cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναραγιανγκάντζ
Ιστορία
Το ταχυδρομείο δημιουργήθηκε το 1866 και η υπηρεσία τηλέγραφου Ντάκα-Ναραγιανγκάντζ ξεκίνησε το 1877. Η Τράπεζα της Βεγγάλης εισήγαγε την πρώτη τηλεφωνική υπηρεσία το 1882. μικρογραφία|140x140εσ|Ο τάφος του Γκιγιασουντίν Αζάμ Σαχ, Ναραγιανγκάντζ, Μπανγκλαντές, ο οποίος πέθανε γύρω στο 1410 Ο Δήμος Ναραγιανγκάντζ δημιουργήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1876. Το πρώτο νοσοκομείο της περιοχής, το νοσοκομείο Ναραγιανγκάντζ Βικτόρια ιδρύθηκε το 1885 από το δήμο με οικονομική συνεισφορά του Χαρακάντα Μπανερτζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Σχέσεις Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου – Ηνωμένων Πολιτειών
Ιστορία
Η επίσημη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών για τη ΤΔΒΚ είναι ότι «θεωρεί το status quo στην Κύπρο ως απαράδεκτο και υποστηρίζει τις προσπάθειες για την επίτευξη συνολικής διευθέτησης για την επανένωση του νησιού ως διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Οι διαπραγματεύσεις διευθέτησης υπό την ηγεσία της Κύπρου βασίζονται σε ένα διζωνικό, δικοινοτικό πλαίσιο ομοσπονδίας ως το καλύτερο μέσο για την επίτευξη μιας δίκαιης και μόνιμης διευθέτησης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προτρέπουν όλα τα μέρη να επιδείξουν την απαραίτητη διαφάνεια, ευελιξία και προθυμία για συμβιβασμούς για επανέναρξη επίσημων συνομιλιών, εφαρμογή εμπιστοσύνης -οικοδομικά μέτρα και βελτίωση των δικοινοτικών σχέσεων».
Στις 4 Μαΐου 2004, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης που συζητούσε το Σχέδιο Ανάν για τον τερματισμό της Κυπριακής διαμάχης στα Ηνωμένα Έθνη, ο υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ συναντήθηκε με τον τότε πρωθυπουργό της ΤΔΒΚ, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Ο Ταλάτ δήλωσε στον Τύπο ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να τερματίσουν την απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Αργότερα, στις 26 Μαΐου, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέδωσε γραπτή δήλωση ανακοινώνοντας ότι δεν αναγνωρίζει πλέον τον Πρόεδρο Ραούφ Ντενκτάς ως ηγέτη της ΤΔΒΚ και αναγνωρίζει τον Ταλάτ ως ηγέτη της χώρας. Η κίνηση θεωρήθηκε ως απάντηση στην απόρριψη του Σχεδίου Ανάν για την επίλυση της κυπριακής σύγκρουσης στον Ντενκτάς.
Τον επόμενο χρόνο, στις 28 Οκτωβρίου 2005, η υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις συναντήθηκε με τον τότε Πρόεδρο Ταλάτ για μισή ώρα. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο ηγέτης της ΤΔΒΚ επισκέφτηκε την Ουάσιγκτον για να έχει απευθείας συνομιλίες με Αμερικανούς αξιωματούχους. Μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, ο Ταλάτ δήλωσε ότι το σχέδιο βρισκόταν ακόμα στο τραπέζι, αφού απορρίφθηκε από το 76% των Ελληνοκυπρίων σε δημοψήφισμα το προηγούμενο έτος. Και θα ήταν πρόθυμος να ακούσει αλλαγές στο σχέδιο από την Κύπρο.
Στις 15 Απριλίου 2009, ο τότε Πρόεδρος Ταλάτ συναντήθηκε με την τότε Υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον. Η συνάντηση περιστράφηκε γύρω από την προσπάθεια εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό και την προσπάθεια επανένωσης της Κύπρου. Ο Ταλάτ δήλωσε ότι η συνάντηση διήρκεσε λίγο περισσότερο από μισή ώρα και δήλωσε ότι η προσέγγιση της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν «πολύ θερμή». Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στα ΜΜΕ μετά τη συνάντηση ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται επίσης σε στενή επαφή με τη ΤΔΒΚ όσο και με την Κυπριακή Δημοκρατία.
thumb|Συνάντηση του [[Μουσταφά Ακιντζί με τον Τζον Κέρι στις 2 Οκτωβρίου 2015.]] Τον Μάρτιο του 2010, η Κλίντον είχε προσκαλέσει τον Ταλάτ στις ΗΠΑ για συνομιλίες μέχρι το τέλος του μήνα. Ωστόσο, ο Ταλάτ δήλωσε ότι θα απαντούσε στην πρόσκληση μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Ο Ταλάτ απάντησε την επόμενη εβδομάδα ότι θα συναντηθεί με την Κλίντον εάν ήταν διατεθειμένη να επισκεφθεί την Ευρώπη τις επόμενες ημέρες, καθώς αυτό θα σήμαινε να πηγαίνει πέρα ​​δώθε για τέσσερις ημέρες και τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στις οποίες ήταν υποψήφιος για επανεκλογή.
Στις 2 Οκτωβρίου 2015, ο υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της ΤΔΒΚ, Μουσταφά Ακιντζί, στο περιθώριο της Εβδομήνης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ανταλλάσσοντας μεταξύ τους απόψεις για τη διζωνικότητα και τη δικοινοτικότητα.
thumb|Ο [[Τζον Κέρι κάνει χειραψία με τον Μουσταφά Ακιντζί στις 2 Οκτωβρίου 2015.]] Στις 3 Δεκεμβρίου 2015, ο Τζον Κέρι πραγματοποίησε επισκέψεις τόσο στην Κύπρο όσο και στη ΤΔΒΚ συναντώντας τόσο τον Πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Αναστασιάδη, και τον Πρόεδρο της ΤΔΒΚ, Μουσταφά Ακιντζί, ο καθένας ξεχωριστά, και στη συνέχεια μαζί δίνοντας τα χέρια και με τους δύο άνδρες. Η επίσκεψη σηματοδότησε την πρώτη φορά που ένας εν ενεργεία υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε με ηγέτες και των δύο Κυπριακών διοικήσεων. Ο Κέρι δήλωσε ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία για τον τερματισμό της σύγκρουσης, δηλώνοντας: "Είμαι πιο πεπεισμένος από ποτέ ότι είναι εφικτή η διευθέτηση. Αυτό δεν θα συμβεί αυτόματα, αλλά μπορεί να γίνει. Μια ενωμένη Κύπρος μπορεί να σταθεί ως φάρος για την ειρήνη σε μια ταραγμένη περιοχή του κόσμου. Ήταν προτεραιότητα για εμένα και τον Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα. Είμαι εντυπωσιασμένος τόσο με τον Νίκο όσο και από τον Μουσταφά. Η εστίασή μας πρέπει να είναι σε αυτό που μπορούμε να αλλάξουμε. Σήμερα έχω δει αυτή την επιθυμία".
Μετά την ανακοίνωση της ΤΔΒΚ να ανοίξει ξανά τα Βαρώσια τον Οκτώβριο του 2016, ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο χαρακτήρισε την κίνηση «προκλητική» και προέτρεψε για ανατροπή μιλώντας με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, τον Υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέφερε ότι η κίνηση δεν συνάδει με τα ψηφίσματα 550 και 789 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών
Αριστείδης Πατρινός
Ο Αριστείδης Πατρινός είναι πρωτοπόρος στην συνθετική βιολογία και πρώην διευθυντής του "Human Genome Project" (Πρόγραμμα Ανθρώπινου Γονιδιώματος).
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1947 από Έλληνες γονείς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Αποφοίτησε από ελληνικά και βρετανικά σχολεία και το 1965 εγκατέλειψε το Κάιρο για να εγκατασταθεί στην Αθήνα. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός και μηχανολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Με την αποφοίτησή του το 1970, μετακόμισε στις ΗΠΑ και σπούδασε στο Σικάγο, στο Northwestern University. Το 1975 έλαβε το διδακτορικό και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ. Από αυτή την θέση συνεργάστηκε με το Τμήμα Ενέργειας και τα συνεργαζόμενα εργαστήριά του στην Νέα Υόρκη και στο Τενεσί. Εγκαταστάθηκε τελικά στην Ουάσινγκτον και έγινε μέλος πλήρους απασχόλησης στο Τμήμα Ενέργειας των ΗΠΑ.
Βραβεία
Ο Πατρινός έχει λάβει δυο βραβεία Secretary's Gold Honor από το Τμήμα Ενέργειας και τρία βραβεία Presidential Rank Awards, αλλά και αρκετά τιμητικά βραβεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι
Ράτιμπορ Β΄ της Πομερανίας
Ο Ράτιμπορ Β΄, γερμαν. Ratibor II (απεβ. μετά το 1223) από τον Οίκο των Γκρίφιφνς-Ρατιμποριδών ήταν δούκας της Πομερανίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Μπόγκισλαβ (γιου τού Ράτιμπορ Α΄ δούκα της Πομερανίας). Ο Μπόγκισλαβ ήταν εξάδελφος τού Μπόγκισλαβ Α΄, τού Καζιμίρ Α΄ δουκών της Πομερανίας και τού Βάρτισλαβ Σβαντιμπόριτς.
Εξάδελφός του ήταν ο Μπόγκισλαβ, εγγονός τού Ράτιμπορ Α΄. Ο Ράτιμπορ Β΄ ήταν ο τελευταίος τού κλάδου του και όταν απεβίωσε μετά το 1223, οι περιοχές του Σλάβε και Στολπ διεκδικήθηκαν από τους Οίκους των Γκρίφφινς (κύριο κλάδο) και των Σαμμποριδών δουκών της Πομερελίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Κογχύλι Μεσσηνίας
Το Κογχύλι είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 29 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Το Κογχύλι ανήκει στην Κοινότητα Ζερμπισίων και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιθώμης, με έδρα τη Βαλύρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 357 μέτρων κοντά στο χωριό Ζερμπίσια και απέχει 39 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Μέχρι το 1956 ονομαζόταν Λακακούκια.
Καστράκι
Πάνω από το Κογχύλι ήταν χτισμένο ένα μεσαιωνικό κάστρο, μάλλον πύργος, που οι ντόπιοι ονομάζουν Καστράκι και σήμερα απομένουν μόνο λίγα ερείπια.
Ιωάννης Γουλιέλμος του Παλατινάτου
Ο Ιωάννης Γουλιέλμος (19 Απριλίου 1658 - 8 Ιουνίου 1716) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου (1690-1716), κόμης του Νόιμπουργκ (1690-1716), δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ (1679-1716) και δούκας του Άνω Παλατινάτου & του Καμ (1707-1714).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντύσσελντορφ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φίλιππου Γουλιέλμου, εκλέκτορα του Παλατινάτου, δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και κόμη του Νόιμπουργκ και της Ελισάβετ Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄, λαντγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Αδέλφια του ήταν η Ελεονόρα Μαγδαληνή, σύζυγος του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων, η Μαρία Σοφία, σύζυγος του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας, η Μαρία Άννα, σύζυγος του Φιλίπου Β΄ της Ισπανίας και άλλα δέκα ακόμη αδέλφια.
O πατέρας του ήδη από το 1679 του παραχώρησε το δουκάτο του Γύλιχ-Μπεργκ. Το 1690 εκείνος απεβίωσε και ο Ιωάννης Γουλιέλμος τον διαδέχθηκε ως εκλέκτορας του Παλατινάτου και κόμης του Νόιμπουργκ. Με την ειρήνη του Ράισβαϊκ (Rijswijk) του επεστράφησαν οι περισσότερες από τις περιοχές που είχαν καταληφθεί από τους Γάλλους, με τον όρο ότι το Παλατινάτο δεν θα επέστρεφε στον Προτεσταντισμό. Η προϋπόθεση αυτή δεν τον έκανε δημοφιλή στο Παλατινάτο και στους Προτεστάντες.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου για την Ισπανική Διαδοχή έλαβε επίσης το Άνω Παλατινάτο από τη Βαυαρία το 1707, το οποίο επεστράφη όμως το 1714. Απεβίωσε το 1716 στο Ντύσσελντορφ και τάφηκε στο ναό του Αγ. Ανδρέα. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Κάρολος Γ΄ Φίλιππος.
Συλλέκτης έργων Τέχνης. Ήταν πιο δημοφιλής στο Γύλιχ-Μπεργκ, όπου ανήγειρε εντυπωσιακά κτήρια, όπως το ανάκτορο Μπένσμπεργκ και συντηρούσε πλούσια Αυλή, δίνοντας εργασία σε πολλούς καλλιτέχνες και τεχνίτες, κυρίως ζωγράφους. Η τεράστια συλλογή του από πίνακες του Ρούμπενς βρίσκεται στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου.
Η χήρα του, Άννα Μαρία Λουίζα, προστάτιδα των Τεχνών, μετά τον θάνατο του αδελφού της Τζαν Γκαστόνε, μεγάλου δούκα της Τοσκάνης το 1737, απέμεινε η τελευταία απόγονος του Οίκου των Μεδίκων. Κληροδότησε τη μεγάλη συλλογή των Μεδίκων -που βρισκόταν στο Ουφίτσι, στο παλάτσο Πίτι-Μέντιτσι και στις βίλλες των Μεδίκων- και τους θησαυρούς της από το Παλατινάτο στο κράτος της Τοσκάνης, με την απαίτηση κανένα τμήμα της συλλογής να μην μετακινηθεί εκτός της Φλωρεντίας. Τα έργα παραμένουν από τότε στην πόλη και μπορεί καθένας να τα επισκεφθεί.
Η πλατεία Ιωάννη Γουλιέλμου στο Ντύσσελντορφ ονομάστηκε προς τιμήν του.
Οικογένεια
Το 1678 νυμφεύτηκε τη Μαρία Άννα Ιωσηφίνα των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Γ΄, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Το 1689 απεβίωσε η Μαρία Άννα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκες του Μπεργκ Κατηγορία:Δούκες του Γύλιχ
Προεδρικές εκλογές της Σενεγάλης (2019)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σενεγάλη στις 24 Φεβρουαρίου 2019. Ο κάτοχος της προεδρίας Μακί Σαλ από τη Συμμαχία για τη Δημοκρατία επανεξελέγη για μια 2η θητεία, με ποσοστό 58% των ψήφων, από τον 1ο γύρο.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Σενεγάλης εκλέγεται με το σύστημα των 2 γύρων. Αν ένας υποψήφιος συγκεντρώσει άνω του 50% των ψήφων στον 1ο γύρο, εκλέγεται πρόεδρος. Σε αντίθετη περίπτωση, διενεργείται δεύτερος γύρος ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους.
Πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, τροποποιήθηκε ο εκλογικός νόμος και απαιτείται πλέον η συλλογή υπογραφών από τους υποψηφίους τουλάχιστον από το 0,8% του εγγεγραμμένου εκλογικού σώματος. Επίσης απαιτήθηκαν 2.000 υπογραφές από τις 7 επί συνόλου 14 περιφερειών. Οι ψηφοφόροι επιτράπηκε να υπογράψουν μόνο για έναν υποψήφιο.
Υποψήφιοι
Παρότι συνολικά 87 υποψήφιοι είχαν εγγραφεί προκειμένου να συγκεντρώσουν υπογραφές μόνο γύρω στους 20 υπέβαλαν αίτηση συμμετοχής στο συνταγματικό συμβούλιο.
Πέρα από τον αριθμό υπογραφών, πιστεύεται ότι οι υποψήφιοι αποθαρρύνθηκαν από τη συμμετοχή τους στις εκλογές και λόγω της εισαγωγής παραβόλου ύψους 30 εκατ. φράγκων CFA Εγκρίθηκε η συμμετοχή στις εκλογές για πέντε υποψηφίους: Μαντικέ Νιάνγκ, Ισά Σαλ, Μάκι Σαλ, Ιντρίσα Σεκ και Ουσμάν Σονκό.
Τον Ιανουάριο του 2019 δύο από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, οι Χαλίφα Σαλ και Καριμ Γουάντ εμποδίστηκαν από το να συμμετάσχουν, εξαιτίας της προηγούμενης καταδίκης τους για κακοδιαχείριση δημόσιου χρήματος.
Αποτελέσματα
Στις 25 Φεβρουαρίου 2019 ο πρωθυπουργός Μαχαμέντ Ντιόν ανακοίνωσε την επανεκλογή του Σαλ με ελάχιστο ποσοστό 57% των ψήφων. Κατά συνέπεια αποφεύχθηκε η διεξαγωγή και 2ου γύρου. Επίσης, ανακοινώθκε ότι ο Σαλ ήταν νικητής στις 13 από τις συνολικά 14 περιφέρειες. Στις 5 Μαρτίου 2019 τα εκλογικά αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν από το Συνταγματικό Συμβούλιο.
Παραπομπές
2019 Σενεγαλη
Περινί (Βαλ-ντε-Μαρν)
Το Περινί (γαλλικά: Périgny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περινιόν (γαλλικά: Pérignons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων
Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων ήταν υπουργείο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το οποίο συστάθηκε από τη κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη στις 8 Ιουλίου 2019. Το υπουργείο αυτό διαδέχθηκε το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και αντικαταστάθηκε από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης τον Ιούνιο του 2023 με τις αρμοδιότητες για την Καταπολέμηση της Φτώχιας και την Κοινωνική Αλληλεγγύη να έχουν μεταφερθεί στο νεοσύστατο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.
Παραπομπές
Εργασιας και Κοινωνικων Υποθεσεων
John Wick: Κεφάλαιο 4
John Wick: Κεφάλαιο 4 (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: John Wick: Chapter 4) είναι Αμερικανική νεο-νουάρ δράσης του 2023 σε σκηνοθεσία του Τσαντ Τσαχέλσκι από σενάριο των Σάι Χάτεν και Μάικλ Φιντς. Ως συνέχεια του John Wick: Κεφάλαιο 3 (2019) και η τέταρτη δόση του franchise John Wick, πρωταγωνιστούν οι Κιάνου Ριβς, Ντόνι Γιέν, Μπιλ Σκάρσγκορντ, Λόρενς Φίσμπερν, Χιρογιούκι Σανάντα, Σάμιερ Άντερσον, Λανς Ρέντικ, Ρίνα Σαγουαγιάμα, Σκοτ Άντκινς και Ίαν Μακ Σέιν.
Η ανάπτυξη για μια τέταρτη ταινία John Wick επιβεβαιώθηκε πριν τη κυκλοφορία της τρίτης ταινίας. Ανακοινώθηκε επίσημα τον Μάιο του 2019, με τον Ριβς να επιστρέφει ως Τζον Γουίκ. Ο Χάτεν επιλέχθηκε τον Μάιο του 2020, ενώ ο Φιντς επιλέχτηκε τον Μάρτιο του 2021. Η κύρια φωτογραφία έλαβε χώρα από τον Ιούνιο του 2021 μέχρι τον Οκτώβριο, με γυρίσματα στην Γαλλία, την Γερμανία, την Νέα Υόρκη και την Ιαπωνία.
Ενώ αρχικά ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει στις 21 Μάιου του 2021, το John Wick: Κεφάλαιο 4 καθυστέρησε πολλαπλές φορές, αρχικά λόγω της πανδημίας COVID-19. Έκανε πρεμιέρα στο Odeon Luxe Leicester Square του Λονδίνου στις 6 Μαρτίου του 2023, και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 24 Μαρτίου, από την Lionsgate. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, και έχει εισπράξει πάνω από $432 εκατομμύρια παγκοσμίως, γίνοντας η ταινία του franchise με τις μεγαλύτερες εισπράξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:John Wick
Αμπελόραχη Μεσσηνίας
Η Αμπελόραχη Ανδρούσας είναι οικισμός του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 23 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πληροφορίες
Η Αμπελόραχη Ανδρούσας ανήκει στην Κοινότητα Εύας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ανδρούσας, του Δήμου Μεσσήνης. Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός, στις 09-05-2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Λε Περέ-συρ-Μαρν
Το Λε Περέ-συρ-Μαρν (γαλλικά: Le Perreux-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Ρικίμερ
Ο Φλάβιος Ρίκιμερ ή Ρικίμερος, λατιν.: Flavius Ricimer (c. 418 – 18/19 Αυγούστου 472) ήταν εκρωμαϊσμένος Γερμανός στρατηγός, που κυβέρνησε ουσιαστικά την υπόλοιπη επικράτεια της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 461 έως τον θάνατό του το 472, με ένα σύντομο διάλειμμα, στο οποίο αμφισβητήθηκε η εξουσία του από τον Ανθέμιο. Αντλώντας τη δύναμή του από τη θέση του ως μάγιστρος του στρατού (magister militum) της Δυτικής Αυτοκρατορίας, ο Ρίκιμερ άσκησε πολιτικό έλεγχο μέσω μίας σειράς Αυτοκρατόρων-μαριονετών.
Το στρατιωτικό αξίωμα του Ρίκιμερ και η κυριαρχία του στην Αυτοκρατορία οδήγησαν ορισμένους ιστορικούς στο συμπέρασμα, ότι ήταν ένας σύνδεσμος μεταξύ των προηγούμενων magistri militum, όπως ο Βάνδαλος Στιλίχων, και ο Γότθος Οδόακρος βασιλιάς της Ιταλίας.
Καταγωγή
Η ημερομηνία γέννησης του Ρίκιμερ είναι άγνωστη. Ορισμένοι μελετητές το έχουν χρονολογήσει μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 430, κάτι που θα τον έκανε ασυνήθιστα νέο, όταν ανέβαινε στην εξουσία. Μία ημερομηνία γέννησης γύρω στο 418 είναι πιο πιθανή. Άγνωστα είναι και τα ονόματα των γονιών του. Στον πανηγυρικό του προς τον Ανθέμιο, που εκφωνήθηκε το 468, ο ποιητής Σιδώνιος Απολλινάριος ισχυρίστηκε, ότι ο Ρίκιμερ ήταν Σουηβός από την πλευρά τού πατέρα του και Βισιγότθος από την πλευρά τής μητέρας του, διευκρινίζοντας ότι ο εκ μητρός πάππος του ήταν ο Βάλλια βασιλιάς των Βησιγότθων, ο οποίος απεβίωσε το 418. Έχει προταθεί ότι ο Σουηβός πατέρας του μπορεί να ήταν γιος του Ερμέρικ, του βασιλιά των Σουηβών γύρω στο 418, ή πιθανώς του Ερμεγάριου, ενός Σουηβού πολέμαρχου που απεβίωσε το 429.
Έχει υποτεθεί ότι ο Ρίκιμερ ήταν ο απόγονος ενός γάμου-συμμαχίας μεταξύ των κυρίαρχων οίκων Σουηβών και Γότθων. Μία τέτοια συμμαχία έχει προταθεί ότι συνέβη το έτος 431, αλλά μία πιο πιθανή ημερομηνία είναι πριν από το τέλος του Βάλλια το 418. Οι διάδοχοι του Βάλλια ως ηγέτη των Βησιγότθων δεν ήταν στενοί συγγενείς του και μπορεί να είχαν γίνει εχθρικοί προς τα μέλη της οικογένειας του νεκρού βασιλιά. Καθώς η είσοδος στο στρατό της Δυτικής Αυτοκρατορίας ήταν μία συχνή επιλογή για τους «ηττημένους από τους αγώνες για ηγεσία μεταξύ των βαρβάρων», η οικογένεια του Ρίκιμερ μπορεί να είχε εισέλθει στην υπηρεσία της Ρώμης.
Η μικρότερη αδελφή του Ρίκιμερ παντρεύτηκε αργότερα τον Γκουντέριχο, τον βασιλιά των Βουργουνδών.
Άνοδος στην εξουσία
Σύμφωνα με τον Σιδώνιο Απολλινάριο, ο Ρίκιμερ υπηρέτησε υπό τον magister militum Φλάβιο Αέτιο μαζί με τον cοmes domesticorum Mαϊοριανό, με τον οποίο έγινε φίλος.
Μετά την άφιξη του Aβίτου στη Ρώμη, ο Mαϊοριανός έδωσε την υποστήριξή του, έστω και απρόθυμα, στον νέον Αυτοκράτορα. Ο Άβιτος στη συνέχεια διόρισε τον Ρίκιμερ ως comes, δηλ. ακόλουθο του Αυτοκράτορα, μία εξέχουσα στρατιωτική θέση. Ωστόσο σε αυτό το σημείο η Δυτική Αυτοκρατορία περιελάμβανε μόνο την Ιταλική Χερσόνησο και τμήματα της νότιας Γαλατίας, ένα απλό κλάσμα της επικράτειας που κατείχε η Ρώμη στους προηγούμενους αιώνες.
Ο Ρίκιμερ συγκέντρωσε στρατό και ναυτικό από τους Γερμανούς μισθοφόρους, που είχε στη διάθεσή του και ξεκίνησε εκστρατείες εναντίον «βαρβάρων» φυλών, που βρίσκονταν σε σύγκρουση με την Αυτοκρατορία. Ο Ρίκιμερ επέτυχε την πρώτη του σημαντική νίκη το 456, όταν νίκησε τους Βάνδαλους στη μάχη του Ακράγαντα και τη μάχη της Κορσικής. Αν και ο Πρίσκος γράφει, ότι ο Άβιτος τον είχε στείλει στη Σικελία για να εμπλακεί με τους Βάνδαλους, ο Υδάτιος αναφέρει ότι νίκησε τους Βάνδαλους κοντά στην Κορσική. Μετά τη νίκη του στη Μεσόγειο, ο Ρίκιμερ διορίστηκε από τον Άβιτο ως magister militum praesentalis, διοικητής του στρατού πεδίου της Δυτικής Αυτοκρατορίας στην Ιταλία και ουσιαστικά ο δεύτερος υψηλότερος βαθμός που ήταν διαθέσιμος σε έναν στρατηγό της Δύσης.
Ο Ρίκιμερ χρησιμοποίησε τη νέα του θέση για να βοηθήσει τον συνάδελφό του Mαϊοριανό στη συνωμοσία εναντίον του Aβίτου, ο οποίος δεν είχε ακόμη αναγνωριστεί ως Αυτοκράτορας της Δύσης από τον Mαρκιανό, τον Ανατολικό Αυτοκράτορα. Ο Ρίκιμερ και ο Mαϊοριανός έπεισαν τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο να εγκρίνει μία στρατιωτική αποστολή εναντίον του Aβίτου, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Ραβέννας. Οι δύο τους οδήγησαν έναν στρατό εναντίον μίας αυτοκρατορικής δύναμης, που διοικούνταν από τον magister militum Ρέμιστο, την οποία νίκησαν. Ο Ρέμιστος εκτελέστηκε στην Κλάσση της Ραβέννας στις 17 Σεπτεμβρίου 456. Ο Άβιτος κατέφυγε στη Γαλατία, για να συγκεντρώσει υποστήριξη και στρατό από τους Βησιγότθους και τους Γαλάτες οπαδούς του. Έναν μήνα αργότερα, στις 16 Οκτωβρίου, ο Άβιτος επέστρεψε, αλλά ηττήθηκε βαριά στην Πιατσέντσα από τον Ρίκιμερ. Ο αυτοκράτορας συνελήφθη, αναγκάστηκε να αναλάβει την επισκοπή της Πιατσέντσα και τελικά εκτελέστηκε. Με τον δυτικό θρόνο κενό, ο νέος Ανατολικός Αυτοκράτορας Λέων Α΄,\ έδωσε στον Ρίκιμερ τον τίτλο του πατρικίου και τον βαθμό του magister militum στις 28 Φεβρουαρίου 457. Ο Λέων Α΄ διόρισε τον Μαϊοριανό να αντικαταστήσει τον Ρίκιμερ στην Ιταλική διοίκηση. Χωρίς Δυτικό Αυτοκράτορα, ο Λέων Α΄ ήλπιζε να χρησιμοποιήσει τον Ρίκιμερ ως αποτελεσματικό αντιπρόσωπό του στη Δύση.
Mαϊοριανός (457–461)
Ως Γερμανός Αρειανής πίστης, ο Ρίκιμερ θεωρήθηκε ότι δεν ήταν κατάλληλος για τον αυτοκρατορικό θρόνο, αλλά ως μάγιστρος του στρατού κέρδισε επιρροή στους γερμανικούς λαούς, που κατείχαν τη Γαλατία, την Ισπανία και τη Βόρεια Αφρική. Έμεινε με τις επιλογές να διαλύσει τη Δυτική Αυτοκρατορία και να κυβερνήσει ως επίσημος αντιβασιλιάς του Λέοντα Α΄ στην Κωνσταντινούπολη ή να ασκήσει την εξουσία του στη Δύση μέσω ενός αυτοκράτορα-μαριονέτας. Αν και ήλπιζε να κάνει την πρώτη επιλογή, η ρωμαϊκή αριστοκρατία αρνήθηκε να συναινέσει σε αυτό το βήμα και ο Ρίκιμερ αναγκάστηκε να κάνει το δεύτερο.
Με έναν κενό δυτικό θρόνο, οι Αλαμαννοί εισέβαλαν στην Ιταλία. Μετακινήθηκαν από τη Ραιτία και κατάφεραν να διεισδύσουν στην Ιταλία, φτάνοντας στη λίμνη Ματζιόρε. Ο Μαϊοριανός οδήγησε τον στρατό του στα βόρεια, για να πολεμήσει τους Αλαμαννούς, νικώντας τους. Ο Μαϊοριανός ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας από τα στρατεύματά του σε ένα μέρος, που ονομάζετο ad Columellas την 1η Απριλίου 457 Συνειδητοποιώντας τις δυνατότητες του Mαϊοριανού ως μαριονέτας, ο Ρίκιμερ παρότρυνε τον Λέοντα Α΄ να δώσει τη συγκατάθεσή του σε αυτή τη ρύθμιση.
Αν και ο Ρίκιμερ περίμενε να ελέγχει τον φίλο του, ο Μαϊοριανός αποδείχθηκε ικανός ηγεμόνας και σύντομα απομακρύνθηκε από τον αρχηγό του. Ο Mαϊοριανός έδειξε τις στρατιωτικές του ικανότητες μέσω της εκ νέου κατάκτησης της Γαλατίας και των εκστρατειών του στην Ισπανία. Οι εκστρατείες του Mαϊοριανού ουσιαστικά υπέταξαν τους Βησιγότθους και τους επέστρεψαν στην προ του Aβίτου, που ήταν υπόσπονδοι (foederati), κατάστασή τους, αυξάνοντας σημαντικά τη θέση του στη Σύγκλητο και τον στρατό. Στη συνέχεια, ο Mαϊοριανός προετοιμάστηκε για μία εκστρατεία κατά των Βανδάλων του Γιζερίχου. Με τον Mαϊοριανό στην Ισπανία, ο Ρίκιμερ έμεινε στην Ιταλία.
Ο Mαϊοριανός ηττήθηκε από τον Γιζέριχο, πιθανώς μέσω προδοσίας, κοντά στη σύγχρονη Βαλένθια της Ισπανίας, ενώ οργάνωνε έναν μισθοφορικό στρατό. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, ο Ρίκιμερ έπεισε τη Σύγκλητο να στραφεί εναντίον του Αυτοκράτορα, ο οποίος σύντομα διέλυσε τον στρατό του και επέστρεψε στην Ιταλία. Μαθαίνοντας ότι ο Αυτοκράτορας βρισκόταν στην Τορτόνα, ο Ρίκιμερ οδήγησε ένα στρατιωτικό απόσπασμα εκεί και τον συνέλαβε. Καθαιρώντας τον Mαϊοριανό στις 3 Αυγούστου 461, ο Ρίκιμερ βασάνισε τον Αυτοκράτορα και τελικά τον αποκεφάλισε στις 7 Αυγούστου.
Λίβιος Σεβήρος (461–465)
Η δολοφονία του Mαϊοριανού από τον Ρίκιμερ δεν άρεσε σε ορισμένα τμήματα του στρατιωτικού κατεστημένου, ειδικά του διοικητή στρατηγού στη Γαλατία, Aιγιδίου, και του διοικητή στρατηγού στη Δαλματία, Mαρκελίνου, που κυβέρνησαν τις αντίστοιχες περιοχές τους ανεξάρτητα από την αυτοκρατορική εξουσία. Αυτοί οι δύο στρατηγοί μπήκαν σε ανοικτές εχθροπραξίες με τον Ρίκιμερ και αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τη θέση του Ρίκιμερ. Ο Ρίκιμερ κυβέρνησε τη Δύση χωρίς Αυτοκράτορα για τρεις μήνες. Αντιμετωπίζοντας την πίεση της Συγκλήτου και της ιταλικής αριστοκρατίας, ο ρίκιμερ ονόμασε τον όχι διακεκριμένο γερουσιαστή Λίβιο Σεβήρο ως μαριονέτα-Αυτοκράτορά του. Αν και ο Σεβήρος αναγνωρίστηκε από τη Σύγκλητο, ο Ανατολικός Αυτοκράτορας Λέων Α΄ αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει ως δυτικό ομόλογό του. Αν και αντιμετώπισε ανοικτή στρατιωτική αντίθεση από δυτικούς στρατηγούς, με Αυτοκράτορα τον υπάκουο Σεβήρο, ο Ρίκιμερ ήταν κύριος της Ρώμης.
Τα κύρια προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Ρίκιμερ κατά τη διάρκεια της «βασιλείας» τού Σεβήρου ήταν η στρατιωτική αντίθεση από τους Βανδάλους και η πολιτική αντίθεση από την Ανατολική Αυτοκρατορία. Οι Βάνδαλοι έκαναν συνεχείς επιδρομές στις ιταλικές ακτές από τη δολοφονία του Βαλεντινιανού Γ΄ το 455, προκαλώντας καταστροφές στην ιταλική οικονομία. Ταυτόχρονα, επειδή ο Λέων Α΄ δεν αναγνώρισε τον Σεβήρο ως Δυτικό Αυτοκράτορα, αρνήθηκε να παράσχει βοήθεια στη δυτική κυβέρνηση. Η Κωνσταντινούπολη είχε συνάψει ειρήνη με τον Γιζεριχο το 462, αλλά είχε αρνηθεί να παρέμβει στις επιδρομές των Βανδάλων. Λόγω των μειωμένων φορολογικών εσόδων και με τους βασικούς στρατούς της Δύσης υπό τον έλεγχο της αντιπολίτευσης, ο Ρίκιμερ χρειαζόταν βοήθεια από την Ανατολή, για να διατηρήσει την τάξη στη Δύση. Ως εκ τούτου, ο Σεβήρος, παρά την υπάκουη φύση του, ως μη δεκτός από την Κωνσταντινούπολη, αντιπροσώπευε ένα εμπόδιο στη δύναμη του Ρίκιμερ. Μετά το τέλος του Σεβήρου το 465 -που φημολογείται, σύμφωνα με τον Κασσιόδωρο, ότι είχε δηλητηριαστεί από τον Ρίκιμερ - ο Ρίκιμερ κυβέρνησε τη Δύση για δεκαοκτώ μήνες χωρίς Αυτοκράτορα, καθώς περίμενε τον Λέοντα Α΄ να ονομάσει τον διάδοχο του Σεβήρου.
Ανθέμιος (467–472)
Οι Βάνδαλοι είδαν τον κενό δυτικό θρόνο ως ευκαιρία να επηρεάσουν την Αυτοκρατορική πολιτική. Ο Γιζέριχος υποστήριξε την υποψηφιότητα του Oλύβριου για Αυτοκράτορα. Ο Γιζέριχος είχε οικογενειακούς δεσμούς με τον Oλύβριο, καθώς τόσο ο Oλύβριος, όσο και ο γιος τού Γιζέριχου Ουνέριχος είχαν νυμφευτεί τις δύο κόρες του Βαλεντινιανού Γ΄. Με τον Oλύβριο στον θρόνο, ο Γιζέριχος θα γινόταν η πραγματική δύναμη πίσω από το θρόνο στη Δύση, αντικαθιστώντας τον Ρίκιμερ. Οι Βάνδαλοι επέκτειναν τις επιθέσεις τους στη Σικελία και την Ιταλία στα εδάφη της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, για να θέσουν τον Λέοντα Α΄ υπό πίεση. Άρχισαν να λεηλατούν και να υποδουλώνουν ανθρώπους που ζούσαν στο Ιλλυρικό, την Πελοπόννησο και άλλα μέρη της Ελλάδας.
Το 467 ο Λέων Α΄, αντιμέτωπος με αυξανόμενη επίθεση Βανδάλων, ονόμασε τον Ανθέμιο, τον αρχηγό του Ιλλυρικού Στρατού, ως Δυτικό Αυτοκράτορα. Ο Λέων Α΄ έστειλε τον Ανθέμιο στην Ιταλία με στρατό με επικεφαλής τον διοικητή τού στρατού της Δαλματίας Μαρκελλίνο, ο οποίος είχε επαναστατήσει στο παρελθόν εναντίον του Ρίκιμερ. Ο Ανθέμιος έπρεπε να εξασφαλίσει τον δυτικό θρόνο και να ανακαταλάβει τη Βόρεια Αφρική από τους Βανδάλους. Ο Ρίκιμερ πρέπει αρχικά να θεώρησε τον διορισμό του Ανθέμιου ως υπονόμευση της θέσης του. Σε αντίθεση με τον Λίβιο Σεβήρο, ο Ανθέμιος είχε αποδεδειγμένη ιστορία στρατιωτικής επιτυχίας και είχε οικογενειακούς δεσμούς με τη δυναστεία του Θεοδοσίου Α΄. Ωστόσο, έχοντας ανάγκη την υποστήριξη της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, ο Ρίκιμερ αναγκάστηκε να τον δεχτεί. Για να σταθεροποιήσει τις σχέσεις του με τον νέον Αυτοκράτορα, ο Ρίκιμερ νυμφεύτηκε διπλωματικά την κόρη του Ανθέμιου, την Αλυπία, και για κάποιο διάστημα έζησε ειρηνικά με τον Ανθέμιο.
Λίγο μετά την ανάληψη του δυτικού θρόνου, ο Ανθέμιος έδωσε στον Μαρκελλίνο τον βαθμό τού πατρικίου, σε μία προσπάθεια να αντισταθμίσει την εξουσία του Ρίκιμερ. Στην Ανατολή, ήταν καθιερωμένη πρακτική να υπάρχουν δύο ανώτατοι διοικητές, ενώ στη Δύση είχε γίνει κοινό να υπάρχει μόνο ένας. Με την εμπειρία του με την ανατολική στρατιωτική δομή, αυτή μπορεί να ήταν μία προσπάθεια του Ανθέμιου να εισαγάγει την ανατολική δομή και να κυβερνήσει όπως ο ανατολικός Αυτοκράτορας, χρησιμοποιώντας τον επιτυχημένο και αξιόπιστο Mαρκελίνο ως ανώτατο συνδιοικητή με τον Ρίκιμερ. Τόσο ο Λέων Α΄ όσο και ο Ανθέμιος είχαν δει τη δυσκολία, που είχαν οι Δυτικοί Αυτοκράτορες να διατηρήσουν τον έλεγχο του δυτικού στρατού με την ύπαρξη ενός και μόνο αδιαμφισβήτητου ανώτατου διοικητή.
Το 468 ο Λέων Α΄ οργάνωσε μία μεγάλη εκστρατεία κατά των Βανδάλων στη Βόρεια Αφρική, στην οποία η Ανατολή και η Δύση θα δέσμευαν σημαντικές δυνάμεις. Ο στρατηγός του Θρακικού στρατού Βασιλίσκος, κουνιάδος του Λέοντα, ανέλαβε την ανώτατη διοίκηση της κοινής επίθεσης Ανατολής και Δύσης, με τον Μαρκελλίνο να διοικεί τις δυτικές δυνάμεις. Το σχέδιο προέβλεπε μία τριπλή επίθεση με επικεφαλής τον Βασιλίσκο, τον Μαρκελλίνο και τον Ηράκλειο της Έδεσσας, τον κόμη τού στρατού (comes militaris) της Αιγύπτου. Ο Βασιλίσκος επρόκειτο να αποβιβαστεί σε απόσταση από την Καρχηδόνα με τον κύριο στρατό (μεταφερόμενος από έναν στόλο άνω των 1.000 πλοίων) και στη συνέχεια να συνδεθεί με τον Ηράκλειο, προχωρώντας από την Τριπολιτανία. Ο Μαρκελλίνος έπρεπε να εξασφαλίσει τη Σικελία και τη Σαρδηνία και στη συνέχεια να πλεύσει στην Καρχηδόνα. Ο Ρίκιμερ, υπό τη γενική διοίκηση του Mαρκελίνου, διοικούσε μεγάλο μέρος των δυτικών δυνάμεων στην αποστολή. Η συμπεριφορά του Ρίκιμερ δημιούργησε υποψίες, ότι ήθελε κρυφά η αποστολή να αποτύχει, κάτι που τελικά έγινε μετά την καταστροφική μάχη του Κάπε Μπον. Το μεγαλύτερο μέρος τού κοινού στόλου καταστράφηκε, με τον ίδιο τον Μαρκελλίνο να δολοφονείται από τους δικούς του στρατιώτες ενώ βρισκόταν στη Σικελία, ίσως μετά από παρότρυνση του Ρίκιμερ.
Η αποτυχημένη κοινή αποστολή κατά των Βανδάλων χρεοκόπησε τη Δυτική και την Ανατολική Αυτοκρατορία και μείωσε πολύ τη στρατιωτική ισχύ τους. Στο άκουσμα της καταστροφικής ήττας, οι Βησιγότθοι επανέλαβαν τους επεκτατικούς τους πολέμους κατά της Δύσης και οι Βάνδαλοι ξανάρχισαν τις επιδρομές στην Ιταλία. Επιπλέον, με τον Mαρκελίνο νεκρό, ο Ρίκιμερ έμεινε ως ο μοναδικός Ανώτατος Διοικητής της Δύσης. Ο Μαρκελλίνος ήταν ο αγαπημένος τού Ανθέμιου από τους δύο στρατηγούς και το τέλος του διεύρυνε το χάσμα μεταξύ του Αυτοκράτορα και του Ρίκιμερ. Το σημείο καμπής της σχέσης τους ήταν η δίκη του Ρωμανού, του αυτοκρατορικού καγκελαρίου (magister officiorum) και υποστηρικτή του Ρίκιμερ, τον οποίο ο Ανθέμιος κατηγόρησε για προδοσία και τον καταδίκασε σε θάνατο το 470. Μετά την εκτέλεση του Ρωμανού από τον Ανθέμιο, ο Ρίκιμερ μετακινήθηκε βόρεια στο Μεδιόλανον με δύναμη πολλών χιλιάδων στρατιωτών. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο επιδεινώθηκαν, σε σημείο που ζητήθηκε από τον Επιφάνιο της Παβίας επίσκοπο Μεδιολάνων, να διαπραγματευτεί την ειρήνη μεταξύ τους.
Παρά τις προσπάθειες τού επισκόπου, ξέσπασε ανοικτός πόλεμος μεταξύ Ρίκιμερ και Ανθέμιου ξανά το 472. Ο Ρίκιμερ, μαζί με τις βάρβαρες μισθοφορικές μονάδες του (συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτών του Οδόακρου), βάδισε στη Ρώμη. Πολιορκημένος, ο Ανθέμιος κατέφυγε στη βασιλική του Αγίου Πέτρου. Ο Λέων Α΄ έστειλε τον Ολύβριο για να μεσολαβήσει για μία ανακωχή μεταξύ του Ρίκιμερ και του Ανθέμιου, αλλά, σύμφωνα με τον Ιωάννη Μαλάλα, είχε στείλει μία μυστική επιστολή στον Ανθέμιο, προτρέποντάς τον να σκοτώσει τον Ολύβριο. Ο Ρίκιμερ έκλεψε την επιστολή, την έδειξε στον Ολύβριο και τον έβαλε να ανακηρυχθεί Αυτοκράτορας. Η πολιορκία κράτησε πέντε μήνες. Ο Ρίκιμερ μπήκε τελικά στην πόλη και κατάφερε να αποσπάσει το λιμάνι στον Τίβερη από τον Παλατίνο Λόφο, λιμοκτώντας τους υποστηρικτές τού Αυτοκράτορα. Και οι δύο πλευρές έκαναν έκκληση στον στρατό πεδίου στη Γαλατία, αλλά ο Βουργουνδός διοικητής στρατηγός της Γαλατίας, Γκούντομπαντ, υποστήριξε τον θείο του Ρίκιμερ.
Ο Ανθέμιος άντεξε, μέχρι που οι υποστηρικτές του τον εγκατέλειψαν. Μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο, ο Αυτοκράτορας πιάστηκε, στην προσπάθειά του να φύγει από την πόλη, στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε, όπου αποκεφαλίστηκε στις 11 Ιουλίου 472. Στη συνέχεια, ο Ρίκιμερ ανακήρυξε Αυτοκράτορα τον Ολύβριο, ο οποίος ήταν υποψήφιος για αυτοκράτορας, όταν κάποτε τον είχαν ευνοήσει ο Ρίκιμερ και ο Γιζέριχος.
Το τέλος
Η κυριαρχία του Ρίκιμερ διήρκεσε μέχρι το τέλος του από αιμορραγία στις 19 Αυγούστου 472, έξι εβδομάδες μετά την καθαίρεση του Ανθεμίου. Τον τίτλο του πατρικίου και τη θέση του ως ανώτατου διοικητή ανέλαβε ο ανιψιός του Γκούντομπαντ.
Χωρίς μία ισχυρή προσωπικότητα που να την καθοδηγεί, η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γνώρισε μία ακόμη πιο γρήγορη διαδοχή αυτοκρατόρων, χωρίς κάποιος από τους οποίους να μπορέσει να εδραιώσει αποτελεσματικά την εξουσία. Η γραμμή των Δυτικών Ρωμαίων Αυτοκρατόρων έληξε αναμφισβήτητα είτε το 476 (με την εκτόπιση του Ρωμύλου Αυγούστου από τον Οδόακρο ) είτε το 480 (με το τέλος του Ιουλίου Νέπωτα), συγκεντρώνοντας την υπόλοιπη αυτοκρατορική δύναμη στη μακρινή Κωνσταντινούπολη.
Ως θέμα σε όπερες
Η ζωή του Ρίκιμερ χρησιμοποιήθηκε ως θέμα λιμπρέτων όπερας τον 17ο και 18ο αι., διανθίζοντας τη βιογραφία του με ρομαντικές και πολιτικές μηχανορραφίες. Το παλαιότερο έργο ήταν το Ricimero re de' Vandali του Mαττέο Νόρις (που σκηνοθετήθηκε από τον Κάρλο Παλαβιτσίνo, 1684), το οποίο επικεντρώνεται στην εγκατάσταση του Aνθεμίου στη Ρώμη και στην υπόσχεση γάμου με την κόρη του Δομιζία. Ένα πιο γνωστό σκηνικό ήταν το λιμπρέτο των Aπόστολo Τσένo και Πιέτρο Παριάτι Flavio Anicio Olibrio, που σκηνοθετήθηκε από τους Φραντσέσκο Γκασπαρίνι (1708), Nικόλα Πορπόρα (1711), Λεονάρντο Βίντσι (1728) και Nικολό Τζομέλι (1740). Αυτό το λιμπρέτο βασίζεται στην πολιορκία της Ρώμης από τον Ρίκιμερ και τη σχέση του με τον Oλύβριο και τους έρωτές τους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δυναστεία του Θεοδοσίου Κατηγορία:Πατρίκιοι
Λε Πλεσί-Τρεβίζ
Το Λε Πλεσί-Τρεβίζ (γαλλικά: Le Plessis-Trévise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλεσεέν (γαλλικά: Plesséens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Συνθήκη μερικής απαγόρευσης πυρηνικών δοκιμών
thumb|Ο [[Τζον Φ. Κένεντι υπογράφει τη συνθήκη στις 7 Οκτωβρίου 1963.]] Η Συνθήκη Μερικής Απαγόρευσης Δοκιμών (Partial Test Ban Treaty, PTBT) είναι η συντομευμένη ονομασία της Συνθήκης απαγόρευσης πυρηνικών όπλων στην ατμόσφαιρα, στο διάστημα και κάτω από το νερό του 1963, η οποία απαγόρευε όλες τις δοκιμαστικές πυροδοτήσεις πυρηνικών όπλων εκτός από αυτές που διεξάγονται υπόγεια. Συντομεύεται επίσης ως Συνθήκη Περιορισμένης Απαγόρευσης Δοκιμών και Συνθήκη Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών, αν και η τελευταία μπορεί επίσης να αναφέρεται στη Συνθήκη Ολοκληρωμένης Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών, η οποία διαδέχθηκε τη Συνθήκη PTBT για τα μέρη που την επικύρωσαν.
Οι διαπραγματεύσεις επικεντρώθηκαν αρχικά σε μια συνολική απαγόρευση, αλλά αυτή εγκαταλείφθηκε λόγω τεχνικών ερωτημάτων σχετικά με τον εντοπισμό υπόγειων δοκιμών και των σοβιετικών ανησυχιών σχετικά με την παρεμβατικότητα των προτεινόμενων μεθόδων επαλήθευσης. Η ώθηση για την απαγόρευση των δοκιμών δόθηκε από την αυξανόμενη ανησυχία του κοινού σχετικά με το μέγεθος των πυρηνικών δοκιμών, ιδιαίτερα τις δοκιμές νέων θερμοπυρηνικών όπλων (βόμβες υδρογόνου) και την προκύπτουσα ραδιενέργεια. Η απαγόρευση δοκιμών θεωρήθηκε επίσης ως μέσο επιβράδυνσης της διάδοσης των πυρηνικών όπλων και της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών. Αν και η PTBT δεν σταμάτησε τη διάδωση ή τον αγώνα των εξοπλισμών, η θέσπισή της συνέπεσε με μια σημαντική μείωση της συγκέντρωσης ραδιενεργών σωματιδίων στην ατμόσφαιρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Συνθήκες της Τουρκίας Κατηγορία:Συνθήκες της Σουηδίας Κατηγορία:Συνθήκες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Συνθήκες της Σερβίας Κατηγορία:Συνθήκες του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Συνθήκες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ιταλίας Κατηγορία:Συνθήκες της Δανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Κύπρου Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Αρμενίας Κατηγορία:Πυρηνικές δοκιμές Κατηγορία:Κίνημα κατά των πυρηνικών όπλων
Λίνα Μενδώνη
Η Λίνα (Στυλιανή) Μενδώνη (Αθήνα, 1 Απριλίου 1960) είναι Ελληνίδα αρχαιολόγος και πολιτικός. Από το 2019 μέχρι το Μάιο του 2023 και από τον Ιούνιο του 2023 έως σήμερα είναι υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Έχει συμμετάσχει σε αρχαιολογικά προγράμματα, επιφανειακές έρευνες και συστηματικές ανασκαφές του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Υπουργείου Πολιτισμού. Από το 1983 έως το 1988 εργάστηκε ως επιστημονική συνεργάτιδα στο Κέντρο Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Από το 1987 η Μενδώνη ήταν επικεφαλής διεπιστημονικής ομάδας για την αρχαιολογική έρευνα της Κέας, Κυκλάδες. Τον Ιούνιο 1989 εντάχθηκε στο ερευνητικό δυναμικό του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και έκτοτε ακολούθησε την εκ του νόμου προβλεπόμενη εξέλιξη. Το 1998 εξελέγη στη βαθμίδα του Κύριου Ερευνητή. Την περίοδο 1995-1999 είναι επικεφαλής του διεπιστημονικού προγράμματος «Ιστορία του Τοπίου και Τοπικές Ιστορίες».
Καλαμαράς Μεσσηνίας
Ο Καλαμαράς είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 186 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Λίνα Μενδώνη
Υπουργείο Πολιτισμού
Ήταν για δέκα χρόνια γενική γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού, από τον Μάρτιο του 1999 έως τον Μάρτιο του 2004, και ξανά από τον Νοέμβριο του 2009 έως τον Φεβρουάριο του 2015. Ορίστηκε γενική γραμματέας από την υπουργό Ελισάβετ Παπαζώη και συνεργάστηκε με πολλούς άλλους (Θεόδωρος Πάγκαλος, Ευάγγελος Βενιζέλος, Παύλος Γερουλάνος, Κώστας Τζαβάρας, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Κώστας Τασούλας).
Καλαμαράς Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Ο Καλαμαράς ανήκει στην Κοινότητα Καλαμαρά, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ανδρούσας, του Δήμου Μεσσήνης και βρίσκεται σε υψόμετρο 39 μέτρων.
Λίνα Μενδώνη
Υπουργείο Πολιτισμού
Την 9η Ιουλίου 2019, μετά την ανακοίνωση της ως εξωκοινοβουλευτικής υπουργού Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, το ΚΙΝΑΛ ανακοίνωσε τη διαγραφή της Μενδώνη και του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος επίσης υπουργοποιήθηκε. Διατήρησε το αξίωμα έως τις 26 Μαΐου του 2023.
Καλαμαράς Μεσσηνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Λίνα Μενδώνη
Κριτική
Η Μενδώνη έχει επικριθεί για την υπόθεση του Δημήτρη Λιγνάδη, μετά την παραίτησή του για τις καταγγελίες που διατυπώθηκαν σε βάρος του. Ο Λιγνάδης διορίστηκε το 2019 καλλιτεχνικός διευθυντής στο Εθνικό Θέατρο με απόφαση της Μενδώνη, η οποία ακύρωσε τον προγραμματισμένο διαγωνισμό ανάδειξης καλλιτεχνικού διευθυντή. Τον Ιανουάριο του 2021 μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν καταγγελίες σε βάρος του Λιγνάδη, ο οποίος παραιτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου. Η Μενδώνη σε τηλεοπτική της συνέντευξη αναφερόμενη στην παραίτηση, είπε πως «επώνυμη καταγγελία δεν υπάρχει» και «δεν μπορούσε να αντέξει όλο το κλίμα των φημών που δημιουργούσε ένα κλοιό γύρω του».
Έπειτα από την ποινική δίωξη σε βάρος του Λιγνάδη για βιασμό κατά συρροή, καλλιτέχνες, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών και η αντιπολίτευση ζήτησαν την παραίτησή της, με την κυβερνητική εκπρόσωπο να χαρακτηρίζει «ατυχή επικοινωνιακά τον χειρισμό της» υπογραμμίζοντας, ωστόσο, ότι η κυβέρνηση τη στηρίζει. Στον αντίποδα, με διακήρυξή τους 56 προσωπικότητες του πολιτισμού, της τέχνης και των γραμμάτων τάχθηκαν υπέρ της, υποστηρίζοντας ότι κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιστημονική της επάρκεια, τις δεκαετίες που υπηρετεί τον Πολιτισμό, το έργο της και το προσωπικό της ήθος». Στις 23 Φεβρουαρίου, ο Υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης ισχυρίστηκε πως η Μενδώνη ζήτησε την παραίτηση του Λιγνάδη. Σε συνέντευξή της η Μενδώνη απέρριψε αυτόν τον ισχυρισμό διευκρινίζοντας πως δεν ζήτησε την παραίτηση του.
Έχει επίσης κατηγορηθεί, ακόμη και από τον ξένο τύπο για στρώση τσιμέντου στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως. Η υπουργός απήντησε ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη.
Πυρά, επίσης, δέχθηκε για την απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού να ανακαλέσει την παραχώρηση στον Σύλλογο Αρχαιολόγων της ιστορικής του έδρα επί της Οδού Ερμού του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, πράγμα που το χαρακτήρισε ως απόπειρα φίμωσης, στέλνοντας εξώδικο στην υπουργό.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη με τον Παναγιώτη Ν. Δουκέλλη και έχουν ένα γιο, τον Νικόλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Αθλητισμού
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Μπεναβίδεθ
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Μπεναβίδεθ, που συνέβη την 1η Φεβρουαρίου 1970, είναι η χειρότερη σιδηροδρομική καταστροφή που έχει συμβεί ποτέ στην Αργεντινή και γενικότερα στη Νότια Αμερική, με 236 νεκρούς και περισσότερους από 500 τραυματίες.
Περίληψη
Το δυστύχημα συνέβη σε μια απομονωμένη, αμυδρά φωτισμένη περιοχή κοντά στο σταθμό Μπεναβίδεθ (Benavídez), μεταξύ Ιντζενιέρο Μάσβιτς (Ingeniero Maschwitz) και Χενεράλ Πατσέκο (General Pacheco), 29 χλμ. βόρεια του Μπουένος Άιρες. Μια μικτής μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων της γραμμής «General Bartolomé Mitre Railway express», (Estrella del Norte) που εκμεταλλεύεται η κρατική «Ferrocarriles Argentinos», ελκυόμενη από δύο μηχανές ντίζελ και μετέφερε 260 επιβάτες, πλησίαζε στο τέλος του 1.000 μιλίων (1.600 χιλιομέτρων) ταξιδιού από το Τουκουμάν στο Ρετίρο στο Μπουένος Άιρες και μόλις είχε περάσει το Μπεναβίδεθ. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Εργαζόμενοι που χειρίζονται γερανό για να αφαιρέσουν εκτροχιασμένα βαγόνια. Μπροστά από αυτό, ένα τοπικό τρένο με δέκα βαγόνια μετέφερε 1.090 επιβάτες πίσω στην πρωτεύουσα, αφού πέρασαν ένα Σαββατοκύριακο στο μοντέρνο Θαράτε (Zárate) στις όχθες του ποταμού Παρανά, αλλά είχε σταματήσει λόγω «προβλήματος στο μπεκ ψεκασμού καυσίμου». Παρά το γεγονός ότι σταμάτησε επί 40 λεπτά, καθώς προσπαθούσε να διορθώσει το πρόβλημα, το πλήρωμα του τοπικού τρένου απέτυχε να ειδοποιήσει έγκαιρα τον επερχόμενο συρμό και, στις 20:15, η ταχεία επέπεσε στο πίσω μέρος του με ταχύτητα 65 μίλια την ώρα / 105 χιλιόμετρα την ώρα. Οι δύο μηχανές ντίζελ «κατέστρεψαν εντελώς» το πίσω βαγόνι και «τηλεσκόπησαν» (ώθησαν το ένα μέσα στο άλλο, εν είδει τηλεσκοπίου) το επόμενο βαγόνι σχεδόν σε όλο το μήκος του τρίτου, σπρώχνοντάς το 80 μέτρα κατά μήκος της γραμμής, αν και μερικοί επιβάτες κατάφεραν να πηδήξουν και να διαφύγουν. Όλοι οι θάνατοι και οι σοβαροί τραυματισμοί συνέβησαν στους επιβάτες του τοπικού τρένου.
Λα Κε-αν-Μπρι
Το Λα Κε-αν-Μπρι (γαλλικά: La Queue-en-Brie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κωντασιέν (γαλλικά: Caudaciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Μπεναβίδεθ
Περίληψη
Οι επιζώντες που έδωσαν συνέντευξη στους Times ανέφεραν: «Είδαμε ακρωτηριασμένα σώματα παντού, υπήρχε αίμα παντού, οι στρατιώτες απλώς γέμιζαν σάκους με κομμένα μέλη».
Μετά το ατύχημα το Así, ένα δημοφιλές εβδομαδιαίο περιοδικό, δημοσίευσε άρθρο 32 σελίδων που περιελάμβανε φρικιαστικές φωτογραφίες από το δυστύχημα του τρένου και ως εκ τούτου έκλεισε επ' αόριστον από τη στρατιωτική δικτατορία που κυβερνούσε την Αργεντινή μέχρι τότε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Σύγκρουση συρμών στο Σικάγο (1972)
Σύγκρουση μεταξύ δύο επιβατικών συρμών στο Σικάγο σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της συννεφιασμένης πρωινής ώρας αιχμής στις 30 Οκτωβρίου 1972 και ήταν το χειρότερο παρόμοιο δυστύχημα στην ιστορία του Σικάγου. Η αμαξοστοιχία 416 της εταιρείας "Illinois Central Gulf", που αποτελείτο από πρόσφατα αγορασμένα διώροφα βαγόνια τύπου "Highliner", ξεπέρασε τον σταθμό "27th Street" στη σημερινή γραμμή "Metra Electric Line" και ο μηχανοδηγός ζήτησε και έλαβε άδεια από τον προϊστάμενο ασφαλείας του τρένου να επιστρέψει το τρένο στην πλατφόρμα. Αυτή η κίνηση πραγματοποιήθηκε στη συνέχεια χωρίς την προστασία της σημαίας που απαιτείται από τους σιδηροδρομικούς κανόνες. Ωστόσο, το τρένο του είχε διαγράψει αυτόματα τα σήματα μπλοκ, τα οποία άφησαν την ταχεία 720, αποτελούμενη από πιο βαριά κατασκευασμένα μονώροφα βαγόνια, να συνεχίσει με πλήρη ταχύτητα στην ίδια γραμμή. Ο μηχανοδηγός της ταχείας δεν είδε το τρένο με τα διώροφα βαγόνια και, όταν το είδε, ήταν πολύ αργά. Όταν τα τρένα συγκρούστηκαν, το πρόσθιο βαγόνι του τρένου εξπρές τηλεσκόπησε (ώθησε το ένα μέσα στο άλλο εν είδει τηλεσκοπίου) το πίσω διώροφο βαγόνι, σκοτώνοντας 45 άτομα και τραυματίζοντας 332.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Ιλλυροί Αυτοκράτορες
μικρογραφία|250x250εσ| Τα Ρωμαϊκά Βαλκάνια
Δεδομένου ότι ο Δέκιος προερχόταν από το συγκλητικό υπόβαθρο, η ιστορική περίοδος των Ιλλυρών Αυτοκρατόρων αρχίζει με τον Κλαύδιο Β΄ Γοτθικό το 268 και συνεχίζεται το 284 με την άνοδο του Διοκλητιανού και τον θεσμό της Τετραρχίας. Αυτή η περίοδος ήταν πολύ σημαντική στην ιστορία της Αυτοκρατορίας, καθώς αντιπροσωπεύει την ανάκαμψη από την Κρίση του 3ου αι., μία μακρά περίοδο σφετερισμών και στρατιωτικών δυσκολιών. Όλοι οι Ιλλυριοί Αυτοκράτορες ήταν εκπαιδευμένοι και ικανοί στρατιώτες και ανέκτησαν τις περισσότερες από τις επαρχίες και τις θέσεις που έχασαν οι προκάτοχοί τους, συμπεριλαμβανομένης της Γαλατίας και των ανατολικών επαρχιών της Συρο-Παλαιστίνης. Ωστόσο άνδρες Ιλλυρικής ή Θρακο-δακικής καταγωγής συνέχισαν να είναι εξέχοντες στην Αυτοκρατορία κατά τον 4ο αι. και μετά.
Από την περιοχή της Παννονίας κατάγονταν και οι μεταγενέστερες δυναστείες τού Βαλεντινιανού και Θεοδοσίου (364-457 μ.Χ.).
Κατάλογος
Ακολουθούν οι Αυτοκράτορες με καταγωγή από την Ιλλυρία και τα έτη εξουσίας τους:
Πηγές
Κατηγορία:Ιλλυριοί Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Ρενζίς
Το Ρενζίς (γαλλικά: Rungis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρενζισουά (γαλλικά: Rungissois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Αντώνης Τουρκογιώργης
Ο Αντώνης Τουρκογιώργης (18 Φεβρουαρίου 1951) είναι Έλληνας ροκ μουσικός. Έγινε αρχικά γνωστός ως μπασίστας και τραγουδιστής των Socrates Drank the Conium. Αργότερα ακολούθησε σόλο καριέρα. Το 2007 κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό βιβλίο του, με τίτλο «Το Συγκρότημα». Αδερφός του είναι ο κιθαρίστας Άκης Τουρκογιώργης.
Κυπαρίσσια Λάρισας
Τα Κυπαρίσσια είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Τα Κυπαρίσσια βρίσκονται στον κάμπο της Λάρισας σε απόσταση περίπου 19 χλμ. ΝΑ. από το κέντρο της πόλης και 10 χλμ. ΝΑ. από την Νίκαια (έδρα του δήμου), σε υψόμετρο 130 μέτρα. Βορειοδυτικά είναι η Νέα Λεύκη, νοτιοανατολικά το Μοσχοχώρι ενώ βορειοανατολικά και κοντά στο χωριό περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι).
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται επίσημα με το παλιό της όνομα ως Σουφλάρ το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ογχήστου. Το 1919 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 μετονομάστηκε σε Κυπαρίσσια. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μοσχοχώρι αποτελούν την κοινότητα Μοσχοχωρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νίκαιας του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 92 κατοίκους.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Κατάλογος πρωθυπουργών της Σενεγάλης
Ο Πρωθυπουργός της Σενεγάλης ήταν ο αρχηγός της κυβέρνησης της Σενεγάλης. Διοριζόταν από τον Πρόεδρο. Στις 14 Μαΐου 2019 η θέση καταργήθηκε.