cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία
Νεότερη ιστορία
Λόγω του Πολέμου του Κοσσυφοπεδίου μετά το 1999 πολλά Σερβικά Ορθόδοξα ιερά της επαρχίας έμειναν κατειλημμένες μόνο από κληρικούς. Από την άφιξη των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο του 1999, 156 Σερβικές ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια έχουν υποστεί ζημιές ή καταστραφεί και αρκετοί ιερείς έχουν σκοτωθεί. Κατά τη διάρκεια των λίγων ημερών των ταραχών του 2004 στο Κοσσυφοπέδιο, 35 Σερβικές Ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια υπέστησαν ζημιές και μερικές καταστράφηκαν από τον αλβανικό όχλο. Χιλιάδες Σέρβοι αναγκάστηκαν να φύγουν από το Κοσσυφοπέδιο εξαιτίας των πολλών επιθέσεων Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου σε σερβικές εκκλησίες και Σέρβους.
Η διαδικασία εκκλησιαστικής αναδιοργάνωσης στη διασπορά και η πλήρης επανένταξη της Μητρόπολης της Νέας Γκρατσάνιτσα ολοκληρώθηκε από το 2009 έως το 2011. Με αυτόν τον τρόπο επιτεύχθηκε πλήρης δομική ενότητα των σερβικών εκκλησιαστικών ιδρυμάτων της διασποράς.
Πιστοί
Βάσει των επίσημων απογραφών στις χώρες που περιλαμβάνουν την εδαφική δικαιοδοσία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (βασικά της πρώην Γιουγκοσλαβίας), υπάρχουν περισσότεροι από 8 εκατομμύρια πιστοί της εκκλησίας. Η Ορθοδοξία είναι το μεγαλύτερο θρησκευτικό δόγμα στη Σερβία με 6.079.296 πιστούς (84.5% του πληθυσμού της) σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και στο Μαυροβούνιο με 460.383 (74%). Είναι το δεύτερο μεγαλύτερό δόγμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη με 31,2% πιστών και στην Κροατία με 4,4% πιστών. Τα αριθμητικά στοιχεία για τις επισκοπές του εξωτερικού (Δυτική Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και Αυστραλία) είναι άγνωστα, αν και μπορούν να γίνουν κάποιες εκτιμήσεις βάσει του μεγέθους της Σερβικής διασποράς, που αριθμεί πάνω από 2 εκατομμύρια.
Δομή
Ο επικεφαλής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Πατριάρχης, είναι επίσης επικεφαλής (Μητροπολίτης) της Μητρόπολης Βελιγραδίου και Κάρλοβτσι. Οι Σέρβοι Ορθόδοξοι Πατριάρχες χρησιμοποιούν τον τίτλο Η Αυτού Αγιότης, Αρχιεπίσκοπος του Πέτς, Μητροπολίτης Βελιγραδίου και Κάρλοβτσι, Σέρβος Πατριάρχης. Από τις 18 Φεβρουαρίου 2021 προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ο Πατριάρχης Πορφύριος. Το ανώτατο σώμα της Εκκλησίας είναι η Ιερά Συνέλευση των Επισκόπων (Σερβικά: Sveti arhijerejski sabor, Свети архијерејски сабор). Αποτελείται από τον Πατριάρχη, τους Μητροπολίτες, τους Επισκόπους, τον Αρχιεπίσκοπο της Αχρίδας και τους Βικάριους Επισκόπους. Συνέρχεται δύο φορές το χρόνο - την άνοιξη και το φθινόπωρο. Η Ιερά Συνέλευση των Επισκόπων λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις για την εκκλησία και εκλέγει τον Πατριάρχη.
Εδαφική οργάνωση
Το έδαφος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας διαιρείται σε:
Αυτόνομη Αρχιεπισκοπή Αχρίδας
Η Αυτόνομη Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας ή Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αχρίδος υπήρξε μία αυτόνομη Εκκλησία της Βόρειας Μακεδονίας, υπαγόμενη στο Πατριαρχείο Σερβίας μέχρι τον Μάιο 2023. Σε συνεδρίασή της, η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αποφάσισε την υπαγωγή της στην Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (Βόρειας Μακεδονίας), μετά την αποκατάσταση ευχαριστιακής κοινωνίας και των σχέσεών τους. Αυτή η Αρχιεπισκοπή χωριζόταν σε μια Μητρόπολη, των Σκοπίων και τις έξι Επαρχίες Μπρεγκάλνιτσα, Ντέμπαρ και Κίτσεβο, Πόλογκ και Κουμάνοβο, Πρέσπας και Πελαγονίας, Στρώμνιτσας και Βέλες και Ποβαρντάριε. Δημιουργήθηκε το 2002 ως απάντηση στην τότε σχισματική Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (Βόρειας Μακεδονίας), που είχε μια παρόμοια σχέση με τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία πριν από το 1967, όταν μονομερώς αυτοανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη.
Λατρεία, λειτουργία και δόγμα
Λειτουργίες δεν μπορούν να γίνουν σωστά από ένα μόνο άτομο, αλλά πρέπει να έχουν τουλάχιστον ένα άλλο άτομο παρόν. Συνήθως λειτουργίες γίνονται καθημερινά μόνο σε μοναστήρια και καθεδρικούς ναούς, ενώ στις ενοριακές εκκλησίες συνήθως λειτουργίες γίνονται μόνο το Σαββατοκύριακο και τις μεγάλες εορτές. Η Θεία Λειτουργία κορυφώνεται με τη Θεία Ευχαριστία. Θεία Λειτουργία δεν γίνεται τις καθημερινές κατά την προπαρασκευαστική περίοδο της Σαρακοστής. Η θεία κοινωνία καθαγιάζεται τις Κυριακές και διανέμεται κατά τη διάρκεια της εβδομάδας κατά τη Λειτουργία Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων. Οι λειτουργίες, ειδικά η Θεία Λειτουργία, μπορούν να γίνουν μία φορά την ημέρα σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη αγία τράπεζα.
Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία χαρακτηρίζεται από το μονοθεϊστικό Τριαδικό Δόγμα, την πίστη στην ενσάρκωση του Λόγου (Υιού του Θεού), την ισορροπία της καταφατικής με την αποφατική θεολογία, μια ερμηνευτική που ορίζεται από την Ιερά Παράδοση, μια συγκεκριμένη εκκλησιολογία, μια έντονη θεολογία του προσώπου και μια θεραπευτική σωτηριολογία.
Βασικό κομμάτι της Σερβικής Ορθόδοξης θρησκείας είναι η Σλάβα, μια γιορτή του Οικογενειακού Προστάτη Αγίου, που εντάχθηκε στο Σερβικό Ορθόδοξο θρησκευτικό κανόνα από τον πρώτο Σέρβο αρχιεπίσκοπο Άγιο Σάββα.
Διαχριστιανικές σχέσεις
Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία είχε αποδώσει Σχίσμα στην αυτοαποκαλούμενη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίουκαι στην μέχρι πρόσφατα (2022) μη κανονική Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (Βόρειας Μακεδονίας), όπως και οι υπόλοιπες κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες. Στις 9 Μαΐου 2022 το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αποφάσισε και δέχτηκε "σε ευχαριστιακή κοινωνία την Ιεραρχία, τον κλήρο και τον λαό της", με το όνομα Εκκλησία Αχρίδος "αποκλείουσα τον όρον "Μακεδονική" και οιοδήτι άλλο παράγωγο της λέξεως "Μακεδονία"". Ακολούθησε το Πατριαρχείο Σερβίας, στις 16 Μαΐου 2022 και στη συνέχεια η Βουλγαρική και η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Αρχιτεκτονική
Σερβικές μεσαιωνικές εκκλησίες χτίστηκαν με το πνεύμα του Βυζαντίου. Ο ρυθμός της Ράσκα αναφέρεται στη σερβική αρχιτεκτονική από το 12ο έως τα τέλη του 14ου αιώνα (Στουντένιτσα, Μονή Χιλανδαρίου, Ζίτσα). Η σχολή του Βαρδάρη, που είναι η χαρακτηριστική του, αναπτύχθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα συνδυάζοντας Βυζαντινές και Σερβικές επιρροές για να σχηματίσει ένα νέο αρχιτεκτονικό ρυθμό (Γκρατσάνιτσα, Πατριαρχική Μονή του Πετς). Την εποχή της Σερβικής Αυτοκρατορίας το Σερβικό κράτος είχε επεκταθεί στη Μακεδονία, την Ήπειρο και τη Θεσσαλία μέχρι το Αιγαίο με αποτέλεσμα εντονότερες επιρροές από την παράδοση της Βυζαντινής τέχνης. Ο ρυθμός του Μοράβα αναφέρεται στην περίοδο της κατάληψης της Σερβίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, από το 1371 έως το 1459 (Ραβάνιτσα, Λιουμπόστινια, Κάλενιτς, Ρέσαβα).
Το 17ο αιώνα πολλές από τις Σερβικές Ορθόδοξες εκκλησίες που χτίστηκαν στο Βελιγράδι είχαν όλα τα χαρακτηριστικά των μπαρόκ εκκλησιών που υπήρχαν στις κατεχόμενες από τους Αψβούργους περιοχές, όπου ζούσαν Σέρβοι. Οι εκκλησίες συνήθως είχαν ένα καμπαναριό και ένα μόνο κτίριο του ναού με το τέμπλο μέσα στην εκκλησία καλυμμένο με ζωγραφική αναγεννησιακού ρυθμού. Αυτές οι εκκλησίες βρίσκονται στο Βελιγράδι και τη Βοϊβοντίνα, που είχαν καταληφθεί από την Αυστριακή Αυτοκρατορία από το 1717 έως το 1739 και στα σύνορα με την Αυστρία (αργότερα Αυστροουγγαρία) κατά μήκος των ποταμών Σάβου και Δούναβη από το 1804, όταν επανιδρύθηκε το σερβικό κράτος.
Εικόνες
Οι εικόνες είναι γεμάτες συμβολισμό που στοχεύει να αποδώσει πολύ περισσότερο νόημα από την απλή ταυτότητα του απεικονιζόμενου προσώπου και γι 'αυτό το λόγο η ορθόδοξη εικονογραφία έχει γίνει μια ακριβής επιστήμη αντιγραφής παλαιότερων εικόνων μάλλον και όχι μιας ευκαιρία καλλιτεχνικής έκφρασης. Οι προσωπικές, ιδιοσυγκρασιακές και δημιουργικές παραδόσεις της δυτικοευρωπαϊκής θρησκευτικής τέχνης λείπουν σε μεγάλο βαθμό από την Ορθόδοξη εικονογραφία πριν από το 17ο αιώνα, όταν η ρωσική και η σερβική εικονογραφία επηρεάστηκε από τη θρησκευτική ζωγραφική και χαρακτική από την Ευρώπη.
Μεγάλες εικόνες μπορούν να βρεθούν να διακοσμούν τους τοίχους των εκκλησιών και συχνά καλύπτουν πλήρως το εσωτερικό τους. Τα σπίτια των Ορθοδόξων συχνά έχουν επίσης εικόνες που κρέμονται στον τοίχο, συνήθως σε έναν ανατολικά προσανατολισμένο τοίχο και σε μια κεντρική θέση, όπου η οικογένεια μπορεί να προσευχηθεί μαζί.
Εμβλήματα
Η Σερβική τρίχρωμη σημαία με ένα Σερβικό σταυρό χρησιμοποιείται ως επίσημη σημαία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας [35]. Υπάρχουν και άλλες ανεπίσημες παραλλαγές σημαίας, μερικές με παραλλαγές του σταυρού, του οικόσημου ή και των δύο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορθοδοξία Ορθοδοξη Εκκλησια Σερβια
Γ.Σ. Ηλιούπολης
Το λήμμα '''Γ.Σ. Ηλιούπολης''' μπορεί να αναφέρεται σε κάποιον από τους παρακάτω αθλητικούς συλλόγους:
World Rally Championship 2010 (βιντεοπαιχνίδι)
To WRC: FIA World Rally Championship είναι βιντεοπαιχνίδι και ανήκει στην κατηγορία Racing Games. Δηλαδή, στην κατηγορία αγώνων. Το παιχνίδι αυτό είναι το έκτο σε σειρά παιχνίδι μετά από πέντε χρόνια (2005) όπου κυκλοφόρησε το WRC:Rally Evolved. Η Εταιρία που ανέλαβε το παιχνίδι αυτό είναι η ιταλική Milestone, όπου είναι γνωστή για τα παιχνίδια Racing. Το παιχνίδι θα διαθέτει γραφικά νέας γενιάς ενώ τα τρακαρίσματα είναι τόσο λεπτομερή, που μοιάζουν σαν αληθινά αυτοκίνητα παρ'όλα αυτα τα γραφικά διαφέρουν ανάλογα την κονσόλα. Στο WRC χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, Το WRC, το SWRC και το PWRC. Οι πίστες θα είναι 13 εκ των προτέρων η κάθε μια θα ξεκλειδώνεται κατά τη διάρκεια που παίζετε στο Career Mode. Ο Δίσκος θα βγει αποκλειστικά μόνο στην Ευρώπη και η ημερομηνία κυκλοφορίας είναι 8 Οκτωβρίου 2010.
Τέλος, εκτός από τις τρεις κατηγορίες που αναφέραμε θα υπάρχουν και αυτοκίνητα-αντίκες που υπήρχαν στη δεκαετία του 1980. Την ανάπτυξη ανέλαβε η επίσης ιταλική Black Bean Games. Το παιχνίδι θα βγήκε για τις κονσόλες PS3, PC και Xbox 360
Πηγές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2010 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo 3DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιταλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Γαλλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Γερμανία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Μεξικό Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ισπανία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360
Ευρύνομος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρύνομος αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Ευρυνομο Κατηγορία:Μνηστήρες της Πηνελόπης Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Δαίμονες της ελληνικής μυθολογίας
Κρίσαμις
Στην ελληνική μυθολογία ο Κρίσαμις ήταν μυθικός βασιλιάς της Κω από το γένος του οποίου προέρχονταν και ο περίφημος ιατρός της αρχαιότητας Ιπποκράτης.
Επίσης με το αυτό όνομα φέρονταν πλούσιος κτηνοτρόφος από την Κω, που τελικά σκότωσε ένα τεράστιο χέλι (θαλάσσιο δράκο) το οποίο έβγαινε κάθε χρόνο από τη θάλασσα και του άρπαζε το ωραιότερο πρόβατο από τα κοπάδια του, το οποίο στη συνέχεια εγκατέλειψε στη παραλία. Στον ύπνο του όμως μετά είδε σε όνειρο το χέλι, που τον παρακάλεσε να το θάψει. Ο Κρίσαμις δεν εισάκουσε την παράκλησή του. Λίγο καιρό αργότερα χάθηκε ο ίδιος και ολόκληρη η οικογένειά του.
Αρχαία λογοτεχνία
Η αρχαία αυτή παράδοση του πλούσιου κτηνοτρόφου έγινε αφορμή σε κάποιο Κώο αρχαίο ποιητή της ελληνιστικής εποχής να πραγματευτεί το περί τον Κρίσαμη γεγονός ποιητικά. Το ποίημα εκείνο φαίνεται να έλαβε υπόψη του ο Βιργίλιος που με παρωδία της υπόθεσης έγραψε το γνωστό ποίημα "Κώνωψ" ("Culex") κατά το οποίο ένα κουνούπι που σκοτώθηκε από ένα ποιμένα εμφανιζόταν στον ύπνο του (του ποιμένα) και τον εκλιπαρούσε να τύχει ταφής.
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κω
Ζολώτας
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
1328 Ντεβότα
Η Ντεβότα (Devota) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,028. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Ρωσογάλλο αστρονόμο Βενιαμίν Ζεχόφσκι, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Φορτουνάτο Ντεβότο (Fortunato Devoto), φίλου του Ζεχοφσκί και προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Αστεροσκοπείων της Αργεντινής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ντεβότα εκτιμάται σε 57,12 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0407. Η Ντεβότα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 17 ή 18 ώρες, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντεβοτα
Ιανός (δορυφόρος)
Ο Ιανός (αγγλικά: Janus) είναι φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου, ο κοντινότερος στον πλανήτη από τους 10 μεγαλύτερους δορυφόρους του Κρόνου. Πήρε το όνομα του Ρωμαίου θεού Ιανού. Το συμβολικό του όνομα είναι Κρόνος Χ (ο ρωμαϊκός αριθμός 10). Ανακαλύφθηκε από τον Γάλλο αστρονόμο Ωντουέν Ντολφύς στις 15 Δεκεμβρίου 1966. Στις 29 Οκτωβρίου 1966 ο Jean Texereau είχε φωτογραφήσει τον Ιανό χωρίς να τον αντιληφθεί.
Η τροχιακή σχέση Ιανού και Επιμηθέως
thumb|left|266px|Ο τρόπος ανταλλαγής τροχιάς του Ιανού με το Επιμηθέα Ο Ιανός και ο μικρότερος δορυφόρος Επιμηθεύς είναι συντροχιακοί, περιφέρονται δηλαδή γύρω από τον Κρόνο σχεδόν πάνω στην ίδια τροχιά. Αυτό προκάλεσε σύγχυση στους αστρονόμους, που υπέθεταν ότι μόνο ένα σώμα θα μπορούσε να καταλαμβάνει μία τροχιά. Μόλις τον Οκτώβριο 1978 οι Stephen M. Larson and John W. Fountain αντιλήφθηκαν ότι οι παρατηρήσεις αφορούσαν δύο ξεχωριστά ουράνια σώματα. Η τρέχουσα μέση ακτίνα της τροχιάς του Ιανού (μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς του ή μέση απόσταση του κέντρου του Ιανού από το κέντρο του Κρόνου) είναι μόνο 50 χλμ. μικρότερη από αυτή του Επιμηθέως. Αυτό σημαίνει ότι η ταχύτητά του είναι λίγο μεγαλύτερη και επομένως οι δύο δορυφόροι θα έπρεπε να πλησιάζουν κάποτε και να συγκρούονται (αφού η απόσταση 50 χλμ. είναι μικρότερη του αθροίσματος των ακτίνων τους). Αλλά καθώς το εσωτερικό σώμα «προλαβαίνει» το άλλο στην τροχιά του, η αμοιβαία βαρυτική τους έλξη το επιταχύνει περισσότερο, αυξάνει τη στροφορμή του και το ωθεί σε υψηλότερη τροχιά, οπότε επιβραδύνεται. Ο εξωτερικός δορυφόρος χάνει ίσο ποσό στροφορμής και άρα μεταπίπτει σε χαμηλότερη τροχιά, οπότε επιταχύνει. Με αυτό τον τρόπο οι δορυφόροι ανταλλάσσουν τις τροχιές τους μία φορά κάθε 4 γήινα χρόνια. Μοιράζονται δηλαδή ουσιαστικά την ίδια μέση τροχιά χωρίς ποτέ να συγκρούονται, ούτε και πλησιάζουν ποτέ μεταξύ τους λιγότερο από περίπου 10.000 χλμ. Η πιο πρόσφατη προσέγγισή τους έγινε στις 21 Ιανουαρίου 2006. Σε κάθε ανταλλαγή, η τροχιακή ακτίνα του Ιανού αυξάνεται ή μειώνεται κατά περίπου 20 χλμ., ενώ του Επιμηθέως μειώνεται ή αυξάνεται αντιστοίχως κατά 80 χλμ. (επειδή έχει 4 φορές μικρότερη μάζα από ό,τι ο Ιανός).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Το σχήμα του Ιανού είναι εμφανώς ακανόνιστο. Ο Ιανός έχει πολλούς κρατήρες, και αρκετοί είναι σχετικώς μεγάλοι (με διάμετρο μεγαλύτερη των 30 χλμ.), αλλά λίγα γραμμικά χαρακτηριστικά. Η επιφάνεια φαίνεται ότι είναι παλαιότερη εκείνης του Προμηθέως, αλλά νεότερη εκείνης της Πανδώρας. Από το υψηλό άλβεδο και την πολύ χαμηλή πυκνότητα, φαίνεται πιθανό ότι ο Ιανός αποτελείται από πάγο, όπως και οι περισσότεροι δορυφόροι του Κρόνου, αλλά και ότι είναι πορώδες σώμα. Εξάλλου η πολύ μικρή ένταση του βαρυτικού του πεδίου (716 φορές μικρότερη της γήινης στην επιφάνεια κατά μέσο όρο) δεν συμπιέζει σχεδόν καθόλου το υλικό του. Υπάρχει όμως μεγάλη αβεβαιότητα ως προς την πορώδη υφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Μπιλ Χάρις
Ο Μπιλ Χάρις (Bill Harris, 28 Οκτωβρίου 1916 - 21 Αυγούστου 1973) ήταν Αμερικανός μουσικός, ένας από τους ελάχιστους μοντέρνους τζαζ τρομπονίστες που δεν επηρεάστηκαν από τον ήχο του J.J.Johnson και είχε το δικό του μοναδικό στυλ.
Έγινε επαγγελματίας μουσικός το 1938 και περιόδευσε με τις μεγάλες μπάντες του Gene Krupa, του Ray McKinley και του Bob Chester. Στη συνέχεια έπαιξε στην μεγάλη μπάντα του Benny Goodman και του Charlie Barnet αλλά πραγματική φήμη κέρδισε με την συμμετοχή του στη ορχήστρα του Woody Herman μεταξύ 1944 και 1946 και την περίοδο 1956-1959. Το 1947 μαζί με τον σαξοφωνίστα Charlie Ventura έφτιαξαν το δικό τους σχήμα και το 1953 συνεργάστηκε με τον Chubby Jackson ενώ περιόδευσε και με το Jazz at the Philarmonic (1950 και 1954).Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50 συνεργάστηκε με τον Flip Phillips και η μπάντα τους αποτελούσε τον πυρήνα της μπάντας του Benny Goodman. Στη δεκαετία του '60 ο Μπιλ Χάρις αποσύρθηκε από το προσκήνιο και ηχογράφησε μόνο περιστασιακά με τα δικά του σχήματα και σε συνεργασία με τον Red Norvo. Ο Μπιλ Χάρις ηχογράφησε ως leader μεταξύ 1945 και 1957 για την Mercury, την EmArcy, την Dial, την Capitol, την Verve, την Fantasy και την Mode με καλεσμένους μουσικούς κυρίως μέλη της ορχήστρας του Woody Herman.
Παραπομπές
Χαρις Μπιλ
Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος
Ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος (Αριανζός Καππαδοκίας, 329 - Ναζιανζός Καππαδοκίας, 25 Ιανουαρίου 390 ), γνωστός και ως Γρηγόριος της Ναζιανζού, ήταν Έλληνας Καππαδόκης θεολόγος που διατέλεσε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως τον 4ο αιώνα μ.Χ. Θεωρείται ευρέως ως ο πιο ταλαντούχος ρήτορας μεταξύ των Πατέρων της Εκκλησίας. Ως κλασικά εκπαιδευμένος ομιλητής και φιλόσοφος του Ελληνισμού, κατάφερε να συνδυάσει τον Ελληνισμό με την πρώτη Εκκλησία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο Γρηγόριος είχε σημαντικό αντίκτυπο στη διαμόρφωση της Τριαδικής Θεολογίας τόσο μεταξύ των Ελληνόφωνων όσο και με των Λατινόφωνων Θεολόγων και έγινε γνωστός ως «Τριαδικός Θεολόγος». Τα περισσότερα από τα έργα του επηρεάζουν τους σύγχρονους Θεολόγους, ειδικά όσον αφορά τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Επίσης ήταν αδελφικός φίλος του Μεγάλου Βασιλείου.
Ο Γρηγόριος είναι Άγιος της Ανατολικής και της Δυτικής Χριστιανικής Εκκλησίας. Θεωρείται Διδάσκαλος και Πατέρας της Εκκλησίας και είναι γνωστός ως ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, μαζί με τον Βασίλειο τον Μέγα και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο.
Παιδικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στο χωριό Αριανζός κοντά στη Ναζιανζό της νοτιοδυτικής Καππαδοκίας. Οι γονείς του, Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος και Νόννα, ήταν πλούσιοι γαιοκτήμονες και απέκτησαν τρία τέκνα τον Γρηγόριο, τον άγιο Καισάριο και την αγία Γοργονία.
Ιερατείο
Το 361, ο Άγιος Γρηγόριος επέστρεψε στη Ναζιανζό και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον πατέρα του, ο οποίος τον ήθελε για να τον βοηθήσει να φροντίζει τους τοπικούς Χριστιανούς. Ο νεαρός Γρηγόριος, ο οποίος ήθελε να γίνει μοναχός, αγανάκτησε με την πρόταση του πατέρα του να επιλέξει μεταξύ του Ιερατείου και της ζωής του μοναχού, αποκαλώντας την ως πράξη τυραννίας. Αφού έφυγε από το σπίτι, συνάντησε τον Βασίλειο στην Αννεσόη, και έκτοτε ζούσαν ως ασκητές. Ωστόσο, ο Βασίλειος τον προέτρεψε να επιστρέψει στην πατρίδα του και να βοηθήσει τον πατέρα του, κάτι που ο Γρηγόριος έκανε τον επόμενο χρόνο. Όταν έφθασε στη Ναζιανζό, ο Γρηγόριος βρήκε τη Χριστιανική κοινότητα χωρισμένη λόγω των Θεολογικών διαφορών και τον πατέρα του να κατηγορείται για συμμετοχή σε αίρεση από τους τοπικούς μοναχούς. Ο Γρηγόριος κατάφερε να ενώσει τους τοπικούς Χριστιανούς χάρη στις διπλωματικές και τις ρητορικές του ικανότητες.
Την ίδια ώρα, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός δήλωσε δημοσίως πώς ήταν κατά του Χριστιανισμού. Ως απάντηση, ο Γρηγόριος έγραψε τις Ύβρεις κατά του Ιουλιανού, μεταξύ του 362 και του 363. Στις Ύβρεις καταγράφει πώς ο Χριστιανισμός θα ξεπεράσει τους ηγέτες όπως ο Ιουλιανός με αγάπη και υπομονή. Αυτή η διαδικασία, όπως περιέγραψε ο Γρηγόριος, είναι η δημόσια εκδήλωση της Θέωσης, η οποία οδηγεί σε πνευματική ανύψωση και μυστική ένωση με τον Θεό. Ο Ιουλιανός έδιωξε τον Γρηγόριο και άλλους Χριστιανούς, το 362, αλλά πέθανε ένα χρόνο αργότερα σε εκστρατεία κατά των Περσών. Με τον θάνατο του Ιουλιανού, ο Γρηγόριος και οι Χριστιανοί της Ανατολής δεν ήταν κάτω από τον κίνδυνο του διωγμού, καθώς ο νέος Αυτοκράτορας, Ιοβιανός, ήταν πιστός στον Χριστιανισμό.
Ο Γρηγόριος πέρασε τα επόμενα χρόνια καταπολεμώντας τον Αρειανισμό, ο οποίος απειλούσε να διαιρέσει την Καππαδοκία. Κατά τη διάρκεια αυτών των γεγονότων, ο Γρηγόριος παρενέβη εξ ονόματος του Βασιλείου με τον Επίσκοπο Ευσέβιο της Καισαρείας. Για τους δύο φίλους ξεκίνησε μια περίοδος κλειστής συνεργασίας καθώς συμμετείχαν σε ένα ρητορικό διαγωνισμό της Εκκλησίας της Καισαρείας, ο οποίος κατακρημνίστηκε από την άφιξη θεολόγων του Αρειανισμού. Στις επόμενες δημόσιες, υπό την προεδρεία των πρακτόρων του Αυτοκράτορα Ουάλη, ο Γρηγόριος και ο Βασίλειος αναδείχθηκαν θριαμβευτές. Αυτή η επιτυχία βεβαίωσε πώς το μέλλον του Γρηγορίου και του Βασιλείου ήταν να αναλάβουν τη διοίκηση της Εκκλησίας. Ο Βασίλειος, το 370, εκλέχτηκε Επίσκοπος της Καισαρείας της Καππαδοκίας.
Επίσκοπος στα Σάσιμα και στη Ναζιανζό
Ο Άγιος Γρηγόριος χειροτονήθηκε Επίσκοπος στα Σάσιμα, το 372, από τον Βασίλειο. Αυτή η έδρα δημιουργήθηκε από τον Βασίλειο με σκοπό να ενισχύσει τη θέση του στη διαμάχη του με τον Άνθιμο των Τυάνων. Οι φιλοδοξίες του πατέρα του να τον δει στην ιεραρχία της Εκκλησίας και η επιμονή του Βασιλείου έπεισαν τον Γρηγόριο να δεχθεί τη θέση του Επισκόπου. Περιγράφοντας τη νέα επισκοπή του, ο Γρηγόριος δήλωσε: «Ήταν τελείως τρομακτική, άνευ υδάτων, βλάστησης και χωρίς φίλους... αυτή ήταν η δική μου Εκκλησία των Σασίμων!» Προσπάθησε να διαχειριστεί τη νέα Επισκοπή του, κάνοντας παράπονα στον Βασίλειο, καθώς ο Γρηγόριος προτιμούσε να ζήσει στοχαστική ζωή.
Στα τέλη του 372, ο Γρηγόριος επέστρεψε στη Ναζιανζό για να βοηθήσει τον ετοιμοθάνατο πατέρα του στη διαχείριση της επισκοπής του. Αυτό τέντωσε τη σχέση του με τον Βασίλειο, ο οποίος ήθελε τον Γρηγόριο στα Σάσιμα. Ο Γρηγόριος απάντησε πώς δεν θέλει να συνεχίσει να παίζει τον ρόλο της μαριονέτας για να προωθήσει τα ενδιαφέροντα του Βασιλείου. Έστρεψε την προσοχή του στα καθήκοντα του ως βοηθός του Επισκόπου της Ναζιανζού.
Ο Γρηγόριος στην Κωνσταντινούπολη
thumb|Ψηφιδωτό του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Ο Αυτοκράτορας Ουάλης πέθανε το 378. Διάδοχος του, Ο Θεοδόσιος Α', ήταν καλό νέο για αυτούς που θέλησαν να εκκαθαρίσουν τη Κωνσταντινούπολη από τον Αρειανισμό. Το εξόριστο κόμμα των κατοίκων της Νικαίας επέστρεψε βαθμιαία στην πόλη. Από το νεκρικό του κρεβάτι, ο Βασίλειος υπενθύμισε τις ικανότητες του Γρηγορίου και τον συνέστησε να υπερασπιστεί την Τριαδική Παράδοση στην Κωνσταντινούπολη.
Το 379, η Σύνοδος της Αντιοχείας και ο τοπικός Αρχιεπίσκοπος, Μελέτιος, ζήτησαν τον Γρηγόριο να πάει στην Κωνσταντινούπολη. Παρά τους δισταγμούς του, ο Γρηγόριος δέχθηκε. Η εξαδέλφη του, Θεοδοσία, του πρόσφερε μια έπαυλη για κατοικία - αμέσως ο Γρηγόριος μετέτρεψε την έπαυλη σε Εκκλησία, την οποία ονόμασε «Αναστασία» («σκηνή για την ανάσταση της πίστης»). Εκεί είχε εκδώσει 5 ομιλίες για την Αγία Τριάδα. :
Οι ομιλίες του Γρηγορίου έτυχαν καλής υποδοχής και πολλοί πιστοί πήγαιναν στην «Αναστασία» για να τον ακούσουν. Φοβούμενοι τη δημοτικότητα του Γρηγορίου, οι υποστηρικτές του Αρειανισμού αποφάσισαν να επιτεθούν. Το Πάσχα του 379, οι οπαδοί προέβησαν σε βιαιοπραγίες μέσα στην Εκκλησία, σκοτώνοντας έναν Επίσκοπο και τραυματίζοντας τον Γρηγόριο. Όταν ξέφυγε από τον όχλο, ο Γρηγόριος προδόθηκε από ένα φίλο του, τον φιλόσοφο Μάξιμο τον Κυνικό. Ο Μάξιμος, ο οποίος είχε μυστική συμμαχία με τον Πέτρο, επίσκοπο της Αλεξανδρείας, προσπάθησε να πάρει τη θέση του Γρηγορίου και να χειροτονηθεί ο ίδιος Επίσκοπος της Κωνσταντινουπόλεως. Σοκαρισμένος, ο Γρηγόριος αποφάσισε να παραιτηθεί από τη θέση, αλλά οι πιστοί τον ανάγκασαν να μείνει και έδιωξαν τον Μάξιμο.
Στην Κωνσταντινούπολη, οι ιερείς του Αρειανισμού κατέλαβαν τις πιο σημαντικές Εκκλησίες. Όταν όμως Αυτοκράτορας έγινε ο Θεοδόσιος (380), όλα πήγαν υπέρ του Γρηγορίου. Ο Αυτοκράτορας ήταν αποφασισμένος να εξαλείψει τον Αρειανισμό και έδιωξε τον Επίσκοπο Δημόφιλο, και τη θέση του έλαβε ο Γρηγόριος.
Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος και αποχώρηση στη Ναζιανζό
thumb|left|300px|Οι [[Τρεις Ιεράρχες (από αριστερά στα δεξιά): Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος και Γρηγόριος Ναζιανζηνός]] Ο Θεοδόσιος θέλησε να ενώσει την Αυτοκρατορία με τον Χριστιανισμό και αποφάσισε να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο για να συζητήσουν τα θέματα πίστης και πειθαρχίας. Ο Γρηγόριος συμφώνησε μαζί του, καθώς ήθελε να ενώσει την Αυτοκρατορία χάρη στον Χριστιανισμό. Την άνοιξη του 381, συγκάλεσαν τη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία συμμετείχαν 150 Επίσκοποι της Ανατολής. Μετά τον θάνατο του προεδρεύοντος επισκόπου, Μελετίου της Αντιοχείας, ο Γρηγόριος έγινε Πρόεδρος (ηγέτης) του Συνεδρίου. Ελπίζοντας να ενώσει τη Δύση και την Ανατολή, ο Γρηγόριος πρότεινε την αναγνώριση του Παυλίνου ως Πατριάρχη της Αντιοχείας. Οι Αιγύπτιοι και οι Μακεδόνες Επίσκοποι, οι οποίοι υποστήριζαν τον Μάξιμο, έφθασαν αργά στη Σύνοδο. Οι Αιγύπτιοι και οι Μακεδόνες δεν υποστήριξαν την άποψη του Γρηγορίου και θεωρούσαν πώς κέρδισε τη θέση του με νοθεία.
Επιστρέφοντας στην Καππαδοκία, ο Γρηγόριος έγινε ξανά Επίσκοπος της Ναζιανζού. Πέρασε τα επόμενα χρόνια παλεύοντας με τους αιρετικούς του Αρειανισμού και με την αρρώστια του. Άρχισε να γράφει το De Vita Sua, το αυτοβιογραφικό του ποίημα. Στα τέλη του 383, η υγεία του Γρηγορίου χειροτέρευσε και τη θέση του ανέλαβε ο Ευλάλιος. Αφού πέρασε μερικά χρόνια ειρήνης στο οικογενειακό του κτήμα, ο Γρηγόριος πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 390.
Σε όλη τη ζωή του ο Γρηγόριος αντιμετώπισε διάφορες άκαμπτες επιλογές. Αν θα έπρεπε να ακολουθήσει τις μελέτες ως ρήτορας ή φιλόσοφος; Η ζωή του μοναχού θα ήταν καλύτερη από αυτή του δημόσιου προσώπου; Έπρεπε να ακολουθήσει τη ζωή που ήθελε ή τη ζωή που ήθελαν ο πατέρας του και ο Βασίλειος; Ο Γρηγόριος καταγράφει πώς αυτές οι διαφορές τον βασάνιζαν.
Κληρονομιά
thumb|upright|[[Αντρέι Ρουμπλιόβ|Αντρέι Ρουμπλιόφ, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (1408)]]
Θεολογικά έργα
Τόνισε ότι ο Χριστός δεν έπαυσε να είναι Θεός όταν έγινε άνδρας και ότι δεν έχασε κανένα Θείο χαρακτηριστικό του όταν πήρε την ανθρώπινη μορφή. Διακήρυξε επίσης την αιωνιότητα Του Αγίου Πνεύματος, λέγοντας ότι οι ενέργειες του Πνεύματος ήταν κρυμμένες στη Παλαιά Διαθήκη αλλά έγιναν γνωστές μετά την Ανάληψη του Χριστού και την Πεντηκοστή.
Σε αντίθεση με τη θεωρία του Νεο-Αρειανισμού ότι ο Υιός ήταν ανόμοιος του Πατρός και τη θεωρία του Ημι-Αρειανισμού ότι ο Υιός ήταν ομοιούσιος του Πατρός, ο Γρηγόριος υποστήριξε το Δόγμα της Ομοουσίας. Οι Πατέρες της Καππαδοκίας υποστήριξαν πώς η Φύση Του Θεού είναι άγνωστη στον άνθρωπο - εξήγησαν την έννοια της Υποστάσεως και πώς Ο Χριστός ήταν η Εικόνα Του Θεού.
Μερικά Θεολογικά έργα του Γρηγορίου υποστήριζαν, όπως και ο φίλος του Γρηγόριος Νύσσης, την αποκατάσταση, σύμφωνα με την οποία Ο Θεός θα έφερνε όλα τα δημιουργήματα του σε αρμονία στο Ουράνιο Βασίλειο. Αυτό οδήγησε τους Θεολόγους του 19ου αιώνα, Φίλιπ Σχαφ και Ζ. Β. Χάνσον, να περιγράψουν τη Θεολογία του Γρηγορίου καθολική. Αρκετοί σύγχρονοι Θεολόγοι, όπως ο Τζον Σαχς, δήλωσαν πώς ο Γρηγόριος έβλεπε μπροστά από την αποκατάσταση, αλλά με συντηρητικό τρόπο. Ωστόσο, δεν είναι τελείως αποδεκτό ότι ο Γρηγόριος πραγματοποίησε το δόγμα της αποκατάστασης.
Ποίηση
Ο Γρηγόριος ήταν γνωστός όχι μόνο ως Θεολόγος, αλλά και ως άνθρωπος των γραμμάτων, καθώς επίσης και ως ποιητής, αφού έγραψε αρκετά ποιήματα με Θεολογικά και ηθικά θέματα. Ολόκληρο το όγδοο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας απαρτίζεται από επιγράμματά του, 254 τον αριθμό, ενώ ακόμη δύο επιγράμματά του (Ι 51 και 92) περιλαμβάνονται στο πρώτο βιβλίο.
Επιρροή
Ο μεγαλύτερος ανιψιός του Γρηγορίου, Νικόδουλος, επεξεργάστηκε και εξέδωσε πολλά από τα έργα του. Ο εξάδελφός του, Ευλάλιος, δημοσίευσε αρκετά έργα του Γρηγορίου το 391. Το 400, ο Ρουφίνιος άρχισε να μεταφράζει τα έργα του Γρηγορίου στα Λατινικά. Τα έργα του θεωρήθηκαν έγκυρα στη Σύνοδο της Εφέσου το 431. Το 451, έλαβε το όνομα Θεολόγος, στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας - έναν τίτλο που κατείχαν και ο Απόστολος Ιωάννης και αργότερα ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος (949-1022). Οι συνεισφορές του Γρηγορίου στην Τριαδική Θεολογία επηρέασαν και τις Δυτικές εκκλησίες. Ο Πωλ Τίλλιχ θεωρεί πώς ο Γρηγόριος ο Θεολόγος δημιούργησε τη φόρμουλα για το Δόγμα της Αγίας Τριάδας.
Νέα Καρβάλη
Γύρω στα 12 χλμ έξω από την πόλη της Καβάλας, βρίσκεται ένα παραθαλάσσιο χωριό, η Νέα Καρβάλη, δημιούργημα ξεριζωμένων Μικρασιατών από την Καρβάλη (Γκέλβρι) της Καππαδοκίας. Στη μέση του χωριού βρίσκεται η Εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Επέλεξαν δε να κτίσουν την νέα τους Εκκλησία στο κέντρο του χωριού για να δίνουν ισομερώς την ίδια προστασία στα Ιερά Λείψανα του Αγίου.
Ο Άγιος Γρηγόριος, όπως προαναφέρθηκε, γεννήθηκε και έζησε μεγάλο μέρος του βίου του στην περιοχή της Καππαδοκίας. Εκεί, όταν απεβίωσε στο χωριό Γκέλβερι (ή Καρβάλη ή Καρβάλλα), κτίσθηκε προς τιμήν του, Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία. Το καμπαναριό της Εκκλησίας δώρισαν κάτοικοι της Οδησσού, και το ξυλόγλυπτο Τέμπλο της τό έκανε δώρο στην Εκκλησία ο Τσάρος Νικόλαος Α΄. Εκεί φυλασσόταν στο χωριό Γκέλβερι από το 390 μ.Χ., το Ιερό Σκήνωμα του Αγίου, μαζί και τα Άγια Λείψανα του πατέρα του Γρηγορίου, Μητροπολίτου Ναζιανζού, έως το 1923-1924.
Στα χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι ξεριζωμένοι Γκελβεριώτες έσωσαν από τον Ναό τους όλα τα τιμαλφή, όμορφες εικόνες, ασημένια καντήλια και τα Άγια Λείψανα των Αγίων και τα μετέφεραν με καράβι στην νέα τους πατρίδα, στην Ελλάδα, στην περιοχή της Καβάλας, στη Νέα Καρβάλη.
Κάθε χρόνο, παραμονή της Εορτής του, στις 24 Ιανουαρίου, γίνεται Μέγας Εσπερινός και στη συνέχεια Αγρυπνία. Ανήμερα της εορτής του, στις 25 Ιανουαρίου το πρωί, τελείται Θεία Λειτουργία και γίνεται Περιφορά του σεπτού Σκηνώματος, στα δρομάκια του χωριού. Στην συνέχεια, παραμένει για το Ιερό Προσκύνημα στον πρόναο της Εκκλησίας ώσπου να περάσει και ο τελευταίος πιστός.
Ιερά Μονή Βατοπεδίου
Η τίμια κάρα του Αγίου Γρηγορίου φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, στο Άγιο Όρος.
Εορτή
Σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Καθολικό Ημερολόγιο των Αγίων, η μνήμη του Γρηγορίου της Ναζιανζού γιορτάζεται στις 2 Ιανουαρίου. Παλαιότερα, η μνήμη του Γρηγορίου εορταζόταν στις 9 Μαΐου.
Ορθόδοξη Υμνολογία Αγίου
Απολυτίκιο (Ἦχος α'): Ὁ ποιμενικὸς αὐλὸς τῆς Θεολογίας σου, τὰς τῶν ῥητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας· ὡς γὰρ τὰ βάθη Τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι. Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ Τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον
Θεολόγῳ γλώττῃ σου, τάς συμπλοκάς τῶν ῥητόρων, διαλύσας ἔνδοξε, ὀρθοδοξίας χιτῶνα, ἄνωθεν, ἐξυφανθέντα τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἐστόλισας, ὅν καί φοροῦσα, σύν ἡμῖν κράζει, τοῖς σοῖς τέκνοις· Χαίροις Πάτερ, θεολογίας ὁ νοῦς ὁ ἀκρότατος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Γρηγοριος Α Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Επίσκοποι Ναζιανζού Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες
Δυτικές Περιοχές
μικρογραφία|300x300εσ|Οι Δυτικές Περιοχές κατά τον πρώτο αιώνα π.Χ. Οι Δυτικές Περιφέρειες ή Σιγιού (Χσί-γιου, κινέζικα: 西域, πινγίν: Xīyù, Ουέιντ-Ζιλς: Hsi1-yü4) ήταν ιστορικό όνομα που ορίστηκε στα Κινεζικά χρονικά μεταξύ του 3ου αιώνα π.Χ. έως τον 8ο αιώνα μ.Χ. , που αναφέρεται στις περιφέρειες δυτικά του περάσματος Γιουμέν, πιο συχνά, την Κεντρική Ασία ή μερικές φορές πιο συγκεκριμένα, το ανατολικότερο τμήμα της (π.Χ. το Αλτισάχρ ή η Λεκάνη Ταρίμ στο βόρειο Σιντσιάνγκ), αν και μερικές φορές χρησιμοποιείται γενικά για να αναφερθεί σε άλλες περιοχές στα δυτικά της Κίνας, όπως την Ινδική υποήπειρο (όπως στο μυθιστόρημα του Ταξίδι προς τη Δύση).
Πριν από την έναρξη των Τουρκικών μεταναστεύσεων, οι λαοί της περιοχής ήταν Ινδοευρωπαίοι χωρισμένοι σε περίπου δύο γλωσσικές ομάδες, τους Σάκες και τους Τόχαρους. Οι λαοί των πόλεων-κρατών της όασης Χοτάν και Κασγκάρ μιλούσαν την Σάκα, μια από τις ανατολικές ιρανικές γλώσσες, ενώ οι άνθρωποι της Κούτσα και Τουρφάν μιλούσαν την τοχαρική γλώσσα. Η γλώσσα των ιθαγενών του Λοουλάν δεν έχει γίνει ακόμη πλήρως κατανοητή ή προσδιορισμένη.
Μπάτσελορ πάρτι
Μπάτσελορ πάρτι ονομάζεται το πάρτι που διοργανώνεται για έναν άνδρα που σύντομα πρόκειται να παντρευτεί, συνήθως το προηγούμενο βράδυ. Συνήθως διοργανώνεται από φίλους ή τα αδέλφια του γαμπρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιομηχανία του σεξΚατηγορία:Εορτές
Σαύρα της Ιωνίας
Η σαύρα της Ιωνίας, Anatololacerta anatolica (Werner, 1900) είναι μια σαύρα μεσαίου μεγέθους της οικογένειας Lacertidae που απαντάται σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου και τη Δ Μικρά Ασία. Αποτελεί ένα από τα τρία είδη του γένους Anatololacerta που απαντώνται στην Ελλάδα.
Το γένος Anatololacerta στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα απαντώνται τρία είδη του γένους:
μικρογραφία|500x500εσ|αριστερά|Γεωγραφική κατανομή του γένους στην Ελλάδα. Με βέλη σημειώνονται οι πληθυσμοί που έχουν προκύψει με ανθρωπογενή μεταφορά. Σε μεγέθυνση το αρχιπέλαγος του Καστελλόριζου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπετά Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης Κατηγορία:Ερπετά της Ελλάδας Κατηγορία:Ερπετά της Ασίας
Γούβες Ευβοίας
Ο Πύργος του ποιητή Γ. Δροσίνη
Στις Γούβες βρίσκεται ο γνωστός πύργος των Γουβών, που αργότερα έγινε ιδιοκτησία του γνωστού ποιητή Γεωργίου Δροσίνη και από το 1977 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό οικοδόμημα "διότι τούτο συνδέεται στενά με την ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας που μνημονεύεται στο έργο του ποιητή". Το οίκημα χρονολογείται μετά το 1800 και κατασκευάστηκε από τον Ιμπραήμ Αγά. Τα αρχιτεκτονικά σχέδια τις εποχής είχε κάνει ένας σκλάβος που το ονομαζόταν Αχμέτ, μάλιστα λέγεται ότι σαν αντάλλαγμα ο Ιμπραήμ Αγάς του χάρισε την ελευθερία του. Η ιστορία αναφέρει ότι όσοι εργάσθηκαν έπαιρναν σαν αμοιβή λάχανα από τον πύργο του Αγά ο οποίος ήταν επιρρεπής στο αλκοόλ αλλά και πολύ σκληρός. Όλα τα παραπάνω είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας θρύλος γύρω από τον πύργο που λέει ότι κάποτε ο Ιμπραήμ Αγάς μετά από πολλά βασανιστήρια, έσφαξε με μαχαίρι κάποιον Άραβα υπηρέτη του. Μάλιστα το αίμα του Άραβα υπηρέτη για πολλά χρόνια έμεινε ανεξίτηλο στους τοίχους του δωματίου που έγινε το φονικό. Μετά λοιπόν από τον Αγά ο πύργος πέρασε στα χέρια του παππού του ποιητή Δροσίνη το 1831 όπου εκεί μεγάλωσε και ο ποιητής Γ. Δροσίνης. Σήμερα ο πύργος ανήκει στο Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού και τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως μουσείο, με λαογραφική συλλογή.
Τα Οχυρά Μεταξά Γουβών
Σε λόφο ανατολικά της παραλίας του χωριού, τη δεκαετία του 1930 κατασκευάστηκαν τα ιστορικά οχυρά των Γουβών για τον έλεγχο της εισόδου του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου. Η επιλογή της θέσης έγινε από τον Μεταξά στα πλαίσια κατασκευής οχυρωματικών έργων πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την περίοδο 1941-1944 χρησιμοποιήθηκαν από τους κατακτητές. Σήμερα υπάρχουν ερείπια των οχυρωματικών αυτών κατασκευών μέσα σε ελαιώνες και πευκοδάσος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Γκενάντι Λιτόφτσενκο
Ο Γκενάντι Βλαντιμίροβιτς Λιτόφτσενκο (γεννήθηκε στην πόλη Ντνιπροτζέρσινσκ, πρώην Σοβιετικής Ένωσης, 11 Σεπτεμβρίου 1963), είναι Ουκρανός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Έχει διάφορες διακρίσεις τόσο σε συλλογικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του, αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, της Ελλάδας, της Ουκρανίας, της Αυστρίας και της Κύπρου.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Γκενάντι Λιτόφτσενκο έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες της Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ, στις οποίες βρισκόταν από το 1975. Το 1981, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ και σε ηλικία 18 ετών υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στην ομάδα παρέμεινε μέχρι τα τέλη του 1987. έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 183 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και 36 γκολ. Το 1984 ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος Ουκρανός ποδοσφαιριστής της σεζόν. Με τη Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα και ένα Λιγκ Καπ της Πρώην Σοβιετικής Ένωσης (1983 και 1986 αντίστοιχα).
Τον Ιανουάριο του 1988, ο Γκενάντι Λιτόφτσενκο μετεγγράφει στην Ντιναμό Κιέβου, ομάδα της σημερινής Ουκρανίας. Στην ομάδα του Κιέβου παρέμεινε για δύο αγωνιστικές περιόδους όντας μόνιμο στέλεχος της βασικής ενδεκάδας της. Συγκεκριμένα, πραγματοποίησε 82 εμφανίσεις και πέτυχε 20 γκολ, ενώ σε συλλογικό επίπεδο κατάφερε να κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο Πρώην Σοβιετικής Ένωσης του 1990.
Το 1991, ο Γκενάντι Λιτόφτσενκο ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 1993 πραγματοποιώντας συνολικά 80 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 9 γκολ. Το 1992 κατάφερε να κατακτήσει με την ερυθρόλευκη φανέλα το Κύπελλο Ελλάδας.
Το 1993 επέστρεψε στην Ουκρανία και πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από την τοπική Μπόρισφεν Μπόρισπιλ, με την οποία πέτυχε 3 γκολ σε 17 εμφανίσεις. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, ο Λιτόφτσενκο μεταπήδησε στην Αυστρία και πήρε μεταγραφή στην Βάκερ Μέντλινγκ, στην οποία παρέμεινε για περίπου δύο χρόνια. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην αυστριακή ομάδα πραγματοποίησε 19 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και τρία γκολ. Ωστόσο, δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο εγχώριο τίτλο.
Το 1995, ο Λιτόφτσενκο πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από την Άρσεναλ Κιέβου και από την Α.Ε. Λεμεσού, ομάδες της Ουκρανίας και της Κύπρου αντίστοιχα. Στην Α.Ε. Λεμεσού πραγματοποίησε συνολικά 8 εμφανίσεις ενώ δεν κατάφερε να πετύχει κάποιο γκολ.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Λιτόφτσενκο ήταν η επίσης Ουκρανική Τσερνομόρετς, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 10 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας μόλις ένα γκολ. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1995-96, ο Γκενάντι Λιτόφτσενκο αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή επαγγελματική του καριέρα.
Διεθνής καριέρα
Ο Γκενάντι Λιτόφτσενκο ήταν βασικος με την Εθνική ΕΣΣΔ από το 1984 μέχρι το 1990 έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 54 εμφανίσεις και έχοντας πετύχει 15 γκολ.
Τη διετία 1993-94 αγωνίστηκε με τη φανέλα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ουκρανίας, με την οποία πραγματοποίησε συνολικά τέσσερις εμφανίσεις χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει με την Εθνική ΕΣΣΔ στα Παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου του 1986 και του 1990.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Λιτόφτσενκο αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα, αλλα από ένα άλλο πόστο, και συγκεκριμένα από αυτό του προπονητή.
Από το 1996 και μέχρι σήμερα, ο Λιτόφτσενκο εργάστηκε ως προπονητής σε αρκετές ουκρανικές ομάδες και συγκεκριμένα στις ΤΣΣΚΑ Κιέβου, Κρίβμπας, Άρσεναλ Κιέβου, Μεταλίστ Χάρκιβ, Άρσεναλ Χάρκιβ και Ντιναμό Κιέβου Β. Στις 20 Ιανουαρίου του 2013 ανέλαβε το πόστο του βοηθού προπονητή στην Νίζνι Νόβγκοροντ. Στην ομάδα της Ρωσίας παρέμεινε για πολύ μικρό χρονικό διάστημα καθώς στις 27 Μαρτίου του ίδιου έτους αποτέλεσε και επίσημα παρελθόν από το σύλλογο.
Τίτλοι και διακρίσεις
Τίτλοι
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ουκρανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Αντμίρα Βάκερ Μέντλινγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Μεταλίστ Χάρκιβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άρσεναλ Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπόρισφεν Μπόρισπιλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΤΣΣΚΑ Κιέβου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Κρίβμπας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Άρσεναλ Κιέβου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Άρσεναλ Χάρκιβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Θάνατοι τον Δεκέμβριο του 2017
Παραπομπές
12
Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι
Η Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι (πολωνικά: Biblioteka Załuskich, λατινικά: Bibliotheca Zalusciana) χτίστηκε στη Βαρσοβία το 1747-1795 από τον Γιούζεφ Άντζεϊ Ζαουούσκι και τον αδερφό του, Άντζεϊ Στανίσουαφ Ζαουούσκι, και οι δύο Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι. Η βιβλιοθήκη ήταν η πρώτη πολωνική δημόσια βιβλιοθήκη, η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Πολωνία και μια από τις πρώτες δημόσιες βιβλιοθήκες στην Ευρώπη.
Μετά την Εξέγερση του Κοστσιούσκο (1794), τα ρωσικά στρατεύματα, ενεργώντας κατόπιν εντολής της Τσαρίνας Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας, κατάσχεσαν τις ιδιοκτησίες της βιβλιοθήκης και τις μετέφεραν στην προσωπική της συλλογή στην Αγία Πετρούπολη, όπου ένα χρόνο αργότερα αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο της νεοϊδρυθείσας Αυτοκρατορικής Δημόσιας Βιβλιοθήκης.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Υπό κατασκευή Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι, από τον [[Ζίγκμουντ Βόγκελ]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο «Οίκος των Βασιλέων» σήμερα (οδός Ντανιουοβιτσόφσκα 14, γωνία της οδού Χιποτέτσνα 2, [[Βαρσοβία)]] Το μεγαλύτερο πάθος των αδελφών Ζαουούσκι ήταν τα βιβλία. Ο Γιούζεφ Άντζεϊ Ζαουούσκι και ο αδερφός του, Άντζεϊ Στανίσουαφ Ζαουούσκι, απέκτησαν τις συλλογές παλαιότερων Πολωνών βιβλιόφιλων, όπως ο Γιάκουμπ Ζάντζικ, ο Κσίστοφ Οπαλίνσκι, ο Τόμας Ουγέισκι, ο Γιάνους Βισνιοβιέτσκι, ο Γέζι Μνίσεχ και ο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι (του τελευταίου, από την εγγονή του, Μάρια Καρολίνα Σομπιέσκα).
Από το 1730, οι αδελφοί σχεδίασαν τη δημιουργία μιας βιβλιοθήκης και το 1747 ίδρυσαν τη Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι (Biblioteka Załuskich). Βρίσκεται στο Παλάτι Ντανιουόβιτς του 17ου αιώνα στη Βαρσοβία (χτισμένο για τον Μικόουαϊ Ντανιουόβιτς του Ζούρουφ), το κτίριο της βιβλιοθήκης είχε δύο αίθουσες (η μεγάλη αίθουσα ανάγνωσης βρισκόταν στον δεύτερο όροφο) και ολοκληρώθηκε με έναν μικρό πύργο που περιείχε ένα αστρονομικό παρατηρητήριο. Η ανακατασκευή του κτηρίου σε στυλ ροκοκό πραγματοποιήθηκε το 1745 από τον Φραντσέσκο Αντόνιο Μελάνα και τον αδερφό του.
Η Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι θεωρήθηκε η πρώτη πολωνική δημόσια βιβλιοθήκη και μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του σύγχρονου κόσμου. Σε όλη την Ευρώπη υπήρχαν μόνο δύο ή τρεις βιβλιοθήκες που θα μπορούσαν να υπερηφανεύονται για τέτοιες ιδιοκτησίες. Η βιβλιοθήκη είχε αρχικά περίπου 200.000 αντικείμενα, τα οποία αυξήθηκαν σε περίπου 400.000 έντυπα, χάρτες και χειρόγραφα μέχρι τα τέλη του 1780. Συγκέντρωσε επίσης μια συλλογή από έργα τέχνης, επιστημονικά όργανα και δείγματα φυτών και ζώων.
Αυτή η βιβλιοθήκη, η οποία λειτουργούσε κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 7:00 π.μ. έως 7:00 μ.μ., ζητούσε από τους προστάτες να είναι ήσυχοι και να κάνουν μια προσευχή για τους αδελφούς Ζαουούσκι. Απαγορεύτηκε να μεταφέρονται τα βιβλία έξω από τη βιβλιοθήκη, καθώς η κλοπή βιβλίων ήταν ένα αυξανόμενο πρόβλημα, σε βαθμό που οι προστάτες του επισκόπου αποφάσισαν να ζητήσουν βοήθεια από τον Πάπα. Απαντώντας στο αίτημά τους, το 1752 ο Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ εξέδωσε έναν παπικό διάταγμα που απείλησε να αφορίσει άτομα που έπαιρναν τα βιβλία από αυτήν τη βιβλιοθήκη, όμως ακόμη και αυτό δεν εξάλειψε πλήρως το πρόβλημα. μικρογραφία|207x207εσ| Βιβλιοθήκη Załuski exlibris Μετά τους θανάτους των αδελφών, η νεοσυσταθείσα Επιτροπή Εθνικής Παιδείας ανέλαβε τη βιβλιοθήκη, μετονομάζοντάς την στη Βιβλιοθήκη των Αδελφών Ζαουούσκι της Δημοκρατίας.
Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1794, μετά τον δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας και την Εξέγερση του Κοστσιούσκο, τα ρωσικά στρατεύματα, κατόπιν εντολής της Ρωσικής Τσαρίνας Αικατερίνης Β΄, άδειασαν τη βιβλιοθήκη και έστειλαν ολόκληρη τη συλλογή στην Αγία Πετρούπολη, όπου βιβλία σχημάτισαν τη μάζα της Αυτοκρατορικής Δημόσιας Βιβλιοθήκης για τη δημιουργία της, ένα χρόνο αργότερα. Τμήματα των συλλογών υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν καθώς υπέστησαν κακομεταχείριση ενώ απομακρύνονταν από τη βιβλιοθήκη και μεταφέρθηκαν στη Ρωσία, και πολλές από αυτές κλάπηκαν. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γιόαχιμ Λελέβελ, τα βιβλία των αδερφών Ζαουούσκι, «θα μπορούσαν να αγοραστούν στο Γκρόντνο από το καλάθι».
Η συλλογή αργότερα διασκορπίστηκε μεταξύ πολλών ρωσικών βιβλιοθηκών. Ορισμένα μέρη της συλλογής Ζαουούσκι επέστρεψαν στην Πολωνία σε δύο ξεχωριστές ημερομηνίες τον 19ο αιώνα: το 1842 και το 1863. Στη δεκαετία του 1920, μετά τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο και την Ειρήνη της Ρίγας, η κυβέρνηση της ΡΣΟΣΔ επέστρεψε περίπου 50.000 αντικείμενα από τη συλλογή στην Πολωνία, όμως οι Γερμανοί στρατιώτες κατέστρεψαν σκόπιμα αυτά τα αντικείμενα κατά τη διάρκεια της προγραμματισμένης καταστροφής της Βαρσοβίας τον Οκτώβριο του 1944, μετά την καταστολή της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Μόνο 1.800 χειρόγραφα και 30.000 έντυπα υλικά από την αρχική βιβλιοθήκη επέζησαν του πολέμου.
Το 1821 το αρχικό οίκημα της βιβλιοθήκης μετατράπηκε σε κτίριο διαμερισμάτων. Κατά την ανοικοδόμηση του κτιρίου, οι προτομές των Πολωνών μονάρχων που είχαν αρχικά κοσμήσει τους εσωτερικούς χώρους της βιβλιοθήκης, και οι οποίοι είχαν κρυφτεί κατά τη διάρκεια των Διαμελισμών της Πολωνίας, ανακαλύφθηκαν και τοποθετήθηκαν στην πρόσοψη του κτιρίου, εξ ου και το κτίριο ονομάστηκε «Οίκος των Βασιλέων» (Dom pod Królami).
Το κτίριο καταστράφηκε από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, ανοικοδομήθηκε υπό τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας.
Η σημερινή Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας (Biblioteka Narodowa), που ιδρύθηκε το 1928, θεωρεί τον εαυτό της απόγονο της Βιβλιοθήκης Ζαουούσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκοκό αρχιτεκτονική στη Βαρσοβία Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία
1329 Ελιάνα
Η Ελιάνα (Eliane) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,593. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ελιάνας είναι άγνωστη, όπως και το άλβεδό της. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Ελιάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 100 ως 105 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελιανα
Κλάουδιο Λόπες
Ο Κλάουδιο Λόπες (αγγλικά: Claudio López, ισπανική προφορά: [ˈklauðjo ˈlopes]) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Είχε το προσωνύμιο "El Piojo" (η ψείρα στα ελληνικά) και είναι γνωστός για τις ντρίμπλες του και τα εξαιρετικά του τελειώματα.
Ο Λόπες ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Εστουδιάντες Λα Πλάτα το 1990 και ακολούθησε μία πολύχρονη πορεία σε μεγάλες ομάδες του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κολοράντο Ράπιντς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι