cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έμιλι Μόρτιμερ
Νεανικά Χρόνια
Είναι κόρη της Πενέλοπε Γκόλοπ και του δραματουργού Τζον Κλίφορντ Μόρτιμερ. Έχει μια μικρότερη αδερφή, τη Ρόζι, και έναν ετεροθαλή αδερφό, τον Ρος Μπέντλεϋ. Ήταν μαθήτρια στο St Paul’s Girls School, όπου και εμφανίστηκε σε πολλές σχολικές παραστάσεις. Κατόπιν μαθήτευσε στο Κολλέγιο Λίνκολν στην Οξφόρδη, όπου έμαθε ρώσικα και έπαιξε σε διάφορες παραστάσεις. Δεν έχει επίσημα σπουδάσει υποκριτική. Πριν γίνει ηθοποιός, η Έμιλι έγραφε μια στήλη στη Daily Telegraph, και έγραψε επίσης το σενάριο της μεταφοράς στη μεγάλη οθόνη του βιβλίου της Λόρνα Σαζ, "Bad Blood".
Νικόλαος Γεωργαντής
Ο Νικόλαος Γεωργαντής ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ) και είχε χρηματίσει πρόεδρος του Επαγγελματικού Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου ως το θάνατό του, το 1947. Τιμήθηκε με το παράσημο των Ιπποτών του Παναγίου Τάφου. Κόρη του Νικολάου Γεωργαντή ήταν η γλύπτρια Λουκία Γεωργαντή (1919 – 2001).
Νίνουε
Το Νίνουε ή Νίνγουε (ισπανικά: Ninhue, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈninwe]) είναι χιλιανή κοινότητα και πόλη στην επαρχία Νιούμπλε, περιοχή Μπίο Μπίο.
Νικόλαος Γεωργαντής
Ο Γεωργαντής επιδόθηκε κυρίως στην κατασκευή ταφικών μνημείων και ηρώων, αλλά είχε φιλοτεχνήσει επίσης ανδριάντες και προτομές. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά έργα του περιλαμβάνονται:
Έμιλι Μόρτιμερ
Καριέρα
Κατά τη διάρκεια των παραστάσεων που έδινε όταν ήταν στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, την πρόσεξε ένας παραγωγός που αργότερα της έδωσε έναν βοηθητικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά The Glass Virgin (1995). Οι κατοπινοί τηλεοπτικοί ρόλοι της περιλαμβάνουν την ταινία Sharpe’s Sword. Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν απέναντι στον Βαλ Κίλμερ το 1996 στην ταινία The Ghost and the Darkness. Την ίδια χρονιά έπαιξε στην ιρλανδική ταινία ενηλικίωσης The Last of the High Kings. Το 1998 έπαιξε στην ταινία Elizabeth σε σκηνοθεσία Σεκάρ Καπούρ και στην τηλεοπτική μίνι – σειρά Cider with Rosie, που διασκευάστηκε για την τηλεόραση από τον πατέρα της.
Νικόλαος Γεωργαντής
Ταφικά μνημεία, Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών:
Νίνουε
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής, το Νίνουε εκτείνεται σε μια έκταση 401,2 χλμ² και έχει 5.738 κατοίκους.
Έμιλι Μόρτιμερ
Καριέρα
Το 1999, έπαιξε σε τρεις ρόλους που την έκαναν γνωστή εκτός Ηνωμένου Βασιλείου: ήταν το κορίτσι που απέρριψε ο Χιου Γκραντ στο Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ, εμφανίσθηκε ως Εσθήρ στην αμερικανική τηλεοπτική μίνι – σειρά Η Κιβωτός του Νώε, και ήταν η Αντζελίνα, η πρωταγωνίστρια της ταινίας μέσα στην ταινία στο Scream 3. Την επόμενη χρονιά, επιλέχθηκε να παίξει την Κάθριν στην εκδοχή του Κένεθ Μπράνα για το έργο του Σαίξπηρ, Αγάπης Αγώνας Άγονος, όπου γνωρίστηκε με τον Αλεσσάντρο Νιβόλα. Έπαιξε επίσης μαζί με τον Μπρους Γουίλις στο Για Πάντα Παιδί. Το 2002, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Ωραία Μέρα για να Πεθάνεις, παίζοντας μαζί με τον Σάμιουελ Λ. Τζάκσον και τον Ρόμπερτ Κάρλαϊλ, ενώ δευτεραγωνιστικό ρόλο στο πολεμικό δράμα του Τζον Γου Windtalkers. Το 2004 εμφανίστηκε στην ταινία Dear Frankie. Το 2005, έπαιξε στην ταινία του Γούντι Άλεν, Match Point, και χάρισε τη φωνή της στην αγγλική μεταγλώττιση του Κινούμενου Κάστρου στο ρόλο της νεαρής Σόφι. Την επόμενη χρονιά, στην ταινία Ο Ροζ Πάνθηρας, υποδύθηκε το αντικείμενο του έρωτα του Επιθεωρητή Κλουζώ (Στιβ Μάρτιν).
Νικόλαος Γεωργαντής
Ευτυχίας Μοσχονά (1909), Κωνσταντίνου Κανάρη Κομνηνού, Δημ. Ματθαιόπουλου, Οικογ. Λευκαδηνού, Οικογ, Βλάχου (1918), Οικογ. Π. Πιττακού, Οικογ. Λεμπέση, αλλά και το ταφικό μνημείο του ίδιου του γλύπτη Νικολάου Γεωργαντή, το οποίο κοσμείται με το συμβολικό γλυπτό του «Ψυχή».
Νίνουε
Ως κοινότητα, το Νίνουε είναι μια διοικητική διαίρεση του τρίτου επιπέδου της Χιλής που διοικείται από ένα δημοτικό συμβούλιο, διευθύνεται από έναν δήμαρχο ο οποίος εκλέγεται άμεσα κάθε τέσσερα χρόνια.
Έμιλι Μόρτιμερ
Προσωπική Ζωή
Στις 3 Ιανουαρίου 2000, παντρεύτηκε τον αμερικανό ηθοποιό Αλεσσάντρο Νιβόλα. Τρία χρόνια αργότερα, το Σεπτέμβρη, έφερε στον κόσμο το γιο τους Σάμιουελ.
Νίνουε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Νικόλαος Γεωργαντής
Εντυπωσιακά και με ρεαλιστικό τρόπο αποδίδει τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά και την ιδιαίτερη προσωπικότητα του ποιητή Γεωργίου Σουρή (1932), στην μαρμάρινη προτομή που ο Γεωργαντής έχει φιλοτεχνήσει στον τάφο του.
Έμιλι Μόρτιμερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Νικόλαος Γεωργαντής
Προτομές:
• Προτομή του αρχαίου ρήτορα Δημοσθένη (1938, μάρμαρο, Παιανία Αττικής).
• Προτομή Δημήτρη Παπανικολή (μάρμαρο, Αθήνα – Πεδίον του Άρεως).
Ηρώα:
• Ηρώο των πεσόντων στους πολέμους 1912 – 1921 (1923, Μαρούσι Αττικής).
• Μνημείο Εφέδρου Αξιωματικού (1972, Αθήνα – Προαύλιο Δικαστηρίων Σχολής Ευελπίδων). Είναι αφιερωμένο στους έφεδρους αξιωματικούς που έπεσαν στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912 – 1913.
Ανάμεσα σ’ ένα πλήθος άλλων έργων του Γεωργαντή περιλαμβάνονται:
• Στήλη του ιερέα Νικολάου Πλανά (Νάξος 1851 – Αθήνα 1932), φιλοτεχνημένη το 1940, η οποία βρίσκεται σήμερα στον περίβολο του Ναού Αγίου Ιωάννη του Κυνηγού, Αθήνα – οδός Βουλιαγμένης.
• «Ο ΄Αστεγος», «Ο Μαστρο-Χρήστος», «Η Δύναμη της ύλης», «Αγρυπνούν πνεύμα», «Ο Κίτσος και το Γεωργάκι», «Απ’ τ’ Αλώνι στ’ Αλέτρι» κ. ά.
Πηγές
• Στέλιος Λυδάκης: «Οι Έλληνες Γλύπτες – Η νεοελληνική γλυπτική: ιστορία – τυπολογία – λεξικό γλυπτών», τόμ. 5ος, σελ. 304, Εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ», Αθήνα, 1981.
• Ζέττα Αντωνοπούλου: «Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια γλυπτική 1834 – 2004», σσ. 84, 92, 98, 121, 122 & 201, α΄ έκδοση, Εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα, 2003.
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Μαρίνος Λάμπρου
Ο Μαρίνος Λάμπρου είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος. Από το 2017 είναι Δήμαρχος Πέγειας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μαρίνος Λάμπρου γεννήθηκε στην Πάφο στις 19 Ιουνίου 1978. Σπούδασε πολιτική μηχανική στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Ακολούθως, εργάστηκε σε ιδιωτική εταιρεία ως πολιτικός μηχανικός. Στη συνέχεια άνοιξε δικό του γραφείο πολιτικού μηχανικού στην Πέγεια.
Είναι πρόεδρος του ΣΚΕ Πέγειας, μέλος της Επιτροπής Εθελοντισμού Πάφου (ΕΣΣΕ), της Σχολικής Εφορίας Πέγειας, της Σχολική Εφορείας Γυμνασίου και Λυκείου Έμπας, του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητήριου Κύπρου (ΕΤΕΚ), του American Society of Civil Engineers και του Συνδέσμου Πολιτικών Μηχανικών Κύπρου.
Είναι νυμφευμένος με τη Στέλλα Νικηφόρου. Έχει ένα υιό.
Δημαρχία Πέγειας
Στις Δημοτικές εκλογές του 2016 εξελέγη Δήμαρχος Πέγειας.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πέγειας Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί μηχανικοί
Εσθήρ (Ρακίνας)
Εσθήρ είναι τραγωδία του Ρακίνα σε τρεις πράξεις και σε στίχους με χορωδιακά τμήματα. Παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στις 26 Ιανουαρίου 1689 στο Σαιν-Σιρ.
Η υπόθεση είναι εμπνευσμένη από τη βιβλική ιστορία της Εσθήρ. Το έργο ήταν παραγγελία της Μαντάμ ντε Μαιντενόν για τις μαθήτριες του σχολείου που είχε ιδρύσει.
Το έργο ανοίγει με μια εισαγωγή που αναφέρεται στη δόξα του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της Μαντάμ ντε Μαιντενόν.
Ιστορικό
Μετά τη Φαίδρα (1677), ο Ρακίνας δεν έγραφε πλέον θεατρικά έργα: αφοσιώθηκε ουσιαστικά στον ρόλο του ως ιστοριογράφου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και στην πίστη των Γιανσενιστών σε σημείο να ενστερνιστεί το όραμά τους για το θέατρο, το οποίο θεωρούσε το κοσμικό θέατρο βέβηλη τέχνη, και να απαγορεύσει στον γιο του να παρακολουθεί κοσμικά έργα. Μπορεί επομένως να φανεί περίεργο το γεγονός ότι έγραψε ένα νέο θεατρικό έργο, την Εσθήρ, το 1689. Για να γίνει κατανοητό το παράδοξο, είναι απαραίτητο να υπογραμμισθούν δύο στοιχεία: πρώτα απ' όλα, ο Ρακίνας έγραψε το έργο ως παραγγελία της Μαντάμ ντε Μαιντενόν (μυστική σύζυγος του βασιλιά). Επιπλέον, από ευσέβεια επέλεξε ένα βιβλικό θέμα από το Βιβλίο της Εσθήρ. Το έργο ακολουθεί πιστά τη διήγηση της Βίβλου και ο έρωτας δεν παίζει κανένα ρόλο.
Ωστόσο, η απολογία της θρησκευτικής ανοχής προκαλεί προβληματισμό καθώς είχε προηγηθεί η ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης το 1685.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Ο θρίαμβος του Μαρδοχαίου (1860) Η υπόθεση διαδραματίζεται στα Σούσα, στα ανάκτορα του βασιλιά της Περσίας.
Πρώτη πράξη - Η Εσθήρ διηγείται σε μια φίλη πώς ο Ασσουήρης, βασιλιάς της Περσίας, τη διάλεξε για νέα του βασίλισσα. Της αποκαλύπτει ότι έσωσε μάλιστα τον βασιλιά αποκαλύπτοντας μια συνομωσία με τη βοήθεια του θείου της Μαρδοχαίου. Όμως, ο Μαρδοχαίος έρχεται να της ανακοινώσει ότι ο βασιλιάς, με την παραίνεση του υπουργού Αμάν, πρόκειται να ανακοινώσει ένα διάταγμα με σκοπό να θανατώσει, λίγες μέρες αργότερα, όλους τους Εβραίους του Περσικού βασιλείου και την παρακαλεί να μεσολαβήσει. Η Εσθήρ φοβάται να παρουσιαστεί στον βασιλιά δίχως την άδειά του, γεγονός που μπορεί να έχει για συνέπεια την καταδίκη της σε θάνατο. μικρογραφία|250x250εσ|Το συμπόσιο της Εσθήρ, Γιοχάνες Σπίλμπεργκ ο Νεότερος, περ. [[1644. Απεικονίζεται η σκηνή της αποκάλυψης του σχεδίου του Αμάν.]] Δεύτερη πράξη - Ο Αμάν λέει ότι οι Εβραίοι πάντα καταδίωκαν τους Αμαληκίτες, λαό στον οποίο ανήκει και ο ίδιος. Ωστόσο, δεν είναι αυτός ο λόγος που τον ωθεί να εξαφανίσει τον εβραϊκό λαό, αλλά η έλλειψη σεβασμού του Μαρδοχαίου, ο οποίος καθημερινά, στην είσοδο του παλατιού, αρνείται να τον προσκυνήσει. Συγχρόνως, ο βασιλιάς, βασανισμένος από ένα όνειρο, ζήτησε να του διαβάσουν τα χρονικά της βασιλείας του, τα οποία του θύμισαν πώς ο Μαρδοχαίος τον έσωσε από μια συνωμοσία κατά της ζωής του και, καθώς είχε ξεχάσει να τον ανταμείψει, διέταξε τον Αμάν να τιμήσει με θρίαμβο τον Μαροδοχαίο. Η Εσθήρ, που επιδιώκει να σώσει τον εβραϊκό λαό, στον οποίο ανήκει, ζητά από τον Ασσουήρη να έρθει και να δειπνήσει στο σπίτι της με τον Αμάν.
Τρίτη πράξη - Ο Αμάν υπακούει απρόθυμα αλλά είναι έξαλλος που αναγκάσθηκε να οργανώσει τον θρίαμβο του Μαρδοχαίου. Ωστόσο, εκλαμβάνει την πρόσκληση της Εσθήρ ως ένδειξη εύνοιας. Παρουσία του διώκτη των Εβραίων η Εσθήρ ρίχνεται στα πόδια του βασιλιά, του ομολογεί ότι είναι Εβραία, ότι ο λαός της δεν συνωμοτεί εναντίον του και αποκαλύπτει τα αιματηρά σχέδια που έχει ο υπουργός του με κίνητρο προσωπική εκδίκηση. Ο Ασσουήρης, συγκινημένος από τα δάκρυα της βασίλισσας και την πίστη της, ανακαλεί το διάταγμα κατά των Εβραίων και παραδίδει τον Αμάν στα βασανιστήρια που είχε ετοιμάσει για τον Μαρδοχαίο, στον οποίο παραχωρεί τη θέση του Αμάν. Η Εσθήρ και οι Εβραίοι σώζονται, η πίστη και το θάρρος της βασίλισσας έσωσαν τον λαό της.
Η ανάθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Πρόβα του έργου με τις μαθήτριες του σχολείου, παρόντες ο [[Ρακίνας, ο βασιλιάς και η Μαντάμ ντε Μαιντενόν.]] Το 1686, η Μαντάμ ντε Μαιντενόν ίδρυσε ένα σχολείο στο Σαιν-Σιρ για νεαρά κορίτσια αριστοκρατικής καταγωγής χωρίς περιουσία. Πιστή στις ιδέες των Ιησουιτών, ήταν πεπεισμένη για την εκπαιδευτική αξία του θεάτρου. Έτσι τα νεαρά κορίτσια αρχικά ερμήνευσαν τον Κίννα του Κορνέιγ. Όμως η ζέση με την οποία έπαιζαν τις σκηνές του ερωτικού πάθους σταμάτησε τις παραστάσεις. Η κυρία ντε Μαιντενόν, λοιπόν, ανέθεσε στον Ρακίνα να γράψει για «κάποιο θέμα ευσέβειας και ηθικής, ένα είδος ποιήματος όπου το τραγούδι ανακατευόταν με την ιστορία». Ο Ρακίνας συνδύασε σ' αυτό το προτελευταίο έργο του - το τελευταίο ήταν επίσης βιβλικού θέματος: Αθαλία (1691) - το τραγούδι και την αφήγηση στο έργο του, δηλαδή την τραγωδία και τη λυρική τραγωδία, όπως στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες που συνίστατο στην ανάμειξη των χορικών με τη δράση. Τη μουσική συνέθεσε ο Ζαν-Μπατίστ Μορώ.
Ελληνικές παραστάσεις
Το έργο ανέβηκε πρώτη φορά στο «Θέατρο Αθηνών» από τον θίασο Μυράτ – Ζουμπουλάκη το 1968. Συντελεστές: Κώστας Βάρναλης / Νίκος Γκάτσος (μετάφραση), Δημήτρης Μυράτ (σκηνοθεσία), Σταύρος Ξαρχάκος (μουσική), Διονύσης Φωτόπουλος (σκηνικά-κοστούμια), Ντόρα Τσάτσου – Συμεωνίδου (χορογραφία). Διανομή: Βούλα Ζουμπουλάκη, Δημήτρης Μυράτ, Γιώργος Τζώρτζης, Μάκης Ρευματάς, Ματίνα Καρρά, Ντίνα Κώνστα, Δημήτρης Μπισλάνης, Kαίτη Ιμπροχώρη, Πάνος Βέλλιας. Επίσης παρουσιάζονταν πολλοί κομπάρσοι και χορευτές.
Ελληνική μετάφραση
Εσθήρ, μετάφραση Δημήτριος Βικέλας, 1851
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ρακίνα
Αδιαβατική μεταβολή
thumb|200px|Οι αδιαβατικές μεταβολές είναι πιο απότομες από τις ισόθερμες. Επίσης, μεταξύ δύο ισόθερμων μεταβολών μπορεί να υπάρχει μόνο μία αδιαβατική. Στη Θερμοδυναμική, αδιαβατική μεταβολή ιδανικού αερίου είναι η μεταβολή η οποία συμβαίνει χωρίς το αέριο να ανταλάσσει θερμότητα με το περιβάλλον (Q=0 \,). Η γραφική παράστασή της σε διάγραμμα πίεσης-όγκου αναπαρίσταται ως μία απότομη κλίση (πιό απότομη από την ισόθερμη) και, αφού Q=0 \,, ο πρώτος θερμοδυναμικός νόμος γράφεται. Δηλαδή όλο το παραγόμενο έργο προέρχεται απ' τη μείωση της εσωτερικής ενέργειας του αερίου. Σε μία αντιστρεπτή αδιαβατική μεταβολή η εντροπία του συστήματος παραμένει σταθερή.
Τέλος, οι αδιαβατικές μεταβολές χωρίζονται σε:
Με τον όρο αδιαβατική ψύξη χαρακτηρίζεται η απώλεια θερμότητας μιας μάζας αέρος, που οφείλεται στη διαστολή της στην ελεύθερη ατμόσφαιρα.
Ο αέρας στην ατμόσφαιρα, εκτός από την καθ΄ ύψος ελάττωση της θερμοκρασίας του, ψύχεται και αδιαβατικά. Δηλαδή η μάζα αέρoς που βρίσκεται κοντά στο έδαφος θερμαίνεται, στη συνέχεια διαστέλλεται και γενόμενη ελαφρότερη αρχίζει ν΄ ανεβαίνει υψηλότερα. Η διαστολή της ανερχόμενης αυτής αέριας μάζας έχει ως συνέπεια την πτώση της θερμοκρασίας της αφού τα μόριά της αρχίζουν ν΄ απομακρύνονται μεταξύ τους. Αυτή η μετακίνηση όμως των μορίων σημαίνει ακόμη παραγωγή έργου. Για να παραχθεί λοιπόν αυτό το έργο απαιτείται κάποια ενέργεια και σαν τέτοια ενέργεια ξοδεύεται η θερμότητα που έχει αυτή η αέρια μάζα.
Αυτός ο τρόπος ελάττωσης της θερμότητας της αέρινης μάζας που ανέρχεται, στην επιστήμη της θερμοδυναμικής χαρακτηρίζεται αδιαβατική ψύξη, που σημαίνει, ψύξη χωρίς επίδραση θερμοκρασίας περιβάλλοντος, στη δε Μετεωρολογία ισούται αυτή με 1 βαθμό Κελσίου για κάθε 100 μέτρα περίπου ανύψωση ξηρού αέρα.
Η αδιαβατική ψύξη, εν προκειμένω ψύξη με διαστολή ή εκτόνωση, παίζει σημαντικό ρόλο στην ισορροπία των αέριων μαζών στην ατμόσφαιρα.
Ο θάλαμος αρ. 6
'Ο θάλαμος αρ. 6' (ρωσικός τίτλος: Палата № 6) είναι νουβέλα του Αντόν Τσέχωφ που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1892. Η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα ρωσικό επαρχιακό ψυχιατρείο, εξερευνά το θέμα του εγκλεισμού και παρακολουθεί τις αλληλεπιδράσεις που συμβαίνουν μεταξύ ενός γιατρού και ενός ψυχασθενούς.
Η ιστορία έκανε τεράστια εντύπωση όταν πρωτοδημοσιεύτηκε. Ο ψυχιατρικός θάλαμος αρ. 6 θεωρήθηκε σύμβολο για την ίδια τη Ρωσία και την αδιαφορία της άρχουσας τάξης, η οποία, αντί να ασχοληθεί με τα προβλήματα της χώρας, επέλεξε να τα παρακολουθεί από απόσταση.
Υπόθεση
Η ιστορία ξεκινά με την περιγραφή του θαλάμου αρ. 6, που στεγάζεται σε ένα μικρό οίκημα στην αυλή του νοσοκομείου μιας ρωσικής επαρχιακής πόλης και είναι η ψυχιατρική πτέρυγα. Ο θάλαμος φιλοξενεί πέντε ψυχικά διαταραγμένους τρόφιμους - μεταξύ των οποίων και ο Ιβάν Ντμίτριτς Γκρόμοφ, ένας έξυπνος νεαρός με πανεπιστημιακή μόρφωση που υποφέρει από μανία καταδίωξης και παραισθήσεις - υπό την επίβλεψη του σκληρού φύλακα Νικήτα ο οποίος τους χτυπά συχνά. Το νοσοκομείο διευθύνεται επί μια 20ετία από τον γιατρό Αντρέι Εφίμιτς Ράγκιν, έναν άνθρωπο που έγινε γιατρός για να ικανοποιήσει την επιθυμία του πατέρα του, ενώ η κλίση του ήταν να γίνει ιερέας. Ο Ράγκιν άρχισε την καριέρα του με υψηλά ιδανικά και φρόντιζε τους ασθενείς του με τη μεγαλύτερη προσοχή. Ωστόσο, σύντομα απογοητεύτηκε από τη «ματαιότητα» του έργου του, δεν επισκεπτόταν πια τους ασθενείς και αδιαφορούσε απόλυτα για τα δεινά τους.
Ο γιατρός Ράγκιν γεμίζει το χρόνο του διαβάζοντας βιβλία και συζητώντας φιλοσοφικά θέματα με τον ταχυδρόμο Μιχαήλ, στον οποίο εκφράζει την άποψη ότι η ζωή είναι «μια ενοχλητική παγίδα» και η μόνη παρηγοριά είναι η συντροφιά έξυπνων ανθρώπων. Καθώς ο Ράγκιν ασχολείται περισσότερο με τον θάνατο και το νόημα της ζωής, απομακρύνεται από τον Μιχαήλ και στρέφεται προς τον Γκρόμοφ για πνευματική συντροφιά. Αρχικά εχθρικός, ο τρελός κοροϊδεύει τον γιατρό για τη στωική φιλοσοφία του αλλά στη συνέχεια μαλακώνει σε μια «συγκαταβατική ειρωνεία», οι συζητήσεις τους συνεχίζονται καθημερινά καθώς ο γιατρός εκτιμά τις απόψεις του. Το προσωπικό του νοσοκομείου ανησυχεί για τη λογική του Ράγκιν.
Ο Ράγκιν έχει βοηθό τον Δρ Χομπότοφ, ο οποίος εποφθαλμιά τη θέση του διευθυντή και αρχίζει να συνωμοτεί εναντίον του. Συγκαλείται μια επιτροπή τοπικών γιατρών, που είναι στην πραγματικότητα μια έρευνα για την ψυχική υγεία του Ράγκιν, του παίρνουν συνέντευξη και καταλήγουν, χωρίς ουσιαστικά στοιχεία, ότι είναι τρελός. Του προτείνουν να πάει διακοπές. Κατά την επιστροφή του, ο γιατρός διαπιστώνει ότι τη θέση του έχει καταλάβει ο γιατρός Χομπότοφ και τον έχουν απολύσει χωρίς σύνταξη. Ο Ράγκιν δεν έχει οικονομίες, βρίσκεται σχεδόν άπορος και βυθίζεται σε μια μοιρολατρική κατάθλιψη. Ο Χομπότοφ τον ξεγελά και κανονίζει την εισαγωγή του στον θάλαμο αρ. 6. Εξαπατημένος και εγκαταλειμμένος από τον κόσμο που περιφρονούσε, ο Ράγκιν διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να φύγει και τον θεωρούν ψυχοπαθή. Η στωική αδιαφορία για τις εξωτερικές συνθήκες που υποστήριζε κάποτε, τώρα δεν του δίνει καμία παρηγοριά. Η ειρωνική συμβουλή του Γκρόμοφ είναι να το πάρει φιλοσοφικά. Διαμαρτύρεται για τον εγκλεισμό του αλλά ο φύλακας τον χτυπά αλύπητα. Πέφτει αναίσθητος και πεθαίνει την επόμενη μέρα από εγκεφαλικό. Στην κηδεία παρευρίσκονται μόνο η παλιά του μαγείρισσα και ο πιστός του φίλος Μιχαήλ.
Διασκευές
Το έργο έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και το θέατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αντόν Τσέχωφ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Γάιος Φλαμίνιος Νέπος
Ο Γάιος Φλαμίνιος Νέπος (Gaio Flaminio Nepote, 265 π.Χ. - 24 Ιουνίου 217 π.Χ.) ήταν πολιτικός και ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Πρόκειται για το σημαντικότερο φιλολαϊκό πολιτικό που απείλησε την εξουσία της Συγκλήτου πριν από τους αδερφούς Γράκχους έναν αιώνα αργότερα.
Μετά το πέρας του Α' Καρχηδονιακού Πολέμου, ο Φλαμίνιος τέθηκε επικεφαλής μιας μεταρρυθμιστικής κίνησης που είχε σαν στόχο τον αναδασμό της κρατικής γης στην Ιταλία. Από το αξίωμα του Δημάρχου το 232 π.Χ., κατάφερε με δημοψήφισμα να μοιραστεί και να παραχωρηθεί σε φτωχές οικογένειες που είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο η έκταση νότια του Αριμίνουμ, η οποία είχε αποσπαστεί από τους Γαλάτες δεκαετίες πριν. Η Σύγκλητος προέβαλε αντίσταση αλλά ο Φλαμίνιος δεν την συμβουλεύτηκε, αντίθετα με το σύνταγμα και την παράδοση.
Το 227 π.Χ. ο Φλαμίνιος διετέλεσε κυβερνήτης της Σικελίας. Στο μεταξύ, ο αναδασμός της γης επέφερε ατυχώς μια νέα επίθεση στα ρωμαϊκά εδάφη από γαλατικές φυλές, τις οποίες τελικά οι Ρωμαίοι κατάφεραν να νικήσουν στη Μάχη του Τελαμώνα, το 224 π.Χ. Την επόμενη χρονιά ο Φλαμίνιος εκλέχτηκε ύπατος για πρώτη φορά, και με τον Πόπλιο Φούριο Φίλο ανάγκασε τους Γαλάτες να υποταχθούν στους Ρωμαίους δημιουργώντας την επαρχία της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας.
Το 221 π.Χ. ο Φλαμίνιος υπηρέτησε ως ίππαρχος υπό τον Μάρκο Μινούκιο Ρούφο. Κατόπιν, το 220 π.Χ. εξελέγη κήνσορας μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Πάπο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του φρόντισε για την κατασκευή της Φλαμινίας Οδού (Via Flaminia) που ένωνε τη Ρώμη με το Αριμίνουμ, ίδρυσε αποικίες στην Κρεμόνα και την Πλακεντία και αναδιοργάνωσε την comitia centuriata ώστε να δώσει περισσότερα πολιτικά δικαιώματα στις φτωχές τάξεις. Τέλος οριοθέτησε το Τσίρκους Φλαμίνιους στο νότιο άκρο του Πεδίου του Άρεως. Το 218 π.Χ. ως μέλος της Συγκλήτου, ήταν ο μόνος από τους συναδέλφους του που υποστήριξε τον Lex Claudia, ένα νόμο που απαγόρευσε στην τάξη των Συγκλητικών να ασχολείται με το θαλάσσιο εμπόριο.
Το 217 π.Χ., κατά την εισβολή του Αννίβα στην Ιταλία, επανεξελέγη ύπατος με το Γναίο Σερβίλιο Γέμινο. Ο Φλαμίνιος συγκέντρωσε νέες λεγεώνες και προέλασε βόρεια για να αναχαιτίσει τον Καρχηδόνιο στρατηγό. Ωστόσο έπεσε σε ενέδρα στη λίμνη Τρασιμένη. Στη μάχη που ακολούθησε, ο στρατός του καταστράφηκε ολοσχερώς και ο ίδιος έχασε τη ζωή του. Οι υποστηρικτές του στη Σύγκλητο έχασαν σταδιακά τη δύναμή τους από φιλοαριστοκρατικές φατρίες, ενώ στην πόλη εξαπλωνόταν ο φόβος για πολιορκία από τον Αννίβα.
Παραπομπές
Φλαμινιος Νεπος Γαιος Φλαμινιος Νεπος Γαιος Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου
Κλειστό Γυμναστήριο Παύλος Γιαννακόπουλος
Το Κλειστό Γυμναστήριο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, γνωστό και ως ο Τάφος του Ινδού, είναι κατασκευασμένο εντός του ποδοσφαιρικού γηπέδου Απόστολος Νικολαΐδης. Αποτέλεσε για δεκαετίες την έδρα των περισσότερων τμημάτων του Παναθηναϊκού.
Με απόφαση του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, στις 23 Σεπτεμβρίου του 2015 το κλειστό γήπεδο πήρε την ονομασία «Παύλος Γιαννακόπουλος», ενώ στις 13 Μαΐου 2017 αποφασίστηκε η ονομασία να συμπληρωθεί και να μετονομαστεί σε «Παύλος και Θανάσης Γιαννακόπουλος».
Τοποθεσία
Βρίσκεται στην ομώνυμη λεωφόρο σε μικρή απόσταση από τον Άρειο Πάγο, το κτίριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής και απέναντι από τις προσφυγικές πολυκατοικίες. Η πρόσβαση γίνεται με τα λεωφορεία και τρόλεϊ που περνούν από τη λεωφόρο όπως και από τον παρακείμενο σταθμό Αμπελοκήπων του μετρό.
Ιστορία
Το γήπεδο ήταν το πρώτο κλειστό γυμναστήριο που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα το 1959, κάτω από τις θύρες 6-7 του ποδοσφαιρικού γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, τα εγκαίνια του έγιναν στις 19 Μαρτίου το 1960. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 1.500 θέσεις. Αυτομάτως έγινε η έδρα των τμημάτων καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης του Παναθηναϊκού. Τα εγκαίνια του γυμναστηρίου έγιναν στις 19 Μαρτίου 1960 με τη διεξαγωγή του αγώνα μπάσκετ της εφηβικής ομάδας του Παναθηναϊκού ενάντια στο Μίλωνα. Κατά τη διεξαγωγή του αγώνα ένας δημοσιογράφος για να περιγράψει τη στενότητα του γηπέδου το αποκάλεσε Τάφο του Ινδού από την ομώνυμη ταινία της εποχής, του Φριτς Λανγκ. Σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή, η οποία πλέον είναι και η επικρατέστερη, η ονομασία δόθηκε από τον καλαθοσφαιριστή του Παναθηναϊκού και μετέπειτα γενικό αρχηγό, τον Τάσο Στεφάνου, ο οποίος παρομοίασε τα σκαλιά του γηπέδου με τα σκαλιά που οδηγούσαν στον τάφο της ομώνυμης ταινίας.
Κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του γηπέδου οι αγώνες δίνονταν κάτω από αντίξοες συνθήκες καθώς το γήπεδο συχνά πλημμύριζε, ενώ η θέρμανση ήταν ελλιπής. Στον Τάφο του Ινδού η ομάδα καλαθοσφαίρισης του Παναθηναϊκού κατέκτησε 14 Πρωταθλήματα Ελλάδας από το 1961 έως το 1984, ενώ αγωνίστηκε εκεί έως την έλευση του Νίκου Γκάλη το 1992. Ανάλογες διακρίσεις είχαν και ομάδες ανδρικής και γυναικείας πετοσφαίρισης του Παναθηναϊκού που χρησιμοποίησαν επί δεκαετίες το γήπεδο.
Η ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Παναθηναϊκού εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το γήπεδο ως έδρα. Επίσης εκεί προπονούνται και τα νεανικά τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης του Παναθηναϊκού. Στο κλειστό γυμναστήριο λαμβάνουν χώρο και οι γενικές συνελεύσεις, οι ψηφοφορίες και οι εορτασμοί του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο. Αλεξανδρας
Διαζύγιο με Προθεσμία
Η ταινία έλαβε 5 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και κέρδισε Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Το 1996 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Ο Τζέρι Γουόρινερ (Κάρι Γκραντ) επιστρέφει στο σπίτι μετά από ταξίδι και διαπιστώνει ότι η σύζυγός του, Λούσι (Άιρίν Νταν) λείπει. Η Λούσι μετά από λίγο επιστρέφει συνοδευόμενη από τον γοητευτικό καθηγητή μουσικής Αρμάντ Ντιβάλ (Αλεξάντερ Ντάρσι) και πληροφορεί τον Τζέρι ότι πέρασε τη νύχτα στην εξοχή με το συνοδό της, μετά από ζημιά που υπέστη το αυτοκίνητό του. Όταν ο Ντιβάλ αναχωρεί, η Λούσι ανακαλύπτει ότι ο Τζέρι δεν είχε πάει ταξίδι στη Φλόριντα σε αντίθεση με ό,τι της είχε πει. Οι δυο τους καβγαδίζουν και αποφασίζουν να χωρίσουν. Όταν το διαζύγιό τους οριστικοποιείται, τόσο ο Τζέρι όσο και οι Λούσι γνωρίζουν νέο κόσμο και υποκύπτουν σε φλερτ. Ο Τζέρι γνωρίζει την κοσμική Μόλι Λαμόντ (Μπάρμπαρα Βανς) την οποία σκοπεύει να παντρευτεί και η Λούσι γνωρίζει τον πετρελαιοπαραγωγό Ντάνιελ Λίσον (Ραλφ Μπέλαμι), τον οποίο σκοπεύει επίσης να παντρευτεί. Όμως τόσο ο Τζέρι όσο και η Λούσι έχουν ακόμη συναισθήματα ο ένας για τον άλλον και καταστρώνουν σχέδια ώστε να σαμποτάρουν τα νέα ειδύλλια και να αποτρέψουν ο ένας το γάμο του άλλου.
Πληροφορίες
Η ταινία Διαζύγιο με προθεσμία (που βασίζεται σε θεατρικό του Άρθουρ Ρίτσμαν του 1922, που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη για πρώτη φορά το 1925 με τον Γουόρνερ Μπάξτερ και δεύτερη το 1929 με πρωταγωνιστές τους Χένρι Ντάνιελ και Ίνα Κλερ) αποτέλεσε την πρώτη από τις πολλές κωμωδίες που ανέδειξαν την προσωπικότητα και το έμφυτο κωμικό ταλέντο του Κάρι Γκραντ. Η καριέρα του ηθοποιού απογειώθηκε μετά την επιτυχία της ταινίας, ο οποίος έμελλε να γίνει ένας από τους πιο περιζήτητους αστέρες του Χόλιγουντ. Ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς σχολίασε το κωμικό ταλέντο του Γκραντ λέγοντας ότι: Όσον αφορά τη ρομαντική κομεντί, υπήρχε ο Κάρι Γκραντ κι όλοι οι υπόλοιποι βρισκόνταν μίλια μακριά πίσω του. Η επιτυχία της ταινίας πέρα από την ερμηνεία του Γκραντ, καθώς και της συμπρωταγωνίστριάς του Άιρίν Νταν (που ήταν μεγαλύτερο όνομα από τον ηθοποιό όταν προβλήθηκε η ταινία) οφείλεται επίσης στην έξυπνη σκηνοθεσία του Λίο ΜακΚάρεϊ, ο οποίος από κάποια στιγμή και μετά άφησε το σενάριο κατά μέρος και ώθησε τους ηθοποιούς του να αυτοσχεδιάσουν. Ο Γκραντ ήταν απογοητευμένος από τις μεθόδους του ΜακΚάρεϊ και πίστευε ότι η ταινία δεν επρόκειτο να κάνει επιτυχία. Ζήτησε λοιπόν να αλλάξει ρόλους με το συμπρωταγωνιστή του Ραλφ Μπέλαμι, προκειμένου να εμφανιστεί όσο το δυνατό λιγότερο στην ταινία ή να τον αποδεσμεύσουν από το εγχείρημα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήρθε αρκετές φορές σε ρήξη με τον σκηνοθέτη, αλλά οι σχέσεις τους γεφυρώθηκαν μετά την επιτυχία της ταινίας και συνεργάστηκαν άλλες 3 φορές για τις ταινίες: Ποια απ' τις δυο; (My Favorite Wife, 1940), Οι συνωμότες της 5ης φάλαγγας (Once Upon a Honeymoon, 1942) και Μεγάλε μου έρωτα (An Affair to Remember, 1957). Η ταινία αποτελεί μια από τις πρώτες στις οποίες οι πρωταγωνιστές χωρίζουν στην αρχή, για να ανακαλύψουν στην πορεία ότι είναι ακόμη ερωτευμένοι μεταξύ τους ώστε να ξαναπαντρευτούν, άλλα παραδείγματα αποτελούν οι κωμωδίες: Ξαναπαντρεύομαι τη γυναίκα μου (His Girl Friday, 1940) του Χάουαρντ Χοκς και Κοινωνικά σκάνδαλα (The Philadelphia Story, 1940) του Τζορτζ Κιούκορ, αμφότερα τα οποία έχουν ως πρωταγωνιστή τον Γκραντ. Η έμπνευση για τη δημιουργία ταινίας αυτού του είδους, θεωρείται ότι προέρχεται από την κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Πολύ κακό για το τίποτα (Much Ado About Nothing) καθώς και από το θεατρικό του Νόελ Κάουαρντ Ιδιωτικές ζωές (Private Lives).
Βραβεία
Η ταινία έλαβε την εύνοια τόσο του κοινού όσο και των κριτικών, ενώ η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών την τίμησε με 5 υποψηφιότητες μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από το βιογραφικό Η ζωή του Εμίλ Ζολά (The Life of Emile Zola, 1937). Η Αϊρίν Νταν προτάθηκε για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, το οποίο έχασε από τη Λουίζ Ράινερ που κέρδισε για την ταινία Υπό το βλέμμα του Βούδα (The Good Earth, 1937), ενώ ο Λίο ΜακΚάρεϊ έλαβε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, το μοναδικό βραβείο που κέρδισε η ταινία. Ο ΜακΚάρεϊ έμελλε να επαναλάβει τη νίκη του το 1944, όταν κέρδισε το δεύτερό του Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Ο δρόμος της αγάπης (Going My Way, 1944).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 68η θέση στη λίστα με τις καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών.
Κορράδος Β΄ της Βυρτεμβέργης
Ο Κορράδος Β΄, γερμ.: Konrad II von Württemberg (απεβ. 1143) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν ο κόμης της Βυρτεμβέργης, που κυβέρνησε από το 1110 έως το 1143. Υπηρέτησε ως στρατάρχης της Σουαβίας και προϊστάμενος (advocate) της πόλης Ουλμ. Είχε μεγάλες ιδιοκτησίες στις κοιλάδες του Νέκαρ και του Ρεμς.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Κορράδου Β΄ είναι άγνωστος, αλλά πιστεύεται ότι ανήκε στην οικογένεια των κομήτων του Βέριγκεν (Βέριγκενστατ). Ο λόγος για να το πιστέψουμε αυτό οφείλεται στην ομοιότητα του θυρεού των κομήτων του Βέρινγεν με αυτόν των κομήτων του Βίρτενμπεργκ. Έτσι γενικά θεωρείται ότι και οι δύο ευγενείς οικογένειες σχετίζονται μεταξύ τους. Η μητέρα του Kορράδου, η Λούιγκαρντ του Μπόιτελσμπαχ ήταν αδελφή του προκατόχου του Kορράδου Α΄.
Μετά το τέλος του Kορράδου Α΄, ο Κορράδος Β΄ ανέλαβε την εξουσία ως κληρονόμος του κάστρου Βίρτενμπεργκ. Ο Kορράδος Β΄ εμφανίζεται στις 12 Μαΐου 1110 μαζί με τη σύζυγό του Χάντελβιχ ως δωρητής ιδιοκτησιών κοντά στο Γκέπινγκεν στο μοναστήρι Μπλάουμποϊρεν και στις 28 Δεκεμβρίου 1122 ως μάρτυρας του Ερρίκου Ε΄ της Γερμανίας στο Σπάιερ (στην πρώτη περίπτωση ως κόμης· στη δεύτερη χωρίς τίτλο, αλλά αναφέρεται μεταξύ των κομήτων). Απεβίωσε το 1143.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1110 τη Χάντελβιχ και είχε τέκνο:
Ιωάννης Αδόλφος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ
Ο Ιωάννης Αδόλφος, δανικά Hans Adolf (15 Σεπτεμβρίου 1576 - 21 Φεβρουαρίου 1624) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ (1622-24).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Β΄ του νεότερου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Γ΄, δούκα του Μπράουνβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν.
Όπως και ο πατέρας του, μετέβη στη Ρώμη για σπουδές (1596-97). Το 1622 διαδέχθηκαν τον Ιωάννη Β΄ τα τέκνα του: ο Αλέξανδρος έλαβε το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ, ο Ιωάννης Αδόλφος το Νόρμπουργκ (επί της νήσου Αλς), ο Ιωακείμ Ερνέστος το Πλεν και άλλοι αδελφοί τα υπόλοιπα εδάφη. Αρραβωνιάστηκε τη Μαρία Χέντβιχ, κόρη του Ερνέστου Λουδοβίκου, δούκα της Πομερανίας, αλλά η Μαρία Χέντβιχ απεβίωσε το 1606, ώστε δεν πρόλαβε να τη νυμφευτεί.
Απεβίωσε το 1624 σε ηλικία 48 ετών, άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φρειδερίκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1977 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1977 πραγματοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου.
Στο αγώνισμα αυτό, η Γιουγκοσλαβία κέρδισε το χρυσό και το χάλκινο μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Μίλαν Σπασόγεβιτς μπροστά από τον Ρουμάνο Κάρολ Κόρμπου. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Γιάνος Χέγκεντις.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1977)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1977. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1977 1977
Πιπίνος ο Βραχύς
Ο Πιπίνος ο Βραχύς (Pepin le Bref, περί το 714 – 24 Σεπτεμβρίου 768) μέλος του Οίκου των Καρολιδών ήταν Βασιλιάς των Φράγκων (751 - 768). . Ήταν πατέρας του μεγάλου βασιλιά Καρλομάγνου και ο πρώτος Καρολίδης που έγινε βασιλιάς των Φράγκων. Ήταν γιος του Καρόλου Μαρτέλου, δούκα των Φράγκων και της συζύγου του, Ροτρούδης του Εσμπαί (690 – 724). Ο Πιπίνος ο Βραχύς ανατράφηκε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί, όπου δέχθηκε σημαντική εκκλησιαστική παιδεία από τους μοναχούς. Διαδεχόμενος τον πατέρα του ως Μαγιορδόμος των ανακτόρων (741), εξουσίαζε τη Φραγκία μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Καρλομάν. Ο Πεπίνος διοικούσε τη Νευστρία, τη Βουργουνδία και την Προβηγκία, ο μεγαλύτερος αδελφός του, Καρλομάν, διοικούσε την Αυστρασία, την Αλαμανία και τη Θουριγγία. Τα αδέλφια, στα πρώτα χρόνια της βασιλείας τους, αντιμετώπισαν ασταμάτητες εξεγέρσεις στις οποίες προχώρησαν οι Βαυαροί, οι Ακουιτανοί, οι Σάξονες και οι Αλαμανοί. Το κενό στον θρόνο της Φρακίας έληξε όταν ανακηρύχθηκε νέος βασιλιάς, ο Χιλδέριχος Γ΄, τελευταίος Μεροβίγγειος μονάρχης των Φράγκων.
Λόγω της εκκλησιαστικής ανατροφής του, ο Καρλομάν και ο Πεπίνος ήταν θετικά προσκείμενοι στην Καθολική Εκκλησία. Γι' αυτό συνέχισαν το έργο του πατέρα τους., βοηθώντας σημαντικά τον Άγιο Βονιφάτιο να μεταρρυθμίσει τη φραγκική Εκκλησία και να εκχριστιανίσει τους Σάξονες. Το 747 ο μεγαλύτερος αδελφός, Καρλομάν, άνθρωπος έντονα θρήσκος, αποσύρθηκε σε μοναστήρι, ο Πεπίνος έγινε ουσιαστικός κυρίαρχος ολόκληρης της Φραγκίας, αφού κατέστειλε μια εξέγερση του ετεροθαλούς αδελφού του, Γκρίφο. Το 751, ο Πεπίνος ο Βραχύς εγκατέλειψε τα προσχήματα, εξαναγκάζοντας τον βασιλιά Χιλδέριχο Γ΄ να αποσυρθεί σε μοναστήρι, και στέφθηκε ο ίδιος βασιλιάς, από τον Πάπα Ζαχαρία. Η απόφαση αυτή δημιούργησε πολλές αντιδράσεις και έφερε εξεγέρσεις από μέλη της βασιλικής οικογένειας όπως τον γιο του Καρλομάν Ντρόγκο και, ξανά, του Γκρίφο.
Ως βασιλιάς, ο Πεπίνος ο Βραχύς ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα επέκτασης της ισχύος του, αναμορφώνοντας τη νομοθεσία των Φράγκων και συνεχίζοντας τις θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις του Βονιφάτιου. Υποστήριξε τον Στέφανο Β΄, ο οποίος βρισκόταν εκείνη την εποχή σε πόλεμο με τους Λομβαρδούς και έδωσε ως δωρεά μερικές πόλεις στον Πάπα, οι οποίες έμειναν γνωστές ως "Δωρεά του Πιπίνου". Οι δωρεές αυτές ήταν βάση για να δημιουργηθούν τα παπικά κράτη, κατά τον Μεσαίωνα. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήθελε να έχει καλές σχέσεις μαζί του και του παραχώρησε τον τίτλο του πατρικίου. Στους επεκτατικούς πολέμους του, ο Πεπίνος απέσπασε τη Σεπτιμανία από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών και νίκησε τον Ουάιφερ με τα στρατεύματά του από τη Γασκώνη. Μετά τις νίκες αυτές οι Ακουιτανοί ευγενείς του δήλωσαν την υποταγή τους. Ο Πεπίνος ταλαιπωρήθηκε από τις συνεχείς εξεγέρσεις των Σαξόνων και των Βαυαρών, προχώρησε σε πολλές εκστρατείες στη Γερμανία αλλά η τελική υποταγή τους συντελέστηκε από τους διαδόχους του. Πέθανε το 768 και τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοι του Καρλομάγνος και Καρλομάν Α΄. Παρ' όλο που ήταν πανίσχυρος και επιτυχημένος βασιλιάς, η φήμη του υπερκεράστηκε από τον πατέρα του και τους διαδόχους του.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του, Κάρολος Μαρτέλος, πέθανε και μοίρασε τα Φραγκικά βασίλεια μεταξύ των δυο γιών του: ο Καρλομάν έγινε μαγιορδόμος της Αυστρασίας και ο Πεπίνος ο Βραχύς μαγιορδόμος της Νευστρίας. Ο Γκρίφο, γιος του Καρόλου Μαρτέλου από την δεύτερη σύζυγο του Σβάνχιλντ, ζήτησε μερίδιο από την κληρονομιά. Τα ετεροθαλή αδέλφια του τον πολιόρκησαν στη Λαν, τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν σε μοναστήρι.
Η ενότητα του Φραγκικού βασιλείου ήταν αδύνατο να διατηρηθεί χωρίς την ανάδειξη νέου βασιλιά. Έτσι, το 743, ο Καρλομάν ανέβασε στον θρόνο τον Μεροβίγγειο Χιλδέριχο Γ΄. Αργότερα, το 747, είτε με δική του πρωτοβουλία, είτε επειδή πιέστηκε από τον αδελφό του, ο Καρλομάν αποσύρθηκε σε μοναστήρι, αφήνοντας τον μικρότερο αδελφό του Πεπίνο μοναδικό Μαγιορδόμο των Ανακτόρων. Την εποχή που αποσύρθηκε ο Καρλομάν, ο Γκρίφο, που ζούσε στην αυλή του Όντιλο της Βαυαρίας και είχε παντρευτεί την αδελφή του Πεπίνου, Χίλτρουντ, επαναστάτησε. Ο Πεπίνος κατέστειλε και αυτή την εξέγερση, ολοκληρώνοντας την κατάκτηση του βασιλείου. Ο Κάρολος Μαρτέλο ς είχε αναδιοργανώσει τη Φραγκία ώστε οι πρίγκιπες να είναι αρχηγοί του στρατού, επιπροσθέτως των διοικητικών καθηκόντων τους ως μαγιορδόμοι των Ανακτόρων.
Πρώτος Καρολίδης βασιλιάς
thumb|upright|left|Στέψη του Πεπίνου του Βραχύ από τον [[Άγιος Βονιφάτιος|Άγιο Βονιφάτιο (751)]] Ο Μαγιόρδομος των Ανακτόρων ήταν θεωρητικά υποταγμένος στην εξουσία του βασιλιά ο οποίος δεν είχε ωστόσο καμιά εξουσία και ήταν διακοσμητικός. Οι ευγενείς υπάκουαν στις εντολές του Πεπίνου. Έχοντας τέτοια ισχύ, ο Πεπίνος έστειλε επιστολή στον Πάπα με το ερώτημα αν συμφωνεί με την κατάσταση που επικρατούσε στο βασίλειο των Φράγκων, άλλος να έχει τους τίτλους και άλλος τις εξουσίες. Ο Πάπας, ο οποίος τότε πιεζόταν έντονα από τους Λομβαρδούς, του απάντησε θετικά, ότι δεν ήταν σωστή η κατάσταση αυτή και έπρεπε οι εξουσίες να ασκούνται, και τυπικά, από τον πραγματικό κάτοχό τους.
Έτσι, με την άδεια του Πάπα, ο Πεπίνος ο Βραχύς κήρυξε τον θρόνο κενό, καθαίρεσε τον Χιλδέριχο Γ΄, τελευταίο Μεροβίγγειο βασιλιά, και τον εξόρισε σε μοναστήρι. Ο Πεπίνος ο Βραχύς εξελέγη βασιλεύς των Φράγκων σε μια μεγάλη Σύνοδο ευγενών, παρουσία μεγάλου τμήματος του στρατού του. Η παλιότερη καταγραφή για την εκλογή του χρονολογείται από το 767. Ο Γκρίφο συνέχισε την εξέγερσή του, έως ότου ηττήθηκε οριστικά, όταν σκοτώθηκε στη μάχη του Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν (753)
Προκειμένου να πετύχει την αναγνώρισή του, μέσω του χρίσματος, ο Πεπίνος ο Βραχύς δέχθηκε τις συμβουλές του φίλου του, Βιργιλίου του Σάλτσμπουργκ, Ιρλανδού μοναχού ο οποίος πιθανώς χρησιμοποίησε την ιρλανδική συλλογή νόμων, Collectio canonum Hibernensis. Η πρώτη χρίση του έγινε στο Σουασόν (751). Το 754, ο πάπας Στέφανος Β΄ ταξίδευσε στο Παρίσι όπου τον έχρισε για δεύτερη φορά στη Βασιλική Σαιν-Ντενί και του έδωσε τον τίτλο του Πατρικίου των Ρωμαίων. Αυτή είναι η πρώτη καταγεγραμμένη στέψη βασιλιά από πάπα. Επειδή το προσδόκιμο όριο ζωής ήταν χαμηλά τότε και ο Πεπίνος ήθελε τη συνέχιση της δυναστείας του, έχρισε και τους δύο γιους του, τον Κάρολο που ήταν δώδεκα ετών και τον Καρλομάν που ήταν τριών.
Επέκταση του φραγκικού βασιλείου
Η πρώτη σημαντική πράξη του Πεπίνου ως βασιλιά ήταν να στραφεί εναντίον του βασιλιά των Λομβαρδών Αϊστούλφου, ο οποίος είχε εισβάλει στο Δουκάτο της Ρώμης. Μετά από συνάντηση που είχε με τον πάπα Στέφανο Β΄, ο Πεπίνος εξανάγκασε τον Λομβαρδό βασιλιά να επιστρέψει στην Εκκλησία τα εδάφη που είχε καταλάβει. Επικύρωσε την κατοχή από τον πάπα, της Ραβένας και του Δουκάτου της Πενταπόλεως και οι δύο αυτές περιοχές, γνωστές πλέον ως "Δωρεά του Πεπίνου", θα είναι ο πυρήνας για τα μετέπειτα παπικά εδάφη.
Περί το 752, στράφηκε προς τη Σεπτιμανία. Σε εκστρατεία του στην κοιλάδα του Ροδανού, δέχτηκε την υποταγή της ανατολικής Σεπτιμανίας (δηλαδή της Νιμ, της Μαγκελόν, της Μπεζιέ και της Αγκντ), αφού πρώτα εξασφάλισε την υποστήριξη την συμμαχία του Γότθου κόμη Ανσεμούνδου. Ο Πεπίνος ο Βραχύς πολιόρκησε την Ναρμπόν, βασικό οχυρό των Ισπανών Μουσουλμάνων στην Σεπτιμανία αλλά δεν μπόρεσε να την καταλάβει παρά μόνο 7 χρόνια αργότερα (759) που οι Μουσουλμάνοι απωθήθηκαν προς την Ισπανία. Η Ακουιτανία παρέμενε, ωστόσο, υπό την εξουσία του Ουάιφερ, ο οποίος φαίνεται πως είχε κατασχέσει εκκλησιαστικά εδάφη, με σκοπό να τα διανείμει στα στρατεύματά του. Το 760, μετά την εκδίωξη των Μουσουλμάνων από την περιοχή της Ρουσιγιόν και την αποκήρυξη των πράξεων του Ουάιφερ, ο Πεπίνος στράφηκε εναντίον του τελευταίου, εισβάλλοντας στην Τουλούζη και την Αλμπί, καταστρέφοντας με σπαθί και φωτιά το μεγαλύτερο τμήμα της Ακουιτανίας. Σε απάντηση, κόμητες πιστοί στον Ουάιφερ λεηλάτησαν τη Βουργουνδία. Ο Πεπίνος λεηλάτησε κατόπιν μια σειρά από οχυρά των Ακουιτανών όπως η Μπουρμπόν, η Κλερμόν, η Μπουρζ και η Τουάρ, τα κατέλαβε και οι άντρες που τα υπερασπίζονταν εξορίστηκαν με τις οικογένειές τους στη βόρεια Γαλλία.
Αργότερα (763) ο Πεπίνος στράφηκε κατά της καρδιάς των εδαφών του Ουάιφερ, καταλαμβάνοντας ισχυρά φρούρια όπως το Πουατιέ, η Λιμόζ και η Ανγκουλέμ. Μετά από αυτό, ο Ουάιφερ αντεπιτέθηκε και ο πόλεμος έγινε σκληρότερος. Ο Πεπίνος ο Βραχύς ακολούθησε σε ακραίο βαθμό βίαιες τακτικές στην κατάκτηση της Ακουιτανίας, σκορπώντας τον τρόμο έκαιγε, καταστρέφοντας σπίτια, αμπελώνες και εκκενώνοντας μοναστήρια. Μέχρι το 765, αυτές οι βίαιες τακτικές φαίνεται να απέδωσαν, καθώς οι Φράγκοι κατέστειλαν την αντίσταση της κεντρικής Ακουιτανίας ολόκληρη την περιοχή. Το 767, ο Πεπίνος κατέκτησε την Τουλούζη και την πρωτεύουσα του Ουάιφερ, Μπορντώ. Ως αποτέλεσμα, οι Ακουιτανοί ευγενείς, καθώς και οι Γασκώνοι πέραν του Γκαρόν, δεν είχαν άλλη επιλογή από τη συνθηκολόγηση (στο Φρονσάκ, περί το 768) με όρους ευνοϊκούς για τους Φράγκους. Ο ίδιος ο Ουάιφερ δραπέτευσε αλλά δολοφονήθηκε από τους απογοητευμένους οπαδούς του, το 768.
Κληρονομιά
thumb|upright|Ο Πεπίνος ο Βραχύς σε μικρογραφία (1112 - 1114) Ο Πεπίνος ο Βραχύς πέθανε λίγο αργότερα την ίδια χρονιά (768), κατά τη διάρκεια εκστρατείας, σε ηλικία 54 ετών. Η ταφή του έγινε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί, στη σημερινή στην Μητροπολιτική περιοχή του Παρισιού. Η σύζυγός του, Μπερτράντα, τάφηκε δίπλα του το 783. Ο Καρλομάγνος ξανάκτισε τη βασιλική για να τιμήσει τους γονείς του.
Σύμφωνα με τον Σαλικό νόμο, με τον θάνατο του Πεπίνου, το Φραγκικό βασίλειο μοιράστηκε στους δύο του γιους, Καρλομάγνο και Καρλομάν Α΄. Οι ιστορικοί τείνουν να τον τον υποτιμούν σε σχέση με τον πατέρα του και τους γιους του αν και ο ίδιος ήταν πολύ σημαντικός βασιλιάς. Συνέχισε να ενδυναμώνει το βαρύ ιππικό, πρακτική που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Διατήρησε τον σταθερό στρατό που ήταν αναγκαίος για τον πατέρα του προκειμένου να υπερασπιστεί το βασίλειο και να αποτελέσει τον πυρήνα του στρατού σε περιόδους εκστρατείας. Όχι μόνο απέκρουσε τους Ισπανούς Μουσουλμάνους, όπως και ο πατέρας του, αλλά τους εκδίωξε από τα εδάφη της σημερινής Γαλλίας και, υποτάσσοντας τους Ακουιτανούς και τους Γασκώνους, μετά από διακοπτόμενες συγκρούσεις που κράτησαν τρεις γενιές, άνοιξε τον δρόμο προς την κεντρική και Νότια Γαλατία, καθώς και τη Μουσουλμανική Ισπανία. Συνέχισε την πολιτική επέκτασης της Φραγκικής Εκκλησίας, μέσω ιεραποστολικών αποστολών στη Γερμανία και τη Σκανδιναβία, όπως και ο πατέρας του, και τη θεσμική μετάβαση προς τον φεουδαλισμό, ο οποίος έγινε η ραχοκοκαλιά της μεσαιωνικής Ευρώπης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Λιουτμπέργκα από την κοιλάδα του Δούναβη, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Την χώρισε μετά τη γέννηση του Καρλομάγνου και τα παιδιά της εστάλησαν σε μοναστήρια. Το 741 νυμφεύτηκε την Μπερτράντα του Λον με την οποία απέκτησε τα εξής παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Φράγκων Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών
Ο Μελισσοκόμος
Ο Μελισσοκόμος είναι μια ελληνική δραματική κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Ήταν υποψήφια για Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.
Πλοκή
Ο Σπύρος, που είναι δάσκαλος σε μια μικρή επαρχιακή πόλη περνά όλη του τη ζωή εκεί, μετά τον γάμο της κόρης του και την αναχώρηση του γιου του, που θα συνεχίσει τις σπουδές του στην Αθήνα. Έτσι, αρχίζει κι αυτός το «ταξίδι» του, εγκαταλείποντας τη διδασκαλία, το σπίτι και τη γυναίκα του. Διασχίζοντας, λοιπόν, όλη τη χώρα με τις κυψέλες του, όπως έκανε ανέκαθεν η οικογένειά του. Η συνάντησή του, όμως, με μια κοπέλα, θα ξαναζωντανέψει παλιά συναισθήματα κι αναμνήσεις. Φυσικά, για εκείνον, το παρελθόν είναι τα πάντα, για εκείνη, τίποτα. Ο Σπύρος, παλιός αριστερός και αγωνιστής, είναι μόνος του, με το παρελθόν του και πολύ κουρασμένος πια, για να επιμείνει στις δυσκολίες της ζωής.
Η ταινία έλαβε καλές κριτικές. Το Αθηνόραμα έδωσε στην ταινία 3 αστεράκια στην κλίμακα των 5 αστεριών, ενώ ο αμερικανικός κινηματογραφικός ιστότοπος All movie βαθμολόγησε την ταινία με 4 αστεράκια, αντίστοιχα.
Ιερά Μητρόπολις Τριφυλίας και Ολυμπίας
Η Ιερά Μητρόπολις Τριφυλίας και Ολυμπίας περιλαμβάνει την τέως επαρχία Τριφυλίας του Νομού Μεσσηνίας και την τέως επαρχία Ολυμπίας του Νομού Ηλείας. Έδρα της Μητροπόλεως είναι η Κυπαρισσία και Μητροπολίτης της από τις 17 Μαρτίου 2007 ο Χρυσόστομος (Σταυρόπουλος).
Ιστορικά στοιχεία
Ιστορικά δεν γνωρίζουμε πότε η Κυπαρισσία έγινε έδρα επισκοπής, πάντως το 347 μ.Χ. ο επίσκοπος Κυπαρισσίας Μάρτυρας συμμετέχει στην Σαρδική Σύνοδο. Ανήκε στην Μητρόπολη Κορίνθου. Μετά το 733 μ.Χ. ιδρύεται αυτοκέφαλος αρχιεπισκοπή η οποία καταργήθηκε το 807 μ.Χ. Λίγο αργότερα θα ιδρυθεί η μητρόπολη Χριστιανουπόλεως η οποία θα παράμεινε μέχρι και την απελευθέρωση του Ελληνικού κράτους. Μετά την απελευθέρωση με το Β.Δ. στις 20 Νοεμβρίου 1833 περί ιδρύσεως επισκοπής ιδρύεται η επισκοπή Τριφυλίας και Ολυμπίας καταλαμβάνοντας τις δύο ομώνυμες επαρχίες του τότε νομού Μεσσηνίας. Το 1850 εκδίδεται ο Συνοδικός τόμος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο περί Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος. Την 10ην και 24ην Ιουλίου 1852 αντιστοίχως εκδίδεται ο Καταστατικός νόμος «περί Επισκοπών και Επισκόπων και περί του υπό τους Επισκόπους τελούντος κλήρου» έτσι καταργείται η επισκοπή και ιδρύεται η αρχιεπισκοπή Τριφυλίας και Ολυμπίας. Με το Β.Δ. τις 11 Ιουλίου 1856 καθορίστηκαν οι έδρες των επισκοπών, έτσι η έδρα της επισκοπή Τριφυλίας και Ολυμπίας ορίζεται η πόλη της Κυπαρισσίας. Το 1900 με την έκδοση του Β.Δ. της 22ας Ιανουαρίου (Νόμος ΒΧΔ') αναδιαρθρώνονται τα εκκλησιαστικά πράγματα και ορίζεται μία Μητρόπολη, η των Αθηνών και ισοπεδώνονται όλες οι εκκλησιαστικές επαρχίες του κράτους και ονομάζονται Επισκοπές. Στο νομό Μεσσηνίας ορίζονται δύο επισκοπές: η επισκοπή Μεσσηνίας και η επισκοπή Τριφυλίας και Ολυμπίας. Με το νόμο 2891/1922 οι επίσκοποι ονομάζονται μητροπολίτες.
Γενικά στοιχεία
Η Ιερά Μητρόπολις έχει 159 ενορίες χωρισμένες σε 10 αρχιερατικές περιφέρειες. Επαρχία Ολυμπίας (Φιγαλείας, Ανδρίτσαινας, Κρεστένων, Ζαχάρως) & Επαρχία Τριφυλίας (Κυπαρισσίας, Κοπανακίου, Γαργαλιάνων, Είρας, Αυλώνος και Τρίπυλης και Φιλιατρών). Περιλαμβάνει 124 παρεκκλήσια, 429 εξωκκλήσια, 130 κοιμητηριακούς ναούς, 32 ιδιωτικούς ναούς και 13 ναούς Ιερών Μονών.
Τοπικές Εορτές και Άγιοι
Στις περισσότερες Ιερές Μονές φυλάσσονται πλήθος ιερών λειψάνων διαφόρων Αγίων.
Παραπομπές
Τριφυλλιας  Κατηγορία:Νομός Μεσσηνίας Κατηγορία:Νομός Ηλείας Τριφυλλιας και Ολυμπιας
Θάνου
Το ελληνικό επώνυμο Θάνου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ζωίλος Β΄ της Ινδίας
μικρογραφία|Νόμισμα του βασιλιά Ζωΐλου Β΄ (55–35 π.Χ.), ως φαλακρού άνδρα. Εμπρόσθια όψη: Προτομή του Ζωίλου Β΄ με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΖΩΙΛΟΥ. Οπίσθια όψη: Η [[Αθηνά προχωρά αριστερά, κρατώντας κεραυνό και ασπίδα καλυμμένη με αιγίδα (κατά τον τύπο του Μενάνδρου Α΄). Επιγραφή σε Kharosthi: MAHARAJASA TRATARASA JHOILASA «Βασιλιάς Σωτήρας Ζοΐλος».]]