cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Κίτσος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ενδοσκόπηση
Ενδοσκόπηση στην επιστήμη της ψυχολογίας ονομάζεται η διεργασία κατά την οποία το άτομο πραγματοποιεί μια αυτοπαρατήρηση. Δηλαδή θέτει ερωτήματα στον εαυτό του, έτσι ώστε να ανακαλύψει περισσότερα πράγματα για το ίδιο. Συχνά η ενδοσκόπηση προκύπτει όταν τεθούν κάποια προσωπικά ερωτήματα στο άτομο και αυτό καλείται να απαντήσει. Είναι δηλαδή η ανακάλυψη των διαφόρων χαρακτηριστικών προσωπικότητας και συμπεριφορών του κάθε ατόμου από τον ίδιο του τον εαυτό.
Η ενδοσκόπηση είναι ο τομέας της Ιατρικής που γνώρισε την πιο εντυπωσιακή πρόοδο κατά τα τελευταία χρόνια. Αποτέλεσε ορόσημο και αφετηρία ραγδαίων εξελίξεων στην αντιμετώπιση των παθήσεων του πεπτικού συστήματος. Είναι αυτή που κατόρθωσε να μετατρέψει την διάγνωση και την θεραπεία των γαστρεντερικών παθήσεων σε απλές εξετάσεις ιατρείου ή μονοήμερης νοσηλείας. Ενδοσκόπηση είναι η απεικόνιση οργάνων με τη χρήση ενός εύκαμπτου εργαλείου το οποίο ονομάζεται ενδοσκόπιο. Το ενδοσκόπιο διαθέτει ενσωματωμένο χειριστήριο, διάφορα κανάλια για την χρήση ενδοσκοπικών εργαλείων και φέρει κάμερα στο άκρο που εισέρχεται στο σώμα, δίνοντας την δυνατότητα απεικόνισης, λεπτομερούς εξέτασης και καταγραφής εικόνων ή/και βίντεο. Η ενδοσκόπηση διακρίνεται σε διαγνωστική και θεραπευτική. Διαγνωστική είναι η ενδοσκόπηση κατά την οποία λαμβάνονται πληροφορίες για την κατάσταση του εξεταζόμενου οργάνου, όπως εικόνες, βιοψίες κλπ. Στην θεραπευτική ενδοσκόπηση γίνονται παρεμβατικές πράξεις, για παράδειγμα πολυπεκτομές, τοποθέτηση εμφυτευμάτων, έλεγχος αιμορραγίας, αφαίρεση ξένου σώματος.
Λε Φρανσουά
Το Λε Φρανσουά (γαλλικά: Le François) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρανσισκαίν (γαλλικά: Franciscains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Λε Μορν-Βερ
Το Λε Μορν-Βερ (γαλλικά: Le Morne-Vert) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερντιμορναί (γαλλικά: Verdimornais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Μάχη του Μακρυπλαγίου
Η μάχη του Μακρυπλαγίου έλαβε χώρα το 1264 (ή το 1265) στα στενά του Μακρυπλαγίου που βρίσκονται μεταξύ της Αρκαδίας και της Μεσσηνίας. Αντίπαλοι ήταν το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και η Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Μετά τη ήττα του στην μάχη της Πελαγονίας το 1259 ο πρίγκιπας της Αχαΐας, Γουλιέλμος Β' Βιλλεαρδουίνος, είχε πιαστεί αιχμάλωτος των Βυζαντινών της Νίκαιας. Το 1261 η Κωνσταντινούπολη ανακατελήφθη από τους Βυζαντινούς της Νίκαιας. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε επανιδρυθεί και ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Παλαιολόγος ήταν αποφασισμένος να εκδιώξει τους Φράγκους από τον ελλαδικό χώρο. Ο Μιχαήλ προσπάθησε να πείσει τον Γουλιέλμο να του παραδώσει το πριγκιπάτο με αντάλλαγμα την ελευθερία του, αλλά ο Γουλιέλμος δεν μπορούσε να το δεχθεί αυτό. Μετά από τρία χρόνια αιχμαλωσίας του Γουλιέλμου, το 1262, συμφωνήθηκε τελικά ο Γουλιέλμος, με αντάλλαγμα την ελευθερία του, να παραδώσει στους Βυζαντινούς τα κάστρα του Μυστρά, της Μεγάλης Μάνης και της Μονεμβασίας. Ακόμη, ο Γουλιέλμος τιμήθηκε με τον τίτλο του μεγάλου δομέστικου που συμβόλιζε την υποτέλεια του στη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Ο Γουλιέλμος επιστρέφοντας στην Πελοπόννησο ήταν αποφασισμένος να ανακαταλάβει τα εδάφη που είχε χάσει. Ανάμεσα στους Φράγκους και τους Βυζαντινούς ξεκίνησε πόλεμος. Οι Βυζαντινοί είχαν κάποιες επιτυχίες στην αρχή και εισέβαλαν στην κοιλάδα του Αλφειού αλλά ηττήθηκαν στις μάχες της Πρινίτζας και της Μεσισκλής.
Οι Βυζαντινοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν αλλά οι αποτυχίες και τα προβλήματα δε σταμάτησαν. Οι 1.500 Τούρκοι μισθοφόροι που είχαν φέρει στην Πελοπόννησο με αρχηγό τον Μελίκ διαφώνησαν με τον αρχηγό της εκστρατείας, σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο (αδερφό του Μιχαήλ Η'), για τους μισθούς τους και εγκατέλειψαν το στρατόπεδο των Βυζαντινών. Πολύ σύντομα ήρθαν σε επαφή με τον Γουλιέλμο και συμφώνησαν να πολεμήσουν με το μέρος του. Ο Γουλιέλμος, ενισχυμένος τώρα πια, αποφάσισε να επιτεθεί.
Οι Φράγκοι προχώρησαν μέχρι το Μακρυπλάγι χωρισμένοι σε δύο σώματα, ένα εμπροσθοφυλακή και ένα οπισθοφυλακή, και με τους Τούρκους του Μελίκ στην μέση. Στο Μακρυπλάγι τους επιτέθηκαν οι δυνάμεις των Βυζαντινών με αρχηγούς τους Αλέξιο Φιλή, Καβαλλαρίτση και Ιωάννη Μακρηνό. Δεν γνωρίζουμε τους αριθμούς των αντιμαχομένων αν και φαίνεται ότι ο στρατός των Βυζαντινών ήταν αρκετά μεγαλύτερος από το στρατό των Φράγκων. Η μάχη ήταν σφοδρή. Οι Φράγκοι κατάφεραν να νικήσουν και μάλιστα έπιασαν αιχμαλώτους τους αρχηγούς των Βυζαντινών. Μετά την μάχη οι Σλάβοι των Σκορτών που είχαν εξεγερθεί εναντίον των Φράγκων υποτάχθηκαν ξανά σε αυτούς. Οι κάτοικοι της Λακεδαιμονίας (κωμόπολη στη θέση της αρχαίας Σπάρτης) την εγκατέλειψαν και για περισσότερη ασφάλεια κατέφυγαν στον Μυστρά.
Παρόλο που ο Γουλιέλμος είχε καταφέρει να σταματήσει την προσπάθεια κατάληψης της Πελοποννήσου από τους Βυζαντινούς δεν μπορούσε να ανακαταλάβει τα κάστρα που είχε χάσει και να τους διώξει από την Πελοπόννησο. Αυτή η συνειδητοποίηση τον ώθησε το 1267 να γίνει υποτελής του Καρόλου των Ανζού με τη συνθήκη του Βιτέρμπο προσδοκώντας στην Ανδεγαυική υποστήριξη για την υπεράσπιση των εδαφών του και την ανακατάληψη των κάστρων που είχε χάσει.
Σπυρίδων Μπενιζέλος
Ο Σπυρίδων Μπενιζέλος (1792-1874) ήταν πρόκριτος και πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και καταγόταν από μία εκ των δώδεκα αρχαιότερων αρχοντικών οικογενειών της Αθήνας, η οποία άκμασε κυρίως επί Τουρκοκρατίας. Υπήρξε ένας από τους πρώτους δημάρχους των Αθηνών και είναι θαμμένος στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών.
Το έργο του
Ως δήμαρχος Αθηνών ο Σπυρίδων Μπενιζέλος λίγα έργα πραγματοποίησε. Η καθαριότητα της πόλης χειροτέρεψε, οι δρόμοι δεν επισκευάστηκαν και τα οικονομικά του δήμου χειροτέρεψαν. Το υδραυλικό πρόβλημα έμεινε άλυτο. Έκτισε ένα νέο σχολείο στην συνοικία Ντέκα, κατασκεύασε 50 κρήνες, βελτίωσε την ελεεινή κατάσταση του Νεκροταφείου, δενδροφύτευσε μέρος της οδού Πατησίων και βελτίωσε τον φωτισμό της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Σπυριδων
Budget Rent a Car
Η Budget Rent a Car System Inc. (Μπάτζετ Ενοικιάσεις Αυτοκινήτων) είναι αμερικανική εταιρία βραχυχρόνιων και μακροχρόνιων μισθώσεων επιβατικών αυτοκινήτων και φορτηγών.
Η Budget ιδρύθηκε από τον Morris Mirkin το 1958 στο Λος Άντζελες. Ξεκινώντας με 10 αυτοκίνητα, ο Mirkin διαφοροποιήθηκε από τις κυρίαρχες τότε ανταγωνίστριες εταιρείες, με την εφαρμογή εκπτωτικών τιμολογίων προσαρμοσμένων στα μέτρα του προϋπολογισμού (Budget) των πελατών. Το 1959 ο Mirkin συνεταιρίστηκε με τον Julius Lederer και το 1960 η έδρα της εταιρείας μεταφέρθηκε στο Σικάγο, ενώ στο δίκτυο εξυπηρέτησης προστέθηκαν πολλά ιδιόκτητα και συνεργαζόμενα καταστήματα.
Η εταιρεία τελικά μεταβιβάστηκε στην Transamerica Corporation και εξαγοράστηκε το 1986 από την Gibbons, Green and van Amerongen Ltd., μαζί με το διοικητικό συμβούλιο (με επικεφαλής τον Clifton E. Haley, CEO), και μια ομάδα επιλεγμένων επενδυτών και το 1987 εισήχθη στο χρηματιστήριο. To 1997 οι μετοχές εξαγοράστηκαν από την εταιρεία Team Rental Group, που μετονομάστηκε σε Budget Group. To 2002 αγοράστηκε από την Cendant Corporation, ήδη ιδιοκτήτρια της Avis. Το Σεπτέμβριο του 2006, η Cendant Corporation διασπάσθηκε σε τέσσερις ανεξάρτητες εταιρείες, με τη σύσταση της κτηματομεσιτικής Realogy, Inc., και της ξενοδοχειακής αλυσίδας Wyndham Worldwide, την πώληση της Travelport, Inc, σε θυγατρική εταιρεία του ομίλου The Blackstone Group. Τον ίδιο χρόνο η τέταρτη εταιρεία, η Cendant, μετονομάστηκε σε Avis Budget Group και πλέον δραστηριοποείται αποκλειστικά με τις ενοικιάσεις αυτοκινήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Τσιφτετέλι
Το τσιφτετέλι ή αλλιώς ο χορός της κοιλιάς είναι αντικρυστός αυτοσχεδιαζόμενος, γυναικείος χορός στα 2/4, διαδεδομένος τόσο στην Ελλάδα (κυρίως από το 1932 και ύστερα) και τα Βαλκάνια, όσο και στην Ανατολή. Οι μελετητές αναφέρουν ως πιθανότερο τόπο προέλευσής του τη Μέση Ανατολή, και την Τουρκία, ενώ παρόμοιος χορός πιθανόν υπήρχε και την αρχαία Ελλάδα, καθώς υποστηρίζουν πως πρόκειται για τον αρχαιοελληνικό χορό του Αριστοφάνη, κόρδακα, αν και αυτό δεν τεκμηριώνεται. Αντίθετα, στον Ελληνικό χώρο δεν καταγράφεται κάποιος παρόμοιος χορός πριν το 1923 και την έλευση των προσφύγων. Άλλοι προσπαθούν να τεκμηριώσουν την καταγωγή του στην Κεντρική Ασία. Η ετυμολογία του πιθανότατα προέρχεται από το ότι παιζόταν κάποτε σε διπλή (τσιφτέ) χορδή (τέλι). Δηλαδή, οι παλιοί Ανατολίτες μουσικοί, τοποθετούσαν τις 2 ψηλότερες χορδές του βιολιού κοντά-κοντά και τις χόρδιζαν στην ίδια νότα με διαφορά οκτάβας (συνήθως ρε΄-ρε΄΄) ώστε η μελωδία να παίζεται με οκτάβες και να ηχεί ενισχυμένη («Tsifte-Teli»). Τον χορεύουν ζευγάρια. Στους ρεμπέτικους χορούς, μόνο στο «τσιφτετέλι» χαμογελούν περισσότερο. Όταν χορεύεται από γυναίκα "σόλο", αυτό γίνεται πάνω σε τραπέζι γεμάτο πιάτα (για να μην μπορεί να κάνει βηματισμούς, αλλά μόνο να σείει το στήθος, τη μέση και τους γλουτούς...) ενώ η παρέα συνοδεύει με ρυθμικά παλαμάκια. Όταν η ρυθμική αγωγή του χορού είναι σε 4/4, το συνοδευτικό ρυθμικό σχήμα εμφανίζεται συνήθως ως: 1/8-2/16+2/8+2/8+1/4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Ιαβαϊκή γλώσσα
Η Ιαβαϊκή γλώσσα ανήκει στην αυστρονησιακή ομάδα γλωσσών και ομιλείται στα κεντρικά και ανατολικά σημεία του νησιού Ιάβα στην Ινδονησία. Είναι μητρική γλώσσα σε 98.417.022 άτομα (περισσότερο από το 42% του πληθυσμού της Ινδονησίας). Δεν έχει κατοχυρωθεί ως επίσημη γλώσσα της Ινδονησίας κι έτσι θεωρείται ως η μεγαλύτερη μειονοτική γλώσσα του κόσμου. Οι περισσότεροι ομιλητές της γλώσσας μιλάνε και Ινδονησιακά (μια τυποποιημένη μορφή της γλώσσας Μαλάϊ) για επίσημους και εμπορικούς σκοπούς, αλλά και ως μέσο επικοινωνίας με ομιλητές άλλων γλωσσών. Υπάρχουν ομιλητές της Ιαβαϊκής στη Μαλαισία (συγκεντρωμένοι στις πολιτείες Σελάνγκορ και Τζοχόρ). Μερικοί ομιλητές που μετανάστευσαν στο Σουρινάμ μιλάνε μια κρεόλ γλώσσα με βάση την Ιαβαϊκή.
Η ιαβαϊκή γλώσσα γράφεται με το λατινικό αλφάβητο, την ιαβαϊκή γραφή και την αραβική γραφή. Στις μέρες μας, το λατινικό αλφάβητο κυριαρχεί, αν και η ιαβαϊκή γραφή ακόμη διδάσκεται ως μέρος υποχρεωτικού μαθήματος της ιαβαϊκής γλώσσας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην κεντρική και ανατολική Ιάβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδονησίας Κατηγορία:Γλώσσες της Μαλαισίας Κατηγορία:Αυστρονησιακές γλώσσες
Πριγκηπέσα
Η Πριγκηπέσα είναι τραγούδι σε στίχους και μουσική του Σωκράτη Μάλαμα. Περιέχεται στο δίσκο του Ο Φύλακας κι ο Βασιλιάς, με ερμηνευτή τον ίδιο. Πρόκειται για την μεγαλύτερη επιτυχία του συνθέτη αφού, παρά το γεγονός πως ο ίδιος κινείται σε καλλιτεχνικό χώρο εκτός συστήματος των charts, το τραγούδι έχει ανέβει πολλές φορές, φτάνοντας μέχρι το νούμερο 1 των ψηφιακών πωλήσεων.
Η ενορχήστρωση είναι του Άκη Κατσουπάκη και διαφοροποιείται από τις ενορχηστρώσεις του συνθέτη, χρησιμοποιώντας ηλεκτρικά όργανα (όπως Συνθεσάιζερ και Σάμπλερ) μαζί με παραδοσιακά (Τζουρά, Στάμνα).
Μουσικοί
Στο τραγούδι παίζουν οι μουσικοί :
Πληροφορίες
Η ηχογράφηση έγινε το καλοκαίρι του 2000 στο στούντιο "Στέντωρ" με ηχολήπτη το Σωτήρη Παπαδόπουλο.
Το τραγούδι γνώρισε πολλές διασκευές - επανεκτελέσεις, με πιο πετυχημένη τη ζωντανή εκτέλεση στον Λυκαβηττό με τραγουδιστές τον ίδιο, τη Χάρις Αλεξίου και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη (Δίσκος: Αλεξίου - Μάλαμας - Ιωαννίδης: Ζωντανή ηχογράφηση στο Λυκαβηττό, 2006).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 2000
Μιαούλης Ι (κανονιοφόρος)
Κανονιοφόρος - Ιστιοφόρο - 46 τόνων
Κατασκευάστηκε το 1833 στον Ναύσταθμο Πόρου.
Με τη δημιουργία του Ναύσταθμου Πόρου ναυπηγήθηκε και είναι το πρώτο καράβι με το οποίο αναφέρεται ότι έκανε την έναρξη των εργασιών του ο Ναύσταθμος Πόρου.
Ιδίου τύπου ‘Άστιγξ Ι’, ‘Αποστόλης Ι’, ‘‘Τσαμαδός’’, ‘Τομπάζης Ι’, ‘Μιαούλης Ι’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, 'Ανδρούτσος’, ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, 'Κανάρης Ι', ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ)’.
Υπήρξαν δυσχέρειες κατά τη βολή με πυροβόλο των 68 λιβρών και το 1841 – ίσως για αυτό το λόγο – χωρίς οπλισμό χρησιμοποιήθηκε για ακταιωρός τον Ναύσταθμο. Το 1850 κατασχέθηκε από τους Άγγλους (επεισόδια Πατσίφικου). Το 1872 διαλύθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Ριβιέρ-Σαλέ
Το Ριβιέρ-Σαλέ (γαλλικά: Rivière-Salée), έως το 1716 γνωστό ως Κυ-ντε-Σακ-α-Βας (γαλλικά: Cul-de-Sac-à-Vaches), είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλεέν (γαλλικά: Saléens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Γερμανικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ανδρών 2014-2015
Το Γερμανικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ανδρών 2014-2015 είναι το 52ο πρωτάθλημα της Μπουντεσλίγκα της 1ης κατηγορίας της Γερμανίας. Η σεζόν ξεκίνησε στις 22 Αυγούστου 2014 και τελείωσε στις 23 Μαΐου 2015. Η Μπάγερν Μονάχου αναδείχθηκε πρωταθλήτρια.
Κορυφαίοι σκόρερ
Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν πετύχει τα περισσότερα γκολ στο πρωτάθλημα.
Κορυφαίοι στις ασίστ
Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν δώσει τις περισσότερες ασίστ στο πρωτάθλημα.
Πλέι-οφ παραμονής/υποβιβασμού
Οι ώρες είναι Ελλάδος.<br/ >Ο νικητής του ζευγαριού θα κερδίσει μια θέση στην 1η εθνική κατηγορία της επόμενης περιόδου ενώ ο χαμένος θα αγωνιστεί στην 2η εθνική κατηγορία της επόμενης περιόδου.
Πηγές
Soccerway<br/ > Επίσημος Ιστότοπος
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015
Καλλιτεχνικό σκάκι
Το καλλιτεχνικό σκάκι είναι μία από τις δυο κύριες δραστηριότητες που σχετίζονται με το Σκάκι και περιλαμβάνει όσα σχετίζονται με σκακιστικά προβλήματα. Η άλλη είναι το Αγωνιστικό σκάκι, που περιλαμβάνει όσα σχετίζονται με σκακιστικές παρτίδες.
Στις σκακιστικές παρτίδες υπάρχει μια κανονική σκακιέρα, στήνονται πάνω σε αυτή οι κανονικοί πεσσοί, και δύο αντίπαλοι παίζουν εναλλάξ, πρώτα ο λευκός και μετά ο μαύρος, πιθανώς με κάποιους χρονικούς περιορισμούς, μέχρι να νικήσει ο ένας ή να προκύψει ισοπαλία. Αν γίνουν λάθη από τους παίκτες, είναι αποδεκτό μέρος του παιγνιδιού. Οι παίκτες βαθμολογούνται ανάλογα με την έκβαση της παρτίδας και κατατάσσονται σε συλλογικό, εθνικό ή διεθνές επίπεδο.
Είδη προβλημάτων καλλιτεχνικού σκακιού
Υπάρχουν πολλών ειδών σκακιστικά προβλήματα και υπάρχει σχετική ορολογία.
Οι ασχολούμενοι με το αγωνιστικό σκάκι συνήθως δεν συμπαθούν τα προβλήματα, καθώς τα θέματά τους δεν συναντώνται γενικά στην πράξη, εκτός κυρίως από τις σπουδές που θυμίζουν φινάλε παρτίδας και το θέμα τους έχει συχνά πολλά να προσφέρει στους σκακιστές. Έχει παρατηρηθεί όμως ότι ορισμένοι αγωνιστικοί σκακιστές βελτιώνουν αισθητά το παιγνίδι τους όταν έρθουν σε επαφή με το καλλιτεχνικό σκάκι που θεωρείται ότι γενικά εξασκεί ιδιαιτέρως τις ικανότητες μετρήματος.
Αγωνιστικότητα και καλλιτεχνικό σκάκι
Για να αναπτυχθεί η αγωνιστικότητα στο καλλιτεχνικό σκάκι, γίνονται διαγωνισμοί σύνθεσης και διαγωνισμοί λύσης σκακιστικών προβλημάτων. Υπάρχουν μακροχρόνιοι και ζωντανοί διαγωνισμοί και των δύο κατηγοριών, καθώς και επίσημοι τίτλοι που απονέμονται στους συμμετέχοντες σε αυτούς τους διαγωνισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκάκι Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Δρίμακος
Ο Δρίμακος ήταν μυθικό πρόσωπο, επικεφαλής μιας ομάδας πρώην δούλων.
Παραπομπές
Δριμακος Δριμακος Δριμακος
Αλεξάνδρα Αϊδίνη
Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη (20 Νοεμβρίου 1980, Ρώμη) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Ξεκίνησε σπουδές στο Εθνικό Θέατρο, αλλά τις διέκοψε καθώς επέλεξε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου "Τριλογία 1: Το λιβάδι που Δακρύζει". Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής και χορού.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στον θεσμό Shooting Star στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2004. Εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά "Τελευταία Παράσταση" της Ρέινα Εσκενάζυ.
Το 2010 συμμετείχε στην παράσταση "Παραμύθι Χωρίς Όνομα" της Πηνελόπης Δέλτα σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά όπου υποδύθηκε την Ρηνούλα. Ο ρόλος της αυτός της χάρισε μια υποψηφιότητα στα θεατρικά βραβεία Μελίνα Μερκούρη.
Τη θεατρική σεζόν 2011-2012 συμμετείχε σε 3 θεατρικές παραστάσεις και μια ταινία. Στην "Αντιγόνη", είχε τον ρόλο της Ισμήνης μια παράσταση που περιόδευσε σε όλα τα σχολεία της Αττικής. Στην "Αυλή των Θαυμάτων" ήταν η Μαρία, μια σύγχρονη Πηνελόπη που περίμενε τον άντρα της να γυρίσει από το ναυτικό. Στου "Κουτρούλη τον Γάμο" ήταν μια αγγλίδα εκπρόσωπος, ενώ στο "Αν Αργήσω Κοιμήσου" ανέδειξε το ταλέντο της και στο τραγούδι.
Παράλληλα, η ταινία του Δημήτρη Αθανίτη "Τρεις Μέρες Ευτυχίας" στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο απέσπασε 4 υποψηφιότητες στα Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Τη θεατρική σεζόν 2012-2013 πρωταγωνιστούσε στην παράσταση "Η Μικρή μας Πόλη" σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά.
Τη θεατρική σεζόν 2013-2014 συμμετείχε στη θεατρική διασκευή του έργου "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι" πλάι στους Άρη Σερβετάλη, Αντίνοο Αλμπάνη, Νεκτάριο Λουκιανό και Ευδοκία Ρουμελιώτη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.
Τον Ιούλιο του 2016 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αθηνών με τη δραματοποίηση της Μεγάλης Χίμαιρας του Καραγάτση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου με τους Όμηρο Πουλάκη, Σοφία Σειρλή, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Βασιλική Παναγιώτογλου και Αλίκη Αλεξανδράκη. Η παράσταση μετά από πολλές επιτυχίες συνέχισε και δεύτερη σεζόν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας
Η Ρωσία είναι ομοσπονδιακό κράτος, όπως φαίνεται και από την επίσημη ονομασία της: Ρωσική Ομοσπονδία. Αποτελείται από 83 ομόσπονδες ενότητες (Ρωσική: субъекты федерации), οι οποίες αποτελούν συστατικά μέλη της Ομοσπονδίας και διακρίνονται σε έξι τύπους.
Τύποι
Οι έξι τύποι ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι οι εξής:
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κάθε ομόσπονδη ενότητα έχει δική της σημαία και εθνόσημο και είναι ισότιμη με τις άλλες, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής, του μεγέθους ή του πληθυσμού της. Η αρχή της ισοτιμίας εξασφαλίζεται με την εκλογή ίσου αριθμού αντιπροσώπων (από 2) στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας (την άνω βουλή). Αντίθετα, στη Δούμα (την κάτω βουλή) η εκπροσώπηση γίνεται κατά πληθυσμιακή αναλογία.
Σαχτούρης Ι (κανονιοφόρος)
Σαχτούρης Ι (Κανονιοφόρος)
Κανονιοφόρος - Ιστιοφόρο - 46 τόνων
Το 1834 ναυπηγήθηκε στον Ναύσταθμο Πόρου.
Οπλισμός : 1 πυροβόλο των 18 και 1 ολμοπυροβόλο των 9 λιβρών. – Πλήρωμα : 1 Αξιωματικός, 1 Υπαξιωματικός και 20 Ναύτες. Από το 1847 χρησιμοποιήθηκε ως φορτηγό.
Ιδίου τύπου ‘Άστιγξ Ι’, ‘Αποστόλης Ι’, ‘‘Τσαμαδός’’, ‘Τομπάζης Ι’, ‘Μιαούλης Ι’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, 'Ανδρούτσος’, ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, 'Κανάρης Ι', ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ)’.
Κατασχέθηκε από τους Άγγλους το 1850, στα επεισόδια του Πατσίφικου. Εκποιήθηκε στη Σύρο (δημοπρασία) αντί του ποσού των 2.415 δραχμών (1850).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2013
Η 20ή απονομή των Screen Actors Guild Awards τίμησε τις καλύτερες ερμηνείες του 2013 στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2014 στο Shrine Exposition Center στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια για 19η συνεχόμενη φορά. Τηλεοπτικά μεταδόθηκε ταυτόχρονα από τους αμερικανικούς τηλεοπτικούς σταθμούς TNT και TBS.
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2013. Το τιμητικό βραβείο συνολικής προσφοράς δόθηκε στη Ρίτα Μορένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία SAG Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2014
Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ο Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν ο πρεσβύτερος κλάδος του Οίκου των Πιαστ της Πολωνίας. Αρχηγέτης του είναι ο Βλάντισλαφ Β΄ ο Εξόριστος, πρωτότοκος γιος του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου. Ο Μπολέσλαφ Γ΄ είχε ήδη δώσει τη Σιλεσία στον πρωτότοκο Βλάντισλαφ Β΄ και με τη διαθήκη του άφηνε σε αυτόν και την κεντρική περιοχή από την Κρακοβία ως το Γκντανσκ με τον τίτλο του "υψηλού δούκα της Πολωνίας".
Η πρώιμη ιστορία του κλάδου
Το 1138 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος και με τη διαθήκη του κατάτμησε την Πολωνία: όρισε να λάβει ο πρώτος γιος Βλάντισλαφ Β΄ ο εξόριστος τη Σιλεσία και την κεντρική περιοχή (Κρακοβία), ο δεύτερος Μπολέσλαφ Δ΄ ο Σγουρός τη Μαζοβία, ο τρίτος Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός τη Μεγάλη Πολωνία και ο τέταρτος Ερρίκος το Σαντόμιρς. Όταν ο μεγαλύτερος Βλάντισλαφ Β΄ προσπάθησε να ελέγξει όλη την Πολωνία, ο Γιάκουμπ ζε Ζνίνα αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο τον αφόρισε και οι μικρότεροι αδελφοί του τον εκτόπισαν.
Ο Βλάντισλαφ Β΄ είχε σύζυγο την Αγνή, ετεροθαλή αδελφή του Κορράδου Γ΄ των Χοενστάουφεν, στον οποίο κατέφυγε εξόριστος. Εγκαταστάθηκε στο ανάκτορο του Άλτενμπουργκ. Τη Σιλεσία και την Κρακοβία την έλαβε ο Μπολέσλαφ Δ΄. Ο Κορράδος Γ΄ εκστράτευσε εναντίον της Πολωνίας, αλλά ηττήθηκε· ο Βλάντισλαφ Β΄ απεβίωσε εξόριστος. Ο επόμενος βασιλιάς της Γερμανίας Φρειδερίκος Α΄ των Χοενστάουφεν ανάγκασε τον Μπολέσλαφ Δ΄ να παραχωρήσει τη Σιλεσία στους τρεις γιους του Βλάντισλαφ Β΄. Η Σιλεσία θα παρέμενε πολωνικό δουκάτο, αλλά ο δούκας της θα πλήρωνε ετήσια εισφορά στη Γερμανία. Οι τρεις γιοί κυβέρνησαν μαζί ως το 1172, οπότε διαίρεσαν τη Σιλεσία: ο Μπολέσλαφ Α΄ ο Υψηλός έλαβε το μεγαλύτερο μέρος (Λέγκνιτσα, Βρότσουαφ, Οπόλε), ο Μιέσκο Α΄ ο Λεπτόπους το νοτιότερο μέρος (Ρατσιμπότς, Τσέσυν) και ο Κορράδος ο Μακροσκελής το Γκλόγκουφ. Όταν ο τελευταίος εισήλθε στη μονή της Φούλντα, το Γκλόγκουφ περιήλθε στον Μπολέσλαφ Α΄.
Εν τω μεταξύ ο Μιέσκο παρέλαβε το Μπύτομ και το Οσβιέτσιμ, καθώς και το Οπόλε το 1201 και η επεκταμένη περιοχή του έμεινε γνωστή ως Άνω (ορεινή) Σιλεσία. Το ίδιο έτος τα δουκάτα της Σιλεσίας έγιναν ανεξάρτητα από την Πολωνία.
Οι κλάδοι
Άνω Σιλεσίας, με θυρεό χρυσό αετό σε κυανό πεδίο: Κάτω Σιλεσίας, με θυρεό μέλανα αετό σε χρυσό πεδίο:
Γενεαλογία Πιαστ-Σιλεσίας
υψηλός δούκας της Πολωνίας δούκας της Πολωνίας
Νευρώνας
thumb|right|Σχηματικό διάγραμμα ενός τυπικού νευρώνα Νευρώνας ή νευρικό κύτταρο είναι το κύτταρο που αποτελεί δομικό μέρος και λειτουργική μονάδα του νευρικού συστήματος. Κάθε νευρώνας αποτελείται από ένα κυτταρικό σώμα που περιλαμβάνει τον πυρήνα και μεγάλο αριθμό οργανιδίων, και από μία ή περισσότερες αποφυάδες. Αυτές ονομάζονται δενδρίτες όταν συλλέγουν τα σήματα (νευρικές ώσεις) που στέλνονται στο κύτταρο, και οι νευράξονες μεταδίδουν ώσεις από το κυτταρικό σώμα.
Οι άξονες των κυττάρων του περιφερειακού νευρικού συστήματος καλύπτονται από ένα μυελώδες έλυτρο, δηλαδή ένα προστατευτικό περίβλημα που αποτελείται από μια μεγάλη αλυσίδα κυττάρων Σβαν (Schwann): το σύστημα αυτό διασφαλίζει την διάδοση των ηλεκτρικών παλμών (Spike) κατά μήκος του άξονα, με ταχύτητα περίπου 100 m/s. Ο αριθμός των spikes ανά δευτερόλεπτο (Fi=Spike/s) ορίζεται ως η συχνότητα κένωσης ή συχνότητα νεύρωσης του νευρώνα. Οι ηλεκτρικοί παλμοί (spikes) προκαλούνται από έναν μηχανισμό πόλωσης και εκπόλωσης της μεμβράνης του νευρώνα. Ανάμεσα στα έλυτρα υπάρχει ένα κενό, στο οποίο ο νευράξονας είναι γυμνός. Αυτό το σημείο ονομάζεται κόμβος Ραβιέ και είναι πλούσιο σε διαύλους νατρίου. Σε κάθε κόμβο το σήμα ενδυναμώνεται ξανά. Οι άξονες των κυττάρων του κεντρικού νευρικού συστήματος καλύπτονται από έλυτρα μυελίνης που φτιάχνονται από ειδικά νευρογλοιακά κύτταρα, τους ολιγοδενδρίτες. Η αλλοίωση της μυελίνης, παρούσα στους νευράξονες, εξαιτίας εσφαλμένης λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος, προκαλεί πολλαπλή σκλήρυνση, που οδηγεί στη σταδιακή απώλεια του μυϊκού ελέγχου, της εγκεφαλικής λειτουργίας και της ικανότητας μετάδοσης των μηνυμάτων.
Τύποι νευρώνων
Οι σημαντικότεροι τύποι νευρώνων, ανάλογα με την λειτουργία τους, είναι οι εξής:
Σύμφωνα με τον αριθμό, το μήκος και τις διακλαδώσεις που έχουν, υπάρχουν οι
Ανατομία και ιστολογία
Υπάρχουν διάφοροι τύποι νευρώνων, οι οποίοι διαφέρουν πολύ στη μορφή. Χαρακτηριστικό των νευρώνων είναι η μεγάλη ασυμμετρία στο σχήμα. Οι νευρώνες αποτελούνται από:
Τόσο ο νευράξονας όσο και οι δενδρίτες έχουν τυπικό μέγεθος γύρω στο 1 μm, ενώ το Σώμα είναι γύρω στα 25 μm, όχι πολύ μεγαλύτερο από τον πυρήνα που περιέχει. Ο νευράξονας ενός κινητικού νευρώνα μπορεί να είναι μεγαλύτερος από 1 μέτρο σε μήκος, συνδέοντας, για παράδειγμα, τη βάση της σπονδυλικής στήλης με τα δάχτυλα των ποδιών.
Ο αριθμός των νευρικών κυττάρων είναι τεράστιος και είναι αδύνατο να μετρηθεί, ούτε να υπολογιστεί ακριβώς. Οι παλαιοί ανατόμοι είχαν υπολογίσει ότι στον ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχουν δύο τρισεκατομμύρια νευρώνες.
Συνδεσιμότητα
Οι νεύρωνες επικοινωνούν μεταξύ τους και με άλλους νεύρωνες μέσω συνάψεων, όπου η άκρη του νευράξονα καταλήγει στους δενδρίτες, στο σώμα ή, σπανιότερα στον νευράξονα άλλων νευρώνων. Νεύρωνες του φλοιού του εγκεφάλου των θηλαστικών, όπως τα Purkinje κύτταρα, έχουν πάνω από 1000 δενδριτικές απολήξεις έκαστος, πράγμα που τους επιτρέπει να επικοινωνούν ταυτόχρονα με δεκάδες χιλιάδες νευρικά κύτταρα.
Είδη σημάτων
Οι νευρώνες επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω των συναπτικών συνδέσεων. Η επικοινωνία τους επιτυγχάνεται με χημικό τρόπο με την ταχύτατη έκκριση μορίων νευροδιαβιβαστών. Το προ-συναπτικό νευρωνικό κύτταρο (αυτό που απελευθερώνει το νευροδιαβιβαστή) μπορεί να επάγει στο μετα-συναπτικό κύτταρο (το οποίο προσλαμβάνει το νευροδιαβιβαστή) μια ηλεκτρική διέγερση που θα διαβιβαστεί στο αξονικό λοφίδιο ώστε να δημιουργηθεί ένα δυναμικό ενέργειας το οποίο μετά θα διαβιβαστεί ως ηλεκτρική διέγερση κατά μήκος του νευράξονα.
Κατά την άφιξη στην απόληξη του νευράξονα, θα προκληθεί απελευθέρωση του νευροδιαβιβαστή στο συναπτικό κενό. Οι νευροδιαβιβαστές γενικά μπορεί είτε να προκαλέσουν διέγερση είτε να εμποδίσουν τη διέγερση του κυττάρου-στόχου. Το δυναμικό ενέργειας θα παραχθεί στο κύτταρο-στόχο αν τα μόρια του νευροδιαβιβαστή που δρουν στους μετα-συναπτικούς υποδοχείς οδηγήσουν το κύτταρο-στόχο στο να φτάσει τον ουδό πυροδότησής του.
Κατηγορία:Νευρικό σύστημα Κατηγορία:Ζωικά κύτταρα
Ατμοτελωνίδα
Οι ατμοτελωνίδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν οι εξής:
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ατμοκίνητα πλοία
Σαιντ-Εσπρί (Μαρτινίκα)
Το Σαιντ-Εσπρί (γαλλικά: Saint-Esprit) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Ακροποταμιά Κιλκίς
Η Ακροποταμιά είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 240 μέτρων.
Σαιντ-Εσπρί (Μαρτινίκα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Ακροποταμιά Κιλκίς
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ακροποταμιά βρίσκεται προς τα νότια του νομού Κιλκίς, στα όρια με το νομό Θεσσαλονίκης, σε απόσταση 12 χλμ. ΝΑ. της πόλης του Κιλκίς και 48 χλμ. Β.-ΒΑ. της Θεσσαλονίκης. Το κέντρο της Ακροποταμιάς διασχίζει ο Ξηροπόταμος, παραπόταμος του Γαλλικού ενώ μέσα από αυτό περνάει η επαρχιακή οδός Κιλκίς - Καρτέρων. Οι κάτοικοι του χωριού είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία πρόσφυγες από την περιοχή της Τσάλκας της Γεωργίας (Κερέκ) αλλά και από τον Καύκασο, από το χωριό Χαλίφογλου της περιοχής Κάρς. Η παλιά ονομασία του χωριού μέχρι το 1927 ήταν Ινανλί και ανήκε μέχρι το 1934 στο νομό Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Λειψύδριο, την Άνω Ποταμιά και την Κάτω Ποταμιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Λειψυδρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 128 κατοίκους. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 212 κατοίκους.
Σημείωση
Δεν πρέπει να συγχέεται με τον οικισμό Ακροπόταμο Θεσσαλονίκης που μέχρι το 1940 ονομαζόταν Ακροποταμιά.
Socket 8
Η υποδοχή Socket 8 είναι μια προδιαγραφή που συμπεριλαμβάνει τις μηχανικές και ηλεκτρικές ιδιότητες της πρίζας που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τους μικροεπεξεργαστές τύπου Pentium Pro και Pentium II OverDrive της κατασκευαστικής εταιρείας Intel. Η Intel απέσυρε την υποδοχή 8 για να προωθήσει την υποδοχή Slot 1 με την εισαγωγή του επεξεργαστή Pentium ΙΙ.
Ακροποταμιά Κιλκίς
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Socket 8
Κατηγορία:Υποδοχές CPU
Ιωάννης Βορδόνης
Ο Ιωάννης Βορδόνης ήταν Έλληνας λόγιος εγκατεστημένος στη Τεργέστη ο οποίος είχε διαπρέψει επί τουρκοκρατίας.
Προέδρευε όλων των σχολείων και πρόσφερε ιδιαίτερες υπηρεσίες στα ελληνικά γράμματα. Το 1819 ήταν κατά τον Λόγιο Ερμή "Πρόεδρος του Γένους" και παρίστατο σε όλες τις εξετάσεις των εκεί σχολείων, όπως τούτο περιλαμβάνεται και σε έγγραφο με αριθμό 7041 της Εθνολογικής Εταιρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους
Ραβέννα
Αν και μεσόγεια πόλη, η Ραβέννα συνδέεται με την Αδριατική Θάλασσα με τη Διώρυγα Καντιάνο. Τα παλαιοχριστιανικά της μνημεία αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Αρχαία χρόνια
Η προϊστορία της Ραβέννας είναι αβέβαιη. Η πρώτη εγκατάσταση στην περιοχή αποδίδεται είτε στους Θεσσαλούς, είτε στους Ετρούσκους και τους Ομβρικούς από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ. που ήρθαν σε επαφή με τη Ρώμη. Στη συνέχεια η περιοχή της κατοικήθηκε και από τους Σήνωνες, ιδιαίτερα η νότια ύπαιθρος της πόλης (που δεν ήταν τμήμα της λιμνοθάλασσας). Στη Ραβέννα οικοδομήθηκαν παραπήγματα σε μικρά νησάκια μέσα στη λιμνοθάλασσα, φαινόμενο που παρατηρήθηκε αργότερα στη Δημοκρατία της Βενετίας. Οι Ρωμαίοι τους αγνόησαν όταν κατέκτησαν το δέλτα του ποταμού Πάδου αλλά αργότερα εισήλθαν στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία σαν ανεξάρτητη πόλη (89 π.Χ.). Ο Ιούλιος Καίσαρ συγκέντρωσε τα στρατεύματα του στη Ραβέννα την εποχή που ήθελε να διασχίσει τον Ρουβίκωνα, ο Οκταβιανός Αύγουστος μετά τη νίκη του επί του Μάρκου Αντώνιου ίδρυσε το λιμάνι του Κλάσε. Το λιμάνι αυτό που αρχικά προστατεύτηκε από τα τείχη του ήταν σημαντική στάση του Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού στόλου, παρέμεινε λιμάνι στην Αδριατική Θάλασσα μέχρι τον Μεσαίωνα. Κατά τις γερμανικές εκστρατείες η Τουσνέλντα, χήρα του Αρμίνιου, και ο Μάρμποντ, Βασιλιάς των Μαρκομάνων, φυλακίστηκαν στη Ραβέννα.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Η Ραβέννα γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ο αυτοκράτορας Τραϊανός οικοδόμησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. υδραγωγείο μήκους 70 χιλιομέτρων. Την εποχή που διαρκούσαν οι πόλεμοι με τους Μαρκομάνες οι Γερμανοί έποικοι στη Ραβέννα επαναστάτησαν και προσπάθησαν να καταλάβουν την πόλη. Ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος αποφάσισε τότε όχι μόνο να απαγορεύσει την είσοδο νέων εποίκων αλλά να απελάσει πολλούς από αυτούς που ήρθαν πριν. Ο αυτοκράτορας Φλάβιος Ονώριος μετέφερε την πρωτεύουσα στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το Μιλάνο στη Ραβέννα, την εποχή εκείνη είχε 50.000 κατοίκους. Η μεταφορά έγινε εν μέρει για αμυντικούς σκοπούς: η Ραβέννα περιβαλλόταν από έλη και βάλτους και θεωρήθηκε εύκολα υπερασπίσιμη (αν και η πόλη αλώθηκε από αντίπαλες δυνάμεις πολλές φορές στην ιστορία της): είναι επίσης πιθανό ότι η μετακίνηση στη Ραβέννα οφειλόταν στο λιμάνι και τις καλές θαλάσσιες συνδέσεις της πόλης με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Βησιγότθος βασιλιάς Αλάριχος Α΄ στην Άλωση της Ρώμης (410) μπόρεσε να την προσπεράσει, πήρε αιχμάλωτη την κόρη του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ Γάλλα Πλακιδία. Μετά από πολλές περιπέτειες η Γάλα Πλακιδία επέστρεψε στη Ραβέννα με τον γιο της, Αυτοκράτορα Βαλεντινιανό Γ΄ και τη βοήθεια του ανιψιού της Θεοδοσίου Β. Η Ραβέννα έζησε μια περίοδο ειρήνης, κατά την οποία η Χριστιανική θρησκεία είχε την εύνοια της αυτοκρατορικής αυλής και η πόλη απέκτησε μερικά από τα γνωστότερα μνημεία της, όπως το Ορθόδοξο Βαπτιστήριο, το ονομαζόμενο Μαυσωλείο της Γάλα Πλακιδία (ποτέ στην πραγματικότητα δεν θάφτηκε εκεί) και τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή. Η τελευταία περίοδος του 5ου αιώνα είδε τη διάλυση της Ρωμαϊκής εξουσίας στη δύση και ο τελευταίος αυτοκράτορας της Δύσης εκθρονίστηκε από τον στρατηγό Οδόακρο το 476.
Οι Οστρογότθοι
Ο Οδόακρος κυβέρνησε ως Βασιλιάς της Ιταλίας για 13 χρόνια, αλλά το 489 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ζήνων έστειλε τον Οστρογότθο Βασιλιά Θευδέριχο τον Μέγα να ανακαταλάβει την Ιταλική χερσόνησο. Αφού έχασε τη Μάχη της Βερόνας ο Οδόακρος αποσύρθηκε στη Ραβέννα, όπου άντεξε μια τρίχρονη πολιορκία από τον Θευδέριχο, μέχρι που η κατάληψη του Ρίμινι στέρησε τη Ραβέννα από τον ανεφοδιασμό της. Ο Θευδέριχος πήρε τη Ραβέννα το 493, πιθανόν να σκότωσε τον Οδόακρο με τα ίδια του τα χέρια και η Ραβέννα έγινε πρωτεύουσα του Οστρογοτθικού Βασιλείου της Ιταλίας. Ο Θευδέριχος, ακολουθώντας τους προκατόχους του, έχτισε επίσης λαμπρά κτίρια μέσα και γύρω από τη Ραβέννα, όπως την ανακτορική εκκλησία Σαντ Απολινάρε Νουόβο, έναν Αρειανικό καθεδρικό (σήμερα Σάντο Σπίριτο) και Βαπτιστήριο και το δικό του Μαυσωλείο λίγο έξω από τα τείχη. Ο Θεοδώριχος και οι οπαδοί του ήταν Αρειανοί Χριστιανοί αλλά συνυπήρχαν ειρηνικά με τους Λατίνους, που ήταν κυρίως Ορθόδοξοι. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι της Ραβέννας πραγματοποίησαν σημαντικά κτιριακά προγράμματα, από τα οποία το μόνο που επιβιώνει είναι η Καπέλα Αρτσιβεσκόβιλε. Ο Θευδέριχος επέτρεψε στους Ρωμαίους πολίτες του βασιλείου να υπόκεινται στο ρωμαϊκό δίκαιο και στο ρωμαϊκό δικαστικό σύστημα. Οι Γότθοι, εν τω μεταξύ, ζούσαν με τους δικούς τους νόμους και έθιμα. Το 519, όταν ο όχλος είχε κατακάψει τις συναγωγές της Ραβέννας, ο Θευδέριχος διέταξε την πόλη να τις ξαναχτίσει με δικά της έξοδα. Ο Θευδέριχος πέθανε το 526 και τον διαδέχτηκε ο νεαρός εγγονός του Αθαλάριχος, υπό την εποπτεία της κόρης του Αμαλασούντα, αλλά το 535 πέθαναν και οι δύο και η γραμμή του Θευδέριχου αντιπροσωπευόταν μόνο από την κόρη της Αμαλασούντα Ματασούντα. Διάφοροι Οστρογότθοι στρατιωτικοί ηγέτες ανέλαβαν το βασίλειο της Ιταλίας αλλά κανείς τους δεν ήταν πετυχημένος όπως ο Θευδέριχος.
Το Εξαρχάτο της Ραβέννας
Στο μεταξύ ο ορθόδοξος Χριστιανός Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ ήταν αντίθετος τόσο με τους Οστρογότθους όσο και με την Αρειανή αίρεση του Χριστιανισμού. Το 535 ο στρατηγός του Βελισάριος εισέβαλε στην Ιταλία και το 540 κατέλαβε τη Ραβέννα. Μετά την κατάκτηση της Ιταλίας το 554 η Ραβέννα έγινε η έδρα της Βυζαντινής κυβέρνησης στην Ιταλία. Από το 540 έως το 600 οι επίσκοποι της Ραβέννας ξεκίνησαν ένα σημαντικό πρόγραμμα ανέγερσης εκκλησιών στη Ραβέννα και μέσα και γύρω από την πόλη-λιμάνι Κλάσε. Μνημεία που σώζονται είναι η Βασιλική του Αγίου Βιταλίου και η Βασιλική του Σαντ Απολινάρε ιν Κλάσε καθώς και ο μερικά σωζόμενος Σαν Μικέλε ιν Αφριτσίσκο.
Μετά τις κατακτήσεις του Βελισάριου για τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ τον 6ο αιώνα, η Ραβέννα έγινε η έδρα του Βυζαντινού κυβερνήτη της Ιταλίας, του Έξαρχου, και έγινε γνωστή ως Εξαρχάτο της Ραβέννας. Υπό τη βυζαντινή εξουσία στον αρχιεπίσκοπο της Ραβέννας παραχωρήθηκε προσωρινά από τον αυτοκράτορα αυτοκεφαλία από τη Ρωμαϊκή Εκκλησία το 666, αλλά αυτή γρήγορα ανακλήθηκε. Εντούτοις ο αρχιεπίσκοπος της Ραβέννας είχε τη δεύτερη θέση στην Ιταλία μετά τον Πάπα και έπαιζε σημαντικό ρόλο σε πολλές θεολογικές διαμάχες αυτή την περίοδο.
Νεότερα χρόνια
Εκτός από άλλη μια σύντομη κατοχή από τη Βενετία (1527–1529) η Ραβέννα ήταν τμήμα των Παπικών Κρατών μέχρι το 1796, όταν προσαρτήθηκε στο Γαλλικό προτεκτοράτο της Εντεύθεν των Αλπεων Δημοκρατίας ( Ιταλική Δημοκρατία από το 1802 και Βασίλειο της Ιταλίας από το 1805 ). Επιστράφηκε στα Παπικά Κράτη το 1814. Αφού καταλήφθηκε από στρατεύματα του Πεδεμοντίου το 1859, η Ραβέννα και η γύρω της Ρομάνια αποτέλεσαν τμήμα του νεοενοποιημένου Βασίλειου της Ιταλία το 1861.
Μνημεία και αξιοθέατα
Οκτώ μνημεία της Ραβέννας έχουν ανακηρυχθεί ως Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την UNESCO :
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ραβέννας
Λε Βωκλέν
Το Λε Βωκλέν (γαλλικά: Le Vauclin) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωκλινουά (γαλλικά: Vauclinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Χετζάζ
Η Χετζάζη είναι μια ιστορική περιοχή της νυν Σαουδικής Αραβίας και ήταν ανεξάρτητο κράτος την περίοδο 1916-1932. Πολέμησε στον πόλεμο εναντίον της Νατζντ που, που είχε βασιλιά τον Ιμπν Σαούντ, μετέπειτα βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας. Κατέλυσε μαζί με τη Νατζντ το 1932 με το τέλος του 30χρονου πόλεμου ένωσης της Σαουδικής Αραβίας. Η κατάλυση αυτών των δύο κρατών θα ιδρύσει τη σημερινή Σαουδική Αραβία.
Σημαίες της Χετζάζης
Η Χετζάζη είχε 4 σημαίες στα 16 χρόνια ύπαρξης της.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας
Μέγαρο Μαξίμου
μικρογραφία|275x275εσ|Η είσοδος του Μεγάρου Μαξίμου Το Μέγαρο Μαξίμου είναι κτίριο στην Αθήνα, στο οποίο στεγάζεται το γραφείο του εκάστοτε Πρωθυπουργού της Ελλάδας. Από το 2019, συνεδριάζει σε αυτό και το Υπουργικό Συμβούλιο.
Έγινε η πρωθυπουργική έδρα το 1982, με πρωτοβουλία του υπουργού Προεδρίας της Κυβερνήσεως Μένιου Κουτσόγιωργα. Ο πρώτος Πρωθυπουργός που εγκαταστάθηκε εκεί ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Πριν από το 1982, το γραφείο του Πρωθυπουργού βρισκόταν μόνο μέσα στο κτίριο της Βουλής. Οι Πρωθυπουργοί εξακολουθούν να έχουν γραφείο στο Κοινοβούλιο, εκτός από το επίσημο στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ιστορία
Στις πρώτες δεκαετίες μετά την δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους η περιοχή που γειτνίαζε με τα τότε βασιλικά ανάκτορα (η σημερινή Βουλή των Ελλήνων, στο ανατολικό άκρο της τότε Αθήνας), ήταν εκτός σχεδίου πόλεως και είχε χωράφια. Το οικόπεδο στο οποίο σήμερα βρίσκεται το Μέγαρο ανήκε το 1856 στους αδελφούς Άγγελο και Αργύρη Καραγιάννη.
Το κτίριο θεμελιώθηκε το 1912, στην οδό Ηρώδου Αττικού 19, για λογαριασμό του Χιώτη εφοπλιστή Αλέξανδρου Μιχαληνού. Σχεδιάστηκε από τον Αναστάσιο Χέλμη. Το 1916, η χήρα του Μιχαληνού, Ειρήνη, το γένος Μανούση, η οποία εν τω μεταξύ είχε παντρευτεί τον Δημήτριο Μάξιμο, πούλησε την οικία στον Λεωνίδα Εμπειρίκο. Το 1921 ξαναγόρασε το ημιτελές έως τότε μέγαρο. Στη συνέχεια, και αφού ολοκληρώθηκαν οι εργασίες στο σπίτι, η οικογένεια Μαξίμου εγκαταστάθηκε σε αυτό.
Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής από τις γερμανικές αρχές, ως οικία του Γερμανού ναυάρχου των δυνάμεων του Αιγαίου. Μετά την απελευθέρωση έμεινε για ένα διάστημα ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα. Ο Μάξιμος, τραπεζίτης, διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας σε πολυκομματική κυβέρνηση συνασπισμού από τον Ιανουάριο του 1947 ως τον Αύγουστο του ίδιου έτους, υπήρξε δε ιδιαίτερα φιλότεχνος και για αυτό τον λόγο τους τοίχους του αρχοντικού του κοσμούσαν περίφημοι ζωγραφικοί πίνακες.
Το 1952, το ελληνικό Δημόσιο αγόρασε το μέγαρο από τον Μάξιμο στην τιμή των 5,5 δισ. δραχμών. Κυβερνητική επιτροπή είχε εκτιμήσει την αξία του μεγάρου στα έντεκα δισεκατομμύρια, αλλά ο ιδιοκτήτης του όχι μόνο δέχτηκε να το παραχωρήσει με τα μισά χρήματα, αλλά προσέφερε και την επίπλωση της οικίας του μαζί με τους πίνακες που βρίσκονταν σε αυτήν. Η κυβέρνηση, για να τιμήσει την προσφορά του Δημητρίου Μάξιμου, δήλωσε μέσω του προέδρου της ότι το κτίριο θα διατηρήσει το αρχικό του όνομα, δηλαδή Μέγαρο Μαξίμου.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 μέχρι το 1982, το Μέγαρο χρησιμοποιήθηκε κάποιες φορές (όχι όμως σε σταθερή βάση) ως ξενώνας για πρωθυπουργούς και προέδρους άλλων χωρών που επισκέπτονταν την Αθήνα, όπως ο Γιουγκοσλάβος πρόεδρος Τίτο το 1955 και η Βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ το 1980.
Την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών, στο Μέγαρο έμενε ο αντιβασιλέας (είχε οριστεί σε αυτή τη θέση από τον Παπαδόπουλο μετά το αποτυχημένο αντιπραξικόπημα του βασιλιά Κωνσταντίνου) Γεώργιος Ζωιτάκης με την σύζυγό του Σοφία. Η χωριατοπούλα Σοφία (Βουρανζέρη) Ζωιτάκη δυσανασχετούσε με την τόσο κεντρική τοποθεσία του Μεγάρου, ενώ χαρακτηριστική έμεινε η φράση της «Τι τα θέλαμε τα μέγαρα; Δεν επιτρέπεται ούτε κοτέτσι να φτιάξεις».
Το 1982, παραχωρήθηκε στο Υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως, κατόπιν απόφασης Κουτσόγιωργα, με σκοπό την στέγαση του γραφείου του εκάστοτε πρωθυπουργού. Οι εργασίες ολικής αποκατάστασης καθώς και προσθήκης Α΄ ορόφου στο πίσω τμήμα του κτιρίου, έγιναν από τον ανάδοχο της αρχιτεκτονικής μελέτης, Αριστόδημο Μαντζουράνη με συνεργάτιδες την Γεωργία Ζώη και την Αγγελική Κοτρώνη - Μαντζουράνη.
Το Μέγαρο Μαξίμου διαθέτει το πλεονέκτημα της τοποθεσίας του στο κέντρο της Αθήνας, πολύ κοντά στην Βουλή, ωστόσο λόγω του σχετικά μικρού μεγέθους του, το 2009 είχε εξεταστεί η μετεγκατάστασή του πρωθυπουργικού γραφείου σε άλλο κτίριο, όπως το Ζάππειο Μέγαρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας Μαξιμου
Σεβίλλη ΦΚ
Η Σεβίλλη Π.Ο. (ισπανικά: Sevilla FC, ) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Σεβίλλη της Ισπανίας. Ιδρύθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1890. Αποτελεί το παλαιότερο αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο της Ισπανίας. Αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία της Ισπανίας, την Λα Λίγα.
Η Σεβίλλη είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα της Ανδαλουσίας, έχοντας στο παλμαρέ της ένα Πρωτάθλημα Ισπανίας, πέντε Κύπελλα Ισπανίας, το ρεκόρ των 7 Κυπέλλων ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, ένα Ισπανικό Σουπερκάπ και ένα Ευρωπαϊκό Σουπερκάπ.
Η Σεβίλλη διατηρεί μεγάλη αντιπαλότητα με την Ρεάλ Μπέτις. Οι αναμετρήσεις των δύο ομάδων είναι από τις σπουδαιότερες στην Ισπανία και ονομάζονται Σεβιγιάνικο Ντέρμπι (Derbi sevillano). Η Σεβίλλη μετρά 60 νίκες έναντι 38 νικών της Μπέτις.
Ιστορία
Η «Σεβίγια Φούτμπολ Κλουμπ» (Sevilla Fútbol Club) ιδρύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1905, αλλά τον πρώτο επίσημο αγώνα της τoν έδωσε το 1908 με την Ουέλβα. Το 1914 κατέκτησε το πρώτο της τρόπαιο που ήταν το κύπελλο Σεβίλλης, ενώ το 1935 κατέκτησε το πρώτο της κύπελλο Ισπανίας νικώντας στον τελικό την Σαμπατέλ με 3-0. Το 1946 κατέκτησε το μοναδικό της πρωτάθλημα Ισπανίας ενώ έχει κατακτήσει 7 φορές το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ όντας η πολυνίκης του θεσμού.
Στάδιο Ραμόν Σάντσες Πιθχουάν
Η έδρα της Σεβίλλης είναι το στάδιο «Ραμόν Σάντσες Πιθχουάν». Στο συγκεκριμένο στάδιο, το 1986, πραγματοποιήθηκε ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών μεταξύ της Στεάουα Βουκουρεστίου και της Μπαρτσελόνα, και το 1982 ο ημιτελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας.
Το στάδιο περιλαμβάνει ένα μοναδικό μύθο: η ισπανική εθνική ομάδα δεν έχει χάσει ποτέ σε παιχνίδι εναντίον άλλης εθνικής ομάδας σε αυτό το γήπεδο. Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, η Σεβίλλη έχει χάσει μόνο ΤΡΕΙΣ! φορές στο γήπεδό της, μία φορά από την Άλκμααρ στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την περίοδο 2006-2007, καθώς και μία φορά με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στο Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2009-10.
Έχει χωρητικότητα 45.500 θεατών και χτίστηκε το 1957. Αντικατέστησε στάδιο Νερβιόν. Το γήπεδο είναι γνωστό με το ψευδώνυμο «Λα Μπομπονέρα» (La Bombonera, εναλλακτική ονομασία του Estadio Alberto J. Armando, το οποίο αποτελεί έδρα της Μπόκα Τζούνιορς), ή «Λα Μπομπονέρα ντε Νερβιόν» (La Bombonera de Nervión), καθώς το γήπεδο βρίσκεται στη συνοικία Νερβιόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεβίλη Σεβίλη Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905  Κατηγορία:Σεβίλλη
Γελένα Πανόβα
Η Γελένα Βίκτωροβνα Πανόβα (Ρωσικά: Елéна Ви́кторовна Панóва), είναι Ρωσίδα ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Το 2012 παντρεύτηκε και απέκτησε μια κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Μιναρές
μικρογραφία|392x392εσ| Μιναρές του [[Μεγάλο Τζαμί του Τιστούρ|Μεγάλου Τζαμιού του Τιστούρ.]] Ο μιναρές ( - γκολνταστέχ, minarə, minare, από το αραβικό: منارة‎ - μανάραχ) είναι ένας τύπος πύργου που είναι συνήθως χτισμένος μέσα ή δίπλα σε τζαμιά. Οι μιναρέδες εξυπηρετούν πολλαπλούς σκοπούς. Ενώ παρέχουν ένα οπτικό σημείο εστίασης, χρησιμοποιούνται γενικά για την μουσουλμανική πρόσκληση σε προσευχή (αδδάν). Η βασική μορφή ενός μιναρέ περιλαμβάνει τη βάση, τον κορμό, τη σκεπή και την κορυφή. Είναι γενικά ψηλοί πυργίσκοι με κωνική ή στρογγυλή κορυφή.
Λειτουργίες
Στις αρχές του 9ου αιώνα, οι πρώτοι μιναρέδες τοποθετήθηκαν απέναντι από το τείχος Κίμπλα. Συχνά, αυτή η τοποθέτηση δεν ήταν επωφελής για την επικοινωνία με την κοινότητα για την πρόσκληση σε προσευχή. Χρησίμευαν ως υπενθύμιση ότι η περιοχή ήταν ισλαμική και βοήθησε να διακρίνει τα τζαμιά από τη γύρω αρχιτεκτονική.
Εκτός από την παροχή οπτικής ένδειξης σε μια μουσουλμανική κοινότητα, η άλλη λειτουργία είναι να παρέχει ένα πλεονεκτικό σημείο από το οποίο γίνεται η πρόσκληση για προσευχή, το αδδάν. Η πρόσκληση για προσευχή εκδίδεται πέντε φορές κάθε μέρα: αυγή, μεσημέρι, απόγευμα, ηλιοβασίλεμα και νύχτα. Στα περισσότερα σύγχρονα τζαμιά, το αδδάν καλείται από την αίθουσα προσευχής μέσω μικροφώνου σε ένα σύστημα ηχείων στον μιναρέ.
Κατασκευή
Η βασική μορφή του μιναρέ αποτελείται από τέσσερα μέρη: μια βάση, τον κορμό, τη σκεπή και την κορυφή. Οι μιναρέδες μπορεί να είναι κωνικοί, τετράγωνοι, κυλινδρικοί ή πολυγωνικοί (πολύπλευροι). Σκάλες περιβάλλουν τον κορμό αριστερόστροφα, παρέχοντας την απαραίτητη δομική στήριξη στον υψηλά επιμήκη κορμό. Ο εξώστης είναι ένα μπαλκόνι που περικυκλώνει τα ανώτερα τμήματα από τα οποία ο μουεζίνης μπορεί να κάνει την πρόσκληση για προσευχή. Καλύπτεται από ένα σκεπαστό κουβούκλιο και είναι διακοσμημένο με διακοσμητικά τούβλα και κεραμίδια, γύψινα, καμάρες και επιγραφές, με τη μετάβαση από τον κορμό στον εξώστη να εμφανίζει συνήθως μούκαρνας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|305x305εσ| Διαφορετικοί τύποι μιναρέδων. 1. [[Ιράκ, 2. Μαρόκο, 3. Τουρκία, 4. Ινδία, 5. Αίγυπτος, 6. Ασία.]] εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|206x206εσ| Ο παλαιότερος μιναρές βρίσκεται στο [[Μεγάλο Τζαμί της Καϊραουάν στην Τυνησία. ]] Τα παλαιότερα τζαμιά δεν διέθεταν μιναρέδες, και η πρόσκληση για προσευχή γινόταν συχνά από μικρότερους πύργους. Οι Χαντίθ αναφέρουν ότι η πρώιμη μουσουλμανική κοινότητα της Μεδίνα έδινε έκκληση για προσευχή από την οροφή του σπιτιού του Μωάμεθ, το οποίο λειτουργούσε και ως χώρος για προσευχή.
Τα επιστημονικά ευρήματα εντοπίζουν την προέλευση των μιναρέδων στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών και εξηγούν ότι αυτοί οι μιναρέδες ήταν ένα αντίγραφο των εκκλησιαστικών καμπαναριών που βρέθηκαν στη Συρία εκείνη την εποχή. Οι πρώτοι μιναρέδες προέρχονται αρχιτεκτονικά από τον συριακό εκκλησιαστικό πύργο. Άλλες αναφορές δείχνουν ότι οι πύργοι στη Συρία προέρχονταν από ζιγκουράτ των Βαβυλωνιακών και των Ασσυρίων ιερών της Μεσοποταμίας.
Οι πρώτοι γνωστοί μιναρέδες εμφανίστηκαν στις αρχές του 9ου αιώνα υπό την κυριαρχία των Αββασιδών και δεν χρησιμοποιήθηκαν ευρέως μέχρι τον 11ο αιώνα. Αυτές οι πρώιμες μορφές μιναρέδων τοποθετήθηκαν αρχικά στη μέση του τείχους απέναντι από τον τοίχο Κίμπλα. Αυτοί οι πύργοι χτίστηκαν σε όλη την αυτοκρατορία σε αναλογία ύψους προς πλάτος 3:1.
Ο παλαιότερος μιναρές είναι το Μεγάλο Τζαμί της Καϊραουάν στην Τυνησία και κατά συνέπεια είναι ο παλαιότερος μιναρές που εξακολουθεί να στέκεται. Η κατασκευή του Μεγάλου Τζαμιού της Καϊραουάν χρονολογείται στο 836. Το τζαμί αποτελείται από τρία επίπεδα μειωμένου πλάτους που φτάνουν τα 31,5 μέτρα ύψος.
Οι μιναρέδες είχαν διάφορες μορφές (γενικά στρογγυλοί, τετράγωνοι, σπειροειδείς ή οκτάγωνοι) υπό το φως της αρχιτεκτονικής τους χρήσης. Οι μιναρέδες είναι κατασκευασμένοι από οποιοδήποτε υλικό είναι άμεσα διαθέσιμο και συχνά αλλάζει από περιοχή σε περιοχή.. Ο αριθμός των μιναρέδων σύμφωνα με τα τζαμιά δεν είναι καθορισμένος, καθώς αρχικά ένας μιναρές συνοδεύει κάθε τζαμί, όμως ο κάθε οικοδόμος θα μπορούσε να κατασκευάσει αρκετά περισσότερα. μικρογραφία| Μια απεικόνιση του καλέσματος του [[Μουεζίνης|μουεζίνη για προσευχή από το μπαλκόνι του μιναρέ.]]