cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουλιαγμένη Αττικής
Πρόεδροι της Κοινότητας Βουλιαγμένης (1937-1985)
Πρόεδροι της Κοινότητας Βουλιαγμένης διετέλεσαν:
Δήμαρχοι Βουλιαγμένης (1985-2010)
Η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο στις 28 Μαΐου 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης
2984 Τσώσερ
Ο Τσώσερ (Chaucer) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Άγγλου μεσαιωνικού συγγραφέα και ποιητή Τζέφρι Τσόσερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τσώσερ εκτιμάται σε 27,2 χιλιόμετρα περίπου. Η μάζα του εκτιμάται σε 21 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι γύρω στο 0,10. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του Τσώσερ εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τσωσερ
Δέσποινα Παππά- Πασχαλίδου
Η Δέσποινα Παππά – Πασχαλίδου (Χαλκηδόνα 1874 – Αθήνα 1954) ήταν Ελληνίδα κατασκευάστρια κούκλας.
Βιογραφία
Η Δέσποινα Παππά γεννήθηκε στο Καντίκιοϊ το 1874. Κόρη του Γεωργίου Παππά, εμπόρου με καταγωγή από τη Χίο, και της Ελένης Λογαρίδου από το Φανάρι. Ο Γεώργιος Παππάς από το 1852 διατηρούσε ένα από τα μεγαλύτερα καταστήματα πώλησης τσόχας και υφασμάτων στην Κωνσταντινούπολη (Γαλατά), έτσι, η Δέσποινα ανατρέφεται στο εύρωστο αστικό περιβάλλον μιας πολυμελούς οικογένειας. Λαμβάνει κατ’ οίκον εκπαίδευση και η μόρφωσή της περιλαμβάνει ελληνικά, γαλλικά και πιάνο, ενώ η ίδια εκδηλώνει ιδιαίτερες ικανότητες στη ζωγραφική αποτυπώνοντας σε πίνακες τα ειδυλλιακά τοπία των καρτ-ποστάλ της εποχής.
Το 1897 παντρεύεται τον Κωνσταντίνο Πασχαλίδη, επιτυχημένο επιχειρηματία με σπουδές στη Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστήμιου Μονπελιέ (Université Montpellier), και αποκτούν τέσσερις κόρες την Ελένη (Πασχαλίδου - Ζογγολοπούλου), τη Δανάη (Πασχαλίδου - Νικολαΐδη), τη Λίλη (Πασχαλίδου - Θεοδωρίδου) και την Αλεξάνδρα (Πασχαλίδου - Μωρέτη).
Γκέτο της Ρίγας
Το Γκέτο της Ρίγας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ναζιστικά γκέτο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στις περιοχές που κατακτήθηκαν μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Ιδρύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1941 και χρησίμευσε ως προσωρινός τόπος συγκέντρωσης για τους 30.000 Εβραίους της πόλης, οι οποίοι σχεδόν όλοι δολοφονήθηκαν σταδιακά τους επόμενους μήνες. Το γκέτο επανεγκαταστάθηκε εν μέρει χάρη στην άφιξη μεταξύ Δεκεμβρίου 1941 και Φεβρουαρίου 1942, περίπου 16.000 Εβραίων από τη Γερμανία, την Αυστρία και το Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας. Και αυτοί θα υποστούν την ίδια μοίρα καταστροφής, έως την τελική εκκαθάριση του γκέτο τον Νοέμβριο του 1943.
Δέσποινα Παππά- Πασχαλίδου
Βιογραφία
Το 1922 η οικογένεια Πασχαλίδη αφήνει την Κωνσταντινούπολη και εγκαθίσταται αρχικά στη Βάρνα της Βουλγαρίας, έπειτα θα ακολουθήσει μια προσωρινή διαμονή στη Θεσσαλονίκη και τελικός προορισμός θα είναι η Αθήνα όπου και θα εγκατασταθεί οριστικώς το 1925. Με αφετηρία το γεγονός αυτό θα ξεκινήσει η οικονομική χειραφέτηση της Δέσποινας Πασχαλίδου. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Δέσποινα Παππά - Πασχαλίδου, 1920
Γκέτο της Ρίγας
Ιστορικό
Η Ρίγα ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα και ήταν υπό γερμανικό, πολωνικό, σουηδικό και ρωσικό έλεγχο καθ΄ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της. Από το 1918 έως το 1940 ήταν η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Λετονίας. Από τον 18ο αιώνα ήταν ένα από τα πιο ζωτικά κέντρα της εβραϊκής παρουσίας στην Ανατολική Ευρώπη. Το 1935 ο εβραϊκός πληθυσμός της Ρίγας ήταν 43.672 κάτοικοι, περίπου το ήμισυ του συνολικού αριθμού των Εβραίων στη Λετονία και το 11% του συνολικού πληθυσμού της πόλης. Το 1940, μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ η Ρίγα προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση με την υπόλοιπη Λετονία και έγινε η πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λετονίας.
Δέσποινα Παππά- Πασχαλίδου
Οι χειροποίητες κούκλες
Στα μέσα της δεκαετίας του ’20 η Δέσποινα Πασχαλίδου εκμεταλλευόμενη την έφεσή της στη χειροτεχνία μετατρέπει την ενασχόληση που άλλοτε γέμιζε τον ελεύθερο χρόνο της σε βιοπορισμό και αρχίζει να φτιάχνει με τα χέρια της πάνινες κούκλες. Σχεδιάζει και κατασκευάζει μόνη της κούκλες τις οποίες ντύνει με ελληνικές φορεσιές, τις οποίες επίσης φτιάχνει η ίδια, και διαθέτει τις χειροποίητες κούκλες της σε τουριστικά καταστήματα γύρω από την Ακρόπολη. Οι κούκλες της Δέσποινας γοητεύουν όχι μόνο γιατί είναι καλοφτιαγμένες, αλλά γιατί οι εκφράσεις των προσώπων τους είναι τέτοιες που μόνο ένας καλλιτέχνης θα μπορούσε να αποδώσει.
Γκέτο της Ρίγας
Ιστορικό
Την 1η Ιουλίου 1941, εννέα ημέρες μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, τα ναζιστικά στρατεύματα έφτασαν στη Ρίγα. Αρκετές χιλιάδες Εβραίοι - συμπεριλαμβανομένων στρατιωτών που υπηρετούσαν στον Κόκκινο Στρατό - κατάφεραν να φύγουν από την πόλη, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του τοπικού εβραϊκού πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων πολλών προσφύγων, παγιδεύτηκε εκεί.
Δέσποινα Παππά- Πασχαλίδου
Οι εκθέσεις, οι συνεργασίες και η κούκλα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο
Το 1930 η Δέσποινα παίρνει μέρος στη Βιομηχανική Έκθεση των Δελφικών Εορτών (Βιοτεχνική Έκθεσις Δελφών), όπου οι κούκλες της ντυμένες με ελληνικά παραδοσιακά κουστούμια εντυπωσιάζουν. Πέραν της συμμετοχής της σε εκθέσεις που γίνονται επί τη ευκαιρία διαφόρων εκδηλώσεων, η Δέσποινα εκθέτει τις κούκλες της στην Ετήσια Έκθεση Λαϊκής Τέχνης του Ζαππείου. Ως επαγγελματίας είναι πλέον συμβεβλημένη και συνεργάζεται με τον «Διπλούν Πέλεκυ» της Φλωρεντίνης Καλούτση, το πρώτο τουριστικό κατάστημα στην Ελλάδα.
Γκέτο της Ρίγας
Ιστορικό
Μαζί με τη Βέρμαχτ (τακτικός στρατός) ήρθαν και μονάδες των Einsatzgruppen, υπό την ηγεσία του Ταξιάρχου των SS Βάλτερ Στάλεκερ. Η βία και οι δολοφονίες άρχισαν αμέσως. Χιλιάδες Εβραίοι άνδρες συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και σκοτώθηκαν στο κοντινό δάσος του Μπίκερμεκ.
Στις 4 Ιουλίου, η Μεγάλη Χορωδιακή Συναγωγή της Ρίγας, μια από τις ομορφότερες της περιοχής, πυρπολήθηκε. Οι αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι πολλοί Εβραίοι που είχαν φυλακιστεί εκεί επίσης έχασαν τη ζωή τους στη φωτιά της συναγωγής, ακόμη και αν ο αριθμός των θυμάτων (ίσως 300) και οι συνθήκες της σφαγής παραμένουν δύσκολο να προσδιοριστούν στο χάος εκείνων των ημερών του πογκρόμ που είδαν το θάνατο τουλάχιστον 6.000 Εβραίοι από τους Ναζί και τις φασιστικές πολιτοφυλακές της Λετονίας. Η συναγωγή Πέιταβ στη Ρίγα ήταν η μόνος που σώθηκε από τις φλόγες, λόγω του κινδύνου εξάπλωσης της φωτιάς σε κοντινά κτίρια και είναι η μόνη που εξακολουθεί να υπάρχει στη Ρίγα μέχρι σήμερα. Τις επόμενες εβδομάδες, ακολούθησαν πολλά μέτρα περιορισμού της ελευθερίας των Εβραίων και δήμευση της περιουσίας τους, συνοδευόμενα από επανειλημμένες πράξεις εκφοβισμού και βίας.
Ίδρυση του γκέτο (23 Οκτωβρίου 1941)
Η ίδρυση του γκέτο της Ρίγας ήταν σύμφωνη με τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές για τη μεταχείριση των Εβραίων και απαιτείται από την ανάγκη για ανθρώπινο δυναμικό. Οι προετοιμασίες άρχισαν ήδη από τον Ιούλιο του 1941. Στις αρχές Αυγούστου τα όρια του γκέτο σχεδιάστηκαν στην περιοχή της Μόσχας, ένα προάστιο εργατικής τάξης βόρεια της Ρίγας, του οποίου ο μικτός πληθυσμός είχε ήδη περίπου 1.700 Εβραίους. Στις 12 Αυγούστου 1941, ένα «Γραφείο επανεγκατάστασης» με προσωπικό 10 ατόμων άρχισε να εγγράφει νεοεισερχόμενους στο γκέτο. Για να τους δώσουν χώρο, περίπου 10.000 μη Εβραίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, ενώ άλλοι Εβραίοι της Ρίγας ειδοποιήθηκαν ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να εγκατασταθούν μέσα στο γκέτο.
Στις 23 Οκτωβρίου 1941, εκδόθηκε διάταγμα το οποίο διέτασσε όλους τους Εβραίους που δεν το είχαν κάνει ακόμη να μετακινηθούν στο γκέτο εντός δύο ημερών. Κατασχέθηκε όλη η εβραϊκή περιουσία έξω από το γκέτο. Όταν το γκέτο σφραγίστηκε στις 25 Οκτωβρίου 1942, συγκεντρώθηκαν 29.602 Εβραίοι (15.738 γυναίκες, 8.212 άνδρες και 5.652 παιδιά). Άλλοι συνέχισαν να προέρχονται από γειτονικά χωριά.
Ένα διπλό συρματόπλεγμα φτιάχτηκε γύρω από το γκέτο με τους Λετονούς να φρουρούσαν την περίμετρο και τις εισόδους. Το γκέτο κάλυπτε έκταση 96.875 τετραγωνικών μέτρων και ήταν εξαιρετικά κορεσμένο, τα περισσότερα από τα σπίτια ήταν ερειπωμένα και οι συνθήκες υγιεινής και νερού ήταν εντελώς ανεπαρκείς. Χιλιάδες κάτοικοι στο γκέτο υπέστησαν καταναγκαστική εργασία για την υποστήριξη των πολεμικών δραστηριοτήτων της Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής του γειτονικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Σαλάσπιλς.
Οι κάτοικοι λάμβαναν 175 γραμμάρια κρέατος, 100 γραμμάρια βουτύρου και 200 ​​γραμμάρια ζάχαρης ανά άτομο κάθε εβδομάδα. Κάτω από αυτές τις σκληρές συνθήκες, με πολύ λίγη τροφή και σκληρή εργασία, επιδίωξαν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή, η οποία περιελάμβανε την τήρηση εβραϊκών θρησκευτικών εορτών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Για τους Γερμανούς, ωστόσο, το γκέτο της Ρίγας ήταν μόνο ένα βραχυπρόθεσμο μέτρο. Ήδη από τον Οκτώβριο του 1941, ο Χάινριχ Χίμλερ διέταξε την εξόντωση των Λετονών Εβραίων. Στις 19 Νοεμβρίου 1941, αυτοί που απασχολούνταν ως εργαζόμενοι διαχωρίστηκαν από τα «άτομα με ειδικές ανάγκες», μεταφέροντάς τους σε μια περιοχή του γκέτο που ονομάζεται «μικρό γκέτο». Στις επόμενες εβδομάδες, 30 Νοεμβρίου και 8-9 Δεκεμβρίου 1941, οι κάτοικοι του μεγάλου γκέτο μεταφέρθηκαν σε ομάδες στο δάσος Ρουμπούλα και δολοφονήθηκαν εκεί. Τα συνολικά θύματα εκτιμάται μεταξύ 24.000 και 27.800 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένης μιας μεταφοράς 1000 Εβραίων που έφτασαν από τη Γερμανία εκείνες τις ημέρες και που σκοτώθηκαν εκείνες τις ημέρες στο ίδιο το γκέτο κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων. Από τον αρχικό πληθυσμό του γκέτο, παρέμειναν μόνο 4.500 άνδρες και 300 γυναίκες.
Το γερμανικό γκέτο
Ωστόσο, η περιοχή του μεγάλου γκέτο δεν εγκαταλείφθηκε, αλλά κατοικήθηκε εκ νέου με τη μεταφορά, μεταξύ 13 Δεκεμβρίου 1941 και Φεβρουαρίου 1942, περίπου 16.000 Εβραίων από τη Γερμανία, την Αυστρία και το προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας, για να σχηματίσουν αυτό που άρχισε να είναι γνωστό ως «γερμανικό γκέτο». Το γερμανικό γκέτο είχε τη δική του αυτόνομη οργάνωση και τουλάχιστον για κάποιο διάστημα οι κάτοικοί του προσπάθησαν να δώσουν στη ζωή τους μια ποιότητα. Σχολεία δημιουργήθηκαν για παιδιά ηλικίας 5 έως 14 ετών, και οργανώθηκαν ακόμη και πολιτιστικές εκδηλώσεις, συναυλίες και παραστάσεις.
Η φαινομενική ομαλότητα της ζωής στο γερμανικό γκέτο δεν σήμαινε διακοπή στα προγράμματα εξόντωσης των Ναζί. Στις 16 και 25 Μαρτίου 1942, συνολικά 3.800 Γερμανοί Εβραίοι, ως επί το πλείστον παιδιά, ηλικιωμένοι και άρρωστοι, σκοτώθηκαν στη λεγόμενο «Δράση Dünamünde», με τη δικαιολογία ότι θα μετεγκατασταθούν σε καλύτερο μέρος. Εν τω μεταξύ, νέες αφίξεις έφτασαν επίσης στο μικρό γκέτο από το γκέτο του Κόβνο: 380 Εβραίοι στις 8 Φεβρουαρίου 1942 και άλλοι 300 στις 24 Οκτωβρίου.
Μετά την ανακάλυψη στις 28 Οκτωβρίου 1942, μιας μικρής ομάδας αντιστασιακών που δραστηριοποιούνταν έξω από το γκέτο, τρεις ημέρες μετά την 31η Οκτωβρίου, οι Γερμανοί σκότωσαν σε αντίποινα περίπου εκατό Εβραίους από το μικρό γκέτο και σχεδόν όλα τα μέλη της λετονικής εβραϊκής αστυνομίας υπό τον φόβο της συνεργασίας με την Αντίσταση. Την επόμενη μέρα (1 Νοεμβρίου 1942) το μικρό γκέτο διαλύθηκε και ο πληθυσμός του ενώθηκε με αυτόν του μεγάλου γκέτο, διατηρώντας παράλληλα τον διαχωρισμό μεταξύ Λετονών Εβραίων και Γερμανών Εβραίων.
Εκκαθάριση του γκέτο
Η εκκαθάρισή του έληξε στις 2 Νοεμβρίου 1943 με τη μεταφορά των τελευταίων 5.000 κατοίκων στο στρατόπεδο Κάιζερβαλντ και την απέλαση στο Άουσβιτς των τελευταίων ατόμων με αναπηρία, περίπου 1000 ηλικιωμένων, παιδιών και αρρώστων (κατά την άφιξή τους στο Μπίρκεναου στις 5 Νοεμβρίου 1943, 850 σκοτώθηκαν στους θαλάμους αερίου και 150 επιλέχθηκαν για καταναγκαστική εργασία).
Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν τη Ρίγα στις 13 Οκτωβρίου 1944, βρήκαν μόνο 150 περίπου Εβραίους (συμπεριλαμβανομένων μερικών παιδιών), που είχαν σωθεί ατομικά, βασισμένοι στην υποστήριξη μη Εβραίων φίλων.
Μνημεία
thumb|Το Μουσείο Γκέτο της Ρίγας thumb|Εκθεσιακή αίθουσα του Μουσείου Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, ανεγέρθηκαν πολλά μνημεία για να σηματοδοτήσουν τα μέρη όπου οι κάτοικοι του γκέτο της Ρίγας σφαγιάστηκαν: Ρουμπούλα το 1962, Σαλάσπιλς το 1967, Μπίκερμεκ το 2001 και Καιζέρσβαλντ το 2005.
Ένα Μουσείο της Γκέτο της Ρίγας άνοιξε για τους επισκέπτες το 2010 στην περιοχή δίπλα σε εκείνη όπου κάποτε βρισκόταν το γκέτο, χρησιμοποιώντας μερικά εγκαταλελειμμένα κτίρια παρόμοια με αυτά του γκέτο. Προσφέρει μια ανασυγκρότηση των συνθηκών του γκέτο και των εικόνων, φωτογραφίες περιόδου, έγγραφα που απεικονίζουν τα γεγονότα του Ολοκαυτώματος στη Ρίγα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άινζατσγκρουπεν Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Λετονία Κατηγορία:Γκέτο στην υπό ναζιστική κατοχή Ευρώπη
Δέσποινα Παππά- Πασχαλίδου
Οι εκθέσεις, οι συνεργασίες και η κούκλα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο
Η Δέσποινα ντύνει τις κούκλες της, κυρίως, με παραδοσιακές ενδυμασίες από διάφορα μέρη της Ελλάδας και με αστικά καθημερινά ρούχα, ενώ φτιάχνει επίσης ενδυμασίες από μέρη της Ανατολής. Εμπνέεται από χαρακτηριστικούς τύπους της τότε αθηναϊκής κοινωνίας και κατασκευάζει τον κουλουρά, το λαχειοπώλη, τον εφημεριδοπώλη, το σαλεπιτζή, τον ταβερνιάρη. Αρέσκεται μάλιστα στην αναπαράσταση κωμικών τύπων και χαρακτήρων. Δημιουργεί έναν «Μενιδιάτη» που κρατά μια σούβλα με κρέας και η εντυπωσιακή κούκλα της που αφήνει εποχή είναι ο «Δελαπατρίδης». Ο «Όθωνας» είναι μια μεγάλης διάστασης κούκλα που κατασκευάζει κατόπιν παραγγελίας υπουργού της Κυβέρνησης Βενιζέλου, ο οποίος θέλει να την προσφέρει ως δώρο στον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο.
Το εργαστήριο κούκλας και τα παραμύθια
Το 1934 η ζήτηση αυξάνει την παραγωγή και η Δέσποινα Πασχαλίδου, γνωστή κατασκευάστρια πλέον, δημιουργεί στο σπίτι της ένα εργαστήρι κατασκευής κούκλας στο οποίο φτάνει να απασχολεί δέκα ακόμη γυναίκες, όλες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Από το εργαστήρι αυτό φεύγουν επίσης χειροποίητες κούκλες, γυμνές – δίχως φορεσιές, που προορισμό έχουν το Αμερικανικό Near East Foundation.Το εργαστήρι - οικοτεχνία δουλεύει επιτυχώς τουλάχιστον για μία 5ετία, όμως κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι συνθήκες δεν επιτρέπουν την περαιτέρω λειτουργία του.
Η Δέσποινα Πασχαλίδου, έχοντας σταματήσει πια να κατασκευάζει επαγγελματικά χειροποίητες κούκλες και ενθυμούμενη τα παραμύθια της θείας της Χαρίκλειας Παππά από την Πόλη, αρχίζει να καταγράφει και να εικονογραφεί τα παραμύθια των παιδικών της χρόνων στην Κωνσταντινούπολη σε μια προσπάθεια διάσωσης της παράδοσης με την οποία εκείνη γαλουχήθηκε. Το 1939 ο εκδοτικός οίκος «Πυρσός» εκδίδει το έργο της με τίτλο «Παραμύθια του Λαού μας»*.
Η Δέσποινα συνεχίζει να ασχολείται με τις αγαπημένες της κούκλες, ερασιτεχνικά όμως, κάνει κουκλοθέατρο στα εγγόνια της, καταγράφει συνταγές και παραδόσεις της Πόλης και ζωγραφίζει πίνακες. Η Δέσποινα θα προτρέψει το 1948-9 την κόρη της Λίλη Πασχαλίδου - Θεοδωρίδου να ασχοληθεί και εκείνη επαγγελματικά με την κατασκευή κούκλας, όπως επίσης θα είναι εκείνη που θα επηρεάσει την πρωτότοκη κόρη της Ελένη Ζογγολοπούλου να σπουδάσει ζωγραφική.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1954.
Η κόρη της Δέσποινας, Αλεξάνδρα Πασχαλίδου – Μωρέτη, θα επανεκδώσει τα παραμύθια της μητέρας της το 1990 και 2000 με τον τίτλο «Παραμύθια της Πόλης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Οξυγώνιο τρίγωνο
right|thumb|Αμβλυγώνιο με αμβλεία γωνία την. Στην γεωμετρία, ένα τρίγωνο είναι οξυγώνιο εάν όλες οι γωνίες του είναι οξείες, δηλαδή μικρότερες από 90 μοίρες.
Ιδιότητες
Σε ένα αμβλυγώνιο τρίγωνο ισχύουν οι παρακάτω ιδιότητες:
Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας ανά πληθυσμό
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων και κωμοπόλεων της Δομινίκας ανά πληθυσμό. Η μοναδική πόλη της Δομινίκας είναι η Ροζό:
thumb|right|250px|Η [[Ροζό, πρωτεύουσα]] thumb|right|250px|Η [[Πόρτσμουθ, Δομινίκα|Πόρτσμουθ, δεύτερη μεγαλύτερη πόλη]]
Παραπομπές
Δομινίκα Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Δομινίκα
2985 Σαίξπηρ
Ο Σαίξπηρ (Shakespeare) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,05. Ανακαλύφθηκε το 1983 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του διάσημου ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σαίξπηρ είναι άγνωστα. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Ο Σαίξπηρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 4 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σαιξπηρ
Τζον Νοξ
thumb|170px|Ο Τζον Νοξ Ο Τζον Νοξ (John Knox, 1514 - 24 Νοεμβρίου 1572) ήταν Σκωτσέζος θεολόγος και συγγραφέας, ηγέτης της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Θεωρείται ο ιδρυτής του Πρεσβυτεριανισμού και της αντίστοιχης εκκλησίας στη Σκωτία.
Ο Νοξ ήταν γιος χωρικού. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Άντριους, και το 1540 έγινε ιερέας. Από νωρίς επηρεάστηκε από τους μεταρρυθμιστές, και εντάχθηκε στο κίνημα που προσπαθούσε να μεταρρυθμίσει την Εκκλησία της Σκωτίας. Αργότερα μετακόμισε στη Γενεύη, όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Ιωάννη Καλβίνο, από τον οποίο επηρεάστηκε στην τελική διαμόρφωση των θεολογικών του απόψεων. Όταν το 1559 επέστρεψε στη Σκωτία, ηγήθηκε της Μεταρρύθμισης ενώ ένα χρόνο αργότερα ο Καλβινικός Πρεσβυτεριανισμός ανακηρύχτηκε επίσημη εκκλησία του κράτους από το Σκωτικό Κοινοβούλιο. Ο Νοξ ήταν ένας από τους φλογερότερους αντίπαλους της Καθολικής βασίλισσας της Σκωτίας, Μαρίας Α'. Συνέχισε να κηρύττει μέχρι λίγο πριν πεθάνει.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι συγγραφείς
Στέφαν Μπρίουα
Ο Στέφαν Βουαντίσουαφ Μπρίουα (πολωνικά: Stefan Władysław Bryła) (17 Αυγούστου 1886, Κρακοβία – 3 Δεκεμβρίου 1943, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός μηχανικός κατασκευών και πρωτοπόρος συγκόλλησης. Σχεδίασε και κατασκεύασε την πρώτη συγκολλημένη οδική γέφυρα στον κόσμο.
Βιογραφία
Ο Μπρίουα ήταν Καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Λβουφ από το 1927 και στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας από το 1934. Ήταν ο συγγραφέας των βασικών μεθόδων συγκόλλησης μεταλλικών κατασκευών.
Το 1927 σχεδίασε τη γέφυρα Μαουζίτσε, την πρώτη συγκολλημένη οδική γέφυρα στον κόσμο. Η γέφυρα ανεγέρθηκε στον ποταμό Σουούντβια στο Μαουζίτσε, κοντά στο Γουόβιτς, της Πολωνίας το 1929. Ήταν ακόμη σε χρήση το 1977, οπότε αναλήφθηκαν σχέδια για την αντικατάστασή της με μια ευρύτερη δομή. Ως εκ τούτου, η γέφυρα εγκαταστάθηκε ξανά ως ιστορικό μνημείο σε τοποθεσία ελαφρώς βορειότερα. Το 1995, η American Welding Society παρουσίασε ένα Βραβείο Ιστορικής Συγκολλημένης Κατασκευής για τη γέφυρα στην Πολωνία. Σχεδίασε επίσης πολυώροφα κτίρια: το Drapacz Chmur στο Κατοβίτσε και το Prudential στη Βαρσοβία το 1932.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπρίουα δίδαξε στα Μυστικά Πανεπιστήμια. Η μυστική διδασκαλία ήταν η αιτία της σύλληψης του. Συνελήφθη στις 16 Νοεμβρίου 1943 μαζί με την οικογένειά του και δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια της Aktion AB από τους Γερμανούς στη Βαρσοβία στις 3 Δεκεμβρίου 1943, στην οδό Πουουάφσκα 13. Ο συμβολικός τάφος του βρίσκεται στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Πολωνοί μηχανικοί Κατηγορία:Πολωνοί εφευρέτες Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1922-1927) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1928-1930) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1930-1935) Κατηγορία:Πολωνοί πολίτες που σκοτώθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία (Latvijas Pareizticīgā Baznīca) είναι μία «αυτοδιοικούμενη» (μη αυτοκέφαλη) εκκλησία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Λετονία, υπό εκκλησιαστική ένωση με το Πατριαρχείο της Μόσχας. Επικεφαλής της εκκλησίας, από τις 27 Οκτωβρίου 1990, είναι ο Μητροπολίτης Ρίγας και πάσης Λετονίας, Αλέξανδρος (Κουντριάσοφς).
Μέχρι σήμερα, η Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως αυτοδιοικούμενο μέρος του Πατριαρχείου Μόσχας. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2022, το Κοινοβούλιο της χώρας έδωσε εντολή στην Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία να αποδεχθεί ένα "καθεστώς αυτοκεφαλίας" λόγω της υποστήριξης του Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Από τότε και μέχρι σήμερα, καμία από τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν έχει αναγνωρίσει την αυτοκεφαλία της Λετονικής Εκκλησίας.
Ιστορικό
Η Ορθοδοξία εμφανίστηκε στη Λετονία τον 11ο αιώνα, όταν έγινε πεδίο ιεραποστολής στην πόλη Πόλοτσκ. Η χώρα παρέμεινε ως επί το πλείστον ειδωλολατρική μέχρι που κατακτήθηκε τον 13ο αιώνα από το ρωμαιοκαθολικό Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους. Πριν από αυτό, ωστόσο, μέρος των επιφανών Λατγαλιανών ευγενών (π.χ. Βισβάλντις, Βέτσεκε) και ένα μεγάλο μέρος του λαού, γενικά, είχαν προσηλυτιστεί οικειοθελώς στην Ορθοδοξία. Υπήρχαν ανατολικές ορθόδοξες εκκλησίες στο πριγκιπάτο της Τζερσίκα από τα στοιχεία του Λιβονικού Χρονικού. Πολλές λέξεις που σχετίζονται με την εκκλησία μπήκαν στις προ-Λεττονικές γλώσσες εκείνη την εποχή. Η Ορθόδοξη παρουσία συνεχίστηκε, μετά την κατάκτηση του Τάγματος των Αδελφών του Ξίφους τουλάχιστον επίσημα, με τη μορφή εκκλησιών για Ρώσους εμπόρους και άλλους, αλλά αυτές ήταν μικρές κοινότητες μεταξύ της πλειοψηφίας των Ρωμαιοκαθολικών πριν από το 1525 και των Λουθηρανών στη συνέχεια.
Μετά την προσάρτηση της Λετονίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία τον 18ο αιώνα (το μεγαλύτερο μέρος της Λετονίας, αποτέλεσμα του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου με τη Συνθήκη του Νύσταντ, η περιοχή Λατγαλία μετά την πρώτη διαίρεση της Πολωνίας το 1772), η ρωσική και ορθόδοξη παρουσία αυξήθηκε σημαντικά, αλλά η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία παρέμεινε ξένη στους Λετονούς. Η Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία, ως όργανο που περιλαμβάνει εθνικούς Λετονούς καθώς και Ρώσους, χρονολογείται από τη δεκαετία του 1840, όταν οι ιθαγενείς Λετονοί (οι οποίοι εκείνη την εποχή ήταν υπήκοοι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) υπέβαλαν αίτηση στον Νικόλαο Α΄ της Ρωσίας να τους επιτρέπεται να εκτελούν υπηρεσίες στη μητρική τους γλώσσα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία γνώρισε κάποια άνθιση στις αποστολές της μεταξύ των Λετονών, λόγω της χρήσης της λετονικής γλώσσας και της προσωπικής έκκλησης τοπικών Ορθοδόξων επισκόπων που προσπάθησαν να υποστηρίξουν γηγενείς Λετονούς κατοίκους, των οποίων τα δικαιώματα περιορίζονταν από τους Γερμανούς της Βαλτικής. Στη δεκαετία του 1880 χτίστηκε ο Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός της Γέννησης στη Ρίγα. Ωστόσο, αντιμετωπίζονταν πάντα καχύποπτα από τους Λουθηρανούς Γερμανούς ευγενείς της περιοχής. Αντίθετα, ο κατ' εξοχήν γερμανικός χαρακτήρας της Λουθηρανικής Εκκλησίας στη Λετονία ήταν ένας παράγοντας για τη μετακίνηση περίπου 40.000 Λετονών από τη Λουθηρανική Εκκλησία στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όταν, όμως, διακηρύχθηκε η θρησκευτική ελευθερία το 1905, περίπου 12.000 Λετονοί μετακινήθηκαν από την Ορθοδοξία στον Λουθηρανισμό. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό φαίνεται να συνέβη λόγω των μικτών γάμων και των δυσκολιών διατήρησης μιας θρησκευτικά διχασμένης οικογένειας. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η περιουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Λετονία κατασχέθηκε από τις κατοχικές γερμανικές δυνάμεις και στα πρώτα χρόνια της ανεξάρτητης Λετονίας η κυβέρνηση δεν ήθελε να αναγνωρίσει την εκκλησία, υποπτευόμενη ότι ήταν εστία φιλορωσικού μοναρχισμού.
Αυτονομία
Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, ο Ιωάννης (Πόμμερς), ιθαγενής Λετονός, ορίστηκε Αρχιεπίσκοπος της Ρίγας το 1921.
Στις 6 Ιουλίου 1921, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία παραχώρησε αυτονομία (περιορισμένη αυτοδιοίκηση) στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Λετονίας, δημιουργώντας έτσι τη Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία (που ονομάζεται «Αρχιεπισκοπή της Ρίγας και πάσης Λετονίας»).
Ο Ιωάννης Πόμμερς πέτυχε να κερδίσουν την αναγνώριση από την κυβέρνηση μέχρι το 1926 και, ενάντια στην έντονη αντίθεση αριστερών και άλλων, να σταθεροποιήσουν την κατάσταση της εκκλησίας. Ενώ εναντιωνόταν στους Μπολσεβίκους, διατήρησε την Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία εντός του Πατριαρχείου Μόσχας και το 1934 δολοφονήθηκε από σοβιετικούς πράκτορες.
Ένταξη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο
Μετά τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη στις 21 Οκτωβρίου 1934 και λόγω της πολιτικής κατάστασης εκείνη την εποχή, η Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία ζήτησε να περιέλθει στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Τον Φεβρουάριο του 1936, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποδέχτηκε το αίτημα και η Εκκλησία της Λετονίας έγινε αυτόνομη εκκλησία υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο την ανύψωσε από τον βαθμό της Αρχιεπισκοπής σε εκείνον της Μητρόπολης. Η Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία ονομάστηκε τότε «Μητρόπολη Ρίγας και πάσης Λετονίας».
Σοβιετική περίοδος
Η αυτονομία της Λατινικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τερματίστηκε απότομα με τη σοβιετική περίοδο της Λετονίας το 1940, την οποία ακολούθησε η γερμανική ναζιστική κατοχή από το 1941 έως το 1944 και μια δεύτερη σοβιετική προσάρτηση που διήρκεσε από το 1944 έως το 1991. Η εκκλησία υπέστη καταπίεση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όπως και η οργανωμένη θρησκεία σε όλη τη Σοβιετική Ένωση, αν και αυτό μετριάστηκε εν μέρει από το 1943 έως το 1948 (λόγω της υποστήριξης της Εκκλησίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) και στα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης υπό τον [}Μιχαήλ Γκορμπατσόφ]].
Στις 24 Φεβρουαρίου 1941, μετά τη σοβιετική εισβολή στη Λετονία, το Πατριαρχείο Μόσχας μετέτρεψε το έδαφος της Λετονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σε εξαρχία του, που περιλάμβανε τα εδάφη της Εσθονίας και της Λετονίας. Ο Μητροπολίτης Ρίγας και πάσης Λετονίας Αυγουστίνος, επικεφαλής της Λετονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, κλήθηκε στη Μόσχα όπου αναγκάστηκε, στις 28 Μαρτίου 1941, να υπογράψει ένα διάταγμα για την αναγνώριση της κατάστασης. Στις 31 Μαρτίου 1941, το Πατριαρχείο Μόσχας κατήργησε επίσημα την αυτονομία της Λετονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθιστώντας την επαρχία του.
Περίοδος γερμανικής κατοχής
Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Λετονίας από τη Ναζιστική Γερμανία, στις 20 Ιουλίου 1941, ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος κήρυξε την επανίδρυση της Λετονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ωστόσο, πολλές ενορίες δεν προσχώρησαν στον Αυγουστίνο και οι Γερμανοί υποστήριζαν τη ρωσική εξαρχία.
Δεύτερη σοβιετική κατοχή, εξορία και απενεργοποίηση
Το 1944, μετά τη σοβιετική εκ νέου κατοχή της Λετονίας, ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος και πολλά μέλη του Λετονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αναγκάστηκαν να εξοριστούν στη Δυτική Γερμανία. Εκεί δημιουργήθηκε εξόριστη Ιερά Σύνοδος. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο συνέχισε να αναγνωρίζει την αυτονομία της, ακόμη και μετά τον θάνατο του Αυγουστίνου.
Τον Απρίλιο του 1978, ως αποτέλεσμα των πιέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, το τελευταίο κήρυξε ανενεργή την απόδοση αυτονομίας που είχε αποδώσει στην Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Δεκαετία 1990 και μετά
Η Εκκλησία υπέστη, ωστόσο, καταπίεση τα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης υπό τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Τον Δεκέμβριο του 1992, η Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία ανακηρύχθηκε και πάλι αυτόνομη, διατηρώντας κανονικούς δεσμούς με το Πατριαρχείο Μόσχας.
Το 2001, η Σύνοδος της Λετονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αγιοποίησε τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη σε αναγνώριση του μαρτυρίου του το 1934. Το 2006, θεσμοθετήθηκε το «Τάγμα του Αγίου μάρτυρα Ιωάννη» τιμώντας την μνήμη όσων υπηρέτησαν την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και τους σκοπούς της.
Στη σύγχρονη Λετονία, υπάρχουν 350.000 μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι ακολουθίες γίνονται στα εκκλησιαστικά σλαβονικά και τα μέλη είναι κατά κύριο λόγο Ρωσόφωνοι. Οι Λετονοί αποτελούν μειονότητα μεταξύ των μελών της εκκλησίας, ενώ υπάρχουν και ενορίες με λειτουργίες στα λετονικά στη Ρίγα, στο Αΐναντζι, στην Κόλκα, στο Βεκλάισεν και σε άλλα μέρη.
Κρατική διακήρυξη αυτοκεφαλίας το 2022
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2022, το λετονικό κοινοβούλιο ενέκρινε τροποποιήσεις στο Νόμο για την Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία, επιβεβαιώνοντας την πλήρη ανεξαρτησία της (με όλες τις επισκοπές, τις ενορίες και τα ιδρύματά της) από οποιαδήποτε εκκλησιαστική αρχή εκτός της Λετονίας (ανεξάρτητη εκκλησία). Έως την 1η Οκτωβρίου, ο Πρόεδρος της Λετονίας έπρεπε να ενημερωθεί για τον διορισμό του επικεφαλής της Εκκλησίας, των μητροπολιτών, των αρχιεπισκόπων και των επισκόπων και έως τις 31 Οκτωβρίου, η Εκκλησία θα έπρεπε να ευθυγραμμίσει το καταστατικό της με τις τροποποιήσεις που έγιναν στον νόμο περί το καθεστώς της εκκλησίας. Η απόφαση αυτή ήρθε λίγες μέρες αφότου ο Πρόεδρος της Λετονίας, Έγκιλς Λέβιτς, κατέθεσε το νομοσχέδιο υποστηρίζοντας ότι «το νομοσχέδιο αυτό αποκαθιστά το ιστορικό καθεστώς της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Λετονίας», και αναφέροντας ότι η ανεξαρτησία της Εκκλησίας καθιερώθηκε «από τον Τόμο 6 (19) Ιούλιος 1921 που εκδόθηκε από τον Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας Τύχωνα προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη (Πόμμερς) και την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της 8ης Οκτωβρίου 1926 για το καθεστώς της Ορθόδοξης Εκκλησίας».
Η Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία, μετά τις προεδρικές και κοινοβουλευτικές ανακοινώσεις, διευκρίνισε ότι:
"Το κράτος καθιέρωσε το καθεστώς της Εκκλησίας μας ως αυτοκέφαλου. Το κράτος έχει καθορίσει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Λετονίας είναι νομικά ανεξάρτητη από οποιοδήποτε εκκλησιαστικό κέντρο που βρίσκεται εκτός της Λετονίας, διατηρώντας πνευματική, προσευχητική και λειτουργική κοινωνία με όλες τις κανονικές Ορθόδοξες εκκλησίες του κόσμου. Η αλλαγή του καθεστώτος δεν αλλάζει την ορθόδοξη πίστη, τα δόγματα, τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, το ημερολόγιο, την ιερή λειτουργική γλώσσα, τα τελετουργικά, τις παραδόσεις και την εσωτερική εκκλησιαστική ζωή."
Αντίδραση Πατριαρχείου Μόσχας
Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία μέλλει να συνέλθει εις εύκαιρον, θα πρέπει εξ απόψεως των ιερών κανόνων να αξιολογήσει τα όσα εξελίσσονται σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Λετονίας."
Αφορμή για την ανακοίνωσή υπήρξε η χειροτονία του αρχιμανδρίτη Ιωάννη Λιπσάνς σε επίσκοπο Βαλμιέρ, στις 13 Αυγούστου στον ιερό καθεδρικό ναό Ρίγας, σε παράβαση του Καταστατικού Χάρτη της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως αναφέρεται.
Άλλες Ορθόδοξες Χριστιανικές Ομάδες στη Λετονία
Εκτός από την κανονική Εκκλησία που συνδέεται με το Πατριαρχείο, η Λετονία έχει επίσης μια σειρά από Ορθόδοξες Χριστιανικές κοινότητες Παλαιών Πιστών. Η εκκλησία χωρίς ιερέα του Οίκου Προσευχής Γκρεμπενστσίκοφ στη Ρίγα, που συνδέεται με την Πομοριανή Παλαιά Ορθόδοξη Εκκλησία, θεωρείται η παλαιότερη σωζόμενη εκκλησία Παλαιών Πιστών στον κόσμο. Η Λετονική Ορθόδοξη Αυτόνομη Εκκλησία, μέρος της Ρωσικής Ορθόδοξης Αυτόνομης Εκκλησίας (Αληθινή Ορθόδοξη), είναι επίσης παρούσα στη Λετονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες * Λετονία
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες * Λετονία
Ουράνιο Τόξο (κόμμα)
Το Ουράνιο Τόξο (Виножито, Vinožito) (πλήρες όνομα: Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία-Ουράνιο Τόξο) είναι ένα μειονοτικό πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα, με έδρα τη Φλώρινα που εκπροσωπεί μία ομάδα (δίγλωσσων) σλαβόφωνων της ελληνικής Μακεδονίας που αυτοπροσδιορίζονται εθνικά ως «Μακεδόνες».
Βασικός στόχος του κόμματος αυτού, είναι η αναγνώριση αυτών των «σλαβόφωνων» (αποκαλούνται επίσης, πολλές φορές και ως «Σκοπιανοί») ως εθνική «μακεδονική μειονότητα» (ως Σλαβομακεδόνων) στην Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος από την πλευρά του αδυνατεί να αναγνωρίζει κάθετα, για πολιτικούς λόγους, την ύπαρξη «μακεδονικού έθνους», αλλά ούτε και την ύπαρξη σλαβομακεδονικής μειονότητας στην ελληνική Μακεδονία, παρά μόνο την Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία θεωρεί ότι πρέπει να τηρείται, τόσο από τους πολίτες της, άλλα και τους πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας, ανεξαρτήτως εθνικότητας.
Αντίστοιχα μια μερίδα Σλαβομακεδόνων (ακόμα και εντός Ελλάδας), αρνούνται να χαρακτηρίσουν τους εαυτούς τους ως εθνικά ως «Μακεδόνες», και θεωρούν ότι είναι Βούλγαροι, λόγω της ομοιότητας της Σλαβομακεδονικής γλώσσας, με αυτή της Βουλγαρικής, την οποία θεωρούν ότι είναι διάλεκτος της, ενώ επίσης και η Βουλγαρία, έχει θέσει βέτο στην ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και αδυνατεί να αναγνωρίζει κάθετα και η άλλη γειτονική μας χώρα, επίσης για πολιτικούς λόγους, την ύπαρξη «μακεδονικού έθνους», και η Βουλγαρική κυβέρνηση, επιθυμεί και αυτή να δημιουργηθεί μία συμφωνία «τύπου Πρεσπών» μεταξύ Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας, προκείμενου να λύσει ορισμένα πολιτικά ζητήματα.
Εντάσεις και επεισόδια στη Φλώρινα
Αυτή η μεγάλη αντίθεση και αντιπαράθεση μεταξύ της επίσημης ελληνικής θέσης και της θέσης του Ουράνιου Τόξου στο Μακεδονικό δημιουργεί κατά καιρούς εντάσεις –καθώς μάλιστα υφίσταται ακόμα και η αντιπαράθεση της Ελλάδας με τη γειτονική χώρα στο Μακεδονικό– κυρίως στην περιοχή της Φλώρινας. Ένας άλλος λόγος που προκαλεί εντάσεις ανάμεσα στους υποστηρικτές του κόμματος και τους ελληνόφωνους Μακεδόνες είναι η ρητορική του κόμματος περί υποστήριξης της «γλωσσικής και πολιτιστικής ιδιαιτερότητας» που περιλαμβάνει κατ' αυτόν τον τρόπο το σύνολο των σλαβόφωνων Ελλήνων. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1995, μέλη του κόμματος προπηλακίστηκαν, τα γραφεία του κόμματος πυρπολήθηκαν, ενώ εκλάπη και εξοπλισμός. Η αφορμή ήταν η ανάρτηση πινακίδας από το κόμμα με την κυριλλική γραφή Виножито - Лерински Комитет (μεταφράζεται στα ελληνικά ως Ουράνιο Τόξο - ΝΕ Φλώρινας). Η επιγραφή αυτή ήταν η αφορμή να δεχθούν επίθεση τα γραφεία τη νύχτα 13-14 Σεπτεμβρίου 1995 από πολίτες, με την υποστήριξη του δημάρχου της πόλης μαζί με ένα μέρος του δημοτικού συμβουλίου. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1995 ασκήθηκε δίωξη από την Εισαγγελία Φλώρινας εναντίον τεσσάρων μελών του Ουράνιου Τόξου για «πρόκληση και διέγερση πολιτών σε αμοιβαία διχόνοια, με αποτέλεσμα τη διατάραξη της κοινής ειρήνης». Η υπόθεση αυτή έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με την καταδίκη της Ελλάδος στις 20 Οκτωβρίου 2005.
Το 2009 στην Αθήνα μέλη του Ουράνιου Τόξου και άλλοι παρευρισκόμενοι δέχθηκαν φραστική επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής που εισέβαλαν σε αίθουσα όπου τελείτο παρουσίαση λεξικού που ονομαζόταν Ελληνομακεδονικό. Άλλη θέση του κόμματος είναι ότι εναντιώνεται στο μοντέλο των ανεξάρτητων εθνικών κρατών και ζητά από την Ευρωπαϊκή Ένωση την συνταγματική κατοχύρωση ανεξάρτητων οικονομικά, «περιφερειακών εθνικών οντοτήτων», που θα ασκούν πολιτική και νομοθετική εξουσία.
Αποφάσεις διεθνών οργανισμών
Με αφορμή τη δράση του, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την ελληνική κυβέρνηση για παραβίαση δύο άρθρων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας τoυ συvέρχεσθαι και συvεταιρίζεσθαι. Η απόφαση καταλόγισε ευθύνες στην Ελληνική Αστυνομία για την αδυναμία της να αποτρέψει ή να περιορίσει φαινόμενα βίας. Αφορμή για το επεισόδιο υπήρξε η αντίδραση μελών του δημοτικού συμβουλίου και ιερέων της περιοχής στην ανάρτηση επιγραφής στη σλαβομακεδονική γλώσσα έξω από τα γραφεία του κόμματος. Το 2006, με πρωτοβουλία του Ουράνιου Τόξου και υπό την αιγίδα της πρώην Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης EBLUL («Ευρωπαϊκό Γραφείο για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες»), επανατυπώθηκε το αλφαβητάριο Abecedar, το οποίο είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το Μάιο του 1925 με σκοπό να χρησιμοποιηθεί στη διδασκαλία του σλαβόφωνου πληθυσμού σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας και να ελαχιστοποιήσει τη σερβική και βουλγαρική επιρροή στα εσωτερικά θέματα της χώρας.
Το Ουράνιο Τόξο έχει δεχθεί κριτική από Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, κατηγορούμενο για ανθελληνικές θέσεις και ταύτιση με την πολιτική της κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας. Εντούτοις, ο Παύλος Βοσκόπουλος, ένας από τους ιδρυτές του κόμματος και μέλος της πολιτικής του γραμματείας, δηλώνει πως «όσοι υποστηρίζουν ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν αρχαίοι Έλληνες κι ότι οι σημερινοί Μακεδόνες (αναφέρεται στους "εθνικά Μακεδόνες") είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν έχουν θέση στο κόμμα μας».
Το Ουράνιο Τόξο δέχεται τη συμπάθεια της μερίδας των Σλαβοφώνων της Ελλάδας που αυτοπροσδιορίζονται ως «Μακεδόνες», καθώς συμμερίζονται τους κύριους στόχους του, το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω της σλαβικής ταυτότητας. Ωστόσο, δεν μπορεί να θεωρηθεί εντελώς αντιπροσωπευτικό ούτε του πλήθους ούτε των απόψεών τους, καθώς πολλοί από αυτούς διαφωνούν με τις πολιτικές θέσεις, τη στρατηγική και τη ρητορική του κόμματος, που θεωρείται ότι επιδεινώνει την κατάσταση χρησιμοποιώντας προκλητικούς τόνους.
Εκλογικά αποτελέσματα
Δεν έχει κατέλθει ποτέ αυτόνομα σε εθνικές εκλογές παρά μόνο σε συνεργασία με την ΟΑΚΚΕ το 1996, ενώ στις ευρωεκλογές του 1999 έλαβε 4.951 ψήφους και του 2004 6.176 ψήφους. Στις ευρωεκλογές του 2009 κατήλθε με την ονομασία «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία – Ουράνιο Τόξο» και έλαβε στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας 4.530 ψήφους (0,09%), από τις οποίες οι 2.594 στις εκλογικές περιφέρειες της Μακεδονίας. Το 1994, το Ουράνιο τόξο, πριν από τα γεγονότα του 1995 είχε αποσπάσει στο Νομό Φλώρινας 2.250 ψήφους - ποσοστό 5,7%. Στις Ευρωεκλογές 2009 έλαβε 1.195 ψήφους, ποσοστό 3.69 %, στο Νομό Φλώρινας.
Στις Ευρωεκλογές του 2019, το Ουράνιο Τόξο, απέσπασε ποσοστό της τάξεως του 0,11% δηλαδή 6.364 ψήφους, με τις περισσότερες, να προέρχονται από την Εκλογική περιφέρεια της Φλώρινας, ενώ μάλιστα ήρθε έκτο κόμμα, στα τελικά αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του 2019, ενώ αντίστοιχα, στην Εκλογική περιφέρεια της Πέλλας, πήρε ποσοστά της τάξεως του 0,09%, με τις περισσότερες, να προέρχονται από τους Δήμους Αλμωπίας και Έδεσσας, ενώ στην υπόλοιπη χώρα κατατάχθηκε στα τελευταία κόμματα, με πάρα πολύ χαμηλότερα ποσοστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Φασισμός στην Ελλάδα
Φλουτικαζόνη
Η φλουτικαζόνη, διαθέσιμη με την εμπορική ονομασία Flixotide μεταξύ άλλων, είναι συνθετικό στεροειδές που χρησιμοποιείαι και για τη θεραπεία των ρινικών συμπτωμάτων. Και οι δύο εστέρες της, η φουροϊκή και η προπιονική φλουτικαζόνη, χρησιμοποιούνται επίσης ως τοπικά αντιφλεγμονώδη και εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή και χρησιμοποιούνται πολύ πιο συχνά σε σχέση με την απλή φλουτικαζόνη. Έχει ισχυρή αγγειοσυσπαστική και αντιφλεγμονώδη δράση. Συχνά συμπεριλαμβάνεται σε εισπνεόμενα του περιέχουν επίσης σαλμετερόλη (Rolenium, Seretide) ή αζελαστίνη (Dymista).
Ο τρόπος χορήγησης ποικίλλει, αλλά συχνά εισπνέεται ενδορινικά, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και με εισπνευστική συσκευή. Ως ρινικό σπρέι χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της αλλεργικής και χρόνιας ρινίτιδας, των ρινικών πολύποδων και στη λοιμώδη παραρινοκολπίτιδα. Μπορεί να χρειαστούν αρκετές ημέρες για την επίτευξη μέγιστου αποτελέσματος. Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν πονοκεφάλους και λιγότερο συχνά ναυτία, τοπικό ερεθισμό, επίσταξη, ρινικό έλκος, ρινοφαρυγγίτιδα, άσθμα, ρινική συμφόρηση και βήχα.
Ως εισπνεόμενο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του άσθματος, καθώς και στη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και στην ηωσινοφιλική οισοφαγίτιδα. Συχνές παρενέργειες της εισπνεόμενης φλουτικαζόνης περιλαμβάνουν κόπωση, πονοκεφάλους, στοματική μυκητίαση, αρθραλγίες, λοιμώξεις ανώτερου αναπνευστικού, ρινική συμφόρηση και ερεθισμό του λαιμού. Όταν χρησιμοποιείται ως εισπνεόμενο απορροφάται κατά 18% από τον οργανισμό, ενώ ως ρινικό σπρέι η απορρόφηση είναι ελάχιστη. Η προπιονική φλουτικαζόνη είναι διαθέσιμη ως κρέμα για δερματική χρήση, για την αντιμετώπιση της φλεγμονής και του κνησμού σε δερματίτιδες που ανταποκρίνονται στα κορτικοστεροειδή.
Το 2017, ήταν το 15ο πιο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 32 εκατομμύρια συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θειαιθέρες Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο αναπνευστικό σύστημα Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό CASNo Κατηγορία:Κορτικοστεροειδή Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Β΄ Γυμνάσιο Πατρών
Το Β' Γυμνάσιο Πατρών είναι δευτεροβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας στην πόλη της Πάτρας. Ιδρύθηκε το 1881 και ήταν το δεύτερο γυμνάσιο της πόλης μετά από το Α' γυμνάσιο που είχε ιδρυθεί το 1838. Την εποχή που ιδρύθηκε στην πόλη υπήρχαν ακόμα ένα γυμνάσιο δύο Ελληνικά σχολεία, τρεις δημοτικές σχολές αρρένων, και η Δημοτική σχολή Θηλέων. Η ίδρυση του Β' γυμνασίου ήταν αίτημα της τοπικής κοινωνίας για χρόνια, η Πάτρα ήταν δεύτερη πόλη της Ελλάδας και με συνεχόμενη αύξηση του πληθυσμού της το υπάρχον Α' γυμνάσιο ήταν πλήρης από μαθητές και για τις ανάγκες του είχε ιδρύσει το 1880 παράρτημα, οι μαθητές του οποίου αποτέλεσαν τους πρώτους μαθητές του Β' γυμνασίου. Στις τάξεις του έχουν φοιτήσει και διδάξει μεγάλες προσωπικότητες ανάμεσα τους υπουργοί, τέσσερις πρωθυπουργοί, συγγραφείς, ολυμπιονίκες και άλλοι.
ίδρυση
Το ίδρυμα ιδρύθηκε επίσημα με το βασιλικό διάταγμα της 30 Αυγούστου 1881 με πρώτο γυμνασιάρχη τον Στέφανο Μυρτίλλο
Την πρώτη χρονιά λειτουργίας του είχε σε τρεις τάξεις 75 μαθητές, ενώ τα πρώτα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν Ελληνικά, Θέματα και εκθέσεις ιδεών, Ιστορία αρχαίας Ελληνικής γραμματολογίας, Λατινικά, Θρησκευτικά, Μαθηματικά, Γαλλικά, Ιστορία, Φυσική ιστορία και ζωολογία βοτανική, Φυσική ιστορία και γεωλογία ορυκτολογία, Φυσική πειραματική, Γεωγραφία, Γυμναστική, Στρατιωτικές ασκήσεις, Φιλοσοφία και ψυχολογία, Φιλοσοφία και Λογική. Οι πρώτοι αμθητές του που αποφοίτησαν ήταν τον Ιούνιο του 1884 και ήταν μόνο πέντε (5) μαθητές.
Το 1976 θα χωριστεί σε "Β΄γυμνάσιο αρρένων" και "Β' Λύκειο αρρένων" με πρώτο λυκειάρχη τον Κωνσταντίνο Χριστοδουλόπουλο.
Σχολικό κτίριο
Το πρώτο κτίριο που στεγάστηκε το σχολείο ήταν κτίριο στην συνοικία Μελαγάμπα στο σημερινό κέντρο της πόλης και λίγα χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε σε κτίριο στην οδό Αγίου Ανδρέου. Το 1898 λόγω ακαταλληλότητας του κτιρίου μεταφέρεται προσωρινά και στεγάζεται στο κτίριο του Δ' Ελληνικού σχολείου ως το 1902 που επισκευάστηκε το παλιό κτίριο κι επέστρεψε εκεί, από το 1901 ως το 1906 στεγάζεται σε κτίριο στην οδό Κανακάρη με ενοίκιο 250 δρχ τον μήνα. Το 1906 το σχολείο μεταφέρεται στην οδό Καραΐσκάκη & Κανάρη στο κτίριο του τότε Πτωχοκομείου όπου αργότερα συνυπήρξε και η Δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης.
Το 1955 θεμελιώθηκε το κτίριο στην οδό Μαιζώνος & Τριών Ναυάρχων, όπου στεγάζονται ακόμα και σήμερα τμήματα του Β' γυμνασίου. Τα εγκαίνια έγιναν το 1959 παρουσία του Αχαιού υπουργού παιδείας Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου και τοπικών πολιτευτών και αρχών.
Τα πρώτα χρόνια έως το 1936
Το 1900 στους Α' σχολικούς αγώνες της Πάτρας που έγιναν από κοινού με τους ετήσους αγώνες του Παναχαϊκού Γ.Σ., πήραν μέρος όλα τα σχολεία της πόλεις και οι ιδιωτικές σχολές. Το Β' γυμνάσιο συμμετείχε με τον γυμναστή του Κωστόπουλο παίρνοντας ένα Α' κι ένα Β' βραβείο. Το 1904 οι μαθητές με θεατρική παράσταση που σημείωσε μεγάλη κοσμοσυρροή δίνουν όλα τα έσοδα της υπέρ του μακεδονικού αγώνως, ανάμεσα στους μαθητές ήταν και ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Στις εισαγωγικές εξετάσεις του 1908, δηλαδή εξετάσεις για την εισαγωγή κάποιου μαθητή στο γυμνάσιο, πήρε μέρος και απορρίφτηκε από την επιτροπή ο έπειτα συγγραφέας Γιάννης Σκαρίμπας. Την ίδια χρονιά στις εξετάσεις παίρνουν μέρος οι πρώτες γυναίκες αλλά απορρίπτονται, η Ευφροσύνη Τρίγκα αναφέρεται η πρώτη γυναίκα που φοιτά το 1911.
Το 1910 δημιουργήθηκε αναταραχή στο σχολείο όταν ήρθε μετάθεση για τον καθηγητή Γεώργιο Αντωνόπουλο ο οποίο ήταν αγαπητός στους μαθητές του. Οι μαθητές έφτιαξαν απεργιακή επιτροπή και έκαναν απεργία αρνούμενοι να κάνουν το μάθημα με άλλον καθηγητή. Ο σύλλογος των καθηγητών απαντά με 2 ήμερη αποβολή για όλους τους μαθητές της τάξης, μερικοί επιμένουν να συνεχιστεί η αποχή, άλλοι θέλουν να κάνουν μάθημα και παρεμποδίζονται, ενώ άλλοι δεν υπακούν σε εντολές των καθηγητών. Μάλιστα στο μάθημα της φυσικής οι μαθητές μπήκαν καθυστερημένα όλοι μαζί στην τάξη και ο καθηγητής δεν τους δέχτηκε. Ο σύλλογος καθηγητών αποβάλει 12 μαθητές με 15ημερη αποβολή ενώ τελικά έγινε και η μετάθεση του καθηγητή.
Το 1911 έρχεται στην Πάτρα ο φανατικός αντιδημοτικιστής και οπαδός της καθαρεύουσας Μιστριώτης, ομάδα μαθητών που ήταν δημοτικιστές οι Γ. Παπανδρέου και ο Μίμης Λόντος, μαζί με άλλους δημοτικιστές της πόλης τον λιθοβολούν την ώρα που μιλούσε μπροστά σε οπαδούς της καθαρεύουσας. Ο Μιστριώτης αναγκάστηκε να διακόψει την ομιλία του ενώ η πλατεία έγινε πεδίο μάχης.
Το 1935 οι μαθητές της Δ' τάξης κάνουν αποχή από το μάθημα της Γεωγραφίας επειδή δεν έγινε δεκτό το αίτημα τους να αναβληθεί κατά μία ημέρα το διαγώνισμα. Τιμωρήθηκαν έξι μαθητές σαν υποκινητές με αποβολές 5-4 ημερών και μηδενισμό στο μάθημα της Γεωγραφίας. Την επόμενη χρονιά οι μαθητές του γυμνασίου πήραν μέρος στην πανελλήνια μαθητική απεργία κατά της αλλαγής των εξετάσεων από το υπουργείο. Παρόλο που στο Α' γυμνάσιο οι συμμετέχοντες μαθητές τιμωρήθηκαν με βαριές ποινές ο σύλλογος καθηγητών του Β' γυμνασίου αποφάσισε ότι "δεν έγινε απεργία από μαθητές του Β΄γυμνασίου" αφού όσοι απουσίαζαν, γύρω στους 40, δικαιολογήθηκαν άρρωστοι ή είχαν παρασυρθεί από μαθητές άλλων σχολείων! παρ'όλα αυτά επιβλήθηκαν ποινές από έξι ημέρες αποβολή έως δύο.
1936 έως σήμερα
Το 1937 μαθητής πέταξε πέτρες κατά του σπιτιού του γυμνασιάρχη τραυματίζοντάς τον ελαφρά επειδή δεν είχε προαχθεί στην επόμενη τάξη, η μητέρα του το είχε ζητήσει από την γυναίκα του γυμνασιάρχη. Ο μαθητής συνελήφθη από την αστυνομία. Την ίδια χρονιά στο Β' γυμνάσιο λειτουργεί "Πεντατάξιο προγυμνάσιο " σαν ανεξάρτητο σχολείο συστεγαζόμενο με το Β' γυμνάσιο. Κατά την διάρκεια της κατοχής το σχολείο συνέχισε την λειτουργία του με πολλές διακοπές.
Από το 1972 ,εως το 1973 οι μαθητές εκδώσαν το περιοδικό "Μαθητικοί παλμοί".
Σημαντικοί καθηγητές
Καθηγητές του σχολείου γνωστοί στην εποχή τους διετέλεσαν οι : ο θεολόγος και λόγιος Μητροφάνης Παναγιωτόπουλος, ο Ευάγγελος Παπαχατζής, ο Ανδρέας Σαρρής, ο αγωνιστής των Κρητικών αγώνων Ιωάννης Περδικάρης, ο Κωνσταντίνος Σούλος, ο πανεπιστημιακός Αναστάσιος Παπαλουκάς, ο αθλητής και γυμναστής της Παναχαϊκής Νίκος Αθανασίου, ο πολιτικός Γιώργος Παπαγιαβής, και ο συγγραφέας Ανδρέας Μουγγολιάς.