cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1974
Περιστατικά
Η Γαλλία θα ελάμβανε μέρος με το τραγούδι "La vie à vingt-cinq ans" ("Η Ζωή στα 25") σε ερμηνεία της Ντανί, όμως σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του προέδρου Πομπιντού (ο οποίος απεβίωσε στις 2 Απριλίου) ο γαλλικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας ORTF αποφάσισε να αποσύρει τη συμμετοχή. Καθώς η κηδεία του προέδρου έγινε την ημέρα του διαγωνισμού, θεωρήθηκε ανάρμοστο να συμμετάσχει η Γαλλία.Για τον ίδιο λόγο, η Γαλλίδα Αν Μαρί Νταβίντ, νικήτρια στο Λουξεμβούργο το 1973, δεν κατέστη δυνατό να παρευρεθεί στο Μπράιτον για να παραδώσει το βραβείο στον νικητή του 1974. Εν απουσία της, ο γενικός διευθυντής του BBC και πρόεδρος της EBU, Τσαρλς Κάραν, επέδωσε το βραβείο.
Η Μάλτα είχε επιλέξει τον Έντσο Γκουζμάν με το τραγούδι "Paċi Fid Dinja" (Ειρήνη στον Κόσμο) για συμμετοχή στο διαγωνισμό, όμως αποσύρθηκε για άγνωστους λόγους. Το 1975 η χώρα έλαβε μέρος κανονικά.
Η Ιταλία αρνήθηκε να μεταδώσει τον διαγωνισμό από την κρατική ραδιοτηλεόραση RAI επειδή συνέπεσε με την προεκλογική εκστρατεία για το δημοψήφισμα με θέμα το διαζύγιο, το οποίο διεξήχθη έναν μήνα μετά. Το τραγούδι της Τζιλιόλα Τσινκουέτι είχε τον τίτλο "Sì" επαναλαμβάνοντας τη συγκεκριμένη λέξη, που σημαίνει "ναι". Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι ήταν ένα κρυμμένο μήνυμα ή κάποια μορφή προπαγάνδας για να επηρεαστεί το εκλογικό σώμα να δώσει θετική ψήφο στο δημοψήφισμα. Επί περισσότερο από έναν μήνα το εν λόγω τραγούδι δεν παιζόταν από κρατικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς στην Ιταλία.
Το τραγούδι της Πορτογαλίας "E depois do adeus" χρησιμοποιήθηκε ως ένα από τα δύο συνθήματα με τα οποία ξεκίνησε η περίφημη Επανάσταση των Γαριφάλων εναντίον του Νέου Καθεστώτος. Καθώς παίχτηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της χώρας αργά το βράδυ της 24ης Απριλίου, υποκίνησε το στρατό και τον υπόλοιπο κόσμο να προβεί στο πραξικόπημα της επόμενης ημέρας. Το δεύτερο τραγούδι με το οποίο ξεκίνησαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά δεν είχε σχέση με την Eurovision, ήταν το "Grândola, Vila Morena" σε ερμηνεία του Ζέκα Αφόνσο. Ο Ο' Κόνορ περιέγραψε το τραγούδι "E depois do adeus" ως την "μοναδική συμμετοχή της Eurovision που στην πραγματικότητα ξεκίνησε μια επανάσταση" (χαρακτηρισμός μάλλον ειρωνικός, επειδή το εν λόγω τραγούδι ήρθε στην τελευταία θέση).
Το 1974, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, το ροκ συγκρότημα Νοστράδαμος κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό συμμετοχής της Eurovision που διοργάνωσε ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ΕΙΡΤ για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Eurovision. Ωστόσο, λόγω σκανδάλου, το συγκρότημα δεν επετράπη να αγωνιστεί στη Eurovision, και εστάλη αντ'αυτού η λαϊκή τραγουδίστρια Μαρινέλλα.
Συμμετέχουσες χώρες
Συνολικά 17 χώρες έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό. Η Ελλάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση, ενώ η Γαλλία αποχώρησε στη διάρκεια της εβδομάδας σε ένδειξη πένθους για τον θάνατο του Προέδρου Ζορζ Πομπιντού.
Διευθυντές ορχηστρών
Εάν είχε λάβει μέρος η Γαλλία στον διαγωνισμό, η συμμετοχή της θα είχε μαέστρο τον Ζαν Κλοντ Πετίτ.
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
Τρεις καλλιτέχνες επανήλθαν στον διαγωνισμό τη χρονιά αυτή. Η Τζιλιόλα Τσινκουέτι, νικήτρια του 1964, επέστρεψε εκπροσωπώντας ξανά την Ιταλία. Επίσης, η συμμετοχή του Μονακό των ετών 1964 και 1969, ο Ρομουάλ Φιγκιέρ (Romuald Figuier) εκπροσώπησε αυτήν τη φορά το Λουξεμβούργο. Τέλος, το ντουέτο Bendik Singers της Νορβηγίας επέστρεψαν έναν χρόνο μετά την τελευταία συμμετοχή τους στο Λουξεμβούργο το 1973.
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Το σύστημα με τις διμελείς κριτικές επιτροπές, που χρησιμοποιήθηκε στους 3 προηγούμενους διαγωνισμούς, εγκαταλείφθηκε το 1974 και επανήλθε το σύστημα των δεκαμελών κριτικών επιτροπών που είχαν δικαίωμα να δώσουν από έναν βαθμό (χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το 1970). Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε. Για πρώτη φορά και ασυνήθιστα οι χώρες ψήφισαν με διαφορετική σειρά, κάτι που επαναλήφθηκε το 2006. Οι χώρες αποκάλυψαν την ψήφο τους με την ακόλουθη σειρά:
Μαρίνα Καλογήρου
Η Μαρίνα Καλογήρου (γενν. 1978) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Κιμούλη ‘’Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας’', και χορό (της Ακαδημίας I.S.T.D. του Λονδίνου). Παρακολούθησε μαθήματα σε διάφορες μορφές χορού όπως Oriental,Flamenco,Salsa,Jazz κ.α. Εργάστηκε ως χορεύτρια και δασκάλα χορού από το 1996-1999. Από το 1996 εργάζεται ως ηθοποιός. Η πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση ήταν το 1996 στη σειρά Λόγω τιμής στο κανάλι MEGA. Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 2001 στην ταινία Αύριο θα'ναι αργά όπου είχε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Είναι περισσότερο γνωστή για το ρόλο της στη ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, Αν... η οποία προβλήθηκε στον κινηματογράφο το 2012 σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Στο θέατρο έχει πάρει μέρος σε πολλές παραστάσεις όπως Ο Συλλέκτης, Ωραία μου Κυρία, Τριαντάφυλλο στο στήθος, Η τρελή του Σαγιό'' κ.α. Το 2019 ίδρυσε την ομάδα Oneness Act (onenessact.com)''
Θέατρο
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ντομένικο Μπεράρντι
Ο Ντομένικο Μπεράρντι (Domenico Berardi, 1 Αυγούστου 1994) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός ή πλάγιος επιθετικός για λογαριασμό της Σασσουόλο και της εθνικής ομάδας της Ιταλίας.
Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Σασσουόλο το 2012, βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει τον τίτλο της Σέριε Β και να κερδίσει την άνοδο στη Σέριε Α την πρώτη του σαιζόν, και ανακηρύχθηκε παίκτης της σαιζόν για τη Σέριε Β. Με τις καλές του εμφανίσεις στη Σέριε Α αναδείχθηκε σε ένα από τους πιο φερέλπιδες νέους ποδοσφαιριστές της Ιταλίας και κέρδισε το βραβείο Μπράβο το 2015. Προς το παρόν είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Σασσουόλο με πάνω από 100 γκολ.
Ο Μπεράρντι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Ιταλίας τον Μάιο του 2017 σε φιλικό αγώνα. Είναι μέλος της εθνικής Ιταλίας για το Euro 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασσουόλο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης
Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης (γαλλικά: Confédération Européenne de Volleyball, CEV) είναι η υπεύθυνη αρχή για το άθλημα της πετοσφαίρισης στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1963, αν και το άθλημα ήταν ήδη δημοφιλές στην Ευρώπη αρκετά χρόνια νωρίτερα. Η έδρα της είναι στη πόλη του Λουξεμβούργου, στο Λουξεμβούργο.
Ιστορία
Παρά το γεγονός ότι η CEV ιδρύθηκε μόλις στις 21 Οκτωβρίου του 1963, η πετοσφαίριση ήταν δημοφιλής στην Ευρώπη αρκετά χρόνια πριν. Η πλειοψηφία των ομάδων που παρακολούθησαν το συνέδριο, που τελικά οδήγησε στην ίδρυση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (FIVB) το 1947, ήταν από αυτή την ήπειρο. Στην πραγματικότητα, το ίδιο το θεμέλιο υποτίθεται ότι ήταν μια κίνηση από την πλευρά των ευρωπαϊκών εθνικών ομοσπονδιών.
Η πετοσφάιριση εφευρέθηκε στις ΗΠΑ, αλλά έγινε για πρώτη φορά ένα εξαιρετικά δημοφιλές άθλημα στην ανατολική Ευρώπη, αφού εισήχθη από Αμερικανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι τα μέσα του αιώνα, είχε ήδη εξαπλωθεί στην υπόλοιπη ήπειρο. Πολλές τεχνικές και τακτικές που είναι κοινός τόπος στη σύγχρονη πετοσφαίριση, φέρεται να προήλθαν από ευρωπαϊκές ομάδες.
Η μακρά και σημαντική παράδοση του αθλήματος στην ήπειρο, μπορεί τουλάχιστον εν μέρει να ευθύνεται στη διοικητική δομή που υπάρχει στη CEV, σε μέγεθος και πληρότητα εν αντιθέσει με τη FIVB. Είναι ο μεγαλύτερος όλων των συνομοσπονδιών πετοσφαίρισης, όπως επίσης και αυτός που διοργανώνει το μεγαλύτερο αριθμό ετήσιων διοργανώσεων. Από το 2005, η έδρα της βρίσκεται στην πόλη του Λουξεμβούργου.
Ως προεδρεύουσα οντότητα πάνω από των ευρωπαϊκών ομοσπονδιών πετοσφαίρισης, η CEV διεξάγει ηπειρωτικές διοργανώσεις, όπως το διάσημο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (αρχής γενομένης το 1948), το Κύπελλο CEV και το Ευρωπαϊκό Λιγκ. Διεξάγει επίσης προκριματικές διοργανώσεις για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ή για τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών, όπως και διεθνείς διοργανώσεις που λαμβάνουν χώρα σε εδάφη εθνικών ομοσπονδιών που βρίσκονται στην επικράτειά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκοί αθλητικοί διοικητικοί φορείς Συνομοσπονδια Πετοσφαίριση
Ουσαμπάρα Όρη
Τα Ουσαμπάρα Όρη (Usambara Mountains) είναι μια οροσειρά στη βορειοανατολική Τανζανία, μήκους 90 περίπου χιλιόμετρων και κυμαίνονται σε πλάτος 30-50 χιλιόμετρα. Αποτελούν μέρος των Όρων της Ανατολικής Αψίδας (Eastern Arc Mountains), τα οποία εκτείνονται από την Κένυα, μέσω της Τανζανίας και είναι ένα σημαντικό σημείο βιοποικιλότητας. Η περιοχή είναι προσβάσιμη από τις πόλεις του Λουσότο (Lushoto) από τα Δυτικά και του Αμάνι (Amani) από τα Ανατολικά. Τα Ουσαμπάρα χωρίζονται σε δύο υπο-περιοχές, τη Δυτική Ουσαμπάρα και την Ανατολική Ουσαμπάρα. Η Ανατολική Ουσαμπάρα είναι πιο κοντά στην ακτή, λαμβάνει περισσότερες βροχοπτώσεις και είναι σημαντικά μικρότερη από τη Δυτική Ουσαμπάρα.
Ετυμολογία
Η ονομασία «Ουσαμπάρα» («Usambara»), προέρχεται από την γλώσσα της φυλής Σάμπαα (Sambaa) και είναι παραφθορά του Ουασάμπαα (Wasambaa) ή Ουασαμπάλα (Washambala), που σημαίνει «διάσπαρτα».
Γεωλογία
Τα Ουσαμπάρα είναι εξαιρετικά μοναδικά στο ότι, όντας στην Ανατολική Αφρική, οι παρθένες περιοχές τους καλύπτονται από το τροπικό δάσος, το οποίο σήμερα παραμένει κυρίως στο δυτικό τμήμα της ηπείρου. Η οροσειρά σχηματίστηκε πριν από σχεδόν δύο δισεκατομμύρια χρόνια και λόγω της έλλειψης των παγετώνων και ενός σχετικά σταθερού κλίματος, το τροπικό δάσος πέρασε από μια μακροχρόνια και μοναδική εξέλιξη που προκύπτει σε ένα εντυπωσιακό ποσό των ενδημισμού και της ανάπτυξης ενός παλαιού σύννεφου δάσους βροχής. Τα Δυτικά και τα Ανατολικά Ουσαμπάρα είναι μεγάλες σειρές από γεωλογικούς σχηματισμούς μεταμορφωμένων πετρωμάτων της Προκάμβριας περιόδου όξινων γνευσίων, πυροξένων και αμφιβόλων. Αυτά τα βουνά σχηματίστηκαν από διαρρήξεις πετρωμάτων και ανατάσεις, δημιουργώντας συστήματα αποστράγγισης των κοιλοτήτων, που σχηματίζουν πολλές λεκάνες απορροής, οι οποίες παρέχουν νερό για την πλειονότητα του πληθυσμού της βορειοανατολικής Τανζανίας.
Οικολογία
Τα Ουσαμπάρα θεωρούνται εξαιρετικά σημαντικά από οικολογικής πλευράς, υπάρχουν πολλές προστατευόμενες ζώνες σε ολόκληρη την περιοχή, οι οποίες επεκτείνονται και υποστηρίζονται από την κυβέρνηση της Τανζανίας, συνδεόμενες με ΜΚΟ και ερευνητικές ομάδες, καθώς και δωρήτριες χώρες, όπως η Νορβηγία. Πολλά είδη είναι ενδημικά στα δάση των Ουσαμπάρα, συμπεριλαμβανομένης της Ουσαμπάρα αετο-κουκουβάγιας (Usambara Eagle-owl) (Bubo vosseleri), του Usambara Akalat (Sheppardia Μοντάνα), του Usambara Weaver (Ploceus nicolli) και του δέντρου Calodendrum eickii.
Η ανθρώπινη ιστορία
Ιστορικά, τα Ουσαμπάρα Όρη έχουν κατοικηθεί από τους Μπαντού (Bantu people), τους Σάμπαα (Shambaa people) και τους Μασσάι (Maasai people) που ήταν ένα μείγμα αγροτών και κτηνοτρόφων. Ένα βασίλειο των Σάμπαα, έχοντας βάση το Βούγκου (Vugu) ιδρύθηκε από τον Μπέγκχα (Mbegha) κατά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Ο εγγονός του, Κινυάσι Μουάνγκα Ίκε (Kinyashi Muanga Ike), έδωσε στο Βασίλειο μια ισχυρότερη πολιτική και στρατιωτική δομή. Σύμφωνα με το γιο του Κινυάσι, τον Κιμουέρι υε Νιουμπάι (Kimweri ye Nyumbai), το βασίλειο μεγάλωσε για να καλύψει τόσο τα Δυτικά όσο και τα Ανατολικά Ουσαμπάρα, που εκτείνεται προς τα κάτω, στην ακτή και στην κοιλάδα του Ποταμού Πανγκάνι προς το νότια. Μετά τον θάνατο του Κιμουέρι (Kimweri) το 1862, το βασίλειο κατέρρευσε σε έναν αγώνα διαδοχής.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Γερμανικοί αποικιοκράτες ήρθαν στην περιοχή, φέρνοντας μαζί τους ένα μείγμα εμπορεύσιμων καλλιεργειών, όπως τα δέντρα ξυλείας, καφέ, τσαγιού, κινίνης και επίσης χαρακτήρισαν δάση ως αποθεματικά είτε για τη διατήρηση του νερού ή για τη χρήση της ξυλείας. Έφεραν επίσης μια πληθώρα νέων, οι δυτικών ιδεών που ήταν, από πολλές απόψεις, διαμετρικά αντίθετες με τις παραδοσιακές πεποιθήσεις όπως η συνύπαρξη με το δάσος έναντι του δάσους ως «ξεχωριστό άγριο μέρος». Το αποτέλεσμα της αποικιοκρατίας ήταν μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο που τα δάση έγιναν αντιληπτά στην κοινότητα, και τη μετατροπή της παραδοσιακής γεωργίας με τις εμπορεύσιμες καλλιέργειες, όπως κινίνης, πεύκων, μπανανών, καλαμποκιού, τσαγιού και καφέ.
Οι πρώτοι Έλληνες κτηματίες στην περιοχή
Ένας από τους λίγους που ανέλαβαν τη γεωργία στο γερμανικό γεωργικό κέντρο των βορειοανατολικών περιοχών ήταν ο Κρητικός Γιώργος Τσαμπουράκης. Κατάφερε να πάρει ένα μεγάλο κτήμα στο Mgambo (Ανατολικό-Ουσαμπάρα (Usambara) / Τάνγκα (Tanga)). Ήταν ο πρόδρομος τριών μεγάλων κρητικών οικογενειών στην Τάνγκα, τις οικογένειες Τσαμπουράκη, Κρουσιανιωτάκη και Ροδοσάκη. Ένας άλλος Έλληνας, ο Μωραΐτης, ήταν από το 1905, ιδιοκτήτης του κτήματος Magunga (Wilhelmstal / Δυτικό-Ουσαμπάρα (Usambara)). Ειδικά στην περιοχή Τάνγκα-Ουσαμπάρα, το τέλος της γερμανικής αποικιοκρατίας θα προσφέρει ευκαιρίες στους Έλληνες να επενδύσουν στην οικονομία της φυτείας.
Ανάπτυξη και τουρισμός
Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά σημεία που προσελκύουν τους τουρίστες που αναζητούν την περιπέτεια εκτός της πεπατημένης οδού. Αυτές περιλαμβάνουν την πολυσύχναστη εμπορική πόλη του Λουσότο, το κάποτε δημοφιλές Γερμανικό θέρετρο Amani Nature Reserve με το αγρόκτημα και το Mazumbai University Forest, το οποίο θεωρείται το τελευταίο δείγμα παρθένου δάσους στα Ανατολικά Ουσαμπάρα.
Συνορεύοντας με το τροπικό δάσος, της περιοχής και συγκεκριμένα επί της οροσειράς, υπάρχει το εδώ και σχεδόν 50 χρόνια, ελληνικών συμφερόντων - ιδιοκτησίας κατάλυμα, με την επωνυμία Lawns Hotel.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Το στραβόξυλο (ταινία, 1952)
Το στραβόξυλο είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1952, σε παραγωγή Σπέντζος Φιλμ και σε σκηνοθεσία - σενάριο Χρήστου Αποστόλου.
Πλοκή
Ένας εριστικός και ιδιότροπος οικογενειάρχης, ο Νικολάκης (Βασίλης Αργυρόπουλος), διευθυντής σε εργοστάσιο υποδημάτων, ζει μαζί με τη γυναίκα του (Μαρίκα Νέζερ) και την ανιψιά του, την Καίτη (Λιάνα Ορφανού). Όλοι τον θεωρούν στραβόξυλο, ιδίως η ανιψιά του, η οποία έχει δεσμό με τον συνεταίρο του και με έναν πελάτη της υποδηματοποιίας.
Παραγωγή
Το σενάριο διασκευάστηκε από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά. Στην ταινία πρωταγωνιστεί για πρώτη και για τελευταία φορά στον κινηματογράφο ο ηθοποιός Βασίλης Αργυρόπουλος, ο οποίος πρωταγωνιστούσε και στην παράσταση που ανέβηκε τη σεζόν 1939-1940. Ωστόσο, έχει κάνει και μια κάμεο εμφάνιση στην ταινία Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα.
Το μοντάζ έκανε ο ίδιος ο Χρήστος Σπέντζος, της Σπέντζος Φιλμ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1952-1953 και, κόβοντας 74.107 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 5η θέση μεταξύ 22 ταινιών της ίδιας σεζόν.
Το στραβόξυλο γυρίστηκε ξανά το 1969, με τον ίδιο τίτλο και τον Γιάννη Γκιωνάκη στον κεντρικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Σπέντζος Φιλμ
Κρίσνα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Κρίσνα μπορεί να αναφέρεται σε:
Αδερφοί Ταβιάνι
Ο Πάολο Ταβιάνι (8 Νοεμβρίου 1931) και ο Βιτόριο Ταβιάνι (20 Σεπτεμβρίου 1929 - 15 Απριλίου 2018), γνωστοί ως αδερφοί Ταβιάνι, είναι Ιταλοί σκηνοθέτες και σεναριογράφοι που συνεργάστηκαν σε σημαντικές παραγωγές.
Η σύζυγος του Πάολο Ταβιάνι, Λίνα Νέρλι Ταβιάνι, υπήρξε σχεδιάστρια ρούχων σε πολλές από τις ταινίες τους.
Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1977, οι αδερφοί Ταβιάνι κέρδισαν τον Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο FIPRESCI για την ταινία Πατέρας αφέντης. Στο ίδιο φεστιβάλ το 1982 κέρδισαν το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής (Grand Prix du Jury) για την ταινία Η νύχτα του Σαν Λορέντζο (La notte di San Lorenzo). Το 2012 κέρδισαν ξανά το πρώτο βραβείο σε φεστιβάλ: τη Χρυσή Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου με την ταινία Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει.
Βιογραφία
Γεννημένοι στο χωριό Σαν Μινιάτο της Τοσκάνης, τα δύο αδέρφια ακολούθησαν αρχικά διαφορετικούς δρόμους. Ο Βιτόριο (1929) σπούδασε Νομική και ο Πάολο (1931) Μουσικολογία και Ιστορία της Τέχνης. Ξεκίνησαν την καριέρα τους ως δημοσιογράφοι. Στη συνέχεια, μπήκαν στον κόσμο του κινηματογράφου το 1960 και ασχολήθηκαν με τη σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ. Σκηνοθέτησαν με τον Joris Ivens το ντοκιμαντέρ L'Italia non è un paese povero (Italy is not a poor country). Συνέχισαν με την σκηνοθεσία δυο ταινιών μαζί με τον Βαλεντίνο Ορσίνι: Un uomo da bruciare (1962) και I fuorilegge del matrimonio (1963).
Η πρώτη τους αυτόνομη ταινία ήταν I sovversivi (The Subversives, 1967), με την οποία προέβλεψαν τα γεγονότα του 1968. Οι αδερφοί Ταβιάνι απέκτησαν διεθνή προσοχή με τον ηθοποιό Τζιάν Μαρία Βολοντέ και την ταινία Sotto il segno dello scorpione (Under the Sign of Scorpio, 1969), στην οποία παρατηρούνται αποσπάσματα του Μπρεχτ, του Παζολίνι και του Γκοντάρ.
Το 1971 συμετείχαν στην εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης της Ιταλίας ενάντια του αστυνομικού επιτρόπου του Μίλανου, Λουίτζι Καλαμπρέζι, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό L'espresso.
Το επαναστατικό ύφος παρουσιάζεται σε δυο ταινίες τους: στην Ο Σαν Μικέλε είχε έναν κόκκορα (1971), διασκευή του μυθιστορήματος του Τολστόι, The Divine and the Human, ταινία που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους κριτικούς κινηματογράφου και στην Αλονζανφάν (1974), στην οποία ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι έχει τον ρόλο ενός πρώην επαναστάτη ο οποίος υπηρέτησε για μεγάλο διάστημα στην φυλακή και τώρα βλέπει την νιότη του υπό μια πιο ρεαλιστική οπτική, ενώ παρόλα αυτά μπλέκεται σε μια νέα επιχείρηση στην οποία δεν πιστεύει πλέον.
Η επόμενη ταινία τους Πατέρας αφέντης (1977, Χρυσός Φοίνικας), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Γκαβίνο Λέντα, περιγράφει τον αγώνα ενός βοσκού της Σαρδηνίας απέναντι στους σκληρούς κανόνες της πατριαρχικής κοινωνίας. Στην ταινία Το λιβάδι (1979) υπάρχουν μη ρεαλιστικές αναφορές ενώ η ταινία Η νύχτα του Σαν Λορέντζο (La notte di San Lorenzo, 1982) αφηγείται, με έναν αφηγηματικό τρόπο, ένα περιθωριακό γεγονός στην Τοσκάνη κατά τις ημέρες λίγο πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια κάποιων χωρικών. Η ταινία βραβεύτηκε με το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες.
Η ταινία Χάος (1984) - ακόμα μια λογοτεχνική διασκευή - είναι μια όμορφη και ποιητική ταινία υπό την μορφή επεισοδίων, βασισμένη από το μυθιστόρημα Short Stories for a year του Λουίτζι Πιραντέλο. Στην ταινία Il sole anche di notte (1990), οι Αδερφοί Ταβιάνι μετέφεραν στην Νάπολη του 18ου αιώνα την ιστορία από το βιβλίο του Τολστόι Father Sergius.
Οι αδερφοί Ταβιάνι έχουν βραβευτεί με Χρυσό Φοίνικα για την ταινία Πατέρας αφέντης και με Χρυσή Άρκτο για την ταινία Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει. Πολύ γνωστή ταινία τους είναι το Χάος.
Το 2015 ανακηρύχθηκαν επίτιμοι διδάκτορες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ο Βιτόριο Ταβιάνι πέθανε στις 15 Απριλίου 2018, σε ηλικία 88 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κοινό των Ιώνων
250px|right|thumb|Οι πόλεις της Ιωνικής Δωδεκάπολης Το Κοινό των Ιώνων (ή Ιωνική Δωδεκάπολη) ήταν μία ομοσπονδία των πόλεων της Ιωνίας. Σχηματίστηκε ως θρησκευτική ένωση αντίστοιχη με τις αμφικτυονίες της ηπειρωτικής Ελλάδας και κέντρο της είχε το Πανιώνιο, ιερό χώρο στην Μυκάλη αφιερωμένο στον Ελικώνιο Ποσειδώνα. Στο κοινό συμμετείχαν οι δώδεκα ισχυρότερες πόλεις των Ιώνων, η Μίλητος, η Μυούς, η Πριήνη, η Έφεσος, η Κολοφώνα, ή Λέβεδος, η Τέως, οι Κλαζομενές, η Φώκαια, η Ερυθρές και οι νησιωτικές πόλεις Χίος και Σάμος. Για τον λόγο αυτόν ονομαζόταν και Ιωνική Δωδεκάπολη.
Ιωνία
Δημιουργία του κοινού
Πιστεύεται πως το κοινό δημιουργήθηκε στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. και ήταν αποτέλεσμα του Μελιακού πολέμου, του πολέμου δηλαδή που διεξήγαγαν οι δώδεκα ισχυρότερες πόλεις της Ιωνίας εναντίον της πόλης Μελία που βρισκόταν στην χερσόνησο της Μυκάλης. Η Μελία ήταν πιθανόν Καρική πόλη που συγκρούστηκε τελικά με τους γείτονές της Ίωνες που εξαπλώνονταν στην περιοχή. Μετά την ήττα της Μελίας τα εδάφη της μοιράστηκαν μεταξύ των κοντινών πόλεων της Σάμου, της Μιλήτου, της Εφέσου και της Πριήνης. Στην θέση της πόλης δημιουργήθηκε το Πανιώνιο που έγινε θρησκευτικό κέντρο των Ιώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιωνία Κατηγορία:Ομοσπονδιακά κράτη αρχαίας ελληνικής ιστορίας
Ναρίν (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ναρίν μπορεί να αναφέρεται σε:
606 Βραγγάνη
Η Βραγγάνη (Brangäne) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,161. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από ένα πρόσωπο της όπερας Τριστάνος και Ιζόλδη του Βάγκνερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βραγγάνης εκτιμάται σε 35,54 ± 2,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι K, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0986. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Βραγγάνη γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βραγγανη
Βιτζαγιαβάντα
Η Βιτζαγιαβάντα (τελούγκου: విజయవాడ, Vijayavāḍa) είναι πόλη στις όχθες του Ποταμού Κρίσνα στην επαρχία Κρίσνα της Ινδικής πολιτείας Άντρα Πραντές. Η πόλη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Άντρα Πραντές. Η Βιτζαγιαβάντα είναι ταξινομημένη ως πόλη βαθμού Υ σύμφωνα με την Έκτη Κεντρική Επιτροπή Πληρωμών. Η Βιτζαγιαβάντα είναι η εμπορική έδρα του Άντρα Πραντές. Έχει αναγνωριστεί "Παγκόσμια Πόλη του Μέλλοντος" από την McKinsey Quarterly και αναμένεται να φτάσει ΑΕΠ ύψους 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων έως το 2025. Η Βιτζαγιαβάντα έλαβε πιστοποίηση επιπέδου πλάτινουμ στο πρότυπο ISO 37120 και τον Οκτώβριο του 2018 προστέθηκε στο "Παγκόσμιο Μητρώο Πόλεων".
Η πόλη είναι γνωστή για την μνημεία όπως το Πρακασάμ κατά μήκος του ποταμού Κρίσνα. Το Κρισναβένι Μανταπάμ (Μουσείο Ποταμού) απεικονίζει την ιστορία του ποταμού Κρίσνα και σε κοντινή απόσταση υπάρχει είδωλο του ποταμού, γνωστό ως άγαλμα Κρισναβένι. Στη πόλη βρίσκεται το πρώτο μνημείο για τον Μαχάτμα Γκάντι σε όλη τη χώρα, σε υψόμετρο 140 μέτρων (κατά προσέγγιση) σε ένα λόφο στο νησί Μπαβάνι, το μεγαλύτερο νησί του ποταμού μέσα Ποταμού Κρίσνα. Ο ναός Κανάκα Ντούργκα είναι Ινδουιστικός ναός της Θεάς Ντούργκα στο λόφο Ιντρακιλάντρι, στις όχθες του Ποταμού Κρίσνα. Η θεότητα περιγράφεται ως Σουαγιάμπου (αυτοεκδηλωνόμενη) στο κάλπα Τρίτιγια. Ο ναός σπηλαίου Ακάνα Μαντάνα βρίσκεται κοντά στο ναό Ιντρακιλάντρι. Τα παλιά ονόματα της πόλης είναι τα Βιτζαγιαβατίκα και Μπεζαουάντα.
Τοπωνυμία
Υπάρχουν πολλοί μύθοι πίσω από την προέλευση του ονόματος Βιτζαγιαβάντα. Μια θεωρία λέει ότι η θεά Ντούργκα σκότωσε το δαίμονα και χαλάρωσε σε αυτό το μέρος για κάποιο χρονικό διάστημα. Επειδή νίκησε (βιτζάγια), το μέρος έγινε γνωστό ως Βιτζαγιαβάντα (το βιτζάγια μεταφράζεται σε νίκη και το βάντα ως τόπος/περιοχή, κυριολεκτικά σημαίνει "Ο Τόπος της Νίκης").
Το έπος Μαχαμπαράτα αναφέρεται στους λόφους Ιντρακιλάντρι ως το μέρος όπου ο Αρτζούνα εξασφάλισε την Πασουπατάστρα από τον Σίβα. Η πόλη στη συνέχεια έγινε γνωστή ως Βιτζαγιαβατίκα και αργότερα ως Βιτζαγιαβάντα.
Σε ορισμένους θρύλους, η Βιτζαγιαβάντα αναφερόταν ως "Ρατζεντρατσολαπούρα'. Μια ιστορία πίσω από την απόκτηση του ονόματος Μπεζαουάντα είναι ότι η Θεά Κρισναβένι (Ποταμός Κρίσνα) ζήτησε από τον Αρτζούνα να κάνει ένα πέρασμα για να συγχωνευθεί στο Κόλπο της Βεγγάλης. Ως εκ τούτου, ο Αρτζούνα δημιούργησε μια μπέτζαμ (τρύπα) μέσα από τα βουνά και το μέρος έγινε γνωστό ως Μπετζαμβάντα το οποίο αργότερα άλλαξε σε Μπεζαουάντα.
Σύντομη ιστορία
Η Μπεζαβάντα (τότε ονομαζόταν έτσι η Βιτζαγιαβάντα) ιδρύθηκε το 626 μ.Χ. από βασιλιάδες των Παριτσχέντι. Η ιστορία της πόλης αποκαλύπτει ότι η Μπεζαβάντα (Βιτζαγιαβάντα) κυβερνήθηκε από τον Βασιλιά Μαντάβα Βάρμα (ένας από τους βασιλιάδες της δυναστείας Βισνουκουντίνα). Ο κινέζος βουδιστής δάσκαλος Χσουάν Τσανγκ έμεινε μερικά χρόνια στη Μπεζαβάντα (Βιτζαγιαβάντα) γύρω στο 640 μ.Χ. για να αντιγράψει και να μελετήσει την Αμπιντάμα Πιτάκα, η τελευταία από τις τρεις πιτάκα (καλάθια στα Πάλι), τα οποία αποτελούν τον κανόνα Πάλι, τις γραφές του βουδισμού Θεραβάντα.
Οι λόφοι Μογκαλρατζαπουράμ περιέχουν πέντε πέτρινους ναούς που χτίστηκαν κατά τη διάρκεια του 4ου–9ου αιώνα. Μερικά από τα σπήλαια που μπορούν να αποδοθούν στην δυναστεία Βισνουκουντίνα. Τα σπήλαια Ακάνα Μαντάνα, στους πρόποδες των λόφων Ιντρακιλάντρι, είναι μνημεία εθνικής σημασίας. μικρογραφία|Το άγαλμα του Κυρίου Χανούμαν στον ναό Παριτάλα Αντζανέγια, στην Βιτζαγιαβάντα. Είναι το ψηλότερο άγαλμα του Χανούμαν στον κόσμο.Στους πρόποδες των λόφων Ιντρακιλάντρι βρίσκεται ο ναός του Μαλεσβάρα. Ο ναός έχει επιγραφές που χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα μ. χ. έως τον 16ο αιώνα μ.Χ. και γράφτηκαν από διάφορους βασιλιάδες. Υπάρχουν δέκα πυλώνες και μια ακρωτηριασμένη πλάκα (αναγνωρισμένη ως μνημείο από την Αρχαιολογική Έρευνα της Ινδίας), με επιγραφές στη γλώσσα Τελούγκου. Από αυτούς, οι επιγραφές που εκδόθηκαν από τους Γιουνταμάλα Α΄, Β΄ και τους Ανατολικούς Τσαλούκια είναι σημαντικές.
Στις αρχές του 16ου αιώνα, κατά τη βασιλεία της δυναστείας Κουτμπ Σαχί (επίσης γνωστή ως Σουλτανάτο Γκολκόντα), βρέθηκαν ορυχεία διαμαντιών βρέθηκαν κοντά στη Βιτζαγιαβάντα, στις όχθες του Ποταμού Κρίσνα.
Γεωγραφία
Η Βιτζαγιαβάντα βρίσκεται στις όχθες του Ποταμού Κρίσνα και καλύπτεται από λόφους και κανάλια. Απέχει 185 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της πολιτείας, το Αμαραβάτι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 11 μέτρων. Τρία κανάλια προέρχονται από τη βόρεια πλευρά του ταμιευτήρα φράγματος Πρακασάμ — τα Ελούρου, Μπαντάρ, και Ράιβς που ρέουν μέσα από την πόλη.
Κλίμα
Η Βιτζαγιαβάντα έχει τροπικό κλίμα (τύπος Aw της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν). Οι μέσες ετήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 23.4 με 34 °C, ενώ οι μέγιστες θερμοκρασίες συχνά ξεπερνούν τους 40 °C τον Μάιο και οι ελάχιστες θερμοκρασίες καταγράφονται τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο. Η υψηλότερη μέγιστη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ ήταν 48.8 °C τον Μάιο του 2002, ενώ η χαμηλότερη ήταν 12.4 °C και καταγράφηκε τον Ιανουάριο του 1997. Ο Μάιος είναι ο ζεστότερος και ο Ιανουάριος είναι ο ψυχρότερος μήνας του έτους. . Η πόλη λαμβάνει βροχοπτώσεις από τον νοτιοδυτικό και βορειοανατολικό μουσώνα και η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 977.9 χιλιοστά.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την ινδική απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 1.476.931 κατοίκων. Ο συνολικός πληθυσμός αποτελούταν από 524.918 άνδρες και 523.322 γυναίκες με αναλογία φύλου 997 γυναικών ανά 1000 άνδρες — υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο των 940 γυναικών ανά 1000 άνδρες. 92.848 παιδιά υπάγονταν στην ηλικιακή ομάδα 0 - 6, από τους οποίους 47.582 ήταν αγόρια και 45.266 ήταν κορίτσια, με αναλογία 951 ανά 1000. Το μέσο ποσοστό αλφαβητισμού ανήλθε στο 82.59% (άνδρες 86.25%, γυναίκες 78.94%) με 789.038 εγγράματους, σημαντικά υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 73.00%.
Η Βιτζαγιαβάντα είναι μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις με περίπου 31.200 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
ΚΦ Μέχελεν
Η ΚΦ Μέχελεν (ολλανδικά: KV Mechelen) ή αλλιώς Μαλίν είναι μια βελγική, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Μέχελεν στην Αμβέρσα (επαρχία). Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου. Έχει κερδίσει 4 φορές το πρωτάθλημα και 2 φορές το κύπελλο. Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης την περίοδο 1987-88 και το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ το 1988. Ιδρύθηκε το 1904. Έδρα της ομάδας είναι το Argosstadion Achter de Kazerne, χωρητικότητας 13.213 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΚΦ Μέχελεν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Πάνω Δευτερά
Προσωπικότητες
Στην Πάνω Δευτερά γεννήθηκαν οι ποιητές Θεοκλής Κουγιάλης (1936-2018), Κώστας Βασιλείου (1939) και Αντρέας Ιακώβου (1943-2004).
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Γιόχαν Φίλιππ Ζίμπενκέες
Ο Γιόχαν Φίλιππ Ζίμπενκέες (γερμ. Johann Philipp Siebenkees, 1759-1796) υπήρξε Γερμανός κλασικός φιλόλογος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1759 στην Νυρεμβέργη. Σπούδασε θεολογία, φιλοσοφία και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Άλτντορφ. Διορίστηκε το 1791 έκτακτος καθηγητής της φιλοσοφίας, και το 1795 τακτικός καθηγητής φιλολογίας και αρχαιολογίας. Εργάστηκε ως ιδιωτικός διδάσκαλος σε μια εύπορη οικογένεια τραπεζίτη στην Βενετία. Από εκεί ταξίδεψε το 1788 στην Ρώμη, όπου εγκαταστάθηκε για ένα χρόνο, και από εκεί μετά στην Νάπολι.
Απεβίωσε στις 25 Ιουνίου 1796.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Κτίριο Βάιλερ
Το κτίριο Βάιλερ βρίσκεται στη συνοικία Μακρυγιάννη. Οι εργασίες κατασκευής του κτιρίου ολοκληρώθηκαν το 1836. Απέναντί του δεσπόζει το κτίριο του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, ενώ στο προαύλιο υπάρχει ο αρχαιολογικός χώρος Μακρυγιάννη. Το κτίριο τελεί υπό τη δικαιοδοσία των διαδόχων φορέων του Υπουργείου Πολιτισμού, που το ανέλαβε το 1978. Σήμερα το μέγαρο φιλοξενεί υπηρεσίες της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Αθηνών, όπως το Κέντρο Μελετών Ακροπόλεως.
Με την ολοκλήρωση των εργασιών οικοδόμησης, χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό νοσοκομείο, έως και το 1918. Το μέγαρο Βάιλερ, εκ του Βαυαρού υπολοχαγού του μηχανικού Βίλχεμ φον Βάιλερ (Wilhelm von Weiler), αρχιτέκτονα του κτιρίου, υπέστη υλικές ζημιές εξ αιτίας πυρκαγιάς το 1849. Το μέγαρο ανακαινίστηκε το 1899, ενώ κατά το 1920 περιήλθε στο Ταμείο Εθνικής Άμυνας. Την επόμενη δεκαετία και συγκεκριμένα το 1930, εγκαταστάθηκε εκεί δύναμη Χωροφυλακής, ενώ από το 1938, στο κτίριο έδρευε το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη.
Κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών, το 1944, στη συνοικία Μακρυγιάννη διεξήχθησαν σφοδρές μάχες μεταξύ των δυνάμεων της Χωροφυλακής που βρισκόταν εντός του στρατώνα και του ΕΛΑΣ. Εξαιτίας της μάχης, προκλήθηκαν στο κτίριο υλικές ζημιές, οι οποίες είναι ορατές μέχρι και σήμερα.
Τη δεκαετία του 1980, έγιναν εργασίες συντήρησης. Έπειτα από τριάντα χρόνια, το 2010, κατόπιν απόφασης του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων, δεν προστέθηκε σοβάς κατά τις εργασίες επισκευής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαιλερ
Πάπας Βενέδικτος Ζ΄
Ο Βενέδικτος Ζ΄ διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τον Οκτώβριο του 974 έως και το θάνατό του στις 10 Ιουλίου του 983.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρώμη και ο πατέρας του ονομαζόταν Δαβίδ. Προηγουμένως υπήρξε επίσκοπος του Σούτρι. Ανήκε στην οικογένεια των κομήτων του Τούσκουλου. Εκλέχτηκε από το λαό και τον κλήρο της Ρώμης υπό την επιρροή του Σίκο, απεσταλμένου του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Όθωνα Β΄ (973–983). Η παποσύνη του διήρκεσε εννέα χρόνια και χαρακτηρίστηκε από μία περίοδο ηρεμίας, κάτι σπάνιο για την εποχή εκείνη. Η ημερομηνία γέννησης του δεν είναι γνωστή. Ο Βενέδικτος σχετιζόταν με τον πρίγκιπα Αλβερίκιο Β΄ (932–954), και συνδεόταν με την οικογένεια Κρεσκέντι. Η πρόταση του Βενέδικτου για την παποσύνη, ήταν μία συμβιβαστική λύση, προκειμένου να αντικατασταθεί ο Αντιπάπας Βονιφάτιος Ζ΄ (974, 984–985). Ο Βονιφάτιος αφορίστηκε και επιχείρησε ανεπιτυχώς να ξαναπάρει το παπικό αξίωμα.
Ο Βενέδικτος προώθησε το μοναχισμό και την εκκλησιαστική μεταρρύθμιση μαζί με τον αυτοκράτορα Όθωνα Β΄. Χειροτόνησε επίσης επίσκοπο τον ιερέα Ιάκωβο, που του έστειλε ο λαός της Καρχηδόνας «για να βοηθήσει τις ελεεινές επαρχίες της Αφρικής». Επισκέφτηκε την πόλη Ορβιέτο με τον ανιψιό του, Φίλιππο Αλμπερίτσι, ο οποίος αργότερα εγκαταστάθηκε εκεί και έγινε πρόξενος της πόλης το 1016. Η οικογένεια Αλμπερίτσι ζει εκεί έως και σήμερα. Το Μάρτιο του 981, προήδρευσε μίας συνόδου στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στην οποία απαγορεύτηκε η σιμωνία. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους διεξήγαγε μία σύνοδο στο Λατεράνο.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Θεοφύλακτων
Εσίρ
Οι Εσίρ ήταν οι κύριες θεότητες στη σκανδιναβική μυθολογία, μαζί με τους Βανίρ. Μετά τον πόλεμο μεταξύ τους, οι Βανίρ ενώθηκαν με τους Εσίρ, που τους πήραν αιχμαλώτους. Οι Εσίρ σχετίζονται συνήθως με τη δύναμη και τον πόλεμο.
Οι Εσίρ είχαν το δώρο της αιώνιας νεότητας, την οποία αποκτούσαν τρώγοντας τα μήλα της Ιντούν. Ωστόσο, αν και δε γερνούσαν, μπορούσαν να πεθάνουν. Σύμφωνα με την παράδοση, οι περισσότεροι Εσίρ θα πεθάνουν κατά το Ράγκναροκ.
Λίστα θεοτήτων
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Κατάλογος βασιλέων της Ελλάδας
Αυτή είναι μια λίστα των βασιλέων του σύγχρονου έθνους-κράτους στην Ελλάδα. Ο μόνος που κατείχε τον τίτλο του Βασιλέα της Ελλάδος ήταν ο Όθων ο Α΄. Ο διάδοχός του, Γεώργιος ο Α΄, είχε τον τίτλο Βασιλεύς των Ελλήνων, όπως και όλοι οι διάδοχοί του.
Ο Οίκος του Βίττελσμπαχ κατείχε τον ελληνικό θρόνο μεταξύ του 1832 και του 1862, όταν πέρασε πλέον στον Οίκο του Γκλύξμπουργκ.
Με την εγκαθίδρυση της τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας η μοναρχία καταργήθηκε μετά από το δημοψήφισμα του 1974. Η μοναρχία είχε καταργηθεί, επίσης, κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας (1924-1935).
«Βασιλεύς των Ελλήνων»
Μετά από το δημοψήφισμα του 1924 καταργήθηκε η μοναρχία και η περίοδος 1924-1935 αποκαλείται Β' Ελληνική Δημοκρατία. Ανώτατος άρχοντας ήταν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η δημοκρατία καταργήθηκε με το «Νόθο δημοψήφισμα του 1935» που διεξήγατε δικτατορική κυβέρνηση και επανήλθε στο θρόνο ο Γεώργιος Β΄.
Δείτε επίσης
Βασιλεων Ελλαδας
Το τίμιο σπίτι
Το τίμιο σπίτι είναι θεατρικό έργο του Παντελή Χορν.
Υπόθεση
Ο Στέφανος, ένας αθώος και μοναχικός ζωγράφος, πέφτει θύμα δύο κουτσαβάκηδων. Ο ένας από τους δύο τον παρασέρνει σε έναν οίκο ανοχής για μια σεξουαλική συνεύρεση με την άσχημη αδελφή του. Τώρα, ζητά την αποκατάσταση της τιμής της. Επιχειρούν να τον παντρέψουν μαζί της με τη βία. Εκείνος όμως για να ξεφύγει μαχαιρώνει την νύφη-τέρας και δραπετεύει από το παράθυρο. Η τρελή γριά μάνα της κοπέλας το είχε μαντέψει, καθώς θεωρώντας την όμορφη βασιλοπούλα, πίστευε πως θα ερχόταν να την πάρει ένας καβαλάρης, αλλά αυτός αποδεικνύεται πως είναι ο Χάρος.
Τρέβι
To Τρέβι (ιταλικά: Trevi) είναι πόλη και δήμος στην κεντρική ανατολική Ούμπρια, στην κεντρική Ιταλία. Έχει νόμιμο πληθυσμό 8.303 κατοίκους (Ιανουάριος 2020). Είναι κτισμένο σε απότομη πλαγιά λόφου 10 χιλιόμετρα νότια από το Φολίνιο και 20 χιλιόμετρα βόρεια από το Σπολέτο.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα και ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος αναφέρει την πόλη Τρεβιαί ως πόλη των Ουμβρίων. Απέκτησε μια ιδιαίτερη σημασία ξεκινώντας από τον 3ο αιώνα π.Χ., με την κατασκευή της Φλαμινίας Οδού. Παλαιότερες και πρόσφατες ανασκαφές επιβεβαίωσαν την παρουσία του ρωμαϊκού οικισμού στην Πιετραρόσα, κατά μήκος της Φλαμίνιας και της πορείας του ποταμού Κλιτούνο. Εκεί, τα χωματουργικά έργα του δέκατου όγδοου αιώνα έφεραν στο φως ένα μνημειώδες δημόσιο κτίριο, ενώ οι έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη φέρνουν στο φως έναν θόλο με ψηφιδωτά στα δωμάτια κτισμένο μεταξύ της Ρεπουμπλικανικής εποχής και της ύστερης αρχαιότητας. Άλλες μελέτες, ωστόσο, αποσκοπούσαν στον εντοπισμό του πρώτου κύκλου τειχών της τρέχουσας πόλης, ο οποίος είναι ακόμη ορατός σε μεγάλο βαθμό, ως μέρος μιας οχυρωμένης αψίδας του πρώτου αιώνα π.Χ., που χρονολογείται από άλλους συγγραφείς στα τέλη της Αρχαιότητας ή τον ύστερο Μεσαίωνα. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές του προαναφερθέντος θόλου επιβεβαιώνουν επίσης τη σημασία του ποταμού Κλιτούνο, τότε πλωτός, για την οικονομία της περιοχής στα ρωμαϊκά χρόνια, όπου οι μικρές Τρεβιαί πιθανόν ήταν ποτάμιο λιμάνι σημαντικό για τη συντήρηση των ρωμαϊκών αγρεπαύλων με τους κρεμαστούς κήπους. Μερικές από αυτές έχουν εντοπιστεί χάρη σε τυχαίες ανακαλύψεις ή επιφανειακές αναζητήσεις.
Η παρακμή του ρωμαϊκού οικισμού στην κοιλάδα συνέβη σε μεγάλο χρονικό διάστημα, μεταξύ του πέμπτου και του έβδομου αιώνα. Εκτός από τη στρατιωτική αστάθεια, άλλοι παράγοντες που οδήγησαν στην εγκατάλειψη της τοποθεσίας έπρεπε να είναι η διαδικασία καταβύθισης της κοιλάδας, καθώς και το τέλος της ναυσιπλοΐας του ποταμού Κλιτούνο-Τεβερόνε-Τίβερη κατά τον πέμπτο αιώνα. Οι Τρεβιαί ήταν έδρα επισκοπής τουλάχιστον από τον πέμπτο αιώνα, η οποία προσαρτήθηκε στην επισκοπή του Σπολέτο γύρω στον έκτο αιώνα. Ο αρχαίος καθεδρικός ναός θεωρείται ότι είναι η σημερινή εκκλησία της Σάντα Μαρία ντι Πιετραρόσα, που χτίστηκε πάνω από ένα δημόσιο κτίριο από τη Ρωμαϊκή εποχή, πιθανότατα το Φόρουμ. Εν τω μεταξύ, αρχαιολογικά δεδομένα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του λοφώδους οικισμού όπου βρίσκεται η πόλη σήμερα, πιθανότατα χτισμένη για αμυντικούς λόγους κατά την ύστερη Αρχαιότητα.
Με την κυριαρχία των Λομβαρδών, το Τρέβι επέστρεψε στην κυριαρχία του Δουκάτου του Σπολέτο, εξακολουθούσε να εμφανίζεται ως έδρα αξιωματούχου σε έγγραφα από τα τέλη του 11ου-12ου αιώνα. Στις αρχές του 13ου αιώνα ιδρύθηκε ως ελεύθερος δήμος, αρνούμενος να υποταχθεί σε αυτόν του Σπολέτο, γεγονός για το οποίο η πόλη πολιορκήθηκε και καταστράφηκε (1214). Στη συνέχεια έπρεπε να συμμαχήσει με την Περούτζια για να αντισταθεί στις επιθέσεις των μεγαλύτερων γειτονικών κοινοτήτων. Μια ακόμη καταστροφική πολιορκία έλαβε χώρα το 1353, από τους στρατιώτες του Φρα Μονρεάλε ντ'Αλμπέρνο, μετ αποτέλεσμα να ενισχύσει τις οχυρώσεις της, με κατασκευή πύργων, τειχών και τάφρων. Μόνο το 1389 κατάφερε να αποκτήσει αυτοδιοίκηση υπό παπική παραχώρηση. Υπέφερε την κυριαρχία διαφόρων καπεταναίων και, συγκεκριμένα, την γειτονική οικογένεια Τρίτσι του Φολίνιο έως το 1438, όταν επέστρεψε στην άμεση κυριαρχία της Εκκλησίας με την παράδοση της Περούτζια, και ακολούθησε την τύχη των Παπικών Κρατών μέχρι την ιταλική ενοποίηση. Το 1784 ο Πάπας Πίος ΣΤ΄ επανέφερε τον τίτλο της πόλης.
Σημεία ενδιαφέροντος
Πολλές από τις εκκλησίες του Τρέβι παρουσιάζουν αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, ιδιαίτερα η Μαντόνα ντέλε Λάκριμε (1487) έξω από την πόλη, με κομψή πρώιμη αναγεννησιακή αρχιτεκτονική η οποία μοιάζει με τη Μαντόνα ντελ Καλτσιναίο στην Κορτόνα. Στο εσωτερικό της βρίσκεται η Προσκύνηση των Μάγων από τον Περουτζίνο. Οι περισσότερες από τις εκκλησίες περιέχουν πίνακες καλλιτεχνών της σχολή της Ούμπριας, όπως του Λο Σπάνια, μαθητή του Περουτζίνο. Ο Σαν Εμιλιάνο έχει μια ομάδα τριών τέμπλων διακοσμημένων με γλυπτά του Ρόκο ντα Βιτσέντζα (1521).
Το Παλάτσο Λουκαρίνι, απέναντι από τον καθεδρικό, στεγάζει μουσείο σύγχρονης τέχνης. Ένα άλλο μέγαρο είναι η Βίλα Φάμπρι, του 17ου αιώνα, με τοιχογραφίες και άλλα πλούσια διακοσμημένα αντικείμενα των αρχών του αιώνα. Στην Πιάτσα Κομουνάλε βρίσκεται μεσαιωνικός πύργος, όπως μεσαιωνικός πύργος σώζεται και στο χωριό Ματίγκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Εντμίλσον
Ο Ζοσέ Εντμίλσον Γκόμες ντε Μοράες (πορτογαλικά: José Edmílson Gomes de Moraes) (γεννημένος στις 10 Ιουλίου 1976), γνωστός απλά ως Εντμίλσον, είναι Βραζιλιάνος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος/κεντρικός αμυντικός και νυν στέλεχος ποδοσφαίρου. Τώρα είναι τεχνικός σύμβουλος στην Ασοσιασάο Ντεσπορτίβα Σάο Καετάνο.
Ο Εντμίλσον έκανε 39 συμμετοχές με την Εθνική Βραζιλίας και εκπροσώπησε τη χώρα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, βοηθώντας την να κερδίσει τη διοργάνωση.
One Step Closer
Το One Step Closer είναι ένα τραγούδι από το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Linkin Park. Κυκλοφόρησε ως το πρώτο single και το δεύτερο κομμάτι του ντεμπούτου άλμπουμ τους, Hybrid Theory. Αυτό το τραγούδι εμφανίστηκε επίσης στο μουσικό βίντεο παιχνίδι Rock Band 2.
Εντμίλσον
Σάο Πάολο, Λυών
Γεννημένος στην Τακουαριτίνγκα του Σάο Πάολο, ο Εντμίλσον υπέγραψε στην Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε το 1995, κερδίζοντας δύο τίτλους Καμπεονάτο Παουλίστα κατά τη διάρκεια της θητείας του. Το 2000 εντάχθηκε στην Ολιμπίκ Λυών, ταυτόχρονα με τον συμπατριώτη του, Κασάπα, επίσης αμυντικό, όπου και οι δύο ήταν σημαντικοί καθώς ο σύλλογος κέρδισε το Λιγκ Καπ Γαλλίας στην πρώτη του σεζόν.
One Step Closer
Μια υποτιθέμενη δοκιμαστική έκδοση του "One Step Closer", γνωστή και ως "Plaster", βρήκε το δρόμο της στο διαδίκτυο το 2008.
Εντμίλσον
Σάο Πάολο, Λυών
Την επόμενη σεζόν, ο Ζουνίνιο Περναμπουκάνο έκανε επίσης μεταγραφή στην Ολιμπίκ Λυών και συχνά συνεργαζόταν με τον Εντμίλσον στη μεσαία γραμμή, καθώς κέρδισαν τρεις συνεχόμενους τίτλους της Λιγκ 1.
One Step Closer
Μια remix εκδοχή του τραγουδιού με τίτλο «1stp Klosr» εμφανίστηκε στο remix δίσκο των Linkin Park Reanimation.
Εντμίλσον
Μπαρτσελόνα
Τον Ιούλιο του 2004, ο Εντμίλσον υπέγραψε με την Μπαρτσελόνα για το ποσό των 10 εκατομμυρίων ευρώ. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβισιόν στις 19 Σεπτεμβρίου, σε μια εκτός έδρας ισοπαλία με 1–1 εναντίον της Ατλέτικο Μαδρίτης και ολοκλήρωσε την πρώτη σεζόν του με μόνο 6 αγώνες, καθώς οι Καταλανοί κέρδισαν το πρωτάθλημα. Στις 3 Οκτωβρίου, αφού μπήκε ως αλλαγή στη θέση του Σαμουέλ Ετό κατά τη διάρκεια ενός εντός έδρας αγώνα εναντίον της ΚΝ Νουμάνθια, ο ίδιος χρειάστηκε να αντικατασταθεί μετά από μόλις πέντε λεπτά στον αγωνιστικό χώρο, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός δράσης για αρκετούς μήνες λόγω τραυματισμού.
One Step Closer
Ζωντανές εμφανίσεις
Μέχρι το 2007, οι Linkin Park έχουν κλείσει κάθε συναυλία μέχρι σήμερα με το "One Step Closer", εξαιρουμένων του Live 8, και των ζωντανών εμφανίσεών τους στο Summer Sonic. Το 2007, οι Linkin Park έπαιξαν το "One Step Closer" προς την αρχή των live εμφανίσεών τους και μερικές φορές στο τέλος. Το τραγούδι παίζεται πάντα σε Drop D μισό βήμα προς τα κάτω. Το 2008 έληξαν κάποια από τα σόου τους είτε με το "One Step Closer" είτε με το "Bleed It Out ". Το 2009, κάθε παράσταση που έπαιζαν τελείωνε με το "One Step Closer", εξαιρουμένης της Transformers: Revenge of the Fallen Premiere.
Κατά τη διάρκεια της MTV VMA εκτέλεσης του τραγουδιού το 2001, η μπάντα είχε τους X-Ecutioners να κάνουν ένα εκτεταμένο διάλειμμα πριν από τη γέφυρα. Αυτό το μέρος ήταν κάπως παρόμοιο με την ατμόσφαιρα στο remix, με τα μέρη synth και μέρη φωνητικών με τάση λιποθυμίας να ξύνονται.
Εντμίλσον
Μπαρτσελόνα
Ο Εντμίλσον ανέκαμψε πλήρως για τη σεζόν 2005–06, κάνοντας 41 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ομάδα του Φρανκ Ράικαρτ καθώς κέρδισε το πρωτάθλημα και ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν. Στην τελευταία διοργάνωση, εμφανίστηκε σε 9 αγώνες, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου ημιχρόνου του τελικού ενάντια στην Άρσεναλ.
One Step Closer
Ζωντανές εμφανίσεις
Από το 2003 έως το 2006, οι παραστάσεις του τραγουδιού περιλάμβαναν ένα στίχο που αρχικά τραγουδιόταν από τον Jonathan Davis στο Reanimation remix του τραγουδιού πριν τη "Shut up when I'm talking to you!" γέφυρα. Στο τέλος του στίχου, ο Bennington επαναλαμβάνει συνέχεια τη γραμμή "Blood is pouring" ενώ το τραγούδι χτίζει μέχρι τη γέφυρα. Κατά τη διάρκεια της Projekt Rvolution περιοδεία τους το 2004, η μπάντα πήρε πραγματικά τον ίδιο τον Jonathan Davis να τραγουδήσει το μέρος του στο τραγούδι πριν ο Chester αρχίζει να ουρλιάζει το μέρος του.
Εντμίλσον
Μπαρτσελόνα
Μετά από μια κακή σεζόν 2007–08, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, και μετά την αποχώρηση του προπονητή της ομάδας του, Ράικαρντ, ο 32χρονος Εντμίλσον έφυγε από τη Μπαρτσελόνα, καθώς το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε.
One Step Closer
Ζωντανές εμφανίσεις
Με την ευκαιρία, ο Shinoda τραγουδά "Blood is pouring" κάτω από τα ουρλιαχτά του Bennington κατά τη διάρκεια αυτού του μέρους, όπως γίνεται από τον Jonathan Davis στο remix. Αυτό έγινε λίγο στην παράσταση στο Rock am Ring το 2004 (σε αυτήν ο Shinoda τραγουδάει μόνο το μέρος κατά το δεύτερο μισό της γέφυρας) και πλήρως γίνεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης κατά την Projekt Revolution περιοδεία το 2003, στην οποία ηχογραφήθηκε και περιλήφθηκε το "Faint" single και είναι διαθέσιμο ως bonus κομμάτι για το Reanimation, όταν αγοράζεται στο iTunes. Στο κάλυμμα του single, αυτό ονομάζεται "One Step Closer" (Reanimated Live). Μπορεί επίσης να ακουστεί στη ζωντανή εμφάνιση στο Nottingham Rock City 2003 Live από την ηχογράφηση στο Nottingham. Κατά τη διάρκεια των 2006 ζωντανών εμφανίσεων στην Ιαπωνία, η γέφυρα Reanimation παιζόταν με το βασικό riff του τραγουδιού.
Μια ζωντανή έκδοση του τραγουδιού περιλαμβάνεται ως b-side στο"Faint".
Εντμίλσον
Μετέπειτα χρόνια
Στις 23 Μαΐου 2008, ο Εντμίλσον υπέγραψε για ένα χρόνο με τη Βιγιαρρεάλ ΚΦ. Μετά από μόνο δύο μήνες, ωστόσο, επέστρεψε στη χώρα του, όπου εντάχθηκε στη Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας με διετές συμβόλαιο. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στο πρώτο στάδιο του Κόπα Λιμπερταδόρες 2009 εναντίον της Κλουμπ Ρεάλ Ποτοσί, στις 29 Ιανουαρίου 2009, μόλις οκτώ μέρες μετά την άφιξή του.
Αφού δεν εμφανίστηκε στο πρωτάθλημα του Σάο Πάολο το 2010, ο Εντμίλσον διέκοψε το συμβόλαιό του με την Παλμέιρας και, στις 31 Ιανουαρίου, επέστρεψε στην Ισπανία, συμφωνώντας σε ένα πεντάμηνο συμβόλαιο με την Ρεάλ Σαραγόσα - εκείνη την εποχή, ήταν ήδη κάτοχος ιταλικού διαβατηρίου, επομένως δεν υπολογίζεται ως ξένος παίκτης. Αγωνίστηκε τακτικά στο υπόλοιπο της σεζόν, καθώς οι Αραγωνέζοι κατάφεραν να τερματίσουν εκτός της ζώνης του υποβιβασμού και είδε το συμβόλαιό του να παρατείνεται για άλλο ένα χρόνο.
One Step Closer
Ζωντανές εμφανίσεις
Για το 2010 A Thousand Suns World Tour, το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως το τελικό τραγούδι του κύριου σετ σε Ευρώπη/Βόρεια Αμερική, με ένα εκτεταμένο outro που χαρακτηρίζεται από ένα σόλο κιθάρας από τον Mike Shinoda, ενώ ο Brad Delson παίζει ένα εκτεταμένο τμήμα ρυθμού κατά τη διάρκεια του σόλο. Στο κύριο setlist στην Αυστραλία, όπως και σε πολλά τυχαία σετ, το τραγούδι ήταν το τελικό κομμάτι των συναυλιών.
Εντμίλσον
Μετέπειτα χρόνια
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2010, ο Εντμίλσον σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Σαραγόσα, η οποία έχασε με 3–5 εντός έδρας από τη Μάλαγα ΚΦ. Τον Ιούνιο του 2011, αφού συνέβαλε με μόλις 12 αγώνες στην οριστική απόφυγή του υποβιβασμού του συλλόγου, επέστρεψε στη χώρα του και εντάχθηκε στην Σεαρά Σπόρτιγνκ Κλαμπ, όπου παρέμεινε μέχρι την αποχώρησή του στο τέλος της χρονιάς.
One Step Closer
Μουσικό Βίντεο
Ο Joe Hahn των Linkin Park βρήκε την ιδέα για το βίντεο. Η αρχική έκδοση του βίντεο υποτίθεται ότι προορίζεται να είναι live υλικό της μπάντας με τους οπαδούς (παρόμοια με το μουσικό βίντεο για το "Faint").
Εντμίλσον
Εθνική ομάδα
Ο Εντμίλσον έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Βραζιλίας στις 18 Ιουλίου 2000, εναντίον της Παραγουάης. Επιλέχθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, βοήθησε την ομάδα να κερδίσει το 5ο τρόπαιο της διοργάνωσης και αγωνίστηκε σε 6 από τα 7 παιχνίδια, σκοράροντας το πρώτο (και μοναδικό) διεθνές του γκολ στη νίκη με 5–2 επί της Κόστα Ρίκα στη φάση των ομίλων.