cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος
Βιογραφικό
Στην ηλικία των 20 ετών, ο Αρμενόπουλος επικεντρώθηκε αποκλειστικά στον τομέα της νομολογίας, υπό τον νομολόγο Σίμωνα Ατταλειάτη, δισέγγονο του Μιχαήλ Ατταλειάτη, σημαντικού νομολόγου και ιστορικού του 11 αιώνα. Διακρινόταν από εξαιρετική και δραστήρια ευφυΐα του, και αναφέρεται πως σύντομα κατείχε όλο το εύρος των επιστημών, ενώ μόλις είχε φτάσει στην ηλικία των 28 ετών όταν και απέκτησε το αξίωμα του αντικήνσορα (νομοδιδάσκαλος), το οποίο συνήθως οι αυτοκράτορες απένειμαν σε αυτούς που διέθεταν πολυετή υπηρεσία ως νομομαθείς και δικηγόροι. Όταν έφτασε τα 30, διορίστηκε δικαστής του ανωτάτου δικαστηρίου (judex Dromi).
Σύντομα προσκλήθηκε να γίνει μέλος της αυτοκρατορικής αυλής του Ιωάννη ΣΤ´ Καντακουζηνού, και αν και ήταν ο νεότερος από τους υπόλοιπους συμβούλους, του αποδόθηκαν ιδιαίτερες τιμές. Εκτέλεσε τα καθήκοντα του με τόση επιμέλεια και αρετή, ώστε μετά την εκθρόνιση του Καντακουζηνού το 1355, διατήρησε τα προνόμια του και υπό τον νέο αυτοκράτορα, Ιωάννη Ε´ Παλαιολόγο. Απέκτησε τη θέση του κουροπαλάτη διαδεχόμενος τον πατέρα του μετά τον θάνατο του, και επίσης απέκτησε τον τίτλο του σεβαστού. Λίγο αργότερα έγινε έπαρχος της Θεσσαλονίκης -δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας- και νομοφύλαξ. Έχοντας πλέον συγκεντρώσει πλήθος διακρίσεων και πλούτο-καθώς και η σύζυγος του, γόνος της οικογένειας των Βρυέννιων, διέθετε επίσης μεγάλη περιουσία-αφιερώθηκε εντατικά στην ερμηνεία του νόμου.
Κατά το 40ό έτος της ζωής του, ο Αρμενόπουλος έστρεψε την προσοχή του προς το εκκλησιαστικό δίκαιο. Κατά τη δραστηριότητα του αυτή απέκτησε και τη μεγαλύτερη φήμη του. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1380, ή σύμφωνα με άλλες πιο συγκεκριμένες μαρτυρίες την 1η Μαρτίου του 1383 (Ιουλιανό ημερολόγιο).
Οι σύγχρονες πηγές αναφέρουν πως έως το 1345 κατείχε το αξίωμα του δικαστικού αξίωμα του σεβαστού στη Θεσσαλονίκη, και έως το 1349 απέκτησε και αυτό του νομοφύλακα. Από το 1359 κατείχε και το αξίωμα του καθολικού κριτή. Επίσης ο Αρμενόπουλος φέρεται να ήταν φίλος του πατριάρχη Φιλόθεου Κόκκινου.
Χρονολόγηση
Η εποχή που έζησε ο Αρμενόπουλος αρχικά υποτέθηκε από τους λογίους της Αναγέννησης (Selden, Suarez, Jacques Godefroi, Freher) πως ήταν ο 12ος αιώνας. Η αιτία ήταν πως ο Αρμενόπουλος στα διασωζόμενα κείμενά του δεν αναφέρθηκε σε κανένα αυτοκράτορα μετά τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό (β. 1143 - 1180), και πως στην πραγματεία του Περὶ αἱρέσεων περιγράφει τους Βογομίλους ως σέχτα οι οποίοι είχαν εμφανιστεί λίγο καιρό πριν την εποχή που έζησε. Είναι γνωστό πλέον όμως ότι αυτοί εμφανίστηκαν την εποχή του Αλέξιου Α´ Κομνηνού (11ος αιώνας), αλλά δεν είναι κατανοητό γιατί ο Αρμενόπουλος διατύπωσε την χρονολογική εκτίμηση του αυτή, με συνέπεια και η χρονολόγηση του ίδιου του Αρμενόπουλου να παρερμηνευτεί από τους πρώτους μελετητές του έργου του.
Κριτική πηγών
Ο λεξικογράφος Γουίλιαμ Σμιθ του 19ου αιώνα παραθέτει αναλυτικά τις πηγές και γραφόμενα του Κομνηνού Παπαδόπουλου αλλά τις θεωρεί κατηγορηματικά ως αναξιόπιστες (1844, Dictionary of Greek and Roman Mythology), καθώς ο τίτλος του αντικήνσορα "δεν ταιριάζει με την εποχή που έζησε", καθώς και ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού επέζησε μέχρι τον 14ο αιώνα στην αρχική του μορφή, ώστε να είναι στη διάθεση του Αρμενόπουλου, και κρίνει πως δεν είναι πιθανό να είχαν σχολιαστεί από ένα πρακτικό δικαστικό υπάλληλο. Επίσης αναφέρει πως ο Κομνηνός παραπέμπει στο επίσης δικό του έργο Graeciae Sa-pientis Testimonium για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το έργο του Αρμενόπουλου, αλλά δεν υπάρχει κάποια αναφορά του έργου αυτού στους καταλόγους και επίσης αναφέρει πως δεν αναφέρεται ποτέ από τον Γιόχαν Άλμπερτ Φαμπρίκιους (Johann Albert Fabricius), σημαντικό Γερμανό ιστορικό και βιβλιογράφο του 17ου αιώνα. κ Οι πληροφορίες και κριτική που παραθέτει ο Σμιθ περιέχονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στα γραφόμενα του Αιμίλιου Χέρτσογ, ο οποίος μερικά χρόνια νωρίτερα συνέταξε μια συγκεκριμένη και λεπτομερή μελέτη στα ελληνικά (1836, Πραγματεία περί του Προχείρου ή της Εξάβιβλου) σχετικά με την Εξάβιβλο όπου και παραθέτει πλήθος βιογραφικών στοιχείων για τον Αρμενόπουλο, και αν και ο ίδιος διατηρεί επιφυλάξεις, αφήνει το ζήτημα στην κρίση των αναγνωστών του με βάση τα στοιχεία που παραθέτει.
Συγγράμματα
Τα γνωστά έργα του είναι τα παρακάτω: Του αποδίδονται επίσης διάφορα άλλα συγγράμματα όπως ένα εγχειρίδιο σχετικά με τη νηστεία της Σαρακοστής και ένα λεξικό κοινών ρημάτων.
Τα γραπτά του Κομνηνού Παπαδόπουλου όμως συνεχίζουν και του αποδίδουν ακόμα περισσότερα συγγράμματα, όπως σχόλια για τα παλαιότερα βυζαντινά νομικά κείμενα όπως τους Πανδέκτες, τον Κώδικα, τις διατάξεις του Ιουστινιανού Α´ και του Λέοντος ΣΤ´ Σοφού, σύγγραμμα σχετικά με το περί της πίστεως μαρτυρίας, κτλ. Τα στοιχεία αυτά θεωρούνται αμφίβολης εγκυρότητας από τις πηγές.
Ξενόγλωσση
Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι
Σοφία Κοκοσαλάκη
Η Σοφία Κοκοσαλάκη (1972, Αθήνα - 14 Οκτωβρίου 2019) ήταν Ελληνίδα σχεδιάστρια ρούχων υψηλής ραπτικής με έδρα το Λονδίνο. μικρογραφία|Φόρεμα της Σοφίας Κοκοσαλάκη. Λονδίνο 2005. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο|315x315εσ]]
Βιογραφικό
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αρχικά, σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αργότερα έγινε δεκτή στο Κεντρικό Κολλέγιο Τεχνών και Διακόσμησης Αγίου Μαρτίνου (Central Saint Martins College of Art and Design) του Λονδίνου από όπου αποφοίτησε το 1998. Ενδιάμεσα είχε συνεργαστεί με το ελληνικό περιοδικό Γυναίκα σε θέματα μόδας ενώ ήδη δημιουργίες της πωλούνταν καταστήματα μόδας της Ελλάδας. Το 1999 παρουσίασε την πρώτη της συλλογή για άντρες και γυναίκες. Το 2002 έλαβε το βραβείο του περιοδικού ELLE, και την ίδια χρονιά της ανατέθηκε ο σχεδιασμός των κοστουμιών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Το 2004 κέρδισε το βραβείο New Generation Designer.
Τα ρούχα της Κοκοσαλάκη χαρακτηρίζονται από το διεθνή κυρίως τύπο ως βαθιά επηρεασμένα από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό σε συνδυασμό με σύγχρονη στοιχεία αλλά ταυτόχρονα διατηρούν ένα διαχρονικό στιλ αντίθετα με τις εφήμερες προσταγές της μόδας. Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι υψηλής ποιότητας υφάσματα και δέρματα, τα οποία συνήθως ράβονται χειρωνακτικά.
Απεβίωσε από καρκίνο στις 14 Οκτωβρίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βρετανοί ελληνικής καταγωγής
Τακίν
Το τακίν (budorcas taxiclor) είναι σπάνιο φυτοφάγο θηλαστικό. Ανήκει στα βοοειδή. Ζει στην Κίνα και τα Ιμαλάια, και είναι δύσκολο να βρεθεί.
Είναι εθνικό ζώον του Μπουτάν. Στο κεφάλι φέρει δυο σχετικά μικρά κερατά. Το σώμα του είναι καλυμμένο με παχιά χρυσαφένια γούνα. Έχει ύψος 97 με 140 cm και μάζα ως 600 kg.
Κατηγορία:Βοοειδή
Αντοχή των υλικών
Η αντοχή των υλικών είναι ο κλάδος της εφαρμοσμένης μηχανικής που μελετά την αντοχή των στερεών υπό ένταση, την κατανομή των τάσεων στα στερεά, τις παραμορφώσεις καθώς και τις σχέσεις τάσεων - παραμορφώσεων.
Ως μέρος της αντοχής των υλικών θεωρούνται η αντοχή σε εφελκυσμό, σε θλίψη, σε κάμψη και σε διάτμηση. Οι μηχανικές αυτές ιδιότητες μελετούνται και σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος αλλά και σε άλλες θερμοκρασίες χαμηλότερες και υψηλότερες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνική μηχανική Κατηγορία:Εδαφομηχανική Κατηγορία:Παραμόρφωση Κατηγορία:Μηχανική στερεών
Ιωάννης Γαλής
Ο Ιωάννης Γαλής ήταν Έλληνας αγωνιστής οπλαρχηγός στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Καταγόταν από τον Φουρνά των Αγράφων. Ήταν αδελφός των επίσης οπλαρχηγών Γεωργίου Γαλή και Κωνσταντίνου Γαλή
Διακρίθηκε δε σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα του 1821. Μετά την ανακήρυξη του Βασιλείου της Ελλάδος, τιμήθηκε από τον Βασιλέα Όθωνα όπου και αποκαταστάθηκε γενόμενος αξιωματικός στη Βασιλική Φάλαγγα λαμβάνοντας κάποια μηνιαία χορηγία.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Φερράρα ντι Μόντε Μπάλντο
Η Φερράρα ντι Μόντε Μπάλντο (ιταλικά: Ferrara di Monte Baldo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
BBC Online
Το BBC Online (BBC Διαδικτυακά, παλαιότερα γνωστό ως BBCi) είναι το όνομα της ιστοσελίδας του BBC. Ο ιστότοπος είναι ο 4ος διασημότερος και δημοφιλής στο Ηνωμένο Βασίλειο και περιλαμβάνει υπηρεσίες, όπως το BBC iPlayer, το BBC News, το BBC Sport, το BBC Καιρός και το CBeebies.
Επιπλέον, η ιστοσελίδα έχει πληροφορίες για τα προγράμματα των τηλεοπτικών και των ραδιοφωνικών σταθμών από το 1994, και επίσημα από το Δεκέμβριο του 1997, όταν ξεκίνησε να λειτουργεί το BBC Online. Η διεύθυνση της ιστοσελίδας είχε καταχωρηθεί από το BBC από το 1991. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ιστορίας της, τα ηλεκτρονικά σχέδια του BBC έχουν υποστεί παρενόχληση από τους εμπορικούς αντιπάλους της, γεγονός που οδήγησε σε διάφορες δημόσιες διαβουλεύσεις και κυβερνητικές αναθεωρήσεις για να διερευνήσουν τους ισχυρισμούς τους ότι η μεγάλη παρουσία και η δημόσια χρηματοδότησή τους στρεβλώνουν την αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η ιστοσελίδα από το ξεκίνημά της, έχει αλλάξει πολλές ονομασίες. Αρχικά, πρωτολειτούργησε ως BBC Online αλλά στη συνέχεια μετονομάστηκε σε BBCi (το οποίο ήταν το εμπορικό σήμα για τις διαδραστικές τηλεοπτικές υπηρεσίες) πριν ονομαστεί στα σημερινά bbc.co.uk και bbc.com. Το 2008 ξαναπήρε την τρέχουσα ονομασία (BBC Online) με την υπηρεσία να χρησιμοποιεί το branding του BBC. Από το 2007, περιέχει πάνω από δύο εκατομμύρια σελίδες.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2010, οι The Times ισχυρίστηκαν ότι ο Μαρκ Τόμσον, τότε γενικός διευθυντής του BBC πρότεινε να μειωθεί κατά 50% η διαδικτυακή διαπάνη, με το προσωπικό και τους προϋπολογισμούς του οργανισμού να μειώνονται κατά 25% με τους αντιπάλους να καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο.
Στις 2 Μαρτίου του 2010, το BBC ανέφερε ότι θα μειώσει εκ νέου τις δαπάνες της ιστοσελίδας κατά 25% και θα κλείσει το BBC Radio 6 Music και το Asian Network. Ωστόσο, στις 24 Ιανουαρίου 2011, ανακοινώθηκαν οι περικοπές κατά 25% αφήνοντας έλλειμμα ύψους 34 εκατομμυρίων λιρών, με αποτέλεσμα το κλείσιμο των υπηρεσιών BBC Switch και Blast, 6-0-6 και την πώληση του ιστοτόπου h2g2 ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Ντάγκλας Άνταμς.
260px|right|thumb|Το πρωτοσέλιδο της ιστοσελίδας του BBC
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Ιστότοποι
Κόνγκσμπεργκ
Το Κόνγκσμπεργκ (νορβηγικά: Kongsberg) είναι πόλη και δήμος της περιφέρειας Βίκεν της Νορβηγίας. Το 2011 είχε πληθυσμό 25090 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Νουμενταλσλόγκεν στην είσοδο της κοιλάδας Νούμενταλ. Ο δήμος ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1838 και οι αγροτικοί δήμοι Ίτρε Σάντσβερ και Έβρε Σάντσβερ συγχωνεύθηκαν με τον δήμο Κόνγκσμπεργκ την 1η Ιανουαρίου 1964.
Στην πόλη βρίσκεται το νομισματοκοπείο της χώρας το οποίο κόβει νορβηγικά νομίσματα και επίσης κυκλοφορούντα και συλλεκτικά κέρματα από άλλες χώρες. Το Κόνγκσμπεργκ είναι επίσης η έδρα της μεγάλης βιομηχανίας όπλων της Νορβηγίας Kongsberg Gruppen, πρώην Kongsberg Vaapenfabrikk. Δύο από τα γνωστά προϊόντα της ήταν το Kongsberg Colt και το Kongsberg και το τουφέκι Krag-Jorgensen.
Όνομα
Το όνομα Kongsberg βασίζεται στα εξής δύο συνθετικά : τη γενική πτώση του konge, που σημαίνει "βασιλιάς" (αναφέρεται στον Βασιλιά Χριστιανό Δ΄) και το berg, που σημαίνει "βουνό".
Έμβλημα
Το έμβλημα είναι της νεότερης εποχής και σχεδιάστηκε από τον Χάλβαρντ Τρέτεμπεργκ και καθιερώθηκε στις 25 Αυγούστου 1972. Βασίζεται στην παλιά σφραγίδα της πόλης από το 1689, που περιέχει τον Ρωμαϊκό θεό Ιανό ντυμένο ως αυτοκράτορα (αναπαριστώντας τον βασιλιά), ενώ το ξίφος και ο ζυγός συμβολίζει τη δικαιοσύνη. Το πράσινο χρώμα συμβολίζει τα δάση, το ασημί τα βουνά και τον χρυσό τον πλούτο.
Ιστορία
Το Κόνγκσμπεργκ ιδρύθηκε από τον βασιλιά της Δανίας-Νορβηγίας Χριστιανό Δ΄ ως μεταλλευτική κοινότητα το 1624, μετά την ανακάλυψη αργύρου. Το επόμενο έτος κατασκευάσθηκαν τα μεταλλεία αργύρου και η πόλη του Κόνγκσμπεργκ. Σύμφωνα με επίσημα αρχεία το κοίτασμα αργύρου του Κόνγκσμπεργκ ανακαλύφθηκε από τους βοσκούς Γιάκομπ Γκρόσβολντ και Χέλγκε Βερπ το καλοκαίρι του 1623. Σύμφωνα με τις ενδείξεις της εξόρυξης του αργύρου η ύπαρξη μεγάλης ποσότητας πολύτιμων μετάλλων ήταν ήδη γνωστή. Με την ανάπτυξη της βιομηχανίας εξόρυξης αργύρου η πόλη έγινε το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο της Νορβηγίας πριν από τη βιομηχανική επανάσταση. Στο μέγιστο της ανάπτυξής της η βιομηχανία αυτή και οι σχετικές με αυτή, στις αρχές του 18ου αιώνα συνεισέφεραν το 10% του ΑΕΠ της Δανίας-Νορβηγίας.
Προκειμένου να σναπτυχθούν τα ορυχεία αργύρου του Κόνγκσμπεργκ ο Χριστιανό Δ΄ προσέλαβε Γερμανούς από τα ορυχεία της Σαξονίας και του Χάρτς, καθώς και Γερμανούς από άλλα ορυχεία της Νορβηγίας. Οι Γερμανοί έφεραν τη βασική τεχνογνωσία της εξόρυξης, που ήταν ιδιαίτερα σημαντική κατά τη φάση εκκίνησης των μεταλλείων αργύρου του Κόνγκσμπεργκ.
Τέσσερα χρόνια μετά τη δημιουργία των μεταλλείων αργύρου οι περισσότεροι από τους 1500 εργάτες και υπαλλήλους ήταν ακόμη Γερμανοί. Οι Νορβηγοί μπήκαν σταδιακά στις εργασίες του Κόνγκσμπεργκ, απασχολούμενοι ως επόπτες. Τό 1636 συμμετείχαν στις εργασίες 1370 Γερμανοί και 1600 Νορβηγοί, ενώ το 1648 ήταν 1500 Γερμανοί και 2400 Νορβηγοί.
Το 1681 υιοθετήθηκε επίσημα η πυρίτιδα για τις εξορύξεις.Η εξόρυξη στο ιδιαίτερα σκληρό Ορος Κόνγκσμπεργκ ήταν ενεργοβόρος, έτσι τα μεταλλεία αργύρου κσθ όλη τη λειτουργία τους ανέπτυσσαν την τεχνολογία για να μειώσουν το κόστος παραγωγής. Ενα μεγάλο τεχνητό φράγμα τροφοδοτούσε το ανυψωτικό σύστημα του ορυχείου πριν από την εισαγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας. Το 1624 κατασκευάσθηκε ένας δρόμος από το Χόκσουντ προς το Κόνγκσμπεργκ για να εξυπηρετήσει τα ορυχεία του, ο σημαντικότερος δρόμος που κατασκευάστηκε στη Νορβηγία τον 17ο αιώνα και που το 1665 επεκτάθηκε στο Κρίστιανσαντ και στο Λάρβικ.
Το 1683 η εξορυκτική είχε γίνει η βασική βιομηχανία του κράτους. Η ταχεία ανάπτυξη του Κόνγκσμπεργκ είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση του πληθυσμού στα τέλη του 17ου αιώνα. Το ποσοστό των Νορβηγών στο εργατικό δυναμικό αυξήθηκε αλλά στο επιτελικό προσωπικό του επικρατούσαν οι Γερμανοί. Το Κόνγκσμπεργκ ήταν σχεδόν ένας γερμανικός θύλακας μέσα στη Νορβηγία : επίσημη γλώσσα ήταν μόνο τα Γερμανικά και αργότερα και τα Δανικά. Στο Κόνγκσμπεργκ εφαρμοζόταν επίσης το γερμανικό σύστημα δικαίου. Νομικά αυτό σήμαινε ότι η πόλη δεσμευόταν από ανεξάρτητους κανονισμούς, όπως ο μερικός διαχωρισμός της μεταλλευτικής κοινότητας από τους γενικούς νόμους της χώρας. Οι Γερμανοί εισήγαγαν ένα Knappshaft, που περιελάμβανε δωρεάν ιατρική περίθαλψη, συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, αναρρωτικές άδειες και την αργία του Σαββάτου.
Τα έσοδα από την εξόρυξη του αργύρου παρείχαν σημαντική βοήθεια στα στενά οικονομικά της Δανίας. Η Δανία-Νορβηγία βασίστηκε σε σημαντικό βαθμό στο ασήμι του Κόνγκσμπεργκ για να υποστηρίξει το συνεχιζόμενο πόλεμο εναντίον της Σουηδίας. Τα πολύτιμα μέταλλα γίνονταν όλο και σημαντικότερα για την παραγωγή νομισμάτων της Δανίας-Νορβηγίας. Ως εκ τούτου, για να πλησιάσει στην πηγή των πρώτων υλών, το Βασιλικό Νομισματοκοπείο το 1686 μετακόμισε από το Ακερσους στο Κόνγκσμπεργκ. Κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, το 1716, η πόλη έγινε ο κύριος στόχος της παραμονής του Κάρολου ΙΒ΄ στο Νόρντερχοφ (70 χιλιόμετρα από το Κόνγκσμπεργκ).
Τα μεταλλεία του Κόνγκσμπεργκ ήταν ιδιαίτερα γνωστά για την υψηλή τους καθαρότητα, ενώ περιείχαν ορισμένη ποσότητα χρυσού επίσης υψηλής καθαρότητας και μεγάλη ποσότητσ χαλκού, κοβαλτίου, μολύβδου, ψευδαργύρου και φθορίτη. Από την ανακάλυψη των αργυρομεταλλευμάτων το 1623 μέχρι το τελευταίο έτος λειτουργίας των μεταλλείων το 1957 εξορύχτηκαν περίπου 15.750 τόνοι αργύρου. Ο όγκος εξόρυξης από τα μεταλλεία άρχισε να αυξάνει ουσιαστικά στα τέλη του 17ου αιώνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1769 τα μεταλλεία απασχολούσαν περίπου 4.000 εργαζόμενους. Με 8000 κατοίκους συνολικά η πόλη ήταν η δεύτερη σε πληθυσμό της Νορβηγίας μετά το Μπέργκεν (και έτσι μεγαλύτερη από τη σημερινή πρωτεύουσα Όσλο). Σύμφωνα με την απογραφή του 1749 το Κόνγκσμπεργκ ήταν η πολυπληθέστερη πόλη της Ανατολικής Νορβηγίας. Του παραχωρήθηκε το βασιλικό εμπορικό προνόμιο - που αντιστοιχούσε σε πόλη-αγορά - το 1802. Μετά από αρκετά δύσκολα χρόνια με μειωμένη παραγωγή αργύρου από τα ορυχεία, τον πόλεμο του 1807-14 και μια σοβαρή πυρκαγιά στην πόλη το 1810, οπότε καταστράφηκαν 56 σπίτια στη δυτική πλευρά της, οι εξορύξεις συμπληρώθηκαν από την κυβέρνηση με την ίδρυση μιας βιομηχανίας όπλων το 1814. Το 1835 ο πληθυσμός είχε μειωθεί σε 3540.
Στο Κόνγκσμπεργκ βρίσκεται το Βασιλικο Νορβηγικό Νομισματοκοπείο (Νορβηγικά : Det Norske Myntverket), που κόβει νορβηγικά νομίσματα και επίσης παράγει κυκλοφορούντα και συλλεκτικά κέρματα για άλλες χώρες, όπως το Ισραήλ. Ιδρύθηκε το 1686 και πήρε το σημερινό του όνομά του μετονομαζόμενο από Βασιλικό Νορβηγικό Νομισματοκοπείο (Nορβηγικά : Den Kongelige Mynt) το 2004, μετά την πώλησή του σε ιδιώτες επενδυτές (το Νομισματοκοπείο της Φινλανδίας και η νορβηγική εταιρεία Samlerhuset) το 2003. Στο Κόνγκσμπεργκ βρίσκεται επίσης η ομώνυμη Μεταλλρυτική Σχολή (Kongsberg), που λειτούργησε από το 1757 έως το 1814.
Σε ήρεμους καιρούς η βιομηχσνία όπλων εξελίχθηκε σταδιακά και σε πολλά άλλα είδη δραστηριοτήτων υψηλής τεχνολογίας, που κυριαρχούν τώρα στην απασχόληση της πόλης. Το 1987 ωστόσο το κρατικό εργοστάσιο όπλων της πόλης (Konsberg Vaapenfabrikk) γνώρισε σημαντική οικονομική κρίση καθώς και κατηγορίες για παραβίαση των κανόνων της CoCom για πώληση ευαίσθητης τεχνολογίας στο Σοβιετικό μπλοκ. Μετά από αυτά η εταιρεία χωρίστηκε σε πολλές μικρότερες μονάδες και πωλήθηκε εν μέρει σε ιδιώτες επενδυτές. Σήμερα οι ξεχωριστές εταιρείες ευδοκιμούν ως μια από τις κύριες βιομηχανικές ομάδες υψηλής τεχνολογίας της Νορβηγίας με επίκεντρο την αμυντική κσι ναυτιλιακή εταιρεία Konsberg Gruppen, που είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Οσλο.
Γεωγραφία
Το Κόνγκσμπεργκ βρίσκεται στην είσοδο της κοιλάδας Νούμενταλ, νοτιότερα η κοιλάδα ονομάζεται Λογκεντάλεν.
Οι γειτονικοί δήμοι του Κόνγκσμπεργκ είναι οι Φλέσμπεργκ στα βόρεια, Εβρε Εικερ και Χοφ στα ανατολικά, Λάρνταλ, Σίλγιαν και Σίεν στα νότια και Σάουχεραντ και Νότοντεν στα δυτικά. Από αυτούς οι δύο πρώτοι ανήκουν στην περιφέρεια Μπούσκερουντ όπως το Κόνγκσμπεργκ, ενώ το Χοφ και το Λάρνταλ ανήκουν στη Βέστφολντ και οι άλλοι στην Τέλεμαρκ. Η πόλη διαρρέεται από τον ποταμό Νουμενταλσλόγκεν, που σχηματίζει τρεις καταρράκτες μέσα στην ίδια την πόλη.
Μεταφορές
Οι κύριοι αυτοκινητόδρομοι είναι ο Ε134, που διασχίζει το Κόνγκσμπεργκ από ανατολάς προς δυσμάς (και συνδέεται με τον Ε18 στο Όσλο) και η εθνική οδός 40 (Riksvei 40) από βορά προς νότο. Η Γραμμή Σέρλαντ σταματά στον σιδηροδρομικό σταθμό του Κόνγκσμπεργκ, όπου συνδέεται με τοπικές και περιφερειακές λεωφορειακές γραμμές.
Πολιτισμός
Με την αύξηση πληθυσμού κατά τη διάρκεισ της εξόρυξης αργύρου στα μέσα του 18ου αιώνα προέκυψε η ανάγκη για μια νέα εκκλησία, που μετά από κατασκευή 21 ετών εγκαινιάστηκε το 1761. Εχει λιτό εξωτερικό με κόκκινα τούβλα, αλλά πλούσια διακοσμημένο μπαρόκ εσωτερικό με μοναδικούς πολυέλαιους κατασκευασμένους στην Υαλουργία Nostetangen στο γειτονικό Χόκσουντ. Η εκκλησία του Κόνγκσμπεργκ παραμένει μια από τις μεγαλύτερες της Νορβηγίας με χωρητικότητα 2400 ατόμων.
Το αυθεντικό όργανο, έργο του διάσημου Γερμανού κατασκευαστή οργάνων Γκότφριντ Χάινριχ Γκλόγκεν το 1760-65, επισκευάσθηκε πλήρως από το Γιούργκεν Αρεντ το 1999-2000 και επαναλειτούργησε σε μεγάλη εκδήλωση τον Ιανουάριο το 2001. Με τους 42 αυλούς του είναι το μεγαλύτερο μπαρόκ όργανο στη Σκανδιναβία. Στα τέλη Ιανουαρίου κάθε έτους το Φεστιβάλ Μουσικής Γκλόγκερ προσελκύει πλέον πλήθος εκλεκτούς καλλιτέχνες και λάτρεις της μουσικής από όλο τον κόσμο.
Από το 1964 το Κόνγκσμπεργκ φιλοξενεί το ετήσιο ομώνυμο διεθνές φρστιβσλ τζαζ. Με μεγάλες χορηγίες από την τοπική βιομηχανία εξέχοντες διεθνείς καλλιτέχνες, όπως ο Μπι Μπι Κινγκ, η Νταϊάνα Κραλ, ο Ορνετ Κόλμαν, ο Τζόσουα Ρέντμαν και ο Τζον Σκόφιλντ, έχουν παίξει στο φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια.
Αθλητισμός
Η πόλη είναι γνωστή για τους πολλούς σημαντικούς άλτες με σκι. Ο Μπίργκερ Ρουντ και οι δύο αδελφοί του, καθώς και πολλοί άλλοι από την πόλη, όπως ο Πέτερ Χούγκστεντ, κέρδισαν αρκετά μετάλλια σε Χειμερινούς Ολυμπισκούς Αγώνες και άλλα διεθνή πρωταθλήματα τις δεκαετίες του 1930 κσι του 1940. Η πρώτη τεχνική άλματος με σκι, η Κόνγκσμπεργκερ, αναπτύχθηκε στην πόλη από τους Γιάκομπ Τούλιν Ταμς και Σίγκμουντ Ρουντ και ήταν η δημοφιλέστερη τεχνική άλματος με σκι από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 ως τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Τα μετάλλια και ο εξοπλισμός τους εκτίθενται στο Μουσείο Σκι του Κόνγκσμπεργκ (Kongsberg Skimuseum), που συστεγάζεται με το Νορβηγικό Μεταλλευτικό Μουσείο (Norsk Bergverksmuseum) στο κέντρο της πόλης. Ο εφευρέτης του σύγχρονου ski binding ο Νορβηγοαμερικανός σκιέρ και ολυμπιακός προπονητής του σκι Χγιάλμαρ Χβαμ γεννήθηκε στο Κόνγκσμπεργκ το 1902. Σύγχρονοι αθλητές χειμερινών σπορ στην περιοχή του Κόνγκσμπεργκ είναι οι Στίνε Μπρουν Κγέλντας, Σίλγε Νόρενταλ και Χάλβορ Λουν στο σνόουμπορντ, ο σπρίντερ σκι αντοχής Μπέρε Νες από το χωριό Εφτελετ και ο άλτης με σκι Σίγκουρντ Πέτερσεν από τον γειτονικό δήμο Ρόλαγκ (60 χλμ. βόρεια του Κόνγκσμπεργκ). Ενα μεγάλο χιονοδρομικό κέντρο για αλπικό σκι και σνόουμπορντ με αρκετά σκι λιφτ και υψομετρική διαφορά 320 μέτρα τέθηκε σε λειτουργία το 1965 και επεκτείνεται σταδιακά. Το Κόνγκσμπεργκ φιλοξένησε τα αγωνίσματα του σκι αντοχής του Εθνικού πρωταθλήματος Βορινού σκι του 2006. Ο αθλητικός σύλλογος που τα διοργάνωσε ήταν ο IL Scrim κσι οι πίστες του σκι βρίσκονται στο Χεισταντμόεν, πρώην στρατόπεδο.
Ή ομάδα μπάσκετ Kongsberg Miners (Μεταλλωρύχοι του Κόνγκσμπεργκ) θεωρείται μία από τις καλύτερες της χώρας.
Στο Κόνγκσμπεργκ πραγματοποιήθηκε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Orienteering του 1978.
Οι κορώνες στο Χόβετ
Το αξιοθέατο αυτό (Kronene i Håvet) είναι ένα σημείο, όπου, στην πλαγιά του βουνού που υψώνεται πάνω από το Κόνγκσμπεργκ, έχουν σκαλιστεί μονογράμματα Νορβηγών βασιλέων, σε ανάμνηση των επισκέψεών τους στην πόλη. Τον Ιούνιο του 1704 ο Φρειδερίκος Δ' επισκέφθηκε το Κόνγκσμπεργκ και ξεκίνησε μια παράδοση που συνεχίζεται ακόμη. Ο Βασιλιάς Φρειδερίκος φρόντισε επίσης για την αποτύπωση μονογραμμάτων επισκέψεων προηγούμενων μοναρχών.
Το πρώτο μονόγραμμα είναι του Χριστιανού Δ', που ίδρυσε το Κόνγκσμπεργκ το 1624 στη θέση των τότε ανακαλυφθέντων αποθεμάτων αργύρου. Την επίσκεψή του ακολούθησαν εκείνες του Φρειδερίκου Γ΄ (1648), του Χριστισνού Ε΄ (1685), του Χριστιανού ΣΤ΄ και της βασίλισσάς του Σοφίας Μαγδαληνής (1733), του Φρειδερίκου Ε΄ (1749), του Οσκαρ Α΄ (1845), του Οσκαρ Β΄ (1890), του Χάακον Ζ΄ (1908), του Ολαφ Ε΄ (1962) και τελευταίου του Χάραλντ Ε΄ (1995).
Λέγκχορν
Η Λέγκχορν (UK /lɛˈɡɔrn/, /lɨˈɡɔːn/ ή US /ˈlɛɡərn/, ιταλικά: Λιβόρνο (Livorno) ή Λιβορνέζε (Livornese)), είναι μια φυλή οικιακών ορνίθων με καταγωγή την Τοσκάνη, στην κεντρική Ιταλία. Τα πουλιά αρχικά εξήχθησαν το 1828, στη Βόρεια Αμερική από το λιμάνι της πόλης του Λιβόρνο, στη δυτική ακτή της Τοσκάνης. Αρχικά ονομαζόταν «Ιταλικές» (ενν. όρνιθες), αλλά από το 1865 η φυλή είναι γνωστή ως «Λέγκχορν», παραδοσιακά «αγγλοποιημένος» όρος για το «Λιβόρνο». Η φυλή εισήχθη για πρώτη φορά στη Βρετανία από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1870. Οι λευκές Λέγκχορν χρησιμοποιούνται σε πολλές χώρες του κόσμου, συνήθως ως ωοτόκες κότες. Άλλες ποικιλίες της Λέγκχορν είναι λιγότερο συχνές.
Ιστορία
Η προέλευση της Λέγκχορν δεν είναι σαφής, αλλά φαίνεται να προέρχεται από ελαφριές φυλές με καταγωγή την αγροτική Τοσκάνη. Το όνομα προέρχεται από το Λέγκχορν, την παραδοσιακή αγγλοποίηση του Λιβόρνο, του λιμένα της Τοσκάνης από τα οποία τα πρώτα πτηνά είχαν εξαχθεί προς τη Βόρεια Αμερική. Η ημερομηνία των πρώτων εξαγωγών, αναφέρεται ποικιλοτρόπως, ως το 1828, "περί το 1830" και το 1852. Αρχικά ονομαζόταν «Ιταλικές», αλλά το 1865, αναφέρθηκαν για πρώτη φορά ως "λέγκχορν" στο Γούστερ (Μασαχουσέτη) (Worcester, Massachusetts).
Η φυλή εισήχθη για πρώτη φορά στη Βρετανία από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1870 και από εκεί, επανεξήχθει στην Ιταλία. Οι λευκές Λέγκχορν που είχαν κερδίσει το πρώτο βραβείο στο 1868 σε σόου στη Νέα Υόρκη εισήχθησαν στη Μεγάλη Βρετανία το 1870 και καφέ Λέγκχορν από το 1872. Οι ράτσα Πάιλ Λέγκχορν (Pyle Leghorns) πρωτοεκτράφηκε στη Βρετανία, τη δεκαετία του 1880, οι χρυσές και αργυρόχρωμες νησσοπτέρυγες δημιουργήθηκαν εκεί μερικά χρόνια αργότερα, από διασταυρώσεις με την Ιαπωνική Φοίνιξ (Japanese Phoenix) ή την Γιοκοχάμα (Yokohama (chicken). Οι κιτρινο-μπέζ Λέγκχορν εθεάθησαν για πρώτη φορά στη Δανία το 1885 και στην Αγγλία το 1888.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|250px|Λευκή Λέγκχορν όρνιθα. Στην Ιταλία, όπου είναι πρόσφατα το Πρότυπο Αναπαραγωγής της φυλής Λέγκχορν, αναγνωρίζονται δέκα ποικιλίες χρώματος. Υπάρχει ξεχωριστός Ιταλικός Κώδικας για τη γερμανική ποικιλία Λέγκχορν, η Ιταλιάνα (Italiana) (γερμανικά: Italiener). Η Fédération française des volailles (η γαλλική ομοσπονδία των πουλερικών) χωρίζει τη φυλή σε τέσσερις τύπους: την αμερικανική λευκή, την αγγλική λευκή, την παλαιού τύπου (χρυσή-σωμόν) και τη σύγχρονου τύπου, για τις οποίες απαριθμούνται 17 παραλλαγές χρώματος στα πλήρους/κανονικού μεγέθους πουλιά και 14 για τα μικρού μεγέθους-μινιατούρες (bantams). Επίσης, αναγνωρίζει την Κρημ-Λέγκμπαρ (Cream Legbar). η οποία ανήκει στις λεγόμενες ποικιλίες αυτόματου προσδιορισμού φύλου (autosexing). Τόσο η Αμερικανική Ένωση Πτηνοτροφίας (American Poultry Association (APA)), όσο και η Αμερικανική Ένωση Παραγωγής Μικρόσωμων Ορνίθων (American Bantam Association (ABA)) αναγνωρίζουν μια σειρά από Λέγκχορν, συμπεριλαμβανομένων των ποικιλιών λευκής, κόκκινης, κόκκινης με τη μαύρη-ουρά, ανοιχτής καφέ, σκούρας καφέ, μαύρης, κιτρινο-μπέζ, Κολομβιανής, κιτρινο-μπέζ Κολομβιανής, ραβδωτής και αργυρόχρωμης. Στη Βρετανία, η Λέσχη Λέγκχορν, αναγνωρίζει 18 χρώματα: χρυσή νησσοπτέρυγη, αργυρόχρωμη νησσοπτέρυγη, με το χρώμα πέρδικας, καφέ, κιτρινο-μπέζ, παρδαλή ασπρόμαυρη (exchequer), Κολομβιανή, πάιλ (pyle), λευκή, μαύρη, μπλε, πιτσιλωτή, με το χρώμα κούκου, μπλε-κόκκινη, με το χρώμα λεβάντας, κόκκινη, με ραβδωτή ουρά (crele) και κιτρινο-μπέζ Κολομβιανή. Οι περισσότερες Λέγκχορν έχουν μονό λοφίο, αυτές με το ροζ λοφίο επιτρέπονται σε ορισμένες χώρες, αλλά όχι στην Ιταλία. Τα πόδια είναι φωτεινά κίτρινα και οι λοβοί τους λευκοί.
Το Ιταλικό πρότυπο δίνει εύρος βάρους 2,4-2,7 κιλά (5,3 έως 6,0 λίβρες) για τους πετεινούς και 2,0-2,3 κιλά (04,04 - 05,01 λίβρες) για τις πουλάδες. Σύμφωνα με το Βρετανικό πρότυπο, οι πλήρως αναπτυγμένοι πετεινοί Λέγκχορν, ζυγίζουν 3,4 κιλά (7,5 λίβρες), οι πουλάδες 2,5 κιλά, τα πετεινάρια ζυγίζουν 2,7-2,95 κιλά και τα θηλυκά κοτόπουλα 2-2,25 κιλά, για τις Λέγκορν-μινιατούρες το μέγιστο βάρος είναι 1020 γραμμάρια για τους πετεινούς και 910 γραμμάρια για τις πουλάδες.
Τα αυγά είναι λευκά και ζυγίζουν τουλάχιστον 55 γραμμάρια. Το μέγεθος του δαχτυλιδιού είναι 18 χιλιοστά για τους πετεινούς, 16 χιλιοστά για τις πουλάδες.
Μεταχείριση
Οι όρνιθες Λέγκχορν είναι καλές ωοτόκες λευκών αυγών, με μέσο όρο τα 280 αυγά ανά έτος και που ορισμένες φορές φθάνουν τα 300-320. Έχουν καλή αναλογία ποσότητας τροφής / αυγό, χρειάζονται δε περίπου 125 γραμμάρια ζωοτροφών ανά ημέρα. Οι Λέγκχορν, σπανίως εμφανίζουν επιμονή στην επώαση (broodiness) (δηλαδή να κάθονται συνέχεια πάνω στα αυγά και να μη γεννούν νέα), οπότε είναι κατάλληλες για αδιάλειπτη ωοτοκία. Η Λέγκχορν είναι μια ελαφριά φυλή που ωριμάζει γρήγορα και δεν θεωρείται βιώσιμος παραγωγός κρέατος. Οι Λέγκχορν είναι ενεργές και αποτελεσματικές συλλέκτριες. Συνήθως αποφεύγουν την ανθρώπινη επαφή και τείνουν να είναι νευρικές και ιδιότροπες.
Λόγω της μεγάλης παραγωγικότητάς τους σε αυγά, προτιμώνται από τα εργαστήρια για εμβρυϊκές και βιολογικές ορνιθολογικές έρευνες.
Δείτε επίσης
• 3
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές κοτόπουλων Κατηγορία:Φυλές κοτόπουλων με προέλευση την Ιταλία
Γεώργιος Γαλής
Με το όνομα Γεώργιος Γαλής αναφέρονται δύο Έλληνες αγωνιστές οπλαρχηγοί στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι:
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Λίμνη Ιζνίκ
right|thumb|Η λίμνη Ιζνίκ από το διάστημα Η Λίμνη Ιζνίκ ή λίμνη Νίκαιας (τούρκικα: İznik Gölü) είναι λίμνη στην επαρχία Μπούρσας, στην Τουρκία. Καταλαμβάνει έκταση περίπου 32 χλμ μήκος και 10 χλμ πλάτος με μέγιστο βάθος περίπου 80 μ. Με έκταση 298 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι η πέμπτη μεγαλύτερη στη Τουρκία. Η πόλη Ιζνίκ (ιστορικά γνωστή ως Νίκαια Βιθυνίας) κείται στο ανατολικό άκρο της.
Ιστορία
Στην ελληνική μυθολογία, κατά τη διάρκεια του τρωικού πολέμου την περιοχή γύρω από τη λίμνη κατείχαν οι Φρύγες, οι οποίοι έστειλαν στρατεύματα προς βοήθεια του βασιλέα Πριάμου, υπό τους Φόρκυ και Ασκάνιο. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ασκανία λίμνη. Το 1920 η περιοχή ήταν γνωστή για την παραγωγή ρυζιού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιζνίκ
Άνω Μουσιωτίτσα Ιωαννίνων
Η Άνω Μουσιωτίτσα είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 700 μέτρων. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Τόμαρος ή Ολύτσικας, δυτικά του ποταμού Λούρου και απέχει 35 χλμ. νότια από τα Ιωάννινα. Ο οικισμός δημιουργήθηκε από κατοίκους της Κάτω Μουσιωτίτσας, όπου μετακινούσαν τα πρόβατά τους την περίοδο του καλοκαιριού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα όμορά της χωριά: Κάτω Μουσιωτίτσα, Νέα Μουσιωτίτσα και Μεσούρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μουσιωτίτσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 14 κατοίκους
Εξέγερση του Ιακώβου και του Σίμωνα
Η Εξέγερση του Ιακώβου και του Σίμωνα των γιων του Ιούδα του Γαλιλαίου ξέσπασε το 46 όταν έπαρχος της Ιουδαίας ήταν ο Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος.
Ο λιμός της Ιερουσαλήμ
Το έτος 46 έπεσε λιμός στην Ιερουσαλήμ. Η βασίλισσα Ελένη της Αδιαβηνής, που είχε προσχωρήσει στον ιουδαϊσμό ενδιαφέρθηκε για την συμφορά που έπληξε τον πληθυσμό της πόλης. Έτσι έστειλε πλοία στην Αίγυπτο και στην Κύπρο προκειμένου να προμηθευτούν σιτηρά και άλλα τρόφιμα, τα οποία μοίρασε στους φτωχούς και τούς απόρους της Ιερουσαλήμ.
Η εξέγερση των γιων του Ιούδα του Γαλιλαίου
Οι προσπάθειες της βασίλισσας Ελένης απέτυχαν. Η μεγάλη πείνα οδήγησε σε εξέγερση των Ζηλωτών που είχαν ηγέτες τον Ιάκωβο και τον Σίμωνα. Ο Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος κατέστειλε την εξέγερση με αγριότητα σταυρώνοντας 20.000 Ζηλωτές στην Ιουδαία. Ο Ιάκωβος και ο Σίμωνας συνελήφθησαν και είχαν και αυτοί την ίδια τύχη.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαία
Σωτήριος Γαλιάτσος
Ο Σωτήριος Γαλιάτσος ήταν Έλληνας αγωνιστής οπλαρχηγός στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Καταγόταν από το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Ρίου Μπράνκου
Το Ρίο Μπράνκο (πορτογαλικά: Rio Branco, προφορά: [ˈʁiu ˈbɾɐ̃ku], Λευκός Ποταμός) είναι πρωτεύουσα της βραζιλιάνικης πολιτείας Άκρε, στη δυτική Βραζιλία. Το Ρίο Μπράνκο έχει 357.194 κατοίκους (υπολογισμοί 2013), σχεδόν τους μισούς απ'ότι όλη η πολιτεία. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 150 μέτρων, στις όχθες του ποταμού Άκρι, ενός παραποτάμου του Πούρους.
Μια φυτεία καουτσουκόδεντρων δημιουργήθηκε στην περιοχή το 1882 γύρω από την οποία αναπτύχθηκε ένα χωριό. Το χωριό το 1904 μετονομάστηκε σε Ρίο Μπράνκο και έλαβε το καθεστώς δήμου. Μέχρι το 1920, το Ρίο Μπράνκο είχε αναδειχθεί ως η μόνη πρωτεύουσα στην περιοχή. Αναπτύχθηκε χάρις στην έλευση μεταναστών, η οποία ήταν πολύ έντονη τη δεκαετία του 1970, σε βιομηχανικό, εμπορικό και πολιτικό κέντρο.
Η πόλη εξυπηρετείται από το 1999 από διεθνές αεροδρόμιο, το οποίο αντικατέστησε το προηγούμενο που έκλεισε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Λαγόχορτο
Το λαγόχορτο (επιστ. ονομ.: Tragopogon porrifolius – Τραγοπώγων ο πρασόφυλλος) είναι μονοετές, διετές ή πολυετές καλλωπιστικό φυτό το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Συνθέτων. Το φυτό είναι ιθαγενές στην περιοχή της Μεσογείου αλλά έχει εισαχθεί επιτυχημένα και σε άλλες περιοχές. Τα φύλλα και οι ρίζες του είναι εδώδιμες. Αποκαλείται επίσης «γένια του λαγού», «λαγομούστακα», «λαγονούρι», «σκούλος» και «γένια του τράγου».
Περιγραφή
Το φυτό φτάνει σε ύψος μεταξύ 30-120 εκατοστών και οι ρίζες του είναι λευκές, σαρκώδεις και συνήθως διακλαδίζονται, σχηματίζοντας ριζώματα. Έχει ένα κεντρικό βλαστό, ο οποίος είναι συνήθως χωρίς διακλαδώσεις, που περιέχει ελαφρά πικρό, γαλακτώδη χυμό. Τα φύλλα του είναι ανοιχτοπράσινα, στενόμακρα και λογχοειδή, με βαθιά αυλάκωση στο μέσο.
Τα άνθη του έχουν διάμετρο περίπου πέντε εκατοστά και περιβάλλονται από οκτώ πράσινα μακρόστενα βράκτια, τα οποία είναι μακρύτερα από τα πέταλα. Έχουν ελαφρώς μωβ χρώμα. Είναι ερμαφρόδιτα και η επικονίαση γίνεται από έντομα. Τα άνθη είναι χαρακτηριστικά διότι ανοίγουν μόνο τις πρωινές ώρες και κλείνουν μετά το μεσημέρι. Ο καρπός είναι αχαίνιο με μήκος τέσσερα εκατοστά και αυλακωτή επιφάνεια το οποίο φέρει μακριές τρίχες (πάππος).
Χρήσεις
Οι βλαστοί και τα φύλλα του τρώγονται βρασμένα μαζί με άλλα χόρτα ως σαλάτα ή χρησιμοποιούνται σε μείγματα για χορτόπιτες. Η γεύση του είναι ελαφρώς πικρή. Η ρίζα τρώγεται και σκέτη. Χρησιμοποιείται επίσης ως διουρητικό και καθαρτικό. Έγχυμά του χορηγείται σε αρθρίτιδες, ρευματισμούς και παθήσεις του δέρματος. Το φυτό καλλιεργείται στην Ευρώπη από τον 15ο και 16ο αιώνα μέχρι σήμερα για τη ρίζα του, ενώ πιθανόν στην Ελλάδα και στην Ιταλία καλλιεργείται από την αρχαιότητα. Καλλιεργείται επίσης στη Χιλή και την Ινδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετα Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Βρώσιµες ρίζες και κόνδυλοι Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Χόρτα
Σημαία της Κροατίας
thumb|right|201px|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|23px Εθνική σημαία. Λόγος σημαίας: 1:2]] thumb|right|200px|[[Αρχείο:FIAV 000110.svg|23px Πολιτικό και κρατικό έμβλημα. Λόγος: 2:3]] thumb|right|200px|[[Αρχείο:FIAV 000001.svg|23px Ναυτικό έμβλημα . Λόγος : 2:3]] Η σημαία της Κροατίας αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κόκκινου, λευκού και μπλε (τα λεγόμενα πανσλαβικά χρώματα). Όταν η Κροατία ήταν τμήμα της Γιουγκοσλαβίας, η σημαία της ήταν ίδια (τρίχρωμη), με τη διαφορά ότι είχε ένα πεντάκτινο αστέρι ερυθρού χρώματος με κίτρινο περίγραμμα στη θέση του εθνόσημου. Το αστέρι αντικαταστάθηκε από θυρεό το Μάιο του 1990, λίγο μετά τη διεξαγωγή των πρώτων πολυκομματικών εκλογών. Η σύγχρονη σημαία και το εθνόσημο υιοθετήθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου 1990, περίπου 10 μήνες προτού η χώρα ανακηρύξει την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κροατια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κροατίας
Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου
Ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου (αλβανικά: Ushtria Çlirimtare e Kosovës, UÇK, ), αναφερόμενος και ως ΟΥΤΣΕΚΑ, ήταν Αλβανική εθνικιστική στρατιωτική οργάνωση που επιδίωκε την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (ΟΔΓ) και τη Σερβία τη δεκαετία του 1990 για την ανεξάρτησια του Κοσσυφοπέδιου
Οι στρατιωτικοί πρόδρομοι του UÇK ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 με ένοπλη αντίσταση στην προσπάθεια της Σερβικής αστυνομίας να φυλακίσει Αλβανούς ακτιβιστές. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σημειώθηκαν επιθέσεις εναντίον αστυνομικών δυνάμεων και υπαλλήλων μυστικών υπηρεσιών, που κακοποίησαν Αλβανούς πολίτες. Στα μέσα του 1998 ο UÇK είχε πλέον εμπλακεί σε μετωπικές μάχες, αν και υστερούσε τόσο σε αριθμό όσο και και εξοπλισμό. Οι συγκρούσεις κλιμακώθηκαν από το 1997 και μετά εξαιτίας των σφοδρών αντιποίνων του Γιουγκοσλαβικού στρατού στην περιοχή, που είχε ως αποτέλεσμα βία και πληθυσμιακές εκτοπίσεις . Η αιματοχυσία, η εθνοκάθαρση χιλιάδων Αλβανών που τις οδήγησαν σε γειτονικές χώρες και το ενδεχόμενο αυτές να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή προκάλεσαν την παρέμβαση διεθνών οργανισμών, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, το ΝΑΤΟ και διεθνών ΜΚΟ. Το ΝΑΤΟ υποστήριξε τον UÇK και παρενέβη υπέρ αυτού το Μάρτιο του 1999.
Το Σεπτέμβριο του 1999, με τη λήξη των εχθροπραξιών και με μια διεθνή δύναμη στο Κοσσυφοπέδιο, ο UÇK διαλύθηκε επισήμως και χιλιάδες μέλη του εισήλθαν στο Σώμα Προστασίας του Κοσσυφοπεδίου, ένα πολιτικό όργανο προστασίας έκτακτης ανάγκης, που αντικατέστησε τον UÇK και την Αστυνομική δύναμη του Κοσσυφοπεδίου, όπως προβλεπόταν στην Απόφαση 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Ο τερματισμός του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση ομάδων ανταρτών και πολιτικών οργανώσεων από τον UÇK, που συνέχιζαν τις ένοπλες συγκρούσεις στη νότια Σερβία (1999-2001) και τη βορειοδυτική πΓΔΜ (2001), που κατέληξαν σε ειρηνευτικές συνομιλίες και περισσότερα δικαιώματα για τους Αλβανούς. Οι πρώην ηγέτες του UÇK εισήλθαν επίσης στην πολιτική, ορισμένοι από τους οποίους έφτασαν σε ανώτερα αξιώματα.
Ο UÇK έλαβε σημαντική οικονομική βοήθεια από οργανώσεις της Αλβανικής διασποράς. Υπήρξαν ισχυρισμοί ότι χρησιμοποίησε τη ναρκοτρομοκρατία για τη χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων της και αναφορές για βιαιότητες και εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τον UÇK κατά τη διάρκεια και μετά τη σύγκρουση, όπως σφαγές αμάχων, στρατόπεδα εγκλεισμού και καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς. Τον Απρίλιο του 2014 το Κοινοβούλιο του Κοσόβου εξέτασε και ενέκρινε την ίδρυση ειδικού δικαστηρίου για την εκδίκαση υποθέσεων σχετικών με εγκλήματα και άλλες σοβαρές παραβιάσεις, που φέρεται ότι διαπράχθηκαν από μέλη του UÇK το 1999-2000. Ο UÇK θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες ανταρσίες της μεταψυχροπολεμικής εποχής και ως μοντέλο εξέγερσης, με τη γρήγορη επιτυχία του να οφείλεται κυρίως σε μια ασυνήθιστη σύνθεση γεωπολιτικών και λαϊκών συνθηκών.
Ιστορικό
Βασικός πρόδρομος του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου ήταν το Λαϊκό Κίνημα του Κοσσυφοπεδίου (LPK). Αυτή η ομάδα, που υποστήριζε ότι η ελευθερία του Κοσσυφοπεδίου θα μπορούσε να κερδηθεί μόνο με ένοπλο αγώνα, ανάγεται στο 1982 και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του UÇK το 1993. Η άντληση κεφαλαίων άρχισε τη δεκαετία του 1980 στην Ελβετία από Αλβανούς εξόριστους των βιαιοτήτων του 1981 και μετά από αυτές. Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ανακάλεσε την αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου το 1989, επαναφέροντας την περιοχή στο καθεστώς της του 1945, εκδιώκοντας τους Αλβανούς από τη γραφειοκρατία του Κοσσυφοπεδίου και καταπνίγοντας βίαια τις διαμαρτυρίες. Αντιδρώντας οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου ίδρυσαν τη Δημοκρατική Συμμαχία του Κοσσυφοπεδίου (LDK). Με επικεφαλής τον Ιμπραήμ Ρουγκόβα, στόχος της ήταν η ανεξαρτησία από τη Σερβία, αλλά με ειρηνικά μέσα. Για το σκοπό αυτό η LDK δημιούργησε και ανέπτυξε ένα "παράλληλο κράτος" με ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη.
Ο UÇK έκανε το όνομά του δημόσια γνωστό για πρώτη φορά το 1995 και ακολούθησε μια πρώτη δημόσια εμφάνιση  το 1997, όταν ο αριθμός των μελών του ήταν ακόμα μόνο περίπου 200. Επικρίνοντας την πρόοδο που είχε γίνει από το Ρουγκόβα ο UÇK έλαβε ώθηση από τις Συμφωνίες του Ντέιτον του 1995 - που δεν έδωσαν τίποτα στο Κοσσυφοπέδιο και έτσι προκάλεααν μια ευρύτερη απόρριψη των ειρηνικών μεθόδων της LDK και από λεηλατημένα όπλα που εισέρρευσαν στο Κοσσυφοπέδιο μετά την εξέγερση στην Αλβανία του 1997. Κατά το 1997-1998 ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου προσπέρασε την LDK του Ρουγκόβα, γεγονός που φάνηκε ξεκάθαρα όταν ο Χασίμ Θάτσι του UÇK που ηγήθηκε των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου στις διαπραγματεύσεις του Ραμπουγιέ την άνοιξη του 1999, με το Ρουγκόβα ως αναπληρωτή του.
Οι Σερβικές αρχές κατήγγειλαν τον UÇK ως τρομοκρατική οργάνωση και αύξησαν τον αριθμό των δυνάμεων ασφαλείας στην περιοχή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της αξιοπιστίας του εμβρυϊκού UÇK μεταξύ του πληθυσμού των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου. Λίγο πριν ξεκινήσει η στρατιωτική δράση του ΝΑΤΟ η Επιτροπή των ΗΠΑ για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ανέφερε ότι " ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου ... επιδιώκει να 'εκκαθαρίσει' το Κοσσυφοπέδιο από το Σερβικό πληθυσμό του". Το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο του ΝΑΤΟ τόνισε ότι ο UÇK ήταν "ο κύριος υποκινητής της βίας" και ότι είχε "ξεκινήσει αυτό που φαίνεται να είναι μια εκ προθέσεως εκστρατεία πρόκλησης".
Χρηματοδότηση
Ο UÇK έλαβε σημαντική οικονομική βοήθεια από την Αλβανική διασπορά στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκτιμάται ότι τα κεφάλαια αυτά ανήλθαν από 75 εκατομμύρια έως 100 εκατομμύρια δολάρια. Παρόλο που δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο UÇK ενεπλάκη ο ίδιος άμεσα σε τέτοιες δραστηριότητες πριν από τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς του 1999, υπήρξαν ισχυρισμοί ότι έσοδα από διακίνηση ναρκωτικών, δωρεές από Αλβανούς μεγαλέμπορους ναρκωτικών αποτελούσαν σημαντικό μέρος του εισοδήματός του. Όταν το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ κατέταξε τον UÇK ως τρομοκρατική οργάνωση το 1998, επεσήμανε τις σχέσεις του με το εμπόριο ηρωίνης, και ένα ενημερωτικό έγγραφο για το Αμερικανικό Κογκρέσο ανέφερε: «Θα ήταν αμέλεια να απορρίψουμε τους ισχυρισμούς ότι 30 ως 50 τοις εκατό των χρημάτων του UÇK προέρχεται από τα ναρκωτικά ». Το 1999 Δυτικές μυστικές υπηρεσίες εκτιμούσαν ότι πάνω από 250 εκατομμύρια δολάρια από ναρκωτικά είχαν βρει καταλήξει στα ταμεία του UÇK. Μετά τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς οι έμποροι ηρωίνης που συνδέονταν με τον UÇK άρχισσν πάλι να χρησιμοποιούν το Κοσσυφοπέδιο ως σημαντική πηγή εφοδιασμού. Το 2000 εκτιμάται ότι το 80% της προσφοράς ηρωίνης στην Ευρώπη ελεγχόταν από Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου.
Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου
Μεταξύ 5 και 7 Μαρτίου 1998 ο Γιουγκοσλαβικός Στρατός ξεκίνησε μια επιχείρηση στο Πρέκαζ. Η επιχείρηση ακολούθησε μια προηγηθείσα ανταλλαγή πυρών(28 Φεβρουαρίου) κατά την οποία σκοτώθηκαν τέσσερις αστυνομικοί και αρκετοί τραυματίστηκαν. Ο Aντεμ Γιασάρι, ηγέτης του UÇK, δραπέτευσε. Στο Πρέκαζ σκοτώθηκαν 28 μαχητές και 30 πολίτες, οι περισσότεροι της οικογένειας του Γιασάρι. Η Διεθνής Αμνηστία ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο για επιχείρηση εξόντωσης.
Στις 23 Απριλίου 1998 ο Γιουγκοσλαβικός Στρατός (VJ) έστησε ενέδρα στον UÇK κοντά στα σύνορα Αλβανίας-Γιουγκοσλαβίας. Ο UÇK προσπαθούσε να εισάγει λαθραία όπλα και εφόδια στο Κοσσυφοπέδιο. Ο Γιουγκοσλαβικός Στρατός, αν και πολύ κατώτερος αριθμητικά, δεν είχε θύματα, ενώ 19 μαχητές σκοτώθηκαν.
Σύμφωνα με το Ρόναλντ Κέιτ, διευθυντή του τοπικού γραφείου της Αποστολής Επαλήθευσης του Κοσσυφοπεδίου του ΟΑΣΕ:
Ο UÇK δεν κέρδισε καμία μάχη στον πόλεμο.
Στο Κοσσυφοπέδιο
Ο αρχικός πυρήνας του UÇK στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν μια στενά συνδεδεμένη ομάδα διοικητών, αποτελούμενη από αξιωματικούς που ανήκουν σε εφεδρικές, τακτικές και περιφερειακές αμυντικές μονάδες του Γιουγκοσλαβικού Στρατού (JNA). Το 1996 ο UÇK αποτελείτο μόνο από μερικές εκατοντάδες μαχητές. Στο πλαίσιο του ένοπλου αγώνα το 1996-1997 μια έκθεση της CIA σημείωσε ότι ο UÇK μπορούσε να κινητοποιήσει δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές στο Κοσσυφοπέδιο μέσα σε δύο ως τρία χρόνια. Το τέλος του 1998 ο UÇK είχε 17.000 άνδρες. Η θρησκεία δεν έπαιζε ρόλο στον UÇK και ορισμένοι από τους πιο αφοσιωμένους χρηματοδότες και μαχητές προέρχονταν από την Καθολική κοινότητα.
Ξένοι εθελοντές
Αλβανοί στρατολογημένοι από τη γειτονική πΓΔΜ εντάχθηκαν στον UÇK και οι αριθμοί τους κυμαίνονταν από αρκετές δεκάδες μέχρι χιλιάδες. Μετά τον πόλεμο ορισμένοι από αυτούς θεώρησαν ότι η στρατιωτική τους συμμετοχή και η βοήθειά τους στους συντρόφους τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης δεν αναγνωρίστηκε δεόντως στο Κοσσυφοπέδιο.
Ο πρώην εκπρόσωπος του UÇK, Γιακούπ Κρασνίκι, δήλωσε ότι οι εθελοντές προέρχονταν από «τη Σουηδία, το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ». Ισλαμιστές εθελοντές από τη Δυτική Ευρώπη, Αλβανοί, Τούρκοι και Βορειοαφρικανοί, οργανώθηκαν από ισλαμιστές ηγέτες στη Δυτική Ευρώπη συμμάχους με τον Μπιν Λάντεν και τον Ζαουάχρι. Επίσης, 175 μουτζαχεντίν της Υεμένης έφτασαν στις αρχές Μαΐου του 1998.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών της Σερβίας, μέχρι το Σεπτέμβριο του 1998, υπήρχαν 1.000 ξένοι μισθοφόροι από την Αλβανία, τη Σαουδική Αραβία, την Υεμένη, το Αφγανιστάν, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (μουσουλμάνοι) και την Κροατία. Η μονάδα μουτζαχεντίν του Αμπού Μπεκίρ Σιντίκ με 115 μέλη, που έδρασε στη Ντρένιτσα το Μάιο-Ιούνιο του 1998, και δώδεκα από τα μέλη της ήταν Σαουδάραβες και Αιγύπτιοι, σύμφωνα με πληροφορίες χρηματοδοτείτο από ισλαμιστικές οργανώσεις. Η ομάδα διαλύθηκε αργότερα και δεν δημιουργήθηκε μόνιμη παρουσία τζιχαντιστών.
Eπακόλουθα (μετά το 1999)
Μετά τον πόλεμο ο UÇK μετατράπηκε στο Σώμα Προστασίας του Κοσσυφοπεδίου, που συνεργαζόταν με τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ περιπολώντας στην επαρχία. Το 2000 υπήρξαν αναταραχές στην Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα, με νεκρούς ένα Γιουγκοσλάβο αξιωματικό της αστυνομίας και ένα γιατρό και τραυματίες τρεις αξιωματικούς και ένα γιατρό το Φεβρουάριο. Το Μάρτιο η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας διαμαρτυρήθηκε για την κλιμάκωση της βίας στην περιοχή, ισχυριζόμενη ότι αυτό έδειχνε ότι ο UÇK ήταν ακόμα ενεργός. Μεταξύ Απριλίου και Σεπτεμβρίου η ΟΔΓ κατέθεσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ διάφορα στοιχεία σχετικά με βία κατά των Σέρβων και άλλων μη Αλβανών.
Μέλη μη αλβανικών κοινοτήτων, όπως Σέρβοι και Ρομά εγκατέλειψαν το Κοσσυφοπέδιο, μερικοί φοβούμενοι τις επιθέσεις εκδίκησης από ένοπλους και επιστρέψαντες πρόσφυγες και άλλοι πιεζόμενοι να φύγουν από τον UÇK και ένοπλες συμμορίες. Ο Γιουγκοσλαβικός Ερυθρός Σταυρός είχε υπολογίσει συνολικά 30.000 πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισθέντες από το Κοσσυφοπέδιο, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Σέρβοι. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) εκτίμησε τον αριθμό σε 55.000 πρόσφυγες, που είχαν καταφύγει στο Μαυροβούνιο και την Κεντρική Σερβία, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου: «Πάνω από 90 μικτά χωριά στο Κοσσυφοπέδιο έχουν τώρα αδειάσει από Σέρβους κατοίκους και άλλοι Σέρβοι συνεχίζουν να φεύγουν, είτε για να μετακινηθούν σε άλλες τμήματα του Κοσσυφοπεδίου ή για να καταφύγουν στην κεντρική Σερβία. ".
Στο μεταπολεμικό Κοσσυφοπέδιο οι μαχητές του UÇK έχουν τιμηθεί από την εκεί Αλβανική κοινωνία με λογοτεχνικές εκδόσεις, όπως βιογραφίες, ανέγερση μνημείων και εκδηλώσεις μνήμης. Τα κατορθώματα του Αντεμ Γιασάρι έχουν εξυμνηθεί και μυθοποιηθεί από τα πρώην μέλη του KLA από την Αλβανική κοινωνία Κοσσυφοπεδίου. Αρκετά τραγούδια, λογοτεχνικά έργα και μνημεία έχουν αφιερωθεί σε αυτόν και ορισμένοι δρόμοι και κτίρια φέρουν το όνομά του σε όλο το Κοσσυφοπέδιο.
Ανταρσίες στη νότια Σερβία και την πΓΔΜ
Ο Αλί Αχμέτι οργάνωσε τον UÇK των Σκοπίων, που πολέμησε στην Εξέγερση στην πΓΔΜ, από πρώην μαχητές του UCK από το Κοσσυφοπέδιο και την πΓΔΜ, Αλβανούς αντάρτες από το Πρέσεβο, τη Μεντβέντια και το Μπουγιάνοβατς της Σερβίας, νεαρούς Αλβανούς ριζοσπάστες και εθνικιστές από την πΓΔΜ και ξένους μισθοφόρους. Το ακρωνύμιο ήταν το ίδιο με εκείνο του του UÇK στην Αλβανία.
Βετεράνοι του UÇK στην πολιτική
Αρκετοί ηγέτες του UÇK διαδραματίζουν σήμερα σημαντικό ρόλο στην πολιτική του Κοσσυφοπεδίου.
Καταδίκες
Ο Χαϊρεντίν Μπάλα, πρώην δεσμοφύλακας του UCK, καταδικάστηκε στις 30 Νοεμβρίου 2005 σε φυλάκιση 13 ετών για κακομεταχείριση τριών κρατουμένων στο στρατόπεδο εγκλεισμού Λιάπουσνικ, την προσωπική του συμμετοχή στη “διατήρηση και τ επιβολή απάνθρωπων συνθηκών” του στρατοπέδου, βοηθώντας στο βασανισμό ενός κρατουμένου και συμμετέχοντας στη δολοφονία εννέα κρατουμένων από το στρατόπεδο, που οδηγήθηκαν στα Ορη Μπερίσα στις 25 ή 26 Ιουλίου 1998 και δολοφονήθηκαν. Ο Μπάλα άσκησε έφεση που εκκρεμεί.