cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμάλια Ροντρίγκες
Διεθνής σταδιοδρομία
Η Αμάλια ταξίδεψε για πρώτη φορά στο εξωτερικό το 1943, για να εμφανιστεί στο γκαλά του πρέσβυ της Πορτογαλίας στη Μαδρίτη, Pedro Teotónio Pereira. Συνοδεύτηκε από τον τραγουδιστή Júlio Proença και τους μουσικούς Armandinho και Santos Moreira. Εμφανίστηκε στη Βραζιλία το 1945, όπου έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις, στο Βερολίνο το 1950, καθώς επίσης στο Μεξικό και τη Γαλλία. Ήταν ο πρώτος Πορτογάλος καλλιτέχνης που εμφανίστηκε στην USTV στο ABC το 1953. Τραγούδησε στο κλαμπ Mocambo του Χόλιγουντ το 1954.
Η Αμάλια εμφανίστηκε στην ταινία του Ανρί Βερνέιγ «Οι εραστές της Λισαβόνας» (Les Amants du Tage), σε υποστηρικτικό ρόλο. Στη Γαλλία ήταν σχεδόν τόσο δημοφιλής όσο και στην Πορτογαλία, και εμφανίστηκε στην αριστοκρατική αίθουσα Ολυμπιά στο Παρίσι. Αυτό οδήγησε στην κυκλοφορία του άλμπουμ Portugal's Great Amália Rodrigues Live at the Olympia Theatre in Paris το 1957. <sup class="noprint Inline-Template" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="The time period mentioned near this tag is ambiguous. (August 2015)">πότε; Στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και του 1960 εμφανίστηκε στην τηλεόραση και έγινε γνωστή. Ο Σαρλ Αζναβούρ έγραψε ένα φάντο στα γαλλικά ειδικά για αυτήν (το Aie Mourir Pour Toi), ενώ δημιούργησε γαλλικές εκδοχές των τραγουδιών της (π.χ. Η Coimbra έγινε Avril au Portugal). Εμφανίστηκε στο Ολυμπιά για 10 σεζόν μεταξύ 1956 και 1992.
Δήλωσε κατόπιν ότι θα τραγουδούσε πλέον μόνο σπάνια. Επέστρεψε το 1962 και επικεντρώθηκε στις ηχογραφήσεις και σε πιο αραιές δημόσιες εμφανίσεις. right|μικρογραφία|250px|Η Αμάλια στο [[Άμστερνταμ, 1964.]] Το άλμπουμ της επιστροφής της, το Amália Rodrigues του 1962, ήταν με τον Γάλλο συνθέτη Alain Oulman (1929-1990), ο οποίος έμελλε να γίνει ο κύριος στιχουργός και μουσικός παραγωγός της. Έγραψε μελωδίες για τη δημιουργία ενός υπο-είδους του φάντο, γνωστού ως 'Busto'. Η Αμάλια Ροντρίγκες άρχισε επίσης να τραγουδάει τα ποιήματά του ("Estranha Forma de Vida"), καθώς και ποιήματα από άλλους ποιητές, όπως ο Pedro Homem de Mello και ο David Mourão-Ferreira. Αυτό το άλμπουμ επίσης καθιέρωσε τα πιο γνωστά τραγούδια της, όπως το 'Povo Que Lavas no Rio', το 'Maria Lisboa' και το 'Abandono'. Ο Oulman, αριστερός φιλόσοφος, συνελήφθη από την πολιτική αστυνομία της Πορτογαλίας (γνωστή ως PIDE) το 1966 και εξαναγκάστηκε να εξοριστεί, αλλά συνέχισε να γράφει για την Αμάλια.
Επανέλαβε τη σταδιοδρομία της στο Ισραήλ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και επέστρεψε στις ΗΠΑ για συναυλίες στο Bowl του Χόλιγουντ και στη Νέα Υόρκη, συνοδευόμενη από τον Andre Kostelanetz, το 1966 και το 1968. Τραγούδησε επίσης στην πρώην ΕΣΣΔ και τη Ρουμανία.
Καριέρα ηθοποιίας
Συνέχισε την καριέρα της σε ταινίες όπως το Sangue Toureiro (1958) και το Fado Corrido (1964).
Η Αμάλια Ροντρίγκες εμφανίστηκε στην ταινία The Enchanted Islands του Carlos Vilardebó το 1964, η οποία ήταν βασισμένη σε μια σύντομη ιστορία του Χέρμαν Μέλβιλ. Το 1965, η ηχογράφηση της μελοποίησης των ποιημάτων του ποιητή του 16ου αιώνα, Λουίς δε Καμόες, προκάλεσε πόλεμο αρθρογραφίας στις εφημερίδες. Το σινγκλ της του 1968 Vou dar de beber à dor έσπασε όλα τα ρεκόρ πωλήσεων και το λεύκωμά της του 1970, το Com Que Voz, κέρδισε πολλά διεθνή βραβεία.
Έχοντας λάβει το Βραβείο Κινηματογράφου της Πορτογαλίας για την καλύτερη ηθοποιό για το "Fado" το 1947, για ακόμη μια φορά βραβεύτηκε ως η καλύτερη ταινία στην Πορτογαλία το 1965, σε μια ταινία όπου δεν τραγουδούσε.
Ενδιάμεσα έπαιξε σε άλλα είδη: κατέγραψε μερικά από τα παλιά τραγούδια της με ορχήστρα, ηχογράφησε ένα άλμπουμ με τον τζαζ σαξοφωνίστα Don Byas 'Encontro' (1968), καθώς και ένα άλμπουμ αμερικανικών τραγουδιών με την ορχήστρα της Norrie Paramor, "Amália On Broadway", που περιλαμβάνει διασκευή του «Summertime», το «The Nearness of You».
Ένα σημαντικό άλμπουμ της δεκαετίας του 1960 ήταν το Com Que Voz (1969), στο οποίο ξαναπαίζει πολλές από τις επιτυχίες της και προσθέτει μερικές ακόμα, όλα ποιήματα Πορτογάλων ποιητών σε μουσική του Alain Oulman. Η Αμάλια Ροντρίγκες έφτασε στο απόγειο των φωνητικών και σκηνικών της δυνάμεων κατά τη δεκαετία του 1960.
Τα τελευταία χρόνια
μικρογραφία|250px|right|Το σπίτι της Αμάλια Ροντρίγκες στη [[Λισαβόνα, σήμερα Μουσείο.]] Στη δεκαετία του 1970 η Αμάλια Ροντρίγκες επικεντρώθηκε σε συναυλίες. Κατά την περίοδο μετά την 25η Απριλίου 1974, κατηγορήθηκε ψευδώς ότι ήταν μυστικός πράκτορας της PIDE. Η άδικη αυτή κατηγορία την έριξε σε μια περίοδο σοβαρής κατάθλιψης. Ενώ ο Σαλαζάρ ήταν πρωθυπουργός, η Αμάλια Ροντρίγκες υποστήριζε οικονομικά το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας. Παράλληλα, είχε περιστασιακά εκφράσει κάποιο θαυμασμό για τον ίδιο τον Σαλαζάρ και φέρεται ότι του έγραψε ερωτικές επιστολές όταν νοσηλεύτηκε το 1968. Παρά την κυβερνητική της προώθηση ως εθνικό σύμβολο της Πορτογαλίας, κατ'ιδίαν ο Σαλαζάρ μισούσε το φάντο και την Αμάλια (στην οποία αναφερόταν ως «αυτό το πλάσμα»), θεωρώντας κεντρική ιδέα του «saudade» (νοσταλγία ή επώδυνη επιθυμία για το παρελθόν) ως αντι-μοντέρνα και ότι «έχει μια μαλθακή επιρροή στον πορτογαλικό χαρακτήρα», καθώς «ρουφάει όλη την ενέργεια από την ψυχή και την οδηγεί στην αδράνεια».
Από τη δεκαετία του 1970, η Αμάλια Ροντρίγκες απολάμβανε ιδιαίτερη επιτυχία στην Ιταλία και την Ιαπωνία. Ηχογράφησε ένα άλμπουμ ιταλικών παραδοσιακών τραγουδιών, το A Una Terra Che Amo (1973), και έκανε εκδόσεις δικών της τραγουδιών στα ιταλικά. Ηχογράφησε ζωντανές εμφανίσεις της σε ένα λεύκωμα με τίτλο Amália in Italia (1978). Η επιστροφή της στο στούντιο ηχογράφησης με πορτογαλικό υλικό έγινε το 1977 με το Cantigas numa Língua Antiga.
Λίγο μετά την έκδοση αυτού του άλμπουμ, η Αμάλια υπέστη τα πρώτα πραγματικά σοβαρά προβλήματα στην υγεία της, τα οποία την οδήγησαν να παραμείνει για λίγο εκτός σκηνής και την ανάγκασαν να επικεντρωθεί στην εκτέλεση, ειδικά στην Πορτογαλία. Αυτά τα προβλήματα ακολουθήθηκαν από δύο πολύ προσωπικά άλμπουμ: το Gostava de Ser Quem Era (1980) και το Lágrima (1983): όλα αυτά τα τραγούδια βασίστηκαν σε ποιήματα που έγραψε η ίδια. Ενδιάμεσα τραγούδησε πάλι τραγούδια του Frederico Valerio, σε ένα άλμπουμ που ονομάζεται Fado (1982).
Η δεκαετίες του '80 και του '90 έφεραν την ενθρόνισή της ως ζωντανό μύθο. Η τελευταία της ολοκαίνουρια ηχογράφηση σε στούντιο, η Lágrima, κυκλοφόρησε το 1983. Ακολούθησε μια σειρά από χαμένες ή μη κυκλοφορημένες ηχογραφήσεις και δύο μεγαλύτερες συλλογές επιτυχιών.
Ασθένεια
Η Αμάλια επέστρεψε στο Ολύμπια στο Παρίσι το 1985 για μια σειρά συναυλιών. Από το 1985 έως το 1994 απολάμβανε μεγάλη διεθνή επιτυχία. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών πραγματοποίησε συναυλίες στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, τις Κάτω Χώρες, το Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Βραζιλία, την Αργεντινή, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, πέρα από την Πορτογαλία.
Το 1990 οι εορτασμοί της 50ής επετείου της καριέρας της ξεκίνησαν με μια μεγάλη συναυλία στο Coliseu dos Recreios της Λισαβόνας, σε ηλικία 69 ετών. Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη σκηνή. Η φωνή της είχε αλλάξει: ήταν χαμηλότερη και είχε αποκτήσει νέα ένταση.
Παρά μια σειρά ασθενειών σχετικές με τη φωνή της, η Αμάλια συνέχισε τις ηχογραφήσεις ως το 1990. Τελικά αποσύρθηκε από τη δημόσια σκηνή, παρότι η καριέρα της αναδείχθηκε περαιτέρω με την επίσημη βιογραφία του ιστορικού και δημοσιογράφου Vítor Pavão dos Santos και μια τηλεοπτική σειρά πέντε ωρών που παρουσίαζε την πενηντάχρονη καριέρα της με σπάνιο αρχειακό υλικό (αργότερα συμπυκνωμένο στο 90λεπτο ντοκιμαντέρ The Art of Amália). Ο σκηνοθέτης του, ο Bruno de Almeida, έχει επίσης παραγάγει το Amália, Live in New York City, μια συναυλία της συναυλίας της το 1990 στο The Town Hall.
Θάνατος
μικρογραφία|right|300px|Ο τάφος της Αμάλια Ροντρίγκες με φρέσκα λουλούδια στο Εθνικό Πάνθεον της Λισαβόνας Η Αμάλια Ροντρίγκες πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1999 σε ηλικία 79 ετών στο σπίτι της στη Λισαβόνα. Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας κήρυξε αμέσως τριήμερο εθνικό πένθος. Το σπίτι της, στο Rua de São Bento, είναι σήμερα μουσείο. Τάφηκε στο Εθνικό Πάνθεον μαζί με άλλες διακεκριμένες προσωπικότητες της χώρας.
Η κηδεία της έγινε δημοσία δαπάνη και συμμετείχαν σε αυτήν δεκάδες χιλιάδες κόσμου. Το 2001 μεταφέρθηκε στο εθνικό Πάνθεον και έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα που τέθηκε ανάμεσα στις μεγαλύτερες προσωπικότητες της χώρας, μια εξαιρετική τιμή που της απονεμήθηκε από το Κοινοβούλιο.
Κληρονομιά
Σύμφωνα με τη διαθήκη της ιδρύθηκε το Ίδρυμα Αμάλια Ροντρίγκες (Fundação Amália Rodrigues). Το Ίδρυμα διαχειρίζεται την κληρονομιά και τα περιουσιακά της στοιχεία, εκτός από τα πνευματικά της δικαιώματα, τα οποία κληροδότησε σε δύο από τους ανηψιούς της. Μέχρι το θάνατό της το 1999, η Αμάλια Ροντρίγκες είχε λάβει περισσότερες από 40 διακρίσεις και τιμές από τη Γαλλία (συμπεριλαμβανομένης της Λεγεώνας της Τιμής), τον Λίβανο, την Πορτογαλία, την Ισπανία, το Ισραήλ και την Ιαπωνία.
Το 2004, ο Ιταλός σκηνοθέτης Φραντσέσκο Βετσόλι κυκλοφόρησε τη σύντομη ασπρόμαυρη ταινία Amália Traïda. Το 2007 κατέλαβε την 14η θέση στην εκλογή των «Μεγάλων Πορτογάλων» (Os Grandes Portugueses). Ένα χρόνο αργότερα, το 2008, κυκλοφόρησε μια ταινία για τη ζωή της, με τη Sandra Barata στον ρόλο της Αμάλια.
Η Αμάλια Ροντρίγκες κατατάχθηκε από το περιοδικό Vanity ως μια από τις μεγάλες φωνές του αιώνα. Παραμένει μια από τους πιο διεθνείς πορτογάλους καλλιτέχνες και τραγουδιστές και εθνικό σύμβολο στη χώρα της. Έβαλε το φάντο στον παγκόσμιο χάρτη ως μουσικό είδος και τα έργα της συνεχίζουν να εμπνέουν και άλλους καλλιτέχνες και τραγουδιστές, πολλοί από τους οποίους τραγουδούν το ρεπερτόριό της.
Οικογένεια
Οι γονείς της Αμάλια είχαν εννέα παιδιά, αλλά μόνο δύο έφτασαν στην ενηλικίωση: αυτά ήταν οι Vicente και Filipe, ο José και ο António (όλοι πέθαναν ως βρέφη), η Amália, η Celeste, η Aninhas (που πέθανε στα δεκαέξι της), η Maria da Glória Odete. Το 1940 παντρεύτηκε τον Francisco Cruz, τoρναδόρο και ερασιτέχνη κιθαρίστα από τον οποίο χώρισε το 1943 και πήρε διαζύγιο το 1946. Το 1961, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, παντρεύτηκε τον César Seabra και παρέμεινε παντρεμένη μαζί του ως τον θάνατό του το 1997.
Δισκογραφία
Μη πλήρης κατάλογος της δισκογραφίας της.
Τερψιθέα (τορπιλοβόλο)
Τερψιθέα (Τορπιλοβόλο)
Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘4’.
Ναυπηγήθηκε στα γαλλικά ναυπηγεία ‘La Seyne’ το 1881 μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Ομοίου τύπου πλοία τα τορπιλοβόλα ‘Φερενίκη’, ‘Τερχιχόρη ΙΙ’, ‘Περσεφόνη Ι’, ‘Καλλιθέα’.
Μετονομάστηκαν σε τορπιλοβόλα ‘1’, ‘2’, ‘3’, ‘4’ και ‘5’.
Ο οπλισμός του τοποθετήθηκε στον Ναύσταθμο από τους υπεύθυνους της Σχολής Τορπιλών (ναυκλάστρων) και απετέλεσε τορπιλοβόλο κατάλληλο για την άμυνα των ακτών.
Το 1897 συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αποσύρθηκε το 1905.
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Ντιλάρα Ακσουγιέκ
Η Ντιλάρα Ακσουγιέκ (Dilara Aksüyek, 24 Ιουλίου 1987) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.
Γεννήθηκε στην Καρσιγιάκα. Σε ηλικία 7 ετών, μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αδριανούπολη. Το 2007, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και σπούδασε θέατρο στο Κέντρο Τέχνης Müjdat Gezen.
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το 2012 στη σειρά Evlerden Biri.
Το 2015, ενσάρκωσε την Μαχφιρουζέ Σουλτάν στο ιστορικό δράμα Muhteşem Yüzyıl: Kösem.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Παραβολή του Άφρονος Πλουσίου
Η Παραβολή του Άφρονος Πλουσίου είναι μια παραβολή του Ιησού που εμφανίζεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον (12:13-21). Στο πρόσωπο του άπληστου γεωργού που αρνήθηκε να μοιράσει την περιουσία του, ώστε να εξασφαλίσει τη λύτρωση, απεικονίζεται η ματαιότητα της πεποίθησης ότι ο πλούτος μπορεί να εξασφαλίσει την ευημερία και μια καλή ζωή.
Η παραβολή
Εἶπε δέ τις αὐτῷ ἐκ τοῦ ὄχλου· διδάσκαλε, εἰπὲ τῷ ἀδελφῷ μου μερίσασθαι τὴν κληρονομίαν μετ᾿ ἐμοῦ.
ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· ἄνθρωπε, τίς με κατέστησε δικαστὴν ἢ μεριστὴν ἐφ᾿ ὑμᾶς;
Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα·
καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου;
καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου,
καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου.
εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;
οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραβολές του Ιησού
Μπόρνμουθ
Το Μπόρνμουθ (αγγλικά: Bournemouth) είναι παραθαλάσσια παραθεριστική πόλη στη νότια ακτή της Αγγλίας. Κατά την απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 183.491 κατοίκους, καθιστώντας την μεγαλύτερη στη διοικητική κομητεία του Ντόρσετ. Με το Πουλ στα δυτικά και το Κράιστσερτς στα ανατολικά, το Μπόρνμουθ είναι μέρος του αστικού ιστού του νοτιοανατολικού Ντόρσετ, με πληθυσμό 465.000.
Πριν από την ίδρυσή του το 1810 από τον Λιούις Τρέγκονουελ, η περιοχή ήταν μια ερημική περιοχή που περιστασιακά επισκέπτονταν ψαράδες και λαθρέμποροι. Αρχικά χαρακτηριζόταν ως θέρετρο υγείας, αλλά η πόλη απέκτησε ώθηση όταν εμφανίστηκε στο βιβλίο του Ογκούστους Γκράνβιλ το 1841, The Spas of England. Η ανάπτυξη του Μπόρνμουθ επιταχύνθηκε με την άφιξη του σιδηροδρόμου και έγινε πόλη το 1870. Μέρος της ιστορικής κομητείας του Χάμπσαϊρ, το Μπόρνμουθ προσχώρησε στο Ντόρσετ για διοικητικούς σκοπούς μετά την αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 1974. Μέσω των αλλαγών της τοπικής αυτοδιοίκησης το 1997, η πόλη άρχισε να διοικείται από μια ενιαία αρχή ανεξάρτητη από το κομητειακό συμβούλιο του Ντόρσετ, αν και παραμένει μέρος αυτής της τελετουργικής κομητείας. Από τον Απρίλιο του 2019, η ενιαία αρχή έχει συγχωνευθεί με εκείνη του Πουλ, καθώς και της μη μητροπολιτικής περιοχής του Κράιστσερτς για τη δημιουργία της ενιαίας αρχής.
Το κέντρο της πόλης έχει αξιοσημείωτη βικτοριανή αρχιτεκτονική και το κωδωνοστάσιο ύψους 62 μέτρων της Εκκλησίας του Αγίου Πέτρου, μία από τις τρεις εκκλησίες της κατηγορίας Ι στο δήμο, είναι τοπικό ορόσημο. Η τοποθεσία του Μπόρνμουθ το καθιστά δημοφιλή προορισμό για τουρίστες, προσελκύοντας πάνω από πέντε εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως με τις παραλίες και τη δημοφιλή νυχτερινή ζωή. Η πόλη είναι επίσης ένα περιφερειακό επιχειρηματικό κέντρο, έδρα του Διεθνούς Κέντρου Μπόρνουθ ή BIC, και ένας χρηματοοικονομικός τομέας αξίας άνω των 1.000 εκατομμυρίων £ σε ακαθάριστη προστιθέμενη αξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Ερεκίτ
Το Ερεκίτ είναι χωριό και δήμος της επαρχίας Ισμαΐλι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,106. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Ερεκίτ, Μπαγκελί, Ναμαζγκάχ και Κενέε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Γιούτσε
Το Γιούτσε είναι ένα τουρκικό επώνυμο. Αξιοσημείωτοι άνθρωποι με αυτό το όνομα είναι:
Κατηγορία:Επώνυμα
Τζωρτζ Χόρτον
Ο Τζωρτζ Χόρτον (George Horton, 1859 - 1942) ή στην εξελληνισμένη μορφή του Γεώργιος Χόρτον ήταν Αμερικανός διπλωμάτης, ποιητής και φιλέλληνας.
Ο Τζωρτζ Χόρτον γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου του 1859 στο Φαίρβιλ (Fairville) ή Φαίρβιου (Fairview) της Νέας Υόρκης. Το 1909 παντρεύτηκε την Ελληνοαμερικανίδα Αικατερίνη Σακοπούλου (Catherine Sacopoulo).
Σήμερα ο Χόρτον είναι περισσότερο γνωστός για το βιβλίο του που αναφέρεται στα γεγονότα που οδήγησαν στην πυρκαγιά και καταστροφή της Σμύρνης, και σ΄ εκείνα που συνέβησαν κατά τη διάρκειά της, το 1922, στα οποία και υπήρξε αυτόπτης μάρτυς. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1926 και ο τίτλος του «Η Μάστιγα της Ασίας» (The Blight of Asia) αναφέρεται σ' αυτό που ο Χόρτον θεωρούσε αποτρόπαιη συμπεριφορά των Τούρκων, και κατ' επέκταση, ολόκληρου του Ισλάμ.
Δημοσιογράφος
Ο Χόρτον άρχισε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος ασχολούμενος με τη φιλολογία, πρώτα ως φιλολογικός επιμελητής της εφημερίδας Chicago Times-Herald (1899-1901) και μετά ως διευθυντής σύνταξης της λογοτεχνικής συμπληρωματικής έκδοσης της εφημερίδας Chicago American (1901-1903).
Διπλωμάτης
Ο Χόρτον ήταν επίσης επαγγελματίας διπλωμάτης και αγάπησε την Ελλάδα. Έγινε Αμερικανός πρόξενος στην Αθήνα το 1893, όπου προώθησε ενεργά την αναγέννηση των ολυμπιακών αγώνων και ενέπνευσε τη συμμετοχή της Αμερικάνικης ομάδας.
Έγραψε ένα λυρικό «οδηγό για τον επισκέπτη των Αθηνών» και συνέθεσε μια στοχαστική περιγραφή της παραμονής του στην Αργολίδα.
Ο Χόρτον υπηρέτησε δύο φορές ως Πρόξενος των ΗΠΑ στην Αθήνα, από το 1893-1898 και από το 1905-1906. Ήταν επίσης Πρόξενος των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 1910-1911.
Μετά υπηρέτησε ως Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη, μέχρι τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την Οθωμανική αυτοκρατορία (1911-1917) κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπηρέτησε ξανά ως Πρόξενος στη Σμύρνη μετά τον πόλεμο (1919-1922) και παρέμεινε εκεί μέχρι που ξέσπασε η μεγάλη φωτιά της Σμύρνης στις 13 Σεπτεμβρίου του 1922 (ν.η.), περνώντας τις τελευταίες ώρες πριν την εκκένωση υπογράφοντας άδειες γι' αυτούς που είχαν δικαίωμα στην προστασία των ΗΠΑ και σε μεταφορά στον Πειραιά. Με δική του μάλιστα παρέμβαση ζητήθηκε η διάθεση δύο αμερικανικών αντιτορπιλικών προς βοήθεια του ελληνογενούς στοιχείου. Επίσης επέτρεψε σε ελληνικά ατμόπλοια ιστιοφόρα και αλιευτικά υπό αμερικανική σημαία να προσεγγίσουν και σε άλλες περιοχές των μικρασιατικών παραλίων για τη διάσωση και μεταφορά των Μικρασιατών σε παρακείμενα ελληνικά νησιά. Η συμβολή του αυτή, υπό τις επικρατούσες τότε συνθήκες  υπήρξε αναμφίβολα σπουδαία και μεγάλη.
Ο Δήμος Νέας Σμύρνης σε αναγνώριση αυτής του της προσφοράς ανήγειρε μνημείο με την προτομή του στο προ της "Εστίας Νέας Σμύρνης" πάρκο και υπάρχει ονοματοθετημένη οδός προς τιμήν του στην διπλανή συνοικία του Νέου Κόσμου.
Η κατάρα της Ασίας
Σήμερα θυμόμαστε τον Χόρτον κυρίως για την αφήγησή του με τίτλο «Η κατάρα της Ασίας», που εκδόθηκε το 1926 και αναφέρει, μεταξύ ποικίλων άλλων θεμάτων, και τη μεγάλη φωτιά της Σμύρνης η οποία κατέστρεψε τη Σμύρνη, φωτιά που άρχισε στις 13 Σεπτεμβρίου 1922. Σύμφωνα με τον James L. Marketos, ο Χόρτον ήθελε με το βιβλίο του να επισημάνει τέσσερα βασικά σημεία.
Πρώτα, ήθελε να δείξει με παραδείγματα ότι οι καταστροφές που έγιναν στη Σμύρνη ήταν απλά «η τελευταία πράξη σ' ένα συνεπές πρόγραμμα εξόντωσης του Χριστιανισμού σε όλη την επικράτεια της παλιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας».
Δεύτερον, ήθελε να αποδείξει ότι η φωτιά της Σμύρνης ξεκίνησε από στρατεύματα του τακτικού Τουρκικού Στρατού, με, όπως το θέτει ο ίδιος, «σταθερή πρόθεση, σύστημα, και προσοχή σε μικρές λεπτομέρειες».
Τρίτον, ήθελε να τονίσει ότι οι Σύμμαχοι του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τοποθέτησαν με αναίσχυντο τρόπο τα ιδιοτελή πολιτικά και οικονομικά συμφέροντά τους υπεράνω της δυσάρεστης θέσης των πολιορκημένων χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, επιτρέποντας έτσι να εκτυλιχθεί η Καταστροφή της Σμύρνης χωρίς καμμιά αποτελεσματική αντίσταση, και, όπως είπε, «χωρίς ούτε καν μια λέξη διαμαρτυρίας από καμμιά πολιτισμένη κυβέρνηση».
Και τέταρτο, ήθελε να εξηγήσει ότι οι ευλαβείς Δυτικοί Χριστιανοί αυταπατώνταν, αν σκέπτονταν ότι έκαναν ιεραποστολική πρόοδο στον μουσουλμανικό κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Καλλιθέα (τορπιλοβόλο)
Ναυπηγήθηκε στα Γαλλικά Ναυπηγεία ‘La Seyne’ το 1881 μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα τορπιλοβόλα Φερενίκη, Τερψιχόρη ΙΙ, Περσεφόνη Ι, Τερψιθέα, τα οποία στη συνέχεια μετονομάστηκαν σε τορπιλοβόλα ‘1’, ‘2’, ‘3’ και ‘4’, με το Καλλιθέα να μετονομάζεται σε Τορπιλοβόλο ‘5’.
Το 1897 συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αποσύρθηκε το 1905.
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Κενέε
Το Κενέε (επίσης, Κενέ'ε, Κγιανάγκα, και Κιανάγκγια) είναι ένα χωριό της επαρχίας Ισμαΐλι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ερεκίτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Πολ Πογκμπά
Ο Πολ Λαμπίλ Πογκμπά (γαλλικά: Paul Labile Pogba, 15 Μαρτίου 1993) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής τού οποίου οι γονείς κατάγονται από τη Γουϊνέα. που αγωνίζεται στη Γιουβέντους αλλά και στην Εθνική Γαλλίας. Αν και περισσότερο αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος, μπορεί εξίσου να αγωνιστεί και ως αμυντικός αλλά και επιθετικός μέσος.
Ο παίχτης έως τώρα έχει αγωνιστεί στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (πραγματοποιώντας ελάχιστες συμμετοχές) κι από το 2012 ως το 2016, στη Γιουβέντους, την οποία την έχει βοηθήσει πολύ τόσο στην Ευρώπη όσο και στο ενχώριο πρωτάθλημα (έχει κατακτήσει τέσσερα στη σειρά). Επίσης, έχει αγωνιστεί, σχεδόν σε όλα τα τμήματα των Εθνικών της Γαλλίας, ενώ το ντεμπούτο του στους Άνδρες το έκανε το 2013.
Aπό νεαρή ηλικία ο Πογκμπά θεωρούνταν ένας από τους πιο ελπιδοφόρους ποδοσφαιριστές στον κόσμο, μάλιστα οι The Guardian, έχουν αναφέρει χαρακτηριστικά: Ο Πογκμπά είναι ο πιο πολλά υποσχόμενος παίχτης στην Ευρώπη. Ενώ, πολλοί τον συγκρίνουν με τον πρώην δυναμικό αμυντικό χαφ της Γαλλίας, Πατρίκ Βιεϊρά. Επίσης, έχει αποσπάσει κι αρκετά ατομικά βραβεία.
Τον Αύγουστο του 2016 η μεταγραφή του από τη Γιουβέντους στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αποτέλεσε την ακριβότερη στην ιστορία, καθώς κόστισε 110 εκατ. ευρώ (μέχρι το καλοκαίρι του 2017, όπου η μεταγραφή του Νεϊμάρ στην Παρί Σεν Ζερμέν, με 222 εκατ. ευρώ, έσπασε το ρεκόρ). Θεωρείται από τους καλύτερους μέσους στον κόσμο.
Παρέμεινε στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μέχρι τη λήξη του συμβολαίου του, το 2022, όταν και επέστρεψε στη Γιουβέντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Μπλάκπουλ
Το Μπλάκπουλ (αγγλικά: Blackpool) είναι πόλη και παραθαλάσσιο θέρετρο στην ακτή του Λάνκασαϊρ στην Βορειοδυτική Αγγλία.
Η πόλη βρίσκεται στη Θάλασσα της Ιρλανδίας, ανάμεσα στις εκβολές των ποταμών Ριντλ και Γιάιρ 25 χιλιόμετρα δυτικά από το Πρέστον, 43 χιλιόμετρα βόρεια του Λίβερπουλ, 45 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μπόλτον και 65 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μάντσεστερ. Είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 139.720 στην απογραφή του 2011, καθιστώντας την την πιο πολυπληθή πόλη στο Λάνκασαϊρ.
Καθ 'όλη τη Μεσαιωνική και Πρώιμη Σύγχρονη περίοδο, το Μπλάκπουλ ήταν ένας παράκτιος οικισμός στο Λάνκασαϊρ, και παρέμεινε τέτοιος μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, όταν έγινε μόδα στην Αγγλία το ταξίδι στην ακτή το καλοκαίρι για τη βελτίωση της ευημερίας. Το 1781, οι επισκέπτες που ελκύονταν από την αμμώδη παραλία μήκους 11 χιλιομέτρων μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν έναν νέο ιδιωτικό δρόμο, που χτίστηκε από τους Τόμας Κλίφτον και Σερ Χένρι Χόγκτον. Οι άμαξες άρχισαν να φτάνουν στο Μπλάκπουλ από το Μάντσεστερ τον ίδιο χρόνο και από το Χάλιφαξ το 1782. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Χένρι Μπανκς και ο γαμπρός του Τζον Κόκερ δημιούργησαν νέα κτίρια στο Μπλάκπουλ, τα οποία αύξησαν τον πληθυσμό του από λιγότερους από 500 κατοίκους το 1801 σε πάνω από 2.500 το 1851. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο Μπλάκπουλ καθαγιάστηκε το 1821.
Το Μπλάκπουλ ξεχώρισε ως σημαντικό κέντρο τουρισμού στην Αγγλία όταν χτίστηκε σιδηροδρομικός σταθμός το 1840 που τον συνδέει με τις βιομηχανικές περιοχές της Βόρειας Αγγλίας. Ο σιδηρόδρομος έκανε πολύ πιο εύκολο και φθηνό για τους επισκέπτες να φτάσουν στο Μπλάκπουλ, προκαλώντας εισροή εποίκων, έτσι ώστε το 1876 το Μπλάκπουλ συστάθηκε ως δήμος, που διέπεται από το δικό του δημοτικό συμβούλιο. Το 1881, το Μπλάκπουλ ήταν ένα ακμάζον θέρετρο με πληθυσμό 14.000 κατοίκων και ένας περίπατος συμπληρωνόταν με προβλήτες, μάντισσες, δημόσια σπίτια, τραμ, βόλτες με γαϊδούρια, ψαροταβέρνες και θέατρα. Μέχρι το 1901, ο πληθυσμός του Μπλάκπουλ ήταν 47.000, οπότε ο τόπος του εδραιώθηκε ως «το αρχέτυπο βρετανικό παραθαλάσσιο θέρετρο». Μέχρι το 1951 είχε αυξηθεί σε 147.000 άτομα.
Τζον Σ. Τρέιλ
Ο '''Τζον Σ. Τρέιλ''' (John Stuart Traill), (γέννηση 1939),  είναι Καναδός ακαδημαϊκός, ομότιμος καθηγητής στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Τορόντο, ιδρυτής και επικεφαλής του Προγράμματος «Αθηναίοι» (Athenians Project).
Βιογραφικό - εκπαίδευση
Ο Τζον Τρέιλ γεννήθηκε το 1939 και μετά τις βασικές σπουδές του σπούδασε και αποφοίτησε από το  Πανεπιστήμιο του Τορόντο (University of Toronto), ενώ στη συνέχεια έγινε κάτοχος μάστερ και διδακτορικού στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (Harvard University). Μετά το διδακτορικό του πέρασε δύο χρόνια στο Ινστιτούτο για προχωρημένες σπουδές (Institute for Advanced Study) στο Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϊ και οκτώ ακόμα χρόνια στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα (American School of Classical Studies at Athens).
Συνεισφορά
Το 1970 ίδρυσε το Πρόγραμμα «Αθηναίοι» (Athenians Project), στο οποίο, τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, εξακολουθεί να είναι ο επικεφαλής του. Το Πρόγραμμα «Αθηναίοι» αφορά τους ανθρώπους της αρχαίας Αθήνας και είναι ερευνητικό εγχείρημα με εφαρμογή της σύγχρονης ηλεκτρονικής τεχνολογίας στα αρχαία δεδομένα. Με βάση αρχικά στο Κολέγιο (μεταγενέστερα Ινστιτούτο) και την Ερευνητική Ομάδα Υπολογιστικών Συστημάτων της Βικτόριας (Victoria College and Computer Systems Research Group, later Institute) το πρόγραμμα ATHENIANS στεγάζεται τώρα στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Τορόντο, έχοντας ως προβολή 2 ιστοσελίδες. Τα τελευταία χρόνια το Athenians Project έχει βιώσει μια νέα αναγέννηση, με την προμήθεια μακροπρόθεσμης υποστήριξης του λογισμικού του, μέσω EMPRESS και της Πολυτεχνικής Σχολής Lassonde του Πανεπιστημίου της Υόρκης Καναδά (Lassonde School of Engineering at York University).
Εργογραφία
Ο Τζον Σ. Τρέιλ, εκτός από την εκτεταμένη αρθρογραφία του σε εξειδικευμένα περιοδικά και τη συμμετοχή του σε διάφορα επιστημονικά συνέδρια, έχει δημοσιεύσει, ως πρόσφατα, 24 βιβλία και έχει συνεργαστεί σε πέντε ακόμα εκδόσεις, σχετικά με τις ελληνικές επιγραφές, την προσωπογραφία και την τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας και της αρχαίας Αττικής. Αναφέρονται παρακάτω μερικά από τα πλέον σημαντικά βιβλία του:
Μπλάκπουλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Παραβολή του Ασώτου Υιού
250px|μικρογραφία|Η Επιστροφή του Ασώτου -- [[Τζέιμς Τισό]] Η Παραβολή του Ασώτου Υιού αποτελεί μία από τις παραβολές του Ιησού, που εμφανίζεται στο Λουκά 15:11–32.
Πραγματεύεται την ιστορία ενός πατέρα με δύο υιούς. Ο μικρότερος υιός ζητά το μερίδιο της κληρονομιάς του από τον πατέρα του, ο οποίος ικανοποιεί το αίτημά του. Σπαταλά την περιουσία του, καταλήγοντας άστεγος και ρακένδυτος. Αποφασίζει να επιστρέψει σπίτι και να σκοπεύει για να παρακαλέσει τον πατέρα του να τον δεχτεί ξανά ως υπηρέτη του. Ο πατέρας του, προς έκπληξή του, δεν τον περιφρονεί, αλλά τον υποδέχεται πίσω, διοργανώνοντας, μάλιστα, γιορτή την οποία μεγαλύτερος γιος απαξιώνει, ζηλεύοντας.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία διαβάζεται την Κυριακή του Ασώτου, τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου.
Η παραβολή
Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς.
καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον.
καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως.
περιουσίαν του ζων ένα βίον άσωτον, παραλυμένον και ασυλλόγιστον.
δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.
καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους.
καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.
εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι!
ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου.
οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.
καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου.
εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας,
καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν,
ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.
Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν,
ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.
ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ·
ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν.
ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν·
εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραβολές του Ιησού
Ναμαζγκάχ (Αζερμπαϊτζάν)
Το Ναμαζγκάχ (επίσης, Νάμαζγκαχ, Ναμαζγκί, και Ναμαζγκιάχ) είναι ένα χωριό στην επαρχία Ισμαΐλι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ερεκίτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Μπαγκελί
Το Μπαγκελί είναι ένα χωριό στην επαρχία Ισμαΐλι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ερεκίτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Κρήτη Ι (ατμόπλοιο)
Το Κρήτη Ι ήταν ατμόπλοιο. Έδρασε στην Κρητική επανάσταση του 1866-1868 σαν ανεφοδιαστικό, καταδρομικό του Εμπορικού Ναυτικού.
Ιδίου τύπου πλοία: ‘Ένωσις’, ‘Αρκάδι’.
Υλοποίησε 10 ταξίδια. Μετά την ατυχή έκβαση της Κρητικής Επανάστασης εντάχθηκε στη δύναμη του Πολεμικού Ναυτικού.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά ατμόπλοια
Φερενίκη (τορπιλοβόλο)
Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘1’.
Ναυπηγήθηκε στα γαλλικά ναυπηγεία ‘La Seyne’ το 1881 μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Ομοίου τύπου πλοία τα τορπιλοβόλα ‘Τερψιχόρη ΙΙ’, ‘Περσεφόνη Ι’, ‘Τερψιθέα’, ‘Καλλιθέα'.
Μετονομάστηκαν σε τορπιλοβόλα ‘1’, ‘2’, ‘3’, ‘4’ και ‘5’.
Το 1897 συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αποσύρθηκε το 1905.
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
3268 Ντε Σάνκτις
Ο Ντε Σάνκτις (De Sanctis) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με διάμετρο περίπου 6 χιλιόμετρα (3,7 μίλια). Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί Ντεμπεόν και τον Ιταλό Τζιοβάνι ντε Σάνκτις, που παρατηρούσαν από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο στην κορυφή Λα Σίγια των Χιλιανών Άνδεων και πήρε το όνομά του προς τιμή του δεύτερου αστρονόμου που τον ανακάλυψε. Ο υποτιθέμενος αστεροειδής τύπου S έχει περιστροφή 17 ωρών.
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Σαμαρείτες
250px|μικρογραφία|Σαμαρείτες γιορτάζοντας το [[Εβραϊκό Πάσχα|Πάσχα]] Σαμαρείτες καλούνται τα μέλη εθνοθρησκευτικής ομάδας που προέρχεται από τους Ισραηλίτες. Είναι ιθαγενείς στο Λεβάντε και προσχωρούν στον Σαμαρετανισμό, μια Αβρααμική, μονοθεϊστική θρησκεία στους Αγίους Τόπους. Διασπορά των Σαμαρειτών βρίσκεται στη Βραζιλία, την Κούβα, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ταϊλάνδη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Αυτοαποκαλούνται "Shomrey HaTorah" γνωστοί και ως "Φύλακες της Τορά", τηρώντας πρακτικές και οι τελετουργίες όπως το Σάββατο. Οι Σαμαρείτες πιστεύουν ότι η θρησκεία τους βασίζεται αποκλειστικά στην πεντάτευχο του Μωυσή που δόθηκε στους Ισραηλίτες στο όρος Σινά. Η Σαμαρειτική Τορά είναι διαφορετική από την Εβραϊκή Τορά που πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε από τον Έσδρα και τον Νεεμία σύμφωνα με την ιστορική αφήγηση από έναν αρχιερέα των Σαμαρειτών.
Ο πληθυσμός των Σαμαρειτών συρρικνώθηκε σημαντικά στον απόηχο της αιματηρής καταστολής των Σαμαρειτικών Εξεγέρσεων (κυρίως το 525 μ.Χ. και το 555 μ.Χ.) κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μέχρι τα μέσα του Μεσαίωνα, ο Εβραίος συγγραφέας και εξερευνητής Βενιαμίν της Τουδέλας υπολόγισε ότι μόνο περίπου 1.900 Σαμαρείτες παρέμειναν στην Παλαιστίνη και τη Συρία. Επί του παρόντος, ο συνολικός πληθυσμός των Σαμαρειτών ανέρχεται σε λιγότερο από 1.000 άτομα, χωρισμένος σε δύο κοινότητες: στο σαμαρικό χωριό Kiryat Luza στην κορυφογραμμή του όρους Gerizim και ένα στο Χολόν στη σαμαρική συνοικία της οδού Ben Amram 15α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Ισραήλ Κατηγορία:Εθνοθρησκευτικές ομάδες
Βατατάδες Ιωαννίνων
Οι Βατατάδες είναι μικρό ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 620 μέτρα.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι Βατατάδες βρίσκονται σε απόσταση 28 χιλιόμετρα ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 21 χλμ. ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου), ανάμεσα στη Χρυσορράχη (ΒΔ.) και τη Λιγοψά (ΝΑ.). Το χωριό αναφέρεται από την περίοδο της Τουρκοκρατίας και σύμφωνα με την τοπική παράδοση οφείλει το όνομά του στον πρώτο οικιστή. Είναι ο τόπος καταγωγής του παπά Γιάννη Λάμπρου, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Κοσμά του Αιτωλού, τον ακολούθησε στην τελευταία περιοδεία του στη Β. Ήπειρο και ήταν μάρτυρας του μαρτυρίου του το οποίο και κατέγραψε ως γεγονός.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βλαχατάνουνα ενώ το 1928 με το ΦΕΚ 266Α - 17/12/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βατατάδων της δημοτικής ενότητας Εκάλης που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 18 κάτοικοι, ενώ οι μόνιμοι κάτοικοι σήμερα είναι 1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Κόρνουολ (Οντάριο)
Το Κόρνουολ (αγγλικά: Cornwall) είναι πόλη στο Ανατολικό Οντάριο του Καναδά και η έδρα των Ηνωμένων Κομητειών των Στόρμοντ, Ντάντας και Γκλέγκαρι. Το Κόρνουαλ είναι η ανατολικότερη πόλη του Οντάριο, βρίσκεται στον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο στο Διάδρομο Πόλης του Κεμπέκ-Γουίντσορ κατά μήκος του Αυτοκινητοδρόμου 401 του Οντάριο, και είναι το αστικό κέντρο για τις γύρω κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων των Λονγκ Σου και Ινγκλσάιντ στα δυτικά, το Έδαφος των Μοχόκ του Ακβεσάσνε στα νότια, το Σαιντ Άντριους και Έιβονμορ στα βόρεια, και τα Γκλεν Ουώλτερ, Μάρτινταουν, Απλ Χιλ, Ουίλιαμσταουν και Λανκάστερ στα ανατολικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Χένρυ Μόργκενταου
Ο Χένρυ Μόργκενταου (αγγλικά: Henry Morgenthau, 1856–1946) ήταν Αμερικανός δικηγόρος, διπλωμάτης και επιχειρηματίας, Γερμανοεβραίος στην καταγωγή, που συνδέθηκε στενά με το Προσφυγικό ζήτημα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1856 στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας (ως Heinrich Morgenthau) και το 1865 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Το 1877 αποφοίτησε από τη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια όπου και άρχισε να δικηγορεί. Το 1913 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον τον διόρισε πρέσβη στη Κωνσταντινούπολη όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1916. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Μόργκενταου χειρίστηκε πολλά διπλωματικά ζητήματα των Συμμάχων της Αντάντ με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, παρακολουθώντας όμως στενά το κίνημα και την άνοδο των Νεοτούρκων, καθώς και τις συνεχείς και διογκούμενες διώξεις των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Το 1920 τοποθετήθηκε πρέσβης στο Μεξικό και τρία χρόνια αργότερα, το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Κοινωνία των Εθνών τον διόρισε Πρόεδρο στην Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων στην Αθήνα. Αργότερα ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Γενικά ο Μόργκενταου κατεχόμενος από φιλελεύθερες πεποιθήσεις υπήρξε ακριβοδίκαιος στις κρίσεις του και συμπεριέλαβε στοιχεία στα απομνημονεύματά του σχετικά με τις διώξεις, τον εξανδραποδισμό και τον αφανισμό του Ελληνισμού της Ανατολής. Ειδικότερα σε αυτά περιγράφει τα Τάγματα Εργασίας που στελεχώνονταν υποχρεωτικά από Έλληνες και τελικά οδηγούσαν στην εξόντωσή τους.
Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζουν Τα μυστικά του Βοσπόρου (Secrets of the Bosphorus, 1918) και Η αποστολή μου στην Ελλάδα (I was sent to Athens, 1929). Η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ κατέχει περίπου 30.000 έγγραφα από το προσωπικό αρχείο του Μόργκενταου.
Στην Ελλάδα έχει τιμηθεί με πολλές οδούς που φέρουν το όνομά του όπως στη Θεσσαλονίκη, τη Δράμα, τον Υμηττό και τον Βύρωνα, ενώ παλιότερα υπήρχε αντίστοιχη οδός και στη Νίκαια και τη Νέα Ιωνία.
Σονάτα για πιάνο No. 22 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για Πιάνο No. 22 σε Φα μείζονα, Op. 54 (αγγλικά: Piano Sonata No. 22, γερμανικά: Sonate Nr. 22 F-Dur op. 54) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που γράφτηκε το 1804. Το έργο αποτελείται από δύο μέρη: I. In tempo d'un menuetto 3/4 σε Φα μείζονα και II. Allegretto - Più allegro 2/4 σε Φα μείζονα. Μία τυπική εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 12 λεπτά. O Ντόναλντ Τόβεϊ είπε για τη σονάτα πως «είναι βαθύτατα χιουμοριστική».
Χένρυ Μόργκενταου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία
Κρήτη ΙΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το Κρήτη ΙΙΙ ήταν αντιτορπιλικό τύπου 'Μ', παραγγελία της ελληνικής Κυβέρνησης στην Αγγλία. Η ναυπήγηση άρχισε το 1914.
Ιδίου τύπου πλοία ‘Χίος ΙΙΙ’, ‘Κρήτη ΙΙΙ’, ‘Λέσβος ΙΙ’, και ‘Σάμος ΙΙΙ’. Τα παραγγελθέντα αυτά πλοία ποτέ δεν παραδόθηκαν λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, κρατήθηκαν από τους Βρετανούς και χάθηκαν οι προκαταβολές
Τα αναφερόμενα πλοία σαν Αγγλικά έλαβαν μέρος στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο και ένα από αυτά βυθίστηκε κατά την διάρκεια Ναυτικών επιχειρήσεων. Το ‘Κρήτη ΙΙΙ’ ονομάσθηκε ‘MEDEA’, το ‘Λέσβος ΙΙ’ ονομάσθηκε ‘MEDUSA’, το ‘Χίος ΙΙΙ’ ονομάσθηκε ‘MELAMBUS’ και το ‘Σάμος ΙΙΙ’ ονομάσθηκε ‘MELPOMENE’.
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Σονάτα για πιάνο No. 21 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για Πιάνο No. 21 σε Ντο μείζονα, Op. 53 (αγγλικά: Piano Sonata No. 21, γερμανικά: ''Nr. 21 (op. 53)''), γνωστή και ως Waldstein, είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που ολοκληρώθηκε το 1804. Θεωρείται μία από τις τρεις πιο γνωστές του συνθέτη στη μεσαία περίοδό του (οι άλλες είναι η Appassionata και η Les Adieux). Η σονάτα είναι αφιερωμένη στον Φερδινάνδος φον Βάλντσταϊν.
Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: I. Allegro con brio, II. Introduzione: Adagio molto σε Φα μείζονα και ΙΙΙ. ''Rondo. Allegretto moderato – Prestissimo''. Μία τυπική εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 23 λεπτά. Θεωρείται μία από τις απαιτητικές τεχνικά σονάτες για πιάνο του Μπετόβεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονάτα 21 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1804 Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε φίλους ή συγγενείς
Δημήτριος Καθενιώτης
Ο Δημήτριος Καθενιώτης του Αναστασίου (1882 - 23 Φεβρουαρίου 1947) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος, που διετέλεσε και αρχηγός ΓΕΣ (1933-1935).
Βιογραφία
Την εποχή εκείνη ο Δημήτριος Καθενιώτης υπέβαλε έκθεση με λεπτομερή στοιχεία των γεγονότων και των καταστάσεων που συνέβαιναν, καθώς και των προοπτικών που διαγράφονταν, από τα οποία εξαγόταν το συμπέρασμα ότι ήταν αδύνατη η ένωση του Πόντου με την Ελλάδα. Έτσι, με βάση τη λεγόμενη "Έκθεση Καθενιώτη" ο Ελευθέριος Βενιζέλος απέρριψε το αίτημα των Ποντίων για αυτόνομο κράτος ή για ένωση, ως καθαρή ουτοπία, προσανατολιζόμενος σε λύση της συνεργασίας του ποντιακού και αρμενικού στοιχείου σε ομοσπονδιακό κράτος με αυτονομία για τους Ποντίους εντός αυτού. Η θέση αυτή του Βενιζέλου επέφερε όπως ήταν αναμενόμενο την έντονη αποδοκιμασία του από τους Ποντίους, τον επόμενο όμως χρόνο βρέθηκε μια συμβιβαστική κατεύθυνση επίλυσης μετά από προτάσεις του Μητροπολίτη Τραπεζούντας (1913-1938) Χρύσανθου, μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών (1938-1940).
Αργότερα ο Καθενιώτης προήχθη σε υποστράτηγο και διετέλεσε κατά σειρά στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική Πρεσβεία στο Παρίσι, διοικητής της 11ης Μεραρχίας, διοικητής της Σχολής Πολέμου (1926), και τέλος υπαρχηγός και αργότερα αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (1933-35). Το 1942, ερωτηθείς από την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου, υπέβαλε έκθεση κριτικής αποτίμησης για τον ελληνο ιταλικό και ελληνο γερμανικό πόλεμο, 28.10.1940- 26.04.1941, δηλ. μέχρι την είσοδο των στρατευμάτων κατοχής στην Αθήνα. Η έκθεση αυτή δεν έχει ευρύτερα σχολιασθεί.
Πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 1947.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Νίκος Ψημμένος
Ο '''Νίκος Κ. Ψημμένος''' (Εμπεσός Αιτωλοακαρνανίας, 1935), είναι Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής φιλοσοφίας. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην ιστορία της φιλοσοφίας, στη νεοελληνική φιλοσοφία και στον Γκέοργκ Χέγκελ. Ασχολήθηκε επίσης με την ποίηση, τη λαογραφία και την κριτική της τέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Εμπεσό της Ακαρνανίας. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας (Basel Ελβετίας), όπου τιμήθηκε με τον τίτλο του διδάκτορος φιλοσοφίας. Υπηρέτησε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων ως επιμελητής (1979-1982), ως λέκτορας (1982-1984), ως επίκουρος καθηγητής (1984-1988), ως αναπληρωτής καθηγητής (1988-1995) και ως καθηγητής (1995-2005).
Ίδρυσε το Κέντρο Ερευνών Νεοελληνικής Φιλοσοφίας (Κ.Ε.ΝΕ.Φ.) κι εξέδωσε οκτώ τεύχη του εξαμηνιαίου ενημερωτικού περιοδικού "Τα νέα του Κ.Ε.ΝΕ.Φ.", Ιωάννινα 1998-2001.
Πηγές
Ο δήμος Αγιάς και η Ποταμιά τιμούν τον Νίκο Ψημμένο, εφημερίδα Ελευθερία, 8-8-2015.
Εργαστήριο Ερευνών Νεοελληνικής Φιλοσοφίας: Τεκμήρια.
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι
Σονάτα για πιάνο No. 24 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για Πιάνο No. 24 σε Φα δίεση μείζονα, Op. 78 (αγγλικά: Piano Sonata No. 24, γερμανικά: Sonate Nr. 24 Fis-Dur op. 78), γνωστή και ως à Thérèse, είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που γράφτηκε το 1809, και αφιερώθηκε στην Τερέζ Μπρούνσβικ (εξ ου και το προσωνύμιο της σονάτας). Το έργο αποτελείται από δύο μέρη: I. Adagio cantabile - Allegro ma non troppo σε Φα δίεση μείζονα και II. Allegro vivace σε Φα δίεση μείζονα. Ο Μάιναρτ Σόλομον (μουσικός παραγωγός, μουσικολόγος και βιογράφος του Μπετόβεν) δήλωσε πως αυτή η σονάτα μαζί με την Appassionata είναι οι αγαπημένες του σονάτες για πιάνο πριν την Hammerklavier.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονατα 24 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα δίεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1809 Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε μαθητές ή δασκάλους
Οκινοσίμα
μικρογραφία Η Οκινοσίμα (沖ノ島) είναι ένα νησί, που βρίσκεται σε απόσταση 60 χιλιομέτρων απέναντι από το νομό Φουκουόκα της Ιαπωνίας. Θεωρείται ιερό νησί, λατρεύεται ως κάμι και απαγορεύεται στις γυναίκες να πάνε εκεί. Ο μοναδικός μόνιμος κάτοικος του νησιού είναι ένας υπάλληλος του ιερού. Είναι ένας από τους 24 περίπου Σίντο ιερείς, που παραμένουν εκ περιτροπής για διάστημα δέκα ημερών στο νησί προσευχόμενοι και προφυλάσσοντάς το από εισβολείς. Η Οκινοσίμα έχει έκταση 97 εκτάρια και μέγιστο υψόμετρο 244 μέτρα, αλλά έχει μεγάλη σημασία για την ιαπωνική θρησκεία. Η Οκινοσίμα μαζί με κάποιες τοποθεσίες στην περιοχή Μουνακάτα ανακηρύχθηκαν μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 2017.
Περισσότερες πληροφορίες
Τα ιερά βιβλία του Σιντοϊσμού (Κοτζίκι και Νιχόν Σόκι) κάνουν αναφορά στην Οκινοσίμα. Το Κοτζίκι αναφέρει ότι η θεά Αματεράσου έκανε τρεις κόρες από ένα ξίφος και τις έστειλε στην Ιαπωνία. Το Μουνακάτα Τάισα (宗像大社) (Munakata Taisha) είναι μία συλλογή τριών ιερών στη Μουνακάτα, που είναι αφιερωμένα σ' αυτές τις θεότητες. Το ιερό Οκίτσου-μίγια (Okitsu-miya) βρίσκεται στην Οκινοσίμα, το ιερό  Νακάτσου-μίγια (Nakatsu-miya) στο νησί Οσίμα (Oshima), και το ιερό Χέτσου-μίγια (Hetsu-miya) στο νησί Κιούσου (Kyushu). Θεωρούνται τα σημαντικότερα Μουνακάτα ιερά από χιλιάδες άλλα τέτοια ιερά σε όλη την Ιαπωνία. Η Οκινοσίμα θεωρείται ως κατοικία μιας από τις τρεις θεότητες. Στις 1 Οκτωβρίου κάθε έτος διεξάγεται το φεστιβάλ Μιάρε, όπου οι πιστοί προσεύχονται στα τρία ιερά για καλή σοδειά. Δημιουργείται μία μεγάλη πομπή μέσα στη θάλασσα, που αποτελείται από 300 ψαρόβαρκες, που ακολουθούν μία μεγάλη βάρκα, που έχει επάνω της ένα μικόσι (mikoshi), δηλαδή ένα φορητό ιερό.
Αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη θρησκευτικών τελετών στο νησί Οκινοσίμα από τον 4ο έως τον 9ο αιώνα. Αρχαιολογικές ανασκαφές στο νησί μεταξύ των ετών 1954 και 1971 έχουν αποκαλύψει περίπου 80000 χειροποίητα αντικείμενα, που είχαν μεταφερθεί εκεί ως αφιερώματα και πλέον θεωρούνται εθνικοί θησαυροί. Μεταξύ των αντικειμένων αυτών συμπεριλαμβάνονται κομμάτια γυαλιού, χάντρες, χρυσά δαχτυλίδια, επιχρυσωμένα μπρούτζινα στολίδια, και ένας τριγωνικός μπρούτζινος καθρέπτης (sankakuen shinjukyo) διακοσμημένος με εικόνες θεοτήτων και άγριων ζώων. Οι θρησκευτικές τελετές αποσκοπούσαν στην ασφαλή ναυσιπλοΐα, αφού η Οκινοσίμα βρισκόταν σαν ενδιάμεσος σταθμός στους εμπορικούς δρόμους μεταξύ Ιαπωνίας, Κίνας και της χερσονήσου της Κορέας. Τα αρχαιολογικά ευρήματα καταδεικνύουν τον πλούτο και τις πολιτιστικές ανταλλαγές μεταξύ της Ιαπωνίας και των απέναντι ασιατικών λαών. Το Οκίτσου-μίγια Γιοχάισο (Okitsu-miya Yohaisho), χτισμένο στη βόρεια ακτή του νησιού Οσίμα, χρησιμεύει ως τόπος λατρείας του ιερού νησιού Οκινοσίμα από μακριά.