cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίμος Ιωάννου
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σίμος Ιωάννου γεννήθηκε το 1955 στο Άγιο Λουκά. Απέκτησε πτυχίο ιατρικής από το Ιατρικό Πανεπιστήμιο Semmelweis. Ακολούθως εργάστηκε στο Εθνικό Νοσοκομείο Υγείας και Αθλητισμού της Βουδαπέστης, από όπου απέκτησε τις ειδικότητες του Αθλητιάτρου και του Ορθοπεδικού. Επιπλέον, εργάστηκε στην ιατρική ομάδα της Χόνβεντ Βουδαπέστης, ενώ για δύο χρόνια ήταν Α΄ γιατρός της Εθνικής Ουγγαρίας U21.
Το 1988 επέστρεψε στην Κύπρο και ξεκίνησε να εργάζεται ως ιδιώτης γιατρός στη Λεμεσό.
Είναι νυμφευμένος με τη Σοφία Σωκράτους και έχει 1 υιό και 1 κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος της φοιτητικής ένωσης Ουγγαρίας.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2016 διεκδίκησε το αξίωμα του Δημάρχου Αμμοχώστου. Στηρίχθηκε από το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ και τη Συμμαχία Πολιτών. Δεν κατάφερε να εκλεγεί καθώς ο ανθυποψήφιος του Αλέξης Γαλανός πήρε 23 περισσότερες ψήφους. Το 2019, λόγω του θανάτου του Αλέξη Γαλανού, διεξήχθησαν αναπληρωματικές εκλογές για τον Δήμο Αμμοχώστου με τον Σίμο Ιωάννου να εκλέγεται δήμαρχος. Την υποψηφιότητα του στήριξαν το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ, η Συμμαχία Πολιτών και η ΔΗΠΑ.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Σίμος Ιωάννου διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (2012-2013), καθώς επίσης και αντιπρόεδρος του σωματείου. Για πολλά χρόνια ήταν υπεύθυνος της πετοσφαιρικής ομάδα της Νέας Σαλαμίνας. Επιπλέον, διετέλεσε για 16 χρόνια πρόεδρος του αθλητικού σωματείου Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών (1990-2006), του οποίου από το 2006 αποτελεί επίτιμος πρόεδρος. Επιπρόσθετα, διετέλεσε για 8 χρόνια μέλος της Επιτροπής του Κέντρου Αθλητικών Ερευνών του ΚΟΑ.
Νορβορναδιένιο
Το νορβορναδιένιο (αγγλικά norbornadiene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C7H8. Πιο συγκεκριμένα, είναι ένας δικυκλικός υδρογονάνθρακας. Το νορβορναδιένιο είναι ενδιαφέρον ως συναρμοτής μετάλλων σε σύμπλοκα που είναι χρήσιμα για ομογενείς καταλύσεις. Επιπλέον, έχει μελετηθεί πολύ, εξαιτίας της υψηλής δραστικότητάς του και εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι ένα διένιο με δομικές ιδιότητες τέτοιες ώστε να αποφεύγει τον ισομερισμό θέσης. Ακόμη, το νορβορναδιένιο είναι χρήσιμο ως διενόφιλο σε αντιδράσεις Ντιλς-Άλντερ (Diels-Alder reactions).
Σύνθεση
Το νορβορναδιένιο μπορεί να σχηματιστεί με αντίδραση Ντιλς-Άλντερ ανάμεσα στο 1,3-κυκλοπενταδιένιο και στο αιθίνιο: κέντρο|χωρίς-πλαίσιο
Αντιδράσεις και εφαρμογές
Το νορβορναδιένιο σχηματίζει με φωτοχημική αντίδραση, με την υποβοήθηση ενός ενεργοποιητή όπως η ακετοφαινόνη, τετρακυκλάνιο, που είναι δεσμικό ισομερές (αφού όλα τα άτομα βρίσκονται στην ίδια σχετική θέση και στις δυο ενώσεις και αλλάζει μόνο η δεσμολογία): σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Norbornadiene-quadricyclane_couple.png|κέντρο|μικρογραφία|220x220εσ|Φωτοϊσομερείωση νορβορναδιένιου σε τετρακυκλάνιο και θερμοϊσομερείωση τετρακυκλάνιου σε νορβορναδιένιο. Το ζεύγος νορβορναδιένιου - τετρακυκλάνιου έχει εν δυνάμει ενδιαφέρον ως χημική αποθήκη ηλιακής ενέργειας, καθώς η τελευταία αποθηκεύεται με τη μορφή ενέργειας παραμόρφωσης (που είναι μορφή χημικής ενέργειας) στο σχηματιζόμενο τετρακυκλάνιο, με δυνατότητα ανάκτησης με τη μορφή θερμικής ενέργειας, όταν το τετρακυκλάνιο ξαναμετατρέπεται σε νορβορναδιένιο.
Το νορβορναδιένιο είναι χημικά δραστικό και εμπλέκεται (μεταξύ άλλων) σε αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης. Επίσης, το νορβορναδιένιο είναι πρόδρομη ύλη για τη σύνθεση του αδαμαντάνιου [3]  [3]  και του σουμανένιου, ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως μέσο μεταφοράς αιθινίου, για παράδειγμα στην αντίδραση με την 3,6-δι-(2-πυριδυλοΩς συναρμοτής)-1,2,4,5-τετραζίνη.
Ως συναρμοτής
Το νορβορναδιένιο είναι ένας ευέλικτος συναρμοτής για την οργανομεταλλική χημεία, όπου εξυπηρετεί άλλοτε ως δότης δύο (2) ηλεκτρονίων και άλλοτε ως δότης τεσσάρων (4) ηλεκτρονίων. Είναι ανάλογο με το διμερές οκταδιενίου-χλωριούχου ροδίου [(C8H12RhCl)2], που χρησιμοποιείται ευρύτατα σε ομογενείς καταλύσεις. Χειρόμορφα διένια C2-συμμετρικά διένια που είναι παράγωγα του νορβορναδιενίου έχουν επίσης περιγραφεί.
Ένα παράδειγμα ένωσης συναρμογής με νορβορναδιένιο είναι το τετρακαρβονυλο(νορβορναδιενιο)χρώμιο(0), που είναι χρήσηιμο ως πηγή τετρακαρβονυλοχρωμίου, λόγου χάρη σε αντιδράσεις με συναρμοτές φωσφίνης.
Αναφορές
Κατηγορία:Αλεικυκλικοί υδρογονάνθρακες Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Αλκαδιένια
Γεώργιος Καλός
Ο Γεώργιος Καλός (1949-2018) ήταν Έλληνας πολιτικός και επιστήμονας, βουλευτής και υφυπουργός με τη Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πόρο την 1η Ιανουαρίου 1949 και σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή των Αθηνών. Δίδαξε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και επιστημονικός συνεργάτης της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Πάτρας και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Υπήρξε στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, μέλος της ΟΝΝΕΔ και στη συνέχεια της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος Αττικής, υπηρετώντας από το 1978 ως το 1983.
Εξελέγη βουλευτής Α΄ Πειραιά τον Ιούνιο του 1989 και επανεξελέγη τον Νοέμβριο του 1989, το 1990, το 1996, το 2000 και το 2004.
Το 1991 εξελέγη γραμματέας του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Καραμανλή, από τις 10 Μαρτίου 2004 ως τις 19 Σεπτεμβρίου 2007.
Απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών στις 25 Αυγούστου 2018. Με τη σύζυγό του Κυριακή Λάτση, απέκτησαν δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Λάζλο Ζιλάγκυι (πολιτικός)
Ο Λάζλο Ζιλάγκυι (γεννημένος στις 29 Αυγούστου 1965) είναι Ούγγρος δάσκαλος και πολιτικός, μέλος της Εθνικής Συνέλευσης (MP) με το πολιτικό κόμμα '' Η πολιτική μπορεί να είναι διαφορετική (LMP) από το 2010 έως το 2014.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν ιδρυτικό μέλος του κόμματος LMP από το 2009 έως και το 2013. Εκλέχτηκε στην Εθνική Συνέλευση από τον εθνικό κατάλογο του κόμματος κατά τις ουγγρικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2010. Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Υγείας από τις 14 Μαΐου 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Λουίζα της Γαλλίας (1737-1787)
Η Λουίζα Μαρία της Γαλλίας (15 Ιουλίου 1737 - 23 Δεκεμβρίου 1787) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, το νεώτερο από τα δέκα παιδιά του Λουδοβίκου ΙΕ΄ και της Μαρίας Λεστσύνσκας. Εισήλθε στο μοναστήρι των Καρμελιτών του Αγίου Διονυσίου το 1770 κι έλαβε το όνομα Θηρεσία του Αγίου Αυγουστίνου.
Στο Αββαείο του Φοντεβρώ
Τον Ιούνιο του 1738, οι τέσσερις νεότερες πριγκίπισσες, η Βικτωρία, η Σοφία, η Θηρεσία (η οποία πέθανε στο Φοντεβρώ όταν ήταν οκτώ χρονών) και η Λουίζα, στάλθηκαν για να ανατραφούν στο Αββαείο του Φοντεβρώ, επειδή το κόστος της ανατροφής τους στις Βερσαλλίες με όλα τα δικαιώματα που δικαιούνταν θεωρήθηκε υπερβολικά ακριβό από τον Καρδινάλιο ντε Φλερύ, τον επικεφαλής υπουργό του Λουδοβίκου ΙΕ΄, ιδίως επειδή το νέο κόστος μιας επίσημης κυρίας είχε προστεθεί στα έξοδα αφού ο βασιλιάς αναγνώρισε την αγαπημένη του.
Η περιήγησή τους περιγράφηκε: «''οι πριγκίπισσες, που αναχώρησαν από το βασίλειο με οκτώ άμαξες και με είκοσι βαγόνια με αποσκευές, έφτασαν στο Φοντεβρώ μετά από ένα ταξίδι που διήρκεσε δεκατρείς ημέρες. Η ηγουμένη, έσπευσε να τις ντύσει όλες στα λευκά και κανόνισε να συνοδευτούν από τέσσερα κορίτσια που τραγουδούσαν, επιθυμώντας ότι κατά την άφιξή τους τα βασιλικά παιδιά θα πρέπει να χαιρετιστούν με ελκυστικά πρόσωπα και χρώματα που θα τα ευχαριστούσαν''».
Σύμφωνα με την κυρία Ενριέτ Καμπάν, η Λουίζα και οι αδερφές της είχαν μάλλον μια τραυματική ανατροφή στο Φοντεβρώ και δεν τους δόθηκε μεγάλη παιδεία: "Τα τέσσερα κορίτσια ανατράφηκαν εσώκλειστα σε ένα μοναστήρι μακριά από την Αυλή. Η κυρία Λουίζα με διαβεβαίωσε ότι στην ηλικία των δώδεκα ετών δεν ήξερε ολόκληρο το αλφάβητο και δυσκολευόταν να διαβάσει μέχρι την επιστροφή της στις Βερσαλλίες. Η κυρία Βικτωρία καταλόγισε ορισμένους παροξυσμούς τρόμου, από τους οποίους δεν κατάφερε ποτέ δεν κατάφερε ποτέ να αναρρώσει, στο αίσθημα βίαιου τρόμου που έζησε στο Αββαείο του Φοντεβρώ, όποτε την έστελναν, για να προσευχηθεί μόνη της στο δωμάτιο όπου ήταν κλεισμένες οι αδελφές της. Ένας κηπουρός που ανήκε στην μονή πέθανε τρελός. Η κατοικία του, χωρίς τους τοίχους, ήταν κοντά σε ένα παρεκκλήσι της μονής, όπου οι πριγκίπισσες οδηγήθηκαν για να επαναλάβουν τις προσευχές για τους πεθαμένους. Οι προσευχές τους διακόπηκαν από τις κραυγές του πεθαμένου ανθρώπου".
Η Λουίζα περιγραφόταν σαν ζωντανή, έξυπνη, ομιλητική και υπερήφανη και δεν δίσταζε να νουθετεί το προσωπικό της και να ζητήσει να της φέρονται με σεβασμό λόγω της ιδιότητάς της ως πριγκίπισσα, όπως η απαίτηση να σηκώνονται όρθιοι όσοι βρίσκονται στην υπηρεσία της όταν εισέρχεται στην αίθουσα. Ένα γνωστό ανέκδοτο περιγράφει πώς η Λουίζα μαλώνει μια από τις υπηρέτριές της, οι οποίες κατά την άποψή της δεν ήταν αρκετά ταπεινή, λέγοντας: «Είμαι ή δεν είμαι η κόρη του Βασιλιά σας;» Η γυναίκα απάντησε: «Κι εγώ, κυρία, δεν είμαι η κόρη του Θεού σας;»
Ήδη το 1748, όταν η Λουίζα, ηλικίας έντεκα ετών, ήταν ακόμα στο Φοντεβρώ, οι φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν ότι ο πατέρας της σκόπευε να την παντρέψει με τον πρίγκιπα Κάρολο Εδουάρδο Στουάρτ, υποψήφιο στο θρόνο της Αγγλίας. Η Λουίζα δήλωσε: "Δεν ανησυχώ για το αν είμαι καλή για έναν άντρα, εγώ, που δεν επιθυμώ άλλον από τον Ιησού Χριστό".
Επιστροφή στις Βερσαλλίες
Την άνοιξη του 1748, η Βικτωρία ζήτησε επιτυχώς να επιστρέψει στην Αυλή και τον Νοέμβριο του 1750, η Λουίζα και η Σοφία έφυγαν από το μοναστήρι, σε ηλικία 13 και 16 ετών αντίστοιχα. Παρόλο που η εκπαίδευσή τους είχε παραμεληθεί στο μοναστήρι, μελέτησαν εντατικά ενθαρρυμένες από τον αδελφό τους Λουδοβίκο Φερδινάνδο, με τον οποίο αμέσως σχημάτισαν στενή σχέση: «''Όταν οι πριγκίπισσες, ακόμα πολύ νέες, επέστρεψαν στην Αυλή, απολάμβαναν τη φιλία του αδερφού τους και επωφελήθηκαν από τις συμβουλές του. Αφιερώνονταν με ενθουσιασμό στη μελέτη και εγκατέλειψαν σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους. Κατάφεραν να γράψουν τα γαλλικά σωστά και να αποκτήσουν μια καλή γνώση της ιστορίας. Τα ιταλικά, τα αγγλικά, τα ανώτερα μαθηματικά, οι κατασκευές, γεμίζουν διαδοχικά τις στιγμές αναψυχής τους''».
Η Λουίζα δεν παντρεύτηκε ποτέ κι έγινε μέλος της ομάδας των τεσσάρων ανύπαντρων και νεότερων αδελφών. Ο βασιλιάς έδωσε στην καθεμιά τους ψευδώνυμα: αποκαλούσε την Αδελαΐδα «Logue» (κουρέλι), τη Βικτωρία «Coche» (γουρουνάκι), τη Σοφία «Graille» (πιτσιρίκι) και τη Λουίζα «Chiffie» (σκουπίδι).
Η Αδελαΐδα, η μεγαλύτερη αδελφή της Λουίζας, της Βικτωρίας και της Σοφίας, λέγεται ότι κυριαρχούσε στις αδελφές της και ότι ήταν απασχολημένη με πολιτικές ίντριγκες και εκστρατείες ενάντια στις ερωμένες του πατέρα τους. Ενώ αυτή η υποταγή στην κυριαρχία της μεγαλύτερης αδελφής τους δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα για την ανέμελη Βικτωρία ή τη συγκρατημένη Σοφία, η Λουίζα, η οποία ήταν έξυπνη και ενεργητική, βρήκε αυτή τη θέση πιο δύσκολη, προκαλώντας της συναισθήματα της καταπίεσης και της υποδούλωσης.
Κατά τα πρώτα της χρόνια στο βασίλειο, η Λουίζα φέρεται να είχε επιδοθεί σε απολαύσεις και για κάποιο χρονικό διάστημα θεωρούταν η πιο κοσμική από τις αδελφές της: «''Αγαπούσε με πάθος κάθε ευχαρίστηση. Αγαπούσε τα φορέματα, είχε μια ζωντανή φαντασία και μεγάλη κλίση στην κοκεταρία''». Πολλά χρόνια αργότερα, όταν η Λουίζα είχε αφήσει την Αυλή για να εισέλθει σε μοναστήρι χωρίς να ενημερώσει τις αδελφές της και ο βασιλιάς ήρθε στην αίθουσα της Αδελαΐδας και της είπε ότι η Λουίζα είχε φύγει κατά τη διάρκεια της νύχτας, το πρώτο ερώτημα της φέρεται να ήταν: «Με ποιον;»
Μια σειρά γεγονότων στη δεκαετία του 1760 οδήγησε σε μια κρίση στη ζωή της Λουίζας, μετά τον θάνατο του αδερφού της, της νύφης της, και της μητέρας της, η οποία ώθησε τη Λουίζα να πλησιάσει τον Χριστόφορο του Μπομπόντ, Αρχιεπίσκοπο του Παρισιού, ζητώντας του να παρέμβει για λογαριασμό της στον πατέρα της για να της επιτρέψει να εισέλθει στους Καρμελίτες, ένα αυστηρό τάγμα, στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου.
Είσοδος στο τάγμα των Καρμελιτών
Ακόμα και πριν γίνει Καρμελίτισσα, η Λουίζα είχε αρχίσει μυστικά να ντύνεται σαν μοναχή και ζούσε καλογερική ζωή ενώ κατοικούσε στις Βερσαλίες.
Ο βασιλιάς έδωσε τη γραπτή συγκατάθεσή του στις 16 Φεβρουαρίου 1770, ταυτόχρονα με τις προετοιμασίες για το γάμο του εγγονού του, νέου Δελφίνου (μελλοντικού Λουδοβίκου ΙΣΤ΄) και της Αρχιδούκισσας Μαρίας Αντωνίας της Αυστρίας. Τα λόγια της «εγώ Καρμελίτισσα και ο βασιλιάς όλος στο Θεό», αντανακλούσαν την προθυμία της Λουίζας να εξαγοράσει με τη θυσία της την ψυχή του πατέρα της και να αποβάλει τις αμαρτίες του.
Τον Απρίλιο του 1770, η Λουίζα εγκατέλειψε την Αυλή συνοδευόμενη μόνο από την καθηγήτριά της, μια κυρία επί των τιμών και έναν ιπποκόμο. Η αναχώρησή της ήταν πολύ βιαστική και ξαφνική και δημιούργησε μεγάλη έκπληξη στην Αυλή.
Η Λουίζα επέλεξε να εισέλθει στο μοναστήρι στο Σαιντ-Ντενί. Ενω απειλείτο με κλείσιμο λόγω περιορισμένων οικονομικών πόρων, το μοναστήρι απροσδόκητα ευνοήθηκε από την άφιξη μιας καλόγριας με μεγάλη προίκα, η οποία με τη σειρά της προσέλκυσε σημαντικές δωρεές.
Καρμελίτισσα
Η σχέση της με τις αδελφές της δεν αποκαταστάθηκε ποτέ μετά την αποχώρησή της από την Αυλή: «''Οι τρεις αδερφές (Αδελαΐδα, Βικτωρία και Σοφία) δεν συγχώρησαν ποτέ τη Λουίζα και αν και πήγαν να την δουν μερικές φορές, ήταν χωρίς συναισθήματα ευχαρίστησης ή φιλίας. Δεν στενοχωρήθηκαν για τον θάνατό της''».
Θάνατος
Η Λουίζα εξελέγη ηγουμένη του μοναστηριού στις 25 Νοεμβρίου 1773. Ο πατέρας της πέθανε το 1774 και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός της, Λουδοβίκος ΙΣΤ΄.
Η Θηρεσία του Αγίου Αυγουστίνου πέθανε στις 23 Δεκεμβρίου 1787 στο μοναστήρι του Σαιντ-Ντενί, από πρόβλημα στο στομάχι. Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, ξεκίνησε η Γαλλική Επανάσταση, η οποία απομάκρυνε από τον θρόνο την οικογένειά της και από την εξουσία την Καθολική Εκκλησία στη Γαλλία. Τα τελευταία της λόγια ήταν: "Au paradis! Vite! Au grand gallop!" ("Για τον παράδεισο! Γρήγορα! Με μεγάλη ταχύτητα!").
Το 1793 οι επαναστάτες που βεβήλωσαν τους τάφους των βασιλέων της Γαλλίας στο Βασιλικό Νεκροταφείο του Σαιντ-Ντενί έκαναν το ίδιο στο νεκροταφείο του Καρμελιτικού μοναστηριού. Τα λείψανα της βασιλικής οικογένειας καταστράφηκαν και ρίχτηκαν σε έναν ομαδικό τάφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι πολωνικής καταγωγής
Ελισάβετ Ριτσέζα της Πολωνίας
H Ελισάβετ-Ριτσέζα, πολων. Elżbieta-Ryksa (1 Σεπτεμβρίου 1288 - 19 Οκτωβρίου 1335) από τον Οίκο των Πιάστ ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας & δούκισσα της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας και της Ριτσέζας των Μπγιέλμπο, κόρης του Βάλντεμαρ της Σουηδίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1300 με τον Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας και είχε τέκνο:
Το 1307 απεβίωσε ο Ροδόλφος Α΄ και η Ελισάβετ-Ριτσέζα παντρεύτηκε για 3η φορά, με τον Ερρίκο του Λιπά. Δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Πολωνοί σουηδικής καταγωγής
Πάτρικ Ντάμφιερ
Ο Πάτρικ Ντάμφιερ (γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1981), είναι Αμερικανός τραγουδοποιός, μουσικός και παραγωγός. Ο Ντάμφιερ έχει επίσης περιοδεύσει ως μέλος των The Mynabirds, Lionlimb, Paper Rival, Stone Jack Jones και Jessica Lea Mayfield. Έχει εργαστεί ως παραγωγός για τέτοιες δράσεις όπως οι Myanabirds, Aaron Lee Tasjan, Thayer Sarrano, Tim Easton, The Archs, Paper Rival, Photo Ops, Houndmouth, Fences, Jessica Lea Mayfield, Mikaela Davis και Night Beds. Ο Ντάμφιερ είναι γνωστός για το ότι συχνά προσφέρει ουσιαστικές συμβολές ως μουσικός για τα μουσικά λευκώματα που παράγει. Έχει συγγράψει με ή / και είχε τραγούδια που έχουν καταγραφεί από τους The Mynabirds, Paper Rival, Photo Ops, Jessica Lea Mayfield, Aaron Lee Tasjan, Ruby Boots, Oh Mercy, Fences, Judy Blank, Mikaela Davis και Sun Seeker.
Γυμνό τανγκό
Το Γυμνό τανγκό (πρωτότυπος τίτλος: Naked Tango), είναι μια ερωτική δραματική ταινία αργεντίνικης παραγωγής του 1991 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Λεονάρντ Σρέιντερ και πρωταγωνιστούν οι Βινσέντ Ντ'Aνόφριο, Ματίλντα Μέι, Εσάι Μοράλες και Φερνάντο Ρέι.
πλοκή
Επιστρέφοντας με πλοίο στη Νότια Αμερική, μια νεαρή κοπέλα δραπετεύει από τον ηλικιωμένο σύζυγό της, ανταλλάσσοντας θέσεις με μια κοπέλα που αυτοκτονεί. Πιστεύει ότι η νέα της ζωή θα είναι αυτή ενός κανονικού γάμου, αλλά βρίσκει ότι είναι στην πραγματικότητα ένα τέχνασμα για να εργαστεί σε ένα πορνείο.
Υποψηφιότητες
Η ταινία ήταν υποψήφια για το βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ντοβίλ το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1991 Κατηγορία:Αργεντινικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αργεντινή
Αντόνιο Τοβάρ
Ο Αντόνιο Τοβάρ (Antonio Tovar Llorente, Βαγιαδολίδ 1911 - Μαδρίτη 1985) ήταν Ισπανός φιλόλογος, γλωσσολόγος και ιστορικός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ακαδημαϊκούς και από τους λίγους που προώθησε τη φιλολογική και γλωσσολογική έρευνα κατά τη δικτατορία του στρατηγού Φράνκο, ασχολούμενος τόσο με την κλασική, ισπανική, καταλανική και βασκική φιλολογία και τις γλώσσες της Ιβηρικής όσο και με τις ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής. Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας.
Βιογραφία και έργο
Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1941 με μια μετάφραση του Παυσανία και έκτοτε απομακρύνθηκε από την πολιτική. Μεταξύ άλλων ίδρυσε την πρώτη έδρα βασκικής φιλολογίας με τη συνδρομή του Βάσκου φιλολόγου Κόλντο Μιτσελένα. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, ως ένδειξη συμπαράστασης στην απομάκρυνση από το πανεπιστήμιο ακαδημαϊκών όπως ο Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο και ο Ενρίκε Τιέρνο Γκαλβάν, εγκαταστάθηκε στο μόνιμα εξωτερικό, στο Πανεπιστήμιο της Τυβίνγκης μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1979. Προηγουμένως είχε εργαστεί στην Αργεντινή και τις ΗΠΑ γύρω από τις ιθαγενείς γλώσσες και την κλασική φιλολογία.
Βιβλία
Εξέδωσε πολυάριθμα βιβλία. Μερικά από τα σημαντικότερα είναι τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί γλωσσολόγοι
Γωβιός Σαλαμάνσας
O Γωβιός Σαλαμάνσας ( Gobius salamansa ) είναι ένα είδος θαλάσσιου ψαριού από την οικογένεια γωβιειδών, οι αληθινοί γωβιοί. Είναι γνωστό μόνο από τον κόλπο Σαλαμάνσα στο βόρειο τμήμα του νησιού Σάο Βισέντε, στο Πράσινο Ακρωτήριο, όπου εμφανίζεται σε βάθος περίπου 1 μέτρου (3,3 ποδών). Το είδος ονομαζόταν και περιγράφηκε από τον Σάμουελ Π. Ιγκλέσιας και τον Λου Φροτέ το 2015. Το όνομα του είδους salamansa αναφέρεται στη θέση του τύπου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γωβιίδες
Σταριάι Μπαλυκλύ
Το Σταρυάι Μπαλυκλύ ( Старые Балыклы  ) είναι μια αγροτική περιοχή ( χωριό ) στην περιφέρεια Μπακαλίνσκυ,της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας Μπασκορτοστάν, της Ρωσίας. Ο πληθυσμός ήταν 489 άτομα το 2010. Υπάρχουν 4 δρόμοι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Συμεών Χαραλαμπίδης
Ο Συμεών Χαραλαμπίδης, γνωστότερος και ως Σίμος Χαραλαμπίδης, (23 Οκτωβρίου 1933-) είναι Έλληνας διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Δήμαρχος Κατερίνης από το 1975 έως το 1986. Κατά την περίοδο της χούντας ετέθη σε δυσμένεια από το καθεστώς και του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα. Μετά τη Μεταπολίτευση εξελέγη ως ο πρώτος δήμαρχος Κατερίνης στις εκλογές του 1975 και ήταν ο μακροβιότερος στην ιστορία του εν λόγω δήμου, έχοντας επανεκλεγεί το 1978 και το 1982.
Οικογένεια
Γεννήθηκε στον Κούκο της Πιερίας το 1933 και γονείς του ήταν ο Παναγιώτης (1900-1977) και η Ησαΐα Χαραλαμπίδου. Είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Χαραλαμπίδου και έχουν δύο ενήλικα παιδιά.
Εκπαίδευση
Φοίτησε στο Γυμνάσιο της Κατερίνης από το 1946 έως το 1951 και τρία χρόνια αργότερα εισήχθη στο Πολυτεχνείο της Κωνσταντινούπολης στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών και το 1955 εισήχθη με εξετάσεις στο ΕΜΠ, από όπου έλαβε το δίπλωμά του το 1960. Την ίδια περίοδο συνεργάστηκε με τη Δομική ΑΤΕ για το έργο «Γέφυρα του Ποταμού Αλιάκμονα στην Παλαιά Εθνική Οδό Κατερίνης - Θεσσαλονίκης». Από το 1960 έως το 1962 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και απολύθηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η ενασχόλησή του με τα κοινά ανάγεται στις αρχές της δεκαετίας του '60, οπότε ορίστηκε μέλος της νομαρχιακής επιτροπής στην Ένωση Κέντρου από τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1963 εξελέγη μέλος στην ίδια επιτροπή, αναλαμβάνοντας την οργάνωση της νεολαίας. Ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα εναντίον της αποστασίας και έπειτα από την κατάλυση της δημοκρατίας το 1967 τέθηκε σε περιορισμό, με την αφαίρεση διαβατηρίου, ενώ απειλήθηκε πολλαπλά με παραπομπή στο Στρατοδικείο. Την ίδια περίοδο ανεστάλη η επαγγελματική του δραστηριότητα στα δημόσια έργα στην Πιερία και ανέλαβε διάφορα έργα στην Ημαθία. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1975 με τον συνδυασμό Ένωση-Δημιουργία λαμβάνοντας 5.864 ψήφους (42,37%) έναντι  4.650 (33,60%) για τον υποψήφιο της Νέα Πορείας, Κλέαρχο Γώττα στον πρώτο γύρο. Στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών επικράτησε ο συνδυασμός του Σίμου Χαραλαμπίδη με 7.041 ψήφους (ποσοστό 50,70%) έναντι 6.853 για τη «Νέα Πορεία» του Κλέαρχου Γώττα (49,30%). Ως δήμαρχος ήταν πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων νομού Πιερίας (1976). Επανεξελέγη δήμαρχος το 1978 με 57,04% από τον πρώτο γύρο και το 1982 με 56,72% στον δεύτερο γύρο, υπηρετώντας συνεχώς επί 12 χρόνια, έως τις 31 Δεκεμβρίου 1986.
Κατά τη δημαρχιακή του θητεία συντελέστηκαν πολλά και σημαντικά έργα, με κυριότερα την κατασκευή δημοσίων κτηρίων (Δημαρχείο, Δημοτικό Ωδείο, παιδικοί σταθμοί, σχολεία, γήπεδα, Αθλητικό Κέντρο κλπ.), τα αντιπλημμυρικά έργα (επικάλυψη του Μοσχοποτάμου, περιφερειακή τάφρος και τις διευθετήσεις του Πέλεκα, του Μαυρονερίου και του ρέματος Βύθισμα), υδρευτικά και αποχετευτικά έργα και την επέκταση του σχεδίου πόλεως (διάνοιξη δρόμων, πλατειών).
Μετά τη δημαρχία
Μετά τη δημαρχία εργάστηκε (από το 1987) ως ελεύθερος επαγγελματίας με κύρια δραστηριότητα στη μελέτη και την κατασκευή ιδιωτικών και δημοσίων έργων. Το 2015 τιμήθηκε σε εκδήλωση από τον δήμο Κατερίνης στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Αικατερίνεια», για το σύνολο του έργου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης
Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο
Ο Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο (Agustín García Calvo, Θαμόρα 1926 - 2012) ήταν Ισπανός διανοητής, φιλόσοφος, γλωσσολόγος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Υπήρξε ένας από τους πιο πολυπράγμονες διανοητές της Ισπανίας του 20ού αιώνα με το έργο του να περιλαμβάνει ευρείς τομείς της κουλτούρας, από την πολιτική μέχρι τη γλωσσολογία και της αρχαία ελληνική γραμματεία.
Βιογραφία και έργο
Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα υπό τον Αντόνιο Τοβάρ. Από το 1953 μέχρι το 1965 δίδαξε σε έδρες κλασικής φιλολογίας στη Σεβίλλη και το Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, εποχή που η Δικτατορία τον απομάκρυνε από τη θέση του μαζί με έτερους αντιφρονούντες όπως ο Ενρίκε Τιέρνο Γκαλβάν και ο Χοσέ Λουίς Λόπεθ Αρανγκούρεν. Αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε ως μεταφραστής και ως προσκεκλημένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λιλ και το Γαλλικό Κολέγιο.
Ως γλωσσολόγος συνέγραψε βιβλία σχετικά με τη γραμματική και τη γλωσσολογική θεωρία. Ήταν υπέρμαχος της πολυεπιστημονικότητας και τον συνδυασμό πολλαπλών μορφών γνώσης στον ακαδημαϊκό τομέα. Μετέφρασε προσωκρατικούς φιλόσοφους όπως τον Ηράκλειτο ενώ το πολυάριθμο ποιητικό και δοκιμιογραφικό του έργο είναι ευρύτατο. Εξέδοσε τα βιβλία του μέσω του εκδοτικού οίκου, που ίδρυσε ο ίδιος, Lucina, ενώ έχει γράψει τον επίσημο ύμνο της Κοινότητας της Μαδρίτης. Ιδεολογικά τοποθετείτο στον χώρο της άκρας αριστεράς, έχοντας συμμετάσχει στις διαδηλώσεις των Ισπανών «αγανακτισμένων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί μεταφραστές Κατηγορία:Αντιφρονούντες Κατηγορία:Ισπανοί αναρχικοί
Μάλκα Τσίνκα
Η Μάλκα Τσίνκα είναι ένα χωριό στο Δήμο Κρουμοβγκραντ, στην επαρχία Καρντζαλί, στη νότια Βουλγαρία Είναι χτισμένο σε ορεινή περιοχή.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Κάρτζαλι
Ουζιναγκάς
Το Ουζιναγκάς (Узынағаш) είναι σέλο στην επαρχία Ζαμπίλ στην περιφέρεια Αλμάτι του νοτιοανατολικού Καζακστάν. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας. Πληθυσμός: 30,589 (απογραφή 2009) 23,887
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Ραντζίκι Μάουε
Το Ραντζίκι Μάουε (πολωνικά: Radziki Małe) είναι χωριό στη διοικητική περιοχή της Γκμίνα Βόνπιελσκ του Πόβιατ Ρίπιν, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βόρειας-κεντρικής Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 4 χιλιόμετρα βόρεια του Βόνπιελσκ, 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ρίπιν και 49 χιλιόμετρα ανατολικά του Τόρουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Ορχομενός (Θεσσαλία)
Ο Ορχομενός (Ὀρχομενός) ήταν πόλη της Φθιώτιδος στην αρχαία Θεσσαλία. Το 302 π.Χ., ο Κάσσανδρος σχεδίαζε να μεταφέρει τον πληθυσμό του Ορχομενού στις Φθιώτιδες Θήβες αλλά το σχέδιο του εμποδίστηκε από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή.
Η τοποθεσία της πόλης είναι το παρόν δεν έχει εντοπιστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Δημήτρης Κουκούτσης
Ο Δημήτρης Κουκούτσης ήταν μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πρώην βουλευτής Μεσσηνίας με το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Ήταν μέλος του 14ου και 15ου κοινοβουλίου και γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1965.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή
Ντένι Χιουλμ
Ο Ντένι Χιουλμ (Μοτουέκα 18 Ιουνίου 1936 - Μπαθέρστ 4 Οκτωβρίου 1992) ήταν Νεοζηλανδός οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε το 1965 και παρέμεινε μέχρι το 1974. Ο 1ος αγώνας στον οποίο έλαβε μέρος ο Χιουλμ, ήταν το Γκραν Πρι του Μονακό του 1965 κι ο τελευταίος το Γκραν Πρι των ΗΠΑ του 1974. Επίσης το 1967 κέρδισε το 1 και μοναδικό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στους οδηγούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Όλιβερ Χέβισαϊντ
Ο Όλιβερ Χέβισαϊντ (Oliver Heaviside, 18 Μαΐου 1850 – 3 Φεβρουαρίου 1925) ήταν Άγγλος αυτοδίδακτος ηλεκτρολόγος μηχανικός, μαθηματικός και φυσικός. Εισήγαγε τους μιγαδικούς αριθμούς στη μελέτη ηλεκτρικών κυκλωμάτων, επενόησε μαθηματικές τεχνικές για την επίλυση διαφορικών εξισώσεων, επαναδιατύπωσε τις Εξισώσεις Μάξγουελ με όρους ηλεκτρικών/μαγνητικών δυνάμεων και ροών, και θεμελίωσε ανεξάρτητα τη διανυσματική ανάλυση. Παρά το ότι οι σχέσεις του με το επιστημονικό κατεστημένο της εποχής του ήταν άσχημες κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Χέβισαϊντ άλλαξε με το έργο του τη μορφή των τηλεπικοινωνιών, των μαθηματικών και γενικότερα της φυσικής επιστήμης για πολλά χρόνια.
Οικογένεια και πρώιμο έργο
Ο Χέβισαϊντ γεννήθηκε στο Κάμντεν Τάουν του Λονδίνου, στην οδό Κινγκς 55 (σήμερα οδός Plender). Γονείς του ήταν ο Τόμας Χέβισαϊντ (1813-1896) και η Ρέιτσελ Ελίζαμπεθ Χέβισαϊντ (θάν. 1894). Υπήρξε κοντός ως παιδί και η νόσησή του με οστρακιά τον άφησε με μειωμένη ακοή. Μια μικρή κληρονομιά επέτρεψε την οικογένειά του να μετακομίσουν σε καλύτερη γειτονιά του Κάμντεν όταν ο Όλιβερ ήταν 13 ετών και έτσι πήγε στο Γυμνάσιο Camden House. Υπήρξε καλός μαθητής, ερχόμενος πέμπτος μεταξύ πεντακοσίων μαθητών το 1865, αλλά οι γονείς του δεν μπορούσαν να τον κρατήσουν στο σχολείο μετά τα 16 του, οπότε συνέχισε να μελετά μόνος του για ένα έτος και δεν είχε άλλη τυπική εκπαίδευση στη ζωή του.
Θείος του Όλιβερ εξ αγχιστείας ήταν ο σερ Τσαρλς Ουίτστοουν (1802-1875), διεθνώς γνωστός ειδικός σε θέματα τηλεγραφίας και ηλεκτρομαγνητισμού, από τους εφευρέτες του πρώτου εμπορικώς επιτυχημένου τηλέγραφου, στα μέσα της δεκαετίας του 1830. Ο Ουίτστον έδειξε ενεργό ενδιαφέρον για τη μόρφωση του ανεψιού του, οπότε το 1867 τον έστειλε να εργασθεί με τον αδελφό του Άρθουρ, που διεύθυνε μία από τις τηλεγραφικές εταιρείες του στο Νιούκασλ.
Δύο χρόνια αργότερα ο Όλιβερ ανέλαβε δουλειά ως χειριστής τηλέγραφου στη δανέζικη Μεγάλη Βόρεια Τηλεγραφική Εταιρεία, που εγκαθιστούσε καλώδιο από το Νιούκασλ στη Δανία. Συνέχισε να μελετά ενώ εργαζόταν και σε ηλικία 22 ετών δημοσίευσε ένα άρθρο στο υψηλού κύρους περιοδικό Philosophical Magazine με θέμα «Η καλύτερη διάταξη της Γέφυρας Ουΐτστοουν για τη μέτρηση δεδομένης αντιστάσεως με δοθέν γαλβανόμετρο και συσσωρευτή». Η εργασία αυτή απέσπασε θετικά σχόλια από φυσικούς που είχαν ανεπιτυχώς προσπαθήσει να επιλύσουν αυτό το αλγεβρικό πρόβλημα, μεταξύ των οποίων ήταν ο σερ Ουίλιαμ Τόμσον και ο ίδιος ο Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ. Ο Χέβισαϊντ δημοσίευσε επίσης εργασία για τη μέθοδο duplex χρήσεως τηλεγραφικού καλωδίου, αστειεύθηκε σε βάρος του R.S. Culley, αρχιμηχανικού του τηλεγραφικού συστήματος των Βρετανικών Ταχυδρομείων, ο οποίος απέρριπτε τη μέθοδο ως μη πρακτική. Αργότερα, το 1873, η αίτηση του να γίνει μέλος της Εταιρείας Μηχανικών Τηλεγράφου απορρίφθηκε με το σχόλιο ότι «δεν ήθελαν ταμίες τηλεγραφείων». Αυτό εξαγρίωσε τον Χέβισαϊντ, που ζήτησε από τον Τόμσον να υποστηρίξει την υποψηφιότητά του και, με την επιπλέον στήριξη του προέδρου της εταιρείας, έγινε τελικώς δεκτός.
Το 1873 ο Χέβισαϊντ διάβασε το μόλις εκδοθέν δίτομο έργο του Μάξγουελ Πραγματεία επί του Ηλεκτρισμού και του Μαγνητισμού. Δεκαετίες αργότερα ο age Heaviside recalled: "Θυμάμαι την πρώτη μου ματιά στην υπέροχη πραγματεία του Μάξγουελ όταν ήμουν νέος... Διέκρινα ότι ... είχε τεράστιες δυνατότητες… Αποφάσισα να κατακτήσω το βιβλίο και άρχισα δουλειά. Αγνοούσα πολλά. Δεν είχα γνώσεις μαθηματικής αναλύσεως (έχοντας μάθει μόνο σχολική άλγεβρα και τριγωνομετρία, τις οποίες είχα κατά μεγάλο μέρος λησμονήσει)... Χρειάσθηκα αρκετά χρόνια προτού μπορέσω να κατανοήσω όσο θα μπορούσα. Στη συνέχεια άφησα κατά μέρος τον Μάξγουελ και ακολούθησα τη δική μου πορεία. Και προόδευσα πολύ ταχύτερα… Θα γίνει κατανοητό ότι κηρύσσω το «ευαγγέλιο» κατά τη δική μου ερμηνεία του Μάξγουελ."
Ερευνώντας από το σπίτι του, ο Χέβισαϊντ βοήθησε στην ανάπτυξη της θεωρίας των γραμμών μεταδόσεως ηλεκτρικών σημάτων (γνωστής και ως «οι εξισώσεις του τηλεγραφητή»). Ο Χέβισαϊντ απέδειξε μαθηματικώς («συνθήκη Heaviside») ότι μια ομοιόμορφα κατανεμημένη αυτεπαγωγή σε μια τηλεγραφική γραμμή θα μείωνε τόσο την απόσβεση όσο και την παραμόρφωση του μεταδιδόμενου σήματος. Αν μάλιστα η αυτεπαγωγή ήταν αρκετά μεγάλη και η ηλεκτρική αντίσταση της μονώσεως όχι πολύ υψηλή, τότε το κύκλωμα θα ήταν απαλλαγμένο παραμορφώσεων, με την έννοια ότι ηλεκτρικά ρεύματα όλων των συχνοτήτων θα είχαν ίσες ταχύτητες διαδόσεως. Οι εξισώσεις του Χέβισαϊντ βοήθησαν στην επέκταση του τηλέγραφου.
Τα ώριμα χρόνια
Από το 1882 μέχρι το 1902, με την εξαίρεση μιας τριετίας, ο Χέβισαϊντ συνεισέφερε τακτικά άρθρα στο επαγγελματικό περιοδικό The Electrician, για τα οποία πληρωνόταν 40 λίρες το έτος. Από το 1883 έως το 1887 δημοσίευε 2 με 3 άρθρα τον μήνα και αυτά απετέλεσαν αργότερα τον κύριο όγκο του τρίτομου έργου του Electromagnetic Theory και του δίτομου Electrical Papers.
Το 1880 ερεύνησε το «επιδερμικό φαινόμενο» στις τηλεγραφικές γραμμές και το ίδιο έτος πατεντάρισε για την Αγγλία το ομοαξονικό καλώδιο. Το 1884 μετέγραψε τη μαθηματική ανάλυση του Μάξγουελ από την αρχική άβολη μορφή της στη σύγχρονη διανυσματική ορολογία, ανάγοντας έτσι τις 12 από τις αρχικές είκοσι εξισώσεις στις 4 διαφορικές εξισώσεις δύο αγνώστων, τις οποίες γνωρίζουμε σήμερα ως «Εξισώσεις του Μάξγουελ». Αυτές περιγράφουν την επίδραση των ηλεκτρικών φορτίων (στατικών και κινούμενων), των μαγνητικών πεδίων και της σχέσεως μεταξύ των δύο οντοτήτων (ηλεκτρομαγνητικά πεδία).
Μεταξύ του 1880 και του 1887 ο Χέβισαϊντ ανέπτυξε τη θεωρία των γραμμικών τελεστών με χρήση του p για τον διαφορικό τελεστή, προσφέροντας μια μέθοδο για την επίλυση διαφορικών εξισώσεων με άμεσο τρόπο, επιλύοντας αντίστοιχες αλγεβρικές εξισώσεις. Αυτή η μέθοδος προκάλεσε αργότερα πολλές συζητήσεις, εξαιτίας της απουσίας μαθηματικής αυστηρότητας. Ο ίδιος έγινε περίφημος για τη δήλωσή του: ''«Τα μαθηματικά είναι μια πειραματική επιστήμη και οι ορισμοί δεν έρχονται πρώτα, αλλά ακολουθούν. Αυτοδημιουργούνται, όταν η φύση του θέματος έχει αναπτυχθεί.» Σε μία άλλη περίπτωση, ρώτησε ρητορικά και κάπως περισσότερο αμυντικά: '«Θα αρνηθώ να φάω το δείπνο μου επειδή δεν κατανοώ πλήρως την διαδικασία της πέψεως;»
Το 1887 συνεργάσθηκε με τον αδελφό του Άρθουρ σε μια εργασία με τίτλο «The Bridge System of Telephony». Ωστόσο η εργασία εμποδίσθηκε από τον προϊστάμενο του Άρθουρ, τον Γουίλιαμ Χένρυ Πρης, ηλεκτρολόγο μηχανικό των βρετανικών ταχυδρομείων, επειδή μέρος των προτάσεών της ήταν πως θα έπρεπε να προστεθούν στις τηλεφωνικές και τηλεγραφικές γραμμές πηνία αυτεπαγωγής για να αυξήσουν την αυτεπαγωγή τους και να διορθώσουν έτσι την παραμόρφωση του σήματος από την οποία υπέφεραν. Ο Πρης είχε λίγο νωρίτερα ανακηρύξει την αυτεπαγωγή τον «μεγάλο εχθρό» της καθαρής μεταδόσεως. Ο Χέβισαϊντ ήταν από την πλευρά του πεπεισμένος ότι ο Πρης κρυβόταν πίσω από την απόλυση του αρχισυντάκτη του The Electrician, που είχε ως αποτέλεσμα να παύσει το περιοδικό να δημοσιεύει άρθρα του (έως το 1891). Η ιστορία της μεταξύ τους έχθρας ήταν μακρά. Ο Χέβισαϊντ θεωρούσε τον Πρης μαθηματικώς ανεπαρκή, μια αξιολόγηση που υποστηρίζεται από τον βιογράφο του Χέβισαϊντ, Paul J. Nahin. Τα κίνητρα του Πρης για την κατάπνιξη της δουλειάς του Χέβισαϊντ σχετίζονταν κυρίως με την προστασία της δικής του υπολήψεως και την αποφυγή της ανάγκης να παραδεχθεί λάθη του.
Η σημασία των εργασιών του Χέβισαϊντ δεν αποκαλύφθηκε παρά χρόνια μετά τη δημοσίευσή τους στο The Electrician, οπότε τα πνευματικά δικαιώματά τους πέρασαν στη δημόσια σφαίρα. Το 1897 η αμερικανική εταιρεία AT&T ανέθεσε σε έναν εκ των επιστημόνων της, τον Τζωρτζ Άσλεϋ Κάμπελ, και σε έναν εξωτερικό συνεργάτη ερευνητή, τον Σέρβο Μιχαήλο Πούπιν, να ανακαλύψουν κάποια πλευρά της δουλειάς του Χέβισαϊντ που να είναι μη πλήρης ή λανθασμένη. Οι Κάμπελ και Πούπιν επεξέτειναν το έργο του Χέβισαϊντ και κατόπιν η AT&T κατέθεσε αίτηση για διπλώματα ευρεσιτεχνίας που κάλυπταν όχι μόνο τη δική τους έρευνα, αλλά και την τεχνική κατασκευής των πηνίων που είχε εφεύρει πρωτύτερα ο Χέβισαϊντ. Αργότερα η AT&T προσέφερε στον Χέβισαϊντ χρήματα σε αντάλλαγμα για τα δικαιώματά του. Είναι πιθανό ότι ο σεβασμός των μηχανικών της εταιρείας προς το πρόσωπό του επηρέασαν προς αυτή την προσφορά. Αλλά ο Χέβισαϊντ αρνήθηκε την προσφορά, αρνούμενος να δεχθεί χρήματα εκτός και αν η εταιρεία του απέδιδε πλήρη αναγνώριση. Ο Χέβισαϊντ δεν ήταν ποτέ εύπορος, κάτι που καθιστά την άρνησή του ακόμη περισσότερο σημαντική.
Ωστόσο, αυτή η υπόθεση είχε ως παράπλευρη συνέπεια να στρέψει την προσοχή του Χέβισαϊντ προς την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία: σε δύο δημοσιεύσεις του το 1888 και το 1889, υπολόγισε τις παραμορφώσεις των ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων που περιβάλλουν ένα κινούμενο ηλεκτρικό φορτίο, καθώς και τα αποτελέσματα που έχει η είσοδός του σε ένα πυκνό υλικό μέσο. Αυτό περιείχε μια πρόβλεψη αυτού που γνωρίζουμε σήμερα ως ακτινοβολία Τσερενκόφ και ενέπνευσε τον φίλο του Τζωρτζ Φιτζέραλντ να προτείνει τη συστολή μήκους Lorentz–FitzGerald.
Το 1889 ο Χέβισαϊντ δημοσίευσε πρώτος μια ορθή εξαγωγή της μαγνητικής δυνάμεως που ασκείται πάνω σε ένα κινούμενο φορτισμένο σωματίδιο, τη γνωστή σήμερα ως Δύναμη Λόρεντζ.
Ως και τις αρχές της δεκαετίας του 1890, ο Χέβισαϊντ εργάσθηκε πάνω στην έννοια της ηλεκτρομαγνητικής μάζας. Το 1891 η Βασιλική Εταιρεία ανεγνώρισε τις συνεισφορές του στη μαθηματική περιγραφή των ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων καθιστώντας τον εταίρο της, ενώ το επόμενο έτος αφιέρωσε περισσότερες από 50 σελίδες των Philosophical Transactions της Εταιρείας στις διανυσματικές μεθόδους του και στην ηλεκτρομαγνητική θεωρία. Το 1905 ο Χέβισαϊντ ανακηρύχθηκε και επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν.
Τα ύστερα χρόνια
Το 1896 οι Φιτζέραλντ και Τζων Πέρυ εξασφάλισαν στον Χέβισαϊντ μια κρατική σύνταξη 120 λιρών το έτος και (το δυσκολότερο) τον έπεισαν να την αποδεχθεί, αφού είχε προηγουμένως απορρίψει άλλες προσφορές από τη Βασιλική Εταιρεία.
Το 1902 ο Χέβισαϊντ πρότεινε την ύπαρξη αυτού που σήμερα αποκαλείται στρώμα Kennelly-Heaviside της ιονόσφαιρας. Η πρότασή του περιελάμβανε μέσα με τα οποία ραδιοσήματα μπορούν να μεταδίδονται παρά την καμπυλότητα της Γης. Η ύπαρξη της ιονόσφαιρας επιβεβαιώθηκε το 1923. Οι προβλέψεις του σε συνδυασμό με τη θεωρία ακτινοβολίας του Μαξ Πλανκ πιθανώς απεθάρρυναν περαιτέρω απόπειρες να ανιχνευθούν ραδιοκύματα από τον Ήλιο και άλλα ουράνια σώματα, μέχρι που 30 χρόνια αργότερα ο Καρλ Τζάνσκυ έγινε ο πατέρας της ραδιοαστρονομίας.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, η συμπεριφορά του έγινε αρκετά εκκεντρική. Σύμφωνα με τον συνεργάτη του Μπ. Μπέρεντ, έγινε σχεδόν ένας ερημίτης και απέφευγε τόσο τις συναντήσεις με ανθρώπους, ώστε άφηνε τα χειρόγραφα των άρθρων του για το περιοδικό Electrician σε ένα μανάβικο, από όπου τα παρελάμβαναν οι συντάκτες του. Παρά το ότι είχε υπάρξει δραστήριος ποδηλάτης στα νιάτα του, η υγεία του χειροτέρευσε σοβαρά πριν κλείσει τα 60. Αναφέρεται ακόμα ότι έφερε κομμάτια γρανίτη στο σπίτι του για έπιπλα. Το 1922 έγινε ο πρώτος αποδέκτης του Μεταλλίου Φαραντέι του Ιδρύματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, που θεσπίσθηκε εκείνο το έτος.
Ως προς τις μεταφυσικές απόψεις του, ο Χέβισαϊντ ήταν ένας Ουνιταριανιστής, αλλά καθόλου θρησκευόμενος. Λέγεται ότι κορόιδευε τους ανθρώπους που εναπέθεταν τις ελπίδες τους σε ένα ανώτατο ον.
Ο Όλιβερ Χέβισαϊντ πέθανε σε ηλικία 74 ετών στην πόλη Τορκή του Ντέβον, εξαιτίας της πτώσεώς του από μία σκάλα. Η σορός του είναι θαμμένη στο κοιμητήριο του Πέιντον, μαζί με εκείνες των γονέων του. Το μεγαλύτερο μέρος της αναγνωρίσεως του έργου του ήρθε μεταθανατίως.
Η Συλλογή Χέβισαϊντ 1872-1923
Μια συλλογή των τετραδίων, των εργασιών, της αλληλογραφίας και των σημειώσεων του Χέβισαϊντ διατηρείται στο Αρχειακό Κέντρο του Ιδρύματος Μηχανικών και Τεχνολογίας (IET), στο Λονδίνο.
Καινοτομίες και ανακαλύψεις
Ο Χέβισαϊντ επιτέλεσε πολλά για την ανάπτυξη και την υπεράσπιση των διανυσματικών μεθόδων και της διανυσματικής αναλύσεως. Η σύνοψη του ηλεκτρομαγνητισμού από τον Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ αποτελείτο από 20 εξισώσεις με 20 μεταβλητές. Ο Χέβισαϊντ, με χρήση των τελεστών στροβιλισμός και απόκλιση της διανυσματικής αναλύσεως, συμπύκνωσε 12 από αυτές τις 20 εξισώσεις σε 4 εξισώσεις με 4 μεταβλητές (B, E, J και ρ), δίνοντας τη μορφή με την οποία είναι γνωστές από τότε (βλ. Εξισώσεις Μάξγουελ). Λιγότερο γνωστό είναι ότι οι εξισώσεις του Χέβισαϊντ δεν ταυτίζονται με αυτές του Μάξγουελ, και ότι στην πραγματικότητα είναι ευκολότερο να τροποποιηθούν οι πρώτες ώστε να γίνουν συμβατές με την κβαντομηχανική από όσο οι δεύτερες. Ο Χέβισαϊντ αναφέρει και τη δυνατότητα υπάρξεως βαρυτικών κυμάτων, επισημαίνοντας την ομοιότητα των νόμων αντίστροφων τετραγώνων στη βαρύτητα και στον ηλεκτρισμό ένα τέταρτο του αιώνα πριν από τον Αϊνστάιν.
Ο Χέβισαϊντ επινόησε την μοναδιαία βηματική συνάρτηση, εφαρμόζοντάς την για να υπολογίσει το ηλεκτρικό ρεύμα όταν κλείνει ένα ηλεκτρικό κύκλωμα. Ακόμα, ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη μοναδιαία παλμική συνάρτηση που είναι γνωστή σήμερα συνήθως ως συνάρτηση δέλτα του Ντιράκ. Επινόησε επίσης την «τελεστική ανάλυση», μια μέθοδο για την επίλυση γραμμικών διαφορικών εξισώσεων. Αυτή η μέθοδος μοιάζει με τη σήμερα εφαρμοζόμενη μέθοδο του μετασχηματισμού Λαπλάς. Ο ίδιος ο Χέβισαϊντ γνώριζε τον μετασχηματισμό Λαπλάς, αλλά θεωρούσε τη δική του μέθοδο περισσότερο άμεση. Μια αυστηρά θεμελιωμένη εκδοχή της μεθόδου του Χέβισαϊντ έχει κατασκευασθεί από τον Μικουζίνσκι.
Ο Χέβισαϊντ προώθησε την ιδέα ότι η ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης περιείχε ένα ιονισμένο στρώμα, που ονομάζεται σήμερα ιονόσφαιρα, προβλέποντας συγκεκριμένα την ύπαρξη αυτού που αργότερα αποκλήθηκε στρώμα Kennelly-Heaviside. Το 1947 ο Έντουαρντ Βίκτορ Άπλετον πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής επειδή απέδειξε ότι αυτό το στρώμα υπήρχε.
Ηλεκτρομαγνητικοί όροι
Ο Χέβισαϊντ επινόησε μεταξύ άλλων και τους ακόλουθους νεολογισμούς για να αποδώσει έννοιες της ηλεκτρομαγνητικής θεωρίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βρετανοί ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί
Άμμος Ιωαννίνων
Η Άμμος (γνωστή και ως Άμμος Μαρμάρων ) είναι ορεινό χωριό στον δήμο Ιωαννιτών του νομού Ιωαννίνων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 479 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η Άμμος είναι κτισμένη σε υψόμετρο 560 μέτρων, στα ανατολικά της Παμβώτιδας. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1981 και στην απογραφή του ιδίου έτους είχε 64 κατοίκους. Διοικητικά ανήκε αρχικά στην κοινότητα Μαρμάρων της επαρχίας Δωδώνης, ενώ το 1997 υπήχθη στον δήμο Ιωαννιτών, στον οποίο ανήκει μέχρι σήμερα, ως μέρος της δημοτικής κοινότητας Μαρμάρων της Δ.Ε. Ιωαννιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Μουλέν (Αλλιέ)
Το Μουλέν (γαλλικά: Moulins) είναι κοινότητα στο κέντρο της Γαλλίας, στο νομό Αλλιέ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι η πρωτεύουσα του νομού και καταχωρημένη ως πόλη τέχνης και ιστορίας.
Ιστορική πρωτεύουσα του Μπουρμπονναί, η πόλη εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού Αλλιέ.
Κατά την τελευταία απογραφή του 2016, ο πληθυσμός ήταν 19.613 κάτοικοι και η ευρύτερη αστική περιοχή έχει 62.251 κατοίκους (2014). Πληθυσμιακά, κατατάσσεται τρίτη πόλη στο νομό Αλλιέ, πίσω από τις κοινότητες Μονλυσόν και Βισύ, τις δύο υπονομαρχίες του νομού.
Οι κάτοικοι του ονομάζονται Μουλινουά (ζ).
Τοπωνυμία
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τους πολυάριθμους μύλους νερού (Μουλέν στα γαλλικά σημαίνει μύλος) που βρίσκονταν στις όχθες του ποταμού Αλλιέ.
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα με την ονομασία Villa Molinis (πόλη των μύλων). Η κύρια πόλη της περιοχής ήταν το Υζέρ μέχρι τον 14ο αιώνα, εποχή κατά την οποία το Μουλέν πλούτισε και επεκτάθηκε σημαντικά χάρη στο εμπόριο μέσω του ποταμού.
Η πόλη μερικές φορές αναφέρεται ως Μουλέν-συρ-Αλλιέ από την SNCF και το Ταχυδρομείο.
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Αεροφωτογραφία του Μουλέν εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του νομού Αλλιέ, το Μουλέν στα βόρεια Η πόλη Μουλέν βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Αλλιέ στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Είναι πρωτεύουσα του νομού, με πληθυσμό 19.613 κατοίκους (2016) και το κέντρο της ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 62.251 κατοίκους (2014).
Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ), αλλά το έδαφος είναι μόνο ελαφρώς λοφώδες. Το Μουλέν βρίσκεται περίπου στα σύνορα μεταξύ των περιοχών Μποκάζ Μπουρμπονναί στα δυτικά και Σολόν Μπουρμποναίζ στα ανατολικά. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Αλλιέ σε μέσο υψόμετρο 220 μέτρων. Η απόστασή της από το Παρίσι είναι 265 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή (299 οδικώς) και από τη Λυών 146 χιλιόμετρα (οδικώς 199).
Ιστορία
Η ιστορία της πόλης Μουλέν συνδέεται στενά με αυτή του Δουκάτου της Βουρβόνης, δεδομένου ότι έγινε η πρωτεύουσα του δουκάτου το 1327. H κυριαρχία των Βουρβόνων διήρκεσε μέχρι το 1523, με την απομάκρυνση του Καρόλου Γ΄ του Μπουρμπόν.
Το 1531, το Δουκάτο της Βουρβόνης ενσωματώθηκε οριστικά στο Στέμμα της Γαλλίας.
Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, το Μουλέν ήταν η πρωτεύουσα της επαρχίας Μπουρμπονναί και η έδρα των δουκών του Μπουρμπόν. Το όνομα της πόλης αναφέρεται σε τεκμηριωμένα αρχεία τουλάχιστον από το έτος 990. Το 1232, ο Αρσαμμπώ Η΄ του Μπουρμπόν χορήγησε προνόμια στους κατοίκους του χωριού.
Η πόλη κέρδισε μεγαλύτερη προβολή το 1327, όταν ο Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας προήγαγε τον κόμη Λουδοβίκο Α΄ του Κλερμόν σε δούκα του Μπουρμπόν. Είτε ο Λουδοβίκος ή ο Πέτρος Β΄ δούκας του Μπουρμπόν και της Ωβέρνης μετέφεραν την πρωτεύουσα της επαρχίας από το Μπουρμπόν-λ'Αρσαμπώ στο Μουλέν.
Τον Φεβρουάριο του 1566 συνήλθε στο Μουλέν έκτακτη σύνοδος, της οποίας οι συζητήσεις κατέληξαν στο διάταγμα του Μουλέν, ένα σημαντικό βασιλικό διάταγμα που ασχολούνταν με πολλές πτυχές της διοίκησης, της δικαιοσύνης και των φεουδαρχικών και εκκλησιαστικών προνομίων, που περιλάμβαναν περιορισμούς στις επικαρπίες (appanage) των Γάλλων πριγκίπων, την κατάργηση της εισφοράς δικαιωμάτων που απαιτούσαν οι άρχοντες από τους υποτελείς τους, και διατάξεις για ένα σύστημα παραχωρήσεων σχετικά με τα ποτάμια.
Το 1523, ο δούκας του Μπουρμπόν και της Ωβέρνης Κάρολος Γ΄ του Μπουρμπόν, πρόδωσε τον βασιλιά της Γαλλίας, τον Φραγκίσκο Α', συμμαχώντας με τον Κάρολο Κουίντο. Όλα τα εδάφη του, Μπουρμπονναί, Φορέ, Μαρς, Ωβέρνη κ.α. δημεύτηκαν. Η δίκη του, που άρχισε το 1527, τελείωσε το 1531 με κατάσχεση ολόκληρης της περιουσίας του από το Γαλλικό Στέμμα. Το Μουλέν έπαψε να είναι πρωτεύουσα της περιοχής.
Συγκοινωνίες
μικρογραφία|Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Μουλέν Ο σιδηροδρομικός σταθμός Μουλέν-συρ-Αλλιέ, στο κέντρο της πόλης, έχει απευθείας δρομολόγια προς το Παρίσι-Γκαρ ντε Λυών, διαδρομή που διαρκεί περίπου 2 ώρες και 25 λεπτά.
Ένα πυκνό οδικό δίκτυο συνδέει την πόλη προς όλες τις κατευθύνσεις.
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο με γραμμές στη Γαλλία και την Ευρώπη είναι το αεροδρόμιο Κλερμόν-Φεράν Ωβέρνη, περίπου 100 χιλιόμετρα μακριά. Υπάρχει επίσης το αεροδρόμιο Μουλέν-Μονμπενί που βρίσκεται κοντά στο Μουλέν αλλά είναι μικρό και δεν έχει κανονικές πτήσεις.
Αξιοθέατα και Τουρισμός
μικρογραφία|375x375εσ|Δρόμος στο ιστορικό κέντρο του Μουλέν Το Μουλέν παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον ιστορικό κέντρο και προσφέρει στους λάτρεις της αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής κληρονομιάς πολλά κτίρια σαν υπενθύμιση του ένδοξου παρελθόντος ως πρώην πρωτεύουσα του δουκάτου της Βουρβόνης.
Με ανάμειξη των ρυθμών διαφορετικών εποχών, με κυρίαρχο το μεσαιωνικό και αναγεννησιακό χαρακτήρα, το Μουλέν έχει χαρακτηρισθεί «Πόλη τέχνης και ιστορίας». Μερικά από τα ιστορικά κτίρια είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Νίνα Φαράχ
H Νίνα Φαράχ (αγγλικά : Nena Farah, αραβικά : نينا فرح), ήταν Λιβανέζα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Αδέλφια της ήταν οι Μισέλ Φαράχ και Έρνστ Φαράχ επίσης αντισφαιριστές και ιδρυτές του "Τένις Κλαμπ Βηρυτού" και μαθητές τού Αμερικανικού πανεπιστημίου της Βηρυτού όπου έμαθαν το τένις.
Στο διεθνές πρωτάθλημα του Λιβάνου το 1952 ήταν δεύτερη στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Ζιλ ντε Κερμαντέκ. Το 1955 στο διπλό γυναικών έφτασε στα ημιτελικά με συμπαίκτρια την Κυριακοπούλου. Το 1956 ήταν πρώτη στο τουρνουά μεταξύ των Λιβανέζων αθλητών, στο ίδιο τουρνουά το 1957 δεύτερη και στο διεθνές τουρνουά στο απλό αποκλείστηκε στα προκριματικά.