cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Χρησμός της Πεταλούδας
Πλοκή
Ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος μεγάλης εφημερίδας, ο Τζον Κλάιν, και η γυναίκα του Μαίρη, παθαίνουν τροχαίο ατύχημα όταν εκείνη τρομάζει από κάτι που βλέπει όταν οδηγεί και χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Στο νοσοκομείο όπου διακομίζεται παρουσιάζει επιπλέον παραισθήσεις και στις εξετάσεις που της κάνουν, διαπιστώνεται ότι πάσχει από γλοιοβλάστωμα - κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο. Στον όγκο αποδίδονται οι παραισθήσεις της και οι παράξενες ζωγραφιές που σχεδιάζει στη διάρκεια της νοσηλείας της. Ανάμεσα στα σχέδιά της είναι και μια σκοτεινή μορφή σαν ανθρωπόμορφη νυχτοπεταλούδα με κόκκινα μάτια. Η Μαίρη Κλάιν υποκύπτει λίγο καιρό αργότερα στη νόσο της και δύο χρόνια μετά ο Τζον Κλάιν βρίσκεται στην επαρχιακή πόλη Πόιντ Πλέζαντ χωρίς να θυμάται πώς και γιατί οδήγησε μέχρι εκεί. Στη συνέχεια ο δημοσιογράφος αντιμετωπίζει μια σειρά από ανεξήγητα φαινόμενα και γεγονότα και τελικά μαθαίνει ότι διάφοροι κάτοικοι βλέπουν οράματα σαν εκείνα που είχε ζωγραφίσει η γυναίκα του.
Μουσείο κλασικού αυτοκινήτου "Φαέθων"
Παραπομπές
Φαεθων Αυτοκινητου Μουσειο Κλασικο Φαεθων Αυτοκινητου Μουσειο Κλασικο
Ο Χρησμός της Πεταλούδας
Πλοκή
Σερίφης στην πόλη είναι μια γυναίκα, η Κόνι Μιλς, που δεν ξέρει πώς να ερμηνεύσει τις μαρτυρίες που ακούει από περισσότερο της εμπιστεύονται παρά τις καταγγέλλουν διάφοροι πολίτες. Γνωρίζει πως οι πολίτες που της εξομολογούνται όσα είδαν, δεν είχαν στο παρελθόν ιστορικό με φάρσες ή ανυπόστατες καταγγελίες, αντιλαμβάνεται ότι κάτι τους έχει όντως ταράξει βαθιά, αλλά δεν μπορεί να πιστέψει ότι αυτό το πλάσμα που περιγράφουν είναι πράγματι υπαρκτό. Ένας από αυτούς, ο Γκόρντον Σμάλγουντ υποστηρίζει μάλιστα ότι έχει ξαναδεί τον δημοσιογράφο Τζον Κλάιν πολλές φορές και ότι τον παρενοχλεί, ενώ ο δημοσιογράφος τον αντικρούει υποστηρίζοντας ότι τον αντικρίζει για πρώτη φορά. Ο Κλάιν προσπαθεί να βρει μια λογική ερμηνεία και πιστεύει ότι ειδικά αυτός ο άνδρας μπορεί να έχει όγκο στον εγκέφαλο επειδή παρουσιάζει παρόμοια συμπτώματα με της γυναίκας του. Η τομογραφία δεν δείχνει καμία βλάβη στον εγκέφαλό του. Ο άνδρας συνεχίζει να μιλά για τις προφητείες που ακούει επιμένοντας ότι είναι αληθινές. Τελικά πεθαίνει από το κρύο στο δάσος και τον βρίσκει νεκρό ο δημοσιογράφος, που μάλιστα πέφτει από τα σύννεφα όταν μαθαίνει ότι ο Σμάλγουντ ήταν νεκρός από ώρες, γιατί ήταν βέβαιος πως του είχε τηλεφωνήσει μόλις μια ώρα πριν.
Σταδιακά ο δημοσιογράφος πείθεται πως όντως συμβαίνει κάτι υπερφυσικό, γιατί άγνωστα άτομα του λένε ότι τους τηλεφώνησε. Ο ίδιος με τη σειρά του δέχεται παράξενα τηλεφωνήματα από μια φωνή που καταγράφει αλλά που όταν την αναλύει σε ειδική συσκευή ανάλυσης με παρουσία εμπειρογνωμόνων, αυτοί του λένε ότι δεν πρόκειται για ανθρώπινη φωνή.
Ανησυχεί που δεν θυμάται πώς βρίσκεται σε διάφορα σημεία ο ίδιος, σαν να είναι δύο άνθρωποι και νιώθει να τρελαίνεται. Μπορεί ουσιαστικά να επικοινωνήσει μόνον με τη γυναίκα σερίφη και μοιάζει να αναπτύσσει με αυτήν μια πιο τρυφερή σχέση. Η σερίφης έχει δει και η ίδια κάτι παράξενο, που το θεώρησε όνειρο. Συγκεκριμένα είδε τον εαυτό της να βουλιάζει στα νερά του ποταμού και να μην τη νοιάζει, καθώς στο βυθό υπήρχαν πολλά παράξενα φώτα. Ξαφνικά στο όνειρο αυτό άκουσε τη φράση "ξύπνα νούμερο 37" και ξύπνησε.
Μπερδεμένος από όλα αυτά, αποφασίζει να αναζητήσει το συγγραφέα ενός βιβλίου με σχετικό θέμα, τον Τζον Κέελ, που έχει ασχοληθεί  στο παρελθόν με παρόμοια φαινόμενα. Αυτός του λέει ότι η ανθρωπόμορφη νυχτοπεταλούδα είναι  ένα είδος προάγγελου του κακού και είτε το προφητεύει είτε το προκαλεί αυτή η ίδια. Αφού παρουσιάστηκε σε τόσο πολλούς κατοίκους, ο Κέελ εικάζει ότι η παρουσία της είναι οιωνός πως θα συμβεί ένα μεγάλο κακό στη συγκεκριμένη κωμόπολη.
Ένα βραδύ στο δημοσιογράφο εμφανίζεται το φάντασμα της γυναίκας του και του λέει ότι θα ήθελε "να είναι ευτυχισμένος". Η ίδια εμφανίζεται την άλλη μέρα με σάρκα και οστά στη γυναίκα σερίφη χωρίς να πει ποια είναι και τη ρωτάει το ίδιο, δηλαδή αν κατά τη γνώμη της "ο Τζον Κλάιν είναι ευτυχισμένος". Ο δημοσιογράφος επισκέπτεται πάλι τον Κέελ που αυτή τη φορά του λέει ότι όλα αυτά τα έζησε και εκείνος και κόντεψε να τρελαθεί. Του εκμυστηρεύεται ότι αποφάσισε να παρατήσει τις σχετικές έρευνες και να προσπαθήσει να ζήσει πλέον μια φυσιολογική ζωή. Ο δημοσιογράφος αποφασίζει να εγκαταλείψει κι εκείνος την έρευνα και πετάει όλες τις σημειώσεις και τις φωτογραφίες του.
Τον ειδοποιεί όμως τηλεφωνικά ο αρχισυντάκτης του ότι θα επισκεφθεί το Πόιντ Πλέζαντ ο κυβερνήτης τη πολιτείας για να μιλήσει στο εργοστάσιο χημικών της περιοχής και του ζητάει να  καλύψει δημοσιογραφικά το γεγονός. Τότε ο Κλάιν συνειδητοποιεί ότι είχε δει προφητικά όσα συνέβησαν αργότερα και καταλαβαίνει ότι ενώ στην αρχή δεν μπορούσε να θυμηθεί πως βρέθηκε στη συγκεκριμένη επαρχιακή πόλη, ο λόγος ήταν  εξαρχής δημοσιογραφικός και είχε σταλεί εκεί για να καλύψει την επίσκεψη του κυβερνήτη. Αντιλαμβάνεται ότι όντως είχε συναντήσει και τηλεφωνήσει σε διάφορους ανθρώπους που δεν τους θυμόταν, γιατί αυτό θα συνέβαινε στο μέλλον. Πιστεύει ότι όλα αυτά ήταν ένα είδος ντεζά βυ.
Πείθεται τότε ότι οι προφητείες είναι βάσιμες και προσπαθεί να προειδοποιήσει τον κυβερνήτη για κάποιο επικείμενο ατύχημα στο εργοστάσιο –κάτι που δεν επαληθεύεται και που κάνει τον κυβερνήτη να αντιμετωπίσει τον δημοσιογράφο σαν τρελό ή και πιθανόν τρομοκράτη. Ο Κλάιν προσπαθεί να πείσει τη γυναίκα σερίφη αλλά εκείνη του απαντά ότι δεν μπορεί να αποτρέψει μια τραγωδία στηριζόμενη στα προαισθήματα του και στα προφητικά τηλεφωνήματα που υποτίθεται ή πράγματι δέχεται.
Πλησιάζοντας την κωμόπολη διαπιστώνει ότι επάνω στη γέφυρα σημειώνεται κυκλοφοριακή συμφόρηση επειδή έχει αποσυντονιστεί ένα φανάρι. Στη γέφυρα έχουν «κολλήσει» πολλά ΙΧ ανάμεσα στα οποία και το περιπολικό της Μιλς, που βγαίνει έξω να δει αν μπορεί να ρυθμίσει την κυκλοφορία. Εκείνος ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι το φοβερό γεγονός που προφήτευαν στα τηλεφωνήματα θα συμβεί στη γέφυρα και τρέχει ανάμεσα στα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα τη γέφυρας φωνάζοντας στον κόσμο να βγει έξω και να απομακρυνθεί από τη γέφυρα με τα πόδια. Οι περισσότεροι δεν του δίνουν σημασία. Εκείνη τη στιγμή σπάει ένα από τα συρματόσχοινα της γέφυρας, το βλέπει η σερίφης και αρχίζει να φωνάζει κι εκείνη στον κόσμο να βγει από τα αυτοκίνητα και να απομακρυνθεί από τη γέφυρα με τα πόδια. Μπαίνει στο περιπολικό της για να ειδοποιήσει με τον ασύρματο ότι χρειάζεται ενισχύσεις όταν σπάει και άλλο σύρμα. Ο δημοσιογράφος βλέπει το περιπολικό όταν η γέφυρα αρχίζει να καταρρέει και να παρασύρει στο ποτάμι τα αυτοκίνητα. Όταν γλιστράει το περιπολικό η σερίφης από ένα χτύπημα στο κεφάλι χάνει τις αισθήσεις της και παγιδεύεται. Ο δημοσιογράφος βουτάει στο ποτάμι και τη σώζει.
Τα Πραγματικά Γεγονότα
Από τα γεγονότα που περιγράφονται στην ταινία, πραγματικό περιστατικό αποτελεί η κατάρρευση της γέφυρας, δυστύχημα κατά το οποίο σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν 46 άτομα –και όχι 36 όπως αναφέρει η ταινία- το Δεκέμβριο του 1967. Το ατύχημα οφειλόταν σε κατασκευαστική ατέλεια ενώ η ταινία αναφέρει ότι ήταν ανεξήγητο. Όταν η γέφυρα άρχισε να καταρρέει προκλήθηκε καραμπόλα με δεκάδες ΙΧ, τα οποία στη συνέχεια βρέθηκαν στον ποταμό Οχάιο.
Επίσης πραγματικό πρόσωπο είναι ο συγγραφέας Τζον Κέελ που είχε ερευνήσει τις μαρτυρίες για το παράξενο πλάσμα στη συγκεκριμένη περιοχή και που πράγματι είχε γράψει το ομότιτλο βιβλίο.
Το Πόιντ Πλέζαντ είναι μια κωμόπολη με περίπου 4.000 κατοίκους και έχει ένα μεταλλικό μνημείο που αναπαριστά την μυστηριώδη ανθρωπόμορφη νυχτοπεταλούδα. Ακόμα και σήμερα συρρέουν εκεί Αμερικανοί από άλλες περιοχές πιστεύοντας ότι μπορεί να συναντήσουν την ανθρωπόμορφη νυχτοπεταλούδα  ή εξωγήινους μια που γύρω από αυτό το θέμα έχουν αναπτυχθεί παράλληλα διάφορες θεωρίες.
Αξιολόγηση
Το κινηματογραφικό σάιτ Rotten Tomatoes βαθμολογεί την ταινία με 52% (με άριστα το 100%), όπως και το σάιτ Μetacritic. Μέτρια έως μετριότατη ταινία την αξιολογεί και το Rolling Stones, όπως και τα περισσότερα ελληνικά έντυπα που του έδωσαν 2 στα 5 αστέρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Πόλεμος της Συμμαχίας του Καμπραί
Ο Πόλεμος της Συμμαχίας του Καμπραί (1508-1516), επίσης γνωστός ως Πόλεμος της Λίγκας του Καμπραί, ήταν μια μεγάλη σειρά συγκρούσεων των Ιταλικών πολέμων του 1494-1559.
Οι κύριοι πρωταγωνιστές αυτού του πολέμου ήταν η Γαλλία, τα Παπικά κράτη και η Βενετική Δημοκρατία. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, ενώθηκαν σχεδόν όλες οι μεγάλες δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης, η Ισπανία, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το βασίλειο της Αγγλίας, το δουκάτο του Μιλάνου, η Φλωρεντία και η Ελβετία.
Ο Πάπας Ιούλιος Β', σκοπεύοντας να περιορίσει την ενετική επέκταση στη βόρεια Ιταλία, το 1508 συγκρότησε την αντι-ενετική Λίγκα του Καμπραί - με συμμάχους τη Γαλλία, την Ισπανία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που νίκησε και περιόρισε τη δύναμη της Βενετικής Δημοκρατίας.
Στη συνέχεια, ο Πάπας άλλαξε στρατόπεδο και συμμάχησε με τη Βενετία ενάντια στη Γαλλία συγκροτώντας την Ιερή Ένωση, η οποία έδιωξε τους Γάλλους από την Ιταλία το 1512. Οι διαφωνίες σχετικά με την κατανομή των εδαφών, ωστόσο, οδήγησαν τη Βενετία να εγκαταλείψει τη συμμαχία υπέρ νέας συμμαχίας με τη Γαλλία.
Υπό την ηγεσία του Φραγκίσκου Α', ο οποίος διαδέχτηκε τον Λουδοβίκο ΙΒ' στο θρόνο της Γαλλίας, τα γαλλο-ενετικά στρατεύματα, με τη νίκη στη μάχη του Μαρινιάνο το 1515 ανέκτησαν τα εδάφη που είχαν χάσει. Οι συνθήκες της Νουαγιόν και των Βρυξελλών, οι οποίες έθεσαν τέλος στον πόλεμο τον επόμενο χρόνο, επέστρεψαν τον χάρτη της Ιταλίας στο status quo του 1508.
Πόλεμος της συμμαχίας του Καμπραί (1508–1510)
μικρογραφία|Ο [[Πάπας Ιούλιος Β΄|Πάπας Ιούλιος Β']] Προκειμένου να περιοριστούν τα φιλόδοξα σχέδια και η εδαφική επέκταση της Βενετικής Δημοκρατίας στη βόρεια Ιταλία, ο Πάπας Ιούλιος Β' το 1508 συγκρότησε τη συμμαχία του Καμπραί, μια αντι-ενετική συμμαχία στην οποία συμμετείχαν τα Παπικά κράτη, καθώς ο πάπας ήθελε να ανακτήσει περιοχές στη Ρομάνια που κατέλαβε η Βενετία το 1504, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΒ΄, που επιθυμούσε να ανακτήσει βενετικά εδάφη στη Λομβαρδία, ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που ήθελε να ανακτήσει ορισμένα μέρη στο Φρίουλι και ο βασιλιάς της Ισπανίας Φερδινάνδος Β', όλοι με προσυμφωνημένες διεκδικήσεις στα ενετικά εδάφη.
Στον πόλεμο, τέταρτο στη σειρά των Ιταλικών πολέμων, που ξέσπασε το 1509, η Βενετική δημοκρατία ηττήθηκε στη μάχη του Ανιαντέλλο, έχασε μεγάλο τμήμα των εδαφών της, την Κρεμόνα, την Τεργέστη, τη Ραβέννα και ορισμένα λιμάνια της Απουλίας, έχασε μεγάλο μέρος του ενετικού στρατού και εγκατέλειψε τα επεκτατικά σχέδια.
Πόλεμος της Ιερής Ένωσης (1511–1513)
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1513, ο Λουί Β' ντε Λα Τρεμουάιγ υπέγραψε τη Συνθήκη της Ντιζόν με την οποία οι Γάλλοι εγκατέλειψαν τις αξιώσεις τους στην Ιταλία στο όνομα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ', ο οποίος όμως δεν επικύρωσε αυτήν τη συνθήκη.
Ο Λουδοβίκος ΙΒ' έχασε την Ιταλία. Η ανακατάληψη αυτών των περιοχών ήταν έργο του διαδόχου του, Φραγκίσκου Α'.
Η επιστροφή των Γάλλων (1515-1516)
μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας|Φραγκίσκος Α' στη μάχη του Μαρινιάνο το 1515]] Ο θάνατος του Λουδοβίκου ΙΒ' την 1η Ιανουαρίου 1515 έφερε στο θρόνο τον 20χρονο Φραγκίσκο Α'. Έχοντας λάβει τον τίτλο του δούκα του Μιλάνου στη στέψη του, ο νέος βασιλιάς κινήθηκε αμέσως για να ανακτήσει τις περιοχές στις οποίες θεωρούσε ότι είχε κληρονομικό δικαίωμα στην Ιταλία, επιχειρώντας τον Πέμπτο στη σειρά των Ιταλικών πολέμων.
Εξασφάλισε την ουδετερότητα της Αγγλίας και της Αυτοκρατορίας, ανανέωσε τη συμμαχία με τη Βενετία και μέχρι τον Ιούλιο είχε συγκεντρώσει τον στρατό του στο Ντωφινέ. Μια συνδυασμένη ελβετική και παπική δύναμη κινήθηκε βόρεια από το Μιλάνο για να του κλείσει τα περάσματα των Άλπεων, αλλά ο Φραγκίσκος, ακολουθώντας τη συμβουλή του κοντοτιέρου του Τζιάν Τζάκομο Τριβούλτζιο, απέφυγε τα κύρια περάσματα και έφθασε στην Ιταλική χερσόνησο, όπου αντιμετώπισε τους Ελβετούς μισθοφόρους του δούκα του Μιλάνου Μαξιμιλιανού Σφόρτσα στη μάχη του Μαρινιάνο στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου 1515. Η υπεροχή του Φραγκίσκου στο ιππικό και το πυροβολικό οδήγησε σε μια αποφασιστική νίκη για τα γαλλο-ενετικά στρατεύματα και επανέφερε τη γαλλική κυριαρχία στη Λομβαρδία.
Συνθήκες -συμφωνίες
Οι συνθήκες ειρήνης της Νουαγιόν και των Βρυξελλών το 1516 επιβεβαίωσαν την κυριαρχία δύο ξένων δυνάμεων στην Ιταλία, των Ισπανών στο Βασίλειο της  Νάπολης και των Γάλλων στο Δουκάτο του Μιλάνου. Ακολούθησε η «Διαρκής ειρήνη» που συνήψε η Γαλλία το 1516 με τους Ελβετούς. Επετεύχθη η συμφιλίωση με τον Πάπα και στη Μπολόνια, τον Δεκέμβριο του 1516, συντάχθηκε συμφωνία ιστορική, με την οποία αναγνωρίστηκε η αυτονομία της γαλλικής εκκλησίας μέσα στην καθολική εκκλησία, αναγνώριση που ίσχυσε ως τη διάλυση της γαλλικής εκκλησίας κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Έτσι, ολοκληρώθηκε η πρώτη περίοδος των Ιταλικών πολέμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι των κρατών και λαών της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη Γαλλία Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας
Μητροπέτροβας
Βιογραφία
Ο Μήτρος Πέτροβας γεννήθηκε το 1745 στη Γαράντζα, που μετά το 1927 ονομάστηκε Άνω Μέλπεια, του Νομού Μεσσηνίας. Ανέπτυξε από νωρίς δραστηριότητα κατά των Οθωμανών και το 1770 συμμετείχε στην Επανάσταση των Ορλωφικών.
Ο Μητροπέτροβας ήταν αδελφοποιητός φίλος και συμπολεμιστής με τον πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντή. Μετά το φόνο του Κωνσταντίνου (Κωσταντή) Κολοκοτρώνη το 1785, ο Μητροπέτροβας ως συνδεόμενος από τα παλιά χρόνια με δεσμούς αδελφοποιίας και φιλίας με το Κολοκοτρωνέικο ανέλαβε την κηδεμονία του νεαρού ακόμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Υπήρξε δε και ο πρώτος δάσκαλος του στην πολεμική τέχνη και τον βοήθησε με κάθε τρόπο όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση.
Το 1819 ο Μητροπέτροβας μυείται στην Φιλική Εταιρεία από τον Κυριάκο Καμαρίνο και μετά από δυο χρόνια ο Μητροπέτροβας σε ηλικία 76 ετών με την έναρξη της Επανάστασης, συμμετείχε με δικό του πολεμικό σώμα (ασκέρι) στην απελευθέρωση της Καλαμάτας κατά την 23η Μαρτίου του 1821. Μπαίνει σχεδόν από τους πρώτους στην Καλαμάτα λίγο προτού τον Κολοκοτρώνη, τον Παπαφλέσσα, τον Νικηταρά, τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Αναγνωσταρά και άλλους αγωνιστές, ενώ στη συνέχεια προέλασε στη βόρεια Μεσσηνία, όπου κατέλυσε τις Οθωμανικές αρχές.
Μετά ακολούθησε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στις πολεμικές επιχειρήσεις της Αρκαδίας και μάλιστα, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, συμμετείχε στην πολύ σημαντική μάχη του Βαλτετσίου τον Μάιο του 1821 ως επικεφαλής των πολεμιστών από την Ανδρούσα και το Λεοντάρι τοποθετημένος στο δυτικό προμαχώνα του ελληνικού στρατοπέδου, από κοινού με τους Ιωάννη Μαυρομιχάλη, Π. Κεφάλα και Παπατσώνη. αριστερά|μικρογραφία|Η μάχη του Βαλτετσίου (καλλιτεχνική απεικόνιση) Διακρίθηκε για την απόκρουση των επανειλημμένων επιθέσεων του οθωμανικού πεζικού αλλά και ιππικού γιατί ήταν δεινός σκοπευτής. Αργότερα συμμετείχε στην πολιορκία και την άλωση της Τριπολιτσάς. Το 1822 έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις εναντίον του εκστρατευτικού σώματος του Μαχμούτ Δράμαλη και διακρίθηκε στη μάχη των Δερβενακίων. Για τη συνεισφορά του, αναδείχτηκε το 1823 σε χιλίαρχο. αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Η μάχη των Δερβενακίων (καλλιτεχνική απεικόνιση) Ο Μητροπέτροβας ήταν όχι μόνο ένας από τους γενναιότερους οπλαρχηγούς, αλλά και ο πιο συνετός, ο Νέστωρ του Αγώνα. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία οπλαρχηγός. Τον έλεγαν όλοι «παππούλη» και ο Κολοκοτρώνης τον τιμούσε, τον σεβόταν και τον αποκαλούσε πάντα «Μπάρμπα». Ο Γέρος του Μωριά που τον θεωρούσε μια κοντινή, σχεδόν πατρική φιγούρα, άκουγε τις συμβουλές του πριν από κάθε επιχείρηση στην οποία λάμβανε μέρος και ζητούσε τη γνώμη του σε κάθε κρίσιμη περίσταση. Ο γηραιός οπλαρχηγός ήταν αφοσιωμένος μέχρι θανάτου στον μαθητή του και τον ακολουθούσε παντού. Ακόμη και στη φυλακή, όταν πήρε το μέρος του στις εμφύλιες διαμάχες του 1824-1825.
Κατά τις εμφύλιες συγκρούσεις του 1823-1825, τάχτηκε στο πλευρό του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακιστεί από την κυβέρνηση Κουντουριώτη στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα. Λίγο μετά την αποφυλάκισή του τον Μάιο του 1825, αναδείχτηκε σε στρατηγό και συμμετείχε στις επιχειρήσεις εναντίον του Ιμπραήμ Πασά.
Η εξέγερση  του 1834
Μετά το τέλος της Επανάστασης και τη δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους, πολλοί Μεσσήνιοι οπλαρχηγοί με τη καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα σε θάνατο, εκδήλωσαν θανάσιμο μίσος και αντιπάθεια κατά της Βαυαροκρατίας και της Βαυαρικής Αντιβασιλείας.
Κήρυξαν εξέγερση στις 7 Ιουλίου του 1834, στη Μάνη και τον Αύγουστο στη Μεσσηνία. «Απεφασίσαμε, να ανακτήσωμεν τα πολιτικά μας δίκαια δια της δυνάμεως, του μόνου και τελευταίου μέσου προς εδραίωσιν του καταπιεζομένου λαού». Έτσι δήλωναν οι εξεγερμένοι αγωνιστές του Εικοσιένα απέναντι στην Αντιβασιλεία του Όθωνα το καλοκαίρι του 1834.
Αυτοί που αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της πατρίδας βρέθηκαν στο περιθώριο, εκτός στρατού που συγκροτήθηκε από Βαυαρούς «μισθοφόρους» (ακόμη και στελέχη του αμφισβητούσαν την ποιότητά τους καθώς τους μάζεψαν… στον δρόμο). Βρέθηκαν εκτός αξιωμάτων, εν ολίγοις εκτός όχι μόνο υλικής αλλά και ηθικής επιβράβευσης για τις προσπάθειές τους ενάντια στους Τούρκους.
Πρωτεργάτες της εξέγερσης ήταν ο Καπετάν Γκρίτζαλης γαμπρός του Μητροπέτροβα, και ο Μητροπέτροβας. Στην συνέχεια οι εξεγερμένοι  κατέλαβαν περίπου την μισή Πελοπόννησο. Κυβερνητικές όμως δυνάμεις με πολυάριθμους στρατιώτες και άρτια εξοπλισμένους μετά από σφοδρές μάχες με τους εξεγερμένους  και με μεγάλες απώλειες κατόρθωσαν να καταπνίξουν την εξέγερση.
Το έκτακτο στρατοδικείο συνεδρίασε στην Κυπαρισσία καταδίκασε σε θάνατο τον Γιαννάκη Γκρίτζαλη, η ποινή εκτελέστηκε ταχύτατα, πριν περάσουν 2 ώρες από την απόφαση ο Γκρίτζαλης εκτελέστηκε τον Σεπτέμβριο του 1834. Επίσης σε θάνατο καταδικάστηκαν από το στρατοδικείο στην Πύλο ο Μητροπέτροβας και ο Τζαμαλής. Ο Αναστάσιος Τζαμαλής εκτελέστηκε αμέσως. Η ποινή του Μητροπέτροβα όμως δεν εκτελέστηκε λόγω του προχωρημένου της ηλικίας του (88 ετών) και της σημαντικής συνεισφοράς του κατά την Ελληνική Επανάσταση. Αφού παρέμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα στη φυλακή του δόθηκε αμνηστία και ακολούθως επέστρεψε στη γενέτειρά του Γαράτζα όπου και απεβίωσε το 1838 σε ηλικία 92 ετών.
Έγραψαν για τον Μητροπέτροβα
Για την ανδρεία του γράφουν πολλοί ιστορικοί και ακαδημαϊκοί.
Ο ακαδημαϊκος Σπύρος Μελάς :
«Ο παλιός γερό-κλέφτης με όλα τα περασμένα χρόνια του (εβδομήντα και πάνω) κοντός, μαζεμένος, σκεβρωμένος μα όλος ψυχή αντρικία έγραψε κει πέρα (Βαλτέτσι) έπος που θα δοξάζει την Μεσσηνία στούς αιώνες, ορθός πολέμησε και για να μη χασομεράει του γέμιζαν ντουφέκια και του τα διναν τονα πίσω απο το άλλον. Αυτός σημάδευε και έριχνε αδιάκοπα. Διάλεγε καβαλαραίους και δεν λάθευε κανέναν, είχε γκρεμίση οκτώ σ’ ένα γιουρούσι_»
Σωκράτης Κουγέας καθηγητής της ιστορίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ακαδημαϊκός:
« Κοντός ευκίνητος ο γέρος ο Γαρατζαίος Μήτρος Πέτροβας που θα αναδειχθεί στο Βαλτέτσι, στη γνώμη ο Νέστωρ, και στη ρώμη το καλύτερο παλληκάρι των μεσσηνιακών αρμάτων.
Ο ιστορικός Διονύσης Κόκκινος :
Ο Φωτάκος υπασπιστής και γραμματικός του Κολοκοτρώνη στα "Απομνημονεύματα" του, γράφει:
«Οι Τούρκοι έστησαν τα κανόνια τους και ετοιμάζουν να κάνουν έφοδο. Πολλές φορές όρμησαν εις τον Μήτρο Πέτροβα στο ταμπούρι του, του εγύριζαν τα τουφέκια τον τα έδιναν εις το χέρι και εσκότωνε καβαλαραίους. Οι τούρκοι είδαν ότι δεν κάνουν τίποτα και απελπίσθηκαν…»
Ο Αθανάσιος Γρηγοριάδης βουλευτής στην Α’Βουλή του 1834 και αντιπρόεδρος της Γερουσίας:
«Παρά το δεξιά τον Αρκαδίων επι τίνος χείμαρου ο ατρόμητος και εμπειροπόλεμος Μήτρος Πέτροβας με τα 100 Γαρατζαίους (Μεσσήνιων) πολέμησας πολύ γενναίος αποκρίσας και φονεύσας και πληγώσας πολλούς Αλβανούς εφορμήσαυτας εναντίον του για να τον εκτοπήσωσης από τη θέσιν του…»
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Νορβηγικές βουλευτικές εκλογές (2017)
Βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκε στη Νορβηγία στις 11 Σεπτεμβρίου του 2017. Τα μη σοσιαλιστικά κόμματα διατήρησαν  μια μειωμένη πλειοψηφία των 88 εδρών, επιτρέποντας  στον συνασπισμό Συντηρητικών-Προοδευτικών της Έρνα Σόλμπεργκ να παραμείνει στην κυβέρνηση. Το Φιλελεύθερο Κόμμα εντάχθηκε στο συνασπισμό τον Ιανουάριο του 2018, αλλά παρέμεινε σε ένα υπουργικό συμβούλιο μειοψηφίας εξαιτίας της απόφασης  του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος να μην συμμετάσχει στο συνασπισμό. Τα τρία μεγαλύτερα κεντροαριστερά κόμματα κέρδισαν 79 έδρες. Το Πράσινο Κόμμα διατήρησε την μοναδική του έδρα, ενώ το Ερυθρό Κόμμα κέρδισε την πρώτη έδρα στην ιστορία του.
Προηγούμενες εκλογές
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές στη Νορβηγία πραγματοποιήθηκαν στις 9 Σεπτεμβρίου 2013. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για τους Συντηρητικούς και τους λαϊκιστές δεξιούς συμμάχους. Το Συντηρητικό Κόμμα, με επικεφαλής την Έρνα Σόλμπεργκ, και το δεξιό λαϊκιστικό Κόμμα της Προόδου σχημάτισαν μια κυβέρνηση μειοψηφίας, με τη Σόλμπεργκ στην πρωθυπουργία. Τα δύο κόμματα έλαβαν την εμπιστοσύνη και τη στήριξη από δύο κεντρώα κόμματα, που ήταν οι Φιλελεύθεροι και οι Χριστιανοδημοκράτες.
Εκλογικό σύστημα
Οι εκλογές έγιναν με λίστα κομμάτων και με  αναλογική εκπροσώπηση σε δεκαεννέα πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, μία για καθεμία από τις κομητείες της Νορβηγίας.
Ο αριθμός των μελών που εκλέγονται ανά εκλογική περιφέρεια κυμαίνεται μεταξύ 4 και 19. Για να προσδιοριστεί η κατανομή των 169 εδρών μεταξύ των 19 κομητειών, χρησιμοποιείται μία διπλή φόρμουλα, με βάση τον πληθυσμό και το γεωγραφικό μέγεθος. Κάθε κάτοικος λαμβάνει έναν βαθμό, ενώ σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο αντιστοιχούν 1,8 βαθμοί.
150 από τις έδρες είναι κανονικές έδρες σε εκλογικές περιφέρειες. Αυτές απονέμονται με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών σε κάθε κομητεία, και δεν επηρεάζονται από τα αποτελέσματα σε άλλες κομητείες.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Η πρωθυπουργός Σόλμπεργκ σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τη συμμετοχή του Συντηρητικού Κόμματος, του Κόμματος Προόδου, του Φιλελεύθερου Κόμματος και των χριστιανοδημοκρατών. Στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2017, οι Χριστιανοδημοκράτες αποχώρησαν από τις συνομιλίες για συνασπισμό, λόγω της ένταξης σε αυτόν του Κόμματος Προόδου.
Στις 14 Ιανουαρίου 2018 σχηματίστηκε μια κυβέρνηση συνασπισμού από το Συντηρητικό Κόμμα, το Κόμμα Προόδου και το Φιλελεύθερο Κόμμα.
Παραπομπές
2017 Νορβηγια
Νέστορ Μαχνό
Ο Νέστορ Ιβάνοβιτς Μαχνό (Не́стор Іва́нович Махно́, 7 Νοεμβρίου 1888 - 6 Ιουλίου 1934), γνωστός και ως «Μπάτκο Μαχνό», δηλ. πατερούλης Μαχνό (από το батько, υποκοριστικό του πατέρας), ήταν Ουκρανός επαναστάτης, αναρχοκομμουνιστής, Αταμάνος και διοικητής ενός ανεξάρτητου στρατού χωρικών στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου του 1917-1922.
Ως διοικητής στρατού στην Ουκρανία, που πιο συχνά αναφέρεται ως Μαχνοβτσίνα (το κίνημα του Μαχνό) ή μερικές φορές Ελεύθερη Περιοχή, ο Μαχνό οδήγησε ένα στρατό ανταρτών κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου. Ο Μαχνό ήταν σύμμαχος του Κόκκινου στρατού και πολέμησε εναντίον Ουκρανών εθνικιστών, δυνάμεων Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας, τη Δημοκρατία του Χέτμαν, τον Λευκό Στρατό, μικρότερες δυνάμεις υπό την ηγεσία των Ουκρανών Αταμάνων ενώ κατέστειλε τη φιλογερμανική μειονότητα των Μεννονιτών.
Τον Νοέμβριο του 1920 οι Μπολσεβίκοι τελικά επιτέθηκαν εναντίον του Μαχνό. Αφού διέφυγε εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου συμμετείχε σε αναρχική ομάδα και απεβίωσε το 1934.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε σε φτωχή οικογένεια αγροτών στο Χουλιαϊπόλε, στο Κυβερνείο του Εκατερίνοσλαβ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή περιφέρεια Ζαπορίζιας, Ουκρανία). Ήταν ο νεότερος από πέντε παιδιά. Τα αρχεία της εκκλησίας δείχνουν ημερομηνία βάφτισης την 27 Οκτώβρη 1888, όμως οι γονείς του Νέστορ Μαχνό καταχώρησαν ως χρονολογία γέννησής του το 1889 ώστε να αναβάλουν τη στρατολόγηση του.
Στα δεκαεπτά του χρόνια εργάστηκε στο Χιουλάι-Πόλιε ως μαθητευόμενος ζωγράφος, ενώ στη συνέχεια ως εργάτης σε τοπικό χυτήριο σιδήρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ασχολήθηκε με την πολιτική επαναστατικών ομάδων. Η συμμετοχή του προέκυψε βάση των εμπειριών του από την αδικία στην εργασία καθώς και την τρομοκρατία του τσαρικού καθεστώτος στη διάρκεια της επανάστασης του 1905. Το 1906 ο Μαχνό προσχώρησε στην αναρχική οργάνωση του Χιουλάι-Πόλιε. Συνελήφθη το 1906 και αθωώθηκε ενώ συνελήφθη ξανά το 1907, αλλά δεν μπόρεσαν να τον κατηγορήσουν και οι κατηγορίες αποσύρθηκαν.
To 1908 συνελήφθη πάλι για τη δολοφονία ενός αστυνομικού και αυτή τη φορά καταδικάστηκε σε θάνατο δι' απαγχονισμού. Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη στη φυλακή Butyrskaya στη Μόσχα όπου γνώρισε τον αναρχικό Πιοτρ Αρσίνοφ και έγιναν φίλοι. Αφέθηκε ελεύθερος -όπως όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι- μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 και επέστρεψε στο Χουλιαϊπόλε.
1917
Επέστρεψε στη γενέτειρα του το 1917 και εκεί οργάνωσε με αναρχικό τρόπο, το κίνημα των αγροτών που ζητούσαν άμεση διαχείριση της γης που καλλιεργούσαν. Εκλέχθηκε πρόεδρος ένωσης εργατών γης και τον Αύγουστο του 1917 ως πρόεδρος του Σοβιέτ της περιοχής του δημιούργησε ένοπλη ομάδα χωρικών με στόχο την απαλλοτρίωση της γης, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1917. Οι κοινότητες που δημιουργήθηκαν λειτούργησαν ικανοποιητικά. Ο Μάχνο διέδωσε τις αναρχικές ιδέες και επεδίωξε τη συνεργασία με σοσιαλεπαναστάτες. Οι Μπολσεβίκοι στη περιοχή του παρακολουθούσαν την αύξηση της δύναμης του αλλά τον ανέχτηκαν καθώς είχαν κοινούς εχθρούς.
1918
Το 1918 οι μπολσεβίκοι, με την υπογραφή της Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ, παρέδωσαν την Ουκρανία στους Γερμανοαυστριακούς προκαλώντας την έντονη απογοήτευση του Μάχνο Ακολούθησε η εισβολή του στρατού των Κεντρικών δυνάμεων στην περιοχή της δράσης του και ο Μαχνό απέφυγε τη σύλληψη από τις δυνάμεις κατοχής καταφεύγοντας στη Μόσχα τον Ιούνιο του 1918, όπου συναντήθηκε με τον Λένιν -ο οποίος προσφέρθηκε να τον βοηθήσει να γυρίσει στη περιοχή του-, τον Γιάκοβ Σβερντλόφ, τον Κροπότκιν καθώς και άλλους αναρχικούς. Εφοδιασμένος με πλαστό διαβατήριο από τους Μπολσεβίκους γύρισε και βρήκε καμένο το σπίτι της μητέρας του καθώς τον ανάπηρο από τον πόλεμο αδερφό του εκτελεσμένο. Ξεκίνησε να οργανώνει το αγροτικό στρατιωτικό κίνημα γνωστό ως Μαχνοβτσίνα ως αντάρτικη ομάδα κατά των Γερμανοαυστριακών. Οι αναρχικοί είχανε βρει από τα αρχεία της αστυνομίας που είχαν κατασχεθεί διπλούς πράκτορες ανάμεσα τους και η θέση του Μάχνο ήταν να τους εκτελέσουν.
Ο Μαχνό από τον Νοέμβριο του 1918 λειτουργούσε ως ντε φάκτο σύμμαχος των Μπολσεβίκων αν και από τότε θεωρούσε τους Μπολσεβίκους ως ανίκανους να καθοδηγήσουν την επανάσταση. Ο στρατός του Μαχνό και του Νικηφόρ Γκριγκόριεφ ήταν το κύριο τμήμα του στρατού των Μπολσεβίκων που επιτέθηκε στο Κιέβο στα τέλη του 1918, υπό τον Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο.
1919
thumb|left|200px|Η μαύρη σημαία του μαχνοβίτικου κινήματος Υπό την ονομαστική αρχηγία του Πάβελ Ντιμπένκο, ενώθηκαν οι δυνάμεις των Νικηφόρ Γκριγκόριεφ, Μαχνό και Ντιμπένκο σε χαλαρή οργάνωση στις αρχές του 1919. Από τις μεγαλύτερες συνεισφορές του Μαχνό στις δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού, ήταν η συμβολή του στην προσχώρηση του αταμάνου Νικηφόρ Γκριγκόριεφ στη πλευρά των Σοβιετικών στις αρχές του 1919, ο οποίος τελικά εκτελέστηκε από τις δυνάμεις του Μαχνό τον Ιούλη του 1919. Μετά την εκτέλεση του Γκριγκόριεφ, ο Μαχνό έφτασε να διοικεί 100.000 βετεράνους αξιόμαχους στρατιώτες ενώ πολλοί λιποτάκτες του Κόκκινου στρατού εντάχθηκαν στις τάξεις του. Παρόλο όμως που η μονάδα του Μαχνό λόγω των νικών της είχε τιμηθεί με το Κόκκινο Λάβαρο και είχε γίνει ανεξάρτητη μεραρχία του Κόκκινου στρατού το καλοκαίρι του 1919, κατηγορήθηκε για υπονόμευση των Σοβιετικών αρχών και διακόπηκε η συνεργασία κατόπιν εντολής του Λένιν και του Τρότσκι, παρά την υποστήριξη του Αντόνοφ-Οβσέγενκο που καθαιρέθηκε. Ο Τρότσκι αποφάσισε να σταματήσει η συνεργασία γιατί οι αναρχικές ιδέες γίνονταν δημοφιλείς στο σοβιετικό στρατό και επειδή οι αναρχικοί δεν κατάφεραν να κρατήσουν τη γραμμή του δυτικού μετώπου.
Ο Μαχνό συνέχισε τις επιθέσεις εναντίον του στρατού του Αντόν Ντενίκιν, που εντυπωσίασαν τους αξιωματικούς του Λευκού Στρατού. Έδωσε σημαντική και αυτόκλητη βοήθεια στους μπολσεβίκους όταν πολεμούσαν εναντίον του Αντόν Ντενίκιν στο Κιέβο στα τέλη του 1919.
1920
Το καλοκαίρι του 1920 η συνεργασία του στρατού του Μαχνό και των μπολσεβίκων συνεχίστηκε εναντίον του στρατηγού Πιότρ Βράνγκελ στην Κριμαία, αλλά μετά την επιτυχή απώθηση του, η Μαχνοβτσίνα κηρύχθηκε πάλι παράνομη.
Οι μπολσεβίκοι εδραιώθηκαν το φθινόπωρο του 1920 στην κεντρική Ρωσία και μπόρεσαν να ελέγξουν και την Ουκρανία, έτσι με αφορμή τη μη προσβολή των δυνάμεων του Πιότρ Βράνγκελ από τις δυνάμεις του Μαχνό ζήτησαν να ενταχθεί η Μαχνοβτσίνα στον Κόκκινο Στρατό, κάτι που δεν έγινε αποδεκτό με αποτέλεσμα η συμμαχία να λήξει οριστικά το φθινόπωρο του 1920 και οι δυο στρατοί να συγκρουστούν καθώς ξεκίνησαν εκκαθαρίσεις εναντίον των Μαχνοβιτών από την Τσεκά.
1921-1924
Τους επόμενους μήνες και έπειτα από διαδοχικές μάχες που έδωσε με τις Σοβιετικές δυνάμεις, ο Μαχνό τραυματίστηκε και κατέφυγε στη Ρουμανία και από εκεί στη Πολωνία όπου συνελήφθη κατηγορούμενος για συμμετοχή σε φιλοσοβιετικές ενέργειες γεγονός που αρνήθηκε ενώ στο Γκντανσκ τον συνέλαβαν οι Γερμανικές αρχές κατηγορώντας του για τις διώξεις στους Γερμανικής καταγωγής πολίτες, φυλακίστηκε αλλά κατάφερε να αποδράσει.
Ιδεολογία, πρακτική στα χρόνια του πολέμου
Το πρόγραμμα του Μαχνό, επηρεασμένο από τους αναρχικούς και τους σοσιαλεπαναστάτες ήταν να υπάρχουν "ελεύθερα Σοβιέτ", όπου οι συμμετέχοντες θα μπορούσαν να εκλέγουν οι ίδιοι τους αντιπροσώπους τους, σε συνδιάσκεψη του Σοβιέτ της περιοχής του αποφασίστηκε η απόρριψη της δικτατορίας του ενός κόμματος όπως στόχευαν οι μπολσεβίκοι, η κολλεκτοβιοποιήση εδαφών και επιχειρήσεων καθώς και η δημιουργία συνεταιρισμών. Τα πολιτικά κόμματα απαγορεύτηκαν και σε αντίθεση με τους μπολσεβίκους, η Μαχνοβτσίνα ισχυρίστηκε ότι άφησε τους εργάτες να είναι αυτόνομοι δηλαδή να λειτουργούν χωρίς την καθοδήγηση κάποιου κόμματος. Όπως έγραφαν σε προκήρυξη τους: «Οι Μαχνοβίτες δεν μπορούν παρά να δώσουν συμβουλή και βοήθεια...Σε καμία περίπτωση δεν θα κυβερνήσουν, ούτε επιθυμούν κάτι τέτοιο.»Στις περιοχές που έλεγχε ο στρατός του Μαχνό, γίνανε προσπάθειες για τερματιστεί ο καπιταλισμός, δημιουργήθηκαν συνελεύσεις, η γη από τους γαιοκτήμονες να περάσει στα χέρια των πολλών, ενώ έγιναν προσπάθειες να δημιουργηθεί εκπαιδευτικό σύστημα σύμφωνα με τις αρχές του ελευθεριακού παιδαγωγού Φρανσίσκο Φερέρ. Επέτρεψε την ελευθερία του Τύπου, αλλά όχι των πολιτικών οργανώσεων.
Ο Μαχνό αποθάρρυνε την ομάδα του από το να κατάσχει αγαθά από τους χωρικούς και για αυτό το λόγο είχε τη φήμη του λιγότερου αγρίου από τις άλλες αντάρτικες ομάδες αν και τελικά οι πράξεις ήταν παρόμοιες. Στις τάξεις της Μαχνοβτσίνα είχαν συρρεύσει αναρχικοί από τη Ρωσία. Παρόλο που μαζεύτηκαν και λίγα εγκληματικά στοιχεία, όπως έγινε σε όλες τις παρατάξεις, το κίνημα του Μαχνό στεκόταν στο ύψος των αξιών του αναρχισμού. Ο Μαχνό απέφυγε να χρησιμοποιήσει στις τάξεις του κινήματος, τους αναρχικούς των πόλεων καθώς πίστευε ότι δεν θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν τους αγρότες, ενώ απέφυγε να δρα κοντά σε κατοικημένες περιοχές λόγω του φόβου των αντιποίνων σε αμάχους. Οι Σοβιετικοί όταν ήταν σύμμαχοι μαζί του τον παρουσίαζαν ως λαϊκό ήρωα ενώ μετά τη διάρρηξη των σχέσεων τους τον δυσφημούσαν. Η μπολσεβίκικη προπαγάνδα κατηγόρησε τον Μαχνό για αντισημιτισμό όμως κάτι τέτοιο είναι ανυπόστατο καθώς αρκετές φορές κατέκρινε τον αντισημιτισμό, αν και άντρες του συμμετείχαν σε αντισημιτική βία.
Υπήρχε επίσης μυστική αστυνομία επιφορτισμένη να βρίσκει τους αντιπάλους στο αναρχικό στρατόπεδο αφού ο Μάχνο ήταν αναγκασμένος να προστατέψει το στρατόπεδο των αναρχικών από μυστικούς πράκτορες των αντιπάλων του. Παρά την προσπάθεια του Μάχνο να αποφύγει τη στρατιωτικοποίηση, σημαντικοί αξιωματικοί διορίζονταν από τον ίδιο ενώ οι υπόλοιποι εκλέγονταν από τις συνελεύσεις στρατιωτών ενώ παράλληλα ο στρατός του λειτουργούσε με την παραδοσιακή στρατιωτική πειθαρχεία των Κοζάκων. Ο Μαχνό έκανε υποχρεωτική στρατολόγηση αν και ήθελε να παραμείνει ο στρατός του εθελοντικός, όμως αυτό το έκανε σε ένα βαθμό γιατί οι επιστρατευμένοι αγρότες θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν για να μην γίνονταν αντεκδικήσεις. Διατηρούσε ειδικό σώμα 200 περίπου σωματοφυλάκων που πιθανόν έπαιρνε μέρος σε ειδικές αποστολές. Ο Μαχνό εξέδωσε νόμισμα και αργότερα το αποκήρυξε.
Πιστώνεται την εφεύρεση της τατσάνκα (tachanka), ενός κάρου που έφερε τοποθετημένο ένα βαρύ πολυβόλο.
Η ανάμειξη των Ελλήνων στο συγκεκριμένο κίνημα εντάσσεται στις ευρύτερες πολιτικές ζυμώσεις που έλαβαν χώρα στις ελληνικές περιοχές της νότιας Ουκρανίας και ιδιαίτερα της Μαριούπολης με τα 25 ελληνικά χωριά την περίοδο 1918-19. Ήδη από το 1918 αντάρτικα αποσπάσματα μαχνοβιτών δρούσαν στα ελληνικά χωριά Μαγκούς, Γιάλτα, Μ. Γιανισόλ, Σ. Κερεμεντσίκ κ.ά.
Βιαιοπραγίες σε βάρος της γερμανόφωνης μειονότητας
Οι Μεννονίτες ήταν μια εύπορη θρησκευτική ομάδα Αναβαπτιστών Χριστιανών Γερμανικής καταγωγής, η οποία συνεργάστηκε με τις Γερμανικές κατοχικές δυνάμεις καθώς και τον Λευκό στρατό. Με τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ, ξαναπήραν τα εδάφη που ήταν παλιότερα δικά τους και οργάνωσαν παραστρατιωτικές μονάδες ("Selbstschutz") με τη βοήθεια των κεντρικών δυνάμεων και επιτέθηκαν στις δυνάμεις που υποστήριζαν την επανάσταση. Από την περίοδο της κατοχής είχαν γίνει στόχοι επιδρομών των δυνάμεων του Μαχνό και η παραδοσιακή φιλειρηνική μειονότητα διχάστηκε ως προς τις επιλογές αντίδρασής της. Μεταξύ άλλων έγιναν στόχος λόγω του πλούτου τους, της κοινωνικής θέσης τους αλλά και την υποστήριξη τους στις δυνάμεις που ήταν εχθρικές απέναντι στην επανάσταση. Ειδικότερα κατά το 1919 γίνανε στόχοι καταστροφικών επιδρομών. Για τη μειονότητα το πρόσωπο του Μαχνό αποτελεί μια καθολικά αρνητική προσωπικότητα, ενώ στην αναρχική ιστοριογραφία απουσιάζουν τα γεγονότα που περιλαμβάνουν τους Μεννονίτες επιπλέον οι Μεννονίτες δεν αναφέρονται με το ονομα τους, αλλά ως "γερμανοί αποικιοκράτες" ή "καπιταλιστές εκμεταλλευτές".
Σε μια μόνο περιοχή 100 γυναίκες είχαν σύφιλη από τους βιασμούς του στρατού του Μαχνό. Ενώ κατά την οπτική Μεννονιτών, "κληρονομιά" των Μαχνοβιτών ήταν η επιδημία τύφου του 1920 καθώς με τους βιασμούς διαδόθηκε ο τύφος και άλλα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.
Τον Νοέμβρη του 1919 δυνάμεις του Μαχνό απέκλεισαν το χωριό Άιχενφελντ από όλες τις εξόδους και εκτέλεσαν 70 άντρες και 5 γυναίκες ενώ υπήρξαν πολλοί βιασμοί γυναικών. Ενώ τις επόμενες ημέρες τα θύματα φτάσανε τους 136. Το γεγονός αναφέρεται ως σφαγή του Άιχενφελντ. Μια εκτίμηση υπολογίζει ότι υπήρξαν μεταξύ 2.000 με 3.000 συνολικά τα θύματα της μειονότητας.
Παρίσι
Τελικά, διέφυγε στο Παρίσι το 1925. Εκεί συμμετείχε σε ομάδα Ρώσων αναρχικών εξόριστων, οι οποίοι εξέδιδαν το περιοδικό Dielo Truda από το οποίο πήρε το όνομα και η ομάδα. Εξέδωσαν το φυλλάδιο για την "Οργανωτική Πλατφόρμα της Γενικής Ένωσης Αναρχικών" το 1926, με το οποίο καλούσαν για καλύτερη οργάνωση των αναρχικών και τον συντονισμό μέσω κεντρικής επιτροπής. Το κείμενο προκάλεσε αρκετές συζητήσεις και αντιδράσεις (από τους Ερρίκο Μαλατέστα, Βολίν, Έμμα Γκόλντμαν), με κύριο επιχείρημα ότι εισήγαγε εξουσιαστικές ιδέες. Βασική εναντίωση του Μαλατέστα ήταν η αρχή της συλλογικής ευθύνης όπου η κάθε ένωση θα ήταν συλλογικά υπεύθυνη για τις πράξεις του κάθε μέλους. Ο Μαλατέστα συμφώνησε πάντως πως υπήρχε ανάγκη για οργανωτική ενότητα των αναρχικών, ενώ κρίνοντας από τον 21ο αιώνα, οι Μίχαελ Σμιτ και Λούσιεν φαν ντερ Βαλτ θεωρούν πως οι ιδέες του κειμένου δεν ξέφυγαν από τις κλασσικές αναρχικές παραδόσεις.
Πέθανε στο Παρίσι, όπου ζούσε σε πολύ δύσκολες συνθήκες με τη γυναίκα του και την κόρη του, από φυματίωση ή κατά άλλους από το ποτό και τη φτώχεια.
Κριτική στο πρόσωπο του
Επέδειξε ιδιαίτερη ικανότητα στη στρατιωτική ηγεσία ενώ η προσωπικότητα του μαγνήτιζε ανθρώπους, από την άλλη πλευρά είχε ευμετάβλητο και οξύθυμο χαρακτήρα και ήταν καχύποπτος. Ημερολόγιο της εποχής στελέχους της Μαχνοβίτικης αντικασκοπείας ανέφερε ότι ο Μαχνό απείλησε με εκτέλεση αξιωματικό που φλέρταρε τη γυναίκα του.
Ο Βολίν όντας στην εξορία και έχοντας πλέον εχθρικές σχέσεις με τον Μαχνό, τον κατηγόρησε για τα πεπραγμένα του στον Μαύρο στρατό, για εξουσιαστική νοοτροπία, υπερβολική βία, βιασμούς και συνεχή μέθη. Κατηγορίες τις οποίες υιοθέτησαν και άλλα στελέχη του Μαύρου Στρατού και άλλοι αναρχικοί. Αντίθετα η Ίντα Μετ ανέφερε ότι η γυναίκα του Μαχνό ήταν συνέχεια δίπλα του, και είχε ενεργή δράση εναντίον των βιαστών και κάτι τέτοιο ήταν ανυπόστατο. Ο Αλεξάντερ Μπέρκμαν σε γράμμα του ανέφερε ότι ο Μαχνό είχε στρατιωτική ιδιοσυγκρασία και βρισκόταν στην απόλυτη επιρροή του Αρσίνοφ.
Ο Ιστορικός του αναρχικού κινήματος Τζωρτζ Γούντκοκ σε βιβλίο του 1962 του πιστώνει εξαιρετικές στρατιωτικές ικανότητες αλλά του χρεώνει ότι ο στρατός του ήταν ελευθεριακός μόνο κατ' όνομα. Ο Πήτερ Μάρσαλ αναφέρει ότι την περίοδο 1918-9 ο Μαχνό συνέβαλε στο αναρχικό όραμα μιας ελεύθερης κοινωνίας βασισμένης σε κοινότητες αλλά ύστερα από τα μέσα του 1919 ουσιαστικά ξεκίνησε μια χαλαρή διακυβέρνηση από τον ίδιο και τους συντρόφους του. Ο Τζέημς Τζολ τον χαρακτηρίζει "άγριο μπεκρή" και γυναικά αλλά του αναγνωρίζει ότι πέτυχε μοναδικό επίτευγμα στην ιστορία του αναρχισμού. Αντίθετα κατά τον Αλεξάντρ Σκιρντά δεν υπάρχουν ασφαλή στοιχεία που να τεκμηριώνουν ότι είχε τη συνήθεια να πίνει. Ο Michael Malet αναφέρεται στο ευρύτερο πρόβλημα του αλκοολισμού που υπήρχε στο στρατό του Μαχνό.
Αν και πολλές μαρτυρίες δεν διασώθηκαν λόγω του ψυχολογικού τραύματος θυμάτων, συγγραφείς με οπτική φιλική στους Μεννονίτες έχουν αμφισβητήσει την αναρχική ιδεολογία του Μαχνό ενώ παράλληλα αναρχικοί συγγραφείς έχουν επικριθεί ως απολογητές του. Η οπτική ορισμένων από τη μειονότητα των Μεννονιτών είναι ότι δέχτηκαν πρώτοι επίθεση από τις δυνάμεις του Μαχνό και ύστερα φτιάξανε τάγματα ασφαλείας για τη προστασία τους.
Πολιτιστικές επιρροές
Στα τέλη του 2013 η Ουκρανική κεντρική τράπεζα ανακοίνωσε την κυκλοφορία νομίσματος με την εικόνα του Νέστορ Μαχνό.
Στην οθόνη
Οι «9 ζωές του Νέστορ Μαχνό» (Девять жизней Нестора Махно) είναι μια σειρά 12 επεισοδίων για τον ουκρανό επαναστάτη Μαχνό και το αγροτικό μαχνοβίτικο κίνημα. Γυρίστηκε στην Ουκρανία το 2005 και προβλήθηκε από τη ρώσικη κρατική τηλεόραση 2 χρόνια αργότερα. Βλέπε: «Οι 9 Ζωές του Νέστορ Μαχνό» (τηλεοπτική σειρά – ελληνικοί υπότιτλοι)
thumb|right|120px|Πιοτρ Αρσίνοφ
Πηγές
Κατηγορία:Ουκρανοί Κατηγορία:Αναρχικοί Κατηγορία:Αγρότες Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου Νορβηγίας
Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Νορβηγίας (Νορβηγικά: GET-ligaen) αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση στη Νορβηγία και διοργανώνεται από την Νορβηγική Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου (Norges Ishockeyforbund). Ξεκίνησε τη σεζόν 1934-35 και από τότε η ονομασία του πρωταθλήματος έχει αλλάξει αρκετές φορές με την τελευτέα το 2006 που ονομάστηκε σε GET-Λιγκ. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Βόλερενγκα η οποία έχει κατακτήσει συνολικά 24 πρωταθλήματα και ακολουθεί η Γκάμλεμπγιεν με 8. Το πρωτάθλημα κατατάσσεται από την Διεθνή Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου ως το 13ο ισχυρότερο πρωτάθλημα της Ευρώπης
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Νορβηγία Χοκει
Ιωσήφ Δασκαλάκης
Ο Ιωσήφ "Σήφης" Δασκαλάκης (γεννημένος στις 7 Αυγούστου 1982) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Καριέρα
Ο Δασκαλάκης ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της γενέτειράς του, ΟΦΗ, αγωνιζόμενος κυρίως ως αναπληρωματικός τερματοφύλακας του Μιχάλη Σηφάκη. Στην συνέχεια, μετακόμισε στον γειτονικό κρητικό σύλλογο της Σούπερ Λίγκα, Εργοτέλη, όπου και παρέμεινε για διάστημα 5 ετών (τα τελευταία 4 εκ των οποίων τα πέρασε αγωνιζόμενος ως βασικός τερματοφύλακας του συλλόγου) πραγματοποιώντας συνολικά 90 συμμετοχές με τα χρώματα της ομάδας. Οι σταθερές του εμφανίσεις με τον Εργοτέλη προκάλεσαν το ενδιαφέρον του πρωταθλητή Ελλάδας, Ολυμπιακού, ο οποίος και απέκτησε τον Δασκαλάκη το καλοκαίρι του 2011, προκειμένου να αποτελέσει τον αναπληρωματικό του Φράνκο Κοστάντζο. Η παρουσία του στον πρωταθλητή Ελλάδας διήρκεσε έναν χρόνο, στην διάρκεια της οποίας η ομάδα πραγματοποίησε το νταμπλ για την σεζόν 2011-12. Ο Δασκαλάκης πραγματοποίησε μία μόνον εμφάνιση με τα χρώματα του συλλόγου στην διάρκεια της συγκεκριμένης σεζόν, καθώς κατέληξε να αποτελεί εναλλακτική λύση του τρίτου τερματοφύλακα της ομάδας, Μπάλας Μέγερι, έπειτα από την λύση του συμβολαίου του Κοστάντζο.
Το 2012, ο Δασκαλάκης υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την προσφάτως προβιβασθείσα στην Σούπερ Λίγκα, Βέροια, ωστόσο τέθηκε άμεσα εκτός της αρχικής ενδεκάδας του συλλόγου, αφότου δέχθηκε δύο τέρματα στην διάρκεια του ντεμπούτου του σε αναμέτρηση απέναντι στην πρώην ομάδα του, Ολυμπιακό. Αποχώρησε από τον σύλλογο στην διάρκεια του καλοκαιριού του 2013, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών με την ομάδα από την οποία και ξεκίνησε την καριέρα του, τον ΟΦΗ. Η δεύτερη παρουσία του με τον ΟΦΗ, ωστόσο, επίσης τερματίστηκε πρόωρα έπειτα από διαμάχη του με τον προπονητή Τζεννάρο Γκαττούζο, ο οποίος και απαίτησε ο Δασκαλάκης και ο συμπαίκτης του, Μιχαήλ Φραγκουλάκη, να απομακρυνθούν από τον σύλλογο.
Έναν χρόνο έπειτα από την διαμάχη του με τον σύλλογο, ο Δασκαλάκης επέστρεψε στον ΟΦΗ τον Οκτώβριο του 2015 βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας, έπειτα από την αίτηση πτώχευσης του συλλόγου το 2015 και τον, ως συνέπεια, υποβιβασμό του στην Γ΄ Εθνική, τρίτη κατηγορία του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ελλάδας. Ωστόσο, καθώς η ομάδα προχώρησε στην απόκτηση των έμπειρων αμυντικών Μηνά Πίτσου, Κώστα Κιάσσου και Ηλία Κώτσιου στην διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου του 2016, λόγω περιορισμού στον αριθμό των παικτών άνω των 33 ετών με δικαίωμα συμμετοχής με σύλλογο της Γ΄ Εθνικής, ο Δασκαλάκης αποδεσμεύτηκε από τον σύλλογο τον Φεβρουάριο του 2016.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ρανκάγουα
thumb|Ο καθεδρικός ναός της Ρανκάγουα. Η Ρανκάγουα (ισπανικά: Rancagua, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [raŋˈkaɣwa]) είναι πόλη της Χιλής, 206.971 κατοίκων (2002), και πρωτεύουσα της περιφέρειας Ο' Χίγκινς. Η πόλη βρίσκεται 87 χλμ. νότια της πρωτεύουσας Σαντιάγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής
Άγιος Βησσαρίωνας Τρικάλων
Ο Άγιος Βησσαρίωνας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγίου Βησσαρίωνος, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Άγιος Βησσαρίωνας Τρικάλων είναι κτισμένος σε υψόμετρο 230 μέτρων και έχει 626 κατοίκους (de facto), σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1955, ονομαζόταν Δούσικο.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.490794" longitude="21.681519" zoom="12" width="1000" height="300" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης
μικρογραφία|142x142εσ|Πορσελάνινος κουμπαράς της δεκαετίας του 1970, από τη Γερμανία. Η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης θεσπίστηκε στις 31 Οκτωβρίου 1924, κατά τη διάρκεια του 1ου Διεθνούς Συνέδριου Ταμιευτηρίων στο Μιλάνο της Ιταλίας. Ο ιταλός Καθηγητής Φιλίπο Ραβίτσα ανακήρυξε την ημέρα ως Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης στη τελευταία ημέρα του συνεδρίου. Στα ψηφίσματα του Παγκόσμιου Συνεδρίου Αποταμίευσης ανακοινώθηκε ότι η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης θα είναι μια ημέρα αφιερωμένη στην προώθηση της αποταμίευσης σε όλο το κόσμο. Στις προσπάθειές προώθησης της αποταμίευσης, τα ταμιευτήρια έχουν συνεργαστεί με σχολεία, κληρικούς καθώς πολιτιστικούς, αθλητικούς, επαγγελματικούς και γυναικείους συνδέσμους.
Οι εκπρόσωποι 29 χωρών ήθελαν να συστήσουν την προσοχή στη σημασία της αποταμίευσης για την παγκόσμια κοινή γνώμη και την σημασία της για την οικονομία και το άτομο. Η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης εορτάζεται συνήθως στις 31 Οκτωβρίου, εκτός από τις χώρες όπου αυτή η ημέρα είναι δημόσια αργία, καθώς η ιδέα της ημέρας είναι οι τράπεζες να είναι ανοιχτές για να επιτρέπεται στους ανθρώπους να μεταφέρνουν τις αποταμιεύσεις τους στο τραπεζικό λογαριασμό τους.
Η ιδέα της Παγκόσμιας Ημέρας Αποταμίευσης δεν ήταν μια ξαφνική δημιουργία. Υπήρχαν μερικά παραδείγματα ημερών αφιερωμένων στην ιδέα της αποταμίευσης για να επιτευχθεί υψηλότερο επίπεδο ζωής και για να υπάρχει ένα μαξιλάρι ασφαλείας για την οικονομία. Το 1921 εορτάστηκε μια τέτοια ημέρα στην Ισπανία. Σε άλλες χώρες, η λαϊκή εμπιστοσύνη στην αποταμίευση έπρεπε να αποκατασταθεί καθώς πολλοί Γερμανοί είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην αποταμίευση στην γερμανική νομισματική μεταρρύθμιση του 1923, λόγω του υπερπληθωρισμού.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης συνεχίστηκε και έφτασε στο απόγειο της δημοτικότητάς της από το 1955 μέχρι το 1970. Η αποταμίευση έγινε μια πραγματική παράδοση σε ορισμένες χώρες. Στην Αυστρία, για παράδειγμα, η επίσημη μασκότ της αποταμίευσης, η λεγόμενη "Σπάρεφρο' (κυριολεκτικά: "Χαρούμενος Αποταμιευτής", ή μάλλον "αποταμιεύστε χαρούμενα!") είχε μεγαλύτερο βαθμό αναγνωρισιμότητας από τον πρόεδρο της δημοκρατίας και μια οδός ονομάστηκε Σπάρεφρο. Στη δεκαετία του 1970, το "Sparefroh-Journal", ένα εκπαιδευτικό περιοδικό για νεότερους ανθρώπους, είχε κυκλοφορία 400.000 αντιτύπων.
Σήμερα, το ενδιαφέρον των τραπεζών που διοργανώνουν εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης είναι στραμμένο στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όπου πολλά άτομα δεν έχουν τραπεζικό λογαριασμό. Τα ταμιευτήρια παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της αποταμίευσης σε αυτές τις χώρες με συγκεκριμένες εκστρατείες και πρωτοβουλίες, όπως η συνεργασία με μη κυβερνητικές οργανώσεις για τον διπλασιασμό των αποταμιευτικών λογαριασμών που ανήκουν σε φτωχούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιες ημέρες
Μπέθελ Τάουν
Το Μπέθελ Τάουν (αγγλικά: Bethel Town) είναι οικισμός της ενορίας του Ουεστμόρλαντ, στην Τζαμάικα. Κατά την απογραφή του 2012, αριθμούσε 3,060 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενορία του Ουεστμόρλαντ Κατηγορία:Πόλεις της Τζαμάικας