cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λενινισμός
Στην Ελλάδα ο πιο μαζικός εκφραστής της κομμουνιστικής ιδεολογίας θεωρείται το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, υπάρχουν όμως και άλλες κομμουνιστικές οργανώσεις όπως το Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ) που θεωρεί αναγκαιότητα την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος (κομμουνιστική επαναθεμελίωση) και απορρίπτει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης. Τέλος, υπάρχουν και άλλοι, μικρότερης εμβέλειας και επιρροής μαρξιστικοί-λενινιστικοί πολιτικοί σχηματισμοί. Ο κομμουνισμός συνήθως αντιπαρατίθεται στο κοινοβουλευτικό επίπεδο με τη σοσιαλδημοκρατία, η οποία επιχειρεί έναν πιο περιορισμένο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας μέσω διαρκών μεταρρυθμίσεων, στοχευμένων μακροπρόθεσμα σε μεγαλύτερη ισοκατανομή του πλούτου, μέσα στο πλαίσιο όμως του αστικού φιλελευθερισμού και της συνταγματικής νομιμότητας. Αντιθέτως ο επαναστατικός σοσιαλισμός, όπου συγκαταλέγεται ο λενινισμός παρά τη συμμετοχή του στο κοινοβουλευτικό σύστημα της φιλελεύθερης δημοκρατίας, προσβλέπει στην πλήρη ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και εστιάζει στη διεθνή εργατική τάξη ως κλειδί αυτής της επανάστασης.
Οι λενινιστές με τον καιρό έχουν διαφοροποιηθεί σε τροτσκιστές, σταλινικούς (οι ίδιοι συνήθως δεν αυτοαποκαλούνται έτσι) και μαοϊκούς. Κύρια εστία των διαφωνιών τους είναι η αντίληψή τους για τη σοσιαλιστική φύση της Σοβιετικής Ένωσης μετά τον θάνατο του Λένιν ή του Στάλιν. Οι ελευθεριακοί μαρξιστές από την άλλη ερμηνεύουν διαφορετικά την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου (με πρότυπο κυρίως την Παρισινή Κομμούνα και τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας ή / και της εργατικής αυτοδιεύθυνσης) μη δίνοντας συνήθως έμφαση στον ρόλο των πολιτικών κομμάτων, ενώ οι αναρχοκομμουνιστές (και, ευρύτερα, οι περισσότεροι ελευθεριακοί σοσιαλιστές) απορρίπτουν τελείως μία τέτοια μεταβατική φάση για το πέρασμα στην κομμουνιστική κοινωνία, καθώς και κάθε τύπο κοινοβουλευτικής-κομματικής δραστηριοποίησης στο πλαίσιο ενός αστικού-φιλελεύθερου κράτους.
Διάσπαση
Η προσπάθεια εφαρμογής του σοσιαλισμού από στην πράξη από τους Μπολσεβίκους, με τα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», ανέδειξε πληθώρα προβλημάτων τόσο στη θεωρία, όσο και την εφαρμογή. Γι' αυτό το λόγο από πολύ νωρίς, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '20 αρχίζει η κριτική από ένα σημαντικό κομμάτι των πρωταγωνιστών της Οκτωβριανής Επανάστασης στο μοντέλο που αργότερα ονομάστηκε «υπαρκτός σοσιαλισμός». Έτσι, το 1921 συγκροτείται εντός του Μπολσεβίκικου («Κομμουνιστικού») Κόμματος η τάση της «εργατικής αντιπολίτευσης» (Αλεξάνδρα Κολλοντάϊ και πληθώρα εργατικών στελεχών, συνδικαλιστών κλπ) η οποία κατήγγειλε από τότε ήδη, την γραφειοκρατικοποίηση του κόμματος, τον περιορισμό της εξουσίας των σοβιέτ προς όφελος της ηγετικής ομάδας, την ανάπτυξη της κομματικής/κρατικής γραφειοκρατίας ως ξεχωριστού κοινωνικού στρώματος με δικά του αυτοτελή συμφέροντα που δεν ταυτίζονται με τα αντίστοιχα συμφέροντα της εργατικής τάξης.
Ύστερα από λίγα χρόνια ακολούθησε πληθώρα στελεχών του Κομμουνιστικού Κόμματος (Τρότσκι, Μπουχάριν, Κάμενεφ, Ζηνόβιεφ κλπ). Η κριτική τους ήταν ανομοιογενής και εστίαζε πάνω σε υπαρκτά προβλήματα όπως η γραφειοκρατικοποίηση του κομμουνιστικού κόμματος, η καταστολή της αντίθετης άποψης, ο δογματισμός στη θεωρία, η βίαιη κολλεκτιβοποίηση κλπ. Από τα σπλάχνα της τάσης που συγκρότησαν (αρχικά Αριστερή και μετά ενιαία Αντιπολίτευση), προέκυψε το διεθνές ρεύμα του τροτσκισμού.
Αργότερα, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα πραγματοποιηθεί το σχίσμα ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία με κυβέρνηση το ΚΚ και ηγέτη τον Γιόζιπ Μπροζ Τίτο και την ΕΣΣΔ με ηγέτη τον Στάλιν. Η εξήγηση από μέρους του Γιουγκοσλάβικου ΚΚ θα είναι πως «δεν ανεχόμαστε την επέμβαση των Σοβιετικών στα εσωτερικά μας». Ο θάνατος του Στάλιν θα δώσει νέα ώθηση στη δημόσια συζήτηση για το σοσιαλισμό. Θα ακολουθήσει η ρήξη της ΕΣΣΔ με την Κίνα και η γέννηση του μαοϊκού ρεύματος κριτικής στον «υπαρκτό σοσιαλισμό».
Προς τα τέλη της δεκαετίας του '70 θα προκύψει από την κοινή συμπόρευση στην πολιτική και στη θεωρία των ΚΚ Γαλλίας, Ισπανίας και Ιταλίας, το διεθνές ρεύμα του ευρωκομμουνισμού.
Η κατάρρευση των καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού»τη διετία 1989-1991 θα σημάνει και το τέλος του μαζικού λενινιστικού κομμουνιστικού κινήματος. Σήμερα από ορισμένες δυνάμεις (όπως στην Ελλάδα το Νέο Αριστερό Ρεύμα) και μαρξιστές διανοητές, επιχειρείται η κομμουνιστική επαναθεμελίωση.
Κριτική από αστική σκοπιά
Δείτε Σοσιαλισμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Βλαντίμιρ Λένιν
Αριστείδης Μεταλληνός
μικρογραφία|ΕΟΚ Ο Αριστείδης Μεταλληνός ήταν Έλληνας γλύπτης από την Κέρκυρα. Γεννήθηκε το 1908 (δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για τη γέννησή του), ένας από τρεις γιους του Ζαχαρία και της Ελένης Μεταλληνού, και πέθανε στις 19 Μαΐου 1987.
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο χωριό των Άνω Κορακιανών στην Κέρκυρα, εργαζόμενος ως ταγκάρης και τεχνίτης. Παρά το γεγονός ότι νωρίς έδειξε σημάδια ταλέντου ως λιθοξόος, η φτώχεια απέτρεψε τον Μεταλληνό από το να αποκτήσει καλλιτεχνική μόρφωση. Δεν ξεκίνησε να εργάζεται ως αυτοδίδακτος γλύπτης παρά μόνο το 1973, οπότε και κατάφερε να εκπληρώσει την διακαή του επιθυμία να χρησιμοποιήσει σφυρί και καλέμι ώστε «να παρουσιάσει τον άνθρωπο και τα ελαττώματά του», απεικονίζοντας σε πέτρα και μάρμαρο μία μοναδική καταγραφή των αλλεπάλληλων αλλαγών που υφίστατο η παραδοσιακή οικονομία και κοινωνία, που έδινε έμφαση στα πρωτεία της οικογένειας, τους θεσμούς του χωριού και τα παραδοσιακά έθιμα. Ταυτόχρονα πέτυχε να αναμίξει σε αυτό το μνημείο ελληνικής λαογραφίας και στοιχεία ερωτικά, σκωπτικά και πολιτικά ανατρεπτικά.
Το έργο του αποτελείται από πλέον των 250 κομματιών, που σχεδόν όλα δημιουργήθηκαν τα τελευταία 12 χρόνια της ζωής του, και φυλάσσονται σε ένα οικογενειακό μουσείο στα Άνω Κορακιάνα - ένα μουσείο που έχτισε ο ίδιος ως προσφορά στο χωριό του.
Η πρώτη σύζυγος του Μεταλληνού, Ελένη, πέθανε άτεκνη. Παντρεύτηκε ξανά, σε προχωρημένη ηλικία, την Αγγελική, που του χάρισε δυο παιδιά, τον Αντρέα και τη Μαρία. Ανδρέας πέθανε τον Οκτώβριο του 2016. Η σύζυγός του, Άννα, συνεχίζει να ζει στο Μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Έριθ
Έριθ είναι μια περιοχή στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Μπέξλιχιθ και βορειοδυτικά του Ντάρτοφορντ. Το κέντρο της πόλης έχει υποβληθεί σε μια σειρά από ενέργειες εκσυγχρονισμού και σε αύξηση των κατοικιών από το 1961. Ο σιδηροδρομικός σταθμός που έχει το ενώνει με το κεντρικό Λονδίνο και το Κεντ.
Έριθ αντ Μπέλβεντερ ΦΚ
Η περιοχή διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα, την Έριθ αντ Μπέλβεντερ ΦΚ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1922. Έδρα της ομάδας είναι το Park View Road, στο Welling χωρητικότητας 5000 θεατών. Συμμετέχει στην Ίσθμιαν Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1998
thumb|270px|Η 71η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η 71η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1998, έλαβε χώρα στις 21 Μαρτίου 1999. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Ντόροθι Τσάντλερ Παβίλιον στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας και την παρουσίαση ανέλαβε για τρίτη φορά η Γούπι Γκόλντμπεργκ. Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 9 Φεβρουαρίου με την ταινία Ερωτευμένο Σαίξπηρ να σκοράρει τις περισσότερες, που ήταν 13, και την Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν να ακολουθεί με 11 υποψηφιότητες. Οι μεγάλοι νικητές της βραδιάς ήταν το Ερωτευμένος Σαίξπηρ που κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας, και Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν που κέρδισε βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας, δίνοντας στον Στίβεν Σπίλμπεργκ το δεύτερο του Όσκαρ μετά από την βράβευση του για την ταινία Η Λίστα του Σίντλερ (Schindler's List).
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Μανόμ
Το Μανόμ ​​(Μονχόφεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Λα Γκρανζ (γερμανικά: Σόιερν), Μαιζόν-Ρουζ.
Διεθνείς σχέσεις
Το Μανόμ είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Βασίλης Λιάσκας
Ο Βασίλης Λιάσκας (1913 - 1982) ήταν Έλληνας ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στη Λαμία το 1913. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος, δημόσιος υπάλληλος, επιμελητής κειμένων και μεταφραστής. Παρουσιάστηκε στα γράμματα για πρώτη φορά το 1931, δημοσιεύοντας ποίημα στο περιοδικό «Κυκλάδες» που εξέδιδαν η Ρίτα Μπούμη, ο Βίκτωρ Παπαδάκης και η Κατερίνα Μπάιλα στη Σύρο. Το 1978 του απονεμήθηκε το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του «Φωτοσύνθεση». Ήταν μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών. Άφησε σημαντικό μεταφραστικό έργο. Αλλά και δικά του ποιήματα έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Η ποίησή του επικεντρώνεται στην ομορφιά της φύσης. Με άξονα αναφοράς την άσφαλτο δείχνει το αδιέξοδο της ζωής στα αστικά κέντρα. Έγραψε ο Αντρέας Καραντώνης για τη συλλογή του «Αιωνιότητα» στη «Νέα Εστία» (τεύχος 960): «Ο Λιάσκας δεν έχει παραδοθεί παθητικά ή μιμητικά στην ποίηση του 'άγχους της εποχής μας'. Αυτό το 'άγχος' έχει δύναμη στερητική. Δεν αφήνει την ποίηση να συγκινηθεί από ό,τι προσφέρει η ζωή: ομορφιές, δυνάμεις, εικόνες, κίνητρα για δημιουργία … Ζει με τις συγκινήσεις του, με τις παρορμήσεις του, με τους παλμούς του που παίρνουν λυρικούς τόνους». Αυτοκτόνησε το 1982. Έπεσε στο κενό από το παράθυρο του νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν. Του ήταν αδύνατο να ξεπεράσει τον θάνατο της μητέρας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Γιώργος Θεοτοκάς
Ο Γεώργιος Θεοτοκάς (27 Αυγούστου 1905 - 30 Οκτωβρίου 1966) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δικηγόρος. Αποτέλεσε έναν από τους εκπροσώπους και τους κορυφαίους διανοητές της γενιάς του ’30, ίσως και το πιο πολύπτυχο μέλος της.
Οι οικογενειακές ρίζες του Θεοτοκά
Οι γονείς του, Ανδρονίκη και Μιχάλης κατάγονταν από τη Χίο. Οι παλαιότερες αναφορές στην οικογένεια Θεοτοκά εντοπίζονται στον 17ο αι. σε κώδικες αγοραπωλησίας σπιτιών. Ο παππούς του Γεώργιος ήταν δημογέροντας και είχε έναν αδελφό,τον Κωνσταντίνο που έγινε ιερέας και ονομάστηκε Γερμανός, φτάνοντας να γίνει Μητροπολίτης Λέρου και Καλύμνου. Ο πατέρας του λογοτέχνη ήταν ο Μιχαήλ Θεοτοκάς (1872-1924) ο οποίος μετά από σπουδές νομικής στην Αθήνα εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί παντρεύτηκε την Ανδρονίκη Νομικού, κόρη εμπόρου από τα Νένητα της Χίου, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιώργο και τη Μαρία-Ελένη. Το 1956 ήταν υποψήφιος βουλευτής της «Δημοκρατικής Ένωσης» στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Χίο.
Βίος
Ο Γιώργος Θεοτοκάς γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Αυγούστου το 1905. Φοίτησε στη Σχολή Ζαμαρία την περίοδο 1911-1913 και κατόπιν στο Εθνικόν Ελληνογαλλικόν Λύκειον, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1922. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922, η οικογένεια Θεοτοκά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Στην πρωτεύουσα ο Θεοτοκάς φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εγγραφόμενος σε αυτήν το 1922 από την οποία αποφοίτησε στις 26 Νοεμβρίου 1926. Τον Ιανουάριο του 1927 αναχώρησε για το Παρίσι με σκοπό την πραγματοποίηση ελεύθερων σπουδών στα αντικείμενα της νομικής, της ιστορίας και της φιλοσοφίας. To 1928 μετακομίζει από το Παρίσι στο Λονδίνο όπου μελετά το αγγλικό δίκαιο, την αγγλική φιλολογία και παρακολουθεί μαθήματα ιστορίας και πολιτισμού. Επέστρεψε λίγο αργότερα, το φθινόπωρο του 1929, στην Αθήνα και εργάστηκε ως δικηγόρος. Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε έντονα στον πνευματικό χώρο: Το 1929 εξέδωσε το δοκίμιό του Ελεύθερο πνεύμα, που εκ των υστέρων χαρακτηρίστηκε "μανιφέστο" της Γενιάς του '30 και συνεργαζόταν με λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ το 1933 κυκλοφόρησε το πρώτο λογοτεχνικό του έργο, το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος Αργώ.
Η Ακαδημία Αθηνών τον βράβευσε με το «βραβείο πεζογραφίας» το 1939 για το μυθιστόρημά του Το δαιμόνιο. Το έργο του διακόπηκε όμως προσωρινά λόγω του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940: στις 22 Νοεμβρίου 1940 παρουσιάζεται εθελοντής στο Γουδί αλλά του αρνούνται την κατάταξη. Στις 3 Δεκεμβρίου του 1940 κατατάχθηκε στο Έμπεδο και στις 17 Ιανουαρίου 1941 αποστρατεύεται. Τον Φεβρουάριο του 1941 κατατάσσεται εκ νέου στον 12ο λόχο του ΓΕΑ, όπου θα εκπαιδευόταν στους όλμους. Τον Οκτώβριο του 1944 συναντά τον Γεώργιο Παπανδρέου ο οποίος του ζητάει να αναλάβει όποια δημόσια θέση επιθυμούσε. Αν και τελικά δεν ανέλαβε ο Θεοτοκάς συνέταξε Υπόμνημα για την κατάσταση των πνευμάτων στην Αθήνα το Φθινόπωρο του 1944. Στις 10 Μαΐου 1948 παντρεύεται τη βυζαντινολόγο Ναυσικά Στεργίου στη Θεσσαλονίκη.
Διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου τις περιόδους: 16 Φεβρουαρίου 1945-10 Μαΐου 1946 (αποπεμφθείς από την κυβέρνηση Τσαλδάρη), και 1952-1953. Ο Γεώργιος Θεοτοκάς ασχολήθηκε και με την πολιτική: υπήρξε υποψήφιος βουλευτής του Νομού Χίου το 1956, αλλά απέτυχε να εξασφαλίσει την εκλογή του. Στις εκλογές του Μαΐου 1958 προσέφερε αυτήν τη φορά τη δημόσια υποστήριξή του στο Κόμμα των Φιλελευθέρων, χωρίς να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα. Από τον Αύγουστο του 1952 έως τις αρχές Φεβρουαρίου 1953 ταξιδεύει στις ΗΠΑ. Αφορμή του ταξιδιού του ήταν πρόσκληση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο μέσω του προγράμματος μορφωτικών ανταλλαγών Smith-Mundt, στόχευε στη βελτίωση της εικόνας των ΗΠΑ μέσα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου. Η επιλογή του είχε να κάνει και με την ιδιότητά του ως διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1960 επισκέπτεται την Αίγυπτο, το Όρος Σινά και το Άγιο Όρος. Το 1961 ταξίδεψε στον Λίβανο και τη Συρία, το 1962 τη Ρουμανία, τη Σοβιετική Ένωση και την Περσία. Τον Δεκέμβριο του 1962 επισκέπτεται την ΕΣΣΔ ως μέλος μιας ομάδας ελλήνων διανοουμένων, οι οποίοι είχαν προσκληθεί στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής προπαγάνδας: επισκέφθηκε την Οδησσό, τη Μόσχα και το Λένινγκραντ. Τον Σεπτέμβριο του 1963 συμμετείχε μαζί με τον Ευάγγελο Παπανούτσο στην Υποεπιτροπή Παιδείας της Ενώσεως Κέντρου, η οποία συνέταξε ένα πλήρες σχέδιο για το εκπαιδευτικό σύστημα σε περίπτωση που η Ένωση Κέντρου ανελάμβανε την εξουσία. Το 1964 διορίστηκε πρόεδρος του Δ.Σ. του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Το 1965 επισκέπτεται τη Βουλγαρία. Η σύζυγός του Ναυσικά Στεργίου πέθανε τον Ιούλιο του 1959 μετά από νόσο που της είχε διαγνωσθεί από τα τέλη του 1956. Το 1966 ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά την Κοραλία Ανδρειάδη. Πέθανε στις 30 Οκτωβρίου του 1966 στην Αθήνα, σε ηλικία 61 χρόνων, από καρκίνο στο ήπαρ, ο οποίος δεν είχε διαγνωσθεί έγκαιρα.
Πνευματική πορεία του Γιώργου Θεοτοκά
Από τα μαθητικά κιόλας χρόνια εκδηλώνει το πνευματικό στίγμα του ο Θεοτοκάς. Έτσι μαθητής έδωσε διαλέξεις σχετικά με την ιστορία του δημοτικισμού και το έργο του Διονύσιου Σολωμού, αποτελώντας τον προάγγελο των αγώνων του για τον δημοτικισμό. Στα φοιτητικά του χρόνια μέλος της Φοιτητικής Συντροφιάς δημοσιεύει με ευκαιρία την επίσκεψη στην Ελλάδα και την ιδιαίτερη πατρίδα του τη Χίο του Γιάννη Ψυχάρη (27-29 Αυγούστου 1925) άρθρο στην εφημερίδα Νέα Χίος με τίτλο Η κοινωνική σημασία του έργου του Ψυχάρη. Υπό το ίδιο περιεχόμενο δίνει διάλεξη και προσφωνεί τον Ψυχάρη σε τιμητική εκδήλωση προς τιμήν του στην αίθουσα της Εταιρείας Κοινωνικών Επιστημών στις 20 Νοεμβρίου 1925. Παράλληλα αρθρογραφεί στην ομώνυμη εφημερίδα της Φοιτητικής Συντροφιάς με θέματα από το γλωσσικό ζήτημα και τη λογοτεχνία, έως το οικογενειακό δίκαιο. Αργότερα στο Παρίσι αρθρογραφεί από τις στήλες της εφημερίδας Αγών των αδελφών Καστανάκη. Την περίοδο αυτή διαμορφώνονται οι ιδέες που θα αποτυπώσει στο Ελεύθερο Πνεύμα, το οποίο αρχίζει να επεξεργάζεται στον επόμενο σταθμό των σπουδών του το Λονδίνο. To 1931 αρχίζει τη συνεργασία του με τα περιοδικά Νέα Εστία και Κύκλος. Επίσης από το 1929 έως το 1931 αρθρογραφεί στις εφημερίδες Πρωία και Εργασία. Λίγο πιο πριν αποπειράθηκε να εκδώσει το περιοδικό Οδυσσέας μαζί με τους Ν. Καλαμάτη, Κ. Θ. Δημαρά και Ηλ. Τσιριμώκο, αλλά απέτυχαν. Τον Ιανουάριο του 1932 εκδίδει το πολιτικό του πιστεύω, Εμπρός στο κοινωνικό πρόβλημα. Από τον Ιανουάριο του 1933 έως τον Μάιο του 1934 αρθρογραφεί στο περιοδικό Ιδέα. Από το 1930 έως το 1935 αρθρογραφεί στο περιοδικό Νέα Γράμματα. Το 1931 εκδίδει το Ώρες αργίας και το 1933 το Αργώ. Μετά την εγκαθίδρυση της μεταξικής δικτατορίας διέκοψε τη συνεργασία του με τα Νέα Γράμματα και άρχισε να συνεργάζεται με το περιοδικό Νεοελληνικά Γράμματα. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 στρέφεται στο θέατρο: Αντάρα στ' Ανάπλι (1942), Το γεφύρι της Άρτας (1942), Πέφτει το βράδυ (γραμμένο το 1941 και δημοσιευμένο το 1943). Το κάστρο της Ωριάς (1944) και το 1947 Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας. Το 1945 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας από το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας Sigfrid Siwertz.
Θεατρικές παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3Fitem%20as%20%3Fwd_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3FitemLabel%20%3Ftheatre_seasonLabel%20%3FlocationLabel%20%3Fproduction_companyLabel%20%3FdirectorLabel%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3Fitem%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ773389%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP2348%20%3Ftheatre_season.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP276%20%3Flocation.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3Flocation%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP272%20%3Fproduction_company.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP57%20%3Fdirector.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3Ftheatre_seasonLabel%29%0A Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων έργων του Γ. Θεοτοκά]
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γενιά του ’30
Σπυρίδων Χαζάπης
Ο Σπυρίδων Χαζάπης (Άνδρος 1872 - ;) ήταν Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, δεύτερος Ολυμπιονίκης το 1896.
Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 συμμετείχε στα 100μ. ελευθέρας για ναύτες. Το αγώνισμα διεξήχθη στην Ζέα και ο Χαζάπης τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον Μαλοκίνη. Στο αγώνισμα είχαν δηλώσει συμμετοχή μόνο Έλληνες κολυμβητές.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Κλίσα (Μπίχατς)
Η Κλίσα (κυριλλικά: Клиса) είναι χωριό της Βοσνία και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 192 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Καρτερόλι Μεσσηνίας
Το Καρτερόλι ή Καρτερόλιον είναι χωριό στο Νομό Μεσσηνίας.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού, φέρεται να προέρχεται από την φράση "στο καρτέρι όλοι", καθώς η οικογένεια Αναγνώστου, 10 αδέλφια, 9 άνδρες και μια γυναίκα την οποία ήθελε ο τοπικός Τούρκος άρχοντας στο χωριό Μπάγια του Ζαγορίου της Ηπείρου, τον οποίον σκότωσαν και έφυγαν, είχε μετοικίσει στην περιοχή και πρόσεχε για τυχόν αντίποινα. Όποιος αναφερόταν στην οικογένεια τους αποκαλούσε ο καράς (μαύρος, μελαχρινός) από την Μπάγια εξού και το όνομα Καραμπάγιας που αποτέλεσε πλέον το επώνυμο της οικογένειας.
Ιστορικά στοιχεία
Στο λόφο του Αγίου Κωνσταντίνου υπάρχει Μυκηναϊκό νεκροταφείο θαλαμοειδών τάφων, οι οποίοι αποδεικνύουν την ύπαρξη οικισμού της Υστεροελλαδικής περιόδου.
Από το 1835 μέχρι το 1840, το Καρτερόλι ήταν η έδρα του Δήμου Τρίκκης και από το 1868 μέχρι το 1879 του δήμου Εύας.
Η κοινότητα διαθέτει Δημοτικό σχολείο του οποίου το ισόγειο και μέρος του πρώτου ορόφου κατασκευάστηκαν από το 1905 μέχρι το 1912, ενώ ολόκληρο το κτήριο αποπερατώθηκε το 1928. Σήμερα το σχολείο έχει μετατραπεί σε πολυχώρο πολιτισμού.
Σήμερα, το Καρτερόλι αποτελεί τον βασικό οικισμό του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος (ο δεύτερος οικισμός είναι το γειτονικό Μοσχοχώρι με 55 κατοίκους) του Δήμου Μεσσήνης. Βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από την πόλη της Μεσσήνης και αριθμεί συνολικά 562 κατοίκους.
Υποσημειώσεις
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Άγιος Μάμας (αποσαφήνιση)
Το Άγιος Μάμας μπορεί να αναφέρεται:
Ιωάννης Ανδρέου
Ο  Ιωάννης Ανδρέου ήταν Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, δεύτερος Ολυμπιονίκης το 1896. Ήταν αθλητής του Ομίλου Πεζοπόρων Πειραιώς.
Κόουβ
Η Κόουβ είναι ένα αρχαίο χωριό, που μετατράπηκε σε προάστιο. Βρίσκεται στην επαρχία Χάμσαϊρ στη νοτιοανατολική Αγγλία. Βρίσκεται 54 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λονδίνου. Σήμερα είναι προάστιο του Φάρνμπορο. Έχει πληθυσμό 6.548 κατοίκων.
Κόουβ ΦΚ
Η περιοχή διαθέτει τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, την Κόουβ ΦΚ. Ιδρύθηκε το 1897. Έδρα της ομάδας είναι το Όουκ Φαρμ, χωρητικότητας 2500 θεατών. Συμμετέχει στην Κομπάινιντ Κάουντις Φούτμπολ Λιγκ.
Ιωάννης Ανδρέου
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Κόουβ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Αγγλίας
Μανύ (Μοζέλ)
Το Μανύ (1180: Μανχάιμ, Νίντερουμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Άγιος Αλέξανδρος, επίσκοπος Μηθύμνης
Ο άγιος Αλέξανδρος επίσκοπος Μηθύμνης Λέσβου, έζησε τον 3ο - 4ο αι.
Ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Μήθυμνας και έλαβε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο του 325 στη Νίκαια, όπου διατυπώθηκε το (πρώτο) μέρος του Συμβόλου της Πίστεως που αναφέρεται στην αγία Τριάδα. Ίδρυσε μονή κοντά στη Λαφιώνα Λέσβου, στην οποία πέρασε τα τελευταία έτη του. Σώζεται ως σήμερα ο ναός της μονής, αλλά η παλαιοχριστιανική αυτή εκκλησία είναι ερειπωμένη. Υπάρχει εκεί η λίθινη λάρνακα του αγίου με μισοσβησμένη επιγραφή, που θα μπορούσε να αναγνωσθεί ως εξής:
την οποία επεδείκνυαν οι οθωμανοί ως τάφο του Ισκεντέρ μπαμπά. Ανεπαύθη στις 30 Νοεμβρίου, οπότε και εορτάζεται η μνήμη του. Πληροφορίες για τη ζωή του λαμβάνουμε από την ακολουθία που ψάλλεται: ο άγιος Αλέξανδρος ήταν φωστήρ ο ακοίμητος, ποιμήν ο πραότατος, εν ευσεβεία συγκρατήσας το ποίμνιον, οδηγήσας και ποιμάνας αυτό εν χάριτι, τροπώσας δεινώς τους ως λύκους αιρετίζοντας· σε άλλο σημείο της ακολουθίας του αναφέρεται πως η σορός των αγίων λειψάνων αυτού αναδέδεικται ιατρείον παθών. Επίσης από το απολυτίκιό του: (ήχος δ', κατά το "ταχύ προκατάλαβε") Τριάδαν εκήρυξας την Παναγίαν σοφέ, φυλάξας αγνότητα και παρθενίαν καλώς, Πατέρων εκλόγιον, όθεν και του Κυρίου φίλος γνήσιος ώφθης, ω και θερμώς πρεσβέβεις, ποιμενάρχα Μηθύμνης, Αλέξανδρε θεοφόρε Λεσβίων το καύχημα.
Δίπλα στην παλαιοχριστιανική εκκλησία υπάρχει εξωκκλήσι στο όνομα του αγίου, όπου τιμάται η μνήμη του κάθε χρόνο στις 30 Νοεμβρίου. Την ακολουθία του αγίου τη συνέταξε ο ιερομόναχος Ραφαήλ το 1622 και τη συμπλήρωσε ο επίσκοπος Ερσεκίου Ιγνάτιος, από τη Βατούσα της Λέσβου το 1900.
Πηγές
Αλεξανδρος Αλεξανδρος
Έντουι της Αγγλίας
Ο Έντουι (Eadwig, 940 - 1 Οκτωβρίου 959), αποκαλούμενος μερικές φορές και ως Έντουι ο πανίσχυρος, ήταν βασιλιάς της Αγγλίας από το 955 μέχρι τον πρόωρο θάνατό του.
Ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Εδμόνδου Α΄ και της βασίλισσας Έλφγκιφου του Σάφτεσμπουρι, ο Έντουι έγινε βασιλιάς το 955 σε ηλικία 15 ετών μετά τον θάνατο του θείου του Έντρεντ της Αγγλίας. Η σύντομη περίοδος της βασιλείας του συνοδεύτηκε από ισχυρές συγκρούσεις ανάμεσα στους ευγενείς και στην εκκλησία, επίκεντρο τον συγκρούσεων ήταν οι αρχιεπίσκοποι Ντάνσταν και Όντο. Ο Έντουι πέθανε πολύ πρόωρα (959) ύστερα απο 4 χρόνια βασιλείας και τάφηκε στην πρωτεύουσα του βασιλείου Ουίντσεστερ, τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός.
Σύγκρουση με την εκκλησία
Σύμφωνα με έναν θρύλο η διαμάχη του Έντουι με τον Ντάνσταν ξεκίνησε την ημέρα της στέψης του όταν ο επίσκοπος απέτυχε να παραβρεθεί σε μια συνάντηση ευγενών. Ο Ντάνσταν σύμφωνα με τον θρύλο βρήκε τον νεαρό μονάρχη στο κρεβάτι με μια ευγενή την Έθελγκιφου, εξοργισμένος τους επιτέθηκε με χειροδικίες αποκαλώντας την Έθελγκιφου "πόρνη", στην συνέχεια ο επίσκοπος βρήκε καταφύγιο στο ιερό του μοναστηριού για να γλυτώσει την τιμωρία του βασιλιά. Ο Έντουι τον καταδίωξε και άρχισε να λεηλατεί το μοναστήρι, ο Ντάνσταν δραπέτευσε από την Αγγλία και ορκίστηκε ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά πίσω στην χώρα όσο είναι βασιλιάς ο Έντουι. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει την άνοδο στον Αγγλικό θρόνο του Έντουι και την φυγή στην συνέχεια του Ντάνσταν από την χώρα χωρίς να εξηγεί τους λόγους, οι αιτίες φαίνεται να ήταν περισσότερο πολιτικές αφού ο νεαρός βασιλιάς ήθελε να ελέγξει τους ισχυρούς κληρικούς και βρήκε την σκληρή τους αντίδραση. Ο θρύλος με την Έθελγκιφου αν δεν είναι αληθινός θα πρόκειται σίγουρα για κάποια μετέπειτα επινόηση των εχθρών του από τον χώρο της εκκλησίας οι οποίοι ήθελαν να αμαυρώσουν την μνήμη του. Το χρονικό καταγράφει επίσης την σύγκρουση του Έντουι με τον επίσκοπο Όντο την εποχή που ήθελε να πραγματοποιήσει τον γάμο του σε ηλικία 16 ετών με την Έλφγκιφου, ο Όντο κήρυξε άκυρο τον γάμο πριν γίνει με την πρόφαση ότι ήταν πολύ συγγενείς.
Η σύγκρουση του βασιλιά Έντουι με τον Ντάνσταν και τον Κίνεσιγκ, επίσκοπο του Λίχφιλντ καταγράφεται στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό την ημέρα της στέψης του, το χρονικό του Ιωάννη του Ουόρκεστερ γράφτηκε αργότερα από μοναχούς οι οποίοι υποστήριζαν τον Ντάνσταν. Μετά την εξορία του Ντάνσταν ο βασιλιάς συγκρούστηκε με τον επίσκοπο Όντο ο οποίος ανήκε στον σκληρό πυρήνα των οπαδών του Ντάνσταν σχετικά με το θέμα της μελλοντικής συζύγου του, ο Όντο ισχυρίστηκε ότι ο Έντουι ήταν πολύ συγγενείς με την Έλφγκιφου και ότι η εκκλησία απαγορεύει τον γάμο σε συγγενείς μέχρι εβδόμου βαθμού. Η πραγματικότητα ήταν ότι η Έλφγκιφου ήταν αδελφή του Έθελγουιρντ του χρονικογράφου ο οποίος όπως είχε γράψει ότι ήταν "εγγονός εγγονού" του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ μεγαλύτερου αδελφού του Αλφρέδου του Μέγα, ο ίδιος ο Έντουι ήταν εγγονός του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου και δισέγγονος του Αλφρέδου του Μέγα, άρα ήταν τρίτα ξαδέλφια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εντουι Εντουι Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Ελληνική απογραφή 1843
Η ελληνική απογραφή του 1843 ήταν η ένατη επίσημη απογραφή από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Ήταν επίσης η έβδομη στη σειρά από τις ετήσιες απογραφές που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα 1836-1845. Ο πληθυσμός ανήλθε 915.019 και παρουσίασε αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη του απογραφή του 1842 κατά 67.054 κατοίκους. Η συνολική έκταση του Βασιλείου ήταν κατά την απογραφή 47.516 τ.χλμ. και περιελάμβανε την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα καθώς και τις Κυκλάδες. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 19,2 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Στην απογραφή συλλέχθηκαν στοιχεία μόνο για το φύλο και την ηλικία. Τα αποτελέσματα της απογραφής αυτής δημοσιεύτηκαν το 1846, όπως και όλων των απογραφών από το 1839 μέχρι το 1844.
Πηγές
1843
Δήμος Παναγίας Χαλκιδικής
Ο Δήμος Παναγίας ήταν δήμος του νομού Χαλκιδικής που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αριστοτέλη. Είχε πραγματικό πληθυσμό 3.897 κατοίκους, με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2001. Έδρα του ήταν η Μεγάλη Παναγία.
Στο δήμο περιλαμβάνονταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παναγιας
Μαρόνζ-Σιλβόνζ
Το Μαρόνζ-Σιλβόνζ (Μάρινγκεν-Σίλβινγκεν  ; Φραγκονικά της Λωρραίνης : Μέρενγκεν-Σιλβένγκεν ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κάτω Κυβίδες
Οι Κάτω Κυβίδες είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Οι Κάτω Κυβίδες είναι κτισμένες σε υψόμετρο 425 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με τον Άγιο Θεράποντα, στα νότια με την κοινότητα Σούνι-Ζανατζιά και στα δυτικά με τις Πάνω Κυβίδες.
Ονομασία
Η κύρια εκδοχή για την προέλευση της ονομασίας Κυβίδες αναφέρει ότι το χωριό πήρε το όνομα του από την μεσαιωνική οικογένεια ευγενών της Κύπρου ντε Κιβίδες (de Quevides ή de Chivides). Δεν είναι όμως βέβαιο αν το χωριό πήρε το όνομα από την οικογένεια αυτή ή η αν οικογένεια πήρε το όνομα της από το χωριό, αν και πιθανότερο θεωρείται το πρώτο.
Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από την κυβιδιώτικη πέτρα που έβγαινε από τη γη με φυσικό τρόπο, με την μορφή κύβου.
Επιπλέον, σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Μενέλαο Χριστοδούλου η ονομασία Κιβίδες προέρχεται από την παλαιά γαλλική λέξη Guivides που σημαίνει μεγάλοι αμπελώνες ή μεγάλα δάση. Στην περίπτωση αυτή η γραφή της λέξης Κιβίδες είναι με γιώτα.
Σε επίσημους χάρτες το χωριό είναι γραμμένο ως Κυβίδες, ενώ στον επίσημο κατάλογο των κυπριακών τοπωνυμιών (1982) είναι γραμμένο ως Κιβίδες. Σε έγγραφο του Αρχιμανδρίτη Κυπριανού το όνομα αναγράφεται ως Κυβήδες.
Πληθυσμός
Οι κάτοικοι των Κάτω Κυβίδων ήταν Τουρκοκύπριοι. Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64 οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το χωριό τους αλλά επέστρεψαν το 1965. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι κάτοικοι του μεταφέρθηκαν στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στο Πραστειό Λευκωσίας.
Στις Κάτω Κυβίδες δεν εγκαταστάθηκε κανένας κάτοικος. Για δεκαετίες ήταν ένα εγκαταλελειμμένο χωριό. Στις απογραφές του 1976, του 1982 και του 1992 δεν απογράφηκε κανένας κάτοικος. Στην απογραφή του 2001 κατεγράφησαν 2 κάτοικοι ενώ στην απογραφή του 2011 κατεγράφησαν 5 κάτοικοι.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Κάτω Κυβίδων όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Ελληνική απογραφή 1844
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1844
Ντιμίταρ Ντίμοβ Πραματάρσκι
Ο Ντιμίταρ Ντίμοβ Πραματάρσκι, (Димитър Димов Праматарски) γνωστός και ως Ντιμίταρ Ντίμοβ Μακεντόνσκι, καθώς και με το παρατσούκλι του Παπασάτα, ήταν Βούλγαρος παιδαγωγός, πολιτικός και επαναστάτης, συμμετέχων στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα πριν από το 1878. Ο Ντιμίταρ Ντίμοβ ήταν επίσης ο 3ος δήμαρχος της Σόφιας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1844 στο χωριό Σκρεμπάτνο, τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία. Εκεί διδάχτηκε και τα πρώτα γράμματα, το 1857 πήγε στη Σόφια και συνέχισε τις σπουδές του στην σχολή του Σάβα Φιλαρέτοβ. Από το 1858 έως το 1861 ήταν μαθητής και ταυτόχρονα δάσκαλος στο Γαλλικό Κολέγιο Λαζαριστών (ΔΕΛΑΣΑΛ) στη Θεσσαλονίκη, όπου δίδασκε βουλγαρικά και σπούδασε οικονομικά και νομικά. Σπούδασε και εργάστηκε επίσης στη Φιλιππούπολη για σύντομο χρονικό διάστημα - δίδαξε στο επισκοπικό σχολείο υπό τον Ιωακείμ Γκρούεβ και στο αμερικανικό ιεραποστολικό σχολείο εκεί.
Από το 1861 έως το 1866, ο Ντιμίταρ Πραματάρσκι ήταν δάσκαλος για μικρό χρονικό διάστημα στην γεννέτηρα του Σκρεμπάτνο, στη συνέχεια στην πόλη Νευροκόπι, όπου συμμετείχε ενεργά στους αγώνες της Βουλγαρικής αναγέννησης (Μακεδονικός Αγώνας) και στον εθνικό προσεταιρισμό των κατοίκων της περιοχής.
Το 1867-68 μετακόμισε για να εργαστεί ως δάσκαλος στη Σόφια, όπου τον σύστησε ο Ιωακείμ Γκρούεβ. Εδώ οι συνάδελφοί του ήταν ο Χρίστο Κοβάτσεβ και ο Ντιμίταρ Νοζάροβ, με τους οποίους συνάντησε τον Βασίλ Λέφσκι και το 1870 έθεσαν τα θεμέλια της μυστικής επαναστατικής επιτροπής στη Σόφια. Ήταν από τους κύριους ηγέτες της Ανωτάτης Μακεδονο-Αδριανουπολικής Επιτροπής.
Μετά την Απελευθέρωση το 1878, ο Ντιμίταρ Ντίμοβ ήταν επικεφαλής (δήμαρχος) του γραφείου του Ρώσου κυβερνήτη της Σόφιας, κόμη Πιότρ Αλαμπίν, στον οποίο παρείχε ανεκτίμητη βοήθεια όχι μόνο λόγω της πολιτικής του ωριμότητας, αλλά και λόγω της άριστης γνώσης των λατινικών, Αγγλικών, Γαλλικών, Ρωσικών, Τουρκικών και Ελληνικών. Αργότερα έγινε γραμματέας του ανώτατου ελεγκτικού δικαστηρίου.
Ήταν Ρωσόφιλος για αυτό και έλαβε το ψευδώνυμο Παπασάτα. Έστειλε και τις τρεις κόρες του να σπουδάσουν στην Οδησσό.
Πέθανε στις 12 Απριλίου 1912 στη Σόφια .
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι δικαστικοί Κατηγορία:Βούλγαροι παιδαγωγοί Κατηγορία:Βούλγαροι οικονομολόγοι Κατηγορία:Δήμαρχοι Σόφιας Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες
Μαρόνζ-Ζοντρόνζ
Το Μαρόνζ-Ζοντρόνζ (Μέρινγκεν-Ζόντρινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης Μίρινγκεν-Ζονερίνγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Καρναβάλι (Σούμαν)
Το Καρναβάλι (Carnaval, Op. 9) είναι έργο για σόλο πιάνο, γραμμένο από τον Ρόμπερτ Σούμαν το 1834 με 1835. Είναι το ένατο έργο του συνθέτη.
Ο Σούμαν είχε αφιερώσει αυτό του το έργο στο βιολιστή Κάρολ Λιπίνσκι. Ο υπότιτλος του έργου ήταν Scènes mignonnes sur quatre notes (Μικρές σκηνές σε τέσσερις νότες). Αποτελείται από 21 μέρη που συνδέονται με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Η χρονική του διάρκεια είναι περίπου 30 λεπτά.
Προφήτης Ηλίας Ηρακλείου
Ο Προφήτης Ηλίας (έως 1955: το Κανλικαστέλλιον) είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους του Νομού Ηρακλείου.Η θέση του χωριού είναι στους βορειοδυτικούς πρόποδες του υψώματος Ρόκκα, περί τα 18 χιλιόμετρα από την πόλη του Ηρακλείου. Τα σημαντικότερα προϊόντα που παράγονται είναι σταφύλια, σταφίδες, λάδι και κρασί.Ανάμεσα στα άλλα έχει ΚΕΠ, Αστυνομία, Γυμνάσιο και Δημοτικό σχολείο, ιατρείο και υδρεύεται από την πηγή Μεγάλη Φουντάνα. Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Προφήτη Ηλία και του Ευαγγελισμού (δίκλιτη), του Μιχαήλ Αρχαγγέλου, καθώς επίσης και πολλά εξωκλήσια, μερικά από τα οποία χρονολογούνται από τα βυζαντινά χρόνια. Ως το 1955 είχε την ονομασία Κανλί Καστέλι.
Κοινότητα Προφήτου Ηλία (Κανλικαστελλίου)
Περλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Προφήτου Ηλία έχει 1.429 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Αρχαία χρόνια
thumb|250px|Το φρούριο Τέμενος Στο ύψωμα Ρόκκα αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι βρισκόταν η ακρόπολη της αρχαίας πόλης Λύκαστος, που αναφέρεται στον Όμηρο. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον απέκτησε στα βυζαντινά χρόνια. Ο Νικηφόρος Φωκάς, αφού κυρίευσε το Χάνδακα από τους Σαρακηνούς, το 961 κατεδάφισε την πόλη και οικοδόμησε ισχυρό φρούριο, στο ύψωμα Ρόκκα, το οποίο ονόμασε Τέμενος. Για την ίδρυση του νέου φρουρίου μαθαίνουμε από το Βυζαντινό συγγραφέα Λέοντα Διάκονο.
Ενετοκρατία
Οι Βενετοί έδωσαν επίσης μεγάλη σημασία στο φρούριο, που το ονόμασαν oppidum fortissimum και από αυτό ονόμασαν και την περιοχή επαρχία Τεμένους. Το Κανλί Καστέλι ήταν στα χρόνια αυτά βούργος, δηλαδή οικισμός των βιλάνων (των καλλιεργητών της γης, των κτημάτων μεγάλων φεουδαρχών ιδιοκτητών της περιοχής).
Τουρκοκρατία
Το 1669 οι Τούρκοι κατακτούν την Κρήτη και το φρούριο παραχωρήθηκε με σουλτανικό φιρμάνι στον προδότη του Χάνδακα Αντρέα Μπαρότσι.Ονομάστηκε Κανλί Καστέλι, δηλαδή Ματωμένο Φρούριο, σε ανάμνηση της ταπεινωτικής ήττας των Τούρκων από τους Βενετοκρητικούς το 1647.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Τεμένους Προφητης Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Corona
Οι Corona είναι ιταλικό μουσικό eurodance συγκρότημα, το οποίο το 1994 σημείωσε διεθνή επιτυχία με το τραγούδι The Rhythm of the Night. Επικεφαλής των Corona είναι η Βραζιλιάνα Όλγα Σούζα.
The Rhythm of the Night
Με την πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία, το συγκρότημα σημείωσε τεράστια επιτυχία με το σινγκλ "The Rhythm Of The Night". Κυκλοφόρησε στην Ιταλία το Δεκέμβριο του 1993 και παρέμεινε στην κορυφή των ιταλικών τσαρτς επί 13 συνεχείς εβδομάδες. Ωστόσο, το τραγούδι δεν κυκλοφόρησε εκτός Ιταλίας παρά μόνο το 1994. Κάποια έκδοση σε μείξη του τραγουδιού αυτού έγινε επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο και ήταν στη 2η θέση των τσαρτς το Σεπτέμβριο του 1994. Ως την άνοιξη του 1995 το τραγούδι έκανε επιτυχία και στις ΗΠΑ, φτάνοντας στο νούμερο 11 στο Billboard Hot 100. Η επιτυχία τους διατηρήθηκε το 1995 με τα σινγκλ "Baby Baby" και "Try Me Out", ενώ μέτρια επιτυχία έκανε και το "I Don't Wanna Be A Star" Στο κομμάτι "The Rhythm Of The Night".
Μετέπειτα πορεία
Το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος, με τίτλο Walking On Music κυκλοφόρησε το 1998 από ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του Φραντσέσκο Μποντέμπι. Bontempi. Το άλμπουμ δε σημείωσε επιτυχία σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική. Το 2000 κυκλοφόρησε στη Βραζιλία από την Όλγα Σούζα το τρίτο άλμπουμ των Corona, με τίτλο And Me U και με το όνομα του συγκροτήματος να αλλάζει κάπως σε Corona X.
Μέλη
Αρκετά άτομα συμμετείχαν κατά καιρούς στους Corona, μεταξύ των οποίων οι: Φραντσέσκο Μποντέμπι (στίχοι, ενορχήστρωση, παραγωγή, μίξη), Φραντσέσκο Αλμπέρτι (μηχανική επεξεργασία ήχου), Γκρατσιάνο Φανέλι (μηχανική επεξεργασία ήχου), Τζοβάνα Μπερσόλα (Jenny B), (τραγούδι) Όλγα Σούζα (φωνητικά, μετέπειτα τραγούδι), Σάντρα Τσέιμπερς (τραγούδι/στίχοι) και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Eurodance μουσικοί
Πολ Γκρίνγκρας
Ο Πολ Γκρίνγκρας (αγγλικά:Paul Greengrass, γεννημένος στις 13 Αυγούστου 1955) είναι ένας Βρετανός σκηνοθέτης, κινηματογραφικός παραγωγός, σεναριογράφος και πρώην δημοσιογράφος. Ειδικεύεται στη δραματοποίηση ιστορικών γεγονότων και είναι γνωστός για την υπογραφή του που χρησιμοποιεί χειροκίνητες κάμερες.
Η πρώιμη ταινία του το Bloody Sunday (2002), για τους πυροβολισμούς του 1972 στο Ντέρι της Βόρειας Ιρλανδίας, κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Άλλες ταινίες που έχει σκηνοθετήσει είναι τρεις με τον Τζείσον Μπορν της ομώνυμης σειράς: The Bourne Supremacy (2004), The Bourne Ultimatum (2007), και Jason Bourne (2016).Με την ταινία Πτήση 93 (2006), κέρδισε το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Σκηνοθεσίας και έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας .Επίσης έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες Green Zone (2010); και Captain Phillips (2013). Το 2004, συνέγραψε και παρήγαγε την ταινία Omagh,ταινία η οποία κέρδισε το Βραβείο Τηλεόρασης της Βρετανικής Ακαδημίας.
Το 2007, ο ίδιος ίδρυσε την Directors UK, μια επαγγελματική οργάνωση Βρετανών κινηματογραφιστών και ήταν ο πρώτος της πρόεδρος μέχρι το 2014. Το 2008, η The Telegraph τον ανέδειξε μεταξύ των πιο σημαντικών ανθρώπων στον βρετανικό πολιτισμό. Το 2017, τιμήθηκε με την υποτροφία του British Film Institute.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι‎
Μαριέλ
Το Μαριέλ (επίσης: Μαριέλ-Βεζόν, Μαρίλεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ
Το Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λευκωσίας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ) απο το 1963. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του πρωταθλήματος της Α΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ. Παλαιότερα στη διοργάνωση συμμετείχαν και οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ. Πολυνίκεις ομάδες του θεσμού είναι ο ΑΠΟΠ Παλαικύθρου, η Ολυμπιάς Λυμπιών και η Πρόοδος Καϊμακλίου με 6 κατακτήσεις.
Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΣΤΟΚ.
Δομή
Έως και την περίοδο 2012-13 στο Κύπελλο ΠΟΕΛ συμμετείχαν οι ομάδες των πρωταθλημάτων Α΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ και Β΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ. Η ονομασία της διοργάνωσης ήταν Κύπελλο ΠΟΕΛ. Από την περίοδο 2013-14 οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας συμμετέχουν στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ. Από τότε η ονομασία της διοργάνωσης έγινε Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ.
Οι κυπελλούχες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. Για τις περιόδους 1964-65 και 1965-66 δεν έχουν βρεθεί στοιχεία. Το κύπελλο των περιόδων 2019-20 και 2020-21 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
Τηλέμαχος Καράκαλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα και αποφοίτησε το 1902 μεταξύ 32 ακόμα Γάλλων αξιωματικών σπουδαστών αριστούχος από την Γαλλική σχολή γυμναστικής και οπλομαχητικής στην Ζουανβίλ-λε-πον παίρνοντας και ανάλογο βραβείο, επίσης αποφοίτησε και από την Σχολή Ευελπίδων. Έπειτα συνέχισε τις σπουδές του σε Γερμανία, Σουηδία και Αυστρία με αντικείμενο την γυμναστική και οπλομαχητική. Κατά την στρατιωτική του καριέρα δίδαξε άλλους αξιωματικούς την ξιφασκία.
Ήταν αθλητής του Αθηναϊκής λέσχης και πήρε μέρος σε δύο ολυμπιακούς αγώνες στην ξιφασκία ενώ αγωνιζόταν και στην γυμναστική. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 της Αθήνας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους αγώνες σπαθασκίας φιλάθλων. Το αγώνισμα έγινε την τέταρτη μέρα των αγώνων στις 8 Απριλίου στο Ζάππειο μέγαρο, συμμετείχαν πέντε αθλητές δύο ξένοι και τρεις Έλληνες, αγωνίστηκαν όλοι εναντίον όλων με τον Καράκαλο να νικά τρεις αντιπάλους αντιπάλους και χάνοντας μόνο από τον Γεωργιάδη που κατέκτησε το χρυσό αήττητος. Στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στο Παρίσι συμμετείχε πάλι στην σπάθη μαζί με τον Γεωργιάδη αλλά αποκλείστηκαν από τους κριτές για αντικανονικά χτυπήματα. Ο Καράκαλος μετά την επιστροφή του έγραψε βιβλίο Εισαγωγή της γυμναστικής στο στράτευμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ξιφομάχοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Kismet
Το Kismet είναι ένα πρόγραμμα ηλεκτρνονικού υπολογιστή το οποίο μπορεί να εντοπίζει δίκτυα (network detector), να υποκλέπτει πακέτα (packet sniffer) και επίσης μπορεί να εντοπίζει επιθέσεις σε 802.11  WLAN δίκτυα. Το Kismet δουλεύει με όλες τις ασύρματες κάρτες που υποστηρίζουν monitor mode, και μπορεί να ανιχνεύσει δίκτυα 802.11a, 802.11b, 802.11g.
Το πρόγραμμα τρέχει σε Linux, FreeBSD, NetBSD, OpenBSD, Mac OS X, Microsoft Windows.
Χαρακτηριστικά
Το Kismet σε αντίθεση με τα άλλα προγράμματα του είδους λειτουργεί παθητικά αυτό σημαίνει ότι μπορεί να ανιχνεύσει, χωρίς να στείλει κάποιο πακέτο, το ασύρματα σημεία πρόσβασης και τους  πελάτες (clients) και να τα συσχετίσει μεταξύ τους.
Το Kismet μπορεί να αποθηκεύσει τα δεδομένα που μάζεψε σε ειδικά αρχεία που αναγνωρίζονται και από άλλα προγράμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προγραμματισμός Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Συμμετοχή της Αργεντινής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Αργεντινή θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου.
Ιστιοπλοΐα
Οι αθλητές έχουν κερδίσει θέση πρόκρισης από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας 2018.
Κολύμβηση
1 αθλήτρια έχει προκριθεί, από το όριο πρόκρισης του αγωνίσματος.
Παραπομπές
Αργεντινή
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1985
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1985 ήταν η 30η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1985 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Παρουσιάστρια ήταν η Λιλ Λίντφορς, της οποίας το φόρεμα για πλάκα σκίστηκε μετά τη διαλειμματική ενδιάμεση τελετή (φαίνεται να αποκαλύπτει τα εσώρουχα της πριν ξετυλίξει ένα άλλο φόρεμα) και λέγεται ότι δεν διασκέδασε τη σύζυγο του ελεγκτή της EBU Φρανκ Νεφ. Το Νορβηγικό δίδυμο Bobbysocks! ήταν οι νικητές με το τραγούδι "La det swinge".
Αυτή η νίκη των Bobbysocks! ήταν η πρώτη για τη χώρα. Η παρουσιάστρια Λιλ Λίντφορς συγχαίρει το ντουέτο, την Χάνε Κρογκ και την Ελίζαμπεθ Αντρέασεν, μετά τη νίκη τους λέγοντας, "Πρέπει να πω ότι ειλικρινά είμαι πολύ χαρούμενη που συνέβη αυτό επειδή η Νορβηγία βγήκε τελευταία τόσες πολλές φορές που [τη νίκη] την αξίζετε πραγματικά!" Η Κρογκ απάντησε, "Είσαι χαρούμενη; Τι νομίζεις ότι είμαστε εμείς;!" Μετά από μια ενεργητική επανάληψη, οι δύο γυναίκες αγκάλιασαν σε μια όρθια επευφημία από το κοινό. Κατά τη διάρκεια αυτής της επανάληψης, ο τελευταίος στίχος της νικητήριας συμμετοχής τραγουδήθηκε στα Αγγλικά.
Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, δεν ήταν άμεσα εμφανές ότι η Νορβηγία θα κέρδιζε τον Διαγωνισμό. Η Γερμανία πήρε το προβάδισμα στο πρώτο ημίχρονο, με τη Νορβηγία να είναι στην πέμπτη θέση πίσω από τη Γερμανία, τη Σουηδία, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο περίπου στο τέλος του πρώτου μισού των ψηφοφοριών. Τέλος, με πέντε επιτροπές, η Γερμανία, η Σουηδία και η Νορβηγία "κρατήθηκαν σφιχτά" γύρω από τις πρώτες θέσεις με 87, 86 και 85 πόντους αντίστοιχα. Σε αυτό το σημείο, η Σουηδία πήρε σύντομα το προβάδισμα μακριά από τη Γερμανία (που δεν έλαβε πόντους από την Ελβετία). Η Σουηδία ήταν η τέταρτη από το τέλος κριτική επιτροπή, παραχωρώντας το σύντομο προβάδισμά τους, δίνοντας στη Γερμανία οκτώ πόντους και τη Νορβηγία τους μέγιστους δώδεκα. Με μόνο τρεις χώρες που έμειναν να ψηφίσουν, η Νορβηγία κράτησε το προβάδισμα, σε έναν από τους πιο σύντομους τερματισμούς σε διαφορά βαθμών κατά την ψηφοφορία στην ιστορία του διαγωνισμού.
Η Ελλάδα συμμετείχε με το τραγούδι Μοιάζουμε του Τάκη Μπινάρη. Τερμάτισε 16η με 15 πόντους. Το τραγούδι είναι μια μπαλάντα, με τον Μπινιάρη να τραγουδάει στην ερωμένη του ότι παρόλες τις διαφορές τους είναι ίδιοι - και πρέπει να το θυμούνται αυτό.
Τοποθεσία
Το Γκέτεμποργκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας και η πέμπτη μεγαλύτερη στις Σκανδιναβικές χώρες. Η κατασκευή της αρένας ξεκίνησε το 1969 μετά από δεκαετίες οπισθοδρομήσεων και εγκαινιάστηκε στις 18 Μαΐου 1971. Το Scandinavium είναι η έδρα της Frölunda HC του Σουηδικού Πρωταθλήματος Χόκεϋ και χώρος για την ετήσια έκθεση Αλόγων του Γκέτεμποργκ.
Επισκόπηση διαγωνισμού
Η Ολλανδία και η Γιουγκοσλαβία δεν συμμετείχαν σε αυτόν τον Διαγωνισμό, λόγω της Εθνικής Ημέρα Μνήμης των Νεκρών την Ολλανδία και λόγω της επετείου συμπλήρωσης 5 ετών από τον θάνατο του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία. Παρ' όλα αυτά, η Γιουγκοσλαβία διοργάνωσε τον ετήσιο διαγωνισμό προεπιλογής τους, τον οποίο κέρδισε το "Pokora" (μουσική του Ivo Pupačić και στίχοι του Zvonimir Pupačić ), ένα ντουέτο που τραγουδούσαν οι Zorica Kondža και Josip Genda. Ωστόσο, η Γιουγκοσλαβία είχε ήδη αποσυρθεί πριν κερδίσει το τραγούδι, και ως εκ τούτου δεν ήταν ποτέ έτοιμο να αγωνιστεί στην Eurovision.
Το 1985 ήταν επίσης η χρονιά που τουλάχιστον δεκατρείς προηγούμενοι καλλιτέχνες της Eurovision επέστρεψαν. Αυτό ισχύει και για τους νικητές, Bobbysocks! που είχαν παρευρεθεί μια φορά στο παρελθόν ως σολίστ: Η Χάνε Κρογκ συμμετείχε για τη Νορβηγία το, ενώ η Ελίζαμπεθ Αντρέασεν για τη Σουηδία (από την οποία κατάγεται αρχικά) το σε ένα ντουέτο, τους Chips, με την Κίκι Ντάνιελσον. Η ίδια η Κίκι επέστρεψε επίσης φέτος για τη διοργανώτρια χώρα Σουηδία, και έτσι ανταγωνίζονταν την Ελίζαμπεθ Αντρέασεν και τις Bobbysocks.