cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέμπτη φάλαγγα
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι Κατηγορία:Προπαγάνδα
Χερβούργο (Σερμπούρ-Οκτβίλ)
right|thumb|300px|Μερική άποψη της πόλης από το κάστρο Roule: Αύγουστος 2006
Το Σερμπούρ-Οκτβίλ (γαλλ. Cherbourg - Octeville) ή εξελληνισμένα Χερβούργο είναι λιμάνι και ναύσταθμος στο βορειοδυτικό τμήμα της Γαλλίας και συγκεκριμένα στη Νορμανδία. Ο πληθυσμός της πόλης το 2005 ήταν, κατ' εκτίμηση, 40.500 κάτοικοι. Αρχικά η πόλη ονομαζόταν απλά Χερβούργο, το 2000 όμως ενώθηκε με την παρακείμενη Οκτβίλ και σήμερα το πλήρες όνομα της πόλης είναι Χερβούργο-Οκτβίλ.
Την 1η Ιανουαρίου 2016 η κοινότητα Σερμπούρ-Οκτβίλ συνενώθηκε με τέσσερις κοινότητες, τις Τουρλαβίλ, Εκερντρεβίλ-Αινβίλ, Κερκβίλ και Λα Γκλασερί και πλέον αποτελούν την κοινότητα Σερμπούρ-αν-Κοταντέν, με έδρα την κοινότητα Σερμπούρ-Οκτβίλ, η οποία είναι και πρωτεύουσα του διοικητικού διαμερίσματος Σερμπούρ. Ο πληθυσμός της νέας κοινότητας το 2016 ήταν 80.076 κάτοικοι.
Γεωγραφική θέση
Η πόλη βρίσκεται στην άκρη της χερσονήσου Κοταντέν στη θάλασσα της Μάγχης. Πιστεύεται ότι καταλαμβάνει το χώρο ενός αρχαίου ρωμαϊκού ναυστάθμου. Ανήκει στο νομό Μανς (Manche, Μάγχη) και στη περιφέρεια της Νορμανδίας. Κατά την απογραφή του 1999 το Χερβούργο καταλάμβανε έκταση περίπου 7 τετρ. χλμ. ενώ η Οκτβίλ 7,35 τετρ. χλμ. Η πόλη που προέκυψε από τη συγχώνευσή τους έχει σήμερα έκταση 14,3 τετρ. χλμ.
Ιστορία
Η περιοχή της Μανς φαίνεται ότι ήταν κατοικημένη από την παλαιολιθική εποχή. Μετά τους Κέλτες ήλθαν οι Γαλάτες, τους οποίους ακολούθησαν οι Ρωμαίοι, οι Σάξονες, οι Φράγκοι και, τέλος, οι Σκανδιναβοί: Η χερσόνησος του Κοταντέν ήταν η πρώτη περιοχή της Γαλλίας που κατέκτησαν οι άνθρωποι από το Βορρά (Νορ-μαν), οι Βίκινγκ. Ήταν, κατά συνέπεια, λογικό το Χερβούργο, λόγω της θέσης του, να αποτελέσει λιμάνι. Στην περιοχή υπήρχε ήδη από τον 4ο αιώνα ένα οχυρωματικό έργο (castrum). Το όνομα "Σερμπούρ" πρωτοεμφανίζεται στην πράξη δωρεάς του κάστρου από το δούκα Ριχάρδο Β΄ προς τη μελλοντική σύζυγό του το 1026.
Το 1053 την πόλη επισκέπτεται ο δούκας Γουλιέλμος της Νορμανδίας (Γουλιέλμος ο Κατακτητής) με τη σύζυγό του Ματθίλδη και ιδρύουν ένα μοναστήρι σε εκπλήρωση τάματός τους. Όταν ο Γουλιέλμος επικρατεί στη μάχη για την κατάκτηση της Αγγλίας, το 1066, το Χερβούργο βρίσκεται σε πολύ καλή γεωγραφική θέση στο νεοσχηματισμένο χάρτη: Είναι το λιμάνι στο κέντρο της περιοχής που ελέγχεται από τους Νορμανδούς. Το 1145 η εγγονή του Γουλιέλμου, Ματθίλδη, απέκτησε την έκταση που βρίσκεται σήμερα το οπλοστάσιο του γαλλικού πολεμικού ναυτικού (περιοχή Equeurdreville) και έδωσε εντολή για την κατασκευή ενός αβαείου αφιερωμένου στην Παρθένο Μαρία, το Abbaye du Vœu, του οποίου υπάρχουν ακόμη τα ερείπια. Το 1204 ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος της Γαλλίας, κάνοντας κατάχρηση των κληρονομικών του δικαιωμάτων, κατέλαβε τη Νορμανδία, εκδιώκοντας τους Άγγλους. Οι σχέσεις των δύο πλευρών χειροτέρευαν διαρκώς και οι Άγγλοι επιτέθηκαν στην πόλη, την οποία έκαψαν, καταστρέφοντας και το αβαείο του Voeu. Το κάστρο όμως δεν μπόρεσαν να το καταλάβουν. Το 1300 ο Φίλιππος Δ' ο Ωραίος κατασκεύασε νέες οχυρώσεις, τις οποίες διαρκώς ενίσχυε, κάνοντας την πόλη απόρθητη. Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου η πόλη απέκτησε στρατηγική σημασία και άλλαξε χέρια έξι φορές. Το 1354 ο τότε Γάλλος βασιλέας τη δώρισε στο μελλοντικό του γαμπρό Κάρολο της Ναβάρρας, ο οποίος την παραχώρησε στους Άγγλους. Το 1394 ο γιος του την πήρε πίσω και την αντάλλαξε με την Κομητεία της Ναμύρ με τον Γάλλο βασιλέα. Το 1418 το Χερβούργο υποτάχθηκε εκ νέου στους Άγγλους για να επανέλθει υπό γαλλική κυριαρχία το 1450, ύστερα από οικονομική συμφωνία μεταξύ Άγγλων και Γάλλων.
Σταδιακά η πόλη έχασε τη σημασία που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια της αγγλογαλλικής σύγκρουσης. Με το ξέσπασμα των θρησκευτικών συγκρούσεων του 16ου αιώνα, οι Διαμαρτυρόμενοι της Νορμανδίας με επικεφαλής τον κόμητα του Μοντγκόμερι προσπάθησαν να καταλάβουν την πόλη, την οποία υπεράσπισε επιτυχώς ο Ζακ ντε Ματινιόν, του οποίου οι απόγονοι κυβέρνησαν το Χερβούργο μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα.
Το 1686 ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ κάλεσε τον Βωμπάν (Σεμπαστιάν Λε Πρεστρ, Άρχοντας του Βωμπάν), στρατάρχη και διάσημο στρατιωτικό μηχανικό για οχυρωματικά έργα, ο οποίος επισκεπτόμενος το Χερβούργο διαπίστωσε ότι ήταν ευάλωτο από την πλευρά της θάλασσας και άρχισε εργασίες ενίσχυσής του το 1688. Οι εργασίες αυτές ανεστάλησαν το επόμενο έτος από τον Λουβουά, υπουργό πολέμου, ο οποίος διέταξε την κατεδάφιση του φρουρίου και των μη επισκευάσιμων οχυρώσεων. Η πόλη σταμάτησε να αποτελεί πλέον φρούριο. Την ίδια εποχή το λιμάνι ήταν πρακτικά μια μέσου βάθους λιμνοθάλασσα με σταθερό πυθμένα. Μπορούσε να δεχτεί μέχρι 40 σκάφη, αλλά δεν υπήρχε προστασία και ασφάλεια για τα ελλιμενισμένα σκάφη. Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ κατασκεύασε εμπορικό λιμάνι από το 1739 ως το 1744, αλλά το 1758, ύστερα από νέα σύγκρουση των Γάλλων με τους Άγγλους, το λιμάνι καταστράφηκε ολοσχερώς για να επαναλειτουργήσει μόνο το 1789.
right|thumb|200px|Ο στρατηγός [[Σαρλ ντε Γκωλ εκφωνεί λόγο στο απελευθερωμένο Χερβούργο από το Δημαρχείο της πόλης: 20 Αυγούστου 1944]] Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το λιμάνι κατείχαν οι Γερμανοί. Με τη Συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία η κατάληψη του Χερβούργου έγινε επιτακτική ανάγκη, καθώς οι Σύμμαχοι στερούνταν σημαντικού λιμένα για τον ανεφοδιασμό των δυνάμεών τους. Καθώς το λιμάνι βρισκόταν στη χερσόνησο του Κοταντέν, στη βάση της οποίας βρισκόταν μία από τις τέσσερις παραλίες της απόβασης (Γιούτα Μπιτς), αποτελούσε πρωταρχικό στόχο των Συμμάχων, οι οποίοι δεν διέθεταν μεγάλο λιμάνι. Ο στρατηγός Φον Σλίμπεν ανέλαβε τη διοίκηση των στρατευμάτων που υπερασπίζονταν την πόλη και το λιμάνι της. Οι αμερικανικές δυνάμεις του 7ου Σώματος Στρατού (79η και 9η Μεραρχία) κατάφεραν να διανοίξουν δρόμο και να καταλάβουν την πόλη στις 26 Ιουνίου 1944, ενώ χρειάστηκαν λίγες ημέρες για την εκκαθάρισή της από τα σκόρπια στοιχεία αντίστασης. Οι καταστροφές στο λιμάνι ήταν τέτοιες που οι πρώτες εκφορτώσεις προμηθειών έγιναν δυνατές μόνο στις 16 Ιουλίου, δεκεαννέα δηλαδή ημέρες μετά την ολοσχερή του κατάληψη και μόνο μετά την ανάληψη τεράστιου έργου ανασυγκρότησης από συμμαχικής πλευράς. Οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί για την κατάληψή του στοίχισαν ωστόσο την ολοσχερή καταστροφή της La Glacerie, εργοστασίου γυαλιού ιδρυθέντος το 1655, το οποίο εφοδίαζε με γυαλί σημαντικές κατασκευές, όπως την αίθουσα με τους καθρέπτες στο Παλάτι των Βερσαλλιών.
Σύγχρονη εικόνα
Η πόλη δεν έχει σημαντικά αξιοθέατα. Τα κυριότερα άξια αναφοράς σημεία της είναι:
Συγκοινωνίες
Η πόλη βρίσκεται στο άκρο της Εθνικής οδού Ε13, που τη συνδέει με την Καν και το Παρίσι. Διαθέτει επίσης αεροδρόμιο στον παρακείμενο δήμο Μωπερτύ-συρ-Μερ (Maupertus-sur-Mer), το οποίο φέρει το όνομα Cherbourg Maupertus.
Σιδηροδρομικά συνδέεται με το Παρίσι (μέσω Καέν) και με το τοπικό δίκτυο (TER) με τη Λιζιέ (μέσω Καέν) και τη Ρεν (μέσω Σαιν-Λο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας Κατηγορία:Κοινότητες της Μάγχης
Γλωσσογράφος
Στη Νομική επιστήμη ως γλωσσογράφοι (glossatori) ήταν περισσότερο γνωστοί οι κατά τον Μεσαίωνα νομοδιδάσκαλοι της Ιταλίας και ιδίως της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Μπολόνια οι οποίοι ερμηνεύοντας τα χωρία των νομικών συλλογών του Ρωμαϊκού Δικαίου, αντί συστηματικής μελέτης, έγραφαν τα σχόλιά τους στο περιθώριο του ερμηνευόμενου χωρίου ή μεταξύ των γραμμών του κειμένου.
Τα σχόλια αυτά εκ της εικόνας που παρουσίαζαν στο κείμενο ονομάσθηκαν «γλώσσες» (κειμένου) και οι σχολιαστές – συγγραφείς αυτών γλωσσογράφοι.
Οι γλωσσογράφοι αποτέλεσαν, αρχικά, ιδία σχολή γλωσσογραφίας, της οποίας ιδρυτής υπήρξε ο Ιρνέριος (1050 - μετά το 1125 μ.Χ.), ο οποίος και άρχισε να χρησιμοποιεί πρώτος επί χειρογράφου των Πανδεκτών της Ιουστινιάνειας Νομοθεσίας το σύστημα αυτό ερμηνείας και σχολιασμού των χωρίων. Μαθητές του υπήρξαν ο Βούλγαρους, ο Μαρτίνος, ο Γιάκομπους και ο Ούγκο. Η σχολή αυτή των γλωσσογράφων επέδρασε στη πρακτική εφαρμογή του Ρωμαϊκού Δικαίου, και ειδικά πάνω στο Corpus Juris Civillis, τόσο ώστε τα μη έχοντα γλώσσες χωρία να τίθενται σε μειονεκτική αξία έναντι των άλλων που έφεραν τέτοιες, με συνέπεια πολλά των οποίων και έμπαιναν σε αχρησία.
Το έργο των γλωσσογράφων αυτών άρχισαν να μιμούνται πολλοί έτσι ώστε ο Ακκούρσιος (1182 – 1263) να τα συνοψίσει όλα στο έργο του «Γλώσσα συνήθης» (Glossa ordinaria ) που αποτελεί συλλογή των έργων των προγενεστέρων γλωσσογράφων.
Σήμερα ο τρόπος αυτός και για τις περιοχές που είχε εξαπλωθεί αποτελούν τρόπο αναγνώρισης ακόμη και εγκυρότητας παλαιών κειμένων. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι το έργο αυτό των γλωσσογράφων εξαίρεται για τη σαφή τοποθέτηση αμφισβητούμενων νομικών θεμάτων σε περιπτώσεις αντιφατικών ή αντιμαχομένων χωρίων στις ρωμαϊκές εκείνες συλλογές σήμερα φθάνει στο σημείο να θεωρείται άξιος λόγου σταθμός στην όλη φιλολογία του ρωμαϊκού δικαίου. Εξ αυτού δε του γεγονότος και της αναγνώρισης πλείστοι σήμερα καθηγητές φοιτητές και σπουδαστές εφαρμόζουν τον αυτό τρόπο καταχώρησης σχολίων, γλωσσογραφίας, στα διδακτικά κείμενα που εφοδιάζονται.
Πηγές
Κατηγορία:Νομική επιστήμη Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο
Μέλισσος ο Σάμιος
Ο Μέλισσος ο Σάμιος, γιος του Ιθαγένη, ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος εκ των Προσωκρατικών, καταγόμενος από τη Σάμο, που έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ.. Υπήρξε μαθητής και ομόδοξος του Παρμενίδη και εκπρόσωπος (μάλλον ο τελευταίος) της ελεατικής σχολής.
Το 440 π.Χ., όταν ο Περικλής έπλευσε με 44 τριήρεις εναντίον της Σάμου, που είχε αποσκιρτήσει από την Αθηναϊκή Συμμαχία, ο Μέλισσος ανέλαβε την αρχιστρατηγία του στρατού των Σαμίων. Αρχικά είχε επιτυχίες, αλλά τελικώς οι Αθηναίοι, μετά από πολιορκία εννέα μηνών, ανάγκασαν τους αποστάτες να παραδοθούν.
Η φιλοσοφία του
Στο σύγραμμά του «Περί φύσεως ή περί όντος» ο Μέλισσος αναπτύσσει τη θεωρία του Ξενοφάνη, την οποία τελειοποίησε και ο Παρμενίδης. Η βασική αρχή της είναι ότι μόνο το «ον» υπάρχει, δηλαδή το Σύμπαν, και αυτό αναγκαστικά ταυτίζεται με τον Θεό.
Δίδασκε ότι το «όντως ον» «ουκ έχει αρχήν, ουδέ τελευτήν» και συνεπώς δεν μπορεί να γεννηθεί αφ' εαυτού. Διότι αν γεννιόταν, τότε μοιραία θα έπρεπε και να πεθάνει, ενώ το όντως ον είναι αιώνιο και άφθαρτο.
Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, ο Μέλισσος θεωρούσε ότι το Σύμπαν είναι ένα, άπειρο, πλήρες, αναλλοίωτο, ακίνητο και ομοιογενές: «εδόκει δε αυτώ το παν άπειρον είναι και αναλλοίωτον και ακίνητον και εν και όμοιον εαυτώ και πλήρες». Ήταν αντίθετος στις θεωρίες της κίνησης και της μεταβολής.
Σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το έργο του Γοργία «Περί φύσεως ή περί του όντος» αντέγραψε το ομώνυμο έργο του Μελίσσου, πράγμα που ανακαλύφθηκε με αντιπαραβολή προς τα σωζόμενα, από τον Σιμπλίκιο, αποσπάσματα του έργου του Μελίσσου.
Πηγές
Μελισσος Μελισσος Μελισσος
Ανδρέας Δημητρίου
Ο Ανδρέας Δημητρίου (Λεμεσός, 18 Σεπτεμβρίου 1934 - Λευκωσία, 10 Μαΐου 1956) ήταν Ελληνοκύπριος αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. και ήρωας της Κύπρου. Για την δράση του, καταδικάστηκε από τις αγγλικές δυνάμεις σε απαγχονισμό.
Βιογραφία
Μια από τις επιχειρήσεις στις οποίες πρωταγωνίστησε ήταν και η αρπαγή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου όπου εργαζόταν, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους και προτού μεταφερθούν και τακτοποιηθούν. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες ανταρτικές ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Η επιχείρηση πέτυχε απόλυτα και η Ε.Ο.Κ.Α. ενισχύθηκε σημαντικά.
Απαγχονισμός
Στις 28 Νοεμβρίου 1955, αποπειράθηκε να εκτελέσει τον Βρετανό πράκτορα Τέυλορ, τον οποίο και τραυμάτισε, ο Ανδρέας βρέθηκε αντιμέτωπος με ένοπλους στρατιώτες που τον φρουρούσαν. Πρόταξε εναντίον τους το όπλο του, το οποίο έπαθε εμπλοκή και έτσι οι στρατιώτες τον συνέλαβαν, αφού τον πλήγωσαν. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με το συναγωνιστή του Μιχαλάκη Καραολή ήταν οι πρώτοι που απαγχονίστηκαν. Προηγουμένως, είχε υποβάλει έφεση η οποία απορρίφθηκε, όπως απορρίφθηκε και η αίτηση για χάρη, την οποία κατέθεσαν οι δικηγόροι στον Κυβερνήτη Χάρτινγκ και στη Βασίλισσα Ελισάβετ.
Απαγχονίστηκε μαζί με τον Μιχαλάκη Καραολή την Πέμπτη μετά το Πάσχα στις 10 Μαΐου 1956. Οι δολοφονίες των δύο αυτών ηρώων αποτέλεσαν παράδειγμα θυσίας για τον αγωνιζόμενο κυπριακό λαό και οι αγώνες για την ελευθερία εντάθηκαν.
ήταν τα τελευταία του λόγια προς τη μάνα του, λίγες ώρες πριν από τον απαγχονισμό του.
ήταν η απάντησή της.
Αντιδράσεις
Η εκτέλεση αυτών των Κυπρίων αγωνιστών προκάλεσε εντονότατο ρεύμα αγανάκτησης σ΄ ολόκληρο τον κόσμο. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκαν πολλές συγκεντρώσεις και πορείες. Τιμής ένεκεν ο Δήμος Αθηναίων μετονόμασε την οδό Λουκιανού, όπου και το οίκημα της Αγγλικής Πρεσβείας σε οδό Καραολή και Δημητρίου, το ίδιο έπραξε και ο Δήμος Πειραιά, μετονομάζοντας την οδό Ναυάρχου Μπητ στη σημερινή οδό Καραολή και Δημητρίου. Επίσης, στην Καισαριανή δύο δρόμοι φέρουν τα ονόματα των δύο αγωνιστών, ο ένας του Μιχαήλ Καραολή και ο άλλος του Ανδρέα Δημητρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59 Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Μελίβοια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μελίβοια αναφέρονται τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Επίσης, υπάρχουν τα τοπωνύμια:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Εθνική Οδός 57 (Ελλάδα)
57
Σαρλ Μισέλ
Πρώτα χρόνια
Σπούδασε νομικά στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών (γαλλικό) και στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και, μετά την αποφοίτησή του, έγινε δικηγόρος των Βρυξελλών.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μισέλ εξελέγη στη Βελγική Βουλή των Αντιπροσώπων το 1999 εκπροσωπώντας τη Βαλλωνική Βραβάντη, η οποία θεωρείται προπύργιο του φιλελεύθερου Μεταρρυθμιστικού Κινήματος.
Το 2000 ορίστηκε ως υπουργός Εσωτερικών Θεμάτων στη Βαλλωνική κυβέρνηση υπό τον Ζαν-Κλοντ φαν Κάουενμπεργκεν. Έτσι, έγινε ο νεότερος υπουργός στην ιστορία του Βελγίου. Το ίδιο έτος εξελέγη ως δημοτικός σύμβουλος στη Βαβρ, ενώ το 2006 εξελέγη ως δήμαρχος της πόλης.
Τον Δεκέμβριο του 2007 διορίστηκε Υπουργός Συνεργασίας για την Ανάπτυξη στην κυβέρνηση του Γκι Φερχόφσταντ θέση που διατήρησε και στις δύο κυβερνήσεις του Υβ Λετέρμ και στην κυβέρνηση του Χέρμαν βαν Ρομπέι.
Το 2009 άσκησε κριτική σε δήλωση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ' ότι τα προφυλακτικά μεταδίδουν το AIDS, χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις του ως «πρωτοφανείς, σοκαριστικές, ακόμα και ανεύθυνες».
Μετά τις περιφερειακές εκλογές του 2009, ο Μισέλ αποτελούσε μέλος μίας ομάδας που ζητούσε την παραίτηση του Ντιντιέ Ρέιντερς από την ηγεσία του Μεταρρυθμιστικού Κινήματος. Ύστερα από το άσχημο αποτέλεσμα του κόμματος στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2010, ο Ρέιντερς παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος και ο Σαρλ Μισέλ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την ηγεσία του κόμματος. Τον Ιανουάριο του 2011, ο Μισέλ εξελέγη επικεφαλής του Μεταρρυθμιστικού Κινήματος και αμέσως μετά παραιτήθηκε από τη θέση του υπουργού Συνεργασίας για την Ανάπτυξη. Ο Σαρλ Μισέλ και ο Ντιντιέ Ρέιντερς θεωρούνται ως ανταγωνιστές μέσα στο κόμμα.
Πρωθυπουργός
Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2014, ανατέθηκε στον Σαρλ Μισέλ ο σχηματισμός κυβέρνησης. Τελικά, στις 7 Οκτωβρίου 2014, το Μεταρρυθμιστικό Κίνημα, η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία, το Χριστιανοδημοκρατικό και Φλαμανδικό Κόμμα και οι Ανοιχτοί Φλαμανδοί Φιλελεύθεροι και Δημοκράτες έφτασαν σε συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης, η οποία ορκίστηκε στις 11 Οκτωβρίου 2014.
Παραιτήθηκε από πρωθυπουργός στις 27 Οκτωβρίου 2019, λόγω απονομής της θέσης του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Σόφι Βίλμες.
Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
Στις 17 Ιουνίου 2019, προτάθηκε για Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στην θέση του Ντόναλντ Τουσκ, όπου και εκλέχθηκε με ομοφωνία από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, Ανέλαβε καθήκοντά την 1η Δεκεμβρίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βελγίου Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βαβρ
Γεγονότα Ιουνίου 2018
1 Ιουνίου
(BBC)
6 Ιουνίου
(Belga μέσω Het Laatste Nieuws)
10 Ιουνίου
(BBC)
27 Ιουνίου
(Business Review)
30 Ιουνίου
06
Πεσκαντίνα
Η Πεσκαντίνα (ιταλικά: Pescantina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Κρατέρωμα
220px|thumb|Αντίγραφο αρχαίου ελληνικού δίσκου φτιαγμένο από κρατέρωμα (5,7 κιλά). [[Γλυπτοθήκη του Μονάχου.]] Το κρατέρωμα είναι κράμα χαλκού–κασσιτέρου, αν και ο όρος χρησιμοποιείται και για πολλά άλλα κράματα χαλκού.
Συχνά το κρατέρωμα συγχέεται με τον ορείχαλκο, που είναι κατά βάση κράμα χαλκού–ψευδαργύρου. Η σύγχυση στην αδιάκριτη χρήση της λέξης μπρούντζος τόσο για κρατερώματα όσο και για ορείχαλκους δεν γίνεται μόνον στα ελληνικά, αλλά και σε άλλες γλώσσες όπως π.χ. στα αγγλικά, όπου το κρατέρωμα αποκαλείται bronze και ο ορείχαλκος αποκαλείται brass. Αυτό συμβαίνει επειδή συνήθως η διάκριση γίνεται κυρίως με βάση το χρώμα: στη γλώσσα της αγοράς, «μπρούντζοι» ή «κρατερώματα» αποκαλούνται τα πιο καφεκόκκινα κράματα χαλκού, ενώ τα κράματα χαλκού με χρώμα κιτρινόχρυσο αποκαλούνται ορείχαλκοι.
Ιστορικά, το κρατέρωμα ανακαλύφθηκε πολύ πριν από τον ορείχαλκο. Το κρατέρωμα ανακαλύφθηκε γύρω στο 4000 π.Χ. στη Μεσοποταμία, ενώ ο ορείχαλκος ανακαλύφθηκε γύρω στο 2ο αι. π.Χ. από τους Ρωμαίους με την αναγωγή μεικτών μεταλλευμάτων χαλκού–ψευδαργύρου.
Το κρατέρωμα στην αρχαιότητα
Αρχαιολογικές έρευνες στη Μικρά Ασία, τη Μεσοποταμία και την Περσία δείχνουν ότι ο άνθρωπος έφτιαξε το πρώτο κρατέρωμα γύρω στο 4000 π.Χ. — τυχαία, όπως συνέβη με όλες τις πρώτες επιστημονικές ανακαλύψεις — όταν προσπάθησε να εξάγει χαλκό, του οποίου την παραγωγή και κατεργασία τη γνώριζε ήδη, από μεταλλεύματα που περιείχαν και σημαντικό ποσοστό αρσενικού. Το αποτέλεσμα της αναγωγής αρσενικούχων χαλκομεταλλευμάτων ήταν η παραγωγή αρσενικούχου κρατερώματος με 2–3% κ.β. As.
Περίπου 2000 χρόνια αργότερα, γύρω στο 2000 π.Χ., πάλι στη Μεσοποταμία, ο άνθρωπος ανακάλυψε πως μπορούσε να παράγει ένα πιο ανθεκτικό κρατέρωμα με την ταυτόχρονη σύντηξη και αναγωγή μεταλλευμάτων χαλκού και κασσίτερου. Όμως τα ορυκτά του κασσίτερου δεν βρίσκονται στη φύση μαζί με ορυκτά του χαλκού. Τα μεταλλεύματα κασσίτερου για την πρώτη παραγωγή κρατερώματος στη Μεσοποταμία προήλθαν μάλλον από το σημερινό Αφγανιστάν, αν και ορισμένα αρχαία μεταλλεία κασσίτερου έχουν εντοπιστεί στη Μικρά Ασία.
Η έλλειψη μεταλλευμάτων κασσίτερου κατά την πρώιμη αρχαιότητα (1000 π.Χ.) οδήγησε Έλληνες και Φοίνικες εμπόρους μέχρι την Ιβηρική και τις μυθικές «» (Ηρόδοτος, , ΙΙΙ.115.1–2). Κατά μία εκδοχή, οι Κασσιτερίδες νήσοι συμπίπτουν με την περιοχή της Κορνουάλης στο ΝΔ άκρο της Μεγάλης Βρετανίας όπου υπήρχαν τα πιο πλούσια κοιτάσματα κασσίτερου της Ευρώπης. Εικάζεται επίσης ότι ο άνθρωπος ανακάλυψε τον σίδηρο, όταν ο κασσίτερος και το κρατέρωμα είχαν γίνει δυσεύρετα και ακριβά. Μάλιστα, τα πρώτα αντικείμενα που κατασκεύασε ο άνθρωπος από σφυρήλατο σίδηρο ήταν ίσως πιο μαλακά από το κρατέρωμα. Αργότερα, με την ανακάλυψη του χάλυβα ο άνθρωπος μπόρεσε να φτιάξει αντικείμενα πιο σκληρά από το κρατέρωμα.
Ο όρος κρατέρωμα είναι και αυτός πολύ σπάνιος στα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Απαντάται στο Λεξικό του αλεξανδρινού γραμματικού Ησύχιου (5ος αι. μ.Χ.), ο οποίος ορίζει τα «» ως «», χωρίς ωστόσο να δίνει περισσότερες πληροφορίες.
Το κοινό κρατέρωμα
220px|right|thumb|Το διάγραμμα φάσεων Cu–Sn (κρατέρωμα ή μπρούντζος). Η περιεκτικότητα του κρατερώματος σε κασσίτερο καθορίζει και τις ιδιότητες του κράματος. Για περιεκτικότητα έως 10,5% κ.β. Sn, η φάση που δημιουργείται είναι ο α-Cu, δηλ. ένα στερεό διάλυμα Sn εντός Cu. Για περιεκτικότητα 10,5–15% κ.β. Sn, δημιουργείται η φάση δ, που είναι εύθραυστη. Πάντως, για περιεκτικότητα μεγαλύτερη από 15% κ.β. Sn το κράμα γίνεται πιο εύτηκτο.
Στα συνήθη κρατερώματα, η περιεκτικότητα σε κασσίτερο κυμαίνεται από 0,5 έως 11% κ.β. Σ' αυτά τα κρατερώματα, συνήθως προστίθεται και φώσφορος από 0,01 έως 0,35% κ.β. για καλύτερη αντοχή στη μηχανική φθορά και για μεγαλύτερη σκληρότητα. Επίσης, στο κοινό κρατέρωμα (αγγλ., combro bronze) συχνά προστίθεται και μόλυβδος (έως 3% κ.β.). Ο μόλυβδος κατακρημνίζεται στα όρια των κόκκων α, οπότε το κράμα γίνεται πιο μαλακό στην κατεργασία. Η παρουσία του μολύβδου κάνει επίσης το κράμα πιο εύτηκτο.
Άλλα κρατερώματα
Εκτός από το κοινό κρατέρωμα (κράμα Cu–Sn), υπάρχουν και τα κρατερώματα («μπρούντζοι») αλουμινίου. Τα κρατερώματα αλουμινίου περιέχουν 9–12% κ.β. Al, και Fe και Ni έως 6% κ.β. συνολικά. Δεν περιέχουν κασσίτερο, αλλά μοιάζουν στο χρώμα με το κοινό κρατέρωμα.
Για περιεκτικότητα σε αλουμίνιο μικρότερη από 11% κ.β., η κύρια φάση του κράματος είναι ο α-Cu. Ο σίδηρος και το νικέλιο σχηματίζουν με τον αλουμίνιο τη φάση κ και έτσι εμποδίζεται ο σχηματισμός της πιο σκληρής και εύθραυστης φάσης β. Το αποτέλεσμα είναι το κράμα να έχει υψηλή μηχανική αντοχή, καλή ολκιμότητα, καθώς και εξαιρετική αντοχή στην τριβή και τη χημική διάβρωση. Η φάση β σχηματίζεται όταν το κράμα πάθει απότομη ψύξη, δηλαδή με «βαφή» που επιφέρει μαρτενσιτικό μετασχηματισμό. Σε μια τέτοια περίπτωση, απαιτείται επαναφορά για να διασπασθεί η φάση β σε φάση α και φάση κ.
Ο όρος μπρού(ν)τζος χρησιμοποιείται επίσης για κράματα χαλκού–νικελίου (χαλκονικέλιο) και χαλκού–πυριτίου (χαλκοπυρίτιο), καθώς και για ορισμένους τύπους ορείχαλκου («εμπορικός μπρούντζος», «μπρούντζος κοσμηματοποιίας», «αρχιτεκτονικός μπρούντζος», κ.ά.).
Χρήσεις
Το κρατέρωμα χρησιμοποιείται στη γλυπτική, την κατασκευή μεγάλων χυτών αντικειμένων (π.χ. καμπάνες εκκλησιών, κανόνια, κ.λπ.), τη νομισματοκοπία, την κατασκευή εξαρτημάτων μηχανών, την κατασκευή ελατηρίων, κ.ά.
Παλαιότερα, ένας τύπος κρατερώματος με ψευδάργυρο (10–14% κ.β. Sn, 2–3% κ.β. Zn, 0–0,8% κ.β. P), που στα αγγλικά ήταν γνωστό ως red brass ή gunmetal, χρησιμοποιούνταν στην κατασκευή όπλων επειδή είναι πολύ ανθεκτικό. Το κράμα αυτό, που στα ελληνικά έγινε γνωστό ως ερυθρός ορείχαλκος ή ορείχαλκος πυροβόλων, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στη γλυπτική, στην κατασκευή φθηνών ωρολογιών, κουμπιών, κ.λπ.
Σε σύγκριση με τους ορείχαλκους («εμπορικός μπρούντζος», κ.ά.), τα κρατερώματα παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντοχή στη μηχανική φθορά και στη χημική διάβρωση. Ωστόσο τα κρατερώματα είναι πιο σκληρά και έχουν υψηλότερο κόστος αγοράς.
220px|right|thumb|Μικροφωτογραφία κρατερώματος CuSn11 (11% Sn) με χαρακτηριστική δενδριτική δομή (μεγέθυνση 50 με 100 φορές περίπου). Το κράμα που είναι γνωστό ως πιούτερ, λευκό μέταλλο Βίκερς ή βρετανικό μέταλλο (αγγλ. pewter, Vickers white metal, Britannia (sic) metal· γαλλ., peautre, métal blanc, laiton blanc, Britannium (sic)· γερμ., hartzinn, Britanniametall) και που χρησιμοποιούνταν στην κατασκευή οικιακών σκευών (κουτάλια, πιάτα, κ.λπ.), είναι σχεδόν καθαρός κασσίτερος (85–99% κ.β.) με μικρές προσμίξεις από αντιμόνιο (1–8% κ.β.) και χαλκό (0,35–3% κ.β.). Οι προσμίξεις προσδίνουν σκληρότητα στο κράμα. Παλαιότερα στο κράμα πιούτερ έβαζαν και μόλυβδο (έως και 15% κ.β.) για να διατηρεί το μέταλλο τη λάμψη του. Σήμερα το κράμα πιούτερ χρησιμοποιείται για την παρασκευή μικρών διακοσμητικών αντικειμένων, ενώ αντί για μόλυβδο προστίθεται βισμούθιο, επειδή ο μόλυβδος προκαλεί σοβαρές ασθένειες στον άνθρωπο.
Τυποποίηση
Η τυποποιημένη κατά UNS αρίθμηση των κρατερωμάτων είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράματα χαλκού
Ο ζηλιαρόγατος
Ο ζηλιαρόγατος είναι ελληνική κωμική ταινία του 1956, σε σκηνοθεσία και σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα. Το σενάριο βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Γεωργίου Ρούσσου "Ο εραστής έρχεται". Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Λογοθετίδης, Ίλια Λιβυκού, Σμάρω Στεφανίδου, Βαγγέλης Πρωτοπαππάς, Λάμπρος Κωνσταντάρας και Καίτη Λαμπροπούλου. Τη μουσική της ταινίας έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις και η παραγωγή έγινε από την Ανζερβός.
Πλοκή
Η Μίνα (Σμάρω Στεφανίδου), γυναίκα με έντονη κοινωνική ζωή, με αρκετούς γάμους αλλά και διαζύγια στο ενεργητικό της, έρχεται από την Πάτρα στην Αθήνα, για να επισκεφθεί την ξαδέλφη της, Λέλα (Ίλυα Λιβυκού). Από την πρώτη στιγμή διαπιστώνει ότι ο Πότης (Βασίλης Λογοθετίδης), σύζυγος της Λέλας και πολυάσχολος σαπουνοβιομήχανος, παραμελεί την γυναίκα του και αποφασίζει να δράσει.
Οι δυο ξαδέλφες στήνουν, έτσι, παγίδα στον Πότη, για να τον κάνουν να ζηλέψει. Το σχέδιό τους δεν φαίνεται να έχει επιτυχία, μέχρις ότου μπαίνει στην υπόθεση ο Μάρκος (Βαγγέλης Πρωτοπαππάς), κουμπάρος του Πότη, ο οποίος του βάζει ψύλλους στ' αυτιά για τη συζυγική πίστη της Λέλας, όντας βέβαιος πως και η γυναίκα του, Κική, τον απατά και παραθέτοντας στον κουμπάρο του τις σχετικές "ενδείξεις". Το μπέρδεμα φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν μπλέκονται στην υπόθεση οι γείτονες του ζευγαριού, Σπύρος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) και Τζένη (Καίτη Λαμπροπούλου), οι οποίοι θα αποτελέσουν την πέτρα του σκανδάλου, καθώς η Τζένη ζηλεύει παθολογικά τον Σπύρο.
Ο Πότης, με την καθοδήγηση του Μάρκου, που είναι μανιώδης σινεφίλ, στήνει παγίδα με ένα μαγνητόφωνο στον Σπύρο, καθώς εκείνος έχει πειστεί πως έχει ερωμένη την γυναίκα του, Λέλα, άποψη που έχει επίσης σχηματίσει και η Τζένη. Ωστόσο, στην παγίδα πέφτει ο ίδιος ο Πότης με τη Τζένη. Τα πράγματα ηρεμούν και βρίσκουν τον δρόμο τους όταν εμφανίζεται η Κική (Κυβέλη Θεοχάρη), η οποία ενημερώνει τους κουμπάρους της αλλά και τους γείτονες πως ο Μάρκος έχει ψύχωση με τις κινηματογραφικές ταινίες και πως ακραία πράγματα που βλέπει στις ταινίες θεωρεί πως συμβαίνουν στις σχέσεις τις δικές του αλλά και των φίλων και γνωστών του.
Παραγωγή
Ο ζηλιαρόγατος κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1956-1957 κόβοντας 95.421 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 30 ταινίες της ίδιας σεζόν. Έκανε πρεμιέρα στις 15 Αυγούστου 1956, ενώ κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 28 Απριλίου 2003.
Η ταινία αυτή, όπως και το Σάντα Τσικίτα και το Δεσποινίς ετών 39 με τους ίδιους πρωταγωνιστές γυρίστηκαν στην Αίγυπτο, στο στούντιο Ναχάς (Nahas) του Καΐρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ανζερβός Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Σλάβσγια
Το «Σλάβσγια» (ρωσικά: Славься, ελληνικά: Δόξα) είναι ένα ρωσικό πατριωτικό τραγούδι. Την μουσική συνέθεσε ο Μιχαήλ Γκλίνκα για την τελική σκηνή της όπερας «Ιβάν Σουσάνιν» (1836). Οι στίχοι αποδίδονται στους Βασίλι Ζουκόφσκι και Γιεγκορ Ροζεν. Η αρχική έκδοση του τραγουδιού είχε μοναρχική απόχρωση, η σύγχρονη έκδοση θεωρείται γενικότερα πατριωτική και μερικές φορές θεωρείται ως ο ανεπίσημος εθνικός ύμνος της Ρωσίας. Χρησιμοποιούταν συχνά σε παρελάσεις και σε ορχηστρική μορφή για επίσημες περιστάσεις. Σήμερα εκτελείται συχνά σε εθνικές εορτές και επετείους.
Strange Highways
Strange Highways είναι ο τίτλος του έκτου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Reprise Records" στην Ευρώπη και τρεις μήνες αργότερα στην Αμερική.
Ιστορία του δίσκου
Το Νοέμβριο του 1992, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο και ο Βίνι Άπις αποχώρησαν για δεύτερη φορά από τους Black Sabbath, για να σχηματίσουν ξανά τους Dio, καλώντας τον Τζίμι Μπέην να συμμετάσχει. Έβαλαν αγγελία ψάχνοντας για νέο κιθαρίστα, αλλά το Μάρτιο του 1993 ο Ντίο απέλυσε τον Μπέην, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να ψάχνει και νέο μπασίστα.
Ο Ντίο κάλεσε το φίλο του και πρώην μπασίστα των Dokken, Τζεφ Πίλσον και εκείνος δέχτηκε. Μέχρι το καλοκαίρι του 1993 είχε ενταχθεί στο συγκρότημα και ο κιθαρίστας Τρέισι Τζι και μετέβησαν στο Λος Άντζελες για να ηχογραφήσουν το νέο τους άλμπουμ στα "Rumbo Studios".
Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε διαφορετικές ημερομηνίες στην Ευρώπη και την Αμερική, λόγω του ότι ο Ντίο ήθελε να συμπέσουν οι ημερομηνίες κυκλοφορίας του άλμπουμ με τις ανάλογες περιοδείες. Παρ' όλα αυτά, ο σεισμός της 17 Ιανουαρίου 1994 στο Λος Άντζελες ανέβαλε τα σχέδια τους, αφού δεν πραγματοποίησαν περιοδεία στην Ιαπωνία και καθυστέρησαν να ξεκινήσουν τη Βορειοαμερικανική περιοδεία τους. Ο σεισμός κατέστρεψε τα σπίτια του Βίνι Άπις και του Τρέισι Τζι.
Κατά τη συναυλία τους στο Hammersmith Apollo του Λονδίνου στις 12 Δεκεμβρίου 1993, τράβηξαν πλάνα με σκοπό να κυκλοφορήσουν βίντεο κλιπ για το τραγούδι "Evilution", κυκλοφορία η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Για την περιοδεία για την προώθηση του "Strange Highways", ο Ντίο προσέλαβε τον κιμπορντίστα Σκοτ Γουόρεν και περιόδευσαν στην Ευρώπη και την Αμερική, μέχρι το Νοέμβριο του 1994. Μετά το τέλος της περιοδείας ο Τζεφ Πίλσον αποχώρησε για να επανενταχθεί στους Dokken.
Εμπορική επιτυχία
Το "Strange Highways" είναι ένα από τα λιγότερο επιτυχημένα άλμπουμ του συγκροτήματος, αφού δεν κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες έγινε το πρώτο τους άλμπουμ το οποίο δεν μπήκε στις πρώτες εκατό κυκλοφορίες του Billboard. Ο λόγος της πτώσης των πωλήσεων του δίσκου ήταν, κυρίως, η διάλυση τους δύο χρόνια νωρίτερα με σκοπό την επιστροφή του Ντίο στους Black Sabbath, γεγονός που έκανε τους οπαδούς των Dio να χάσουν το ενδιαφέρον τους. Επίσης, το γεγονός ότι δεν κυκλοφόρησε κάποιο σινγκλ για να βοηθήσει στην προώθηση του δίσκου, έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη μείωση των πωλήσεων του συγκροτήματος.
Τραγούδια
2. Firehead (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 4:06
3. Strange Highways (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 6:54
4. Hollywood Black (Dio, Appice, Grijalva) - 5:10
5. Evilution (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 5:37
6. Pain (Dio, Grijalva) - 4:14
7. One Foot in the Grave (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 4:01
8. Give Her the Gun (Dio, Grijalva, Pilson) - 5:58
9. Blood from a Stone (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 4:14
10. Here's to You (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 3:24
11. Bring Down the Rain (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 5:45
Θέσεις τσαρτ
Strange Highways (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Οκτωβρίου 1993
Μέλη των Dio
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Strange Highways" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Χαλ Ουόλις
Ο Χαλ Ουόλις (Harold Brent Wallis, 14 Σεπτεμβρίου 1898 – 5 Οκτωβρίου 1986) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών.
Γενήθηκε στο στο Σικάγο. Το 1922 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες, όπου βρήκε εργασία στο διαφημιστικό τμήμα στην Warner Bros. το 1923. Το 1928 έγινε παραγωγός ταινιών και το 1933 διαδέχθηκε τον Ντάριλ Φ. Ζάνουκ σαν διευθυντής της παραγωγής της Warner. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του που διάρκεσε περισσότερο από πενήντα έτη, συνέβαλλε στην παραγωγή περισσότερων από 400 ταινίες. Εκτός από οργανωτικές και εμπορικές του ικανότητες ξεχώριζε επίσης τα ερχόμενα ταλέντα του κινηματογράφου. Οι Μπαρτ Λάνκαστερ και Κερκ Ντάγκλας ανήκουν στις ανακαλύψεις του. Μεταξύ των πολλών μεγάλων κινηματογραφικών ταινιών που παρήγαγε ήταν η Καζαμπλάνκα, μια από τις περισσότερο τιμημένες ταινίες στην ιστορία του Χόλυγουντ, καθώς επίσης το Ζέζεμπελ με τη Μπέτι Ντέιβις και Το Γεράκι της Μάλτας με το Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.
Φιλμογραφία
Ουολις, Χαλ Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Αριαράθεια
Η Αριαράθεια ήταν αρχαία πόλη της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία.
Κατά τον Στέφανο Βυζάντιο, η πόλη αυτή ιδρύθηκε στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. από τον βασιλιά της χώρας Αριαράθη του Δ', ο οποίος της έδωσε και το όνομά του. Η Αριαράθεια ήταν χτισμένη ανάμεσα στα Κόμανα και τη Σεβάστεια. Κατά τους χριστιανικούς χρόνους, απετέλεσε την έδρα επισκοπής της Μεγάλης Αρμενίας, που εξαρτιόταν όμως από τη Μελιτηνή.
Κωνσταντίνος Χαβάρων
Ο Κωνσταντίνος Χαβάρων (δρ. 1256/7–59) ήταν αξιωματούχος και επαρχιακός διοικητής στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.
Ήταν έμπιστος του Αυτοκράτορα Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη, ενώ ορίστηκε από τον τελευταίο ως διοικητής της επαρχίας του Άρβανου, στη σημερινή κεντρική Αλβανία. Το 1256/7 αποπλανήθηκε από την Μαρία Σφράντζαινα, την χήρα ανδραδέλφη του Δεσπότη της Ηπείρου, Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα. Ο Χαβάρων νυμφεύθηκε την Μαρία και αυτομόλησε στον Ηπειρώτη ηγεμόνα, ο οποίος όμως τον φυλάκισε στα Κάνινα. Το 1259, ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος έστειλε τον Θεόδωρο Φιλή να διαπραγματευτεί την απελευθέρωσή του. Καμία περαιτέρω πληροφορία δεν είναι γνωστή για τον ίδιο, η σύζυγός του όμως νυμφεύθηκε εκ νέου το 1266.
Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας
Ο Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας ή Μάλκολμ ο Καταστροφέας (γαελικά: Mael Coluim mac Cinaeda, νεογαελικά: Maol Chaluim mac Choinnich, γνωστός στους βασιλικούς καταλόγους ως Malcolm II, 5 Οκτωβρίου 954 - 25 Νοεμβρίου 1034) βασιλιάς της Σκωτίας (1005 - 1034) ήταν γιος του Κένεθ Β΄ της Σκωτίας. . Η προφητεία του Λένστερ καταγράφει τη μητέρα του σαν μια γυναίκα από το Λένστερ και του δίνει το προσωνύμιο Καταστροφέας.
Τα Ιρλανδικά Χρονικά τον καταγράφουν με τον τίτλο Υψηλός βασιλιάς της Σκωτίας αλλά είχε και πολλούς υποτελείς βασιλείς μέσα στη Σκωτία όπως αντίστοιχα ο Μπρίαν Μπόρου ο Υψηλός βασιλιάς της Ιρλανδίας στην Ιρλανδία. Οι υπόλοιποι βασιλείς της Σκωτίας ήταν ο βασιλιάς του Στραθκλάιν που κυβερνούσε στα νοτιοδυτικά, οι Εβρίδες στις δυτικές ακτές που ήταν ο πιο δύσκολος αντίπαλος και οι μορμάροι του Μόρεϊ. Στα νότια υπήρχε η Αγγλία και οι κομητείες της Βερνικίας και της Νορθουμβρίας, οι προκάτοχοι τους βασιλείς της Νορθουμβρίας κυβέρνησαν το μεγαλύτερο τμήμα της νότιας Σκωτίας και πολλά εδάφη στα νοτιοανατολικά. Ο Μάλκολμ Β΄ ήταν ανιψιός του Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας, το 997 η δολοφονία του Κωνσταντίνου Γ΄ χρεώνεται στον Κέννεθ Β΄ γιο του Μάλκολμ κάτι απίθανο επειδή είχε πεθάνει από το 995, πιθανότατα έκανε λάθος και ο δολοφόνος ήταν ο Κέννεθ Γ΄ που διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο Γ΄ ή πολύ πιθανό ο ίδιος ο Μάλκολμ γιος του Κέννεθ Β΄. Όποιος από τους δυο και αν ήταν ο δολοφόνος δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Μάλκολμ Β΄ σκότωσε τον διάδοχο του Κωνσταντίνου Κένεθ Γ΄ της Σκωτίας (1005) σε μάχη στο Στραθίρν. Ο Ιωάννης του Φορντάν γράφει ότι ο Μάλκολμ νίκησε έναν Νορβηγικό στρατό τις πρώτες μέρες μετά από τη στέψη του αλλά δεν αναφέρει περισσότερες πληροφορίες και ίδρυσε την επισκοπή του Φορντάν που μετακινήθηκε αργότερα στο Αμπερντίν για να τιμήσει τη νίκη του στους Νορβηγούς.
Νέο σύστημα διαδοχής
Ο Μάλκολμ Β΄ σαν Σκωτσέζος βασιλιάς ανέδειξε σπάνιες ικανότητες με τις οποίες παρέμεινε βασιλιάς 29 χρόνια. Η παράδοση του Μπρέχον αναφέρει ότι ο Μάλκολμ είχε επιλέξει τον διάδοχο του ανάμεσα στους απογόνους του βασιλιά Αέντ με τη σύμφωνη γνώμη των υπουργών και της εκκλησίας. Ο Μάλκολμ προσπάθησε φαινομενικά να τερματίσει τις διαμάχες στη βόρεια Σκωτία αλλά υπό την επίδραση του φεουδαρχικού συστήματος αγνόησε την παράδοση και προσπάθησε να εξασφαλίσει τη διαδοχή στη δική του γενεαλογική γραμμή. Ο Μάλκολμ Β΄ δεν είχε γιους γι'αυτό αναζήτησε τον διάδοχο με τους γάμους των θυγατέρων του : η κόρη του Μπεθόκ παντρεύτηκε τον Κρίναν αρχηγό του Οίκου του Ντάνκελντ και ηγούμενο του Ντάνκελντ. Η μικρότερη του κόρη Όλιθ παντρεύτηκε τον Σίγκουρντ, κόμη των Ορκάδων και η μεσαία του κόρη Ντονάτα, τον Φίνλεϊ, κόμη του Μόρεϊ και απόγονο της δυναστείας του Νταλ Ριάτα.
Οι ενέργειες του θεωρήθηκαν ρίσκο επειδή ήταν αντίθετες με τους κανόνες διαδοχής στη Σκωτία μέχρι την εποχή του αλλά κατάφερε να εξασφαλίσει ισχυρό πλεονέκτημα απέναντι στις επιδρομές των Βίκινγκ στην Αγγλία. Μετά τη νίκη του επί των Άγγλων στο Κάραμ (1018) τοποθέτησε τον εγγονό του Ντάνκαν ηγούμενο του Ντάνκελντ και την ίδια χρονιά τον Τανίστ στο Καρλάιλ βασιλιά της Κάμπρια.
Βερνικία
thumb|right|250px|Ο Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας - έργο ανώνυμου Σκωτσέζου καλλιτέχνη (17ος αιώνας). Η πρώτη αναφορά στη βασιλεία του Μάλκολμ Β΄ ήταν μια επίθεση από τη Βερνικία (1066) με τον νέο βασιλιά που ήθελε να δείξει τις ικανότητες του στον πόλεμο με την πολιορκία του Ντάραμ. Το αποτέλεσμα ήταν μια συντριπτική ήττα για τους Νορθούμβριους οι οποίοι σύμφωνα με τα Χρονικά του Ούλστερ είχαν αρχηγό τον Ούλτρεντ του Μπάμπουργκ μετέπειτα κόμη της Βερνικίας.
Ένας δεύτερος πόλεμος στη Βερνικία γύρω στο 1018 ήταν περισσότερο επιτυχής, στη μάχη του Κάραμ στον ποταμό Τουίντ νικητές ήταν η συμμαχία των Σκωτσέζων του Μάλκολμ Β΄ και των αντρών του Στραθκλάιντ υπό την ηγεσία του βασιλιά τους Όουεν του Ισχυρού. Ο κόμης Ούχτρεντ μάλλον είχε πεθάνει και διορίστηκε κόμης της Νορθουμβρίας από τον γαμπρό του Κνούτο ο Έρικ Χάακονσον αλλά είχε περιορισμένη εξουσία μόνο στο πρώην βασίλειο της Ντέιρα και δεν ανέλαβε δράση εναντίον των Σκωτσέζων. Ο αδελφός του Ούχτρεντ Ίντγουλφ Κουντέλ σύμφωνα με πληροφορίες παρέδωσε το Λόθιαν στον Μάλκολμ Β΄ την επόμενη μέρα μετά από την ήττα στο Κάραμ και τα εδάφη ανάμεσα στο Ντούνμπαρ και το Τουίντ, άλλα τμήματα του Λόθιαν είχαν βρεθεί από πριν στην κυριαρχία των Σκωτσέζων. Έχει ειπωθεί ότι ο Κνούτος δέχθηκε όρκο υποτέλειας από τους Σκωτσέζους για το Λόθιαν αλλά μάλλον δεν δέχθηκε από τους κόμητες της Βερνικίας.
Κνούτος
Έχει υποτεθεί ότι η αιτία της σύγκρουσης ανάμεσα στον Κνούτο και τον Μάλκολμ ήταν το προσκύνημα του Κνούτου στη Ρώμη και η στέψη του αυτοκράτορα Κορράδου Β΄, τη στέψη τίμησαν ο Κνούτος και ο Ροδόλφος Γ΄ της Βουργουνδίας. Ο Μάλκολμ βρισκόταν στη στέψη, οι συνεχείς αναφορές στα Χρονικά για την ευσέβεια του συσχετίζουν την επίσκεψη του Κνούτου στη Ρώμη με την επίσκεψη του Μάλκολμ αργότερα, κατόπιν αρνήθηκε να δώσει στον Κνούτο όρκο υποτέλειας. Ο Κνούτος έκανε προτάσεις ειρήνης και φιλίας στους Σκωτσέζους αλλά δεν έστειλε στρατιωτική βοήθεια στον βαθμό που έκαναν οι προηγούμενοι Άγγλοι βασιλείς όπως ο Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός. Οι πηγές γράφουν ότι στη συνοδεία του Μάλκολμ βρέθηκαν άλλοι δυο βασιλείς ο Μάκ Μπεθάντ και ίσως ο Έχαρμαχ μακ Ραγκνάιλ, βασιλιάς του Μαν, των Εβρίδων και του Γκαλογουέι. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό σημειώνει ότι ο Μάλκολμ υποτάχθηκε αλλά όχι για πολύ καιρό. Ο Κνούτος στη συνέχεια δεν ασχολήθηκε ξανά με τη Σκωτία επειδή αφοσιώθηκε στην κατάκτηση της Νορβηγίας που διεκδικούσε ο Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας.
Ορκάδες και Μόρεϊ
Η Όλιθ κόρη του Μάλκολμ Β΄ παντρεύτηκε τον Σίγκουρντ Χλόντβισον, κόμη των Ορκάδων. Ο γιος τους Θόρφιν Σίγκουρντσον ήταν 5 ετών όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε στις 23 Απριλίου 1014 στη μάχη του Κλοντάρφ, σύμφωνα με τα Σάγκας των Ορκάδων μεγάλωσε στην αυλή του παππού του που του έδωσε τη μονμαρτεία του Καίθνες. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι ο Θόρφιν ήταν σύμμαχος του βασιλιά της Σκωτίας και τον βοήθησε να αντιμετωπίσει την τυραννία του Νορβηγού βασιλιά Αγίου Όλαφ, ο θετός αδελφός του Θόρφιν είχε πεθάνει σαν όμηρος στην αυλή του. Οι χρονολογίες σχετικά με τον Θόρφιν είναι προβληματικές, πολύ πιθανό ανέλαβε την εξουσία στις Ορκάδες όταν ήταν ακόμα παιδί 5 ετών (1014). Μερικά χρόνια πριν τον θάνατο του Μάλκολμ Β΄ είχε αναλάβει σίγουρα την εξουσία του Καίθνες και των Ορκάδων αλλά είναι απίθανο να τη διατήρησε μετά τον θάνατο του παππού του.
Η περίπτωση να ασκούσε ο Μάλκολμ Β΄ τον έλεγχο του Μόρεϊ δεν έχει γίνει ιστορικά αποδεκτό, σύμφωνα με τα χρονικά ακολούθησε μια περίοδος από συγκρούσεις για τον έλεγχο της εξουσίας στα βόρεια. Ο πατέρας του Μακ Μπεθάντ Φίντλαχ μακ Ρουαντρί σκοτώθηκε από τους γιους του αδελφού του Μειλ Μπρίτζτ. Ο Μειλ Κολουίμ μακ Μειλ Μπριτζτί ανέλαβε την εξουσία στο Μόρεϊ και ο θάνατος του καταγράφεται το 1029. Σε αντίθεση με τα Ιρλανδικά χρονικά οι Άγγλοι και οι Σκανδιναβοί συγγραφείς φαίνεται ότι είδαν τον Μακ Μπεθάντ σαν νόμιμο βασιλιά του Μόρεϊ, αυτό είναι σαφές στις περιγραφές τους για τη συνάντηση του με τον Κνούτο (1027) πριν τον θάνατο του Μάλκολμ μακ Μειλ Μπριτζτί. Τον Μάλκολμ διαδέχθηκε σαν βασιλιάς ή κόμης ο αδελφός του Γκίλλε Κοεμγκαίν σύζυγος της Γκρουόχ της εγγονής του Κέννεθ Γ΄, ο Μακ Μπεθάντ θεωρήθηκε υπεύθυνος για τον θάνατο του Γκίλλε Κοεμγκαίν (1032) καθώς βρισκόταν σε σύγκρουση μαζί του επειδή τον θεωρούσε υπεύθυνο για τη δολοφονία του πατέρα του (1020). Ο Γκίλλε Κοεμγκαίν και ο γιος του Λούλαχ της Σκωτίας ίσως βρέθηκαν αντίπαλοι για τον θρόνο της Σκωτίας αφού ο Μάκβεθ της Σκωτίας δεν είχε παιδιά και η απειλή ήταν προφανής, την επόμενη χρονιά ο αδελφός ή ο ανιψιός της Γκρουόχ δολοφονήθηκε από τον Μάλκολμ.
Στραθκλάιντ
thumb|right|250px|Σκιτσογραφία του λίθου Γκλάμις 2 στο ταφικό μνημείο του Μάλκολμ - 19ος αιώνας. Είναι παραδοσιακά αποδεκτό ότι ο βασιλιάς του Στραθκλάιντ Όουεν ο Ισχυρός σκοτώθηκε στη μάχη του Καράμ και το βασίλειο πέρασε αμέσως μετά στα χέρια των Σκωτσέζων αλλά οι αποδείξεις είναι αναξιόπιστες. Δεν αναφέρεται πουθενά ότι ο Όουεν πέθανε στο Καράμ και είναι βέβαιο ότι υπήρχαν βασιλείς στο Στραθκλάιντ μέχρι το 1054 που ο Εδουάρδος ο Ομολογητής έστειλε τον κόμη Σιούαρντ να τοποθετήσει τον Μάλκολμ, γιο του βασιλιά της Κάμπριας. Η σύγχυση δημιουργήθηκε από τον Γουλιέλμο του Μαλμέσμπουρι και ενισχύθηκε από τον Ιωάννη του Φορντάν αλλά δεν υπάρχουν καθόλου αποδείξεις ότι το Στραθκλάιντ ήταν τμήμα του βασιλείου της Σκωτίας, μάλλον ήταν χαλαρά υποτελές βασίλειο μέχρι την εποχή του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας.
Ο Μάλκολμ Β΄ ακόμα και στην περίπτωση που είχε γιο είχε πεθάνει τη δεκαετία του 1030, η μόνη αναφορά σχετικά με γιο του υπάρχει στον χρονικογράφο Ροδόλφο Γκλάμπερ που αναφέρει ότι ο Κνούτος ήταν νονός σε έναν από τους γιους του Μάλκολμ. Ο εγγονός του Θόρφιν ήταν ανεπιθύμητος για διάδοχος και ο Μάλκολμ Β΄ αναγκάστηκε να ορίσει διάδοχο του έναν από τους γιους της άλλης του κόρης Μπέθοκ η οποία παντρεύτηκε τον Κρίναν ηγούμενο του Ντάνκελντ και πιθανότατα μορμάρο του Άθολ. Τα Ιρλανδικά χρονικά καταγράφουν την ταφή του Ντάνκελντ (1027) χωρίς να γίνεται λεπτομερής αναφορά στις συνθήκες. Ο Μάλκομ Β΄ αναγκάστηκε να ορίσει διάδοχο του τον γιο της Μπέθοκ Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι ο Μάλκολμ Β΄ είχε και τρίτη κόρη που παντρεύτηκε τον Φίντλαχ μακ Ρουαντρί και εγγονός του ήταν ο Μακ Μπεθάντ αλλά οι αποδείξεις είναι ασθενείς.
Θάνατος
Ο Μάλκολμ Β΄ πέθανε το 1034, ο Μαριάνους Σκότους δίνει την ημερομηνία θανάτου του στις 25 Νοεμβρίου 1034, οι βασιλικοί κατάλογοι καταγράφουν ότι πέθανε στο Γκλάμις και τον περιγράφουν νικηφόρο και δοξασμένο βασιλιά. Τα Χρονικά του Τίγκερναχ αναφέρουν : Ο Μάλκολμ, βασιλιάς της Σκωτίας και τιμητής της δυτικής Ευρώπης πέθανε". Η Προφητεία του Μπερχάν η οποία εμπνεύστηκε από τους λογαριασμούς του Ιωάννη του Φορντάν και του Άντριου του Γουίντον γράφουν ότι πέθανε "με τη βία" και έπεσε σε μάχη εναντίον "των πατροκτόνων" εννοώντας μάλλον τους γιους του Μπρίγκτε του Μόρεϊ. Την πιο αξιόπιστη μαρτυρία για τον θάνατο του Μάλκολμ είναι ο λογαριασμός του Μαριάννους που αποσιωπάται από τα Ιρλανδικά Χρονικά, ο λογαριασμός λέει ότι τον διαδέχθηκε ο Ντάνκαν Α΄ και βασίλευσε πέντε χρόνια και εννιά μήνες. Δίνει την ημερομηνία θανάτου του το 1040 σε μια αρκετά ώριμη ηλικία, σύμφωνα με τα Χρονικά του Τίγκερναχ'' ήταν πολύ νέος άντρας το 1034, η απουσία αναφοράς για αντίσταση δείχνει ότι δεν συνάντησε καμιά αντίσταση σε όλη τη ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Αλπινιδών
Πεσκιέρα ντελ Γκάρντα
Η Πεσκιέρα ντελ Γκάρντα (ιταλικά: Peschiera del Garda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Μόουζες Κίνγκσλεϊ
Ο Μόουζες Κίνγκσλεϊ (Moses Kingsley) (Ενούγκου, 16 Νοεμβρίου 1994) είναι Νιγηριανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ / σέντερ για τον Ιωνικό Νίκαιας
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Στα πρώτα δύο χρόνια του στο Αρκάνσας, ο Κίνγκσλεϊ έπαιξε πίσω από τον Μπόμπι Πόρτις. Είχε μία εκρηκτική τριτοετής σεζόν, με μέσο όρο 15,9 πόντους και 9,3 ριμπάουντ ανά αγώνα και φλέρταρε με το NBA Ντραφτ 2016, αλλά αποφάσισε να μην δηλώσει συμμετοχή. Στην τελευταία χρονιά του, ονομάστηκε preseason SEC Player της χρονιάς. Δεν ανταποκρίθηκε πλήρως στη βράβευση του, όμως είχε κατά μέσο όρο 12 πόντους, 7.7 ριμπάουντ και 2.6 τάπες ανά αγώνα και ήταν στην επιλογή της Δέυτερης All-SEC ομάδας. Ως τελειόφοιτος, ο Κίνγκσλεϊ οδήγησε τους Ρέιζομπακς σε ρεκόρ 26-10 και στη συμμετοχή στο δεύτερο γύρο του τουρνουά NCAA. Στην κολεγιακή σταδιοδρομία του, τερμάτισε στην 25η θέση των σκόρερ όλων των εποχών για τους Ρέιζομπακς με 1.200 πόντους. Είχε 24 ντάμπλ ντάμπλ κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στο Αρκάνσας και οι 256 τάπες τον κατατάσσουν στην τρίτη θέση στην ιστορία του κολεγίου.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Κίνγκσλεϊ συμμετείχε με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς στο ΝΒΑ Σάμερ Λιγκ. Στις 12 Αυγούστου 2017, υπέγραψε με τη βελγική Άντβερπ Τζάιαντς. Με την ομάδα κατέκτησε το βελγικό κύπελλο (2019) και την 3η θέση στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ (2019).
Στις 11 Ιουλίου 2019, υπέγραψε με το Περιστέρι της Α1 Εθνικής. Ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ με 8.9 πόντους, 8.1 ριμπάουντ και 1.4 τάπες ανά αγώνα, ενώ μέτρησε συνολικά πέντε ντάμπλ-ντάμπλ. Την ίδια ώρα εντός συνόρων μετρούσε 8.6 πόντους και 5.9 ριμπάουντ μ.ο. στο Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Τον Ιούλιο του 2020, συμφώνησε με την ισπανική Μπιλμπάο Μπασκέτ. Σε οκτώ αγώνες που αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Ισπανίας μέτρησε 4,4 πόντους και 2,4 ριμπάουντ μέσο όρο.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2020, ανακοινώθηκε από την Α.Ε.Κ.
The Basketball Tournament
Ο Κίνγκσλεϊ έπαιξε με την Team Arkansas στο The Basketball Tournament 2018. Σε 2 αγώνες, είχε κατά μέσο όρο 5 πόντους, 5 ριμπάουντ, και 1,5 κλέψιμο ανά αγώνα. Η Team Arkansas έφτασε στον δεύτερο γύρο, πριν αποκλειστεί από τους Talladega Knights.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηριανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άντβερπ Τζάιαντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μάρια Αντρέιτσικ
Καριέρα
Η Αντρέιτσικ αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2015 στο Πεκίνο, χωρίς να προκριθεί στον τελικό. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων του 2015.
Εκπροσώπησε την Πολωνία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Στις 16 Αυγούστου 2016, πέτυχε την καλύτερη επίδοσή της και ένα νέο εθνικό ρεκόρ Πολωνίας - 67,11 μέτρα - ενώ αγωνιζόταν στον προκριματικό γύρο. Στη συνέχεια τερμάτισε τέταρτη στον τελικό.
Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες υποβλήθηκε σε επέμβαση στον τραυματισμένο ώμο και έχασε ολόκληρη τη σεζόν 2017. Επέστρεψε στους αγώνες τον Ιούνιο του 2018, αλλά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μια αρκετά καλή αγωνιστική φόρμα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2018 στο Βερολίνο. Την επόμενη σεζόν σημείωσε βελτίωση, καθώς τερμάτισε δεύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομαδικών Πρωταθλημάτων 2019 που διεξήχθη στο Μπίντγκοστς και προκρίθηκε για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019 στη Ντόχα, όπου, ωστόσο, αποκλείστηκε στον προκριματικό γύρο.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 που διεξήχθησαν στο Τόκιο, η Αντρέιτσικ κέρδισε το αργυρό μετάλλιο.