cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IOS 17
Ανάπτυξη
Σύμφωνα με τον Mark Gurman, η εσωτερική κωδική ονομασία του iOS 17 ήταν Dawn. Η Apple αρχικά σκόπευε το iOS 17 να λαμβάνει περιορισμένες ενημερώσεις, εστιασμένες κυρίως στη βελιστοποίηση, όπως έγινε με το Mac OS X Snow Leopard, επιτρέποντάς τους να επικεντρωθούν στα νέα τους ακουστικά μικτής πραγματικότητας. Ώστοσο, αργότερα πρόσθεσαν αρκετά σημαντικά χαρακτηριστικά.
Διεπαφή χρήστη
Τα γραφικά στοιχεία (widget) της αρχικής οθόνης μπορούν να περιέχουν κουμπιά και άλλα διαδραστικά στοιχεία, αντί να ανοίγουν μια εφαρμογή όταν πατηθούν. Όταν το τηλέφωνο φορτίζεται και προσανατολίζεται οριζόντια, το iPhone εισέρχεται σε μια νέα κατάσταση αναμονής, η οποία εμφανίζει widget και Ζωντανές Δραστηριότητες. Ο φωνητικός βοηθός Siri μπορεί να κληθεί με "Siri" αντί για "Hey Siri" και δεν χρειάζεται να γίνει εκ νέου κλήση για διαδοχικές ερωτήσεις.
Η αυτόματη διόρθωση και η υπαγόρευση του πληκτρολογίου γίνονται, σύμφωνα με την Apple, πιο ακριβείς και εξατομικευμένες στο στυλ γραφής των χρηστών. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδόσεις του iOS, μπορεί να μάθει να μην διορθώνει αυτόματα τις βρισιές. Οι λέξεις που έχουν διορθωθεί αυτόματα είναι υπογραμμισμένες και μπορούν να επαναφερθούν με ένα πάτημα. Οι προβλέψεις λέξεων εμφανίζονται ενσωματωμένα και προστίθενται όταν πατηθεί το πλήκτρο διαστήματος.
Κοινωνικά δίκτυα
Με τις αφίσες επαφών, οι χρήστες μπορούν να προσαρμόσουν την οθόνη που βλέπουν οι άλλοι χρήστες όταν δέχονται κλήση από αυτούς. Οι επιλογές προσαρμογής είναι παρόμοιες με την ανανεωμένη οθόνη κλειδώματος του iOS 16, με τη δυνατότητα να επιλεγεί μια προσαρμοσμένη εικόνα ή Memoji ως φωτογραφία επαφής και να άλλαξει η γραμματοσειρά και το χρώμα του ονόματός τους. Στην οθόνη αυτή, ένα νέο κουμπί Live Voicemail στέλνει την κλήση στον αυτόματο τηλεφωνητή και εμφανίζει μια μεταγραφή του μηνύματος στην οθόνη σε πραγματικό χρόνο, ώστε ο χρήστης να μπορεί να αποφασίσει αν θα απαντήσει στη κλήση.
Οι μεταφορές αρχείων AirDrop συνεχίζονται μέσω του Διαδικτύου εάν οι συσκευές είναι απρόσιτες. Ακουμπώντας ένα iPhone ή ένα Apple Watch σε ένα άλλο, οι χρήστες μπορούν να ξεκινήσουν μια μεταφορά αρχείων AirDrop, μια κοινή δραστηριότητα με το SharePlay ή να ανταλλάξουν μια προσαρμόσιμη κάρτα επαφής με μια νέα δυνατότητα που ονομάζεται NameDrop.
Η εφαρμογή Μηνύματα έχει μια νέα δυνατότητα "Check In". Ο χρήστης επιλέγει μια επαφή, ορίζει έναν προορισμό και το Check In ειδοποιεί την επαφή μόλις ο χρήστης φτάσει στον προορισμό με ασφάλεια. Εάν ο χρήστης σταματήσει να κινείται προς τον προορισμό, η τοποθεσία, η διαδρομή και το επίπεδο μπαταρίας του χρήστη κοινοποιούνται αυτόματα στην επαφή. Η επαφή κατά τα άλλα δεν έχει πρόσβαση στην τοποθεσία του χρήστη και αυτές οι πληροφορίες παραμένουν κρυπτογραφημένες από άκρο σε άκρο. Η εφαρμογή Μηνύματα εμφανίζει επίσης μια μεταγραφή φωνητικών μηνυμάτων. Τα emoji και οι αποκοπές φωτογραφιών (που δημιουργούνται μέσω του εργαλείου "αφαίρεση θέματος από το φόντο") μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αυτοκόλλητα στις συνομιλίες του iMessage ή σε άλλες εφαρμογές.
Υγεία
Η εφαρμογή Υγεία επιτρέπει στους χρήστες να καταγράφουν και να επισημαίνουν τη διάθεσή τους και μπορεί να δείξει πώς η διάθεσή τους συσχετίζεται με διάφορους παράγοντες του τρόπου ζωής με την πάροδο του χρόνου. Η εφαρμογή επιτρέπει επίσης στους χρήστες να λαμβάνουν τυποποιημένες αξιολογήσεις ψυχικής υγείας για το άγχος και την κατάθλιψη. Για να μειώσει την καταπόνηση των ματιών και να μειώσει τον κίνδυνο μυωπίας, το Screen Distance μπορεί να ειδοποιεί τους χρήστες όταν κρατούν το iPhone τους πολύ κοντά στο πρόσωπό τους και να τους προτρέπει να μετακινήσουν το τηλέφωνό τους σε ασφαλέστερη απόσταση. Οι χρήστες μπορούν να ειδοποιηθούν εάν ξεχάσουν να καταγράψουν ότι έχουν πάρει τα φάρμακά τους. Το Apple Fitness+ μπορεί να προσφέρει στους χρήστες προσαρμοσμένα σχέδια προπόνησης, να ορίζει προπονήσεις ή διαλογισμούς για να παίζουν διαδοχικά ή να αλλάζει χωριστά την ένταση της μουσικής και τη φωνή του εκπαιδευτή.
Προσβασιμότητα
Το Personal Voice χρησιμοποιεί μηχανική μάθηση για να επιτρέψει στους χρήστες να αναδημιουργήσουν τη δική τους φωνή να μετατρέπουν κείμενο σε ομιλία. Η λειτουργία απευθύνεται σε όσους κινδυνεύουν να χάσουν την ικανότητά τους να μιλούν (όπως εκείνοι με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση) και προσφέρει την ευκαιρία να "δημιουργήσουν μια φωνή που να μοιάζει με αυτούς" για επικοινωνία. Ενσωματώνεται απρόσκοπτα με το Live Speech, ώστε οι χρήστες να μπορούν να μιλούν με την προσωπική τους φωνή.
Το Point and Speak διευκολύνει τους χρήστες με προβλήματα όρασης να αλληλεπιδρούν με φυσικά αντικείμενα τα οποία έχουν διάφορες ετικέτες κειμένου. Για παράδειγμα, όσο χρησιμοποιείται ο φούρνος μικροκυμάτων, το Point and Speak συνδυάζει την είσοδο από την εφαρμογή Κάμερα, το LiDAR Scanner και τη μηχανική εκμάθηση στη συσκευή για να ανακοινώνει το κείμενο σε κάθε κουμπί καθώς οι χρήστες μετακινούν το δάχτυλό τους στο πληκτρολόγιο.
Ασφάλεια και ιδιωτικότητα
Η προστασία παρακολούθησης από συνδέσμους εντοπίζει παραμέτρους παρακολούθησης που ορίζονται από το χρήστη σε διευθύνσεις URL συνδέσμων και τις καταργεί αυτόματα. Ενεργοποιείται αυτόματα στο Mail, στα Μηνύματα και κατά την περιήγηση με το Safari σε Private Mode.
Ο χρήστης μπορεί να δημιουργήσει ομάδες κωδικών πρόσβασης για κοινή χρήση με οικογένεια και φίλους. Οι χρήστες μπορούν να ανακτήσουν κωδικούς πρόσβασης για έως και 30 ημέρες. Μετά την αλλαγή του κωδικού πρόσβασης της οθόνης κλειδώματος, ο παλιός κωδικός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για 72 ώρες για να επαναφέρετε τον νέο κωδικό πρόσβασης σε περίπτωση που τον ξεχάσετε. Υπάρχει επίσης ένα κουμπί για να λήξει αμέσως ο προηγούμενος κωδικός πρόσβασης.
Το iOS 17 περιλαμβάνει αρκετές αλλαγές για τα δικαιώματα εφαρμογών. Όταν μια εφαρμογή επιθυμεί να προσθέσει ένα συμβάν στο Ημερολόγιο του χρήστη, το συμβάν προστίθεται χωρίς η εφαρμογή να μπορεί να διαβάσει ολόκληρο το περιεχόμενο του ημερολογίου. Όταν οι εφαρμογές ζητούν πρόσβαση σε ολόκληρη τη βιβλιοθήκη φωτογραφιών του χρήστη, ο χρήστης μπορεί να μοιράζεται συγκεκριμένες φωτογραφίες με εφαρμογές, ενώ διατηρεί την υπόλοιπη βιβλιοθήκη ιδιωτική.
Μια προειδοποίηση ευαίσθητου περιεχομένου ανιχνεύει γυμνό σε φωτογραφίες και βίντεο που λαμβάνονται στο AirDrop και άλλες εφαρμογές, αποκρύπτοντάς τα με ένα εφέ θολώματος πριν εμφανιστούν.
Η Λειτουργία απομόνωσης (Lockdown mode) μπορεί να εμποδίσει τη σύνδεση του iPhone σε δίκτυα κινητής τηλεφωνίας 2G και την αυτόματη σύνδεση σε μη ασφαλή ασύρματα δίκτυα και απενεργοποιεί περισσότερα API στο Safari που είναι επιρρεπή σε επιθέσεις, όπως IndexedDB, File API, FileReader API, WebSpeech API, WebLocks API και άλλα. Το watchOS 10 της Apple, που ανακοινώθηκε παράλληλα με το iOS 17, υποστηρίζει επίσης τη Λειτουργία απομόνωσης και η λειτουργία ενεργοποιείται αυτόματα στο Apple Watch όταν είναι ενεργοποιημένη σε ένα ζευγοποιημένο iPhone.
Άλλα
Το iOS 17 περιλαμβάνει μια νέα εφαρμογή, το Journal, μια κρυπτογραφημένη εφαρμογή ημερολογίου από άκρο σε άκρο που επιτρέπει στους χρήστες να καταγράφουν τις καθημερινές τους δραστηριότητες.
Το FaceTime υποστηρίζει τη δυνατότητα των καλούντων να αφήνουν ένα μήνυμα βίντεο ή ήχου όταν ο παραλήπτης δεν είναι διαθέσιμος. Οι αντιδράσεις εφέ έχουν προστεθεί στις κλήσεις FaceTime, παρόμοια με τη λειτουργία αντιδράσεων στα Μηνύματα.
Η εφαρμογή Σημειώσεις υποστηρίζει τη σύνδεση μεταξύ σημειώσεων και την προβολή και τη σήμανση αρχείων PDF απευθείας στην εφαρμογή. Στην εφαρμογή Υπενθυμίσεις, οι λίστες μπορούν να οργανωθούν σε ενότητες.
Η εφαρμογή Φωτογραφίες μπορεί να εμφανίζει συνταγές για το φαγητό στη φωτογραφία και αποκτά υπεστήριξη του Visual Look Up σε βίντεο. Τα κατοικίδια μπορούν να αναγνωριστούν και να κατηγοριοποιηθούν στην ενότητα Άνθρωποι.
Η εφαρμογή Κάμερα έχει δύο νέες προαιρετικές ρυθμίσεις: Το "Επίπεδο" εμφανίζει μια οριζόντια γραμμή που γίνεται κίτρινη όταν το θέμα είναι ευθυγραμμισμένο με τον ορίζοντα και το "Κλείδωμα ισορροπίας λευκού" μπορεί να απενεργοποιήσει τις αυτόματες ρυθμίσεις ισορροπίας λευκού κατά την εγγραφή βίντεο.
Το Find My υποστηρίζει τον διαμοιρασμό AirTag με έως και πέντε άτομα.
Η εφαρμογή Ρολόι υποστηρίζει πολλαπλούς ταυτόχρονους χρονοδιακόπτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:IOS (Apple) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κοινότητα Σπηλιάς
Η Κοινότητα Σπηλιάς είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα ορίστηκε ο οικισμός Σπηλιά. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βαγί, Δαρμαροχώρι και Μαραθοκεφάλα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 437 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Χρυσαφάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Συκοφαντία του αίματος (Ρόδος 1840)
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα αλλά και την περίοδο της Αναγέννησης, και αργότερα, μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, με αφορμή δολοφονίες και εξαφανίσεις κυρίως παιδιών χριστιανικών οικογενειών (αλλά και ενηλίκων χριστιανών σε κάποιες περιπτώσεις), κατηγορήθηκαν και διώχτηκαν ως υπεύθυνοι Εβραίοι. Συγκεκριμένα κατηγορούνταν ότι θυσίαζαν τα παιδιά και χρησιμοποιούσαν το αίμα τους για την παρασκευή του άζυμου άρτου, κατά την εορτή του εβραϊκού Πάσχα. Αυτή η κατηγορία, που είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθούν, να υποστούν βασανιστήρια και να δολοφονηθούν εκατοντάδες άνθρωποι, μόνο και μόνο λόγω της θρησκείας τους, είναι γνωστή ως συκοφαντία του αίματος ή λίβελος του αίματος.
Συκοφαντίες του αίματος συνέβησαν και στο ελλαδικό χώρο. Μια από αυτές έλαβε χώρα το 1840 στη Ρόδο, όπου τότε ζούσαν 2.000 με 4.000 Εβραίοι.
Τα γεγονότα
Στις 7 Φεβρουαρίου του 1840 χάθηκε στη Ρόδο το αγόρι μιας ορθόδοξης οικογένειας. Την επόμενη ημέρα η μητέρα του δήλωσε την εξαφάνισή του στις Οθωμανικές αρχές και ξεκίνησαν έρευνες χωρίς όμως αποτέλεσμα. Οι χριστιανοί της Ρόδου ήταν σίγουροι ότι το παιδί είχε πέσει θύμα τελετουργικής δολοφονίας από τους Εβραίους και σε όλο το νησί επικρατούσε μεγάλη ένταση. Εντωμεταξύ οι πρόξενοι των ευρωπαϊκών χωρών στη Ρόδο πίεζαν τον κυβερνήτη του νησιού, Γιουσούφ Πασά, για την επίλυση της υπόθεσης.
Μερικές μέρες αργότερα δύο Ελληνίδες ανέφεραν ότι είχαν δει το παιδί να κατευθύνεται προς την πόλη συνοδευόμενο από τέσσερις Εβραίους, ένας από τους οποίους είπαν ότι ήταν ο Ελιακίμ Στάμπολι (Eliakim Stamboli). Ο Στάμπολι συνελήφθη και αφού ανακρίθηκε του επιβλήθηκε ποινή 500 χτυπημάτων με φάλαγγα (bastinado). Στις 23 Φεβρουαρίου ανακρίθηκε και βασανίστηκε εκ νέου παρουσία του κυβερνήτη, του καδή, του αρχιεπισκόπου, των Ευρωπαίων προξένων και άλλων αξιωματούχων και τελικά μην αντέχοντας τα βασανιστήρια «ομολόγησε» και ενοχοποίησε και άλλους Εβραίους, δεκάδες από τους οποίους συνελήφθησαν.
Με την υποκίνηση του ορθόδοξου κλήρου και των Ευρωπαίων προξένων, ο Γιουσούφ Πασά προχώρησε στον αποκλεισμό της εβραϊκής γειτονιάς της Ρόδου την παραμονή της εβραϊκής γιορτής του Πουρίμ και στη σύλληψη του αρχιραββίνου Γιάκομπ Ίσραελ. . Ο αποκλεισμός αυτός είχε ως αποτέλεσμα οι Εβραίοι της Ρόδου να μην έχουν πρόσβαση σε νερό και τρόφιμα. Ο μουσουλμάνος αξιωματούχος που ήταν υπεύθυνος για τον αποκλεισμό συνελήφθη να μεταφέρει λαθραία ψωμί στους αποκλεισμένους κατοίκους και με απαίτηση του Βρετανού προξένου στη Ρόδο υπέστη φάλαγγα και διώχθηκε από τη θέση του.
Εντωμεταξύ ο καδής της Ρόδου, που έβλεπε με συμπάθεια τους Εβραίους, ξεκίνησε νέες έρευνες σχετικά με την υπόθεση, από τις οποίες αποδείχτηκε ότι τα στοιχεία με βάση τα οποία είχαν φυλακιστεί διάφοροι Εβραίοι της Ρόδου δεν επαρκούσαν για να στηρίξουν τις κατηγορίες. Στις αρχές Μαρτίου ο κυβερνήτης ζήτησε οδηγίες σχετικά με την υπόθεση από την Κωνσταντινούπολη. Τελικά, και αφού η εβραϊκή γειτονιά ήταν αποκλεισμένη για δώδεκα μέρες, ο Γιουσούφ Πασά ήρε τον αποκλεισμό, ύστερα από εντολή που έλαβε από υψηλόβαθμο αξιωματούχο που επισκέφθηκε το νησί.
Οι Εβραίοι του νησιού πίστεψαν ότι τα βάσανα τους τελείωσαν, όμως πολύ σύντομα, στις αρχές Μαρτίου, έφτασε στη Ρόδο η είδηση για την εξαφάνιση και δολοφονία ενός Χριστιανού μοναχού και του υπηρέτη του στη Δαμασκό την ίδια περίοδο, γεγονός για το οποίο κατηγορήθηκαν και υπέστησαν βασανιστήρια και πάλι Εβραίοι. . Η είδηση αυτή επανέφερε την ένταση στο νησί καθώς για τους Χριστιανούς «αποδείκνυε» την τέλεση τελετουργικών δολοφονιών από την πλευρά των Εβραίων. Σύμφωνα με τον Βρετανό πρόξενο «οι Έλληνες φώναζαν ότι δεν είχε αποδοθεί δικαιοσύνη και ότι οι επικεφαλής των Εβραίων έπρεπε να φυλακιστούν». Τελικά για να κατευνάσουν τους Χριστιανούς οι αρχές προχώρησαν στη σύλληψη οκτώ Εβραίων, μεταξύ των οποίων και του αρχιραββίνου, και τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια.
Ο ρόλος των Ευρωπαίων διπλωματών της Ρόδου
Ευρωπαίοι διπλωμάτες στη Ρόδο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις ανακρίσεις και ορισμένοι ήταν παρόντες στα βασανιστήρια. Ο Βρετανός πρόξενος J. G. Wilkinson απευθυνόμενος στον αρχιραββίνο εξέφρασε την πεποίθησή του, ύστερα και από τα γεγονότα της Δαμασκού, ότι οι Εβραίοι διέπρατταν τελετουργικές δολοφονίες Χριστιανών ενώ ο Αυστριακός υποπρόξενος Anton Giuliani όταν ο αρχιραββίνος, που ήταν Αυστριακός υπήκοος και ήταν υπό κράτηση από τις οθωμανικές αρχές και υφίσταντο βασανιστήρια, ζήτησε τη βοήθειά του, του απάντησε: «Γιατί διαμαρτύρεσαι; Δεν πέθανες ακόμα».
Κάποιοι Εβραίοι της Ρόδου κατηγόρησαν τους Ευρωπαίους διπλωμάτες ότι εκμεταλλεύθηκαν την υπόθεση για να καταστρέψουν οικονομικά ένα Εβραίο του νησιού, τον Elias Kalimati. Ο Kalimati αντιπροσώπευε στη Ρόδο τα επιχειρηματικά συμφέροντα του Joel Davis, ενός Εβραίου επιχειρηματία από το Λονδίνο, που ασχολούνταν με την εξαγωγή σπόγγων από το νησί, και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς ανταγωνιστές των Ευρωπαίων προξένων. Ο ισχυρισμός όμως αυτός αμφισβητείται, καθώς ο Elias Kalimati δεν ήταν ανάμεσα στους συλληφθέντες Εβραίους. Άλλες εβραϊκές πηγές αναφέρουν ότι σκοπός των προξένων ήταν ή να εξαφανίσουν τους Εβραίους της Ρόδου ή να τους αναγκάσουν αν αλλάξουν θρησκεία.
Έκκληση για βοήθεια και ενέργειες Εβραίων της Ευρώπης
Ενόσω διαρκούσε ο αποκλεισμός της εβραϊκής γειτονιάς στη Ρόδο, κάποιος από τους εγκλείστους κατάφερε να βγει από την αποκλεισμένη περιοχή και να μεταφέρει στην ηγεσία της εβραϊκής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης έκκληση των Εβραίων της Ρόδου για βοήθεια. Στις 27 Μαρτίου οι ηγέτες των Εβραίων της οθωμανικής πρωτεύουσας προώθησαν την επιστολή των ομοθρήσκων τους της Ρόδου, μαζί με αντίστοιχη έκκληση των Εβραίων της Δαμασκού, σε μέλη της πλούσιας γερμανοεβραϊκής οικογένειας Ρότσιλντ.
Ο επικεφαλής της τράπεζας των Ρότσιλντ στη Βιέννη, Salomon Mayer von Rothschild, που είχε παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην αύξηση της χρηματοδότησης της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, είχε στενές σχέσεις με τον Αυστριακό καγκελάριο Μέττερνιχ, τις οποίες χρησιμοποίησε για να βοηθήσει τους Εβραίους της Ρόδου και της Δαμασκού. Στις 10 Απριλίου ο Μέττερνιχ έστειλε επιστολή στον πρεσβευτή της Αυστρίας στην Κωνσταντινούπολη, Bartolomäus von Stürmer, και στον πρόξενο της χώρας του στην Αλεξάνδρεια, Anton von Laurin, με οδηγίες αναφορικά με το τι θα έπρεπε να πράξουν σε σχέση με τις διώξεις των Εβραίων σε Ρόδο και Δαμασκό και την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στις δύο πόλεις. Στην επιστολή αυτή ο Αυστριακός καγκελάριος χαρακτήριζε τις κατηγορίες εναντίον των Εβραίων τελείως παράλογες.
Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο στην Μ. Βρετανία (Board of Deputies of the British Jews) συνήλθε στις 21 Απριλίου για να αποφασίσει σε ποιες ενέργειες θα έπρεπε να προβεί για να βοηθήσει τους Εβραίους της Ρόδου και της Δαμασκού. Καταρχάς συνέταξε και δημοσίευσε σε δεκάδες βρετανικές εφημερίδες, ένα κείμενο στο οποίο τα μέλη του δήλωναν ότι οι κατηγορίες κατά των Εβραίων, ότι τελούν τελετουργικές δολοφονίες, είναι ψευδείς και καταδίκαζαν τις διώξεις εναντίον των ομοθρήσκων τους. Επιπλέον αποφάσισε να ζητήσει από τις κυβερνήσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Αυστρίας να ασκήσουν πιέσεις στις οθωμανικές αρχές για να σταματήσουν οι διώξεις των Εβραίων. Τέλος εξέλεξε μια επιτροπή που στις 30 Απριλίου συναντήθηκε με τον Υπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας λόρδο Πάλμερστον. Ο Πάλμερστον χαρακτήρισε τις κατηγορίες κατά των Εβραίων συκοφαντία και υποσχέθηκε ότι η βρετανική κυβέρνηση θα ασκούσε την επιρροή της για να σταματήσουν οι θηριωδίες. Στις 5 Μαΐου έστειλε επιστολή στον Βρετανό πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη, λόρδο Πόσονμπι (Ponsonby), με την οποία του έδινε εντολή να ζητήσει από τις οθωμανικές αρχές να διεξαγάγουν έρευνα κυρίως σχετικά με τους ισχυρισμούς ότι διαπράχθηκαν θηριωδίες κατά των Εβραίων της Ρόδου με παρότρυνση και Ευρωπαίων προξένων στο νησί. Τελικά οι πρέσβεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Πρωσίας και της Αυστρίας στην Κωνσταντινούπολη συμφώνησαν ότι οι διώξεις των Εβραίων έπρεπε να σταματήσουν, μολονότι από την αλληλογραφία του Bartolomäus von Stürmer αποκαλύπτεται ότι δεν ήταν καθόλου πεπεισμένος για την αθωότητα των Εβραίων και η γαλλική κυβέρνηση είχε στηρίξει τους προξένους της σε Ρόδο και Δαμασκό που είχαν υποστηρίξει τις συκοφαντίες του αίματος.
Η εξέλιξη της υπόθεσης
Στα μέσα Μαΐου αφέθηκαν ελεύθεροι οι Εβραίοι που κρατούνταν, γεγονός που προκάλεσε την οργή των Χριστιανών της Ρόδου. Εβραίοι του νησιού υπέστησαν επιθέσεις και ξυλοδαρμούς από Χριστιανούς ενώ όταν παραπονέθηκαν στον κυβερνήτη αυτός διέταξε να υποβληθούν σε φάλαγγα οι Εβραίοι που διαμαρτύρονταν και προχώρησε σε συλλήψεις άλλων πέντε Εβραίων. Ο καδής διαχώρισε τη θέση του από τις ενέργειες του κυβερνήτη.
Στις 10 Μαΐου έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη εκπρόσωποι της χριστιανικής και της εβραϊκής κοινότητας της Ρόδου, πέντε από κάθε πλευρά, και με τον Γάλλο πρόξενο, τον Αυστριακό υποπρόξενο και τον καδή, παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο που θα ερευνούσε την υπόθεση και στο οποίο επικεφαλής ήταν ο Rifaat Bey. Ο καδής υποστήριξε ότι όλη η υπόθεση ήταν προϊόν του μίσους που το είχαν υποκινήσει ο Άγγλος και ο Αυστριακός πρόξενος ενώ οι πρόξενοι επέμεναν για την ενοχή των Εβραίων και παρουσίασαν γραπτή κατάθεση των συναδέλφων τους που είχαν μείνει στη Ρόδο.
Στις 21 Ιουλίου ανακοινώθηκε η απόφαση του δικαστηρίου. Σύμφωνα με αυτή οι Εβραίοι αθωώθηκαν από τις κατηγορίες και ο κυβερνήτης της Ρόδου Γιουσούφ Πασά απαλλάχθηκε των καθηκόντων τους επειδή επέτρεψε να γίνουν ενέργειες και να ληφθούν μετρά εναντίον των Εβραίων που απαγορεύονταν από το Hatt-i Sharif της 3ης Νοεμβρίου. Ο Βρετανός πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη χαρακτήρισε την απόφαση απόδειξη ότι η Υψηλή Πύλη ενεργεί με ανθρωπιά και δικαιοσύνη απέναντι στους υπηκόους της.
Τον Ιούλιο του 1840, μια επιτροπή με επικεφαλής τους Adolphe Crémieux και Moses Montefiore πήγαν στην Αίγυπτο για να προσπαθήσουν να σώσουν τους Εβραίους της Δαμασκού. Ζήτησαν από τον Μοχάμεντ Άλι να μεταφέρει τις έρευνες στην Αλεξάνδρεια ή να επιληφθούν της υπόθεσης Ευρωπαίοι δικαστές, το αίτημά τους όμως αυτό απορρίφθηκε. Η επιτροπή έχοντας ως πρώτιστο στόχο την απελευθέρωση των Εβραίων της Δαμασκού που κρατούνταν, αποφάσισε να δεχτεί την απελευθέρωση τους χωρίς να κηρυχθούν από το δικαστήριο αθώοι ή να γίνει επίσημη καταδίκη της συνωμοσίας του αίματος της Δαμασκού. Η εντολή για την απελευθέρωσή τους δόθηκε στις 28 Αυγούστου του 1840 και συμβιβαστικά αναφέρθηκε ότι επρόκειτο για ενέργεια δικαιοσύνης και όχι για χάρη που δόθηκε από τον κυβερνήτη.
Στο φιρμάνι, που στάλθηκε στον Montefiore στις 7 Νοεμβρίου και αντίγραφό του δόθηκε και στον Αρχιραββίνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αναφερόταν ότι ο προσεκτικός έλεγχος των εβραϊκών πεποιθήσεων και των θρησκευτικών τους βιβλίων είχε δείξει ότι οι κατηγορίες εναντίον τους ήταν καθαρή συκοφαντία. Επιπλέον αναγνωρίζονταν ότι οι Εβραίοι είχαν τα ίδια προνόμια που δίνονταν στα άλλα έθνη που ζούσαν στην οθωμανική αυτοκρατορία και ότι είχαν δικαίωμα προστασίας από τις αρχές.
Πηγές
Δωδεκανησα Κατηγορία:Ιστορία της Ρόδου Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους
Ονορά ντε Μπέιγ ντε Ρακάν
Ο Ονορά ντε Μπυέιγ, κύριος του Ρακάν (γαλλικά: Honorat de Bueil, seigneur de Racan) (1589-1670) ήταν Γάλλος ποιητής και συγγραφέας, ένα από τα πρώτα μέλη της νεοϊδρυθείσης το 1635 Γαλλικής Ακαδημίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρακάν γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1589 στο Ωμπινιέ-Ρακάν (στον σημερινό νομό Σαρτ) και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια.
Μίμνερμος
Ο Μίμνερμος ήταν ελεγειακός ποιητής από την Κολοφώνα της Μικράς Ασίας, ο οποίος άκμασε την περίοδο 630-600 π.Χ. Ο Μίμνερμος θεωρείται πατέρας της ερωτικής ελεγείας. Είναι ο ποιητής του έρωτα και της μελαγχολίας και τα ποιήματά του μιλούν για την ηδονή, την απόλαυση και το φόβο των γηρατειών.
Ονορά ντε Μπέιγ ντε Ρακάν
Βιογραφικά στοιχεία
Ορφανός σε ηλικία 13 ετών (ο θείος και ο πατέρας του σκοτώθηκαν στους πολέμους), ο Ρακάν πέρασε υπό την προστασία του κόμη ντε Μπελγκάρντ, ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του βασιλιά, και έγινε ακόλουθος του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Η εκπαίδευσή του ήταν ελάχιστη, έμαθε μόνο τα στοιχειώδη λατινικά και βαριόταν στα περισσότερα μαθήματα, με εξαίρεση τον γαλλικό στίχο. Η άνοδός ως αυλικός περιορίστηκε από τη φυσική του εμφάνιση και τον τραυλισμό του (είχε δυσκολίες με τα γράμματα r και c). Το 1605, συνάντησε στη βασιλική αυλή τον καταξιωμένο ποιητή Φρανσουά ντε Μαλέρμπ και ο μεγάλος ποιητής έγινε για τον Ρακάν πατέρας και δάσκαλος. Το 1621, συμμετείχε στους θρησκευτικούς πολέμους και η στρατιωτική του καριέρα συνεχίστηκε τις επόμενες δεκαετίες (έλαβε μέρος στην πολιορκία της Σανσέρ και την πολιορκία της Λα Ροσέλ). Σύχναζε στον φιλολογικό κύκλο του λογοτεχνικού σαλονιού της Κατρίν ντε Ραμπουγιέ.
Το 1628 παντρεύτηκε και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Πέθανε στο Παρίσι στις 21 Ιανουαρίου 1670, σε ηλικία 80 ετών.
Συγγραφικό έργο
Περίπου το 1618 κυκλοφόρησε το διάσημο έργο του Ποιήματα της Μοναξιάς (Stances de la retraite), όπου αποκαλύπτει την αγάπη για τη φύση και την απροθυμία του να συμμορφωθεί στην ποιητική πειθαρχία του Φρανσουά ντε Μαλέρμπ, του οποίου έγραψε την βιογραφία Mémoires pour la vie de Malherbe (1651).
Μίμνερμος
Ανάμεσα στα σωζόμενα έργα του, ένα ποίημα αναφέρεται στη διαμάχη μεταξύ των ιωνικών πόλεων της Μικράς Ασίας και των βασιλιάδων της Λυδίας και την αντίθεση των τότε κατοίκων με τους προγόνους τους, που κάποτε είχαν νικήσει το Λυδό βασιλιά Γύγη.
Ονορά ντε Μπέιγ ντε Ρακάν
Συγγραφικό έργο
Η ομιλία εισόδου του στη Γαλλική Ακαδημία (Ενάντια στις επιστήμες, 1635), ήταν μια ομιλία ενάντια στους «κανόνες» και υπέρ της «φυσικότητας». Ο Ρακάν υπερασπίστηκε εκεί την ποιητική έμπνευση και τη φυσικότητα ενάντια στην εικονικότητα και τους κανόνες που είχαν αρχίσει να επιβάλλονται.
Μίμνερμος
Ωστόσο, τα πιο σημαντικά έργα του ήταν μια σειρά από ελεγείες που αναφέρονται στη Ναννώ, αυλητρίδα και, κατά κάποιους, αγαπημένη του ποιητή.
Ονορά ντε Μπέιγ ντε Ρακάν
Συγγραφικό έργο
Η ποίηση του Ρακάν ήταν αυστηρή, ξαναδούλευε τα ποιήματά του σε όλη του τη ζωή και τα έργα του δημοσιεύονταν συχνά με διορθώσεις της τελευταίας στιγμής, αλλά δεν απέρριψε εντελώς τους συγγραφείς της Αναγέννησης (σε αντίθεση με τον Μαλέρμπ, ο Ρακάν εκτιμούσε τον Πιερ ντε Ρονσάρ και τον Μισέλ ντε Μοντέν) και ήταν περισσότερο ευέλικτος στο ζήτημα των τριών ενοτήτων. Οι ελεγείες και το βουκολικό δράμα του δείχνουν ευαισθησία στα φυσικά αξιοθέατα της περιοχής καταγωγής του. Η ποίησή του συχνά κυριαρχείται από μελαγχολία που προέρχονταν από τις νεανικές απογοητεύσεις του στον έρωτα και τις οικονομικές και προσωπικές τραγωδίες της ζωής του.
Μίμνερμος
Στην Παλατινή Ανθολογία σώζεται ένα επίγραμμά του (IX 50). Στην Ανθολογία του Πλανούδη (στην έκδοση του Ιερώνυμου ντε Μπος) αναφέρεται ότι υπάρχουν δυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Κολοφώνιοι Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Ο Πιανίστας (ταινία)
Ο Πιανίστας είναι μια ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι, παραγωγής 2002, με πρωταγωνιστή τον Έντριαν Μπρόντυ. Αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης αυτοβιογραφίας του Εβραίου Πολωνού μουσικού, Βουαντίσουαφ Σπίλμαν ''(Wladyslaw Szpilman, 1911 – 2000 ). ''
Η ταινία βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ των Καννών με τον Χρυσό Φοίνικα, ενώ διεκδίκησε επτά βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ), ανάμεσα στα οποία και αυτό της καλύτερης ταινίας. Τελικά κέρδισε τρία: Καλύτερης σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου και Α’ Ανδρικού Ρόλου, με τον Μπρόντυ να αποτελεί το νεαρότερο ηλικιακά ηθοποιό που έχει λάβει το βραβείο αυτό. Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως η ταινία κέρδισε επίσης επτά Βραβεία Σεζάρ, ανάμεσα στα οποία αυτά της Καλύτερης ταινίας, Καλύτερης σκηνοθεσίας και Α’ Ανδρικού Ρόλου, χαρίζοντας στον Μπρόντυ ακόμη μια ασυνήθιστη πρωτιά: αυτή του πρώτου Αμερικανού που παίρνει αυτή τη διάκριση.
Υπόθεση
Ο Βουαντίσουαφ Σπίλμαν, ένας διάσημος Εβραιοπολωνός πιανίστας που δουλεύει στον ραδιοφωνικό σταθμό της Βαρσοβίας, βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει με το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία, τον Σεπτέμβριο του 1939. Αφού ο ραδιοφωνικός σταθμός καταστρέφεται από τις εκρήξεις, ο Βουαντίσουαφ επιστρέφει σπίτι όπου και μαθαίνει ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία έχουν κηρύξει πόλεμο ενάντια στη Γερμανία. Πιστεύοντας ότι ο πόλεμος θα τελειώσει γρήγορα, αυτός και η οικογένειά του γιορτάζουν το γεγονός.
Ωστόσο κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής που λαμβάνει χώρα τους επόμενους μήνες, οι συνθήκες διαβίωσης των Εβραίων σταδιακά χειροτερεύουν και τα δικαιώματά τους περιορίζονται: κάθε οικογένεια επιτρέπεται να έχει ένα ελάχιστο χρηματικό ποσό, όλοι πρέπει να φοράνε ένα περιβραχιόνιο με το Αστέρι του Δαβίδ για να ξεχωρίζουν και να υπομένουν αδιαμαρτύρητα διάφορες ταπεινώσεις. Ώσπου τελικά το 1940, συγκεντρώνονται όλοι στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Εκεί αντιμετωπίζουν την πείνα, την καταδίωξη και τον εξευτελισμό από τους Ναζί και τον συνεχή φόβο του θανάτου ή βασανισμού. Σύντομα, τους πηγαίνουν στις εγκαταστάσεις εξολόθρευσης στην Τρεμπλίνκα. Ο Βουαντίσουαφ σώζεται την τελευταία στιγμή από έναν αστυνομικό του εβραϊκού γκέτο, που τυγχάνει να είναι οικογενειακός φίλος. Μακριά πλέον από την οικογένειά του, παραμένει στο γκέτο ως εργάτης-σκλάβος στις γερμανικές μονάδες κατασκευής ενώ αργότερα αφήνεται στη βοήθεια όσων μη-Εβραίων γνωστών του τον θυμούνται ακόμα.
Ένα χρόνο μετά, η ζωή στη Βαρσοβία γίνεται όλο και χειρότερη. Η πολωνική αντίσταση γνωρίζει αποτυχίες ενάντια στη γερμανική κατοχή, κάτι που οδηγεί στη ραγδαία μείωση του πληθυσμού. Ο Σπίλμαν εν τω μεταξύ, αγγίζει το θάνατο λόγω αρρώστιας (ίκτερου) και υποσιτισμού. Μετά την απομάκρυνση όλου του πληθυσμού της Βαρσοβίας και των Γερμανών λόγω του ρωσικού στρατού που πλησιάζει, μένει εντελώς μόνος.
Τριγυρνά στα λιγοστά σπίτια που δεν έχουν καταστραφεί εντελώς και ψάχνει για φαγητό. Ενώ προσπαθεί απεγνωσμένα να ανοίξει μια κονσέρβα διαπιστώνει με τρόμο πως κάποιος τον παρακολουθεί. Ωστόσο δεν ήταν η περίπολος, αλλά ένας ένστολος Γερμανός, ο Βιλμ Χόσενφελντ. Ο Σπίλμαν έχει παραλύσει στην ιδέα του θανάτου, αλλά ο Γερμανός του ζητά απλά να του παίξει κάτι στο πιάνο. Ο Σπίλμαν, μια σκιά πλέον του παλιού εαυτού του, παίζει την Μπαλάντα του Σοπέν σε Σολ Μινόρε. Ο Γερμανός συγκινημένος του επιτρέπει να συνεχίσει να κρύβεται στη σοφίτα και του φέρνει τακτικά φαγητό, σώζοντάς του τη ζωή.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι Γερμανοί αναγκάζονται να υποχωρήσουν λόγω του Κόκκινου Στρατού. Στην τελευταία τους συνάντηση, ο Γερμανός ρωτά τον Σπίλμαν το όνομά του και όταν εκείνος του απαντά, αναφωνεί πως είναι ταιριαστό όνομα για πιανίστα (το Szpilman είναι ομόφωνο του γερμανικού spielmann που σημαίνει «αυτός που παίζει»), και του υπόσχεται πως θα τον ακούει στο ραδιόφωνο. Επίσης του δίνει το σακάκι του, κάτι που παραλίγο να αποβεί μοιραίο αφού οι Πολωνοί τον μπερδεύουν για Γερμανό και τον πυροβολούν. Όταν αντιλαμβάνονται ότι είναι Πολωνός τον ρωτούν γιατί φοράει γερμανικό σακάκι και εκείνος απαντά απλά «κρυώνω».
Σε ένα κοντινό στρατόπεδο συγκέντρωσης, ο Γερμανός ευεργέτης του Σπίλμαν βρίσκεται εκεί μαζί με πολλούς άλλους Γερμανούς και παρακαλεί έναν Πολωνό μουσικό να μιλήσει στον Σπίλμαν για να τον ελευθερώσει. Ο Σπίλμαν, που πλέον εργάζεται ξανά στον ραδιοφωνικό σταθμό, φτάνει πολύ αργά. Όλοι οι αιχμάλωτοι έχουν μεταφερθεί χωρίς να αφήσουν ίχνος πίσω τους. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, ο Βουαντίσουαφ Σπίλμαν θριαμβεύει παίζοντας Σοπέν μπροστά σε ένα μεγάλο κοινό. Στους τίτλους τέλους μαθαίνουμε πως ο Σπίλμαν παρέμεινε στη Βαρσοβία όπου πέθανε το 2000 σε ηλικία 88 ετών και πως ο Γερμανός ευεργέτης του πέθανε το 1952 σε ένα Σοβιετικό στρατόπεδο, μετά από απάνθρωπα βασανιστήρια επτά χρόνων, σε κατάσταση πλήρους ψυχικής διαταραχής. Συν τοις άλλοις είχε υποστεί και ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο Σπίλμαν τον έψαχνε για έναν χρόνο. Το 1950 έμαθε το όνομά του και προσπάθησε να τον απελευθερώσει, χωρίς όμως επιτυχία. Το 1957 επισκέφθηκε την οικογένειά του στη Δυτική Γερμανία.
Παραγωγή
thumb|250px|Ο Έντριαν Μπρόντυ στο ρόλο του Βουαντίσουαφ Σπίλμαν, στην ταινία "Ο Πιανίστας" (2002). Η ιστορία ήταν προσωπική υπόθεση για τον σκηνοθέτη, Ρόμαν Πολάνσκι, που ξέφυγε από το γκέτο της Κρακοβίας όντας παιδί, μετά τον θάνατο της μητέρας του. Τελικά έζησε στον αχυρώνα ενός αγρότη μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο πατέρας του άγγιξε τον θάνατο στα στρατόπεδα, αλλά τελικά επανενώθηκε με τον γιο του μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η φωτογραφία της ταινίας ξεκίνησε στις 9 Φεβρουαρίου 2001 στο Πότσδαμ της Γερμανίας. Το γκέτο της Βαρσοβίας και η πόλη που το περιτριγύριζε δημιουργήθηκαν σε στούντιο όπως ακριβώς έδειχναν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Παλαιοί σοβιετικοί στρατώνες χρησιμοποιήθηκαν για να αναδημιουργηθεί η πόλη, καθώς επρόκειτο να καταστραφούν έτσι κι αλλιώς.
Οι πρώτες λήψεις έγιναν στους παλιούς στρατώνες. Λίγο μετά, οι δημιουργοί μεταφέρθηκαν σε μια βίλα στο Πότσδαμ, που αναπαράστησε το σπίτι όπου ο Σπίλμαν συνάντησε τον Χόσενφελντ. Στις 2 Μαρτίου 2001, τα γυρίσματα μεταφέρθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο στρατιωτικό νοσοκομείο στο Μπέλιτς της Γερμανίας. Εκεί γυρίστηκαν οι σκηνές κατά τις οποίες οι στρατιώτες καταστρέφουν το νοσοκομείο με φλογοβόλα. Στις 15 Μαρτίου επέστρεψαν στο πρώτο στούντιο. Η πρώτη σκηνή που γυρίστηκε εκεί αφορούσε την αντίσταση των Εβραίων του Γκέτο, η οποία τελικά κατανικήθηκε από τους Ναζί. Η σκηνή ήταν πολύπλοκη και απαιτητική τεχνικά, καθώς περιελάμβανε επικίνδυνες σκηνές και εκρήξεις. Τα γυρίσματα στο στούντιο έλαβαν τέλος στις 26 Μαρτίου και ξανάρχισαν στη Βαρσοβία στις 29 Μαρτίου. Η Πράγα επιλέχτηκε για γυρίσματα καθώς έχει αρκετά κτίρια της εποχής. Το τμήμα καλλιτεχνικής διεύθυνσης βασίστηκε σε αυτά για να αναπλάσει την Πολωνία της εποχής με πινακίδες και αφίσες της περιόδου. Πρόσθετες λήψεις έγιναν γύρω από τη Βαρσοβία. Η σκηνή όπου ο Σπίλμαν, η οικογένειά του και εκατοντάδες Εβραίοι περιμένουν για να μεταφερθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γυρίστηκε στην τοπική Στρατιωτική Ακαδημία.
Η φωτογραφία ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο 2001 και ακολουθήθηκε από μήνες πρόσθετης επεξεργασίας στο Παρίσι, όπου ο Πολάνσκι γεννήθηκε και πλέον κατοικεί μόνιμα.
Κυκλοφορία
Ο Πιανίστας έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών, στις 24 Μαΐου 2002, όπου και κέρδισε τη μέγιστη διάκριση, το Χρυσό Φοίνικα. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ενώ σε DVD από την Sony Pictures Home Entertainment Hellas στις 26 Μαΐου 2003 σε μια απλή έκδοση χωρίς πρόσθετο περιεχόμενο πέραν του τρέιλερ. Το 2006, κυκλοφόρησε μια διπλή συλλεκτική έκδοση, ως μέρος της σειράς I love Cinema – Μαγεία από όλο τον κόσμο, ξανά από την Sony Pictures Home Entertainment Hellas, και ουσιαστικά ήταν μια σύμπτυξη της ευρωπαϊκής και της αμερικάνικης έκδοσης όσον αφορά τα extras. Στις 21 Οκτωβρίου 2007, κυκλοφόρησε ως ένθετο στην εφημερίδα «Το Βήμα» σε χάρτινη θήκη χωρίς πρόσθετο περιεχόμενο.
Βραβεύσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Βραβεία Ιαπωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Βραβεία BAFTA Βράβευση:
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Βοστώνης Βράβευση:
Φεστιβάλ των Καννών Βράβευση:
Βραβεία Σεζάρ Βράβευση:
Ευρωπαϊκά Κινηματογραφικά Βραβεία Βράβευση:
Χρυσές Σφαίρες Υποψηφιότητα:
Βραβεία Γκόγια Βράβευση:
Βραβεία Εθνικής Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πολωνία Κατηγορία:Γερμανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Πολωνία
Γιόχαν Κρόιφ
Ο Χέντρικ Γιοχάνες Κρόιφ OON (ολλανδικά: Hendrik Johannes Cruijff, προφορά: ˈjoːɦɑn ˈkrœyf, διεθνής απόδοση: Cruyff, 25 Απριλίου 1947 – 24 Μαρτίου 2016) ήταν Ολλανδός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Θεωρείται ευρέως ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών και στο ανώτατο επίπεδο στην ποδοσφαιρική ιστορία. Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των καλύτερων ποδοσφαιριστών του 20ού αιώνα κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω μόνο από τον Πελέ και ήταν ο καλύτερος Ευρωπαίος. Επίσης, εκλέχθηκε τρίτος καλύτερος παίκτης του 20ού αιώνα και πρώτος Ευρωπαίος σε ειδική ψηφοφορία του περιοδικού France Football, ανάμεσα στους νικητές της Χρυσής Μπάλας. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας έγινε προπονητής με μεγάλες επιτυχίες στο υψηλότερο επίπεδο θεωρούμενος ως ένας από τους σημαντικότερους με ιδιαίτερη επιρροή στη σύγχρονη ιστορία του αθλήματος. Το 2019 ψηφίστηκε τέταρτος καλύτερος προπονητής όλων των εποχών από το France Football με πρώτο το δάσκαλό του Ρίνους Μίχελς.
Έχοντας αναδειχθεί από τις ακαδημίες του Άγιαξ έφτασε με το σύλλογο στην κορυφή του ποδοσφαιρικού στερεώματος πρωταγωνιστώντας στην ανάδειξη της πιο δημοφιλούς και επιτυχημένης μορφής του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Η μεταγραφή του στη Μπαρτσελόνα έγινε με ποσό-ρεκόρ και οδήγησε την καταλανική ομάδα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος μετά από 14 χρόνια. Έχοντας κερδίσει σε συλλογικό επίπεδο όλους τους εγχώριους και διεθνείς τίτλους, όπως Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ολλανδίας, Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ισπανίας, Ευρωπαϊκό Σούπερ Κύπελλο και Διηπειρωτικό Κύπελλο και με εντυπωσιακές εμφανίσεις στο μοναδικό Παγκόσμιο Κύπελλο που αγωνίστηκε, αυτό του 1974, θεωρείται από ορισμένους ως ο σπουδαιότερος του αθλήματος όλων των εποχών. Το 1998 η FIFA τον εξέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα.
Αυτό που έκανε τον Κρόιφ κορυφαίο ως παίκτη δεν ήταν μόνο ο τρόπος που αγωνιζόταν, αλλά η επίγνωση του γηπέδου και η επιρροή του στην ανάπτυξη του παιχνιδιού που τον χαρακτήριζε. Δεν έπαιζε ποτέ σε σταθερή θέση, αλλά περιπλανιόταν στο γήπεδο, αναδυόμενος όπου χρειαζόταν και συχνά με καταστροφικό για τους αντιπάλους αποτέλεσμα. Η επιδεξιότητά του με την μπάλα ήταν εξίσου αξιοσημείωτη. Καινοτόμος και ιδεαλιστής, μία επαναστατική παρουσία στο άθλημα, αρχικά ως παίκτης, αργότερα ως προπονητής στους δύο μεγάλους συλλόγους που κυρίως αγωνίστηκε (Άγιαξ και Μπαρτσελόνα, με την οποία γνώρισε τις σημαντικότερες επιτυχίες συμπεριλαμβανομένου του πρώτου Κυπέλλου Πρωταθλητριών στην ιστορία του σωματείου), άφησε αξιοθαύμαστη κληρονομιά - αυτή ενός ποδοσφαιριστή που πέτυχε σχεδόν τα πάντα ασκώντας μεγάλη επιρροή στη διαμόρφωση του αθλήματος όπως το γνωρίζουμε σήμερα και με μία εθνική ομάδα που άλλαξε την τροχιά της στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Η άποψη ότι είναι ο άνθρωπος που «επανεφηύρε» το ποδόσφαιρο, υποστηρίζεται από πολλούς ειδικούς τόσο ώστε να χαρακτηρίζεται ως σημαντικότερη φυσιογνωμία στο χώρο του αθλήματος αμφισβητώντας το στερεότυπο ότι κανένα άτομο δεν είναι μεγαλύτερο από ένα σύλλογο.
Τα πρώτα χρόνια στην Ολλανδία
Ο Γιόχαν Κρόιφ (ολλανδικά: Johan Cruijff), γεννήθηκε στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, στη συνοικία Μπέτοντορπ (στην κυριολεξία σημαίνει τσιμεντένιο χωριό έχοντας κατασκευαστεί μεταξύ της δεκαετίας του 1920 και των αρχών του 1930 την περίοδο του Μεσοπολέμου ). Η οικογένειά του ήταν χαμηλού εισοδήματος, ο πατέρας του οπωροπώλης, ενώ η μητέρα του δούλευε ως καθαρίστρια στο γήπεδο του Άγιαξ. Ο πατέρας του ήταν οπαδός της ομάδας και ο μικρός Γιόχαν είχε την πρώτη του επαφή, όταν σε ηλικία πέντε ετών πήγαν μαζί ένα καλάθι με φρούτα στους τους παίκτες καθώς το σπίτι του ήταν αρκετά κοντά στο γήπεδο. Στις αρχές του 1959 πέθανε ο πατέρας του, γεγονός που επιδείνωσε τα οικονομικά της οικογένειας. Η μητέρα του αναγκάστηκε να δουλέψει στο σύλλογο και έπαιρνε μαζί της το Γιόχαν τον οποίο ενθάρρυνε να αφοσιωθεί στο άθλημα. Η μητέρα ξεκίνησε μια σχέση με τον Χενκ Άνγκελ, επίσης εργαζόμενο στο σύλλογο. Ο Κρόιφ δημιούργησε στενό δεσμό με τον «θείο Χενκ», αναφερόμενος μερικές φορές σε αυτόν ως «δεύτερο πατέρα» του. Ο νεαρός Γιόχαν έκανε βοηθητικές δουλειές στο γήπεδο, αλλά πάντα έπαιρνε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια μαζί ευελπιστώντας σε ευκαιρίες να παίξει με τους παίκτες της ομάδας, κάτι που τελικά συνέβαινε αρκετές φορές. Ο προπονητής της ομάδας νέων του Άγιαξ, Τζόνι βαν ντερ Βέεν, παρατήρησε πρώτος το εκκολαπτόμενο ταλέντο και το ενέταξε στις ακαδημίες του συλλόγου. Σε ηλικία 13 ετών σταμάτησε το σχολείο και άρχισε να δουλεύει ως υπάλληλος μερικής απασχόλησης σε μεγάλο εμπορικό κατάστημα. Ως 15χρονος ήταν ανάμεσα στα παιδιά που μάζευαν τη μπάλα (ball boy) του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1962 που διεξήχθη στο Άμστερνταμ ανάμεσα στη Μπενφίκα και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Εκείνη την ημέρα έγινε μάρτυρας της συνεχούς κίνησης και του οράματος του μεγάλου Αργεντινού επιθετικού Αλφρέδο Ντι Στέφανο αποκτώντας έτσι ένα κορυφαίο πρότυπο. Συνέχισε τον αθλητισμό ασχολούμενος και με το μπέιζμπολ αλλά η κατάκτηση του πρωταθλήματος με την ομάδα των νέων το 1963 τον κράτησε οριστικά στο ποδόσφαιρο. Υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο την ημέρα των 16ων γενεθλίων του, ο δεύτερος στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας.
Το 1964 έπειτα από εισήγηση του Άγγλου προπονητή Βικ Μπάκινγκχαμ, προωθήθηκε στη πρώτη ομάδα του Άγιαξ και έκανε το ντεμπούτο του στον αγώνα πρωταθλήματος με αντίπαλο τη GVAV (μετέπειτα ΦΚ Χρόνινγκεν) στις 15 Νοεμβρίου 1964 σημειώνοντας το μοναδικό τέρμα της ομάδας στο τελικό 3–1. Παρ' αυτά, ο έμπειρος και επιτυχημένος Άγγλος προπονητής βοήθησε τον έφηβο (ακόμα) παίκτη στα πρώτα του βήματα.
Η εγχώρια καθιέρωση με τον Άγιαξ
Την επόμενη χρονιά με νέο προπονητή το Ρίνους Μίχελς, οι αλλαγές στην ομάδα με κύρια χαρακτηριστικά τον πλήρη επαγγελματισμό και την αυστηρή πειθαρχία, έδωσαν τη δυνατότητα στον Κρόιφ και το σπουδαίο του ταλέντο να κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Ο Μίχελς, που ανέλαβε την ομάδα στις 22 Ιανουαρίου 1965, είχε φιλόδοξα σχέδια και πρωτοπόρες ιδέες βασιζόμενος σε ένα νεανικό σύνολο. Οι περισσότεροι των παικτών προέρχονταν από τις ακαδημίες του συλλόγου. Ειδικά για τον Κρόιφ, ο νέος προπονητής ετοίμασε ένα πρόγραμμα σωματικής άσκησης σχεδιασμένο στην ανάπτυξη του συγκριτικά αδύναμου κορμιού του, έτσι ώστε να είναι σε θέση να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της επαγγελματικής καριέρας. Ξεκινώντας με τον Κρόιφ στη βασική ενδεκάδα, η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα μένοντας αήττητη για 16 συνεχόμενους αγώνες και με τον ίδιο να σημειώνει 25 γκολ στους 23 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετείχε. Την αγωνιστική περίοδο 1966–67 η ομάδα σταθεροποιήθηκε στην κορυφή του ολλανδικού ποδοσφαίρου κερδίζοντας το νταμπλ και σημειώνοντας 122 τέρματα στο πρωτάθλημα (σε 34 αγώνες), ρεκόρ έως τώρα ακατάρριπτο με τον Κρόιφ να αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ με 33 γκολ, όπως και του Κυπέλλου με πέντε γκολ εξασφαλίζοντας δικαιωματικά και τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της χρονιάς στην Ολλανδία για πρώτη φορά. Το διάστημα 8 Μαΐου έως 26 Δεκεμβρίου 1966 σκόραρε σε 17 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος, επίδοση που τότε ήταν η δεύτερη καλύτερη όλων των εποχών (τώρα τρίτη). Συμπεριλαμβανομένων και των άλλων επίσημων αγώνων το σύνολο ήταν 41 τέρματα σε ισάριθμους αγώνες, η δεύτερη τότε καλύτερη επίδοση στην ιστορία του συλλόγου. Το 1967–68 η ομάδα ήταν και πάλι πρωταθλήτρια και ο Κρόιφ τρίτος σκόρερ της Έρεντιβιζι με 25 τέρματα. Η απόκτηση του Γιόχαν Νέσκενς το 1970 διευκόλυνε το έργο του και του επέτρεψε να δημιουργήσει «μαγικές στιγμές». Όσο οι παίκτες του «Αίαντα» είχαν την μπάλα στην κατοχή τους, απλώνονταν στο γήπεδο προσπαθώντας να «μεγαλώσουν» τεχνητά τις πραγματικές του διαστάσεις, με την αλληλοκάλυψη να αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα επιτυχίας. Αντίθετα, όταν έχαναν την κατοχή της μπάλας, πίεζαν προς την αντίπαλη περιοχή και σε ασφυκτικό βαθμό, προσπαθώντας να «μικρύνουν» τις διαστάσεις του γηπέδου, δίνοντας έτσι έμφαση στην παράμετρο «χώρος». Στην άμυνα η χρήση του οφσάιντ απέκτησε αυξανόμενη σημασία με όλους να συμμετέχουν. Ο Κρόιφ έγινε ο φυσικός ηγέτης της ομάδας αλλά και εκτελεστής, καθώς σε 318 επίσημες εμφανίσεις σημείωσε 250 γκολ σε διάστημα εννέα ετών. Στις 29 Νοεμβρίου 1970 σημείωσε έξι τέρματα στον αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της ΑΖ Άλκμααρ που έληξε με 8–1, επίδοση ρεκόρ πρωταθλήματος που διατηρήθηκε 37 χρόνια.
thumb|300px|Ο Κρόιφ σε αγώνα του πρωταθλήματος του 1970 ανάμεσα σε δύο αντιπάλους
Η παρουσία του Μίχελς στην ομάδα επαναπροσδιόρισε σταδιακά τη θέση του: αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός αλλά το πολύπλευρο ταλέντο του του έδινε πολλές δυνατότητες παίζοντας είτε στο βάθος της επίθεσης ή καλύπτοντας όταν είναι απαραίτητο, πηγαίνοντας συχνά στα πλάγια ή παραμένοντας σε θέση μέσου προκειμένου να οργανώσει επιθετική πρωτοβουλία επιστρέφοντας στον κεντρικό του ρόλο, ανάλογα με την κατάσταση του αγώνα. Αυτός ο τρόπος λειτουργίας ήταν ο θεμέλιος λίθος στο νέο σύστημα του αθλήματος που ονομάστηκε ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο και άρχισε να γίνεται σταδιακά εμφανής από το δεύτερο χρόνο παρουσίας του Μίχελς έχοντας ως σημαντικότερο εκφραστή της φιλοσοφίας τον ταλαντούχο νεαρό Κρόιφ. Στο επίκεντρο της λογικής του προπονητή ήταν ότι όλοι οι παίκτες θα έπρεπε να είναι σε θέση να κάνουν σχεδόν τα πάντα εντός του αγωνιστικού χώρου. Ο Μίχελς (που σε δεδομένη στιγμή είχε πει ότι «δεν έχω ομάδα χωρίς τον Κρόιφ» ), αντιλήφθηκε ότι η ανάπτυξη των δεξιοτήτων και γνώσεων του Κρόιφ δεν θα έπρεπε να περιοριστούν, αλλά αντίθετα να αξιοποιηθούν σε ένα σύστημα που θα διαμορφώνοταν γύρω του ως ενορχηστρωτή ενός συνόλου που θα λειτουργούσε με τον πιο αρμονικό τρόπο. Ο Κρόιφ σύντομα αντιλήφθηκε ότι στο ποδόσφαιρο πρέπει να αναλύει κανείς τα λάθη του, να παίρνει μαθήματα και να προχωρεί χωρίς απογοήτευση, στοιχεία που τον έκαναν να επιδιώκει συνεχώς τη βελτίωσή του. Η σταδιακή ενδυνάμωσή του (το βάρος του ανέβηκε στα 70–71 κιλά) του επέτρεπε να ανταποκρίνεται στους πολλαπλούς ρόλους. Ήταν πολύ γρήγορος με εξαιρετική ικανότητα επιτάχυνσης, εξυπνάδα, φαντασία και πολύ υψηλή τεχνική κατάρτιση, την κορυφαία της εποχής του. Ιδιαίτερα διορατικός, έβλεπε χώρους και θέσεις στο γήπεδο που άλλοι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές δεν μπορούσαν να διακρίνουν. Αυτό του επέτρεπε να είναι όχι μόνο ο ίδιος επικίνδυνος αλλά να δίνει την ευχέρεια και στους συμπαίκτες του να αναδυθούν και λειτουργικά να βελτιωθούν. Τα χαρακτηριστικά του αυτά μαζί με τα ηγετικά του προσόντα οδήγησαν σε ένα τρόπο ανάπτυξης του παιχνιδιού της ομάδας που είχε πάντα αυτόν σε κυρίαρχο ρόλο με σταδιακά αυξανόμενη ευθύνη με τον προπονητή να του παρέχει ελευθερία κινήσεων και πρωτοβουλιών. Αδύναμο κομμάτι του αγωνιστικού του ταλέντου ήταν οι περιορισμένες δυνατότητες στο ψηλό παιχνίδι. Η αποχώρηση του Μίχελς το 1971 αύξησε τη σημασία του ρόλου του στη λειτουργικότητα της ομάδας, η οποία κινήθηκε πιο ελεύθερα.
Η διεθνής καταξίωση
Μετά από τρία συνεχή πρωταθλήματα με την ομάδα του, ήρθε και η ευρωπαϊκή αναγνώριση. Η αρχή θεωρείται ότι έγινε στην πορεία του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών της περιόδου 1966–67 με τη συντριπτική νίκη στο Άμστερνταμ επί της πρωταθλήτριας Αγγλίας Λίβερπουλ στη φάση των "16" με 5–1 μέσα σε πυκνή ομίχλη και με ισοπαλία 2–2 στο Λίβερπουλ (με δύο γκολ του Κρόιφ, είχε σημειώσει ένα στον πρώτο αγώνα) παίρνοντας έτσι την πρόκριση αλλά επιβεβαιώθηκε το 1969. Ο προπονητής της αγγλικής ομάδας Μπιλ Σάνκλι σχολίασε τότε πως ήταν σα να ρίχνουν πέτρες στον άνεμο την προσπάθεια να τον μαρκάρουν οι αμυντικοί του. Στα προημιτελικά εκείνης της διοργάνωσης η ολλανδική ομάδα και ο Κρόιφ κλόνισαν την ισχύ των παλαιών δυνάμεων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου με την επικράτηση επί της Μπενφίκα, δύο φορές κατόχου του τίτλου μετά από ήττα στο Άμστερνταμ (1–3, με γκολ του Κρόιφ) και μία απρόσμενη νίκη στη Λισσαβόνα με το ίδιο σκορ και δύο τέρματα δικά του, που έδωσαν την τελική πρόκριση στον Άγιαξ. Στις 28 Μαΐου, ο 22χρονος ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στον πρώτο τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών απέναντι στη Μίλαν, αλλά η συγκριτικά πιο έμπειρη ιταλική ομάδα επικράτησε με 4–1. Η προσπάθεια όμως για την ευρωπαϊκή επιτυχία κόστισε την απώλεια και των δύο εγχώριων τίτλων εκείνη τη χρονιά, όμως το 1969–70 ενισχύθηκε μεταγραφικά και επανήλθε στην κορυφή με την κατάκτηση του δεύτερου νταμπλ, ο δε Κρόιφ ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με 23 τέρματα και 33 συνολικά σε όλες τις διοργανώσεις. Το 1970–71 ο Άγιαξ έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης νικώντας στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών τον Παναθηναϊκό του Φέρεντς Πούσκας με 2–0, επιτυχία που επαναλήφθηκε το 1972 απέναντι στην Ίντερ με το ίδιο αποτέλεσμα και δύο δικά του γκολ. Αυτή η νίκη ώθησε τις ολλανδικές εφημερίδες να ανακοινώσουν την κατάρρευση του ιταλικού τρόπου αμυντικού ποδοσφαίρου γνωστού ως κατενάτσιο που είχε αρχίσει να κυριαρχεί τη δεκαετία του 1960 απέναντι στο ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο. Σε εκείνη τη διοργάνωση ο Κρόιφ ήταν και πρώτος σκόρερ με πέντε τέρματα, ενώ ήταν ο πρώτος από τους δύο μόνο παίκτες που πέτυχε ευρωπαϊκό τρεμπλ, ενώ ταυτόχρονα ήταν ο πρώτος σκόρερ και στις τρεις διοργανώσεις. Παρά τις πολλαπλές ατομικές και συλλογικές επιτυχίες εκείνης της χρονιάς ήταν τέταρτος στην ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας μετά από τρεις διεθνείς Γερμανούς πρωταθλητές Ευρώπης, βραβείο που είχε ήδη κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά.
thumb|Πρωταθλητής Ευρώπης το 1973 απέναντι στη Γιουβέντους, τη φανέλα της οποίας φορά μετά από την πατροπαράδοτη αλλαγή μετά το τέλος του αγώνα