cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης
Πολιτικοί παράγοντες
Η τύχη των ελληνικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά τις τελευταίες δεκαετίες της ύπαρξης της, συνδέεται άμεσα με την κορύφωση του τουρκικού εθνικισμού, όπως εκφράστηκε από την ιδεολογία των Νεότουρκων. Το κίνημα των τελευταίων, που ξέσπασε το 1908, υπήρξε αποφασιστικό σημείο στην τουρκική ιστορία και ταυτόχρονα σταθμός για την πορεία του Ελληνισμού της χώρας. Οι ίδιοι οι ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί της Μικράς Ασίας την τελευταία περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας αυτοπροσδιορίζονταν ως «Ρωμιοί» (τούρκικα: Rum), που δήλωνε βυζαντινο-ρωμαϊκή καταγωγή και την ελληνορθόδοξη ταυτότητά τους, βασικότερο συστατικό της οποίας ήταν η χριστιανική πίστη, ενώ χρησιμοποιούσαν την ονομασία «Έλληνες» για τους υπηκόους του ελληνικού κράτους.
Ο τίτλος που έφερε το κόμμα των Νεότουρκων «Ένωση και Πρόοδος», ήταν κατάλληλος για να συγκινήσει όλα τα έθνη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, χωρίς όμως να δημιουργεί δεσμεύσεις για τους Νεότουρκους. Αλλά η αισιόδοξη ερμηνεία του όρου «Ένωσης», δηλαδή της ενότητας των υπηκόων της Αυτοκρατορίας, είχε ερμηνευτεί από τους Νεότουρκους ως αφομοίωση των μειονοτήτων με βίαιη κρατική παρέμβαση και όχι τελικά ως παράλληλη ειρηνική διαβίωση. Τα σχέδια για ένα μονοεθνικό τουρκικό κράτος προανάγγειλε το στέλεχος των νεοτούρκων Ναζίμ μπέης σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε και στην «Αθήναι», την 8/9/1908. Στην ουσία, πολλά μέτρα που αναγγέλθηκαν προς όφελος, θεωρητικά, της ισότητας, αποδείχτηκαν τελικά στην πράξη μέσα καταπίεσης των Ελλήνων υπηκόων της Αυτοκρατορίας, όπως η υποχρεωτική στράτευση και η άρση των προνομίων των κοινοτήτων.
Παράλληλα, η εδαφική συρρίκνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προκάλεσαν περαιτέρω έξαρση του τουρκικού εθνικισμού, ενώ οι μειονότητες της χώρας αντιμετωπίζονταν με απροκάλυπτη εχθρότητα. Κατά το διάστημα εκείνο (1908-1912) ξέσπασαν σειρά από εξεγέρσεις και πόλεμοι, όπως με την Ιταλία και τις χριστιανικές χώρες των Βαλκανίων (Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος).
Οικονομικοί παράγοντες
Επιπρόσθετος λόγος, που προκάλεσε τη γενοκτονία, ήταν και ο οικονομικός παράγοντας. Μεγάλο μέρος του εμπορίου και της βιομηχανίας είχε συγκεντρωθεί στα χέρια των Ελλήνων, γεγονός που αποτελούσε εμπόδιο στην επιδίωξη των Γερμανών να ολοκληρώσουν την οικονομική διείσδυση στην υπανάπτυκτη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Προς αυτό το σκοπό, προπαγανδιστικά φυλλάδια της Γερμανικής Τράπεζας Παλαιστίνης, το 1915, προέτρεπαν τους Τούρκους να μην έχουν καμία οικονομική σχέση με Έλληνες και Αρμένιους.
Γερμανοί στρατιωτικοί υπέδειξαν τον εκτοπισμό των ελληνικών πληθυσμών της ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας, κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με σκοπό τη συστηματική μεθόδευση της μαζικής μεταφοράς χιλιάδων Ελλήνων, θεωρητικά για «στρατιωτικούς λόγους», που στην εφαρμογή του, αποσκοπούσε στη φυσική τους εξόντωση.
Προγραμματισμός και υποστήριξη από Γερμανούς συμβούλους
μικρογραφία|Η φλεγόμενη Φώκαια, κατά τη διάρκεια των σφαγών από τουρκικές συμμορίες ατάκτων. Ο εκτοπισμός των Ελλήνων κατοίκων από αυτές τις περιοχές έγινε με το πρόσχημα της ασφάλειας των συνόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την Ελλάδα, με την παράλληλη υποστήριξη Γερμανών. Όμως το ελληνικό κράτος, εκείνη την εποχή, ήταν ουδέτερο στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ήταν γερμανόφιλος. Παρ' όλα αυτά οι ελληνικές κοινότητες, ανεξαιρέτως, θεωρούνταν ύποπτες στις τουρκικές αρχές.
Εκτέλεση
Η επιχείρηση της εκκένωσης εκδηλώθηκε συντονισμένα και ομοιόμορφα σε όλους τους οικισμούς. Αρχικά σημειώθηκε οργανωμένη ανθελληνική εκστρατεία στον τουρκικό τύπο και εντάθηκαν οι πιέσεις ώστε να προκληθεί εκούσια φυγή των ελληνικών πληθυσμών. Ταυτόχρονα, δίνονταν οπλισμός στον τουρκικό πληθυσμό, ενώ απαγορεύονταν η κατοχή όπλων στους Έλληνες. Επίσης, δημιουργήθηκε πρόχειρη χωροφυλακή, αμιγώς από Τούρκους, για να αναλάβει την επιχείρηση της εκκένωση. Τελικά, όσοι δεν κατάφεραν να διαφύγουν προς την Ελλάδα, που δέχτηκε εκείνο το διάστημα το πρώτο κύμα προσφύγων, εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. μικρογραφία|Τούρκος τσέτης επιδικνύει τα κλοπιμαία του, στην παραλία της Φώκαιας (φωτογραφία από μέλος της τοπικής γαλλικής αρχαιολογικής αποστολής). Ο συνολικός αριθμός των εκτοπισμένων από τη δυτική Μικρά Ασία (πριν εισέλθει η Οθωμανική Αυτοκρατορία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), σύμφωνα με στατιστική του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήταν 153.890 Έλληνες, σε αυτή τη φάση των διωγμών. Το ελληνικό στοιχείο εκδιώχθηκε τότε κυρίως από την περιοχή της Ερυθραίας, το Αδραμύττιο, το Δικελί, την Πέργαμο και τη Φώκαια. Μάλιστα στη Φώκαια η επιχείρηση εκκένωσης, συνοδεύτηκε από ακρότητες και σφαγές κατά του άμαχου πληθυσμού.
Από την άλλη πλευρά, ο Ελληνισμός των μεγάλων αστικών κέντρων, Κωνσταντινούπολης και Σμύρνης, δεν εκτοπίστηκε λόγω πρακτικών δυσκολιών που συναντούσε το εγχείρημα. Όμως δηλώσεις Οθωμανών αξιωματούχων προκαλούσαν ιδιαίτερο πανικό για το μέλλον των κοινοτήτων των αστικών αυτών κέντρων, με αποτέλεσμα μεγάλος αριθμός να τα εγκαταλείψει. Παράλληλα, ο οικονομικός αποκλεισμός, οι διώξεις κατά συγκεκριμένων προσωπικοτήτων και η άρση των παλιών προνομίων των κοινοτήτων, δημιούργησαν κλίμα τρομοκρατίας, ενώ στις 22 Αυγούστου, πολιορκήθηκε το μητροπολιτικό μέγαρο στη Σμύρνη που τελικά κατέληξε σε εξορισμό του Μητροπολίτη Χρυσόστομου από τις οθωμανικές αρχές. Χαρακτηριστικό της εγκατάλειψης ήταν και η μείωση του αριθμού των μαθητών των ελληνικών σχολείων της Κωνσταντινούπολης κατά 30%-40%.
Διαμαρτυρίες από την Ελληνική Κυβέρνηση
Η ελληνική αντίδραση για τους διωγμούς εκδηλώθηκε σε έντονο ύφος με δύο ρηματικές διακοινώσεις στις οθωμανικές αρχές. Ειδικά η δεύτερη είχε ως αποτέλεσμα να αναβληθεί η εκκένωση του Αϊβαλίου. Εκείνη την εποχή συμφωνήθηκε, σε διπλωματικό επίπεδο, η δημιουργία μεικτής επιτροπής, με σκοπό την ανταλλαγή Ελλήνων της Μικράς Ασίας, με Τούρκους των περιοχών που είχε ενσωματώσει η Ελλάδα κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Αλλά και μετά τη συγκρότηση της επιτροπής οι διωγμοί των ελληνικών πληθυσμών δεν έπαυσαν. Μάλιστα οργανωμένες συμμορίες ατάκτων, καθώς και η πρόχειρη τουρκική χωροφυλακή, βρίσκονταν πολλές φορές εκτός ελέγχου, και εκτελούνταν δολοφονίες. Παράλληλα, η κωλυσιεργία της Υψηλής Πύλης στο θέμα της αναγνώρισης της κινητής περιουσίας των ελληνικών πληθυσμών οδήγησε σε ναυάγιο το εγχείρημα που είχε αναλάβει η επιτροπή.
Διαμαρτυρίες πραγματοποιήθηκαν ακόμη και μέσα από το Οθωμανικό Κοινοβούλιο, από τον βουλευτή Αϊδινίου, Εμμανουήλ Εμμανουηλίδη, για τη συνέχιση των διωγμών.
Νέα μέτρα εξόντωσης των μειονοτήτων
Η είσοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Α' Παγκόσμιο Πόλεμο σήμανε και την έναρξη νέων κυμάτων διωγμών. Αρχικά εφαρμόστηκαν σειρά από οικονομικά μέτρα, για την ικανοποίηση των αναγκών του πολέμου. Πέρα από την κατάργηση των διομολογήσεων, πραγματοποιήθηκαν επιτάξεις με καθαρά εθνικές διακρίσεις εντός του πληθυσμού, ενώ επιτάσσονταν, θεωρητικά για τις πολεμικές ανάγκες, ακόμη και είδη πολυτελείας. Το 1915, η οθωμανική κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να θέσει το εμπόριο αποκλειστικά σε τουρκικά χέρια, ίδρυσε στη Σμύρνη μια αποκλειστικά μουσουλμανική εταιρεία, που ασκούσε το μονοπώλιο στις εισαγωγές και εξαγωγές. Επιπρόσθετα, οι οθωμανικές αρχές απαίτησαν την απόλυση όλων των Ελλήνων που απασχολούνταν σε ξένες επιχειρήσεις στη Σμύρνη και την αντικατάστασή τους με Μουσουλμάνους.
Σύμφωνα με την έκθεση Ελλήνων βουλευτών της τουρκικής βουλής που υποβλήθηκε το 1918, τα θύματα των διωγμών συνολικά, νεκροί και εκτοπισμένοι υπολογίζονται σε 750.000.
Τα «Τάγματα Εργασίας»
Η τουρκική χωροφυλακή εμφανιζόταν στους υπό διωγμό οικισμούς με ρητές διαταγές από την οθωμανική διοίκηση. Πραγματοποιούνταν άμεσα η συγκέντρωση των κατοίκων σε κάποιο κεντρικό σημείο (συνήθως στην πλατεία) και από εκεί διατάζονταν απ' ευθείας για αναχώρηση προς άγνωστο σημείο. Οι εκτοπισμένοι απαγορεύονταν αυστηρά να μεταφέρουν μαζί τους τρόφιμα, ρούχα ή στρώματα. Η εποχή που πραγματοποιούνταν οι εκτοπισμοί, ήταν συνήθως κατά τους χειμερινούς μήνες, με δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Κατά τη διάρκεια της πεζής πορείας πραγματοποιούνταν σταθμεύσεις μόνο σε ακατοίκητες περιοχές στο ύπαιθρο, ώστε να αποφεύγεται το ενδεχόμενο οι εκτοπισμένοι να εφοδιαστούν. Επίσης, απαγορεύονταν η περιποίηση των αρρώστων και η ταφή των νεκρών. Ιδιαίτερα, με θάνατο τιμωρούνταν η ελεημοσύνη από ομογενείς και η παροχή ασύλου στα εγκαταλειμμένα βρέφη.
Προκειμένου να αποφύγουν, όσοι είχαν τη δυνατότητα, τα Τάγματα Εργασίας είτε εξαγόραζαν τη θητεία τους ξεπουλώντας όμως σε αυτή την περίπτωση την περιουσία τους, είτε, ιδιαίτερα οι φτωχότεροι, κατέφευγαν στα βουνά και χαρακτηρίζονταν λιποτάκτες από τις αρχές. Όμως οι συγγενείς τους αναγκάζονταν να υποστούν σκληρά αντίποινα, επομίζωμενοι βαρύτατες ευθύνες. Μάλιστα τον Μάρτιο του 1916, νέος οθωμανικός νόμος καταργεί την εφάπαξ εξαγορά της θητείας και θεσπίζει ετήσιο φόρο με αναδρομικό χαρακτήρα. Ως απόρροια αυτού του μέτρου, σημειώθηκαν χιλιάδες λιποταξίες, αλλά ακολούθησε αμείλικτη αντίδραση με κύμα εκτελέσεων από τους Τούρκους. Πάντως, σε σχέση με τη Γενοκτονία των Αρμενίων, που διέπραξαν οι οθωμανικές αρχές κατά τα προηγούμενα έτη, για την εξόντωση των ελληνικών πληθυσμών, προτιμήθηκαν λύσεις που θα οδηγούσαν στον αργό αλλά σταδιακό αφανισμό προκειμένου να αποφευχθεί, όσο το δυνατόν, η διεθνής κατακραυγή από το νέο κύμα ωμοτήτων.
Δυτική Μικρά Ασία
Οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, σε αυτό το στάδιο, ξεκίνησαν από τη βορειοδυτική Μικρά Ασία (περιοχή Μαρμαρά) και επεκτάθηκαν στην Ιωνία, νοτιοδυτική και τη βόρεια Μικρά Ασία. Το φθινόπωρο του 1914 εκκενώθηκαν 70 οικισμοί στην περιοχή της Μάκρης και του Λιβισίου, ενώ οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες κατοίκους, με την πίεση συνεχών διωγμών από την τουρκική χωροφυλακή, πέθαναν από ασιτία σε περιβάλλον απομόνωσης. Τον Φεβρουάριο του 1916 εκτοπίστηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Νέας Εφέσου και ακολούθησαν τους επόμενους μήνες, του Γκιουλ Μπαξέ και του Γιατζιλάρ.
Κατά την άνοιξη του επόμενου έτους, οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις επεκτάθηκαν στο Αϊβαλί, το οποίο είχε εξαιρεθεί κατά την πρώτη περίοδο των διωγμών. Πάνω από 20.000 κάτοικοι αναγκάστηκαν σε πορεία προς την ενδοχώρα, όπου μεγάλος μέρος πέθανε από τις κακουχίες και τις ακρότητες που υπέστη από τουρκικά τμήματα. Μάλιστα το γεγονός ότι η επιχείρηση εκκαθάρισης του Αϊβαλίου πραγματοποιήθηκε ύστερα από γερμανική εντολή, έκανε αμφίβολο το μέλλον του γερμανόφιλου Έλληνα βασιλιά Κωνσταντίνου.
Πόντος
Η τουρκική ήττα κατά τον ρωσσο-τουρκικό πόλεμο στην περιοχή, στο Σαρικαμίς στην βόρεια περιοχή της Μικράς Ασίας το 1915, αποδόθηκε στους Έλληνες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στρατό. Ως συνέπεια αυτού, όλοι οι στρατολογημένοι Πόντιοι εξαναγκάστηκαν σε στρατολόγηση στα τάγματα εργασίας. Έτσι δεν άργησαν να εκδηλώνονται κύματα λιποταξίας, με τον κόσμο να καταφεύγει στα βουνά. Μάλιστα στην επαρχία Κερασούντας, για αυτό τον λόγο, κάηκαν 88 χωριά ολοσχερώς μέσα σε τρεις μήνες. Οι Έλληνες της επαρχίας, περίπου 30.000, αναγκάστηκαν να διανύσουν πεζή πορεία προς την Άγκυρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αναπόφευκτα το ένα τέταρτο αυτών πέθαναν καθ' οδόν. Οι διώξεις προκάλεσαν τη δημιουργία θυλάκων αντίστασης από τους Πόντιους. Τελικά οι διώξεις εντάθηκαν με την έκδοση διατάγματος, τον Δεκέμβριο του 1916, που προέβλεπε την εξορία όλων των ανδρών από 18 ως 40 ετών και τη μεταφορά των γυναικόπαιδων στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Η εφαρμογή αυτού του μέτρου ξεκίνησε από την Άνω Αμισό και στην Μπάφρα. Στην επαρχία Αμάσειας 72.375 Έλληνες, από τους συνολικά 136,768, εκτοπίστηκαν, από τους οποίους το 70% πέθανε από τις κακουχίες. Πολλοί Πόντιοι θέλησαν να αντισταθούν οργανώνοντας, στις ορεινές εκτάσεις του Πόντου, αντάρτικα εναντίον του τακτικού στρατού, όπως στη Σάντα.
Στον Άγιο Γεώργιο Πατλάμ της Κερασούντας είχαν συγκεντρωθεί 3.000 Έλληνες, οι οποίοι έγκλειστοι και σε συνθήκες ασιτίας από τις οθωμανικές αρχές, βρήκαν αργό θάνατο. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου εξορίστηκαν συνολικά 235.000 Πόντιοι, ενώ 80.000 μετανάστευσαν στη Ρωσία. Ταυτόχρονα όμως, λιγότερο έντονες ήταν οι διώξεις που υπέστησαν, τότε, οι Έλληνες του ανατολικού Πόντου, στην περιοχή της Τραπεζούντας, κυρίως λόγω της ικανότητας του μητροπολίτη Χρύσανθου να συνδιαλλάσσεται με τις τοπικές αρχές, αλλά και από το γεγονός ότι από τον Απρίλιο του 1916 η περιοχή καταλήφθηκε από τον ρωσικό στρατό.
Γ' Φάση: 1921-1923
thumb|right|300px|Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Ελεύθερο Βήμα της 2 Σεπτεμβρίου 1922. Η κοινή γνώμη αγνοούσε την ταχύτητα της κατάρρευσης του ελληνικού στρατού στο μέτωπο. Τα νέα για την εγκατάλειψη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας στην τύχη τους και οι θηριωδίες που ακολούθησαν έφτασαν σαν κεραυνός εν αιθρία. Κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή τον Αύγουστο του 1922, ανάμεσα στα θύματα των Χριστιανών από τους Τούρκους συγκαταλέγεται και ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης, που δολοφονήθηκε με ιδιαίτερα βασανιστικό θάνατο, καθώς και πολλοί άλλοι Επίσκοποι και ιερείς (342 μόνο στη Μητρόπολη Σμύρνης).
Αποκορύφωμα η πυρπόληση της αρμενικής και της ελληνικής συνοικίας της Σμύρνης. Το κάψιμο των σπιτιών ανάγκασε τους κρυμμένους σε αυτά Χριστιανούς να βγουν έξω στους δρόμους, με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι που είχαν γλυτώσει από τις προηγούμενες σφαγές, να πέφτουν στα χέρια των Τούρκων και να υφίστανται τρομερούς βασανισμούς πριν τον θάνατό τους. Μεταξύ των θυμάτων, υπήρξαν και μεμονωμένες περιπτώσεις Δυτικών (Αμερικανών, Ολλανδών κ.α.), παρ’ ότι οι Τούρκοι κατά κανόνα αυτούς δεν τους πείραζαν. .
Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον (George Horton) να γράψει: «Ένα από τα δυνατώτερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι άνηκα στο ανθρώπινο γένος»
Πλήθος θυμάτων
Το ζήτημα του πλήθους των θυμάτων των διωγμών κατά τη δεκαετία που διήρκεσε ως και τη Μικρασιατική Καταστροφή απασχολεί μελετητές και ακτιβιστές που επιζητούν την αναγνώρισή των γεγονότων ως γενοκτονίας και συναρτάται με το ερώτημα του πλήθους των Ελλήνων που ζούσαν στη Μικρά Ασία την περίοδο έναρξης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Για τον ελληνικό πληθυσμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη από την Άνοιξη του 1914 μέχρι το 1923, ο Αριστοκλής Ι. Αιγίδης στο βιβλίο του Η Ελλάς χωρίς τους πρόσφυγας (Αθήνα 1934) τονίζει ότι «1.200.000 ψυχές αποτελούν τον τραγικόν εις ανθρωπίνας απωλείας απολογισμόν του αγώνος». Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών και διδάσκει στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, τονίζει ότι «μιλάμε για πάνω από 800.000 Έλληνες». Στις 20 Μαρτίου 1922, ο Άγγλος διπλωμάτης Ρέντελ συνέταξε ένα μνημόνιο για τις τουρκικές ωμότητες σε βάρος των χριστιανών από το 1919 και έπειτα. Στο προοίμιο αυτού του μνημονίου αναφέρει:
"«Η επίτευξη της ανακωχής με την Τουρκία, στις 30 Οκτωβρίου 1918, φάνηκε να επέφερε μια προσωρινή παύση των διωγμών των μειονοτήτων εκ μέρους των Τούρκων, που διαπράχθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στην επιδίωξη αυτών των διωγμών, είναι γενικώς αποδεκτό ... ότι πάνω από 500.000 ‘Έλληνες εξορίστηκαν, εκ των οποίων συγκριτικώς ελάχιστοι επέζησαν...»."
Ελλάδα
Στο 1998 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος». Η έκδοση του σχετικού προεδρικού διατάγματος από την κυβέρνηση έλαβε χώρα δύο χρόνια αργότερα. Η έκδοση του Π.Δ. συνάντησε αντιδράσεις από όσους θεωρούσαν ότι δεν είναι ιστορικά ακριβής η περιγραφή των γεγονότων ως «γενοκτονία», αλλά αποσκοπούσε στην παρεμπόδιση της ελληνοτουρκικής προσέγγισης εκείνη την εποχή, με αποτέλεσμα το Π.Δ. να μην περιέχει τον όρο αυτό και να κατηγορηθεί η κυβέρνηση για αλλαγή στάσης. Ο Βλάσης Αγτζίδης αποδίδει τις αντιδράσεις στην αναγνώριση της γενοκτονίας σε "συγκεκριμένους κύκλους που εξέφραζαν τον παραδοσιακό ελλαδικό συντηρητισμό".
Διεθνώς
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων αποφασίστηκε και από τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Στις 24 Μαρτίου 2015 η Αρμενία αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ασσυρίων και Ελλήνων.
Σε επίπεδο ομοσπονδιακό έχει αναγνωριστεί από τις Πολιτείες των Η.Π.Α. Νέα Υόρκη (2002), Νιου Τζέρσεϊ (2002), Columbia (2002), South Carolina (2003), Georgia (2003), Pennsylvania (2003), Cleveland (2005).
Σε ψηφίσματα της Γερουσίας των ΗΠΑ γίνεται αναφορά σε γενοκτονία κατά των Ελλήνων.
Τουρκία
Οι τουρκικές κυβερνήσεις αρνούνται πως υπήρξε γενοκτονία και τοποθετούν επισήμως το θάνατο των Ελλήνων στα πλαίσια των ευρύτερων απωλειών του πολέμου, του λιμού ή άλλων κοινωνικών αναταράξεων. Στα πλαίσια της πολιτικής άρνησης των γενοκτονιών των Ελλήνων, όπως και των Αρμενίων και Χριστιανών Ασσυρίων, το τουρκικό κράτος χρηματοδοτεί στο εξωτερικό ενέργειες που αντισταθμίζουν, ελαχιστοποιούν, σχετικοποιούν και υποβαθμίζουν αυτές τις γενοκτονίες.
Επιστημονική συζήτηση
Το Δεκέμβριο του 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS) υπερψήφισε ένα ψήφισμα ότι η εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών Ελλήνων από το 1917 ως το 1923 αποτελούσε γενοκτονία. Χρησιμοποιώντας τον όρο "Ελληνική Γενοκτονία", το ψήφισμα επιβεβαίωνε ότι μαζί με τους Ασσύριους, οι Οθωμανοί Έλληνες υπέστησαν γενοκτονία "ποιοτικά όμοια" με την γενοκτονία των Αρμενίων από τους Οθωμανούς. Ο πρόεδρος του IAGS Γκρέγκορυ Στάντον προέτρεψε την τουρκική κυβέρνηση να αναγνωρίσει τις τρεις γενοκτονίες λέγοντας ότι "η ιστορία αυτών των γενοκτονιών είναι ξεκάθαρη και δεν υπάρχει πλέον δικαιολογία για την τωρινή τουρκική κυβέρνηση, που δεν διέπραξε το έγκλημα, να αρνείται τα γεγονότα." Συνταγμένο από τον Καναδό μελετητή Άνταμ Τζόουνς, το ψήφισμα υιοθετήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 2007 με την υποστήριξη του 83% όλων των μελών του IAGS που ψήφισαν.
Πολλοί μελετητές που ασχολούνται ερευνητικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων, όπως οι Πήτερ Μπαλακιάν, Τανέρ Ακτσάμ, Ρίτσαρντ Χοβανισιάν και Ρόμπερτ Μέλσον, ισχυρίστηκαν ότι το θέμα θα έπρεπε να ερευνηθεί περαιτέρω πριν ψηφιστεί κάποιο ψήφισμα." Ο Μάνους Μιντλάρσκυ παρατηρεί μία διαφορά μεταξύ δηλώσεων γενοκτονικής πρόθεσης εναντίον των Ελλήνων από Οθωμανούς αξιωματούχους και των πράξεών τους, υποδεικνύοντας τον περιορισμό των σφαγών σε επιλεγμένες "ευαίσθητες" περιοχές και το μεγάλο αριθμό Ελλήνων επιζώντων στο τέλος του πολέμου. Εξαιτίας πολιτισμικών και πολιτικών δεσμών των Οθωμανών Ελλήνων με τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις, ισχυρίζεται ο Μιντλάρσκυ, η γενοκτονία δεν αποτελούσε "για τους Οθωμανούς εφικτή επιλογή στην περίπτωσή τους". Ο Τανέρ Ακτσάμ παραπέμπει σε συγκαιρινές καταγραφές που σημειώνουν τη διαφορά στη μεταχείριση των Οθωμανών Ελλήνων και Αρμενίων από την κυβέρνηση κατά τον πρώτο παγκόσμιο και καταλήγει ότι "παρά τις αυξανόμενα αυστηρές πολιτικές κατά την περίοδο του πολέμου, ιδίως για την περίοδο από το ύστερο 1916 ως τους πρώτους μήνες του 1917, η μεταχείρηση των Ελλήνων από την κυβέρνηση - αν και συγκρίσιμη σε κάποιον τρόπο με τα μέτρα εναντίον των Αρμενίων - διέφερε ως προς το εύρος, την πρόθεση και το κίνητρο".
Άλλοι μελετητές γενοκτονιών όπως οι Dominik J. Schaller και Jürgen Zimmerer, δηλώνουν ωστόσο ότι "η γενοκτονική ποιότητα των δολοφονικών εκστρατειών εναντίον των Ελλήνων" είναι "προφανής". Ο Νίαλ Φέργκιουσον έχει κάνει έναν παραλληλισμό μεταξύ των σποραδικών σφαγών κοινοτήτων Ελλήνων του Πόντου μετά το 1922 και της μοίρας των Αρμενίων. Η κυρίαρχη τάση μεταξύ των Ελλήνων ιστορικών είναι η αμφιβολία για τη χρησιμότητα του όρου "γενοκτονία" στην περίπτωση αυτή και η απόρριψη του ισχυρισμού ότι επρόκειτο για γενοκτονία ως βασιζόμενου σε "ανιστορικές και αντιεπιστημονικές απόψεις".
Ομοιότητες και διαφορές με τη Γενοκτονία των Αρμενίων
Ιστορικοί εξετάζουν τις ομοιότητες, αναλογίες και διαφορές στις μεταξύ των γενοκτονιών Ελλήνων και Αρμενίων. Ο καθηγητής Hannibal Travis πιστεύει ότι χωρίς την κυβερνητική πρόθεση θα ήταν αδύνατο να γίνουν οι γενοκτονίες των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων σε τόσο μεγάλη κλίμακα. Επίσης είναι γνωστό ότι στις συνόδους του Κόμματος Ενότητας και Προόδου του 1910 και 1911, ελήφθησαν αποφάσεις κατά των Χριστιανών που αναφέρονταν και στα δύο έθνη (Αρμενίους και Έλληνες). Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το αν ο εκτοπισμός των Ελλήνων από τα παράλια του Αιγαίου το 1913-14 ήταν ή όχι μέρος του ίδιου σχεδίου με την Αρμενική Γενοκτονία που άρχισε τον επόμενο χρόνο. Οι Ι. Χασιώτης και G. Vardanyan θεωρούν ότι τα δύο αυτά φαινόμενα δεν πρέπει να εξετάζονται ως ξεχωριστά. Οι διαφορές στον τρόπο εκτέλεσης των γενοκτονιών οφείλονται στην ύπαρξη του ελληνικού κράτους και την ανυπαρξία αρμενικού, όμως η απόφαση ήταν κοινή και για τις δύο περιπτώσεις. Υπήρχαν επίσης μερικά κοινά πρόσωπα στην εκτέλεση των δύο γενοκτονιών, όπως οι Dr Resid, Dr Mehmed Nazim και Ταλαάτ πασάς. Η γενοκτονία των Ελλήνων το 1912-13 αποτέλεσε προηγούμενο για την περίπτωση των Αρμενίων, τόσο λόγω της επιτυχίας της μεθόδου όσο και λόγω της απραξίας της διεθνούς κοινότητας. Ο Vardanyan σημειώνει και τη διαφορά ότι οι Κούρδοι είχαν σημαντικό ρόλο στην περίπτωση των Αρμενίων αλλά όχι στην περίπτωση των Ελλήνων, αλλά αυτό αποδίδεται ότι δεν υπήρχε πολυάριθμο κουρδικό στοιχείο στις περιοχές όπου ζούσαν Έλληνες. Διαφορά υπάρχει και στον αριθμό των θυμάτων, αλλά αυτή είναι «ποσοτική» και όχι «ποιοτική» (εισαγωγικά του συγγραφέα). Τέλος, στην περίπτωση των Αρμενίων υπήρξε προσπάθεια για την εξόντωση της πνευματικής ηγεσίας (intelligentsia). Στην περίπτωση των Ελλήνων εξοντώθηκαν επίσης ηγετικά άτομα, αλλά δεν αποτέλεσαν ιδιαίτερο στόχο. Σημειώνεται όμως ότι η ιστορική έρευνα έχει ασχοληθεί αρκετά με την ιντελιγκέντσια των Αρμενίων αλλά όχι των Ελλήνων κατά τις γενοκτονίες. Κατά άλλον συγγραφέα, «ο πιο σημαντικός δεσμός μεταξύ της τύχης των Ελλήνων και των Αρμενίων είναι η σχεδόν πλήρης εξαφάνιση και των δύο ομάδων από το οθωμανικό/τουρκικό έδαφος», κάτι που ήταν επιλογή του CUP.
Εξέλιξη πλαστιδίων
= Αρχέγονα πλαστίδια = Τα πλαστίδια (χλωροπλάστες) είναι οργανίδια που επιτρέπουν στους ευκαρυώτες να φωτοσυνθέτουν.
Τα αρχέγονα πλαστίδια προήλθαν από μια πρωταρχική ενδοσυμβίωση μεταξύ ενός κυανοβακτηρίου και ενός ετερότροφου ευκαρυώτη ξενιστή. Υπάρχουν σε τρεις κύριες γενεαλογικές σειρές: στα ροδοφύκη, στα χλωροφύκη (και στα εμβρυόφυτα) και στα γλαυκόφυτα. Τα παραπάνω φύλα αποτελούν τα Αρχαιπλαστίδια (Archaeplastida).
= Σύνθετα πλαστίδια (complex plasmids) = Τα σύνθετα πλαστίδια έχουν πιο περίπλοκη μορφή από τα αρχέγονα. Τα οργανίδια αυτά αποτελούνται από περισσότερες μεμβράνες και σε ορισμένες περιπτώσεις περιέχουν μεταξύ των μεμβρανών τους νουκλεόμορφα (κατάλοιπα πυρήνων από συμβιώτες).
Η προέλευση των σύνθετων πλαστιδίων συνδέεται με δευτερεύουσες ενδοσυμβιώσεις μεταξύ οργανισμών. Πιο συγκεκριμένα ροδοφύκη και χλωροφύκη φαγοκυτώθηκαν από άλλες ομάδες ευκαρυωτών.
Οι δευτερεύουσες αυτές συμβιώσεις οδήγησαν στην διαφοροποίηση πολλών φωτοσυνθετικών γενεαλογικών γραμμών τεράστιας οικολογικής σημασίας (ειδικά αυτές που περιέχουν πλαστίδια από συμβίωση με ροδοφύκη). Τρεις είναι οι συνομοταξίες που περιέχουν πλαστίδια από ροδοφύκη: τα διάτομα, τα δινοφύκη και τα παράσιτα Apicomplexa.
Υπάρχουν δύο κύριες υποθέσεις για τον τρόπο που τα πλαστίδια καθιερώθηκαν και εξελίχθηκαν στις διάφορες γενεαλογικές σειρές. Αυτές είναι η υπόθεση των χρωμοφατνιωτών (chromalveolate hypothesis) και η υπόθεση rhodoplex.
= Υπόθεση χρωμοφατνιωτών = Η υπόθεση των χρωμοφατνιωτών υποστηρίζει ότι όλα τα σύνθετα πλαστίδια προήλθαν από ένα και μοναδικό φαινόμενο δευτερεύσουσας ενδοσυμβίωσης στον κοινό πρόγονο των: φατνιωτών, ετεροκοντόφυτων, κρυπτόφυτων και απτόφυτων. Αυτές είναι οι συνομοταξίες που περιέχουν σύνθετα πλαστίδια από ροδοφύκη.
Αυτή η υπόθεση στηρίζεται σε φυλογενετικά δεδομένα και αναλύσεις της κυτταρικής βιολογίας που δηλώνουν ότι όλα τα σύνθετα πλαστίδια που προέρχονται από ροδοφύκη έχουν κοινή προέλευση. Ακόμα υπάρχουν κοινοί (στις περισσότερες γενεαλογικές γραμμές) μηχανισμοί μεταφοράς πρωτεϊνών από τα κύτταρα στα πλαστίδια (πχ μηχανισμός SELMA) που βασίζονται σε πρωτεΐνες που κωδικοποιούνται στον πυρήνα και στα νουκλεόμορφα.
Παρόλα αυτά η συγκεκριμένη υπόθεση δεν συμβαδίζει με την φυλογένεση των ξενιστών. Δηλαδή οι παραπάνω συνομοταξίες συγγενεύουν στενά με γενεαλογικές γραμμές χωρίς πλαστίδια. Αυτό σημαίνει ότι οι συγγενείς τους θα έπρεπε να έχουν χάσει τα πλαστίδιά τους κατά την διάρκεια της εξέλιξής τους. Ωστόσο φαινόμενα ολοκληρωτικής απώλειας πλαστιδίων δεν έχουν καταγραφεί σε τέτοιους οργανισμούς. Επιπλέον τα Αρχαιπλαστίδια που συμμετείχαν στην δευτερεύουσα ενδοσυμβίωση δεν συνυπήρχαν χρονικά με όλες τις γραμμές που φέρουν πλαστίδια (πχ τα ετεροκοντόφυτα).
= Υπόθεση Rhodoplex = Η υπόθεση αυτή προτείνει μια σειρά από διαδοχικές ενδοσυμβιώσεις, που συνέβησαν μετά την αρχική δευτερεύουσα ενδοσυμβίωση, και διέδωσαν τα πλαστίδια με ανεξάρτητο τρόπο σε μη συγγενικές ομάδες.
Τα μοντέλα που υποστηρίζουν την συγκεκριμένη υπόθεση διαφέρουν ως προς τις γενεαλογικές γραμμές που προτείνουν ως δότες και ως ξενιστές κατά τις ενδοσυμβιώσεις υψηλότερης τάξης. Για να καταστούν έμπιστα τα μοντέλα θα πρέπει να ελεγχθεί η χρονολογική εγκυρότητά τους, δηλαδή το κατά πόσο οι δότες και οι ξενιστές συνυπήρχαν χρονικά. Κατά τον έλεγχο των μοντέλων αναδύονται ορισμένα προβλήματα όπως:
Στην προσπάθεια επίλυσης των παραπάνω προβλημάτων η επιστήμη χρησιμοποιεί την φυλογενετική και την ανάλυση μοριακού ρολογιού για την μελέτη της προέλευσης και της διασποράς των σύνθετων πλαστιδίων που προέρχονται από ροδοφύκη σε συγγενικά απομακρυσμένους ευκαρυώτες.
= Εδραίωση και εξέλιξη πλαστιδίων από ροδοφύκη = Τα μοριακά δεδομένα υποστηρίζουν ότι όλες οι διαδοχικές ενδοσυμβιώσεις συνέβησαν 650-1079 εκατομμύρια χρόνια μετά την αρχική δευτερεύουσα ενδοσυμβίωση. Η πρώτη αυτή συμβίωση ήταν μεταξύ ενός κρυπτόφυτου και ενός ροδοφύκους. Στη συνέχεια κρυπτόφυτα με πλαστίδια από ροδοφύκη εισήλθαν σε ετεροκοντόφυτα και απτόφυτα με παράλληλες αλλά ανεξάρτητες τριτογενείς ενδοσυμβιώσεις. Ωστόσο πρέπει να αναφερθεί ότι υπάρχουν και φυλογενετικές αναλύσεις πρωτεϊνών που υποστηρίζουν την προέλευση των πλαστιδίων των απτόφυτων από ένα ετεροκοντόφυτο.
Από εξελικτικής σκοπιάς φαίνεται ότι η εδραίωση των πλαστιδίων προηγήθηκε της εξάπλωσης των ξενιστών τους, κάτι που σημαίνει ότι τα δυο αυτά φαινόμενα οφείλονται σε διαφορετικές εξελικτικές πιέσεις.
Οι ωκεανοί στον Προτεροζωικό αιώνα είχαν έλλειψη σε ανόργανα θρεπτικά (νιτρικά και φωσφορικά), κάτι που οδήγησε στην επικράτηση της φαγοτροφίας και της φωτοτροφίας (μιξοτροφία → η πιο συνηθισμένη στρατηγική θρέψης στα μονοκύτταρα φύκη με σύνθετα πλαστίδια). Το γεγονός αυτό ευνόησε το φαινόμενο της ενδοσυμβίωσης αλλά όχι και την εξάπλωση των νέων οργανισμών. Η εξάπλωση προέκυψε στον Μεσοζωικό αιώνα λόγω περιβαλλοντικών αλλαγών (όπως ο διαχωρισμός της Παγγαίας) που απελευθέρωσαν θρεπτικά στους ωκεανούς. Σε αυτά τα νέα και εμπλουτισμένα περιβάλλοντα άκμασαν οι οργανισμοί με τα πλαστίδια καθώς είχαν γενετικά πλεονεκτήματα (πχ θωράκιση).
= Πηγή = Jürgen F. H. Strassert et al, 2021
= Βιβλιογραφία = Κατηγορία:Βιολογία Κατηγορία:Φύκη Κατηγορία:Εξέλιξη Κατηγορία:Φυλογενετική
ΕΑΒ Πήγασος
Το ΚΕΑ ΠΗΓΑΣΟΣ ή Ε1-79 ΠΗΓΑΣΟΣ είναι μη επανδρωμένο αεροσκάφος που παράγεται από τo Κρατικό Εργοστάσιο Αεροσκαφών (ΚΕΑ).
Η ανάπτυξή του ξεκίνησε το 1979 σε συνεργασία με το Κ.Ε.Τ.Α. της Πολεμικής Αεροπορίας και η πρώτη του πτήση έλαβε χώρα το 1982. Ο πρωταρχικός του ρόλος είναι η παρακολούθηση και η συλλογή πληροφοριών. Τα αεροσκάφη πρώτης γενιάς (Πήγασος Ι) είχαν μήκος 2,1 μέτρα, άνοιγμα φτερών 5 μέτρα, μέγιστη ταχύτητα 160 χλμ/ώρα και ελάχιστη ταχύτητα 75 χλμ/ώρα, φόρτο απογείωσης 130 κιλά και αυτονομία 3,5 ώρες. Μετά από καθυστερήσεις στο αντίστοιχο πρόγραμμα της Π.Α. παράχθηκαν 10 μονάδες (αεροσκάφη και σταθμοί εδάφους), μερικές εξ αυτών στο Κρατικό Εργοστάσιο Αεροσκαφών (ΚΕΑ).
Το 2003 το αεροσκάφος είχε ενταχθεί πλήρως σε υπηρεσία. Το 2005 μπήκε σε υπηρεσία ένα ανασχεδιασμένο και αναβαθμισμένο μοντέλο, το Πήγασος ΙΙ, με εξελιγμένα ηλεκτρονικά, μήκος 4,3 μέτρα, άνοιγμα φτερών 6,2 μέτρα, φόρτο απογείωσης τα 250 κιλά, και αυτονομία 15 ώρες. Παραδόθηκαν και είναι σε υπηρεσία τέσσερις μονάδες, καθεμία από τις οποίες περιλαμβάνει ένα αεροσκάφος και έναν σταθμό εδάφους. Άλλες 12 είναι υπό κατασκευή στο ΚΕΑ. Το Πήγασος ΙΙ μπορεί να μεταφέρει φορτίο 50 κιλών και χρησιμοποιεί συνθετικά υλικά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για παρακολούθηση, συλλογή πληροφοριών, στόχευση και εκτίμηση ζημίας. Οι προσδοκίες για επιθετική δράση του με χρήση όπλων περιορίζονται από το μικρό ωφέλιμο φορτίο.
Παρόμοια σχέδια
Άλλα σχέδια από την Ε.Α.Β. συμπεριλαμβάνουν το ΕΑΒ ΤΕΛΑΜΩΝ, ένα πολύ εξελιγμένο αεριωθούμενο μη επανδρωμένο όχημα, το οποίο σχεδιάστηκε σε συνεργασία με την Northrop και βασίζεται στο αερόχημα Chuckar III της τελευταίας. Παρουσιάστηκε στην έκθεση Defendory του 1986 και είχε μέγιστη ταχύτητα 924 χμ/ώρα και αυτονομία 740 χμ. Το κόστος του θεωρήθηκε υπερβολικό από την Π.Α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μη επανδρωμένα αεροσκάφη
Τζερμιάδο Λασιθίου
Το Τζερμιάδο, παλιά γραφή Τζερμιάδω, (επίσημο: Τζερμιάδον) είναι χωριό του νομού Λασιθίου στην Κρήτη και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου (πρώην επαρχία Λασιθίου). Σύμφωνα με τη απογραφή του 2011 έχει 637 κατοίκους. Διαθέτει γυμνάσιο και λύκειο, κέντρο υγείας, υποκαταστήματα τραπεζών και ταχυδρομείο, ενώ το δημοτικό σχολείο έπαυσε τη λειτουργία του το 2014 λόγω έλλειψης μαθητών και συγχωνεύτηκε με αυτό του Αγίου Γεωργίου. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια πατάτας και άλλων οπωροκηπευτικών. Βρίσκεται 49 χλμ. δυτικά του Αγίου Νικολάου και 55 χλμ. ανατολικά του Ηρακλείου σε υψόμετρο 840 μέτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από τη νεολιθική εποχή. Το σπήλαιο της Τραπέζας, γνωστό και ως Κρόνιον, ανατολικά του χωριού, θεωρείται ότι κατοικείται από την υπονεολιθική-πρωτομινωική περίοδο. Στη θέση Κάστελος, ανατολικά του χωριού, έχουν βρεθεί ταφές και κατοικίες που χρονολογούνται από την νεολιθική εποχή μέχρι τη μεσομινωική. Όστρακα νεολιθικής έως υστερομινωικής εποχής έχουν βρεθεί στο σπήλαιο στη συνοικία Αργουλιάς. Ταφές νεολιθικής εποχής έχουν βρεθεί και στο σπήλαιο στη θέση Σκαφίδια. Θεωρείται ότι με την κατοίκηση στον Κάστελο, το σπήλαιο της Τράπεζας μετατράπηκε σε χώρο ταφής και ως ιερό και σε αυτό έχω βρεθεί προσφορές και αναθήματα, όπως πρωτομινωικά ειδώλια από ελεφαντόδοντο. Πριν το τέλος της μεσομινωικής εποχής, όμως εγκαταλείφθηκε και τη θέση του ως ιερό πήρε το Δικταίον Άντρο ν, κοντά στο χωριό Ψυχρό. Στη θέση Πόντα Αγία Άννα έχουν υστερομινωικά όστρακα και στην επιφάνεια του εδάφους αρχαϊκά και ελληνιστικά μπρούτζινα αντικείμενα και ρωμαϊκά νομίσματα.
Στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ105), το 1583, αναφέρονται οι οικισμοί Αλογόσπηλιο, Γαϊτανού και Σκαφίντια, τοπωνύμια τα οποία σήμερα σώζονται ως συνοικίες του χωριού. Η παλαιότερη μνεία στην ονομασία Τζερμιάδο γίνεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα, ο οποίος το αναφέρει το 1630 ως Zermiades, και το οποίο ήταν το μεγαλύτερο χωριό της επαρχίας. Το όνομα Τζερμιάδο θεωρεί ο Στέργιος Σπανάκης ότι προέρχεται από το επώνυμο των πρώτων οικιστών του χωριού, των Τζερμιάδων. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Cermyado. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, απεγράφησαν 100 χριστιανικές οικογένειες. Κατά την επανάσταση του 1866, το 1867, οι Τούρκοι είχαν περικυκλώσει τον Κόρακα στο Τζερμιάδο και στη μάχη που ακολούθησε, καταστράφηκε και το Τζερμιάδο. Το 1879, δημιουργήθηκε ο δήμος Τζερμιάδου (Πόδε Δήμος) με έδρα το ομώνυμο οικισμό, που περιλάμβανε τα μισά χωριά του Οροπεδίου από Πινακιανό έως Άγιο Κωνσταντίνο, ενώ τα υπόλοιπα χωριά από τον Άγιο Γεώργιο έως Κάτω Μετόχι αποτέλεσαν τον Πέρα Δήμο. Έως τότε πρωτεύουσα του Οροπεδίου Λασιθίου κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν το Μέσα Λασίθι. Στην απογραφή του 1881, είχε 894 χριστιανούς κατοίκους και 4 Τούρκους, οι οποίοι ήταν οι φοροεισπράκτορες.
Απογραφές πληθυσμού
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά στοιχεία
Το Τζερμιάδο αναφέρεται επίσημα, με την παλιά του ονομασία Τζερμιάδες, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Τζερμιάδο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Τζερμιάδου που υπάγεται στο δήμο Οροπεδίου Λασιθίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό 637 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Τζερμιάδου
Πηγές
"Μέσα Λασίθι - ένα ιστορικό χωριό του Οροπεδίου Λασιθίου", του Εμμ. Ι. Φαρσάρη
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Αικατερίνη της Λωραίνης (1573-1648)
Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine de Lorraine (3 Νοεμβρίου 1573 - 7 Μαρτίου 1648) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα της Λωρραίνης. Έγινε ηγουμένη στο αββαείο του Ρεμιρμόν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο στο Νανσύ, πρωτεύουσα του δουκάτου της Λωρραίνης. Η μητέρα της δύο έτη μετά, απεβίωσε στη γέννηση της Ελισάβετ. Η Αικατερίνη αφιερώθηκε στη θρησκεία, μάλιστα αρνήθηκε την πρόταση του Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων. Το 1602 έγινε βοηθός ηγουμένη του αββαείου. Το 1612 έγινε ηγουμένη του πολύτιμου αββαείου Ρεμιρμόν των Βενεδικτίνων, στην επαρχία Βοσγκ της ανατολικής Γαλλίας. Η προηγούμενη ηγουμένη Ελισάβετ του Ζαλμ παραιτήθηκε ειδικά, για να πάρει τη θέση η Αικατερίνη.
Το Ρεμιρμόν ήταν ένα από τα πιο σημαντικά, λαμπρά και αριστοκρατικά αββαεία της Γαλλίας και σχετιζόταν στενά με τον Οίκο της Λωρραίνης. Η Αικατερίνη έλαβε μετά βοηθό ηγουμένη την ανιψιά της Μαργαρίτα της Λωρραίνης, δούκισσα της Ορλεάνης. Αυτή, όταν το 1627 έχασε τη μητέρα της, πήγε να ζήσει με την Αικατερίνη στο Ρεμιρμόν. Αργότερα η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Γκαστόν των Βουρβόνων δούκα της Ορλεάνης, τον σκανδαλώδη αδελφό τού Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας. Επειδή η Μαργαρίτα δεν έλαβε για τον γάμο αυτοκρατορική άδεια, εστάλη σε εξορία με τον σύζυγό της στις Βρυξέλλες.
Το 1638 στρατεύματα του υποκόμη του Τουρέν κατέλαβαν το Ρεμιρμόν για έναν μήνα. Το επόμενο έτος η Αικατερίνη έλαβε ουδετερότητα για το Βοσγκ (Επινάλ, Ρεμιρμόν, Μπρυέρ, Σαιντ Ντιέ, Αρς) ως τη λήξη του Τριακονταετούς πολέμου.
Απεβίωσε στη Λωρραίνη, που είχε λεηλατηθεί κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Έπειτα από το τέλος της το αββαείο δόθηκε στη μικρανιψιά της Ελισάβετ Μαργαρίτα της Ορλεάνης, που διοίκησε το αββαείο με επιτρόπους τους γονείς της, τη Μαργαρίτα και τον Γκαστόν. Το Ρεμιρμόν διοικήθηκε με ακόμη δύο πριγκίπισσες της Λωρραίνης, την Ελισάβετ-Καρλόττα (1700-11) και την Άννα-Καρλόττα (1714-73).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Άκης Πετρετζίκης
Ο Άκης (Γεώργιος-Ευλάμπιος) Πετρετζίκης (Θεσσαλονίκη, 4 Μαρτίου 1984) είναι Έλληνας μάγειρας. Έγινε αρχικά γνωστός το 2010, όταν κέρδισε τον τίτλο του πρώτου Έλληνα MasterChef στην πρώτη σεζόν της ομώνυμης σειράς. Στα επόμενα χρόνια έγινε ακόμα πιο δημοφιλής μέσω των πολλών τηλεοπτικών εκπομπών που παρουσίαζε, της διαδικτυακής του παρουσίας, των βιβλίων μαγειρικής του και των εστιατορίων του.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη όπου εργαζόταν στην οικογενειακή επιχείρηση μέχρι την ηλικία των 16 χρόνων. Στα 18 του μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει λογιστική, στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθήνας. Παράλληλα, το 2004 ξεκίνησε και τις σπουδές του στη σχολή μαγειρικής Le Monde.
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 2004 εργάστηκε ως σεφ στο Myconian Ambassador Relais & Chateux στη Μύκονο και από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο του 2005 ως Chef de Partie στο εστιατόριο 8 the Plate στην Αθήνα.
Τον Φεβρουάριο του 2005 εργάστηκε ως Head Chef στο Saint Nicolas Bay στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου στην Κρήτη, ενώ τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ως Head Chef στην παμπ James Joyce, στην Αθήνα.
Το 2006, μετακόμισε στην Μεγάλη Βρετανία και συγκεκριμένα στο Λονδίνο. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να εργάζεται ως Chef de Partie στο εστιατόριο Havana στο Μπράιτον, ενώ από το 2008 έως το 2010, εργάστηκε ως Chef de Partie στο ξενοδοχείο The Goring.
Το 2010, ο Πετρετζίκης επέστρεψε στην Ελλάδα προκειμένου να συμμετάσχει στο τηλεπαιχνίδι MasterChef και έξι μήνες μετά αναδείχτηκε ως ο πρώτος Έλληνας Master Chef. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε η πρώτη τηλεοπτική του εμφάνιση στην καθημερινή στήλη μαγειρικής στην εκπομπή Πρωινό mou, η οποία προβαλλόταν μέχρι το 2014.
Από το 2012 έως το 2014 εργάστηκε ως Head Chef στο εστιατόριο του chef Μισέλ Ρου και το Avenue Bistro στο Metropolitan Hotel. Το 2014, ξεκίνησε την εβδομαδιαία διαδικτυακή εκπομπή Kitchen Lab στο ελληνικό του κανάλι στο YouTube, αλλά και την εκπομπή Akis Kitchen στο αγγλικό κανάλι, στην οποία μοιράζεται τις συνταγές του στα αγγλικά. Από το 2014 μέχρι και σήμερα, ακολούθησαν διάφορες τηλεοπτικές παραγωγές στις οποίες ο Άκης Πετρετζίκης ήταν ο κεντρικός παρουσιαστής: Καν’ το όπως ο Άκης (2014-2016), Ιστορίες από την Λίστα (2014-2015), Μια Βαλίτσα Γεύσεις (2016-2017), Ready Steady Cook (2016-2017), Kitchen Lab (2017-σήμερα) και Akis' Food Tour (2020-σήμερα).
Το 2015, ξεκίνησε τη συνεργασία του με την εταιρεία Fresh One Productions, η οποία επισφραγίστηκε με την ανάρτηση ενός βίντεο με συνταγή του Άκη, στο δίκτυο του Food Tube του Τζέιμι Όλιβερ. Από τότε, ο Πετρετζίκης είναι ένας από τους 15 επίσημους συνεργάτες του δικτύου. Το 2013, ίδρυσε την μονοπρόσωπη Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης Άκης Πετρετζίκης η οποία περιλαμβάνει εκδόσεις περιοδικών και βιβλίων, τηλεοπτικές και ηλεκτρονικές μαγειρικές εκπομπές, χώρους εστίασης και ένα ηλεκτρονικό κατάστημα στο οποίο πωλούνται οικιακά, κουζινικά και είδη δώρων, σχεδιασμένα από τον ίδιο.
Το 2016, άνοιξε το μαγαζί Kitchen Lab Café στην Αγία Παρασκευή. Την ίδια χρονιά, άνοιξε το μαγαζί μπέργκερ Burger AP. Το 2017, εγκαινίασε ένα ακόμα Kitchen Lab Café στη Γλυφάδα, ενώ το 2020 άνοιξαν τα εστιατόρια Kitchen Lab και Burger AP Corner στο κέντρο της Αθήνας.
Στις 13 Ιουνίου 2019, ο Άκης Πετρετζίκης κατέρριψε ένα Ρεκόρ Γκίνες στην Θεσσαλονίκη, φτιάχνοντας 3.378 μπέργκερ σε 1 ώρα (προηγούμενο ρεκόρ 2220 μπέργκερ στην Ισπανία το 2016). Το 2019 δέχτηκε την πρόταση του βρετανικού τηλεοπτικού σταθμού BBC One, για την συμμετοχή στην εκπομπή Ready Steady Cook το 2020.
Τηλεόραση
Μετά από το Master Chef, ακολούθησε η καθημερινή στήλη μαγειρικής του στην πρωινή εκπομπή του MEGA Πρωινό mou, η οποία διήρκεσε από το 2010 έως το 2014.
Από το 2014 έως το 2016, ο Πετρετζίκης ήταν ο κεντρικός παρουσιαστής στην καθημερινή εκπομπή Κάν' το όπως ο Άκης στο ίδιο κανάλι. Την πρώτη χρονιά προβολής της εκπομπής, ο Άκης μαγείρευε σε κάθε επεισόδιο από δύο έως τρεις συνταγές, προτείνοντας εύκολα και οικονομικά πιάτα με απλά υλικά, δίνοντας ταυτόχρονα χρήσιμες και πρακτικές συμβουλές για την παρασκευή τους. Τη δεύτερη χρονιά, ο Άκης φιλοξενούσε και έναν καλεσμένο - επαγγελματία ή σπουδαστή σεφ ο οποίος, με τη βοήθειά του, ετοίμαζε τη δεύτερη συνταγή της εκπομπής.
Το 2015 ξεκίνησε τη συνεργασία του με την εταιρεία Fresh One Productions, η οποία επισφραγίστηκε με την ανάρτηση ενός video με συνταγή του Άκη, στο δίκτυο του Food Tube του Τζέιμι Όλιβερ. Από τότε ο Πετρετζίκης είναι ένας από τους 15 επίσημους συνεργάτες του δικτύου.
Τον Νοέμβριο του 2014, έκανε πρεμιέρα στο MEGA η βραδινή εκπομπή του Πετρετζίκη Ιστορίες από την λίστα. Ο Άκης, ανακαλύπτοντας ένα παλιό σημειωματάριο, στο οποίο σημείωνε μέρη και ανθρώπους που είχε επισκεφτεί αλλά και γεύσεις που του είχαν μείνει αξέχαστες, ξεκινούσε κάθε φορά ένα μοναδικό ταξίδι στην Ελλάδα προκειμένου να ξαναβρεί όλα όσα είχε καταγράψει.
Δύο χρόνια μετά, το 2016, ο Πετρετζίκης ταξίδεψε στην Κύπρο για την απογευματινή εκπομπή Μια βαλίτσα γεύσεις, που προβλήθηκε στο ΣΙΓΜΑ TV της Κύπρου.
Το 2017, παρουσίαζε την εκπομπή Kitchen Lab, η οποία μεταδόθηκε μέσα από το ΣΚΑΪ. Κάθε Σάββατο και Κυριακή ο Άκης Πετρετζίκης μαγείρευε στο δικό του εργαστήριο, στο Kitchen Lab. Εκεί, δημιουργούσε τις συνταγές του, ενώ στο τέλος κάθε επεισοδίου έλυνε τις μαγειρικές απορίες του κοινού μέσα από το social wall της εκπομπής. Το 2018 η εκπομπή μεταφέρθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV, όπου συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Την ίδια χρονιά, ξεκίνησε να προβάλλεται καθημερινά το τηλεπαιχνίδι μαγειρικής Ready Steady Cook, με παρουσιαστή τον Πετρετζίκη, το οποίο επίσης μεταδόθηκε από τον ALPHA. Δύο ομάδες, η ομάδα της «Ντομάτας» και η ομάδα της «Πιπεριάς», γίνονται στρατοί της κουζίνας και δίνουν τη μάχη για τη νίκη έχοντας ως μοναδικά όπλα τους τις συνταγές τους και μόλις 20΄για να τις μαγειρέψουν. Έξι γνωστοί σεφ διαγωνίζονται, ανά δύο, σε κάθε επεισόδιο με πέντε μόνο υλικά, οι: Ανδρέας Καβάζης, Κωστής Καμπάς, Αθηναγόρας Κωστάκος, Βαγγέλης Λεούσης, Εύα Μονοχάρη και Γιώργος Παπακώστας. Η νικήτρια ομάδα αναδεικνύεται μετά από ψηφοφορία του κοινού.
Εκδόσεις
Το 2014, κυκλοφόρησε το πρώτο του περιοδικό μαγειρικής με τίτλο Menu από τον Άκη Πετρετζίκη, ενώ μέχρι το τέλος της ίδιας χρονιάς, εκδόθηκε και το πρώτο του βιβλίο μαγειρικής με τίτλο Αυτό πρέπει να το δοκιμάσεις, το οποίο απέσπασε το βραβείο κοινού στην κατηγορία Ευ Ζην το 2015. Τον Νοέμβριο του 2016 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο Μόνο Σοκολάτα. Το 2017, κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο του Piece of Cake, με θέμα τα κέικ. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε από τις Αττικές Εκδόσεις το νέο του τριμηνιαίο περιοδικό μαγειρικής το οποίο φέρει ως τίτλο το όνομά του.
Το 2018 κυκλοφόρησε ένα ακόμα βιβλίο με τίτλο «Η δική μου ελληνική κουζίνα», το οποίο περιλαμβάνει παραδοσιακές και άλλες συνταγές δανεισμένες από τα ήθη και τα έθιμα της Ελλάδας, αλλά και τις γιορτές, τις παραδόσεις και τις οικογενειακές στιγμές των Ελλήνων, ενώ έναν χρόνο μετά το ίδιο βιβλίο κυκλοφόρησε και στην αγγλική γλώσσα με τον τίτλο «Greek Comfort Food». Την ίδια χρονιά (2019), κυκλοφόρησε ακόμα ένα βιβλίο του Άκη Πετρετζίκη με τίτλο «Street Food».
Στις σελίδες του, μπορεί κανείς να βρει 120 συνταγές χωρισμένες σε 12 ενότητες -ανάλογα με το βασικό χαρακτηριστικό τους- οι οποίες καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα επιλογών σε κρέας, ψάρι, ζυμαρικά, ψωμιά, γλυκά κ.λπ. Οι συνταγές αυτές, έρχονται από διάφορες περιοχές του πλανήτη και αναλαμβάνουν να φέρουν το street food στην κουζίνα του αναγνώστη.
Τέλος, το 2021, μοιράστηκε με τους φίλους του πάνω από 140 νηστίσιμες και χορτοφαγικές συνταγές μέσα από το νέο του βιβλίο με τίτλο «Το Απόλυτο Βιβλίο της Νηστείας» για ορεκτικά, σαλάτες, κυρίως γεύματα και σνακ. Για πεντανόστιμα γλυκά, σος ικανές να νοστιμίσουν οποιοδήποτε πιάτο, αλλά και meat free παραλλαγές φαγητών τα οποία -παραδοσιακά- περιέχουν το κρέας ανάμεσα στα βασικά συστατικά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής Κατηγορία:Έλληνες μάγειρες Κατηγορία:Σεφ
Windows 3.0
Τα Windows 3.0 είναι η τρίτη μεγάλη έκδοση των Microsoft Windows, και κυκλοφόρησαν στις 22 Μαΐου 1990. Έγινε η πρώτη πολύ επιτυχημένη έκδοση των Windows και έγινε ισχυρός αντίπαλος για τα υπόλοιπα λειτουργικά συστήματα. Τα Windows 3.1 ακολούθησαν την έκδοση των Windows 3.0.
Κατηγορία:Microsoft Windows
Ιούλιος Πολυδεύκης
Ο Ιούλιος Πολυδεύκης (αναφερόμενος στη διεθνή βιβλιογραφία ως Pollux) υπήρξε Έλληνας ρήτορας, σοφιστής, φιλόσοφος, λεξικογράφος και γραμματικός που άκμασε περί το 180 μ.Χ.. Γεννήθηκε στην Ναύκρατη της Αιγύπτου. Διδάχτηκε από τον πατέρα του, Κρατίκιο, και μετέπειτα από τον Σοφιστή Αδριανό, σπουδάζοντας ρητορική στην Αθήνα. Ταξίδεψε στη Ρώμη όταν ήταν αυτοκράτορας ο Μάρκος Αυρήλιος και εκεί δίδαξε το γιο του (και στη συνέχεια συναυτοκράτορα) Κόμμοδο. για τον οποίο αναφέρεται ότι τον γοήτευσε. Αναφέρεται μάλιστα ότι είχε λεπτότατη φωνή που άρεσε στο γιο του αυτοκράτορα. Με την υποστήριξη του Κόμμοδου έλαβε θέση καθηγητή ρητορικής στην Αθήνα. Απεβίωσε σε ηλικία πενήντα οκτώ ετών αφήνοντας ένα νεαρό γιο.
Σε σχέση με τον Φρύνιχο τον Αράβιο ο οποίος ήταν υπέρμαχος του ακραίου αττικισμού, ο Πολυδεύκης ακολουθούσε μια πιο χαλαρή εκδοχή του. Για τον Ιούλιο Πολυδεύκη υπάρχει λήμμα στο βιβλίο Βίοι Σοφιστών του Φιλοστράτου του τέλους του 2ου- πρώτου μισού του 3ου αιώνα, αλλά και στο Σουίδα του 10ου αιώνα. Από τον Φιλόστρατο αναφέρεται ότι ο Πολυδεύκης δίδασκε την ίδια εποχή με τον Αθηνόδωρο το σοφιστή, ενώ μαθητής του (και του Σοφιστή Αδριανού) ήταν ο Αντίπατρος από την Ιεράπολη.
Συγγράμματα
Στο Σουίδα αναφέρεται ότι ο Πολυδεύκης έγραψε πολλά και διάφορα βιβλία :
Ονομαστικόν
Το μόνο βιβλίο του Ιούλιου Πολυδεύκη που σώθηκε, σε συνεπτυγμένη μορφή, είναι το «Ονομαστικόν», ένα είδος λεξικού, που αποτελείται από δέκα βιβλία. Παρά το ότι δεν έχει διασωθεί το πρωτότυπο κείμενο, το σωζόμενο κείμενο είναι αρκετά μεγάλο και εκτιμάται ότι περιέχει κείμενο του ίδιου του Πολυδεύκη. Αποτελεί σημαντικότατη πηγή πληροφοριών και για το θέατρο και το αθηναϊκό πολίτευμα, αλλά είναι κυρίως θησαυρός όρων. Για παράδειγμα μελετώντας το Ὀνομαστικόν διαπιστώνουμε ότι περιέχει έναν πολύτιμο θησαυρό οδοντιατρικών γνώσεων. Ο μεγάλος αριθμός λημμάτων που αναφέρονται σε οδοντοστοματολογικά ζητήματα αντικατοπτρίζει την επιστήμη του στόματος και των δοντιών στα μέσα του 2ου αι. μ.Χ. η οποία είχε εξελιχθεί αρκετά ώστε να διαθέτει ένα εξειδικευμένο λεξιλόγιο ικανό να περιγράψει ανατομικά στοιχεία, οδοντιατρικά εργαλεία και οδοντοστοματολογικές παθολογικές καταστάσεις. Θεωρείται ότι το έργο του Παμφύλου του Αλεξανδρέα του 1ου αιώνα ήταν σημαντική λεξικογραφική πηγή για τον Πολυδεύκη.
Μπιονκούρ
Το Μπιονκούρ (Μπιονσχόφεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πολιορκία του Πηλίου
Η πολιορκία του Πηλίου είναι πολεμικό γεγονός του 335 π.Χ., κατά το οποίο ο νεαρός βασιλιάς της Μακεδονίας, Αλέξανδρος ο Μέγας, πολιόρκησε και κατέλαβε το οχυρό των Ιλλυριών Πήλιον, για να διασφαλίσει τα βορειοδυτικά σύνορα της Μακεδονίας πριν κατευθυνθεί στη νότια Ελλάδα για να καταστείλει την εξέγερση των Θηβαίων.