cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπό το βλέμμα του Βούδα (ταινία 1937)
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 5 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία Η Ζωή του Αιμίλιου Ζολά (The Life Of Emile Zola, 1937). Η Λουίζ Ράινερ, που βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, δεν ήταν παρούσα στην αίθουσα όταν ανακοινώθηκε το όνομά της. Ένα από τα μέλη της ακαδημίας την πήρε τηλέφωνο στο σπίτι κι εκείνη και ο τότε σύζυγός της, δραματουργός Κλίφορντ Όντετς, έσπευσαν στην απονομή. Η Ράινερ, είχε καταφέρει το ακατόρθωτο, να γίνει η πρώτη ηθοποιός με δυο διαδοχικές νίκες και να καταφέρει να κατατροπώσει το φαβορί, την Γκρέτα Γκάρμπο που ήταν υποψήφια για την εκπληκτική της ερμηνεία στην ταινία Η Κυρία με τις Καμέλιες (Camille).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1937 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
ITunes
Το iTunes είναι μια εφαρμογή αναπαραγωγής πολυμέσων που δημιουργήθηκε από την Apple Inc. στις 9 Ιανουαρίου 2001. Το πρόγραμμα χρησιμοποιείται επίσης ως διεπιφάνεια οργάνωσης του δημοφιλούς φορητού αναπαραγωγέα iPod της ίδιας εταιρείας. Επιπλέον συνδέεται με το iTunes Store (παλιά ονομασία iTunes Music Store), ηλεκτρονικό κατάστημα που πουλά, νόμιμα, προστατευμένη ψηφιακή μουσική και ψηφιακά βίντεο.
Για τη χρήση των παραπάνω υπηρεσιών απαιτείται συνδρομή.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
www.apple.com
Σλοβενική Βικιπαίδεια
Η Σλοβενική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη σλοβενική γλώσσα. Δημιουργήθηκε στις 8 Μαρτίου 2002 και σήμερα (Δεκέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 162.800 λήμματα (45η σε αριθμό λημμάτων από όλες τις γλωσσικές εκδόσεις της Βικιπαίδειας).
Σύνδεσμοι
Σλοβενι
Δήμος Ελειού-Πρόννων
Ο Δήμος Ελειού-Πρόννων ήταν ένας από τους επτά δήμους και μία κοινότητα, στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Κεφαλονιά την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κεφαλονιάς. Βρισκόταν στο νοτιότερο άκρο του νησιού. Ο δήμος Ελειού-Πρόννων αποτελούνταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 111 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.840 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Πάστρα.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Ε
Α΄ Ιλλυρικός πόλεμος
Ο Α΄Ιλλυρικός πόλεμος (229-227 π.Χ.) έλαβε χώρα στα παράλια της Αδριατικής και υπήρξε η πρώτη πολεμική περιπέτεια της Ρώμης στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οι πρώτες επαφές της Ρώμης με την Ανατολή
Οι σχέσεις της Ρώμης με την Ανατολή ήταν τυπικές και φιλικές. Είχαν ξεκινήσει μέσα στο πρώτο τέταρτο του 3ου π.Χ. αιώνα όταν ο Πτολεμαίος Β΄ της Αιγύπτου είχε συνάψει εμπορική συμφωνία με την πόλη στην οποία είχε αποστείλει και πρεσβεία. Λίγο μετά τα μέσα του ίδιου αιώνα οι Ρωμαίοι ζήτησαν από τον Σέλευκο Β΄ Καλλίνικο την απαλλαγή από τους φόρους της πόλης του Ιλίου προβάλλοντας ως δικαιολογία την κοινή καταγωγή. Εμπορικές σχέσεις με την Ρώμη είχε επίσης και η Ρόδος.
Ρώμη και Αδριατική
Η πρώτη επέμβαση των Ρωμαίων στην Ανατολή οφείλονταν σε εσωτερικούς λόγους και δεν είχε επεκτατικό χαρακτήρα. Συγκεκριμένα οφείλονταν σε επανειλημμένες διαμαρτυρίες Ρωμαίων εμπόρων προς την Σύγκλητο επειδή οι πρώτοι υφίσταντο σε αφόρητο βαθμό τα δεινά της πειρατείας στην οποία επιδίδονταν οι Ιλλυριοί στο Ιόνιο πέλαγος και την Αδριατική. Η συνεχής κλιμάκωση της πειρατείας οφείλονταν στην τότε αδυναμία αντιμετώπισης της από το βασίλειο της Ηπείρου και στην συνακόλουθη εξασθένηση των πόλεων της περιοχής.
Έτσι μπόρεσαν να επωφεληθούν οι Ιλλυριοί οι οποίοι κατέλαβαν τα παράλια της Αδριατικής πού έλεγχε το βασίλειο της Ηπείρου και τις ελληνικές πόλεις των δαλματικών ακτών Φάρο σημερινό Χβαρ (Hvar) και Μέλαινα Κέρκυρα (231 π.Χ.) Η πειρατεία υποστηρίζονταν από τον βασιλιά των Ιλλυριών Άγρωνα και ύστερα από τον θάνατό του (230/9 π.Χ.) από την σύζυγο, βασίλισσα και επίτροπο του ανήλικου γιου του Πίννη, Τεύτα.
Οι Ρωμαίοι έστειλαν συγκλητική πρεσβεία στην βασίλισσα (229 π.Χ.) για να διαπραγματευτεί μαζί της όμως κατά την επιστροφή της η πρεσβεία δέχθηκε την επίθεση των Ιλλυριών που φόνευσαν ένα πρέσβη η συμπεριφορά του οποίου είχε φανεί στην Τεύτα υπεροπτική. Η πράξη αυτή είχε ως επακόλουθο την άμεση κήρυξη του πολέμου από τους Ρωμαίους.
Οι επιχειρήσεις
Οι Ιλλυριοί συνέχισαν τις επιδρομές και προσπάθησαν να καταλάβουν ανεπιτυχώς την Επίδαμνο και την Ίσσα. Κατόπιν πολιόρκησαν την Κέρκυρα και αφού νίκησαν στην ναυμαχία των Παξών τον στόλο των Αχαιών και των Αιτωλών που έσπευσε ως βοήθεια κατέλαβαν την πόλη. Τότε έφτασε και ο ρωμαϊκός στόλος (200 πλοία) υπό τον στρατηγό ύπατο Γναίο Φούλβιο. Ύστερα από συνεννόηση του τελευταίου με τον Έλληνα διοικητή της ιλλυρικής φρουράς Δημήτριο τον Φάριο που μισούσε την Τεύτα, η πόλη παραδόθηκε στους Ρωμαίους (228 π.Χ.).
Λίγο αργότερα προσχώρησε στους Ρωμαίους η Απολλωνία, οι Ατιντάνες και το ιλλυρικό φύλο των Παρθινών. Έπειτα κατέφθασε και ρωμαϊκός στρατός υπό τον ύπατο Λεύκιο Πόστουμιο Αλβίνο. Μπροστά στην συντριπτική αριθμητική υπεροχή των Ρωμαίων (20.000 πεζοί και 2.000 ιππείς) οι Ιλλυριοί εγκατέλειψαν την πολιορκία της Επιδάμνου και της Ίσσας και υποχώρησαν στο εσωτερικό της χώρας. Η Τεύτα αποσύρθηκε στην πόλη Ρίζονα ενώ οι Ρωμαίοι κατέλαβαν με ευκολία τα νότια ιλλυρικά παράλια εκτός από το φρούριο της Νουτρίας στο οποίο συνάντησαν σθεναρή αντίσταση και είχαν σοβαρές απώλειες. Επειδή η συνέχιση του πολέμου από τους Ιλλυριούς ήταν αδύνατη η Τεύτα αποφάσισε το καλοκαίρι του 227 π.Χ. να συνθηκολογήσει. Οι όροι της συνθήκης πρόβλεπαν την παραίτηση της από τα εδάφη που κατέλαβαν οι Ρωμαίοι και την πληρωμή χρηματικής αποζημίωσης σε δόσεις.
Ρωμαϊκή διπλωματική αποστολή στην κυρίως Ελλάδα
Ύστερα από την λήξη του πολέμου ο ύπατος Ποστούμιος Αλβίνος έστειλε πρέσβεις στους Αιτωλούς και τους Αχαιούς για να τους ανακοινώσει την συνθήκη ειρήνης με την Τεύτα και να δικαιολογήσει την ρωμαϊκή επέμβαση. Η Σύγκλητος έστειλε επίσης πρέσβεις για τον ίδιο σκοπό. Ο αλλος ύπατος Γναίος Φούλβιος είχε ήδη αναχωρήσει για την Ιταλία με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου από το φθινόπωρο του προηγούμενου έτους. Η υποδοχή που επιφυλάχθηκε στους Ρωμαίους απεσταλμένους ήταν γενικά φιλική. Οι Κορίνθιοι μάλιστα επέτρεψαν σε Ρωμαίους να πάρουν μέρος στους αγώνες των Ισθμίων που γίνονταν στην πόλη, γεγονός πρωτοφανές καθώς σε αυτούς τους αγώνες συμμετείχαν μόνο Έλληνες.
Βιβλιογραφία
Ιλλυρικός Πόλεμος Α Κατηγορία:Ρωμαϊκοί πόλεμοι
Τσεχική Βικιπαίδεια
Η Τσεχική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην τσεχική γλώσσα. Δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2002 και σήμερα (2 Δεκεμβρίου 2018) έχει 417.358 λήμματα (27η σε αριθμό λημμάτων από όλες τις εκδόσεις της Βικιπαίδειας).
Σύνδεσμοι
Τσεχι
Στέφαν Ραντίσεβιτς
Ο Στέφαν Ραντίσεβιτς (σερβικά: Стефана Радичевић) ήταν πολιτικός του πριγκιπάτου της Σερβίας κατά τον 19ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας
Αθλητική
Η Αθλητική ήταν κυπριακή εβδομαδιαία εφημερίδα. Κυκλοφορούσε κάθε Δευτέρα. Η πρώτη έκδοσή της ήταν στις 8 Δεκεμβρίου 1952. Εκδότης της εφημερίδας, σύμφωνα με τον νόμο, ήταν ο Αγησίλαος Τσιαλής. Διευθυνόταν από συντακτική επιτροπή. Για παρά πολλά χρόνια υπήρξε η κυριότερη αθλητική εφημερίδα της Κύπρου, με μεγάλη κυκλοφορία και επιρροή ανάμεσα στους φιλάθλους και τους αθλητικούς κύκλους. Η λειτουργία της αναστάλθηκε στις 7 Ιουλίου 1975, έχοντας κυκλοφορήσει 844 φύλλα.
Τα πρώτα χρόνια η Αθλητική εκτυπωνόταν σε μονόφυλλο (δυο σελίδες) μεγάλο μέγεθος (55 x 42 εκατοστά) και εννιάστηλο σχήμα. Ο τίτλος και μερικοί υπότιτλοι τυπώνονταν σε κόκκινο χρώμα. Αργότερα η εφημερίδα έγινε τετρασέλιδη στο ίδιο μέγεθος και σχήμα. Από το φύλλο 825 (10 Φεβρουαρίου 1975) άλλαξε μέγεθος και σχήμα (tabloid) και εκδιδόταν δωδεκασέλιδη και πολύχρωμη.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην αθλητικές εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο
Εικονική πραγματικότητα
Η τρέχουσα τεχνολογία VR χρησιμοποιεί συχνά ακουστικά εικονικής πραγματικότητας ή περιβάλλοντα πολλαπλών προβολών, μερικές φορές σε συνδυασμό με φυσικά περιβάλλοντα ή σκηνικά, για τη δημιουργία εικόνων, ήχων και άλλων αισθήσεων που προσομοιώνουν τη φυσική παρουσία ενός χρήστη σε ένα εικονικό ή φανταστικό περιβάλλον. Ένα άτομο που χρησιμοποιεί εξοπλισμό εικονικής πραγματικότητας είναι σε θέση να «κοιτάξει γύρω» τον τεχνητό κόσμο, να κινηθεί γύρω του και να αλληλεπιδράσει με εικονικά χαρακτηριστικά ή αντικείμενα. Το σετ μικροφώνου-ακουστικού είναι τοποθετημένο σε μια οθόνη που έχει τοποθετηθεί σε κεφαλή με μικρή οθόνη στο μπροστινό μέρος των ματιών, αλλά μπορεί να δημιουργηθεί με πολλές μεγάλες οθόνες.
Τα συστήματα VR που είναι γνωστό ότι μεταδίδουν κραδασμούς και άλλες αισθήσεις στον χρήστη μέσω ελεγκτή παιχνιδιών ή άλλων συσκευών είναι γνωστά ως απτικά συστήματα. Αυτή η απτική πληροφορία είναι γενικά γνωστή ως ανατροφοδότηση δύναμης σε εφαρμογές ιατρικής, βιντεοπαιχνιδιών και στρατιωτικής εκπαίδευσης.
Όρος
Ο όρος εικονική πραγματικότητα αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο Αντονέν Αρτώ το 1932, στο δοκίμιό του με τίτλο Le Théâtre Alchimique  αλλά και το 1938 στο Le Théâtre et son Double, όπου αναφέρθηκε στο θέατρο ως μία εικονική πραγματικότητα ("la réalite virtuelle").
Ο όρος "εικονικός" (virtual), από τα μέσα των 1400, έχει τον ορισμό "να είναι κάτι στην αίσθηση ή την επίδραση, αλλά όχι στην πραγματικότητα ή γεγονός".
Τον όρο επανέφερε με την τεχνολογική του έννοια το 1989 ο Αμερικανός συγγραφέας και πρωτοπόρος της εικονικής πραγματικότητας, Τζάρον Λέινιερ. Είναι ιδρυτής της εταιρείας VPL Research, η οποία ανέπτυξε μερικά από τα πρώτα συστήματα τη δεκαετία του 1980. Όρισε την εικονική πραγματικότητα ως ένα "αλληλεπιδραστικό, τρισδιάστατο περιβάλλον, φτιαγμένο από υπολογιστή, στο οποίο μπορεί κάποιος να εμβυθιστεί."
Το 2003, ο συγγραφέας Γουίλιαμ Ρ. Σέρμαν και ο ερευνητής Άλαν Μπ. Κρεγκ όρισαν την εικονική πραγματικότητα ως ένα μέσο το οποίο αποτελείται "από αλληλεπιδραστικές εξομοιώσεις με υπολογιστή, οι οποίες 'αισθάνονται' την θέση και τις ενέργειες του χρήστη, και αντικαθιστούν ή επαυξάνουν την ανάδραση σε μία ή παραπάνω αισθήσεις, δίνοντας το αίσθημα της πνευματικής εμβύθισης ή παρουσίας στην εξομοίωση (ένας εικονικός κόσμος)".
Εισαγωγή
Η εικονική πραγματικότητα χρησιμοποιεί ηλεκτρονικούς υπολογιστές, για να δημιουργήσει και να προσομοιώσει πραγματικά ή μη περιβάλλοντα, από τα οποία ο χρήστης έχει την παραίσθηση ότι περιβάλλεται και στα οποία μπορεί να κινηθεί ελεύθερα, αλληλεπιδρώντας παράλληλα με τα αντικείμενα που περιλαμβάνουν, όπως θα έκανε και στον πραγματικό κόσμο.
Για να είναι όσο πιο πετυχημένη γίνεται η εμβύθιση ενός χρήστη σε ένα περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας, είναι σημαντικό να απομονωθεί ο χρήστης και οι αισθήσεις του από το πραγματικό κόσμο, επικαλύπτοντας τα ερεθίσματα του πραγματικού κόσμου με αντίστοιχα εικονικά, φτιαγμένα από το σύστημα της εικονικής πραγματικότητας. Από τις πέντε (ή μήπως εφτά) αισθήσεις, οι πιο σημαντικές κατά φθίνουσα σειρά είναι η όραση, η ακοή και η αφή. Έτσι είναι πρωταρχικής σημασίας ένα σύστημα εικονικής πραγματικότητας να παρέχει στερεοσκοπική εικόνα, δηλαδή δύο εικόνες από διαφορετική οπτική γωνία, μία για κάθε μάτι του χρήστη, έτσι ώστε να δημιουργηθεί η αίσθηση του βάθους στο χώρο. Παράλληλα η ύπαρξη στερεοσκοπικού ήχου βοηθάει το χρήστη να κατανοεί τι γίνεται γύρω του στον εικονικό χώρο που τον περιβάλλει με πολύ φυσικό τρόπο, ενώ ταυτόχρονα αποκλείει τον χρήστη από τους ήχους του πραγματικού κόσμου, οι οποίοι θα μπορούσαν να καταστρέψουν την εικονική του εμπειρία. Τέλος η αφή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί με κατάλληλες συσκευές είτε για να μπορεί ο χρήστης να νιώθει τον κόσμο, π.χ. να ακουμπά ένα αντικείμενο και να νιώθει αντίσταση, είτε για να καθοδηγήσουμε το χρήστη διευκολύνοντάς τον στην εκτέλεση κάποιων συγκεκριμένων ενεργειών, π.χ. μοντελοποίηση τρισδιάστατων αντικειμένων. Αν όλα τα παραπάνω συνδυαστούν και με την ανίχνευση των κινήσεων του χρήστη με κατάλληλες συσκευές ανίχνευσης, έτσι ώστε το εικονικό περιβάλλον να συμπεριφέρεται όπως και το πραγματικό, τότε η όλη εμπειρία που θα αποκτήσει ο χρήστης μπορεί να είναι άκρως ρεαλιστική.
Ιστορία
Το 1833, ο Τσαρλς Γουίτστοουν επινόησε τη στερεοσκοπική οθόνη, η οποία επέτρεπε τη θέαση στερεοσκοπικών εικόνων, δίνοντας έτσι στο θεατή μια αίσθηση του βάθους. Ο David Brewster επεξεργάστηκε ακόμα περισσότερο την εφεύρεση αυτή το 1844, πράγμα που έκανε δυνατή την δημιουργία ενός προϊόντος ευρείας κατανάλωσης με το όνομα Viewmaster στα μέσα του 19ου αιώνα.
To 1929 ο Έντουιν Λινκ κατασκεύασε τον πρώτο απλό μηχανικό εξομοιωτή πτήσης, για την εκπαίδευση πιλότων σε εσωτερικούς χώρους και μακριά από πραγματικά αεροπλάνα. Το 1946 κατασκευάζεται ο πρώτος ηλεκτρονικός υπολογιστής, με την ονομασία ENIAC, από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, για τον αμερικάνικο στρατό. Στη δεκαετία του 1950 ο Αμερικανός κινηματογραφιστής Μόρτον Χέιλιγκ πρότεινε "το σινεμά του μέλλοντος", το οποίο θα περικύκλωνε τον θεατή με αισθήσεις φτιαγμένες από μηχανήματα. Κατασκεύασε το Sensorama το 1956, το οποίο έδινε στον χρήστη τη δυνατότητα να κάνει μια βόλτα με μοτοσυκλέτα στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Το Sensorama διαθέτει τρισδιάστατα γραφικά, στερεοσκοπικό ήχο και δονήσεις, ενώ ο χρήστης μπορούσε να νοιώσει και να οσφριστεί. Ωστόσο, ο Χέιλιγκ απέτυχε στο να βρει οικονομική ενίσχυση για να πατεντάρει το Sensorama και έτσι το έργο του βρίσκεται σε παύση.
Το 1961, οι μηχανικοί της εταιρίας Philco Κομό και Μπράιαν δημιούργησαν ένα HMD (Head Mounted Display) με την ονομασία Headsight TV Surveillance System απομακρυσμένης παρακολούθησης, με ανίχνευση της κίνησης του κεφαλιού. Για να το επιτύχουν αυτό χρησιμοποιούν ένα ειδικά κατασκευασμένο ηλεκτρομαγνητικό σύστημα. Το HMD αυτό χρησιμοποιήθηκε για την απομακρυσμένη παρακολούθηση επικίνδυνων καταστάσεων. To 1963 ο διδακτορικός φοιτητής του MIT Ιβάν Σάδερλαντ εισάγει τα αλληλεπιδραστικά γραφικά μέσω υπολογιστή με την εφαρμογή του Sketchpad. Η συγκεκριμένη εφαρμογή χρησιμοποιεί ένα ελαφρύ στυλό για την επιλογή αντικειμένων, παράλληλα με τη χρήση του πληκτρολογίου. Ο ίδιος το 1965 κάνει τα πρώτα βήματα στο να συνδυάσει τους υπολογιστές και τη δημιουργία Εικονικών Κόσμων με την εργασία του "The ultimate display". Στην εργασία αυτή ουσιαστικά περιγράφει ένα δωμάτιο, όπου τα πάντα ελέγχονται από τον υπολογιστή και όλες οι ενέργειες του χρήστη μέσα σε αυτό έχουν τον ίδιο αντίκτυπο που θα είχαν και στον πραγματικό κόσμο. Όπως αναφέρει και ο ίδιος "It is a looking glass into a mathematical wonderland".
Το 1967 ο Φρεντ Μπρουκς, επηρεασμένος από την εργασία του Ιβάν Σάδερλαντ, ξεκινάει το project GROPE, που έχει σαν στόχο να εξερευνήσει τη χρήση απτικής αλληλεπίδρασης για να βοηθήσει τους βιοχημικούς να "αισθανθούν" τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ μορίων πρωτεΐνης. Το 1968, ο Σάδερλαντ κατασκεύασε το Sword of Damocles (Σπαθί του Δαμοκλή), ένα HDM το οποίο πήρε το όνομα του από το γεγονός ότι κρεμόταν από την οροφή. Χρησιμοποιούσε καθοδικές λυχνίες, είχε μηχανική ανίχνευση της κίνησης του κεφαλιού και πρόβαλλε εικόνες πάνω στον πραγματικό κόσμο. Το εύρος πεδίου του ήταν 40 μοίρες και ο χρήστης μπορούσε να δει σε πραγματικό χρόνο, αντικείμενα σε wireframe μορφή να προβάλλονται πάνω στον πραγματικό κόσμο. Την ίδια χρονιά, ο ίδιος και ο Ντέιβιντ Έβανς ιδρύουν την εταιρία Evans and Sutherland Computer Corp. (E&S), η οποία ασχολείται με συστήματα οπτικοποίησης τα οποία χρησιμοποιούνται στο στρατό, σε εμπορικούς εξομοιωτές καθώς και σε πλανητάρια και αλληλεπιδραστικά θέατρα.
Αλληλεπίδραση
Η είσοδος σε έναν εικονικό κόσμο επιτυγχάνεται με τη χρήση προβολέων (οθόνες, oculus rift κλπ.) μέσω των οποίων ο υπολογιστής, επεξεργάζοντας τα δεδομένα που έχει συλλέξει, δημιουργεί τον κόσμο όπως αυτός τον αντιλαμβάνεται με τα στοιχεία που έχει στην διάθεση του και παρέχοντας τις αντίστοιχες δυνατότητες κίνησης και αλληλεπίδρασης με το εικονικό αυτό περιβάλλον.
Εφαρμογές
Η εικονική πραγματικότητα έχει βρει εφαρμογή στην προσομοίωση πτήσεων, οδήγησης πλοίων, αυτοκινήτων και διαστημοπλοίων, δίνοντας την δυνατότητα εκπαίδευσης των οδηγών και πιλότων χωρίς να εμπλέκονται σε πραγματικό κίνδυνο. Επίσης, η εικονική πραγματικότητα εφαρμόζεται, μεταξύ άλλων, στην εκπαίδευση, την ιατρική, την ψυχαγωγία (βιντεοπαιχνίδια, θεματικά πάρκα) και το διαδίκτυο (με τον κυβερνοχώρο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης).
Μέλλον
Η βιομηχανία αρχίζει να βρίσκει πρακτικές εφαρμογές στη χρήση των εικονικών περιβαλλόντων, όπως είναι η σχεδίαση αυτοκινήτων ή η εκπαίδευση αστροναυτών, και μαζί με τα διάφορα κρατικά ερευνητικά προγράμματα προσφέρουν μια σταθερή χρηματοδότηση για την έρευνα και την ανάπτυξη τέτοιων συστημάτων, καθώς και την εύρεση νέων εφαρμογών τους. Μάλιστα τελευταία γίνονται προσπάθειες να συγκεντρωθεί όλη η γνώση που έχει συσσωρευτεί διάσπαρτη σε ερευνητικά ιδρύματα και εταιρείες που ασχολούνται με την εικονική πραγματικότητα, με σκοπό την κατανόηση των αναγκών τέτοιων περιβαλλόντων καθώς και την ανάπτυξη οδηγιών για τη σχεδίαση και υλοποίησή τους. Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συνεχής ανάπτυξη της τεχνολογίας, δίνει τη δυνατότητα για αναβάθμιση της ποιότητας της εμβύθισης που μπορεί να γίνει αντιληπτή από το χρήστη, μέσω της βελτίωσης των συσκευών εισόδου και εξόδου, ενώ παράλληλα μειώνεται και το κόστος αυτών των συσκευών, που τουλάχιστον μέχρι τώρα είναι απαγορευτικό για το μέσο χρήστη. Η αγορά της AR/VR έχει γίνει μια αγορά αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων και αναμένεται να συνεχίσει να αναπτύσσεται πολύ πέρα από μια αγορά 120 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε λίγα χρόνια.
Επιρροή στην ποπ κουλτούρα
Πολλά βιβλία και ταινίες επιστημονικής φαντασίας δημιούργησαν χαρακτήρες "παγιδευμένους στην εικονική πραγματικότητα". Η πρώτη σύγχρονη δουλειά που χρησιμοποίησε αυτή την ιδέα είναι η νουβέλα Simulacron-3 γραμμένη από τον Daniel F. Galouye, η οποία χρησιμοποιήθηκε στη Γερμανία για το σενάριο της τηλεοπτικής σειράς Welt am Draht (1973). Η πρώτη ταινία μαζικής αποδοχής του Χόλιγουντ που εξερευνούσε αυτή την ιδέα ήταν η ταινία Tron (1982) του Στίβεν Λίσμπεργκερ. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι ταινίες Ολική Επαναφορά (1990), Ο Μνημονικός Τζόνι (1992), Επαφές μιας Ξεχωριστής Πραγματικότητας (1992), Το Δέκατο Τρίτο Πάτωμα (1999) και eXistenZ (1999) του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Πολύ γνωστή σειρά ταινιών με αναφορά στην εικονική πραγματικότητα είναι το Matrix των αδερφών Γουατσόφσκι.
Η κωμωδία National Lampoon's Last Resort (1994) παρουσίαζε την εικονική και την αληθινή πραγματικότητα να αλληλοκαλύπτονται, και μερικές φορές να είναι δύσκολο να διαχωριστούν από το θεατή. Επίσης, η βρετανική κωμική τηλεοπτική σειρά Red Dwarf (1988) για πολλά επεισόδια χρησιμοποιούσε την ιδέα ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας. Αυτή η ιδέα χρησιμοποιήθηκε επίσης και στο Spy Kids 3-D: Game Over (2003).
Άλλα βιβλία επιστημονικής φαντασίας έχουν προάγει την εικονική πραγματικότητα σαν μια μερική αντικατάσταση της δυστυχίας της πραγματικότητας, με την έννοια ότι ένας άπορος στον πραγματικό κόσμο μπορεί να είναι βασιλιάς σε ένα σύστημα εικονικής πραγματικότητας, ή σαν ένα τρόπο για την δημιουργία φαντασμαγορικών εικονικών κόσμων στους οποίους οι άνθρωποι ζουν, παίζουν και κοινωνικοποιούνται. Ένα από τα ακριβέστερα παραδείγματα και των δύο ιδεών είναι η νουβέλα του Νιλ Στίβενσον με τον τίτλο Snow Crash (1992). Ωστόσο, το 2003, ο Στίβενσον παραδέχτηκε στο περιοδικό Wired ότι το Snow Crash ήταν μια "αποτυχημένη προφητεία". Μία ταινία που διαθέτει παρόμοιο κόνσεπτ, είναι το Ready Player One (2018) του Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Η σειρά βιντεοπαιχνιδιών .hack επικεντρώνονται γύρω από ένα παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας. Στο παιχνίδι ρόλων Mage: The Ascension υπάρχει μια μυστική μαγική κοινότητα με το όνομα Virtual Adepts, η οποία θεωρείται ότι δημιούργησε την εικονική πραγματικότητα.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή  Κατηγορία:Πραγματικότητα ανά είδος Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
Αντρέας Μπρέμε
Ο Αντρέας Μπρέμε (Andreas Brehme, γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1960) είναι Γερμανός πρώην επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής που καθιερώθηκε ως αριστερός πλάγιος αμυντικός και πρωταθλητής κόσμου το 1990 με την Εθνική Δυτικής Γερμανίας.
Καριέρα
Ένας από τους πιο ολοκληρωμένους αριστερούς πλάγιους αμυντικούς του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ο Μπρέμε, πραγματοποίησε δεκαετή καριέρα στην εθνική ομάδα της χώρας του έχοντας 86 συμμετοχές αλλά και σε μεγάλους συλλόγους, όπως η Μπάγερν Μονάχου και η ΦΚ Καϊζερσλάουτερν. Δοκίμασε την τύχη του στο ιταλικό πρωτάθλημα και εντάχθηκε στην Ίντερ μαζί με τους συμπατριώτες του Λόταρ Ματέους και Γιούργκεν Κλίνσμαν κατακτώντας το πρωτάθλημα το 1989. Είχε σημαντική παρουσία στους τελικούς των Παγκοσμίων Κυπέλλων που συμμετείχε, καθώς σε αυτό του 1986 ήταν αυτός που εκτέλεσε τα κόρνερ από τα οποία σημειώθηκαν τα γκολ της Δυτικής Γερμανίας, ενώ χάρις σε δικό του τέρμα στο 85ο λεπτό από εύστοχη εκτέλεση πέναλτι, η "Νάσιοναλμανσαφτ" αναδείχθηκε πρωταθλήτρια κόσμου στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, νικώντας με σκορ 1-0 την Εθνική ομάδα της Αργεντινής.
Παραπομπές
Μπρεμε Αντρεας Μπρεμε Αντρεας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Άνσελμος της Νονάντολα
Ο Άνσελμος (περ. 732 - περ. 805) ήταν ο Λομβαρδός Δούκας του Φρίουλι την περίοδο 749–751 και ιδρυτής της Μονής της Νονάντολα, στην οποία έγινε ηγούμενος.
Εγκατέλειψε την πολιτική του καριέρα και έχτισε ένα μοναστήρι το 750 στο Φανάνο, σε ένα οικόπεδο που του παραχώρησε ο Αϊστούλφος, Βασιλιάς των Λομβαρδών. Ο τελευταίος είχε παντρευτεί την αδελφή του Ανσέλμου, την Γκισαλτρούδα. Το Μοναστήρι της Νονάντολα χτίστηκε μέσα σε δύο έτη, σε μικρή απόσταση από τη Μοδένα, και προικίστηκε από τον Αϊστούλφο. Ο Άνσελμος μετέβη στη Ρώμη, όπου ο Πάπας Στέφανος Γ΄ του παραχώρησε μία ποιμαντορική ράβδο, του έδωσε λείψανα του Αγίου Σιλβέστρου και τον διόρισε Ηγούμενο της Νονάντολα. Ο Άνσελμος ίδρυσε πολλούς ξενώνες όπου οι φτωχοί και οι άρρωστοι ήταν προστατευμένοι και φροντίζονταν από μοναχούς.
Σύμφωνα με τον έναν κατάλογο ηγουμένων της Νονάντολα του 12ου αιώνα, ο Δεζιδέριος ο οποίος διαδέχθηκε τον Αϊστούλφο στο Βασίλειο των Λομβαρδών, το 756, εξόρισε τον Άνσελμο από τη Νονάντολα υπέρ του δικού του προστατευόμενου. Ο Άνσελμος πέρασε τα επτά χρόνια της εξορίας του στο Μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Μόντε Κασίνο, αλλά επέστρεψε στη Νονάντολα μετά την αιχμαλωσία του Δεσιδέριου από τον Καρλομάγνο στον πόλεμο του 774. Αυτή η εξορία δεν αναφέρεται στον Βίο του Άνσελμου (Vita Anselmi), μια βιογραφία του Άνσελμου που γράφτηκε εκατό ή διακόσια χρόνια μετά το θάνατό του. Μέχρι το 1083, η Νονάντολα ήταν ένα αυτοκρατορικό μοναστήρι, και μετά από την εποχή Άνσελμου υπέφερε συχνά από αυτοκρατορικές παρεμβάσεις στην εκλογή των ηγουμένων του.
Όντας ηγούμενος για πενήντα χρόνια, ο Άνσελμος πέθανε στη Νονάντολα το 805, ενώ η τοπική κοινότητα εξακολουθεί να τον τιμά ως προστάτη της. Ημέρα εορτασμού του είναι η 3η Μαρτίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 8ου αιώνα
Μάχη του Βέστερπλαττε
μικρογραφία|282x282εσ|Χάρτης της μάχης Η μάχη του Βέστερπλαττε ήταν μια από τις πρώτες μάχες, κατά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, που σηματοδότησαν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία ίδρυσε την Πολωνική Αποθήκη Στρατιωτικής Διαμετακόμισης (Wojskowa Składnica Tranzytowa (WST), στη χερσόνησο Βέστερπλαττε, στο λιμάνι της ελεύθερης πόλης του Ντάντσιχ. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939 ο γερμανικός στρατός, η Kriegsmarine, η Λούφτβαφε και η αστυνομία του Ντάντσιχ επιτέθηκαν στις αποθήκες. Παρά την αρχική εκτίμηση και από τις δύο πλευρές ότι η πολωνική φρουρά θα μπορούσε να αντισταθεί μόνο για αρκετές ώρες χωρίς ενίσχυση ή προτού αναγκαστεί να υποχωρήσει, οι Πολωνοί κράτησαν επί επτά ημέρες και απέτρεψαν δεκατρείς επιθέσεις ,συμπεριλαμβανομένων αυτών που έγιναν με ρίψη βομβών.
Η υπεράσπιση του Βέστερπλαττε ήταν μια έμπνευση για τον Πολωνικό Στρατό και τους Πολωνούς πολίτες ενώ η γερμανική εισβολή ήταν σε εξέλιξη και αποτελεί σύμβολο αντίστασης στη σύγχρονη Πολωνία.
Ιστορικό
Το Βέστερπλαττε είναι χερσόνησος στον κόλπο του Ντάντσιχ. Μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεγάλο μέρος της γύρω περιοχής έγινε μέρος της Πολωνίας. Η πόλη Ντάντσιχ (τώρα Γκντανσκ της Πολωνίας), ιστορικά σημαντική πόλη-λιμάνι, έγινε ανεξάρτητη πόλη-κράτος, η Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ. Εποπτεύονταν θεωρητικά από τη Κοινωνία των Εθνών αλλά γινόταν όλο και πιο στενός σύμμαχος της Γερμανίας, καθώς είχε κυρίως γερμανικό πληθυσμό. μικρογραφία|Γερμανοί στρατιώτες στο Βέστερπλαττε, μετά τη μάχη στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, Το 1921, μετά τον πολωνικό-σοβιετικό πόλεμο, η Κοινωνία των Εθνών παραχώρησε στην Πολωνία το δικαίωμα να εγκαταστήσει μια αποθήκη πυρομαχικών κοντά στο Ντάντσιχ. ​​ Παρά τις αντιρρήσεις από την Ελεύθερη Πόλη, αυτό το δικαίωμα επιβεβαιώθηκε το 1925 και επιλέχθηκε μια έκταση 60 εκταρίων στη χερσόνησο Βέστερπλαττε. Το Βέστερπλαττε διαχωρίστηκε από το νέο λιμάνι της ελεύθερης πόλης του Ντάντσιχ κυρίως από το κανάλι του λιμανιού. Στην ξηρά το πολωνικό τμήμα του διαχωρίστηκε από την επικράτεια του Ντάντσιχ μέσω ενός τοίχου από τούβλα με αγκαθωτό σύρμα. Μια ειδική σιδηροδρομική γραμμή, που διερχόταν από την ελεύθερη πόλη, συνέδεε την αποθήκη με την κοντινή πολωνική επικράτεια. Η αποθήκη ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1925, επίσημα μεταφέρθηκε στην Πολωνία την τελευταία ημέρα του ίδιου έτους, και τέθηκε σε λειτουργία λίγο μετά τον Ιανουάριο του 1926, με 22 ενεργές αποθήκες. Το πλήρωμα της πολωνικής φρουράς ορίστηκε σε 88 στρατιώτες (2 αξιωματικοί, 20 υπαξιωματικοί και οι υπόλοιποι ιδιωτικοί), και στη Πολωνία απαγορεύτηκε η κατασκευή περαιτέρω στρατιωτικών εγκαταστάσεων ή οχυρώσεων στην τοποθεσία.
Στις αρχές του 1933 Γερμανοί πολιτικοί και προσωπικότητες των μέσων ενημέρωσης διατύπωσαν την ανάγκη αναπροσαρμογής των συνόρων. Επιπλέον η πολωνική και η γαλλική κυβέρνηση συζήτησαν την ανάγκη για έναν προληπτικό πόλεμο κατά της Γερμανίας. Στις 6 Μαρτίου, σε αυτό που έγινε γνωστό ως «περιστατικό του Βέστερπλαττε» ή «κρίση», η πολωνική κυβέρνηση έστειλε ένα ναυτικό τάγμα στο Βέστερπλαττε, ενισχύοντας το φυλάκιο σε περίπου 200 άνδρες, δείχνοντας την πολωνική αποφασιστικότητα να το υπερασπιστεί. Ο πολωνικός ελιγμός είχε σκοπό να ασκήσει πίεση στην κυβέρνηση του Ντάντσιχ, η οποία προσπαθούσε να άρει μια προηγούμενη συμφωνία σχετικά με τον κοινό έλεγχο της με τη Πολωνία επί της λιμενικής αστυνομίας και να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της αστυνομίας και του λιμανιού. Σύμφωνα με μια πηγή στις 14 Μαρτίου 1933 η Κοινωνία των Εθνών είχε εξουσιοδοτήσει την Πολωνία να ενισχύσει τη φρουρά της. ​​ Ωστόσο, σύμφωνα με άλλη πηγή, τα πρόσθετα πολωνικά στρατεύματα αποσύρθηκαν στις 16 Μαρτίου, μετά από διαμαρτυρίες από τη Κοινωνία των Εθνών, το Ντάντσιχ και τη Γερμανία.
Αργότερα οι Πολωνοί έχτισαν παράνομες οχυρώσεις στο Βέστερπλαττε. Αυτές ήταν σχετικά μικρές, δεν υπήρχαν αποθήκες ή σήραγγες, μόνο αρκετά μικρά φυλάκια (φρουρές), μερικώς κρυμμένα στο δάσος της χερσονήσου και πολλά άλλα κτίρια στη μέση της χερσονήσου, συμπεριλαμβανομένων στρατώνων. Τα περισσότερα κτίρια κατασκευάστηκαν με οπλισμένο σκυρόδεμα και υποστηρίχθηκαν από ένα δίκτυο οχυρώσεων πεδίου, συμπεριλαμβανομένων τάφρων, οδοφράξεων και συρματοπλέγματος.
Προανάκρουσμα
Τον Μάρτιο του 1939, ένα γερμανικό τελεσίγραφο στη Λιθουανία οδήγησε στη γερμανική προσάρτηση της γειτονικής λιθουανικής παράκτιας περιοχής Κλαϊπέντα (Klaipėda). Στη συνέχεια η φρουρά του Βέστερπλαττε τέθηκε σε επιφυλακή. Φοβούμενοι ένα πιθανό ναζιστικό πραξικόπημα στο Ντάντσιχ, οι Πολωνοί αποφάσισαν κρυφά να ενισχύσουν τη φρουρά τους και κατέφυγαν σε ένα καταφύγιο. Πολίτες με τη στολή του Πολωνικού Στρατού θα έβγαιναν από τη βάση και θα έμπαιναν νέοι Πολωνοί στρατιώτες.
Μέχρι τα τέλη Αυγούστου του 1939 οι Πολωνοί είχαν ενισχύσει τη φρουρά των 88 ατόμων, αν και η δύναμή της φρουράς εξακολουθεί να αποτελεί θέμα συζήτησης. Οι παλαιότερες πηγές μιλούν για 182 άντρες αλλά σύμφωνα με πιο πρόσφατη έρευνα ο αριθμός τους κυμαινόταν από 210 έως 240, συμπεριλαμβανομένων έξι αξιωματικών: το Στρατηγό Χένρικ Σουκάρσκι, το δεύτερο διοικητή, λοχαγό Φραντσίζεκ Νταμπρόβσκι, το λοχαγό Mieczysław Słaby, τον υπολοχαγό Leon Pająk, τον υπολοχαγό Stefan Ludwik Grodecki και το δεύτερο υπολοχαγό Zdzisław Kręgielski. Οι εκτιμήσεις περιλαμβάνουν περίπου 20 κινητοποιημένους πολίτες και περίπου 10 τακτικά στρατεύματα που έτυχαν να βρίσκονται στο μέρος κατά την έναρξη των εχθροπραξιών. Εκτός από ελαφριά όπλα (πιστόλια, χειροβομβίδες και περίπου 160 τουφέκια), ο οπλισμός περιλάμβανε ένα κανόνι των 75 χιλ, δύο αντιαρματικά πυροβόλα Bofors των 37 χιλ, τέσσερα ολμοβόλα των 81 χιλ και περίπου 40 πολυβόλα, συμπεριλαμβανομένων 18 βαρέων. Οι οχυρώσεις πεδίου επεκτάθηκαν, σκάφτηκαν περισσότερα χαρακώματα, χτίστηκαν ξύλινα οδοφράγματα, συρματοπλέγματα τοποθετήθηκαν, και καταφύγια οπλισμένου σκυροδέματος ενσωματώθηκαν στα υπόγεια των στρατώνων. Το φύλλωμα αραιώθηκε για να μειώσει την κάλυψη από τις αναμενόμενες επιθέσεις.
Η πολωνική άμυνα, η οποία προέβλεπε κυρίως γερμανική επίγεια επίθεση, στηριζόταν σε τρεις γραμμές άμυνας. Η εξωτερική γραμμή περιλάμβανε περιφράξεις που έπρεπε να κρατήσουν αρκετό καιρό για να κινητοποιηθεί η φρουρά. Η δεύτερη γραμμή άμυνας επικεντρώθηκε στα έξι φυλάκια. Η τελική άμυνα περιελάμβανε το αρχηγείο και τους στρατώνες στο κέντρο της αποθήκης. Το σχέδιο ήταν το Βέστερπλαττε να κρατήσει για 12 ώρες, μέχρις ότου να έρθουν πολωνικές ενισχύσεις από την ηπειρωτική χώρα.
Στις 25 Αυγούστου 1939 το γερμανικό θωρηκτό «Σλέσβιχ-Χολστάιν» έπλευσε στο λιμάνι του Ντάντσιχ, και αγκυροβόλησε 150 μ. από το Βέστερπλαττε. Στο πλοίο βρισκόταν μια ομάδα της Kriegsmarine με εντολές να ξεκινήσει επίθεση στο Βέστερπλαττε το πρωί της 26ης Αυγούστου 1939. Για την προγραμματισμένη επίθεσή τους στο Βέστερπλαττε, οι Γερμανοί είχαν δύναμη 1.500 ανδρών από τη μονάδα SS Heimwehr Danzig, υπό τον στρατηγό της αστυνομίας Φρίντριχ-Γκέοργκ Έμπερχαρντ, και 225 ναυτικούς υπό τον υπολοχαγό Βίλχελμ Χέννινγσεν. Επικεφαλής της όλης επιχείρησης ήταν ο πλοίαρχος Γκούσταβ Κλάικαμπ, ​​στο Σλέσβιχ-Χολστάιν. Στις 26 Αυγούστου το θωρηκτό στάλθηκε πιο μακριά. Ο Σουκάρσκι, επικεφαλής της υπεράσπισης του Βέστερπλαττε, έθεσε τη φρουρά του σε υψηλή επιφυλακή. Λίγο πριν από τη γερμανική αποβίβαση, οι εντολές ανακλήθηκαν. Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε αναβάλει τις εχθροπραξίες αφού ενημερώθηκε για το Πολωνο-Βρετανικό Κοινού Σύμφωνο Άμυνας, το οποίο υπογράφτηκε την προηγούμενη ημέρα, στις 25 Αυγούστου 1939, και ότι η Ιταλία ήταν διστακτική σχετικά με τις υποχρεώσεις της βάσει του Χαλύβδινου Συμφώνου. μικρογραφία|Η γερμανική πολεμική σημαία υψώνεται στο Βέστερπλαττε, 8 Σεπτεμβρίου 1939 Ούτε ο Έμπερχαρντ ούτε ο Κλαίκαμπ είχαν συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με την πολωνική άμυνα. Οι Γερμανοί υπέθεσαν ότι ο προκαταρκτικός βομβαρδισμός θα μαλακώσει αρκετά τις οχυρώσεις ώστε οι πεζοναύτες να καταλάβουν το Βέστερπλαττε. Ο ίδιος o Έμπερχαρντ ήταν πιο προσεκτικός, εκτιμώντας ότι λίγες ώρες θα χρειαζόταν για να νικηθεί η πολωνική φρουρά, την οποία οι Γερμανοί εκτιμούσαν σε 100 άνδρες. μικρογραφία|Ερείπια σε έναν από τους στρατώνες
Μάχη
Νωρίς το πρωί της 1ης Σεπτεμβρίου 1939, το «Σλέσβιχ-Χόλσταϊν» ξαφνικά άνοιξε πυρ ευρείας γωνίας στην πολωνική φρουρά. Σύμφωνα με τον Πολωνό ιστορικό Jarosław Tuliszka, 04:45 ήταν η προγραμματισμένη ώρα της επίθεσης, 04:47 ήταν η ώρα που δόθηκε η εντολή από τον Κλάικαμπ και 04:48 ήταν ο χρόνος που πυροβόλησαν πραγματικά. Λίγο μετά, στο Βέστερπλαττε, ο Σουκάρσκι έστειλε μήνυμα με τον ασύρματο στην κοντινή πολωνική στρατιωτική βάση στη Χερσόνησο Hel, «SOS: Δεχόμαστε πυρά.»
Οκτώ λεπτά αργότερα οι πεζοναύτες του υπολοχαγού Βίλχελμ Χέννινγκσεν από το Σλέσβιχ-Χολστάιν προχώρησαν, αναμένοντας μια εύκολη νίκη επί των Πολωνών. Ένας Πολωνός στρατιώτης, ο λοχίας Wojciech Najsarek, σκοτώθηκε από πυροβόλο όπλο, και θεωρείται το πρώτο θύμα μάχης και ίσως του πολέμου. Ωστόσο λίγο αργότερα οι Γερμανοί έπεσαν σε ενέδρα. Βρέθηκαν σε μια ζώνη από κρυφές θέσεις πυροβολισμών (πίστευαν ότι πυροβολήθηκαν επίσης από ελεύθερους σκοπευτές στα δέντρα κάτι που δεν ίσχυε), ενώ το συρματόπλεγμα εμπόδιζε τις κινήσεις τους. Οι Πολωνοί εξουδετέρωσαν μία θέση γερμανικού πολυβόλου της Schutzpolizei και ο υπολοχαγός Leon Pająk άνοιξε πυρ με οβιδοβόλο στους Γερμανούς που προχωρούσαν. Το κανόνι των 75 χιλ. πυροβόλησε 28 φορές, χτυπώντας πολλές εστίες πολυβόλων πάνω στις αποθήκες κατά μήκος του καναλιού του λιμανιού προτού καταστραφεί από τα όπλα του θωρηκτού.
Στις 06:22 οι Γερμανοί πεζοναύτες έξαλλοι έστειλαν μήνυμα στο θωρηκτό ότι είχαν υποστεί μεγάλες απώλειες και αποσύρθηκαν. Η αστυνομία του Ντάντσιχ είχε προσπαθήσει να καταλάβει τον έλεγχο του λιμανιού στην άλλη πλευρά του Βέστερπλαττε αλλά είχε ηττηθεί. Τα θύματα ήταν περίπου 50 Γερμανοί και οκτώ Πολωνοί, οι περισσότεροι εξ αυτών τραυματίες. Ένας μεγαλύτερος βομβαρδισμός από το θωρηκτό, που κράτησε από τις 07:40 έως τις 08:55, προηγήθηκε μιας δεύτερης επίθεσης. Οι Γερμανοί προσπάθησαν ξανά από τις 08:35 έως τις 12:30 αλλά συνάντησαν νάρκες, δέντρα, συρματοπλέγματα και έντονα πυρά. Μέχρι το μεσημέρι οι Γερμανοί υποχώρησαν και ο Χέννιμγκσεν τραυματίστηκε σοβαρά.
Στην μάχη της πρώτης ημέρας, η πολωνική πλευρά είχε τέσσερις απώλειες και είχε αρκετούς τραυματίες. Οι Γερμανοί είχαν 16 νεκρούς και περίπου 120 τραυματίες.
Στις 4 Σεπτεμβρίου, μια γερμανική τορπιλάκατος, το T196, υποστηριζόμενη από έναν παλιό ναρκαλιευτικό, το Von der Gronen (πρώην M107), έκανε μια αιφνιδιαστική επίθεση από την πλευρά της θάλασσας. Τώρα μόνο η θέση του φρούριου απέτρεπε μια επίθεση από το Βορρά. Αν και οι Πολωνοί δεν έπληξαν ποτέ τις γερμανικές ναυτικές μονάδες, το T196 και το Σλέσβιχ-Χόλσταιν υπέστησαν ατυχήματα λόγω σφαλμάτων του πληρώματος ή αστοχίας του εξοπλισμού, με τουλάχιστον έναν θάνατο και αρκετούς τραυματίες στο θωρηκτό.
Στις 5 Σεπτεμβρίου ο Σουκάρσκι πραγματοποίησε διάσκεψη με τους αξιωματικούς του, κατά τη διάρκεια της οποίας προέτρεψε να παραδοθούν αφού η η θέση έπρεπε να κρατηθεί μόνο για δώδεκα ώρες. Ο αναπληρωτής του,ο Νταμπρόβσκι ,αντιτάχθηκε στην παράδοση και η ομάδα αποφάσισε να κρατήσει για λίγο περισσότερο.
Στη συνέχεια οι Πολωνοί άντεξαν σε αρκετές προσεκτικές γερμανικές επιθέσεις από το γερμανικό ναυτικό, τα Danzig SS, την αστυνομία και τη Βέρμαχτ. Στις 03:00 στις 6 Σεπτεμβρίου, κατά τη διάρκεια μιας από τις επιθέσεις, οι Γερμανοί έστειλαν ένα φλεγόμενο τρένο προς τη πλευρά των Πολωνών αλλά το τέχνασμα απέτυχε όταν ο τρομοκρατημένος οδηγός αποσυνδέθηκε πρόωρα. Το τρένο απέτυχε να φτάσει στη δεξαμενή πετρελαίου. Αντίθετα έβαλε φωτιά στο δάσος, το οποίο είχε δώσει στους Πολωνούς πολύτιμη κάλυψη. Επιπλέον τα βαγόνια καύσης δημιούργησαν ένα τέλειο πεδίο φωτιάς. Οι Γερμανοί υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Μια δεύτερη επίθεση με φλεγόμεμο τρένο, το απόγευμα, απέτυχε.
Σε μια δεύτερη διάσκεψη με τους αξιωματικούς του, στις 6 Σεπτεμβρίου, ο Σουκάρσκι ήταν και πάλι έτοιμος να παραδοθεί: ο γερμανικός στρατός ήταν πλέον έξω από τη Βαρσοβία, και το Βέστερπλαττε είχε ελάχιστες προμήθειες. Επιπλέον πολλοί από τους τραυματίες υπέφεραν από γάγγραινα. Στις 4:30 στις 7 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί άρχισαν σφοδρή επίθεση ανοίγοντας πυρ στο Βέστερπλαττε που κράτησε μέχρι τις 07:00. Τα φλογοβόλα και οι βομβαρδισμοί κατέστρεψαν το φυλάκιο δύο και υπέστησαν ζημιές τα φυλάκια ένα και τέσσερα. Το θωρηκτό Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν συμμετείχε στους βομβαρδισμούς.
Στις 09:45 στις 7 Σεπτεμβρίου 1939 εμφανίστηκε μια λευκή σημαία. Η πολωνική άμυνα είχε εντυπωσιάσει τόσο τους Γερμανούς που ο διοικητής τους, στρατηγός Έμπερχαρντ, επέτρεψε στον Σουκάρσκι να κρατήσει το σπαθί του ως αιχμάλωτος. (ωστόσο, κατασχέθηκε αργότερα). Αγγλόφωνες δημοσιεύσεις αναγνώρισαν εσφαλμένα τον πολωνό διοικητή ως ταγματάρχη «Koscianski».
Ο Σουκάρσκι παραδόθηκε στον καπετάνιο Κλάικαμπ ​​και οι Γερμανοί στέκονταν καθώς η πολωνική φρουρά προχωρούσε προς τα έξω στις 11:30. Πάνω από 3.000 Γερμανοί (στρατιώτες και σχηματισμοί υποστήριξης όπως η αστυνομία Danzig) είχαν δεσμευτεί την εβδομάδα εκείνη σε μια μεγάλη επιχείρηση ενάντια στη μικρή πολωνική φρουρά. Περίπου οι μισοί Γερμανοί (570 στην ξηρά, πάνω από 900 στη θάλασσα) συμμετείχαν άμεσα. Οι γερμανικές απώλειες ανέρχονταν συνολικά σε 50 νεκρούς (16 από τη Kriegsmarine ) και 150 τραυματίες. Οι Πολωνοί είχαν χάσει 15 άνδρες και είχαν τουλάχιστον 40 τραυματίες.
Επακόλουθα
Στις 8 Σεπτεμβρίου, μια ημέρα μετά τη συνθηκολόγηση, οι Γερμανοί ανακάλυψαν έναν τάφο με τα πτώματα τεσσάρων άγνωστων Πολωνών στρατιωτών που είχαν εκτελεστεί από τους συντρόφους τους για απόπειρα λιποταξίας. Αυτό πιθανότατα συνέβη μετά τις αεροπορικές επιδρομές της 2ης Σεπτεμβρίου.
Πέντε ημέρες μετά τη συνθηκολόγηση, στις 12 Σεπτεμβρίου 1939, ο Πολωνός χειριστής του ασύρματου, λοχίας Kazimierz Rasiński, δολοφονήθηκε από τους Γερμανούς. Πυροβολήθηκε μετά από βάναυση ανάκριση κατά την οποία αρνήθηκε να παραδώσει κωδικούς.
Στις 19 Σεπτεμβρίου ο Χίτλερ ήρθε να επισκεφθεί το Ντάντσιχ και στις 21 Σεπτεμβρίου επιθεώρησε το Βέστερπλαττε.
Το Βέστερπλαττε έγινε πεδίο μάχης και κατά τη διάρκεια της επίθεσης Βιστούλα-Όντερ το 1945. Για τρεις ημέρες (28 Μαρτίου έως 1 Απριλίου) στοιχεία της γερμανικής 73ης Μεραρχίας Πεζικού υπερασπίστηκαν τη χερσόνησο από τη Σοβιετική 76η Φρουρά αεροπορικών επιθέσεων έως ότου οι γερμανικές μονάδες εκκενώθηκαν θαλασσίως.
Σημασία
Η μάχη του Βέστερπλαττε συχνά περιγράφεται ως η εναρκτήρια μάχη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ήταν μόνο μία από τις πολλές μάχες στην πρώτη φάση της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία γνωστή ως Μάχη των Συνόρων. Μια γέφυρα στο κοντινό Tczew είχε βομβαρδιστεί για περίπου 04:30 ώρες, και η συγκαλυμμένη Επιχείρηση του Χίμλερ είχε ξεκινήσει ώρες νωρίτερα.
Ο Πολωνός ιστορικός Krzysztof Komorowski γράφει ότι «το Βέστερπλαττε έχει γίνει ένα από τα σύμβολα του πολωνικού αγώνα για ανεξαρτησία και είναι εγγεγραμμένο στον κατάλογο των πιο ηρωικών αγώνων της σύγχρονης Ευρώπης.»
Και για τις δύο πλευρές η μάχη ήταν ως επί το πλείστον πολιτικής σημασίας, και όχι τακτικής. Ωστόσο, δέσμευσε σημαντικές γερμανικές δυνάμεις για πολύ περισσότερο από ό, τι περίμενε κανείς, ιδίως εμποδίζοντας το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν από το να παρέχει υποστήριξη στις κοντινές μάχες στη χερσόνησο Hel και στη Γκντύνια.
Η άμυνα του Βέστερπλαττε ενέπνευσε τον πολωνικό στρατό και τους ανθρώπους, ακόμη και όταν η γερμανική πρόοδος συνεχίστηκε αλλού.Από την 1η Σεπτεμβρίου 1939, το Πολωνικό Ραδιόφωνο μετέδιδε επανειλημμένα τη φράση που έκανε το Βέστερπλαττε ένα σημαντικό σύμβολο: «Westerplatte broni się jeszcze». Στις 16 Σεπτεμβρίου ο Konstanty Ildefons Gałczyński έγραψε ένα ποίημα, Pieśń o żołnierzach Westerplatte («Ένα τραγούδι των στρατιωτών του Westerplatte»), που εκφράζει έναν μεταγενέστερο μύθο ότι όλοι οι υπερασπιστές του Βέστερπλαττε είχαν πεθάνει στη μάχη, πολεμώντας μέχρι το τελευταίο νεκρό. Η μάχη έγινε σύμβολο αντίστασης στην γερμανική εισβολή - οι λεγόμενες Πολωνικές Θερμοπύλες. Ήδη από το 1943, μια μονάδα του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού ονομάστηκε προς τιμή των στρατιωτών του Βέστερπλαττε (η Πολωνική 1η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία των Υπερασπιστών του Βέστερπλαττε). Την ίδια χρονιά το Πολωνικό μυστικό Κράτος πήρε το όνομά του από το Βέστερπλαττε και τον επόμενο χρόνο, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944, ένα αντάρτικο οχυρό ονομάστηκε Βέστερπλαττε.
Αμφισβήτηση
Μία διαμάχη περιβάλλει τον διοικητή της πολωνικής φρουράς, Σουκάρσκι. Η πρώιμη ιστοριογραφία θεώρησε ότι ο Σουκάρσκι ήταν υπεύθυνος καθ' όλη τη διάρκεια της μάχης και, κατά συνέπεια, οι πρώτοι λογαριασμοί τον απεικόνισαν ως ηρωική φιγούρα. Πιο πρόσφατοι λογαριασμοί από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν δείξει στοιχεία που οι αξιωματικοί του Σουκάρσκι είχαν ορκιστεί να μην αποκαλύψουν ποτέ στη ζωή τους. Ο διοικητής τους είχε σοκαριστεί για το μεγαλύτερο μέρος της μάχης και είχε υποστηρίξει την παράδοση ήδη από τις 2 Σεπτεμβρίου και αρκετές φορές μετά και ο δεύτερος κυβερνήτης τους, ο Νταμπρόβσκι, είχε αναλάβει τη διοίκηση μετά την κατάρρευση του Σουκάρσκι τη δεύτερη ημέρα της πολιορκίας. Η συμπεριφορά του Σουκάρσκι εξακολουθεί να συζητείται από τους ιστορικούς.
Μνήμη
μικρογραφία|Μνημείο του Βέστερπλαττε Το Βέστερπλαττε είναι ένας κοινός χώρος για τελετές μνήμης, που συνήθως πραγματοποιούνται την 1η Σεπτεμβρίου, σχετικά με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμμετέχουν γενικά υψηλόβαθμοι Πολωνοί πολιτικοί όπως ο πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ (2014), ο πρόεδρος Μπρονίσλαφ Κομορόφσκι(2015), ο πρόεδρος Άντρζεϊ Ντούντα (2016), και η πρωθυπουργός Μπεάτα Σίντουο (2017) Στον εορτασμό της 70ης επετείου από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 2009, παρευρέθηκαν ο Πρωθυπουργός Τουσκ, ο πρώην πρωθυπουργός Tadeusz Mazowiecki, και οι πρώην πρόεδροι Lech Wałęsa και Aleksander Kwaśniewski, καθώς και σημαντικές προσωπικότητες από περίπου 20 άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, η Πρωθυπουργός της Ουκρανίας Γιούλια Τιμοσένκο και ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν.
Η μάχη του Βεστερπλάττε αποτέλεσε αντικείμενο δύο πολωνικών ταινιών: Westerplatte (1967), και Tajemnica Westerplatte του 2013 με πρωταγωνιστές τον Michał Żebrowski και τον Robert Żołędziewski. Έχει επίσης εμπνεύσει δεκάδες βιβλία και πολλά άρθρα, επιστημονικές μελέτες και φανταστικά έργα, καθώς και ποιήματα, τραγούδια, πίνακες ζωγραφικής και άλλα έργα τέχνης.
Τουριστικό αξιοθέατο
Το πολωνικό κανόνι των 75 χιλ έγινε ένα από τα πρώτα πολεμικά τρόπαια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία και εκτέθηκε σε μια στήλη στο Φλένσμπουργκ. Μετά τον πόλεμο μετακινήθηκε για να σταθεί μπροστά στη Ναυτική Ακαδημία Mürwik. μικρογραφία|Το μουσείο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο [[Γκντανσκ]] Το 1946 δημιουργήθηκε το νεκροταφείο των υπερασπιστών του Βέστερπλαττε και ένας τάφος του αγνώστου στρατιώτη στη χερσόνησο. Το νεκροταφείο τοποθετήθηκε κοντά στο κατεστραμμένο πέμπτο φυλάκιο. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης μεταπολεμικής σταλινικής εποχής, το Βέστερπλαττε παρουσιάστηκε ως σύμβολο της προπολεμικής αντικομμουνιστικής κυβέρνησης της Πολωνίας και περιθωριοποιήθηκε στην επίσημη ιστορία. Ο δόκτορ Mieczysław Słaby, ο χειρουργός της φρουράς στο Βέστερπλαττε, συνελήφθη, βασανίστηκε και πέθανε στην επιμέλεια του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας το 1948. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1950, το Βέστερπλαττε άρχισε να χρησιμοποιείται ως σύμβολο προπαγάνδας. Το 1956 η Πολωνική Ναυτική Ακαδημία μετονομάστηκε για τους «Ήρωες του Βέστερπλαττε» και αυτό το όνομα άρχισε να δίνεται σε σχολεία, δρόμους και άλλα ιδρύματα. Το 1962 ένας χριστιανικός σταυρός στο νεκροταφείο αντικαταστάθηκε με σοβιετικό άρμα T-34, και οι πρώτες οργανωμένες από την κυβέρνηση τελετές μνήμης ξεκίνησαν στο Βέστερπλαττε. Το 1966, ένα μνημείο για τους υπερασπιστές της ακτής, γνωστό και ως «Ιστορικό μνημείο, τοποθεσία της μάχης του Βέστερπλαττε», ένας οβελίσκος ύψους 25 μέτρων πάνω σε ένα ανάχωμα, ανεγέρθηκε στο Βέστερπλαττε, μέσα σε ένα πάρκο με μικρότερες εγκαταστάσεις. Η τοποθεσία έγινε ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Αργότερα το πρώτο φυλάκιο μεταφέρθηκε για να σωθεί από την καταστροφή κατά την κατασκευή ενός νέου λιμενικού καναλιού. Το 1971 ο τάφος του Σουκάρσκι μεταφέρθηκε στο Βέστερπλαττε από την αρχική ταφή του στην Ιταλία. Το 1974 άνοιξε ένα μικρό μουσείο στο ανακαινισμένο πρώτο φυλάκιο. Από τη δεκαετία του 1980 το Βέστερπλαττε διοικείται από τον οργανισμό Εθνικών Μουσείων του Γκντανσκ. Το 1981 ο σταυρός αποκαταστάθηκε στο νεκροταφείο. Τον Ιούνιο του 1987 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο δεύτερος το επισκέφθηκε. και η επίσκεψή του αναγράφεται σε μια πλάκα που εγκαινιάστηκε το 2015. Μια συμβολική αλλαγή της πολιτικής μεταμόρφωσης της Πολωνίας ήταν η απομάκρυνση του σοβιετικού άρματος T-34 από το νεκροταφείο (το 2007 μεταφέρθηκε σε μουσείο σε άλλη πόλη). Το 2001, η πολωνική κυβέρνηση αναγνώρισε τα ερείπια του Βέστερπλαττε ως αντικείμενο πολιτιστικής κληρονομιάς. Την 1η Σεπτεμβρίου 2003 ο συγκεκριμένος τόπος ορίστηκε επίσημο Ιστορικό Μνημείο. Στα μέσα της δεκαετίας του 2010, η πολωνική κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ειδικό Μουσείο του Βέστερπλαττε, για τον εορτασμό της μάχης του 1939. Το μουσείο προγραμματίζεται να ανοίξει το 2026.
Το 2017 στη πόλη του Γκντασκ άνοιξε και το μουσείο του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου το οποίο στεγάζεται σε ένα κτίριο ιδιαίτερης τεχνοτροπίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Τουπαμάρος
thumb|250px|Η σημαία του Κινήματος των Τουπαμάρος Οι Τουπαμάρος, γνωστοί ως MLN (Movimiento de Liberación Nacional-Μοβιμιέντο δε Λιμπερασιόν Νασιονάλ), ήτοι Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης ή Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα, ήταν οργάνωση αντάρτικου πόλης, η οποία έδρασε στην Ουρουγουάη τη δεκαετία του '60 και του '70. Οργάνωση άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θρυλική μορφή του Ραούλ Σέντικ, υπήρξε η μήτρα από την οποία προήρχετο ο πρώην Πρόεδρος της μικρής αυτής λατινοαμερικάνικης χώρας, Χοσέ Μουχίκα.
Ίδρυση των Τουπαμάρος, δεκαετία '60
Οι Τουπαμάρος πήραν το όνομά τους από τον επαναστάτη και μετέπειτα αυτοκράτορα των Ίνκας Τούπακ Αμάρου. Υπήρξαν αποτέλεσμα της ένωσης του Κινήματος Υποστήριξης Χωρικών (Movimiento de Apoyo al Campesino - Μοβιμιέντο δε Απόγιο αλ Καμπεσίνο) και των μελών των εμπορικών και αγροτικών ενώσεων-συνεταιρισμών που ίδρυσε ο Σέντικ σε φτωχές, αποκλεισμένες και απομακρυσμένες αγροτικές ζώνες της χώρας.
Το Κίνημα ξεκίνησε την αντάρτικη δράση του εξαπολύοντας σειρά επιθέσεων σε τραπεζικά ιδρύματα, καταστήματα εμπορίας όπλων και άλλες επιχειρήσεις στις αρχές της δεκαετίας του '60, μοιράζοντας εν συνεχεία τα κλεμμένα τρόφιμα και όσα χρήματα δεν κρατούσε για τις ανάγκες της οργάνωσης στους φτωχούς του Μοντεβιδέο. Κεντρικό του σύνθημα ήταν: Οι Λέξεις μάς χωρίζουν, η Δράση μάς ενώνει. Στην αρχή της δράσης του, απείχε από ένοπλες συρράξεις, καθότι αρχική του στρατηγική στόχευση ήταν να αποτελέσει ένα δυναμικό, μεταρρυθμιστικό πολιτικό κίνημα. Η οποιαδήποτε χρήση βίας θα καθοριζόταν από τις εξελίξεις, τη στρατηγική σε κατοπινά στάδια και τις όποιες μελλοντικές δυνατότητες επίτευξης των σκοπών του.