cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ
Η φιλοσοφία της διαδικασίας και θεολογία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Ο φιλόσοφος Nicholas Rescher. Ο Rescher είναι υπέρμαχος της Γουάιτχεντian [[Η διαδικασία|φιλοσοφίας της διαδικασίας και του Αμερικανικού πραγματισμού.]] Ιστορικά το έργο του Γουάιτχεντ έχει μεγαλύτερη επιρροή στον τομέα της Αμερικανικής προοδευτικής θεολογίας. Ο πιο σημαντικός υποστηρικτής της σκέψης του Γουάιτχεντ σε ένα θεολογικό πλαίσιο ήταν ο Charles Hartshorne, ο οποίος πέρασε ένα εξάμηνο στο Χάρβαρντ ως βοηθός διδασκαλίας του Γουάιτχεντ το 1925, και είναι ευρέως γνωστός με την ανάπτυξη της φιλοσοφίας της διαδικασίας του Γουάιτχεντ σε μια πλήρη θεολογική διαδικασία. Άλλοι αξιοσημείωτοι θεολόγοι της διαδικασίας είναι οι John B. Cobb, Jr., Ντέιβιντ Ρέι Γκρίφιν, η Μάρτζορι Hewitt Suchocki, C. Robert Mesle, Roland Faber, και Catherine Κέλερ.
Η θεολογική διαδικασία συνήθως τονίζει ο Θεός σχετίζεται με τη φύση. Αντί να βλέπουμε τον Θεό ως απαθή ή χωρίς συναισθήματα, οι θεολόγοι της διαδικασίας βλέπουν τον Θεό ως "ο πάσχων που καταλαβαίνει", και ως το ον που επηρεάζεται από τις χρονικές εκδηλώσεις. Ο Hartshorne επισημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν θα επαινούν έναν ανθρώπινο κυβερνήτη που δεν επηρεάζεται ούτε από τις χαρές ή τις θλίψεις των οπαδών του – γιατί αυτό να είναι ένας ποιοτικός έπαινος που να αξίζει για τον Θεό;, Αντί, ως ον που έχει πληγεί περισσότερο από τον κόσμο, ο Θεός είναι το ον που μπορεί πλέον να ανταποκρίνεται κατάλληλα στον κόσμο. Ωστόσο, η θεολογία της διαδικασίας έχει διατυπωθεί σε μια ευρεία ποικιλία από τρόπους. Ο C. Robert Mesle, για παράδειγμα, υποστηρίζει μια "διαδικασία νατουραλισμού", δηλαδή μια θεολογική διαδικασία χωρίς Θεό.
Στην πραγματικότητα, η θεολογική διαδικασία είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, επειδή οι θεολόγοι της διαδικασίας έχουν τόσο διαφορετικές και διεπιστημονικές απόψεις και συμφέροντα. Ο John B. Cobb, Jr. είναι ένας θεολόγος της διαδικασίας που έχει γράψει επίσης βιβλία βιολογίας και οικονομίας. Ο Roland Faber και η Κάθριν Κέλερ ενσωμάτωσαν τον Γουάιτχεντ με μεταδομιστική, αποικιακή, και φεμινιστική θεωρία. Ο Τσάρλυ Μπιρτς ήταν και θεολόγος και γενετιστής. Ο  Franklin Ι. Gamwell γράφει για τη θεολογία και την πολιτική θεωρία. Στη Syntheism - Δημιουργία του Θεού στην Εποχή Του Διαδικτύου, οι μελλοντολόγοι Alexander Bard και Jan Söderqvist επανειλημμένα χρέωναν τον Γουάιτχεντ για τη θεολογική διαδικασία, οι οποίοι βλέπουν να αναδύεται από τη συμμετοχική κουλτούρα, η οποία αναμένεται να κυριαρχήσει στην ψηφιακή εποχή.
Η φιλοσοφία της διαδικασίας είναι ακόμα πιο δύσκολο να γίνει αντιληπτή από τη θεολογική διαδικασία. Στην πράξη, τα δύο πεδία δεν μπορούν να είναι χωρισμένα. Οι 32 τόμοι της σειράς του State University of New York στην εποικοδομητική μεταμοντέρνα σκέψη δέχτηκαν επεξεργασία από τον φιλόσοφο της διαδικασίας και θεολόγο Ντέιβιντ Ρέι Γκρίφιν ο οποίος εμφανίζει το εύρος των περιοχών στις οποίες διαφορετικοί φιλόσοφοι της διαδικασίας εργάζονται, συμπεριλαμβανομένων της φυσικής, της οικολογίας, της ιατρικής, της δημόσιας πολιτικής, της μη βιαιοπραγίας, της πολιτικής, και της ψυχολογίας.
Μία φιλοσοφική σχολή, που ιστορικά είχε μια στενή σχέση με τη φιλοσοφία της διαδικασίας είναι ο Αμερικανικός πραγματισμός. Ο ίδιος ο Γουάιτχεντ πίστευε ιδιαίτερα τον Γουίλιαμ Τζέιμς και ο Τζον Ντιούι, και αναγνώρισε το χρέος τους στον πρόλογο Διαδικασία και Πραγματικότητα. Charles Hartshorne (μαζί με τον Paul Weiss) επεξεργάστηκαν τα συλλεχθέντα χαρτιά του Τσαρλς Σάντερς Πιρς, ένας από τους ιδρυτές του πραγματισμού. Σημειώνεται ότι ο νεοπραγματιστής Richard Rorty ήταν με τη σειρά του μαθητής του Hartshorne. Σήμερα, ο Nicholas Rescher είναι ένα παράδειγμα ενός φιλοσόφου, ο οποίος υποστηρίζει τόσο τη φιλοσοφία της διαδικασίας όσο και τον πραγματισμό.
Επιπλέον, ενώ ίσως δεν ονομάζονται σωστά φιλόσοφοι της διαδικασίας, ο Γουάιτχεντ έχει επιρροή στη φιλοσοφία του Ζιλ Ντελέζ, Milič Čapek, Isabelle Stengers, Bruno Latour, Susanne Langer, και Μωρίς Μερλώ-Ποντί.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2015)">παραπομπή που απαιτείται ]
Επιστήμη
δεξιά|μικρογραφία|221x221εσ|[[Θεωρητική φυσική|Ο θεωρητικός φυσικός David Bohm. Ο Μπομ είναι ένα παράδειγμα επιστήμονα που επηρεάστηκε από τη φιλοσοφία του Γουάιτχεντ. ]] Τα τελευταία χρόνια, η σκέψη του Γουάιτχεντ έχει γίνει μια τονωτική επίδραση στην επιστημονική έρευνα. Η Φυσική των Timothy E. Ίστμαν και Χανκ Κίτον, η Κβαντική Μηχανική των Γουάιτχεντ (2004) και Μάικλ Epperson και η Φιλοσοφία του Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ (2004) έχουν ως στόχο να προσφέρουν προσεγγίσεις του Γουάιτχεντ για τη φυσική, ενώ ο Πέρα από τον Μηχανισμό του Brian G. Henning, ο Αδάμ Scarfe, και Dorion Sagan (2013) και Επιστήμη Ελεύθερη του Rupert Sheldrake's (2012) είναι πρόσφατα παραδείγματα προσεγγίσεων του Γουάιτχεντ στη βιολογία.
Άλλοι επιστήμονες, για τους οποίους η δουλειά του Γουάιτχεντ έχει μεγάλη επιρροή περιλαμβάνουν τους : η σωματική χημικός Ilya Prigogine, βιολόγος Κόνραντ Χαλ Waddington, και γενετιστές Charles Σημύδα και Σιούαλ Ράιτ.
Οικολογία, οικονομία και αειφορία
Μία από τις πολλά υποσχόμενες εφαρμογές της σκέψης του Γουάιτχεντ τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί στον τομέα του οικολογικού πολιτισμού, της  βιωσιμότητας και της περιβαλλοντικής ηθικής.
"Επειδή η ολιστική μεταφυσική αξία του Γουάιτχεντ προσφέρεται τόσο εύκολα για οικολογική άποψη, πολλοί βλέπουν τη δουλειά του ως μια πολλά υποσχόμενη εναλλακτική λύση για την παραδοσιακή μηχανιστική κοσμοθεωρία, παρέχοντας μια λεπτομερή μεταφυσική εικόνα ενός κόσμου που αποτελείται από ένα ιστό αλληλεξαρτώμενων σχέσεων."
Ο πρωτοπόρος του έργου αυτού ήταν ο John B. Cobb, Jr., του οποίου το βιβλίο είναι το Είναι Πολύ Αργά; Μια Θεολογία της Οικολογίας (1971) ήταν το πρώτο βιβλίο για την περιβαλλοντική ηθική που γράφτηκε από έναν μόνο συγγραφέα. Ο Κομπ, επίσης, συνέγραψε και ένα βιβλίο με κορυφαία την οικολογική οικονομολόγος και σταθερή κατάσταση θεωρητικός Herman Daly με τίτλο Για το Κοινό Καλό: τον Αναπροσανατολισμό της Οικονομίας προς την Κοινότητα, το Περιβάλλον, και ένα Βιώσιμο Μέλλον (1989), το οποίο εφαρμόζεται στη σκέψη του Γουάιτχεντ για την οικονομία, και έλαβε το Grawemeyer Βραβείο για τις Ιδέες για τη Βελτίωση της Παγκόσμιας Τάξης. Μετά ακολουθεί ένα δεύτερο βιβλίο του Cobb η Διατήρηση του Κοινού Καλού: Μια Χριστιανική Προοπτική για την Παγκόσμια Οικονομία (1994), ο οποίος αποσκοπούσε στο να προκαλέσει στους "οικονομολόγους" ζήλο για την πίστη στον θεό της ανάπτυξης."
Εκπαίδευση
Ένα τέτοιο πρότυπο είναι η ANISA μοντέλο που αναπτύχθηκε από τον Daniel C. Jordan, η οποία επεδίωκε να αντιμετωπίσει μια έλλειψη κατανόησης της φύσης των ανθρώπων σε τρέχοντα εκπαιδευτικά συστήματα. Όπως η Ιορδανία και ο Ρέιμοντ Π. Σέπαρντ διατύπωσαν: "Επειδή δεν έχει καθοριστεί η φύση του ανθρώπου, η εκπαίδευση είναι στη δύσκολη θέση να πρέπει να αφιερώσει τις ενέργειές της για την ανάπτυξη του προγράμματος των σπουδών, χωρίς καμία συνεκτική ιδέα για τη φύση του δημιουργήματος για το οποίο προορίζονται."
Ένα άλλο μοντέλο είναι το FEELS μοντέλο που αναπτύχθηκε από Xie Bangxiu και εφαρμόστηκε με επιτυχία στην Κίνα. Το FEELS σημαίνει πέντε πράγματα στο πρόγραμμα σπουδών και στην εκπαίδευση: ο Εύκαμπτος στόχος, Ενασχόληση με τον μαθητή, Ενσωμάτωση της γνώσης, Μάθηση μέσω αλληλεπιδράσεων, Υποστηρικτικός δάσκαλος. Αυτοί οι στόχοι χρησιμοποιούνται για την κατανόηση και την αξιολόγηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων σπουδών με βάση την παραδοχή, ότι ο σκοπός της εκπαίδευσης είναι να "βοηθήσει ένα άτομο να γίνει ολόκληρο." Το έργο αυτό είναι εν μέρει προϊόν της συνεργασίας μεταξύ των Κινεζικών κυβερνητικών οργανώσεων, και του Ινστιτούτου για τη Μεταμοντέρνα Ανάπτυξη της Κίνας.
Η φιλοσοφία της παιδείας του Γουάιτχεντ έχει επίσης βρει θεσμική στήριξη στον Καναδά, όπου το Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν δημιούργησε μια Φιλοσοφική Διαδικαστική Ερευνητική Μονάδα και υποστήριξει αρκετές διασκέψεις για τη φιλοσοφία της διαδικασίας και την εκπαίδευση. ο Δρ Χάουαρντ Woodhouse στο Πανεπιστήμιο του Saskatchewan παραμένει ισχυρός υποστηρικτής της Γουάιτχεντian εκπαίδευσης.
Δύο πρόσφατα βιβλία που προσφέρουν περαιτέρω ανάπτυξη της φιλοσοφίας της εκπαίδευσης του Γουάιτχεντ είναι: Τρόποι Μάθησης: Η Μεταφυσική και τα Στάδια της Εκπαίδευσης του Γουάιτχεντ (2012) από τον Γιώργο Allan και Η Περιπέτεια της Εκπαίδευσης:Φιλόσοφοι της διαδικασίας για την Εκμάθηση, τη Διδασκαλία και την Έρευνα (2009) από τον Adam Scarfe.
Διοίκηση επιχειρήσεων
Ο Γουάιτχεντ είχε κάποια επιρροή στη φιλοσοφία της διοίκησης επιχειρήσεων και την οργανωτική θεωρία. Αυτό οδήγησε κατά ένα μέρος στο να επικεντρωθεί σχετικά με τον προσδιορισμό και τη διερεύνηση της επίδρασης των χρονικών εκδηλώσεων (σε αντιδιαστολή με τα στατικά πράγματα) μέσα στους οργανισμούς μέσω της "οργάνωσης" λόγου που μπορεί να φιλοξενήσει μια ποικιλία από "αδύναμες" και "ισχυρές"προοπτικές από μια σειρά από φιλοσόφους. Ένα από τα κύρια πρόσωπα που έχει ρητή Γουάιτχεντian και panexperientialist στάση προς τη διαχείριση είναι ο Mark Dibben, που λειτουργεί σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί "εφαρμοσμένη διαδικασία σκέψης" με στόχο να αρθρώσει μια φιλοσοφία για τη διαχείριση και τη διοίκηση επιχειρήσεων, ως μέρος μιας ευρύτερης εξέτασης των κοινωνικών επιστημών μέσα από τον φακό της μεταφυσικής διαδικασίας. Για τον Dibben, αυτό επιτρέπει "μια ολοκληρωμένη εξερεύνηση της ζωής, όπως μονίμως ενεργά αντιμετωπίζουν, σε αντίθεση με περιστασιακή – και καλά παθητικά να συμβεί." Ο Dibben έχει δημοσιεύσει δύο βιβλία για την εφαρμοσμένη διαδικασία σκέψης, Εφαρμόζεται η Διαδικασία Νόμιζα ότι: Αρχική Εξερευνήσεις στη Θεωρία και την Έρευνα (2008), και Εφαρμόζεται η Διαδικασία Σκέψης ΙΙ: Μετά από μια Διαδρομή Φλέγεται (2009), καθώς και άλλες δημοσιεύσεις με αυτό το πνεύμα στα πεδία της φιλοσοφίας, της διαχείρισης και επιχειρηματικής ηθικής.
Αλφόνς Αλιμί
Ο Αλφόνς Αλιμί (Alphonse Halimi, 18 Φεβρουαρίου 1932 — 12 Νοεμβρίου 2006) ήταν Γάλλος πυγμάχος, παγκόσμιος πρωταθλητής από το 1957 έως το 1959, που έμεινε γνωστός ως «Ο Μικρός Τρόμος».
Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ
Διοίκηση επιχειρήσεων
Η Margaret Stout και η Carrie M.Staton έχουν επίσης γραφτεί πρόσφατα για την αμοιβαία επιρροή των Γουάιτχεντ και Mary Parker Follett, πρωτοπόρος στους τομείς της οργανωτικής θεωρίας και οργανωσιακής συμπεριφοράς. Οι Stout και Staton είδαν και τον Γουάιτχεντ και τη Φόλλετ να μοιράζονται μια οντολογία που "κατανοεί τα πάντα όπως μια σχεσιακή διαδικασία διαφορές στη συσχέτιση, αλλά μοναδικά, και με σκοπό να γίνουν μια εναρμοσμένη διαφορά." Αυτή η σύνδεση είναι σε περαιτέρω ανάλυση από την Stout και την Jeannine M. Love στην Ενοποιητική Διαδικασία:Η σκέψη της Follett από την Οντολογία στη Διοίκηση
Αλφόνς Αλιμί
Γεννήθηκε στην Αλγερία και είχε 12 αδέρφια. Στα 12 του άρχισε να δουλεύει ως μαθητευόμενος ράφτης, καθώς είχε φύγει από το σπίτι και ζούσε στους δρόμους σε μια χώρα κατεστραμμένη από τον πόλεμο. Αρχικά ασχολήθηκε με την κολύμβηση. Τον κέρδισε όμως η πυγμαχία και το 1953 κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα Γαλλίας στην κατηγορία του πετεινού, επίτευγμα που θα επαναλάβει και τα έτη 1954 και 1955. Την 1 Απριλίου 1957, ο Halimi αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία του στο Παρίσι, με νίκη επί του Ιταλού κωφάλαλου μποξέρ Mάριο ντ' Αγκάτα. Το Νοέμβριο του 1957, ο Αλιμί κατέκτησε τον ενιαίο τίτλο στο Λος Άντζελες, μαζί με το ποσό των πενήντα χιλιάδων δολαρίων. Νίκησε το Raul Macias (Ratón) και το 1959, 1960 και 1962 κατέκτησε και τον ευρωπαϊκό τίτλο. Το 1959 έχασε τον τίτλο του από τον Jose Bercerra, στο Λος Άντζελες. Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλίας με το Μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του τα πέρασε ως προπονητής στη Γαλλία. Πέθανε υποκύπτοντας στη νόσο του Αλτσχάιμερ, το 2006.
Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ
Κύρια έργα
Βιβλία γραμμένα από τον Γουάιτχεντ, που αναφέρονται από την ημερομηνία της δημοσίευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Άγγλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης
701 Οριόλα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Οριόλα εκτιμάται σε 40,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι πιθανώς C (ανθρακούχος), αλλά το άλβεδό της είναι 0,2184. Η Οριόλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οριολα
Συνδυασμός (μαθηματικά)
Στα μαθηματικά, συνδυασμός των n στοιχείων ενός συνόλου A ανά k ονομάζεται κάθε υποσύνολο του συνόλου A με k στοιχεία.
Για παράδειγμα, για το σύνολο, τα υποσύνολα με τρία στοιχεία είναι τα εξής: Κάθε ένα από αυτά τα τέσσερα υποσύνολα είναι ένας συνδυασμός των 4 στοιχείων του A ανά 3.
Παραδείγματα
Για ένα σύνολο με τρία στοιχεία:
Για ένα σύνολο με τέσσερα στοιχεία:
Πλήθος των συνδυασμών
Το πλήθος των συνδυασμών n στοιχείων ανά k (για n \geq k) είναι: όπου είναι το παραγοντικό του n.
Άθμονον
Το Άθμονον ή Αθμονία (Ἄθμονον ή Ἀθμονία) (ο δήμος: Αθμονίας, Δήμος Αθμονέων) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Κεκροπίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Θεωρούταν ένας από τους δώδεκα δήμους της Αττικής που είχε ιδρύσει ο βασιλιάς Κέκροπας.
Συνδυασμός (μαθηματικά)
Απόδειξη με πλήθος διατάξεων
Υπενθυμίζουμε ότι μία διάταξη n στοιχείων του συνόλου A ανά k είναι οποιαδήποτε k-άδα διαφορετικών στοιχείων του A. Σε αντίθεση με τους συνδυασμούς η είναι διαφορετική διάταξη από την.
Άθμονον
Τοποθεσία του αρχαίου Αθμόνου
Ο δήμος του Αθμόνου, ήταν δήμος των Μεσογείων. Βρισκόταν βορειοανατολικά του κύριου οικισμού της Αθήνας, στην θέση περίπου που βρίσκεται το σημερινό Μαρούσι.
Συνδυασμός (μαθηματικά)
Απόδειξη με πλήθος διατάξεων
Το πλήθος των διατάξεων n στοιχείων ανά k είναι. Κάθε συνδυασμός αντιστοιχεί σε ακριβώς k! διατάξεις, τις δυνατές μεταθέσεις των στοιχείων του. Επομένως, υπάρχουν συνολικά συνδυασμοί.
Για παράδειγμα, για κάθε έναν από τους τέσσερις συνδυασμούς 4 ανά 3, αντιστοιχούν οι παρακάτω 3! = 6 διατάξεις:
Άθμονον
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Κεκροπίδας φυλής, συμμετείχε με 6 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) συμμετείχε με 10 βουλευτές στη Βουλή των 600 και επίσης με 10 βουλευτές την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) ο δήμος εντάχθηκε στην Ατταλίδα φυλή (άγνωστος ο αριθμός των βουλευτών), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) (επίσης με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων).
Συνδυασμός (μαθηματικά)
Απόδειξη με αναδρομικό ορισμό
Έστω C_{n, k} το πλήθος των n ανά k συνδυασμών. Θέλουμε να δείξουμε ότι.
Άθμονον
Οι κάτοικοι του Αθμόνου
Ο δημότης του αρχαίου Αθμόνου ονομαζόταν Αθμονεύς. Στην περιοχή του δήμου υπήρχε ιερό αφιερωμένο στην Ουρανία Αφροδίτη. Όπως αναφέρεται από τον Αριστοφάνη στην κωμωδία Ειρήνη, αρκετοί κάτοικοι του δήμου, πιθανόν να ήταν αμπελουργοί και οινοποιοί, καθώς το όνομα που πρωταγωνιστεί τακτικά στο Άθμονο είναι το «τρυγεύς» (Τρυγαίος), υπαινισσόμενο τη συγκομιδή σταφυλιών (τρυγάω). Ο δήμος κατά πάσα πιθανότητα είχε αγροτικό χαρακτήρα και γινόταν εξαγωγή κόκκινου πηλού, χρήσιμου για την εργασία των αγγειοπλαστών.
Συνδυασμός (μαθηματικά)
Παράδειγμα 1ο
Στις γραπτές εξετάσεις οι μαθητές πρέπει από το σύνολο των 9 ερωτήσεων που τους δίνονται να απαντήσουν στις 6. Με πόσους τρόπους μπορεί ένας μαθητής να επιλέξει τις ερωτήσεις στις οποίες θα απαντήσει;
Άθμονον
Μεταγενέστερες αναφορές
Το 1924 το τοπωνύμιο Άθμονον αναφέρθηκε εκ νέου όταν, στις 16/06/1924, ιδρύθηκε ο Σύλλογος Αθμονέων, έχοντας ως κύριο στόχο την ανάδειξη των αρχαιοτήτων της περιοχής του Αμαρουσίου και ειδικότερα της περιοχής της Παναγίας Νερατζιώτισσας.
Συνδυασμός (μαθηματικά)
Παράδειγμα 1ο
Απάντηση
Άθμονον
Προσωπικότητες από το Άθμονον
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο του Αθμόνου, όπως ο Βάκχιος ο Αθμονεύς, ο βουλευτής Γενέθλιος ο Αθμονεύς γιος του Αντιόχου, ο βουλευτής Δάμας (Αυρήλιος) ο Αθμονεύς, ο βουλευτής Δαμασίας ο Αθμονεύς, ο βουλευτής Δείδιος (Αθηναίος) ο Αθμονεύς, ο Δερκυλίδης ο Αθμονεύς γιος του Δερκύλου, ο πρέσβης Δημαίνετος ο Αθμονεύς γιος του Ερμοκλέους, ο βουλευτής Δημήτριος ο Αθμονεύς γιος του Αμωμήτου, ο Δημοκλής ο Αθμονεύς, ο θεσμοθέτης Δημοκράτης ο Αθμονεύς γιος του Δημοκράτους, ο φυλέτης Διογένης ο Αθμονεύς γιος του Ευχαρίδου, ο βουλευτής Διοκλής ο Αθμονεύς γιος του Διονυσίου, ο φυσικός Διονύσιος ο Αθμονεύς γιος του Θεοδώρου, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Αθμονεύς κ.α.
Συνδυασμός (μαθηματικά)
Παράδειγμα 2ο
Με πόσους τρόπους μπορεί ένας παίχτης από μια τράπουλα με 52 χαρτιά να επιλέξει 5;
Απάντηση
Άθμονον
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Συνδυασμός (μαθηματικά)
Παράδειγμα 3ο
Ένα σχολείο έχει 27 μαθήτριες και 18 μαθητές. Με πόσους τρόπους μπορούμε να διαλέξουμε ένα 15μελές με 9 μαθήτριες και 6 μαθητές;
Απάντηση
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνδυαστική
Επαρχία της Σόρια
Η Σόρια είναι επαρχία της κεντρικής Ισπανίας, στο ανατολικό τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν.
Άθμονον
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Επαρχία της Σόρια
Συνορεύει με τις επαρχίες της Λα Ριόχα, της Σαραγόσα, της Γουαδαλαχάρα, της Σεγόβια, και του Μπούργος.
Άθμονον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Ελλάδα
Γιώργος Μητσέας
Ο Γιώργος Μητσέας (γεν. Καλαμάτα 15 Ιουνίου 1957, ύψος 1,85 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρωταθλητής Β΄Εθνικής, που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Επαρχία της Σόρια
Η Σόρια είναι η λιγότερο κατοικημένη από όλες τις επαρχίες της Ισπανίας, με πυκνότητα περίπου 9 κατοίκους/τ.χλμ. - μια από τις χαμηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τους 91,487 κατοίκους της (2002), περίπου 40% ζουν στην πρωτεύουσα, Σόρια. Υπάρχουν 183 δήμοι στη Σόρια, από τους οποίους περίπου οι μισοί είναι μικρά χωριά με λιγότερους από 100 κατοίκους και από τα οποία μόνο 12 έχουν περισσότερο από 1000 κατοίκους. Η καθεδρική πόλη της επαρχίας είναι το Ελ Μπούργο ντε Όσμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Αλφόνσους Λιγκουόρι
Ο Αλφόνσους Λιγκουόρι (Alfonso Maria de' Liguori, 27 Σεπτεμβρίου 1696 - 1 Αυγούστου 1787) ήταν Ιταλός επίσκοπος, μουσικός, συγγραφέας, ζωγράφος και καλλιτέχνης. Ίδρυσε το ρωμαιοκαθολικό τάγμα Congregatio Sanctissimi Redemptoris. Αγιοποιήθηκε το 1839 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄ και ανακηρύχθηκε ιατρός της Εκκλησίας το 1871 από τον Πίο Θ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Γιώργος Μητσέας
Ο Μητσέας ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 17 ετών από την ομάδα του Μεσσηνιακού, με τον οποίο αγωνίσθηκε για τρία χρόνια στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα και συνέχισε για ένα ακόμα έτος στον Πάμισο Μεσσήνης, πριν μεταγραφεί στην Παναχαϊκή, το καλοκαίρι του 1979.
Με την ομάδα της Πάτρας έπαιξε τα επόμενα τέσσερα έτη και έφτασε στις 65 συμμετοχές στην Α΄Εθνική. Το 1982 μάλιστα αναδείχτηκε πρωταθλητής Νότου στη Β΄Εθνική. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν ο ΟΦΗ, όπου έπαιξε από το 1983-84 μέχρι και το 1988, συμπληρώνοντας ακόμη 47 συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία. Τη διετία 1989-1990 ήταν παίκτης του Απόλλωνα Σμύρνης, προσθέτοντας άλλες 32 παρουσίες στο ενεργητικό του. Συνολικά έλαβε μέρος σε 144 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της Α΄Εθνικής Κατηγορίας.
Συνέχισε τη σταδιοδρομία του φορώντας τη φανέλα της Κορίνθου, με την οποία κατέκτησε ακόμη μια άνοδο στην Α΄Εθνική (1991), ενώ την τριετία που ακολούθησε (1992-1994) ήταν στέλεχος του Ατρομήτου Αθηνών στη Β΄Εθνική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης
Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (ETF) (αγγλικά: European Training Foundation) είναι μία υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ιδρύθηκε με τον Κανονισμό αριθ. 1360/90 του Συμβουλίου της 7ης Μαΐου και λειτουργεί από το 1994 με έδρα στο Τορίνο Ιταλίας. Αποστολή του ιδρύματος είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη των συστημάτων επαγγελματικής εκπαίδευσης των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που είναι επιλέξιμες για οικονομική ενίσχυση, και στις οποίες μπορεί να περιλαμβάνονται γειτονικές χώρες που δεν είναι μέλη της ΕΕ ή χώρες που προετοιμάζονται για ένταξη στην ΕΕ.
Καθήκοντα
Το ETF παρέχει στις χώρες-εταίρους τη διορατικότητα, την τεχνογνωσία και την εμπειρία του στην εκπαίδευση ατόμων για νέες θέσεις εργασίας και στην ανάπτυξη προγραμμάτων της δια βίου μάθησης. Το ίδρυμα παρέχει βοήθεια για τον καθορισμό των σχετικών με την επαγγελματική εκπαίδευση αναγκών και προτεραιοτήτων, παρέχει πληροφορίες σχετικά με τις ανειλημμένες πρωτοβουλίες και τις μελλοντικές ανάγκες στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, εξετάζει τις δυνατότητες συγκρότησης κοινοπραξιών ή ειδικευμένων πολυεθνικών ομάδων για την παροχή βοήθειας σε θέματα επαγγελματικής εκπαίδευσης, παρακολουθεί και αξιολογεί την συνολική αποτελεσματικότητα της παρεχόμενης βοήθειας.
Συνεργάζεται στενά με το συγγενές ίδρυμα, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (Cedefop), στο οποίο έχει ανατεθεί η επαγγελματική κατάρτιση στα κράτη μέλη της ΕΕ.
Οργάνωση
Το ίδρυμα αποτελείται από Διοικητικό Συμβούλιο, Συμβουλευτικό Σώμα και τον Διευθυντή. Το Διοικητικό Συμβούλιο απαρτίζεται από έναν αντιπρόσωπο ανά κράτος μέλος και δύο αντιπροσώπους της Επιτροπής. Τα μέλη του Συμβουλευτικού Σώματος επιλέγονται μεταξύ εμπειρογνωμόνων απο το χώρο της επαγγελματικής εκπαίδευσης ή άλλους χώρους τους οποίους αφορά το έργο του ιδρύματος, λαμβανομένης υπόψη της ανάγκης να διασφαλίζεται η παρουσία εκπροσώπων των κοινωνικών εταίρων, των διεθνών οργανισμών που μετέχουν ενεργά στην παροχή βοήθειας στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, και των επιλέξιμων χωρών. Ως εκ τούτου, από κάθε κράτος μέλος, από κάθε επιλέξιμη χώρα και από τους κοινωνικούς εταίρους σε ευρωπαϊκό επίπεδο διορίζονται 2 εμπειρογνώμονες. Ο διευθυντής είναι ο νόμιμος εκπρόσωπος του ιδρύματος και είναι υπόλογος στο διοικητικό συμβούλιο.
Αναφορές
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη
Φανή Κουσιπέτκου
Η Φανή Κουσιπέτκου είναι Ελληνίδα προπονήτρια ρυθμικής γυμναστικής, χορογράφος, ορειβάτης, εκπαιδεύτρια αναρρίχησης βράχου και αθλήτρια της αγωνιστικής αναρρίχησης.
Έχει αθληθεί στον ΕΟΣ Ηρακλείου και στον ΣΕΟ Φλώρινας. Είναι από τη Φλώρινα (με καταγωγή από την Ιτέα) και είναι καθηγήτρια φυσικής αγωγής. Ασχολείται με την αναρρίχηση από το 1996 με πολλές συμμετοχές σε διεθνείς αποστολές της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων και αρκετές με μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Το 2007 συμμετείχε στην ελληνική ομοσπονδιακή αποστολή στην οροσειρά Buni Zom των Πακιστανικών Ιμαλαίων για την κατάκτηση ανεξερεύνητων και αχαρτογράφητων κορυφών. (http://www.anevenontas.gr/issues/50/files/assets/basic-html/page86.html )Το 2016 εκπροσωπώντας την Ελλάδα, κλήθηκε μετά από αξιολόγηση να συμμετάσχει στην Παγκόσμια αναρριχητική συνάντηση γυναικών αναρριχητριών στη βόρεια Ουαλία που διοργανώνει το Βρετανικό Ορειβατικό Συμβούλιο (BMC), μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αναρρίχησης και Ορειβασίας (UIAA), όπου λαμβάνουν μέρος 20 γυναίκες αναρριχήτριες απ' όλο τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αναρρίχησης Κατηγορία:Έλληνες ορειβάτες Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Θεόδωρος Σπυρόπουλος (αρχαιολόγος)
Ο '''Θεόδωρος Γ. Σπυρόπουλος''' (γεν. 1938) είναι Έλληνας αρχαιολόγος και επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων Σπάρτης. Είναι επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ανασκαφικό έργο
Το ανασκαφικό έργο του Θεόδωρου Σπυρόπουλου είναι εκτεταμένο, αν και οι δημοσιεύσεις γύρω από τις έρευνες του, κατά καιρούς, έχουν προκαλέσει εντάσεις στην κοινότητα των αρχαιολόγων.
1968: Ανασκαφές στην Τανάγρα
thumb|120px|right|Επιστήλιο από την Τανάγρα, με απεικόνιση του [[Στέφανος του Μελεάγρου|Στέφανου με τον σκύλο του (πρώτο τέταρτο του 4ου αι. π.Χ.]] Το 1968, με υπόδειξη του Σπυρίδωνα Μαρινάτου ξεκίνησε τις ανασκαφές στην Τανάγρα, οι οποίες έφεραν στο φως μυκηναϊκό νεκροταφείο, στο οποίο βρέθηκαν 32 θαλαμοειδείς τάφοι, ασύλητοι οι περισσότεροι. Οι τάφοι περιείχαν επίσης ζωγραφισμένες λάρνακες, που τους ξεχωρίζουν από την πλειονότητα των ανάλογων τάφων της εποχής εκείνης. Το νεκροταφείο χρονολογήθηκε στη VE III Β-Γ περίοδο, (δηλαδή περίπου, μεταξύ των ετών 1240 και 1170 π.Χ. ή ήταν σε χρήση από την ΥΕ ΙΙΙΑ μέχρι το τέλος της ΥΕ ΙΙΙΒ και ίσως και έτι περαιτέρω), Carter, Jane Burr and Morris, Sarah P. The Ages of Homer: A Tribute to Emily Townsend Vermeule. University of Texas Press, 1995. ISBN 0-292-71208-1, p. 109 (Sarah Immerwahr, "Death and the Tanagra Larnakes"). "Emily Vermeule in a brilliant article in the Journal of Hellenic Studies for 1965 called the attention of the scholarly world to an important new class of objects appearing on the art market. Although dealing with little more than a dozen examples, some of them fragmentary, and provided with a certain amount of rumor, she anticipated in a remarkably prescient way what was to be discovered at Tanagra when Theodore Spyropoulos opened his excavations of a Mycenaean cemetery there in 1968. Continuing these excavations annually until he moved to the ephorate at Sparta, he tantalized Aegean archaeologists with his reports, and generously illustrated a number of the larnakes and some of the pottery and terracottas that were being unearthed in the chamber tombs of a vast cemetery that seems to have been in use from LH IIIA to the end of LH IIIB, and probably beyond." – Μετάφραση: "Η Emily Vermeule σε ένα έξοχο άρθρο στην Journal of Hellenic Studies («Εφημερίδα των Ελληνικών Σπουδών») του 1965 επέστησε την προσοχή του επιστημονικού κόσμου σε μια σημαντική νέα κατηγορία αρχαιολογικών αντικειμένων, που εμφανίζονταν στην αγορά τέχνης. Την απασχόλησαν ορισμένα από αυτά σπαράγματα, χάρις στα οποία ανέμενε «σχεδόν προφητικά» το τι επρόκειτο να ανακαλυφθεί στην Τανάγρα, όταν τελικά ο Θεόδωρος Σπυρόπουλος ξεκίνησε εκεί, το 1968, τις ανασκαφές του μυκηναϊκού νεκροταφείου. Συνεχίζοντας αυτές τις ανασκαφές σε ετήσια βάσημ έως ότου μετακινήθηκε προς την Εφορεία της Σπάρτης, (ο Σπυρόπουλος) «ταντάλισε» τους αρχαιολόγους που ασχολούνταν με το Αιγαίο, με τις εκθέσεις του, όπου παρουσιάζει σειρά από τις λάρνακες και μερικά από τα αγγεία και τα πήλινα ευρήματα, που ανακαλύφθηκαν στους θαλαμοειδείς τάφους του τεράστιου νεκροταφείου, το οποίο φαίνεται να ήταν σε χρήση από την ΥΕ ΙΙΙΑ περίοδο έως το τέλος της LH ΙΙΙΒ περιόδου και ίσως και πιο πέρα." ενώ οι ανακαλύψεις αυτές ανακοινώθηκαν μεταξύ του 1969 και του 1970.
1971-1973: Ανασκαφές στη Θήβα
thumb|left|120px|Julius Troschel, "Αμφίων και Ζήθος" (1840-1850), Πινακοθήκη "Neue Pinakothek". Από το 1971 ως το 1973 πραγματοποίησε ανασκαφές κοντά στη Θήβα. Ο Θεόδωρος Σπυρόπουλος θεωρεί ότι αυτό που πράγματι εντόπισε ήταν ο τάφος των διδύμων ιδρυτών της αρχαίας Θήβας, των Αμφίονα και Ζήθου, χαρακτηρίζοντας την κατασκευή του τάφου ως «κλιμακωτή πυραμίδα» ή «ziggurat», που χτίστηκε κατά την 3η χιλιετία π.Χ.
Ο Παυσανίας περίγραψε το μνήμα ως "γης χώμα ου μέγα" (Θ 17, 4): "Οι Θηβαίοι φρουρούσαν προσεκτικά τον τάφο του Αμφίονα γιατί, σύμφωνα με κάποιο χρησμό, αν οι κάτοικοι της γειτονικής πόλης Τιθορέας έπαιρναν ποτέ χώμα από τον τάφο και το μετέφεραν στον τάφο της Αντιόπης στην Τιθορέα, η περιοχή τους θα γινόταν εύφορη και η περιοχή γύρω από τη Θήβα άγονη".
1979-σήμερα: Ανασκαφές στην Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού στην Κυνουρία Αρκαδίας
Η Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού βρίσκεται στην περιοχή Εύα των Δολιανών, η οποία κατά την αρχαιότητα ήταν κωμόπολη της Κυνουρίας. Η θέση της έπαυλης ήταν ήδη γνωστή από τον 19ο αιώνα, η ταύτισή της όμως έγινε με βεβαιότητα το 1906 από τον αρχαιολόγο Κωνσταντίνο Ρωμαίο. Οι συστηματικές ανασκαφές ξεκίνησαν το 1979 από τον Θεόδωρο Σπυρόπουλο και συνεχίζονται έως σήμερα. Τα ευρήματα που έχουν βρεθεί, φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Τρίπολης και το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους.
Συμβολή στη δημιουργία Αρχαιολογικού Μουσείου Λακωνίας
Σημαντική είναι επίσης η συμβολή του για τη δημιουργία ενός νέου μουσείου στη Σπάρτη (εκτός του ήδη υπάρχοντος Αρχαιολογικού Μουσείου Σπάρτης), δηλαδή για το Αρχαιολογικό Μουσείο Λακωνίας, το οποίο χωροθέτησε στο πρώην εργοστάσιο της εταιρείας ΧΥΜΟΦΙΞ.
Σύγκραση
Η Σύγκραση είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Θεόδωρος Σπυρόπουλος (αρχαιολόγος)
Εργογραφία
Σύμφωνα με το ίδιο το συγγραφέα στον πρόλογο του συγγράμματος:
Σύγκραση
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Θεόδωρος Σπυρόπουλος (αρχαιολόγος)
Εργογραφία
Το τρίτομο αυτό έργο παρουσιάστηκε από τον ίδιο τον αρχαιολόγο και στη Σπάρτη, στις 29 Νοεμβρίου 2014, σε εκδήλωση που προλόγισε η αρχαιολόγος Λιάνα Σουβαλτζή. Ο Θεόδωρος Σπυρόπουλος στη συνέχεια ήταν "ιδιαίτερα καυστικός για τον τάφο του Βαφειού, για τον οποίο υποστήριξε κατηγορηματικά ότι δεν είναι τάφος, ούτε μυκηναϊκός, αλλά ούτε και νεκρός βρέθηκε ποτέ". Αναφορά της ίδιας έκδοσης και ως: Θεόδωρος Γ. Σπυρόπουλος, Λακεδαίμων (3 τόμοι), Αθήνα 2013, Set ISBN 978-960-354-322-0, 1ου τόμου ISBN 978-960-354-323-7, 2ου τόμου ISBN 978-960-354-324-4, 3ου τόμου ISBN 978-960-354-325-1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Νύσα Καρίας
Η Νύσα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Ανατολίας, της οποίας τα ίχνη συναντούμε σήμερα στην περιφέρεια του Σουλτανχισάρ, της Επαρχίας Αϊδινίου της Τουρκίας, 50 χλμ. ανατολικά της πόλης της Εφέσου. Ο γεωγράφος και ιστορικός Στράβων, γεννημένος στην Αμάσεια, ξεκίνησε τις σπουδές του στη Νύσα, η οποία ήταν σημαντικό κέντρο πολιτισμού κατά τον 1ο αιώνα π.Χ.
Η πόλη αφιερώθηκε στο θεό Διόνυσο όταν ιδρύθηκε από τον Αντίοχο Α' το Σωτήρα, ηγεμόνα των Σελευκιδών, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Κατείχε ακόμη τη φήμη της πόλης λογίων μέχρι το 2ο αιώνα μ.Χ. Για χίλια περίπου χρόνια μετά η πόλη γνώρισε περιόδους τόσο ακμής όσο και παρακμής. Υπέφερε διαδοχικά από τις λεηλασίες των χριστιανών, των μουσουλμάνων και των Τούρκων και τελικά εγκαταλείφθηκε μετά τη λεηλασία της από τον Ταμερλάνο το 1402.
Στον αρχαιολογικό αυτό χώρο σήμερα υπάρχουν σημαντικά σωζόμενα μνημεία της ελληνιστικής περιόδου, της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής. Το μεγαλύτερο τμήμα ενός αρχαιοελληνικού θεάτρου και οι είσοδοί του σώζονται ανέπαφα. Η βιβλιοθήκη σώζεται με τρεις τοίχους. Υπάρχουν επίσης υπολείμματα ενός γυμνασίου, ρωμαϊκών λουτρών και ενός βουλευτηρίου. Η γέφυρα της Νύσας, μήκους 100 μέτρων, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη κατασκευή του είδους της κατά την αρχαιότητα.
Αχινός
Οι αχινοί, ή αχινιοί, (καθαρεύουσα εχίνοι), είναι μικρά, θαλάσσια ζώα με ασβεστολιθικό σφαιρικό κέλυφος που φέρουν αγκάθια. Ανήκουν στην υπο-συνομοταξία των Εχινοζώων (ή Ελευθεροζώων), της συνομοταξίας των Εχινοδέρμων, στην οποία ανήκουν και οι αστερίες. Τα ζώα αυτά σχηματίζουν την ομοταξία των Εχινοειδών (Echinoidea). Απαντώνται σε όλες τις θάλασσες του κόσμου. Ειδικότερα, ζουν στη λάσπη του βυθού ή σε μέρη με φύκια ή επάνω σε βράχους, σε μικρό σχετικά βάθος. Χαρακτηριστικό τους είναι τα μακριά τους αγκάθια, με τα οποία κινούνται, ενώ για την κίνησή τους χρησιμοποιούν και βαδιστικούς ποδίσκους, που έχουν σχήμα σωλήνα. Με τους ποδίσκους προσκολλώνται σε στέρεα υποστηρίγματα και επίσης αναπνέουν. Το κέλυφός τους σχηματίζει κάψα, η διάμετρος της οποίας τυπικά κυμαίνεται από 3 ως 10 εκατοστά. Τα γνωστότερα χρώματα περιλαμβάνουν το μαύρο και το σκούρο πράσινο, λαδί, καφέ, μωβ και κόκκινο. Τρέφονται κυρίως με Άλγες αλλά και με μύδια και άλλα ασπόνδυλα και κινούνται αργά. Εχθροί τους είναι οι αστερίες, τα χέλια και άλλα ζώα για τα οποία αποτελούν τροφή. Υπάρχουν γύρω στα 700 είδη αχινών, από τα οποία αρκετά είναι εδώδιμα και αποτελούν αλιεύματα.
Αναπαραγωγή
Τα αρσενικά με τα θηλυκά διαφέρουν. Τα θηλυκά χαρακτηρίζονται από μικρότερα αγκάθια καθώς και από κάποιο ιδιαίτερο χρώμα εκτός του μαύρου. Επίσης τα θηλυκά συνήθως φέρουν πάνω στα αγκάθια τους κάποιο μικρό κοχυλάκι η φύκι. Τα αρσενικά έχουν μικρότερο σώμα και μεγαλύτερα αγκάθια, και το χρώμα τους είναι καθαρό μαύρο. Η γονιμοποίηση του θηλυκού γίνεται από τα γεννητικά προϊόντα που βγάζει μέσα στο νερό το αρσενικό. Τα αυγά επίσης τα γεννούν μέσα στο νερό. Το μέρος του αχινού που τρώγεται είναι οι γεννητικοί αδένες του, όπου βρίσκονται και τα αυγά του, οι οποίοι αποτελούν και αφροδισιακό φαγητό (χαβιάρι).
Αλιεία
Οι αχινοί αλιεύονται κυρίως σε βραχώδεις ακτές, είτε με βάρκα είτε από την ακτή, με ειδικό αλιευτικό εργαλείο, το λεγόμενο "μπράγκα" ή με απόχη, ή μ΄ ένα καλάμι σχιστό στην άκρη σαν διχάλα, ή και με το χέρι.
"Αχινιοί φεγγαρόφωτοι": η δημώδης αυτή έκφραση λέγεται επειδή φαίνεται πως το φεγγάρι επιδρά πολύ στους αχινούς. Έτσι "με γεμάτο το φεγγάρι (πανσέληνο) είναι κι αυτοί γιομάτοι αυγά, (αυγωμένοι), ενώ αντίθετα, στη χάση του φεγγαριού είναι σχεδόν άδειοι".
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται από τους κολυμβητές να μην τους πατήσουν γιατί τότε άκρες από τα αγκάθια τους εισχωρούν στο δέρμα του πέλματος. Σε τέτοια περίπτωση μια επάλειψη με λίγο ζεστό λάδι προλαβαίνει τυχόν κακοφόρμισμα και η αφαίρεσή τους είναι κάπως πιο εύκολη. Αφαίρεση μπορεί να γίνει και με κάποιο τσιμπιδάκι.
Αχινοί που είναι προσκολλημένοι σε μεταλλικά αντικείμενα π.χ. άγκυρες, ύφαλα πλοίων, μεταλλικές αποβάθρες κ.λπ. χαρακτηρίζονται επικίνδυνοι δηλητηρίασης και η αλιεία τους πρέπει ν΄ αποφεύγεται.
Κατανάλωση
Οι αχινοί τρώγονται κυρίως ωμοί ή βραστοί (αχινόσουπα), κατατάσσονται στα θαλασσινά και θεωρούνται νηστίσιμοι. Τα αυγά των αχινών αποτελούν αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης ιδίως στην Ινδία αλλά και στην Ιταλία. Κρατώντας με προσοχή τον αχινό και ξύνοντας με ένα μαχαίρι το κέλυφος, στη θάλασσα ή σε τρεχούμενο νερό, αφαιρούμε τ΄ αγκάθια του και στη συνέχεια ανοίγουμε το κέλυφος από το στόμα του και αδειάζουμε το περιεχόμενο σε πιάτο.
Ο αχινός δεν θα πρέπει να είναι νεκρός, διότι η αποσύνθεσή του δημιουργεί δηλητήριο. Το ότι ο αχινός είναι ζωντανός επιβεβαιώνεται προηγουμένως από το αν κινεί τα αγκάθια του. Απαραίτητα όταν σερβίρεται αχινός ωμός θα πρέπει να συνοδεύεται με λεμόνι ή ξύδι.
Καλύτεροι αχινοί για κατανάλωση είναι οι κόκκινοι, σε αντίθεση με τους μαύρους που είναι σχετικά άγευστοι. Ο αχινός θεωρείται προστατευόμενο είδος και για την αλίευσή του απαιτείται σχετική άδεια.
Είδη
Το γένος των αχινών περιλαμβάνει περί τα 14 είδη, εκ των οποίων σπουδαιότερα είναι οι:
Πηγές
Κατηγορία:Εχινόδερμα Κατηγορία:Ιαπωνική κουζίνα
Λεωνίδας Βασιλικόπουλος
Ο Λεωνίδας Βασιλικόπουλος (21 Μαΐου 1932 - 30 Μαΐου 2014) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος εν αποστρατεία του Πολεμικού Ναυτικού, επίτιμος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ) και πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ). Φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Βασιλικόπουλος παραγκωνίστηκε επί Κώστα Σημίτη.
Σταδιοδρομία
Ο Λεωνίδας Βασιλικόπουλος γεννήθηκε το 1932 και αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1954. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Ναυτική Σχολή Πολέμου, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας και στη Σχολή Επιτελών του ΝΑΤΟ.
Το 1966, επί κυβέρνησης των αποστατών, αποστρατεύτηκε από το Πολεμικό Ναυτικό γιατί παντρεύτηκε τη Νότα Ηλιοπούλου, πατέρας της οποίας ήταν ο πρώην βουλευτής της Αριστεράς Σταύρος Ηλιόπουλος.
Με το ξεκίνημα της Χούντας των Συνταγματαρχών, γίνεται «ο μεγάλος μπελάς» για το καθεστώς. Ήταν στέλεχος των αντιστασιακών οργανώσεων «Φιλική Εταιρεία» και«Ελεύθεροι Έλληνες», και διατηρούσε επαφές και με την «Ελληνική Αντιδικτατορική Νεολαία». Ο Βασιλικόπουλος πήρε μέρος σε δυναμικές ενέργειες κατά της δικτατορίας, πραγματοποιώντας βομβιστικές επιθέσεις και συμμετέχοντας στο Κίνημα του Ναυτικού για την ανατροπή του καθεστώτος. Για τη δράση του αυτή, φυλακίστηκε και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας επανήλθε στο Πολεμικό Ναυτικό και υπηρέτησε, μεταξύ άλλων, ως Διοικητής στολίσκου ναρκοπολέμου, Διευθυντής Β' Κλάδου του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, Διοικητής Ναυτικής Εκπαίδευσης και Αρχηγός Στόλου. Στις 22 Δεκεμβρίου του 1986 επελέγη Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από το ΚΥΣΕΑ, και παρέμεινε στην ηγεσία του Ναυτικού ως τις 17 Ιουλίου 1989. Η επιλογή του ως Αρχηγού ΓΕΝ έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από την Αριστερά αλλά προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στις δεξιές εφημερίδες που έγραψαν ότι ο Βασιλικόπουλος κινείται ιδεολογικά «αριστερότερα του ΠΑΣΟΚ». Ο Βασιλικόπουλος επαινέθηκε για τους χειρισμούς του στην κρίση του Μαρτίου του 1987, όταν η αποτελεσματική και αποφασιστική κινητοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων, κυρίως του Ναυτικού, οδήγησε στην ματαίωση των πετρελαϊκών ερευνών του τουρκικού σκάφους «Χόρα» στο Αιγαίο Πέλαγος. Αποστρατεύτηκε το καλοκαίρι του 1989.
Καθ'όλη τη διάρκεια της κρίσης φάνηκε η μεγάλη δυσπιστία του Σημίτη προς την ηγεσία της ΕΥΠ και των Ενόπλων Δυνάμεων. Όπως γράφει Το Βήμα: ''«Οι αξιωματικοί αυτοί είχαν μάθει να λειτουργούν με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος λάτρευε τις συσκέψεις με στρατιωτικούς, τις υπηρεσίες από κλειστές πηγές και τη διαχείριση κρίσεων όπως εκείνη του Μαρτίου του 1987. Ο κ. Σημίτης τους θεωρούσε «ανδρεϊκούς», ξένους στη δική του κουλτούρα και ύποπτους για το στήσιμο παγίδων τις κρίσιμες εκείνες ώρες. »''
Στο εσωτερικό της ΕΥΠ, ο Βασιλικόπουλος προσπάθησε να επιβάλλει πειθαρχία και ήρθε πολλές φορές σε σύγκρουση με τους συνδικαλιστές της Υπηρεσίας. Τον Απρίλιο του 1996 άσκησε πειθαρχική δίωξη σε βάρος του Προέδρου και του Γενικού Γραμματέα της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων ΕΥΠ. .
Πολιτική
Ο Λεωνίδας Βασιλικόπουλος έχει παραστεί σε εκδηλώσεις της Αριστερής Πρωτοβουλίας του ΠΑΣΟΚ και γενικά σε εκδηλώσεις για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το 2006 έγραψε άρθρο στον Ριζοσπάστη με το οποίο ασκούσε σφοδρή κριτική στην προσπάθεια εξομοίωσης Κομμουνισμού και Ναζισμού που επιχειρούσαν ορισμένοι ευρωβουλευτές και σε σχετική απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα)
Σίλβεστρος (όνομα)
Σίλβεστρος (γενική: Σιλβέστρου) και όχι Σιλβέστρος, ελληνικό ανδρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία
Το μεταγενέστερο αγιωνυμικό Σίλβεστρος προέρχεται από το λατινικό όνομα Silvester, το οποίο ετυμολογείται από το λατινικό επίθετο silvestris «του ξύλου, του δάσους, ξύλινος, αγροτικός, ποιμενικός» και αυτό από το silva «δάσος δρυμός». Από το λατινικό silva παράγονται επίσης και τα ονόματα Σίλβιος / Σίλβια, Σιλβανός ή Σιλουανός / Σιλβάνα, Σιλβέριος. Το y/υ στο όνομα Sylvester / Σύλβεστρος προέκυψε από λανθασμένο συσχετισμό του λατινικού silva με το αρχαιοελληνικό ὕλη «δάσος» (βλ. όνομα Σίλβια).
Ονομαστική εορτή
Στις 2 Ιανουαρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του πάπα της Ρώμης Σιλβέστρου Α΄.
Διάδοση του ονόματος
Από τα σπάνια σήμερα ονόματα στον ελληνόφωνο χώρο. Ενδεικτικά, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων που έγινε τον Απρίλιο 2009, το βαφτιστικό Σίλβεστρος / Σιλβέστρος παρουσιάζεται στις θέσεις 691–790 με 3 εμφανίσεις σε σύνολο 97.072 ατόμων (186ο–211ο ανάμεσα στα ανδρικά). Σε μια άλλη έρευνα με δείγμα 168.307 ονομάτων από διάφορα αρχειάκια του ΑΣΕΠ, το Σίλβεστρος καταλαμβάνει μια θέση ανάμεσα στη 305η–327η με 5 εμφανίσεις, ενώ το γυναικείο Συλβέστρα μια θέση ανάμεσα στη 507η–614η με 2 εμφανίσεις σε σύνολο 145.224 ονομάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα Κατηγορία:Ονόματα λατινικής προέλευσης
Κοινότητα Απλαδιανών
Η Κοινότητα Απλαδιανών είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1935 με το ΦΕΚ 277Α - 22/06/1935 με την απόσπαση του οικισμού Απλαδιανά από την κοινότητα Δοξαρού και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Κάμπος Απλαδιανών. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 408 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Στυλιανό Λυρώνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Η Μούσα της Κορτόνα
Η Μούσα της Κορτόνα (La Musa di Cortona) είναι έργο χαρακτικής του Ιταλού Τζιάκομο Καρέλι.
Ιστορία
Ο πίνακας βρέθηκε τυχαία από έναν Ιταλό χωρικό το 1732 κοντά στην Τσεντόια (Centoia), μεταξύ Κιούζι και Μοντεπουλτσάνο στην Τοσκάνη. Ο χωρικός όργωνε το χωράφι του, όταν το άρωτρο αναποδογύρισε μια πλάκα. Από κοντά είδε ότι η κάτω πλευρά της πλάκας ήταν ζωγραφισμένη και την ανασήκωσε για να την δει καλύτερα. Την καθάρισε, και βλέποντας την εικόνα την πήρε σπίτι του και με ευλάβεια την έστησε το εικονοστάσι, στο καντήλι ακριβώς.
Μετά από καιρό η γυναίκα του αρρώστησε βαριά και η υγεία της χειροτέρευε, οπότε ο χωρικός έφερε έναν παπά για να την εξομολογήσει πριν πεθάνει. Ο παπάς μπαίνοντας στο φτωχικό και βλέποντας την εικόνα μάλωσε τον χωρικό που έβαλε στο καντήλι ειδωλολατρική εικόνα. Ο χωρικός του απάντησε, αφελώς, ότι είναι η εικόνα της Παναγίας. Ο παππάς του είπες ότι "όχι, είναι εικόνα του σατανά!", και του είπε να τη βγάλει αμέσως. Ο χωρικός την πήρε από το καντήλι και για να μην την πετάξει στην φωτιά την έκανε πορτάκι στον φούρνο του.
Έμεινε εκεί μέχρι το 1735, όταν την ανακάλυψε ο ιδιοκτήτης της περιοχής, ο ιππότης Τομμάζο Τομμάζι και την κράτησε στην ιδιωτική του συλλογή. Το 1851 η μαντάμ Λουίζ Μπαρτολόττι Τομάζι παρουσίασε την εικόνα στην Τοσκανική Ακαδημία της Κορτόνα (L'Accademia Etrusca) και έτσι η εικόνα μπήκε στο μουσείο, και από τότε ονομάζεται «Μούσα της Κορτόνα».
Περιγραφή
Ο πίνακας είναι πλάκα διαστάσεων 38,5 επί 33 εκατοστά. Είναι μονοκόμματη, αλλά θεωρείται ότι είναι μέρος ενός έργου μεγαλύτερων διαστάσεων, που χάθηκε. Εικονίζει μια γυναίκα, σε μέγεθος δύο τρίτα του φυσικού. Διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Τα χρώματα και η εικόνα δεν αλλοιώθηκαν από την επίδραση της φωτιάς, ούτε και γδάρθηκαν από την αιχμή του αρότρου. Η εικόνα ερμηνεύεται ως η μούσα Πολύμνια. Είναι δαφνοστεφανωμένη, γυμνή στο δεξί στήθος και κρατάει λύρα.
Πηγές
Κατηγορία:Χαρακτικά
Ρόμπερτ Μουγκάμπε
Ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε (Robert Mugabe, 1924- 6 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν πολιτικός από τη Ζιμπάμπουε. Από το 1987 ως το 2017 ήταν πρόεδρος της χώρας και ηγήθηκε ενός καθεστώτος, που έχει επανειλημμένα καταγγελθεί διεθνώς για μη σωστό τρόπο άσκησης της εξουσίας. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2008 υπογράφηκε συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, με βάση την οποία ο Μουγκάμπε αναγνωρίστηκε από την Αντιπολίτευση (από το Κίνημα για τη Δημοκρατική Αλλαγή) ως πρόεδρος και ο Μόργκαν Τσβανγκιράι έγινε πρωθυπουργός.
Στις 3 Αυγούστου 2013 η Εκλογική επιτροπή ανακοίνωσε ότι ο Μουγκάμπε είχε κερδίσει την 7η θητεία του στην προεδρία, επικρατώντας του Μόργκαν Τσβανγκιράι με ποσοστό 61% των ψήφων. Το 2015-2016 ανέλαβε την προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης.
Έπειτα από στρατιωτικό κίνημα στις 15 Νοεμβρίου 2017 που τον έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό, και την καθαίρεσή του από αρχηγό του κόμματός του (ZANU-PF), και υπό την απειλή μομφής, παραιτήθηκε από την προεδρία στις 21 Νοεμβρίου 2017.
Πρώτα χρόνια
Το πλήρες όνομά του ήταν Robert Gabriel Mugabe και ο τίτλος του είναι KCB. Γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1924 και μεγάλωσε στην επαρχία Ζίμπα. Ο πατέρας του φέρεται να κατάγεται από το Μαλάουι. Σπούδασε δάσκαλος σε ηλικία 17 ετών. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Νότια Αφρική.
Κάθοδος στην πολιτική και ένοπλος αγώνας
Επέστρεψε στη Νότια Ροδεσία το 1960, ενώ μετείχε στα πολιτικά με τον Joshua Nkomo και το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (NDP), μετέπειτα Zimbabwe African Peoples Union (ZAPU), τα οποία αμέσως απαγορεύτηκαν από τον Ίαν Σμιθ.Έφυγε από το ZAPU το 1963 και ιδρυσε το αντίπαλο Zimbabwe African National Union (ZANU) από κοινού με τον αιδεσιμότατο Ndabaningi Sithole και το δικηγόρο Herbert Chitepo.Ο Mugabe ορίστηκε Γενικός Γραμματέας.Τέθηκε υπό κράτηση με τους Joshua Nkomo και Edson Zvobgo το 1964 και παρέμεινε στη φυλακή επί δεκαετία. Ηγήθηκε του χρηματιζόμενου από την Κίνα στρατού του ZANU, του Zimbabwe African National Liberation Army (ZANLA), στη διάρκεια του πολέμου κατά της κυβέρνησης Ίαν Σμιθ, από τη Μοζαμβίκη. Μετά τη δολοφονία του Chitepo με βόμβα στη Ζάμπια, ο στρατός του Μουγκάμπε σταμάτησε τον ένοπλο αγώνα.
Πρωθυπουργία
Μετά τη διεξαγωγή των δεύτερων εκλογών, στις 4 Μαρτίου 1980, ο Μουγκάμπε έγινε πρωθυπουργός. Το ZANU κέρδισε 57 επί συνόλου 80 εδρών στο νέο Κοινοβούλιο, με τις 20 από αυτές να προορίζονται για λευκούς. Το 1987 καταργήθηκε η θέση του Πρωθυπουργού.
Θητεία στο ύπατο αξίωμα
Ο Μουγκάμπε ανέλαβε πρόεδρος στις 31 Δεκεμβρίου 1987 και θέλησε να αναδιοργανώσει τη χώρα του, αν και κατηγορήθηκε για αυταρχισμό από τη Δύση. Παντρεύτηκε τον Αύγουστο του 1996 με την κατά 40 χρόνια μικρότερή του, Γκρέις Μαρούφου και απέκτησαν 3 παιδιά.
Απόπειρα πραξικοπήματος 2007
Η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε απέτρεψε φερόμενη απόπειρα πραξικοπήματος, η οποία θα εκδηλωνόταν στις 2 Ιουνίου ή στις 15 Ιουνίου 2007. Στην απόπειρα έλαβαν μέρος σχεδόν 400 στρατιώτες και υψηλά ιστάμενα στελέχη του στρατού. Όλοι οι φερόμενοι ως επικεφαλής του εγχειρήματος συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη, με την κατηγορία της προδοσίας. Οι συλληφθέντες είναι ο απόστρατος Άλμπερτ Ματάπο, ο εκπρόσωπος του στρατού Μπεν Ενκιούμπ, ο Ταγματάρχης Ένγκελμπερτ Ρουγκέτζε και ο αξιωματικός της Αεροπορίας, Έλσον Μόγιο.
Σύμφωνα με τις αρχές, οι επίδοξοι πραξικοπηματίες σχεδίαζαν να ανατρέψουν τον Πρόεδρο Ρόμπερτ Μουγκάμπε και να ζητήσουν από τον υπουργό Έμερσον Μανανγκάουα να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, υπό τις ευλογίες των αρχηγών του Στρατού. Σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές στη Χαράρε, οι επικεφαλής του πραξικοπήματος είχαν έρθει σε επαφή με κυβερνήσεις χωρών της Δύσης, ζητώντας τους να υποστηρίξουν το πραξικόπημα.