cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκυ, κόμης της Φλάνδρας
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ και της Μαργαρίτας Β΄ κόμισσαας της Φλάνδρας, μικρότερης κόρης του Βαλδουίνου Α΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Ο Γκυ, ως αιχμάλωτος των Γάλλων, υπέστη αλλεπάλληλες ήττες και ταπεινώσεις από τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας.
Εχθροπραξίες με τον αντίπαλο Οίκο του Αβέν
Με τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου Β΄ της Φλάνδρας σε ένα τουρνουά έγινε συμβασιλέας μαζί με τη μητέρα του. Ο Γκυ και η μητέρα του είχαν σκληρή διαμάχη με τον αντίπαλο Οίκο του Αβέν που βρισκόταν υπό την διοίκηση του Ιωάννη Α' του Αινώ. Οι δυο οικογένειες πολέμησαν για την διαδοχή της Φλάνδρας και του Αινώ αλλά ο Οίκος της Νταμπιέρ ηττήθηκε στην μάχη του Βαλχερέν (1253) και ο Γκυ συνελήφθη αιχμάλωτος. Απελευθερώθηκε με την παρέμβαση του βασιλιά Λουδοβίκου Θ' της Γαλλίας (1256) ,στην συνέχεια ο θάνατος του Ιωάννη του Αινώ έφερε την ειρήνη (1257).
Μαργράβος του Ναμύρ
Ο τελευταίος Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνος Β' ο οποίος είχε χάσει το Ναμύρ από τον Ερρίκος Ε΄, κόμη του Λουξεμβούργου (1257) πούλησε στον Γκυ και στην μητέρα του τα δικαιώματα του στην μαργραβία. Ο Φλαμανδικός στρατός κατέλαβε το Ναμύρ (1264) και ο Γκυ ανακηρύχθηκε μαργράβος, την επόμενη χρονιά ο Γκυ έκλεισε ειρήνη με τον Ερρίκο Ε' και παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την κόρη του Ερρίκου Ε' Ισαβέλλα (1265), η πρώτη σύζυγος του Μαρία του Μπεθάν είχε πεθάνει την προηγούμενη χρονιά. Το 1270 η μητέρα του Μαργαρίτα έκανε κατάσχεση στα είδη των Άγγλων εμπόρων λόγω άρνησης πληρωμής τελών, αυτό έφερε καταστροφή στο Φλαμανδικό εμπόριο αφού το περισσότερο μαλλί για τα υφαντά τους προερχόταν από την Αγγλία. Η διαμάχη έληξε στις 28 Ιουλίου 1274 με την Συνθήκη του Μοντρέιγ συρ Μερ με την οποία οι Άγγλοι έμποροι είχαν σχεδόν ολική απαλλαγή.
Συνεχόμενες ήττες από τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Δ' και αιχμαλωσία
Το 1288 ξεκίνησαν οι εντάσεις με τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Δ', τα παράπονα για την υψηλή φορολογία οδήγησαν τον βασιλιά της Γαλλίας να απαιτήσει αυστηρότερο έλεγχο στην Φλάνδρα. Η ένταση έγινε ακόμα εντονότερη όταν ο Γκυ αποφάσισε να παντρέψει την κόρη του Φιλίππη με τον 10χρονο Εδουάρδο, πρίγκηπα της Ουαλίας (1294) διάδοχο του Αγγλικού θρόνου. Ο Φίλιππος Δ' φυλάκισε τον Γκυ μαζί με δυο γιους του πιέζοντας τον να ανακαλέσει την απόφαση του για τον γάμο ενώ κράτησε την ίδια την Φιλίππη φυλακισμένη μέχρι το τέλος της ζωής της (1306). Ο Γκυ οδηγήθηκε μπροστά στον Γάλλο βασιλιά (1296) ο οποίος τον ανάγκασε να δώσει όρκο υποτέλειας για όλες τις μεγάλες πόλεις της Φλάνδρας. Μετά από τις ταπεινώσεις ο Γκυ αποφάσισε να εκδικηθεί συμμαχώντας με τον Εδουάρδο Α' της Αγγλίας ο οποίος τότε βρισκόταν σε ένταση με τον Φίλιππο Δ' (1297), ο Φίλιππος του απάντησε με την προσάρτηση της Φλάνδρας στο Γαλλικό στέμμα. Ο Γαλλικός στρατός υπό την ηγεσία του Ροβέρτου Β' του Αρτουά τον συνέτριψε στην μάχη του Φούρν και ο Εδουάρδος Α' ο οποίος ήταν απασχολημένος με την Σκωτία έκλεισε ειρήνη με τον Φίλιππο Δ' (1298) αφήνοντας τον Γκυ στην τύχη του. Ο Φίλιππος Δ' του επιτέθηκε ξανά και τον φυλάκισε μαζί με τον γιο του Πέτρο τον Ιανουάριο του 1300. Ο Φίλιππος ηττήθηκε προσωρινά στην μάχη της Χρυσής Ορδής (1302) από τους Μογγόλους οι οποίοι είχαν συμμαχήσει με τον Γκυ αλλά λίγο αργότερα οι Φλαμανδοί γνώρισαν νέα μεγάλη συντριβή, ο ηλικιωμένος Γκυ αναγκάστηκε πριν τον θάνατο του να κλείσει ειρήνη με τους πιο ατιμωτικούς όρους, επέστρεψε στην φυλακή όπου και πέθανε. Οι μεγάλες πλούσιες της Φλάνδρας παραχωρήθηκαν στην κόμισσα του Αρτουά Μάο οι δυο κόρες της οποίας παντρεύτηκαν γιους του Φιλίππου.
Οικογένεια
Με τον πρώτο του γάμο τον Ιούνιο του 1246 με τη Ματθίλδη του Μπετύν (απεβ. στις 8 Νοεμβρίου 1264), κόρη του Ροβέρτου Ζ΄ κυρίου του Μπετύν, απέκτησε :
Με τον δεύτερο γάμο του (Μάρτιος 1265) με την Ισαβέλλα των Λίμπουργκ (απεβ. τον Σεπτέμβριο του 1298), κόρη του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου, παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Στρίγγλα
Η στρίγγλα (αρχαία ελληνικά: στρίξ), στη μυθολογία της κλασικής αρχαιότητας, ήταν ένα ανθρωποειδές πουλί που τρεφόταν με ανθρώπινη σάρκα και αίμα. Θεωρούταν επίσης σημαντικό πλάσμα των μαγισσών.
Περιγραφή
μικρογραφία| Στριξ με θέα το [[Παρίσι από την κορυφή της Παναγίας των Παρισίων.|230x230εσ]]
Συμπεριφορά
Η στρίγγλα ήταν ένα νυχτόβιο πλάσμα όπου κρεμόταν ανάποδα σαν νυχτερίδα και ούρλιαζε, αν και εμφανισιακά θύμιζε κουκουβάγια, σύμφωνα με έναν ελληνικό μύθο (300 π.Χ).
Σε αργότερες εκδοχές του μύθου η στρίγγλα θήλαζε ανθρώπινα βρέφη όμως σύμφωνα με τους μύθους η τοποθέτηση σκόρδου στο μωρό την έδιωχνε αμέσως. Πολλές φορές οι στρίγγλες αναφέρονται και ως τα πρώτα βαμπίρ.
Στην περίπτωση των στριγγλών του Οβίδιου αναφέρεται ότι απομακρύνουν ένα βρέφος και τρέφονται με το αίμα του. Ο Οβίδιος θεωρεί πως τα όντα είναι προϊόντα μαγείας ή μετμφιεσμένες μάγισσες.
Η στριξ στην μυθολογία
Η ιδέα ότι η στριξ ήταν επικίνδυνο πλάσμα εμφανίστηκε αργότερα λόγω της επιρροής από την αρχαία Ρώμη και τον Οβίδιο. Η νεοελληνική ονομασία της είναι στρίγγλα από το λατινικό strigula.
Σαρκέλ
Το Σαρκέλ (ή Σαρκίλ, κυριολεκτικά λευκός οίκος στη γλώσσα των Χαζάρων) ήταν ένα μεγάλο φρούριο από ασβεστόλιθο και τούβλο στη σημερινή Περιφέρεια Ροστόφ της Ρωσίας, στην αριστερή όχθη του ποταμού Ντον.
Τοποθεσία
Το Σαρκέλ βρισκόταν σε ένα λόφο, στην αριστερή όχθη του ποταμού Ντον. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται κάτω από το νερό, μετά την κατασκευή της δεξαμενής Τσιμλιάνσκ. Η αριστερή όχθη του ποταμού ήταν πολύ χαμηλότερη, σε σύγκριση με τη δεξιά, οπότε ένα μεγάλο μέρος της πλημμύρισε.
Κατασκευή
Το Σαρκέλ χτίστηκε για να προστατεύσει τα βορειοδυτικά σύνορα του κράτους των Χαζάρων το 833. Οι Χάζαροι ζήτησαν από τον σύμμαχό τους, τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Θεόφιλο, μηχανικούς, για να χτίσουν μια οχυρή πρωτεύουσα και ο Θεόφιλος έστειλε τον αρχιμηχανικό του Πετρωνά Καματηρό. Σε αντάλλαγμα για αυτές τις υπηρεσίες, ο Χαζάρος χαγκάν παραχώρησε τη Χερσόνησο και ορισμένους άλλους υποτελείς της Κριμαίας στο Βυζάντιο.
Οι ιστορικοί δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν γιατί χτίστηκε ένα τόσο ισχυρό φρούριο στο Ντον. Γενικά ισχυρίζονται ότι η δαπανηρή κατασκευή πρέπει να οφειλόταν στην άνοδο μιας ισχυρής περιφερειακής δύναμης που αποτελούσε απειλή για τους Χαζάρους. Ο Αλεξάντερ Βασίλιεφ και ο Φγεόργκι Βερνάντσκι, μεταξύ άλλων, υποστηρίζουν ότι το Σαρκέλ κατασκευάστηκε, για να υπερασπιστεί ένα ζωτικής σημασίας λιμάνι μεταξύ του Ντον και του Βόλγα από το Χαγανάτο των Ρως. Άλλοι ιστορικοί πιστεύουν ότι αυτή η πόλη βρισκόταν πολλές εκατοντάδες μίλια βόρεια. Μια άλλη εκκολαπτόμενη δύναμη, οι Ούγγροι, δεν ήταν ιδιαίτερα απειλητική για τους Χαζάρους, εφόσον πλήρωναν φόρο τιμής στον χαγκάν.μικρογραφία|200x200εσ| Μετανάστευση Ούγγρων|αριστεράΟ Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος καταγράφει στο έργο του De Administrando Imperio ότι οι Χαζάροι ζήτησαν από τον αυτοκράτορα Θεόφιλο να τους χτίσει το φρούριο του Σαρκέλ. Το αρχείο του συνδέεται με τους Ούγγρους με βάση ότι το νέο φρούριο πρέπει να είχε καταστεί απαραίτητο λόγω της εμφάνισης ενός νέου εχθρού των Χαζάρων και άλλοι λαοί δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη ως εχθροί των Χαζάρων εκείνη την εποχή. Τον 10ο αιώνα, ένας Πέρσης εξερευνητής και γεωγράφος Αχμάντ ιμπν Ρουστάχ ανέφερε ότι οι Χαζάροι περιχαρακώθηκαν ενάντια στις επιθέσεις των Ούγγρων.μικρογραφία|200x200εσ| Τουρκικά Tamgas σε μερικά από τα τούβλα από το Σαρκέλ
Ιστορία
μικρογραφία|267x267εσ| Πριγκιπάτα της Ρωσίας του Κιέβου (1054-1132). Η πόλη χρησίμευε ως πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο, καθώς έλεγχε το λιμάνι Βόλγα - Ντον, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι Ρώσοι, για να περάσουν από τη Μαύρη Θάλασσα στον Βόλγα και από εκεί στην Κασπία και τη Βαλτική. Η διαδρομή ήταν γνωστή ως «Χαζαρικός Δρόμος». Μια φρουρά που οχυρώθηκε στο Σαρκέλ περιλάμβανε μισθοφόρους Ογούζων Τούρκων και Πετσενέγκων.
Το φρούριο και η πόλη του Σαρκέλ καταλήφθηκαν από τη Ρωσία του Κιέβου υπό τον πρίγκιπα Σβιατοσλάβ Α' το 965. Η πόλη μετονομάστηκε σε Μπελάγια Βέζχα (Belaya Vezha) (Σλαβικά σημαίνει Λευκός Πύργος ή Λευκό Φρούριο ) και εποικίστηκε από Σλάβους. Παρέμεινε σλαβική μέχρι τον 12ο αιώνα, όταν η περιοχή καταλήφθηκε από τους Κιπτσάκους.
Ο Μιχαήλ Αρταμόνοφ ανέσκαψε την τοποθεσία τη δεκαετία του 1930. Ήταν η πιο φιλόδοξη ανασκαφή σε χώρο των Χαζάρων, που έγινε ποτέ. Μεταξύ πολλών αντικειμένων των Χαζάρων και των Ρώσων, ο Αρταμόνοφ ανακάλυψε βυζαντινές στήλες, που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του Σαρκέλ. Η τοποθεσία είναι τώρα βυθισμένη από τη δεξαμενή Τσιμλιάνσκ, η οποία ολοκληρώθηκε το 1952, επομένως δεν μπορούν να διεξαχθούν περαιτέρω ανασκαφές.
Δρυμότοπος Δράμας
Ο Δρυμότοπος είναι πολύ μικρό ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Οβαντζίκ το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κουζλού Κιόϊ (σημ. Πλατανιά). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Δρυμότοπος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πλατανόβρυση, την Τερψιθέα, τα Παλιάμπελα και τα Χαμοκέρασα αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλατανόβρυσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκε 1 μόνο κάτοικος.
Λάμπης Λιβιεράτος
Ο Λάμπης Λιβιεράτος (3 Απριλίου 1966) είναι Έλληνας τραγουδιστής και ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο Λάμπης Λιβιεράτος έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Γ. Θεοδοσιάδη. Αποφοίτησε το 1987. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά χειμώνα του 1988 στην παράσταση Ξενοδοχείο ο παράδεισος μαζί με τους: Σταμάτη Φασουλή, Γιάννη Φέρτη, Μίρκα Παπακωνσταντίνου.
Δύο χρόνια μετά και συγκεκριμένα το 1990 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Γιώργο Κωνσταντίνου στο θέατρο και την τηλεόραση. Τον χειμώνα του 1992 έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του τραγουδιού δίπλα στον Γιώργο Μαρίνο στη ΜΕΔΟΥΣΑ.
Το 1993 εμφανίστηκε στο ΖΟΟΜ στο πλευρό της Άννας Βίσση και το καλοκαίρι του 1993 συμμετείχε μαζί της στις συναυλίες της ανά την Ελλάδα και στην Κύπρο.
Στη δισκογραφία μπήκε αρχικά συμμετέχοντας στο δίσκο του Θάνου Καλλίρη με το τραγούδι “Ο νέος είναι ωραίος” που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Επίσης συμμετείχε με ένα τραγούδι στο δίσκο του Αλέξη Παπαδημητρίου “Ο κύκλος του έρωτα”.
Τον Οκτώβριο του 1993 παίρνει μέρος στην όπερα του Σταύρου Σιδερά “Ωδή στους θεούς” στην Κύπρο για την Κοινοπολιτεία. Την ίδια χρονιά εμφανίζεται στο ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΟ μαζί με τον Βασίλη Καρρά και την Καίτη Γαρμπή. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και ο πρώτος του προσωπικός του δίσκος με τίτλο “Ας είχα τη δύναμη”. Το χειμώνα του 1994 εμφανίζεται στο SHOW CENTER δίπλα στην Κατερίνα Κούκα. Το 1995 κυκλοφορεί ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος με τίτλο “Υπόθεση προσωπική”.
Το 1996 κυκλοφόρησε ο δίσκος του με τίτλο “Μπαμ και κάτω” σε μουσική του Νίκου Καρβέλα και δική του και στίχους της Ναταλίας Γερμανού και του ίδιου του Λάμπη Λιβιεράτου. Ο δίσκος αυτός έγινε χρυσός. Το 1998 κυκλοφόρησε ο τέταρτος δίσκος του με τίτλο “Ποιος είναι αυτός”. Τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών έγραψε ο Νίκος Καρβέλας εκτός από ένα τραγούδι που έγραψε η Ναταλία Γερμανού. Και αυτός ο δίσκος έγινε χρυσός.
Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου κυκλοφόρησε ένα cd single με τίτλο “Ρόδα είναι'”. Τον Ιούνιο του 1999 κυκλοφόρησε ο νέος του προσωπικός δίσκος που έχει τίτλο “Το καλύτερο παιδί”. Στα περισσότερα τραγούδια τη μουσική έγραψε ο Λάμπης Λιβιεράτος (3 τραγούδια ο Γιώργος Λάσκαρης). Τους στίχους έγραψαν οι: Ναταλία Γερμανού, Αντώνης Παππάς, Γιώργος Λάσκαρης, Κωνσταντίνος Τσερώνης και Νατάσα Θεοδωρίδου.
Το ίδιο έτος και για δύο συνεχόμενα χρόνια συνεργάζεται στην πίστα μαζί με τη Δέσποινα Βανδή και κάνουν μαζί και συναυλίες σε όλη την Ελλάδα!
Το 2000 κυκλοφορεί ένα signle με τίτλο “Λάμπεις μωρό μου” και το 2001 κυκλοφορεί και ο ολοκληρωμένος δίσκος με τίτλο “Έλα” σε στίχους και μουσική δική του αλλά και της Ναταλίας Γερμανού.
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένος από το 1994 μέχρι το 2012 με τη γνωστή παρουσιάστρια και μοντέλο Εύη Αδάμ με την οποία απέκτησαν δύο κόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κρανιός
Ο κρανιός (Argyrosomus regius) είναι ένα ψάρι της οικογένειας των σκιαινίδων που ζει στο βορειοανατολικό Ατλαντικό και τη Μεσόγειο. Αλιεύεται για ανθρώπινη κατανάλωση, ειδικά στη Μεσόγειο, ενώ έχει αρχίσει να εκτρέφεται σε ιχθυοκαλλιέργειες. Συνήθως φτάνει σε μήκος 1,5 μέτρου, ενώ τα μεγαλύτερα άτομα του είδους φτάνουν σε μήκος τα 2,3 μέτρα και ξεπερνούν σε βάρος τα 100 κιλά.
Περιγραφή
thumb|220px|left|Κεφάλι κρανιού Ο κρανιός έχει σχετικά μεγάλο κεφάλι με αρκετά μικρά μάτια και το σώμα είναι επίμηκες. Η πλευρική γραμμή φαίνεται εύκολα και εκτείνεται μέχρι το ουραίο πτερύγιο. Το πίσω ραχιαίο πτερύγιο είναι πολύ μεγαλύτερο από το πρώτο που έχει εννέα ακτίνες. Η πρώτη ακτίνα του πρωκτικού πτερυγίου είναι κοντή και ακανθώδης, ενώ η δεύτερη είναι πολύ λεπτή. Το χρώμα του σώματος είναι μαργαριτάρι-ασημί, με χαρακτηριστικά χάλκινα ραχιαία. Οι βάσεις των πτερυγίων είναι κοκκινωπές καφέ και η στοματική κοιλότητα κίτρινη-χρυσή ή σομόν. Τα λέπια είναι μεγάλα και κάθε τέταρτο λέπι βρίσκεται σε διαφορετική γωνία από τα υπόλοιπα. Μπορεί να φτάσει τα 2m σε μήκος και 50 kg σε βάρος.
Η νηκτική κύστη περιέχει πολλά διακλαδισμένα εξαρτήματα τα οποία δονούνται για να κάνουν έναν ήχο σα μουγκρητό που μπορεί να ακουστεί έως και 30m μακριά. Αυτός ο ήχος παράγεται από τα αρσενικά κατά τη διάρκεια της περιόδου ωοτοκίας.
Βιολογία
thumb|250px|Κρανιός στην [[Τενερίφη.]] Ο κρανιός είναι βενθοπελαγικό, ωκεανόδρομο ψάρι που βρίσκεται σε παράκτια νερά και στην υφαλοκρηπίδα. Μπορεί να εμφανιστεί κοντά στον πυθμένα, καθώς και σε επιφανειακά και μεσαία νερά. Αυτά τα ψάρια μεταναστεύουν, σε όλες τις ηλικίες, κατά μήκος της ακτής ή μεταξύ υπεράκτιων και παράκτιων υδάτων ως απόκριση στις μεταβολές της θερμοκρασίας. Απαντά σε βάθος 15-100 μέτρων, με μέγιστο τα 1.200 μέτρα. Ο κρανιός τρέφεται με ψάρια και καρκινοειδή. ενώ τα ενήλικα καταναλώνουν κέφαλους και κλυπεείδες, όπως οι σαρδέλες που κυνηγά ενεργά σε ανοιχτό νερό.
Τα ενήλικα μαζεύονται σε παράκτια νερά για να γεννήσουν την άνοιξη και το καλοκαίρι. Οι νεαροί και οι μικρές ενήλικες προτιμούν τις εκβολές και τις λιμνοθάλασσες, και η υγεία της πρόσληψης στον ενήλικο πληθυσμό καθορίζεται πιθανώς από τη διαθεσιμότητα αυτών των ενδιαιτημάτων. Οι τρεις κύριες περιοχές αναπαραγωγής στο Βόρειο Ατλαντικό και τη Μεσόγειο Θάλασσα είναι το δέλτα του Νείλου, ο κόλπος Λεβριέρ στη Μαυριτανία και οι εκβολές Ζιρόντ και με μεγάλο αριθμό ενηλίκων συγκεντρώνονται σε αυτές τις τοποθεσίες μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου. Μεγάλα κοπάδια εμφανίζονται γύρω από ναυάγια πλοίων που βυθίστηκαν σκόπιμα για να δημιουργήσουν νέο βιότοπο για ορισμένα είδη ψαριών που αλιεύονται στο εμπόριο. Το μεγαλύτερο μέρος της ανάπτυξής τους συμβαίνει κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και η δραστηριότητα σίτισης μειώνεται σημαντικά όταν η θερμοκρασία του νερού πέσει κάτω από 13-15 °C.
Τα νεοεκκολαφθέντα ψάρια αφήνουν τις εκβολές όπου περνούν τους πρώτους μήνες στο τέλος του καλοκαιριού και μετακινούνται σε παράκτια νερά με βάθη μεταξύ 20 και 40 μέτρων όπου περνούν τους χειμερινούς μήνες. Την επόμενη άνοιξη επιστρέφουν στις εκβολές που γεννήθηκαν από τα μέσα Μαΐου. Η θερμοκρασία του νερού είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την τροφική μετανάστευση και αναπαραγωγή. Ένα ενήλικο θηλυκό μήκους 1,2m παράγει περίπου 800.000 αυγά και η ωοτοκία συμβαίνει όταν η θερμοκρασία του νερού είναι 17-22 °C. Οι νεαροί τρώνε μικρά βενθοπελαγικά ψάρια και καρκινοειδή και μεταβαίνουν σε πελαγικά ψάρια και κεφαλόποδα όταν μεγαλώνουν σε μήκος 30-40 cm.
Αλιεία
thumb|200px|left|Ψαράς με κρανιό στη Μαυριτανία. Ο κρανιός αλιεύεται για εμπορική χρήση με τράτες και παραγάδια. Είναι επίσης ένα είδος αθλητικού ψαρέματος. Δείγματα μήκους 1,8 μ. Και βάρους άνω των 50 κιλών, τα οποία ψαρεύτηκαν στην Πορτογαλία το 2002, πωλήθηκαν πάνω από 200 ευρώ. Η κύρια περιοχή αλιείας είναι αυτή τη στιγμή στη Μαυριτανία, το Μαρόκο και την Αίγυπτο και αυτές οι τρεις χώρες αντιπροσωπεύουν πάνω από το 80% των ετήσιων παγκόσμιων αλιευμάτων του ψαριού, περίπου 10.000 τόνων. Η ευρωπαϊκή αλιεία είναι σχετικά μικρή και λαμβάνει χώρα στις ακτές του Ατλαντικού της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Γαλλίας με ετήσια αλιεύματα βάρους 800 τόνων στη Γαλλία, 400 τόνων στην Πορτογαλία και 150 τόνων στην Ισπανία.
Η εκτροφή του κρανιού είναι ακόμη μάλλον πειραματική και περιλαμβάνει εντατική παραγωγή σε χερσαίες δεξαμενές και κλωβούς. Υπάρχουν λίγες εγκαταστάσεις που δημιουργούνται κυρίως στη νότια Γαλλία, όπου βρίσκονται στη Καμάργκ, στις Κάννες και στην Κορσική, και στη Λα Σπέτσια και στο Ortobello στην Ιταλία. Είναι ένα από τα νέα είδη στις ιχθυοκαλλιέργειες της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περκόμορφα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα
Kinderszenen
Τα Kinderszenen (op. 15), στα ελληνικά «Παιδικές Σκηνές», είναι δεκατρία μικρά έργα για πιάνο του Ρόμπερτ Σούμαν, τα οποία συντέθηκαν την άνοιξη του 1838.
Ιστορία
Ο Σούμαν έγραψε 30 μέρη για αυτό το έργο, αλλά τελικά μόνο 13 διάλεξε για το τελικό έργο. Τα υπόλοιπα 27 μέρη δημοσιεύτηκαν αργότερα σε άλλα δύο έργα του (op. 99, op. 124).Το 7ο μέρος του έργου, το Träumerei, είναι από τα πιο δημοφιλή έργα του Σούμαν.
Εκτελέσεις
Το έργο "Kinderszenen" έχει εκτελεστεί από διάσημους επαγγελματίες πιανίστες όπως ο Vladimir Horowitz, η Martha Argerich και η Maria Joao Pires. Μια κανονική εκτέλεση ολόκληρου του έργου κρατάει περίπου 20 λεπτά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέσεις του Ρόμπερτ Σούμαν Κατηγορία:Συνθέσεις του 1838
Βρεχτοκούκια
Με την ονομασία Βρεχτοκούκια, ήταν φαγητό της Βυζαντινής κουζίνας που μαγειρεύεται και σήμερα στην Ελλάδα και προσφέρεται σαν ορεκτικό.
Τα Βρεχτοκούκια ήταν κυρίως νηστίσιμο φαγητό που έτρωγαν οι μοναχοί τις ημέρες νηστείας και αποτελούνταν από ξηρά κουκιά βρεγμένα σε νερό που τρώγονταν ωμά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινή κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Μπόργκο Βαλσουγκάνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Σημαία των Νήσων Αουστράλ
Η σημαία των Νήσων Αουστράλ είναι μία σημαία που χρησιμοποιείται από το νησιωτικό σύμπλεγμα των Νήσων Αουστράλ της Γαλλικής Πολυνησίας ως επίσημη σημαία. Οι Νήσοι Αουστράλ βρίσκονται στον Ειρηνικό Ωκεανό και αποτελούν γαλλική αποικία.
Ιστορία
Το Διάταγμα της επίσημης κυβέρνησης της Γαλλικής Πολυνησίας, την 4η Δεκεμβρίου 1985, που αφορούσε την επίδειξη της σημαίας της Γαλλικής Πολυνησίας, ορίζει ότι οι σημαίες των αρχιπελάγων και των νησιών της Γαλλικής Πολυνησίας μπορούν να κυματίζουν δίπλα στις εδαφικές και εθνικές σημαίες. Έτσι και η σημαία των Νήσων Αουστράλ παρατηρείται δίπλα στη σημαία της Γαλλικής Πολυνησίας και στη σημαία της Γαλλίας.
Γενική εικόνα
Η σημαία των Νήσων Αουστράλ αποτελείται από τρεις λωρίδες, οι δύο εξ αυτών είναι ίδιες και διαθέτουν κόκκινο χρώμα, ενώ η τρίτη είναι λευκού χρώματος και έχει μέγεθος τριπλάσιο, σε σύγκριση με τις κόκκινες λωρίδες.
Συμβολισμός
Κάθε χρώμα συμβολίζει ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής, μία ιδιότητα ή επιθυμεί, μέσω αυτού, να θυμίσει τη σημαία του κράτους στο οποίο η περιοχή ανήκει. Πιο συγκεκριμένα:
Περιγραφή Χρωμάτων
Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται αναλυτικότερα τα τρία χρώματα που εμφανίζονται στη σημαία: το λευκό, το κόκκινο και το μπλε, στις κατάλληλες αποχρώσεις. Παρουσιάζονται δύο διαφορετικοί τρόποι περιγραφής: το δεκαεξαδικό (HEX) και το RGB. Έτσι:
Ιστορική Σημαία
μικρογραφία|Η παλαιότερη σημαία των [[Αουστράλ Νήσοι|Νήσων Αουστράλ.]]
Περιγραφή της σημαίας
Η συγκεκριμένη σημαία ήταν η πρώην επίσημη σημαία των Νήσων Αουστράλ. Περιλαμβάνει μία μεγάλη άσπρη λωρίδα που καταλαμβάνει το ένα τρίτο της σημαίας και πάνω σε αυτήν αναγράφονται με κεφαλαία γράμματα οι λέξεις ARCHIPEL / DES / ILES / AUSTRALES ("Αρχιπέλαγος των Νήσων Αουστράλ"). Τα εναπομείναντα δύο τρίτα της σημαίας διαχωρίζονται σε πέντε ίσες λωρίδες διαφορετικών χρωμάτων. Τα χρώματα (από πάνω προς τα κάτω) του χωρίου αυτού είναι: κίτρινο, κόκκινο, λευκό, πράσινο και μπλε.
Χρώματα
Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται αναλυτικότερα τα πέντε χρώματα που εμφανίζονται στη σημαία: το κίτρινο, το κόκκινο, το λευκό, το πράσινο και το μπλε, και στις κατάλληλες αποχρώσεις. Παρουσιάζονται δύο διαφορετικοί τρόποι περιγραφής: το δεκαεξαδικό (HEX) και το RGB. Έτσι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες
Γιούρι Σέντιχ
Ο Γιούρι Γκεόργκιεβιτς Σέντιχ (ορθή απόδοση: Σεντίχ, Юрий Георгиевич Седых· Νοβοτσερκάσκ, 11 Ιουνίου 1955 – Ποντουάζ, 14 Σεπτεμβρίου 2021), ήταν Σοβιετικός / Ρώσος αθλητής, ο οποίος θεωρείται ο κορυφαίος σφυροβόλος όλων των εποχών και από τους καλύτερους όλων των αγωνισμάτων του στίβου. Κατέρριψε έξι φορές το παγκόσμιο ρεκόρ και κέρδισε δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια εκπροσωπώντας τη Σοβιετική Ένωση τα έτη 1976–1991. Ήταν Πρωταθλητής Ευρώπης και Κόσμου και εξακολουθεί να κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στη σφυροβολία, με ρίψη στα 86,74 μέτρα το 1986.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νοβοτσερκάσκ (Όμπλαστ του Ροστόφ της Ρωσία) και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Νικόπολη, όπου ο πατέρας του ήταν μηχανικός σε εργοστάσιο κατασκευής μηχανημάτων και η μητέρα εργαζόταν ως φαρμακοποιός. Ξεκίνησε το στίβο το 1967 με προπονητή τον Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Βολοβίκ. Εκπαιδεύτηκε στην αθλητική κοινωνία Μπουρεβέστνικ (Буреве́стник) και αργότερα στους Αθλητικούς Συλλόγους του Στρατού στο Κίεβο (ο Σεντίχ έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη στον Σοβιετικό Στρατό). Από το 1972 προπονήθηκε από τον Ανατόλι Μπονταρτσούκ, ο οποίος θεωρείται ευρέως ως ένας από τους καλύτερους προπονητές σφυροβολίας στον κόσμο.
Καριέρα
Το 1973 έγινε μέλος της Εθνικής Ομάδας Εφήβων της ΕΣΣΔ και την ίδια χρονιά στο Ντούισμπουργκ της Δυτικής Γερμανίας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων με βολή 67,32 μέτρων. Διέθετε φυσικά χαρίσματα και μπήκε στην ακμή του τη στιγμή που η σοβιετική αθλητική μηχανή βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, δημιουργώντας ένα περιβάλλον στο οποίο ακόμη και η επιτυχία στη σφυροβολία θεωρούνταν απαραίτητη για την εθνική υπερηφάνεια. Οι μηχανισμοί παρείχαν πλεονεκτήματα που οι σημερινοί σφυροβόλοι δεν μπορούν παρά να ονειρεύονται: γενναιόδωρη οικονομική υποστήριξη και προπονητική αιχμής. Κέρδισε χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 με επίδοση 77,52 μέτρων και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 με παγκόσμιο ρεκόρ 81,80 μέτρων, καθώς και στους Αγώνες Καλής Θέλησης του 1986. Στην Ολυμπιάδα του 1976, ο προπονητής του Μπονταρτσούκ κατέλαβε την τρίτη θέση. Το 1980 κατέρριψε για πρώτη φορά το παγκόσμιο ρεκόρ με βολή 80,38 μέτρα, ενώ στην Ολυμπιάδα εκείνη τη χρονιά πέτυχε και πάλι παγκόσμιο ρεκόρ (που είχε στο μεταξύ χάσει) με την πρώτη κιόλας βολή του. Το 1984, το μποϊκοτάζ των χωρών του λεγόμενου «Ανατολικού Μπλοκ» του στέρησε ένα ακόμα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, καθώς την ίδια χρονιά είχε καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ και είχε και τη δεύτερη καλύτερη επίδοση της χρονιάς. Στους αντίστοιχους Αγώνες Φιλίας που συμμετείχαν οι χώρες που απείχαν της Ολυμπιάδας του Λος Άντζελες, πήρε την πρώτη θέση με επίδοση 85,60 μέτρα, περισσότερα από 7 μέτρα από την αντίστοιχη επίδοση του χρυσού Ολυμπιονίκη της διοργάνωσης της αμερικανικής μεγαλούπολης.
Πέτυχε το τελευταίο του παγκόσμιο ρεκόρ με 86,74 μέτρα, στις 30 Αυγούστου 1986 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στη Στουτγάρδη, όπου κέρδισε τον τρίτο του τίτλο στη σειρά, με το προηγούμενο από τις 22 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς στο Ταλίν με 86,66 μέτρα. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1986 έμεινε στην ιστορία ως μία εκπληκτική σύγκρουση μεταξύ δύο Σοβιετικών σφυροβόλων - του Σέντιχ και του Σεργκέι Λιτβίνοφ. Οι μονομαχίες των δύο αθλητών που εξακολουθούν να κατέχουν τις δύο κορυφαίες επιδόσεις όλων των εποχών, οδήγησε το ρεκόρ κόσμου σε απλησίαστα μέχρι τώρα επίπεδα. Στον προκριματικό της προηγούμενης ημέρας ο Σέντιχ πέτυχε ρεκόρ αγώνων με 82,90 μέτρα. Ο Λιτβίνοφ πήρε το προβάδισμα μετά την πρώτη προσπάθεια στον τελικό - 85,74 μέτρα, ενώ ο Σέντιχ ήταν σχεδόν δύο μέτρα πίσω με την αντίστοιχη πρώτη του (83,74 μέτρα). Οι επόμενες προσπάθειες του Λιτβίνοφ δεν ήταν καλές, η δεύτερη και τρίτη του Σέντιχ ήταν 85,28 και 85,46 μέτρα και στην τέταρτη προσπάθεια πέτυχε την ιστορική βολή. Η πέμπτη βολή του ήταν πάλι πάνω από το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ (86,68 μέτρα) και η δεύτερη καλύτερη στην καριέρα του.
Το 1988 ήταν δεύτερος με 83,76 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ πίσω από τον μόνιμο αντίπαλό του τη δεκαετία του 1980, Λιτβίνοφ. Ήρθε επίσης πρώτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1991 με βολή στα 81,80 μέτρα. Το 1992 προετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης αλλά δεν εξαιρέθηκε της προκριματικής φάσης όπως οι άλλοι πρωταθλητές κόσμου του 1991 στη σύνθεση της Ενωμένης Ομάδας. Ο Σέντιχ κέρδισε το τελευταίο του μετάλλιο σε μεγάλες διοργανώσεις για τη ρωσική ομάδα - στους Αγώνες Καλής Θέλησης στην Αγία Πετρούπολη το 1994, σε ηλικία 39 ετών, έχοντας βολές και πάνω από 80 μέτρα. Μόνο ο Σέντιχ και ο Λιτβίνοφ έχουν ρίξει πάνω από 85 μέτρα στην ιστορία του αγωνίσματος. Ο Σέντιχ έχει πετύχει τις τρεις κορυφαίες και τις 9 από τις 13 καλύτερες βολές όλων των εποχών. Το 2013 εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF).
Τεχνική
Σε αντίθεση με πολλούς σφυροβόλους, ο Σέντιχ χρησιμοποίησε τρεις περιστροφές αντί για τέσσερις. Συχνά εξασκούνταν με ελαφρύτερες και βαρύτερες σφύρες. Η τεχνική του βασιζόταν στο να «σπρώχνει» τη σφύρα προς τα αριστερά και να αφήνει τη σφύρα να τον γυρίσει. Η τεχνική του υπεροχή ήταν αυτή που τον έκανε κυρίαρχο στο αγώνισμα για σειρά ετών καθώς στο αγώνισμα της σφαιροβολίας η μυϊκή δύναμη δεν είναι το σημαντικότερο στοιχείο στην επίτευξη μεγάλων επιδόσεων. Ο ίδιος περιέγραφε την προσπάθειά του ως «ο χορός».
Προσωπική ζωή
Προηγούμενα παντρεμένος με τη Σοβιετική χρυσή Ολυμπιονίκη των 100 μέτρων της Ολυμπιάδας της Μόσχας, Λιουντμίλα Κοντράτιεβα, ο Σέντιχ στη συνέχεια παντρεύτηκε την Σοβιετική σφαιροβόλο και κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ, Νατάλια Λισόφσκαγια, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988. Είχαν μία κόρη, την Αλεξία, γεννημένη το 1993, η οποία ήρθε πρώτη στη σφυροβολία νεανίδων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του 2010 στη Σιγκαπούρη. Από την πρώτη του σύζυγο απέκτησε το 1985 την κόρη του Οξάνα Κοντράτιεβα, που ακολούθησε και αυτή τα χνάρια του πατέρα της. Ο ίδιος και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Λε Πλεσί-Ρομπενσόν, στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μετά από πρόταση ένταξης από τον πολυαθλητικό σύλλογο της Ρασίνγκ Κλουμπ ντε Φρανς όπου λειτούργησε ως προπονητής. Το 1995, ο σύλλογος άλλαξε διοίκηση, η οποία αποφάσισε να αρνηθεί τις υπηρεσίες ξένων και ο Σέντιχ με την οικογένειά του μετακόμισαν βραχύβια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γρήγορα επανήλθαν στη Γαλλία με τον ίδιο να διδάσκει ως καθηγητής φυσικής αγωγής σε επίπεδο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον Πανεπιστημιακό Όμιλο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Επίσης, ήταν προπονητής Γάλλων σφυροβόλων, μεταξύ των οποίων ο Νικολά Φιζέρ (καλύτερη επίδοση 80,88 μ.). Απεβίωσε στη Γαλλία στις 14 Σεπτεμβρίου 2021, σε ηλικία 66 ετών από καρδιακή προσβολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφυροβόλοι Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1979 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Χαρίκλεια Σάκκουλα
Η Χαρίκλεια Σάκκουλα γνωστή και ως Χαρά Σάκκουλα (γεννηθείσα στις 18 Δεκεμβρίου 1973) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια της πετοσφαίρισης. Ήταν μέρος της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης γυναικών της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Μπρεντόνικο
Το Μπρεντόνικο (ιταλικά: Brentonico) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ντάττσα
Η Ντάτσα (τουρκικά: Datça) είναι διαμέρισμα της επαρχίας Μούγλων στη νοτιοδυτική Τουρκία και η κεντρική πόλη του διαμερίσματος. Το κέντρο βρίσκεται στο μέσο της χερσονήσου που φέρει το ίδιο όνομα με το διαμέρισμα και την κωμόπολη (Χερσόνησος Ντάτσα, γνωστή στα ελληνικά ως Χερσόνησος Κνιδίας). Μέχρι το 1928, ήταν ναχιγές του διαμερίσματος Μαρμαρίδος.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012 η αστική περιοχή έχει 11.261 κατοίκους, ενώ το διαμέρισμα 17.357.
Τόμας Πέιν
Ο Τόμας Πέιν (Thomas Paine, 9 Φεβρουαρίου 1737 - 8 Ιουνίου 1809) ήταν Αγγλοαμερικανος πολιτικός ακτιβιστής, φιλόσοφος, πολιτικός θεωρητικός και υποστηρικτής της Αμερικανικής Επανάστασης. Ως συντάκτης των δύο πιο επιδραστικών φυλλαδίων κατά την έναρξη της Αμερικανικής Επανάστασης, ενέπνευσε τους αντάρτες το 1776 να κηρύξουν ανεξαρτησία από τη Βρετανία. Οι ιδέες του αντικατοπτρίζουν την ρητορική για διακρατικά ανθρώπινα δικαιώματα της εποχής του Διαφωτισμού.
Ντάττσα
Ονομασία
Το όνομα Ντάτσα προέρχεται από τα Στάδια, γνωστά και ως Στάδιον, μια αρχαία καρική πόλη κοντά στην Κνίδο. Τα Στάδια εξελίχθηκαν σε Τάδια, Ντάδια, Ντάτσια και στη συνέχεια Ντάτσα.
Τόμας Πέιν
Γεννημένος στο Thetford της Αγγλίας, στην κομητεία του Νόρφολκ, ο Πέιν μετανάστευσε στις βρετανικές αποικίες της Αμερικής το 1774 με τη βοήθεια του Βενιαμίν Φραγκλίνου, φθάνοντας ακριβώς την στιγμή για να συμμετάσχουν στην Αμερικανική Επανάσταση. Σχεδόν κάθε επαναστάτης διάβασε (ή παρακολούθησε την ανάγνωση) του δυνατού φυλλαδίου του «Κοινή Λογική» (Common Sense, 1776), τηρουμένων των αναλογιών μπεστ-σέλερ. Ο Αμερικάνικος τίτλος αποκρυστάλλωνε την επαναστατική απαίτηση για ανεξαρτησία από τη Μεγάλη Βρετανία. Το έργο του «Η Αμερικανική κρίση» (The American Crisis, 1776-1783) ήταν μια σειρά προεπαναστατικών φυλλαδίων. Η «Κοινή Λογική» ήταν τόσο επιδραστική ώστε ο Τζων Άνταμς είπε, «Χωρίς την πένα του συγγραφέα της Κοινής Λογικής, το ξίφος του Ουάσινγκτον θα είχε υψωθεί μάταια
Ο Πέιν έζησε στη Γαλλία το μεγαλύτερο διάστημα της δεκαετίας του 1790, συμμετέχοντας ενεργά στην Γαλλική Επανάσταση. Έγραψε τα «Δικαιώματα του Ανθρώπου (Rights of Man, 1791), εν μέρει σαν υπεράσπιση της Γαλλικής Επανάστασης από τους επικριτές της.Οι επιθέσεις του ενάντια στον βρετανό συγγραφέα Έντμουντ Μπερκ τον οδήγησε σε δίκη και ερήμην καταδίκη το 1792 για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης. Το 1792, αν και δεν μιλούσε γαλλικά, εξελέγη στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Οι Γιρονδίνοι τον θεωρούσαν σύμμαχο. Κατά συνέπεια, οι Ορεινοί, ειδικά ο Ροβεσπιέρος, τον θεωρούσαν εχθρό.
Τον Δεκέμβριο του 1793 συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Παρίσι, και απελευθερώθηκε το 1794. Έγινε διαβόητος λόγω της μπροσούρας του «Η Εποχή της Λογικής» (The Age of Reason, 1793-1794), στην οποία υποστήριξε ότι ο Ντεϊσμός προωθεί την λογική και την ελεύθερη σκέψη, τασσόμενος κατά της θεσμοθετημένης θρησκείας γενικά και του Χριστιανικού δόγματος ειδικότερα. Έγραψε επίσης το φυλλάδιο «Αγροτική Δικαιοσύνη» (Agrarian Justice, 1795), συζητώντας την προέλευση της ιδιοκτησίας, και εισήγαγε την έννοια του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Το 1802 επέστρεψε στις ΗΠΑ όπου και πέθανε στις 8 Ιουνίου του 1809. Μόνο έξι άτομα παρακολούθησαν την κηδεία του, καθώς είχε εξοστρακιστεί για γελοιοποίηση του Χριστιανισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Άγγλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανική Επανάσταση Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Ντάττσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκική Ριβιέρα Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Τουρκικές πόλεις και λιμάνια επί του Αιγαίου Πελάγους Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Μούγλων Κατηγορία:Αλιευτικές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Μούγλων
Μαμέντ Αμίν Ρασουλζάντε
Ο Μαμέντ Αμίν Ρασουλζάντε (αζερ. Məhəmməd Əmin Rəsulzadə) ήταν Αζέρος πολιτικός, ακαδημαϊκός, δημόσιο πρόσωπο και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου του Αζερμπαϊτζάν. Το απόφθεγμά του «Bir kərə yüksələn bayraq, bir daha enməz!» («Η σημαία που υψώθηκε δεν θα πέσει ποτέ!») έγινε το σύνθημα του κινήματος ανεξαρτησίας του Αζερμπαϊτζάν στις αρχές του 20ου αιώνα.
Πρώτα χρόνια
Ο Μαμέντ Αμίν Ρασουλζάντε γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1884 στο Νοξβάνι, κοντά στο Μπακού. Φοίτησε στο Ρωσο-Μουσουλμανικό Γυμνάσιο και ύστερα στο Πολυτεχνείο του Μπακού. Στα φοιτητικά του χρόνια ίδρυσε τη Μουσουλμανική Οργάνωση Νέων Μουσαβάτ, η οποία ήταν η πρώτη μυστική οργάνωση στη σύγχρονη ιστορία του Αζερμπαϊτζάν ενώ, από το 1903, άρχισε να αρθρογραφεί σε διάφορα έντυπα της αντιπολίτευσης. Εκείνη την περίοδο, η αντιμοναρχική του στάση και η θέση του υπέρ της αυτοδιάθεσης του Αζερμπαϊτζάν τον έφερε σε συμπόρευση με σοσιαλδημοκράτες και μετέπειτα κομμουνιστές. Το 1904 ίδρυσε τη μουσουλμανική σοσιαλδημοκρατική οργάνωση Χουμέτ και έγινε αρχισυντάκτης των εφημερίδων του κόμματος Takamul (1906-1907) και Yoldash (1907). Την ίδια περίοδο, ο Ρασουλζάντε αρθρογραφούσε και σε άλλα, μη-κομματικά έντυπα, ενώ το θεατρικό του έργο Τα φώτα μέσα στο σκοτάδι ανέβηκε στο Μπακού το 1908.
Ο Ρασουλζάντε και οι συνεργάτες του αποτελούσαν από τους κύριους εκπροσώπους της αζερικής διανόησης. Πολλοί από αυτούς ήταν μέλη της οργάνωσης του Μπακού των Μπολσεβίκων το 1905. Χαρακτηριστικά υπάρχει μία φωτογραφία στα σοβιετικά αρχεία στην οποία αναπαρίστανται ο Ρασουλζάντε μαζί με τον Προκόφι Τζαπαρίτζε και τον Μεσάντι Αζιζμπέκοφ, δύο από τους 26 Κομισάριους του Μπακού που εκτελέστηκαν το 1918, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1905, ο Ρασουλζάντε ήταν ιδιαίτερα δραστήριος στις επαναστατικές εξελίξεις. Μάλιστα, θεωρείται ότι ο ίδιος ο Ρασουλζάντε ήταν αυτός που έσωσε το νεαρό Ιωσήφ Στάλιν στο Μπακού, όταν η αστυνομία τον αναζητούσε ως ιθύνοντα νου των ταραχών.
Το 1909, ενώ διωκόταν από τις τσαρικές αρχές, ο Ρασουλζάντε έφυγε από το Μπακού ώστε να συμμετέχει στην Περσική Συνταγματική Επανάσταση του 1905-1911. Όσο βρισκόταν στο Ιράν, ο Ρασουλζάντε επιμελούνταν της εφημερίδας Iran-e Azad, έγινε ένας από τους ιδρυτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Περσίας και ξεκίνησε την έκδοση της εφημερίδας Irān-e Now, η οποία καθιερώθηκε ως η «μεγαλύτερη, σημαντικότερη και γνωστή περσική εφημερίδα, καθώς και η πρώτη που εκδιδόταν σε μεγάλο μέγεθος χαρτιού όπως στην Ευρώπη». Το 1911 εκδόθηκε το βιβλίο του Ευτυχία της Ανθρωπότητας, υπέρ της επανάστασης. Ο ίδιος ήταν άριστος γνώστης της περσικής γλώσσας.
Ύστερα από την εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στο Ιράν και τη βοήθεια που παρείχαν, σε συνεργασία με τους Βρετανούς, στην καταστολή της επανάστασης, ο Ραζουλζάντε πήγε στην Κωνσταντινούπολη, την τότε πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκεί, στον απόηχο της Επανάστασης των Νεοτούρκων, ίδρυσε το περιοδικό Türk Yurdu (Η γη των Τούρκων), στο οποίο δημοσιεύτηκε το γνωστό του άρθρο İran Türkleri για τους Τούρκους του Ιράν.
Το κόμμα Μουσαβάτ και η Λαοκρατική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν
thumb|right|200px|Η σημαία της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν το 1918. Ύστερα από το Νόμο Αμνηστίας του 1913, ο οποίος αφιερώθηκε στην επέτειο των 300 χρόνων του Οίκου των Ρομανώφ, ο Ρασουλζάντε επέστρεψε στο Μπακού, αποχώρησε από το κόμμα Χουμέτ και εντάχθηκε στο τότε μυστικό κόμμα Μουσαβάτ το 1913. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1911 και αρχικά υποστήριζε πανισλαμικές, παντουρκικές και σοσιαλιστικές θέσεις. Το Μουσαβάτ έγινε το κύριο εθνικιστικό κόμμα του Αζερμπαϊτζάν και ο ίδιος ο Ρασουλζάντε έγινε αρχηγός του το 1915. Το ίδιο έτος ξεκίνησε η έκδοση της εφημερίδας του κόμματος Açıq Söz (Ανοιχτός Κόσμος), η οποία σταμάτησε το 1918. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης του Φεβρουαρίου, το Μουσαβάτ και άλλα μυστικά κόμματα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας νομιμοποιήθηκαν και το ίδιο συγχωνεύτηκε με το Κόμμα Τούρκων Φεντεραλιστών του Νασίμπ Γιουσιφμπεϊλί. Ύστερα από την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Υπερκαυκασία διασπάστηκε από τη Ρωσία και ο Ρασουλζάντε έγινε ο επικεφαλής της ομάδας των Μουσουλμάνων στη Σέιμ, το κοινοβούλιο τηςΥπερκαυκασιανής Ομοσπονδίας. Μετά τη διάλυση της Υπερκαυκασιανής Ομοσπονδίας, η μουσουλμανική τάση ανασυστάθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο του Αζερμπαϊτζάν, στην οποία ο Ρασουλζάντε εξελέγη ομόφωνα τον Μάιο του 1918.
Στις 28 Μαΐου 1918, ο Ρασουλζάντε ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Επίσης, ο Ρασουλζάντε ανέλαβε την πρωτοβουλία για την ίδρυση του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μπακού το 1919 μαζί με τον υπουργό Παιδείας Ρασίντ Χαν Γκαπλάνοφ και του βαρώνου της βιομηχανίας πετρελαίου Ζεϊναλαμπντίν Ταγίγιεφ. Ο ίδιος ο Ρασουλζάντε δίδασκε οθωμανική λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο.
Μετά την κατάρρευση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν τον Απρίλιο του 1920, ο Ρασουλζάντε έφυγε από το Μπακού και βρήκε καταφύγιο στο χωριό Λαχίτς της Περιφέρειας Ισμαΐλι ώστε να καθοδηγήσει την αντίσταση στη Σοβιετοποίηση. Όμως, τον Αύγουστο του 1920 και αφού ο Κόκκινος Στρατός συνέτριψε τις εξεγέρσεις στην Γκαντζά, στο Καραμπάχ, στη Ζακατάλα και στο Λανκαράν, ο Ρασουλζάντε συνελήφθη και οδηγήθηκε στο Μπακού. Ο ίδιος αφέθηκε ελεύθερος λόγω της παλαιότερης βοήθειας που παρείχε στον Ιωσήφ Στάλιν και μεταφέρθηκε από το Αζερμπαϊτζάν στη Ρωσία. Για τα επόμενα δύο χρόνια, ο Ρασουλζάντε εργάστηκε ως εκπρόσωπος τύπου του Κομισαριάτου για τα Έθνη στη Μόσχα και, εν συνεχεία, μετατέθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1922, απ'όπου δραπέτευσε στη Φινλανδία.
Εξορία
Για το υπόλοιπο της ζωής του, ο Ρασουλζάντε ζούσε εξόριστος αρχικά στην Τουρκία. Μεταξύ 1923 και 1927 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού Yeni Qafqasya (Νέος Καύκασος), το οποίο στηριζόταν από την κεμαλική κυβέρνηση ύστερα από αίτημα της Μόσχας. Ο ίδιος συνέχιζε να αρθρογραφεί στην Τουρκία από το 1928 μέχρι το 1931. Στην εξορία, ο Ρασουλζάντε έγραψε το φυλλάδιο Ο παντουρκισμός σε σχέση με το πρόβλημα του Καυκάσου (ρωσ. О Пантюркизме в связи с кавказской проблемой), στο οποίο υποστήριξε ότι ο παντουρκισμός είναι περισσότερο ένα πολιτιστικό κίνημα παρά ένα πολιτικό πρόγραμμα. Στη συνέχεια, πήγε στην Πολωνία το 1938, όπου γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του Βάντα, ανηψιά του Γιόζεφ Πιλσούντσκι και, αργότερα, στη Ρουμανία το 1940. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πήγε στην Άγκυρα, όπου δραστηριοποιούνταν πολιτικά στο περιθωριακό παντουρκικό κίνημα. Σε έκκλησή του προς τον αζερικό λαό στη Φωνή της Αμερικής το 1953, ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα του για ένα ανεξάρτητο Αζερμπαϊτζάν. Πέθανε το 1955 στη φτώχεια σύμφωνα με τον ιστορικό Τόμας Γκολτς και θάφτηκε στο νεκροταφείο Τσεμπετσί Ασρί της Άγκυρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί αξιωματούχοι στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Μπρέζιμο
Το Μπρέζιμο (ιταλικά: Bresimo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Καλιφά Τραορέ
Βιογραφία
Ο Καλιφά Τραορέ εντάχθηκε στην Παρί Σαιν-Ζερμάν το 2011, με την οποία και υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο την αμέσως επόμενη σεζόν, προτού παραχωρηθεί ως δανεικός για την σεζόν 2012-2013 στην ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, στις 10 Δεκεμβρίου 2013, σε αναμέτρηση απέναντι στην Μπενφίκα, λόγω τραυματισμού του Κριστόφ Ζαλέ. Παρά το γεγονός πως ο ίδιος υπέπεσε σε πέναλτι και η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 2-1, ο Λοράν Μπλαν έκρινε την απόδοσή του ως ικανοποιητική.
Τον Ιούνιο του 2014, όντας ελεύθερος συμβολαίου, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας 3 ετών με την Ανζέ, η οποία, τότε, βρισκόταν στην Λιγκ 2. Στην διάρκεια της σεζόν 2014-2015, αγωνίστηκε σε συνολικά 12 αναμετρήσεις σε όλες τις διοργανώσεις, λαμβάνοντας 6 κίτρινες κάρτες μεταξύ της πρώτης και της δέκατης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, ενώ στην συνέχεια δεν αγωνίστηκε. Μη χρησιμοποιούμενος στην Λιγκ 1, έπειτα από τον προβιβασμό του συλλόγου, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Λεζ Ερμπιέ στην διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου και έως το πέρας της σεζόν 2015-2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Μάλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλι Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανζέ ΣΚΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεζ Ερμπιέ ΒΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμπιονά Νασιονάλ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Καντερτσόνε Τέρμε
Το Καντερτσόνε Τέρμε (ιταλικά: Caderzone Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ιωάννης της Αραγωνίας (καρδινάλιος)
Ο Ιωάννης, ιταλ. Giovanni (1456 - 1485) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν καρδινάλιος της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης και της Ισαβέλλας τού Κλερμόν, κόρης τού Τριστάν κόμη τού Κοπερτίνο.
Ο Ιωάννης υπηρέτησε ως αποστολικός διοικητής στην επισκοπή τού Βαδαχόθ για 4 μήνες το 1479. Έπειτα ο πάπας τον έκανε αποκλειστικό απεσταλμένο του (legatus a latere) στο βασίλειο της Ουγγαρίας το 1480: ο Ιωάννης μετέβη στο Έστεργκομ τον Ιανουάριο και επέστρεψε τον Οκτώβριο στη Ρώμη. Εξελέγη στην τάξη των καρδιναλίων-ιερέων και έγινε τιτουλάριος ιερέας στον Σαντ' Αντριάνο αλ Φόρο.
Το 1481 ονομάστηκε αποστολικός διοικητής για τη μητρόπολη της Κοζέντσα, θέση που κράτησε ως το τέλος του. Το 1482 μετάβη στη Νάπολη, από όπου επέστρεψε το επόμενο έτος στη Ρώμη. Έγινε αποστολικός διοικητής της μητρόπολης τού Σαλέρνο το 1483 και της μητρόπολης τού Έστεργκομ το ίδιο έτος, θέσεις που επίσης τις κράτησε ως το τέλος της ζωής του.
Το 1483 ορίστηκε παπικός απεσταλμένος (legatus) στην Ουγγαρία και τη Γερμανία. Επέστρεψε στη Ρώμη το 1484 για να συμμετάσχει στον Σύλλογο των καρδιναλίων, ο οποίος εξέλεξε τον πάπα Ιννοκέντιο Η΄. Ο πατέρας του, βασιλιάς της Νάπολης, τον ονόμασε κυβερνήτη και αντιβασιλιά στην επαρχία τού Μπάρι. Το 1485 ο πατέρας του τον έστειλε σε αποστολή στον πάπα. Έφθασε στη Ρώμη στα μέσα μίας σοβαρής επιδημίας και σύντομα απεβίωσε από πυρετό σε ηλικία 29 ετών. Τάφηκε στη Σάντα Σαμπίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Αμάλφι Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Τάραντα
Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού
Το Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού‎ (γαλλικά: Institut d'études politiques de Paris ή Sciences Po) είναι γαλλικό δημόσιο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που ιδρύθηκε το 1872. Η κύρια πανεπιστημιούπολη του βρίσκεται στην πόλη του Παρισιού, αλλά διαθέτει αρκετές λεγόμενες «περιφερειακές» πανεπιστημιουπόλεις σε άλλες πόλεις της χώρας.
Με ειδίκευση στη διδασκαλία των κοινωνικών επιστημών, είναι ένα από τα δέκα ινστιτούτα πολιτικών σπουδών στη Γαλλία, και ως εκ τούτου αποτελεί μέρος του συστήματος των μεγάλων σχολείων. Παρά το γεγονός ότι είναι δημόσιο ίδρυμα, θεωρείται «δωρεάν» σχολείο λόγω του υψηλού βαθμού αυτονομίας του σε σύγκριση με άλλα πανεπιστήμια της χώρας.
Ο Sciences Po είναι γνωστός για τον ρόλο του στην εκπαίδευση των ελίτ της Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένων των τελευταίων Προέδρων της Δημοκρατίας, για την πολυεπιστημονική του κατάρτιση στις κοινωνικές επιστήμες και για τον υψηλό βαθμό διεθνοποίησής του, κάτι που είναι ασυνήθιστο σε ένα γαλλικό πανεπιστήμιο. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια θέση στη διεθνή κατάταξη των πανεπιστημίων και από το 2021 βρίσκεται στη δεύτερη παγκόσμια θέση στην ταξινόμηση QS στον τομέα των πολιτικών σπουδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκραντ εκόλ Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
Κατάλογος των διπλωματικών αποστολών του Καζακστάν
μικρογραφία|500x500εσ|Διπλωματικές αποστολές του Καζακστάν Αυτός είναι ένας κατάλογος των διπλωματικών αποστολών του Καζακστάν, με εξαίρεση τα επίτιμα προξενεία. Το Καζακστάν είναι μεσόγεια χώρα στην Κεντρική Ασία.
Αφρική
δεξιά|μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στο Βερολίνο μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στο Λονδίνο δεξιά|μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στη Μόσχα μικρογραφία|Προξενείο του Καζακστάν στο Ομσκ μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στο Όσλο μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στο Οτάβα μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στην Πράγα μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στη Σεούλ μικρογραφία|Προξενείο του Καζακστάν την Αγία Πετρούπολη μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στη Σουηδία μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στη Βαρσοβία μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στην Ουάσινγκτον μικρογραφία|Πρεσβεία του Καζακστάν στο Γερεβάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Καζακστάν Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις ανά χώρα
Καλτσεράνικα αλ Λάγκο
Η Καλτσεράνικα αλ Λάγκο (ιταλικά: Calceranica al Lago) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Μπέντζαμιν Μπρίτεν
Ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν, Βαρώνος Μπρίτεν (Edward Benjamin Britten, 22 Νοεμβρίου 1913 – 4 Δεκεμβρίου 1976), Μέλος του Τάγματος της Αξίας, Σύντροφος της Τιμής ήταν Άγγλος συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και πιανίστας. Η φήμη του ως συνθέτη καθιερώθηκε με τα χορωδιακά του έργα, που περιλαμβάνουν τον «Ύμνο στην Αγία Καικιλία» και το «Rejoice in the Lamb», καθώς και με το Πολεμικό ρέκβιεμ και την όπερα Peter Grimes. Άφησε ένα μεγάλο συνθετικό έργο που καλύπτει τα περισσότερα είδη (ορχηστρικά, χορωδιακά, τραγούδια, μουσική για τον κινηματογράφο κλπ), ενώ έγραψε και μουσική για παιδιά. Σε ένδειξη τιμής, ο Εσθονός συνθέτης Άρβο Περτ του αφιέρωσε μετά θάνατον το περίφημο Cantus in memoriam Benjamin Britten.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπρίτεν γεννήθηκε στο Λόουστοφτ, κοντά στο Σάφολκ της Αγγλίας· ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα παιδιά του Ρόμπερτ (οδοντιάτρου στο επάγγελμα) και της Ήντιθ, ερασιτέχνιδος μουσικού, που του έδωσε τα πρώτα μαθήματα πιάνου και θεωρίας. Το ταλέντο του δεν άργησε να φανεί και ο μικρός Μπρίτεν άρχισε να γράφει μουσική από την ηλικία των πέντε ετών. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε μαθήματα πιάνου και βιόλας με την Ώντρεϋ Άλιστον, ενώ στα δεκατέσσερά του κάνει μαθήματα σύνθεσης με τον Φρανκ Μπριτζ. Το 1930 με 1933 σπουδάζει σύνθεση στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής με τον Τζον Άιρλαντ και πιάνο με τον Άρθουρ Μπέντζαμιν. Στις προθέσεις του ήταν και ένα μεταπτυχιακό στη Βιέννη με τον συνθέτη Άλμπαν Μπεργκ, κάτι που δεν τελεσφόρησε κατά την προτροπή των γονιών του. Από την πρώιμη αυτή περίοδο σώζονται τουλάχιστον 800 έργα, που περιλαμβάνουν την Συμφωνιέττα op. 1, το χορωδιακό "A Hymn to the Virgin" και τις χορωδιακές παραλλαγές "A Boy was Born", που έγραψε το 1934 για τους BBC Singers.