cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αϊζάια Κάνααν
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ως τριτοετής, ο Κάνααν και οι Ρέισερς είχαν μία χρονιά ξεσπάσματος. Ο Κάνααν ονομάστηκε στην ομάδα Προετοιμασίας του OVC. Με επικεφαλής τον Κάνααν, το Μάρεϊ Στέιτ ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο με ιδρυματικό και συνεδριακό υψηλό 23 συνεχόμενων νικών. Συμπεριλαμβανόταν ένα πρωτάθλημα τουρνουά Γκρέιτ Αλάσκα Σουτάουτ του 2011, καθώς ο Κάνααν αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP), σημειώνοντας 36 πόντους στον τελικό του τουρνουά. Ο Κάνααν, ο πρώτος σκόρερ των Ρέισερς, συμπεριλήφθηκε στους καταλόγους υποψηφίων για το Βραβείο Μπομπ Κούζι και το Βραβείο Όσκαρ Ρόμπερτσον.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2018, το Μάρεϊ Στέιτ απέσυρε την εμφάνιση με τον αριθμό 3 του Κάνααν.
Χιούστον Ρόκετς (2013–2015)
Ο Κάνααν επιλέχθηκε 34ος συνολικά στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2013 από τους Χιούστον Ρόκετς. Στις 15 Ιουλίου 2013, υπέγραψε το συμβόλαιό του με τους Ρόκετς. Κατά τη διάρκεια της πρώτης χρονιάς του, είχε πολλές αναθέσεις στους Ρίο Γκράντε Βάλεϊ Βάιπερς του NBA Development League.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2014, ο Κάνααν συμπεριλήφθηκε στην σύνθεση του All-Star των Προοπτικών για το All-Star Game του NBA D-League του 2014.
Στις 26 Νοεμβρίου 2014, ο Κάνααν σημείωσε 24 πόντους, προσωπικό υψηλό του, με 9 στα 16 σουτ εντός πεδιάς, στη νίκη με 102-89 επί των Σακραμέντο Κινγκς. Δύο μέρες αργότερα, ο Κάνααν αποχώρησε από το παιχνίδι με τους Λος Άντζελες Κλίπερς με διάστρεμμα στον αριστερό αστράγαλο και δεν επέστρεψε. Την ώρα που αποχώρησε λόγω του τραυματισμού, ήταν ο πρώτος σκόρερ των Ρόκετς με 13 πόντους. Ως αποτέλεσμα του τραυματισμού, χρειάστηκε να φοράει μπότα βάδισης και να χρησιμοποιεί πατερίτσες. Αφού αναγκάστηκε να καθίσει έξω για μερικές εβδομάδες για να θεραπευτεί, διορίστηκε εκ νέου στους Ρίο Γκράντε Βάλεϊ Βάιπερς στις 11 Ιανουαρίου 2015 ενώ συνέχιζε την ανάρρωσή του. Στις 26 Ιανουαρίου 2015, ανακλήθηκε από τους Ρόκετς έχοντας κατά μέσο όρο 21,0 πόντους, 8,5 ασίστ και 3,1 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Φιλαδέλφεια 76ερς (2015–2016)
Στις 19 Φεβρουαρίου 2015, ο Κάνααν ανταλλάχθηκε, μαζί με μία επιλογή του ντραφτ του δεύτερου γύρου του 2015, στους Φιλαδέλφεια 76ερς με αντάλλαγμα τον Κέι Τζέι Μακντάνιελς. Τρεις μέρες αργότερα, έκανε την πρώτη εμφάνισή του για τους 76ερς ως βασικός γκαρντ της ομάδας. Σε 29 λεπτά δράσης, σημείωσε 14 πόντους, 4 ριμπάουντ και 3 ασίστ σε μία ήττα με 103–98 από τους Ορλάντο Μάτζικ. Στις 4 Μαρτίου 2015, κατέγραψε προσωπικό υψηλό με 31 πόντους και οχτώ τρίποντα σε μία ήττα με 123–118 στην παράταση από τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ.
Σικάγο Μπουλς (2016–2017)
Στις 20 Ιουλίου 2016, υπέγραψε με τους Σικάγο Μπουλς. Την περίοδο 2016–17, ο Κάνααν εμφανίστηκε σε 39 αγώνες και είχε μέσο όρο 4,6 πόντους, 1,3 ριμπάουντ, 0,9 ασίστ και 0,56 κλεψίματα σε 15,2 λεπτά ανά αγώνα. Ευστοχούσε με 36,4 % στα σουτ εντός πεδιάς, με 26,6 % στα τρίποντα και 90,9 % στις ελεύθερες βολές. Ο Κάνααν έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα πλέι οφ στην σταδιοδρομία του στις 23 Απριλίου 2017 έναντι των Μπόστον Σέλτικς και σημείωσε την πρώτη του έναρξη στην αρχική πεντάδα στα πλέι οφ κατά την διάρκεια της ενεργού δράσης του στις 26 Απριλίου Στις 30 Ιουνίου 2017, παραιτήθηκε από τους Μπουλς.
Θάντερ και Ρόκετς (2017)
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2017, ο Κάνααν υπέγραψε με τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ. Παραιτήθηκε από τους Θάντερ στις 14 Οκτωβρίου, αφού εμφανίστηκε σε τρία παιχνίδια προετοιμασίας. Στις 24 Οκτωβρίου 2017, ο Κάνααν υπέγραψε με τους Χιούστον Ρόκετς. Παραιτήθηκε από τους Ρόκετς τέσσερις ημέρες αργότερα, αφού εμφανίστηκε σε ένα παιχνίδι.
Φοίνιξ Σανς (2017–2018)
Στις 12 Δεκεμβρίου 2017, ο Κάνααν αποκτήθηκε από τους Νόρθερν Αριζόνα Σανς του NBA G League. Την επόμενη μέρα, κλήθηκε από τους Φοίνιξ Σανς, αφού το Φοίνιξ έλαβε εξαίρεση λόγω τραυματισμού. Είχε την πρώτη συμμετοχή του με το Φοίνιξ στις 16 Δεκεμβρίου, σημειώνοντας 15 πόντους και έχοντας τρεις ελεύθερες βολές που κερδίζουν το παιχνίδι με έξι δευτερόλεπτα να απομένουν στη νίκη με 108–106 επί των Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Δύο μέρες αργότερα, πέτυχε 17 πόντους σε μία νίκη με 97–91 επί των Ντάλας Μάβερικς. Με επτά ασίστ απέναντι στη Μινεσότα και έξι έναντι του Ντάλας, ο Κάνααν έγινε ο πρώτος παίχτης στην ιστορία των Σανς που ήρθε από τον πάγκο και είχε τουλάχιστον 15 πόντους και πέντε ασίστ στα δύο πρώτα παιχνίδια του με την ομάδα. Στις 23 Δεκεμβρίου 2017, οι Σανς τον κράτησαν για το υπόλοιπο της περιόδου. Στις 31 Ιανουαρίου 2018, ο Κάνααν έσπασε τον αριστερό του αστράγαλο ενώ οδηγούσε προς την στεφάνη στην πρώτη περίοδο του αγώνα τους με τους Μάβερικς. Στη συνέχεια παραιτήθηκε από τους Σανς στις 8 Φεβρουαρίου.
Στις 3 Αυγούστου 2018, ο Κάνααν υπέγραψε εκ νέου με τους Φοίνιξ Σανς. Στην έναρξη της χρονιάς των Σανς στις 17 Οκτωβρίου 2018, ο Κάνααν ξεκίνησε ως πόιντ γκαρντ και είχε οχτώ πόντους, έξι ριμπάουντ και επτά ασίστ σε μία νίκη με 121–100 επί των Ντάλας Μάβερικς. Στις 14 Νοεμβρίου, είχε 19 πόντους και έβαλε και τα πέντε τρίποντά του σε μία νίκη με 116–96 επί των Σαν Αντόνιο Σπερς. Ο Κάνααν ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο ως βασικός πόιντ γκαρντ της ομάδας, προτού ο προπονητής Ίγκορ Κοκόσκοφ μετακινήσει τον Ντέβιν Μπούκερ στην θέση του και εισαγάγει τον πρωτάρη Μίκαλ Μπρίντζις στο αρχικό σχήμα. Στις 28 Νοεμβρίου παραιτήθηκε από τους Σανς. Ο Κοκόσκοφ σημείωσε ότι «ήταν μία επιχειρηματική απόφαση» για να απεμπλακεί από τον Κάνααν.
Μινεσότα Τίμπεργουλβς (2019)
Στις 30 Ιανουαρίου 2019, ο Κάνααν υπέγραψε συμβόλαιο 10 ημερών με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Στις 11 Φεβρουαρίου υπέγραψε δεύτερο συμβόλαιο 10 ημερών με τους Τίμπεργουλβς. Μετά τη λήξη του δεύτερου συμβολαίου του 10 ημερών, οι Τίμπεργκουλβς αποφάσισαν να μην υπογράψουν με τον Κάνααν για το υπόλοιπο της χρονιάς.
Μιλγουόκι Μπακς (2019)
Στις 25 Φεβρουαρίου 2019, ο Κάνααν υπέγραψε συμβόλαιο 10 ημερών με τους Μιλγουόκι Μπακς, αλλά αποδεσμεύτηκε στις 3 Μαρτίου.
Σαντόνγκ Γκόλντεν Σταρς (2019)
Στις 22 Αυγούστου 2019, υπέγραψε με τους Σαντόνγκ Γκόλντεν Σταρς του Κινεζικού Πρωταθλήματος.
Στόκτον Κινγκς (2019–2020)
Στις 7 Δεκεμβρίου 2019, οι Στόκτον Κινγκς είχαν αποκτήσει το δικαίωμα επιστροφής του Κάνααν με ένα ντραφτ του τρίτου γύρου στο ντραφτ του NBA G League του 2020 από τους Όστιν Σπερς για τα δικαιώματα επιστροφής του Κάμερον Ρέινολντς και μία επιλογή του ντραφτ του δεύτερου γύρου του ντραφτ του NBA G League του 2020. Ο Κάνααν έκανε την πρώτη εμφάνισή του στο Στόκτον στις 13 Δεκεμβρίου 2019. Στις 19 Ιανουαρίου 2020, ο Κάνανν σημείωσε 32 πόντους και είχε έξι ασίστ σε μία ήττα από τους Άγκουα Καλιέντε Κλίπερς.
Ούνικς Καζάν (2020–2022)
Στις 19 Ιουλίου 2020, ο Κάνααν υπέγραψε με την ΟΥΝΙΚΣ Καζάν του Πρωταθλήματος VTB και του EuroCup. Την πρώτη του στην Ευρώπη είχε 14,1 πόντους, 3,1 ασίστ και 2,8 ριμπάουντ σε 24 παιχνίδια στο EuroCup, ενώ στην VTB Λίγκα μέτρησε 14,3 πόντους, 2,4 ασίστ και 2,6 ριμπάουντ σε 24 συμμετοχές. Ο Κάνααν ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα στις 7 Ιουλίου 2021. Τη σεζόν 2021-22, ήταν ο τρίτος κορυφαίος σκόρερ για την Ούνιξ στην Ευρωλίγκα με 11,8 πόντους, πριν η ομάδα απομακρυνθεί από τη διοργάνωση, λόγω της ρώσικης εισβολής στην Ουκρανία ενώ στη VTB Λίγκα, μέτρησε 14,3 πόντους και 2,6 ριμπάουντ. Λόγω του πολέμου στην Ουκρανία ο Κάνααν αποχώρησε από την Ούνικς τον Μάρτιο του 2022.
Γαλατασαράι (2022)
Στις 31 Μαρτίου 2022, συμφώνησε με την Γαλατασαράι. Στο Τουρκικό πρωτάθλημα σε 5 αγώνες είχε μέσο όρο 10 πόντους, 1.4 ριμπάουντ και 2.2 ασίστ.
Ολυμπιακός (2022-σήμερα)
Στις 8 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από τον Ολυμπιακό με διετές συμβόλαιο. Στις 2 Οκτωβρίου 2022, κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ελλάδας, αφού ο Ολυμπιακός κέρδισε στον τελικό τον Παναθηναϊκό 67-52, με τον ίδιο να έχει 6 πόντους και 1 ριμπάουντ. Στις 19 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, αφού ο Ολυμπιακός νίκησε στον τελικό το Περιστέρι με 85-57, με τον ίδιο να έχει 3 πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίο Γκράντε Βάλλεϋ Βάιπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νόρδερν Αριζόνα Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους
Ο Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους (λιθουανικά: Gintaras Rinkevičius, γεννήθηκε το 1960) είναι Λιθουανός μαέστρος, ο οποίος βραβεύθηκε το 1994 με το Εθνικό Βραβείο Πολιτισμού και Τεχνών της Λιθουανίας. Το 1989 ίδρυσε τη Λιθουανική Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα.
Ζωή και καριέρα
Ο Ρινκεβίτσιους αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών Μ.Κ. Τσιουρλιόνις της Λιθουανίας, από το Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης το 1983 και από το Κρατικό Ωδείο Τσαϊκόφσκι της Μόσχας το 1986. Το 1985 κέρδισε τον Διεθνή Διαγωνισμό Συνθετών στο Βερολίνο Χέρμπερτ φον Καραγιάν. Μεταξύ του 1996 και του 2003, υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής και επικεφαλής μαέστρος της Εθνικής Όπερας της Λετονίας. Ήταν επίσης επικεφαλής μαέστρος στο Θέατρο Όπερας και Μουσικής του Μάλμο από το 2002 έως το 2005.
Μεταξύ των συμφωνικών ορχηστρών που έχει καθοδηγήσει είναι η Συμφωνική Ορχήστρα του Βερολίνου, η Staatskapelle Weimar, η Συμφωνική Ορχήστρα του Τίβολι στην Κοπεγχάγη, η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Αγίας Πετρούπολης, η Ρωσική Εθνική Ορχήστρα και η Ρωσική Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα. Έχει κάνει παραστάσεις στο Σάλτσμπουργκ, το Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ στο Λονδίνο και το θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι, καθώς και στην Ταϊβάν και το Χονγκ Κονγκ. Έχει εμφανιστεί ως μαέστρος στο Θέατρο Μπολσόι στη Μόσχα από το 2003.
Ο Ρινκεβίτσιους συνεχίζει να εργάζεται στη Λιθουανία, διοργανώνοντας όπερες στο Θέατρο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και Μπαλέτου της Λιθουανίας, ως αρχιμουσικός και καλλιτεχνικός διευθυντής της Λιθουανικής Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας και ως καθηγητής στη Λιθουανική Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου. Έχει χρησιμοποιήσει αυτές τις ευκαιρίες για να παρουσιάσει μια σειρά από πρωτότυπες συνθέσεις από Λιθουανούς συνθέτες, συμπεριλαμβανομένου του Μια Επιστολή σε Ολόκληρη την Κοινωνία από τους Αλγκίρντας Μαρτινάιτις, Άγκνους Ντέι και Φελίξας Μπαγιόρας.
Από τον Σεπτέμβριο του 2007 ο Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους είναι επίσης καλλιτεχνικός διευθυντής και κύριος διευθυντής της Ακαδημαϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας του Νοβοσιμπίρσκ.
Πανεπιστήμιο της Ουψάλα
Το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα (Uppsala universitet) είναι πανεπιστήμιο στην πόλη Ουψάλα της Σουηδίας, το αρχαιότερο όχι μόνο στη χώρα αλλά και σε ολόκληρη τη Σκανδιναβία, αφού ιδρύθηκε το έτος 1477.
Η σημασία του Πανεπιστημίου της Ουψάλα αυξήθηκε με την άνοδο της Σουηδίας σε μεγάλη δύναμη στα τέλη του 16ου αιώνα, οπότε το ίδρυμα απέκτησε μια σχετική οικονομική σταθερότητα με τη μεγάλη δωρεά του βασιλιά Γουσταύου Αδόλφου στις αρχές του 17ου αιώνα. Η Ουψάλα κατέχει επίσης μία σημαντική ιστορικά θέση στη σουηδική εθνική ταυτότητα και πολιτισμό: στην ιστοριογραφία, τη λογοτεχνία, την πολιτική και τη μουσική. Πολλές πλευρές της σουηδικής ακαδημαϊκής κουλτούρας γενικότερα, όπως το λευκό καπέλο για τους φοιτητές, καθιερώθηκαν στην Ουψάλα.
Το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα ανήκει στην Ομάδα της Κόιμπρα, μία ομάδα ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Το πανεπιστήμιο έχει εννέα Σχολές που κατατάσσονται σε τρεις «θεματικές ενότητες». Σήμερα (2010) έχει συνολικά περί τους 20.000 φοιτητές και επιπλέον περί τους 2000 υποψήφιους διδάκτορες. Το διδακτικό προσωπικό του ανέρχεται σε 4000 (μερικής και πλήρους απασχολήσεως), ενώ όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτό δεν υπερβαίνουν τους 6000. Από τα ετήσια έσοδά του (περ. 4,3 δις σουηδικές κορώνες ή 507 εκατομμύρια ευρώ) περίπου το 60% δαπανάται στις μεταπτυχιακές σπουδές και την επιστημονική έρευνα.
Αρχιτεκτονικώς το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα διατηρεί παραδοσιακά μία ισχυρή παρουσία στην περιοχή γύρω από τον καθεδρικό ναό της πόλης στη δυτική όχθη του ποταμού Φύρις. Παρά την παρουσία κάποιων πιο σύγχρονων πολεοδομικών αναπτύξεων προς την περιφέρεια, το ιστορικό κέντρο της Ουψάλα συνεχίζει να κυριαρχείται από την παρουσία του πανεπιστημίου.
15ος αιώνας: οι απαρχές
Παρόμοια με τα περισσότερα μεσαιωνικά πανεπιστήμια, το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα αρχικώς αναπτύχθηκε από ένα θρησκευτικό κέντρο. Η αρχιεπισκοπή της Ουψάλα είχε αναδειχθεί σε μία από τις σημαντικότερες επισκοπικές έδρες στη Σουηδία από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού στη χώρα (9ος αιώνας). Η Ουψάλα είχε επίσης καταστεί τοπικό εμπορικό κέντρο και είχε ενσωματώσει παλαιότερους μεσαιωνικούς οικισμούς. Επίσης όπως συνέβη με τα περισσότερα μεσαιωνικά πανεπιστήμια, ο καταστατικός χάρτης του Πανεπιστημίου της Ουψάλα είχε επικυρωθεί με μια Παπική βούλλα. Η βούλλα της Ουψάλα, που παρείχε στο πανεπιστήμιο τα δικαιώματά του ως οργανισμού, εκδόθηκε από τον Πάπα Σίξτο Δ΄ το 1477. Ανάμεσα στα σημαντικότερα σημεία της ήταν ότι στο νέο πανεπιστήμιο εκχωρούνταν επισήμως τα ίδια προνόμια και ελευθερίες με το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, όπως το δικαίωμα να συστήσει τις 4 παραδοσιακές σχολές (Θεολογική, Νομική, Ιατρική και Φιλοσοφική) και να απονέμει όλους τους τίτλους σπουδών: πτυχία, masters, licentiate και διδακτορικά. Ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος της πόλεως οριζόταν ως ο πρύτανης του Πανεπιστημίου και του ανετίθετο η ευθύνη να διαφυλάσσει τα δικαιώματα και τα προνόμια του πανεπιστημίου και των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας. thumb|Γύρω στα 1600 το πανεπιστήμιο στεγαζόταν κυρίως στο παλιό οίκημα που ονομάσθηκε αργότερα Academia Carolina, εδώ στα αριστερά χαρακτικού του 18ου αιώνα, λίγα χρόνια πριν την κατεδάφισή του. Στα δεξιά διακρίνεται το Μέγαρο Oxenstierna, το οποίο τον 18ο αιώνα ήταν το πανεπιστημιακό νοσοκομείο και σήμερα στεγάζει τη Νομική Σχολή. Στο κέντρο διακρίνεται μέρος του Skytteanum (κατοικία του professor skytteanus). Χαρακτικό του Φ. Ακρέλιους στο: Beskrifning om Upsala του J.B. Busser (1769).
16ος αιώνας: ταραγμένοι καιροί
Η ταραγμένη περίοδος της μεταρρυθμίσης επί Γουσταύου Βάζα προκάλεσε πτώση του ήδη μικρού αριθμού φοιτητών στην Ουψάλα, η οποία θεωρήθηκε κέντρο του Ρωμαιοκαθολικισμού και συνεπώς δυνητικώς απείθαρχη προς το Στέμμα. Οι περισσότεροι Σουηδοί που ήθελαν να σπουδάσουν τότε κατευθύνονταν συνήθως προς κάποιο από τα προτεσταντικά πανεπιστήμια της Γερμανίας, ιδιαίτερα προς το Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης. Λίγες είναι οι πηγές που αποδεικνύουν την ύπαρξη πανεπιστημιακών σπουδών στην Ουψάλα κατά τον 16ο αιώνα: η Θεολογική Σχολή αναφέρεται σε έγγραφο του 1526, ο βασιλιάς Ερρίκος ΙΔ΄ διόρισε τον μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Laurentius Petri Gothus πρύτανη του πανεπιστημίου το 1566, και ο αδελφός και διάδοχός του στον θρόνο Ιωάννης Γ΄ διόρισε μερικούς καθηγητές κατά την περίοδο 1569-1574. Στο τέλος του αιώνα η κατάσταση μεταβλήθηκε τελείως και η Ουψάλα έγινε έπαλξη του Λουθηρανισμού την οποία χρησιμοποίησε ο Δούκας Κάρολος για να στερεώσει την επιρροή του και τελικώς να εκθρονίσει τον ανεψιό του Σιγισμούνδο Γ΄ και να στεφθεί ο ίδιος βασιλιάς ως Κάρολος Θ΄. Η Σύνοδος της Ουψάλα το 1593 καθιέρωσε τον Λουθηρανισμό στη Σουηδία και την 1η Αυγούστου του ίδιου έτους ο Κάρολος και το Πολιτειακό Συμβούλιο εκχώρησαν νέα προνόμια στο πανεπιστήμιο της πόλεως.
Η Θεολογία είχε ακόμα τα πρωτεία, αλλά στα προνόμια του 1593 τονίζεται επίσης η σημασία ενός πανεπιστημίου για την κοσμική εκπαίδευση των δημόσιων υπαλλήλων. Τρεις από τις επτά καθηγητικές έδρες που συστήθηκαν τότε ήταν στη Θεολογική Σχολή και άλλες τρεις στην Αστρονομία, τη Φυσική (ή γενικά στις φυσικές επιστήμες) και τη Λατινική φιλολογία - ρητορική. Μία έβδομη έδρα δόθηκε στον Ericus Jacobi Skinnerus, που επίσης διορίσθηκε πρύτανης, αλλά του οποίου η επιστήμη δεν αναφερόταν στο διάταγμα. Από τους καθηγητές αρκετοί μετακλήθηκαν εκ του Collegium Regium στη Στοκχόλμη, που λειτούργησε για λίγα χρόνια και έκλεισε το 1593. Μία όγδοη έδρα, στην Ιατρική, συστήθηκε το 1595 αλλά παρέμεινε κενή επί αρκετά χρόνια. Το 1599 οι φοιτητές ήταν περίπου 150. Το επόμενο έτος, 1600, ο αρχαιοδίφης και μυστικιστής Γιοχάνες Μπουρέους σχεδίασε και χάραξε τη Σφραγίδα του Πανεπιστημίου, που σήμερα χρησιμοποιείται ως μέρος του λογότυπου.
17ος αιώνας: ανάπτυξη και επέκταση
thumb|right|Το [[Gustavianum, κτισμένο το 1622–1625 και σήμερα μουσείο.]] Το μεσαιωνικό πανεπιστήμιο υπήρξε κυρίως ένα ίδρυμα για τη θεολογία. Οι φιλοδοξίες της νέας ισχυρής Σουηδίας ζητούσαν ένα διαφορετικό είδος γνώσεων. Η χώρα μεγάλωσε με κατακτήσεις και αναδιάρθρωσε τελείως τη διοικητική της δομή. Απαιτούσε μια πολύ μεγαλύτερη τάξη δημόσιων υπαλλήλων και δασκάλων από ό,τι προηγουμένως. Τότε ιδρύθηκαν και τα πρώτα γυμνάσια σε διάφορες πόλεις που ήταν έδρες επισκόπου, με πρώτη την Västerås το 1623. Νέα πανεπιστήμια ιδρύθηκαν σε πιο απομακρυσμένες επαρχίες του Βασιλείου της Σουηδίας: το Πανεπιστήμιο του Ντορπάτ (το σημερινό Πανεπιστήμιο του Τάρτου στην Εσθονία) και του Åbo στη σημερινή Φινλανδία (1640). Μετά την απόσπαση της Σκανίας από τη Δανία το Πανεπιστήμιο της Λούνδης ιδρύθηκε το 1666.
Καθοριστικό ρόλο στις μεταρρυθμίσεις των αρχών του 17ου αιώνα για όλο το βασίλειο έπαιξε ο επί χρόνια πρύτανης της Ουψάλα Άξελ Ούξενχανα, που είχε περάσει τα φοιτητικά του χρόνια σε γερμανικά πανεπιστήμια. Ο βασιλιάς Γουσταύος Αδόλφος έδειξε έντονο ενδιαφέρον για το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και αύξησε τις καθηγητικές έδρες από 8 σε 13 το έτος 1620, και πάλι από 13 σε 17 το 1621. Το 1624 ο βασιλιάς δώρισε «δια παντός» όλη την κληρονομημένη προσωπική του περιουσία στις επαρχίες Uppland και Västmanland, κάπου 300 αγροκτήματα, μύλους και άλλες πηγές εσόδων. Ο πρώην ιδιαίτερος δάσκαλος του βασιλιά, ο Johan Skytte, που διορίσθηκε πρύτανης του πανεπιστημίου το 1622, ίδρυσε με κληροδότημά του την ομώνυμη «Σκυτταία έδρα» Ρητορικής και Δημόσιας Διοίκησης, η οποία υπάρχει ακόμα. Το Πανεπιστήμιο απέκτησε μια γερή δομή με το καταστατικό του 1626: Επικεφαλής του ιδρύματος θα ήταν ο πρύτανης με βοηθό τον αντιπρύτανη. Αντιπρύτανης θα ήταν πάντα ο αρχιεπίσκοπος της Ουψάλα. Η διοίκηση ήταν ευθύνη του σώματος των καθηγητών, στο οποίο ανήκαν όλοι οι καθηγητές του ιδρύματος, και του πρύτανη (rector magnificus), ο οποίος δεν διοριζόταν πλέον αλλά εκλεγόταν για ένα εξάμηνο. Το αξίωμα του πρύτανη μπορούσε να το αναλάβει οποιοσδήποτε καθηγητής και μερικοί το ανέλαβαν από αρκετές φορές ο καθένας.
thumb|Ο [[Ολάους Ρούντμπεκ. Πίνακας του Martin Mijtens του πρεσβυτέρου (1696).]] Κατά τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα (ίσως και νωρίτερα) το πανεπιστήμιο στεγαζόταν στο παλαιό κτήριο στη νότια πλευρά του καθεδρικού ναού, το οποίο αργότερα ονομάσθηκε Academia Carolina. Μεταξύ του 1622 και του 1625 κτίσθηκε ένα νέο κτίσμα ανατολικά του ναού, το λεγόμενο Gustavianum, προς τιμή του τότε βασιλιά. Κατά τη δεκαετία του 1630 ο συνολικός αριθμός των σπουδαστών ήταν περίπου χίλιοι.
Ο Ρούντμπεκ, ταλαντούχος επιστήμονας, αρχιτέκτονας και μηχανικός, υπήρξε η κυρίαρχη προσωπικότητα στο πανεπιστήμιο κατά τα τέλη του 17ου αιώνα, που προετοίμασε το έδαφος για τον Λινναίο και άλλους, αλλά είναι ίσως γνωστότερος σήμερα για τις ψευδοϊστορικές υποθέσεις του έργου του Atlantica, που απορρόφησε μεγάλο μέρος των τελευταίων του χρόνων. Όταν μεγάλο μέρος της πόλης κάηκε το 1702, το Gustavianum, που περιείχε την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη με πολλά πολύτιμα χειρόγραφα, σώθηκε από την πυρκαγιά — κατά τον τοπικό θρύλο ο ηλικιωμένος Ρούντμπεκ στάθηκε στην οροφή διευθύνοντας την καταπολέμηση της φωτιάς.
18ος αιώνας: διαφωτισμός και μερκαντιλισμός
thumb|[[Άντερς Κέλσιος, αστρονόμος και φυσικός.]] thumb|right|Η πρώτη σελίδα της εκδόσεως του 1758 του έργου [[Systema Naturae του Λινναίου.]]
Το πρώτο μέρος του 18ου αιώνα χαρακτηρίζεται ακόμα από τον συνδυασμό λουθηρανικής ορθοδοξίας και κλασικής φιλολογίας του προηγούμενου αιώνα, αλλά τελικώς μια μεγαλύτερη έμφαση στις θετικές επιστήμες και στις πρακτικές γνώσεις άρχισε να γίνεται ορατή. Ο καινοτόμος φυσικομαθηματικός Samuel Klingenstierna (1698–1765) έγινε καθηγητής το 1728, ο φυσικός και αστρονόμος Κέλσιος το 1729 και ο Κάρολος Λινναίος το 1741. Την ίδια χρονιά η κυβέρνηση συνέστησε μία έδρα για τα οικονομικά (Œconomia publica) στο πανεπιστήμιο και μετεκάλεσε τον Άντερς Μπερτς ως τον πρώτο κάτοχό της. Αυτή ήταν η πρώτη καθηγητική έδρα οικονομικών παγκοσμίως έξω από τη Γερμανία. Το 1759, μετά από ένα κληροδότημα, μία ακόμα έδρα οικονομικών συστήθηκε, η «Μποργκστρεμιανή» (Borgströmian) έδρα «Πρακτικής Οικονομίας», δηλαδή πρακτικών εφαρμογών των θετικών επιστημών στην οικονομία (τελικώς εξελίχθηκε σε έδρα για τη φυσιολογία των φυτών).
Υπήρξαν πολύ ριζοσπαστικές απόπειρες για μεταρρυθμίσεις που δεν επιτεύχθηκαν ποτέ, αλλά έλαβαν χώρα σημαντικές αλλαγές. Οι σπουδές στο πανεπιστήμιο έπαψαν να είναι τόσο χαλαρές ως προς την οργάνωσή τους (υπήρχε ως τότε το γενικό πτυχίο philosophiæ magister, που ήταν το μόνο που απονεμόταν συνήθως, και πολλοί φοιτητές δεν αποφοιτούσαν ποτέ καθώς δεν υπήρχε ειδικότητα πτυχίου που να έχει σχέση με τον τομέα της μελλοντικής εργασίας τους, ενώ πολλοί φοιτητές της αριστοκρατίας με διασυνδέσεις δεν αποφοιτούσαν επειδή δεν χρειάζονταν το πτυχίο).
Ο Καρλ Hårleman, ίσως ο σημαντικότερος Σουηδός αρχιτέκτονας της εποχής, ανέλαβε να αποκαταστήσει το κάστρο και τον καθεδρικό ναό της Ουψάλα μετά την πυρκαγιά του 1702. Με την ευκαιρία, τροποποίησε το Gustavianum, σχεδίασε νέες κατασκευές για τον βοτανικό κήπο του Λινναίου και έχτισε το νέο μέγαρο του διοικητικού συμβουλίου του πανεπιστημίου.
Μια ακόμα μεγάλη βασιλική δωρεά ήταν εκείνη του μεγάλου μπαρόκ κήπου του κάστρου, που δωρήθηκε από τον Γουσταύο Γ΄ στο πανεπιστήμιο όταν έγινε προφανές ότι ο παλαιός βοτανικός κήπος ήταν ανεπαρκής, και ένα μεγάλο νέο θερμοκήπιο κατασκευάσθηκε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Λουί Ζαν Ντεσπρέζ. Ο παλαιός κήπος των Ρούντμπεκ και Λινναίου αφέθηκε στην υποβάθμιση, αλλά ανακατασκευάσθηκε την περίοδο 1918-1923 σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Λινναίου στο έργο του Hortus Upsaliensis (1745).
Γυναίκες στο πανεπιστήμιο
Το θέμα του δικαιώματος των γυναικών να σπουδάζουν σε πανεπιστήμια τέθηκε για πρώτη φορά στη χώρα το 1865. Το 1870 αποφασίσθηκε να δοθεί στις μαθήτριες το δικαίωμα να συμμετέχουν στις εισαγωγικές εξετάσεις ("studentexamen") για τα πανεπιστήμια, καθώς και το δικαίωμα να φοιτούν στις Ιατρικές Σχολές των Πανεπιστημίων της Ουψάλα και της Λούνδης, και να παίρνουν πτυχίο από αυτές, καθώς και από το Καρολίνειο Ινστιτούτο Ιατρικής και Χειρουργικής στη Στοκχόλμη. Απαγορευόταν όμως ακόμα να διορίζονται σε νοσοκομεία, οπότε έπρεπε να ασκούν ιδιωτικά την ιατρική. Η πρόσβαση των γυναικών στην ανώτατη εκπαίδευση επεκτάθηκε το 1873, όταν τους δόθηκε η δυνατότητα να παίρνουν πτυχίο από όλες τις σχολές πλην της θεολογικής και της νομικής.
Η πρώτη φοιτήτρια στη σουηδική ιστορία ήταν η Μπέτυ Πέτερσον (1838–1885), που είχε ήδη εργασθεί ιδιωτικά ως δασκάλα σε σπίτια για αρκετά χρόνια όταν έδωσε τη "studentexamen" το 1871. Με ειδική βασιλική άδεια της επιτράπηκε να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα το 1872, ένα έτος πριν οι σπουδές στη Φιλοσοφική του Σχολή ανοίξουν γενικά στις γυναίκες. Η Πέτερσον σπούδασε ευρωπαϊκές γλώσσες και υπήρξε η πρώτη γυναίκα στη Σουηδία που πήρε πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών, το 1875. Η πρώτη Σουηδή που πήρε διδακτορικό ήταν η `Ελλεν Φρις (1855–1900), και πάλι από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα (Ph.D. στην ιστορία το 1883). Πρωτοπόρες φοιτήτριες στην Ουψάλα ήταν και οι Λυδία Βάλστρεμ (1869–1954), που όπως και η Φρις αναμίχθηκε αργότερα στο φεμινιστικό κίνημα (το δεύτερο Ph.D. από Σουηδή, επίσης στην ιστορία, το 1900), και `Ελσα `Εσελσον (Elsa Eschelsson, 1861–1911), η πρώτη Σουηδή που πήρε ποτέ πτυχίο Νομικής και η πρώτη που δίδαξε σε πανεπιστήμιο, παρότι δεν της επιτράπηκε να γίνει καθηγήτρια αν και είχε όλα τα προσόντα για τη θέση εκτός από το «σωστό» φύλο. Μετά από χρόνια συγκρούσεων για το θέμα με τον καθηγητή του αστικού δικαίου A.O. Winroth και με το Δ.Σ. του πανεπιστημίου, η `Εσελσον πέθανε από υπερβολική δόση υπνωτικού το 1911. Σύφωνα με το σύνταγμα του 1809 μόνο «άνδρες σουηδικής εθνικότητας» μπορούσαν να διορίζονται σε ανώτερες δημόσιες θέσεις και σε αυτές περιλαμβανόταν η θέση του καθηγητή πανεπιστημίου. Αυτό άλλαξε το 1925 και η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε καθηγητική έδρα στην Ουψάλα ήταν η Γκερντ `Ενεκβιστ (Gerd Enequist), που διορίσθηκε καθηγήτρια Ανθρωπογεωγραφίας το 1949.
Κεντρική διοίκηση
Το διοικητικό σώμα του Πανεπιστημίου της Ουψάλα είναι το διοικητικό συμβούλιο ("konsistorium"), στο οποίο μετέχουν αντιπρόσωποι των σχολών, των φοιτητών και των εργαζομένων στο πανεπιστήμιο, καθώς και 10 μέλη εκτός πανεπιστημιακής κοινότητας που διορίζονται από τη σουηδική κυβέρνηση. `Ολα αυτά τα μέλη έχουν δικαίωμα ψήφου. Μέλη χωρίς τέτοιο δικαίωμα είναι οι αντιπρόσωποι των φοιτητικών ενώσεων του πανεπιστημίου.
Μετά την τελευταία αναδιοργάνωση το 1999 το πανεπιστήμιο διαθέτει ένα χωριστό σώμα, την «ακαδημαϊκή γερουσία», που είναι ευρύτερο, έχει συμβουλευτικό κυρίως ρόλο και αντιπροσωπεύει διδάσκοντες, ερευνητές, και φοιτητές. Ο επικεφαλής του ιδρύματος είναι ο rector magnificus. Μετά το 1999 υπάρχουν τρεις αντιπρυτάνεις, που αντιστοιχούν σε ομάδες σχολών (Τεχνών και Κοινωνικών Επιστημών, Ιατρικής και Φαρμακολογίας, και Φυσικών Επιστημών και Τεχνολογίας). Η κάθε Σχολή έχει συμβούλιο καθηγητών και έχει επικεφαλής έναν κοσμήτορα (dekanus) εκ των καθηγητών της.
Σχολές
Η παραδοσιακή οργάνωση σε 4 σχολές έχει εξελιχθεί στις σημερινές εννέα Σχολές:
Βιβλιοθήκες
Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ουψάλα διαθέτει περίπου 5.250.000 τόμους βιβλίων και περιοδικών (131.293 μέτρα ραφιών), 61.959 χειρόγραφα, 7.133 παρτιτούρες και 345.734 χάρτες και άλλα σχέδια. Η συλλογή χειρογράφων και μουσικής περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το γοτθικό χειρόγραφο της Βίβλου Codex Argenteus.
Το πιο αναγνωρίσιμο κτήριο που στεγάζει τις συλλογές της Βιβλιοθήκης είναι το Carolina Rediviva, ονομασία που αναφέρεται στην Academia Carolina, την έδρα της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης από την ίδρυσή της ως το 1691, όταν μετεγκαταστάθηκε στον επάνω όροφο του Gustavianum, όπου και σώθηκε από τη μεγάλη φωτιά του 1702. Το κτήριο της Academia Carolina κατεδαφίσθηκε το 1778 για την κατασκευή μιας νέας βιβλιοθήκης, αλλά η θέση του παραμένει σήμερα άκτιστη. Η Carolina Rediviva κτίσθηκε σε διαφορετική θέση και αποπερατώθηκε το 1841. Το σημερινό «σύστημα βιβλιοθηκών» του Πανεπιστημίου της Ουψάλα έχει 19 τμήματα.
Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ουψάλα
thumb|Το παλιό κύριο κτήριο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Ουψάλα, φωτογραφία περ. 1920 Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ουψάλα (Akademiska sjukhuset), που χρησιμεύει και ως χώρος διασκαλίας για τα κλινικά μαθήματα της Ιατρικής Σχολής, διοικείται από το Κομητειακό Συμβούλιο της Ουψάλα (δηλαδή από την τοπική αυτοδιοίκηση) σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο. Το 2003 το νοσοκομείο είχε προσωπικό 7719 ατόμων και το 2004 1079 κλίνες ασθενών.
Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο είναι στην πραγματικότητα παλαιότερο από το ίδιο το Πανεπιστήμιο, αφού ιδρύθηκε ως το πρώτο νοσοκομείο στην πόλη το 1302 και πολύ αργότερα συγχωνεύθηκε με την πανεπιστημιακή κλινική. Καταστράφηκε στη μεγάλη πυρκαγιά του 1702, ξαναχτίστηκε στην ίδια θέση, αλλά τελικά μετεγκαταστάθηκε σε νέο κτήριο έξω από την πόλη το 1811.
Η πρώτη κλινική με συγκεκριμένο σκοπό την πρακτική εκπαίδευση των φοιτητών της ιατρικής ήταν το Nosocomium Academicum, που ιδρύθηκε το 1708 και βρισκόταν στο Μέγαρο Oxenstierna. Αυτό το οικοδόμημα (πρώην κατοικία του «Προέδρου της Βασιλικής Πρυτανείας» Μπενγκτ Γκάμπριελσον Oxenstierna) στεγάζει σήμερα τη Νομική Σχολή.
Το σημερινό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ιδρύθηκε το 1850 μετά από συγχώνευση του ιδρύματος του 1302 και της πανεπιστημιακής κλινικής Nosocomium Academicum. Το νέο κτήριο εγκαινιάσθηκε το 1867 στον λόφο κάτω από το Κάστρο της Ουψάλα προς τα νοτιοανατολικά. Από αυτό το κτήριο, που είναι ακόμα σε χρήση, αναπτύχθηκε το σημερινό νοσοκομειακό συγκρότημα.
Πανεπιστημιόπολη
thumb|Το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου φωταγωγημένο, φθινόπωρο 2008 thumb|Ο Βοτανικός Κήπος του Πανεπιστημίου
Ακολουθεί κατάλογος κτηρίων και θέσεων που εξυπηρετούν δραστηριότητες του Πανεπιστημίου ή που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του. Κάποια από τα ιστορικά οικοδομήματα στο κέντρο της πόλης έπρεπε να εκχωρηθούν σε άλλες δραστηριότητες, καθώς ως διατηρητέα στάθηκε αδύνατο να δεχθούν αναγκαίες τροποποιήσεις ώστε να εξυπηρετούν και φοιτητές με ειδικές ανάγκες.
Περιοχή πάρκου και καθεδρικού
Ευρύτερο κέντρο της πόλης
Νότια Ουψάλα
Βόρεια Ουψάλα
Προσωπικότητες
Οκτώ πρόσωπα τιμημένα με Βραβείο Νόμπελ φοίτησαν ή δίδαξαν ως καθηγητές στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Επίσης, πολλοί άλλοι σημαντικοί άνθρωποι. Αναλυτικότερα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουψαλα
Οίκος των Κνύτλινγκα
Ο Οίκος των Κνύτλινγκα (Knýtlinga) είναι ένας δυναστικός Οίκος της Βόρειας Ευρώπης. Το όνομα του Οίκου Κνύτλινγκα (=το γένος του Κνουτ), προέρχεται από το πιο επιφανές μέλος του, τον Κνούτο Β΄ τον μέγα. Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο μυθικός Κνούτος Α΄ βασιλιάς της Δανίας. Ο Οίκος λέγεται και Οίκος του Γκορμ, από τον Γκορμ γιο του Κνούτου Α΄ ή Οίκος της Δανίας μια και είναι η πρώτη δυναστεία της χώρας.
Ιστορία του Οίκου
Το 1016 ο Κνούτος Β΄ ο μέγας κατέκτησε την Αγγλία, το 1018 έγινε βασιλιάς της Δανίας και το 1028 της Νορβηγίας. Τα τρία στέμματα ενώθηκαν στο πρόσωπό του σε ένα βασίλειο. Είναι η εποχή ακμής του Οίκου. Όταν απεβίωσε το 1035 τα μοίρασε στους τρεις γιους του.
Εκτός από τον αρχηγέτη του, Κνούτο Α΄, ο Οίκος είχε οκτώ μέλη που έγιναν βασιλείς: δύο της Δανίας, έναν της Νορβηγίας, έναν της Αγγλίας, έναν της Δανίας-Νορβηγίας, έναν της Δανίας-Αγγλίας και δύο της Δανίας-Νορβηγίας-Αγγλίας. Ο Οίκος εκτείνεται από τον 9ο ως τον 11ο αι. σε 6 γενιές. Μέλη του Οίκου ήλθαν σε επιγαμία με άλλους οίκους, όπως των Έστριντσεν, Χορφάγκρε, Σαλίων, Νορμανδίας, κά. Στη Δανία τους διαδέχθηκε ο Οίκος των Έστριντσεν και μετά ο Οίκος του Ολδεμβούργου.
Η κατοχή της Αγγλίας, 1013-42
Το 1002 ο Έθελρεντ, βασιλιάς της Αγγλίας από τον Οίκο του Ουέσσεξ, διέταξε τη σφαγή των Δανών της Βρετανίας. Τότε ο Σβεν Α΄ ο διχαλογένιος, βασιλιάς της Δανίας και Νορβηγίας, εκδικήθηκε κάνοντας επιδρομή στην Αγγλία. Το 1013 επανήλθε, εκτόπισε τον Έθελρεντ και έγινε ο ίδιος βασιλιάς της Αγγλίας. Απεβίωσε το 1014, οπότε ο Έθελρεντ βρήκε την ευκαιρία να επανέλθει· το επόμενο έτος όμως τον εκτόπισε ο γιος του Σβεν Α΄, ο Κνούτος Β΄. Αυτός είχε ήδη ένα γιο, τον Χάρολντ. Το 1016 απεβίωσε ο Έθελρεντ και ο Κνούτος Β΄ νυμφεύτηκε τη χήρα του Έμμα της Νορμανδίας και έκανε ένα γιο ακόμη, τον Κνούτο Γ΄. Το 1035 ο Κνούτος Β΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν στην Αγγλία οι γιοι του, πρώτα ο Χάρολντ (Α΄) και έπειτα ο Κνούτος Γ΄. Τον τελευταίο διαδέχθηκε to 1042 ο ετεροθαλής αδελφός του, γιος της Έμμας και του Έθελρεντ, Εδουάρδος ο ομολογητής, που απεβίωσε το 1066. Τότε βρήκε αφορμή να σφετεριστεί το θρόνο ο Χάρολντ Β΄, αλλά αυτό δυσαρέστησε τον μικρανιψιό της Έμμας, τον Γουλιέλμο Α΄ δούκα της Νορμανδίας, που εισέβαλε στη χώρα, στη μάχη του Χέιστινγς σκότωσε τον Χάρολντ Β΄ και έγινε βασιλιάς της Αγγλίας. Ο Οίκος του της Νορμανδίας έγινε η επόμενη δυναστεία εκεί.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μονάρχες της Δανίας
Αχμέντ Αμπουταλέμπ
Ο Αχμέντ Αμπουταλέμπ (Ahmed Aboutaleb –στα αραβικά: أحمد أبو طالب) είναι ο δήμαρχος του Ρότερνταμ από τον Ιανουάριο του 2009. Ανήκει στο Ολλανδικό Εργατικό Κόμμα (Partij van de Arbeid -PvdA).
Είναι ο πρώτος δήμαρχος μεγάλης ολλανδικής πόλης που είναι μουσουλμάνος και κατάγεται από άλλη χώρα. Έχει διπλή υπηκοότητα (ολλανδική και μαροκινή).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί πολιτικοί
Αισχίνης (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Αισχίνης μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Τζένι Κιμ
Η Τζένι Κιμ (γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1996, κορεάτικα: 김제니) είναι Νοτιοκορεάτισσα τραγουδίστρια, ράπερ, χορεύτρια, μοντέλο, σχεδιάστρια μόδας και ηθοποιός.
1996–2015: Πρώτα χρόνια
Η Τζένι Κιμ γεννήθηκε στο Τσόνγκνταμ-ντονγκ της Σεούλ στις 16 Ιανουαρίου 1996 και είναι το μόνο παιδί της οικογένειάς της. Στην ηλικία των 9 εστάλη στο Κολέγιο Παρνέλ του Ώκλαντ στη Νέα Ζηλανδία. Το 2006, η Τζένι έκανε μια σύντομη εμφάνιση στο ντοκιμαντέρ του MBC "English, Must Change to Survive" (σε απόδοση, "Aγγλικά, πρέπει να αλλάξεις για να επιβιώσεις") όπου μίλησε σχετικά με τις εμπειρίες της στην εκμάθηση μιας νέας γλώσσας. Το 2010, επέστρεψε στην πατρίδα της και συμμετείχε σε μια οντισιόν που διοργάνωσε η YG Entertainment, μπαίνοντας αργότερα στη δισκογραφική ως εκπαιδευόμενη όπου και προπονήθηκε για 6 χρόνια.
Το 2012, συμμετείχε στο τραγούδι "Special" της Λι Χι στο στούντιο άλμπουμ First Love, ενώ συμμετείχε και στο μουσικό βίντεο "That XX". Το 2013, συμμετείχε στα σινγκλ του G-Dragon Black και GG Be του Σένγκρι. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2013 εμφανίστηκε στο M Countdown του Mnet με τον G-Dragon για το σινγκλ του Black.
2016–σήμερα: Blackpink και σόλο ντεμπούτο
Τον Αύγουστο του 2016 η Τζένι έκανε ντεμπούτο στο γυναικείο συγκρότημα Blackpink, ως κύρια ράπερ και δευτερεύουσα τραγουδίστρια. Και τα δύο στούντιο άλμπουμ τους, The Album (2020) και Born Pink (2022), έσπασαν κατά τη διάρκεια της έκδοσης τους το ρεκόρ για το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις από Κορεάτισσα γυναίκα καλλιτέχνη. Το συγκρότημα είναι πλέον γνωστό ως το μεγαλύτερο γυναικείο γκρουπ στον κόσμο, ενώ κατέχουν το μουσικό κανάλι στο YouTube με τις περισσότερες εγγραφές καθώς και το μουσικό βίντεο (DDU-DU-DDU-DU) με τις περισσότερες προβολές για ένα κορεατικό συγκρότημα.
Στα μέσα Οκτωβρίου 2018 ανακοινώθηκε το επίσημο σόλο ντεμπούτο της Τζένι. Αποφασίστηκε ότι το σινγκλ της "Solo" θα αποκαλυφθεί στην περιοδεία των Blackpink's In Your Area στη Σεούλ, πριν την κυκλοφορία στις 12 Νοεμβρίου. Το "Solo" έγινε το δημοφιλέστερο τραγούδι της κορεατικής ποπ (k-pop) το οποίο κυκλοφόρησε από γυναίκα, ξεπερνώντας τις 300 εκατομμύρια προβολές στο YouTube σε ένα εξάμηνο. Στη Νότια Κορέα, το "Solo" ήταν πρώτο στο τσαρτ Γκαόν για δύο εβδομάδες. Η Τζένι πέτυχε τη πρώτη νίκη της σε μουσικό σόου ως σόλο καλλιτέχνιδα στο Inkigayo του Συστήματος Μεταδόσεων της Σεούλ (SBS) στις 25 Νοεμβρίου. Πλέον το SOLO ξεπερνά τις 900 εκατομμύρια προβολές στο YouTube, κατέχοντας το ρεκόρ για το μουσικό βίντεο από Κορεάτισσα σόλο καλλιτέχνη με τις περισσότερες προβολές.
2023: Ντεμπούτο υποκριτικής
Το 2023 η Τζένι πραγματοποίησε το υποκριτικό της ντεμπούτο στη σειρά του HBO “The Idol”, από τον δημιουργό του “Euphoria” Sam Levinson και τον καλλιτέχνη Abel “The Weeknd” Tesfaye. Συμμετείχε επίσης και στο soundtrack της σειράς με το κομμάτι “One of the girls” σε συνεργασία με τους co-stars The Weeknd και Lily Rose Depp. Το τραγούδι βρέθηκε στην νούμερο 1 θέση του iTunes chart σε πάνω από 50 χώρες.
2017-σήμερα: καριέρα στον χώρο της μόδας
Τον Απρίλιο του 2017 η Τζένι έκανε το πρώτο της εξώφυλλο στο περιοδικό Dazed σε συνεργασία με τον οίκο Yves Saint Laurent. Το 2020, έσπασε το ρεκόρ ως η πρώτη καλλιτέχνης με τουλάχιστον ένα εξώφυλλο και στα 6 μεγαλύτερα περιοδικά μόδας της Κορέας: VOGUE, Cosmopolitan, ELLE, W, Harper’s Bazaar και Marie Claire. Πλέον, κατέχει στο όνομά της πάνω από 50 εξώφυλλα μόδας.
Το 2018 η Τζένι ανακοινώθηκε ως house ambassador και παγκόσμια πρεσβευτής του οίκου μόδας Chanel. Από τότε έχει πρωταγωνιστήσει στις εξής παγκόσμιες καμπάνιες για τον οίκο: Coco Neige 2021/22, Coco Crush 2022, Coco Crush 2023 και Chanel 22 Handbag.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες τραγουδίστριες
Νέιθαν Τρεντ
Ο Ναθαναήλ Κολ γνωστός και ως Νέιθαν Τρεντ (γεν. 4 Απριλίου 1992, Ίνσμπρουκ, Αυστρία) είναι αυστριακός τραγουδιστής. Εκπροσώπησε την Αυστρία στην Eurovision 2017 κατακτώντας την δέκατη έκτη θέση με 93 βαθμούς. Είναι εν ενεργεία από το 2003 έως σήμερα. Τραγουδάει κυρίως ποπ.
2016–σήμερα: Διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision
Γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Ο πατέρας του είναι Αυστριακός και η μητέρα του Ιταλίδα. Στις 18 Ιουνίου 2016 κυκλοφόρησε το σινγκλ "Like It Is". Στις 19 Δεκεμβρίου 2016 ο Τρεντ ανακοινώθηκε ως ο εκπρόσωπος της Αυστρίας στον Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017. Το τραγούδι του με τίτλο "Running on Air" κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2017. Όταν επιλέχθηκε ως ο εκπρόσωπος της Αυστρίας, ο Τρεντ ήταν ένας από τους 33 καλλιτέχνες που βρίσκονταν στη βραχεία λίστα για τον γερμανικό διαγωνισμό επιλογής του 2017. Ο Τρεντ αποκλείστηκε αυτόματα, επειδή δεν μπορούσε να εκπροσωπήσει δύο χώρες τον ίδιο χρόνο σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης. Τερμάτισε 16ος με 93 πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αυστρία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ
Ο Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ ή Εράσμους Κουελλίνους ο νεότερος (φλαμανδικά: Erasmus Quellinus II, 1607–1678) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, χαράκτης, σχεδιαστής και σχεδιαστής ταπισερί, ο οποίος δημιούργησε έργα διαφόρων μορφών, όπως ιστορικούς πίνακες, πορτρέτα, σκηνές μαχών και σκηνές με ζώα. Διετέλεσε μαθητής του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και υπήρξε ένας από τους στενότερους συνεργάτες του κατά τη δεκαετία του 1630. Ύστερα από τον θάνατο του Ρούμπενς το 1640 έγινε ένας από τους παραγωγικότερους και επιτυχημένους ζωγράφους της Φλάνδρας.
Βιογραφία
Ο Εράσμους Κουελλίνους γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Εράσμους Κουελλίνους του πρεσβύτερου και της Ελίζαμπετ φαν Ούντεν. Η οικογένεια Κουελλίνους ήταν μια από τις ηγετικές καλλιτεχνικές οικογένειες στην Αμβέρσα, καθώς τα μέλη της ήταν επιφανείς γλύπτες, ζωγράφοι και χαράκτες, οι οποίοι σταδιοδρόμησαν τόσο στη Φλάνδρα όσο και στο εξωτερικό. Ο Εράσμους Κουελλίνους ο πρεσβύτερος ήταν γλύπτης που μετοίκησε από το Σιντ-Τράουντεν (Sint-Truiden) στην Αμβέρσα. Οι αδελφοί του Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ ήταν και οι δύο καλλιτέχνες: Ο Άρτους Κουελλίνους (1609-1668) ήταν κορυφαίος γλύπτης της τεχνοτροπίας μπαρόκ και ο Χουμπέρτους Κουελλίνους (1619-1687) ήταν χαράκτης. Ο Κουελλίνους έγινε μαθητής του Γιαν-Μπάπτιστ Φερχέγκε (Jan-Baptist Verhaeghe), ενός αφανούς καλλιτέχνη, το 1663. Έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1633-1634. Κατά τη δεκαετία του 1630, ο καλλιτέχνης εργαζόταν και πιθανόν να σπούδαζε στο εργαστήριο του Ρούμπενς και συνεργαζόταν τακτικά σε έργα που αναλάμβανε ο Ρούμπενς. Το 1634 ο Εράσμους νυμφεύτηκε την Καταρίνα ντε Χέμελερ (Catharina de Hemelaer), ανεψιά του Γιαν ντε Χέμελερ, διακόνου στον Καθεδρικό Ναό της Αμβέρσας. Ο γιος τους, Γιαν-Εράσμους Κουελλίνους ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του και έγινε ζωγράφος.
Από τις σημειώσεις του Γιαν-Εράσμους στο περιθώριο του αντιτύπου του βιβλίου Het Gulden Cabinet του Κορνέλις ντε Μπι που κατείχε, είναι γνωστό ότι ο Εράσμους ΙΙ έλαβε πτυχίο φιλοσοφίας. Αυτό εξηγεί το γεγονός ότι συνέγραψε μια φιλοσοφική πραγματεία, με τον τίτλο Philosophia,, η οποία καταγράφεται στην απογραφή της περιουσίας του του 1679.
Από το 1635 και ύστερα ο Κουελλίνους έγινε τακτικός συνεργάτης του Ρούμπενς. Αρχικά εργάστηκε στις διακοσμήσεις για τη θριαμβευτική είσοδο στην Αμβέρσα του νέου κυβερνήτη των Αψβουργικών Κάτω Χωρών Καρδιναλίου - Ινφάντη Φερδινάνδου. Επικεφαλής του όλου προγράμματος ήταν ο Ρούμπενς. Ο Κουελλίνους φιλοτέχνησε διακοσμητικούς πίνακες σε σχέδια του Ρούμπενς, έξι από τους οποίους έχουν διασωθεί. Κατά την περίοδο 1636 - 1638 το εργαστήριο του Ρούμπενς έλαβε μια μεγάλη παραγγελία για τη διακόσμηση του κυνηγετικού περιπτέρου Torre de la Parada, κοντά στη Μαδρίτη, με μυθολογικές σκηνές, που ανήκε στον Ισπανό Βασιλέα Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας. Για το έργο αυτό ο Κουελλίνους ζωγράφισε ελαιογραφίες με βάση σχεδιάσματα του Ρούμπενς, μερικοί από τους οποίους έχουν διασωθεί και εκτίθενται σήμερα στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης. Στις αρχές του 1637 ο Κουελλίνους ζωγράφισε τις προμετωπίδες (εικόνες της αρχής) για τον εκδοτικό οίκο Plantin Press της Αμβέρσας, σύμφωνα με τις οδηγίες του Ρούμπενς σχετικά με την εικονογραφία και τη διάταξή τους. Οι εικόνες αυτές έγιναν με το ύφος του Κουελλίνους, καθώς ο Ρούμπενς του άφησε ελευθερία στη σχεδίασή τους. Ο αδελφός του Άρτους Κουελλίνους Ι επέστρεψε από τη Ρώμη περί το 1640. Ο Άρτους είχε υιοθετήσει το κλασικιστικό ύφος του μπαρόκ, επηρεασμένος από τον συμπατριώτη του γλύπτη Φρανσουά Ντυκενουά (François Duquesnoy), στου οποίου το εργαστήριο εργαζόταν στη Ρώμη. Το ύφος αυτό είχε, με τη σειρά του, επηρεαστεί από τον κλασικισμό του Αννίμπαλε Καρράτσι. Τα δύο αδέλφια στη συνέχεια εργάστηκαν μαζί από τότε σε ποικίλα προγράμματα και επηρέασαν ο ένας τον άλλο.
Μετά τον θάνατο του Ρούμπενς το 1640 ο Εράσμους Κουελλίνους έγινε ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους ιστορικών θεμάτων στη Φλάνδρα. Έλαβε πολλές παραγγελίες για εικόνες Αγίας Τράπεζας από ολόκληρη την περιοχή. Το 1648 του ανατέθηκε η δημιουργία διακοσμήσεων για τη θριαμβευτική είσοδο στην Αμβέρσα του Αρχιδούκα Λέοπολντ - Βίλχελμ, διαδραματίζοντας έτσι τον ίδιο ρόλο που είχε παίξει ο Ρούμπενς πριν από 13 χρόνια για τη θριαμβευτική είσοδο του Φερδινάνδου. Έκανε, επίσης, τις διακοσμήσεις για την ανακοίνωση για τη Συνθήκη της Βεστφαλίας κατά το ίδιο έτος.
Περί το 1656 ο Εράσμους εργαζόταν στο Άμστερνταμ, όπου ο αδελφός του, Άρτους, ήταν ο υπεύθυνος για τις διακοσμήσεις του νέου Δημαρχείου. Ο Εράσμους βοήθησε σε αυτό το πρόγραμμα και τα αδέλφια συνεργάστηκαν, επίσης, και σε άλλες παραγγελίες. Ο Εράσμους ζωγράφισε εικόνες για Αγία Τράπεζα για τις μυστικές καθολικές εκκλησίες του Άμστερνταμ.
Η πρώτη του σύζυγος απεβίωσε το 1662. Στις 9 Νοεμβρίου 1663 ο Εράσμους νυμφεύτηκε την Φρανσουάζ ντε Φρεν, η οποία ήταν θυγατέρα του ευκατάστατου Αντρέ ντε Φρεν, γραμματέα του Συμβουλίου της Βραβάντης, και αδελφή της Ιζαμπέλλα ντε Φρεν, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Αυλικό ζωγράφο Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο. Το 1665 ο Εράσμους σχεδίασε το κενοτάφιο του αποβιώσαντος Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και έκανε τις διακοσμήσεις για τη θριαμβευτική είσοδο του Δον Φρανθίθκο ντε Μούρα ως Κυβερνήτη των Αψβουργικών Κάτω Χωρών.
Ο Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ απεβίωσε στην Αμβέρσα στις 7 Νοεμβρίου 1678.
Ανάμεσα στος μαθητές του συγκαταλέγονται ο γιος του Γιαν Εράσμους Κουελλίνους, ο Γκιλιάμ Φορχόντ (Guilliam Forchondt (II)), ο Γιούλιους ντε Χέιστ, ο Βίλλεμ ντε Ράικ, ο Αντόνι Σχοονγιανς, ο Βαλλεράν Βεγιάν και ο Ρεμάκλ Σερίν.
Γενικά
Ο Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ ήταν ιδιαίτερα ευέλικτος καλλιτέχνης, που εργάστηκε σε πολλά είδη ζωγραφικής. Έλαβε πολυάριθμες παραγγελίες για εικόνες Αγίας Τράπεζας που απεικόνιζαν θέματα της Αντιμεταρρύθμισης για εκκλησίες και μονές ολόκληρης της Φλάνδρας. Έλαβε, επίσης, πολλές κοσμικές παραγγελίες, οι οποίες του επέτρεψαν να επιδείξει τις γνώσεις του για την απεικόνιση σκηνών της αρχαίας ιστορίας και μυθολογίας, καθώς και αλληγορικές συνθέσεις. Επιπλέον, φιλοτέχνησε πορτρέτα, σκηνές μάχης και σχεδίασε εικόνες για ταπισερί. Όπως ο Ρούμπενς, ο Κουελλίνους ήταν pictor doctus, με ισχυρό γνωστικό υπόβαθρο της αρχαίας ιστορίας και φιλοσοφίας. Διέθετε μεγάλη βιβλιοθήκη και συλλογή έργων τέχνης. Οι γνώσεις του ανακλώνται στη θεματολογία των έργων του.
Το έργο του Εράσμους απέκτησε, επίσης, και θεατρικότητα, όπως διακρίνει κανείς στο έργο του Αρτεμισία του 1652 (σήμερα στο "Hunterian Museum and Art Gallery" του πανεπιστημίου της Γλασκώβης). Ο πίνακας έχει θεατρικό παρασκήνιο που θυμίζει πάρκο. Η τάση αυτή γίνεται ακόμη περισσότερο εμφανής κατά τη δεκαετία του 1660, όταν οι πίνακές του άρχισαν να περιλαμβάνουν μεγαλειώδη σκηνικά με απαστράπτουσα αρχιτεκτονική. Αυτό είναι εμφανές στον πίνακα Άφετε τα παιδία ελθείν προς με του 1664 (σήμερα στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου). Οι όψιμες αυτές συνθέσεις πιθανόν καταδεικνύουν την επίδραση των πρώιμων έργων του γιού του, Γιαν-Εράσμους Κουελλίνους.
Συνεργασίες
Όπως συνηθιζόταν στην Αμβέρσα εκείνη την εποχή, ο Κουελλίνους συνεργάστηκε με άλλους ζωγράφους. Εργάστηκε με ειδικευμένους σε νεκρές φύσεις ζωγράφους και πορτρετίστες. Πολλές από τις νεκρές φύσεις εμπίπτουν στην κατηγορία των πινάκων με γιρλάντες, ειδική κατηγορία νεκρής φύσης που επινοήθηκε στην Αμβέρσα και της οποίας πρώτος επινοητής υπήρξε ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος. Στους πίνακες αυτούς τυπικά απεικονίζεται μια γιρλάντα που περιβάλλει μιαν αναθηματική εικόνα ή ένα πορτρέτο. Οι πίνακες αυτοί συνήθως ήταν προϊόντα συνεργασίας μεταξύ ζωγράφου νεκρών φύσεων και ζωγράφου μορφών. Ο Κουελλίνους συνεργάστηκε σε παρόμοιους πίνακες με ειδικούς σε νεκρές φύσεις, όπως ο γαμπρός του Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν και οι Ντάνιελ Σέγκερς, Γιαν Πίτερ Μπρίγκελ, Φρανς Άικενς, Πίτερ Βίλλεμπεϊκ και Γιαν Άντον φαν ντερ Μπάρεν. Οι καλλιτέχνες αυτοί ζωγράφισαν τις γιρλάντες και ο Κουελλίνους τις μορφές και τα αρχιτεκτονήματα. Παράδειγμα τέτοιου πίνακα αποτελεί Η Αγία Οικογένεια σε στέφανο ανθέων (σήμερα στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη), προϊόν συνεργασίας με τον Φρανς Άικενς. Επιπλέον, ο Κουελλίνους συνεργάστηκε με τον ζωγράφο ζώων και νεκρών φύσεων Γιαν Φάιτ σε πορτρέτα, όπως το Πορτρέτο αγοριού (Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας), γύρω στα 1650. Συνεργάστηκε, επίσης, με τον ζωγράφο ζώων Πίτερ Μπουλ και τον ρωπογράφο Γιαν φαν Κέσσελ τον πρεσβύτερο.
Σχέδια για ταπισερί
Ο Κουελλίνους δημιούργησε πολλά σχέδια για ταπισερί. Το 1649 φιλοτέχνησε τα σχέδια για μια σειρά ταπισερί τιτλοφορούμενη Η ιστορία της οικογένειας Τουρν και Τάξις (σήμερα στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών), σχέδια σε κλασικιστικό ύφος. Έφτιαξε, επίσης, μια σειρά οκτώ σκίτσων με εικόνες μάχης για μια άλλη σειρά ταπισερί (και αυτή στο ίδιο Μουσείο).
Σχδιάσματα γραφικών
Πέρα από τις προμετωπίδες που έφτιαξε για την "Plantin Press", έφτιαξε σχέδια για ποικίλες εκδόσεις εκδοτών της Αμβέρσας. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα σχέδιά του για την ολλανδική έκδοση των "Μεταμορφώσεων" του Οβιδίου Den methamorphosis ofte Herscheppinge van P. Ovidivs Naso: verdeelt in XV boecken, versiert met figueren, που μετέφρασε ο Σέχερ φαν Ντορτ (Seger van Dort). Για το βιβλίο αυτόμ που εξέδωσε ο Χέιρερτ φαν Βολσχάτεν (Geeraerdt van Wolsschaten) στην Αμβέρσα το 1650, ο Κουελλίνους έφτιαξε τα σχέδια των εικονογραφήσεων, που εγχάραξε ο Πίτερ ντε Γιόντε ΙΙ. Στην εισαγωγή του βιβλίου περιλήφθηκε, επίσης, ένα ποίημα του Κουελλίνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι