cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Star Wars: Επεισόδιο III – Η Εκδίκηση των Σιθ
Πλοκή
Ο Πάλπατιν βάζει τον Άνακιν στο Συμβούλιο των Τζεντάι ως αντιπρόσωπο του, αλλά οι υπόλοιποι Τζεντάι του αρνούνται τον τίτλο του Δάσκαλου Τζεντάι και τον διατάζουν να ελέγχει κρυφά τον Καγκελάριο και να τους αναφέρει τις κινήσεις του. Απογοητευμένος, ο Άνακιν αρχίζει να χάνει την πίστη του στους Τζεντάι και γίνεται περισσότερο προσκολλημένος στον Πάλπατιν, που του λέει πως η Σκοτεινή Πλευρά της Δύναμης έχει την ισχύ να αποτρέψει τον θάνατο. Στον πλανήτη Ούταπαου, ο Όμπι-Ουάν βρίσκει και σκοτώνει τον Γκρίβους. Ο Πάλπατιν αποκαλύπτει στον Άνακιν πως είναι ο Σκοτεινός Άρχοντας των Σιθ Νταρθ Σίντιους, βάζοντας του τον πειρασμό πως μόνο μαζί του θα μπορέσει να σώσει την γυναίκα του από το βέβαιο θάνατο που την περιμένει. Ωστόσο, ο Σκαϊγουώκερ ενημερώνει τον Δάσκαλο Τζεντάι Μέις Γουίντου και εκείνος προσπαθεί να συλλάβει τον Καγκελάριο. Έτσι ξεκινά μια μονομαχία, στην οποία ο Γουίντου κερδίζει τον Πάλπατιν. Όμως ο Άνακιν, θέλοντας να σώσει τον Πάλπατιν, επεμβαίνει στο πλευρό του και ο Καγκελάριος σκοτώνει τον Γουίντου. Χωρίς να έχει άλλη επιλογή και απεγνωσμένος να σώσει την γυναίκα του, ο Άνακιν υποτάσσεται στον Σίντιους, που τον χρίζει Σκοτεινό Άρχοντα των Σιθ και τον μετονομάζει σε Ντάρθ Βέιντερ.
Ο Πάλπατιν εκτελεί τη Διαταγή 66, την θανάτωση των Τζεντάι από τα στρατεύματα των κλώνων με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ως μέρος της διαταγής, στέλνει τον Βέιντερ με μια λεγεώνα κλώνων να εξολοθρεύσουν τους πάντες στο Ναό των Τζεντάι. Ακολούθως ο Βέιντερ πηγαίνει στον ηφαιστειακό πλανήτη Μούσταφαρ για να σκοτώσει των ηγέτες των Αποσχιστών που κρύβονταν εκεί. Ο Πάλπατιν συγκαλεί τη Γερουσία και καταργεί την Δημοκρατία, ανακηρύσσοντας ένα νέο απολυταρχικό καθεστώς, την Γαλαξιακή Αυτοκρατορία, με εκείνον ως Αυτοκράτορα.
Ο Όμπι-Ουάν και ο Δάσκαλος Τζεντάι Γιόντα είναι από τους λίγους Τζεντάι που θα επιζήσουν και ανακαλύπτουν την προδοσία του Άνακιν. Αποφασίζουν να χωριστούν για ν' αντιμετωπίσουν τον Βέιντερ και τον Σίντιους αντίστοιχα. Χωρίς να μπορέσει να πείσει την Πάντμε πως ο Άνακιν στράφηκε στην Σκοτεινή Πλευρά, ο Όμπι-Ουάν μπαίνει κρυφά στο σκάφος της, ενώ εκείνη ταξιδεύει στον Μούσταφαρ. Όταν η Πάντμε ανακαλύπτει τι έκανε ο Βέιντερ, προσπαθεί να τον στρέψει πίσω, αλλά ο Βέιντερ, μόλις βλέπει τον παλιό του δάσκαλο, τυφλωμένος από οργή, την κατηγορεί πως τον πρόδωσε και χρησιμοποιεί την Δύναμη για να την στραγγαλίσει, μέχρι να πέσει αναίσθητη. Ο Βέιντερ και ο Όμπι-Ουάν μονομαχούν με λύσσα. Ο Βέιντερ ηττάται από τον πρώην δάσκαλο του, χάνοντας όλα τα άκρα του, ενώ καίγεται από την ηφαιστειακή λάβα, με αποτέλεσμα να υποφέρει από θανάσιμα εγκαύματα και σοβαρή ζημιά στους πνεύμονες. Πικραμένος ο Όμπι-Ουάν παίρνει το φωτόσπαθο του Βέιντερ, τον εγκαταλείπει ετοιμοθάνατο και μεταφέρει την Πάντμε σε μια ιατρική μονάδα. Την ίδια ώρα, ο Γιόντα μονομαχεί με τον Αυτοκράτορα, αλλά αναγκάζεται να διαφύγει όταν βλέπει πως δεν μπορεί να τον νικήσει.
Στην ιατρική μονάδα ενός αστεροειδή, η Πάντμε, πληγωμένη από τα δραματικά γεγονότα πεθαίνει έχοντας χάσει την επιθυμία για ζωή, έχοντας προλάβει όμως να γεννήσει δίδυμα, τον Λουκ και την Λέια. Ο Αυτοκράτορας βρίσκει τον Βέιντερ ζωντανό στον Μούσταφαρ και τον φέρνει πίσω στον Κόρασαντ. Εκεί ξαναφτιάχνει το κατεστραμμένο σώμα του μαθητή του με ρομποτικά άκρα, αναπνευστική συσκευή και τον εγκλείει σ' ένα σύστημα υποστήριξης ζωής. Όταν ο Βέιντερ συνέρχεται, ρωτά τον Αυτοκράτορα πού είναι η Πάντμε και όταν ο Σίντιους τον εξαπατά λέγοντάς του πως την σκότωσε μέσα στην οργή του, ουρλιάζει από απελπισία.
Ο Βέιντερ αρχίζει να επιβλέπει στο πλευρό του Αυτοκράτορα την κατασκευή του Άστρου του Θανάτου. Γίνεται η κηδεία της Πάντμε και το σώμα της εμφανίζεται με τρόπο που να φαίνεται πως δεν πρόλαβε να γεννήσει. Ξέροντας πως τα δίδυμα πρέπει να μείνουν κρυμμένα από τον Αυτοκράτορα και τον πατέρα τους, ο Γερουσιαστής Μπέιλ Οργκάνα υιοθετεί την Λέια και την παίρνει μαζί του στον πλανήτη Άλντερααν, ενώ ο Λουκ μεταφέρεται στη θετή οικογένεια του πατέρα του στον Τατουίν. Ο Οργκάνα διατάζει να σβήσουν τη μνήμη του C-3PO. Ο Γιόντα αυτοεξορίζεται στον βαλτώδη πλανήτη Ντάγκομπα. Ο Όμπι-Ουάν παίρνει τον μικρό Λουκ στον Τατουίν για να τον προσέχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lucasfilm Κατηγορία:Ταινίες Star Wars Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελβετία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταινίες πρίκουελ
Κουαριέρ
Το Κουαριέρ (γαλλικά: Coyrière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουαριεράν (γαλλικά: Coyriérants).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Θεώρημα του Φρέιμαν
Στα μαθηματικά, το θεώρημα του Φρέιμαν (Freiman) είναι ένα αποτέλεσμα Συνδυαστικής στη Θεωρία των Αριθμών. Κατά μία έννοια συμμετέχει με ποσοστό στην κατά προσέγγιση δομή των συνόλων των ακεραίων, που, λαμβάνοντας δύο την κάθε φορά, περιέχουν υψηλό ποσοστό των εσωτερικών αθροισμάτων τους.
Θεώρημα
Η επίσημη δήλωση είναι:
Έστω Α ένα πεπερασμένο σύνολο ακεραίων τέτοιο ώστε το συνολικό-άθροισμα
να είναι μικρό, διότι ισχύει
για κάποια σταθερά c. Υπάρχει μία n-διαστατική αριθμητική πρόοδος του μήκους
που περιέχει το Α, και τέτοια ώστε το c΄ και το n να εξαρτώνται μόνο από το c.
Μια απλή διδακτική περίπτωση είναι το ότι έχουμε πάντα
ισότητα με ακρίβεια όταν το Α είναι μια αριθμητική πρόοδος.
Το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται στον Ρώσο μαθηματικό Γκριγκόρι Φρέιμαν (1964, 1966) Μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτό, και εφαρμογές του, προήλθαν από μία νέα απόδειξη του Ούγγρου μαθηματικού ''Imre Ζ. Ruzsa'' το 1994.
Πηγές
Κατηγορία:Μαθηματικά θεωρήματα Κατηγορία:Θεωρία αριθμών
Οίκος του Ουνυάδη
Ο Οίκος του Ουνυάδη, ουγγρ.: Unyadi-ház (család) ήταν μία από τις πιο ισχυρές ευγενείς οικογένειες του βασιλείου της Ουγγαρίας κατά τον 15ο αι. Ένα μέλος της, ο Ματθίας Κορβίνος έγινε βασιλιάς της (το διάστημα 1458-90), βασιλιάς της Βοημίας (1469-90) και (διεκδικητής) δούκας της Αυστρίας (1487-90). Ο νόθος γιος του Ιωάννης Κορβίνος κυβέρνησε το δουκάτο του Τρόππαου (1485-1501) και τα δουκάτα Μπύτομ, Γκλούμπτσυτσε, Λόσλαου, Ρατσίμπους, Τοστ (1485-90). Ο θυρεός της οικογένειας έχει ένα κοράκι (λατιν.: corvus) με ένα χρυσό δαχτυλίδι στο ράμφος του.
Ο ιδρυτής του Οίκου, ο Βόυκ, έλαβε το κάστρο Ουνυάντ (σημερινό Χουνεντοάρα της Ρουμανίας) από τον Σιγισμούνδο της Ουγγαρίας το 1409. Η εθνικότητά του είναι αντικείμενο συζήτησης από τους ερευνητές. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί τον περιγράφουν ως Βλάχο ή Ρουμάνο, κνεζ(ο) ή μπογιάρ(ο), από τη Βαλαχία ή την Τρανσυλβανία. Άλλοι τον περιγράφουν ως Κουμάνο ή Σλάβο ευγενή. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 15ου αι. Γιοχάννες ντε Τούροτς, ο Βόυκ μετακινήθηκε από τη Βαλαχία στην Τρανσυλβανία. Ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννης Ουνυάδης αναφέρεται συχνά ως ένας Βλάχος από τους συγχρόνους του.
Ο Ιωάννης, ένας ταλαντούχος στρατιωτικός διοικητής, έγινε το πρώτο μέλος της οικογένειας που απέκτησε τη θέση τού "αληθή βαρόνου του βασιλείου". Διορίστηκε μπάν(ος) του Σεβερίν το 1439 και βοϊβόντε της Τρανσυλβανίας το 1441. Επίσης του χορηγήθηκε ο τίτλος του "αέναου κόμη του Μπέστερτσε" το 1452, λαμβάνοντας έτσι τον πρώτο κληρονομικό τίτλο που δημιουργήθηκε στο βασίλειο της Ουγγαρίας. Όταν απεβίωσε, ο Ιωάννης Ουνυάδης κατείχε πολλές γαίες σε όλο το βασίλειο. Η φήμη και η περιουσία του οδήγησε στην εκλογή τού γιου του Ματθία Κορβίνου ως βασιλιά της Ουγγαρίας το 1458. Ο Ματθίας κυβέρνησε τη Μοραβία, τη Σιλεσία, την Αυστρία και άλλες γειτονικές περιοχές. Προσπάθησε να εξασφαλίσει κληρονομική γραμμή διαδοχής για τον γιο του Ιωάννη Κορβίνο. Ωστόσο αυτό δεν συνέβη και ο Ιωάννης, μετά το τέλος του Ματθία το 1490, μπόρεσε μόνο να διατηρήσει το δουκάτο του Γκλόγκαου μαζί με μερικές άλλες κυριότητες στην Ουγγαρία. Ο μόνος γιος του Ιωάννη, ο Χριστόφορος Κορβίνος, ήταν ο τελευταίος άρρην του Οικου· απεβίωσε 6ετής το 1505. Η αδελφή του Ελισάβετ απεβίωσε στην παιδική ηλικία.
Κουαρόν
Το Κουαρόν (γαλλικά: Coyron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Μάνα (μουσικός)
Ο Μάνα-σάμα ((Mana-sama)) είναι Ιάπωνας μουσικοσυνθέτης, σχεδιαστής μόδας και παραγωγός.
Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1969 στη Χιροσίμα από γονείς δασκάλους μουσικής.
Ευρέως γνωστός ως ο ιδρυτής του θρυλικού συγκροτήματος "Malice Mizer", αυτή τη στιγμή εργάζεται στο τελευταίο του project Moi dix Mois
Το μουσικό είδος που εκπροσωπεί είναι το gothic, punk gothic, symphonic metal,
τους όρους Elegant Gothic Lolita και Elegant Gothic Aristocrat.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες συνθέτες Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές μόδας
Ερύμανθος
right|thumb|260px|Άποψη του Ερύμανθου από βορειοανατολικά. Ο Ερύμανθος είναι επίμηκες και με πολλές κορυφές όρος της βόρειας Πελοποννήσου, εκτεινόμενο στους νομούς Αχαΐας και Ηλείας.
Το υψηλότερο σημείο του είναι η κορυφή Ωλενός (ή και Ωλονός) με υψόμετρο 2.224 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι το τέταρτο ψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου και συμπεριλαμβάνεται στα λεγόμενα αλπικά βουνά της Ελλάδας.
Γενικά στοιχεία
Δημιουργεί φυσικές διακλαδώσεις, με κυριότερες το Καλλιφώνιο (1.996 μ.), τις Υψηλές Κορυφές (1.757 μ.), τις Τρεις Γυναίκες (1.795 μ.), το Λάμπειο (1.795 μ.) και το Σκιαδοβούνι (1.466 μ.). Εκτός από τον Ωλενό, άλλες κορυφές του κύριου ορεινού όγκου του είναι η Μουγγίλα (2.169 μ.), ο Προφήτης Ηλίας (2.125 μ.), ο Πυργάκος (2.050 μ.), το Νεραϊδοβούνι (1.945 μ.), ο Κεντριάς (1.923 μ.), η Λεπίδα (1.894 μ.), η Ψηλή Τούρλα (1.892 μ.), η Μικρή Μουγγίλα (1.890 μ.), το Χέρωμα (1.761 μ.), το Πυργάκι (1.693 μ.), η Καλογερόραχη (1.646 μ.), το Κρεκάκι (1.641 μ.), το Μελισσοβούνι (1.464 μ.), ο Άγιος Αθανάσιος (1.219 μ.), κ.α.
Από τον Ερύμανθο πηγάζουν οι ποταμοί Βουραϊκός, Ερύμανθος, Παραπείρος, Πείρος, Πηνειός, Σελινούντας, καθώς και αρκετά άλλα μικρότερα ποτάμια και χείμαρροι.
Ο Ερύμανθος γεωλογικά ανήκει στη ζώνη Ωλονού-Πίνδου, ενώ κατά ένα μικρό τμήμα που συμπεριλαμβάνεται στη δυτική πλευρά του ανήκει στη ζώνη Γαβρόβου-Τριπόλεως. Εκτάσεις του αποτελούν μέρος των προστατευόμενων περιοχών του πανευρωπαϊκού δικτύου Natura 2000 με σκοπό την προστασία και τη διατήρηση της άγριας χλωρίδας και πανίδας του.
Τοποθεσία
Ο ορεινός όγκος του Ερυμάνθου εκτείνεται στο νότιο-κεντρικό τμήμα του Νομού Αχαΐας και στο βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Ηλείας. Εντός της Ηλείας βρίσκεται σχεδόν όλο το νοτιοδυτικό μέρος του καθώς επίσης και μεγάλο τμήμα του νότιου μέρους του, ενώ στην Αχαΐα βρίσκεται όλη η υπόλοιπη έκταση του και συνάμα το μεγαλύτερο μέρος του κύριου ορεινού όγκου του Ερυμάνθου.
Αποτελεί το φυσικό ορεινό σύνορο των νομών Αχαΐας και Ηλείας σε τμήμα των κοινών τους συνόρων, ενώ στο νότιο τμήμα του -κοντά στο χωριό Τριπόταμα Αχαΐας- βρίσκεται το σημείο συνάντησης των νομών Αχαΐας, Ηλείας και Αρκαδίας.
Περιβάλλεται στα ανατολικά από τα Αροάνια όρη (Χελμός), στα νότια από το Αφροδίσιο όρος και τη Φολόη (Κάπελη), στα δυτικά από το οροπέδιο της Βουντούχλας και την ημιπεδινή λοφώδη περιοχή της Τριταίας, στα βορειοδυτικά από τον κάμπο των Φαρρών και στα βόρεια -στην ιστορική περιοχή των Νεζερών - από τις νοτιότερες προεκτάσεις και πρόβουνα του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού όρους (που μεγάλο μέρος τους είναι συνυφασμένα με τον Ερύμανθο). Κοντά του βρίσκονται τα βουνά: Σκόλλις και Κομποβούνι στα δυτικά, Κλωκός στα βορειοδυτικά και Μαίναλο στα νότια-νοτιοανατολικά.
Φυσιογνωμία
Ο Ερύμανθος διακρίνεται για το άγριο φυσικό του περιβάλλον, τα δάση κωνοφόρων, την πυκνή κατά βάση βλάστηση, τα σπάνια και τα άγρια είδη φυτών, την εξαιρετική θέα και το εντυπωσιακό τοπίο, τις διάσπαρτες πηγές, τα ρυάκια, τους όμορφους ποταμούς που σχηματίζουν συχνά κοιλάδες και απότομες χαράδρες, τους επιβλητικούς βράχους και τις σπηλιές, τις πολυάριθμες σάρες που έχουν μάλιστα την ιδιομορφία να κάνουν την εμφάνιση τους και από χαμηλότερα υψόμετρα, τους εντυπωσιακούς κόκκινους και πράσινους σχιστόλιθους, καθώς και τα γραφικά και όμορφα χωριά που βρίσκονται στην έκτασή του. Επίσης, είναι συνυφασμένος με σημαντικά ιστορικά γεγονότα, με λαϊκές παραδόσεις και με την αρχαία μυθολογία, ενώ στην έκταση του υπάρχουν πολλά φυσικά και ανθρωπογενή μνημεία ή και συνδυασμός των δύο.
Θέα και τοπίο
Από την κορυφή του Ωλενού, αλλά και από άλλες κορυφές και σημεία του Ερυμάνθου, προσφέρεται εξαιρετική θέα που περιλαμβάνει κυρίως: α) το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής και βορειοδυτικής Πελοποννήσου ενώ σε μικρότερη κλίμακα τη βόρεια Αρκαδία, β) τη λοφώδη περιοχή της ανατολικής Ηλείας, γ) τα βουνά της βόρειας και ανατολικής Αχαΐας έως και μέρους της ορεινής Κορινθίας, δ) τη νότια Στερεά Ελλάδα, ε) τη Ζακύνθο, την Κεφαλλονιά και την Ιθάκη που διακρίνονται καλύτερα και πιο ξεκάθαρα τις "καθαρές" μέρες.
Σύμφωνα, επίσης, με το σύγγραμα του Χρήστου Κορύλλου «Χωρογραφία της Ελλάδος - Α΄: Νομός Αχαΐας» (1903) συμπεραίνεται πως, από τον Ωλενό του Ερυμάνθου, μπορεί κανείς να θαυμάσει το ειδυλλιακό φαινόμενο της ανατολής του ηλίου όπου παράλληλα καθώς συμβαίνει και μέχρι να ανέβει ψηλά ο ήλιος, η "κολοσσιαία σκιά του όρους σαν τεράστιο τρίγωνο" όπως αναφέρεται, καλύπτει μια πολύ μεγάλη έκταση προς τα δυτικά περιλαμβάνοντας την περιοχή της Ήλιδας αλλά ακόμη και το νησί της Ζακύνθου.
Η Ανάσταση (Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα)
Η Ανάσταση είναι νωπογραφία ζωγραφισμένη από τον Ιταλό ζωγράφο της Αναγέννησης Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, τη δεκαετία του 1450 ή (το πίθανότερο) του 1460, στο Παλάτσο ντέλλα Ρεζιντέντσα στην πόλη Σανσεπόλκρο της Τοσκάνης.
Ερύμανθος
Χλωρίδα
Ο Ερύμανθος είναι όρος με πολλές αντιθέσεις κατά τόπους ενώ το ίδιο ισχύει και για τη χλωρίδα του, ωστόσο, κατά κύρια βάση, στο βουνό ευδοκιμούν δάση από έλατα, δρύες, κέδρους, καστανιές, πουρνάρια, πεύκα, φιλίκια, μελιούς καθώς και πλατάνια και Λεύκες στις παρόχθιες περιοχές. Κάποιες πλαγιές, μεταξύ των 1.400-1.700 μέτρων περίπου, καλύπτονται από αραιές συστάδες βουνοκυπάρισσου, ενώ μεταξύ 1.300-1.700 μέτρων και σε συμπαγή ασβεστολιθικά και αβαθή εδάφη συναντώνται θαμνώνες αρκεύθου που αναπτύσσονται σε αραιές κυρίως συστάδες και πάνω από τα όρια των ελατόδασων. Ακόμα, οι ασφάκες είναι πολύ διαδεδομένες σχεδόν σε όλο τον όγκο του όρους, αφού ευδοκιμούν σε πετρώδη και βραχώδη μέρη, όπως επίσης και τα σπάρτα. Στον Ερύμανθο φύεται επίσης και ο Αμανίτης ο μυγοκτόνος, το μανιτάρι με το κόκκινο "καπέλο" και τις άσπρες βούλες, το οποίο κατατάσσεται στα δηλητηριώδη καθώς προκαλεί γαστρεντερικές διαταραχές αλλά και μια κατάσταση μέθης και έκστασης, αφού διαθέτει παραισθησιογόνες ουσίες.
Η Ανάσταση (Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα)
Ο Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα είχε παραγγελία να ζωγραφίσει μια τοιχογραφία για την αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου στη γοτθικού ρυθμού Residenza, το δημαρχείο του Σανσεπόλκρο. Οι μαγίστρατοι (Conservatori) του Σανσεπόλκρο προσεύχονταν στην εικόνα προτού αρχίσουν τις συνεδριάσεις τους. Το κοσμικό και το πνευματικό νόημα του έργου ήταν πάντοτε αλληλένδετα. Ζωγραφισμένη ψηλά πάνω στον εσωτερικό τοίχο απέναντι από την είσοδο, η τοιχογραφία επιλέχθηκε από τον καλλιτέχνη να έχει ως θέμα της μία έμμεση αναφορά στο όνομα του δήμου, το οποίο σημαίνει «άγιος Τάφος» και προήλθε από την παρουσία δύο τεμαχίων του Παναγίου Τάφου, που έφεραν στο Σανσεπόλκρο δύο προσκυνητές τον 9ο αιώνα. Ο Χριστός του ντέλλα Φραντσέσκα είναι παρών και στον θυρεό της πόλεως.
Ερύμανθος
Χλωρίδα
Γενικά, μέχρι τα 600–800 μέτρα και ιδιαίτερα στα δυτικά τμήματα κυριαρχούν θαμνώνες και δάση με την κυριαρχία αείφυλλων-σκληρόφυλλων ειδών, ιδιαίτερα πουρνάρια και φιλίκια. Στις εκτάσεις των σκληρόφυλλων θαμνώνων υπάρχουν πολύ συχνά και φυλλοβόλα είδη, όπως ο μελιός. Στα ανατολικά του όρους στα 1.000–1.200 μέτρα αναπτύσσονται δάση φυλλοβόλων με δρυς και καστανιές καθώς και φυλλοβόλα είδη αλλά και πουρνάρια. Τα έλατα καλύπτουν τη μεγαλύτερη έκταση του όρους μεταξύ των 800–1.600 μέτρων, ενώ συναντιούνται, πιο αραιά βέβαια, από το υψόμετρο των 650 μέτρων περίπου. Από τα 1.500 μέτρα και ψηλότερα επικρατούν τα ορεινά ανωδασικά λιβάδια που είναι κυρίως "στεπόμορφα" ή "ξυρισμένα" και τα οποία χαρακτηρίζονται ως αλπικά λιβάδια, με ποικιλία επίσης πολλών και σπάνιων ποώδη φυτών· ενώ σε κάποια από αυτά ευδοκιμούν κάποιες κοινότητες με αραιά δάση και θάμνους, όπως και βουνοκυπαρίσσια σε αραιές συστάδες έως και τα 1.700 μέτρα.
Στον Ερύμανθο ωστόσο δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα κάποια επαρκής και λεπτομερής χλωριδική-φυτογεωγραφική μελέτη.
Η Ανάσταση (Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα)
Η σύνθεση
Ο Ιησούς Χριστός καταλαμβάνει την κεντρική θέση στη σύνθεση, εικονιζόμενος τη στιγμή της Αναστάσεώς του, όπως υποδηλώνει η θέση του αριστερού του ποδιού επάνω στο τοιχίο του Τάφου του, τον οποίο ο Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα έχει σχεδιάσει ως μία κλασική σαρκοφάγο. Η λιτή και απαθής μορφή του (περιγραφείσα από τον Άλντους Χάξλεϋ ως «αθλητική»), υψώνεται πάνω από 4 φρουρούς-στρατιώτες που κοιμούνται, συμβολίζοντας τη διαφορά μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης σφαίρας. Το τοπίο, βυθισμένο στο φως της αυγής, φέρει επίσης μια συμβολική σημασία: η αντίθεση ανάμεσα στα καταπράσινα νεαρά δέντρα στα δεξιά και στα γυμνά γέρικα δέντρα στα αριστερά του Χριστού συμβολίζει την ανακαίνιση των ανθρώπων από το φως της Αναστάσεως. Ο Βρετανός ιστορικός της τέχνης Άντριου Γκρέιαμ-Ντίξον επισημαίνει ότι, εκτός από τις πληγές από τη λόγχη και τα καρφιά, το σώμα του Χριστού ''«είναι τόσο τέλεια φιλοτεχνημένο και άχραντο όσο αυτό ενός αρχαίου αγάλματος. Αλλά υπάρχουν και στοιχεία έντονα ανθρώπινα επάνω του: το μη εξιδανικευμένο, με σχεδόν τραχιά χαρακτηριστικά, πρόσωπο, και οι τρεις πτυχώσεις του δέρματος που ζαρώνουν στην κοιλία του καθώς υψώνει το αριστερό πόδι του. Ο Πιέρο τονίζει έτσι τη διπλή φύση του, ως ανθρώπου και Θεού ταυτοχρόνως.»''
thumb|right|375px|Προσέξτε τον φρουρό που κρατά λόγχη. Προκειμένου να επιτύχει μία πιο αρμονική σύνθεση, ο καλλιτέχνης τον ζωγράφισε χωρίς πόδια. Ο φρουρός που κρατά τη λόγχη (δεύτερος από δεξιά) παριστάνεται καθισμένος σε μία αδύνατη στάση, καθώς εμφανίζεται να μην έχει πόδια. Ο καλλιτέχνης μάλλον τα παρέλειψε σκοπίμως, ώστε να μη διασπάσει την ισορροπία της συνθέσεως. Καθώς σχολιάζεται στη σειρά ντοκιμαντέρ «The Private Life of a Masterpiece» του BBC (2006, ένα από τα 29 «αριστουργήματα» που αναλύονται), ''«η πραγματικότητα της εικόνας σάς απορροφά τόσο πολύ, ώστε δεν αντιλαμβάνεστε ότι ο ένας από τους φρουρούς δεν έχει πόδια. Η διάταξη, η τοποθέτηση των φρουρών, είναι τόσο τέλεια, τόσο έξυπνη, τόσο συμμετρική, τόσο ισορροπημένη (σε μορφή και σε χρώμα), ώστε το γεγονός ότι δεν είχε χώρο για να βάλει αυτά τα πόδια παύει να είναι σημαντικό, και δεν αντιλαμβάνεστε επί αιώνες ότι [ο ένας φύλακας] δεν έχει πόδια.»''
Ερύμανθος
Πανίδα
Ο Ερύμανθος έχει πλούσια πανίδα με πλήθος διάφορων άγριων και σπάνιων ζώων. left|thumb|260px|Το χωριό [[Αλεποχώρι Αχαΐας|Αλεποχώρι στους πρόποδες του Ερυμάνθου.]] left|thumb|260px|Το χωριό [[Λάμπεια Ηλείας|Λάμπεια (Δίβρη) στο Λάμπειο όρος, προέκταση του Ερυμάνθου.]] Η πανίδα από θηλαστικά περιλαμβάνει κυρίως ασβούς, λαγούς, αλεπούδες, τσακάλια, νυφίτσες, αγριογούρουνα, κουνάβια, ποντίκια, ενώ σχετικά πρόσφατα έγινε γνωστό ότι υπάρχουν και βίδρες. Τα σημαντικότερα πτηνά είναι ο χρυσαετός, το γεράκι, ο καρβουνιάρης, ο δρυοκολάπτης, η τσίχλα, ο χιονοψάλτης, το κοτσύφι, ο σταχτοπετροκλής, η πέρδικα, η μπεκάτσα, το σπουργίτι, καθώς και κορακοειδή, όπως το κοράκι, η κουρούνα, η καρακάξα, η καλιακούδα και η κίσσα. Στην έκταση του Ερυμάνθου ζουν και πολλά ερπετά, όπως χελώνες, βατράχια και φίδια. Στον Ερύμανθο ζει, επίσης, και το σπάνιο είδος πεταλούδας Ρarnassius Apollo.
Η ιχθυοπανίδα των ποταμών που ρέουν στην έκταση του Ερυμάνθου περιλαμβάνει χέλια, πελοποννησιακές μπριάνες, αγριοχρυσόψαρα, λακωνικούς πελασγούς, ποταμοσαλιάρες, πέστροφες, λιάρες και πελοποννησιακούς ποταμοκέφαλους. Επίσης, στα αμφίβια συμπεριλαμβάνονται κοινοί φρύνοι, πρασινόφρυνοι, γραικοβάτραχοι, βαλκανοβάτραχοι και δεντροβάτραχοι.
Η Ανάσταση (Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα)
Η σύνθεση
Σύμφωνα με την παράδοση και από σύγκριση με την ξυλογραφία-εικονογράφηση των Βίων των ζωγράφων του Βαζάρι, ο κοιμώμενος στρατιώτης με την καφετιά πανοπλία (δεύτερος από αριστερά) είναι μια αυτοπροσωπογραφία του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Η «συνάντηση» της κεφαλής του με το κοντάρι του λαβάρου της Αναστάσεως που κρατά ο Χριστός υποτίθεται ότι σημειώνει την «επαφή» του με το θεϊκό στοιχείο.
Η σύνθεση είναι ασυνήθιστη και επειδή περιέχει δύο διαφορετικά «σημεία φυγής». Το ένα είναι το κέντρο της σαρκοφάγου, επειδή τα πρόσωπα των φρουρών φαίνονται εκ των κάτω, και το άλλο είναι στο πρόσωπο του Χριστού. Το άνω όριο της σαρκοφάγου είναι ένα σύνορο ανάμεσα στις δύο προοπτικές, ενώ το απότομο των λόφων αποτρέπει το να γίνει η μετάβαση μεταξύ των δύο προοπτικών υπερβολικά ενοχλητική.
Ερύμανθος
Πανίδα
Παλαιότερα στον Ερύμανθο, είτε κάποιες δεκαετίες πριν είτε και πριν πολύ περισσότερα χρόνια, υπήρχαν επίσης όρνια, ελάφια, ζαρκάδια, λύκοι κ.α.
Η Ανάσταση (Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα)
Αποφυγή μιας καταστροφής
Το Σανσεπόλκρο γλίτωσε από μεγάλες ζημιές κατά τον Β΄ Παγκόσμιο, όταν ο Βρετανός αξιωματικός του πυροβολικού Τόνυ Κλαρκ (Tony Clarke) δεν υπάκουσε τη διαταγή που είχε και δεν χρησιμοποίησε τα κανόνια της μονάδας του για να βομβαρδίσει την πόλη. Αν και ο Κλαρκ δεν είχε δει ποτέ την τοιχογραφία, το ημερολόγιό του καταγράφει τον συγκλονισμό του από την καταστροφή του Μόντε Κασίνο και, μάλλον από διαβάσματά του για το Σανσεπόλκρο, διέταξε τους άνδρες του να παύσουν πυρ μόλις μετά την έναρξη των κανονιοβολισμών. Ο Κλαρκ είχε διαβάσει το δοκίμιο του Χάξλεϋ (1925), που περιέγραφε την «Ανάσταση» με τα λόγια: «Στέκει εκεί ενώπιόν μας, με πλήρη και πραγματική μεγαλοπρέπεια, η πλέον υπέροχη εικόνα του κόσμου.» Αργότερα έγινε γνωστό ότι οι Γερμανοί είχαν ήδη αποχωρήσει από την περιοχή — ο βομβαρδισμός θα ήταν άχρηστος, αν και ο Κλαρκ δεν το γνώριζε αυτό όταν διέταξε την παύση του. Η πόλη και η διάσημη τοιχογραφία της σώθηκαν έτσι από πιθανότατη καταστροφή. Καθώς το γεγονός ξεκαθάρισε, ο Κλαρκ υμνήθηκε σαν τοπικός ήρωας και μέχρι σήμερα μία οδός του Σανσεπόλκρο φέρει το όνομά του.
Ερύμανθος
Γενική περιγραφή
Το βουνό αυτό αποτέλεσε το καταφύγιο των κατατρεγμένων και το ορμητήριο των επαναστατημένων τόσο επί Τουρκοκρατίας όσο και επί της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής, καθώς και άλλων χρονικών περιόδων. Πολλά χωριά διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο σε αυτές τις περιόδους και πολλοί ήταν αυτοί που πολέμησαν και θυσιάστηκαν ηρωικά στα πεδία των μαχών είτε σε πολεμικές συγκρούσεις στον Ερύμανθο είτε σε άλλα μέτωπα.
Η Ανάσταση (Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Τοιχογραφίες Κατηγορία:Σκηνές από την Καινή Διαθήκη
Ερύμανθος
Αρχαίες πόλεις και ευρήματα
Υπάρχουν, επίσης, διάσπαρτα πολλά σημαντικά ιστορικά ευρήματα που ανάγονται χρονολογικά σε διάφορες περιόδους της αρχαιότητας έως και στην προϊστορία, όπως για παράδειγμα: τα κυκλώπεια τείχη στην περιοχή της Ερυμάνθειας Αχαΐας και το μυκηναϊκό νεκροταφείο στην περιοχή της Δροσιάς Αχαΐας.
Ιστορικά και θρησκευτικά μνημεία
Στον Ερύμανθο υπάρχουν διάφορα μνημεία των χρόνων του μεσαιωνικού κόσμου, καθώς και της Βυζαντινής περιόδου. Τα οχυρωτικά κτίσματα, εκ των οποίων κάποια ιδιαίτερα εντυπωσιακά και επιβλητικά, αποτελούν σημαντικά μνημεία σήμερα (άλλα ερειπωμένα και άλλα σωζόμενα) που κατά το παρελθόν έπαιξαν κομβικό ρόλο σε ιστορικά γεγονότα· κάποια από αυτά λοιπόν, είναι τα κάστρα: του Γρεβενού, των Νεζερών, του Δοξαπατρή, της Οχιάς, της Αγίας Τριάδας.
Μυθολογία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Ερύμανθος ήταν απόγονος του πρώτου μυθικού βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα και απ' αυτόν πήρε το όνομά του το βουνό, ενώ εμφανίζεται και σαν ιδρυτής και βασιλιάς της Ψωφίδος, αρχαίας οικονομικά ισχυρής πόλης της Αρκαδίας που σήμερα ανήκει στο νομό Αχαΐας και βρίσκεται σε μεθόρια θέση, στα σύνορα των τριών νομών Αχαΐας, Ηλείας, Αρκαδίας.
Μια άλλη εκδοχή της μυθολογίας αναφέρει πως ήταν γιος του θεού Απόλλωνα, ο οποίος τυφλώθηκε ή πέτρωσε από τη θεά Αφροδίτη επειδή την είδε την ώρα που λουζόταν και ετοιμαζόταν να ενωθεί με τον Άδωνη. Ο Απόλλωνας για να εκδικηθεί την Αφροδίτη μεταμορφώθηκε σε αγριόχοιρο και πήγε και σκότωσε τον Άδωνη. Με το πρόσωπο αυτό ταυτίζεται μερικώς και ο ποτάμιος θεός της Ψωφίδος, Ερύμανθος, που αντιστοιχεί στον ομώνυμο ποταμό. Κάποιοι μυθογράφοι συνδέουν τον Ερύμανθο αυτό με τον Αρκάδα.
Στο όρος αυτό ο Ηρακλής πραγματοποίησε τον τέταρτο κατά σειρά άθλο του, εξολοθρεύοντας τον Ερυμάνθιο κάπρο, που είχε γίνει η μάστιγα της περιοχής. Στον Ερύμανθο συναντήθηκαν η Καλλιστώ με τον γιο της Αρκά, μια μέρα που αυτός πήγε στο δάσος για να κυνηγήσει. Εκεί είδε τη μεταμορφωμένη σε αρκούδα μητέρα του, που διατηρούσε όμως ανθρώπινη σκέψη και νόηση, και ετοιμάστηκε να τη σκοτώσει με το τόξο του χωρίς να ξέρει ότι ήταν αυτή. Τότε ο Δίας για να αποτρέψει τη μητροκτονία, μεταμόρφωσε και τον Αρκάδα σε μικρό αρκουδάκι και έτσι αναγνώρισε τη μητέρα του, επειδή όμως φοβήθηκε την αντίδραση της Ήρας, αμφότερους τους μετέφερε στον ουρανό και μεταμόρφωσε και τους δύο σε αστερισμούς, βάζοντας τον Αρκτούρο να τους προστατεύει. Από τότε η Καλλιστώ είναι η Μεγάλη Άρκτος και ο Αρκάδας η Μικρή Άρκτος.
Κατά την αρχαιότητα το βουνό θεωρούνταν τόπος διαμονής της Αρτέμιδος και του Πάνα.
Αθλητισμός
Τον Ερύμανθο επιλέγουν πολλοί για ορειβασία, πεζοπορία, αναρρίχηση και ποδηλασία. Υπάρχουν αρκετά σηματοδοτημένα μονοπάτια στην περιοχή και προτεινόμενες επίσης ορεινές διαδρομές και προορισμοί πεζοπορίας. Στο Σκιαδοβούνι οι εκεί πλαγιές προσφέρονται για ανεμοπτερισμό, όπως και η τοποθεσία Τρανό Λιθάρι στο χωριό Καλούσι Αχαΐας, καθώς και άλλες θέσεις κυρίως στο δυτικό τμήμα του Ερυμάνθου.
Στον Ερύμανθο πραγματοποιείται από το 2014 και έπειτα, η ετήσια διοργάνωση αγώνων ορεινού τρεξίματος «Ηράκλειος Άθλος» που λαμβάνει χώρα τον Μάιο ή τον Ιούνιο κάθε έτους. Στη διοργάνωση περιλαμβάνονται τρεις διαδρομές: μία μεγάλη, μία μεσαία, καθώς και μια μικρή για παιδιά και οι οποίες διανύουν λίγο-πολύ μέρη του βόρειου και κεντρικού τμήμα του Ερυμάνθου, η διαδρομή για τα παιδιά βέβαια διανύει μια αρκετά μικρή απόσταση. Σήμερα η βάση των αγώνων και παράλληλα η αφετηρία και ο τερματισμός είναι η περιοχή Μίχα-Τσαπουρνιάς, ενώ στις δύο πρώτες διοργανώσεις τον ρόλο αυτόν είχαν τα χωριά Καλούσι και Λακκώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Βουνά της Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Λάμπειας Κατηγορία:Δήμος Λασιώνος Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Κοινότητα Καλεντζίου
490 Βέριτας
Η Βέριτας (Veritas) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,32. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη θεά-προσωποποίηση της Αλήθειας στη ρωμαϊκή μυθολογία.
Η Βέριτας και η 92 Ούντινα, με διαμέτρους 115 και 125 χιλιόμετρα αντιστοίχως, είναι τα δύο μεγαλύτερα μέλη της Οικογένειας αστεροειδών της Βέριτας, η οποία περιλαμβάνει πάνω από 300 αστεροειδείς. Ο Ντέιβιντ Νεζβόρνυ (David Nesvorný) με υπολογισμό των τροχιών και των θέσεων αυτών των σωμάτων προς τα πίσω στον χρόνο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δημιουργήθηκαν από τη σύγκρουση ενός αστεροειδή με διάμετρο τουλάχιστο 150 χιλιόμετρα με κάποιο μικρότερο σώμα πριν από «μόλις» 8 εκατομμύρια χρόνια. Τα δύο μεγαλύτερα σώματα που προέκυψαν από αυτή τη σύγκρουση ήταν η Βέριτας και η Ούντινα. Αυτή πρέπει να ήταν η τελευταία μεγάλη σύγκρουση μεταξύ αστεροειδών στο Ηλιακό Σύστημα και μία από τις μεγαλύτερες των τελευταίων 100 εκατομμυρίων ετών. Μία ενίσχυση αυτής της θεωρίας προσέφερε η ισοτοπική ανίχνευση κοσμικής σκόνης σε ιζήματα του θαλάσσιου πυθμένα από τον γεωχημικό Κένεθ Φάρλεϋ: ένας τετραπλασιασμός στην κοσμική σκόνη που έφθανε στη Γη σημειώθηκε πριν από 8,2 εκατομμύρια χρόνια και η αυξημένη εισροή συνεχίσθηκε μειούμενη για το επόμενο 1,5 εκατομμύριο χρόνια.
Η σύγκρουση αυτή υπλογίζεται ότι ήταν αρκετά μακριά από τον Δία, ώστε η πιθανότητα να είχαν εκσφενδονισθεί κάποια θραύσματα από τη βαρύτητα του Δία σε τροχιά συγκρούσεως με τη Γη είναι αμελητέα. Ωστόσο, η ηλιακή ακτινοβολία θα προκαλούσε την αργή μετατόπιση προς τη γήινη τροχιά των κόκκων σκόνης που θα προέκυψαν από τη σύγκρουση, σε χρονικές κλίμακες αντίστοιχες με την καταγραφή τους στα θαλάσσια ιζήματα. Ακόμα και σήμερα, συνεχιζόμενες μικροσυγκρούσεις ανάμεσα στους αστεροειδείς της Οικογένειας της Βέριτας εκτιμάται ότι στέλνουν περίπου 5 χιλιάδες τόνους σκόνης στη Γη κάθε χρόνο, το 15% της συνολικής ποσότητας κοσμικής σκόνης που δέχεται η Γη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βέριτας εκτιμάται σε 115,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS) ως 121 (από δεδομένα επιπροσθήσεων), ενώ η μάζα της σε 1,62 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,062 (από δεδομένα του IRAS). Η Βέριτας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 56 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βεριτας
Δίκη του Μιλχ
Η Δίκη του Μιλχ (επισήμως "The United States of America vs. Erhard Milch, οι Η.Π.Α. εναντίον του Έρχαρντ Μιλχ) ήταν μία από τις δώδεκα Επακόλουθες Δίκες της Νυρεμβέργης. Αυτή (όπως και όλες οι επακόλουθες δίκες) διεξήχθησαν από αμερικανικά στρατοδικεία και τη δίωξη ασκούσε η Κυβέρνηση των ΗΠΑ. Κατηγορούμενος ήταν ο Στρατάρχης της Luftwaffe Έρχαρντ Μιλχ.
Τόπος και χρόνος εκδίκασης, συμμετέχοντες
Η Δίκη εκδικάστηκε στο ίδιο Δικαστικό μέγαρο με την κύρια Δίκη στην Νυρεμβέργη. Η έναρξη της Δίκης έγινε στις 13 Νοεμβρίου 1946 και ολοκληρώθηκε στις 17 Απριλίου 1947, οπότε και ανακοινώθηκε η ποινή.
Σύσταση Δικαστηρίου
Μέλη του Δικαστηρίου ήταν οι:
Κατηγορητήριο
Το κατηγορητήριο απαρτιζόταν από τα εξής τρία σκέλη:
Κατά την διαδικασία κλήθηκαν εν συνόλω 33 μάρτυρες (3 πολιτικής αγωγής, 30 υπεράσπισης) ενώ κατέθεσε και ο ίδιος ο κατηγορούμενος.
Παρουσιάστηκαν, επίσης, πολλά γραπτά τεκμήρια. Ο Μάικλ Μασμάνο, συνοψίζοντας τα του κατηγορητηρίου, ανέφερε τα εξής κύρια σημεία:
Ο Μιλχ δήλωσε αθώος των κατηγοριών και η υπεράσπισή του έπραξε το καλύτερο γι' αυτόν. Η ετυμηγορία του Δικαστηρίου ανακοινώθηκε στις 17 Απριλίου 1947 και, σύμφωνα με αυτήν, βρέθηκε ένοχος για τις κατηγορίες (1) και (3) αλλά αθωώθηκε για την κατηγορία (2). Του επιβλήθηκε ποινή ισόβιας κάθειρξης και εγκλείσθηκε στις φυλακές Ρέμπντορφ (Rebdorf) του Μονάχου. Το 1951 ο Αμερικανός Ανώτατος Διοικητής της Γερμανίας Τζον ΜακΚλόι (John McCloy) μετέτρεψε την ποινή του σε 15ετή κάθειρξη και ο Μιλχ αφέθηκε ελεύθερος το 1954.
Θλίψη (Βαν Γκογκ)
Η σχέση με την Sien
Η πρώτη συνάντηση του καλλιτέχνη με την Sien Hoornik φέρεται να συνέβη στη Χάγη τον Ιανουάριο του 1882 καθώς η νεαρή γυναίκα περιπλανιόταν στους δρόμους της πόλης έχοντας την πεντάχρονη κόρη της, Wilhelmina, στην αγκαλιά. Η Sien, έγκυος και άπορη, εθισμένη στο αλκοόλ και τον καπνό ενώ πηγές αναφέρουν πώς εργαζόταν ως πόρνη. Στον ένα χρόνο σχέσης τους το 1882 με 1883 ο Βαν Γκόγκ φρόντιζε την Hoornik ομολογουμένως απο συμπόνια και απο κάποια αίσθηση καθήκοντος. Απο την πλευρά της Sien η σχέση αυτή ήταν μια βολική λύση στις δύσκολες καταστάσεις της ζώής της. Παρόλα αυτά λέγεται οτι ο Βαν Γκόγκ σχεδίαζε να τη παντρευτεί. Καθ' όλη την γνωριμία τους ο Βαν Γκογκ παρείχε στέγη στην Hoornik και εκείνη ως αντάλλαγμα ήταν το μοντέλο του.
Τον Ιούλιο του 1882 η Hoornik γέννησε ένα γιό, τον Willem, στο νοσοκομείο Maternity της Leiden και αμέσως μετά η ίδια και ο καλλιτέχνης μετακομίζουν σε ένα διαμέρισμα με στούντιο. Σύμφωνα με μαρτυρίες, αυτή ήταν μία ευτυχισμένη περίοδος για τον Βαν Γκόγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Βίνσεντ βαν Γκογκ
DragonForce
Ιστορία
Οι DragonForce σχηματίστηκαν το 1998 από τα απομεινάρια της μπάντας Demoniac με το όνομα του DragonHeart, αλλά άλλαξαν το όνομά τους σε DragonForce πριν από την κυκλοφορία άλμπουμ, κάτι που οφείλεται πιθανώς στο να αποφευχθούν προβλήματα με τη βραζιλιάνικη μπάντα Dragonheart. Η καριέρα τους ξεκίνησε με τη δημοσίευση των τραγουδιών τους στο MP3.com, διεκδικώντας την κορυφή της ιστοσελίδας του heavy metal charts. Το επιτυχές τραγούδι "Valley of the damned" είχε πάνω από 500.000 downloads τους πρώτους μήνες. Δύο από τα ιδρυτικά μέλη, οι Steve Williams και Steve Scott, εγκατέλειψαν το γκρουπ για να σχηματίσουν το power metal συγκρότημα Power Quest. Ο Sam Totman άρχισε ένα παράλληλο πρότζεκτ με την ονομασία Shadow Warriors που διαθέτει ο ίδιος και ο ZP Theart.
Το πρώτο επιτυχημένο τραγούδι της μπάντας, ήταν το "Starfire" από το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Valley of the damned. Ξεχώρισε διότι ξεκινά με εισαγωγή ελαφριού πιάνου, η οποία δεν συνηθίζεται μεταξύ των τραγουδιών των DragonForce. Οι DragonForce έχουν κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ και έχουν κάνει εκτεταμένες περιοδείες, παίζοντας ως support για τους Helloween, τους W.A.S.P. και τους Iron Maiden. Η περιοδεία τους το 2005 για το άλμπουμ Sonic Firestorm, είχε ως support μπάντα τους Angra Mendeed στις συναυλίες που δόθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 28 Οκτωβρίου 2005 ο μπασίστας Adrian Lambert ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το συγκρότημα έτσι ώστε να έχει περισσότερο χρόνο για την ανατροφή του γιου του. Λιγότερο από ένα μήνα μετά την αναχώρηση του Lambert, στις 23 Νοεμβρίου 2005, οι DragonForce υπέγραψαν με την Roadrunner Records στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία, και κυκλοφόρησαν το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους Inhuman Rampage στις 9 Ιανουαρίου 2006. Ο Lambert αντικαταστάθηκε το 2006 από τον Frederic Leclercq, που έγινε επίσημο μέλος μετά από τη συμμετοχή του σε μια συναυλία της περιοδείας τους.
Το τραγούδι "Through the Fire and Flames" εμφανίζεται στο βιντεοπαιχνίδι Guitar Hero III: Legends of Rock και γενικά θεωρείται το πιο προκλητικό κομμάτι στην σειρά Guitar Hero. Οι προγραμματιστές χρησιμοποίησαν το τραγούδι για να φτάσουν στην E3. Μετά την κυκλοφορία του Guitar Hero III: Legends of Rock, οι πωλήσεις της μπάντας αυξήθηκαν θεαματικά. Αυτό το γεγονός έκανε την μπάντα βασικό όνομα στις συναυλίες.
Ένα νέο άλμπουμ των DragonForce, με τίτλο "Ultra Beatdown" κυκλοφόρησε 26 Αυγούστου του 2008. Την κυκλοφορία ακολούθησε μια περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Οκτώβριο με τους Turisas και στη συνέχεια στην Αυστραλία.
Στις 4 Ιουλίου κυκλοφόρησε το νέο τους Single με τίτλο, "Heroes Of Our Times". Κυκλοφόρησε μόνο στην προσωπική τους σελίδα στο MySpace και είναι διαθέσιμο στο iTunes. Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού κυκλοφόρησε στο επίσημο κανάλι της μπάντας στο YouTube στις 9 Ιουλίου.
Μουσικό στύλ
Το μουσικό στύλ των DragonForce συμπεριλαμβάνει:
Αν και η μπάντα αντιμετωπίζει τη μουσική δεξιοτεχνία τους σοβαρά, δεν δίνουν έμφαση στα θέματα στη μουσική τους. Σε μια συνέντευξη με το Metal Hammer, ο κιθαρίστας Herman Li έχει δηλώσει "Ωχ όχι, είναι απολύτως σοβαρό, διασκεδάζουμε φτιάχνοντάς το… ". Οι επιρροές των DragonForce προέρχονται από διάφορα είδη Metal όπως μελωδικές μορφές Rock, και από ορισμένα video games όπως το "Wonder Boy in Monster World", και τις σειρές του Final Fantasy, με λόγια παρόμοια σε θέματα των παρόντων παιχνιδιών φαντασίας
Η μπάντα περιγράφει το είδος της μουσικής που παίζει όχι μόνο σαν Power Metal, αλλά και σαν Extreme Power Metal. Ο Herman Li σχολίασε τις περιγραφές της μπάντας για το είδος της σε μια συνέντευξη με το Guitar World: " ' Nintendo Metal ', ' Extreme Power Metal' , ' Ο Bon Jovi σε υψηλή ταχύτητα ' , ' Journey Meets Slayer ' , … οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα παράξενες ετικέτες για μας." η μπάντα έχει χαρακτηριστεί συχνά και ως Speed Metal λόγω των γρήγορων ρυθμών στα τραγούδια τους.
Μέλη της μπάντας
Παλιά μέλη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά speed metal συγκροτήματα
Τρόφιμοι (Αρχαία Σπάρτη)
Οι τρόφιμοι υιοθετούνταν προσωρινά από έναν οίκο. Μόλις ολοκληρωνόταν η αγωγή μπορούσαν να επιλέξουν την επιστροφή τους στον τόπο καταγωγής τους, όπου συνήθως ενδυνάμωναν τη σπαρτιατική επιρροή. Άλλοι επέλεγαν να παραμείνουν και να υπηρετήσουν στον οπλιτικό στρατό των Λακεδαιμονίων. Είχαν δε τη δυνατότητα να ανέλθουν στην τάξη των ομοίων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πλούταρχο, ο βασιλιάς Άγις Δ', προχώρησε στο μέτρο αυτό προκειμένου να ενδυναμώσει το πολιτικό σώμα, που είχε γίνει υπερβολικά ολιγάριθμο για να υποστηρίξει το σπαρτιατικό στρατό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη Κατηγορία:Σπαρτιατικός στρατός
Κραμάν
Το Κραμάν (γαλλικά: Cramans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κραμαντιέ (γαλλικά: Cramantiers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Γρηγόριος Ακίνδυνος
Ο Γρηγόριος Ακίνδυνος γεννήθηκε στον Πρίλαπο της άνω Μακεδονίας περί το 1300 και πέθανε περί το 1350. Υπήρξε μεγάλος αντίπαλος του Γρηγόριου Παλαμά και του μοναστικού δόγματος του Ησυχασμού.
Βιογραφία
Όταν ξέσπασε η σύγκρουση Παλαμά-Βαρλαάμ, ο ίδιος ο κοινός φίλος και των δύο προσπάθησε ανεπιτυχώς να συμβιβάσει τα πράγματα, βρισκόμενος εγγύτερα προς τον Βαρλαάμ όσον αφορά το θέμα της διακρίσεως θείας ουσίας και ενεργειών, αλλά υποστηρίζοντας από την άλλη την ησυχαστική μέθοδο προσευχής. Ο ρόλος του μέχρι τη σύνοδο της 10 Ιουνίου 1341 ήταν συμβιβαστικός, επιδιώκοντας την ειρηνική επίλυση της διαφοράς. Μετά όμως την καταδίκη των ιδεών του Βαρλαάμ και τη φυγή του τελευταίου στη Δύση, ο Ακίνδυνος, ο οποίος κατά τη διάρκεια της Συνόδου είχε διαφωνήσει ανοιχτά με τον Παλαμά στο θέμα της διάκρισης ενεργειών και ουσίας, αρνήθηκε να υπογράψει το Συνοδικό Τόμο, αναλαμβάνοντας στην ουσία τον αγώνα κατά του Παλαμά και των ιδεών του. Η κατάσταση επέβαλλε τη σύγκληση νέας συνόδου, δύο μόλις μήνες μετά την πρώτη, για την οριστική διευθέτηση του ζητήματος. Έτσι . Τελικά η Σύνοδος υπό την προεδρία του Αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνού, παρά την αντίθεση του Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα, επιδοκίμασε για άλλη μια φορά τον Παλαμά, καταδίκασε προσωπικά πλέον τον Βαρλαάμ και υποχρέωσε τον Ακίνδυνο να υπογράψει την απόφαση, απειλώντας τον με αφορισμό σε αντίθετη περίπτωση.
Το ξέσπασμα της ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ Καντακουζηνού και μιας ομάδας αξιωματούχων γύρω από τον Πατριάρχη και την Άννα της Σαβοΐας λίγους μήνες αργότερα έθεσε την ησυχαστική διαμάχη σε νέα βάση. Ο Γρηγόριος Παλαμάς είχε εξ αρχής υποστηρίξει τα δικαιώματα του Καντακουζηνού στην αντιβασιλεία, ενώ ο Ακίνδυνος μετά την καταδίκη του από τον Καντακουζηνό επιχείρησε να ανακινήσει τη συζήτηση για το θέμα της διάκρισης Ουσίας και Ενεργειών, κατηγορώντας τον Παλαμά για διθεΐα, με την υποστήριξη του Πατριάρχη, που επίσης εχθρευόταν τον Παλαμά για την πολιτική του τοποθέτηση. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με την Ειρήνη Χούμναινα, ηγουμένη του Φιλανθρώπου Χριστού, μάλιστα έγινε εξομολόγος της, ενώ εκείνη ανεδείχθη σε προστάτη και χορηγό του. Τελικά οι Ακίνδυνος-Καλέκας πετυχαίνουν, στις 4 Νοεμβρίου 1344 τη σύγκληση συνόδου που καταδικάζει τον Παλαμά και τη διδασκαλία του. Την ίδια περίοδο ο Καλέκας επιχείρησε να προωθήσει τον Ακίνδυνο στο μητροπολιτικό θρόνο Θεσσαλονίκης, χωρίς όμως να το πετύχει, λόγω της καθολικής αντίδρασης και της άρνησης της αυτοκράτειρας Άννας.
Μετά τη σύνοδο του 1344, ο Πατριάρχης προώθησε πολλούς οπαδούς του Ακίνδυνου σε επισκοπικές έδρες και κατόρθωσε να χειροτονήσει τον ίδιο πρεσβύτερο. Όμως την παραμονή της επικράτησης του Καντακουζηνού και της εισόδου του στην Πόλη, η αυτοκράτειρα Άννα σε μια προσπάθεια να κερδίσει τους ησυχαστές στη μάχη της εναντίον του, συγκάλεσε νέα σύνοδο με την οποία καταδίκασε και καθαίρεσε τους Καλέκα-Ακίνδυνο, οι οποίοι εξορίστηκαν. Μετά την οριστική του ήττα ο Ακίνδυνος εγκατέλειψε την Πόλη, για να πεθάνει τελικά λίγο αργότερα στην εξορία. Η οριστική καταδίκη του από την Εκκλησία ήλθε στα 1351, όταν με νέα σύνοδο αφορίστηκε μαζί με τον Βαρλαάμ. Λίγο αργότερα (1352) η καταδίκη του εισήχθη στους αναθεματισμούς του Συνοδικού της Ορθοδοξίας.
Βιβλιογραφία
Ακίνδυνος Ακίνδυνος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Αγία Ευθυμία Φωκίδας
Η Αγία Ευθυμία είναι ορεινό χωριό της Φωκίδας, στην περιοχή της Παρνασσίδας. Βρίσκεται στους πρόποδες της Γκιώνας, σε μικρή απόσταση από την Άμφισσα. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Δελφών και έχει πληθυσμό 452 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Κατοικείται αδιάλειπτα από την αρχαιότητα και έχει χαρακτηριστεί ως Μαρτυρικό χωριό, εξαιτίας της πυρπόλησής του κατά τη Γερμανική κατοχή. Είναι η γενέτειρα του λογοτέχνη και ποιητή Γιάννη Σκαρίμπα και του αρματωλού Αστραπόγιαννου.
Προέλευση ονομασίας
Μέχρι το 1580 το χωριό διατηρούσε το πανάρχαιο όνομά του, Μυωνία, με τους κατοίκους του να χρησιμοποιούν στην καθομιλουμένη το ελαφρώς παραλλαγμένο Μυνιά. Τότε, όπως μας πληροφορεί το Χρονικό του Γαλαξειδίου που γράφτηκε από τον ιερομόναχο Ευθύμιο το 1702, στη Φωκίδα έγινε μεγάλος σεισμός, ο οποίος κατέστρεψε τα Σάλωνα, το Γαλαξείδι, το Λιδωρίκι και τη Μυωνία, την οποία εγκατέλειψαν οι κάτοικοι και κατέφυγαν στο βουνό για ασφάλεια. Εκεί τους παρουσιάστηκε ένας ηλικιωμένος με πολύ μακριά γενειάδα, ο οποίος τους προέτρεψε να γυρίσουν στο χωριό και να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους, λέγοντάς τους πως θα τους προστατεύει. Οι κάτοικοι πίστεψαν ότι ο ηλικιωμένος ήταν ο Άγιος Ευθύμιος, ο οποίος μάλιστα στις αγιογραφίες απεικονίζεται πάντα με τη χαρακτηριστική μακριά γενειάδα.
Οι κάτοικοι γύρισαν με αγαλλίαση στο χωριό, ξαναέχτισαν τα σπίτια τους και το μετονόμασαν σε Αγία Ευθυμία, ενώ στην άκρη του χωριού έχτισαν ναό αφιερωμένο στον Άγιο Ευθύμιο, ο οποίος έκτοτε αποτελεί τον πολιούχο του χωριού. Η επικρατέστερη άποψη για τη μετονομασία του χωριού σε Αγία Ευθυμία αντί για Άγιο Ευθύμιο είναι ότι εξαιτίας της διαφωνίας μεταξύ εκείνων που επιθυμούσαν τη μετονομασία και εκείνων που ήθελαν τη διατήρηση του αρχαίου ονόματος, προτιμήθηκε ένας συνδυασμός και των δύο. Κάτι τέτοιο μοιάζει λογικό, καθώς οι κάτοικοι αποκαλούσαν το χωριό Αηθυμυνιά, το οποίο εξελίχθηκε σε Αηθυμιά (όπως το αποκαλούν οι κάτοικοι μέχρι σήμερα) και Αγία Ευθυμία. Μια δεύτερη άποψη υποστηρίζει πως το όνομα Αγία Ευθυμία σημαίνει την «εξ ουρανού ευθυμία» με την οποία οι κάτοικοι γύρισαν στο χωριό εξαιτίας της παρουσίας του αγίου. Σε κάθε περίπτωση η ονομασία του χωριού δεν παραπέμπει σε άγιο, όπως γίνεται σε χιλιάδες χωριά της Ελλάδας, καθώς δεν υπάρχει Αγία Ευθυμία στο χριστιανικό εορτολόγιο.
Αρχαίοι χρόνοι
Η ιστορία της Αγία Ευθυμίας ξεκινάει από την αρχαιότητα, όταν ονομαζόταν Μυωνία ή Μυανία. Η Μυωνία αποτελούσε σημαντική πόλη και οχυρό των Οζολών Λοκρών και ερείπια του τείχους της αρχαίας πόλης σώζονται μέχρι σήμερα μέσα και γύρω από το χωριό. Οι Μυανείς αναφέρονται από τον Θουκυδίδη στην εξιστόρηση του Πελοποννησιακού πολέμου (Βιβλίο Γ', παράγρ. 101). Ο Παυσανίας στο έργο του Φωκικά, Λοκρών Οζόλων, αναφέρει ότι στη Μυωνία υπήρχε βωμός των Μειλιχίων θεών, όπου οι θυσίες δεν γίνονταν την ημέρα όπως σε άλλες πόλεις αλλά τη νύχτα, τρώγοντας τα κρέατα πριν την ανατολή του ήλιου, καθώς και τέμενος του Ποσειδώνα, αλλά και ότι οι Μυάνες ανέθεσαν μια ασπίδα στον Δία της Ολυμπίας, η οποία συμπεριλαμβανόταν στον θησαυρό των Σικυωνίων, όταν ο Παυσανίας επισκέφτηκε την περιοχή. Το 338 π.Χ. η Μυωνία καταστράφηκε από το Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας κατά τον Δ΄ Ιερό Πόλεμο.
Στην περιοχή της αρχαίας Μυωνίας έχουν εντοπιστεί αρχαιότητες από την Μυκηναϊκή περίοδο (1600 - 1100 π.Χ.), την Γεωμετρική (9ος - 8ος αιώνας π.Χ.) και την Κλασική (6ος - 4ος αιώνας π.Χ.). Χαρακτηριστικό και ορατό μέχρι σήμερα είναι τμήμα της οχύρωσης της πόλης του 4ου π.Χ. αιώνα, στη θέση Εκατράχη. Η περιοχή έδωσε σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα εκ των οποίων κτερίσματα τάφων, επιτύμβιες στήλες, επιγραφές καθώς και «θησαυρό» που περιείχε αργυρούς στατήρες Αμφικτυόνων και νομίσματα που κυκλοφόρησε η Δελφική Αμφικτυονία στα 336-334 π.Χ. Στην ευρύτερη περιοχή σημαντική ήταν η ανακάλυψη του τάφου πολεμιστή του 6ου αιώνα π.Χ. μαζί με την πλήρη εξάρτησή του.
Νεότερη περίοδος
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η Αγία Ευθυμία αποτελούσε κέντρο κλεφτών και αρματολών, οι γνωστότεροι από τους οποίους ήταν ο λεγόμενος «Βρυκόλακας», που το πραγματικό του όνομα ήταν Κατσώνης και ήταν θείος του γνωστού θαλασσομάχου Λάμπρου Κατσώνη, ο Κώστας Ζαχαριάς που ήταν γνωστός με το όνομα «Κωνσταντάρας», όπως επίσης και ο Αστραπόγιαννος, όλοι τους Αγιευθυμιώτες. Σύμφωνα με τα διασωθέντα αρχεία, πολλοί ήταν οι άντρες της Αγίας Ευθυμίας οι οποίοι έλαβαν μέρος στον Μακεδονικό αγώνα, καθώς και στους Βαλκανικούς πολέμους.
Κατοχή
Κατά την περίοδο της Κατοχής της Ελλάδας από τις Δυνάμεις του Άξονα, η Αγία Ευθυμία υπέφερε από τις αλλεπάλληλες επιθέσεις των εισβολέων. Το χωριό βομβαρδίστηκε στις 25 Απριλίου 1941, με αποτέλεσμα ο επιβλητικός ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο κέντρο του χωριού να υποστεί πολλές ζημιές.
Στις 8 Απριλίου 1943, τμήμα ανταρτών του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον καπετάν Νικηφόρο (Δημήτρη Δημητρίου) αποδεκατίζει φάλαγγα Ιταλικών αυτοκινήτων καίγοντας 17 αυτοκίνητα - φορτηγά. Οι απώλειες της κατοχικής δύναμης είναι περίπου 60 στρατιώτες. Το προηγούμενο βράδυ οι αντάρτες έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό στο χωριό, έβγαλαν λόγο στην εκκλησία και διανυκτέρευσαν στα καφενεία του χωριού. Το πρωί, χαράματα, ήρθαν αντιμέτωποι με την Ιταλική φάλαγγα που κατευθυνόταν από τη Βουνιχώρα στην Άμφισσα. Η επιχείρηση των ανταρτών δεν είναι προγραμματισμένη, καθώς συναντούν στην τύχη τους Ιταλούς, στέφεται ωστόσο με απόλυτη επιτυχία, χωρίς καμιά απώλεια από την πλευρά των ΕΛΑΣιτών. Την επιχείρηση διευθύνει ο καπετάν Νικηφόρος, ενώ λαμβάνει σε αυτήν μέρος και ο «σταυραετός της Ρούμελης» καπετάν Διαμαντής.
Την επόμενη, Μεγάλη Παρασκευή, 9 Απριλίου 1943, οι Ιταλοί πυρπολούν την Αγία Ευθυμία και το Μεγάλο Σάββατο 10 Απριλίου 1943, πυρπολείται και η Βουνιχώρα. Οι Ιταλοί εκτελούν εν ψυχρώ το απόγευμα της 8 Απριλίου και το πρωί της 9 Απριλίου 1943 πέντε χωριανούς στα Κάτω Αλώνια και στο σχολείο, ενώ από το σύνολο των 200 περίπου ομήρων που οδηγήθηκαν στην Άμφισσα εκτελέστηκαν άλλοι πέντε. Τα περισσότερα σπίτια της Αγίας Ευθυμίας καίγονται και οι κάτοικοι περνάνε την άνοιξη και το καλοκαίρι σε σπηλιές γύρω από το χωριό. Ξαναγύρισαν στο χωριό το φθινόπωρο του 1943.
Η μάχη της Αγίας Ευθυμίας, οι θηριωδίες και τα αντίποινα των κατακτητών με την καταστροφή της Αγίας Ευθυμίας και της Βουνιχώρας, έμειναν ζωντανές στις μνήμες των κατοίκων και αποτυπώθηκαν και σε τραγούδι:
Τον Αύγουστο του 1944 η Αγία Ευθυμία κάηκε και πάλι, αυτή τη φορά από τους Γερμανούς. Παράλληλα, τον Απρίλιο του 1944 είχε πυρποληθεί και ο ναός του Αγίου Ευθυμίου. Στα επίσημα στοιχεία αναφέρεται ότι από τα 423 σπίτια του χωριού, τα 365 είχαν καταστραφεί ολοσχερώς και τα 20 μερικώς, αποδεικνύοντας την σχεδόν ολοκληρωτική ισοπέδωση του χωριού. Ταυτόχρονα, οι κατακτητές σε κάθε τους επίθεση στο χωριό εκτελούσαν κάποιους από τους κατοίκους που έβρισκαν σε αυτό, καθώς μεγάλο τμήμα του άμαχου πληθυσμού κατέφευγε στις γύρω πλαγιές της Γκιώνας σε κάθε επικείμενη επίθεση. Παρόλα αυτά, οι κάτοικοι έχτισαν ξανά τα σπίτια τους, αν και ο πληθυσμός του χωριού είχε μειωθεί αισθητά, καθώς τα θύματα της περιόδου ανέρχονταν σε πολλές δεκάδες.