cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκόρντον Μπάιναϊ
Πολιτική καριέρα
Το Μάρτιο του 2009, ο πρωθυπουργός Γκιουρτσάνι ανακοίνωσε ότι θα παραδώσει την εξουσία σε ένα πρόσωπο που τυγχάνει μεγαλύτερης αποδοχής στα κόμματα του ουγγρικού κοινοβουλίου. Ο συνασπισμός των Ελευθέρων Δημοκρατών (SZDSZ) ήταν αντίθετος με τις περισσότερες υποψηφιότητες που προτάθηκαν από τους Ούγγρους Σοσιαλιστές, ωστόσο στις 30 Μαρτίου ο Μπάιναϊ πέτυχε να λάβει την υποστήριξη και των δύο κομμάτων. Στις 14 Απριλίου η κυβέρνηση του Γκιουρτσάνι κατέρρευσε έπειτα από πρόταση μομφής στο κοινοβούλιο και νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μπάιναϊ, παρότι μια μέρα πριν την εκλογή του η υποστήριξη των άλλων κομμάτων προς το πρόσωπό του ήταν μόλις 8%.
Πρωθυπουργία
Ο Μπάιναϊ εξελέγη πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο με 204 ψήφους υπέρ και 8 αποχές. Οι υπόλοιποι βουλευτές δεν ψήφισαν.
Μαρίνο Τζόρτζι
Ο Μαρίνο Τζόρτζι (Ιταλικά : Marino Zorzi, 1231 - 3 Ιουλίου 1312) ήταν ο 50ος Δόγης της Βενετίας (23 Αυγούστου 1311 - 3 Ιουλίου 1312), παντρεύτηκε την Ανιέτα Κουερίνι. Ο υπερήλικας Μαρίνο Τζόρτζι θεωρείτο πιστός και ευσεβής άντρας, η Δημοκρατία της Βενετίας τον διόρισε απεσταλμένο στην Ρώμη. Η εκλογή του έγινε με κριτήριο να μειώσει τις εντάσεις που προήλθαν στην Βενετία από την επανάσταση του Μπαζαμόντε Τιέπολο και να εξευμενίσει την οργή του πάπα που προκλήθηκε από την κατοχή της Φερράρα (1308 - 1309).
Ο Μαρίνι Τζόρτζι δεν ήταν η πρώτη επιλογή ως δόγης, εξελέγη για πρώτη φορά ο Στέφανος Ιουστινιάνι αλλά αρνήθηκε την θέση. Ο υπέργηρος Τζόρτζι δεν κατάφερε να βελτιώσει τις σχέσεις του με τον πάπα και η σύντομη περίοδος ηγεμονίας του συνοδεύτηκε με μεγάλες καταστροφές. Πέθανε ύστερα από 11 μήνες ηγεμονίας (3 Ιουλίου 1312), αγιοποιήθηκε και τα ρούχα του κηρύχτηκαν ιερά κειμήλια. Η δόγισσα Ανιέτα επενέβη στους εργάτες μεταξιού στην Λούκκα και επέβλεπε την παραγωγή μεταξιού στα εργαστήρια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
InterRail
InterRail ονομάζεται εισιτήριο τρένου το οποίο δίνει τη δυνατότητα να γυρίσει κανεις σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη. Οι χώρες τις οποίες μπορείς να επισκεφτείς είναι οι παρακάτω: Αυστρία, Βέλγιο, Βοσνία Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Τσεχία, Δανία, Φινλανδία, Γαλλία, Βόρεια Μακεδονία, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μαυροβούνιο, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ρουμανία, Σερβία, Σλοβακία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Τουρκία.
Δικαίωμα Συμμετοχής
Το εισιτήριο απευθύνεται στους κατοίκους της Ευρώπης. Παρ'όλα αυτά δεν είναι έγκυρο το εισιτήριο, για να επισκεφτείς την χώρα από την οποία προέρχεσαι.
Τύποι Εισιτηρίων
Συνεχόμενο για χρονικό διάστημα ενός μήνα, για χρονικό διάστημα 22 ημερών, 15 ημερών, ευέλικτο για 5 ημέρες εντός 10 ημερών, για 10 ημέρες εντός 22 ημερών.
Απαραίτητη η κράτηση εισιτηρίων 3 μήνες πριν από την ημερομηνία ταξιδιού.
Γκίντο Στάινμπεργκ
Ο Γκίντο Στάινμπεργκ (γερμ. Guido Walter Steinberg, γενν. 1968) είναι Γερμανός Ισλαμολόγος και θεωρείται ειδικός στην ισλαμική τρομοκρατία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Μαϊου 1968 στην Τρίερ και σπούδασε από το 1989 έως το 1996 στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας και στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού (Συρία) Μέση και Νέα Ιστορία, καθώς και Ισλαμικές Σπουδές και Πολιτικές Επιστήμες. Το 2000 κατέθεσε διδακτορική διατριβή με θέμα "θρησκεία και κράτος στη Σαουδική Αραβία ".
Το 2001 ήταν συντονιστής του νεοϊδρυθέντος διεπιστημονικού κέντρου "Δομικά στοιχεία για μια κοινωνική ιστορία της Μέσης Ανατολής" στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Μετά την 11Σεπτεμβρίου 2001 ο Στάινμπεργκ διορίστηκε αξιωματικός της τρομοκρατίας στη Γερμανική Ομοσπονδιακή Καγκελαρία, όπου εργάστηκε μέχρι τον Οκτώβριο του 2005.
Έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία και άρθρα σχετικά με την ιστορία και την πολιτική της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράκ, καθώς και τον ισλαμισμό και την τρομοκρατία.
Εργάζεται επί του παρόντος στο Ίδρυμα Επιστήμης και Πολιτικής (SWP) στο Βερολίνο.
Φαμπιάν Εστάι
Ο Φαμπιάν Ραφαέλ Εστάι Σίλβα, γνωστός και πιο απλά ως Φαμπιάν Εστάι (γεννημένος στις 5 Οκτωβρίου 1968 στην πόλη Σαντιάγο της Χιλής) είναι Χιλιανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που έχει αγωνιστεί σε Πρωταθλήματα της Χιλής, της Ελβετίας, της Ελλάδας, του Μεξικό και της Κολομβίας. Συνολικά, αγωνίστηκε σε δώδεκα διαφορετικές ομάδες, ενώ χαρακτηριστικό της ικανότητάς του να σκοράρει αν και αγωνιζόταν ως μέσος αποτελεί το γεγονός ότι από το 1993 και μέχρι το τέλος της καριέρας του το 2006, ο Φαμπιάν Εστάι σκόραρε με τη φανέλα όλων των ομάδων με τις οποίες αγωνίστηκε.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φαμπιάν Εστάι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις ακαδημίες της Ουνιβερσιτάτ Κατόλικα. Με την ομάδα της Χιλής υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας το 1986 σε ηλικία 18 ετών. Στην Ουνιβερσιτάτ Κατόλικα παρέμεινε μέχρι και το τέλος της περιόδου 1990-1991, έχοντας καταφέρει ενδιάμεσα να κατακτήσει το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Χιλής του 1987.
To 1991, ο Φαμπιάν Εστάι άφησε τη Λατινική Αμερική και ταξίδεψε με προορισμό την Ελβετία και συγκεκριμένα τη Σεντ Γκάλεν. Στην ελβετική ομάδα αγωνίστηκε για λίγο λιγότερο από δύο χρόνια, χωρίς παράλληλα να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Τον Ιανουάριο του 1993, ο Εστάι επέστρεψε στην Χιλή και πήρε μεταγραφή στην Ουνιβερσιτάτ Ντε Τσίλε. Παρά το γεγονός ότι αγωνίστηκε στην ομάδα για λίγους μήνες, ο Εστάι κατάφερε να πραγματοποιήσει 39 συμμετοχές στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Χιλής ενώ παράλληλα πέτυχε και δύο γκολ. Με την Ουνιβερσιτάτ Ντε Τσίλε κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Χιλής.
Τον Δεκέμβριο του 1993, ο Φαμπιάν Εστάι άφησε για ακόμη μια φορά τη Χιλή με προορισμό αυτήν τη φορά την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Πήρε αμέσως φανέλα βασικού και μάλιστα το ντεμπούτο του στην ομάδα του Πειραιά ήταν εντυπωσιακό καθώς στον εντός έδρας νικηφόρο αγώνα εναντίον του Λεβαδειακού (6-1 το σκορ) που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του θεσμού του ελληνικού Κυπέλλου, ο Εστάι πέτυχε δύο γκολ ενώ παράλληλα μοίρασε και ισάριθμες ασσίστ. Παρά το διαφαινόμενο ταλέντο του, ο Εστάι δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις ανάγκες της ομάδας του Ολυμπιακού αλλά και των προπονητών του, με αποτέλεσμα να αποτελέσει παρελθόν από την ομάδα μεσούσης της περιόδου 1994-95, έχοντας πραγματοποιήσει προηγουμένως στο ελληνικό πρωτάθλημα 20 συμμετοχές.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του Φαμπιάν Εστάι μετά τον Ολυμπιακό Πειραιώς ήταν η Κόλο-Κόλο, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1996, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Στην Κόλο-Κόλο πραγματοποίησε συνολικά 32 συμμετοχές ενώ παράλληλα κατάφερε να πετύχει και επτά γκολ.
Το καλοκαίρι του 1996, ο Εστάι μεταπήδησε από τη Χιλή στο Μεξικό για λογαριασμό της Ντεπορτίβο Τολούκα, στην οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην ομάδα του Μεξικό, πραγματοποίησε συνολικά 84 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 19 γκολ. Με την Ντεπορτίβο Τολούκα κατάφερε να κατακτήσει δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Μεξικό (1998, 1999).
Την περίοδο 1999-2000, ο Εστάι πήρε μεταγραφή για την Μεξικανική Κλουμπ Αμέρικα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2001 πραγματοποιώντας συνολικά 76 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας ένα γκολ. Με την Αμέρικα δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το καλοκαίρι του 2001, πήρε μεταγραφή στην Φούτμπολ Ατλάντε, στην οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 56 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 6 γκολ. Το καλοκαίρι του 2003 πήρε μεταγραφή στην Κλουμπ Σάντος Λαγούνα στην οποία έκατσε μόνο κάποιους μήνες.
Τον Ιανουάριο του 2004 μεταπήδησε στην Ακαπούλκο, ενώ το καλοκαίρι του ίδιου έτους μετεγγράφηκε στην Ντεπορτίβο Τολούκα, στην οποία αγωνίστηκε για περίπου ένα χρόνο. Το 2005, ο Φαμπιάν Εστάι ταξίδεψε στην Κολομβία για λογαριασμό της Αμέρικα Ντε Κάλι, όμως κάποιους μήνες μετά επέστρεψε στη Χιλή για λογαριασμό της Κλουμπ Ντεπορτίβο Παλεστίνο, στην οποία και έκλεισε την πλούσια ποδοσφαιρική του καριέρα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Φαμπιάν Εστάι έχει πραγματοποιήσει συνολικά 69 συμμετοχές με την Εθνική Χιλής, ενώ έχει καταφέρει να πετύχει και 5 γκολ.
Το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Χιλής το πέτυχε στις 22 Μαίου του 1991 στο ισόπαλο διεθνές φιλικό της Χιλής με την αντίστοιχη εθνική ομάδα της Ιρλανδίας (1-1 το τελικό σκορ).
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα δε Κάλι Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Παλεστίνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1993 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1991 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Τολούκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Σάντος Λαγούνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Ατλάντε Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κώστας Μακεδόνας
Ο Κώστας Μακεδόνας (Κωνσταντίνος Πάκας) (Θεσσαλονίκη, 20 Φεβρουαρίου 1967) είναι Έλληνας τραγουδιστής και πιλότος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1967 στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε. Ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας σε ηλικία 10 ετών και τα μαθητικά χρόνια πρωταγωνίστησε στις μουσικές εκδηλώσεις του σχολείου του.
Σταδιοδρομία
Παράλληλα με τις σπουδές του στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης άρχισε να τραγουδάει σε κέντρα της Θεσσαλονίκης, όπου και τον άκουσε ο συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης. Το 1988 μετακόμισε στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο "Δεν έχω ιδέα" σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. Έκτοτε κυκλοφόρησε δεκατέσσερις ακόμα προσωπικούς δίσκους συνεργαζόμενος με πολλούς από τους μεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς της ελληνικής μουσικής (Χρήστος Νικολόπουλος, Γιώργος Ζήκας, Γιώργος Θεοφάνους, Γιάννης Μαρκόπουλος, Μάνος Ελευθερίου, Νίκος Μωραΐτης, Άρης Δαβαράκης κ.ά.) αλλά συμμετείχε και σε δεκάδες δίσκους άλλων καλλιτεχνών.
Το 2005 βραβεύτηκε στο Βατικανό μαζί με άλλους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες και προσωπικότητες για τις δωρεάν εμφανίσεις του σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Το 2013 πρωταγωνίστησε στην πιο επιτυχημένη μουσικοθεατρική παράσταση των τελευταίων δεκαετιών "Ποιος τη ζωή μου" για τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.
Το καλοκαίρι του 2015 κυκλοφόρησε το τελευταίο του ολοκληρωμένο cd με τίτλο "Δεν σου ανήκω" (Κωνσταντίνος Βελλιάδης - Τέρπανδρος) και την Άνοιξη του 2018 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Τα πλοία της γραμμής" (Νικόλας Μαυρέσης - Νίκος Μωραΐτης) ως προάγγελος του νέου του ολοκληρωμένου cd που θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο του 2018.
Το 2021 ερμήνευσε το τραγούδι Το σημάδι του Θεού το οποίο ακούστηκε στην σειρά Η Γη της ελιάς.
Πιλότος
Ο Μακεδόνας εργάζεται και ως πιλότος εναερίων γραμμών σε Airbus A320 και ως εκπαιδευτής πτήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες πιλότοι
Σπαρτιά Κεφαλονιάς
Τα Σπαρτιά είναι ένα μικρό χωριό στην περιοχή της Λειβαθούς στη νότια Κεφαλονιά με μεγάλη ναυτική παράδοση. Ο κάμπος του χωριού είναι γεμάτος αμπέλια, οπωροφόρα δέντρα και ελαιώνες. Κοντινά χωριά είναι τα Κοριάννα και τα Κλείσματα.Το αρχαίο όνομα του χωρίου είναι «ΣΠΑΡΤΕΑ» ή χωρίο του  «ΣΠΑΡΤΕΩΣ» οπως προκύπτει απο το «Πρακτικό Κτηματολογίου της Λατινικής Επισκοπής Κεφαλληνίας»,Ο ιστορικός Ν.Μοσχονάς στην μελέτη του" Πληθυσμιακές μετακινήσεις προς τα Ιόνια Νησιά από τον 13ο αιώνα έως την Ένωση με την Ελλάδα. βλ  Πρακτικά συνεδρίου (9-11 Οκτωβρίου 2019) στην σελίδα  304 αναφέρει οτι ο Vincenzo da Modugno,στο βιβλιο Cefalonia Cattolika Φολινο 1903,σελ 49 αναφέρει ότι το χωριό είχαν ιδρλτσει οι Ισπανοί ,όπως και τον ναό του Αγίου Νικολαου,αποψη που αποκρούει ο καθηγητής Πατρινέλλης στη μελέτη  του «Η ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΠΑΝΑ – ΛΟΙΖΑΤΟΥ»ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΜΟΣ3(1978-1979)
Η Κοινότητα Σπαρτιάς ιδρύθηκε με ΒΔ στις 16 Δεκεμβρίου 1912. Με το ίδιο βασιλικό διάταγμα προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Σπαρτιάς οι συνοικισμοί "Κοριάννα" και "Κλείσματα". Η Κοινότητα Σπαρτιών καταργήθηκε και εντάχθηκε στο Δήμο Λειβαθούς με το ν. 2539/97.
Τα Σπαρτιά απέχουν περίπου 14 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού, το Αργοστόλι. Το χωριό έχει περίπου 300 κατοίκους.
Ιστορικά
Το χωριό Σπαρτιά ή Σπαρτέας είναι ένας αρχαίος οικισμός και πρωταγωνιστεί και συμμετέχει σε όλες τις εποχές σε όλα τα γεγονότα της περιοχή και της Κεφαλονιάς Η περιοχή εχει πολλαπλό  ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρονεν όψει μάλιστα και ανευρέσεως στο παρελθόν αρχαίας επιγραφής, όπως έγραψε (8 Ιανουαρίου 1860) στην «ΠΑΝΔΩΡΑ»  ο Παναγής Πανάς. Στη ναυμαχία του Τσεσμέ τον Ιούλιο του 1770, μαζί με τον ρωσικό στόλο,  πρωτοστάτησαν οι Σπαρτινοί Καπεταναίοι Πανάς και Λυκιαρδόπουλος.Από το χωριό αυτό εχουν την καταγωγή επιγανείς αγωνιστές του 1821 και μέλη της Φιλικής Εταιρείας,όπως ο εμποροπλοίαρχος Ευαγγέλης Πανάς,συναρχηγός της κατά Λαλαίων εκστρατείαςστη μαχη του Λάλα, ο Ονούφριος Λυκιαρδόπουλος,ο Γεώργιος Μαρίνου Πανάς,19 ετών έπεσε στην μάχη του Αι Σώστη,Ο Λόχος των Κεφαλλήνων με διοικητή τον '''Σπ. Πανά έλαβε μέρος και πολέμησε ηρωικά στις μάχες στο Κομπότι και Πέτα στις 4 Ιουλίου 1822 .Οι Σπύρος και Δανιήλ Πανάς'''  αγωνίστηκαν ηρωικά κατά του Ιμπραήμ στις μάχες στο Νεόκαστρο. Στους '''Ευάγγ. Ποταμιάνο, Ηλ. Πανά''' και στους άνδρες τους ανατίθεται η φύλαξη του Ναυπλίου. Απο το χωριο Σπαρτιά κατάγονται: α)Ο Φωτεινός Λυκιαρδόπουλος- Στεκούλης καταδικάστηκε σε ισόβια ως υποκινητής της εξέγερσης της Σκάλας κατα των Αγγλων (1848), β)ο Παναγής Πανάς(1832-1896),ριζοσπάστης, δημοσιογράφος, ποιητής, μεταφραστής αλλά και πολιτικός οραματιστής, έδωσε την ζωή του στον αγώνα για την Ένωση με στόχο την παράλληλη κοινωνική απελευθέρωση,γ)Ο καθηγητής Φωτεινός Πανάς (Photinos Panas), Σπαρτιά Κεφαλονιάς 1832 – Παρίσι 1903, επιφανής χειρουργός οφθαλμίατρος δ)ο καθηγητής της Ιατρικής Μαρίνος Βαλιάνος(1898-1974) ε)Ο Γεράσιμος Αρσένης (30 Μαΐου 1931 - 19 Απριλίου 2016) που διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπουργός (γεννήθηκε στο Αργοστόλι)..-Επίσκοποι Κεφαλονιάς διατέλεσαν οι : Δαμιανός Λυκιαρδόπουλος (1520-1526), Λεόντιος Λυκιαρδόπουλος (1526-1538), Μακάριος Πανάς (1647-1652).Μεγάλη Εκκλησιαστική προσωπικότητα,υπήρξε ο Πανάς Ευσέβιος (1798-1868) καθηγητής της Μεγάλης του Γένους Σχολής, Μέγας Ιεροκήρυκας.
Πηγές
1.Αντώνης Π.Αργυρός, Σπαρτιά Κεφαλονιάς,books.google.gr,2022 2.Aντώνης Π.Αργυρος,ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ-ΣΠΑΡΤΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ,εκδ ΣΙΔΕΡΗΣ.
3.Η. Τ σ ιτ σ ε λ η, Κεφαλληνιακά Σύμμικτα, Α', ’Αθήνα 1904.
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
Μπάρι
Το Μπάρι (Bari,, αρχαία ελληνικά: Βάριον) είναι η πρωτεύουσα της ιταλικής επαρχίας του Μπάρι και της Περιφέρειας Απουλία (ιταλικά: Puglia) στην νότια Ιταλία, με λιμάνι στην Αδριατική θάλασσα. Αποτελεί το δεύτερο πιο σημαντικό οικονομικό κέντρο της νότιας Ιταλίας μετά τη Νάπολη και είναι γνωστό ως λιμάνι και έδρα αρκετών πανεπιστημιακών σχολών, καθώς και ως η πόλη του Αγίου Νικολάου. Η πόλη αυτή καθ’ αυτή έχει πληθυσμό 320.475 (2011) κατοίκων σε 116 τετρ. χιλιόμετρα, ενώ η γρήγορα αναπτυσσόμενη αστική ζώνη αριθμεί 653.028 κατοίκους σε 203 τ.χλμ. Η μητροπολιτική περιοχή φτάνει το 1 εκατομμύριο κατοίκους.
Το Μπάρι αποτελείται από 4 διαφορετικές αστικές ενότητες: Στα βόρεια είναι η πυκνοδομημένη παλιά πόλη στη χερσόνησο μεταξύ δύο σύγχρονων λιμανιών, με τη λαμπρή Βασιλική του Αγίου Νικολάου, τον Καθεδρικό Ναό του Σαν Σαμπίνο (1035-1171) και το Σουηδικό Κάστρο, που χτίστηκε για τον Φρειδερίκο Β΄ και σήμερα είναι επίσης συνοικία με μεγάλη νυχτερινή ζωή. Στα νότια είναι η συνοικία Μυρά (που ιδρύθηκε από τον Ζοακίμ Μυρά, η σύγχρονη καρδιά της πόλης, που απλώνεται σε ένα πολεοδομικό σχέδιο σχήματος ορθογωνίου με ένα χώρο περιπάτου στη θάλασσα και το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο (τις via Sparano και via Argiro).
Σύγχρονες ζώνες κατοικίας περιβάλλουν το κέντρο του Μπάρι, αποτέλεσμα της χαοτικής ανάπτυξης κατά τις δεκαετίες των 1960 και 1970, έχοντας αντικαταστήσει τα παλιά προάστια που είχαν αναπτυχθεί κατά μήκος των δρόμων, διευρυνόμενα προς τα έξω από τις πύλες των τειχών της πόλης. Εξάλλου τα εξώτερα προάστια αναπτύχθηκαν γρήγορα τη δεκαετία του 1990. Η πόλη έχει ένα αναπλασμένο αεροδρόμιο με το όνομα του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, το Αεροδρόμιο Κάρολ Βοϊτύλα, με συνδέσεις με πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.
Το λιμάνι του Μπάρι (στο οποίο μεταξύ των ετών 1999-2002 έγιναν μεγάλα έργα υποδομής) είναι σημείο ακτοπλοϊκής σύνδεσης με το λιμάνι της Πάτρας και της Ηγουμενίτσας. Επίσης, ήταν σημείο εκπομπής προπαγανδιστικού φασιστικού ραδιοφωνικού σταθμού που εξέπεμπε στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου προς την Ελλάδα.
Αρχαιότητα
Οι ιδρυτές της πόλης ήταν οι Πευκέτιοι. Από τη στιγμή που πέρασε στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία τον 3ο αιώνα π.Χ. απέκτησε στρατηγική σημασία σαν σημείο σύνδεσης του παραλιακού δρόμου και της Βία Τραιάνα και σαν λιμάνι για το εμπόριο προς ανατολάς. Ένας δευτερεύων δρόμος οδηγούσε από το Μπάρι στον Τάραντα. Το λιμάνι του, αναφερόμενο ήδη από το 181 π.Χ., ήταν πιθανότατα το κύριο της περιοχής στην Αρχαιότητα όπως και σήμερα, αλλά και αλιευτικό κέντρο. Ο πρώτος Επίσκοπος Μπάρι ήταν ο Γερβάσιος, που ορίστηκε στη Σύνοδο της Σαρδικής το 347. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν μέχρι το 10ο αιώνα ο προϊστάμενος των επισκόπων της πόλης. Μετά τις καταστροφές των Γοτθικών Πολέμων (376–554) οι Λομβαρδοί καθιερώθηκε μια σειρά από γραπτές νομοθεσίες που επηρέασαν παρόμοια γραπτά συντάγματα σε άλλες νότιες πόλεις. Όταν έφτασαν οι Νορμανδοί (1016) το Μπάρι συνέχισε να κυβερνιέται από τους Λομβαρδούς και τους Βυζαντινούς με μόνο σποραδικές διακοπές.
Βυζαντινοί και Άραβες
thumb|right|205px|Ο [[Λουδοβίκος Β΄ της Ιταλίας.]] Όλη αυτή την περίοδο και μάλιστα όλο το Μεσαίωνα, το Μπάρι λειτούργησε σαν μία από τις μεγαλύτερες αποθήκες Δούλων της Μεσογείου, παρέχοντας κεντρική θέση για το εμπόριο Σλάβων δούλων. Τους σκλάβους συνελάμβαναν η Βενετία από τη Δαλματία, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τη σημερινή Πρωσία και η Πολωνία και οι Βυζαντινοί από ολόκληρα τα Βαλκάνια. Οι δούλοι προορίζονταν για άλλα μέρη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και συχνότερα τα Μουσουλμανικά κράτη γύρω από τη Μεσόγειο, όπως το Χαλιφάτο των Αββασιδών, το Χαλιφάτο της Κόρδοβας των Ομεϋαδών, το Εμιράτο της Σικελίας και το Χαλιφάτο των Φατιμιδών (που βασιζόταν σε Σλάβους εξαγορασμένους στην αγορά του Μπάρι για τις λεγεώνες των Μαμελούκων του). Επί 20 χρόνια το Μπάρι ήταν το κέντρο του ομώνυμου Εμιράτου, καθώς η πόλη καταλήφθηκε από τον πρώτο της εμίρη Καλφούν το 847, ήταν μέλος της μισθοφορικής φρουράς που εγκαταστάθηκε εκεί από το Ράδελχη Α΄ του Μπενεβέντο. Η πόλη καταλήφθηκε και το Εμιράτο καταργήθηκε το 871, χάρη στις προσπάθειες του Αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄ της Ιταλίας και του Βυζαντινού  στόλου.
Ο Κρις Γουίκχαμ αναφέρει ότι ο Λουδοβίκος ανάλωσε πέντε χρόνια εκστρατεύοντας για να υποτάξει και τελικά να καταλάβει το Μπάρι μόνο χάρη σε έναν Βυζαντινό-Σλαβικό ναυτικό αποκλεισμό. Ο Λουδοβίκος πήρε όλη τη δόξα για την επιτυχία ανεβαίνοντας στα μάτια των Φράγκων με μοναδικό αποτέλεσμα, παραμένοντας στη νότια Ιταλία πολλά χρόνια μετά την επιτυχία του "κατόρθωσε το σχεδόν αδύνατο: μια εναντίον του συμμαχία από το Μπενεβέντο, το Σαλέρνο, τη Νεάπολη και το Σπολέτο, μερικές πηγές αργότερα αναφέρουν και τον Σαλαντίν". Το 885 το Μπάρι έγινε η κατοικία του τοπικού Βυζαντινού κατεπάνω, ή κυβερνήτη. Η αποτυχημένη εξέγερση (1009–1011) Λομβαρδών ευγενών του Μπάρι κατά των Βυζαντινών κυβερνητών, αν και κατεστάλη αποφασιστικά στη Μάχη των Καννών, πρόσφερε στους τυχοδιώκτες Νορμανδούς συμμάχους τους ένα πρώτο πάτημα στην περιοχή. Το 1025, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Βυζάντιο, το Μπάρι συνδέθηκε με τη Ρωμαϊκή έδρα και του παραχωρήθηκε καθεστώς επαρχίας.
Μεσαίωνας
Οι Έλληνες δεν προσχώρησαν στον λατινικό τρόπο σκέψης και το Σχίσμα του 1054 κατέστη οριστικό. Εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε στο Μπάρι το 1117 με τη δολοφονία του αρχιεπισκόπου Ρίσο. Τον έλεγχο της πόλης απέκτησε ο Γκρίμοαλντ Αλφερανίτης, Λομβαρδός ιθαγενής και εξελέγη ηγεμών αντιπολιτευόμενος τους Νορμανδούς. Το 1123 είχε αυξήσει τους δεσμούς του με το Βυζάντιο και τη Βενετία και πήρε τον τίτλο «πρίγκηπας του Μπάρι με τη χάρη του Θεού και του Αγίου Νικολάου». Ο Γκρίμοαλντ ενίσχυσε σημαντικά την λατρεία του Αγίου Νικολάου στην πόλη του. Αργότερα δήλωσε υποτέλεια στο Ρογήρο Β΄ της Σικελιας, αλλά επαναστάτησε και νικήθηκε το 1132. Το Μπάρι καταλήφθηκε από το Μανουήλ Α΄ Κομνηνό μεταξύ 1155 και 1158. Το 1246 το Μπάρι λεηλατήθηκε και ισοπεδώθηκε. Ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Βασιλιάς της Σικελίας επισκεύασε το φρούριο του Μπάρι αλλά στη συνέχεια καταστράφηκε αρκετές φορές αλλά κάθε φορά το Μπάρι συνερχόταν.
Νεότερα χρόνια
thumb|right|200px|Ο [[Ζοακίμ Μυρά]] Η Ισαβέλλα της Αραγώνας, πριγκίπισσα της Νάπολης και χήρα του Δούκα του Μιλάνου Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα, επέκτεινε το κάστρο, που έκανε κατοικία της το 1499–1524. Μετά το θάνατο της κόρης της, Μπόνας Σφόρτσα, Βασίλισσας της Πολωνίας (1557), το Μπάρι περιήλθε στο Βασίλειο της Νεαπόλεως και η επικράτεια του περιορίστηκε στα τοπικά όρια με την Ελονοσία να γίνεται ενδημική στην περιοχή. Το Μπάρι ξύπνησε από τον επαρχιακό λήθαργο με το γαμπρό του Ναπολέων Α΄ Ζοακίμ Μυρά. Σαν Ναπολεόντειος Βασιλιάς της Νάπολης, ο Μυρά διέταξε την ανέγερση το 1808 ενός νέου τομέα της πόλης, που σχεδιάστηκε με ένα ορθολογικό Ιπποδάμειο σχέδιο, που φέρει σήμερα το όνομά του ως "Μουρατιάνο". Με βάση το Ιπποδάμειο σχέδιο το Μπάρι εξελίχθηκε στη σημαντικότερη πόλη – λιμάνι της περιοχής. Η κληρονομιά του Μπενίτο Μουσολίνι είναι ορατή στην επιβλητική αρχιτεκτονική κατά μήκος του θαλάσσιου μετώπου.
Ο χημικός πόλεμος του 1943
Από μία τραγική σύμπτωση και χωρίς πρόθεση καμιάς από τις αντίπαλες πλευρές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μπάρι κέρδισε την ανεπιθύμητη διάκριση της μοναδικής ευρωπαϊκής πόλης που έζησε την εμπειρία του χημικού πολέμου κατά τη διάρκειά του. Τη νύχτα της 2ης Δεκεμβρίου 1943 γερμανικά βομβαρδιστικά Junkers Ju 88 επιτέθηκαν στο λιμάνι του Μπάρι, που ήταν κέντρο-κλειδί προμηθειών για τις συμμαχικές δυνάμεις που πολεμούσαν προχωρώντας στην Ιταλική Χερσόνησο. Αρκετά Συμμαχικά πλοία βυθίστηκαν στο κατάμεστο λιμάνι, περιλαμβανομένου του αμερικανικού Λίμπερτυ «Τζον Χάρβεϊ», που μετέφερε αέριο μουστάρδας. Αέριο μουστάρδας αναφέρθηκε επίσης ότι είχε στοιβαχθεί στην προκυμαία προς μεταφορά. Τα χημικά προορίζονταν για χρήση αν οι Γερμανικές δυνάμεις ξεκινούσαν χημικό πόλεμο.
Η απόκρυψη του γεγονότος
Οι ηγέτες των Συμμαχικών δυνάμεων Φραγκλίνος Ρούζβελτ, Ουίνστον Τσώρτσιλ και Ντουάιτ  Αϊζενχάουερ έδωσαν διαταγή να καταστραφούν τα αρχεία και η υπόθεση κρατήθηκε μυστική για πολλά χρόνια μετά τον  πόλεμο. Τα Αμερικανικά αρχεία για την επίθεση αποχαρακτηρίστηκαν το 1959, αλλά το επεισόδιο παρέμεινε σχεδόν άγνωστο μέχρι το 1967. Στην πραγματικότητα, ακόμη και σήμερα, πολλοί κάτοικοι της  πόλης  αγνοούν  τι και γιατί συνέβη. Ακόμη υπάρχει σημαντική διαφωνία ως προς τον αριθμό των θυμάτων. Κατά μία περιγραφή «69 θάνατοι αποδόθηκαν εν όλο ή εν μέρει στο αέριο μουστάρδας, οι περισσότεροι ναύτες αμερικάνικων εμπορικών». Άλλες αυξάνουν τον αριθμό σε «πάνω από χίλιους συμμαχικούς στρατιώτες και πάνω από χίλιους Ιταλούς πολίτες». Μέρος της σύγχυσης και της διαφωνίας οφείλεται στο ότι η γερμανική επίθεση που ονομάστηκε «Μικρό Περλ Χάρμπορ», ήταν η ίδια πολύ καταστροφική και φονική, πέρα από τις συνέπειες του αερίου. Η απόδοση των αιτίων θανάτου στο αέριο, σε διάσταση με τις άμεσες συνέπειες της γερμανικής επίθεσης, έχει αποδειχθεί πολύ δύσκολη.
Γλώσσα
Το Μπάρι, αν και σήμερα πια βιομηχανική πόλη-λιμάνι και πανεπιστημιούπολη, διατηρεί ακόμη ισχυρές παραδόσεις, που βασίζονται στον πολιούχο του Αγιο Νικόλαο. Το Μπάρι είναι γνωστό σε όλη την Ιταλία για τη μοναδική, συνήθως άξεστη, διάλεκτό του, ομιλούμενη ιδιαίτερα στην Παλιά Πόλη, μέρος της οποίας προήλθε από ένα γλωσσικό κατασκεύασμα μεταξύ Ιταλών και Ελλήνων ψαράδων στο παρελθόν, το οποίο ψαράδες στην Ελλάδα μπορούν να καταλάβουν ακόμη και σήμερα.
Καθεδρικός του Μπάρι
Ο Καθεδρικός του Μπάρι, αφιερωμένος στον Αγιο Σαβίνο της Κανόσα (Σαν Σαμπίνο), άρχισε σε Βυζαντινό ρυθμό το 1034, αλλά καταστράφηκε κατά τη λεηλασία της πόλης το 1156. Ετσι χτίστηκε ένα καινούριο κτήριο μεταξύ 1170 και 1178, εμπνευσμένο εν μέρει από εκείνο του Αγίου Νικολάου. Από το αρχικό οικοδόμημα σήμερα είναι ορατά μόνο ίχνη στο δάπεδο της εγκάρσιας πτέρυγας του ναού. Σημαντικό παράδειγμα της Ρομανικής αρχιτεκτονικής της Απουλίας έχει μια απλή ρομανική πρόσοψη με τρεις πύλες. Στο άνω τμήμα είναι ένας ρόδακας διακοσμημένος με τερατώδεις και φανταστικές μορφές. Το εσωτερικό έχει ένα κεντρικό κλίτος και δύο πτέρυγες, που χωρίζονται από δεκαέξι κίονες με καμάρες. Η κρύπτη στεγάζει τα λείψανα του Αγίου Σαβίνου και την εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας. Το εσωτερτικό και η πρόσοψη διακοσμήθηκαν σε ρυθμό μπαρόκ τον 18ο αιώνα, αλλά αυτές οι προσθήκες αφαιρέθηκαν κατά μία αποκατάσταση τη δεκαετία του 1950.
Θέατρο Πετρουτσέλι
Το Θέατρο Πετρουτσέλι (1903) είναι μία από τις μεγαλοπρεπέστερες όπερες της Ιταλίας μετά τη Σκάλα του Μιλάνου και το Θέατρο Σαν Κάρλο στη Νάπολη. Φιλοξένησε διάσημους μεγάλους της όπερας και του χορού όλο τον 20ό αιώνα πριν τον μεγάλο εμπρησμό της 27 Οκτωβρίου 1991, που το κατέστρεψε σχεδόν ολοσχερώς. Το θέατρο ξαναάνοιξε στις 4 Οκτωβρίου 2009, μετά 18 χρόνια.
Σουηβικό Κάστρο
Το Νορμανδικό-Χοενστάουφεν Κάστρο, ευρέως γνωστό ως Καστέλο Σβέβο (Σουηβικό Κάστρο), χτίστηκε από το Ρογήρο Β΄της Σικελίας γύρω στα 1131. Καταστράφηκε το 1156 και ξαναχτίστηκε από το Φρειδερίκο Β΄Χοενστάουφεν. Σήμερα λειτουργεί ως πινακοθήκη της πόλης για διάφορες προσωρινές εκθέσεις.
Πινακοτέκα Προβινιτσιάλε ντι Μπάρι
Η Πινακοτέκα Προβιντσιάλε ντι ΜΠάρι (Επαρχιακή Πινακοθήκη του Μπάρι) είναι το σημαντικότερο μουσείο ζωγραφικής στην Απουλία. Δημιουργήθηκε το 1928 και διαθέτει πολλούς πίνακες από το 15ο αιώνα μέχρι τη σύγχρονη τέχνη.
Η Ρωσική Εκκλησία
Η Ρωσική Εκκλησία, στην περιοχή Καράσι του Μπάρι, χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, για να υποδεχθεί Ρώσους προσκυνητές, που έρχονταν στην πόλη για να επισκεφτούν την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στην παλιά πόλη, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του αγίου. Χτισμένη σε μια μεγάλη έκταση, ιδιοκτησίας του δήμου, το δημοτικό συμβούλιο και η Ιταλική εθνική κυβέρνηση συμφώνησαν ένα συμβιβασμό με την κυβέρνηση του Πούτιν στη Μόσχα, ανταλλάσσοντας το γαιοτεμάχιο, όπου βρίσκεται η εκκλησία, έστω και έμμεσα, με ένα στρατόπεδο κοντά στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Μπάρι. Η απόδοση αυτή θεωρήθηκε ως δημιουργία γεφυρών ανάμεσα στην Καθολική και τη Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία.
Μπαριβέκια
Η Μπαριβέκια, ή Παλιό Μπάρι, είναι ένα σύνολο δρόμων και διόδων που συνθέτουν το τμήμα της πόλης βόρεια της σύγχρονης περιοχής Μυρά. Η Μπαριβέκια μέχρι αρκετά πρόσφατα θεωρούνταν απαγορευμένη περιοχή από πολλούς κατοίκους του Μπάρι λόγω των υψηλών επιπέδων μικροεγκληματικότητας. Ενα μεγάλης κλίμακας σχέδιο ανάπλασης που ξεκίνησε με καινούριο αποχετευτικό δίκτυο και συνεχίστηκε με την αξιοποίηση των δύο κύριων πλατειών, Πιάτσα Μερκαντίλε και Πιάτσα Φεραρέζε, επέτρεψε το άνοιγμα πολλών παμπ και άλλων κέντρων. Αυτό καλωσορίστηκε από πολλούς, που θεωρούν ότι η κοινωνική ζωή της πόλης, και ιδιαίτερα η τουριστική ζωή στο Μπάρι, έχει βελτιωθεί και έχουν δημιουργηθεί δουλειές και εισοδήματα. Αλλοι επισημαίνουν τις συνέπειες του νυχτερινού θορύβου στις κλειστές πλατείες και επικρίνουν την ανάπτυξη που βασίζεται κυρίως σε παμπ και άλλα τέτοια καταστήματα. Se Parigi avesse il mare, sarebbe una picocola Bari (Αν το Παρίσι είχε τη θάλασσα, θα ήταν ένα μικρό Μπάρι). Αυτό το λαϊκό ρητό μάς λέει περισσότερα για την τοπική αίσθηση του χιούμορ που κάνει για την πόλη, αλλά το Μπάρι έχει μια εκπληκτική ποσότητα γοητείας, ιδιαίτερα η Μπαριβέκια, η όλο και περισσότερο σικ μεσαιωνική παλιά του πόλη.
Πηγές
Μπαρι
Άντριου Γκαρ
Ο Άντριου Γκαρ (Andrew Gurr) ήταν Κυβερνήτης της Αγίας Ελένης και των Κτήσεων (Νήσος Αναλήψεως και Τρίσταν ντα Κούνια) από το 2007 ως το 2011.
Ανέλαβε καθήκοντα στις 11 Νοεμβρίου του 2007 σε τελετή στην Τζέιμς Τάουν και διαδέχθηκε στο αξίωμα αυτό τον Μάικλ Κλάνσι. Είναι παντρεμένος με την Τζιν.
Υπηρέτησε επίσης ως ανώτατη αρχή (Chief Executive) των Φώκλαντ από το 1994 ως το 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Αγίας Ελένης Κατηγορία:Διπλωμάτες
Γερμανική παραγωγή τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου
Αυτό το άρθρο απαριθμεί τη γερμανική παραγωγή τεθωρακισμένων αρμάτων μάχης κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Οι αριθμοί για την παραγωγή το 1939 που αναφέρονται, είναι από τον Σεπτέμβριο του 1939 και μετά, δηλαδή μόνο η εν καιρώ πολέμου παραγωγή.
Panzer I
Panzer I Προπολεμικά: παραγωγή 1.893 αρμάτων. 1.867 από αυτά ήταν εξοπλισμένα με πύργους, τα υπόλοιπα χρησιμοποιήθηκαν ως οχήματα για την διοίκηση ή για εκπαίδευση.
Panzer II
Panzer II Προπολεμικά: 1.223.
Παραλλαγές:
Panzer 38(t)
Panzer 38(t) Προπολεμικά: 78.
Παραλλαγές:
Panzer III
Panzer III Προπολεμικά: 98.
* δεν συμπεριλαμβάνονται 173 μετατροπές του Panzer III.
Παραλλαγές:
Panzer IV
Panzer IV Προπολεμικά: 211.
Παραλλαγές:
Το Panzer IV οπλίστηκε αρχικά με το πυροβόλο 75 χιλ. L/24 μικρής ταχύτητας. Το 1942 αναβαθμίστηκε και πήρε ένα πυροβόλο 75 χιλ. L/43, το 1943 ένα πυροβόλο 75 χιλ. L/48. Τα δύο αυτά πυροβόλα αναφέρονται ως "μακρύκαννα" στον πίνακα.
Panzer V (Panther)
Παραλλαγές:
Panzer VI (Tiger)
Παρατηρήσεις: Παραλλαγές:
Φέρντιναντ/'Ελεφαντ
Σημειώσεις:
Συνολική παραγωγή
Σημειώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Α
Κράμερς (κρατήρας)
Ο Κράμερς (Kramers) είναι αρχαίος κρατήρας πρόσκρουσης, διαμέτρου 61 χλμ., ο οποίος βρίσκεται στηην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται στα δυτικά του μεγαλύτερου κρατήρα Κουλόμπ και στα βορειοδυτικά του Βέμπερ.
Το εξωτερικό χείλος του Κράμερς έχει σημάδια σοβαρότατης διάβρωσης, παρ'όλα αυτά το αρχικό του σχήμα παραμένει ευδιάκριτο. Ο νεώτερος δευτερεύων κρατήρας Κράμερς C, παρομοίων διαστάσεων, επικαλύπτει το βορειοανατολικό χείλος του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Φόβος. Λέσχη Τρόμου
'''Φόβος. Λέσχη Τρόμου (Ρώσικα: Фобос. Клуб страха ή Фобос') είναι Ρωσική ταινία τρόμου και Ψυχολογικό Θρίλερ του 2010 με το σλόγκαν Ο φόβος σκοτώνει''.
Πλοκή
Ένα βροχερό καλοκαιρινό απόγεμα...Μια ομάδα νεαρών καταφθάνουν στο νέο μοδάτο κλαμπ με το όνομα "Φόβος" το οποίο βρίσκεται ακόμα υπό κατασκευή. Ή, μάλλον, σε ανακατασκευή, αφού πρόκειται για ένα παλαιό καταφύγιο το οποίο χρησιμοποιούταν ως καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς και το οποίο ανασκευάζεται για να μετατραπεί σε κλαμπ.Αρχικά, η παρέα δεν βρίσκουνε τίποτα το παράξενο, αλλά σύντομα οι πόρτες της ανθρακαποθήκης διαπιστώνεται πως είναι κλειστές και οι έφηβοι βρίσκονται παγιδευμένοι κάτω από την γη, χωρίς φως και χωρίς τη δυνατότητα επικοινωνίας. Σε πρώτη φάση, όλοι τους αστειεύονται και δεν συνειδητοποιούν το πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει. Στη συνέχεια αρχίζουν να πανικοβάλλονται. Όλοι τους θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με τους φόβους τους και να τους ξεπεράσουν, προτού η ανθρακαποθήκη τους αφήσει και πάλι ελεύθερους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ρωσικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Χρονολόγιο της Γαλλικής Επανάστασης
Κύριο λήμμα : Γαλλική Επανάσταση
1799. Διαμάχη Διευθυντηρίου και Βουλών - Ο Βοναπάρτης επιστρέφει από την Αίγυπτο - Το Πραξικόπημα της 18 του Μπρυμαίρ - Ο Βοναπάρτης Πρώτος Ύπατος
Στο σημείο αυτό θεωρείται από πολλούς ότι λήγει η Γαλλική Επανάσταση. Κατ’ άλλους το τέλος επήλθε το 1805, όταν ο στρατηγός και πρώτος ύπατος Βοναπάρτης έγινε αυτοκράτορας Ναπολέων. Κατ' άλλους τέλος η Επανάσταση λήγει με την πτώση του Ροβεσπιέρου.
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Σιδηροδρομικός Σταθμός Τζόρντανχιλ
Παραπομπές
Τζορντανχιλ
1951 Λικ
Ο Λικ (Lick) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται εκτός της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, σε τροχιά που τέμνει αυτή του πλανήτη Άρη. Επειδή όμως το επίπεδο της τροχιάς του Λικ σχηματίζει μεγάλη γωνία με αυτό της τροχιάς των πλανητών (κλίση ως προς την εκλειπτική), η πιθανότητα να συγκρουσθεί κάποτε με τον Άρη (ή και με τη Γη) είναι απειροελάχιστη. Ο Λικ έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,852. Ανακαλύφθηκε το 1949 από τον Αμερικανό αστρονόμο Καρλ Βιρτάνεν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Λικ, στο Όρος Χάμιλτον της Καλιφόρνια, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού ευεργέτη Τζέιμς Λικ, που χρηματοδότησε την ανέγερση του αστεροσκοπείου αυτού.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λικ εκτιμάται σε 5,57 ± 0,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι A (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0895 ± 0,020. Ο Λικ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες 18 λεπτά και 6 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λικ
Παρ Ζέτερμπεργκ
Ο Παρ Ζέτερμπεργκ (Pär Zetterberg, 14 Οκτωβρίου 1970) είναι Σουηδός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παρ Ζέτερμπεργκ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην τοπική Falkenbergs FF στην οποία δεν άργησε να διακριθεί. Μόλις μετά από 7 εμφανίσεις με την ομάδα της Falkenbergs FF, προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον σε ομάδες του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού, με την Άντερλεχτ να εξασφαλίζει τελικώς την υπογραφή του μέσω ενός πολυετούς συμβολαίου που του πρότεινε. Ο Παρ Ζέτερμπεργκ παρέμεινε στην Άντερλεχτ από το 1986 μέχρι το 1991, χρονιά την οποία μεταπήδησε στην RSC Charleroi.
Μετά από 2 χρόνια, ο Παρ Ζέτερπεργκ επέστρεψε στην Άντερλεχτ στην οποία παρέμεινε 7 χρόνια. Το καλοκαίρι του 2000, ο Ζέτερπεργκ άφησε το Βέλγιο και μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού. Στον Ολυμπιακό έκατσε 3 χρόνια και κατέκτησε ισάριθμα Πρωταθλήματα Ελλάδος.
Το καλοκαίρι του 2003, ο Παρ Ζέτερμπεργκ επέστρεψε και πάλι στο Βέλγιο και την Άντερλεχτ, στην οποία ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Με την Άντερλεχτ, συνολικά κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα Βελγίου (το 1994, το 1995, το 2000, το 2004 και το 2006)
Διεθνής καριέρα
Ο Παρ Ζέτερμπεργκ έχει πραγματοποιήσει 30 συμμετοχές με την Εθνική Σουηδίας ενώ έχει καταφέρει να πετύχει και 6 γκολ.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Σαρλερουά Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Βιβλικό Κολλέγιο της Βαιθήλ
Το Βιβλικό Κολλέγιο της Βαιθήλ (αγγλ.: Bethel Bible College ή Bethel Gospel School), ιδρύθηκε από τον Κάρολο Πάρχαμ στο Τοπέκα του Κάνσας τον Οκτώβριο του 1900. Σαράντα σπουδαστές (συμπεριλαμβανομένης και της Αγνής Όζμαν) είχαν συμμετοχή για να μάθουν τις σημαντικότερες αρχές του Αγιαστικού κινήματος από τον Πάρχαμ. Ο Πάρχαμ αναρωτήθηκε για τα στοιχεία της Καινής Διαθήκης σε σχέση με το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα. Έφυγε σε ένα ταξίδι τριών ημερών ζητώντας από τους σπουδαστές του να συλλογιστούν για το θέμα αυτό. Αυτοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γλωσσολαλιά ήταν απόδειξη ότι ένα άτομο έχει λάβει το Άγιο Πνεύμα. Αυτό έγινε το επίσημο δόγμα διάφορων εκκλησιών που επισημαίνουν τις αρχές τους στην εμπειρία της Αγνής Όζμαν και του σχολείου του Πάρχαμ. Το κολλέγιο έκλεισε το 1901 μετά από λιγότερο από δύο χρόνια λειτουργίας.
Χέδερ Έιντζελ
Η Χέδερ Έιντζελ (αγγλικά: Heather Angel, 9 Φεβρουαρίου 1909 - 13 Δεκεμβρίου 1986) ήταν Αμερικανό-Βρετανή ηθοποιός. Την καριέρα της την ξεκίνησε στο θέατρο, το 1926, στο The Old Vic. Το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το έκανε το 1937, με το έργο Love of Women. Ενώ οι εμφανίσεις της στον κινηματογράφο ξεκίνησαν από τη Βρετανία, πριν ακόμα πάει στο Χόλιγουντ. Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, έγινε στην ταινία του 1931 City of Song. Το 1944 συμμετείχε και στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Στον ίσκιο του θανάτου. Παρόλα αυτά, δεν σημείωσε συμμετοχές τα επόμενα χρόνια στο Χόλιγουντ. Με εξαίρεση το Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και το Πίτερ Παν, της Disney. Επίσης εμφανίστηκε και στην τηλεόραση, όπως για παράδειγμα στην τηλεοπτική σειρά Peyton Place.
Η Έιντζελ, το 1941, πολιτογραφήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 77 ετών στην Καλιφόρνια. Τέλος, κατέχει κι ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ, για την προσφορά της στον κινηματογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Φράκταλ
μικρογραφία|300px|Ένα μέρος του συνόλου Μάντελμπροτ, του πιο γνωστού φράκταλ.
μικρογραφία|300px|[[Ρομανέσκο (συγγενικό με το μπρόκολο): Είναι εμφανής η φράκταλ δομή του.]] μικρογραφία|αριστερά|300px| animation βουνού με fractals μικρογραφία|300px|Το σύνορο του συνόλου Μάντελμπροτ έχει κι αυτό φράκταλ δομή. μικρογραφία|αριστερά|300px| η Μ. Βρετανία με fractals μικρογραφία|300px|Φράκταλ κατασκευασμένο σε υπολογιστή. Με τον διεθνή όρο φράκταλ (fractal, ελλ. μορφόκλασμα ή μορφοκλασματικό σύνολο) στα Μαθηματικά, τη Φυσική αλλά και σε πολλές επιστήμες ονομάζεται ένα γεωμετρικό σχήμα που επαναλαμβάνεται αυτούσιο σε άπειρο βαθμό μεγέθυνσης, κι έτσι συχνά αναφέρεται σαν "απείρως περίπλοκο".
Ιδιότητες
Το φράκταλ παρουσιάζεται ως "μαγική εικόνα" που όσες φορές και να μεγεθυνθεί οποιοδήποτε τμήμα του θα συνεχίζει να παρουσιάζει ένα εξίσου περίπλοκο σχέδιο με μερική ή ολική επανάληψη του αρχικού. Χαρακτηριστικό επομένως των φράκταλ είναι η λεγόμενη αυτο-ομοιότητα (self-similarity) σε κάποιες δομές τους, η οποία εμφανίζεται σε διαφορετικά επίπεδα μεγέθυνσης.
Τα φράκταλ σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να προκύψουν από τύπο που δηλώνει αριθμητική, μαθηματική ή λογική επαναληπτική διαδικασία ή συνδυασμό αυτών. Η πιο χαρακτηριστική ιδιότητα των φράκταλ είναι ότι είναι γενικά περίπλοκα ως προς τη μορφή τους, δηλαδή εμφανίζουν ανωμαλίες στη μορφή σε σχέση με τα συμβατικά γεωμετρικά σχήματα. Κατά συνέπεια δεν είναι αντικείμενα τα οποία μπορούν να οριστούν με τη βοήθεια της ευκλείδειας γεωμετρίας. Αυτό υποδεικνύεται από το ότι τα φράκταλ, όπως έχει αναφερθεί παραπάνω, έχουν λεπτομέρειες, οι οποίες όμως γίνονται ορατές μόνο μετά από μεγέθυνσή τους σε κάποια κλίμακα.
Για να γίνει αντιληπτός αυτός ο διαχωρισμός των φράκταλ σε σχέση με την ευκλείδεια γεωμετρία, αναφέρουμε ότι, αν μεγεθύνουμε κάποιο αντικείμενο το οποίο μπορεί να οριστεί με την ευκλείδεια γεωμετρία, παραδείγματος χάριν την περιφέρεια μιας έλλειψης, αυτή μετά από αλλεπάλληλες μεγεθύνσεις θα εμφανίζεται απλά ως ευθύγραμμο τμήμα. Η συμβατική ιδέα της καμπυλότητας η οποία αντιπροσωπεύει το αντίστροφο της ακτίνας ενός προσεγγίζοντος κύκλου, δεν μπορεί ωφέλιμα να ισχύσει στα φράκταλ επειδή αυτή εξαφανίζεται κατά τη μεγέθυνση. Αντίθετα, σε ένα φράκταλ, θα εμφανίζονται κατόπιν μεγεθύνσεων λεπτομέρειες που δεν ήταν ορατές σε μικρότερη κλίμακα μεγέθυνσης.
Φράκταλ απαντώνται και στη φύση, χωρίς όμως να υπάρχει άπειρη λεπτομέρεια στη μεγέθυνση όπως στα φράκταλ που προκύπτουν από μαθηματικές σχέσεις. Ως παραδείγματα φράκταλ στη φύση, αναφέρονται το σχέδιο των νιφάδων του χιονιού, τα φύλλα των φυτών ή οι διακλαδώσεις των αιμοφόρων αγγείων.
Ο όρος προτάθηκε από τον Μπενουά Μάντελμπροτ (Benoît Mandelbrot) το 1975 και προέρχεται από τη λατινική λέξη fractus, που σημαίνει "σπασμένος", "κατακερματισμένος".
Παράδειγμα
Για να κατανοήσουμε καλύτερα την αναγκαιότητα εισαγωγής των φράκταλ αναφέρουμε το εξής παράδειγμα:
Η περίμετρος ενός νησιού εννοείται ότι είναι ορισμένη. Ωστόσο, αν χρησιμοποιήσουμε την ακρίβεια ενός μέτρου για να την μετρήσουμε, θα την βρούμε μικρότερη από ότι πραγματικά είναι γιατί δεν θα μπορέσουμε να μετρήσουμε τις κοιλότητες που είναι μικρότερες του ενός μέτρου. Αν μετρήσουμε με ακρίβεια ενός εκατοστού, πάλι θα χάσουμε ορισμένες κοιλότητες. Έτσι καταλήγουμε σε απειροστά μικρή μονάδα μέτρησης και η περίμετρος του νησιού θα γίνει άπειρη. Η επιφάνεια όμως του νησιού, η έκτασή του δηλαδή, είναι ορισμένη. Το παράδοξο αυτό, το οποίο η Ευκλείδεια Γεωμετρία αδυνατεί να εξηγήσει, αντιμετωπίζεται με τα φράκταλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοπολογία Κατηγορία:Ψηφιακές τέχνες
Μπικίνι
μικρογραφία|Μια γυναίκα που φορά μπικίνι σε παραλία. μικρογραφία|Κόκκινο στρινγκ μπικίνι.
To μπικίνι είναι ένα γυναικείο μαγιό δύο τεμαχίων με δύο τρίγωνα υφάσματος στην κορυφή, παρόμοιο με ένα σουτιέν, και καλύπτοντας τα στήθη της γυναίκας, και δύο τρίγωνα υφάσματος στο κάτω μέρος, το μπροστινό κάλυμμα της λεκάνης αλλά εκθέτοντας τον ομφαλό, και το πίσω μέρος που καλύπτουν τους γλουτούς. Το μέγεθος της κορυφής και του πυθμένα μπορεί να ποικίλει από την πλήρη κάλυψη του στήθους, της λεκάνης και των γλουτών, σε πολύ αδύνατα σχέδια όπως το λουρί ή το G-string που καλύπτουν μόνο τις αρεόπαινες και τις μούσες, αλλά εκθέτουν τους γλουτούς.
Η μινιμαλιστική σχεδίαση μπικίνι έγινε κοινή στις περισσότερες δυτικές χώρες από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 ως και μαγιό και εσώρουχα. Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως αθλητικά είδη σε μπιτς βόλεϊ και σωματοδόμηση. Υπάρχουν αρκετές σύγχρονες στυλιστικές παραλλαγές του σχεδιασμού που χρησιμοποιούνται για σκοπούς μάρκετινγκ και ως βιομηχανικές ταξινομήσεις, όπως monokini, microkini, tankini, trikini, pubikini και skirtini. Το σύντομο μαγιό ενός ατόμου μπορεί επίσης να ονομάζεται μπικίνι. Ομοίως, μια ποικιλία τύπων ανδρικών και γυναικείων εσωρούχων περιγράφεται ως εσώρουχα μπικίνι.
Ετυμολογία και ορολογία
Ενώ το μαγιό δύο τεμαχίων ως σχέδιο υπήρχε στην κλασσική αρχαιότητα, το μοντέρνο ντιζάιν επισημάνθηκε αρχικά στο Παρίσι στις 5 Ιουλίου 1946. Ο γάλλος μηχανικός της αυτοκινητοβιομηχανίας Louis Réard εισήγαγε ένα σχέδιο που ονόμασε "μπικίνι", υιοθετώντας το όνομα από την Ατόλη του Μπικίνι στον Ειρηνικό Ωκεανό,, που ήταν το αποικιακό όνομα που έδωσαν οι Γερμανοί στην ατόλη, μεταγλωττισμένο από το όνομα Marshallese για το νησί Πικίνι.
Τέσσερις μέρες νωρίτερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ξεκινήσει την πρώτη δοκιμή πυρηνικών όπλων κατά τη διάρκεια της ειρηνευτικής τους δραστηριότητας στο Atoll Bikini, ως μέρος της Διασταύρωσης Επιχειρήσεων. Ο Ρέαρτ ελπίζει ότι το στυλ αποκαλύψεων του μαγιό του θα δημιουργούσε μια "εκρηκτική εμπορική και πολιτισμική αντίδραση" παρόμοια με την έκρηξη στην Ατόλη του Μπικίνι
Κάνοντας μια αναλογία με λέξεις όπως η δίγλωσση και η διμερής που περιέχουν το λατινικό πρόθεμα "bi" (που σημαίνει "δύο" στα Λατινικά), η λέξη μπικίνι αρχικά προέρχεται από δύο μέρη, από τον Rudi Gernreich, ο οποίος εισήγαγε τo monokini το 1964.. Τα πιό πρόσφατα σχέδια μαγιό, όπως το trankini και το trikini, τείνουν περαιτέρω αυτή την παραγωγή. . Με την πάροδο του χρόνου, η οικογένεια "-kini" (όπως ονομάστηκε από τον συγγραφέα William Safire ), συμπεριλαμβανομένων των "αδελφών" (όπως ονομάστηκε από την σχεδιάστρια Anne Cole ), επεκτάθηκε σε μια ποικιλία μαγιό συμπεριλαμβανομένου του monokini γνωστή ως numokini ή unikini), seekini, tankini, camikini, hikini (επίσης hipkini), minikini, face-kini, burkini και microkini. Η Έκθεση Γλωσσών, που συντάχθηκε από τον λεξικογράφο Susie Dent και εκδόθηκε από το Πανεπιστημιακό Γραφείο της Οξφόρδης το 2003, θεωρεί σημαντικές τις λεξικογραφικές εφευρέσεις, όπως οι bandeaukini και camkini, δύο παραλλαγές του trankini. Παρόλο που το "μπικίνι" ήταν αρχικά καταχωρημένο εμπορικό σήμα της Réard, έχει γενικευτεί από τότε.
Οι παραλλαγές του όρου χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τις στυλιστικές παραλλαγές για διαφημιστικούς σκοπούς και τις ταξινομήσεις της βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένων των monokini, των microkini, των trankini, των trikini, των pubikini, των bandeaukini και των skirtini. Το σύντομο μαγιό ενός άνδρα μπορεί επίσης να αναφέρεται ως μπικίνι. Ομοίως, μια ποικιλία τύπων ανδρικών και γυναικείων εσωρούχων περιγράφεται ως εσώρουχα μπικίνι.
Στην αρχαιότητα
μικρογραφία|Η αρχαία ρωμαϊκή [[Villa Romana del Casale (286-305 μ.Χ.) στη Σικελία περιέχει μία από τις πρώτες γνωστές απεικονίσεις ενός μπικίνι.]]
Ο αρχαιολόγος James Mellaart χαρακτήρισε μπικίνι την παλαιότερη φορεσιά στο Çatalhöyük της Ανατολίας κατά την χαλκολιθική εποχή (περίπου το 5600 π.Χ.), όπου απεικονίζεται μια μητέρα θεά με δύο λεοπαρδάλεις που φορούν κοστούμι κάπως σαν ένα μπικίνι. Το μαγιό δύο τεμαχίων μπορεί να ανιχνευθεί στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, όπου ενδύματα που μοιάζουν με μπικίνι που φοριούνται από γυναίκες, αθλητές και απεικονίζονται σε φιάλες και ζωγραφιές που χρονολογούνται από το 1400 π.Χ.
Στο στέμμα του Νικητή, ένα ψηφιδωτό στο πάτωμα μιας ρωμαϊκής βίλας στη Σικελία που χρονολογείται από την εποχή του Διοκλητιανού (286-305 μ.Χ.), οι νεαρές γυναίκες συμμετέχουν στην άρση βαρών, στη δισκοβολία και στην εκτέλεση σφαιρικών παιχνιδιών ντυμένες με ενδύματα που μοιάζουν με μπικίνι (bandeaukinis στο σύγχρονο λεξικό). Το μωσαϊκό, που βρίσκεται στη σικελική βίλα Romana del Casale, χαρακτηρίζει δέκα κορίτσια που ανακαλύφθηκαν αναχρονιστικά, τα "κορίτσια μπικίνι". Άλλα ρωμαϊκά αρχαιολογικά ευρήματα απεικονίζουν τη θεά Αφροδίτη σε παρόμοιο ένδυμα. Στην Πομπηία, στο Casa della Venere,  στην Τραπεζούντα του Σπιτιού της Τζούλια Φέλιξ,, και σε έναν κήπο της Via Dell'Abbondanza, ανακαλύφθηκαν απεικονίσεις της Αφροδίτης που φορούσε μπικίνι.
Πρόδρομοι μπικίνι στη Δύση
Το 1907, η αυστραλή κολυμβήτρια Ανέτ Κέλερμαν συνελήφθη σε παραλία της Βοστόνης επειδή φορούσε φόρεμα κολύμβησης χωρίς μανίκια που την κάλυψε από το λαιμό μέχρι τα νύχια, ένα κοστούμι που υιοθέτησε από την Αγγλία, αν και έγινε αποδεκτό μαγιό για γυναίκες σε μέρη της Ευρώπης έως το 1910. Το 1913, ο σχεδιαστής Carl Jantzen έκανε το πρώτο λειτουργικό μαγιό δύο τεμαχίων. Εμπνευσμένος από την εισαγωγή των γυναικών στην ολυμπιακή κολύμβηση, σχεδίασε μια κοντόφθαλμη στολή με σορτς για το κάτω μέρος και κοντό μανίκι για το απάνω.