cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1975)
Το έτος 1975 συνολικά 18 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν για πρώτη φορά τραγούδι τους στην κορυφή του καταλόγου επιτυχιών. Πρόκειται για τους: Μπάρι Μανίλοου, Ohio Players, Λίντα Ρόντστατ, Average White Band, The Eagles, The Doobie Brothers, Labelle, Μίνι Ρίπερτον, Earth, Wind & Fire, Φρέντι Φέντερ, Captain & Tennille, Βαν ΜακΚόι, Hamilton, Joe Frank & Reynolds, KC and the Sunshine Band, Γκλεν Κάμπελ, Ντέιβιντ Μπάουι και Silver Convention. Ο Φράνκι Βάλι, έχοντας ήδη τραγούδι του στην κορυφή με το συγκρότημα The Four Seasons, είχε και το πρώτο του νούμερο ένα ως σόλο καλλιτέχνης. Οι Έλτον Τζον, Νιλ Σεντάκα, The Eagles, Τζον Ντένβερ και KC and the Sunshine Band ήταν οι μοναδικοί καλλιτέχνες ή συγκροτήματα που είχαν περισσότερα από ένα τραγούδια τους στο νούμερο ένα, με τον Έλτον Τζον να έχει τρία και οι υπόλοιποι δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1975
Λεωνίδας Φιλιππίδης
Γέννηση και πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1898 στην Αθήνα και ήταν τέκνο του πολιτικού μηχανικού Ιωάννη Φιλιππίδη από την Τήνο και της Μαρίας Σταθακοπούλου από την Πάτρα. Εισήλθε το 1910 στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή από όπου αποφοίτησε το 1915 και στη συνέχεια φοίτησε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1919 με άριστα. Συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία υπηρετώντας στη Σμύρνη και το Αφιόν Καραχισάρ ενώ το ίδιο διάστημα διετέλεσε δάσκαλος, ιεροκήρυκας, συνεργάτης περιοδικών και εφημερίδων της Σμύρνης καθώς και ιδιαίτερος γραμματέας του μητροπολίτη Χρυσοστόμου.
Καθολική Εκκλησία (αποσαφήνιση)
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Πρόκειται για:
Οι 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Οι 23 Ανατολικές Εκκλησίες είναι ομαδοποιημένες σε 5 λειτουργικές παραδόσεις:
Λεωνίδας Φιλιππίδης
Παραμονή σε Αίγυπτο και Γερμανία
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα γραμματέας του συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης και το 1923 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής της Αθήνας μετά από έγκριση της διατριβής του «Επισκοπή και επίσκοποι Τήνου κατά τους μέσους χρόνους». Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο όπου παρέμεινε μέχρι το 1926, αρχικά ως διευθυντής του γραφείου του πατριάρχη Αλεξανδρείας Φώτιου και έπειτα ως δάσκαλος ελληνικού σχολείου του Πορτ Σάιντ. Παρέμεινε για μια τριετία στη Γερμανία όπου σπούδασε με υποτροφία στη Θεολογική και Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου της Λειψίας από όπου αναγορεύτηκε διδάκτορας τον Δεκέμβριο του 1929.
Σταδιοδρομία στην Ελλάδα
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο Φιλιππίδης ξεκίνησε μια σειρά άρθρων και διαλέξεων με στόχο την υπεράσπιση του κλάδου της Θρησκειολογίας. Τον Ιούλιο του 1930 διορίστηκε διευθυντής θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1939, όταν και παραιτήθηκε μετά το διορισμό του ως τακτικός καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων στη Θεολογική Σχολή της Αθήνας όπου δίδαξε ανελλιπώς μέχρι και τη συνταξιοδότησή του, το 1968. Εκτός από την Ιστορία των Θρησκευμάτων δίδαξε κατά καιρούς και άλλα μαθήματα όπως η Κατηχητική, η Λειτουργική, η Φιλοσοφία της θρησκείας κλπ. ενώ διετέλεσε κοσμήτορας της σχολής κατά τα έτη 1945, 1954 και 1959, πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών για το ακαδημαϊκό έτος 1965 - 1966 και αντιπρύτανης ένα χρόνο νωρίτερα.
Καθολική Εκκλησία (αποσαφήνιση)
Οι 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Κοπτική Καθολική Εκκλησία
Ερυθραϊκή Καθολική Εκκλησία
Λεωνίδας Φιλιππίδης
Αποτίμηση
Ο Φιλιππίδης, μέσα από της πολυετή και πολυσχιδή συνεισφορά του, αναδείχτηκε ως ο σημαντικότερος Έλληνας εκπρόσωπος της Θρησκειολογίας της εποχής του επιτυγχάνοντας να αποκαταστήσει το κύρος του αντικειμένου στην Ελλάδα. Κυριότερο έργο του είναι η Ιστορία της Εποχής της Καινής Διαθήκης εξ απόψεως Παγκοσμίου και Πανθρησκειακής (1958) ενώ αξιόλογες θεωρούνται και οι μελέτες του πάνω στον ινδουισμό και τον βουδισμό κατά τη δεκαετία του 1930, τις οποίες όμως δεν συνέχισε λόγω ελλιπούς γνώσης της σανσκριτικής γλώσσας.
Καθολική Εκκλησία (αποσαφήνιση)
Οι 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Αιθιοπική Καθολική Εκκλησία
Λεωνίδας Φιλιππίδης
Συγγραφικό έργο
Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται τα εξής:
Καθολική Εκκλησία (αποσαφήνιση)
Οι 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
'''II. Αντιοχειανή λειτουργική παράδοση, με καταγωγή από την Αντιόχεια και την Δυτική Συρία''':
Μαρωνιτική Εκκλησία
Λεωνίδας Φιλιππίδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Καθολική Εκκλησία (αποσαφήνιση)
Οι 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Συριακή Καθολική Εκκλησία
Συρο- Μαλανκαρινή Καθολική Εκκλησία
'''III. Αρμένικη λειτουργική παράδοση''':
Αρμενική Καθολική Εκκλησία
'''IV. Χαλδαϊκή ή Ανατολική Συριακή λειτουργική παράδοση, με καταγωγή από την Μεσοποταμία''':
Χαλδαϊκή Καθολική Εκκλησία
V. Ελληνόρρυθμες Καθολικές Εκκλησίες - Βυζαντινή ή Ελληνική λειτουργική παράδοση, με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη:
Αλβανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Λευκορωσική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Βουλγαρική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ελληνοκαθολική Εκκλησία της Κροατίας και Σερβίας
Ελληνοκαθολική Εξαρχία της Ελλάδας
Ουγγρική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ιταλοαλβανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Μακεδονική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Μελχιτική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ρουμανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ρωσική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Σλοβακική Βυζαντινή Καθολική Εκκλησία
Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησιολογία Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Αγαπάνθεμον
Το Αγαπάνθεμον είναι ελληνική κινηματογραφική ταινία του 1982.
Πλοκή
Δυο νέοι άνθρωποι, ένας άνδρας (Κώστας Βρεττός) και μια γυναίκα (Μυρτώ Παράσχη) συναντιώνται και ερωτεύονται. Προσπαθούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους χωρίς να το κατορθώνουν. Αν και η αμοιβαία έλξη τους είναι έντονη δεν κατορθώνουν να υπερβούν τη μοναξιά τους.
Παρατηρήσεις
Είναι ταινία πειραματικού χαρακτήρα, δίχως διαλόγους, αλλά με λυρικού χαρακτήρα ποιητικές εικόνες.
Δευτεροκονία
Η δευτεροκονία (Deuterocohnia) είναι γένος φυτών που ανήκουν στην οικογένεια του ανανά, τα βρομελιοειδή, και είναι ενδημικά της Νότιας Αμερικής. Το γένος πήρε την ονομασία του από το επώνυμο του Γερμανοεβραίου βοτανολόγου και μικροβιολόγου Φερντινάντ Γιούλιους Κον.
Τα φυτά που ανήκαν στο παλαιό γένος αβρομειτιέλα (Abromeitiella) ταξινομούνται σήμερα στο γένος δευτεροκονία μετά από πρόσφατες αναλύσεις του DNA τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρομελιοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Ινγεγέρδη Μπίργκενσντοτερ των Μπγιέλμπο
Η Ινγεγέρδη, σουηδ.: Ingegerd (ή Ingegärd) Birgersdotter av Bjelbo (ή Bjälbo) (π. 1180 – 7 Απριλίου μετά το 1210, πιθανώς το 1230) ήταν βασίλισσα της Σουηδίας ως δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Σβέρκερ Β΄.
Γεννήθηκε σε μία από τις πιο ισχυρές οικογένειες ευγενών της Σουηδίας, την οικογένεια Μπγιέλμπο, ως παιδί του ισχυρού κόμη (jiarl) Μπίργκερ Μπρόσα και της βασίλισσας χήρας Μπρίγκετ Χάραλντσντοτερ. Η μητέρα της ήταν παιδί του βασιλιά Χάραλντ Γκίλλε της Νορβηγίας και είχε, στον πρώτο της γάμο, η ίδια η βασίλισσα της Σουηδίας το 1160-1161.
Η ζωή ως βασίλισσα
Περί το 1200 παντρεύτηκε τον βασιλιά Σβέρκερ Β΄ μετά το τέλος της πρώτης του συζύγου Βενεδίκτης και έγινε βασίλισσα της Σουηδίας αμέσως μετά το γάμο της. Μέσω των διασυνδέσεών της, επρόκειτο να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πολιτική τού συζύγου της. Το 1202 ο πατέρας της απεβίωσνε και η βασίλισσα Ινγεγέρδη και ο σύζυγός της ανακήρυξαν τον -ενός έτους- γιο τους πρίγκιπα Ιωάννη (Α΄) ως κληρονόμο και επικεφαλής τού Οίκου των Μπγιέλμπο μέσω αυτής, με τον τίτλο του κόμη (jarl). Φαίνεται ότι αυτή η κίνηση αποξένωσε τον Οίκο των Μπγιέλμπο από την Αυλή του Σβέρκερ Β΄. Οι γιοι του προηγούμενου βασιλιά Κνούτου Α΄ (Οίκος του Έρικ) κατέφυγαν στη Νορβηγία το 1204, επιστρέφοντας τον επόμενο χρόνο με τη νορβηγική υποστήριξη. Τρεις από τους γιους σκοτώθηκαν στη μάχη του Έλγκαρας ενώ ο τέταρτος, ο Έρικ (Ι΄) δραπέτευσε. Αυτά τα αιματηρά γεγονότα φαίνεται να έχουν βάλει τους συγγενείς της Ινγεγέρδης στο πλευρό του Έρικ (Ι΄), όπως φαίνεται από τα γεγονότα τα επόμενα χρόνια. Οποιεσδήποτε απόπειρες μπορεί να έκανε η Ινγεγέρδη για να ενεργήσει ως μεσολαβητής μεταξύ του βασιλιά και της οικογένειάς της δεν κατάφεραν να τους συμφιλιώσουν. Ο Σβέρκερ Β΄ και ο Έρικ (Ι΄) συναντήθηκαν στη μάχη της Λένα το 1208, όπου ο αδελφός της κόμης Κνουτ σκοτώθηκε στο πλευρό του Έρικ (Ι΄), πιθανώς μαζί με τον θείο της Μάγκνους Μινίσκιελντ. Ωστόσο, ο Έρικ Ι΄ κέρδισε και καθιερώθηκε ως βασιλιάς. Δύο χρόνια αργότερα, το 1210, ο σύζυγός της προσπάθησε να ανακτήσει τον θρόνο, αλλά σκοτώθηκε στη μάχη του Γκέστιλρεν. Ο κόμης Φόλκε, πιθανότατα άλλος ένας από τους αδελφούς της, σκοτώθηκε στο πλευρό του Έρικ Ι΄.
Μετά το Γκέστιλρεν
Η μετέπειτα ζωή της βασίλισσας Iνγεγέρδης δεν είναι γνωστή, ούτε το έτος του θανάτου της. Το 1216 έγινε βασιλιάς ο γιος της Ιωάννης, αλλά οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτε για τη μητέρα του. Οι ιστορικοί προτείνουν, ότι πέρασε τη μετέπειτα ζωή της με τον αδελφό της Mάγκνους, στη Σκάνια ή σε κάποιο άλλο μέρος της Δανίας. Έχει προταθεί, ότι μπορεί να επιβίωσε μέχρι το π. 1230.
Οι πηγές για την ιστορία του Iνγεγέρδης περιορίζονται σε λίγες αναφορές σε σκανδιναβικές πηγές. Η έλλειψη χρονολογικής ακρίβειας έχει προκαλέσει μία εναλλακτική ερμηνεία της σειράς των γάμων του Σβέρκερ Β΄. Έτσι, η Iνγεγέρδη μπορεί να ήταν η πρώτη βασίλισσα στα τέλη του 12ου και στις αρχές του 13ου αι. Μετά το τέλος της, ο Σβέρκερ Β΄ θα είχε παντρευτεί την Βενεδίκτη Έμπεσντοτερ του Χβίντε, της οποίας ο πατέρας Έμπε Σούνεσεν, αδελφός του αρχιεπισκόπου Aνδρέα Σούνεσεν στο Λούντ, υποστήριξε τον Σβέρκερ Β΄ στην καταστροφική μάχη της Λένα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σβέρκερ Β΄ των Σβέρκερ βασιλιά της Σουηδίας και είχε τέκνα:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Μιλτιάδης Αριστάρχης
Λάτρης της μουσικής, τελείωσε την Μεγάλη του Γένους Σχολή, και επί ηγεμονίας του ίδρυσε τρία ακόμα Σχολεία Θηλέων στις τρεις περιοχές της Σάμου, την πλατεία Πυθαγόρα (στην πρωτεύουσα), και τον Πριγκιπικό Κήπο (σήμερα Δημοτικό Κήπο).
Θέλησε να κάνει το Τηγάνι (σήμερα Πυθαγόρειο) την πρωτεύουσα της Ηγεμονία της Σάμου, όπου έφτιαξε λιμάνι και αναδιοργάνωσε την ρυμοτομία των δρόμων της πόλης. Το Σαμιακό Κοινοβούλιο δώρισε μια έκταση γόνιμης γης που ονομάστηκε 'Αριστάρχης' προς τιμήν του στο Κοκκάρι για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.
Η εξουσία του, στην αρχή δίκαιη, κατέληξε αυστηρή και βάναυση. Άλλαξε το φορολογικό σύστημα και έκανε εχθρούς από τους φίλους του. Οι περιοχή Μυτιληνιοί επαναστάτησε εναντίον του και χρειάστηκε ο Οθωμανικός στρατός για καταπνίξει την εξέγερση, ενάντια στα δικαιώματα και προνόμια της Ηγεμονίας και των κατοίκων της. Εκθρονίστηκε μετά από λαϊκή εξέγερση το 1866.
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου
Μετζίτλια
Η Μετζίτλια (σλαβομακεδονικά: Меџитлија) είναι χωριό του δήμου Μοναστηρίου της Βόρειας Μακεδονίας, κατά μήκος των συνόρων με την Ελλάδα. Παλαιότερα αποτελούσε τμήμα του πρώην δήμου Μπίστριτσα. Το χωριό βρίσκεται 14 χλμ νότια του Μοναστηρίου στο συνοριακό πέρασμα Μετζίτλια-Νίκης.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 155 κατοίκους. Οι εθνότητες του χωριού περιλαμβάνουν 154 Αλβανούς και 1 Σλαβομακεδόνα.
Μετζίτλια-Νίκη
Η συνοριακή διέλευση Μετζίτλια-Νίκης ενώνει τη Βόρεια Μακεδονία με την Ελλάδα είναι ένα από τα τρία σημεία διέλευσης των οδικών οχημάτων μεταξύ των δύο κρατών. Απέχει 190 χλμ από τη Θεσσαλονίκη και από τα Σκόπια, Βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Οδό 65.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βόρεια Μακεδονίας Κατηγορία:Αλβανικές κοινότητες στη Βόρεια Μακεδονία
Γενικές εκλογές στα Νησιά Κέιμαν (2017)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στα Νησιά Κέιμαν στις 24 Μαΐου 2017. Ήταν οι πρώτες εκλογές που διενεργήθηκαν έπειτα από την έγκριση των μεταρρυθμίσεων στο εκλογικό σύστημα των νησιών σε δημοψήφισμα το 2012. Με εκείνο το δημοψήφισμα εισήχθησαν οι μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Το Προοδευτικό Κίνημα του Λαού παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα, κερδίζοντας τις 7 από τις συνολικά 19 έδρες. Ωστόσο, οι ανεξάρτητοι αναδείχθηκαν ως η μεγαλύτερη ομάδα στη Νομοθετική Συνέλευση με 9 έδρες.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Αρχικά ανακοινώθηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στους Προοδευτικούς, στο Δημοκρατικό Κόμμα των Κέιμαν και σε ανεξάρτητους. Με βάση τη συμφωνία εκείνη, ο Άλντεν Μακλάφλιν θα παρέμενε πρωθυπουργός και ο ΜακΚίβα Μπους θα γινόταν πρόεδρος της νομοθετικής συνέλευσης. Όμως, αργότερα το Δημοκρατικό Κόμμα των Κέιμαν και όλα τα ανεξάρτητα μέλη εκτός ενός συμφώνησαν για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας στην οποία ο ΜακΚίβα Μπους θα γινόταν πρωθυπουργός. Η απάντηση του Μακλάφλιν ήταν ότι η επερχόμενη κυβέρνηση θα μπορούσε να καταστεί "σιδηροδρομικό δυστύχημα" και ότι "δεν περίμενε να έχει μεγάλη διάρκεια εκείνη η κυβέρνηση".
Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι η συμφωνία μεταξύ του CDP και των ανεξάρτητων είχε αποτύχει, και ότι ήταν σε εξέλιξη διαβουλεύσεις με όλα τα κόμματα για το σχηματισμό κυβέρνησης.
Τελικά, συμφωνήθηκε να σχηματιστεί η κυβέρνηση συνασπισμού που αρχικά είχε προταθεί, ανάμεσα στους Προοδευτικούς, το Δημοκρατικό Κόμμα των Κέιμαν και σε ανεξάρτητους. Η κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Μακλάφλιν, ορκίστηκε στις 31 Μαΐου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2017 Κειμαν Νησοι
Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας
Το Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας (κινεζικά: 中華民國海軍 πινγίν: Zhōnghuá Mínguó Hǎijūn), επίσης καλούμενο και ως Πολεμικό Ναυτικό της Ταϊβάν, είναι ο ναυτικός κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων της Δημοκρατίας της Κίνας.
Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την υποχώρηση των δημοκρατικών δυνάμεων από την ηπειρωτική χώρα, το σώμα αποκαλούνταν Κινεζικό Πολεμικό Ναυτικό. Αν και χρησιμοποιείται ακόμη μερικές φορές στο εσωτερικό της χώρας, οι διεθνείς κύκλοι χρησιμοποιούν τον τίτλο Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας, λόγω της πολιτικής διαμάχης ανάμεσα στην Ταϊβάν και την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η τελευταία χρησιμοποιεί τον τίτλο Πολεμικό Ναυτικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού για να περιγράψει τον ναυτικό κλάδο των ενόπλων δυνάμεών της.
Σήμερα, η κύρια αποστολή του Πολεμικού Ναυτικού της Δημοκρατίας της Κίνας είναι η υπεράσπιση των εδαφών της χώρας και των θαλάσσιων οδών που βρίσκονται υπό τη δικαιοδοσία του. Εκτελεί θαλάσσιες περιπολίες στο Στενό της Ταϊβάν και στα χωρικά ύδατα που διαθέτει δικαιοδοσία. Έχει τη δυνατότητα άμυνας, επιβολής ναυτικού αποκλεισμού, εισβολής και εκτέλεσης αντεπίθεσης σε καιρό πολέμου. Το Σώμα Πεζοναυτών της Δημοκρατίας της Κίνας αποτελεί τμήμα του Πολεμικού Ναυτικού της Δημοκρατίας της Κίνας.
Ιστορία
Το Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας διαδέχτηκε το Αυτοκρατορικό Κινεζικό Ναυτικό, μετά την ανατροπή της δυναστείας των Τσινγκ και την σύσταση της Δημοκρατίας της Κίνας. Ο Λιου Γκουανσιόνγκ, πρώην ναύαρχος της αυτοκρατορικής δυναστείας, έγινε ο πρώτος Υπουργός του Πολεμικού Ναυτικού της Δημοκρατίας της Κίνας. Κατά την διάρκεια των ταραχωδών δεκαετιών του 1920 και του 1930 το Πολεμικό Ναυτικό παρέμεινε πιστό στην κυβέρνηση περίοδο του πολέμαρχου που τρόμαξε την Κίνα στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, το ROCN παρέμεινε πιστό στην κυβέρνηση του Κινεζικού Εθνικιστικού Κόμματος. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επικεντρώθηκε σε ποτάμιες επιχειρήσεις, καθώς ο φτωχός εξοπλισμός του δεν επέτρεπε ευθεία αντιπαράθεση με το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας αριθμός ιαπωνικών αντιτορπιλικών και παροπλισμένων πλοίων των Ηνωμένων Πολιτειών μεταβιβάστηκαν στο Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας. Κατά τη διάρκεια του Κινεζικού Εμφυλίου Πολέμου, το Πολεμικό Ναυτικό συμμετείχε στην προστασία των νηοπομπών εφοδιασμού και στην μετακίνηση της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κίνας και πάνω από 1 εκατομμυρίου προσφύγων στην Ταϊβάν. Η επακόλουθη αναδιοργάνωση και επανίδρυση του Πολεμικού Ναυτικού, μετά την μεταφορά της κυβέρνησης στην Ταϊβάν, αναφέρεται στους στίχους του ναυτικού ύμνου, που αποκαλείται «Το Νέο Ναυτικό».
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020
Δώδεκα χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό, με τον μικρότερο αριθμό συμμετεχόντων από τον διαγωνισμό 2013 (κάποιες χώρες δήλωσαν ότι η πανδημία του κορωνοϊού και οι περιορισμοί στα ταξίδια ήταν οι αιτίες της μη συμμετοχής τους) ενώ η Γερμανία διαγωνίστηκε για πρώτη φορά.
Η Βαλεντίνα της ς κέρδισε τον διαγωνισμό με το τραγούδι "J'imagine" με ένα σύνολο 200 βαθμών. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη της Γαλλίας στο διαγωνισμό και η πρώτη σε διαγωνισμό των γεγονότων της Eurovision, μετά τον Διαγωνισμό Νέων Χορευτών της Eurovision 1989. Το, η και η  τερμάτισαν δεύτερη, τρίτη και τέταρτη αντίστοιχα, ενώ η Γερμανία τερμάτισε τελευταία στο ντεμπούτο της.
Τοποθεσία
thumb|200px|left|Η έδρα της TVP, ο τόπος διεξαγωγής της Junior Eurovision 2020. Ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2020 πραγματοποιήθηκε στο Studio 5 στα κεντρικά γραφεία του TVP, που βρίσκονται στη Βαρσοβία της Πολωνίας μετά τη νίκη της χώρας το 2019 στο Γκλίβιτσε με το τραγούδι "Superhero" από τη Viki Gabor. Λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, για πρώτη φορά τα διαγωνιζόμενα τραγούδια ερμηνεύτηκαν σε στούντιο στην εκάστοτε χώρα.
Ήταν η τρίτη φορά που η Βαρσοβία φιλοξένησε έναν διαγωνισμό της Eurovision (μετά τον Διαγωνισμό Νέων Μουσικών της Eurovision 1994 και τον Διαγωνισμό Νέων Χορευτών της Eurovision 2005) και η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στην ίδια χώρα επί δυο συνεχόμενα έτη.
Διαδικασία υποψηφιοτήτων και επιλογή οικοδέσποινας χώρας
Μετά τη νίκη της Πολωνίας το 2019, ο διευθυντής του πολωνικού ραδιοτηλεοπτικού σταθμού Telewizja Polska, Γιάτσεκ Κούρσκι, δήλωσε ότι η χώρα θα υπέβαλλε αίτηση για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό ξανά το 2020. Ωστόσο, ο Κούρσκι δήλωσε ότι η πιθανότητα διεξαγωγής του διαγωνισμού επί δυο συνεχόμενα χρόνια στην Πολωνία ενδέχεται να μην γινόταν αποδεκτή από την EBU. Μετά από μια περίοδο αβεβαιότητας, την τελευταία εβδομάδα του Δεκεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε στην Gazeta Wyborcza ότι ορισμένοι δημοτικοί σύμβουλοι της Κρακοβίας εξέφραζαν το ενδιαφέρον τους να διεξαχθεί ο διαγωνισμός στην Κρακοβία, στην Tauron Arena. Στις 8 Ιανουαρίου 2020, η πρόταση συζητήθηκε στο δημοτικό συμβούλιο και έγινε αποδεκτή από την πλειοψηφία των συμβούλων. Η Πολωνία επιβεβαιώθηκε ως η οικοδέσποινα χώρα τον Μάρτιο 2020. Η τελευταία νικήτρια, Viki Gabor, εξέφρασε επίσης την επιθυμία της να πραγματοποιηθεί ο διαγωνισμός στην Κρακοβία, την πόλη διαμονής της.
Μετά την ακύρωση του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision 2020 λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, οι προετοιμασίες για τον διαγωνισμό διακόπηκαν επ'αόριστον. Στις 16 Μαΐου 2020, κατά τη διάρκεια της προβολής του Eurovision: Europe Shine A Light, επιβεβαιώθηκε ότι ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2020 θα διεξαγόταν σε ένα στούντιο στη Βαρσοβία στις 29 Νοεμβρίου. Η τελευταία νικήτρια, Vicky Gabor, ανακοίνωσε το σλόγκαν #MoveTheWorld! και το λογότυπο του διαγωνισμού.
Στις 7 Οκτωβρίου, ο Rafał Brzozowski αποκάλυψε σε μια συνέντευξη στο TVP ότι ο διαγωνισμός θα πραγματοποιούνταν στο Studio 5 στα κεντρικά γραφεία του TVP στη Βαρσοβία. Στο ίδιο στούντιο ο Brzozowski φιλοξενεί το Jaka to melodia? από το 2019. Ο ίδιος χώρος φιλοξένησε τους εθνικούς τελικούς (το 2003-04 ως Krajowe Eliminacje, τη διετία 2006-2008 ως Piosenka dla Europy) για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και για τον Παιδικό Διαγωνισμό της Eurovision (έως το 2004).
Ερμηνείες
Για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού, οι περισσότεροι διαγωνιζόμενοι ερμήνευσαν τα τραγούδια τους σε ένα στούντιο στη χώρα τους. Η EBU δήλωσε ότι, "Προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέχεια και η διαφάνεια του διαγωνισμού, τα μέλη της EBU στις 12 συμμετέχουσες χώρες συμφώνησαν να χρησιμοποιήσουν μια ενιαία διάταξη της σκηνής προκειμένου να επιτευχθεί η ερμηνεία του καλλιτέχνη (ή καλλιτεχνών)." Οι μοναδικές τέσσερις χώρες που συμμετείχαν με φυσική παρουσία στη Βαρσοβία ήταν η Μάλτα, η Πολωνία, η Σερβία και η Ουκρανία.
Ψηφοφορία
Χρησιμοποιήθηκε το σύστημα ψηφοφορίας που είχε εισαχθεί στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού 2017, σύμφωνα με το οποίο τα τελικά αποτελέσματα καθορίστηκαν κατά 50% από τη διαδικτυακή ψηφοφορία και κατά 50% από την ψηφοφορία της επιτροπής. Η διαδικτυακή ψηφοφορία αποτελείται από δυο στάδια. Το πρώτο στάδιο της διαδικτυακής ψηφοφορίας ξεκίνησε στις 27 Νοεμβρίου και ολοκληρώθηκε ακριβώς τη στιγμή της έναρξης του Παιδικού Διαγωνισμού στις 29 Νοεμβρίου. Το δεύτερο στάδιο της διαδικτυακής ψηφοφορίας πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωντανής μετάδοσης του διαγωνισμού και ξεκίνησε αμέσως μετά το τελευταίο τραγούδι ενώ ήταν ανοιχτή για 15 λεπτά. Οι θεατές μπορούσαν να ψηφίσουν για τρεις χώρες αλλά και το τραγούδι της χώρας τους.
Το δεύτερο μισό των ψήφων καθορίστηκε από μια εθνική επιτροπή από κάθε συμμετέχουσα χώρα. Λόγω των μέτρων ασφάλειας, για πρώτη φορά από τον διαγωνισμό του 2012, οι πόντοι δόθηκαν από την εκάστοτε συμμετέχουσα χώρα και όχι από τον χώρο διεξαγωγής του διαγωνισμού.
Για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού, ανακοινώθηκαν πρώτα οι 12 πόντοι και έπειτα ανακοινώθηκαν οι πόντοι από το 1 έως το 10. Αυτό συνέβη λόγω του μικρού αριθμού των συμμετεχουσών χωρών.
Συμμετέχουσες χώρες
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2020, η EBU ανακοίνωσε την αρχική λίστα των συμμετεχόντων με 13 διαγωνιζόμενες χώρες. Η Γερμανία έκανε την πρώτη της εμφάνιση ενώ οι Αλβανία, Αυστραλία, Βόρεια Μακεδονία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ουαλία και Πορτογαλία δεν επέστρεψαν στον διαγωνισμό ενώ συμμετείχαν το 2019.
Παρόλο που είχε επιβεβαιωθεί ως συμμετέχουσα χώρα, η Αρμενία αποχώρησε από τον διαγωνισμό στις 5 Νοεμβρίου 2020 εξαιτίας της τρέχουσας και συνεχιζόμενης σύγκρουσης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, μειώνοντας τον αριθμό των συμμετεχουσών χωρών σε 12. Αυτός είναι ο μικρότερος αριθμός συμμετεχουσών χωρών από το 2013, όταν διαγωνίστηκαν επίσης δώδεκα χώρες.
Άλλες χώρες
Προκειμένου μια χώρα να μπορέσει να συμμετάσχει στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, πρέπει να είναι ενεργό μέλος της ΕBU.
Ανακοίνωση βαθμολογιών
Οι παρακάτω εκπρόσωποι ανακοίνωσαν τη βαθμολογία των κριτικών επιτροπών από τις 12 συμμετέχουσες χώρες:
Παραγωγή
Ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2020 είναι, όπως και πέρσυ, παραγωγή του TVP και της EBU. Τον Ιανουάριο 2020, η EBU ανακοίνωσε ότι μετά τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020, ο Martin Österdahl θα γινόταν ο νέος εκτελεστικός παραγωγός του Παιδικού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision και του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, διαδεχόμενος τον Jon Ola Sand. Ο Österdahl δήλωσε κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου ότι η φετινή διοργάνωση "αντιμετώπισε περισσότερες προκλήσεις από ίσως κάθε άλλη χρονιά" αλλά και ότι ορισμένοι εργάστηκαν στο διπλάσιο ή τριπλάσιο χρόνο από το συνηθισμένο.
Επίσημος δίσκος
Ο Junior Eurovision Song Contest Poland 2020 είναι ένας δίσκος που δημιουργήθηκε από την EBU και κυκλοφόρησε από την Universal Music Group στις 13 Νοεμβρίου 2020. Στον δίσκο περιλαμβάνονται όλα τα συμμετέχοντα τραγούδια του διαγωνισμού 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision‎ Κατηγορία:Eurovision
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1970
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Αλβαραδόη
Περιλαμβάνει τα εξής είδη θάμνων ή μικρών δένδρων, όλα ιθαγενή της Κεντρικής Αμερικής:
Παραπομπές
Αλβαρ
Κονστάντι Λάστσκα
Ο Κονστάντι Λάστσκα (πολωνικά: Konstanty Laszczka) (3 Σεπτεμβρίου 1865, Μακούβιετς Ντούζι - 23 Μαρτίου 1956, Κρακοβία) ήταν Πολωνός γλύπτης, ζωγράφος, γραφίστας, καθώς και καθηγητής και πρύτανης της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» στην Κρακοβία. Ο Λάστσκα έγινε πρύτανης της Ακαδημίας το 1911, ωστόσο, για οικογενειακούς λόγους παραιτήθηκε από αυτό το λειτούργημα το 1912.
Πρώιμη ζωή
Ο Λάστσκα γεννήθηκε σε μια μεγάλη αγροτική οικογένεια στη Μασοβία. Ο πατέρας του ήταν ο Αντόνι Λάστσκα και η μητέρα του η Καταζίνα, από το χωριό Κούπτσε. Το ταλέντο του ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από την οικογένεια των γαιοκτημόνων Οστρόφστσι (Ostrowscy), που χρηματοδότησε τις σπουδές του στην τέχνη στη Βαρσοβία το 1885, υπό την καθοδήγηση των Γιαν Κρίνσκι και Λούντβικ Πιρόβιτς.
Λίγο αργότερα, ο Λάστσκα έλαβε υποτροφία από την Πολωνική Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών (Towarzystwo Sztuk Pięknych), που ονομαζόταν "Zachęta" και πήγε στο Παρίσι το 1891. Ενώ βρισκόταν στη Γαλλία, σπούδασε στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Έλαβε οδηγίες από καλλιτέχνες όπως οι Αντονά Μερσιέ, Αλεξάντρ Φαλγιέρ και Ζαν-Λεόν Ζερόμ. Ασχολήθηκε επίσης με το καλλιτεχνικό κίνημα της γαλλικής Polonia. Το 1897, ο Λάστσκα επέστρεψε στην Πολωνία υπό τους ξένους διαμελισμούς και έγινε δάσκαλος στη Βαρσοβία. αριστερά|μικρογραφία| «Εκδικητικός Άγγελος» του Κονστάντι Λάστσκα, που θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα γλυπτά στο [[Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι ]] Το 1899, μετά από πρόσκληση του ζωγράφου Γιούλιαν Φάουατ, ο Λάστσκα εγκαταστάθηκε στην Κρακοβία όπου έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Τα έτη 1900-1935, ήταν διευθυντής στο Τμήμα Γλυπτικής εκεί.
Επαγγελματική καριέρα
Ενώ βρισκόταν στην Κρακοβία, ο Λάστσκα έγινε στενός φίλος με τον Στανίσουαφ Βισπιάνσκι και τον Λέον Βιτσουουκόφσκι. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Πολωνών Καλλιτεχνών με την ονομασία «Sztuka» (Τέχνη), με την αισθητική φιλοσοφία του Κινήματος της Νέας Πολωνίας. Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι: Στανίσουαφ Γιατσκόφσκι, Μπολέσουαφ Μπιέγκας, Ξαβέρι Ντουνικόφσκι, Λούντβικ Κοναζέφσκι, Φραντσίσεκ Μοντσίνσκι και Όλγκα Νιέφκσα, μεταξύ άλλων. Στα έτη 1900-1910, συνεργάστηκε επίσης ως γραφίστας και γλύπτης με το εργοστάσιο κεραμικής του Γιούζεφ Νιεντζβιέτσκι (Józef Niedźwiecki) στο κοντινό Ντεμπνίκι. Ο γιος του, Μπόγκνταν Λάστσκα, έγινε αρχιτέκτονας και ακτιβιστής της Πολωνικής Εταιρείας Τάτρα. Ο Λάστσκα πέθανε στην Κρακοβία στο τέλος της σταλινικής περιόδου και θάφτηκε εκεί στο περίφημο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι.
Στο έργο του, ο Κονστάντι Λάστσκα ακολούθησε το παράδειγμα του δασκάλου του, του Γάλλου γλύπτη Ωγκύστ Ροντέν. Η επιρροή είναι πιο εμφανής σε μια σειρά γυναικείων γυμνών μελετών, που σμιλεύτηκαν γύρω στα τέλη του αιώνα και βασίστηκαν σε συμβολικά θέματα. Το παλαιότερο άγαλμα που ονομάζεται "Zima (Konik polny)" (Χειμώνας. Η ακρίδα) κατασκευάστηκε το 1895. Αργότερα, ο Λάστσκα δημιούργησε περισσότερα γυναικεία γυμνά γεμάτα συναισθήματα, όπως το "Żal" (Πένθος) το 1901 και το "Zasmucona" (Πλημμυρισμένο από τη θλίψη) το 1901-1902, τα οποία τώρα βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας. Η σύνδεσή του με το Αρ Νουβό κίνημα προήλθε από αγάλματα όπως το "W nieskończoność" (Αιώνια) από το 1896–1897, το "Nostalgia" («Νοσταλγία», 1903) και το - εμπνευσμένο από τον Έντβαρτ Μουνκ - "Krzyk" (Κραυγή) από το 1902. Εστίασε πάνω από όλα στη γλυπτική,  αλλά επίσης ζωγράφισε πορτρέτα, έκανε μετάλλια, περιδέραια πορτρέτων και περιστασιακές πλάκες. Στην ύστερη περίοδο της καλλιτεχνικής του καριέρας άρχισε να ενδιαφέρεται για την πυρωμένη κεραμική, με θεματολογία από θρησκευτικά, λαϊκά και ζωικά θέματα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί γλύπτες Κατηγορία:Ζωγράφοι του Αρ Νουβό Κατηγορία:Γλύπτες του Αρ Νουβό Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Ροβέρτος Γ΄, κόμης της Φλάνδρας
Ο Ροβέρτος Γ΄, κόμης της Φλάνδρας ή Ροβέρτος του Μπεθάν ή Λέων της Φλάνδρας (Robrecht III van Vlaanderen, 1249 - 17 Σεπτεμβρίου 1322) μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ, ήταν κόμης του Νεβέρ (1273 - 1322) και Κόμης της Φλάνδρας (1305 - 1322). Ο Ροβέρτος Γ΄ της Φλάνδρας ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γκυ της Νταμπιέρ και της πρώτης συζύγου του Ματθίλδης του Μπεθάν. Ο πατέρας του κληροδότησε στον Ροβέρτο την Φλάνδρα (Νοέμβριος 1299) την εποχή που βρισκόταν σε πόλεμο με τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας. Αιχμαλωτίστηκε από τον Φίλιππο Δ΄ (Μάιος 1300) και παρέμεινε φυλακισμένος μαζί με τον ηλικιωμένο πατέρα του μέχρι τον θάνατο του, στην συνέχεια ελευθερώθηκε (1305).
Αιχμάλωτος του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Δ΄
Ο Ροβέρτος του Μπεθάν κέρδισε μεγάλη στρατιωτική φήμη στην Ιταλία όταν πολέμησε στο πλευρό του πεθερού του Καρόλου του Ανδεγαυού εναντίον των τελευταίων βασιλέων από τον Οίκο των Χοενστάουνεφ Μαμφρέδο και Κορραδίνο (1265 - 1268). Στην συνέχεια συμμετείχε στην Η΄ Σταυροφορία υπό την ηγεσία του βασιλιά της Γαλλίας Αγίου Λουδοβίκου (1270). Μετά την επιστροφή του από την Σταυροφορία πρόσφερε πολλές πολιτικές και στρατιωτικές υπηρεσίες στον πατέρα του, τον βοήθησε να αντισταθεί στον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας ο οποίος ήθελε να ανατρέψει τον πατέρα του και να προσαρτήσει την Φλάνδρα στο βασίλειο του. Ο πατέρας του έσπασε όλους τους δεσμούς υποτέλειας με τον Φίλιππο Δ΄, μετά από ανούσια αντίσταση συνελήφθη αιχμάλωτος του Γάλλου βασιλιά μαζί με τους δυο γιους του Ροβέρτο και Γουλιέλμο του Κρεβεκέρ (Μάιος 1300) χωρίς να προλάβει να έχει συμμετοχή στην μάχη της Χρυσής Ορδής.
Κόμης της Φλάνδρας
Τον Ιούλιο του 1305 μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Γάλλος βασιλιάς τον ελευθέρωσε και του επέτρεψε να επιστρέψει στην Φλάνδρα για να την διοικήσει με την συνθήκη του Αθί-συρ-Οργκ. Στην αρχή είχε μερικές επιτυχίες στο εσωτερικό της χώρας του αλλά το 1310 με την υποστήριξη των οπαδών και της οικογένειας του άρχισε ξανά να αντιστέκεται στον Γάλλο βασιλιά. Όταν βάδιζε από την Γάνδη προς την Λιλ ο στρατός του αρνήθηκε να διασχίσει τον ποταμό Λή μαζί του (1319). Ο Ροβέρτος αναγκάστηκε να πάει στο Παρίσι για να συνθηκολογήσει με τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Ε΄ (1320), αλλά ακόμα και αυτό εμπόδισε την εφαρμογή της Συνθήκης του Αθί-συρ-Οργκ στον βαθμό που αφορίστηκε. Διάδοχος του ήταν ο Λουδοβίκος, κόμης του Νεβέρ και του Ρετέλ, τάφηκε στην Φλάνδρα στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Μαρτίνου στην Υπρ, στην συνέχεια μεταφέρθηκε η σορός του στο αβαείο του Ντουαί μαζί με τον πατέρα του και την πρώτη σύζυγο του την εποχή που το Ντουαί ανήκε ακόμα στην κομητεία της Φλάνδρας
Οικογένεια
Ο Ροβέρτος Γ΄ νυμφεύτηκε την πρώτη φορά (1265) με την Λευκή των Καπετιδών-Ανζού (απεβ. 1269) κόρη του Καρόλου Α΄ της Νάπολης. Απέκτησε μαζί της μόνο έναν γιο, τον Κάρολο, που πέθανε πρόωρα.
Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του με τη Γιολάντα Β΄ των Καπετιδών-Βουργουνδίας κόμισσα του Νεβέρ (απεβ. 11 Ιουνίου 1280), κόρη του Εύδη κόμη του Νεβέρ. Παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Βακάρι Τρικάλων
Το Βακάρι  ή Βακάριο είναι ακατοίκητος οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Βακάρι βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές της κορυφής Αβγό της Νότιας Πίνδου σε υψόμετρο 1.120 μέτρα. Απέχει περίπου 68 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα και 48 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) ενώ στα δυτικά περνάει ο Αχελώος ποταμός. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 γραμμένο ως Βακάρη να απογράφεται στην κοινότητα Δέσης. Το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Βακάριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Δέση αποτελούν την κοινότητα Δέσης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αιθήκων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικούν μόνιμα κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Μιχαήλ Δοκειανός
Ο Μιχαήλ Δοκειανός, από ορισμένους σύγχρονους συγγραφείς αναφέρεται λανθασμένα Δουκειανός, ήταν ένας βυζαντινός ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης. Πήρε μέρος στην Σικελική εκστρατεία υπό τον Γεώργιο Μανιάκη πριν μεταβεί στη Νότια Ιταλία ως κατεπάνω της Ιταλίας από το 1040 έως το 1041. Ανακλήθηκε αφού δύο φορές νικήθηκε σε μάχες κατά τη διάρκεια της Λομβαρδο-Νορμανδικής εξέγερσης του 1041. Έπειτα τα ίχνη του χάνονται και αναφέρεται ξανά το 1050, πολεμώντας εναντίον των Πετσεγένων που έκαναν επιδρομή στη Θράκη. Συνελήφθη κατά τη διάρκεια μάχης και θανατώθηκε με ακρωτηριασμό.
Ρησκούπορις
Ο Ρησκούπορις, Rhescuporis, (επίσης Ρασκύπολις, Ρασκούπολις) μπορεί να αναφέρεται στους:
Μιχαήλ Δοκειανός
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ καταγόταν από την πόλη Δόκεια από όπου οφείλεται και το επώνυμο του, του Θέματος Αρμενιακών. Η οικογένεια ήρθε σε εξέχουσα θέση στα μέσα του 11ου αιώνα, με τον Μιχαήλ να αναφέρεται από τα πρώτα μέλη της. Ο Μιχαήλ παντρεύτηκε άγνωστη κόρη του Μανουήλ Κομνηνού και αδελφή του μετέπειτα αυτοκράτορα Ισαακίου, κατά πάσα πιθανότητα περίπου το 1030. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Θεόδωρο. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Σκυλίτζη, ο Μιχαήλ ήταν ένας απλός άνθρωπος και δεν ήταν κατάλληλος για υψηλά αξιώματα, και, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Βαρζό χρωστούσε την άνοδό του σε υψηλό αξίωμα στους οικογενειακούς δεσμούς του με τους Κομνηνούς.
Ρησκούπορις
Βασιλείς του Κιμμερείου Βοσπόρου (πελάτες της Ρώμης)
Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Β΄
Μιχαήλ Δοκειανός
Υπηρεσία στην Ιταλία
Ο Δοκειανός διόρισε τον μισθοφόρο Αρντουίνο τοποτηρητή και του έδωσε το φρούριο του Μέλφι. Ο Αρντουίνος είχε υπηρετήσει στην Σικελική εκστρατεία ως ηγέτης Νορμανδών αλλά είχε μαστιγωθεί σε μια διαμάχη σχετικά με τη διανομή της λείας από τους μουσουλμάνους της Σικελίας. Η μνησικακία του Αρντουίνου κατά των Βυζαντινών τον οδήγησε στην εξέγερση. Ζήτησε την ενίσχυση των Νορμανδών που είχαν βρίσκονταν στην κοντινή Αβέρσα, το 1030, και έλαβε ένα απόσπασμα από 300 άνδρες, μετά την υπόσχεση να μοιραστεί τα κέρδη του εξίσου με αυτούς. Έτσι τον Μάρτιο του 1041 ο ίδιος και οι άνδρες του κατέλαβαν το Μέλφι. Οι κάτοικοι του αντιτάχθηκαν αρχικά, αλλά τελικά πήγαν με το μέρος του Αρντουίνου.
Οι αντάρτες επέκτειναν γρήγορα τον έλεγχό τους πάνω από τις γειτονικές πόλεις της Βενόσα, Άσκολι και Λαβέλο. Ο Δοκειανός ο οποίος μόλις είχε επιβληθεί εκ νέου στο Μπάρι και τη γύρω περιοχή, βάδισε προς την αντιμετώπισή τους με μία ελλειπή στρατιωτική δύναμη που συγκρότησε βιαστικά, το μεγαλύτερο μέρος του αυτοκρατορικού στρατού ήταν ακόμα στη Σικελία. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στον ποταμό Ολιβέντο, όπου ο Δοκειανός νικήθηκε σε μάχη στις 17 Μαρτίου. Οι επαναστάτες στις 4 Μαΐου νίκησαν άλλη βυζαντινή δύναμη υπό τον Δοκειανό σε μια άλλη μάχη κοντά στις Κάννες, παρότι φαίνεται ότι οι Βυζαντινοί ήταν υπέρτεροι αριθμητικά των ανταρτών. Ο ίδιος ο Δοκειανός έπεσε από το άλογό του κατά τη διάρκεια της μάχης και παραλίγο να συλληφθεί, έως ότου διασώθηκε από ένα άρχοντα. Στον απόηχο της μάχης, οι δύο πλευρές παρέμειναν άπραγες. Οι Λομβαρδοί και οι Νορμανδοί πιθανότατα είχαν εξαντληθεί και μπορεί να είχαν υποστεί βαριές απώλειες, ενώ οι Βυζαντινοί ανασυντάχθηκαν. Ο Δοκειανός όμως ανακλήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Εξακουστό Βοϊωάννη, ενώ οι φρουρές στη Σικελία αποσύρθηκαν προς την ηπειρωτική Ιταλία για να αντιμετωπίσουν την απειλή των ανταρτών.
Η απόσυρση των αυτοκρατορικών δυνάμεων από τη Σικελία είχε ως αποτέλεσμα την ταχεία κατάρρευση της αυτοκρατορικής κυριαρχίας εκεί. Υπό τον Μανιάκη, οι Βυζαντινοί είχαν κατακτήσει το ανατολικό τμήμα της νήσου, αλλά μετά το 1042, μόνο η Μεσσήνη παρέμενε στα βυζαντινά χέρια. Στην ηπειρωτική χώρα, ο Βοϊωάννης δεν τα πήγε καλύτερα από τον προκάτοχό του, καθώς νικήθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος κατά τη Μάχη της Μοντεπελόζo τον Σεπτέμβριο. Αυτή η διαδοχή από ήττες σηματοδότησε την αρχή του τέλους για τη βυζαντινή κυριαρχία στη νότια Ιταλία, μια διαδικασία η οποία ολοκληρώθηκε τρεις δεκαετίες αργότερα με την πτώση του Μπάρι στους Νορμανδούς υπό τον Ροβέρτο Γυισκάρδο.
Υπηρεσία στη Θράκη
Ο Δοκειανός επανεμφανίζεται το 1050, όταν κατείχε τους τίτλους του πατρικίου και του βεστάρχη, παίρνοντας μέρος σε μια αυτοκρατορική εκστρατεία εναντίον των Πετσενέγων που έκαναν επίθεση στην Θράκη. Ο αυτοκρατορικός διοικητής, ο ευνούχος πραιπόσιτος Κωνσταντίνος, ήταν ένας στρατιωτικά άπειρος προστατευόμενος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ'. Ακολούθησε μεν την συμβουλή του για την οχύρωση του στρατοπέδου, αλλά όταν οι Πετσενέγοι εμφανίστηκαν προ της Αδριανούπολης, αρνήθηκε να λάβει σοβαρά υπόψη τη γνώμη του μαγίστρου Κωνσταντίνου Αριανίτη να περιμένουν και να επιτεθούν στους Πετσενέγκους όταν αυτοί θα έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής, και αντ' αυτού βάδισε να τους συναντήσει στο ανοιχτό πεδίο της «Βασιλικής Λιβάδος», με αποτέλεσμα μια καταστροφική ήττα. Ο Αριανίτης σκοτώθηκε, ενώ ο Δοκειανός πιάστηκε αιχμάλωτος. Οι Πετσενέγοι έφεραν τον αιχμάλωτο Δοκειανό μπροστά στον αρχηγό τους, αλλά ο Δοκειανός άρπαξε το σπαθί ενός φρουρού και έκοψε το χέρι του Πετσενέγου ηγεμόνα. Οι οργισμένοι Πετσενέγοι τον σκότωσαν και, σύμφωνα με για τον Μιχαήλ Ατταλειάτη, άνοιξαν την κοιλιά του, έκοψαν τα χέρια και τα πόδια του και τα τοποθέτησαν σε αυτή.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Μιχαηλ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κβο βάντις; (σειρά 1985)
Το σενάριο της σειράς γράφτηκε από τον Έννιο ντε Κοντσίνι και είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Κβο βάντις (1895) του Χένρικ Σιενκιέβιτς. . Η μουσική είναι του Πιέρο Πιτσιόνι.
Η σειρά έχει συνολική εξάωρη διάρκεια και στην αρχική της διάρθρωση προβάλλεται σε 6 επεισόδια της μιας ώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μίνι τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ιταλικές τηλεοπτικές σειρές
Ιωάννης του Έστεργκετλαντ
Ήταν ο δεύτερος γιος (ο 1ος από τον 2ο γάμο) τού Ιωάννη Γ΄ της Σουηδίας και της 2ης συζύγου του Γκούνιλα Μπήλκε. Ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας (1566–1632, βασίλευε στη Σουηδία το 1592–99 και στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1587–1632). Θείος του ήταν ο Κάρολος Θ΄ της Σουηδίας, ο οποίος κυβέρνησε από το 1599 έως το 1611 και εξάδελφός του (γιος τού Καρόλου Θ΄) ήταν ο Γουσταύος Β΄ Αδόλφος της Σουηδίας (1594-1632).
Πρώιμη ζωή
Σε ηλικία ενός έτους, το νήπιο Ιωάννης δέγινε δούκας της Φινλανδίας, κόμης του Ώλαντ και κόμης του Μπρώμποργκ. Εργάστηκε μαζί με τον εξάδελφό του, τον κατά πέντε χρόνια νεότερο διάδοχο πρίγκιπα Γουσταύο (Β΄) Αδόλφο του Σέντερμανλαντ. Ο θείος του Ιωάννη, ο δούκας Κάρολος (Θ΄), μετέπειτα βασιλιάς, τον αντιμετώπιζε σαν δικό του γιο.
Μετά τη μάχη του Στώνγκεμπρο, ο καθολικός ετεροθαλής αδελφός του Σιγισμούνδος Γ΄ κηρύχθηκε έκπτωτος από τον σουηδικό θρόνο το 1599 μετά από έναν σουηδικό εμφύλιο πόλεμο. Ο 10χρονος δούκας Ιωάννης θα ήταν ο επόμενος βασιλιάς σύμφωνα με τη γραμμή της διαδοχής. Ο θείος του Κάρολος, δούκας του Σέντερμανλαντ (1550–1611), ο πλησιέστερος ενήλικας στη γραμμή της διαδοχής, ανέλαβε την αντιβασιλεία και, μέχρι το 1604, δεν ανακηρύχθηκε βασιλιάς.
Δούκας του Έστεργκετλαντ
Το 1604, συνήφθη το σύμφωνο διαδοχής του Nόρκεπινγκ και ο τότε 15χρονος δούκας Ιωάννης παραιτήθηκε επίσημα από τα δικαιώματα διαδοχής του. Αντίθετα, έλαβε υποσχέσεις για πολλά δουκάτα, συμπεριλαμβανομένων των βόρειων και δυτικών περιοχών Έστεργκετλαντ, Κίντα και Ύντρε στο Σμώλαντ, την κομητεία Λάσκε και ολόκληρη τη μικρή επαρχία Ντάλσλαντ.
Μετά την παραίτηση του δούκα Ιωάννη, ο επόμενος διάδοχος, ο ηλικιωμένος αντιβασιλιάς και δούκας, ανακηρύχθηκε βασιλιάς ως Κάρολος Θ΄ και στέφθηκε. Το 1605, όταν ο βασιλιάς Κάρολος Θ΄ πολεμούσε στη Λιβονία, ο δούκας Ιωάννης ήταν μέλος της κυβέρνησης, που εξουσίασε για λογαριασμό τού απόντα βασιλιά, μαζί με τη βασίλισσα Χριστίνα και τους συμβούλους του βασιλείου.
Το 1606 τα δουκάτα του ανταλλάχθηκαν από τη Φινλανδία για το Έστεργκετλαντ. Στη συνέχεια, το 1609, το Λάσκε και το Βτάλσλαντ ανταλλάχθηκαν με την πολύ πιο κοντινή κομητεία του Στέγκεμποργκ.
Μετά το τέλος του βασιλιά Καρόλου Θ΄ το 1611, ο δούκας Ιωάννης συμμετείχε στη διακυβέρνηση. Στο κοινοβούλιο του Nύκεπινγκ την ίδια χρονιά, ο Γουσταύος Β΄ Αδόλφος αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς και ο δούκας Ιωάννης ανανέωσε την παραίτησή του. Στο δουκάτο του προστέθηκαν αρκετές περιοχές του Βέστεργκετλαντ.
Στις 29 Νοεμβρίου 1612, ο δούκας Ιωάννης νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία-Ελισάβετ των Βάσα πριγκίπισσα της Σουηδίας (10 Μαρτίου 1596 – 7 Αυγούστου 1618), κόρη του Καρόλου Θ΄, στο κάστρο Tρε Κρόνορ στη Στοκχόλμη. Ο γάμος τους παρέμεινε άτεκνος και ήταν και οι δύο πολύ δυστυχισμένοι.
Ο δούκας Ιωάννης είχε έναν αξιοσημείωτο ρόλο στην ανάπτυξη της πόλης Nόρκεπινγκ. Χάραξε κατευθυντήριες γραμμές για τη νέα περιοχή Σάλταγκεν της πόλης και ίδρυσε την Χόλμενς Μπρουκ, όπου ξεκίνησε η κατασκευή όπλων. Ξεκίνησε επίσης την οικοδόμηση του κάστρου Γιόχανισμποργκ, αλλά απεβίωσε κατά την περίοδο κατασκευής.
Ο δούκας Ιωάννης απεβίωσε το 1618 και άφησε τεράστια χρέη. Ήταν ένας αληθινός σπάταλος και η κατασκευή του Γιόχανισμποργκ κατέστρεψε την οικονομία του δουκάτου του.
Είχε ένα εξωσυζυγικό παιδί, τον Χανς Γιόχανσον, από την ερωμένη του, μία Kέστιν Μάνσντοτερ. Ο γιος απεβίωσε άγαμος στη Γερμανία. Εκτός από την άτεκνη χήρα του Ιωάννη, ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του, ο βασιλιάς της Πολωνίας Σιγισμούνδος και η ετεροθαλής αδερφή του Άννα της Φινλανδίας, επέζησαν και ήταν οι πιο στενοί συγγενείς του.
Ο δούκας Ιωάννης τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Λίνκεπινγκ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Φινλανδίας Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σουηδίας
Φρέντερικ Λήμπμαν
Ο Φρέντερικ Μίκαελ Λήμπμαν (Frederik Michael Liebmann, 10 Οκτωβρίου 1813 – 29 Οκτωβρίου 1856) ήταν Δανός βοτανολόγος. Ο Λήμπμαν σπούδασε βοτανική στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, αν και δεν πήρε ποτέ πτυχίο. Ταξίδεψε σε ερευνητικά ταξίδια στη Γερμανία και στη Νορβηγία και κατόπιν αυτών πήρε μια θέση διδάσκοντα στη Βασιλική Κτηνιατρική Σχολή της Δανίας το 1837. Το 1840 ταξίδεψε στην Κούβα και στο Μεξικό, οπότε μόλις επέστρεψε το 1845 διορίσθηκε καθηγητής της Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Το 1852 έγινε διευθυντής του πανεπιστημιακού βοτανικού κήπου, μια θέση την οποία διετήρησε μέχρι τον πρόωρο θάνατό του σε ηλικία 43 ετών.
Ο Λήμπμαν ήταν ο αρχισυντάκτης του μεγάλου άτλαντα βοτανικής Flora Danica. Η πρότυπη συντομογραφία Liebm. χρησιμοποιείται διεθνώς για να υποδηλώσει τον Φρέντερικ Μ. Λήμπμαν σε επιστημονικές αναφορές βοτανικών ονομασιών.
Υπάρχει ένα είδος φιδιού του Μεξικού που έχει ονομασθεί με το όνομα του Φρέντερικ Λήμπμαν, το Chersodromus liebmanni.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί βιολόγοι
Θεόδωρος Καρακατσάνης
Ο Θεόδωρος Καρακατσάνης (1904-1987), του Χριστοφόρου, ήταν Έλληνας δημοτικός υπάλληλος και βουλευτής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν πρόεδρος του Κόμματος των Εθνικών Φιλελευθέρων. Εξελέγη βουλευτής Χίου με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1958.
Η εκλογή του όμως ακυρώθηκε με απόφαση του Εκλογοδικείου, έπειτα από ένσταση του Νικόλαου Ζορμπά εναντίον του κύρους των εκλογών σε 4 εκλογικά τμήματα στα Καρδάμυλα για παράβαση του εκλογικού νόμου και παράβαση του απορρήτου της εκλογής. Η ένσταση εκδικάστηκε στις 4 Αυγούστου 1958 και έγινε δεκτή, με το εκλογοδικείο να διατάζει τη διενέργεια επαναληπτικής ψηφοφορίας στα προαναφερόμενα εκλογικά τμήματα. Η εκλογή διεξήχθη στις 24 Αυγούστου και νικητής αναδείχθηκε με 997 ψήφους (έναντι 661 για την ΕΡΕ, 103 της ΕΔΑ και 3 άκυρων) ο Νίκος Ζορμπάς, με αποτέλεσμα να χάσει την έδρα ο Καρακατσάνης.
Τελευταία χρόνια
Πέθανε σε ηλικία 83 ετών στις 14 Σεπτεμβρίου 1987. Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Σίμου, πρόεδρο της Φιλοπτώχου Αδελφότητας Κυριών Χίου την περίοδο του θανάτου του.
Παραπομπές
Καρακατσάνης Θεόδωρος Καρακατσάνης Θεόδωρος
Κωνσταντίνος Γιαγκουλλής
Ο '''Κωνσταντίνος Γ. Γιαγκουλλής ή Κώστας Γιαγκουλής''' (Γερόλακκος, Λευκωσίας 1943-) είναι Κύπριος συγγραφέας και εκπαιδευτικός, διακεκριμένος σε θέματα της κυπριακής λεξικογραφίας και λαογραφίας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στον Γερόλακκο Λευκωσίας το 1943 και φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία.
Σταδιοδρομία
Από το 1967 μέχρι το 1974 εργάστηκε στην Κύπρο σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης ως καθηγητής. Έκανε διδακτορικό στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 1974-1977 στην έδρα Ιστορίας Μέσων και Νεότερων Χρόνων, όπου ταυτόχρονα εργάστηκε ως ερευνητής. Μετά το 1977 επέστρεψε στην Κύπρο και εργάστηκε ως καθηγητής σε σχολεία και στη συνέχεια στη Μορφωτική Υπηρεσία του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και στην Π.Α.Κ. (1985-1987) με αντικείμενο την ελληνική και κυπριακή λογοτεχνία, ενώ μεταξύ 1992 και 1996 ήταν επιθεωρητής φιλολογικών μαθημάτων. Από το 1996 έως το 2003 υπηρέτησε Διευθυντής του Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών. Μεταξύ 1998 και 1999 ήταν Αναπληρωτής Διευθυντής Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης και από το 2000 έως το 2001 Αναπληρωτής Διευθυντής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Κύπρου.
Εργογραφία
Μερική εργογραφία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς
The Rolling Stones Rock and Roll Circus
Το The Rolling Stones Rock and Roll Circus είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και βίντεο του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ABKCO".