cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας
Εκτέλεση της οικογένειας του Όλμπανυ
Ο Ιάκωβος ο παχύς ξεσήκωσε τους κατοίκους του Λέννοξ και του Άρτζιλ σε επανάσταση εναντίον του βασιλιά, αυτό απέδωσε στην οικογένεια του Όλμπανυ την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ο Μέρντοχ Στιούαρτ, οι δυο γιοι του Γουόλτερ και Αλέξανδρος και ο πεθερός του Ντόνντσαντχ, κόμης του Λέννοξ από ένα συμβούλιο 7 μεγάλων ευγενών και 14 μικρότερων στο κάστρο του Στέρλινκ καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία της έσχατου προδοσίας σαν υποκινητές της εξέγερσης. Ο Γουόλτερ Στιούαρτ αποκεφαλίστηκε στις 24 Μαΐου 1425 και οι υπόλοιποι τρεις την επόμενη μέρα "μπροστά από τις πύλες του κάστρου". Ο Ιάκωβος Α΄ έδειξε σκληρή συμπεριφορά, έκανε κατάσχεση ολόκληρης της περιουσίας τους με τις κομητείες του Φάιφ, του Μέντεθ και του Λέννοξ. Νομικό ζήτημα τέθηκε με την περιουσία τους που κατείχαν από την εποχή του Ροβέρτου Μπρους, μια σειρά από συναλλαγές ανάμεσα στις κομητείες του Μαρ, του Μαρς και του Στράθερνη με τις κομητείες του Σέλκιρκ και του Ουίγκταουν του Μελανού Ντάγκλας κρίθηκαν παράνομες, το Στράθερν κατασχέθηκε το 1427 και το Μαρς το 1435. Η κομητεία του Μαρ κατασχέθηκε με τον θάνατο του τελευταίου κόμη (1435) και οι ηγεμονίες του Γκαριόχ και του Μπάντενοχ επέστρεψαν στο στέμμα. Ο Ιάκωβος Α΄ για να συγκεντρώσει τα λύτρα που χρωστούσε στους Άγγλους ανέβασε σημαντικά τη φορολογία επαναφέροντας τις διατάξεις του 1424, συγκέντρωσε συνολικά 26.000 λίρες από τις οποίες μόνο τις 12.000 έστειλε στους Άγγλους. Από το 1429 ο Ιάκωβος σταμάτησε να πληρώνει τα λύτρα και χρησιμοποίησε το τεράστιο ποσό που είχε συγκεντρώσει στην αγορά πολυτελών προϊόντων και αγαθών από τη Φλάνδρα. Μετά την καταστροφή των ανακτόρων του Λινλιθγκόου από πυρκαγιά (1425) τα οικοδόμησε ξανά μεγαλοπρεπώς χρησιμοποιώντας το ένα δέκατο του βασιλικού εισοδήματος.
Σχέσεις με την εκκλησία
thumb|right|250px|Μνημείο του Ιακώβου Α΄ στο κάστρο του Ντράιμπουργκ (1814). Ο Ιάκωβος Α΄ προσπάθησε να επιβάλει την εξουσία του όχι μονάχα στην αριστοκρατία αλλά και στην εκκλησία θεωρώντας αρκετά δαπανηρά όλα τα προνόμια που της δόθηκαν από την εποχή του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας. Οι θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις του Ιακώβου προσανατολίστηκαν στην ίδρυση αυστηρών μοναστηριακών ταγμάτων, συγκάλεσε συνέλευση επισκόπων, ίδρυσε Καρτεσιανό τάγμα στο Περθ και άλλα θρησκευτικά τάγματα. Ο έλεγχος που προσπάθησε να ασκήσει στην εκκλησία επεκτάθηκε συνολικά, διόρισε επισκόπους δικής του επιλογής στο Ντάνκελντ, στη Γλασκώβη και στο Μόρεϊ. Τον Μάρτιο του 1425 ο Ιάκωβος ζήτησε στη συνέλευση του Κοινοβουλίου από τους ιερείς να προσεύχονται υπέρ της υγείας των μελών της βασιλικής οικογένειας, αργότερα η απαίτηση του επεκτάθηκε σε όλες τις θρησκευτικές συγκεντρώσεις. Το ίδιο κοινοβούλιο νομοθέτησε "να εφαρμοστούν οι βασιλικοί νόμοι σε ολόκληρο το βασίλειο", ταξίδευσε στη Ρώμη (1426) προκειμένου να πάρει την άδεια για περισσότερες θρησκευτικές εξουσίες. Η νέα σύγκλιση του Κοινοβουλίου τον Ιούλιο του 1427 επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την εξουσία του βασιλιά στην εκκλησία.
Στις 25 Ιουλίου 1431 προγραμματίστηκε η σύγκλιση εκκλησιαστικού συμβουλίου στο Μπάζελ αλλά δεν έγινε ποτέ μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου επειδή το συμβούλιο και ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ βρέθηκαν σε συνεχή διαφωνία. Το συμβούλιο ζήτησε να στείλει ο πάπας αντιπροσώπους της εκκλησίας της Σκωτίας, ο επίσκοπος Τόμας Λίβινγκστον του Ντάντριναναν και ο ιερέας Τζον Ντι Ουιντσέστερ του Μόρεϊ ήταν παρόντες τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1432. Το 1433 ύστερα από απαίτηση του πάπα διόρισε στο συμβούλιο δυο επισκόπους, δυο ηγούμενους και τέσσερις αξιωματούχους. Την περίοδο 1434 - 1437 κλήθηκαν 28 Σκωτσέζοι επίσκοποι να παραστούν στα συμβούλια αλλά μονάχα ο Τζων Κάμερον της Γλασκώβης, ο Τζων Κράναχ του Μπρέχιν και ο ηγούμενος Πάτρικ Γούδερσπουν του Χόλυρουντ το έκαναν αυτοπροσώπως. Ο πάπας Ευγένιος έστειλε τον απεσταλμένο του επίσκοπο Αντόνιο Άλταν του Ουρμπίνο να διαπραγματευτεί με τον Ιάκωβο την κατάργηση των αντί - εκκλησιαστικών νόμων του 1426. Ο επίσκοπος του Ουρμπίνο έφτασε στη Σκωτία τον Δεκέμβριο του 1436, μια συμφωνία συμφιλίωσης ακολούθησε ανάμεσα στον Ιάκωβο Α΄ και τον πάπα τον Φεβρουάριο του 1437 που δεν ολοκληρώθηκε επειδή στις 21 Φεβρουαρίου 1437 ο βασιλιάς δολοφονήθηκε.
Εκστρατεία στη Χάιλαντ
Τον Ιούλιο του 1428 ο βασιλιάς συγκάλεσε συμβούλιο στο Περθ ζητώντας οικονομική υποστήριξη μέσω φορολογίας για νέα εκστρατεία στη Χάιλαντ εναντίον του ήμι-αυτόνομου λόρδου του Άιλα, το συμβούλιο αρχικά αρνήθηκε αλλά τελικά συμφώνησε. Ο στόχος του δεν ήταν μια γενική εκστρατεία εναντίον των Κελτών του βορά αλλά να ενισχύσει τη βασιλική εξουσία, συγκεκριμένα δήλωσε :
"Θα πάω, θα εκπληρώσω τις απαιτούμενες υπηρεσίες και θα επιστρέψω, θέλω να ελέγξω αν έχω ολόκληρη τη χώρα υπό τον ελεγχο μου"
Οι αρχηγοί των Γαλατικών βασιλείων του βορά κλήθηκαν από τον Ιάκωβο Α΄ σε συνέλευση στο Ινβερνές. Ο Ιάκωβος Α΄ συνέλαβε στις 24 Αυγούστου 50 ευγενείς ανάμεσα στους οποίους τον Αλεξάντερ, τρίτο λόρδο του Άιλα και τη μητέρα του Μαριότα, κόμισσα του Ρος, πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν, άλλοι όπως ο ίδιος ο Αλεξάντερ ελευθερώθηκαν. Την περίοδο που ήταν αιχμάλωτος ο Αλεξάντερ ο Ιάκωβος προσέγγισε τον θείο του Τζων Μορ και του ζήτησε να πάρει ο ίδιος την ηγεσία του Οίκου του Ντόμναλ - Αλεξάντερ, ο Τζων Μορ το αρνήθηκε όσο ο ανιψιός του ήταν φυλακισμένος γι'αυτό συνελήφθη και εκτελέστηκε. Η μεγάλη ανάγκη του βασιλιά για συμμάχους στα δυτικά και στα βόρεια τον ανάγκασε να αναζητήσει συμφιλίωση με τον λόρδο του Άιλα με την ελπίδα να γίνει πιστός οπαδός του γι'αυτό του έδωσε την ελευθερία του. Ο Αλεξάντερ όμως υπό την πίεση του ευγενούς Ντόναλντ Μπάλοχ γιου του Τζων Μορ και του Αλασντάιρ Καράς του Λόχαμπερ ξεκίνησε επανάσταση με επίθεση στο κάστρο του Ινβερνές την άνοιξη του 1429. Η κρίση έγινε μεγαλύτερη όταν οι Άγγλοι σταμάτησαν να εμπιστεύονται τον Ιάκωβο Α΄ και αποφάσισαν να ανεβάσουν στον θρόνο της Σκωτίας τον Ιάκωβο τον παχύ που ήταν εξόριστος στην Ιρλανδία. Ο Ιάκωβος ο παχύς αποφάσισε να επανέλθει δυναμικά και να ανατρέψει τον Ιάκωβο με ισχυρό στρατό και με την υποστήριξη των Άγγλων αλλά ο αιφνίδιος και πρόωρος θάνατος του διέκοψε τα σχέδια.
Εντάσεις στο κοινοβούλιο για τους φόρους
Οι στρατοί συναντήθηκαν στις 21 Ιουνίου στο Λοχάμπερ, ο Αλεξάντερ μετά την αποχώρηση των Τσάτταν και των Κάμερον γνώρισε μεγάλη συντριβή, ο Αλεξάντερ δραπέτευσε στην Άιλα αλλά ο Ιάκωβος συνέχισε να λεηλατεί την κομητεία καταλαμβάνοντας τον Ιούλιο τα ισχυρά κάστρα του Ντίνγκγουολ και του Ούρκχαρτ. Ο βασιλιάς δέχτηκε στα νησιά περισσότερες ενισχύσεις με πυροβολικό και ο Αλεξάντερ σε απελπιστική κατάσταση ικέτευε για ειρήνη, ο Ιάκωβος Α΄ τον ανάγκασε να υποταχθεί ολοκληρωτικά. Τον Αύγουστο του 1429 ο Ιάκωβος έδωσε μεγάλες εξουσίες στον Αλέξανδρο Στιούαρτ, κόμη του Μαρ για να διατηρήσει την ειρήνη στα βόρεια και στα δυτικά. Οι κάτοικοι του Άιλα εξεγέρθηκαν ξανά τον Σεπτέμβριο του 1431 προκαλώντας δυο σημαντικές ήττες στον βασιλικό στρατό : ο στρατός του Μαρ χτυπήθηκε στο Ινβερλόχι και ο στρατός του Μόρεϊ στο Καίθνες. Οι ήττες έπληξαν σημαντικά την αξιοπιστία και τη φήμη του Ιακώβου. Το 1431 πριν τον Σεπτέμβριο ο βασιλιάς συνέλαβε δυο από τους ανιψιούς του: τον Τζων Κένεντι του Κάρικ και τον Άρστιμπαλντ, κόμη του Ντάγκλας λόγω της σύγκρουσης ανάμεσα στον Τζων και στον θείο του Τόμας Κένεντι στην οποία ο Ντάγκλας είχε εμπλακεί. Η σύλληψη του Ντάγκλας προκάλεσε μεγάλες εντάσεις στη χώρα και ο Ιάκωβος Α΄ αναγκάστηκε να απελευθερώσει τον κόμη στις 29 Σεπτεμβρίου υπό τον όρο να τον υποστηρίξει στο επόμενο κοινοβούλιο της Περθ που είχε σκοπό να ζητήσει μεγαλύτερες χρηματικές ενισχύσεις. Το κοινοβούλιο δεν ήταν πρόθυμο να επιτρέψει στον βασιλιά μεγαλύτερες ενισχύσεις για εκστρατεία στη Χάιλαντ και διατήρησε τον πλήρη έλεγχο της εισφοράς. Το Κοινοβούλιο ήταν ανένδοτο στον βασιλιά και αρνήθηκε να τον υποστηρίξει στις επόμενες εκστρατείες του στον βορά γι'αυτό ο Ιάκωβος Α΄ "συγχώρεσε τους κόμητες του Ντάγκλας και του Ρος". Η στάση για τον Ντάγκλας ήταν φυσιολογική αφού είχε ελευθερωθεί πριν από τρεις βδομάδες αλλά για τον Ρος ήταν αλλαγή πολιτικής, τέσσερις νέες εκστρατείες που σχεδίαζε ο Ιάκωβος για τον βορά διεκόπησαν από το Κοινοβούλιο.
Σχέσεις με τους Γάλλους
thumb|right|250px|Το κάστρο του Ρόξμπουργκ. Η απελευθέρωση του Ιακώβου Α΄ από τους Άγγλους (1424) δεν βελτίωσε τις σχέσεις ανάμεσα στα βασίλεια, ο Ιάκωβος συμπεριφέρθηκε σαν ανεξάρτητος Ευρωπαίος μονάρχης χωρίς καμιά διάθεση να είναι υποτελής των Άγγλων, τα εκκρεμή προβλήματα ήταν η εξόφληση των λύτρων και η ανανέωση της ειρήνης που είχε λήξει το 1430. Το 1428 ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας έστειλε τον απεσταλμένο του Ρενό της Σαρτρ αρχιεπίσκοπο της Ρενς στη Σκωτία με πρόταση να παντρέψει τον γιο του δελφίνο Λουδοβίκο με την κόρη του Ιακώβου Α΄ Μαργαρίτα Στιούαρτ, και με δώρο στον Ιάκωβο τη Σαιντόνγκ. Ο Σκωτσέζος βασιλιάς επιβεβαίωσε τη συνθήκη τον Οκτώβριο του 1428, ο Ιάκωβος με εδάφη στη Γαλλία έγινε σημαντικός πολιτικός παράγοντας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η συμμαχία με τη Γαλλία σταμάτησε προσωρινά μετά την ήττα των Γάλλων στη μάχη του Βερνέιγ (1428), ο Ιάκωβος Α΄ αναγκάστηκε να συμφιλιωθεί με τους Άγγλους και να ξεκινήσει νέες διπλωματικές επαφές με την Αραγωνία, την Αυστρία, το Βασίλειο της Καστίλης, τη Δανία, το Μιλάνο, τη Νάπολη και το Βατικανό. Η ειρήνη με την Αγγλία επεκτάθηκε μέχρι το 1436 και οι υποσχέσεις στους Γάλλους για τον γάμο της κόρης του Ιακώβου με τον δελφίνο δεν προχώρησαν. Ο βασιλιάς της Σκωτίας έπρεπε να είναι περισσότερο προσεκτικός με τους Άγγλους επειδή ο κύριος σύμμαχος τους Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας είχε στην κυριαρχία του τις Κάτω Χώρες που είχαν καθοριστικό ρόλο στο εμπόριο της Σκωτίας.
Η ειρήνη με την Αγγλία έληξε τον Μάιο του 1436, οι συνομιλίες ανάμεσα στους Άγγλους και τους Γάλλους βρέθηκαν σε αδιέξοδο και οι Γάλλοι επανήλθαν με νέες προτάσεις στον Ιάκωβο Α΄ για επαναφορά της συνθήκης του 1428. Την άνοιξη του 1436 η πριγκίπισσα Μαργαρίτα απέπλευσε για τη Γαλλία και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου οι Σκωτσέζοι με μεγάλο στρατό ξεκίνησαν την πολιορκία των Άγγλων στο κάστρο του Ρόξμπουργκ. Η εκστρατεία κατέληξε σε μεγάλο φιάσκο για τους Σκωτσέζους και όπως αναφέρει ο Μισέλ Μπράουν ο Ιάκωβος Α΄ έβαλε τον νεαρό και άπειρο ξάδελφο του Ροβέρτο Στιούαρτ του Άθολ αντιμέτωπο με τους έμπειρους κόμητες του Ντάγκλας και του Άνγκους. Ο Μπράουν εξηγεί ότι ο πόλεμος προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια και εχθρότητες, όταν οι ιερείς της Γιορκ, του Ντάραμ και ο κόμης της Νορθουμβρίας έστειλαν στρατό στην περιοχή οι Σκωτσέζοι οπισθοχώρησαν. Ο τρόπος της ήττας και η καταστροφή του ακριβού του πυροβολικού στάθηκε η αντίστροφη μέτρηση για τον Ιάκωβο τόσο στην εξωτερική του πολιτική όσο και στο εσωτερικό της Σκωτίας.
Συμμαχία με τον θείο του κόμη του Άθολ
Ο Γουόλτερ Στιούαρτ, 1ος κόμης του Άθολ ήταν ο μικρότερος γιος του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας από τη δεύτερη σύζυγο του Ευφημία του Ρος και ο μοναδικός γιος του Ροβέρτου Β΄ που είχε πάρει κομητεία όσο ζούσε ο πατέρας του. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Δαυίδ Στιούαρτ, κόμης του Στράθερν είχε πεθάνει πριν τις 5 Μαρτίου 1389 την ημερομηνία που η κόρη του Ευθυμία Στιούαρτ, κόμισσα του Στράθερν καταγράφεται για πρώτη φορά κόμισσα του Στράθερν. Ο Γουόλτερ κυβέρνησε τα επόμενα 15 χρόνια το Στράθερν σαν κηδεμόνας και βοήθησε τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Ροβέρτο, αντιβασιλιά της Σκωτίας να επιβάλει τον νόμο στον αδελφό του Αλέξανδρο, κόμη του Μπάκαν, τον βοήθησε τέλος στον εμφύλιο με τον ανιψιό τους Δαυίδ, δούκα του Ρόθεσει (1402). Ο δούκας του Όλμπανυ τακτοποίησε τον γάμο της Ευφυμίας με τον Πάτρικ Γκράχαμ, ο γάμος στέρησε από τον Γουόλτερ το Στράθερν αλλά πήρε σαν αποζημίωση τις κομητείες του Άθολ και του Μέθβεν. Ο Πάτρικ Γκράχαμ δολοφονήθηκε σε μια λογομαχία με τον Τζων Ντράμοντ τον κύριο υπηρέτη της κομητείας του (1413).
Η συγγένεια του Ντράμοντ με τον Άθολ και η εμπλοκή του κόμη στο Στράθερν παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του Ροβέρτου του Όλμπανυ δείχνει πολλές πιθανότητες να είχε συμμετοχή και ο κόμης του Άθολ στη δολοφονία. Ακολούθησε αιματοχυσία ανάμεσα στους κόμητες του Όλμπανυ και του Άθολ, ο Ιάκωβος όταν επέστρεψε στη Σκωτία συμμάχησε με τον θείο του Γουόλτερ του Άθολ. Ο κόμης του Άθολ συμμετείχε στο συμβούλιο των 21 ευγενών που καταδίκασε στις 24 Μαΐου 1425 σε θάνατο τον Μέρντοχ Στιούαρτ και τους δυο γιους του με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ο Ιάκωβος Α΄ παραχώρησε στον Γουόλτερ του Άθολ την κομητεία του Στράθερν, ο μεγαλύτερος γιος του Γουόλτερ Δαυίδ στάλθηκε όμηρος στην Αγγλία σύμφωνα με τους όρους για την απελευθέρωση του Ιακώβου και πέθανε εκεί (1434) ενώ ο νεώτερος γιος του Άλαν έπεσε στη μάχη του Ίνβερλοχι (1431). Ο διάδοχος του Γουόλτερ στην κομητεία του Άθολ έγινε ο εγγονός του Ροβέρτος ο γιος του Δαυίδ, και οι δυο ήταν οι αμέσως επόμενοι διάδοχοι στον θρόνο της Σκωτίας μετά τον Ιάκωβο. Ο Ιάκωβος Α΄ συνέχισε να δείχνει μεγάλη εύνοια στον Άθολ, διόρισε τον εγγονό του Ροβέρτο προσωπικό Καγκελάριο (1437) αλλά μετά από μια σειρά αποτυχιών του Ιακώβου παππούς και εγγονός είδαν με καχυποψία τον βασιλιά που ήθελε να στερήσει από την κομητεία τα πλούτη της. Ο Γουόλτερ και ο εγγονός του Ροβέρτος άρχισαν να φοβούνται ότι μετά τον θάνατο του ηλικιωμένου Γουόλτερ ο Ιάκωβος θα κάνει κατάσχεση της κομητείας για λογαριασμό του στέμματος και ότι η κατοχή του Ροβέρτου θα περιοριστεί σε εδάφη της περιόδου 1406 - 1416.
Δολοφονία με πρωτοβουλία του θείου του
Σε σύντομο συμβούλιο στις 4 Φεβρουαρίου 1437 στο Περθ στην πρωτεύουσα της κομητείας του Άθολ οι συνωμότες αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον βασιλιά που έμενε μαζί με τη σύζυγο του στο μοναστήρι των Μπλάκφριαρς. Το απόγευμα της 20ης Φεβρουαρίου 1437 ο βασιλιάς και η βασίλισσα ήταν στα δωμάτια τους μακριά από τους υπηρέτες τους. Ο εγγονός του Γουόλτερ Ροβέρτος που ήταν Καγκελάριος του βασιλιά επέτρεψε στους 30 συνωμότες με αρχηγούς τον Ρόμπερτ Γκράχαμ και τους αδελφούς Τσάμπερ να μπουν στα κτίρια που έμενε ο Ιάκωβος. Ο Ιάκωβος Α΄ ειδοποιήθηκε και κρύφτηκε σε ένα αποχετευτικό κανάλι μέσα στα κτίρια αλλά στην προσπάθεια του να προστατέψει μια μπάλα του τένις οι συνωμότες τον βρήκαν και τον δολοφόνησαν.
Εκτέλεση των δολοφόνων
thumb|right|250px|Το κάστρο του Στέρλινγκ. Οι συνωμότες δεν κατάφεραν να δολοφονήσουν και τη βασίλισσα που δραπέτευσε τραυματισμένη, ο εξάχρονος διάδοχος Ιάκωβος Β΄ ξέφυγε από τον έλεγχο του Άθολ με την απομάκρυνση του Τζων Σπενς από τη συνοδεία του. Ο Σπενς δεν υπάρχει στις ιστορικές καταγραφές αλλά η ανακατανομή των εδαφών αποκαλύπτει τον ρόλο του στη δολοφονία. Δεν αναφέρεται πουθενά στη συνέχεια ότι υπήρχε αίσθημα φρίκης στους Σκωτσέζους για τους δολοφόνους, το βέβαιο είναι ότι άν οι συνωμότες είχαν δολοφονήσει και τη βασίλισσα ο Άθολ θα είχε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες σαν κηδεμόνας του μικρού διαδόχου να έχει επιτυχία. Η βασίλισσα είχε μια μικρή ομάδα οπαδών με επικεφαλής τον κόμη του Άνγκους και του Γουίλιαμ Κράιτον που εγγυήθηκαν την κηδεμονία του μικρού Ιακώβου, ο κόμης του Άθολ αντίθετα δεν είχε τη δική του ομάδα στενών οπαδών. Την πρώτη βδομάδα του Μαρτίου δεν υπήρχε νικητής ανάμεσα στις δυο πλευρές και ο επίσκοπος του Ουρμπίνο, ο απεσταλμένος του πάπα κάλεσε το βασιλικό συμβούλιο να κλείσει ειρήνη. Στα μέσα του Μαρτίου ο κόμης του Άνγκους και ο Γουίλιαμ Κράιτον αποφάσισαν να κινηθούν δυναμικά εναντίον του κόμη του Άθολ, ο κόμης συγκέντρωσε τις δυνάμεις του να αντισταθεί και η βασίλισσα κάλεσε τον λαό στις 7 Μαρτίου σε αντίσταση εναντίον των προδοτών.
Η θέση του Γουόλτερ Στιούαρτ έγινε τραγική μετά τη σύλληψη του εγγονού του Ροβέρτου Στιούαρτ που ομολόγησε τον ρόλο του στη δολοφονία του βασιλιά. Ο Γουόλτερ Στιούαρτ συνελήφθη από τον κόμη του Άνγκους, κρατήθηκε στο κάστρο του Εδιμβούργου, καταδικάστηκε και αποκεφαλίστηκε στις 26 Μαρτίου 1437 την επόμενη μέρα μετά την ορκωμοσία του νεαρού Ιακώβου Β΄. Ο Σερ Ρόμπερτ Γκράχαμ ο αρχηγός των δολοφόνων συνελήφθη από πρώην οπαδούς του Άθολ, καταδικάστηκε σε συμβούλιο στο κάστρο του Στέρλινγκ και εκτελέστηκε λίγο μετά τις 9 Απριλίου. Η βασίλισσα Ιωάννα πίεσε να αναλάβει την αντιβασιλεία αλλά το βασιλικό συμβούλιο τον Ιούνιο του 1437 αποφάσισε να γίνει αντιβασιλιάς και κηδεμόνας του νεαρού Ιακώβου Β΄ ο Άρστιμπαλντ, 5ος κόμης του Ντάγκλας. Η βαλσαμωμένη καρδιά του Ιακώβου Α΄ μεταφέρθηκε σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και ακολούθησε ο ενταφιασμός του στη μονή του Περθ, ο Τζορτζ Πάουελ Μσνιλ αναφέρει την πληρωμή 90 λιρών σαν κόστος για να μεταφερθούν οι Ιωαννίτες Ιππότες από τη Ρόδο στο Τσάρτερχαουζ.
Ιστοριογραφία
Ο Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας ήταν περίεργη ιστορική φυσιογνωμία, την περίοδο που ήταν ακόμα αιχμάλωτος των Άγγλων εκπαιδεύτηκε σε μεγάλο βαθμό στη μουσική, την ποίηση και τον αθλητισμό. Ο Γουόλτερ Μπόοουερ, ηγούμενος του Ίντσκολμ επαινεί σε τόσο μεγάλο βαθμό τις μουσικές του ικανότητες που τον αποκαλεί "σύγχρονο Ορφέα" με άριστο χειρισμό στο τύμπανο, το φλάουτο και τη λύρα. Οι αθλητικές ικανότητες του Ιακώβου σύμφωνα με τον Μπόουερ περιστράφηκαν γύρω από την πάλη, τη σφύρα και την τοξοβολία, έγραψε επίσης πολλά λογοτεχνικά έργα με πιο γνωστό το επικό ποίημα "Δε Κίνγκις Κουέρ"'. Ο Μπόουερ χαρακτήρισε τον Ιάκωβο Α΄ "ένας πύργος, ένα λιοντάρι, ένα φώς, ένα κόσμημα, ένας πυλώνας και ένας ηγέτης", "ο βασιλιάς που επανέφερε την τάξη στη Σκωτία σταματώντας κάθε μορφή ανομίας και λεηλασίας". Ο Μπόουερ περιγράφει ότι ο Ιάκωβος Α΄ ήταν ικανός να μαχαιρώσει ακόμα και τον πιο στενό συγγενή του για να προκαλέσει αναταραχές στο βασιλικό συμβούλιο, ο Μπόουερ αν και ήταν μεγάλος υμνητής του βασιλιά δυσαρεστήθηκε έντονα από την εκτέλεση της οικογένειας του Όλμπανυ και από την απληστία του Ιακώβου για χρήματα και πλούτο. Ο Μπόουερ αν και δεν τονίζει τα αρνητικά χαρακτηριστικά του βασιλιά δείχνει έντονα ενοχλημένος από αυτά όπως και από την αυταρχικότητα της βασιλείας του. Ο ιστορικός Τζον Σέρλι (γεν. το 1953) περιγράφει τα γεγονότα στο έργο του "Ο θάνατος του βασιλιά της Σκωτίας" με βάση μαρτυρίες της εποχής του, περιγράφει τον Ιάκωβο Α΄ σαν σκληρό και εκδικητικό βασιλιά με κίνητρο περισσότερο την εκδίκηση παρά την εφαρμογή του νόμου, συμφωνεί και με τις θέσεις του Μπόουερ για τους Όλμπανυ. Σε έναν περίπου αιώνα οι συγγραφείς Τζον Μάικεν (1467 - 1550) και Χέκτορ Μπόες (1465 - 1536) βασισμένοι στις αφηγήσεις του Μπόουερ περιγράφουν τον Ιάκωβο Α΄ σαν κορυφαίο βασιλιά στην αρετή υπερβαίνοντας τον πατέρα τον παππού του και τον προπάππου του. Τον 16ο αιώνα ο ιστορικός Τζωρτζ Μπιουκάναν και ο επίσκοπος Τζον Λέζλι (1527 - 1596) από διαφορετικά κίνητρα θεώρησαν θετική τη βασιλεία του Ιακώβου Α΄ αλλά ήταν έντονα προβληματισμένοι από τη συνεχή επιθετικότητα του βασιλιά.
Ο ιστορικός Στιβ Μπόάρντμαν αναφέρει ότι ο Δαυίδ Α΄ έσπασε όλους τους περιορισμούς που δημιουργήθηκαν στη βασιλική εξουσία από την εποχή του παππού του Ροβέρτου Β΄. Η Κριστίν Μζγκλάντέρι χαρακτηρίζει τις αντίθετες απόψεις σαν αποτέλεσμα "προπαγάνδας που ξέσπασε μετά τη δολοφονία του." Για όλους όσους ευτύχησαν να δουν τον βασιλιά νεκρό, ο Ιάκωβος Α΄ ήταν ένας τύραννος που προσπάθησε να υποτάξει την αριστοκρατία, έκανε κατάσχεση της περιουσίας της και "απέτυχε να αποδόσει δικαιοσύνη". Περιγράφει επίσης και την αντίθετη άποψη σύμφωνα με την οποία ο Ιάκωβος προσπάθησε να "δημιουργήσει ισχυρή κεντρική εξουσία απέναντι στους σκληρούς μεγιστάνες" και "η δολοφονία του έφερε μεγάλο χάος στη χώρα με πολλές εσωτερικές συγκρούσεις και εμφυλίους". Η Κριστίν Μζγκλάντέρι τέλος τονίζει ότι ο Ιάκωβος Α΄ Στιούαρτ έβαλε τη Σκωτία στην "Ευρωπαϊκή σφαίρα επιρροής". Ο Μισέλ Μπράουν χαρακτηρίζει τον Ιάκωβο "σκληρό και επιθετικό μονάρχη" που τον ευνόησαν τα γεγονότα να δημιουργήσει μια μοναρχία σκληρής μορφής επειδή δεν υπήρχαν οι συγκρούσεις της εποχής του πατέρα του. Ο Μπράουν γράφει ότι ο Ιάκωβος Α΄ ανέβηκε στην εξουσία ύστερα από 50 χρόνια στα οποία "οι βασιλιάδες συμπεριφέρθηκαν σαν μεγιστάνες και οι μεγιστάνες σαν βασιλιάδες", ο Ιάκωβος κατάφερε να καταργήσει τα μειονεκτήματα της μοναρχίας, τις προσπάθειες συνέχισε με επιτυχία ο γιος και διάδοχος του Ιάκωβος Β΄. Ο Αλεξάντερ Γκράντ χαρακτηρίζει τον Ιάκωβο σαν "νομοθέτη" τονίζοντας ότι έκανε κωδικοποίηση των νόμων όλων των προηγούμενων βασιλέων της Σκωτίας, η άποψη ότι "άλλαξε τη μορφή της βασιλείας" θεωρείται υπερβολική. Την εποχή του θανάτου του μόνο η οικογένεια των Ντάγκλας και οι μεγάλοι μεγιστάνες είδαν την ελάττωση της εξουσίας τους, αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί σαν το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Ιακώβου Α΄.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ιωάννα Μπωφόρ, κόρη του Ιωάννη 1ου κόμη του Σόμερσετ, απέκτησε τέκνα:
Λογοτεχνία
thumb|right|250px|Μικρογραφία με παράσταση του Ιακώβου Α΄ και της συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ. Ο Ιάκωβος Α΄ εμφανίζεται σε πολλά έργα, μυθιστορήματα και ιστορίες ανάμεσα στα οποία ήταν :
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποιητές Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Όλγκα Τάουσκι-Τοντ
Η Όλγκα Τάουσκι-Τοντ (30 Αυγούστου 1906, Όλομουτς, Μοραβία - 7 Οκτωβρίου 1995, Πασαντίνα, Καλιφόρνια) ήταν μια Αυστριακή και μετέπειτα Τσεχοαμερικανή μαθηματικός.
Γεννήθηκε από Εβραίους γονείς στο Όλομουτς της τότε Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας της, Τζούλιους Ντέιβιντ Τάουσκι, ήταν ένας βιομηχανικός χημικός, ενώ η μητέρα της, Ίντα Πόλαχ, ασχολούνταν με τα οικιακά. Η Όλγκα Τάουσκι-Τοντ εργάστηκε πάνω στην αλγεβρική θεωρία αριθμών, πήρε διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, υπό την εποπτεία του Φίλιππ Φουρτβένγκλερ, και παρευρέθηκε, επίσης, σε συνεδριάσεις του Κύκλου της Βιέννης.
Σύμφωνα με τον Ιταλό μαθηματικό και φιλόσοφο Τζιανκάρλο Ρότα, η Όλγκα Τάουσκι-Τοντ, ως νεαρή μαθηματικός, προσελήφθη από μια ομάδα Γερμανών μαθηματικών, προκειμένου να βρει και να διορθώσει τα πολλά μαθηματικά λάθη που υπήρχαν στα έργα του Ντάβιντ Χίλμπερτ, έτσι ώστε να μπορούν να συγκεντρωθούν σε έναν τόμο που θα τον παρουσίαζαν σε αυτόν στα γενέθλιά του. Υπήρχε μόνο ένα χαρτί, για την υπόθεση του συνεχούς, που η Όλγκα δεν ήταν σε θέση να επιλύσει.
Το 1935, μετακόμισε στην Αγγλία και έγινε συνεργάτης στο Κολέγιο Γκίρτον, το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, καθώς και στο Κολέγιο Μπριν Μορ. Το 1938 παντρεύτηκε το Βρετανό μαθηματικό Τζον Τοντ (1911-2007), συνάδελφό της στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Αργότερα, άρχισε να χρησιμοποιεί πίνακες για να αναλύει τις δονήσεις των αεροπλάνων, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στο Εθνικό Εργαστήριο Φυσικής του Ηνωμένου Βασιλείου. Θεωρείται ότι ήταν «λαμπαδηδρόμος» της θεωρίας των πινάκων.
Το 1945 οι Τοντ μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και εργάστηκαν για το Εθνικό Γραφείο Προτύπων, ένα εργαστήριο προτύπων μετρήσεων. Το 1957 εντάχθηκαν στο εκπαιδευτικό προσωπικό του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας (Caltech) στην Πασαντίνα.
Η Όλγκα Τάουσκι-Τοντ υπήρξε συνεργάτης της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης, Λέκτορας Ναίτερ και αποδέκτης του αυστριακού Σταυρού της Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη, 1ης τάξης, το 1978. Επέβλεψε, επίσης, την πρώτη γυναίκα με διδακτορικό του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας, την Λορέιν Φόστερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Κύκλος της Βιέννης
Γιρονδίνοι
Κρατώντας μετριοπαθή στάση, πέτυχαν τον Μάρτιο του 1792 να προσκληθούν από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση Ντυμουριέ, παίρνοντας αρκετά υπουργεία και αρμοδιότητες. Γρήγορα όμως απογοητεύτηκαν, γιατί δεν κατάφεραν να ελέγξουν ολοκληρωτικά τη νέα κυβέρνηση, όπως επεδίωκαν, και ήρθαν σε ρήξη με τον βασιλιά όταν προέβαλε βέτο σε δύο σημαντικά διατάγματα που ήθελαν να περάσουν οι Γιρονδίνοι στην Εθνοσυνέλευση.
Μετά τις πρώτες αποτυχίες τους κατά τη Γαλλική Επανάσταση, στράφηκαν εναντίον των Δαντών, Ροβεσπιέρου και Μαρά, πράγμα που προκάλεσε την απώλεια του λαϊκού τους ερείσματος. Στις 31 Μαΐου και 2 Ιουνίου 1793 οι Γιρονδίνοι απέτυχαν να αντισταθούν στην έφοδο των «Αβράκωτων», της λαϊκής μάζας, οι οποίοι ήταν υποκινημένοι από τον Ροβεσπιέρο και τους Ορεινούς (Ιακωβίνους), που αποτελούσαν το δεύτερο πιο ισχυρό κόμμα της επαναστατημένης Γαλλίας.
Οι Ορεινοί, εξοργισμένοι από τη δολοφονία του Μαρά από τη Σαρλότ Κορντέ, πιθανότατα όργανο των Γιρονδίνων, έστρεψαν τους "Αβράκωτους" εναντίον των πρώτων. Οι "Αβράκωτοι" κατάφεραν να επικρατήσουν των Γιρονδίνων και να τους παραπέμψουν στο Επαναστατικό Δικαστήριο. Το αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη και εκτέλεση των Γιρονδίνων κατά τις ημέρες της 31 Μαΐου και 2 Ιουνίου 1793 (21 από αυτούς στις 31 Οκτωβρίου 1793), η αυτοκτονία άλλων 5-6 και η φυγή των υπολοίπων στη Γιρόνδη. Τον Δεκέμβριο 1794, μερικοί από όσους επιβίωσαν, κατάφεραν να επανακτήσουν τις βουλευτικές τους έδρες στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Κωνσταντίνος Α΄ Τιχ
Το 1257 ο Κωνσταντίνος εκλέχθηκε από τους ευγενείς (βογιάρους) να αντικαταστήσει τον αναποτελεσματικό Μίτσο Ασέν στον θρόνο της Βουλγαρίας. Το 1261 ο Μίτσο Ασέν είχε νικηθεί και ζήτησε άσυλο από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο, Αυτοκράτορα της Νίκαιας. Για να ενισχύσει τη θέση του ως νόμιμος ηγεμόνας, ο Κωνσταντίνος υιοθέτησε το όνομα Ασέν και νυμφεύτηκε την Ειρήνη Δούκαινα Λασκαρίνα, κόρη του αυτοκράτορα Θεόδωρου Β΄ και της Ελένης Ασέν, κόρης του Ιβάν Ασέν Β΄.
thumb|right|250px|Φρέσκο που απεικονίζει την Ντεσισλάβα, γυναίκα του κυβερνήτη της [[Σόφιας Καλογιάν, ενός από τους σπουδαιότερους ευγενείς στην επικράτεια του Κωνσταντίνου.]]
Από το 1259 ως το 1261 ο Κωνσταντίνος βρίσκονταν σε κατάσταση πολέμου με τον Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας. Μια αρχική Ουγγρική εισβολή του έδωσε την ευκαιρία για την εφήμερη ανακατάληψη του βανάτου του Σεβέριν το 1260. Υπό την ηγεσία όμως του μελλοντικού τους βασιλιά Στέφανου Ε΄, οι Ούγγροι επανέκτησαν το Σεβέριν και κατέλαβαν το Βιντίν και το Λομ το 1261. Οι Βούλγαροι επανέκτησαν τις απώλειές τους υπό την ηγεσία του Ρώσου πρίγκηπα Γιακόβ Σβέτοσλαβ, στον οποίο παραχωρήθηκε η περιοχή του Βιντίν υπό καθεστώς αυτονομίας και ο οποίος διατήρησε τις επαφές του και με τη Βουλγαρία αλλά και με το Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Η εκθρόνιση και η τύφλωση του ανήλικου Αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο το 1261 έφερε αντιμέτωπο τον Κωνσταντίνο με τον Μιχαήλ Η΄, καθώς ο εκτοπισμένος αυτοκράτορας ήταν αδελφός της γυναίκας του. Το 1264 ο Κωνσταντίνος πήρε μέρος στη Μογγολική επιδρομή στα εδάφη του Βυζαντίου, αλλά η επιτυχία του δεν βελτίωσε την κατάσταση της Βουλγαρίας.
Μετά τον θάνατο της Ειρήνης το 1268 ο Κωνσταντίνος, επιχειρώντας να συμφιλιωθεί με τον Μιχαήλ Η΄, νυμφεύτηκε την ανιψιά αυτού Μαρία Παλαιολογίνα Καντακουζηνή το 1269. Παρόλα αυτά οι διαμάχες για τη συμφωνημένη, ως προίκα της Μαρίας, παράδοση τη Μεσημβρίας (Νέσεμπαρ) επιδείνωσαν πάλι τις σχέσεις τους. Η Βουλγαρική κυβέρνηση σύναψε συμμαχία με τον Κάρολο Α΄ της Σικελίας, ο οποίος σχεδίαζε εκστρατεία εναντίον του Μιχαήλ Η΄ με σκοπό να ανασυστήσει τη Λατινική Αυτοκρατορία. Ο Μιχαήλ Η΄ αντεπιτέθηκε δίνοντας τη νόθα κόρη του Ευφροσύνη στον Νογκάι Χαν της Χρυσής Ορδής, ο οποίος ως σύμμαχος των Βυζαντινών, λεηλάτησε τη Βουλγαρία το 1274. Η απόπειρα του Μιχαήλ Η΄ για εκκλησιαστική επανένωση με τη Ρώμη στη Δεύτερη Σύνοδος της Λυόν επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τη διαμάχη μεταξύ Βουλγαρίας και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, καθώς η βασίλισσα Μαρία Καντακουζηνή και η μητέρα της Ειρήνη Παλαιολογίνα ανήκαν στο τμήμα της Βυζαντινής Αριστοκρατίας που εξέφραζε τη μεγαλύτερη αντίθεση ως προς την ένωση των εκκλησιών.
300px|thumb|left|Η Βουλγαρία περί το 1260
Τον τελευταίο χρόνο της βασιλείας του ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν μερικώς παράλυτος εξαιτίας της πτώσης του από άλογο, ενώ έπασχε και από μία απροσδιόριστη ασθένεια. Η διακυβέρνηση είχε περιέλθει εντελώς στη Μαρία Καντακουζηνή, η οποία έστεψε τον γιο τους, Μιχαήλ Ασέν Β΄ συναυτοκράτορα αμέσως μετά τη γέννησή του γύρω στο 1272. Η Μαρία Καντακουζηνή είχε και την ευθύνη των σχέσεων με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1270, ενώ σχεδίασε την υποταγή και εν συνεχεία τη δολοφονία (με δηλητήριο) του Γιακόβ Σβέτοσλαβ δεσπότη του Βιντίν το 1276.
Ο Κωνσταντίνος ήταν ο πρώτος Βούλγαρος ηγεμόνας που έκοψε δικά του νομίσματα σε ευρεία κλίμακα, όμως λόγω των δαπανηρών και αποτυχημένων πολέμων, των επαναλαμβανόμενων Μογγολικών επιδρομών και της οικονομικής αστάθειας ξέσπασε εξέγερση το 1277. Οι κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις αυτού του κινήματος έχουν τονιστεί ιδιαίτερα από Μαρξιστές ιστορικούς, ο πραγματικός του χαρακτήρας όμως παραμένει ασαφής. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ο χοιροβοσκός Ιβάιλο αναδείχτηκε αρχηγός των δυσαρεστημένων και προσέλκυσε πολλούς (κατά πάσα πιθανότητα κατωτέρων τάξεων) οπαδούς, αποκτώντας τον έλεγχο σε σημαντικό τμήμα της Βουλγαρίας. Ο Κωνσταντίνος εκστράτευσε εναντίον του Ιβάιλο με τη φρουρά του, αλλά κατατροπώθηκε και σφαγιάστηκε επάνω στο άρμα του.
Οικογένεια
Από τη δεύτερη σύζυγό του, την Ειρήνη, κόρη του Θεοδώρου Β΄ Λάσκαρη δεν απέκτησε παιδιά.
Κάστρο των Ρωγών
Το Κάστρο των Ρωγών ή Ρωγοί ήταν Βυζαντινό κάστρο που βρισκόταν στο σημερινό χωριό Νέα Κερασούντα κοντά στην Πρέβεζα στην δυτική Ελλάδα. Οικοδομήθηκε στην θέση της αρχαίας πόλης Βουχέτιο που καταστράφηκε τον 1ο αιώνα π.Χ. Η περιοχή κατοικήθηκε ξανά τον 8ο αιώνα και οχυρώθηκε, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Βυζαντινή αυτοκρατορία τον 14ο-15ο αιώνα, μετά την κατάκτηση από την Οθωμανική αυτοκρατορία (1449) ερημώθηκε ξανά. Το κάστρο στην σημερινή Νέα Κερασούντα βρίσκεται σε έναν λόφο ύψους 29 μέτρων στην βόρεια όχθη του Λούρου, περιβάλλεται από την βάση του λόφου στα ανατολικά τα βόρεια και τα νότια, στην ίδια θέση βρισκόταν η αρχαία Ακρόπολη του Βουχετίου. Σήμερα βρίσκεται στο εσωτερικό της ενδοχώρας αλλά στην αρχαιότητα ήταν παράλια και ο λόφος ήταν νησί αφού ο Αμβρακικός κόλπος επεκτεινόταν βορειότερα, η ίδια κατάσταση επικρατούσε και τον Μεσαίωνα.
Ιστορία
Μέχρι τον 19ο αιώνα οι ιστορικοί πίστευαν ότι η τοποθεσία του κάστρου βρισκόταν στην αρχαία πόλη Χάραδρας, τον 19ο αιώνα ο Νίκολας Χάμοντ ανακάλυψε στην πραγματική του θέση στο Βουχέτιο. Την πόλη ίδρυσαν τον 7ο αιώνα π.Χ. οι Ηλείοι, ήταν λιμάνι των πόλεων που ίδρυσαν επίσης οι Ηλείοι Αρχαία Ελάτρεια στα 10 χιλιόμετρα δυτικά των Ρογών στο σημερινό χωριό Παλαιοφόρος και Αρχαίες Βατίες, στα 7 χιλιόμετρα βόρεια των Ρογών, στο σημερινό Κάστρο Ριζοβούνι. Τον 4ο αιώνα π.Χ. ο βασιλιάς των Μολοσσών Αλέξανδρος Α΄ της Ηπείρου κατέκτησε το Βουχέτιο και το ενσωμάτωσε στο Βασίλειο της Ηπείρου. Όταν ξέσπασε ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος ο στρατηγός των Ρωμαίων Αιμίλιος Παύλος το κατέστρεψε μαζί με τις υπόλοιπες πόλεις της Ηπείρου (167 π.Χ.), ερημώθηκε ολοκληρωτικά όταν ιδρύθηκε η Αρχαία Νικόπολη (28 π.Χ.). Η νέα εγκατάσταση των Ρωγών καταγράφεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως σαν Επισκοπή, υποτελής στην Ιερά Μητρόπολις Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, την οποία ίδρυσε ο Λέων ΣΤ΄. Τον 9ο αιώνα ήταν ασήμαντη επισκοπή, τον 6ο-7ο αιώνα είχαν κατακτήσει την Ήπειρο οι Σλάβοι και οι Βυζαντινοί την ανακατέλαβαν τον 9ο αιώνα. Το όνομα "Ρωγοί" έχει ωστόσο Σλαβική προέλευση, έχει ομοιότητα με την λέξη "Σιτοβολώνας" που ομιλούν οι Έλληνες της Σικελίας, πιθανότατα μεταφέρθηκαν στον νέο οικισμό Σικελοί έποικοι. Την περίοδο 1000-1500 οι κάτοικοι άλλαξαν την ροή του Λούρου ώστε να συγκεντρώνει τα νερά από τα έλη και να προστατέψει το κάστρο των Ρωγών από την διάβρωση. Ο μεσαιωνικός οικισμός φαίνεται στις πηγές του 14ου και του 15ου αιώνα, είχε σημαντικό ρόλο στις διαμάχες μεταξύ των τοπικών αρχόντων για τον έλεγχο της Ηπείρου. Η Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή αντιβασίλισσα στο Δεσποτάτο της Ηπείρου αρνήθηκε να αναγνωρίσει την εξουσία των Ανδεγαυών και ο Φίλιππος Α΄ του Τάραντα επιτέθηκε στην Ήπειρο (1304).
Ο Ηπειρώτης επαναστάτης Αλέξιος Καβάσιλας αρνήθηκε να αναγνωρίσει την προσάρτηση της Ηπείρου στο Βυζάντιο (1338) επιτέθηκε και κατέκτησε το κάστρο των Ρωγών, την πρωτεύουσα του Δεσποτάτου Άρτα και το Κάστρο της Ρινιάσας. Ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος και ο Δομέστικος Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός απέκλεισαν τους Ρωγούς που αναγκάστηκαν να παραδωθούν στον Καντακουζηνό. Όταν ξέσπασε ο Βυζαντινός Εμφύλιος Πόλεμος (1341-1347) η Ήπειρος κατακτήθηκε από την Σερβική Αυτοκρατορία. Ο αυτοκράτορας των Σέρβων Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος επιβεβαίωσε τον συγγενή της συζύγου του Ιωάννη Β΄ Ορσίνι σαν κυβερνήτη των Ρωγών και άλλων περιοχών της Ηπείρου, σύντομα η Σερβική εξουσία αμφισβητήθηκε επειδή η περιοχή δέχτηκε επιθέσεις από Αλβανικές φυλές. Οι Αλβανοί πολέμαρχοι Πέτρος Λιόσας και Ιωάννης Μπούας Σπάτας κατέλαβαν τους Ρωγούς και την Άρτα (1367). Με τον θάνατο του Λιόσα από επιδημία πανούκλας (1374) το Δεσποτάτο της Άρτας κατέλαβε ο Ιωάννης Μπούας Σπάτας που κυβερνούσε το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας. Η πόλη παρέμεινε στην Οικογένεια Σπάτα μέχρι την εποχή που ο εγγονός του Ιωάννη Σπάτα Γιακούμπ Σπάτας ηττήθηκε από τον Παλατίνο κόμη της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου Κάρολο Α΄ Τόκκο (1416) που είχε ήδη γίνει κύριος στα Ιωάννινα (1411). Ο Κάρολος Α΄ Τόκκος και ο αδελφός του Λεονάρδος Β΄ Τόκκος κατείχαν την Άρτα και τους Ρωγούς, επανέφεραν το Δεσποτάτο της Άρτας στα παλιότερα σύνορα. Οι Ρωγοί παρέμειναν στα χέρια των Τόκκων μέχρι την χρονιά που η Ήπειρος κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία (1449). Ο Κυριακός Αγκωνίτης επισκέφτηκε το κάστρο (1436, 1448), ανέφερε ότι εκεί βρίσκονταν τα λείψανα του Ευαγγελιστή Λουκά. Οι Σερβικές πηγές της εποχής αναφέρουν ότι τα οστά του Ευαγγελιστή μεταφέρθηκαν στους Ρωγούς όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Λατίνους με την Δ΄ Σταυροφορία.
Τον τίτλο του Επισκόπου Ρωγών διατηρεί και αποδίδει η Εκκλησία της Ελλάδος σε επίσκοπό της. Από το 2019 τον τίτλο αυτό φέρει ο Ρωγών Φιλόθεος (Θεοδωρόπουλος), βοηθός επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινές οχυρώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Κύπελλο Ισπανικής Λίγκας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο της Ισπανικής Λίγκας (ισπανικά:Copa de la Liga) ήταν μία διοργάνωση του Ισπανικού ποδοσφαίρου που κράτησε μόνο μερικά χρόνια. Διοργανώθηκε από το 1982 έως το 1986. Εμπνευστής της ιδέας για την διοργάνωση ήταν ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, Josep Lluís Núñez. Σκοπός του εγχειρήματος ήταν η δημιουργία μιας νέας διοργάνωσης που θα απέφερε στις ομάδες έσοδα από τα εισιτήρια και τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Το 1986 οι ομάδες που συμμετείχαν αποφάσισαν να τερματιστεί η διοργάνωση, λόγω της υπερφόρτωσης του προγράμματος τους.
Στο κύπελλο συμμετείχαν οι οκτώ πρώτες ομάδες της Πριμέρα Ντιβιζιόν. Ο νικητής της διοργάνωσης αναδεικνυόταν ύστερα από διπλούς αγώνες. Ο νικητής επίσης κατακτούσε το δικαίωμα συμμετοχής στο κύπελλο UEFA της επόμενης χρονιάς.
Αρχικά η διοργάνωση αφορούσε μόνο τις ομάδες της πρώτης κατηγορίας. Από το 1983 έως το 1984 διοργανώθηκαν παρόμοιες με αυτήν τη διοργανώσει και στη δεύτερη κατηγορία (σε δύο διαφορετικά γκρουπ), αλλά και στη τρίτη.
Η ομάδα με τους περισσότερους τίτλους (2) στη διοργάνωση ήταν η Μπαρτσελόνα ενώ από ένα κατέκτησαν οι Ρεάλ Μαδρίτης και η Ρεάλ Βαγιαδολίδ.
Τελικοί
Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ισπανίας Ι
Κάθμπουρ
Η Κάθμπουρ ή Αγία Κάθμπουρ (Cuthburh, πέθανε γύρω στο 718) η πρώτη ηγουμένη στο αβαείο του Γουίμπορν ήταν κόρη του Κένρεντ του Ουέσσεξ αδελφή του Ίνε του Ουέσσεξ και η σύζυγος του Άλντφριθ της Νορθουμβρίας. Ο Όσρεντ της Νορθουμβρίας ήταν γιος τους, ο Όσρικ της Νορθουμβρίας και ο Όφα οι οποίοι δολοφονήθηκαν στην διάρκεια της βασιλείας του Έαντμπερτ της Νορθουμβρίας μάλλον ήταν επίσης γιοι της αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο. Σύμφωνα μια αναφορά του Φλωρεντίου του Γούστερ η ίδια και ο σύζυγος της λίγο πριν τον θάνατο του Άλντφριθ (705) "αποκήρυξαν τα δικαιώματα τους στον θρόνο για την χάρη του Θεού", η Κάθμπουρ εισήλθε στο αβαείο του Μπάρκινγκ. Οι αφιερώσεις του Αγίου Άντχελμ απέναντι στην Κάθμπουρ αποκαλύπτου ότι βρισκόταν και ο ίδιος την ίδια εποχή στο αβαείο του Μπάρκινγκ ή σε οποιαδήποτε περίπτωση είχε στενές σχέσεις μαζί της. Μετά τον θάνατο του Άλντφριθ η Κάθμπουρ και η αδελφή της Κουένμπουρ αποχώρησαν από το Μπάρκινγκ και δημιούργησαν ένα νέο διπλό μοναστήρι στο βασίλειο του αδελφού τους Ίνε στο Γουίμπορν του Ντόρσετ.
Περιγράφεται σαν υπερβολικά αυστηρή στις σχέσεις της και επικοινωνούσε με τους υπόλοιπους μοναχούς στο αβαείο του Γουίμπορν με μια μυστική κρύπτη, ο Άγιος Βονιφάτιος έχει διασώσει ένα ανώνυμο γράμμα που παρουσιάζει ένα όραμα με την Αγία Κάθμπουρ στην κόλαση. Η μνήμη της Αγίας Κάθμπουρ εορτάζεται στις 31 Αυγούστου. Δεν έχουν διασωθεί πηγές που να σχετίζονται με την ίδια πριν από την Νορμανδική κατάκτηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Ψευδοπροφήτης
Σε όλη την Βιβλική περίοδο —τόσο κατά τη χριστιανική εποχή όσο και πριν από αυτή— καταγράφεται ότι υπήρχαν ψευδοπροφήτες σε αντιπαράθεση με τους προφήτες που απέδιδαν την προέλευση των προφητικών λόγων τους στον αληθινό Θεό.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Προφήτες Κατηγορία:Βιβλικές εκφράσεις
Τύμπανα
Τα τύμπανα είναι σύνθετο μουσικό όργανο, αποτελούμενο από κρουστά.
Μέρη του συνόλου
Σε μια πρότυπη μορφή, τα τύμπανα απαρτίζονται από δυο κατηγορίες ακουστικών κρουστών οργάνων: τα μεμβρανόφωνα (που φέρουν ελαστική μεμβράνη ως επιφάνεια προς ταλάντωση) και τα ιδιόφωνα (αντικείμενα που τίθενται σε κίνηση/ταλάντωση καθ' ολοκληρίαν).
Μεμβρανόφωνα
Τα μεμβρανόφωνα κρουστά (ή απλώς τύμπανα) του συνόλου φέρουν μία ή δύο μεμβράνες (ή κεφαλές), τεντωμένες στα ανοίγματα του κυλινδρικού σώματος του τυμπάνου με τη βοήθεια μηχανικών εξαρτημάτων που κάνουν εφικτή τη ρύθμιση της ασκούμενης πίεσης - μικρότερη πίεση σημαίνει πως η μεμβράνη θα είναι πιο χαλαρή και ως αποτέλεσμα ο ήχος πιο χαμηλός, ενώ το αντίθετο συμβαίνει για μεγαλύτερες πιέσεις.
Ταμπούρο
thumb|180px|right|Ταμπούρο
Το ταμπούρο (αγγλικά: snare drum) φέρει μεταλλικές χορδές στο κάτω μέρος του, τεντωμένες κατά μήκος της κάτω μεμβράνης. Ο τυμπανιστής έχει τη δυνατότητα να θέσει τις χορδές σε επαφή με τη μεμβράνη ή να τις απομακρύνει από αυτήν κατά μερικά χιλιοστά. Στην πρώτη περίπτωση, με τη διέγερση της άνω μεμβράνης μετατοπίζεται ο αέρας στο εσωτερικό του τυμπάνου και τίθεται σε κίνηση τόσο η κάτω μεμβράνη όσο και οι εφαπτόμενες χορδές, παράγοντας έτσι τον χαρακτηριστικό βραχύ κρότο του ταμπούρου. Στη δεύτερη περίπτωση, οι χορδές δεν ταλαντώνονται, κι έτσι ο παραγόμενος ήχος είναι λιγότερο θορυβώδης. Το ταμπούρο θεωρείται ως το πιο σημαντικό μέρος του συνόλου, καθώς ένα μεγάλο κομμάτι τεχνικής κατάρτισης που αναπτύσσει ο τυμπανιστής πηγάζει από στρατιωτικά εμβατήρια με απαιτήσεις υψηλής δεξιοτεχνίας.
Μπάσο τύμπανο
thumb|180px|right|Μπάσο τύμπανο
Το μπάσο τύμπανο (αγγλικά: bass drum), επίσης γνωστό ως μπότα ή κάσα (προερχόμενο από το ιταλικό cassa), είναι το μεγαλύτερο τύμπανο του συνόλου και χρησιμοποιείται για την παραγωγή βαθύφωνων τόνων. Τοποθετείται στο πάτωμα και παίζεται συνήθως με το ισχυρό πόδι, με τη βοήθεια ειδικού μηχανισμού. Ορισμένες διατάξεις χρησιμοποιούν δύο πανομοιότυπα μπάσα τύμπανα, ενώ δεν λείπουν και οι διατάξεις που έχουν περισσότερα από δυο, διαφορετικών διαστάσεων.
Το πετάλι (αγγλ., bass drum pedal) είναι μια σύνθετη μηχανική κατασκευή, αποτελούμενη μεταξύ άλλων από μια επιφάνεια πίεσης κι έναν σφυροειδή κρούστη που στοχεύει στο κέντρο της μεμβράνης - με το πάτημα της επιφάνειας από τον τυμπανιστή, ο κρούστης θέτει τη μεμβράνη σε ταλάντωση. Κατά την απομάκρυνση του ποδιού από την επιφάνεια πίεσης, ο κρούστης επανέρχεται στην αρχική του θέση - ορισμένα εκατοστά πέρα από τη μεμβράνη - με τη βοήθεια ελατηρίου ενσωματωμένου στο πετάλι.
Ιδιόφωνα
Εκτός από τα μεμβρανόφωνα, τα τύμπανα απαρτίζονται επίσης από ιδιόφωνα κρουστά, και κατά κύριο λόγο από κύμβαλα (ή πιατίνια), τα οποία είναι κυρτοί δίσκοι φτιαγμένοι από διάφορα κράματα μετάλλων.
Κύμβαλο τύπου crash
thumb|180px|right|Κύμβαλο crash διαμέτρου 16" Τα κύμβαλα crash (αγγλικά: crash cymbal) προσφέρουν μακρόχρονους, τραχείς ήχους. Κρούονται συνήθως στον εξωτερικό δακτύλιο, όπου οι παραγόμενες ταλαντώσεις είναι πλουσιότερες και ο ήχος συνεπώς τραχύτερος. Χρησιμοποιούνται για να ενισχύσουν σημαντικές στιγμές ή για να σηματοδοτήσουν το πέρασμα στην επόμενη ενότητα ενός μουσικού κομματιού.
Κύμβαλο τύπου ride
Το κύμβαλο ride (αγγλικά: ride cymbal) είναι συνήθως αυτό με τη μεγαλύτερη διάμετρο και η μουσική του λειτουργικότητα είναι όμοια με αυτή του κύμβαλου ποδιού. Μπορεί να παιχτεί σε τρεις διαφορετικές περιοχές: α) στον εξωτερικό δακτύλιο, όπου παράγει τραχείς ήχους, β) στον εσωτερικό δακτύλιο, όπου ο ήχος είναι πιο συγκεκριμένος και λιγότερο τραχύς, και γ) στο κέντρο, όπου ο ήχος είναι πολύ συμπαγής και μεταλλικός. Το κύμβαλο ride χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό από τους τυμπανιστές της τζαζ.
Κύμβαλο τύπου hi-hat
thumb|180px|left|Κύμβαλο ποδιού Το κύμβαλο ποδιού (αγγλικά: foot cymbal, ευρύτερα γνωστό ως hi-hat) αποτελείται από δύο κύμβαλα που στηρίζονται σε ειδική μηχανική βάση, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να έφαπτονται περιφερειακά. Ο τυμπανιστής έχει τη δυνατότητα μετατροπής της απόστασης μεταξύ των κυμβάλων κατά τη διάρκεια μιας μουσικής εκτέλεσης: πατώντας στο πετάλι της βάσης με το ασθενές πόδι, μπορεί να φέρει τα κύμβαλα σε κλειστή ή ανοικτή θέση. Έτσι ο τυμπανιστής μπορεί να παίξει στο κύμβαλο ποδιού με ένα ως και τρια άκρα ταυτοχρόνως (λ.χ., με το ισχυρό χέρι, το ασθενές χέρι ή/και με το ασθενές πόδι).
Ηλεκτρονικά
thumb|180px|right|Σύνολο ηλεκτρονικών τυμπάνων Τα ηλεκτρονικά τύμπανα είναι όργανα που παίζονται όπως τα ακουστικά, παράγουν δε ήχο μέσω ηλεκτρονικού κυκλώματος. Οι επιφάνειες προς κρούση προσομοιώνουν τις αντίστοιχες των ακουστικών, και μετασχηματίζουν τα χτυπήματα σε ηλεκτρικό σήμα, του οποίου η ένταση εξαρτάται από την ισχύ της κρούσης. Το σήμα μεταβιβάζεται σε μια ηλεκτρονική ενότητα που φροντίζει για τη σύνθεση ήχων ή αναπαραγωγή ηχητικών δειγμάτων. Ηλεκτρονικά τύμπανα βρίσκονται στο εμπόριο ως ολοκληρωμένα σύνολα, αλλά και ως μεμονωμένα κομμάτια που μπορούν να προστεθούν σε ένα σύνολο ακουστικών τυμπάνων.
Κάθισμα
Καθώς τα τύμπανα παίζονται με τον τυμπανιστή σε καθιστή θέση, υπάρχουν στο εμπόριο ειδικά καθίσματα (ή αλλιώς θρόνοι) με ρυθμιζόμενο ύψος.
Βάσεις
Ειδικές μεταλλικές βάσεις χρησιμοποιούνται για τη διάταξη και στήριξη των διάφορων μερών. Για παράδειγμα, τα κύμβαλα τύπου ride και crash τοποθετούνται σε τρίποδες που, ανάλογα με το μοντέλο, έχουν ρυθμιζόμενο ύψος και κλίση.
Διάταξη
thumb|250px|right|Διάταξη τυμπάνων που περιλαμβάνει 5 τύμπανα (1 ταμπούρο, 1 μπάσο τύμπανο, 3 τομ-τομ) και 4 κύμβαλα (1 ride, 2 crash, 1 hi-hat) thumb|250px|right|Το σύνολο του τυμπανιστή Τέρι Μπόζιο περιλαμβάνει πάνω από 40 κύμβαλα και 35 τύμπανα κουρδισμένα σε συγκεκριμένες τονικότητες Η διάταξη των τυμπάνων ποικίλει ανάλογα με τις ανάγκες του μουσικού και τις απατήσεις του είδους μουσικής που καλείται να εκπληρώσει. Στην τοποθέτηση των συστατικών κομματιών συμβάλει επίσης και η ισχυρή πλευρά του τυμπανιστή (δηλαδή, αν είναι δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας). Σε μια συνηθισμένη διάταξη, όπως αυτές παρουσιάζονται σε εμπορικά καταστήματα μουσικών οργάνων και παίζονται από τυμπανιστές σε συγκροτήματα μουσικής ποπ, ροκ ή τζαζ, τα τύμπανα απαρτίζονται από τα εξής κομμάτια:
Τελειώματα
Τα σώματα των τυμπάνων συνήθως επενδύονται με ποικίλα τελειώματα όπως απλά μονόχρωμα βερνικώματα, ξύλινες/μεταλλικές υφές, και άλλα πολύχρωμα σχέδια. Δεν λείπουν και τα σχέδια στις κεφαλές των τυμπάνων, και κατά κύριο λόγο στην εμπρόσθια μεμβράνη του μπάσου τύμπανου (καθώς αυτή είναι ορατή από το ακροατηριο).
Μέθοδοι παραγωγής ήχου
thumb|180px|right|Σκούπες σε ταμπούρο Βασική μέθοδος παραγωγής ήχου στα τύμπανα - όπως και στα υπόλοιπα κρουστά όργανα - είναι η κρούση. Ο τυμπανιστής χρησιμοποιεί ξύλινες ράβδους ή κοινότερα μπαγκέτες, κρατώντας συνήθως από μία στο κάθε χέρι, για να θέσει σε ταλάντωση τα σχετικά μέρη του οργάνου (λ.χ., τις μεμβράνες στα τύμπανα, και όλο το σώμα των κυμβάλων). Οι ράβδοι κατασκευάζονται από έβενο ή ξύλο αγριοκαρυδιάς, και στο ένα άκρο τους είναι κωνικές με μύτη ποικίλων σχημάτων (π.χ., σφαιρική, ελλειπτική, κυλινδρική και άλλες).
Χαρακτηριστικά ήχου
Όπως και σε πολλά άλλα κρουστά όργανα, ο ήχος των τυμπάνων χαρακτηρίζεται από μια σύντομη αρχική αιχμή και εν συνεχεία μια ταχέως φθίνουσα πτώση της έντασης. Τα μεμβρανόφωνα μέρη των τυμπάνων είναι ικανά να παράγουν ήχους με σαφές τονικό ύψος, ενώ στα κύμβαλα και σε άλλα ιδιόφωνα είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστεί μια περιοδική ταλάντωση, κι έτσι το τονικό τους ύψος είναι δυσδιάκριτο.
Τεχνική οργάνου
Η ανάπτυξη της τεχνικής στο όργανο γίνεται μέσω ρυθμικών ασκήσεων, οι οποίες έχουν ως κύριο στόχο τη βελτίωση του ήχου, την εγρήγορση, ενδυνάμωση και ανεξαρτητοποίηση των άκρων - χεριών και ποδιών - του τυμπανιστή. Το εμπόριο διαθέτει αμέτρητες μεθόδους σε μορφή βιβλίων και ταινιών, από επαγγελματίες και αναγνωρισμένους τυμπανιστές, ωστόσο ορισμένες ασκήσεις έχουν αναγνωριστεί ως θεμελιώδεις και εμπεριέχονται σε διάφορες μεθόδους. Για παράδειγμα, μια τέτοια άσκηση καλεί τον τυμπανιστή να παίξει μια σειρά από χτυπήματα με το ισχυρό και ασθενές χέρι σε εναλλαγή (δηλαδή, Ι-Α-Ι-Α κ.ο.κ), ενώ μια παρόμοια καλεί για διπλά χτυπήματα σε εναλλαγή (δηλαδή, Ι-Ι-Α-Α κ.ο.κ). Με το πέρας του χρόνου, ο τυμπανιστής αναπτύσσει δεξιοτεχνία και ταχύτητα χωρίς να δυσκολεύεται στην εκτέλεση.
Σημειογραφία
thumb|180px|right|Μουσική σημειογραφία για τύμπανα Μουσική για τύμπανα μπορεί να καταγραφεί χρησιμοποιώντας το Δυτικό σύστημα μουσικής σημειογραφίας (δηλαδή, το πεντάγραμμο και τα λοιπά μουσικά σύμβολα), με τις εξής διαφορές:
Έρικ Μάσκιν
Ο  Έρικ Μάσκιν  (Eric Maskin· Νέα Υόρκη, 12 Δεκεμβρίου 1950) είναι Αμερικανός οικονομολόγος, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών το 2007 μαζί με τον Λεόνιτ Χούρβιτς (Leonid Hurwicz) και τον Ρότζερ Μάιερσον (Roger Myerson) για το ότι «έθεσαν τα θεμέλια της θεωρίας της κατασκευής μηχανισμών (mechanism design)».
Τύμπανα
Μουσικός ρόλος
Ο ρόλος και η χρήση των τυμπάνων στη μουσική τέχνη είναι ποικιλόμορφος - συνήθως καλούνται να συμβάλουν στη διατήρηση ενός σταθερού παλμού και επαναλαμβανόμενων ρυθμικών μοτίβων. Μαζί με το ηλεκτρικό ή ακουστικό μπάσο, αποτελούν το ρυθμικό μέρος ενός συγκροτήματος και λειτουργούν ως στήριγμα, πάνω στο οποίο βασίζονται τα αυτοσχεδιαστικά όργανα και οι 'πρωτεύουσες' μελωδικές γραμμές μιας μουσικής σύνθεσης.
Έρικ Μάσκιν
Βιογραφικό
Ο Έρικ Μάσκιν διδάσκει κοινωνικές επιστήμες στην έδρα Albert O. Hirschman του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών και είναι επισκέπτης καθηγητής στο Οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου του Πρίνστον.
Τύμπανα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Μεμβρανόφωνα
Έρικ Μάσκιν
Βιογραφικό
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, από όπου και πήρε το διδακτορικό του. Το 1976 πήγε στο Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ, όπου ήταν βοηθός ερευνητής στο Jesus College. Δίδαξε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης από το 1977 έως το 1984 και στο Χάρβαρντ από το 1985 έως το 2000, οπότε και μεταπήδησε στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών.
Έχει εργαστεί σε διάφορες περιοχές της οικονομικής επιστήμης, όπως η θεωρία παιγνίων, τα οικονομικά των κινήτρων και η θεωρία των συμβολαίων. Είναι γνωστός κυρίως για τις δημοσιεύσεις του στη θεωρία κατασκευής μηχανισμών, την θεωρία της υλοποιήσης και τα δυναμικά παιχνίδια. Το τρέχον ερευνητικό του ενδιαφέρον εστιάζεται στη σύγκριση διαφορετικών εκλογικών κανόνων, στην εξέταση των αιτιών των ανισοτήτων και στη μελέτη του σχηματισμού συνασπισμών.
Είναι μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, της Οικονομετρικής Κοινότητας, της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ένωσης και ανταποκριτής της Βρετανικής Ακαδημίας. Διετέλεσε μάλιστα πρόεδρος της Οικονομετρικής Κοινότητας το 2003.
Πατέντες λογισμικού
Ο Μάσκιν υποστήριξε ότι οι πατέντες λογισμικού εμποδίζουν την καινοτομία αντί να ενθαρρύνουν την πρόοδο. Οι εταιρείες παραγωγής λογισμικού, ημιαγωγών και υπολογιστών, υποστηρίζει, έχουν αποδειχθεί καινοτόμες παρά την ασθενή προστασία των πατεντών. Η καινοτομία σε αυτές τις βιομηχανίες είναι συνεχής και συμπληρωματική, οπότε ο ανταγωνισμός μπορεί να αυξήσει τα μελλοντικά τους κέρδη.