cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεράσιμος Σταματελάτος
Εκθέσεις
Στις 7 Φεβρουαρίου 1936 πραγματοποιεί έκθεση στον Βόλο στην αίθουσα Μανώλη. Παρευρίσκεται ο ίδιος στα εγκαίνια και την επόμενη μέρα δίνει διάλεξη με θέμα γύρω από την τέχνη. Επιστρέφει στην Αθήνα και πηγαινοέρχεται και δουλεύει στον Μυστρά. Συγχρόνως προετοιμάζει το οριστικό του ταξίδι για την Αμερική. Πριν την αναχώρησή του αφήνει όλα του τα έργα, τα βιβλία και τα προσωπικά του αντικείμενα στον πιστό του φίλο Γεώργιο Ν. Πολίτη. Φτάνοντας στη Νέα Υόρκη, φεύγει στο Χόλυγουντ για να αναζητήσει δουλειά. Το 1938 επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και μέσω διαγωνισμού αναλαμβάνει τη διακόσμηση του Ελληνικού Περιπτέρου στη Διεθνή Έκθεση. Το περίπτερο στήνουν οι αρχιτέκτονες Δημήτρης και Αλεξάνδρα Μωρέτη και διακοσμούν τέσσερις μεγάλες τοιχογραφίες του Στέρη, με θέμα την ιστορία του ελληνικού πολιτισμού. Στο τέλος εκείνης της χρονιάς παντρεύεται την Μάργκαρετ Σπόε Ουίλιαμς και το 1946 χωρίζουν. Την ίδια χρονιά (1946) σκηνογραφεί τις Φοίνισσες του Ευριπίδη, που ανεβαίνουν στο θέατρο της Νέας Υόρκης με πρωταγωνιστή τον Γ. Μπούρλο.
Guelfo Ammon d'Este
Το 1949 μετονομάζεται από το Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης σε, Guelfo Ammon d’Este. Το 1950 παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής για πορτρέτο και σχέδιο από ζωντανό μοντέλο και παράλληλα ξεκινάει την εικονογράφηση του καθεδρικού ναού της Νέας Υόρκης. Πέντε χρόνια μετά κάνει τον δεύτερο γάμο του με την Αν Βασάλο Σαβίνο στο Μπελέρ. Αποπερατώνει τον καθεδρικό ναό και αναλαμβάνει την εικονογράφηση του καθεδρικού ναού της Αγίας Τριάδας στο Λόουελ της Μασαχουσέτης. Από το 1965 έως το 1975 γράφει θεωρητικά κείμενα που αφορούν την τέχνη, κριτικές στο έργο μεγάλων ζωγράφων, απόψεις για τον αιώνα μας και πού αυτός οδηγείται, καθώς και ποιήματα. Το 1969 πραγματοποιείται στην Αθήνα στην γκαλερί "Νέες Μορφές" έκθεση έργων του Στέρη και το 1978 στη γκαλερί «Τρίτο Μάτι», η τελευταία επαναλήφθηκε στον ίδιο χώρο το 1980. Το 1970 έγινε έκθεσή του στη Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία "Τέχνη" στη Θεσσαλονίκη.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του
Το 1980 ο Γεράσιμος αποφασίζει να γυρίσει στη Γαλλία και εγκαθίσταται στη Νίκαια. Την ίδια χρονιά, ενώ ζει στη Νίκαια, πραγματοποιήθηκε έκθεση των έργων της συλλογής Κουτουλάκη στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου, η οποία το 1982 μεταφέρθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος. Ο Στέρης γνώριζε και για τις δύο εκθέσεις, αλλά δεν ήθελε να επισκεφθεί καμία. Στις 11 Απριλίου του 1987, μετά από παραμονή τριών μηνών σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, πεθαίνει σε ηλικία 89 ετών. Μετά τον θάνατό του η σύζυγός του ανακαλύπτει ότι ο Στέρης ήταν ελληνικής καταγωγής και το 1988 έρχεται στην Ελλάδα για να σκορπίσει την μισή τέφρα του στην Κεφαλονιά και μάλιστα στο χωριό Διγαλέτο, όπου και γεννήθηκε, και την άλλη μισή στον Σηκουάνα στο Παρίσι. Μετά την εμφάνιση της συζύγου του στην Ελλάδα και μαζί με όλες τις πληροφορίες που αυτή έφερε, ο Στέρης επανήλθε στο προσκήνιο και το 1990 η γκαλερί «Ιόνη» οργανώνει στην Αθήνα έκθεση με έργα του από την συλλογή της Λίλης Πολίτη, χήρας Γ. Πολίτη. Η ιδέα, όμως, μιας έκθεσης με το τελευταίο έργο του ζωγράφου στην Πινακοθήκη, δεν πραγματοποιήθηκε.
Τιμητικές Εκθέσεις
Το 1991 η Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης οργάνωσε τιμητική έκθεση. Για πρώτη φορά παρουσιάζονται στην Ελλάδα έργα της Αμερικής και δημοσιεύονται στον κατάλογο της έκθεσης οι πρώτες πληροφορίες που αφορούν την άγνωστη ζωή του στην Αμερική.
Ολοκληρώνοντας, την άνοιξη του 2000 με την αρωγή του Αλέξανδρου Ξύδη και του Γιώργου Ποταμιάνου, το σύνολο των έργων της Αμερικής έχει μεταφερθεί στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Μονή Χρυσοστόμου Νάξου
Η Μονή Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου Νάξου βρίσκεται στη Νάξο των Κυκλάδων και είναι κτισμένη σε λόφο πάνω από την παραλία Γρόττα. Απέχει 2,5 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης ή Χώρας της Νάξου και έχει αμφιθεατρική θέα προς τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων.
Ιστορία
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση η μονή λειτουργεί συνεχώς από την ίδρυσή της (πιθανολογείται το 1280) με γυναίκες μοναχούς. Θεωρείται το μοναδικό μοναστήρι της Ελλάδας που είναι αφιερωμένο στον Πατέρα και Ιεράρχη της Εκκλησίας, Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο.
Το 1995 η μονή και η γύρω από αυτήν περιοχή σε ακτίνα 500 μ. κηρύχθηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο "που αποτελεί το αναγνωριστικό σημείο για τον επισκέπτη της Χώρας από τη θάλασσα, καθώς είναι κτισμένη στην πλαγιά του βουνού, που υψώνεται πάνω από της ακτές της Γρόττας, εποπτεύοντας ολόκληρη τη Χώρα".
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νάξου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Νάξο (Χώρα) και τα Αγκίδια αποτελούν τη δημοτική ενότητα Νάξου που υπάγεται στο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 5 μοναχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Νάξο
Bullet in the Head (τραγούδι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Rage Against the Machine Κατηγορία:Τραγούδια του 1992 Κατηγορία:Singles του 1992
Ατόμιουμ
Κατασκευασμένο για την Παγκόσμια Έκθεση των Βρυξελλών (Expo '58), το ύψους 103 μέτρων μνημείο Ατόμιουμ (Atomium) αναπαριστά την κυψελίδα ενός κρυστάλλου σιδήρου, μεγεθυμένη κατά 165 δισεκατομμύρια φορές, με κάθετο σώμα διαγώνια, σωλήνες κατά μήκος των 12 άκρων του κύβου και από τις 8 κορυφές προς το κέντρο.
Εννέα σφαίρες από ατσάλι διαμέτρου 18 μέτρων συνδέονται μέσω σωλήνων που περιέχουν κυλιόμενες σκάλες μέχρι 35 μέτρων, μεταξύ των μεγαλύτερων στην Ευρώπη. Παράθυρα στην κορυφαία σφαίρα παρέχουν μια πανοραμική άποψη των Βρυξελλών. Άλλες σφαίρες έχουν εκθέσεις της δεκαετίας του 1950. Τρεις ανώτερες σφαίρες που δεν διαθέτουν κάθετη υποστήριξη δεν είναι ανοιχτές στο κοινό για λόγους ασφαλείας. thumb|Το Atomium
Ο Πύργος του Άιφελ των Βρυξελλών
Σχεδιασμένο αρχικά για να διαρκέσει μόνο έξι μήνες, το σχέδιο του αρχιτέκτονα Αντρέ Βατερκέυν επέζησε και κατέστη δημοφιλές τουριστικό θέλγητρο, σε σημείο που μερικοί πιστεύουν πως είναι ένα εθνικό σύμβολο του Βελγίου που ανταγωνίζεται το Μάννεκεν Πις. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα των Βρυξελλών, δίπλα στο Στάδιο Βασιλιά Βαλδουίνου στο Πάρκο Χέυζελ (50.8948° Β, 4.3415° Α). Κοντά του βρίσκονται επίσης ένα συνεδριακό κέντρο, το πάρκο Mini Europe και ένα από τα πρώτα πολυσινεμά στον κόσμο, το Kinepolis. thumb thumb|Κυλιόμενες σκάλες στο εσωτερικό του Atomium.
Ανακαίνιση
Ξεκινώντας τον Μάρτιο του 2004, οι ανακαινιστικές εργασίες περιέλαβαν την αντικατάσταση των φθαρμένων ελασμάτων από αλουμίνιο που κάλυπταν τις σφαίρες με ανοξείδωτο ατσάλι. Για να καλυφθεί η δαπάνη των ανακαινίσεων, το παλιό αλουμίνιο πουλήθηκε στο κοινό ως σουβενίρ. Ένα τριγωνικό κομμάτι μήκους περίπου 2 μέτρων πωλήθηκε για 1.300$. Το Ατόμιουμ παρέμεινε κλειστό για το κοινό από τον Οκτώβριο του 2004 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2006. Έκτοτε το Atomium έχει δεχθεί περισσότερους από 2.000.000 επισκέπτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βέλγιο Κατηγορία:Βρυξέλλες
Αντζέλικα Αγκουρμπάς
Η Αντζέλικα Ανατολίεβνα Γιαλίνσκαγια (ρωσικά: Анжелика Анатольевна Ялинская, μεταγραφή: Ανζέλικα Ανατόλ'ιεβνα Γιαλίνσκαγια, λευκορωσικά: Анжаліка Анатольеўна Ялінская, μεταγραφή: Anzhalika Anatoĺjeŭna Jalinskaja, γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1970, στο Μινσκ), καλύτερα γνωστή ως Αντζέλικα Αγκουρμπάς (ρωσικά: Анжéлика Агурбáш; λευκορωσικά: Анжаліка Агурбаш) είναι Λευκορώσα τραγουδίστρια και πρώην μοντέλο που είναι γνωστή διεθνώς για την εκπροσώπηση της Λευκορωσίας στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2005.
Η Αγκουρμπάς γεννήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσικής ΣΣΔ της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1988 κέρδισε το πρώτο τίτλο Μις Λευκορωσίας όταν ήταν φοιτήτρια της Λευκορωσικής Ακαδημίας Τεχνών. Μεταξύ του 1990 και του 1995 συμμετείχε στο συγκρότημα Βεράσι. Το 1991, η Αντζέλικα κέρδισε τον δεύτερο τίτλο της "Μις Φωτογραφία ΕΣΣΔ" και έγινε το πιο φωτογραφημένο μοντέλο στη Λευκορωσία.
Αφού η Αντζέλικα έφυγε από τους Βεράσι, κυκλοφόρησε τραγούδια όπως τα "Paper Moon", "Night Without a Dream" και "For You". Το 2002 παρουσίασε το καινούργιο του άλμπουμ "Το Αποχαιρετιστήριο Φιλί της Λίκα Γιαλίνσκαγια" την ίδια χρονιά. Η Αγκουρμπάς ήταν ο εκπρόσωπος της Λευκορωσίας Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο διαγωνισμό του 2005. Το αυθεντικό τραγούδι,  Boys and Girls , μια ροκ μπαλάντα με θέμα την σφαγή στο Μπεσλάν, επιλέχθηκε από μια κριτική επιτροπή μετά από ψηφοφορία των λευκορώσων τηλεθεατών. Ωστόσο, λόγω της κακής φήμης του τραγουδιού σε όλη την Ευρώπη, το κρατικό κανάλι της Λευκορωσίας αποφάσισε σε μια πολύ ασυνήθιστη κίνηση να επιτρέψει την Αντζέλικα να τραγουδάει ένα διαφορετικό τραγούδι για το Κίεβο.
Το τραγούδι Love Me Tonight δεν πήγε καλά στον διαγωνισμό, καθώς βγήκε 13ο στα 25 και αποκλείστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι παρουσιαστές Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λευκορώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ανδρέας Σ. Λόντος
Ο Ανδρέας (Σωτηράκη) Λόντος (1786-1845) ήταν προεστός του Αιγίου, με σημαντική στρατιωτική και πολιτική δράση στην Επανάσταση του 1821, καθώς και έπειτα από αυτή.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1786 στη Βοστίτσα (Αίγιο) από ισχυρή οικογένεια προυχόντων της πόλης. Ήταν γιος του προεστού Σωτηράκη Λόντου, που αποκεφαλίστηκε το 1812 στην Τριπολιτσά. Παππούς του ήταν ο Γκολφίνος, ο οποίος συμμετείχε στην Εξέγερση του 1770.
Σπούδασε στο Σχολαρχείο της Βοστίτσας, το οποίο διηύθυνε ο Ευστάθιος Παλαμάς, πρόγονος του μετέπειτα ξακουστού ποιητή Κωστή Παλαμά. Ο Ανδρέας έζησε για ένα διάστημα στην Κωνσταντινούπολη και επανήλθε στην Πελοπόννησο το 1816. Συνήψε φιλία με τον νέο Μόρα-Βαλεσή Σακήρ Αχμέτ και το 1818 αναγορεύτηκε επίσημα σε προεστό με έγγραφο των εκπροσώπων του καζά Βοστίτσας, επικυρωμένο από τον επίσκοπο Κερνίτσης, Προκόπιο. Προεπαναστατικά μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Πελοπίδα, και εργάστηκε για την προπαρασκευή της Επανάστασης.
Στην Επανάσταση
250px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Ανδρέας Λόντος με τους [[Ανδρέας Ζαΐμης|Ανδρέα Ζαΐμη και Οδυσσέα Ανδρούτσο καταλαμβάνουν τη Βοστίτσα (λιθογραφία του Πέτερ φον Ες).]] Μετείχε ενεργά στην Επανάσταση, όπως και οι αδελφοί του Αναστάσιος και Λουκάς. Στις 23 Μαρτίου κήρυξε την επανάσταση στο Αίγιο, εκδίωξε τους Τούρκους χωρίς μάχη και ύψωσε την πρώτη ελληνική επαναστατική σημαία. Στη διάρκεια της επανάστασης διοικούσε δικό του στρατιωτικό σώμα, με το οποίο πήρε μέρος στην πολιορκία της Πάτρας και του Μεσολογγίου.
Κατά τον Καλλίνικο Καστόρχη, ο Ανδρέας Λόντος σε συνεννόηση με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό εκφώνησε την 25 Μαρτίου του 1821 προς συμπατριώτες του τον ίδιο λόγο που εκφώνησε και ο Γερμανός στην Αγία Λαύρα Καλαβρύτων. Μετά από αυτό επικεφαλής ενόπλων συμμετείχε στην πολιορκία της Πάτρας και του Ρίου.
Στην Απελευθέρωση
Μετά την Απελευθέρωση ο Λόντος παραγκωνίστηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια, γι' αυτό και πρωτοστάτησε στα αντικαποδιστριακά κινήματα. Το 1833 μετακόμισε στο Ναύπλιο, προκειμένου να συναντήσει τον βασιλιά Όθωνα κατά την άφιξή του. Το 1835 ο Όθων τον διορίζει συνταγματάρχη και στη συνέχεια στρατιωτικό επιθεωρητή. Κατά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου ο Λόντος έλαβε ενεργά μέρος, όντας αρχηγός του Αγγλικού κόμματος. Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου διορίστηκε αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, ενώ στη συνέχεια χρημάτισε Υπουργός Στρατιωτικών & Εσωτερικών στην επαναστατική κυβέρνηση. Με την άνοδο όμως του Ιωάννη Κωλέττη, ο Λόντος εκδιώχθηκε και έχασε όλα του τα αξιώματα.
Τα οικονομικά προβλήματα και το τέλος
Τα οικονομικά του προβλήματα αλλά και η μεγάλη πίκρα του για την πολιτική του αποτυχία τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. Έθεσε τέλος στη ζωή του στις 24 Σεπτεμβρίου 1845 στο σπίτι του στην Αθήνα. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Αίγιο και συγκεκριμένα στο σπίτι του αδερφού του Λουκά στις 15 Οκτωβρίου, αλλά δεν τάφηκε με εκκλησιαστικό τελετουργικό εξαιτίας της απαγόρευσης που είχε επιβληθεί από την Κυβέρνηση Κωλέττη. Τελικά η κηδεία του πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο του 1847, αμέσως μετά το θάνατο του Κωλέττη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Γραμματείς της Επικράτειας επί των Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Ανδρεας Σ
Μάντισον Μπιρ
H Μάντισον Ελ Μπιρ (Madison Elle Beer, 5 Μαρτίου 1999) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια. Έγινε περισσότερο γνωστή στα ΜΜΕ όταν ο Τζάστιν Μπίμπερ έκανε ένα βίντεο που είχε link με το τραγούδι της. Έπειτα υπέγραψε συμβόλαιο με την Island Records.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1999 στην περιοχή Τζέριχο της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας της, Ρόμπερ Μπιρ, είναι κατασκευαστής πολυτελών σπιτιών και η μητέρα της, Τρέισι Μπιρ, είναι διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων. Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Ράιντερ. Φοίτησε στο γυμνάσιο της περιοχής Τζέριχο μέχρι το 2012, όπου αποφάσισε να συνεχίσει στο σχολείο μέσω οικοδιδασκαλίας.
Καριέρα
Στις αρχές του 2012, η Μπιρ άρχισε να δημοσιεύει βίντεο στο YouTube με την ίδια να κάνει cover τραγούδια γνωστών καλλιτεχνών. Κάπως έτσι, την ανακάλυψε ο Τζάστιν Μπίμπερ, ο οποίος ανέβασε ένα βίντεο στο Twitter με το τραγούδι της. Αμέσως απέκτησε πάνω από 25 εκατομμύρια προβολές κι έτσι έγινε γνωστή στα ΜΜΕ. Έπειτα, με την βοήθεια του Μπίμπερ, υπέγραψε συμβόλαιο με την Island Records και απέκτησε τον δικό της μάνατζερ, Σκούτερ Μπράουν.
Συνεργάστηκε με την παραγωγή του Monster High και ερμήνευσε το θεματικό τραγούδι της σειράς, με τίτλο "We Are Monster High". Το Φεβρουάριο του 2013, συνεργάστηκε με τον Κόντι Σίμπσον για ένα τραγούδι που έπαιξε στο Radio Disney. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2013, κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι, με τίτλο "Melodies", το οποίο γράφτηκε από τον Peter Kelleher, τον Ben Kohn, τον Thomas Barnes και την Ina Wroldsen. Στο βίντεοκλιπ εμφανίστηκε και ο Τζάστιν Μπίμπερ.
Το "Unbreakable" είναι το δεύτερο single από την επερχόμενη δισκογραφική δουλειά της. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 17 Ιουνίου 2014 και γράφτηκε από την Jessica Ashley, τον Evan Bogart, την Heather Jeanette Miley, τον Matt Schwartz, τον Emanuel Kiriakou και τον Andrew Goldstein και παρήχθησαν από τους τελευταίους δύο. Στις 16 Φεβρουαρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι η Μπιρ είχε οριστεί ως ένας από τους καλύτερους καλλιτέχνες σε ένα νέο single από τους DJs Mako με τίτλο "I Will not Let You Walk Away". Το τραγούδι κυκλοφόρησε για ψηφιακή λήψη στις 24 Φεβρουαρίου 2015 μαζί με ένα βίντεοκλιπ και έφτασε στο Νο 43 στο Hot Dance / Electronic Songs, No 33 στα Dance/Electronic Digital Songs, και No. 19 στα Dance/Mix Show Airplay charts των ΗΠΑ. Ακόμα, την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε άλλα δύο τραγούδια. Το "All For Love" σε συνεργασία με τους Jack & Jack και το "Something Sweet".
Στις 3 Αυγούστου 2017 κυκλοφόρησε το βίντεοκλιπ του τραγουδιού της, με τίτλο "Dead", το οποίο ξεπέρασε τις 10.000.000 προβολές. Επίσης, το Νοέμβριο του ίδιου έτους, κυκλοφόρησε το νέο της τραγούδι "Say It To My Face" σε audio μορφή. To 2018 κυκλοφόρησε έξι τραγούδια: Τα "Home With You", "Fools", "Tyler Durden", "Heartless", "Teenager In Love" και "Hurts Like Hell" (το τελευταίο μαζί με τον Offset) καθώς και το πρώτο της EP, με τίτλο "As She Pleases". Επίσης, έκανε και την πρώτη της περιοδεία "As She Pleases Tour".
Το 2019 κυκλοφόρησε τα τραγούδια "All Day And Night" (μαζί με τους Jax Jones & Martin Solveig) και "Dear Society" ενώ το 2020 κυκλοφόρησε τρία τραγούδια: "Good In Goodbye", "Selfish" και "Baby" καθώς και το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο "Life Support".
Προσωπική ζωή
Από το 2015 μέχρι το 2017 ήταν ζευγάρι με τον Τζακ Γκιλίνσκι από το μουσικό ντουέτο Jack & Jack, με τους οποίους συνεργάστηκε στο τραγούδι "All For Love". Από το 2019 μέχρι σήμερα είναι σε σχέση με τον καλαθοσφαιριστή Μπλέικ Γκρίφιν που αγωνίζεται για την ομάδα Ντιτρόιτ Πίστονς.
Τραγούδια
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Κουνιχίκο Κοντάιρα
Ο Κουνιχίκο Κοντάιρα (小平 邦彦, Kodaira Kunihiko, 16 Μαρτίου 1915 - 26 Ιουλίου 1997) ήταν Ιάπωνας μαθηματικός, γνωστός για το διακεκριμένο έργο του στην αλγεβρική γεωμετρία και τη θεωρία των πολύπλοκων πολλαπλών, καθώς και ως ιδρυτής της ιαπωνικής σχολής των αλγεβρικών γεωμέτρων .Το 1954 τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς, και υπήρξε ο πρώτος Ιάπωνας υπήκοος που έλαβε αυτή την τιμή.
Σπουδές
Ο Κοντάιρα γεννήθηκε στο Τόκιο. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο το 1938 και αποφοίτησε επίσης από το τμήμα φυσικής του Πανεπιστημίου του Τόκιο το 1941. Κατά τη διάρκεια του πολέμου εργάστηκε απομονωμένος, αλλά κατάφερε να καταλάβει τη θεωρία Χοτζ όπως ήταν τότε. Πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο το 1949, με μια διατριβή με τίτλο Αρμονικά πεδία σε πολλαπλομορφίες του Ρίμαν. Ασχολήθηκε με κρυπτογραφικές εργασίες από το 1944 περίπου, ενώ κατείχε ακαδημαϊκή θέση στο Τόκιο.
Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών & Πανεπιστήμιο Πρίνστον
Το 1949 μετέβη στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ μετά από πρόσκληση του Χέρμαν Βάυλ. Στη συνέχεια διορίστηκε αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1952 και προήχθη σε καθηγητή το 1955. Εκείνη την εποχή τα θεμέλια της θεωρίας Χότζ ευθυγραμμίζονταν με τις τρέχουσες τεχνικές της θεωρίας φορέων. Ο Κοντάιρα ασχολήθηκε άμεσα με την αξιοποίηση των εργαλείων που άνοιξε στην αλγεβρική γεωμετρία, προσθέτοντας τη θεωρία των διαφραγμάτων καθώς αυτή γινόταν διαθέσιμη. Το έργο αυτό άσκησε ιδιαίτερη επιρροή, για παράδειγμα στον Φρίντριχ Χίρζεμπρουχ.
Σε μια δεύτερη φάση της έρευνας, ο Κοντάιρα έγραψε μια μακρά σειρά άρθρων σε συνεργασία με τον Ντόναλντ Σπένσερ, θεμελιώνοντας τη θεωρία της παραμόρφωσης των μιγαδικών δομών σε πολλαπλές. Αυτό κατέστησε δυνατή την κατασκευή χώρων moduli, δεδομένου ότι γενικά οι δομές αυτές εξαρτώνται συνεχώς από τις παραμέτρους. Επίσης, επέτρεψε την ταυτοποίηση ομάδων συνομολογίας της δεσμίδας, για τη δεσμίδα που σχετίζεται με την ολόμορφη εφαπτομενική δέσμη, οι οποίες φέρουν τα βασικά δεδομένα για τη διάσταση του χώρου moduli και τα εμπόδια στις παραμορφώσεις. Η θεωρία αυτή εξακολουθεί να είναι θεμελιώδης και επηρέασε επίσης τη θεωρία των διασχημάτων (πολύ διαφορετική) του Γκρόθεντικ. Στη συνέχεια, ο Σπένσερ συνέχισε αυτό το έργο, εφαρμόζοντας τις τεχνικές σε μη σύνθετες δομές, όπως οι δομές G.
Σε ένα τρίτο σημαντικό μέρος του έργου του (από το 1960), ο Κοντάιρα ασχολήθηκε, με την ταξινόμηση των αλγεβρικών επιφανειών από την άποψη της δίρρητης γεωμετρίας των μιγαδικών πολλαπλών. Αυτό οδήγησε σε μια τυπολογία επτά τύπων συμπαγών δισδιάστατων μιγαδικών πολλαπλών, που καλύπτει τους πέντε κλασικά γνωστούς αλγεβρικούς τύπους, ενώ οι άλλοι δύο είναι μη αλγεβρικοί. Παρείχε επίσης λεπτομερείς μελέτες των ελλειπτικών ινώσεων επιφανειών σε καμπύλη, ή αλλιώς ελλειπτικών καμπυλών πάνω σε πεδία αλγεβρικών συναρτήσεων, μια θεωρία όπου το αριθμητικό ανάλογο αποδείχθηκε σημαντικό αμέσως μετά. Η εργασία αυτή περιελάμβανε επίσης έναν χαρακτηρισμό των επιφανειών K3 ως παραμορφώσεις των τεταρτοταγών επιφανειών στο P4, και το θεώρημα ότι αποτελούν μια ενιαία τάξη διαμορφισμού. Και πάλι, το έργο αυτό αποδείχθηκε βασικό. (Οι επιφάνειες Κ3 πήραν το όνομά τους από τους Ερνστ Κούμερ, Έριχ Κέλερ και Κοντάιρα.)
Μεταγενέστερα χρόνια
Ο Κοντάιρα αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον και το Ινστιτούτο Ανωτάτων Σπουδών το 1961 και διετέλεσε για λίγο πρόεδρος στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς και στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Το 1967 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Βολφ το 1984/5. Πέθανε στο Κόφου στις 26 Ιουλίου 1997.
Τιμήθηκε με την ιδιότητα του μέλους της Ιαπωνικής Ακαδημίας, της Μαθηματικής Εταιρείας της Ιαπωνίας και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1978. Ήταν ξένος συνεργάτης της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ το 1975, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Γκέτινγκεν το 1974 και επίτιμο μέλος της Μαθηματικής Εταιρείας του Λονδίνου το 1979. Έλαβε το Τάγμα Πολιτισμού και το Βραβείο της Ιαπωνικής Ακαδημίας το 1957 και το Βραβείο Fujiwara το 1975.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ιάπωνες μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Λιάσος Λουκά
Ο Λιάσος Λουκά είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1980 στη Λάρνακα.
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1999 από την Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Τον Ιανουάριο του 2004 έμεινε ελεύθερος από τον κυπριακό σύλλογο και αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, έπειτα από εισήγηση του Άγγελου Αναστασιάδη,  υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας 1,5 έτους. thumb|200px|left Την περίοδο 2004-05 κατά τον εντός έδρας αγώνα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ αν και τιμωρημένος από παλαιότερο αγώνα (αγωνίστηκε στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2000 με τη Νέα Σαλαμίνα) αγωνίζεται ως αλλαγή με αποτέλεσμα ο ΠΑΟΚ να χάσει την αναμέτρηση στα χαρτιά με 3-0 (ο ΠΑΟΚ είχε ηττηθεί με 1-2) και να αποκλειστεί ουσιαστικά από την διοργάνωση.
Τον χειμώνα του 2005 αποχώρησε από τον ΠΑΟΚ για να συνεχίσει στην ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία έμεινε για δύο περιόδους. Την περίοδο 2007-2011 επέστρεψε στη Νέα Σαλαμίνα. Ακολούθησε μια περίοδος στην ΑΕΠ Πάφος και μία στην ΑΕΚ Κουκλιών.
Το 2013 εντάχθηκε στην Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών έχοντας εκτός από το ρόλο του ποδοσφαιριστή και το ρόλο του τεχνικού διευθυντή.
Καριέρα ως προπονητής
Το Φεβρουάριο του 2015 ανέλαβε και το ρόλο του προπονητή στην Καρμιώτισσα. Την περίοδο 2015-16, συμμετέχοντας στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας, υπό την καθοδήγηση του, η Καρμιώτισσα προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α΄ κατηγορία. Παρέμεινε στην ομάδα ως τον Μάιο του 2017.
Τον Ιούνιο του 2017 ανέλαβε προπονητής στη Νέα Σαλαμίνα. Στα μέσα Οκτωβρίου αποδεσμεύτηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΠ Πάφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Κουκλιών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρμιώτισσας Πάνω Πολεμιδιών Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Καρμιώτισσας Πάνω Πολεμιδιών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία (οθωμανικά τουρκικά: دَوْلَتِ عَلِيّهٔ عُثمَانِیّه, Ντεβλέτ-ι Αλίγε-ι Οσμάνιγε, επί λέξει Το Ανώτατο Οθωμανικό Κράτος, σύγχρονα τουρκικά: Osmanlı İmparatorluğu ή Osmanlı Devleti), περισσότερο γνωστή κατά το παρελθόν στη Δύση ως Τουρκική Αυτοκρατορία ή απλώς Τουρκία ήταν ένα κράτος που ήλεγχε μεγάλο μέρος της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Δυτικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής μεταξύ του 14ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Ιδρύθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα στη βορειοδυτική Μικρά Ασία στην πόλη Σετζούτ (σύγχρονη Επαρχία Μπιλετσίκ) από τον Ογούζο Τούρκο φύλαρχο Οσμάν Α΄. Το 1354 οι Οθωμανοί πέρασαν στην Ευρώπη και με την κατάκτηση των Βαλκανίων το οθωμανικό μπεηλίκι μεταμορφώθηκε σε μια διηπειρωτική αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί κατέλυσαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από το Μωάμεθ τον Πορθητή το 1453.
Κατά τη διάρκεια του 16ου και του 17ου αιώνα, στην κορύφωση της ισχύος της, υπό τη βασιλεία του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, η Οθωμανική ήταν μια πολυεθνική, πολυγλωσσική αυτοκρατορία που έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, τμήματα της Κεντρικής Ευρώπης, της Δυτικής Ασίας, της Ανατολικής Ευρώπης και τον Καύκασο, τη Βόρεια Αφρική και το Κέρας της Αφρικής. Στις αρχές του 17ου αιώνα η αυτοκρατορία περιελάμβανε 32 επαρχίες και πολλά υποτελή κράτη. Ορισμένα από αυτά απορροφήθηκαν αργότερα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ σε άλλα παραχωρήθηκαν διάφοροι τύποι αυτονομίας κατά την πάροδο των αιώνων.
Με την Κωνσταντινούπολη ως πρωτεύουσά της και τον έλεγχο των εδαφών γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου, η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν στο επίκεντρο των αλληλεπιδράσεων μεταξύ του Ανατολικού και του Δυτικού Κόσμου επί έξι αιώνες. Ενώ άλλοτε θεωρούνταν ότι η αυτοκρατορία εισήλθε σε περίοδο παρακμής μετά το θάνατο του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, αυτή η άποψη δεν υποστηρίζεται πλέον από την πλειονότητα των ακαδημαϊκών ιστορικών. Η αυτοκρατορία εξακολούθησε να διατηρεί ευέλικτη και ισχυρή οικονομία, κοινωνία και στρατό σε όλη τη διάρκεια του 17ου και του 18ου αιώνα. Ωστόσο κατά τη διάρκεια μιας μακράς περιόδου ειρήνης από το 1740 ως το 1768, το οθωμανικό στρατιωτικό σύστημα έμεινε πίσω από εκείνο των Ευρωπαίων ανταγωνιστών της, των αυτοκρατοριών των Αψβούργων και της Ρωσίας. Έτσι οι Οθωμανοί υπέστησαν σοβαρές στρατιωτικές ήττες στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, γεγονός που τους ώθησε να ξεκινήσουν μια ολοκληρωμένη διαδικασία μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού γνωστή ως Τανζιμάτ. Έτσι, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το οθωμανικό κράτος έγινε πολύ πιο ισχυρό και οργανωμένο, παρά τις περαιτέρω εδαφικές απώλειες που υπέστη, ειδικά στα Βαλκάνια, όπου εμφανίστηκαν αρκετά νέα κράτη. Η αυτοκρατορία συμμάχησε με τη Γερμανία στις αρχές του 20ού αιώνα, ελπίζοντας να αποσείσει τη διπλωματική απομόνωση που είχε συμβάλει στις πρόσφατες εδαφικές της απώλειες και έτσι συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων. Ενώ η Αυτοκρατορία μπόρεσε να αντέξει κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, αγωνιζόταν με εσωτερικές διενέξεις, ειδικά με την Αραβική εξέγερση στα αραβικά εδάφη της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η οθωμανική κυβέρνηση διαπράττει μεγάλες θηριωδίες εναντίον των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου.
Η ήττα της Αυτοκρατορίας και η κατοχή μέρους της επικράτειάς της από τις Συμμαχικές Δυνάμεις μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν ως αποτέλεσμα το διαμελισμό της και την απώλεια των εδαφών της της Μέσης Ανατολής, που τα μοιράστηκαν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία. Ο επιτυχής Τουρκικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας εναντίον των κατεχόντων Συμμάχων οδήγησε στην εμφάνιση της Δημοκρατίας της Τουρκίας στην καρδιά της Μικράς Ασίας και στην κατάργηση της οθωμανικής μοναρχίας.
Η σύγχρονη Τουρκία είναι μόνον ένα τμήμα της ιστορικής οθωμανικής αυτοκρατορίας παρόλο που οι όροι Τουρκία και Οθωμανική Αυτοκρατορία χρησιμοποιούνται εναλλακτικά για να χαρακτηρίσουν μία από τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες αυτοκρατορίες της σύγχρονης ιστορίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έγιναν εκτεταμένες προσπάθειες να περιοριστεί η οθωμανική κουλτούρα, η οποία κρίθηκε οπισθοδρομική, ώστε η Τουρκία να μετατραπεί σε μια σύγχρονη κοσμική χώρα σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Η μετάβαση στο κοσμικό κράτος αποδείχτηκε μια διαδικασία εξαιρετικά δύσκολη και μακροχρόνια, ενώ πολλά στοιχεία της οθωμανικής κουλτούρας είναι ακόμη ορατά στη σύγχρονη τουρκική κοινωνία.
Όνομα
Η λέξη Οθωμανός είναι ιστορικός εξελληνισμός του ονόματος του Οσμάν Α΄, ιδρυτή της Αυτοκρατορίας και του κυβερνώντος Οίκου του Οσμάν (γνωστού και ως Οθωμανικής Δυναστείας). Το όνομα του Οσμάν με τη σειρά του ήταν η τουρκική μορφή του αραβικού ονόματος Ουτμάν (عثمان). Στα οθωμανικά τουρκικά η αυτοκρατορία αναφερόταν ως Ντεβλέτ-ι Αλίγε-ι Οσμάνιγε (دولت عليه عثمانیه‎) (επί λέξει «Το Ανώτατο Οθωμανικό Κράτος») ή εναλλακτικά Οσμανλί Ντεβλετί (عثمانلى دولتى). Στα σύγχρονα τουρκικά είναι γνωστή ως Osmanlı İmparatorluğu («Οθωμανική Αυτοκρατορία») ή Osmanlı Devleti («Το Οθωμανικό Κράτος»). Η αυτοκρατορία τον καιρό της ύπαρξής της ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου γνωστή ως Τουρκία η Τουρκική Αυτοκρατορία. Ο όρος Οθωμανική Αυτοκρατορία είναι νεολογισμός με αρχικά πολύ περιορισμένη χρήση που επικράτησε τη σύγχρονη εποχή.
Η τουρκική λέξη για το «Οθωμανός» (Οσμανλί) σε αντίθεση με σήμερα που αναφέρεται για όλους τους υπηκόους της αυτοκρατορίας, αρχικά χρησιμοποιούταν για τους φυλετικούς οπαδούς του Οσμάν το δέκατο τέταρτο αιώνα και στη συνέχεια για τη στρατιωτική-διοικητική ελίτ της αυτοκρατορίας. Αντίθετα ο όρος «Τούρκος» (Türk) αναφερόταν στους χωρικούς της Μικράς Ασίας και στον πληθυσμό των φυλών και θεωρήθηκε ως όρος δυσφημιστικός όταν εφαρμόστηκε σε αστικά, μορφωμένα άτομα. Την πρώιμη νεότερη περίοδο ένας μορφωμένος αστός τουρκόφωνος, που δεν ήταν μέλος της στρατιωτικής-διοικητικής τάξης δεν θα αναφερόταν στον εαυτό του ούτε ως Οσμανλί ούτε ως Τουρκ, αλλά μάλλον ως Ρουμί (رومى), ή ως «Ρωμαίο», που σήμαινε κάτοικος της επικράτειας της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας. Ο όρος Ρουμί χρησιμοποιείτο επίσης για τους τουρκόφωνους από τους άλλους μουσουλμανικούς λαούς της αυτοκρατορίας και πέραν αυτής.
Στη Δύση τα δύο ονόματα «Οθωμανική Αυτοκρατορία» και «Τουρκία» χρησιμοποιούντο συχνά εναλλακτικά, ενώ το «Τουρκία» να προτιμάται ευνοήθηκε όλο και περισσότερο σε επίσημες και ανεπίσημες περιπτώσεις. Αυτή η διάσταση έληξε επισήμως το 1920-23, όταν η νεοσύστατη τουρκική κυβέρνηση με έδρα την Άγκυρα επέλεξε το Τουρκία ως το μοναδικό επίσημο όνομα. Οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί ιστορικοί αποφεύγουν τους όρους «Τουρκία», «Τούρκοι» και «τουρκικός» όταν αναφέρονται στους Οθωμανούς, λόγω του πολυεθνικού χαρακτήρα της αυτοκρατορίας καθώς και για να μην συγχέονται με το σύγχρονο κράτος.
Ανοδος (περίπου 1299-1453)
Καθώς η δύναμη του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ρουμ μειώθηκε το 13ο αιώνα, η Μικρά Ασία χωρίστηκε σε ένα συνονθύλευμα ανεξάρτητων τουρκικών πριγκιπάτων γνωστών ως Μπεηλικίων της Μικράς Ασίας. Ενός από αυτά τα μπεηλίκια, στην περιοχή της Βιθυνίας, στα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ηγείτο ο Τούρκος φύλαρχος Οσμάν (π. 1323/4), μια μορφή αδιευκρίνιστης προέλευσης, από την οποία προέρχεται το όνομα Οθωμανός. Οι πρώτοι οπαδοί του Οσμάν αποτελούντο τόσο από τουρκικές φυλετικές ομάδες όσο και βυζαντινούς στασιαστές, πολλούς αλλά όχι όλους προσηλυτισμένους στο Ισλάμ. Ο Οσμάν επέκτεινε τον έλεγχο του πριγκιπάτου του κατακτώντας βυζαντινές πόλεις κατά μήκος του ποταμού Σαγγάριου. Δεν είναι καλά κατανοητό πώς οι πρώτοι Οθωμανοί κατάφεραν να κυριαρχήσουν επί των γειτόνων τους, λόγω της ανεπάρκειας των πηγών που σώζονται από αυτή την περίοδο. Μια σχολή σκέψης που ήταν δημοφιλής κατά τον εικοστό αιώνα υποστήριζε ότι οι Οθωμανοί είχαν επιτυχίες συγκεντρώνοντας θρησκευτικούς πολεμιστές να πολεμήσουν γι 'αυτούς στο όνομα του Ισλάμ. Αυτή η θεωρία, γνωστή ως θεωρία των Γαζήδων, δέχεται σήμερα έντονη κριτική και δεν είναι πλέον γενικά αποδεκτή από τους ιστορικούς, αλλά δεν έχει ακόμη αναφανεί ομοφωνία να την αντικαταστήσει για τη φύση του πρώιμου οθωμανικού κράτους thumb|Η Μάχη της Νικόπολης του 1396. Πίνακας του 1523
Τον αιώνα μετά τον θάνατο του Οσμάν Α΄ η οθωμανική κυριαρχία άρχισε να επεκτείνεται στη Μικρά Ασία και στα Βαλκάνια. Ο γιος του Οσμάν Ορχάν κατέλαβε την πόλη Προύσα στη βορειοδυτική Μικρά Ασία το 1326 και την κατέστησε τη νέα πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους. Αυτή η κατάκτηση σήμανε την απώλεια του βυζαντινού ελέγχου πάνω στη βορειοδυτική Μικρά Ασία. Η σημαντική πόλη της Θεσσαλονίκης καταλήφθηκε από τους Βενετούς το 1387. Η νίκη των Οθωμανών στο Κοσσυφοπέδιο το 1389 σήμανε ουσιαστικά το τέλος της σερβικής κυριαρχίας στην περιοχή, ανοίγοντας το δρόμο για την οθωμανική επέκταση στην Ευρώπη. Η Μάχη της Νικόπολης (στον Δούναβη) το 1396, που θεωρείται ευρέως ως η τελευταία μεγάλης κλίμακας σταυροφορία του Μεσαίωνα, απέτυχε να ανακόψει την προέλαση των νικηφόρων Οθωμανών Τούρκων.
Με την επέκταση της τουρκικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης έγινε κρίσιμος στρατηγικός στόχος. Ωστόσο η στρατηγική θέση της πόλης στα Στενά του Βοσπόρου και τα αμυντικά στρατιωτικά χαρακτηριστικά της καθιστούσαν δύσκολη την κατάληψή της. Η αυτοκρατορία είχε καταφέρει να ελέγξει σχεδόν όλα τα πρώην Βυζαντινά εδάφη γύρω από την πόλη, αλλά το 1402 οι Βυζαντινοί ανακουφίστηκαν προσωρινά όταν ο Τουρκομογγόλος ηγέτης Τιμούρ, ιδρυτής της Αυτοκρατορίας των Τιμουριδών, εισέβαλε στη Μικρά Ασία από την Ανατολή. Στη Μάχη της Άγκυρας το 1402 ο Τιμούρ νίκησε τις οθωμανικές δυνάμεις και συνέλαβε αιχμάλωτο το Σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄, προεξενόντας αναταραχή στην αυτοκρατορία. Ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε διήρκεσε από το 1402 έως το 1413, καθώς οι γιοι του Βαγιαζήτ πολεμούσαν για τη διαδοχή, και τελείωσε όταν ο Μωάμεθ Α΄ αναδείχθηκε σουλτάνος ​​και αποκατέστησε την οθωμανική εξουσία, θέτοντας τέλος στη Μεσοβασιλεία (τούρκικα: Fetret Devri).
Μέρος των οθωμανικών εδαφών στα Βαλκάνια (όπως η Θεσσαλονίκη, η Μακεδονία και το Κοσσυφοπέδιο) χάθηκαν προσωρινά μετά το 1402, αλλά ανακτήθηκαν αργότερα από το Μουράτ Β΄ τις δεκαετίες του 1430 και του 1440. Στις 10 Νοεμβρίου 1444 ο Μουράτ Β΄ νίκησε το στρατό της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Βλαχίας υπό το Βλάντισλαβ Γ΄ της Πολωνίας (επίσης Βασιλιά της Ουγγαρίας) και τον Ιωάννη Ουνιάδη στη Μάχη της Βάρνας, την τελική μάχη της ομώνυμης σταυροφορίας, παρόλο που οι Αλβανοί υπό το Σκεντέρμπεης συνέχισαν να αντιστέκονται. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Ιωάννης Ουνιάδης ετοίμασε νέο στρατό (ουγγρικών και βλαχικών δυνάμεων) για να επιτεθεί στους Τούρκους αλλά νικήθηκε και πάλι από το Μουράτ Β΄ στη Δεύτερη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1448.
Επέκταση και απόγειο (1453–1566)
Ο γιος του Μουράτ Β', ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής, αναδιοργάνωσε το κράτος και το στρατό και κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη στις 29 Μαΐου 1453. Ο Μωάμεθ επέτρεψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία να διατηρήσει την αυτονομία και τη γη της με αντάλλαγμα την αποδοχή της οθωμανικής εξουσίας. Λόγω των κακών σχέσεων μεταξύ των κρατών της Δυτικής Ευρώπης και της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η πλειοψηφία του ορθόδοξου πληθυσμού αποδέχτηκε την οθωμανική κυριαρχία ως προτιμότερη από τη βενετική κυριαρχία. Η αλβανική αντίσταση αποτελούσε σημαντικό εμπόδιο στην οθωμανική επέκταση στην ιταλική χερσόνησο.
Το 15ο και 16ο αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήλθε σε μια περίοδο επέκτασης. Η Αυτοκρατορία ευημερούσε υπό την ηγεσία μιας σειράς αφοσιωμένων και αποτελεσματικών σουλτάνων. Άνθησε επίσης οικονομικά λόγω του ελέγχου των μεγάλων χερσαίων εμπορικών δρόμων μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας. Ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄ (1512-1520) επέκτεινε θεαματικά τα ανατολικά και νότια σύνορα της Αυτοκρατορίας, νικώντας τον σάχη Ισμαήλ της Περσίας των Σαφαβιδών στη Μάχη του Τσαλντιράν. Ο Σελίμ εγκαθίδρυσε την οθωμανική κυριαρχία στην Αίγυπτο και ναυτική παρουσία στην Ερυθρά Θάλασσα. Μετά από αυτή την οθωμανική επέκταση ξεκίνησε ένας ανταγωνισμός μεταξύ της Πορτογαλικής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την κυριαρχία στην περιοχή.
Η Γαλλία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενωμένες από την αμοιβαία τους αντίθεση στην κυριαρχία των Αψβούργων, έγιναν στενοί σύμμαχοι. Η κατάληψη από τους Γάλλους της Νίκαιας (1543) και της Κορσικής (1553) ήταν έργο από κοινού επιχείρησης των δυνάμεων του Γάλλου Βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ και του Σουλεϊμάν υπό τη διοίκηση των Οθωμανών ναυάρχων Μπαρμπαρόσσα Χαϊρεντίν Πασά και Τουργκούτ Ρέις. Ένα μήνα πριν από την πολιορκία της Νίκαιας η Γαλλία υποστήριξε τους Οθωμανούς με μονάδα πυροβολικού κατά την κατάληψη από τους Οθωμανούς του Εστερχομ στη βόρεια Ουγγαρία το 1543. Μετά από περαιτέρω προέλαση των Τούρκων ο Αυτοκράτορας των Αψβούργων Φερδινάνδος αναγνώρισε επίσημα την Οθωμανική κυριαρχία στην Ουγγαρία το 1547.
Το 1559, μετά τον πρώτο πόλεμο της Πορτογαλίας με το (Σομαλικό) Σουλτανάτο του Ατζουράν, η Οθωμανική Αυτοκρατορία θα απορροφήσει αργότερα το αποδυναμωμένο Σουλτανάτο του Αντάλ της Ανατολικής Αφρικής. Η επέκταση αυτή ενίσχυσε την Οθωμανική κυριαρχία στη Σομαλία και στο Κέρας της Αφρικής, ενώ αύξησε επίσης την επιρροή της στον Ινδικό Ωκεανό για να ανταγωνιστεί τους Πορτογάλους με το στενό σύμμαχό της, το Σουλτανάτο του Ατζουράν.
Στο τέλος της βασιλείας του Σουλεϊμάν η Αυτοκρατορία καταλάμβανε περίπου 2.273.720 τετ. χλμ., που εκτείνονταν σε τρεις ηπείρους. Επιπλέον η Αυτοκρατορία έγινε κυρίαρχη ναυτική δύναμη, ελέγχοντας μεγάλο μέρος της Μεσογείου. Την εποχή αυτή η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούσε σημαντικό τμήμα της ευρωπαϊκής πολιτικής σφαίρας. Η επιτυχία της πολιτικής και στρατιωτικής παγίωσής της συγκρινόταν με εκείνη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σύμφωνα με τον Ιταλό λόγιο Φραντσέσκο Σανσοβίνο και το Γάλλο πολιτικό φιλόσοφο Ζαν Μποντέν.
Εξεγέρσεις, ανατροπές και ανακάμψεις (1566-1683)
thumb|Η έκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1566, μετά το θάνατο του [[Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς]] Το δεύτερο μισό του δέκατου έκτου αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία βίωνε αυξανόμενη ένταση από τον πληθωρισμό και τις ραγδαία αυξανόμενες δαπάνες των πολέμων που έκανε τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Μέση Ανατολή. Αυτές οι πιέσεις οδήγησαν σε σειρά κρίσεων γύρω στο 1600, προκαλώντας μεγάλη πίεση στο οθωμανικό σύστημα διακυβέρνησης. Η αυτοκρατορία υπέστη σειρά μετασχηματισμών των πολιτικών και στρατιωτικών θεσμών της για να ανταποκριθεί σε αυτές τις προκλήσεις, που της επέτρεψαν να προσαρμοστεί με επιτυχία στις νέες συνθήκες του δέκατου έβδομου αιώνα και να παραμείνει ισχυρή, στρατιωτικά και οικονομικά. Ιστορικοί των μέσων του εικοστού αιώνα άλλοτε χαρακτήριζαν την περίοδο αυτή ως μια περίοδο στασιμότητας και παρακμής, όμως αυτή η άποψη απορρίπτεται σήμερα από την πλειοψηφία των ακαδημαϊκών.
Υπό τον Ιβάν Δ΄ (1533-1584), το Βασίλειο της Ρωσίας επεκτάθηκε στην περιοχή του Βόλγα και της Κασπίας σε βάρος των Ταταρικών χανάτων. Το 1571 ο χαν της Κριμαίας Χαν Ντεβλέτ Ι Τζιράι, υποστηριζόμενος από τους Οθωμανούς, πυρπόλησε τη Μόσχα. Την επόμενη χρονιά η εισβολή επαναλήφθηκε, αλλά αποκρούστηκε στη Μάχη του Μόλοντι. Το Χανάτο της Κριμαίας εξακολούθησε να εισβάλλει στην Ανατολική Ευρώπη με σειρά επιδρομών και παρέμεινε σημαντική δύναμη στην Ανατολική Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα.
Αυτή η περίοδος ανανεωμένης αυτοπεποίθησης κατέληξε σε ολέθριο τέλος το 1683 όταν ο Μεγάλος Βεζίρης Καρά Μουσταφά Πασά ηγήθηκε μιας τεράστιας στρατιάς για να επιχειρήσει μια δεύτερη Οθωμανική πολιορκία της Βιέννης κατά το Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο του 1683-1699. Καθώς η τελική επίθεση καθυστέρησε θανάσιμα, οι Οθωμανικές δυνάμεις σαρώθηκαν από τις συνασπισμένες αντίστοιχες των Αψβούργων, της Γερμανίας και της Πολωνίας, με επικεφαλής τον Πολωνό βασιλιά Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι στη Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης. Ο συνασπισμός της Ιεράς Συμμαχίας (1684–1699) εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα της ήττας στη Βιέννη, με αποκορύφωμα τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (26 Ιανουαρίου 1699), που τερμάτισε το Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο. Οι Οθωμανοί παρέδωσαν τον έλεγχο σημαντικών εδαφών, πολλών οριστικά. Ο Μουσταφά Β΄ (1695-1703) ηγήθηκε της αντεπίθεσης του 1695-96 κατά των Αψβούργων στην Ουγγαρία, αλλά συνετρίβη με την καταστροφική ήττα στη Σέντα (στη σύγχρονη Σερβία) στις 11 Σεπτεμβρίου.
Η Ρωσική απειλή αυξάνεται
Εκτός από την απώλεια του Βανάτου και την προσωρινή απώλεια του Βελιγραδίου (1717-39), τα Οθωμανικά σύνορα στο Δούναβη και το Σάβο παρέμειναν σταθερά κατά το δέκατο όγδοο αιώνα. Ωστόσο η Ρωσική επέκταση εμφανιζόταν ως μεγάλη και αυξανόμενη απειλή. Έτσι ο Βασιλιάς Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας έγινε ευμενώς δεκτός ως σύμμαχος από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά την ήττα του από τους Ρώσους στη Μάχη της Πολτάβας το 1709 στην κεντρική Ουκρανία (κατά το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο του 1700-1721). Ο Κάρολος ΙΒ΄ έπεισε τον Οθωμανό Σουλτάνο Αχμέτ Γ΄ να κηρύξει πόλεμο στη Ρωσία, που κατέληξε σε νίκη των Οθωμανών στην Εκστρατεία του Προύθου του 1710-1711, στη Μολδαβία. thumb|Αυστριακά στρατεύματα υπό τον [[Ευγένιος της Σαβοΐας-Καρινιάν|Πρίγκιπα Ευγένιο της Σαβοΐας καταλαμβάνουν το Βελιγράδι το 1717]] Μετά τον Αυστροτουρκικό Πόλεμο του 1716-1718 η Συνθήκη του Πασάροβιτς επικύρωσε την απώλεια του Βανάτους, της Σερβίας και της «Μικρής Βλαχίας» (Ολτένια) υπέρ της Αυστρίας. Η Συνθήκη αποκάλυψε επίσης ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν σε άμυνα και ήταν απίθανο να παρουσιάσει περαιτέρω επιθετικότητα στην Ευρώπη. Ο Αυστρορωσοτουρκικός Πόλεμος (1735-1739), που τερματίστηκε με τη Συνθήκη του Βελιγραδίου το 1739, είχε ως αποτέλεσμα την ανάκτηση της Σερβίας και της Ολτενίας, αλλά η Αυτοκρατορία έχασε το λιμάνι του Αζόφ, βόρεια της Χερσονήσου της Κριμαίας από τους Ρώσους. Μετά από αυτή τη συνθήκη η Οθωμανική Αυτοκρατορία μπόρεσε να απολαύσει μια γενιά ειρήνης, καθώς η Αυστρία και η Ρωσία αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν την άνοδο της Πρωσίας.
Έγιναν εκπαιδευτικές και τεχνολογικές μεταρρυθμίσεις, όπως η δημιουργία ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όπως το Πολυτεχνείο της Κωνσταντινούπολης". . Το 1734 ιδρύθηκε μια σχολή πυροβολικού για να μεταδώσει μεθόδους πυροβολικού δυτικού τύπου, αλλά ο ισλαμικός κλήρος αντιτάχθηκε με επιτυχία με τη θεωρεία της θεοδικίας. Το 1754 η σχολή πυροβολικού επαναλειτούργησε σε ημιμυστική βάση. Το 1726 ο Ούγγρος στην καταγωγή Ιμπραήμ Μουτεφερίκα έπεισε το Μεγάλο Βεζίρη Νεβσεχιρλί Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά, το Μεγάλο Μουφτή και τον κλήρο για τα οφέλη της τυπογραφίας και αργότερα του χορηγήθηκε από το Σουλτάνο Αχμέτ Γ΄ η άδεια να εκδώσει μη θρησκευτικά βιβλία (παρά την αντίθεση ορισμένων καλλιγράφων και θρησκευτικών ηγετών). Το τυπογραφείο του Μουτεφερίκα δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο το 1729 και, μέχρι το 1743, εξέδωσε 17 έργα σε 23 τόμους, το καθένα τους σε 500 ως 1.000 αντίτυπα. Λόγω των αντιδράσεων των ουλεμάδων (μαθητών κορανιακών σχολών), γραφέων και γενιτσάρων, το τυπογραφείο του Μουτεφερίκα σταμάτησε να λειτουργεί από το 1743 και έπεσε σε αχρηστία μετά το θάνατο του ιδρυτή του το 1745. Άρχισε και πάλι να λειτουργεί το 1783. Είχε προηγηθεί η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τη Ρωσία και η συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, η οποία ώθησε ορισμένα προοδευτικά στοιχεία της αυτοκρατορίας στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Την ίδια περίπου εποχή ιδρύθηκαν διάφορες ανώτερες τεχνικές σχολές, κυρίως για στρατιωτικούς. Νέα περίοδος αντιδράσεων εμφανίστηκε στις αρχές της βασιλείας του Μαχμούτ Β' (1808-1839), οπότε η περισσότερη εκτυπωτική δραστηριότητα μεταφέρθηκε από την Κωνσταντινούπολη στην Αίγυπτο.
thumb|Οθωμανικά στρατεύματα προσπαθούν να ανακόψουν τους προελαύνοντες Ρώσους κατά την [[Πολιορκία του Οτσάκοφ το 1788]] Το 1768 υποστηριζόμενοι από τους Ρώσους Κοζάκοι της Ουκρανίας, καταδιώκοντας τους Πολωνολιθουανούς, εισήλθαν στη Μπάλτα, μια Οθωμανική πόλη στα σύνορα της Βεσσαραβίας στην Ουκρανία, σφαγιάζοντας τους κατοίκους της και κατακαίοντας την πόλη. Η ενέργεια αυτή εξώθησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1768-1774. Η Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή του 1774 τερμάτισε τον πόλεμο και παρείχε ελευθερία λατρείας στους Χριστιανούς πολίτες των Οθωμανικών επαρχιών της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Στα τέλη του 18ου αιώνα, μετά από αρκετές ήττες στους πολέμους με τη Ρωσία, ορισμένοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισαν να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι μεταρρυθμίσεις του Μεγάλου Πέτρου είχαν δώσει στους Ρώσους πλεονέκτημα και οι Οθωμανοί θα έπρεπε να συμβαδίσουν με τη Δυτική τεχνολογία προκειμένου να αποφύγουν περαιτέρω ήττες. .
Παρακμή και εκσυγχρονισμός (1828-1908)
Οι Οθωμανοί βασιβουζούκοι κατέστειλαν βίαια τη Βουλγαρική εξέγερση του 1876, σφαγιάζοντας μέχρι και 100.000 ανθρώπους. Ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1877-1878) έληξε με αποφασιστική νίκη της Ρωσίας. Αποτέλεσμα ήταν οι οθωμανικές κτήσεις στην Ευρώπη να περιοριστούν δραστικά: η Βουλγαρία ιδρύθηκε ως ανεξάρτητο πριγκιπάτο μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Ρουμανία πέτυχε πλήρη ανεξαρτησία και η Σερβία και το Μαυροβούνιο απέκτησαν τελικά πλήρη ανεξαρτησία, αλλά με λιγότερα εδάφη. Το 1878 η Αυστροουγγαρία κατέλαβε μονομερώς τις Οθωμανικές επαρχίες της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και του Νόβι Παζάρ.
Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Ντισραέλι υποστήριξε την επιστροφή των οθωμανικών εδαφών στη Βαλκανική Χερσόνησο κατά το Συνέδριο του Βερολίνου και σε αντάλλαγμα η Βρετανία ανέλαβε τη διοίκηση της Κύπρου το 1878. Η Βρετανία έστειλε αργότερα στρατεύματα στην Αίγυπτο το 1882 για να καταστείλει την εξέγερση του Ουράμπι - ο Σουλτάνος ​​Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ δεν κινητοποίησε το δικό του στρατό από την παράνοιά του, φοβούμενος ότι αυτό θα κατέληγε σε πραξικόπημα - που θα αποκτούσε τελικά τον έλεγχο και στις δύο χώρες. Ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, γνωστός κοινώς ως «Αμπντούλ Χαμίτ ο Καταραμένος» λόγω της σκληρότητας και της παράνοιας του, φοβόταν τόσο την απειλή ενός πραξικοπήματος, που δεν επέτρεπε στο στρατό του να διεξάγει πολεμικές επιχειρήσεις, μήπως αυτό χρησιμεύσει ως κάλυψη για ένα πραξικόπημα, αλλά έβλεπε πραγματικά την ανάγκη στρατιωτικής κινητοποίησης. Το 1883 αφίχθηκε μια γερμανική στρατιωτική αποστολή υπό το Στρατηγό Βαρώνο Κόλμαρ φον ντερ Γκολτς για να εκπαιδεύσει τον Οθωμανικό Στρατό, οδηγώντας στη λεγόμενη «γενιά του Γκολτς» των γερμανοεκπαιδευμένων αξιωματικών που έμελαν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική των τελευταίων ετών της αυτοκρατορίας.
Από το 1894 ως το 1896 100.000 ως 300.000 Αρμένιοι, που ζούσαν σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, σκοτώθηκαν με τις γνωστές ως Σφαγές του Χαμίντ
Καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία σταδιακά, συρρικνωνόταν, περίπου 7-9 εκατομμύρια μουσουλμάνοι από τα πρώην εδάφη της στην Καυκασία, την Κριμαία, τα Βαλκάνια και τα νησιά της Μεσογείου μετανάστευσαν στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Μετά την απώλεια από την Αυτοκρατορία του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου (1912-13), έχασε όλα τα Βαλκανικά της εδάφη εκτός από την Ανατολική Θράκη (Ευρωπαϊκή Τουρκία). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα περίπου 400.000 μουσουλμάνοι να φύγουν με τον υποχωρούντα Οθωμανικό στρατό (με πολλούς να πεθαίνουν από τη χολέρα που έφεραν οι στρατιώτες) και 400.000 μη μουσουλμάνοι να φύγουν από την επικράτεια υπό την οθωμανική κυριαρχία. Ο Τζάστιν ΜακΚάρθι εκτιμά ότι κατά την περίοδο 1821-1922 πέθαναν πολλά εκατομμύρια μουσουλμάνοι στα Βαλκάνια, ενώ παρόμοιος αριθμός απελάθηκε.