cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλάτσο Ρουτσελάι
Το ισόγειο ήταν για επαγγελματικούς λόγους (η οικογένεια Ρουτσελάι ήταν ισχυροί τραπεζίτες) και υπάρχουν πάγκοι σε όλο το μήκος της πρόσοψης του δρόμου. Ο δεύτερος όροφος ήταν ο κύριος επίσημος όροφος υποδοχής (piano nobile) και ο τρίτος όροφος ήταν ο ιδιωτικός χώρος της οικογένειας με τα υπνοδωμάτια. Ο τέταρτος "κρυφός" όροφος κάτω από την οροφή ήταν για τους υπηρέτες, με σχεδόν καθόλου παράθυρα και αρκετά σκοτεινός στο εσωτερικό του.
Ημερομηνία κατασκευής
Οποιαδήποτε αξιολόγηση της αρχιτεκτονικής σημασίας του Παλάτσο Ρουτσελάι πρέπει να λαμβάνει υπόψη παρόμοιες κατοικίες της Φλωρεντίας την περίοδο αυτή, όπως το Παλάτσο Μέντιτσι-Ρικκάρντι (τότε Παλάτσο ντε' Μέντιτσι), το Παλάτσο Στροτσίνο, το Παλάτσο Στρότσι και το Παλάτσο Σπινέλι. Η ακριβής εκτίμηση της καλλιτεχνικής σημασίας του Παλάτσο Ρουτσελάι εμποδίστηκε από αβεβαιότητες, σχετικά με το πότε και από ποιον κατασκευάστηκε. Παραδοσιακά, και υποστηρίζεται από μερικές πηγές του 16ου αι., το κτήριο χρονολογείται στην περίοδο 1446-51, κάνοντας τις προσόψεις των Παλάτσο Μέντιτσι και Ρουτσελάι σύγχρονες.
Το 1974 ο Τσαρλς Μαρκ πρότεινε ένα ιστορικό κατασκευής σε δύο φάσεις για το παλάτι, με βάση την ερμηνεία του σχετικά με τις περιγραφές περιουσίας, που περιέχονται στις φορολογικές δηλώσεις του Τζοβάννι Ρουτσελάι, των μελών της οικογένειάς του και των γειτόνων του. Σε αυτές τις φορολογικές καταγραφές η τοποθεσία του ακινήτου ορίζεται από γειτονικά στοιχεία: δρόμους είτε γείτονες. Έτσι ο Τσ. Μαρκ μπόρεσε να ανακατασκευάσει ιστορικά ιδιοκτησίας για τη θέση, που τώρα καταλαμβάνεται από το παλάτι, για κάθε φορολογικό έτος. Αυτό που ανακάλυψε ο Μαρκ, τεκμηριώνει τη μαρτυρία του Τζοβάννι Ρουτσελάι ότι "από οκτώ σπίτια, έφτιαξα ένα". Πράγματι: οκτώ κατοικίες κατελάμβαναν κάποτε την τοποθεσία τού σημερινού παλατιού Ρουτσελάι.
Κέδρος Πλαστήρα Καρδίτσας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Κέδρος
Παλάτσο Ρουτσελάι
Ημερομηνία κατασκευής
Τα αρχεία για το φορολογικό έτος 1446 δείχνουν, ότι ο Τζοβάννι Ρουτσελάι και η άμεση οικογένειά του ζούσαν σε ένα σπίτι στη γωνία της Βία ντελα Βίνια Νουόβα και της στενής Βια ντεϊ Παλσέτι. Προφανώς ο τραπεζίτης, σκοπεύοντας να διευρύνει τις κατοικίες του σύμφωνα με την ανερχόμενη οικονομική και κοινωνική του κατάσταση, είχε αποκτήσει μία σειρά από σπίτια κατά μήκος της Βία ντεϊ Παλσέτι. Λίγο αργότερα, το γειτονικό σπίτι κατά μήκος της Βία ντελα Βίνια Νουόβα, που ανήκε στη μητέρα του, πέρασε στα χέρια του Ρουτσελάι. Τέλος (π. 1460), το σπίτι δίπλα σε αυτό της μητέρας του προστέθηκε στο αναπτυσσόμενο συγκρότημα κατοικιών. Η παρούσα εσωτερική διάθεση τού παλατιού επιβεβαιώνει τη διαδικασία προσάρτησης, με την οποία εξελίχθηκε το κτίριο. Μέχρι το 1455, ένα από τα σπίτια της Βία ντεϊ Παλσέτι είχε κατεδαφιστεί και αντικατασταθεί από μία αυλή, που περιβάλλεται στις τρεις πλευρές της από στοές, στις οποίες κορινθιακοί κίονες συγκρατούν ημικυκλικά τόξα. Ένας διάδρομος με σταυροθόλια συνδέει τώρα την αυλή με την είσοδο στη Βία ντελα Βίνια Νουόβα.
Κέδρος Πλαστήρα Καρδίτσας
Ο Κέδρος παλιότερα, Ζυγογιαννέικα σήμερα, είναι χωριό του νομού Καρδίτσας.
Παλάτσο Ρουτσελάι
Ημερομηνία κατασκευής
Εξωτερικά, ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε το παλάτι Ρουτσελάι, μπορεί να ιδωθεί κατά μήκος της Βία ντεϊ Παλσέτι. Ωστόσο στην Πιάτσα ντεϊ Ρουτσελάι, η εντύπωση που δίνει η περίφημη πρόσοψη, είναι μία αρμονική ενότητα. Η πρόσοψη έγινε για να ενοποιήσει οπτικά τα τρία ξεχωριστά σπίτια κατά μήκος της Βία ντελα Βίνια Νουόβα. Με την πρόσοψη ο Ρουτσελάι ήθελε να δείξει το ενδιαφέρον του για την τέχνη της εποχής και την εξέχουσα θέση του στην κοινότητα. Πότε ακριβώς έγινε ο σχεδιασμός και η εκτέλεση αυτής της ιστορικής πρόσοψης, παραμένει αβέβαιο. Ο Πάολο Σανπαολέζι (1963), και μετά ο Μπρέντα Πρέυερ (1981), πρότειναν ότι η πρόσοψη κατασκευάστηκε σε δύο φάσεις: στην πρώτη (π. 1450) φτιάχτηκαν πέντε τόξα (παράθυρα) και καλύφθηκαν τα εξωτερικά των παλαιών κατοικιών του Τζοβάννι και της μητέρας του και μετέπειτα φτιάχτηκε μία επέκταση δύο τόξων (παραθύρων), για να καλύψει το σπίτι που προστέθηκε το 1460. Ο Ρουτσελάι δεν κατάφερε ποτέ να προσθέσει το επόμενο σπίτι στη σειρά, ώστε να φτιαχτεί ακόμη ένα τόξο (παράθυρο) και να ολοκληρωθεί το κτήριο, έτσι η πρόσοψη έμεινε ημιτελής.
Ο Mαρκ (1974), μαζί με τους Kουρτ Φόρστερ (1976) και Χάουαρντ Σάαλμαν (1966) έχουν ερμηνεύσει τα στοιχεία διαφορετικά, υποστηρίζοντας ότι αυτή η εργασία στην πρόσοψη περίμενε την απόκτηση της τρίτης ιδιοκτησίας κατά μήκος της Βία ντελα Βίνια Νουόβα και προκλήθηκε από τον γάμο τού γιου τού Ρουσελάι, Μπερνάρντο, με την κόρη του Πέτρου Α΄ των Μεδικων, τη Νανίνα, το 1461. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, τότε μόνο θα μπορούσε να ήταν επιτρεπτή η ομοιότητα των αρχιτεκτονικών στοιχείων των Μεδίκων με εκείνα των Ρουτσελάι στις προσόψεις. Το ίδιο ισχύει και για τo κυκλικό άνοιγμα, στοιχείο των Μεδίκων, στον χώρο μεταξύ του δίλοβου παραθύρου και του υπεράνω αυτού τόξου. Αυτό μεταθέτει την κατασκευή της πρόσοψης τού κτηρίου σε έτος μετά το 1461 και θέτει υπό αμφισβήτηση το ότι αυτή έγινε πριν από το Παλάτσο Πικολόμινι (του σχεδιασμένου από τον Μπερνάντο Ροσελίνο το 1459-62) στην παπική πόλη της Πιέντσα.
Ο αρχιτέκτονας
Αυτή η χρονολόγηση μετά το 1461 θέτει για άλλη μία φορά το ζήτημα του ποιος είναι ο αρχιτέκτονας. Με βάση το κείμενο του Τζιόρτζιο Βαζάρι και άλλων σχολίων από τα μέσα έως τα τέλη του 16ου αι., καθώς και το ότι ο Τζοβάννι Ρουτσελάι χρησιμοποίησε τον Λ.Μπ. Αλμπέρτι ως αρχιτέκτονα τού παρεκκλησίου του στη γειτονική εκκλησία του Σαν Πανκράτσιο και για την ολοκλήρωση της πρόσοψης της Σάντα Μαρία Νοβέλα, έχει γίνει ευρέως αποδεκτό ότι ο μεγάλος ανθρωπιστής λόγιος και θεωρητικός της τέχνης είναι υπεύθυνος για τον σχεδιασμό της πρόσοψης τού Παλάτσο Ρουτσελάι. Ωστόσο τα πρώτα σχόλια για την πρόσοψη που έγιναν στις αρχές του 16ου αι., δεν αναφέρουν τον Αλμπέρτι, αλλά μάλλον τη συνδέουν με τον Μπερνάρντο Ροσελλίνο, λέγοντας ότι αυτός είχε κάνει ένα μοντέλο για το παλάτι. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ήταν υπεύθυνος ο ίδιος για την πρόσοψη, ή απλά ότι είχε φτιάξει το μοντέλο ακολουθώντας τις οδηγίες κάποιου άλλου (τού Αλμπέρτι).
Κέδρος Πλαστήρα Καρδίτσας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Στα ανατολικά του χωριού και σε απόσταση περίπου 2 χλμ. βρίσκεται το "Παρατηρητήριο Λίμνης Πλαστήρα" σε υψόμετρο 1.350 μέτρων με θέα τη λίμνη και τα χωριά Τρικάλων και Καρδίτσας. Με καθαρή ατμόσφαιρα η θέα φτάνει μέχρι τον Όλυμπο. Στα νότια είναι το ορειβατικό καταφύγιο "Ελατάκος" σε υψόμετρο 1.450 μέτρων με πανοραμική θέα προς τη Λίμνη Πλαστήρα.
Παλάτσο Ρουτσελάι
Ο αρχιτέκτονας
Ο πρώτος, που αμφισβήτησε τον ρόλο του Αλμπέρτι ως αρχιτέκτονα, ήταν ο Γιούλιους Σλόσερ, ο οποίος έγραψε (1929) ότι «είναι το πνεύμα του Μπερνάρντο Ροσελίνο, και όχι του Αλμπέρτι, που υπάρχει εδώ». Η γνώμη του Σλόσερ έγινε δεκτή από τους Λέο Πλάνισιγκ (1942), Χάουαρντ Σάαλμαν (1966) και Mάριο Σάλμι (1967). Ο Μαρκ βάσισε τη γνώμη του στις φορολογικές πληροφορίες, που έδειξαν μία μεταγενέστερη χρονολόγηση για την πρόσοψη και την πιθανή προτεραιότητα του Παλάτσο Πικολόμινι στην Πιέντσα, και υποστήριξε το 1974 ότι ο αρχιτέκτονας είναι ο Μπερνάρντο Ροσελίνο. Την άποψή του υποστήριξαν οι Φόρστερ (1976) και Μάρβιν Τράχτενμπεργκ (2000). Παρά τις προσπάθειες επανεξέτασης της πρόσοψης και τού έτους κατασκευής της, η γενική υποστήριξη για τον Aλμπέρτι παραμένει, και υπέρ του έχουν επιχειρηματολογήσει η Μπρέντα Πρέυερ (1981) και άλλοι. Ενώ ο ρόλος του Μπερνάντο Ροσελίνο στην αναδιαμόρφωση τού εσωτερικού τού ανακτόρου, στην κατασκευή του διαδρόμου εισόδου και στη δημιουργία της αυλής είναι παγκοσμίως αποδεκτός, η εμπλοκή του με την περίφημη πρόσοψη και την ημερομηνία εκτέλεσης παραμένουν ανοικτά ερωτήματα, που ίσως να επιλυθούν με την εμφάνιση νέων αποδεικτικών στοιχείων.
Κέδρος Πλαστήρα Καρδίτσας
Ιστορικό
Τα Ζυγογιανναίικα, ένας σαρακατσάνικος οικισμός, δημιουργήθηκε από τον τσέλιγκα Αλέξη Κ. Ζυγογιάννη, το 1843. Αυτός αγόρασε τα χωράφια στη θέση αυτή που βρίσκεται ο οικισμός – που τότε ονομάζονταν Κέδρος – από τους κατοίκους της Μπελοκομίτης. Εκεί έκτισε ένα σπίτι για τις ανάγκες του τσελιγκάτου του. Αργότερα ο τόπος αυτός χρησιμοποιούνταν ως «ξεκαλοκαιριό» από τις Ζυγογιανναίικες οικογένειες τη χρονική περίοδο από τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου μέχρι τη γιορτή του του Αγίου Δημητρίου. Ήταν η «στάνη» των Ζυγογιανναίων, δηλαδή τα κονάκια τους, ο τόπος διαμονής τους. Μετά το 1960, που σταμάτησε ο νομαδικός τρόπος ζωής των Σαρακατσαναίων, ο οικισμός έγινε παραθεριστική περιοχή για τους σημερινούς Ζυγογιανναίους. Είκοσι σπίτια περίπου συγκροτούν τον οικισμό. Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής αποτελεί το σημείο αναφοράς των Ζυγογιανναίων, αφού κάθε χρόνο παρευρίσκονται εκεί στις 26 Ιουλίου που λειτουργεί. Αλλά και οι κάτοικοι των γύρω χωριών τιμώντας τη μέρα αυτή έρχονται για να εκκλησιαστούν. Αποδεικνύονται, έτσι, ζωντανές οι σχέσεις των Σαρακατσαναίων με τους ντόπιους, ακόμα και σήμερα. Σ΄ ένα ακόμα σημαντικό γεγονός, το «αντάμωμα», την Κυριακή πριν τον Δεκαπενταύγουστο, συμμετέχει σύσσωμος ο οικισμός, μαζί με τους συγγενείς τους, ικανοποιώντας έτσι οι κάτοικοί του την ανάγκη τους για επικοινωνία μεταξύ τους.
Παλάτσο Ρουτσελάι
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φλωρεντία Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Κέδρος Πλαστήρα Καρδίτσας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Τζόνι Ερνστ
Η Τζόνι Κέι Ερνστ (αγγλ. Joni Kay Ernst neé Culver, 1 Ιουλίου 1970), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και πρώην στρατιωτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Άιοβα από το 2015. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Από το 2019, είναι Αντιπρόεδρος της Ρεπουμπλικανικής Διάσκεψης της Γερουσίας.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Γερουσίας της Άιοβας για την 12η περιφέρεια (2011-2014), καθώς και ως Ελεγκτής της κομητείας Μοντγκόμερι της Άιοβας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Άιοβα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα
Ένα πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα είναι ένα πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων που υπάρχει σε ορισμένους πυρήνες λειτουργικών συστημάτων για να διευκολύνει τον εντοπισμό σφαλμάτων και την ανάπτυξη του πυρήνα από τους προγραμματιστές του πυρήνα. Ένα πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα μπορεί να είναι ένα στέλεχος που υλοποιεί λειτουργίες χαμηλού επιπέδου, με έναν πλήρη εντοπιστή σφαλμάτων όπως τον GNU Debugger (gdb), που εκτελείται σε ένα άλλο μηχάνημα, στέλνει εντολές στο στέλεχος μέσω μιας σειριακής γραμμής ή μιας σύνδεσης δικτύου ή μπορεί να παρέχει μια γραμμή εντολών που μπορεί να χρησιμοποιηθεί απευθείας στο μηχάνημα στο οποίο γίνεται αποσφαλμάτωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λειτουργικά συστήματα Κατηγορία:Αποσφαλμάτωση
Ζαχαρίας (Κόμης της εώας)
Ο Ζαχαρίας ήταν βυζαντινός ανώτερος πολιτικός και στρατιωτικός αξιωματικός του 6ου αιώνα με το αξίωμα του Κόμη της εώας (ανατολής).
Ο Ζαχαρίας αντικατέστησε στο αξίωμα του κόμη το 527 τον Εφραίμ όταν αυτός έγινε επίσκοπος της Αντιόχειας, η καταγωγή του ήταν από την Τύρο. Ο Ζαχαρίας ήταν στην πόλη κατά τον μεγάλο σεισμό του 526 που την κατέστρεψε ολοκληρωτικά. Όταν ανέλαβε κόμης, η έδρα του ήταν η Αντιόχεια, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη μαζί με πολλούς κληρικούς και τον επίσκοπο Αμηδείας. Στην Κωνσταντινούπολη ο Ζαχαρίας ζήτησε να συναντήσει τον αυτοκράτορα όπου του έδωσε 21 (λ΄) κεντινάρια χρυσό για την πόλη κι άλλα κεφάλαια. Μετά από λίγο καιρό ο αυτοκράτορας έστειλε άλλα 10 κεντινάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κουτσοδήμος Καρδίτσας
Ο Κουτσοδήμος είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας σε υψόμετρο 830 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Κουτσοδήμος βρίσκεται δυτικά της τεχνητής Λίμνης Πλαστήρα, ανάμεσα στα χωριά Κρυονέρι (ΒΔ.) και Καλύβια Φυλακτής (Ν.), σε απόσταση 10 χλμ. ΝΔ. από το Μορφοβούνι (έδρα του δήμου) και 27,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Στο χωριό υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία και βενζινάδικο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κρυονερίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κρυονέρι και τα Προσήλια αποτελούν την τοπική κοινότητα Κρυονερίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νεβρόπολης Αγράφων του δήμου Λίμνης Πλαστήρα και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 78 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Άιν Ίσσα
Η Άιν Ίσσα (αραβικά: عين عيسى, που σημαίνει Πηγή του Ιησού· κουρδικά: بۆزانێ Bozanê‎) είναι πόλη στο Διαμέρισμα Τελ Αμπιάντ του Κυβερνείου Αρ-Ράκκα στη Συρία. Βρίσκεται στο ήμισυ της απόστασης μεταξύ της παραμεθόριας πόλης των συριοτουρκικών συνόρων, Τελ Αμπιάντ, και της περιφερειακής πρωτεύουσας Ράκκα.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, η πόλη έχει πληθυσμό 6.730 κατοίκους, ενώ ο ναχιγές 40.912.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Μπαϊράμ Πασάς
thumb|right|140px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ο Μπαϊράμ Πασάς ήταν Μέγας Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1637-1638), επί Σουλτάνου Μουράτ Δ', την αδελφή του οποίου είχε λάβει σύζυγο.
Βιογραφία
Προερχόταν από το σώμα των Γενιτσάρων και ανήκε στο Τάγμα του Ζεϋνί Σουφισμού (Zeyni Sufi Order). Διακρίθηκε για τον καλό χαρακτήρα του που προσπαθουσε ν΄ απαλύνει τη σκληρότητα του αυταρχικού Μουράτ. Πέθανε στην Ούρφα τον Αύγουστο του 1638 κατά τη διάρκεια εκστρατείας του κατά των Περσών.
Αρένα Μπισκάγια
Η Αρένα Μπισκάγια (βασκικά: Bizkaia Arena) είναι κλειστή αρένα στο Μπαρακάλντο του Μείζονος Μπιλμπάο. Είναι η μεγαλύτερη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στην Ισπανία, καθώς μπορεί να φιλοξενήσει έως 26.000 άτομα και 15.414 για αθλήματα εσωτερικού χώρου. Η αρένα είναι μέρος του συγκροτήματος του Εκθεσιακού Κέντρου του Μπιλμπάο (BEC), του Εκθεσιακού και Συνεδριακού Κέντρου του Μπιλμπάο και της Μπισκάγια, η οποία εγκαινιάστηκε τον Απρίλιο του 2004.
Ο χώρος φιλοξενεί τακτικά αγώνες καλαθοσφαίρισης, για τους οποίους έχει χωρητικότητα 15.414 θεατών. Ήταν ένα από τα έξι γήπεδα που χρησιμοποιήθηκαν για το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης του 2014, που διοργανώθηκε από την Ισπανία. Η αρένα φιλοξένησε τα ετήσια MTV Europe Music Awards το 2018, καθώς τα βραβεία φιλοξενήθηκαν στην Ισπανία για τρίτη φορά και για πρώτη φορά στο Μπιλμπάο.
Ιστορία
Η αρένα χρησιμοποιήθηκε ως η έδρα της ομάδας καλαθοσφαίρισης Μπιλμπάο Μπασκέτ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2009-10. Σε άλλες σεζόν, περιστασιακά έχει χρησιμοποιηθεί για τους πιο εμπορικούς αγώνες της. Φιλοξένησε το Final 8 του Κυπέλλου Ισπανίας 2010.
Ο χώρος φιλοξένησε έναν αγώνα προετοιμασίας μεταξύ της Μπιλμπάο Μπασκέτ και των Φιλαδέλφεια 76ερς του ΝΒΑ. Αρκετές διεθνείς ποπ και ροκ συναυλίες έχουν επίσης πραγματοποιηθεί στην αρένα.
Ο χώρος έχει χρησιμοποιηθεί επίσης για άλλα είδη παραστάσεων, όπως όπερα, Disney on Ice, κ.λπ., καθώς και πολιτικές ομιλίες και θρησκευτικές συναντήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ισπανία Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ισπανία Κατηγορία:Μπαρακάλντο Κατηγορία:Μπιλμπάο Μπασκέτ
Παλαιά Πόλη της Φότσα
Η Παλαιά Πόλη της Φότσα είναι το ιστορικό κέντρο της πόλης Φότσα, η οποία βρίσκεται στην Σερβική Δημοκρατία. Η Παλαιά Πόλη αποτελεί πολιτιστικό μνημείο και έχει μεγάλη ιστορική σημασία για την πόλη Φότσα και υψηλή περιβαλλοντική αξία αναφορικά με την χωρική της σύνθεση. Περιλαμβάνει μνημειακά κτίρια, μεμονωμένου αρχιτεκτονικού ύφους, των οποίων η αρχιτεκτονική αξία δεν είναι ιδιαίτερη σαφής αλλά η διάταξή τους είναι τέτοια ώστε να παρέχει την δυνατότητα σαφούς προσδιορισμού της αστικής σύνθεσης της πόλης.
Ιστορική πλευρά της πόλης
Η μεσαιωνική παλαιά πόλη της Φότσα αναπτύχθηκε στο τμήμα που ενώνει την Ντρίνα με την Τσεχοτίνα. Η ίδια περιοχή έγινε αργότερα ο πυρήνας μιας μεταγενέστερης πόλης που δημιουργήθηκε την οθωμανική περίοδο και ονομάστηκε Ορτακόλ. Σε αυτήν την περιοχή χτίστηκε κατά την ίδια οθωμανική περίοδο το πρώτο και παλαιότερο τζαμί στην Φότσα και σε αρκετά κοντινή απόσταση τα πρώτα καταστήματα - η βάση για το μελλοντικό παζάρι της πόλης. Όπως και με άλλους οικισμούς που δημιουργήθηκαν κατά την οθωμανική περίοδο, ο διαχωρισμός της πόλης σε ζώνες είναι ορατός : εμπόριο και χειροτεχνία, επιχειρηματικό και οικιστικό τμήμα. Η Φότσα διατηρεί μια παρόμοια εδαφική κατανομή μέχρι και σήμερα. Το παζάρι της Φότσα διαμορφώθηκε σε μια ανώμαλη πλαγιά και σε διάσπαρτα σημεία, γεγονός που αποδεικνύει ότι προσαρμόστηκε στην κατάσταση : να σχηματιστεί κατά μήκος της μεσαιωνικής διαδρομής διέλευσης. Το σημαντικότερο μέρος του παζαριού είναι η πλατεία Παζαρίστε, που βρίσκεται δίπλα από το τζαμί του αυτοκράτορα. Αυτή η πλατεία με το τζαμί δεν άλλαξε ιδιαίτερα την εμφάνισή της περιοχής συγκριτικά με την μεσαιωνική μορφή της. Η πλατεία έχει μεγάλη έκταση, ακανόνιστο και ακτινικό σχήμα και πρόσβαση στο κέντρο της πόλης με επτά επιμέρους δρόμους που συναντώνται σε αυτό από διαφορετικά σημεία της πόλης. Σύμφωνα με τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε, σε μεταγενέστερες περιόδους, μετατράπηκε σε πλατεία και αργότερα σε αγορά.
Λογοτεχνία
Κατηγορία:Φότσα
Κάρολος Γ΄ του Μονακό
Ο Κάρολος Γ΄ (γαλλικά: Charles III) ήταν Πρίγκιπας του Μονακό από τις 20 Ιουνίου 1856 μέχρι το θάνατό του στις 10 Σεπτεμβρίου 1889. Ήταν ο ιδρυτής του διάσημου καζίνο του Μόντε Κάρλο.
Βιογραφία
Ο Κάρολος Ονώριος γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1818 και ήταν ο μόνος γιος του Φλορεστάνου Α΄ του Μονακό και της Μαρί Καρολίν Ζιμπέρ ντε Λαμέτς.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1846 παντρεύτηκε στις Βρυξέλλες την Αντωνία του Μερόντ. Μαζί της απέκτησε ένα γιο, τον Αλβέρτο (1848-1922).
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, οι πόλεις Μεντόν και Ρόκεμπρουν, που αποτελούσαν περίπου το 80% του μονεγασκικού εδάφους, ενσωματώθηκαν στη Γαλλία, η οποία αναγνώριζε πλέον επίσημα την ανεξαρτησία του Μονακό.
Η απώλεια των περιοχών αυτών αποδυνάμωσε σημαντικά τα οικονομικά του πριγκιπάτου, το οποίο πλέον ήταν ευάλωτο έναντι των γειτόνων του. Έτσι, για την εξεύρεση νέων οικονομικών πόρων ο Κάρολος έδωσε εντολή για την κατασκευή ενός καζίνο. Τα εγκαίνια του καζίνου έγιναν τον Ιούλιο του 1865, ενώ η περιοχή που χτίστηκε μετονομάστηκε προς τιμήν του Καρόλου σε Μόντε Κάρλο (Όρος του Καρόλου).
Υπό τον Κάρολο Γ΄, το πριγκιπάτο αύξησε τις διπλωματικές του δραστηριότητές. Ένα παράδειγμα αποτελεί η συνθήκη φιλίας που υπογράφηκε με τον του παραδείγματος χάριν, το 1864, ο Κάρολος ολοκλήρωσε μια Συνθήκη της φιλίας με τον Μπέη της Τυνησίας, Μουχάμαντ Γ΄ ας-Σάντικ.
Το 1885 η εικόνα του Καρόλου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα γραμματόσημα του Μονακό, τα οποία αντικατέστησαν τα μέχρι τότε γαλλικά γραμματόσημα, που χρησιμοποιούνταν εκεί.
Όταν ήταν μεσήλικας η όρασή του αποδυναμώθηκε αρκετά, και κατά την τελευταία δεκαετία της ζωής του είχε γίνει σχεδόν πλήρως τυφλός. Πέθανε στο Μαρσέ στις 10 Σεπτεμβρίου 1889.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 400 μέτρα γυναικών
Τα 400 μέτρα γυναικών είναι ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Πραγματοποιήθηκε στις 8, 9 και 11 Αυγούστου.
Ρεκόρ
Αυτά ήταν τα ρεκόρ πριν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (Θερινή Ώρα Γερμανίας UTC+2)
Αποτελέσματα
μικρογραφία|252x252εσ|Η σειρά 4.
Σειρές
Οι 2 κάθε σειράς (Q) και οι 6 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στον ημιτελικό. μικρογραφία|276x276εσ|Η σειρά 1. μικρογραφία|277x277εσ|Η σειρά 3.
Ημιτελικοί
Οι 2 πρώτοι από κάθε σειρά (Q) και οι 2 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στον τελικό.
* Αθλήτριες που προκρίθηκαν αυτόματα στον ημιτελικό, χωρίς να συμμετέχουν στις σειρές. μικρογραφία|329x329εσ|Ο τελικός.
Παραπομπές
00400 μέτρα γυ 2018
Εκπαίδευση στην Ιταλία
Η εκπαίδευση στην Ιταλία είναι υποχρεωτική από την ηλικία των 6 έως και την ηλικία των 16 ετών και χωρίζεται σε πέντε επίπεδα: το νηπιαγωγείο (scuola dell'infanzia), το δημοτικό (scuola primaria ή scuola elementare), την κατώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (scuola secondaria di primo grado ή scuola media inferiore), την ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (scuola secondaria di secondo grado ή scuola media superiore) και το πανεπιστήμιο (università), και διαθέτει τόσο δημόσια, όσο και ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Ιστορική αναδρομή
Στην Ιταλία, κρατικό σχολικό σύστημα ή Εκπαιδευτικό Σύστημα υπάρχει από το 1859, όταν με τον νόμο Καζάτι (Legge Casati) θεσπίστηκαν εκπαιδευτικές υποχρεώσεις για το επερχόμενο ιταλικό κράτος (η Ιταλική ενοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1861). Ο νόμος Καζάτι θέσπισε ως υποχρεωτική την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και είχε ως στόχο την ανάπτυξη του γραμματισμού. Σύμφωνα με τον νόμο αυτό, υπεύθυνες για την διεύθυνση και τον έλεγχο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι οι πόλεις, για τη δευτεροβάθμια είναι οι περιφέρειες, ενώ τα πανεπιστήμια ελέγχονται από το κράτος. Βέβαια, ακόμη και μετά τη θέσπιση αυτού του νόμου και της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, στις επαρχιακές (και κυρίως νότιες) περιοχές το ποσοστό αποχής από το σχολείο ήταν αρκετά υψηλό. Είναι αξιοσημείωτο ότι το ποσοστό συμμετοχής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση θα φτάσει το 90% μόλις 70 χρόνια μετά, ενώ το ποσοστό αναλφαβητισμού (που έφτανε σχεδόν το 80% το 1861) χρειάστηκε περισσότερο από 50 χρόνια για να μειωθεί κατά το ήμισυ.
Η μεταρρύθμιση ενίσχυσε τον ρόλο του Κλασικού Λυκείου (Liceo Classico), που ιδρύθηκε το 1859 με τον νόμο Καζάτι και προοριζόταν να αποτελέσει την κορωνίδα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατά την φασιστική περίοδο, με στόχο την διαμόρφωση των μελλοντικών ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Επίσης, ιδρύθηκαν τα Τεχνικά, Εμπορικά και Βιομηχανικά Ινστιτούτα και το Επιστημονικό Λύκειο (Liceo Scientifico). Το Liceo Classico ήταν το μοναδικό ίδρυμα δευτεροβάθμιας που παρείχε πρόσβαση σε όλους τους τύπους ανώτατης εκπαίδευσης μέχρι το 1968. Η επιρροή του Ιδεαλισμού του Gentile ήταν σημαντική και είναι χαρακτηριστική η άποψη του ότι ο καθολικισμός αποτελεί «το θεμέλιο λίθο και την κορώνα» της εκπαίδευσης. Το 1962 το “avviamento al lavoro” καταργήθηκε και όλα τα παιδιά έως την ηλικία των 14, ήταν υποχρεωμένα να ακολουθήσουν ένα και μοναδικό πρόγραμμα, που συμπεριλάμβανε το δημοτικό ως βασική εκπαίδευση (scuola elementare) και τη μέση εκπαίδευση (scuola media).
Από το 1962 έως και σήμερα, η βασική δομή της ιταλικής πρωτοβάθμιας (και δευτεροβάθμιας) εκπαίδευσης παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ίδια, πέρα από μερικές τροποποιήσεις, όπως τον περιορισμό του χάσματος ανάμεσα στα δύο φύλα, μέσω της συγχώνευσης των δύο διαφορετικών προγραμμάτων για την τεχνική εκπαίδευση και την προαιρετική εισαγωγή μεικτών τάξεων γυμναστικής. Επίσης, πραγματοποιήθηκε μια αλλαγή στη δομή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (νόμος Μπερλίνγκερ) και η ίδρυση νέων λυκείων, "τεχνικών λυκείων" και "επαγγελματικών λυκείων", διευρύνοντας έτσι τις επιλογές των μαθητών.
Το 1999, το ιταλικό σύστημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλάζει, ακολουθώντας τις οδηγίες που ορίζει η Συνθήκη της Μπολόνια και μεταβαίνει από το παλιό σύστημα (vecchio ordinamento), που οδηγούσε στο παραδοσιακό 5ετές πτυχίο Laurea, στο νέο σύστημα (nuovo ordinamento). To nuovo ordinamento διαίρεσε το προηγούμενο Laurea σε ένα σύστημα δύο ταχυτήτων: το Laurea triennale, ένα 3ετές πτυχίο, αντίστοιχο του προπτυχιακού διπλώματος, και το 2ετές Laurea specialistica, αντίστοιχο του μεταπτυχιακού. Το τελευταίο μετονομάστηκε σε Laurea Magistrale το 2007. Παρ' όλα αυτά, έχει πλέον θεσμοθετηθεί η ύπαρξη ενός και μόνο 5ετούς προγράμματος “Laurea Magistrale a Ciclo Unico” για πτυχία όπως αυτό της Νομικής και ένα 6ετές για την Ιατρική.
Πρωτοβάθμια εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία|Δημοτικό σχολείο στην [[Κοιλάδα της Αόστα, με ονομασία και στη γαλλική και στην ιταλική γλώσσα]] Συνήθως, πριν από το δημοτικό σχολείο (scuola primaria ή scuola elementare) προηγούνται 3 χρόνια μη υποχρεωτικής εκπαίδευσης στο νηπιαγωγείο (“asilo”). Το scuola elementare διαρκεί 5 χρόνια. Μέχρι την μέση εκπαίδευση το ωρολόγιο πρόγραμμα παραμένει ίδιο για όλους τους μαθητές και, ενώ υπάρχει η δυνατότητα φοίτησης σε δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο, τα γνωστικά αντικείμενα παραμένουν ίδια, με εξαίρεση τα ειδικά σχολεία. Οι μαθητές αποκτούν βασικές γνώσεις πάνω στην Ιταλική, τα Αγγλικά, τα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες, την ιστορία, την γεωγραφία, τις κοινωνικές επιστήμες, την φυσική αγωγή, τα εικαστικά και την μουσική.
Μέχρι το 2004, προβλέπονταν εισαγωγικές εξετάσεις για την ένταξη στο «γυμνάσιο» (Scuola secondaria di primo grado), κατά τις οποίες προβλεπόταν η σύνθεση μιας σύντομης έκθεσης στην Ιταλική, ένα τεστ μαθηματικών και προφορικές εξετάσεις στα υπόλοιπα γνωστικά αντικείμενα. Μετά από την κατάργηση των εξετάσεων, η εισαγωγή στο γυμνάσιο γίνεται πλέον ελεύθερα.
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία|Το Τεχνικό-Οικονομικό Λύκειο Agostino Bassi στο Λόντι. μικρογραφία|Το Κλασικό Λύκειο Vittorio Emanuele II στο Παλέρμο, δίπλα στον Καθεδρικό. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ιταλία διαρκεί 8 χρόνια και είναι χωρισμένη σε δύο επίπεδα: τη Scuola secondaria di primo grado ή Scuola media inferiore, που αντιστοιχεί στην κατώτατη μέση εκπαίδευση, δηλαδή το γυμνάσιο, και τη Scuola secondaria di secondo grado ή Scuola media superiore, που αντιστοιχεί στην ανώτατη μέση εκπαίδευση, δηλαδή το λύκειο.
Το «γυμνάσιο» διαρκεί τρία χρόνια (περίπου από την ηλικία των 11 έως τα 13) και το λύκειο πέντε (περίπου από την ηλικία των 14 έως τα 19). Κάθε επίπεδο περιλαμβάνει μια αξιολόγηση στο τέλος του τελευταίου έτους, που ονομάζεται esame di maturità και απαιτείται για την απόκτηση απολυτηρίου και για την πρόσβαση σε μια περαιτέρω πανεπιστημιακή εκπαίδευση.
Για ιστορικούς λόγους, υπάρχουν τρία είδη λυκείου με διαφορετική ειδίκευση. Επί του παρόντος, όλα τα ιδρύματα ανώτατης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ιταλία ακολουθούν ως επί το πλείστων κοινή δομή και γνωστικά αντικείμενα (όπως η ιταλική γραμματική, η ιστορία και τα μαθηματικά), ενώ υπάρχουν και ορισμένα ιδιαίτερα μαθήματα που ακολουθούν τη δομή συγκεκριμένου προγράμματος σπουδών (όπως τα Αρχαία Ελληνικά στο Κλασικό Λύκειο, τα Οικονομικά των Επιχειρήσεων στο Τεχνικό-Οικονομικό Λύκειο, ή η σκηνογραφία στο Καλλιτεχνικό Λύκειο): Κάθε τύπος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που διαρκεί 5 χρόνια επιτρέπει πρόσβαση στην τελική εξέταση, esame di maturità ή esame di stato, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο κατά την περίοδο Ιουνίου-Ιουλίου και προσφέρει πρόσβαση στο πανεπιστήμιο. Ένας Ιταλός φοιτητής, λοιπόν, όταν εισέρχεται στο πανεπιστήμιο είναι 19 ετών, ενώ στις υπόλοιπες χώρες η συνήθης ηλικία είναι 18.
Το 2013, το Διεθνές πρόγραμμα αξιολόγησης μαθητών Pisa, υπό τον συντονισμό του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (OECD), τοποθετεί την ιταλική δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην 21η θέση παγκοσμίως, πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και πάνω από τον μέσο όρο του OECD. Από την άλλη, όμως, παρατηρείται μεγάλο χάσμα ανάμεσα στα αποτελέσματα των σχολείων της Νότιας και της Βόρειας Ιταλίας, καθώς τα τελευταία παρουσίασαν σημαντικά καλύτερες επιδόσεις, άνω του εθνικού μέσου όρου (και ανάμεσα στις καλύτερες παγκοσμίως σε ορισμένα γνωστικά αντικείμενα). Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι οι μαθητές που φοιτούν σε δημόσια σχολεία αποδίδουν καλύτερα από τους μαθητές των ιδιωτικών.
Τριτοβάθμια εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία|Το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια ιδρύθηκε το 1088 και αποτελεί το παλαιότερο πανεπιστήμιο σε Ιταλία και Ευρώπη. Η Ιταλία διαθέτει ένα μεγάλο και διεθνώς αναγνωρισμένο δίκτυο δημόσιων πανεπιστημίων και σχολών που προσφέρουν πτυχία ανώτερης εκπαίδευσης. Τα κρατικά πανεπιστήμια καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ιταλία και η διαχείριση τους γίνεται υπό την εποπτεία του Ιταλού Υπουργού Παιδείας.
Τα ιταλικά πανεπιστήμια είναι ανάμεσα στα παλαιότερα πανεπιστήμια του κόσμου. Πιο συγκεκριμένα, το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (ιδρύθηκε το 1088), το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα (ιδρύθηκε το 1222) και το Πανεπιστήμιο της Νάπολης Federico II, το παλαιότερο δημόσιο και λαϊκό πανεπιστήμιο παγκοσμίως, είναι τα παλαιότερα πανεπιστήμια στην Ευρώπη.
Υπάρχουν επίσης και αρκετές Ανώτατες Σχολές (Scuola Superiore Universitaria), οι οποίες προσφέρουν επίσημα αναγνωρισμένους τίτλους, συμπεριλαμβανομένου και του Διπλώματος Αριστείας (Diploma di Perfezionamento), αντίστοιχο του διδακτορικού διπλώματος (Dottorato di Ricerca), όπως το Ph.D (Doctor Philosophiae). Μερικές από τις ανώτατες σχολές οργανώνουν επίσης προγράμματα μεταπτυχιακού κύκλου (Master’s degree). Υπάρχουν τρεις Ανώτατες Σχολές πανεπιστημιακού επιπέδου, τρία ιδρύματα διδακτορικού επιπέδου (Doctoral College), τα οποία λειτουργούν και σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο και εννέα άλλες σχολές, οι οποίες αποτελούν παρακλάδια πανεπιστημίων. Η πρώτη απ’ αυτές είναι η Scuola Normale Superiore di Pisa, η οποία ιδρύθηκε από τον Ναπολέοντα το 1810, ως παρακλάδι της École Normale Supérieure. Αυτά τα ιδρύματα αναφέρονται συνήθως ως «Σχολές Αριστείας» (“Scuole di Eccellenza”).
Τα ιταλικά πανεπιστήμια κατέχουν, επίσης, σημαντικές θέσεις στις διεθνείς κατατάξεις. Το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (ίσως το παλαιότερο πανεπιστήμιο παγκοσμίως), σύμφωνα με την εφημερίδα The Times, είναι το μοναδικό ιταλικό πανεπιστήμιο που έχει συγκαταλεχθεί στα 200 καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως, ενώ το Πανεπιστήμιο Bocconi του Μιλάνο έχει συγκαταλεχθεί στις 20 καλύτερες σχολές διοίκησης επιχειρήσεων παγκοσμίως, σύμφωνα με τις διεθνείς κατατάξεις της εφημερίδας The Wall Street Journal. Τη θέση του αυτή τη χρωστάει κυρίως στο μεταπτυχιακό του πρόγραμμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (M.B.A.), το οποίο το 2007 κατατάχθηκε 17ο παγκοσμίως, όσον αφορά την προτίμηση σε προσλήψεις πτυχιούχων από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Επιπλέον, το πανεπιστήμιο Bocconi κατατάχθηκε ως το καλύτερο παγκοσμίως στην κατηγορία Value for Money από το περιοδικό Forbes, ενώ τον Μάιο του 2008 ξεπέρασε ορισμένες από τις καλύτερες κατά παράδοση σχολές διοίκησης επιχειρήσεων στην κατάταξη του Financial Times Executive education και έφτασε στην 5η θέση Ευρωπαϊκώς και στην 15η παγκοσμίως.
Άλλα κορυφαία πανεπιστήμια και πολυτεχνικές σχολές είναι το LUISS στην Ρώμη, η Πολυτεχνική Σχολή του Τορίνο (Polytechnic University of Turin), το Πολυτεχνείο του Μιλάνου (Politecnico di Milano), το οποίο το 2011 κατατάχθηκε ως το 48ο καλύτερο πολυτεχνείο στον κόσμο από το QS World University Rankings, και το Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza (University of Rome La Sapienza), το οποίο το 2005 ήταν το 33ο καλύτερο πανεπιστήμιο της Ευρώπης και ανάμεσα στα 150 καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως , ενώ το 2013 το Διεθνές Κέντρο Πανεπιστημιακών Κατατάξεων, το τοποθέτησε στην 62η θέση παγκοσμίως και πρώτο στην Ιταλία στη Διεθνή Κατάταξη Πανεπιστημίων.
Ανάμεσα στα κορυφαία συγκαταλέγεται επίσης και το Πανεπιστήμιο του Μιλάνο, του οποίου η έρευνα και οι διδακτικές του δραστηριότητες αναπτύχθηκαν σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια, ενώ έχει δεχτεί σημαντική διεθνή αναγνώριση. Το Πανεπιστήμιο του Μιλάνο είναι και το μοναδικό ιταλικό πανεπιστήμιο που είναι μέλος του LERU (League of European Research Universities), το οποίο αποτελεί μια υψηλού κύρους ομάδα 20 Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων, που ασχολούνται εντατικά με την έρευνα. Επίσης, έχει καταταχθεί 1ο στην Ιταλία και 7ο στην Ευρώπη, σύμφωνα με την κατάταξη του πανεπιστημίου του Λέιντεν (The Leiden Ranking – Universiteit Leiden).
Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων National Science Indicators (1981-2002), που αναπτύχθηκε από την Ομάδα Ερευνητικών Υπηρεσιών και περιέχει λίστες δημοσιεύσεων και στατιστικές παραπομπών για περισσότερες από 90 χώρες, η Ιταλία έχει αριθμό δημοσιεύσεων επιστημονικών μελετών άνω του μέσου όρου (όσον αφορά μελέτες με τουλάχιστον έναν από τους συγγραφείς να κατάγεται από την Ιταλία) στους παρακάτω τομείς: στην επιστήμη του διαστήματος (με ποσοστό 9,75% των επιστημονικών μελετών παγκοσμίως να προέρχονται από την Ιταλία), στις μαθηματικές επιστήμες (με ποσοστό 5,51%), στην πληροφορική, τη νευροεπιστήμη και τη φυσική. Το χαμηλότερο ποσοστό δημοσιεύσεων, αλλά και πάλι άνω του μέσου όρου, εντοπίζεται στις κοινωνικές επιστήμες, την ψυχολογία, την ψυχιατρική, τις οικονομικές επιστήμες και τη διοίκηση επιχειρήσεων.
Γιετνεμπέρς Νιγκουσί
Η Γιετνεμπέρς Νιγκουσί (γεν. 24 Ιανουαρίου 1982 στην Αμάρα) είναι Αιθιόπισσα δικηγόρος και ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία και την ένταξή τους στην κοινωνία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο πατέρας της, Νιγκέμπι, κατάγεται από οικογένεια Ορθόδοξων ιερέων. Είχε επτά αδέλφια. Η Νιγκουσί τυφλώθηκε από μηνιγγίτιδα όταν ήταν πέντε ετών. Σύμφωνα με την ίδια έλαβε θεραπεία σε νοσοκομείο δύο χρόνια αργότερα. Χάρη στο ότι ήταν τυφλή, δεν υποχρεώθηκε σε γάμο ως ανήλικη.
Η Νιγκουσί φοίτησε στο σχολείο για τυφλούς στο Σασεμένε, το οποίο διοικούσαν οι καθολικές μοναχές. Εδώ προωθήθηκαν οι δεξιότητές της. Κατά τη διάρκεια των σπουδών συνειδητοποίησε τον βαθμό της κοινωνικής ανισότητας των γυναικών στη αφρικανική κοινωνία. Στη συνέχεια, η Nigussie επισκέφθηκε τη δευτεροβάθμιο σχολείο Menelik II στην πρωτεύουσα της Αιθιοπίας Αντίς Αμπέμπα και σπούδασε επίσης στο τοπικό πανεπιστήμο νομική. Επωφελήθηκε από το γεγονός ότι στη δεκαετία του 1960 και του 1970 οι Αμερικανοί είχαν ιδρύσει μια μεγάλη βιβλιοθήκη με βιβλία σε γραφή Braille στο πανεπιστήμιο τους. Όπως αναφέρει η ίδια σε συνέντευξή της: «Ως εκ τούτου, οι τυφλοί δεν είχαμε κανένα πρόβλημα με τους "παλιούς »νόμους". Το πρόβλημά μας ήταν οι νέοι νόμοι που ήρθαν μετά την αλλαγή κυβέρνησης στη δεκαετία του 1990 [. . . ]. Χρειαζόμασταν άτομα με όραση για να μας διαβάσουν τους νέους νόμους που μεταγράψαμε σε Braille». Εκτός από πτυχίο νομικής και μεταπτυχιακό στην κοινωνική εργασία, αυτή τη στιγμή ολοκληρώνει άλλο μεταπτυχιακό στη διεθνή έρευνα για την ειρήνη και τις συγκρούσεις στο Πανεπιστήμιο της Αντίς Αμπέμπα.
Η Nigussie ασπάστηκε την καθολική θρησκεία, η οποία στην πατρίδα της αποτελεί μια μειονότητα.
Έργο
Ως μαθήτρια στο γυμνάσιο της, η Nigussie ήταν πρόεδρος του μαθητικού συμβουλίου. Ως φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Αντίς Αμπέμπα, συμμετείχε στην ίδρυση ενός κινήματος κατά του AIDS και ίδρυσε μια φοιτητική οργάνωση γυναικών το 2006, και ανέλαβε την καθοδήγησή της.
Η Nigussie συμμετείχε ενεργά σε περισσότερους από 20 οργανισμούς της Αιθιοπίας, συμπεριλαμβανομένου του Εθνικού Δικτύου Δράσης για την Αναπηρία της Αιθιοπίας (ECDD) που εργάζεται για άτομα με ειδικές ανάγκες και αναπτυξιακά θέματα στη χώρα καταγωγής της. Ήταν εκτελεστική διευθύντρια του ECDD από το 2011 έως το 2015.
Από το 2016 εργάζεται ως υπάλληλος ένταξης για τη μη κυβερνητική οργάνωση Light for the World με έδρα τη Βιέννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιθίοπες Κατηγορία:Βραβείο Ορθής Διαβίωσης
Δημήτριος Ματθαιόπουλος
Ο Δημήτριος Ματθαιόπουλος (1861 - Δεκέμβριος 1923) ήταν Έλληνας υποστράτηγος.
Καταγόταν από το χωριό Δάρας Αρκαδίας και γεννήθηκε στον Πειραιά το 1861. Είχε δύο αδέρφια. Τον Γεώργιο Ματθαιόπουλο, μετέπειτα καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον Ματθαίο Ματθαιόπουλο, αντιπλοίαρχο και Α ΓΕΝ (16/09/1912-07/04/1914). Εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία εξήλθε το 1881 ως ανθυπολοχαγός μηχανικού. Διεύθυνε την εκτέλεση όλων των οχυρωματικών έργων γύρω από τη Λάρισα τη περίοδο 1911-1912. Μετείχε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ως διοικητής στην αρχή τη 5ης μεραρχίας στη Δυτική Μακεδονία κατά το χρόνο που υπέστη αιφνιδιασμό από τουρκικό τμήμα στη περιοχή των χωριών (γραμμής) Αμύνταιο - Ρόδωνας - Σωτήρ,και στη συνέχεια της 8ης μεραρχίας στο μέτωπο της Ηπείρου όπου και τραυματίσθηκε στη μάχη του Μπιζανίου. Στη συνέχεια μετείχε στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο ως διοικητής της 8ης μεραρχίας στο μέτωπο κατάληψης της Δυτικής Θράκης μετά τον οποίο και προάχθηκε στο βαθμό του υποστρατήγου.
Αποστρατεύθηκε τον Νοέμβριο του 1922. Πέθανε τον αμέσως επόμενο χρόνο τον Δεκέμβριο του 1923.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Πουί-ντε-Ντομ
Το Πουί-ντε-Ντομ (γαλλικά: Puy-de-Dôme) είναι γαλλικός νομός της διοικητικής περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στη νοτιο-κεντρική Γαλλία, στα βόρεια του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ). Το όνομα του νομού προέρχεται από το αδρανές ηφαίστειο Πουί ντε Ντομ.
Αντιστοιχεί περίπου στην πρώην Κάτω Ωβέρνη, διοικητική υποδιαίρεση της παλαιάς επαρχίας Ωβέρνη.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 63.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν νομός της περιοχής Ωβέρνη. Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Ωβέρνη συγχωνεύτηκε με την περιοχή Ρον-Αλπ και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Πουιντομουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Πουί ντε Σανσί, το υψηλότερο σημείο της Μασίφ Σαντράλ, 1885 μέτρα]] αριστερά|μικρογραφία|Ο ποταμός Ντορ στην κοινότητα Ολιέργκ Ο νομός Πουί-ντε-Ντομ αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Έχει έκταση 7.970 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 5 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 464 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 650.700 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016). μικρογραφία|380x380εσ|Θέση του νομού Πουί-ντε-Ντομ στην [[Ωβέρνη-Ρον-Αλπ]] Συνορεύει προς τα βόρεια με το νομό Αλλιέ, ανατολικά με το νομό Λουάρ, προς τα νότια με τους νομούς Ωτ-Λουάρ και Καντάλ και προς τα δυτικά με τους νομούς Κρεζ και Κορέζ της διοικητικής περιοχής Νέα Ακουιτανία.
Πρωτεύουσα του νομού είναι το Κλερμόν-Φεράν με 142.686 κατοίκους (2016), που βρίσκεται σε απόσταση 347 χιλιομέτρων (οδικώς 422 ) νότια από το Παρίσι.
Ο νομός Πουί-ντε-Ντομ βρίσκεται στα βόρεια του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ).
Στο νομό υπάρχουν αρκετές οροσειρές:
Από τα όρη Ντορ πηγάζει ο ποταμός Ντορντόν, που διασχίζει το νομό στα νοτιοδυτικά και αποτελεί τμήμα των συνόρων με το νομό Κορέζ. Ολόκληρη η περιοχή από το Σαιν ντε Πουί έως τα νοτιοδυτικά σύνορα με το νομό Καντάλ είναι μέρος του Φυσικού περιφερειακού πάρκου των Ηφαιστείων της Ωβέρνης. Στην περιοχή των συνόρων νοτιοδυτικά βρίσκεται η φυσική περιοχή Αρτάνς, νότια του οροπεδίου του Σεζαλιέ.
Στα ανατολικά του νομού ρέει ο ποταμός Ντορ, δεξιός παραπόταμος του Αλλιέ, το δε βορειοδυτικό τμήμα αποστραγγίζει ο ποταμός Σιούλ, αριστερός παραπόταμος του Αλλιέ.
Ιστορία
Ο νομός Πουί-ντε-Ντομ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Ο νομός δημιουργήθηκε από τμήμα της παλιάς επαρχίας Ωβέρνη και συγκεκριμένα τμήμα της Κάτω Ωβέρνης.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν νομός της περιοχής Ωβέρνη. Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Ωβέρνη συγχωνεύτηκε με την περιοχή Ρον-Αλπ και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|380x380εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Πουί-ντε-Ντομ Ο νομός Πουί-ντε-Ντομ χωρίζεται σε 5 διαμερίσματα, 31 καντόνια και 464 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|424x424εσ|Χάρτης της [[Ωβέρνη|Ωβέρνης όπου εμφαίνονται οι πόλεις του νομού Πουί-ντε-Ντομ]] Οι κυριότερες πόλεις του νομού Πουί-ντε-Ντομ είναι:
Οικονομία
Γεωργία
Οι ορεινές περιοχές του νομού εξακολουθούν να παράγουν τυρί, πέντε από τα οποία είναι Προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης ΠΟΠ (Μπλέ της Ωβέρνης, Καντάλ, Φουρμ ντ'Αμπέρ, Σαλέρ και Σαιν-Νεκταίρ). Η κτηνοτροφία είναι πολύ ανεπτυγμένη.
Οι αμπελώνες, παραδοσιακή καλλιέργεια της περιοχής, έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Θύμα της φυλλοξήρας στο τέλος του 19ου αιώνα δεν αναφυτεύθηκε επειδή ήταν η εποχή που οι μεγάλοι βιομήχανοι βρίσκονταν στην φάση ταχείας ανάπτυξης και χρειάζονταν πολλά εργατικά χέρια. Δεδομένου ότι αυτοί οι αμπελώνες παρείχαν μόνο φθηνό επιτραπέζιο κρασί, οι αγρότες προτιμούσαν να εργάζονται σε εργοστάσια με πολύ ασφαλέστερο εισόδημα. Πολλές από αυτές τις πλαγιές είναι σήμερα εγκαταλελειμμένες εκτάσεις.
Στην πεδιάδα, οι περιοχές καλλιέργειας έχουν επεκταθεί (αντικαθιστώντας την δενδροκομία και τα λιβάδια) και μεγάλες εκτάσεις με σιτηρά συνυπάρχουν τώρα με καλλιέργειες καπνού, αραβοσίτου και ζαχαρότευτλων.
Κλάδος τροφίμων και αγροτικών προϊόντων
Ο τομέας των γεωργικών προϊόντων διατροφής με μεγάλες εταιρείες στον τομέα των σιτηρών, μεταλλικό νερό, γαλακτοκομικά προϊόντα, προϊόντα με βάση το κρέας, δασοκομία, μέλι, μαρμελάδες και ζαχαρωμένα φρούτα, απασχολεί περισσότερους από 20.000 εργαζόμενους.
Οικονομικά
Η Τράπεζα της Γαλλίας, για να παράγει τα χαρτονομίσματα, έχει δύο τοποθεσίες στο νομό Πουί-ντε-Ντομ: μία στην κοινότητα Βικ-λε-Κοντ, η οποία παράγει το ειδικό χαρτί και η άλλη στην κοινότητα Σαμαλιέρ, όπου γίνεται η εκτύπωση στο χαρτί. Από το 2022 το έργο θα συνενωθεί και το σύνολο της παραγωγής θα γίνεται στο Βικ-λε-Κοντ. μικρογραφία|242x242εσ|Αφίσα της Μισελέν, 1898 Βιομηχανία
Στα τέλη του 19ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, ο νομός Πουί-ντε-Ντομ εκβιομηχανίστηκε. Ο κύριος κλάδος είναι σήμερα ο τομέας των ελαστικών, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από την εταιρεία ελαστικών Μισελέν, παγκόσμιο ηγέτη στον κλάδο, του οποίου η έδρα βρίσκεται στο Κλερμόν-Φεράν.
Άλλες βιομηχανικές πόλεις δραστηριοποιούνται επίσης στο νομό, μεταξύ των οποίων οι Ισουάρ, Τιέρ και Αμπέρ.
Υπάρχουν βιομηχανικές μονάδες: μεταλλουργικές βιομηχανίες, μηχανικά, βιομηχανίες τροφίμων, ζαχαρωμένα φρούτα, γαλακτοκομεία, τεχνολογίας ελαστικών, φαρμακευτική βιομηχανία.
Ιαματικές πηγές
Ο νομός Πουί-ντε-Ντομ έχει έξι από τις δέκα κορυφαίες ιαματικές πηγές της Ωβέρνης (Λα Μπαρμπούλ, Σατωνέφ-λε-Μπαιν, Σατελγκιγιόν, Μον-Ντορ, Ρουαγιά-Σαμαλιέρ και Σαιν-Νεκταίρ), τα πιο επισκέψιμα από τα οποία είναι το Μον-Ντορ και το Ρουαγιά-Σαμαλιέρ με περίπου 10.000 επισκέπτες το χρόνο το καθένα.
Η λουτρόπολη Λα Μπαρμπούλ, που δημιουργήθηκε το 1875 μετά την ανακάλυψη των ιαματικών νερών, ήταν ένα σημαντικό τουριστικό κέντρο, ιδιαίτερα γύρω στο 1900, όταν 10.000 επισκέπτες επισκέπτονταν τα λουτρά κάθε χρόνο. Η προσέλευση είναι τώρα χαμηλότερη, με 3.048 επισκέπτες το 2015.
Τουρισμός-Αξιοθέατα
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Ιππασία στον Πουί-ντε-Ντομ μικρογραφία|250x250εσ|Το μουσείο μαχαιροπίρουνων στην Τιέρ μικρογραφία|250x250εσ|Χαρακτηριστικό δρομάκι στο Μονπερού μικρογραφία|333x333εσ|Το άγαλμα της Παναγίας στο Ορσιβάλ, 12ος αιώνας Ο νομός Πουί-ντε-Ντομ χαρακτηρίζεται από τα 80 ηφαίστεια, μεταξύ των οποίων το Πουί ντε Ντομ, του οποίου η κορυφή ανέρχεται σε πάνω από 1465 μέτρα, το Γκραν Σαρκουί, το Πουί Παριού, το Πουί ντε Κομ και το Πουί Κλερζιού. Σε όλα υπάρχουν μονοπάτια και διαδρομές και είναι ιδανικά για πεζοπορία. Η κορυφή Πουί ντε Ντομ είναι το υψηλότερο σημείο των ηφαιστείων.
Επίσης, από το 2002, το Vulcania, Ευρωπαϊκό πάρκο ηφαιστείων, ξεπέρασε τα 5 εκατομμύρια επισκέπτες με υλικό για την καλύτερη κατανόηση της ιστορίας και του τρόπου λειτουργίας των ηφαιστείων, με ταινίες και κινούμενα σχέδια για τους δεινόσαυρους, θερμοπίδακες και τις κινήσεις της γης, αλλά και δημιουργώντας ένα «Χώρο για παιδιά».
Το Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Ηφαιστείων της Ωβέρνης και τα ηφαιστιακά βουνά προσφέρουν επίσης πολλές λίμνες για ψάρεμα, κωπηλασία και κολύμβηση.
Η λίμνη Αιντά είναι το θέρετρο του Κλερμόν-Φεράν, λόγω της γειτνίασής της με την πρωτεύουσα νομού. Είναι επίσης ένα μέρος για θαλάσσια σπορ.
Υπάρχουν επίσης τα φαράγγια των ποταμών Σιούλ, Κουργκούλ, κ.α., οι προστατευόμενοι φυσικοί βιοτόποι της κοιλάδας του Σωντφούρ και του Σάνι ντε λα Γκοντιβέλ, πολλοί καταρράκτες, και δύο περιφερειακά πάρκα των ηφαιστείων της Ωβέρνης και του Λιβραντουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Τελ Αμπιάντ
Το Τελλ Αμπιάντ (αραβικά: تَلّ أَبْيَض, κουρδικά: كري, Girê Spî, αρμενικά: Թել Աբյադ, κλασικά συριακά: ܬܠ ܐܒܝܕ) είναι πόλη στη βόρεια Συρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του Διαμερίσματος Τελλ Αμπιάντ εντός του Κυβερνείου Αρ-Ράκκα. Βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Μπαλίχ και αποτελεί διχοτομημένη πόλη με τη συνοριακή πόλη Ακτσάκαλε στην Τουρκία.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, η πόλη έχει 14.825 κατοίκους και ο ναχιγές 44.671. Η πλειονότητα των κατοίκων του Τελλ Αμπιάντ και του Διαμερίσματος Τελλ Αμπιάντ είναι Άραβες, με κουρδική, τουρκμενική και αρμενική μειονότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Ανάκτορα Καρατζόρτζεβιτς στη Χαν Πιέσακ
Τα ανάκτορα του Αλεξάνδρου Καραγιόργεβιτς στη Χαν Πιέσακ και είναι η μοναδική βασιλική κατοικία στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Χτίστηκαν το 1921, για τις ανάγκες διαμονής του βασιλιά Αλεξάνδρου Καραγιόργεβιτς. Το ανάκτορο καταστράφηκε εν μέρει κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ μετά τον πόλεμο χρησίμευσε ως κατοικία για δημοσίους υπαλλήλους. Κάηκε σε πυρκαγιά το 2005. Βρίσκεται στη λίστα με τα εθνικά μνημεία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Βαϊσβάσερ
Το Βαϊσβάσερ (Weißwasser) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Γκέρλιτς μετά το Γκέρλιτς και το Τσίταου.
Το Βαϊσβάσερ αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις 8 Ιουνίου 1552, το όνομα της πόλης σημαίνει "λευκό νερό". Έγινε μέρος της Πρωσικής Σιλεσίας το 1815. Τον 19ο και 20ό αιώνα, το Βαϊσβάσερ ήταν το ευρωπαϊκό κέντρο παραγωγής γυαλιού. Έγινε μέρος της πρωσικής Κάτω Σιλεσίας το 1919.
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 40% της πόλης καταστράφηκε. Με τη διάλυση της Πρωσίας από τον πόλεμο, η πόλη έγινε μέρος της Σαξονίας από το 1945-52. Ήταν τότε κομμάτι της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας από το 1952-90 και διοικήθηκε στην επαρχία Κότμπους. Πολλές επιχειρήσεις έπρεπε να κλείσουν κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, έμειναν μόνο μερικές επιχειρήσεις, εκ τον οποιον ένα ανθρακωρυχείο απασχολούσε πόλους εργάτες.
Το Σεπτέμβριο του 2005, το Βαϊσβάσερ φιλοξένησε το "Tag der Sachsen" (Ημέρα των Σαξόνων). Η εκδήλωση ήταν επιτυχημένη με περισσότερους από 300.000 επισκέπτες, γεγονός που άφησε μερικούς να πιστέψουν ότι η πόλη θα μπορούσε να ανακαλύψει τον εαυτό της ως τουριστικός προορισμός. Γνωστη είναι η πόλη για γυάλινα αντικείμενα, εκ τον οποιον πολλά σχεδιάστηκαν από τον βιομηχανικό σχεδιαστή Βίλχελμ Βάγκενφελτ (Wilhelm Wagenfeld), επίσης υπάρχουν κτίρια του αρχιτέκτονα Ερνστ Νόιφερτ. Το πιο δημοφιλής άθλημα στην πόλη είναι το χόκεϊ επί πάγου, με σύλλογο τους Lausitzer Füchse.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας
Ματθίλδη της Βραβάντης, κόμισσα της Ολλανδίας
Η Ματθίλδη, γερμ. Mathilde/Machteld von Brabant (π. 1200 - 22 Δεκεμβρίου 1267) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόρη του δούκα της Βραβάντης και με τους γάμους της έγινε πρώτα παλατινή κόμισσα του Ρήνου και μετά κόμισσα της Ολλανδίας. Ήταν επίτροπος της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας το 1234-1235.