cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκείνες κι εγώ
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΥΕΝΕΔ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Ένωση Επαγγελματιών των Τεχνολογιών της πληροφορίας
Ιστορία
Η ίδρυση της AITP βασίζεται στην πρωτοβουλία μιας ομάδας επαγγελματιών που χειρίζονταν δεδομένα, κυρίως οικονομικής φύσης, με τη βοήθεια μηχανών να σχηματίσουν μια επαγγελματική ένωση για τη διαχείριση των νέων τεχνολογιών. Η ένωση ιδρύθηκε το 1951 με την επωνυμία Εθνική Ένωση Χειριστών Μηχανών (National Machine Accountants Association - NMAA) και το 1952 πραγματοποιήθηκε η 1η Ετήσια Συνέλευση (First Annual Convention) στη Μινεάπολη, της Μινεσότα. Με την πάροδο των χρόνων και το συνεχώς μεταβαλλόμενο τοπίο στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας που επικράτησε με την εξέλιξη της πληροφορικής, τα μέλη της NMAA προχώρησαν στη μετονομασία της ένωσης σε Ένωση Διαχείρισης Δεδομένων Επεξεργασίας (Data Processing Management Association - DPMA) το 1962. Κατά την πορεία της η DPMA διοργάνωσε και διέθεσε στα μέλη της ποικίλα εκπαιδευτικά προγράμματα επιδιώκοντας τη συνεχή κατάρτιση τους, ώσπου στις αρχές της δεκαετίας του 1970 αποφάσισε να συμβάλλει στη δημιουργία του Ιδρύματος Πιστοποίησης Επαγγελματιών Πληροφορικής (Institute for the Certification of Computer Professionals - ICCP). Το 1996, η ανάπτυξη και εξέλιξη των νέων τεχνολογιών και οι συνεχείς μεταβολές στο πεδίο της πληροφόρησης, οδήγησαν στην υιοθέτηση της τρέχουσας ονομασίας προκειμένου να αντικατοπτρίζει το σύνολο των μελών της, τα οποία καλύπτουν κάθε πεδίο των τεχνολογιών της πληροφορίας.
Διοίκηση
Η AITP διευθύνεται από εκλεγμένα ανώτερα στελέχη (Officers) και το Διοικητικό Συμβούλιο που εκλέγεται από τα μέλη της. Τα ανώτερα στελέχη που είναι υπεύθυνα για τη συνολική διαχείριση και τη λειτουργία της ένωσης είναι ο Πρόεδρος (President), ο Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος (Executive Vice President/President Elect), Ταμίας (Secretary), ο Γραμματέας (Treasurer)και ο προηγούμενος Πρόεδρος (Immediate Past President). Επιπλέον, ο Εκτελεστικός Διευθυντής (Executive Director), σε συνεργασία με τα υπόλοιπα κυβερνητικά όργανα φροντίζουν για την εύρυθμη λειτουργία της AITP. Η ένωση συστήνει Επιτροπές (Committees) και Ομάδες Εργασίας (Task Forces), με συγκεκριμένο αντικείμενο και σκοπό λειτουργίας, οι οποίες διακρίνονται στους εξής τομείς εξυπηρέτησης:
Σκοπός
Η AITP μέσα από τη δράση της επιδιώκει να συμβάλλει στην ενίσχυση του έργου των μελών της και την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, μέσα από την καθοδήγηση και την παροχή ευκαιριών συνεχούς κατάρτισης, δικτύωσης και επαγγελματικής εξέλιξης. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η AITP εργάζεται για την εξυπηρέτηση των μελών της παρέχοντας εκπαίδευση σχετική με την τεχνολογία, διεξάγοντας έρευνα και παρέχοντας πληροφόρηση για τρέχοντα επιχειρηματικά και τεχνολογικά ζητήματα και τόπους δημόσιας συζήτησης για δικτύωση και συνεργασία.
Μέλη
Τα μέλη της AITP προέρχονται από όλους τους τομείς των τεχνολογιών της πληροφορίας και διακρίνονται σε Επαγγελματίες (Professional Members), Επιχειρήσεις (Enterprise Members), Φοιτητές (Student Members) και Φοιτητές - Επαγγελματίες (Student to Professional Members). Αναλυτικότερα, η κατηγορία των Επαγγελματιών περιλαμβάνει άτομα που εργάζονται στη διαχείριση των πληροφοριακών πηγών, ενώ η κατηγορία των Επιχειρήσεων απαρτίζεται από οργανισμούς που σχετίζονται με την πληροφόρηση. Φοιτητές Σχολών του τομέα της πληροφόρησης μπορούν να ενταχθούν στην κατηγορία των Φοιτητών - ενώ πρώην μέλη της συγκεκριμένης κατηγορίας μπορούν να ενταχθούν στην κατηγορία των Φοιτητών - Επαγγελματιών, αρκεί να πληρούν τις προϋποθέσεις εισαγωγής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επαγγελματιων Τεχνολογιων πληροφοριας
Σακατέκας
Το Σακατέκας (ισπανικά: Zacatecas, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [sakaˈtekas], επίσημα Estado Libre y Soberano de Zacatecas) είναι μια από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 58 δήμους και πρωτεύουσα είναι το Σακατέκας. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Φρεσνίγιο και η Γουαδαλούπε.
Βρίσκεται στο βόρειο κεντρικό Μεξικό. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Ντουράνγκο, στα βόρεια με τη Κοαουίλα, στα δυτικά με τη Ναγιαρίτ, στα ανατολικά με τις πολιτείες Σαν Λουίς Ποτοσί και Νουέβο Λεόν και στα νότια με τις πολιτείες Χαλίσκο, Αγουασκαλιέντες και Γκουαναχουάτο. Έχει έκταση 75.539 χλμ² (8η μεγαλύτερη). Η πολιτεία καταλαμβαίνει τα υψίπεδα του Μεξικού, από την ανατολική μέχρι τη δυτική Σιέρρα Μάδρε.
Η πολιτεία είναι περισσότερο γνωστή για τα πλούσια κοιτάσματα αργύρου και άλλων μεταλλευμάτων, την αποικιακή αρχιτεκτονική και τη σημασία του κατά τον Μεξικανικό Απελευθερωτικό Πόλεμο. Οι κύριες πηγές εισοδήματος είναι η αγροτική παραγωγή, τα ορυχεία και ο τουρισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Άγαλμα του Γεωργίου Γ΄
Το Άγαλμα του Γεωργίου Γ΄ στην Οικία Σόμερσετ, που επίσημα ονομάζεται Γεώργιος Γ΄ και ο Ποταμός Τάμεσης, είναι ένα υπαίθριο χάλκινο γλυπτό μνημείο, που απεικονίζει τον Βασιλιά Γεώργιο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και τον θεό Ποσειδώνα ή τον Πατέρα Τάμεση. Το μνημείο κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1778-1789 από τον γλύπτη Τζον Μπέικον (1740-1799) και είναι ενταγμένο στην Α΄ Τάξη του Καταλόγου των Πολιτιστικών Μνημείων της Αγγλίας.
Ο Γεώργιος Γ΄ παρουσιάζεται, ντυμένος με ρωμαϊκή ενδυμασία, να στηρίζεται σε ένα πηδάλιο, πλαισιωμένος από την πλώρη μιας ρωμαϊκής λέμβου και από ένα λιοντάρι. Ο Ποσειδώνας (ή Πατέρας Τάμεσης) βρίσκεται από κάτω ξαπλωμένος, πάνω σε έναν ημικυκλικό πλίνθο, και με το ένα χέρι του κρατάει μια υδρία. Πίσω από τον Ποσειδώνα βρίσκεται το Κέρας της Αμαλθείας, σύμβολο της αφθονίας.
Όταν η Βασίλισσα Καρλόττα είδε για πρώτη φορά το άγαλμα του συζύγου της, ρώτησε τον γλύπτη: «Γιατί φτιάξατε μια τόσο τρομερή φιγούρα;» Ο Μπέικον έσκυψε και απάντησε: «Η τέχνη δεν μπορεί πάντα να κατορθώνει ό,τι είναι ενίοτε εφικτό από τη Φύση - την ένωση ομορφιάς και της μεγαλειότητας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγάλματα
Σεργκέι Λαβρόφ
Ο Σεργκέι Βίκτοροβιτς Λαβρόφ (Сергей Викторович Лавров, γενν. 21 Μαρτίου 1950, Μόσχα, ΕΣΣΔ) είναι Ρώσος διπλωμάτης, ο οποίος υπηρετεί ως Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας από το 2004. Την παραμονή του στο ρωσικό υπουργείο την έχουν εγκρίνει δύο Ρώσοι πρόεδροι, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
Πριν ανέλθει στο ανώτατο αξίωμα των Ρώσων διπλωματών, ο Λαβρόφ υπηρετούσε σε διάφορα διπλωματικά πόστα, όπως τη ρωσική αντιπροσωπία στον ΟΗΕ από το 1994 ως το 2004.
Εκτός από τη ρωσική, που αποτελεί τη μητρική του γλώσσα, ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και σινχάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Ρωσίας Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες
Τζιλ Μπάιντεν
Η Τζιλ Τρέισι Τζέικομπς Μπάιντεν (το γένος Τζέικομπς, πρώην Στίβενσον, γεν. 3 Ιουνίου 1951), είναι Αμερικανίδα εκπαιδευτικός και η εν ενεργεία Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2021. Διατέλεσε επίσης, Δεύτερη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2009 έως το 2017.
Είναι παντρεμένη με τον Τζο Μπάιντεν, τον εν ενεργεία 46ο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι η πρώτη ιταλοαμερικανίδα πρώτη κυρία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1951, στο Χάμοντον του Νιου Τζέρσεϊ. Μεγάλωσε στο Ουίλοου Γκρόουβ της Πενσυλβάνιας. Είναι κόρη του Ντόναλντ Καρλ Τζέικομπς (1927-1999) και της Μπόνι Τζιν Γκόντφρεϊ Τζέικομπς (1930-2008).
Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμο του Ντέλαγουερ, λαμβάνοντας πτυχίο (B.A.) το 1975. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Εκπαίδευση και την Ανάγνωση από το Πανεπιστήμιο του Ουέστ Τσέστερ της Πενσυλβάνιας και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (M.Ed) το 1981. Το 1987, έλαβε το δεύτερο μεταπτυχιακό της δίπλωμα (M.A.), επάνω στην Αγγλική Γλωσσολογία, από το Πανεπιστήμιο Βιλάνοβα της Πενσυλβάνιας. Το 2007, έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (Ed.D) επάνω στην Εκπαιδευτική Ηγεσία, από το Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ.
Δράση
Έχει διδάξει αγγλικά και ανάγνωση σε λύκεια για δεκατρία χρόνια, ενώ έχει παραδώσει μαθήματα σε έφηβους με συναισθηματικές διαταραχές σε ψυχιατρικό νοσοκομείο.
Από το 1993 έως το 2008, η Μπάιντεν ήταν καθηγήτρια αγγλικών και ανάγνωσης στο Τεχνικό και Κοινοτικό Κολέγιο του Ντέλαγουερ. Από το 2009, εργάζεται ως καθηγήτρια της αγγλικής γλώσσας στο Κοινοτικό Κολέγιο της Βόρειας Βιρτζίνιας, ενώ λέγεται ότι ήταν η πρώτη δεύτερη κυρία που συνέχισε να εργάζεται και να πληρώνεται παρόλο που ο σύζυγος της ήταν Αντιπρόεδρος.
Δεύτερη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών (2009-2017)
Από τις 20 Ιανουαρίου 2009 έως τις 20 Ιανουαρίου 2017, ως σύζυγος του 47ου Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν, διατέλεσε Δεύτερη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ήταν η πρώτη Δεύτερη Κυρία, που συνέχισε να εργάζεται ως καθηγήτρια, καθ'όλη την θητεία του συζύγου της.
Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών (2021-)
Η Τζιλ, ανέλαβε την θέση της Πρώτης Κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 20 Ιανουαρίου 2021, ύστερα από την ορκωμοσία του συζύγου της, Τζο, ως 46ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η ίδια ανακοίνωσε, ότι θα συνεχίζει να διδάσκει ως καθηγήτρια. Έτσι γίνεται η πρώτη Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, η οποία θα εργάζεται και εκτός του Λευκού Οίκου.
Επίσης, είναι η πρώτη Ιταλοαμερικανίδα Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών. μικρογραφία|265x265εσ|Η Τζιλ Μπάιντεν, ως [[Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής|Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, στην ορκωμοσία του συζύγου της, Τζο Μπάιντεν. ]]
Προσωπική ζωή
Το 1970, παντρεύτηκε τον πρώην ποδοσφαιριστή Μπιλ Στίβενσον. Χώρισαν το 1975.
Το 1977, παντρεύτηκε στην Νέα Υόρκη, τον Τζόζεφ Ρόμπινετ Μπάιντεν Τζούνιορ. Έτσι έγινε μητριά των Μπο και Χάντερ Μπάιντεν (των δυο γιων του Μπάιντεν από τον πρώτο γάμο), καθώς η πρώτη σύζυγος του Μπάιντεν και η νεογέννητη κόρη τους σκοτώθηκαν σε τροχαίο το 1972. Ο Τζο και η Τζιλ Μπάιντεν, απέκτησαν μια κόρη από τον δεύτερο γάμο τους, την Άσλεϊ, το 1981.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαιντεν Κατηγορία:Δεύτερες Κυρίες των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αμερικανοί εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it) Κατηγορία:Αμερικανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Διμεταλλικό έλασμα
thumb|Διμεταλλικό έλασμα. Πάνω αριστερά δύο μεταλλικά ελάσματα διαφορετικού υλικού, πάνω δεξιά τα ίδια ελάσματα μετά από αύξηση της θερμοκρασίας, κάτω αριστερά τα δύο ελάσματα ενωμένα κατά μήκος, κάτω δεξιά το διμεταλλικό έλασμα κάμπτεται λόγω διαφοράς στη θερμική διαστολή. thumb|right|Διμεταλλικό [[Σπείρα|σπειροειδές έλασμα από θερμόμετρο αντιδρά στη θερμότητα από τη φλόγα αναπτήρα. Μόλις η φλόγα απομακρυνθεί το έλασμα επανέρχεται σταδιακά στην αρχική του κατάσταση.]] Διμεταλλικό έλασμα είναι ένα σύνθετο έλασμα που αποτελείται από δύο μεταλλικούς αγωγούς κατασκευασμένους από διαφορετικό υλικό, με διαφορετικό συντελεστή διαστολής. Όταν το έλασμα θερμανθεί πέραν ενός ορίου, τα δυο τμήματα του αγωγού διαστέλλονται ανισομερώς και έτσι το έλασμα κάμπτεται προς την πλευρά του λιγότερο διαστελλόμενου υλικού. Τα διμεταλλικά ελάσματα συχνά χρησιμοποιούνται ως ηλεκτρικοί διακόπτες ή ασφάλειες. Σε αυτή την περίπτωση η θέρμανση προκύπτει από τη ροή ρεύματος δια μέσου του ελάσματος. Όταν καμφθεί το έλασμα από υπερθέρμανσή του, διακόπτεται το ρεύμα και προστατεύεται το κύκλωμα. Σε ορισμένους τύπους ασφαλειών η επαναφορά του ελάσματος γίνεται με το χέρι, σε κάποιους άλλους μη διαδεδομένους χρησιμοποιείται ελατήριο. Βρίσκουν εφαρμογή τόσο σε οικιακές όσο και σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Μεγάλο τους πλεονέκτημα είναι ότι, μετά την διακοπή του ρεύματος στο κύκλωμα, δεν χρειάζονται αντικατάσταση. Άλλες χρήσεις των διμεταλλικών ελασμάτων είναι σε θερμοστάτες, θερμόμετρα, υπολογιστές, και ρολόγια.
Κατηγορία:Μεταλλουργία Κατηγορία:Θερμοδυναμική Κατηγορία:Μετατροπή ενέργειας
Δερβένι (Μέτσοβο)
Οι διαβάσεις
Οι διαβάσεις τους Μετσόβου συνιστούσαν σημεία ζωτικής σημασίας για τη συνοχή του οθωμανικού κράτους σε αυτήν την περιοχή των Βαλκανίων, καθώς επίσης και για τις επικοινωνίες και τη διεξαγωγή του εμπορίου. Ειδικά τον χειμώνα οι καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στα ψηλότερα σημεία τους, δεν καθήλωναν μόνο απλούς ταξιδιώτες, με κίνδυνο να πεθάνουν, αλλά και ολόκληρες στρατιωτικές μονάδες. Σε σχετικό σουλτανικό φιρμάνι της εποχής αναφέρεται: « Επειδή οι Μετσοβίται οικούσι Χώραν, δι’ ης πολλοί διέρχονται κατά πάσανώραν του έτους και τον μεν χειμώνα διαπερώσιν αυτούς κατακλειομένους υπό πολλών χιόνων και κινδυνεύοντας ν’ απολεσθώσιν εκ του ψύχους, στρωννύντες επιβλήματα εις τους πόδας των ίππων και μεταφέροντες τους ανθρώπους επί των ώμων αυτών, το δε θέρος εκτιθεμένους εις την διάκρισιν των ληστών προφυλάττουσι και εξασφαλίζουσιν αυτούς, διά ταύτα ου μόνον τας προνομίας και τα δικαιώματα ταύτα υπέρ αυτών καθιεροί, αλλά και διατάττει …,»
Λειτουργία
Οι υπηρεσίες που αναλαμβάνουν οι Μετσοβίτες ως «νετρμπεντζί» δεν αφορούν μόνο την φύλαξη των διαβάσεων, αλλά και την προσφορά υπηρεσιών προς τους διερχόμενους. Εκτός από την διατήρηση ένοπλου σώματος που μισθοδοτείται από τους πόρους της κοινότητας, δημιουργείται κατά μήκος των διαβάσεων που διασχίζουν την περιοχή ένα δίκτυο χανιών. Η διαχείρισή τους και η εύρυθμη λειτουργία τους αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούσε τις τοπικές αρχές.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γιάννης Κορίδης
Ο Γιάννης Κορίδης (1936 - ...) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης.
Βίος
Γεννήθηκε στη Μολόχα της Κοζάνης το 1936 από γονείς Μικρασιάτες. Σπούδασε νομικά και φιλολογία, αλλά τον κέρδισε η Δημοσιογραφία. Εργάστηκε σχεδόν, σε όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά (Ελευθερία, Βήμα, Νέα, Ακρόπολις, Βραδυνή, Ημέρα, Ανένδοτος, Ελεύθερος Τύπος, Κέρδος, Ειδήσεις, Ταχυδρόμος, Οικονομικός Ταχυδρόμος, Εποχές, Ελληνίδα, Slim, Ελλάδα) ως ρεπόρτερ, διορθωτής, αρθρογράφος, χρονογράφος, κριτικός βιβλίου κ.λπ.
Χαρακτηριστικά του έργου του
Παρουσιάστηκε στα Γράμματα με τη συλλογή «Με την ανατολή του ήλιου» το 1952, όπου ξάφνιασε την κριτική για το νεαρό της ηλικίας του και για τον καλοδουλεμένο στίχο του.
== Συγγραφικό έργο ==
Ανθολογίες
Α΄ τόμος: Ακριτικά-Ιστορικά Β΄ τόμος: Κλέφτικα-Της Εθνικής Αντίστασης Γ΄ τόμος: Της Αγάπης και του Έρωτα Δ΄ τόμος: Μοιρολόγια - Της Ξενιτιάς - Παραλογές (Πρώτη έκδοση 2000, Δεύτερη έκδοση 2002)
Μελέτες - Δοκίμια - Ταξιδιωτικά
•	Από το 1995 ανθολογεί και εκδίδει το ετήσιο «Ποιητικό Ημερολόγιο». •	Διετέλεσε διευθυντής του «Υγειονομικού Βήματος», της «Πολιτικής και Οικονομικής Έρευνας» και του «Άλεφ». •	Ήταν εκδότης των περιοδικών «Ιωλκός» (όργανο του ομώνυμου εκδοτικού οίκου που ίδρυσε ο ίδιος το 1961), «Συμπόσιο», «Βαλκάνια», «Δίοδος» και «΄Ερευνα». •	Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Λαογραφικής Εταιρίας, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σμυρναίων και διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Πολιτιστικών Συντακτών. •	Συνεργάστηκε με τα κυριότερα λογοτεχνικά περιοδικά και επί πολλά χρόνια έγραφε την κριτική βιβλίου στην οικονομική εφημερίδα «Κέρδος». •	Έργα του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά, βουλγαρικά, αλβανικά και σλοβένικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Νουέβο Λεόν
Το Νουέβο Λεόν (ισπανικά: Nuevo León, επίσημα Estado Libre y Soberano de Nuevo León) είναι μια από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 51 δήμους και πρωτεύουσα είναι το Μοντερρέι. Η πολιτεία σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε 4.653.458 κατοίκους (8η μεγαλύτερη), από τους οποίους το 80% κατοικεί στη μητροπολιτική περιοχή του Μοντερρέι.
Η πολιτεία βρίσκεται στο βορειοανατολικό Μεξικό. Συνορεύει με την πολιτεία Ταμαουλίπας στα βόρεια και δυτικά, Σαν Λουίς Ποτοσί στα νότια και τη Κοαουίλα στα δυτικά. Στα βόρεια, το Νουέβο Λεόν έχει μια συνοριακή γραμμή μήκους 15 περίπου χιλιομέτρων με την γειτονική αμερικανική πολιτείας Τέξας. Το Νουέβο Λεόν έχει έκταση 64.220 χλμ² (13η μεγαλύτερη) και το κλίμα σχεδόν σε όλη την πολιτεία είναι ξηρό. Η ανατολική Σιέρρα Μάδρε είναι το κύριο γεωγραφικό χαρακτηριστικό της πολιτείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Μάχη του Δάρας
Η μάχη του Δάρας διεξήχθη ανάμεσα στους Σασσανίδες Πέρσες και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία στα 530, με συντριπτική νίκη των Βυζαντινών έχοντας καθοριστικά αποτελέσματα για το κύρος και το ηθικό των Περσών. Η μάχη ήταν μία από τις σημαντικότερες νίκες του νεαρού τότε στρατηγού Βελισάριου, ενός από τους ικανότερους διοικητές του Ιουστινιανού. Ήταν ο ίδιος στρατηγός ο οποίος θα καταλάβει αργότερα το Βασίλειο των Βανδάλων στην Βόρεια Αφρική, καθώς και την αρχική φάση της ανακατάληψης της Ιταλικής χερσονήσου από τους Οστρογότθους.
Η ιστορία και η θέση της πόλης
Το Δάρας (επίσης γνωστό και ως Αναστασιούπολις, ή Ογούζ στη σημερινή Τουρκία) ήταν ένα μεγάλο φρούριο που το είχε κατασκευάσει ο αυτοκράτωρ Αναστάσιος ο Α΄, μεταξύ 505 και 507, για να λειτουργεί ως στρατιωτική βάση στα βυζαντινά σύνορα με την Περσία. Ήταν επίσης η έδρα του Δούκα της Μεσσοποταμίας (περίπου 527-532) και του στρατηλάτη της Ανατολής από το 540 μέχρι το 573, οπότε και κατελήφθει από τους Πέρσες. Ανακαταλήφθηκε το 591, για να απολεσθεί εκ νέου από τις περσικές δυνάμεις το 604, να ανακτηθεί και πάλι με το τέλος του μεγάλου Περσικού Πολέμου το 628, και να χαθεί οριστικά από του Άραβες το 639. Το οχυρό είχε χτιστεί πάνω στον δρόμο που οδηγούσε απο τη Νίσιβη προς το Μαδρές, και σε απόσταση 15 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Νίσιβης. Από την τοποθεσία της ξεκινούσε ένας χείμαρρος που τους χειμερινού μήνες έφθανε μέχρι τον ποταμό Αβόρα στα νότια. Το έδαφος στην περιοχή μάλλον πεδινό και άγονο, με ομαλές εξάρσεις και λοφοσειρές, και διακοπτό από αρκετούς χειμάρρους. Η στρατιγική αξία του Δάρας ήταν σημαντική, αφού κάλυπτε την κύρια οδό προς την Μεσοποταμία και ακόμη πιο πέρα, προς την Συρία και βορειοδυτικότερα προς την Μικρά Ασία. μικρογραφία|220x220εσ|Σημερινά ερείπια του φρουρίου του Δάρας|αριστερά
Ιστορικό και πολιτικό υπόβαθρο
Τον τελευταίο χρόνο της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστίνου του Α΄ (518-527) ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Σασσανίδων και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι λόγοι ήταν ποικίλοι: ο Πέρσης βασιλειάς Καβάδης ο Α΄ είχε προσπαθήσει να επιβάλει τον ζωροαστρισμό στο μικρό χριστιανικό βασίλειο της Ιβηρίας, το οποίο ήταν υποτελές στην Περσία. Ο βασιλιάς της Ιβηρίας επαναστάτησε και κάλεσε για βοήθεια του Βυζαντινούς, λίγο πριν καταφύγει στην επαρχία της Λαζικής, στα δυτικά πράλια του Εύξεινου Πόντου, όπου και τον καταδίωξαν οι περσικές δυνάμεις.
Εν τω μεταξύ ο Καβάδης ήθελε να εξασφαλίσει την ουδετερότητα των Βυζαντινών στο θέμα της διαδοχής του περσικού θρόνου και, παρά τις αντιδράσεις της περσικής αυλής, προσπαθούσε να επιτύχει την επιβεβαίωση του τρίτου του γιού, Χοσρόη, του διαδόχου του. Πρότεινε λοιπόν στον αυτοκράτορα Ιουστίνο να υιοθετήσει αυτός τον Χοσρόη, σχέδιο μεν που αποδέχθηκε ο Ιουστίνος αλλά απέρριψαν οι σύμβουλοί του. Υποχρέωσαν μάλιστα τον αυτοκράτορα να του απαντήσει γραπτώς ότι, εφόσον ο Χοσρόης ήταν βάρβαρος, θα μπορούσε να υιοθετηθεί μόνο με την ίδια μέθοδο με την οποία γινόταν η υιοθεσία Γερμανών φυλάρχων από Ρωμαίους αυτοκράτορες. Όπως ήταν φυσικό αυτό θεωρήθηκε μέγιστη προσβολή από τον Πέρση βασιλέα και το γιό του, με αποτέλεσμα την ενίσχυση της απόφασής του να επισπεύσει τις επιχειρήσεις εναντίον του βασιλιά της Ιβηρίας.
Ο δρόμος προς τη σύγκρουση
αριστερά|μικρογραφία|Ο στρατηγός και υπεύθηνος της διοίκησης του Ανατολικού Ρωμαϊκού στρατού εκστρατείας, [[Βελισάριος|Φλάβιος Βελισάριος]] μικρογραφία|Ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων, [[Ιουστινιανός Α´|Ιουστινιανός ο Α΄]] Ο Ιουστίνος διέταξε αντιπερισπασμό στην υπό περσικό έλεγχο Αρμενία, αναθέτοντας την διοίκηση στους νεαρούς στρατηγούς Σίττα και Βελισάριο. Οι αρχικές τους επιτυχίες, γρήγορα μετατράπηκαν σε ήττες και οι υπερτερες περσικές δυνάμεις τους απώθησαν. Εν τω μεταξύ, στη Μεσοποταμία, οι Βυζαντινοί, αντιδρώντας σε επιδρομές που διενεργούσαν Βεδουίνοι σύμμαχοι των Περσών σε βυζαντινά εδάφη, προχώρησαν προς το περσικό συνοριακό φρούριο της Νίσιβης, όπου και ηττήθηκαν και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν.
Αλλά στις αρχές Αυγούστου του 527 πέθανε ο Ιουστίνος Α' και ο νέος αυτοκράτωρ, ο Ιουστινιανός, πρότεινε αμέσως στους Πέρσες συνθήκη ειρήνης. Οι Πέρσες όμως χρονοτριβούσαν, αφήνοντας τους Βυζαντινούς πρέσβεις να περιμένουν μάταια στο Δάρας. Τα σχέδια του Ιουστινιανού να κατασκευάσει ένα νέο οχυρό κοντά στην παραμεθόριο οχυρή πόλη της Νίσιβης, την οποία είχαν καταλάβει οι Πέρσες μετά την ήττα και τον θάναταο του αυτοκράτορα Ιουλιανού (363), έβρισκαν τον Πέρση βασιλέα εντελώς αντίθετο. Αντί για διαπραγματεύσεις, οι Πέρσες στείλαν έναν ισχυρό στρατό 30.000 ανδρών, που νίκησε τη βυζαντινή δύναμη προκαλύψεως και κατέστρεψε το έργο της ανοικοδόμησης. Ο πόλεμος συνεχίστηκε και το 529 χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία· τον επόμενο χρόνο όμως η αρχηγεία του στρατού εκστρατείας της Ανατολής ανατέθηκε στον στρατηγό Βελισάριο με αποστολή να ανασυστήσει τη βυζαντινή κυριαρχία στην περιοχή.
Η μάχη
μικρογραφία|Ο συτοκράτορας των Σασσανίδων, [[Καβάδης Α΄ της Περσίας|Καβάδης ο Α΄ ]] Ο Βελισάριος με υποδιοικητή τον Ερμογένη, συγκέντρωσαν μια δύναμη 25.000 ανδρών (σχεδόν το σύνολο του στρατού εκστρατείας της Ανατολής) και κατέλαβε θέσεις έξω από το Δάρας, πάνω στον δρόμο προς τη Νίσιβη, περιμένοντας τους Πέρσες να συμφωνήσουν σε επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Αντ' αυτού, οι Πέρσες έστειλαν μεγαλύτερο στρατό - πιθανός μέχρι 40.000 άνδρες - υπό τον μιρράνη (περσικός τίτλος) Φιρούζ, ή, στα ελληνικά Περόζη. Η δύναμη αυτή πέρασε πρώτα από τη Νίσιβη, τον Ιούνιο του 530, και έπειτα εγκατέστησε το στρατόπεδό της περί τα 20 στάδια (≈4,5 χιλιόμετρα) από τις βυζαντινές θέσεις, σε μια τοποθεσία γνωστή ως Αμμώδιος. Παρά την αριθμητική δυσαναλογία, οι Βυζαντινοί διοικιτές αποφάσισαν να μην αποσυρθούν στο φρούριο του Δάρας, αλλά να ετοιμάσουν μια αμυντική θέση για να υποδεχθούν την περσική επίθεση, μάλλον επειδή ένα μεγάλο μέρος του περσικού στρατού αποτελούνταν από αναξιόπιστο και άσχημα εξοπλισμένο πεζικό από στρατολογημένους αγρότες, χωρίς ιδιαίτερη μαχητική αξία, ιδίως σε επιθετικές επιχειρήσεις. Η νίκη που πέτυχαν εκεί οι Βυζαντινοί ενίσχυσε την διαπραγματευτική ισχύ τους και, παρά μιαν οδυνηρή ήττα τους αργότερα, το 531, ο θάνατος του Καβάδη, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη διαπραγματεύσεων και την υπογραφή συνθήκης που έμεινε γνωστή με το όνομα «αιώνιος ειρήνη» στις αρχές του 532.
Οι παρατάξεις των στρατών
Ο Προκόπιος από την Καισαρεία της Παλαιστίνης, ο στρατιωτικός γραμματέας του Βελισάριου, μας προσφέρει την προσωπική του μαρτυρία για την μάχη, η οποία, μολονότι όχι εντελώς σαφής σε όλες τις λεπτομέρειες, παρέχει αρκετά στοιχεία για να επιχειρήσει κανείς μια περιγραφή της εξέλιξης της μάχης. μικρογραφία|Θέσεις Βυζαντινών και Περσών πριν την έναρξη της μάχης|350x350εσΗ σύγκρουση κράτησε περισσότερο από δύο μέρες. Οι Πέρσες βγήκαν από το στρατόπεδό τους λίγο πριν την αυγή της πρώτης ημέρας και, όταν έφτασαν σε ορατή απόσταση από τους Βυζαντινούς, οι τελευταίοι παρατάχθηκαν με προκαθορισμένη διάταξη. Ο Βελισάριος είχε προετοιμάσει μια αμυντική θέση προφυλασσόμενη εν μέρη από σειρά χαρακωμάτων, σκαμμένων κάθετα πάνω στο δρόμο που οδηγούσε από το Δάρας στη Νίσιβη. Τα οχυρωματικά αυτά έργα αποτελούνταν από μια βραχεία κεντρική τάφρο που βρισκόταν λίγο πιο πίσω από δυο μεγαλύτερες εκατέρωθέν της. Η σύνδεση με το κεντρικό τμήμα γινόταν με δύο κάθετες τάφρους, ενώ είχαν προβλευθεί αρκετές δίοδοι ώστε να μπορούν τα στρατεύματα να να διασχίζουν την αμυντική γραμμή. Ο κύριος όγκος του βυζαντινού πεζικού είχε παραταχθεί στο κέντρο, σε μια γραμμή με μεγάλο βάθος, υπό τον Βελισάριο και τον Ερμογένη. Στο άκρο αριστερό της βυζαντινής παράταξης είχε παραταχθεί ένα απόσπασμα Ερούλων ιππέων, υπό την διοίκηση του Φάρα, και δεξιά τους μια ισχυρότερη δύναμη ιππικού υπό τον Βούζη. Στη γωνία που σχηματίζεται η τάφρος στα αριστερά του βυζαντινού κέντρου, είχαν παραταχθεί δύο μονάδες απο τριακόσιους Ούννους ιππείς η καθεμία, υπό την διοίκηση του Σουνίκα και Αϊγάν αντίστοιχα. Οι θέσεις στο δεξιό των Βυζαντινών αντικατόπτριζαν αυτές του αριστερού: μια δύναμη εξακοσίων Ούννων ιππέων υπό τους Σίμμα και Ασκάν και, στη δεξιά τους, μάλλον πίσω απο τις τάφρους, μια συμαντική δύναμη ιππικού υπό τον Ιωάννη, γιο του Νικήτα, με υποδιοικητές τους τον Κύριλλο, Δωρόθεο, Μέρκελλο και Γερμανό. Ο Προκόπιος δεν διασαφηνίζει δυστηχώς σε ποια θέση, σε σχέση με τις τάφρους, είχαν παραταχθεί οι δύο πτέρυγες ιππικού, δηλαδή εμπρός ή πίσω τους. Από την περιγραφή των μετέπειτα σταδίων της μάχης γίνεται φανερό ότι η κεντρική δύναμη βρισκόταν πίσω από την κεντρική τάφρο και ότι οι πτέρυγες μάλλον θα πρέπει να είχαν ανάλογη θέση. Με αυτόν τον τρόπο η τάφρος πρσέφερε προστασία απο το αριθμητικά υπέτερο περσικό ιππικό, επιτρέποντας ταυτόχρονα στους Βυζαντινούς να αντεπιτίθενται ή να καταδιώκουν τον εχθρό, διασχίζοντάς τη μέσα από τις διόδους που είχαν επίτηδες αφεθή για τον σκοπό αυτό. Θα ήταν επικίνδυνο άλλωστενα παραταχθεί το ιππικό μπρστά από τις τάφρους και να μάχεται έχοντάς τες στα νώτα του, αφού σε περίπτωση σαρωτικής επίθεσης και ενδεχόμενης ανάγκης για υποχώρηση, τα έργα που είχαν κατασκευαστεί για να παρεμποδίζουν τους Πέρσες θα αποτελούσαν επικίνδυνο εμπόδιο για τους Βυζαντινούς στρατιώτες.Οι Περσικές δυνάμεις είχαν παραταχθεί σε δύο σειρές, με τη δελυτερη σε κάποια απόσταση από την πρώτη, και με διοικητές τον Περόζη στο κέντρο, τον Βαρεσμάνη στην αριστερή και τον Πιτύαξη στη δεξιά πτέρυγα.
Η πρώτη επίθεση και οι μονομαχίες
Η πρώτη φάση της Περσική επίθεσης έγινε από το ιππικό του δεξιού των Περσών κατά των δυνάμεων του Βούζη, οι οποίες υποχώρησαν προ των επερχομένων Περσών. Φοβούμενοι όμως πλευροκόπηση όμως από τις μονάδες των Ούννων στο κέντρο της βυζαντινής παράταξης, οι Πέρσες σταμάτησαν, οπότε και ο Βούζης έδωσε αμέσως διαταγή για αντεπίθεση. Οι Πέρσες υποχώρησαν με σπουδή, χάνοντας, κατά τον Προκόπιο, επτά άνδρες. Στο σημείο αυτό συνέβη κάτι όχι ιδιαίτερα σπάνιο για μάχες της αρχαιότητας, και εφόσον βεβαίως δεχθούμε ως αξιόπιστη την περιγραφή του Προκοπίου. Ένας Πέρσης βγήκε από τις γραμμές, προχώρησε και άρχισε να προκαλέι του Βυζαντινούς σε μονομαχία. Παραδόξως η πρόκληση έγινε αποδεκτή και μάλιστα όχι από κάποιο στρατιώτη, αλλά από κάποιον Ανδρέα, προσωπικό υπηρέτη στην ακολουθία του Βούζη και παλαιστή στο επάγγελμα. Ο Ανδρέας έριξε γρήγορα τον αντίπαλό του από το άλογο και, αφιππεύοντας και ο ίδιος, τον φόνευσε. Αυτό, όπως ήταν φυσικό, ανέβασε σημαντικά το ηθικό των Βυζαντινών και ένας δεύτερος, προφανώς πιο έμπειρος Πέρσης βγήκε με την σειρά του από τις γραμμές για να επαναλάβει την πρόκληση. Παρά την ρητή απαγόρευση του Βούζη, όπως βεβαιώνει ο Προκόπιος, ο Ανδρέας δέχθηκε την νέα πρόκληση και νίκησε και πάλι, αν και αυτή τη φορά στη πρώτη κρούση έπεσαν και οι δύο από τα άλογά τους. Οι στρατιώτες των Περσών, με τραυματισμένο ηθικό από το γεγονός αυτό, και επειδή πλησίαζε και το δειλινό, άρχισαν να αποσύρονται στη βάση τους στο Αμμώδιος.
Η δεύτερη μέρα
Την επόμενη μέρα οι Πέρσες ενισχύθηκαν με 10.000 στρατό και μετά από μια ανταλλαγή επιστολών (στις οποίες οι Βυζαντινοί επαναλάμβαναν το αίτημά τους προς του Πέρσες να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις και οι Πέρσες κατηγορούσαν τους Βυζαντινού ότι ήσαν αναξιόπιστοι και επίορκοι) οι αντίπαλοι πήραν και πάλι τις ίδιες θέσεις μάχης. Κατά το μεσημέρι και οι δύο πλευρές άρχισαν επίθεση βάλλοντας πυκνά με τόξα. Η τοξοβολία των Περσών ήταν μεγαλύτερη σε όγκο χάρη στην αριθμητική του υπεροχή, αλλά η αποτελεσματικότητα των βελών τους ήταν περιορισμένη λόγω του αντίθετου ανέμου που εξασθενούσε τις βολές τους. Απώλειες υπήρξαν πάντως και από τις δύο πλευρές. Εν τω μεταξύ ο Βελισάριος, κατά προτροπή του Φάρα, έστειλε το μικρό του τμήμα πίσω από τον λόφο που βρισκόταν στο άκρο αριστερό της βυζαντινής παράταξης, με σκοπό να εκμεταλλευθέι τυχόν ευκαιρία που θα παρουσιαζόταν για να επιπέσει από τα νώτα στο δεξιό πλευρό των Περσών. Λίγο μετά την ανταλλαγή βελών οι Πέρσες εξαπέλυσαν γενική επίθεση σε όλο το μήκος της παράταξης, με τη δεξιά τους πτέρυγα υπό τον Πιτύαξη να προωθείτε πιέζοντας ισχυρά τις δυνάμης του Βούζη. Οι βυζαντινές δυνάμεις αναγκάστηκαν να συμπτυχθούν με κάποια αταξία, αλλά εκείνη την στιγμή οι μονάδες των Ούννων στα δεξιά του Βούζη και το κρυμμένο τμήμα πίσω από τον λόφο, στα αριστερά του, έπεπεσαν στο περσικό ιππικό συνθλίβοντάς το ανάμεσά τους και τρέποντάς το σε φυγή προς τις αρχικές του θέσεις, όπου και βρήκε καταφύγιο πίσω από τη δεύτερη περσική γραμμή. Κατά την αντεπίθεση αυτή των Βυζαντινών οι απώλειες των Περσών έφθασαν τις 3.000 άνδρες. Ακολούθησε σύντομη ανάπαυλα, κατά την οποία οι δύο πλευρές ανασυντάχθηκαν.
Στο διάστημα αυτό ο Περόζης απόφασισε να πραγματοποιήσει την κύρια επίθεσή του από τα αριστερά, εναντίων της δεξιάς πτέρυγας των Βυζαντινών, όπου βρίσκονταν οι δυνάμεις του Ιωάννη, και ενίσχυσε την πλευρά αυτή με σημαντικές δυνάμεις από την δεύτερη γραμμή του, καθώς και με τμήματα από τους Αθανάτους, το επίλεκτο σώμα του βασιλιά των Περσών. Η τελευταία μάχη ξεκίνησε και πάλι με γενική επίθεση, αυτή τη φορά με ισχυρή προσβολή στο βυζαντινό δεξιό, η οποία υποχρέωσε τις μονάδες ιππικού του Ιωάννη να υποχωρήσουν σε αταξία. Ο Βελισάριος όμως από την θέση του στο κέντρο, είχε επίγνωση της κατάστασης και έστειλε γρήγορα ενισχύσεις πεζικού και ιππικού να υποστηρίξουν τις μονάδες των Ούννων υπό τους Σίμμα και Ασκάν, προσθέτοντας και τις υπόλοιπες δυνάμεις των Ούννων, υπό τους Σουνίκα και Αϊγάν, από το αριστερό πλευρό των Βυζαντινών. Η βυζαντινή αντεπίθεση φαίνεται ότι είχε εξαιρετική επιτυχία, αφού οι δυνάμεις τους διαπέρασαν στις εχθρικές γραμμές και τις χώρισαν σε δύο άνισα τμήματα. Το μεγαλύτερο περσικό τμήμα συνέχισε να προελαύνει, αποθώντας το περσικό ιππικό, αλλά το μικρότερο είχε πλέον αποκοπεί, τόσο από την κύρια περσική δύναμη όσο και από τους προελαύνοντες συντρόφους τους, και είχε βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Η σημαία του στρατηγού Βαρεσμάνη έπεσε και τότε πιά το κύριο σώμα των προωθημένων Περσών ιππέων, που βρισκόταν μπροστά και προς τα αριστερά, κατάλαβε τι είχε συμβεί. Εκτελώντας στροφή δεξιά, προσπάθησε να πλήξει τις βυζαντινές γραμμές από τα νώτα, οπότε ο Βελισάριος διέταξετο το ιππικό που βρισκόταν πλησιέστερα προς αυτούς να εμπλακεί. Ταυτόχρονα, οι υποχωρούσες δυνάμεις του Ιωάννη ανασυντάχθηκαν και, κάνοντας μεταβολή, επέπεσαν στον εχθρό, πλήττοντας την προελαύνουσα αριστερή πτέρυγα των Περσών στα νώτα. Αυτή ήταν και η αποφασιστική καμπή της μάχης. Ο Βαρεσμάνης σκοτώθηκε στη συμπλοκή και οι Αθάνατοι άρχισαν να διαλύονται και να εγκαταλείπουν το πεδίο μάχης. Οι απώλειες στον τομέα αυτόν έφθασαν τις 5.000 και, καθώς άρχισαν να διαλύονται οι περσικές μονάδες γύρω τους, ακολούθησαν και οι υπόλοιπες από ολόκληρη τη περσική παράταξη, τρεπόμενες τελικά σε άτακτη φυγή. Ο Προκόπιος αναφέρει ότι επακολούθησε μεγάλη σφαγή, καθώς όλες οι βυζανινές μονάδες κινήθηκαν να καταδιώξουν τους ηττημένους αντιπάλους, αλλά ο Βελισάριος με τον Ερμογένη ανακάλεσαν τα στρατεύματά τους μετά από τα πρώτα χιλιόμετρα, φοβούμενοι μήπως οι Πέρσες ανασυνταχθούν και αντιστρέψουν τη κατάσταση, αν οι Βυζαντινοί άφηνα τις δυνάμεις τους τόσο διεσπαρμένες.
Συνέπειες της μάχης και μετέπειτα εξελίξεις
Η νίκη δεν διήρκεσε πολύ για τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο σασσανιδικός στρατός, ενισχυμένος από Άραβες συμμάχους, νίκησε το Βελισάριο σε δύο αποφασιστικές μάχες στα 520 και 531, αναγκάζοντας το Βυζάντιο να πληρώσει βαριές αποζημιώσεις σε αντάλλαγμα για μια συνθηκολόγηση.
Ο Χοσρόης Α΄ αποπειράθηκε να καταλάβει το Δάρας δύο φορές χωρίς επιτυχία, στα 540 και 544. Εν τέλει τα κατάφερε στα 573. Η πτώση της πόλης λέγεται πως οδήγησε τον αυτοκράτορα Ιουστίνο Β' στην παραφροσύνη. Η σύζυγος του αυτοκράτορα Σοφία και ο προσωπικός του φίλος Τιβέριος Β' πήραν τη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας στα χέρια τους μέχρι και το θάνατο του Ιουστίνου Β' το 578. Στο μεταξύ οι Πέρσες διείσδυσαν ακόμη περισσότερο στα βυζαντινά εδάφη αλλά ο Χοσρόης Α΄ πέθανε στα 579.
Πηγές
Δάρας Κατηγορία:6ος αιώνας Κατηγορία:Βυζαντινοπερσικοί πόλεμοι
Γαλλική μετανάστευση (1789-1815)
μικρογραφία|320x320εσ|Γελοιογραφία που χλευάζει τον [[Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας|βασιλιά της Πρωσίας και τους μετανάστες.]] Η γαλλική μετανάστευση από το 1789 έως το 1815 (Γαλλικά: Émigration française) αναφέρεται στη μαζική μετακίνηση πολιτών από τη Γαλλία προς γειτονικές χώρες (εμιγκρέ), ως αντίδραση στην αιματοχυσία και τις αναταραχές που προκλήθηκαν από τη Γαλλική Επανάσταση. Παρόλο που η Επανάσταση ξεκίνησε το 1789 ως μια ειρηνική, ελεγχόμενη από αστούς προσπάθεια για αυξημένη πολιτική ισότητα για την Τρίτη τάξη (οι μη προνομιούχοι της Γαλλίας), σύντομα μετατράπηκε σε μια βίαιη, λαϊκή εξέγερση.
Από την επομένη της 14ης Ιουλίου και την κατάληψη της Βαστίλης, για να ξεφύγουν από τις πολιτικές ταραχές και να σώσουν τη ζωή τους ή για να πολεμήσουν την Επανάσταση από έξω, περίπου 140.000 άνθρωποι μετανάστευσαν από τη Γαλλία και εγκαταστάθηκαν στις γειτονικές χώρες, κυρίως στη Μεγάλη Βρετανία, Αυστρία και Πρωσία ή στα όμορα γερμανικά πριγκιπάτα, και αρκετοί πήγαν επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα μεταναστευτικά ρεύματα
μικρογραφία|Ο κόμης του Αρτουά, μελλοντικός [[Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας|Κάρολος Ι']] μικρογραφία|Ο [[Λουδοβίκος Αντώνιος του Ανγκιέν|δούκας του Ανγκιέν]] μικρογραφία|Αντουάν-Φιλίπ ντε λα Τρεμουάιγ, στον στρατό του [[Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας|κόμη του Αρτουά]] Στις 17 Ιουλίου 1789, άρχισε το πρώτο ρεύμα μεταναστών. Πολλοί από αυτούς ήταν μέλη της βασιλικής οικογένειας και της αριστοκρατίας που μετανάστευσαν από τον φόβο που προκλήθηκε από την κατάληψη της Βαστίλης τρεις ημέρες πριν. Ο πρώτος που έφυγε ήταν ο αδελφός του βασιλιά κόμης του Αρτουά, μελλοντικός Κάρολος Ι' που κατέφυγε στο Κόμπλεντς και σύντομα πλαισιώθηκε από άλλους αυλικούς και ευγενείς μεταξύ των οποίων και ο δούκας του Ανγκιέν. Σύντομα ακολούθησε ο πρίγκιπας Λουδοβίκος Ιωσήφ του Κοντέ, αρχιστράτηγος του Γαλλικού στρατού και πολλοί αξιωματικοί. Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια φυγής του βασιλιά τον Ιούνιο του 1791, τους ακολούθησε ο άλλος αδελφός του βασιλιά κόμης της Προβηγκίας, μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΗ', με πολλούς βασιλικούς που συσπειρώθηκαν γύρω του και αγωνίζονταν για την παλινόρθωση της μοναρχίας.
Στους αξιοσημείωτους εμιγκρέ περιλαμβάνονται οι Μαρία-Αδελαΐδα και Βικτωρία, θείες του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ', οι οποίες στις 19 Φεβρουαρίου 1791 ξεκίνησαν το ταξίδι τους στη Ρώμη. Ωστόσο, το ταξίδι τους σταμάτησε και συζητήθηκε στη Συντακτική Εθνοσυνέλευση που φοβόταν ότι η αναχώρησή τους υπονοούσε ότι ο βασιλιάς και η οικογένειά του θα ακολουθήσουν σύντομα τον ίδιο δρόμο. Και ενώ αυτός ο φόβος δεν ήταν φανταστικός, όπως αποδείχθηκε από την Ημέρα των στιλέτων και αργότερα στη προσπάθεια της φυγής στη Βαρέν - γεγονότα τα οποία επίσης προκάλεσαν κύμα μαζικής φυγής μοναρχικών, στις κυρίες επετράπη τελικά να συνεχίσουν το ταξίδι τους αφού ο πολιτικός Ζακ-Φρανσουά ντε Μενού αστειεύτηκε για την ανησυχία της Συνέλευσης με τις ενέργειες «δύο ηλικιωμένων γυναικών». Επίσης, ο συγγραφέας Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, ο οποίος αρχικά κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και αργότερα, αφού συμμετείχε σε μάχες με τον στρατό των εμιγκρέ, κατέφυγε στην Αγγλία, όπου πληροφορήθηκε τη σύλληψη και εκτέλεση συγγενών του.
Οι εμιγκρέ μπόρεσαν να αφομοιωθούν καλά και διατήρησαν ένα ορισμένο επίπεδο άνεσης στον νέο τόπο ζωής τους. Έξω από τη Γαλλία ήταν ασφαλείς, ζωντανοί και περίμεναν την ευκαιρία να ηρεμήσει το πολιτικό κλίμα και να επανέλθουν στη Γαλλία. Ωστόσο, τα γεγονότα στη Γαλλία κατέστησαν αβέβαια την προοπτική επιστροφής στον προηγούμενο τρόπο ζωής τους. Τον Νοέμβριο του 1791, η Γαλλία ψήφισε νόμο που απαιτούσε την επιστροφή όλων των ευγενών μεταναστών έως την 1η Ιανουαρίου 1792. Εάν επέλεγαν να μην υπακούσουν, τα εδάφη και η περιουσία τους κινδύνευαν με κατάσχεση ως εθνικά αγαθά και οποιαδήποτε μεταγενέστερη απόπειρα επανεισόδου στη χώρα θα οδηγούσε σε εκτέλεση.
Ωστόσο, η πλειονότητα των μεταναστών έφυγε από τη Γαλλία όχι το 1789 στην αρχή της επανάστασης, αλλά από τον Απρίλιο του 1792, μετά το ξέσπασμα του πολέμου του Πρώτου συνασπισμού. Τον Φεβρουάριο του 1792 αποφασίστηκε η δήμευση των περιουσιών των εμιγκρέ. Τον Αύγουστο του 1792, με το διάταγμα εξορίας των ιερέων που δεν ορκίστηκαν στο Σύνταγμα, μετανάστευσαν υποχρεωτικά χιλιάδες κληρικοί. Η τάση φυγής των αντεπαναστατών γενικεύθηκε κυρίως κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τρομοκρατίας, από τον Σεπτέμβριο 1793 έως τον Ιούλιο 1794. Σε αντίθεση με τις προνομιούχες τάξεις που είχαν εγκαταλείψει τη χώρα νωρίτερα, εκείνοι που εκτοπίστηκαν μετά από τον πόλεμο από φόβο για τη ζωή τους ήταν χαμηλότερης οικονομικής κατάστασης και με λιγότερα ή καθόλου μέσα.
Τα στρατεύματα των μεταναστών
Η στρατιά των Εμιγκρέ ήταν αντεπαναστατικοί στρατοί που συγκεντρώθηκαν έξω από τη Γαλλία από φιλομοναρχικούς μετανάστες γύρω από τον Λουδοβίκο Ιωσήφ του Κοντέ και τους αδελφούς του βασιλιά τον κόμη του Αρτουά και τον κόμη της Προβηγκίας, με σκοπό την ανατροπή της Γαλλικής Επανάστασης, την ανάκτηση της Γαλλίας και την αποκατάσταση της μοναρχίας. Βοηθήθηκαν από βασιλικούς στρατούς εντός της ίδιας της Γαλλίας, όπως ο Καθολικός και Βασιλικός Στρατός και από συμμαχικές χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Πρωσία και η Αυστρία. Συμμετείχαν εναντίον της Γαλλίας στους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης, στον πόλεμο της Βανδέας και την εξέγερση των Σουάνων, καθώς και στις πολιορκίες της Λυών και της Τουλόν.
Παλινόρθωση των Βουρβόνων
Η Πρώτη Αυτοκρατορία κατέρρευσε στις 6 Απριλίου 1814. Μαζί με τον Λουδοβίκο ΙΗ', ο οποίος ζούσε στο Λονδίνο και κλήθηκε στο θρόνο της Γαλλίας, επέστρεψαν μετά από δύο δεκαετίες απουσίας πολλοί μοναρχικοί που είχαν παραμείνει μαζί του. Αυτή η πρώτη παλινόρθωση ήταν σύντομη: διήρκεσε μόνο λίγους μήνες πριν την επιστροφή του Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια των Εκατό ημερών. Και πάλι, ο Λουδοβίκος ΙΗ' και η αυλή του απομακρύνθηκαν από τη Γαλλία. Τέλος, το καλοκαίρι του 1815, ξεκίνησε η δεύτερη παλινόρθωση, με την τελική μαζική επιστροφή των μεταναστών.
Οι μετανάστες απαίτησαν την επιστροφή της περιουσίας τους που κατασχέθηκε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Ο Λουδοβίκος ΙΗ' αρνήθηκε να το πράξει, αλλά, από την αρχή της βασιλείας του, ο Κάρολος Ι' διευθέτησε το ζήτημα της ιδιοκτησίας τους στις 23 Μαρτίου 1825 μέσω του «Νόμου του δισεκατομμυρίου στους μετανάστες» που προέβλεπε ποσό περίπου ενός δισεκατομμυρίου φράγκων, τα οποία μοιράστηκαν μεταξύ 50.000 ευγενών μέσα σε διάστημα πέντε ετών, γεγονός που προκάλεσε την αγανάκτηση του πληθυσμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
NGC 47
Ο NGC 47 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Τον ανακάλυψε το 1886 ο αστρονόμος Βίλχελμ Τέμπελ (Ernst Wilhelm Leberecht Tempel), όμως καταγράφεται στον ίδιο κατάλογο και ως NGC 58 επειδή τον ανακάλυψε ανεξάρτητα ο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift), που δεν γνώριζε το ότι είχε προηγηθεί ο Τέμπελ.
Βαλεντίνα Ματβιένκο
Η Βαλεντίνα Ματβιένκο (ρωσικά: Валенти́на Ива́новна Матвие́нко) είναι η πιο υψηλόβαθμη γυναίκα πολιτικός της Ρωσίας, καθώς αποτελεί από το 2011 Πρόεδρο της Ρωσικής Άνω Βουλής. Προηγουμένως υπηρετούσε για οκτώ χρόνια ως κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης. Ακόμα πιο πριν, την δεκαετία του 1990 ήταν πρέσβειρα της Ρωσίας στη Μάλτα (1991–1995) και την Ελλάδα (1997–1998).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης του Μαρόκου
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τους αρχηγούς κυβερνήσεων του Μαρόκου από τη θεσμοθέτηση του αξιώματος του Προέδρου της Κυβέρνησης του Μαρόκου το 1955, μέχρι σήμερα. Ο Μοχάμεντ Καρίμ Λαμρανί υπηρέτησε τρεις φορές στο αξίωμα του πρωθυπουργού (μη συνεχόμενες θητείες).
Χουάνες
Ο Χουάν Εστέμπαν Αριστισάμπαλ Βάσκες (Juan Esteban Aristizábal Vásquez, 9 Αυγούστου 1972), περισσότερο γνωστός ως Χουάνες, είναι Κολομβιανός μουσικός, βραβευμένος με Latin Grammy.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μεδεγίν της Κολομβίας στις 9 Αυγούστου του 1972 και ήταν το μικρότερο παιδί της Αλίσια Βάσκες (Alicia Vásquez) και του Χαβιέρ Αριστισάμπαλ (Javier Aristizábal). Το όνομα Χουάνες το επινόησε ο πατέρας του και είναι μια μίξη του Juan Esteban. Στα 7 του χρόνια έμαθε να παιζει κιθάρα από τον πατέρα του και τους αδερφούς του που έπαιζαν σε λατινοαμερικανικούς ρυθμούς. Κατά την εφηβεία του στράφηκε σε πιο μέταλ ρυθμούς, εμπνευσμένος από το αμερικανικό συγκρότημα Μετάλικα (Metallica).
Ο Χουάνες ξεκίνησε την καριέρα στο ροκ συγκρότημα Ekhymosis το 1988. Παρά την επιτυχημένη τους πορεία, το συγκρότημα διαλύθηκε το 1998 και ο Χουάνες ακολούθησε σόλο καριέρα. Το 2000 έβγαλε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο Fijate Bien (Κοίτα καλύτερα). Το άλμπουμ παρέμεινε 10 εβδομάδες στο νούμερο 1 στην Κολομβία. Το άλμπουμ του κέρδισε 3 Latin Grammy (Καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης, καλύτερο ροκ άλμπουμ και καλύτερο ροκ τραγούδι) και έβγαλε 3 cd single (Fiate Bien, Podemos hacernos daño, Nada).
Το 2002 ο Χουάνες βγάζει το καινούριο του άλμπουμ που ονομάζεται Un dia normal (Μια κανονική μέρα) και γίνεται γρήγορα πλατινένιο σε Κολομβία, Μεξικό και Ισπανία, περνώντας 2 χρονια στην κορυφή των Latin charts με τη βοήθεια του τραγουδιού A dios le pido (Ζητώ από τον Θεό) το οποίο βραβεύτηκε με 5 Latin Grammy και βγηκε πρώτο σε 12 χώρες. Από το άλμπουμ βγηκαν επίσης και τα single:Es por ti, Fotografia (Ντουέτο με τη Νέλι Φουρτάντο), Mala gente (Κακοί άνθρωποι), La paga, Un dia normal.
Το 3ο του άλμπουμ βγήκε τον Σεπτέμβριο με τίτλο Mi sangre (Το αίμα μου) και, όπως και το προηγούμενο άλμπουμ, εκτοξεύθηκε στην πρώτη θέση των Latin charts. Το πρώτο single με τίτλο La camisa negra (Το μαύρο πουκάμισο) παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε σχετικά με τον τίτλο του τραγουδιού και τον φασισμό, βγήκε πρώτο σε πωλήσεις σε 13 χώρες. Άλλα single είναι το Nada valgo sin tu amor (Είμαι ένα τίποτα χωρίς την αγάπη σου), Volverte a ver (Να σε ξαναδώ), Lo que me gusta a mi, Rosario Tijeras (Ρωσάριο Τιχέρας) (που αποτέλεσε και το soundtrack της ομονυμης ταινίας Κολομβιανής παραγωγής), Para tu amor.
Ο Χουάνες στις 19 Απριλίου 2007 τραγούδησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την έναρξη ενός προγράμματος για τις νάρκες που βρίσκονται σε πολλές χώρες –μεταξύ τους και η Κολομβία.
Singles
"Fíjate Bien" • "Podemos Hacernos Daño" • "Nada" • "A Dios le Pido" • "Es Por Ti" • "Mala Gente" • "Fotografía" • "La Paga" • "Un Día Normal" • "Nada Valgo Sin Tu Amor" • "Volverte a Ver" • "La Camisa Negra" • "Para Tu Amor" • "Lo Que Me Gusta a Mi" • "Rosario Tijeras" • "No Siento Penas" • "Te Busqué" • "El Burrito de Belén" • "Me Enamora"
Fijate Bien
To Fijate Bien (Κοίτα καλύτερα), είναι το ντεμπούτο άλμπουμ του Κολομβιανού λάτιν ροκ τραγουδιστή, Χουάνες. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου 2000 και παραγωγός ήταν ο Γκουστάβο Σανταολάγια (Gustavo Santaolalla). Το άλμπουμ κέρδισε 5 Latin Grammy το 2001 (Άλμπουμ της χρονιάς, Single της χρονιάς, Τραγούδι της Χρονιάς, Videoclip της χρονιάς και Πρωτοεμφανιζόμενος της χρονιάς)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Hard Lovin' Man
Το Hard Lovin' Man είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Deep Purple in Rock" και αποτέλεσε το έβδομο και τελευταίο κομμάτι του δίσκου.
Σύνθεση και ηχογράφηση
Η ηχογράφηση του τραγουδιού έγινε στα "De Lane Lea Studios" την πρωτοχρονιά του 1970. Κατά την διάρκεια της ηχογράφησης, ο μηχανικός ήχου έδειχνε απέχθεια προς τον δυνατό ήχο της μουσικής των Deep Purple, κάτι που εκνεύρισε τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ ο οποίος αντέδρασε γυρνώντας την κιθάρα του ανάποδα και χτυπώντας τις χορδές επάνω στα μηχανήματα του στούντιο. Το αποτέλεσμα αυτού ακούγεται στο τέλος του "Hard Lovin' Man".
Αυτή ήταν η πρώτη φορά κατά την οποία το συγκρότημα συνεργάστηκε με τον παραγωγό Μάρτιν Μπερτς και του αφιέρωσαν το συγκεκριμένο κομμάτι.
Ζωντανές εκτελέσεις
Οι Deep Purple δεν συμπεριέλαβαν το τραγούδι στις ζωντανές τους εμφανίσεις μέχρι την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Rapture of the Deep" που κυκλοφόρησε το 2005. Από εκεί και έπειτα, αποτελεί μέρος του set-list του συγκροτήματος.
Ζωντανές εκτελέσεις του "Hard Lovin' Man" έχουν συμπεριληφθεί στα εξής άλμπουμ:
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Hard Lovin' Man" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1970
ZDF
Η Δεύτερη Γερμανική Τηλεόραση (γερ.: Zweites Deutsches Fernsehen, ) γνωστή ως ZDF είναι γερμανικός δημόσιος τηλεοπτικός οργανισμός με έδρα το Μάιντς του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου. Λειτουργεί ως ανεξάρτητο μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, το οποίο ιδρύθηκε από όλα τα ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας (Bundesländer). Το ZDF χρηματοδοτείται από τα τέλη τηλεοπτικών αδειών και τα έσοδα από διαφημίσεις.
Σχέδιο
Οι ταυτότητες κινουμένων σχεδιαζόμενων μασκότ του σταθμού, το Mainzelmännchen (σύμπλεγμα των λέξεων "Mainz" και "Heinzelmännchen"), οι οποίες δημιούργησε ο Βολφ Γκέρλαχ κατά το ξεκίνημα του καναλιού το 1963, γρήγορα έγιναν δημοφιλή και εξακολουθούν να εμφανίζονται ανάμεσα σε διαφημίσεις. Το 1976, ο Οτλ Άιχερ, σχεδιαστής γραφικών, δημιούργησε το εταιρικό σχέδιο της ZDF. Ένα νέο σχέδιο για τη ZDF δημιουργήθηκε από τον Λι Χαντ το Φεβρουάριο του 2000.
100px|δεξιά|thumb|Λογότυπα 1962–2001
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Γερμανίας Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Ρηνανία-Παλατινάτο Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1953 Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Μπόρνχολμ
right|Μπόρνχολμ Το Μπόρνχολμ (δανικά: Bornholm, αρχαία σκανδιναβικά: Burgundaholmr δηλαδή το νησί των Βουργουνδών) είναι το πέμπτο μεγαλύτερο νησί της Δανίας. Βρίσκεται στη Βαλτική Θάλασσα, ανατολικά της Δανίας, νότια της Σουηδίας, βορειοανατολικά της Γερμανίας και βορειοδυτικά της Πολωνίας. Έχει έκταση 588,1 τ.χλμ. και πληθυσμό 40.215 κατοίκους (εκτίμηση 2014). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Μπόρνχολμ είναι το Ρόννε με 13.568 κατοίκους (εκτίμηση 2014). Ο δήμος του Μπόρνχολμ καλύπτει ολόκληρο το νησί, το οποίο ανήκει διοικητικά στην περιοχή της Δανικής Πρωτευούσης.
Οι κύριες βιομηχανίες του νησιού περιλαμβάνουν την αλιεία, τις τέχνες, όπως η υαλουργία και η αγγειοπλαστική χρησιμοποιώντας τοπικό πηλό, και η γαλακτοπαραγωγή. Ο τουρισμός είναι σημαντικός κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η μορφολογία του νησιού αποτελείται από έντονους βραχώδεις σχηματισμούς στο βόρειο τμήμα (σε αντίθεση με την υπόλοιπη Δανία, η οποία είναι ως επί το πλείστον πεδινή με χαμηλούς λόφους), γεωργικές εκτάσεις στη μέση και αμμώδεις παραλίες στο νότο. Στρατηγικά τοποθετημένο στη Βαλτική θάλασσα, το Μπόρνχολμ έχει γίνει θέρετρο πολλών μαχών στο πέρασμα των αιώνων. Το νησί ανήκε συνήθως στη Δανία, αλλά και για κάποιες περιόδους στο Λίμπεκ και τη Σουηδία. Τα ερείπια του κάστρου Hammershus, στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, το οποίο είναι το μεγαλύτερο μεσαιωνικό φρούριο στη βόρεια Ευρώπη είναι απόδειξη της σημαντικής του θέσης. Άλλα μεγάλα χωριά του Μπόρνχολμ είναι το Nexø (3.686 κάτοικοι), το Aakirkeby (2.052 κάτοικοι), το Hasle (1.644 κάτοικοι) και το Allinge-Sandvig (1.633 κάτοικοι) (εκτίμηση 2014).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Δανίας
Τρύπες Χίου
Οι Τρύπες είναι ένα χωριό της Χίου. Ανήκει στο δήμο Χίου. Μαζί με την Έζουσα αποτελούν το Δημοτικό διαμέρισμα Τρυπών.
Οι Τρύπες
Οι Τρύπες απέχουν 57 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου. Με βάση την απογραφή του 2001 έχουν 128 κατοίκους. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Συμεών. Την ημέρα της γιορτής του Αγίου (1 Σεπτεμβρίου) διεξάγεται και το πανηγύρι του χωριού. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στο Ταξιάρχη.