cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sunnyclist
Το Sunnyclist είναι ένα καινοτόμο υβριδικό όχημα, δημιουργία της Ενεργομηχανικής Κρήτης, εταιρίας που έχει ιδρυθεί από το μηχανικό Μανώλη Τσικανδυλάκη στο Ηράκλειο. Το τρίκυκλο όχημα παρουσιάσθηκε το Σεπτέμβριο του 2013 και μπορεί να κινηθεί αξιοποιώντας συνδυασμούς Ηλιακής, Ηλεκτρικής και Μυϊκής ενέργειας. Έχει ήδη κερδίσει διακρίσεις σε ελληνικές και ευρωπαϊκές εκδηλώσεις, ενώ η έναρξη της παραγωγής του προγραμματίζεται για την Άνοιξη του 2014.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
De rerum natura
Το De rerum natura, Περί της φύσεως των πραγμάτων όπως αποδίδεται στα ελληνικά, είναι διδακτικό ποίημα του Λουκρητίου γραμμένο στη Λατινική γλώσσα το 57 π.Χ. που αναφέρεται λεπτομερώς στη θέση του ανθρώπου απέναντι στο σύμπαν χωρίς την επιρροή των θεών με βάση την φιλοσοφία του Επίκουρου τον οποίο ο ποιητής τον υμνεί τακτικά στο έργο του. Αποτελείται από έξι άτιτλα βιβλία γραμμένο σε 7413 δακτυλικούς εξάμετρους και όλο το έργο πέραν του ποιητικού, φιλοσοφικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος διακρίνεται από το λεκτικό πλούτο, τις μεταφορές και τα σύνθετα επίθετα που ο ίδιος δημιούργησε παραπονούμενος συχνά για τη φτώχεια της λατινικής γλώσσας. Από το έργο αυτό του Λουκρητίου γνώρισε η Ευρώπη την ατομική φυσική του Επίκουρου, όπου έχουν τη ρίζα τους πολλά θέματα που τελειοποίησε ή και καλείται ακόμη να τελειοποιήσει η νεότερη ατομική επιστήμη γιατί στην πραγματικότητα κρύβεται ένας ανάλογος προβληματισμός.
Σύμφωνα με την κρίση του φιλολόγου Χέρμπερτ Τζένιγκς Ρόουζ αποτελεί «Το ωραιότερο διδακτικό ποίημα που σώζεται σήμερα σε οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου. »
Σκοπός συγγραφής
Ο κύριος σκοπός της εργασίας ήταν να ελευθερώσει το μυαλό των γιων του Γάιου Μέμιου, που το 58 π.Χ. ήταν Πραίτορας και στη συνέχεια διοικητής της Βιθυνίας, από το υπερφυσικό και από το φόβο του θανάτου και να τους εισαγάγει σε μια κατάσταση αταραξίας (ataraxia-sic)  αναπτύσσοντας το φιλοσοφικό σύστημα του Επίκουρου, τον οποίο εξυμνεί ο Λουκρήτιος όπως ο ήρωας του επικού ποιήματός του.
Σύνοψη
Αν επιχειρήσουμε να συνοψίσουμε σε κάποια απλή μορφή λογικής τα επιχειρήματα του Λουκρητίου, η βασική του θέση βρίσκεται σ΄ ένα περίφημο στίχο του: ''«Tantum rεligio potuit suadere malorum (Σε τόσα φοβερά δεινά ώθησε τους ανθρώπους η θρησκεία.)»
Αφηγείται την ιστορία της Ιφιγένειας εν Αυλίδι, την ιστορία αναρίθμητων ανθρωποθυσιών που προσφέρθηκαν σε θεούς και υπενθυμίζει τον τρόμο των απλοϊκών ανθρώπων ακόμα και νέων που χάνονται σε μία κόλαση από τους εκδικητικούς θεούς, όπως απεικονίζονται στην Ετρουσκική τέχνη.
Υπάρχουν θεοί που κατοικούν «πέραν των φλεγομένων επάλξεων του κόσμου» (extra flammantia moenia mundi), εκεί που δεν μπορούν να τους φθάσουν οι θυσίες και οι προσευχές μας, ζουν ως οπαδοί του Επίκουρου αδιάφοροι για τις κοσμικές φροντίδες, ικανοποιημένοι από την ενατένιση της ωραιότητας και την άσκηση της φιλίας και της ειρήνης. Το απέραντο αυτό σύμπαν που αποτελείται από πολλούς κόσμους, είναι αυθύπαρκτο. Στην απεραντοσύνη του σύμπαντος νέοι κόσμοι γεννούνται και παλαιοί φθίνουν. Η φύση ενεργεί πάντα αφεαυτής. «Γιατί ποιος είναι τόσο ισχυρός ώστε να κυβερνά το σύνολο των πραγμάτων, να κρατά στα χέρια του τα ισχυρά ηνία του αμέτρητου βάθους; ώστε να περιστρέφει συγχρόνως όλους τους κόσμους  να συγκλονίζει συγχρόνως τον ήρεμο ουρανό με τη βροντή, να στέλνει τον κεραυνό που συχνά κρημνίζει ναούς και κτυπά τον αθώο, ενώ αφήνει τον ένοχο; ». «Ο τρόμος και η θλίψη του πνεύματος πρέπει να διασκορπισθούν, όχι από τις ακτίνες του ήλιου, αλλά από την όψη και τον νόμο της φύσης. »
Θεματολογία
thumb|left|255px| Κατά τον [[Λουκρήτιος|Λουκρήτιο «Ο κόσμος δεσμεύεται από τους μηχανικούς νόμους της φύσης (foedera naturae), όπως οι αναρίθμητοι άλλοι κόσμοι που βρίσκονται στο σύμπαν, προέρχεται από μια μέσα στο κενό τυχαία συσσώρευση ατόμων με διαφορετικά σχήματα και μεγέθη το καθένα, που βρίσκονται σε μια αέναη κίνηση». ]]
και προχωρεί στην εξήγηση της ατομικής θεωρίας για την ύλη, όπως την αντιλαμβάνονταν οι Επικούρειοι, αναφερόμενος στη διάρκεια και τη μορφή της. Ο κόσμος δεσμεύεται από τους μηχανικούς νόμους της φύσης (foedera naturae), όπως οι αναρίθμητοι άλλοι κόσμοι που βρίσκονται στο σύμπαν, προέρχεται από μια μέσα στο κενό τυχαία συσσώρευση «ατόμων με διαφορετικά σχήματα και μεγέθη το καθένα, που βρίσκονται σε μια αέναη κίνηση». Τα άτομα που αποκαλεί τα πρωταρχικά του τμημάτια primodia, elementia ή Semina (semen= σπόρος) υποδιαιρούνται σε μέρη, minima (ελάχιστα) που το καθένα τους είναι στερεό, αδιαίρετο και τελικό. Στην κίνησή τους υπάρχει μια ανυπολόγιστη απόκλιση, ως στοιχειώδης αυθορμητισμός, που διατρέχει όλα τα πράγματα και κορυφώνεται στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου αυτό δηλαδή που ονομάζουμε «απροσδιόριστον» που μερικοί φυσικοί της σύγχρονης εποχής αποδίδουν στα ηλεκτρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Λατινική γραμματεία Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
NGC 2158
thumb|230px|Το NGC 2158 (κάτω δεξιά) από το 2MASS project Το NGC 2158 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Δίδυμοι. Βρίσκεται ακριβώς νοτιοδυτικά του σμήνους Μεσιέ 35 και εκτιμάται πως έχει ηλικία περίπου δύο δισεκατομμυρίων ετών. Το NGC 2158 δεν σχετίζεται με το Μεσιέ 35 διότι απέχει 9.000 έτη φωτός από αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2158 Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Δίδυμοι (αστερισμός)
Καρστ
Το καρστ είναι τοπογραφία που σχηματίζεται από τη διάλυση διαλυτών πετρωμάτων, όπως ο ασβεστόλιθος, ο δολομίτης και ο γύψος. Χαρακτηρίζεται από υπόγεια αποχετευτικά συστήματα με καταβόθρες και σπήλαια. Καρστ έχουν τεκμηριωθεί σε περισσότερο ανθεκτικά σε καιρικές συνθήκες πετρώματα, όπως ο χαλαζίτης, υπό τις κατάλληλες συνθήκες. Η αποστράγγιση μπορεί να περιορίσει τα επιφανειακά ύδατα, ποταμών και λιμνών. Εντούτοις, σε περιοχές όπου το διαλυμένο υπόστρωμα καλύπτεται (πιθανώς από συντρίμμια) ή περιορίζεται από ένα ή περισσότερα υπερτιθέμενα μη διαλυτά στρώματα πετρωμάτων, διακριτά καρστικά χαρακτηριστικά είναι δυνατόν να εμφανιστούν μόνο σε υπόγεια επίπεδα και να εκλείπουν παντελώς από την επιφάνεια του εδάφους.
Η μελέτη του καρστ θεωρείται πρωταρχικής σημασίας για τη γεωλογία του πετρελαίου διότι το 50% των παγκόσμιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων φιλοξενούνται σε πορώδη καρστικά συστήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρστ
Ζιλμπέρτο Σίλβα
Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα (Gilberto Aparecido da Silva, 7 Οκτωβρίου 1976) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Στην Ευρώπη αγωνίστηκε με την Άρσεναλ για έξι σεζόν, από το 2002 ως το 2008, με την οποία κέρδισε την Πρέμιερ Λιγκ το 2004 και δύο Κύπελλα Αγγλίας, και με τον Παναθηναϊκό κερδίζοντας ένα Νταμπλ το 2010.
Άρσεναλ
Στις 7 Αυγούστου 2002 ο Ζιλπμέρτο Σίλβα υπέγραψε συμβόλαιο με την Άρσεναλ. Μπορεί να πει κανείς ότι προσαρμόστηκε γρήγορα στη αγγλική ομάδα, εφόσον στις 11 Αυγούστου στο φιλανθρωπικών σκοπών Charity Shield εναντίον της Λίβερπουλ (πρωταθλητής Πρέμιερ Λιγκ εναντίον κυπελλούχου Αγγλίας) μπήκε αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο και σκόραρε το νικηφόρο γκολ για την Άρσεναλ. Συνέχισε να βρίσκεται σε πολύ καλή φόρμα για τη σεζόν, όπου μετά από δύο ματς στα οποία συμμετείχε ως αλλαγή του συμπατριώτη του, επίσης αμυντικού χαφ, Eduardo César Gaspar, συμμετείχε για όλη την υπόλοιπη σεζόν στην αρχική εντεκάδα.
Το 2003-04 ήταν μια ακόμα καλύτερη χρονιά για τον Ζιλμπέρτο Σίλβα, καθώς αποτέλεσε βασικό παράγοντα της επιτυχούς πορείας της Άρσεναλ, η οποία κέρδισε το Πρέμιερ Λιγκ παραμένοντας αήττητη σε όλους τους αγώνες.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2003-04 υπέφερε από σοβαρούς πόνους στη πλάτη, και στις 27 Σεπτέμβρη 2004 μετά από εξετάσεις εντοπίστηκε κάταγμα σε έναν απ'τους σπονδύλους. Λόγω του τραυματισμού του έπαιξε κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004-05 σε μόλις 17 αγώνες. Η απουσία του από την Άρσεναλ συνέπεσε χρονικά με απότομη πτώση της απόδοσης της ομάδας, και οδήγησε πολλούς να υποστηρίζουν τη σημαντικότητα του Ζιλμπέρτο και ότι η ομάδα παρουσίαζε προβλήματα χωρίς αυτόν. Η επιστροφή του στην εντεκάδα της Άρσεναλ, που συνέπεσε με νίκη 4-1 εναντίον της Norwich City στις 22 Απρίλη 2005, θεωρήθηκε λυτρωτική για την ομάδα. Η σεζόν έληξε με ανάκαμψη της ομάδας στο πρωτάθλημα και κατάκτηση του Κυππέλου Αγγλίας με νίκη εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στα πέναλντι.
Στη σεζόν 2005-06, μετά και από την μεταγραφή του αρχηγού της Άρσεναλ, κεντρικού μέσου, Πάτρικ Βιεϊρά στην Γιουβέντους, η θέση του Ζιλμπέρντο στην ομάδα έγινε ακόμα σημαντικότερη. Στις 18 Οκτώβρη 2005 έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως αρχηγός της Άρσεναλ σε αγώνα εναντίον της Σπάρτα Πράγας. Η απόδοση του στους αγώνες σε αγγλικό πρωτάθλημα και κύπελλο χαρακτηρίστηκε ως σχετικά μειωμένη κατά τους χειμερινούς μήνες, ενώ αντίθετα εξαιρετική χαρακτηρίστηκε η απόδοση του στους αγώνες του UEFA Champions League, κυρίως όσον αφορά στα αμυντικά του καθήκοντα και ιδιαίτερα για τους αγώνες με Ρεάλ, Γιουβέντους και Βιγιαρρεάλ.
Παναθηναϊκός
Το 2008 πήρε μεταγγραφή για τον Παναθηναϊκό και αποτέλεσε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και αγαπητούς παίκτες που έχουν αγωνιστεί στην ελληνική ομάδα. Έμεινε στην Ελλάδα μέχρι το 2011, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας το 2010.
Σε συλλογικό επίπεδο
Με την Ατλέτικο Μινέιρο:
Με την Άρσεναλ:
Με τον Παναθηναϊκό:
Σε διεθνές επίπεδο
Με την εθνική Βραζιλίας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε (Μίνας Ζεράις) Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας
Το Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας (ισπαν.: Partido Comunista de los Pueblos de España, PCPE) είναι κομμουνιστικό κόμμα στην Ισπανία. Ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1984, με την ενοποίηση διάφορων μαρξιστικών-λενινιστικών οργανώσεων και παρατάξεων. Στο παρελθόν, το Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας συμμετείχε στην Πρωτοβουλία Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων και συνεργαζόταν με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Στις 3 Μαρτίου 2019 διασπάστηκε και οι αποχωρήσαντες δημιούργησαν το Κομμουνιστικό Κόμμα των Εργαζομένων της Ισπανίας, το οποίο είναι πλέον μέλος της Πρωτοβουλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαων της Ισπανιας
Ένοπλες Δυνάμεις της Αλγερίας
μικρογραφία|T-72 του [[Αλγερινός Στρατός Ξηράς|Αλγερινού Στρατού Ξηράς]] μικρογραφία|MiG-29 της [[Πολεμική Αεροπορία της Αλγερίας|Πολεμικής Αεροπορίας της Αλγερίας]] Οι Αλγερινές Ένοπλες Δυνάμεις (Armée nationale populaire, الجيش الوطني الشعبي الجزائري) είναι οι ένοπλες δυνάμεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλγερίας. Περιλαμβάνουν 147.000 στρατιώτες που κατανέμονται σε Στρατό, Πολεμική Αεροπορία και Ναυτικό. Το Υπουργείο Άμυνας έχει επίσης υπό τη δικαιοδοσία του τη χωροφυλακή, τη συνοριοφυλακή και άλλες παραστρατιωτικές οργανώσεις.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας, ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός ήταν η στρατιωτική οργάνωση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Μετά τον πόλεμο της Αλγερίας και τα επόμενα χρόνια, ο Εθνικός Λαϊκός Στρατός (Armée National populaire) εκτελούσε τα καθήκοντα των ενόπλων δυνάμεων της Αλγερίας. Σε αυτόν, ο στρατός του εξωτερικού του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, ο οποίος σχηματίστηκε στην Τυνησία και το Μαρόκο, έπαιξε τον κυρίαρχο ρόλο. Οι αντάρτες που οργανώθηκαν σε διάφορες περιοχές της χώρας επρόκειτο να συμπεριληφθούν στον Εθνικό Λαϊκό Στρατό. Το φθινόπωρο του 1962, λίγο μετά την ανεξαρτησία της χώρας, οι ξένες μονάδες ενεπλάκησαν σε σύντομες μάχες ενάντια σε τμήματα των εγχώριων ανταρτών που αρνήθηκαν να υποκύψουν στο κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας που αποτελούνταν από πολιτικούς με επικεφαλής τον Αχμέντ Μπεν Μπελά και στρατιωτικό προσωπικό από την οργάνωση του εξωτερικού με επικεφαλής τον Χουαρί Μπουμεντιέν.
Αγορά οπλισμού και αμυντικός προϋπολογισμός
Οι ένοπλες δυνάμεις της Αλγερίας είναι εξοπλισμένες με σύγχρονα ρωσικά όπλα από το 2005. Συνολικά, η Αλγερία δαπάνησε 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια για ρωσικά όπλα το 2006. Πρόσθετες στρατιωτικές δαπάνες ύψους 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων σχεδιάστηκαν για το 2007 μετά από δαπάνες κάτω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για αγορές όπλων από το 2000 έως το 2005. Από το 2010, το Πολεμικό Ναυτικό έλαβε έξι AW101 και τέσσερα ελικόπτερα Super Lynx 300 Mk.130 από την AgustaWestland. Η Αλγερία πραγματοποιεί μεγάλες επενδύσεις σε σύγχρονα ρωσικά συστήματα από το 2010 και είναι ο μοναδικός χρήστης εκτός της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε ορισμένα συστήματα. Αγοράστηκαν τεθωρακισμένα μάχης T-90, τεθωρακισμένα μεταγωγικά BMP-3, ελικόπτερα Mil Mi-28, μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-30 και Sukhoi Su-34. Το 2009, ο αμυντικός προϋπολογισμός της χώρας ήταν 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Θητεία και έφεδροι
Υπάρχει γενική στρατολόγηση, αλλά η στρατιωτική θητεία των 18 μηνών μπορεί να εκτελεστεί μόνο στον στρατό. Μετά από έξι μήνες γενικής στρατιωτικής εκπαίδευσης, υπάρχει συνήθως μια δωδεκάμηνη αποστολή ως μέρος της πολιτικής-στρατιωτικής συνεργασίας.
Επιπλέον 150.000 έφεδροι είναι διαθέσιμοι σε περίπτωση επιστράτευσης. Σε αυτήν την περίπτωση, η κλήση ισχύει έως το 50ο έτος.
Στρατός Ξηράς
Ο Αλγερινός Στρατός Ξηράς (الجيش الوطني الشعبي) έχει δύναμη περίπου 127.000 στρατιωτών. Διαθέτει περίπου 300 άρματα μάχης T-90.
Πολεμική Αεροπορία
Η Πολεμική Αεροπορία της Αλγερίας (القوات الجوية الجزائرية) (συμπεριλαμβανομένης της Αεράμυνας) έχει δύναμη περίπου 14.000 στρατιωτών. Διαθέτει 12 συστήματα αεράμυνας S-300PMU, 40 μαχητικά MiG-29SMT, 28 μαχητικά πολλαπλών χρήσεων Su-30MKA και 42 ελικόπτερα Mil Mi-28.
Πολεμικό Ναυτικό
Το Αλγερινό Πολεμικό Ναυτικό (القوات البحرية الجزائرية) έχει δύναμη περίπου 6.000 στρατιωτών. Οι τρεις παλιές φρεγάτες κλάσης Koni και τα δύο υποβρύχια κλάσης Kilo εκσυγχρονίζονται.
Εθνική Χωροφυλακή
Η Εθνική Χωροφυλακή με 60.000 άνδρες χωρίζεται σε έξι περιοχές, ανάλογες με τις στρατιωτικές περιοχές του στρατού. Υπόκειται στο Υπουργείο Άμυνας της Αλγερίας.
Η βασική εκπαίδευση της χωροφυλακής πραγματοποιείται στο Σιντί Μπελ Αμπές, ενώ η σχολή των αξιωματικών βρίσκεται στο Ισέρ.
Άλλες μονάδες
Το Υπουργείο Άμυνας διαθέτει επίσης Συνοριοφυλακή, τοπικές πολιτοφυλακές δύναμης 150.000 ατόμων και δυνάμεις αυτοάμυνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγερία
Μάχη της Γαλλίας (1940)
Το γερμανικό σχέδιο
Η εισβολή αποτελούνταν από δύο κύριες επιχειρήσεις:
left|thumb|Σχέδιο της επιχείρησης Κίτρινο
Το Συμμαχικό σχέδιο
Οι Γάλλοι βασίζονταν στην οχυρωματική Γραμμή Μαζινό κατά μήκος των συνόρων τους με τη Γερμανία. Το σχέδιο των Συμμάχων προέβλεπε την προώθηση των συμμαχικών δυνάμεων από τα σύνορα μεταξύ Γαλλίας και Βελγίου με προορισμό τον ποταμό Ντέιλε (αμυντική γραμμή Ζιβέ – Ναμύρ – ποταμός Ντέιλε – Αμβέρσα), μόλις θα εκδηλωνόταν η γερμανική επίθεση. Ο αρχιστράτηγος Γκαμελέν προέβλεπε την ταχύτατη προέλαση της 7ης Γαλλικής Στρατιάς ως την ολλανδική πόλη Μπρέντα για να ενωθεί με τους Ολλανδούς και να παρατάξουν κοινή άμυνα, σε περίπτωση που οι τελευταίοι δέχονταν επίθεση.
Το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα (British Expeditionary Force – BEF) άρχισε να καταφθάνει στη Γαλλία στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1939 και ολοκλήρωσε την άφιξη του τον Μάρτιο του 1940.
Η έναρξη του πολέμου
Την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 ο γερμανικός στρατός εισέβαλλε στην Πολωνία, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Η Γαλλία κήρυξε αρχικά πόλεμο κατά της Γερμανίας και επιστράτευση στις 22 Σεπτεμβρίου του 1939. 72 μεραρχίες Γάλλων παρατάχθηκαν στη γραμμή Μαζινό. Το αγγλικό εκστρατευτικό σώμα αριθμούσε 52 μεραρχίες, αλλά για όλο το χειμώνα του 1939 Γάλλοι και Γερμανοί έμεναν αδρανείς, τόσο στη γαλλική γραμμή Μαζινό όσο και στην απέναντι γερμανική γραμμή Ζίγκφριντ. Η ακινησία αυτή των στρατευμάτων έδινε την εντύπωση ότι οι ηγέτες Γαλλίας και Γερμανίας είχαν συμφωνήσει να μη γίνει επίθεση, για να μην πληγούν οικονομικά και στρατιωτικά δύο χώρες με μεγάλο ρόλο στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα. Γι' αυτό και η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των αντιπάλων παρέμενε «στα χαρτιά», χωρίς εχθροπραξίες, με αποτέλεσμα ο «πόλεμος» αυτός να λάβει το προσωνύμιο «Αστείος Πόλεμος» (Drôle de Guerre).
Στόχος του Μπενίτο Μουσολίνι ήταν η κατάργηση της αγγλο-γαλλικής κυριαρχίας στη Μεσόγειο και η επέκταση της ιταλικής επιρροής στα Βαλκάνια και την Αφρική. Οι Γερμανοί στρατηγοί ανησύχησαν, όταν στα τέλη Σεπτεμβρίου έλαβαν τη διαταγή από τον Χίτλερ να σχεδιάσουν μια επίθεση κατά της Γαλλίας, καθώς ο πόλεμος με την Πολωνία είχε μόλις τελειώσει και μεγάλες δυνάμεις είχαν αποστρατευθεί. Ο Χίτλερ επέμενε ότι έπρεπε να επιτεθεί για να προστατεύσει τις βιομηχανικές περιοχές του Ρουρ και του Ρήνου, οι οποίες βρίσκονταν πολύ κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο, από γαλλική επίθεση. Σύμφωνα με τον Λίντελ Χαρτ, κάτι τέτοιο είχε προτείνει και ο Γάλλος αρχιστράτηγος Γκαμελέν, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα από τα γαλλικά έγγραφα και τα απομνημονεύματά του.
Ο στρατηγός Μαξίμ Βεϋγκάν πίστευε ότι ο πόλεμος δεν επρόκειτο να κριθεί στο δυτικό μέτωπο. Επίσης όλη εκείνη την περίοδο η Γαλλία ήταν αυστηρά υπέρ του αμυντικού δόγματος και της μη εμπλοκής σε πολεμική σύρραξη. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος την είχε σημαντικά επηρεάσει από δημογραφικής άποψης και με την επιστράτευση αυτό φάνηκε καθαρά: το 1.500.000 νεκρών εκείνου του πολέμου και η επακόλουθη μείωση των γεννήσεων, αραίωσε τις κλάσεις που κλήθηκαν το 1939-40.
Ο Χίτλερ διέταξε να εκτελεστεί όσο το δυνατόν συντομότερα η κατάληψη των Κάτω Χωρών, προκειμένου να αποτρέψει τους Γάλλους και τη συμμαχική αεροπορία από το να απειλήσουν τη ζωτικής σημασίας γερμανική περιοχή του Ρουρ. Θα παρείχε επίσης τη βάση για μια μακροπρόθεσμη αεροπορική και θαλάσσια εκστρατεία κατά της Βρετανίας. Δεν υπήρχε καμία αναφορά στην οδηγία του Φύρερ σε οποιαδήποτε άμεση κατάκτηση ολόκληρης της Γαλλίας, αν και η οδηγία αναγνώριζε ότι έπρεπε να καταληφθούν όσο το δυνατόν περισσότερες από τις παραμεθόριες περιοχές της βόρειας Γαλλίας.
Στις 10 Οκτωβρίου 1939 η Βρετανία αρνήθηκε την προσφορά ειρήνης του Χίτλερ και στις 12 Οκτωβρίου η Γαλλία έκανε το ίδιο. Ο στρατηγός Φραντς Χάλντερ(Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της OKH) παρουσίασε το πρώτο σχέδιο για την επιχείρηση Κίτρινο στις 19 Οκτωβρίου. Αυτό ήταν το προπολεμικό κωδικό όνομα των σχεδίων για εκστρατεία στις Κάτω Χώρες: το Aufmarschanweisung N° 1, Fall Gelb (Οδηγία ανάπτυξης αριθ. 1, Υπόθεση Κίτρινο). Το σχέδιο του Χάλντερ έχει συγκριθεί με το σχέδιο Σλίφεν, το όνομα που δόθηκε στο γερμανικό σχέδιο εισβολής στη Γαλλία το 1914, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σχέδιο Aufmarschanweisung N° 1 προέβλεπε μετωπική επίθεση, όπως στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Όταν ο Χίτλερ διατύπωσε αντιρρήσεις για το σχέδιο και υποστήριξε την ταχύτατη αποφασιστική διείσδυση με θωρακισμένες μονάδες, όπως είχε συμβεί στην εισβολή της Πολωνίας, οι Χάλντερ και Βάλτερ φον Μπράουχιτς προσπάθησαν να τον αποτρέψουν, υποστηρίζοντας ότι οι τακτικές αυτές δεν θα επιτύγχαναν εναντίον του γαλλικού στρατού.
Τις ίδιες αντιρρήσεις με τον Χίτλερ είχε και ο στρατηγός Γκερτ φον Ρούντστετ, διοικητής της ομάδας στρατιών Α. Ο φον Ρούντστετ αναγνώρισε ότι θα έπρεπε να επιτευχθεί σημαντική προέλαση, που θα επιτύγχανε την περικύκλωση και την καταστροφή του κύριου σώματος των γαλλικών δυνάμεων. Το πιο πρόσφορο μέρος για να επιτευχθεί αυτό θα ήταν στην περιοχή του Σεντάν, η οποία βρισκόταν στον τομέα της ομάδας στρατιάς Α. Στις 21 Οκτωβρίου συμφώνησε με τον επικεφαλής του επιτελείου του, Έριχ φον Μάνσταϊν, ότι έπρεπε να εκπονηθεί ένα εναλλακτικό επιχειρησιακό σχέδιο που θα αντανακλούσε αυτές τις βασικές ιδέες, καθιστώντας την ομάδα στρατιών Α όσο το δυνατόν ισχυρότερη σε τεθωρακισμένα και ταχυκίνητα μέσα, αδυνατίζοντας την ομάδα στρατιών B στον βορρά.
Το σχέδιο Μάνσταϊν
Ο Έριχ φον Μάνσταϊν διατύπωσε το νέο σχέδιο στο Κόμπλεντς. Ο Χάιντς Γκουντέριαν κλήθηκε να συνεισφέρει σε αυτό και κατά τη διάρκεια άτυπων συζητήσεων πρότεινε μια ριζοσπαστική ιδέα. Τα περισσότερα από τα άρματα μάχης θα έπρεπε να συγκεντρωθούν στο Σεντάν. Αυτή η συγκέντρωση των δυνάμεων έπρεπε να προχωρήσει προς τα δυτικά, προς τη Μάγχη, χωρίς να περιμένει το κύριο σώμα των δυνάμεων πεζικού. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε στρατηγική κατάρρευση του εχθρού. thumb|left|Ο στρατάρχης Έριχ φον Μάνσταϊν Ένας τέτοιος επικίνδυνος ελιγμός είχε συζητηθεί ευρέως στη Γερμανία πριν τον πόλεμο, αλλά το γερμανικό Γενικό Επιτελείο (ΟΚΗ) αμφέβαλε για τη δυνατότητα επιτυχούς εκτέλεσής του. Το σχέδιο του Mάνσταϊν κέρδισε την άμεση υποστήριξη του Γκουντέριαν, ο οποίος γνώριζε τις εδαφικές συνθήκες, έχοντας πολεμήσει στον γερμανικό στρατό το 1914 και το 1918. Ο Mάνσταϊν έγραψε το πρώτο του υπόμνημα, όπου περιέγραφε το εναλλακτικό σχέδιο στις 31 Οκτωβρίου. Έξι άλλα υπομνήματα ακολούθησαν μεταξύ 31 Οκτωβρίου 1939 και 12 Ιανουαρίου 1940. Το καθένα γινόταν και πιο ριζοσπαστικό, αλλά όλα απορρίφθηκαν από την ΟΚΗ και τίποτε από το περιεχόμενό τους δεν έφθασε στον Χίτλερ.
Αναπάντεχο περιστατικό και αλλαγή των σχεδίων πολέμου
Στις 10 Ιανουαρίου 1940 ένα γερμανικό αεροσκάφος, στο οποίο επέβαινε αξιωματικός που μετέφερε σχέδια της Λούφτβαφφε για επίθεση μέσω του κεντρικού Βελγίου, έπεσε κοντά στο Maasmechelen στο Βέλγιο. Τα έγγραφα δεσμεύτηκαν από τις συμμαχικές μυστικές υπηρεσίες. αλλά αυτές αμφέβαλαν ότι ήταν γνήσια. Τον Απρίλιο του 1940 ειδοποιήθηκαν όλες οι χώρες για πιθανή επίθεση στις Κάτω Χώρες και τη Γραμμή Μαζινό από τα βόρεια ή για εισβολή μέσω της Ελβετίας. Κανένα από τα περιστατικά δεν προέβλεπε τη γερμανική επίθεση μέσω των Αρδεννών, αλλά μετά την απώλεια των σχεδίων οι Γερμανοί υπέθεσαν ότι οι Σύμμαχοι θα ήταν πιο καλά πληροφορημένοι για τις γερμανικές προθέσεις. Έτσι η γερμανική ηγεσία άλλαξε το σχέδιο του Χάλντερ σε αυτό του Μάνσταϊν, επειδή θεώρησε ότι ο εχθρός δεν θα περίμενε εισβολή με θωρακισμένες μεραρχίες διαμέσου της δύσβατης περιοχής των Αρδεννών. Όταν τα τεθωρακισμένα θα έβγαιναν από την περιοχή των Αρδεννών, θα εισέρχονταν στις μεγάλες γαλλικές πεδιάδες, όπου θα υλοποιούσαν το υπόλοιπο σχέδιο με μεγάλη ταχύτητα.
Οι δυνάμεις των αντιμαχομένων
right|thumb|11 Μαΐου 1940: Γερμανικά μηχανοκίνητα περνούν τη γέφυρα της Διώρυγας Αλβέρτου. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου Την ημέρα της επίθεσης οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν 141 μεραρχίες ταυτόχρονα εναντίον της Ολλανδίας, του Βελγίου και της Γαλλίας, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Γκερτ φον Ρούντστετ. Η Γερμανία είχε κινητοποιήσει 4.200.000 άνδρες, 1.000.000 της Λούφτβαφφε, 180.000 του Ναυτικού και 100.000 των Ες-Ες. Αντίστοιχα, κατά την εισβολή στην Πολωνία, τη Δανία και τη Νορβηγία, ο στρατός είχε διαθέσει 3.000.000 άνδρες. Οι γερμανικές δυνάμεις στη Δύση τον Μάιο και τον Ιούνιο ανέπτυξαν 2.439 άρματα και 7.378 πυροβόλα. Ο γερμανικός στρατός απείχε πολύ από το να είναι πλήρως μηχανοκίνητος. Μόλις το 10% του στρατού ήταν μηχανοκίνητο το 1940 και μπορούσε να συγκεντρώσει μόνο 120.000 οχήματα, σε σύγκριση με τα 300.000 του γαλλικού στρατού. Ο κύριος όγκος των γερμανικών μεταφορών διεξαγόταν από οχήματα ιπποκίνητα. Μόνο το 50% των γερμανικών μεραρχιών που ήταν διαθέσιμες το 1940, ήταν έτοιμες για μάχη κι αυτές συχνά ήταν χειρότερα εξοπλισμένες από τα αντίστοιχα βρετανικά και γαλλικά στρατεύματα ή ακόμα και τον γερμανικό στρατό του 1914. Την άνοιξη του 1940 ο γερμανικός στρατός είχε εξελιχθεί μερικώς. Ένας μικρός αριθμός από τα καλύτερα εξοπλισμένα τμήματα χωρίστηκε σε δυο ή τρία τμήματα. Οι γερμανικές δυνάμεις στηρίχθηκαν στον συνδυασμό των ταχύτατων τεθωρακισμένων μεραρχιών τους και της υποστήριξής τους από την αεροπορία. Η διάβαση του Μεύση από τον Γκουντέριαν θα ήταν αδύνατη, αν δεν είχε προηγηθεί η εξουδετέρωση του γαλλικού πυροβολικού από τον τρίτο αεροπορικό στόλο (Luftflotte 3) του πτέραρχου Χούγκο Σπέρλε.
Όπως προαναφέρθηκε, οι Γάλλοι παρέταξαν στις αμυντικές τους θέσεις 72 μεραρχίες, υπό την ανώτατη διοίκηση του στρατηγού Μορίς Γκαμελέν. Οι Γάλλοι παρέταξαν 117 μεραρχίες, εκ των οποίων οι 104 (11 εξ αυτών σε εφεδρεία) προορίζονταν για την άμυνα του Βορρά. Οι Βρετανοί συνέβαλαν με 13 μεραρχίες του Εκστρατευτικού Σώματος, εκ των οποίων οι 3 δεν είχαν εκπαιδευτεί καταλλήλως και ήταν πλημμελώς εξοπλισμένες. Επίσης υπήρχαν 22 βελγικές μεραρχίες, 10 ολλανδικές και 2 πολωνικές. Η βρετανική δύναμη πυροβολικού ανερχόταν σε 1.280 πυροβόλα, το Βέλγιο συγκέντρωσε 1.338, οι Ολλανδοί 656 και οι Γάλλοι 10.700, συνολικά 14.000 πυροβόλα, ποσοστό 45% μεγαλύτερο από το σύνολο των γερμανικών. Ο γαλλικός στρατός ήταν επίσης περισσότερο μηχανοκίνητος από τον αντίπαλό του. Αν και οι Βέλγοι, οι Βρετανοί και οι Ολλανδοί είχαν λίγα άρματα μάχης, οι Γάλλοι είχαν 3.254 άρματα, δηλαδή περισσότερα από τα γερμανικά. Σύμφωνα με τις σύγχρονες εκτιμήσεις, αυτό που δεν διέθεταν ήταν διοικητική συνοχή και ευρύτητα πνεύματος στην ηγεσία τους. Χαρακτηριστικά, ο Ραϊμόν Καρτιέ αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια των μαχών «τα άρματα καταντούν φύλακες διαβάσεων». Είναι γεγονός ότι η γαλλική στρατιωτική ηγεσία αιφνιδιάστηκε ολοσχερώς από την εφαρμογή του κεραυνοβόλου πολέμου.
Η γερμανική επίθεση
right|thumb| Bέλγοι με αντιαεροπορικά πυροβόλα Η επιχείρηση ξεκίνησε το βράδυ της 9ης Μαΐου 1940. Στις 21:00 μεταδόθηκε σε όλα τα στρατιωτικά τμήματα ο κωδικός της επιχείρησης "Danzig". Το απόρρητο της επιχείρησης ήταν τόσο υψηλό, ώστε πολλοί αξιωματικοί λόγω των συνεχών καθυστερήσεων ήταν μακριά από τις μονάδες τους όταν στάλθηκε η εντολή να ξεκινήσουν. Οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν σχεδόν απροκάλυπτα το Λουξεμβούργο. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, η ομάδα στρατιών Β ξεκίνησε ταυτόχρονα την επίθεση στις Κάτω Χώρες και το Βέλγιο, ενώ το πρωί της 10ης Μαΐου οι αλεξιπτωτιστές από τις μεραρχίες 7η Flieger και 22nd Luftlande (υπό τον Κουρτ Στουντέντ) προσγειώθηκαν στη Χάγη, στο Ρότερνταμ και στο βελγικό φρούριο Εμπέν-Εμάλ, για να διευκολύνουν την προώθηση της στρατιάς Β. Η γαλλική διοίκηση αντέδρασε αμέσως, στέλνοντας την 1η Ομάδα στρατού προς βορρά, σύμφωνα με το Σχέδιο Δ. Αυτή η κίνηση αποδιοργάνωσε τις δυνάμεις των Γάλλων, εξαντλώντας τα αποθέματα καυσίμων τους. Όταν η γαλλική 7η Στρατιά πέρασε τα ολλανδικά σύνορα, βρήκε τους Ολλανδούς σε πλήρη υποχώρηση και αποσύρθηκε στο Βέλγιο για να προστατεύσει την Αμβέρσα. Οι πολίτες του Βελγίου, της Ολλανδίας, του Λουξεμβούργου αλλά και των πόλεων της βόρειας και ανατολικής Γαλλίας άρχισαν να απομακρύνονται από τις πόλεις κατευθυνόμενοι αρχικά προς το Παρίσι και στη συνέχεια προς το νότο της Γαλλίας στη μεγαλύτερη μαζική μετακίνηση πληθυσμών του 20ού αιώνα, που αναφέρεται ως Έξοδος του 1940 στη Γαλλία.
Εισβολή στην Ολλανδία
left|thumb| Το Ρότερνταμ μετά τον βομβαρδισμός από τη γερμανική αεροπορία Στην Ολλανδία η πρωτεύουσα Χάγη και ο συγκοινωνιακός κόμβος της, το Ρότερνταμ, δέχτηκαν επίθεση από αλεξιπτωτιστές, ενώ παράλληλα εκδηλωνόταν εισβολή στα ανατολικά σύνορά της, με σκοπό να αποπροσανατολίσουν την ολλανδική άμυνα. Στην επιχείρηση χρησιμοποιήθηκαν 4.000 αλεξιπτωτιστές, συγκροτημένοι σε 5 τάγματα, με υποστήριξη μιας ελαφράς μεραρχίας πεζικού. Η Λούφτβαφφε είχε την αεροπορική υπεροχή έναντι των Κάτω Χωρών με 247 μεσαία βομβαρδιστικά, 147 μαχητικά, 424 μεταγωγικά Junkers Ju 52 και 12 υδροπλάνα Heinkel He 59 που συμμετείχαν σε επιχειρήσεις σε όλη την Ολλανδία. Η Ολλανδική Πολεμική Αεροπορία (Militaire Luchtvaartafdeling, ML), είχε δύναμη 144 αεροσκαφών, τα μισά από τα οποία καταστράφηκαν την πρώτη ημέρα. Η υπόλοιπη πολεμική αεροπορία ήταν διασκορπισμένη και εκτέλεσε μόλις 332 πτήσεις, χάνοντας 110 αεροσκάφη.
Οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές κατέλαβαν τις γέφυρες (Ρότερνταμ, Ντόρντρεχτ, Μούρντεϊκ) από όπου θα περνούσαν οι γερμανικές δυνάμεις. Σύμφωνα με κατοπινή μαρτυρία του Στρατηγού Στουντέντ, η αποστολή κατάληψης των γεφυρών είχε πλήρη επιτυχία, με μόνο 180 νεκρούς. Ο ίδιος μάλιστα τραυματίστηκε σοβαρά από αδέσποτη σφαίρα. Η γερμανική 18η στρατιά εξασφάλισε όλες τις στρατηγικής σημασίας γέφυρες κατά τη διάρκεια της Μάχης του Ρότερνταμ. Μια επιχείρηση που οργανώθηκε ξεχωριστά από τη Λούφτβαφφε, η Μάχη για τη Χάγη, απέτυχε. Τα αεροδρόμια που περιέβαλαν την πόλη (Ypenburg, Ockenburg και Valkenburg) καταλήφθηκαν, αλλά πολλά αεροσκάφη χάθηκαν και ο ολλανδικός στρατός ανακατέλαβε τα αεροδρόμια μέχρι το τέλος της ημέρας. Η αεροπορική επιχείρηση κόστισε επίσης το 50% των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, δηλαδή 4.000 άνδρες, το 20% υπαξιωματικών και το 42% των αξιωματικών της, ενώ 1.200 αιχμάλωτοι πολέμου μεταφέρθηκαν στη Βρετανία. Η επίθεση των Γερμανών στα σύνορα της Ολλανδίας ανάγκασε τους Γάλλους να προχωρήσουν προς τα εμπρός σύμφωνα με το σχέδιό τους (σxέδιο D), αφήνοντάς τους εκτεθειμένους σε κυκλωτική κίνηση της 18ης γερμανικής Στρατιάς.
Η γαλλική 7η Στρατιά απέτυχε να απωθήσει τις γερμανικές τεθωρακισμένες ενισχύσεις. Στα ανατολικά, μετά τη Μάχη του Grebbeberg, στην οποία απέτυχε η ολλανδική αντεπίθεση, οι Ολλανδοί υποχώρησαν από τη γραμμή Grebbe. Ο Ολλανδικός Στρατός παραδόθηκε το βράδυ της 14ης Μαΐου, μετά τον βομβαρδισμό του Ρότερνταμ από τη Λούφτβαφφε, κατά τον οποίο καταστράφηκε το κέντρο της πόλης, πράξη που παραμένει αμφιλεγόμενη. Ο Ολλανδικός Στρατός θεώρησε ότι η στρατηγική του κατάσταση είχε καταστεί απελπιστική και φοβόταν την περαιτέρω καταστροφή των ολλανδικών πόλεων. Το έγγραφο της συνθηκολόγησης υπεγράφη στις 15 Μαΐου. Σύμφωνα με τον Κουρτ Στουντέντ ο Χίτλερ έδωσε αυστηρές οδηγίες για τη σωματική ακεραιότητα της βασίλισσας Βιλελμίνης της Ολλανδίας, η οποία ήταν δημοφιλής σε όλο τον κόσμο. Οι ολλανδικές δυνάμεις συνέχισαν τις μάχες στη Μάχη της Ζηλανδίας (όπου είχε εισέλθει ο γαλλικός στρατός) και στις αποικίες, ενώ η Βιλελμίνη της Ολλανδίας εγκατέστησε εξόριστη κυβέρνηση στη Βρετανία.
Εισβολή στο Βέλγιο
Οι Γερμανοί εδραίωσαν την αεροπορική υπεροχή τους στο Βέλγιο, έχοντας ολοκληρώσει διεξοδικά την αναγνωριστική φωτογράφιση και κατέστρεψαν αρκετά αεροσκάφη εντός των πρώτων 24 ωρών από την εισβολή. Οι Βέλγοι επιχείρησαν 77 αποστολές, αλλά αυτό συνέβαλε ελάχιστα στην αεροπορική μάχη. Ως αποτέλεσμα η Λούφτβαφφε είχε την υπεροχή των ουρανών στις Κάτω Χώρες. Επειδή η σύνθεση της ομάδας στρατιών Β ήταν τόσο αδύναμη σε σύγκριση με τα προηγούμενα σχέδια, η επίθεση της 6ης στρατιάς κινδύνευε να ατονήσει, καθώς η βελγική άμυνα στη διώρυγα του Αλβέρτου ήταν πολύ ισχυρή. Η κύρια διαδρομή προσέγγισης εμποδιζόταν από το οχυρό Εμπέν-Εμάλ, ένα μεγάλο φρούριο που έλεγχε τη διασταύρωση του Μεύση και της διώρυγας του Αλβέρτου. Η καθυστέρηση ενδέχετο να θέσει σε κίνδυνο την έκβαση ολόκληρης της εκστρατείας, διότι ήταν πιθανό να επιτεθεί το κύριο σώμα των συμμαχικών στρατευμάτων πριν η Ομάδα Στρατιών Β προλάβει να δημιουργήσει προγεφύρωμα. Για να ξεπεράσουν αυτή τη δυσκολία, οι Γερμανοί κατέφυγαν σε μη συμβατικά μέσα, προκειμένου να εξουδετερώσουν το Εμπέν-Εμάλ. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 10ης Μαΐου ανεμόπτερα DFS 230 προσγειώθηκαν στην κορυφή του οχυρού, αποβίβασαν ομάδα 78 καταδρομέων υπό την οργάνωση του Γερμανού υπολοχαγού Ρούντολφ Βίτσιγκ και κατάφεραν να καταστρέψουν τα κύρια πυροβόλα με εκρηκτικά. Η αποστολή ήταν τόσο επιτυχημένη, που οι απώλειες των Γερμανών ήταν μόλις 6 νεκροί και 21 τραυματίες, καταφέρνοντας να κρατήσουν υπό έλεγχο τους 1.200 στρατιώτες της φρουράς για 24 ώρες, ώσπου να καταφθάσουν ισχυρότερες δυνάμεις. Οι γέφυρες πάνω από το κανάλι καταλήφθηκαν από Γερμανούς αλεξιπτωτιστές. Οι Βέλγοι ξεκίνησαν ισχυρές αντεπιθέσεις που διαλύθηκαν από τη Λούφτβαφφε. Παρόμοιες επιχειρήσεις κατά των γεφυρών της Ολλανδίας, όπως στο Μάαστριχτ, απέτυχαν. Όλες καταστράφηκαν από τους Ολλανδούς και μόνο μία σιδηροδρομική γέφυρα είχε καταληφθεί. Αυτό καθυστέρησε τη γερμανική προέλαση στην ολλανδική επικράτεια.
Οι Γάλλοι ήταν πεπεισμένοι ότι η βελγική αντίσταση θα τους έδινε αρκετές εβδομάδες χρόνο ώστε να προετοιμάσουν μια αμυντική γραμμή κοντά στην πόλη Ζαμπλού (Gembloux). Όταν ξεκίνησε η XVI Panzerkorps του Έριχ Χέπνερ, προς την κατεύθυνση του Ζαμπλού, αυτό φαινόταν να επιβεβαιώνει τις προσδοκίες της Γαλλικής Ανώτατης Διοίκησης ότι αυτό ήταν το γερμανικό κεντρικό σημείο επίθεσης. Το Ζαμπλού βρισκόταν μεταξύ Βάβρ (Wavre) και Ναμύρ, σε επίπεδη περιοχή, ιδανική για αρματομαχίες. Για να κερδίσει χρόνο για να σκάψει εκεί, ο Ρενέ Πριού (Rene Prioux), που διοικούσε το ιππικό σώμα της γαλλικής 1ης Στρατιάς, έστειλε την 2η και 3η Ελαφρά Μηχανοκίνητη Μεραρχία (1η και 2η DLM) προς τη γερμανική δύναμη στο Ανούτ, ανατολικά του Ζαμπλού. Θα παρείχαν ένα προπέτασμα για να καθυστερήσουν οι Γερμανοί και να δοθεί αρκετός χρόνος στην 1η στρατιά να προετοιμαστεί.
Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Ανούτ (12-13 Μαΐου), μίας από τις μεγαλύτερες αρματομαχίες, συμμετείχαν περίπου 1.500 τεθωρακισμένα οχήματα μάχης. Οι Γάλλοι χτύπησαν περίπου 160 γερμανικά άρματα, όμως οι Γερμανοί ήταν αυτοί που κρατούσαν το πεδίο της μάχης όταν αποχώρησαν οι Γάλλοι. Η καθαρή γερμανική απώλεια ανερχόταν σε 20 άρματα της 3ης μεραρχίας Πάντσερ και 29 της 4ης Μεραρχίας. Ο Γάλλος Πριού είχε επιτύχει τον τακτικό και επιχειρησιακό στόχο του, να καθυστερήσει τα γερμανικά άρματα μέχρι να προετοιμαστεί η 1η γαλλική Στρατιά. Η γερμανική δύναμη είχε εμπλακεί με την 1η γαλλική Στρατιά στα βόρεια του Σεντάν ο οποίος ήταν και ο σημαντικότερος στόχος του Γερμανού στρατηγού, Χέπνερ. Στις 14 Μαΐου, ο Χέπνερ, αφού ανακόπηκε στο Ανούτ, επιτέθηκε και πάλι, στη μάχη του Ζαμπλού. Αυτή ήταν η μόνη περίπτωση κατά την οποία τα γερμανικά άρματα επιτέθηκαν κατά οχυρωμένης θέσης, στη διάρκεια της εκστρατείας. Η 1η Μαροκινή Μεραρχία πεζικού απέκρουσε την επίθεση και άλλα 42 γερμανικά άρματα της 4ης μεραρχίας Πάντσερ καταστράφηκαν, ενώ 26 αποσύρθηκαν. Η δεύτερη γαλλική επιτυχία δεν είχε αποτέλεσμα λόγω των γεγονότων που συνέβησαν αργότερα πιο νότια, στο Σεντάν.
Αρδέννες
Στις Αρδέννες οι οχυρωμένες θέσεις των συμμάχων δεν είχαν αποπερατωθεί και αυτό το γνώριζαν οι Γερμανοί από τις αεροφωτογραφίες της Υπηρεσίας Πληροφοριών τους. Η πρόοδος της ομάδας στρατιών Α επρόκειτο να καθυστερήσει από το βελγικό μηχανοκίνητο πεζικό και τα γαλλικά μηχανοκίνητα τμήματα ιππικού (DLC, Divisions Légères de Cavalerie) που προχωρούσαν στις Αρδέννες. Η κύρια αντίσταση προήλθε από το Βελγικό 1ο Chasseurs Ardennais, το 1ο τμήμα του ιππικού που ενισχύθηκε από το μηχανικό σώμα και τη γαλλική 5η Μεραρχία Légère de Cavalerie (5η DLC). Τα βελγικά στρατεύματα μπλόκαραν τους δρόμους, με σκοπό να συγκρατήσουν το 1ο τάγμα Πάντσερ στο Bodange για περίπου οκτώ ώρες, στη συνέχεια αποχώρησαν προς τα βόρεια πολύ γρήγορα για τους Γάλλους, που έχασαν το έρεισμα και δεν είχαν φτάσει και τα εμπόδιά τους αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά, καθώς το γερμανικό Μηχανικό τα κατέστρεψε. Δεν είχαν επαρκή αντιαρματικά ικανά να εμποδίσουν τον εκπληκτικά μεγάλο αριθμό γερμανικών αρμάτων και αποσύρθηκαν πίσω από το Μεύση. Ο Γερμανός στρατηγός Κλάιστ είχε περισσότερα από 41.140 οχήματα, τα οποία μπορούσαν να διαλέξουν μόνο τέσσερις διαδρομές πορείας στις Αρδέννες. Τα γαλλικά αναγνωριστικά είχαν αναφέρει τη γερμανική δύναμη τη νύχτα της 10/11 Μαΐου, αλλά αυτό θεωρήθηκε δευτερεύον της κύριας επίθεσης στο Βέλγιο. Την επόμενη νύχτα ένας πιλότος αναγνωριστικού ανέφερε ότι είχε δει μεγάλες φάλαγγες οχημάτων κινούμενες χωρίς φώτα και ένας άλλος πιλότος που εστάλη να ελέγξει ανέφερε το ίδιο και ότι πολλά από τα οχήματα ήταν άρματα. Στις 12 Μαϊου καταλήφθηκε το Μπουϊγιόν και οι Γάλλοι υποχώρησαν. Αργότερα εκείνη την ημέρα η φωτογραφική αναγνώριση και οι αναφορές των πιλότων ήταν για άρματα και εξοπλισμό γεφύρωσης και στις 13 Μαΐου ο Κλάιστ προκάλεσε κυκλοφοριακή συμφόρηση περίπου 250 χλμ. (160 μίλια) από τον Μεύση έως τον Ρήνο σε μια διαδρομή. Αν σε εκείνη την περίπτωση επιτίθετο η συμμαχική αεροπορία θα κατάφερνε στους Γερμανούς ένα καίριο πλήγμα. Τα γαλλικά βομβαρδιστικά επιτέθηκαν στους Γερμανούς στο βόρειο Βέλγιο κατά τη διάρκεια της Μάχης του Μάαστριχτ με μεγάλες απώλειες. Σε δύο ημέρες η γαλλική αεροπορική δύναμη είχε μειωθεί από 135 σε 72 αεροπλάνα.
Στις 11 Μαΐου ο Μωρίς Γκαμελέν διέταξε να ενισχυθεί ο τομέας του Μεύση. Λόγω του κινδύνου από τη Λούφτβαφφε, η κίνηση στο σιδηροδρομικό δίκτυο περιοριζόταν κατά τη διάρκεια της νύχτας επιβραδύνοντας την ενίσχυση, αλλά οι Γάλλοι δεν βιάζονταν, καθώς πίστευαν ότι η συσσώρευση γερμανικών δυνάμεων θα ήταν αντίστοιχα αργή. Ενώ γνώριζαν ότι οι γερμανικοί σχηματισμοί αρμάτων και πεζικού ήταν ισχυροί, ήταν σίγουροι για την ισχυρή τους οχύρωση και την υπεροχή του πυροβολικού τους. Οι δυνατότητες των γαλλικών μονάδων στην περιοχή ήταν αμφίβολες. Συγκεκριμένα το πυροβολικό τους σχεδιάστηκε για την καταπολέμηση του πεζικού και είχε ελλείψεις σε αντιαεροπορικό πυροβολικό και αντιαρματικά όπλα. Οι γερμανικές δυνάμεις έφτασαν στη γραμμή του Μεύση αργά το απόγευμα της 12ης Μαΐου. Για να μπορέσει να περάσει η καθεμία από τις τρεις στρατιές της Ομάδας Στρατιών Α, έπρεπε να δημιουργηθούν τρεις γεφυρώσεις, στο Σεντάν στα νότια, στο Μοντερμέ (Monthermé) στα βορειοδυτικά και στο Ντινάν (Dinant) προς τα βόρεια.
Έγινε και εδώ ότι είχε γίνει στην Πολωνία και το Βέλγιο. Ισχυρές γερμανικές μεραρχίες τεθωρακισμένων, υποβοηθούμενες από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς των στούκας, διασπούσαν τις γραμμές των αντιπάλων και τις αχρήστευαν. Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε ρήγμα μεταξύ Ναμύρ και Σεντάν σε μήκος 160 χλμ., από όπου οι Γερμανοί πέρασαν ανενόχλητοι. Το Σεντάν έγινε για δεύτερη φορά το σύμβολο της γαλλικής πολεμικής αποτυχίας.
Η αποχώρηση από τη Δουνκέρκη
Οι γερμανικές τεθωρακισμένες δυνάμεις είχαν φτάσει στην ακτή της Μάγχης, όταν ο βρετανικός στρατός βρισκόταν ακόμη στη Φλάνδρα και πέτυχαν να τον περικυκλώσουν. Ο βρετανικός στρατός είχε ήδη αποκοπεί από τον σύμμαχο του, τις γαλλικές δυνάμεις. Φοβούμενοι μην αποκοπούν και από τη μοναδική δίοδο τους στη θάλασσα άρχισαν να υποχωρούν. Την άλλη μέρα άρχισαν σφοδρότατοι βομβαρδισμοί με στόχο την κατάληψη της Δουνκέρκης και την εκμηδένιση του βρετανικού εκστρατευτικού σώματος. Μέχρι να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της γερμανικής προέλασης, μεγάλος αριθμός Βρετανών και Γάλλων στρατιωτών παγιδεύτηκαν στη Δουνκέρκη. Για τη διάσωσή τους ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ, σε συνεργασία με το Βρετανικό Ναυαρχείο, έστησε την Επιχείρηση Ντιναμό. Με υπεράνθρωπες προσπάθειες και αποστολή κάθε είδους πλοίων από τη Βρετανία και τις ακόμη ελεύθερες γαλλικές ακτές και την υποστήριξη της βρετανικής αεροπορίας (RAF), από τις 27 Μαΐου ως τις 2 Ιουνίου 1940, μεγάλος αριθμός Γάλλων (περίπου 112.000) και σχεδόν όλοι οι επιζώντες Βρετανοί (περίπου 240.000) κατάφεραν να διαφύγουν δια θαλάσσης.
Στο σημείο αυτό ο Χίτλερ διέπραξε το πρώτο από μια σειρά τακτικών σφαλμάτων, που τελικά στοίχισαν την ήττα στη Γερμανία. Υποκύπτοντας στην απαίτηση του Χέρμαν Γκέρινγκ διέταξε τον γερμανικό στρατό, ο οποίος είχε την υπεροχή και υπεροπλία στις επίλεκτες μονάδες αρμάτων μάχης, να αφήσει τη Δουνκέρκη στην αεροπορία. Μάταια ο Χάιντς Γκουντέριαν, που βρισκόταν σε απόσταση μόνον 8 χιλιομέτρων από την πόλη, ζήτησε την άδεια να επιτεθεί. Παρέμεινε στη θέση του με διαταγή του Ρούντστεντ (που είχε επικυρωθεί από τον Χίτλερ), ενώ η γερμανική αεροπορία εκτελούσε πολυάριθμες επιδρομές στην πόλη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Χίτλερ ζήτησε την παύση της προέλασης σκεπτόμενος να εκβιάσει με αυτό τον τρόπο τους Βρετανούς πολιτικούς να συνάψουν ειρήνη μαζί του. Υπάρχει και η μαρτυρία του Γερμανού στρατηγού Βάρλιμοντ του Γενικού Επιτελείου, ότι φοβούνταν μεγάλες απώλειες των τεθωρακισμένων, που θεώρησαν σκόπιμο νά αποφευχθούν εν όψει της επίθεσης στον ποταμό Σόμ που θα εξαπέλυαν αμέσως μετά.
Η παράδοση της γραμμής Μαζινό
Η στατική άμυνα των Γάλλων έναντι της μηχανοκίνητης πορείας των γερμανικών δυνάμεων έφερε το αποτέλεσμα της στρατιωτικής κατάρρευσης της Γαλλίας. Καθώς η γραμμή ήταν περικυκλωμένη, ο γερμανικός στρατός επιτέθηκε σε κάποια οχυρά της, από την εσωτερική πλευρά των γαλλικών συνόρων, τα αποτελέσματα όμως της επίθεσής του ήταν πενιχρά, καθώς απέτυχε να καταλάβει οποιαδήποτε σημαντική οχύρωση. Η γραμμή Μαζινό παρέμεινε απόρθητη, οι οχυρώσεις της άθικτες και αρκετοί διοικητές των οχυρών ήταν έτοιμοι να εξαπολύσουν επιθέσεις. Στις 21 Ιουνίου οι Ιταλοί κινήθηκαν σε όλο το αλπικό μέτωπο, με την κύρια επίθεση στον βόρειο τομέα και μια δευτερεύουσα κατά μήκος της ακτής. Διέσχισαν λίγα μίλια στο γαλλικό έδαφος ενάντια σε ισχυρή αντίσταση. Η παράκτια πόλη Μεντόν ήταν η πιο σημαντική κατάκτηση. Στις 14 Ιουνίου καταλήφθηκε το Παρίσι και η γαλλική κυβέρνηση εξαναγκάσθηκε σε ανακωχή, η οποία υπογράφηκε στις 22 Ιουνίου στην πόλη Κομπιέν, εκεί που είχε υπογραφτεί η ανακωχή του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ο Μαξίμ Βεϊγκάν υπέγραψε την παράδοση και οι φρουρές των οχυρών της γραμμής Μαζινό χωρίς να πολεμήσουν διατάχθηκαν να αποχωρήσουν από τα οχυρά και μεταφέρθηκαν σε καταυλισμούς αιχμαλώτων πολέμου.
Το τέλος του πολέμου και το καθεστώς του Βισύ
left|thumb|14 Ιουνίου 1940: Γερμανικές δυνάμεις παρελαύνουν στη Λεωφόρο Φος στο Παρίσι. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου Οι γερμανικές φάλαγγες Πεζικού μπήκαν στο Παρίσι στις 14 Ιουνίου 1940. Ο στρατάρχης Πεταίν, που είχε αναλάβει την κυβέρνηση, ζήτησε διαπραγματεύσεις και στις 16 Ιουνίου 1940 υπέγραψε με τους εκπροσώπους του Ράιχ συνθήκη, Σύμφωνα με τη συνθήκη αυτή ο γαλλικός στρατός θα αφοπλιζόταν, ενώ ο γαλλικός στόλος θα παρέμενε κλεισμένος μέσα στους ναυστάθμους, χωρίς όμως να παραδοθεί. Χαρακτηριστική είναι η καταβύθιση του γαλλικού στόλου της Μεσογείου, ο οποίος καταστράφηκε από τους Βρετανούς στις 3 Ιουλίου 1940 στον λιμένα Μερς Ελ Κεμπίρ, σκοτώνοντας 1297 Γάλλους, λόγω της ανησυχίας που είχε ο Ουίνστων Τσώρτσιλ ότι υπήρχε ενδεχόμενο ο γαλλικός στόλος να συνεργαστεί με τις δυνάμεις του Άξονα. Χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη απάνθρωπη απόφαση του Τσώρτσιλ, κάνοντας το Μερς Ελ Κεμπίρ περισσότερο γνωστό. Σημειώνεται ότι στην επίθεση αυτή τα γαλλικά πλοία ήταν πρυμνοδετημένα και εκτός επιχειρησιακής ετοιμότητας.
Κάθε οργανωμένη αντίσταση στη Γαλλία σταμάτησε, η χώρα χωρίστηκε σε Κατεχόμενη ζώνη στο βορρά και μη κατακτημένη περιοχή στο νότο, την Ελεύθερη ζώνη με Κυβέρνηση του Βισύ. Με αυτό τον τρόπο ικανοποιήθηκε το αίσθημα ρεβανσισμού που είχαν οι Γερμανοί από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Στις 22 Ιουνίου υπογράφηκε στην Κομπιέν η δεύτερη ανακωχή μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Η κυβέρνηση του Βισύ υπό την ηγεσία του στρατάρχη Πεταίν αντικατέστησε την Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία και η Γερμανία κατέλαβε τις βόρειες και δυτικές ακτές της Γαλλίας και την ενδοχώρα τους. Η Ιταλία ανέλαβε τον έλεγχο μιας μικρής εδαφικής ζώνης στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας και το καθεστώς του Βισύ διατηρούσε την περιοχή στο νότο, γνωστή ως Ελεύθερη Ζώνη.
Ο Σαρλ ντε Γκωλ, ως υφυπουργός Εθνικής Άμυνας από το Λονδίνο που είχε καταφύγει κατά τη διάρκεια της ανακωχής, εξέδωσε την ανακοίνωση στις 18 Ιουνίου. Με αυτήν αρνήθηκε να αναγνωρίσει την κυβέρνηση Βισύ ως νόμιμη και ξεκίνησε το έργο της οργάνωσης των ελεύθερων γαλλικών δυνάμεων.
Απώλειες του Άξονα
right|thumb|Αιχμάλωτοι Γάλλοι στρατιώτες
Επίλογος
Όταν το γαλλικό αμυντικό σύστημα κατέρρευσε στις 15 Μαΐου 1940 και οι μηχανοκίνητες μεραρχίες των Γερμανών πέρασαν το Σεντάν, ο ραδιοφωνικός σταθμός του Βερολίνου ανακοίνωσε ότι ο στρατός και η αεροπορία του Ράιχ είναι έτοιμοι να πλήξουν το νησιωτικό κράτος της Αγγλίας. Η ασφάλεια των βρετανικών νησιών ετίθετο πλέον υπό αίρεση. Στη μάχη της Γαλλίας οι Γερμανοί κατάφεραν με κεραυνοβόλα πλήγματα να εκμηδενίσουν έναν από τους κυριότερους εχθρούς τους και να τον βγάλουν εκτός μάχης. Έτσι η Αγγλία έμενε μόνη στον πόλεμο εναντίον του Άξονα, η γερμανική αεροπορία ετοιμαζόταν να επιτεθεί και στο ίδιο το αγγλικό έδαφος, η Ιταλία ετοιμαζόταν να κάνει εκστρατεία για την κατάκτηση της Αιγύπτου, ενώ η Μάλτα, βάση των Άγγλων προς τη Μέση Ανατολή, βομβαρδιζόταν από το 1940. Η μάχη της Γαλλίας ήταν μια αποφασιστική νίκη των δυνάμεων του Άξονα, μέχρι ο Χίτλερ να δώσει τη διαταγή στη Βέρμαχτ να επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Γαλλικός Στρατός Ξηράς Κατηγορία:Βέρμαχτ
Douglas BTD Destroyer
Το Douglas BTD Destroyer ήταν μονοκινητήριο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης που αναπτύχθηκε για χρήση με τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Στις 20 Ιουνίου 1941 το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έδωσε στην Douglas παραγγελίες για κατασκευή δύο πρωτοτύπων του νέου διθέσιου βομβαρδιστικού κάθετης εφόρμησης XSB2D-1, που θα αντικαθιστούσε τα Douglas SBD Dauntless και Curtiss SB2C Helldiver. Επικεφαλής της ομάδας σχεδιασμού του XSB2D-1 ήταν ο Ed Heinemann. Αυτός και η ομάδα του δημιούργησαν ένα μεσοπτέρυγο μονοπλάνο μεγάλων διαστάσεων, με πτέρυγες σχήματος γλάρου (αγγλ. gull wing) -ασυνήθιστη διάταξη για τα αεροσκάφη των αεροπλανοφόρων εκείνης της εποχής- και τρίκυκλο ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Διέθετε εσωτερική αποθήκη βομβών και μπορούσε επίσης να μεταφέρει οπλισμό στις πτέρυγες. Το ολικό οπλικό φορτίο ανερχόταν στα 1900 kg, ενώ ο αμυντικός οπλισμός αποτελούνταν από δύο πυροβόλα των 20 mm στις πτέρυγες και τέσσερα πολυβόλα των 12,7 mm ανά δύο τοποθετημένα σε τηλεχειριζόμενους πυργίσκους.
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 8 Απριλίου 1943 και είχε εξαιρετικές επιδόσεις, όντας πολύ ταχύτερο και ικανό να μεταφέρει διπλάσιο οπλικό φορτίο από το Helldiver. Άμεσα ακολούθησε παραγγελία για 358 SB2D-1. Το Ναυτικό άλλαξε τις απαιτήσεις του, όμως, ζητώντας το νέο αεροσκάφος να είναι μονοθέσιο και χωρίς αμυντικούς πυργίσκους. Η Douglas τροποποίησε το SB2D, αφαιρώντας τους τηλεχειριζόμενους πυργίσκους και τη θέση για το δεύτερο μέλος του πληρώματος, ενώ παράλληλα τοποθέτησε επιπλέον θωράκιση και μία ακόμα δεξαμενή καυσίμου, δημιουργώντας έτσι το BTD-1 Destroyer. Οι παραγγελίες για τα SB2D ακολούθως έγιναν παραγγελίες για BTD-1, με το πρώτο να πραγματοποιεί την παρθενική του πτήση στις 5 Μαρτίου 1944.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα πρώτα BTD-1 παραγωγής ήταν έτοιμα τον Ιούνιο του 1944. Μέχρι την παράδοση της Ιαπωνίας τον Αύγουστο του 1945, που σήμανε το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, είχαν παραδοθεί μονάχα 28 αεροσκάφη. Επακόλουθο του τερματισμού της σύρραξης ήταν η ακύρωση του BTD και άλλων αεροσκαφών, όπως το Martin AM Mauler, που εξ αρχής είχαν σχεδιαστεί σαν μονοθέσια. Κανένα BTD-1 δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε πολεμικές επιχειρήσεις. Όταν το πρόγραμμα ακυρώθηκε ο Heinemann και η ομάδα του είχαν ήδη ξεκινήσει να εργάζονται σε ένα άλλο μονοθέσιο επιθετικό αεροσκάφος, το BT2D, που εξελίχθηκε στο περίφημο Douglas A-1 Skyraider.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου BTD Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας
Χρυσόγονος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Χρυσόγονος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα: