cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
What Hits!?
Οι δύο εταιρίες, η νυν Warner Bros. Records και η πρώην EMI, αποφάσισαν να παραχωρήσουν η μία στην άλλη το δικαίωμα να κυκλοφορήσουν best of συλλογές που θα περιέχουν ένα single από την αντίπαλη εταιρία. Η EMI διάλεξε το Under The Bridge και η Warner Bros. Records το Higher Ground.Το Higher Ground συμπεριλήφθηκε στο Greatest Hits, 2003 ενώ το Under The Bridge σε αυτό.
Λεπέτυμνος Λέσβου
Οριοθέτηση
Το όρος Λεπέτυμνος περιβάλλεται από τα χωριά Πελόπη, Υψηλομέτωπο, Κάπη, Άργεννος, Συκαμιά, Βαφειός και Λεπέτυμνος.
What Hits!?
Τραγούδια
CD
Λεπέτυμνος Λέσβου
Κλίμα
Το κλίμα του Λεπέτυμνου είναι γλυκό και εύκρατο. Ήταν δε γνωστό από την αρχαιότητα για τις περίφημες αλκυονίδες ημέρες, που συνεχίζονται θερμές και γλυκύτατες στο διάστημα Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου, μέχρι σήμερα. Η ηλιοφάνεια στο Λεπέτυμνο είναι η μεγαλύτερη από όλα σχεδόν τα σημεία του ελληνικού, ίσως και του μεσογειακού χώρου (περίπου 3.000 ώρες τον χρόνο ).
What Hits!?
Τραγούδια
DVD
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Λεπέτυμνος Λέσβου
Χριστιανικά Αρχαία μνημεία
Από τον Θεόφραστο γνωρίζουμε ότι στο Λεπέτυμνο υπήρχε ιερό του Απόλλωνα, Αστεροσκόπο, μνημείο του ήρωα Λεπέτυμνου και ο τάφος του Παλαμήδη, ενώ από τον Μύρσιλο: Άγιος Ταξιάρχης Λεπετύμνου|thumb|right
Στον Λεπέτυμνο υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας, όπου στις 15 Αυγούστου στο προαύλιο της, οι κάτοικοι του Λεπέτυμνου φτιάχνουν το τοπικό φαγητό (κεσκέκι) και με παραδοσιακή μουσική γιορτάζουν όλοι μαζί. Άλλες εκκλησίες στις παρυφές του βουνού είναι η Αγία Παρασκευή και ο Άγιος Ταξιάρχης στο Λεπέτυμνο, η Αγία Παρασκευή και ο Άγιος Γιάννης στον Βαφειο, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αγία Φωτεινή στη Συκαμιά και ο Άγιος Γεώργιος στην Άργεννο και το εκκλησακι της Αγίας Κυριακής χτισμένο σε επάνω σε παλαιοχριστιανικο εξωκλήσι  , ενώ στη κορφή του Λεπέτυμνου βρίσκεται το εκκλησάκι του προφήτη Ηλια.
Μυθολογία
Ο Όμηρος ονομάζει το νησί Μάκαρος έδος, δηλαδή βασίλειο του Μάκαρα. Το βουνό πήρε την ονομασία του από τον ηρώα του Τρωικού Πολέμου Λεπέτυμνο, ο οποίος είχε παντρευτεί μία από τις πέντε κόρες του βασιλιά Μακαρέα, τη Μήθυμνα. Εκείνη με τη σειρά της χάρισε το άνομα της σε μία από τις κωμοπόλεις της Λέσβου, που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού.
991 Μακντονάλντα
Η Μακντονάλντα (McDonalda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,073. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Ρωσοαμερικανό αστρονόμο Όττο Στρούβε, που παρατηρούσε από το Γουίλιαμς Μπέι του Γουισκόνσιν, στις ΗΠΑ, και πήρε το όνομά της από το μεγάλο Αστεροσκοπείο Μακντόναλντ του Τέξας (το όνομα δόθηκε μετά την ίδρυση του τελευταίου, το 1939). Υπήρξε ο πρώτος από τους δύο αστεροειδείς που ανεκάλυψε συνολικά ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Λεπέτυμνος Λέσβου
Μυθολογία
Στους πρόποδες του βουνού βρισκόταν επίσης ένα ιερό του Απόλλωνα προς τιμή του ήρωα των Ομηρικών χρόνων, Λεπέτυμνου.
Χλωρίδα
Η βλάστηση της περιοχής αποτελείται από εκτεταμένα δάση, που αποτελούνται από ένα μείγμα πυκνής μακκίας, δάσους βελανιδιάς Quercus, φρυγάνων και ελαιώνων.
Στις παρυφές του βουνού υπάρχουν ρεματιές κατάφυτες με πλατάνια, καστανιές, καρυδιές και φτέρες. Η Χλωρίδα του Λεπετύμνου|thumb|right
Μορφολογία εδάφους
Το βουνό σε μεγάλο ποσοστό αποτελείται από βραχώδεις περιοχές και ρεματιές. Το υπόλοιπο της γης χρησιμοποιείται ως δενδροκαλλιέργειες και ελαιώνες. Πολλοί είναι εκείνοι που θέλησαν να εκμεταλλευτούν την περιοχή ως τόπο αναψυχής για να προσελκύσουν τουρίστες.
Ιρανικές βουλευτικές εκλογές (2020)
'''
Στις 21 Φεβρουαρίου 2020 διεξήχθη ο πρώτος γύρος των βουλευτικών εκλογών στο Ιράν, για τις 290 έδρες της 11ης Συνέλευσης του Ιρανικού Κοινοβουλίου. Η προσέλευση ήταν πολύ χαμηλή, μόνο 42,32% από τους σχεδόν 58 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους ήρθαν στις κάλπες. Οι 279 από τις 290 έδρες καλύφθηκαν στον γύρο του Φεβρουαρίου. Ο δεύτερος γύρος των εκλογών, για τις 11 εναπομείνουσες έδρες, είχε προγραμματιστεί για τον Απρίλιο, αλλά αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Στις εκλογές συμμετείχαν 7.148 υποψήφιοι από τους οποίους οι 666 (9,32%) ήταν γυναίκες. Οι κύριες πολιτικές δυνάμεις ήταν οι «Συντηρητικοί», οι οποίοι κέρδισαν τις περισσότερες έδρες του Κοινοβουλίου, και οι «Μεταρρυθμιστές». Για τη διεξαγωγή των εκλογών, γύρω στα 55.000 εκλογικά κέντρα σε όλην την χώρα άνοιξαν από τις 8.00 π.μ. για να δεχτούν τους εκλογείς.
Εκλογικό σύστημα
Τα 290 μέλη του Ιρανικού Κοινοβουλίου εκλέγονται με δημοκρατικές άμεσες εκλογές, με μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Τα 285 μέλη εκλέγονται με πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα δύο γύρων από 207 εκλογικές περιφέρειες, από τις οποίες μερικές είναι μονοεδρικές και άλλες πολυεδρικές. Ένας υποψήφιος που πληρεί τις δύο προϋποθέσεις: α) έχει συγκεντρώσει πάνω από 25% των ψήφων και β) έχει κερδίσει τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από όλους τους υποψήφιους στην περιφέρειά του, ανακηρύσσεται νικητής από τον πρώτο γύρο των εκλογών, κερδίζει την έδρα και δεν χρειάζεται να συμμετάσχει στον δεύτερο γύρο. Ο δεύτερος γύρος των εκλογών γίνεται για να καλυφθούν οι έδρες που δεν καλύφθηκαν στον πρώτο γύρο, επειδή κανένας από τους υποψήφιους μιας περιφέρειας δεν συγκέντρωσε το 25% των ψήφων. Στον δεύτερο γύρο συμμετέχει αριθμός υποψηφίων διπλάσιος του αριθμού των εδρών που πρέπει να καλυφθούν, δηλαδή δύο υποψήφιοι ανά έδρα: οι δύο που κέρδισαν τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο.
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Ιρανοί πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών.
Προϋποθέσεις υποψηφιότητας
Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι Ιρανοί πολίτες, ηλικίας από 30 ως 75 ετών, να έχουν πτυχίο Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος ή άλλον ισοδύναμο τίτλο, να έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική στρατιωτική τους θητεία και να έχουν αποδείξει την πίστη τους στο Ισλάμ. Ένας υποψήφιος μπορεί να συμμετέχει στις εκλογές ως ανεξάρτητος πολιτικός, ή ως εκπρόσωπος ενός κόμματος, ή δύο κομμάτων, ή περισσότερων.
Ιστορικό
Στο Ιράν υπάρχουν πάνω από 100 πολιτικά κόμματα, αλλά τα δύο μεγάλα πολιτικά ρεύματα που κινούν τα Ιρανικά κόμματα είναι μόνο δύο: οι ' και οι '. Σε αυτές τις εκλογές, αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος των Συντηρητικών ήταν ο πρώην δήμαρχος της Τεχεράνης, ο Μοχάμαντ Μπάγκερ Γκάλιμπαφ, ο οποίος περιέγραψε τον εαυτό του ως «τεχνοκράτη». Αυτοί υποστήριξαν δημόσια την πυρηνική συμφωνία του 2015 μεταξύ του Ιράν και των παγκόσμιων δυνάμεων. Οι υπερσυντηρητικοί είναι η σκληροπυρηνική παράταξη των συντηρητικών που απέρριψαν την πυρηνική συμφωνία και αντιτίθενται στις διαπραγματεύσεις με την Δύση. Το άλλο μεγάλο κίνημα, οι Μεταρρυθμιστές, υποστηρίζουν τη διεύρυνση των ελευθεριών και της δημοκρατίας και τη συνεργασία με τη Δύση, και υποστήριξαν τον Ρουχανί στις εκλογές του 2017.
Συνολικά 14.444 άτομα υπέβαλλαν υποψηφιότητα για τις εκλογές. Το Συμβούλιο Φυλάκων, ένα ισχυρό δεδεκαμελές σώμα που εποπτεύει τις εκλογές, απέρριψε σχεδόν τους μισούς: 7.296 υποψήφιους. Τα μέλη του Συμβουλίου Φυλάκων είναι ως επί το πλείστον υπερσυντηρητικοί που απέρριψαν τους μεταρρυθμιστές υποψήφιους. Κατόπιν αυτής της απόρριψης, η συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων ήταν συντηρητικοί, ενώ οι μεταρρυθμιστές περιορίστηκαν κατά πολύ και αμφισβήτησαν την δυνατότητα διεξαγωγής δίκαιων εκλογών στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Σε πολλές από τις περιφέρειες οι Μεταρρυθμιστές δεν είχαν κανέναν υποψήφιο. Συχνά έγινε λόγος και για μποϊκοτάζ των εκλογών από την αντιπολίτευση.
Η προεκλογική περίοδος του πρώτου γύρου άρχισε στις 13 Φεβρουαρίου, και οι υποψήφιοι είχαν μόνο μία εβδομάδα για να εκστρατεύσουν.
Συμμαχικό Συμβούλιο των Ισλαμικών Επαναστατικών Δυνάμεων – «Υπερήφανο Ιράν»
Είναι μία  συμμαχία που ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2019. Το Ρέτερς περιέγραψε τη συμμαχία ως τη «μεγαλύτερη σκληροπυρηνική ομάδα», που «φάνηκε πως θα κυριαρχήσει» στο Κοινοβούλιο. Κορυφαίος υποψήφιος της συμμαχίας ήταν ο Μοχάμαντ Γκάμπερ Γκάλιμπαφ και αρχηγός ο Γκολάμ Αλί Χαντάντ Άντελ.
Συμμαχία για το Μέλλον του Ιράν
μικρογραφία|Λογότυπο της συμμαχίας Φίλοι του Χασεμί
Φίλοι του Χασεμί
Είναι μία  πολιτική συμμαχία που σχηματίστηκε για τις εκλογές του 2020. Ονομάστηκε προς τιμήν των οπαδών του Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί, του πρώην Προέδρου του Ιράν που πέθανε το 2017 σε ηλικία 82 ετών. Η ιδέα της συμμαχίας ανακοινώθηκε πρώτα από το Ιρανικό Κόμμα Οικοδόμων, και σύντομα υποστηρίχθηκε από το Κόμμα Μέτρου και Ανάπτυξης του Ρουχανί. Πρόκειται για τεχνοκράτες που υποστηρίζουν τα ιδανικά της Ισλαμικής Δημοκρατίας αλλά επιδιώκουν, επίσης, κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Η ελπίδα ότι θα δυναμώσει η φωνή τους στο Κοινοβούλιο εξανεμίστηκε όταν το Συμβούλιο Φυλάκων απέρριψε τους περισσότερους από τους υποψήφιους της συμμαχίας. Κατόπιν αυτού η συμμαχία είχε υποψήφιους μόνο για τις 12 από τις 30 έδρες της Τεχεράνης, αλλά συνάπτοντας συνεργασίες με μερικά μικρότερα κόμματα κατάφεραν να υποβάλλουν υποψηφιότητες για όλες τις έδρες της Τεχεράνης.
Αποτελέσματα
Στον πρώτο γύρο των εκλογών η προσέλευση ψηφοφόρων ήταν 42,32%: 24.512.404 ψήφισαν από τους 57.918.159 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Στον πρώτο γύρο εκλέχτηκαν τα 279 μέλη, από τα οποία οι 262 ήταν άντρες και οι 17 (5,86%) γυναίκες. Στον δεύτερο γύρο 22 υποψήφιοι διεκδίκησαν 11 έδρες, και ως τώρα έχουν ανακοινωθεί τα αποτελέσματα για τις 10 ενώ αναμένεται η ανακοίνωση για την εντέκατη.
Αναλυτικά αποτελέσματα
Ακολουθούν τα αναλυτικά αποτελέσματα των Ιρανικών βουλευτικών εκλογών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Ιράν
Premiers Désirs
Premiers désirs είναι ο τίτλος μιας δραματικής-ερωτικής ταινίας γαλλο-γερμανικής παραγωγής, γυρισμένης το 1983 από τον Ντέηβιντ Χάμιλτον.
Σχόλια
Όπως και με την πλειονότητα των ταινιών του Χάμιλτον είναι εμφανές ότι πρωτίστως πρόκειται για φωτογράφο παρά για σκηνοθέτη. Ο οπτικός τομέας της ταινίας υπερτερεί σαφώς του περιεχομένου. Οι θαυμάσιες οπτικές συνθέσεις με τα μαλακό φόκους και τα παστέλ χρώματα αποτελούν το βασικό κορμό της ταινίας που χρησιμοποιεί ένα μάλλον αδιάφορο σενάριο σαν αφορμή ύπαρξης. Αγαπημένο αντικείμενο και πάλι για τον Χάμιλτον είναι νεαρά κορίτσια κινηματογραφημένα με χάρη αλλά όχι τόσο τολμηρά όσο σε άλλες του ταινίες. Υπάρχει μια διάχυτη ερωτική διάθεση που σε κανένα σημείο δεν ξεπερνά τα όρια του αθώου αισθησιασμού.
Η Άνια Σουτ επιστρέφει για τρίτη φορά σε ταινία του Χάμιλτον μετά το Laura, les ombres de l'été (1979) και τις Τρυφερές Εξαδέλφες (1980). Η Εμμανουέλ Μπεάρ σε ηλικία 20 ετών και όντας ακόμα φοιτήτρια σε δραματική σχολή εντυπωσιάζει τον Χάμιλτον με την ομορφιά της και κερδίζει έτσι τον πρώτο της ρόλο σε κινηματογραφική ταινία.
Περίληψη
Τρία νεαρά κορίτσια, η Ελέν, η Ντοροτέ και η Καρολίν περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην Κυανή Ακτή. Το μόνο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι τα αγόρια. Επιχειρούν μια βόλτα με βάρκα και αφού πέφτουν σε μια καταιγίδα ναυαγούν σε ένα μικρό νησάκι. Εκεί θα γνωριστούν με τρεις νεαρούς, το Μαξ, τον Ραούλ και τον Ετιέν. Ενώ η Ελέν και η Ντοροτέ σμίγουν αμέσως με τον Μαξ και το Ραούλ η Καρολίν δεν νιώθει κάτι για τον Ετιέν, αντίθετα θα νιώσει τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα για τον πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία και δυσπρόσιτο Τζόρνταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Γαλλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό
thumb|250px|right |Ο Μουσόργκσκι σε φωτογραφία του 1870
Η Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό (Ρωσικά: Ночь на лысой горе), είναι ένα έργο του Ρώσου συνθέτη Μοντέστ Μουσόργκσκι (Modest Mussorgsky 1839-1881).
Εμπνευσμένος από τα ρωσικά λογοτεχνικά έργα και θρύλους, ο Μουσόργκσκι μετουσίωσε μία «σαββατιάτικη παγανιστική γιορτή μαγισσών» σε ένα θαυμάσιο μουσικό θέμα, γεμάτο δύναμη, λυρισμό και μυστήριο με τον αυθεντικό τίτλο Νύχτα Του Αγίου Ιωάννη Στο Φαλακρό Βουνό (Ρωσικά: Иванова ночь на лысой горе), που το ολοκλήρωσε στις 23 Ιουνίου 1867 (παραμονή της γιορτής του Αγίου Ιωάννη).
Η Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό, μαζί με το Σάντκο (Sadko) του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ (1867), θεωρούνται τα πρώτα αυθεντικά συμφωνικά ποιήματα στην ιστορία της ρωσικής μουσικής.
Παρά το γεγονός ότι ο Μουσόργκσκι ήταν υπερήφανος γι’αυτή τη νεανική του προσπάθεια, αφού υπήρξε το μοναδικό φιλόδοξο ορχηστρικό του έργο, ο μέντοράς του Μίλι Μπαλάκιρεφ αρνήθηκε να το εκτελέσει. Έτσι, ο συνθέτης δεν θα το ακούσει ποτέ κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του.
Η αυθεντική παρτιτούρα του Μουσόργκσκι δεν εκδόθηκε παρά μόνον το 1968. Παρόλο που σπάνια παρουσιάζεται, τα τελευταία χρόνια καταβάλλεται προσπάθεια να αυξηθούν οι εκτελέσεις του έργου, για να δοθεί η ευκαιρία στον ακροατή να μπει στον αυθεντικό «τραχύ» κόσμο του συνθέτη, του οποίου τα περισσότερα -αν όχι όλα του τα έργα- έχουν υποστεί μεταβολές από τους σύγχρονους με εκείνον συναδέλφους του, πολλές φορές όμως αλλοιώνοντας το αρχικό του σκεπτικό.
Το έργο απέκτησε παγκόσμια δημοτικότητα μετά την ορχηστρική εκδοχή του Λέοπολντ Στοκόβσκι (Leopold Stokowski, 1940), που ήταν ένα από τα μέρη της περίφημης ταινίας κινουμένων σχεδίων Φαντασία των Ντίσνεϋ στούντιος.
Άλλες ονομασίες
Η επίσημη ονομασία του έργου, σύμφωνα με το συνθέτη, είναι Νύχτα Του Αγίου Ιωάννη Στο Φαλακρό Βουνό (Ρωσικά: Иванова ночь на лысой горе), αλλά έχει καταγραφεί με διάφορες άλλες όπως: Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό, Νύχτα στο Μαγικό Βουνό, Νύχτα στο Μαγεμένο Βουνό, Νύχτα στο Καταραμένο Βουνό, Νύχτα τ’Άη-Γιαννιού στο Μαγικό Βουνό, Μία Νύχτα στο Φαλακρό Όρος.
Σημειωτέον ότι η λέξη «φαλακρός», έχει στη ρωσική γλώσσα (лысый - лысая =λίσαγια, ΔΦΑ [ˈlɨsəjə]) την ίδια σημασία όπως στην ελληνική, δηλαδή ξερός, απογυμνωμένος.
Προσχέδια
Ένα κομμάτι χαρτί που βρέθηκε ανάμεσα στα χειρόγραφα του Μουσόργκσκι αναφέρει: «Πρόγραμμα της όπερας ''Αγ. Ιωάννης'', σε τρεις πράξεις πάνω σε ένα έργο του Γκόγκολ, γραμμένο από τον Μπομπορίκιν, παρουσία των Μόντεστ και Ευγένιου Μουσόργκσκι και του Βασίλι. Μάρτυρας της διαδικασίας ο Μίλι Μπαλάκιρεφ.
Αυτό το περίεργο απόκομμα, με ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου 1858, αποκαλύπτει την πρόθεση του Μουσόργκσκι να συνθέσει μία όπερα πάνω στο έργο του Γκόγκολ Παραμονή του Αγ Ιωάννη, που περιελάμβανε στοιχεία από ρωσικούς θρύλους για μάγισσες, όχι όμως και τη χαρακτηριστική αναφορά στο Σάββατο των Μαγισσών. Παρά ταύτα, περαιτέρω αναφορές πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, ουδέποτε υπήρξαν στη συνέχεια.
Η αναφορά Σάββατο των Μαγισσών, γίνεται για πρώτη φορά το 1860, σε μία επιστολή του συνθέτη προς τον Μπαλάκιρεφ και φαίνεται να προέρχεται από κάποιο έργο του στρατιωτικού και φίλου του Μουσόργκσκι, Μπάρον Μέγκντεν: «Πήρα στα χέρια μου ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο που, χρειάζεται προετοιμασία για το ερχόμενο καλοκαίρι. Το έργο είναι μία ολόκληρη πράξη του Φαλακρού Βουνού (από το δράμα του Μέγκντεν Η Μάγισσα, ένα Σάββατο των Μαγισσών, ξεχωριστά επεισόδια με μάγους, ένα τελετουργικό επεισόδιο με όλα αυτά τα σχετικά, ένα φινάλε-ύμνο στο Σάββατο-...το λιμπρέτο είναι πολύ καλό. Υπάρχει ήδη κάποιο υλικό, ίσως προκύψει κάτι πολύ ωραίο απ’όλ’αυτά» (26 Σεπτεμβρίου 1860).
Βέβαια, όπως και με το προηγούμενο πρότζεκτ, δεν βρέθηκαν περαιτέρω στοιχεία που να σχετίζονται με το συγκεκριμένο θέμα, όπως τουλάχιστον αναφέρεται στην επιστολή.
To Συμφωνικό ποίημα του 1867
Το 1866 ο Μουσόργκσκι έγραψε στον Μπαλάκιρεφ εκφράζοντας την επιθυμία να συζητήσει τα σχέδιά του για τις Μάγισσες, το ανεπίσημο όνομα του για το έργο του.
Ο Μουσόργκσκι περιέγραψε το έργο, με συγκλονιστικά γλαφυρό τρόπο, σε επιστολή του προς τον Βλαντιμίρ Νικόλσκι:
«''Μέχρι στιγμής, αν δεν με απατά η μνήμη μου, οι μάγισσες που χρησιμοποιούνται για τη συγκέντρωση σε αυτό το βουνό, ...κουτσομπολεύουν, κάνουν μαγικά και περιμένουν τον αρχηγό τους το Σατανά. Κατά την άφιξή του, αυτές, δηλαδή οι μάγισσες, σχηματίζουν ένα κύκλο γύρω από το θρόνο στο οποίο καθόταν, σαν να ήταν ένα παιδί, και τον εξυμνούν. Όταν ο Σατανάς ευχαριστιέται από το πάθος για τους επαίνους των μαγισσών, δίνει εντολή για το Σάββατο (sabbath), για το οποίο ο ίδιος επέλεξε για τον εαυτό του τις μάγισσες που είχε στη φαντασία του. Αυτό είναι ό,τι έχω κάνει. Στην κορυφή της παρτιτούρας, έχω βάλει το περιεχόμενό της'': 1. Συνέλευση των μαγισσών, ομιλίες και κουτσομπολιά. 2.Το ταξίδι του Σατανά. 3 Άσεμνα εγκώμια του Σατανά και, 4. Το Σάββατο (sabbath).
Και συνεχίζει,
«...η φόρμα και ο χαρακτήρας της σύνθεσης είναι ρωσικός και πρωτότυπος ... έγραψα τη Νύχτα του Αγίου Ιωάννη γρήγορα, απευθείας σε ολοκληρωμένη παρτιτούρα, το έγραψα σε περίπου δώδεκα ημέρες, δόξα τω Θεώ ... Όσο το δούλευα, δεν κοιμόμουνα τα βράδια και ουσιαστικά τελείωσα το έργο, την παραμονή της Ημέρας του Αγίου Ιωάννη, με «έτρωγε σαν σαράκι», και εγώ απλά δεν ήξερα τι συνέβαινε μέσα μου ... βλέπω με το «πονηρό μυαλό μου» ένα καθαρό ρωσικό προϊόν, απαλλαγμένο από γερμανικά υπόβαθρα και ρουτίνες, και, όπως η Savishna, μεγαλωμένο στα δικά μας «χωράφια» και αναθρεμμένο με ρωσικό ψωμί».
Δήλωσε επίσης - λανθασμένα, όπως αποδείχθηκε - ότι ποτέ δεν θα επανεπεξεργαστεί το πρωτότυπο: «με όποιες ατέλειες, έχει δημιουργηθεί, με αυτές θα πρέπει να ζει, αν είναι να ζήσει καθόλου».
Έχοντας ολοκληρώσει το έργο, ο Μουσόργκσκι αισθάνθηκε συντετριμμένος, όταν ο μέντοράς του Μπαλάκιρεφ, το κριτικάρισε εξαιρετικά αρνητικά, σχεδόν προσβλητικά. Η γνώμη του είναι διανθισμένη με σχόλια όπως «ο διάβολος ξέρει τι(αυτό είναι)!», «τι σκουπίδι!", και «αυτό θα μπορούσε να εκτός χρήσης!».
Αυτή η «πρώτη έκδοση» μπήκε στην άκρη, και δεν εμφανίζεται σε έντυπη μορφή μέχρι το 1968, σε μια νέα έκδοση από τον Γκεόργκι Κίρκορ.
Η συγκεκριμένη -πρώτη- εκδοχή του έργου του 1867 δεν παρουσιάστηκε παρά μόνο στον 20ό αιώνα. Η μουσικολόγος Aleksandra Orlova ισχυρίζεται ότι το πρωτότυπο χειρόγραφο αυτής της έκδοσης ανακαλύφθηκε στη βιβλιοθήκη του Λένινγκραντ από το μουσικολόγο Γκεόργκι Ορλώφ στα τέλη της δεκαετίας του 1920, και εκτελέστκε μία (1) φορά από τη Leningrad Philhamonic Society, και ότι ο Nikolay Malko έφερε μαζί του ένα αντίγραφο, όταν μετανάστευσε στη Δύση. Ο Gerald Abraham υποστηρίζει ότι αυτή η βερσιόν με τον Malko στο πόντιουμ, εκτελέστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1932, προφανώς στην Αγγλία, αλλά και το επόμενο έτος σε διάφορες χώρες.
Η εκδοχή της Μλάντα (Mlada)
Η πρώτη βερσιόν του έργου από τον ίδιο τον συνθέτη, έλαβε χώρα το 1872, όταν ο Μουσόργκσκι αναθεώρησε το έργο για φωνητικούς σολίστ, χορωδία και ορχήστρα, ως μέρος της 3ης πράξης στη συλλογική όπερα-μπαλέτο Μλάντα (Mlada), με τη συμμετοχή των Κόρσακοφ, Κουί και Μποροντίν.
Δυστυχώς, η Mlada ήταν ένα έργο καταδικασμένο σε αποτυχία, ενώ η συγκεκριμένη παρτιτούρα, αντίθετα με εκείνη του συμφωνικού ποιήματος, δεν έχει διασωθεί, και ουδέποτε παρουσιάστηκε στο κοινό.
Η εκδοχή της Εμποροπανήγυρης του Σοροτσίντσι
Η τρίτη εκδοχή του έργου, είχε τον ολοκληρωμένο τίτλο Το όραμα του Χωριατόπαιδου (Ρωσικά: Сонное видение паробка, Sonnoye videniye parobka) και συνετέθη οκτώ χρόνια αργότερα, όταν Μουσόργκσκι αναθεώρησε την δεύτερη έκδοση. Θέλησε να τη χρησιμοποιήσει ως ένα «όνειρο ιντερμέδιο» στην όπερά του Η Εμποροπανήγυρη του Σοροτσίντσι (Sorochintsi Fair) (1874 - 1880), ένα έργο το οποίο ήταν ακόμα ατελές κατά τη στιγμή του θανάτου του, το 1881. Η παρτιτούρα (για φωνή και πιάνο) του Μουσόργκσκι έχει ημερομηνία 10 Μαΐου 1880.
Ο Μουσόργκσκι επέλεξε αρχικά το τέλος της 1ης πράξης της όπερας, ως θέση για το χορωδιακό ιντερμέδιό του. Σήμερα, παρουσιάζεται γενικά στην έκδοση του Shebalin (1930), όπου μεταφέρθηκε, όμως, στην 3η πράξη. Η πρώτη παράσταση της βερσιόν αυτής, δόθηκε το 1931 στο -τότε- Λένινγκραντ, με διευθυντή τον Σαμουήλ Σάμοσουντ.
Η Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό του Κόρσακοφ
thumb|250px|Η πρώτη σελίδα του έργου στην έκδοση του Κόρσακοφ, 1886 Στα χρόνια που ακολούθησαν το θάνατο του Μουσόργκσκι, οι φίλοι του ανέλαβαν τη δημοσίευση των χειρογράφων του και δημιούργησαν εκδόσεις των ημιτελών έργων του, ώστε να μπορέσουν να συμπεριληφθούν στο ρεπερτόριό του. Η πλειονότητα των εργασιών σύνταξης έγινε από τον Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ, ο οποίος το 1886 δημιούργησε μία αναθεώρηση της τρίτης βερσιόν (από την Εμποροπανήγυρη του Σοροτσίντσι) που, έμελε να αποτελέσει εκείνη την εκδοχή που θα γνωρίσει τις περισσότερες εκτελέσεις μέχρι τις μέρες μας.
«Όταν άρχισα να το βάζω σε τάξη, με σκοπό τη δημιουργία ενός λειτουργικού κομματιού συναυλίας, πήρα ό,τι θεωρείται το καλύτερο και καταλληλότερο από το τελευταίο υλικό του συνθέτη, με στόχο να δώσω συνοχή και πληρότητα στο έργο». -Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ-
Η αλήθεια είναι ότι ο Κόρσακοφ δεν έκανε χρήση του πρωτότυπου συμφωνικού ποιήματος (1867), πιθανότατα διότι δεν είχε το χειρόγραφο του Μουσόργκσκι στα χέρια του. Άλλωστε η αναφορά της δικής του έκδοσης είναι: «Ολοκληρώθηκε και ενορχήστρωσε ο N. Rimsky-Korsakov, 1886». Επίσης, δεν είχε υπ’όψιν του την επιστολή του συνθέτη προς τον Βλαντιμίρ Νικόλσκι (βλ.ιστορικό), ανακοινώνοντας ότι είχε τελειώσει το έργο την Ημέρα του Αγίου Ιωάννη, και είχε συνθέσει το έργο απευθείας σε πλήρες σκορ ορχήστρας. Το χειρόγραφο του Μουσόργκσκι πιστεύεται ότι βρισκόταν στην κατοχή του Μπαλάκιρεφ εκείνη την εποχή.
Ωστόσο, ο Κόρσακοφ θυμόταν ότι ένα ορχηστρικό αποτέλεσμα ήταν η αρχική πρόθεση του Μουσόργκσκι και, επειδή δεν είχε κανένα χειρόγραφο στα χέρια του, ενορχήστρωσε αυτό που θεωρείται ως "ημιτελές" φωνητικό σκορ από την τρίτη βερσιόν (βλ.ιστορικό), παραλείποντας τα φωνητικά μέρη. Βέβαια ο μεγάλος ενορχηστρωτής Κόρσακοφ έκανε κάποιες «διορθώσεις» που τον χαρακτηρίζουν (όπως έκανε με τον Μπόρις Γκοντούνοφ και τη Χοβάνστσινα), πράγμα που σημαίνει ότι διατηρείται η θεματική δομή του έργου, αλλά μερικές φορές προστίθενται ή παραλείπονται μέτρα και υπάρχουν αλλαγές στις αρμονικές δομές.
Η πρεμιέρα της βερσιόν του Κόρσακοφ δόθηκε τον Οκτώβριο του 1886, τη χρονιά έκδοσης του έργου, στην Αγία Πετρούπολη με διευθυντή τον ίδιο τον Κόρσακοφ.
Η διασκευή του Στοκόβσκι
Εκατομμύρια μουσικόφιλοι ανά την υφήλιο οφείλουν τη «γνωριμία» τους με το έργο, στον Λέοπολντ Στοκόβσκι, ο οποίος το χρησιμοποίησε ως ένα από τα μέρη της αριστουργηματικής ταινίας του Walt Disney Φαντασία.
Ο Στοκόβσκι δήλωσε ότι διατήρησε τη βερσιόν του Κόρσακοφ στη μορφή και το περιεχόμενο (αν και προφανώς χωρίς τις «φανφάρες» που σηματοδοτούν την είσοδο του μαύρου θεού Chernobog), αλλά την αρχική σύνθεση του Μουσόργκσκι στην ενορχήστρωση. Ωστόσο, όπως και ο Κόρσακοφ, ο Στοκόβσκι δεν είχε αντίγραφο του πρωτότυπου συμφωνικού ποιήματος του 1867, έτσι έκανε ό, τι ένιωθε πως ο ίδιος ο Μουσόργκσκι θα ήθελε να γίνει, επειδή ήταν ήδη εξοικειωμένος σε κάποιο βαθμό με το στυλ του, αφού πραγματοποίησε την πρεμιέρα στις ΗΠΑ, της αρχικής έκδοσης του Μπόρις Γκοντούνοφ το 1929.
Ο Στοκόβσκι δημιούργησε μια ακόμη πιο «δυναμική» διασκευή της Νύχτας στο Φαλακρό Βουνό για συναυλιακές απαιτήσεις. Πάντως η εκδοχή που ακόμη και σήμερα ακούγεται, παραμένει εκείνη του Κόρσακοφ.
Παραπομπές
Νυχτα στο φαλακρο βουνο
Τζον Πάρκινσον (βοτανολόγος)
Ο Τζον Πάρκινσον (αγγλικά: John Parkinson) (1567- Αύγουστος 1650) ήταν από τους πρώτους μεγάλους Άγγλους βοτανολόγους. Υπήρξε φαρμακοποιός του Ιακώβου Α΄ και ιδρυτικό μέλος της Λατρευτικής Εταιρείας Αποθηκάριων τον Δεκέμβριο του 1617, ενώ αργότερα υπήρξε βασιλικός βοτανολόγος του Καρόλου Α΄. Είναι γνωστός για δύο μνημειώδη έργα, το Paradisi in Sole Paradisus Terrestris (Ο επίγειος παράδεισος του Παρκ-σε-Ήλιο, 1629), το οποίο περιγράφει γενικά τη σωστή καλλιέργεια των φυτών, και το Theatrum Botanicum (Βοτανικό θέατρο ή θέατρο των φυτών, 1640), την πιο πλήρη και όμορφα παρουσιαζόμενη αγγλική πραγματεία για τα φυτά της εποχής του. Ένας από τους σημαντικότερους κηπουρούς της εποχής του, διατηρούσε βοτανικό κήπο στην οδό Λονγκ Έικρ στο Κόβεντ Γκάρντεν, σήμερα κοντά στην Πλατεία Τραφάλγκαρ, και διατηρούσε στενές σχέσεις με άλλους σημαντικούς Άγγλους και ηπειρωτικούς βοτανολόγους και φυτοκόμους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Άγγλοι βοτανολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί της επιστήμης Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Αλθίνγκι
Το Αλθίνγκι (ισλανδικά: Alþingi ή παλαιότερα Alþing) είναι το εθνικό κοινοβούλιο, κυριολεκτικά το ‘all-thing’ (ή Γενική Συνέλευση) της Ισλανδίας. Ιδρύθηκε το 930 στο Θίνγκβελιρ (Þingvellir) ή αλλιώς περιοχή συνέλευσης, 45 χλμ περίπου ανατολικά από την μετέπειτα πρωτεύουσα της χώρας, το Ρέικιαβικ, και το γεγονός αυτό σημάδευσε την έναρξη της Ισλανδικής Κοινοπολιτείας. Ακόμα και μετά την ένωση της Ισλανδίας με τη Νορβηγία, στο Αλθίνγκι λάμβαναν χώρα οι συνελεύσεις στο Θίνγκβελλιρ μέχρι το 1799, όταν διεκόπη για μερικές δεκαετίες. Αποκαταστάθηκε το 1844 και μετακινήθηκε στο Ρέικιαβικ, όπου βρίσκεται από τότε. Το σημερινό κοινοβουλευτικό κτήριο, το Αλθορνίγκιχους (Althorningishús ή Alþingishúsið), κατασκευάστηκε το 1881, από λαξευμένη Ισλανδική πέτρα.
Το σύνταγμα της Ισλανδίας παρέχει έξι ελεγκτικά εκλογικά σώματα με τη δυνατότητα αύξησης σε επτά. Τα όρια των εκλογικών σωμάτων καθορίζονται από νομοθεσία. Κάθε εκλογικό σώμα εκλέγει εννέα μέλη. Επιπροσθέτως, σε κάθε κόμμα ορίζονται θέσεις βασισμένες στην αναλογία της συνολικής εθνικής ψήφου με σκοπό ο αριθμός των μελών στο κοινοβούλιο για κάθε πολιτικό κόμμα να είναι λιγότερο ή περισσότερο ανάλογη της συνολικής ελεγκτικής υποστήριξης. Ένα κόμμα πρέπει να έχει κερδίσει τουλάχιστον πέντε τοις εκατό της εθνικής ψήφου για να είναι εκλόγιμο σ’ αυτές τις αναλογικά διανεμόμενες έδρες. Η πολιτική συμμετοχή στην Ισλανδία είναι πολύ υψηλή: συνήθως πάνω από το 80% του εκλογικού σώματος συμμετέχει στις εκλογές.
Νυν πρόεδρός του είναι ο Στέινγριμουρ Σιγφούσον.
Ίδρυση
Το Αλθίνγκι είναι το παλαιότερο κοινοβούλιο στον κόσμο. Η εγκαθίδρυσή του, ως εξωτερική συνέλευση στις πεδιάδες του Θίνγκβελλιρ περίπου από το 930 μ.Χ., έθεσε τα θεμέλια για μία ανεξάρτητη εθνική ύπαρξη για υτην Ισλανδία. Αρχικά, το Αλθίνγκι ήταν μια γενική συνέλευση του έθνους, όπου οι πιο ισχυροί Ηγέτες (goðar) συναντώνταν για να αποφασίσουν για τη νομοθεσία και να απονείμουν δικαιοσύνη. Έπειτα, όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούσαν να παραβρεθούν στις συνελεύσεις που συνήθως ήταν το βασικό κοινωνικό γεγονός της χρονιάς και συγκέντρωναν μεγάλα πλήθη αγροτών και των οικογενειών τους, όσους προσέφευγαν σ' αυτό για να επιλύσουν τις διαμάχες τους και εμπόρους, τεχνίτες, αφηγητές και ταξιδιώτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ισλανδίας Κατηγορία:Κοινοβούλια
JADES-GS-z13-0
Ο JADES-GS-z13-0 είναι αστρογόνος γαλαξίας υψηλής μετατοπίσεως προς το ερυθρό ο οποίος ανακαλύφθηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Τζέιμς Γουέμπ κατά τη διάρκεια της απεικονίσεως NIRCam για την Προηγμένη Εις Βάθος Εξωγαλαξιακή Έρευνα του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Τζέιμς Γουέμπ (JADES) στις 29 Σεπτεμβρίου 2022. Οι φασματοσκοπικές παρατηρήσεις από το όργανο NIRSpec του τηλεσκοπίου Τζέιμς Γουέμπ τον Οκτώβριο του 2022 επιβεβαίωσαν τη μετατόπιση του γαλαξία προς το ερυθρό σε z = 13,2 με υψηλή ακρίβεια, καθιερώνοντάς τον ως τον πλέον γνωστό παλαιότερο και μακρινότερο φασματοσκοπικώς επιβεβαιωμένο γαλαξία από το 2022, με χρονική απόσταση φωτός των 13,6 δισεκατομμυρίων ετών. Λόγω της διαστολής του σύμπαντος, η τωρινή σωστή απόστασή του είναι 33,6 δισεκατομμύρια έτη φωτός.
Ο JADES-GS-z13-0 βρίσκεται στο πεδίο του Great Observatories Origins Deep Survey – South (GOODS-S) στον αστερισμό Κάμινο, ο οποίος περιλαμβάνει το Υπερβαθύ Πεδίο Χαμπλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλαξίες Κατηγορία:Κάμινος (αστερισμός)
Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας
Ο Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας ο Υστερότοκος (Thibaut Ier de Navarre, Τρουά, 30 Μαΐου 1201 - 8 Ιουλίου 1253) από τον Οίκο το υΜπλουά-Καμπανίας, ήταν -Θεοβάλδος Δ΄ κόμης της Καμπανίας σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και ως Θεοβάλδος Α΄ βασιλιάς της Ναβάρρας (1234-1253). Ήταν γιος του Θεοβάλδου Γ΄ της Καμπανίας και της Λευκής των Χιμένεθ, μικρότερης κόρης του Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας. Ο Θεοβάλδος γεννήθηκε λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του, γι' αυτό ονομάστηκε "Υστερότοκος". Η μητέρα του ήταν κηδεμόνας του μέχρι την ηλικία των 2 ετών.
Σύγκρουση με τον Λουδοβίκο Η΄ της Γαλλίας
thumb|250px|left|Ο Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας Ο Θεοβάλδος Α΄ ήταν διάσημος τροβαδούρος· έγραψε και τραγούδησε πολλά άσματα, που διασώζονται μέχρι τις ημέρες μας. Κατά το πρώτο μισό της ηγεμονίας του στην Καμπανία αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα από τα χρέη, που άφησε ο θείος του Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας, τα οποία δεν μπόρεσε να αποπληρώσει ο πατέρας του, ο οποίος απεβίωσε πρόωρα. Η ηγεμονία του αμφισβητήθηκε από την εξαδέλφη του, κόρη του Ερρίκου Β΄, τη Φιλίππη και τον σύζυγό της Εράρ Α΄ κόμη του Μπριέν, έναν από τους ισχυρότερους άνδρες της Καμπανίας: το ζεύγος διεκδικούσε με μεγάλες αξιώσεις τη θέση του. Οι διαμάχες του με τη Φιλίππη κράτησαν μέχρι τη χρονιά που ο Θεοβάλδος Α΄ έφτασε 21 έτους (1222), οπότε εξαγόρασε τα δικαιώματά της. Αργότερα εξαγόρασε και τα δικαιώματα τής μεγαλύτερης αδελφής τής Φιλίππης, τής Αλίκης της Καμπανίας στο Βασίλειο της Κύπρου (1234). Ο Θεοβάλδος Α΄ ήρθε σε σύγκρουση με τον Λουδοβίκο Η΄ της Γαλλίας (1223-1226) σχετικά με το θέμα της πολιτικής του για τους Ιουδαίους της Γαλλίας. Ο Λουδοβίκος Η΄ κήρυξε τα χρέη των Εβραίων παράνομα, διατάζοντας ότι πρέπει να τα επιστρέψουν μέσα σε τρία χρόνια, διαφορετικά η περιουσία τους θα πρέπει να περάσει στον έλεγχο των τοπικών αρχόντων. Οι 26 υποτελείς του δέχτηκαν τη διάταξη του βασιλιά, αλλά ο Θεοβάλδος Α΄ -που ήταν ο ισχυρότερος φεουδάρχης της Γαλλίας εκείνη την εποχή- αρνήθηκε και ήρθε σε σύγκρουση μαζί του. Αυτό διότι η Καμπανία, και ειδικά η πρωτεύουσα Τρουά, ευημερούσε λόγω του Εβραϊκού πληθυσμού, γι' αυτό ο Θεοβάλδος ήθελε να έχει καλές σχέσεις μαζί τους. Η ανοιχτή εχθρότητα που είχε με τον Λουδοβίκο Η΄ φάνηκε στην πολιορκία της Αβινιόν, που ήταν τμήμα της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών: ο Θεοβάλδος Α΄ έμεινε μόνο 40 μέρες και στη συνέχεια εγκατέλειψε τη σύρραξη, δυσαρεστώντας έντονα τον βασιλιά.
Σχέσεις με τη Λευκή της Καστίλης
Ο Λουδοβίκος ο Λέων πέθανε από δυσεντερία (1226) κατηγορήθηκε ανοιχτά ότι τον δηλητηρίασε γι'αυτό αποκλείστηκε από τη στέψη του νέου βασιλιά Αγίου Λουδοβίκου η οποία οργανώθηκε από τη μητέρα του Λευκή της Καστίλης. Στην αρχή της αντιβασιλείας της Λευκής της Καστίλης εγκατέλειψε γρήγορα τη συνωμοσία εναντίον της αντιβασιλείας που είχε κάνει μαζί με τον Ούγο των Λουζινιάν, κόμη του Λε Μαρς και τον Πέτρο Α΄ της Βρετάνης δημιουργώντας μια ισχυρά φιλική σχέση με τη Λευκή. Φήμες ανέφεραν ότι ο Θεοβάλδος είχε παράνομες ερωτικές σχέσεις με τη Λευκή της Καστίλης και δηλητηρίασε τον σύζυγο της για να μην στέκεται εμπόδιο στη σχέση τους όπως αναφέρει και ο Ρογήρος του Βέντοβερ. Ο πατέρας του Θεοβάλδου Δ΄ και η Λευκή της Καστίλης ήταν πρώτα ξαδέλφια, είχαν κοινή γιαγιά την Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Σύμφωνα με τον Ματθαίο των Παρισίων οι βαρόνοι προσπάθησαν να πείσουν τον νεαρό βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ να τιμωρήσει αυστηρά τον Θεοβάλδο με την κατηγορία του φόνου του πατέρα του αλλά η προσπάθεια σταμάτησε με την επέμβαση της μητέρας του Λευκής που είχε έντονη επίδραση στον νεαρό βασιλιά. Έντονα δυσαρεστημένοι από την ισχυρή εύνοια που είχε ο κόμης της Καμπανίας από τη βασιλική αυλή και τη βασιλομήτορα αποφάσισαν να στραφούν πολεμικά εναντίον του προκαλώντας τον Πόλεμο της Διαδοχής της Καμπανίας, επιτέθηκαν στην Καμπανία την περίοδο 1229 - 1230.
Πόλεμος με τους βαρόνους
Οι συμμαχίες αντιστράφηκαν, ο Ερρίκος Β΄ του Μπαρ επιτέθηκε στην Καμπανία από τα ανατολικά προκαλώντας τον Θεοβάλδο Δ΄ να συμμαχήσει με τη Λωρραίνη και να επιτεθούν μαζί στην κομητεία του Μπαρ. Ο Σίμον του Ζοϊνβίλε ο οποίος ήταν αρχικά εναντίον του Θεοβάλδου Δ΄ αυτή τη φορά συμμάχησε μαζί του προκειμένου να εκδικηθεί τον κόμη του Μπαρ ο οποίος κατείχε τα βόρεια τμήματα του Ζοϊνβίλε. Η κατάσταση δυσκόλεψε πολύ για τον κόμη της Καμπανίας όταν ο ισχυρότατος Ούγος Δ΄ της Βουργουνδίας αποφάσισε να επιτεθεί στον Θεοβάλδο, το γεγονός αυτό ανάγκασε τη βασιλομήτωρ Λευκή της Καστίλης να επέμβει για να σταματήσει τον πόλεμο.
Βασιλιάς της Ναβάρρας
thumb|right|250px|Καταστατικό και σφραγίδα του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας - αβαείο του Σαιν-Ντενίς. Ο Θεοβάλδος διαδέχθηκε στη Ναβάρρα τον θείο του Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας, βρισκόταν στην Παμπλόνα την εποχή του θανάτου του θείου και έσπευσε για την πραγματοποίηση της στέψης του. Με την κατοχή του βασιλείου της Ναβάρρας αυξήθηκαν σημαντικά οι οικονομικοί πόροι του, οι υπόλοιποι βαρόνοι που βρίσκονταν σε σύγκρουση μαζί του από το 1229 έσπευσαν αμέσως να δηλώσουν υποταγή σε αυτόν ή να ζητήσουν ειρήνη αφού κατάλαβαν ότι ισχυροποιήθηκε η θέση του. Σαν βασιλιάς της Ναβάρρας προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να κλείσει συμφωνίες με τα βασίλεια της Καστίλης, της Αραγωνίας και της Αγγλίας. Εμπιστεύτηκε τη διακυβέρνηση της Ναβάρρας στους ευγενείς της ιδιαίτερης πατρίδας του Καμπανίας, χώρισε τη Ναβάρρα σε τέσσερις διοικητικές και οικονομικές περιφέρειες για την καλύτερη διοίκηση. Κατέγραψε στο καταστατικό του Φουέρο όλα τα τοπικά ήθη και έθιμα των περιοχών της Ναβάρρας, διατήρησε όλες τις Βασκικές συνήθειες οι οποίες διέφεραν στις περιφέρειες του βασιλείου.
Για να κερδίσει την υποστήριξη της Καστίλης αρραβώνιασε την κόρη του Λευκή με τον διάδοχο του θρόνου Αλφόνσο. Με τη γαμήλια συνθήκη ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης έδωσε προίκα στον Θεοβάλδο την Γκιπούθκοα αλλά όχι την Αλάβα την οποία διεκδικούσε, με την Γκιπούθκοα όμως αποκτούσε πρόσβαση στη θάλασσα της Κανταβρίας. Η συνθήκη δεν προχώρησε επειδή ο Θεοβάλδος κατάλαβε ότι η Ναβάρρα θα γινόταν φέουδο της Καστίλης, την επόμενη φορά αρραβώνιασε την κόρη του με τον Ιωάννη Α΄ της Βρετάνης γιο του παλιού του συμμάχου στις Σταυροφορίες Πέτρου του Ντρε
Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους
thumb|right|250px|Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας - Μικρογραφία 13ου αιώνα, Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων Το 1239 ο Θεοβάλδος Α΄ διηύθυνε Σταυροφορία για τους Αγίους Τόπους αφού ο πόλεμος με τους βαρόνους του είχε αφήσει κάποιες διπλωματικές επιτυχίες. Έμεινε κάποιο διάστημα στην Άκρα όπου έγραψε ένα ποίημα για τη σύζυγο του στη συνέχεια προχώρησε στην Ασκελόν όπου ξεκίνησε την οικοδόμηση ενός κάστρου. Ένα σώμα ευγενών υπό τον Ούγο της Βουργουνδίας, τον Ερρίκο του Μπαρ και τον Αμωρί του Μόντφορτ ενεπλάκη σε σύγκρουση με τους Μουσουλμάνους, ηττήθηκαν πριν φτάσει ο Θεοβάλδος να τους σώσει. Ο Θεοβάλδος συνθηκολόγησε με τους Αγιουβίδες της Δαμασκού και της Αιγύπτου που βρίσκονταν σε αντιπαλότητα μεταξύ τους, υποστηρίζοντας τους πρώτους κέρδισε τη Βηθλεέμ, τη Ναζαρέτ, το μεγαλύτερο τμήμα της Γαλιλαίας με κάστρα όπως το Μπέλφορτ και το Σάφετ. Συνθηκολόγησε επίσης ειρήνη με την Αίγυπτο. Σύμφωνα με σύγχρονες πηγές ολόκληρη η περιοχή ανάμεσα στον Ιορδάνη και τη Μεσόγειο επανήλθε στους Σταυροφόρους.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Γερτρούδη του Ντάγκσμπουργκ (1220) δεν απέκτησε παιδιά.
Με τη δεύτερη σύζυγο του Αγνή του Μπωζέ απέκτησε:
Με την τρίτη σύζυγό του Μαργαρίτα των Νταμπιέρ απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά Κατηγορία:Κόμητες της Καμπανίας
Δημήτρης Καταλειφός
Ο Δημήτρης Καταλειφός (Αθήνα, 22 Μαΐου 1954 - ) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Έχει καταγωγή από τη Σέριφο και τη Σμύρνη. Σπούδασε Νομικά και στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη από την οποία αποφοίτησε το 1975. Έχει συνεργαστεί με διάφορους θιάσους και σκηνοθέτες, μεταξύ των οποίων, ο Αντώνης Αντύπας («Απλό Θέατρο») και ο Σπύρος Ευαγγελάτος («Αμφι-Θέατρο»).
Παράλληλα, σκηνοθετεί στο θέατρο από το 1998 (Ο Δον Ζουάν έρχεται από τον πόλεμο, Θέατρο «Εμπρός») και διδάσκει χρόνια σε σχολές, μεταξύ των οποίων η Δραματική σχολή του «Εμπρός» (του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος), του «Εθνικού Θεάτρου» του «Ωδείου Αθηνών» και του «Πανεπιστημίου Πατρών». Στον κινηματογράφο, σημαντικές εμφανίσεις του υπήρξαν, μεταξύ άλλων, τα Πέτρινα χρόνια (1985) του Παντελή Βούλγαρη και ο Θεόφιλος (1987) του Λάκη Παπαστάθη -για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στο θέατρο, για τη διετία 2002-2004 («Ο ξεριζωμός», «Τρία βήματα πριν»), τιμήθηκε με το Α΄ έπαθλο Αιμίλιος Βεάκης. Για την ερμηνεία του ως Χιού Ο'Ντόνελ στο έργο «Ο ξεριζωμός» (2003) με το Β΄ βραβείο ανδρικού ρόλου, για τον Πάστορα Μάντερς στους «Βρικόλακες» με το Α΄ βραβείο ανδρικού ρόλου, και για τον «Επιστάτη» (2010-11) με το Α΄ βραβείο ανδρικού ρόλου, του περιοδικού Αθηνόραμα. Σημαντικότερες εμφανίσεις του στην τηλεόραση υπήρξαν το Το μινόρε της αυγής (1983-4) του Φώτη Μεσθεναίου και Το 10 της Πηγής Δημητρακοπούλου, για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου, «Πρόσωπα 2008».
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη και τα τελευταία χρόνια ζει στο Παγκράτι.
Ρόμπερτ Τέιλορ
μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Γκρέτα Γκάρμπο στην ταινία Η κυρία με τις καμέλιες (1936)]] μικρογραφία|331x331εσ|Με την [[Τζιν Χάρλοου στην ταινία Δικός μου για πάντα (1937)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τη [[Λάνα Τάρνερ στην ταινία Αιχμάλωτοι του πάθους (1942).]] Ο Ρόμπερτ Τέιλορ (αγγλ.: Robert Taylor, πραγματικό όνομα: Spangler Arlington Brugh, 5 Αυγούστου 1911 - 8 Ιουνίου 1969) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, του κινηματογράφου. Ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους αστέρες της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ.
Καριέρα
Η καριέρα του ξεκίνησε το 1934, αφού υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρία παραγωγής ταινιών Metro-Goldwyn-Mayer. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Το μεγάλο μυστικό (Magnificent Obsession) πλάι στην Άιριν Νταν κι έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα όταν το 1936 εμφανίστηκε στο πλευρό της Γκρέτα Γκάρμπο ως Αρμάνδος στην ταινία Η κυρία με τις καμέλιες (Camille, 1936), κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Αλέξανδρου Δουμά υιού. Η δημοτηκότητά του εκτοξεύτηκε στα ύψη κατά τις δεκαετίες '30 και '40 με τις εμφανίσεις του στις ταινίες Ατίθασα νιάτα (A Yank at Oxford, 1938), Οι τρεις σύντροφοι (Three Comrades, 1938), Η γέφυρα της αμαρτίας (Waterloo Bridge, 1940), Αιχμάλωτοι του πάθους (Johnny Eager, 1941) και Λαίλαψ στον Ειρηνικό (Bataan, 1943). Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στην Ναυτική Αεροπορική Υπηρεσία των Η.Π.Α και μετά τη λήξη του πολέμου επέστρεψε στα κινηματογραφικά δρώμενα ερμηνεύοντας τον ρόλο ενός δολοφόνου στο πλευρό της Κάθριν Χέπμπορν στην ταινία Σκιές υποψίας (Undercurrent, 1946). Τη δεκαετία του '50 στράφηκε σε επικές παραγωγές πρωταγωνιστώντας στις ταινίες Κβο βάντις (Quo Vadis?, 1950) και Ιβανόης (Ivanhoe, 1952). Από το 1959 έως και το 1962 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά The Detectives Starring Robert Taylor, ενώ το 1966 αντικατέστησε τον φίλο του Ρόναλντ Ρέιγκαν στη σειρά Death Valley Days.
Προσωπική ζωή
Ο Τέιλορ υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Μπάρμπαρα Στάνγουικ από το 1939 εώς και το 1951. Έπειτα παντρεύτηκε την ηθοποιό Ούρσουλα Θις το 1954 κι απέκτησε μαζί της δυο παιδιά. Ήταν καπνιστής και διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα το 1968. Απεβίωσε ένα χρόνο αργότερα σε ηλικία 57 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Χωριάτικος γάμος (Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος)
Ο Χωριάτικος γάμος αποτελεί πίνακα του Φλαμανδού ζωγράφου Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, που φιλοτεχνήθηκε κατά πάσαν πιθανότητα το 1567/1568 και σήμερα φιλοξενείται στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (Kunsthistorisches Museum) της Βιέννης.
Ιστορία
Τον πίνακα αγόρασε το 1594 στις Βρυξέλλες ο αρχιδούκας Ερνστ της Αυστρίας ενώ το 1659 συγκαταλεγόταν στον κατάλογο των συλλογών του αρχιδούκα Λεοπόλδου Γουλιέλμου της Αυστρίας, κυβερνήτη των Ισπανικών Κάτω Χωρών και φανατικού συλλέκτη. Αρχικά ο πίνακας θα πρέπει να είχε υπογραφή και ημερομηνία, όπως πάντα συνήθιζε να κάνει ο Μπρίγκελ, αλλά στα 1660 έκοψαν 5 εκατοστά από το κάτω μέρος για να τον προσαρμόσουν στις διαστάσεις του παρόμοιου θεματικά πίνακα «Χωριάτικος χορός» κι έτσι χάθηκε αυτή η πληροφορία.
Περιγραφή και ερμηνεία
Το γαμήλιο γλέντι γίνεται σε έναν αχυρώνα. Τα σταυρωτά άχυρα και η τσουγκράνα στον τοίχο μας υπενθυμίζουν την αδιάκοπη και κουραστική εργασία των χωρικών. Οι καλεσμένοι είναι απορροφημένοι από το φαγοπότι. Οι μεγαλύτερες φιγούρες είναι δυο άντρες με λευκές ποδιές που κουβαλούν μια τάβλα (που μοιάζει σαν ξεχαρβαλωμένη πόρτα) με δέκα πιάτα χυλό ή πίτες. Κάτω από την τάβλα εμφανίζεται και ένα περισσευούμενο πόδι, δεν είναι γνωστό αν αυτό δηλώνει κάτι ή είναι αβλεψία του ζωγράφου. Ένας από τους καλεσμένους παίρνει τα πιάτα και τα ακουμπά στο τραπέζι. Κι ενώ το αριστερό του χέρι είναι στραμμένο προς την τάβλα, με το δεξί του χέρι σερβίρει ένα πιάτο και με αυτή την χειρονομία του κατευθύνει το βλέμμα του θεατή προς την πρωταγωνιστική μορφή κάθε γαμήλιου γλεντιού, τη νύφη.
Η νύφη κάθεται σεμνά, με τα χέρια σταυρωμένα, και στο στρουμπουλό, κοκκινομάγουλο και όχι ιδιαίτερα έξυπνο πρόσωπό της διαγράφεται ένα ευδαιμονικό χαμόγελο. Στο κεφάλι της φοράει ένα είδος κορώνας και από πίσω της υπάρχει ένα μπλε παραπέτασμα στερεωμένο στον τοίχο (στοιχείο που συναντάμε σε πολλές Φλαμανδές Μαντόνες). Οι γονείς της κάθονται στα αριστερά της, ο πατέρας της φορά επενδύτη με γούνα και κάθεται σε καρέκλα με ψηλή ράχη (ίσως σε ένδειξη τιμής, σε σχέση με τους άλλους πάγκους που κάθονται οι καλεσμένοι). Αυτή η φιγούρα μπορεί να είναι και του συμβολαιογράφου που συνέταξε το γαμήλιο συμβόλαιο, γι’ αυτό έχει τιμητικό κάθισμα. Στη δεξιά άκρη του τραπεζιού συζητούν ένας καλόγερος με έναν ευπατρίδη με σπαθί, που η φιγούρα του μοιάζει με του ίδιου του Μπρίγκελ.
Δεξιά της νύφης κάθονται δυο γυναίκες, από τις οποίες της μιας το πρόσωπο δεν φαίνεται καθόλου και ακολουθεί ένας νεαρός άνδρας, πιθανότατα ο γαμπρός, που καταβροχθίζει το φαγητό με το κουτάλι. Για το πρόσωπο του γαμπρού δεν είναι σύμφωνοι όλοι οι μελετητές. Κατά μια εκδοχή πρόκειται για τον άνδρα με το σκούρο ρούχο που βλέπουμε προφίλ ή κατά άλλους μπορεί να είναι ο νεαρός που γεμίζει τις κανάτες στην αριστερή γωνία του πίνακα ή αυτός με το κόκκινο καπέλο, που ακουμπά τα πιάτα στο τραπέζι, γι’ αυτό και το δεξί του χέρι τείνει προς τη νύφη. Έχει διατυπωθεί ακόμη και η εκδοχή ότι ο γαμπρός δεν είναι παρών και άρα ο πίνακας είναι μια αναφορά σε μια παλιά φλαμανδική παροιμία που λέει: «Φτωχός είναι αυτός που δεν είναι σε θέση να πάει στον ίδιο του το γάμο».
Στην αριστερή πλευρά του πίνακα βλέπουμε τους δυο μουσικούς που παίζουν γκάιντα, ενώ ο ένας τους κοιτάζει τα φαγητά με λαχτάρα. Στην κάτω αριστερή πλευρά του πίνακα ένας νεαρός γεμίζει με μπύρα τις κανάτες, οι πιο πολλές από τις οποίες είναι ακόμη άδειες, ίσως ένδειξη ότι το γλέντι τώρα αρχίζει. Μπροστά του, ένα παιδάκι είναι καθισμένο κατάχαμα, έχει μια φέτα ψωμί στην ποδιά του, κρατάει ένα πιάτο φαγητό και γλείφει τα δάχτυλά του. Το καπέλο, που του πέφτει πολύ μεγάλο, το στολίζει ένα φτερό παγωνιού. Στο βάθος του πίνακα διακρίνεται άλλο ένα παιδάκι, καθιστό στον πάγκο, που βυζαίνει το δάχτυλό του. Και πίσω από αυτό το παιδάκι άλλοι καλεσμένοι προσπαθούν να μπουν μέσα στον χώρο της γιορτής.
Ο πίνακας είναι γεμάτος μορφές σε διαφορετικές δραστηριότητες, που κάθονται ή κινούνται, αλλά ο τρόπος σύνθεσης του έργου δεν δημιουργεί εντύπωση σύγχυσης ή συνωστισμού. Αυτό το κατάφερε ο Μπρίγκελ χάρη στο τέχνασμα του λοξά τοποθετημένου τραπεζιού που εκτείνεται ως το βάθος. Το έργο μας δίνει μια πιστή αναπαράσταση των γαμήλιων γιορτών του 16ου αιώνα, αναπαράσταση δομημένη με έναν τεράστιο πλούτο λεπτομερειών που μας δωρίζει απλόχερα η παρατηρητικότητα και το χιούμορ του ζωγράφου. Και φυσικά το έργο του δεν στερείται αλληγορικού συμβολισμού. Οι σκηνές από τη ζωή των αγροτών, που τόσο πολύ είναι παρούσες στη θεματογραφία του Μπρίγκελ, παρουσίαζαν πιο γνήσια την ανθρώπινη φύση, λιγότερο αλλοιωμένη από την επιτήδευση και τη συμβατικότητα των άλλων τάξεων. Λόγω του θέματος που παρουσιάζει, ο πίνακας κατατάσσεται ως ρωπογραφία.
Σύγχρονη χρήση του πίνακα
Ο πίνακας αυτός του Μπρίγκελ θεωρείται τόσο αντιπροσωπευτικός του Βελγίου ώστε έχει χρησιμοποιηθεί κάποιες φορές σαν σήμα κατατεθέν της χώρας, όπως στη βελγική συμμετοχή στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1979, ή σαν παρωδία στον τόμο του Αστερίξ με τίτλο Ο Αστερίξ και οι Βέλγοι. Ο σχεδιαστής του κόμικ, Αλμπέρ Ουντερζό, αντικατέστησε όλα τα πρόσωπα του πίνακα με τη φυλή Βέλγων που κάλεσαν σε γλέντι τον Αστερίξ και τη συντροφιά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωπογραφία Κατηγορία:Φλαμανδικοί πίνακες Κατηγορία:Έργα με θέμα τη διατροφή
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαλαισίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαλαισίας (μαλαϊκά: Persatuan Bola Sepak Malaysia, αγγλικά: Football Association of Malaysia, FAM) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Μαλαισία. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Μαλαισίας.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Football Malaysia LLP υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Μαλαισίας.
Ιστορία
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαλαισίας συστάθηκε το 1933 με έδρα τη Σιγκαπούρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Μαλαισία Μαλαισια
Μάρκο
Μάρκο είναι το όνομα νομισματικών μονάδων διαφόρων χωρών.
Συγκεκριμένα:
Στάδιο του Φωτός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Σάντερλαντ ΑΦΚ
Μάνι Μόρι
Ο Ιμάνουελ Μόρι, γνωστότερος ως Μάνι Μόρι (Manny Mori) ήταν ο 7ος πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας. Εξελέγη Πρόεδρος στις 11 Μαΐου 2007 και διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Τζόζεφ Ουρουσεμάλ. Επανεξελέγη το 2011.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1948 στο Φεφάν του Τσούουκ, είναι παντρεμένος με την Elina Ekiek και έχουν τέσσερις κόρες. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Γκουάμ και εργάστηκε στην εκεί Citicorp Credit-Guam, μέχρι το 1976. Από το 1997 μέχρι την εκλογή του ως βουλευτή, το 1999, υπηρέτησε στην Κεντρική Τράπεζα της Μικρονησίας.
Πολιτική καριέρα
Για πρώτη φορά εξελέγη στο Κογκρέσο σε ειδική εκλογή, τον Ιούλιο του 1999. Επανεξελέγη τα έτη 2001, 2003, 2005 και 2007. Στις 11 Μαΐου 2007, ο Μόρι εξελέγη Πρόεδρος της Μικρονησίας, κερδίζοντας τον έως τότε Πρόεδρο, Τζόζεφ Ουρουσεμάλ. Αμέσως ανέλαβε καθήκοντα και παραιτήθηκε του βουλευτικού αξιώματος. Στις 11 Μαΐου 2011 εξελέγη για μία ακόμη θητεία χωρίς αντίπαλο. Τον Μάιο του 2015 τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Πίτερ Μ. Κρίστιαν.
Άγγελος Τσάμης
Ο Άγγελος Τσάμης (Κάτω Αχαΐα, 2 Οκτωβρίου 1981), είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1.92μ. αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ.
Σταδιοδρομία
Πριν ξεκινήσει να παίζει μπάσκετ αγωνιζόταν σε ποδοσφαιρική ομάδα στην περιοχή της Κάτω Αχαΐας ενώ η πρώτη ομάδα μπάσκετ στην οποία αγωνίστηκε ήταν η ομάδα της Αχαγιάς '82.