cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2017-2018
Προημιτελικά
Στα προημιτελικά, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν δύο παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει δύο παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα τρία παιχνίδια της φάσης, η σειρά ολοκληρώνεται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο και το τρίτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της.
Ημιτελικά
Στα ημιτελικά, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν τρία παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης, τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το δεύτερο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της.
Μικρός Τελικός
Στη σειρά για την τρίτη θέση, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν τρία παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το τρίτο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδια της σειράς στην έδρα της.
Τελικός
Στον τελικό η ομάδα που θα κερδίσει τρεις αγώνες αναδεικνύεται πρωταθλήτρια. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης, τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το τρίτο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της.
Ημέρα της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Η Ημέρα της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (День перемоги над нацизмом у Другій світовій війні) ή Ημέρα της Νίκης (День перемоги) είναι εθνική γιορτή και αργία στην Ουκρανία. Εορτάστηκε για πρώτη φορά στις 9 Μαΐου 2015 και ακολουθεί την Ημέρα της Μνήμης και της Συμφιλίωσης στις 8 Μαΐου (η οποία απονέμει φόρο τιμής στα θύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και επίσης γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 2015). Η αργία αντικατέστησε τη σοβιετική "Ημέρα της Νίκης", η οποία εορτάζεται στα κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, μέχρι και το 2014.
Στις 8 Μαΐου 2023, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι υπέγραψε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο η Ουκρανία γιορτάζει την Ημέρα της Ευρώπης στις 9 Μαΐου  και υπέβαλε στο Βερχόβνα Ράντα νομοσχέδιο που καθιερώνει την 8η Μαΐου, την Ημέρα Μνήμης και τη Νίκη επί του Ναζισμού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 29 Μαΐου 2023, το Βερχόβνα Ράντα όρισε την Ημέρα Μνήμης και Νίκης επί του Ναζισμού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο 1939 – 1945 στις 8 Μαΐου ως επίσημη αργία, ακυρώνοντας την Ημέρα της Νίκης επί του Ναζισμού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στις 9 Μαΐου.
Διαφορές της "Ημέρας της Νίκης"
Στις 9 Απριλίου 2015 το ουκρανικό κοινοβούλιο ενέκρινε ένα σύνολο νόμων για την αποκομμουνιστικοποίηση που περιελάμβανε την ακύρωση του ουκρανικού νόμου «για τη διαιώνιση του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου του 1941-1945» και αντικατέστησε την Ημέρα της Νίκης με τη νέα γιορτή με τίτλο «Ημέρα της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Λόγω των νόμων περί αποκομμουνιστικοποίησης δεν επιτρέπεται η χρήση σοβιετικών συμβόλων κατά τον εορτασμό των αργιών, δεδομένου ότι από τις 15 Μαΐου 2015 απαγορεύονται τα κομμουνιστικά και ναζιστικά σύμβολα στην Ουκρανία. Εξάλλου, ο όρος "Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος" αφαιρέθηκε από την ουκρανική νομοθεσία. Επίσης, στις νέες αργίες υπάρχει μια προκατάληψη από την ιστορία των εχθροπραξιών σε ιστορίες ορισμένων ανθρώπων και ως αποτέλεσμα τιμούνται αντί να εορταστούν.
Σύμβολα
Το επίσημο σύμβολο του εορτασμού της Ημέρας της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της Ημέρας της Μνήμης και Συμφιλίωσης είναι η κόκκινη παπαρούνα, η οποία είναι το παγκόσμιο σύμβολο των αξιομνημόνευτων ημερών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Χρησιμοποιείται στην Ουκρανία με το δικό της στυλ, σχεδιασμένο από τον σχεδιαστή Σεργκέι Μισάκιν από το Χάρκοβο. Το σύνθημα και των δύο ημερών είναι «1939-1945, Θυμόμαστε. Επικρατούμε» (ουκρανικά: 1939-1945, Пам’ятаємо. Перемагаємо).
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ουκρανίας
Αναΐς Νιν
Βιογραφία
Η Αναΐς Νιν γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1903 στο Νεϊγί της Γαλλίας. Πατέρας της ήταν ο συνθέτης και πιανίστας Χοακίν Νιν γεννημένος στην Κούβα, όπου επέστρεψε αργότερα, μα μεγαλωμένος στην Ισπανία, και μητέρα της η Ρόσα Κουλμέλ υ Βιγκαρώ, γαλλο-κουβανο-δανικής καταγωγής, κλασσική αοιδός και πολύ κοινωνική. Μετά από μια κοσμοπολίτικη παιδική ζωή, η Ρόσα εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη, το 1914, μαζί με τα τρία της παιδιά, - είχε άλλους δύο γιους, από προηγούμενο σύζυγο. Η Αναΐς Νιν ήταν αυτοδίδακτη, περνώντας πολύ χρόνο κατά τη νεότητά της, σε ταξίδια και διαβάζοντας σε βιβλιοθήκες. Έγραφε από μικρή, κυρίως στα γαλλικά κι άρχισε να γράφει στα αγγλικά, μετά τα 17 της.
Στα 20 της στη Νέα Υόρκη γράφεται να σπουδάσει Τέχνη, σε καθολικό σχολείο, μα αποβάλλεται. Ξεκινά να δουλεύει ως μοντέλο και χορεύτρια και στα 23 παντρεύτηκε τον τραπεζίτη και καλλιτέχνη, Χιουτζ Γκίλλερ, που αργότερα έγινε γνωστός ως παραγωγός ταινιών. Όταν άρχισε να γράφει μυθιστοριογραφία, μετακόμισε με τον σύζυγό της στο Παρίσι και συνδέθηκε με την ομάδα της Βίλας Σερά. Σημαντικό ρόλο και επίδραση είχε στη ζωή της ο Αμερικανός συγγραφέας, Χένρυ Μίλλερ. Γνωρίστηκαν το 1932 και ξεκίνησαν μια μακράς διάρκειας σχέση, επηρεάζοντας ο ένας τον άλλο τόσο στην τέχνη του όσο και στη ζωή του. Του χρηματοδότησε μάλιστα και το πρώτο του βιβλίο, Ο Τροπικός Του Καρκίνου, που έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Όταν η σχέση τους διακόπηκε, τον κατηγόρησε πως έτρεφε μειωτική άποψη για όλες τις γυναίκες, πως «τις βλέπει σα μια τρύπα, μια βιολογική ντροπή». Με τον Όττο Ρανκ, έναν άλλο εραστή της, ξεκίνησε να μελετά ψυχανάλυση, μετά από μερικές συνεδρίες ως ασθενής του Ρενέ Αλαντί, αλλά και του Καρλ Γιουνγκ για σύντομο διάστημα, και εργάζεται και ως λαϊκή ψυχαναλύτρια.
Η καριέρα της ως συγγραφέα ξεκίνησε το 1932 που δημοσίευσε μια σπουδή για το έργο του Ντ. Χ. Λόρενς και συνεχίστηκε αργότερα με αρκετά βιβλία. Στις αρχές της δεκαετίας του '40, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και δημοσίευσε έργα της με δικά της έξοδα. Με τον όλο κατανόηση για τις εξωσυζυγικές της δραστηριότητες, σύζυγο, απόλαυσε έναν ευτυχή και ήρεμο γάμο που κράτησε πάνω από 50 χρόνια. Ωστόσο, στην Καλιφόρνια, διατηρούσε ακόμα έναν σύζυγο, τον Rupert Pole και μαζί του έζησε 25 χρόνια. Δηλαδή η ζωή της από ένα σημείο και μετά, μοιράζονταν μεταξύ των δυο. Στις δεκαετίες '40 και '50, έκανε γνωριμίες με πολλούς νέους συγγραφείς της εποχής, μεταξύ αυτών οι Robert Duncan, Γκορ Βιντάλ και James Leo Herlihy.
Ωστόσο, ακόμα και μέχρι το 1960, παρέμενε σχετικώς άγνωστη, μέχρι που δημοσίευσε τα Ημερολόγιά της, έργο που λογίζεται ως πρωτόλειο, δεδομένου ότι άρχισε να το κρατά από τα 11 της. Το δημοσιευμένο κομμάτι από αυτά -δέκα ολόκληροι τόμοι-, καλύπτει τις χρονιές από το 1934 μέχρι το 1974, όπου εμφανίζεται ανάγλυφα η πορεία της ως γυναίκας και καλλιτέχνιδος, με μια διαύγεια και διορατικότητα, ως προς τις αναλύσεις, αξιοθαύμαστη. Δημοσίευσε τον πρώτο τόμο όταν ήταν ήδη 63 ετών κι εκτός από βιογραφικό έργο, πρόκειται και για μια αναμφισβήτητα καλλιτεχνική εργασία. Κάθε τόμος έχει ένα ενοποιημένο, ομογενές και πλήρες θέμα. Σκηνές και άτομα, ζωηρά, πράγμα που εμφανίζεται σαφώς στους διαλόγους, και μακροσκελείς παρατηρήσεις, που αντιπαραβάλλονται με αινιγματικά σχόλια. Παρόλο που χαρακτηρίστηκε ναρκισσίστρια, η φεμινιστική τάση της, μαζί με την αέναη αναζήτηση της αυτογνωσίας της, την έκαναν ελκυστική ομιλήτρια για διαλέξεις στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Βέβαια δεν υπήρξε ποτέ ακτιβίστρια στο φεμινιστικό κίνημα και δε πίστεψε ποτέ στις αλλαγές των πολιτικών συστημάτων, επειδή: "Τα συστήματα είναι φθαρτά, έτσι νιώθω, πως οι μεγάλες αλλαγές θα προέλθουν από μεγάλη συλλογική αλλαγή στις ανθρώπινες συνειδήσεις".
Οι τελευταίοι τόμοι δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Είχε πεθάνει στις 14 Ιανουαρίου του 1977, στο Λος Άντζελες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Πραξιδίκη (δορυφόρος)
Η Πραξιδίκη (αγγλικά: Praxidike) ή Δίας XXVII είναι ένας ακανόνιστος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2000 και πήρε το όνομά του τον Αύγουστο του 2003 από την Πραξιδίκη, η οποία ήταν, μητέρα του Ξάνθου, του Πινάρου, του Κράγου και της Ομονοίας. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2000 J 7.
Έχει διάμετρο περίπου 7 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 20.824.000 χλμ. σε 613,904 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 144° με την εκλειπτική (143° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα 0,1840.
Η Πραξιδίκη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Ανάγκης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 19,3 και 22,7 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 145,7° έως 154,8°.
Το χρώμα της φαίνεται να είναι γκρίζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1879
Οι Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές του 1879 προκυρήχθηκαν από τη συντακτική συνέλευση της ίδιας χρονιάς κι έγιναν μεταξύ 30 Σεπτεμβρίου και 7 Οκτωβρίου. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για το Φιλελεύθερο κόμμα το οποίο κέρδισε 140 από τις 170 έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 32,0%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
ΦΚ ΟΥΤΑ Αράντ
Η ΦΚ ΟΤΑ Αράντ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Αράντ, Ρουμανία. Ιδρύθηκε το 1945. Έχει κερδίσει 6 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας. Μόνο οι Στεάουα Βουκουρεστίου, Ντιναμό Βουκουρεστίου και η Βένους Βουκουρεστίου κέρδισαν περισσότερους τίτλους και το Κύπελλο Ρουμανίας 2 φορές. Αγωνίζεται στη Liga II.
Εγχώρια
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας
Κύπελλο Ρουμανίας
Liga II
Ευρωπαϊκά
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας Κατηγορία:ΦΚ ΟΤΑ Αράντ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί σύλλογοι με ιδιοκτήτες τους οπαδούς
Μπαζίνα, κόρη του Χιλπέριχου Α΄
Η Μπαζίνα, Basina, (άκμασε το 590) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων, ήταν πριγκίπισσα των Φράγκων, κόρη και μικρότερο παιδί του Χιλπέριχου Α΄, βασιλιά τού Σουασόν (αργότερα Νευστρίας) και της πρώτης συζύγου του Αυδόβερας. Αφού επέζησε από τη δολοφονία της οικογένειάς της, έγινε μοναχή. Αργότερα ηγήθηκε μίας εξέγερσης από μία ομάδα μοναχών, συμβάν που έγινε σκάνδαλο σε όλη την περιοχή. Αυτό το γεγονός εξιστορήθηκε από τον επίσκοπο και άγιο, Γρηγόριο του Τουρ, ο οποίος ήταν ένας από τους επισκόπους, που επιλέχθηκαν για να διευθετήσουν το θέμα.
Πρώιμη ζωή
Το 580 μία επιδημία δυσεντερίας σάρωσε τη Γαλατία και ταλαιπώρησε τον βασιλιά, επίσης σκότωσε όλα τα εναπομείναντα παιδιά του, εκτός από τη Μπαζίνα και τους αδελφούς της Κλόβι και Μέροβεχ (ο τελευταίος αργότερα νυμφεύτηκε τη Μπρουνχίλντα). Η Φρεδεγόνδη, η τρίτη σύζυγος του Χιλπέριχου, προσπάθησε να άρει το εμπόδιο για τη διαδοχή των δικών της παιδιών, στέλνοντας τον Κλόβι στο Μπερνύ, όπου η επιδημία ήταν ισχυρή. Αυτό απέτυχε να τον σκοτώσει, έτσι τον έβαλε να δολοφονηθεί μαζί με τη μητέρα του, την αποκηρυγμένη Aυδοβέρα. Για τη δική της ασφάλεια, η Μπαζίνα, στάλθηκε στο αβαείο του Τιμίου Σταυρού στο Πουατιέ. Το αβαείο είχε ιδρυθεί από τη Ραδεγούνδη, μία πριγκίπισσα της Θουρίγγιας που σκλαβώθηκε και αργότερα έγινε σύζυγος του Χλοτάρ Α' (πάππου της Μπαζίνας). Η άτεκνη Ραδεγούνδη είχε αφήσει τον σύζυγό της για να ακολουθήσει θρησκευτική ζωή, απολαμβάνοντας εκκλησιαστική υποστήριξη.
Μοναστική εξέγερση
Το 589 η Μπαζίνα ενώθηκε με την πρώτη της εξαδέλφη, Κλοτίλδα, κόρη του Χαριβέρτ Α΄, σε εξέγερση εναντίον της ηγουμένης του μοναστηριού τους, Λεμποβέρ (Leubovère), την οποία κατηγόρησαν τόσο για υπερβολική αυστηρότητα με τη μοναστική κοινότητα, όσο και για ανηθικότητα. Την Κυριακή των Βαΐων εκείνου του έτους, η Κλοτίλδα ηγήθηκε μίας απόσχισης από μία ομάδα αποστατών μοναχών, που εγκατέλειψαν το αβαείο και κατέφυγαν στη Μεγάλη Εκκλησία του Αγίου Ιλαρίου, όπου προχώρησαν στη συγκέντρωση ανδρών, κυρίως εγκληματιών. Τους διέταξαν να απαγάγουν την ηγουμένη. Ασκώντας βία καθώς πήγαιναν στο αβαείο, οι κακοποιοί της εξεγερμένης Μπαζίνας πήγαν στην εκκλησία τού αβαείου, όπου είχε καταφύγει η ανάπηρη ηγουμένη. Πρώτα, όμως, κατά λάθος άρπαξαν την προϊσταμένη του αβαείου, την Ιουστίνα, η οποία έτυχε να είναι ανιψιά του Γρηγορίου τού Τουρ. Τελικά συνειδητοποιώντας το λάθος τους, επέστρεψαν στο αβαείο, όπου κατέλαβαν με επιτυχία τη Λεμποβέρ. Η απαχθείσα ηγουμένη φυλακίστηκε υπό το βλέμμα της Μπαζίνα και οι τραμπούκοι, που είχαν στρατολογηθεί από τις εξεγερμένες καλόγριες, άρχισαν να λεηλατούν το αβαείο.
Ο επίσκοπος της πόλης ήταν τόσο εξοργισμένος από αυτή την εξέλιξη των γεγονότων, που απείλησε να ακυρώσει όλες τις ακολουθίες για τον εορτασμό της Μεγάλης Εβδομάδας, εκτός και αν απελευθερωνόταν η Λεμποβέρ. Τελικά τη βοήθησε να ξεφύγει από την αιχμαλωσία της κάποιος Φλαβιανός.
Όταν η Κλοτίλδα έγινε πολύ αλαζονική για να αρέσει στον εξάδερφό της, η Μπαζίνα έκανε ειρήνη με τη Λεμποβέρ. Ωστόσο τα πράγματα δεν επανήλθαν στην κανονικότητα με αυτό. Η βία συνέχισε να ξεσπά στην ίδια την εκκλησία τού αβαείου και, σύμφωνα με τα λόγια του Γρηγόριου, δεν πέρασε σχεδόν ούτε μία ημέρα χωρίς φόνο, ούτε μία ώρα χωρίς καυγά, ούτε μία στιγμή χωρίς δάκρυα. Αυτό έκανε τον βασιλιά Χιλδεβέρτ Β΄ της Αυστρασίας να προτείνει στον θείο του, Γκούντραμ της Βουργουνδίας να στείλουν κοινές πρεσβείες των επισκόπων τους, για να αντιμετωπίσουν το περιστατικό σύμφωνα με το εκκλησιαστικό δίκαιο. Ο Γρηγόριος επίσκοπος της Τουρ, ο χρονικογράφος, διατάχθηκε να πάει, μαζί με τον Εβρέγιζελ επίσκοπο της Κολωνίας, τον Mαροβέο επίσκοπος του Πουατιέ, και τον Γουνδέγιζελ επίσκοπο του Μπορντό, στην ταραχή, αλλά ο Γρηγόριος απαίτησε από τον Μάκκο κόμη του Πουατού, να την καταπνίξει πρώτα με το χέρι του νόμου. Επειδή η κοσμική απάντηση ήταν ανεπαρκής, οι επίσκοποι συγκεντρώθηκαν στο Πουατιέ και εξέδωσαν μία απόφαση, που αποκατέστησε την ηγουμένη και την κήρυττε αθώα για τυχόν εγκλήματα, για τα οποία την είχαν κατηγορήσει οι επαναστάτες. Τα εξαδέλφια αφορίστηκαν.
Μετέπειτα ζωή
Το 590 τόσο η Κλοτίλδα, όσο και η Μπαζίνα αμνηστεύτηκαν από τον βασιλιά Χιλδεβέρτο και η Μπαζίνα επέστρεψε στο μοναστήρι της και έζησε εκεί, μέχρι το τέλος της, υπακούοντας. Η Κλοτίλδα, από την άλλη πλευρά, έλαβε εδάφη από τη μητέρα του βασιλιά, βασίλισσα Μπρουνχίλντα, όπου κυβέρνησε μέχρι τον θάνατό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας
thumb|right|250px|Ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας όπως απεικονίζεται στο Cassell's History of England (1902) Ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας (Μόνμουθ, 16 Σεπτεμβρίου 1386 – 31 Αυγούστου 1422) από τον Οίκο του Λάνκαστερ, δεύτερος μονάρχης της Αγγλίας αυτού του οίκου (1413-1422), ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας και της Μαρίας του Μπόουαν. Ο Ερρίκος ήρθε γρήγορα σε σύγκρουση με τον πατέρα του που η κατάσταση της υγείας του από το 1405 χειροτέρεψε ταχύτατα. Μετά το θάνατο του πατέρα του ανέλαβε πλήρως τον έλεγχο της χώρας (1412) και ξεκίνησε εκ νέου τον Εκατονταετή Πόλεμο με τη Γαλλία (1337-1453), με αποκορύφωμα των στρατιωτικών του επιτυχιών το θρίαμβο στη μάχη του Αζενκούρ (1415), στην οποία παραλίγο να κατακτήσει ολόκληρη τη Γαλλία. Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων με τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας υπέγραψε τη Συνθήκη της Τρουά (1420) που όριζε το γάμο του με την κόρη του Καρόλου, Αικατερίνη, και ορίστηκε αντιβασιλέας της Γαλλίας και διάδοχος του γαλλικού θρόνου. Ο αιφνίδιος και πρόωρος θάνατος του δυο χρόνια αργότερα σταμάτησε τα αυτοκρατορικά του σχέδια, τον διαδέχθηκε δε ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας, γιος του με την Αικατερίνη, σε βρεφική ηλικία.
Παιδική ηλικία
Την εποχή που γεννήθηκε βασιλιάς της Αγγλίας ήταν ο πρώτος εξάδελφος του πατέρα του Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας από τον Οίκο της Υόρκης, γι' αυτό δεν προοριζόταν για βασιλιάς, και την κηδεμονία του ανέλαβε ο παππούς του, Ιωάννης της Γάνδης. Τη χρονιά που ο πατέρας του, Ερρίκος του Μπόλινμπροουκ, εξορίστηκε από την Αγγλία από τον Ριχάρδο Β΄ (1398), ο Βασιλιάς πήρε τον μικρό Ερρίκο στην αυλή του και του συμπεριφέρθηκε πολύ ευγενικά. Ο μικρός Ερρίκος συνόδευσε τον Ριχάρδο σε όλες τις εκστρατείες, επισκέφτηκαν δε μαζί το Κάστρο του Τριμ στην κομητεία Μηθ, τη θέση του αρχαίου ιρλανδικού κοινοβουλίου. Το 1399 πέθανε ο παππούς του Ιωάννης της Γάνδης, την ίδια χρονιά ο πατέρας του, Ερρίκος του Μπόλινμπροουκ, ανέτρεψε τον Ριχάρδο Β΄, και ο μικρός Ερρίκος κλήθηκε από την Ιρλανδία και ορίστηκε διάδοχος του θρόνου. Ο Ερρίκος Δ΄ μετέτρεψε το Δουκάτο της Ουαλίας σε πριγκηπάτο, και παραχώρησε τον τίτλο του Πρίγκηπα της Ουαλίας στον μικρό Ερρίκο μαζί με τον τίτλο του Δούκα του Λάνκαστερ (10 Νοεμβρίου 1399). Ήταν ο τρίτος κάτοχος του τίτλου μέσα στο 1399. Οι υπόλοιποι τίτλοι του μικρού Ερρίκου ήταν: Δούκας της Κορνουάλης, Κόμης του Τσέστερ και Δούκας της Ακουιτανίας. Ο Ερρίκος πέρασε εκείνη τη χρονιά στο Πανεπιστήμιο της Βασίλισσας (Queen's College) στην Οξφόρδη, και τη φροντίδα του είχε αναλάβει ο θείος του και πρύτανης του Πανεπιστημίου Χένρυ Μπώφορτ. Την περίοδο 1400-1404 ο Ερρίκος ανέλαβε τα καθήκοντα του Υψηλού Σερίφη της Κορνουάλης.
Συγκρούσεις με τον πατέρα του
Τρία χρόνια αργότερα ο 16χρονος Ερρίκος ανέλαβε την ηγεσία των αγγλικών δυνάμεων στην Ιρλανδία στον πόλεμο εναντίον του Όουεν Γκλύντουρ, και πολέμησε στη μάχη του Σρώσμπερυ εναντίον του Χάρρυ Πέρσυ (1403). Στη μάχη αυτή τραυματίστηκε από βέλος που δέχτηκε στο κεφάλι, κατάσταση στην οποία οποιοσδήποτε άλλος στρατιώτης θα είχε πεθάνει, αλλά ο Ερρίκος διασώθηκε χάρη στις άοκνες φροντίδες από τους κορυφαίους γιατρούς της εποχής. Ο βασιλικός γιατρός Τζον Μπράντμορ, μετά από μια δύσκολη και πετυχημένη χειρουργική επέμβαση, κατάφερε να αφαιρέσει το βέλος από το κεφάλι, αλλά έμειναν έντονα σημάδια στο πρόσωπο του Ερρίκου σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Την περίοδο 1410-1411 είχε στα χέρια του τον έλεγχο της χώρας λόγω της κακής υγείας του πατέρα του, αλλά όταν ο πατέρας του ανάρρωσε του αφαίρεσε τις εξουσίες και τον απομάκρυνε από το βασιλικό συμβούλιο.
Η επανάσταση των Ουαλών απασχόλησε τον Ερρίκο Δ΄ έως το 1408, και στη συνέχεια με την ασθένεια του βασιλιά η δύναμη του πρίγκηπα αυξήθηκε με τη βοήθεια των θείων του, Χένρυ Μπόφωρτ και Τόμας Μπόφωρτ. Οι δύο αδελφοί Μπόφωρτ είχαν προτείνει την παραίτηση του βασιλιά και την αντικατάστασή του με τον πρίγκηπα Ερρίκο, κάτι που ενόχλησε έντονα τον πατέρα του που τον εκδίωξε από το βασιλικό συμβούλιο. Πολλοί καταγράφουν τη βίαιη νεότητα του Ερρίκου Ε΄, το ίδιο και ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο αντίστοιχο έργο του (περ. 1599), με πιο γνωστό περιστατικό σύμφωνα με τον σερ Τόμας Έλυοτ (1531) τη σύγκρουση με τον εθνικό δικαστή. Η ιστορία του Τζον Φάλσταφ είχε ως έμπνευση τη φιλία του Ερρίκου με τον Σερ Τζον Όλντκασλ, οπαδό της αίρεσης των Λολλάρδων (προτεσταντική αίρεση), σύμφωνα δε με τις πηγές το παλαιότερο όνομα του Φάλσταφ ήταν Όλντκασλ. Η φιλία του αυτή και η σύγκρουσή του με τον Τόμας Άραντελ, αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπρυ, δημιούργησαν πολλές ελπίδες στους Λολλάρδους για την επικράτησή τους. Οι ίδιοι συγγραφείς όμως λένε ότι ο Ερρίκος Ε΄ άλλαξε απότομα συμπεριφορά όταν έγινε βασιλιάς.
Άνοδος στο θρόνο
thumb|right|300px|Χρυσό noble του Ερρίκου Ε΄. Επιγρ.: HENRIC[US] D[E]I GRA[TIA] REX ANGL[IE] Z FRANC[IE], D[OMI]N[U]S HYB[ERNIA] / IHC[US] AUTEM TRANSIENS PER MEDΙU[M] ILLORU[M] IBAT ("Ο Ιησούς δε διελθών δια μέσου αυτών επορεύετο", [[Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον|Λουκ.4:30) Η φράση αναφέρεται στη νίκη του Ερρίκου Γ΄ στη ναυμαχία του Σλούις το 1340.]] thumb|right|250px|Ο γάμος του Ερρίκου Ε΄ με την Αικατερίνη του Βαλουά σε μικρογραφία του 15ου αιώνα.
Ο Ερρίκος Δ΄ πέθανε στις 20 Μαρτίου 1413, και ο Ερρίκος Ε΄ στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας στις 9 Απριλίου 1413 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Η τελετή έγινε στη διάρκεια χιονοθύελλας, ο λαός παραβρέθηκε παρά την κακοκαιρία, αλλά πολλοί προληπτικοί το θεώρησαν κακό σημάδι. Ο Ερρίκος Ε΄ περιγράφεται ως πολύ ψηλός, αδύνατος, με σκούρα μαύρα και κοντά μαλλιά κουρεμένα μέχρι ένα δάκτυλο πάνω από το αυτί και φρεσκοξυρισμένος, σε αντίθεση με τις μακριές γενειάδες των τελευταίων προκατόχων του, επίσης είχε αδύνατο πρόσωπο, μύτη που προεξείχε και μάτια που έλαμπαν.
Ο Ερρίκος Ε΄ έδωσε από την αρχή μεγάλη προτεραιότητα στη δημιουργία μιας εθνικής πολιτικής με την ένωση όλων των Άγγλων εναντίον των αντιπάλων τους χωρίς εμφύλιες διαμάχες. Συγχώρεσε όλους τους προηγούμενους εχθρούς του, έθαψε ξανά με τιμές τον Ριχάρδο Β΄, αποκατέστησε τον νεαρό Έντμουντ Μόρτιμερ και επέστρεψε τους τίτλους, τις τιμές και τα εδάφη σε όλους όσους είχαν αδικηθεί τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη πλευρά στάθηκε πολύ σκληρός σε όλους όσοι απειλούσαν να διαταράξουν την ενότητα του βασιλείου του, όπως έγινε με την καταστολή της εξέγερσης των Λολλάρδων τον Ιανουάριο του 1414, οπότε θανάτωσε στην πυρά τον παλαιό του φίλο Σερ Τζον Όλντκασλ (1417). Την εποχή του σταμάτησαν οι εξεγέρσεις στο εσωτερικό της Αγγλίας, με μοναδική εξαίρεση το κίνημα του Σαουθάμπτον τον Ιούλιο του 1415, στο οποίο μετείχαν ο Χένρυ Σκρόουπ, 3ος Βαρόνος του Σκρόουπ, και ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ, παππούς του μελλοντικού Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας. Καθιέρωσε για πρώτη φορά τα αγγλικά ως επίσημη γλώσσα του βασιλείου, της βασιλικής αυλής και της προσωπικής του αλληλογραφίας του από την εποχή της νορμανδικής κατάκτησης πριν από 350 χρόνια, και δημιούργησε στους υπηκόους του αγγλική συνείδηση.
Προετοιμασία για πόλεμο με τη Γαλλία
Μετά τη μάχη του Αζενκούρ ο Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επισκέφτηκε τον Ερρίκο με την ελπίδα να αποτρέψει τον πόλεμο με τη Γαλλία. Ο Ερρίκος Ε΄ διασκέδασε πλουσιοπάροχα τον Σιγισμόνδο και τον έχρισε ιππότη του Τάγματος της Περικνημίδας, ο δε Σιγισμούνδος με τη σειρά του έχρισε τον Ερρίκο Ε΄ Ιππότη του Τάγματος του Δράκου. Ο στόχος του πολέμου με τη Γαλλία ήταν όπως εξήγησε στον Σιγισμούνδο η ένωση των λαών της Αγγλίας και της Γαλλίας ειρηνικά κάτω από το ίδιο στέμμα, αλλά πέθανε τελικώς πριν εκπληρώσει τις επιθυμίες του. Ο Σιγισμούνδος έφυγε από την Αγγλία λίγους μήνες αργότερα, ενώ πριν φύγει υπέγραψε τη Συνθήκη του Κάντερμπρυ με την οποία αναγνώριζε τα δικαιώματα του Ερρίκου Ε΄ στο θρόνο της Γαλλίας. Ο Ερρίκος επιχειρούσε να διεκδικήσει τα δικαιώματά του στο θρόνο της Γαλλίας πέρα από τον πόλεμο και με διεθνή διπλωματική συνεννόηση με ξένους μεγάλους ηγέτες.
Η νίκη του Αζενκούρ
thumb|right|250px|Ο Ερρίκος, Πρίγκηπας της Ουαλίας, παρουσιάζει το βιβλίο του Τόμας Χόκκλιβ "Το Καθεστώς του Πρίγκηπα" στον Δούκα του Νόρφοκ (πιθανότατα), 1411-1413, [[Βρετανική Βιβλιοθήκη.]] Ο Ερρίκος εξέπλευσε για τη Γαλλία στις 12 Αυγούστου 1415, και στις 22 Σεπτεμβρίου οι δυνάμεις του πολιόρκησαν και κατέλαβαν το Κάστρο του Αρφλέρ, ενώ στη συνέχεια, παρά τις προειδοποιήσεις των συμβούλων του, προχώρησε στην κατάληψη του Καλαί. Στις 25 Οκτωβρίου 1415 βρέθηκε αντιμέτωπος με τους Γάλλους στις πεδιάδες του Αζενκούρ, όπου αποφάσισε να προχωρήσει σε μάχη εναντίον των Γάλλων παρά το ότι υστερούσε σημαντικά σε στρατό και οπλισμό και ο στρατός του ήταν υποσιτισμένος. Οι βαριά οπλισμένοι Γάλλοι παγιδεύτηκαν όμως και πνίγηκαν στη λάσπη λόγω της καταρρακτώδους βροχής που έπεσε την προηγούμενη νύχτα, και οι τοξότες του Ερρίκου, παρά τα προβλήματά τους, βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να τους αποδεκατίσουν. Ο θρίαμβος του Αζενκούρ ήταν η τρίτη μεγάλη νίκη των Άγγλων επί των Γάλλων μετά τις μάχες του Κρεσί και του Πουατιέ τον προηγούμενο αιώνα με πρωταγωνιστές τότε τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας και τον γιο του Εδουάρδο τον Μαύρο Πρίγκηπα. Τα υπολείμματα του γαλλικού στρατού επιχείρησαν τότε να ανασυνταχθούν και ο Ερρίκος Ε΄ έδωσε εντολή για την εκτέλεση των Γάλλων ιπποτών αιχμαλώτων. Ο Ερρίκος Ε΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που έσπασε τον κώδικα τιμής μεταξύ των αιχμαλώτων, καθώς η διαφύλαξη της ζωής τους ήταν έως τότε ιερό καθήκον για τους Άγγλους βασιλείς. Ο ιστορικός Μπρετ Τίνγκλεϋ αναφέρει ότι στην ενέργεια αυτή ο Ερρίκος προχώρησε από φόβο μήπως οι Γάλλοι αιχμάλωτοι ιππότες ενωθούν με το τμήμα του γαλλικού στρατού που ανασυντάχθηκε.
Η νίκη του Αζενκούρ ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα για τον Ερρίκο Ε΄ προκειμένου να πραγματοποιήσει τις φιλοδοξίες του για την κατάκτηση του γαλλικού στέμματος και να ενώσει τα δύο βασίλεια. Την ώρα που ο Ερρίκος έκανε διαπραγματεύσεις μια μικτή φρουρά Γάλλων και Γενουατών πολιόρκησε το Αρφλέρ. Ο Ερρίκος έστειλε στις 14 Αυγούστου τον αδελφό του Ιωάννη, Δούκα του Λάνκαστερ, και στις 15 Αυγούστου μετά από μια εξαντλητική επτάωρη μάχη ο γαλλογενουάτικος στόλος ηττήθηκε. Το 1416 ο Ερρίκος υπέγραψε με τον αυτοκράτορα Σιγισμούνδο τη Συνθήκη του Κάντερμπρυ, μια σημαντική διπλωματική επιτυχία που τερμάτισε το Σχίσμα στη Δυτική Εκκλησία.
Διάδοχος του γαλλικού θρόνου
thumb|right|250px|Η Συνθήκη της Τρουά μεταξύ Ερρίκου Ε΄ και Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο Ερρίκος Ε΄ ξεκίνησε νέες επιθέσεις μετά από δυο χρόνια σκληρής προετοιμασίας (1417), οπότε κατέκτησε τη βόρεια Νορμανδία και στη συνέχεια πολιόρκησε την πόλη Ρουέν που βρισκόταν στο δρόμο για το Παρίσι. Η πολιορκία στάθηκε άλλο ένα μελανό σημείο για τον Ερρίκο μετά από την άσχημη συμπεριφορά που επέδειξε στους αιχμαλώτους στη μάχη του Αζεκούρ. Οι κάτοικοι υπέφεραν από την πείνα και ήταν ανίκανοι να υπερασπίσουν τα γυναικόπαιδα, και παρακάλεσαν τον Ερρίκο να τους ανοίξει τις πύλες να φύγουν ανενόχλητοι, ο Ερρίκος όμως το αρνήθηκε με αποτέλεσμα να πεθάνουν. Ο Ερρίκος εκμεταλλεύτηκε επιδέξια τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στους Γάλλους ανάμεσα στους Βουργούνδιους και τον Οίκο των Αρμανιάκ, χωρίς να χαλαρώσει καθόλου την πολεμοχαρή συμπεριφορά του.
Η Ρουέν έπεσε τον Ιανουάριο του 1419 και ακολούθησε η τιμωρία των Γάλλων που αντιστάθηκαν. Ο Αλαίν Μπλανσάρ, διοικητής του σώματος των Γάλλων τοξοτών της δύναμης της Ρουέν, ο οποίος είχε κρεμάσει Άγγλους αιχμαλώτους έξω από τα τείχη της πόλης, εκτελέστηκε, και ο επίσκοπος της Ρουέν Ρομπέρ ντε Λιβέ, που είχε αφορίσει τον Ερρίκο Ε΄, καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών. Τον Αύγουστο του 1419 ο Ερρίκος έφτασε έξω από το Παρίσι, ενώ την ίδια στιγμή δολοφονήθηκε ο Ιωάννης της Βουργουνδίας από τους ακολούθους του δελφίνου Καρόλου στο Μοντερώ (Σεπτέμβριος 1419). Ο νέος δούκας της Βουργουνδίας, Φίλιππος Γ΄, μαζί με τους Γάλλους ακόλουθούς του πολέμησε στο πλευρό του Ερρίκου. Μετά από έξι μήνες σκληρών διαπραγματεύσεων έγινε η συμφωνία να παντρευτεί ο Ερρίκος Ε΄ την Αικατερίνη της Γαλλίας, κόρη του Καρόλου ΣΤ΄, και να οριστεί ο ίδιος ο Ερρίκος διάδοχος του γαλλικού θρόνου. Ο γάμος έγινε στις 2 Ιουνίου 1420 στον Καθεδρικό Ναό της Τρουά, και στις 6 Δεκεμβρίου 1421 γεννήθηκε ο γιος τους Ερρίκος στα Ανάκτορα του Ουίνδσορ. Ο Ερρίκος συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις, κατέλαβε το Κάστρο του Μοντερώ, επίσης το Μελάν λίγο έξω από το Παρίσι μετά από πολιορκία, και επέστρεψε κατόπιν στην Αγγλία.
Θάνατος
Το Μάρτιο του 1421 ο αδελφός του Ερρίκου, Θωμάς, Δούκας του Κλάρενς, διεξήγαγε απερίσκεπτα νέα επίθεση, και γνώρισε μεγάλη συντριβή από τις δυνάμεις των Γάλλων και των Σκωτσέζων στη μάχη της Μπωζέ, όπου σκοτώθηκε και ο ίδιος. Στις 10 Ιουνίου 1421 ο Ερρίκος Ε΄ αποφάσισε να πραγματοποιήσει νέα εκστρατεία στη Γαλλία για να αποκαταστήσει την καταστροφή που προκάλεσε ο αδελφός του. Οι δυνάμεις του Ερρίκου πολιόρκησαν και κατέλαβαν το Ντρε, ανακουφίζοντας έτσι από την πολιορκία τις συμμαχικές δυνάμεις στην πόλη Σαρτρ. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου ξεκίνησαν την πολιορκία της Μω, που έπεσε στα χέρια των Άγγλων στις 2 Μαΐου 1422. Ο Ερρίκος Ε΄ πέθανε στη συνέχεια αιφνιδίως στις 31 Αυγούστου 1422 σε ηλικία 35 ετών στο Κάστρο της Βενσέν, με πιθανότερη αιτία θανάτου τη δυσεντερία από την οποία προσβλήθηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μω.
Απόγονοι
Ο Ερρίκος Ε΄ παντρεύτηκε την Αικατερίνη της Γαλλίας. Απέκτησαν ένα γιο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Οίκος του Λάνκαστερ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης Κατηγορία:Δούκες του Λάνκαστερ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Βέρταχ (ποταμός)
Ο Βέρταχ είναι ποταμός στη Βαυαρία της Γερμανίας, αριστερός παραπόταμος του ποταμού Λεχ. Το συνολικό του μήκος είναι 151 χιλιόμετρα.Oι πηγές του βρίσκονται στις βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις στο Μπαντ Χίντελανγκ. Ρέει προς τα βόρεια και κατά μήκος του βρίσκονται οι πόλεις Βέρταχ, Νέσσελβανγκ, Μαρκτόμπερντορφ, Κάουφμπεουρεν, Σβάμπμουνχεν και Μπόμπινγκεν. Ο ποταμός εκβάλλει στον Λεχ, ο οποίος είναι παραπόταμος του Δούναβη στο Άουγκσμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Βαυαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1939-40
thumb|right|250px|Παναθηναϊκός, κυπελλούχος Ελλάδος 1940. Η 4η διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας 1939–40 και τελευταία προπολεμική, διεξήχθη με το ίδιο σύστημα της προηγούμενης χρονιάς. Το κύπελλο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός.
Η διοργάνωση
Δήλωσαν συμμετοχή αρχικά 85 σύλλογοι από όλη την Ελλάδα, αλλά πήραν μέρος 73 σύλλογοι. Οι αγώνες της προκριματικής φάσης ξεκίνησαν στις 19 Νοεμβρίου 1939, ενώ η διοργάνωση ολοκληρώθηκε την Κυριακή, 2 Ιουνίου 1940, με τη διεξαγωγή του τελικού. Για τη διευκόλυνση των επαρχιακών σωματείων η ΕΠΟ ανέλαβε τα έξοδα μετακίνησης. Και πάλι έφτασαν ως την φάση των 16 οκτώ ομάδες μετά από διαδοχικούς με τοπικά κριτήρια αγώνες. Εκεί συνάντησαν τις 8 ισχυρές ομάδες των τριών μεγάλων Ενώσεων (Αθήνας, Πειραιά, Θεσσαλονίκης) που προκρίθηκαν ως την φάση αυτή χωρίς αγώνες (ΑΕΚ, Παναθηναϊκός, Απόλλων Αθ., Ολυμπιακός, Εθνικός, ΠΑΟΚ, Άρης και Ηρακλής), με τον τελευταίο να είναι ο μοναδικός που δεν κατάφερε να συνεχίσει, γνωρίζοντας τον αποκλεισμό από τον Ολυμπιακό Βόλου.
Στον τελικό έφτασαν ο Παναθηναϊκός και ο Άρης, με τους «πράσινους» να εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι ο τελικός ορίστηκε στην έδρα τους (Λεωφόρος Αλεξάνδρας) και να φτάνουν στην κατάκτηση του τροπαίου με νίκη 3–1. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο φιναλίστ Άρης έφτασε ως τον τελικό υποχρεωμένος να δώσει με όλους τους αντιπάλους του επαναληπτικούς αγώνες, καθώς οι πρώτοι είχαν λήξει ισόπαλοι μετά από παράταση και δεν είχε ακόμα καθιερωθεί η διαδικασία των πέναλτι. Μάλιστα στον ημιτελικό με αντίπαλο την ΑΕΚ, χρειάστηκαν συνολικά τρεις αγώνες (δύο στην Θεσσαλονίκη και ένας στην Αθήνα).
Τελική φάση
thumb|right|300px|Άρης και ΑΕΚ στον ημιτελικό του Κυπέλλου. thumb|right|200px|Φάση από τον τελικό "Παναθηναϊκού - Άρη".
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1939-1940
Συνασπισμός Τάννενμπεργκ
Η ημερομηνία ίδρυσης του ήταν η 5η ή 7η Σεπτεμβρίου του 1925. Μέλη του ως επί το πλείστον ήταν στρατιώτες και στρατιωτικοί που είχαν πάρει μέρος στο μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ιδίως στη μάχη του Τάννενμπεργκ. Σημαντικό ιδρυτικό μέλος ήταν ο Κόνσταντιν Χιρλ, ο οποίος αργότερα ήταν διοικητής του σώματος των εργατών του Γ΄ Ράιχ. Ο Χιρλ, αν και επίσημα ήταν απλά αρχηγός της τοπικής ομάδας στη Βαυαρία, έπαιζε σημαντικό ρόλο σε όλη την επικράτεια. Ο Συνασπισμός Τάννενμπεργκ θεωρείται ως «ιδιωτικός» σύλλογος ενός άλλου, επίσης σημαντικού ιδρυτικού μέλους, του Λούντεντορφ που είχε αναλάβει και την προστασία του συνασπισμού. Πρόεδρος ήταν ο Στρατηγός εν αποστρατεία Φρίντριχ Μπρόνζαρτ φον Σέλλενντορφ (General a.D. Friedrich Bronsart von Schellendorf). Αποστολή του συνασπισμού ήταν η συσπείρωση όλων των ακροδεξιών και εθνικιστικών σωματείων και ομάδων της μεσοπολεμικής Γερμανίας μετά από τη διάλυση του Συνδέσμου του Μετώπου (Frontbann), του Ερνστ Ρεμ (Ernst Röhm), και την εγκαθίδρυση μιας εθνικιστικής δύναμης ως αντίβαρο ενάντια στους κατεστημένους στρατιωτικούς συνασπισμούς της εποχής εκείνης, π.χ. τον Στάλχελμ. Ο Λούντεντορφ δε ήταν πόλος συσπείρωσης των ακροδεξιών τη στιγμή που παράλληλα το Ναζιστικό κόμμα και η Ες-Α βρίσκονταν υπό ίδρυση. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού δημιουργήθηκε και ο μύθος του ηρωισμού του Λούντεντορφ, που τον παράδειχνε να αντιτάσσεται του Χίντενμπουργκ, του γερμανικού βασιλικού οίκου και του Χίτλερ. Το άκρως απολυταρχικό στιλ του Λούντεντορφ έκανε αδύνατη την οποιαδήποτε συμμαχία του συνασπισμού με άλλες δυνάμεις της εποχής του. Ο Λούντεντορφ εγκατέλειψε τον συνασπισμό στα τέλη του 1927. Σταδιακά και μέχρι το 1929 πολλά μέλη του έφευγαν για να παν με τους εθνικοσοσιαλιστές, και έτσι ο συνασπισμός παρήκμασε και κατέληξε το 1930 να είναι μια ομάδα άσχετη με τα πολιτικά που απλά διέδιδε απίστευτες θεωρίες συνωμοσιών. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1933 οι εθνικοσοσιαλιστές έθεσαν τέλος στον συνασπισμό Τάννενμπεργκ απαγορεύοντάς τον.
Σπυρίδων Κριεζώτης
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του πολιτικού Δημητρίου Κριεζώτη και της Καλλιόπης Τζαβέλλα. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του οπλαρχηγού Νικολάου Κριεζώτη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Τζαβέλλα και ήταν εγγονός του Κίτσου Τζαβέλλα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά ασχολήθηκε με την διαχείριση και εκμετάλλευση του οικογενειακού κτήματος στην Τριάδα Εύβοιας, όπου και κατασκεύασε πολυτελή πύργο.
Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Χαλκίδος στις εκλογές του 1905, του 1906 και βουλευτής Χαλκίδος στις εκλογές του 1910.
Απεβίωσε το 1948 και κηδεύτηκε την 1η Μαΐου. Ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Καραβοπούλου και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Καίτυ, την Φιγέτα, σύζυγο Πνευματικού, τον Αλέξανδρο και τον Νικόλαο (Άρχοντα), κληρονόμο του οικογενειακού κτήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκίδας
Κατάλογος νομαρχών Πιερίας
Ο νομός Πιερίας συστάθηκε με αναγκαστικό νόμο, στις 29 Απριλίου 1949. Ο Νομάρχης Πιερίας ήταν πολιτική θέση δημόσιας διοίκησης, επικεφαλής του νομού Πιερίας. Αρμοδιότητά του ήταν η διοίκηση επί τοπικών ζητημάτων σε επίπεδο νομού. Διοριζόταν από την εκάστοτε κυβέρνηση. Έδρα της Νομαρχίας ήταν η πόλη της Κατερίνης. Πριν τη σύσταση της Νομαρχίας Πιερίας, διοικητικός προϊστάμενος ήταν ο Έπαρχος. Ο Γεώργιος Παπαστεργίου υπήρξε ο δεύτερος αιρετός νομάρχης και εκείνος με τη μακροβιότερη συνεχή θητεία (12 χρόνων, από το 1999 ως το 2010). Ο θεσμός αντικαταστάθηκε από εκείνον του Αντιπεριφερειάρχη, με πρώτο πρόσωπο στη θέση αυτή τη Σοφία Μαυρίδου.
Παραπομπές
* Πιεριας
Ριγούνθα
Η Ριγούνθα, Rigunth,γνωστή και ως Rigundis, (π. 569 – μετά το 589) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων, ήταν πριγκίπισσα των Φράγκων, κόρη του βασιλιά Χιλπέριχου Α' και της 3ης συζύγου του Φρεδεγόνδης. μικρογραφία| Η Φρεδεγόνδη προσπαθεί να σκοτώσει τη Ριγούνθα, πίνακας τού 1887.
Βιογραφία
Ήταν το μεγαλύτερο παιδί και η μόνη καταγεγραμμένη κόρη τού Χιλπέριχου Α΄ και της Φρεδεγόνδης. Περί το 583 αρραβωνιάστηκε με τον Ρεκαρέδο Α΄, τον μεγαλύτερο γιο του Λιουβιγέλδ, βασιλιά των Βησιγότθων. Τον Σεπτέμβριο του 584 εστάλη στην Hispania με νηοπομπή, με προίκα μεγάλο θησαυρό. Κατά τη διάρκεια τού ταξιδιού ο βασιλιάς Χιλπέριχος Α΄ απεβίωσε και οι στρατιώτες που συνόδευαν την πριγκίπισσα, πήραν ό,τι μπορούσαν να κλέψουν, και τράπηκαν σε φυγή. Στην Τουλούζη, ο δούκας Ντιντιέ άρπαξε ό,τι είχε απομείνει. Η πριγκίπισσα επέστρεψε στη μητέρα της το 585.
Βρήκε καταφύγιο στη μητέρα της και έζησε μία ζωή, που εθεωρείτο ευτελής. Συχνά μάλωνε με τη μητέρα της, η οποία απέτυχε να τη σκοτώσει το 589. Η ημερομηνία τού τέλους της είναι άγνωστη.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2003-2004
Α1 Γυναικών 2003-2004
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 12 Οκτωβρίου 2003 έως τις 11 Ιανουαρίου 2004. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 2 Μαΐου 2004. Πρωταθλήτρια της χρονιάς αναδείχτηκε η ομάδα του Σπόρτιγκ για εικοστή πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2003 2004 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2003 2004
Τζόελ Σουμάχερ
Ο Τζόελ Σουμάχερ (αγγλικά: Joel T. Schumacher), (29 Αυγούστου 1939 - 22 Ιουνίου 2020) ήταν Αμερικάνος σκηνοθέτης. Απέκτησε φήμη ύστερα από τις επιτυχημένες ταινίες: Το μπαράκι του Σαν Έλμο (1985), Τα παιδιά της νύχτας (1987) και Ταξιδιώτες στην άλλη ζωή (1990). Αργότερα σκηνοθέτησε τις κινηματογραφικές μεταφορές των μυθιστορημάτων του Τζον Γκρίσαμ Ο πελάτης (1994) και Η ετυμηγορία (1996). Οι ταινίες του Ξεχωριστή μέρα (1993) και Οκτώ χιλιοστά (1999) ήταν υποψήφιες για βραβείο Χρυσού Φοίνικα και Χρυσής Άρκτου, αντίστοιχα.
Το 1993, επιλέχθηκε απο τη Warner Bros. ως διάδοχος του Τιμ Μπάρτον ως προς την σκηνοθεσία ταινιών της σειράς Batman, και με αυτόν τον τρόπο σκηνοθέτησε τις ταινίες Μπάτμαν για πάντα (1995) και Μπάτμαν & Ρόμπιν (1997). Μετά τις ταινίες Batman, ο ίδιος σκηνοθέτησε εξίσου γνωστές ταινίες όπως Tigerland: Ετοιμασία πολέμου (2000) και Τηλε... φονικός θάλαμος (2002), αποσπώντας θετικές κυρίως κριτικές. Σκηνοθέτησε επίσης Το Φάντασμα της όπερας (2004), The Number 23 (2007) και δυο επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς House of Cards.
Γνωστός για την επιλογή του σε νέους καλλιτέχνες, ο Σουμάχερ βοήθησε αρκετούς ηθοποιούς στην αρχή της καριέρας τους όπως τον Κόλιν Φάρελ, τον Κίφερ Σάδερλαντ και τον Μάθιου ΜακΚόναχι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες
Παναιτωλικό
Το Παναιτωλικό είναι η οροσειρά με το μεγαλύτερο υψόμετρο στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας. Καταλαμβάνει την περιοχή από τα βόρεια - κεντρικά έως τα ανατολικά του νομού, κατά μήκος των συνόρων με τον νομό Ευρυτανίας. Καταλήγει στην περιοχή του Αγρινίου και της Τριχωνίδας.
Κορυφές του βουνού
Ψηλότερη κορυφή του είναι ο Κατελάνος με υψόμετρο 1.924 μ. ενώ άλλες σημαντικές κορυφές είναι η Κυρά-Βγένα, η Κόκα, ο Κούτουπας, η Τσόκα, η Κρημνίτσα και τα Αραποκέφαλα. Το Παναιτωλικό συνδέεται στα ανατολικά με το όρος Οξυά και στα βόρεια με τα όρη Χελιδώνα και Καλιακούδα.
Βουνοκορφές του Παναιτωλικού όρους στην ορεινή περιοχή του Δήμου Θέρμου είναι: η Τριανταφυλλιά (1.817 μ.), το Πλατάνι (1.777 μ.), ο Άννινος (1.701 μ.), το Τσιμπλοβούνι (1.679 μ.), το Μέγα Ίσιωμα (1.660 μ.), το Κουκουρέχι (1.746 μ.), το Χαλίκι (1.629 μ.), ο Μελιός (1.592 μ.), το Κέδρο (1.529 μ.), το Καραπιπέρη (1.407 μ.), η Λιάκουρα (1.374 μ.), τα Πετράλωνα (1.356 μ.), η Επάνω Κορυφή (1.310 μ.), η Τσούκκα (1.239 μ.), ο Άγιος Τρύφωνας (1.127 μ.), το Μαλοβούνι (1.067 μ.) και ο Κοκκινόβραχος (1.025 μ.).
Μορφολογία
Το Παναιτωλικό είναι μια αρκετά εκτεταμένη οροσειρά με πολλές ξεχωριστές κορυφές που ξεκινούν από την περιοχή της λίμνης των Κρεμαστών και φτάνουν μέχρι την Τριχωνίδα. Ο ορεινός όγκος δεσπόζει πάνω από τον κάμπο του Αγρινίου. Οι πλαγιές του καλύπτονται με πλούσια δάση ελάτης και άφθονα νερά. Το Παναιτωλικό είναι ενταγμένο στο δίκτυο Natura 2000.
Ορειβασία
Στο βουνό υπάρχει πλήθος πεζοπορικών - ορειβατικών διαδρομών που προσφέρονται για επισκέψεις όλη τη διάρκεια του χρόνου. Υπάρχουν διαδρομές διαφόρων επιπέδων δυσκολίας και η ανάβαση σε πολλές κορυφές είναι σηματοδοτημένη από μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Αγρινίου. Ο ΕΟΣ Αγρινίου λειτουργεί και το καταφύγιο που κατασκευάστηκε το 2001 πάνω από το χωριό Περιστέρι σε απόσταση 24,5 χιλιομέτρων από το Αγρίνιο και σε υψόμετρο 1.170 μ.
Ιδιαίτερα οι κορυφές Τριανταφυλλιά, Μελιός, Πλατάνι, Άννινος, Δίκορφο, Μέγα Ίσιωμα και Χαλίκι αποτελούν αγαπημένους προορισμούς για ορειβασία, ενώ η απλόχερη θέα που προσφέρουν ανταμείβει τους ορειβάτες, τους φυσιολάτρες κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουνά της Ευρυτανίας
Σέρχιο Μορένο
Ο Σέρχιο Μορένο είναι ένας είναι ένας διεθνής ποδοσφαιριστής από την Ανδόρρα που αγωνίζεται στον αλβανικό σύλλογο Vllaznia Shkodër, στη θέση του επιθετικού.
Διεθνής καριέρα
Συμμετείχε για πρώτη φορά στην Εθνική Ανδόρρας το 2004. Αγωνίστηκε σε προκριματικά παγκοσμίου κυπέλλου και σε προκριματικά ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Το πρώτο του παιχνίδι ήταν με την Πολωνία (ήττα 3-0).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ανδόρρας Κατηγορία:Ανδορρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Βλαζνία Σκόδρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ανδόρρα
Μι (νότα)
μικρογραφία|Η νότα μι σε διαφορετικά [[Τονικό ύψος|τονικά ύψη, στο κλειδί του σολ και το κλειδί του φα]] Το Μι είναι η τρίτη κατά σειρά ανόδου από το μεσαίο ντο (C4) νότα και το πέμπτο ημιτόνιο της κλίμακας ντο μείζονος. Οι βασικές εναρμόνιες νότες της είναι το φα ύφεση (ΦΑ♭) και το ρε με διπλή δίεση (ΡΕΑρχείο:DoubleSharp.svg).
Όταν υπολογίζεται σε σχέση με το Λα (A4) των 440 Hz που βρίσκεται πάνω από το μεσαίο ντο (C4), η συχνότητα του μεσαίου Μι (E4) προσδιορίζεται σε περίπου 329,628 Hz.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Εργοδικότητα
Στα μαθηματικά ο όρος εργοδικό χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα δυναμικό σύστημα το οποίο, σε γενικές γραμμές, έχει την ίδια συμπεριφορά με μέσο όρο τον χρόνο, καθώς και κατά μέσο όρο τον χώρο. Στη φυσική, ο όρος χρησιμοποιείται για να σημαίνει ότι το σύστημα πληροί την εργοδική υπόθεση της θερμοδυναμικής.
Επίσημος ορισμός
Ας είναι ένας χώρος πιθανοτήτων, και έστω T:X \to X ένας μετασχηματισμός που διατηρεί το μέτρο. Λέμε ότι ο Τ είναι εργοδικός σε σχέση με το \mu (ή, εναλλακτικά, ότι το \mu είναι εργοδικό σε σχέση με το ''Τ ' »), εάν ένα από τα ακόλουθα είναι αλήθεια:
Μετρήσιμες ροές
Οι ορισμοί αυτοί έχουν φυσικά ανάλογα και στην περίπτωση των μετρήσιμων ροών και, γενικότερα, σε πράξεις ημιομάδων που αφήνουν αναλλοίωτο το μέτρο. Ας είναι {Tt} μια μετρήσιμη ροή στο (X, Σ, μ). Ένα στοιχείοΑτηςΣείναι αναλλοίωτο mod 0 υπό {Tt} αν
για κάθε t ∈ R. Μετρήσιμα σύνολα αναλλοίωτα mod 0 υπό μια ροή ή μιας δράσης ημιομάδας σχηματίζουν αναλλοίωτη υποάλγεβρα της Σ, και το αντίστοιχο δυναμικό σύστημα που διατηρεί το μέτρο είναι εργοδικό αν η αναλλοίωτη υποάλγεβρα είναι η τετριμμένη σ-άλγεβρα που αποτελούνται από τα σύνολα με μέτρο 0 και τα συμπληρώματα αυτών στο Χ.
Μαρκοβιανές Αλυσίδες
Σε μια Μαρκοβιανή Αλυσίδα, η κατάσταση i λέγεται ότι είναι εργοδική αν είναι απεριοδική και θετικά επαναλαμβανόμενη. Εάν όλες οι καταστάσεις σε μια Μαρκοβιανή αλυσίδα είναι εργοδικές, τότε η αλυσίδα λέγεται ότι είναι εργοδική.
Εργοδική αποσύνθεση
Εννοιολογικά, εργοδικότητα ενός δυναμικού συστήματος είναι μια ορισμένη αμειωτική ιδιότητα, παρόμοια με τις έννοιες της αμείωτης εκπροσώπησης στην άλγεβρα και του πρώτου αριθμού στην αριθμητική. Ένας γενικός μετασχηματισμός διατήρησης μέτρου ή μια ροή σε ένα χώρο Lebesgue λαμβάνει μια κανονική αποσύνθεση και έτσι αναλύεται σε εργοδικές συνιστώσες, καθεμιά από τις οποίες είναι εργοδική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματική ανάλυση Κατηγορία:Θεωρία πιθανοτήτων
Θυρανοίξια
Συνεκδοχικά θυρανοίξια, ή και απλώς ανοίξια, ονομάζονται τα εγκαίνια ενός οποιουδήποτε χριστιανικού ναού. Πιο συγκεκριμένα ωστόσο, και ως αρχική σημασία, τα θυρανοίξια είναι η φάση των εγκαινίων του ναού κατά την οποία ο τοπικός επίσκοπος (μητροπολίτης) ή άλλος, ανώτερος αρχιερέας που προΐσταται της ακολουθίας και της τελετής ανοίγει θριαμβευτικά τις πύλες του ναού ώστε να εισέλθει σε αυτόν η εκκλησιαστική πομπή. Αυτό γίνεται αφού προηγηθούν τρεις περιφορές της πομπής γύρω από τον ναό, και αφού ο αρχιερέας απαγγείλει σε μορφή διαλόγου με τον αναγνώστη (ο οποίος βρίσκεται στο εσωτερικό του ναού) τους στίχους 7 έως 10 του 23ου (κγ΄) Ψαλμού του Δαυίδ:
Μετά την είσοδο της πομπής στον ναό, ο ναός αφιερώνεται στη λατρεία του Θεού. Ειδικότερα στην Ορθοδοξία, η πλέον συνηθισμένη πρακτική είναι η τοποθέτηση λειψάνων αγίων κατά τα θυρανοίξια μέσα σε ειδική κρύπτη της Αγίας Τράπεζας, μια πράξη που ονομάζεται κατάθεσις ή καταθέσιον ή εγκαίνιον.
Η τελετή των θυρανοίξιων είναι κοινή στις γενικές της γραμμές στη λειτουργική του Ορθόδοξου και του Δυτικού Χριστιανισμού. Βασικό στοιχείο της είναι η πίστη ότι ο χώρος του ναού, πριν αυτός εγκαινιασθεί, κατέχεται από δαιμόνια, μια πεποίθηση που υπήρχε από πολύ παλιά στον λαό, για τον λόγο αυτόν υπάρχουν και πολλές λαϊκές διηγήσεις σχετικώς με την εκδίωξη δαιμονίων κατά τα θυρανοίξια.
Η ακολουθία των εγκαινίων με τα θυρανοίξια εκτιμάται ότι είναι πολύ παλαιά, χρονολογούμενη από την εποχή αμέσως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού, τον 5ο αιώνα. Αναφέρεται ότι κατά τα δεύτερα εγκαίνια του ναού της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως (563), ο Πατριάρχης Ευτύχιος έφερε επάνω σε άμαξα τα άγια λείψανα, ενώ ο λαός και ο Αυτοκράτορας ακολουθούσαν την πομπή περπατώντας. Μνεία των θυρανοίξιων του ναού της Αγίας Σοφίας ανευρίσκεται και στα παλαιότερα μηνολόγια, στις 22 Δεκεμβρίου. Στη Δύση υπάρχει επίσης μαρτυρία, του Αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων, για θυρανοίξια από την ίδια εποχή.
Πηγές
Θυρανοιξια
Ορθογραφικοί Κανόνες της Καταλανικής γλώσσας
Οι Ορθογραφικοί Kανόνες της Καταλανικής γλώσσας είναι ένα σύνολο 24 κανόνων που δημιούργησε το Ινστιτούτο Καταλανικών Μελετών στις 24 Ιανουαρίου του 1913,  με τους οποίους έγινε προσπάθεια να ρυθμιστεί το ορθογραφικό σύστημα των Καταλανικών. Δημιουργήθηκαν λόγω της ανάγκης να εκσυγχρονιστούν, να καθαριστούν και να κανονικοποιηθούν η λογοτεχνική και η γραπτή γλώσσα. Αυτοί οι κανόνες σηματοδότησαν την γραφή των μοντέρνων Καταλανικών, που ισοδυναμούσαν με άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και που έγιναν πιο κατάλληλοι για την καλλιέργεια όλων των λογοτεχνικών ειδών και για όλους τους τομείς επικοινωνίας: τον τύπο, την επιστήμη, την εκπαίδευση, την νομοθεσία και τις επιχειρήσεις.
Οι κανόνες εφαρμόστηκαν αμέσως από τον ημερήσιο Τύπο, διάφορα περιοδικά και από την πλειοψηφεία των συγγραφέων. Η Κανονικοποίηση διευκόλυνε την διδασκαλία των Καταλανικών στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Ο Ενρίκ Πρατ ντε λα Ρίμπα, όσο αφορά αυτό το θέμα, κάλεσε τους Καταλανούς να είναι ενωμένοι και πειθαρχημένοι και σαν αποτέλεσμα οι τοπικές εταιρείες υιοθέτησαν την καινούργια ορθογραφία. Ο ρόλος του πολιτισμικού και πολιτικού κόσμου ήταν καθοριστικός για την επιτυχία των Κανόνων, της ενότητας της γλώσσας και, σίγουρα, για να επαναφερθεί η Καταλανική γλώσσα.
Παρά την λαϊκή και επίσημη αποδοχή, οι κανόνες είχαν αρχικά καταπολεμηθεί από ένα συγκεκριμένο αριθμό προσωπικοτήτων. Αξίζει να αναφερθούν μερικοί από αυτούς, κάποιοι εγγράμματοι και φιλόλογοι, όπως οι: Φρανσέσκ Καρρέρας ι Κάντι, Τζάουμε Κολέλ ι Μπανσέλς, Τζοζέπ Φρανκέζα ι Γκόμις, Φρανσέσκ Ματέου ι Φορνέλς, Απέλες Μέστρες, Ραμόν Μικέλ ι Πλάνας, Ερνέστ Μολινέ ι Μπραζές, κ.τ.λ. Αυτοί δημιούργησαν το 1915 την Ακαδημία της Καταλανικής Γλώσσας, η οποία εφάρμοσε μερικούς Κανόνες ορθογραφίας που δημοσιέυθηκαν το 1916, οι οποίοι δεν εφαρμόστηκαν με επιτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταλανική Γλώσσα
Άνω Κουρτέσι Ηλείας
Ιστορία
Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Μάζι. Το χωριό πρωτοσχηματίζεται στις αρχές του 15ου αιώνα. Αναφέρεται το 1461/1462 σε οθωμανικό τιμαριώτικο κατάστιχο να κατοικείται από αλβανόφωνους.
Ο οικισμός απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων.