cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όμπλαστ του Βορόνεζ
Το Όμπλαστ του Βορόνεζ (ρωσικά: Воро́нежская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Βρίσκεται στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία. Πρωτεύουσά της είναι το Βορόνεζ (889.680 κάτοικοι - απογρ. 2010), κτισμένο 12 χλμ. από τη συμβολή του ομώνυμου ποταμού με το Ντον. Από τις υπόλοιπες πόλεις, καμία δεν ξεπερνά σε πληθυσμό τους 80.000 κατοίκους.
Η περιφέρεια έχει ανεπτυγμένη γεωργική παραγωγή χάρη στη Μαύρη γη - τον πλουσιότερο σε θρεπτικά συστατικά τύπο χώματος, που απαντάται σε αφθονία μόνο στα ρωσο-ουκρανικά σύνορα και τον κεντρικό Καναδά. Επίσης είναι η έδρα του εργοστασίου VASO, όπου παράγονται τα επιβατηγά αεροπλάνα Τουπόλεφ και Ιλιούσιν. thumb|340px|Περιφέρεια Βορόνεζ Ο πληθυσμός είναι σχεδόν αμιγώς ρωσικής καταγωγής (94%). Συναντώνται επίσης Ουκρανοί (3%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
TRT Kurdî
Το TRT Kurdi είναι ο πρώτος εθνικός τουρκικός τηλεοπτικός σταθμός που μεταδίδεται στη Κουρδική γλώσσα. Μεταδίδει στις διαλέκτους Κουρμαντζί και Σοράνι της Κουρδικής γλώσσας καθώς και στα Ζαζάκι. Ο κύριος στόχος του TRT Kurdi είναι να αντανακλά την πολιτισμική πολυμορφία της Τουρκίας στην οθόνη. Προσφέρει προγράμματα που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες και προωθούν την προοπτική του τουρκικού κράτους και τις αξίες της. Τα προγράμματα του TRT Kurdi περιλαμβάνουν ταινίες, ντοκιμαντέρ, δράμα, σειρές και μουσική, άλλα προγράμματα, καθώς και προγράμματα που απευθύνονται σε παιδιά και γυναίκες. Έχει προγραμματιστεί μετάδοση προγραμμάτων του TRT Kurdi στα αραβικά και περσικά. Οι εκπομπές του TRT Kurdi μπορούν να ληφθούν από το δορυφόρο Türksat 3A. Η δορυφορική συχνότητα του καναλιού μπορεί να ληφθεί από την Τουρκία και την υπόλοιπη Ευρώπη.
Επιπλέον, η άτυπη αιτία δημιουργίας του καναλιού είναι η μείωσης της επιρροής του Roj TV, το οποίο θεωρείται ως το κύριο κανάλι του PKK.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Κατηγορία:Τουρκικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Γκλεν Γκουλντ
Ο Γκλεν Χέρμπερτ Γκουλντ (Glenn Herbert Gould, 25 Σεπτεμβρίου 1932 – 4 Οκτωβρίου 1982) ήταν Καναδός πιανίστας, από τους πιο διάσημους κλασικούς ερμηνευτές του 20ού αιώνα. Θεωρείται από τους σημαντικότερους σολίστ του πιάνου, που έγινε γνωστός κυρίως μέσα από τις ηχογραφήσεις του στο στούντιο.
Είναι, πέρα από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες κάθε μουσικού είδους στον κόσμο, ο σολίστας κλασικής μουσικής με τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών. Το 1964, όμως, εγκατέλειψε πρόωρα τις δημόσιες εμφανίσεις και συναυλίες, εστιάζοντας το ενδιαφέρον του στις ηχογραφήσεις καθώς και στην παραγωγή ραδιοφωνικών, τηλεοπτικών μουσικών κ.άλ. προγραμμάτων.
Σημαντικότερες θεωρούνται οι ερμηνείες του σε έργα του Μπαχ, όπως Το Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο και οι Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ.
Οικογενειακό περιβάλλον - σπουδές
Ο Γκουλντ γεννήθηκε στο Τορόντο του Καναδά. Ήταν το μοναχοπαίδι του Ράσελ Χέρμπερτ και της Φλόρενς Έμα Γκούλντ. Το πραγματικό του επίθετο ήταν Γκολντ. Η οικογένειά του, αν και δεν είχε εβραϊκή καταγωγή, φρόντισε να αλλάξει το όνομα πιστεύοντας πως με αυτό τον τρόπο θα απέφευγε τον αντισημιτισμό, που ήταν σε έξαρση εκείνη την εποχή στον Καναδά. Ο πατέρας του ήταν ερασιτέχνης βιολιστής. Η μητέρα του έπαιζε πιάνο και εκκλησιαστικό όργανο, αποτελώντας την πρώτη δασκάλα του Γκουλντ, ο οποίος με τη σειρά του έδειξε από νεαρή ηλικία κλίση στη μουσική. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών συνέθετε τα δικά του έργα, τα οποία ερμήνευε στο σχολείο ή στην εκκλησία. Στην ίδια ηλικία έκανε και τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις του, συνοδεύοντας τους γονείς του σε μια εκδήλωση του Business Men's Bible Class, αρχικά, και κατόπιν μόνος του, σε μια πρεσβυτεριανή εκκλησία του Τορόντο. Το 1940 ξεκίνησε σπουδές στο Toronto Conservatory of Music (μετέπειτα Royal Conservatory of Music) λαμβάνοντας μαθήματα θεωρίας της μουσικής με τον Λίο Σμιθ (Leo Smith), αργότερα παρακολούθησε μαθήματα εκκλησιαστικού οργάνου με τον Φρέντερικ Σιλβέστερ (Frederick C. Silvester) και σπούδασε πιάνο κοντά στον Αλμπέρτο Γκερέρο (Alberto Guerrero), από τον οποίο επηρεάστηκε σημαντικά.
Πρώτες επαγγελματικές εμφανίσεις
Το Δεκέμβριο του 1945, ο Γκουλντ πραγματοποίησε την πρώτη του επαγγελματική δημόσια εμφάνιση ως οργανίστας, ερμηνεύοντας έργα των Μέντελσον, T.Σ. Ντυπυΐ και Μπαχ. Τον Ιανουάριο του 1947 έκανε το ντεμπούτο του ως σολίστ στο πιάνο με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Τορόντο, ερμηνεύοντας το Κοντσέρτο αρ. 4 του Μπετόβεν. Τον Απρίλιο του 1947 έδωσε το πρώτο του πλήρες ρεσιτάλ πιάνου, σε ωδείο, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ ως επαγγελματίας πιανίστας. Τρία χρόνια αργότερα, πραγματοποιήθηκε η πρώτη του ραδιοφωνική συναυλία, για τον σταθμό CBC (Canadian Broadcasting Corporation) του Καναδά, σηματοδοτώντας τη μακρόχρονη ενασχόλησή του με το ραδιόφωνο και τις ηχογραφήσεις.
Αποκλειστικό συμβόλαιο με την Columbia Masterworks
Το 1955 υπέγραψε αποκλειστικό συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Columbia Masterworks, με την οποία ηχογράφησε αρχικά τις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ του Μπαχ, έργο το οποίο έτυχε θερμής υποδοχής, γνωρίζοντας τόσο καλλιτεχνική όσο και εμπορική επιτυχία. Ο διευθυντής της εταιρίας, Ντέιβιντ Οπενχάιμ, είχε παρακολουθήσει την πρώτη εμφάνιση του Γκουλντ στη Νέα Υόρκη. Ενθουσιάστηκε τόσο, που την επόμενη κιόλας μέρα του πρότεινε συμβόλαιο. Ήταν η πρώτη φορά που η Columbia υπέγραφε με έναν ουσιαστικά άγνωστο καλλιτέχνη, στη βάση των εντυπώσεων από ένα και μόνο κοντσέρτο.
Περιοδείες - εγκατάλειψη των συναυλιακών αιθουσών
Τον Μάιο του 1957, επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση (στο πλαίσιο της πρώτης ευρωπαϊκής περιοδείας του). Ήταν ο πρώτος Βορειοαμερικανός πιανίστας που έδωσε συναυλίες εκεί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το πρόγραμμά του περιλάμβανε τρεις συναυλίες στη Μόσχα και ισάριθμες στο Λένινγκραντ, με έργα των Μπαχ, Μπετόβεν, Μπραμς και Χίντεμιτ. Στις εμφανίσεις της Μόσχας προστέθηκε και ένα δωρεάν σεμινάριο-ρεσιτάλ για τους σπουδαστές του Ωδείου, το οποίο επαναλήφθηκε στο Λένινγκραντ. Εκεί ο Γκουλντ μίλησε για τη μουσική του Σένμπεργκ και τη Δεύτερη Σχολή της Βιέννης και παρουσίασε έργα των Άλμπαν Μπεργκ, Άντον Βέμπερν και Ερνστ Κρένεκ. Το ρεπερτόριο του σεμιναρίου συνιστούσε πρόκληση. Η μουσική αυτή, που παρουσιαζόταν δημόσια για πρώτη φορά στη χώρα, θεωρείτο από τις σοβιετικές αρχές «φορμαλιστική» και ήταν αποκλεισμένη από τις συναυλιακές αίθουσες και τα ωδεία. Ωστόσο, το σεμινάριο-ρεσιτάλ του Γκουλντ είχε τρομαχτική επιτυχία. Πέρα από τις αρνητικές αντιδράσεις μερικών συντηρητικών καθηγητών, το σπουδαστικό κοινό ήταν ενθουσιασμένο, καθώς και οι διασήμοι Ρώσοι πιανίστες Χάινριχ Νοϊχάους, Μαρία Γιουντίνα και Μαρία Γκρίνμπεργκ που είχαν παρευρεθεί. Μετά το Λένινγκραντ, ταξίδευσε στο Βερολίνο, όπου ερμήνευσε το Κοντσέρτο αρ.3 του Μπετόβεν με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου, υπό τη διεύθυνση του Κάραγιαν, και έκλεισε την περιοδεία του μεταβαίνοντας στη Βιέννη. Την επόμενη χρονιά επέστρεψε ξανά στην Ευρώπη, πραγματοποιώντας εμφανίσεις στις Βρυξέλλες, στη Στοκχόλμη, στη Φλωρεντία και άλλες πόλεις.
Από το 1960 ο αριθμός των συναυλιών του άρχισε να περιορίζεται αισθητά. Το 1959 πραγματοποίησε για τελευταία φορά περιοδεία στην Ευρώπη. Η εμπειρία αυτή, λόγω των συνεχών μετακινήσεων, του φορτωμένου προγράμματος κ.λπ. ήταν πολύ δυσάρεστη για τον Γκουλντ, ο οποίος τη θεώρησε μια «τρέλα». Άρχισε να σκέφτεται να παρατήσει το πιάνο και να ασχοληθεί με τη διεύθυνση ορχήστρας και, κατόπιν, να εγκαταλείψει τις συναυλίες, αρκετές από τις οποίες ήδη ακύρωνε. Αναζητώντας εναλλακτικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες, πύκνωσε τις συνεργασίες του με την Καναδική Ραδιοτηλεόραση (CBC). Στις 10 Απριλίου 1964, ο Γκουλντ αποφάσισε να τερματίσει στις δημόσιες εμφανίσεις του, δίνοντας στο Λος Άντζελες για τελευταία φορά ένα «τυπικά γκουλντικό» ρεσιτάλ με έργα Μπαχ, Μπετόβεν και Κρένεκ. Η κίνηση του Γκουλντ να αφήσει για πάντα πίσω του την αίθουσαν συναυλιών του πρόσφερε τη δυνατότητα να διοχετεύσει τη ζωτικότητά του σε αυτά που τον ενδιέφεραν περισσότερο. Τα επόμενα χρόνια, μέχρι το τέλος της ζωής του, τα αφιέρωσε στις ηχογραφήσεις, τη σύνθεση, καθώς και στην παραγωγή εκπομπών για το ραδιόφωνο, πραγματοποιώντας επίσης μία σειρά τηλεοπτικών προγραμμάτων για την βρετανική, γαλλική, γερμανική και καναδική τηλεόραση. Δημοσίευσε παράλληλα, πληθώρα από άρθρα και κριτικές, αναλύοντας τις ερμηνείες του.
Θάνατος
Λίγο πριν το θάνατό του ηχογράφησε για δεύτερη φορά το Ειδύλλιο του Ζίγκφριντ του Βάγκνερ, τώρα όμως ως μαέστρος. (Η παλιότερη ηχογράφηση ήταν για πιάνο, σε δική του μεταγραφή.) Το καλοκαίρι του 1982 ένας συνεργάτης του Γκουλντ επέλεξε δεκατρείς από τους καλύτερους μουσικούς από τη Συμφωνική του Τορόντο για να δουλέψουν μαζί του. Στις 8 Σεπτεμβίου οι ηχογραφήσεις είχαν ολοκληρωθεί. Στις 27 Σεπτεμβρίου υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και εισήχθη στο Γενικό Νοσοκομείο του Τορόντο. Πέθανε, χωρίς στο μεταξύ να έχει ανακτήσει τις αισθήσεις του, στις 4 Οκτωβρίου 1982.
Εκκεντρικότητα
Ο Γκουλντ συνήθιζε να σιγοτραγουδά κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, γεγονός που αποτυπώθηκε σε αρκετές από αυτές. Ο ίδιος ισχυριζόταν πως το τραγούδι του ήταν ασυνείδητο και αυξανόταν ανάλογα με την ανικανότητα του πιάνου να αποδώσει αυτό που εκείνος επεδίωκε. Ήταν επίσης γνωστός για τις ασυνήθιστες στάσεις του σώματός του όταν ερμήνευε στο πιάνο, καθώς και για την επιμονή του στην ομοιομορφία. Στις συναυλίες επέλεγε να παίζει χρησιμοποιώντας πάντα μία πτυσσόμενη καρέκλα που είχε μετασκευάσει (κόβοντας τα πόδια) ο πατέρας του, ακόμα και όταν αυτή είχε φθαρεί υπερβολικά με την πάροδο του χρόνου. Εξίσου ιδιόρρυθμη και έντονη υπήρξε και η σχέση του Γκουλντ με το πιάνο του, με το οποίο είχε αναπτύξει ένα δέσιμο σχεδόν «ερωτικό».
Ο Γκουλντ φοβόταν υπερβολικά το κρύο και συνήθιζε για αυτό το λόγο να φορά ζεστά ρούχα ακόμα και σε θερμά μέρη. Επιπλέον, φοβόταν τις μολύνσεις και τις ασθένειες, έπαιρνε πολλά φάρμακα κάθε είδους και συχνά αισθανόταν πως ήταν άρρωστος, αρκετές φορές χωρίς λόγο. Ο ίδιος έλεγε για την διαφορετικότητά του: «Δεν πιστεύω πως ο τρόπος ζωής μου έχει ομοιότητες με εκείνον των περισσότερων ανθρώπων και είμαι ευτυχής για αυτό. Ο τρόπος ζωής και το έργο μου έχουν γίνει ένα. Αν αυτό είναι εκκεντρικότητα, τότε είμαι εκκεντρικός». Δε θεωρούσε τον εαυτό του «αντικοινωνικό», όπως τον κατηγορούσαν ορισμένοι. Απλώς, τον διέκρινε, όπως είχε δηλώσει, μια «αυτοπειθαρχία υπό τη μορφή απομόνωσης από την κοινωνία», που όπως πίστευε ήταν απαραίτητη σε κάθε καλλιτέχνη ο οποίος επιδίωκε «να χρησιμοποιήσει το μυαλό του για δημιουργικούς σκοπούς».
Χιούμορ
Ωστόσο, πέρα από τις εκκεντρικότητες, ο Γκουλντ ήταν ένα άτομο που διέθετε εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ. Συνήθιζε να κάνει μιμήσεις και μεταμφιέσεις, υποδυόμενος μπροστά στην κινηματογραφική κάμερα διάφορους κωμικούς τύπους που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, όπως ο, βασισμένος σ' έναν τύπο ταξιτζή, Νεοϋορκέζος κριτικός "Theodore Slutz", ή ο Καναδός πυγμάχος "Domenico Pastrano". Αλλά και στα γραπτά του ή στις συνεντεύξεις του συχνά γινόταν ιδιαίτερα καυστικός, σαρκαστικός και αυτο-σαρκαστικός, διανθίζοντας το λόγο του με ευρηματικά αστεία, ακόμη κι όταν πραγματευόταν σοβαρά θέματα, όπως λ.χ. η παρουσίαση των απόψεών του για τη μουσική του Μότσαρτ.
Σχέσεις - προσωπική ζωή
Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ένα πέπλο μυστηρίου κάλυπτε την προσωπική ζωή του Γκουλντ, αφού ούτε ο ίδιος, ούτε οι λίγοι στενοί φίλοι του αποκάλυπταν το παραμικρό σχετικά με αυτήν. Πολλοί, μάλιστα, θεωρούσαν -έως και πολλά χρόνια έπειτα από το θάνατό του- πως ήταν "ασεξουαλικός" ή ομοφυλόφιλος, καθόσον δεν υπήρξε ποτέ καμιά δημόσια γνωστή σχέση του με γυναίκα. Ωστόσο, στοιχεία που άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια καθώς περνούσαν τα χρόνια, αποκάλυψαν μια διαφορετική εικόνα: ο Γκουλντ ενδιαφερόταν πράγματι για τις γυναίκες και είχε συνάψει αρκετούς ερωτικούς δεσμούς. Από αυτές τις σχέσεις, η πιο σημαντική υπήρξε εκείνη με την Κορνέλια Φος (Cornelia Foss), σύζυγο του γνωστού γερμανικής καταγωγής Αμερικανού συνθέτη Λούκας Φος (Lukas Foss). Η σχέση τους ξεκίνησε το 1967. Η Φος, που ήταν κι αυτή γερμανικής καταγωγής, είχε μετακομίσει μαζί με τα παιδιά της από τη Νέα Υόρκη στο Τορόντο, ώστε να βρίσκεται κοντά στον Γκουλντ. Η σχέση τους έλαβε τέλος το 1973 και η Κορνέλια επέστρεψε στο σύζυγό της, παρότι λέγεται ότι ο Γκουλντ της είχε προτείνει να παντρευτούν.
Πιανιστικό ύφος
Ο Γκουλντ διακρίθηκε ως μουσικός για τις ευφάνταστες και εκφραστικές ερμηνείες του. Το ιδιαίτερο ύφος που είχε υιοθετήσει στο παίξιμο, σε συνδυασμό με τις πρωτότυπες και ελεύθερες αποδόσεις των έργων, ή ακόμα και το ασυνήθιστο ρεπερτόριο που επέλεγε, τον κατέστησαν έναν μη συμβατικό και εκκεντρικό μουσικό, ο οποίος όμως αναγνωρίστηκε ευρέως για τη δεξιοτεχνία, την τεχνική και την καθαρότητα στον ήχο του. Σχετικά με τις επικρίσεις που δεχόταν για αυθαιρεσίες και παρεκκλίσεις από την παρτιτούρα, ο ίδιος είχε δηλώσει πως η μόνη απάντηση είναι ότι ακολουθεί το "ένστικτό" του. Ο Γκουλντ ερμήνευε στο πιάνο ιδιότροπα, διατηρώντας, ανάμεσα στ' άλλα, χαμηλή στάση στο όργανο και σχεδόν παράλληλη τοποθέτηση των χεριών στα πλήκτρα και πειραματιζόταν με μεταβολές στο κέντρο βάρους του σώματός του. Χαρακτηριστικές, επίσης, της πιανιστικής ερμηνείας του Γκούλντ ήταν η σχεδόν μηδενική χρήση του πεντάλ και η "τάση να κρίν[ει] τα πάντα βάσει της γραμμής του μπάσου", πράγματα που, μαζί με ορισμένες άλλες ερμηνευτικές ιδιομορφίες του, ο ίδιος τα απέδιδε στη σπουδή του εκκλησιαστικού οργάνου σε πολύ μικρή ηλικία. Για τις επιδράσεις, τέλος, που είχε δεχτεί, ιδίως στην προσέγγιση της μουσικής του Μπαχ για πληκτροφόρα όργανα, ο Γκουλντ μνημόνευε τη διάσημη Πολωνέζα τσεμπαλίστρια Βάντα Λαντόφσκα (Wanda Landowska), αλλά εντέλει, όπως είχε εξομοληγηθεί, ήταν το παίξιμο της ρωσικής καταγωγής Αμερικανίδας Ρόζαλυν Τάρεκ (Rosalyn Tureck) που του "άρεσε τρομερά" και τον επηρέασε "πραγματικά", παρά τη γενικότερη διαφορετική μουσική τους αντίληψη. Η έμφαση που απέδιδε η Τάρεκ στη σημασία της δομής έναντι του ηχοχρώματος, επέδρασε βαθειά στη διαμόρφωση του πιανιστικού ύφους του Γκουλντ.
Ρεπερτόριο
Σε ό,τι αφορά στο ρεπερτόριό του, υπήρξε εξαιρετικά εκλεκτικός, ερμηνεύοντας και ηχογραφώντας έργα συνθετών κυρίως της μπαρόκ, κλασικής και ύστερης ρομαντικής εποχής. Στη μουσική τον ενδιέφερε πρώτιστα η πολυφωνία και η αντιστικτικότητα, η ανάπτυξη του αρχικού μουσικού υλικού, γι' αυτό θαύμαζε τον Μπαχ και την αρχιτεκτονική των συνθέσεών του, ενώ ενδιαφερόταν και για σειραϊστές συνθέτες όπως ο Σένμπεργκ και οι μαθητές του. Αυτοί ήταν και οι λόγοι που είχε "ενστάσεις" για τη μουσική των μεγάλων ρομαντικών μουσουργών του 19ου αιώνα, όχι όμως γι' αυτήν του ύστερου ρομαντισμού, όπως η μουσική του Ρίχαρντ Στράους και του Βάγκνερ. Ο ίδιος θεωρούσε πως ο ρόλος του πιανίστα είναι κατεξοχήν δημιουργικός και πρόσφερε πρωτότυπες και καινοτόμες ερμηνείες, ορισμένες εκ των οποίων θεωρούνται αμφιλεγόμενες, όπως για παράδειγμα σε δημοφιλείς συνθέσεις του Μότσαρτ, του Μπετόβεν ή του Μπραμς.
Τεχνολογία και ερμηνεία
Ο Γκουλντ απέδιδε ιδιαίτερη αξία στις ηχογραφήσεις, ενώ αντίθετα αντιπαθούσε τις συναυλίες, τις οποίες εκλάμβανε ως ένα πεδίο ανταγωνισμού και χώρο επίδειξης των δεξιοτήτων των ερμηνευτών. Παραπέρα, ήταν της άποψης ότι οι καλλιτέχνες παγιδεύονταν από την επιτυχία των ζωντανών εμφανίσεών τους σε μια επανάληψη των ίδιων συνήθως πραγματών που τους είχαν καθιερώσει και, μ΄ αυτόν τον τρόπο, έμεναν πίσω ως προς την τόλμη της ανατροπής και ερμηνευτικής εξέλιξης. Μετά την τελευταία του συναυλία, το 1964, αφοσιώθηκε στις ηχογραφήσεις έργων. Επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άνοιγμα των δυνατοτήτων που πρόσφερε η νέα τεχνολογία και αναγνώρισε την επεξεργασία των μαγνητοταινιών ως μέρος της δημιουργικής προσπάθειας του μουσικού. Για τον Γκουλντ, η εγγραφή ήταν μια "πρώτη ύλη" πάνω στην οποία θα δούλευε ο ερμηνευτής, ο ρόλος του οποίου πλέον αποκτά αρχιτεκτονική χροιά, μέσω μιας "διαδικασία[ς] συναρμολόγησης ή ανακατασκευής του έργου" του συνθέτη. Κατά τον Γκουλντ, ο ερμηνευτής του μουσικού έργου παρεμβαίνει ανάμεσα στο συνθέτη και τον ακροατή, όπου υπάρχει πάντα ένα κενό επικοινωνίας, και με τις συνεχείς κατασκευές του, δηλαδή τις ερμηνείες του, που είναι αποτέλεσμα δημιουργικής ελευθερίας, γεφυρώνει το χάσμα. Επιπλέον, ο Γκουλντ επινόησε μια δική του τεχνική πολυκάναλης εγγραφής του ήχου και μίξης για το πιάνο, που την ονόμασε "ακουστική ενορχήστρωση". Σύμφωνα με αυτήν, τοποθετούνταν στο στούντιο μια σειρά από μικρόφωνα για την καταγραφή και στη συνέχεια, κατά τη μίξη, δημιουργούσε μια ηχητική κίνηση από το ένα σημείο στο άλλο, με τρόπο που θύμιζε κινηματογραφική ταινία. Ο ίδιος, όπως είχε δηλώσει, αντιλαμβανόταν πράγματι τα μικρόφωνα ως "ηχητικές μηχανές λήψης" και το τελικό αποτέλεσμα ως συνεχή ηχητικά "ζουμαρίσματα", ή ως ένα είδος ακουστικής χορογραφίας. Αυτές τις πρωτοποριακές ιδέες, ωστόσο, δεν τις εφάρμοσε σε εκτεταμένη κλίμακα.
Ηχογραφήσεις
Η πρώτη εμπορική του ηχογράφηση έγινε το 1953, για λογαριασμό της καναδικής εταιρίας Hallmark. Περιλάμβανε τη Σονάτα για πιάνο του Μπεργκ και μεταγραφές για βιολί και πιάνο έργων των Ρώσων συνθετών Τανέγιεφ, Σοστακόβιτς και Προκόφιεφ, με το βιολιστή Άλμπερτ Πρατζ να συμπράττει με τον Γκουλντ. Η πρώτη του εγγραφή για λογαριασμό της Columbia έγινε το 1955, όπου επέλεξε να ερμηνεύσει τις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ, έργο που ηχογράφησε στο στούντιο για δεύτερη φορά το 1981, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα ψηφιακή και αναλογική τεχνολογία. Οι δύο ηχογραφήσεις διαφέρουν σημαντικά, με την πρώτη να είναι περισσότερο ενεργητική και γρήγορη ενώ η δεύτερη, που κυκλοφόρησε μόλις δύο μέρες πριν τον θάνατο του Γκουλντ, πιο αργή, νηφάλια και εσωστρεφής. Οι Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ, που ηχογραφήθηκαν από τον Γκουλντ ζωντανά σε διάφορες περιστάσεις, κατέστηση ένα έργο συνυφασμένο με τον Καναδό πιανίστα. Παρόλο που πολλοί διακεκριμένοι ερμηνευτές έχουν ερμηνεύσει εξαιρετικά αυτό το έργο του Μπαχ, στη "συλλογική συνείδηση" του μουσικόφιλου κοινού είναι πλέον αξεδιάλυτα συνδεδεμένο με τον Γκουλντ, ενώ καθόρισε σε σημαντικό βαθμό και την πορεία του ίδιου του καλλιτέχνη στον κόσμο της μουσικής.
Ηχογράφησε ένα σημαντικό μέρος των έργων για πιάνο του Μπαχ, όπως το Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο (ηχογρ. 1962-71), τα Κοντσέρτα για πιάνο (1957-58, 1966 & 1969), τις Γαλλικές Σουΐτες (1971-73), τις Δίφωνες και Τρίφωνες Ενβανσιόν (1964), τις Παρτίτες (1956-63) κ.λπ. Στη μοναδική ηχογράφηση με εκκλησιαστικό όργανο, επέλεξε να ερμηνεύσει ένα μέρος από την Τέχνη της Φούγκας (1962), ενώ στο τσέμπαλο έγραψε τις Σουΐτες αρ.1-4 (1972) του Χαίντελ. Άλλες γνωστές ηχογραφήσεις του περιλαμβάνουν τα Κοντσέρτα (1958-66) και τις Σονάτες για πιάνο (1956, 1960-71 & 1979-81) του Μπετόβεν, καθώς και τις Σονάτες για πιάνο (1965-74) του Μότσαρτ. Λίγο πριν το θάνατό του είχε ξεκινήσει να ηχογραφεί τις Σονάτες για πιάνο του Χάυντν, σκοπεύοντας να ολοκληρώσει την εγγραφή όλου του κύκλου. Το 1967 ο Γκουλντ κυκλοφόρησε, στο πλαίσιο των επίσημων εορτασμών για την εκατονταετηρίδα του Καναδά, έναν δίσκο με πιανιστικά έργα Καναδών συνθετών. Επιλέγοντας μουσουργούς με μη Αγγλο-σαξονική καταγωγή, θέλησε να προβάλλει, όπως εξήγησε, το ανανεωτικό πνεύμα που έφερε η "μεταπολεμική μετανάστευση" στο "μικρόκοσμο των καναδικών ακτών". Επιπλέον, αναφορικά με τη μουσική, τη βοήθεια που πρόσφεραν αυτοί οι άνθρωποι ώστε να εξέλθει ο Καναδάς στη διεθνή σκηνή. Σημαντικές θεωρούνται, επίσης, οι εγγραφές που έκανε ο Γκουλντ πάνω σε έργα των Σένμπεργκ (ηχογράφησε σχεδόν όλες τις συνθέσεις του για, ή με, πιάνο), Σιμπέλιους και Χίντεμιτ.
Κινηματογράφος
Το Σεπτέμβριο του 1971 ο Γκουλντ αποδέχτηκε την πρόταση του Αμερικανού σκηνοθέτη Τζ. Ρόυ Χιλ (George Roy Hill) να αναλάβει τη μουσική επένδυση της κινηματογραφικής μεταφοράς της αντιπολεμικής νουβέλας ''Σφαγείο αριθμ. 5'' του Κουρτ Βόνεγκατ, παρόλο που το συγκεκριμένο έργο δεν ήταν της αρεσκείας του. Επέλεξε συνθέσεις του Μπαχ, κυρίως δικές του ερμηνείες, με στόχο, όπως ο ίδιος εξήγησε, η μουσική να είναι όχι απλώς συνοδευτική της δράσης στην οθόνη, αλλά να "πηγαίνει μερικά ψυχολογικά στάδια πέρα" από αυτήν. Τα μόνα πρωτότυπα κομμάτια του Γκουλντ ήταν μια πεντάλεπτη σύνθεση που αντιστοιχούσε σε μια σεκάνς της ταινίας, καθώς και η καντέντσα για τσέμπαλο, που χρησιμοποιήθηκε ως γέφυρα μεταξύ δυο κομματιών του Μπαχ.
Η, επίσης αντιπολεμική, ταινία Τhe Wars του Βρετανού Ρόμπιν Φίλιπς (Robin Phillips), βασιζόταν σε ένα έργο του Καναδού συγγραφέα Τίμοθυ Φίντλεϋ (Timothy Findley), το οποίο ο Γκουλντ αγαπούσε πολύ. Γι' αυτό και αφοσιώθηκε με θέρμη στη μουσική επένδυση του φιλμ. Επέλεξε να διασκευάσει διάφορα γνωστά θέματα, προσθέτοντας και υλικό από δικές του ερμηνείες, καθώς και από ηχογραφήσεις που είχε ο ίδιος επιβλέψει. Αφιέρωσε πολλές ώρες στο στούντιο, κατά τη διαδικασία της μίξης και της επιμέλειας του τελικού αποτελέσματος, δίνοντας σημασία και στην πιο μικρή λεπτομέρεια.
Συνθέσεις
Ως συνθέτης, ο Γκούλντ άφησε πίσω του ορισμένα έργα για πιάνο και μουσικής δωματίου, κατά κύριο λόγο, καθώς και αρκετές ανολοκλήρωτες συνθέσεις και σχέδια -μεταξύ των τελευταίων και μια όπερα. Το ύφος των συνθέσεών του ήταν εκλεκτικό και έδειχνε επιρροές αλλού από τον ύστερο ρομαντισμό και, αλλού, από το δωδεκαφθογγισμό του Σένμπεργκ ή τη μουσική του Μπραμς. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, δημοσιεύθηκε μονάχα ένα ολοκληρωμένο έργο του, το Κουαρτέτο Εγχόρδων (opus 1).
"Αντιστικτικό ραδιόφωνο"
Το ραδιόφωνο, που ήταν το "αγαπημένο μέσο" του Γκουλντ και κατά κάποιον τρόπο το δεύτερο "σπίτι του", χρησίμευσε, όχι μόνο ως βήμα για ερμηνείες μουσικών έργων και παραγωγή εκπομπών γύρω από τη μουσική, αλλά και ως κίνητρο για μια σειρά πρωτοποριακών, ιδιότυπων συνθέσεων που ονομάστηκαν "ραδιοφωνικά ντοκυμαντέρ". Χαρακτηριστικό δείγμα της δημιουργικής έκφρασης αυτού του τύπου υπήρξε η λεγόμενη Solitude Trilogy, με θέμα τον καναδικό "βορρά" και ιδίως το πρώτο μέρος της, το Τhe Idea of North, που μεταδόθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1967. . Τα "ραδιοφωνικά ντοκυμαντέρ" βασίζονταν σε ένα προηχογραφημένο υλικό από ανθρώπινες φωνές (συνεντεύξεις, αφηγήσεις κ.λπ.) που είχε συλλέξει ο Γκουλντ και, στη συνέχεια, το οργάνωνε στη βάση μουσικών όρων. Κατασκευάζε, έτσι, με την κατάλληλη επεξεργασία στο ραδιοφωνικό στούντιο ένα ηχητικό κολλάζ, το οποίο ήταν ουσιαστικά μια μουσική σύνθεση, αφού οι αρχικές διηγήσεις και ο ανθρώπινος λόγος δε γίνονταν πλέον αντιληπτοί ως τέτοιοι, αλλά ως δομημένοι ήχοι που ακολουθούσαν τις αρχές της αντίστιξης. Έτσι, αυτές οι ραδιοφωνικές δουλειές του Γκουλντ μπορούσαν, όπως έχει επισημανθεί, "να παραγάγουν μια καθαρά μουσική απόλαυση ακόμα και στον μη αγγλομαθή ακροατή", ο οποίος δε μπορούσε να κατανοήσει το "κείμενο" που βρισκόταν από πίσω. .
Ταινίες
Ο Γκουλντ εμφανίστηκε όσο ζούσε ως ερμηνευτής, σχολιαστής, ξεναγός κ.λπ. σε αρκετές ταινίες που γυρίστηκαν ειδικά γι' αυτόν, ενώ η ζωή του υπήρξε το αντικείμενο του ενδιαφέροντος διαφόρων ντοκυμαντέρ.
Βραβεύσεις και αναγνώριση
Ο Γκλεν Γκουλντ βραβεύτηκε και τιμήθηκε αρκετές φορές, στη διάρκεια της ζωής του αλλά και μετά θάνατον. Απέσπασε συνολικά πέντε Βραβεία Γκράμι. Το 1982, δυο Βραβεία (καλύτερης κλασικής ερμηνείας σολίστα και καλύτερου κλασικού άλμπουμ) για τις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ (ηχογρ. 1981). Το 1983, Βραβείο (καλύτερης κλασικής ερμηνείας σολίστα) για τις Σονάτες για πιάνο αρ. 12 και 13 του Μπετόβεν. Είχε προηγηθεί, το 1974, το μοναδικό Γκράμι που του απονεμήθηκε όσο ζούσε, όχι όμως ως μουσικού, αλλά ως συγγραφέα, για τη σύνταξη του κειμένου "Hindemith: will his time come? Again?" που ήταν τυπωμένο στο οπισθόφυλλο του δίσκου με τις σονάτες του συνθέτη. Το 2013 του απονεμήθηκε το Βραβείο για το Σύνολο της Προσφοράς του, το οποίο παρέλαβε εκ μέρους του ο δημοσιογράφος και φίλος του Γκουλντ, Τιμ Πέιτζ.
Το 1964 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τορόντο. Το 1983 εισήλθε στον κατάλογο των μουσικών του Canadian Music Hall of Fame. Προς τιμήν του συστάθηκε το Ίδρυμα Γκλεν Γκουλντ (Glenn Gould Foundation), το οποίο έχει καθιερώσει την απονομή του Βραβείου Γκλεν Γκουλντ ανά τρία έτη, σε κάθε αυτόνομο μουσικό που έχει κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση μέσα από τη συνεισφορά του στη μουσική. Εξέδιδε, επιπλέον, από το 1995 έως το 2008 την περιοδική έκδοση Glenn Gould (κυκλοφόρησαν συνολικά 24 τεύχη) με πληροφορίες, αναλύσεις και μελέτες για τον Καναδό πιανίστα και το έργο του, αλλά και κείμενα του ίδιου του Γκουλντ. Μετά το θάνατό του, πολλοί καλλιτέχνες, όπως συγγραφείς, χορογράφοι και γλύπτες, επηρεάστηκαν στο έργο τους από την προσωπικότητά του, ενώ συνθέτες του αφιέρωσαν έργα τους. Από τους τελευταίους ξεχωρίζει ο Ελληνο-Καναδός Χρήστος Χατζής (Christos Hatzis) με τη σύνθεση Τhe Go(u)ldberg Variations (1992).
Μια ηχογράφηση του Γκούλντ, από το Καλοσυγκεραμένο Κλειδοκύμβαλο, συμπεριελήφθη από τη NASA στα αποσπάσμαστα μουσικής που ταξιδεύουν στο εξώτερο διάστημα, μαζί με τα υπόλοιπα τεκμήρια από τη ζωή στη Γη και τον ανθρώπινο πολιτισμό, πάνω στα διαστημόπλοια Βόγιατζερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί πιανίστες Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Μονζεζουά
Το Μονζεζουά (γαλλικά: Montgesoye, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπιενάλε της Βενετίας
μικρογραφία|Από τη Μπιενάλε της Βενετίας του 2019 Η Μπιενάλε της Βενετίας (ιταλ. Biennale di Venezia) αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες εκθέσεις σύγχρονης τέχνης. Διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια στη Βενετία της Ιταλίας, παράλληλα με την Documenta, και είναι η μία από τις δύο μεγάλες εκθέσεις τέχνης στην Ευρώπη. Τμήμα της Μπιενάλε αποτελούν το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας και η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής. Η Μπιενάλε της Βενετίας είναι επίσης ένα ίδρυμα το οποίο διοργανώνει πολλαπλές εκθέσεις: εκδηλώσεις σύγχρονης τέχνης, χορού, μουσικής, αρχιτεκτονικής και κινηματογράφου. Οι εκθέσεις αυτές πραγματοποιούνται σε διάφορα μέρη όπως για παράδειγμα στο Λίντο, στο Αρσενάλε Βενετίας και στα Giardini και κάθε μία βραβεύεται ξεχωριστά με Χρυσό Λέοντα.
Ο όρος Μπιενάλε της Βενετίας χρησιμοποιείται συχνά για την Παγκόσμια Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης της Μπιενάλε Βενετίας. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες αλλά και παλαιότερες εκθέσεις στην Ευρώπη, και γενικότερα στον κόσμο, αφού ιδρύθηκε το 1893.
Ιστορία
Στις 19 Απριλίου 1893 το δημοτικό συμβούλιο της Βενετίας, για να εορτάσει τα είκοσι πέντε χρόνια γάμου του βασιλιά Ουμβέρτος Α΄ και της Μαργαρίτας της Σαβοΐας, πήρε την απόφαση να οργανώσει μια έκθεση τέχνης. Εν τούτοις, η έκθεση πραγματοποιήθηκε δυο χρόνια αργότερα, κυρίως χάρη στις ενέργειες του δημάρχου αλλά και ποιητή της πόλης Ρικάρντο Σελβάτικο. Χτίστηκε τότε ένα κτήριο στην περιοχή Καστέγιο στη Βενετία και προσκλήθηκαν καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, οι οποίοι έπρεπε να παρουσιάσουν ο καθένας δύο ανέκδοτα έργα τους. Από τις 22 Απριλίου έως τις 22 Οκτωβρίου του 1895 η πρώτη παγκόσμια έκθεση τέχνης της πόλης της Βενετίας δέχτηκε 200 000 επισκέπτες. Τα πρώτα βραβεία δόθηκαν σε δύο καλλιτέχνες: στον Τζοβάνι Σεγκαντίνι και στον Φρανσέσκο Πάολο Μιτσέτι. Το βραβείο του κοινού δόθηκε μετά από ψηφοφορία στον Τζακόμο Γκρόσο για το έργο του L'ultimo Convegno, το οποίο θεωρήθηκε σκανδαλώδες διότι απεικόνιζε ένα πτώμα περικυκλωμένο από γυμνές γυναίκες. Το 1897 οργανώθηκε δεύτερη έκθεση με πρωτοβουλία του καινούργιου δημάρχου Φιλίπο Τζιρμάνι. Από εκείνη τη στιγμή η έκθεση ονομάστηκε Μπιενάλε.
Η πρώτη Μπιενάλε διοργανώθηκε το 1895 δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στις διακοσμητικές τέχνες και σταδιακά απέκτησε περισσότερο διεθνή χαρακτήρα. Μετά τον Α΄ παγκόσμιος πόλεμο, η Μπιενάλε άρχισε να εστιάζει θεματολογικά σε πρωτοποριακές δημιουργίες της μοντέρνας τέχνης. Τη δεκαετία του 1930 καθιερώθηκαν παράλληλα με την έκθεση για τις εικαστικές τέχνες, το Μουσικό Φεστιβάλ (1930), το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ (1932) και το Θεατρικό Φεστιβάλ (1934), ενώ από το 1938 η έκθεση τέχνης συνδέθηκε με την απονομή ειδικών βραβείων.
Η Μπιενάλε διακόπηκε κατά την διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου για έξι χρόνια και επανήλθε το 1948 με κεντρικό άξονα τα καλλιτεχνικά ρεύματα εκείνης της περιόδου. Στις δεκαετίες του 1950 και 1960, η Μπιενάλε αποτέλεσε σημαντικό βήμα για την παρουσίαση έργων του αφηρημένου εξπρεσιονισμού και της ποπ αρτ αντίστοιχα.
Στη δεκαετία του 1970 ξεχώρισε η έκθεση του 1974, η οποία αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη Χιλή, γεγονός που αποτελούσε μία μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς του Αουγούστο Πινοσέτ.
Λόγω της παγκόσμιας πανδημίας του κορονοϊού το 2020, που χτύπησε και τη Βενετία, αποφασίστηκε η ματαίωση της Μπιενάλε που ήταν προγραμματισμένη για το 2021 και ο εκ νέου προγραμματισμός της για το 2022.
Χώροι εκθέσεων
Η Μπιενάλε εκτυλίσσεται σε διαφόρους χώρους εκθέσεων οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τους καλλιτέχνες και τις χώρες προέλευσής τους: εβδομήντα χώροι το 2009 και ογδόντα εννέα το 2011.
Giardini (κήποι)
Για την πρώτη παγκόσμια έκθεση τέχνης της πόλης της Βενετίας, ο δήμαρχος Ρικάρντο Σελβάτικο παρήγγειλε στον δημοτικό μηχανικό Ενρίκο Τρεβισάνατο ένα κτίριο στα Giardini της περιοχής Καστέγιο. Αυτός προσέλαβε τους αρχιτέκτονες Μάριους Πίκτορ και Μπαρτολομέο Μπέτσι αλλά και τους γλύπτες Λορεντζέτι, Νόνο, Γκουίστι και Μπενβενούτι. Οι εκθέσεις παρουσιάζονταν στον τεράστιο εσωτερικό χώρο υποδοχής στον οποίο ερχόντουσαν όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες. Το κτίριο αυτό ονομάστηκε "Pro Arte" το 1894. Μετά την κατασκευή των πρώτων διεθνών εκθεσιακών χώρων το όνομά του μετατράπηκε σε "ιταλικός χώρος", το 2009 έγινε "εκθεσιακό παλάτι" και τέλος το 2010 "κεντρικός χώρος εκθέσεων". Εκτός από πολλαπλές αλλαγές ονομασιών έγιναν και διάφορες αναδιαρθρώσεις στο κτίριο. Το 1905 ο Ερνέστο Μπάζιλε έχτισε ξανά την είσοδο, από το 1907 έως το 1909, ο Γκαλιλέο Τσίνι αναδιοργάνωσε τη διακόσμηση του θόλου και το 1914 η είσοδος ξαναχτίστηκε για ακόμη μία φορά από τον Γκίντο Τσιρίλι. Όμως, η σημερινή είσοδος διατηρείται από το 1932 από τον Ντουίλιο Τόρες. Επίσης, το 1952, ο Κάρλο Σκάρπα πρόσθεσε τον κήπο των γλυπτών στο πίσω μέρος του κτιρίου. Το 1977 ο Βαλεριάνο Πάστορ έχτισε το αμφιθέατρο. Το σύνολο του κτιρίου είναι 3 500 m².
Στο λεγόμενο "Κεντρικό Χώρο Εκθέσεων" διοργανώθηκαν όλες οι μπιενάλε μέχρι το 1905. Εκείνη την χρονιά προτάθηκε από τους οργανωτές στις διάφορες χώρες οι οποίες συμμετείχαν τακτικά, να χτίσουν τον δικό τους χώρο η καθεμία ξεχωριστά.
Αρσενάλε (Arsenale di Venezia)
Από το 1999, εκτός από τα Giardini η Μπιενάλε διοργανώνεται και στο Αρσενάλε της Βενετίας. Το ιταλικό ναυτικό παραχώρησε στο υπουργείο πολιτισμού μέρος του στρατιωτικού τομέα. Η Κορντερία στην οποία είχε ήδη γίνει η πρώτη παγκόσμια αρχιτεκτονική έκθεση το 1980 ήταν το πρώτο μέρος που χρησιμοποιήθηκε αλλά σιγά σιγά οι εκθέσεις εκτυλίσσονταν και στα υπόλοιπα μέρη.
Υπόλοιπο Βενετίας
Στην Μπιενάλε μπορούν επίσης να λάβουν μέρος εκθέσεις περιφερειών και ηπείρων όπως η Λατινική Αμερική, η Κεντρική Ασία και η Αφρική.
Ιταλικός εκθεσιακός χώρος
Προς τιμήν των 150 χρόνων μετά την ενοποίηση της Ιταλίας έγινε μία ειδική έκδοση για την 54η Μπιενάλε από τις 17 Δεκεμβρίου 2011 έως τις 29 Φεβρουαρίου 2012 στον ιταλικό εκθεσιακό χώρο στο Torino Esposizioni, στην αίθουσα Nervi. Επίτροπος αυτής της έκθεσης ήταν ο Ιταλός κριτικός Βιτόριο Σγκάρμπι.
Βραβεία
Σε κάθε Μπιενάλε δίνονται βραβεία ανάμεσα στα οποία και ο Χρυσός Λέοντας. Στην παγκόσμια έκθεση μοντέρνας τέχνης βραβεύεται επίσης και η καλύτερη εθνική συμμετοχή.
Από την θεμελίωση της Μπιενάλε το 1895, έχουν μοιραστεί πολλαπλά βραβεία. Η διαδικασία στήθηκε το 1938 με τη δημιουργία του Μεγάλου Βραβείου, το οποίο δινόταν μέχρι το 1968. Εκείνη την χρονιά καταργήθηκε εξαιτίας των πολιτικών διαμαρτυριών.
55η Μπιενάλε (2013)
Η 55η Μπιενάλε πραγματοποιήθηκε από την 1η Ιουνίου έως τις 24 Νοεμβρίου 2013. Ο Ιταλός επίτροπος ήταν ο Μασιμιλιάνο Τζιόνι, ο οποίος συντηρούσε το New Museum της Νέας Υόρκης. Η έκθεση ονομάστηκε Il Palazzo Enciclopedico (Εγκυκλοπαιδικό Παλάτι). Σε αυτή την Μπιενάλε συμμετείχαν 88 χώρες και έλαβαν μέρος πάνω από 50 παράλληλες εκδηλώσεις.
56η Μπιενάλε (2015)
Η 56η Μπιενάλε θα πραγματοποιηθεί από τις 9 Μαΐου έως τις 22 Νοεμβρίου του 2015. Ο επίτροπος της θα είναι ο Όκβουι Ένουεζορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Βενετία Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Κετρίπορις
Ο Κετρίπορις ήταν βασιλιάς των Οδρυσών της Θράκης από το 357 μέχρι το 352 π.Χ..
Βίος
Ήταν γιος του Βαρισάδη και μετά τον θάνατο του βασίλεψε σαν μεγαλύτερος από τους αδελφούς του και επίτροπος τους. Το βασίλειο του επεκτεινόταν από τον Νέστο έως τον Στρυμόνα, στην υπόλοιπη Θράκη βασίλευαν οι Τήρης Γ΄ (ή Σκοστόδοκος) και ο Κερσοβλέπτης. Αμέσως με την άνοδο του στον θρόνο αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον θείο του Κερσοβλέπτη που εισέβαλε στο βασίλειο του. Σε επιγραφή που βρέθηκε στην Ακρόπολη αναφέρεται ότι επί Ελσίνου άρχοντος, το 356 π.Χ., σύναψε συμμαχία με τους Αθηναίους μαζί με τους Παίονες και τους Ιλλυριούς εναντίον του Φίλιππου. Παρ' όλα αυτά ο Φίλιππος εισέβαλε και κατέλαβε το βασίλειό του το 356 π.Χ..
Έκοψε χάλκινα νομίσματα με τη μορφή του Διόνυσου πωγωνιοφόρου στην μία όψη και στην άλλη κάνθαρο με την επιγραφή ΚΕΤΡΙΠΟΡΙΟΣ.
Πηγές
Κετριπορις
Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων (τηλεοπτική σειρά)
Η Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων (αγγλικά: Return to the Planet of the Apes) είναι μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων επιστημονικής φαντασίας, η οποία παράχθηκε από την DePatie-Freleng Enterprises, σε συνεργασία με την 20th Century Fox Television. Η σειρά αυτή βασίζεται στο βιβλίο Ο Πλανήτης των Πιθήκων, του Πιερ Μπουλ, το οποίο είχε εμπνεύσει έως τότε πέντε ταινίες και μια τηλεοπτική σειρά. Η σειρά αυτή προβλήθηκε για πρώτη φορά στο αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι NBC το έτος 1975. Σε αντίθεση με την ταινία, τις συνέχειες της και την προηγούμενη τηλεοπτική σειρά, στην ταινία αυτήν οι πίθηκοι παρουσιάζονται ως μια πολύ προηγμένη τεχνολογικά κοινωνία, με προηγμένη τεχνολογία, με αυτοκίνητα, τηλεοράσεις και ταινίες, κάνοντας την έτσι πιο πιστή σεναριακά στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πιερ Μπουλ και επίσης θυμίζοντας έτσι τις προηγούμενες ιδέες των παραγωγών για τις ταινίες τις αρχικής σειράς, οι οποίες δεν υλοποιήθηκαν λόγω των προβλημάτων υπολογισμού.
Πλοκή
Όπως και η ταινία και η προηγούμενη τηλεοπτική σειρά, στην Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων η ιστορία είναι γύρω από δυο αστροναύτες από τη Γη οι οποίοι ταξιδεύουν στο μέλλον και καταλήγουν σε έναν πλανήτη όπου κυβερνάται από εξελιγμένους νοήμονες πιθήκους ενώ οι άνθρωπο είναι σκλαβωμένοι σε αυτούς.
Κριτική
Η σειρά αυτή επικρίθηκε για τον τρόπο παραγωγής της. Οι θεατές ένιωσαν ότι το γεγονός ότι δεν ήταν καλά στημένη η σειρά οπτικά (δηλ. έλλειψη κινήσεων των πιθήκων, κακοσχεδιασμένο background) και όλα αυτά την έκαναν τη σειρά χάλια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ο Πλανήτης των Πιθήκων Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του NBC
Στάδιο Γουέμπλεϊ
thumb|Χάρτης της περιοχής
Το Στάδιο Γουέμπλεϊ ανήκει στο διοικητικό σώμα του αγγλικού ποδοσφαίρου, την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FA), μέσω της θυγατρικής της Wembley National Stadium Ltd (WNSL). Η έδρα της FA είναι στο γήπεδο. Με 90.000 θέσεις, είναι το μεγαλύτερο στάδιο στο Ηνωμένο Βασίλειο και το δεύτερο μεγαλύτερο στάδιο στην Ευρώπη (πίσω μόνο από το Καμπ Νόου στη Βαρκελώνη, που διαθέτει 99.354 θέσεις).
Ιστορία
Το 1880, το πάρκο του Γουέμπλεϊ είχε γήπεδα ποδοσφαίρου και κρίκετ, στίβο, σιντριβάνια, τεχνητούς καταρράκτες, πεζόδρομους και πολλούς κήπους. Το 1889, ο πρόεδρος του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου, Σερ Έντουαρντ Γουάτκιν, αποφάσισε να κατασκευάσει έναν πύργο 350 μέτρων. Επιθυμούσε τη κατασκευή ενός πύργου παρόμοιου με τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι, αλλά με μεγαλύτερο ύψος και ομορφότερο. Λόγω όμως ξαφνικής έλλειψης χρημάτων, το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, αφού ο πύργος είχε φτάσει το ύψος των 61 μέτρων. Το κτίσμα αποτελούσε αξιοθέατο έως το 1907, οπότε και κατεδαφίστηκε.
Το 1918, σχεδιάστηκε από την κυβέρνηση να κατασκευαστεί ένας εκθεσιακός χώρος, ο οποίος θα περιλάμβανε ένα στάδιο στο κέντρο του. Το Γουέμπλεϊ επιλέχθηκε σαν η καταλληλότερη τοποθεσία. Ο εκθεσιακός χώρος περιλάμβανε 219 στρέμματα. Το στάδιο χτίσθηκε στην περιοχή ακριβώς όπου είχε κατασκευαστεί ο πύργος. Το στάδιο ονομαστικέ αρχικά Αυτοκρατορικό. Σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Σερ Τζον Σίμποου και Μάξγουελ Άγιερτον και κατασκευάστηκε από τον μηχανικό Σερ Όουεν Ουίλιαμς. Οι συντελεστές της κατασκευής προτιμήθηκαν λόγο της προτίμησης τους προς το σκυρόδεμα. Χρειάστηκαν 300 μέρες για την κατασκευή του και κόστισε 750.000 λίρες. Χρησιμοποιήθηκαν 25.000 τόνοι σκυροδέματος 1000 τόνοι ατσαλιού και μισό εκατομμύριο πριτσίνια. Οι δύο τετράγωνοι πύργοι είχαν ύψος 126 πόδια ο καθένας. Οι χρησιμοποίηση σκυροδέματος στο Γουέμπλεϊ αποτελούσε καινοτομία για την εποχή κατασκευής του.
Η χωρητικότητα του σταδίου ήταν αρχικά 125.000 θεατών, από τους οποίους οι 30.000 καθιστοί. Πριν ανοίξει προς το κοινό, οι κερκίδες του ελέχθησαν από στρατιώτες, που βημάτιζαν συγχρονισμένα σημειωτόν σε κλειστό σχηματισμό. Ο εκθεσιακός χώρος περιείχε σιντριβάνια, λίμνες, κήπους και εκατοντάδες περίπτερα εκθετών.
Εγκαινιάσθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Ε' στις 23 Απριλίου 1924. Όταν μίλησε στα εγκαίνια, ήταν η πρώτη φορά που ένα μονάρχης ακουγόταν στο ραδιόφωνο. Στην αρχή της λειτουργίας του χρησιμοποιούνταν για περιστασιακές αθλητικές συναντήσεις. Αργότερα καθιερώθηκε σαν το μόνιμο γήπεδο διεξαγωγής του τελικού κυπέλλου Αγγλίας. Μέσα σε δύο χρόνια, 27 εκατομμύρια επισκέφτηκαν τους εκθεσιακούς χώρους και 4.500.000 το αυτοκρατορικό στάδιο. Το πρώτο μεγάλο γεγονός έγινε το 1923 κατά τον τελικό κυπέλλου Αγγλίας. Στον τελικό κυπέλλου έπαιξε η Μπόλτον Γουάντερερς με τη Γουέστχαμ Γιουνάιτεντ. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που τα εισιτήρια δόθηκαν και πληρώθηκαν στις θύρες. Η επίσημη προσέλευση είχε εκτιμηθεί να είναι 126.000 φίλαθλοι, όμως πάνω από 200.000 συσσωρεύθηκαν στις κερκίδες και στον αγωνιστικό χώρο. Αρχικά, φαινόταν ότι ο αγώνας δεν θα λάμβανε χώρα, αλλά ο έφιππος αστυνομικός Τζορτζ Σκόρεϊ με το άσπρο άλογο του έσπρωξε το πλήθος έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Όμως και η ταυτόχρονη εμφάνιση του βασιλιά Γεωργίου Ε' ηρέμησε τα πλήθη. Η Bolton Wanderers νίκησε με 2-0 τη Westham United.
Το 1948 χρησιμοποιήθηκε για τους ολυμπιακούς αγώνες. Ο αγωνιστικός χώρος ήταν υπερυψωμένος κατά 25 εκατοστά στο κέντρο του γηπέδου και έτσι το στέγνωμα του ήταν γρηγορότερο και τα νερά δεν λίμναζαν. Οι προβολείς προστέθηκαν το 1955. Ο ηλεκτρονικός πίνακας αποτελεσμάτων και η οροφή από αλουμίνιο και γυαλί κατασκευάστηκαν το 1963. Οι δίδυμοι πύργοι ήταν από την εποχή που κατασκευάστηκαν.
Το αυτοκρατορικό στάδιο μετονομάστηκε σε Γουέμπλεϊ τα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ο Πελέ είχε περιγράψει το Γουέμπλεϊ σαν τον ναό του ποδοσφαίρου. Στις 30 Ιουλίου 1966, ο Μπόμπι Μουρ σήκωσε στο στάδιο το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Η Μεγάλη Βρετανία νίκησε τη Γερμανία με 4-2. Στις 2 Ιουνίου 1971 έγινε στο Γουέμπλεϊ ο τελικός κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης μεταξύ ΑΦΚ Άγιαξ και Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός μετά τις νίκες εναντίον της Σλόβαν Μπρατισλάβας και της Έβερτον, ήρθε αντιμέτωπος με τον Άγιαξ του Ρίνους Μίχελς. Ηττήθηκε με γκολ του Βαν Ντακ στο 5΄ και αυτογκόλ του Καψή στο 87΄.
Το 1996 ήταν το κεντρικό γήπεδο του Euro '96. To 1988 ο Μάικλ Τζάκσον συγκέντρωσε 504.000 θεατές μέσα σε εφτά συναυλίες του. Κάθε χρόνο ο τελικός κυπέλλου Αγγλίας γίνεται στο Γουέμπλεϊ.
Η προχωρημένη ηλικία του και η απαρχαιωμένες εγκαταστάσεις του δημιουργούσαν διλήμματα για την επιπλέον λειτουργία του. Πολλοί θεατές είχαν άσχημη θέα λόγω τον υποστυλωμάτων της στέγης. Χρειάζονταν μεγαλύτεροι χώροι υποδοχής των θεατών, καλύτερα αποδυτήρια και μεγαλύτερα κυλικεία.
thumb|Ένας από τους δίδυμους πύργους του ιστορικού Γουέμπλεϊ
Το 1995, το Βρετανικό Συμβούλιο Αθλητισμού έθεσε το ζήτημα της αντικατάστασής του. Αποφασίστηκε να ξοδευτούν 250 εκατομμύρια λίρες για την ανακατασκευή του. Οι δίδυμοι πύργοι που έχουν δώσει ταυτότητα στο στάδιο, κατεδαφίστηκαν ύστερα από έντονες οικονομικές και τεχνικές δυσκολίες. Το νέο στάδιο είναι τόσο μεγάλο που θα σκέπαζε τους δίδυμους πύργους. Το κόστος μετακίνησης τους ξεπερνούσε τα 20 εκατομμύρια λίρες. Οι πύργοι ήταν φτιαγμένοι από οπλισμένο σκυρόδεμα, γι' αυτό και δεν μπορούσαν να συναρμολογηθούν ξανά. Σε μερικά σημεία το σκυρόδεμα είχε πάχος 2 ίντσες. Ακόμα και αν μετακινούνταν δεν θα ήταν ορατοί μέσα στο γήπεδο.
Οι βραβευμένοι αρχιτέκτονες Φόστερ και Πάρτενς σχεδίασαν το μελλοντικό στάδιο του Γουέμπλεϊ. Η κατασκευή του νέου σταδίου έγινε με σεβασμό προς το περιβάλλον. Τέσσερις κολόνες των 137 μέτρων στηρίζουν τη σκεπή. Χρησιμοποιούνται 23 κυλιόμενες σκάλες για την άνοδο των θεατών στις κερκίδες. Η στέγη είναι κινούμενη και κλείνει μέσα σε 15 λεπτά προστατεύοντας όλους τους θεατές. 478 κυλικεία έχουν ικανότητα εξυπηρέτησης 40.000 θεατών σε ελάχιστο χρόνο, ενώ δεν λείπουν και 13 εστιατόρια με 2.000 καθίσματα συνολικά. Έχει χτιστεί ξενοδοχείο εντός του γηπέδου με θέα προς τον αγωνιστικό χώρο, χωρητικότητας 200 κρεβατιών. Προηγμένοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές έχουν επεξεργαστεί την ακουστικότητα του σταδίου. Οι θέσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες αυξάνονται από 160 σε 400. Οι τουαλέτες από 160 συνολικά σε 960 ανδρικές και 995 γυναικείες. Οπτικές ίνες θα απλωθούν σε όλα τα σημεία του επιτρέποντας την εγκατάσταση της νεώτερης τηλεματικής τεχνολογίας.
Προς το γήπεδο υπάρχει εξαιρετικό οδικό δίκτυο και ο υπόγειος είναι ικανός να μεταφέρει προς το στάδιο και από αυτό πάνω από 50.000 επιβάτες την ώρα. Στο Γουέμπλεϊ έγινε το 2003 το παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου και το 2012 έγιναν εκεί οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου. Μέσω της κατασκευής του αυτοκρατορικού σταδίου του Γουέμπλεϊ, έγινε προσπάθεια να επιβεβαιωθεί η παρουσία και η δύναμη της βρετανικής αυτοκρατορίας. Το στάδιο είναι συνώνυμο του Αγγλικού ποδοσφαίρου και τις Αγγλικής κουλτούρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Λονδίνο Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1948 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2012 Κατηγορία:Εθνική Αγγλίας (ποδόσφαιρο) Γουεμπλει Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020
Δήμος Σηπιάδος
Ο Δήμος Σηπιάδος λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του  νομού Μαγνησίας από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον Λαύκος.
Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, στα νότια του Πηλίου, αποτελείτο από 3 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.358 κατοίκους.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο  Νοτίου Πηλίου της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σ
Μοντιβερνάζ
Το Μοντιβερνάζ (γαλλικά: Montivernage) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ρουμανική Βικιπαίδεια
Η Ρουμανική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη ρουμανική γλώσσα. Δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2003 και σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 389.900 λήμματα, κατατασσόμενη στην 28η θέση από αυτή την άποψη ανάμεσα σε όλες τις γλωσσικές εκδόσεις της Βικιπαίδειας.
Σύνδεσμοι
Ρουμανι Βικιπαιδεια
Λουλούδι της ερήμου
Με τον όρο λουλούδι της ερήμου μπορεί να αναφέρονται:
Τασισμός
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο όρος Σχολή του Παρισιού συχνά αναφερόταν στον τασισμό, το ευρωπαϊκό ισοδύναμο του αμερικανικού αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Σημαντικοί υποστηρικτές ήταν οι Ζαν-Πωλ Ριοπέλ, Βολς, Ζαν Ντυμπυφέ, Πιέρ Σουλάζ, Νίκολας ντε Στελ, Χανς Χάρτουνγκ, Ζεράρ Σνάιντερ, Σερζ Πολιακώφ, Ζορζ Ματιέ και Ζαν Μεσαζιέ, μεταξύ πολλών άλλων.
Σύμφωνα με τον Τσίλβερς, ο όρος τασισμός «χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με αυτή την έννοια περίπου το 1951 (οι Γάλλοι κριτικοί Σαρλ Εστιέν και Πιερ Γκεγκέν θεωρούνται ο καθένας ότι τον επινόησαν) και έλαβε ευρεία διάδοση από τον [Γάλλο κριτικό και ζωγράφο] Μισέλ Ταπιέ στο βιβλίο του Un Art autre (1952)».
Ο τασισμός ήταν μια αντίδραση στον κυβισμό και χαρακτηρίζεται από αυθόρμητη πινελιά, σταγόνες και κηλίδες χρώματος κατευθείαν από το σωληνάριο, και μερικές φορές μουτζούρες που θυμίζουν καλλιγραφία.
Μονζουά-λε-Σατώ
Το Μονζουά-λε-Σατώ (γαλλικά: Montjoie-le-Château) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Planet of the Apes (βιντεοπαιχνίδι)
To Planet of the Apes είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας τρίτου προσώπου που κυκλοφόρησε για τα PlayStation, Microsoft Windows και για κινητά τηλέφωνα, ανεπτυγμένο κατά κύριο λόγο από την Visiware.
Το παιχνίδι βασίζεται πάνω στην ομώνυμη ταινία του 2001, το οποίο με την σειρά του βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πιέρ Μπουλ. Κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2001 στις Η.Π.Α. για τα PC και για το PlayStation στις 28 Ιουνίου του 2002.
Κατηγορία:Ο Πλανήτης των Πιθήκων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2002 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε ταινίες
Γραμμένη Οξυά Αιτωλοακαρνανίας
Η Γραμμένη Οξυά είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Γραμμένη Οξυά βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της πρώην επαρχίας Ναυπακτίας του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.130 μέτρων, στις βορειοδυτικές πλαγιές των Βαρδουσίων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας και της Ελλάδας. Το χωριό, σκαρφαλωμένο στις ανατολικές πλαγιές του όρους Οξυά, απλώνεται μέχρι τον ορμητικό Εύηνο (δηλ. η συνοικία της Κάτω Γραμμένη Οξυά), με ορίζοντα τα Βαρδούσια. Απέχει 89 χλμ. ΒΑ από τη Ναύπακτο και 13 χλμ. Β από την Αρτοτίνα. Σπιτάκια σκορπισμένα μέσα σε καστανιές, καρυδιές και περιβόλια και τριγύρω λόγγοι με οξυές, έλατα και βελανιδιές συνθέτουν την εικόνα του. Ο χρόνος κτήσης του χωριού χάνεται στα βάθη του χρόνου. Το γεγονός ότι ο τόπος είναι διάσπαρτος από διάφορα κεραμικά, πιθάρια, λαξευμένες πέτρες, ενεπίγραφες πλάκες, ίχνη παλιού πήλινου υδραγωγείου και εμφανή ερείπια κτισμάτων οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η περιοχή αυτή κατοικούνταν από τα αρχαία χρόνια.
Ονομασία
Η αρχική ονομασία του χωριού ήταν Σιτίστα, πιθανότατα λόγω των σιτηρών της περιοχής και με βασιλικό διάταγμα, το 1927, το χωριό μετονομάστηκε σε Γραμμένη Οξυά. Το όνομα Οξυά οφείλεται στη μεγάλη κάλυψη της περιοχής από οξυά και είναι το νοτιότερο σημείο της Ευρώπης με τέτοια βλάστηση.
Ιστορικές πληροφορίες
Την περίοδο της τουρκοκρατίας, η Γραμμένη Οξυά ήταν το λημέρι του αρχικλεφτοκαπετάνιο Τσαμ Καλόγερου και η παράδοση αναφέρει ότι σε ένα δυνατό ανεμοστρόβιλο στη τοποθεσία "Πεντιβί" μόλις πρόλαβε και σώθηκε όταν κατάφερε και και πιάστηκε από μια οξιά ενώ οι 2 σύντροφοί του χάθηκαν. Το 1794, στο διάσελο της Γραμμένης Οξυάς, έγιναν μάχες μεταξύ των Κοντογιανναίων και του Γιουσούφ Αράπη σταλμένο από τον Μαχμούτ Πασά των Ιωαννίνων. Οι μάχες συνεχίστηκαν στο μοναστήρι της Στάγιας, κοντά στις πηγές του Εύηνου ποταμού.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 1828, στη θέση "Ρίπα" έγινε η μάχη της Γραμμένης Οξυάς, όπου ο τουρκικός στρατός νικήθηκε από τους Έλληνες και υποχώρησε στο Γαρδίκι.