cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιωνιστική Κατοχική Κυβέρνηση
Ο όρος «κυβέρνηση σιωνιστικής κατοχής» χρησιμοποιείται από Αμερικανούς ακροδεξιούς για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια πρώιμη εμφάνιση του όρου ήταν το 1976 σε ένα άρθρο, με ονομασία Welcome to ZOG-World (καλώς ήλθατε στον κόσμο της Σ.Κ.Κ.), που αποδόθηκε στον Αμερικανό εθνικοσοσιαλιστή Eric Thomson. Αν και ο όρος μαρτυρείται από τη δεκαετία του 1980, γνώρισε διάδοση στις την επόμενη δεκαετία, όταν η οργάνωση «Άρια Έθνη» ανήρτησε στο διαδίκτυο μία «Άρια Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» στην οποία τον χρησιμοποιούσε και απ’ όπου τον υιοθέτησαν άλλες αντισημιτικές αμερικανικές οργανώσεις. Πρόκειται για ένα μοτίβο σκέψης που απαντάται ήδη σε Γάλλους εθνικιστές του ύστερου 19ου αιώνα, στους Ναζί και σε Βρετανούς φασίστες, που χαρακτήριζαν την κυβέρνηση «εβραϊκή» ή υπό εβραϊκό έλεγχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοναζιστικές έννοιες Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους Κατηγορία:Σιωνισμός
Αεροπλάνο
Το αεροπλάνο είναι μηχανοκίνητο αεροσκάφος σταθερών πτερύγων το οποίο ωθείται μπροστά από έναν κινητήρα αεριώθησης ή έναν έλικα. Υπάρχουν αεροπλάνα σε διάφορα είδη μεγεθών, σχεδίων, και διάταξης πτερύγων. Το ευρύ φάσμα χρήσης των αεροπλάνων περιλαμβάνει την αναψυχή, τη μεταφορά αγαθών και ανθρώπων, τον στρατό και την έρευνα. Η εμπορευματική αεροπορία είναι μια μαζική βιομηχανία που περιλαμβάνει τις πτήσεις δεκάδων χιλιάδων επιβατών καθημερινά από τις αεροπορικές εταιρείες. Τα περισσότερα αεροπλάνα καθοδηγούνται από έναν κυβερνήτη, αλλά υπάρχουν και μερικά τα οποία ελέγχονται εξ αποστάσεως ή μέσω υπολογιστή. μικρογραφία|309x309εσ|[[Βίντεο από πτήση αεροπλάνου]] Οι αδελφοί Ράιτ εφηύραν και πέταξαν το πρώτο αεροπλάνο το 1903, και αναγνωρίστηκαν ως «οι πρώτοι που πραγματοποίησαν μια σταθερή και ελεγχόμενη πτήση με δύναμη βαρύτερη του αέρα». Κατασκεύασαν το αεροπλάνο πάνω στα σχέδια του Τζορτζ Κέιλι που χρονολογούνται από το 1799, όταν αυτός όρισε την έννοια του σύγχρονου αεροπλάνου (και αργότερα κατασκεύασε και πέταξε μοντέλα αεροσκαφών και επιβατικά ανεμοπλάνα με επιτυχία). Μεταξύ 1867 και 1896, ο Γερμανός πρωτοπόρος της αεροπορίας για ανθρώπους, Ότο Λίλιενταλ μελέτησε τις βαρύτερες από τον αέρα πτήσεις. Παρά την περιορισμένη χρήση στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η τεχνολογία των αεροσκαφών συνέχισε να εξελίσσεται. Τα αεροπλάνα είχαν παρουσία σε όλες τις κύριες μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρώτο αεριωθούμενο αεροσκάφος ήταν το Γερμανικό Heinkel He 178 το 1939. Το πρώτο αεριωθούμενο επιβατικό αεροπλάνο ήταν το de Havilland Comet, που πέταξε το 1952. Το Boeing 707, το πρώτο ευρύτατα επιτυχημένο εμπορικό αεριωθούμενο αεροσκάφος, ήταν σε χρήση για πάνω από 50 χρόνια, από το 1958 έως το 2013.
Ετυμολογία και χρήση της λέξης
Η πρώτη μαρτυρία για τη λέξη είναι στα Αγγλικά, στα τέλη του 19ου αιώνα (πριν από την πρώτη μηχανική πτήση), με τη λέξη airplane, όπως και aeroplane, που προέρχεται από τη Γαλλική λέξη aéroplane, η οποία με τη σειρά της πηγάζει από την Ελληνική λέξη ἀήρ, («αέρας») και είτε από τη Λατινική λέξη planus, («επίπεδο»), ή την Ελληνική λέξη πλάνος («περιπλάνηση»). Η λέξη « Aéroplane » αναφερόταν αρχικά μόνο στο φτερό, καθώς είναι ένα επίπεδο που κινείται στον αέρα. Ως ένα παράδειγμα συνεκδοχής, η λέξη για το φτερό κατέληξε να αναφέρεται σε ολόκληρο το αεροσκάφος.
Σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά, ο όρος "airplane" χρησιμοποιείται για τα μηχανοκίνητα αεροσκάφη σταθερών πτερύγων. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις χώρες της Κοινοπολιτείας, ο όρος "aeroplane" είναι αυτός που χρησιμοποιείται συνήθως για τα αεροσκάφη αυτά.
Πρόγονοι
Πολλές ιστορίες από την αρχαιότητα περιλαμβάνουν την πτήση, μεταξύ αυτών ο αρχαιοελληνικός μύθος του Ικάρου και του Δαίδαλου, καθώς και της Βιμάνα στην Ινδική επική ποίηση. Περίπου το 400 π.Χ στην Αρχαία Ελλάδα, ο Αρχύτας ο Ταραντίνος θεωρείται πως σχεδίασε και κατασκεύασε την πρώτη τεχνητή, αυτοκινούμενη ιπτάμενη συσκευή, ένα μοντέλο σε σχήμα πουλιού που ωθούνταν από μηχανή που ήταν πιθανώς ατμός, και λέγεται πως πέταξε περίπου 200 μέτρα. Η μηχανή αυτή ίσως διαλύθηκε κατά την πτήση της.
Μερικές από τις πρώτες καταγεγραμμένες απόπειρες με ανεμοπλάνα ήταν αυτές που έγιναν τον 9ο αιώνα από τον ποιητή Αμπάς ιμπν Φιρνάς και τον 11ο αιώνα από τον μοναχό Άιλμερ του Μαλμεσμπέρι. Και τα δύο πειράματα κατέληξαν όμως σε τραυματισμό των πιλότων τους. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ερεύνησε το σχέδιο των φτερών των πτηνών και σχεδίασε ένα ανθρωποκίνητο αεροσκάφος στο έργο του Κώδιξ στο Πέταγμα των Πουλιών (Codex on the Flight of Birds) (1502).
Το 1799, ο Τζορτζ Κέιλι, όρισε την έννοια του σύγχρονου αεροπλάνου ως μιας ιπτάμενης μηχανής με σταθερά πτερύγια με ξεχωριστά συστήματα άνωσης, προώθησης και ελέγχου. Ο Κέιλι κατασκεύαζε και πετούσε μοντέλα αεροσκαφών σταθερών πτερύγων από το 1803, και κατασκεύασε με επιτυχία ένα επιβατηγό ανεμοπλάνο το 1853. Το 1856, ο Γάλλος Ζαν-Μαρί Λε Μπρι πραγματοποίησε την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση, με το ανεμοπλάνο του « L'Albatros artificiel » να έλκεται από ένα άλογο σε μια παραλία. Τότε ο Αλεξάντερ Μοζαΐσκι πραγματοποίησε μερικά πρωτοποριακά σχέδια. Το 1883 ο Αμερικανός Τζον Μοντγκόμερι πραγματοποίησε ελεγχόμενη πτήση με ένα ανεμοπλάνο. Άλλοι αεροπόροι που πραγματοποίησαν παρόμοιες πτήσεις ήταν ο Ότο Λίλιενταλ, ο Πέρσι Πίλτσερ, και ο Οκτάβ Σανούτ.
Τη δεκαετία του 1890 ο Λόρενς Χάργκρεϊβ πραγματοποίησε έρευνα στη δομή των φτερών και ανέπτυξε έναν χαρταετό σε σχήμα κουτιού που μπορούσε να σηκώσει το βάρος ενός ανθρώπου. Τα σχέδια του αυτά υιοθετήθηκαν ευρέως. Αν και επίσης ανέπτυξε έναν τύπο περιστροφικού κινητήρα αεροσκάφους, δεν κατάφερε να δημιουργήσει και να πετάξει ένα μηχανοκίνητο αεροσκάφος σταθερών πτερύγων.
Μεταξύ 1867 και 1896 ο Γερμανός πρωτοπόρος της ανθρώπινης αεροπορίας Ότο Λίλιενταλ πραγματοποίησε μια πτήση βαρύτερη από τον αέρα. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος πραγματοποίησε ολοκληρωμένες, επαναλαμβανόμενες και επιτυχημένες πτήσεις με ανεμοπλάνα.
Πρώτες μηχανοκίνητες πτήσεις
Οι πτήσεις των αδελφών Ράιτ το 1903 έχουν αναγνωριστεί από τη Διεθνή Ομοσπονδία Αεροναυτικής (ΔΟΑ, γαλλικά: Fédération Aéronautique Internationale, FAI), το κυρίαρχο σώμα που κρατά τα ρεκόρ για την αεροναυτική, ως «η πρώτη παρατεταμένη και ελεγχόμενη βαρύτερη από τον αέρα πτήση». Από το 1905, το Wright Flyer III είχε τη δυνατότητα πλήρους ελέγχου, σταθερής πτήσης για σημαντικό χρόνο. Οι αδελφοί Ράιτ πίστωσαν στον Ότο Λίλιενταλ ως κύριο εμπνευστή τους, την απόφαση τους να συνεχίσουν τις επανδρωμένες πτήσεις.
Το 1906, ο Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό πραγματοποίησε αυτό που έμελλε να είναι η πρώτη πτήση αεροπλάνου χωρίς τη βοήθεια καταπέλτη και έθεσε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ που αναγνωρίστηκε από την Αερολέσχη της Γαλλίας, πετώντας 220 μέτρα σε λιγότερο από 22 δευτερόλεπτα. Η πτήση αυτή πιστοποιήθηκε επίσης και από τη ΔΟΑ. Ένα πρώτο σχέδιο αεροσκάφους το οποίο συγκέντρωσε τη σύγχρονη διάταξη των ελκυστήρων των μονοπλάνων ήταν το Blériot VIII, σχέδιο του 1908. Είχε κινούμενες επιφάνειες στην ουρά μέσω των οποίων ελεγχόταν η απόκλιση και το βήμα, μια δομή με ρολό ελέγχου που παρεχόταν είτε μέσω της στρέβλωσης των φτερών ή πτερυγίων και ελεγχόταν από τον πιλότο μέσω ενός χειριστηρίου και μιας μπάρας πηδαλίων. Ήταν ένας σημαντικός προκάτοχος του μεταγενέστερου αεροσκάφους του Blériot XI με το οποίο διέσχισε τη Μάγχη το καλοκαίρι του 1909.
Καλλικρατίδας
Ο Καλλικρατίδας ήταν Σπαρτιάτης ναύαρχος που έδρασε κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου και στάλθηκε στο Αιγαίο πέλαγος για να αναλάβει την αρχηγία του σπαρτιατικού στόλου από τον Λύσανδρο (406 π.Χ.). Η θητεία του στον σπαρτιατικό στόλο ήταν μικρή. Ο Διόδωρος Σικελιώτης μας πληροφορεί ότι ήταν άκακος και δεν διέπραξε ποτέ αδίκημα. Το πλήρωμά του συχνά ήταν ανυπάκουο. Μάλιστα έλεγε πως αν γυρνούσε στη Σπάρτη, θα έκανε τα πάντα για να συμφιλιώσει τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες. Αναγκάστηκε όμως να ζητήσει χρήματα από τον Κύρο, αλλά εκείνος δεν του τα έδωσε. Κατέπλευσε τότε στη Μίλητο και ζήτησε κι από τους κατοίκους χρήματα. Οι Μιλήσιοι του τα έδωσαν. Το 406 π.Χ. πραγματοποιήθηκε η ναυμαχία των Αργινουσών, όπου οι Αθηναίοι τον νίκησαν και ο ίδιος μαχόμενος πέθανε. Στη θέση του ναυάρχου του σπαρτιατικού στόλου τον διαδέχθηκε ο Λύσανδρος.
Αεροπλάνο
Πρώτες μηχανοκίνητες πτήσεις
Στη Ρουμανία, το αεροσκάφος, A. Vlaicu nr. 1, ολοκληρώθηκε το 1909 και δοκιμάστηκε στις 17 Ιουνίου 1910. Από την πρώτη πτήση το αεροπλάνο δεν χρειαζόταν κάποια αλλαγή. Ήταν κατασκευασμένο από έναν μονό δοκό αλουμινίου 10 μέτρων στον οποίον στηριζόταν ολόκληρο το αεροσκάφος, κάνοντας το εύκολο να πετάξει. Δέκα αεροπλάνα κατασκευάστηκαν για τη Ρουμανική Πολεμική Αεροπορία.
Καλλικρατίδας
Ψευδο-Καλλικρατίδας
Ο Καλλικρατίδας δεν πρέπει να συγχέεται με τον Ψευδο-Καλλικρατίδα, το ψευδώνυμο του συγγραφέα μία νεο-πυθαγόριας πραγματείας με τον τίτλο «Περί της Οικογενειακής Ευτυχίας». Η πραγματεία αυτή προτείνει την ιδέα πως ο πλούτος μία γυναίκας μπορεί να υπερσκελίσει την εξουσία του συζύγου της.
Αεροπλάνο
Πρώτες μηχανοκίνητες πτήσεις
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας χώρος δοκιμών για τη χρήση του αεροπλάνου ως όπλο. Τα αεροπλάνα προέβαλλαν τη δυνατότητα τους ως κινητές πλατφόρμες παρακολούθησης, και στη συνέχεια αποδείχθηκαν μηχανές πολέμου ικανές να πραγματοποιήσουν αρκετές απώλειες στον εχθρό. Η πρώτη γνωστή εναέρια επικράτηση μέσω πολεμικού αεροσκάφους οπλισμένο με συγχρονισμένο πολυβόλο πραγματοποιήθηκε το 1915, από τον υπολοχαγό της Γερμανικής Πολεμικής Αεροπορίας (Luftstreitkräfte) Κουρτ Βίντγκεν. Εμφανίστηκαν οι ιπτάμενοι άσοι, και ο σημαντικότερος (με βάση των αριθμό των επικρατήσεων σε εναέριες αναμετρήσεις) ήταν ο Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν.
Καλλικρατίδας
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ναύαρχοι Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου
Αεροπλάνο
Πρώτες μηχανοκίνητες πτήσεις
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η τεχνολογία των αεροσκαφών συνέχισε να εξελίσσεται. Οι Άλκοκ και Μπράουν διέσχισαν τον Ατλαντικό ωκεανό χωρίς στάση για πρώτη φορά το 1919. Οι πρώτες εμπορικές πτήσεις έλαβαν χώρα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Καναδά το 1914.
Τα αεροπλάνα είχαν παρουσία σε όλες τις σημαντικές μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ουσιαστικό συστατικό των στρατιωτικών στρατηγικών της περιόδου, όπως ο Κεραυνοβόλος πόλεμος στη Γερμανία, η Μάχη της Αγγλίας, και οι Αμερικανοϊαπωνικές αερομαχίες του Ειρηνικού Ωκεανού.
Ανάπτυξη των αεριωθούμενων αεροσκαφών
Το πρώτο 'λειτουργικό' αεριωθούμενο αεροσκάφος ήταν το Γερμανικό Heinkel He 178, το οποίο δοκιμάστηκε το 1939. Το 1943, το Messerschmitt Me 262, το πρώτο 'λειτουργικό' πολεμικό αεριωθούμενο αεροσκάφος, τέθηκε σε υπηρεσία στη Γερμανική Luftwaffe. Τον Οκτώβριο του 1947, το Bell X-1 ήταν το πρώτο αεροσκάφος το οποίο ξεπέρασε την ταχύτητα του ήχου.
Το πρώτο επιβατικό αεριωθούμενο αεροπλάνο ήταν το de Havilland Comet, το οποίο πέταξε για πρώτη φορά το 1952. Το Boeing 707, το πρώτο ευρέως επιτυχημένο εμπορικό αεροσκάφος, ήταν σε εμπορική χρήση για πάνω από 50 χρόνια, από το 1958 έως το 2010. Το Boeing 747 ήταν το μεγαλύτερο επιβατικό αεροσκάφος από το 1970 μέχρι που το ξεπέρασε το Airbus A380 το 2005.
Κινητήρες έλικα
Τα μικρότερα και παλαιότερα σκάφη με έλικες χρησιμοποιούσαν κινητήρες παλινδρομικής κίνησης (ή κινητήρες με Πιστόνια) για να στρέψουν τον έλικα και να δημιουργήσουν ώθηση. Η ποσότητα ώθησης που προκαλεί ένας έλικας εξαρτάται από την περιοχή δίσκου της - την περιοχή στην οποία περιστρέφονται οι λεπίδες της. Εάν η περιοχή αυτή είναι πολύ μικρή, η αποτελεσματικότητα είναι φτωχή, και αν η περιοχή είναι μεγάλη, ο έλικας θα πρέπει να περιστρέφεται με πολύ χαμηλή ταχύτητα ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα να κινείται υπερηχητικά και να δημιουργεί αρκετό θόρυβο, και όχι πολύ ώθηση. Εξαιτίας αυτού του περιορισμού, οι έλικες προτιμούνται για αεροπλάνα που κινούνται με ταχύτητες κάτω των 5 μαχ, ενώ τα αεριωθούμενα είναι καλύτερη επιλογή για ταχύτητες πάνω από αυτό το όριο. Οι κινητήρες με έλικα ίσως να προκαλούν λιγότερο θόρυβο από ότι οι κινητήρες τζετ (αν και όχι πάντα) και ίσως η απόκτηση ή συντήρηση τους κοστίζει λιγότερο σε ελαφρά αεροπλάνα γενικής αεροπορίας όπως το Cessna 172. Τα μεγαλύτερα ελικοφόρα αεροπλάνα όπως το Dash 8 χρησιμοποιούν έναν αεριωθούμενο κινητήρα για να ενεργοποιήσουν τον έλικα, κυρίως επειδή ένας ισάξιος σε ισχύ κινητήρας με πιστόνια θα ήταν πιο μεγάλος και περίπλοκος.
Κινητήρες τζετ
Τα αεριωθούμενα αεροσκάφη ωθούνται από κινητήρες αεριώθησης, οι οποίοι χρησιμοποιούνται εξαιτίας των αεροδυναμικών περιορισμών των ελίκων που δεν ισχύουν στην προώθηση μέσω τζετ. Οι κινητήρες αυτοί είναι πιο ισχυροί από έναν κινητήρα παλινδρομικής κίνησης για ένα συγκεκριμένο βάρος ή μέγεθος και είναι συγκριτικά πιο αθόρυβοι και λειτουργούν καλύτερα σε υψηλότερο υψόμετρο. Τα περισσότερα σύγχρονα αεριωθούμενα αεροπλάνα χρησιμοποιούν κινητήρες τζετ με στρόβιλους οι οποίοι ισορροπούν τα πλεονεκτήματα ενός έλικα, ενώ διατηρούν την ταχύτητα εξάτμισης και την ισχύ ενός τζετ. Πρόκειται ουσιαστικά για έλικα σε σε αγωγό προσκολλημένο σε έναν κινητήρα τζετ, όπως περίπου ένα τουρμπινοφόρο αεροπλάνο (turboprop), αλλά σε μικρότερη διάμετρο. Όταν πρόκειται για αεροπλάνα αεροπορικής εταιρείας, είναι αποτελεσματικός όσο παραμένει κάτω από την ταχύτητα του ήχου (υποηχητικά). Τα πολεμικά αεριωθούμενα και άλλα υπερηχητικά αεροσκάφη που δεν διατηρούνται πολύ χρόνο υπερηχητικά χρησιμοποιούν συχνά κινητήρες με στρόβιλους, αλλά για να λειτουργήσουν, χρειάζεται εισαγωγή αέρα στον αγωγό για να καθυστερεί τον αέρα κάτω, ώστε όταν αυτός φτάνει στο μπροστινό μέρος του στροβίλου να είναι υποηχητικός. Όταν διαπερνά τον κινητήρα, τότε επιταχύνεται ξανά σε υπερηχητικές ταχύτητες. Για περισσότερη ενίσχυση της ισχύος εξόδου, το καύσιμο ρίχνεται στο ρεύμα της εξάτμισης, όπου αναφλέγεται. Αυτό ονομάζεται μετάκαυση και χρησιμοποιείται στα απλά αεροσκάφη τζετ και στα στροβιλοφόρα αν και κανονικά χρησιμοποιείται μόνο σε μαχητικά αεροσκάφη εξαιτίας της ποσότητας καυσίμων που καταναλώνεται, και ακόμη και τότε χρησιμοποιείται μόνο για μικρές περιόδους. Τα υπερηχητικά επιβατικά αεροσκάφη (όπως το Κονκόρντ) δεν χρησιμοποιούνται πλέον ευρέως μιας και η πτήση υπερηχητικά δημιουργεί ηχητική έκρηξη η οποία απαγορεύεται στις περισσότερες πυκνοκατοικημένες περιοχές, και εξαιτίας της υψηλότερης κατανάλωσης καυσίμων που απαιτούν οι υπερηχητικές πτήσεις.
Τα αεριωθούμενα αεροσκάφη επιτυγχάνουν υψηλές ταχύτητες πλοήγησης (700 με 900 χλμ/ώρα (430 με 560 μίλια/ώρα)) και υψηλές ταχύτητες κατά την απογείωση και την προσγείωση (150 με 250 χλμ/ώρα (93 με 155 μίλια/ώρα)). Εξαιτίας της ταχύτητας που χρειάζεται για την απογείωση και την προσγείωση τα αεριωθούμενα αεροσκάφη χρησιμοποιούν πτερύγια και συσκευές προβαδίσματος για να ελέγξουν την άνωση και την ταχύτητα. Ακόμη, πολλά αεριωθούμενα αεροσκάφη χρησιμοποιούν αναστροφείς ώθησης για να μειώσουν την ταχύτητα του αεροσκάφους κατά την προσγείωση.
Ηλεκτρικοί κινητήρες
Ένα ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος χρησιμοποιεί ηλεκτρικούς κινητήρες αντί για κινητήρες εσωτερικής καύσης, με τον ηλεκτρισμό να προέρχεται από τις κυψέλες καυσίμου, ηλιακά κύτταρα, ηλεκτρικούς πυκνωτές διπλής στρώσης, ακτινοβολία ισχύος, ή μπαταρίες. Προς το παρόν, οι πτήσεις ηλεκτρικών αεροσκαφών, περιορίζεται σε πειραματικά στάδια, περιλαμβάνοντας επανδρωμένα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αν και υπάρχουν ήδη κάποια μοντέλα παραγωγής στην αγορά.
Κινητήρες πυραύλων
Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τα πυραυλοκίνητα αεροσκάφη τύπου Me 163 Komet. Το πρώτο αεροπλάνο το οποίο έσπασε το όριο του ήχου ήταν ένα αεροπλάνο πύραλος - το Bell X-1. Το μεταγενέστερο North American X-15 έσπασε και άλλα ρεκόρ ταχύτητας και υψομέτρου και έθεσε τις βάσεις για τον μεταγενέστερο σχεδιασμό αεροσκαφών και διαστημικών σκαφών. Τα αεροσκάφη πύραυλοι δεν χρησιμοποιούνται πλέον, αν και υπάρχουν πολεμικά αεροσκάφη που απογειώνονται υποβοηθούμενα από πυραύλους. Πρόσφατα αεροσκάφη πύραυλοι είναι το SpaceShipOne και το XCOR EZ-Rocket.
Κινητήρες ράμτζετ και σκράμτζετ
Ο κινητήρας ράμτζετ είναι μια μορφή αεριωθούμενου κινητήρα που δεν περιέχει κύρια κινούμενα τμήματα και μπορεί να είναι χρήσιμος σε συγκεκριμένες εφαρμογές που απαιτούν μικρό και απλό κινητήρα για χρήση σε υψηλές ταχύτητες, όπως όταν έχουν βλήματα. Τα ράμτζετ απαιτούν εμπρόσθια κίνηση προτού δημιουργήσουν ώθηση και συχνά χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με άλλες μορφές προώθησης, ή με εξωτερικά μέσα για την επίτευξη ικανοποιητικής ταχύτητας. Το Lockheed D-21 ήταν μη επανδρωμένο αεροσκάφος (drone) αναγνώρισης ωθούμενο με ράμτζετ ταχύτητας 3+ Μαχ το οποίο εκκινούσε από ένα γονικό αεροσκάφος. Το ράμτζετ χρησιμοποιεί την εμπρόσθια κίνηση του οχήματος για να εξαναγκάσει τον άερα να περάσει από τον κινητήρα δίχως να καταφεύγει σε στρόβιλους ή ανεμοδείκτες. Το καύσιμο προστίθεται και καίγεται, και στη συνέχεια θερμαίνει και επεκτείνει τον αέρα για να παρέχει ώθηση.
Σχεδιασμός και κατασκευή
Τα περισσότερα αεροπλάνα κατασκευάζονται από εταιρείες που έχουν ως αντικείμενο την παραγωγή τους σε ποσότητα για τους πελάτες τους. Ο σχεδιασμός και η διαδικασία παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων των δοκιμών ασφαλείας, μπορούν να διαρκέσουν από τέσσερα χρόνια για μικρά τουρμπινοφόρα αεροπλάνα ή περισσότερο για μεγαλύτερα αεροπλάνα.
Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ορίζονται οι στόχοι και οι προδιαγραφές σχεδιασμού του αεροσκάφους. Αρχικά η εταιρεία παραγωγής χρησιμοποιεί σχέδια και εξισώσεις, προσομοιώσεις, δοκιμές σε αεροθαλάμους και πειραματισμούς για την πρόβλεψη της συμπεριφοράς του αεροσκάφους. Οι εταιρείες χρησιμοποιούν υπολογιστές για να σχεδιάσουν, προγραμματίσουν και διεκπεραιώσουν τις αρχικές προσομοιώσεις του αεροσκάφους. Στη συνέχεια μικρά μοντέλα και ομοιώματα των βασικών μερών του αεροπλάνου δοκιμάζονται σε αεροθαλάμους για να πιστοποιηθεί η αεροδυναμική τους.
Μαργαρίτα του Χέλρε, δούκισσα του Ζίμμερν
Η Μαργαρίτα, γερμ. Margarete von Guelders (11 Αυγούστου 1436 - 2 Νοεμβρίου 1486) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κόρη του δούκα του Χέλρε και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Ζίμμερν.
Αεροπλάνο
Σχεδιασμός και κατασκευή
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αρχή αυτή είναι η Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας (ΟΔΑ, αγγλικά: Federal Aviation Administration, FAA), και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Αρχή Αεροπορικής Ασφάλειας (ΕΑΑΑ, αγγλικά: European Aviation Safety Agency, EASA). Στον Καναδά, η κρατική αρχή που είναι υπεύθυνη για την πιστοποίηση της μαζικής παραγωγής αεροσκαφών είναι η Transport Canada.
Μαργαρίτα του Χέλρε, δούκισσα του Ζίμμερν
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Άρνολντ δούκα του Χέλρε (τώρα στην Ολλανδία) και της Αικατερίνης των Λα Μαρκ, κόρης του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης.
Αεροπλάνο
Σχεδιασμός και κατασκευή
Σε περίπτωση που το αεροσκάφος πωληθεί σε άλλη χώρα, απαιτείται άδεια από τη δημόσια αρχή αεροπορίας της χώρας που θα χρησιμοποιείται. Για παράδειγμα τα αεροπλάνα που κατασκευάζονται από την Ευρωπαϊκή Airbus, χρειάζεται να πιστοποιηθούν από την ΟΔΑ ώστε να πετάξουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, και αεροπλάνα που κατασκευάζονται από την Αμερικανική Boeing πρέπει να εγκριθούν από την ΕΑΑΑ ώστε να μπορούν να πετάξουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μαργαρίτα του Χέλρε, δούκισσα του Ζίμμερν
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1454 τον Φρειδερίκο Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα του Παλατινάτου-Ζίμμερν και είχε τέκνα:
Αεροπλάνο
Σχεδιασμός και κατασκευή
Τα λιγότερο θορυβώδη αεροπλάνα έχουν ολοένα και περισσότερη ζήτηση εξαιτίας της αύξησης της εναέριας κίνησης, κυρίως πάνω από αστικές περιοχές, μιας και η μόλυνση από τον θόρυβο των αεροσκαφών είναι ένα μείζον ζήτημα.
Μαργαρίτα του Χέλρε, δούκισσα του Ζίμμερν
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Έχμοντ
Αεροπλάνο
Σχεδιασμός και κατασκευή
Υπάρχουν λίγες εταιρείες που κατασκευάζουν αεροπλάνα σε μεγάλη κλίμακα. Όμως, η παραγωγή ενός αεροπλάνου είναι μια διαδικασία η οποία για την ακρίβεια απαιτεί δεκάδες, ή ακόμη και χιλιάδες, άλλων εταιρειών και εργοστασίων, τα οποία παρασκευάζουν τα τμήματα που τοποθετούνται στο αεροπλάνο. Για παράδειγμα, μια εταιρεία μπορεί να είναι υπεύθυνη για την παραγωγή των τροχών προσγείωσης, ενώ μια άλλη να είναι υπεύθυνη για το ραντάρ. Η παραγωγή αυτών των τμημάτων δεν περιορίζεται στην ίδια πόλη ή χώρα. Στην περίπτωση των μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών αεροσκαφών, αυτά τα τμήματα προέρχονται από όλο τον κόσμο.
Τα τμήματα αποστέλλονται από το κύριο εργοστάσιο στην εταιρεία παραγωγής των αεροπλάνων, όπου βρίσκεται η γραμμή παραγωγής. Στην περίπτωση των μεγάλων αεροπλάνων, είναι πιθανό να υπάρχουν γραμμές παραγωγής που είναι υπεύθυνες για τη συναρμολόγηση των βασικών τμημάτων του αεροπλάνου, ειδικά για τα φτερά και την άτρακτο.
Όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή, το αεροπλάνο ελέγχεται με αυστηρότητα για να βρεθούν τυχόν αστοχίες ή παραλείψεις. Μετά την έγκριση από τους επιθεωρητές, το αεροπλάνο εκτελεί μια σειρά από δοκιμαστικές πτήσεις ώστε να διασφαλιστεί πως όλα τα συστήματα λειτουργούν σωστά και πως μπορεί να πετάξει χωρίς προβλήματα. Αφότου περάσουν αυτές οι δοκιμές, το αεροπλάνο είναι έτοιμο να λάβει τις «τελικές πινελιές» (εσωτερική διαρρύθμιση, βάψιμο, κλπ), και μετά είναι έτοιμο προς παράδοση στον πελάτη.
Κύριο σώμα
Τα δομικά μέρη ενός αεροσκάφους σταθερών πτερύγων ονομάζεται κύριο σώμα. Τα τμήματα του μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο του αεροσκάφους και τον σκοπό του. Οι πρώτοι τύποι αεροπλάνων κατασκευαζόταν συνήθως από ξύλο με υφασμάτινες επιφάνειες φτερών. Όταν άρχισαν να χρησιμοποιούνται κινητήρες στις μηχανοκίνητες πτήσεις, τον 20ό αιώνα, οι βάσεις τους κατασκευάστηκαν από μέταλλο. Καθώς οι ταχύτητες αυξανόταν ολοένα και περισσότερα τμήματα γινόταν μεταλλικά, και μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τα περισσότερα αεροσκάφη ήταν μεταλλικά. Στη σύγχρονη εποχή, γίνεται αυξημένη χρήση σύνθετων υλικών.
Στα δομικά τμήματα περιλαμβάνονται :
Πτέρυγες
Οι πτέρυγες ενός αεροσκάφους σταθερών πτερύγων είναι στατικά επίπεδα τα οποία εκτείνονται και από τις δύο πλευρές του αεροσκάφους. Όταν το αεροσκάφος κινείται εμπρός, ο αέρας ρέει πάνω από τις πτέρυγες οι οποίες είναι σχεδιασμένες ώστε να παράγουν άνωση. Το σχήμα αυτό ονομάζεται αεροτομή και είναι παρόμοιο με το φτερό ενός πουλιού.
Δομή των πτερύγων
Τα αεροπλάνα έχουν ευέλικτες επιφάνειες πτερύγων οι οποίες εκτείνονται σε ένα πλαίσιο και γίνονται άκαμπτες από τις δυνάμεις άνωσης που ασκούνται από τη ροή του αέρα πάνω τους. Τα μεγαλύτερα αεροσκάφη έχουν άκαμπτες επιφάνειες πτερύγων οι οποίες παρέχουν επιπλέον δύναμη.
Είτε ευέλικτες είτε άκαμπτες, οι περισσότερες πτέρυγες διαθέτουν ένα στιβαρό πλαίσιο από το οποίο παίρνουν το σχήμα τους και το οποίο μεταφέρει την άνωση από την επιφάνεια των πτερύγων προς το υπόλοιπο αεροσκάφος. Τα κύρια δομικά στοιχεία είναι ένας ή περισσότεροι δοκοί που εκτείνονται από τη μία στην άλλη άκρη, και πολλές ραβδώσεις που εκτείνονται από το κορυφαίο (μπροστινό) στο καταληκτικό (οπίσθιο) σημείο.
Οι πρώτοι κινητήρες αεροπλάνων είχαν μικρή ισχύ, και η ελαφρότητα τους ήταν πολύ σημαντική. Επίσης, τα πρώτα τμήματα αεροτομών ήταν πολύ λεπτά, και δεν μπορούσαν να διαθέτουν ένα ισχυρό πλαίσιο στην επιφάνεια τους. Έτσι μέχρι τη δεκαετία του 1930 οι περισσότερες πτέρυγες ήταν πολύ ελαφρές και δεν διέθεταν αρκετή δύναμη. Έτσι προστέθηκαν εξωτερικοί δοκοί αντιστήριξης και καλώδια. Όταν αυξήθηκε η διαθέσιμη ισχύ των κινητήρων κατά τις δεκαετίες 1920 και 1930, οι πτέρυγες μπορούσαν να γίνουν βαρύτερες και αρκετά δυνατές, και η στήριξη δεν χρειαζόταν πλέον. Αυτός ο τύπος των αστήρικτων πτερύγων ονομάζεται διάταξη πτέρυγας υποστηρίγματος.
Διάταξη των πτερύγων
Ο αριθμός και το σχήμα των πτερύγων διαφέρει σημαντικά ανάλογα με τον τύπο. Ένα συγκεκριμένο επίπεδο πτέρυγας μπορεί να είναι πλήρους ανοίγματος ή διαχωρισμένο από μια κεντρική άτρακτο σε αριστερή και δεξιά πτέρυγα. Σε μερικές περιπτώσεις έχουν χρησιμοποιηθεί και περισσότερες πτέρυγες, όπως το τριπλάνο με τις τρεις πτέρυγες που χρησιμοποιήθηκε αρκετά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το τέτρα-πτέρυγο τετραπλάνο και άλλα σχέδια πολυπλάνων είχαν μικρή επιτυχία.
Το μονοπλάνο διαθέτει μια απλή επιφάνεια πτέρυγας, ένα διπλάνο έχει δύο στοιβαγμένες μια πάνω στην άλλη, ένα αεροπλάνο παράλληλης πτέρυγας έχει δύο τοποθετημένα το ένα πίσω από το άλλο. Όταν η διαθέσιμη ισχύς κινητήρα αυξήθηκε κατά τη δεκαετία του 1920 και του 1930 και δεν χρειαζόταν πλέον στήριξη, το αστήρικτο μονοπλάνο έγινε ο πιο κοινός τύπος μηχανοκίνητου αεροπλάνου.
Στις διηχητικές ταχύτητες (κοντά στην ταχύτητα του ήχου), η σάρωση της πτέρυγας μπροστά ή πίσω βοηθά ώστε να μειώνεται η αντίσταση από τα υπερηχητικά ωστικά κύματα (βλ. οπισθόκλιση πτέρυγας) καθώς αυτά αρχίζουν να δομούνται. Η πτέρυγα σάρωσης είναι μια ευθεία πτέρυγα η οποία κινείται μπροστά ή πίσω.
Η πτέρυγα δέλτα είναι ένα τριγωνικό σχήμα το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πολλούς λόγους. Ως μια ευέλικτη πτέρυγα Rogallo καταλογίζεται ως ένα σταθερό σχήμα στις αεροδυναμικές δυνάμεις, και συχνά χρησιμοποιείται σε υπερελαφριά αεροσκάφη και ακόμη και χαρταετούς. Ως υπερηχητική πτέρυγα συνδυάζει την υψηλή δύναμη με τη χαμηλή αντίσταση και έτσι συχνά χρησιμοποιείται σε γρήγορα αεριωθούμενα.
Άτρακτος
Μια άτρακτος είναι ένα μακρύ, λεπτό σώμα, συνήθως με κωνικές ή στρογγυλεμένες άκρες ώστε να κάνουν το σχήμα του ομαλό αεροδυναμικά. Η άτρακτος ίσως περιλαμβάνει το πλήρωμα της πτήσης, επιβάτες, εμπορεύματα ή ωφέλιμο φορτίο, καύσιμα και κινητήρες. Οι κυβερνήτες των επανδρωμένων αεροσκαφών τα χειρίζονται από το πιλοτήριο το οποίο βρίσκεται στην κορυφή ή στο εμπρόσθιο τμήμα της ατράκτου και είναι εξοπλισμένο με πλήκτρα και συνήθως παράθυρα και όργανα. Ένα αεροπλάνο ίσως διαθέτει περισσότερες από μια ατράκτους, ή ίσως διαθέτει αλυσίδες που τοποθετούν την ουρά ψηλότερα ώστε να επιστρέψουν στο οπίσθιο τμήμα της ατράκτου να χρησιμοποιηθεί για άλλους λόγους.
Ιπτάμενη πτέρυγα
Η ιπτάμενη πτέρυγα είναι ένα αεροσκάφος χωρίς ουρά το οποίο δεν έχει καθορισμένη άτρακτο. Το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος, του ωφέλιμου φορτίου και του εξοπλισμού βρίσκονται εντός της κύριας δομής της πτέρυγας.
Η διάταξη της ιπτάμενης πτέρυγας μελετήθηκε διεξοδικά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, κυρίως από τον Τζακ Νόρθροπ και τον Τσέστον Έσελμαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, και τον Αλεξάντερ Λίπις και τους αδελφούς Χόρτεν στη Γερμανία. Μετά τον πόλεμο, πολλά πειραματικά σχέδια βασίστηκαν στην έννοια της ιπτάμενης πτέρυγας, αλλά οι γνωστές δυσκολίες παρέμειναν. Μερικό γενικό ενδιαφέρον συνέχισε να υπάρχει μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950 αλλά τα σχέδια δεν παρείχαν κάποιο σημαντικό πλεονέκτημα και παρουσίαζαν πληθώρα τεχνικών προβλημάτων, που οδήγησαν στην υιοθέτηση «παραδοσιακών» λύσεων όπως το Convair B-36 και το B-52 Stratofortress. Εξαιτίας της πρακτικής ανάγκης για μια βαθιά πτέρυγα, το σχέδιο για την ιπτάμενη πτέρυγα ήταν πιο πρακτικό για σχέδια αργού προς μεσαίου εύρους ταχύτητας και υπήρχε συνεχές ενδιαφέρον για τη χρήση της ως στρατιωτικές αερογέφυρες.
Το ενδιαφέρον στις ιπτάμενες πτέρυγες ανανεώθηκε τη δεκαετία του 1980 εξαιτίας του χαμηλού επιπέδου εντοπισμού από τα ραντάρ. Η τεχνολογία Stealth στηρίζεται σε σχήματα τα οποία αντανακλούν κύματα ραντάρ σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις, και έτσι κάνουν το αεροσκάφος δύσκολα εντοπίσιμο, εκτός αν το ραντάρ βρίσκεται σε συγκεκριμένη θέση συγκριτικά με το αεροσκάφος - μια θέση η οποία μεταβάλλεται συνεχώς καθώς το αεροσκάφος κινείται. Αυτή η προσέγγιση οδήγησε τελικά στο βομβαρδιστικό τεχνολογίας Stealth B-2 Spirit. Σε αυτή τη περίπτωση τα αεροδυναμικά πλεονεκτήματα των ιπτάμενων πτερύγων δεν είναι η πρωταρχική ανάγκη. Όμως, τα σύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα ελέχγου πτήσης βοήθησαν στην εξάλειψη πολλών αεροδυναμικών προβλημάτων των υπτάμενων πτερύγων, κάνοντας τες αποτελεσματικά και σταθερά βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας.
Μικτό σώμα πτέρυγας
Τα αεροσκάφη μεικτού σώματος πτέρυγας διαθέτουν επίπεδο σώμα σχήματος αεροτομής, το οποίο παράγει την περισσότερη άνωση για να τα διατηρήσει ψηλά, και διακριτές και ξεχωριστές δομές πτερύγων, αν και οι πτέρυγες συνδέονται ομαλά με το σώμα.
Έτσι τα αεροσκάφη με μικτό σώμα πτέρυγας ενσωματώνουν στοιχεία σχεδιασμού στη φουτουριστική άτρακτο και το σχέδιο των ιπτάμενων πτερύγων. Τα υποτιθέμενα πλεονεκτήματα αυτής της προσέγγισης είναι οι υπερυψωμένες πτέρυγες και ένα φαρδύ σώμα σχήματος αεροτομής. Αυτό δίνει τη δυνατότητα σε ολόκληρο το σκάφος να συνεισφέρει στην ανύψωση με αποτέλεσμα την αυξημένη οικονομία καυσίμου.
Ανυψωμένο σώμα
Η διάταξη ανυψωμένου σώματος αναφέρεται στις περιπτώσεις όπου το ίδιο το σώμα δημιουργεί άνωση. Σε αντίθεση με τις ιπτάμενες πτέρυγες, οι οποίες είναι πτέρυγες με μινιμαλιστική ή ανύπαρκτη άτρακτο, ένα ανυψωμένο σώμα μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αεροσκάφος με μικρές ή μη λειτουργικές πτέρυγες. Ενώ το ζητούμενο στη διάταξη ιπτάμενης πτέρυγας είναι η αποτελεσματικότητα στις υποηχητικές ταχύτητες μέσω της εξάλειψης των μη ανυψούμενων επιφανειών, η διάταξη ανυψωμένου σώματος γενικά μειώνει την αντίσταση και τη δομή μιας πτέρυγας για υποηχητικές, υπερηχητικές ή εξαιρετικά υπερηχητικές πτήσεις, ή την εισαγωγή διαστημοπλοίου στην ατμόσφαιρα. Όλα αυτά τα συστήματα πτήσης θέτουν προκλήσεις για τη σωστή σταθερότητα πτήσης.
Τα ανυψωμένα σώματα ήταν σημαντικός τομέας έρευνας κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 ως μέσα κατασκευής μικρών και ελαφρών επανδρωμένων διαστημοπλοίων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατασκεύασαν μερικά από τα διάσημα αεροπλάνα πυραύλους ανυψωμένου σώματος για να δοκιμάσουν το σχέδιο, ενώ επίσης μερικά οχήματα εκτόξευσης πυραύλων δοκιμάστηκαν πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Το ενδιαφέρον αδυνάτισε καθώς η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία έχασε το ενδιαφέρον της στις επανδρωμένες αποστολές, και η κύρια εξέλιξη έληξε κατά τη διάρκεια σχεδιασμού διαστημοπλοίων, όταν και έγινε ξεκάθαρο πως ήταν δύσκολο να τοποθετηθούν δεξαμενές καυσίμων στις μεγάλες ατράκτους.
Ουραίο πτερύγιο και πρόσθια πτερύγια
Η κλασική πτέρυγα τύπου αεροτομής είναι ασταθής κατά τη διάρκεια της πτήσης, και ο έλεγχος της είναι δύσκολος. Οι τύποι ευέλικτων πτερύγων στηρίζονται συχνά σε μια γραμμή αγκύρωσης ή στο βάρος ενός πιλότου που κρέμεται από κάτω για να διατηρεί τη σωστή στάση. Μερικοί τύποι ελεύθερης πτήσης χρησιμοποιούν μια προαρτημένη αεροτομή η οποία είναι σταθερή, ή άλλους ευφυείς μηχανισμούς στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και, ο πιο πρόσφατος, η ηλεκτρονική τεχνητή σταθερότητα.
Αλλά για να επιτευχθεί το τελείωμα, η σταθερότητα και ο έλεγχος, τα περισσότερα αεροσκάφη σταθερών πτερύγων διαθέτουν ένα ουραίο πτερύγιο στο οποίο περιλαμβάνονται ένα πτερύγιο και ένα πηδάλιο τα οποία λειτουργούν οριζοντίως και ένα ουραίο πτερύγιο με έναν ελκυστήρα που λειτουργούν καθέτως. Αυτή η διάταξη είναι τόσο κοινή που θεωρείται πλέον η συμβατική διάταξη. Μερικές φορές υπάρχουν δύο ή περισσότερα πτερύγια, κατανεμημένα κατά μήκος του ουραίου πτερυγίου.
Ορισμένοι τύποι αεροπλάνων διαθέτουν «ψευδή» εμπρόσθια πτερύγια μπροστά από την κύρια πτέρυγα, αντί για πίσω της. Αυτό το εμπρόσθιο πτερύγιο συνεισφέρει στην άνωση, το τελείωμα ή τον έλεγχο του αεροσκάφους.
Διακόπτες και όργανα
Τα αεροπλάνα διαθέτουν περίπλοκα συστήματα ελέγχου πτήσης. Οι κύριοι διακόπτες επιτρέπουν στον κυβερνήτη να διευθύνει το αεροσκάφος στον αέρα με τον έλεγχο της θέσης του αεροσκάφους και της ώθησης του κινητήρα.
Στα επανδρωμένα αεροσκάφη, τα όργανα του πιλοτηρίου παρέχουν πληροφορίες στους κυβερνήτες, συμπεριλαμβανομένων δεδομένων της πτήσης, ισχύος του κινητήρα, πλοήγησης, επικοινωνίας, ενώ ενδέχεται να προστεθούν και άλλα συστήματα.
Ασφάλεια
Όταν η ασφάλεια προσμετράται με τους θανάτους ανά χιλιόμετρο, το ταξίδι μέσω αέρος είναι περίπου 10 φορές πιο ασφαλές από αυτό με λεωφορείο ή σιδηρόδρομο. Όταν όμως προσμετράται με θανάτους ανά ταξίδι, το ταξίδι μέσω αέρος είναι σε σημαντικό βαθμό πιο επικίνδυνο από ότι το ταξίδι με αυτοκίνητο, σιδηρόδρομο ή λεωφορείο. Η ασφάλιση των αεροπορικών ταξιδιών είναι σχετικά πιο ακριβή για αυτό το λόγο - οι ασφαλιστές γενικά χρησιμοποιούν τη στατιστική θάνατοι ανά ταξίδι. Υπάρχει σημαντική διαφορά από την ασφάλεια που παρέχουν οι αεροπορικές εταιρείες από την ασφάλεια των μικρότερων ιδιωτικών αεροπλάνων, με την ανά μίλι στατιστική να αποδεικνύει πως οι αεροπορικές εταιρείες είναι 8,3 φορές πιο ασφαλείς από τα μικρότερα αεροπλάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
American Idiot (τραγούδι)
Το American Idiot είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού Punk Rock συγκροτήματος Green Day, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ομώνυμο δίσκο τους το 2004, το οποίο κυκλοφόρησε και ως single από τον δίσκο, μάλιστα πρώτο από αυτόν. Η μουσική του τραγουδιού πιστώνεται σε όλα τα μέλη του συγκροτήματος. Ο στίχος του τραγουδιού θεωρείται πολιτικός. Ενώ πιστεύεται ότι είναι ένα από τα δημοφιλέστερα και πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια του σχήματος.
Παρόλα αυτά, το κομμάτι έλαβε θετικές κριτικές και αρκετές διακρίσεις, ενώ υπήρξε και υποψήφιο για τέσσερις κατηγορίες στα βραβεία Grammy. Ενώ και στα chart σημείωσε εισπρακτική επιτυχία: στα αμερικανικά Billboard Modern Rock Tracks αλλά και στον Καναδά έπιασε την κορυφή. Το single έγινε χρυσό στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και στη Νέα Ζηλανδία. Στον Καναδά έγινε δις πλατινένιο ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο ασημένιο, πωλώντας 200.000 αντίτυπα.
Το 2010 εισήχθη στην ανανεωμένη λίστα του περιοδικού Rolling Stone, Κατάλογος με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 432η θέση. Ενώ ο τηλεοπτικός σταθμός VH1 κατέταξε το τραγούδι 13ο ανάμεσα στα 100 Καλύτερα Τραγούδια από το 2000 έως το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2004 Κατηγορία:Τραγούδια των Green Day Κατηγορία:Singles του 2004 Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας
Χάρων
Με το όνομα Χάρων αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
S/2003 J 4
Ο S/2003 J 4 είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης, με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2003.
Ο S/2003 J 4 έχει διάμετρο 2 χλμ. και περιστρέφεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 23.571.000 χιλιομέτρων, σε 739,294 ημέρες, με κλίση 147 μοιρών προς την εκλειπτική και με εκκεντρότητα 0,3003.
Ο S/2003 J 4 ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Πασιφάης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 22,8 και 24,1 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 144,5° έως 158,3°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Άλντο βαν Έικ
Ο Άλντο βαν Έικ (ολλανδ.: Aldo Ernest van Eyck, 16 Μαρτίου 1918 - 14 Ιανουαρίου 1999) ήταν Ολλανδός αρχιτέκτονας, μια από τις πιο γνωστές μορφές του ρεύματος του αρχιτεκτονικού στρουκτουραλισμού.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Άλντο βαν Έικ  γεννήθηκε στο Ντριμπέρχεν (Driebergen) της Ολλανδίας. Μεταξύ 1919 και 1935 ζούσε στο Λονδίνο, όπου φοίτησε σε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις Καλές Τέχνες στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Χάγη (MTS Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, The Hague) μεταξύ 1935-1938, συνέχισε με σπουδές αρχιτεκτονικής στο ETH Ζυρίχης (Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης), μεταξύ 1938-1942, όπου γνώρισε την διεθνή Αβάν-γκαρντ. Το 1943 παντρεύτηκε τη συμφοιτήτρια του Hannie van Roojen, και παρέμειναν στη Ζυρίχη μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1946 o βαν Έικ μετακόμισε στο Άμστερνταμ και εργάστηκε μέχρι το 1951 στο Τμήμα των Δημοσίων Έργων, για την ανάπτυξη της πόλης. Σχεδίασε πάνω από 700 παιδικές χαρές, ενώ από το 1951 άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του αρχιτέκτονα στον ιδιωτικό τομέα με αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά έργα.
Ο βαν Έικ ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Team 10 (ίδρυση το 1953) και παρέμεινε μέλος μέχρι το τέλος, ενώ ήταν εκπρόσωπος της Ολλανδίας στο CIAM (Congrès internationaux d'architecture moderne, Διεθνές Συνέδριο Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής) από το 1947 μέχρι τη διάλυση του. Στο τελευταίο CIAM, το 1959, παρουσίασε το διάγραμμά του, ‘Otterlo Circles’. Υπήρξε μέλος του ‘De 8 en Opbouw’ από το 1946, συμμετείχε στην καλλιτεχνική ομάδα του COBRA μεταξύ του 1948 και 1951 και στην εκδοτική ομάδα του αρχιτεκτονικού περιοδικού Forum τις χρονιές 1959-1963 και 1967.
Στο έργο του, επηρεάστηκε αρκετά από το χώρο των τεχνών, ενώ είχε και πολλές επιδράσεις από μη δυτικές κουλτούρες, όπως αυτή των Ντόγκον στην Αφρική, μέσα από τα εκπαιδευτικά ταξίδια που έκανε με τη σύζυγό του, από το 1947, σε όλες τις ηπείρους και κυρίως σε αρχαϊκούς πολιτισμούς.
Πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 1999 στο Loenen της Ολλανδίας.
Συγγραφικό Έργο
Οι περισσότερες από τις ιδέες του επεξηγούνται στο βιβλίο του The Child, the City and the Artist (Το Παιδί, Η Πόλη και ο Αρχιτέκτονας), το οποίο έγραψε το 1962 και εκδόθηκε μετά το θάνατό του. Δημοσίευσε, επίσης, στο Forum τα άρθρα The medicine of reciprocity tentatively illustrated και Steps toward a configurative discipline.
Ακαδημαϊκή Σταδιοδρομία
Ο Aldo van Eyck δίδαξε στην Αρχιτεκτονική Ακαδημία του Άμστερνταμ (Academie voor Bouwkunst) από το 1956 ως το 1961 και διετέλεσε καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Ντελφτ (Technische Hogeschool Delfty) από το 1966 ως το 1984. Υπήρξε επίσης επισκέπτης καθηγητής σε πολλά πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης. Έγινε επίτιμος καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Νιού Τζέρσι (New Jersey Institute of Technology) το 1979 και στο Tulane University το 1979, επίτιμο μέλος στην Κρατική Ακαδημία Τέχνης του Ντίσελντορφ (Staatlichen Kunstakademie Dusseldorf) το 1979, μέλος στη Βασιλική Ακαδημία του Βελγίου (Koninklijke Academie) το 1981 και τιμήθηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων, FAIA, το 1981.
Βραβεία και Διακρίσεις
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο βαν Έικ έλαβε πολλά βραβεία και διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Rotterdam-Maaskant Prize και το Finnish Wihuri International Prize το 1982, το RIBA Royal Gold Medal το 1990, ενώ το 1994 απονεμήθηκε στον ίδιο και στη σύζυγό του, Χάνι βαν Έικ, το βραβείο Dutch BNA-kubus.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες
Λογοτεχνική Σχολή της Οχρίδας
Η Λογοτεχνική Σχολή της Οχρίδας ή αλλιώς Λογοτεχνική Σχολή της Αχρίδας, ήταν ένα από τα δύο σημαντικότερα πολιτισμικά κέντρα της πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, μαζί με την Λογοτεχνική Σχολή της Πρεσλάβας (ή αλλιώς Λογοτεχνική Σχολή της Πλίσκα). Η σχολή ιδρύθηκε στην Οχρίδα (σημερινή Βόρεια Μακεδονία) το 886 από τον Άγιο Κλήμη της Οχρίδας κατόπιν αιτήματος του Μπόρις Α΄ της Βουλγαρίας, ταυτόχρονα ή λίγο καιρό μετά την Λογοτεχνική Σχολή της Πρεσλάβας. Μετά την χειροτόνηση του Κλήμη ως Επίσκοπο της Ντρέμπιτσα (Βέλικα) το 893, η θέση του επικεφαλής της σχολής ανατέθηκε στον Ναούμ της Πρεσλάβας. Η Λογοτεχνική Σχολή της Οχρίδας χρησιμοποίησε το γλαγολιτικό αλφάβητο από την ίδρυσή της έως και τον 12ο αιώνα και το κυριλλικό από τα τέλη του 9ου αιώνα κι έπειτα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία Κατηγορία:Οχρίδα Κατηγορία:Κουτμιτσέβιτσα
Λευκός Νείλος
Ο Λευκός Νείλος (النيل الأبيض αν-νιλ αλ-αμπιάντ) είναι ποταμός στην Αφρική, ένας από τους δύο κύριους παραποτάμους του Νείλου. Ο άλλος είναι ο Μπλε Νείλος. Το όνομα του προέρχεται από το χρωματισμό του, ο οποίος οφείλεται στον πηλό που μεταφέρει με το νερό.
Με την αυστηρή έννοια, ο όρος Λευκός Νείλος αναφέρεται στον ποταμό που πηγάζει από την λίμνη Νο, στη συμβολή των ποταμών Μπαχρ αλ Τζαμπάλ και Μπαχρ ελ Γκαζάλ. Με την ευρύτερη έννοια, ο όρος "Λευκός Νείλος" αναφέρεται σε όλα τα τμήματα του ποταμού που απορρέουν από την Λίμνη Βικτώρια μέχρι την ένωση του με τον Μπλε Νείλο. Τα υψηλότερα τμήματα ονομάζονται "Νείλος της Βικτώριας" (μέσω της λίμνης Κιόγκα μέχρι την λίμνη Αλβέρτου), το επόμενο τμήμα ονομάζεται "Αλβέρτειος Νείλος" (μέχρι τα σύνορα με το Νότιο Σουδάν) και έπειτα "Ορεινός Νείλος" ή Μπαχρ-αλ-Τζαμπάλ (μέχρι τη λίμνη Νο). Ο "Λευκός Νείλος" μπορεί μερικές φορές να περιλαμβάνει και τις πηγές του στην λίμνη Βικτώρια, εκ των οποίων η πιο απόμακρη απέχει 3.700 χιλιόμετρα από τον λευκό Νείλο.
Τον 19ο αιώνα, η αναζήτηση που έκαναν διάφοροι Ευρωπαίοι για την πηγή του Νείλου επικεντρώθηκε κυρίως στον Λευκό Νείλο, η οποία είχε εξαφανιστεί στα βάθη της λεγόμενης "Σκοτεινότερης Αφρικής". Η πηγή του Λευκού Νείλου βρέθηκε το 1937 όταν ο Γερμανός Μπούρκχαρτ Βάλντεκερ ιχνηλάτησε την πηγή σε ένα ρέμα στο Ρουτόβου, στη βάση του όρους Κικίζι. μικρογραφία|Ένας χάρτης που δείχνει την πορεία του Λευκού Νείλου και του [[Γαλάζιος Νείλος|Μπλε Νείλου στην Ανατολική Αφρική.]]
Εκβολές της Λίμνης Βικτώριας
Η πηγή του Νείλου μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι είτε ο ποταμός Ρουβγιρόνζα, ο οποίος πηγάζει στην επαρχία Μπουρούρι στο Μπουρούντι, κοντά στο Μπουκιρασάζ ή ο Νιαμπαρόνγκο, ο οποίος πηγάζει από το δάσος Νιούνγκβε στη Ρουάντα.
Αυτά τα δύο ποτάμια-τροφοδότες συναντώνται κοντά στους καταρράκτες Ρουσούμο στο σύνορο Ρουάντας-Τανζανίας. Οι καταρράκτες είναι γνωστοί για ένα γεγονός που συνέβη στις 28 και 29 Απριλίου 1994, όταν 250.000 Ρουαντανοί διέσχισαν την γέφυρα στους καταρράκτες Ρουσούμο με κατεύθυνση την Νγκάρα της Τανζανίας σε 24 ώρες. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες την αποκαλεί ως τη "μεγαλύτερη και ταχύτερη έξοδο προσφύγων στη σύγχρονη εποχή". Ο Καγκέρα αποτελεί μέρος των συνόρων Ρουάντας–Τανζανίας και Τανζανίας–Ουγκάντας πριν κατευθυνθεί προς την Λίμνη Βικτόρια.
Στην Ουγκάντα
αριστερά|μικρογραφία|Αθλητές του [[ράφτινγκ στους καταρράκτες Μπουτζαγκάλι κοντά στο στόμιο του Βικτωριανού Νείλου.]] Ο Λευκός Νείλος στην Ουγκάντα κινείται υπό την ονομασία "Βικτωριανός Νείλος" από την λίμνη Βικτόρια μέσω της λίμνης Κιόγκα μέχρι την λίμνη Αλβέρτου. Από αυτό το σημείο μετονομάζεται σε "Αλβέρτειος Νείλος" μέχρι το σύνορο με το Νότιο Σουδάν.
Βικτωριανός Νείλος
Ο Βικτωριανός Νείλος ξεκινά στο βόρειο άκρο της λίμνης Βικτώριας στην Τζίντζα, στη βόρεια όχθη της λίμνης. Περνώντας από τον σταθμό παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος Ναλουμπάλε και Κίρα στο βόρειο άκρο της λίμνης, ο ποταμός διαπερνά τους καταρράκτες Μπουτζαγκάλι (την θέση ενός άλλου σταθμού ηλεκτρικού ρεύματος) 15 χιλιόμετρα από τη Τζίντζα. Διασχίζει την Ουγκάντα με βορειοδυτική κατεύθυνση και φτάνει στην Λίμνη Κιόγκα, στο κέντρο της χώρας και φτάνει στην Λίμνη Αλβέρτου.
Στους καταρράκτες Καρούμα, ο ποταμός ρέει κάτω από την γέφυρα Καρούμα (2.24594°N, 32.25251°W) στη νοτιοανατολική γωνία του εθνικού πάρκου των καταρρακτών Μέρτσισον. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης από το Στρατό Αντίστασης του Κυρίου, η γέφυρα Καρούμα, η οποία χτίστηκε το 1963 για να βοηθήσει την βαμβακοβιομηχανία, ήταν κύρια στάση στο δρόμο για το Γκουλού, όπου τα οχήματα συγκεντρώνονταν σε κομβόι πριν κινηθούν με στρατιωτική συνοδεία για την πορεία προς τον βορρά. Το 2009, η κυβέρνηση της Ουγκάντα ανακοίνωσε τα σχέδιά της να κατασκευάσει ένα πρόγραμμα υδροηλεκτρικών έργων ισχύος 750 μεγαβάτ με προγραμματισμένη ημερομηνία ολοκλήρωσης το 2016. Η Παγκόσμια Τράπεζα ενέκρινε τη χρηματοδότηση ενός μικρότερου υδροηλεκτρικού φράγματος ισχύος 200 μεγαβάτ αλλά η Ουγκάντα επέλεξε ένα μεγαλύτερο εγχείρημα, το οποίο θα χρηματοδοτηθεί εσωτερικά από τον λαό αν χρειαστεί.
Λίγο πριν την είσοδό της στην Λίμνη Αλβέρτου, ο ποταμός συμπιέζεται σε ένα πέρασμα πλάτους επτά μέτρων στους καταρράκτες Μέρτσισον, σηματοδοτώντας την είσοδο του στον δυτικό κλάδο του Ανατολικού Αφρικανικού ρήγματος. Έπειτα ρέει προς την λίμνη Αλβέρτου απέναντι από τα Μπλε Όρη στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Το τμήμα του ποταμού από τη Λίμνη Κιόγκα μέχρι τη λίμνη Αλβέρτου ονομάζεται και "Νείλος του Κιόγκα".
Αλβέρτειος Νείλος
μικρογραφία|Γέφυρα στον Αλβέρτειο Νείλο Ο ποταμός που η απορροή του εκτείνεται από την Λίμνη Αλβέρτου και βόρεια λέγεται "Αλβέρτειος Νείλος". Χωρίζει την υποπεριοχή Δυτικού Νείλου στην Ουγκάντα από την υπόλοιπη χώρα. Μια γέφυρα περνά πάνω από τον Αλβέρτειο Νείλο στην επαρχία Νέμπι. Είναι η μόνη γέφυρα του Λευκού Νείλου σε αυτό το τμήμα. Υπάρχει μια γραμμή πορθμείων που συνδέει τους δρόμους μεταξύ Αντζουμάνι και Μόγιο, αλλά το υπόλοιπο του ποταμού διασχίζεται με μια μικρή βάρκα ή κανό.
Στο Νότιο Σουδάν και το Σουδάν
αριστερά|μικρογραφία|Η συμβολή του Μπλε και του Λευκού Νείλου, κοντά στο Χαρτούμ Από το σημείο που εισέρχεται στο Νότιο Σουδάν μέσω Ουγκάντας ο ποταμός ονομάζεται "Ορεινός Νείλος". Από την λίμνη Νο στο Νότιο Σουδάν και έπειτα ο ποταμός ονομάζεται Λευκός Νείλος και συνεχίζει προς τα βόρεια μέχρι το Σουδάν όπου καταλήγει στη συμβολή του με τον Γαλάζιο Νείλο.
Ορεινός Νείλος
Από το Νιμούλε στο Νότιο Σουδάν, κοντά στα σύνορα με την Ουγκάντα, ο ποταμός γίνεται γνωστός ως "Ορεινός Νείλος" ή "Μπαχρ-αλ-Τζαμπάλ" (بحر الجبل), που κυριολεκτικά σημαίνει "Ορεινός Ποταμός". Το νοτιοσουδανικό κρατίδιο της Κεντρικής Εκουατόριας ήταν γνωστό ως Μπαχρ αλ-Τζαμπάλ μέχρι το 2006.
Το νότιο τμήμα του ποταμού συναντά αρκετά ρεύματα πριν φτάσει την σουδανέζικη πεδιάδα και τον μεγάλο βάλτο του Σουντ. Φτάνει στην λίμνη Νο όπου γίνεται η συμβολή με τον Μπαχρ ελ Γκαζάλ και σχηματίζουν τον Λευκό Νείλο. Ένας παραπόταμος που λέγεται Μπαχρ ελ Ζεράφ διαπερνά το Σουντ και ενώνεται με τον Λευκό Νείλο. Ο Ορεινός Νείλος κατεβαίνει υψόμετρο μέσω στενών φαραγγιών και μιας σειράς από ρέματα που περιλαμβάνουν τα ρέματα Φούλα. μικρογραφία|Όπως φαίνεται και στην εικόνα, οι δύο Νείλοι ενώνονται στο [[Χαρτούμ, την πρωτεύουσα του Σουδάν. Απέναντι βρίσκεται το Ομντουρμάν.]]
Κυρίως Λευκός Νείλος
Για μερικούς ανθρώπους, ο Λευκός Νείλος ξεκινά στην συμβολή του Ορεινού Νείλου με τον Μπαχρ αλ Γκαζάλ στην Λίμνη Νο.
Τα 120 χιλιόμετρα του Λευκού Νείλου όπου ρέει ανατολικά από τη Λίμνη Νο μέχρι το στόμιο του Σομπάτ περιέχουν πλαγιές και έχουν πολλούς βάλτους και λιμνούλες. Όταν πλημμυρίζει, ο Σομπάτ μεταφέρει μεγάλη ποσότητα ιζήματος. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο Λευκός Νείλος εμφανίζει το χαρακτηριστικό του χλωμό χρώμα. Από το Μαλακάλ, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Νότιου Σουδάν ο ποταμός ρέει αργά αλλά χωρίς βάλτους και με κατεύθυνση προς το Χαρτούμ και το Σουδάν. Κάτω από το Μαλακάλ βρίσκεται το Κοντόκ, το σημείο όπου έλαβε χώρα το επεισόδιο της Φασόντα, το οποίο σημάδεψε το τέλος του Αγώνα για την Αφρική.
Στο Σουδάν το ποτάμι δανείζει το όνομά του στο Σουδανέζικο κρατίδιο του Λευκού Νείλου, πριν συγχωνευτεί με τον Μπλε Νείλο στο Χαρτούμ, την πρωτεύουσα του Σουδάν, διαμορφώνοντας τον Ποταμό Νείλο.
Πλωτότητα
Ο Λευκός Νείλος είναι πλωτός υδατόδρομος από την Λίμνη Αλβέρτου μέχρι το Χαρτούμ μέσω του φράγματος Τζεμπέλ Αούλια. Μόνο μεταξύ Τζούμπα και Ουγκάντα ο ποταμός χρειάζεται αναβάθμιση ή κανάλι για να γίνει πλωτός.
Κατά τη διάρκεια μέρους του έτους, τα ποτάμια είναι πλωτά μέχρι την Γκαμπέλα της Αιθιοπίας και το Βάου του Νοτίου Σουδάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Αφρικής Κατηγορία:Λίμνη Βικτώρια Κατηγορία:Ποταμοί του Σουδάν Κατηγορία:Νείλος
Βικτόρια Πρίνσιπαλ
Η Πρίνσιπαλ έγινε έγραψε τρία βιβλία μπεστ σέλερ για την ομορφιά, την περιποίηση του δέρματος, τη φυσική κατάσταση, την ευεξία και την υγεία: The Body Principal (1983), The Beauty Principal (1984) και The Diet Principal (1987). Στη δεκαετία του 2000, έγραψε ένα τέταρτο βιβλίο, με τίτλο Living Principal (2001). Ήταν επίσης δύο φορές υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα.
Τα πρώτα χρόνια
Η Βίκι Ρι Πρίνσιπαλ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1950 στη Φουκουόκα της Ιαπωνίας. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του λοχία της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών Βίκτορ Ρόκο Πρίνσιπαλ, ο οποίος τότε είχε πάρει μετάθεση στη Φουκουόκα. Πέρασε τους πρώτους τρεις μήνες της ζωής της σε ιαπωνικό έδαφος.
Καθώς ο πατέρας της ήταν στον στρατό των ΗΠΑ, η οικογένεια μετακόμιζε συχνά. μεγάλωσε στο Λονδίνο, το Πουέρτο Ρίκο, τη Φλόριντα, τη Μασαχουσέτη και την Τζόρτζια, μεταξύ άλλων. Παρακολούθησε 17 διαφορετικά σχολεία και σπούδασε στη Σχολή Βασιλικού Μπαλέτου, ενώ η οικογένειά της βρισκόταν στην Αγγλία.