cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος-Θεμιστοκλής- Τιμολέων Βισβίζης
Πρώτα χρόνια
Σπούδασε στη Γαλλία από το 1826 με έξοδα που έκανε η Φιλελληνική επιτροπή του Παρισιού. Ο 12χρονος τότε Θεμιστοκλής Βισβίζης τοποθετήθηκε σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα του Παρισιού μαζί με άλλους 9 νεαρούς: τους γιους των Κανάρη, Αποστόλη, Τσαμαδού, Νέγρη, Μαυρομιχάλη και άλλους. Η μητέρα του, η Δόμνα Βισβίζη, ήταν παλαιά πλοιοκτήτρια από την Αίνο, μετά τον θάνατο του άντρα της όμως το 1822, έμεινε πάμπτωχη, παρόλα αυτά δεν σταμάτησε να φροντίζει για το μέλλον των παιδιών της. Η μητέρα του του είχε τόση αδυναμία ,για αυτό ζήτησε μια συστατική επιστολή από τη Διοίκηση για να τη δώσει στον Γ. Δρακάτο, ο οποίος της υποσχέθηκε ότι θα τον έπαιρνε μαζί του στο Λονδίνο. Ζήτησε λοιπόν για τον πρωτότοκο γιο της, Θεμιστοκλή, συστατική επιστολή από την Διοίκηση του Αγώνα, προκειμένου να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των νέων που θα ταξίδευαν για σπουδές στο Παρίσι. Όταν έφτασε στη Γαλλία, έγινε το αγαπημένο παιδί των φιλελληνικών κύκλων των Παρισίων, έτυχε της προστασίας της μαντάμ Ρεκαμιέ και κυρίως της δούκισσας Ντ' Αμπρεντές, η οποία υπερηφανευόταν ότι έχει ελληνική καταγωγή, ενώ και η Γαλλίδα καλλιτέχνις Αδέλα Ταρντιέ τον φιλοτέχνησε τότε σε χιλιάδες δελτάρια σε ολόκληρη τη Γαλλία ως αντιπροσωπευτική μορφή Ελληνόπουλου.
Σταδιοδρομία
Ο Θεμιστοκλής ήταν το αγαπημένο παιδί των φιλελληνικών κύκλων του Παρισιού. Εντυπωσιασμένη από την ιδιαίτερη ομορφιά του και την κλασική ελληνική μορφή του, η Γαλλίδα ζωγράφος Αδέλα Ταρντιέ φιλοτέχνησε πολλά πορτραίτα του όμορφου νέου. Κάτω από την εικόνα ήταν χαραγμένα τα λόγια της μητέρας του, της Δόμνας Βισβίζη: "Η Γαλλία με τη γενναιοδωρία της θα σε υιοθετήσει, θα σε αναθρέψει, θα σε εκπαιδεύσει. Όταν θα επιστρέψεις, ίσως δεν υπάρχω. Εσύ θα είσαι μεγάλος. Θυμήσου να εκδικηθεί για τον πατέρα σου."
Το 1832 ο Θεμιστοκλής Βισβίζης επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε το 1842 ακόλουθος του Υπουργείου Εξωτερικών, ενώ από το 1845 έως το 1876 διετέλεσε διοικητής Νάξου.
Προσωπική ζωή
Ήταν πρωτότοκος γιος του πλούσιου πλοιοκτήτη από την Αίνο της Ανατολικής Θράκης, Χατζη-Αντώνη Βισβίζη και της Δόμνας Βισβίζη. Είχε τρεις αδελφούς και μια αδελφή, την Μαριορίτσα Βισβίζη.
Παραπομπές
<references group="Εύθυμιάδης Π.Α (2005) . Η συμβολή της "Θρακικά " τ. Β', σ . 56. " />
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821‎
Παναγιώτης Παναγόπουλος
Ο Παναγόπουλος εκπροσώπησε την Ελλάδα σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες.
Χρημάτισε νομικός σύμβουλος της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας και, επίσης συνθέτης τραγουδιών που ερμηνεύθηκαν από γνωστούς τραγουδιστές. Είχε γράψει και τέσσερα βιβλία με ποιήματα, με δύο από αυτά να είναι αφιερωμένα στο σκάκι.
Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές Κατηγορία:Σκάκι στην Ελλάδα Κατηγορία:Σκάκι
Πλατεία Κολιάτσου
Η Πλατεία Κολιάτσου είναι μεγάλη πλατεία στην Αθήνα. Πήρε την ονομασία της απ' το Στυλιανό Κολιάτσο. Γύρω απ' την πλατεία έχει αναπτυχθεί η ομώνυμη συνοικία. Η πλατεία βρίσκεται στην αριστερή πλευρά της Οδού Πατησίων και γύρω απ' αυτήν υπάρχουν καταστήματα. Εξυπηρετείται απ' το Σταθμό Κάτω Πατησίων του Μετρο κι απο πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλλεϊ.
Κατηγορία:Πλατείες στην Αθήνα Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Σάββας Σιάτρας
Ο Σάββας Σιάτρας είναι Έλληνας Ηπειρώτης Τραγουδιστής δημοτικών παραδοσιακών τραγουδιών. Ο ίδιος αποτελεί εξέχουσα προσωπικότητα της παραδοσιακής μας μουσικής και συγκαταλέγεται στη γενιά των Δημοτικών τραγουδιστώ οι οποίοι συνέδραμαν στην καταγραφή του συγκεκριμένου είδους τραγουδιού σε βινύλιο και αργότερα σε ψηφιακή μορφή.
Γεννήθηκε στο χωριό Καρίτσα της Δωδώνης, 20 χιλιόμετρα έξω από τα Γιάννενα το 1944. Σπούδασε για δύο χρόνια στο παράρτημα της Ζωσιμαίας Σχολής στη Ζίτσα. Ο ίδιος είναι ερμηνευτής του ηπειρώτικου τραγουδιού, το οποίο και «μετέφερε» τόσο στις περισσότερες περιοχές τις Ελλάδας, όσο και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όπου χτυπάει η καρδιά του απόδημου Ελληνισμού. Ιδιαίτερα γνωστός έγινε από τις εκπομπές της ΥΕΝΕΔ και της ΕΡΤ μετέπειτα, με όλα τα τραγούδια του ανθρώπου της παράδοσης. Τραγούδια για τις Απόκριες, τον Γάμο, το Καλοκαίρι και την Άνοιξη, την ξενιτιά, την αγάπη, την ιστορία και οτιδήποτε περιελάμβανε ο κύκλος της ζωής του ανθρώπου, από τη γέννηση, μέχρι τον θάνατο. Από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Δημοτικής Μουσικής έχει τραγουδήσει ηπειρώτικα τραγούδια σε διάφορες εκπομπές της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, αλλά και σε εκδηλώσεις και συναυλίες σε πολλά μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Βιβλιογραφία - παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατάλογος αστέρων του Περσέως
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Περσέως παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Περσέα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Π *
Βαλεντίνος Τζέκας
Ο Βαλεντίνος Τζέκας (γεν. Λάρισα 1997) είναι Έλληνας προγραμματιστής και επιχειρηματίας, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην ανάπτυξη εφαρμογών κοινωνικών δικτύων και πλέον στον τομέα της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας και Big Data. Την περίοδο κατά την οποία σπούδαζε ως πρωτοετής φοιτητής στο Τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του πανεπιστημίου Μακεδονίας, ανέπτυξε την πρώτη του εμπορική εφαρμογή με την επωνυμία Near -Κοντά, για περιβάλλον Android- η οποία χρησιμοποιούνταν για τον εντοπισμό σε χάρτη μεταξύ φίλων, οικείων προσώπων αλλά και αγνώστων σε κοντινές αποστάσεις, και μετέπειτα εξαγοράστηκε τον Μάιο του 2016 από αμερικανική εταιρεία.
Έως το 2018 η πλέον πρόσφατη δραστηριοποίηση του ήταν η ανάπτυξη διαδικτυακής πλατφόρμας με την ονομασία FightHoax -καταπολέμηση εξαπάτησης σε ελεύθερη απόδοση- η οποία χρησιμοποιείται για την ανάλυση ειδησεογραφικών κειμένων και πηγών με σκοπό τον εντοπισμό ψευδών ειδήσεων, και παράλληλα προτείνει και συμπληρωματικά άρθρα προς διασταύρωση της είδησης, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και άρθρα με αντίθετες τοποθετήσεις. Έως τον Νοέμβριο του 2018 η πλατφόρμα ήταν διαθέσιμη σε πιλοτικό στάδιο στην αγγλική γλώσσα μόνο.
Η πλατφόρμα παρουσιάστηκε στις εγκαταστάσεις του Ευρωκοινοβουλίου στην Αθήνα κατά την διάρκεια συνέλευσης εργασίας σχετικά με την αντιμετώπιση των ψευδών ειδήσεων αλλά και επίσης στις εγκαταστάσεις του Ευρωκοινοβούλιου στις Βρυξέλλες. Ερωτώμενος σχετικά με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και πόσο εύκολα είναι κάποιος να ξεκινήσει την δική του επιχείρηση, επεσήμανε πως πέρα από την πολύ υψηλή φορολογία και γραφειοκρατία, το σημαντικότερο πρόβλημα είναι η επικρατούσα νοοτροπία και πως χρειάζεται αλλαγή της, έτσι ώστε η κρίση να χρησιμοποιηθεί ως ευκαιρία για να δημιουργηθεί κάτι νέο και εποικοδομητικό για όλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες προγραμματιστές Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Πολιορκία της Τραπεζούντας (1282)
Η πολιορκία της Τραπεζούντας τον Απρίλιο του 1282 ήταν μία ανεπιτυχής πολιορκία της Τραπεζούντας, της πρωτεύουσας της ομώνυμης αυτοκρατορίας, από τον Γεωργιανό βασιλιά Δαβίδ Α΄ του Ιμερέτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Mevaco
Η Mevaco Α.Ε. είναι μια βιομηχανική εταιρία στον χώρο της παραγωγής μεταλλικών προϊόντων και μεταλλικών κατασκευών, εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.
Ιστορία
Η Mevaco προέκυψε μετα από την συγχώνευση των εταιρειών Ποίκιλαι Μεταλλικαί Κατασκευαί Ε.Π.Ε, η οποία ιδρύθηκε το 1971, και την εταιρεία Μεκάτ. Διαθέτει γραμμές παραγωγής στον Ασπρόπυργο Αττικής, και την Θεσσαλονίκη. Το 1999, εισήχθηκε στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών μέσω του οποίου ενίσχύθηκε κατά 2,3 δις. δραχμές. Η εταιρεία, ειδικέυεται στην κατασκευή μεταλλικών προϊόντων και μεταλλικών κατασκευών. Κύρια έργα της εταιρείας, η κατασκευή των οπλικών συστημάτων Patriot, των αντιαεροπορικών συστημάτων εδάφους αέρος Crotale και ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Η δεκαετία 2000, αποτέλεσε πυλώνας της διαμόρφωσης της σημερινής εταιρείας καθώς εξαγοράστηκε πλήθος βιομηχανικών επιχειρήσεων. Τα προϊόντα, της εταιρείας εξάγονται σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, στην Ασία και την Αυστραλία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
Ανδρούσα Μεσσηνίας
Η Ανδρούσα είναι οικισμός κοντά στην Μεσσήνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη από την οποία απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 120 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 17,5 χιλιόμετρα. Κοντά στην Ανδρούσα βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά της η Καλογερόρραχη σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα ανατολικά της η Εύα σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά της ο Καλαμαράς σε αποσταση 2 περίπου χιλιομέτρων, η Αγριλιά και η Αμφιθέα σε απόσταση 3,5 και 4 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά της η Βασιλάδα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Η περιοχή της Ανδρούσας και των γειτονικών οικισμών της, –σε παλαιότερες εποχές η ίδια η Ανδρούσα ήταν μια μικρή πόλη-κωμόπολη,– έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της σύγχρονης Μεσσήνης στα νεότερα χρόνια, όσο και της αρχαίας Μεσσήνης κατά την κλασική εποχή. Τον Μεσαίωνα η Ανδρούσα αποτέλεσε σημαντικό αγροτικό και διοικητικό κέντρο, τόσο για τους Φράγκους σταυροφόρους και τους ιππότες της μισθοφορικής Εταιρείας των Ναβαρραίων αρχικά, όσο και για τους Βυζαντινούς διοικητές του Δεσποτάτου του Μυστρά και στη συνέχεια τους Οθωμανούς και τους Ενετούς. Το κάστρο της, κτισμένο στις δυτικές παρυφές του κάμπου της Μεσσηνίας, κατασκευάσθηκε στα ύστερα χρόνια της βυζαντινής εποχής και τα πρώτα της φραγκοκρατίας, ενώ ο ομώνυμος με το κάστρο οικισμός έφερε την ίδια ονομασία διαχρονικά. Η μικρή πόλη - κωμόπολη, συνδεόμενη πάντα με την ιστορία του κάστρου της, με βάση την τοπική παράδοση, αλλά και διάφορες ιστορικές πηγές, εκτιμάται σύμφωνα με μια εκδοχή, ότι δημιουργήθηκε περί τον 13ο αιώνα και μάλιστα, σύμφωνα με το «Χρονικόν του Μορέως», το κάστρο της κτίσθηκε από τον ηγεμόνα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, σε θέση που δεν ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη ή φυσικά οχυρή, αλλά «προσφερόταν για τον έλεγχο και την εποπτεία της εύφορης πεδιάδας» της Μεσσηνίας. Υπάρχουν όμως και απόψεις που αναφέρουν την εκδοχή μιας παλαιότερης (βυζαντινής) κατασκευής του κάστρου, συνεπώς και της Ανδρούσας, που οφείλεται σε ορισμένα στοιχεία του σχεδιασμού των τειχών του φρουρίου. Από τα τέλη του 13ου αιώνα πάντως η Ανδρούσα απετέλεσε σημαντικό βυζαντινό κέντρο της Μεσσηνίας με αποκορύφωμα την περίοδο που αυτοκράτορας ήταν ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (1259-1332, στην εξουσία: 1282-1328) και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο πολιούχος της Ανδρούσας, ο Αθανάσιος ο Α΄ ο οποίος είχε καταγωγή και από την Ανδρούσα. Εκείνη την εποχή κατασκευάζονται στην ευρύτερη περιοχή αρκετοί ναοί και μοναστήρια, ενώ παράλληλα η Ανδρούσα ορίζεται και έδρα Μητρόπολης. Με ιδιαίτερη ακμή από τον 14ο αιώνα και μετά, η Ανδρούσα και το κάστρο της, στις αρχές του 15ου αιώνα περνά στους Δεσπότες του Μυστρά και στη συνέχεια λίγο αργότερα στους Τούρκους. Ετυμολογικά θεωρείται, σύμφωνα με την επίσημη άποψη του Δήμου Μεσσήνης, ότι η ονομασία της Ανδρούσας έχει προκύψει από το ρήμα «ανδρόω» και σημαίνει η «πόλη των ανδρείων». . Πρόσφατη έρευνα προτείνει ως προέλευση της λέξης "Ανδρούσα" το "à Druges", προφορά του οποίου είναι "α ντρουζσ(ε)"
1205-1432: Μεσαίωνας, Α΄ Ενετοκρατία, Εταιρεία των Ναβαρραίων
Μετά την πρώτη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 1204, κατά την Πρώτη Ενετοκρατία και την Φραγκοκρατία, ο Μωριάς γίνεται κτήση των Βενετών και των Φράγκων, με τον έλεγχο που ασκούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1205-1432). Οι Βενετοί αντίστοιχα διεκδίκησαν τα λιμάνια της Μεθώνης και της Κορώνης για λογαριασμό τους. Το 1308 η Ανδρούσα έγινε έδρα Επισκοπής με απόφαση του τότε Πατριάρχη Αθανασίου Α΄ (1230 - 28 Οκτωβρίου 1310, διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1289-1293 και 1304-1310), ο οποίος είχε καταγωγή και από την Ανδρούσα. Η Ανδρούσα και το κάστρο της αρχίζει να αναπτύσσεται από τον 13ο αιώνα, ως τμήμα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας υπό τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, αλλά παρουσιάζει ιδιαίτερη ακμή, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, στα τέλη του οποίου υπήρξε η μεσσηνιακή έδρα της μισθοφορικής Εταιρείας των Ναβαρραίων. Οι Ναβαρραίοι, ήταν ομάδα αποτελούμενη από μισθοφόρους στρατιώτες, κυρίως από τη Ναβάρρα (Ισπανία) και τη Γασκώνη (Γαλλία), οι οποίοι έφθασαν στην Πελοπόννησο, το 1378, προσφέροντας αρχικά τις υπηρεσίες τους στο Τάγμα του Αγίου Ιωάννη (Ιωαννίτες Ιππότες, Μοναστικό Κράτος των Ιπποτών της Ρόδου), αλλά στη συνέχεια ενεπλάκησαν σε λεηλασίες και τελικά στη διεκδίκηση του ίδιου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας από τον Ιάκωβο των Μπω. Η εμπλοκή τους αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, αλλά τελικά κατόρθωσαν να γίνουν de facto κυρίαρχοι στο Πριγκιπάτο μετά το θάνατο του Ιακώβου των Μπω, το 1383. Κατά τη Φραγκοκρατία το κάστρο αποτελεί έδρα δικαστή.
1460-1683: Α΄ Τουρκοκρατία
Η περίοδος της Πρώτης Τουρκοκρατίας στην περιοχή του Μωριά αρχίζει με τη δεύτερη εκστρατεία του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή (Μεχμέτ Β΄), στην Πελοπόννησο. Μετά την παράδοση του Μυστρά (Πέμπτη 29 Μαΐου 1460) και της Βορδώνιας, κατέλαβε το Καστρίτζι και το Γαρδίκι (στο οποίο είχε καταφύγει ο πληθυσμός του Λεονταρίου). Ακολούθησαν τα κάστρα του Αγίου Γεωργίου και της Καρύταινας και στη συνέχεια ο στρατός του κατέβηκε στην περιοχή των Κοντοβουνίων και την περιοχή της Αρκαδίας (Κυπαρισσίας), σύμφωνα με τον ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη. Είναι το διάστημα αυτό κατά το οποίο η περιοχή της Ανδρούσας μετατρέπεται για πρώτη φορά σε κτήση των Οθωμανών και σε Καζά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
1683-1715: Β΄ Ενετοκρατία
Το 1686, τρία περίπου χρόνια μετά την έναρξη της Δεύτερης Ενετοκρατίας (1683/84-1715), δηλαδή το χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν εκ νέου την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715) ο Φραντσέσκο Μοροζίνι (ιταλικά: Francesco Morosini, 1619-1694) κατέλαβε την περιοχή της Ανδρούσας, η οποία αναφερόταν έκτοτε ως τερριτόριο ή επαρχία της Ανδρούσας (Territorio d'Androussa).
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως η Ανδρούσα (Andrussa Terra ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Ο οικισμός, στα τέλη του 17ου αιώνα και τις αρχές του 18ου αιώνα, αναφέρεται σε διάφορες ενετικές πηγές-απογραφές, ως η έδρα της επαρχίας της Ανδρούσας (Territorio d'Androussa).
Οι Βενετοί, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου του Μορέως (1684-1699),ί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν την περιοχή του Μωριά, που είχε ερημωθεί από τον πόλεμο, και να αναζωογονήσουν την γεωργία και την οικονομία της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κερδίσουν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, ούτε να εξασφαλίσουν την νέα τους κτήση στρατιωτικά. Έτσι, σύντομα η Πελοπόννησος και μαζί της η Ανδρούσα ανακτήθηκε και πάλι από τους Οθωμανούς μετά από μια σύντομη εκστρατεία τους που έγινε μεταξύ του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου του 1715.
1715-1821: Β΄ Τουρκοκρατία
Για ένα περίπου αιώνα οι Τούρκοι κατείχαν και πάλι τον Μωριά, μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η περιοχή της Ανδρούσας μέχρι και την απελευθέρωσή της το 1821, έγινε και πάλι καζάς, υπαγόμενος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κατά την περίοδο της Δεύτερης Τουρκοκρατίας του Μωριά. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας πολλοί Έλληνες από την Ανδρούσα έγιναν κλέφτες και αρματολοί.
Νεότερη ιστορία
Τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως Androussa σύμφωνα με τον Pouqueville, το 1815, ο οποίος την αναφέρει στον κατάλογο με τα ονόματα των χωριών της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), τα οποία ήταν εξαρτημένα στην επισκοπική έδρα που είχε ιδρυθεί στο Νησί (Nisi: η Μεσσήνη). Στη συνέχεια αναφέρεται επίσης ως Androusa, έδρα και οικισμός της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), που έμεναν σε αυτόν 58 οικογένειες με εκτιμώμενο σύνολο 146 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν επίσης με το όνομα η Ανδρούσα.
Η Ανδρούσα ελευθερώθηκε, στις 24 Μαρτίου του 1821, μια μέρα μετά την απελευθέρωση της Καλαμάτας και μάλιστα κατόπιν πολιορκίας, όπου παρά την αντίσταση των αποκλεισμένων Τούρκων υπερασπιστών του, το κάστρο της καταλήφθηκε τελικά υπό τον οπλαρχηγό Πέτρο Μπούρα, από το Διαβολίτσι. Σημαντική συμμετοχή, μεταξύ των άλλων αγωνιστών του 1821, στην απελευθέρωσή της είχε και ο επίσκοπος της κωμόπολης της Ανδρούσας, ο Ιωσήφ ο από Ανδρούσης (Τρίπολη 1770-1844 Μεσσήνη), ο οποίος υπήρξε μάλιστα στη συνέχεια και ο πρώτος υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων (Μινίστρος των Θρησκευτικών, 1822-1833) του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821. Η Επισκοπή Ανδρούσης, μετονομάσθηκε το 1833 σε Επισκοπή Μεσσήνης με επίσκοπο και πάλι τον Ιωσήφ, ενώ το 1852 μετεξελίχθηκε στη σημερινή Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 545 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Παλαιός Δήμος Εύας (1835–1912)
Η Ανδρούσα προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Εύας, που είχε ως έδρα αρχικά το Ναζήρι (σήμερα η Εύα), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, ως η Ανδρούσα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Εύας της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 330 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως έδρα του Δήμου Εύας το Ναζίρι (σήμερα η Εύα). Από το 1867 ως το 1868, που έγινε πρόσκαιρα έδρα του δήμου το Καρτερόλι και από το 1879 ως το 1912 η έδρα του Δήμου Εύας μεταφέρεται, δυο φορές, από το Ναζήρι και το Καρτερόλι αντίστοιχα, στην Ανδρούσα.
Κοινότητα Ανδρούσης (1912–1948)
Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Ανδρούσης. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Καλογερόρραχι και Βασιλάδα
Πρώην Δήμος Ανδρούσας (1948–2010)
Η Ανδρούσα παρέμεινε ως έδρα και οικισμός της Κοινότητας Ανδρούσης, από το 1912 ως το 1948, όταν τότε η κοινότητα αυτή καταργήθηκε και αναγνωρίζσθηκε ως ο Δήμος Ανδρούσης, με έδρα και πάλι την Ανδρούσα. Στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Ανδρούσα συνέχισε ως έδρα στον κατηργημένο Δήμο Ανδρούσας, ως το 2010.
Ο πρώην δήμος Ανδρούσας είχε 9 Δημοτικά Διαμερίσματα και συνολικό πληθυσμό 2.820 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001, τα οποία με τους αντίστοιχους πληθυσμούς τους, ήταν:
Δήμος Μεσσήνης (2011–σήμερα)
Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Ανδρούσα ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας η οποία συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, και συγκεκριμένα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου.
Ο σημερινός δήμαρχος του Δήμου Μεσσήνης, είναι ο Γεώργιος Αθανασόπουλος, ο οποίος εξελέγη στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019.
Η Ανδρούσα σήμερα εκτός από έδρα της Δημοτικής Ενότητας Ανδρούσας είναι και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Ανδρούσης, στην οποία υπάγεται επίσης ο οικισμός της Βασιλάδας.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 ο Δήμος Μεσσήνης έχει 23.482 κατοίκους, η Δημοτική Ενότητα Ανδρούσας έχει 2.397 κατοίκους, η Τοπική Κοινότητα Ανδρούσης έχει 628 κατοίκους και η Ανδρούσα, ως οικισμός, έχει 545 κατοίκους.
Δημοτική Ενότητα Ανδρούσας
Σήμερα η Δημοτική Ενότητα Ανδρούσας του Δήμου Μεσσήνης, έχει με βάση την απογραφή του 2011, 2.397 μόνιμους κατοίκους και περιλαμβάνει 9 τοπικές κοινότητες, με 11 συνολικά οικισμούς:
Τοπική οικονομία
Η Ανδρούσα αποτελεί σήμερα σημαντικό παραγωγικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής και η τοπική οικονομία είναι κατά βάση κτηνοτροφική και γεωργική με κυριότερα προϊόντα: Τις ελιές, το ελαιόλαδο, τα σύκα, τη σταφίδα και το κρασί.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
μικρογραφία|Άποψη και κάτοψη της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στην Ανδρούσα, σε σχέδια, του 1831, του [[Γάλλος|Γάλλου αρχιτέκτονα Guillaume-Abel Blouet (1795–1853), από το έργο "Expédition scientifique de Morée, Ordonnée par le Gouvernement français: Architecture, I-VI", Paris, Firmin Didot, 1831-1838. ]] Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και τα κτίρια Δημοτικού Σχολείου, Γυμνασίου - Λυκείου υπάρχει και η κεντρική εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός των Αγίου Κωνσταντίνου και  Αγίας Ελένης, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, Ποικίλες εκδηλώσεις, διοργανώνουν διάφοροι φορείς τις παλαιάς αυτής κωμόπολης. Στα αξιοθέατα της περιοχής της Ανδρούσας περιλαμβάνονται διάφορα βυζαντινά και μεσαιωνικά μνημεία της περιοχής, όπως το Κάστρο της Ανδρούσας, το Ανδρομονάστηρο, ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής Σαμαρίνης ή εκκλησιά της Σαμαρίνας, καθώς και το αρχαίο υδραγωγείο που αποτελούν ιδιαίτερα δείγματα της ιστορικής διαδρομής της περιοχής και αποτελούν πόλο έλξης αρκετών επισκεπτών. Στα διατηρητέα μνημεία της Ανδρούσας περιλαμβάνεται επίσης Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (κοιμητηριακός).
Εορτή του Αγίου Αθανασίου εξ Ανδρούσης
Κάθε χρόνο, τον Οκτώβριο, στην Ανδρούσα πραγματοποιείται εορτασμός προς τιμήν του προστάτη Αγίου της παλαιάς κωμόπολης Αγίου Αθανασίου εξ Ανδρούσης με παράλληλη λιτανεία. Το σκήνωμα του Αγίου Αθανασίου βρίσκεται σήμερα στον Ιερό Ναό του Αγίου Ζαχαρίου Βενετίας, αλλά τεμάχια του λειψάνου του βρίσκονται εκτός από τη Μονή Παντοκράτορος και στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Αγιας Ελένης της Ανδρούσας, το οποίο μεταφέρθηκε εκεί από την Μονή Εσφιγμένου στις 29 Οκτωβρίου 1967, με τη φροντίδα του τότε μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Β'. Επισημαίνεται επίσης, ότι σύμφωνα με έρευνες ιστορικών ερευνητών δεν έχει εξακριβωθεί με απόλυτη σαφήνεια η καταγωγή του Πατριάρχη Αθανασίου Α΄ από την Ανδρούσα και αναφέρεται και η πιθανότερη εκδοχή, σύμφωνα με αρχειακά τεκμήρια της περιόδου των Παλαιολόγων, να είναι η πόλη της Αδριανούπολης η ιδιαίτερη πατρίδα του.
Κάστρο της Ανδρούσας
Το Κάστρο της Ανδρούσας είναι μεσαιωνικό φρούριο του 13ου αιώνα, το οποίο βρίσκεται χτισμένο σε μικρό λόφο δίπλα στην Ανδρούσα. Ο εξωτερικός περίβολος του κάστρου διατηρείται σε καλή κατάσταση και ο χώρος του χρησιμοποιείται επίσης και για διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες και εκδηλώσεις.
Επισκοπή Ανδρούσης
Ουσιαστικά σήμερα δεν υφίσταται Επισκοπή Ανδρούσης, υπό την στενή εκκλησιαστική έννοια της «Μητρόπολης» ως αρχιερατικής περιφέρειας, όπως αυτή τουλάχιστον υπήρξε από τις αρχές του 13ου αιώνα ως το 1833. Από την Εκκλησία της Ελλάδος, δίδεται ο τίτλος του Επισκόπου Ανδρούσης ως Βοηθού Επισκόπου της Πάλαι πότε Διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης. Στη θέση αυτή έχουν διατελέσει κατά καιρούς ιεράρχες, όπως ο νυν Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος (επίσκοπος Ανδρούσης: 1972-1992), ο νυν Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος Κλουκίνας, (επίσκοπος Ανδρούσης: 2009-2014) και ο νυν Επίσκοπος Ανδρούσης Κωνστάντιος.
Αθλητικός Σύλλογος Ανδρούσης
Στο Δημοτικό Στάδιο Ανδρούσας «Βασίλης Μαλαφέκας», στεγάζεται και ο ομώνυμος Αθλητικός Σύλλογος Ανδρούσης, ο οποίος ιδρύθηκε το 1964 και έχει τμήμα ποδοσφαίρου και άλλα αθλητικά τμήματα, τα οποία συμμετέχουν σε διάφορες τοπικές κατηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Δεύτερο Αρχαίο Θέατρο Λάρισας
Το Δεύτερο Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας (γνωστό και ως μικρό) είναι αρχαίο ελληνικό θέατρο στην πόλη της Λάρισας και θεωρείται ότι χτίστηκε το δεύτερο μισό του 1ου αιώνα π.Χ., στις νοτιοδυτικές πλαγιές του λόφου Πευκάκια.
Ιστορία
Η κατασκευή του συνδέεται πιθανώς με τη μετατροπή του αρχικού θεάτρου της πόλης, το οποίο μετατράπηκε σε αρένα για αγώνες μονομάχων και δημόσια θεάματα μετά τη κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους. Ο αρχαιολόγος και ανασκαφέας του χώρου, Αθανάσιος Τζιαφαλιάς, πρότεινε συγκεκριμένα μια σύνδεση με το φεστιβάλ της Ελευθερίας, που περιλάμβανε αθλητικούς και ιππικούς αγώνες καθώς και θεατρικές, μουσικές και ποιητικές παραστάσεις. Υπάρχει μια επιγραφή αφιερωμένη στη Δήμητρα και την Κόρη και δείχνει ότι η τοποθεσία στέγαζε και ναό αφιερωμένο σε αυτούς.
Το θέατρο έμεινε ερειπωμένο τον Μεσαίωνα, όταν στη θέση του ανεγέρθηκε βυζαντινή εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Σοφία ή στην Αγία Παρασκευή. Η εκκλησία με τη σειρά της αντικαταστάθηκε από το τζαμί του Χασάν Μπέη που ανεγέρθηκε στην τοποθεσία κατά την Οθωμανική περίοδο. Ο λόφος Πευκάκια ισοπεδώθηκε τη δεκαετία του 1950 για να παρέχει χώρο για την κατασκευή κατοικιών. Το θέατρο ανακαλύφθηκε ξανά το 1978, κατά την εκσκαφή για την ανέγερση ενός νέου συγκροτήματος πολυκατοικιών. Ο χώρος ανασκάφηκε το 1985-1986. Έκτοτε το θέατρο χρησιμοποιείται περιστασιακά για θεατρικές παραστάσεις.
Περιγραφή
Από το θέατρο ολοκληρώθηκε μόνο η σκηνή και ο χώρος της ορχήστρας, ενώ το ημικυκλικό κοίλο και οι πλαϊνές είσοδοι έμειναν ημιτελείς, προφανώς λόγω αδυναμίας χρηματοδότησης της ολοκλήρωσής τους. Το κοίλον χωρίζεται από 14 σκαλοπάτια σε δεκατρείς βαθμίδες, το καθένα με δύο σειρές χαμηλών καθισμάτων από γκρι-λευκό μάρμαρο (εδώλια). Τα υπόλοιπα δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ και μάλλον χρησιμοποιήθηκαν ξύλινα καθίσματα (ίκρια). Η ορχήστρα έχει διάμετρο 29,7 μέτρα και αποτελείται από δύο στρώματα σταμπωτού χώματος αναμεμειγμένα με χαλίκι. Ο μικρός τετράγωνος βωμός (θυμέλι) βρίσκεται στα δεξιά του. Είναι από λευκό μάρμαρο, διακοσμημένο με λεσβιακού τύπου κυμάτια και στεκόταν σε βαθμιδωτό βάθρο τριών σκαλοπατιών, από τα οποία σώζονται τα δύο κάτω.
Το μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκε στο θέατρο δεν εξορύχθηκε εκείνη την περίοδο κατασκευής, αλλά επαναχρησιμοποιήθηκε από παλαιότερο κτίριο, πιθανότατα κυκλικού σχήματος. Μερικοί από τους ογκόλιθους διαθέτουν επιγραφές που χρονολογούνται στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Λάρισα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λάρισα
Μάχη του Αδραμυττίου (1205)
Η Μάχη του Αδραμυτίου έλαβε χώρα στις 19 Μαρτίου 1205 μεταξύ των Λατίνων Σταυροφόρων και της Ρμαϊκής Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, ενός από τα βασίλεια που ιδρύθηκαν μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης στην Δ΄ Σταυροφορία το 1204. Είχε ως αποτέλεσμα μία συνολική νίκη των Λατίνων. Υπάρχουν δύο αφηγήσεις για τη μάχη, η μία από τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο και η άλλη από τον Νικήτα Χωνιάτη, που διαφέρουν σημαντικά.
μικρογραφία|400px|Η περιοχή του Αδραμυττίου.
Η περιγραφή του Βιλλεαρδουίνου
Ο Ερρίκος της Φλάνδρας, αδελφός του Βαλδουίνου Α΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, ενθαρρύνθηκε από τους Αρμένιους να κάνει μία απόπειρα στην πόλη του Αδραμυττίου. Έφυγε από την Άβυδο, αφού άφησε μία φρουρά στην πόλη και βάδισε δύο μέρες πριν κατασκηνώσει πριν από το Αδραμύττιο. Η πόλη σύντομα παραδόθηκε και ο Ερρίκος προχώρησε στην κατάληψή της, χρησιμοποιώντας την ως ορμητήριο για να επιτεθεί στους Ρωμιούς.
Στις 19 Μαρτίου 1205 ο Κωνσταντίνος (ΙΑ΄) εμφανίστηκε μπροστά στα τείχη της πόλης. Ο Ερρίκος, αρνούμενος να παραμείνει παγιδευμένος πίσω από τα τείχη του Αδραμυτίου, άνοιξε τις πύλες και βγήκε έξω με το βαρύ ιππικό του. Οι δύο πλευρές συμμετείχαν σε μάχη σώμα με σώμα, με τη νίκη να στέφει στους Φράγκους, οι οποίοι σκότωσαν ή αιχμαλώτισαν μεγάλο μέρος του Ρωμαϊκού στρατού. Οι Φράγκοι συνέχισαν να αιχμαλωτίζουν μία μεγάλη ποσότητα όπλων και θησαυρού μετά.
Η περιγραφή του Χωνιάτη
Σύμφωνα με τον Νικήτα Χωνιάτη, διοικητής των Ρωμαϊκών δυνάμεων δεν ήταν ο Κωνσταντίνος (ΙΑ΄) Λάσκαρης, αλλά ο Θεόδωρος Μαγκαφάς, σφετεριστής που κρατούσε την πόλη της Φιλαδέλφειας. Ενθαρρυμένος από την είδηση μίας νίκης κατά των Λατίνων, ο Θεόδωρος βάδισε εναντίον του Ερρίκου που βρισκόταν στο Αδραμύττιο. Στην αρχή αιφνιδίασε τον Ερρίκο, προκαλώντας του πολλή έκπληξη λόγω των μεγάλων δυνάμεών του. Ο Ερρίκος πεπεισμένος ότι έπρεπε να κάνει μία απέλπιδα προσπάθεια, συγκέντρωσε το ιππικό του σε διάταξη μάχης και οι ιππότες σηκώνοντας τις λόγχες τους, περίμεναν τη Ρωμαϊκή επίθεση. Αλλά οι Ρωμιοί ήταν απρόθυμοι να αναλάβουν την πρωτοβουλία για τη μάχη και ήταν άτονοι και νωθροί στην απόκρουση των ιππικών επιδρομών. Με ένα δεδομένο σήμα, ο Ερρίκος πήδησε μπροστά από τους άλλους και οδήγησε το άλογό του στο κέντρο των τάξεων τους, ενώ το ιππικό του, στρώνοντας τις λόγχες τους και υψώνοντας την πολεμική κραυγή, σκόρπισε τους Ρωμιούς και τους πίεσε, καθώς υποχωρούσαν. Μεγάλος αριθμός Ρωμιών συνετρίβη, με το ιππικό τους να τρέπεται σε φυγή, εγκαταλείποντας το πεζικό σε σφαγή και αιχμαλωσία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Άμπελος Ζακύνθου
Η Άμπελος είναι μικρός πεδινός οικισμός της Ζακύνθου ο οποίος βρίσκεται στα νότια του νησιού σε υψόμετρο 133 μέτρα και σε απόσταση 19 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη της Ζάκυνθου. Βορειοδυτικά του είναι ο Αγαλάς, νότια το Κερί ενώ στα ανατολικά είναι η λίμνη Κερίου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αγαλά του δήμου Λαγανά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Αγαλά, τον Άη Γιάννη και τους Στημιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγαλά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λαγανά του Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Δημοτικές εκλογές Κύπρου 2006
Οι Δημοτικές εκλογές Κύπρου 2001 ήταν οι πέμπτες Δημοτικές εκλογές της Κύπρου. Διεξήχθησαν στις 17 Δεκεμβρίου 2006 για την εκλογή δημάρχων και δημοτικών συμβουλίων των Δήμων της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δήμαρχος
Στον Δήμο Λευκωσίας υποψήφιοι ήταν η Ελένη Μαύρου, η Άννα Μαραγκού, ο Μιχαλάκης Ζαμπέλας και ο Νίκος Μεσαρίτης. Δήμαρχος εξελέγη η Ελένη Μαύρου.
Δημοτικό Συμβούλιο
Στις εκλογές για την ανάδειξη δημοτικού συμβουλίου οι έδρες κατανεμήθηκαν ως εξής:
Δήμαρχος
Στον Δήμο Αγίου Δομετίου υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Χατζηλοΐζου και ο Κώστας Πέτρου. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Κλεάνθους.
Στον Δήμο Αγλαντζιάς υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Πέτρου και ο Πανίκος Πέγκας. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Πέτρου.
Στον Δήμο Έγκωμης υποψήφιοι ήταν ο Νίκος Παυλίδης και ο Χρίστος Χαραλαμπίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Νίκος Παυλίδης.
Στον Δήμο Ιδαλίου υποψήφιοι ήταν ο Λεόντιος Καλλένος και ο Ανδρέας Βασιλείου. Δήμαρχος εξελέγη ο Λεόντιος Καλλένος.
Στον Δήμο Λακατάμιας υποψήφιοι ήταν ο Λούκας Ιατρού, ο Χριστάκης Βιολάρης και ο Χαράλαμπος Χατζηπέτρου. Δήμαρχος εξελέγη ο Λούκας Ιατρού.
Στον Δήμο Λατσιών υποψήφιοι ήταν ο Παναγιώτης Κυπριανού και ο Χαράλαμπος Μαϊμάρης. Δήμαρχος εξελέγη ο Παναγιώτης Κυπριανού.
Στον Δήμο Μόρφου εκλέχθηκε ο Χαράλαμπος Πίττας άνευ ανθυποψηφίου.
Στον Δήμο Στροβόλου υποψήφιοι ήταν ο Σάββας Ηλιοφώτου και ο Γιώργος Μηχανικός. Δήμαρχος εξελέγη ο Σάββας Ηλιοφώτου.
Στον Δήμο Λεμεσού υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Χρίστου και η Ελένη Θεοχάρους. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Χρίστου.
Στον Δήμο Αγίου Αθανασίου υποψήφιοι ήταν ο Κυριάκος Χατζηττοφής και ο Γιαννάκης Ιωάννου. Δήμαρχος εξελέγη ο Κυριάκος Χατζηττοφής.
Στον Δήμο Γερμασόγειας υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Γαβριηλίδης, ο Πανίκος Λουρουτζιάτης και ο Γεώργιος Τσάνος. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Γαβριηλίδης.
Στον Δήμο Μέσα Γειτονιάς υποψήφιοι ήταν ο Χρίστος Μέσης και ο Στέλιος Μαρκίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Χρίστος Μέσης.
Στον Δήμο Αμμοχώστου υποψήφιοι ήταν ο Αλέξης Γαλανός και ο Γιαννάκης Σκορδής. Δήμαρχος εξελέγη ο Γιαννάκης Σκορδής.
Στον Δήμο Αγίας Νάπας υποψήφιοι ήταν ο Αντώνιος Τσόκκος, η Βαρβάρα Νικολάου Περικλέους και ο Κάρλος Μινίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Αντώνιος Τσόκκος.
Στον Δήμο Ακανθού υποψήφιοι ήταν ο Σάββας Σαββίδης και ο Σωτήριος Λοϊζιά. Δήμαρχος εξελέγη ο Ελένη Μαύρου.
Στον Δήμο Λευκονοίκου εκλέχθηκε δήμαρχος ο Μιχάλης Πήλικου άνευ ανθυποψηφίου.
Στον Δήμο Λύσης δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Ττοφιά άνευ ανθυποψηφίου.
Στον Δήμο Λάρνακας υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Μωυσέως και ο Νίκος Θεμιστοκλέους. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Μωυσέως.
Στον Δήμο Αθηένου υποψήφιοι ήταν ο Σπύρος Παπούης, ο Κώστας Σάκκαλος, o Χρίστος Ιωσηφίδης, η Ολυμπιάδα Βύζακου και ο Σταύρος Μεστάνας. Δήμαρχος εξελέγη ο Ελένη Μαύρου.
Στον Δήμο Αραδίππου υποψήφιος ήταν ο Χριστάκης Λιπέρης και ο Χριστόδουλος Μούσκος. Δήμαρχος εξελέγη ο Χριστάκης Λιπέρης.
Στον Δήμο Πάνω Λευκάρων υποψήφιος ήταν ο Ανδρέας Σώσειλος, ο Θέμης Ρούβης, ο Γαβριήλ Νικολάου, ο Χριστάκης Κωνσταντίνου, ο Κύπρος Κυπριανού και η Μαρία Τούρου. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Σώσειλος.
Στον Δήμο Πάφου υποψήφιοι ήταν ο Σάββας Βέργας, ο Πανίκος Παπαγεωργίου, ο Ανδρέας Ευστρατίου και ο Ανδρέας Κωνσταντινίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Σάββας Βέργας.
Στον Δήμο Γεροσκήπου υποψήφιοι ήταν ο Τάσος Κούζουπου και ο Ανδρέας Σιήκκης. Δήμαρχος εξελέγη ο Τάσος Κούζουπου.
Στον Δήμο Πέγειας υποψήφιοι ήταν ο Νεόφυτος Ακουρσιώτης, ο Ανδρέας Σταυρή, ο Χριστάκης Κούβαρος και ο Χρίστος Θεοφανίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Νεόφυτος Ακουρσιώτης.
Στον Δήμο Πόλης Χρυσοχούς υποψήφιοι ήταν ο Αγαθάγγελος Γεωργίου, ο Ηλίας Μυριάνθους, ο Ανδρέας Στεφάνου και ο Μιχαλάκης Στυλιανού. Δήμαρχος εξελέγη ο Αγαθάγγελος Γεωργίου.
Στον Δήμο Καραβά εκλέχθηκε ο Ιωάννης Παπαϊωάννου άνευ ανθυποψηφίου.
Πηγές
Κατηγορία:Δημοτικές εκλογές Κύπρου
Δρυμός των Λαντ
Ο δρυμός των Λαντ (γαλλικά: La forêt des Landes, γασκωνικά: las Lanas de Gasconha) της Γασκώνης είναι μια δασική έκταση στη νοτιοδυτική Γαλλία, στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Με έκταση περίπου 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι το μεγαλύτερο τεχνητό δάσος στη Δυτική Ευρώπη.
Συνορεύει με τον Ατλαντικό Ωκεανό (Κοτ ντ'Αρζάν), σχηματίζοντας ένα μεγάλο τρίγωνο που καλύπτει τρεις νομούς, Ζιρόντ, Λαντ και Λοτ-ε-Γκαρόν, του οποίου οι κορυφές βρίσκονται προς τα βόρεια στο ακρωτήριο Πουάν ντε Γκραβ, στα νότια στην κοινότητα Οσογκόρ και στα ανατολικά στην κοινότητα Νεράκ.
Αποτελείται κυρίως από ιδιωτικές εκτάσεις, περιλαμβάνει και ορισμένα δημόσια μέρη που βρίσκονται κοντά στην ακτή του Ατλαντικού.
Γεωγραφικά στοιχεία
μικρογραφία|Χάρτης των Λαντ της Γασκώνης Η προστατευμένη φυσική περιοχή του δρυμού των Λαντ καλύπτει ένα μεγάλο τμήμα των νομών Λαντ και Ζιρόντ, καθώς επίσης και τμήμα του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν. Οι πηγές πολλών ποταμών βρίσκονται σ' αυτήν την περιοχή, όπως οι πηγές των ποταμών Λερ, Μπουντιγκώ, Σιρόν και Γκα Μορ.
Οι μεγαλύτερες πόλεις στις άκρες του δρυμού είναι οι Αρκασόν, Νταξ και Μον-ντε-Μαρσάν. Στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό (Βισκαϊκός κόλπος). Η ακτογραμμή μήκους περίπου 200 χιλιομέτρων που σχηματίζει ονομάζεται Κοτ ντ'Αρζάν και στην είσοδο του κόλπου του Αρκασόν βρίσκεται ο αμμόλοφος του Πιλά.
Φυτεία πεύκων
Το δάσος αποτελείται κυρίως από θαλάσσια πεύκα, Pinus pinaster. Σε αντίθεση με πολλά άλλα ευρωπαϊκά δάση, ο δρυμός των Λαντ δημιουργήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου και τον διαχειρίζεται ο άνθρωπος για βιομηχανικούς σκοπούς. Αυτή η τεράστια φυτεία πεύκων ξεκίνησε τον 18ο αιώνα για να σταματήσει τη διάβρωση του εδάφους και να εξυγιανθεί η ελώδης περιοχή.
Η δημιουργία του δρυμού
αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ|Jean Louis Gintrac (1808-1886), κάτοικοι των Λαντ, Μουσείο Καλών Τεχνών, Μπορντώ, 19ος αιώνας μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[αμμόλοφος του Πιλά ]] Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής που σήμερα καταλαμβάνεται από τον δρυμό των Λαντ ήταν έρημο και αραιοκατοικημένο μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν ο νόμος της 19ης Ιουνίου 1857 επέβαλε την εξυγίανση του παραδοσιακού βαλτώδους βοσκότοπου και οδήγησε σε αναδάσωση σε μεγάλη κλίμακα, προκειμένου να αποκαταστήσει το τοπίο και να εξασφαλίσει περιφερειακή οικονομική ανάπτυξη.
Πριν από αυτή την περίοδο, οι κάτοικοι των Λαντ χρησιμοποιούσαν ευρέως ξυλοπόδαρα για να μετακινηθούν από τόπο σε τόπο στο ελώδες έδαφος και να ελέγχουν τα κοπάδια τους. Από τη δεκαετία του 1970, τμήματα του δάσους έδωσαν τη θέση τους στην εντατική γεωργία (ιδίως στην καλλιέργεια σιτηρών).
Η έκταση του δρυμού εκτιμάται ότι είναι περίπου 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα εννέα δέκατα αφιερώνονται αποκλειστικά σε μονοκαλλιέργεια θαλάσσιων πεύκων (pinus pinaster). Μέρος του δρυμού είναι φυσικό δάσος που επιβίωσε από το παρελθόν. Ορισμένες περιοχές της γασκωνικής ακτής ήταν ήδη δασωμένες πριν από 2.000 χρόνια. Εκεί, τα πεύκα συνυπάρχουν με άλλα είδη, κυρίως βελανιδιά, άλνο, σημύδα, ιτιά και ελαιόπρινο. Αυτό το μικτό εύκρατο δάσος συναντάται συνήθως κατά μήκος των υδάτινων οδών, όπου η αποστράγγιση είναι ιδιαίτερα καλή. Το δάσος παλιάς ανάπτυξης ήταν πιθανότατα πιο εκτεταμένο πριν από τον Μεσαίωνα, όταν επικρατούσε ψυχρότερο και πιο υγρό κλίμα και άλλαξε τη σύνθεση του είδους. Λόγω της ανάγκης για ξύλο για καύσιμα και κατασκευές και λόγω μιας σταθερής επέκτασης της βόσκησης των προβάτων, το αρχέγονο δάσος εξαντλήθηκε μεταξύ του 15ου και του 18ου αιώνα.
Ανάμεσα στα ζώα που υπάρχουν στο δρυμό είναι φασιανοί, αγριόχοιροι, λαγοί και ελάφια.
Γεωργία και βιομηχανία
μικρογραφία|260x260εσ|Ξύλα κομμένα στην άκρη του δρόμου Πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα, στους άγονους βαλτότοπους κυριαρχούσε η εκτροφή προβάτων και η καλλιέργεια σίκαλης. Η εξαφάνιση των βαλτότοπων, λόγω της επέκτασης των πευκοφόρων φυτειών, οδήγησε στο τέλος αυτής της καλλιέργειας σιτηρών και η εικόνα των βοσκών με ξυλοπόδαρα εξαφανίστηκε επίσης και αντικαταστάθηκε από την εικόνα του συλλέκτη ρητίνης με τα εργαλεία του.
Κατά το πρώτο μέρος του 20ού αιώνα άρχισε εκτεταμένη εμπορική εκμετάλλευση ξύλου, χαρτιού και ρητίνης πεύκου και οι βιομηχανίες αυτές αποτέλεσαν σημαντικό μέρος της περιφερειακής οικονομίας. Πολλοί ντόπιοι εξακολουθούν να απασχολούνται με δραστηριότητες που σχετίζονται με το δάσος, συμπεριλαμβανομένης της δασοκομίας, των πριονιστηρίων, των χαρτοβιομηχανιών, των βιομηχανιών επεξεργασίας ξύλου, των ξυλουργικών έργων, όπως η κατασκευή πατωμάτων και επίπλων, καθώς και η κατασκευή προϊόντων με βάση το χαρτί, όπως χαρτόνι και ινοσανίδες για κατασκευές.
Ωστόσο, η συλλογή ρητίνης, η οποία απαιτούσε σκληρή εργασία, εξαφανίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου επειδή οι σύγχρονες χημικές διεργασίες για την παραγωγή διαλυτών και άλλων χρήσιμων χημικών ουσιών συχνά δεν βασίζονται σε ρητίνη πεύκου ή πίσσα πεύκου. Η DRT είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στην περιοχή αυτή που χρησιμοποιεί τα υποπροϊόντα εκμετάλλευσης πεύκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικές περιοχές της Νέας Ακουιτανίας
Διομήδης Σπινέλλης
Ο '''Διομήδης Δ. Σπινέλλης''' (γεν. 2 Φεβρουαρίου 1967, Αθήνα) είναι Έλληνας επιστήμονας ηλεκτρονικών υπολογιστών και τεχνολογικός συγγραφέας σχετικά με θέματα προγραμματισμού. Επίσης είναι καθηγητής και πρώην πρόεδρος του Τμήματος Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ κατά την περίοδο Νοεμβρίου 2009 - Οκτωβρίου 2011 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων στο Υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας. Επίσης, έχει εκλεχθεί πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΕΛ/ΛΑΚ για την περίοδο 2015-2019.
Απέκτησε το μεταπτυχιακό του στην μηχανική λογισμικού στο Ιμπίραλ Κόλετζ του Λονδίνου, και στο ίδιο πανεπιστήμιο απέκτησε και το διδακτορικό του στην επιστήμη υπολογιστών. Από το 2013 έχει καθήκοντα αρχισυντάκτη στα θέματα λογισμικού στο Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων και Ηλεκτρονικών Μηχανικών (ΙΕΕΕ), ενώ έχει συγγράψει μεγάλο αριθμό δημοσιεύσεων και άρθρων με την θεματολογία του να αφορά τις μεθόδους κατασκευής λογισμικού, λειτουργικό σύστημα FreeBSD, και γενικότερα τεχνολογίες ελεύθερου και ανοικτού λογισμικού. Τα βιβλία του με τίτλο Ανάγνωση Κώδικα (2005) και Ποιότητα Κώδικα (2008) εκδόθηκαν πρώτα στην αγγλική γλώσσα και μετέπειτα έγιναν διαθέσιμα στην ελληνική, ενώ ακολούθησαν και άλλα στην αγγλική γλώσσα όπως το Beautiful Architecture στο οποίο αναλύει την αρχιτεκτονική συστημάτων.
Σχετικά με το εγχείρημα της ελεύθερης διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας της Wikipedia, σε άρθρο του 2008 στην μηνιαία έκδοση του Communications of the ACM ο Σπινέλλης προέβαλε την παρουσία κόκκινων συνδέσμων (σύνδεσμοι προς θέματα για τα οποία δεν υπάρχει ακόμα λήμμα στην εγκυκλοπαίδεια) ως τον καθοριστικό παράγοντα της ανάπτυξης της εγκυκλοπαίδειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Έλληνες προγραμματιστές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Γλώσσα Αχάν
Η γλώσσα Αχάν (ISO 639-3: ahn, Ethnologue: ahn, Glottolog: ahan1244 ) κατατάσσεται στις γλώσσες Βόλτα-Νίγηρα με χρήση στην πολιτεία Όντο της νοτιοκεντρικής Νιγηρίας. Χρησιμοποιείται από 300 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 2000, και μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία με την γλώσσα Αγιέρε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Νιγηρίας Κατηγορία:Νιγηροκονγκολεζικές γλώσσες
Στάνλεϊ Μπάλντουιν
Ο Στάνλεϊ Μπάλντουιν (3 Αυγούστου 1867 – 14 Δεκεμβρίου 1947) ήταν Βρετανός Συντηρητικός πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός σε τρεις κυβερνήσεις, από τον Μάιο του 1923 έως τον Ιανουάριο του 1924, από τον Νοέμβριο του 1924 έως τον Ιούνιο του 1929 και από τον Ιούνιο του 1935 έως τον Μάιο του 1937.
Γεννημένος σε μια ευημερούσα οικογένεια στο Bewdley του Worcestershire, ο Baldwin σπούδασε στο Hawtreys, στο σχολείο Harrow και στο Trinity College του Κέιμπριτζ. Εργάστηκε στην οικογενειακή επιχείρηση παραγωγής σιδήρου και χάλυβα και εισήλθε στη Βουλή των Κοινοτήτων το 1908 ως βουλευτής του Bewdley, διαδεχόμενος τον πατέρα του, Άλφρεντ. Υπηρέτησε ως Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών (1917-1921) και Πρόεδρος του Συμβουλίου Εμπορίου (1921-1922) στο υπουργείο συνασπισμού του Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ. Το 1922, ο Μπάλντουιν ήταν ένας από τους κύριους κινητήριους παράγοντες στην απόσυρση της υποστήριξης των Συντηρητικών από τον Λόιντ Τζορτζ. Στη συνέχεια έγινε Γραμματέας του ΥΠΟΙΚ επί κυβερνήσεως του Μπόναρ Λω. Μετά την παραίτηση του Λω για λόγους υγείας τον Μάιο του 1923, ο Μπάλντουιν έγινε πρωθυπουργός και ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος. Προκήρυξε εκλογές τον Δεκέμβριο του 1923 τις οποίες έχασε.
Αφού κέρδισε τις εκλογές του 1924, ο Baldwin σχημάτισε τη δεύτερη φορά κυβέρνηση του, στην οποία υπηρέτησαν μετέπειτα πρωθυπουργοί, όπως ο Ουίνστον Τσώρτσιλ στο ΥΠΟΙΚ και ο Νέβιλ Τσάμπερλεν στο Υπουργείο Υγείας, ενισχύοντας την εικόνα των Συντηρητικών με μεταρρυθμίσεις σε τομείς που παλαιότερα συνδέονταν με το Φιλελεύθερο Κόμμα.
Ο Μπάλντουιν έχασε οριακά τις γενικές εκλογές του 1929 και η συνεχιζόμενη ηγεσία του στο κόμμα έγινε αντικείμενο εκτεταμένης κριτικής από τον Λόρδο Ρότερμερ και Λόρδο Μπίβερμπρουκ. Το 1931, με την έναρξη της το κραχ του 29, ο Εργατικός Πρωθυπουργός Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ σχημάτισε Κυβέρνηση, οι περισσότεροι υπουργοί της οποίας ήταν Συντηρητικοί, και η οποία κέρδισε με τεράστια πλειοψηφία στις γενικές εκλογές του 1931. Ο Μπάλντουιν ανέλαβε πολλά από τα καθήκοντα τουπρωθυπουργού όταν η υγεία του ΜακΝτόναλντ επιδεινώθηκε. Η κυβέρνηση πέρασε Νόμο που παρείχε αυξημένη αυτοδιοίκηση για την Ινδία, ένα μέτρο στο οποίο αντιτάχθηκαν ο Τσόρτσιλ και πολλοί Συντηρητικοί. Το Καταστατικό του Westminster το 1931 έδωσε καθεστώς Ντομίνιον στον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότιο Αφρική.
Το 1935, ο Μπάλντουιν αντικατέστησε τον Μακντόναλντ ως πρωθυπουργός και κέρδισε τις εκλογές του 1935 με ευρεία πλειοψηφία. Η τρίτη κυβέρνηση του Μπάλντουιν είδε μια σειρά από κρίσεις στις εξωτερικές υποθέσεις, την Επαναστρατιωτικοποίηση της Ρηνανίας και το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Το 1937 τον διαδέχθηκε ο Νέβιλ Τσάμπερλεν. Εκείνη την εποχή, ο Μπάλντουιν θεωρούταν δημοφιλής και επιτυχημένος πρωθυπουργός, αλλά αργότερα κατηγορήθηκε ότι ευθυνόταν για την υψηλή ανεργία και ότι λόγω της πολιτικής του κατευνασμού που ακολουθούσε έναντι του Χίτλερ, η Βρετανία δεν εξοπλίστηκε επαρκώς. Σήμερα, κατατάσσεται ως ένας από τους πιο δημοφιλείς Βρετανούς πρωθυπουργούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Πολιτικοί του Συντηρητικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο)
Παναγιώτα Τσαμπούρη
Η Παναγιώτα Τσαμπούρη, γεννημένη στις 8 Απριλίου 1981 στο Βόλο, είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 168 εκατοστά, αγωνίζεται ως Point Guard και Shooting Guard.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Απόλλωνα Καλαμαριάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Θερμαϊκού Θέρμης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ηφαίστου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αρετσούς Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παναθλητικού Συκεών (Σ.Φ.) Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παναθλητικού Συκεών (Α.Ε.) Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Νίκης Λευκάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πυλαίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Άρη Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Οίκος του Νεβέρ
O Οίκος του Νεβέρ, γαλλ. Maison de Nevers, είναι μεσαιωνική δυναστεία, που ιδρύθηκε από τον Λαντρύ ντε Μονσώ και κατείχε τις επαρχίες Νεβέρ, Ωσέρ, Τοννέρ και Βαντόμ.
Η καταγωγή
Τα μέλη του Οίκου κατάγονται από τους κυρίους του Μονσώ. Πρώτος αναφέρεται ο Λαντρύ Α΄, αδελφός του Χιλντεγκάριους/Χιλντεγκαίρ επισκόπου του Οτύν (ή η Χιλντεσίντε, σύζυγος του Λαντρύ Α΄, είναι αδελφή του επισκόπου). Ο ιστορικός Λεμπέφ τον αναφέρει ως ιππότη του Πουατιέ και στην υπηρεσία του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού. Ο ιστορικός Κώλεϋ δεν τον αναφέρει ως ιππότη και γράφει ότι στην υπηρεσία του βασιλιά ήταν ο Χιλντεγκαίρ.