί και γίνεται τόσο παράδοξα εκτός ισορροπίας και ασήμαντη όσο και ο τίτλος της».
Ο Ντάστιν Πούτμαν βαθμολόγησε την ταινία με 2,5/4 λέγοντας: «Η ιστορία του Bongo είναι συχνά ευχάριστη, αλλά με μία προειδοποίηση: είναι κατάφωρα απαρχαιωμένη στις απόψεις της σχετικά με τον ρομαντισμό και τους ρόλους των δύο φύλων. Το μήνυμα εορτασμού - πως ένα ζευγάρι θα πρέπει να εκφράσει την αγάπη του με ένα χαστούκι - είναι παραδόξως αστείο για όλους τους λάθος λόγους». Περιέγραψε επίσης τη δεύτερη ιστορία, Mickey and the Beanstalk, ως «φιλική αλλά λησμονήσιμη επανάληψη της ιστορίας Ο Τζακ και η Φασολιά».
Home media
Η Ώρα για διασκέδαση κυκλοφόρησε πρώτη φορά σε VHS το 1982. Επανακυκλοφόρησε σε VHS και LaserDisc το 1997, ως μέρος της συλλογής «Τα Αριστουργήματα της Disney». Η ταινία κυκλοφόρησε πρώτη φορά σε DVD στις 20 Ιουνίου 2000, ως μέρος της συλλογής «Τα Χρυσά Κλασικά της Disney». Κυκλοφόρησε σε συλλογή 2 δίσκων Blu-ray μαζί με την ταινία Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ στις 12 Αυγούστου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Σιγισμούνδος της Αυστρίας
Βιογραφία
Ήτα γιος του Φρειδερίκου Δ΄ δούκα της Αυστρίας και κόμη του Τυρόλου και της Άννας των Γουέλφων, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1449 την Ελεονώρα Στιούαρτ, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας. Η Ελεονώρα απεβίωσε το 1480.
Το 1484 ο Σιγισμούνδος έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη των Βέττιν, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Σαξονίας. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Άγιος Ιωάννης Ευξεινουπόλεως Μαγνησίας
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Ευξεινούπολης, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αλμυρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αλμυρού του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι παράλιος οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Μαγνησίας -από την πλευρά της Στερεάς Ελλάδας-, στις κεντρικές ακτές του όρμου Αλμυρού. Βρίσκεται λίγο νοτιότερα του αερολιμένα Νέας Αγχιάλου και βόρεια του ρέματος Ξεριά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 34 χλμ. περίπου ΝΔ. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ευξεινουπόλεως. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ευξεινουπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμυρού.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Αποικία του Ακρωτηρίου
Η Αποικία του Ακρωτηρίου (Kaapkolonie), επίσης γνωστή και ως Αποικία του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, ήταν μία βρετανική αποικία που πήρε το όνομά της από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας και εκτεινόταν στα δυτικά και νότια εδάφη της σημερινής Νότιας Αφρικής. Η βρετανική αποικία διαδέχτηκε την Ολλανδική Αποικία του Ακρωτηρίου, η οποία συστάθηκε το 1652 από την Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Το Ακρωτήριο βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Εταιρείας από το 1652 έως το 1795, καθώς και την περίοδο 1803-1806. Το 1795 οι Βρετανοί εισέβαλαν και κατέλαβαν την Αποικία του Ακρωτηρίου από τους Ολλανδούς, όμως με τη Συνθήκη της Αμιένης του 1802 υποχρεώθηκε να την επιστρέψει στην Βαταβική Δημοκρατία. Ανακαταλήφθηκε από τους Βρετανούς με τη Μάχη του Μπλάουμπεργκ τον Ιανουάριο του 1806, γεγονός που επικυρώθηκε με την Αγγλο-Ολλανδική Συνθήκη του 1814.
Το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας παρέμεινε μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αποκτώντας αρχές αυτοδιοίκησης το 1872. Η αποικία επεκτάθηκε εδαφικά με την πάροδο των ετών, εκτεινόμενη από τον Ακτή του Ατλαντικού μέχρι τον ποταμό Γκρέιτ Φις στα ανατολικά. Στα βόρεια, ο ποταμός Οράγγης χρησίμευσε ως την οριογραμμή για κάποιο χρονικό διάστημα, αν και οι Βρετανοί κατέλαβαν αργότερα εδάφη και πέρα από αυτό το όριο.