cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μη πτητική μνήμη τυχαίας προσπέλασης
Το floating-gate transistor
Σύντομα εμφανίστηκε μια βελτιωμένη έκδοση της EPROM, η EEPROM. Το επιπλέον γράμμα «E» σημαίνει «electrically» (ηλεκτρικά), αναφερόμενο στη δυνατότητα επαναφοράς της κατάστασης της EEPROM με χρήση ηλεκτρισμού αντί για υπεριώδες φως, κάνοντας τις συσκευές πολύ πιο εύχρηστες στην πράξη. Τα bit επαναφέρονται στην αρχική κατάσταση με την εφαρμογή ακόμα υψηλότερης τάσης μέσω των άλλων ακροδεκτών του transistor (συγκεκριμένα των ακροδεκτών source και drain). Αυτός ο παλμός υψηλής ισχύος, στην πράξη, απορροφά τα ηλεκτρόνια μέσω του μονωτή, επιστρέφοντας έτσι στην αρχική κατάσταση. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία έχει το μειονέκτημα της μηχανικής φθοράς του chip οπότε τα συστήματα μνήμης τα οποία είναι βασισμένα σε floating-gate transistor έχουν γενικά λίγους κύκλους εγγραφών, της τάξης των 105 για κάθε ξεχωριστό bit.
Μια προσέγγιση για το ξεπέρασμα του περιορισμένου αριθμού εγγραφών είναι η χρήση κανονικής SRAM, το κάθε bit της οποίας αποθηκεύεται σε ένα bit της EEPROM. Σε κανονική χρήση το chip λειτουργεί τόσο γρήγορα όσο και η SRAM και σε περίπτωση διακοπής ρεύματος τα δεδομένα μεταφέρονται γρήγορα στο κομμάτι της EEPROM, απ’ όπου φορτώνονται κατά την επόμενη εκκίνηση. Αυτά τα chip είχαν ονομαστεί NOVRAM από τους κατασκευαστές.
Η βάση της flash είναι πανομοιότυπη με την EEPROM, αλλά διαφέρει πολύ η εσωτερική διάταξη. Η flash επιτρέπει στη μνήμη της να γράφεται κατά μεγάλα κομμάτια, γεγονός που απλοποιεί την εσωτερική διασύνδεση και επιτρέπει μεγαλύτερη πυκνότητα. Η πυκνότητα της μνήμης αποθήκευσης είναι ο βασικός παράγοντας κόστους στα περισσότερα συστήματα υπολογιστών, και λόγω της flash έχει εξελιχθεί σε μια από τις χαμηλότερου κόστους συσκευές solid-state μνήμης που υπάρχουν. Ξεκινώντας από το 2000, η ζήτηση για ολοένα και μεγαλύτερες ποσότητες flash οδήγησε τους κατασκευαστές στη χρήση μόνο των πιο εξελιγμένων συστημάτων παραγωγής ώστε να αυξήσουν την πυκνότητα κατά το δυνατόν περισσότερο. Παρόλο που κάποια όρια στην κατασκευή αρχίζουν να μπαίνουν στο παιχνίδι, νέες τεχνικές «πολλαπλών bit» φαίνεται πως μπορούν να διπλασιάσουν ή να τετραπλασιάσουν την πυκνότητα ακόμα και στα υπάρχοντα πλάτη των γραμμών.
Νεότερες προσεγγίσεις
Ο περιορισμένος αριθμός κύκλων εγγραφών της flash και της EEPROM αποτελούν σοβαρό πρόβλημα για κάθε χρήση τύπου RAM. Επιπλέον, η υψηλή ισχύς που χρειάζεται για την εγγραφή των κελιών αποτελεί πρόβλημα για περιπτώσεις χαμηλής ισχύος, όπου η NVRAM συχνά χρησιμοποιείται. Επίσης, η ισχύς χρειάζεται χρόνο για να «χτιστεί» σε μια συσκευή γνωστή ως αντλία φόρτισης (charge pump), η οποία κάνει την εγγραφή δραματικά πιο αργή σε σχέση με την ανάγνωση, συχνά μέχρι και 1,000 φορές πιο αργή. Πολλά συστήματα μνήμης έχουν προταθεί για την κάλυψη αυτών των ελλείψεων.
Σιδηροηλεκτρική (ferroelectric) RAM
Μέχρι στιγμής το μόνο σύστημα που εντάχθηκε στην ευρεία παραγωγή είναι η σιδηροηλεκτρική RAM, ή αλλιώς F-RAM (πολλές φορές αναφέρεται και ως FeRAM). Η F-RAM είναι μια μνήμη τυχαίας προσπέλασης παρόμοια στην κατασκευή με την DRAM αλλά (αντί για το διηλεκτρικό επίπεδο που έχει η DRAM) περιέχει μία λεπτή σιδηροηλεκτρική (ferroelectric) μεμβράνη από τιτανικό ζιρκονικό μόλυβδο [Pb(Zr,Ti)O3], συχνά αναφερόμενο και ως PZT. Τα άτομα Zr/Ti στον PZT αλλάζουν πολικότητα μέσα σε ένα ηλεκτρικό πεδίο, δημιουργώντας έτσι έναν δυαδικό διακόπτη. Σε αντίθεση με τις συσκευές RAM, η F-RAM διατηρεί τα δεδομένα της μνήμης κατά την απουσία ή διακοπή ρεύματος, αφού ο κρύσταλλος PZT διατηρεί την πολικότητά του. Λόγω της κρυσταλλικής αυτής δομής, η F-RAM προσφέρει ξεχωριστές δυνατότητες σε σχέση με άλλες μη πτητικές μνήμες, συμπεριλαμβανομένης της εξαιρετικά υψηλής αντοχής (υπερβαίνοντας τις 1016 για συσκευές των 3.3 V), της εξαιρετικά χαμηλής κατανάλωσης (αφού η F-RAM δεν χρειάζεται αντλία φόρτισης όπως κάποιες άλλες μη πτητικές μνήμες), της ταχύτητας εγγραφής σε έναν κύκλο, και της ανεκτικότητας σε ακτινοβολία γάμμα. Η Ramtron International έχει αναπτύξει, έχει παραγάγει και έχει κατοχυρώσει άδεια για σιδηροηλεκτρική RAM (F-RAM), ενώ άλλες εταιρείες που έχουν κατοχυρώσει άδεια και παράγουν τεχνολογίες F-RAM είναι η Texas Instruments, η Rohm και η Fujitsu.
Magnetoresistive RAM
Μια άλλη προσέγγιση, για την οποία έγινε μεγάλη προσπάθεια ανάπτυξης, είναι η megnetoresistive μνήμη τυχαίας προσπέλασης, ή αλλιώς MRAM, η οποία χρησιμοποιεί μαγνητικά στοιχεία και γενικά λειτουργεί με τρόπο παρόμοιο με αυτόν του πυρήνα, τουλάχιστον για την τεχνολογία πρώτης γενιάς. Μόνο ένα chip MRAM έφτασε στο στάδια της παραγωγής μέχρι στιγμής: το τμήμα 4 Mbit της Everspin Technologies, το οποίο είναι μια πρώτης γενιάς MRAM που χρησιμοποιεί εγγραφές που προκαλούνται από πεδία σταυροειδών σημείων. Δύο δεύτερης γενιάς τεχνικές αναπτύσσονται αυτή την στιγμή: η Thermal Assisted Switching (TAS), η οποία αναπτύσσεται από την Crocus Technology, και η spin-transfer torque (STT) πάνω στην οποία δουλεύει η Crocus, η Hynix, η IBM και αρκετές άλλες εταιρείες. Η STT-MRAM φαίνεται να επιτρέπει πολύ μεγαλύτερες πυκνότητες από εκείνες της πρώτης γενιάς, αλλά μένει πίσω από την flash, όπως και η FeRAM, λόγω της πίεσης του τεράστιου ανταγωνισμού στην αγορά των flash.
RAM αλλαγής φάσης (phase-change)
Άλλη μια τεχνολογία τύπου solid-state που έχει προχωρήσει παραπάνω από την καθαρά πειραματική ανάπτυξη είναι η RAM αλλαγής φάσης, ή αλλιώς PRAM. Η PRAM είναι βασισμένη στον ίδιο αποθηκευτικό μηχανισμό με τα εγγράψιμα CD και DVD, αλλά διαβάζει την πληροφορία με βάση τις μεταβολές της ηλεκτρικής αντίστασης του υλικού και όχι της αλλαγές στις οπτικές του ιδιότητες. Η τεχνολογία αυτή έμεινε στην αφάνεια για αρκετό καιρό, και το 2006 η Samsung ανακοίνωσε την διαθεσιμότητα ενός τμήματος 512 Mbit, σημαντικά μεγαλύτερης χωρητικότητας τόσο συγκριτικά με την MRAM όσο και με την FeRAM. Η πυκνότητα αυτών των κομματιών φαίνεται να είναι μεγαλύτερη και από τις μοντέρνες flash συσκευές, αλλά η συνολική χωρητικότητα είναι χαμηλότερη λόγω της έλλειψης δυνατότητας κωδικοποίησης πολλών bit. Την ανακοίνωση αυτή ακολούθησαν αντίστοιχες ανακοινώσεις από την Intel και την STMicroelectronics, που έκαναν επίδειξη των δικών τους PRAM συσκευών στο Intel Developer Forum τον Οκτώβριο του 2006.
Μνήμη «σαρανταποδαρούσα» (millipede memory)
Ίσως μια από τις πιο καινοτόμες λύσεις είναι η μνήμη «σαρανταποδαρούσα», η οποία αναπτύχθηκε από την IBM. Η «σαρανταποδαρούσα» είναι ουσιαστικά μια διάτρητη κάρτα η οποία δημιουργείται με την βοήθεια της νανοτεχνολογίας ώστε να αυξήσει δραματικά την χωρητική πυκνότητα. Παρόλο που προβλεπόταν να κυκλοφορήσει το 2003, απροσδόκητα προβλήματα στην ανάπτυξη καθυστέρησαν την κυκλοφορία του μέχρι το 2005, όμως τότε δεν μπορούσε πια να ανταγωνιστεί την flash. Θεωρητικά η τεχνολογία αυτή προσφέρει δυνατότητα αποθήκευσης με πυκνότητα της τάξης του 1 Tbit/in2 (10 Tbit/cm2), μεγαλύτερη ακόμα και από τις καλύτερες τεχνολογίες σκληρών δίσκων που χρησιμοποιούνται αυτή την περίοδο (η τεχνολογία perpendicular recording προσφέρει 636 Gbit/in2 (4.1 Tbit/cm2) σύμφωνα με στοιχεία του Δεκεμβρίου του 2011 ), αλλά η επερχόμενη τεχνολογία θερμικής μαγνητικής εγγραφής (heat-assisted magnetic recording) και τα εικαστικά μέσα (patterned media) μαζί μπορούν να υποστηρίξουν πυκνότητες της τάξης των 10 Tbit/in2 (σχεδόν 100 Tbit/cm2). Ωστόσο, οι αργοί χρόνοι ανάγνωσης και εγγραφής για μνήμες τέτοιου μεγέθους φαίνεται πως περιορίζουν την τεχνολογία αυτή στη χρήση μόνο για αντικατάσταση των σκληρών δίσκων και δεν επιτρέπουν υψηλής ταχύτητας χρήσεις τύπου RAM, αν και σε έναν μεγάλο βαθμό το ίδιο ισχύει και για τις flash.
Άλλες
Ένα πλήθος από πιο εσωτερικές συσκευές έχουν προταθεί, συμπεριλαμβανομένης της Nano-RAM, η οποία είναι βασισμένη στην τεχνολογία νανοσωλήνων άνθρακα, αλλά αυτές είναι πολύ μακριά από κάποια εμπορική εφαρμογή. Τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν νανοδομές όπως οι κβαντικές κουκίδες (quantum dots), οι νανοσωλήνες άνθρακα (carbon nanotubes) και τα νανοκαλώδια (nanowires) σε σύγκριση με τις προγενέστερες τεχνολογίες (βασισμένες σε πυρίτιο) περιλαμβάνουν το μικροσκοπικό τους μέγεθος, την ταχύτητα και την πυκνότητά τους. Πρόσφατα έχουν αναπτυχθεί αρκετά σενάρια για συσκευές μνήμης μοριακής κλίμακας. Επιπλέον βλέπουμε ανανεωμένο ενδιαφέρον σε μνήμη τύπου silicon-oxide-nitride-oxide-silicon (SONOS).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνήμη υπολογιστή
Πιπέρι (αποσαφήνιση)
Με τον όρο πιπέρι μπορεί να αναφέρεται:
Κώστας Β. Σπανός
Ο '''Κώστας Β. Σπανός''' γεννήθηκε στη Δεσκάτη το 1943. Ασχολείται με ιστορικά, γλωσσικά και λαογραφικά θέματα της Θεσσαλίας και εκδίδει το περιοδικό Θεσσαλικό Ημερολόγιο με ανάλογο περιεχόμενο.
Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης και υπηρέτησε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση από το 1965 έως το 1997. Από το 1968 ασχολείται με την ιστορία της Θεσσαλίας. Έχει δημοσιεύσει, μέχρι τώρα, 539 μελέτες και άρθρα σε διάφορα περιοδικά τοπικής ή πανελλήνιας κυκλοφορίας (Μακεδονικά, Ελληνική Διαλεκτολογία, Ονόματα, Παρνασσός, Μικρασιατικά Χρονικά, Αιολικά Γράμματα, Θρακικά Χρονικά, Μακεδονικό Ημερολόγιο, Διαγώνιος) και σε τοπικές εφημερίδες και έχει συμμετάσχει σε 160 ιστορικά συνέδρια και ημερίδες.
Για τις γλωσσικές και λαογραφικές μελέτες του τιμήθηκε με έπαινο και δύο βραβεία από το Κέντρο Έρευνας της Ελληνικής Λαογραφίας και τη  Γλωσσική  Εταιρεία της Ακαδημίας, και με έπαινο από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Το 2000 βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την ενασχόλησή του με την Θεσσαλική Ιστορία και την έκδοση του Θεσσαλικού Ημερολογίου, το οποίο εκδίδει στη Λάρισα από το 1980, με 75 τόμους έως τώρα.. Το 2017 τον τίμησε η Περιφέρεια της Θεσσαλίας για την προσφορά του στην Ιστορία και στον Πολιτισμό της Θεσσαλίας.
Είναι μέλος του Ομίλου Φίλων της Θεσσαλικής Ιστορίας και της Ελληνικής Ονοματολογικής Εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Σπαράγγι
thumb|right|Λευκά και πράσινα σπαράγγια thumb|right|Φυσικό σπαράγγι Το σπαράγγι (Asparagus officinalis) ήταν γνωστό στην αρχαία Αίγυπτο καθώς έχουν βρεθεί τοιχογραφίες στις πυραμίδες όπου πιστεύεται ότι χρονολογούνται γύρω στο 5000 π.Χ. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το καλλιεργούσαν, μπορεί να ήταν και αυτοφυές.
Στη Μικρά Ασία πιστεύεται ότι καλλιεργήθηκε 2000 χρόνια πριν από την εποχή των Ρωμαίων, ήταν γνωστό φάρμακο για τον οδοντόπονο, καρδιοπάθεια, νύγματα εντόμων και άλλες περιπτώσεις. Από τη Μεσόγειο διαδόθηκε στη Βόρεια Ευρώπη και από εκεί στη Βόρεια Αμερική. Στη Βόρεια Ευρώπη διαδόθηκε η παραγωγή λευκών σπαραγγιών, ενώ στη Βόρεια Αμερική η καλλιέργεια πράσινου σπαραγγιού.
Δεν περιέχουν κορεσμένα λιπαρά ή χοληστερόλη. Είναι πολύ καλή πηγή φυτικών ινών, αφού μόλις τα 100 γρ. μπορούν να καλύψουν το 8% των ημερήσιων αναγκών μας. Αποτελούν εξαιρετική πηγή βιταμίνης Α, βιταμίνης C, βιταμίνης Ε, βιταμίνης Κ, θειαμίνης, ριβοφλαβίνης, νιασίνης και φυλλικού οξέος. Καλή πηγή μετάλλων και ιχνοστοιχείων όπως το σελήνιο, τον σίδηρο και φώσφορο, το κάλιο, τον χαλκό και το μαγγάνιο. Είναι καλή πηγή βιταμίνης Β6, ασβεστίου, μαγνησίου και ψευδαργύρου. Τέλος, είναι και φυτική πηγή πρωτεΐνης, με απόδοση 2γρ στα 100γρ λαχανικών.
Έχουν αντιφλεγμωνώδεις ιδιότητες και μπορούν να βελτιώσουν την αρτηριακή πίεση, την ευγλυκαιμική κατάσταση και την έχουν ευεργερτικά οφέλη στα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα. Βοηθάει πολύ στην μελανίνη στα μαλλιά αλλά και στο δέρμα λόγο του χαλκού που περιέχει.
Χρειάζεται όμως πολλή προσοχή στην κατανάλωσή τους, από όσους δεν μπορούν να μεταβολίσουν τις πουρίνες.
Τα σπαράγγια συλλέγονται την άνοιξη, μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου. Στο διαιτολόγιό σας μπορείτε να τα εντάξετε ως συνοδευτικό, σε σαλάτα, ορεκτικό ή σε ομελέτα σφουγγάτο (με αυγά).
Οι θεραπευτικές ιδιότητες του σπαραγγιού ήταν γνωστές από την αρχαιότητα, με ένθερμους υποστηρικτές τον Ιπποκράτη και τον Διοσκουρίδη. Αργότερα, το χρησιμοποίησαν οι φαρμακοποιοί παρασκεύαζαν ένα σιρόπι με βάση τα σπαράγγια και τα προωθούσαν ως διουρητικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Φυτά εισβολείς Κατηγορία:Ασπαραγοειδή
Τηλέμαχος Αλαβέρας
Ο Τηλέμαχος Αλαβέρας (30 Σεπτεμβρίου 1926 - 30 Ιουνίου 2007) ήταν βραβευμένος δοκιμιογράφος και συγγραφέας. Ανήκει στους Θεσσαλονικείς πεζογράφους της 1ης μεταπολεμικής γενιάς.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη της της Ανατολικής Ρωμυλίας (σημερινή Βουλγαρία) το 1926 και από τη βρεφική του ηλικία μέχρι το θάνατό του έζησε στη Θεσσαλονίκη. Το πρώτο του λογοτεχνικό έργο το εξέδωσε το 1947. Το 1952 εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων "Τα αγρίμια του άλλου δάσους" το οποίο πήρε πολύ καλές κριτικές. Το 1955 ιδρύεται το λογοτεχνικό περιοδικό "Νέα Πορεία" στο οποίο ήταν υπεύθυνος έκδοσης ως το θάνατό του. Για τη "Νέα Πορεία" τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Πέτρου Χάρη, το 2006. Έχει γράψει 16 συλλογές διηγημάτων και μυθιστορήματα, καθώς επίσης δοκίμια και ένα θεατρικό έργο. Το 1962 μαζί με άλλους ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε μέλος σε πολλά συμβούλια και επιτροπές γύρω από πνευματικά και καλλιτεχνικά θέματα, ενώ έκανε ομιλίες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τη λοιπή Ελλάδα. Το 1962 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και παρέμεινε στην θέση της γραμματείας έως το 1980 οπότε και εκλέχθηκε πρόεδρος, θέση που διατήρησε μέχρι το τέλος. Παντρεμένος με την ποιήτρια Ρούλα Αλαβέρα, απέκτησαν μαζί δύο παιδιά. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, φλαμανδικά, ιταλικά, βουλγαρικά, σουηδικά, σερβικά, πολωνικά. Πέθανε στις 30 Ιουνίου του 2007
Έργο
"Η αφηγηματική πεζογραφία του Αλαβέρα συνεχίζει και ανανεώνει την εσωτρέφεια και την παράδοση της εσωτερικότητας της Θεσσαλονίκης,                                                    καθορίζοντας ταυτόχρονα και το ατομικό του στίγμα. Πρωταγωνιστές είναι οι χώροι της πόλης. Φορτίζουν συγκινησιακά και ταυτόχρονα                                                      ενεργοποιούν την ιστορική μνήμη. Συναντούμε ποικίλες αναφορές στο φυσικό και δομημένο περιβάλλον της πόλης, στην ιστορία και την                                                        κοινωνική της δομή, στοιχεία τα οποία τελικά συγκροτούν το μύθο της λογοτεχνικής πόλης ."
Ο Αλαβέρας ανήκει στη γραμμή του μοντερνισμού και τα έργα του εντάσσονται στη λεγόμενη αστική πεζογραφία. Τα βιώματα και οι τραυματικές εμπειρίες απο την κατοχή, την αντίσταση και τον εμφύλιο, σημάδεψαν ανεξίτηλα το έργο του, το οποίο ανασυνθέτει λογοτεχνικά το μεταπολεμικό και μετεμφυλιακό τοπίο της Θεσσαλονίκης. Ανασυγκροτεί μέσα απο τα ονόματα την κατοχική Θεσσαλονίκη κατονομάζοντας τις πιο αντιπροσωπευτικές γειτονιές της. Το αγωνιστικό πρόσωπο της πόλης προβάλλουν οι ήρωές του, που δραστηριοποιούνται κυρίως στους χώρους του κέντρου της Θεσσαλονίκης.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ο Οίκος των Γιαγκελλόνων είναι δυναστικός Οίκος που τρία μέλη του ήταν μεγάλοι δούκες της Λιθουανίας, πέντε ήταν βασιλείς της Πολωνίας & μεγάλοι δούκες της Λιθουανίας, ένας βασιλιάς της Πολωνίας (μόνο), ένας βασιλιάς της Πολωνίας & της Ουγγαρίας, δύο βασιλείς της Ουγγαρίας & της Βοημίας και ένας άγιος, ο Καζίμιρ.
Αρχηγέτης τού Οίκου είναι ο Σκαλμάντας. Από τον εγγονό του Γκεντιμίνας ο Οίκος ονομάστηκε των Γκεντιμινιδών. Ήταν παγανιστές. Ο εγγονός αυτού Γιαγκιέλλο μεγάλος δούκας της Λιθουανίας βαπτίσθηκε [Β]Λαδίσλαος· με το γάμο του με την Γιαντβίγκα των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Πολωνίας, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Πολωνίας, έγινε βασιλιάς της χώρας. Οι απόγονοί του αποτελούν τον κύριο Οίκο των Γιαγκελλόνων.
Όνομα
Το όνομα προέρχεται από τον Γιογκάιλα, το πρώτο Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας που έγινε Βασιλιάς της Πολωνίας. Στην πολωνική, η δυναστεία είναι γνωστή ως Γιαγκελονόβι και το πατρώνυμο ως Γιαγκιελόντσικ, στα λιθουανικό ονομάζεται Jogailaičiai, στα Λευκορωσικά Яґайлавічы (Jagajłavičy), στα ουγγρικά Jagelló και στα τσεχικά Jagellonci, καθώς και Jagello ή Jagellon στην λατινική. Το Γιογκάιλα ετυμολογικά σημαίνει ισχυρός αναβάτης, από τις λιθουανικές λέξεις joti (πάω βόλτα) και gailus (δυνατός). [παραπομπή που απαιτείται]
Προδυναστικό παρασκήνιο
Η διακυβέρνηση των Πιαστ, η προηγούμενη δυναστεία που κυβέρνηση την Πολωνία (γύρω στο 962-1370) είχε τελειώσει με τον θάνατο του Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα. Οι Γκεντιμινίδες, άμεσοι προκάτοχοι των πρώτων Γιαγκελόνιων, ήταν ηγεμόνες της Λιθουανίας με τον τίτλο του Μεγάλου Δούκα. Το βασίλειο τους, το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, κατοικούταν κυρίως από Λιθουανούς και Ρουθήνιους.
Γενεαλογία Γιαγκελλόνων
Σημείωση: οι Γιαγκέλλο / Βλαδίσλαος (Β΄) και Στέφανος Μπάτορυ ήταν βασιλείς της Πολωνίας συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris)
Πηγές
Γιαγκελλονοι Κατηγορία:Πολωνική-Λιθουανική Ένωση
Ταπροβανή
μικρογραφία|200x200εσ|Η Ταπροβανή κατά την αναπαράσταση του [[Κλαύδιος Πτολεμαίος|Κλαύδιου Πτολεμαίου, βυζαντινό αντίγραφο του 1420]] Η Ταπροβανή (Ταπροβανᾶ ή Ταπροβανῆ) περιγράφεται από τους αρχαίους γεωγράφους ως μεγάλο νησί στον Ινδικό Ωκεανό. Ο Στράβων το τοποθετεί νότια της Ινδικής υποηπείρου. Το μήκος του νησιού εκτιμήθηκε κατά την αρχαιότητα σε περισσότερα από 5.000 στάδια Ο Στράβων συγκρίνει το μέγεθός του με το νησί της Βρετανίας. Στον βορρά και τον νότο του νησιού περιγράφονται βουνά (Γάλιβα όρη και Μαλέα όρη).
Η ταύτιση του Πτολεμαίου έγινε πηγή σύγχυσης, αλλά υποδεικνύεται ως η σημερινή Σρι Λάνκα στους μεσαιωνικούς χάρτες του Αλ-Μπιρούνι (1030) και του Ιντρίσι (1154), όπως και στα κείμενα του Μάρκο Πόλο (1292). Ωστόσο, στους χάρτες του μεσαίωνα, ο συρμός της χρήσης εκλατινισμένων ονομάτων και οριοθέτηση θέσεων με φανταχτερά στοιχεία συνέβαλε σε παράλογα σχέδια και σύγχυση σχετικά με το νησί και την ταύτισή του με την Σουμάτρα. Κατά τον δέκατο πέμπτο αιώνα ο Νικκολό ντε Κόντι ταύτισε κατά λάθος την Ταπροβανή με ένα πολύ μικρότερο νησί. Η Ταπροβανή/Κεϋλάνη/Σρι Λάνκα σημειώνεται σε χάρτη του 1507 του Μάρτιν Βαλντζεεμύλλερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Ινδικού Ωκεανού
Σχέσεις Ινδίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Ινδίας-Πολωνίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Δημοκρατίας της Ινδίας. Ιστορικά, οι σχέσεις ήταν γενικά φιλικές και χαρακτηρίζονται από κατανόηση και συνεργασία σε διεθνές μέτωπο.
Προέλευση: Εποχή των Ανακαλύψεων
Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Αναγέννησης του 16ου αιώνα και της Εποχής της Ανακαλύψεων στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας, ένας μικρός αριθμός Πολωνών ευγενών, πολιτικών, εμπόρων και συγγραφέων επισκέφθηκαν την Ινδία και προώθησαν το διαρκές ενδιαφέρον των Πολωνών για τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία, τις πνευματικές παραδόσεις, την τέχνη και τον πολιτισμό της Ινδίας. Ένας από τους πρώτους διπλωματικούς αξιωματούχους και ταξιδιώτες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που έκαναν πολωνική επαφή με την Ινδία - τότε υπό την κυριαρχία της Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας - ήταν ο Πολωνός ευγενής και πολιτικός Πάβεου Παλτσόφσκι, ο οποίος ήταν πολυετής βασιλικός αυλικός του Βασιλιά Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και καταγόταν από τον διακεκριμένο σιλεσικό ευγενή οίκο των Σασόφσκι. Άλλοι από αυτήν την περίοδο περιλαμβάνουν τον Έραζμ Κρετκόφσκι, έναν Πολωνό διπλωματικός εκπρόσωπος για τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1538 και βασιλικό καστελάνο των Μπζεστς Κουγιάφσκι και Γκνιέζνο και τον Κσίστοφ Παβλόφσκι, Πολωνό ναυτικό που παρείχε μια περιγραφή της Ινδίας που διατηρήθηκε στην πολωνική γλώσσα, η οποία καταγράφηκε σε επιστολή της 1569 σε άγνωστο άτομο. Ο Παβλόφσκι, που ήρθε στην Ινδία το 1569, άφησε μια στοιχειώδη περιγραφή της θαλάσσιας διαδρομής από το Γκντανσκ μέσω Πορτογαλίας (Λισαβόνα) προς την Ινδία (Γκόα) με τη μορφή μιας ολοκληρωμένης επιστολικής σχέσης με έναν φίλο στην Κρακοβία, που περιέγραψε τα έθιμα των «σκοτεινών» ανθρώπων. Μια συνέπεια αυτών των ταξιδιών έδωσε σύντομα αντήχηση της Ινδίας στην πολωνική λογοτεχνία.
Ήδη από το 1611, ο Πολωνός καθολικός ιερέας, μεταφραστής και ποιητής, Στανίσουαφ Γκροχόφσκι (1542-1612), δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Cudowne wiersze z indyjskiego jezyka (Θαυμάσιοι στίχοι από την ινδική γλώσσα). Ήταν μια μετάφραση της Μπαγκαβάτ Γκίτα, η οποία είχε προηγουμένως μεταφραστεί από τα σανσκριτικά στα μεσαιωνικά λατινικά από τον Ιταλό ποιητή και Ιησουίτη ιεραπόστολος Φρανσίσκο Μπέντσι (1542-1594), ο οποίος είχε μείνει στην Ινδία και αργότερα δίδαξε στο κολέγιο Ιησουιτών στο Πούουτουσκ της Πολωνίας, όπου ήταν καθηγητής.
19ος αιώνας
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, πολλά σανσκριτικά κλασικά μεταφράστηκαν στα πολωνικά και μια «Ιστορία της Αρχαίας Ινδίας» στα πολωνικά ήταν μια από τις πρώτες του είδους της που δημοσιεύθηκε στην Ευρώπη. Μια έδρα της σανσκριτικής γλώσσας ιδρύθηκε στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1893. Μελέτες και έρευνες σε ινδικές γλώσσες και λογοτεχνία αναπτύχθηκαν στα Πανεπιστήμια της Κρακοβίας, της Βαρσοβίας, του Βρότσουαφ και του Πόζναν. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Μαχαραγιάς του Τζοντχπούρ, ανέθεσε στον Πολωνό εικαστικό καλλιτέχνη Στέφαν Νόρμπλιν να διακοσμήσει το Παλάτι Ουμάιντ Μπαβάν με μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής, όπου τα έργα του ανακαλύφθηκαν ξανά στη δεκαετία του 1990. Ενώ έμεινε στην Ινδία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Νόρμπλιν ζωγράφισε επίσης προσωπογραφίες της τοπικής αριστοκρατίας και διακόσμησε τις κατοικίες τους.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού ήταν γνωστοί ως φωνητικοί υποστηρικτές του αγώνα της Πολωνίας κατά της εισβολής στην Πολωνία από τη Γερμανία, τη Σοβιετική Ένωση, την Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιγκ και ένα μικρό στρατό της Σλοβακίας που σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τόσο οι Ινδοί ιντελιγκέντσια όσο και οι Ινδοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι υποστήριζαν την αυτονομία και την ελευθερία της Πολωνίας όταν η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση κατέλαβαν την Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939. Πολλοί Πολωνοί πολίτες είχαν λάβει άσυλο στην Ινδία από Ινδούς μαχαραγιάδες. δεξιά|μικρογραφία| Η πρώην [[Πρόεδρος της Ινδίας, Πρατίμπα Πατίλ και ο πρώην Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι, παραχωρούν δήλωση τύπου μετά την υπογραφή μνημονίου συμφωνίας μεταξύ Ινδίας και Πολωνίας στο Προεδρικό Μέγαρο στη Βαρσοβία, Απρίλιος 2009.]]
Πολωνοί πρόσφυγες στην Ινδία
δεξιά|μικρογραφία| Μνημείο στην «Πλατεία του Καλού Μαχαραγιά» (Skwer Dobrego Maharadży) στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια της κατάληψης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από την Σοβιετική Ένωση στα ανατολικά και το γερμανικό Ράιχ στα δυτικά, ο Μαχαραγιάς Τζαμ Σαχίμπ, επέκτεινε τη φιλοξενία και το καταφύγιο σε περισσότερους από 640 Πολωνούς εκτοπισμένους, όπου η πλειοψηφία τους ήταν ορφανά παιδιά και γυναίκες, από περίπου 5.000 πρόσφυγες που στάλθηκαν στην Ινδία από τη σοβιετική απέλαση, και παρά το γεγονός ότι η ίδια η Ινδία υπέφερε από ένα σοβαρό σκηνικό ξηρασίας και πείνας εκείνη την εποχή. Αφού το πλοίο και ο γολγοθάς τους απομακρύνθηκαν από κάθε χώρα που πλησίασε και όταν ο κυβερνήτης του Βρετανικού Στέμματος στη Μουμπάι (Βομβάη) τους αρνήθηκε να εισέλθουν, ο Μαχαραγιάς Τζάμ Σαχίμπ, απογοητευμένος από την έλλειψη ενσυναίσθησης και απροθυμία της βρετανικής κυβέρνησης να ενεργήσει, διέταξε αγκυροβόλιο στο λιμάνι του Ρόζι στην επαρχία του. Οι εκτοπισμένοι, ζούσαν σε καταυλισμούς σε διάφορα μέρη της δυτικής Ινδίας, όπως το Μπαλατσαντί (κοντά στο Τζαμναγκάρ), το Βαλιβάντε (κοντά στο Κολχαπούρ) και το Παντσγκανί. Η απαράμιλλη πράξη της γενναιοδωρίας του Ντιγκβιτζάισιντσι Ραντζιτσιντσί, τον ανέδειξε σε προστάτη του πρώτου δημόσιου σχολικού συγκροτήματος που ιδρύθηκε στην Πολωνία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Βαρσοβίας, και το ονόμασε Jam Saheba Digvijay Sinhji προς τιμήν του. Το 2012, το Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας, τίμησε την 50ή επέτειο του θανάτου του, απονέμοντας μετά θάνατον τον Σταυρό Διοικητή του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας, και το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας ονόμασε μία από τις πλατείες της πόλης στην περιοχή Οχότα μετά από αυτόν - την «Πλατεία του Καλού Μαχαραγιά» (Skwer Dobrego Maharadży).
Ψυχρός Πόλεμος
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, όταν η Πολωνία έγινε η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας υπό τις σοβιετικές δυνάμεις κατοχής και το σοσιαλιστικό κομμουνιστικό καθεστώς, η Πολωνία, τότε κράτος στο Ανατολικό Μπλοκ, δεν ήταν ελεύθερη να επιλέξει το πεπρωμένο της. Αυτό ηρέμησε μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν το 1953. Η διεθνής κατάσταση έγινε λιγότερο τεταμένη και ο νέος Σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ αρέσει στον Πρωθυπουργό της Ινδίας Τζαβαχαρλάλ Νεχρού. Το 1954, η Πολωνία και η Ινδία συμφώνησαν επισήμως να ιδρύσουν διπλωματικές αποστολές, και η Ινδική Πρεσβεία στη Βαρσοβία άνοιξε το 1957, λίγο μετά την επανάσταση του Πολωνικού Οκτώβρη του 1956 που σηματοδότησε μια αλλαγή στην πολιτική της Πολωνίας. Κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, τόσο η Βαρσοβία όσο και το Νέο Δελχί είχαν στενούς δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση και αυτό τους έκανε φυσικούς φίλους. Στις 25 Ιανουαρίου 1977 υπεγράφη στο Νέο Δελχί μια συμφωνία για τη λειτουργία των αεροπορικών υπηρεσιών μεταξύ των δύο χωρών.
Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο
δεξιά|μικρογραφία| Ο πρώην Πρωθυπουργός της Πολωνίας [[Ντόναλντ Τουσκ (αριστερά) και ο πρώην Πρωθυπουργός της Ινδίας Μανμοχάν Σινγκ (δεξιά) σε συνάντηση στο Νέο Δελχί, Σεπτέμβριος 2010.]] Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και οι δύο χώρες εστίασαν στη βελτίωση των δεσμών με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμα και μετά τα γεγονότα του 1989, όταν η Πολωνία μετατράπηκε στη σύγχρονη δημοκρατική Δημοκρατία της Πολωνίας, οι σχέσεις με την Ινδία έχουν διατηρήσει τη συνέχεια και έχουν παραμείνει σε μια ομοιόμορφη κατεύθυνση που αντικατοπτρίζει τις σχέσεις με την Ινδία πως δεν ήταν συμπλήρωμα του Ψυχρού Πολέμου και βασίζονται σε υγιείς αρχές. Οι επαφές μεταξύ των κοινοβουλίων της Ινδίας και της Πολωνίας πραγματοποιήθηκαν μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989. Μια πολωνική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Διευθύνων του Σέιμ, επισκέφθηκε την Ινδία τον Δεκέμβριο του 1992. Μια κοινοβουλευτική ομάδα Πολωνίας-Ινδίας συστάθηκε κατά τη διάρκεια της τελευταίας Βουλής που κατείχε τα καθήκοντα από το 1996-2001. Ο Πρόεδρος του Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας, Γιούζεφ Ολέκσι, οδήγησε μια πολωνική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία στην Ινδία από τις 9-11 Δεκεμβρίου 2004. Τον Απρίλιο του 2009, η Πρόεδρος της Ινδίας Πρατίμπα Πατίλ επισκέφθηκε την Πολωνία. Τον Σεπτέμβριο του 2010, ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας Ντόναλντ Τουσκ επισκέφθηκε την Ινδία και συναντήθηκε με Ινδούς πολιτικούς και επιχειρηματίες.
Παραπομπές
Πολωνια Ινδια
Έλληνες σπογγαλιείς στην Αμερική
Μετά την λήξη της εξάμηνης σύμβασης, εκείνης της αποστολής, τρεις Αιγινήτες δύτες ξεκίνησαν από μόνοι τους μαζί με τον Άγγλο Γ. Μπράουν, (διευθυντή του σπογγεμπορικού οίκου Γκρέαγουελ Μπράουν Κόμπανυ στην Αίγινα) που ήθελε και ο ίδιος να σχηματίσει ανάλογη γνώμη και αντίληψη και πήγαν στη Φλόριντα και στο Μεξικό. Έκτοτε ακολούθησε ο εκπατρισμός πολλών Ελλήνων δυτών που πράγματι είχαν σαγηνευτεί από το εξαιρετικά υψηλό κέρδος από την ευχερή και άνετη σπογγαλιεία σ΄ εκείνους τους τόπους.
Στους Έλληνες επίσης εκείνους ανήκει και η τιμή της πρώτης έκτοτε (1903-1904) εισαγωγής και χρήσης του σκάφανδρου ως σπογγαλιευτικό μέσο στις μακρινές εκείνες θάλασσες, που ως τότε η σπογγαλιεία γινόταν είτε με καμάκι, είτε με ελεύθερη κατάδυση περιορισμένου κάθε φορά χρόνου.
BBC Select
Το BBC Select (BBC Επιλογή) ήταν ένα μεταμεσονύχτιο τηλεοπτικό κανάλι του BBC, το οποίο εξέπεμπε τις ώρες που το BBC1 και το BBC2 ήταν κλειστά, συνήθως από τις 2:00 μέχρι τις 6:00. Το πρόγραμμα του σταθμού απευθυνόταν σε συγκεκριμένο κοινό, όπως τους επιχειρηματίες, τους δικηγόρους, τις νοσοκόμες και τους δασκάλους. Το κανάλι χρηματοδοτούνταν από το τέλος τηλεόρασης του BBC.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:British Broadcasting Corporation
Κάτω Ροδινή Αχαΐας
Η Κάτω Ροδινή είναι παραθαλάσσιο χωριό του νομού Αχαΐας με μέγιστο υψόμετρο 40 μέτρα. Η Κάτω Ροδινή είναι κτισμένη στα παράλια των δυτικών ορίων του Κορινθιακού Κόλπου, δίπλα στον Ψαθόπυργο και απέχει από την Πάτρα 18 χλμ. Βρίσκεται πολύ κοντά στην Ολυμπία Οδό Ε65 και την παλαιά Εθνική οδό Κορίνθου - Πατρών. Το χωριό διαθέτει όμορφη βοτσαλωτή παραλία με φυσική σκιά.
Κατοικήθηκε από κατοίκους της Χρούτσας, που κατέβηκαν στην περιοχή από τα ορεινά.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός την 19/03/1961 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ζήριας. Με το Π.Δ. 293 της 26/08/1996 (Φ.Ε.Κ. 203 της 27/08/1996) προσαρτήθηκε ο τότε συνοικισμός της Ροδινής, όπως αναφέρεται, της τότε Κοινότητας Ζήριας στην πρώην Κοινότητα Ψαθόπυργου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ρίου ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Ρίου. Με την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης», μαζί με τον Ψαθόπυργο, εντάχθηκε στη Τοπική Κοινότητα Ψαθόπυργου η οποία ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ρίου του Δήμου Πατρέων.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Θάλεια Φλωρά-Καραβία
Η Θάλεια Φλωρά-Καραβία (Σιάτιστα, 1871 – Αθήνα, 1960) ήταν μια από τις σημαντικότερες και παραγωγικότερες Ελληνίδες ζωγράφους. Το έργο της δεν έχει ακόμη καταλογογραφηθεί πλήρως. Είναι όμως βέβαιο ότι οι ελαιογραφίες της ξεπερνούν τις 2.500, ενώ μεγάλος είναι και ο αριθμός των σχεδίων και υδατογραφιών της.
Ο βίος της
Το 1874 ο ιερέας πατέρας της πήρε την οικογένειά του από τη Δυτική Μακεδονία και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η Φλωρά-Καραβία αποφοίτησε από το Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης το 1888 και προσπάθησε να σπουδάσει ζωγραφική στο Σχολείο των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), αλλά το ίδρυμα αρνήθηκε να την δεχθεί επειδή επρόκειτο για γυναίκα. Έτσι, η ζωγράφος σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο, κοντά στον Γύζη και τον Ιακωβίδη, και κατόπιν στο Παρίσι.
Το 1898 ξαναγύρισε στην Κωνσταντινούπολη, για να ασχοληθεί επαγγελματικά πλέον με τη ζωγραφική. Από το 1907 και για περισσότερα από τριάντα χρόνια, έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου παντρεύτηκε τον Νίκο Καραβία, εκδότη της ελληνικής εφημερίδας Εφημερίς. Στην Αλεξάνδρεια ίδρυσε και διηύθυνε σχολή ζωγραφικής, με σημαντική απήχηση στην τότε ελληνική παροικία της πόλης.
Κατά την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων, ακολούθησε τον Ελληνικό Στρατό στις εκστρατείες του, ως ανταποκρίτρια της εφημερίδας που εξέδιδε ο σύζυγός της, και απεικόνισε πάμπολλα πολεμικά στιγμιότυπα σε σχέδια με κάρβουνο, κιμωλία και παστέλ. Τις εμπειρίες της από τα γεγονότα της εποχής εκείνης τις περιέγραψε αργότερα στο βιβλίο της Εντυπώσεις από τον πόλεμο του 1912-1913: Μακεδονία-Ήπειρος (τυπ. Μωυσιάδου-Μάρδα, Αθήνα 1936). Ακολούθησε επίσης τον Ελληνικό Στρατό στην Μικρά Ασία (1918–1922). Τέλος, απαθανάτισε σκηνές από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940–1941.
Στην Ελλάδα επέστρεψε οριστικά με τον σύζυγό της το 1939. Πέθανε στην Αθήνα το 1960.
Το έργο της
right|200px|thumb|Θ. Φλωρά-Καραβία, Πορτραίτο γυναικός (αχρονολόγητο;). [[Υδατογραφία|Ακουαρέλα, 33 εκ x 24 εκ. Από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων.]] Πέρα από τις πολεμικές απεικονίσεις, η Φλωρά-Καραβία έγινε εξίσου γνωστή και για τα 500 περίπου πορτραίτα της. Ανάμεσα στις διασημότητες που σχεδίασε περιλαμβάνονται ο ποιητής Κ. Π. Καβάφης, η συγγραφέας Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η ποιήτρια-χρονογράφος Μαρία Λοβέρδου-Καζάζη κ.ά. Εικονογράφησε επίσης βιβλία και ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Εσάτ-πασά των Ιωαννίνων στον άντρα της: «Ένα τσιγάρο συ, τρία σκίτσα η κυρία σου!»
Για την προσφορά της στη ζωγραφική, τιμήθηκε με το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών το 1945 και με τον Σταυρό Ταξιαρχών του Τάγματος της Ευποιίας το 1954.
Έργα της εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, στη Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων, στην Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ (Μέτσοβο), και αλλού. Ένα σημαντικό μέρος των σχεδίων της από τους πολέμους βρίσκονται στο Στρατηγείο του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη και στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος της Ευποιΐας Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι Κατηγορία:Μακεδόνες
Σημαία του Σουρινάμ
Η σημαία του Σουρινάμ αποτελείται από πέντε οριζόντιες λωρίδες χρώματος πράσινου (στην κορυφή, διπλού πλάτους), άσπρου - κόκκινου (τετραπλού πάχους) και άσπρου- πράσινου (διπλού πλάτους). Μέσα στην κόκκινη λωρίδα βρίσκεται ένα μεγάλο κίτρινο αστέρι με πέντε ακτίνες.
Σημαία προ ανεξαρτησίας
thumb|left|Η σημαία της Ολλανδικής Γουιάνας: 1959-1975 Η σημαία που ήταν σε χρήση πριν από την ανεξαρτησία αποτελούνταν από πέντε χρωματιστά αστέρια, ενωμένα με μια έλλειψη. Τα αστέρια αυτά συμβόλιζαν τις σημάντικότερες εθνοτικές ομάδες που απαρτίζουν τον πληθυσμό του Σουρινάμ: τους αυτόχθονες Ινδοαμερικανούς, τους αποικιοκράτες Ευρωπαίους, τους Αφρικανούς που ήρθαν ως δούλοι για να εργαστούν στις φυτείες και τους Ινδουιστές, κατοίκους της Ιάβας και Κινέζους, οι οποίοι έφτασαν στη χώρα ως ανειδίκευτοι εργάτες προς αντικατάσταση των Αφρικανών. Οι τελευταίοι αποτίναξαν τη δουλεία και έφυγαν στο εσωτερικό της χώρας για να εργαστούν. Η έλλειψη συμβολίζει τις αρμονικές σχέσεις που διέπουν τις εθνοτικές ομάδες.
Πηγές
Σουρινάμ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Σουρινάμ
Πλατεία Κλαυθμώνος
Η Πλατεία Κλαυθμώνος είναι κεντρική πλατεία της Αθήνας γύρω απ' την οποία αναπτύχθηκε η ομώνυμη συνοικία.
Ονομασία
Το όνομα που πρότεινε ο Λέο φον Κλέντσε, αρχιτέκτονας που υπέβαλε σχέδια για την πόλη των Αθηνών με πρόσκληση του βασιλιά Όθωνα, ήταν Πλατεία Αισχύλου. Το όνομα Πλατεία Νομισματοκοπείου το πήρε γιατί εκεί βρισκόταν το κτίριο του Νομισματοκοπείου, που αργότερα στέγασε το υπουργείο Οικονομικών ως την κατεδάφισή του το 1940. Από το 1838 και για μεγάλη χρονική περίοδο είχε το όνομα Πλατεία 25ης Μαρτίου, γιατί στον κήπο της πλατείας έγινε ο πρώτος Εορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 που θεσμοθετήθηκε το 1838 να γίνεται στις 25 Μαρτίου, και στη συνέχεια Πλατεία Δημοκρατίας. Μετά το 1878 πήρε το όνομα Πλατεία Κλαυθμώνος, ενώ στα τέλη Ιουνίου του 1989 με αφορμή τα αποκαλυπτήρια του ομώνυμου γλυπτού μετονομάστηκε σε Πλατεία Εθνικής Συμφιλιώσεως, όνομα το οποίο δεν βρίσκεται σε χρήση.
Άλλες ονομασίες
Προηγούμενα ονόματα της πλατείας ήταν πλατεία κήπων Παλαιού Παλατιού (επί Όθωνα), πλατεία Νομισματοκοπείου, πλατεία κήπου υπουργείου Οικονομικών, πλατεία 25ης Μαρτίου, πλατεία Δημοκρατίας και από το 1878, το όνομα που έχει μέχρι και σήμερα, «Πλατεία Κλαυθμώνος» καθώς και πλατεία Εθνικής Συμφιλιώσεως το 1989.
Συγκοινωνία
Από το 1972 δημοπρατήθηκε η δημιουργία υπόγειου σταθμού στάθμευσης στην πλατεία, ο οποίος κατασκευάστηκε και βρίσκεται και σήμερα σε χρήση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλαυθμωνος Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Πάρνωνας
Ο Πάρνωνας ή Μαλεβός (ή Κρόνιον κατά την αρχαιότητα ) είναι βουνό ύψους 1.934 μέτρων, που χωρίζει την Αρκαδία από τη Λακωνία, καταλήγοντας στη δεύτερη, με απόληξή του το ακρωτήριο Μαλέας (Κάβο Μαλιάς).
Ετυμολογία
Η λέξη Πάρνων προέρχεται πιθανώς από τη ρίζα parna-, η οποία έδωσε και το τοπωνύμιο Παρνασσός.
Η προέλευση της ονομασίας Μαλεβός κατά άλλους θεωρείται ελληνική και κατά άλλους σλαβική ή αλβανική. Πρόκειται για ζήτημα το οποίο έχει χαρακτηριστεί δύσκολο στην επίλυσή του. Ο Γ. Φαλμεράυερ (1835) και ο Σπ. Λάμπρος (1895) εξέφρασαν την άποψη περί σλαβικής προέλευσης. Οι A. Phillipson (1890), A. Thumb (1894) αντέκρουσαν τον Φαλμεράυερ, προτείνοντας την προέλευση από το αλβανικό mal' (= όρος, οροσειρά), άποψη την οποία αποδέχθηκε και ο P. Kretschmer (1925). O M. Δέφνερ, στο Λεξικόν της τσακωνικής διαλέκτου (1923), υποστήριξε πως η λέξη Μαλεβός προέρχεται από το αρχαιοελληνικό Μαλεός, το οποίο με τη σειρά του (όπως και τα Μαλέας, Μαλιείς, Μαλιακός, μαλεύω κ.α.) προέρχεται από τη ρίζα μαλ- (βουνό) ενώ ο Δ. Γεωργάκας (1938), αν και προκρίνει κι αυτός την ελληνική προέλευση, τη στηρίζει στη μετοχή του υποθετικού ρήματος ομαλεύω, το οποίο θα προήλθε από το ομαλός.
Περιγραφή
μικρογραφία|Η κορυφή «Μεγάλη Τούρλα» Ο Πάρνωνας θεωρείται οροσειρά, αφού το μήκος του ξεπερνά τα 100 χλμ. Η οροσειρά αρχίζει από το οροπέδιο της Τεγέας, βόρεια, και φτάνει έως τον Κάβο Μαλιά. Ανατολικά οι απολήξεις του φτάνουν ως τον Αργολικό κόλπο και το Μυρτώο Πέλαγος και στα δυτικά ως την κοιλάδα του Ευρώτα. Ο ορεινός του όγκος καταλαμβάνει έκταση 2 εκατομμυρίων στρεμμάτων. Το 85% της συνολικής του έκτασης είναι δάση και βοσκοτόπια και το 15% γεωργική γη. Το κυρίως βουνό εκτείνεται σε μια πολύ μακριά ράχη, μήκους 45 χλμ. περίπου, από τα χωριά Άνω Δολιανά και Άγιος Πέτρος στα βόρεια, έως την περιοχή των χωριών Καρίτσα και Μαρί νότια.
Τα πετρώματα που κυριαρχούν στο βουνό είναι ασβεστόλιθοι, σχιστόλιθοι και ψαμμίτες, κυρίως στο βόρειο τμήμα του, ενώ προς τα νότια ο ασβεστόλιθος παραχωρεί τη θέση του στα υποστρώματα φλύσχη.
Πολλές πηγές με νερά σχηματίζουν ποτάμια. Ανατολικά ρέουν ο Βρασιάτης και ο Τάνος, οι οποίοι καταλήγουν στον Αργολικό κόλπο. Νότια, ο Δάφνωνας, με το εντυπωσιακό φαράγγι, εκβάλλει στο Μυρτώο πέλαγος κοντά στο Λεωνίδιο Αρκαδίας και ο Οινούντας ή Κελεφίνα, στις δυτικές πλαγιές, καταλήγει στον Ευρώτα κοντά στη Σπάρτη. Από τα πιο εντυπωσιακά φαράγγια του Πάρνωνα είναι η Λεπίδα, που έχει γαλάζια λίμνη με καταρράκτες από τον Δεκέμβρη μέχρι τον Απρίλη και βρίσκεται στο δρόμο ανάμεσα στα χωριά Πλάτανο και Άγιο Ιωάννη, το φαράγγι του Λούλουγκα, που σχηματίζει καταρράκτες και βρίσκεται στη Σίταινα, της Μαζιάς που βρίσκεται ενδιάμεσα από Καστάνιτσα και Πραστό, των Σπηλακίων και της Ζαρμπάνιτσας.
Χλωρίδα και πανίδα
μικρογραφία|Δενδρόκεδρο, είδος που συναντάται στο βουνό Ο Πάρνωνας είναι σημαντικότατος βιότοπος.
Τα δάση του Πάρνωνα σχηματίζονται από τρία είδη κωνοφόρων: την κεφαλληνιακή ελάτη (abies cephalonica), τη μαύρη πεύκη (pinus nigra) και το σπάνιο δενδρόκεδρο (juniperus drupacea), καθώς και από βελανιδιές, πλατάνια και χαρουπιές.
Ένα προϊόν που βρίσκεται σε μεγάλη αφθονία στο βουνό είναι το τσάι και τα μαρτίνια (μανιτάρια). Επίσης υπάρχουν πολλές κερασιές, καρυδιές, συκιές και αμπελώνες. Αξιομνημόνευτα λόγω της φυσικής ομορφιάς τους είναι το δάσος από δενδρόκεδρα στη μονή Μαλεβής, το οποίο έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο της φύσης και έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000, το καστανόδασος της Καστάνιτσας και το δρυόδασος Σέλας που βρίσκεται στην Παναγιά Σέλα στον Πλάτανο τα οποία, μαζί με τον υγρότοπο Μουστού, τον Ωρίοντα και την κοιλάδα του Δάφνωνα, έχουν ενταχθεί στο ίδιο δίκτυο.
Η πανίδα της περιοχής περιλαμβάνει πολλά είδη πουλιών, θηλαστικών, αμφίβιων και ερπετών.
Στον Πάρνωνα υπάρχουν επίσης πολλά είδη εντόμων, που όμως δεν έχουν μελετηθεί αρκετά, καθώς και αρκετά είδη αμφίβιων και ερπετών (σπιτόφιδο, ασυνόφιδο κ.ά.). Το μεγαλύτερο θηλαστικό είναι το τσακάλι (canis aureus), που τείνει να εκλείψει, και ακολουθούν η αλεπού, ο ασβός, το κουνάβι, η νυφίτσα, ο σκαντζόχοιρος και πολλά είδη τρωκτικών, εντομοφάγων και χειρόπτερων (νυχτερίδες).
Χωριά του Πάρνωνα
Ψηλότερο χωριό του Πάρνωνα είναι τα Βέρβενα, σε υψόμετρο 1160 μέτρων.
Οι κάτοικοι του Πάρνωνα τα μετακατοχικά χρόνια κατέβαιναν στα χωριά του Έλους για εργασία. Σήμερα τα περισσότερα χωριά του έχουν ερημώσει και έχουν ζωή κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αρκαδίας Κατηγορία:Βουνά της Λακωνίας
Εθνόσημο του Σουρινάμ
right|250px Το εθνόσημο του Σουρινάμ καθιερώθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1975, με την ανεξαρτησία της χώρας. Το εθνικό ρητό που αναγράφεται σε αυτό είναι το Justitia - Pietas - Fides (Δικαιοσύνη - Ευλάβεια- Πίστη). Απεικονίζει επίσης δύο ιθαγενείς, οι οποίοι μεταφέρουν έναν θυρεό.
Το αριστερό μισό του θυρεού συμβολίζει το παρελθόν, όταν απήχθησαν δούλοι από την Αφρική και οδηγήθηκαν στη χώρα με πλοία. Το δεξιό μέρος παρουσιάζει έναν βασιλικό φοίνικα, επίσης σύμβολο δίκαιων ανθρώπων. Το διαμάντι στη μέση είναι η καλλιτεχνική απεικόνιση της καρδιάς, που θεωρείται το όργανο της αγάπης. Τα άκρα του διαμαντιού δείχνουν τις τέσσερις διευθύνσεις του ανέμου. Ένα πεντάκτινο αστέρι εσωκλείεται στο διαμάντι. Το αστέρι αυτό αποτελεί σύμβολο των πέντε ηπείρων από τις οποίες οι κάτοικοι της χώρας μετανάστευσαν: Αφρική, Αμερική, Αυστραλία, Ασία και Ευρώπη.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Σουρινάμ Σουρινάμ
Προσευχή του Ιησού
thumb|right|Συχνά, η Προσευχή στον Ιησού γίνεται με τη βοήθεια κομποσκοινιού Η Προσευχή του Ιησού (από πολλούς Πατέρες της Εκκλησίας ονομάζεται επίσης και Καρδιακή Προσευχή ή Νοερά Προσευχή, ή απλώς Ευχή), είναι μία σύντομη προσευχή που κάνει επίκληση στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού και συχνά λέγεται επαναλαμβανόμενα. Έχει γίνει αντικείμενο ευρείας χρήσεως, διδασκαλίας και συζητήσεων καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι ακριβείς λέξεις της προσευχής διαφέρουν, από τον απλούστερο δυνατό τύπο: "Κύριε ελέησον", μέχρι τη συνηθέστερη απλή μορφή: "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με" ή "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν", και τη συνηθέστερη εκτενή μορφή: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν". Το Άγιο Όρος θεωρείται κέντρο άσκησης της Καρδιακής Προσευχής.
Θεολογία και προέλευση
Θεολογικά, η Προσευχή του Ιησού μπορεί να θεωρηθεί ως μια προέκταση του διδάγματος που περιέχει η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, στην οποία ο Φαρισαίος καταδεικνύει τον αδόκιμο τρόπο προσευχής αναφωνόντας: "ο Θεός, ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ ούτος ο Τελώνης", ενώ ο Τελώνης προσεύχεται σωστά με ταπεινοφροσύνη, λέγοντας "ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ." .
Η "Ευχή" είναι το απόσταγμα της νηπτικής διδασκαλίας των Πατέρων της Εκκλησίας, και οι χρήστες της υποστηρίζουν πως δεν έχει καμία σχέση και ούτε πρέπει να συγχέεται με φαινόμενα γκουρουισμού ή διαλογισμού, καθώς εστιάζεται στην συγκεκριμένη επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού.
Η Προσευχή του Ιησού είναι, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, μία από τις πιο βαθιές και μυστικές προσευχές, και συχνά επαναλαμβάνεται συνεχώς σαν μέρος προσωπικής άσκησης. Η άσκηση της καρδιακής προσευχής είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του Ησυχασμού, ο οποίος περιγράφεται στη Φιλοκαλία, μια συλλογή κειμένων για την προσευχή που συντάχθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Υπήρξαν και κάποια Ρωμαιοκαθολικά κείμενα για την Προσευχή του Ιησού, αλλά η πρακτική της στη δύση δεν απέκτησε ποτέ την ίδια απήχηση, όπως στην ανατολή. Επιπλέον, η Ορθόδοξη θεολογία πάνω στην Προσευχή του Ιησού, η οποία διατυπώθηκε με σαφήνεια από τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, δεν έγινε ποτέ πλήρως αποδεκτή από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, καθηγούμενος της I. M. Σίμωνος Πέτρας αναφέρει ότι η ευχή εμπεριέχει δοξολογία, ευχαριστία, θεολογία, παράκληση και εξομολόγηση σε μια μόνο απλή πρόταση.
Η πρακτική της συνεχούς επανάληψης της προσευχής χρονολογείται τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα. Η αρχαιότερη γνωστή αναφορά είναι στα Γνωστικά Κεφάλαια του Αγίου Διαδόχου Φωτικής (400-486), ένα έργο που βρίσκεται στον πέμπτο τόμο της Φιλοκαλίας. Η Προσευχή του Ιησού περιγράφεται στα Γνωστικά Κεφάλαια, με όρους που είναι παρόμοιοι με αυτούς που περιγράφεται από τον Άγιο Ιωάννη Κασσιανό (-435), για την κάθαρση της ψυχής. Επίσης διδάσκει ότι η επανάληψη της προσευχής γεννά εσωτερική ειρήνη. Η χρήση της Προσευχής του Ιησού συνίσταται στη Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου (523-603), και στο έργο του Αγίου Ησυχίου (8ος αιώνας;), Προς Θεόδουλον, το οποίο βρίσκεται στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας. Η χρήση της Προσευχής του Ιησού, όπως αυτή παραδίδεται στη Φιλοκαλία, είναι το θέμα του Ρωσικού κλασικού βιβλίου Οι Περιπέτειες ενός Προσκυνητή, αλλά και κεντρικό θέμα του μυθιστορήματος Franny and Zooey του J.D. Salinger.
Η προέλευση της προσευχής ανάγεται πιθανότερα στην Αιγυπτιακή έρημο. Μάλιστα, έχει βρεθεί μια επιγραφή που περιέχει την Προσευχή του Ιησού στα ερείπια ενός κελιού στην Αιγυπτιακή έρημο, η οποία χρονολογείται εκείνη την περίοδο.
Αν και η Προσευχή του Ιησού έχει χρησιμοποιηθεί μέσα στους αιώνες ως τμήμα της Ορθόδοξης παράδοσης, τον 12ο αιώνα άρχισε επίσης να χρησιμοποιείται και σε κάποιες Δυτικές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένων κάποιων Ρωμαιοκαθολικών, ενώ σήμερα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από Επισκοπελιανές ή Λουθηρανικές εκκλησίες.
Τι σημαίνει η προσευχή Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με
Την προσευχή του Αγίου Όρους ποιος δεν την γνωρίζει; Αποτελείται από μίαν φράσιν μικράν, από μετρημένας τας λέξεις.
Με την βοεράν κραυγήν «Κύριε», δοξολογούμεν τον Θεόν, την ένδοξον μεγαλειότητά του, τον βασιλέα του Ισραήλ, τον δημιουργόν της ορατής και αοράτου κτίσεως, ον φρίττουσι τα σεραφίμ και τα χερουβίμ.
Εν συνεχεία, δια της ενδομύχου αιτήσεως «ελέησόν με», προσκυνούμεν και παρακαλούμεν να γίνη ίλεως ο Θεός, εκπληρών τα σωτήρια αιτήματά μας, τους πόθους και τας ανάγκας των καρδιών μας. Και εκείνο το «με», τι εύρος έχει! Δεν είναι μόνον ο εαυτός μου• είναι άπαντες οι πολιτογραφηθέντες εις το κράτος του Χριστού, εις την αγίαν Εκκλησίαν, είναι όλοι αυτοί που αποτελούν μέλος του ιδικού μου σώματος.
Και, τέλος, δια να είναι πληρέστατη η προσευχή μας, κατακλείομεν με την λέξιν «τον αμαρτωλόν», εξομολογούμενοι -πάντες γαρ αμαρτωλοί εσμεν- καθώς εξωμολογούντο και όλοι οι άγιοι και εγίνοντο δια ταύτης της φωνής υιοί φωτός και ημέρας.
Εξ αυτών αντιλαμβανόμεθα ότι η ευχή εμπεριέχει δοξολογίαν, ευχαριστίαν, θεολογίαν, παράκλησιν και εξομολόγησιν.
Τρόπος προσευχής
Στην Ορθόδοξη παράδοση, η προσευχή γίνεται συνεχόμενα, συχνά με τη βοήθεια ενός κομποσκοινιού. Οι μοναχοί, συχνά κάνουν αυτή την προσευχή εκατοντάδες φορές κάθε νύχτα, σαν τμήμα του προσωπικού κανόνα. Στόχευση της ευχής είναι η εσωτεροποίηση της προσευχής, ώστε ο πιστός να προσεύχεται ακατάπαυστα, κατορθώνοντας έτσι την παραίνεση του Αποστόλου Παύλου στους Θεσσαλονικείς, να "προσεύχονται αδιαλείπτως". Η Προσευχή του Ιησού μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την απόκτηση συντριβής και ταπείνωσης (εξού και η φράση "τον αμαρτωλόν", σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος αμαρτωλός εκτός από το πρόσωπο που προσεύχεται).
Δυνατότερη Προσευχή Ιησού
Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, ελέησόν με (σύμφωνα με τον Άγιο Ραφαήλ είναι η δυνατότερη και φέρνει το έλεος του Θεού)
Προς την Παναγία
Υπεραγία Θεοτόκε, Σώσον ημάς
Για συγκεκριμένους Κεκοιμημένους
Κύριε Ιησού Χριστέ, μνήσθητι της ψυχής των δούλων σου τάδε (Ονόματα... π.χ. Γεώργιος κ.τ.λ., όσα θέλετε) μία φόρα και στη συνέχεια μνήσθητι
Προς τους Εορταζόμενους Άγιους
Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών
Δοξολογία
Κύριε Ιησού Χριστέ δόξα σοι, δόξα Σοι ο Θεός ημών, δόξα Σοι
Για όλους τους Κεκοιμημένους
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τους κεκοιμημένους
Προς βοήθεια (συνάνθρωπο) ή ακόμα και για να φωτίσει ο Χριστός κάποιον άνθρωπο
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον π.χ. τον Γεώργιο και στη συνέχεια Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον δούλο σου
Για όλον τον κόσμο
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον όλον τον κόσμο τον άπαντα
Για αρετές
Κύριε Ιησού Χριστέ, δώσε μου π.χ. ταπείνωση, φώτιση...
Για δάκρυα μετάνοιας (με συμβουλή πνευματικού)
Κύριε Ιησού Χριστέ, δώσε μου δάκρυα
Για ψυχική νόσο
Κύριε Ιησού Χριστέ, ίασε μου την ψυχή μου
Απλή
Κύριε, ελέησόν με τον αμαρτωλό