cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δίδυμο όρος
Το Δίδυμο όρος είναι βουνό της Αργολίδας με υψόμετρο 1.050 μέτρα. Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της νότιας Αργολίδας μετά το Αραχναίο, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια του. Στα ανατολικά του συνδέεται με τα υψώματα Αδέρες, ενώ νότια καταλήγει στις πιο ομαλές και επίπεδες περιοχές της Ερμιονίδας.
Μορφολογία-οικολογία
Το Δίδυμο έχει κυρίως χαμηλή βλάστηση. Κυριαρχεί ένα είδος γιουνίπερου το οποίο στην Πελοπόννησο ονομάζεται βένιο. Στη βόρεια πλευρά του όμως κυρίως σε κοίτες ρεμάτων συναντώνται και πλατύφυλλα όπως πλατάνια. Το Δίδυμο παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από γεωλογικής άποψης. Στους πρόποδες της δυτικής απόληξης του, σχηματίζονται κάποιοι εντυπωσιακοί γεωλογικοί σχηματισμοί με μορφή κρατήρα, που αποκαλούνται δολίνες. Είναι καθιζήσεις του εδάφους με σχήμα κυκλικό. Σχηματίστηκαν από κατακρήμνιση των ανθρακικών πετρωμάτων της περιοχής.
Οικισμοί-εγκαταστάσεις
Σημαντικότερος οικισμός της περιοχής των Διδύμων είναι ο ομώνυμος οικισμός που είναι χτισμένος σε ένα λεκανοπέδιο, δυτικά του βουνού, κοντά στη θέση που βρίσκονται οι Δολίνες. Στις πλαγιές του βουνού είναι χτισμένοι και τρεις μικροί κτηνοτροφικοί οικισμοί, το Ράδο και η Πελεή στα βόρεια και το Λουκαΐτι στα νοτιοανατολικά.
Σημαντικότερο αξιοθέατο στο βουνό είναι η βυζαντινή Μονή Αυγού. Η μονή είναι χτισμένη στις βόρειες πλαγιές του βουνού, πάνω από τη χαράδρα του ποταμού Ράδου (αρχαίου Σέλλα). Ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα και έχει εγκαταλειφθεί από τον 18ο. Τα τελευταία χρόνια έχει αναστηλωθεί και αποτελεί αξιόλογο προορισμό στην περιοχή.
Στην κορυφή του Διδύμου υπάρχουν κεραίες τηλεόρασης και ραδιοφωνίας, ενώ πλέον στα παρακείμενα υψώματα έχουν τοποθετηθεί και ανεμογεννήτριες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αργολίδας
Καρυά Κορινθίας
Η Καρυά ανήκει στον δήμο Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 22 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Μετά την Επανάσταση του 1821, με βασιλικό διάταγμα του 1834, η Καρυά αποτέλεσε δήμο και πρώτος δήμαρχος το 1835 ήταν ο Ανδρέας Οικονομόπουλος. Στις 27 Νοεμβρίου 1840 η Καρυά συγχωνεύτηκε στο δήμο Σικυωνίων, αργότερα εντάχθηκε στο δήμο Τρικάλων Κορινθίας, ενώ το 1997 τελικά με το σχέδιο Καποδίστριας ενώθηκε με τα Καρυώτικα στο δήμο Ξυλοκάστρου.
Το 1840, το χωριό επισκέφθηκε ο βασιλιάς Όθωνας με την Αμαλία. Οι Καρυές άρχισαν να παρακμάζουν μετά το 1880, όταν άρχισε σταδιακά η κάθοδος των κατοίκων προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά και προς περισσότερο πεδινές περιοχές της Κορινθίας.
Στην Καρυά βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, από τον 13ο αιώνα, η οποία έχει μετατραπεί σε σχολείο κατά το ήμισυ.
Σήμερα το χωριό έχει αναπτυχθεί αρκετά. Έχουν χτιστεί πέτρινα σπίτια, ένα ξενοδοχείο, σαλέ και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Επίσης διαθέτει ένα καφέ και δύο ταβέρνες και είναι κατάλληλο για χειμερινές και καλοκαιρινές αποδράσεις.
Η Καρυά έχει κρατήσει την παρθένα ομορφιά της με πολύ πράσινο, δάση ενώ στον ορίζοντα φαίνεται η κορυφή της Ζήρειας.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Καρυάς στον χρόνο έχει παρουσιάσει μεγάλες αυξομειώσεις εξαιτίας της μετακίνησης των κατοίκων μεταξύ του χωριού και του αντίστοιχου παραθαλάσσιου οικισμού (τα Καρύωτικα). Ο πληθυσμός του χωριού παρέμεινε σχετικά σταθερός την περίοδο 1879 - 1940, ωστόσο μεταπολεμικά το χωριό εγκαταλείφθηκε εξολοκλήρου και ξανακατοικήθηκε τυπικά μόνο απο την δεκαετία του 80 και έπειτα.
Ο μεθύστακας
Ο μεθύστακας είναι ασπρόμαυρη δραματική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα και παραγωγή της Φίνος Φιλμ.
Η ταινία ήταν από τις πρώτες και μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της Φίνος Φιλμ - 304.438 εισιτήρια στην α΄ προβολή της.
Πλοκή
Εκεί θα την προσέξει ο ανερχόμενος υιός του αφεντικού, ο Άλεκ Μπακάς (Δημήτρης Χορν), ο οποίος αρχικά θα τη φλερτάρει, αλλά γρήγορα θα την αγαπήσει για τα προτερήματά της και θα της προσφέρει γάμο. Οι γονείς του είναι εναντίον αυτού του γάμου, διότι ετοιμάζουν προξενιό με την κόρη άλλου μεγαλύτερου οινοπαραγωγού. Τελικά δέχονται να γνωρίσουν τους γονείς της Άννας και προγραμματίζουν επίσκεψη. Ο Μικές, ενώ από καιρό προσπαθεί να κόψει το κρασί, εκείνη τη μέρα από τρακ τριγυρνάει στις ταβέρνες και γίνεται στουπί. Επιστρέφει στο σπίτι αργά και χαλάει την επίσκεψη με την εμφάνισή του. Η Άννα όμως μένει πιστή στον πατέρα της και ζητάει συγγνώμη από τον αρραβωνιαστικό της και τους γονείς του, λέγοντας ότι ο γάμος αυτός είναι αδύνατο να γίνει.
Ο Μικές, στην απόγνωσή του, αποφασίζει να αυτοκτονήσει με τη φαλτσέτα στο μαγαζί του, για να μην γίνεται εμπόδιο στη ζωή της κόρης του και τραυματίζεται. Η πράξη του αυτή όμως θα δέσει συναισθηματικά τις δυο οικογένειες και θα αποκαλύψει τα ευγενικά αισθήματα που τρέφουν όλοι αναμεταξύ τους. Στο κρεβάτι του νοσοκομείου την ώρα που ψυχορραγεί, θα δώσει την ευχή του για τον γάμο, ενώ συμπέθεροι και μέλλοντες νιόπαντροι αγκαλιάζονται συγκινημένοι.
Παραγωγή
Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Νίκου Ρίζου.
Σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Φρέντυ Γερμανό, ο Φιλοποίμην Φίνος είχε πει για τα γυρίσματα της ταινίας:"«…..Να σας πω την αλήθεια, εγώ αντιδρούσα για τον μεθύστακα. Ο Τζαβέλας όμως επέμενε και μου λέει 'για να σου αποδείξω, μην φοβάσαι, μπαίνω και εγώ συνεταίρος'. Είχε κάτι λεφτά και τα έβαλε, το 1/4 των χρημάτων της ταινίας. Να σας πω ένα ανέκδοτο, μια αστεία σκηνή από τα γυρίσματα. Είναι μια σκηνή που γυρίζει ο Μακρής μεθυσμένος, έξω βρέχει, και έχει υποσχεθεί στην κόρη του ότι δεν θα ξαναπιεί. Μπαίνει μέσα και βλέπει την φωτογραφία του γιου του, ο οποίος σκοτώθηκε στην Αλβανία, αυτός ήταν ο καημός του και έπινε. Λοιπόν σε αυτό το σημείο είχε μια τιράντα να πει ο Μακρής και δεν μπορούσε. Αφού τράβηξαν 2-3 φορές τη σκηνή και σταματούσαν, λέω στον Τζαβέλα: 'Ρε Γιώργο, τι παιδεύεσαι; αφού ο Μακρής είναι κάφτρας!' δηλαδή μας έκαψε την σκηνή. Θύμωσε λοιπόν ο Μακρής και λέει 'Σταματήστε!'. Βγήκε έξω στα χωράφια και γυρίζει μετά από ένα τέταρτο και το είπε νεράκι! Νεράκι!! Και γυρίζει και μου λέει 'εγώ είμαι ο κάφτρας ρε;'...»"Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 23 Ιανουαρίου 1950, ενώ η προβολή της συνεχίστηκε για 27 συνεχείς εβδομάδες στην Αθήνα και το ρεκόρ εισιτηρίων που δημιούργησε παρέμεινε αξεπέραστο μέχρι το 1963. Με 304.438 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην πρώτη θέση ανάμεσα σε 13 ταινίες της ίδιας σεζόν. Το ρεκόρ αυτό ξεπεράστηκε 14 ολόκληρα χρόνια αργότερα, με την προβολή της ταινίας Κάτι να καίει του Γιάννη Δαλιανίδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Γιαννίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Πόρτο Ράφτη
Επτά χιλιόμετρα ανατολικά του Μαρκοπούλου στις νοτιότερες ακτές του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου βρίσκεται η περιοχή του Πόρτο Ράφτη ή Λιμήν Μεσογαίας. Αποτελούσε πάντα τμήμα του Δήμου Μαρκόπουλου και το επίνειο του Μαρκόπουλου Μεσογαίας, ο οικισμός σύμφωνα με την απογραφή της ΕΛΣΤΑΤ το 2001 έχει 7.131 μόνιμους κατοίκους και περίπου 90.000 παραθεριστές τους θερινούς μήνες. Ο κόλπος του Πόρτο Ράφτη περιλαμβάνει 3 νησάκια (Ράφτη, Ραφτοπούλα, Πράσο) και ακτές από την Ερωτοσπηλιά έως το Αυλάκι.
Ετυμολογία
Στο μεγαλύτερο νησάκι του Πόρτο Pάφτη (Ράφτης) βρέθηκε αρχαίο κολοσσιαίο άγαλμα γυναίκας, που οι ντόπιοι αποκαλούσαν «ο ράφτης». Από αυτό λέγεται ότι πήρε και το όνομά της η περιοχή, όπου έχουν ανακαλυφθεί τάφοι Μυκηναϊκής Περιόδου. Εντούτοις, η άποψη αυτή είναι παρετυμολογική και πιθανότερη θεωρείται η αναγωγή του β΄ συστατικού Ράφτη στο αλβανικό rrapthi «πλατανάκι» (υποκοριστικό του rrapi «πλάτανος»), το οποίο στη συνέχεια συνδέθηκε παρετυμολογικά με τη λέξη ράφτης.
Ιστορία
Μια σειρά αρχαιολογικών ευρημάτων δείχνει την ανθρώπινη παρουσία στον χώρο τουλάχιστον από την εποχή της Πρώιμης Χαλκοκρατίας (2600-1800 π.Χ.), η περιοχή αντιστοιχεί στους αρχαίους δήμους των Πρασιών (νοτιανατολικά) και Στειρίας (βόρεια). Την Μυκηναϊκή περίοδο (1580 - 1100 π.χ.) παρατηρείται αύξηση του πληθυσμού στην περιοχή με νέους οικισμούς στο βουνό Περατή, στον Βαραμπά κοντά στο εκκλησάκι της Παναγίας, στα νησιά Ράφτης και Ραφτοπούλα, στο Λιγόρι και στον Μπρασά. Το 1962, στην περιοχή Περατή βρέθηκε τμήμα μυκηναϊκού νεκροταφείου με 21 ασύλητους και 10 συλημένους τάφους.
Τον 8ο αιώνα π.χ. με την οικοδόμηση του ιερού της Αρτέμιδας στην γειτονική Βραυρώνα ένα από τα σπουδαιότερα ιερά στην Ελλάδα έχουμε δημιουργία νέων οικισμών στην περιοχή, άλλα λατρευτικά ιερά υπήρχαν στην Μερέντα και την Χαμολιά. Οι πληθυσμοί ασχολούνται εκείνη την εποχή με την γεωργία και το εμπόριο με τις Κυκλάδες. Την πρωτοβυζαντινή περίοδο η περιοχή του Πόρτο Ράφτη εξακολουθούσε να κατοικείται, βρέθηκαν ερείπια μιας τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής βασιλικής, οργανωμένο νεκροταφείο, δημόσιο κτήριο, λουτρικό συγκρότημα, λείψανα οικιών, γλυπτά και νομίσματα. Από τον 12ο αιώνα μετά την κατάρρευση του Βυζαντίου και με τις ληστρικές επιδρομές των πειρατών η περιοχή ερημώθηκε, μετά την έλευση των Αρβανιτών τον 14ο αιώνα ακολούθησε τις τύχες του γειτονικού Μαρκόπουλου. Στις αρχές του 20ου αιώνα το Πόρτο Ράφτη ήταν ένας μικρός οικισμός με κατοίκους προερχόμενους από το Μαρκόπουλο, η κύρια ασχολία του ήταν το ψάρεμα, η καλλιέργεια μπαστανιών και το εμπόριο με τα νησιά του Αιγαίου. Το λιμάνι το χρησιμοποιούσε και ο Συνεταιρισμός Μαρκό για να στέλνει στα νησιά και στη βόρεια Ελλάδα κρασί και μούστο καθώς και για εξαγωγές των ίδιων προϊόντων στην Μασσαλία.
Αξιοθέατα
Η Νεκρόπολη (1400-1100 π.X.) βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του κόλπου, στον Άγιο Σπυρίδωνα. Οι αρχαιολόγοι ταυτίζουν την περιοχή με τον αρχαίο αττικό δήμο των Πρασιών, από εδώ έφευγαν οι ιερές πομπές για τη Δήλο. Στο κέντρο της πόλης πάνω από την παραλιακή οδό Γρέγου έχει βρεθεί μεγάλο αρχαίο δημόσιο κτίριο και λουτρά.
Σήμερα
Το Πόρτο Ράφτη σήμερα είναι γνωστό θέρετρο της Ανατολικής Αττικής ενώ σε αυτό βρίσκεται η Δημοτική πλαζ (Αυλάκι). Είναι από τις περιοχές, μαζί με το Μαρκόπουλο την Κερατέα και το Κορωπί που γνώρισαν μεγάλη οικιστική ανάπτυξη μετά τα έργα που πραγματοποιήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή το 2004. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η περιοχή, καθώς και ολόκληρα τα Μεσόγεια, είναι η δημιουργία ολοκληρωμένου συστήματος αποχέτευσης και ύδρευσης. Στα όρια του δήμου Μαρκοπούλου που ανήκει περιλαμβάνεται και ο ιστορικού ενδιαφέροντος αρχαιολογικός τόπος της Βραυρώνας με τον διάσημο αρχαίο ναό, οι παραθεριστικοί οικισμοί Χαμόλια και Οικισμός Πολυτεχνείου βρίσκονται επίσης στα βόρεια του Πόρτο Ράφτη στα σύνορα με την Αρτέμιδα. Υπάρχει έντονη ζωή στην πόλη τους θερινούς μήνες με πλήθος από καφετέριες, εστιατόρια και ψησταριές αλλά όλα βρίσκονται μόνο κατά μήκος των μεγάλων οδικών κόμβων, υπάρχουν και πολυκαταστήματα από όλες τις γνωστές αλυσίδες προϊόντων και τροφίμων. Το κέντρο του Πόρτο Ράφτη βόρεια της Λεωφόρου Γρέγου είναι σε καλή κατάσταση με πλήθος από πολυτελείς εξοχικές κατοικίες αντίθετα οι περιοχές κατοικίας στα νότια γύρω από το Αυλάκι είναι αρκετά υποβαθμισμένες γι'αυτό τους χειμερινούς μήνες νεκρώνουν. Σήμερα εξυπηρετείται από την Αττική Οδό και τους γειτονικούς σταθμούς του μετρό και προαστιακού "Κορωπί". Επιπλέον, έχει κατατεθεί μελέτη για επέκταση του προαστιακού από το Κορωπί προς το Λαύριο, με ενδιάμεσους σταθμούς "Μαρκόπουλο", "Καλύβια", "Κερατέα". Το Πόρτο Ράφτη δεν συνδέεται με την αστική συγκοινωνία, η εξυπηρέτηση των κατοίκων με τις κεντρικές περιοχές της Αθήνας γίνεται μόνο μέσω των ΚΤΕΛ.
Το Αυλάκι
Το Αυλάκι είναι περιοχή παραθερισμού με αμμουδερή παραλία που περιλαμβάνει τα νότια της πόλης του Πόρτο Ράφτη. Συνδέεται με το κέντρο της πόλης μέσω της παραλιακής Λεωφόρου Αυλακίου και απέχει από το κέντρο περίπου 4 χλμ. Εκατέρωθεν της Λεωφόρου Αυλακίου υπάρχει αμμουδερή παραλία με πολλά μεγάλα εστιατόρια και καφετέριες κατά μήκος της. Στο Αυλάκι υπάρχει μεγάλη δημοτική παραλία. Η παραλία του Αυλακίου είναι από τις πιο καθαρές ακτές της Αττικής, βραβευμένη μόνιμα με την πράσινη σημαία, και επιπλέον είναι προφυλαγμένη από τους δυνατούς βοριάδες και τα μελτέμια. Γύρω από την παραλία υπάρχουν πολλά εστιατόρια και απέραντο πάρκινγκ που εξυπηρετεί τους επισκέπτες. Το Αθλητικό Κέντρο Αυλακίου εκτείνεται δίπλα από το πάρκινγκ σε μια αχανή έκταση 30 στρεμμάτων, με 4 γήπεδα τένις, 1 γήπεδο μπάσκετ, γήπεδο ποδοσφαίρου, και γήπεδο πατινάζ, με όλα τα γήπεδα κατασκευασμένα με τις πιο σύγχρονες προδιαγραφές, καθώς και Δημοτικό Αναψυκτήριο. Στα ανατολικά του Αθλητικού Κέντρου υπάρχει ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Πόρτο Ράφτη και μικρή παραλία με θέα απέναντι τη χερσόνησο με τον οικισμό της Κορώνης. Η είσοδος στη χερσόνησο αυτή βρίσκεται στα όρια μεταξύ του πάρκινγκ και του Αθλητικού Κέντρου.
Η χερσόνησος της Κορώνης
Η χερσόνησος της Κορώνης βρίσκεται στα ΝΑ της πόλης του Πόρτο Ράφτη χωρίζεται από την απέναντι ξηρά που βρίσκεται η περιοχή Αυλάκι με ένα μικρό πέρασμα. Στην χερσόνησο της Κορώνης μια περιοχή με μεγάλη αρχαιολογική σημασία βρίσκεται ο μικρός ομώνυμος οικισμός. Αμερικάνικη αρχαιολογική εταιρία ξεκίνησε το 1959 ανασκαφές στην χερσόνησο πετυχαίνοντας μεγάλες ανακαλύψεις για τον ρόλο της τον 3ο αιώνα π.χ. στον Χρεμωνίδειο πόλεμο. Οι Αθηναίοι εκείνη την εποχή είχαν συμμαχήσει με τον βασιλιά της Σπάρτης Άρεα Β' και τον βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίο Β' τον Φιλάδελφο προκειμένου να ελευθερώσουν την Αττική από την κυριαρχία του Μακεδόνα βασιλιά Αντίγονου Β' Γονατά. Την περίοδο εκείνη συγκεκριμένα στο διάστημα της διετίας (267 - 265 π.χ.) έφτασαν στην χερσόνησο της Κορώνης οι Αιγυπτιακές δυνάμεις του Πτολεμαίου Β' με αρχηγό τον στρατηγό Πάτροκλο δημιουργώντας βιαστικά πρόχειρες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Ο Πάτροκλος με την αποστολή του παρέμειναν για μικρό χρονικό διάστημα στην περιοχή. Η διαμονή έμεινε μυστική γι'αυτό δεν αναφέρεται στις αρχαίες πηγές του Πλούταρχου αλλά οι Αμερικάνοι αρχαιολόγοι μελετώντας τα ευρήματα κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν 32 νομίσματα από τα οποία τα 24 ήταν νομίσματα του Πτολεμαίου Β' και Αιγυπτιακά αγγεία του 3ου αιώνα π.χ. Οι εγκαταστάσεις ήταν πολύ πρόχειρες ενώ δεν βρέθηκαν στην χερσόνησο προηγούμενες αρχαιολογικές στρώσεις ανθρώπινης εγκατάστασης.
Ο σύγχρονος μικρός οικισμός της Κορώνης άρχισε να δημιουργείται το 1960 από κατοίκους του Πόρτο Ράφτη με τους ίδιους κανόνες και όρους δόμησης με την υπόλοιπη πόλη αλλά πριν οι αρχαιολόγοι καταλήξουν στα συμπεράσματα τους για την αρχαιολογική σημασία της περιοχής. Το 1976 οι 23 πρώτοι οικιστές δημιούργησαν τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Κορώνης Πόρτο Ράφτη με πρόεδρο τον Δικαίο Πετρόγγονα και ταμία τον Αντώνιο Κόκκινο αλλά την επόμενη χρονιά η ολομέλεια του Αρχαιολογικού Συμβουλίου χαρακτήρισε ολόκληρη την χερσόνησο της Κορώνης αρχαιολογικό χώρο. Οι λιγοστοί κάτοικοι αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα επειδή ο οικισμός λόγω του ότι έχει χαρακτηριστεί χτισμένος σε αρχαιολογικό χώρο δεν εντάσσεται στο Σχέδιο Πόλεως ενώ τα σπίτια τους που έχουν χτιστεί πριν γίνει ο χαρακτηρισμός θεωρούνται αυθαίρετα. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου που ανανεώνεται κάθε δυο χρόνια κάνει συνέχεια αγώνες για να λύσει τα προβλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί και Περιοχές Αττικής Κατηγορία:Οικισμοί και Περιοχές της Λαυρεωτικής Κατηγορία:Αττική-επέκταση
Ηπατίτιδα Β
Η ηπατίτιδα Β είναι μια λοιμώδης και φλεγμονώδης ασθένεια του ήπατος η οποία οφείλεται στον ιό της ηπατίτιδας B (γνωστός και ως HBV), ο οποίος είναι ένας ιός με γενετικό υλικό DNA. Η οξεία ηπατίτιδα Β περιλαμβάνει συμπτώματα όπως φλεγμονή του ήπατος, εμετό, ίκτερο και σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο. Η χρόνια ηπατίτιδα Β μπορεί να προκαλέσει κίρρωση του ήπατος καθώς και ηπατικό καρκίνο, ένα καρκίνωμα που δεν αντιδρά στην χημειοθεραπεία και συνήθως προκαλεί θάνατο.
Ο ιός μεταδίδεται με την έκθεση σε μολυσμένο αίμα ή σε άλλα βιολογικά υγρά, όπως κατά τη σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη. Το DNA του ιού έχει ανιχνευθεί στο σίελο, τα δάκρυα και τα ούρα. Μπορεί να μεταδοθεί από τη μητέρα στο παιδί κατά την διάρκεια του τοκετού. Επίσης μπορεί να μεταδοθεί μέσω χρήσης προσωπικών αντικείμενων άλλων (όπως ξυραφάκι, οδοντόβουρτσα, νυχοκόπτης, σκουλαρίκια) και με μετάγγιση αίματος. Μια άλλη μορφή μετάδοσης είναι με τρύπημα από μολυσμένη βελόνα (όταν γίνεται τατουάζ ή piercing σώματος με βελόνες που δεν έχουν καθαριστεί ή κατά την κοινή χρήση συριγγίων για ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών). Σύμφωνα με τους περισσότερους ερευνητές, η ηπατίτιδα Β δεν μεταδίδεται με θηλασμό, αγκάλιασμα, φιλί, κράτημα χεριού, χειραψία, βήχα, φτάρνισμα ή τρώγοντας φαγητό που ετοίμασε κάποιος φορέας.
Το ποσοστό του κόσμου που είναι μολυσμένο με τον ιό της ηπατίτιδας Β αντιστοιχεί στο 3% με 6%, αλλά μόνο το ένα τρίτο έχει αποκαλυφθεί. Οι επιδημίες ηπατίτιδας Β είναι πιο συχνές στην Ασία και στην Αφρική.
Πρόληψη
Η πρόληψη της ηπατίτιδας Β μπορεί να γίνει με το κατάλληλο εμβόλιο για την ηπατίτιδα Β. Το εμβόλιο γίνεται σε 3 δόσεις ενδομυϊκά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες Κατηγορία:Παθήσεις του ήπατος Κατηγορία:Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα Κατηγορία:Ηπατίτιδα
Γουίλιαμ Ρόου
Ο Γουίλιαμ Ρόου (William Leonard Rowe) ( Ιούλιος 26, 1931 – Αύγουστος 22, 2015) ήταν καθηγητής Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Περντού, με ειδίκευση στη φιλοσοφία της θρησκείας. Το έργο του ήταν σημαντικό στην αναγέννηση της αναλυτικής φιλοσοφίας της θρησκείας. Ιδιαίτερη προσοχή έλαβε η ανάλυση του για το αποδεικτικό πρόβλημα του κακού .
Βιογραφικά
Ο Γουίλιαμ Ρόου (William Leonard Rowe) γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1931. Σύμφωνα με τον ίδιο, έγινε ευαγγελικός Χριστιανός κατά τη διάρκεια των εφηβικών του χρόνων και επιθυμούσε να γίνει ιερές και γράφτηκε στο Ινστιτούτο της Βίβλου του Ντιτρόιτ (Detroit Bible Institute) για τις κολεγιακές σπουδές του. Όταν απέλυσαν έναν από τους καθηγητές για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, αποφάσισε να φύγει και μεταφέρθηκε στο Wayne State University. Από εκεί, το σχέδιό του ήταν να συνεχίσει στο Fuller Theological Seminary. Στο Wayne State University έκανε εντύπωση στον Ρόου η γνωριμία του με ένα καθηγητή, ο οποίος ήταν άθεος, ενώ ο πατέρας του ήταν ιερέας.
Μετά την αποφοίτηση του από το Wayne State, ο  Ρόου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο  Chicago Theological Seminary. Τόνισε ότι τότε ξεκίνησε να αντιμετωπίζει πιο κριτικά τη Βίβλο, να μάθει για τις αρχές της και συνάντησε άλλους θεολόγους οι οποίοι δεν ήταν φονταμενταλιστές όπως ήταν ο ίδιος. Ο φανατισμός του ξεκίνησε να ξεθωριάζει.
Αφού έλαβε το πτυχίο Master of Divinity από το Chicago Theological Seminary, ξεκίνησε διδακτορικό στη φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Το ολοκλήρωσε το 1962 και δίδαξε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο University of Illinois και μετά στο Purdue University.
Ο Ρόου περιγράφει τη μετατροπή του από φανατικό χριστιανό σε άθεο ως σταδιακή, και ως αποτέλεσμα της «απουσίας εμπειρίας και τεκμηρίωσης αρκετής ώστε να διατηρηθεί η θρησκευτική μου ζωή και πεποιθήσεις». Ανέφερε ότι η μελέτη των πηγών της Βίβλου τον έκανε να σκεφτεί ότι η αμφιβολία έχει θεϊκή φύση και από τότε ξεκίνησε να αναζητά και να προσεύχεται για σημάδια ύπαρξης του Θεού.
Στις 22 Αυγούστου 2015, ο Ρόου πέθανε σε ηλικία 84 ετών.
Φιλικός αθεϊσμός
Ο Ρόου εισήγαγε την έννοια του «φιλικού αθεϊστή» στο κλασικό του άρθρο για τον επιχείρημα από το κακό. Ο φιλικός αθεϊστής είναι αυτός που αποδέχεται ότι ορισμένοι θεϊστές είναι δικαιολογημένοι να πιστεύουν στον θεό, παρόλο που ο θεός δεν υπάρχει. Ο αθεϊστής φιλόσοφος Μάικλ Μάρτιν ήταν αρνητικός απέναντι σε αυτή τη θέση. Μια συνέπεια του φιλικού αθεϊσμού του Ρόου ήταν προσπαθεί να παρουσιάζει τα επιχειρήματα των αντιπάλων του όσο καλύτερα μπορούσε. Έγραφε υπέρ των θεϊστικών επιχειρημάτων και θεωρήθηκε από ορισμένους πως υποστηρίζει το κοσμολογικό επιχείρημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της θρησκείας Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι
Τζόζεφ Κότεν
Ο Τζόζεφ Τσέσαϊρ Κότεν (αγγλικά: Joseph Cheshire Cotten, Jr., 15 Μαΐου 1905 - 6 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Αποτέλεσε μέλος του θιάσου Mercury που είχε ιδρύσει ο Όρσον Γουέλς, με τον οποίο τον συνέδεε μακροχρόνια φιλία και έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα αναλαμβάνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις παραστάσεις Κοινωνικά σκάνδαλα του Φίλιπ Μπάρι και Γλυκιά μου Σαμπρίνα του Σάμιουελ Τέιλορ. Έπειτα συμμετείχε στο πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Όρσον Γουέλς Πολίτης Κέιν (Citizen Kane, 1941) και έγινε παγκοσμίως γνωστός. Ακολούθησαν οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις ταινίες: Οι υπέροχοι Άμπερσον (The Magnificent Ambersons, 1942) επίσης του Γουέλς, Το χέρι που σκοτώνει (Shadow of a Doubt, 1943) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, Απ' όταν έφυγες (Since You Went Away, 1944) του Τζέιμς Κρόμγουελ, Εφιάλτης (Gaslight, 1944), Ερωτικά γράμματα (Love Letters, 1945) και Το πορτραίτο της Τζένι (Portrait of Jennie, 1948) που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σημαντικότερους άρρενες πρωταγωνιστές του Χόλιγουντ. Το 1943 μάλιστα συνέγραψε με τους Όρσον Γουέλς, Ρίτσαρντ Κόλινς και Μπεν Χεκτ το σενάριο της ταινίας Ταξίδι στο φόβο (Journey Into Fear), ταινία στην οποία επίσης πρωταγωνίστησε. Ένας από τους σημαντικότερους ρόλους στην καριέρα του ήταν εκείνος του Χόλι Μάρτινς στο φιλμ νουάρ του Κάρολ Ριντ Ο τρίτος άνθρωπος (The Third Man) το 1949.
Όταν κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1950 η καριέρα του άρχισε να φθίνει, στράφηκε προς την τηλεόραση, παρουσιάζοντας την εκπομπή The Joseph Cotten Show (το οποίο προβλήθηκε με αρχικό τίτλο The Trial, ενώ το 1964 είχε ακόμη έναν αξιομνημόνευτο ρόλο στο θρίλερ γκραντ γκινιόλ του Ρόμπερτ Όλντριτς Το μυστικό της Σάρλοτ (Hush...Hush...Sweet Charlotte), όπου συμπρωταγωνίστησε με τις Μπέτι Ντέιβις και Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Το 1970 είχε έναν μικρό ρόλο στην ταινία ''Τόρα! Τόρα! Τόρα! - Η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ (Tora! Tora! Tora!), ενώ μια από τις τελευταίες του κινηματογραφικές εμφανίσεις ήταν στην υψηλού κόστους ταινία γουέστερν του Μάικλ Τσιμίνο Η Πύλη της Δύσεως (Heaven's Gate, 1980), που όμως θεωρείται ως μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές καταστροφές στην ιστορία του κινηματογράφου. thumb|right|Ο Κότεν (δεξιά) με τον [[Σαρλ Μπουαγιέ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν σε διάλειμμα από τα γυρίσματα της ταινίας Εφιάλτης''.]] thumb|right|Ο Κότεν μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του, Πατρίσια Μεντίνα, σε φωτογραφία του 1973.
Κατά τη δεκαετία του 1980 αποσύρθηκε από το χώρο του κινηματογράφου επικαλούμενος προβλήματα υγείας. Υπήρξε παντρεμένος δυο φορές, την πρώτη με την Λενόρ Κιπ και τη δεύτερη με την ηθοποιό Πατρίτσια Μεντίνα. Απεβίωσε το 1994 από πνευμονία σε ηλικία 88 ετών.
Αν και στη δεκαετία του 1940 υπήρξε από τους ηγετικούς σταρ του Χόλυγουντ, ωστόσο δεν προτάθηκε ποτέ για Όσκαρ και σήμερα θεωρείται από μεγάλο αριθμό κριτικών του κινηματογράφου και Μέσων Ενημέρωσης ως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς που δεν έλαβαν ποτέ υποψηφιότητα για Όσκαρ. Ήδη όμως από το 1960 απέκτησε αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ και υπήρξε από τους πρώτους ηθοποιούς που το απέκτησαν, καθώς η Λεωφόρος αυτή εγκαινιάστηκε το ίδιο έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Αιγαιόγλαρος
Ο αιγαιόγλαρος είναι θαλάσσιο πελαγικό πτηνό της οικογένειας των Λαριδών, ένα από τα είδη γλάρων που απαντούν στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Larus audouinii και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ο αιγαιόγλαρος αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα επιτυχούς προσπάθειας για την επανάκαμψη ενός είδους. Ενώ οι πληθυσμοί του κατά τη δεκαετία του '70 είχαν μειωθεί κάτω από τα 1000 αναπαραγωγικά ζευγάρια σε όλη τη γεωγραφική του κατανομή, σήμερα έχουν πολλαπλασιαστεί σε ικανοποιητικό βαθμό, χάρη στις επίπονες προσπάθειες επιστημόνων και όλων των εμπλεκομένων φορέων. Ωστόσο, παραμένει ακόμη ένα σπάνιο -για την οικογένεια που ανήκει- πτηνό και αυτές οι προσπάθειες πρέπει να συνεχιστούν (βλ. Κατάσταση πληθυσμού, Κατάσταση στην Ελλάδα).
Ονοματολογία
Η λατινική ονομασία του γένους, Larus, είναι δάνεια από την αρχαία ελληνική λάρος, με συχνές αναφορές στον Όμηρο και στον Αριστοφάνη. Χρησιμοποιήθηκε μεταφορικά για να χαρακτηρίσει τους άπληστους δημαγωγούς (αρχ. κωμωδία), αλλά και τους ανόητους ανθρώπους. Η ετυμολογία της χάνεται στα βάθη των αιώνων, υποστηρίζεται όμως ότι ανήκει σε μία οικογένεια ηχομιμητικών λέξεων που εκφράζουν την έννοια της φωνής, της κραυγής και, ανάγονται στην ινδοευρωπαϊκή ρίζα lā- (πρβλ. λάσκω «ηχώ, φωνάζω, κραυγάζω», λήρος «ανόητη ομιλία, μωρολογία»). Η θέση αυτή ενισχύεται από τις -παρόμοιες σε σημασία- λέξεις που συναντώνται και σε άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες (πρβλ. λιθουαν. ló-ju, ló-ti, αρχ. σλαβ. la-je, -jati «βροντώ», αρμεν. larm «κλαίω», αλλά και λατιν. 'la-llo' «νανουρίζω τραγουδώντας», αγγλ. 'lull' και γερμαν. 'lullen'' «νανουρίζω»). Επομένως, η πιθανότερη συσχέτιση της ονομασίας με το πτηνό είναι, η χαρακτηριστική δυνατή φωνή του και οι κραυγές που αρθρώνει πολύ συχν Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι εκλατινισμένη απόδοση του επωνύμου του Γάλλου φυσιοδίφη Ζαν Βικτουάρ Ωντουάν (Jean Victoire Audouin, 1797-1841), προς τιμήν του οποίου ονομάσθηκε το πτηνό.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο ζωολόγο Σαρλ Περωντώ (Benjamin Charles Marie Payraudeau) το 1826, σε ένα ταξίδι του στην Κορσική. Σε διεξοδική μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2005, την πρώτη ολοκληρωμένη μοριακή φυλογενετική εργασία για την οικογένεια Λαρίδες, τα αποτελέσματα έδειξαν ισχυρή φυλογενετική σχέση του αιγαιόγλαρου με τα είδη Larus melanocephalus, L. relictus, L. leucopthalmus, L. icthyaetus και L. hemprichii. Η ομάδα αυτή ανήκει σε μία άτυπη κατηγορία μέσα στην οικογένεια, που χαρακτηρίζεται ως «μαυροκέφαλοι γλάροι» (σημ. το κεφάλι του αιγαιόγλαρου δεν είναι μαύρο, αλλά αυτό είναι ένα φαινοτυπικό στοιχείο. Η μελέτη βασίστηκε σε μοριακά γενετικά δεδομένα μιτοχονδριακής ακολουθίας DNA (partial cytochrome b and control region) που, συχνά, δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα από τα φαινοτυπικά).
Ωστόσο, η συστηματική του είδους είναι αρκετά προβληματική και, προς το παρόν, διχάζει την επιστημονική κοινότητα για το εάν πρόκειται να παραμείνει στο γένος Larus ή εάν πρέπει να μεταφερθεί στο νέο γένος Ichthyaetus, ως Ichthyaetus audouinii. Η ITIS το έχει ήδη μετακινήσει, όχι όμως και η IUCN. Προς το παρόν και, μέχρι να παρθούν περαιτέρω αποφάσεις το είδος παραμένει ως έχει, ακολουθώντας την εγκυρότατη κατά Howard and Moore ταξινομική.
Γεωγραφική κατανομή
Ο αιγαιόγλαρος είναι το μοναδικό είδος γλάρου που αναπαράγεται αποκλειστικά στη Μεσόγειο. Οι κυριότερες αναπαραγωγικές αποικίες βρίσκονται στο Δέλτα του ποταμού Έβρου της Ισπανίας και στα νησιά Τσαφαρίνας, έξω από τις ακτές του ΒΑ Μαρόκου. Επίσης αναπαράγεται στις Βαλεαρίδες, τη Β Αλγερία, τη Ν Πορτογαλία και Ν Γαλλία, την Κορσική και τη Σαρδηνία, σε θύλακες της Ν Ιταλίας, σε νησιά και νησίδες της Κροατίας (Δαλματία)και του Αιγαίου Πελάγους, τη Ν Τουρκία, την Κύπρο, και τη ΒΑ Τυνησία.
Οι περιοχές διαχείμασης, εκτός από εκείνες όπου απαντά ως επιδημητικό πτηνό, βρίσκονται στις αφρικανικές ακτές του Ατλαντικού, από το ύψος του Δ Μαρόκου, μέχρι τη Μαυριτανία, τη Σενεγάλη και την Γκάμπια, όπως και τη Λιβύη και κάποιες ακτές του Αιγαίου στην Τουρκία (βλ. και Κατάσταση πληθυσμού).
(Πηγές: )
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Aιγαιόγλαροι στη [[Μαγιόρκα της Ισπανίας]] Ο αιγαιόγλαρος είναι είδος μερικώς μεταναστευτικό που, μετά την αναπαραγωγή, διασπείρεται ευρέως σε διάφορες ακτές της Μεσογείου. Σχεδόν όλα τα νεαρά άτομα και κάποιοι ενήλικες μεταναστεύουν μέσω του Γιβραλτάρ, από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβριο, με κορύφωση της αποδημίας τον Αύγουστο, για να διαχειμάσουν στις βορειοαφρικανικές ακτές. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα πτηνά συναθροίζονται κατά μεγάλα σμήνη, ενώ η επιστροφή στα εδάφη αναπαραγωγής πραγματοποιείται από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι τα μέσα Απριλίου. Τα νεαρά άτομα της πρώτης γέννας (1ο έτος ζωής) παραμένουν στα μη-αναπαραγωγικά εδάφη όλο το καλοκαίρι, ενώ τα περισσότερα άτομα 3ου έτους ενώνονται με την αναπαραγωγική αποικία, αλλά ως μη αναπαραγόμενα. Τα άτομα του 2ου έτους μεταναστεύουν στη Μεσόγειο, αλλά δεν ενώνονται με την αποικία αναπαραγωγής και σχηματίζουν μεγάλα σμήνη μακριά από αυτήν.
Η «προσκόλληση» στην εκάστοτε αποικία φαίνεται ότι εξαρτάται από την, επιτυχή ή όχι, αναπαραγωγική περίοδο που προηγήθηκε, ωστόσο, στα νησιά του Αιγαίου τα πτηνά επιστρέφουν στην ίδια ομάδα, αλλά όχι απαραίτητα και στο ίδιο νησί ή νησίδα όπου γεννήθηκαν. Στο Δέλτα του Έβρου, στην Ισπανία, περίπου 1600 αναπαραχθέντα άτομα διασπείρονται σε άλλες αποικίες κάθε χρόνο, προκαλώντας σημαντικές διακυμάνσεις σε αυτές τις τοποθεσίες.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από τις εξής χώρες: Βουλγαρία, Βόρεια Μακεδονία, Τσεχία, Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο, Αίγυπτος, Γεωργία, Ισραήλ, Λίβανος, Παλαιστίνη, Ιορδανία, αλλά και τις ΗΠΑ, ενώ αβέβαιη/μη καλώς τεκμηριωμένη παρουσία του είδους αναφέρεται στις: Αλβανία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Σλοβενία, Μονακό, Συρία και Δυτική Σαχάρα (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα).
Αναπαραγωγική περίοδος
Οι αποικίες αναπαραγωγής βρίσκονται σε εκτεθειμένες βραχώδεις τοποθεσίες (γκρεμούς) και σε παράκτια νησιά ή νησίδες, συνήθως όχι περισσότερο από τα 50 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η μεγάλη αποικία στο Δέλτα του Έβρου, στην Ισπανία, βρίσκεται σε αλμυρόβαλτους και μια αμμώδη χερσόνησο. Στο Αιγαίο Πέλαγος αναπαράγεται σε διάφορα νησιά και βραχονησίδες, σε θέσεις με ομαλή κλίση προς τη θάλασσα που καλύπτονται με μεγάλες πέτρες και, βλάστηση με Eryngium sp., γρασίδι και χαμηλούς θάμνους από Pistacia lentiscus. Γενικότερα, τα χαρακτηριστικά των οικοτόπων που χρησιμοποιούνται διαφέρουν, όχι μόνον από περιοχή σε περιοχή, αλλά ακόμη και μέσα στην ίδια περιοχή σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, με φυτοκάλυψη που κυμαίνεται από γυμνά βράχια μέχρι 85% θαμνοβλάστηση και, κλίση από 0-90°. Προτιμώνται θέσεις με μέση βλάστηση, για περισσότερη προστασία από τη ζέστη και τα αρπακτικά. Οι πυκνότερες σε άτομα αποικίες της δυτικής Μεσογείου, είναι πιθανόν να σχετίζονται με τη χαμηλότερη αλατότητα του νερού και τη μεγαλύτερη αφθονία σε Αριγγόμορφα (ρέγγες, σαρδέλες, κ.ο.κ).
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Κατά τη διάρκεια της περιόδου μη αναπαραγωγής, το είδος προτιμά υπήνεμους κόλπους, είτε επίπεδους με βότσαλα, είτε αμμώδεις με κρημνώδεις παρυφές. Κάποιες φορές οι αιγαιόγλαροι επισκέπτονται παραθαλάσσια θέρετρα και μαρίνες δελεαζόμενοι από το φαγητό και μάλιστα, τους αρέσουν ιδιαίτερα οι παραλίες με θέσεις όπου εμφανίζεται γλυκό νερό, όπως στόμια ρεμάτων ή πλημμυρισμένες τοποθεσίες. Γενικά, είναι παράκτιο πτηνό που σπάνια απαντά ηπειρωτικά και γενικά δεν μετακινείται πολύ σε υπεράκτιες, πελαγικές θέσεις.
Μορφολογία
thumb|left|300px|Eνήλικος αιγαιόγλαρος (διακρίνεται το χαρακτηριστικό ράμφος) Ο αιγαιόγλαρος είναι ένας γλάρος μέσου μεγέθους που, σε γενικές γραμμές μοιάζει αρκετά με τον βορειοευρωπαϊκό (Larus argentatus) και τον μεσογειακό ασημόγλαρο (Larus michahellis), είναι όμως λεπτότερος, με στενότερες πτέρυγες, με διαφορετική επικλινή διευθέτηση στο μέτωπο και -από κοντά- διαφορετικό ράμφος.
Το κύριο διαγνωστικό στοιχείο του αιγαιόγλαρου είναι το ογκώδες ράμφος του, τό οποίο έχει χαρακτηριστικό ερυθρο-κοραλένιο χρώμα με κίτρινο άγκιστρο, ενώ δύο λεπτές μαύρες ταινίες στο άκρο της ρινοθήκης και της γναθοθήκης, πίσω από το άγκιστρο, δημιουργούν ένα μαύρο δακτύλιο όταν το πουλί έχει το ράμφος κλειστό. Η ίριδα είναι μαύρη, ενώ οι οφθαλμοί περιβάλλονται από κόκκινο δακτύλιο. Οι ταρσοί και τα πόδια έχουν χαρακτηριστικό γκρίζο-ελαιοπράσινο χρώμα. Τα φύλα είναι όμοια, αλλά στο χειμωνιάτικο πτέρωμα τα πουλιά φέρουν καφετιές κηλιδώσεις στον τράχηλο και στα πλαϊνά τμήματα του λαιμού. Τα νεαρά άτομα έχουν γκριζωπό χρώμα στην κορυφή του κεφαλιού και στον τράχηλο και, καφετί άνω επιφάνεια του σώματος. (Πηγές:   )
Τροφή
thumb|right|300px|Ενήλικος αιγαιόγλαρος φωτογραφημένος στη [[Σύμη]] Στο παρελθόν, επικρατούσε η αντίληψη ότι οι αιγαιόγλαροι τρέφονταν αποκλειστικά στην ανοικτή θάλασσα, αλλά πιο πρόσφατες παρατηρήσεις δείχνουν ότι αυτό συμβαίνει συχνά κατά μήκος των ακτών. Η διατροφή τους αποτελείται κυρίως από επιπελαγικούς ιχθύς (αφρόψαρα), ειδικά Αριγγόμορφα (Clupeiformes) (ρέγγες, σαρδέλες, αντσούγιες κ.ο.κ.), που μερικές φορές αναζητούν τη νύχτα, εκμεταλλευόμενοι τον ημερήσιο κύκλο των μεταναστευτικών σχημάτων τους, καθώς και την εμπορική αλιεία τους με γρι-γρι.
Είναι επίσης γνωστό ότι τρέφονται και με κάποια υδρόβια και χερσαία ασπόνδυλα, ακόμη και μικρά πουλιά, όπως και με φυτικό υλικό, (Arachis sp., Olea sp. και σιτηρά). Στο δέλτα του Έβρου, η αποικία τρέφεται σε μεγάλο βαθμό από τα ψάρια που απορρίπτονται από τα αλιευτικά σκάφη που ψαρεύουν σε κοντινή απόσταση. Επίσης, τα πουλιά δεν λένε όχι και στις τροφές που απορρίπτονται σε τουριστικές παραλίες, ενώ κατά τη διάρκεια ενός μορατόριουμ για την αλιεία με τράτες, διαπιστώθηκε ότι αναζητούσαν την τροφή τους σε έλη, ορυζώνες και περιστασιακά σε σκουπιδότοπους. , Μάλιστα, άρχισαν να τρώνε το εισηγμένο Βορειοαμερικανικό Κόκκινο Καβούρι (Procambarus clarkia), το οποίο αφθονεί στους ορυζώνες γύρω από το Δέλτα του Ισπανικού Έβρου. Ως εκ τούτου, οι εκεί πληθυσμοί έχουν πλέον αλλάξει τις θέσεις σίτισης και, από πελαγικά πτηνά, έχουν μετατραπεί σε παράκτια πτηνά, ή ακόμη και σε πτηνά καθαριστές (scavengers). Τα μέτρα του αλιευτικού μορατόριουμ, χαλάρωσαν το 2000 κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου των πτηνών, οι απορρίψεις από τα σκάφη έγιναν και πάλι διαθέσιμες, έτσι ώστε ο πληθυσμός ενισχύθηκε και πάλι. Γενικότερα, η διατροφή των πτηνών κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής έχει βρεθεί να διαφέρει από αποικία σε αποικία, λόγω των αλιευτικών πρακτικών που στοχεύουν σε διαφορετικά είδη ιχθύων στις αντίστοιχες περιοχές αλιείας (βλ. και Ηθολογία).
Αναπαραγωγή
thumb|left|300px|Ενήλικο άτομο thumb|left| Ichthyaetus audouinii
Οι αιγαιόγλαροι αναπαράγονται σε μεγάλες, συνήθως μονοτυπικές -δεν υπάρχουν μαζί άλλα είδη γλάρων- αποικίες που μπορεί να αποτελούνται από 10-10.000 ζευγάρια, με πυκνότητα μέχρι 1 φωλιά ανά τετραγωνικό μέτρο.
Η φωλιά είναι μία απλή, ρηχή κοιλότητα στο έδαφος, ανάμεσα στις πέτρες και τη βλάστηση, που επιστρώνεται με παρακείμενο διαθέσιμο υλικό, συνήθως φύκια.
Η γέννα πραγματοποιείται κατά το δεύτερο μισό του Απριλίου μέχρι τις αρχές Μαΐου και αποτελείται από 2-3 αβγά, διαστάσεων 62,2 Χ 43,3 χιλιοστών. Η εναπόθεση των αβγών γίνεται κάθε δεύτερη ημέρα και η επώαση αρχίζει με την εναπόθεση του 2ου ή του 3ου αβγού. Πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και διαρκεί 27-29 ημέρες.
Η εκκόλαψη των νεοσσών κορυφώνεται στα τέλη Μαΐου. Οι νεοσσοί είναι ημι-φωλεόφυγοι, γεννιούνται δηλαδή με υποτυπώδες πτέρωμα, αλλά δεν απομακρύνονται από τη φωλιά αμέσως μετά τη γέννησή τους, αλλά μετά από 2-3 ημέρες. Επιτηρούνται και σιτίζονται και από τους δύο γονείς, ενώ ικανότητα προς πτήση αποκτούν κατά τις δύο πρώτες εβδομάδες του Ιουλίου, μετά από 35-40 ημέρες, περίπου.
ΑπειλέςÀ
Η αλιεία με τράτες στο Δέλτα του Ισπανικού Έβρου θεωρείται ως μη βιώσιμη και η κατάρρευσή της θα μπορούσε να οδηγήσει σε μείωση του πληθυσμού αναπαραγωγής, λόγω της αύξησης της πυκνότητας των πτηνών που εξαρτώνται από αυτήν. Παρόμοιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να προκύψει εάν οι απορριπτόμενοι από τις μηχανότρατες ιχθύες, θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στη βιομηχανία παραγωγής τροφών για κατοικίδια ζώα, όπως συμβαίνει και σε άλλες περιοχές, αντί να εξακολουθούν να απορρίπτονται κοντά στην αποικία του Έβρου. Πιο σημαντική θα μπορούσε να είναι η μείωση των αποθεμάτων μικρών πελαγικών ιχθύων, που είναι η κύρια φυσική λεία για το είδος, λόγω της ολοένα και πιο υψηλής αλιευτικής «πίεσης» γύρω από τους τόπους αναπαραγωγής, εν μέρει λόγω της υψηλής ζήτησης για την ιχθυοκαλλιέργεια τόνου. Άλλες σημαντικές απειλές είναι: η παράκτια τουριστική ανάπτυξη, η διευθέτηση ροής του ποταμού Έβρου στην Ισπανία, η θνησιμότητα λόγω της εμπλοκής σε αλιευτικά εργαλεία (κυρίως παραγάδια και πετονιές), και η θήρευση από χερσαίους θηρευτές, όπως η αλεπού (Vulpes vulpes), ο ασβός (Meles meles) και οι κατοικίδιοι σκύλοι. Η θήρευση από συμπατρικούς ασημόγλαρους (L. michahellis) μπορεί να είναι υψηλή σε ορισμένες αποικίες αναπαραγωγής, ειδικά όταν πυκνότητες των αιγαιόγλαρων είναι χαμηλές. Επίσης, η θήρευση νεοσσών από αρουραίους (Rattus rattus) έχει αρνητικό αντίκτυπο σε ορισμένες αποικίες αναπαραγωγής. Παρ 'όλα αυτά, το είδος δείχνει μιά πολύ «έξυπνη» επιλογή του τόπου αναπαραγωγής, με υψηλά ποσοστά διασποράς από έτος σε έτος, κατά πάσα πιθανότητα για να αποφευχθούν οι μεγάλες συναθροίσεις των ασημόγλαρων.
Άλλοι θηρευτές είναι ο πετρίτης, κάποιοι ερωδιοί και φίδια που, μπορούν να λυμαίνονται τους ενήλικες και τις φωλιές, αλλά αυτό συμβαίνει περιστασιακά και σε τοπικό επίπεδο. Πολύ υψηλά επίπεδα υδραργύρου και άλλων ρύπων που βρέθηκαν σε κάποια άτομα, εν μέρει λόγω κατανάλωσης απορριμάτων, μπορεί να αποτελεί δυνητική απειλή, αν και δεν έχουν αποδειχθεί περαιτέρω αρνητικές επιπτώσεις. Τα θαλάσσια αιολικά πάρκα, ιδιαίτερα γύρω από την κύρια αποικία αναπαραγωγής στο Δέλτα του Ισπανικού Έβρου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν επίσης μια σοβαρή απειλή για το είδος. Η υπερβόσκηση ορισμένων νησίδων από τις κατσίκες στα ανατολικά της γεωγραφικής κατανομής, μπορεί να μειώσει την επιτυχία της αναπαραγωγής. Ωστόσο, η έντονη τάση για διασπορά των πτηνών μετά την αναπαραγωγή, μπορεί να αποτελέσει κάποια εξασφάλιση μέσω γενετικής μίξης και προστασίας κατά των κακών τοπικών περιβαλλοντικών συνθηκών.
Κατάσταση πληθυσμού
Η κατάσταση του πληθυσμού των αιγαιόγλαρων ανά χώρα και, σε ζευγάρια, ήταν η εξής: Ο παγκόσμιος πληθυσμός είχε υπολογιστεί σε 21.161 ζεύγη, ενώ σε μια πρόσφατη αξιολόγηση εκτιμάται ότι ο πληθυσμός της Ευρώπης -που περιλαμβάνει πάνω από το 90 % του παγκόσμιου πληθυσμού- είναι σταθερός ή αυξάνεται σε όλη την επικράτεια. Αυτό αντιπροσωπεύει μια σημαντικότατη αύξηση, διότι ο εκτιμώμενος πληθυσμός το 1975, ήταν μόλις 1.000 ζευγάρια και, πιστεύεται ότι είναι αποτέλεσμα της αυξημένης διαθεσιμότητας κυρίως των αποτελεσματικά προστατευομένων περιοχών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και, των ψαριών που απορρίπτονται από τις μηχανότρατες, ιδιαίτερα γύρω από το Δέλτα του Ισπανικού Έβρου, όπου η εκεί αποικία έχει αυξηθεί ραγδαία από το 1981 και μετά. Η μεγάλη επέκταση του αιγαιόγλαρου στη δυτική Μεσόγειο έχει προκαλέσει, κατά πάσα πιθανότητα, αύξηση και σε άλλα μέρη της Μεσογείου, με νέες αποικίες στην Κροατία και στη νότια Πορτογαλία. thumb|left|400x400px|Ενήλικος αιγαιόγλαρος
Αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος που η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Σχεδόν Απειλούμενο (NT)
Κατάσταση στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, γενικά φωλιάζει περίπου ένα μήνα αργότερα από τον ασημόγλαρο – κάτι που τον κάνει ιδιαίτερα τρωτό στον ανταγωνισμό μεταξύ τους. Οι περισσότερες αποικίες του βρίσκονται στα Δωδεκάνησα και τις ανατολικές Κυκλάδες, ενώ σημαντικές αποικίες βρίσκονται και στις περιοχές Λήμνου, Λέσβου, Σποράδων και Κυθήρων. Δεν φωλιάζει στο Ιόνιο αν και υπάρχουν παρατηρήσεις ενηλίκων στην Κέρκυρα στην περίοδο της αναπαραγωγής.
Οι δακτυλιώσεις που άρχισαν το 1997 από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, έχουν φέρει ιδιαίτερα αξιόλογα αποτελέσματα. Μέχρις στιγμής έχουν υπάρξει επανευρέσεις πουλιών από τα βόρεια Δωδεκάνησα και τους Φούρνους σε Κρήτη, Μάλτα, Κύπρο (δύο), Λίβανο και Ισπανία. Φαίνεται πως, όπως συμβαίνει και σε άλλα είδη γλάρων, τα νεαρά πουλιά διασκορπίζονται περισσότερο στα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Ωστόσο είναι ακόμη νωρίς για ακριβή συμπεράσματα. Η παρατήρηση στην Ισπανία δείχνει ότι οι αιγαιόγλαροι του Αιγαίου επικοινωνούν με τις μεγάλες αποικίες της Ιβηρικής.
Η απειλή από την ανθρώπινη παρουσία σε νησίδες αυξάνεται διαρκώς, καθώς ο τουρισμός με σκάφη αναψυχής γνωρίζει άνθηση. Παλαιότερα, ακόμη και αν οι επισκέπτες συνέλεγαν τα αυγά του αιγαιόγλαρου για τροφή, ήσαν τόσο περιστασιακοί που δεν υπήρχε πρόβλημα. Σήμερα οι τεχνολογικές εξελίξεις στη ναυσιπλοία (G.P.S., χάρτες, αξιόπιστα σκάφη) σημαίνουν ότι πολλοί περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη κι αν δεν διαθέτουν μεγάλη εμπειρία μπορούν να φθάσουν σε άλλοτε απρόσιτες γωνιές. Πρέπει επομένως γρήγορα να ληφθούν μέτρα ώστε να αποκατασταθούν οι συνθήκες ασφαλείας αυτών των μικρών απομονωμένων παραδείσων των θαλασσών μας.
Το 1997 η Ορνιθολογική διεξήγαγε τριετές πρόγραμμα LIFE για την προστασία του αιγαιόγλαρου που περιελάμβανε τόσο άμεσες δράσεις όσο και την προετοιμασία διαχειριστικών προτάσεων σε 6 περιοχές του δικτύου Natura 2000 στις οποίες απαντά το είδος. Οι περιοχές στις οποίες επεκτάθηκε το πρόγραμμα αποτελούν μέρος του δικτύου Φύση 2000 και είναι οι μικρονησίδες του Νοτιοανατολικού Αιγαίου καθώς και τα γύρω μικρονήσια στην Αστυπάλαια, στην Αμοργό και στα Κύθηρα. Σκοπός του προγράμματος ήταν η εξεύρεση διαχειριστικών λύσεων που να ευνοούν την εξάπλωση των ειδών της ορνιθοπανίδας, την εξασφάλιση ευνοϊκών συνθηκών για τη διατήρηση των φυσικών πόρων και την αειφορική ανάπτυξη της περιοχής. Άμεσος στόχος είναι η μείωση της ενόχλησης στις αποικίες ωοτοκίας μέσω της φύλαξης, της έρευνας της αναπαραγωγικής δραστηριότητας των πουλιών και της παρακολούθησης της ανθρώπινης παρουσίας. Έχουν επίσης γίνει ενέργειες για να εμποδιστεί η προσέγγιση των κοπαδιών στις αποικίες (χτίσιμο ξερολιθιών και μετακίνηση αιγοπροβάτων). Παράλληλα, διεξάγεται πρόγραμμα ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης των τοπικών αρχών, κατοίκων και τουριστών μέσω συναντήσεων, έντυπου υλικού και εγκατάστασης δύο κέντρων πληροφόρησης.
Ωστόσο, οι αριθμοί του είδους δεν επιτρέπουν παρά τον χαρακτηρισμό του ως Κινδυνεύον (Ε2) για την ελληνική ορνιθοπανίδα.
Μέτρα διαχείρισης
Πέρα από το ότι το είδος περιλαμβάνεται στα προστατευόμενα είδη της Σύμβασης της Βόννης και Βέρνης (Παράρτημα I και II), ένα είδικό ευρωπαϊκό σχέδιο δράσης δημοσιεύθηκε το 1996. Η οικολογία του είδους, ιδίως η αναπαραγωγή, η συμπεριφορά αναζήτησης τροφής, καθώς και η πληθυσμιακή κατανομή με τη δυναμική της, έχουν μελετηθεί εκτενώς. Ο Λίβανος ετοίμασε ένα σχέδιο δράσης για την αποκατάσταση του πληθυσμού αναπαραγωγής νησιά Παλμ (Palm). Αρκετά έργα του LIFE-Nature έχουν υλοποιηθεί μεταξύ 1992 και 2006 στην Ισπανία και την Ιταλία, συμβάλλοντας στον επιτυχή επανεποικισμό των νησιών αναπαραγωγής και την ανάπτυξη ασφαλών τεχνικών στην αλιεία με πετονιές. Ο έλεγχος των επιθετικών αρουραίων (Rattus rattus) υπήρξε αποτελεσματικός σε ορισμένες αποικίες, ενώ η απομάκρυνση των ασημόγλαρων (Larus michehellis) που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 2000-2009 στη νήσο Αλμποράν (Alborán) της Ισπανίας, έδωσε άμεσα και επιτυχή αποτελέσματα. Ωστόσο, ακόμη και σε μικρές, απομακρυσμένες αποικίες, αυτές οι αναγκαστικές απομακρύνσεις πρέπει να συνεχισθούν για να αποφευχθεί η επιστροφή στην αρχική κατάσταση.
Προτείνονται, η συνέχιση της παρακολούθησης και καταγραφής πληθυσμών στις αποικίες αναπαραγωγής, ο εντοπισμός των κατάλληλων δράσεων για τον περιορισμό των βασικών απειλών, η εφαρμογή αυστηρών πολιτικών διαχείρισης της αλιείας στις επικράτειες του είδους και, να αυξηθούν οι κατάλληλοι παράκτιοι οικότοποι που προστατεύονται από την τουριστική ανάπτυξη και την υποβάθμιση. Επίσης, να εφαρμοστούν οι νόμοι που αποσκοπούν στην ελαχιστοποίηση της θαλάσσιας ρύπανσης και τα μέτρα για τη μείωση της θνησιμότητας από αλιευτικά εργαλεία, μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων. Ειδικά στη Ισπανία, να διασφαλιστεί ότι, οποιαδήποτε διευθέτηση στον ρου του ποταμού Έβρου θα ωφελήσει το είδος.
Καθεστώς προστασίας
ΙΙ. Περιλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
ΙΙΙ. Περιλαμβάνεται στο Παράρτημα Ι της Οδηγίας 79/409/ΕΟΚ για την προστασία των πουλιών
IV. Περιλαμβάνεται στο Παράρτημα Ι της Συνθήκης της Βόννης.
Σημειώσεις
i. Η παλαιά λόγια απόδοση Λάρος ο ωδουΐνιος  με την εξελληνισμένη ονομασία του Γάλλου Audouin, κρίνεται υπερβολική. Άλλες λόγιες ονομασίες είναι Λάρος ο κοραλλόμορφος και Λάρος ο ελαιόπους.
ii. «σεύατ’ έπειτ’ επί κύμα λάρω όρνιθι εοικώς» (Ομήρου «Οδύσσεια»).
iii. «Κλέωνα τον γλάρον, δώρων ελόντες» (Αριστοφ. «Νεφέλες»), «λάρος κεχηνώς επί πέτρας δημηγορών» (Αριστοφ. «Ιππείς»).
Πηγές
Κατηγορία:Λαρίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
Δημοκράτες της Καταλονίας
Οι Δημοκράτες της Καταλονίας (Demòcrates de Catalunya, DC) είναι ένα χριστιανοδημοκρατικό κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Οι ιδρυτές του είναι ο Αντόνι Καστελιά, ο Νούρια ντε Γκίσπερτ και ο Ζοάν Ριγκόλ. Το κόμμα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2015 από πρώην μέλη της Δημοκρατικής Ένωσης της Καταλονίας (UDC), τα οποία ήταν δυσαρεστημένα για την αδύναμη υποστήριξη του κινήματος ανεξαρτησίας από το κόμμα τους. Το νέο κόμμα προσχώρησε στην συμμαχία του κόμματος Μαζί για το Ναι στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Στις Ισπανικές γενικές εκλογές του 2015 το κόμμα ήταν μέλος του συνασπισμού Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμματα της Καταλονίας
Σήματα ομίχλης
Ως σήματα ομίχλης (fog signals) χαρακτηρίζονται ειδικά προειδοποιητικά σήματα που εκπέμπονται κατά την διάρκεια περιορισμένης ορατότητας (από οποιαδήποτε αιτία). Τέτοια σήματα απαντώνται ιδιαίτερα στη ναυσιπλοΐα.
Προβλήματα
Κατά την διάρκεια της ομίχλης οι ναυτιλλόμενοι έχουν ν΄ αντιμετωπίσουν δύο προβλήματα: Για μεν την πρώτη περίπτωση, αυτοί είναι υποχρεωμένοι να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα και να εκπέμπουν τα προβλεπόμενα από τον Διεθνή Κανονισμό Αποφυγής Συγκρούσεων (ΔΚΑΣ) ηχητικά σήματα ομίχλης. Στη προκειμένη περίπτωση οποιαδήποτε συσκευή που μπορεί να παράγει ικανό σε ένταση ήχο μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ακόμη και πυροβόλο. Για δε την δεύτερη περίπτωση, αυτοί θα πρέπει να είναι ικανοί ν΄ αναγνωρίζουν όλα τα εκπεμπόμενα ηχητικά σήματα ομίχλης που εκπέμπονται για τον σκοπό προσδιορισμού θέσης.
Οι πληροφορίες περί των σημάτων αυτών θέσης, παρέχονται λεπτομερώς στους φαροδείκτες, στους Πλοηγούς, στους Καταλόγους ραδιοσημάτων (τόμο ΙΙ) και περιληπτικά με σύμβολα και συντμήσεις στους ναυτικούς χάρτες.
Κατηγορίες
Τα ηχητικά σήματα ομίχλης θέσης κατατάσσονται γενικά σε τέσσερις κατηγορίες:
Ηχητικά σήματα ομίχλης αέρος
Ακολουθεί σχετικός πίνακας ηχητικών σημάτων αέρος κατά είδος, λειτουργία (τρόπου μετάδοσης) και τόνου. {| class="wikitable" ! width="2%"|# ! width="20%"|Είδος ! width="18%"|Ονομασία ! width="30%"|Λειτουργία ! width="30%"|Τόνος thumb|right|200px|Η ατμοσειρήνα του [[Θ/Κ Γ.Αβέρωφ στη δεξιά πλευρά 1ης καπνοδόχου]]
Σημειώνεται επιπρόσθετα πως σε περιπτώσεις πλόων σε κατάσταση ομίχλης επί των παραπάνω σημάτων δεν θα πρέπει να εκφεύγει της προσοχής: Για τους παραπάνω λόγους τα σήματα θα πρέπει να λαμβάνονται με επιφύλαξη και όχι με απόλυτη σιγουριά (εκτελεστά). Για την άμεση αντίληψη και αναγνώρισή τους τοποθετούνται επιπρόσθετα οπτήρες (Look-out men) σε κατάλληλες θέσεις (πλώρη, άνω γέφυρα, πρωραίο ιστό κλπ). Η ναυτική πείρα διδάσκει πως ηχητικό σήμα που δεν ακούσθηκε στη γέφυρα (πλοίου) είχε ακουσθεί σε άλλο σημείο αυτού.
Ηχητικά σήματα Φάρων ομίχλης
Τα ηχητικά σήματα που εκπέμπουν οι Φάροι ομίχλης είναι τα με αριθμό 2, 3, 4, και 5 σήματα του παραπάνω πίνακα ηχητικών σημάτων ομίχλης αέρος, ανάλογα με το υφιστάμενο κατά περίπτωση μέσο λειτουργίας.