cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φ.Σ. Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας
2007–2017: Α.Σ. Εορδαϊκός 2007
Μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2010-11 συμμετείχε στο 2ο όμιλο της επαγγελματικής Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας ως «Τ.Α.Π. Εορδαϊκός 2007». Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 η ομάδα δεν πήρε πιστοποιητικό συμμετοχής στο πρωτάθλημα λόγω χρεών και εσφαλμένων χειρισμών της διοίκησης και από την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Την περίοδο 2013-14 κατέκτησε τον τίτλο της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Κοζάνης και συμμετείχε στα μπαράζ ανόδου για τη Γ΄ Εθνική, όμως απέτυχε να κερδίσει την άνοδο. Ωστόσο ένα χρόνο αργότερα, μέσα από την ίδια διαδικασία, η ομάδα κατάφερε και πήρε το εισιτήριο για την Γ΄ Εθνική Κατηγορία. Το 2017 λόγω οικονομικής αδυναμίας της διοίκησης, η ομάδα δεν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής και εν τέλει διαλύθηκε.
2017–Σήμερα: Φ.Σ.Α.Π. Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας
Το 2023 ο Εορδαϊκός έχασε αγωνιστικά την άνοδο στη Γ΄ Εθνική μέσω των μπαράζ ανόδου, κάτι το οποίο προκάλεσε θλίψη στις τάξεις της ομάδας και απογοήτευση για την απώλεια της επιστροφής στις εθνικές κατηγορίες. Όμως, αυτή η θλίψη δεν κράτησε πολύ καθώς προέκυψαν κενές θέσεις στην παραπάνω κατηγορία και έτσι ο Εορδαϊκός ως επιλαχών ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική καλύπτοντας ένα από τα κενά.
2023: Απορρόφηση του Π.Σ. Μακεδονικού Φούφα
Το 2023, μία άλλη ομάδα του ίδιου νομού, ο Π.Σ. Μακεδονικός Φούφα είχε μόλις υποβιβαστεί από τη Γ΄ Εθνική, αφήνοντας την κατηγορία σε μία χρονιά δύσκολη καθώς υπήρχαν πολλές δυνατές ομάδες σε σχέση με αυτή.
Παρουσία στις Εθνικές Κατηγορίες
Παρουσίες στη Β΄ Εθνική (7): 1979–80, 1980–81, 1981-82, 1982–83, 1989-90, 1990–91, 1992-93
Παρουσίες στη Γ΄ Εθνική (17): 1983–84, 1984–85, 1985-86, 1986-87, 1987-88, 1988-99, 1991-92, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2015-16, 2016-17, 2023-24
Κόλπος της Βεγγάλης
Όνομα
Την ονομασία του ο κόλπος οφείλει στο αρχαίο όνομα των εκβολών του ποταμού Γάγγη που ήταν Βέγγα ή Μπέγγα και κατέληξε Βέγγαλ ή Μπέγγαλ. Εξ αυτού προήλθε και το όνομα της περιοχής Βεγγάλη που διαμελίστηκε στη Δυτική Βεγγάλη που είναι σήμερα μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες της Ινδίας και την Ανατολική Βεγγάλη που αποτέλεσε το σημερινό Ανατολικό Πακιστάν λεγόμενο Μπανγκλαντές (Μπάνγκλα-ντες = Χώρα της Βεγγάλης).
Ο διαμελισμός της Βεγγάλης άρχισε το 1905 από τον τότε Άγγλο Αντιβασιλέα των Ινδιών λόρδο Κέρζον.
Ποταμοί
Στον Κόλπο της Βεγγάλης εκβάλει ένας μεγάλος αριθμός ποταμών, σημαντικότεροι των οποίων είναι οι: Γκοντάβαρι, Κάβερι, Κρίσνα και Μαχάναντι (δυτικά), ο Βραχμαπούτρα κα ο Γάγγης, (βόρεια), και ο Ιαρουάντι ανατολικά. Συνέπεια του μεγάλου αριθμού των εκβολών των παραπάνω ποταμών είναι και οι πολύ μεγάλες αμμώδεις παραλίες που παρουσιάζει ο κόλπος, καθώς και η δημιουργία μεγάλης υφαλοκρηπίδας που πλαισιώνει τον κόλπο.
Λιμένες
Κυριότεροι λιμένες του Κόλπου της Βεγγάλης είναι οι ινδικοί Καλκούτα, Κουνταλόρε, Κακινάντα, Μαλιτσιπατνάμ, Χενάι (πρώην Μαδράς), Παραντίπ και Βιζακαπατνάμ, καθώς και οι μπανγκλαντεσιανοί Τσιταγκόγκ και Μόγκλα ή Μούγκλα.
Νήσοι
Ο Κόλπος αυτός περιλαμβάνει δύο αρχιπελάγη, το αρχιπέλαγος Άνταμαν και το αρχιπέλαγος Ρίτσι, στ΄ ανατολικά του κόλπου, και πολλές άλλες μεμονωμένες νήσους και νησίδες. Για παράδειγμα τα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ που αποτελούν ξεχωριστή ινδική ομοσπονδία εδαφών περιλαμβάνουν περισσότερα από 550 νήσους και νησίδες.
Στο Κόλπο της Βεγγάλης ήταν και η Νήσος του Νότιου Ταλπατί.
Καταστροφές
Ο Κόλπος της Βεγγάλης λόγω της γειτνίασης, αφενός του Ινδικού ωκεανού και αφετέρου των μεγαλύτερου ορεινού συγκροτήματος της Ασίας αλλά και του κόσμου, των Ιμαλαΐων πολύ τακτικά γίνεται πεδίο μεγάλων καταστροφών, ειδικότερα από κυκλώνες, καθώς και από άλλα έντονα καιρικά φαινόμενα. Συγκεκριμένα:
Παραπομπές
Βεγγαλη Βεγγαλη Κολπος Βεγγαλη Κολπος Βεγγα Κολπος Βεγγα Κολπος Βεγγα Κολπος Βεγγα Κολπος Βεγγα Κολπος Βεγγα
Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου
Ο Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου (ΔΕΣΦΑ) είναι διαχειριστής του συστήματος μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στις 30 Μαρτίου του 2007 ως θυγατρική της ΔΕΠΑ. Εκτός από το σύστημα μεταφοράς, η εταιρεία διαχειρίζεται, επίσης, τα δίκτυα διανομής φυσικού αερίου της Ελλάδα, καθώς και τον τερματικό σταθμό της ΥΦΑ Ρεβυθούσας.
Στις 11 Ιουνίου του 2013, η εταιρεία πετρελαίου του Αζερμπαϊτζάν, SOCAR, κέρδισε το διαγωνισμό για την εξαγορά ποσοστού 66% της ΔΕΣΦΑ έναντι 400.000.000 ευρώ. Έπειτα από τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, η προσφερόμενη μετοχή μειώθηκε στο 49%. Η συμφωνία αναμενόταν να ολοκληρωθεί μέχρι τον Αύγουστο του 2015. Τελικά ο διαγωνισμός ακυρώθηκε.
To TAΙΠΕΔ προχώρησε στην διεξαγωγή διεθνούς διαγωνισμού για την πώληση του 66% του μετοχικού κεφαλαίου του ΔΕΣΦΑ. Τον διαγωνισμό κέρδισε, τον Δεκέμβριο του 2018, η κοινοπραξία SENFLUGA Energy Holdings S.A., αποτελούμενη από την ιταλική Snam (60%), την ισπανική Enagás (20%) και τη βελγική Fluxys (20%).
Στις 13 Ιανουαρίου του 2020 η ελληνική εταιρία ενέργειας DAMCO ENERGY S.A. υπέγραψε συμφωνία για την εξαγορά του 10% του μετοχικού κεφαλαίου της SENFLUGA Energy Holdings S.A. Με την ολοκλήρωση της εξαγοράς, η μετοχική δομή της SENFLUGA έχει ως εξής: Snam (54%), Enagás (18%), Fluxys (18%) και DAMCO (10%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις πετρελαιοειδών και αερίου Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Hey Good Lookin'
Το Hey Good Lookin' είναι ένα τραγούδι το οποίο δημιουργήθηκε και ηχογραφήθηκε από τον Αμερικανό τραγουδιστή Hank Williams, σαν μία παραλλαγή από το ομώνυμο τραγούδι του Cole Porter, σε ίδιους στίχους και παρόμοια μελωδία. Το τραγούδι του Cole Porter κυκλοφόρησε το 1942. Το τραγούδι του Williams συμπεριλήφθηκε και στο Grammy Hall of Fame το 2001. Από το 1951 το τραγούδι έχει ηχογραφηθεί από πολλούς άλλους καλλιτέχνες.
Το τραγούδι ακούγεται και στο βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto: San Andreas στον ραδιοφωνικό σταθμό K-Rose.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1942 Κατηγορία:Singles του 1992 Κατηγορία:Singles του 2004 Κατηγορία:Singles του 1951
Μισέλ Φουρμόν
Ο Μισέλ Φουρμόν (γαλλ. Michel Fourmont, 1690 - 1746) ήταν Γάλλος κληρικός και φιλόλογος της γαλλικής γλώσσας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ερμπλέ (Herblay) στις 28 Σεπτεμβρίου 1690. Δίδαξε την συριακή γλώσσα στο Βασιλικό Κολλέγιο (Collège de France) από το 1720 και ήταν μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιγραφών και Γραμμάτων (Académie des inscriptions et belles-lettres) από το 1724. Το 1728 περιηγήθηκε με αποστολή του Λουδοβίκου ΙΕ΄ στην Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα όπου κατέγραψε αλλά κυρίως κατέστρεψε πολλά ελληνικά χειρόγραφα και επιγραφές, ενώ περιέγραψε πλήθος αρχαιολογικών τόπων και μνημείων, κυρίως της αρχαίας Σπάρτης και της Ελλάδας γενικότερα. Προκάλεσε, για αδιευκρίνιστους λόγους, εκτεταμένες καταστροφές στην αρχαία Σπάρτη, γεγονός που κυνικά μνημονεύει σε σειρά επιστολών του.
Απεβίωσε στις 5 Φεβρουαρίου 1746. Αδελφός του ήταν ο Ετιέν Φουρμόν (Étienne Fourmont, 1683-1745).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι
Διάσκεψη των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών
Η Διάσκεψη (ή Συμβούλιο) των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (ΔΕΕ, CEC) ιδρύθηκε το 1959 με σκοπό την προώθηση της συμφιλίωσης, του διαλόγου και των φιλικών σχέσεων μεταξύ των εκκλησιών της Ευρώπης, σε μια περίοδο αυξανόμενων πολιτικών εντάσεων και διαιρέσεων λόγω του Ψυχρού Πολέμου. Αποτελεί μια οικουμενική κοινότητα χριστιανικών εκκλησιών της Ευρώπης· τα μέλη της αποτελούνται από τις περισσότερες επικρατούσες ευρωπαϊκές Προτεσταντικές, Ορθόδοξες, Αγγλικανικές και Παλαιοκαθολικές εκκλησίες. Το 2005, η ΔΕΕ αποτελούνταν από 125 μέλη-εκκλησίες.
Στους στόχους της Διάσκεψης περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων η πληρέστερη προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η προώθηση του σεβασμού όσον αφορά τις χριστιανικές ρίζες των Ευρωπαϊκών λαών και η διευθέτηση των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους σε εθνικό επίπεδο. . Ένα μεγάλο πρόσφατο έργο της Διάσκεψης ήταν η παραγωγή της "Οικουμενικής Χάρτας" (Charta Oecumenica) των εκκλησιών της Ευρώπης.
Οι συνελεύσεις της ΔΕΕ λαμβάνουν χώρα κάθε έξι χρόνια. Η 4η συνέλευση της ΔΕΕ (1964) έγινε πάνω σε πλοίο στη Βαλτική Θάλασσα καθώς εκπρόσωποι από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης αντιμετώπισαν δυσκολίες στην έκδοση βίζας. Στις περιόδους μεταξύ των συνελεύσεων, η ΔΕΕ διακυβερνάται από μια Κεντρική Επιτροπή η οποία διεξάγει μια ετήσια συνάθροιση. Πρόσφατες συναθροίσεις έλαβαν χώρα στη Γενεύη (2003), στην Πράγα (2004), στην Κρήτη (2005) και στο Ντερί (2006).
Πρόεδρος της ΔΕΕ (από το 2003) είναι ο Αιδ. Jean Arnold de Clermont (Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία της Γαλλίας). Ο Γενικός Γραμματέας (από τον Δεκέμβριο του 2005) είναι ο Αιδ. Colin Williams, πρώην Αρχιδιάκονος του Λάνκαστερ της Εκκλησίας της Αγγλίας. Διαδέχθηκε τον Αιδ. Δρ Keith Clements.
Υπάρχει ένας αριθμός υφιστάμενων εθνικών εκκλησιαστικών συμβουλίων και είναι μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (ΠΣΕ, WCC). Η Γενική Γραμματεία και η Επιτροπή Διαλόγου των Εκκλησιών στεγάζεται στο Οικουμενικό Κέντρο, στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου βρίσκονται και τα κτίρια των κεντρικών γραφείων του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Οι συζητήσεις για την Επιτροπή των Εκκλησιών για τους Μετανάστες στην Ευρώπη (ΕΕΜΕ, CCME) με έδρα τις Βρυξέλλες βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη.
Επιτροπή Διαλόγου των Εκκλησιών
Η Επιτροπή Διαλόγου των Εκκλησιών στεγάζεται στη Γενεύη και υπεύθυνος προσωπικού είναι ο Αιδ. Καθηγητής Πάτερ Viorel Ionita, της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Κυβερνώντα Σώματα
Η 12η Συνέλευση της ΔΕΕ εξέλεξε μια 40μελή Κεντρική Επιτροπή. Αυτή η Επιτροπή, σύμφωνα με το Καταστατικό της ΔΕΕ, είναι "εξουσιοδοτημένη να διεξάγει τις εργασίες της Διάσκεψης όταν η δεν γίνονται συναθροίσεις της Συνέλευσης" (αρθ. 6.1).
Στην ετήσια συνάθροιση στις 13-18 Δεκεμβρίου 2003 στη Γενεύη κατά την πρώτη της λειτουργία, η Κεντρική Επιτροπή εξέλεξε τα νέα μέλη της ΔΕΕ (Πρόεδρο, Αντιπρόεδρο και Αναπληρωτή Αντιπρόεδρο). Όλοι μαζί, με εφτά ακόμη μέλη, συνθέτουν το Προεδρείο και υπηρετούν ως διοικητική επιτροπή της Κεντρικής Επιτροπής.
Τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΕΕ είναι τα εξής:
(Ο αστερίσκος (*) δηλώνει ότι είναι μέλος του Προεδρείου της ΔΕΕ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικός οικουμενισμός Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Θανατηφόρα δόση
Στην τοξικολογία, η θανατηφόρα δόση (lethal dose) (LD) είναι μια ένδειξη της θνησιμότητας (lethality) μιας δεδομένης ουσίας ή τύπου ακτινοβολίας. Επειδή η αντίσταση ποικίλει από ένα άτομο σε ένα άλλο, η "θανατηφόρα δόση" αντιπροσωπεύει μια δόση (που συνήθως καταγράφεται ως δόση ανά χιλιόγραμμο βάρους του ατόμου) στην οποία ένα δεδομένο ποσοστό ατόμων θα πεθάνει. Η θανάσιμη συγκέντρωση είναι μια μέτρηση θανάσιμης δόσης που χρησιμοποιείται για αέρια ή σωματίδια. Η LD μπορεί να βασιστεί στην έννοια του τυπικού ατόμου (standard person), ενός θεωρητικού ατόμου που έχει τελείως "κανονικά" χαρακτηριστικά και συνεπώς δεν ισχύει για όλους τους υποπληθυσμούς.
Μέση θανατηφόρα δόση (LD50)
Η μέση (διάμεσος) θανατηφόρα δόση, LD50 (συντόμευση για το "θανατηφόρα δόση, 50%"), LC50 (θανατηφόρα συγκέντρωση, 50%) ή LCt50 (θανατηφόρα δόση και χρόνος) τοξίνης, ακτινοβολίας, ή παθογόνου οργανισμού είναι η απαιτούμενη δόση για τη θανάτωση των μισών μελών ενός εξεταζόμενου πληθυσμού μετά από μια καθορισμένη διάρκεια. Οι αριθμοί LD50 χρησιμοποιούνται συχνά ως γενικοί δείκτες οξείας τοξικότητας μιας ουσίας. Μία χαμηλότερη LD50 είναι ενδεικτική αυξημένης τοξικότητας.
Η δοκιμασία δημιουργήθηκε από τον J.W. Trevan το 1927. Ο όρος "ημιθανατηφόρα δόση (semilethal dose)" χρησιμοποιείται κάποιες φορές με την ίδια έννοια. Η LD50 καθορίζεται συνήθως από δοκιμές σε ζώα όπως σε εργαστηριακούς ποντικούς. Το 2011 η Υπηρεσία τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (Food and Drug Administration) ενέκρινε εναλλακτικές μεθόδους για το LD50 που αφορούν δοκιμές σε καλλυντικά φάρμακα μπότοξ (Botox) χωρίς τη συμμετοχή ζώων.
Οι τιμές LD για ανθρώπους εκτιμώνται καλύτερα με προεκβολή αποτελεσμάτων από ανθρώπινες κυτταροκαλλιέργειες (cell cultures). Μια μορφή μέτρησης της LD είναι η χρήση ζώων όπως ποντικοί ή επιμύες, μετατρέποντας την σε δοσολογία ανά χιλιόγραμμο βιομάζας, και παρεκβάλλοντάς την σε ανθρώπινα στοιχεία. Ο βαθμός σφάλματος των τιμών LD από ζωικές παρεκβολές είναι μεγάλος. Η βιολογία των ζωικών δοκιμών διαφέρει σε σημαντικές όψεις από τη βιολογία των ανθρώπων. Παραδείγματος χάρη, ο ιστός του ποντικιού έχει περίπου πενήντα φορές μικρότερη απόκριση στο δηλητήριο του (Atrax robustus - Sydney funnel-web spider) από τον ανθρώπινο ιστό. Ο νόμος τετραγώνου-κύβου (square-cube law) επίσης περιπλέκει την κλιμάκωση των εμπλεκόμενων σχέσεων. Οι ερευνητές απομακρύνονται από τις μετρήσεις LD με βάση τα ζώα σε κάποιες περιπτώσεις. Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ έχει αρχίσει να εγκρίνει περισσότερες μη ζωικές μεθόδους ως απάντηση στις ανησυχίες για την ευημερία των ζώων.
Η LD50 εκφράζεται συνήθως ως η μάζα της χορηγούμενης ουσίας ανά μονάδα μάζας του υποκειμένου της δοκιμής, συνήθως σε χιλιοστογραμμάριο της ουσίας ανά χιλιόγραμμο σωματικής μάζας, αλλά δηλώνεται ως νανογραμμάρια (κατάλληλο για το botulinum), μικρογραμμάρια, χιλιοστογραμμάρια, ή γραμμάρια (κατάλληλο για την παρακεταμόλη) ανά χιλιόγραμμο. Δηλώνοντάς το με αυτόν τον τρόπο επιτρέπει τη σύγκριση διαφορετικών ουσιών ως προς τη σχετική τοξικότητα και κανονικοποιείται για την διακύμανση του μεγέθους των εκτιθέμενων ζώων, αν και η τοξικότητα δεν κλιμακώνεται πάντα απλώς με το σωματικό βάρος.
Η επιλογή της θνησιμότητας κατά 50% ως σημείου αναφοράς αποφεύγει το ενδεχόμενο των ασαφών μετρήσεων στα άκρα και μειώνει τις απαιτούμενες δοκιμές. Όμως, αυτό σημαίνει επίσης ότι η LD50 δεν είναι η θανατηφόρα δόση για όλα τα υποκείμενα· κάποια μπορούν να πεθάνουν με πολύ λιγότερο, ενώ κάποια άλλα υποκείμενα επιβιώνουν με δόσεις πολύ μεγαλύτερες από την LD50. Μετρήσεις όπως "LD1" και "LD99" (απαιτούμενες δοσολογίες για τον θάνατο του 1% ή 99%, αντίστοιχα, του πληθυσμού του δείγματος) χρησιμοποιούνται ευκαιριακά για ειδικούς σκοπούς.
Η θανατηφόρα δόση ποικίλει συχνά ανάλογα με τη μέθοδο της χορήγησης του φαρμάκου (Drug administration)· π.χ., πολλές ουσίες είναι λιγότερο τοξικές όταν χορηγούνται από το στόμα, παρά όταν χορηγούνται ενδοφλεβίως. Γι' αυτόν τον λόγο, στους αριθμούς της LD50 προστίθεται ο τρόπος χορήγησης, π.χ., "LD50 i.v."
Τα σχετικά μεγέθη LD50/30 ή LD50/60 χρησιμοποιούνται για να αναφέρονται σε δόση που χωρίς περίθαλψη θα είναι θανάσιμη κατά το 50% του πληθυσμού μέσα σε 30 ή 60 ημέρες αντίστοιχα. Αυτές οι μετρήσεις χρησιμοποιούνται πιο συχνά με την ακτινοβολία, καθώς η επιβίωση πέρα από 60 ημέρες καταλήγει τελικά σε ανάρρωση.
Μέση μολυσματική δόση
Η μέση (διάμεσος) μολυσματική δόση (ID50) είναι ο αριθμός των οργανισμών που δέχτηκε ένα άτομο ή πειραματόζωο με προσδιορισμένη την οδό χορήγησης (π.χ., 1.200 οργανισμοί/άτομο στοματικώς). Λόγω των δυσκολιών στην καταμέτρηση των ενεργών οργανισμών σε μια δόση, οι μολυσματικές δόσεις μπορεί να εκφράζονται με όρους βιολογικής ανάλυσης, όπως τον αριθμό των LD50 σε κάποιες δοκιμές ζώων. Στον βιολογικό πόλεμο μολυσματική δοσολογία είναι ο αριθμός των μολυσματικών δόσεων ανά λεπτό για ένα κυβικό μέτρο (π.χ., ICt50 είναι 100 μεσαίες δόσεις - min/m3).
Ελάχιστη θανατηφόρα δόση
Η ελάχιστη θανατηφόρα δόση (Lowest lethal dose) (LDLo) είναι η ελάχιστη ποσότητα φαρμάκου που μπορεί να θανατώσει ένα συγκεκριμένο ζωικό είδος κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες. Η δόση δίνεται ανά μονάδα σωματικού βάρους (συνήθως δηλώνεται σε χιλιοστογραμμάρια ανά χιλιόγραμμο) μιας ουσίας που είναι γνωστό ότι είναι θανατηφόρα σε ένα συγκεκριμένο είδος. Όταν μπαίνει σε παρένθεση μια LD Lo, δηλώνονται συνήθως το συγκεκριμένο είδος και η μέθοδος χορήγησης(π.χ. με κατάποση, με εισπνοή, ενδοφλεβίως).
Μέση θανατηφόρα συγκέντρωση
Η μέση (διάμεσος) θανατηφόρα συγκέντρωση (Median lethal concentration) αναφέρεται για αέρια και αερολύματα και είναι η ανάλογη έννοια (που δίνεται σε mg/m3 ή ppm, μέρη ανά εκατομμύριο), αν και αυτή εξαρτάται επίσης από τη διάρκεια της έκθεσης, που πρέπει επίσης να συμπεριληφθεί στον ορισμό.
Μια συγκρίσιμη μέθοδος είναι η LCt50, που συσχετίζει τη θανάσιμη δόση από έκθεση, όπου C είναι η συγκέντρωση και t ο χρόνος. Εκφράζεται συχνά με όρους mg-min/m3. LCt 50 είναι η δόση που θα προκαλέσει ανικανότητα παρά θάνατο. Αυτές οι μετρήσεις χρησιμοποιούνται συνήθως για να δείξουν τη σχετική αποτελεσματικότητα των παραγόντων χημικού πολέμου (chemical warfare) και οι δόσεις συνήθως χαρακτηρίζονται από ρυθμούς αναπνοής (π.χ., σε ανάπαυση = 10 l/min) για εισπνοή, ή βαθμό ένδυσης για διείσδυση δέρματος. Η έννοια του Ct προτάθηκε πρώτα από τον Φριτς Χάμπερ και μερικές φορές αναφέρεται ως νόμος του Χάμπερ, που υποθέτει ότι η έκθεση 1 λεπτού σε 100 mg/m3 είναι ισοδύναμη με 10 λεπτά από 10 mg/m3 (1 × 100 = 100, ίσον με 10 × 10 = 100).
Κάποιες χημικές ουσίες, όπως το υδροκυάνιο, αποτοξινώνονται εύκολα από το ανθρώπινο σώμα και δεν ακολουθούν τον νόμο του Χάμπερ (Haber's Law). Έτσι, σε αυτές τις περιπτώσεις, η θανατηφόρα συγκέντρωση μπορεί να δοθεί απλώς ως LC50 και χαρακτηρίζεται από τη διάρκεια έκθεσης (π.χ., 10 λεπτά). Τα Δελτία Δεδομένων Ασφάλειας Υλικού (Material Safety Data Sheet) για τοξικές ουσίες χρησιμοποιούν συχνά αυτήν τη μορφή του όρου ακόμα κι αν η ουσία ακολουθεί τον νόμο Χάμπερ.
Ελάχιστη θανατηφόρα συγκέντρωση
The LCLo είναι η χαμηλότερη συγκέντρωση μιας χημικής ουσίας, που δίνεται για μια περίοδο χρόνου, που αποβαίνει μοιραία για ένα μεμονωμένο ζώο. Η LCLo λαμβάνεται συνήθως για μια οξεία έκθεση (μικρότερη από 24 ώρες). Συσχετίζεται με την LC50, τη μέση θανατηφόρα συγκέντρωση. Η LCLo χρησιμοποιείται για αέρια και αερολύματα.
Περιορισμοί
Ως μέτρο τοξικότητας, η θανατηφόρα δόση είναι κάπως αναξιόπιστη και τα αποτελέσματα μπορεί να διαφέρουν πολύ μεταξύ των εργαστηρίων δοκιμών λόγω παραγόντων όπως τα γενετικά χαρακτηριστικά του δείγματος του πληθυσμού, το ελεγχόμενο είδος ζώου, περιβαλλοντικούς παράγοντες και τρόπο χορήγησης.
Μπορεί επίσης να υπάρχει μια ευρεία ποικιλία ανάμεσα στα είδη· αυτό που είναι σχετικά ασφαλές για επιμύες μπορεί να είναι ιδιαίτερα τοξικό για τους ανθρώπους (συγκρίνετε την τοξικότητα της παρακεταμόλης)και αντίστροφα. Παραδείγματος χάρη, η σοκολάτα, σχετικά αβλαβής για τους ανθρώπους, είναι γνωστό ότι είναι τοξική για πολλά ζώα. Όταν χρησιμοποιείται για τον έλεγχο δηλητηρίου από δηλητηριώδεις οργανισμούς, όπως τα φίδια, τα αποτελέσματα της LD50 μπορεί να οδηγούν λανθασμένα λόγω των φυσιολογικών διαφορών μεταξύ ποντικών, επιμυών και ανθρώπων. Πολλά δηλητηριώδη φίδια είναι εξειδικευμένοι θηρευτές ποντικών και το δηλητήριο τους μπορεί να προσαρμόζεται ειδικά για να αποδυναμώσει τους ποντικούς· και οι μαγκούστες μπορεί να είναι ιδιαίτερα ανθεκτικές. Αν και τα περισσότερα θηλαστικά έχουν μια πολύ παρόμοια φυσιολογία, τα αποτελέσματα της LD50 μπορεί να έχουν ή να μην έχουν ισοδύναμη συμπεριφορά σε κάθε θηλαστικό, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου.
Δικαιώματα των ζώων
Οι ομάδες Animal rights και Animal welfare, έχουν εκστρατεύσει κατά των δοκιμών σε ζώα της LD50, ιδιαίτερα, για την περίπτωση κάποιων ουσιών, που προκαλούν στα ζώα αργούς και επώδυνους θανάτους. Πολλές χώρες, συμπεριλαμβανόμενου του Ηνωμένου Βασιλείου, έχουν κάνει βήματα για την απαγόρευση της LD50 από το στόμα και ο ΟΟΣΑ κατάργησε την απαίτηση για στοματικές δοκιμές το 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοξικολογία Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Μαγδαληνή του Λίππε
Η Μαγδαληνή, γερμ.: Magalena von Lippe (25 Φεβρουαρίου 1552, Ντέτμολντ - 26 Φεβρουαρίου 1587, Ντάρμσταντ) από τον Οίκο του Λίππε ήταν κόρη του κόμη του Λίππε και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ντάρμστατ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Βερνάρδου Η΄ κόμη του Λίππε (1527–1563) και της Αικατερίνης (1524–1583), κόρης του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Βάλντεκ-Άιζενμπεργκ. Μετά το τέλος του πατέρα της μετακόμισε στην Αυλή του Γουλιέλμου Δ΄ λαντγκάβου της Έσσης-Κάσσελ, όπου εθεωρείτο καλλονή. Εδώ γνώρισε τον Γεώργιο Α΄. Τον παντρεύτηκε στις 17 Αυγούστου 1572· ο Γουλιέλμος Δ΄ πλήρωσε τα έξοδα του γάμου. Ο γάμος ήταν ευτυχισμένος: η Μαγδαληνή εθεωρείτο τόσο ενάρετη, ευσεβής και καλοσυνάτη, που μερικές φορές συγκρινόταν με την Αγία Ελισάβετ. Έγραψε ακόμη και ένα βιβλίο προσευχής για τα παιδιά της. Η Μαγδαληνή και ο σύζυγός της έθεσαν τα θεμέλια για τη βιβλιοθήκη της Πολιτείας και του Πανεπιστημίου της Έσσης.
Απεβίωσε το 1587, μετά από 15 χρόνια γάμου, σε ηλικία 35 ετών, μετά τη γέννηση του τελευταίου της παιδιού. Τάφηκε στη χορωδία της εκκλησίας της πόλης του Ντάρμσταντ. Το διάσημο επιτύμβιο μνημείο της βρίσκεται ακόμη πίσω από τον υψηλό βωμό. Το αφιέρωσε ο σύζυγός της το 1589.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1572 τον Γεώργιο Α΄ λάντγκραβο της και Έσσης-Ντάρμστατ είχαν παιδιά:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Οίκος του Λίππε
Παράκτιος σταθμός
Παράκτιος σταθμός χαρακτηρίζεται οποιοσδήποτε εγκατεστημένος μεν, στην ακτή σταθμός, που η κύρια αποστολή του είναι η εξυπηρέτηση ή διάθεση αυτού προς τους ναυτιλλόμενους. Για το λόγο αυτό και λέγεται κατ΄ εξαίρεση παράκτιος και όχι παράλιος. Τέτοιοι σταθμοί είναι:
Κατηγορία:Ναυτιλιακή υποδομή
Ανίχνευση και διόρθωση σφαλμάτων
Με τον όρο ανίχνευση και διόρθωση σφαλμάτων αναφερόμαστε σε ένα σύνολο μεθόδων οι οποίες επιτρέπουν την αποτίμηση της ακεραιότητας κάποιων δεδομένων, τα οποία π.χ. έχουν μεταδοθεί μέσω κάποιου τηλεπικοινωνιακού καναλιού, και προαιρετικά την επιδιόρθωση των δεδομένων αυτών σε περίπτωση που εντοπιστεί βλάβη της ακεραιότητάς τους. Υπάρχουν πολλαπλοί τρόποι και αλγόριθμοι για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, συνήθως μαθηματικά θεμελιωμένοι στη θεωρία πληροφοριών, οι οποίοι όπως είναι φανερό βρίσκουν μεγάλη εφαρμογή στις τηλεπικοινωνίες και στην πληροφορική.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Αποσφαλμάτωση Κατηγορία:Σφάλματα υπολογιστών
Ραδιοφάρος
Οι ραδιοφάροι (Radio beacons) είναι πομποί που εκπέμπουν σε ορισμένες συχνότητες ειδικό χαρακτηριστικό σήμα, που μπορεί να είναι γράμμα ή ομάδα γραμμάτων του μορσικού αλφάβητου, η ένταση του οποίου μετριέται από τα ραδιογωνιόμετρα (Ρ/Γ) (Direction Finders, D/F) και προσδιορίζεται έτσι η κατεύθυνση (ραδιοδιόπτευση) αυτών.
Οι ραδιοφάροι αποτελούν τα κύρια βοηθητικά μέσα στη ραδιοναυτιλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Ραδιοναυτιλία
Σάξονες της Τρανσυλβανίας
Οι Σάξονες της Τρανσυλβανίας (γερμανικά: Siebenbürger Sachsen, ρουμανικά: Sași) είναι μία από τις εθνικές μειονότητες της Ρουμανίας. Παραδοσιακά ανήκουν στη λουθηρανική εκκλησία και σημαντικές πόλεις τους υπήρξαν το Σιμπίου, το Μπρασόβ και η Σιγκισοάρα στη νότια Τρανσυλβανία που ακόμη διατηρούν στοιχεία σαξονικής αρχιτεκτονικής.
Είναι απόγονοι των Σαξόνων που μετανάστευσαν στην Τρανσυλβανία στα μέσα του 12ου αιώνα αν και πλέον σήμερα δεν απομένουν παρά μερικές χιλιάδες μετά τη μαζική φυγή τους που ακολούθησε την κατάρρευση του καθεστώτος του Τσαουσέσκου μεταξύ 1989 και 1990. Στην περιοχή πλέον διαμένει μια πλειοψηφία Ρομά. Σάξονας της Τρανσυλβανίας είναι ο Πρόεδρος της Ρουμανίας, Κλάους Γιοχάνις.
Οι Σάξονες της Τρανσυλβανίας (γερμανικά: Siebenbürger Sachsen, τρανσυλβανοσαξονικά: Siweberjer Såksen, ρουμανικά: Sași ardeleni, sași transilvăneni/transilvani, ουγγρικά: Erdélyi szászok) είναι ένας λαός γερμανικής εθνότητας που εγκαταστάθηκε στην Τρανσυλβανία (γερμανικά: Siebenbürger) από τα μέσα του 12ου αιώνα ως την ύστερη νεότερη περίοδο (πιο συγκεκριμένα τα μέσα 19ου αιώνα).
Η νομική βάση της εγκατάστασης τέθηκε με το Diploma Andreanum, που εκδόθηκε από τον Βασιλιά Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας, που είναι γνωστό ότι παρέχει την πρώτη εδαφική αυτονομία μέχρι τότε στην ιστορία. Οι «Σάξονες» της Τρανσυλβανίας προέρχονταν αρχικά από τη Φλάνδρα, το Αινώ, τη Βραβάντη, τη Λιέγη, τη Ζέελαντ, τον Μοζέλλα, τη Λωρραίνη και το Λουξεμβούργο στα βορειοδυτικά εδάφη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας γύρω στο 1140.
Μετά το 1918 και τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας, στον απόηχο της Συνθήκης του Τριανόν, η Τρανσυλβανία εντάχθηκε στο Βασίλειο της Ρουμανίας. Κατά συνέπεια οι Σάξονες της Τρανσυλβανίας, μαζί με άλλες εθνικές γερμανικές υποομάδες στην πρόσφατα διευρυμένη Ρουμανία (συγκεκριμένα Σουαβοί του Bανάτου, Γερμανοί της Βεσσαραβίας, Γερμανοί της Δοβρουτσάς, Γερμανοί της Βουκοβίνας, Σουαβοί του Σάτου Μάρε και Γερμανοί Τσίπσερ), έγιναν μέρος της ευρύτερης γερμανικής μειονότητας αυτής της χώρας. Σήμερα σχετικά λίγοι εξακολουθούν να ζουν στη Ρουμανία, όπου η τελευταία επίσημη απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2011 κατέγραψε 36.042 Γερμανούς, εκ των οποίων οι 11.400 ήταν Τρανσυλβανικής Σαξονικής καταγωγής.
Ιστορική επισκόπηση
Ο εποικισμός της Τρανσυλβανίας από Γερμανούς ξεκίνησε επί της βασιλείας του Βασιλιά Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας (1141–1162). Για δεκαετίες το κύριο καθήκον αυτών των μεσαιωνικών γερμανόφωνων εποίκων ήταν να υπερασπιστούν τα νοτιοανατολικά σύνορα του Βασιλείου της Ουγγαρίας ενάντια σε ξένους εισβολείς που προέρχονταν κυρίως από την Κεντρική Ασία (π.χ. Κουμάνοι και Τάταροι).
Το πρώτο κύμα εποικισμού συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα. Αν και οι άποικοι προέρχονταν κυρίως από τη δυτική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και γενικά μιλούσαν Φραγκονικές διαλέκτους, άρχισαν να αναφέρονται συλλογικά ως «Σάξονες» λόγω των Γερμανών που εργάζονταν για την Ουγγρική καγκελαρία. Σταδιακά η μορφή των Γερμανικών που μιλούσαν κάποτε αυτοί οι τεχνίτες, οι φύλακες και οι εργάτες έγινε τοπικά γνωστή ως Såksesch.
Ο πληθυσμός των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας μειώνεται σταθερά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς άρχισαν να εγκαταλείπουν μαζικά τη σημερινή Ρουμανία κατά και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακομίζοντας αρχικά στην Αυστρία και στη συνέχεια κυρίως στη νότια Γερμανία (ειδικά στη Βαυαρία).
Η διαδικασία της μετανάστευσης συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής κυριαρχίας στη Ρουμανία. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Τσαουσέσκου το 1989 και εκείνου της Ανατολικής Γερμανίας, πολλοί από αυτούς συνέχισαν να μεταναστεύουν στην ενοποιημένη Γερμανία. Ως αποτέλεσμα σήμερα μόνο περίπου 12.000 Σάξονες παραμένουν στη Ρουμανία.
Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των Σάξονων της Τρανσυλβανίας ζει είτε στη Γερμανία είτε στην Αυστρία. Ωστόσο ένας αρκετά μεγάλος πληθυσμός των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας κατοικεί επίσης σήμερα στη Βόρεια Αμερική, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες (συγκεκριμένα στο Αϊντάχο, το Οχάιο και το Κολοράντο), καθώς και στον Καναδά (ακριβέστερα το νότιο Οντάριο).
Προέλευση και μεσαιωνικοί οικισμοί
Η αρχική φάση του γερμανικού εποικισμού άρχισε στα μέσα του 12υο αιώνα, με τους εποίκους να ταξιδεύουν σε αυτό που θα γινόταν η Altland ή Hermannstadt Provinz, με βάση γύρω από την πόλη Χέρμανσταντ, το σημερινό Σιμπίου. Αν και ο πρωταρχικός λόγος για την πρόσκληση του Γκέζα Β΄ ήταν η υπεράσπιση των συνόρων, παράλληλα με την απασχόληση των Σέκελι έναντι των εισβολέων, οι Γερμανοί αναζητήθηκαν επίσης για την ειδίκευσή τους στις εξορύξεις και την ικανότητά τους να αναπτύξουν την οικονομία της περιοχής. Οι περισσότεροι έποικοι στην περιοχή αυτή προήλθαν από το Λουξεμβούργο και την περιοχή του ποταμού Ποταμού Μοζέλλα.
Μια δεύτερη φάση γερμανικού εποικισμού στις αρχές του 13ου αιώνα έγινε από εποίκους κυρίως από τη Ρηνανία, τις νότιες Κάτω Χώρες και την περιοχή του Μοζέλλα, με άλλους από τη Θουριγγία, τη Βαυαρία, ακόμη και από τη Γαλλία. Ένας οικισμός στη βορειοανατολική Τρανσυλβανία επικεντρώθηκε στην πόλη Νέζεν, το μεταγενέστερο 'Μπίστριτς'' (Μπίστριτσα), που βρίσκεται στον ομώνυμο ποταμό. Η γύρω περιοχή έγινε γνωστή ως Νέζνερλαντ.
Η συνεχιζόμενη μετανάστευση από την Αυτοκρατορία επέκτεινε την περιοχή των Σαξόνων προς τα ανατολικά. Οι έποικοι από την περιοχή του Χέρμανσταντ εξαπλώθηκαν στην κοιλάδα του Ποταμού Χορτιμπάτσιου (Harbachtal) και στους πρόποδες των βουνών Τσίμπιν (γερμανικά: Zibin) και Σέμπες (γερμανικά: Mühlbacher).
Η τελευταία περιοχή, επικεντρωμένη γύρω από την ομώνυμη πόλη, ήταν γνωστή ως Unterwald. Στο βόρειο τμήμα του Χέρμανσταντ εγκαταστάθηκαν στη λεγόμενη Weinland, συμπεριλαμβανομένου του χωριού Νυμφζ κοντά στο Μέδιας. Λέγεται ότι ο όρος Σάξων εφαρμόστηκε σε όλους τους Γερμανούς αυτών των ιστορικών περιοχών, γιατί οι πρώτοι Γερμανοί έποικοι που ήρθαν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν είτε φτωχοί ανθρακωρύχοι είτε ομάδες καταδίκων από τη Σαξονία.
Το 1211 ο Βασιλιάς Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας κάλεσε τους Τεύτονες Ιππότες να εγκατασταθούν και να υπερασπιστούν το Μπούρτσενλαντ στη νοτιοανατολική γωνία της Τρανσυλβανίας. Για να φυλάξουν τα ορεινά περάσματα των Καρπαθίων (Karpaten) από τους Κουμάνους, οι Ιππότες δημιούργησαν πολυάριθμα κάστρα και πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης πόλης του Kronstadt (Μπρασόβ). Θορυβημένος από την ταχεία αναπτυσσόμενη δύναμη των Ιπποτών το 1225 ο Ανδρέας Β΄ έδιωξε το Τάγμα, που έκτοτε μεταφέρθηκε στην Πρωσία το 1226, αν και οι έποικοι παρέμειναν στο Μπούρτσενλαντ. Τα μεσαιωνικά ανατολικά σύνορα του Βασιλείου της Ουγγαρίας τα υπερασπίστηκαν στα βορειοανατολικά οι Σάξονες του Νέζνερλαντ, τα ανατολικά η ουγγρική φυλή συνοριακών φρουρών των Σέκελι, τα νοτιοανατολικά τα κάστρα που έχτισαν οι Τεύτονες Ιππότες και οι Σάξονες του Μπούρτσενλαντ και τα νότια οι Σάξονες του Αλτλαντ.
Η πιο αξιοσημείωτη άφιξη Γερμανών στην περιοχή συνέβη το 1284, όταν μια ομάδα 130 παιδιών από την πόλη Χάμελιν (Hameln), της σημερινής Κάτω Σαξονίας, οδηγήθηκαν μακριά από τη μητρική τους πόλη από έναν αυλητή. Σύμφωνα με την ακόλουθη παράδοση, αυτό ο αυλητής το έκανε μετά την άρνηση των χωρικών να τον αποπληρώσουν για τις υπηρεσίες του, την απαλλαγή της πόλης από τη μόλυνση από αρουραίους και καταγράφεται στα αρχεία της πόλης Χάμελιν (η αρχαιότερη τέτοια πηγή χρονολογείται από το 1384: " Πάνε 100 χρόνια που τα παιδιά μας έφυγαν").
Νομική οργάνωση
Αν και οι ιππότες είχαν εγκαταλείψει την Τρανσυλβανία οι Σάξονες έποικοι παρέμειναν και ο βασιλιάς τους επέτρεψε να διατηρήσουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που περιλαμβάνονταν στο Diploma Andreanum του 1224 του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Αυτό το έγγραφο παρείχε στον γερμανικό πληθυσμό της επικράτειας μεταξύ Ντράας (Ντραουσένι) και Μπρόος (Oρέστιε) τόσο διοικητική όσο και θρησκευτική αυτονομία και καθόριζε τις υποχρεώσεις τους έναντι των βασιλιάδων της Ουγγαρίας. Έπρεπε να πληρώνουν ετήσιο φόρο στον βασιλιά και να παρέχουν στρατιωτική συνεισφορά στον βασιλικό στρατό σε περίπτωση κινδύνου επίθεσης από το εξωτερικό. Διαφορετικά θα έχαναν την αυτονομία τους. Ούτε οι Ούγγροι δεν μπορούσαν να εγκατασταθούν στα σαξονικά εδάφη. Η περιοχή που εποικίσθηκε από Γερμανούς κάλυπτε μια έκταση περίπου 30.000 τ.χλμ. Η περιοχή ονομαζόταν Βασιλικά εδάφη ή Σαξονικά εδάφη (γερμανικά: Königsboden, ουγγρικά: Királyföld ή Szászföld, ρουμανικά: Pământul crăiesc, λατινικά: Terra Saxonum ή Fundus Regius). Επί της βασιλείας του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας (πιθανώς 1325–1329) οι Σάξονες οργανώθηκαν στις Σαξονικές Έδρες ως εξής:
Θρησκευτικές οργανώσεις
Μαζί με το Τευτονικό Τάγμα άλλες θρησκευτικές οργανώσεις που ήταν σημαντικές για την ανάπτυξη των γερμανικών κοινοτήτων ήταν τα Κιστερκιανά αββαεία του Iγκρις στην περιοχή του Βανάτου και αντίστοιχα του Κερτς στη Φόγκαρασλαντ (ţara făgăraşului). Η παλαιότερη θρησκευτική οργάνωση των Σαξόνων ήταν η Επισκοπή του Χέρμανσταντ (σημερινό Σιμπίου), που ιδρύθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1191. Στα πρώτα της χρόνια περιλάμβανε τις περιοχές του Χέρμανσταντ, του Λέσκιρχ (Nόκριχ) και του Γκρος-Σενκ (Τσίνκου), που πρώτες εποικίστηκαν από Γερμανούς στην περιοχή.
Υπό την επίδραση του Γιόχανες Χόντερους η μεγάλη πλειοψηφία των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας αγκάλιασαν το νέο δόγμα του Μαρτίνου Λούθηρου κατά την Προπτεσταντική Μεταρρύθμιση. Ο πρώτος επίσκοπος της Σαξονικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Πάουλ Βίνερ εκλέχτηκε από τους Σάξονες πάστορες σε μια σύνοδο στις 6 Φεβρουαρίου 1553. Σχεδόν όλοι έγιναν Λουθηρανοί Προτεστάντες, με πολύ λίγους Καλβινιστές), ενώ άλλα μικρά τμήματα της κοινωνίας των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας παρέμειναν σταθερά Καθολικά (λατινική ιεροτελεστία, πιο συγκεκριμένα) ή προσηλυτίσθηκαν στον Καθολικισμό αργότερα. Παρόλα αυτά μία από τις συνέπειες της Μεταρρύθμισης ήταν η εμφάνιση μιας σχεδόν τέλειας ισοδυναμίας, στο Τρανσυλβανικό πλαίσιο, των όρων Λουθηρανός και Σάξονας, με τη Λουθηρανική εκκλησία της Τρανσυλβανίας να είναι de facto ένα "Volkskirche", δηλαδή η "Εθνική Εκκλησία" των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας.
Οχύρωση των πόλεων
Η εισβολή των Μογγόλων του 1241–42 κατέστρεψε μεγάλο μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Αν και οι Σάξονες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αντισταθούν, πολλοί οικισμοί καταστράφηκαν. Στον απόηχο της εισβολής πολλές πόλεις της Τρανσυλβανίας οχυρώθηκαν με κάστρα από πέτρα και δόθηκε έμφαση στην οικονομική ανάπτυξη των πόλεων. Κατά τον Μεσαίωνα περίπου 300 χωριά αμύνονταν με Kirchenburgen, ή περιτοιχισμένες εκκλησίες με τεράστια τείχη. Αν και πολλές από αυτές τις οχυρωμένες εκκλησίες έχουν ερειπωθεί, σήμερα η νοτιοανατολική περιοχή της Τρανσυλβανίας έχει έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς υφιστάμενων οχυρωμένων εκκλησιών από τον 13ο έως τον 16ο αιώνα καθώς περισσότερα από 150 χωριά της περιοχής μετρούν διάφορους τύπους οχυρωμένων εκκλησιών σε καλή κατάσταση, επτά από τα οποία περιλαμβάνονται στην Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO με το όνομα Χωριά με οχυρωμένες εκκλησίες στην Τρανσυλβανία. Η ταχεία επέκταση των πόλεων που κατοικήθηκαν από Σάξονες οδήγησε στο να γίνει η Τρανσυλβανία γνωστή στα γερμανικά ως Siebenbürgen και Septem Castra στα λατινικά, με αναφορά σε επτά από τις οχυρωμένες πόλεις, πιθανότατα:
Άλλες πιθανές υποψήφιες για αυτή τη λίστα είναι:
Αλλοι σημαντικοί οικισμοί των Σαξόνων:
Προνομιακό καθεστώς
Μαζί με την κατά κύριο λόγο Ουγγρική-Τρανσυλβανική αριστοκρατία και τους Σέκελι οι Σάξονες της Τρανσυλβανίας ήταν μέλη της Unio Trium Nationum («Ένωση των Τριών Εθνών»), που ήταν ένας καταστατικός χάρτης που υπογράφηκε το 1438. Αυτή η συμφωνία διατήρησε σημαντικό βαθμό πολιτικών δικαιωμάτων για τις τρεις προαναφερθείσες ομάδες και απέκλεισε από την πολιτική ζωή του πριγκιπάτου την κατά κύριο λόγο Ούγγρους και Ρουμάνους αγρότες. Κατά την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση οι περισσότεροι Σάξονες της Τρανσυλβανίας ασπάστηκαν τον Λουθηρανισμό. Καθώς το ημιανεξάρτητο Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας ήταν ένα από τα πιο ανεξίθρησκα κράτη της Ευρώπης εκείνη την εποχή, οι Σάξονες είχαν τη δυνατότητα να ασκούν τη δική τους θρησκεία (που σημαίνει ότι απολάμβαναν θρησκευτική αυτονομία). Ωστόσο οι Αψβούργοι εξακολουθούσαν να προωθούν τον Ρωμαιοκαθολικισμό στους Σάξονες κατά την Αντιμεταρρύθμιση. Πρόσφατα στη Ρουμανία περίπου το 60% των εθνοτικά Γερμανών ανέφεραν ότι είναι Ρωμαιοκαθολικοί και το 40% Προτεστάντες.
Οι πόλεμοι μεταξύ της Μοναρχίας των Αψβούργων και της Ουγγαρίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα μείωσε τον πληθυσμό των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας. Σε όλη αυτή τη χρονική περίοδο οι Σάξονες της Τρανσυλβανίας υπηρετούσαν ως διοικητές και στρατιωτικοί. Όταν το Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας τέθηκε υπό τον έλεγχο των Αψβούργων, έλαβε χώρα μια μικρότερη τρίτη φάση εποικισμού προκειμένου να αναζωογονηθεί η δημογραφική του κατάσταση.
Αυτό το κύμα εποικισμού περιλάμβανε εξόριστους Προτεστάντες από την Άνω Αυστρία (συγκεκριμένα τους Τρανσυλβανούς Λάντλερ), στους οποίους δόθηκε γη κοντά στο Χέρμανσταντ (Σιμπίου). Το Χέρμανσταντ που κατοικείτο κυρίως από Γερμανούς ήταν σημαντικό πολιτιστικό κέντρο στην Τρανσυλβανία την εποχή εκείνη, ενώ το Κρόνσταντ (Μπρασόβ) αντιπροσώπευε ένα ζωτικό πολιτικό κέντρο για τους Σάξονες της Τρανσυλβανίας.
Απώλεια του προνομιακού καθεστώτος
Ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Β' προσπάθησε να ανακαλέσει το Unio Trium Nationum στα τέλη του 18ου αιώνα. Οι ενέργειές του στόχευαν στην άρση της πολιτικής ανισότητας εντός της Τρανσυλβανίας, ιδιαίτερα της πολιτικής ισχύος των Σαξόνων.
Οι Ούγγροι από την άλλη υποστήριξαν την πλήρη ενοποίηση της Τρανσυλβανίας με την υπόλοιπη Ουγγαρία. Ο Στέφαν Λούντβιχ Ροτ, πάστορας που ηγήθηκε της γερμανικής υποστήριξης για τα ρουμανικά πολιτικά δικαιώματα, τελικά αντιτάχθηκε στην ένωση της Τρανσυλβανίας με την Ουγγαρία και εκτελέστηκε από το Ουγγρικό στρατοδικείο κατά τη διάρκεια της επανάστασης.
Αν και ο έλεγχος των Ούγγρων επί της Τρανσυλβανίας ανατράπηκε από τις δυνάμεις της Αυστριακής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1849, ο συμβιβασμός του Ausgleich μεταξύ Αυστρίας και Ουγγαρίας το 1867 δεν σεβάστηκε σαφώς τα πολιτικά δικαιώματα των Σαξόνων και μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 8 Ιανουαρίου 1919 οι εκπρόσωποι των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας αποφάσισαν να υποστηρίξουν την ένωση της Τρανσυλβανίας με το Βασίλειο της Ρουμανίας.
Τους υποσχέθηκαν πλήρη μειονοτικά δικαιώματα, αλλά πολλοί πλούσιοι Σάξονες έχασαν μέρος της γης τους στη διαδικασία αγροτικής μεταρρύθμισης που εφαρμόστηκε σε ολόκληρη τη Ρουμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στη Γερμανία πολλοί Σάξονες της Τρανσυλβανίας έγιναν πιστοί υποστηρικτές του εθνικοσοσιαλισμού, με την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία να χάνει, τελικά, μεγάλο μέρος της επιρροής της στην κοινότητα όσο περνούσε ο καιρός.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και μετά
Τον Φεβρουάριο του 1942 και τον Μάιο του 1943 η Γερμανία συνήψε συμφωνίες με την Ουγγαρία και τη Ρουμανία αντίστοιχα, με τις οποίες οι Γερμανοί που ήταν ικανοί για στρατιωτική θητεία, αν και ήταν είτε Ούγγροι (στη Βόρεια Τρανσυλβανία, που εντάχθηκε στο Ουγγρικό κράτους μέσω της Β' Επιδίκασης της Βιέννης ) ή Ρουμάνοι πολίτες (στη Νότια Τρανσυλβανία, που παρέμεινε τμήμα της Ρουμανίας), θα μπορούσαν να ενσωματωθούν στις τακτικές γερμανικές στρατιωτικές μονάδες, στα Waffen-SS και σε πολεμικές βιομηχανίες ή στην Οργάνωση Τοτ.
Ως αποτέλεσμα αυτών των συμφωνιών περίπου το 95% των μελών της γερμανικής εθνότητας που ήταν ικανά για στρατιωτική θητεία (Σάξονες της Τρανσυλβανίας και Σουηβοί του Βανάτου) εγγράφηκαν εθελοντικά στις μονάδες των Waffen-SS (περίπου 63.000 άτομα), με αρκετές χιλιάδες να υπηρετούν στις ειδικές μονάδες της Υπηρεσίας Ασφαλείας των SS (SD-Sonderkommandos), από τους οποίους τουλάχιστον 2.000 Γερμανοί ήταν εγγεγραμμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (KZ-Wachkompanien), εκ των οποίων τουλάχιστον το 55% υπηρετούσε σε στρατόπεδα εξόντωσης, κυρίως στο Άουσβιτς και το Λούμπλιν. Περίπου το 15% των Γερμανών της Ρουμανίας που υπηρέτησαν στα Waffen-SS πέθαναν κατά τον πόλεμο και μόνο μερικές χιλιάδες επιζώντες επέστρεψαν στη Ρουμανία.
Όταν η Ρουμανία υπέγραψε μια συνθήκη ειρήνης με τους Σοβιετικούς το 1944, ο Γερμανικός στρατός άρχισε να απομακρύνει τους Σάξονες από την Τρανσυλβανία, μια επιχείρηση που ήταν πιο καθολική για τους Σάξονες της Νέσνερλαντ (περιοχή Μπίστριτσα). Περίπου 100.000 Γερμανοί διέφυγαν προ του επελαύνοντος Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού, αλλά η Ρουμανία δεν διεύθυνε την απέλαση των Γερμανών όπως έκαναν οι γειτονικές χώρες στο τέλος του πολέμου. Ωστόσο περισσότεροι από 70.000 Γερμανοί της Ρουμανίας συνελήφθησαν από τον Σοβιετικό Στρατό και στάλθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας στη σημερινή Ουκρανία λόγω υποτιθέμενης συνεργασία με τη Ναζιστική Γερμανία.
Το 1989 ζούσαν ακόμη 95.000 Σάξονες στη Ρουμανία (περίπου το 40% του πληθυσμού του 1910) και μεταξύ 1991 και 1992 άλλοι 75.000 μετανάστευσαν. Ο αριθμός τους συρρικνώθηκε σε 14.770 σύμφωνα με τα στοιχεία που παρείχε η Ευαγγελική Εκκλησία της Ομολογίας του Αουγκσμπουργκ της Ρουμανίας το 2003.
Επειδή θεωρούνται Auslandsdeutsche («Γερμανοί του εξωτερικού») από τη Γερμανική κυβέρνηση, οι Σάξονες έχουν δικαίωμα στη γερμανική υπηκοότητα βάσει του νόμου της επιστροφής. Πολλοί Σάξονες έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία, ιδιαίτερα μετά την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ το 1989 και εκπροσωπούνται από την Ένωση Τρανσυλβανών Σαξόνων της Γερμανίας. Λόγω αυτής της μετανάστευσης από τη Ρουμανία ο πληθυσμός των Σαξόνων μειώνεται. Ταυτόχρονα, ειδικά μετά την ένταξη της Ρουμανίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, πολλοί Σάξονες της Τρανσυλβανίας επιστρέφουν από τη Γερμανία, διεκδικώντας περιουσίες που στερήθηκαν από το πρώην κομμουνιστικό καθεστώς ή/και ξεκινώντας μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Οι Σάξονες που παραμένουν στη Ρουμανία εκπροσωπούνται από το Δημοκρατικό Φόρουμ των Γερμανών της Ρουμανίας (FDGR/DFDR), το πολιτικό κόμμα του πέμπτου προέδρου της Ρουμανία Κλάους Γιοχάνις.
Πολιτισμός
Πριν την εκδίωξή τους από την Κομμουνιστική Ρουμανία οι Σάξονες της Τρανσυλβανίας apotelo;ysan ξεχωριστές κοινότητες σε πόλεις και χωριά, όπου διατήρησαν την εθνική τους παράδοση, που χαρακτηριζόταν από συγκεκριμένα έθιμα, παραδόσεις, τρόπο ζωής και ξεχωριστό στυλ ένδυσης (δηλαδή εθνικές φορεσιές). Μία από τις παραδόσεις που διατηρήθηκε ήταν η «Γειτονιά» (Nachbarschaften), στην οποία πολλά νοικοκυριά αποτελούσαν μια μικρή υποστηρικτική κοινότητα. Αυτό, σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, είναι αρχαίας γερμανικής προέλευσης.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Ιστορία της Τρανσυλβανίας
Διεθνές Κέντρο Μελετών Ευξείνου Πόντου
To  Διεθνές Κέντρο Μελετών Ευξείνου Πόντου (ΔΙΚΕΜΕΠ) είναι ένα think-tank με έδρα την Αθήνα, που στόχο έχει την προώθηση της πολυμερούς συνεργασίας μεταξύ των χωρών της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας καθώς επίσης και με άλλους διεθνείς εταίρους.
Ιστορία και Ταυτότητα
Το Διεθνές Κέντρο Μελετών Ευξείνου Πόντου συστήθηκε ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου με το άρθρο 50 παρ. 2 του Ν. 2594/1998 (ΦΕΚ 62 Α’) όπως τροποποιήθηκε από τα Προεδρικά Διατάγματα Αρ. 137 & 138, Εφημερίς της Κυβερνήσεως, αρ. φύλλου 119, τεύχος πρώτο, Απρίλιος 2000. Το Κέντρο αποτελεί συνδεδεμένο όργανο του διακυβερνητικού Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου (ΟΣΕΠ) και ως εκ τούτου ανήκει στη θεσμική οικογένεια του Οργανισμού.
Το ΔΙΚΕΜΕΠ δημιουργήθηκε αρχικά με σκοπό να συμβάλει, μέσω της πολιτικά εφαρμόσιμης έρευνας και συμβουλευτικών δράσεων, στην επίτευξη των στόχων του ΟΣΕΠ και εξακολουθεί να ενεργεί ως το επίσημο think-tank του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου. Εκτός από τα καθήκοντα που του έχουν ανατεθεί από τον ΟΣΕΠ, το Κέντρο αναπτύσσει με δική του πρωτοβουλία συμπληρωματικές δραστηριότητες στοχεύοντας στην ενίσχυση της πολυμερούς συνεργασίας στην ευρύτερη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Εν προκειμένω, το ΔΙΚΕΜΕΠ δίνει έμφαση στις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στόχοι
Μέσω των δραστηριοτήτων του, το Διεθνές Κέντρο Μελετών Ευξείνου Πόντου στοχεύει στην ενθάρρυνση της πολυμερούς συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών του ΟΣΕΠ καθώς και με λοιπούς διεθνείς φορείς.
Ως ανεξάρτητο ερευνητικό κέντρο κατάρτισης το Διεθνές Κέντρο Μελετών Ευξείνου Πόντου διεξάγει πολιτικά εφαρμόσιμη έρευνα και επιδιώκει την παραγωγή και προαγωγή τεχνογνωσίας τόσο εντός της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας όσο και εκτός των ορίων της.
Ως συνδεδεμένο όργανο του ΟΣΕΠ στόχος του είναι να ανταποκριθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στον θεσμικό του ρόλο και να εκπληρώσει τα καθήκοντα που του έχουν ανατεθεί πραγματοποιώντας έρευνες, καταθέτοντας πολιτικές προτάσεις και τέλος συντονίζοντας άλλες δραστηριότητες.
Το 2008 επανεξετάζοντας την εικόνα του με αφορμή τα δέκα χρόνια λειτουργίας του το ΔΙΚΕΜΕΠ υιοθέτησε το σύνθημα “Promoting Synergies Across Regions” («Προάγοντας Περιφερειακές Συνέργιες»).
Δραστηριότητες
Η ερευνητική υποστήριξη στα προαναφερθέντα θέματα πραγματοποιείται είτε από την ομάδα του ΔΙΚΕΜΕΠ είτε από εξωτερικούς εμπειρογνώμονες ή/ και σε συνεργασία και με άλλους οργανισμούς, ενώ τα αποτελέσματα που προκύπτουν από τις μελέτες αξιοποιούνται σε μια σειρά δραστηριοτήτων του Κέντρου όπως τα προγράμματάτου, οι εκδόσεις, οι εκδηλώσεις και οι συμβουλευτικές δράσεις.
Έργα
Εκτός από τα τρέχοντα προγράμματά του, το ΔΙΚΕΜΕΠ αναλαμβάνει επίσης έργα συγκεκριμένης χρονικής διάρκειας τα οποία υλοποιούνται με τη συνεργασία διεθνών εταίρων. Για τα συγκεκριμένα προγράμματα συνήθως λαμβάνεται εξωτερική χρηματοδότηση. Το Κέντρο έχει συμμετάσχει και σε μια σειρά από συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στόχο έχουν την προώθηση της συνεργασίας στους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας.
Εκδόσεις
Το ΔΙΚΕΜΕΠ εκδίδει τις ακόλουθες σειρές :
Επιπρόσθετα, το ΔΙΚΕΜΕΠ τακτικά δημοσιεύει βιβλία καθώς επίσης και άλλες εκδόσεις, ενώ η ομάδα του Κέντρου συνεισφέρει με άρθρα σε συλλογικούς τόμους, περιοδικά και σε λοιπά ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα. Οι εκδόσεις του ΔΙΚΕΜΕΠ διατίθενται δωρεάν ηλεκτρονικά μέσω της ιστοσελίδας του, ενώ είναι διαθέσιμα και σε έντυπη μορφή στη βιβλιοθήκη του Κέντρου.
Δομή
Το ΔΙΚΕΜΕΠ διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο διεθνούς σύστασης, το οποίο απαρτίζεται από υψηλόβαθμους εκπροσώπους και από τα 12 κράτη μέλη του ΟΣΕΠ. Επιπλέον, στο συμβούλιο συμμετέχουν ο Γενικός Γραμματέας της Μόνιμης Διεθνούς Γραμματείας του ΟΣΕΠ (PERMIS), ο Γενικός Διευθυντής του ΔΙΚΕΜΕΠ, ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του ΔΙΚΕΜΕΠ και τρεις προσωπικότητες διεθνούς κύρους.
Ο Γενικός Διευθυντής του ΔΙΚΕΜΕΠ επικουρούμενος από τον Αναπληρωτή Γενικό Διευθυντή έχει τη συνολική εποπτεία της ομάδας του Κέντρου που αποτελείται από 10-15 άτομα καθώς επίσης και από εξειδικευμένους εξωτερικούς συνεργάτες.
Συνεργάτες
Το κέντρο έχει καθιερώσει ένα δίκτυο διεθνών συνεργατών μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και οι ακόλουθοι «ειδικοί εταίροι»:
Χρηματοδότηση
Οι πόροι για τη λειτουργία και την ανάπτυξη του ΔΙΚΕΜΕΠ παρέχονται από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επιπλέον πόροι εξασφαλίζονται από ερευνητικά συμβόλαια, χορηγίες, εθελοντικές συνεισφορές από τα κράτη μέλη του ΟΣΕΠ καθώς και από άλλες πηγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Δεξαμενές σκέψης