cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοκρατική Αριστερά
2010-2012
Τον Ιανουάριο του 2012 η Δημοκρατική Αριστερά ανακοίνωσε την από κοινού πολιτική, προγραμματική και εκλογική της συνεργασία, με την κίνηση των Ελευθέρων Πολιτών, που είχε ιδρύσει ο πρώην βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Βασίλης Οικονόμου, με στόχο την αναμόρφωση της ευρύτερης κεντροαριστεράς. Δύο μήνες αργότερα, πέντε βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (Αμοιρίδης, Μιχελογιαννάκης, Θεοδωρίδης, Παπαμανώλης, Βουδούρης), οι οποίοι είχαν καταψηφίσει το 2ο Μνημόνιο και είχαν διαγραφεί, προσχώρησαν στη Δημοκρατική Αριστερά. Η ΔΗΜ.ΑΡ. συγκεντρώνοντας τον απαιτούμενο αριθμό των δέκα βουλευτών, συγκρότησε και επίσημα, βάση του Κανονισμού της Βουλής, Κοινοβουλευτική Ομάδα.
2012-2015
Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, η Δημοκρατική Αριστερά έλαβε την έβδομη θέση, με ποσοστό 6,11%, εκλέγοντας 19 βουλευτές στην Βουλή. Μετεκλογικά, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας διερευνητικής εντολής, η Δημοκρατική Αριστερά έδωσε στήριξη στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προκείμενου να σχηματιστεί κυβέρνηση, ενώ όταν η προσπάθεια αυτή δεν καρποφόρησε, πρότεινε την δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης με τη συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας, του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της ΔΗΜ.ΑΡ..
Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου, η Δημοκρατική Αριστερά κατετάγη έκτη με ποσοστό 6,26% και 17 βουλευτές στην Βουλή. Τελικά, η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η ΔΗΜ.ΑΡ. συμφώνησαν στο σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, βάσει προγραμματικής συμφωνίας, για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (το οποίο είχε υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και απάλυνση των δυσβάσταχτων όρων που επεβλήθησαν. Πρωθυπουργός ορκίστηκε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς.
Ωστόσο η απόφαση αυτή, προκάλεσε εσωτερικούς τριγμούς και αποχωρήσεις από το κόμμα. Τον Οκτώβριο του 2012 ο βουλευτής Ηρακλείου Γιάννης Μιχελογιαννάκης ανεξαρτητοποιήθηκε από το κόμμα, επικαλούμενος αθέτηση των όρων της συγκυβέρνησης, και αργότερα εντάχθηκε στην Ενωτική Κίνηση και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2013, διεγράφησαν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΔΗΜ.ΑΡ. ο Οδυσσέας Βουδούρης και ο Πάρις Μουτσινάς, οι οποίοι ίδρυσαν την Κοινωνία Πρώτα και ήταν υποψήφιοι με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α..
Στις 21 Ιουνίου 2013, η Δημοκρατική Αριστερά αποφάσισε να άρει την στήριξή της από την κυβέρνηση Σαμαρά, με αφορμή την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για την κατάργηση της Ε.Ρ.Τ.. Στον απόηχο της απόσυρσης από την κυβέρνηση, του εσωκομματικού διχασμού αλλά και των διεργασιών στην κεντροαριστερά, διεξήχθη το Δεκέμβριο του ίδιου έτους το 2ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς, στο οποίο παρευρέθηκαν περισσότεροι από 1.000 σύνεδροι, καθώς και στελέχη της ευρύτερης κεντροαριστεράς. 220px|thumb|left|Το λογότυπο του συνδυασμού «Δημοκρατική Αριστερά-Προοδευτική Συνεργασία» Εν όψει των ευρωεκλογών του 2014, η Δημοκρατική Αριστερά συγκρότησε ένα διευρυμένο ψηφοδέλτιο με στελέχη και προσωπικότητες του κεντροαριστερού χώρου. Είχε προηγηθεί η προσχώρηση του πρώην υπουργού Οικονομικών, Νίκου Χριστοδουλάκη και της ευρωβουλευτού του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Μαριλένας Κοππά.
Τον Απρίλιο του 2014 έγινε η παρουσίαση του συνδυασμού, υπό τον τίτλο «Δημοκρατική Αριστερά-Προοδευτική Συνεργασία». Την ιδρυτική διακήρυξη του συνδυασμού υπέγραψαν πολλές προσωπικότητες από τον χώρο του πολιτισμού, των επιστημών, της πολιτικής, της αυτοδιοίκησης και συνδικαλιστές. Μεταξύ αυτών η ευρωβουλευτής Μαριλένα Κοππά, οι πρώην υπουργοί Πάνος Μπεγλίτης, Αντώνης Μανιτάκης, Χάρης Καστανίδης, Αντώνης Ρουπακιώτης και Στέφανος Μανίκας, η πρώην υφυπουργός Φωτεινή Σκοπούλη, οι πρώην βουλευτές Ιωάννης Αμοιρίδης, Θανάσης Οικονόμου, Γιώργος Παπαμανώλης, Αργύρης Λαφαζάνης, Ιλχάν Αχμέτ, Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος και Ηλίας Θεοδωρίδης και άλλοι, συμπληρώνοντας τον αριθμό των 101 ατόμων.
Ωστόσο, ο συνδυασμός έλαβε μόνο 68.873 ψήφους, που αντιστοιχεί σε ποσοστό 1,20% και καμία έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα και η κρίση προσανατολισμού που δημιουργήθηκε στο εσωτερικό της ΔΗΜ.ΑΡ. προκάλεσε αποχωρήσεις βουλευτών και κατά συνέπεια αποδυνάμωση του κόμματος. Από τη ΔΗΜ.ΑΡ. αποχώρησε ο Βασίλης Οικονόμου και εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, ενώ ο Σπύρος Λυκούδης ανεξαρτητοποιήθηκε και ίδρυσε τους Μεταρρυθμιστές της Αριστεράς. Από το κόμμα διαγράφτηκε ο Γρηγόρης Ψαριανός, ενώ ανεξαρτητοποιήθηκαν άλλοι δύο βουλευτές, και όλοι εντάχθηκαν στο Ποτάμι.
Εν μέσω αποχωρήσεων, διεξήχθη το 3ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς, τον Οκτώβριο του 2014. Στο συνέδριο αποφασίστηκε να μην ψηφίσει η ΔΗΜ.ΑΡ. για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ επανεξελέγη ο Φώτης Κουβέλης στην ηγεσία του κόμματος, παρά την έκκληση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας να μην είναι υποψήφιος.
2015-2022
220px|thumb|right|Το λογότυπο του συνδυασμού «Πράσινοι-Δημοκρατική Αριστερά» Εν όψει των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015, η Δημοκρατική Αριστερά συνεργάστηκε με τους Πράσινους του Νίκου Χρυσόγελου, σε κοινό συνδυασμό, υπό την ονομασία «Πράσινοι-Δημοκρατική Αριστερά».
Επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του συνδυασμού, τοποθετήθηκε ο συγγραφέας, Βασίλης Βασιλικός.
Ωστόσο, το σχήμα «Πράσινοι-Δημοκρατική Αριστερά» δεν κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή, αφού συγκέντρωσε ποσοστό της τάξης του 0,48%, πολύ χαμηλότερο από το ποσοστό του 3%, όριο που χρειαζόταν για να εισέλθει στη Βουλή. Μετά από την εκλογική αποτυχία, ο Φώτης Κουβέλης παραιτήθηκε από πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς και ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την διεξαγωγή συνεδρίου. Το 4ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς διεξήχθη τον Ιούνιο του 2015. Ο Φώτης Κουβέλης ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος. Υποψηφιότητες για την προεδρία κατέθεσαν ο γραμματέας του κόμματος, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, η πρώην βουλευτής, Μαρία Γιαννακάκη, και οι Βαγγέλης Ιντζίδης και Αλέξανδρος Πολυχρονιάδης. Νέος πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς εξελέγη ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος με το 52,88% των ψήφων. μικρογραφία|left|210px|Το λογότυπο του συνδυασμού «[[Δημοκρατική Συμπαράταξη» για τις εκλογές του 9/2015]] Στις 31 Αυγούστου 2015, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Θανάσης Θεοχαρόπουλος και η πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φώφη Γεννηματά, ανακοίνωσαν την κοινή κάθοδο των δύο κομμάτων ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2015, σε κοινό συνδυασμό, με το όνομα «Δημοκρατική Συμπαράταξη». Ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, τοποθετήθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ενώ δεκάδες στελέχη του κόμματος συμμετείχαν στους συνδυασμούς σε όλες τις περιφέρειες.
Ωστόσο, ο πρώην πρόεδρος Φώτης Κουβέλης μαζί με 30 στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής τάχθηκαν κατά της συνεργασίας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και κατήγγειλαν ότι δεν συγκέντρωσε την πλειοψηφία των μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Τελικά, 111 στελέχη του κόμματος αποχώρησαν και υποστήριξαν το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Αργότερα, ίδρυσαν την Ενωτική Κίνηση Ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Τελικά, ο συνασπισμός των κομμάτων αύξησε τα ποσοστά του συγκριτικά με τις εκλογές του Ιανουαρίου, λαμβάνοντας 6,28% και 17 έδρες, έναντι 4,68% (13 έδρες) και 0,48% (καμία έδρα) για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη ΔΗΜ.ΑΡ., αντίστοιχα. Ο πρόεδρος του κόμματος, Θανάσης Θεοχαρόπουλος εξελέγη βουλευτής επικρατείας, ενώ ορίστηκε δεύτερος Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.
Στις 20 Ιανουαρίου 2019, ο βουλευτής Επικρατείας Θανάσης Θεοχαρόπουλος διαγράφτηκε από Κοινοβουλευτική Ομάδα, εξαιτίας της πρόθεσής του να υπερψηφίσει τη συμφωνία για το Μακεδονικό ζήτημα, Το γεγονός αυτό, οδήγησε στην αποχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς από το Κίνημα Αλλαγής.
Τον Απρίλιο, μετά από συνάντηση του προέδρου της ΔΗΜ.ΑΡ. Θανάση Θεοχαρόπουλου με τον Πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αλέξη Τσίπρα, αποφασίστηκε η συμπόρευση των δύο κομμάτων ενόψει των ευρωεκλογών και των εθνικών εκλογών του ίδιου έτους. Πέντε στελέχη που διαφώνησαν με τη συνεργασία, παραιτήθηκαν από το κόμμα. Είχε προηγηθεί η διαγραφή των μελών της Δημοκρατικής Αριστεράς, που αποφάσισαν να παραμείνουν στο Κίνημα Αλλαγής, μετά την αποχώρηση του κόμματος από αυτό.
Ιδεολογικός προσανατολισμός
Οι θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι :
Η Δημοκρατική Αριστερά αυτοπροσδιορίζεται ως ένα αριστερό κόμμα, το οποίο όμως, σε αντίθεση με τα συνήθως ευρωσκεπτικιστικά κόμματα της αριστεράς, τάσσεται καθαρά υπέρ της διατήρησης της Ελλάδας στην υπάρχουσα Ευρωπαϊκή Ένωση. Υποστηρίζει πως η οικονομική κρίση πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσω της ισχυροποίησης της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της οικονομικής διακυβέρνησης της Ε.Ε., με μια αριστερή προσέγγιση όμως. Παράλληλα, δεν θεωρεί άκριτα ως δίκαιο αίτημα την υπεράσπιση κάθε εργασιακού κεκτημένου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Κοσμικισμός στην Ελλάδα
Αιτναίαι
Οι Αιτναίαι ήταν δράμα του αρχαίου Αθηναίου τραγικού ποιητή Αισχύλου, το οποίο δεν έχει σωθεί. Είναι όμως γνωστό ότι γράφηκε στη Σικελία το έτος 475 π.Χ., όταν ο Αισχύλος βρισκόταν εκεί μετά από πρόσκληση του τυράννου Ιέρωνα Α΄. Στο έργο αυτό ανήκει το τέλος μιας υπόθεσης που δίνεται σε έναν από τους πολυπληθείς Παπύρους της Οξυρρύγχου. Συγκεκριμένα, ένα από τα αποσπάσματα του Αισχύλου που βρέθηκαν στον πάπυρο παρουσιάζει τον Δία να αποστέλλει τη Δίκη στους ανθρώπους για να τους φέρει την ευτυχία. Ο Έντουαρντ Φραίνκελ (Fraenkel) συσχέτισε το απόσπασμα αυτό με το έργο Αιτναίαι και απέδειξε ότι αποτελεί μέρος του.
Τζαμί Et'hem Bey
Το τζαμί Hajji Et'hem Bey ( Xhamia e Haxhi Et'hem Beut, Hacı Edhem Bey Camii   ) είναι ένα τζαμί στα Τίρανα της Αλβανίας. Όντας κλειστό υπό την κομμουνιστική κυριαρχία στην Αλβανία, το τζαμί άνοιξε ξανά ως χώρος λατρείας το 1991, όταν χωρίς άδεια από τις αρχές, παρευρέθηκαν 10.000 άνθρωποι και η αστυνομία δεν παρενέβη. Οι τοιχογραφίες στους εξωτερικούς χώρους και στη στοά απεικονίζουν δέντρα, καταρράκτες και γέφυρες.
Ιστορία
Η κατασκευή του τζαμιού ξεκίνησε το 1791 ή το 1794 από τον Μολλά Μπέη και ολοκληρώθηκε το 1819 ή το 1821 από τον γιο του Χατζή Εθεμ Μπέη, εγγονό του Σουλεϊμάν Πασά.
Την εποχή που χτίστηκε ήταν τμήμα σύνθετων κτιρίων που συνθέτουν το ιστορικό κέντρο των Τιράνων. Μπροστά του βρισκόταν το παλιό Παζάρι, στα ανατολικά το Τζαμί του Σουλεϊμάν Πασά, που χτίστηκε το 1614 και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και στα βορειοδυτικά το τέμενος Καραπίτσι.
Κατά τη διάρκεια μίας περιόδου ολοκληρωτισμού υπό το κομμουνιστικό καθεστώς της Σοσιαλιστικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας, το τζαμί έκλεισε, κηρύχθηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο και υποβλήθηκε σε αναστήλωση στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Στις 18 Ιανουαρίου 1991, παρά την αντίθεση των κομμουνιστικών αρχών, 10.000 άνθρωποι εισήλθαν στο κτήριο φέροντας σημαίες. Αυτή ήταν η αρχή της πτώσης του κομμουνισμού στην Αλβανία και μία εκδήλωση- ορόσημο για την αναγέννηση της θρησκευτικής ελευθερίας στη χώρα.
Το Τζαμί σήμερα, αποτελείται από ένα αρχιτεκτονικό συγκρότημα μαζί με τον Πύργο του Ρολογιού των Τιράνων .Οι ξεναγήσεις στο τζαμί γίνονται καθημερινά, αλλά όχι κατά τη διάρκεια της προσευχής. Οι επισκέπτες πρέπει να βγάλουν τα παπούτσια τους πριν εισέλθουν στο εσωτερικό δωμάτιο.
Αρχιτεκτονική
Το τζαμί Et'hem Bey αποτελείται από μία αίθουσα προσευχής, μια στοά που περιβάλλει το βόρειο τμήμα του και ένα μιναρέ. Στη βόρεια πλευρά του βρίσκεται η είσοδος της αίθουσας προσευχής, η οποία έχει τετράγωνη κάτοψη και είναι κατασκευασμένη σε μοναδικό όγκο. Είναι καλυμμένη με έναν τρούλο, ο οποίος είναι ημισφαιρικός και δεν έχει παράθυρα. Οι τοιχογραφίες του τζαμιού απεικονίζουν δέντρα, καταρράκτες και γέφυρες. Στο εσωτερικό του, στην ανατολική πλευρά της αίθουσας προσευχής και στον χώρο προσευχής των γυναικών απεικονίζεται το το Τέμενος Σουλεϊμανιγιέ μεταξύ άλλων τοπίων, με τους τέσσερις μιναρέδες του, όπως φαίνεται στο Τζαμί του Σουλεϊμάν πάσα στο Μπεράτ.
Οι περισσότερες από τις σκηνές που εμφανίζονται σε τοιχογραφίες, δεν είναι ρεαλιστικοί πίνακες, αλλά φανταστικές σκηνές. Η στοά του τζαμιού διακοσμείται επίσης από πολλά τοπία.
Σύμφωνα με τον Kristo Frashëri, στη ζωγραφική της στοάς του τζαμιού απεικονίζεται ένα νησί, με ένα ποτάμι όπου πλέουν οι βάρκες να το διαρρέει. Σε ένα από τα χρονογράμματα του τζαμιού, αναγράφεται ότι « το τζαμί έχει δώσει αιώνια ομορφιά στην πόλη, όπως η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη ».
Ο συγγραφέας των στίχων θυμίζει την ιδέα της Αγίας Σοφίας, η οποία δεν εμφανίζεται σε τοιχογραφίες. Η ταύτιση του Τεμένους Σουλεϊμανιγιέ με την Αγία Σοφία είναι σχεδόν κατανοητή, αφού τοποθετημένο στον τρίτο λόφο, δέσποζε στον ορίζοντα της πόλης της Κωνσταντινούπολης και θεωρούνταν «απόγονος της».
Γκρέσια
Η Γκρέσια (ισπανικά: Grecia) (ελλ Ελλάδα), είναι πόλη της Κόστα Ρίκα. Είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου καντονιού στην επαρχία της Αλαχουέλα, καλύπτει έκταση 6,86 χμ και έχει πληθυσμό 15.457 κατοίκους.
Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 999 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και τους πρόποδες της Κεντρικής Cordillera στο ανατολικό άκρο της Κεντρικής Κοιλάδας (Valle Central). Η πόλη απέχει 27 χιλιόμετρα από το Διεθνές Αεροδρόμιο Χουάν Σανταμαρία, και 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Κόστα Ρίκα, Σαν Χοσέ.
Το γνωστότερο αξιοθέατο της πόλης είναι η εκκλησία Iglesia de la Nuestra Señora de las Mercedes, που έχει κατασκευαστή εξολοκλήρου από προκατασκευασμένες πλάκες χάλυβα κόκκινου χρώματος.
Στην κεντρική είσοδο της πόλης υπάρχει ένα μνημείο με αρχαιοελληνικές κολώνες και μια επιγραφή που γράφει Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα, Η πόλη ιδρύθηκε το 1825 από τον Χοσέ Ραφαέλ Γκαγιέγος ι Αλβαράδο που ήταν φιλέλληνας ενστερνιζόμενος την επανάσταση του 1821. Κατόπιν αποφάσισε να δώσει σε τρεις πόλεις ελληνικά ονόματα, και της έδωσε το όνομα Ελλάδα προς τιμή της Ελληνικής επανάστασης που γινόταν τότε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα
Κάνμπουργκ
Το 805, ο Καρλομάγνος εξέδωσε τέταρτη απαγόρευση εξαγωγής όπλων προς τους Σλάβους. Σύμφωνα με το χρονικό του Μοϊσσάκ ο γιος του Καρλομάγνου, Τσαρλς πολιόρκησε το "Κάνμπουργκ" (κάπου στον Έλβα στη Βοημία). Η ακριβής τοποθεσία του είναι άγνωστη. Το "χρονικό" γράφει για την αριστερή όχθη του ποταμού Έλβα, αλλά ο συγγραφέας θα μπορούσε εύκολα να το πολτοποιήσει με άλλα ποτάμια της περιοχής (π. χ. Βλτάβα - Μολδάβας, Όχρε - ποταμός Εγκέρ). Η γλωσσική ομοιότητα είναι η αιτία για μια υπόθεση ότι το Κάνμπουργκ βρισκόταν κάπου κοντά στη σημερινή πόλη του Κάνταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρλομάγνος Κατηγορία:Γεωγραφία της Τσεχίας
Καμπανούλα η ποικιλόχρους
μικρογραφία|Καμπανούλα η ποικιλόχρους (Campanula versicolor), [[Στεμνίτσα Αρκαδίας|Στεμνίτσα, Αρκαδία, Πελοπόννησος, 3-10-2021]] Το είδος Καμπανούλα η ποικιλόχρους (Campanula versicolor) με κοινή ονομασία γαλατόχορτο, ανήκει στην οικογένεια των CAMPANULACEAE και είναι μια από τις 82 περίπου καμπανούλε ς (Γένος: Campanula) της Ελλάδας. Αποτελεί πολύμορφο είδος της Βαλκανικής Χερσονήσου, καθώς και της ΝΑ Ιταλίας. Συναντάται σε πετρώδεις πλαγιές, τοίχους και ερείπια σ’ όλη την Ελλάδα, απουσιάζει όμως από τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου. Κατανέμεται μεταξύ 0-1500 μ. Ανθίζει από τον Ιούλιο έως τα τέλη Οκτωβρίου και τα άνθη της είναι κυανά, ιώδη ή λευκά. Η Καμπανούλα η ποικιλόχρους διακρίνεται από τα υπόλοιπα είδη του γένους Campanula, λόγω της επίπεδης και όχι σε σχήμα καμπάνας στεφάνης, καθώς και από το εύοσμα άνθη, με άρωμα που θυμίζει γαρύφαλλο και που γίνεται αντιληπτό μόνο κατά τη διάρκεια ζεστών ημερών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Δόξα
Το όνομα Δόξα μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μολοσσός
Ο Μολοσσός ήταν γιος του Νεοπτόλεμου και της Ανδρομάχης κι επομένως, εγγονός του μεγάλου ήρωα, Αχιλλέα. Θεωρείται ο γενάρχης των Μολοσσών της Ηπείρου, του αρχαίου ελληνικού φύλου που κατοίκησε και βασίλευσε στην περιοχή της Ηπείρου, από τον οποίον πήραν και το όνομά τους. Η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδα, ανήκε στους Μολοσσούς. Τον Μολοσσό αναφέρουν - μεταξύ άλλων - ο Απολλόδωρος και ο Ευριπίδης στην τραγωδία του "Ανδρομάχη".
Βρυσούλα Ιωαννίνων
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Βρυσούλα (αποσαφήνιση)
Μολοσσός
Επίσης το όνομα Μολοσσός απαντάται και ως ένα από τα επίθετα (επικλήσεις) του θεού Απόλλωνα.
Βρυσούλα Ιωαννίνων
Η Βρυσούλα είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην περιφερειακή ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 220 μέτρα.
Μολοσσός
Βιβλιογραφία
Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκης Επιτομή.
Βρυσούλα Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βρυσούλα βρίσκεται προς τα δυτικά όρια του νομού με τη Θεσπρωτία, στην κοιλάδα του ποταμού Καλαμά (Θύαμις) και απέχει 41 χλμ. δυτικά από τα Ιωάννινα. Η παλιά της ονομασία ήταν "Κούτσι Φιλιατών" και έτσι αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1919 στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν Βορειοηπειρώτες που μεταναστεύσανε από την περιοχή Κούτσι της σημερινής Αλβανίας στις αρχές του 19ου αιώνα και από εκεί προήλθε η αρχικά ονομασία του χωριού. Μετονομάστηκε σε Βρυσούλα το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Στην τοποθεσία "Βρύση Παναγίας" έχουν βρεθεί κεραμικά αντικείμενα και ίχνη πολιτισμού που χρονολογούνται στην Ελληνιστική εποχή και στην κορυφή του λόφου διακρίνονται θεμέλια τοίχων αρχαίων κτισμάτων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Βρυσούλας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μολοσσών του δήμου Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 78 κατοίκους.
Πελαγιανισμός
Ο Πελαγιανισμός είναι μια χριστιανική θεολογική αίρεση που υποστηρίζει ότι το προπατορικό αμάρτημα δεν έπληξε την ανθρώπινη φύση και ότι οι άνθρωποι με τη θεία χάρη έχουν ελεύθερη βούληση να επιτύχουν την ανθρώπινη τελειότητα. Ο Πελάγιος (περίπου  355 – περ. 420 μ.Χ.), ασκητής και φιλόσοφος από τις Βρετανικές Νήσους, δίδαξε ότι ο Θεός δεν μπορούσε να διατάξει τους πιστούς να κάνουν το αδύνατο, και επομένως πρέπει να είναι δυνατό να ικανοποιηθούν όλες οι θεϊκές εντολές. Δίδαξε επίσης ότι ήταν άδικο να τιμωρείται ένα άτομο για τις αμαρτίες ενός άλλου. Επομένως, τα νήπια γεννιούνται άψογα. Ο Πελάγιος δεν δεχόταν καμία δικαιολογία για αμαρτωλή συμπεριφορά και δίδαξε ότι όλοι οι Χριστιανοί, ανεξάρτητα από τη θέση τους στη ζωή, πρέπει να ζουν αδιάψευστες, αναμάρτητες ζωές.
Βρυσούλα Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Μολοσσός
Βιβλιογραφία
Μολοσσος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ηπείρου
Ευώνυμο
Το ευώνυμο (Euonymus) είναι θαμνοειδές φυτό αειθαλές και φυλλοβόλο. Ανθίζει τον Μάιο και τον Ιούνιο.
Περιγραφή
Παρουσιάζεται σε διάφορα είδη θάμνων, αναρριχητικών και μικρών δέντρων. Μερικά από αυτά καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά. Στην Ελλάδα υπάρχουν τρία είδη, το πλατύφυλλο (παφλάνι), το οποίο είναι ανθελμινθικό, εμετικό και καθαρτικό, το ευρωπαϊκό (εξωτικό), το οποίο βρίσκεται σε φράχτες και ο καρπός του είναι ανθελμινθικός, εμετικός και καθαρτικός και το ευώνυμο το τυλώδες.
Είναι φυλλοβόλος θάμνος με ύψος 2 έως 4 μέτρα. Τα φύλλα του είναι κυρίως χονδρά, ελαφρώς οδοντωτά, γυαλιστερά και λογχοειδή.
Τα άνθη του ευωνύμου είναι μικρά, κατά μικρές δέσμες, κιτρινωπά ή ωχροπράσινα.
Τοποθεσία
Το ευώνυμο ευδοκιμεί σε όλη την Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική, σε αραιά δάση, σε πλαγιές σκεπασμένες από θάμνους, στις άκρες των δασών και γενικά σε ξηρό έδαφος.
Θεραπευτικές Ιδιότητες
Γενικά είναι δηλητηριώδες, καθαρτικό, εντομοκτόνο και χολαγωγό. Έχει ισχυρή χολαγωγό επίδραση σε μικρές δόσεις και ελαφριά καθαρτική ενέργεια. Πολλά από τα σημεία του φυτού θεωρούνται τοξικά και προκαλεί ισχυρούς κολικούς σε λίγο μεγαλύτερη δόση. Συνιστάται ως υπακτικό για τη δυσκοιλιότητα. Τα είδη του ευωνύμου, ευρωπαϊκό και πλατύφυλλο (παφλάνι) είναι κυρίως καθαρτικά, εμετικά και ανθελμινθικά.
Πηγές
Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Κηλαστροειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Μολοσσός
Βιβλιογραφία
Molossus
Πελαγιανισμός
Σε μεγάλο βαθμό, ο «πελαγιανισμός» ορίστηκε από τον αντίπαλό του Αυγουστίνο και οι ακριβείς ορισμοί παραμένουν ασαφείς. Αν και ο Πελαγιανισμός είχε σημαντική υποστήριξη στον σύγχρονο χριστιανικό κόσμο, ιδιαίτερα μεταξύ της ρωμαϊκής ελίτ και των μοναχών, δέχθηκε επίθεση από τον Αυγουστίνο και τους υποστηρικτές του, οι οποίοι είχαν αντίθετες απόψεις για τη χάρη, τον προορισμό και την ελεύθερη βούληση. Ο Αυγουστίνος αποδείχθηκε νικητής στην πελαγική διαμάχη. Ο Πελαγιανισμός καταδικάστηκε αποφασιστικά στη Σύνοδο της Καρχηδόνας το 418 και εξακολουθεί να θεωρείται αιρετικός από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Για αιώνες μετά, ο «πελαγιανισμός» χρησιμοποιήθηκε με διάφορες μορφές ως υποτιμητική κατηγορία αίρεσης για Χριστιανούς που έχουν ανορθόδοξες πεποιθήσεις, αλλά έχει υποβληθεί σε επανεκτίμηση από πρόσφατες μελέτες.
Υπόβαθρο
Κατά τον τέταρτο και τον πέμπτο αιώνα, η Εκκλησία γνώρισε ραγδαίες αλλαγές λόγω της Κωνσταντινικής μετατόπισης στον Χριστιανισμό. Πολλοί Ρωμαίοι ασπάζονταν τον Χριστιανισμό, αλλά δεν ακολουθούσαν απαραίτητα την πίστη αυστηρά. Καθώς οι χριστιανοί δεν διώκονταν πλέον, αντιμετώπισαν ένα νέο πρόβλημα: πώς να αποφύγουν την οπισθοδρόμηση και την ονομαστική προσήλωση στην κρατική θρησκεία διατηρώντας παράλληλα την αίσθηση του επείγοντος που προκλήθηκε αρχικά από το διωγμό. Για πολλούς η λύση ήταν η υιοθέτηση του χριστιανικού ασκητισμού.
Ο Πελάγιος (περ. 355–περ. 420) ήταν ένας λαϊκός ασκητής, πιθανώς από τα Βρετανικά Νησιά, που μετακόμισε στη Ρώμη στις αρχές της δεκαετίας του 380. Όπως ο Ιερεμίας, ο Πελάγιος επέκρινε αυτό που έβλεπε ως αυξανόμενη χαλαρότητα μεταξύ των Χριστιανών, προωθώντας αντ' αυτού υψηλότερα ηθικά πρότυπα και ασκητισμό. Αντιτάχθηκε στον μανιχαϊσμό λόγω της μοιρολατρίας και του ντετερμινισμού του και υποστήριξε την πιθανότητα μιας αναμάρτητης ζωής. Αν και ο Πελάγιος κήρυξε την απάρνηση του επίγειου πλούτου, οι ιδέες του έγιναν δημοφιλείς μεταξύ των τμημάτων της ρωμαϊκής ελίτ. Ο ιστορικός Πίτερ Μπράουν υποστήριξε ότι ο πελαγιανισμός έκανε έκκληση «σε μια ισχυρή φυγόκεντρη τάση στην αριστοκρατία της Ρώμης - μια τάση να διασκορπίζονται, να σχηματίζουν ένα πρότυπο μικρών ομάδων, που η καθεμία προσπαθεί να είναι ελίτ, η καθεμία ανυπομονεί να υπερβεί τους γείτονες και τους αντιπάλους της, τους μέσους κάτοικους της ανώτερης τάξης της Ρώμης". Ο ισχυρός Ρωμαίος γερουσιαστής Παυλίνος της Νόλα ήταν κοντά στον Πελάγιο και τον πελαγιανιστή συγγραφέα Ιουλιανό του Αικούλανον, και ο πρώην Ρωμαίος αριστοκράτης Καελέστιος περιγράφτηκε από τον Γκέραλντ Μπόνερ ως «ο πραγματικός απόστολος του λεγόμενου πελαγικού κινήματος». Πολλές από τις ιδέες που προώθησε ο Πελάγιος ήταν κυρίαρχες στον σύγχρονο Χριστιανισμό, που υποστήριξαν πρόσωπα όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας, ο Ιερεμίας, ακόμη και ο πρώιμος Αυγουστίνος Ιππώνος.
Ελεύθερη βούληση και προπατορικό αμάρτημα
Η ιδέα ότι ο Θεός είχε δημιουργήσει οτιδήποτε ή οποιονδήποτε ήταν από τη φύση του κακός, έπληξε τον Πελάγιο ως Μανιχαϊστή. Ο Πελάγιος δίδαξε ότι οι άνθρωποι ήταν απαλλαγμένοι από το βάρος του προπατορικού αμαρτήματος, γιατί θα ήταν άδικο για οποιοδήποτε άτομο να κατηγορηθεί για τις πράξεις του άλλου. Σύμφωνα με τον Πελαγιανισμό, οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα Θεού και τους είχε χορηγηθεί συνείδηση ​​και λογική για να προσδιορίζουν το σωστό από το λάθος και την ικανότητα να κάνουν σωστές ενέργειες. Εάν η «αμαρτία» δεν μπορούσε να αποφευχθεί, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί αμαρτία. Κατά την άποψη του Πελάγιου, το δόγμα του προπατορικού αμαρτήματος έδινε πολύ λίγη έμφαση στην ανθρώπινη ικανότητα για αυτοβελτίωση, οδηγώντας είτε σε απόγνωση είτε στην εξάρτηση από τη συγχώρεση χωρίς ευθύνη. Υποστήριξε επίσης ότι πολλοί νέοι Χριστιανοί παρηγορούνταν με ψεύτικη ασφάλεια σχετικά με τη σωτηρία τους, οδηγώντας τους να χαλαρώσουν τη χριστιανική τους πρακτική.
Ο Πελάγιος πίστευε ότι το παράπτωμα του Αδάμ είχε κάνει τους ανθρώπους να γίνουν θνητοί, και τους έδωσε ένα κακό παράδειγμα, αλλά δεν διέφθειρε τη φύση τους, ενώ ο Καελέστιος προχώρησε ακόμη παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι ο Αδάμ είχε δημιουργηθεί θνητός. Δεν αποδέχτηκε καν την ιδέα ότι το προπατορικό αμάρτημα είχε ενσταλάξει τον φόβο του θανάτου στους ανθρώπους, όπως είπε ο Αυγουστίνος. Αντίθετα, ο Πελάγιος δίδαξε ότι ο φόβος του θανάτου θα μπορούσε να ξεπεραστεί από ευσεβείς Χριστιανούς και ότι ο θάνατος θα μπορούσε να είναι απαλλαγή από τον κόπο και όχι τιμωρία. Τόσο ο Πελάγιος όσο και ο Καελέστιος σκέφτηκαν ότι θα ήταν παράλογο να διατάξει ο Θεός το αδύνατο και επομένως κάθε άνθρωπος διατήρησε την απόλυτη ελευθερία δράσης και την πλήρη ευθύνη για όλες τις πράξεις. Ο Πελάγιος δεν αποδέχτηκε κανέναν περιορισμό στην ελεύθερη βούληση, συμπεριλαμβανομένης της αναγκαιότητας, του καταναγκασμού ή των περιορισμών της φύσης. Πίστευε ότι η διδασκαλία μιας ισχυρής θέσης για την ελεύθερη βούληση ήταν το καλύτερο κίνητρο για τα άτομα να μεταρρυθμίσουν τη συμπεριφορά τους.
Αμαρτία και αρετή
Κατά την πελαγιανική άποψη, κατά συνέπεια, η αμαρτία δεν ήταν αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ξεπεσμένης ανθρώπινης φύσης, αλλά προήλθε από ελεύθερη επιλογή και κακές συνήθειες. Μέσω της επανειλημμένης αμαρτίας, ένα άτομο θα μπορούσε να διαφθείρει τη φύση του και να υποδουλωθεί στην αμαρτία. Ο Πελάγιος πίστευε ότι ο Θεός είχε δώσει στον άνθρωπο την Παλαιά Διαθήκη και τον Μωσαϊκό Νόμο προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτές τις ριζωμένες κακές συνήθειες, και όταν αυτό εξαντλήθηκε με την πάροδο του χρόνου, ο Θεός αποκάλυψε την Καινή Διαθήκη. Ωστόσο, επειδή ο Πελάγιος θεωρούσε ότι ένα άτομο έχει πάντα την ικανότητα να επιλέγει τη σωστή δράση σε κάθε περίσταση, ήταν επομένως θεωρητικά δυνατό (αν και σπάνιο) να ζήσει μια αναμάρτητη ζωή. Ο Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα ότι έζησε μια ζωή χωρίς αμαρτία, ήταν το απόλυτο παράδειγμα για τους Πελαγιανιστές που αναζητούσαν την τελειότητα στη ζωή τους, αλλά υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι που ήταν χωρίς αμαρτία—συμπεριλαμβανομένων μερικών αξιοσημείωτων ειδωλολατρών και ιδιαίτερα των Εβραίων προφητών. Αυτή η άποψη ήταν σε αντίθεση με εκείνη του Αυγουστίνου και του ορθόδοξου χριστιανισμού, που δίδασκε ότι ο Ιησούς ήταν ο μόνος άνθρωπος χωρίς αμαρτία. Ο Πελάγιος δίδαξε τις διδασκαλίες του Ιησού για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας και το καθαριστικό αποτέλεσμα του βαπτίσματος, αλλά έδωσε λιγότερη έμφαση σε αυτές τις πτυχές.
Ο Πελάγιος δίδαξε ότι η ικανότητα ενός ανθρώπου να ενεργεί σωστά ήταν δώρο του Θεού, όπως και η θεία αποκάλυψη αλλά και το παράδειγμα και οι διδασκαλίες του Ιησού. Η περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένης της πίστης στον Χριστιανισμό, εξαρτιόταν από ατομική επιλογή, όχι θεϊκή καλοσύνη. Ο Πελάγιος δεν αποδέχτηκε καμία δικαιολογία για την αμαρτία και υποστήριξε ότι οι Χριστιανοί πρέπει να είναι σαν την εκκλησία που περιγράφεται στο εδάφιο Προς Εφεσίους 5:27, «χωρίς κηλίδα ή ρυτίδα». Αντί να αποδεχτεί την εγγενή ατέλεια του ανθρώπου ή να υποστηρίξει ότι τα υψηλότερα ηθικά πρότυπα μπορούσαν να εφαρμοστούν μόνο σε μια ελίτ, ο Πελάγιος δίδαξε ότι όλοι οι Χριστιανοί πρέπει να αγωνίζονται για την τελειότητα. Ο Πελάγιος δίδαξε ότι δεν ήταν αρκετό για ένα άτομο να αυτοαποκαλείται Χριστιανός και να ακολουθεί τις εντολές της Γραφής. Ήταν επίσης απαραίτητο να κάνουμε ενεργά καλά έργα και να καλλιεργούμε την αρετή, ξεχωρίζοντας από τις μάζες που ήταν «χριστιανοί μόνο στο όνομα» και ότι οι Χριστιανοί θα έπρεπε να είναι εξαιρετικοί και άψογοι στη συμπεριφορά. Συγκεκριμένα, τόνισε τη σημασία της ανάγνωσης των γραφών, της τήρησης των θρησκευτικών εντολών, της φιλανθρωπίας και της ανάληψης ευθύνης των πράξεων και της διατήρησης της σεμνότητας και του μέτρου. Κάλεσε ρητά τους πλούσιους χριστιανούς να μοιραστούν τις περιουσίες τους με τους φτωχούς μια πράξη που ο Αυγουστίνος επέκρινε.
Βάπτιση και κρίση
Επειδή η αμαρτία κατά την πελαγιανική άποψη ήταν σκόπιμη, με τους ανθρώπους να είναι υπεύθυνοι μόνο για τις δικές τους πράξεις, τα νήπια θεωρούνταν αναμάρτητα κατά τον Πελαγιανισμό και τα αβάπτιστα νήπια δεν θεωρούνταν ότι στέλνονταν στην κόλαση. Όπως και ο Αυγουστίνος, οι Πελαγιανιστές πίστευαν ότι τα βρέφη θα στέλνονταν στο καθαρτήριο. Μολονότι ο Πελάγιος απέρριψε ότι το βάπτισμα των βρεφών ήταν απαραίτητο για να καθαρίσει το προπατορικό αμάρτημα, εντούτοις υποστήριξε την πρακτική επειδή θεώρησε ότι βελτίωνε την πνευματικότητά τους μέσω μιας στενότερης ένωσης με τον Ιησού. Για τους ενήλικες, το βάπτισμα ήταν απαραίτητο επειδή ήταν ο μηχανισμός για τη συγχώρεση των αμαρτιών που είχε διαπράξει ένα άτομο και μια νέα αρχή στη σχέση του με τον Θεό. Μετά το θάνατο, οι ενήλικες θα κρίνονταν από τις πράξεις και τις παραλείψεις τους και θα παραδίδονταν στην αιώνια φωτιά, εάν είχαν αποτύχει: «όχι λόγω των κακών που έκαναν, αλλά για την αποτυχία τους να κάνουν το καλό». Δεν δεχόταν το καθαρτήριο ως πιθανό προορισμό για ενήλικες. Αν και ο Πελάγιος δίδασκε ότι ο δρόμος της δικαιοσύνης ήταν ανοιχτός σε όλους, στην πράξη μόνο λίγοι θα κατάφερναν να τον ακολουθήσουν και να σωθούν. Όπως πολλοί μεσαιωνικοί θεολόγοι, ο Πελάγιος πίστευε ότι η ενστάλαξη του φόβου της κόλασης στους Χριστιανούς ήταν συχνά απαραίτητη για να τους πείσει να ακολουθήσουν τη θρησκεία τους όπου τα εσωτερικά κίνητρα απουσίαζαν ή ήταν ανεπαρκή.
Μεταγενέστερες κριτικές
Κατά τη σύγχρονη εποχή, ο πελαγιανισμός συνέχισε να χρησιμοποιείται ως επίθετο κατά των ορθοδόξων χριστιανών. Υπήρχαν όμως και κάποιοι συγγραφείς που είχαν ουσιαστικά πελαγιανικές απόψεις σύμφωνα με τον ορισμό του Νέλσον. Ο Νέλσον υποστήριξε ότι πολλοί από αυτούς που θεωρούνται οι προκάτοχοι του σύγχρονου φιλελευθερισμού πήραν πελαγιανικές ή γειτονικές θέσεις για το "πρόβλημα του κακού". Για παράδειγμα, ο Λάιμπνιτς, ο οποίος επινόησε τη λέξη θεοδικία το 1710, απέρριψε τον πελαγιανισμό αλλά παρ' όλα αυτά αποδείχθηκε «ένας κρίσιμος αγωγός για τις πελαγιανικές ιδέες». Υποστήριξε ότι «η ελευθερία κρίνεται απαραίτητη για να μπορεί ο άνθρωπος να θεωρηθεί ένοχος και ανοιχτός στην τιμωρία.». Στο De doctrina christiana (μια θεολογική πραγματεία του Άγγλου ποιητή και στοχαστή Τζον Μίλτον) ο συγγραφέας υποστήριξε ότι «αν, λόγω του διατάγματος του Θεού, ο άνθρωπος δεν μπορούσε παρά να πέσει, τότε η αποκατάσταση του πεσμένου ανθρώπου από τον Θεό ήταν ζήτημα δικαιοσύνης και όχι χάρης». Ο Μίλτον υποστήριξε επίσης άλλες θέσεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πελαγιανικές, όπως ότι «Η γνώση και η έρευνα της κακίας είναι σε αυτόν τον κόσμο απαραίτητη για τη συγκρότηση της ανθρώπινης αρετής.».
Ο φιλόσοφος του 19ου αιώνα Σαίρεν Κίρκεγκωρ αντιμετώπισε τα ίδια προβλήματα (φύση, χάρη, ελευθερία και αμαρτία) με τον Αυγουστίνο και τον Πελάγιο. Σπάνια ανέφερε ρητά τον Πελάγιο παρόλο που έτεινε προς μια πελαγιανική άποψη. Ωστόσο, ο Κίρκεγκωρ απέρριψε την ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορούσε να τελειοποιηθεί.
Κετουξιμάμπη
Η κετουξιμάμπη (Διεθνής Μη-Ιδιοκτησιακή Ονομασία / INN) είναι αναστολέας του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR), ο οποίος χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου του παχέος εντέρου και του καρκίνου της κεφαλής και τραχήλου. Η κετουξιμάμπη είναι χιμαιρικό μονοκλωνικό αντίσωμα το οποίο χορηγείται μέσω ενδοφλέβιας έγχυσης και διανέμεται στην Ευρώπη από τη φαρμακευτική εταιρεία Merck KGaA.
Τον Ιούλιο του 2013, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA] ενέκρινε τη χρήση της κετουξιμάμπης (Erbitux) για τη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου σε ασθενείς με μη μεταλλαγμένο γονίδιο RAS, καθώς η επίδραση του φαρμάκου σε όγκους του παχέος εντέρου με μεταλλαγμένο γονίδιο RAS ήταν ελάχιστη ή ανύπαρκτη (το ίδιο ισχύει και για άλλους anti EGFR). Αυτή ήταν η πρώτη γενετική εξέταση που αποτέλεσε οδηγό για τη θεραπεία του καρκίνου. Τον Ιούλιο του 2012, ο FDA  ενέκρινε μια συνοδευτική διαγνωστική εξέταση αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) για το RAS, την εξέταση therascreen RAS.
Ιατρικές Χρήσεις
Η κετουξιμάμπη ενδείκνυται για τη θεραπεία ασθενών με μεταστατικό μη μεταλλαγμένο RAS καρκίνο του παχέος εντέρου με έκφραση του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR), σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία καθώς και σαν μονοθεραπεία σε ασθενείς οι οποίοι δεν ανταποκρίθηκαν σε θεραπεία με οξαλιπλατίνη ή ιρινοτεκάνη και οι οποίοι παρουσιάζουν δυσανεξία στην ιρινοτεκάνη. Η θετική γνωμοδότηση για χρήση σε θεραπεία πρώτης γραμμής για το μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου, ελήφθη από την Ευρωπαϊκή ρυθμιστική αρχή, Επιτροπή για τα Φαρμακευτικά Προϊόντα Ανθρώπινης Χρήσης (Committee for Medicinal Products for Human Use (CHMP)).
Η κετουξιμάμπη ενδείκνυται για τη θεραπεία ασθενών με καρκίνο πλακώδους επιθηλίου της κεφαλής και του τραχήλου σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία βασισμένη σε πλατίνα, για την πρώτη γραμμή θεραπείας της υποτροπιάζουσας και/ή μεταστατικής μορφής της νόσου και σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία για τοπικά προχωρημένη νόσο. Η θετική γνωμοδότηση της CHMP για τη συγκεκριμένη ένδειξη ελήφθη τον Οκτώβριο του 2008.
Καρκίνος του παχέος εντέρου
Η κετουξιμάμπη ενδείκνυται για τη θεραπεία ασθενών με μεταστατικό μη μεταλλαγμένο RAS καρκίνο του παχέος εντέρου με έκφραση του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR), σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία καθώς και σαν μονοθεραπεία σε ασθενείς οι οποίοι δεν ανταποκρίθηκαν σε θεραπεία με οξαλιπλατίνη ή ιρινοτεκάνη και οι οποίοι παρουσιάζουν δυσανεξία στην ιρινοτεκάνη. Καθώς εξακολουθεί να υπάρχει διαφωνία μεταξύ των επιστημόνων σχετικά με το θέμα αυτό, η αξιολόγηση της έκφρασης του EGFR απαιτείται για τη χρήση του φαρμάκου στον καρκίνο του παχέος εντέρου αλλά όχι στον καρκίνο της κεφαλής και του τραχήλου.
Καρκίνος της κεφαλής και του τραχήλου
Η κετουξιμάμπη έλαβε έγκριση από τον FDA το Μάρτιο του 2006 για χρήση σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία για τη θεραπεία του καρκινώματος πλακώδους επιθηλίου της κεφαλής και του τραχήλου (SCCHN) ή ως μονοθεραπεία σε ασθενείς οι οποίοι είχαν λάβει στο παρελθόν θεραπεία βασισμένη στην πλατίνα.
Παρενέργειες
Μια από τις πιο σοβαρές παρενέργειες της θεραπείας με κετουξιμάμπη αποτελεί η εμφάνιση εξανθήματος το οποίο ομοιάζει με ακμή. Το εξάνθημα σπανίως οδηγεί σε μειώσεις της δοσολογίας ή διακοπή της θεραπείας. Σε γενικές γραμμές είναι αποτελεί παρενέργεια που μπορεί να αντιμετωπισθεί.
Περισσότερο σοβαρές αντιδράσεις που σχετίζονται με την έγχυση του φαρμάκου είναι μεταξύ άλλων οι ακόλουθες: πυρετός, ρίγη, κνίδωση, κνησμός, εξάνθημα, υπόταση, βρογχόσπασμος, δύσπνοια, συριγμός, αγγειοοίδημα, ίλιγγος, αναφυλαξία και καρδιακή ανακοπή. Ως εκ τούτου, η προκαταρκτική θεραπεία με κορτικοστεροειδή και αντιισταμινικά 30-60 λεπτά πριν τη χορήγηση του φαρμάκου αποτελεί την τυπική θεραπεία. Άλλες κοινές παρενέργειες είναι η φωτοευαισθησία, η υπομαγνησαιμία λόγω απώλειας μαγνησίου και λιγότερο κοινές είναι η πνευμονική και καρδιακή τοξικότητα.
Μηχανισμός δράσης
Όταν οι αυξητικοί παράγοντες συνδέονται με τους υποδοχείς τους στην επιφάνεια του κυττάρου, οι υποδοχείς δίνουν το σήμα στα κύτταρα προκειμένου να διαιρεθούν. Κάποιοι καρκίνοι προκαλούνται από μεταλλαγμένους υποδοχείς οι οποίοι δίνουν το σήμα για τη διαίρεση του κυττάρου ακόμα και απουσία του αυξητικού παράγοντα. Αυτό προκαλεί την ανεξέλεγκτη διαίρεση των κυττάρων. Η κετουξιμάμπη συνδέεται στους υποδοχείς αυτούς και απενεργοποιεί το συγκεκριμένο σήμα.
Η κετουξιμάμπη προσδένεται στον EGFR και απενεργοποιεί την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των όγκων με μεταλλαγμένο EGFR (αν και στην πράξη, μελέτες έχουν δείξει ότι η επίδραση της κετουξιμάμπης δεν εξαρτάται ουσιαστικά από την ποσότητα της πρωτεΐνης του EGFR υποδοχέα ο οποίος απαντάται στα καρκινικά κύτταρα). Ωστόσο, στην περίπτωση κατά την οποία η πρωτεΐνη RAS είναι μεταλλαγμένη, φαίνεται ότι η κετουξιμάμπη δεν δρα, καθώς το γονίδιο RAS στέλνει συνεχώς σήμα (πρωτεΐνη RAS) για αύξηση (πολλαπλασιασμό) των κυττάρων και το μεταλλαγμένο αυτό γονίδιο δεν ανταποκρίνεται στον EGFR.
Επομένως, πριν τη χρήση κετουξιμάμπης, η συνήθης διαδικασία (πρότυπο φροντίδας) είναι ο έλεγχος του γονιδίου RAS των καρκινικών κυττάρων για την ύπαρξη τυχόν μεταλλάξεων. Εάν το γονίδιο RAS είναι φυσιολογικό, η κετουξιμάμπη ενδέχεται να δράσει. Εάν όμως το γονίδιο RAS είναι μεταλλαγμένο, ενδέχεται η κετουξιμάμπη να μη δράσει, λόγω του ότι το μεταλλαγμένο γονίδιο RAS στέλνει συνεχώς σήμα RAS πρωτεΐνης για διαίρεση των κυττάρων, ακόμα και αν η κετουξιμάμπη έχει προηγουμένως απενεργοποιήσει το σήμα του EGFR, διότι η RAS βρίσκεται καθοδικά του σηματοδοτικού μονοπατιού και όντας μεταλλαγμένη δεν εξαρτάται πλέον από την αλληλεπίδραση με τον υποδοχέα EGFR.
Έλεγχος RAS
Το γονίδιο RAS κωδικοποιεί μια μικρή πρωτεΐνη G στη οδό του EGFR. Η κετουξιμάμπη και άλλοι αναστολείς του EGFR δρουν μόνο σε όγκους στους οποίους το γονίδιο RAS δεν έχει μεταλλαχθεί.
Ανάλυση των μεταλλάξεων του RAS είναι δυνατή με χρήση εμπορικά διαθέσιμων δοκιμασιών από διάφορες εταιρείες.
Τον Ιούλιο του 2009, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) επικαιροποίησε την ετικέτα δύο φαρμακευτικών σκευασμάτων μονοκλωνικών αντισωμάτων έναντι του EGFR (panitumumab (Vectibix) και cetuximab (Erbitux)) τα οποία ενδείκνυνται για τη θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου του παχέος εντέρου προκειμένου να συμπεριληφθούν οι πληροφορίες για τις μεταλλάξεις του KRAS.
Μελέτες έδειξαν ότι η ανίχνευση μεταλλάξεων του γονιδίου KRAS βοηθά τους ιατρούς να εντοπίσουν ασθενείς οι οποίοι είναι πιθανό να μην ανταποκριθούν σε θεραπεία με στοχευμένους αναστολείς του EGFR, συμπεριλαμβανομένου του cetuximab και το panitumumab. Ως εκ τούτου, ο γενετικός έλεγχος για την επιβεβαίωση της απουσίας μεταλλάξεων στο γονίδιο KRAS (και επομένως της ύπαρξης γονιδίου φυσιολογικού τύπου) αποτελεί πλέον συνήθη κλινική διαδικασία πριν την έναρξη θεραπείας με αναστολείς EGFR. Έχει καταδειχθεί ότι ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου και όγκους με φυσιολογικό KRAS παρουσιάζουν όφελος μεγαλύτερο του 60% όσον αφορά στο ποσοστό ανταπόκρισης και εμφανίζουν επίσης μειωμένο κίνδυνο εξέλιξης της νόσου σε ποσοστό μεγαλύτερο του 40% όταν έλαβαν Erbitux ως θεραπεία 1ης γραμμής. Περίπου το 65% των ασθενών με μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου φέρουν το φυσιολογικό γονίδιο KRAS.
Ιστορικό
Ο Michael Sela και οι συνεργάτες του δημοσίευσαν παρατηρήσεις σχετικά με την αναστολή του EGFR το 1988. Η εταιρεία Yeda Research, για λογαριασμό του Ινστιτούτου Επιστήμης Weizmann στο Ισραήλ, αμφισβήτησε την αδειοδοτημένη από την Imclone ευρεσιτεχνία της Aventis, για τη χρήση αντισωμάτων έναντι του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία για την επιβράδυνση της ανάπτυξης συγκεκριμένων όγκων, η οποία είχε υποβληθεί το 1989 από τη Rhone-Poulenc-Rorer.Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η Yeda είναι ο μοναδικός ιδιοκτήτης της ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ, και ότι κατέχει από κοινού με την Sanofi-Aventis την ευρεσιτεχνία σε άλλες χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντισώματα Κατηγορία:Αντινεοπλασματικά φάρμακα
Αμερικανικοί βομβαρδισμοί στη Λιβύη (1986)
Ο βομβαρδισμός της Λιβύης από τις ΗΠΑ το 1986, με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Φαράγγι Ελ Ντοράντο (Operation El Dorado Canyon), αναφέρεται στις αεροπορικές επιδρομές από τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Λιβύης που έλαβαν χώρα την Τρίτη, 15 Απριλίου 1986. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε από την Πολεμική Αεροπορία, το Ναυτικό και το Σώμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω αεροπορικών επιδρομών, ως αντίποινα για τη βομβιστική επίθεση στη ντισκοτέκ του Δυτικού Βερολίνου δέκα ημέρες νωρίτερα, για την οποία ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν κατηγόρησε ανοιχτά τον Λίβυο ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι. Αναφέρθηκαν 40 απώλειες στη Λιβύη με τρία αμερικανικά αεροπλάνα να καταρρίφθηκαν. Ένας από τους φερόμενους θανάτους στη Λιβύη ήταν ένα κοριτσάκι, που αναφέρεται ότι ήταν η κόρη του Καντάφι, η Χάνα Καντάφι. Ωστόσο, υπάρχουν αμφιβολίες για το αν όντως σκοτώθηκε, ή αν υπήρξε αληθινά.
Προέλευση
340px|μικρογραφία|Ο Πρόεδρος Ρίγκαν συμβουλεύεται ηγέτες του Κογκρέσου σχετικά με την επιδρομή.
Η Λιβύη αντιπροσώπευε υψηλή προτεραιότητα για τον Αμερικανό Πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν λίγο μετά την ορκωμοσία του το 1981. Ο Λίβυος ηγέτης Μουαμάρ Καντάφι ήταν σταθερά κατά του Ισραήλ και είχε υποστηρίξει βίαιες οργανώσεις στα παλαιστινιακά εδάφη και τη Συρία. Υπήρχαν αναφορές ότι η Λιβύη προσπαθούσε να γίνει πυρηνική δύναμη και η κατοχή του Τσαντ από τον Καντάφι, το οποίο ήταν πλούσιο σε ουράνιο, απασχολούσε σοβαρά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι φιλοδοξίες του Καντάφι να δημιουργήσει μια ομοσπονδία αραβικών και μουσουλμανικών κρατών στη Βόρεια Αφρική ήταν ανησυχητικές για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Επιπλέον, ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Αλεξάντερ Χάιγκ ήθελε να λάβει προληπτικά μέτρα κατά του Καντάφι επειδή χρησιμοποιούσε πρώην στελέχη της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) για να βοηθήσει στη δημιουργία τρομοκρατικών στρατοπέδων.
Μετά τις επιθέσεις του Δεκέμβρη του 1985 αεροδρόμια της Ρώμης και της Βιέννης, που σκότωσαν 19 και τραυμάτισαν περίπου 140, ο Καντάφι έδειξε ότι θα συνέχιζε να υποστηρίζει τη Φράξια του Κόκκινου Στρατού, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό όσο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υποστήριζαν κατά του Καντάφι.
Μετά από χρόνια περιστασιακών αψιμαχιών με τη Λιβύη για τις εδαφικές διεκδικήσεις της Λιβύης στον Κόλπο της Σύρτης, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξέτασαν μια στρατιωτική επίθεση για να χτυπήσουν στόχους εντός της ηπειρωτικής Λιβύης. Τον Μάρτιο του 1986, οι Ηνωμένες Πολιτείες, διεκδικώντας τα 12 ναυτικά μίλια στα χωρικά ύδατα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, έστειλε μια ειδική ομάδα στην περιοχή. Η Λιβύη απάντησε με επιθετικούς αντι-ελιγμούς στις 24 Μαρτίου που οδήγησαν σε ναυτική εμπλοκή στον Κόλπο της Σύρτης.
Στις 5 Απριλίου 1986, φερόμενοι Λίβυοι πράκτορες βομβάρδισαν το νυχτερινό κέντρο διασκέδασης "La Belle" στο Δυτικό Βερολίνο, σκοτώνοντας τρία άτομα, συμπεριλαμβανομένου ενός Αμερικανού στρατιώτη, και τραυματίζοντας 229 άτομα. Η Δυτική Γερμανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν τηλεφωνικές υποκλοπές από Λίβυους πράκτορες στην Ανατολική Γερμανία που συμμετείχαν στην επίθεση.
Πιο λεπτομερείς πληροφορίες ανακτήθηκαν χρόνια αργότερα, όταν τα αρχεία της Στάζι ερευνήθηκαν από την επανενωμένη Γερμανία. Λίβυοι πράκτορες που είχαν πραγματοποιήσει την επιχείρηση από την πρεσβεία της Λιβύης στην Ανατολική Γερμανία εντοπίστηκαν και διώχθηκαν από τη Γερμανία τη δεκαετία του 1990.
Η επιδρομή
340px|μικρογραφία|Ο [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών|Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ρόναλντ Ρήγκαν σε ενημέρωση με το προσωπικό του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ για την Επιχείρηση Φαράγγι Ελ Ντοράντο.]]
Η επιδρομή ξεκίνησε τις πρώτες πρωινές ώρες της 15ης Απριλίου, με δηλωμένους στόχους να στείλει ένα μήνυμα και να μειώσει την ικανότητα της Λιβύης να υποστηρίζει και να εκπαιδεύει τρομοκράτες. Λίγο μετά την επιδρομή ο Ρίγκαν προειδοποίησε: ''Σήμερα, κάναμε αυτό που έπρεπε να κάνουμε. Αν χρειαστεί, θα το ξανακάνουμε.'' Κάποιοι Λίβυοι στρατιώτες, σύμφωνα με πληροφορίες, εγκατέλειψαν τις θέσεις τους τρομαγμένοι και μπερδεμένοι και οι αξιωματικοί άργησαν να δώσουν εντολές. Τα αντιαεροπορικά πυρά της Λιβύης άρχισαν μόνο αφού τα αεροπλάνα πέρασαν πάνω από τους στόχους τους. Κανένα λιβυκό μαχητικό δεν απογειώθηκε.
Λιβυκά αντίποινα
Σύμφωνα με το ιατρικό προσωπικό ενός κοντινού νοσοκομείου, 24 τραυματίες προσήχθησαν φορώντας στρατιωτικές στολές και δύο χωρίς στολές. Οι συνολικές απώλειες στη Λιβύη υπολογίστηκαν σε 60, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στις βομβαρδισμένες αεροπορικές βάσεις. Ένα κοριτσάκι ήταν ανάμεσα στα θύματα. Το σώμα της παρουσιάστηκε σε Αμερικανούς δημοσιογράφους, στους οποίους είπαν ότι ήταν η πρόσφατα υιοθετημένη κόρη του Καντάφι, Χάνα. Ωστόσο, υπήρχε και παραμένει μεγάλος σκεπτικισμός σχετικά με αυτόν τον ισχυρισμό. Μπορεί να μην πέθανε ή μπορεί να υιοθέτησε μια δεύτερη κόρη και να της έδωσε το ίδιο όνομα μετά τον θάνατο της πρώτης.
Ανακοινώσεις Καντάφι
Ο Καντάφι ανακοίνωσε ότι «κέρδισε μια θεαματική στρατιωτική νίκη επί των Ηνωμένων Πολιτειών» και η χώρα μετονομάστηκε επίσημα σε «Μεγάλη Σοσιαλιστική Λαϊκή Λιβυκή Αραβική Τζαμαχιρίγια».
Ο Καντάφι δήλωσε ότι η συμφιλίωση μεταξύ της Λιβύης και των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν αδύνατη όσο ο Ρήγκαν βρισκόταν στον Λευκό Οίκο λέγοντας: ''Είναι τρελός. Είναι ανόητος. Είναι ισραηλινός σκύλος''. Είπε ότι δεν είχε σχέδια να επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες ή σε στόχους των ΗΠΑ. Υποστήριξε ότι ο Ρήγκαν ήθελε να τον σκοτώσει, δηλώνοντας: ''Προσπάθησε ο Ρήγκαν να με σκοτώσει; Φυσικά. Η επίθεση ήταν συγκεντρωμένη στο σπίτι μου και ήμουν στο σπίτι μου'', περιέγραψε επίσης πώς έσωσε την οικογένειά του. Όταν ρωτήθηκε ότι εάν κινδυνεύει να χάσει την εξουσία, είπε ''Πραγματικά, αυτές οι αναφορές και τα γραπτά δεν είναι αλήθεια. Όπως μπορείτε να δείτε, είμαι καλά, και δεν έχει υπάρξει καμία αλλαγή στη χώρα μας.''
Άλλα γεγονότα
Η κυβέρνηση της Λιβύης ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έπεσαν θύματα της αλαζονείας και της τρέλας της εξουσίας και ήθελαν να γίνουν ο αστυνόμος του κόσμου. Κατηγόρησε ότι κάθε κόμμα που δεν συμφωνούσε να γίνει Αμερικανός υποτελής ήταν παράνομος, τρομοκράτης και διάβολος.
Ο Καντάφι κατέστειλε μια εσωτερική εξέγερση, για την οργάνωση της οποίας κατηγόρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και ο Καντάφι φαινόταν ότι είχε εγκαταλείψει τη δημόσια σφαίρα για ένα διάστημα το 1986 και το 1987.
Η εφημερίδα Libyan Post αφιέρωσε αρκετές εκδόσεις γραμματοσήμων στο γεγονός, από το 1986 έως το 2001. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στις 13 Ιουλίου 1986. Το τελευταίο τεύχος κυκλοφόρησε στις 15 Απριλίου 2001.
Άμεσες
Η Λιβύη απάντησε εκτοξεύοντας 2 ή 3 πυραύλους Scud σε σταθμό της ακτοφυλακής των Ηνωμένων Πολιτειών στο ιταλικό νησί Λαμπεντούζα που πέρασαν πάνω από το νησί και προσγειώθηκαν στη θάλασσα, και 188 ρουκέτες που ήταν οι μόνοι πύραυλοι που μπορούσαν να φτάσουν στο έδαφος των ΗΠΑ, στο νησί της Λαμπεντούζας.
Μετέπειτα τρομοκρατικές ενέργειες συνδεδεμένες με τη Λιβύη
Υπήρχε μόνο περιορισμένη αλλαγή στην τρομοκρατία που συνδέεται με τη Λιβύη.
Η κυβέρνηση της Λιβύης φέρεται να διέταξε την αεροπειρατεία της πτήσης 73 της Pan Am στο Πακιστάν στις 5 Σεπτεμβρίου 1986, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 20 ατόμων. Ο ισχυρισμός δεν αποκαλύφθηκε παρά μόνο όταν αναφέρθηκε από τους The Sunday Times τον Μάρτιο του 2004 — ημέρες αφότου ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψη στην Τρίπολη από έναν δυτικό ηγέτη εδώ και μια γενιά.
Τον Οκτώβριο του 1986, ο Καντάφι χρηματοδότησε τη φατρία Al-Rukn του Τζεφ Φορτ της συμμορίας Chicago Black P. Stones, με την εμφάνισή τους ως ιθαγενές αντιαμερικανικό ένοπλο επαναστατικό κίνημα. Τα μέλη του Al-Rukn συνελήφθησαν επειδή προετοίμασαν χτυπήματα για λογαριασμό της Λιβύης, συμπεριλαμβανομένης της ανατίναξης κυβερνητικών κτιρίων των ΗΠΑ και της κατάρριψης ενός αεροπλάνου. Οι κατηγορούμενοι του Al-Rukn καταδικάστηκαν το 1987 για "προσφορά να διαπράξουν βομβαρδισμούς και δολοφονίες σε αμερικανικό έδαφος έναντι πληρωμής από τη Λιβύη". Τον Μάιο του 1987, η Αυστραλία απέλασε διπλωμάτες και διέκοψε τις σχέσεις με τη Λιβύη, υποστηρίζοντας ότι η Λιβύη προσπάθησε να τροφοδοτήσει τη βία στην Αυστραλία και την Ωκεανία.
Στα τέλη του 1987 οι γαλλικές αρχές σταμάτησαν ένα εμπορικό πλοίο, το MV Eksund, το οποίο προσπαθούσε να παραδώσει 150 τόνους σοβιετικών όπλων από τη Λιβύη στον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (IRA), εν μέρει ως αντίποινα κατά των Βρετανών για τη υποστήριξη των Αμερικανικών μαχητικών αεροπλάνων.