cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινωνική διαστρωμάτωση
Κύρος
Το κύρος ορίζεται ως ο κοινωνικός σεβασμός και η αναγνώριση της αξίας που απολαμβάνει ένα άτομο μια δεδομένη χρονική στιγμή. Η απόκτηση κύρους χαρακτηρίζεται από μια προσπάθεια απόδοσης υλικής υπόστασης σε άυλες αξίες. Τα αντικείμενα που συνδέονται με την αξία κάποιων ατόμων μετατρέπονται σε σύμβολα και αποκτούν κοινωνική σημασία.
Οι κοινωνικές συναλλαγές μας με άλλους ανθρώπους συνίστανται ταυτόχρονα σε μια αναμέτρηση του σεβασμού που μπορούμε να αποσπάσουμε από τους άλλους ανθρώπους. Η συμπεριφορά μας προς ένα άλλο μέλος της κοινωνίας καθορίζεται από την αξία που θεωρούμε πως αυτό κατέχει και, ανάλογα με αυτή, πολλές φορές δρούμε με ανάλογους καθιερωμένους συμβολικούς τρόπους. Η κοινωνική θέση του κάθε ατόμου καθορίζει και τα στοιχεία εκείνα που του προσδίδουν κοινωνικό κύρος για τη συγκεκριμένη θέση. Διαφορετικές κοινωνικές θέσεις απαιτούν διαφορετικές συμβολικές ενδείξεις κύρους.
Ο Thorstein Velben ανέφερε πως η επίδειξη του πλούτου και του κύρους δεν αρκεί για την προβολή της υψηλής κοινωνικής θέσης κάποιου μέλους της κοινωνίας. Πρέπει να επιδεικνύεται και ο ελεύθερος χρόνος (ως ένδειξη πως κάποιος διαθέτει τόσο πλούτο και δύναμη ώστε δεν έχει ανάγκη να εργάζεται προκειμένου να τα αυξήσει) και η κατανάλωση των (κατά προτίμηση) ακριβών και δυσπρόσιτων για την πλειονότητα των μελών της κοινωνίας υλικών αγαθών.
Ισχύς
Σε μια κοινωνία, ισχύς είναι ο βαθμός στον οποίο ένα κοινωνικό υπολειπόμενο ή μια κοινωνική ομάδα έχει τη δυνατότητα να υποχρεώσει τα άλλα κοινωνικά υποκείμενα να κάνουν κάτι, ακόμα και παρά τη θέλησή τους ή να δεχθούν τις αντιλήψεις του. Μια ένδειξη ισχύος αποτελεί και το γεγονός ότι τα άτομα που βρίσκονται σε θέση ανώτερη του ατόμου με το οποίο συνδιαλλάσσονται μια δεδομένη χρονική στιγμή, δε μεταβάλλουν τη συμπεριφορά τους απέναντί του με τη μεταβολή της θέσης τους από ομιλητή σε ακροατή.
Η ισχύς εκφράζεται και με τη δυνατότητα κάποιων να υποχρεώνουν άλλα μέλη της κοινωνίας να δουλεύουν για δικό τους όφελος. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης στην κοινωνία, καθώς ο έλεγχος των απαραίτητων για την κάλυψη βασικών αναγκών μέσων, αλλά και των επιβραβεύσεων και των τιμωριών που λειτουργούν σαν κίνητρα, βρίσκεται στα χέρια των λίγων σε κάθε κοινωνία ισχυρών ατόμων. Τα ισχυρά αυτά άτομα βρίσκονται και στην πλεονεκτική θέση να ορίζουν τους δικούς τους κανόνες και όρους σύμφωνα με τους οποίους κάθε κοινωνικό υποκείμενο θα λειτουργεί.
Κοινωνική κινητικότητα
Είναι η διαδικασία με την οποία τα άτομα και οι κοινωνικές ομάδες μετακινούνται από το ένα επίπεδο της κοινωνικής διαστρωμάτωσης σε ένα άλλο, εφόσον το σύστημα της διαστρωμάτωσης της εκάστοτε κοινωνίας το επιτρέπει. Στα κλειστά κοινωνικά συστήματα, όπως στις ινδικές κάστες, η κοινωνική κινητικότητα είναι περιορισμένη.
Σε κάποιες κοινωνίες, ο καταμερισμός της εργασίας αλλάζει ανάλογα με την αλλαγή της κοινωνίας: λόγω της προσπάθειας των ελών των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων να ανελιχθούν στην κοινωνική διαστρωμάτωση, νέοι κλάδοι εργασίας δημιουργούνται ταυτόχρονα με το κλείσιμο άλλων κλάδων. Ως αποτέλεσμα, τροποποιείται ανάλογα και η κατανομή των οικονομικών πόρων. Ενδέχεται επίσης η διαφορετική κατανομή του ταλέντου με την πάροδο του χρόνου: αν και τα μέλη των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων έχουν περισσότερες ευκαιρίες για επιτυχία, κάποια άτομα των κατώτερων κοινωνικών τάξεων ενδέχεται να διαθέτουν ικανότητες που τους επιτρέπουν να καταλάβουν ανώτερες ιεραρχικά θέσεις στην κοινωνία και την εργασία.
Η ερμηνεία του λειτουργισμού
Η κοινωνική διαστρωμάτωση υπάρχει γιατί είναι ωφέλιμη για τη λειτουργία της κοινωνίας, δεν υπάρχει αταξική κοινωνία. Για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας πρέπει να καταλαμβάνονται όλες οι κοινωνικές θέσεις, ακόμα και αυτές που θεωρούνται υποτιμητικές. Για το λόγο αυτό, η κοινωνία πρέπει να παρέχει κίνητρα αφενός για την κατάληψη όλων των θέσεων, αφετέρου για την καλύτερη δυνατή λειτουργία του κάθε ατόμου στη θέση του, ιδιαίτερα στην περίπτωση των δοτών κοινωνικών θέσεων. Η ανάγκη των κινήτρων είναι ιδιαίτερα εμφανής στην περίπτωση όπου η κοινωνική θέση κάποιων ατόμων θεωρείται από τη υπόλοιπη κοινωνία, αλλά και από τα ίδια, υποτιμητική. Η κοινωνική ανισότητα είναι αναγκαίος μηχανισμός της κοινωνίας, καθώς μόνο τα άτομα που θεωρούνται κατώτερα κοινωνικά, θα αποδέχονταν έστω και στον ελάχιστο βαθμό να επιτελέσουν εργασίες που θεωρούν υποτιμητικές.
Χρησιμοποιώντας τη θέση του οικονομικού μοντέλου, ο λειτουργισμός υποστηρίζει πως οι πιο σημαντικές για τη λειτουργία της κοινωνίας θέσεις αμείβονται πιο καλά (ζήτηση), και για το λόγο αυτό καταλαμβάνονται από τα άτομα με τα περισσότερα προσόντα (προσφορά).
Η ερμηνεία της θεωρίας των συγκρούσεων
Η θεωρία των συγκρούσεων στηρίζεται στη μαρξιστική θεωρία για την πάλη των τάξεων. Συνίσταται στην πεποίθηση πως η κοινωνική διαστρωμάτωση υπάρχει διότι ωφελεί τα μέλη της κοινωνίας και τις κοινωνικές ομάδες με τη μεγαλύτερη ισχύ να επιβάλλονται και να εκμεταλλεύονται τους άλλους. Σύμφωνα με τον Μαρξ, τη σύγχρονη πάλη των τάξεων δημιουργεί η καπιταλιστική τάξη, ώστε να καρπώνονται την υπεραξία των εργαζομένων μέσω της εκμετάλλευσής τους. Η φύση των κοινωνικών τάξεων διαμορφώνεται από τον τρόπο απόκτησης των μέσων τους, ο οποίος εξαρτάται από το τεχνολογικό επίπεδο της εκάστοτε κοινωνίας.
Ο δύο βασικές κοινωνικές τάξεις, η άρχουσα τάξη και το προλεταριάτο, υποδιαιρούνται σε άλλες μικρότερες τάξεις. Στην κατώτερη τάξη στηρίζεται η μεσαία, της οποίας ο πληθυσμός αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου. Η ταξική συνείδηση της εργατικής τάξης διαμορφώνεται από ένα εξωτερικό επαναστατικό κόμμα. Αντίθετα, η συνείδηση των αρχουσών κοινωνικών ομάδων είναι πιο σταθερά θεμελιωμένη, καθώς, ως μειονότητα σε κάθε κοινωνία, οι ομάδες αυτές είναι πιο συμπαγείς.
Οι εργάτες αποδέχονται την άνιση αυτή, κατάσταση διότι διαθέτουν μια ψευδή αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας του συστήματος. Αγωνιζόμενοι όμως εναντίον των καπιταλιστών, συνειδητοποιούν την πραγματική κατάσταση των γεγονότων και αποκτούν τη λεγόμενη ταξική συνείδηση. Αν και οι χαμηλότερες τάξεις θεωρούνται αμελητέας σημαντικότητας, είναι θεμελιώδεις για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και της οικονομίας.
Ο E. O. Wright προσδιόρισε τέσσερα είδη κοινωνικών τάξεων: τους καπιταλιστές (ιδιοκτήτες μεγάλων επιχειρήσεων), τους διευθυντές (διευθύνουν τις μεγάλες επιχειρήσεις), τους εργαζομένους (υπάλληλοι) και τη μικροαστική τάξη (μικροεπιχειρηματίες).
Κοινωνική τάξη και κοινωνική θέση
Ο Μ. Βέμπερ (1921) ανέφερε πως μπορούμε υπεραπλουστευμένα να θεωρήσουμε πως οι κοινωνικές τάξεις διαμορφώνονται σε συνάρτηση με την παραγωγή και κτήση αγαθών, ενώ οι ομάδες κοινωνικής θέσης ιεραρχούνται στην κοινωνία ανάλογα με την κατανάλωση αγαθών.
Κατά τον Μαρξ, οι κοινωνικές τάξεις στον καπιταλισμό διαμορφώνονται/συγκροτούνται βάσει των εξής κριτηρίων: α. Ιδιοκτησία ή όχι των μέσων παραγωγής, β. Διευθυντική θέση ή όχι στην παραγωγική διαδικασία, γ. παραγωγή ή όχι έμμεσης και άμεσης υπεραξίας, δ. ύψος μισθού. Έτσι, η αστική τάξη αποτελείται από τα άτομα εκείνα τα οποία είτε κατέχουν μέσα παραγωγής, είτε έχουν διευθυντική θέση στην παραγωγή (μάνατζερς κλπ), είτε το ύψος του μισθού και γενικά των εσόδων τους είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από τον μέσον όρο της εποχής την οποία αναλύουμε. Αντιθέτως η εργατική τάξη αποτελείται από τα άτομα εκείνα τα οποία δεν κατέχουν μέσα παραγωγής, αντιστοίχως δεν έχουν διευθυντική θέση σε αυτά, το ύψος του μισθούς/εσόδων τους δεν απέχει πολύ από τον μέσο όρο της εποχής και παράγουν έμμεσα ή άμεσα υπεραξία.
Έτσι τα άτομα που συνιστούν την εργατική τάξη είναι υποχρεωμένα να πωλούν, ή κατά σύγχρονη αντίληψη να νοικιάζουν, την εργατική τους δύναμη, ή τέχνη, στους κατόχους των μέσων παραγωγής του κάθε συστήματος ή στους εκάστοτε διαχειριστές αυτού. Η παράλληλη ύπαρξη των κοινωνικών τάξεων με τις κοινωνικές θέσεις περιπλέκει την κοινωνική διαστρωμάτωση. Επιπλέον, οι κοινωνίες πλέον τείνουν να οργανώνονται κατά τάξεις περισσότερο και λιγότερο κατά κοινωνικές θέσεις. Επιπρόσθετα, ο Cole (1995) υποστήριξε πως δεν στηρίζονται όλες οι ελίτ σε ταξικές βάσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινωνιολογία Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Οικονομικοί δείκτες Κατηγορία:Κοινωνική ανισότητα Διαστρωματωση
Εμμηνόπαυση
Εμμηνόπαυση είναι η χρονική περίοδος κατά την οποία η γυναίκα παύει να έχει έμμηνη ρήση (περίοδο). Η ηλικία εμμηνόπαυσης ποικίλλει, αλλά συνήθως εμφανίζεται μεταξύ 45 και 55 ετών. Μία γυναίκα για να θεωρηθεί ότι είναι σε εμμηνόπαυση,  πρέπει να περάσει ολόκληρο ημερολογιακό έτος δίχως έμμηνο ρύση. Βεβαίως υπάρχει και η έννοια της πρώιμης εμμηνόπαυσης όπου η έλευση της κλιμακτηρίου έρχεται ακόμα και σε ηλικία κάτω των 40 ετών. Δεν υπάρχει κάποιο προγνωστικό στοιχείο που να προβλέπει πότε αυτό το γεγονός θα λάβει χώρα. Η μέση ηλικία εμφάνισης είναι γύρω στα 45 χρόνια, αλλά μπορεί να αρχίσει σε οποιαδήποτε ηλικία μεταξύ 35 και 60 ετών.
Συμπτώματα της εμμηνόπαυσης αποτελούν οι εξάψεις, νυκτερινοί ιδρώτες, η δυσκολία να κοιμηθεί η γυναίκα, το άγχος, πόνος κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης και μειωμένη διάθεση για σεξ (μειωμένη λίμπιντο). Τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης μπορούν να συνεχίσουν και χρόνια μετά την εμμηνόπαυση.
H εμμηνόπαυση μπορεί να προκύψει από την φυσιολογική διαδικασία γήρανσης, την πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια, υστερεκτομή, ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικολογία
Θεόκλητος Στράγκας (Επίσκοπος Ακόβου)
Ο Επίσκοπος Ακόβου Θεόκλητος Στράγκας (1909-1991) ήταν Έλληνας ιεράρχης, Θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Αθανάσιος Στράγκας γεννήθηκε τη 1η Φεβρουαρίου του 1909 στον Πειραιά. Μετά το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του εισήλθε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις 25-2-1934 χειροτονήθηκε διάκονος στον ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Πειραιώς από τον Μητροπολίτη Ύδρας Προκόπιο, στις 12-5-1940 Πρεσβύτερος και το 1944 Αρχιμανδρίτης από τον Μητροπολίτη Θηβών Πολύκαρπο.
Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Θηβών (1944), ως Πρωτοσύγκελος, Εφημέριος και Ιεροκήρυκας στην Μητρόπολη Εδέσσης και Πέλλης το 1945- 1950. Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα από τον Βασιλιά Παύλο το 1949. Υπηρέτησε ως Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου κατά τα έτη 1960-1966.
Ο Θεόκλητος Στράγκας υπηρέτησε ως εφημέριος σε πολλές εκκλησίες των Αθηνών. Υπήρξε Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας επί 40 έτη. Το 1990 ο αρχιμανδρίτης Θεόκλητος μετέβη στον Καναδά όπου, σε ηλικία ογδόντα ετών χειροτονήθηκε Τιτουλάριος Μητροπολίτης Ακόβου από την Ιερά Επισκοπή Νέας Αγγλίας πρώην Εξαρχεία Πατριαρχείου Αλεξανδρείας εν Αμερική και Καναδά.
Ήταν ιδρυτής και κτήτωρ του Ασκητηρίου Γαργαλιάνων Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ. Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο, μεταξύ άλλων:
Εκοιμήθη στην Αθήνα το 1991.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Ταορμίνα
Η Ταορμίνα (ιταλικά: Taormina, σικελικά: Taurmina, αρχ. ελληνικά: Ταυρομένιον, λατινικά: Tauromenium, طبرمين / Ταμπαρμίν) είναι κωμόπολη στη Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας της βορειοανατολικής Σικελίας στην Ιταλία. Έχει πληθυσμό περίπου 11.000 κατοίκων και εκτείνεται σε 13 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ιδρύθηκε από τους αποίκους της Νάξου Σικελίας ως Ταυρομένιο και αποτέλεσε σημαντική πόλη των αποικιών της Μεγάλης Ελλάδας στην κάτω Ιταλία, και μετέπειτα σημαντικό εμπορικό κόμβο κατά τη ρωμαϊκή/βυζαντινή περίοδο. Κατόπιν αποτέλεσε διαδοχική κτήση διάφορων κατακτητών από Άραβες και Νορμανδούς κατά τον Μεσαίωνα, έως τα διάφορα ιταλικά κρατίδια και ισπανικές και γαλλικές ηγεμονίες κατά την ύστερη Αναγέννηση και Διαφωτισμό. Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας και κατασκευή σιδηροδρόμου τον 19ο αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε ξανά και αποτέλεσε δημοφιλή τουριστικό προορισμό αποκτώντας κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, εξακολουθώντας να έχει υψηλό αριθμό επισκεπτών έως σήμερα.
Αρχαϊκή εποχή
Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής φέρονται να ήταν οι Σικελοί, γηγενείς λαός της Σικελίας, πριν την έλευση των Ελλήνων αποίκων από τη Χαλκίδα το 734 π.Χ. οι οποίοι ίδρυσαν την πόλη της Νάξου της Σικελίας στην περιοχή. Οι κάτοικοι της Νάξου με τη σειρά τους, υπό τον Ανδρόμαχο το 358 π.Χ., ήταν αυτοί που ίδρυσαν την πόλη την οποία ονόμασαν Ταυρομένιο καθώς βρισκόταν δίπλα από τον λόφο Ταύρο.
Κλασική και ελληνιστική περίοδος
Δέχτηκε ανεπιτυχή πολιορκία από τις Συρακούσες το 394 π.Χ. του Διονυσίου Α´ καθώς το Ταυρομένιο -πόλη των γηγενών Σικελών την περίοδο εκείνη- είχε συμμαχήσει με τους Καρχηδόνιους. Μερικές δεκαετίες αργότερα, ιδρύθηκε η ελληνική αποικία από τον Ανδρόμαχο, και ο νέος οικισμός γνώρισε γρήγορη ανάπτυξη και θεωρούνταν σημαντική πόλη της περιοχής. Αργότερα, ο Κορίνθιος στρατηγός Τιμολέων αποβιβάστηκε εκεί το 345 π.Χ. στην εκστρατεία του εναντίον των Καρχηδονίων ως σύμμαχος των ελληνικών αποικιών, και ως εχθρός των τυράννων των πόλεων. Την περίοδο εκείνη η πόλη εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό τον Ανδρόμαχο, του οποίου η διαχείριση της πόλης ήταν ήπια και αρμονική σε αντίθεση με τις τυραννίδες των υπολοίπων ελληνικών πόλεων της Σικελίας. Μετά την επικράτηση του Τιμολέοντα, επιτράπηκε στον Ανδρόμαχο να διατηρήσει το αξίωμα του έως τον θάνατο του.
Αμάδοκος Β΄
Ο Aμάδοκος Β΄, επίσης Αμάτοκος, ήταν βασιλιάς των Οδρυσών στη Θράκη, ο οποίος κυβέρνησε από το 360 έως το π. 351 π.Χ.
Ταορμίνα
Κλασική και ελληνιστική περίοδος
Κατά τις μετέπειτα δεκαετίες, αρχικά τέθηκε υπό τον έλεγχο του Αγαθοκλή, τυράννου των Συρακουσών, και κατόπιν του τοπικού τυράννου Τινδαρίωνα, ο οποίος προσκάλεσε τον Πύρρο της Ηπείρου στην περιοχή το 278 π.Χ. ώστε να βοηθήσει στον πόλεμο των ελληνικών αποικιών εναντίον της αναδυόμενης δύναμης των Ρωμαίων. Άλλοι τύραννοι της ίδιας περιόδου ήταν ο Ικέτας των Συρακουσών και ο Φιντίας του Αγκριτζέντο. Αργότερα η πόλη ξανατέθηκε υπό την επιρροή των Συρακουσών, υπό τον Ιέρωνα Β´, ο οποίος διατήρησε την πόλη κατά τη συνθηκολόγηση του με τους Ρωμαίους το 263 π.Χ. .
Αμάδοκος Β΄
Βιογραφία
Ο Αμάδοκος Β΄ ήταν γιος του Αμαδόκου Α' (Μέδοκου), σύμφωνα με ένα απόσπασμα τού Θεόπομπου, που διευκρινίζει ότι υπήρχαν δύο βασιλείς ονόματι Αμάδοκος, πατέρας και γιος, από τους οποίους ο γιος ήταν σύγχρονος του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας. Δεν είναι σαφές πότε ο Αμάδοκος Β΄ διεκδίκησε για πρώτη φορά τον θρόνο και νομισματικά στοιχεία για έναν Αμάδοκο ως αντίπαλο του Κότυ Α΄ στα τέλη της δεκαετίας του 380 ή στις αρχές του 370 π.Χ. μπορεί να αναφέρονται σε αυτόν και όχι στον πατέρα του. Λίγο μετά τη δολοφονία του Κότυ Α΄ τον Σεπτέμβριο του 360 π.Χ., ο γιος και διάδοχός του Κερσοβλέπτης βρέθηκε αντιμέτωπος με αρκετούς αντιπάλους, συμπεριλαμβανομένων των Aμαδόκου Β΄ και Bηρισάδη. Αφού εξάλειψε μερικούς άλλους αντιπάλους, ο Κερσοβλεπτής το 357 π.Χ. αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε διχοτόμηση τού βασιλείου με τον Αμάδοκο Β΄ και τον Βηρισάδη, οι οποίοι είχαν εξασφαλίσει την υποστήριξη των Αθηναίων. Έτσι ο Κερσοβλέπτης κράτησε την ανατολική Θράκη, ο Αμαδόκος Β΄ την κεντρική Θράκη και ο Βηρισάδης τη δυτική Θράκη. Η περιοχή υπό τον έλεγχο του Aμαδόκου Β΄ θεωρείται γενικά ότι βρίσκεται δυτικά του ποταμού Έβρου και βόρεια της Μαρώνειας. Πιθανότατα να τού ανήκε η οχυρή κατοικία ενός Θρακιώτη ηγεμόνα στην κορυφή Κόζι Γκραμάντι, επάνω από το χωριό Σταρόσελ. Το 354 ή το 353 π.Χ. ο Κερσοβλέπτης και ο Φίλιππος Β΄ σχεδίασαν κοινή δράση κατά του Αμαδόκου και των Αθηναίων. Όταν αυτό το σχέδιο απέτυχε, ο Κερσοβλέπτης έκανε συμμαχία με τους Αθηναίους, παρασύροντάς τους μακριά από τη συμφωνία τους με τον Aμάδοκο, και επιτέθηκε μόνος του στον Αμάδοκο. Τώρα επενέβη ο Φίλιππος Β΄, επιτιθέμενος και νικώντας τον Κερσοβλέπτη το 352 π.Χ. Περίπου αυτή τη στιγμή ο Αμάδοκος εξαφανίζεται από τις πηγές. Τον διαδέχθηκε ο Τήρης Γ'΄, ο οποίος ήταν πιθανότατα γιος του.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Ταορμίνα
Ρωμαϊκή περίοδος
Μετά τον θάνατο του Ιέρωνα το 215 π.Χ., προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή δημοκρατία, μαζί με την ευρύτερη περιοχή της Σικελίας. Δεν είναι βέβαιη η συμμετοχή της στον Β´ Καρχηδονιακό πόλεμο, ενώ ο ρήτορας Κικέρωνας (1ος αιώνας π.Χ.) ανέφερε πως η πόλη απολάμβανε κάποιον βαθμό αυτονομίας (civitas foederata) ως ομόσπονδη συμμαχική πόλη. Η πόλη ωστόσο είχε σημαντικές καταστροφές κατά τον Α´ πόλεμο των δούλων (134–132 π.Χ.) όταν έγινε ξεσηκωμός των σκλάβων στη Σικελία εναντίον των Ρωμαίων, και αποτέλεσε μια από τις κύριες έδρες τους στο νησί. Η πόλη πολιορκήθηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Πόπλιο Ρουπίλιο, και αντιστάθηκε έως ότου οι Ρωμαίοι κατάφεραν να εισέλθουν στην πόλη και τους σκότωσαν όλους.
Το Ταυρομένιο είχε ξανά προβεβλημένο ρόλο κατά τους εμφύλιους ρωμαϊκούς πολέμους του Σέξτου Πομπηίου στη Σικελία, και το 36 π.Χ. αποτέλεσε το κύριο οχυρό του στη διαμάχη του εναντίον των δυνάμεων του Οκταβιανού. Στην περιοχή ακολούθησε η ναυμαχία μεταξύ των 2 αντιπάλων, όπου ο Πομπήιος ηττήθηκε οριστικά. Μετά τη λήξη της σύγκρουσης, ο Οκταβιανός έδιωξε τους παλιούς κατοίκους της πόλης και την εποίκησε με νέο πληθυσμό.
Μετέπειτα αναφορές για την πόλη γίνονται από τον Στράβωνα (1ος αιώνας π.Χ./μ.Χ.) ο οποίος αναφέρει πως η πόλη ευημερούσε, ωστόσο είχε μικρότερο πληθυσμό από τη Μεσσήνη και την Κατάνη. Κατά τον 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ. ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την αναφέρουν ως ρωμαϊκή αποικία (colonia). Αναφέρεται επίσης πως η περιοχή ήταν γνωστή για το πολύ καλό κρασί της, καθώς και για την ποιότητα του μαρμάρου της.
Με την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας το 476 μ.Χ., το Ταυρομένιο εξακολούθησε να αποτελεί σημαντική πόλη της Σικελίας, και η περιοχή εξακολούθησε να βρίσκεται υπό την κυριότητα της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας/Βυζαντίου πλέον.
Μεσαίωνας
Μετά από μια αρχική επιδρομή των Φατιμιδών Αράβων το 902 από τους Άραβες, κατακτήθηκε τελικά κατά τη δεύτερη προσπάθεια τους το 962 μετά από την 7μηνη πολιορκία του Ταυρομένιου. Μετονομάστηκε σε Αλ-Μουζίγια προς τιμή του Φατιμίδη χαλίφη Αλ-Μουίζ (953–75) και ήταν επίσης γνωστή και ως Ταμπαρμίν. Οι Άραβες διατήρησαν την πόλη έως το 1078, όταν καταλήφθηκε πλέον από τους Νορμανδούς του Ρογήρου Α´ της Σικελίας. Έως το σημείο αυτό η πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης και της ευρύτερης περιοχής εξακολουθούσαν να είναι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας.
Μετά τους Νορμανδούς, η Ταορμίνα πλέον γνώρισε μια σειρά από διαδοχικές καταλήψεις και επανακαταλήψεις από τους Γερμανούς Χοενστάουφεν της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τους Γάλλους των Καπετιδών-Ανζού, και κατόπιν του ισπανικού Αραγωνικού βασιλείου. Το 1410 ο βασιλιάς Μαρτίνος της Αραγωνίας εκλέχτηκε στον θρόνο του από το κοινοβούλιο της Σικελίας. Κατόπιν αποτέλεσε μέρος του ευρύτερου βασιλείου των δύο Σικελιών το 1442.
Νεότερη εποχή
Η πόλη πολιορκήθηκε το 1675 και κατακτήθηκε από τους Γάλλους οι οποίοι είχαν επίσης καταλάβει τη Μεσσήνη. Υπό τον οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας πλέον η Ταορμίνα δεν είχε κάποιον ιδιαίτερο ρόλο, πέρα από κάποιες βασικές υποδομές. Το 1860 έγινε μέρος της Ιταλίας με την ιταλική ενοποίηση.
Με την κατασκευή σιδηροδρόμου κατά τον 19ο αιώνα η πόλη εξελίχθηκε σε δημοφιλές τουριστικό θέρετρο. Στην πόλη εργάστηκαν διάσημοι καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο φωτογράφος γυμνών μοντέλων Βίλχελμ φον Γκλούντεν (Wilhelm von Gloeden), ο ζωγράφος Όττο Γκέλενγκ (Otto Geleng), καθώς και ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε ο οποίος περιέγραψε την πόλη στο έργο του με τίτλο Ταξίδι στην Ιταλία.
Άνω Βέργα Μεσσηνίας
Η Άνω Βέργα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 16 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Βέργας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Η Άνω Βέργα βρίσκεται σε υψόμετρο 869 μέτρων στον Ταΰγετο, πάνω από την Καλαμάτα και μέχρι το 1956 ονομαζόταν Άνω Σέλιτσα.
Ταορμίνα
Αξιοθέατα
Η σύγχρονη πόλη είναι κτισμένη επί της αρχαίας, έτσι υπάρχουν πολλά αξιοθέατα κτισμάτων από την αρχαία εποχή. Η παλαιά πόλη βρίσκεται περίπου 250 μέτρα από το ύψος της θάλασσας, και κοντά βρίσκονται και τα ερείπια του αραβικού κάστρου στην κορυφή του βράχου στα 150 μέτρα ψηλότερα.
Άνω Βέργα Μεσσηνίας
Μάχη Βέργας
Στην περιοχή της Άνω Βέργας και Κάτω Βέργας, έγινε η ιστορική Μάχη της Βέργας, που οι Μανιάτες οχυρωμένοι πίσω από το «Τείχος της Βέργας», νίκησαν τον Ιμπραήμ και η Μάνη παρέμεινε αδούλωτη.
Ταορμίνα
Αξιοθέατα
Σημαντικό αρχαίο αξιοθέατο αποτελεί το αρχαίο θέατρο του Ταυρομενίου / Ταορμίνα (Teatro antico di Taormina), ή αλλιώς γνωστό ως το ελληνικό θέατρο (teatro greco). Τμήματα του είναι κατασκευασμένα από τούβλο, και έτσι πιθανώς μέρος του κατασκευάστηκε κατά τη ρωμαϊκή περίοδο επί παλαιότερου θεάτρου κορινθιακού ρυθμού στην ίδια τοποθεσία. Με διάμετρο 109 μέτρων είναι το 2ο μεγαλύτερο αρχαίο θέατρο στη Σικελία μετά τα 150 μέτρα του θεάτρου των Συρακουσών, και χρησιμοποιείται και για σύγχρονες εκδηλώσεις και συναυλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Λίτσα Σπάθη
Η Λίτσα Σπάθη (γεννηθείσα το 1958 στην Κεφαλονιά) είναι ελληνογερμανίδα ζωγράφος που εργάζεται στους τομείς του φλούξους και της μέιλ αρτ. Ζει στη Γερμανία από το 1973 και επί του παρόντος εργάζεται στη Χαϊδελβέργη και τη Μπρέντα (Ολλανδία).
Το 2003 ίδρυσε το Κέντρο Φλούξους της Χαϊδελβέργης με τον Ρούουντ Γιάνσεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Χρυσός Κανόνας (χρηματοοικονομικό σύστημα)
Χρυσός κανόνας (gold standard) είναι το πρώτο σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών, σύμφωνα με το οποίο το νόμισμα ήταν μετατρέψιμο σε χρυσό σε ορισμένη τιμή και αντίστροφα και επιτρεπόταν η ελεύθερη εξαγωγή του χρυσού στο εξωτερικό.
Τα νομίσματα είχαν μια κεντρική ισοτιμία έναντι του χρυσού και με βάση αυτή την ισοτιμία προέκυπταν οι διμερείς ισοτιμίες των νομισμάτων. Ήταν δηλαδή ένα σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών. Oι ΗΠΑ προσχώρησαν στο σύστημα το 1879, το οποίο λειτούργησε ικανοποιητικά μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά από αυτόν παρατηρήθηκε ευρεία διακύμανση των νομισμάτων σε σχέση με την τιμή του χρυσού και παρεμβάσεις των κερδοσκόπων στο μηχανισμό.
Το σύστημα τροποποιήθηκε με τις συμφωνίες του Bretton Woods, το 1944, ενώ το νόμισμα των ΗΠΑ ήταν το μόνο που παρέμεινε μετατρέψιμο σε χρυσό μέχρι το 1971.
Κατηγορία:Χρυσός Κατηγορία:Νομισματική πολιτική Κατηγορία:Ιστορία του διεθνούς εμπορίου
Πράσινο Αριστερό Κόμμα
Το Yeşil Sol Parti (Πράσινο Αριστερό Κόμμα) ή YSP είναι πολιτικό κόμμα στην Τουρκία που ιδρύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2012. Το σύμβολό του αποτελείται από ένα δέντρο με μωβ κορμό που σχηματίζει μια ανθρώπινη φιγούρα, την κόμη που αποτελείται από μεμονωμένα πράσινα φύλλα και τον κίτρινο ήλιο που σχηματίζει το κεφάλι της ανθρώπινης φιγούρας στο κέντρο της κόμης.
Ιστορία
Το YSP, που παλαιότερα ονομαζόταν Yeşiller ve Sol Gelecek Partisi (Κόμμα Πράσινου και Αριστερού Μέλλοντος), ιδρύθηκε από τη συγχώνευση του Eşitlik ve Demokrasi Partisi (Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας) και του Yeşiller Partisi (Πράσινο Κόμμα). Αυτοπροσδιορίζεται ως πράσινο κόμμα με αριστερές-φιλελεύθερες ιδέες.
Στο Δεύτερο Τακτικό Συνέδριο του κόμματος στις 2 Απριλίου 2016, το κόμμα άλλαξε το όνομά του σε Yeşil Sol Partisi (YSP). Το σημερινό λογότυπο του κόμματος οφείλεται στην απόφαση που ελήφθη στο Δεύτερο Έκτακτο Συνέδριο στις 16 Οκτωβρίου 2022 Ο Ντεμιρτάς πρότεινε αργότερα ότι σε περίπτωση πιθανής απαγόρευσης του HDP, όλοι οι υποψήφιοι της κοινοβουλευτικής ομάδας του HDP θα κατέβαιναν στο όνομα του YSP στις βουλευτικές εκλογές του 2023.
Με την απόφαση της 24ης Μαρτίου 2023, το HDP, το Emekçi Hareket Partisi (Κόμμα Εργατικού Κινήματος) και το Toplumsal Özgürlük Partisi (Κόμμα Κοινωνικής Ελευθερίας) αποφάσισαν να κατέλθουν στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές ενωμένοι στις λίστες του YSP, προκειμένου να ενισχύσουν τη συμμαχία Millet İttifakı (Συμμαχία του Έθνους) του ηγέτη της αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου. Ως εκ τούτου, το YSP αντιμετωπίζεται ως κόμμα-κλειδί για τις προεδρικές εκλογές του 2023.
LibriVox
Το LibriVox είναι μια ελεύθερη ψηφιακή βιβλιοθήκη ηχογραφημένων βιβλίων. Τα βιβλία που διαβάζονται από τους εθελοντές όλου του κόσμου ανήκουν στο δημόσιο  τομέα.
Ίδρυση
εναλλ.=Ο Hugh McGuire|αριστερά|μικρογραφία|Ο Hugh McGuire Ιδρύθηκε το 2005 από τον Hugh McGuire με σκοπό να δώσει δωρεάν πρόσβαση στο κοινό  ηχογραφημένες αναγνώσεις βιβλίων του  δημόσιου  τομέα. Το πρώτο βιβλίο που ηχογραφήθηκε στο LibriVox ήταν το The Secret Agent. (Μυστικός πράκτορας)<BR> Σε μια συνέντευξη του 2006 στα αγγλικά εξηγεί την επιθυμία του να διαθέσει τα παλιά βιβλία χωρίς πνευματικά δικαιώματα και τη φιλοσοφία του LibriVox
Ετυμολογία
Το LibriVox είναι μια επινοημένη λέξη εμπνευσμένη από τις λατινικές λέξεις liber (βιβλίο) στη γενική μορφή libri και vox (φωνή), με τη σημασία BookVoice (ή φωνή του βιβλίου).
Η διαδικασία
Ένα βιβλίο μπορεί να διαβαστεί από ένα ή περισσότερα άτομα. Στη δεύτερη περίπτωση, ο συντονιστής συλλέγει τα αρχεία ήχου που σχετίζονται με το έργο και κάνει την επεξεργασία του έργου. Αυτό που μετράει είναι η τεχνική ποιότητα των αρχείων. μικρογραφία|252x252εσ
Η διαθεσιμότητα των ηχοβιβλίων
Τα ολοκληρωμένα ηχοβιβλία των εθελοντών είναι διαθέσιμα στον ιστότοπο του LibriVox σε μορφή MP3 και Ogg Vorbis και αποθηκεύονται φυσικά στο Internet Archive, το οποίο προσφέρει δωρεάν χώρο στο LibriVox.
Πάνω από 9000 ηχογραφημένα βιβλία ήταν ήδη διαθέσιμα στο κοινό  το Δεκέμβριο του 2015: περίπου το 90 %  των βιβλίων είναι  στα αγγλικά, αλλά επίσης  και σε άλλες γλώσσες  όπως:  τα γαλλικά,  τα γερμανικά, τα ελληνικά ακόμα και τα κινέζικα. Τον Αύγουστο του 2016, 24.000 ηχοβιβλία ήταν διαθέσιμα σε 75 γλώσσες.
Για την ελληνική γλώσσα είναι δύσκολο να δοθεί αριθμό ηχοβιβλίων. Πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν ηχογραφήσεις  από ελληνόφωνους και από ελληνομαθείς.
Φήμη
Το LibriVox έχει λάβει την υποστήριξη του Internet Archive και  του Project  Gutenberg. O Mike Linksvayer το περιέγραψε το 2008 ως "ίσως το πιο ενδιαφέρον έργο συλλογικής συνεργασίας "
Το έργο που παράγει το LibriVox έχει επίσης παρουσιαστεί στον διεθνή Τύπο και προτάθηκε από το BBC's Click, το MSNBC's Today Show,  Reason,  Wired, το περιοδικό US PC Magazine καθώς και στις εφημερίδες UK Metro και Sunday Times.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Ρόκας Γκιεντράιτις
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 2013, ο Γκιεντράιτις αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) Τελικών του Λιθουανικού Πρωταθλήματος, αφού σημείωσε 26 πόντους και οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο. Στη συνέχεια υπέγραψε με τον σύλλογο ΜΚ Σιαουλιάι, στον οποίο ο πατέρας του έπαιξε σε όλη την πορεία του.
Αφού συνέχισε να παίζει σταθερά, ο Γκιεντράιτις συμφώνησε αργότερα από τον σημαντική λιθουανική ομάδα Λιέτουβος Ρίτας και εντάχθηκε σε αυτήν το 2015. Στις 5 Ιουλίου 2018, ο Γκιεντράιτις έλυσε το συμβόλαιό του με την ομάδα.
Στις 6 Ιουλίου 2018, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Άλμπα Βερολίνου του Γερμανικού Πρωταθλήματος. Τη σεζόν 2019-20, στην Ευρωλίγκα μέτρησε 13.8 πόντους και 4 ριμπάουντ σε 25 αγώνες.
Στις 4 Ιουλίου 2020, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Σάσκι Μπασκόνια. Στις 9 Οκτωβρίου 2020, ο Γκιεντράιτις σημείωσε 26 πόντους στην Ευρωλίγκα και με αυτόν τον τρόπο πέτυχε το νέο του ατομικό ρεκόρ πόντων στην διοργάνωση. Στις 18 Οκτωβρίου 2020 κόντρα στην Χίμκι, είχε 20 πόντους (3/4 δίποντα, 2/5 τρίποντα, 8/9 βολές), 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 4 κλεψίματα, 4 κερδισμένα φάουλ και συνολικά 30 βαθμούς στο PIR. Τη σεζόν 2022-23, σούταρε με το εντυπωσιακό 57.5% στο δίποντο και είχε συνολικά 10.4 πόντους, 5.9 ριμπάουντ και 1.6 ασίστ σε 34 αγώνες στην Ευρωλίγκα. Στις 14 Ιουλίου 2023, αποχώρησε από το σύλλογο μετά από τρία χρόνια.
Στις 15 Ιουλίου 2023, ανακοινώθηκε από τον Ερυθρό Αστέρα μέχρι το 2024.
Εθνική Ομάδα
Κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια με τις μικρές εθνικές ομάδες της Λιθουανίας: Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ανδρών FIBA το 2011 και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών το 2012. Το 2015 ο Γκιεντράιτις συμπεριλήφθηκε στον διευρυμένο κατάλογο υποψηφίων της εθνικής ομάδας ανδρών της Λιθουανίας, υπό τον Γιόνας Καζλάουσκας. Συμμετείχε επίσης στο προπονητικό στρατόπεδο της εθνικής ομάδας, αλλά αφέθηκε ελεύθερος στις 16 Αυγούστου. Επέστρεψε στην εθνική ομάδα το 2016, αλλά και πάλι αποδεσμεύτηκε γρήγορα στις 5 Ιουλίου. Το 2017, ο Γκιεντράιτις προσκλήθηκε στο προπονητικό στρατόπεδο της ομάδας στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017, για να αποδεσμευτεί στις 11 Αυγούστου.
Το 2019, σε ηλικία 27 ετών, ο Γκιεντράιτις έκανε την πρώτη συμμετοχή του στην εθνική ομάδα, αφού επιλέχθηκε στην τελική σύνθεση των 12 αθλητών για το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIBA του 2019 υπό τον προπονητή Νταΐνιους Αντομάιτις.
Προσωπική ζωή
Είναι γιος του προπονητή καλαθοσφαίρισης και πρώην αστέρα της ΜΚ Σιαουλιάι Ρομπέρτας Γκιεντράιτις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019
Φανάρι Ηλείας
Το Φανάρι είναι ένα ιστορικό ορεινό χωριό της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Φανάρι βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του πρώην νομού και προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας, στις βόρειες πλαγιές του όρους Μίνθη σε υψόμετρο 640 μέτρα. Απέχει 36 χλμ. Α. από τα Κρέστενα (έδρα δήμου), 10 χλμ. (οδηγικά) Δ. από την Ανδρίτσαινα και 55 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο. Από την περίοδο της Ενετοκρατίας και μέχρι την Επανάσταση του 1821, αναφέρεται ως έδρα της ομώνυμης επαρχίας.
Ονομασία
Το Φανάρι πήρε το όνομα του από τα φανάρια με τα οποία πραγματοποιούνταν η επικοινωνία με το Κάστρο του Κρεπακόρε τις παλιές εποχές. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως το Φανάρι ήταν γνωστό ως Αρδίτσα, όνομα που οφείλεται στο υδάτινο στοιχείο του χωριού (2 ρεματιές, πολλές πηγές, υδρόμυλοι και υδραγωγείο).
Διοικητικά στοιχεία
Με τον Νόμο Καποδίστρια (1998) αποτέλεσε διοικητικά μέρος του δήμου Ανδρίτσαινας, ενώ με τον Νόμο Καλλικράτη (2010) ανήκει στο Δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων]. Ανήκε στην Επαρχία Ολυμπίας η οποία με την διοικητική διαίρεση του 1833 μετονομάστηκε σε Επαρχία Ολυμπίας ως μία από τις έξι επαρχίες του νομού Μεσσηνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Φαναρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανδρίτσαινας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 127 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Boeing
Η Boeing Company είναι Αμερικάνικη πολυεθνική εταιρεία, η οποία σχεδιάζει, κατασκευάζει και πωλεί αεροπλάνα, ελικόπτερα, πυραύλους και δορυφόρους. Επίσης, παρέχει χρηματοδοτική μίσθωση (γνωστό ως leasing) και υπηρεσίες παροχής προϊόντων. Η Boeing είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες κατασκευής αεροπλάνων, ο δεύτερος μεγαλύτερος αμυντικός ανάδοχος στον κόσμο και ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η μετοχή της Boeing είναι μέρος του βιομηχανικού δείκτη Dow Jones.
Τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας βρίσκονται στο Σικάγο. Η εταιρία διοικείται από τον πρόεδρο και διευθύνων σύμβουλο Dennis Muilenburg και είναι οργανωμένη σε πέντε βασικά τμήματα: Τα Εμπορικά Αεροσκάφη Boeing (BCA), την Άμυνα, το Διάστημα και την Ασφάλεια Boeing (BDS), την Μηχανική, την Λειτουργία και Τεχνολογία, την Πρωτεύουσα Boeing και το Group  Κοινών Υπηρεσιών Boeing. To 2013, η Boeing κατέγραψε έσοδα ύψους $86,623 δισεκατομμυρίων στις πωλήσεις, ενώ το 2015 $96,11 δισεκατομμύρια δολάρια.
Πριν το 1930
Τον Μάρτιο του 1910, ο Ουίλιαμ Ε. Μπόινγκ αγόρασε στο Σιάτλ το ναυπηγείο Heath στον ποταμό Duwamish, το οποίο αργότερα έγινε το πρώτο του εργοστάσιο αεροπλάνων. Η εταιρία Boeing εγκαταστάθηκε στο Σιάτλ από τον Ουίλιαμ Μπόινγκ, στις 15 Ιουλίου 1916, με την ονομασία "Pacific Aero Products Co." Αργότερα η εταιρία εγκαταστάθηκε στο Ντελαγουέρ. Ο Boeing, ο οποίος είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, δούλευε αρχικά στη βιομηχανία ξυλίας, όπου έγινε πλούσιος και έμαθε για τις ξύλινες κατασκευές. Αυτή η γνώση αποδείχθηκε ανεκτίμητη για τους σχεδιασμούς και τις συναρμολογήσεις των αεροπλάνων. Η εταιρία παρέμεινε στο Σιάτλ για να εκμεταλλευτεί την τοπική παραγωγή ξυλείας ελάτου.
Ο Ουίλιαμ Μπόινγκ ίδρυσε την εταιρία του λίγους μήνες μετά την παρθενική πτήση ενός από των δύο υδροπλάνων "B&W" στις 15 Ιουνίου, τα οποία τα κατασκεύασε με την βοήθεια του George Conrad Westervelt, μηχανικού του πολεμικού ναυτικού των Η.Π.Α. Ο Μπόινγκ και ο Westervelt αποφάσισαν να κατασκευάσουν το υδροπλάνο B&W αφού είχαν πετάξει με ένα αεροσκάφος Curtiss. Ο Boeing αγόρασε ένα υδροπλάνο Glenn Martin "Flying Birdcage" και έμαθε να πετάει από τον ίδιο τον Glenn Martin. Σύντομα, ο Μπόινγκ συνέτριψε το αεροπλάνο του και πληροφορήθηκε από τον Martin ότι τα ανταλλακτικά δεν θα ήταν διαθέσιμα για μερικούς μήνες. Έτσι, συνειδητοποίησε ότι θα μπορούσε να κατασκευάσει το δικό του αεροπλάνο σε ένα τέτοιο χρονικό διάστημα. Αυτός και ο φίλος του Cdr. G.C. Westervelt συμφώνησαν να κατασκευάσουν ένα καλύτερο αεροπλάνο και σύντομα άρχισαν να παράγουν το B&W υδροπλάνο. Τα πρώτα αυτά αεροπλάνα της Boeing συγκεντρώθηκαν σε μία αποθήκη για αεροπλάνα βορειοανατολικά της λίμνης Γιούνιον του Σιάτλ.
Στις 9 Μαΐου 1917, η εταιρία μετονομάστηκε σε "Boeing Airplane Company". Στα τέλη του 1917, οι Η.Π.Α εισήλθαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Μπόινγκ ήξερε ότι το Ναυτικό των Η.Π.Α χρειαζόταν υδροπλάνα για εκπαίδευση. Γι΄ αυτόν τον λόγο, ο Boeing έστειλε δύο υδροπλάνα "Cs" στην Πενσακόλα της Φλόριντα για το Ναυτικό. Τα υδροπλάνα άρεσαν τόσο πολύ στο Ναυτικό, το οποίο παρήγγειλε ακόμα πενήντα. Η εταιρία μετακίνησε τις επιχειρήσεις της σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις γνωστές ως Boeing Plant 1, στον ποταμό Duwamish.
Όταν ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε, μια μεγάλη ποσότητα φθηνών, μεταχειρισμένων στρατιωτικών αεροπλάνων γέμισε την αγορά αεροπλάνων. Αυτό, εμπόδισε τις εταιρίες αεροσκαφών, όπως την Boeing να πουλήσουν καινούρια αεροπλάνα. Εξαιτίας αυτού, πολλές εταιρίες κατασκευής αεροπλάνων έκλεισαν, ενώ κάποιες άλλες, συμπεριλαμβανομένης και της Boeing άρχισαν να κατασκευάζουν άλλα προϊόντα. Η Boeing, άρχισε να κατασκευάζει έπιπλα, μετρητές και βάρκες.
Το 1923, ο Μπόινγκ πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό εναντίον του Κέρτις για ένα συμβόλαιο με τις αεροπορικές υπηρεσίες των Η.Π.Α (U.S. Army Air Service), για το ποιος θα αναπτύξει πρώτος ένα καταδιωκτικό αεροπλάνο. Παρόλο που ο Κέρτις σχεδίασε πρώτος το αεροπλάνο και του δόθηκε το συμβόλαιο, ο Boeing συνέχισε να αναπτύσσει το μαχητικό του PW-9. Αυτό το αεροπλάνο μαζί με το μαχητικό Boeing P-12/ F4B fighter, έκανε τον Boeing έναν από τους κορυφαίους κατασκευαστές μαχητικών αεροσκαφών κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας.
Το 1925, ο Μπόινγκ κατασκεύασε το μοντέλο 40, το οποίο ήταν ένα αεροπλάνο αλληλογραφίας, σχεδιασμένο για την κυβέρνηση των Η.Π.Α. Το 1927, κατασκευάστηκε μία βελτιωμένη έκδοση του αεροπλάνου, το μοντέλο 40A, το οποίο κέρδισε ένα συμβόλαιο από το γραφείο αλληλογραφίας των Η.Π.Α (U.S. Post Office) για να διανέμει την αλληλογραφία από το Σαν Φρανσίσκο στο Σικάγο. Το 40A είχε, επίσης, χώρο για δύο επιβάτες.
Στις 27 Ιουλίου 1928, το δωδεκαθέσιο διπλάνο Boeing 80 έκανε την πρώτη του πτήση. Με τρεις μηχανές, ήταν το πρώτο αεροσκάφος του Boeing κατασκευασμένο για μοναδικό σκοπό την μεταφορά επιβατών. Μια αναβαθμισμένη έκδοση, το Boeing 80A, με δυνατότητα μεταφοράς 18 ατόμων, έκανε την παρθενική του πτήση τον Σεπτέμβριο του 1929.
Δεκαετίες '30 και '40
Το 1930 κατασκευάστηκε το Monomail, το οποίο ήταν μονοπλάνο που μετέφερε αλληλογραφία. Φτιαγμένο μόνο από μέταλλο, ήταν πολύ γρήγορο, αεροδυναμικό, με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Ο σχεδιασμός του ήταν τόσο πρωτοποριακός που οι μηχανές και οι κινητήρες τις εποχής δεν μπορούσαν να χειριστούν το αεροπλάνο. Μόνο δύο Monomails κατασκευάστηκαν. Το δεύτερο, το μοντέλο 221, είχε και μια καμπίνα για έξι επιβάτες.
Το 1933 βγήκε στην αγορά το Boeing 247, το πρώτο μοντέρνο αεροπλάνο γραμμής. Το 247 ήταν ένα μονοπλάνο με χαμηλά φτερά φτιαγμένο από μέταλλο, το οποίο ήταν γρηγορότερο, πιο ασφαλές και εύκολο στον χειρισμό από τα υπόλοιπα επιβατικά αεροπλάνα. Για παράδειγμα, ήταν το πρώτο αεροπλάνο με δύο μηχανές το οποίο μπορούσε να πετάξει με την μία του μηχανή σε λειτουργία. Έτσι, βελτιώθηκε ραγδαία η ασφάλεια των πτήσεων, ειδικά σε μια περίοδο αναξιοπιστίας των μηχανών. Τα πρώτα εξήντα αεροσκάφη κατασκευάστηκαν ειδικά για τις εργασίες  της  θυγατρικής εταιρίας του Boeing, United Airlines. Αυτό είχε άσχημη επίδραση στις ανταγωνιστικές εταιρίες και ήταν ένα τυπικό παράδειγμα αντί-ανταγωνιστικής συμπεριφοράς που ήθελε να απαγορεύσει η κυβέρνηση των Η.Π.Α.
Ο νόμος περί εναέριας μεταφοράς αλληλογραφίας του 1934 απαγόρευε στις εταιρείες και τους κατασκευαστές να έχουν την ίδια διοίκηση. Έτσι, η εταιρεία χωρίστηκε σε τρεις μικρότερες- την Boeing Airplane Company, την United Airlines, και την United Aircraft Corporation. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο W. Boeing να πουλήσει τις μετοχές του και να αποχωρήσει από την εταιρία. Πρόεδρος της εταιρείας έγινε ο Claire Egtvedt. Πίστευε ότι η κατασκευή μεγαλύτερων αεροπλάνων ήταν το μέλλον της Boeing.
Λίγο αργότερα, έγινε μία συμφωνία με την εταιρεία Pan American World Airways (Pan Am), για την ανάπτυξη και την κατασκευή ενός αεροσκάφους που είχε την δυνατότητα να μεταφέρει επιβάτες σε υπερωκεάνιες διαδρομές. Η πρώτη πτήση του Boeing 314 Clipper έγινε το 1938. Ήταν το μεγαλύτερο μεταφορικό αεροσκάφος της εποχής εκείνης, με χωρητικότητα 90 επιβατών, στις ημερήσιες πτήσεις και 40 επιβατών στις νυχτερινές. Ένα χρόνο αργότερα, εγκαινιάστηκε η πρώτη υπηρεσία μεταφοράς επιβατών από τις Η.Π.Α στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ανοίξουν νέες διαθέσιμες αεροδιαδρομές και η Pan Am να χρησιμοποιήσει το Boeing 314 σε προορισμούς σε ολόκληρο τον κόσμο.
Το 1938, η Boeing τελείωσε το μοντέλο 307 Stratoliner. Αυτό ήταν το πρώτο αεροπλάνο με πεπιεσμένη καμπίνα με την δυνατότητα να πετάξει σε υψόμετρο 20,000 ποδιών (6,100 m). Τα χαρακτηριστικά του ήταν παρόμοια με του B-17. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν τα ίδια φτερά, ουρά και μηχανές.
Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Boeing έφτιαξε έναν μεγάλο αριθμό από βομβαρδιστικά τύπου Β-17 και Β-29. Οι περισσότεροι εργάτες ήταν γυναίκες, των οποίων οι άνδρες είχαν πάει στον πόλεμο. Στις αρχές του Μαρτίου του 1944, η παραγωγή είχε αυξηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε πάνω από 350 αεροπλάνα κατασκευαζόντουσαν κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί μια επίθεση από τον αέρα, οι μονάδες παραγωγής είχαν καλυφθεί με πράσινο χόρτο και εργατικά αντικείμενα. Κατά τη διάρκεια των ετών αυτών του πολέμου, όλες οι κορυφαίες εταιρείες αεροσκαφών των ΗΠΑ συνεργαζόντουσαν. Για την κατασκευή του βομβαρδιστικού Β-17 συνεργάστηκαν με την Boeing οι εταιρίες Lockheed Aircraft Corp. και Douglas Aircraft Co., ενώ για το Β-29 βοήθησαν και οι εταιρίες Bell Aircraft Co. και Glenn L. Martin Company.
Μετά τον πόλεμο, οι περισσότερες παραγγελίες για τα βομβαρδιστικά ακυρώθηκαν και 70.000 άτομα έχασαν την δουλειά τους. Η εταιρία είχε σκοπό να ανακάμψει γρήγορα με την πώληση του Stratocruiser (μοντέλο 377), ενός πολυτελούς επιβατικού αεροσκάφους τεσσάρων κινητήρων που σχεδιάστηκε σύμφωνα με το πλάνο του βομβαρδιστικού Β-29. Παρόλα αυτά, οι πωλήσεις του μοντέλου αυτού δεν ήταν οι αναμενόμενες και η Boeing έπρεπε να βρει νέες ευκαιρίες για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Η εταιρία πούλησε επιτυχώς στρατιωτικά παράγωγα του Stratocruiser, όπως το C-97 που ήταν προσαρμοσμένο για την μεταφορά στρατευμάτων και το KC-97 για τον εναέριο ανεφοδιασμό καυσίμων.
Δεκαετία '50
Στα τέλη της δεκαετίας του '40 και στα μέσα της δεκαετίας του '50, η Boeing ανέπτυξε πολεμικά jets, όπως τα βομβαρδιστικά Β-47 Stratojet και Β-52 Stratofortress. Στις αρχές τις δεκαετίας του '50, η Boeing χρησιμοποίησε τα κεφάλαιά της για την ανάπτυξη του jet επίδειξης 367–80, το οποίο οδήγησε στην μετέπειτα κατασκευή του KC-135 Stratotanker και του Boeing 707 jetliner.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 η τεχνολογία είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο, κάτι που έδωσε την ευκαιρία στην Boeing να αναπτύξει και να παράγει νέα προϊόντα. Ένα από τα πρώτα ήταν ο κατευθυνόμενος πύραυλος μικρής εμβέλειας, που χρησιμοποιούνταν για την αναχαίτιση εχθρικών αεροσκαφών. Εκείνη την περίοδο κυριαρχούσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Η Boeing χρησιμοποίησε την τεχνολογία πυραύλων μικρής εμβέλειας για να αναπτύξει έναν πύραυλο μεγάλης εμβέλειας.
Το 1958, η Boeing άρχισε την παράδοση του Boeing 707, το πρώτο εμπορικό αεροσκάφος των Η.Π.Α, σε απάντηση στην βρετανική De Havilland Comet, την γαλλική Sud Aviation Caravelle και την σοβιετική Tupolev Tu-104, οι οποίες ήταν οι πρώτες εταιρίες δημιουργίας της πρώτης γενιάς των εμπορικών αεροσκαφών. Με το 707, ένα αεροσκάφος με τέσσερις μηχανές και χωρητικότητα 156 επιβατών, η Boeing πήρε την ηγεσία στην παραγωγή jet. Λίγα χρόνια αργότερα, η Boeing σχεδίασε μια δεύτερη έκδοση του αεροσκάφους αυτού, το Boeing 720, το οποίο ήταν ελαφρώς γρηγορότερο με μικρότερη εμβέλεια πτήσεως.
Η Boeing ήταν ένας από τους σημαντικότερους παραγωγούς μικρών "τουρμπινο-κινητήρων" στις δεκαετίες '50 και '60. Οι κινητήρες αυτοί αντιπροσώπευαν μία από τις σημαντικότερες προσπάθειες της εταιρίας να επεκτείνει την παραγωγή προϊόντων της πέρα από τα στρατιωτικά είδη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ανάπτυξη "τουρμπινο-κινητήρων" βενζίνης άρχισε το 1943. Η Boeing κατασκεύασε 2,461 μηχανές πριν σταματήσει η παραγωγή το 1968. Πολλές από τις μηχανές της Boeing κατέχουν την πρωτιά στο είδος τους, συμπεριλαμβανομένων και την πρώτη τουρμπινο-μηχανή για ελικόπτερα και βάρκες.
Δεκαετία '60
Το 1960 η Vertol Aircraft Corporation εξαγοράστηκε από την Boeing και αναδιοργανώθηκε με το όνομα Boeing's Vertol division. Το 1961 η Vertol κατασκεύασε το μοντέλο CH-47 Chinook. Επίσης, το 1964 η Vertol άρχισε την παραγωγή του ελικοπτέρου CH-46 Sea Knight.
Τον Δεκέμβριο του 1960, η Boeing άρχισε την κατασκευή του αεριωθούμενου αεροσκάφους 727 jetliner, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για εμπορική χρήση τρία χρόνια περίπου αργότερα. Επίσης, η εταιρία ανέπτυξε και παραλλαγές του μοντέλου για την μεταφορά επιβατών και φορτίου. Το 727 ήταν το πρώτο αεριωθούμενο που έφτασε τις 1.000 πωλήσεις και λίγα χρόνια αργότερα τις 1.500.
Η Boeing το 1961 κέρδισε ένα συμβόλαιο για την παραγωγή ενός μέρους του πυραύλου V rocket, που κατασκευαζόταν στο κέντρο συναρμολόγησης Michoud, στην Νέα Ορλεάνη.
Το 1966, ο πρόεδρος της Boeing William M. Allen ζήτησε από τον Malcolm T. Stamper να ηγηθεί της παραγωγής του νέου μοντέλου 747, στο οποίο βασιζόταν το μέλλον της εταιρίας. Αυτή ήταν μία πολύ μεγάλη πρόκληση, η οποία περιελάμβανε την κατασκευή του μεγαλύτερου εργοστασίου στον κόσμo, το οποίο θα χτιζόταν στο Everett της Ουάσινγκτον, σε ένα χώρο μεγαλύτερο από 40 γήπεδα ποδοσφαίρου. Το 1967, η Boeing εισήγαγε ένα νέο αεροσκάφος, το δικινητήριο 737. Από τότε το αεροσκάφος αυτό έχει γίνει το καλύτερο σε πωλήσεις εμπορικό τζετ στην ιστορία της αεροπορίας.
Η κατασκευή του πρώτου αεροσκάφους Boeing 747-100 έλαβε χώρα το 1968, στο νέο εργοστάσιο της Boeing στο Everett. Το αεροπλάνο έκανε την παρθενική του πτήση ένα χρόνο αργότερα και την πρώτη του εμπορική πτήση το 1970. Το μοντέλο 747-100 είχε μεγαλύτερη εμβέλεια και χωρητικότητα από τα προηγούμενα αεροσκάφη της Boeing.
Δεκαετία '70
Στις αρχές τις δεκαετίας του '70 η εταιρία υποφέρει οικονομικά από ορισμένες καταστάσεις. Οι μειώσεις στα έξοδα των στρατιωτικών δαπανών στον πόλεμο του Βιετνάμ, η επιβράδυνση του διαστημικού προγράμματος, καθώς το πρόγραμμα Apollo πλησιάζει στο τέλος του, η ύφεση των ετών 70-71 και το χρέος της εταιρίας που έφτανε το ποσό των δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων για την κατασκευή του αεροσκάφους 747. Επιπλέον, η Boeing δεν είχε λάβει καμία παραγγελία για πάνω από έναν χρόνο. Επίσης, η κατασκευή του αεροσκάφους 747 καθυστέρησε για τρεις μήνες λόγω προβλημάτων που αντιμετώπισαν οι κινητήρες Pratt & Whitney. Ακόμα ένα πρόβλημα ήταν ότι το Κονγκρέσο αποφάσισε να σταματήσει την χρηματοδότηση για την κατασκευή του υπερηχητικόυ αεροπλάνου 2707, αναγκάζοντας την εταιρία να σταματήσει το πρόγραμμα κατασκευής του.
Το τμήμα των εμπορικών αεροσκάφων της Boeing (Commercial Airplane Group), μακράν το μεγαλύτερο τμήμα της Boeing, από τους 83.700 εργαζόμενους μειώθηκε στους 20.750, μέσα σε τρία χρόνια ( 1968-71). Εκείνη την περίοδο η ανεργία ανέβηκε στο 14%, το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ιστορία των Η.Π.Α. Τότε εμφανίστηκε μία πινακίδα δίπλα από το αεροδρόμιο του Σιάτλ που ανέφερε: Το τελευταίο άτομο που θα φύγει από το Σιάτλ να κλείσει τα φώτα.
Τον Ιανουάριο του 1970, το πρώτο αεροσκάφος 747, ένα τετρακινητήριο αεροσκάφος μεγάλου βεληνεκούς, έκανε την πρώτη του πτήση με την εταιρία Pan American World Airways. To Boeing 747 άλλαξε ριζικά την παγκόσμια βιομηχανία αεροπλάνων, καθώς παρείχε πολύ μεγαλύτερη χωρητικότητα από οποιοδήποτε άλλο αεροσκάφος. Η εταιρία έχει παραδώσει σχεδόν 1.400 Βoeing 747. Το μοντέλο 747 έχει υποστεί συνεχείς βελτιώσεις, έτσι ώστε να βρίσκεται πάντα σε άψογη κατάσταση. Μεγαλύτερες εκδόσεις έχουν κατασκευαστεί επεκτείνοντας την οροφή του αεροσκάφους.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η Boeing ανέπτυξε επίσης ένα σιδηροδρομικό όχημα (US Standard Light Rail Vehicle), το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί στο Σαν Φρανσίσκο, Βοστόνη και στο Morgantown, Δυτική Βιρτζίνια.
Δεκαετία '80
Επίσης, η Boeing συμμετείχε στην κατασκευή του συστήματος αεράμυνας Avenger και μιας νέας γενιάς πυραύλων μικρού βεληνεκούς. Εκείνη την περίοδο η Boeing συμμετείχε ενεργά στην ανάπτυξη του ήδη υπάρχοντος στρατιωτικού εξοπλισμού, καθώς και στην ανάπτυξη νέου.
Δεκαετία '90
Η Boeing ήταν μία από τις επτά εταιρίες, οι οποίες υπέβάλαν προσφορές για το ποια θα κατασκεύαζε το μαχητικό Advanced Tactical Fighter ( F-22 Raptor). Η Boeing συμφώνησε να συνεργαστεί με τις εταιρίες General Dynamics και Lockheed, έτσι ώστε εάν είχε επιλεγεί μία από τις τρεις εταιρείες για τον σχεδιασμό του αεροσκάφους και οι τρεις εταιρείες θα συμμετείχαν στην ανάπτυξη του. Τελικά, η Lockheed επιλέχθηκε για τον σχεδιασμό και την κατασκευή του F-22 Raptor.