cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάννον Γουίρι
Καριέρα
Με καταγωγή από το Green Lake του Ουισκόνσιν, όπου ήταν η φοιτήτρια με το 2ο υψηλότερο βαθμό της τάξης αποφοίτησης του 1983, το 1985 η Whirry έγινε δεκτή στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών, μία από τους 365 που έγιναν αποδεκτoί από 3.000 υποψήφιους και μία από μόνο 65 απόφοιτους του διετούς προγράμματος. Ενώ προσπαθούσε να καθιερώσει την καριέρα της στη Νέα Υόρκη, η Whirry εργάστηκε ως μπαργούμαν, πήρε έναν αριθμό μικρών ρόλων και εμφανίστηκε σε μια διαφήμιση για το FedEx. Το τελευταίο της επέτρεψε τελικά να συμμετάσχει στο Screen Actors Guild. Ο πρώτος της κινηματογραφικός ρόλος ήταν στην ταινία δράσης Out For Justice με πρωταγωνιστή τον Steven Seagal.
Στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται σε μια σειρά ερωτικών ταινιών β' διαλογής και θρίλερ απευθείας-σε-βίντεο, ταυτόχρονα με την Τάνια Ρόμπερτς, τη Μαρία Φορντ και τη Σάνον Τούιντ που εμφανίστηκαν στα ίδια είδη ταινιών εκείνη την εποχή. Πρωταγωνίστησε στις παραγωγές του Gregory Hippolyte , Animal Instincts I and II, Body of Influence και Mirror Images II. Η Entertainment Weekly αναφέρθηκε στους Whirry και Hippolyte ως "οι Dietrich και Von Sternberg των αισθησιακής ταινιών" Άλλες ταινίες εκείνη την εποχή περιλάμβαναν το Private Obsession and Playback, μια παραγωγή του Playboy.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μεταπήδησε από τα ερωτικά θρίλερ σε μια σειρά από ρόλους στην τηλεόραση και σε ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των ειδών δράσης, επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως γραμματέας του Mike Hammer στην τηλεοπτική σειρά Mike Hammer, Private Eye και έκανε καλεσμένες εμφανίσεις σε εκπομπές όπως ER, Felicity, Seinfeld, VIP, Murphy Brown, Malcolm in the Middle και Nash Bridges. Είχε επίσης έναν μικρό ρόλο στην ταινία του Jim Carrey Me, Myself & Irene (2000).
Το 2007, εμφανίστηκε σε μια μίνι σειρά του BBC , Nuclear Secrets, στον ρόλο της Kitty Oppenheimer, τη σύζυγο του Robert Oppenheimer.
Περιστασιακά εμφανίζεται με θεατρικές εταιρείες στην Αριζόνα, όπου ζει και έχει συνεχίσει να εμφανίζεται σε μικρούς ρόλους σε ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της ανεξάρτητης ταινίας Raising Buchanan το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αναιρέσιμη λογική
Η αναιρέσιμη λογική, ή αναιρέσιμος συλλογισμός, είναι ένα σχήμα λογικού συλλογισμού το οποίο δεν αποτελεί με τη στενή (ή «αυστηρή», ή μαθηματική) έννοια αποδεικτικό συμπερασμό. Είναι δηλαδή ένα συλλογιστικό σχήμα παρόμοιο με τον επαγωγικό συλλογισμό και με τον υποθετικό-παραγωγικό συλλογισμό. Σχετίζεται επίσης στενά με την έννοια της αναθεώρησης πεποιθήσεων. Αντίθετα, διαφέρει από τον απαγωγικό συλλογισμό, ο οποίος είναι ο μόνος αυστηρά αποδεικτικός συλλογισμός.
Το είδος αυτό λογικού συλλογισμού είναι πολύ μικρής σημασίας για τη μαθηματική λογική, αφού ουσιαστικά είναι άκυρος από μαθηματική σκοπιά και δεν παράγει αποδείξεις. Αντίθετα όμως, είναι ένα εξαιρετικά μεγάλης σημασίας λογικό σχήμα για τη νομική επιστήμη. Τούτο διότι οι νόμοι είναι συνήθως γενικά διατυπωμένοι και δεν μπορούν να προβλέπουν όλες τις λεπτομέρειες κάθε πραγματικής υπό εξέταση υπόθεσης ή περίπτωσης. Πρέπει όμως να μπορούν να χρησιμοποιηθούν, και χρησιμοποιούνται από τους δικηγόρους και τους δικαστές, με συστηματικό και λογικά δομημένο τρόπο για να εξαχθούν συμπεράσματα και αποφάσεις για οποιαδήποτε πραγματική υπόθεση.
Η αναιρέσιμη λογική είναι λοιπόν, πολύ απλά, η λογική που χρησιμοποιείται όταν μια από τις προκείμενες προτάσεις έχει ουσιαστικά τη μορφή:
Τότε, οποιαδήποτε νέα προκείμενη της μορφής:
οδηγεί στο (υπό αναίρεση) συμπέρασμα ότι:
Βλέπουμε δηλαδή ότι ο υπό αναίρεση συλλογισμός είναι ίδιος ακριβώς στη μορφή με τον απαγωγικό συλλογισμό (από το γενικό στο ειδικό) με τη διαφορά ότι μία από τις προκείμενες δεν είναι αληθής πάντα, αλλά είναι μόνο αληθής κατά κανόνα ή σχεδόν πάντα.
Παράδειγμα 1
Αναιρέσιμος συλλογισμός:
Αναίρεση:
Σε αυτή την περίπτωση ο αρχικός συλλογισμός (αναιρέσιμος) είναι γενικότερος και αναιρείται από έναν ειδικότερο.
Παράδειγμα 2
Με βάση την παραπάνω προκείμενη και τις συγκεκριμένες περιστάσεις κάποιας συναλλαγής μπορεί να συμπεράνει κανείς αν η συναλλαγή είναι έγκυρη ως συμβόλαιο ως προς τις νομικές της συνέπειες. Κατά κανόνα αρκεί να τηρούνται τα τρία στοιχεία της έννοιας του έγκυρου συμβολαίου. Δηλαδή με βάση και την,
προκείμενη 2: Ο Γιώργος πρότεινε τιμή €100 για ένα ποδήλατο, η Μαρία αποφάσισε να το αγοράσει και η Μαρία επικοινώνησε αυτή την απόφαση της στον Γιώργο δίνοντας του τα χρήματα και παίρνοντας το ποδήλατο,
μπορούμε να οδηγηθούμε στο
συμπέρασμα: Η συναλλαγή μεταξύ του Γιώργου και της Μαρίας είναι έγκυρη.
Μπορούμε να συμπεράνουμε επομένως ότι παράγονται όλες οι νομικές συνέπειες και, για παράδειγμα, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο η Μαρία δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και να ζητήσει τα χρήματα επιστρέφοντας το ποδήλατο. Και σίγουρα δεν μπορεί να διεκδικήσει μια τέτοια αξίωση δικαστικά. Εκτός αν συμφωνήσει ο Γιώργος, δηλαδή αν γίνει μια νέα σύμβαση.
Ο προηγούμενος λογικός συλλογισμός είναι ωστόσο ένας υπό αναίρεση συλλογισμός. Δηλαδή υπάρχει μια σειρά ιδιαίτερων περιστάσεων υπό τις οποίες μπορεί τελικά το συμπέρασμα να μην ισχύει και η συναλλαγή να είναι νομικά άκυρη. Για παράδειγμα, αν αποδειχθεί ότι το αντικείμενο της συναλλαγής είναι παράνομο, όπως αν το ποδήλατο είναι κλεμμένο.
Πηγές
Κατηγορία:Λογική Κατηγορία:Νομική επιστήμη Κατηγορία:Επιστημολογία Κατηγορία:Αναπαράσταση γνώσης Κατηγορία:Συλλογιστική
Αντώνιος Παπανικολάου
Ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου (Χίος, 1971) είναι ιερέας της Εκκλησίας της Ελλάδας, γνωστός για την ίδρυση και λειτουργία της Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης «Κιβωτός του Κόσμου», για την οποία έχει βραβευτεί το 2018 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το «Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη».
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στη Χίο το 1971 και μεγάλωσε στη Δραπετσώνα. Είναι παντρεμένος με την Σταματία Γεωργαντή και έχουν τρία παιδιά, από τα οποία δύο είναι υιοθετημένα. Έχει πέντε αδέλφια, ένας εκ των οποίων είναι επίσης κληρικός και ηγούμενος της Νέας Μονής της Χίου. Ολοκλήρωσε θεολογικές και παιδαγωγικές σπουδές και υπηρέτησε ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ακαδημίας Πλάτωνος. Με κοινό ενδιαφέρον το μπάσκετ προσέγγισε παραβατικά παιδιά, προσφυγόπουλα και παιδιά από προβληματικές οικογένειες.
Η Κιβωτός του Κόσμου
Με τη βοήθεια εθελοντών, δημιούργησε στον Κολωνό τη Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση «Κιβωτός του Κόσμου» το 1998, με στόχο να βγάλει όσα περισσότερα παιδιά μπορούσε από τη φτώχεια και την εγκατάλειψη και να τους προσφέρει τη δυνατότητα «να σταθούν στα πόδια τους». Το 2015, εν μέσω της προσφυγικής κρίσης, η «Κιβωτός» επεκτάθηκε στη Χίο για να φιλοξενήσει προσφυγόπουλα. Έκτοτε έχει βοηθήσει εκατοντάδες ορφανά ή εγκαταλελειμμένα παιδιά. Η συμπερίληψη των μεταναστών προκάλεσε αντιδράσεις από ακροδεξιούς ακτιβιστές και πολιτικούς.
Το 2015, η Κιβωτός επεκτάθηκε και στην Πωγωνιανή Ιωαννίνων, ενώ το 2017 δημιουργήθηκε γεωργικό σχολείο στο Διμήνι του Βόλου, που έλαβε το βραβείο GENE Global Education Award 2020/2021 της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Καταγγελίες για κακοποίηση παιδιών
Το Νοέμβριο του 2022, έπειτα από καταγγελίες για κακοποίηση παιδιών στην «Κιβωτό», οι αστυνομικές αρχές ξεκίνησαν έρευνες, ενώ με απόφαση της κυβέρνησης αντικαταστάθηκε η διοίκησή της. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος διέταξε τη διενέργεια κανονικών ανακρίσεων σε βάρος του Παπανικολάου, στον οποίο και επέβαλε απαγόρευση ιεροπραξιών μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Η Ιερά Σύνοδος εξήγησε ότι η «Κιβωτός» δεν υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή. Ο εκπρόσωπος Τύπου της Αρχιεπισκοπής ανέφερε μάλιστα, όταν ο Αρχιεπίσκοπος επιχείρησε να βοηθήσει τον πατέρα Αντώνιο και την «Κιβωτό» με κάποιου είδους εποπτεία, ο τελευταίος αρνήθηκε.
Τον Δεκέμβριο κλήθηκε από δύο Εισαγγελείς ανηλίκων, με την ιδιότητα του υπόπτου για τη διάπραξη κακουργηματικής ασέλγειας σε βάρος δύο ανηλίκων φιλοξενούμενων στην «Κιβωτό του Κόσμου», καθώς και για το αδίκημα, σε βαθμό πλημμελήματος, της ηθικής αυτουργίας σε σωματικές βλάβες ανηλίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες
Επαρχία Δωρίδας
right|300px|thumb|Η επαρχία Δωρίδας Η επαρχία Δωρίδας ήταν επαρχία της Στερεάς Ελλάδας, στον νομό Φωκίδας.
Αποτελούσε, μέχρι την εφαρμογή του σχεδίου Ιωάννης Καποδίστριας, την δυτική από τις δύο επαρχίες του νομού Φωκίδας (η άλλη ήταν η Παρνασσίδα), με πρωτεύουσα το Λιδωρίκι. Παρ' όλο που δεν αποτελεί πλέον διοικητική μονάδα, η Δωρίδα συνεχίζει να οριοθετείται σαν μια ιστορική περιοχή του νομού η οποία περιλαμβάνει τους δήμους Βαρδουσίων, Ευπαλίου, Λιδωρικίου και Τολοφώνος. Έχει πληθυσμό 16.021 κατοίκους και έκταση 999 χμ².
Γεωγραφία
Συνορεύει βόρεια με τον νομό Φθιώτιδας, ανατολικά με την Παρνασσίδα, δυτικά με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας και νότια βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο.
Μεγάλο μέρος των κατοίκων παραδοσιακά ασχολούνταν με την κτηνοτροφία, και παλαιότερα (έως και τον 19ο αιώνα) μετακινούνταν εποχιακά για να ξεχειμωνιάζουν τα κοπάδια τους. Η έντονη εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση όμως έχει πλήξει την περιοχή εδώ και δεκαετίες.
Ιστορία της επαρχίας
Η επαρχία Δωρίδας δεν πρέπει να συγχέεται με την αρχαία Δωρίδα. Η πρώτη, κατά την αρχαιότητα, αποτελούσε τμήμα της Οζολίας Λοκρίδας (το νότιο τμήμα της) και της Αιτωλίας (το βόρειο). Είναι άγνωστο ακόμα πως της δόθηκε το όνομα αυτό, το οποίο έπαψε να χρησιμοποιείται για την περιοχή της αρχαίας Δωρίδας. Τον καιρό της Τουρκοκρατίας και αργότερα της γερμανικής κατοχής η Δωρίδα, λόγω του δυσπρόσιτου εδάφους της, υπήρξε ασφαλές καταφύγιο και ορμητήριο για κάθε απελευθερωτική κίνηση.
Κατά την τουρκοκρατία οι Τούρκοι κατέλαβαν το Μαλανδρίνο και το Λιδωρίκι. Τα υπόλοιπα χωριά της Δωρίδας ήταν ελεύθερα, χωρίς Οθωμανική διοικητική ή στρατιωτική παρουσία, και οι ελεύθεροι κάτοικοι της Δωρίδας αποκαλούσαν χλευαστικά «τουρκομάμουρα» και «βαλαχάδες» τους κατοίκους το δύο κατακτημένων χωριών. Στην Δωρίδα έδρασε και κυριάρχησε και ο περίφημος οπλαρχηγός Αστραπόγιαννος, ο οποίος καταγόταν από την γειτονική Παρνασσίδα. Πολλοί από τους γνωστούς ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, μεταξύ των οποίων ο Μακρυγιάννης, ο Πανουργιάς, ο Δήμος Σκαλτσάς ή Σκαλτσοδήμος, ο Τριαντάφυλλος Αποκουρίτης, ο Κωνσταντής Καλύβας καθώς και η λαϊκή ηρωίδα Μαρία Πενταγιώτισσα, κατάγονταν από την Δωρίδα.
Κατά την επανάσταση του 1821 ο Δήμος Σκαλτσάς, με τον Θεόδωρο Χαλβατζή και τους υπόλοιπους άνδρες του, κατάφερε να αναγκάσει τους Τούρκους να του παραδώσουν το Λιδωρίκι και το Μαλανδρίνο. Στην περιοχή έγινε και η μάχη των Πέντε Ορίων, με αρνητική έκβαση για τους Έλληνες αγωνιστές.
Μετά την Έξοδο του Μεσολογγίου το 1826, ολόκληρη η Ρούμελη πέφτει στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι χτυπούν τη Δωρίδα και κάνουν επιδρομές σε πολλά χωριά. Οι Έλληνες των χωριών, λιγότεροι και με λιγότερο εξοπλισμό αμύνονταν ακόμα και πετώντας πέτρες. Το 1829 η οι Τούρκοι εγκατέλειψαν οριστικά την Δωρίδα.
Κατά την γερμανική κατοχή η Δωρίδα γνώρισε την βαρβαρότητα των Γερμανών με το κάψιμο πολλών χωριών της μεταξύ των οποίων και της πρωτεύουσάς της, του Λιδωρικίου.
Τα χωριά της Δωρίδας κατά ορεινά συγκροτήματα
Χωριά ριζωμένα στα παρακλάδια της Γκιώνας, ο πληθυσμός που αναφέρεται είναι κατά την απογραφή του 1981
Χωριά στα αντερείσματα των Βαρδουσίων Χωριά γύρω από το Τρίκορφο
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαία Δωρίδα Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Φωκίδας
Dorida Province
Κωνσταντίνος Βασαρδάνης
Ο '''Κωνσταντίνος Ν. Βασαρδάνης''' (αναφέρεται και Βασιαρδάνης, 1908 - 23 Ιανουαρίου 2000) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτευτής, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής.
Ιωάννης Αποστολόπουλος
Ο Ιωάννης Αποστολόπουλος (1891- 7 Μαρτίου 1959) ήταν νομικός ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Κωνσταντίνος Βασαρδάνης
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Μεσενικόλα Καρδίτσας και έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη γενέτειρά του, ενώ αποφοίτησε αργότερα από το Γυμνάσιο της Καρδίτσας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας της Περιφέρειας Ηπείρου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1950 και σε εκείνες του 1951 και του 1952 (με την ΕΠΕΚ) και επανεξελέγη το 1956 (με το ΔΚΕΛ του Καρτάλη που ανήκε στη Δημοκρατική Ένωση).
Ιωάννης Αποστολόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Κομποτάδες Φθιώτιδας. Υπηρέτησε στο Β΄ Βαλκανικό πόλεμο και στον πόλεμο της Μικράς Ασίας. Το 1922 διορίστηκε Πάρεδρος στο Πρωτοδικείο Πειραιώς. Το 1926 απολύθηκε γιατί δεν συμμορφώθηκε με αντισυνταγματικές οδηγίες της κυβέρνησης Γεωργίου Κονδύλη αλλά μετά από αντίδραση του νομικού κόσμου, επανήλθε στην υπηρεσία του. Μετά την θητεία του ως Προϊσταμένου στο Πρωτοδικείο Αθηνών εξέδωσε το έργο "Ο Πρόεδρος Πρωτοδικών", του οποίου επιμελήθηκε ο ίδιος τέσσερις επανεκδόσεις και ο γιος του Νικόλαος, μετά το θάνατό του, δύο ακόμη.
Κωνσταντίνος Βασαρδάνης
Σταδιοδρομία
Πέθανε σε ηλικία 92 ετών και κηδεύτηκε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 2000. Με τη σύζυγό του, Ολυμπία Βαλάφα, απέκτησε μια κόρη και έναν γιο, το Γεώργιο, μετέπειτα Νομάρχη.
Ιωάννης Αποστολόπουλος
Βιογραφία
Διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κατά τα έτη 1953-1959 μέχρι τον ξαφνικό θάνατό του. Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 1959 στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" από εγκεφαλική συμφόρηση λόγω γρίπης και κηδεύτηκε από το ναό της Μητρόπολης την επόμενη ημέρα.
Κωνσταντίνος Βασαρδάνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Ιωάννης Αποστολόπουλος
Βιογραφία
Για την προσφορά και την αφοσίωσή του στη δικαιοσύνη του απονεμήθηκαν ο Χρυσός Ταξιάρχης και ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος Γεωργίου Α΄. Το όνομά του φέρουν αίθουσα στο Πρωτοδικείο Αθηνών καθώς και κεντρικός δρόμος στο Δήμο Χαλανδρίου καθώς και δρόμοι στο Δήμο Αθηναίων και στο Δήμο Λυκόβρυσης-Πεύκης.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Σκοτεινή ενέργεια
Στη φυσική κοσμολογία και την αστρονομία, η σκοτεινή ενέργεια είναι ένα υποθετικό είδος ενέργειας που εκτείνεται παντού στο σύμπαν και τείνει να επιταχύνει τη διαστολή του. . Η σκοτεινή ενέργεια είναι η πιο αποδεκτή υπόθεση για να εξηγήσει παρατηρήσεις από το 1990 και έπειτα που δείχνουν ότι το σύμπαν διαστέλλεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Σύμφωνα με δεδομένα από το διαστημικό παρατηρητήριο Planck, και βασιζόμενοι στο Καθιερωμένο Πρότυπο της κοσμολογίας, η συνολική ύλη-ενέργεια του σύμπαντος φαίνεται να περιέχει 4,9% συνήθη ύλη, 26,8% σκοτεινή ύλη και 68,3% σκοτεινή ενέργεια.
Οι προτεινόμενες μορφές
Δύο προτεινόμενες μορφές για τη σκοτεινή ενέργεια είναι: Απαιτούνται μετρήσεις υψηλής ακρίβειας της διαστολής του σύμπαντος, για την κατανόηση του πώς ο ρυθμός διαστολής αλλάζει με το χρόνο. Στη γενική σχετικότητα, η εξέλιξη του ρυθμού διαστολής παραμετροποιείται από την κοσμολογική καταστατική εξίσωση (η σχέση ανάμεσα σε θερμοκρασία, πίεση και συνδυασμένες ύλη, ενέργεια και πυκνότητα ενέργειας κενού για οποιαδήποτε περιοχή του χώρου). Η μέτρηση της καταστατικής εξίσωσης για τη σκοτεινή ενέργεια είναι μία από τις μεγαλύτερες προσπάθειες στην παρατηρησιακή κοσμολογία σήμερα. Η πρόσθεση της κοσμολογικής σταθεράς στο καθιερωμένο μοντέλο της κοσμολογίας FLRW metric οδηγεί στο Μοντέλο Lambda-CDM, το οποίο έχει αναφερθεί ως «καθιερωμένο πρότυπο» της κοσμολογίας εξαιτίας της ακριβούς συμφωνίας με τις παρατηρήσεις. Η σκοτεινή ενέργεια έχει χρησιμοποιηθεί ως κρίσιμο συστατικό σε μια πρόσφατη προσπάθεια για την ανάπτυξη ενός κυκλικού μοντέλου του σύμπαντος.
Φύση της σκοτεινής ενέργειας
Πολλά πράγματα για τη φύση της σκοτεινής ενέργειας παραμένουν θέματα υποθέσεων. Η ένδειξη (βλέπε παρακάτω) είναι έμμεση. Όμως, έρχεται από τρεις ανεξάρτητες πηγές. Αυτές είναι:
Η σκοτεινή ενέργεια θεωρείται ότι είναι πολύ ομογενής, όχι πολύ πυκνή και ότι δεν αλληλεπιδρά μέσω οποιασδήποτε από τις θεμελιώδεις δυνάμεις εκτός από τη βαρύτητα. Εφόσον είναι αρκετά αραιή — χονδρικά 10−29 g/cm3— είναι απίθανο να ανιχνευθεί σε εργαστηριακά πειράματα. Η σκοτεινή ενέργεια μπορεί να έχει τόσο βαθιά επίδραση στο σύμπαν, δημιουργώντας 68% της πυκνότητας του σύμπαντος, μόνο επειδή γεμίζει ομοιόμορφα τον κενό χώρο. Τα δύο κυρίαρχα μοντέλα είναι η κοσμολογική σταθερά και η πεμπτουσία. Και τα δύο συμπεριλαμβάνουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι η σκοτεινή ενέργεια πρέπει να έχει αρνητική πίεση.
Επίδραση της σκοτεινής ενέργειας: μία μικρή σταθερή αρνητική πίεση του κενού
Ανεξάρτητα από την πραγματική της φύση, η σκοτεινή ενέργεια θα χρειαζόταν να έχει μία ισχυρή αρνητική πίεση (με απωθητική δράση), έτσι ώστε να εξηγήσει την παρατηρούμενη επιτάχυνση στο ρυθμό διαστολής του Σύμπαντος.
Σύμφωνα με τη Γενική Σχετικότητα, η πίεση μέσα σε μία ουσία συνεισφέρει στη βαρυτική της έλξη προς άλλα πράγματα ακριβώς όπως η πυκνότητα της μάζας της κάνει. Αυτό συμβαίνει επειδή η φυσική ποσότητα που προκαλεί στην ύλη να παράγει βαρυτικά φαινόμενα είναι ο Τανυστής Τάσης-Ενέργειας, που περιέχει και την πυκνότητα ενέργειας (ή ύλης) μιας ουσίας αλλά και την πίεσή της και το ιξώδες της.
Στο Friedmann-Lemaître-Robertson-Walker μετρικό μοντέλο, μπορεί να δειχτεί ότι μια ισχυρή σταθερή αρνητική πίεση μέσα σε όλο το Σύμπαν προκαλεί μια επιτάχυνση στη διαστολή αν το Σύμπαν ήδη διαστέλλεται, ή μια επιβράδυνση στη συστολή αν το Σύμπαν ήδη συστέλλεται. Αυτό το φαινόμενο της επιταχυνόμενης διαστολής, μερικές φορές καλείται ως "βαρυτική απώθηση", που είναι γλαφυρή έκφραση αλλά πιθανώς να προκαλέσει σύγχυση. Για την ακρίβεια, μία αρνητική πίεση δεν επηρεάζει τη βαρυτική αλληλεπίδραση μεταξύ των μαζών -που παραμένει ελκτική- αλλά μάλλον επηρεάζει τη συνολική εξέλιξη του Σύμπαντος σε κοσμολογική κλίμακα, δίνοντας χαρακτηριστικά το αποτέλεσμα μιας επιταχυνόμενης διαστολής, παρά την όποια έλξη ανάμεσα στις μάζες του Σύμπαντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία Κατηγορία:Ενέργεια Κατηγορία:Ανεπίλυτα προβλήματα στη Φυσική
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964
Η Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964 (Φεβρουάριος 1964 - Ιούλιος 1965), ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας μετά την νίκη της στις βουλευτικές εκλογές που προηγήθηκαν.
Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου φανέρωσε με τον σχηματισμό της ακόμα, την ανομοιογένεια που υπήρχε στις τάξεις του κόμματος (ανομοιογένεια που θα ταλανίσει το κόμμα όλη την περίοδο που κυβερνούσε). Οι πρώτες δυσαρέσκειες εκφράζονται για την σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, από το οποίο απουσιάζουν σημαντικά στελέχη της προοδευτικής πτέρυγας του κόμματος, όπως ο Ηλίας Τσιριμώκος, ο Σάββας Παπαπολίτης και ο Δημήτριος Παπασπύρου, ενώ και η υπουργοποίηση του Πέτρου Γαρουφαλιά, ο οποίος λόγω της  αποστασιοποίησής του από το κόμμα κατά την διάρκεια των χρόνων του Ανένδοτου αγώνα, θεωρείται ξένο σώμα, θα οξύνει την δυσαρέσκεια περισσότερο.
Η απόφαση μάλιστα, του Γεωργίου Παπανδρέου να υποδείξει ως Πρόεδρο της Βουλής, αντί του έως τότε Προέδρου Ηλία Τσιριμώκου, τον φιλελεύθερο μεν αλλά φιλικά προσκείμενο στον Βασιλιά δε, Γεώργιο Αθανασιάδη - Νόβα, θα προκαλέσει την πρώτη «ανταρσία» των βουλευτών. Συγκεκριμένα, στις 19 Μαρτίου 32 βουλευτές της Ένωσης Κέντρου καταψηφίζουν την υποψηφιότητα Νόβα με αποτέλεσμα να μην εκλεγεί Πρόεδρος της Βουλής. Θα χρειαστεί δεύτερη ψηφοφορία, και οι διαγραφές των Τσιριμώκου και Παπαπολίτη ως υποκινητών της «ανταρσίας» για να ανακηρυχτεί τελικά, ο Γεώργιο Νόβας Πρόεδρος της Βουλής, με 166 ψήφους.
Τον Ιανουάριο του 1965 ξεσπά ακόμα μια σοβαρή εσωκομματική διαφωνία. Ο Πρωθυπουργός διορίζει ως Υπουργό των Εσωτερικών, τον Ηλία Τσιριμώκο, - που είχε ήδη επανέλθει στις τάξεις του κόμματος -, κίνηση που δυσαρέστησε την συντηρητική πτέρυγα του κόμματος ηγέτης της οποίας θεωρούνταν ο εκ του Λαϊκού κόμματος προερχόμενος, Στέφανος Στεφανόπουλος. Ο αντικατασταθείς μάλιστα, Υπουργός Εσωτερικών Ιωάννης Τούμπας, χαρακτήρισε τον Τσιριμώκο «εθνικά επικίνδυνο», ενώ και ο αμερικανικός παράγοντας δεν παρέλειψε να εκδηλώσει την δυσαρέσκειά του για αυτήν την επιλογή, θεωρώντας τον Τσιριμώκο «πολύ αριστερό» και «πολύ αντιαμερικανό».
Η απόφαση του Γεωργίου Παπανδρέου να αποπέπψει τον Πέτρο Γαρουφαλιά, και να αναλάβει ο ίδιος το Υπουργείο Άμυνας, θα πυροδοτήσει την σκληρή σύγκρουσή του με τον νέο Βασιλιά και θα οδηγήσει στην παραίτηση της κυβέρνησης. Οι σχέσεις των δυο νέων ανώτατων λειτουργών του Πολιτεύματος ήταν στην αρχή καλές, με τον Γ. Παπανδρέου μάλιστα να λέει χαριτολογώντας :«είναι καλό παιδί, θα τον εγγράψουμε και στην Ενωση Κέντρου», και ακόμα ότι «τηρεί εις το ακέραιον το γράμμα και το πνεύμα του πολιτεύματος». . Ωστόσο η πραγματικότητα θα τον διαψεύσει.
Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και το βασιλικό περιβάλλον αλλά και γενικότερα όλες οι συντηρητικές (δεξιές) πολιτικές δυνάμεις της χώρας, βλέποντας τις μεγάλες αλλαγές και τις τομές που προωθούσε η νέα κυβέρνηση, φοβήθηκε ότι μπορεί να χάσει και το τελευταίο προπύργιό της: τις Ένοπλες Δυνάμεις. Έτσι, με αφορμή και την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ (δραστηριοποίηση αντιβασιλικής οργάνωσης μέσα στο στρατό), ο Βασιλιάς θα απαιτήσει να διορίσει αυτός τον Υπουργό Άμυνας, αρνούμενος στον Πρωθυπουργό να γίνει αυτός ο νέος Υπουργός. Ο Γ. Παπανδρέου φυσικά αρνήθηκε και ο Βασιλιάς μεθόδευσε την απομάκρυνσή του από την Πρωθυπουργία. .
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου: ''«Kαθιερούται η αρχή ότι δύναμαι να είμαι πρωθυπουργός αλλά όχι και υπουργός ορισμένου υπουργείου. Θα είμαι επομένως πρωθυπουργός υπό απαγόρευσιν [...] Δεν στέργω εις αυτήν την παραβίασιν των αρχών της Bασιλευομένης Δημοκρατίας»'' (15 Ιουλίου 1965) διαβάστε ολόκληρη την επιστολή εδώ :
Ενδεικτικές των θέσεων του Βασιλιά είναι οι παρακάτω επιστολές (αποσπάσματα):
''[...] Η αποστολή σε εμένα για υπογραφή σχεδίου Βασιλικού Διατάγματος με θέμα την αντικατάσταση του υπουργού Εθνικής Άμυνας, χωρίς να έχει προηγηθεί συνεργασία μας [...] αποτελεί πράξη αήθη αλλά και προσβλητική [...]. Ως εγγυητής της διαφύλαξης του Συντάγματος είμαι υποχρεωμένος να ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για τις Ένοπλες Δυνάμεις [...] (10 Ιουλίου 1965).'' (διαβάστε εδώ ολόκληρη την επιστολή:)
''Μην επιμείνετε να αναλάβετε αυτή τη στιγμή το Yπουργείο Εθνικής Άμυνας. [...] Θεωρώ αναγκαίο, η αποχώρηση του σημερινού υπουργού να συνοδευτεί από ταυτόχρονο διορισμό και ορκωμοσία υπουργού, τον οποίο θα έχουμε επιλέξει σε συνεργασία [...]. Δεν πρόκειται να ωφεληθείτε από την τεχνητή [...] δημιουργία στην κοινή γνώμη κλίματος που στρέφεται εναντίον μου [...] (14 Ιουλίου 1965)''.
Αναφορές
1964 02 Κατηγορία:1964 Κατηγορία:1965 Κατηγορία:Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Ελληνικές κυβερνήσεις επί Κωνσταντίνου Β΄ (1964 - 1973)
Άτη
Η Άτη ήταν θεότητα της ελληνικής μυθολογίας, ενσάρκωση της βλάβης. Στα αρχαία ελληνικά η λέξη ἀτη σήμαινε τη «σύγχυσιν φρενών», την απερισκεψία που οφειλόταν σε πλάνη που απέστελναν οι θεοί. Η Άτη ήταν η προσωποποίηση της βλάβης του μυαλού και των απερίσκεπτων πράξεων, καθώς και των αποτελεσμάτων αυτών των πράξεων. Οδηγούσε τόσο τους ανθρώπους, όσο και τους θεούς, στην παρεκτροπή και σε ανεύθυνες πράξεις. Η Άτη ήταν συμφορά που χτυπούσε κατακέφαλα, τυφλώνοντας το νου και επιφέροντας την καταστροφή. Μετά από ό,τι κακό και δυστύχημα είχε αποστείλει η Άτη, προσέρχονταν οι Λιταί για να τα θεραπεύσουν.
Αρχαϊκή επική ποίηση
Κατά τον Ησίοδο, στη Θεογονία, ήταν τέκνο της Έριδος, όπως ο Πόνος, η Λήθη, ο Λιμός, τα Άλγη, οι Υσμίνες, οι Φόβοι, οι Μάχες, οι Ανδροκτασίες, τα Νείκη, οι Ψευδολογίες, οι Αμφιλογίες, η Δυσνομία και ο Όρκος. Πήγαινε χέρι-χέρι με την αδελφή της, τη Δυσνομία (Κακονομία, Ανομία). Ως θεά της βλάβης και της φθοράς των ανθρώπων, έστελνε σε εκείνους συμφορές.
Κατά τη διήγηση του Ομήρου στην Ιλιάδα, η Άτη ήταν κόρη του Δία που έφερνε τον όλεθρο σε όλους («πρέσβα Διὸς θυγάτηρ Ἄτη, ἣ πάντας ἀᾶται»), ικανή να ασκήσει την καταστροφική δύναμή της ακόμη και στον ίδιο τον πατέρα της, τον υπέρτατο των θεών: «καὶ γὰρ δή νύ ποτε Ζεὺς ἄσατο, τόν περ ἄριστον ἀνδρῶν ἠδὲ θεῶν φασ' ἔμμεναι».
Το περπάτημά της περιγράφεται ως απαλό, όχι όμως πάνω στο χώμα, αλλά στα κεφάλια των ανθρώπων, υπονοώντας το πόσο εύκολα τους επηρεάζει και τους οδηγεί στην καταστροφή. Αυτό ακριβώς το χωρίο σχολιάζει ο Αγάθων στο πλατωνικό Συμπόσιο, λέγοντας ότι όπως στον Όμηρο αναφέρεται ως απόδειξη τρυφερότητας, απαλότητας, της Άτης το περπάτημά της στα μαλακά κρανία των ανθρώπων (αντί να βαδίζει πάνω σε σκληρά πράγματα), έτσι πρέπει κανείς να βλέπει και το ζήτημα της τρυφερότητας του Έρωτα.
Κλασική τραγική ποίηση
Στους αρχαίους Έλληνες τραγικούς η εικόνα της Άτης είναι διαφορετική, αφού η δράση της ομοιάζει με εκείνη της Νεμέσεως και των Ερινυών. Εκδικείται τα δολερά έργα και κατατρέχει και τιμωρεί τους δράστες αυτών των πράξεων, καθώς και τους απογόνους τους. Ο εκδικητικός χαρακτήρας της Άτης είναι πιο εμφανής στον Αισχύλο και λιγότερο στον Ευριπίδη, όπου αναπτύσσεται περισσότερο η «Δίκη» με την έννοια της δικαιοσύνης. Έτσι, στον Αγαμέμνονα, η Κλυταιμνήστρα επικαλείται την Άτη και τις Ερινύες, όταν αναφέρεται στο φόνο του συζύγου της ως «τέλειας εκδίκησης» για το χαμό της Ιφιγένειας: «καὶ τήνδ' ἀκούεις ὁρκίων ἐμῶν θέμιν· / μὰ τὴν τέλειον τῆς ἐμῆς παιδὸς Δίκην, / Ἄτην Ἐρινύν θ', αἷσι τόνδ' ἔσφαξ' ἐγώ / ...»
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της απάτης και της πονηριάς
Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης
Η Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (Archevêché des Églises Orthodoxes Russes en Europe Occidentale, Архиепископия православных русских церквей в Западной Европе) είναι μητρόπολη με ειδικό καθεστώς ως μέρος του Πατριαρχείου Μόσχας, η οποία ακολουθεί τη Ρωσική Ορθόδοξη παράδοση, με έδρα το Παρίσι, ενώ διαθέτει ενορίες σε όλη την Ευρώπη, με επίκεντρο κυρίως τη Γαλλία. Η Εξαρχία σε ορισμένες περιπτώσεις αναφέρεται ως Rue Daru, λόγω της ομώνυμης οδού, όπου εδρεύει ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι.
Ιστορία
Μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης των Μπολσεβίκων το 1917, οι Ρώσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που ευρίσκονταν εκτός Ρωσίας, καθώς κι εκείνοι που διέφυγαν εκεί από το κομμουνιστικό καθεστώς βρέθηκαν σε δύσκολη κατάσταση. Μια προσωρινής φύσεως λύση ήταν η ίδρυση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR), στην οποία συμμετείχε, κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1920, η ευρεία πλειοψηφία των εκτός συνόρων Ρώσων Ορθοδόξων, καθώς ήταν ενωμένοι από την κοινή τους αντίθεση στο Σοβιετικό καθεστώς. Ρώσος επίσκοπος του Παρισιού ήταν, εκείνη την περίοδο, ο Μητροπολίτης Ευλόγιος (Γκεοργκιέφσκι), ο οποίος είχε οριστεί από τον Άγιο Τύχωνα, τότε Πατριάρχη Μόσχας το 1921 ως εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μόσχας στη Δυτική Ευρώπη και έδρευε στη σύνοδο μαζί με τους υπόλοιπους επισκόπους της ROCOR.
Οι περισσότερες εκ των ενοριών του Ευλόγιου παρέμειναν πιστές προς τον ίδιο, ωστόσο, καθώς ήσαν γενικά αντίθετες στο Σοβιετικό καθεστώς. Ο Ευλόγιος, στη συνέχεια, ζήτησε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, Φώτιο Β΄ να τον δεχτεί υπό τη σκέπη του, κάτι που συνέβη το 1931, καθιστάμενος ως Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Το 1945, λίγο καιρό πριν τον θάνατό του, ο Ευλόγιος οδήγησε την Έξαρχία σε επιστροφή εντός του Πατριαρχείου Μόσχας. Ωστόσο, μετά τον θάνατό του, εκ νέου ρήξη έλαβε χώρα με σημαντικό αριθμό ενοριών να τίθενται εκ νέου υπό τη σκέπη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Η Εξαρχία έπαυσε να υφίσταται από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα μέσω επιστολής του με ημερομηνία τις 22 Νοεμβρίου 1965, με μία συνέλευση να λαμβάνει χώρα το διάστημα μεταξύ 16–18 Φεβρουαρίου 1966, όπου τονίστηκε ότι τέτοιου τύπου προσωρινές εθνοτικές εκκλησιαστικές δομές δεν ήσαν πλέον αναγκαίες, δεδομένης της παρόδου αρκετών γενεών, οι οποίες είχαν επιτρέψει στους μετανάστες να αφομοιωθούν στις νέες χώρες εγκατάστασής τους, οι οποίες, πλέον, αποτελούνταν από ολοένα και περισσότερους πιστούς.
Η Εξαρχία παρέμεινε αδρανής έως τις 22 Ιανουαρίου 1971, όταν και αποκαταστάθηκε από τον ίδιο Πατριάρχη Αθηναγόρα - εκ νέου υπό το ωμοφόριο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ωστόσο με εσωτερική αυτονομία σε επίπεδο οργάνωσης. Το καταστατικό αυτό επικυρώθηκε εκ νέου από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α΄ στις 19 Ιουνίου 1999 ο οποίος, σύμφωνα με την ίδια την Εξαρχία "αναγνώρισε την πλήρη αυτονομία της Αρχιεπισκοπής σε διοικητικά, ποιμαντικά και πρακτικά ζητήματα".
Το 2006, παρά τις διαμαρτυρίες της Μόσχας, η Εξαρχία δέχτηκε στις τάξεις της τον Επίσκοπο Βασίλειο (Όσμπορν) Αμφίπολης (προηγουμένως προσωρινού προκαθήμενου της Επισκοπής του Σουρόζ του Πατριαρχείου Μόσχας), μαζί με αριθμό ενοριών και κληρικών από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Επίσκοπος Βασίλειος εξελέγη ως βοηθός επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου της Εξαρχίας, ενώ του ανατέθηκε η ηγεσία του Επισκοπικού Βικαριάτου Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας, το οποίο αποτελείτο από τις ενορίες και τους κληρικούς που τον ακολούθησαν.
Μορφή και σύνθεση
Από την υποδοχή της εντός του Οικουμενικού Πατριαρχείου το 1931, η Εξαρχία έχει αυξηθεί σε περίπου 100 ενορίες (άνω των 40 εκ των οποίων ευρίσκονται στη Γαλλία), ενώ εξυπηρετείται από περίπου 66 ιερείς οι οποίοι καλύπτουν τις ανάγκες μιας ολοένα και αυξανόμενης πολυπολιτισμικής θρησκευτικής μειονότητας, η οποία αριθμεί περίπου 100.000 πιστούς. Η Εξαρχία διαθέτει, επίσης, ένα γυναικείο μοναστήρι, του Πέπλου της Παναγίας (Βουργουνδία, Γαλλία), το οποίο εκδίδει μεταφράσεις λειτουργικών κειμένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δυτικης Κατηγορία:Ανατολική Ορθοδοξία στη Γαλλία Κατηγορία:Ανατολική Ορθοδοξία στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Χριστιανισμός στο Παρίσι Κατηγορία:Ρωσική διασπορά στη Γαλλία
Πωλ Μπροκά
Ο Πιερ Πωλ Μπροκά (Pierre Paul Broca, 28 Ιουνίου 1824 – 9 Ιουλίου 1880) ήταν Γάλλος γενικός ιατρός, ανατόμος και ανθρωπολόγος. Είναι γνωστός για την έρευνά του στον μετωπιαίο λοβό του ανθρώπινου εγκεφάλου, όπου η περιοχή Broca ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του. Σε αυτή εδράζεται το κινητικό κέντρο της ομιλίας, από όπου και ο όρος «αφασία Broca»: οι έρευνες του απεκάλυψαν ότι οι μετωπιαίοι λοβοί ασθενών που δεν μπορούσαν να μιλήσουν (αφασία) είχαν βλάβες στο αριστερό μέρος τους. Αυτή ήταν η πρώτη ανατομική απόδειξη ενός εντοπισμού λειτουργίας κάπου μέσα στον εγκέφαλο, και για αυτό αποτελεί σταθμό στην ιστορία της νευρολογίας. Ο Μπροκά συνεισέφερε επίσης στην ανάπτυξη της φυσικής ανθρωπολογίας και την πρόοδο του κλάδου της ανθρωπομετρίας.
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Πωλ Μπροκά γεννήθηκε στην κωμόπολη Σαιν-Φουά-λα Γκραντ (Sainte-Foy-la-Grande) της Γαλλίας, κοντά στο Μπορντώ και ήταν γιος του Ζαν Πιερ «Μπενζαμέν» Μπροκά, πρακτικού γιατρού, και της Ανέτ Τομά (Annette Thomas), μορφωμένης κόρης καλβινιστή Προτεστάντη ιεροκήρυκα. Ο Μπροκά πήγε σχολείο στη γενέτειρά του και εισάχθηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων σε ηλικία 17 ετών, αποφοιτώντας στα 20 χρόνια του.
Κατόπιν άρχισε μια εκτεταμένη περίοδο πρακτικής εξασκήσεως σε νοσοκομεία, πρώτα για λίγο με τον ουρολόγο και δερματολόγο Φιλίπ Ρικόρντ (1800–1889) στο Hôpital du Midi, και μετά με τον ψυχίατρο και ανατόμο Φρανσουά Λερέ (François Leuret, 1797-1851) στο Bicêtre. Το 1845 ο Μπροκά άρχισε να μαθητεύει στον Πιερ Νικολά Ζερντύ (Pierre Nicolas Gerdy, 1797-1856), ικανότατο ανατόμο και χειρουργό, και δύο χρόνια αργότερα πήρε τη θέση του βοηθού του. Το 1848 έγινε prosector, δηλαδή προετοίμαζε και εκτελούσε τις τομές στα μαθήματα της ανατομίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Το 1849 πήρε διδακτορικό στην ιατρική και το 1853 πέρασε τις εξετάσεις για καθηγητής και διορίσθηκε ως χειρουργός στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Εκλέχθηκε καθηγητής στην έδρα της Εξωτερικής Παθολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων το 1867 και ένα έτος αργότερα καθηγητής της Κλινικής Χειρουργικής. Το ίδιο έτος (1868) εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Ιατρικής, ένα ισόβιο αξίωμα. Εργάσθηκε επίσης σε άλλα νοσοκομεία, όπως τα Hôpital St. Antoine, Πιτιέ-Σαλπετριέρ, Hôtel des Clinques και Hôpital Necker.
Ως ερευνητής, ο Μπροκά εντάχθηκε στην «Ανατομική Εταιρεία των Παρισίων» το 1847 και κατά την πρώτη εξαετία του εκεί υπήρξε το πλέον παραγωγικό μέλος της. Εκλέχθηκε γραμματέας της και το 1851 αντιπρόεδρός της. Εντάχθηκε επίσης στην Εταιρεία Βιολογίας, καθώς και στην Εταιρεία Χειρουργικής, της οποίας έγινε και πρόεδρος το 1865.
Το 1857, μετά από πίεση του περιβάλλοντός του, και ιδίως της μητέρας του, ο Μπροκά πήρε ως σύζυγό του την Αντέλ Α. Λυγκόλ (Adele Augustine Lugol), γόνο οικογένειας Προτεσταντών και κόρη του εξέχοντος ιατρού Ζαν Γκυγιώμ Ωγκύστ Λυγκόλ. Απέκτησαν τρία τέκνα: πρώτα μία θυγατέρα, τη Ζαν Φρανσουάζ Πωλίν (1858-1935), και μετά δύο γιους, τον Μπενζαμέν Ωγκύστ (1859-1924) και τον Ελί Αντρέ (1863-1925). Το 1858 η μητέρα του Μπροκά πέθανε, οπότε ο πατέρας του ήρθε στο Παρίσι για να ζήσει με την οικογένεια του γιου του.
Το 1858 ο Μπροκά εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Γερμανίας «Leopoldina». , ενώ το επόμενο έτος ίδρυσε την Εταιρεία Ανθρωπολογίας των Παρισίων. Το 1872 ίδρυσε το ερευνητικό περιοδικό Revue d'anthropologie και το 1876 το Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας.
Λίγο πριν το τέλος της ζωής του, ο Πωλ Μπροκά εκλέχθηκε ισόβιος γερουσιαστής. Επίσης έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και τιμήθηκε με επίτιμους τίτλους διδάκτορα από πολλά ιδρύματα, τόσο της Γαλλίας, όσο και του εξωτερικού. Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία σε ηλικία μόλις 56 ετών. Η σύζυγός του απεβίωσε το 1914, σε ηλικία 79 ετών. Και οι δυο γιοι τους σπούδασαν ιατρική: Ο Ωγκύστ έγινε καθηγητής της παιδιατρικής χειρουργικής και είναι γνωστός για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της «επεμβάσεως Broca-Perthes-Bankart», ενώ ο Αντρέ έγινε καθηγητής της ιατρικής οπτικής και είναι γνωστός για το πρίσμα Pellin-Broca.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Ανατόμοι Κατηγορία:Γάλλοι ανθρωπολόγοι
Τριφθοριούχο βόριο
Το τριφθοριούχο βόριο είναι ανόργανη χημκή ένωση, που περιέχει βόριο και φθόριο, με μοριακό τύπο BF3. Το χημικά καθαρό τριφθοριούχο βόριο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι αποπνικτικό άχρωμο τοξικό αέριο, που σχηματίζει λευκό αερόλυμα σε υγρό αέρα (λόγω μερικής υδρόλυσής του προς βορικό οξύ). Είναι χρήσιμο οξύ κατά Lewis και πρόδρομη ένωση για την παραγωγή άλλων βοριούχων ενώσεων.
Ιστορία
Το τριφθοριούχο βόριο ανακαλύφθηκε το 1808 από τους Ζοζέφ Λουΐς Γκέι - Γουσάκ (Joseph Louis Gay-Lussac) και Λουΐς Ζακ Θέρναρντ (Louis Jacques Thénard), που προσπαθούσαν να απομονώσουν υδροφθορικό οξύ συνδυάζοντας φθοριούχο ασβέστιο και βορικό οξύ. Ωστόσο, οι ατμοί του υλικού που παρήγαγαν δεν χάραζαν το γυαλί, όπως περίμεναν. Για το λόγο αυτό ονόμασαν την (τότε) νέα ένωση «φθοροβορικό αέριο» (fluoboric gas).
Δομή και δεσμολογία
Εξαιτίας της μεγάλης ευκολίας αυτής της ανταλλαγής, τα μικτά αλογονίδια δεν είναι δυνατό να παραχθούν σε καθαρή μορφή.
Η μοριακή γεωμετρία του τριφθορίδιου του βορίου (BF3) μπορεί να περιγραφεί ως επίπεδη τριγωνική, με συμμετρία D3h, σύμφωνα με την πρόβλεψη της θεωρίας VSEPR. Παρόλο που το μόριό του αποτελείται από τρεις πολύ πολωμένους ομοιοπολικούς δεσμούς (63%), η (συνισταμένη) διπολική ροπή είναι μηδενική (0), γιατί οι συνιστώσες αλληλοεξουδετερώνονται εξαιτίας της υψηλής συμμετρίας. Το σύστημα είναι ισοηλεκτρονιακό με το αυτό του ανθρακικού ανιόντος (CO3-), αλλά για το τριφθοριούχο βόριο (όπως και άλλες βοριούχες ενώσεις) συχνά αναφέρεται ότι έχουν χάσμα οκτάδας, περιγραφή που ενισχύεται από ρην εξώθερμη αντιδραστικότητά του απέναντι σε βάση κατά Lewis.
Το μήκος δεσμού B-F (131,3 pm) είναι κοντύτερο από το αναμενόμενο για απλό ομοιοπολικό δεσμό μεταξύ των δυο στοιχείων και αυτό εξηγείται από την παρουσία π-δεσμού με το άτομο του φθορίου, λόγω επικάλυψης των p τροχιακών του ατόμου βορίου και των τριών (3) ατόμων φθορίου.
200 px
Παραγωγή
1. Το τριφθορίδιο του βορίου παράγεται με επίδραση υδροφθορίου (HF) σε οξείδιο του βορίου (B2O3):
Χημικές ιδιότητες
Το τριφθοριούχο βόριο ένα ισχυρό οξύ κατά Lewis που σχηματίζει σύμπλοκα με αντίστοιχες βάσεις κατά Lewis, όπως τα φθορίδια και οι αιθέρες. Π.χ.:
Ειδικά το σύμπλοκο BF3OEt2 (διαιθυλαιθεροβοριοτριφθορίδιο), είναι ένα υγρό που χρησιμοποιείται συχνά ως φορέας του σχετικά δύσχρηστου (ως πολύ τοξικό αέριο) βοριοτριφθορίδιου. Για τον ίδιο σκοπό χρησιμοποιείται επίσης και το αντίστοιχο σύμπλοκο με το διμεθυλοθειαιθέρα, δηλαδή το BF3SMe2 (διμεθυλοθειαιθεροβοριοτριφθορίδιο).
Σύγκριση με την αντίστοιχη συμπεριφορά των άλλων βοριοτριαλογονιδίων
Τα τρία (3) ελαφρύτερα βοριοτριαλογονίδια (BX3, όπου X: φθόριο, χλώριο, βρώμιο και ιώδιο) σχηματίζουν σταθερά σύμπλοκα με τις συνηθισμένες βάσεις κατά Lewis. Η σχετική σταθερότητά τους μπορεί να μετρηθεί με βάση τη σχετική παραγωγή θερμότητας κατά των σχηματισμό αντίστοιχων συμπλόκων. Με βάση τέτοιες μετρήσεις προέκυψε η ακόλουθη σχετική σειρά ισχύος οξέων κατά Lewis για τα τρία (3) ελαφρύτερα βοριοτριαλογονίδια:
BF3 < BCl3 < BBr3
Αντίθετη όμως είναι η σχετική σειρά ισχύος των π - δεαμών:
BF3 > BCl3 > BBr3
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα μόρια με τη μικρότερη σχετική ισχύ π- δεσμού να πυραμιδίζονται (δηλαδή να σχηματίζουν πιο εύκολα σύμπλοκα στα οποία η σχετική θέση ατόμων βορίου και αλογόνων να βρίσκονται σε θέσεις κορυφών τριγωνικιής πυραμίδας, αντί σε επίπεδη τριγωνική θέση, όπως στα μόρια των ίδιων των βοριοτριαλογονιδίων) πιο εύκολα. Οι λόγοι για αυτή τη σχετική διαφοροποίηση της ισχύος των π - δεσμών δεν είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένα, αλλά μια σχετική πρόταση θεωρεί ότι η κυριότερη αιτία είναι το σχετικό μέγεθος των ατόμων των αλογόνων. ΄Ετσι, π.χ. το άτομο του φθορίου είναι πολύ μικρότερο από το αντίστοιχο του ιωδίου, με αποτέλεσμα να είναι μεγαλύτερη η επικάλυψη του 2pz τροχιακού του φθορίου με το (άδειο) 2pz τροχιακό του βορίου σε σχέση με την επικάλυψη του 5pz τροχιακού του ιωδίου με το (άδειο) 2pz τροχιακό του βορίου. Άρα η ισχύς του ημιπολικού δεσμού F→B είναι μεγαλύτερη από αυτή του αντίστοιχου Ι→Β. Μισ άλλη εξήγηση της σχετικής οξύτητας κατά Lewis που δόθηκε είναι ότι για παρόμοιους λόγους (διαφοράς επικάλυψης), εξασθενείται η ισχύς του ημιπολικού δεσμού σε αχέαη με τον αντίστοιχο, όπου L το κενρικό άτομο της βάσης κατά Lewis με την οποία συμπλοκοποιείται το κάθε βοριοτριαλογονίδιο.
Υδρόλυση
Το βοριοτριφθορίδιο αντιδρά με το νερό (H2O) και δίνει βορικό οξύ (H3BO3) και τετραφθοροβορικό οξύ (HBF4). Η αντίδραση αρχίζει με το σχημματισμό συμπλόκου H2O→BF3, που στη συνέχεια χάνει υδροφθόριο (HF), το οποίο δίνει τετραφθοροβορικό οξύ με βοριοτριφθορίδιο που δεν αντέδρασε :
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βορίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Περούτσι
Οι Περούτσι (ιταλικά: Peruzzi) ήταν μία πολύ παλαιά ιστορική οικογένεια της Ιταλίας. Πολλά μέλη, γόνοι, της οικογένειας υπήρξαν ονομαστοί τραπεζίτες στην εποχή τους, ειδικά στη Φλωρεντία, πλούσιοι έμποροι, διπλωμάτες, πολιτικοί καθώς και καλλιτέχνες. Η καταγωγή της οικογένειας Περούτσι φέρεται από την Τοσκάνη και ήταν αντίπαλος της οικογένειας των Μεδίκων από την οποία και εξορίστηκε το 1434 καταφεύγοντας στη Γαλλία, στην οποία και παρέμεινε για τρεις περίπου αιώνες. Η λεγόμενη «Βίλα Περούτσι» είναι ο ονομαστός πύργος της οικογένειας που δεσπόζει σήμερα σε μία περιοχή της Φλωρεντίας. Κυριότερα μέλη της οικογένειας Περούτσι ήταν οι:
Σπουδαία πηγή περί της αρχής της εξέλιξης της οικογένειας Περούτσι είναι οι ιστορικές σημειώσεις του σπουδαίου Ιταλού χρονογράφου, του 13ου αιώνα Τζιοβάνι Βιλάνι.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες Κατηγορία:Φλωρεντία Κατηγορία:Τοσκάνη
Θάνατοι το 1907
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1907
Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας
Ο Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας ή Ιωάννης ο Εποικιστής (Πορτογαλική γλώσσα: Joao ΙΙΙ, 7 Ιουνίου 1502 - 11 Ιουνίου 1557) μέλος του Οίκου των Αβίς ήταν Βασιλιάς της Πορτογαλίας και της Αλγκάρβε (13 Δεκεμβρίου 1521 - 11 Ιουνίου 1557). Ο Ιωάννης Γ΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας της Αραγωνίας, οι παππούδες του από μητέρα ήταν οι Καθολικοί βασιλείς Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας και Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης. Στην εποχή του η Αυτοκρατορία της Πορτογαλίας επεκτάθηκε σημαντικά στην Ασία και την Αμερική με τον εποικισμό της Βραζιλίας. Συνέχισε την πολιτική της ενίσχυσης των εμπορικών Πορτογαλικών σταθμών στην Ινδία όπως την Γκόα, διατήρησε το μονοπώλιο σε εμπόριο μπαχαρικών όπως Γαριφαλόδενδρο και Μοσχοκάρυδο από τα νησιά Μολούκες γι΄αυτό πήρε τον τίτλο του "βασιλιά μπακάλη". Την εποχή του θανάτου του (1557) η Πορτογαλική αυτοκρατορία ήταν τόσο αχανής που έφτανε σε έκταση τα 4.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Πορτογαλία έγινε η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα που ξεκίνησε εμπορικές επαφές με τη Δυναστεία Μινγκ στην Κίνα και τους Μουρομάτσι στην Ιαπωνία. Παραμέλησε τις Πορτογαλικές αποικίες στη βόρεια Αφρική επειδή προτεραιότητες του ήταν το εμπόριο με την Ινδία και ο εποικισμός της Βραζιλίας. Στην Ευρώπη βελτίωσε σημαντικά τις σχέσεις του με τις περιοχές της Βαλτικής και τη Ρηνανία με στόχο να κάνει περισσότερο ισχυρό το Πορτογαλικό εμπόριο.
Πρώτα χρόνια
Το γεγονός της γέννησης του Ιωάννη Γ΄ στο δωμάτιο της βασίλισσας (7 Ιουνίου 1502) παρουσιάζει ο Ζιλ Βισέντε στο έργο του "Μονόλογος της Καουχέρντ". Ορκίστηκε διάδοχος του θρόνου (1503), την ίδια χρονιά γεννήθηκε η αδελφή του Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, σύζυγος της ο Αψβούργος αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος. Η εκπαίδευση του έγινε με επιφανείς δασκάλους όπως ο αστρολόγος Τόμας ντα Τόρρες, ο Ντιόγκο Ορτίς ντι Βιγιέγκας επίσκοπος του Βιζέου και ο Ουμανιστής Λουίς Τεϊσέιρα, ρέκτορας του Πανεπιστημίου της Σιένα (1476) και Καθηγητής Νομικής στη Φερράρα (1502). Ο χρονικογράφος Αντόνιο ντι Καστίλιο γράφει "Ο Δον Ιωάννης Γ΄ αντιμετώπισε εύκολα όλα τα προβλήματα σχετικά με την έλλειψη εκπαίδευσης με μια πολύ πρακτική επιλογή σε ολόκληρη τη διάρκεια της βασιλείας του". Ανέλαβε το προσωπικό του νοικοκυριό (1514) και λίγα χρόνια αργότερα άρχισε να βοηθά τον πατέρα του στα διοικητικά του καθήκοντα. Σε ηλικία 16 ετών (1518) ο Ιωάννης Γ΄ αρραβωνιάστηκε την 20χρονη πρώτη ξαδέλφη του Ελεονώρα της Αυστρίας μεγαλύτερη κόρη του Αψβούργου πρίγκιπα Φίλιππου του Ωραίου και της Ιωάννας της Τρελής κόρης των Καθολικών βασιλέων. Ο πατέρας του χήρεψε την ίδια χρονιά και αποφάσισε να παντρευτεί ο ίδιος σε δεύτερο γάμο την Ελεονώρα. Η ενέργεια αυτή του πατέρα του έκανε τον Ιωάννη έντονα μελαγχολικό και τον οδήγησε σε υπερβολική ευσέβεια γι΄αυτό πήρε τον τίτλο "Ιωάννης ο Ευσεβής".
Βασιλιάς της Πορτογαλίας
thumb|250px|right|Ο Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας (1516) Ο Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας στέφτηκε βασιλιάς στην εκκλησία του Σαο Ντομίνγκος στη Λισαβώνα, ξεκίνησε η 36χρονη βασιλεία του που χαρακτηρίστηκε από έντονες υπερατλαντικές δραστηριότητες και στενούς δεσμούς με τα υπόλοιπα Ευρωπαικά κράτη. Συνέχισε την απολυταρχική πολιτική των προκατόχων του, συγκάλεσε τα Πορτογαλικά Κορτές αλλά μόνο τρεις φορές (1525, 1535, 1544), τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ξεκίνησε έντονες διοικητικές και δικαστικές μεταρρυθμίσεις. Με στόχο να ενισχύσει τη συμμαχία του με την Ισπανία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παντρεύτηκε στο Κράτο την από μητέρα πρώτη ξαδέλφη του Αικατερίνη της Αυστρίας, βασίλισσα της Πορτογαλίας μικρότερη κόρη του αυτοκράτορα Καρόλου Κουίντου και της πρώτης του μνηστής Ελεονώρας. Ο Ιωάννης Γ΄ και η Αικατερίνη απέκτησαν 9 παιδιά τα περισσότερα πέθαναν σε νηπιακή ηλικία ή πολύ πρόωρα, την εποχή του θανάτου του είχε επιζήσει μόνο ο εγγονός του Σεβαστιανός της Πορτογαλίας.
Η απέραντη Πορτογαλική αυτοκρατορία έγινε εξαιρετικά δαπανηρή και τα συμφέροντα εκτινάχθηκαν από τη φιλόδοξη πολιτική των κυβερνητών, ο κάθε νέος κυβερνήτης προσπαθούσε να ανατρέψει την πολιτική του προκατόχου του και αυτό οδήγησε το εμπόριο των Πορτογάλων σε παρακμή. Ο Ιωάννης Γ΄ διακήρυξε ότι οποιοσδήποτε άντρας ηλικίας 20-65 ετών θα μπορούσε να είναι ικανός για στρατιωτική υπηρεσία (7 Αυγούστου 1549). Οι πιο διάσημοι Πορτογάλοι κυβερνήτες του Ιωάννη Γ΄ στην Ασία ήταν : Βάσκο ντα Γκάμα, Πέντρο Μασκαρένιας, Λόπο Βαζ ντι Σαμπάιο,Νούνο ντα Κούνια, Εστεβάο ντα Γκάμα, Μαρτίμ Αφόνσο ντι Σόουζα, Ζοάο ντι Κάστρο και Χενρίκε ντι Μενέσες. Η Αυτοκρατορία της Πορτογαλίας απειλήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία και τους Γάλλους που είχαν συμμαχήσει με τους ιθαγενείς της νότιας Αμερικής εναντίον των Πορτογάλων. Οι βασικοί αποικιακοί κυβερνήτες του Ιωάννη Γ΄ στην Ασία ήταν ο Βάσκο ντα Γκάμα, ο Πέντρο Μασκαρένιας, ο Λόπο Βαζ ντι Σαμπάιο, ο Νούνο ντα Κούνια, ο Εστεβάο ντα Γκάμα, ο Μαρτίμ Αφόνσο ντι Σόουζα, ο Ζοάο ντι Κάστρο και ο Χενρίκε ντι Μενέσες. Η υπερατλαντική αυτοκρατορία της Πορτογαλίας απειλήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία η οποία τόσο στον Ινδικό Ωκεανό όσο και στη βόρεια Αφρική πίεσε την Πορτογαλία να ενισχύσει τις οχυρώσεις της. Τα Πορτογαλικά πλοία στον Ατλαντικό Ωκεανό δέχτηκαν πολλές επιθέσεις από πειρατές ενώ η εγκατάσταση των Γάλλων στη Βραζιλία δημιούργησε νέα προβλήματα. Οι Γάλλοι συμμάχησαν με τους ιθαγενείς της νότιας Αμερικής εναντίον των Πορτογάλων και τους παρενοχλούσαν συνεχώς μέχρι το 1565. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ιωάννη Γ΄ συνεχίστηκαν οι εκστρατείες των Πορτογάλων στην Άπω Ανατολή, έφτασαν μέχρι την Κίνα και την Ιαπωνία.
Πολιτική
thumb|250px|right|Ο Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας (1535) Οι επιχειρήσεις ήταν εξαιρετικά δύσκολες επειδή ο Οθωμανός σουλτάνος Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής ήταν πανίσχυρος και παρενοχλούσε σημαντικά τους Πορτογάλους στην Ινδία. Τα ενδιαφέροντα του Ιωάννη Γ΄ για την Ινδία ήταν τεράστια και ήθελε να τα προστατέψει με κάθε μέσο, αυτό τον ανάγκασε να εγκαταλείψει σημαντικά κάστρα στη βόρεια Αφρική. Η βασική του προτεραιότητα ήταν να εξασφαλίσει τον έλεγχο στα νησιά Μολούκες, γνωστά ως "νησιά των μπαχαρικών", τα είχαν διεκδικήσει για λογαριασμό της Ισπανίας ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος και ο Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο. Μετά από δεκαετίες συγκρούσεων στη νοτιοανατολική Ασία υπέγραψε με τον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο τη "Συνθήκη της Σαραγόσα" (22 Απριλίου 1529). Η "Συνθήκη της Τορντεσίλας" καθόρισε οριστικά τις σφαίρες επιρροής στην Ασία ανάμεσα στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Ο Ιωάννης Γ΄ προχώρησε σε έναν μεγάλο αριθμό από συμμαχικούς γάμους με τους Ισπανούς με στόχο να εξασφαλίσει την ειρήνη στην Ιβηρική.