cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέιτον Μπέινς
Βιογραφικό
Τον Μάρτιο του 2010 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την Εθνική Αγγλίας στην φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο την Αίγυπτο ενώ συμπεριλήφθηκε από τον Φάμπιο Καπέλλο στην προεπιλογή της Εθνικής Αγγλίας για το Μουντιάλ του 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουίγκαν Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Άτι Τζορτζ Σοκομάνου
Ο Άτι Τζορτζ Σοκομάνου (Ati George Sokomanu, γενν. 1937) είναι πολιτικός από το Βανουάτου. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας όταν έγινε ανεξάρτητη τον Ιούλιο του 1980. Ανήκει στο κόμμα Vanua'aku Pati και είναι θείος του πρώην πρωθυπουργού, Μπαράκ Σοπέ.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1937 και είναι αγγλόφωνος. Το αρχικό του όνομα ήταν Τζορτζ Καλκόα (George Kalkoa). Εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο όταν το Βανουάτου έγινε ανεξάρτητο, το 1980. Υπηρέτησε στο ύπατο αξίωμα του κράτους ως τη λήξη της θητείας του, το 1984. Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου παραιτήθηκε, ωστόσο κατάφερε να επανεκλεγεί στην προεδρία του κράτους το 1984 και υπηρέτησε για πέντε χρόνια ακόμα, από το 1984 ως το 1989. Από τις 6 Ιανουαρίου του 1993 ως τις 7 Ιανουαρίου του 1996 υπήρξε Γενικός Γραμματέας της Κοινότητας του Ειρηνικού (Pacific Community).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Βανουάτου
Οδυσσέας (Τζέιμς Τζόις)
Ο Οδυσσέας (πρωτότυπος τίτλος: Ulysses) είναι μυθιστόρημα του Ιρλανδού συγγραφέα Τζέιμς Τζόις. Αρχικά εκδόθηκε -κατά μέρη- ως σειρά στο αμερικανικό περιοδικό The Little Review από τον Μάρτιο του 1918 έως τον Δεκέμβριο του 1920, και στη συνέχεια δημοσιεύτηκε στο σύνολό του από τη στις 2 Φεβρουαρίου του 1922 στο Παρίσι, τα 40ά γενέθλια του Τζόις. Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έργα του λογοτεχνικού μοντερνισμού και έχει χαρακτηριστεί ως «επίδειξη και ανακεφαλαίωση ολόκληρου του κινήματος». Σύμφωνα με τον Ντίκλαν Κίμπερτ, «πριν από τον Τζόις κανένας μυθιστοριογράφος δεν είχε τόσο στο προσκήνιο την διαδικασία της σκέψης». Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ ταύτισε αυτό το μυθιστόρημα με το "Πετρούπολη" του Ανδρέα Μπέλιι.
Ο Οδυσσέας αφηγείται τις περιπλανητικές συναντήσεις του στο Δουβλίνο κατά τη διάρκεια μιας συνηθισμένης ημέρας, της 16ης Ιουνίου 1904. Ο πρωτότυπος τίτλος Ulysses αποτελεί εκλατινισμό του ονόματος του Οδυσσέα, του ήρωα της Οδύσσειας, του επικού ποιήματος του Ομήρου, και το μυθιστόρημα θέτει μια σειρά από παραλληλισμούς ανάμεσα στο ποίημα και το μυθιστόρημα, με δομικές αντιστοιχίες μεταξύ των χαρακτήρων και των εμπειριών του Λέοπολντ Μπλουμ και του Οδυσσέα, της  και της Πηνελόπης, και του Στίβεν Δαίδαλου και του Τηλέμαχου αντίστοιχα. Επιπρόσθετα, χρησιμοποιεί γεγονότα και θεματολογία του μοντερνισμού, του Δουβλίνου και της σχέσης της Ιρλανδίας με την Βρετανία στις αρχές του 20ού αιώνα. Το μυθιστόρημα μιμείται γραφές αιώνων της αγγλικής λογοτεχνίας και κάνει, έντονα, νύξεις σε άλλα έργα.
Έχει μήκος περίπου 265.000 λέξεων και διαιρείται σε δεκαοχτώ επεισόδια. Από τη δημοσίευσή του, το βιβλίο έχει τοποθετηθεί στο μικροσκόπιο ακαδημαϊκών και άλλων κύκλων και έχει αποτελέσει αιτία αντιπαραθέσεων, που κυμαίνονται από δίκες για την αισχρότητά του μέχρι παρατεταμένες διαμάχες ως προς το περιεχόμενό του, αναφερόμενες ως «Πόλεμοι Τζόις» (Joyce Wars). Η τεχνική του εσωτερικού μονολόγου στον Οδυσσέα, η προσεκτική δόμηση και η πειραματική πεζογραφία, γεμάτη, παρωδίες και , καθώς και η πλούσια του και το ευρύ του χιούμορ, έκανε το μυθιστόρημα να θεωρείται ένα άκρως αξιόλογο έργο,στο πάνθεον του μοντερνισμού. Οι οπαδοί του Τζόις ανά τον κόσμο γιορτάζουν την 16η Ιουνίου ως .
Παρασκήνιο
Ο Τζόις συνάντησε για πρώτη φορά την εικόνα του Οδυσσέα (Ulysses) στο μυθιστόρημα Οι Περιπέτειες του Οδυσσέα (The Adventures of Ulysses) του, μια διασκευή της Οδύσσειας για παιδιά η οποία, ενδεχομένως, να καθιέρωσε το ρωμαϊκό όνομα του Οδυσσέα, Ulysses, στο μυαλό του Τζόις. Στο σχολείο έγραψε ένα δοκίμιο για το χαρακτήρα με τίτλο «Ο αγαπημένος μου ήρωας». Ο Τζόις είπε στον, ότι θεωρούσε τον Οδυσσέα τον μόνο καθολικά ολοκληρωμένο χαρακτήρα της λογοτεχνίας. Είχε σκεφτεί το ενδεχόμενο να ονομάσει τη συλλογή του από μικρές ιστορίες ως Ο Οδυσσέας στο Δουβλίνο (Ulysses in Dublin), αλλά η ιδέα του αναπτύχθηκε από μια μικρή ιστορία της συλλογής των Δουβλινέζων το 1906, σε ένα «μικρό βιβλίο» το 1907, και από εκεί στο ογκώδες μυθιστόρημα που ξεκίνησε το 1914.
Δομή
αριστερά|μικρογραφία|Οδυσσέας, έκδοση από το λογοτεχνικό περιοδικό , 1922 Ο Τζόις χώρισε τον Οδυσσέα σε 18 επεισόδια. Με μια πρώτη ματιά αρκετό μέρος του βιβλίου μπορεί να δείχνει αδόμητο και χαοτικό. Ο Τζόις είχε δηλώσει, «έχω βάλει τόσα πολλά αινίγματα και γρίφους που θα κρατήσουν τους μελετητές απασχολημένους για αιώνες να επιχειρηματολογούν για το τι εννοούσα», κάτι που θα χάριζε στο μυθιστόρημα «αθανασία». Τα δύο σχήματα που δημοσίευσαν ο και ο Χέρμπερτ Γκόρμαν μετά την έκδοση του βιβλίου, ώστε να υπερασπιστούν τον Τζόις στις κατηγορίες για αισχρότητα του έργου, έκαναν τις συνδέσεις με την Οδύσσεια ξεκάθαρες, ενώ επιπρόσθετα εξήγησαν την εσωτερική δομή του έργου.
Κάθε επεισόδιο του Οδυσσέα έχει ένα θέμα, μια τεχνική, και μια αντιστοιχία μεταξύ των χαρακτήρων του και αυτών της Οδύσσειας. Το αρχικό κείμενο δεν περιελάμβανε τους τίτλους των επεισοδίων και τις αντιστοιχίες, αλλά αντίθετα αυτά προέρχονται από και. Ο Τζόις αναφερόταν στα επεισόδια με τους ομηρικούς τους τίτλους στις επιστολές του. Πήρε την ιδιόμορφη απόδοση ορισμένων τίτλων, όπως του Nausikaa (αντί του Nausicaa όπως αποδίδεται στα λατινικά συνήθως η Ναυσικά) και του Telemachiad (αντί του Telemachy, όπως αποδίδονται στα λατινικά τα Τηλεμάχεια) από την δίτομη έκδοση του Βικτόρ Μπεράρ Les Phéniciens et l'Odyssée που συμβουλεύτηκε το 1918 στην.
Επεισόδιο 1, Τηλέμαχος
δεξιά|μικρογραφία|Το δωμάτιο του Τζέιμς Τζόις όπως είναι σήμερα στο James Joyce Tower and Museum. Είναι 8 π.μ.. Ο Μπακ Μάλιγκαν, ένας ζωηρά ενεργητικός φοιτητής της ιατρικής, καλεί τον Στίβεν Δαίδαλο (έναν νεαρό συγγραφέα που αποτελεί και το κύριο θέμα του πρώτου μυθιστορήματος του Τζόις, ) να έρθει στην οροφή του, όπου κατοικούν αμφότεροι. Υπάρχει ένταση μεταξύ τους, απόρροια ενός σκληρού σχολίου που έκανε ο Μάλιγκαν για την πρόσφατα αποθανούσα μητέρα του Στίβεν, Μέι Δαίδαλου, και το οποίο κρυφάκουσε ο τελευταίος, αλλά και επειδή ο Μάλιγκαν προσκάλεσε έναν μαθητή αγγλικών, τον Χάινς, να μείνει μαζί τους. Οι τρεις άνδρες τρώνε πρωινό και περπατάνε ως την ακτή, όπου ο Μάλιγκαν απαιτεί από τον Στίβεν το κλειδί του πύργου και ένα δάνειο. Φεύγοντας, ο Στίβεν δηλώνει ότι δεν θα επιστρέψει απόψε στον πύργο, καθώς ο «σφετεριστής» Μάλιγκαν τον κατέλαβε.
Επεισόδιο 2, Νέστωρ
Ο Στίβεν διδάσκει στην τάξη μάθημα ιστορίας για τις νίκες του Πύρρου της Ηπείρου. Μετά το μάθημα, ένας μαθητής, ο Κύριλλος Σαργκέντ, μένει στην τάξη ώστε ο Στίβεν να του δείξει πώς να κάνει μια σειρά από ασκήσεις αριθμητικής. Ο Στίβεν κοιτάει τον αισθητικά αποκρουστικό Σαργκέντ και προσπαθεί να φανταστεί την αγάπη της μητέρας του Σαργκέντ για τον γιο της. Έπειτα, ο Στίβεν επισκέπτεται τον διευθυντή του σχολείου Γκάρετ Ντέζι, από τον οποίο εισπράττει τον μισθό του και ένα γράμμα για να το παραδώσει στα γραφεία μιας εφημερίδας για εκτύπωση. Οι δύο τους συζητούν για την ιρλανδική ιστορία και τον ρόλο των Εβραίων στην οικονομία. Καθώς ο Στίβεν αποχωρεί, ο Ντέζι κάνει ένα τελικό υποτιμητικό σχόλιο εναντίον των Εβραίων, δηλώνοντας ότι η Ιρλανδία δεν έχει ποτέ διώξει εκτενώς τους Εβραίους, επειδή ποτέ δεν τους είχαν αφήσει να μπουν στη χώρα. Το επεισόδιο αυτό είναι η πηγή για κάποια από τα πιο διάσημα αποφθέγματα του έργου, όπως τον ισχυρισμό του Δαίδαλου πως «η ιστορία είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο προσπαθώ να ξυπνήσω» και ότι ο Θεός είναι «μια κραυγή στο δρόμο».
Επεισόδιο 3, Πρωτέας
μικρογραφία|Η παραλία Σάντιμαουντ Στραντ στην νοτιοδυτική πλευρά του, ενώ στο βάθος διακρίνεται η χερσόνησος. Ο Στίβεν καταλήγει στην παραλία όπου αφήνεται στην απόγνωση και την δυστυχία του, στοχάζεται πάνω σε διάφορες φιλοσοφικές ιδέες και σκέφτεται έντονα την οικογένειά του, τη ζωή του ως φοιτητής στο Παρίσι και το θάνατο της μητέρας του. Καθώς ο Στίβεν αναπολεί και συλλογίζεται, ξαπλώνει πάνω σε κάτι βράχους, παρατηρεί ένα ζευγάρι και έναν σκύλο, γράφει σχεδόν με μουτζούρες ορισμένες ιδέες για ποίηση, σκαλίζει τη μύτη του και κατουράει πίσω από ένα βράχο. Αυτό το κεφάλαιο χαρακτηρίζεται από την αφηγηματική τεχνική του, ενός εσωτερικού μονολόγου στον οποίο οι ιδέες που εστιάζει ο χαρακτήρας εναλλάσσονται με άγριο τρόπο. Το μορφωτικό επίπεδο του Στίβεν γίνεται εμφανές από τις πολλές αινιγματικές αναφορές και τις ξένες φράσεις που χρησιμοποιεί σε αυτό το επεισόδιο, λογοτεχνικά στοιχεία που έχουν κάνει αυτό το κεφάλαιο να κερδίσει την φήμη ως ένα από τα πιο δύσκολα του βιβλίου.
Επεισόδιο 4, Καλυψώ
Η αφήγηση αλλάζει απότομα. Η ώρα είναι και πάλι 8 π.μ., αλλά η δράση έχει μεταφερθεί στην πόλη, στον δεύτερο πρωταγωνιστή του βιβλίου, τον Λέοπολντ Μπλουμ, έναν εν μέρη Εβραίο διαφημιστή. Ο Μπλουμ, αφού αρχίζει να ετοιμάζει πρωινό, αποφασίζει να πάει στον χασάπη για να αγοράσει ένα νεφρά χοίρου. Επιστρέφοντας στο σπίτι, ετοιμάζει πρωινό και το φέρνει μαζί με την αλληλογραφία στη γυναίκα του Μόλι που χαλαρώνει στο κρεβάτι. Ένα από τα γράμματα είναι από τον οργανωτή των συναυλιών της, Μπλέιζις Μπόιλαν, με τον οποίο η Μόλι διατηρεί δεσμό. Ο Μπλουμ γνωρίζει ότι η Μόλι θα υποδεχθεί τον Μπόιλαν στο κρεβάτι της αργότερα την ίδια μέρα, και αυτή η σκέψη τον βασανίζει. Έπειτα ο Μπλουμ διαβάζει ένα γράμμα από την κόρη τους, Μίλι Μπλουμ, η οποία του περιγράφει την πρόοδό της στην επιχείρηση φωτογραφίας της στο. Το κεφάλαιο κλείνει με τον Μπλουμ να αφοδεύει στο αποχωρητήριο έξω από το σπίτι, διαβάζοντας ένα περιοδικό ονόματι Matcham’s Masterstroke του κυρίου Φιλίπ Μπεφώ.
Επεισόδιο 5, Λωτοφάγοι
Ο Μπλουμ φτάνει στο ταχυδρομείο της οδού, όπου λαμβάνει ένα ερωτικό γράμμα από κάποια «Μάρθα Κλίφορντ» που απευθύνεται στον Μπλουμ με το ψευδώνυμο «Χένρι Φλάουερ» (Henry Flower). Συναντά έναν γνωστό του, και κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, ο Μπλουμ προσπαθεί να πάρει μάτι μια γυναίκα που φοράει καλτσοδέτες, αλλά τον εμποδίζει ένα διερχόμενο τραμ. Αργότερα, διαβάζει το γράμμα και σκίζει το φάκελο σε ένα σοκάκι. Περιπλανιέται σε μια καθολική εκκλησία και συλλογίζεται περί θεολογίας. Ο ιερέας έχει τα γράμματα I.N.R.I. ή I.H.S. στην πλάτη του. Η Μόλι είχε πει στον Μπλουμ, ότι σήμαιναν I Have Sinned (έχω αμαρτήσει) ή I Have Suffered (έχω υποφέρει) και Iron Nails Ran In (σιδερένια καρφιά μπήχτηκαν). Πηγαίνει σε ένα φαρμακείο όπου αγοράζει μια πλάκα από σαπούνι με άρωμα λεμόνι. Στη συνέχεια συναντά έναν άλλο γνωστό του, τον Μπάνταμ Λάιονς, που κατά λάθος πιστεύει ότι του προσφέρει κάποια συμβουλή για το αγωνιστικό άλογο Trowaway. Τέλος, ο Μπλουμ κατευθύνεται προς τα λουτρά.
Επεισόδιο 6, Άδης
Το επεισόδιο ξεκινά με τον Μπλουμ να ανεβαίνει σε μια άμαξα μαζί με τρεις άλλους, συμπεριλαμβανομένου και του πατέρα του Στίβεν. Η άμαξα κατευθύνεται προς το μέρος που θα τελεστεί η κηδεία του Πάντι Ντίγκναμ και στον δρόμο οι επιβαίνοντες κουβεντιάζουν. Στην άμαξα επιβαίνουν και ο Στίβεν και Μπλέιζις Μπόιλαν. Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις διάφορες μορφές θανάτου και ταφής, ενώ ο Μπλουμ είναι απορροφημένος σε σκέψεις του γιου του, Ρούντι και την αυτοκτονία του πατέρα του. Εισέρχονται στο παρεκκλήσι και στη συνέχεια αποχωρούν μαζί με το κάρο του φέρετρου. Ο Μπλουμ βλέπει έναν μυστηριώδη άνδρα που φοράει μια αδιάβροχη κατά τη διάρκεια της ταφής. Ο Μπλουμ συνεχίζει τη βαθιά σκέψη του για τον θάνατο, αλλά στο τέλος του επεισοδίου απορρίπτει νοσηρές σκέψεις για να αγκαλιάσει την «ζεστή και ζωηρή ζωή».
Επεισόδιο 7, Αίολος
Στα γραφεία της, μιας εφημερίδας της Ιρλανδίας, ο Μπλουμ προσπαθεί να βάλει μια αγγελία. Αν και αρχικά ενθαρρύνεται από τον εκδότη, τελικά δεν τα καταφέρνει. Ο Στίβεν καταφθάνει στα γραφεία κρατώντας το γράμμα της Ντέιζι σχετικά με τον αφθώδη πυρετό (foot and mouth disease, αρρώστια του ποδιού και του στόματος), αλλά ο Στίβεν και ο Μπλουμ δεν συναντιούνται. Ο Στίβεν οδηγεί τον εκδότη και τους υπόλοιπους σε μια παμπ, και στο δρόμο αφηγείται ένα ανέκδοτο σχετικά με «δύο Δουβλινέζες παρθένες». Το επεισόδιο αυτό είναι χωρισμένο σε μικρά τμήματα, με κάθε τμήμα να έχει έναν τίτλο που μοιάζει με τίτλο εφημερίδας, και χαρακτηρίζεται από πληθώρα ρητορικών σχημάτων και τεχνικών.
Επεισόδιο 8, Λαιστρυγόνες
μικρογραφία|αριστερά|170px|Η παμπ "Davy Byrne" στο Δουβλίνο, όπου ο Μπλουμ τρώει ένα σάντουιτς με τυρί [[γκοργκοντζόλα και πίνει ένα ποτήρι κρασί Βουργουνδίας.]] Οι σκέψεις του Μπλουμ γύρω από το φαγητό καθώς πλησιάζει η ώρα του μεσημεριανού. Συναντά μια παλιά του αγάπη και ακούει τα νέα της εγκυμοσύνης της Μίνα Πιούρφοϊ (Mina Purefoy). Μπαίνει στο εστιατόριο του ξενοδοχείου Burton, όπου αηδιάζει από το θέαμα των ανθρώπων που τρώνε σαν ζώα. Φεύγει λοιπόν και πηγαίνει στην, όπου παίρνει ένα σάντουιτς με τυρί γκοργκοντζόλα και ένα ποτήρι κρασί Βουργουνδίας, και αναλογίζεται τις πρώτες ημέρες της σχέσης του με τη Μόλι και το πώς ο γάμος έχει αρχίσει να μην πηγαίνει καλά: «Εγώ. Και εγώ τώρα». Οι σκέψεις του Μπλουμ περνούν τώρα στο τι τρώνε και πίνουν οι θεές και οι θεοί. Αναλογίζεται αν τα αγάλματα των αρχαίων στο έχουν πρωκτό όπως και οι θνητοί. Φεύγοντας από το μπαρ ο Μπλουμ πηγαίνει προς το μουσείο, αλλά βλέπει τον Μπόιλαν απέναντι, στον δρόμο, και πανικοβλημένος, ορμά μέσα στη στοά απέναντι από το μουσείο.
Επεισόδιο 9, Σκύλλα και Χάρυβδη
δεξιά|μικρογραφία|Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιρλανδίας γύρω στο 1907. Στην, ο Στίβεν εξηγεί σε διάφορους μελετητές τη θεωρία του για τα έργα του Σαίξπηρ, ειδικά τον Άμλετ, για τα οποία ισχυρίζεται ότι βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στη μοιχεία της. Ο Μπλουμ μπαίνει στην Εθνική Βιβλιοθήκη για να αναζητήσει ένα παλιό αντίγραφο της διαφήμισης που προσπαθεί να τοποθετήσει. Το επεισόδιο τελειώνει με τον Μπλουμ να συναντά τον Στίβεν για λίγο και εν αγνοία του.
Επεισόδιο 10, Πλαγκταί
Σε αυτό το επεισόδιο, δεκαεννέα σύντομες ιστορίες απεικονίζουν τις περιπλανήσεις διάφορων χαρακτήρων, κύριων και μικρότερων, στους δρόμους του Δουβλίνου. Το επεισόδιο τελειώνει με μια περιγραφή της διαδρομής του διοικητή της Ιρλανδίας, Γουίλιαμ Γουόρντ, Κόμη του Ντάντλεϊ, μέσα από τους δρόμους, όπου συναντά διάφορους χαρακτήρες από το μυθιστόρημα.
Επεισόδιο 11, Σειρήνες
Σε αυτό το επεισόδιο, το οποίο κυριαρχείται από τα μοτίβα της μουσικής, ο Μπλουμ έχει δείπνο με το θείο του Στήβεν σε ένα ξενοδοχείο, ενώ η γυναίκα του, η Μόλλυ, βγαίνει ραντεβού με τον εραστή της, Μπλέϊζις Μπόιλαν. Κατά τη διάρκεια του φαγητού, ο Μπλουμ κοιτά τη σαγηνευτική μπαργούμαν και ακούει τον πατέρα του Στήβεν και τους άλλους να τραγουδούν.
Επεισόδιο 12, Κύκλωπες
Αυτό το κεφάλαιο είναι η αφήγηση από ανώνυμο κάτοικο του Δουβλίνου. Ο αφηγητής πηγαίνει στην παμπ Μπάρνι Κίρναν όπου συναντά έναν χαρακτήρα ο οποίος αναφέρεται μόνο ως «Πολίτης». Όταν ο Λέοπολντ Μπλουμ μπαίνει στο μπαρ, τσακώνεται με τον Πολίτη, ο οποίος είναι ένας σκληρός Ιρλανδός επαναστάτης και αντι-Σημίτης. Το επεισόδιο τελειώνει με τον Μπλουμ να θυμίζει στον Πολίτη ότι ο Σωτήρας του ήταν Εβραίος. Όταν ο Μπλουμ φεύγει από το μπαρ, ο Πολίτης, θυμωμένος, ρίχνει ένα κουτί μπισκότων προς τον Μπλουμ, αλλά δεν τον πετυχαίνει. Το κεφάλαιο χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες αναφορές σε φωνές άλλες από αυτές του ανώνυμου αφηγητή: περιλαμβάνονται τμήματα με νομική ορολογία, βιβλικές περικοπές, και στοιχεία από την Ιρλανδική μυθολογία.
Επεισόδιο 13, Ναυσικά
Όλη η δράση του επεισοδίου λαμβάνει χώρα στα βράχια του Sandymount Strand, μια περιοχή της ακτογραμμής στα νοτιοανατολικά του κεντρικού Δουβλίνου. Μια νέα γυναίκα που ονομάζεται Γκέρτυ ΜακΝτάουελ κάθεται στα βράχια με τους δύο φίλους της, την Σίσσυ Κάφφρευ και την Έντυ Μπόρτνμαν. Οι γυναίκες προσέχουν τρία παιδιά, ένα μωρό και τα τεσσάρων ετών δίδυμα Τόμμυ και Τζάκυ. Η Γκέρτυ σκέπτεται την αγάπη, το γάμο και τη θηλυκότητα καθώς πέφτει η νύχτα. Ο αναγνώστης γνωρίζει σταδιακά ότι ο Μπλουμ την παρακολουθεί από απόσταση. Η Γκέρτυ πειράζει τον θεατή αποκαλύπτοντας τα πόδια και τα εσώρουχά της και ο Μπλουμ αυνανίζεται. Η αυνανιστική κορύφωση του Μπλουμ απηχεί τα πυροτεχνήματα στο κοντινό παζάρι. Καθώς η Γκέρτυ αφήνει, ο Μπλουμ συνειδητοποιεί ότι είναι κουτσή και πιστεύει ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχει «μείνει στο ράφι». Μετά από αρκετές αποκλίσεις στη σκέψη του, αποφασίζει να επισκεφθεί τη Μίνα Πιούρφοϊ στο μαιευτήριο. Είναι αβέβαιο πόσο από το επεισόδιο είναι οι σκέψεις της Gerty και πόσο είναι η σεξουαλική φαντασία του Μπλουμ. Μερικοί πιστεύουν ότι το επεισόδιο χωρίζεται σε δύο μισά: το πρώτο ήμισυ της εξαιρετικά ρομαντικής άποψης της Γκέρτυ, και το άλλο μισό από το μεγαλύτερο και ρεαλιστικότερο Μπλουμ. Ωστόσο, ο ίδιος ο Τζόις είπε ότι «τίποτα δεν συνέβη μεταξύ της Γκέρτυ και του Μπλουμ. Όλα έλαβαν χώρα στη φαντασία του Μπλουμ». Η «Ναυσικά» προσέλκυσε τεράστια φήμη, κατά τη διάρκεια της έκδοσης του βιβλίο σε συνέχειες. Το ύφος του πρώτου μισού του επεισοδίου προέρχεται από ρομαντικά περιοδικά (και παρωδίες) και μικρές νουβέλες.
Επεισόδιο 14, Βόδια του Ήλιου
Ο Μπλουμ επισκέπτεται το μαιευτήριο όπου η Μίνα Πιούρφοϊ περιμένει να γεννήσει και εκεί τελικά συναντά τον Στίβεν, ο οποίος έχει πιει με τους συναδέλφους του, φοιτητές ιατρικής και αναμένει την άφιξη του Μπακ Μάλλιγκαν. Ως ο μοναδικός πατέρας στην παρέα, ο Μπλουμ ανησυχεί για τη Μίνα Πιούρφοϊ που γεννά. Αρχίζει να σκέφτεται τη σύζυγό του και τις γεννήσεις των δύο παιδιών του. Σκέφτεται επίσης για την απώλεια του μοναδικού κληρονόμου του, Ρούντι. Οι νεαροί άνδρες γίνονται πιο τολμηροί και μάλιστα αρχίζουν να μιλάνε για θέματα όπως η γονιμότητα, η αντισύλληψη και η έκτρωση. Γίνεται μάλιστα και υπαινιγμός ότι η Μίλλυ, η κόρη του Μπλουμ, έχει σχέση με έναν από τους νεαρούς, τον Μπάννον. Πηγαίνουν σε μια παμπ για να συνεχίσουν να πίνουν, μετά την γέννηση του μωρού. Αυτό το κεφάλαιο είναι αξιοσημείωτο για τα λογοπαίγνια του Τζόις, το οποίο, μεταξύ άλλων, ανακεφαλαιώνει όλη την ιστορία της αγγλικής γλώσσας. Μετά από μια σύντομη επίκληση, το επεισόδιο ξεκινά με λατινογενή πεζογραφία, αγγλοσαξωνικές παρηχήσεις, και κινείται μέσα από παρωδίες, μεταξύ άλλων, του Μάλορι, της, του , του Ντεφόε, του Στερν, του , του Γκίμπον, του Ντίκενς, και του Καρλάιλ, πριν καταλήξει σε μια σχεδόν ακατανόητη αργκό. Οι μελετητές του Τζέιμς Τζόις Θεωρούν ότι στο κείμενο αυτό παρομοιάζεται η εξέλιξη της αγγλικής γλώσσας με την εννιάμηνη περίοδο της κυήσεως του εμβρύου στη μήτρα.
Επεισόδιο 15, Κίρκη
Το επεισόδιο 15 είναι γραμμένο σαν κινηματογραφικό σενάριο,με ντεκουπάζ ή σαν θεατρικό έργο, πλήρες, με σκηνικές οδηγίες. Η πλοκή διακόπτεται συχνά από «ψευδαισθήσεις» που έχει ο Στήβεν και ο Μπλουμ — φανταστικές εκδηλώσεις των φόβων και των παθών των δύο χαρακτήρων. Ο Στήβεν και ο Λιντς περπατούν στην Nighttown, στην περιοχή των πορνείων του Δουβλίνου. Ο Μπλουμ τους ακολουθεί και τελικά τους βρίσκει στο πορνείο της Μπέλλα Κοένς, όπου μαζί με τις εργαζόμενες σε αυτό (τη Ζωή Χίγκινς, τη Φλόρρυ Τάλμποτ και την Κίττυ Ρίκετς) έχει μια σειρά από ψευδαισθήσεις σχετικά με τα σεξουαλικά του φετίχ, φαντασιώσεις, και ανομίες. Ο Μπλουμ τίθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου για να λογοδοτήσει από μια ποικιλία σαδιστικό, κατηγορώντας τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των κυριών Γιέλβερτον Μπάρι, Μπέλλινγχαμ και της Αξιότιμης Κυρίας Μέρβυν Τάλμποϋς. Όταν ο Μπλουμ βλέπει ότι ο Στήβεν πληρώνει παραπάνω από ότι πρέπει για τις υπηρεσίες που λαμβάνει, αποφασίζει να κρατήσει τα υπόλοιπα χρήματα του Στήβεν για να τα φυλάξει. Ο Στήβεν έχει παραισθήσεις ότι το σάπιο πτώμα της μητέρας του έχει σηκωθεί για να τον αντιμετωπίσει. Τρομοκρατημένος, ο Στήβεν χρησιμοποιεί το μπαστούνι του για να συνθλίψει ένα πολυέλαιο και στη συνέχεια να τρέχει έξω. Ο Μπλουμ πληρώνει γρήγορα την Μπέλλα για τη ζημιά, τότε τρέχει πίσω από τον Στήβεν. Ο Μπλουμ βρίσκει τον Στήβεν να έχει εμπλακεί σε μια έντονη λογομαχία με έναν Άγγλο στρατιώτη, τον στρατιώτη Καρ, ο οποίος, μετά από αυτό που αντιλήφθηκε ως προσβολή του Βασιλιά, γρονθοκοπεί τον Στήβεν. Η αστυνομία φτάνει και το πλήθος διαλύεται. Ενώ ο Μπλουμ βοηθά τον Στήβεν, ο Μπλουμ έχει μια παραίσθηση του Ρούντι, το νεκρού του παιδιού.
Επεισόδιο 16, Εύμαιος
Ο Μπλουμ και ο Στήβεν πάνε στο δωματιάκι του αμαξά για να τον λογικεύσουν. Στο δωματιάκι του αμαξά, θα συναντήσουν ένα μεθυσμένο ναύτη με το όνομα D. B. Murphy - Μέρφυ (W. B. Murphy στο κείμενο του 1922). Το επεισόδιο κυριαρχεί το μοτίβο της σύγχυσης και της λάθος ταυτότητας, όπου οι ταυτότητες των Μπλουμτου Στήβεν και του Μέρφυ αμφισβητούνται επανειλημμένα. Τα λόγια και το προσποιητό ύφος της αφήγησης σε αυτό το επεισόδιο αντανακλά την νευρική εξάντληση και τη σύγχυση των δύο πρωταγωνιστών.
Επεισόδιο 17, Ιθάκη
Ο Μπλουμ επιστρέφει στο σπίτι του με τον Στήβεν, του κάνει ένα φλιτζάνι κακάο, ασχολείται με πολιτιστικές και γλωσσικές διαφορές μεταξύ τους, θεωρεί τημ πιθανότητα δημοσίευσης των παραβολών τιυ Στήβεν, και του προσφέρει να μείνει το βράδυ. Ο Στήβεν αρνείται την προσφορά του Μπλουμ και είναι ασαφής σχετικά με την πρόταση του Μπλουμ για μελλοντικές συναντήσεις. Οι δύο άνδρες ουρούν στην αυλή, ο Στήβεν αναχωρεί και περιπλανιέται μέσα στη νύχτα, και ο Μπλουμ πηγαίνει στο κρεβάτι, όπου κοιμάται η Μόλι. Αυτή ξυπνά και τον ρωτά πως πέρασε τη μέρα του. Το επεισόδιο είναι γραμμένο με τη μορφή της μιας αυστηρά οργανωμένης και «μαθηματικής» κατήχησης 309 ερωτήσεων και απαντήσεων, και φέρεται ότι ήταν το αγαπημένο επεισόδιο Τζόις στο μυθιστόρημα. Οι βαθιές περιγραφές κυμαίνονται από ερωτήματα της αστρονομίας, μέχρι και την τροχιά της ούρησης και περιλαμβάνει ένα διάσημο κατάλογο των 25 ανδρών που θεωρούνται ως εραστές της Μόλι (ο οποίος προφανώς αντιστοιχεί στους μνηστήρες που σκότωσαν στην Ιθάκη ο Οδυσσέας και ο Τηλέμαχος στην Οδύσσεια) συμπεριλαμβανομένου του Μπόιλαν, και την ψυχολογική αντίδραση του Μπλουμ στην αντιστοίχιση αυτή. Ενώ στο κεφάλαιο αυτό περιγράφονται γεγονότα προφανώς επιλεγμένα τυχαία, αλλά με φαινομενικά ακριβή μαθηματική ή επιστημονική άποψη, το επεισόδιο είναι γεμάτο με λάθη που έγιναν από τον απροσδιόριστο αφηγητή, πολλά ή τα περισσότερα από τα οποία έχουν γίνει επίτηδες από τον Τζόις.
Επεισόδιο 18, Πηνελόπη
Το τελευταίο επεισόδιο αποτελείται από τις σκέψεις της Μόλι Μπλουμ ενώ αυτή βρίσκεται στο κρεβάτι δίπλα στο σύζυγό της. Το επεισόδιο χρησιμοποιεί μια τεχνική «ροή συνείδησης» σε οκτώ προτάσεις και στερείται σημείων στίξης. Η Μόλι σκέφτεται τον Μπόιλαν και τον Μπλουμ, τους παλαιούς της θαυμαστές, συμπεριλαμβανομένου του Υπολοχαγού Στάνλεϋ Τζ. Γκάρντνερ, τα γεγονότα της ημέρας, τα παιδικά της χρόνια στο Γιβραλτάρ, και την καριέρα της στο τραγούδι, η οποία δεν προχώρησε. Στις σκέψεις αυτές υπαινίσσεται επίσης μια ομοφυλοφιλική σχέση, στα νιάτα της, με μια παιδική φίλη που ονομάζόταν Έστερ Στάνχοουπ. Οι σκέψεις της διακόπτονται από εξωτερικούς παράγοντες, όπως το σφύριγμα ενός τρένου ή η ανάγκη να ουρήσει. Το επεισόδιο ολοκληρώνεται με την ανάμνηση της Μόλι, όταν της έκανε πρόταση γάμου ο Μπλουμ, και την αποδοχή της: «με ρώτησε θα πεις το ναι να πεις ναι λουλούδι μου του βουνού και πρώτα έβαλα τα χέρια μου γύρω του ναι και τον τράβηξα κοντά μου έτσι που να αισθάνεται το στήθος μου όλο αρώματα ναι και η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή και ναι είπα ναι θα το κάνω Ναι.» Το επεισόδιο ασχολείται επίσης με την εμφάνιση της πρώιμης εμμηνορροϊκής περιόδου του Μόλλυ. Θεωρεί την εγγύτητα της περιόδου της μετά από τις πρόσθετες συζυγικές σχέσεις της με τον Μπόϋλαν και πιστεύει ότι η εμμηνόρροια είναι ο λόγος για την αυξημένη σεξουαλική όρεξή της.
Ιστορία δημοσίευσης του Οδυσσέα
μικρογραφία|Αναμνηστική πλακέτα, 12 Rue de la Plaza, Παρίσι, που αναφέρει "Το 1922 η Σύλβια Μπητς δημοσίευσε τον «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις σ' αυτό το σπίτι.", αρχική θέση του Σαίξπηρ & Co. Η δημοσίευση της ιστορίας του Οδυσσέα είναι περίπλοκη. Υπάρχουν τουλάχιστον 18 εκδόσεις και παραλλαγές σε διαφορετικές εκτυπώσεις από κάθε έκδοση.
Σύμφωνα με τον Τζακ Ντάλτον, που ασχολήθηκε με τον Τζόις, η πρώτη έκδοση του Οδυσσέα περιείχε πάνω από δύο χιλιάδες λάθη, αλλά εξακολουθεί να είναι η πιο ακριβής έκδοση που έχει δημοσιευθεί. Κάθε επόμενη έκδοση προσπαθούσε να διορθώσει αυτά τα λάθη, ενσωμάτωνε όμως νέα, δικά της, σε μια προσπάθεια που ήταν ακόμη πιο δύσκολη λόγω των εκούσιων λάθών (Βλέπε "Επεισόδιο 17, Ιθάκη") που εισήγαγε ο Τζόις για να προκαλέσει τον αναγνώστη.
Ανάμεσα στις αξιοσημείωτες εκδόσεις του Οδυσσέα είναι: <!-- ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 1 (το έχω ααφήσει προσωρινά και αρχίζω ξανά παρακάτω στο 2)
Γκάμπλερ "διορθωμένη έκδοση"
Hans Walter Γκάμπλερ"s 1984 έκδοση ήταν η πιο σταθερή προσπάθεια να παράγουν ένα διορθωμένο κείμενο, αλλά έλαβε πολλές επικρίσεις, κυρίως από τον Ιωάννη Kidd. Kidd κύρια θεωρητική κριτική της Γκάμπλερ είναι επιλογή από ένα συνονθύλευμα χειρόγραφα, όπως το αντίγραφο κειμένου (η βάση edition, με το οποίο ο συντάκτης συγκρίνει κάθε παραλλαγή), αλλά αυτό το λάθος πηγάζει από την υπόθεση της Αγγλο-Αμερικανική παράδοση της επιστημονικής επεξεργασίας, παρά το μείγμα της γαλλικής και της γερμανικής συντακτικές θεωρίες που πραγματικά κρυβόταν πίσω από Γκάμπλερ είναι το σκεπτικό. Η επιλογή των πολλαπλών αντιγραφή κειμένου φαίνεται να είναι προβληματική στα μάτια κάποιων Αμερικανική συντάκτες, που γενικά ευνοούν την πρώτη έκδοση του οποιοδήποτε συγκεκριμένο έργο ως αντίγραφο κειμένου. Λιγότερο υπόκεινται σε διαφορετικές εθνικές συντακτικές θεωρίες, ωστόσο, είναι ο ισχυρισμός ότι για εκατοντάδες σελίδες—περίπου τα μισά επεισόδια του Οδυσσέα—το σωζόμενο χειρόγραφο είναι φιλοδοξούσε να είναι μια "δίκαιη αντίγραφο", το οποίο Τζόις για πώληση σε έναν πιθανό πελάτη. (Όπως αποδείχθηκε, ο Τζον Κουίν, ο Ιρλανδικός-Αμερικανός δικηγόρος και συλλέκτης αγόρασε το χειρόγραφο.) Αραίωση αυτή την κατηγορία κάπως είναι το γεγονός ότι η θεωρία του (χαμένο) τελικό σχέδια εργασίας είναι Γκάμπλερ. Για τον ύποπτο επεισόδια, τα υπάρχοντα γραφομηχανή είναι η τελευταία μάρτυρας. Γκάμπλερ επιχείρησε να ανακατασκευάσει το αποκάλεσε "η συνεχής χειρόγραφο κείμενο", που δεν υπήρχε, προσθέτοντας όλα Τζόις συμφύσεων από τις διάφορες πηγές. Αυτό επέτρεψε Γκάμπλερ για να παράγουν ένα "συνοπτικό κείμενο" δείχνει το στάδιο στο οποίο κάθε προσθήκη ήταν τοποθετημένη. Kidd και ακόμη και μερικές από Γκάμπλερ είναι δικό σύμβουλοι πιστεύω η μέθοδος αυτή σήμαινε την απώλεια της Τζόις τελικές αλλαγές σε περίπου δύο χιλιάδες θέσεις. Μακριά από το να είναι "συνεχής", τα χειρόγραφα φαίνεται να είναι αντίθετο. Ο τζερόμ Μακκάν περιγράφει λεπτομερώς τις συντακτικές αρχές της Γκάμπλερ στο άρθρο του για το περιοδικό Κριτική, τεύχος 27, 1985. Στον απόηχο της αντιπαράθεσης, ακόμα άλλους σχολιαστές φορτισμένη ότι Γκάμπλερ είναι οι αλλαγές είχαν ως κίνητρο την επιθυμία να εξασφαλίσει ένα φρέσκο πνευματικά δικαιώματα και άλλες εβδομήντα-πέντε χρόνια τα δικαιώματα πέρα από μια διαφαινόμενη ημερομηνία λήξης.
Τον Ιούνιο του 1988, ο Τζον Kidd δημοσίευσε "Το Σκάνδαλο του Οδυσσέα" στο New York Review of Books, χρέωσης που όχι μόνο δεν Γκάμπλερ είναι αλλαγές ανατροπή της Τζόις τελευταία αναθεωρήσεις, αλλά σε άλλο τετρακόσιες θέσεις Γκάμπλερ απέτυχε να ακολουθήσει οποιοδήποτε χειρόγραφο ό, κάνει ανοησίες του το δικό του χώρο. Ο Kidd κατηγορούμενος Γκάμπλερ του άσκοπα την αλλαγή της Τζόις ορθογραφία, τα σημεία στίξης, χρήση του τονισμού, και όλες τις μικρές λεπτομέρειες που φέρεται να έχουν επαναφορά. Αντ ' αυτού, Γκάμπλερ ήταν στην πραγματικότητα ακόλουθες έντυπες εκδόσεις όπως αυτή του 1932, δεν τα χειρόγραφα. Πιο εντυπωσιακά, Γκάμπλερ, βρέθηκε να έχουν κάνει πραγματικά γκάφες, το πιο γνωστό του, αλλάζοντας το όνομα του από την πραγματική ζωή Dubliner Χάρι Λιτότητα "Εξομολόγηση" και παίκτης του κρίκετ Κυβερνήτη Buller "Culler" βάσει του χειρογράφου παρατυπίες στο σωζόμενο χειρόγραφο. (Αυτές οι "διορθώσεις" ήταν αναιρεθεί από Γκάμπλερ το 1986.) Κιντ δήλωσε ότι πολλοί από Γκάμπλερ είναι τα λάθη που προέκυψαν από Γκάμπλερ τη χρήση της τηλεομοιοτυπίας και όχι πρωτότυπα χειρόγραφα.
Το Δεκέμβριο του 1988, ο Τσαρλς Ρόσμαν "Το Νέο Οδυσσέα: Το Κρυφό Διαμάχη" για το New York Review αποκάλυψε ότι Γκάμπλερ είναι δικό σύμβουλοι αισθάνθηκε πάρα πολλές αλλαγές έγιναν, αλλά ότι οι εκδότες πίεζαν για όσες αλλαγές όσο το δυνατόν. Στη συνέχεια, Kidd παράγεται ένα 174 σελίδα κριτική που γεμίζουν ένα ολόκληρο θέμα από τις Εφημερίδες των Βιβλιογραφικών Κοινωνία της Αμερικής, που χρονολογείται τον ίδιο μήνα. Αυτή η "Έρευνα για τον Οδυσσέα: Το Διορθωμένο Κείμενο" ήταν το επόμενο έτος δημοσίευσε σε μορφή βιβλίου και σε δισκέτα από Kidd James Joyce Κέντρο Έρευνας στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Γκάμπλερ και άλλες απορρίφθηκαν Kidd κριτική, και την ακαδημαϊκή κοινότητα παραμένει διχασμένη.
Γκάμπλερ έκδοση αφαιρεθεί εκδότες επανέλθει 1960/61 εκδόσεις
Ενώ πολύ μελάνι έχει χυθεί πάνω από τα ελαττώματα και θεωρητικό υπόβαθρο της έκδοσης Γκάμπλερ, η πολυαναμενόμενη έκδοση Kidd έχει ακόμη δημοσιευθεί, από το 2015<sup class="plainlinks noprint asof-tag update" style="display:none;">[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ulysses_(novel)&action=edit &#x5B;update&#x5D;]. Το 1992. W. W. Norton ανακοίνωσε ότι Kidd έκδοση του Οδυσσέα ήταν να δημοσιεύονται ως μέρος της μια σειρά που ονομάζεται "Το Δουβλίνο Έκδοση των Έργων του James Joyce". Αυτό το βιβλίο έπρεπε να αποσυρθεί, ωστόσο, όταν ο Τζόις estate αντιρρήσεις. Το κτήμα αρνήθηκαν να εγκρίνουν οποιαδήποτε περαιτέρω εκδόσεις του Τζόις για το άμεσο μέλλον, αλλά υπέγραψε συμφωνία με Wordsworth Editions για να φέρει έξω μια συμφωνία έκδοση του μυθιστορήματος, τον Ιανουάριο του 2010, μπροστά από πνευματικά δικαιώματα λήξη το 2012. -->
Λογοκρισία
Γραμμένο κατά την επταετή περίοδο από το 1914 έως το 1921, το μυθιστόρημα εξέδωσε σε επεισόδια η αμερικανική εφημερίδα The Little Review από το 1918 μέχρι το 1920, όταν η δημοσίευση του επεισοδίου της Ναυσικάς είχε ως αποτέλεσμα τη δίωξη του συγγραφέα για χυδαιότητα. Το 1919, τμήματα από το μυθιστόρημα εμφανίστηκαν επίσης στη λογοτεχνική εφημερίδα του Λονδίνου The Egoist, αλλά το ίδιο το μυθιστόρημα είχε απαγορευτεί στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τη δεκαετία του 1930. Ο Τζόις είχε αποφασίσει να δημοσιευθεί το βιβλίο στα τεσσαρακοστά του γενέθλια, στις 2 Φεβρουαρίου 1922, και η Σύλβια Μπητς, εκδότρια του Τζόις στο Παρίσι, έλαβε τα πρώτα τρία εκτυπωμένα αντίτυπα εκείνο το πρωί. Η δίωξη του 1920 στις ΗΠΑ, έγινε μετά τη δημοσίευση από την εφημερίδα The Little Review ενός αποσπάσματος από το βιβλίο που ασχολείται με τον κύριο χαρακτήρα να αυνανίζεται. Ο νομικός ιστορικός Έντουαρντ ντε Γκράτσια (Edward de Grazia) υποστήριξε ότι λίγοι μόνο αναγνώστες θα έχουν πλήρη επίγνωση της οργασμικής εμπειρίας από το κείμενο, με δεδομένη τη χρήση μεταφορικής γλώσσας. Η Ειρήνη Γκάμμελ (Irene Gammel) επεκτείνει αυτό το επιχείρημα, και δείχνει ότι οι κατηγορίες εναντίον της The Little Review για χυδαιότητα επηρεάστηκαν από τα πολύ πιο περιγραφικά ποιήματα της Βαρόνης Elsa von Freytag-Loringhoven, τα οποία είχαν εμφανιστεί μαζί με τα επεισόδια του Οδυσσέα.
Το 1933, η εκδοτική εταιρεία Random House και ο δικηγόρος Μόρρις Ερνστ (Morris Ernst) κανόνισε να εισαχθεί η γαλλική έκδοση και να κατασχεθεί ένα αντίγραφο από τις τελωνειακές αρχές όταν ξεφόρτωνε το πλοίο. Στη συνέχεια ο εκδότης αμφισβήτησε τη νομιμότητα της κατάσχεσης. Στην υπόθεση «Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον Ενός Βιβλίου με τίτλο ο Οδυσσέας, ο επαρχιακός Δικαστής Τζον Μ. Γούλσεϊ των ΗΠΑ, αποφάνθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1933, ότι το βιβλίο δεν ήταν πορνογραφικό και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσε να είναι άσεμνο, μια απόφαση που ονομάστηκε «κοσμοϊστορική» από τον Γκίλμπερτ Στιούαρτ.
Το Δεύτερο Εφετείο επιβεβαίωσε την απόφαση του 1934. Οι ΗΠΑ λοιπόν, έγινε η πρώτη αγγλόφωνη χώρα, όπου το βιβλίο ήταν ελεύθερα διαθέσιμο. Αν και ο Οδυσσέας ποτέ δεν απαγορεύτηκε στην Ιρλανδία, δεν ήταν διαθέσιμος εκεί. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">[<span title="The time period mentioned near this tag is ambiguous. (April 2015)">πότε;  <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Λογοτεχνική σημασία και υποδοχή από τους κριτικούς
Σε μια κριτική στο The Dial, ο T. S. Eliot έγραψε για τον Οδυσσέα: «Θεωρώ ότι το βιβλίο αυτό είναι η πιο σημαντική έκφραση που έχει βρεθεί στην σημερινή εποχή, είναι ένα βιβλίο στο οποίο είμαστε όλοι υπόχρεοι, και από το οποίο κανείς μας δεν μπορεί να ξεφύγει.» Στη συνέχεια επιβεβαίωσε ότι δεν ήταν λάθος του Τζόις αν οι αναγνώστες του δεν το καταλαβαίνουν: «Η επόμενη γενεά θα είναι υπεύθυνη για τη δική της ψυχή, ένας ιδιοφυής άνθρωπος είναι υπεύθυνος προς τους ομότιμούς του, όχι προς ένα δωμάτιο γεμάτο αμόρφωτους και απείθαρχους λειροφόρους." Το βιβλίο είχε τους επικριτές του, η Βιρτζίνια Γουλφ δήλωσε ότι «ο Οδυσσέας ήταν μια αξέχαστη καταστροφή—τεράστια σε τόλμη, καταπληκτική σε καταστροφή.»
Ο Οδυσσέας έχει χαρακτηριστεί «ο σημαντικότερος σταθμός στην μοντερνιστική λογοτεχνία», ένα έργο όπου οι πολυπλοκότητες της ζωής απεικονίζονται με «άνευ προηγουμένου, απαράμιλλη, γλωσσική και υφολογική δεξιοτεχνία». Το ύφος αυτό έχει αναφερθεί ως το καλύτερο παράδειγμα της χρήσης ροής συνείδησης στη σύγχρονη μυθοπλασία, με τον συντάκτη να πηγαίνει όλο και πιο μακριά από κάθε άλλο συγγραφέα στο χειρισμό του εσωτερικού μονολόγου. Αυτή η τεχνική έχει επαινεθεί για την πιστή αναπαράσταση της ροής της σκέψης, του συναισθήματος, τoυ ψυχικού προβληματισμού, καθώς και των μεταβολών της διάθεσης. Ο κριτικός Έντμουντ Γουίλσον σημειώνει ότι ο Οδυσσέας επιχειρεί να καταστήσει με «όσο μεγαλύτερη ακρίβεια και αμεσότητα όσο είναι δυνατόν να γίνει με λόγια, με τι μοιάζει η συμμετοχή μας στη ζωή — ή μάλλον, αυτό που φαίνεται από στιγμή σε στιγμή που ζούμε.» Ο Γκίλμπερτ Στιούαρτ είπε ότι οι «προσωπικότητες του Οδυσσέα είναι όχι φανταστικοί»,, αλλά ότι «αυτοί οι άνθρωποι είναι όπως πρέπει να είναι, ενεργούν, βλέπουν, σύμφωνα με κάποιο lex eterna, μια αναπόφευκτη κατάσταση της ίδιας τους της ύπαρξης». Μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες ο Τζόις «επιτυγχάνει μια συνεκτική και αναπόσπαστη ερμηνεία της ζωής».
Ο Τζόις χρησιμοποιεί μεταφορές, σύμβολα, ασάφειες, και χροιά που σταδιακά ενώνονται, έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα δίκτυο συνδέσμων το οποίο συνδέει το σύνολο του έργου. Αυτό το σύστημα των συνδέσεων δίνει στο μυθιστόρημα μια ευρεία, πιο καθολική σημασία, και «ο Λέοπολντ Μπλουμ, γίνεται ένας σύγχρονος Οδυσσέας, ο Καθένας του Δουβλίνου, το οποίο γίνεται μια μικρογραφία του πραγματικού κόσμου." Ο Έλιοτ περιγράφει αυτό το σύστημα, ως η «μυθική μέθοδος»: «ένας τρόπος ελέγχου, τάξης, που δίνει μορφή και σημασία στο απέραντο πανόραμα ματαιότητας και αναρχίας που είναι η σύγχρονη ιστορία».
Θέατρο
Ulysses in Nighttown, με βάση το Επεισόδιο 15 («Κίρκη»), πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το 1958, με τον Ζίρο Μόστελ στο ρόλο του Μπλουμ, έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ το 1974.
Το 2006, ο θεατρικός συγγραφέας Σίλα Κάλαχαν έγραψε το θεατρικό έργο Νεκρή Πόλη, μια σύγχρονη διασκευή του βιβλίου που διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη, όπου αλλάζει τους ανδρικούς ρόλους του Μπλουμ και του Δαίδαλου στους γυναικείους χαρακτήρες Σαμάνθα Μπλουμ και Jewel Jupiter (Κόσμημα Δία), η παραγωγή έγινε στο Μανχάταν από το New Georges.
Το 2012 παίχτηκε μια διασκευή στη Γλασκώβη, την οποία έγραψε ο Ντέρμοντ Μπόλγκερ (Dermot Bolger) και σκηνοθέτησε ο Άντυ Αρνολντ (Andy Arnold). Η παραγωγή παρουσιάστηκε στο Tron Theatre, και αργότερα στο Δουβλίνα, στο Μπέλφαστ, στο Κορκ, μια παράσταση στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, και τέλος στην Κίνα.
Το 2013, μια νέα διασκευή του μυθιστορήματος, το Γιβραλτάρ, παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη από το Irish Repertory Theatre. Το έγραψε και πρωταγωνίστησε ο Πάτρικ Φιτζέραλντ σε σκηνοθεσία του Terry Kinney. Αυτό το έργο με δυο μόνο χαρακτήρες ήταν επικεντρωμένο στην ερωτική ιστορία του Μπλουμ και της Μόλυ, την οποία υποδύθηκε η Cara Seymour.
Κινηματογράφος
Το 1967, προβλήθηκε μια κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου, η ταινία Οδυσσέας σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Strick. Με πρωταγωνιστή τον Milo Ο'σέι στο ρόλο του Μπλουμ, ήταν υποψήφια για Όσκαρ για το Καλύτερο Προσαρμοσμένο Σενάριο.
Το 2003, κυκλοφόρησε η ταινία Bloom με πρωταγωνιστή τον Στήβεν Ρία (Stephen Rea) και την Αντζελίνα Μπάωλ (Angeline Ball).
<!-- ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 2
Τηλεόραση
Το 1988, ένα ντοκιμαντέρ, το επεισόδιο "του Τζέιμς Τζόις και του Οδυσσέα" σε μια σειρά με τίτλο Το Σύγχρονο Κόσμο: Δέκα Μεγάλοι Συγγραφείς, προβλήθηκε στο Channel 4, όπου μερικές από τις πιο διάσημες σκηνές από το μυθιστόρημα ήταν dramatised. Ο David Suchet έπαιξε ο Λέοπολντ Μπλουμ.
Ήχου
Για Bloomsday 1982, RTÉ, Ιρλανδία εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα, προβλήθηκε μια πλήρη-cast, χωρίς περικοπές, dramatised ραδιοφωνική παραγωγή του Οδυσσέα, που έτρεξε χωρίς διακοπή για 29 ώρες και 45 λεπτά. Έχει κυκλοφορήσει στο εμπόριο ως συσκευασμένο σύνολο 32 Cd, και MP3 τρία Cd.
Από το Ραδιόφωνο του BBC μετέδωσε ένα πολύ συνοπτικό δραματοποίηση του Οδυσσέα διαβάστε από Sinéad Κιούζακ, Τζέιμς Γκριν, Stephen Rea, Norman Rodway, και άλλοι το 1993. Αυτή η απόδοση είχε χρόνο 5 ώρες και 50 λεπτά.
Η χωρίς περικοπές κείμενο του Οδυσσέα έχει πραγματοποιηθεί από τον Τζιμ Νόρτον, με τη Μαρκέλλα Riordan. Αυτή η ηχογράφηση που κυκλοφόρησε από τη Νάξο Records στις 22 audio Cd το 2004. Ακολουθεί μια προηγούμενη συνοπτική καταγραφή με τους ίδιους ηθοποιούς.
Για Bloomsday 2010, συγγραφέας Φρανκ Ντιλέινι ξεκίνησε μια σειρά από σύντομες εβδομαδιαία podcasts που ονομάζεται Re:Τζόις που τους ακροατές μέσα από τον Οδυσσέα σελίδα-σελίδα για να συζητήσει την νύξεις, ιστορικό πλαίσιο και αναφορές.
Το BBC Radio 4 προβλήθηκε ένα νέο εννέα-μέρος προσαρμογή dramatised από τον Ρόμπιν Μπρουκς, που παράγονται/σκηνοθεσία Τζέρεμι Μόρτιμερ, και με πρωταγωνιστή τον Stephen Rea , όπως ο Αφηγητής, Χένρι Γκούντμαν , όπως ο Λέοπολντ Μπλουμ, Νίαμ Κιούζακ ως Molly Bloom και Andrew Scott ως Stephen Dedalus, για Bloomsday 2012, που αρχίζει στις 16 ιουνίου 2012.
Μουσική
Το τραγούδι "ReJoyce", από την Grace Slick (αρχικά κυκλοφόρησε στις Jefferson Airplane"s 1967 άλμπουμ Μετά το μπάνιο σε Baxter), μπορεί να ληφθεί ως ένα συμπυκνωμένο (και αποσπασματική) μουσική επίκληση της Μόλι Μπλουμ μονόλογο. Ενώ το τραγούδι περιλαμβάνει αναφορές και τα θέματα προφανώς δεν σχετίζονται, σαφείς αναφορές γίνονται σε πολλές χαρακτήρες και καταστάσεις από το μυθιστόρημα. Συγκεκριμένα, ενώ η Τζόις είναι η Μόλι τελειώνει την μονόλογο καταφατικά, Γκρέις "Molly", αφού συλλογίστηκε πάνω από τις συνθήκες της ζωής της με έναν τρόπο παρόμοιο με Τζόις, καταλήγει με την στωικά απελπισμένος "όλα καταρρέουν."
Το τραγούδι "Λουλούδι του Βουνού" από την Κέιτ Μπους (αρχικά το ομώνυμο κομμάτι από Το Αισθησιακό Κόσμο) σύνολα μουσικής το τέλος της Μόλι Μπλουμ μονόλογο.
Πεζογραφία
Ο τζέικομπ Appel μυθιστόρημα του, Η Βιολογία του Τύχη (2013), είναι μια επανάληψη του Οδυσσέα οριστεί σε Νέα Υόρκη. Το μυθιστόρημα διαθέτει ένα ατόπημα ξεναγός, ο Λάρι Μπλουμ, του οποίου οι περιπέτειες ανάλογες με αυτές του Λεοπόλδου Μπλουμ μέσα από το Δουβλίνο.
-->
Περαιτέρω μελέτη
<!-- ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Φαξ κείμενα από το χειρόγραφο
Σειριακό κείμενο που δημοσιεύθηκε στην Μικρή Ανασκόπηση, 1918–1920
Εξωτερικές συνδέσεις
-->
Κατηγορία:Ιρλανδικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Τζέιμς Τζόις Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζέιμς Τζόις
Ριγιάλ του Κατάρ
Το ριγιάλ (στα αραβικά: ريال, κωδικός ISO 4217 : QAR) αποτελεί το νόμισμα του Κατάρ. Υποδιαιρείται σε 100 ντιρχάμ (dirham, درهم) και βραχυγραφείται είτε με το αγγλικό QR είτε με το αραβικό ر.ق.
Ιστορία
Ως το 1966 το Κατάρ χρησιμοποιούσε για τις συναλλαγές τη ρουπία της Ινδίας, στον τύπο της "ρουπίας του Κόλπου". Με την υποτίμηση της αξίας της ρουπίας από την Ινδία, το 1966, το Κατάρ επέλεξε μαζί με άλλα κράτη που χρησιμοποιούσαν τη ρουπία του Κόλπου, να εισαγάγει το δικό του νόμισμα. Προτού γίνει αυτό, το Κατάρ για μικρό χρονικό διάστημα υιοθέτησε το Ριγιάλ Σαουδικής Αραβίας ως νόμισμα. Στη συνέχεια εισήχθη το Ριγιάλ του Κατάρ και του Ντουμπάι. Το σαουδαραβικό ριγιάλ άξιζε 1,065 ρουπίες, ενώ το ριγιάλ Κατάρ και Ντουμπάι ήταν ίσο με μία ρουπία προτού η τελευταία υποτιμηθεί.
Κέρματα
Το 1966 εισήχθησαν κέρματα στο όνομα των Κατάρ και Ντουμπάι και σε αξίες των 1, 5, 10, 25 και των 50 ντιρχάμ (dirham). Το 1973 κυκλοφόρησε μια νέα σειρά κερμάτων με το ίδιο μέγεθος και στη σύνθεση των παλαιότερων κερμάτων, με γραμμένο αποκλειστικά το όνομα του Κατάρ.
Τραπεζογραμμάτια
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1966 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια από τη Νομισματική Επιτροπή Κατάρ και Ντουμπάι σε αξίες των 1, 5, 10, 25, 50 και των 100 ριγιάλ. Το 1973 αυτά αντικαταστάθηκαν από χαρτονομίσματα του Νομισματικού Γραφείου του Κατάρ σε αξίες των 1, 5, 10, 50, 100 και των 500 ριγιάλ. Το 1996 η Κεντρική Τράπεζα του Κατάρ (QCB) ανέλαβε το έργο της έκδοσης των χαρτονομισμάτων και συνέχισε να εκδίδει τις ίδιες ονομαστικές αξίες που τύπωνε και το Νομισματικό Γραφείο.
Σταθερή ισοτιμία με το δολάριο ΗΠΑ
Το Μάρτιο του 1975 η ισοτιμία του ριγιάλ "κλειδώθηκε" από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έναντι του Δολαρίου ΗΠΑ. Σταθεροποιήθηκε έτσι στα 3,64 ριγιάλ προς 1 Δολάριο ΗΠΑ από το 1980. Αυτό μεταφράζεται κατά προσέγγιση σε 1 ριγιάλ = 0,274725 δολάρια. Η ισοτιμία αυτή έγινε επίσημη τον Ιούλιο του 2001.
Παραπομπές
Ριγιαλ Κατηγορία:Κατάρ
Χουάν Κάρλος Ναβάρο
Ο Xουάν Κάρλος Ναβάρο (Juan Carlos Navarro Feijoo, Σαν Φελίου δε Λιοβρεγάτ, 13 Ιουνίου 1980), με το παρατσούκλι La Bomba, είναι Ισπανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν γενικός διευθυντής της Μπαρτσελόνα. Έχει ύψος 1,92 μέτρα και βάρος 91 κιλά και έπαιζε κυρίως στη θέση σούτινγκ γκαρντ. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ισπανούς παίκτες όλων των εποχών. Αποτελεί μέλος της καλύτερης ομάδας παικτών για την πρώτη και δεύτερη δεκαετία στην ιστορία της Ευρωλίγκα (2000-2010, 2010-2020), καθώς και Θρύλο της διοργάνωσης από το 2014. Αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα (νέων και ανδρών) της Ισπανίας για 19 χρόνια (1998-2017), κερδίζοντας δώδεκα μετάλλια σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις καθώς και ατομικές διακρίσεις.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ναβάρο με [[Μπαρτσελόνα (καλαθοσφαίριση)|την Μπαρτσελόνα το 2009.]] Ο Ναβάρο ξεκίνησε να παίζει για την Μπαρτσελόνα σε ηλικία 17 ετών, κάνοντας  ντεμπούτο στις 23 Νοεμβρίου 1997. Εκείνη τη χρονιά είχε επιλεγεί για να παρακολουθήσει το Nike Hoop Summit, αλλά έμεινε στην Ευρώπη να παίζει για την Μπαρτσελόνα.
Με τη Μπαρτσελόνα, ο Ναβάρο έχει κατακτήσει την Liga ACB επτά φορές: 1999, 2001, 2003, 2004, 2009, 2011 και το 2012, το ισπανικό Κύπελλο επτά φορές: 2001, 2003, 2007, 2010, 2011, 2013 και του 2018. Το ισπανικό Supercup τέσσερις φορές: 2004, 2009, 2010 και 2011, το Korać Κύπελλο: 1999, και την Ευρωλίγκα δύο φορές: το 2003 και το 2009. Ο Ναβάρο βοήθησε την Μπαρτσελόνα να φτάσει στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα έξι φορές: 2000, 2003, 2006, 2009, 2010 και το 2012. Έχει επιλεγεί στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης επτά φορές: 2006, 2007, 2009, 2010, 2011, 2012 και το 2013. Επίσης ήταν MVP της Ευρωλίγκα το 2009, και MVP του Final-4 της Ευρωλίγκα το 2010. Το 2010, βρέθηκε στην καλύτερη ομάδα παικτών της Ευρωλίγκα για την δεκαετία 2000-2010.
Έπαιξε με τους Μέμφις Γκρίζλις του NBA για τη σεζόν 2007-08  όντας ένας από τους σημαντικούς παίκτες της ομάδας, με μέσο όρο πόντων 10.9 και μπαίνοντας στην δεύτερη καλύτερη ομάδα των ρούκι του NBA. Όμως στη συνέχεια επέλεξε να υπογράψει εκ νέου με την Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι του 2008, σε ένα τετραετές συμβόλαιο που του απόφερε €9.5 εκατ. ευρώ.
Στην έναρξη της σεζόν 2017-18 ο Ναβάρο υπέγραψε συμβολικό δεκαετές συμβόλαιο με την Μπαρτσελόνα. Στις 12 Νοεμβρίου έγινε ο παίκτης με τα περισσότερα "clasicos" από κάθε άλλον στην ιστορία των αναμετρήσεων μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Ρεάλ Μαδρίτης. Στις 23 Νοεμβρίου τιμήθηκε από την Μπαρτσελόνα για τα είκοσι χρόνια παρουσίας του στην ομάδα, παραλαμβάνοντας το βραβείο του από τον αρχηγό της ποδοσφαιρικής ομάδας, Αντρές Ινιέστα. Στις 18 Φεβρουαρίου 2018 κατέκτησε το κύπελλο Ισπανίας και έγινε ο πολυνίκης του Copa del Rey με επτά κατακτήσεις του ισπανικού κυπέλλου.
Στις 17 Αυγούστου 2018, η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε το τέλος της πλούσιας καριέρας του αρχηγού της. Η Ευρωλίγκα αποχαιρέτησε τον επίσημα αναγνωρισμένο θρύλο της, όπως έπραξε και η ACB. Επίσης η Μπαρτσελόνα την 1η Μαρτίου 2019, απέσυρε τον αριθμό #11 προς τιμήν του ιστορικού αρχηγού της, σε αγώνα της Ευρωλίγκα κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης.
Στις 6 Νοεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για την καλύτερη ομάδα της δεκαετίας 2010-2020 στην Ευρωλίγκα. Στις 17 Μαρτίου 2020, ανακοινώθηκε ότι αποτελεί μέρος της καλύτερης ομάδας παικτών της Ευρωλίγκα για την δεκαετία 2010-2020. Στις 11 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε από την Ευρωλίγκα ότι αποτελεί επίσης μέλος της κορυφαίας δεκάδας (ομάδας) της Μπαρτσελόνα στη δεκαετία 2010-2020, όντας πρώτος σε ψήφους του κοινού.
Εθνική ομάδα
Ο Ναβάρο έπαιξε με την ισπανική εθνική ομάδα το 2000 στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σίδνεϊ. Έπαιξε στο Ευρωμπάσκετ του 2001, όπου και σκόραρε 27 πόντους στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο εναντίον της Γερμανίας.
Στο Ευρωμπάσκετ του 2003 στη Σουηδία, ο Ναβάρο κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο με την εθνική ομάδα της Ισπανίας. Επίσης κέρδισε την έβδομη θέση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, στην Αθήνα το 2004.
Τον Αύγουστο του 2006, έπαιξε με την εθνική ομάδα της Ισπανίας που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο 2006 FIBA World Championship κερδίζοντας την Ελλάδα στον τελικό (70-47), αφότου η Ελληνική ομάδα είχε νικήσει την ομάδα των ΗΠΑ στον ημιτελικό, 101-95.
Τον Σεπτέμβριο του 2007, ο Ναβάρο και η Ισπανία έχασαν από τη Ρωσία, το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του Ευρωμπάσκετ 2007, που πραγματοποιήθηκε στην Μαδρίτη. Ο Ναβάρο ήταν μέλος της ισπανικής εθνικής ομάδας που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008. Ο Ναβάρο σκόραρε 18 πόντους στον τελικό εναντίον των ΗΠΑ.
Οι Πρωταθλητές Ισπανίας διατήρησαν το Ευρωπαϊκό στέμμα στο Ευρωμπάσκετ 2011. Ο Ναβάρο οδήγησε την ομάδα του με ένα μεγάλο παιχνίδι και 27 πόντους στο χρυσό μετάλλιο στον τελικό εναντίον της Γαλλίας. Βγήκε μέλος της καλύτερης ομάδας του τουρνουά και πήρε τον τίτλο του MVP του Ευρωμπάσκετ.
Το 2020, μετά από ψηφοφορία στον ιστότοπο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, βρέθηκε στην καλύτερη πεντάδα της Εθνικής Ομάδας Ισπανίας των τελευταίων δυο δεκαετιών (2000-2020) σε Ευρωμπάσκετ.
Εκτός παρκέ
Τον Ιούνιο του 2019, ανακοινώθηκε ότι αποτελεί τον νέο τεχνικό διευθυντή των ακαδημιών της Μπαρτσελόνα. Στις 16 Απριλίου 2021, ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα Χουάν Λαπόρτα, τον τοποθέτησε στην θέση του γενικού διευθυντή της ομάδας για το τμήμα της καλαθοσφαίρισης, αντικαθιστώντας τον Νάτσο Ροντρίγκεθ.
Τίτλοι
δεξιά|μικρογραφία|279x279px|Ο Ναβάρο παίζει για την [[Εθνική Ισπανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)|ισπανική εθνική ομάδα.]]