cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γρηγοριανό ημερολόγιο
Προληπτικό Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ωστόσο, γεγονότα που συνέβησαν σε χώρες όπου το Γρηγοριανό ημερολόγιο καθιερώθηκε μετά τις 4 Οκτωβρίου 1582 παρουσιάζουν δυσκολίες. Για παράδειγμα, στη Μεγάλη Βρετανία και τις αμερικανικές αποικίες της, το νέο ημερολόγιο δεν καθιερώθηκε μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου 1752. Πώς πρέπει επομένως να αριθμούμε τις ημερομηνίες γεγονότων που συνέβησαν στη Βρετανία ανάμεσα σε αυτές τις δύο ημερομηνίες; Η απάντηση εξαρτάται από το πού χρειαζόμαστε την ημερομηνία, αλλά για κάθε περίπτωση ο συγγραφέας θα πρέπει να ξεκαθαρίζει ποιο ημερολόγιο χρησιμοποιεί. Θα ήταν παράλογο να αλλαχθούν όλες οι ιστορικές ημερομηνίες της Βρετανίας εκείνης της περιόδου, παρ' όλα αυτά είναι συχνά επιθυμητό να μετατρέπονται οι παλαιές ημερομηνίες στο νέο αντίστοιχό τους όταν αναφέρονται μαζί χώρες που την ίδια περίοδο χρησιμοποιούσαν διαφορετικά ημερολόγια.
Αν γίνουν συγκρίσεις ημερομηνιών χρησιμοποιώντας διαφορετικά ημερολόγια, προκύπτουν παράλογα αποτελέσματα όπως για παράδειγμα: ο Γουλιέλμος και η Μαρία της Οράγγης φαίνονται να φτάνουν στο Λονδίνο για να δεχτούν το Αγγλικό στέμμα μία εβδομάδα περίπου πριν αναχωρήσουν από την Ολλανδία. Ο Σέξπιρ και ο Θερβάντες φαίνονται να έχουν πεθάνει την ίδια ημερομηνία, ενώ στην πραγματικότητα ο Θερβάντες πέθανε δέκα ημέρες νωρίτερα.
Για ημερομηνίες πριν το έτος 1, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι, αντίθετα με το επικρατούν σήμερα διεθνές πρότυπο, ISO 8601 προληπτικό Γρηγοριανό ημερολόγιο, το παραδοσιακό προληπτικό Γρηγοριανό ημερολόγιο (όπως και το Ιουλιανό) δεν έχει έτος 0 και αντ' αυτού χρησιμοποιεί τους αριθμούς 1, 2 και τα λοιπά και για τα έτη προ Χριστού και για τα έτη μετά. Συνεπώς, με το παραδοσιακό αυτό σύστημα, μετά το έτος 1 π.Χ., ακολουθεί το έτος 1 μ.Χ., ενώ με το ISO 8601 ακολουθεί το έτος 0.
Μήνες του έτους
Το έτος στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο διαιρείται σε 12 μήνες:
Ακρίβεια
Το Γρηγοριανό ημερολόγιο βελτιώνει την προσέγγιση του Ιουλιανού ημερολογίου για τη διάρκεια του έτους, παραλείποντας 3 επιπλέον ημέρες σε αντίστοιχα δίσεκτα έτη στη διάρκεια 400 ετών (αυτά που διαιρούνται με το 100 κι όχι με το 400). Έτσι, το μέσο έτος διαρκεί 365,2425 μέσες ηλιακές ημέρες, που προκαλεί σφάλμα περίπου μίας ημέρα κάθε 3.300 έτη, σε σχέση με το μέσο τροπικό έτος των 365,2422... ημερών, αλλά λιγότερο από το μισό σφάλμα σε σχέση με το έτος της εαρινής ισημερίας, που είναι 365,2424 ημέρες. Σε κάθε περίπτωση είναι 29 φορές καλύτερο από το Ιουλιανό, που έμενε πίσω μία ημέρα κάθε 128 έτη (μέσο έτος 365,25 ημέρες).
Σε επίπεδο χιλιετιών, το Γρηγοριανό ημερολόγιο μένει πίσω χρονικά αρκετά γρήγορα, επειδή η επιβράδυνση της περιστροφής της Γης επιμηκύνει τη διάρκεια της μέσης ημέρας (βλ. επιπλέον δευτερόλεπτο), ενώ το έτος διατηρεί μια πιο σταθερή διάρκεια. Η ισημερία θα συμβεί νωρίτερα από τώρα σε δεδομένο έτος στο μέλλον, περίπου σε χρονικό διάστημα ημερών. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που το Γρηγοριανό ημερολόγιο μοιράζεται με κάθε ημερολόγιο βασισμένο σε κανόνες. Ωστόσο θα λέγαμε πως ένα ημερολόγιο βασισμένο στις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων θα ήταν πρακτικά μη υλοποιήσιμο.
Εποχικό σφάλμα του ημερολογίου
thumb|center|585px|Πίνακας που δείχνει τη μετατόπιση μιας δεδομένης ημερομηνίας ανα τα έτη. Στον κάθετο άξονα είναι η μετατόπιση και στον οριζόντιο τα έτη. Έστω ότι έχουμε ένα δεδομένο έτος. Κάθε κουκίδα αναπαριστά μια σταθερή ημερομηνία του έτους στον άξονα Χ. Κάθε έτος έχουμε μετατόπιση περίπου ενός τετάρτου της ημέρας (περίπου 6 ώρες, όσο είναι το λάθος στον υπολογισμό του έτους του Γρηγοριανού ημερολογίου — βλ. δίσεκτο έτος). Ανά τέσσερα έτη η μετατόπιση διορθώνεται και το ημερολόγιο επιστρέφει πίσω μία ημέρα.
Το λάθος όμως δεν είναι ακριβώς 6 ώρες, με συνέπεια κάθε χρόνο να υπάρχει πέρα από τις 6 ώρες και ένα μικρό υπόλοιπο, το οποίο μετατοπίζει σιγά-σιγά το ημερολόγιο προς την αντίθετη κατεύθυνση. Για να διορθωθεί και αυτό το λάθος, δεν είναι δίσεκτα τα έτη που είναι πολλαπλάσια του 100 αλλά όχι και του τετρακόσια. Η εξαίρεση για τα έτη που διαιρούνται με το 400 γίνεται ακριβώς επειδή και πάλι ο υπολογισμός δεν είναι απόλυτα ακριβής και ούτω καθεξής.
Κατά συνέπεια, οι ημέρες που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες φάσεις της κίνησης της Γης όπως η εαρινή ισημερία και το χειμερινό ηλιοστάσιο δεν αντιστοιχούν ακριβώς στις φάσεις αυτές, αλλά διαφέρουν κάποιο πολλαπλάσιο του 1/4 της ημέρας, με μέγιστη διαφορά τις 2,25 (9*1/4) ημέρες, γεγονός που συμβαίνει σε περιόδους που περιέχουν έτος που παρότι διαιρείται με το εκατό είναι δίσεκτο.
Για παράδειγμα, στις 23 Δεκεμβρίου 1903 ήταν το αργότερο χειμερινό ηλιοστάσιο, 2,25 ημέρες μετά το ηλιακό γεγονός, ενώ στις 20 Δεκεμβρίου 2096 θα είναι το νωρίτερο.
Αριθμητικά δεδομένα
Ένα μέσο έτος διαρκεί 365,2425 ημέρες = 52,1775 εβδομάδες = 8.765,82 ώρες = 525.949,2 λεπτά = 31.556.952 δευτερόλεπτα.
Ένα κανονικό έτος είναι 365 ημέρες = 8.760 ώρες = 525.600 λεπτά = 31.536.000 δευτερόλεπτα.
Ένα δίσεκτο έτος είναι 366 ημέρες = 8.784 ώρες = 527.040 λεπτά = 31.622.400 δευτερόλεπτα.
(Μερικά χρόνια ίσως περιέχουν ένα επιπλέον δευτερόλεπτο)
Ο 400-ετής κύκλος του Γρηγοριανού Ημερολογίου έχει 146.097 ημέρες που είναι ακριβώς 20.871 εβδομάδες. Έτσι π.χ. οι ημέρες της εβδομάδας του έτους 1603 ήταν ακριβώς οι ίδιες με αυτές του 2003. Αυτό έχει ως συνέπεια επίσης περισσότεροι μήνες να ξεκινούν Κυριακή (εκεί εμφανίζεται και η Παρασκευή 13). 688 από 4.800 μήνες (ή 172/1200) αρχίζουν Κυριακή, ενώ μόνο 684 από 4.800 μήνες (171/1200) αρχίζουν είτε Σάββατο ή Δευτέρα.
Ένας μικρότερος κύκλος είναι κάθε 28 χρόνια (1.461 εβδομάδες), εφόσον όμως δεν υπάρχει κανένα παραλειπόμενο δίσεκτο έτος ενδιάμεσα (δηλαδή έτος που διαιρείται με το 400) Οι ημέρες της εβδομάδας μπορούν επίσης να επαναλαμβάνονται κάθε 6, 11, 12, 28 ή 40 χρόνια. Η περίοδος των 6 ή 11 ετών συμβαίνει με κοινά έτη ενώ η περίοδος των 28 ή 40 ετών με δίσεκτα. Περίοδος 12 ετών μπορεί να συμβεί και με τα δύο είδη ετών, με την προϋπόθεση ότι μεσολαβεί παραλειπόμενο δίσεκτο έτος.
Ο αλγόριθμος της Ημέρας της Κρίσης είναι μια μέθοδος με την οποία διαπιστώνουμε ποια από τις 14 μορφές του ημερολογίου που παράγονται από τη χρήση του Γρηγοριανού ημερολογίου ισχύει για δοθέν έτος μετά την εφαρμογή του. Βασίζεται στην τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, που συχνά ονομάζεται Ημέρα της Κρίσεως (Doomsday).
Ελληνικές πηγές για το θέμα
Γρηγοριανο Γρηγοριανο ημερολ
Gloster Gladiator
Το Gloster Gladiator (ή Gloster SS.37) υπήρξε βρετανικό καταδιωκτικό που χρησιμοποιήθηκε από τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία (RAF) και το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό (στην παραλλαγή Sea Gladiator) και εξήχθη σε πολλές άλλες πολεμικές αεροπορίες κατά τη δεκαετία του ’30. Ήταν το τελευταίο διπλάνο καταδιωκτικό της RAF και όταν εμφανίστηκε, ήταν ήδη ξεπερασμένο από νεότερα σχέδια μονοπλάνων. Αν και συχνά οικτείρεται για τους τρομερούς αντιπάλους που κλήθηκε να αντιμετωπίσει στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο «Μονομάχος» επέδειξε αξιοπρεπή παρουσία στις μάχες.
Υπηρέτησε σχεδόν σε όλα θέατρα επιχειρήσεων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε πολυάριθμες πολεμικές αεροπορίες, ορισμένες από αυτές από την πλευρά του Άξονα. Η RAF το χρησιμοποίησε στη Νορβηγία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, τη Μάλτα και την εισβολή στο Ιράκ (όπου κατά ειρωνεία της τύχης, η Ιρακινή Βασιλική Αεροπορία ήταν παρόμοια εξοπλισμένη). Άλλες χώρες που χρησιμοποίησαν το Gladiator ήταν η Κίνα, από το 1938, ενάντια στην Ιαπωνία, η Φινλανδία (καθώς και το 19ο Φινλανδικό Ιπτάμενο Σύνταγμα Σουηδών εθελοντών) ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, καθώς και η Νορβηγία, το Βέλγιο και η Ελλάδα ενάντια σε εισβολές του Άξονα στα εδάφη τους.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Το Gladiator αναπτύχθηκε από το Gloster Gauntlet, σαν μια ιδιωτική επιχείρηση της εταιρίας Gloster. Το αεροσκάφος αναπτύχθηκε από τη σχεδιαστική ομάδα του H.P. Folland, κατά τα 1933, σαν παράγωγο του Gauntlet, για να διαγωνιστεί στην Προδιαγραφή Παραγγελίας F.7/30. Διέθετε κλειστό, μονοθέσιο κουβούκλιο, σταθερούς τροχούς προσγείωσης και δίφυλλο έλικα σταθερού βήματος, που περιέστρεφε ένας αερόψυκτος κινητήρας Bristol Mercury. Πρωτοπέταξε στα 1934 και μπήκε σε υπηρεσία στα 1937. Υπήρξε το τελευταία διπλάνο καταδιωκτικό της Μ. Βρετανίας, αλλά και το πρώτο της με κλειστό κουβούκλιο. Διέθετε μέγιστη ταχύτητα οριζοντίου πτήσης 414 km/h, αλλά ήδη κατά την εμφάνισή του, επισκιάστηκε από τη νέα γενιά μονοπλάνων καταδιωκτικών, όπως ήταν τα νέα Βρετανικά Hawker Hurricane και Supermarine Spitfire και το Γερμανικό Messerschmitt Bf 109.
Τα Gladiators τροποποιήθηκαν επίσης και για επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρα και χρησιμοποιήθηκαν από την, την αεροπορία του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, με την ονομασία Sea Gladiator. Κατασκευάστηκαν συνολικά 747 αεροσκάφη, 483 για τη RAF, 98 για την FAA και 216 για εξαγωγές σε 13 χώρες, κάποια από αυτά προερχόμενα από τα αποθέματα της RAF. Οι χώρες αυτές ήταν η Αίγυπτος, το Βέλγιο, η «Ελεύθερη» Γαλλία(ως πολιτική οντότητα από την πλευρά των Συμμάχων), η Ελλάδα, το Ιράκ, η Ιρλανδία, η Κίνα, η Λιθουανία, η Λετονία, η Νορβηγία, η Νότιος Αφρική, η Πορτογαλία, η Σουηδία και η Φινλανδία.
Επιχειρησιακή ιστορία
Μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ΠΠ, ο κύριος όγκος των Gladiator σε υπηρεσία στη RAF είχε αντικατασταθεί στην πρώτη γραμμή από το Hurricane και το Spitfire, αν και δύο Μοίρες χρησιμοποιήθηκαν κατά τις εκστρατείες στη Γαλλία και τη Νορβηγία. Ωστόσο, έμελλε να δει περισσότερη δράση στις περιφερειακές εκστρατείες των πρώτων χρόνων του πολέμου. Το κλασικό διπλάνο ήταν ακόμα ένα από τα πλέον περιζήτητα εξαγωγικά προϊόντα της μεσοπολεμικής Βρετανίας και υπηρέτησε σε πολλές άλλες χώρες. Ενάντια σε λιγότερο εξελιγμένους αντιπάλους πολέμησε αρκετά καλά, αν και δεν μπορούσε να συγκριθεί με τα υπερσύγχρονα Γερμανικά μαχητικά. Στη θάλασσα υπήρξε πιο πετυχημένο, αφού η χαμηλή του ταχύτητα του επέτρεπε να επιχειρεί άνετα από αεροπλανοφόρα και σπάνια συναντούσε πολύ ανώτερούς του αντιπάλους.
Ο Φινλανδικός Χειμερινός Πόλεμος
Κατά το Χειμερινό Πόλεμο, η Φινλανδική Αεροπορία παρέλαβε 30 καταδιωκτικά Mk II από το Ηνωμένο Βασίλειο. Παραλήφθηκαν μεταξύ 18 Ιανουαρίου και 16 Φεβρουαρίου του 1940 και τα 10 από αυτά προσφέρθηκαν δωρεάν. Υπηρέτησαν μέχρι και το 1945, αν και είχαν ξεπεραστεί από τα νέα Σοβιετικά μαχητικά. Έτσι, μετά το 1941 χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σαν αναγνωριστικά. 22 πιλότοι, πέτυχαν 45 καταρρίψεις με αυτό το αεροσκάφος κατά το Χειμερινό Πόλεμο και αντίστοιχα χάθηκαν 12 στη μάχη, ενώ κατά τα επόμενα χρόνια σημειώθηκε άλλη μια κατάρριψη και 3 απώλειες. Δύο πιλότοι έγιναν «Άσσοι» (τουλάχιστον 5 καταρρίψεις) πετώντας μόνο με Gladiators.
Σουηδοί εθελοντές υπερασπίστηκαν τα βόρεια σύνορα της χώρας με το 19ο Ιπτάμενο Σύνταγμα της Φινλανδικής Αεροπορίας, πετώντας με 12 μαχητικά Gladiator Mk II, δύο εκ των οποίων χάθηκαν στη μάχη, 5 βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως Hawker Hart, ένα Raab-Katzenstein RK-26 που υπηρέτησε σαν αεροσκάφος συνεργασίας και ένα μεταφορικό Junkers F.13. Τα αεροσκάφη είχαν αγοραστεί και επανδρωθεί από τη Σουηδική Αεροπορία, αλλά έφεραν Φινλανδικά εθνικά διακριτικά. Τα Σουηδικά Gladiators σημείωσαν 8 καταρρίψεις και άλλες 4 νίκες επί του εδάφους.
Νορβηγική εκστρατεία
thumb|right|Η μόνη κατάρριψη Νορβηγικού Gloster Gladiator στις 9 Απριλίου του 1940
Κατά την εκστρατεία αυτή, Νορβηγικά και Βρετανικά Gladiators πολέμησαν ανεπιτυχώς τη Luftwaffe.
Jagevingen
Οι πιλότοι Gladiator της Νορβηγικής Jagevingen (αεροπορικής δίωξης), με έδρα το Όσλο, με επτά αξιόμαχα αεροσκάφη τη μέρα εκείνη, κατάφεραν να καταρρίψουν 5 Γερμανικά αεροσκάφη στις 9 Απριλίου 1940, κατά την έναρξη της εισβολής στη Νορβηγία. Τα δύο ήταν μαχητικά Messerschmitt Bf 110, δύο βομβαρδιστικά He 111 και ένα μεταγωγικό Ju 52. Έχασαν ένα Gladiator στον αέρα, ενώ άλλα δύο καταστράφηκαν από εχθρικά πυρά επί του εδάφους, κατά τη διάρκεια ανεφοδιασμού τους στο αεροδρόμιο Fornebu. Τα υπόλοιπα τέσσερα διατάχθηκαν να σκορπιστούν όπου μπορούσαν μακριά από το αεροδρόμιο και προσγειώθηκαν πάνω σε παγωμένες λίμνες γύρω από το Όσλο, όπου εγκαταλείφθηκαν και δεν επέστρεψαν ποτέ στη μάχη.
thumb|Πολυβόλο 0,303΄΄ της ατράκτουthumb|Πολυβόλο 0,303΄΄ κάτω από την κατώτερη ημιπτέρυγα
Μοίρα αρ. 263
Gladiators χρησιμοποιήθηκαν ακόμα από την Μοίρα No. 263 της RAF, κατά τους δύο μήνες που κράτησε η εκστρατεία στη Νορβηγία. Η 263 Μοίρα, που έφτασε πάνω στο αεροπλανοφόρο HMS Glorious (77), στις 24 Απριλίου, αρχικά διεξήγαγε επιχειρήσεις από έναν αυτοσχέδιο αεροδιάδρομο που κατασκεύασαν Νορβηγοί εθελοντές, πάνω στη παγωμένη λίμνη Lesjaskogsvatnet στο Oppland. Σε λιγότερο από μια εβδομάδα, η Μοίρα είχε μείνει χωρίς αξιόμαχα αεροσκάφη και αποσύρθηκε πάλι στη Μ. Βρετανία.
Αφού αντικατέστησε τα Gladiators, η 263 επέστρεψε στη Νορβηγία, στις 21 Μαΐου. Στη Μάχη του Narvik, ενισχύθηκε από τα Hurricanes της 46ης Μοίρας, που έφτασαν λίγες μέρες αργότερα. Στη συνέχεια, οι δύο Μοίρες ανέλαβαν να προστατέψουν το αγκυροβόλιο του στόλου και ενεπλάκησαν σε μια σύντομη αλλά σφοδρή αναμέτρηση με τους Γερμανούς, ώσπου στις 2 Ιουνίου διατάχθηκαν να αποσυρθούν, λόγω της ήττας στη Μάχη της Γαλλίας και της αλλαγής στις Βρετανικές προτεραιότητες.
Θέατρα Επιχειρήσεων Μεσογείου και Μέσης Ανατολής
Στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Μεσογείου, κατά τη διάρκεια του 1940-41, τα Gladiators πολέμησαν σε τέσσερις Συμμαχικές αεροπορίες: τη RAF, τη Βασιλική Αεροπορία της Αυστραλίας, τη Νοτιοαφρικανική Αεροπορία και την Ελληνική Βασιλική Αεροπορία (ΕΒΑ). Εκεί αντιμετώπισαν με κάποια επιτυχία την Ιταλική Βασιλική Αεροπορία (Regia Aeronautica), που ήταν εξοπλισμένη κυρίως με διπλάνα Fiat CR.32 και Fiat CR.42, καθώς και τα Γερμανικά βομβαρδιστικά. thumb|Το προσωπικό Γκλόστερ Γκλαντιάτορ με το οποίο ο Πάτλ πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο και με το οποίο φέρεται ότι κατέρριψε κάπου 33 ιταλικά αεροπλάνα. Φέρει τον αριθμό σειράς Ν9832 και τα γράμματα ΥΚ, αγγλική αρίθμηση για την Μοίρα 80. Δίπλα στο κόκπιτ διακρίνεται το προσωπικό του έμβλημα (δημιουργός Γιάννης Μανσόλας). Ενάντια στα μονοπλάνα Fiat G.50 και Macchi C.200 υπέστησαν βαριές απώλειες. Ο Νοτιοαφρικανός άσσος Μάρμαντιουκ Πατλ (Marmaduke "Pat" Pattle, σκοτώθηκε σε αερομαχία πάνω από τον Πειραιά), που υπηρέτησε στη RAF, πετώντας με αεροσκάφη Gladiator χρεώθηκε με 15 επίσημες καταρρίψεις στην Ήπειρο με αυτόν τον τύπο καταδιωκτικού, κάτι που τον κάνει το μεγαλύτερο άσσο διπλάνων της RAF για το Β΄ΠΠ. Αλλες 20 καταρρίψεις και πιθανόν περισσότερες - που δεν μπόρεσαν να καταγραφούν στα απάτητα εκείνα βουνά - έγιναν μέσα στο Gladiator II, με κώδικα YK-W και αριθμό σειράς N5832 με βάση την Παραμυθιά.
Τα Gladiators υπήρξαν επίσης τα αεροσκάφη που επιτέθηκαν στον όρμο του Τάραντα και κατέστρεψαν σημαντικές μονάδες του Ιταλικού στόλου, μεταξύ των οποίων τα θωρηκτά "Λιττόριο" και "Βιττόριο Βένετο".
Ο Αγγλο-Ιρακινός πόλεμος του 1941, υπήρξε μοναδικός όσον αφορά στα Gloster Gladiators, αφού οι δύο αντίπαλες αεροπορίες, η RAF και η Ιρακινή Βασιλική Αεροπορία, τα χρησιμοποιούσαν αμφότερες σαν τα βασικά τους καταδιωκτικά.
Μάλτα
thumb|285px|Το Faith (σειριακός αριθμός N5520), ένα Gloster Sea Gladiator Mk I, στο αεροδρόμιο της [[Μάλτα, κάπου το Σεπτέμβριο του 1940. Το αεροσκάφος επανεξοπλίστηκε με κινητήρα Bristol Mercury και τριπτέρυγο έλικα Hamilton, που σώθηκαν από ένα κατεστραμμένο Bristol Blenheim.]]
Το Gladiator στην Ελλάδα
Η Ελλάδα παρέλαβε συνολικά 19 αεροσκάφη Mk I και 6 Mk II. Τα πρώτα δύο Mk I αγοράστηκαν στα 1938 αντί ₤9.200, από τον επιχειρηματία Σ. Σαρπάκη, ομογενή από την Αίγυπτο, που τα δώρισε στην ΕΒΑ. Έφεραν τους σειριακούς αριθμούς Δέλτα Έψιλον 1 και 2 (ΔΕ1, ΔΕ2). Από το Δεκέμβριο του 1940 ως τον Απρίλιο του 1941, άλλα 23 μεταχειρισμένα αεροσκάφη, σε όχι ιδιαίτερα καλή κατάσταση, εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα σαν στρατιωτική βοήθεια από το Ηνωμένο Βασίλειο, διατηρώντας τους αριθμούς της RAF. Οι ανάγκες σε καταδιωκτικά της εμπόλεμης Ελλάδας ήταν δραματικές και κάθε διαθέσιμο αεροσκάφος ήταν πολύτιμο. Έτσι, τα κουρασμένα διπλάνα εξόπλισαν την 21 Μοίρα Διώξεως. Τα περισσότερα εξ αυτών καταστράφηκαν τελικά από εχθρικές αεροπορικές επιδρομές στην Παραμυθία και την Αμφίκλεια.
Οι Βρετανοί ενίσχυσαν τον Ελληνικό αγώνα κατά του Άξονα και με δικές τους μονάδες που αναπτύχθηκαν στην Ελλάδα. Οι 80 και 112 Μοίρες της RAF έστειλαν στοιχεία τους με αεροσκάφη Gladiators από την Αίγυπτο, που αντιμετώπισαν επιτυχώς τα Ιταλικά Fiat CR.42 και σημείωσαν καταρρίψεις ενάντια στα τρικινητήρια Ιταλικά βομβαρδιστικά Savoia-Marchetti SM.79 και Savoia-Marchetti SM.81. Εν τέλει, όλα τα Gladiators συγκεντρώθηκαν στη No 80 Sqn, όταν η 112 επανεξοπλίστηκε με Hawker Hurricanes. Με την έναρξη της Γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941, η Luftwaffe απέκτησε απόλυτη αεροπορική υπεροχή. Καθώς οι συμμαχικές χερσαίες δυνάμεις υποχωρούσαν, τα Gladiators κάλυψαν την υποχώρησή τους, πριν επιστρέψουν στην Κρήτη, κατά την τελευταία εβδομάδα του Απριλίου. Εκεί αναφέρθηκαν μερικές καταρρίψεις δικινητήριων αεροσκαφών, κατά τη Μάχη της Κρήτης, πριν αποσυρθούν στην Αίγυπτο.
Χρήστες
thumb|right|Ένα Gladiator με Μεσοπολεμικά χρώματα της Νορβηγικής αεροπορίας. thumb|Gladiator των Σουηδών εθελοντών της Flygflottilj 19
Σωζόμενα αεροσκάφη
Gladiators έχουν διατηρηθεί στη Συλλογή Shuttleworth, τη Συλλογή μαχητικών του Duxford, την Αεροπορική Συλλογή Gloucestershire στο Bedfordshire, το Εθνικό Πολεμικό Μουσείο Μάλτας και τα Μουσεία της RAF στο Hendon και το Cosford, στη Μ. Βρετανία. Ένα Σουηδικό Gladiator Mk I διατηρείται με διακριτικά του Χειμερινού Πολέμου στο Μουσείο Σουηδικής Πολεμικής Αεροπορίας στο Malmslätt της Σουηδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Gladiator
Κάστρο Χελμού
Το Κάστρο Χελμού ( ή Φρούριο Αθήναιον) βρίσκεται στη νότια Αρκαδία, στη κορυφή το λόφου Χελμού (υψόμ. 770μ.) ο οποίος υψώνεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων ΝΑ από το Σκορτσινό Αρκαδίας και ΒΑ από τον Λογκανίκο Λακωνίας. Η θέση του λόφου είναι μεγάλης στρατηγικής σημασίας καθώς βρίσκεται στα σύνορα της Αρκαδίας με την Λακωνία και πάνω στον οδικό άξονα που συνδέει την κοιλάδα του Ευρώτα με το οροπέδιο της Μαντινείας από την αρχαιότητα έως σήμερα. Αυτό είχε σαν επακόλουθο τη διαχρονική οχύρωσή του με ισχυρές οχυρώσεις.
Ο λόφος οχυρώθηκε κατά την αρχαιότητα από τους Σπαρτιάτες και αποτέλεσε το φρούριο Αθήναιον. Σκοπός του ήταν να προστατεύσει τα βόρεια σύνορα της Σπάρτης.
Στο εσωτερικό του φρουρίου διαμορφώθηκε τον 13ο αιώνα μεσαιωνικό κάστρο από τους Φράγκους, γνωστό ως κάστρο Χελμού. Η περιοχή αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως ως " τοῦ Χελμοῦ τὰ μέρη".
Αναφορές
Χελμου
Boardwalk Empire
Boardwalk Empire είναι ο τίτλος Αμερικανικής δραματικής ιστορικής πολιτικής αστυνομικής τηλεοπτικής σειράς του HBO, η οποία δημιουργήθηκε από τον Τέρενς Γουίντερ και έκανε πρεμιέρα στις 19 Σεπτεμβρίου του 2010. Η σειρά βασίζεται στο μη - μυθοπλαστικό βιβλίο Boardwalk Empire: The Birth, High Times and Corruption in Atlantic City, τοποθετείται την εποχή των Roaring Twenties και της Ποτοαπαγόρευσης στο Ατλάντικ Σίτι του Νιού Τζέρσεϊ και ακολουθεί τον διεφθαρμένο πολιτικό και γκάνγκστερ Ίνοκ Μ. "Νάκυ" Τόμσον, βασισμένο στο ιστορικό πρόσωπο Νάκυ Τζόνσον, από το 1920 έως το 1931. Στην σειρά πρωταγωνιστεί ο Στιβ Μπουσέμι. Η σειρά έχει αποσπάσει πολύ καλές κριτικές με ποσοστό 92% στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes. Μια ταινία μεγάλου μήκους βρισκόταν στα σκαριά, σύμφωνα με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ, αλλά αυτά τα σχέδια τελικά δεν τέθηκαν σε εφαρμογή.
Υπόβαθρο της σειράς
Η σειρά τοποθετείται στο Ατλάντικ Σίτι και εστιάζει στον Ίνοκ Μ. "Νάκυ" Τόμσον, τον Ταμία της Κομητείας Ατλάντικ, που αναδεικνύεται και ελέγχει το Ατλάντικ Σίτι στο απόγειο της ιστορίας του, τις δεκαετίες του '20 και του '30, περίοδοι κατά τις οποίες η πόλη ήταν γνωστή για το παράνομο ποτό (οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν κάτω από Ποτοαπαγόρευση εκείνη την περίοδο), τον παράνομο τζόγο και την πορνεία. Μέσα από την θέση του ως αφεντικό της πολιτικής και του εγκλήματος στην πόλη, ο Νάκυ έρχεται σε επαφή με πολλά από τα μεγάλα πρόσωπα της εποχής, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών, γκάνγκστερ, διάσημοτήτων, αλλά και κοινων ανθρώπων. Ο Τόμσον απεικονίζεται ως αδίστακτος και διπρόσωπος, ενώ δείχνει την καλή του πλευρά στους ψηφοφόρους και στους ανθρώπους κοντά του.
Στον πρώτο κύκλο, ο διεφθαρμένος και ισχυρός πολιτικός μηχανισμός του Νάκυ Τόμσον αναγνωρίζει τις εγκληματικές ευκαιρίες, που ανοίγονται με την Ποτοαπαγόρευση και έτσι η οργάνωση εμπλέκεται στο λαθρεμπόριο αλκοόλ, συμμαχώντας με πολλούς γκάνγκστερ, πολιτικούς και λαθρέμπορους, όπως τον Άρνολντ Ρόθσταϊν, τον Τζόνι Τόριο, τον Μπιγκ Τζιμ Κολοσίμο και τον Φρανκ Χεγκ του Τζέρσεϊ Σίτι, αλλά και πολλούς ανερχόμενους μαφιόζους, όπως τον Αλ Καπόνε. Οι ιστορικές και πολιτιστικές αλλαγές του πρώτου χρόνου της εποχής της Ποτοαπαγόρευσης, καθώς και το ασταθές πολιτικό ανάγλυφο της μεταπολεμικής Αμερικής, διαδραματίζουν κύριο ρόλο στην αφήγηση.
Στον δεύτερο κύκλο, ο Νάκυ βρίσκεται σε άσχημη θέση, αφού οι συνεργάτες του, οι συγγενείς του και οι φίλοι του στρέφονται εναντίον του σε μία  προσπάθεια να καταλάβουν τον έλεγχο της πόλης με την βία. Αυτό θα οδηγήσει σε μια εσωτερική διαμάχη στον πολιτικό μηχανισμό και θα αναγκάσει τον Νάκυ και τους λίγους πιστούς συνεργάτες του να δείξουν το σκοτεινό τους πρόσωπο.
Στον τρίτο κύκλο, ο Νάκυ και οι συνεργάτες του στο οργανωμένο έγκλημα αντιμετωπίζουν έναν αρρωστημένο, οξύθυμο και ψυχοπαθή μαφιόζο, ο οποίος θα εξελιχθεί σε απειλή για όλο το παράνομο εμπόριο ποτού στην χώρα. Απεικονίζονται τα πρώτα βήματα για την δημιουργία των Πέντε Οικογενειών.
Στον τέταρτο κύκλο, ο Νάκυ έχει αποξενωθεί από την "μεγάλη ζωή" και την πολιτική, μπαίνοντας ανάμεσα σε μια διαμάχη μεταξύ δύο ισχυρών συνεργατών του.
Στον πέμπτο κύκλο, που τοποθετείται το 1931, ο Νάκυ, γνωρίζοντας πλέον την απειλή των νεότερων γκάνγκστερ, σχεδιάζει την ζωή του μετά την άρση της Ποτοαπαγόρευσης.
Κριτικές
Η σειρά έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές από τους κριτικούς, με πολλούς να επαινούν τους ολοκληρωμένους χαρακτήρες, την πλοκή, τα κουστούμια, τις τοποθεσίες, τις ερμηνείες, ιδιαίτερα αυτές του Μπουσέμι, του Πιτ και του Γκράχαμ, και την σωστή απεικόνιση μιας ολόκληρης εποχής. Άλλοι πάλι επέκριναν την εξέλιξη του Νάκυ στη διάρκεια της σειράς και την αργή πλοκή.
Βραβεία και Υποψηφιότητες
Η σειρά έχει λάβει πολλά βραβεία και υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένων βραβείων Έμμυ και Χρυσών σφαίρων.
Ο δεύτερος κύκλος έλαβε 12 υποψηφιότητες για Έμμυ, ανάμεσα τους και Καλύτερης Δραματικής Σειράς και κέρδισε 4, ανάμεσα τους και Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Τιμ Βαν Πάτεν. Στις Χρυσές σφαίρες έλαβε 3 υποψηφιότητες, αλλά δεν κέρδισε κανένα.
Ο τρίτος κύκλος έλαβε 10 υποψηφιότητες για Έμμυ και κέρδισε 5, ανάμεσα τους και Β' Ανδρικού ρόλου για τον Μπόμπι Κανβάλι. Στις Χρυσές σφαίρες έλαβε 1 υποψηφιότητα, αλλά δεν κέρδισε κανένα.
Ο τέταρτος κύκλος έλαβε 7 υποψηφιότητες για Έμμυ και κέρδισε μόνο ένα.
Ο πέμπτος κύκλος έλαβε 10 υποψηφιότητες για Έμμυ και κέρδισε δύο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του HBO Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Αστυνομικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές σχετιζόμενες με το οργανωμένο έγκλημα Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-σειρές) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ατλάντικ Σίτι, Νιου Τζέρσεϊ
Δημοκρατικόν Κέντρον - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις
Το Δημοκρατικό Κέντρο - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις συγκροτήθηκε το Φεβρουάριο του 1961 από κεντρώους βουλευτές που συνασπίστηκαν υπό την ηγεσία του Γεωργίου Παπανδρέου και αποτέλεσαν τον προθάλαμο για τη δημιουργία το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου της Ένωσης Κέντρου.
Ίδρυση
Στις 29/10/1960 ιδρύεται η «Kίνησις Εθνικής Αναδημιουργίας» (Κ.Ε.Α.) υπό το στρατηγό Γεώργιο Γρίβα. Συμμετέχουν το Κόμμα Φιλελευθέρων (Βενιζέλος), η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (Παπαπολίτης), το Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα (Στεφανόπουλος) και το Προοδευτικόν Εργατοτεχνικόν Κόμμα (Κατσώτας). Στις 8/9/1961 η K.E.A. αποδεσμεύεται από τον Γρίβα. Στις 11/2/1961 συγχωνεύονται στο «Δημοκρατικό Kέντρο - Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις» το Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κόμμα (Παπανδρέου), η Nέα Πολιτική Kίνησις (Μητσοτάκης, Μαύρος, Zίγδης, Nόβας) και το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (Μπαλτατζής). Η Δημοκρατική Ένωσις (Τσιριμώκος) προσχωρεί στις 5/8/1961. Στις 19/9/1961 οι δύο κινήσεις αυτοκαταργούνται και συμπράττουν στην «Ένωσιν Kέντρου» υπό οκταμελή διοικούσα επιτροπή (ένας από κάθε κόμμα) με πρόεδρο τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Πηγές
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
1498 Λάχτι
Ο Λάχτι (Lahti) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,796. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από τη φινλανδική πόλη Λάχτι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λάχτι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαχτι
Westerhout 50
μικρογραφία|Westerhout 50 Το Westerhout 50 (W50) ή SNR G039.7-02.0, που αναφέρεται επίσης ως Νεφέλωμα Manatee, είναι ένα κατάλοιπο σουπερνόβα που βρίσκεται στον αστερισμό του Αετού, περίπου 18.000 έτη φωτός μακριά. Στο κέντρο του βρίσκεται το μικροκβάζαρ SS 433, του οποίου οι πίδακες παραμορφώνουν το κέλυφος του υπολείμματος. Το πιθανότερο είναι ότι το W50 και το SS 433 είναι σχετιζόμενα αντικείμενα, απομεινάρια από έναν σουπερνόβα που εμφανίστηκε πριν από περίπου 20.000 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αετός (αστερισμός) Κατηγορία:Υπολείμματα υπερκαινοφανών
Βαλεντίν Ιβανόφ
Ο Βαλεντίν Κοσμίτς Ιβανόφ (ρωσικά: Валентин Козьмич Иванов, 17 Νοεμβρίου 1934 – 8 Νοεμβρίου 2011) ήταν Σοβιετικός / Ρώσος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και γνώρισε διεθνή καταξίωση σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο αναδεικνυόμενος χρυσός Ολυμπιονίκης το 1956 και πρωταθλητής Ευρώπης το 1960 με την Σοβιετική Ένωση (διοργάνωση στην οποία ήταν πρώτος σκόρερ ), ενώ ήταν πρώτος σκόρερ και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962.
Βιογραφία
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο μαζί με τα αδέρφια του (συνήθως ως τερματοφύλακας) και από την ηλικία των 14 ετών εργάστηκε σε εργοστάσιο ως μηχανικός σε εργοστάσιο κατασκευής αυτοκινήτων. Έτσι άρχισε να αγωνίζεται στην ομάδα του εργοστασίου, τότε πια ως επιθετικός. Το 1952 εντάχθηκε στην ομάδα της Τορπέντο Μόσχας και ένα χρόνο αργότερα έγινε μέλος της βασικής ομάδας. Η πιο επιτυχημένη σεζόν τόσο για την ομάδα όσο και για τον ίδιο το 1960 ήταν το 1960, όταν η Τορπέντο έκανε το νταμπλ, κατακτώντας το πρωτάθλημα και Κύπελλο ΕΣΣΔ και η εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Κλείνοντας την καριέρα του στην Τορπέντο είχε σημείωσει 166 γκολ σε επίσημους αγώνες.
Με την Ολυμπιακή ομάδα της ΕΣΣΔ αγωνίστηκε σε τέσσερις αγώνες και σημείωσε τρία γκολ και συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του 1956 κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο. Με την εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ενωσης αγωνίστηκε 59 φορές και σημείωσε 26 γκολ. Κλείνοντας την διεθνή καριέρα του ήταν πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής του ομάδας, ενώ τελικά παρέμεινε στην τρίτη θέση. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1960, η Σοβιετική Ένωση κατέκτησε τον τίτλο νικώντας στον τελικό την Γιουγκοσλαβία, ενώ ο ίδιος ήταν στους τέσσερις παίκτες που ήταν μαζί πρώτοι σκόρερ της διοργάνωσης με δύο γκολ, τα οποία σημείωσε στον ημιτελικό με την Τσεχοσλοβακία (3–0). Συμπεριλήφθηκε επίσης στην καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος. Συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 1958 και το 1962 στη Χιλή, στη δεύτερη περίπτωση ήταν ανάμεσα στους έξι παίκτες που ήταν ισόβαθμοι ως πρώτοι σκόρερ με τέσσερα γκολ.
Ο Ιβανόφ αφιέρωσε όλη του τη ζωή σε μία μόνο ομάδα, την Τορπέντο και μετά την αποχώρησή του εργαζόμενος ως προπονητής. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σε αυτή τη θέση, η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια της ΕΣΣΔ το 1976 και κέρδισε το Κύπελλο της ΕΣΣΔ τρεις φορές. Στη δεκαετία του 1980, είχε τη σταθερότερη περίοδό του, έχοντας δύο συνεχόμενες εμφανίσεις στον τελικό του Κυπέλλου ΕΣΣΔ το 1988 και το 1989. Το 1996 τερμάτισε την καριέρα του ως προπονητής, ωστόσο, όταν ο σύλλογος βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας το 1998, επέστρεψε για να βοηθήσει την ομάδα για άλλη μια φορά. Στο τέλος της σεζόν του 1998, αποχώρησε από τον σύλλογο. Η Τορπέντο τον τίμησε ανακηρύσσοντάς τον επίτιμο πρόεδρο του συλλόγου.
Το 2004 τιμήθηκε με το Τάγμα Αξίας της UEFA. Σύζυγός του ήταν η Λίντια Ιβάνοβα, χρυσή Ολυμπιονίκης της ενόργανης γυμναστικής.
Παίκτης
Ομαδικοί
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορπέντο Μόσχας Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1964 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
7 Card Stud
Το Σεβεν Κάρντ Στάντ (αγγλικά: 7 Card Stud ) είναι ένα από τα πιο διάσημα παιχνίδια πόκερ μετά το Τέξας Χόλντεμ. Ήτανε το πιο γνωστό παιχνίδι πόκερ πριν εμφανιστεί στην πορεία το Τέξας Χόλντεμ Όπως πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι λιγάκι δύσκολο να προσδιορίσουμε το ακριβές σημείο που ξεκίνησε το Σέβεν Κάρντ Στάντ και πως, καθώς υπάρχουνε διαφορετικές αναφορές.
Σαν παιχνίδι άρχισε να εμφανίζεται περίπου λίγο πριν το ξεκίνημα του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και ήτανε το βασικό παιχνίδι στα καζίνα της Αμερικής για 40 χρόνια περίπου μέχρι και την εμφάνιση του Τέξας Χόλντεμ.
Το παιχνίδι πλέον είναι γνωστό σε λίγα άτομα αν και είναι ακόμα βασικό παιχνίδι σε όλα τα καζίνο αλλά και σε εταιρείες online. Ενώ είναι και ένα από τα παιχνίδια μικτής μορφής H.O.R.S.E που παίζονται Online και σε καζίνα.
Τρόπος Παιχνιδιού 7 Card Stud
Ante
Για να ξεκινήσει ένας γύρος θα πρέπει όλοι οι παίκτες να βάλουνε ένα ποσό κατά σειρά το οποίο έχει προαποφασιστεί από πριν. Συνήθως είναι το 10% του κατώτερου επίπεδου πονταρίσματος που έχει αποφασιστεί. Για παράδειγμα, σε ένα παιχνίδι που το κατώτατο και ανώτατο όριο πονταρισμάτων είναι 10€ και 20€ τότε τα ante είναι 1€.
Ο πρώτος γύρος (Third Street)
Ο ντίλερ του παιχνιδιού μοιράζει τρία φύλλα, στον κάθε παίκτη, για αυτό και ονομάζεται στα Αγγλικά (Third Street). Ένα θα είναι ανοικτό και τρία κλειστά. Ο παίκτης ο οποίος έχει το μικρότερο αρχικό ανοικτό φύλλο θα πρέπει να κάνει το πρώτο ποντάρισμα που είναι γνωστό ως «bring-in». Αυτό πρέπει να είναι ίσο με το μισό από το ελάχιστο ποντάρισμα του παιχνιδιού. Ο παίκτης μπορεί να το αυξήσει μέχρι και το ελάχιστο ποντάρισμα. Τα πονταρίσματα συνεχίζονται δεξιόστροφα όπου όλοι έχουνε δικαίωμα να στοιχηματίσουνε το ίδιο ποσό, να το αυξήσουνε ή να πάνε πάσο. Αν κάποιος παίκτης αυξήσει το ποντάρισμα τότε πρέπει να το κάνουν και οι υπόλοιποι παίκτες.
Το τέταρτο φύλλο (Fourth Street)
Σε αυτό τον γύρο πονταρίσματος ο ντίλερ μοιράζει άλλο ένα ανοικτό φύλλο σε κάθε παίκτη. Πλέον σε αυτό τον γύρο τα πονταρίσματα ξεκινάει από τον παίκτη που έχει το καλύτερο χέρι. Ο παίκτης μπορεί να τσεκάρει ή να ποντάρει το χαμηλότερο συμφωνημένο ποσό ή να το αυξήσει.
To πέμπτο φύλλο (Fifth Street)
Με την ίδια λογική και σε αυτό τον γύρο ο κάθε παίκτης παίρνει άλλο ένα ανοικτό φύλλο. Αυτός που έχει το μεγαλύτερο ανοικτό φύλλο ξεκινάει και πάλι τα πονταρίσματα. Η διαφορά είναι ότι πλέον τα πονταρίσματα πρέπει να είναι ίσα ή πολλαπλάσια του ανώτατου προ-συμφωνημένου πονταρίσματος.
Το έκτο φύλλο (Sixth Street)
Το έβδομο φύλλο (Seventh Street), ή The River
Στον τελευταίο γύρο ο παίκτης παίρνει ένα φύλλο το οποίο είναι γυρισμένο ανάποδα και το βλέπει μόνο ο ίδιος. Όπως και στους προηγούμενους γύρους ξεκινάει το ποντάρισμα από αυτόν με το μεγαλύτερο φύλλο από τα ανοιχτά χαρτιά.
Το Showdown
Η τελική αναμέτρηση, στην περίπτωση που υπάρχουνε περισσότεροι από έναν παίκτη στον τελευταίο γύρο τότε αυτός που πόνταρε τελευταίος θα πρέπει να δείξει και τα χαρτιά του. Οι παίκτες συνεχίζουν να αποκαλύπτουν τα χαρτιά τους δεξιόστροφα.
Επιλογές του παίκτη
Όπως και στα περισσότερα παιχνίδια πόκερ ο παίχτης έχει κάποιες διαθέσιμες ενέργειες τις οποίες μπορεί να κάνει
Τσέκ (check): Κρατάει τα φύλλα του αλλά δεν ποντάρει. Αυτό μπορεί να το κάνει εφόσον δεν έχει ποντάρει κάποιος άλλος στον γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόκερ
Πτήση 316 της Swissair
Στις 7 Οκτωβρίου 1979, η Πτήση 316 της Ελβετικής αεροπορικής εταιρείας Swissair, ένα αεροσκάφος τύπου DC-8, συνετρίβη ενώ επιχειρούσε να προσγειωθεί στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού στην Αθήνα. Από τους 154 επιβάτες και πλήρωμα της πτήσης, οι 14 έχασαν τη ζωή τους και οι 10 τραυματίστηκαν.
Η συντριβή
Μεταξύ των νεκρών επιβατών υπήρχαν Βρετανοί, Γερμανοί και Γάλλοι πολίτες. Από τους επιβαίνοντες, οι 100 ήσαν ιατροί, καθ' οδόν σε ένα ιατρικό συνέδριο στην Κίνα.
Μεταξύ των επιζώντων της Πτήσης 316 ήταν ο Hans Morgenthau, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγου και ειδικός στις διεθνείς σχέσεις καθώς και ο Lakshman Kadirgamar, μετέπειτα Υπουργός Εξωτερικών στη Σρι Λάνκα.
Επακόλουθα
Μετά το δυστύχημα μαθεύτηκε ότι το αεροσκάφος μετέφερε πάνω από 450 κιλά ραδιοϊσοτόπων και μικρή ποσότητα πλουτωνίου. Το πλουτώνιο ήταν στις αποσκευές ενός από τους επιβαίνοντες επί του σκάφους γιατρούς και αγνοούνταν για σύντομο διάστημα μετά από τη συντριβή, αλλά βρέθηκε γρήγορα. Οι Αρχές έλεγξαν τους πυροσβέστες και τους άλλους εργαζόμενους στη διάσωση για τυχόν έκθεσή τους στην ακτινοβολία.
Η συντριβή κατέστρεψε βιομηχανικά διαμάντια αξίας άνω των $2 εκατομμυρίων, τα οποία προορίζονταν για την Μουμπάι. Τα περισσότερα από τα άκοπα διαμάντια βρέθηκαν από την αστυνομία, αλλά είχαν καταστραφεί από την έντονη θερμότητα της συντριβής.
Αιτία
Η διερεύνηση του ατυχήματος καθόρισε ως αιτίες το ότι οι χειριστές της πτήσης προσγείωσαν το αεροσκάφος πολύ αργά (μακριά) στον διάδρομο προσγείωσης και με υπερβολική ταχύτητα, μετά από μια μη σταθεροποιημένη τελική προσέγγιση και ότι δεν κατάφεραν να αξιοποιήσουν σωστά την πέδηση του αεροσκάφους και τα συστήματα αντίστροφης ώσης. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα το αεροσκάφος να μην είναι σε θέση να σταματήσει εντός του διαθέσιμου διαδρόμου προσγείωσης και να πραγματοποιήσει υπέρβαση του διαδρόμου.
Ένα μέλος της ομάδας Επιχειρήσεων της Επιτροπής Διερεύνησης Ατυχημάτων είχε διαφορετική γνώμη από τα υπόλοιπα μέλη της Επιτροπής σχετικά με τα αίτια του ατυχήματος, δηλώνοντας ότι πίστευε πως το πλήρωμα δεν συνειδητοποίησε την ταχύτητα και την απόσταση προσγείωσης, δεν ακολούθησε την τεχνική προσγείωσης της εταιρείας σε συνθήκες κακής πέδησης, και δεν αξιοποίησε σωστά τα συστήματα πέδησης και ανάστροφης ώσης του αεροσκάφους.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα στην Ελλάδα
Έιμι Γουάινχαουζ
Η Γουάινχαουζ Τζειντ Γουάινχαουζ (Amy Jade Winehouse, 14 Σεπτεμβρίου 1983 – 23 Ιουλίου 2011) ήταν Αγγλίδα τραγουδίστρια και συνθέτρια, γνωστή για τα δυναμικά της κοντράλτο φωνητικά και την εκλεκτική μίξη διάφορων μουσικών ειδών, συμπεριλαμβανομένων της σόουλ, τζαζ και Rhythm n Blues μουσικής σκηνής. Το πρώτο της άλμπουμ της, Frank, απέσπασε θετικές κριτικές στο Ηνωμένο Βασίλειο και προτάθηκε για βραβείο Μέρκιουρι. Το επόμενο άλμπουμ της Back to Black, που κυκλοφόρησε το 2006, προτάθηκε για έξι υποψηφιότητες των βραβείων Γκράμι και κέρδισε πέντε βραβεία, κατακτώντας το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες από γυναίκα καλλιτέχνιδα σε μία βραδιά, και κάνοντας έτσι την Γουάινχαουζ την πρώτη Βρετανίδα καλλιτέχνιδα η οποία κέρδισε πέντε βραβεία Γκράμι, συμπεριλαμβανομένων τριών βραβείων της κατηγορίας Big Four (μουσικός όρος για τα τέσσερα πιο σημαντικά βραβεία Γκράμι: βραβείο για τον Δίσκο Της Χρονιάς, βραβείο για την Ερμηνεία Της Χρονιάς, βραβείο για τον Καλύτερο Πρωτοεμφανιζόμενο Καλλιτέχνη και βραβείο για το Τραγούδι της Χρονιάς).
Στις 14 Φεβρουαρίου του 2007, κέρδισε ένα βραβείο Μπριτ, αυτό της Καλύτερης Βρετανίδας Γυναίκας Καλλιτέχνιδας, ενώ είχε προταθεί επίσης για το βραβείο Καλύτερου Βρετανικού Άλμπουμ. Έχει κερδίσει τρεις φορές το βραβείο Άιβορ Νοβέλο, μία φορά το 2004 για το Καλύτερο Εναλλακτικό Τραγούδι (σε μουσική και στίχους) για το τραγούδι Stronger Than Me, μία φορά το 2007 για το Καλύτερο Εναλλακτικό Τραγούδι για το τραγούδι Rehab, και μία φορά το 2008 για το Καλύτερο Τραγούδι (σε στίχους και μουσική) για το τραγούδι Love Is A Losing Game, μεταξύ άλλων σημαντικών διακρίσεων. Η Γουάινχαουζ έχει αναγνωριστεί ως επιρροή για την ανάπτυξη της καριέρας πολλών γυναικών καλλιτεχνών της σόουλ μουσικής, καθώς και για την ανανέωση της βρετανικής μουσικής.
Η Γουάινχαουζ βρέθηκε νεκρή στις 23 Ιουλίου του 2011 στο σπίτι της στο Λονδίνο. Αιτία του θανάτου σύμφωνα με τους ιατροδικαστές ήταν υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ μετά από περίοδο αποτοξίνωσης. Το 2011, το άλμπουμ της Back to Black έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του 21ου αιώνα σε πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή του Σάουθγκεϊτ του Βόρειου Λονδίνου, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1983 σε οικογένεια Εβραίων, με ρωσική καταγωγή από την πλευρά της μητέρας της, η οποία άσκησε επιρροή στο ενδιαφέρον της για τη τζαζ. Η Γουάινχαουζ ήταν η κόρη του οδηγού ταξί Μίτσελ (Μιτς) Γουάινχαουζ και της φαρμακοποιού Τζάνις Γουάινχαουζ, το γένος Σίτον. Η γιαγιά της είχε παντρευτεί τον Ρόνι Σκοτ. Ο αδελφός της, Άλεξ, είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος από αυτήν. Ο Μίτσελ συνήθιζε να τραγουδάει συχνά τραγούδια του Φρανκ Σινάτρα στη μικρή Έιμι, η οποία επίσης υιοθέτησε αυτή τη συνήθεια, σε σημείο που οι καθηγητές της ήταν αδύνατο να την κρατήσουν ήσυχη στην τάξη. Οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν εννέα ετών.
2002–2005: Ξεκίνημα καριέρας και το Frank
Μετά την ασχολία της με την κιθάρα του αδερφού της, η Γουάινχαουζ απέκτησε την πρώτη της κιθάρα όταν ήταν δεκατριών, και άρχισε να γράφει μουσική ένα χρόνο μετά. Σύντομα ξεκίνησε να εργάζεται, όπως για παράδειγμα ως δημοσιογράφος για την World Entertainment News Network, καθώς και επαγγελματικά ως τραγουδίστρια σε ένα συγκρότημα τζαζ. Ο περιστασιακός σύντροφός της και τραγουδιστής της σόουλ, Τάιλερ Τζέιμς, έστειλε ένα δοκιμαστικό της Γουάινχαουζ σε έναν ειδικό για νέα ταλέντα. Η Γουάινχαουζ υπέγραψε στην δισκογραφική εταιρεία του Σάιμον Φούλερ το 2002. Ενώ η δισκογραφική εταιρεία σχημάτιζε το προφίλ της Γουάινχαουζ, η Γουάινχαουζ έκρυβε ένα μυστικό. Ο μελλοντικός της ατζέντης της δισκογραφικής Ιsland/Universal, Ντάρκους Μπιζ, την άκουσε τυχαία όταν ο διευθυντής της δισκογραφικής The Lewinson Brothers του έδειξε μερικές παραγωγές πελατών του στις οποίες η Γουάινχαουζ εμφανιζόταν ως ερμηνεύτρια. Όταν τον ρώτησε ποιος ήταν ο ατζέντης της, είπε ότι δεν επιτρεπόταν να πει. Έχοντας αποφασίσει ότι ήθελε να γραφτεί στην δική του δισκογραφική εταιρεία, πέρασαν μήνες ρωτώντας τον Μπιζ σχετικά με την άγνωστη ταυτότητα της Γουάινχαουζ. Μέχρι εκείνο τον καιρό η Γουάινχαουζ είχε ηχογραφήσει έναν αριθμό από τραγούδια και υπέγραψε με την δισκογραφική EMI. Μέσα από τις σχέσεις της με τους εκδότες της απέκτησε επαγγελματική σχέση με τον παραγωγό Σαλαάμ Ρέμι. Ο Μπιζ παρουσίασε την Γουάινχαουζ στον διευθυντή του, Νικ Γκάτφιλντ, και ο διευθυντής της δισκογραφικής Island μοιράστηκε τον ενθουσιασμό του με την υπογραφή του συμβολαίου της Γουάινχαουζ στη δισκογραφική εταιρεία του. Η Γουάινχαουζ υπέγραψε συμβόλαιο στην Island/Universal, με τους εκπροσώπους της ΕΜΙ και της Virgin να έχουν ξεκινήσει ήδη κινήσεις ενδιαφέροντος ως προς το ταλέντο της Γουάινχαουζ. Ο Μπιζ είπε στην HitQuarters, μια παγκόσμια μουσική εκδοτική εταιρεία, ότι ένιωσε τον λόγο πίσω από τον ενθουσιασμό του για μία καλλιτέχνιδα, η οποία ήταν μία τυπική τραγουδίστρια της ποπ μουσικής.
Το άλμπουμ εισήχθη στα ψηλότερα επίπεδα των βρετανικών τσαρτ, όταν προτάθηκε για Βραβεία Brit στις κατηγορίες Βρετανίδα Σόλο Καλλιτέχνις και Καλύτερο Αστικό Έργο. Συνέχισε για να πετύχει πλατινένιες πωλήσεις. Αργότερα το 2004, κέρδισε το βραβείο Άιβορ Νοβέλο στην κατηγορία Καλύτερο Εναλλακτικό Τραγούδι, παράλληλα με τον Σαλαάμ Ρέμι, για τη συμβολή της στο πρώτο της σινγκλ, Stronger Than Me. Toν ίδιο χρόνο, τραγούδησε στο Φεστιβάλ του Γκλάστονμπερι, τo V Festival, στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Τζαζ του Μόντρεαλ (7 Ιουλίου 2004, στο κλαμπ Soda) και στη σκηνή Jazzworld. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, η Γουάινχαουζ σχολίασε ότι ήταν "μόνο 80 τοις εκατό πίσω από δημιουργία του άλμπουμ", λόγω διαφωνίας στην ένταξη κάποιων τραγουδιών από την δισκογραφική της εταιρεία. Επιπρόσθετα σινγκλς από το άλμπουμ είναι τα Take The Box, In My Bed/You Sent Me Flying και το F*ck me Pumps/Help Yourself.
2006–2008: Back to Black και διεθνής επιτυχία
Το Μάιο του 2007 κέρδισε το ίδιο βραβείο, με το κομμάτι Rehab από τη δισκογραφική της δουλειά του 2006, Back to Black. Στις 14 Φεβρουαρίου 2007 κέρδισε ένα Βραβείο Brit στην κατηγορία της καλύτερης γυναίκας καλλιτέχνιδας.
Τον Αύγουστο του 2007 η τραγουδίστρια κατέρρευσε ύστερα από υπερβολική δόση ηρωίνης και χρειάστηκε ένεση αδρεναλίνης αλλά και πλύση στομάχου. Τις επόμενες μέρες τις πέρασε σε κεντρικό ξενοδοχείο του Λονδίνου ενώ αναγκάστηκε να αναβάλει την εμφάνισή της στο Όσλο. Η Γουάινχαουζ αντιμετώπιζε προβλήματα βουλιμίας και εκτός από τα ναρκωτικά ήταν εθισμένη και στο αλκοόλ. Την άρνησή της να ενταχθεί σε κέντρο απεξάρτησης την κατέγραψε στο τραγούδι Rehab, το οποίο έγινε επιτυχία και βραβεύτηκε.
Από τη στιγμή της κυκλοφορίας του μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007, το Back to Black πούλησε 1.500.000 αντίτυπα στη Βρετανία και ανακοινώθηκε ως το πιο εμπορικό άλμπουμ της χρονιάς.
Τον Φεβρουάριο του 2008 η Γουάινχαουζ δεν μπόρεσε να παραβρεθεί στην απονομή των Βραβείων Γκράμι, επειδή δεν εξασφάλισε εγκαίρως βίζα για τις ΗΠΑ. Εμφανίστηκε μέσω δορυφορικής σύνδεσης για να τραγουδήσει τις επιτυχίες της You Know I'm No Good και Rehab, και να παραλάβει τα πέντε συνολικά βραβεία που κέρδισε. Τον Μάιο του ίδιου έτους, οι στίχοι του τραγουδιού της Love Is a Losing Game αποτέλεσαν μέρος ενός θέματος στις εξετάσεις του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.
Το 2009 η Γουάινχαουζ ίδρυσε την δική της δισκογραφική εταιρεία με τίτλο Lioness Records. Υποστήριζε ότι είχε επηρεαστεί από την Motown Records του Μπέρι Γκόρντι και την 2'Tone του συγκροτήματος The Specials, για να την δημιουργήσει. Τον Μάρτιο του 2009 απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον της για βιαιοπραγία σε βάρος μιας γυναίκας, στη διάρκεια ενός φιλανθρωπικού χορού στο Λονδίνο, τον Σεπτέμβριο του 2008.
Η Γουάινχαουζ επρόκειτο να τραγουδήσει ζωντανά στις 22 Ιουνίου του 2011, για πρώτη φορά στην Αθήνα, στα πλαίσια του Ejekt Festival, αλλά ακύρωσε αυτή και τις υπόλοιπες δέκα εμφανίσεις της. Η Γουάινχαουζ ζήτησε συγγνώμη από τους θαυμαστές της, καθώς, είπε χαρακτηριστικά, αυτό ήταν το καλύτερο που έπρεπε να κάνει. Επίσης, η Γουάινχαουζ επέστρεψε πίσω στο κοινό την αμοιβή της για την εμφάνισή της στις 18 Ιουνίου στο Βελιγράδι.
Τελευταία έργα
Στις 9 Νοεμβρίου 2010, η Γουάινχαουζ σε συνεργασία με τον Κουίνσι Τζόουνς, κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ από το 2008. Το σινγκλ ήταν η επανεκτέλεση του τραγουδιού It's My Party της Λέσλι Γκορ. Το κομμάτι είχε ερμηνευτεί από την Λέσλι Γκορ το 1963. Το σινγκλ περιέχεται στον δίσκο Q: Soul Bossa Nostra, ο οποίος περιέχει διάφορες επανεκτελέσεις τραγουδιών.
Ο Αμερικανός τραγουδιστής Τόνι Μπένετ επέλεξε την Γουάινχαουζ και διάφορους άλλους καλλιτέχνες να κάνουν ντουέτο με τον ίδιο για το απερχόμενο άλμπουμ του Tony Bennett: Duets ΙΙ, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2011. Το πρώτο σινγκλ από το άλμπουμ είναι το Body & Soul και κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου του 2011. Τα έσοδα από τις πωλήσεις του σινγκλ στάλθηκαν στο Ίδρυμα Γουάινχαουζ Γουάινχαουζ για την ενίσχυσή του.
Εικόνα και επιρροές
Η Γουάινχαουζ είχε μεγάλη αγάπη για τα κοριτσίστικα συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960. Ο κομμωτής της, Άλεξ Φόντεν, είναι υπεύθυνος για το άμεσα αναγνωρίσιμο χτένισμά της τύπου "σφηκοφωλιά" (beehive), ενώ το "γατίσιο" (cat eye) μακιγιάζ τύπου Κλεοπάτρα εμπνεύστηκε η ίδια από το συγκρότημα The Ronettes. Μετά το θάνατό της, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας New York Times, Γκάι Τρέμπεϊ, συζήτησε την ποικιλία στις επιρροές του ύφους της Γουάινχαουζ. Μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι "ο κομψός σύζυγός της, Μπλέικ Φίλντερ-Σίβιλ, μπορεί να έχει επηρεάσει το στιλ της".
Θάνατος
Μετά την ανακοίνωση του θανάτου της, εμφανίστηκαν στην περιοχή τα μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι καθώς τα πλήθη συνέρρεαν στην γειτονιά της Γουάινχαουζ για να αποδώσουν φόρο τιμής. Οι πραγματογνώμονες μπήκαν στο σπίτι της Γουάινχαουζ και αμέσως μετά η αστυνομία έκλεισε τον δρόμο. Εντόπισαν ένα μικρό και δυο μεγάλα μπουκάλια βότκας στο δωμάτιό της. Μετά τον θάνατό της, η τραγουδίστρια έσπασε το δεύτερο ρεκόρ της και μπήκε στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες για τα περισσότερα τραγούδια γυναίκας καλλιτέχνη τα οποία εμφανίστηκαν ταυτόχρονα στα τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου (8 τραγούδια).
Η νεκροψία της Γουάινχαους έγινε στις 25 Ιουλίου του 2011 με τα αποτελέσματά της να είναι ατελή και να μην μπορεί να εντοπιστεί το αίτιο του θανάτου της. Στις 26 Οκτωβρίου του 2011, η νέα ιατροδικαστική έρευνα έδειξε ότι η Γουάινχαουζ πέθανε από δηλητηρίαση λόγω υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ. Σύμφωνα με αυτήν, η περιεκτικότητα του αλκοόλ που βρέθηκε στο αίμα της Γουάνχαουζ ήταν 416 mg ανά 100 ml (0,416%) κατά τον χρόνο του θανάτου της, πέντε φορές περισσότερη από το νόμιμο όριο κατανάλωσης αλκοόλ. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, «Οι συνέπειες αυτών των δυνητικά θανατηφόρων επιπέδων αποτέλεσαν την αιτία του αιφνίδιου θανάτου της».