cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φραντζ Ντόλγκερ
Ο Φραντζ Ντόλγκερ (1891-1968) ήταν Γερμανός βυζαντινολόγος.
Βίος
Ο Φραντζ Ντόλγκερ γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1891. Σπούδασε κλασική φιλολογια. . Η διδακτορική διατριβή του που υποβλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1919 είχε τον τίτλο Πηγές και πρότυπα του ποιήματος του Μελιτηνιώτη (1919). Έγινε υφηγητής το 1926 με θέμα Συμβολαί εις την οικονομικήν διοίκησιν του Βυζαντίου ιδία κατά τους 10 και 11 αι. και καθηγητής το 1931 στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. έως το 1959 .Από το 1928 συνεκδότης και από το 1931 εκδότης της Byzantinsche zeitschrift. Στην διάρκεια της Γερμανικής κατοχής ήλθε στο Άγιο Όρος και εργάστηκε ως ταγματάρχης. Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1968. Ο Ντόλγκερ ήταν τακτικό, αντεπιστέλλον ή επίτιμο μέλος οκτώ Ακαδημιών (Βαυαρικής, Ρουμανικής, Βιέννης, Σόφιας, Βρετανικής, Αθηνών, Βερολίνου και Βρυξελλών) και επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίου Αθηνών, Σόφιας και Θεσσαλονίκης. Έγινε μέλος της πολιτικής τάξεως του τάγματος Pour le merite της ανώτατης επιστημονικής διακρισεως της Δυτικής Γερμανίας.
Ερευνητικά ενδιαφέροντα
Ασχολήθηκε με τους κλάδους της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας, λόγιας και δημοτικής, της βυζαντινής γλώσσας και της βυζαντινής ορολογίας. Μελέτησε τα αυτοτελή συγγράμματα του Ιωάννη Δαμασκηνού,Ιωάννη Λυδού, Θεόδωρου Μλιτηνιώτη και Αλέξιου Μετοχίτη. Ασχολήθηκε με θέματα παιδείας, πνευματικής ιστορίας και γραμματολογίας. Τον απασχόλησε το θέμα των ξένων γλωσσών στο Βυζάντιο.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Πολιτισμός του Μαυροβουνίου
Ο πολιτισμός του Μαυροβουνίου χαρακτηρίζεται από πλουραλισμό και ποικιλία, όπως υποδηλώνει η ιστορία και η γεωγραφική θέση της χώρας. Ο πολιτισμός του Μαυροβουνίου έχει επιρροές από την αρχαία Ελλάδα, την Ιλλυρία και τη Ρώμη, το Χριστιανισμό, το Ισλάμ, τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τη Δημοκρατία της Βενετίας, την Αυστροουγγαρία και τη Γιουγκοσλαβία.
Ηθικές πεποιθήσεις και νόμοι
Μια πολύ σημαντική διάσταση του πολιτισμού του Μαυροβουνίου είναι το ηθικό ιδανικό «Čojstvo i Junaštvo», που μεταφράζεται ως Αγνότητα και ηρωισμός, ένας αρχαίος «κώδικας τιμής» του Μαυροβουνίου. Ένα άλλο αποτέλεσμα της μακραίωνης πολεμικής ιστορίας, είναι ο άγραφος κώδικας της ιπποσύνης, που ορίζει ότι για να αξίζει κάποιος πραγματικό σεβασμό από το λαό του, θα πρέπει να αποδείξει τις αρετές της ακεραιότητας, της αξιοπρέπειας, της ταπεινότητας, της αυτοθυσία για το δίκαιο σκοπό, το σεβασμό για τους άλλους και την ευθύτητα, μαζί με τη γενναιότητα. Η λαϊκή παράδοση θέλει τους Μαυροβούνιους να πολεμούν μέχρι θανάτου, καθώς η αιχμαλωσία θεωρούνταν η μεγαλύτερη ντροπή. Αυτός ο κώδικας συμπεριφοράς εξακολουθεί να είναι πολύ ριζωμένος, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, στο σύνολο των ηθικών πεποιθήσεων κάθε Μαυροβούνιου.
Ο διαβόητος Μαυροβούνιος παραδοσιακός νόμος της βεντέτας, γνωστός ως «Krvna Osveta», ορίζει ότι ένας Μαυροβούνιος πρέπει να εκδικηθεί όποιον σκότωσε συγγενή του, είτε σκοτώνοντας το δολοφόνο ή έναν από τους στενούς συγγενείς του δολοφόνου. Πρόκειται για άγραφο «νόμο» που συναντάμε και σε άλλους βαλκανικούς λαούς.
Θρησκεία και πίστη
Η κοινωνία του Μαυροβουνίου εξακολουθεί να είναι έντονα πατριαρχική και συντηρητική. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η συντριπτική πλειοψηφία (άνω του 96%) των κατοίκων του Μαυροβουνίου δήλωσαν μέλη κάποιας θρησκευτικής κοινότητας. Έτσι, παρότι ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός είναι το κυρίαρχο θρησκευτικό δόγμα στο Μαυροβούνιο, υπάρχουν επίσης αρκετά μεγάλοι αριθμοί οπαδών τόσο του Καθολικού Χριστιανισμού, όσο και του Ισλάμ. Η κυρίαρχη Εκκλησία είναι η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, αν και υπάρχει η μη αναγνωρισμένη διεθνώς Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου, η οποία θεωρείται σχισματική από τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Α.Ο. Ερμής Κιβερίου
Ο Αθλητικός Όμιλος Ερμής Κιβερίου είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στο Κιβέρι Αργολίδας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1968, έχει χρώματα το μπλε και το άσπρο και έμβλημά του αποτελεί η κεφαλή του Θεού Ερμή της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης
Πολιτισμός του Μαυροβουνίου
Παραδόσεις και έθιμα
Η Σλάβα είναι ένα έθιμο αποκλειστικά των πιστών της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία κάθε οικογένεια έχει έναν προστάτη άγιο που οφείλει να εορτάζει σύμφωνα με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο. Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποιεί το παραδοσιακό Ιουλιανό ημερολόγιο, σύμφωνα με το οποίο η ημέρα των Χριστουγέννων (25 Δεκεμβρίου) αντιστοιχεί με τις 7 Ιανουαρίου του Γρηγοριανού ημερολογίου. Την ίδια μέρα εορτάζουν τα Χριστούγεννα οι Ορθόδοξες Εκκλησίες της Ιερουσαλήμ, της Ρωσίας, της Γεωργίας, της Ουκρανίας και οι Έλληνες Παλαιοημερολογίτες.
Α.Ο. Ερμής Κιβερίου
Τμήμα ποδοσφαίρου
Από την ίδρυση του συλλόγου η ποδοσφαιρική ομάδα ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αργολίδας και μετέχει στις διοργανώσεις της. Μεγαλύτερη διάκριση του ποδοσφαιρικού τμήματος του συλλόγου είναι οι συμμετοχές της ομάδας στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, τρίτη τη τάξει κατηγορία, τις περιόδους 2014-15 (3ος όμιλος) και 2017-18 (7ος όμιλος). Έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα Α1΄ Ε.Π.Σ. Αργολίδας και 1 κύπελλο Ε.Π.Σ. Αργολίδας.
Πολιτισμός του Μαυροβουνίου
Παραδόσεις και έθιμα
Το μπάντζακ είναι ένα κλαδί δέντρου ή ένα μικρό δέντρο που αρχικά μπαίνει στο σπίτι και έπειτα καίγεται σε φωτιά το βράδυ της Παραμονής των Χριστουγέννων. Πρόκειται για μια κεντρική παράδοση για τους Ορθόδοξους εορτασμούς των Χριστουγέννων στο Μαυροβούνιο. Το δέντρο από το οποίο κόβεται το μπάντζακ, κατά προτίμηση μία νέα και ευθυτενή αυστριακή βελανιδιά, που κόβεται νωρίς το πρωί της Παραμονής των Χριστουγέννων. Η κοπή, η προετοιμασία, η εισαγωγή στο σπίτι και η τοποθέτηση στη φωτιά, περιβάλλονται από περίτεχνα τελετουργικά, με πολλές παραλλαγές κατά τόπους.
Α.Ο. Ερμής Κιβερίου
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Έδρα της ομάδας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αργολίδος Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Διόσκορος Α΄ Αλεξανδρείας
ήΟ Διόσκορος Α΄ ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ο οποίος καθαιρέθηκε από την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνα ς το 451. Η Κοπτική Εκκλησία δεν αναγνωρίζει αυτή την καθαίρεση του Διόσκορου και θεωρεί ότι ο Διόσκορος ήταν ο κανονικός Πατριάρχης Αλεξανδρείας μέχρι το τέλος της ζωής του. Απεβίωσε εξόριστος στο νησί Γάνγρα της Παφλαγονίας, τον Σεπτέμβριο του 454. Θεωρείται άγιος από την Κόπτικη Εκκλησία και άλλες Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες.
Πρώιμος βίος
Ο Διόσκορος διατέλεσε δάσκαλος της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας και ήταν ο προσωπικός γραμματέας του Κυρίλλου Α΄ της Αλεξάνδρειας, τον οποίο συνόδευσε στην Γ' Οικουμενική Σύνοδο στην  Εφέσο το 431. Τελικά ανήλθε στον βαθμό αρχιδιακόνου.
Η αντιπαράθεση με τον Νεστόριο
Στην αντιπαράθεσή του προς τον Νεστόριο, ο Κύριλλος διατύπωσε την άποψη ότι η ένωση της θεϊκής και ανθρώπινης φύσης στο Χριστό έγινε «μυστικώς και αληθώς, αδιαιρέτως, ατρέπτως και ασυγχίτως». Ο Κύριλλος απέρριψε την Αντιοχειανή Χριστολογία της «σύζευξης», ή «μόνιμης», «στενής συμμετοχής» ως ανεπαρκή. Έτσι, ο Αλεξανδρινός τύπος που υιοθέτησαν ο Κύριλλος Α΄ και ο Διόσκορος ήταν « η μία φύσις του Θεού Λόγου σεσαρκωμένη», με την οποία «μία φύση» ο Κύριλλος εννοούσε ότι, ο Χριστός είναι ένα πρόσωπο, αλλά ταυτόχρονα και Θεός και άνθρωπος. Από την άλλη πλευρά, η Αντιοχειανή Χριστολογία διακήρυττε δύο φύσεις και μετά την ένωση, «εν δύο φύσεσιν», η οποία αναφέρεται και ως δυοφυσιτισμός.
Η Αντιοχειανή Χριστολογία (Νεστοριανισμός) απορρίφθηκε από την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Έφεσο, η οποία ενέκρινε τη δεύτερη επιστολή του Κύριλλου Α΄ προς Νεστόριον.
Πατριάρχης Αλεξάνδρειας
Ο Διόσκορος διαδέχθηκε τον Κύριλλο Α΄ ως Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας το καλοκαίρι του 444. Σύμφωνα με τον διάκονο Ισχυρίωνα, ο Διόσκορος σπαταλούσε την περιουσία του πατριαρχείου, επέβαλε πρόστιμα και εξορίες και πωλούσε σε υψηλή τιμή το σιτάρι, που είχε στείλει η κυβέρνηση στη Λιβύη. Σύμφωνα με τον ανιψιό του Κύριλλου Α΄, έναν ιερέα που ονομάζεται Αθανάσιος, από την αρχή της επισκοπείας του, ο Διόσκορος ενόχλησε τον ίδιο και τον αδελφό του χρησιμοποιώντας επιρροή στο δικαστήριο, έτσι ώστε ο αδελφός πέθανε από την αγωνία, και ο Αθανάσιος, με τις θείες του, την κουνιάδα του και τις ανιψιές του, έχασαν τα σπίτια τους από την κακοήθεια του πατριάρχη. Τέτοιες κατηγορίες διατυπώθηκαν εύκολα και έγιναν κάποιες αποζημιώσεις για λάθη, που έγιναν από τους πράκτορές του, τα οποία σε ορισμένες περιπτώσεις θα μπορούσαν να αποκληθούν άδικα πράξεις του. Ωστόσο είναι πολύ πιθανό, ότι υπήρχε αρκετή αλήθεια, για να αποδείξει την αλλοτρίωση στον χαρακτήρα του λόγω της ανόδου του σε μία θέση σχεδόν απόλυτης δύναμης.
Υποδοχή του Ευτυχή
Ο Ευτυχής ήταν αρχιμανδρίτης στην Κωνσταντινούπολη. Στην αντίθεσή του στον Νεστοριανισμό, φαίνεται ότι έφτασε στο αντίθετο άκρο. Ο Ευτυχής ισχυρίστηκε ότι ήταν πιστός οπαδός του Κυρίλλου Α΄. Τον Νοέμβριο του 448 ο Φλαβιανός Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης πραγματοποίησε Σύνοδο σχετικά με ένα θέμα πειθαρχίας, που συνδεόταν με την επαρχία των Σάρδεων. Ο Ευτυχής κατηγόρησε διάφορα πρόσωπα ότι είναι κρυφά Νεστοριανοί και στο τέλος αυτής της Συνόδου, ένας από αυτούς που κατηγορήθηκε, ο Eυσέβιος επίσκοπος του Δορυλαίου, έθεσε την ερώτηση -και υπέβαλε αντίθετη κατηγορία- για αίρεση κατά του αρχιμανδρίτη. Ο Ευτυχής κλήθηκε να διευκρινίσει τη θέση του σχετικά με τη φύση του Χριστού. Βρίσκοντας την απάντησή του μη ικανοποιητική, η Σύνοδος καταδίκασε και εξόρισε τον Eυτυχή.
Ο Eυτυχής άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής, επισημαίνοντας τον Φλαβιανό ως Νεστοριανό και έλαβε την υποστήριξη του Διοσκόρου. Στον διάσημο Τόμο του, ο πάπας Λέων Α΄ επιβεβαίωσε τη θεολογική θέση τού Φλαβιανού, αλλά καθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ευτυχής είχε κάνει λάθος λόγω άγνοιας, ζήτησε να δεχθούν πίσω τον Ευτυχή εάν μετανοήσει.
Η "ληστρική" Σύνοδος
Μέσω της επιρροής του Αυλικού αξιωματούχου Χρυσάφιου, αναδόχου του Ευτυχή, το 449 ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β´ συγκάλεσε τη (Ληστική) Σύνοδο της Εφέσου. Σε ανάμνηση τού ρόλου τού Κυρίλλου Α΄ κατά τη διάρκεια της Α΄ Συνόδου του 431 εκεί, ο Αυτοκράτορας ζήτησε από τον Διόσκορο να προεδρεύσει των συνεδριάσεων. Στη συνέχεια, η Σύνοδος αποφάσισε να αποκαταστήσει τον Ευτυχή και να αποβάλει τον Φλαβιανό, καθώς και τον Eυσέβιο του Δορυλαίου, τον Θεοδώρητο της Κύρρου, τον Ίβα της Έδεσσας και τον Δόμνο Β΄ της Αντιόχειας. Οι εκπρόσωποι του Λέοντα Α΄ διαμαρτυρήθηκαν, αλλά αγνοήθηκαν. Ο Φλαβιανός υποβλήθηκε σε βάναυση μεταχείριση, όπως κλοτσιές, ξυλοδαρμό, φυλάκιση και σύντομα εξορίστηκε· απεβίωσε από τις επιπτώσεις των τραυματισμών του, τρεις ημέρες μετά την εκτόπισή του. Θεωρήθηκε ως μάρτυρας για το δόγμα των «δύο φύσεων στο ένα πρόσωπο» του Χριστού. Ο Ανατόλιος, ο οποίος ήταν ο εκπρόσωπος του Διοσκόρου στην Κωνσταντινούπολη, διορίστηκε διάδοχός του στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Θεοδόσιος Β΄ υποστήριζε τις αποφάσεις της Συνόδου, μέχρι που απεβίωσε στις 28 Ιουλίου 450. Η αδελφή του Πουλχερία επέστρεψε στην εξουσία και έκανε τον αξιωματικό Mαρκιανό σύζυγό της και Αυτοκράτορα. Διαβουλεύτηκε με τον πάπα Λέοντα Α΄ για τη σύγκληση μίας νέας Συνόδου, συγκεντρώνοντας υπογραφές για την εισαγωγή του Τόμου ως βασικού εγγράφου για τη νέα Σύνοδο, αλλά επέμεινε επίσης -ενάντια στις επιθυμίες του Λέοντα Α΄- ότι δεν πρέπει να διεξαχθεί αυτή στην Ιταλία, αλλά στην Ανατολή. Εν τω μεταξύ το νέο Αυτοκρατορικό ζεύγος έφερε τα λείψανα του Φλαβιανού στην Κωνσταντινούπολη και εξόρισε τον Ευτυχή στη Συρία.
Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα
Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνας τον Οκτώβριο του 451 ασχολήθηκε με τις Χριστολογικές απόψεις του Ευτυχούς, αλλά και με τις απόψεις του Διοσκόρου και την προηγούμενη συμπεριφορά του. Συγκεκριμένα αμφισβητήθηκε η καταδίκη του για τον Πατριάρχη Φλαβιανό στη (ληστική) Σύνοδο της Εφέσου. Όταν στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας, ρωτήθηκε γιατί είχε εκτοπίσει τον Φλαβιανό· αυτός, σύμφωνα με τα πρακτικά της Χαλκηδόνας, απάντησε: "Αλλά έχω αποσπάσματα από τους ιερούς πατέρες Αθανάσιο, Γρηγόριο και Κύριλλο, που λένε σε πολλά μέρη ότι δεν πρέπει να μιλάμε για δύο φύσεις μετά την ένωση".
Στη Σύνοδο ο Διόσκορος εξέφρασε την προθυμία του να καταδικάσει τον Eυτυχή. Σύμφωνα με τα πρακτικά της Συνόδου της Χαλκηδόνας, ο Διόσκορος δήλωσε: «Εάν ο Ευτυχής έχει απόψεις αντίθετες με τα δόγματα της Εκκλησίας, αξίζει όχι μόνο τιμωρία, αλλά και φωτιά. Για μένα η ανησυχία μου είναι για την ορθόδοξη και αποστολική πίστη και όχι για κάποιον άνθρωπο".
Η Σύνοδος εκτόπισε τον Διόσκορο και άλλους επισκόπους, που ήταν υπεύθυνοι για τις αποφάσεις του 449, για παραβιάσεις του κανονικού δικαίου παρά για αίρεση. Ο Διόσκορος δεν είχε παρευρεθεί στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας από την 3η συνεδρίαση και μετά, παρά την Αυτοκρατορική έκκληση να το πράξει, κάτι που ήταν καταδικαστέο αδίκημα. Σύμφωνα με τα πρακτικά της Συνόδου της Χαλκηδόνας ο Διόσκορος είπε ότι είχε κακή υγεία και δεν παρακολούθησε την 3η συνεδρίαση. Ωστόσο οι ανατολικές πηγές δηλώνουν ότι αυτό ήταν υπεκφυγή. Όποιος και αν είναι ο πραγματικός λόγος, το ότι ο Διόσκορος δεν ήταν εκεί, είχε ως αποτέλεσμα να εξοριστεί στο νησί Γάγγρα.
Εξορία
Μετά την εκτόπιση και την εξορία του Διοσκόρου, ένας ιερέας από την Αλεξάνδρεια με το όνομα Πρωτέριος διορίστηκε Πατριάρχης στη θέση του, με την έγκριση του Αυτοκράτορα. Δεν υπήρχε δημόσια αντίθεση στον Πρωτέριο. Παρ' όλα αυτά, ορισμένοι Χριστιανοί συνέχισαν να υποστηρίζουν κρυφά τον Διόσκορο, θεωρώντας τον νόμιμο Πατριάρχη.
Ο Διόσκορος απεβίωσε στην εξορία το 454. Όταν τα νέα έφτασαν στην Αίγυπτο, οι υποστηρικτές του συγκέντρωσαν και εξέλεξαν τον μαθητή του Τιμόθεο ως νέο Πατριάρχη. Ο Τιμόθεος αμέσως κρύφτηκε, αλλά αναγνωρίστηκε μεταξύ των Κοπτών κατοίκων της υπαίθρου, δημιουργώντας τη διάσπαση μεταξύ της Κοπτικής και της Μελχιτικής (δηλαδή των υποστηρικτών του Αυτοκράτορα) Εκκλησίας.
Υστεροφημία
Οι Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες παραμένουν σε διαφωνία με την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία σχετικά με τον χαρακτήρα και τις θέσεις του Διοσκόρου. Θεωρείται άγιος από τους Κόπτες, τους Σύριους και άλλες Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες, ενώ η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία συχνά τον θεωρούσαν αιρετικό.
Ορισμένοι σύγχρονοι θεολόγοι προτείνουν, ότι τόσο ο Λέων Α΄ όσο και ο Διόσκορος ήταν ορθόδοξοι με τη συμφωνία τους στα Δώδεκα Κεφάλαια του Αγίου Κύριλλου Α΄, παρόλο που και οι δύο θεωρήθηκαν (και εξακολουθούν να θεωρούνται) αιρετικοί από ορισμένους. Ορισμένοι σχολιαστές, όπως ο Ανατόλιος και ο Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης, υποστηρίζουν ότι ο Διόσκορος δεν εκτοπίστηκε για αίρεση, αλλά για «σοβαρά διοικητικά λάθη» στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου, μεταξύ των οποίων αναφέρουν την αποκατάσταση του Ευτυχή, την επίθεσή του στον Φλαβιανό και στη συνέχεια τον αφορισμό τού πάπα Λέοντα Α΄. Όμως οι υπερασπιστές του Διοσκόρου υποστηρίζουν ότι ο Ευτυχής ήταν ορθόδοξος τη στιγμή της αποκατάστασής του και μόνο αργότερα περιήλθε σε αίρεση, ότι ο Φλαβιανός ήταν Νεστοριανός και ότι ο πάπας Λέων Α΄ είχε υποστηρίξει τον Νεστοριανισμό.
Μία άλλη αμφιλεγόμενη πτυχή της κληρονομιάς του Διοσκόρου είναι η κατηγορία, που συχνά αποτυπώνεται από τις Χαλκηδόνιες Εκκλησίες (πιστές στη Δ΄ Οικουμενική), ότι οι Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες δέχονται τον Ευτυχιανισμό. Οι Προχαλκηδόνιες αρνούνται αυτή την κατηγορία, υποστηρίζοντας ότι απορρίπτουν τόσο τον Μονοφυσισμό του Ευτυχή, τον οποίο θεωρούν αιρετικό, όσο και τον Δυοφυσιστισμό που υποστήριξε η Δ΄ Σύνοδος στη Χαλκηδόνα, τον οποίο εξομοιώνουν με τον Νεστοριανισμό, για ένα δόγμα που ονομάζουν Μιαφυσιτισμό, ότι δηλ. στον Ιησού Χριστό η θεότητα και η ανθρωπότητα υπάρχουν ως «μια ενσαρκωμένη φύση», σε αντίθεση με την Ορθόδοξη διδασκαλία της Χαλκηδόνας. για μία θεϊκή και ανθρώπινη φύση ενωμένη στο ένα πρόσωπο (υπόσταση) του Ιησού Χριστού, πλήρως Θεού και πλήρως ανθρώπου, ένα δόγμα που ονομάζεται η «υποστατική ένωση».
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Όλα Χάθηκαν
Το Όλα Χάθηκαν (All Is Lost) είναι δραματική ταινία επιβίωσης του 2013 που γράφτηκε και σκηνοθέτησε ο Τζ. Σ. Τσάντορ. Η ταινία ασχολείται με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ ως άνθρωπο που χάθηκε στη θάλασσα. Ο Ρέντφορντ είναι το μοναδικό μέλος του cast και η ταινία έχει πολύ λίγα λόγια. Η ταινία αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους του Τσάντορ, μετά από το "Ο δρόμος του χρήματος" του 2011. Διαγωνίστηκε με τον ανταγωνισμό στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2013.
Ανάμεσα σε πολλές διακρίσεις, η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ ήχου (Steve Boeddeker και Richard Hymns) και κέρδισε το βραβείο Χρυσή Σφαίρα καλύτερης πρωτότυπης μουσικής (Άλεξ Ίμπερτ). Ο Ρέντφορντ ήταν υποψήφιος επίσης για την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική ταινία. Ωστόσο κέρδισε το βραβείο της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης και στην κατηγορία Καλύτερου Α' Ανδρικού Ρόλου
Εξωτερικοι συνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής FilmNation Entertainment Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Roadside Attractions
Ταινία περιπέτειας
Με τον όρο ταινία περιπέτειας χαρακτηρίζεται ένα κινηματογραφικό είδος. Σε αντίθεση με τις ταινίες δράσης που πρωτεύον χαρακτηριστικό τους είναι οι σκηνές δράσης, οι ταινίες περιπέτειας συνήθως χρησιμοποιούν τις σκηνές δράσεις για να αναδείξουν εξωτικά τοπία με έναν ζωηρό τρόπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικά είδη
Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη
Ο Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη (μαλτέζικα: Kavallier ta' San Ġwann) είναι ένα φρούριο του 16ου αιώνα στη Βαλέτα της Μάλτας, το οποίο χτίστηκε από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Βρίσκεται απέναντι από το Φρούριο του Αγίου Ιωάννη ενός μεγάλου οχυρωματικού κτίσματος, που αποτελεί μέρος των Χερσαίων Οχυρώσεων της Βαλέτας. Ο Άγιος Ιωάννης είναι ένας από τους εννιά προμαχώνες που σχεδιάστηκε να χτιστούν στην πόλη μολονότι χτίστηκαν μόνο δύο (ο δεύτερος είναι ο πανομοιότυπος Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου). Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό στρατιωτικό μηχανικό Φραντσέσκο Λαπαρέλι ενώ η κατασκευή του έγινε υπό την εποπτεία του Μαλτέζου βοηθού του Τζιρόλαμο Κασάρ.
Ο Προμαχώνας βρίσκεται κοντά στη Στοά της Πύλης της Πόλης και τους Κήπους Χέιστινγκς. Σήμερα στον Προμαχώνα φιλοξενείται η πρεσβεία του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας, που αποτελεί διάδοχο του αρχικού Τάγματος που το έχτισε.
Ιστορικά στοιχεία
Μετά τη Μεγάλη Πολιορκία της Μάλτας, το 1565, κατά την οποία η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει τη Μάλτα, το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο νησί. Το Τάγμα αποφάσισε να χτίσει μια νέα οχυρωμένη πόλη ως νέα πρωτεύουσά τους, την Βαλέτα, η οποία πήρε το όνομά της από το Μεγάλο Μάγιστρο Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ. Για να δημιουργηθεί η νέα πόλη ο Ντε Βαλέτ ζήτησε οικονομική βοήθεια από διάφορους Ευρωπαίους ηγεμόνες. Ο Πάπας Πίος Ε΄ όχι μόνο βοήθησε οικονομικά αλλά έστειλε και τον Ιταλό στρατιωτικό μηχανικό Φραντσέσκο Λαπαρέλι στη Μάλτα για να σχεδιάσει τις οχυρώσεις της νέας πρωτεύουσας. Η κατασκευή της πόλης ξεκίνησε το Μάρτιο του 1566 και οι εργασίες συνεχίστηκαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1570. Μετά την αποχώρηση του Λαπαρέλι από τη Μάλτα και τον επακόλουθο θάνατό του η κατασκευή της πόλης ανατέθηκε στον Μαλτέζο βοηθό του, τον αρχιτέκτονα και στρατιωτικό μηχανικό Τζιρόλαμο Κασάρ.
Κίνημα Χιζμέτ
Το Κίνημα Χιζμέτ ή Κίνημα Τζεμαάτ ή Κίνημα Γκιουλέν (τουρκικά: Gülen hareketi, Gülen cemaati, Hizmet hareketi) είναι ένα φιλελεύθερο ισλαμιστικό διεθνές θρησκευτικό και κοινωνικό κίνημα του οποίου ο ηγέτης είναι ο Τούρκος ισλαμιστής θεόλογος και ιερέας Φετχουλλάχ Γκιουλέν, ο οποίος ως βάση έχει την Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Το κίνημα δεν διαθέτει επίσημη ονομασία ωστόσο συχνά καλείται ως Χιζμέτ (η υπηρεσία) από τους οπαδούς του, και ως Τζεμαάτ (Cemaat, η κοινότητα/συνέλευση) από το ευρύ κοινό στην Τουρκία. Ο μεγαλύτερος οργανισμός υπό την αιγίδα του κινήματος είναι ο Alliance for Shared Values (συμμαχία για τις κοινές αξίες) στη Νέα Υόρκη.
Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη
Ιστορικά στοιχεία
Το 1646 ο Μεγάλος Μάγιστρος Τζιοβάνι Πάολο Λάσκαρις κατασκεύασε μια σειρά από αποθήκες για την αποθήκευση μπαρουτιού και μουσκέτων πλησίον του Προμαχώνα. Οι αποθήκες κατεδαφίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και η αναμνηστική επιγραφή που βρισκόταν στην πρόσοψή τους είναι τώρα τοποθετημένη σε τοίχο του Προμαχώνα.
Κίνημα Χιζμέτ
Δραστηριότητες
μικρογραφία|Ο ηγέτης του κινήματος, [[Φετουλάχ Γκιουλέν|Φετχουλλάχ Γκιουλέν, σε διαθρησκευτική συνάντηση με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β´]] Το κίνημα διαθέτει υποστηρικτές και αντιπάλους στην Τουρκία, χώρες της Κεντρικής Ασίας, και άλλα μέρη του κόσμου. Δραστηριοποιείται ενεργά στον τομέα της εκπαίδευσης συνεργαζόμενο με ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια σε πάνω από 180 χώρες, καθώς και πολλά αμερικανικά σχολεία τα οποία προσφέρουν δωρεάν εκπαίδευση και λειτουργούν υπό την καθοδήγηση μελών του κινήματος. Το κίνημα αρνείται πως τα σχολεία αυτά έχουν άμεση σχέση με την οργάνωση του. Σε άλλες πρωτοβουλίες του, καταβάλλει προσπάθειες για την ανάπτυξη του διαθρησκευτικού διαλόγου, καθώς και έχει σημαντικές επενδύσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, και ιατρικές κλινικές. Το κίνημα έχει περιγραφεί ως ειρηνιστικό και εκσυγχρονισμένη μορφή του Ισλάμ, σε αντίθεση με τις ακραίες μορφές όπως είναι ο Σαλαφισμός.
Τουρκία
μικρογραφία|Στην [[Τουρκία το κίνημα και ο ηγέτης του κατηγορούνται ως τρομοκράτες, από τον πρόεδρο της χώρας και ηγέτη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, Ταϊγίπ Ερντογάν]] Το κίνημα έχει προσδιοριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση από την κυβέρνηση της Τουρκίας και το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, οι οποίοι το αναφέρουν ως την Γκιουλενιστική -ή Φετχουλλαχιστική-τρομοκρατική οργάνωση (Fethullahçı Terör Örgütü) και την έχει κατηγορήσει για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 στην Τουρκία.
Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλέτα
Κίνημα Χιζμέτ
Τουρκία
Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 στην Τουρκία, το κίνημα έχει κατηγορηθεί ανοικτά από την Τουρκική κυβέρνηση πως βρισκόταν πίσω από την απόπειρα και σκόπευε να ανατρέψει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, ενώ λίγους μήνες πριν το πραξικόπημα είχε ήδη κλείσει τα γραφεία της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδος στην Τουρκία, της Ζαμάν, μαζί και με τις θυγατρικές και άλλα παραρτήματα της, με την κατηγορία πως ελέγχονταν από το κίνημα του Γκιουλέν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Τουρκία Κατηγορία:Ισλάμ-επέκταση Κατηγορία:Ισλάμ στην Τουρκία Κατηγορία:Ισλάμ και πολιτική
Ντάρκο Πέριτς
Ο Ντάρκο Πέριτς (Κλάντοβο, Σερβία, 25 Μαρτίου, 1977) είναι Σέρβος ηθοποιός. Ο Πέριτς είναι ευρέως γνωστός για τον ρόλο του ως Helsinki στην ισπανική σειρά La casa de papel.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε σε μια σερβική οικογένεια στο Κλάντοβο, μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα με την ανατολική Γιουγκοσλαβία. Ο Ντάρκο έδειξε ενδιαφέρον για τις τέχνες από πολύ νεαρή ηλικία. Την πρώτη φορά που ανέβηκε στη σκηνή ήταν όταν ένας κουβανέζικος τραγουδιστής τον κάλεσε στη σκηνή για να τραγουδήσει τη Γουαντανάμερα. Για ένα 6χρονο αγόρι από τη Γιουγκοσλαβία, αυτή ήταν μια εξαιρετική εμπειρία που άλλαξε τη ζωή του. Από εκείνη τη στιγμή έπαιξε σε κάθε παράσταση στο σχολείο.
Το 1991, στην αρχή των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων, τα όνειρά του να πάει στο σχολείο ζωγραφικής στο Ζάγκρεμπ σταμάτησαν. Οι γονείς του αποφάσισαν ότι πρέπει να δημιουργήσουν ένα νέο μονοπάτι για το γιο τους. Έπρεπε να γίνει γιατρός. Ο Ντάρκο στάλθηκε στη συνέχεια στη κτηνιατρική σχολή στο Βουκουρέστι, όπου ξαναβρίσκει το πάθος του για τον κινηματογράφο και το θέατρο χάρη στους φίλους του στη Ρουμανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Κατά το διάστημα αυτό συνδύασε τη μελέτη της ιατρικής με το πάθος του για την παραγωγή ταινιών ενεργώντας σε διάφορες φοιτητικές ταινίες μικρού μήκους.
Το 1994 μετακόμισε δυτικά της Ρουμανίας, στην Τιμισοάρα, όπου συνέχισε τις σπουδές του στην ιατρική αλλά και στον κόσμο του θεάτρου. Μετά από 6 χρόνια διαβίωσης στην πολυπολιτισμική Ρουμανική πόλη, ολοκλήρωσε τις σπουδές του και αποφοίτησε από την κτηνιατρική σχολή με τιμές. Επίσης, στην Τιμισοάρα συμμετείχε στην τοπική σκηνή Hardcore και Punk, τραγουδώντας σε συγκροτήματα και διοργανώνοντας εκδηλώσεις στο τοπικό πολιτιστικό κέντρο, όπου συναντήθηκε με πολλούς διεθνείς καλλιτέχνες. Η επαφή του με διάφορους καλλιτέχνες οδήγησε τον Ντάρκο να μετακομίσει στο Βερολίνο. Στο Βερολίνο, ανακάλυψε έναν εκπληκτικό κόσμο του underground squat και την τέχνη της παρουσίασης. Συνέχισε να γυρίζει ταινίες μικρού μήκους και να παίρνει μέρος σε διάφορα έργα. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι συναντήθηκε με πολλούς ανθρώπους με επιρροή από όλο τον κόσμο.
Καριέρα
Το 2004 μετακόμισε στη Βαρκελώνη, μια πόλη που του έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσει να δημιουργεί ταινίες. Ο Ντάρκο γρήγορα πήρε μέρος σε πολλούς ρόλους στην τοπική TV3, όπου έλαβε την πρώτη μεγάλη του δουλειά στην ισπανική σειρά Crematorio για το Canal + το 2010. Μετά από αυτό, συνεχίζει να εργάζεται στη Μαδρίτη σε διάφορες παραγωγές, σε διαφορετικές σειρές έως και ταινίες μεγάλου μήκους. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην ταινία A Perfect Day σε σκηνοθεσία του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα με τον Μπενίσιο ντελ Τόρο, τον Τιμ Ρόμπινς και την Όλγα Κιριλένκο.
Ο Ντάρκο Πέριτς πήρε μέρος το 2017 στη σειρά La casa de papel για τον ρόλο του "Ελσίνκι". Δημιουργήθηκε από τον Άλεξ Πίνα, και με παραγωγό την Atresmedia μέχρι το 2016, μετά η Netflix απέκτησε τα δικαιώματα της σειράς και διανεμήθηκε μέσω της υπηρεσίας streaming παγκοσμίως. Η τέλεια ληστεία έχει γίνει η πιο επιτυχημένη παραγωγή της Netflix και το 2018 η ισπανική σειρά κέρδισε στην κατηγορία Best Drama στο 46ο ετήσιο διεθνές βραβείο Emmy.
Το καλοκαίρι του 2019, ο Πέριτς πήρε μέρος στο 3ο μέρος της σειράς "La casa de papel".
Προσωπική ζωή
Ο Πέριτς διδάσκει Τσι κουνγκ σε όλο τον κόσμο στους μαθητές του, με τίτλο "Τσι κουνγκ, φυσική και ψυχική προετοιμασία για ηθοποιούς".
Έχει μεγάλο πάθος για το μπάσκετ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι ηθοποιοί
Μεριέμ (Τουρκική σειρά)
Μεριέμ είναι ο τίτλος μιας κοινωνικοδραματικής σειράς Τουρκικής παραγωγής του 2017. Η σειρά στην Ελλάδα ξεκίνησε να προβάλλεται στις 29 Ιανουαρίου του 2018 απ' το Mega Channel.
Υπόθεση
Η Μεριέμ Ακτσά είναι μια 30χρονη κοπέλα κόρη του αρτοποιού Αρίφ Ακτσά που έχει αρραβωνιαστεί με τον εισαγγελέα Οκτάι Σαχίν και κάνει σχέδια για το γάμο τους. Όμως ένα βράδυ την ώρα που η Μεριέμ κι ο Οκτάι πήγαιναν σε ένα γλέντι, ο 2ος παρέσυρε με το αυτοκίνητο μια κοπέλα, τη Σεβίντς, τραυματίζοντάς την θανάσιμα. Η Μεριέμ πήρε επάνω της όλη την ευθύνη επειδή η κοπέλα αυτή ήταν η αρραβωνιαστικιά του Σαβάς Σαργκούν ο οποίος ήταν πολύ φίλος της οικογένειάς της και δέχτηκε να την συλλάβει η Αστυνομία και να την προφυλακίσει. Μέτά από μερικές μέρες, η Μεριέμ με τη μεσολάβηση του Υπουργού Τουράν ο οποίος ήταν φίλος του πατέρα της, βγήκε απ' τη φυλακή και τότε ακριβώς έμαθε πως ο πατέρας της, ο Αρίφ, είχε μπει στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένος κι αμέσως έτρεξε να του συμπαρασταθεί. Ο Οκτάι αντίθετα είπε στην Αστυνομία πως δεν ήθελε να σκοτώσει την κοπέλα και πως ήταν ένα απλό ατύχημα και τίποτε άλλο. Ύστερα πήγε στο μέρος στο οποίο βρισκόταν το σπίτι κι ο φούρνος της οικογένειας Ακτσά κι έριξε βενζίνη επιχειρώντας να βάλει φωτιά χωρίς όμως να τα καταφέρει. Μόλις η Μεριέμ κατάλαβε πως ο Οκτάι ήταν επικίνδυνος για όλους αποφάσισε να τον απομακρύνει οριστικά από κοντά της και να συνάψει ερωτική σχέση με το Σαβάς. Κι όπως αποδείχθηκε, είχε απόλυτο δίκιο επειδή ο Οκτάι για να κάνει τις αποτρόπαιες πράξεις του συνεργαζόταν μυστικά με τον πατέρα του Σαβάς, το Γιουρντάλ Σαργκούν. Φρόντισε να βάλει τον Αρίφ σε μια Κλινική της οποίας το Διευθυντή γνώριζε καλά ο Γιουρντάλ για να μπορεί να τον έχει στο χέρι και όταν βρει τον κατάλληλο χρόνο, να μπορέσει να τον βγάλει μια και καλή απ' τη μέση. Και όντως αυτό έκανε. Μόλις έμαθε πως ο Αρίφ είχε ομολογήσει στην Αστυνομία την αλήθεια για τη νύχτα του ατυχήματος, μπήκε με μεγάλη προφύλαξη στο θάλαμο στον οποίο εκείνος νοσηλευόταν κι έβαλε φωτιά για να μπορέσει να μείνει μόνος μαζί του. Στη συνέχεια τον φίμωσε και τον οδήγησε στην πτέρυγα της φυσιοθεραπείας όπου ήταν μια αίθουσα με μια μεγάλη πισίνα και μόλις φτάσανε εκεί τον έσπρωξε από πίσω και τον έριξε μέσα στην πισίνα. Όταν μετά από μερικές ώρες κατάφεραν να μπουν στην αίθουσα η Μεριέμ κι ο Σαβάς είδαν τον Αρίφ νεκρό στην πισίνα κι η 1η συγκλονίστηκε αφάνταστα απ' αυτό.
Διανομή
Βασικοί ρόλοι Γκεστ ρόλοι
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Λαδόχαρτο
Βελτιωτική κατεργασία
Τέτοιο επεξεργασμένο χαρτί έχει εμφάνιση παρόμοια με εκείνη της περγαμηνής και, λόγω της αντοχής του, μερικές φορές χρησιμοποιείται σε νομικά έγγραφα, για τα οποία χρησιμοποιούνταν -παλιότερα- η κλασική, παραδοσιακή περγαμηνή. Ωστόσο σημειώνεται ότι το χαρτί περγαμηνής παρασκευάζεται με οξύ και έχει χαμηλό pH (οξύτητα), γεγονός που το καθιστά ακατάλληλο για αρχειακά έγγραφα, όπου χαρτί χωρίς οξύ είναι και η καλύτερη επιλογή.
Εφαρμογές στη μαγειρική
μικρογραφία| Μπισκότα σοκολάτας σε λαδόκολλα ψησίματος Μια κοινή χρήση είναι η εξάλειψη της ανάγκης για λίπανση ταψιών λαμαρίνας επιτρέποντας έτσι την πολύ γρήγορη περιστροφή των παρτίδων των αρτοσκευασμάτων με ελάχιστο καθάρισμα. Το χαρτί (λαδόχαρτο) χρησιμοποιείται επίσης για το μαγείρεμα en papillote, μια τεχνική όπου τα τρόφιμα μαγειρεύονται υπό ατμό ή μαγειρεύονται μέσα σε κλειστά σακουλάκια από λαδόχαρτο.
Το λαδόχαρτο μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις περισσότερες εφαρμογές που απαιτούν χαρτί με επίστρωση κεριού, ως αντικολλητική επιφάνεια. Το αντίστροφο δεν ισχύει, καθώς η χρήση τέτοιου χαρτιού θα προκαλούσε καπνό στο φούρνο και θα επηρέαζε αρνητικά τη γεύση.
Άλλα χαρτιά
Οι αντικολλητικές ιδιότητες μπορούν επίσης να επιτευχθούν με τη χρήση επικαλυμμένου χαρτιού, για το οποίο ένα κατάλληλο μέσο απελευθέρωσης -δηλ. τύπος επίστρωσης με χαμηλή επιφανειακή ενέργεια και πυραντοχή κατά τη διαδικασία ψησίματος- εναποτίθεται στην επιφάνεια του χαρτιού.
Συνήθως, τύπος από σιλικόνη (πολυμερισμένη με κατάλληλο καταλύτη) χρησιμοποιείται συχνά.
Άλλες εφαρμογές
Τέτοια λαδόκολλα έχει επίσης θετικές ιδιότητες για άλλες βιομηχανίες, π.χ., στη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργικών σωλήνων, ένα εξωτερικό στρώμα τέτοιου χαρτιού προσδίδει την απαραίτητη αντοχή στην τριβή, στη θερμότητα και στο λάδι.
Σε άλλες βιομηχανίες, μπορεί η λαδόκολλα να χρησιμοποιείται ως βοήθημα επεξεργασίας λόγω των ιδιοτήτων της για απελευθέρωση (έκλυση) είτε για την κατασκευή λαμινέιτ επίπλων, είτε για τον βουλκανισμό καουτσούκ.
Απόρριψη
Τέτοιοι τύποι χαρτιού (λαδόκολλες) αποτελούνται από κυτταρινικές ίνες και επομένως είναι φιλικά υλικά, κομποστοποιήσιμα τόσο σε βιομηχανικό περιβάλλον (EN 13432) όσο και σε οικιακή χρήση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρτί
Περδικάρι Άρτας
Το Περδικάρι είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 68 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στα ορεινά της Άρτας, σε υψόμετρο 693 μέτρων και απέχει από την πόλη περίπου 23 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το Περδικάρι υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Το Περδικάρι μαζί με το Σουμέσι, το Καθαροβούνι, τον Άμμο και τη Ροδαυγή αποτελούν την τοπική κοινότητα Ροδαυγής με συνολικό πληθυσμό 390 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και εντάχθηκε στην κοινότητα Νησίστας Νέας Ελλάδος (Ροδαυγή). Το 1997 εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Το Περδικάρι γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Ροδαυγής και τα Πιστιανά.
Επαρχία Τιέρα δελ Φουέγο (Αργεντινή)
Η Τιέρα δελ Φουέγο (Tierra del Fuego, Γη του Πυρός, ), επίσημα η επαρχία της Γης του Πυρός, της Ανταρκτικής και των Νήσων του Νότιου Ατλαντικού (ισπανικά: Provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur), είναι η νοτιότερη, μικρότερη και λιγότερο πυκνοκατοικημένη επαρχία της Αργεντινής. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Ουσουάια, ενώ ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2022 είναι 190.641 κάτοικοι.
Το έδαφος της σημερινής επαρχίας κατοικείται από ιθαγενείς για περισσότερα από 12.000 χρόνια, από τότε που μετανάστευσαν νότια της ηπειρωτικής χώρας. Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στην περιοχή ήταν ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος. Ακόμη και μετά την ανεξαρτησία της Αργεντινής, η περιοχή αυτή παρέμεινε υπό τον έλεγχο των ιθαγενών μέχρι την εθνική εκστρατεία που είναι γνωστή ως Κατάκτηση της Ερήμου στη δεκαετία του 1870, μετά την οποία η Αργεντινή οργάνωσε την περιοχή αυτή το 1885 ως επικράτειά της. Ακολούθησε ευρωπαϊκή μετανάστευση λόγω της έξαρσης του χρυσού και της ταχείας επέκτασης της προβατοτροφίας σε μεγάλα ράντζα στην περιοχή. Η Γη του Πυρός είναι η πιο πρόσφατη περιοχή της Αργεντινής που απέκτησε καθεστώς επαρχίας, κάτι που συνέβη το 1990.
Ιστορία
μικρογραφία|Αποτύπωση εποχής του [[HMS Beagle που πλέει κατά μήκος της Γης του Πυρός, 1833.]] Η νεότερη από τις επαρχίες της Αργεντινής κατοικήθηκε για πρώτη φορά πριν από περίπου 12.000 χρόνια. Όταν έφτασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι, συνάντησαν έναν πληθυσμό περίπου 10.000 ιθαγενών που ανήκαν σε τέσσερις φυλές: Γιαμάνα, Αλακαλούφ (σήμερα γνωστοί με το ψευδώνυμο Καβεσκάρ), Σελκ'νάμ (Όνα) και Μανεκ'ένκ (Χάους). Μέσα σε πενήντα χρόνια από την ανακάλυψη, παρέμειναν μόνο περίπου 350 ιθαγενείς λόγω των υψηλών θανάτων από τις ενδημικές ασθένειες που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι, όπως η ευλογιά και η ιλαρά, καθώς οι ιθαγενείς δεν είχαν ανοσία σε αυτές τις νέες ασθένειες. Επιπλέον, στα τέλη του 19ου αιώνα, κτηνοτρόφοι και έποικοι διέπραξαν γενοκτονία κατά των Σελκ'νάμ. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Ουσουάια, από μια λέξη των ιθαγενών που σημαίνει «κόλπος στην άκρη».
Ισπανοί, Ολλανδοί, Βρετανοί και Γάλλοι εξερευνητές επιχείρησαν στο νησί της Γης του Πυρός και στις κοντινές θάλασσες. Ο Γκάμπριελ ντε Καστίγια πέρασε από εκεί πριν εξερευνήσει τα νησιά της Ανταρκτικής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1830, ο κυβερνήτης Ρόμπερτ Φιτζρόι και ο Κάρολος Δαρβίνος εξερεύνησαν την περιοχή αυτή και άλλα μέρη της Παταγονίας με το HMS Beagle.
Το 1828 η Αργεντινή ίδρυσε μια σωφρονιστική αποικία στο Πουέρτο Λουίς στα νησιά Φώκλαντ. Το 1833 οι Βρετανοί έστειλαν μια ναυτική ομάδα κρούσης για να ζητήσουν από τον εκπρόσωπο της Αργεντινής στα νησιά, τον Χοσέ Μαρία Πινέδο, και τις αργεντίνικες δυνάμεις να εγκαταλείψουν τα νησιά και επανέφεραν την κυριαρχία τους εκεί.
Τη δεκαετία του 1880 η κυβέρνηση της Αργεντινής ενδιαφέρθηκε πιο ενεργά για τη Γη του Πυρός. Το 1881, ο μεσημβρινός 68°36'38 Δ καθορίστηκε ως το όριο μεταξύ του τμήματος της Χιλής και του τμήματος της Αργεντινής του νησιού. Το 1884 δημιουργήθηκε η κυβέρνηση της Γης του Πυρός και ιδρύθηκε μια υπονομαρχία στην Ουσουάια.
Το νότιο τμήμα της διώρυγας Μπιγκλ αποτέλεσε αντικείμενο σύγκρουσης μεταξύ των δύο κρατών, τα οποία ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο τριών μικρών νησιών, του Πίκτον, του Λένοξ και του Νουέβα. Τελικά, το 1977, αυτά αποδόθηκαν στη Χιλή με απόφαση του διαμεσολαβούντος βρετανικού στέμματος, η οποία αναθεωρήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ και επικυρώθηκε με συνθήκη το 1985.
Το κυνήγι του χρυσού ξεκίνησε στη Γη του Πυρός γύρω στο 1883. Πολλοί Κροάτες από τις Δαλματικές ακτές έφτασαν σε αναζήτηση χρυσού. Επιπλέον, η έξαρση του χρυσού ενέπνευσε νέες τεχνολογίες και καινοτομίες, όπως ο τηλέγραφος. Αν και μέχρι το 1910 ο χρυσός είχε εξαντληθεί, οι περισσότεροι από τους πρωτεργάτες έμειναν. Οι κακόφημες βόρειες πεδιάδες αποδείχθηκαν ιδανική περιοχή για την εκτροφή προβάτων και αναπτύχθηκαν τεράστια αγροκτήματα. Κροάτες, Σκωτσέζοι, Βάσκοι, Ιταλοί, Γαλικιανοί και Χιλιανοί μετανάστες έφθασαν για να εργαστούν στα κτήματα, με την ελπίδα να αγοράσουν τελικά τη δική τους γη και τα δικά τους ζώα.
Με τη δημιουργία της Gobernación Marítima de Tierra del Fuego το 1943, άρχισε η κατασκευή ναυτικών βάσεων στην Ουσουάια και το Ρίο Γκράντε. Κατασκευάστηκαν επίσης ένα αεροδρόμιο και άλλες υποδομές. Τα έργα αυτά προσέλκυσαν μετανάστες από άλλες χώρες καθώς και από άλλα μέρη της Αργεντινής.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Βραχώδες τοπίο στην επαρχία. Υπάρχουν χαμηλά βουνά και αμμώδεις παραλίες στο βόρειο τμήμα του νησιού, που ανεβαίνουν προς τα νότια. Ο βορράς μοιάζει κάπως με τη στέπα της επαρχίας Σάντα Κρους. Στο μέσο του νησιού, το άκρο του ορεινού συστήματος των Άνδεων γίνεται επίπεδο, και η υψηλότερη κορυφή του, το όρος Κορνού, ανέρχεται στα 1.490 μέτρα. Υπάρχουν πολλά μικρά ποτάμια (ο Γκράντε, ο Μονέτα, ο Όνα, ο Λασιφάσαχ, κ.λπ.), και ως αποτέλεσμα της χαμηλής θερμοκρασίας υπάρχουν πολλοί μικροί παγετώνες που εκβάλλουν στη θάλασσα.
Λόγω του γεωγραφικού του πλάτους, το νησί έχει ψυχρό ωκεάνιο κλίμα. Οι επιρροές από τον περιβάλλοντα ωκεανό και οι επικρατούντες δυτικοί άνεμοι έχουν ως αποτέλεσμα το κλίμα να είναι ομοιόμορφο σε όλη την επαρχία. Οι μέσες ετήσιες θερμοκρασίες είναι χαμηλές, με μέσες θερμοκρασίες το χειμώνα κοντά στους 0 °C και το καλοκαίρι γύρω στους 10 °C. Οι ισχυροί δυτικοί άνεμοι από τον Ειρηνικό Ωκεανό μειώνουν την αίσθηση της θερμοκρασίας. Στο ακραίο νότιο τμήμα της διώρυγας Μπιγκλ, η οποία περιβάλλεται από βουνά που υψώνονται πάνω από 100 μέτρα, οι άνεμοι μπορεί να ξεπεράσουν τα 100 χλμ/ώρα. Το νησί καταγράφει κατά μέσο όρο περίπου 700 χιλιοστά βροχόπτωσης ετησίως, η οποία κατανέμεται αρκετά ομοιόμορφα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους με ένα μικρό ανώτατο όριο το φθινόπωρο. Οι χιονοπτώσεις είναι άφθονες σε όλο το νησί. Μεγάλο μέρος αυτού του νησιού μπορεί να ταξινομηθεί στην οικοπεριοχή των υποπολικών δασών του Μαγγελάνου.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|Γραφεία του Κυβερνήτη, [[Ουσουάια.]] Η επαρχία χωρίζεται σε πέντε νομούς (ισπανικά: departamentos), από τα οποίά μόνο τα τρία πρώτα βρίσκονται υπό τον ουσιαστικό έλεγχο της Αργεντινής:
Οικονομία
Η μεταποίηση, παρά την απομακρυσμένη θέση της επαρχίας, συνεισφέρει περίπου το 20% της παραγωγής, εν μέρει λόγω των γενναιόδωρων φορολογικών κινήτρων προς την τοπική βιομηχανία, μια πολιτική που το Μπουένος Άιρες έχει ακολουθήσει για να ενθαρρύνει τη μετανάστευση σε λιγότερο πυκνοκατοικημένες περιοχές. Ορισμένα μεγάλα εργοστάσια άνοιξαν στη νήσο της Γης του Πυρός για να επωφεληθούν από τα φορολογικά οφέλη που νομοθετήθηκαν το 1972, κυρίως κατασκευαστές οικιακών συσκευών και ηλεκτρονικών ειδών.
Η εκτροφή προβάτων είναι η κύρια πηγή του μέτριου γεωργικού εισοδήματος της επαρχίας (5% της παραγωγής). Παρέχει μαλλί, αρνί και δέρματα σε όλη την επαρχία και στην ευρύτερη αγορά της Αργεντινής, της οποίας η προτίμηση για τα προϊόντα αυτά αυξάνεται έντονα.
Όπως και στην Παταγονία στα βόρεια, η εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου είναι σημαντική για την οικονομία της Γης του Πυρός, καθώς παράγει πάνω από το 20% της συνολικής παραγωγής. Οι ερευνητικές προσπάθειες συνεχίζονται. Η κυβέρνηση των Νήσων Φώκλαντ έχει εκδώσει άδειες εξερεύνησης εντός των υδάτων της. Αυτός ο ανταγωνισμός έχει προκαλέσει οργή στην Αργεντινή. Η δραστηριότητα έχει επίσης εισβάλει σε μέρος της προσοδοφόρας βιομηχανίας αλιείας καβουριών και γαρίδων της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Φρίντριχ Χέρμαν Βόλφερτ
Ο Φρίντριχ Χέρμαν Βόλφερτ (Friedrich Hermann Wölfert, 17 Νοεμβρίου 1850, Ριτνορντχάουζεν, Κράις Σανγκερχάουζεν – 12 Ιουνίου 1897, Τέμπελχοφ, Βερολίνο) ήταν Γερμανός εκδότης και πρωτοπόρος της αεροπορίας.
Πρώιμος βίος
Από το 1870 σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία στη Λειψία και ίδρυσε την δική του εκδοτική εταιρεία το 1873. Εξέδωσε πάνω από 50 βιβλία και εφημερίδες, μερικά εκ των οποίων έγραψε ο ίδιος. Την ίδια χρονιά νυμφεύτηκε την Κριστιάνε Τράουτμαν (Christiane Trautmann), με την οποία απέκτησε δύο κόρες.
Ανθρωποκίνητα αερόπλοια
thumb|Πρωτοσέλιδο της πρώτης γερμανικής εφημερίδας τεχνολογικού περιεχομένου με θέμα τις πτήσεις στον αέρα. Μετά από συνάντηση με τον δασονόμο Γκέοργκ Μπάουμγκαρτεν το 1879, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τις πτήσεις αερόπλοιων και του προσέφερε όχι μόνο οικονομική υποστήριξη αλλά και βοήθεια στην περαιτέρω ανάπτυξη τους. Ο Μπαουμγκάρτεν είχε κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τα δικά του μοντέλα αερόπλοιων, αλλά σύντομα ο ανακτορικός εργοδότης του, του απαγόρευσε την ενασχόληση με τα αερόπλοια. Έτσι και οι δύο συνέχισαν να εργάζονται χρησιμοποιώντας το όνομα του Βόλφερτ. Το πρώτο τους συνεργατικό έργο, το Dreigondelluftschiff (αερόπλοιο με τρεις λέμβους) πέταξε στις 31 Ιανουαρίου 1880, και συνετρίβη. Το 1881 κατασκεύασαν και άλλα μοντέλα, όλα τους μη άκαμπτου σχεδιασμού. Χάρι στις ενέργειές τους ιδρύθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1881 ο Σύλλογος για την Πρόοδο της Αεροναυτικής (Verein zur Förderung der Luftschifffahrt).
Ο Βόλφερτ εγκατέλειψε την εκδοτική του επιχείρηση, η οποία πωλήθηκε το 1881. Μετά το θάνατο του Μπαουμγκάρτεν το 1884 συνέχισε να εργάζεται και κατασκεύασε επτά αερόπλοια, συμπεριλαμβανομένου του ανθρωποκίνητου Deutschland το οποίο πέταξε στο Βερολίνο.
Ο πετρελαιοκινητήρας του Γκότλιμπ Ντάιμλερ
thumb|Μοντέλο του αερόπλοιου του Ντάιμλερ του 1888 Μετά από την πτήση ενός ακόμη αερόπλοιου στη Δρέσδη το 1887, μια εικονογραφημένη εφημερίδα από τη Λειψία εξέδωσε μια λεπτομερή αναφορά, στην οποία περιγραφόταν το κινούμενο με μυική δύναμη αερόπλοιο, αφήνοντας υπονοούμενα πως πρόκειται για στρατιωτικό εγχείρημα. Ο Γκότλιμπ Ντάιμλερ ενημερώθηκε για το δημοσίευμα αυτό, και αφού κατοχύρωσε το νέο του πετρελαιοκινητήρα, προσκάλεσε τον Βόλφερτ στην πόλη Κάνστατ.
Στις 10 Αυγούστου 1888, το αερόπλοιο του Βόλφερτ, κινούμενο από τον αποκαλούμενο ως Standuhr πετρελαιοκινητήρα του Ντάιμλερ, πέταξε απόσταση 10 χιλιομέτρων από το Κάνστατ στο Άλντινγκεν και πάλι πίσω. Πραγματοποιήθηκαν κι άλλες πτήσεις στο Κάνστατ, το Ουλμ, το Άουγκσμπουργκ, το Μόναχο και τη Βιέννη. Επίσης προσέφερε ένα από τα αερόπλοια του για στρατιωτική χρήση το τμήμα αερόπλοιων του Βερολίνου.
Από το 1896 έως το 1897
Ο Βόλφερτ επιθυμούσε να παρουσιάσει το αερόπλοιο του στην εμπορική έκθεση Berliner Gewerbeausstellung του 1896. Ένας χορηγός προσέφερε 50.000 μάρκα για την κατασκευή ενός υπόστεγου στον εκθεσιακό χώρο. Πραγματοποιήθηκαν τουλάχιστον τρεις πτήσεις. Μία στις 20 Μαΐου 1896 πραγματοποίησε ρεκόρ ανώτερου υψομέτρου που έφτασε αερόπλοιο στα 1.940 μέτρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί εκδότες Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Γυναικοκτονία
μικρογραφία|Γ2 2ο ΓΕΛ ΤΡΙΚΑΛΩΝ Η γυναικοκτονία είναι ένας όρος για το έγκλημα μίσους που βασίζεται στο φύλο, ο οποίος γενικά ορίζεται ως «η δολοφονία γυναικών (ή κοριτσιών) επειδή είναι γυναίκες» συμπεριλαμβανομένων μορφών έμφυλης και σεξιστικής  βίας. Οι ορισμοί ποικίλλουν ανάλογα με το πολιτισμικό τους πλαίσιο. Η λέξη γυναικοκτονία καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1820 έως το 1830. Ο όρος γυναικοκτονία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία το 1801 για να υποδηλώσει "τη δολοφονία μιας γυναίκας". Το 1848, αυτός ο όρος δημοσιεύθηκε στο λεξικό νομικών όρων του Wharton's. Η φεμινίστρια συγγραφέας Ντιάνα Ε.Χ. Ράσελ (Diana EH Russell) ήταν το πρώτο πρόσωπο που καθόρισε και διέδωσε αυτόν τον όρο στη σύγχρονη εποχή, το 1976. Η ίδια αναφέρθηκε στους όρους "έγκλημα πάθους" και "έγκλημα τιμής". Ορίζει τη λέξη ως «τη δολοφονία γυναικών από άντρες επειδή είναι γυναίκες». Άλλες φεμινίστριες δίνουν έμφαση στην πρόθεση ή τον σκοπό της πράξης που απευθύνεται σε γυναίκες ειδικά επειδή είναι γυναίκες. Άλλοι περιλαμβάνουν και τη θανάτωση γυναικών από γυναίκες.
Συχνά, αμφισβητείται η αναγκαιότητα ορισμού της δολοφονίας γυναικών χωριστά από τη συνολική ανθρωποκτονία. Η ενδοοικογενειακή βία επηρεάζει 3 στις 10 γυναίκες καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής τους και εκτιμάται ότι το 13,5% των ανθρωποκτονιών συνολικά εμπλέκονται σε στενούς συντρόφους και το ποσοστό αυτό των δολοφονιών είναι έμφυλο. Οι αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι, δεδομένου ότι πάνω από το 80% όλων των θυμάτων δολοφονίας είναι άνδρες, ο όρος δίνει μεγάλη έμφαση στη λιγότερο επικρατούσα δολοφονία γυναικών. Ωστόσο, ένας σύντροφος είναι υπεύθυνος στο 40% περίπου των ανθρωποκτονιών με θύμα γυναίκα, σε σύγκριση με το 6% της ευθύνης των συντρόφων σε ανθρωποκτονίες που αφορούν άντρα ως θύμα. Η μελέτη της γυναικοκτονίας αποτελεί κοινωνική πρόκληση.
Υπάρχει και ο στατιστικός ορισμός που εστιάζει στην δολοφονία μιας γυναίκας από ερωτικό σύντροφο και στο θάνατο της ώς αποτέλεσμα μιας πρακτικής που είναι επιβλαβής στις γυναίκες. Ως ερωτικός σύντροφος νοείται πρώην ή νυν σύντροφος ή σύζυγος.
== Γυναικοκτονία και λογοτεχνία ==
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βία εις βάρος γυναικών
Κυρά Βγένα Αιτωλοακαρνανίας
Η Κυρά Βγένα είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 540 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στις βόρειες όχθες της λίμνης Τριχωνίδας, σε απόσταση 20,5 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και 20 χλμ. ΒΔ. από το Θέρμο. Αναφέρεται επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 με την ονομασία Αχόμαυρος να προσαρτάται στον τότε δήμο Ζακωνίνων. Το 1912 το όνομα διορθώνεται σε Αχόμοβος και το 1933 με το ΦΕΚ 46Α - 20/02/1933 σε Κυρά Βγένα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κυρά Βγένας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παραβόλας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 119 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Εκκλησία του Αλμπί-Ερντί
Η Εκκλησία του Αλμπί-Ερντί (ρωσικά: Алби-Ерда, γεωργιανά: ალბი-იერდი) είναι πρώην γεωργιανή εκκλησία ευρισκόμενη σε απόσταση, περίπου, πενήντα χιλιομέτρων νότια του Μαγκάς, πρωτεύουσας της Δημοκρατίας της Ινγκουσετίας, στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Περιγραφή
Η εκκλησία, μικρού μεγέθους, είναι διαστάσεων μήκους 8,75 μέτρων και πλάτους 5,3 μέτρων.
Χρονολόγηση μέσω της χρήσης ραδιενεργού άνθρακα κατέδειξε πως η ανέγερση του κτιρίου έλαβε χώρα μεταξύ του 7ου και του 10ου αιώνα, ενώ, ως εκ τούτου, πιθανολογείται πως το Αλμπί-Ερντί αποτελεί μία εκ των παλαιότερων, ως προς την ημερομηνία κατασκευής, εκκλησιών της Ρωσίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρωσία Κατηγορία:Δημοκρατία της Ινγκουσετίας Κατηγορία:Ερειπωμένες εκκλησίες
Λουίς Αντρεούτσι
Ο Λουίς Αντόνιο Αντρεούτσι Luis Antonio Andreuchi γεννήθηκε σε Μοντε Βυέι στις 17 Σεπτεμβρίου του 1955 και είναι αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως επιθετικός, ήταν ο πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Αργεντινής το 1978 και αναδείχθηκε 2 φορές πρωταθλητής Αργεντινής.