cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάικλ Ράις
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές
Έιμι Ίρβινγκ
Η Έιμι Ίρβινγκ (Amy Davis Irving ; 10 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Οι διακρίσεις της περιλαμβάνουν ένα Obie Award, δυο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Γεννημένη στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια από τους ηθοποιούς Ζυλ Ίρβινγκ και Πρισίλα Πόιντερ, η Ίρβινγκ πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στο Σαν Φρανσίσκο προτού η οικογένεια εγκατασταθεί στην Νέα Υόρκη στην εφηβεία της. Στην Νέα Υόρκη, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Μπρόντγουει στην ταινία The Country Wife (1965–1966) σε ηλικία 13 ετών. Η Ίρβινγκ σπούδασε θέατρο στο American Conservatory Theater στο Σαν Φρανσίσκο και στο London Academy of Music and Dramatic Art προτού κάνει την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην ταινία του Brian De Palma Carrie (1976) και ακολουθήσει ένας πρωταγωνιστικός ρόλος στο υπερφυσικό θρίλερ The Fury (1978).
Το 1980, η Ίρβινγκ εμφανίστηκε στην παραγωγή του Μπρόντγουει Amadeus προτού πρωταγωνιστήσει στην ταινία Yentl (1983), για την οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Το 1988, έλαβε το Obie Award για την ταινία The Road to Mecca, και ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα για την κωμωδία Crossing Delancey (1988).
Η Ίρβινγκ εμφανίστηκε στην παραγωγή του Μπρόντγουει Broken Glass (1994) και στην αναβίωση του Three Sisters (1997). Στον κινηματογράφο, πρωταγωνίστησε στην κωμωδία Deconstructing Harry (1997) και στην The Rage: Carrie 2 (1999) προτού συμπρωταγωνιστήσει με τον Μάικλ Ντάγκλας στην δραματική ταινία του Steven Soderbergh Traffic (2000). Μετά εμφανίστηκε στις ανεξάρτητες ταινίες Thirteen Conversations About One Thing (2001) και Adam (2009). Το 2006-2007, πρωταγωνίστησε στην παραγωγή του Μπρόντγουει The Coast of Utopia. Το 2018, συνεργάστηκε ξανά με τον Soderbergh και εμφανίστηκε στην ταινία τρόμου Unsane.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Bigger than Us (τραγούδι του Μάικλ Ράις)
Το Bigger than Us είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από τον Μάικλ Ράις. Εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στη Eurovision 2019, όπου ήρθε στην 26η και τελευταία θέση στον τελικό με 11 βαθμούς.
Κριτικές
Η Σάρλον Ρούνσι του The Daily Telegraph ενέκρινε την επιλογή του τραγουδιού για την συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision, επαινώντας τα φωνητικά του Michael Rice και καλώντας το κομμάτι "μια απόλυτα σεβαστή φιλική προς την Eurovision, δυναμική μπαλάντα με μια βασική αλλαγή. Τίποτε ιδιαίτερο, αλλά πολύ σημαντικό, τίποτε ενοχλητικό."
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Κάρμεν Αμάγια
Η Κάρμεν Αμάγια (Carmen Amaya ; 2 Νοεμβρίου 1913 ή 1 Νοεμβρίου 1915 ή 1918) ήταν Ισπανίδα χορεύτρια του φλαμένκο και τραγουδίστρια, γεννημένη στην Βαρκελώνη.
Αποκαλείται η "μεγαλύτερη Ισπανίδα χορεύτρια της γενιάς της" και η "μεγαλύτερη προσωπικότητα όλων των εποχών στο φλαμένκο". Ήταν η πρώτη γυναίκα χορεύτρια του φλαμένκο που αρίστευσε σε αυτόν τον κλάδο, που μέχρι τότε ήταν καθαρά ανδρική υπόθεση, λόγω της ταχύτητας και της έντασής του. Μερικές φορές χόρευε με ψηλόμεσα παντελόνια για να συμβολίσει τον ισχυρό της χαρακτήρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Νομός Σερρών
Ο νομός Σερρών ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας. Από το 2011 αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και μία από τις επτά της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, στο Περιφερειακό Συμβούλιο της οποίας κατέχει τις 7 από τις 71 έδρες.
Ανατολικά συνορεύει με τους νομούς Δράμας και Καβάλας και δυτικά με τους νομούς Θεσσαλονίκης και Κιλκίς. Στα βόρεια συνορεύει με τη Βουλγαρία και με τη Βόρεια Μακεδονία.
Γεωγραφία
Ανήκει στους πεδινότερους νομούς της Ελλάδας, δεδομένου ότι το 48% της συνολικής έκτασης του χαρακτηρίζεται σαν πεδινό-ημιορεινό. Περικλείεται δυτικά από τις οροσειρές Κερκίνης-Βερτίσκου-Κερδυλίων, ανατολικά από τις οροσειρές Ορβήλου-Μενοικίου-Παγγαίου, ενώ βόρεια δεσπόζει το όρος Μπέλες. Το νομό διασχίζει ο ποταμός Στρυμώνας, που πηγάζει από τη Βουλγαρία και εκβάλλει στο Στρυμονικό κόλπο (Ορφανού). Κυριότερος παραπόταμός του είναι ο Αγγίτης, στο ανατολικό τμήμα του νομού, όπου ρέει μεταξύ του Παγγαίου και του Μενοικίου όρους, σχηματίζοντας το φαράγγι του Αγγίτη, δίπλα στα Σπήλαια της Αλιστράτης.
Ιστορία
Ο νομός Σερρών, που εκτείνεται στην κοιλάδα του κάτω ρου του Στρυμώνα, κατοικήθηκε από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια από διάφορους πληθυσμούς. Εκτός από τους αυτόχθονες, άλλοι γνωστοί πληθυσμοί που είχαν εγκατασταθεί εδώ ήταν οι Φρύγες (Βρύγες), οι Στρυμόνιοι, οι Παίονες και στους ιστορικούς χρόνους διάφορες θρακικές φυλές, όπως ήταν οι Οδόμαντες, οι Βισάλτες, οι Σιντοί και οι Ηδωνοί, οι οποίοι έδωσαν και το όνομά τους στις περιοχές όπου κατοίκησαν : Οδομαντική, Βισαλτία, Σιντική και Ηδωνίδα. Στα μέσα περίπου του 5ου π.Χ. αιώνα Αθηναίοι άποικοι ίδρυσαν κοντά στις εκβολές του Στρυμόνα την Αμφίπολη, η οποία αναδείχτηκε στη σημαντικότερη πόλη της ευρύτερης περιοχής. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση διαπιστώνεται η εγκατάσταση Ρωμαίων, ιδίως μετά την ίδρυση της γειτονικής ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων, της οποίας η επικράτεια (territorium) είχε συμπεριλάβει μέσα στα όριά της το ΝΑ τμήμα του νομού Σερρών. Τέλος, στα αυτοκρατορικά χρόνια μαρτυρούνται εγκαταστάσεις μεταναστών από την Ελληνική Ανατολή και κυρίως από τη Μ. Ασία. Οι παραπάνω πληθυσμοί, όπως και οι άποικοι, εκμεταλλεύτηκαν τα πλούσια δάση και βοσκοτόπια, τις απέραντες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και τα πλούσια μεταλλεία (χρυσού, αργύρου, χαλκού και σιδήρου) της περιοχής. Πολύ προνομιακή ήταν, από συγκοινωνιακή άποψη, η γεωγραφική θέση του νομού, καθώς ήλεγχε ένα σπουδαίο σταυροδρόμι αρχαίων δρόμων, οι οποίοι εξασφάλιζαν την επικοινωνία του Αιγαιακού κόσμου (ακτές Στρυμονικού κόλπου) με τη Βαλκανική παραδουνάβια ενδοχώρα, όπως και την επικοινωνία μεταξύ Ανατολής και Δύσης, καθώς η Εγνατία οδός διέσχιζε το νότιο τμήμα του νομού. Από άποψη τοπογραφίας, στο νομό Σερρών έχουν εντοπιστεί πολλές θέσεις πόλεων και αγροτικών οικισμών (κωμών), που είχαν ιδρυθεί κατά την αρχαία και ρωμαϊκή εποχή. Από τις αρχαίες πηγές μας είναι γνωστά τα ονόματα ορισμένων πόλεων, όπως είναι η Σίρις - Σίρρα (Σέρρες), η Δραβήσκος, η Γάζωρος, η Σκοτούσσα, η Ηράκλεια, η Ευπορία, η Βέργη, η Ορέσκεια, η Τράγιλος κ.ά.
Σταθμός στην ιστορία του Βυζαντίου υπήρξε η Μάχη του Κλειδίου επί Αυτοκράτορος Βασιλείου Β´ του Βουλγαροκτόνου, που με ορμητήριο την πόλη των Σερρών κατανίκησε τους Βουλγάρους το 1014 στη θέση Κλειδί, μεταξύ των οροσειρών της Κερκίνης και του Δυτικού Ορβήλου (περιοχή Σιντικής κοντά στον Προμαχώνα).
Η Μάχη του Δημητρίτζη διεξήχθη το έτος 1185, στην περιοχή της Σιντικής, μεταξύ των δυνάμεων του Βυζαντινού στρατού και των Νορμανδών του Βασιλείου της Σικελίας, οι οποίοι είχαν πρόσφατα αλώσει την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τη Θεσσαλονίκη. Ήταν καθοριστική Βυζαντινή νίκη, η οποία τερμάτισε οριστικά την Νορμανδική απειλή για την Αυτοκρατορία.
Κοινωνία
Οι κάτοικοι του νομού είναι είτε γηγενείς Έλληνες είτε πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Η συνολική έκταση του νομού ανέρχεται σε 3.967,744 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που είναι το 3% της έκτασης της Ελλάδας. Το 41% της συνολικής έκτασης του νομού είναι καλλιεργήσιμες εκτάσεις, γεγονός που καθορίζει και την κύρια ασχολία των κατοίκων του νομού.
Διοικητική διαίρεση
Από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο νομός Σερρών αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών (με έδρα τις Σέρρες) της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Με την συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 22 σε 7 όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:
Αξιοθέατα και Μνημεία
thumb|right|250px|[[Λίμνη Κερκίνη]] thumb|right|150px|[[Αγγίτης ποταμός|Αλιστράτη: Το φαράγγι του ποταμού Αγγίτη]] Στο νομό υπάρχουν αξιόλογοι αρχαιολογικοί και ιστορικοί τόποι, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ατόμ Εγκογιάν
Καταγωγή και πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Κάιρο της Αιγύπτου από Αρμένιους γονείς, ο Εγκογιάν πήρε το όνομα Ατόμ γιατί οι γονείς του ήθελαν να τιμήσουν την ολοκλήρωση του πρώτου πυρηνικού αντιδραστήρα στην Αίγυπτο. Μετανάστευσε με τους γονείς του και την αδελφή του στον Καναδά σε ηλικία 3 ετών. Η οικογένεια Εγκογιάν εγκαταστάθηκε στη Βικτώρια της επαρχίας της Βρετανικής Κολομβίας και ο πατέρας του απλούστευσε το επίθετό τους από Yeghoyan σε Egoyan.
Από τα εφηβικά του χρόνια άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το θέατρο, επηρεασμένος κυρίως από τους Σάμιουελ Μπέκετ και Χάρολντ Πίντερ ενώ όσον αφορά στον κινηματογράφο η ταινία που ο ίδιος θεωρεί ότι τον επηρέασε βαθύτερα και του άνοιξε νέους δρόμους ήταν η Περσόνα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Φοίτησε στο Trinity College του Πανεπιστημίου του Τορόντο, όπου συμμετείχε στο σύλλογο Αρμενίων Φοιτητών και μελέτησε αρμενική ιστορία. Το 1979 γύρισε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους (Howard in Particular). μετά το πτυχίο του συνεργάστηκε με το θέατρο Τάρραγκον του Τορόντο.
Καριέρα
Το 1984 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Next of Kin με πρωταγωνίστρια την Αρσινέ Κανζιάν, επίσης αρμενικής καταγωγής, με την οποία θα παντρευτεί και θα αποκτήσουν μαζί έναν γιο. Σκηνοθέτησε το 1987 και 1988 δυο επεισόδια της σειράς μυστηρίου Alfred Hitchcock Presents και το 1989 ένα επεισόδιο της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας The Twilight Zone. Από το 1987 οι ταινίες που σκηνοθετεί αρχίζουν να παίρνουν τα πρώτα βραβεία στα Καναδικά φεστιβάλ. Το 1993 πρωταγωνιστεί μαζί με τη σύζυγό του στην ταινία Calendar που βραβεύεται στο ιταλικό φεστιβάλ κινηματογράφου της Ταορμίνα. Γνωστός στο ευρύ κοινό θα γίνει την επόμενη χρονιά όταν η ταινία Exotica θα λάβει το βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ των Καννών.
Και οι επόμενες ταινίες του, όπως το Το γλυκό πεπρωμένο  (βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Ράσελ Μπανκς), συνεχίζουν να βραβεύονται σε καναδικά και διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Σε πολλές από τις ταινίες του είχε γράψει το σενάριο και έκανε τον παραγωγό. Τα αγαπημένα του θέματα είναι η αναζήτηση της ταυτότητας του ατόμου, οι οικογενειακές ρίζες και η χρήση της τεχνολογίας ως εργαλείο καταγραφής της μνήμης. Η ταινία του Αραράτ θεωρείται η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία σε παγκόσμια διανομή, που ασχολείται με την Γενοκτονία των Αρμενίων. Εκτός από τη σύζυγό του, που έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες του, ο Εγκογιάν έχει δείξει προτίμηση και στο πρόσωπο του Ελληνοκαναδού ηθοποιού Ηλία Κοτέα. Ο Κοτέας έχει παίξει σε 4 ταινίες του Εγκογιάν, στον Ασφαλιστή, στο Exotica (βραβείο Τζίνι Α' ανδρικού ρόλου), στο Αραράτ (βραβείο Τζίνι Β' ανδρικού ρόλου) και στα Δεσμά του διαβόλου .
Από το 2005 ο Εγκογιάν διεξάγει καλοκαιρινά σεμινάρια στη Σχολή ΜΜΕ του European Graduate School (EGS) στην Ελβετία, από το 2006 και για 3 χρόνια ήταν επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Τορόντο, ενώ πλέον συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Ryerson του Τορόντο.
Εκτός από την βασική του ενασχόληση με τον κινηματογράφο, ο Εγκογιάν έχει επίσης εργαστεί στο θέατρο και στην τηλεόραση, έχει γυρίσει αρκετές ταινίες μικρού μήκους και έχει επιμεληθεί καινοτόμες προβολές και εγκαταστάσεις σε χώρους τέχνης και φεστιβάλ. Έχει συμπράξει με τον Καναδό συνθέτη Ρόντνεϋ Σάρμαν στη δημιουργία της όπερας Elsewhereless, έχει συνεργαστεί στο ανέβασμα της Όπερας του Στράους Σαλώμη, στη Βαλκυρία του Βάγκνερ και στο Έτσι κάνουν όλες του Μότσαρτ.
Για την προσφορά του στην τέχνη, ο Εγκογιάν έχει τιμηθεί από τον Καναδά με την ανώτατη τιμητική διάκριση (Companion of the Order of Canada). Από το 2005 είναι Επίτιμος Πρόεδρος του Διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου του Γερεβάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αρμένιοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Καναδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αρμένιοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Star Wars: Πόλεμος των Κλώνων (τηλεοπτική σειρά, 2003)
Star Wars: Πόλεμος των Κλώνων  (αγγλικά: Star Wars: Clone Wars) ονομάζεται αμερικανική τηλεοπτική μίνι σειρά δισδιάστατων κινουμένων σχεδίων. Η σειρά αυτή δημιουργήθηκε από τους Τζορτζ Λούκας και Τζέντι Ταρτακόβσκι, παράχθηκε από την Lucasfilm Ltd. σε συνεργασία με το Cartoon Network Studios και προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Αμερική, στο κανάλι Cartoon Network στις 7 Νοεμβρίου του 2003. Διαδραματίζεται στο φανταστικό σύμπαν Ο Πόλεμος των Άστρων, ενώ χρονικά τοποθετείται κατά την περίοδο ανάμεσα στα κινηματογραφικά επεισόδια της δεύτερης τριλογίας, Η Επίθεση των Κλώνων και Η Εκδίκηση των Σιθ και συγκεκριμένα κατά την διάρκεια του Πολέμου των Κλώνων, εξ' ου και ο τίτλος της σειράς. Πρωταγωνιστές είναι κυρίως χαρακτήρες που εμφανίστηκαν και στις κινηματογραφικές ταινίες της δεύτερης τριλογίας του σύμπαντος Ο Πόλεμος των Άστρων όπως ο Άνακιν Σκαϊγουώκερ, ο Όμπι-Ουάν Κενόμπι, ο Γιόντα καθώς και άλλοι Ιππότες του Τάγματος των Τζεντάι, οι οποίοι κατά την διάρκεια του Πολέμου των Κλώνων, ηγούνται κλώνων στρατιωτών σε μάχες ενάντια σε στρατούς μαχητικών ανδροειδών του κινήματος των Αυτονομιστών και των Σιθ.
Από την κυκλοφορία του και μετά έχει λάβει κριτικούς επαίνους και βαθμολογήθηκε στο No. 21 στην λίστα του IGN 100 Καλύτερες Τηλεοπτικές Σειρές Κινουμένων Σχεδίων. Μετά την απόκτηση της Lucasfilm από την εταιρία The Walt Disney Company η σειρά έπαψε να αποτελεί μέρος του κανόνα.
Περίληψη
Το κυρίως θέμα αυτής της σειράς είναι οι περιπέτειες των Τζεντάι Όμπι-Ουάν Κενόμπι και Άνακιν Σκαϊγουώκερ κατά την διάρκεια του Πολέμου των Κλώνων όπου ηγούνται ενός στρατού κλώνων ενάντια στους Αυτονομιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Star Wars κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Lucasfilm Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Cartoon Network Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Στρατιωτικές τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας
Το κορίτσι της Δύσης
Το κορίτσι της Δύσης (ιταλ. La fanciulla del West) είναι όπερα τριών πράξεων του Τζάκομο Πουτσίνι που γράφτηκε σε ιταλικό λιμπρέτο των Γκουέλφο Τσιβινίνι και Κάρλο Τσανγκαρίνι, βασισμένο στο θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Μπελάσκο "Το Κορίτσι της Χρυσής Δύσης". Πρωτοπαρουσιάστηκε στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης στις 10 Δεκεμβρίου 1910 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Σύνοψη
Στη μεγάλη αίθουσα της Πόλκας ενός χαρτοπαιγνίου μαζεύονταν οι χρυσοθήρες, στα χρόνια που οι κυνηγοί του χρυσού είχαν κατακλύσει την Καλιφόρνια το 1849. Γύριζαν από τη δουλειά τους στα ορυχεία, με σακούλια γεμάτα δυσκολοκέρδιστο χρυσάφι για να τους το φυλάξει η Μίνι, η κοπέλα που διευθύνει την Πόλκα.
Όταν ο Νικ, ο τενόρος υπάλληλος του μπαρ, ανάβει τα φώτα, η Πόλκα παίρνει ζωή. Τραχείς άνδρες έρχονται χαιρετώντας ο ένας τον άλλον με τραγούδια. Άλλοι διασκεδάζουν χαρτοπαίζοντας, πίνοντας και χορεύοντας.
Ο Άσμπυ, ο αντιπρόσωπος του Γουέλς Φάργκο, μπαίνει και λέει στον Ρανς, τον σερίφη, πως ανακάλυψε τον Ραμερέζ, τον αρχηγό μίας σπείρας ληστών. Μπαίνει η Μίνι. Όλοι οι άνδρες πίνουν στην υγειά της και της προσφέρουν δώρα: λουλούδια, κορδέλες κ.λπ. Εκείνη τους μαζεύει τριγύρω της, τους διαβάζει το Ευαγγέλιο και τους μαθαίνει να διαβάζουν, να γράφουν, ν' αγαπούν ο ένας τον άλλο και να φοβούνται τον Θεό.
Τότε μπαίνει ο Ντικ Τζόνσον, ένας κομψός νεαρός ξένος. Η Μίνι τον συνάντησε και άλλη φορά και νιώθει πως ο Ντικ είναι ο άνθρωπος που θα μπορέσει ν' αγαπήσει. Δεν ξέρει όμως πως αυτός είναι στην πραγματικότητα ο Ραμερέζ.
Ενώ η Μίνι χορεύει με τον Τζόνσον, ο Άσμπυ που βγήκε να βρει τη σπείρα των ληστών, μπαίνει μέσα στο κέντρο ακολουθούμενος από τους άντρες του, που συνέλαβαν τον Κάστρο, έναν από τους άνδρες του Τζόνσον. Ο Κάστρο αναγνωρίζει τον αρχηγό του και για να του σώσει τη ζωή φεύγει από την Πόλκα και κρύβεται στο Παλμέτο, αναγκάζοντας τους διώκτες του να τον κυνηγήσουν εκεί. Το Παλμέτο είναι ένα άλλο μπαρ, που το διευθύνει μια κοπέλα που ο Τζόνσον κάποτε την αγαπούσε αλλά αυτή τον είχε προδώσει στον Άσμπυ.
Ο Τζόνσον μένει πίσω μαζί με τη Μίνι και τον Νικ για να φυλάξει το μέρος που μπήκε για να το ληστεύσει. Ερωτεύεται όμως τη Μίνι και δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το σχέδιό του. Αργότερα, στο σπίτι της Μίνι, η Μίνι και ο Τζόνσον εξομολογούνται την αγάπη τους αλλά ο Άσμπυ, ο Ρανς και οι άνδρες τους χτυπούν την πόρτα. Η Μίνι λέει στον Τζόνσον να κρυφτεί. Οι άνδρες ψάχνουν το σπίτι αλλά δεν βρίσκουν τον Ντικ Τζόνσον. Η Μίνι λέει στον Ρανς και τους άλλους να φύγουν από το σπίτι της. Προτού φύγει όμως ο Ρανς δείχνει στη Μίνι μία φωτογραφία του Ραμερέζ. Η Μίνι μαθαίνει τώρα πως ο Τζόνσον είναι ο Ραμερέζ, αλλά δεν τον προδίδει.
Όταν οι άλλοι φεύγουν, η Μίνι κατηγορεί τον Τζόνσον πως την ξεγέλασε. Αυτός της λέει πως την αγαπά, πως θέλει να αφήσει τη σπείρα του και να την πάρει μακριά, όπου να μπορέσουν να αρχίσουν μια καινούργια ζωή. Η Μίνι όμως θυμώνει και τον διώχνει. Ο Τζόνσον πληγώνεται έξω από την πόρτα της κι εκείνη τον παίρνει μέσα και τον κρύβει. Μπαίνει τότε στο σπίτι ο Ρανς και βλέπει να πέφτει πάνω στο χέρι του αίμα. Φωνάζει τότε να κατεβεί κάτω ο Τζόνσον, αλλιώς θα τον σκοτώσει. Ο Τζόνσον κατεβαίνει και λιποθυμά από την αιμορραγία.
Η Μίνι προτείνει τότε στον Ρανς να παίξουν μία παρτίδα πόκερ. Αν κερδίσει ο Ρανς θα πάρει και τη Μίνι και τον Τζόνσον. Αν όμως κερδίσει η Μίνι, ο Τζόνσον ανήκει σ' αυτήν και πρέπει να ελευθερωθεί. Ο Ρανς συμφωνεί. Παίζουν και η Μίνι τον κερδίζει αλλάζοντας τα χαρτιά. Ο Ρανς φεύγει.
Αργότερα, ο Ρανς παραφυλάει, ενώ άλλοι κυνηγούν τον Τζόνσον στα δάση. Οι άνδρες πιάνουν τον Τζόνσον και ο Ρανς ζητά να τον κρεμάσουν αμέσως. Η Μίνι φτάνει καλπάζοντας. Με το πιστόλι στο χέρι στέκεται πλάι στον Τζόνσον και λέει πως αν τολμήσει κανείς να τον πειράξει, εκείνη θα σκοτώσει τον φονιά του Τζόνσον και θα σκοτωθεί και η ίδια μόνη της. Τελικά κατορθώνει και πείθει τους ανθρώπους αυτούς και φεύγει μαζί με τον Τζόνσον για μια καινούργια ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοριτσι της Δυσης Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Τρωάδα
thumb|right|300px|Ομηρική Τρωάδα Η Τρωάδα, η ομηρική Τρωάς, είναι πανάρχαια ονομασία της περιοχής στην Μικρασιατική πλευρά του Ελλήσποντου, εκεί που ήταν κτισμένη η πόλη της Τροίας. Αργότερα απετέλεσε ΒΔ περιοχή της Μυσίας που κάλυπτε την έκταση από τον Ελλήσποντο και την Προποντίδα προς Βορρά μέχρι τον κόλπο του Αδραμυττίου και που μαζί με τη «Φρυγία του Ελλησπόντου» αποτελούσε τη «Μικρή Μυσία».
Κύρια φυσικά γνωρίσματα της περιοχής το όρος Ίδη, ο ποταμός Σκάμανδρος και βέβαια ο Ελλήσποντος.
Πόλεις της Τρωάδας ήταν: η Άβυδος, η Αλεξάνδρεια η Τρωάς, η Αμαξιτός, η Δάρδανος, η Ζέλεια, το Ίλιον (Τροία), η Λάρισα, η Σκαμάνδρεια, η Σκήψις και πολλές άλλες.
Caproni Vizzola F.5
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το F.5 αναπτύχθηκε παράλληλα με το Caproni Vizzola F.4. Τα δύο αεροσκάφη είχαν κοινή άτρακτο. Ο σχεδιασμός ξεκίνησε στα τέλη του 1937 με επικεφαλής τον αρχισχεδιαστή F. Fabrizi. Η άτρακτος είχε σκελετό κατασκευασμένο από συγκολλημένες ατσάλινες δοκούς και ήταν καλυμμένη με φύλλα ντουραλουμινίου. Οι πτέρυγες ήταν ξύλινες. Το F.5 προωθούνταν από τον 14-κίλυνδρο αστεροειδή κινητήρα Fiat A.74 R.C. 38, ενώ το F.4 από υδρόψυκτο κινητήρα.
Το πρωτότυπο F.5 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 19 Φεβρουαρίου 1939. Στις επίσημες δοκιμές φάνηκε ότι το αεροσκάφος ήταν πολύ ευέλικτο και έτσι δόθηκε στην κατασκευάστρια παραγγελία για την κατασκευή δεύτερου πρωτοτύπου καθώς και 12 αεροσκαφών προπαραγωγής. Το τελευταίο εξ αυτών μετασκευάστηκε και έγινε το πρώτο -και μοναδικό- F.4. Τα υπόλοιπα παραδόθηκαν στην Ιταλική Βασιλική Αεροπορία (Regia Aeronautica).
Εθνική Λιβάνου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Λιβάνου' εκπροσωπεί το Λίβανο στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Η ομάδα ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβάνου, η οποία είναι μέλος της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC) και της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Δυτικής Ασίας. Έδρα της ομάδας είναι το Camille Chamoun Sports City Stadium. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.
Caproni Vizzola F.5
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Εκτός από τα αεροσκάφη προπαραγωγής και τα πρωτότυπα, δεν κατασκευάστηκαν άλλα F.5 διότι η κατασκευάστρια επέλεξε να επικεντρωθεί στο πιο προηγμένο Caproni Vizzola F.6M. Προτάθηκε η εξαγωγή του τύπου σε άλλες χώρες, αλλά δεν πωλήθηκαν αεροσκάφη.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η αεροπορία διέθεσε τα 11 αεροσκάφη προπαραγωγής στην 51η Πτέρυγα για χρήση στις πολεμικές επιχειρήσεις. Στα 1942 τα αεροσκάφη αξιοποιούνταν από το 167° Gruppo σαν νυχτερινά μαχητικά.
Βιβλιογραφία
Vizzola F.5 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Μλιετ
Το Μλιετ (κροατικά: Mljet), Μελίτη κατά τους αρχαίους Έλληνες, είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 98 τ.χλμ. και 1.111 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Μπάμπινο Πόλιε με 336 κατοίκους. Είναι το όγδοο μεγαλύτερο κροατικό νησί και ένα μεγάλο μέρος του νησιού, περίπου 54 τ.χλμ., είναι προστατευόμενο εθνικό πάρκο της Κροατίας.
Ιστορία
Το Μλιετ (Μελίτη) αναφέρεται για πρώτη φορά από τους αρχαίους Έλληνες γεωγράφους, οι οποίοι έγραψαν τα πρώτα κείμενα και έκαναν τις πρώτες περιγραφές. Το νησί περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Σκύλακα τον Καρυανδέα τον 6ο αιώνα π.Χ., ενώ άλλοι προτιμούν το κείμενο του Περίπλου του Ψευδοσκύλακα. Και στα δύο κείμενα ονομάζεται Μελίτη και υποστηρίζεται από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο. Ο Αγαθήμερος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αποκαλούν το νησί Μελίτα.
Το Μλιετ έχει θεωρηθεί ως η «Μελίτα» στην οποία ναυάγησε ο Απόστολος Παύλος (Πράξεις των Αποστόλων 27:39–28:11), η άποψη αυτή διατυπώθηκε για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα, από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο. Το ναυάγιο του Αποστόλου Παύλου γενικά τοποθετείται στο Μεσογειακό νησί της Μάλτας. Το Μλιετ και η Μάλτα είχαν το ίδιο όνομα (Μελίτη) στις ελληνικές και ρωμαϊκές πηγές. Λιμάνι με το όνομα του Αποστόλου Παύλου υπάρχει και στα δύο νησιά.
Παραπομπές
Μλιετ Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Κροατίας
Εθνική Ιορδανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ιορδανίας είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Ιορδανίας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιορδανίας. Έδρα της ομάδας είναι το Amman International Stadium. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, αλλά έχει συμμετάσχει δύο φορές στο Ασιατικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου, το 2004 και το 2011, φτάνοντας και τις δύο φορές στα προημιτελικά της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιορδανία Ιορδανια
Πρόγραμμα ανταλλαγής αμέσων μηνυμάτων
Πρόγραμμα ανταλλαγής μηνυμάτων (αγγλ. Instant Messaging) αποκαλείται το πρόγραμμα με το οποίο μπορούμε να επικοινωνήσουμε άμεσα, δηλαδή χωρίς να περιμένουμε να πολλή ώρα για να φτάσει το μήνυμα στον παραλήπτη. Ένα διάσημο πρόγραμμα IM είναι το Windows Live Messenger.
Νίκος Τουλίκας
Ο Νίκος Τουλίκας είναι Έλληνας Παγκόσμιος Πρωταθλητής στίβου ΑμεΑ και Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο Σκι Αντοχής ΑμεΑ. Γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1995 στο Νησί Ημαθίας. Η πρώτη του επαφή με τον αθλητισμό ήταν το 2012, όταν ξεκίνησε να προπονείται με το Προπονητικό Πρόγραμμα των Χειμερινών Αθλημάτων των Special Olympics Hellas στο σκι αντοχής .Το 2013 συμμετείχε στους Παγκόσμιους αγώνες Special Olympics στην Pyongyang της Νότιας Κορέας και κατέκτησε 3 μετάλλια. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τους δρόμους αντοχής στα 5 και 10 χλμ. Τον Αύγουστο του 2015 συμμετείχε στους Special Olympics World Summer Games στην Αμερική όπου κατάφερε να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στα 5 χιλιόμετρα με χρόνο 23.48 λεπτά. Το 2016 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑμεΑ ΟΠΑΠ και αναδείχθηκε πανελληνιονίκης στα 5 χιλιόμετρα με χρόνο 21,55 λεπτά. Επιπλέον, την ίδια χρονιά ήταν ένας από τους λαμπαδηδρόμους στο ταξίδι της ολυμπιακής φλόγας επί ελληνικού εδάφους για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο 2016. Τον Μάρτιο του 2017 ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος της φλόγας για τους χειμερινούς αγώνες Special Olympics World Winter Games στην Αυστρία. Σε αυτή τη διοργάνωση κατάφερε να κερδίσει την πρώτη θέση στα 2.500 μέτρα σκι αντοχής και τη δεύτερη θέση στα 1.500 μέτρα. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους στη συμμετοχή του στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑμεΑ κατέκτησε την πρώτη θέση ξανά στα 5 χιλιόμετρα και την πρώτη θέση στα 10 χιλιόμετρα με χρόνο 44,16 καταρρίπτοντας το μέχρι τότε πανελλήνιο ρεκόρ που κρατούσε 12 χρόνια. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑμεΑ 2020 κατέκτησε για ακόμα μια φορά την πρώτη θέση στα 10 χιλιόμετρα και την δεύτερη θέση στα 5 χιλιόμετρα. Το 2021 συμμετείχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑμεΑ το οποίο διοργανώθηκε για πρώτη φορά στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης, εκεί κατόρθωσε για ακόμα μια φορά να βγει πρώτος στα 10 χλμ και να υπερασπιστεί τον τίτλο που κατέχει εδώ και αρκετά χρόνια. Το καλοκαίρι του 2022 συμμετείχε στο αγώνισμα των 10 χιλιομέτρων στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου για αθλητές και αθλήτριες με αναπηρία καταφέρνοντας ξανά να κατακτήσει την πρώτη θέση. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑμεΑ 2023 κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια στα 1.500 μέτρα,5 και 10 χιλιόμετρα. Ανήκει στην κατηγορία Τ20 (αυτισμός) όταν συμμετέχει στα αγωνίσματα 5 και 10 χιλιομέτρων σε εγχώριες και Παγκόσμιες διοργανώσεις. Ο Νίκος είναι ,επίσης, εθελοντής δότης μυελού των οστών στο Σύλλογο Όραμα Ελπίδας. Μητέρα του είναι η Έφη Καραγιάννη, πρόεδρος του αθλητικού σωματείου ΑμεΑ "Αιγές Βεργίνα" που δραστηριοποιείται στην ευρύτερη περιοχή της Ημαθίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές στίβου ΑμεΑ
7 Απριλίου
6 Απριλίου | 7 Απριλίου | 8 Απριλίου
Η 7η Απριλίου είναι η 97η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 268 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Εθνική Μπαχρέιν (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μπαχρέιν Μπαχρειν
Caproni Vizzola F.4
Το Caproni Vizzola F.4 ήταν ιταλικό μονοθέσιο μονοκινητήριο μαχητικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το F.4 αναπτύχθηκε παράλληλα με το Caproni Vizzola F.5. Τα δύο αεροσκάφη είχαν ίδια άτρακτο. Ο σχεδιασμός ξεκίνησε στα τέλη του 1937 με επικεφαλής τον αρχισχεδιαστή F. Fabrizi. Η άτρακτος είχε σκελετό κατασκευασμένο από συγκολλημένες ατσάλινες δοκούς και ήταν καλυμμένη με φύλλα ντουραλουμινίου. Οι πτέρυγες ήταν ξύλινες. Ο Fabrizi και η ομάδα του ήθελαν το F.4 να έχει τον 12-κύλινδρο κινητήρα υδρόψυκτο κινητήρα Isotta-Fraschini Asso 121 R.C.40 των 959 hp, όμως το Ιταλικό Υπουργείο Αεροπορίας δεν επιθυμούσε την χρήση του σε μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό είχε σαν συνέπεια να σταματήσει προσωρινά η ανάπτυξη του F.4 και να επικεντρωθεί η σχεδιαστική ομάδα στο F.5 που διέθετε αστεροειδή κινητήρα.
Το καλοκαίρι του 1939 η Ιταλία παρέλαβε τον πρώτο υδρόψυκτο Daimler-Benz DB 601A, γερμανικής κατασκευής. Ήταν ένας πολύ ισχυρός για την εποχή κινητήρας που έφτανε τους 1175 hp. Το Υπουργείο επέτρεψε την χρήση του με μαχητικά και έτσι αυτός εγκαταστάθηκε στο τελευταίο από τα F.5 προπαραγωγής, που έγινε το πρωτότυπο F.4. Το αεροσκάφος πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Ιούλιο του 1940.
Το προαναφερθέν πρωτότυπο ήταν το μοναδικό F.4. Το πρόγραμμα δεν συνεχίστηκε διότι η κατασκευάστρια αποφάσισε να επικεντρωθεί στο πιο προηγμένο τεχνολογικά Caproni Vizzola F.6M.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το F.4 διατέθηκε στην 303η Squadriglia, η οποία το χρησιμοποίησε επιχειρησιακά το 1942.
Βιβλιογραφία
Vizzola F.4 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Μυλοχώρι Κιλκίς
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μυλοχώρι βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος των Κρουσσίων) σε υψόμετρο 390 μέτρων. Το χωριό απέχει 14 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 70,5 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Ανατολικά του χωριού ρέει ο Σπανός που καταλήγει στον ποταμό Γαλλικό. Επί τουρκοκρατίας ονομάζονταν Αλέξια. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αντιγονείας, που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1934 με το ΦΕΚ 341Α-08/10/1934 αποσπάται στον νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Το 1940 το όνομά του διορθώνεται σε Μηλοχώρι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αντιγόνεια, τη Γάβρα και το Μονολίθι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αντιγονείας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 79 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Ιμάν
Η Ιμάν (Iman ; γενν. Zara Mohamed Abdulmajid ; σομαλικά : Zara Maxamed Cabdulmajiid ; 25 Ιουλίου 1955) είναι Σομαλή μοντέλο, ηθοποιός και επιχειρηματίας. Πρώην μούσα των σχεδιαστών Τζιάνι Βερσάτσε, Χάλστον, Κάλβιν Κλάιν, Ντόνα Καράν και Ιβ Σεν Λοράν, είναι επίσης γνωστή για το φιλανθρωπικό της έργο. Υπήρξε σύζυγος του Άγγλου μουσικού της ροκ Ντέιβιντ Μπόουι, τον οποίο παντρεύτηκε το 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σομαλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Φωτομοντέλα
Μαχμούντ (τραγουδιστής)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατάλογος εκθεμάτων της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των σημαντικότερων έργων της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου.
Αγγλική ζωγραφική
Εθνικη Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου *
Άψαλος Πέλλας
Η Άψαλος είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του Δήμου Αλμωπίας και της επαρχίας Αλμωπίας, στον Νομό Πέλλας. Κτισμένο σε υψόμετρο 165 μέτρων, απέχει απόσταση 11 χλμ. από την Αριδαία, 15 χλμ. από την Έδεσσα και 90 χλμ. από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μέχρι το 1926, ήταν γνωστό ως Δραγομανίτσα ή Δραγουμάνιτσα ή Δραγομάντσι. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 27,872 χμ² (2011).
Καρλ-Χάιντς Μπρούνερ
Ο Καρλ-Χάιντς Μπρούνερ (Karl-Heinz Brunner, Μόναχο, 14 Μαρτίου 1953) είναι Γερμανός πολιτικός, βουλευτής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD).
Κυκλώνας Μπόλα
thumb|250px|Δορυφορική εικόνα του κυκλώνα τις 11 Νοεμβρίου 1970. Ο Κυκλώνας Μπόλα ήταν ένας καταστροφικός τροπικός κυκλώνας που χτύπησε το ανατολικό Πακιστάν (σήμερα Μπαγκλαντές) και την Δυτική Βεγκάλη της Ινδίας στις 11 Νοεμβρίου 1970. Παραμένει ο πιο θανατηφόρος τροπικός κυκλώνας που καταγράφηκε ποτέ και μια από τις πιο θανατηφόρες φυσικές καταστροφές του κόσμου. Τουλάχιστον 500.000 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στην καταιγίδα, αρχικά ως αποτέλεσμα του παλιρροιακού κύματος που κατέπνιξε το μεγαλύτερο μέρος των νησιών που βρίσκονται κάτω από το Δέλτα του Γάγγη. Ο Μπόλα ήταν η έκτη και ισχυρότερη κυκλωνική καταιγίδα της κυκλωνικής σεζόν στον βόρειο Ινδικό Ωκεανό το 1970.
Καρλ-Χάιντς Μπρούνερ
Ζωή
Μετά το απολυτήριο λυκείου ο Μπρούνερ σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων, οικονομικά και δίκαιο στο Ρόιτλιγκεν, Μόναχο, Στάρνμπεργκ και στη Μπρατισλάβα. Από το 2005 εργάζεται ως ελεύθερος νομικός σύμβουλος και διευθύνον μέλος της εταιρείας "Illertiser Sonnenschein GmbH". Ο Μπρούνερ είναι συνεκδότης του πολιτικού περιοδικού "Berliner Republik". Είναι εθελοντής του Ερυθρού Σταυρού της Βαυαρίας από το 1970 και του φιλανθρωπικού ιδρύματος "Arbeiterwohlfart". Ο Μπρούνερ είναι παντρεμένος και έχει δύο ενήλικα παιδιά. Από το 2011 δίνει διαλέξεις στο θέμα "Δημόσιος και ιδιωτικός τομέας" στο Μπίμπεραχ αν ντερ Ρις.
Άψαλος Πέλλας
Προϊστορική εποχή
Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί δύο προϊστορικοί οικισμοί και ταφικός τύμβος της Εποχής του Χαλκού, που ανασκάφθηκαν το 1997 και 2000-2001 αντίστοιχα. Το 2009, κατά τη διάρκεια έρευνας που διενεργήθηκε από αρχαιολόγους της ΙΖ' ΕΠΚΑ, εντοπίστηκε ένα στρώμα πάχους 40-60 εκ., από το οποίο περισυλλέχθηκε μεγάλος αριθμός λίθινων εργαλείων, όπως φολίδες από πυριτόλιθο, κρουστήρες και κροκάλες με αποτυπώματα επίκρουσης. Πρόκειται για ευρήματα της Μεσολιθικής Εποχής (10000-7000 π.Χ.), εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος ήταν ακόμη κυνηγός και τροφοσυλλέκτης και ζούσε σε εποχικούς καταυλισμούς, που βρίσκονταν κατά κανόνα κοντά σε ρέματα, ποτάμια ή λίμνες. Με τα ευρήματα αυτά τεκμηριώνεται η αδιάκοπη κατοίκηση της Αψάλου από τη Μεσολιθική έως και την Εποχή Χαλκού από ντόπιο πληθυσμό.
Μοναστήρι της Παναγίας Γιάτρισσας (Μάνη)
Με την πάροδο των αιώνων, η κατάσταση του μοναστηριού έχει αλλάξει πολλές φορές με τους πολέμους, με αρρώστιες, και τήν κατάσταση της οικονομίας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το μοναστήρι ήταν σε κακή κατάσταση. Με πρωτοβουλία ντόπιων δωρητών, πραγματοποιήθηκε ο πλήρης επανασχεδιασμός και ανακαίνιση της μονής, ξεκινώντας στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Πραγματοποιήθηκαν σημαντικές αρχιτεκτονικές αλλαγές, με σκοπό να γίνει το μοναστήρι πιο όμορφο και λειτουργικό αλλά και ικανό να διαχειριστεί το μεγάλο αριθμό επισκεπτών που δέχεται.
Άψαλος Πέλλας
Αρχαία πόλη
Το σημερινό όνομα του χωριού προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων «άπτομαι» και «αλς», διότι ήταν παράκτια περιοχή κατά την αρχαιότητα, σχηματίζοντας λιμνοθάλασσα. Λίγο πιο έξω από το χωριό βρίσκεται η αρχαία πόλη της Αψάλου, τα ευρήματα της οποίας χρονολογούνται κατά τους ελληνιστικούς χρόνους.
Κυκλώνας Μπόλα
Ο κυκλώνας σχηματίστηκε κοντά στον κεντρικό Κόλπο της Βεγγάλης στις 8 Νοεμβρίου και ταξίδεψε βόρεια ενώ γινόταν όλο και πιο ισχυρός. Έφτασε στο αποκορύφωμά του με ανέμους 185χλμ/ώρα στις 10 Νοεμβρίου και στην ακτή του ανατολικού Πακιστάν (σημερινό Μπαγκλαντές) το επόμενο απόγευμα. Το τσουνάμι κατέστρεψε πολλά από τα υπεράκτια νησιά, βυθίζοντας χωριά και καταστρέφοντας καλλιέργειες σε όλη την περιοχή. Στην πιο σοβαρά επηρεασμένη περιοχή, το Ταζουμουντίν, πάνω από το 45% του πληθυσμού των 167.000 κατοίκων σκοτώθηκε από την καταιγίδα.
Καρλ-Χάιντς Μπρούνερ
Πολιτική καριέρα
Ο Μπρούνερ είναι μέλος του SPD από το 1982. Από το 1985 ασχολείται με την πολιτική της τοπικής αυτοδιοίκησης. Από το 1990 μέχρι το 2002 ήταν δήμαρχος του Ιλλέρτισσεν, ενώ από το 1996 ανήκει στο συμβούλιο της Κομητείας της Νέας Ουλμ.
Μοναστήρι της Παναγίας Γιάτρισσας (Μάνη)
Η μονή έγινε ανδρική το 1977, αφού πρώτα, κατά το 1972, είχε ανακηρυχθεί σε ιερό προσκύνημα. Το μοναστήρι διατηρεί ελάχιστο προσωπικό ενός ή δύο κληρικών. Παρ 'όλα αυτά, είναι ανοιχτό τις περισσότερες μέρες και δέχεται επισκέπτες και τουρίστες, καλωσορίζοντας ακόμη και αυτούς που φθάνουν εκεί για την υπέροχη θέα στα βουνά και τις κοιλάδες που φτάνει ως τη θάλασσα. Οι λειτουργίες διεξάγονται τακτικά ενώ ειδικές υπηρεσίες και επισκέψεις μπορούν να οργανωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα επικοινωνώντας με το μοναστήρι.
Τοποθεσία
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Περιφερειακός χάρτης της Παναγίας Γιατρίσσας «Σέ μιά τού Ταϋγέτου κορυφή τό θρόνο της έστησε ή Παναγία ή Γιάτρισσα» - Κωστής Παλαμάς -
Άψαλος Πέλλας
20ός αιώνας
Οι χριστιανοί κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στην Άψαλο με την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, οπότε και υπήρχε πληθυσμός 1.210 κατοίκων : Μικρασιάτες από τη Νικομήδεια, Πόντιοι από την Τραπεζούντα και Θράκες, ενώ το 1945 εγκαταστάθηκαν και οικογένειες Βλάχων. μικρογραφία|Άποψη του χωριού από ψηλά. Έχει πραγματικό πληθυσμό 1.121 κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στο χωριό υπάρχει μεγάλο δημοτικό και ολοήμερο σχολείο, νηπιαγωγείο, γήπεδο ποδοσφαίρου με σκεπασμένες κερκίδες, αγροτικό ιατρείο, φαρμακείο και πολλά καταστήματα. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού (Σκύδρας-Αψάλου-Όρμας, επαρχιακή οδός 2 του Ν. Πέλλης) πλαισιώνεται από πολλές καφετέριες, καφενεία, ταβέρνες και χώρους συνεστίασης. Επίσης, στην Άψαλο λειτουργεί Λαογραφικός σύλλογος Ποντίων που προσπαθεί να διασώσει παλιά ήθη και έθιμα των Ποντίων Αψαλιωτών.
Παλιά λειτουργούσε στο χωριό και οικοκυρική σχολή, όπου οι γυναίκες διδασκόταν επεξεργασία και μεταποίηση γάλακτος.
Μεταφορές
Σε κοντινή απόσταση από την Άψαλο βρίσκεται η Επαρχιακή οδός 1 του Νομού Πέλλας, η οποία την συνδέει με την Αριδαία και την Έδεσσα. Με αυτήν, η Άψαλος συνδέεται με τρεις ισόπεδους κόμβους.
Υπάρχει επίσης και η επαρχιακή οδός 2, η οποία την συνδέει με τη Σκύδρα και την Όρμα, και που διέρχεται εντός του οικισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Μοναστήρι της Παναγίας Γιάτρισσας (Μάνη)
Τοποθεσία
Η Παναγία Γιάτρισσα βρίσκεται στην οροσειρά του Ταϋγέτου όπου εκτείνεται στη Μεσόγειο Θάλασσα και σχηματίζει τη νοτιότερη χερσόνησο της ηπειρωτικής Ελλάδας, επίσης γνωστή ως χερσόνησος της Μάνης, που καταλήγει στο ακρωτήριο Ταίναρο. Το μοναστήρι βρίσκεται κοντά στο δάσος της Βασιλικής, 5 χλμ από το χωριό Καστάνια. Βρίσκεται σε μια κορυφογραμμή που εκτείνεται στις ανατολικές και δυτικές πλαγιές του Ταϋγέτου, με τον Λακωνικό κόλπο να φαίνεται ανατολικά και τον Μεσσηνιακό κόλπο δυτικά. Διοικητικά, η Παναγία Γιάτρισσα υπάγεται στους δύο πλούσιους στην ιστορία νομούς, τη Λακωνία και τη Μεσσηνία.
Η Παναγία Γιάτρισσα βρίσκεται επίσης στο ευρωπαϊκό μονοπάτι πεζοπορίας E4, που περνάει νότια από τη Σπάρτη, διασχίζει τον Ταΰγετο και κατεβαίνει στη θάλασσα στο Γύθειο.
Η χερσόνησος του Ταΰγετου κατοικήθηκε από τη Νεολιθική εποχή και οι αρχαιολογικοί χώροι της καταγράφουν χιλιετίες ανθρώπινης ιστορίας. Η περιοχή ήταν πυκνοκατοικημένη κατά καιρούς, περιζήτητη από πολλές αυτοκρατορίες και χρησίμευσε ως σταυροδρόμι για εισβολείς, επιδρομές και πειρατές. Ο πληθυσμός παρέμεινε σχετικά υψηλός μέχρι τον 20ο αιώνα. Ωστόσο, οι σύγχρονες δημογραφικές τάσεις και τα πρόσφατα οικονομικά προβλήματα έχουν μειώσει σημαντικά τον πληθυσμό. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, οι κοντινές παραλίες τόσο στις ακτές της Λακωνίας όσο και στις μεσσηνιακές ακτές προσελκύουν εκατομμύρια επισκέπτες, χαρίζοντας ζωή στην περιοχή. Εκτός από τις παραλίες, οι επισκέπτες προσελκύονται από τα πολλά ιστορικά μνημεία και τη φυσική ομορφιά της περιοχής. μικρογραφία|600x900εσ|εναλλ.=Panayia Yiatrissa overlooking Kastania village, where both the pre-revolutionary Venetzanakos tower and historic Church of the Metamorphosis are located| Η Γιάτρισσα με θέα στο χωριό Καστάνια. Ο προ-επαναστατικός πύργος Βενετζανάκη βρίσκεται στο κέντρο, και η ιστορική Εκκλησία της Μεταμόρφωσης κάτω δεξιά Το κοντινό σπήλαιο Αλεπότρυπα στο Διρό στεγάζει έναν από τους πρώτους νεολιθικούς χώρους ταφής στην Ευρώπη.
Μυκηναϊκοί τάφοι έχουν ανακαλυφθεί δίπλα στο κοντινό χωριό Άρνα, περίπου 4 χιλιόμετρα μακριά.
Κατά τη μεσαιωνική εποχή η χερσόνησος του Ταΰγετου έγινε γνωστή ως η χερσόνησος της Μάνης και ο τοπικός πληθυσμός έγινε γνωστός ως Μανιάτες, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Σπαρτιατών.
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου, η Μάνη έγινε κέντρο επαναστατικής δραστηριότητας που οδήγησε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σε μια προσπάθεια να ελέγξουν την περιοχή, οι Οθωμανοί δημιούργησαν νέες πόλεις και δημοσίευσαν μια βαριά φρουρά μέσα / γύρω από το Κάστρο της Βαρδούνιας, ακριβώς κάτω από την Παναγία Γιατρίσα. Πολλές μάχες διεξήχθησαν κοντά στο μοναστήρι, ιδιαίτερα στη μάχη της Καστάνιας το 1770 στους πύργους Βενετζανάκη.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή γύρω από την Παναγία Γιάτρισσα ήταν το σπίτι πολλών μαχητών. Και, στη συνέχεια, φιλοξένησε τους αντάρτες κατά τη διάρκεια του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου.
Γέννηση της Παναγίας Γιάτρισσας
Η λεπτομερής ιστορία της Παναγίας Γιάτρισσας περιγράφηκε (ως εξής) το 1902 από τον ηγούμενο του μοναστηριού Σοφρόνιο Σαραντόπουλο, με βάση «πραγματικές πληροφορίες από πολλές πηγές και εξέταση της προφορικής παράδοσης. Διαπίστωσε ότι ένας θρησκευτικός χώρος υπήρχε σε διάφορες μορφές που χρονολογούνται από αιώνες έως καιρούς που οι Έλληνες πίστευαν στους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, και ότι το σημερινό μοναστήρι βρίσκεται όπου υπήρχε ένας Ναός της Αθηνάς. Ο ναός είχε πολλούς ιερείς που συντηρούσαν το ιερό και έναν βωμό για την εκτέλεση τελετών. Το έτος 382 μ.Χ., ένας ιερέας του ναού της Αθηνάς, ένας άντρας με το όνομα Βρασίδας, ταξίδεψε στην Πελοποννησιακή πόλη της Πάτρας και εισήχθη σε μια νέα μονοθεϊστική θρησκεία, τον Χριστιανισμό.
(Αυτό συμπίπτει με το «Έγγραφο της Θεσσαλονίκης» εκδόθηκε το 380 μ.Χ., καθιστώντας τον Χριστιανισμό την κρατική θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.)
Στην Πάτρα, ο Βρασίδας βαφτίστηκε και πήρε το χριστιανικό όνομα Βιτάλιος. Με την επιστροφή του στο Ναό της Αθηνάς, κήρυξε το Χριστιανισμό στους άλλους ιερείς, και τους έκανε Χριστιανούς. Η παράδοση δηλώνει ότι αυτοί οι άντρες στη συνέχεια διέδωσαν το Χριστιανισμό σε όλη την περιοχή της Λακωνίας.
Ο Ναός της Αθηνάς μετατράπηκε σε μια εκκλησία αφιερωμένη στους «γέννηση της Θεοτόκου και αειπάρθενου Μαρίας». Στη συνέχεια, οι ιερείς έχτιζαν ένα συγκρότημα που αποτελείτο από διάφορα κτίρια, δημιουργώντας τελικά μια μικρή πόλη που εκτείνεται σε περίπου 200.000 τετραγωνικά μέτρα, που πιστοποιείται από τα απομεινάρια αρχαίων κατασκευών.
Καρλ-Χάιντς Μπρούνερ
Πολιτική καριέρα
Το 2009 και το 2013 έθεσε υποψηφιότητα για την εκλογική περιφέρεια της Νέας Ουλμ. Το 2013 κέρδισε μία βουλευτική θέση από τον εκλογικό συνδυασμό υποψηφίων βουλευτών του SPD.
Μοναστήρι της Παναγίας Γιάτρισσας (Μάνη)
Γέννηση της Παναγίας Γιάτρισσας
Από αυτήν την εποχή του Χριστιανισμού, γύρω στο 400 μ.Χ., έως τα τέλη του 1600, ένα μεγάλο κενό εμφανίζεται στην ιστορία της Σαραντοπούλου. Στην πραγματικότητα, είναι ευρέως γνωστό ότι αυτή η περιοχή της Λακωνίας, ιδίως η χερσόνησος της Μάνης, αντιστάθηκε θρησκευτικές μετατροπές για πολλούς αιώνες.
Καρλ-Χάιντς Μπρούνερ
Πολιτική καριέρα
Εξάλλου είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Αυστρίας και του Τσεχικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.
Μοναστήρι της Παναγίας Γιάτρισσας (Μάνη)
Γέννηση της Παναγίας Γιάτρισσας
Μια άλλη εκδοχή της ιστορίας είναι ότι ο άγιος Νίκων, «ο Νίκων ο μετανοούν», πέρασε από το μοναστικό συγκρότημα και έμπνευση εκεί τη θρησκία (γύρω στο 980 μ.Χ.). Στη συνέχεια συνέχισε ταξίδεψε την περιοχή της Μάνης, όπου έχτισε πολλές εκκλησίες.
Καρλ-Χάιντς Μπρούνερ
Πολιτική καριέρα
Από το 2015 είναι αντιπρόεδρος του συλλόγου εφέδρων της Bundeswehr.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας
Μοναστήρι της Παναγίας Γιάτρισσας (Μάνη)
Γέννηση της Παναγίας Γιάτρισσας
Ο Σαραντόπουλος μας λέει το 1632 μ.Χ. την ιστορία ενός τοπικού άρχοντα από την πλούσια οικογένεια Ηλιαφέντη της Καστάνιας, ένα χωριό ακριβώς κάτω από τη Παναγία Γιατρίσσα:"«Κατά δέ τό 1632 Κυριακούλης Ήλιαφέντης τις καλούμενος, έκ της φερωνύμου πλουσίας οίκοyενείας τών Ηλίαφεντέων έκ του χωρίου Καστάνιας του κειμένου ήμίσειαν ώραν Μ. A. της Γιατρίσσης μετά της συζύγου του Μαρίας, ήλικίας άμφότερο 56 έτών, άτεκνοι όντες και βαρέως φέροντες το της άτεκνίας όνειδος, συναπεφάσισαν, όπως άπομακρυνθώσι της κοινωνίας Καστάνιας και μονάσωσιν.  Επί τώ σκοπώ τούτω ήγειραν Ναόν έπί των έρειπίων του άρχαίου Ναου έκ τών τήδε κάκείσε έρριμμένων μυλογκολίθων, ώς καί τήν μεγάλην γέφυραν Άρνας, και άφιέρωσαν είς αύτήν τήν πέριξ περιουσίαν των, έσκόπευον δέ, ϊνα τό έπιόν έτος οίκοδομήσωσι και κελλία έγκαθιστάμενοι έκεί.  Αλλά παρ έλπίδα, ή στείρα σύζυγος Μαρία τίκτει υιov μεθ ' ενός έτους πάροδον άπό της οίκοδομής του ναού, τίκτει δέ και δεύτερον υίοv το άκολουθον έτος, έξ ων oι σήμερον Ηλιαφενταίοι ol άποτελούμενοι έκ των Πουλαίων, Άρφαναίων Λαγαίων, Λυτσαίων, Κυλαίων, Γαβριλαίων έν Καμηνίοις της Φάριδος, Σαρανταίων ή Μπαταραίων έν Ζελίνη Σπυριδαίων έν Στρουτζά, καί των έν Καλάμαις έγκατεστημένων πλουσίων Καριζοπούλων, έν οΐς διακρίνεται έπί μορφώσει και άρετή ό αϊδέσιμος έν Αθήναις ιερεύς Γεώργιος Πουλάκος. Ένταύθα βλέπομεν τήν πλουσίαν χάριν της Θεοτόκου Μαρίας έπί τής Παγκάλου ταύτης θέσεως, έξ ής δι άπιστων καί είδωλολατρών ώκονόμησε παραδόξως τήν διάδοσιν του Χριστιανισμού είς τάς χώρας της Λακωνίας. Καί έντεύθεν έξυπηρετήθησαν ύψιστα άγαθά καθ' όλην την άνθρωπότητα, διότι μορφωθείσης χριστιανικώς της έξ Οίτύλου οίκογενείας των Στεφανοπούλων, κλάδος τις αύτής μετοικήσας εις την νήσον της Μεσογ. θαλάσσης Κορσικήν, έδωκε τον μέγαν Ναπολέοντα.»"Ο Σαραντόπουλος επίσης περιγράφει πολλά θαυματουργά γεγονότα που έχουν συμβεί σε σχέση με την Παναγία Γιατρίσσα.
Χωρισμένη Διοίκηση
δεξιά|μικρογραφία|600x600εσ|Σαν πλοίο, η Παναγία Γιατρίσα επιπλέει στις κορυφές των Ταϋγέτων στη Μάνη δεξιά|μικρογραφία|600x900εσ|Η εικόνα Παραμυθία των Τεθλιμμένων. «Ὡραία ὡς νεαρόν ρόδον ἐπί τοῦ κάλυκός του. Αὕτη καί μόνη δύναται νά χαροποιήσῃ πᾶσαν τεθλιμμένην ψυχήν.»  Κωστής Παλαμάς (δανεισμένο από κείμενο του 1561)
Ανάπλαση
Από το 1998 έως το 2008, το μοναστήρι υπέστη δραματικές βελτιώσεις. Η ιστορία του μετασχηματισμού παρουσιάζεται σε ένα πρόσφατα δημοσιευμένο βιβλίο [Αύγουστος 2020], από τον Βαγγέλη Αρφάνη, έναν σύγχρονο απόγονο του Κυριακούλη Ηλιάφεντη της Καστάνιας, και τον καταξιωμένο αρχιτέκτονα Δημήτρη Αυγουστίνο. Ο Β. Αρφάνης γράφει:
«Παρ’ όλο που μεταξύ 1960-1990 είχαν πραγματοποιηθεί από τον προηγούμενο Μητροπολίτη αρκετά και πολυέξοδα έργα, ήταν όμως άναρχης και κακής ποιότητας η δόμηση.
Πραγματικά ήταν θλιβερή η κατάσταση. Από τις φωτογραφίες μπορεί ο καθένας να το συμπεράνει αυτό. Για δέκα μήνες τον χρόνο ο προαύλι- ος χώρος της εκκλησίας και τα δυτικά κελιά μετατρέπονταν σε στάβλο. Τα βόδια που έβοσκαν τριγύρω ελεύθερα έβρισκαν εκεί προστασία. ...
Στα τέλη Οκτωβρίου του 1998 ανεβήκαμε στην Παναγία τη Γιάτρισσα ο Μητροπολίτης, ο Πατέρας Ανδρέας, ο Τάκης Μαραβέλιας και εγώ. Έγινε λειτουργία για την έναρξη του έργου και ευλόγησε εμένα και τον Τάκη. Μου ζήτησε να ξεκινήσουμε άμεσα. Του εξήγησα ότι έπρεπε να προηγηθούν πολλές δύσκολες και χρονοβόρες προεργασίες και ότι το έργο θα ξεκινούσε την άνοιξη του 2000.
Είναι αλήθεια πως δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι αναλάμβανα ένα τεράστιο έργο που, όπως απεδείχθη και στην πορεία, ουσιαστικά ήμουν μόνος στην οργάνωση και υλοποίησή του. Για έξι χρόνια θα κοιμόμουν και θα ξυπνούσα με τη σκέψη μου στο έργο της Παναγίας. Τόσες πολλές δυσκολίες, τόσες πολλές στενοχώριες αλλά και ευτυχία μεγάλη καθώς έβλεπα να στεριώνει αυτό το έργο που απεδείχθη γιγαντιαίο.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου και αυτό συνέβη πολλές φορές, είχα παρατηρήσει, όταν όλα έδειχναν χαμένα, την τελευταία στιγμή σαν να επενέβαινε μια ανώτερη δύναμη, δινόταν λύση και μάλιστα η καλύτερη. Αυτό μου έδινε πίστη και κουράγιο για να συνεχίσω.»
Η ανακαίνιση απαιτούσε τη συνεργασία πολλών ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των διαχειριστών εκκλησιών, πολιτικών μηχανικών και των άλλων δωρητών. Τα υλικά έπρεπε να φορτωθούν από μεγάλες αποστάσεις, και νερό από πρόσφατα τοποθετημένο σωλήνα από ορεινές πηγές 6 χλμ. μακριά. Ευτυχώς, το υλικό της μεγαλύτερης ανάγκης, πέτρα, βρίσκεται σε μια κοντινή τοποθεσία στο βουνό πάνω από τη σύγχρονη Καστάνια, και κοντά στα ερείπια του Κάστρου της Καστάνιας του 13ου αιώνα.