cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008
Οπτικός σχεδιασμός
Σύμφωνα με το RTS, η κύρια σκηνή αντιπροσώπευε εγγενείς ταυτότητες, ιστορία και σύγχρονα θέματα, σύμβολα και παγκόσμια αναγνωρισμένα μηνύματα. Η σκηνή με θέμα τη συμβολή περιείχε επίσης μεγάλο αριθμό οθονών τηλεόρασης και LCD. Η σκηνή είχε ρυθμίσεις για όλες τις νέες ηλεκτρονικές δυνατότητες, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων κινητών τμημάτων της σκηνής. Σχεδιάστηκε από τον David Cushing με έδρα το Σικάγο.
Ο πρώτος ημιτελικός δημιουργήθηκε γύρω από ένα θέμα πόλης. Ο διαγωνισμός ξεκίνησε με ένα πανόραμα της πόλης του Βελιγραδίου που σχηματίζεται στο παρασκήνιο της σκηνής με δύο κύματα να γλιστρούν κάτω από τη σκηνή για να συναντηθούν στο κέντρο - στη συμβολή, το συνολικό θέμα του διαγωνισμού.
Ο δεύτερος ημιτελικός βασίστηκε στο θέμα του νερού, το οποίο ενισχύθηκε από την εμφάνιση της σκηνής κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού όπου το νερό σχημάτισε τα κύρια χρώματα της σκηνής.
Ο τελικός βασίστηκε στο θέμα της συμβολής. Η κατασκευή της σκηνής διήρκεσε αρκετές ημέρες και πραγματοποιήθηκε από διάφορες ομάδες από όλη την Ευρώπη. Τα πυροτεχνήματα χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό για τις συμμετοχές από την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Φινλανδία, τη Γερμανία, την Τουρκία, την Τσεχία, τη Βουλγαρία και την Ελβετία. Η σκηνή έλαβε θετικά σχόλια από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους θαυμαστές που την περιέγραψαν ως "ένα από τα πιο όμορφα στάδια στην ιστορία του διαγωνισμού".
Μορφή
Σε συνέντευξη Τύπου στο Ελσίνκι τον Μάιο του 2007, ο Σβάντε Στοκσέλιους, εκτελεστικός επόπτης του Διαγωνισμού για την EBU, ανακοίνωσε ότι η μορφή του διαγωνισμού μπορεί να επεκταθεί σε δύο ημιτελικούς το 2008 ή το 2009. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2007 ανακοινώθηκε ότι η EBU είχε εγκρίνει το σχέδιο φιλοξενίας δύο ημιτελικών το 2008.
Με βάση την έρευνα που διεξήγαγε ο εταίρος τηλε-ψηφοφορίας της EBU, Digame, οι ημι-φιναλίστ ταξινομήθηκαν στους ημιτελικούς μέσω κλήρωσης των πολλών, η οποία δημιουργήθηκε για να κρατήσει τις χώρες που έχουν σημαντική ιστορία ψήφου χωριστά. Κάθε ραδιοτηλεοπτικός φορέας έπρεπε να μεταδώσει τον ημιτελικό στον οποίο λάμβανε μέρος, με την εκπομπή του άλλου ημιτελικού να είναι προαιρετική. Η κλήρωση για την ημιτελική κατανομή πραγματοποιήθηκε στη Δημοτική Συνέλευση του Βελιγραδίου τη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2008 στις 13:00 CET και διεξήχθη από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού Γιοβάνα Γιάνκοβιτς και Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς.
Πρώτα, σχεδιάστηκαν δύο φάκελοι με «Ημιτελικός 1» και «Ημιτελικός 2». Στη συνέχεια, τρεις χώρες από κάθε δοχείο επιλέχθηκαν τυχαία για να συμμετάσχουν στον πρώτο ημιτελικό και οι άλλες τρεις στο δεύτερο. Η χώρα που έμεινε στο δοχείο 5 συμμετείχε στον πρώτο φάκελο που κληρώθηκε, ενώ, η χώρα που έμεινε στο δοχείο 6 στο δεύτερο φάκελο.
Οι αυτόματοι φιναλίστ επέλεξαν εάν θα μεταδώσουν και τους δύο ημιτελικούς ή μόνο έναν, αλλά οι θεατές από αυτές τις χώρες θα μπορούσαν να ψηφίσουν μόνο σε ένα. Από την κλήρωση που πραγματοποιήθηκε, αποφασίστηκε ποια από τις πέντε φιναλίστ χώρες θα μεταδώσει και θα έχει δικαίωμα ψήφου σε οποιαδήποτε από τις εκδηλώσεις. Οι ημιτελικοί μεταδόθηκαν ζωντανά μέσω διαδικτύου μέσω του Eurovision.tv. Τα εννέα κορυφαία τραγούδια από την τηλ-ψηφοφορία προκρίθηκαν για τον τελικό, και ένα δέκατο καθορίστηκε από τις εφεδρικές επιτροπές. Είκοσι πέντε τραγούδια διαγωνίστηκαν στον τελικό.
Κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς
Στις 24 Ιανουαρίου 2008, και οι 38 χώρες στους ημιτελικούς χωρίστηκαν στα ακόλουθα δοχεία με βάση το ιστορικό των ψηφοφοριών και τη γεωγραφική θέση:
Σειρά εμφάνισης
Η κλήρωση για να αποφασιστεί η τρέχουσα σειρά εμφάνισης των τραγουδιών σε κάθε ημιτελικό και τελικό διεξήχθη στη συνεδρίαση των αρχηγών των αντιπροσωπειών στις 17 Μαρτίου 2008.
Συμμετέχουσες χώρες
Στις 21 Δεκεμβρίου 2007, η EBU επιβεβαίωσε ότι 43 χώρες θα ήταν παρόντα στο Βελιγράδι. Ο Άγιος Μαρίνος, καθώς και το νεότερο μέλος της EBU, το Αζερμπαϊτζάν, έκαναν το ντεμπούτο τους στο διαγωνισμό του 2008. Η Αυστρία δεν συμμετείχε, καθώς, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, ORF, δήλωσε ότι "έχουμε ήδη δει το 2007 ότι δεν είναι η ποιότητα του τραγουδιού, αλλά η χώρα προέλευσης που καθορίζει την απόφαση". Η Ιταλία, η οποία δεν συμμετείχε από το 1997, και η οποία θα ήταν αυτόματη φιναλίστ, απουσίαζε και πάλι. Η Σλοβακία απουσίαζε λόγω προβλημάτων προϋπολογισμού.
Οι ακόλουθες χώρες συμμετείχαν σε δύο ημιτελικούς που μεταδόθηκαν ζωντανά την Τρίτη 20 Μαΐου και την Πέμπτη 22 Μαΐου 2008. Εκτός από αυτό, οι αυτόματοι φιναλίστ Γερμανία και Ισπανία άσκησαν δικαιώματα ψήφου στον πρώτο ημιτελικό. Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Σερβία άσκησαν δικαιώματα ψήφου στο δεύτερο ημιτελικό. Η Ισπανία και η Γαλλία μεταδίδουν ο καθένας μόνο τον ημιτελικό στον οποίο συμμετείχαν. Η Γερμανία, η Σερβία και το Ηνωμένο Βασίλειο παρακολούθησαν και τους δύο ημιτελικούς (με τη Γερμανία να μεταδίδει με καθυστέρηση).
Τελικός
Οι φιναλίστ ήταν:
Ο τελικός διεξήχθη στις 24 Μαΐου 2008 και νικήτρια αναδείχθηκε η Ρωσία.
Εκφωνητές βαθμολογιών στον τελικό
Η σειρά βαθμολογίας και οι εκφωνητές ήταν οι ακόλουθοι:
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια σύνοψη όλων των 12 βαθμών που δόθηκαν στον τελικό:
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Το 2008 απονεμήθηκαν τα βραβεία που φέρουν το όνομα του δημιουργού του ετήσιου διαγωνισμού, Μαρσέλ Μπεζανσόν. Για πρώτη και μοναδική φορά, τα βραβεία υποδιαιρέθηκαν σε 4 κατηγορίες: Τύπου, Οπαδών Poplight, Καλλιτεχνικό Βραβείο και Βραβείο Συνθέτη.
OGAE
Ο Γενικός Οργανισμός Ερασιτεχνών της Eurovision (γαλλικά:Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision, κοινά γνωστός ως OGAE) είναι διεθνής οργανισμός ιδρυθείς το 1984 στη Σαβόνλινα της Φινλανδίας από τον Γιάρι-Πέκα Κοϊκαλάινεν (Jari-Pekka Koikkalainen). Ο οργανισμός αποτελείται από ένα δίκτυο 40 φαν κλαμπ του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision ανά την Ευρώπη και όχι μόνο, και αποτελεί μη κυβερνητικό, μη κερδοσκοπικό και μη πολιτικό οργανισμό. Μεταξύ των φαν κλαμπ του OGAE γίνεται ψηφοφορία, από το 2007, επιτρέποντας στα μέλη των διαφορετικών φαν κλαμπ ανά τον κόσμο να ψηφίζουν τα αγαπημένα τους τραγούδια του διαγωνισμού. Τα υψηλότερα συνολικά αποτελέσματα μετά την περάτωση της ψηφοφορίας και την καταμέτρηση όλων των ψήφων είναι τα εξής.
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Το χιουμοριστικό βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ για το χειρότερο ντύσιμο κέρδισε η καλλιτέχνιδα της Ανδόρας, Γκιζέλα.
Ημιτελικός
Κάθε χώρα μπορούσε να μεταδώσει τηλεοπτικά τον τελικό και τον ημιτελικό μόνο αν ήταν μία από τις διαγωνιζόμενες ή βαθμολογούσε,
Μεταδόσεις σε υψηλή ανάλυση
Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε από το κανάλι RTS σε υψηλή ανάλυση 1080i (HD) με ήχο 5.1 Surround. Μέσω του BBC HD το πρόγραμμα μεταδόθηκε με παρόμοιο τρόπο και στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ το λιθουανικό κανάλι LRT μετέδωσε όλο το πρόγραμμα σε 1080i HD μέσω του καναλιού LTV. Το ίδιο έκανε και το ελβετικό HD suisse.
Σχολιαστές
Οι περισσότερες χώρες έστειλαν σχολιαστές στο Βελιγράδι ή σχολίασαν το διαγωνισμό από τις χώρες τους. Οι σχολιαστές των 43 συμμετεχουσών χωρών ήταν οι εξής:
Οι σχολιαστές των μη συμμετεχουσών χωρών ήταν:
Χάρτης
{{legend|#00FF00|Δεν προκρίθηκαν στον τελικό}} {{legend|#FFFF00|Δεν συμμετείχαν}} {{legend|#C0C0C0|Άλλες χώρες}}
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιουροβιζιον
Graphics Interchange Format
Graphics Interchange Format (GIF) ονομάζεται μέθοδος συμπίεσης ή/και κωδικοποίησης γραφικών στους υπολογιστές, καθώς και ο αντίστοιχος τύπος αρχείου (μορφότυπο) εικόνας που παράγεται μέσω αυτής. Στα ελληνικά αναφέρεται ως «μορφότυπο εναλλαγής γραφικών» αλλά χρησιμοποιείται η συντομογραφία GIF. Αναπτύχθηκε από την αμερικανική εταιρεία CompuServe και παρουσιάστηκε το 1987. Για αρκετά χρόνια ήταν ο πλέον διαδεδομένος τύπος γραφικών. Διακρίνονται δύο εκδόσεις αρχείων GIF: η αρχική έκδοση GIF87a του 1987 και η νεότερη βελτιωμένη έκδοση GIF89a που παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1989. Υποστηρίζει μέχρι 256 χρώματα, με 1-8 bits ανά pixel, καθώς και δυνατότητα αποθήκευσης πολλαπλών εικόνων στο ίδιο αρχείο. Η συμπίεση εικόνων GIF γίνεται με χρήση του αλγορίθμου Lempel-Ziv-Welch (LZW). Το γεγονός πως η συγκεκριμένη μέθοδος αποτελούσε μέχρι το 2003/4 ευρεσιτεχνία κατοχυρωμένη τελικά στην εταιρεία Unisys, αποτέλεσε αιτία νομικής διαμάχης της με την CompuServ, όταν από το 1994 η Unisys απαιτούσε αμοιβή για τη χορήγηση άδειας στη χρήση αρχείων GIF.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γραφικά υπολογιστών
Μουσική
thumb|Ζωγραφιά σε ένα αρχαίο ελληνικό αγγείο απεικονίζει μάθημα μουσικής (αι. 510 π.Χ.).|287x287εσ Ως μουσική ορίζεται η τέχνη που βασίζεται στην οργάνωση ήχων και σκοπός της είναι η σύνθεση, εκτέλεση και ακρόαση/λήψη ενός έργου. Με τον όρο μουσική εννοείται επίσης και το σύνολο ήχων από το οποίο απαρτίζεται ένα μουσικό κομμάτι. Το Καθολικό Λεξικό της Οξφόρδης (Oxford Universal Dictionary) δίνει τον παρακάτω ορισμό: «μία από τις καλές τέχνες που ασχολείται με το συνδυασμό ήχων με σκοπό την ομορφιά της μορφής και της έκφρασης της σκέψης ή συναισθήματος»." Η παγκόσμια ημέρα μουσικής καθιερώθηκε το 1982 με πρωτοβουλία του τότε Γάλλου υπουργού πολιτισμού Τζακ Λανγκ και υπό την αιγίδα του δήμου του Παρισιού. Γιορτάζεται στις 21 Ιουνίου.
Γνωστή και ως Απολλώνια Τέχνη, η μουσική παίρνει το όνομά της από τις εννέα Μούσες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Καθ' αυτή την έννοια, η μουσική διέφερε σημασιολογικά της σημερινής χρήσης του όρου, και περιελάμβανε το σύνολο των τεχνών που βρίσκονταν υπό την προστασία των Μουσών. Στην Αρχαία Ελλάδα, ο όρος μουσική εννοούσε την Ποίηση, το Μέλος και τον Χορό ως μια αδιάσπαστη ενότητα τεχνών η οποία καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στο Θέατρο, ενώ τη θεωρία της Μουσικής εξέφραζε ο κλάδος της Αρμονικής. Ο διαχωρισμός αυτός υιοθετήθηκε και αναπτύχθηκε από τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό. Έτσι σήμερα μπορούμε να πούμε ότι η μουσική ως τέχνη, έρχεται να καλύψει την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει με τους ήχους, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ψυχικές του καταστάσεις.
Τόσο ο ορισμός της μουσικής, όσο και σχετικά με τη μουσική θέματα όπως η εκτέλεση, η σύνθεση και η σπουδαιότητά της, διαφέρουν από πολιτισμό σε πολιτισμό και ανάλογα με το κοινωνικό πλαίσιο. Η ερώτηση 'τι είναι μουσική;' έχει γίνει θέμα συζητήσεων - μεταξύ λογίων και μη -, έχει δεχτεί πληθώρα απαντήσεων, όμως καμία δεν ερμηνεύει το φαινόμενο της εν λόγω τέχνης σε καθολικό, διαπολιτισμικό επίπεδο. Μεταξύ άλλων, λεξικοί ορισμοί ορίζουν τη μουσική ως 'τέχνη και επιστήμη των ήχων' ενώ το Βρετανικό Λεξικό της Οξφόρδης εξηγεί πως πρόκειται για "μια από τις καλές τέχνες που ασχολείται με το συνδυασμό ήχων με σκοπό την ομορφιά ως προς τη φόρμα και την έκφραση των σκέψεων και συναισθημάτων." Ένας συχνόχρηστος ορισμός προέρχεται από τον μουσικοσυνθέτη Έντγκαρ Βαρές (Edgar Varese), ο οποίος χαρακτηρίζει τη μουσική ως 'οργανωμένο ήχο'. Ωστόσο, ο Αμερικανός εθνομουσικολόγος Μπρούνο Νετλ αναφέρει πως "πολύ λίγοι λαοί έχουν έννοιες αντίστοιχες με αυτή της Ευρωπαϊκής 'μουσικής'.
Ιστορία
Η μουσική χρονολογεί και εξελίσσει την ιστορία της ως παράλληλη μ' εκείνη της Γλώσσας, κατ' ουσίαν ως παράλληλη με την ανθρώπινη εξέλιξη. Καθώς ο έναρθρος λόγος ως ηχητικό μέσο δεν δύναται να αποδώσει το φάσμα των αποχρώσεων των κειμενικών, προσωπικών ανθρώπινων σκέψεων και συναισθημάτων ο άνθρωπος ανέπτυξε ένα νέο ηχητικό μέσο έκφρασης: τον Μουσικό Λόγο. Καθώς η Γλώσσα χρησιμοποιείται στην έκφραση παραστάσεων και εννοιών, στην ονομασία των πραγμάτων, έτσι, και η Μουσική, αποδεικνύεται ως απαραίτητη ανάγκη της ζωής στη διερμηνεία της ανθρώπινης ύπαρξης στο σύνολο των εκφάνσεων της.
Προϊστορική εποχή:
Εικασίες για τη μουσική αυτής της εποχής βασίζονται σε ευρήματα που προέρχονται από διάφορους παλαιολιθικούς αρχαιολογικούς χώρους, όπως οστά με επιμήκεις τρύπες - αυτά έχουν θεωρηθεί ως αυλοί που παίζονται με τρόπο παρόμοιο με αυτό του Ιαπωνικού οργάνου σακουχάτσι. Μουσικά όργανα, όπως αυλοί με επτά τρύπες και έγχορδα όργανα έχουν βρεθεί σε αρχαιολογικούς χώρους του πολιτισμού της κοιλάδας Ίντους. Η Ινδία έχει μία από τις παλαιότερες μουσικές παραδόσεις του κόσμου - αναφορές στην ινδική κλασική μουσική (μάργκα) μπορούν να βρεθούν σε αρχαίες ιερές γραφές της Ινδουιστικής παράδοσης. Οι αρχαιότερες συλλογές προϊστορικών μουσικών οργάνων έχουν βρεθεί στην Κίνα και χρονολογούνται μεταξύ των 7000 και 6600 π.Χ.
Στην Αρχαία Ελλάδα:
Κατά την αρχαϊκή και κλασική εποχή, ο όρος μουσική εννοούσε τον μουσικά προκαθορισμένο στίχο, όπως εμφανιζόταν στα διάφορα ποιητικά είδη και κυρίως στη λυρική ποίηση. Με τη σημερινή σημασία του όρου, η ενότητα μουσικής και λόγου άρχισε να κλονίζεται κατά το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ. και σε αυτό συνέτειναν διάφοροι παράγοντες όπως η εισαγωγή καινοτομιών στη σύνθεση του μέλους, η εκτεταμένη ανάπτυξη της δεξιοτεχνικής οργανικής εκτέλεσης, οι μεταβολές στον τρόπο εκφοράς της γλώσσας και η μετέπειτα απώλεια της προσωδίας της.
Η μουσική της Αρχαίας Ελλάδας ήταν ένα μείζον κομμάτι του αρχαιοελληνικού θεάτρου - μεικτές χορωδίες τραγουδούσαν για διασκεδαστικά, εορταστικά και πνευματικά δρώμενα. Χρησιμοποιούνταν μουσικά όργανα όπως, μεταξύ άλλων, ο αυλός, η λύρα, και ιδιαίτερα η κιθάρα. Η μουσική ήταν σημαντικό μέρος της αρχαιοελληνικής παιδείας, όπου τα αγόρια ξεκινούσαν μουσικές σπουδές από έξι χρονών. Η αρχαιοελληνική μουσική θεωρία περιελάμβανε τους τρόπους, οι οποίοι αποτέλεσαν βάση για τη δυτική θρησκευτική και κλασική μουσική, κι επίσης χρησιμοποιούνται εκτενώς στη τζαζ. Αργότερα, η αρχαιοελληνική μουσική δέχτηκε επιρροές από τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή αυτοκρατορία, καθώς και από τη μουσική της ανατολικής Ευρώπης.
Σε άλλους αρχαίους πολιτισμούς:
Η Ινδική κλασική μουσική είναι μια από τις παλαιότερες μουσικές παραδόσεις του κόσμου. Από τον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού ποταμού έχουν διασωθεί γλυπτά που αναδεικνύουν χορευτικές δραστηριότητες, καθώς και μουσικά όργανα όπως το φλάουτο με επτά τρύπες. Διαφόρων ειδών έγχορδα όργανα και τύμπανα έχουν βρεθεί σε ανασκαφές που έχουν γίνει στα Χαράπα και Μοχέντζο Ντάριο από τον Μόρτιμερ Ουίλερ. Το ιερό κείμενο Ριγκβέντα περιέχει στοιχεία που βρίσκονται στη σημερινή Ινδική μουσική, με μουσική σημειογραφία που υποδηλώνει το μέτρο και τον τρόπο της ψαλμωδίας. Η Ινδική κλασική μουσική (ή μάργκα) είναι μονοφωνική και βασίζεται σε μια μελωδική γραμμή - ή ράγκα - που οργανώνεται ρυθμικά μέσω των τάλα. Η ινδουιστική μουσική επηρεάστηκε από περσικές πρακτικές εκτέλεσης των Αφγανών της μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας.
Η Κινέζικη κλασική μουσική - η παραδοσιακή τέχνη ή αλλιώς αυλική μουσική της Κίνας - έχει ιστορία με εύρος περίπου τριών χιλιάδων χρόνων. Περιλαμβάνει αυτούσια συστήματα μουσικής σημειογραφίας, μουσικές τονικότητες και τονικά ύψη, όργανα, μουσικά είδη και στυλ. Η κινέζικη μουσική είναι πεντατονική-διατονική και έχει κλίμακες με δώδεκα φθόγγους, όπως οι αντίστοιχες του δυτικοευρωπαϊκού συστήματος.
Μεσαίωνας:
thumb|200px|right|upright|Μία παρτιτούρα του Μπαχ Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα (500 – 1400), το μοναδικό ευρωπαϊκό ρεπερτόριο που διασώζεται και χρονολογείται πριν τις αρχές του 8ου αιώνα είναι το μονοφωνικό λειτουργικό τραγούδι της Ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας, της οποίας η κύρια παράδοση ονομάζεται Γρηγοριανό Μέλος. Παράλληλα με τις εκκλησιαστικές και ιερές παραδόσεις, υπήρχε μια ζωντανή παράδοση λαϊκών τραγουδιών με μη-θρησκευτικού χαρακτήρα (αγγλ., secular song).
Κατά την Αναγεννησιακή περίοδο (1400 - 1600), ένα μεγάλο μέρος της διασωθείσας μουσικής της Ευρώπης του 14ου αιώνα είναι λαϊκά τραγούδια. Από τα μέσα του 15ου αιώνα, η πολυφωνία χρησιμοποιούταν από συνθέτες και τραγουδιστές σε θρησκευτικές συνθέσεις. Διακεκριμένοι συνθέτες της περιόδου θεωρούνται οι Παλεστρίνα, Τόμας Μόρλεϋ (Thomas Morley) και Ορλάντο ντι Λάσσο.
Τον ενδέκατο αιώνα, ο Βενεδικτίνος μοναχός Γκουίντο ντ' Αρέτσο,(Guido d'Arezzo,(995 - 1050) καθιέρωσε ένα σύστημα καταγραφής της μουσικής, βασιζόμενο σε οριζόντιες γραμμές και τετράγωνα σύμβολα τα οποία σημείωναν τη σχέση της εκάστοτε νότας με μια κεντρική. Το σύστημα αυτό θεωρείται ως ο πρόδρομος του πενταγράμμου που επικρατεί στη Δυτική μουσική σημειογραφία μέχρι σήμερα.
Βυζαντινή μουσική:
Η Βυζαντινή μουσική είναι η μουσική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που απαρτίζεται αποκλειστικά από ελληνικά κείμενα ως μελωδία. Έλληνες και ξένοι ιστορικοί συμφωνούν ότι αυτές οι μελωδίες, οι εκκλησιαστικοί Ήχοι και γενικά το όλο σύστημα της βυζαντινής μουσικής, συνδέεται στενά με το αρχαίο ελληνικό μουσικό σύστημα. Οι αρχές της χρονολογούνται από ορισμένους μελετητές στον 4ο αιώνα μ.Χ, λίγο μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη από το Μέγα Κωνσταντίνο.
Η βυζαντινή μουσική που διασώζεται είναι στο σύνολό της εκκλησιαστική, με εξαίρεση κάποιους αυτοκρατορικούς ύμνους, που και αυτοί έχουν θρησκευτικά στοιχεία. Το βυζαντινό άσμα ήταν μονωδικό, σε ελεύθερο ρυθμό και προσπάθησε συχνά να απεικονίσει μελωδικά την έννοια των λέξεων. Η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν η ελληνική.
Κλασική μουσική:
Στη δυτική Ευρώπη, η μουσική εξελίχθηκε από τη μονοφωνία ως την πολυφωνία και την ομοφωνία, από την εξάρτησή της στο ποιητικό - κυρίως θρησκευτικού αρχικά περιεχομένου - κείμενο, έως την ανεξαρτητοποίηση της από τη γλώσσα μέσω της ενόργανης μουσικής, από τις πρώτες προσπάθειες για δημιουργία ενός ορθολογικού συστήματος σημειογραφίας από τον Βοήθιο κατά τον 5ο αιώνα, μέχρι την τονική μουσική και από εκεί στην ατονικότητα στις αρχές του 20ου αιώνα. Στον δυτικοευρωπαϊκό χώρο επινοήθηκε επίσης και τελειοποιήθηκε σειρά από συστήματα Μουσικής Σύνθεσης, όπως η Αντίστιξη ή Κοντραπούντο, η Φούγκα, η Αρμονία, ο Δωδεκαφθογγισμός ή Σειραϊσμός.
Μουσικά όργανα:
Οι πέντε βασικές κατηγορίες οργάνων κατά Χόρνμποστελ και Σακς, είναι οι εξής:
Ιδιόφωνα:
Στα ιδιόφωνα (αυτόφωνα) (ομάδα κρουστών) ο ήχος παράγεται μέσω της δόνησης του ίδιου του σώματός τους λ.χ. μεταλλόφωνο
Μεμβρανόφωνα:
Τα μεμβρανόφωνα (ομάδα κρουστών) φέρουν στρογγυλές μεμβράνες προς κρούση λ.χ. τύμπανο
Χορδόφωνα:
Στα χορδόφωνα ο ήχος δημιουργείται θέτοντας τεντωμένες χορδές σε ταλάντωση, λ.χ. βιολοντσέλο Χωρίζονται σε τέσσερις επιμέρους κατηγορίες, βάση του τρόπου παιξίματος τους:
Αερόφωνα:
Στα αερόφωνα ο ήχος δημιουργείται από αέρα που ταξιδεύει μέσα σε όργανο με σωληνοειδές σχήμα, π.χ. κλαρινέτο.
Ηλεκτρόφωνα:
Τα ηλεκτρόφωνα παράγουν ήχο μέσω ηλεκτρονικού κυκλώματος λ.χ. συνθετητές.
Ο κλάδος της μουσικής επιστήμης που ασχολείται με τη μελέτη των μουσικών οργάνων ονομάζεται οργανολογία.
Σύνθεση μουσικής:
Υπό τις ως άνω θεωρήσεις, τα ηχητικά στοιχεία γίνονται μουσική μόνον χάρη στην οργάνωσή τους από κάποιον άνθρωπο να αποφασίσει ως προς την οργάνωση κάποιων συγκεκριμένων ή μη ήχων που θα επιλέξει, μέσα σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα.
Ο τρόπος με τον οποίον οργανώνει ο άνθρωπος το ηχητικό υλικό ούτως ώστε να παραγάγει μουσική, εξαρτάται από την αλληλεπίδρασή του με το φυσικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον, από φυσικούς νόμους όπως η συμμετρία, η περιοδικότητα, η επανάληψη, η ταλάντευση, η ηχώ, και πιθανόν από ποικίλους άλλους αστάθμητους παράγοντες.
Ακοή:
Η μουσική γίνεται αντιληπτή μέσω της ακοής, η οποία εκτείνεται στον άνθρωπο από τα 20 έως και 20.000 (Hertz). Αυτό σημαίνει πως ένας συνθέτης έχει στη διάθεσή του για τη σύνθεση ενός κομματιού, ήχους που ταλαντώνονται σε συχνότητες εντός αυτού του φάσματος.
Δεν λείπουν, ωστόσο, και κομμάτια μουσικής που χρησιμοποιούν υπέρηχους (άνω των 20 KHz) αλλά και υπόηχους (κάτω των 20 Hz) - ειδικά οι δε γίνονται αισθητοί με το σώμα του ακροατή και χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σε σύγχρονα κομμάτια ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής.
Κοινωνική Λειτουργία:
Η στενή σχέση που είχε και διατηρεί ο άνθρωπος με τη μουσική επιβεβαιώνεται από το πλήθος καταγεγραμμένων ιστορικά συνθέσεων που εκφράζουν την κάθε περίσταση της ζωής: θρησκευτικοί ύμνοι, χοροί, τραγούδια φυσιολατρικού περιεχομένου, μοιρολόγια, νανουρίσματα, εμβατήρια, πολιτικά τραγούδια, τραγούδια της τάβλας, του γλεντιού, αναφερόμενα στις χαρές και στις λύπες από τη γέννηση ως το θάνατο του ανθρώπου, έως μνημειώδη παγκόσμια έργα υψηλής διανοητικής σύλληψης. Την αξία της Μουσικής αντελήφθησαν και εξύμνησαν μεγαλοφυΐες του πνεύματος όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Πυθαγόρας, ο Ρομαίν Ρολάν, ο Καρτέσιος, ο Γκαίτε, ο Μπετόβεν, ο Βάγκνερ, ο Στραβίνσκι κ.α., καθώς φυσικά και οι λαοί μέσω της παραδοσιακής τους τραγουδοποιίας. Ενώ προαπαιτείται η κατάκτηση ειδικών γνώσεων προκειμένου να μελετηθεί, να αναλυθεί και, κατ' επέκταση, να κατανοηθεί ένα μουσικό έργο, εντούτοις, το μόνο που χρειάζεται για την αισθητική απόλαυσή της είναι η διάθεση για ακρόασή του. Η τέρψη αυτή που εξάγει ο ακροατής από το μουσικό έργο εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από τον μουσικό και ευρύτερο καλλιτεχνικό πολιτισμό της ιδιαίτερης καταγωγής και διαμονής του καθώς και από τα μουσικά ύφη και είδη με τα οποία είναι προσωπικά εξοικειωμένος. Δύο ακροατές με διαφορετικό μουσικό και πολιτισμικό υπόβαθρο, επί παραδείγματι ένας Γερμανός και ένας Ινδός, θεωρείται δύσκολο να εξάγουν τα ίδια αισθητικά συμπεράσματα ακούγοντας την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν ή μια ινδική ράγκα.
Ως τέχνη, η μουσική δεν ανήκει πλέον μόνο σε υψηλά κοινωνικά στρώματα. Κάθε άνθρωπος μπορεί και δικαιούται να αναπτύξει το μουσικό του αισθητήριο αρκεί, να στρέψει το ενδιαφέρον του και να αφιερώσει τον απαιτούμενο χρόνο και διάθεση να ακούσει συγκεντρωμένος μια απ' τις σπουδαιότερες κατακτήσεις της ανθρώπινης εξέλιξης, τη Μουσική.
Εκπαίδευση:
Η μουσική εκπαίδευση, τόσο στο περιεχόμενό της όσο και στον τρόπο διδασκαλίας, ποικίλει ευρέως σε μορφή - από ιδιαίτερα μαθήματα, βιβλία και μεθόδους, μέχρι πανεπιστημιακές σπουδές και διαδικτυακά σεμινάρια, ο ενδιαφερόμενος έχει στη διάθεσή του μια πληθώρα επιλογών.
Ενδεικτικά, ορισμένοι πανεπιστημιακοί κλάδοι της μουσικής επιστήμης είναι :
Τεχνολογία:
Αναφέρεται στη σχέση που έχει η μουσική με ορισμένους τομείς της τεχνολογίας. Η πιο συνηθισμένη σχέση όταν μιλάμε για μουσική τεχνολογία είναι η χρήση των υπολογιστών. Από τις πολλές εφαρμογές των ηλεκτρονικών υπολογιστών στη μουσική ξεχωρίζουν οι παρακάτω: σύνθεση έργων, δημιουργία καινούριων ηχοχρωμάτων, επεξεργασία πληροφοριών, επεξεργασία ηχητικού υλικού, επεξεργασία γραφών και εκτύπωση.
Ορισμένες υπολογιστικές εφαρμογές παρατίθενται παρακάτω με βάση τη λειτουργία τους:
Παραπομπές:
Michels, Ulrich: Άτλας της Μουσικής, εκδ. Φίλιππος Νάκας, 2000-2001, σελ. 25
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εδώ υπάρχουν κάποιοι εξωτερικοί συνδέσμου, τους οποίους μπορείς να παρακολουθήσεις. Όλοι οι σύνδεσμοι είναι σχετικοί με όσα διάβασες διάβασες στις προηγούμενες παραγράφους.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Πολιτισμός
Κλήμα Φωκίδας
Με το όνομα Κλήμα συναντώνται δύο χωριά της Φωκίδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κόμανος Κοζάνης
Ο Κόμανος είναι ένα χωριό που βρίσκεται νοτιοανατολικά της Πτολεμαΐδα ς, στην περιφερειακή ενότητα Κοζάνης, στην ελληνική περιοχή της Μακεδονία ς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 660 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός ανερχόταν στους 107 κατοίκους. Μετά από απόφαση της Κυβέρνησης στις 18 Απριλίου 2013 στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (αριθμ. Φύλλου 133, τεύχος Α.Α.Π., έτος 2013 ) κήρυξης αναγκαστικής απαλλοτρίωσης για λόγους εκμετάλλευσης του υποκείμενου λιγνιτικού κοιτάσματος των Ορυχείων Υψηλάντη- Νοτιοδυτικού Πεδίου του Λιγνιτικού Κέντρου Δυτικής Μακεδονίας της ΔΕΗ Α.Ε. το χωριό ερήμωσε και ακολούθησε την πορεία πολλών άλλων χωριών της περιοχής. Οι κάτοικοι του χωριού εγκατέλειψαν το χωριό σταδιακά και εγκαταστάθηκαν σε γειτονικές πόλεις και χωριά, το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων εγκαταστάθηκε στην πόλη της Πτολεμαΐδας. "Το χωριό αυτό δεν υπάρχει στο χάρτη πλέον ... Εικόνα : "Ο Κόμανος που έχει γίνει ορυχείο"..jpg
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Κάπουτ (χωριό)
Το Κάπουτ (Caputh ή Kaputh) είναι μεγάλο χωριό στον Δήμο Σβήλοζεε, στο Βρανδεμβούργο της Γερμανίας με πληθυσμό 4.816 κατοίκους τον Δεκέμβριο του 2020 και υψόμετρο 46 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το Κάπουτ απέκτησε σιδηροδρομικό σταθμό το 1904 και από τότε οι πλούσιοι αστοί από το Βερολίνο και άλλες πόλεις το θεωρούσαν μια κάπως μακρινή επιλογή για μια δεύτερη κατοικία τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Βραδεμβούργου
Σαρονιά
Το Σαρονιά (γαλλικά: Sarrogna) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρονίντ (γαλλικά: Sarronides).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μικρό νησί του πολέμου
thumb|right|250px|Το μικρό νησί Το Μικρό νησί του πολέμου (σερβικά : Мало ратно острво, Μάλο ράτνο όστρβο) είναι νησί στον ποταμό Σάβο στις εκβολές του με τον Δούναβη. Αποτελεί τμήμα της πόλεως του Βελιγραδίου και βρίσκεται ανάμεσα στην νότια ακτή του Μεγάλου νησιού του πολέμου και το Νέο Βελιγράδι. Γεωγραφικά ανήκει στο δήμο του Ζέμουν.
Ομάδα Καλαθοσφαίρισης Πανεπιστημίου Αθηνών
thumb|200px|Η ομάδα του Πανεπιστημίου και του Πανιωνίου το 1937 Η ομάδα μπάσκετ του Πανεπιστημίου Αθηνών συμμετείχε στα χρόνια του μεσοπολέμου στα πρωταθλήματα και κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα. Στη συνέχεια διαλύθηκε.
ΒΙΟΜΑΝ (συσκευές ανύψωσης)
Η  ΒΙΟΜΑΝ είναι ελληνική κατασκευαστική εταιρεία μηχανών που εδρεύει στο Κορωπί, κοντά στην Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1967 από δύο μηχανικούς και έχει επικεντρωθεί στο σχεδιασμό και την κατασκευή μιας ευρείας ποικιλίας, από συσκευές ανύψωσης/εξοπλισμού χειρισμού υλικών (υδραυλικές και ηλεκτρικές, πλατφόρμες, αναβατόρια, περονοφόρα, ανατρεπόμενα οχήματα κ.λπ.). Τα πρώτα προϊόντα περιλαμβάνονται στη σειρά των οχημάτων Tiger, που αποτελείται από ελαφριά και βαριά ανατρεπόμενα φορτηγά και ανυψωτικά μηχανήματα (δεν παράγεται πλέον).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι/Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Μικρό νησί του πολέμου
Πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε πολύ πιο εκτεταμένη έκταση από ότι έχει σήμερα. Στο 1948 το έδαφος του χρησιμοποιήθηκε για την επιχωμάτωσει των βάλτων που αργότερα θα γινόταν ο νέος αστικός οικισμός του Νέου Βελιγραδίου.
Σήμερα έχει 300 μέτρα μήκος και πλάτος μόλις 30 μέτρα. Είναι εντελώς καλυμμένο με βλάστηση και δεν είναι προσβάσιμο στο κοινό. Μαζί με το μεγάλο νησί του πόλεμου είναι προστατευόμενος βιότοπος και φυσικό καταφύγιο για την αναπαραγωγή ψαριών και αποδημητικών πτηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βελιγράδι Κατηγορία:Νησιά της Σερβίας Κατηγορία:Νησιά του Δούναβη Κατηγορία:Σεμλίνο Κατηγορία:Νησιά του Σάβου
Ομάδα Καλαθοσφαίρισης Πανεπιστημίου Αθηνών
Ιστορικές αναφορές
Η ομάδα καλαθοσφαίρισης του Πανεπιστημίου Αθηνών σχηματίστηκε 1932 και έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη του αθλήματος στην προπολεμική περίοδο.
Το 1933 και το 1934 κατέκτησε το πρωτάθλημα Αθηνών αλλά την επόμενη χρονιά αποχώρησε λόγω διαφωνιών με τον διευθυντή του πανεπιστημιακού γυμναστηρίου. Το 1936 το Πανεπιστήμιο δημιούργησε και πάλι αξιόλογη ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα Αθηνών, αλλά δεν πήρε μέρος στο πανελλήνιο, που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Το 1937 το Πανεπιστήμιο κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κερδίζοντας στον τελικό τη Νήαρ Ηστ.
Πηγές
Καλαθοσφαιρισης Ομαδα Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1932
Δάκος
Μορφολογία
Ο δάκος είναι γένος εντόμων της οικογένειας των Τεφριτίδων.
Ενήλικο: Πρόκειται για μια μικρή μύγα μήκους 5mm, σκούρου έως ανοιχτού καστανού χρώματος. Ο θώρακας φέρει 3 κατά μήκος σκοτεινές γραμμές και υπόλευκο θυρέο (scutellum) ενώ έχει υπόλευκες ή υποκίτρινες κηλίδες στα πλάγια. Οι πτέρυγες είναι διαφανείς, ιριδίζουσες με χαρακτηριστικό γνώρισμά τους μια σκοτεινή κηλίδα στην άκρη κάθε πτέρυγας. Ο ωοθέτης είναι αιχμηρός και ευδιάκριτος.
Αυγό: Πολύ στενόμακρο, λευκό και λεπτότερο στο ένα άκρο.
Προνύμφη: Υπόλευκη, μήκους 7-8 mm σε πλήρη ανάπτυξη, με το πρόσθιο μέρος του σώματος στενότερο από το οπίσθιο. Δεν έχει κεφαλική κάψα και στο πρόσθιο μέρος του σώματος είναι σκοτεινόχρωμα μόνο τα στοματικά άγκιστρα.
Νύμφη: Ελλειψοειδής, καστανή μήκους 5-6 mm που έχει ως περίβλημα το σκληρυμένο δερμάτιο της αναπτυγμένης προνύμφης.
Ωοτοκία
Η ωοτοκία αρχίζει όταν ο καρπός μαλακώσει και το έντομο μπορεί με τον ωοθέτη του να τον τρυπήσει και ο πυρήνας αρχίζει να σκληραίνει. Το ενήλικο τοποθετεί ένα αυγό σε κάθε ωπή ωοτοκίας και πολλές φορές ένα αυγό ανά καρπό. Αυτή η περίοδος ωοτοκίας διαρκεί από τον Ιούνιο μέχρι και τον Νοέμβριο.
Ζημιές
Οι ζημιές που προκαλούνται είναι δύο ειδών, ποσοτικές και ποιοτικές. Η ποσοτική αφορά την πρώιμη συγκομιδή της ελιάς πριν την κανονική περίοδο συλλογής της. Ο δάκος προκαλεί αύξηση της καρπόπτωσης και μείωση της παραγωγής. Η ποιοτική αφορά την οξύτητα του ελαιολάδου και την αλλοίωση των οργανοληπτικών χαρακτηριστικών του όπως είναι η γεύση. Όταν η ελιά έχει προσβληθεί σε μεγάλο βαθμό από δάκο μπορούν να προκληθούν στο δέντρο διάφορες μυκητολογικές ασθένειες όπως το γλοιοσπόριο, το καμαροσπόριο και το κυκλοκώνιο.
Καταπολέμηση
Η καταπολέμηση του εντόμου γίνεται με ψεκασμό όπως είναι οργανοφωσφορικά εντομοκτόνα. Επίσης υπάρχουν και οι μαζικοί τρόποι καταπολέμησης όπως είναι οι δολωματικοί ψεκασμοί εδάφους, ο ψεκασμός με καολίνη και η χρήση παγίδων στα ελαιόδεντρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίπτερα
Φάρυγγας
right|250px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα Κατηγορία:Αναπνευστικό σύστημα Κατηγορία:Ανθρώπινη φωνή Κατηγορία:Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός
Συκέα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άγιος Γεώργιος (Γαλάτσι)
μικρογραφία|Γενική άποψη μικρογραφία|Ο τρούλος Ο Άγιος Γεώργιος, η επίσης λεγόμενη Όμορφη Εκκλησία ή Ομορφοκκλησιά είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική, γύρω από την οποία έχει χτιστεί η ομώνυμη συνοικία. Βρίσκεται στο Γαλάτσι, αρχικά στο κτήμα της οικογενείας Βεΐκου. Είναι κτισμένη επάνω σε αρχαιότερα θεμέλια, όπως μαρτυρούν παλαιοχριστιανικά γλυπτά και τείχη. Ο ναός αποτελείται από τρία μέλη: Τον κυρίως ναό, ένα παρεκκλήσι και έναν νάρθηκα.
Ο κυρίως ναός χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και είναι ρυθμού εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο. Εσωτερικά είναι σκεπασμένος με τοιχογραφίες, όπως και ο νάρθηκας. Πρόκειται κυρίως για αγιογραφίες που απεικονίζουν το βίο του Αγίου Γεωργίου, από τη Παλαιά Διαθήκη.Το παρεκκλήσι κτίστηκε τον 13ο ή 14ο αιώνα, ενώ ο νάρθηκας είναι μεταγενέστερος και κτίστηκε τον 15ο ή 16ο αιώνα.
Οίκος της Υόρκης
Ο Οίκος της Υόρκης (διεθνώς: House of York) ήταν νεότερος κλάδος του αγγλικού βασιλικού Οίκου των Πλανταγενετών. Τρία από τα μέλη του οίκου έγιναν βασιλείς της Αγγλίας στα τέλη του 15ου αιώνα.
Άγιος Γεώργιος (Γαλάτσι)
Σε μελέτη ανάπτυξης μετρό επί υπουργίας Γεώργιου Σουφλιά, αναφέρονταν ως σταθμός της γραμμής 4.
Οίκος της Υόρκης
Διεκδίκηση του θρόνου της Αγγλίας
Παρότι μειώθηκε η αρρενογονία στον Οίκο της Υόρκης, εκπροσωπήθηκε από τον Δούκα της Υόρκης Εδμόνδο, τον τέταρτο επιζών γιο του Εδουάρδου Γ΄, καθώς και από τον Δούκα του Κλάρενς Λάιονελ, δεύτερο επιζών γιο του Εδουάρδου Γ΄ και ανώτερο στη γραμμή των κατά συγγένεια απογόνων του· υπό αυτά τα δεδομένα διεκδίκησαν επάξια το αγγλικό στέμμα. Σε σύγκριση με τον Οίκο των Λάνκαστερ, είχε μια εξέχουσα αξίωση για το θρόνο της Αγγλίας σύμφωνα με την συγγενική πρωτοτοκία, αλλά κατώτερη αξίωση σύμφωνα με την πατρογονική πρωτοτοκία. Ακολούθησε ο Πόλεμος των Ρόδων για το στέμμα.
Υστεροφημία
Το σύμβολο του Οίκου της Υόρκης ήταν το «Λευκό Ρόδο», εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως σήμα του Γιορκσάιρ αλλά και του Ιακωβιτισμού. Η πόλη Υόρκη στην Πενσυλβάνια είναι γνωστή ως η «Πόλη του Λευκού Ρόδου» από το σύμβολο του Οίκου της Υόρκης. Η αντιπαλότητα μεταξύ των Οίκων της Υόρκης και του Λάνκαστερ, στη σύγχρονη μορφή των κομητειών του Γιόρκσαϊρ και του Λάνκασαϊρ, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αλλά σε μια πιο φιλική βάση.
Άγιος Γεώργιος (Γαλάτσι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωργιος Γαλατσι Γαλατσι Κατηγορία:Δήμος Γαλατσίου
Χρήστος Ζαλοκώστας
Ο Χρήστος Ζαλοκώστας (1894-1975) ήταν διακεκριμένος αθλητής, Έλληνας εθνικιστής, χημικός μηχανικός, Έλληνας βιομήχανος του Πειραιά, πολιτικός και συγγραφέας. Ο Χρήστος Ζαλοκώστας υπήρξε και αθλητής που υπήρξε πρωταθλητής ξιφασκίας και σκοποβολής, επιχειρηματίας με δραστηριότητα στον Πειραιά, εθνικός αγωνιστής, κουμπάρος και σύγαμβρος του βασιλιά Αλεξάνδρου, πολιτικός που αναδείχθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της «κοινωνικής δεξιάς» την περίοδο του Μεσοπολέμου και των χρόνων μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, βασικός πυλώνας στην οργανωτική συγκρότηση του αντικομμουνιστικού αγώνα της περιόδου από το 1944 έως το 1949, ο οποίος μεταπολεμικά εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών, καθώς και συγγραφέας ιστορικών και λογοτεχνικών βιβλίων, γεννήθηκε το 1894 στην Αθήνα όπου και πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1975. Τάφηκε στον τάφο της οικογένειας Ζαλοκώστα στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Γιος του επίσης διακεκριμένου χημικού Πέτρου Ζαλοκώστα (1855-1941) και εγγονός του ποιητή Γεωργίου Ζαλοκώστα.
Γενικά
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μόλις συμπλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στους Βαλκανικούς πολέμους το 1912 σε ηλικία 16 ετών, μετείχε ως εθελοντής στη μάχη του Μπιζανίου, και το 1915 πολέμησε στην επανάσταση της Βορείου Ηπείρου με τον Ιερό Λόχο στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα και στη συνέχεια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη λήξη του οποίου σπούδασε βιομηχανική χημεία και αποφοίτησε ως χημικός μηχανικός στο Μόναχο της Γερμανίας. Ο Χρήστος Ζαλοκώστας ήταν δισεγγονός του ποιητή και εθνικού αγωνιστή, Γεωργίου Ζαλοκώστα και γιος του χημικού Πέτρου Ζαλοκώστα, διευθυντή του Χημικού Εργαστηρίου του Υπουργείου Οικονομικών. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε με την βιομηχανία αναλαμβάνοντας διευθυντής διαφόρων βιομηχανικών εταιριών και ανέλαβε επιτυχώς την επαναλειτουργία του εργοστασίου αγγειοπλαστικής «Κεραμεικός» στο Νέο Φάληρο, ενώ λίγο αργότερα, την περίοδο 1925-1935 χρημάτισε τεχνικός σύμβουλος και τεχνικός διευθυντής στο εργοστάσιο της κλωστοϋφαντουργίας των Αδελφών Ρετσίνα στον Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την αδελφή τους Έλλη Ρετσίνα. Υπήρξε επίσης έμπιστος φίλος του Βασιλέως Αλεξάνδρου και παρέστη ως παράνυμφος (μάρτυς) στον γάμο του με την Ασπασία Μάνου, που τελέστηκε στο παρεκκλήσιο των Ανακτόρων της Αθήνας. Στην διάρκεια της παρουσίας του, τα τρία εργοστάσια των αδελφών Ρετσίνα πέρασαν από την ατμοκίνηση στην πετρελαιοκίνηση, ενώ έγιναν επενδύσεις σε κτιριακό και μηχανολογικό εξοπλισμό.
Παράλληλα ασχολήθηκε έντονα με τον αθλητισμό αφού από παιδί έδειξε ιδιαίτερη αφοσίωση στον αθλητισμό, είχε κλίση στην οπλασκία και ως αθλητής πέτυχε νίκες στη μονομαχία με πιστόλι, αλλά και στην ξιφασκία, στην οποία αναδείχθηκε πρωταθλητής. Το 1928 ο Ζαλοκώστας υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του τμήματος Ξιφασκίας, του ομίλου Αντισφαιρίσεως Αθηνών. Από το 1935 υπήρξε μέλος της Ολυμπιακής Επιτροπής. Το 1936 έλαβε μέρος τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, στο αγώνισμα της ξιφασκίας όπου αναδείχθηκε 6ος,στο Ξίφος Μονομαχίας κατέλαβε τη 10η θέση, και στο πιστόλι κατά 5 κινουμένων ανδρεικέλων, πιστόλι ταχύτητας σήμερα, κατετάγη 20ος. Στους Διεθνείς Αγώνες της Λουκέρνης της Βέρνης (1939) που επίσης έλαβε μέρος στο αγώνισμα της σκοποβολής, αναδείχθηκε πρώτος λαμβάνοντας χρυσό μετάλλιο. Με το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού πολέμου έλαβε μέρος ως έφεδρος αξιωματικός. Με το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού πολέμου έλαβε μέρος ως έφεδρος αξιωματικός. Στη διάρκεια της Κατοχής, ίδρυσε ''Εθνική Οργάνωση Αντιστάσεως και υπήρξε μέλος της Επιτροπής Απελευθερώσεως. Δραστηριοποιήθηκε αποτελεσματικά στην ίδρυση Οργανισμού Προστασίας Ορεινών Πληθυσμών. Διετέλεσε μέλος της Ολυμπιακής Επιτροπής και το 1952, όμως παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1952 λόγω της εκλογής του ως Βουλευτής Αθηνών. Στην Ολυμπιακή Επιτροπή υπήρξε στενός συνεργάτης του Ιωάννη Κετσέα.''
Καθεστώς 4ης Αυγούστου
Ο Χρήστος Ζαλοκώστας ανήκε στο άτυπο κίνημα εθνικής πνευματικής αυτογνωσίας και δημιουργίας το οποίο αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1930, που συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο, στο οποίο                               εντάσσονται και οι Άριστος Καμπάνης, Φώτος Πολίτης, Παντελής Πρεβελάκης, Αγγελική Χατζημιχάλη, Αθηνά Ταρσούλη, Νίκη Πέρδικα, Δώρα Στράτου, Άγγελος και Εύα Σικελιανού, Λίνος Καρζής,                                       Δημήτριος Πικιώνης, Δημήτριος Βεζανής, Σίμων Καρράς, Κωνσταντίνος Παρθένης, Φώτης Κόντογλου, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, και άλλοι καλλιτέχνες και συγγραφείς. Στις αρχές του Ιουνίου του                                       1948, όταν οι Ιωάννης Παναγιωτόπουλος, Κωνσταντίνος Ουράνης, Άγγελος Τερζάκης και Πέτρος Χάρης παραιτήθηκαν από την «Ελληνική Εταιρεία Λογοτεχνών» και με πρωτοστάτη τον Κωνσταντίνο                                       Τσάτσο ίδρυσαν την «Εθνική Εταιρεία Λογοτεχνών» στις 20 Ιουνίου, ήταν ιδρυτικό μέλος της, ενώ διατέλεσε και αντιπρόεδρος του Διοικητικού της Συμβουλίου.
Πολιτική δράση
Στις 28 Αυγούστου 1944, κατά τον Έκτορα Τσιρονίκο, ή στις 30 Αυγούστου 1944 σύμφωνα με τον ίδιο τον Ζαλοκώστα,, απέστειλε ένα χειρόγραφο σημείωμα με το οποίο ζητούσε τη μεσολάβηση του Τσιρονίκου στον Νοϋμπάχερ, πολιτικό διοικητή υπεύθυνο των Βαλκανίων, προκειμένου να
Μέσα στον Αύγουστο του 1944 ο Ζαλοκώστας και μαζί του ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης διασφάλισαν με επαφές τους τη νομιμοφροσύνη των Ταγμάτων Ασφαλείας προς την εξόριστη κυβέρνηση, όμως έμεινε ατελέσφορη η επαφή του Ζαλοκώστα με τον Γερμανό φρούραρχο στρατηγό Φέλμι, για συντεταγμένη παράδοση-παραλαβή της εξουσίας. Ο Ζαλοκώστας έδωσε μια αναλυτική περιγραφή για την υπονόμευση της Αθήνας από τους Γερμανούς. Ο Ζαλοκώστας ήταν τότε πολιτικός σύνδεσμος του συμμαχικού στρατιωτικού διοικητή Αθήνας Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου, που είχε οριστεί μετά τη συμφωνία της Καζέρτας το Σεπτέμβριος 1944 και την υπαγωγή όλων των ελληνικών αντιστασιακών δυνάμεων υπό τον Σκόμπυ, και ήταν ένας από τους διαπραγματευτές με τους Γερμανούς. Ο υποστράτηγος Σισμάνα, ο διοικητής των Ες-Ες μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου, γράφει ότι «...απεφάσισα να εκτελέσω κατά γράμμα την διαταγή του Χίτλερ να αμυνθή μέχρις εσχάτων μέσα στην πρωτεύουσα και άρχισα οχυρώσεις μεγάλης εκτάσεως, ετοποθέτησα 80 τόννους δυναμίτη στο φράγμα του Μαραθώνα και πυροβολικό μέσα σε 5 τούνελ του Λυκαβηττού...». Το δίχτυ των υπονομεύσεων περιλάμβανε «την Τηλεφωνική Εταιρεία, τους στρατώνες, την Ηλεκτρική Εταιρεία, τις Αποβάθρες του Πειραιώς, τους σταθμούς, τα γεφύρια, τα Τελωνεία, το εργοτάξιο των ΣΕΚ...», ενώ άλλες πηγές μιλούν και για άλλα σημαντικά κτίρια, τις στρατιωτικές αποθήκες στο Ρουφ, το κτίριο του Ραδιοφωνικού σταθμού και κεντρικά ξενοδοχεία. Κατά την εκτίμηση του Ζαλοκώστα «...εάν αυτό το πρόγραμμα το πραγματοποιούσαν τα Ες-Ες αι Αθήναι δεν θα μπορούσαν να κατοικηθούν...».
Ο Ζαλοκώστας το 1946 υπήρξε μέλος της Επιτροπής Συντονισμού Εθνικού Αγώνα για την παλινόρθωση της Βασιλείας και την προετοιμασία του δημοψηφίσματος, ενώ στις 7 Ιουλίου 1946, έστειλε άκρως απόρρητο «Σημείωμα επί της Δημοσίας Τάξεως», στο βασιλιά Γεώργιο Β'. Στο άκρως απόρρητο «Σημείωμα επί της Δημοσίας Τάξεως»  που απέστειλε στις 7 Ιουλίου 1946 στο βασιλιά Γεώργιο ο τότε βουλευτής Ζαλοκώστας, τον ενημέρωνε για την απόφαση της κυβερνήσεως του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη για την ίδρυση, όπως ήταν η πρόταση του Σπύρου Μαρκεζίνη, ενός νέου «Μακεδονικού Κομιτάτου», το οποίο θα φρόντιζε να σωθεί η Βόρεια Ελλάδα. Σε σύσκεψη υπό τον υπουργό Μαυρομιχάλη, στην οποία συμμετείχαν ο Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος, ο Σπύρος Μαρκεζίνης και ο Ζαλοκώστας, αποφασίστηκε η ίδρυση του Κομιτάτου και η διάθεση εξεύρει 100 εκατομμυρίων δραχμών, τα οποία θα κατανέμονταν 50.000.000 στον στρατηγό Βεντήρη για την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία, 40.000.000 εις τον στρατηγό Γεωργούλη, για τη Δυτική Μακεδονία και Θεσσαλία και 10.000.000 εις τον στρατηγό Δημήτριο Γιατζή, για τη Στερεά Ελλάδα. Το Κομιτάτο απαρτίστηκε από τους στρατηγούς Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο και Κωνσταντίνο Βεντήρη, τον Μαρκεζίνη, το βουλευτή Καβάλας Ν. Γρηγοριάδη, και τους διευθυντές των εφημερίδων Αχιλλέα Κύρου της «Εστίας», Καλαποθάκη του «Εμπρός» και Βοβολίνη της εφημερίδος «Ελληνικόν Αίμα». Ταυτόχρονα το Γενικό Επιτελείο Στρατού άρχισε την αποστολή όπλων, 600 στη Θεσσαλονίκη, 750 στη Δυτική Μακεδονία και 200 στη Στερεά Ελλάδα, τα οποία διανεμήθηκαν σε εθνικιστές πολίτες, με στόχο την αυτοπροστασία τους και την καταδίωξη ανταρτικών κομμουνιστικών ομάδων. Η οργάνωση διευθύνονταν από την Αθήνα και τις αποφάσεις εκτελούσε το Γενικό Επιτελείο Στρατού μέσω ειδικού γραφείου που ιδρύθηκε άμεσα το οποίο διηύθυνε ο υπαρχηγός Γ.Ε.Σ. τότε ταξίαρχος Θωμάς Πετζόπουλος, που τις επόμενες ημέρες αναχώρησε για ταξίδι στη Μακεδονία όπου επέβλεψε την εφαρμογή των συμφωνηθέντων.
Ο Ζαλοκώστας στη διάρκεια του συμμοριτοπολέμου, της ένοπλης ανταρσίας των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος [Κ.Κ.Ε.], συνελήφθη από τους αντάρτες του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και οδηγήθηκε στην Κοκκινιά, όπου καταδικάστηκε σε θάνατο από λαϊκό δικαστήριο, καθώς χαρακτηρίστηκε «εχθρός του λαού», όμως κατάφερε να δραπετεύσει. Το 1948 προσυπέγραψε τη διακήρυξη που εξέδωσε η «Εθνική Εταιρεία Λογοτεχνών», η οποία αφορούσε την ένοπλη ανταρσία των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, καθώς η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών δεν είχε λάβει καμία θέση στο θέμα. Την 1 Ιουλίου 1948, δημοσιεύθηκε η διακήρυξη σύμφωνα με την οποία ''«...{...}.. Οι υπογραφόμενοι λογοτέχνες διακηρύσσουν πως η ανταρσία, που σήμερα αιματοκυλίζει τον τόπο, είναι ένας αντεθνικός αγώνας που υποδαυλίζεται από ξένους και από τους ίδιους ξένους συντηρείται. Κάθε αληθινός Έλληνας έχει χρέος να πάρει απέναντί της αυτή τη σαφή στάση. Πράξεις σαν το παιδομάζωμα, την αρπαγή γυναικών και το σταύρωμα των ιερωμένων, βρίσκεται σε βαθιάν αντίθεση με τις ευγενικές παραδόσεις της φυλής μας...{...}...»''.
Ο Χρήστος Ζαλοκώστας εκλέχθηκε βουλευτής στην Ά Αθηνών στις 31 Μαρτίου 1946 με την «Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων», με σημαντικότερο πολιτικό της φορέα το «Λαϊκό Κόμμα», και έλαβε 12.786 ψήφους.
Από το 1947 προσχώρησε στο κόμμα που ίδρυσε ο Σπύρος Μαρκεζίνης με τον τίτλο Νέον Κόμμα (1947-1950) και μαζί με τους βουλευτές, Χαρίλαο Αλετρά, Ελευθέριο Γονή, Νικόλαο Γρηγοριάδη, Ευθύμιο Δεδούση, Εμμανουήλ Διακογιάννη, Ιωάννη Ζολώτα, Ηρακλή Ζουμπουλάκη, Σπύρο Θεοτόκη, Χρήστο Θηβαίο, Αντώνιο Κακαρά, Θάνο Καψάλη, Ιωάννη Λάμπρου, Παυσανία Λυκουρέζο, Κωνσταντίνο Παπαγιάννη και Ανδρέα Στράτο, απάρτισαν την κοινοβουλευτική του ομάδα..Όλοι είχαν αναδειχθεί βουλευτές στην αναμέτρηση της 31ης Μαρτίου 1946 με τη σημαία της «Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων» της οποίας κύρια συνιστώσα ήταν το «Λαϊκό Κόμμα». Στις εκλογές του 1951 απέτυχε να εκλεγεί. Το 1952 πολιτεύθηκε και επενεκλέχθηκε πάλι ως βουλευτής Αθηνών υπό τη σημαία αυτή τη φορά του κόμματος του «Ελληνικού Συναγερμού» του Αλέξανδρου Παπάγου και από το 1955 εντάχθηκε και πάλι στο Κόμμα των Προοδευτικών του Σπ. Μαρκεζίνη (1955-1956), και μαζί με 30 ακόμη βουλευτές που προέρχονταν από το κόμμα «Ελληνικός Συναγερμός», μεταξύ τους και η Ελένη Σκούρα, η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής, προσχώρησε στο Κόμμα των Προοδευτικών, το οποίο λόγω του μεγάλου κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων της εποχής, αποτέλεσε τη μείζονα αξιωματική αντιπολίτευση, όμως απέτυχε στις εκλογές του 1956. Στις εκλογές του 1956 απέτυχε να εκλεγεί. Σημειώνεται ότι την περίοδο μεταξύ των ετών 1953 - 1956 αντιπροσώπευσε ως βουλευτής των Αθηνών την Ελλάδα για πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Παρασημοφορήθηκε με τον «Χρυσούν Ταξιάρχην» του Γεωργίου για τη συμμετοχή του στην εθνική αντίσταση την περίοδο από το 1941 έως το 1944.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη σύζυγός του ήταν η Ρωξάνη Μάνου (1898 - ????), κόρη του Πέτρου Μάνου (1871-1918) και αδελφή της Ασπασίας Μάνου, η οποία ήταν γυναίκα του                                                          καλού φίλου του Ζαλοκώστα Βασιλιά Αλέξανδρου Ά σε μοργανατικό γάμο, καθώς και της Ραλλούς Μάνου, η οποία ήταν ετεροθαλής της πρώτης συζύγου του. Από το γάμο τους απέκτησαν                                                       ένα γιο που με το βαθμό του Λοχία υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή του Μετώπου στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου και πέθανε το 1942 σε                                                           νεαρή ηλικία. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η δυναμική παίκτρια του τένις Έλλη Ρετσίνα, η οποία ήταν αδελφή των βουλευτών  Αλέξανδρου και Θεόδωρου Ρετσίνα. Ήταν στενός φίλος και από τον                                         πρώτο του γάμο έγινε μπατζανάκης του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄, ενώ είχε παρασταθεί ως κουμπάρος στον γάμο του Αλέξανδρου με την Ασπασία Μάνου, ο οποίος έγινε το βράδυ της 12ης Νοεμβρίου                                        1919. Εκείνο το βράδυ στο σπίτι του Ζαλοκώστα βρίσκονταν έξι άτομα και περίμεναν τον αρχιμανδρίτη Ζαχαρία των ανακτόρων, ο Αλέξανδρος, η Ασπασία, η μητέρα και η αδελφή της και οι φίλοι του                         Αλέξανδρου, Ζαλοκώστας και Σοφιανός, ενώ στον Ζαχαρία είχαν πει, πως ο Ζαλοκώστας επρόκειτο να βαπτίσει το παιδί του Τάκη Καμπά. Στο σπίτι του Ζαλοκώστα πληροφορήθηκε η Ασπασία Μάνου,                                    την είδηση ότι ο σύζυγός της, τραυματίστηκε έπειτα από επίθεση πιθήκου στο κτήμα του στο Τατόι, ενώ ανέλαβε την ενημέρωση του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, σχετικά με τη σοβαρότητα                                    του τραύματος, προκειμένου να κληθεί από το Παρίσι ο ειδικός στις λοιμώξεις, Γάλλος καθηγητής Φερδινάνδος Βιντάλ.
Λογοτεχνία
Το έργο με το οποίο ο Ζαλοκώστας εμφανίστηκε στα Ελληνικά γράμματα ήταν οι ταξιδιωτικές εντυπώσεις με τίτλο:«Γύρω από την Ελλάδα-Ταξιδιωτικά» το 1938.
Ο Χρήστος Ζαλοκώστας ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνία, και ειδικότερα με την ιστορική, εκδίδοντας αξιόλογα βιβλία, τα περισσότερα των οποίων επανεκδόθηκαν δύο και τρεις φορές. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί στα Νεοελληνικά Αναγνώσματα από τον Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (Ο.Ε.Δ.Β). Τα έργα του Ζαλοκώστα, που τιμήθηκε το 1972 με το Κρατικό Βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας, διαπνέονται από αγάπη για την Ελλάδα και ιστορικό προβληματισμό, ενώ επανεκδόθηκαν δύο και τρεις φορές. έργα του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Γαλλικά. Αποσπάσματα από τα βιβλία του έχουν συμπεριληφθεί στα «Νεοελληνικά Αναγνώσματα» από τον «Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων», [Ο.Ε.Δ.Β].
Εργογραφία
Διηγήματα
Δοκίμια
Ταξιδιωτικά Έργα
Παραπομπές
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες χημικοί μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Όπιο
Όπιο, κοινώς αφιόνι (επιστ. ορολογία: Lachryma papaveris) ονομάζεται ο αποξηραμένος γαλακτώδης χυμός που προέρχεται από ένα είδος παπαρούνας που ονομάζεται μήκων η υπνοφόρος (Papaver somniferum). Το όπιο περιέχει περίπου 25% αλκαλοειδή, ενώ μεταξύ αυτών έχει περιεκτικότητα περίπου 10~12% σε μορφίνη, από την οποία εξαρτάται η φαρμακολογική επενέργεια του. Η χημική επεξεργασία της μορφίνης παράγει την ηρωίνη που διακινείται στο παράνομο εμπόριο ναρκωτικών. Περιέχει επίσης κωδεΐνη και άλλα μη ναρκωτικά αλκαλοειδή όπως παπαβερίνη, θηβαΐνη και νοσκαπίνη.
Περιφέρειες του Μπουτάν
Το Μπουτάν χωρίζεται σε 4 ζώνες (τζόνγκντεϊ) και 20 περιφέρειες (τζόνγκχαγκ).