cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιουλόν της Γεωργίας
Εξέγερση, σύλληψη και εξορία
Η ρωσική κυβέρνηση τελικά εμπόδισε τόσο τον Δαβίδ, όσο και τον Ιουλόν να ανέλθουν στο θρόνο και αποφάσισε, για το γεωργιανό ζήτημα, υπέρ της οριστικής προσάρτησης τού βασιλείου στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο Ρώσος διοικητής στη Γεωργία, στρατηγός Ιβάν Λαζάρεφ, ζήτησε να συγκεντρωθούν όλα τα μέλη τού βασιλικού οίκου και να παραμείνουν στην Τιφλίδα. Τον Απρίλιο του 1801, ο Iουλόν και ο μικρότερος αδελφός του, Παρναόζ, αψήφησαν τη διαταγή και αποσύρθηκαν στη δυτική Γεωργία, στην αυλή του εξ αδελφής ανιψιού τους, τού βασιλιά Σολομώντα Β΄ τού Ιμερέτι, που είχε υποστηρίξει την αξίωση τού Ιουλόν για τον θρόνο τού Kάρτλι και τού Καχέτι. Ο Ιουλόν ήταν επίσης σε επαφή με τον μικρότερο αδελφό του, Αλέξανδρο, ο οποίος είχε καταφύγει στο Νταγκεστάν αψηφώντας το ρωσικό καθεστώς. Τον Ιούνιο του 1802, ο Φαθ-Αλί Σαχ Κατζάρ τού Ιράν αναγνώρισε τον Iουλόν στον θρόνο της Γεωργίας με διάταγμα, που εστάλη στον Σολομώντα Β΄. Στις 25 Ιουλίου 1802 οι κορυφαίοι ευγενείς τού Καχέτι (ανατολική Γεωργία) εξέδωσαν μία διακήρυξη, καλώντας τον λαό να αναγνωρίσει τον Ιουλόν ως βασιλιά. Οι Ρώσοι δυσαρεστήθηκαν και απάντησαν με ένα κύμα συλλήψεων και απελάσεων.
Τον Μάιο τού 1804, οι Γεωργιανοί και ορεσίβιοι Οσσέτιοι ξεσηκώθηκαν σε εξέγερση, ενάντια στη ρωσική κυριαρχία. Ο Ιουλόν, ο γιος του Λέων και ο αδελφός του Παρναόζ προσκλήθηκαν να ηγηθούν τού κινήματος, αλλά οι πρίγκιπες δεν κατάφεραν να φτάσουν στις επαναστατημένες περιοχές και επέστρεψαν πίσω στο Ιμερέτι. Ένα ρωσικό απόσπασμα, με διοικητή τον λοχαγό Noβίτσκι και καθοδηγούμενο από τον Γεωργιανό πρίγκιπα Γκιόργκι Αμιρετζίμπι, έσπευσε από το Tσχινβάλι και αιφνιδίασε τους κοιμισμένους άνδρες τού Ιουλόν στα Ιμερετικά σύνορα. Σε μία σύντομη συμπλοκή στις 24 Ιουνίου 1804, ο Ιουλόν αιχμαλωτίστηκε, χωρίς να γλιτώσει από τον θάνατο, και στάλθηκε υπό κράτηση στην Τιφλίδα. Ο Λέων και ο Παρναόζ κατέφυγαν στο ελεγχόμενη από το Ιράν έδαφος. Στις 4 Απριλίου 1805, ο Ιουλόν και η οικογένειά του συνοδεύτηκαν στην εξορία τους στην Τούλα. Ο κυβερνήτης της Τούλα, Ιβάνοφ, έλαβε εντολή με μυστική επιστολή από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α ' να τον ενημερώνει για τη ζωή τού Ιουλόν σε εβδομαδιαία βάση. Αργότερα, επετράπη στον Ιουλόν να εγκατασταθεί στην Αγία Πετρούπολη. Τα τελευταία του χρόνια αμαυρώθηκαν από τα παράπονα για τη συμμετοχή τού μεγαλύτερου γιου του, Λέοντα, σε μία αντι-ρωσική εξέγερση των Οσετίων το 1810. Μάταια ο Iουλόν προσπάθησε να εξασφαλίσει την ασφαλή παράδοση τού επαναστατημένου γιου του, ο οποίος τελικά δολοφονήθηκε από τους λεσγκίους ληστές το 1812. Ο Iουλόν επέζησε αυτού κατά τέσσερα χρόνια και απεβίωσε από εγκεφαλικό το 1816. Κηδεύτηκε στη Μονή Αλεξάνδρου Νέβσκι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1785 τη Σαλώμη (1766–1827), κόρη τού πρίγκιπα Ρεβάζ Αμιλάχβαρι. Από τα εννέα τέκνα τού ζευγαριού, μόνο τέσσερα παιδιά επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση και κανένα από αυτά δεν είχε απογόνους. Ήταν πρίγκιπες:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
433 π.Χ.
Γεγονότα
Κατηγορία:Έτη
Άννα Μαργαρίτα της Έσσης-Χόμπουργκ
Η Άννα-Μαργαρίτα, γερμ.: Anna-Margarete von Hessen-Homburg (31 Αυγούστου 1629 στο Χόμπουργκ - 3 Αυγούστου 1686 στο Όμπερκοτσαου) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου thw Έσσης-Χόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βήζενμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουργκ (1585–1638) και της Μαργαρίτας-Ελισάβετ (1604–1667), κόρης του Χριστοφόρου κόμη του Λάινινγκεν-Βέστερμπουργκ.
Από το 1659 απασχολούσε την αναδεκτή της Ιωάννα-Ελεονόρα φον Μέρλαου. Η Ιωάννα-Ελεονόρα θα παντρευτεί αργότερα τον Γιόχαν-Βίλχελμ Πέτερσεν και θα διαμορφώσει μία ριζοσπαστική μορφή πιετισμού. Στην Αυλή, η Ιωάννα-Ελεονόρα γνώρισε τον Φίλιπ-Γιάκομπ Σπένερ και τον Γιόχαν-Γιάκομπ Συτς και ανέπτυξε μία βαθιά φιλία με την κόρη τής Άννας- Μαργαρίτας, τη Σοφία-Ελισάβετ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1650 τον Φίλιππο-Λουδοβίκο δούκα του Σ.Χ.Σ.βήζενμπουργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Χριστίνα Βιλελμίνη της Έσσης-Χόμπουργκ
Η Χριστίνα Βιλελμίνη (γερμ. Christine Wilhelmine von Hessen-Homburg, 30 Ιουνίου 1653, Μπίνγκενχαϊμ - 16 Μαΐου 1722, Γκράμποβ) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Γκράμποβ.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Χριστοφόρου της Έσσης-Χόμπουργ κ και της πρώτης συζύγου του Σοφίας Ελεονώρας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.
Μετά το γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Γκράμποβ. Δισέγγονός της ήταν ο Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας.
Οικογένεια
Στις 28 Μαΐου 1671 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Mεκλεμβούργου-Γκράμποβ και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Πληροφορίες προσώπου
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Ανδρέας Ανδρεάδης
Ο Ανδρέας Ανδρεάδης (1876 - 1935) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 30 Νοεμβρίου 1876 και ήταν γιος του Μιχαήλ Ανδρέα Ανδρεάδη και της Ευγενίας (Τζένη) Μικρουλάκη θυγατέρας του Χιώτη εφοπλιστή Αντώνιου Στέφανου Μικρουλάκη, και της Ευτέρπης κόρης του Εμμανουήλ (Φραγκομανώλη) Ροδοκανάκη, αδελφής της Κορνηλίας Ροδοκανάκη/Δημ.Ροΐδου μητέρας του Εμμανουήλ Ροΐδη. Για τον λόγο αυτό ο Ανδρεάδης μεγάλωσε και γαλουχήθηκε κοντά στον θείο του Εμμ. Ροΐδη.
Σπούδασε νομική και οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Παρισιού, του οποίου αναγορεύθηκε και διδάκτωρ, και συμπλήρωσε τις οικονομικές σπουδές στο Λονδίνο. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος αρχικά το 1902 στην θέση του υφηγητή της πολιτικής οικονομίας και στη συνέχεια (1906) στην θέση του καθηγητή της πολιτικής οικονομίας και στατιστικής του πανεπιστημίου Αθηνών. Από το πανεπιστήμιο παραιτήθηκε το 1934 για λόγους υγείας. Διετέλεσε σύμβουλος του Ελευθέριου Βενιζέλου αλλά δεν εισήλθε στην πολιτική παρά τις προτάσεις που του έγιναν να αναλάβει τα υπουργεία οικονομικών και εξωτερικών.
Με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής. Επίσης διετέλεσε μέλος της Γαλλικής και Αγγλικής Ακαδημίας, αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Κοινωνία των Εθνών (1912 - 1913) ενώ έγραψε αρκετές μελέτες σχετικά με την οικονομία. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία εκδίδοντας μελέτες για τον Εμμανουήλ Ροΐδη, τον Λορέντζο Μαβίλη κ.α. καθώς και με το θέατρο. Μάλιστα ο Ανδρεάδης κατέλιπε πολυπληθείς θεατρικές κριτικές µε το ψευδώνυµο Αλκ στον ηµερήσιο αθηναϊκό τύπο και συνέγραψε ειδική µονογραφία για τα θέατρα της Βιέννης. Έργα του ήταν: Ιστορία της Τραπέζης της Αγγλίας (1904), Ιστορία των Εθνικών Δανείων (1904), Περί της οικονομικής διοικήσεως της Επτανήσου επί Βενετοκρατίας (1914), Ιστορία της ελληνικής δημοσίας οικονομίας: από των ηρωϊκών χρόνων μέχρι της συστάσεως του ελληνικού βασιλείου (1918) κ.α.
Απεβίωσε στις 29 Μαΐου 1935 στην Αθήνα.
Ραμίρες Σάντος ντο Νασιμέντο
Ο Ραμίρες Σάντος ντο Νασιμέντο (πορτογαλικά: Ramires Santos do Nascimento) (24 Μαρτίου 1987), γνωστός ως Ραμίρες, είναι ένας Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται την Εθνική Βραζιλίας.
Παίζει στη μεσαία γραμμή, είτε στο κέντρο είτε ως αμυντικός μέσος. Συνήθως διατρέχει όλο το μήκος του γηπέδου χάρη στην ενέργεια του, συμμετέχοντας τόσο στο αμυντικό όσο και στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδας του. Ο χαρακτήρας της συνεισφοράς του στο παιχνίδι έχει οδηγήσει σε παραλληλισμούς με τον παλιό συμπαίκτη του στην Τσέλσι Μικαέλ Εσιέν.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Ραμίρες ξεκίνησε την καριέρα του στην Ρόγιαλ Σπορτ Κλούμπ. Το 2005 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ζοϊνβίλ και το 2008 πήγε στην Κρουζέιρο. Εκεί έπαιξε για δύο σεζόν προτού πάρει μεταγραφή για την Μπενφίκα. Έμεινε στην Πορτογαλία για ένα χρόνο και βοήθησε τους αετούς της Λισαβώνας να κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2010 τον απέκτησε η Τσέλσι. Έκανε το ντεμπούτο του με τη Λονδρέζικη ομάδα στη νίκη με 2-0 ενάντια στη Στόουκ τον Αύγκουστο του 2010 και σκόραρε το πρώτο του γκολ λίγες μέρες αργότερα στη νίκη με 4-0 ενάντια στη Μπόλτον. Η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή της καριέρας του στην Τσέλσι ήταν μάλλον το εκπληκτικό του γκολ ενάντια στη Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λίγκ του 2012-2013, που έστειλε την ομάδα του στον τελικό, από τον οποίο όμως ο Ραμίρες απουσίασε λόγω καρτών.
Διεθνής καριέρα
Ο Ραμίρες έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της πατρίδας του στις 6 Ιουνίου του 2009 ενάντια στην Ουρουγουάη σε ένα προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. . Ήταν επίσης μέρος της αποστολής της Βραζιλίας για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Ο Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όπου εμφανίστηκε και στου επτά αγώνες της Βραζιλίας, χωρίς η ομάδα του να καταφέρει να φθάσει στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζοϊνβίλε Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Κοινοβούλιο των Νήσων Μάρσαλ
Το Κοινοβούλιο των Νήσων Μάρσαλ (μαρσαλέζικα: Nitijeļā}} IPA:  nitiyjelhay) ) αποτελείται από 33 μέλη, που εκλέγονται για τετραετή θητεία σε μία μονοεδρική και σε πέντε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι εκλογές είναι μη κομματικές, όμως τα περισσότερα μέλη του κοινοβουλίου πρόσκεινται σε ένα από τα 4 ενεργά πολιτικά κόμματα στη χώρα. Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 18 Νοεμβρίου 2019.
Ιστορία
Το Κοινοβούλιο συστάθηκε το 1979 και πρωθύστερό του ήταν το Κογκρέσο των Νήσων Μάρσαλ (Marshall Islands Congress), το οποίο συστάθηκε ως μονοθάλαμο (αποτελούμενο από ένα τμήμα) νομοθετικό σώμα το 1958. Πρόεδρος του Κογκρέσου ήταν ο Ντουάιτ Χάινε το 1963 και το 1964, και τα μέλη του εκλέγονταν για θητεία τεσσάρων ετών.
Μέλη της Nitijela
Η χώρα υποδιαιρείται σε 24 εκλογικές περιφέρειες, αντίστοιχες με τα κατοικημένα νησιά και τις ατόλες. Λειτουργούν 4 πολιτικά κόμματα στα Μάρσαλ: το: Aelon Kein Ad (AKA), το Kien Eo Am (KEA), το Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα (UPP) και το Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP). Ο έλεγχος του κοινοβουλίου μοιράζεται ανάμεσα στο AKA και στο KEA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοινοβουλιο Μαρσαλ Μαρσαλ
LabGov
Το LabGov είναι εργαστήριο όπου άτομα της διεθνούς επιστημονικής κοινότητος πειραματίζονται πάνω σε ενδεχόμενα μοντέλα οργάνωσης και διακυβέρνησης, τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα και αφορούν τη κοινωνία, την οικονομία και το νομικό πλαίσιο των κρατών. Βασικός υπεύθυνος αυτού του εγχειρήματος είναι ο νομικός Christian Iaione. Το LabGov έχει σκοπό να αναπτύξει την πόλη του μέλλοντος με βάση την διακυβέρνηση των αστικών Κοινών, τη χρήση γης από κοινού, την κοινωνική καινοτομία και την οικονομία του διαμοιρασμού. Το εργαστήριο αυτό, επιπλέον ενισχύει τη διακυβέρνηση των Κοινών στην Ιταλία, απ' όπου και προήλθε ο πρωτοποριακός «Κανονισμός της Μπολόνια», ένα εγχειρίδιο αμοιβαίας συνεργασίας μεταξύ του δημοσίου και της κοινωνίας των πολιτών για αστικά περιβάλλοντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εργαστήρια
Νικολάι Λούκας
Ο Νικολάι Γιεβγιένιεβιτς Λούκας, ρωσικά Николай Евгеньевич Лукаш (11 Δεκεμβρίου 1796 - 20 Ιανουαρίου 1868) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν πολιτικός και αξιωματικός, που έλαβε μέρος στους Ναπολεοντίους Πολέμους.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Αλεξάνδρου Α΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και της ερωμένης του Σοφίας, κόρης του Σεγκέγιεβιτς Αλεξέγιεβιτς Βσεβολότσκυ. Η μητέρα του αργότερα παντρεύτηκε τον Ιβάν Σεργκέγιεβιτς πρίγκιπα Μεστσέρσκυ.
Το 1853 εγκατέλειψε το στρατό και έγινε κυβερνήτης της Τιφλίδας. Το 1859 έγινε μέλος της Συγκλήτου και συνέχισε να υπηρετεί τη Ρωσία σε διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας, κυρίως στον Καύκασο. Απεβίωσε το 1868 στη Μόσχα σε ηλικία 72 ετών και τάφηκε στη μονή Σιμόνοβ.
Οικογένεια
Το 1833 απεβίωσε η Αλεξάνδρα και ο Νικολάι έκανε δεύτερο γάμο με την Αλεξάνδρα, κόρη του Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς Σακόβσκοϋ και είχε τέκνο:
Φρειδερίκη του Σλίμπεν
Η Φρειδερίκη, (γερμ. Friederike Gräfin von Schlieben, 28 Φεβρουαρίου 1757 - 17 Δεκεμβρίου 1827) από τον Οίκο του Σλίμπεν ήταν κόρη του κόμη του Σλίμπεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1780 τον Φρειδερίκο Κάρολο Λουδοβίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και είχε τεκνα:
Καλιτσούνια
Τα καλιτσούνια είναι πιτάκια με τυρί ή βότανα που συνδέονται με την Κρήτη. Μοιάζουν με τυροπιτάκια, με κύρια διαφορά στις παραλλαγές γεμίσματος και σερβιρίσματος. Στα Χανιά, βρίσκουμε τα αλμυρά καλιτσούνια, γεμισμένα με την τοπικά μαλακή μυζήθρα τυρογάλακτος ή διάφορα βότανα από την κρητική γη (χωρίς τυρί) και τα γλυκά καλιτσούνια, γεμισμένα με μυζήθρα αλλά με μέλι απλωμένο στην κορυφή.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερη λιχουδιά που σερβίρεται σε ολόκληρο το νησί της Κρήτης και σε ολόκληρο το νομό Χανίων, από δημοφιλή εστιατόρια στην πόλη των Χανίων μέχρι σε μικρά ορεινά χωριά.
Για να φτιάξει κανείς τη γέμιση για τα καλιτσούνια με τυρί• το τυρί ορού γάλακτος τρίβεται και αναμιγνύεται με αυγά (έτσι η γέμιση θα συγκρατηθεί μαζί) και ψιλοκομμένα βότανα.
Ford Model T
Ιστορική σημασία
thumb|left|Ford Model T του 1923 και [[Σκαθάρι (αυτοκίνητο)|Σκαθάρι του 1962 στο Τεχνολογικό Μουσείο της Βιέννης τον Ιούνιο του 2009.]]
Κατά την εποχή παραγωγής του, το Ford Model T ήταν επιτυχημένο όχι μόνο επειδή παρείχε ανέξοδη μεταφορά σε τεράστια κλίμακα, αλλά και επειδή με την καινοτομία που εισήγαγε τότε, την μαζική παραγωγή, επέκτεινε το αυτοκίνητο και στην ανερχόμενη μεσαία τάξη και έγινε ένα ισχυρό σύμβολο της εποχής του εκσυγχρονισμού της Βόρειας Αμερικής και της μετατροπής της σε οικονομικό και βιομηχανικό κολοσσό. Με 16,5 εκατομμύρια πωλήσεις, το 2012 βρισκόταν ακόμα στην όγδοη θέση στην πρώτη δεκάδα των κορυφαίων σε πωλήσεις αυτοκινήτων όλων των εποχών. Για πολλές δεκαετίες μάλιστα ήταν σταθερά στην πρώτη θέση, έως τις 17 Φεβρουαρίου 1972, όταν και ξεπεράστηκε σε αριθμό αντιτύπων παραγωγής από τον Σκαραβαίο.
Το Ford Model T ονομάστηκε επίσημα ως το πιο σημαντικό αυτοκίνητο του 20ού αιώνα σε σχετική ψηφοφορία που διεξήχθη τον Δεκέμβριο του 1999 στο Λας Βέγκας από διεθνείς ειδικούς για το Αυτοκίνητο του Αιώνα, ξεπερνώντας το BMC Mini, το Citroën DS («βάτραχος») και τον Σκαραβαίο. Αναλυτικά, η τελική κατάταξη στην ψηφοφορία της τελικής 5άδας μοντέλων ήταν η εξής:
Μαζική παραγωγή
thumb|left|Ford Model T του 1909 σε έκδοση Touring.
Μολονότι αυτοκίνητα υπήρχαν από δεκαετίες νωρίτερα και για την ακρίβεια από τη δεκαετία του 1880, εξακολουθούσαν να είναι σπάνια, ακριβά και αναξιόπιστα κατά την εισαγωγή του Model T το 1908. Διαφημισμένο ως αξιόπιστο και εύκολα συντηρούμενο μεταξύ άλλων, το Model T ήταν μια σίγουρη επιτυχία. Ήδη στις πρώτες λίγες μέρες μετά την έναρξη της παραγωγής του, υπήρξαν 15.000 παραγγελίες. Το πρώτο Model T άρχισε να κατασκευάζεται στις 12 Αυγούστου 1908 και βγήκε από το εργοστάσιο στις 27 Σεπτεμβρίου 1908 στο κεντρικό εργοστάσιο της Φορντ στο Ντιτρόιτ της πολιτείας του Μίσιγκαν.
Τις πρώτες δεκαετίες της παγκόσμιας αυτοκίνησης, τα αυτοκίνητα κατασκευάζονταν ένα - ένα ξεχωριστά, από μικρές ομάδες εργατών. Αντιθέτως, το Model T ήταν το πρώτο αυτοκίνητο της Ford που κατασκευάστηκε μαζικά σε κινούμενες γραμμές συναρμολόγησης, αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από ανταλλάξιμα εξαρτήματα. Συγκεκριμένα, κάθε εργάτης προσέθετε από ένα εξάρτημα ενώ το κάθε αυτοκίνητο προχωρούσε κατά μήκος της κινούμενης γραμμής συναρμολόγησης, ένα σύστημα που μείωνε δραστικά τον χρόνο και το κόστος παραγωγής. Ως αποτέλεσμα, ήταν και το πρώτο μοντέλο αυτοκινήτου που έγινε προσιτό και κυκλοφόρησε στη μεσαία οικονομική τάξη. Για το αυτοκίνητο, ο Χένρυ Φορντ είπε:
"Θα φτιάξω ένα αυτοκίνητο για το μεγάλο πλήθος. Θα είναι αρκετά μεγάλο για την οικογένεια, αλλά αρκετά μικρό στη συντήρηση και φροντίδα από το άτομο. Θα κατασκευαστεί από τα καλύτερα υλικά, από τους καλύτερους άντρες που θα προσληφθούν, μετά από τα απλούστερα σχέδια που μπορεί να σχεδιάσει η σύγχρονη μηχανική. Αλλά η τιμή θα είναι τόσο χαμηλή που ο κάθε άνθρωπος με καλό μισθό θα είναι σε θέση να κατέχει ένα - και να απολαύσει με την οικογένειά του την ευλογία των ωρών ευχαρίστησης στους μεγάλους ανοιχτούς χώρους του Θεού."
thumb|Ford Model T του 1910 με διχρωμία βαφής, πράσινο και χρυσαφί. Εδώ σε έκδοση Runabout (2-θέσιο roadster).
Αν και τα εύσημα για την πρώτη ανάπτυξη της γραμμής συναρμολόγησης ανήκουν στον Ράνσομ Έλι Ολντς με το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής, το Oldsmobile Curved Dash (παραγωγή 1901 - 1907, σε πάνω από 19.000 αντίτυπα), ξεκινώντας το 1901, ωστόσο οι τεράστιες βελτιώσεις και πρόοδοι στην απόδοση του συστήματος κατά τη διάρκεια του Model Τ μπορούν να πιστωθούν σχεδόν εξ ολοκλήρου στο όραμα του Φορντ και των μηχανικών του.
Ονοματολογία της Ford
thumb|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Ford Model T του 1912 (έκδοση Touring) στη Νέα Ζηλανδία.]] thumb|Το σαλόνι ενός Ford Model T του 1920.
Ο Χένρυ Φορντ ξεκίνησε μια σειρά αυτοκινήτων από την ίδρυση της εταιρείας, το 1903, και της εισαγωγής του Ford Model T το 1908. Το πρώτο από αυτά ήταν το Ford Model A (1903 - 1904) και έφτασε μέχρι το Model T τα 20 διαφορετικά μοντέλα. Ωστόσο δεν ήταν όλα μοντέλα παραγωγής, καθώς τα περισσότερα από αυτά ήταν μόνο δοκιμαστικά πρωτότυπα. Το μοντέλο που κατασκευαζόταν πριν από το Model T ήταν το Ford Model S (τέλη 1907 - καλοκαίρι 1908), μια αναβαθμισμένη έκδοση της μεγαλύτερης επιτυχίας της εταιρείας έως αυτό το σημείο, που είχε σημειωθεί με το Model N (1906 - 1908). Αντιθέτως, ο διάδοχος του Model T ήταν το Ford Model A (1927 - 1931) και δεν ονομάστηκε Model U όπως θα αναμενόταν λογικά. Η εταιρεία ανακοίνωσε τότε δημόσια ότι αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι το νέο αυτοκίνητο ήταν μια τόσο μεγάλη διαφορά και βελτίωση από το προηγούμενο που ο Χένρυ ήθελε να ξεκινήσει εκ νέου με το γράμμα Α.
Συνολική παγκόσμια παραγωγή
Στις 26 Μαΐου 1927, ο Χένρυ Φορντ οδήγησε, μαζί με τον γιό του, Έντσελ Φορντ (Edsel Ford), το 15.000.000-ό Ford Model T που βγήκε από τη γραμμή συναρμολόγησης στο εργοστάσιό του στο Χάιλαντ Παρκ του Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν, σηματοδοτώντας με αυτό την τελευταία ημέρα παραγωγής του στο κεντρικό εργοστάσιο στο Ντιτρόιτ. Ωστόσο, ορισμένα εργοστάσια σε άλλες χώρες διεθνώς, συνέχισαν να κατασκευάζουν το Model T για λίγα χρόνια ακόμα, αν και σε πολύ λιγότερα αντίτυπα, με την παραγωγή του σε παγκόσμια κλίμακα να λήγει οριστικά το 1931, αφού είχαν κατασκευαστεί συνολικά 16.482.040 αντίτυπα εντός και εκτός συνόρων.
Επίσης, η Ford συνέχισε να κατασκευάζει κινητήρες του Model T για αρκετά χρόνια ακόμα, λόγω της σχετικής ζήτησης. Συνολικά, ο κινητήρας του μοντέλου παρήχθη από τις 27 Σεπτεμβρίου 1908 έως τις 4 Αυγούστου 1941, δηλαδή για 12.000 ημέρες ακριβώς, φτάνοντας μάλιστα σχεδόν τους 170.000 κινητήρες μετά τη λήξη της παραγωγής του αυτοκινήτου. Τεχνικά, ο κινητήρας του Model T ήταν ένας 4-κύλινδρος σε σειρά (I4, δηλαδή inline 4), κυβισμού 2.9 λίτρων (2.878 cm³) ή 177 κυβικών ιντσών και ισχύος 20 hp. Συνδυαζόταν με κιβώτιο 2 ταχυτήτων εμπρός και μίας όπισθεν, όπως είχε συμβεί και σε όλα τα έως τότε μοντέλα της Ford, ενώ ο διάδοχος Ford Model A ήταν το πρώτο Ford που καθιέρωσε 3-τάχυτο κιβώτιο και με τον κλασικό λεβιέ ταχυτήτων. Η τελική ταχύτητα του Model T ήταν 40 - 45 μίλια την ώρα, δηλαδή 64 - 72 χιλιόμετρα την ώρα, αναλόγως με την εκδοχή αμαξώματος. Σύμφωνα με την Ford Motor Company, η κατανάλωση του Model T ήταν 13 ως 21 μίλια το γαλόνι ΗΠΑ, δηλαδή 11 ως 18 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, αναλόγως με τη χρονολογία και την εκδοχή αμαξώματος. Ο κινητήρας αυτός δεχόταν βενζίνη, κηροζίνη (το καύσιμο που έχει χρήση κυρίως στην αεροπορία) ή αιθανόλη, αν και στην πράξη η χρήση της αιθανόλης στις ΗΠΑ σταμάτησε 12 έτη μετά την εισαγωγή του Model T λόγω της Ποτοαπαγόρευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά τα έτη 1920 - 1933.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Ford
Barbie (σειρά ταινιών)
Η Barbie είναι σειρά ταινιών κινουμένων σχεδίων αμερικάνικης παράγωγης με πρωταγωνίστρια την Barbie.
Η Barbie εμφανίστηκε σε ταινία για πρώτη φορά το 1987 στη μίνι τηλεοπτική σειρά Barbie and the Rockers: Out of This World. Η Mattel Entertainment παράγει ταινίες με τη Barbie να πρωταγωνιστεί ως πριγκίπισσα, νεράιδα, γοργόνα ή υπερηρωίδα σε κάποια ιστορία, προωθώντας παράλληλα τις νέες σειρές της κούκλας και των αξεσουάρ της.
Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ
thumb|260px|Το κέντρο της πόλης Το Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ (L'Hospitalet de Llobregat) ή απλά Οσπιταλέτ είναι δήμος και πόλη ακριβώς νοτιοδυτικά της Βαρκελώνης, στην Καταλονία της Ισπανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 256.509 κατοίκους και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πληθυσμιακά δήμος της Καταλονίας μετά τη Βαρκελώνη και 16ος μεγαλύτερος σε όλη την Ισπανία. Επίσης, με έκταση 12,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις της Ευρώπης. Το διασχίζει ο ποταμός Λιοβρεγάτ.
Barbie (σειρά ταινιών)
Πολλές από τις ταινίες της Barbie είναι αυτόνομες ιστορίες, ενώ κάποιες είναι περισσότερες από μια ταινίες. Έχουν σύγχρονο θέμα μουσικής καθώς και μουσική μιούζικαλ και μουσική μπαλέτου. Μερικές ταινίες που βασίζονται σε ιστορίες των αδελφών Γκριμ, Ε. Τ. Α. Χόφμαν, Μαρκ Τουέιν, Κάρολου Ντίκενς, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και Αλεξάντερ Ντούμας. Ορισμένες περιλαμβάνουν επίσης μουσική από τους Τσαϊκόφσκι, Μπετόβεν, Ντβόρζακ, Μέντελσον και του Αδόλφου Άνταμ.
Οι ταινίες παράγονται από την Mattel Entertainment. Από το 2010 η Mattel αναφέρεται ως "Barbie Entertainment", αποκλειστικά για την παραγωγή ταινιών της Barbie.
Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ
Στην περιοχή της πόλης υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την παλαιολιθική εποχή, ενώ έχουν βρεθεί κατάλοιπα των ιβηρικών και ρωμαϊκών χρόνων. Το όνομα Προβενσάνα (Provençana), το αρχικό όνομα της πόλης εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έγγραφα του 10ου αιώνα. Το Λ'Οσπιταλέτ παρέμεινε ένα αγροτικός οικισμός μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν σε αυτό κατασκευάστηκε μια υφαντουργία. Η πόλη γνώρισε μεγάλη βιομηχανική ανάπτυξη στις αρχές του 20ού αιώνα και ο πληθυσμός της αυξήθηκε δραματικά. Το 1925 έλαβε το καθεστώς πόλης. Η πόλη γνώρισε άλλο ένα κύμα πληθυσμικής ανάπτυξης τη δεκαετία του 1960 και του 1970, όμως η πόλη δεν είχε τις απαιτούμενες υποδομές για να υποστηρίξει τον πληθυσμό, με αποτέλεσμα να λάβουν χώρα διαδηλώσεις. Τελικά, οι συνθήκες διαβίωσης στο Λ'Οσπιταλέτ άρχισαν να βελτιώνονται τη δεκαετία του 1980 έτσι ώστε να γίνει ένα σύγχρονος και ελκυστικός δήμος για οικονομικές δραστηριότητες. Η Spanair μετέφερε τα γραφεία της στο Οσπιταλέτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Βαρκελώνης
Οκτάεδρο
Στη στερεομετρία, οκτάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει οκτώ έδρες.
Το κανονικό οκτάεδρο είναι ένα από τα Πλατωνικά στερεά, που έχει για έδρες οκτώ ισόπλευρα τρίγωνα, τα οποία ενώνονται ανά τέσσερα σε κάθε κορυφή του.
Άλλα οκτάεδρα είναι το κόλουρο τετράεδρο, το εξαγωνικό πρίσμα, η επταγωνική πυραμίδα κ.ά.
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά κανονικού οκταέδρου
Αν θεωρήσουμε \alpha \,\! το μήκος της ακμής του οκταέδρου, τότε ισχύουν τα εξής:
Η δίεδρη γωνία του κανονικού οκταέδρου είναι ίση με 109,47122°.
Το δυϊκό πολύεδρο του οκταέδρου είναι ο κύβος, δηλαδή τα κέντρα των οκτώ τριγωνικών εδρών του οκταέδρου αποτελούν κορυφές κύβου. Βεβαίως, ισχύει και το αντίστροφο, δηλαδή τα κέντρα των έξι εδρών του κύβου αποτελούν κορυφές οκταέδρου. Τόσο το οκτάεδρο όσο και ο κύβος ανήκουν στην ίδια ομάδα συμμετρίας, την οκταεδρική.
Το οκτάεδρο μπορεί να θεωρηθεί και ως τριγωνικό αντιπρίσμα, αποτελώντας έτσι το πρώτο μέλος της άπειρης σειράς των αντιπρισμάτων.
Επίσης, το οκτάεδρο μπορεί να θεωρηθεί και ως δύο τετραγωνικές πυραμίδες, που έχουν κοινή τη βάση τους (σε αυτή την περίπτωση το στερεό ονομάζεται τετραγωνική διπυραμίδα).
Αλγεβρική μορφή
Το οκτάεδρο στο παραμετρικό σύστημα συντεταγμένων
0≤u≤π
0≤v≤(2π)
Αν τότε επανάλαμβάνονται διαδοχικά.
a σταθερά
Παραπομπή:
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα Κατηγορία:Πλατωνικά στερεά Κατηγορία:Πρισματοειδή πολύεδρα
Siren Song (τραγούδι της Maruv)
Το Siren Song (απόδοση: Τραγούδι της Σειρήνας) είναι τραγούδι από την Ουκρανή τραγουδίστρια Μαρούβ, το οποίο αρχικά επελέγη για να εκπροσωπήσει την Ουκρανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2019 στο Τελ Αβίβ. Αργότερα η Μαρούβ ανακοίνωσε ότι δεν θα πάει στην Eurovision. Η αιτία σχετιζόταν με την ρωσοουκρανική διαμάχη για το καθεστώς της Κριμαίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Pitbull (ράπερ)
Ο Αρμάντο Κρίστιαν Πέρες (Armando Christian Pérez, 15 Ιανουαρίου 1981), γνωστότερος με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Pitbull είναι Αμερικανός ράπερ. Η πρώτη του συμμετοχή σε ηχογραφημένο άλμπουμ ήταν στη δισκογραφική δουλειά του Lil Jon με τίτλο Kings of Crunk το 2002. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο M.I.A.M.I. (βραχυγραφία για το Money Is a Major Issue) με την εταιρεία TVT Records. Έκτοτε, έχει κυκλοφορήσει δύο ακόμα άλμπουμ με την εταιρεία αυτή, το El Mariel το 2006 και το The Boatlift το 2007. Είναι επίσης παρουσιαστής του δικού τους τηλεοπτικού προγράμματος, το οποίο μεταδίδεται στα ισπανικά στο καλωδιακό κανάλι Mun2 με τίτλο La Esquina (στα ισπανικά Η Γωνία).
Πρώτα χρόνια και πρώτο album
Ο Pitbull γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1981 και είναι αμερικανο-κουβανέζικης καταγωγής. . Μεγάλωσε με επιρροές από τα ποιήματα του Κουβανού ποιητή Χοσέ Μαρτί και το είδος μουσικής Miami bass της χιπ χοπ. Εξέφρασε ενδιαφέρον για την ραπ της Δυτικής Ακτής (West coast rap) και της Ανατολικής Ακτής (East coast). Το 2002 έκανε την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση στο άλμπουμ του Lil Jon and the East Side Boyz' με τίτλο Kings of Crunk και το σάουντρακ της ταινίας 2 Fast 2 Furious την επόμενη χρονιά. Το 2004 ο Pitbull κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο M.I.A.M.I. (Money Is a Major Issue). Τον Ιανουάριο του 2006 έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά του UPN South Beach. Την ίδια χρονιά ηχογράφησε το "Nuestro Himno" σε συνεργασία με τους Wyclef Jean, Κάρος Πόνσε και Όλγα Τανιόν.
2007: The Boatlift
Το τρίτο άλμπουμ του με τίτλο The Boatlift, κυκλοφόρησε το 2007 με το σινγκλ "Secret Admirer" να ξεχωρίζει. Ακολούθησαν τα σινγκλς "Go Girl" και "The Anthem " με τον Lil Jon να συμμετέχει και ως παραγωγός. Ο Ptbull συνεργάστηκε επίσης με τον καλλιτέχνη της σόκα από το Τρινιδάδ και Τομπάγκο, Ματσέλ Μοντάνο. Yes
2009: Single και album
Το 2009 κυκλοφόρησε από την Ultra Records το σινγκλ "I Know You Want Me (Calle Ocho)". Η δισκογραφική του εταιρεία έκλεισε και υπέγραψε στην Polo Grounds Music/RCA Music Group.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Pitbull (ράπερ) Κατηγορία:Eurodance μουσικοί
Καλλισθένης
Ο Καλλισθένης ο Ολύνθιος (περ. 360-327 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός από την Όλυνθο της Χαλκιδικής.
Βιογραφία
Ήταν ανιψιός του, ο οποίος είχε αναλάβει την κηδεμονία του Αριστοτέλη όταν αυτός έμεινε ορφανός. Ο Αριστοτέλης έγινε δάσκαλος του Καλλισθένη και μέσω αυτού, το 336 π.Χ., συμμετείχε στην αποστολή που έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος ενάντια στην Περσική Αυτοκρατορία, ως επίσημος ιστοριογράφος για τη συγγραφή του ημερολογίου εκστρατείας.
Ενώ στην αρχή επιδοκίμαζε τον Αλέξανδρο, αργότερα ξεκίνησε να τον κατακρίνει και να τον κατηγορεί για την υιοθέτηση ανατολίτικων συνηθειών όπως αυτό της προσκύνησης. Κατηγορούμενος για συμμετοχή στη συνωμοσία των παίδων το 327 π.Χ. ο Καλλισθένης φυλακίστηκε και αργότερα πέθανε.
Ο Καλλισθένης στην ιστορία του μεταχειριζόταν εργαλεία της ρητορικής αλλά έκανε και παρεκβάσεις σε θέματα όπως η γεωγραφία, τα φυσικά φαινόμενα, η ζωολογία, η βοτανική, η αστρονομία, το δίκαιο και άλλα. Κυρίως όμως εξυμνούσε και δόξαζε το πρόσωπο του Αλέξανδρου, δημιουργώντας έτσι σιγά σιγά τον μύθο του μακεδόνα ηγέτη.
Το Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου, έργο το οποίο συντήρησε και διέδωσε τον μύθο του Αλεξάνδρου κατά τον Μεσαίωνα, δεν είναι έργο δικό του, αλλά άλλου συγγραφέα κατά πολύ μεταγενέστερου (του 3ου μ.Χ. αι.), ο οποίος αναφέρεται ως Ψευδοκαλλισθένης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Αρχαίοι Ολύνθιοι
432 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λεωνίδας Ροζάκης
Ο Λεωνίδας Ροζάκης (1895 - 24 Νοεμβρίου 1981), του Μιλτιάδη, ήταν Έλληνας πολιτικός, υπουργός Δικαιοσύνης επί χούντας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Σπάρτης το 1895 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Διορίστηκε Πρωτοδίκης το 1925 και αργότερα έγινε αρεοπαγίτης.
Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Κόλλια ο Ροζάκης διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης στις 22 Απριλίου 1967. . Παρέμεινε υπουργός ως την 1η Νοεμβρίου 1967.
Κηδεύτηκε στις 25 Νοεμβρίου 1981.
The Physical World
Το "The Physical World" είναι το δεύτερο άλμπουμ των Death from Above 1979. Κυκλοφόρησε στις 9 Σεπτεμβρίου του 2014 από την Last Gang Records και την Warner Bros. Records. Παραγωγός ήταν ο Dave Sardy, γνωστός για τις συνεργασίες του με τους Oasis, Red Hot Chili Peppers, LCD Soundsystem και Nine Inch Nails.
Λεωνίδας Ροζάκης
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Ρ
The Physical World
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Χοσέ Θορρίγια
Ο Χοσέ Θορρίγια ι Μοράλ (José Zorrilla y Moral, 21 Φεβρουαρίου 1817 - 23 Ιανουαρίου 1893) ήταν Ισπανός ρομαντικός ποιητής και δραματουργός.
Γεννήθηκε στο Βαγιαδολίδ, γιος δικαστή τον οποίον ο βασιλιάς Φερδινάνδος Ζ΄ εμπιστευόταν ιδιαίτερα. Σπούδασε στο Real Seminario de Nobles στη Μαδρίτη των Τάγματος των Ιησουιτών, έγραψε τους στίχους όταν ήταν δώδεκα χρονών, ενώ έγινε ένας ενθουσιώδης θαυμαστής του Γουόλτερ Σκοτ και του Σατωμπριάν. Η πρώτη του εμφάνιση στον κόσμο των Γραμμάτων ήταν στη κηδεία του σατιρικού ποιητή Μαριάνο Χοσέ ντε Λάρρα, όταν διάβασε το πρώτο ελεγειακό του ποίημα.
Ύστερα από την συνεργασία του με τον Αντόνιο Γκαρθία Γκουτιέρρεθ στο θεατρικό έργο Juán Dondolo (1839), ο Θορρίγια άρχισε να γράφει μόνος του, και κατά τη διάρκεια των επόμενων πέντε ετών έγραψε είκοσι δύο θεατρικά έργα
Το θεατρικό έργο του Δον Χουάν Τενόριο είναι ένας συνδυασμός των στοιχείων του «Ο Απατεώνα της Σεβίλλης» (Burlador de Sevilla) του Τίρσο δε Μολίνα και του Don Juan de Marana του Αλέξανδρου Δουμά, πατέρας
Μετά το θάνατο της μητέρας του το 1847 ο Θορρίγια έφυγε από την Ισπανία, διέμενε για λίγο στο Μπορντώ, και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου το ελλιπές ποίημα του Γρανάδα δημοσιεύθηκε το 1852. Μετανάστευσε στο Μεξικό τρία χρόνια αργότερα, στο οποίο παρέμεινε έντεκα χρόνια  και έπειτα επέστρεψε στην Ισπανία το 1866.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Σωτηρία Μπέλλου
Η Σωτηρία Μπέλλου (22 Αυγούστου 1921 - 27 Αυγούστου 1997) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια, μία από τις κορυφαίες του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού. Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου του 1921 στο χωριό Δροσιά (παλ. ονομασία Χάλια) κοντά στη Χαλκίδα, αλλά η καταγωγή της ήταν από το χωριό Οκτωνιά.
Παντρεύτηκε σε πολύ μικρή ηλικία. Ο άντρας της ήταν μέθυσος, ενώ κατά τη διάρκεια ενός από τους ξυλοδαρμούς η Σωτηρία έριξε βιτριόλι στο πρόσωπό του. Για αυτό το γεγονός καταδικάστηκε σε τρία χρόνια στη φυλακή, από τα οποία εξέτισε έξι μήνες. Μετά την αποφυλάκισή της επιστρέφει στην οικογένειά της, αλλά μετά από προστριβές με τους δικούς της μετακομίζει στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1940, ακριβώς με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, και δίνει μόνο αγώνα για την επιβίωση.
Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ. Έλαβε μέρος στη Μάχη της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 1944, τραυματίστηκε και στη συνέχεια αντιμετώπισε τις συνθήκες φυλακής και της απομόνωσης μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες. Κατά την αντιστασιακή της δράση μετέφερε μηνύματα σε γιάφκες και συμμετείχε στην οργάνωση συσσιτίων και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Μάλιστα η δράση της είχε αποτέλεσμα τη σύλληψή της το 1943 μετά από προδοσία και το βασανισμό της στα διαβόητα κρατητήρια της οδού Μέρλιν (Αρχηγείο της Γκεστάπο στην Αθήνα), όπου βασανίστηκε για πολλές μέρες. Συνελήφθη, βασανίστηκε και κλείστηκε στη φυλακή.
Παρ' όλα αυτά σύντομα αναγνωρίζεται ως μία από τις καλύτερες ερμηνεύτριες στα ρεμπέτικα. Ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της είναι τα Συννεφιασμένη Κυριακή, Τα Καβουράκια και Όταν Πίνεις Στην Ταβέρνα του Βασίλη Τσιτσάνη, με τις οποίες καθιερώθηκε στο χώρο της λαϊκής μουσικής. Πέραν του Τσιτσάνη, συνεργάστηκε και με πολλούς άλλους συνθέτες, μεταξύ των οποίων οι Γιάννης Παπαϊωάννου (Άνοιξε, Άνοιξε) και Απόστολος Καλδάρας (Είπα Να Σβήσω Τα Παλιά).
Η καριέρα της γνώρισε κάμψη στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όμως το 1966 επανήλθε έπειτα από συνεργασίες της με σύγχρονους έντεχνους συνθέτες όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος ("Ζεϊμπέκικο"), ο Ηλίας Ανδριόπουλος (Μην Κλαις) και ο Δήμος Μούτσης (Δε Λες Κουβέντα).
Μέχρι τη δεκαετία του 1980 εξακολουθεί να συνεργάζεται με τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες της λαϊκής και της ρεμπέτικης μουσικής σε πολλές συναυλίες και ηχογραφήσεις. Ήταν ανοιχτά λεσβία σε μία εποχή που αυτό ήταν αδιανόητο. Υπέστη κατά καιρούς διάφορες κρίσεις με προβλήματα αλκοολισμού ενώ ήταν εθισμένη και στον τζόγο.
Απεβίωσε στις 27 Αυγούστου του 1997 στο Νοσοκομείο Μεταξά.
Στην καριέρα της, από τα μέσα του 1940 έως τα μέσα του 1990, συνεργάστηκε με σημαντικούς συνθέτες, μεταξύ των οποίων οι Βασίλης Τσιτσάνης, Γιώργος Μητσάκης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Μανώλης Χιώτης, Δημήτρης Γκόγκος, Στέλιος Κερομύτης, Μπάμπης Μπακάλης, Τάκης Λαβίδας, Μαρίνος Γαβριήλ, Αργύρης Κουνάδης, Ηλίας Ανδριόπουλος, Δήμος Μούτσης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Σταύρος Ξαρχάκος, Διονύσης Σαββόπουλος, Νίκος Μαμαγκάκης, Βασίλης Δημητρίου και Δημήτρης Λάγιος.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Ερριέττα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (1780-1857)
Η Ερριέττα (γερμ. Henriette, 22 Απριλίου 1780 – 2 Ιανουαρίου 1857) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Καρόλου Χριστιανού του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και της Καρολίνας του Νάσσαου, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ της Οράγγης.
Γεννήθηκε στο Κιρχχαϊμμπόλαντεν και οι απόγονοί της έγιναν ηγεμόνες της Αυστρίας, Ρωσίας, Ολλανδίας, Γερμανίας, Μπάντεν, Βαυαρίας, Αννόβερου, Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ, Όλντενμπουργκ, Ζαλμ-Ζαλμ, Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, Βιντ. Επίσης της Βρετανίας, Ελλάδας, Ρουμανίας, Ισπανίας και Γιουγκοσλαβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ
Γεώργιος Δεμενόπουλος
Ο Γεώργιος Δεμενόπουλος (1888 - 1η Ιανουαρίου 1951), του Βασιλείου, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Φιλώτι Νάξου. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική εκστρατεία και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1936 διορίστηκε Νομάρχης Πέλλης και την ίδια περίοδο Νομάρχης Τρικάλων.
Μετά την αποστρατεία του ασχολήθηκε με τα κοινά.
Εξελέγη βουλευτής Φλώρινας στις εκλογές του 1950 με την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη (ΠΑΠ). Η εκλογή του έγινε από τη δεύτερη κατανομή.
Πέθανε ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και αντικαταστάθηκε στην έδρα από τον Στέργιο Μπινόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας Κατηγορία:Νομάρχες Τρικάλων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη
You Can't Do It Right
Το You Can't Do It Right είναι το έκτο κομμάτι του δίσκου "Stormbringer" του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε και σε μορφή 7" σινγκλ βινυλίου τον Οκτώβριο του 1974 από τη δισκογραφική εταιρεία Warner Bros..
Σύνθεση
Το κομμάτι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της στροφής των Deep Purple προς τη φανκ σκηνή που επικρατούσε την εποχή, αποτέλεσμα της επιρροής του μπασίστα Γκλεν Χιουζ στο συγκρότημα. Η αλλαγή αυτή στον ήχο τους, αποτέλεσε τον κύριο λόγο της αποχώρησης του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, λίγους μήνες αργότερα. Η αποστροφή του κιθαρίστα προς την κατεύθυνση που είχε πάρει το συγκρότημα φαίνεται από το γεγονός ότι στο "You Can't Do It Right" δεν υπάρχει σόλο κιθάρας, πράγμα ασυνήθιστο για τραγούδι των Deep Purple.
Το σινγκλ δεν κατάφερε να μπει στα τσαρτ οποιασδήποτε χώρας.
Τραγούδια
1. You Can't Do It Right (Coverdale, Blackmore, Hughes) - 3:24
2. Highball Shooter (Coverdale, Blackmore, Hughes, Lord, Paice) - 4:26
Τα μέλη των Deep Purple
Το "You Can't Do It Right" ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1974
Ντομένικο Σκαρλάττι
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Νάπολη -του τότε Βασιλείου της Νάπολης- το 1685, χρονολογία που σημαδεύεται και από τη γέννηση του Χαίντελ αλλά και του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ήταν το έκτο από τα δέκα παιδιά του συνθέτη και αρχιμουσικού Αλεσσάντρο Σκαρλάττι, ο οποίος και του παρέδωσε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής. Είναι πιθανό να έκανε περαιτέρω σπουδές με τους Γκαετάνο Γκρέκο, Φραντσέσκο Γκασπαρίνι και Μπερνάρντο Πασκουίνι, οι οποίοι ενδεχομένως να επηρέασαν και το μουσικό του ύφος.
Η επαγγελματική του σταδιοδρομία αρχίζει το 1701, οπότε και γίνεται οργανίστας του Βασιλικού Παρεκκλησίου της Νάπολης. Λίγα χρόνια μετά ο πατέρας του τον στέλνει στη Βενετία για περαιτέρω σπουδές· τα ίχνη του χάνονται για μερικά χρόνια. Το 1709 αναλαμβάνει υπηρεσία στην έπαυλη της Πολωνής Βασίλισσας Μαρί Κασιμίρε, η οποία είχε εξοριστεί στη Ρώμη. Καθώς ήταν ήδη πολύ αξιόλογος τσεμπαλίστας, κυκλοφορεί ένας θρύλος όπου, σε έναν διαγωνισμό δεξιοτεχνίας στο παλάτι του Καρδιναλίου Οττομπόνι, κρίθηκε καλύτερος στο τσέμπαλο έναντι του Χαίντελ, αλλά υποδεέστερος στο εκκλησιαστικό όργανο. Εντούτοις, σε μετέπειτα χρόνια, αναφερόταν πάντα με σεβασμό για τον Γερμανό συνθέτη. Κατά τη διαμονή του στη Ρώμη συνέθεσε αρκετές όπερες για το ιδιωτικό θέατρο της Βασίλισσας Κασιμίρα. Επιπλέον, διετέλεσε μουσικός διευθυντής του Καθεδρικού του Αγίου Πέτρου από το 1715 έως το 1719. Τον ίδιο χρόνο ταξίδεψε μέχρι το Λονδίνο, όπου και διηύθηνε την όπερά του Νάρκισσος στο Βασιλικό Θέατρο.
Σύμφωνα με τον Νούντσιο Βιτσέντε Μπίκι, ο Σκαρλάττι κατέφθασε στη Λισαβώνα στος 29 Νοεμβρίου 1719, όπου και ανέλαβε τη μουσική διδασκαλία της Πορτογαλίδας πριγκίπησσας Μαρία Μαγκνταλένα Βαρβάρα. Στις 28 Ιανουαρίου 1727 φεύγει για τη Ρώμη, όπου και στις 6 Μαϊου του επόμενου έτους παντρεύεται τη Μαρία Κατερίνα Τζεντίλι. Έναν χρόνο μετά βρίσκεται στη Σεβίλλη, όπου μένει τέσσερα χρόνια και μαθαίνει φλαμένκο. Το 1733 λαμβάνει τη θέση του αρχιμουσικού στην υπηρεσία της -Βασίλισσας πλέον- Βαρβάρας στη Μαδρίτη, όπου και περνά τα υπόλοιπα 25 χρόνια της ζωής του. Μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου, παντρεύεται το 1742 την Ισπανίδα Αναστασία Μασάρτι Χιμένες (Anastasia Maxarti Ximenes)· από τους δύο του γάμους απέκτησε συνολικά πέντε παιδιά.
Πολλές από τις 555 σονάτες του προέρχονται από την τελευταία αυτή περίοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας διατηρούσε φιλικές σχέσεις και με τον συμπολίτη του και καστράτο Φαρινέλλι, ο οποίος ήταν επίσης ταγμένος στη βασιλική υπηρεσία. Σύμφωνα μάλιστα με τον έγκριτο μουσικολόγο Ραλφ Κιρκπάτρικ, "οι περισσότερες πληροφορίες για τον Σκαρλάττι προέρχονται από την αλληλογραφία του Φαρινέλλι". Ο Σκαρλάττι πέθανε σε ηλικία 71 ετών στη Μαδρίτη, όπου η οικία του, στο Calle Leganitos, είναι πλέον χαρακτηρισμένο ιστορικό μνημείο.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ελάχιστα έργα του Σκαρλάττι εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του· εξαίρεση περιοπής αποτελούν οι 30 Σπουδές (1738), οι οποίες διαδόθηκαν γρήγορα σε όλη την Ευρώπη και επευφημίστηκαν σφόδρα από τον κυριότερο Άγγλο μουσικοκριτικό της εποχής, τον Δρ. Τσαρλς Μπέρνεϋ. Έκτοτε, πολλές από τις ανέκδοτες σονάτες του βρήκαν τον δρόμο του τυπογραφείου, προσελκύοντας το θαυμασμό αρκετών συνθετών και μουσικών, ανάμεσα στους οποίους διακρίνονται οι Φρεντερίκ Σοπέν, Γιοχάνες Μπραμς, Μπέλα Μπάρτοκ, Ντμίτρι Σοστακόβιτς και οι πιανίστες Βλαντιμίρ Χόροβιτς, Εμίλ Γκίλελς και Αρτούρο Μπενεντέττι Μικελάντζελι.
Αξιοσημείωτη είναι η μνεία του Σοπέν, ο οποίος ως δάσκαλος πιάνου, έγραψε:
Μορφολογικά, οι σονάτες του είναι αυτοτελή κομμάτια, κυρίως σε διμερή φόρμα και γράφτηκαν κυρίως για το τσέμπαλο και το πιανοφόρτε. Ορισμένες είναι για όργανο, ή για μικρά οργανικά σύνολα. Χαρακτηριστικό τους είναι η χρήση τολμηρών διαφωνιών, καθώς επίσης και οι μετατροπίες σε απομακρυσμένες τονικότητες. Έντονο είναι και το παραδοσιακό στοιχείο, που απαντάται στην Ιβηρική χερσόνησο: η χρήση του Φρύγιου τρόπου -που σπανίζει στη μουσική της υπόλοιπης Ευρώπης- και φιγούρες που υποδηλώνουν τη μανιέρα της κιθάρας.
Εκτός από τις σονάτες του, ο Σκαρλάττι έγραψε έναν αξιόλογο αριθμό από όπερες, καντάτες και άλλα θρησκευτικά έργα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν το Στάμπατ Μάτερ (1715) και το Σάλβε Ρετζίνα (1757), το οποίο και θεωρείται η τελευταία του σύνθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Βαλτοσλαβικές γλώσσες
thumb|Χάρτης με τα κράτη όπου μιλιούνται οι Βαλτοσλαβικές γλώσσες. Οι Βαλτοσλαβικές γλώσσες είναι μια ομάδα των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Διακρίνονται σε δύο κύριους κλάδους, τις Βαλτικές γλώσσες και τις Σλαβικές γλώσσες. Στις βαλτικές γλώσσες συγκαταλέγονται τα Λιθουανικά, τα Λετονικά που αποτελούν την Ανατολική Βαλτική γλώσσα, και η εξαφανισμένη πλέον, Αρχαία Πρωσσική γλώσσα, ως Δυτική Βαλτική γλώσσα. Καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλκανικής χερσονήσου και έχουν μεταξύ τους πολλά κοινά σημεία.
Η ύπαρξη μιας κοινής βαλτοσλαβικής γλώσσας αποτελεί πεδίο έριδας των γλωσσολόγων, με κάποιους να υποστηρίζουν την ύπαρξη μιας ενιαίας βαλτοσλαβικής πρωτογλώσσας, και με άλλους να την αρνούνται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Βαλτικές γλώσσες
Αμπατζήδικα Αθήνας
Με την ονομασία Αμπατζήδικα φέρονταν στη παλαιά Αθήνα τα καταστήματα, τα οποία ασχολούνταν με την επεξεργασία και το εμπόριο χονδροειδών υφασμάτων, που καλούνταν αμπάδες. Εκ του λόγου δε ότι τα καταστήματα αυτά ήταν συγκεντρωμένα βόρεια της Βιβλιοθήκης του Αδριανού και των Αέρηδων επί της οδού Πανδρόσου, που οδηγούσε μέχρι το Μοναστηράκι, η ονομασία αυτή αποτέλεσε και το τοπωνύμιο της περιοχής αυτής.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Ζόφια Κορμπόνσκα
Η Ζόφια Κορμπόνσκα (πολωνικά: Zofia Korbońska, το γένος Ρίσταου [Ristau]) (10 Μαΐου 1915, Βαρσοβία – 16 Αυγούστου 2010, Ουάσιγκτον) ήταν Πολωνή αντιστασιακή και δημοσιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαρσοβία και αποφοίτησε από το Λύκειο Μάρια Κονοπνίτσκα και τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών εκεί. Το 1938 παντρεύτηκε έναν δικηγόρο και πολιτικό του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος, τον Στέφαν Κορμπόνσκι. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1941, βοήθησε στην οργάνωση του υπόγειου ραδιοφωνικού σταθμού, ο οποίος έστελνε τις κωδικοποιημένες ραδιοφωνικές εκπομπές στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Οι αποστολές της διέδωσαν τα νέα για τις γερμανικές θηριωδίες που διαπράχθηκαν στην Πολωνία. Ως μέλος του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού, η Κορμπόνσκα πήρε τελικά μέρος στην Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944. Τον Ιούνιο του 1945 συνελήφθη από το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων μαζί με τον σύζυγό της. Αφέθηκαν ελεύθεροι μετά τη δημιουργία της Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Το 1947, όταν ο σύζυγός της κινδύνευε με νέα σύλληψη, κατέφυγαν μαζί στη Σουηδία κρυμμένοι σε ένα πλοίο που μετέφερε γαιάνθρακα. Από το Νοέμβριο του 1947, ζούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάστηκε στη Φωνή της Αμερικής και στο Πολωνικό Αμερικανικό Κογκρέσο.
Το 2006 της απονεμήθηκε ο τίτλος της επίτιμης πολίτη της Πρωτεύουσας της Βαρσοβίας. Ο Πρόεδρος της Πολωνίας Λεχ Κατσίνσκι της απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας. Πάλεψε με την ασθένεια για μερικά χρόνια πριν από το θάνατό της στις 16 Αυγούστου 2010. Τάφηκε στο πολωνικό νεκροταφείο στο Ντόιλσταουν της Πενσυλβάνια.
Μιχαήλο Ράσιτς
Ο Μιχαήλο Ράσιτς (σερβικά: Михаило Рашић) (Αλέκσινατς 13 Ιουνίου 1858 - Βελιγράδι 17 Φεβρουαρίου 1932) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας. Υπουργός Άμυνας του Βασιλείου της Σερβίας κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, μετά το τέλος του πολέμου στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας συνέχισε ως υπουργός άμυνας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πέταρ δικαστικού υπάλληλου και της Κατερίνας. Δημοτικό σχολείο και δύο έτη από το γυμνάσιο πήγε στο Αλέκσινατς κι έπειτα συνέχισε στο Βελιγράδι όπου μετακόμισε στη θεία του. Εντάχθηκε στο στρατό ως δόκιμος στην 11 κλάση της σχολή πυροβολικού στις 20 Σεπτεμβρίου 1874. Η εκπαίδευσή του έληξε τον Σεπτέμβριο του 1880.
Παντρεύτηκε τη Λιποσάβα Ισαΐλοβιτς και απέκτησαν 3 γιους και τρεις κόρες. Ο γιος του Σβέτοβαρ ήταν δικηγόρος και διπλωμάτης. Η κόρη του Έλενα ήταν παντρεμένη με τον Στρατηγό Ντράγκομιρ Στογιάνοβιτς ή δεύτερη κόρη του παντρεύτηκε τον Ντραγκολούμπ Πέτροβιτς και η τρίτη τον βιομήχανο Βλαντιμίρ Τζόρτζεβιτς. Ο εγγονός της Δημήτριε Τζόρτζεβιτς ήταν καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα από το 1970 έως το 1991.
Πήρε μέρος στους Σερβοτουρκικούς πολέμους του 1876-1878 με την ταξιαρχία της Σουμανδίας. Με τη λήξη του πολέμου και στις 1 Δεκεμβρίου 1878 επέστρεψε για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του που διακόπηκε το 1876. Μετά την αποφοίτησή του τον Σεπτέμβριο 1880 επέστρεψε ως αξιωματικός στην ίδια μονάδα.
Αργότερα πήγε στη Γερμανία για εκπαίδευση, με την επιστροφή του από τη Γερμανία, τον Φεβρουάριο του 1883, επιδίωξε να υπηρετήσει στο στρατιωτικό τεχνολογικό ινστιτούτο. Από τον Απρίλιο του 1884 ήταν υπασπιστής του στρατιωτικού ινστιτούτου. Το 1886 ήταν επικεφαλής της νεοσύστατης μονάδας τηλεγραφικών αποσπάσεων. Από τον Απρίλιο του 1887 διορίστηκε υπάλληλος του βασιλιά Μίλαν Ομπρένοβιτς. Κατείχε αυτή τη θέση μέχρι τις 21 Φεβρουάριου 1889 όταν προήχθη σε υπασπιστή του πρίγκιπα Αλέξανδρου. Εκτός από αυτά τα καθήκοντα, το 1890 - 1892 ήταν ο διοικητής του πρώτου συντάγματος υπαξιωματικών πυροβολικού του Δούναβη. Και από τον Σεπτέμβριο του 1892 προσωρινός διοικητής της σχολής πυροβολικού και μέλος της επιτροπής πυροβολικού από το Νοέμβριο του 1892.