cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεόκλητος Φαρμακίδης
Βιογραφία
Υπήρξε πιστός υπερασπιστής των ιδεών του νεοελληνικού διαφωτισμού, που είχε ως βασικό εκφραστή τον Αδαμάντιο Κοραή και ιδιαίτερα ταπεινός στο φρόνημα, ώστε και όταν ακόμη του προσφέρθηκε ο «Μεγαλόσταυρος του Σωτήρος» ως αναγνώριση των υπηρεσιών του στο έθνος δεν αποδέχθηκε την τιμή. Απεβίωσε σε Αθήνα στις 26 Απριλίου 1860.
Συγγραφικό έργο
Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Περ Λάγκερκβιστ
Ο Περ Λάγκερκβιστ (Pär Fabian Lagerkvist, 23 Μαΐου 1891 - 11 Ιουλίου 1974) ήταν Σουηδός μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, από τους μεγαλύτερους Σουηδούς λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Το 1951 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ήταν το τελευταίο από τα επτά παιδιά μιας θρησκευόμενης, παραδοσιακών αρχών και όχι ιδιαίτερα εύπορης, οικογένειας. Παρά τις αρχές με τις οποίες ανατράφηκε, ήδη στα πρώτα του έργα φαίνεται η απομάκρυνσή του απ’ αυτές και η υιοθέτηση του σοσιαλιστικού και του λογοτεχνικού ριζοσπαστισμού.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η βαθιά απαισιοδοξία που τον διέκρινε (Αγωνία, 1916) υποχώρησε και στον Θρίαμβο πάνω στη ζωή (1927) διακήρυξε την πίστη του στον άνθρωπο. Την δεκαετία του 1930 κατέκρινε στα έργα του την πολιτική βία που κυριαρχούσε στην Ευρώπη και το 1949 δημοσίευσε το Ζήσε, Άνθρωπε, μια καταγγελία της ανθρώπινης βαρβαρότητας και της θανατικής καταδίκης.
Τελευταία, και από πολλούς θεωρούμενα ως καλύτερα, έργα του ήταν ο Νάνος και ο Βαραββάς. Αξιοπρόσεκτη είναι η χρησιμοποίηση θρησκευτικών θεμάτων (Βαραββάς, Περιπλανώμενος Ιουδαίος) από τον Λάγκερκβιστ, ο οποίος είχε απορρίψει τα χριστιανικά δόγματα.
Επιλογή έργων
Ελληνικές μεταφράσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αθεϊστές
Γραμματικό
Με το όνομα Γραμματικό συναντώνται δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Tex Willer (περιοδικό)
Δημοσιεύεται για πάνω από 70 χρόνια, είναι το best-seller περιοδικό του Sergio Bonelli Editore.
Ο χαρακτήρας
Ο πρωταγωνιστής της σειράς είναι Texas Ranger από το Τέξας ντυμένος ως καουμπόι.
Κατηγορία:Ιταλικά κόμικς
Paramount Global Content Distribution
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Paramount Global Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Τηλεοπτικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1962
Νάσος Χαλκίδης
Διακρίσεις
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Τατζάτης
Ο Τατζάτης ή Τατζάτιος (αρμενικά: Տաճատ Tačat) ήταν πατρίκιος και στρατηγός στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Βιογραφία
Ο Τατζάτης ανήκε στην ευγενή οικογένεια Αρμενίων Αντζεβατσί. Πιθανώς στη δεκαετία 750-760 ήρθε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και εισήλθε στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ (741-775 ρ.). Υπό τον Κωνσταντίνο Ε΄, φέρεται να πολέμησε εναντίον των Βουλγάρων, και έφτασε στο αξίωμα του στρατηγού (γενικός κυβερνήτης ενός θέματος) περίπου το 760. Δεν είναι γνωστό ποια θέματα κυβέρνησε, αλλά το 776 ηγούνταν του Θέματος Βουκελλαρίων. Κατά το ίδιο έτος, οδήγησε το στρατό του σε μια επιτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Αράβων, μέχρι τα Σαμόσατα. Το 778 πήρε μέρος σε μια επιτυχημένη, μεγάλης κλίμακας εκστρατεία εναντίον της Γερμανίκεια; υπό τη γενική διοίκηση του Μιχαήλ Λαχανοδράκοντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Βουκελλαρίων
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Τα αγωνίσματα της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν στο πάρκο Yumenoshima. Έχουν προγραμματιστεί συνολικά 5 αγωνίσματα.
Ολυμπιακή πρόκριση
Υπήρχαν 128 θέσεις διαθέσιμες για την τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020: 64 για άνδρες και 64 για γυναίκες. Οι προϋποθέσεις για την πρόκριση, ανακοινώθηκαν από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τοξοβολίας τον Μάρτιο του 2018.
Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) επιτρέπεται να συμμετέχει με 6 αθλητές το πολύ (3 ανά φύλο). Κάθε ΕΟΕ που συμμετέχει στα ομαδικά αγωνίσματα με μια τριμελή ομάδα, έχει το δικαίωμα να δηλώσει τα 3 μέλη της ομάδας αυτής και στα ατομικά αγωνίσματα. Υπάρχουν 12 διαθέσιμες θέσεις για κάθε φύλο στο ομαδικό, που ισοδυναμούν με 36 άτομα συνολικά. Οι υπόλοιπες ΕΟΕ, μπορούν να διεκδικήσουν το πολύ 2 θέσεις (1 για κάθε φύλο), στα ατομικά αγωνίσματα.
6 θέσεις προορίζονταν εξ' αρχής για την Ιαπωνία ως διοργανώτρια χώρα και άλλες 4 αποφασίστηκαν από μια ειδική Τριμελή Επιτροπή. Οι υπόλοιπες 118 κατανεμήθηκαν μέσω προ-Ολυμπιακών τουρνουά, στα οποία οι διαγωνιζόμενοι τοξότες κέρδιζαν θέσεις συμμετοχής για τις ΕΟΕ της χώρας τους, χωρίς όμως να προορίζονται για τους ίδιους απαραίτητα. Στην συνέχεια, η κάθε ΕΟΕ αποφάσιζε ποιοι αθλητές θα την εκπροσωπήσουν στις θέσεις που της αναλογούν. Δεν υπήρξε διαδικασία πρόκρισης για το αγώνισμα του μικτού ομαδικού, καθώς αυτή θα καθοριστεί στον Γύρο Κατάταξης στην αρχή των αγώνων.
Μορφή αγώνων
128 αθλητές αναμένεται να διαγωνιστούν σε 5 αγωνίσματα: το Ατομικό ανδρών, το Ατομικό γυναικών, το Ομαδικό ανδρών, το Ομαδικό γυναικών και το Μικτό Ομαδικό. Το τελευταίο θα πραγματοποιηθεί φέτος για πρώτη φορά στην ιστορία των αγώνων.
Και τα 5 αγωνίσματα αναμένεται να πραγματοποιηθούν με αντίκυρτο τόξο και από την εγκεκριμένη από την Παγκόσμια Ομοσπονδία απόσταση των 70 μέτρων. Ο διαγωνισμός αναμένεται να ξεκινήσει την πρώτη μέρα των αγώνων με τον Γύρο Κατάταξης, στον οποίον θα συμμετέχουν και οι 64 αθλητές των 2 φύλων. Κάθε τοξότης θα εκτοξεύσει συνολικά 72 βέλη, ώστε να κατανεμηθεί στις θέσεις 1 με 64 ανάλογα με το σκορ του.
Τα αγωνίσματα θα πραγματοποιηθούν με νοκ-άουτ αγώνες σε κάθε γύρο. Οι ηττημένοι των 2 ημιτελικών γύρων, θα διαγωνιστούν μεταξύ τους για την διεκδίκηση του χάλκινου μεταλλίου.
Ατομικά αγωνίσματα
Στα ατομικά αγωνίσματα, συμμετέχουν 64 αθλητές σε κάθε φύλο. Σε κάθε αγώνα διαγωνίζεται 1 εναντίον 1 και είναι νοκ-άουτ. Υπάρχουν συνολικά 4 γύροι μέχρι τα ημιτελικά: ο Γύρος των 64, ο Γύρος των 32, ο Γύρος των 16 και οι Προ-ημιτελικοί στους οποίους φθάνουν 8 αθλητές. Τα ζευγάρια του Γύρου των 64 καθορίζεται από τον αρχικό Γύρο Κατάταξης
Κάθε αγώνας αποτελείται από 5 σετ, όπου κάθε αθλητής δικαιούται από 3 βολές. Ο νικητής του σετ είναι αυτός που θα συγκεντρώσει το μεγαλύτερο άθροισμα από αυτές τις βολές και κερδίζει συνολικά 2 πόντους. Σε περίπτωση ισοπαλίας, και οι δύο αθλητές κερδίζουν από 1 πόντο. Αν στο τέλος του αγώνα, το σκορ είναι 5-5, οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να εκτοξεύσουν ένα ακόμη βέλος. Αυτός που θα ρίξει πιο κοντά στο κέντρο, κερδίζει τον αγώνα.
Ομαδικά αγωνίσματα
Στα ομαδικά αγωνίσματα, οι 4 κορυφαίες ομάδες από τον γύρο κατάταξης προκρίνονται απευθείας στον Προημιτελικό. Οι υπόλοιπες 8, αγωνίζονται μεταξύ τους για τις υπόλοιπες 4 διαθέσιμες θέσεις.
Στο Ομαδικό ακολουθείται το ίδιο σύστημα βαθμολογίας με το Ατομικό, όμως υπάρχουν 4 σετ, όπου οι ομάδες έχουν το δικαίωμα 6 βολών (2 για κάθε μέλος).
Μικτό ομαδικό
Όπως και στα Ομαδικά ανδρών και γυναικών, έτσι και στο Μικτό, υπάρχουν 4 σετ στα οποία κάθε μέλος της ομάδας δικαιούται από 2 βολές (4 βολές ανά σετ, για κάθε ομάδα).
Συμμετέχοντα έθνη
Στην παρακάτω λίστα παρουσιάζεται ο αριθμός των αθλητών κάθε χώρας, σε κάθε αγώνισμα.
Πρόγραμμα Αγώνων
Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική Ώρα Ιαπωνίας (UTC+9).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020 Κατηγορία:Τοξοβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Νιλς Χένρικ Άμπελ
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του έγινε στα έξι-επτά χρόνια της επαγγελματικής του ζωής. Όσον αφορά τον Άμπελ ο Γάλλος μαθηματικός Σαρλ Ερμίτ είπε: «Ο Άμπελ άφησε στους μαθηματικούς αρκετά ώστε να απασχοληθούν για πεντακόσια χρόνια». Ένας άλλος Γάλλος μαθηματικός, ο Αντριάν-Μαρί Λεζάντρ, είπε: «quelle tête celle du jeune Norvégien ! " ("τι κεφάλι αυτό του νεαρού Νορβηγού!").
Το Βραβείο Άμπελ στα μαθηματικά, που προτάθηκε αρχικά το 1899 για να συμπληρώσει τα Βραβεία Νόμπελ, απονέμεται προς τιμήν του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Νιλς Χένρικ Άμπελ γεννήθηκε στο Νέντστραντ της Νορβηγίας, ως το δεύτερο παιδί του ιερέα Σέρεν Γκέοργκ Άμπελ και της Ανε Μαρία Σίμονσεν. Όταν γεννήθηκε η οικογένεια ζούσε στο πρεσβυτέριο στο Φίνεϊ. Ολα δείχνουν ότι ο Νιλς Χένρικ Άμπελ γεννήθηκε στη γειτονική ενορία, καθώς οι γονείς του ήταν φιλοξενούμενοι του κυβερνητικού επιθεωρητή στο Νέντστραντ τον Ιούλιο / Αύγουστο του έτους γέννησής του.
Ο πατέρας του, Σέρεν Γκέοργκ Άμπελ, είχε πτυχίο θεολογίας και φιλοσοφίας και υπηρετούσε ως ιερέας στο Φίνεϊ. Ο πατέρας του Σέρεν, παππούς του Νιλς, Χανς Ματίας Αμπελ, ήταν επίσης ιερέας, στην εκκλησία του Γκγέρσταντ κοντά στην πόλη Ρίσερ. Ο Σέρεν είχε περάσει την παιδική του ηλικία στο Γκγέρσταντ και είχε επίσης υπηρετήσει ως εφημέριος εκεί και μετά το θάνατο του πατέρα του το 1804 διορίστηκε ιερέας στο Γκγέρσταντ και η οικογένεια μετακόμισε εκεί. Η οικογένεια Αμπελ προερχόταν από το Σλέσβιχ και ήρθε στη Νορβηγία το 17ο αιώνα.
Η Ανε Μαρία Σίμονσεν ήταν από το Ρίσερ. Ο πατέρας της, Νιλς Χένρικ Σάξιλντ Σίμονσεν, ήταν έμπορος και πλοιοκτήτης, και λέγεται ότι ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στο Ρίσερ. Η Ανε Μαρία είχε μεγαλώσει με δύο μητριές, σε σχετικά πολυτελές περιβάλλον. Στο πρεσβυτέριο του Γκγέρσταντ της άρεσε να οργανώνει χοροεσπερίδες και κοινωνικές συγκεντρώσεις. Ολα δείχνουν ότι ήταν από νέα αλκοολική και δεν ενδιαφερόταν πολύ για την ανατροφή των παιδιών της. Ο Νιλς Χένρικ Άμπελ και τα αδέρφια του έλαβαν τη σχολική εκπαίδευση από τον πατέρα τους, με χειρόγραφα βιβλία για ανάγνωση.
Καθεδρική Σχολή και Βασιλικό Φρειδερίκειο Πανεπιστήμιο
Με τη νορβηγική ανεξαρτησία και τις πρώτες εκλογές που έγιναν στη χώρα το 1814 ο Σέρεν Αμπελ εξελέγη αντιπρόσωπος στο Στόρτινγκ. Οι συνεδριάσεις του Στόρτινγκ γίνονταν μέχρι το 1866 στην κεντρική αίθουσα της Καθεδρικής Σχολής στην Χριστιανία (σημερινό Όσλο). Κάπως έτσι ήρθε σε επαφή με τη σχολή και αποφάσισε ο μεγαλύτερος γιος του, Χανς Ματίας, να εγγραφεί εκεί τον επόμενο χρόνο. Ομως, όταν πλησίαζε η ώρα της αναχώρησής του, ο Χανς ήταν τόσο λυπημένος και πιεσμένος που έπρεπε να εγκαταλείψει το σπίτι του, ώστε ο πατέρας του δεν τόλμησε να τον στείλει και αντί για αυτόν αποφάσισε να στείλει τον Νιλς.
Το 1815 ο Νιλς Αμπελ γράφτηκε στην Καθεδρική Σχολή σε ηλικία 13 ετών. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Χανς τον ακολούθησε τον επόμενο χρόνο. Μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο και πήγαιναν στην ίδια τάξη. Ο Χανς έπαιρνε καλύτερους βαθμούς από το Νιλς, αλλά όταν ένας νέος καθηγητής μαθηματικών, ο Μπερντ Μίχαελ Χόλμποε, διορίστηκε το 1818, έδωσε στους μαθητές εργασίες μαθηματικών για το σπίτι, είδε το ταλέντο του Νιλς Χένρικ στα μαθηματικά και τον ενθάρρυνε να τα μελετήσει σε προχωρημένο επίπεδο. Εκανε ακόμη και ιδιαίτερα μαθήματα στο Νιλς μετά το σχολείο.
Το 1818 ο Σέρεν Αμπελ είχε μια δημόσια θεολογική διαφωνία με το θεολόγο Στένερ Γιόχανες Στένερσεν σχετικά με την κστήχησή του από το 1806, που έτυχε ευρείας κάλυψης από τον τύπο. Η αντίδραση του Νιλς στη διαμάχη λέγεται ότι ήταν "υπερβολική ευγένεια". Την ίδια στιγμή ο Σέρεν παραλίγο να παραπεμφθεί για μομφή, μετά την προσβολή του Κάρστεν Ανκερ, οικοδεσπότη της Νορβηγικής Συντακτικής Συνέλευσης και το Σεπτέμβριο του 1818 επέστρεψε στο Γκγέρσταντ με την πολιτική του καριέρα κατεστραμμένη. Αρχισε να πίνει υπερβολικά και πέθανε μόλις δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία 48 ετών.
Μετά το θάνατο του πατέρα του ο Νιλς και η οικογένειά του έμειναν άποροι. Ο Χόλμποε τον υποστήριξε με υποτροφία για να μη διακόψει το σχολείο, αλλά και έπεισε τους φίλους του να δώσουν χρήματα για να μπορέσει ο Νιλς να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο. Πράγματι ο Αμπελ μπήκε στο «Βασιλικό Φρειδερίκειο Πανεπιστήμιο» — το σημερινό Πανεπιστήμιο του Όσλο — το 1821.
Οταν ο Αμπελ μπήκε στο πανεπιστήμιο ήταν ήδη ο καλύτερος μαθηματικός της Νορβηγίας. Ο Χόλμποε δεν είχε τίποτα περισσότερο να τον διδάξει και ο Αμπελ είχε μελετήσει όλα τα τελευταία μαθηματικά συγγράμματα στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Τότε ο Αμπελ άρχισε να εργάζεται πάνω στην επίλυση των πεντωνυμικών εξισώσεων. Οι μαθηματικοί αναζητούσαν λύση σε αυτό το πρόβλημα επί πάνω από 250 χρόνια. Το 1821 ο Αμπελ πίστεψε ότι είχε βρει τη λύση. Οι δύο καθηγητές μαθηματικών της Χριστιανίας, Σέρεν Ράσμουσεν και Κρίστοφερ Χάνστεν, δεν βρήκαν λάθη στους τύπους του Αμπελ και έστειλαν την εργασία στον κορυφαίο μαθηματικό των Βόρειων Χωρών Καρλ Φέρντιναντ Ντέγκεν στην Κοπεγχάγη. Δεν βρήκε λάθη αλλά ακόμη αμφέβαλλε αν η λύση, που τόσο πολλοί εξέχοντες μαθηματικοί είχαν αναζητήσει επί τόσα χρόνια, μπορούσε πράγματι να είχε βρεθεί από έναν άγνωστο σπουδαστή στη μακρινή Χριστιανία. Ο Ντέγκεν πρόσεξε όμως το ασυνήθιστα κοφτερό μυαλό του Αμπελ και πίστεψε ότι ένας τόσο ταλαντούχος νέος δεν έπρεπε να σπαταλά τις ικανότητές τους σε ένα τόσο "στείρο αντικείμενο", όπως η εξίσωση πέμπτου βαθμού", αλλά μάλλον στις ελλειπτικές συναρτήσεις και στους υπερβατικούς αριθμούς. Γιατί τότε, έγραψε ο Ντέγκεν, θα "ανακάλυπτε μαγγελάνειες διαδρομές σε μεγάλα τμήματα ενός τεράστιου αναλυτικού ωκεανού". Ο Ντέγκεν ζήτησε από τον Αμπελ να δώσει ένα αριθμητικό παράδειγμα της μεθόδου του. Ενώ προσπαθούσε να βρει ένα παράδειγμα ο Αμπελ βρήκε ένα λάθος στα χαρτιά του. Αυτό τον οδήγησε στην ανακάλυψη το 1823 ότι η λύση μιας πέμπτου ή μεγαλύτερου βαθμού εξίσωσης ήταν αδύνατη. Ο Αμπελ αποφοίτησε το 1822. Οι επιδόσεις του ήταν εξαιρετικά υψηλές στα μαθηματικά αλλά μεσαίες στα άλλα αντικείμενα.
Σταδιοδρομία
Στις αρχές του 1823 ο Αμπελ δημοσίευσε το πρώτο του άρθρο στο "Magazin for Baturvidenskaberne", το πρώτο επιστημονικό περιοδικό της Νορβηγίας, που είχε συνιδρυθεί από τον Καθηγητή Χάνστεν. Ο Αμπελ δημοσίευσε αρκετά άρθρα, αλλά γρήγορα το περιοδικό συνειδητοποίησε ότι αυτό δεν ήταν υλικό για το μέσο αναγνώστη. Το 1823ο Αμπελ έγραψε επίσης ένα σύγγραμμα στα γαλλικά. Ηταν μια "γενική παρουσίαση της δυνατότητας ολοκλήρωσης όλων των διαφορικών τύπων" (Νορβηγικά: en alminnelig Fremstilling af Muligheten at integrere alle mulige Differential-Formler). Απευθύνθηκε για χρήματα στο πανεπιστήμιο για να το εκδώσει. Ομως το έργο του χάθηκε στη διαδικασία της έκδοσης και δεν βρέθηκε ποτέ. Στα μέσα του 1823 ο Καθηγητής Ράσμουσεν έδωσε στον Αμπελ ένα δώρο 100 νορβηγικών σπεσιντάλερ για να ταξιδέψει στην Κοπεγχάγη για να επισκεφτεί το Φέρντιναντ Ντέγκεν και άλλους μαθηματικούς εκεί. Ενώ ήταν στην Κοπεγχάγη ο Αμπελ έκανε κάποια εργασία πάνω στο Τελευταίο θεώρημα του Φερμά. Ο θείος του Αμπελ, Πέντερ Μάντρουπ Τούξεν, ζούσε στη ναυτική βάση του Κρίστιανχαβν στην Κοπεγχάγη και σε μια χοροεσπερίδα εκεί ο Νιλς Αμπελ συνάντησε την Κρίστινε Κεμπ, μέλλουσα αρραβωνιαστικιά του. Το 1824 η Κρίστινε μετακόμισε στο Σον της Νορβηγίας για να εργαστεί ως γκουβερνάντα και το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε τα Χριστούγεννα.
Μετά την επιστροφή του από την Κοπεγχάγη ο Αμπελ υπέβαλε αίτηση για κυβερνητική υποτροφία για να επισκεφθεί κορυφαίους μαθηματικούς στη Γερμανία και τη Γαλλία, αλλά αντί αυτού του χορηγήθηκαν 200 σπεσιντάλερ ετησίως για δύο χρόνια για να μείνει στη Χριστιανία και να μελετήσει γερμανικά και γαλλικά. Για τα επόμενα δύο χρόνια του υποσχέθηκαν μια υποτροφία 600 σπεσιντάλερ ετησίως και τότε θα του επιτρεπόταν να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Μελετώντας τις γλώσσες αυτές ο Αμπελ δημοσίευσε το πρώτο του σημαντικό έργο το 1824, Mémoire sur les équations algébriques où on démontre l'impossibilité de la résolution de l'équation générale du cinquième degré ( "Υπόμνημα για τις αλγεβρικές εξισώσεις, στο οποίο αποδεικνύεται η αδυναμία επίλυσης της γενικής εξίσωσης πέμπτου βαθμού"), αδυναμία που ο Αμπελ είχε επιτέλους αποδείξει το 1823 (σήμερα αναφερόμενο ως "Θεώρημα Αμπελ-Ρουφίνι"). Ωστόσο αυτή η δημοσίευση ήταν δυσνόητη και δύσκολη, εν μέρει και γιατί αυτοπεριορίστηκε σε έξι μόνο σελίδες για να κάνει οικονομία στην εκτύπωση. Μία λεπτομερέστερη απόδειξη δημοσιεύθηκε το 1826 στο μαθηματικό περιοδικό Crelle's Journal.
Το 1825 ο Αμπελ έγραψε μια προσωπική επιστολή στον Βασιλιά Κάρολο Ιωάννη της Σουηδίας/Νορβηγίας ζητώντας άδεια να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Η άδεια του χορηγήθηκε και το Σεπτέμβριο του 1825 έφυγε από τη Χριστιανία μαζί με τέσσερις φίλους του από το πανεπιστήμιο, που θα ταξίδευαν στο Βερολίνο και τις Άλπεις για σπουδές στη γεωλογία. Ο Αμπελ σκόπευε να τους ακολουθήσει μέχρι την Κοπεγχάγη και από εκεί να πάει μόνος του στο Γκέτινγκεν. Οι όροι της υποτροφίας όριζαν να επισκεφθεί τον Γκάους στο Γκέτινγκεν και μετά να συνεχίσει στο Παρίσι. Ωστόσο όταν έφτασε στην Κοπεγχάγη άλλαξε τα σχέδιά του και ακολούθησε τους φίλους του στο Βερολίνο, σχεδιάζοντας να επισκεφτεί το Γκέτινγκεν και το Παρίσι αργότερα.
Καθ' οδόν επισκέφτηκε τον αστρονόμο Χάινριχ Κρίστιαν Σούμαχερ στην Αλτόνα, σήμερα συνοικία του Αμβούργου. Στη συνέχεια πέρασε τέσσερις μήνες στο Βερολίνο, όπου γνωρίστηκε καλά με τον Αουγκουστ Λέοπολντ Κρέλε, που τότε επρόκειτο να εκδώσει το μαθηματικό του περιοδικό Journal für die reine und angewandte Mathematik.. Το σχέδιο αυτό το ενθάρρυνε ένθερμα ο Αμπελ, που συνέβαλε τα μέγιστα στην επιτυχία του εγχειρήματος και συνεισέφερε σε αυτό επτά άρθρα στον πρώτο του χρόνο.
Από το Βερολίνο ο Αμπελ ακολούθησε τους φίλους του και στις Αλπεις. Πήγε στη Λειψία και στο Φράιμπεργκ για να επισκεφθεί το γεωλόγο Γκέοργκ Νόιμαν και τον αδελφό του μαθηματικό Αουγκουστ Νόιμαν. Στο Φράιμπεργκ ο Αμπελ έκανε έρευνες πάνω στη θεωρία των συναρτήσεων, ιδιαίτερα των ελλειπτικών, των υπερελλειπτικών και μιας νέας τάξης, των γνωστών σήμερα ως αμπελιανών συναρτήσεων.
Από το Φράιμπεργκ συνέχισαν στη Δρέσδη, την Πράγα, τη Βιέννη, την Τεργέστη, τη Βενετία, τη Βερόνα, το Μπολτσάνο, το Ίνσμπρουκ, τη Λουκέρνη και τη Βασιλεία. Τον Ιούλιο του 1826 ο Αμπελ ταξίδεψε μόνος του από τη Βασιλεία στο Παρίσι. Ο Αμπελ είχε στείλει τα περισσότερα έργα του στο Βερολίνο για να δημοσιευτούν στο Crelle's Journal, αλλά κράτησε εκείνο που θεωρούσε ως το σημαντικότερο έργο του για τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, ένα θεώρημα για την πρόσθεση αλγεβρικών διαφορών. Με τη βοήθεια ενός ζωγράφου, του Γιόχαν Γκέρμπιτς, βρήκε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι και συνέχισε την εργασία του πάνω στο θεώρημα. Την ολοκλήρωσε τον Οκτώβριο του 1826 και την υπέβαλε στην ακαδημία. Εξετάστηκε από τον Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ. Το έργο του Αμπελ ήταν ελάχιστα γνωστό στο Παρίσι και η σεμνότητά του δεν του επέτρεψε να διαφημίσει την έρευνά του. Το θεώρημα παραμερίστηκε και ξεχάστηκε μέχρι το θάνατό του.
Συμβολή στα μαθηματικά
Ο Άμπελ απέδειξε ότι δεν υπάρχει γενική αλγεβρική λύση για τις ρίζες μιας πεντωνυμικής εξίσωσης, ή οποιασδήποτε γενικά πολυωνυμικής εξίσωσης βαθμού μεγαλύτερου του τέταρτου, όσον αφορά ρητές αλγεβρικές ρίζες. Για να το κάνει αυτό ανακάλυψε (ανεξάρτητα από τον Γκαλουά) ένα κλάδο μαθηματικών γνωστό ως θεωρία ομάδων, που είναι πολύτιμος όχι μόνο σε πολλούς τομείς των μαθηματικών αλλά και για μεγάλο μέρος της φυσικής. Ο Άμπελ έστειλε ένα έγγραφο σχετικά με τη μη επίλυση της πεντωνυμικής εξίσωσης στον Καρλ Φρίντριχ Γκάους, που απέρριψε χωρίς να του ρίξει μια ματιά αυτό που πίστευε ότι ήταν το άχρηστο έργο ενός ψώνιου.
Στα 16 του ο Άμπελ έδωσε μια αυστηρή απόδειξη του διωνυμικού θεωρήματος, που ισχύει για όλους τους αριθμούς, επεκτείνοντας εκείνο του Όιλερ, που ίσχυε μόνο για τους ρητούς. Ο Άμπελ έγραψε ένα θεμελιώδες έργο για τη θεωρία των ελλειπτικών ολοκληρωμάτων, που περιείχε τα θεμέλια της θεωρίας των ελλειπτικών συναρτήσεων. Ταξιδεύοντας προς το Παρίσι, δημοσίευσε μια εργασία που αποδείκνυε τη διπλή περιοδικότητα των ελλειπτικών συναρτήσεων, που ο Αντριάν-Μαρί Λεζάντρ περιέγραψε αργότερα στον Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ ως «μνημείο που διαρκεί περισσότερο από το χαλκό» (δανειζόμενος μια διάσημη πρόταση του Ρωμαίου ποιητή Οράτιου). Η εργασία, ωστόσο, παραπετάχθηκε από τον Κωσύ.
Ευρισκόμενος στο εξωτερικό ο Άμπελ είχε στείλει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του στο Βερολίνο για να δημοσιευτεί στο Crelle's Journal, αλλά είχε κρατήσει αυτό που θεωρούσε ως το σημαντικότερο έργο του για τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, ένα θεώρημα για την πρόσθεση των αλγεβρικών διαφορών. Το θεώρημα παραμερίστηκε και ξεχάστηκε μέχρι το θάνατό του. Οντας στο Φράιμπεργκ ο Άμπελ έκανε έρευνα για τη θεωρία των συναρτήσεων, ιδιαίτερα των ελλειπτικών, των υπερελλειπτικών και μιας νέας τάξης που τώρα είναι γνωστή ως αβελιανές συναρτήσεις.
Το 1823 ο Άμπελ έγραψε μια εργασία με τίτλο "γενική αναπαράσταση της δυνατότητας ενσωμάτωσης όλων των διαφορικών τύπων" (Νορβηγικά: en alminnelig Fremstilling af Muligheten at integrere alle mulige Differential-Formler). Ζήτησε χρήματα στο πανεπιστήμιο για να το δημοσιεύσει, ωστόσο, το έργο χάθηκε στη διαδικασία και δεν ξαναβρέθηκε ποτέ.
Ο Άμπελ δήλωσε για το συγγραφικό ύφος του Καρλ Φρίντριχ Γκάους, "Είναι σαν την αλεπού, που σβήνει τα ίχνη της στην άμμο με την ουρά της." Ο Γκάους του απάντησε λέγοντας: «Κανένας αρχιτέκτονας που σέβεται τον εαυτό του δεν αφήνει τη σκαλωσιά στη θέση της μετά την ολοκλήρωση του κτιρίου του.»
Κληρονομιά
Υπό την καθοδήγηση του Άμπελ άρχισαν να διασαφηνίζονται οι επικρατούσες ασάφειες της ανάλυσης, εισήχθησαν νέα πεδία και η μελέτη των συναρτήσεων προχώρησε τόσο ώστε να εφοδιάσει τους μαθηματικούς με πολλά εργαλεία για την εξέλιξή τους. Τα έργα του, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων αρχικά δημοσιεύθηκε στο Crelle's Journal, εκδόθηκαν από τον Μπερντ Μίχαελ Χόλμποε και δημοσιεύθηκαν το 1839 από τη Νορβηγική κυβέρνηση και σε μια πληρέστερη έκδοση από τους Λούντβιγκ Σύλοβ και Σόφους Λι το 1881. Το επίθετο "αβελιανός", που προήλθε από το όνομά του, έχει γίνει τόσο συνηθισμένο στα μαθηματικά συγγράμματα που συμβατικά γράφεται με ένα πεζικό αρχικό "a" (π.χ., αβελιανή ομάδα, αβελιανή κατηγορία και αβελιανή ποικιλία).
Στις 6 Απριλίου 1929 εκδόθηκαν τέσσερα νορβηγικά γραμματόσημα για την εκατονταετία από το θάνατο του Άμπελ. Το πορτραίτο του εμφανίζεται στο χαρτονόμισμα των 500 κορωνών (έκδοση V) που εκδόθηκε κατά την περίοδο 1978–1985 Στις 5 Ιουνίου 2002 εκδόθηκαν τέσσερα νορβηγικά γραμματόσημα προς τιμήν του Άμπελ δύο μήνες πριν από τα διακόσια από τη γέννησή του. Υπάρχει επίσης ένα κέρμα 20 κορωνών που εκδόθηκε από τη Νορβηγία προς τιμήν του. Ένα άγαλμα του Άμπελ βρίσκεται στο Όσλο και ο κρατήρας Άμπελ στη Σελήνη πήρε το όνομά του. Το 2002 το Βραβείο Άμπελ καθιερώθηκε στη μνήμη του.
Ο μαθηματικός Φέλιξ Κλάιν έγραψε για τον Άμπελ: "Αλλά δεν θα ήθελα να αφήσω αυτό τον ιδανικό τύπο ερευνητή, όπως σπάνια εμφανίστηκε στην ιστορία των μαθηματικών, χωρίς να επικαλεστώ μια μορφή από έναν άλλο τομέα που, παρά το εντελώς διαφορετικό του αντικείμενο, όμως φαίνεται να σχετίζεται. Έτσι, αν και ο Άμπελ μοιραζόταν με πολλούς μαθηματικούς μια πλήρη έλλειψη μουσικού ταλέντου, δεν θα ακουγόταν παράλογο αν συγκρίνω το είδος της παραγωγικότητάς του και την προσωπικότητά του με εκείνες του Μότσαρτ. Έτσι θα μπορούσε κάποιος να ανεγείρει ένα μνημείο για αυτό το θεόπνευστο μαθηματικό, όπως εκείνο για το Μότσαρτ στη Βιέννη: απλός και μετριόφρων, στέκεται εκεί ακούγοντας, ενώ χαριτωμένοι άγγελοι περιπλέουν, φέρνοντάς του παιχνιδιάρικα έμπνευση από έναν άλλο κόσμο. Αντ 'αυτού πρέπει να αναφέρω τον πολύ διαφορετικό τύπο μνημείου που στην πραγματικότητα ανεγέρθηκε για τον Άμπελ στη Χριστιανία και το οποίο πρέπει να απογοήτευσε σε μεγάλο βαθμό όποιον γνώριζε τη φύση του. Σε έναν πανύψηλο, απότομο βάθρο από γρανίτη ένας νεαρός αθλητής Βυρωνικής μορφής πατάει πάνω σε δύο γκρίζα θύματα θυσίας, κατευθυνόμενος προς τους ουρανούς. Αν χρειαστεί κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει τον ήρωα σύμβολο του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά κάποιος άλλος να απορήσει για τη βαθύτερη σημασία των δύο τεράτων. Είναι οι κατακτημένες πεντωνυμικές εξισώσεις ή οι ελλειπτικές συναρτήσεις; Ή οι λύπες και οι σκοτούρες της καθημερινής του ζωής; Το βάθρο του μνημείου φέρει, με τεράστια γράμματα, την επιγραφή ΑΒΕL."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Μαχαμανέ Τραορέ
Βιογραφία
Αρχηγός των Αετόπουλων του Μάλι (Εθνική Παίδων), ο Μαχαμανέ Τραορέ προέρχεται από τα τμήματα υποδομής της Σερκλ Ολιμπίκ ντε Μπαμακό (COB), προτού μετακομίσει το 2006 σε άλλα Αετόπουλα, αυτά της ΟΖΚ Νις. Καθ΄'ως ήταν αρκετά νέος κατά την άφιξή του στην Κυανή Ακτή, ο Μαχαμανέ Τραορέ περιορίστηκε κυρίως σε συμμετοχές μς την δεύτερη ομάδα του συλλόγου, ενώ στη πορεία άρχισε να παίρνει, ως αλλαγή, χρόνο συμμετοχής με την πρώτη ομάδα του συλλόγου στη διάρκεια της σεζόν 2006-2007, με σημαντικότερη παρουσία του αυτή απέναντι στην Λυών.
Την επόμενη σεζόν, ένας τραυματισμός στο γόνατο τον άφησε εκτός αγωνιστικής δράσης για διάστημα αρκετών μηνών. Μετά την αποθεραπεία του, ο Μαχαμανέ Τραορέ επανεντάχθηκε στην ομάδα, με την οποία πρόλαβε να σημειώσει δέκα συμμετοχές. Αυτό του έδωσε την δυνατότητα να κληθεί επανειλημμένως στην Εθνική Μάλι. Στη διάρκεια της σεζόν 2008/2009, πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας στη διάρκεια της αναμέτρησης Νις-Νανσί, στο 89ο λεπτό χαρίζοντας την νίκη στα Αετόπουλα, με τελικό σκορ 2-1. Την χρονιά εκείνη, αγωνίστηκε συνολικά σε 22 αγώνες με την φανέλα της Νις, πετυχαίνοντας, ταυτόχρονα, τρία τέρματα. Την επόμενη σεζόν, χρησιμοποιήθηκε λιγότερο, ωστόσο κατάφερε να μετρήσει 16 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Λιγκ 1, στην διάρκεια των οποίων πέτυχε ένα τέρμα.
Έχοντας μικρό χρόνο συμμετοχής στην Κυανή Ακτή, παραχωρήθηκε υπό την μορφή δανεικού στην ΦΚ Μετς τον Αύγουστο του 2010. Το πέρασμά του από την Λωρραίνη του έδωσε την δυνατότητα να μαζέψει εμπειρίες, αλλά και χρόνο συμμετοχής. Ωστόσο, τραυματίστηκε στη διάρκεια προπόνησης πριν καν προλάβει να αγωνιστεί για πρώτη φορά με την νέα του ομάδα, και παρέμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης για διάστημα αρκετών εβδομάδων. Έχασε, έτσι, το μεγαλύτερο τμήμα του πρώτου μισού της σεζόν. Όμως, με το που αποθεραπεύτηκε από τον τραυματισμό του, ο Μαχαμανέ Τραορέ εξελίχθηκε σε ρυθμιστή του παιχνιδιού της Μετς. Προσεκτικός, παθιασμένος, δυνατός στις προσωπικές μονομαχίες, εύστοχος στις μεταβιβάσεις του, αγωνίστηκε σε συνολικά 22 αναμετρήσεις με την Μετς (19 αγώνες για το πρωτάθλημα, 3 για το Κύπελλο Γαλλίας), ενώ ήταν ένας εκ των πρωταγωνιστών της παραμονής της ομάδας στην Λιγκ 2. Η συνεργασία του με τον Ματιέ Ντυαμέλ τον βοήθησε να δώσει 7 ασίστ και να πετύχει επίσης 4 τέρματα.
Με το πέρας της σεζόν 2011/2012, επέστρεψε στην ομάδα της ΟΖΚ Νις και ξεκίνησε την θερινή προετοιμασία μαζί της, προπονούμενος υπό τις οδηγίες του Κλοντ Πυέλ.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Μάλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζάλγκιρις Βίλνιους
Πολ Χάντακς
Ο Αντιναύαρχος Σερ Πολ Κένεθ Χάντακς (Paul Kenneth Haddacks) ήταν ο (27ος στη σειρά) Αντικυβερνήτης της Νήσου του Μαν από τις 17 Οκτωβρίου του 2005 ως την 1η Απριλίου 2011. Διορίστηκε στο αξίωμα από την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Κατοικεί στο Μέγαρο της Κυβέρνησης στην επαρχία Οντσάν της Νήσου του Μαν.
Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου του 1946 και εισήλθε στο Βασιλικό Ναυτικό το 1964. Στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα αξιωματικού στο πολεμικό Ναυτικό. Είναι παντρεμένος με Καναδή και έχουν 1 γιο. Το 2011 τον διαδέχθηκε στο αξίωμά του ο Άνταμ Γουντ.
Πηγές
Χαντακς Χαντακς
Οι Καυτές Νύχτες του Δον Ζουάν
Ταινία - ερωτική περιπέτεια - του 1971, σε παραγωγή Ιταλίας - Ισπανίας, διάρκειας 101 λεπτών (ιταλικός πρωτότυπος τίτλος: Le calde notti di Don Giovanni).
Πλοκή
Η φήμη του μεγάλου γυναικοκατακτητή Δον Ζουάν εγείρει ανησυχίες και αντιδράσεις στις πιο ισχυρές οικογένειες της Ισπανίας. Έτσι, ο Δον Ζουάν εξορίζεται στην Ανατολή, όπου γνωρίζει τον πανίσχυρο Σουλτάνο Σαλίμ, με τον οποίο γίνεται φίλος. Ο Σουλτάνος μια μέρα τού αποκαλύπτει για την ύπαρξη μια πανέμορφης πριγκίπισσας που ζει μόνη σε κάποιο παλάτι, την οποία κανένας άνδρας δεν μπορεί να κατακτήσει. Φυσικά η πρόκληση είναι μεγάλη για τον Δον Ζουάν...
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Μπάρμπαρα Μπουσέ, Robert Hoffmann, Ira von Fürstenberg, Annabella Incontrera, Lucretia Love
Σενάριο: Keith Luger, Arturo Marcos, Arpad DeRiso, Aldo Crudo, José Zorrilla
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλφόνσο Μπρέσια
Ο κήπος των διχαλωτών μονοπατιών (διήγημα)
Το σύγγραμμα με τίτλο Ο κήπος των διχαλωτών μονοπατιών (ισπανικά: El jardín de senderos que se bifurcan) είναι διήγημα του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικά το 1941 εντός της ομώνυμης συλλογής διηγημάτων, και κατόπιν όλη η συλλογή μαζί με το διήγημα έγινε τμήμα της συλλογής διηγημάτων Μυθοπλασίες το 1944. Το διήγημα είναι αφιερωμένο στην Αργεντινή συγγραφέα Βικτώρια Οκάμπο.
Σύνοψη
Η ιστορία εμφανίζεται στη μορφή υπογεγραμμένης δήλωσης από κάποιον Κινέζο καθηγητή αγγλικών ο οποίος ονομάζεται Δόκτωρ Γιου Τσουν, και ο οποίος ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά την περίοδο του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Τσουν είναι κατάσκοπος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και έχει μόλις συνειδητοποιήσει πως η βρετανική αντικατασκοπία τον έχει ανακαλύψει και ο λοχαγός Ρίτσαρντ Μάντεν βρίσκεται στα ίχνη του. Συνειδητοποιώντας πως ο Μάντεν έχει ήδη συλλάβει τον συνεργό του, ο Τσουν είναι σχεδόν βέβαιος ότι έρχεται η σειρά του, έτσι πριν συλληφθεί προσπαθεί να βρει κάποιον τρόπο να στείλει στους Γερμανούς τις τελευταίες πληροφορίες που διαθέτει.
Η ανάγνωση της δήλωσης συνεχίζεται, και ο Τσουν εξηγεί πως ο λόγος για τον οποίο κατασκοπεύει δεν είναι για τη Γερμανία, την οποία θεωρεί μια βάρβαρη χώρα, αλλά γιατί ήταν δυσαρεστημένος από τη ρατσιστική αντιμετώπιση που είχε στη Βρετανία και ήθελε να αποδείξει πως κάποιος Ασιάτης είναι αρκετά έξυπνος ώστε να μπορέσει να τους ξεγελάσει. Παράλληλα, υποψιάζεται πως παρόμοιο κίνητρο έχει και ο Μάντεν, ο οποίος είναι ιρλανδικής καταγωγής και έχει έχουν αφεθεί υπόνοιες εναντίον του στο παρελθόν για χαλαρότητα και πιθανώς και για προδοσία και θέλει να αποδείξει τις ικανότητες του.
Αφότου συγκεντρώνει τα λιγοστά υπάρχοντα του, ο Τσουν επιβιβάζεται σε ένα τραίνο, και αφότου φτάνει στον προορισμό του μετά βίας καταφέρνει να ξεφύγει από τον Μάντεν στον σιδηροδρομικό σταθμό. Επισκέπτεται το σπίτι του Δόκτωρ Στήβεν Άλμπερτ, ο οποίος είναι διακεκριμένος σινολόγος. Ο Άλμπερτ τον υποδέχεται θερμά καθώς ο Τσουν είναι απόγονος του Τσούι Πεν, ευρυμαθή και διάσημου λογίου ο οποίος είχε αφοσιωθεί στην κατασκευή ενός τεράστιου και δαιδαλώδους μυθιστορήματος και την κατασκευή ενός επίσης γιγαντιαίου και πολύπλοκου λαβυρίνθου αλλά το έργο του έμεινε ανολοκλήρωτο και είναι άγνωστο τι συνέβει. Ο Άλμπερτ αναφέρει στον Τσουν πως είναι μακροχρόνιος μελετητής του μυθιστορήματος του Τσούι Πεν. Συνεχίζοντας τη συζήτηση του αποκαλύπτει πως κατόρθωσε να λύσει και τα 2 μυστήρια, του μυθιστορήματος και του λαβυρίνθου, με μια κίνηση. Το βιβλίο είναι ο ίδιος ο λαβύρινθος, και ο λαβύρινθος είναι το ίδιο το βιβλίο. Ο Τσούι Πεν είχε περιγράψει το μυθιστόρημα του ως τον κήπο των διχαλωτών μονοπατιών, και ο Άλμπερτ συνειδητοποίησε πως οι διακλαδώσεις δεν υπήρχαν στον χώρο αλλά στον χρόνο. Με τον τρόπο αυτό, όταν ο χαρακτήρας επιλέγει να ακολουθήσει μια από τις κατευθύνσεις σε ένα σταυροδρόμι τότε οι υπόλοιπες δυνατές κατευθύνσεις της άλλης διακλάδωσης δεν υπάρχουν πλέον. Στο μυθιστόρημα του ο Τσούι Πεν προσπάθησε να περιγράψει έναν κόσμο όπου όλα τα πιθανά αποτελέσματα ενός γεγονότος συμβαίνουν ταυτόχρονα, με το κάθε ένα να οδηγεί σε περαιτέρω πιθανότητες. Ο Άλμπερτ συνεχίζει εξηγώντας πως μερικές φορές τα συνεχώς διακλαδόμενα μονοπάτια ξαναενώνονται μετά από καιρό, ως το αποτέλεσμα διαφορετικών αλυσίδων γεγονότων. Ως παράδειγμα αναφέρει, πως σε κάποια άλλη εκδοχή των γεγονότων, ο Τσουν έχει έρθει ως εχθρός στο σπίτι του και σε μια άλλη ως φίλος.
Ο Τσουν ευχαριστεί θερμά τον Άλμπερτ για την αποκάλυψη του και του είναι ευγνώμων, ωστόσο βλέπει έξω από το σπίτι τον Μάντεν να πλησιάζει και λέγοντας στον Άλμπερτ πως το μέλλον ήδη υπάρχει και πως είναι φίλος του, του ζητά να του δείξει τις σημειώσεις του και πάλι. Καθώς ο Άλμπερτ γυρνά την πλάτη του για να το πιάσει, ο Τσουν βγάζει ένα περίστροφο και τον δολοφονεί επί τόπου.
Ο Τσουν συλλαμβάνεται, κατηγορείται για τον φόνο του Άλμπερτ, και καταδικάζεται σε θάνατο δια απαγχονισμού. Ωστόσο πέτυχε το αποτέλεσμα που είχε σχεδιάσει, καθώς οι Γερμανοί βομβαρδίζουν το σημείο στρατηγικού ενδιαφέροντος που τους αποκάλυψε ο Τσουν, το οποίο βρισκόταν στην πόλη Αλμπέρ (Albert) στη Γαλλία. Είχε συνειδητοποιήσει πως ο μόνος τρόπος να μεταδώσει στους Γερμανούς την πληροφορία ήταν με το να δολοφονήσει κάποιον που ονομάζεται Άλμπερτ, έτσι ώστε η είδηση που θα κυκλοφορούσε από τις εφημερίδες θα συνδεόταν με το όνομα της περιοχής για την οποία ενδιαφέρονταν οι Γερμανοί.
Επιρροή
Παρότι επιφανειακά η ιστορία διαβάζεται ως κατασκοπευτικό διήγημα, η κεντρική ιδέα είναι η ύπαρξη ενός μυθιστορήματος το οποίο μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους και να οδηγήσει σε διαφορετικά αποτελέσματα, ενώ παράλληλα όλοι οι δυνατοί προορισμοί εξακολουθούν να υπάρχουν στον χρόνο. Το διήγημα άσκησε μετέπειτα επιρροή σε πολλούς ερευνητές διαδικτυακών και ψηφιακών εφαρμογών κυρίως στον τομέα των υπερκειμένων. Παρόμοιες ιδέες εξερευνήθηκαν από τον Μπόρχες στα διηγήματα Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ και Το βιβλίο της άμμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Κεφαλοβρύσι Ηρακλείου
Το Κεφαλοβρύσι (επίσημο: Κεφαλοβρύσιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στους νότιους πρόποδες του όρους Δίκτη. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και τελευταία και με καλλιέργειες πρώιμων κηπευτικών στην παράλια περιοχή. thumb|Ο ναός της Αγίας Μαρίνας, στο Κεφαλοβρύσι.|αριστερά Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Γεωργίου.
Ιστορικά στοιχεία
Το Σεπτέμβριο του 1943 το χωριό πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς και εκτελέστηκαν με τουφεκισμό 36 από τους άνδρες κατοίκους. Την ίδια περίοδο πυρπολήθηκε και ο Κρεβατάς, που θρήνησε 22 θανάτους (εκτελέσεις από τους Γερμανούς).
Δείτε επίσης
μικρογραφία|385x385px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.Κοινότητα Κεφαλοβρυσίου
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κεφαλοβρυσίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Κρεββατάς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 151 κατοίκους.
Βλέπε επίσης
Ολοκαύτωμα της Βιάννου
Κεφαλοβρύσι Κεφαλοβρύσι
Γάιος Καλιγούλας
Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας Γερμανικός (Gaius Julius Caesar Augustus Germanicus, 31 Αυγούστου 12 μ.Χ. - 24 Ιανουαρίου 41 μ.Χ.), πιο γνωστός από το προσωνύμιο Καλιγούλας, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 37 μ.Χ. έως το 41 μ.Χ. και μέλος της πρώτης δυναστείας που κυβέρνησε στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία, γνωστή ως η Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία. Ο πατέρας του Καλιγούλα, Γερμανικός, ανιψιός και υιοθετημένος γιος του αυτοκράτορα Τιβέριου, ήταν ένας πολύ επιτυχημένος Ρωμαίος στρατηγός και ένα από τα πιο αγαπητά δημόσια πρόσωπα της Ρώμης. Η μητέρα του, Αγριππίνα η Πρεσβύτερη, ήταν η εγγονή του αυτοκράτορα Αυγούστου. Δυο χρόνια μετά τη γέννηση του Καλιγούλα, ο θείος του Τιβέριος διαδέχτηκε τον Αύγουστο στην εξουσία και έγινε Αυτοκράτορας της Ρώμης το 14 μ.Χ.
Ως παιδί, ο Γάιος κέρδισε το προσωνύμιο Καλιγούλας (που σημαίνει "μπότα μικρού στρατιώτη", υποκοριστικό της λέξης caliga) από τους στρατιώτες του πατέρα του, όταν τον συνόδευε κατά τις εκστρατείες του στη Γερμανία. Όταν ο Γερμανικός απεβίωσε στην Αντιόχεια το 19 μ.Χ., η σύζυγός του Αγριππίνα η Πρεσβύτερη επέστρεψε με τα έξι παιδιά της στη Ρώμη, όπου ενεπλάκη σε μία πικρή διαμάχη με τον Τιβέριο. Η σύγκρουση οδήγησε τελικά στον αφανισμό της οικογένειάς της, με τον Καλιγούλα να είναι το μοναδικό επιζών αρσενικό μέλος. Ο Καλιγούλας δέχτηκε μία πρόσκληση το 31 μ.Χ. να ακολουθήσει τον αυτοκράτορα στο νησί Κάπρι, όπου ο Τιβέριος είχε αποσυρθεί πέντε χρόνια νωρίτερα. Μετά τον θάνατο του Τιβέριου, ο Καλιγούλας τον διαδέχτηκε στην εξουσία και έγινε αυτοκράτορας το 37 μ.Χ.
Υπάρχουν ελάχιστα εναπομείναντα στοιχεία σχετικά με τη βασιλεία του Καλιγούλα, παρόλο που χαρακτηρίζεται ως ένας ευγενής και μετριοπαθής Αυτοκράτορας κατά τους έξι πρώτους μήνες της εξουσίας του. Οι ιστορικές πηγές επικεντρώνονται στον σαδισμό, στη σκληρότητα και στην υπερβολή που προέβαλε απέναντι στον λαό του καθώς και στην σεξουαλική διαστροφή του, παρουσιάζοντάς τον ως έναν παράφορο τύραννο. Αν και η αξιοπιστία αυτών των πηγών αμφισβητείται, είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια της σύντομης βασιλείας του, ο Καλιγούλας εργάστηκε για να ενισχύσει την προσωπική εξουσία του αυτοκράτορα, σε αντίθεση με τις δυνατότητες που είχε ένας αρχηγός κράτους. Έστρεψε μεγάλο μέρος της προσοχής του σε φιλόδοξα κατασκευαστικά έργα και σε πολυτελείς κατοικίες για τον εαυτό του, ενώ παράλληλα ξεκίνησε την κατασκευή δυο υδραγωγείων στην Ρώμη: το Aqua Claudia και το Anio Novus. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του, η αυτοκρατορία της Ρώμης προσάρτησε το βασίλειο της Μαυριτανίας ως επαρχία της.
Στις αρχές του 41 μ.Χ. ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε ως αποτέλεσμα συνωμοσίας από αξιωματούχους της πραιτοριανής φρουράς, τους συγκλητικούς και τους αυλικούς. Η προσπάθεια ωστόσο των συνωμοτών να χρησιμοποιήσουν αυτή την ευκαιρία για την αποκατάσταση της ρωμαϊκής δημοκρατίας, απέτυχε. Την ημέρα της δολοφονίας του Καλιγούλα, οι πραιτοριανοί ανακήρυξαν τον θείο του Κλαύδιο ως τον επόμενο Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Ο Καλιγούλας ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος του γένους των Κλαυδίων· τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Νέρων από το γένος των Δομιτίων Αηνοβάρβων, το οποίο συνδεόταν με επιγαμίες με το γένος των Κλαυδίων και το γένος του Αυγούστου. Ο Νέρων ήταν τρισέγγονος του Αυγούστου και συμπεριλαμβάνεται στην Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία· η πτώση του Νέρωνα το 68 μ.Χ. σήμανε τη λήξη της.
Οικογένεια
Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας (ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του φημισμένου συγγενή του) γεννήθηκε στο Άντιο στις 31 Αυγούστου 12 μ.Χ. και ήταν το τρίτο από τα έξι επιζώντα παιδιά του Γερμανικού και της δεύτερης εξαδέλφης του Αγριππίνας της πρεσβύτερης. Ο Γάιος είχε δύο μεγαλύτερους αδερφούς, τον Νέρωνα Ιούλιο Καίσαρα και τον Δρούσο Καίσαρα και τρεις μικρότερες αδελφές, την Αγριππίνα τη Νεότερη, την Ιουλία Δρουσίλλα και την Ιουλία Λιβίλλα. Ήταν ανιψιός του Κλαύδιου, μικρότερου αδελφού του Γερμανικού και μελλοντικού Αυτοκράτορα.
Η Αγριππίνα η Πρεσβύτερη ήταν η κόρη του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα (Marcus Vipsanius Agrippa) και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης. Η Ιουλία ήταν κόρη του Αυγούστου και της Σκριβωνίας. Μέσω της Αγριππίνας, ο Αύγουστος ήταν ο προπάππους του Γάιου.
Πρώτα χρόνια
Στην ηλικία των δύο ή τριών ετών, ο Γάιος συνόδευσε τον πατέρα του Γερμανικό, στις εκστρατείες του στη βόρεια Γερμανία. Οι στρατιώτες διασκέδαζαν, που ο Γάιος ντυνόταν με μία μικροσκοπική στολή στρατιώτη, που περιλάμβανε την πανοπλία και τις μπότες. Σύντομα του δόθηκε το προσωνύμιο Καλιγούλας, που σήμαινε "μικρή μπότα στρατιώτη" στα λατινικά, χάρη στις μικρές μπότες που φορούσε. Ωστόσο ο Γάιος μίσησε αυτό το προσωνύμιο.
Ο ιστορικός Σουητώνιος ισχυρίζεται, ότι ο Γερμανικός δηλητηριάστηκε στη Συρία από έναν αξιωματικό του Τιβέριου, με αυτόν τον τελευταίο να θεωρεί τον Γερμανικό ως πολιτικό αντίπαλο.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Καλιγούλας έζησε με την μητέρα του, μέχρι που οι σχέσεις της με τον Τιβέριο επιδεινώθηκαν. Ο Τιβέριος δεν επέτρεπε στην Αγριππίνα να ξαναπαντρευτεί, επειδή φοβόταν ότι ο σύζυγός της θα γινόταν αντίπαλός του. Η Αγριππίνα και ο αδελφός του Καλιγούλα, ο Νέρων Ιούλιος Καίσαρ, εκδιώχθηκαν το 29 μ.Χ. με την κατηγορία της προδοσίας.
Ο έφηβος Καλιγούλας στάλθηκε τότε να ζήσει με την προγιαγιά του (και μητέρα του Τιβέριου) Λιβία. Μετά τον θάνατό της, στάλθηκε να ζήσει με την γιαγιά του Αντωνία τη Νεότερη. Το 30 μ.Χ. ο αδελφός του, Δρούσος Καίσαρας, φυλακίστηκε με την κατηγορία της προδοσίας και ο αδελφός του Νέρων Ιούλιος Καίσαρ απεβίωσε στην εξορία, είτε από λιμοκτονία είτε από δολοφονία. Ο Σουητώνιος γράφει, ότι μετά τον διωγμό της μητέρας και των αδελφών του, ο Καλιγούλας και οι τρεις αδελφές του δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά φυλακισμένοι του Τιβέριου και υπό την στενή παρακολούθηση στρατιωτών του τελευταίου.
Το 31 μ.Χ. ο Καλιγούλας μπήκε στην προσωπική φροντίδα του Τιβέριου στο Κάπρι, όπου έζησε για έξι χρόνια. Προς έκπληξη πολλών, ο Καλιγούλας εξόργισε τον Τιβέριο. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο Καλιγούλας ήταν ένα εξαίρετο φυσικό ταλέντο και, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο, δεν φανέρωσε τη δυσαρέσκειά του απέναντι στον Τιβέριο. Ένας ιστορικός ανέφερε για τον Καλιγούλα, ότι "ποτέ δεν υπήρξε ξανά ένας καλύτερος υπηρέτης ή ένας χειρότερος άρχοντας!"
Πιστεύεται, ότι ο Καλιγούλας σχεδίαζε να σκοτώσει τον Τιβέριο με ένα μαχαίρι, προκειμένου να πάρει εκδίκηση για τη μητέρα και τον αδελφό του: ωστόσο, έχοντας φέρει μαζί του το όπλο στο δωμάτιο τού Τιβέριου, δεν σκότωσε τον Αυτοκράτορα, αλλά πέταξε το μαχαίρι στο πάτωμα. Πιθανόν ο Τιβέριος το γνώριζε αυτό, αλλά ποτέ δεν τόλμησε να κάνει κάτι για να το αποφύγει. Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται, ότι ο Καλιγούλας ήταν ήδη σκληρός και κακός: γράφει, ότι όταν ο Τιβέριος πήγε τον Καλιγούλα στο Κάπρι, ο σκοπός του ήταν να επιτρέψει στον Καλιγούλα να ζήσει με τρόπο ώστε "... να αποδείξει την καταστροφή του εαυτού του και όλων των ανδρών και ότι ανέτρεφε μια οχιά για τον ρωμαϊκό λαό και έναν Φαέθοντα για τον κόσμο."
Το 33 μ.Χ. ο Τιβέριος προσέφερε στον Καλιγούλα μια τιμητική θέση, την οποία διατήρησε μέχρι την άνοδό του ως Αυτοκράτορα. Στο μεταξύ, τόσο η μητέρα του Καλιγούλα όσο και ο αδελφός του Δρόσος, απεβίωσαν στη φυλακή. Το 33 μ.Χ. ο Καλιγούλας νυμφεύτηκε την Ιουλία Κλαυδίλα, η οποία απεβίωσε κατά τον τοκετό τον επόμενο χρόνο. Ο Καλιγούλας πέρασε αρκετό χρόνο, κάνοντας παρέα με τον πραιτοριανό έπαρχο Naevius Sutorius Macro, έναν σημαντικό σύμμαχο. Ο Macro έπλασε το εγκώμιο του Καλιγούλα στον Τιβέριο, σε μια προσπάθεια να καταστείλει κάθε άρρωστη θέληση ή υπόνοια, που τυχόν ένιωθε ο Αυτοκράτορας απέναντι στον Καλιγούλα.
Το 35 μ.Χ. ο Καλιγούλας ονομάστηκε κληρονόμος της περιουσίας του Τιβέριου μαζί με τον εγγονό εκείνου Τιβέριο Γέμελλο.
Ιστοριογραφία
Κάποτε υπήρχαν λεπτομερείς μελέτες με θέμα τον Καλιγούλα, αλλά πλέον έχουν χαθεί. Επιπλέον, οι ιστορικοί μελετητές που τις έγραψαν, περιγράφονται ως μεροληπτικοί υπέρ του Καλιγούλα. Ωστόσο, αυτές οι χαμένες ιστορικές πηγές, μαζί με τα έργα του Σενέκα και του Φίλωνα, υπήρξαν η βάση για τις σωζόμενες μελέτες για τον Καλιγούλα, οι οποίες γράφτηκαν από τις επόμενες γενιές ιστορικών. Ελάχιστοι από τους σύγχρονους ιστορικούς είναι γνωστοί με το όνομά τους. Ο Fabius Rusticus και ο Cluvius Rufus έγραψαν και οι δυο μελέτες για τον Καλιγούλα, που έχουν πλέον χαθεί. Ο Fabius Rusticus ήταν φίλος του Σενέκα, που ήταν γνωστός για τον εξωραϊσμό και την παρερμήνευση της ιστορίας. Ο Cluvius Rufus ήταν γερουσιαστής, που αναμείχθηκε στην δολοφονία του Καλιγούλα.
Η αδελφή του Καλιγούλα, Αγριππίνα η Νεότερη, έγραψε μια αυτοβιογραφία, που σίγουρα περιλάμβανε μια λεπτομερή περιγραφή στη διακυβέρνηση του Καλιγούλα, αλλά και αυτό το τεκμήριο έχει χαθεί. Η Αγριππίνα η Νεότερη εξορίστηκε από τον Καλιγούλα εξαιτίας της σχέσης της με τον Μάρκο Λέπιδο, ο οποίος συνωμότησε εναντίον του. Η περιουσία του Νέρωνα, γιου της Αγριππίνας της Νεότερης και μελλοντικού αυτοκράτορα, κατασχέθηκε από τον Καλιγούλα. Ο ποιητής Gaetulicus παρήγαγε έναν σημαντικό αριθμό από κολακευτικά γραπτά για τον Καλιγούλα, αλλά έχουν χαθεί.
Το κύριο μέρος όλων όσων είναι γνωστά για τον Καλιγούλα προέρχεται από τον Σουητώνιο και τον Δίωνα Κάσσιο. Ο Σουητώνιος έγραψε την ιστορία του Καλιγούλα 80 χρόνια μετά τον θάνατο του τελευταίου, ενώ ο Κάσσιος έγραψε την ιστορία του Καλιγούλα 180 χρόνια μετά τον θάνατό του. Το έργο του Κάσσιου είναι ανεκτίμητο, επειδή παρέχει πληροφορίες για τη χρονολογία βασιλείας του Καλιγούλα.
Υφίστανται ελάχιστες σωζόμενες ιστορικές πηγές για τον Καλιγούλα και καμία ιστορική πηγή που να τον παρουσιάζει με ευνοϊκό τρόπο. Η έλλειψη πηγών έχει οδηγήσει σε σημαντικά κενά στην σύγχρονη γνώση της βασιλείας του Καλιγούλα. Λίγα έχουν γραφεί για τα δυο πρώτα χρόνια της βασιλείας του και υπάρχουν περιορισμένες λεπτομέρειες για μεταγενέστερα σημαντικά γεγονότα, όπως η προσάρτηση της Μαυριτανίας στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι στρατιωτικές ενέργειες του Καλιγούλα στην Βρετανία και η διαμάχη με την ρωμαϊκή Σύγκλητο.
Υγεία
Όλες οι σωζόμενες πηγές, εκτός του Πλίνιου του πρεσβύτερου, χαρακτηρίζουν τον Καλιγούλα ως τρελό. Ωστόσο, δεν είναι γνωστό εάν αναφέρονται μεταφορικά ή κυριολεκτικά στον Καλιγούλα. Επιπλέον, δεδομένης της αντιδημοτικότητας του Καλιγούλα από τις σωζόμενες πηγές, είναι δύσκολο να διαχωριστεί η πραγματικότητα από την φαντασία. Πρόσφατες πηγές προσπαθούν να αποδώσουν μια ιατρική αιτιολογία για την συμπεριφορά του, αναφέροντας ως πιθανότητες την εγκεφαλίτιδα, την επιληψία ή τη μηνιγγίτιδα. Το ερώτημα περί του εάν ήταν ή όχι ο Καλιγούλας τρελός (ιδιαίτερα μετά την ασθένειά του στην αρχή της βασιλείας του) παραμένει αναπάντητο.
Ο Σουητώνιος υποστήριξε, ότι ο Καλιγούλας υπέφερε από επιληψία, όταν ήταν νέος. Σύγχρονοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει, ότι ο Καλιγούλας ζούσε με έναν συνεχή φόβο επιληπτικών κρίσεων. Παρόλο που η κολύμβηση αποτελούσε μέρος της αυτοκρατορικής εκπαίδευσης, ο Καλιγούλας δεν μπορούσε να κολυμπήσει. Οι επιληπτικοί αποθαρρύνονται από το να κολυμπούν στα ανοιχτά νερά, επειδή απροσδόκητοι σπασμοί σε τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις σωτηρίας μπορεί να είναι μοιραίοι. Επίσης, ο Καλιγούλας φέρεται, πως μιλούσε στο φεγγάρι. Η επιληψία συνδεόταν στενά με το φεγγάρι.
Όσον αφορά την εμφάνιση του σώματος και την υγεία, ο Σουητώνιος περιέγραφε τον Καλιγούλα ως κοκαλιάρη και χλωμό: "ήταν ψηλός, πολύ χλωμός, ο λαιμός και τα πόδια του πολύ ισχνά, τα μάτια του βαθουλωμένα, τα φρύδια του φαρδιά, τα μαλλιά του αδύναμα και το κεφάλι του καραφλό. Ήταν παλαβός και στο σώμα και στο μυαλό· υπέκυψε στην ασθένεια, όταν ήταν παιδί. Όταν έγινε άνδρας, υπέμενε αισθητά την κόπωση· περιστασιακά, υπέφερε από λιποθυμικά επεισόδια, κατά την διάρκεια των οποίων ήταν ανίκανος να κάνει κάθε προσπάθεια." Βασιζόμενοι σε επιστημονικές ανακατασκευές των επίσημων ζωγραφισμένων προτομών του, ο Καλιγούλας είχε καφέ μαλλιά, καφέ μάτια και ξανθό δέρμα.