cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πυροβολικό (Ελλάδα)
Ελληνοϊταλικός Πόλεμος (1940-1941)
Την περίοδο του Ελληνοϊταλικού Πολέμου είχε γίνει ο διαχωρισμός σε Πυροβολικό Μάχης και Αντιαεροπορικό Πυροβολικό. Είχε αρκετό οπλισμό, και συμμετείχε στις μάχες της Πίνδου, του Καλαμά, της Κορυτσάς, της Πρεμετής, της Κλεισούρας και της Τρεμπένιτσας. Τον Απρίλιο του 1941, όταν και έγινε η κατάληψη της χώρας απο τους Γερμανούς, για πρώτη φορα ο Ελληνικός Στρατός διαλύεται και παραδόθηκαν όλα τα πυροβόλα. Η δημιουργία νέου Ελληνικού Στρατού, συνέβη στη Μέση Ανατολή, με το Πυροβολικό να αποτελείται απο δυο Συντάγματα Πεδινού Πυροβολικού με οπλισμό που δόθηκε απο τον Βρετανικό Στρατό. Με αυτόν τον οπλισμό, συμμετείχε και στη δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν και του Ρίμινι.
Απο το 1951
Απο το 1951, έχει γίνει εξέλιξη των οπλικών συστημάτων στο Πυροβολικό, με την εμφάνιση των αυτοκινούμενων πυροβόλων, τη δημιουργία πυραύλων και εν συνεχεία με την κατασκευή αντιπυροβολικών συστημάτων και με την απόκτηση πυραυλικών συστημάτων και καθοδηγούμενων πυρομαχικών.
Πυροβολικό Μάχης
Το 1951, έγινε η προμήθεια απο τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με ρυμουλκούμενα πυροβόλα Μ101 των 105 χιλιοστών και των Μ114 των 155 χιλ για το Πυροβολικό Μάχης. Το 1977, τίθονται σε υπηρεσία τα πρώτα αυτοκινούμενα πυροβόλα Μ109Α1Β και δίνονται σε Μοίρες Μέσου Πυροβολικού. Το 1986, παραλαμβάνεται αριθμός τεθωρακισμένων οχημάτων M-992 απο τις Η.Π.Α, με τον ρόλο του Σταθμού Διοικήσεως του Κέντρου Διεύθυνσης Πυρός (ΚΔΠ), για τον προσδιορισμό των βολών ΠΒ. Το 1994, αγοράζονται 150 ελαφρομεταχειρισμένα πυραυλικά συστήματα RM-70 απο τη Γερμανία, εκ των οποίων τα 116 τέθηκαν σε υπηρεσία και τα 34 διαμελίστηκαν για χρήση ανταλλακτικών. Το 1994, γίνεται η αγορά των 18 συστημάτων MLRS, και στις αρχές του 1995, παραδίδονται τα πρώτα 9 στην 193 ΜΠΕΠ στην Ελευθερούπολη. Στα μέσα του 1997, παραδίδονται άλλα 9 στην και το 2001 άλλα 18 στην 194 ΜΠΕΠ, στον Λαγκαδά. To 1998, παραλαμβάνονται οι πρώτοι καθοδηγούμενοι πύραυλοι ATACMS για τη χρήση τους στα MLRS. Το 2001, ο Ελληνικός Στρατός αγοράζει 24 PzH 2000, κατασκευασμένα απο τη Γερμανία και με τη βοήθεια Γερμανών μηχανικών, δέχτηκαν ελαφρά αναβάθμιση τους. Το 2003, οι εργασίες ολοκληρώνονται και παραχωρούνται σε δυο Μοίρες Μέσου Πυροβολικού: στην 156 Α/Κ ΜΜΠ (τέως 156 Α/Κ ΜΒΠ) και στην 163 Α/Κ ΜΜΠ (τέως 163 Α/Κ ΜΒΠ)
Αντιαεροπορικό Πυροβολικό
Το 1951, άρχισε να προμηθεύεται και το Αντιαεροπορικό Πυροβολικό, απο τη Μεγάλη Βρετανία και τις Η.Π.Α, με την ενίσχυση του με 108 αντιαεροπορικά συστήματα Μ-1 Bofors των 40 χιλ. σε τρία Συντάγματα Πυροβολικού (36 το καθένα). Το 1953, τα Συντάγματα Πυροβολικού, διαμελίστηκαν και έγιναν Μοίρες, όπως και αυτές του Α/Α, μετατρέποντας τις σε Μοίρες Ελαφρού Αντιαεροπορικού Πυροβολικού (ΜΕΑ/ΑΠ). Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, γίνεται προμήθεια αντιαεροπορικών πυραύλων "ΧΩΚ" (HAWK), δημιουργώντας έτσι δύο Μοίρες. Οι εγχώριες ΜΕΑ/ΑΠ, προμηθεύονται ύστερα απο 8 συστήματα Μ-55 των 12,7 χιλ, και τα συστήματα Bofors μεταφέρονται στις παραμεθόριες περιοχές του Αιγαίου. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο έγινε η προμήθεια 150 πυροβόλων Rh 202 των 20 mm και έλαβαν χώρα σημαντικές οργανωτικές μεταβολές στην οργάνωση και την κατανομή του υλικού. Στα νησιά του Αιγαίου συγκροτήθηκαν επιπλέον ΜΕΑ/ΑΠ ενώ ταυτόχρονα εισήχθη σε υπηρεσία το φορητό Α/Α Κ/Β FIM-43A Redeye εξοπλίζοντας τόσο τις μονάδες των όπλων ελιγμού( Πεζικό και Τεθωρακισμένα) όσο και το Πυροβολικό. Το 1975 αναβαθμίστηκαν τα συστήματα HAWK σε επίπεδο Improved HAWK με παράλληλη συμπλήρωση του αριθμού τους(18 εκτοξευτές ανά μοίρα) ενώ το 1981 παρελήφθησαν από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία 101 Α/Κ συστήματα πυροβολικού M-42A1 Duster η πλειοψηφία των οποίων διατέθηκε στις ΜΕΑ/ΑΠ των νήσων εξοπλίζοντας μια Πυροβολαρχία Ελαφρού Α/Α Πυροβολικού με 12 στοιχεία έκαστη. Παρά την πρόθεση του Ε.Σ σε κάποια φάση να εκσυγχρονίσει το σύστημα αυτό δεν κατέστη εφικτό και το σύστημα αποσύρθηκε χωρίς αντικαταστάτη αρχές δεκαετίας του 2000. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 άρχισε η αντικατάσταση του φορητού(MANPADS) συστήματος FIM-43 Redeye από το πιο σύγχρονο FIM-92 Stinger. Συνολικά παραγγέλθησαν 476 εκτοξευτές και 1000 βλήματα FIM-92B POST από ΗΠΑ και 1150 βλήματα FIM-92C RMP από την ευρωπαϊκή κοινοπραξία κατασκευής του συστήματος. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είχε γίνει εμφανής η ανάπτυξη της Τουρκικής αεροπορίας μέσω της μαζικής απόκτησης αεροσκαφών F-104 σε ρόλους κρούσης. Αποφασίστηκε έτσι η ενίσχυση του Α/Α πυροβολικού μέσω της υιοθέτησης ενός εγχώριου προγράμματος ανάπτυξης ενός Α/Α συστήματος πυροβόλων, το γνωστό Άρτεμις 30. Παρά τις ελπιδοφόρες προοπτικές του προγράμματος το όλο πρόγραμμα κατέληξε σε φιάσκο λόγω της απειρίας των ελληνικών εταιριών που ανέλαβαν την υλοποίηση του αλλά και απροθυμίας μεταξύ τους συνεργασίας εκ μέρους των συμβαλλόμενων εταιρειών. Προσπάθειες που κατά καιρούς έγιναν για τη νεκρανάσταση και το εμπλουτισμό του προγράμματος(υιοθέτηση τετραπλού εκτοξευτή βλημάτων Crotale που θα οδηγούσε στο σύστημα Απόλλων, τοποθέτηση διπλών εκτοξευτών βλημάτων Stinger, πιστοποίηση του ΣΕΠ Skyguard και ατομικού Η/Ο ΣΕΠ) δεν είχαν αίσια έκβαση και το σύστημα κατασκευάστηκε μόνο σε μορφή Μονάδος Πυρός(δίδυμο πυροβόλο Mauser των 30 mm) σε 60 μόλις μονάδες(εκ των οποίων 17 κατέληξαν στον Ε.Σ και χρησιμοποιούταν για την εγγύς Α/Α άμυνα των HAWK) ενώ πρόσφατα αποφασίστηκε η απόσυρση του. .
Άλλες πληροφορίες
Το 1829, ως η προστάτιδα του Πυροβολικού, καθορίστηκε η Αγία Βαρβάρα, και γι'αυτό εορτάζεται στις 4 Δεκεμβρίου του κάθε έτους. Το έμβλημα του Πυροβολικού, είναι ασπιδοειδές, με τα χαρακτηριστικά χρώματα του μαύρου και του κίτρινου απο το 1914, απεικονίζοντας δυο κανόνια παλαιάς τεχνολογίας, συμβολίζοντας το Πυροβολικό Μάχης, και στη μέση εναν αντιαεροπορικό πύραυλο, δείχνοντας την ύπαρξη του Αντιαεροπορικού Πυροβολικού. Ως γνωμικό του Πυροβολικού είναι το Ισχύς δια της γνώσεως, όπου σημαίνει στη σύγχρονη Ελληνική γλώσσα απο τη γνώση εξαρτάται η ισχύς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυροβολικό Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Αρχαιολογικό Μουσείο Μυστρά
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Μυστρά είναι αρχαιολογικό μουσείο στο Μυστρά της Ελλάδας. Φιλοξενεί εκθέματα κυρίως χρονολογούμενα από τη βυζαντινή περίοδο και τα οποία ανευρέθηκαν εντός της ευρύτερης περιοχής.
Το συγκεκριμένο μουσείο ιδρύθηκε το 1952, ενώ στεγάζεται εντός διώροφου κτιρίου το οποίο αποτελεί τμήμα του κτιριακού συγκροτήματος της Μητροπόλεως του Μυστρά ή Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου, πιο συγκεκριμένα εντός της δυτικής πτέρυγας του βόρειου προαυλίου χώρου της εκκλησίας. Εκθέματα φιλοξενούνται, επίσης, εντός του εξωτερικού προαυλίου χώρου. Ιδρυτής του μουσείου ήταν ο ακαδημαϊκός και αρχαιολόγος Νικόλαος Δρανδάκης. Εντός της ανατολικής πτέρυγας του προαυλίου χώρου χώρου της εκκλησίας βρίσκεται άτυπος μουσειακός χώρος ο οποίος ιδρύθηκε από τον Γάλλο βυζαντινολόγο Γκαμπριέλ Μιγιέ κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, οι εκθεσιακές συλλογές του μουσείου διευρύνθηκαν περαιτέρω μέσω της προσθήκης των ιδιωτικών συλλογών του Θεόκλητου Μηνόπουλου, Επισκόπου Σπάρτης. Το 2001, το μουσείο υπέστη εργασίες ανακαίνισης.
Συλλογές
Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, γλυπτά και άλλα διακοσμητικά αντικείμενα προερχόμενα από τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της καστροπολιτείας του Μυστρά, εικονίσματα, τμήματα τοιχογραφικών αναπαραστάσεων, κεραμικά σκεύη, ορειχάλκινα αντικείμενα, βυζαντινής και βενετικής προελεύσεως νομίσματα, κοσμήματα, υφάσματα, καθώς και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από την ευρύτερη περιοχή. Το μουσείο καταδεικνύει, επίσης, μέσω των εκθεμάτων του, τη σημασία του Μυστρά ως καστροπολιτείας, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων και των επιρροών του με το δυτικό πολιτισμό.
Μεταξύ των σημαντικότερων εκθεμάτων του μουσείου, περιλαμβάνονται μαρμάρινη ανάγλυφη αναπαράσταση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το οποίο, προηγουμένως, βρισκόταν επί του δαπέδου του καθολικού της Μονής Παναγίας Περιβλέπτου, η φιλοτέχνηση της οποίας χρονολογείται μεταξύ του 1350 και του 1400, προσκυνηματικό εικόνισμα, επί του οποίου αναπαρίσταται ο Ιησούς Χριστός καθήμενος επί θρόνου, προερχόμενο, επίσης, από το καθολικό της Μονής Περιβλέπτου και χρονολογούμενου, επίσης, από την ίδια περίοδο, τμήματα εικονοστασίου προερχόμενα από το καθολικό της Μονή Παντάνασσας, επί ενός εκ των οποίων αναπαρίσταται το σύμβολο του Ευαγγελιστή Ιωάννη με έναν αετό που κρατά το βιβλίο του Ευαγγελίου, ταριχευμένο λείψανο, φόρεμα και κόμμωση ευγενούς γυναίκας, η οποία πιθανολογείται πως επρόκειτο για την Κλεώπα Μαλατέστα, σύζυγο του δεσπότη Θεοδώρου Β΄ Παλαιολόγου, τα οποία ανευρέθηκαν εντός της Εκκλησίας Αγίας Σοφίας, μαρμάρινο ανάγλυφο επί του οποίου αναπαρίστανται ένας αετός και ένας λαγός, χρονολογούμενου μεταξύ του 11ου και του 12ου αιώνα, καθώς και τμήματα τοιχογραφικού διακόσμου προερχόμενα από το Παρεκκλήσιο Αγίας Παρασκευής, η φιλοτέχνηση των οποίων χρονολογείται κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Μυστράς
Πολιτειακή Γερουσία του Άρκανσο
Η Πολιτειακή Γερουσία του Άρκανσο είναι το ανώτερο τμήμα της Γενικής Συνέλευσης του Άρκανσο. Η Γερουσία έχει 35 μέλη, έκαστο αντιπροσωπεύον μια περιφέρεια με περίπου 76.000 κατοίκους. Η υπηρεσία στο πολιτειακό νομοθετικό σώμα είναι μερικής απασχόλησης και πολλοί πολιτειακοί γερουσιαστές έχουν πλήρεις εργασίες κατά το υπόλοιπο του έτους. Η 35μελής Γερουσία αποτελείται από δεκαπέντε Ρεπουμπλικανούς και είκοσι Δημοκρατικούς. Υπάρχουν οκτώ γυναίκες και είκοσι επτά άνδρες, τριάντα ένας Λευκοί Αμερικανοί, και τέσσερις Αφροαμερικανοί.
Εκλογή
Η Γερουσία αποτελείται από μέλη επιλεγμένα κάθε τέσσερα έτη, από τους εκλέκτορες των διάφορων περιφερειών. Στην πρώτη συνεδρίαση της Γερουσίας, οι Γερουσιαστές διαιρούνται σε δύο κατηγορίες με κλήρωση και η πρώτη κατηγορία κρατάει τις θέσεις της για δύο έτη μόνο, μετά από τα οποία μπορούν να εκλεγούν για τέσσερα έτη.
Περιορίζονται επίσης στο να υπηρετούν όχι περισσότερες από δύο τετραετείς θητείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άρκανσο Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών
Πορκερόλ
Το Πορκερόλ (γαλ. Porquerolles) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Γαλλίας στη Μεσόγειο θάλασσα και το ένατο μεγαλύτερο νησί της Γαλλίας (δεν υπολογίζονται οι γαλλικές υπερπόντιες περιοχές), μετά την Κορσική, το Ολερόν, το Μπελ Ιλ αν Μερ, το Ιλ ντε Ρε, το Νουαρμουτιέ, το Ιλ ντ Ιε, το Ουεσάν και το Γκρουά. Έχει έκταση 12,54 τ. χλμ. και έχει 200 κατοίκους (2004).
Το Πορκερόλ είναι το μεγαλύτερο και δυτικότερο από τα τέσσερα Νησιά Ιέρ (ή Χρυσά Νησιά). Έχει μήκος 7 χιλιόμετρα και 3 χιλιόμετρα πλάτος, ενώ σε αυτό βρίσκονται και πέντε μικροί λόφοι. Το χωριό του νησιού ιδρύθηκε το 1820, ενώ το 1837 χτίστηκε φάρος και το 1850 μία εκκλησία.
right|thumb|300px|To Πορκερόλ.
Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας Κατηγορία:Νησιά της Μεσογείου
Ten Years After
Οι Ten Years After είναι βρετανικό μπλουζ ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1966 στο Νότιγχαμ. Από το 1967 μέχρι το 1974 κυκλοφόρησαν οκτώ στούντιο και δύο ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους, αλλά διαλύθηκαν εκείνη τη χρονιά για να επανενωθούν για μία εμφάνιση το 1983 και ξανά το 1988, συνεχίζοντας μέχρι σήμερα.
Βιογραφία
Οι Ten Years After προήλθαν από το συγκρότημα των Ivan Jay and the Jaycats και μέλη τους ήταν ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Άλβιν Λι, ο κιμπορντίστας Τσικ Τέρτσχιλ, ο μπασίστας Λίο Λάιονς και ο ντράμερ Ρικ Λι. Το συγκρότημα πήρε την ονομασία του το Νοέμβριο του 1966 αφού είχε μετακομίσει στο Λονδίνο.
Μία εμφάνιση στο φεστιβάλ τζαζ του Γουίντσορ εξασφάλισε στους Ten Years After συμβόλαιο συνεργασίας με την "Decca Records" και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους, στις 27 Οκτωβρίου 1967. Μετά από μία περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες ηχογράφησαν το ζωντανό άλμπουμ "Undead" στο κλαμπ "Klooks Kleek" του Λονδίνου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1968 ανεβαίνοντας στο # 26 στην πατρίδα τους και το # 115 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τον Ιούνιο του 1970, κυκλοφόρησε το σινγκλ "Love Like A Man", το οποίο σκαρφάλωσε στο βρετανικό Top-10 και παρέμεινε στα τσαρτ για 18 εβδομάδες. Το σινγκλ συνόδευε το δίσκο "Cricklewood Green" ο οποίος έφθασε στο # 4 της πατρίδας τους, όπως είχε κάνει και το "Ssssh" ένα χρόνο νωρίτερα. Αυτά τα δύο άλμπουμ ήταν οι πρώτοι Top-20 δίσκοι συγκροτήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Αύγουστο του 1970 εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "Strawberry Fields" στον Καναδά, όπως και στο "Isle of Wight festival", στις 30 εκείνου του μήνα.
Το 1971 τα δικαιώματα των δίσκων τους πήρε η "Columbia Records" και κυκλοφόρησαν το σινγκλ "I'd Love to Change the World", τη μοναδική τους Top-40 επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο δίσκος "Watt" έφθασε στο # 5 στη Βρετανία και το # 21 στην Αμερική, ενώ στο τέλος της χρονιάς κυκλοφόρησε το "A Space in Time" παρουσιάζοντας έναν πιο εμπορικά κατευθυνόμενο ήχο, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι πωλήσεις στην πατρίδα τους και να αυξηθούν στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Ακολούθησε το "Rock & Roll Music to the World" τον Οκτώβριο του 1972 και το διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο "Recorded Live" το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς, ανεβαίνοντας και τα δύο στο Top-50 σε Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες. Ο τελευταίος δίσκος των Ten Years After γι' αυτή τη δεκαετία ήταν το "Positive Vibrations" του 1974, αφού μετά την κυκλοφορία του, το συγκρότημα διαλύθηκε.
Τα μέλη του σχήματος επανενώθηκαν το 1983 για μία εμφάνιση στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ, η οποία ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε στο δίσκο "The Friday Rock Show Sessions – Live at Reading '83'". Πέντε χρόνια αργότερα το συγκρότημα επανενώθηκε οριστικά, ηχογραφώντας το δίσκο "About Time" χωρίς να καταφέρουν να μπουν στο Top-100 του Billboard.
Μετά από μία μακρά περίοδο περιοδειών και διαλειμμάτων για να ασχοληθούν με τις προσωπικές τους δουλειές, τα μέλη του συγκροτήματος αντικατέστησαν τον Άλβιν Λι με τον Τζο Γκουτς και ηχογράφησαν το δίσκο "Now", ενώ ακολούθησε το "Evolution" το 2008.
Στις 6 Μαρτίου 2013 ο Άλβιν Λι πέθανε, σε ηλικία 68 ετών.
Τον Ιανουάριο του 2014, ανακοινώθηκε η αποχώρηση από το συγκρότημα του Λίο Λάιονς και του Τζο Γκουτς, με τον μπασίστα Κόλν Χότζκινσον και τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Μάρκους Μπνφάντι να παίρνουν την θέση τους.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά hard rock συγκροτήματα
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (Ιανουάριος 2015)
Ακολουθεί κατάλογος με τα 300 μέλη που εξελέγησαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο έπειτα από τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου 2015 (ΙΣΤ'  Κοινοβουλευτική Περίοδος).
Σύνθεση Κοινοβουλίου
[[Αρχείο:Parliament of Greece January 2015.svg|thumb|350px|Αρχική σύνθεση Κοινοβουλίου, τον Ιανουάριο 2015:
{{legend||ΚΚΕ: 15}} {{legend||ΣΥΡΙΖΑ: 149}} {{legend||ΠΑΣΟΚ: 13}} {{legend||Το Ποτάμι : 17}} {{legend||Ν.Δ.: 76}} {{legend||ΑΝΕΛ: 13}} {{legend||Χρυσή Αυγή: 17}} ]] [[Αρχείο:Parliament of Greece August 2015.svg|thumb|350px|Τελική σύνθεση Κοινοβουλίου, τον Αύγουστο 2015:
{{legend||ΚΚΕ: 15}} {{legend|#B01740|Λαϊκή Ενότητα: 25}} {{legend||ΣΥΡΙΖΑ: 124}} {{legend||ΠΑΣΟΚ: 13}} {{legend||Το Ποτάμι : 17}} {{legend||Ν.Δ.: 76}} {{legend||ΑΝΕΛ: 13}} {{legend||Χρυσή Αυγή: 17}} ]]
Πηγή
2015.01 βουλευτ
Άδωνις Γεροσκήπου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Άδωνις Γεροσκήπου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Γεροσκήπου της επαρχίας Πάφου. Η ομάδα είχε 7 συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.
Ιστορία
Ο Άδωνις ιδρύθηκε το 1965 από πρώην μέλη του σωματείου ΘΟΪ ΦΩΣ Γεροσκήπου, το οποίο είχε διαλυθεί λίγα χρόνια νωρίτερα. Aποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ) το 1971. Μέχρι το 1985 συμμετείχε στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας. Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Άδωνις ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.
Στην πρώτη του συμμετοχή στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στην τέταρτη θέση του ομίλου του. Η καλύτερη πορεία της ομάδας στο πρωτάθλημα ήρθε την περίοδο 1990-91 όταν τερμάτισε στη δεύτερη θέση του ομίλου του, δύο βαθμούς πίσω από την πρώτη θέση που οδηγούσε στη Γ΄ κατηγορία. Η τελευταία συμμετοχή της ομάδας στη Δ΄ κατηγορία ήταν την περίοδο 1991-92. Στη συνέχεια αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
Τον Ιούλιο του 1992 ενοποιήθηκε με τα σωματεία Δίας Γεροσκήπου και Παπαφλέσσας Γεροσκήπου, δημιουργώντας την Αθλητική Ένωση Γεροσκήπου (ΑΕΓ).
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Άδωνις συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο Άδωνις συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1965 Κατηγορία:Γεροσκήπου
Σουμερία (προ-κατακλυσμιαία περίοδος)
Οι πόλεις αυτές είναι (από τον Νότο προς τον Βορά) :
Χρονολογική σειρά ίδρυσης των Σουμεριακών πόλεων
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις παρατηρήσεις σχετικά με την ταχύτητα πρόσχωσης των ποταμών της Κάτω Μεσοποταμίας, Ευφράτη και Τίγρη, καθώς και των γειτονικών τους Χοάσπη και Ευλαίου, θα αντιληφθεί ότι η αρχαία παραλία βρισκόταν πολύ πιο βόρεια από τη σημερινή.
Έτσι φαίνεται πολύ πιθανό, ότι κοντά στην παραλία βρίσκονταν κατά την 5η ή 4η χιλιετία οι πόλεις
και
Περνώντας οι χιλιετίες και εξαιτίας του φαινομένου της πρόσχωσης του κόλπου ιδρύθηκαν οι επόμενες πόλεις στα νέα λιμάνια. Αυτές ήταν οι
Τέλος πρέπει να αναφερθεί πως είναι σχεδόν βέβαιο ότι όλες αυτές οι πόλεις είναι Προ-Σουμεριακές δηλ. όταν οι Σουμέριοι κατέβηκαν από τα Βόρεια (προφανώς από την Άνω Μεσοποταμία, την οποία οι ίδιοι αποκαλούσαν μετά Συβαρτία (Subar-tu) (compr. Subar < Sumer)) και κατέκτησαν την Κάτω Μεσοποταμία (περί το 3200?) οι πόλεις αυτές υπήρχαν ήδη).
Αγώνες για την ηγεμονία της Σουμερίας κατά την προ-κατακλυσμιαία εποχή
Ήδη, όπως ήταν αναμενόμενο, οι πρώτες αχτίδες της Ιστορίας αποκαλύπτουν και τον πολεμικό ανταγωνισμό μεταξύ των υπαρχόντων πόλεων για την ηγεμονία της χώρας. (Εκτός από πολιτικός, ο αγώνας αυτός ήταν και οικονομικός καθώς η κυριαρχία στο ήδη κατασκευασθέν, από την προηγούμενη (ή ακόμα και την προ-προηγούμενη) χιλιετηρίδα, αρδευτικό δίκτυο έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην επιβίωση του πληθυσμού της κάθε πόλης). Έτσι με την ανάσυρση της προϊστορικής αχλύος ο ηγεμονικός ρόλος εμφανίζεται στις πόλεις της Νότιας Σουμερίας με πρώτη την Ερύθεια (Eridu) και δεύτερη την Πατίγηριδα (Bad-tibira). Στην συνέχεια, η ηγεμονία περνά στην Κεντρική Σουμερία με την Λαράγεια (Larak). Τέταρτη στον ρόλο αυτό εμφανίζεται απροσδόκητα η Σίππαρις (Sippar), μία πόλη που βρισκόταν στα Βόρεια, στην Ακκαδία, έξω από την κυρίως Σουμερία (Πιθανότατα την εποχή αυτή, οι Σουμέριοι συγκατέλεγαν και την Ακκαδία στην Συβαρτία χώρα (διαφαίνεται ετυμολογική σχέση Sippar < Subar), μία ονομασία που πρέπει να χρησιμοποιούσαν αρχικά για όλη την χώρα που εκτεινόταν βόρεια από την Κάτω Μεσοποταμία. Επομένως κατά την ίδρυσή της, και κατά τους προηγούμενους αιώνες, η Σίππαρις (Sippar) πρέπει ήταν μία Σουμεριακή εμπορική αποικία, σε μία αλλοεθνή περιοχή). Τελικά, με βάση πάντοτε τον Σουμεριακό βασιλικό κατάλογο (Sumerian royal list), η ηγεμονία επιστρέφει στην Κεντρική Σουμερία και ειδικότερα στην πόλη Συροππάγεια (Suruppak) που η ηγεμονία της τερματίζεται από τον Κατακλυσμό (πριν το 2900 π.χ.).
Κατακλυσμός
Ο Κατακλυσμός είναι αρκετά περίπλοκο θέμα. Φαίνεται όμως ότι γύρω στο 2900 π.χ. μία συγκυρία κλιματικών παραγόντων οδήγησε σε μία πρωτοφανή, για κάθε ιστορική περίοδο, καταστροφή. Πιθανόν μία πολύμηνη περίοδος υπερβολικών βροχοπτώσεων οδήγησε τους μεγάλους ποταμούς της Μεσοποταμίας (Τίγρις και Ευφράτης) να πλημμυρίσουν σε τεράστια έκταση με αποτέλεσμα να καταστρέψουν όλο το εξαιρετικό αρδευτικό δίκτυο που επί σειρά αιώνων οι κάτοικοι της Νότιας Μεσοποταμίας (Σουμέριοι και Προ-Σουμέριοι) είχαν κατασκευάσει και που είχε μετατρέψει την χώρα τους στην Εδέμ (Eden) της Βίβλου. Το γεγονός αυτό πέρασε στις θρησκείες των διαφόρων λαών ως θεϊκό έργο.
Σημείωση
Η απόδοση των ονομάτων των αρχαίων πόλεων της Σουμερίας στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι δόκιμη. Έγινε από τον IonnKorr σύμφωνα με τους γλωσσολογικούς κανόνες που ακολουθούσαν οι αρχαίοι Έλληνες όταν εξελλήνιζαν αλλόγλωσσες ονομασίες. Προφανώς δεν μπορεί να προβλεφθεί επακριβώς πως θα απέδιδαν οι αρχαίοι τις ονομασίες των πόλεων αυτών. Απλά οι παρατιθέμενες ονομασίες αποτελούν μία πιθανή προσέγγιση.
Κατηγορία:Σουμέριοι
Πατίνι
Το πατίνι είναι ένα δίτροχο όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα.
Η ορολογία πατίνια χρησιμοποιείται και για τα τροχοπέδιλα σπανιότερα και για τα παγοπέδιλα, χρησιμοποιείται μεταφορικά στην έκφραση "Μου έκανες τη ζωή πατίνι" η οποία σημαίνει μου δυσκολεύεις τη ζωή.
Κατασκευή
Πάνω από την μπροστινή ρόδα υπάρχει κάθετη ράβδος η οποία απολήγει στο τιμόνι. Το τιμόνι αποτελείται από μια οριζόντια ράβδο η οποία φέρει εκατέρωθεν δύο χερούλια που πολλές φορές είναι επενδυμένα με αφρώδες αντιολισθητικό υλικό. Το τιμόνι επιτρέπει στην κάθετη ράβδο να κάνει πλήρη περιστροφή δίνοντας τη δυνατότητα στον οδηγό να στρίψει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Τα πιο σύγχρονα πατίνια έχουν πάνω από την πίσω ρόδα τους φρένο, το οποίο ενεργοποιείται όταν το πατάει ο οδηγός με το πόδι του. Υπάρχουν μεταλλικά και ξύλινα πατίνια, σταθερά και πτυσσόμενα.
Κατηγορία:Οχήματα Κατηγορία:Αθλητικός εξοπλισμός
Λεβάν
Το Λεβάν (γαλ. Île du Levant) είναι ένα νησί της Γαλλίας στη Μεσόγειο θάλασσα. Έχει έκταση 9 τ. χλμ. και 100 κατοίκους (2004). Το Λεβάν είναι το δεύτερο μεγαλύτερο και ανατολικότερο από τα τέσσερα Νησιά Ιέρ (ή Χρυσά Νησιά). Έχει μήκος 8 χιλιόμετρα και 1 χιλιόμετρο πλάτος.
right|thumb|300px|Μία ακτή στο Λεβάν.
Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας Κατηγορία:Νησιά της Μεσογείου
Προγραμματισμός χρόνου με χρήση διαγραμμάτων Γκαντ και Περτ
Έργο (Project) είναι μια σειρά από συσχετιζόμενες εργασίες,  προς επίτευξη συγκεκριμένων στόχων,  που εκτελούνται εντός προκαθορισμένης χρονικής περιόδου, κάτω από περιορισμούς σε κόστος και σε πόρους. Με βάση αυτόν τον ορισμό μπορεί κανείς να προχωρήσει στον ορισμό για την Διαχείριση Έργου (Project Management) ως τη σχεδίαση, τον συντονισμό και τον έλεγχο των πόρων του έργου (άνθρωποι, εξοπλισμός, υλικά) με στόχο την τήρηση των τεχνικών προδιαγραφών καθώς και των περιορισμών κόστους, χρόνου και ποιότητας. Από όσα αναφέρθηκαν, για τον πολύ σημαντικό παράγοντα του χρόνου υπάρχουν πολλοί τρόποι περιορισμού, ελαχιστοποίσης και σωστής αξιοποίησης του και κατ'επέκταση και ελαχιστοποίηση των υπόλοιπων παραγόντων.
Περιγραφή
Μια από τις δημοφιλέστερες τεχνικές προγραμματισμού έργου, που είναι και απλή, είναι το διάγραμμα Γκαντ. Ονομάστηκε έτσι από τον Αμερικανό μηχανολόγο μηχανικό Χένρι Γκαντ (1869 – 1919), ο οποίος ήταν ο πρώτος που το επινόησε και το χρησιμοποίησε. Το διάγραμμα Γκαντ είναι ένα οριζόντιο ραβδόγραμμα που απεικονίζει στην ουσία την σχέση των διαφορετικών δράσεων του έργου, μέσα στον χρόνο. thumb| Παράδειγμα διαγράμματος Γκαντ (www.sigmanet.gr).png
Τα διαγράµµατα Γκαντ είναι ένα πολύ σηµαντικό εργαλείο για την χρονική µελέτη ενός έργου. Πιο συγκεκριµένα βρίσκουν χρήση στον προγραµµατισµό µελλοντικών ενεργειών σε ένα έργο, στη διάθεση πόρων και στη διαχείριση της πορείας ενός έργου από την άποψη της ηµεροµηνίας ολοκλήρωσης του. Άρα η βασικότερη χρήση τους είναι η παρακολούθηση της προόδου ενός έργου. Μέσα από αυτά µπορούν να ελεγχθούν όλες οι δραστηριότητες και οποιαδήποτε στιγµή να λάβουν χώρα τυχόν απαραίτητες ενέργειες χρειαστούν να γίνουν αν κάποια δραστηριότητα ξεφύγει από τα χρονικά της πλαίσια.Για να σχεδιαστεί ένα διάγραμμα Γκαντ, πρέπει αρχικά να απαριθµηθούν όλες οι δραστηριότητες του έργου και οι αντίστοιχες διάρκειες τους. Στη συνέχεια γίνεται η χάραξη των δραστηριοτήτων πάνω σε ένα έντυπο γραφικών παραστάσεων, σχεδιάζονται όλες οι δραστηριότητες και τέλος παρουσιάζεται η ανάλυση. Στον οριζόντιο άξονα του διαγράμματος τοποθετείται ο χρόνος σε κατάλληλες υποδιαιρέσεις που ταιριάζουν με τις ανάγκες και την χρονική διάρκεια του έργου, ενώ στον κατακόρυφο άξονα τοποθετούνται οι τίτλοι των δράσεων του έργου. Η σειρά τοποθέτησής τους συνήθως είναι προς τα πάνω αυτές που αρχίζουν νωρίτερα και προς τα κάτω αυτές που αρχίζουν αργότερα, χωρίς αυτό να αποτελεί και απαράβατο κανόνα. Η τοποθέτηση μπορεί να είναι και τυχαία ή να ακολουθεί άλλα κριτήρια χωρίς αυτό να επηρεάζει την ορθότητα του διαγράμματος. Οι δράσεις περιγράφονται είτε με τους κώδικες τους είτε με χρήση κωδικών αριθμών που παραπέμπουν σε συγκεκριμένες εργασίες. Στο κύριο τώρα τμήμα του διαγράμματος τοποθετούνται για κάθε δράση και σε οριζόντια διάταξη οι ράβδοι αποτύπωσης του χρόνου, με μήκος ανάλογο με την χρονική διάρκεια που απαιτείται για την ολοκλήρωσή της. Κάθε ράβδος αρχίζει από το σημείο που στον οριζόντιο άξονα αντιστοιχεί με το χρονικό σημείο έναρξης της συγκεκριμένης δράσης.
Ο Γκαντ διεύρυνε τη χρήση του διαγράμματος ώστε να απεικονίσει και την πρόοδο των εργασιών. Χάραξε μια δεύτερη ράβδο, κατά μήκος της ράβδου που απεικόνιζε την προγραμματισμένη εργασία (γραμμή προγραμματισμού). Η δεύτερη ράβδος (γραμμή προόδου) απεικονίζει το τμήμα της εργασίας που έχει ήδη εκτελεστεί. Η θέση της γραμμής προόδου σε σχέση με τη γραμμή προγραμματισμού υποδείκνυε το ποσοστό ολοκλήρωσης της εργασίας και την υπολοιπόμενη διάρκεια μέχρι την αποπεράτωση της. Η σύγκριση αυτί γίνεται με μία κάθετη γραμμή που υποδηλώνει τη χρονική στιγμή που γίνεται ο έλεγχος προόδου του έργου. Η θέση της γραμμής προόδου σε σχέση με την ένδειξη “χρονική στιγμή ελέγχου” υποδήλωνε την πρόοδο του έργου που υλοποιήθηκε σε σχέση με το αρχικό προγραμματισμό.
Εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς την απλότητα του σχηματικού μοντέλου όσον αφορά τα διαγράμματα Γκαντ.
Πλεονεκτήματα
Τα πλεονεκτήματα από την χρήση της συγκεκριμένης τεχνικής είναι η σαφής απεικόνιση της χρονικής διάρκειας και της αλληλουχίας των δράσεων, η εύκολη και γρήγορη κατασκευή του,  αλλά και η ευκολία με την οποία μπορεί να κατανοήσει ακόμα και κάποιο μη εξειδικευμένο άτομο τις πληροφορίες που το διάγραμμα Γκαντ παρέχει στον χρήστη του. Είναι πολύ εύκολα κατανοητά και χαράσσονται εύκολα. Είναι χρήσιμα για στατικά περιβάλλοντα.
Μειονεκτήματα
Βέβαια τα διαγράμματα Γκαντ δεν έχουν μεγάλες δυνατότητες πληροφόρησης και έτσι συνήθως χρησιμοποιούνται σε λιγότερο πολυσύνθετα έργα. Αυτό συμβάινει γιατί δεν επαρκούν για περίπλοκους σχεδιασμούς έργων, διότι δεν απεικονίζονται οι σχέσεις αλληλεξάρτησης των επι μέρους εργασιών. Δεν είναι δηλαδή εμφανές ποιες εργασίες πρέπει να αποπερατωθούν ωστέ να καταστεί δυνατή η έναρξη εκτέλεσης μιας ορισμένης εργασίας και δεν παρουσιάζει την επίδραση μιας καθυστέρησης ή επίσπευσής σε κάποια φάση του έργου. Ένα ακόμη μειονέκτημά τους είναι η δυσκολία στην αναπροσαρμογή τους όταν παρουσιάζονται μεταβολές στην χρονική διάρκεια εκτέλεσης κάποιων δράσεων ή δραστηριοτήτων, καθώς επίσης και η δυσκολία της εφαρμογής τους σε έργα με μεγάλο αριθμό δράσεων, λόγω του σημαντικού χώρου που απαιτεί η απεικόνισή τους. Ακόμα υπάρχει αδυναμία στην απεικόνιση των αλληλεξαρτήσεων μεταξύ των δράσεων του έργου και τέλος αδυναμία για την παρουσίαση των κρίσιμων δράσεων ή δραστηριοτήτων για την επιτυχή ολοκλήρωση του συνολικού έργου.
Παρόλα αυτά τα διαγράμματα Γκαντ άντεξαν στην δοκιμασία του χρόνου. Έγιναν τροποποιήσεις και διορθώθηκαν αδυναμίες του. Προστέθηκαν ορόσημα (milestones) που δείχνουν συγκεκριμένα σημεία στο χρόνο ( συνήθως εξάμηνο) που πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί ορισμένες εργασίες και σταδιοδείκτες που παρουσιάζουν πότε άρχισε και πότε τελείωσε η συγκεκριμένη εργασία. Πάνω στις συμπαγείς ράβδους τοποθετούνται σημεία ενδεικτικά της σημασίας κάθε εργασίας (κρίσιμοι έλεγχοι, αναθεωρήσεις ). Στην περίπτωση αυτή οι μονάδες χρόνου αντικαθίστανται από ημερομηνίες. Οι σχέσεις αλληλεξάρτησης των επιμέρους εργασιών μπορούν να απεικονίζονται με βέλη που συνδέουν τις ράβδους (εργασίες) καθιστώντας έτσι το διάγραμμα Γκαντ ένα δίκτυο. Πολλές φορές όμως είναι απλούστερο να έχουμε χωριστά το διάγραμμα Γκαντ από το δίκτυο συσχέτισης των εργασιών του έργου.
Περιγραφή
Δύο άλλες µεθοδολογίες οι οποίες στηρίζονται στην ίδια φιλοσοφία και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να θεωρούνται σαν µία ενιαία µέθοδος πλέον προγραµµατισµού και ελέγχου έργων είναι, η µεθοδολογία αξιολόγησης και παρακολούθησης έργου (Project Evaluation & Review Technique, PERT) και η µέθοδος κρίσιµης διαδροµής (Critical Path Method, CPM). thumb|Παράδειγμα Διαγράμματος Περτ Αφού λοιπόν χωριστεί το έργο στις απαιτούµενες δραστηριότητες του, στη συνέχεια τίθεται χρονοδιάγραµµα έναρξης και περάτωσης της κάθε φάσης και των διασυνδέσεων τους. Το έργο απεικονίζεται σε µορφή δικτύου όπου η κάθε δραστηριότητα απεικονίζεται από έναν κλάδο. Ο κάθε κόµβος αποτελεί και ένα γεγονός και συµβολίζει επίσης το σηµείο εκκίνησης και oλοκλήρωσης των δραστηριοτήτων που αρχίζουν και τελειώνουν εκεί.
Για να γίνει όµως σωστά η παραπάνω διαδικασία πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν κάποιοι κανόνες. Για να συµβεί ένα γεγονός πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί οι δραστηριότητες που οδηγούν σε αυτό. Ακόμη, για να ξεκινήσει µία δραστηριότητα πρέπει να συµβεί το γεγονός που προηγείται αυτής. Ένα γεγονός µπορεί να συµβεί µόνο µία φορά, γιατί αλλιώς σχηµατίζεται βρόχος. Όλα τα γεγονότα πλην της έναρξης και της λήξης του έργου πρέπει να έχουν µία δραστηριότητα πριν από αυτά και µία µετά από αυτά.
Τα στάδια για να σχεδιαστεί σωστά το δίκτυο είναι τα εξής:
Αφού σχεδιαστεί το διάγραµµα Περτ µπορούν να εξαχθούν πολύ χρήσιµα συµπεράσµατα σχετικά µε την χρονική διάρκεια του έργου: Αρχικά µπορεί να υπολογιστεί ο νωρίτερος και ο αργότερος χρόνος για να λάβει χώρα το κάθε γεγονός. Ο νωρίτερος χρόνος είναι ο πιο σύντοµος δρόµος για να συµβεί ένα γεγονός και υπολογίζεται σαν το άθροισµα των χρόνων των δραστηριοτήτων που καταλήγουν στο γεγονός αυτό αρχίζοντας από την έναρξη. Η νωρίτερη έναρξη µίας δραστηριότητας ισούται µε τη νωρίτερη λήξη της δραστηριότητας που προαπαιτείται. Αν δεν υπάρχει τέτοια, τότε η νωρίτερη έναρξη είναι 0. Αν οι δραστηριότητες αυτές είναι παραπάνω από µία τότε η νωρίτερη έναρξη είναι η µεγαλύτερη από τις νωρίτερες λήξεις. Ο νωρίτερος χρόνος ενός γεγονότος ισούται µε τον µέγιστο των νωρίτερων λήξεων των δραστηριοτήτων που τελειώνουν στο γεγονός.
Σε ένα έργο η χρονική του διάρκεια εξάγεται από το νωρίτερο χρόνο του τελευταίου γεγονότος. Για να υπολογιστεί ο αργότερος χρόνος ενός γεγονότος πρέπει να αφαιρεθούν από τη διάρκεια το έργου οι χρόνοι των δραστηριοτήτων που µεσολαβούν από το συγκεκριµένο γεγονός µέχρι το τέλος του έργου. Η αργότερη έναρξη µίας δραστηριότητας ισοδυναµεί µε την αργότερη λήξη της µείον τη διάρκεια της. Η αργότερη λήξη ισοδυναµεί µε τη µικρότερη αργότερη έναρξη των φάσεων που ακολουθούν.
Μπορεί επίσης να βρεθεί η κρίσιµη διαδροµή του έργου, δηλαδή ο αυστηρότερος χρονικά δρόµος. Οι δραστηριότητες που έχουν τον ίδιο νωρίτερο και αργότερο χρόνο ονοµάζονται κρίσιµες δραστηριότητες. Στις δραστηριότητες αυτές δεν µπορεί να υπάρξει καθυστέρηση αφού έτσι, θα επηρεαστεί όλη η διάρκεια του έργου. Οι υπόλοιπες δραστηριότητες  ονοµάζονται µη κρίσιµες. Εάν ενωθούν όλες οι κρίσιµες δραστηριότητες τότε δηµιουργείται η κρίσιµη διαδροµή.
Τέλος µπορούν να υπολογιστούν τα χρονικά περιθώρια της κάθε φάσης, δηλαδή η διαφορά του νωρίτερου και του αργότερου χρόνου µίας µη κρίσιµης διαδροµής.
Πηγές
Κατηγορία:Διαγράμματα Κατηγορία:Διοίκηση και Διαχείριση Έργων
Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Ο Δήμος Εμμανουήλ Παππά είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση των 2 προϋπαρχόντων δήμων Εμμανουήλ Παππά και Στρυμώνα. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 337,922 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 11.574 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021 (14.664 σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Το τοπικό συμβούλιο του δήμου αποτελείται από 27 συμβούλους, εκ των οποίων οι 15 εκλέγονται στην ΔΕ Εμμανουήλ Παππά και οι 12 στην ΔΕ Στρυμώνα. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε το Χρυσό.
Δημοτικές ενότητες και οικισμοί
Πιο συγκεκριμένα (με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
thumb|300px|Χάρτης των ενοτήτων (πρώην δήμων) που αποτελούν τον Δήμο Εμμανουήλ Παππά.{{legend|red|1 - [[#Ενότητα Εμμανουήλ Παππά|Εμμανουήλ Παπά}}{{legend|blue|2 - Στρυμώνα}}]]
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του δήμου.
Δημοτική ενότητα Εμμανουήλ Παππά
Επίσης, στο έδαφος της σημερινής δημοτικής ενότητας Εμμανουήλ Παππά βρίσκονται και οι εγκαταλελειμμένοι οικισμοί Δράνοβο, Ζιλή, Μούκλιανη, Ορτά-Μαχαλά, Σύρος-Μαχαλά και Φουρνούδια.
Δημοτική ενότητα Στρυμώνα
Η δημοτική ενότητα Στρυμώνα καταλαμβάνει έκταση 135,4 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 8.055 κατοίκους. Έδρα του παλιού δήμου ήταν ο Νέος Σκοπός.
Κοινοτάρχες
Πρόεδροι της Κοινότητας, διετέλεσαν μετά το 1979, οι (σε παρένθεση το ποσοστό με το οποίο εξελέγησαν):
Στιβακτάκηδες
Οι Στιβακτάκηδες, δηλαδή τα αδέρφια Στιβακτάκη (Γιώργος, Χρήστος, και Νίκος), έχουν καταγωγή, και τόπο γέννησης το χωριό Βορίζα.
Ιστορία
Ο πατέρας τους ήταν Πρωτοχορευτής σε συγκρότημα των Βοριζίων. Το 1981 πραγματοποιήθηκε η πρώτη δισκογραφική δουλειά του Γιώργη Στιβακτάκη "Δικάστικα να σ΄Αγαπώ". Η συνεργασία των αδερφών άρχισε από την δεύτερη δισκογραφική δουλειά "Κρητική Κομπανία", σε συνεργασία  με τον συγχωριανό τους Μανώλη Φαραγκουλιτάκη, στην Ασκομαντούρα, και το θιαμπόλι. Στις επόμενες δισκογραφικές δουλειές συνεργάζονται με άλλους κρητικούς καλλιτέχνες, αλλά και με άλλους καλλιτέχνες εκτός Κρήτης.
Κοινοβούλιο Κάτω Σαξονίας
Η έδρα του Κοινοβουλίου βρίσκεται στο Λάινεσλος, πρώην κατοικία των ανοβεριανών βασιλέων. Μετά την καταστροφή της τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο ξαναχτίστηκε από το 1957 έως το 1962. Έτσι, από το 1947 έως το 1962, το κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας συνεδρίαζε στο δημαρχείο της Παλιάς Πόλης (Stadthalle Hanover).
Τρέχουσα Σύνθεση
Μετά τις εκλογές της 9ης Οκτώβριου 2022, η σύνθεση του Κοινοβουλίου της Κάτω Σαξονίας έχει ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινοβούλια Κατηγορία:Πολιτική της Γερμανίας
11η διάσταση
Κατηγορία:Χωροχρόνος
Άγιος Ανδρέας Κουφονησίων
Ο Άγιος Ανδρέας είναι ακατοίκητη νησίδα των Κυκλάδων η οποία βρίσκεται στο σύμπλεγμα νησίδων νότια της Κέρου μαζί με την Πλακή, το Λουμπαρδιάρη, τον Λάζαρο, το Τσουλούφι και την Μεγάλη Πλάκα. Βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του μικρού συμπλέγματος και είναι προσβάσιμος από ιστιοπλοϊκά σκάφη ή καΐκια, διαθέτει πανέμορφο βυθό, γαλαζοπράσινα νερά και μικρούς κόλπους. Αναφέρεται επίσημα το 2001 να προσαρτάται στην κοινότητα Κουφονησίων. Ανήκει στη δημοτική ενότητα Κουφονησίων του δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες των Κουφονησίων
Ελούντα Λασιθίου
Η Ελούντα είναι κοινότητα του δήμου Αγίου Νικολάου στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Στην απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της κοινότητας ήταν 2.193 άτομα εκ των οποίων τα 1.730 στον κύριο οικισμό Σχίσμα Ελούντας. Σήμερα, ο πληθυσμός της Ελούντας είναι 4.785. Πρόκειται για έναν παγκοσμίως γνωστό, παραθαλάσσιο δημοφιλή, τουριστικό προορισμό και θέρετρο.
Το μικρό χωριό της Πλάκας, με θέα το νησί της Σπιναλόγκας απέχει μόλις 5 χλμ. από την κεντρική πλατεία της Ελούντας προς τον βορρά. Κατέχει σημαντική θέση στην ιστορία της Κρήτης και συμμετείχε ενεργά στην μινωική περίοδο ως η πόλη-κράτος της Ολούντας με ικανοποιητική ανάπτυξη και παραγωγή ιδιαίτερα στον πρωτογενή τομέα. Η Ελούντα φημίζεται ως ένας από τους διασημότερους τουριστικούς προορισμούς παγκοσμίως αλλά και πανελλήνια καθώς φιλοξενεί συχνά διάσημα πρόσωπα τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό.
Ιστορία
Η πρώτη γνωστή εγκατάσταση στην περιοχή ήταν η οργανωμένη πόλη-κράτος Ολούς, της οποίας οι κάτοικοι ήταν σε διαμάχη με τους κατοίκους της δωρικής Λατούς. Το μεγαλύτερο μέρος της Ολούντας είναι βυθισμένο στην θάλασσα από το τέλος της αρχαιότητας και τα ερείπια είναι ορατά κατά την κατάδυση. Η αρχαία Ολούς χρονολογείται περίπου στα 3500 με 4000 χρόνια π.Χ. Κατά τη μινωική εποχή είχε μεγάλη ακμή και οι κάτοικοί της υπολογίζονται σε 15.000 περίπου. Σήμερα υπάρχουν τα ερείπια της αρχαίας αυτής πόλης σε αρκετά εμφανή βαθμό στην περιοχή "Κανάλι". Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης κατέρρευσε από ένα ισχυρό σεισμό που έπληξε τον κόλπο Μιραμπέλου και τη γύρω περιοχή.
Βόρεια, στην είσοδο του κόλπου, βρίσκεται το μικρό νησί της Σπιναλόγκας, όπου από το 1903 μέχρι το 1957 ζούσαν απομονωμένοι οι λεπροί της Κρήτης.
Μεταφορές
Η Ελούντα εξυπηρετείται από δρομολόγια λεωφορείων των ΚΤΕΛ προς την Πλάκα και τον Άγιο Νικόλαο που εκτελούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Εκτελούνται επίσης ακτοπλοϊκά δρομολόγια από το λιμάνι της Ελούντας προς το νησί της Σπιναλόγκας.μικρογραφία|300x300px|αριστερά|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Περιοχές
Η Ελούντα αποτελείται από μικρές περιοχές (οικισμούς). Η περιοχή με τον μεγαλύτερο πληθυσμό, καθώς και με τα περισσότερα νέα κτήρια είναι το Σχίσμα. Υπάρχουν, ακόμα, και περιοχές με παραδοσιακά αλλά και αρχαία σπίτια, όπως το Μαυρικιανό, το Κάτω Χωριό (Κάτω Ελούντα), το Επάνω Χωριό (Επάνω Ελούντα) και οι Πάνω και Κάτω Πινές. Αποτελείται επίσης από ακατοίκητες περιοχές μόνο με αρχαία ευρήματα, όπως η νήσος Καλυδών, όπου βρίσκονται αρχαία από την αρχαία Ολούντα και το νησί Σπιναλόγκα.
Η Ελούντα σήμερα
Σήμερα, έχουν κτιστεί πολλά ξενοδοχεία ώστε να φιλοξενούν το πλήθος των επισκεπτών. Υπάρχουν, επίσης, εστιατόρια και ταβέρνες, καθώς και μαγαζάκια όπου οι τουρίστες θα βρουν αναμνηστικά κ.ά. Η Ελούντα διαθέτει, επίσης, πολλές παραλίες. Κάποιες από αυτές έχουν βραβευτεί με τη Γαλάζια Σημαία.
Επιπλέον, έχει δημιουργηθεί μια ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα Κόρφος που πήρε την ονομασία του από τον ομώνυμο κόλπο της Ελούντας.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Ελούντας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Ζάρα Ντολουκάνοβα
Η Ζάρα Ντολουκάνοβα (αρμενικά: Զարուհի Դոլուխանյան, 15 Μαρτίου 1918 - 4 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Αρμένισα mezzo-soprano τραγουδίστρια της όπερας. Αν και θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες τραγουδίστριες της όπερας, της σοβιετικής εποχής, δεν έκανε πολλές εμφανίσεις στο σανίδι, παρά περισσότερη φήμη απέκτησε μέσω του ραδιοφώνου. Γεννήθηκε ως Ζάρα Μακαριάν, στη Μόσχα, με τους γονείς της να έχουν αρμενικές και κουρδικές ρίζες. Μεγάλωσε σε μία μουσική οικογένεια, με τη μητέρα της να είναι επαγγελματίας τραγουδίστρια και με τον πατέρα της να είναι φλαουτίστας, κλαρινετίστας και τρομπετίστας. Ξεκίνησε γρήγορα τις μουσικές στης σπουδές και συγκεκριμένο με το πιάνο, όμως σε ηλικία 16 ετών αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωνή της. Αργότερα σπούδασε και στο Κρατικό Μουσικό Κολέγιο Γκνέσιν.
Το ντεμπούτο της στην όπερα το έκανε το 1938, στο Γερεβάν, ερμηνεύοντας ρόλο στο έργο του Σαρλ Γκουνώ, Faust. Στην όπερα του Γερεβάν έμεινα για τα επόμενα τρία χρονιά, ερμηνεύοντας κυρίως μικρούς ρόλους. Αφού αποχώρησε από εκεί, λίγο καιρό αργότερα παντρεύτηκε τον συνθέτη Αλεξάντερ Ντολουκανιάν, κι έκτοτε χρησιμοποιούσε το επώνυμο του συζύγου και στις εμφανίσεις της. Έως και το 1944, που μετακόμισαν στη Μόσχα, εκείνη συνέχισε να ερμηνεύει μικρούς ρόλους. Περίπου αυτήν την περίοδο ξεκινά και η ραδιοφωνική της καριέρα, όταν της ανατέθηκε να τραγουδήσει με την Ορχήστρα Τσαϊκόφσκι στο ραδιόφωνο. Με την ορχήστρα συνεργάστηκε κι άλλες φορές για δύο ακόμα δεκαετίες. Το 1959, έγινε σολίστ της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Μόσχας και τραγούδησε με αυτήν αρκετές φορές έως και το τέλος της δεκαετίας.
Κατά το 1963, ξεκίνησε να παίρνει σοπράνο ρόλους περισσότερο, σε έργα όπως η Norma, του Μπελίνι, η Aida, του Βέρντι και η Tosca, του Πουτσίνι. Μεγάλη επιτυχία είχε στις πρεμιέρες των έργων Suor Angelica, του Πουτσίνι και Vier letzte Lieder του Στράους. Καριέρα έκανε και στο εξωτερικό, τραγουδώντας μεταξύ άλλων και στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1959, στην Ιαπωνία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Σκανδιναβία και στη Λατινική Αμερική. Μετά το 1970, αποσύρθηκε και ξεκίνησε να διδάσκει φωνητική στο Κολέγιο Γκνέσιν. Μία από τις γνωστότερες μαθήτριες της ήταν η Όλγκα Μποροντίνα. Η φωνή της θεωρούταν ξεχωριστή καθώς ήταν μία κολορατούρα-μέτζο σοπράνο, με καθαρή φωνή και μεγάλη έκταση. Το 1966, βραβεύθηκε και από το Τάγμα του Λένιν. Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών στη Μόσχα.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Μεσόφωνοι Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Επαρχία Σερπούρ
Η επαρχία Σερπούρ (βεγγαλικά: শেরপুর জেলা) είναι επαρχία στο βόρειο Μπαγκλαντές, στην διαίρεση Μίμενσινγκ. Υφίσταται από τις 22 Φεβρουαρίου 1984, από μέρος της επικράτειας της επαρχίας Τζαμαλπούρ. Το διοικητικό κέντρο είναι το Σερπούρ. Η έκταση της κομητείας είναι 1.364 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 1.246.511 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 32.4%, κατώτερο από το μέσο όρο του Μπαγκλαντές (43.1%). Το 95% του πληθυσμού της επαρχίας είναι Μουσουλμάνοι ενώ το 4% είναι Ινδουιστές
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 5 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).
Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):
Μαργαρίτα της Αυστρίας (1480-1530)
Η Μαργαρίτα της Αυστρίας (Margarete von Österreich, 10 Ιανουαρίου 1480 - 1 Δεκεμβρίου 1530), Πριγκίπισσα των Αστουριών και Δούκισσα της Σαβοΐας μέσω των δύο γάμων της, υπήρξε κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών την περίοδο 1507-1515 και 1519-1530.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Μαργαρίτα γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1480 και ήταν το δεύτερο παιδί και η μόνη κόρη του Μαξιμιλιανού της Αυστρίας, μετέπειτα Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και της Μαρίας της Βουργουνδίας. Πήρε το όνομα της τρίτης συζύγου του παππού της, Καρόλου Α΄ της Βουργουνδίας, της Μαργαρίτας της Υόρκης, η οποία είχε στενή σχέση με τη Δούκισσα Μαρία. Το 1482 η μητέρα της Μαργαρίτας πέθανε και ο μεγαλύτερος αδερφός της, πρίγκιπας Φίλιππος, ο οποίος ήταν τότε σε ηλικία τριών ετών, την διαδέχθηκε ως ηγεμόνας των Κάτω Χωρών, με τον πατέρα του Μαξιμιλιανό ως αντιβασιλέα δίπλα του.
Το 1482, ο πατέρας της και ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας υπέγραψαν τη Συνθήκη του Αράς, σύμφωνα με την οποία συμφωνήθηκε ο γάμος της Μαργαρίτας με τον γιο του Λουδοβίκου, Κάρολο. Η Μαργαρίτα, η οποία αρραβωνιάστηκε τον Κάρολο το επόμενο έτος, μεταφέρθηκε στην κηδεμονία του Λουδοβίκου και μεγάλωσε εκπαιδευμένη για το μελλοντικό της ρόλο ως βασίλισσα της Γαλλίας.
Παρότι η Μαργαρίτα ανέπτυξε αγάπη για τον Κάρολο, εκείνος παντρεύτηκε το φθινόπωρο του 1491 την Άννα της Βρετάνης για πολιτικούς λόγους. Η Δούκισσα της Βρετάνης είχε προηγουμένως παντρευτεί τον πατέρα της Μαργαρίτας μέσω αντιπροσώπων, όμως ο γάμος τους είχε ακυρωθεί. Η πράξη του Καρόλου άφησε ένα αίσθημα διαρκής δυσαρέσκειας από εκείνη προς τη Γαλλία.
Το 1501, η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φιλιβέρτο Β΄ της Σαβοΐας ο οποίος πέθανε τρία χρόνια αργότερα. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Μετά το θάνατό του, η Μαργαρίτα ορκίστηκε να μην ξαναπαντρευτεί ποτέ. Ο ιστορικός της και ποιητής Ζαν Λεμέρ ντε Μπελζ της έδωσε τον χαρακτηρισμό «Dame de Deuil» (Κυρία της Θλίψης).
Τον Νοέμβριο του 1506, μετά από τον πρόωρο θάνατο του αδελφού της Φιλίππου, η Μαργαρίτα έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη κυβερνήτης των Κάτω Χωρών από την αντιπροσωπευτική συνέλευση του Φρανς-Κοντέ. Ο τίτλος της επικυρώθηκε το επόμενο έτος από τον πατέρα της Μαξιμιλιανό.
Από νεόκτιστο παλάτι της στο Μέχελεν, η Μαργαρίτα ενήργησε ως μεσάζων μεταξύ του πατέρα της και του ανιψιού της Καρόλου της Καστίλης, ο οποίος επρόκειτο να κληρονομήσει τα εδάφη κατά την ενηλικίωσή του. Η ίδια διαπραγματεύτηκε μια εμπορική συνθήκη με την Αγγλία, που ευνόησε το φλαμανδικό κλάδο υφασμάτων, και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της Κοινωνίας του Καμπραί (1508). Μετά την ενηλικίωσή του το 1515, ο Κάρολος επαναστάτησε εναντίον της επιρροής της Μαργαρίτας, αλλά σύντομα αναγνώρισε τις δεξιότητές της και την διόρισε ξανά ως κυβερνήτη των Κάτω Χωρών. Το 1529, λίγο πριν το θάνατό της, διαπραγματεύθηκε μαζί με τη Λουίζα της Σαβοΐας τη Συνθήκη του Καμπραί γνωστή και ως η «Ειρήνη των Κυριών».
Η περίοδος που άσκησε την εξουσία της χαρακτηρίστηκε από σχετική ειρήνη και ευημερία για τις Κάτω Χώρες, αν και η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση είχε αρχίσει να ακμάζει, ιδιαίτερα στις βόρειες περιοχές. Απεβίωσε την 1η Δεκεμβρίου 1530, σε ηλικία 50 ετών, και ενταφιάστηκε στο Βασιλικό Μοναστήρι του Μπρου στο Μπουρ-αν-Μπρες.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1497 τον Ιωάννη των Αστουριών, διάδοχο της Καστίλης & Αραγωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Ιωάννης απεβίωσε το 1497.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Αστουριών
Άγιος Κασσιανός (συνοικία Λευκωσίας)
Ο Άγιος Κασσιανός είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μέρος της διοικητικής έκτασης της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με το Γενί Τζαμί, στα ανατολικά με το Τακτελκαλέ, στα νότια με την Χρυσαλινιώτισσα, στα νοτιοδυτικά με την Αγία Σοφία και στα δυτικά με τη Χαϊδάρ Πασά.
Ιστορία
Ο Άγιος Κασσιανός ήταν στο κέντρο των διακοινοτικών ταραχών του 1958, των διακοινοτικών ταραχών του 1963 και της τουρκικής εισβολής του 1974.