cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Πλεύρης
Κόμμα 4ης Αυγούστου
Μετά τα Ιουλιανά το Κ4Α ξεκίνησε να προπαγανδίζει ανοιχτά την ανάγκη επιβολής δικτατορίας. Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 στελέχη του Κ4Α τοποθετήθηκαν σε δημόσιες θέσεις στο πλευρό των ηγετών της δικτατορίας και προσπάθησαν να επηρεάσουν τον ιδεολογικό χαρακτήρα του δικτατορικού καθεστώτος. Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας ο Πλεύρης διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή Γενικής Μορφώσεως του Αρχηγείου Στρατού και καθηγητής στις Σχολές Αστυνομίας Πόλεων και Χωροφυλακής, όπου δίδασκε πολιτική κοινωνιολογία. Ήταν στενός συνεργάτης και κουμπάρος του Ιωάννη Λαδά και διορίστηκε, επί υφυπουργίας του, γραμματέας του ιδιαίτερου γραφείου του. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος του Παπαδόπουλου και προσπάθησε να τον μυήσει στον ναζιστικού τύπου αντισημιτισμό, προτείνοντάς του, σύμφωνα με μία αυτοβιογραφική διήγηση του Πλεύρη το 2009, την ανάγνωση των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών, για να πάρει την απάντηση του Παπαδόπουλου ότι τα είχε «μελετήσει» και πίστευε ότι «όλα όσα γράφ[ουν] αληθεύουν». Παρά το ότι μερίδα των πραξικοπηματιών είχε αντισημιτικές πεποιθήσεις, εξαιτίας του φόβου ότι αντισημιτικές τοποθετήσεις θα διαταράσσαν τις σχέσεις με τις ΗΠΑ επικράτησε η γραμμή του μέντορα του Πλεύρη σε θέματα προπαγάνδας, Γεωργαλά, ότι ο αντικομμουνισμός αρκούσε ως ιδεολογία του δικτατορικού καθεστώτος. Ο Πλεύρης, ωστόσο, συνέχιζε την αντισημιτική προπαγάνδα στο ομώνυμο έντυπο της «4ης Αυγούστου» και το 1971 δημοσίευσε ολόκληρο το κείμενο της έκδοσης μιας ελληνικής μετάφρασης των «Πρωτοκόλλων» του 1932, προσθέτοντας ανυπόγραφες σημειώσεις με τις οποίες δικαιολογούνταν η κατάλυση του συντάγματος από τους πραξικοπηματίες. Όταν τον Σεπτέμβριο του 1969 εκδηλώθηκε το στρατιωτικό κίνημα του Μουαμάρ Καντάφι στη Λιβύη, ο Πλεύρης εισηγήθηκε επιτυχώς να διακοπούν οι τηλεπικοινωνίες του βασιλιά της Λιβύης Ιντρίς, που είχε έρθει στην Ελλάδα όταν πληροφορήθηκε τις εξελίξεις, για να διευκολυνθεί η επικράτηση ενός ακόμη στρατιωτικού καθεστώτος. Μετά την επικράτηση του Καντάφι και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ο Πλεύρης πρόβαλε με άρθρα του στην «4η Αυγούστου» την κανταφική Λιβύη ως πρότυπο για τους Έλληνες δικτάτορες. Την περίοδο της δικτατορίας ο Πλεύρης έδρασε και ως πράκτορας της ΚΥΠ με αντικείμενο τους Έλληνες μετανάστες στη Δυτική Ευρώπη, «προκειμένου να διαπιστωθεί από το τότε καθεστώς η ύπαρξη, η οργάνωση και ο τρόπος δράσης της αντιδικτατορικής δράσης τους στο εξωτερικό». Σε δικαστική απόφαση υπέρ του, κατόπιν μήνυσης εναντίον συγγραφέα για συκοφαντική δυσφήμηση, έγινε αποδεκτό ότι κατά την περίοδο της χούντας επικοινωνούσε με ιταλικές νεοφασιστικές ομάδες, όπως η Ordine Nuovo και η Avanguardia Nazionale.
Τον Δεκέμβριο του 1976 διατάχθηκε η σύλληψή του μετά την επίθεση ακροδεξιών σε δημοσιογράφους κατά την κηδεία του χουντικού βασανιστή Μάλλιου. Σύμφωνα με κατοπινή αυτογραφική εξιστόρηση του Πλεύρη, όταν πληροφορήθηκε από ένα διοικητή ενός αστυνομικού τμήματος και παλιό μαθητή του στη Σχολή Αστυνομίας ότι καταζητείται, κατάφερε να αποφύγει την άσκηση δίωξης εις βάρος του διοχετεύοντας παραπλανητικά μέσω πληροφοριοδοτών του ψευδείς πληροφορίες σε δημοσιογράφους σε δημοσιεύματα των οποίων βασίστηκε το βούλευμα που εκδόθηκε για την υπόθεση.
Ιωάσαφ Β΄ Μεγαλοπρεπής
Βιογραφικά στοιχεία
Εναντίον του στράφηκε ο ισχυρός πρόκριτος της εποχής Μιχαήλ Καντακουζηνός και ο Μητροπολίτης Καισαρείας Μητροφάνης, οι οποίοι τον διέβαλαν και κατάφεραν να καθαιρεθεί ως σιμωνιακός τον Ιανουάριο του 1565 από Σύνοδο πενηνταενός επισκόπων, μάλλον υπό την προεδρία του Αχριδών Παϊσίου. Αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος και ζήτησε επανεξέταση του ζητήματός του. Η Ιερά Σύνοδος τον αθώωσε και τον επανέφερε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως, όπου παρέμεινε ως το θάνατό του.
Πηγές
Ιωασαφ Β Κατηγορία:Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα
Κωνσταντίνος Πλεύρης
Κόμμα 4ης Αυγούστου
Το 1977 ο Πλεύρης δικάστηκε ως ηθικός αυτουργός των πράξεων του Αριστοτέλη Καλέντζη, που είχε συλληφθεί τον Φεβρουάριο με την κατηγορία του βομβιστή και καταδικάστηκε σε δωδεκαετή φυλάκιση, ενώ ο Πλεύρης αθωώθηκε. Μετά την καταδίκη του, ο Καλέντζης κατηγόρησε τον Πλεύρη ότι τον είχε καταδώσει στην ΚΥΠ και δημοσίευσε την κατάθεση του Πλεύρη στον ανακριτή όπου ανέφερε ότι τον Οκτώβριο του 1976 είχε υποβάλει αναφορά στην αστυνομία ότι ο Καλέντζης μαζί με τον Μιχαλολιάκο κ.ά. είχαν συστήσει ομάδα που θα προέβαινε σε παράνομες ενέργειες. Ο Πλεύρης αρνήθηκε την κατηγορία και υπέβαλε μήνυση εναντίον του Καλέντζη για συκοφαντική δυσφήμηση.
Σε μία έκθεση της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας που διέρρευσε στον τύπο το 1978 αναφερόταν ότι «είναι γνωστό και έχει γραφτεί ότι ο Κωνσταντίνος Πλεύρης προμήθευε πληροφοριοδότες στον αστυνόμο της Γενικής Ασφαλείας Γουρνιά».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Πλεύρης προβλήθηκε μαζί με άλλους οργανικούς διανοούμενους της μετεμφυλιακής και δικτατορικής εθνικοφροσύνης ως ειδικός για το Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα, πραγματοποιώντας ομιλίες σε σχολεία. Ο Πλεύρης εκθειαζόταν στον τύπο και ήταν βασικός μάρτυρας κατηγορίας ως «ειδήμων περί τα εθνικά θέματα» στη δίωξη βιβλίου της Οργάνωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση για το Μακεδονικό με τις κατηγορίες της «διασποράς ψευδών ειδήσεων», της «πρόκλησης πολιτών σε διχόνοια» και της «διατάραξης των σχέσεων της χώρας με φιλικά κράτη».
Μόδι Θεσσαλονίκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Κωνσταντίνος Πλεύρης
Πρώτη Γραμμή
Το 1999 ο Κώστας Πλεύρης ίδρυσε το Πολιτικό Κόμμα Πρώτη Γραμμή, με το οποίο συμμετείχε στις Ευρωεκλογές τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς σε συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή. Εκτός από τον Πλεύρη, οι εκλογικοί υποψήφιοι του κόμματος είχαν περιλάβει το 1999 τους: Παναγιώτα Αντωνοπούλου, Νικόλαο Μιχαλολιάκο και Μιχάλη Αρβανίτη. Πήρε 48.500 ψήφους, ποσοστό 0,75%. Στις εθνικές εκλογές του 2000 σύναψε συνεργασία με τον Μάκη Βορίδη και το Κόμμα του, το Ελληνικό Μέτωπο, καθώς και με κάποια πρώην στελέχη της Πολιτικής Άνοιξης του Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών ήταν και ο σημερινός εκδότης της εφημερίδας Στόχος, Σάββας Χατζηπαρασκευάς. Παρά τη συνεργασία, η προσπάθειά του έληξε άδοξα, καθώς κατάφερε να αποσπάσει μόνο το 0,18% των ψήφων (12.125). Αυτό είχε συνέπεια τη διάλυση της Πρώτης Γραμμής. Ο Πλεύρης και πολλά από τα πρώην μέλη της εντάχθηκαν στον ΛΑΟΣ, ενώ άλλα συμμετείχαν στην ίδρυση της Πατριωτικής Συμμαχίας.
ΛΑ.Ο.Σ.
Στις Εκλογές του 2004 ήταν υποψήφιος με τον ΛΑΟΣ στην Α΄ Αθηνών, βγαίνοντας πρώτος από το Κόμμα σε σταυρούς, όμως ο ΛΑΟΣ με 2,2% δεν εξέλεξε Βουλευτή. Κατόπιν αυτού ο Κώστας Πλεύρης αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική δράση, εντασσόμενος άτυπα στον ΛΑΟΣ. Εξαργύρωσε (σύμφωνα με υποκειμενικές απόψεις) ωστόσο, από τον Γιώργο Καρατζαφέρη την αποχή του με τη συμμετοχή του υιού του, Θάνου Πλεύρη, στις Νομαρχιακές Εκλογές του 2006 και στις Εθνικές Εκλογές του 2007, οπότε και ο τελευταίος εξελέγη Βουλευτής της Α΄ Αθηνών Λίγες μέρες μετά την αποχώρηση του υιού του από τον ΛΑΟΣ και την προσχώρησή του στη Νέα Δημοκρατία, ο Κωνσταντίνος Πλεύρης τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΛΑΟΣ για τις Εκλογές του Ιουνίου 2012. Το Κόμμα, ωστόσο, συγκέντρωσε μόλις το 1,58% των ψήφων και δεν εισήχθη στη Βουλή. Στις Ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014 ήταν υποψήφιος Ευρωβουλευτής με τον ΛΑΟΣ και κατάφερε να συγκεντρώσει 18.552 ψήφους από όλη την επικράτεια ερχόμενος τρίτος από το Κόμμα. Ωστόσο, ο ΛΑΟΣ με ποσοστό 2,69 % και 154.027 ψήφους δεν εξέλεξε ευρωβουλευτές.
Ε.Μ.Ε.Ι.Σ
Τον Ιανουάριο του 2017 ιδρύεται στην Αθήνα ο φορέας Ε.Μ.Ε.Ι.Σ.(Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών) από τον Κωνσταντίνο Πλεύρη, τον Τάσο Συμιγδαλά και άλλους με σκοπό την ένωση των κομμάτων και των προσωπικοτήτων του "εθνικού χώρου" και φέροντας σε επαφή τις "εθνικές δυνάμεις" να καταφέρει να πορευτούν μαζί στις εκλογές. Το παλιό κόμμα του Πλεύρη Πρώτη Γραμμή ένωσε τις δυνάμεις του με τον νέο αυτό φορέα. (συναντάται και με το όνομα "Ε.Μ.Ε.Ι.Σ - Πρώτη Γραμμή"). Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ανακοινώθηκε η δημιουργία συνασπισμού από την Ε.ΛΑ.ΣΥΝ., τη Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση (Λ.Ε.Π.ΕΝ.), τους «Σπαρτιάτες», το Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών (Ε.Μ.Ε.Ι.Σ.) και την Πρώτη Γραμμή, με προοπτική κοινής εκλογικής καθόδου.
Κριτική
Για τις απόψεις του, ο Κωνσταντίνος Πλεύρης έχει χαρακτηριστεί, ακόμη και από εφημερίδες του συντηρητικού πολιτικού χώρου, ως «πατέρας του ελληνικού νεοφασισμού» και «θεωρητικός του φασιστικού χώρου». Ο ίδιος δέχεται αυτός τους χαρακτηρισμούς, καταδικάζει όμως με απόλυτο τρόπο τις βίαιες μεθόδους της Χρυσής Αυγής, όπως τους ξυλοδαρμούς μεταναστών, και γενικά τη βιαιοπραγία ως μέθοδο πολιτικής δράσης.
Στο βιβλίο του Οι Εβραίοι - Όλη η αλήθεια καταφέρεται με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, όπως «υπάνθρωποι», εναντίον των Εβραίων. Εξαιτίας του βιβλίου αυτού οδηγήθηκε στο εδώλιο, μετά από βούλευμα εισαγγελέα, με βάση τον λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο (Ν.927/1979). Η επέμβαση του εισαγγελέα είχε γίνει μετά από αναφορά στελεχών του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι για τα ανθρώπινα δικαιώματα (ΕΠΣΕ). Στη δίκη αυτή που ολοκληρώθηκε στις 13/12/2007 στο εφετείο (λόγω της δικηγορικής ιδιότητας του κατηγορουμένου) καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Αθωώθηκε ύστερα από αναίρεσή του στον Άρειο Πάγο. Για την ίδια υπόθεση εκκρεμεί μήνυση του ιδίου για ψευδή καταμήνυση εναντίον του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου και του ΕΠΣΕ.
Ο ίδιος υπεραμύνεται των θέσεων που έχει εκφράσει στα βιβλία του, ισχυριζόμενος ότι είναι ιστορικός και ότι έχει δικαιολογημένο ενδιαφέρον να γράφει «κατά των Εβραιοσιωνιστών», ενώ δημοσίως αρνείται το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Ωστόσο αρνείται την κατηγορία ότι προτρέπει σε εξολόθρευση των Εβραίων και θεωρεί τιμή του τη συνεργασία του με το καθεστώς της Χούντας.
To 2007, ζήτησε την απόσυρση του μυθιστορήματος της Έρσης Σωτηροπούλου, Ζιγκ-ζαγκ στις Νεραντζιές, από τις σχολικές βιβλιοθήκες, με την αιτιολογία πως το βιβλίο είναι ανήθικο και πορνογραφικό. Η αρχική απόφαση του δικαστηρίου ήταν να αποσυρθεί το βιβλίο μέχρις ότου εκδικαστεί οριστικά η υπόθεση. Η απόφαση αυτή προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις στον Τύπο, την τηλεόραση και στο διαδίκτυο. Διανοούμενοι καλλιτέχνες και συγγραφείς ζήτησαν με έντονο τρόπο να ανακληθεί η απόφαση συγκεντρώνοντας υπογραφές την οποία επικρότησαν ακροδεξιές πολιτικές ομάδες, ενώ ο Πλεύρης και άλλοι συντηρητικοί κριτικοί επέκριναν το βιβλίο. Το 2009, η υπόθεση εκδικάστηκε οριστικά και το αποτέλεσμα ήταν να απορριφθεί η αίτηση απόσυρσης.
Στις 31 Οκτωβρίου 2011 καταδικάστηκε για εξύβριση με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης έξι μηνών με τριετή αναστολή, με αφορμή την εξύβριση της Αντρέα Γκίλμπερτ (στέλεχος του Ελληνικού Παρατηρητήριου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, εκπρόσωπος του Athens Pride) στις 16 Ιουλίου 2008. Συγκεκριμένα ο Πλεύρης καταδικάστηκε γιατί αναφερόμενος στην Αντρέα Γκίλμπερτ τη χαρακτήρισε «αντικοινωνικό στοιχείο» και ως «καυχωμένη ότι εκπροσωπεί τας ομοφυλοφίλους γυναίκας, δηλαδή πρόκειται περί ψυχανωμάλου γενετησίου διεστραμμένου προσώπου, το οποίον αφού δεν σέβεται την γυναικείαν φύσιν του δεν σέβεται και την αλήθειαν». .
Συγγραφική δράση
Έχει πλούσιο συγγραφικό (βιβλιογράφηση εργασιών του, ανακοινώσεις σε επιστημονικά περιοδικά, συνέδρια). Έχει κάνει πολλές διαλέξεις και δημοσίευσε άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει κυκλοφορήσει σειρά βιβλίων ιστορικού, φιλοσοφικού και κοινωνιολογικού περιεχομένου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Αρνητές του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Νεοφασισμός Κατηγορία:Φασίστες Κατηγορία:Μεταξισμός Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές
Γενικό Ταχυδρομείο της Μελβούρνης
Το Γενικό Ταχυδρομείο της Μελβούρνης (GPO) είναι ένα εμπορικό κέντρο το οποίο βρίσκεται μέσα στο κτίριο Βικτωριανής εποχής που ήταν παλιά το Γενικό Ταχυδρομείο της Μελβούρνης και βρίσκεται στη γωνία των οδών Elizabeth και Bourke στο κέντρο της πόλης της Μελβούρνης. Πλέον, είναι στη λίστα με τα κτίρια της Βικτωριανής Κληρονομιάς. Το παλιό κτίριο του ταχυδρομείου επανασχεδιάστηκε για λόγους προσαρμοστικής επαναχρησιμοποίησης το 2004.
(Να σημειωθεί πως το σημερινό Γενικό Ταχυδρομείο της Μελβούρνης δε βρίσκεται πλέον σ' αυτό το κτίριο, αλλά σε κοντινή απόσταση, στη γωνία των οδών Elizabeth και Lonsdale).
Το αρχιτεκτονικό στυλ του κτιρίου, είναι Κλασικό με επιρροές από τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία και σχεδιάστηκε κατά τη Βικτωριανή περίοδο από τον αρχιτέκτονα A. E. Johnson. Η ιστορική του σημασία, οφείλεται επίσης στο ότι συγχωνεύει ξεχωριστές ενότητες οι οποίες χτίστηκαν σε μια περίοδο 48 ετών, μεταξύ του 1859 και του 1907 και της πολυεπίπεδης αρχιτεκτονικής, ως αποτέλεσμα των τεσσάρων ορόφων οι οποίοι χτίστηκαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Ξεχωριστό αρχιτεκτονικό στοιχείο, είναι ο πύργος του ρολογιού που κυριαρχεί στο σταυροδρόμι. Η τοποθεσία του χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα ως σημείο αναφοράς και για μετρήσεις αποστάσεων από το κέντρο της Μελβούρνης.
Περιγραφή
Το κτίριο καταλαμβάνει τη βορειο-ανατολική γωνία της διασταύρωσης των οδών Elizabeth και Bourke. Ο σχεδιασμός εκφράζει την κλασσική αρχιτεκτονική λόγω της χρήσης Δωρικών κολόνων στο πρώτο επίπεδο που κατασκευάστηκε μεταξύ 1859-67. Το δεύτερο επίπεδο αποτελείται από κολόνες Ιωνικού ρυθμού και το τρίτο επίπεδο από κολόνες Κορινθιακού ρυθμού. Το φυσικό παρουσιαστικό του κτιρίου είναι εμφανώς αναγνωρίσιμο από την επιλογή των Δωρικών, Ιωνικών και Κορινθιακών στρώσεων στα επίπεδά του. Το εσωτερικό του ταχυδρομείου είναι έκφραση του παρελθόντος, μιας και η ταχυδρομική αίθουσα χρησιμοποιήθηκε λειτουργικά για την ταξινόμηση ταχυδρομείου προς επιχειρήσεις. Η πρόσοψη είναι φτιαγμένη από πέτρα. Ο σκοπός της αναδιαμόρφωσής του στα τέλη του 20ου αιώνα, ήταν η αναζωογόνηση του κτιρίου που ανήκει στην Εθνική κληρονομιά, ενώνοντας τα καταστήματά του με τους δημόσιους χώρους και τα πεζοδρόμια και δίνοντας πρόσβαση σε τμήματα του κτιρίου που πριν δεν ήταν ανοιχτά στο κοινό.
Ιστορία
Το πρώτο Γενικό Ταχυδρομείο ανακηρύχθηκε στις 13 Απριλίου 1837, λίγο μετά την ονομασία της Μελβούρνης και ολοκληρώθηκε το 1852.
Το 1859 βγήκε διαγωνισμός για δημιουργία ενός νέου κτιρίου, αλλά αντί του νικητή, επιλέχθηκε το σχέδιο του δεύτερου νικητή, του A. E. Johnson από τη Βικτωριανή κυβέρνηση. Οι εργασίες στο κτίριο συνεχίστηκαν μέχρι το 1867 και στο τέλος της χρονιάς, είχε ανεγερθεί ένα διώροφο κτίριο. Το 1887 προστέθηκαν ένας τρίτος όροφος και ο πύργος του ρολογιού στο υπάρχον κτίριο. Το 1919 ο αρχιτέκτονας Walter Burley Griffin σχεδίασε την αναδιαμόρφωση της αίθουσας ταξινόμησης σε δημόσια αίθουσα, αλλά το σχέδιό του αλλάχτηκε αργότερα από τον αρχιτέκτονα John Smith Murdoch από το Τμήμα Εργασιών της Ομοσπονδίας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το κτίριο με το νεο-αναγεννητικό στυλ έγινε τεράστια επιτυχία και ορόσημο της πόλης. Υπήρχαν διάφορες προτάσεις για διάφορες αλλαγές και προσθέσεις στο κτίριο. Ωστόσο, αυτές οι προτάσεις απορρίφθηκαν.
Το Σεπτέμβριο του 2001 μια φωτιά, κατέστρεψε σημαντικά το εσωτερικό του κτιρίου. Ωστόσο, από τότε, το κτίριο αποκαταστάθηκε εν μέρει σύμφωνα με το αρχικό παρουσιαστικό και αίσθηση. Η οροφή αποκαταστάθηκε και επιλέχθηκε ένα πιο ανοιχτό χρώμα, το καινούριο σχέδιο είχε την αίσθηση του φωτεινού και ανοιχτού χώρου, κάτι που δεν υπήρχε στον προηγούμενο σχεδιασμό. Εγκαταστάθηκαν καφέ στην εξωτερική κιονοστοιχία, ενώ καταστήματα μπουτίκ γέμισαν τα τρία πατώματα του κτιρίου. Το κτίριο πλέον συγκροτεί μια μεγάλη στοά που πάει από την οδό Bourke ως την οδό Little Bourke.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπορικά κέντρα Κατηγορία:Μελβούρνη Κατηγορία:Ταχυδρομεία
Μπέντβιρ
thumb|right|150px|Ο Σερ Μπέντβιρ πετάει το Εξκάλιμπερ στη Λίμνη, Aubrey Beardsley, [[1894.]] Στην ουαλική λογοτεχνία και στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Μπέντβιρ (αγγλ. Sir Bedivere ή Bedwyr) είναι από τους πρωταρχικούς Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης του Βασιλιά Αρθούρου, δεύτερος σε σειρά μετά το Σερ Κέι. Είναι αδερφός του Σερ Λούκαν και ξάδερφος του Σερ Γκρίφλετ. Έγινε οινοχόος του Βασιλιά και άρχοντας της Νορμανδίας. Αν και μονόχειρ, περιγράφεται σαν γοητευτικός κι εξαίρετος πολεμιστής. Μαζί με τον Αρθούρο και το Σερ Κέι, αντιμετώπισε ένα γίγαντα στο Μον Σεν Μισέλ.
Οι περισσότεροι συγγραφείς υποβιβάζουν το χαρακτήρα του Μπέντβιρ, παρά το γεγονός ότι στους αγγλικούς μύθους έχει αξιομνημόνευτο ρόλο, καθώς ήταν ο τελευταίος Ιππότης που στάθηκε δίπλα στον ετοιμοθάνατο Αρθούρο, έχοντας επιζήσει από τη μάχη του Κάμλαν. Έπειτα από επιθυμία του Αρθούρου, πέταξε το Εξκάλιμπερ στη Λίμνη, ήταν μάρτυρας στην μυθική αναχώρηση του Αρθούρου για το Άβαλον και έπειτα αποσύρεται σε ένα ερημητήριο του Γκλάστονμπερι μέχρι το τέλος της ζωής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Κλαδάς Λακωνίας
Ο Κλαδάς είναι χωριό που βρίσκεται 5 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης της Σπάρτης και ανήκει στον δήμο Σπάρτης. Το χωριό είχε πληθυσμό 371 κατοίκους (απογραφή 2001) και έφτασε με την επέκταση του χωριού τους 476 κατοίκους (απογραφή 2011). Είναι ένα όμορφο μέρος για επίσκεψη καθ' οδόν προς τη Σπάρτη, την Ελαφόνησο, το Σκουτάρι ή τα Κύθηρα. μικρογραφία|Kladas, Old Village
Καθημερινή ζωή και τοπική οικονομία
Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία από τις οποίες προκύπτει το εισόδημά τους. Η κυριότερη καλλιέργεια είναι εκείνη των ελαιόδεντρων σε εκτάσεις γύρω από το χωριό ή κοντά σε γειτονικά χωριά κυρίως στον Θεολόγο, ενώ μικρότερες είναι εκείνες των πορτοκαλιών, των κολοκυθιών και των διάφορων λαχανικών που περιορίζονται στους κήπους των σπιτιών.
Εκπαίδευση
Επίσης, σε ένα ύψωμα που εντάσσεται στην ευρύτερη περιοχή του Κλαδά βρίσκεται το Τ.Ε.Ι. Σπάρτης που υποστηρίζει το Τμήμα Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών. Με βάση το ΦΕΚ 189/14-10-2004/Τ.Α´/ΠΔ 211, ιδρύθηκε το Τμήμα Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών ως παράρτημα του ΤΕΙ Καλαμάτας. Η λειτουργία του άρχισε από το ακαδημαϊκό έτος 2005 – 2006. Έδρα του εν λόγω τμήματος είναι η Σπάρτη. Το περιεχόμενο σπουδών του Τμήματος Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών καλύπτει το γνωστικό αντικείμενο της Επιστήμης και των Εφαρμογών της Πληροφορικής, της Οργάνωσης και Διαχείρισης Δικτύων Πληροφορικών Συστημάτων και των Τηλεπικοινωνιών με στόχο την δημιουργία ικανών στελεχών για τις αυξημένες ανάγκες της αγοράς σε θέματα πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών.
Φρεάτιο
250px|μικρογραφία|Συνηθισμένος τύπος φρεατίου. Το φρεάτιο (η λέξη είναι υποκοριστικό του «φρέαρ») είναι υποδομή σχεδιασμένη για την αποστράγγιση των ομβρίων υδάτων από το έδαφος και δημοσίους χώρους, όπως πεζοδρόμους, χώρους στάθμευσης, πεζοδρόμια και δρόμους.
Τα φρεάτια συχνά δεν μπορούν να διαχειριστούν την ποσότητα βροχής και σε αρκετές περιπτώσεις ενδέχεται να προκληθεί πλημμύρα στην επιφάνεια. Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι φρεατίων, αυτά κάτω από το κράσπεδο και αυτά στην επιφάνεια του εδάφους. Τα πρώτα βασίζονται στην ικανότητα του ανοίγματος. Συνήθως πιέζονται στην αναστροφή του καναλιού για να βελτιωθεί η ικανότητα λήψης.
Αρχαιολογικές μελέτες έχουν αποκαλύψει τη χρήση εξελιγμένων συστημάτων απορροής ομβρίων υδάτων σε αρχαίους πολιτισμούς. Για παράδειγμα, στη Μινωική Κρήτη γύρω στο 2.000 π.Χ., στη Φαιστό υπήρχαν υποδομές απορροής ομβρίων υδάτων, συνήθως λίθινες, όπως επίσης και στην Κνωσσό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδραυλική μηχανική Κατηγορία:Μηχανική Περιβάλλοντος Κατηγορία:Δημόσια υγιεινή
Μαρία Αντωνία Μυρά
Η Μαρία Αντωνία Μυρά (Marie Antoinette Murat, 3 Ιανουαρίου 1793 - 19 Ιανουαρίου 1847) ήταν κόρη του Πέτρου Μυρά.
Βιογραφία
Στις 4 Οκτωβρίου 1808 παντρεύτηκε τον Κάρολο, Πρίγκιπα του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, στο Παρίσι. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Πέθανε στις 19 Ιανουαρίου 1847 στο Ζίγκμαρινγκεν σε ηλικία 54 ετών. Είναι θαμμένη στο Ζίγκμαρινγκεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Γκάγουεν
Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Γκάγουεν είναι από τους επιφανέστερους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, ενώ συχνά ταυτίζεται με τον Ουαλό πολεμιστή Gwalchmei. Πατέρας του είναι ο Λοτ, ενώ μητέρα του στις περισσότερες πηγές εμφανίζεται η Μοργκάουζ κι έτσι ο Μόρντρεντ είναι ένα από τα αδέρφια του, μαζί με τους Γκάχερις, Άγκραβαϊν και Γκάρεθ.
Σύμφωνα με διάφορες ιστορίες, είναι ένας γενναίος κι ευγενικός ήρωας, ο οποίος επιβιώνει από πολυάριθμες και μεγάλες δοκιμασίες, όπως η ιστορία που περιγράφεται στο έργο Sir Gawain and the Green Knight, ενώ σε άλλες ιστορίες παρουσιάζεται ως κωμικός ήρωας, γυναικοκατακτητής και βίαιος, έχοντας πάθος για εκδίκηση. Διεκδικεί, μαζί με άλλους, το Άγιο Δισκοπότηρο, αλλά του το αρνούνται λόγω των κριμάτων του. Εξάλλου, εμπλέκει τα αδέρφια του σε ένα κύκλο εκδίκησης εναντίον του Πέλλινορ και του γιου του, Λάμορακ, καθώς ο Πέλλινορ είχε σκοτώσει τον πατέρα τους, Λοτ.
Όταν ο Λάνσελοτ σώζει τη Γκουίνεβιρ από την καταδίκη της στην πυρά, ακολουθεί μάχη με την ακολουθία του Αρθούρου, κατά την οποία σκοτώνονται δυο αδέρφια του Γκάγουεν. Αυτό προκαλεί το έντονο μίσος του για τον Λάνσελοτ κι ωθεί τον Αρθούρο σε πόλεμο εναντίον του: αυτές οι διαμάχες θα σημάνουν τη ρήξη μεταξύ των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης. Ο Γκάγουεν τελικά τραυματίζεται από τον Λάνσελοτ και πεθαίνει στο Ντόβερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Το εμβατήριο Ραντέτσκυ (μυθιστόρημα)
Το Εμβατήριο Ραντέτσκυ (γερμ. Radetzkymarsch) είναι μυθιστόρημα του Γιόζεφ Ροτ. Το έργο θεωρείται το σημαντικότερο του Αυστριακού λογοτέχνη και ένα από τα σημαντικότερα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα. Στο μυθιστόρημα, μέσα από την εξιστόρηση της ζωής της οικογένειας φον Τρόττα, εξιστορείται ταυτόγχρονα η παρακμή και το τέλος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Βερολίνο το 1932, σχεδόν αμέσως μετά από το προηγούμενο μυθιστόρημα του Ροτ, τον Ιώβ (1931), από τον εκδοτικό οίκο Kiepenheuer & Witsch ενώ σχεδόν αμέσως, το 1933, ακολούθησε και η αγγλική μετάφρασή του.
Ο Ροτ έδωσε αυτόν τον τίτλο στο μυθιστόρημά του από το ομώνυμο εμβατήριο Radetzky March, Op. 228 του Γιόχαν Στράους (πατέρας) το οποίο συνέθεσε προς τιμήν του Αυστριακού στρατάρχη Γιόζεφ Ραντέτσκυ φον Ράντετς (Joseph Radetzky von Radetz). To 1994 έγινε η τηλεοπτική μεταφορά του σε σειρά δύο επεισοδίων με τίτλο Radetzky March η οποία προβλήθηκε στην Αυστρία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.
Περίληψη
Αφηγείται την ιστορία της οικογένειας φον Τρόττα από τον παππού Γιόζεφ έως τον εγγονό Καρλ Γιόζεφ. Πρόκειται για μια οικογένεια στρατιωτικών της παλιάς Αυστροουγγαρίας, οι οποίοι επί πολλά χρόνια υπηρέτησαν πιστά τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ. Το πραγματικό αντικείμενο της αφήγησης είναι η αργή αποσύνθεση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, που δέσποσε επί αιώνες στην Κεντρική Ευρώπη και που εντέλει θα την καταλύσει (και αυτήν, όπως και την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την αυτοκρατορία του τσάρου) ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ένας απλός στρατιώτης από τη Σλοβενία σώζει τη ζωή του αυτοκράτορα κατά τη μάχη του Σολφερίνο. Γι' αυτό το κατόρθωμά του θα του απονεμηθεί τίτλος ευγενείας. Αλλά στο σχολικό βιβλίο του γιου του διαβάζει μια αφήγηση του γεγονότος που απέχει από την πραγματικότητα. Για να είναι συνεπής με τον τίτλο που του δόθηκε (Ιππότης της Αλήθειας) διαμαρτύρεται για την ανακρίβεια αυτή και αποτρέπει το γιο του από τη στρατιωτική σταδιοδρομία.
Ο γιος γίνεται έπαρχος. Το μυθιστόρημα παρουσιάζει τη ζωή του, τις σχέσεις του με τον γιο του Καρλ Γιόζεφ, με τον υπηρέτη του, με το επαγγελματικό του περιβάλλον, με τον φίλο του που παίζουν μαζί σκάκι. Ακόμη θέμα της αφήγησης είναι η πορεία του Καρλ Γιόζεφ, οι σχέσεις του με τον υπηρέτη του, η ζωή στο στρατό που βρίσκεται σε αποσύνθεση. Επίσης, οι κοινωνικές εντάσεις, η αμφισβήτηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, μια σειρά εξελίξεις που προδικάζουν τον θάνατο της αυτοκρατορίας.
Κι ο ανθυπολοχαγός Καρλ Γιόζεφ, με τον οποίο ταυτίζεται ο Ροτ, βγάζει τη στρατιωτική στολή, προτιμώντας την αγροτική ζωή: έχει αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να σώσει την αυτοκρατορία, όπως κι ο παππούς του είχε συνειδητοποιήσει ότι δεν ήταν κάποτε εκείνος που έσωσε τον Φρασγκίσκο Ιωσήφ στο Σολφερίνο.
Περί πολυνομίας
Το «Περί πολυνομίας» είναι απόσπασμα από Αρεοπαγιτικό του Ισοκράτη, όπου υποστηρίζει ότι η πολυνομία δεν είναι σημείο καλής διοίκησης, αλλά αντίθετα είναι δείγμα κακοδιοικήσεως. Εκείνο που επιβάλλεται είναι η διάπλαση τους ήθους των πολιτών. «ἔπειτα τά γε πλήθη καὶ τὰς ἀκριβείας τῶν νόμων σημεῖον εἶναι τοῦ κακῶς οἰκεῖσθαι τὴν πόλιν ταύτην· ἐμφράγματα γὰρ αὐτοὺς ποιουμένους τῶν ἁμαρτημάτων πολλοὺς τίθεσθαι τοὺς νόμους ἀναγκάζεσθαιδεῖν δὲ τοὺς ὀρθῶς πολιτευομένους οὐ τὰς στοὰς ἐμπιπλάναι γραμμάτων, ἀλλ’ ἐν ταῖς ψυχαῖς ἔχειν τὸ δίκαιον· οὐ γὰρ τοῖς ψηφίσμασιν ἀλλὰ τοῖς ἤθεσιν καλῶς οἰκεῖσθαι τὰς πόλεις, καὶ τοὺς μὲν κακῶς τεθραμμένους καὶ τοὺς ἀκριβῶς τῶν νόμων ἀναγεγραμμένους τολμήσειν παραβαίνειν, τοὺς δὲ καλῶς πεπαιδευμένους καὶ τοῖς ἁπλῶς κειμένοις ἐθελήσειν ἐμμένειν. Την ίδια νύξη κάνει ο Ισοκράτης και στο περί ειρήνης, όπου αναφέρει ότι οι Τριβαλλοί και οι Λευκανοί, ενώ έχουν θεσπίσει πολλούς νόμους (πλείστους δέ τιθέμενοι νόμους ούτως ολίγον αυτών φροντίζομεν) πρβλ και Τάκιτος, Χρονικά (Annales) Corruptissima rebublica plurimae leges (Άκρως διαφθαρμένη η πολιτεία με την πολυνομία). Την ίδια άποψη έχει και ο Πλάτων, ο οποίος αντιτίθεται στην πολυνομία πιστεύοντας ότι οι ισχύοντες νόμοι επιβάλλον εκ των υστέρων και με την απειλή ποινής τη συμμόρφωση των πολιτών, ενώ αυτοί οφείλουν να διαμορφώνουν τις αντιλήψεις τους με βάση τους πρωτογενείς ηθικούς κανόνες και τους άγραφους νόμους.
Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς εξαίρει το σχετικό χωρίο και για τη συμμετρία του, πού έχει ως εξής σε νεοελληνική απόδοση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
S/2004 (17246) 1
Ο S/2004 (17246) 1 είναι ο μοναδικός γνωστός δορυφόρος του αστεροειδούς της Κύριας Ζώνης (17246) 2000 GL74. Έχει το 44% του μεγέθους αυτού του αστεροειδή, δηλαδή περίπου 2 χιλιόμετρα. Παρόλο που η κλίση του και η εκκεντρότητά του δεν είναι γνωστές, υπολογίζεται πως ολοκληρώνει μια περιφορά γύρω από τον (17246) 2000 GL74 κάθε 90 γήινες ημέρες. Ο (17246) 2000 GL74 υπολογίζεται πως έχει μια διάμετρο 0.668° από την επιφάνεια του S/2004 (17246) 1, δηλαδή ελαφρά μεγαλύτερη από αυτή της Σελήνης όπως φαίνεται από την Γη.
Κατηγορία:Δορυφόροι αστεροειδών
Αλανία
thumb|right|255px Η Αλανία ήταν η αρχαία Χώρα των Αλανών, που υπήρξε κατά τους βυζαντινούς χρόνους εκκλησιαστική επαρχία και μητρόπολη ελληνική, εξαρτώμενη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης στο βόρειο τμήμα του Καυκάσου.
Επί Αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού η Μητρόπολη της Αλανίας ενώθηκε με την Αρχιεπισκοπή της Σωτηριουπόλεως, στα σύνορα της Αβασγίας και Αλανίας, και απετέλεσαν τη νέα Μητρόπολη Μελιτινή. Ο τίτλος του Μητροπολίτη Μελιτινής αναφέρεται μέχρι το 1590.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Γεωγραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αρχαίες Αυτοκρατορίες - Χώρες Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Εκδόσεις Προσκήνιο
Ο εκδοτικός οίκος Προσκήνιο ιδρύθηκε από τον Αγγελο Σιδεράτο και τη Βίλλυ Σιδεράτου το 1990. Έως το 2016 που έκλεισε, εξέδωσε μια σειρά βιβλίων βασικά ιστορικό και πολιτικού περιεχομένου
Αρβανιτοχώρι Κάσου
Το Αρβανιτοχώρι είναι ένα από τα έξι χωριά της νήσου Κάσου των Δωδεκανήσων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 169 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η κεντρική εκκλησία του Αρβανιτοχωρίου είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο (ανεγέρθη το 1864 και έλαβε την τελική του μορφή στις αρχές του 20ού αιώνα ). Άλλη σημαντική εκκλησία είναι οι Τρεις Ιεράρχες.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα το Αρβανιτοχώρι υπήχθη στο δήμο Κάσου της επαρχίας Καρπάθου. Παρά τις αλλαγές που επήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση το 1997 και το 2011, ο οικισμός παρέμεινε εντός των διοικητικών ορίων του δήμου Κάσου.
Ο οικισμός διαθέτει ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα, την ΑΟ Δόξα Αρβανιτοχωρίου, η οποία ιδρύθηκε το 1966 και έχει ως χρώματα το μπλε και το κόκκινο. Έχει κατακτήσει επτά φορές το τοπικό πρωτάθλημα Κάσου (1967, 1970, 1976, 1977, 1978, 1979 και 1983).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κάσου
Μικροκώμη Θεσσαλονίκης
Η Μικροκώμη (Τοπική Κοινότητα Προφήτου - Δημοτική Ενότητα ΕΓΝΑΤΙΑΣ), ανήκει στον δήμο ΒΟΛΒΗΣ της Περιφερειακής Ενότητας ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Η επίσημη ονομασία είναι “η Μικροκώμη”. Έδρα του δήμου είναι ο Σταυρός και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Μικροκώμη ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Προφήτου, του πρώην Δήμου ΕΓΝΑΤΙΑΣ του Νομού ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.
Η Μικροκώμη έχει υψόμετρο 288 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 40,7192543339 και γεωγραφικό μήκος 23,2826619869
Η Μικροκώμη είναι οικισμός του δήμου Βόλβης της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης στην Μακεδονία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 61 κατοίκους και ανήκει στην τοπική κοινότητα του Προφήτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Κουτίνγκ
Το Κουτίνγκ είναι ένας από τους 10 δήμους του Λεσότο, καθώς και πρωτεύουσά του.
Γεωγραφία
Το Κουτίνγκ βρίσκεται νοτιοανατολικά του Λεσότο. Συνορεύει στα Μοχάλες Χεκ, στα βορειοανατολικά με το Κουάτσας Νεκ και στα νοτιοανατολικά και στα βορειοδυτικά με τη Νότια Αφρική. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Μοορόσι.
Οικισμοί
Κατηγορία:Δήμοι του Λεσότο
FIPRESCI
FIPRESCI (Φιπρέσκι) είναι η συντομογραφία του γαλλικού τίτλου Fédération Internationale de la Presse Cinématographique (αγγλ. International Federation of Film Critics, Διεθνής Ομοσπονδία Κριτικής Ταινιών Κινηματογράφου). Το Φιπρέσκι αποτελείται από τις εθνικές οργανώσεις των επαγγελματικών κριτικών ταινιών και των δημοσιογράφων ταινιών από όλο τον κόσμο για "την προώθηση και την ανάπτυξη της κουλτούρας ταινιών και για την προστασία επαγγελματικών ενδιαφερόντων."
Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1930 στο Παρίσι. Σήμερα έχει μέλη σε περισσότερες από 50 χώρες παγκοσμίως. Το Φιπρέσκι δίνει συχνά βραβεία κατά τη διάρκεια των φεστιβάλ ταινιών (όπως το φεστιβάλ ταινιών των Καννών και το φεστιβάλ ταινιών της Βενετίας) ως έπαινο για αξιόλογες ταινίες. Από το 2005, προσφέρει επίσης και ένα κινηματογραφικό περιοδικό στο διαδίκτυο, το "Undercurrents" (υπόγεια ρεύματα) υπό την διεύθυνση του κριτικού Chris Fujiwara.
Ανδρόνικος Κομνηνός (γιος Ιωάννη Β΄)
Ο Ανδρόνικος Κομνηνός (1108 - 1142) Βυζαντινός πρίγκιπας από την Δυναστεία των Κομνηνών ήταν δεύτερος γιος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνού και της Πιρόσκας κόρης του Αγίου Λαδίσλαου. Την εποχή που ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλέξιος ορίστηκε από τον πατέρα του Συναυτοκράτορας και διάδοχος του θρόνου (1122) ο Ανδρόνικος και οι δύο μικρότεροι αδελφοί του Ισαάκιος και Μανουήλ Α΄ Κομνηνός πήραν τον τίτλο του Σεβαστοκράτωρ.
FIPRESCI
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος Κατηγορία:Πολιτισμός στη Γαλλία
Ανδρόνικος Κομνηνός (γιος Ιωάννη Β΄)
Ο Ανδρόνικος και οι αδελφοί του ακολούθησαν τον πατέρα τους σε εκστρατεία στην Ουγγαρία (1129), στην συνέχεια τον ακολούθησαν σε νέα εκστρατεία εναντίον των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία που ήθελε να διασφαλίσει την οδό επικοινωνίας προς την Αττάλεια. Οι ποιητές της αυλής Μιχαήλ Ιταλικός και Πτωχοπρόδρομος υμνούν την πολεμική του γενναιότητα και τον συγκρίνουν με τους μυθικούς Έλληνες ήρωες που περιγράφονται στην Ιλιάδα του Ομήρου. Τα αδέλφια ακολούθησαν τον πατέρα τους σε εκστρατεία στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1142) όπου ο μεγαλύτερος αδελφός Αλέξιος αρρώστησε αιφνίδια και πέθανε, ο Ανδρόνικος έγινε διάδοχος του θρόνου αλλά αμέσως μετά τον Αύγουστο του 1142 αρρώστησε και πέθανε με τον ίδιο τρόπο. Ο Ιωάννης Β΄ συνέχισε την εκστρατεία του ενώ ο τρίτος αδελφός Ισαάκιος μετέφερε τις σωρούς του Αλεξίου και του Ανδρόνικου στην Κωνσταντινούπολη, ενταφιάστηκαν στη Μονή του Παντοκράτωρος.
Οικογένεια
Ο Ανδρόνικος νυμφεύτηκε την Ειρήνη που καταγόταν από τους Αινειάδες και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Διεθνές Κέντρο Θεωρητικής Φυσικής
thumb|275px|Το λογότυπο του ιδρύματος Το Διεθνές Κέντρο Θεωρητικής Φυσικής «Αμπντούς Σαλάμ» (αγγλ. Abdus Salam International Centre for Theoretical Physics, ICTP) είναι διεθνές ερευνητικό ινστιτούτο για τη φυσική και τα μαθηματικά, που λειτουργεί με βάση μια τριμερή συμφωνία ανάμεσα στο ιταλικό κράτος, την UNESCO και τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (IAEA). Βρίσκεται κοντά στο ονομαστό Κάστρο και Πάρκο Μιραμάρε, περίπου 10 χιλιόμετρα από την πόλη Τεργέστη, στη βόρεια Ιταλία. Το Κέντρο ιδρύθηκε το 1964 από τον βραβευμένο με Νόμπελ Πακιστανό φυσικό Αμπντούς Σαλάμ.
Σκοποί
Αποστολή του Κέντρου, όπως αναφέρεται στο καταστατικό του, είναι:
Ερευνητικές δραστηριότητες
Οι επιστημονικές έρευνες στο ICTP διεξάγονται από επτά επιστημονικούς τομείς, τους εξής:
Η επιστημονική κοινότητα στο ICTP περιλαμβάνει μόνιμο προσωπικό από ερευνητές επιστήμονες, μεταδιδάκτορες ερευνητές και επισκέπτες ερευνητές μακράς ή βραχείας διαμονής που επιδίδονται σε προσωπική ή συνεργατική έρευνα. Καθ' όλη τη διάρκεια του έτους οι τομείς διοργανώνουν συνέδρια, συναντήσεις εργασίας (workshops) και σεμινάρια στις ερευνητικές περιοχές τους. Το ICTP έχει επίσης προγράμματα ειδικά για επιστήμονες που έρχονται από αναπτυσσόμενες χώρες.
Μεταπτυχιακά προγράμματα
Το ICTP προσφέρει και εκπαιδευτικά προγράμματα, σε συνεργασία με άλλα ιδρύματα. Τετοια προγράμματα είναι:
Σε συνεργασία με άλλα ιδρύματα, το ICTP προσφέρει επίσης διδακτορικά στη φυσική και τα μαθηματικά.
Το ICTP συνεργάζεται με τοπικά εργαστήρια, όπως το Σύγχροτρο Τεργέστης «Elettra» (ειδικότερα το Εργαστήριο Ακτινοβολίας Συγχρότρου), ώστε να παρέχονται υποτροφίες και ευκαιρίες χρήσεως εργαστηρίων.
Βραβεία
Το ICTP έχει θεσμοθετήσει βραβεία για να τιμώνται και να ενθαρρύνονται οι επιστήμονες που επιδίδονται σε υψηλού επιπέδου έρευνα σε θέματα φυσικής και μαθηματικών, κυρίως τα εξής:
Συνεργαζόμενα ιδρύματα
Ένας στόχος του ICTP είναι να ιδρύσει περιφερειακά κέντρα αριστείας σε όλη τη Γη. Η ιδέα είναι να μεταφερθεί το μοναδικό μείγμα της υψηλής ποιότητας εκπαιδεύσεως στη φυσική και τα μαθηματικά και των υψηλού επιπέδου επιστημονικών συναντήσεων του ICTP πιο κοντά σε επιστήμονες παντού. Το 2012 το ICTP ίδρυσε ένα συνεργαζόμενο ινστιτούτο, το «Νοτιοαμερικανικό Ινστιτούτο ICTP για τη Βασική Έρευνα» στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Οι δραστηριότητές του είναι βασισμένες στο μοντέλο του ICTP. Το 2018 ένα ανάλογο ινστιτούτο, το ICTP-EAIFR, εγκαινιάσθηκε στο Κιγκάλι της Ρουάντα και ένα άλλο το ίδιο έτος (το ICTP-AP) στο Πεκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στην Ιταλία Κατηγορία:Τεργέστη
Ζερεμί Ματιέ
Σοσό
Ο Ζερεμί ξεκίνησε την καριέρα του στην μεγαλύτερη ομάδα της περιοχής Φρανς-Κοντέ, την ΦΚ Σοσό-Μονμπελιάρ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Λιγκ 1, στην διάρκεια της σεζόν 2002–03, σε ένα ματς πρωταθλήματος απέναντι στη ΚΣ Σεντάν μπαίνοντας ως αλλαγή στο τέλος του αγώνα. Παρά το γεγονός πως ήταν μόλις 18 ετών, έγινε μέλος της βασικής εντεκάδας του συλλόγου 11, και σύντομα είχε αντίκτυπο σκοράροντας το πρώτο του επαγγελματικό γκολ στο μόλις τρίτο του ματς στο πρωτάθλημα σε μια ισοπαλία 2–2 απέναντι στην Ρεν. Πραγματοποίησε 23 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν σκοράροντας 4 γκολ, τα οποία περιελάμβαναν, εξαιρουμένου του πρώτου, ένα γκολ ισοφάρισης απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν, και δύο νικητήρια γκολ απέναντι στην Ναντ και την Χάβρη. Οι εμφανίσεις του, μαζί με αυτές της ομάδας, ήταν ο κύριος παράγοντας που η ομάδα τερμάτισε στο πρωτάθλημα στην 5η θέση και προκρίθηκε για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Στην διάρκεια των επόμενων δύο σεζόν, ο Ζερεμί συνέχισε τις μεγάλες εμφανίσεις αγωνιζόμενος σε 63 ματς πρωταθλήματος και σκοράροντας 6 γκολ στο πρωτάθλημα. Τα πήγε εξίσου καλά στην Ευρώπη αγωνιζόμενος σε 14 ματς και σκοράροντας 2 γκολ. Βοήθησε επίσης την Σοσό να κατακτίσει το Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2004. Οι εμφανίσεις του με την Σοσό προσέλκισαν το ενδιαφέρον της ιταλικής Γιουβέντους, των αγγλικών Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, Έβερτον, και Σαουθάμπτον.
Μετακίνηση στην Τουλούζ
Μετά την ανακοίνωση της πρόθεσής του να αποχωρήσει από την ομάδα και έχοντας μόλις έναν εναπομείναντα χρόνο στο συμβόλαιό του, η Σοσό αποδέχτηκε να δεχτεί προσφορές για τον παίκτη. Τελικά, συμφώνησε να μεταγγραφεί στην Τουλούζ έχοντας αποδεχτεί τετραετές συμβόλαιο συνεργασίας. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα με την Τουλούζ απέναντι στην πρώην ομάδα του Σοσό αγωνιζόμενος ολόκληρο το 90λεπτο σε μια νίκη με 1–0. Συνέχισε τις θετικές εμφανίσεις αγωνιζόμενος σε 36 ματς πρωταθλήματος και σκοράροντας δύο γκολ απέναντι στην ΑΚ Αζαξιό και την Τρουά. Την επόμενη σεζόν, πραγματοποίησε 32 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και σκόραρε δύο ακόμη γκολ βοηθώντας την Τουλούζ να προκριθεί για το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, τερματίζοντας 3ηεκείνη τη σεζόν στο πρωτάθλημα. Πάντως, τόσο ο Ματιέ όσο και η Τουλούζ είχαν μια τραγική σεζόν 2007-08 με τον Ματιέ να σπάει ένα κόκκαλο του ποδιού του, που τον ανάγκασε να χάσει την μισή σεζόν, και την Τουλούζ να τερματίζει μόλις έναν βαθμό πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Αυτό οδήγησε τον Ματιέ να αρχίσει να σχεδιάζει το μέλλον του μακριά από την πόλη του γαλλικού νότου.
Μεταγγραφικά σενάρια και επιτυχία
Παρά το έντονο ενδιαφέρον από την ιταλική ΑΣ Ρόμα και άλλες ιταλικές ομάδες,  η Τουλούζ αρνήθηκε τις προτάσεις με την ελπίδα να πείσει τον Ματιέ να παραμείνει στην ομάδα. Ο Ματιέ απάντησε απορρίπτοντας μια ανανέωση συμβολαίου, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να μπορεί νη φύγει από την ομάδα με βάση τον νόμο Μποσμάν ως ελεύθερος το επόμενο καλοκαίρι. Παράλληλα συμφωνήθηκε ανάμεσα στην Τουλούζ και τον Ματιέ ο παίκτης να παραμείνει για ολόκληρη την σεζόν στην ομάδα, μετά την απόρριψη από την Τουλούζ πρόταση ύψους 4.5 εκατομμυρίων ευρώ από την Μπορντό.
Παρά τα όσα γινόντουσαν σχετικά με την μεταγγραφή του, ο Ζερεμί παρέμεινε πιστός στις αγωνιστικές του υποχρεώσεις με την ομάδα. Πραγματοποίησε 31 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα στη διάρκεια της σεζόν 2008–09, συνεισφέροντας στην επιτυχημένη πορεία της ομάδας στο πρωτάθλημα, όσο και στην επιτυχία της ομάδας στο Κύπελλο Γαλλίας, όπου αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την μετέπειτα κυπελλούχο Γκανγκάμπ.
Βαλένθια
Στις 10 Ιουνίου 2009, ανακοινώθηκε ότι ο Ζερεμί θα αποτελούσε το πρώτο καλοκαιρινό μεταγγραφικό απόκτημα του Ουνάι Έμερι για το ισπανικό μεγαθήριο Βαλένθια ΚΦ μετά την συμφωνία με τον αριστερό μπακ για συμβόλαιο διάρκειας τριών χρόνων. Η μεταγγραφή ολοκληρώθηκε στις 1 Ιουλίου 2009. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ομάδα σε μια νίκη με 2–0 απέναντι στην Σεβίλλη ΦΚ.
Στατιστικά σε συλλογικό επίπεδο
Ως τις 11 Ιανουαρίου 2010
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18
Αμπάς Β΄ της Περσίας
Ο σουλτάνος Μοχάμεντ Μιρζά Soltan Mohammad Mirza), (31 Δεκεμβρίου 1632 – 25/26 Οκτωβρίου 1666) περισσότερο γνωστός με τον δυναστικό του τίτλο Αμπάς Β΄ (Περσικά: شاه عباس دوم‎‎) ήταν ο έβδομος βασιλέας των Σαφαβιδών (σάχης) της Περσίας, που κυβέρνησε από το 1642 έως το 1666.
Βίος
Γεννήθηκε στο Καζβίν με το όνομα του σουλτάνος Μοχάμεντ Μιρζά. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σαφί της Περσίας και της Κιρκάσιας Άννα Χανούμ. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τον νεαρό Μοχάμεντ, εκτός από το ότι πέρασε τα νεανικά του χρόνια στο χαρέμι των Σαφαβιδών και διδάχτηκε από τον μέντορά του Ρατζάμπ Αλί Ταμπριζί (Rajab Αλί Tabrizi). Επίσης, έμαθε πώς να διατηρεί την τάξη στο κράτος και άλλα βασιλικά καθήκοντα από δύο άλλους ευγενείς, τον Μοχάμεντ Αλι-Μπεγκ και τον Γιανί Χαν Σαμλού.
Στις 15 Μαΐου 1642, στο Κασάν, ο Μοχάμεντ Μιρζά στέφθηκε σάχης της Περσίας και επέλεξε το όνομα Αμπάς Β΄, ως δυναστικό όνομά του. Δεδομένου ότι ήταν λιγότερο από δέκα χρονών όταν έγινε σάχης, τα καθήκοντά του ανατέθηκαν στα χέρια της μητέρας του, Άννα Χανούμ και του μεγάλου βεζίρη, Σαρού Τακί (Saru Taqi), ενώ Αμπάς επικεντρώθηκε στην εκπαίδευσή του στο Καζβίν. Η Άννα Χανούμ και ο Σαρού Τακί συνεργάστηκαν στενά και υπό την καθοδήγησή τους η Περσία βρισκόταν σε ασφαλή χέρια. Ο Γάλλος περιηγητής Ζαν Σαρντέν (Jean Chardin) σημείωσε θετικά τη συνεργασία τους, αλλά και τη δύναμη των γυναικών στη διακυβέρνηση της χώρας.
Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο Αμπάς Β΄ έδειξε ενεργό ενδιαφέρον για τη διακυβέρνηση και τις στρατιωτικές υποθέσεις όταν άρχισε να κυβερνά ο ίδιος (πιθανώς σε ηλικία 15 ετών). Το καλοκαίρι του 1648 προσπάθησε να ανακαταλάβει την Καννταχάρ από τους Μογγόλους. Εκστράτευσε από το Ισφαχάν με ένα στρατό 40.000 ανδρών και μετά την κατάληψη του Μποστ, πολιόρκησε τη Κανταχάρ και την κατέλαβε μετά από σύντομη πολιορκία στις 22 Φεβρουαρίου 1649. Ο Αμπάς Β΄ στη συνέχεια διόρισε τον Γεωργιανό γκουλάμ («στρατιωτικός σκλάβος») Μιχράμπ Χαν κυβερνήτη της πόλης. Οι Μογγόλοι επιχείρησαν να ανακαταλάβουν την πόλη το 1651, αλλά η άφιξη του χειμώνα τους ανάγκασε να αναστείλουν την πολιορκία.
Oικογένεια
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Σουλεϊμάν Α΄ της Περσίας. Γιοι του ήταν επίσης ο Χαμζά Μιρζά, ο Ισμαήλ Μιρζά και ο Μιρζά Αλί Νακί και είχε δύο κόρες.
Ποίηση
Σύμφωνα με την Encyclopaedia Iranica στο λήμμα της για τη λογοτεχνία των Αζέρων-Τούρκων έγραψε ποιήματα στα Τουρκικά (Αζερμπαϊτζανικά). Το ψευδώνυμό του στην ποίηση ήταν Τανί.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σαφαβίδες Κατηγορία:Ρωσοπερσικοί πόλεμοι
Μάχη του Σαρανταπόρου
Η Μάχη του Σαρανταπόρου ή μάχη των στενών της Πόρτας αποτελεί την πρώτη πολεμική επιχείριση της Ελλάδας στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Έλαβε χώρα στις 9 Οκτωβρίου του 1912 στα Στενά του Σαραντάπορου. Μετά τη σύγκρουση της πρώτης μέρας, οι τουρκικές δυνάμεις συμπτύχθηκαν προς τα Σέρβια, αφήνοντας στα χέρια του ελληνικού στρατού αρκετό υλικό και λίγους αιχμαλώτους. Οι ελληνικές δυνάμεις έπειτα από ισχυρή αντίσταση των τουρκικών δυνάμεων, πέτυχαν μια σημαντική νίκη η οποία άνοιξε το δρόμο για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.
Πρόλογος
Ο Βαλκανικός Συνασπισμός είχε ζητήσει, με την διακοίνωσή του προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τη βελτίωση των πολιτικών συνθηκών στις ευρωπαϊκές της επαρχίες. Η διακοίνωση απορίφθηκε, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος, με δύο κηρύξεις πολέμων, στις 4 Οκτωβρίου 1912 προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία από τις Σερβία, Μαυροβούνιο και Βουλγαρία, και στις 5 Οκτωβρίου από την Ελλάδα προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Αντίπαλες δυνάμεις
Η Στρατιά Θεσσαλίας με επικεφαλής τον Διάδοχο Κωνσταντίνο (με τον Στρατηγό Παναγιώτη Δαγκλή ως επικεφαλής του επιτελείου) είχε χωριστεί σε έξι μεραρχίες, με την 7η Μεραρχία να κατευθύνεται προς την Λάρισα, μια ταξιαρχία ιππικού και δύο αποσπάσματα Ευζώνων (Σ/χη Γεννάδη - Σ/χη Κωνσταντινοπούλου) των δύο ανεξαρτήτων ταγμάτων έκαστο.
Ενάντια στον ελληνικό στρατό, οι Οθωμανοί ανέπτυξαν το VIII σώμα τους υπό τον στρατηγό Χασάν Ταχσίν Πασά, με τρία τμήματα: τό τακτικό Τμήμα 22ο στην Κοζάνη και δύο εφεδρικές μεραρχίες. Η οθωμανική δύναμη ανερχόταν σε 14 τάγματα πεζικού, με 11 ακόμη σε εφεδρεία, που υποστηρίζονταν από 24 πυροβόλα τριών πυροβολαρχιών. Ωστόσο, οι Οθωμανικοί σχηματισμοί ήταν έως 25% αποδυναμωμένοι, δεδομένου ότι οι Οθωμανοί είχαν αποστρατεύσει μεγάλα τμήματα του στρατού τους τον Αύγουστο. Οι Οθωμανοί ήλπιζαν να κρατήσουν τη φυσικη οχυρή θέση της διάβασης του Σαρανταπόρου, η οποία ήταν εκτενώς οχυρωμένη υπό την εποπτεία μιας γερμανικής στρατιωτικής αποστολής πριν τον πόλεμο.
Η μάχη
Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής ,το πρωί της 9 Οκτωβρίου 1912 ο Ελληνικός στρατός πέρασε τα σύνορα και προέλασε μέχρι την διάβαση του Σαρανταπόρου την οποία οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν, φοβούμενοι μην κυκλωθούν. Οι πρώτες Ελληνικές προφυλακές έφτασαν στα στενά της Πέτρας στις 10:00 το πρωί, ενώ οι Οθωμανοί, οι οποίοι είχαν αποφασίσει να αντισταθούν εκεί, ξεκίνησαν με πυροβολισμούς πρώτοι την μάχη,. Όταν κατέφθασε και ο υπόλοιπος Ελληνικός στρατός ανεπτύχθη σε θέση μάχης και άρχισε να βάλει κατά των Οθωμανικών θέσεων, μαζί τους και το Ελληνικό πυροβολικό. Η μάχη διεκόπη την νύχτα και συνεχίστηκε την επόμενη μέρα, με αποτέλεσμα την κατάληψη της Διαβάσεως του Σαρανταπόρου από τις Ελληνικές δυνάμεις.
Συνέπειες
Μετά την κατάληψη της Διαβάσεως άρχισε και η υποχώρηση των Τούρκων προς τα Σέρβια. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας οι Τούρκοι υποχώρησαν προς την Κοζάνη καταδιωκόμενοι από τον Ελληνικό στρατό. Στις 11 Οκτωβρίου η μάχη είχε λήξει και το απόγευμα οι Ελληνικές δυνάμεις έμπαιναν στα Σέρβια απελευθερώνοντας τα και τυπικά. Στα Σέρβια εγκαταστάθηκε προσωρινά το Στρατηγείο και το γενικό επιτελείο. Σήμερα λειτουργεί Μουσείο της Μάχης του Σαρανταπόρου το οποίο γειτνιάζει με το τουρκικό Χάνι του Χατζηγώγου.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλίας Κατηγορία:1912 στη στρατιωτική ιστορία
Γκουντομπάντ
Ο Γκουντομπάντ ή Φλάβιος Γκουντοβάδος (Λατινική γλώσσα : Flavius Gundobadus, περί το 452 - 516), βασιλιάς των Βουργουνδών (473 - 516) ήταν τρίτος γιος του βασιλιά Γκουντέριχου. Κατείχε τον τίτλο του πατρίκιου στην Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (472 - 473) τρία χρόνια πριν την κατάρρευση της· διαδέχθηκε στον τίτλο τον θείο του Ρικίμερ. Παρέμεινε διάσημος για τη δημιουργία του "Βουργουνδιακού Νομικού Κώδικα", που συνδύαζε το Ρωμαϊκό Δίκαιο με παλαιά Γερμανικά έθιμα. Η σύζυγος του ήταν η Καριτηνή.
Ρωμαίος Πατρίκιος
Ο Γκουντομπάντ κληρονόμησε τον τίτλο του πατρίκιου, όταν πέθανε ο θείος του Ρικίμερ (18 Αυγούστου 472), ήταν η πραγματική δύναμη εξουσίας πίσω από τον θρόνο στην Δυτική Αυτοκρατορία. Ο χρονογράφος Ιωάννης Αντιοχεύς γράφει ότι ο αυτοκράτορας Ανθέμιος εκτελέστηκε από τον Γκουντομπάντ με προτροπή του θείου του. Ο Γκουντομπάντ σαν πραγματική δύναμη πίσω από τον θρόνο ανέβασε αυτοκράτορα τον κόμη των Δομέστικων Γλυκέριο. Σε λίγο καιρό ο Γκουντομπάντ αναχώρησε για το Βασίλειο της Βουργουνδίας προκειμένου να διαδεχτεί τον πατέρα του στον θρόνο που πέθανε· η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή, πιθανότατα είναι η διετία 473-474. Στην Βουργουνδία o Γκουντομπάντ και οι τρεις αδελφοί του οι μεγαλύτεροι Χιλπέριχος Β΄ της Βουργουνδίας, Γοδεγίσελος και ο μικρότερος Γκοντομάρ Β΄ μοίρασαν το βασίλειο. Ο ιστορικός Ίαν Γουντ σημειώνει ότι ο Γκουντομπάντ αναχώρησε, επειδή την ίδια εποχή έφτασε ο Ιούλιος Νέπως, νέος διορισμένος αυτοκράτορας από την Αυλή τού Λέοντα Α΄ στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιούλιος Νέπως αποβιβάστηκε τον Ιούνιο του 474 στο Πόρτους και εκθρόνισε τον Γλυκέριο, που αποσύρθηκε σαν επίσκοπος στα Σαλώνα.