cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dianna Agron
Η Dianna Elise Agron (30 Απριλίου 1986) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια, χορεύτρια και σκηνοθέτης. Αρχικά εργάστηκε ως χορεύτρια και ηθοποιός σε μικρές παραγωγές μιούζικαλ και έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση το 2006. Από το 2006 έως το 2007 είχε γκεστ ρόλους στις σειρές Veronica Mars και Heroes, λαμβάνοντας τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο στην σειρά It's a Mall World το 2007. Από το 2007 έως το 2009 είχε αρκετούς πρωταγωνιστικούς και δεύτερους ρόλους σε κωμικές ταινίες ; το 2009 έλαβε έναν σημαντικό ρόλο στην κωμική-δραματική σειρά και μιούζικαλ Glee. Για τον ρόλο αυτό έλαβε ένα SAG Award και κέρδισε ένα American Music Award ενώ ήταν υποψήφια για τρία βραβεία Grammy και για ένα Brit Award, μεταξύ άλλων βραβείων.
Μετά την επιτυχία του Glee, η Agron ξεκίνησε να εργάζεται κυρίως στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στην ταινία I Am Number Four (2011) προτού συμμετάσχει σε ταινίες που στόχευαν σε μεγαλύτερο κοινό, συμπεριλαμβανομένης της κωμωδίας The Family (2013) και της ταινίας Bare (2015). Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο στο West End το 2015 και εργάστηκε σε αρκετά μουσικά βίντεο. Το 2017, η Agron ξεκίνησε να εργάζεται ως τραγουδίστρια στο Café Carlyle στην Νέα Υόρκη ενώ συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε πετυχημένες ταινίες μεταξύ των οποίων στις Novitiate και Hollow in the Land το 2017 αλλά και στο Shiva Baby το 2020. Σκηνοθέτησε ένα μέρος της ταινίας Berlin, I Love You (2019) ενώ παράλληλα πρωταγωνίστησε σε αυτήν.
Η Agron είναι Εβραία και έχει μιλήσει για το πώς η θρησκεία της σχετίζεται με την καριέρα της. Πέρα από την υποκριτική και την σκηνοθεσία, έχει ασχοληθεί με ένα σημαντικό φιλανθρωπικό έργο, κυρίως με τα δικαιώματα της κοινότητας ΛΟΑΤ και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Παβλοχράντ
δεξιά|μικρογραφία| Δημοτικό κυβερνητικό κτίριο Το Παβλοχράντ (Павлоград, Павлогра́д) είναι πόλη και δήμος στην κεντροανατολική Ουκρανία, που βρίσκεται εντός του Όμπλαστ του Ντνιπροπετρόβσκ. Λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Παβλοχράντ. Ο πληθυσμός του είναι περίπου 101.430 κάτοικοι (εκτίμηση 2022).
Οι ποταμοί Βόβτσα (ρέει μέσα από την πόλη για 12,85 χλμ. προς τον ποταμό Σαμαρά), Χνίζντκα (3,9 χλμ.) και Κοσερχά (2,9 χλμ.) ρέουν μέσω του Παβλοχράντ. Η έκταση της πόλης είναι 59,3 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Στην πόλη λειτουργούν 20 σχολεία και 1 λύκειο.
Ιστορία
Το Παβλοχράντ, ένας από τους παλαιότερους σύγχρονους οικισμούς στο Όμπλαστ του Ντνιπροπετρόβσκ εμφανίζεται σε έγγραφα του 17ου αιώνα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1770, ο Ζαπορόζιος Κοζάκος Μάτβιι Χίζνιακ έχτισε χειμερινές συνοικίες (Ματβέεβκα). Το 1779, ο Ματβέεβκα μετονομάστηκε σε Λουχάνσκε, καθώς το τελευταίο έγινε αρχηγείο του συντάγματος του Λουχάνσκ, με επικεφαλής τον Μιχαήλ Κουτούζοφ. Με την ίδρυση της Αντιβασιλείας του Αικατερινοσλάβ το 1783, το Παβλοχράντ, που μετονομάστηκε προς τιμή του μελλοντικού αυτοκράτορα Παύλου Α΄ της Ρωσίας (κυβ. 1796–1801 ), έγινε μέρος αυτής της διοικητικής ενότητας ως επαρχιακή πόλη. Το 1784, το Παβλοχράντ έλαβε το καθεστώς της πόλης.
Στα τέλη του 18ου αιώνα στην πόλη υπήρχαν 426 σπίτια και 2.419 κάτοικοι. Οι κάτοικοι του Παβλοχράντ ζούσαν σε ξύλινες καλύβες. Το πρώτο πέτρινο κτίριο ήταν ο καθεδρικός ναός της Ανάληψης στην Πλατεία Σομπόρνα. Το πρώτο οικόσημο της πόλης επικυρώθηκε στις 29 Ιουλίου 1811 και το δεύτερο στις 26 Σεπτεμβρίου 1979. Το σχέδιο πόλης του Σκωτσέζου αρχιτέκτονα Γουίλιαμ Χέστε επιβεβαιώθηκε από τον Αυτοκράτορα Νικόλαο Α΄ της Ρωσίας στις 31 Ιουλίου 1831.
Το 1871, ο τοπικός έμπορος Α. Κ. Σαλίν εξελέγη πρώτος επικεφαλής της πόλης. Ο κεντρικός δρόμος πήρε το όνομά του (Οδός Σαλίν, ul. Shalinskaya) και αργότερα μετονομάστηκε σε οδός Λένιν (ul. Lenina). (Το 2015, η ουκρανική κυβέρνηση ενέκρινε νόμους που απαγόρευαν τα κομμουνιστικά σύμβολα και τα ονόματα των δρόμων ). Το 2022, ο δρόμος ονομάστηκε «Σομπόρνα». Ο έμπορος Α. Β. Περμανίν εξελέγη κυβερνήτης της πόλης το 1892. Υπό την ηγεσία του η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται γρήγορα: χτίστηκαν πολλές εκκλησίες, ναοί, στρατώνες, γυμναστήρια και εργοστάσια.
Στη δεκαετία του 1870, ένας σιδηρόδρομος που ένωνε την Αγία Πετρούπολη και τη Συμφερόπολη περνούσε από το Παβλοχράντ. Το 1896, η οικογένεια Γκολενίστσεφ-Κουτούζοφ έχτισε το «Θέατρο του Κόμη».
Το 1930, μια εξέγερση κατά της σοβιετικής κυριαρχίας έλαβε χώρα στο Παβλοχράντ. Από το 1780 έως το 1941, μια σημαντική εβραϊκή κοινότητα υπήρχε στην πόλη. Ο εβραϊκός πληθυσμός πριν από το Ολοκαύτωμα ήταν περίπου 4.000 άτομα. Η πόλη καταστράφηκε το 1941 κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής λειτούργησαν ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης (Dulag 111) και ένα εβραϊκό γκέτο στο Παβλοχράντ. Ένα μεγάλο μέρος της κοινότητας πέθανε κατά τη διάρκεια του πολέμου και κατά τις μαζικές εκτελέσεις. Το εβραϊκό νεκροταφείο του Παβλοχράντ περιέχει όχι μόνο εβραϊκές, αλλά και χριστιανικές ταφές, στις οποίες συμφώνησαν οι ηγέτες της τοπικής εβραϊκής κοινότητας το 1995. Στις 22 Μαΐου 2011, αναφέρθηκε ότι άγνωστοι είχαν βεβηλώσει το νεκροταφείο της πόλης - επιτύμβιες στήλες ανατράπηκαν και έσπασαν σε μια προφανώς αντισημιτική ενέργεια.
Μέχρι τις 18 Ιουλίου 2020, το Παβλοχράντ ενσωματώθηκε ως πόλη με σημασία περιφέρειας και χρησίμευε ως διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Παβλοχράντ, αν και δεν ανήκε στο ραγιόν. Τον Ιούλιο του 2020, ως μέρος της διοικητικής μεταρρύθμισης της Ουκρανίας, η οποία μείωσε τον αριθμό των περιοχών του Όμπλαστ του Ντνιπροπετρόβσκ σε επτά, η πόλη Παβλοχράντ συγχωνεύθηκε στο Ραγιόν Παβλοχράντ.
Κατά τη διάρκεια της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, το Παβλοχράντ - ένας σημαντικός κόμβος σιδηροδρομικών μεταφορών - δέχτηκε ρωσικές επιθέσεις. Στις 22 Μαρτίου, μια επίθεση πυραύλων κατέστρεψε τον σιδηροδρομικό σταθμό Παβλοχράντ-2 στην πόλη, σκοτώνοντας τουλάχιστον ένα άτομο.
Μηχανικό εργοστάσιο του Παβλοχράντ
Στην πόλη βρίσκεται το Μηχανικό εργοστάσιο του Παβλοχράντ που δημιουργήθηκε το Δεκέμβριο του 1963 ως εξειδικευμένη μονάδα παραγωγής του εργοστασίου αρ. 586. Το εργοστάσιο είναι αφιερωμένο στη συναρμολόγηση, την τελειοποίηση και την παραγωγή πυραυλοκινητήρων και πυραύλων με στερεά καύσιμα. Μέχρι το 1975, το εργοστάσιο έγινε το μεγαλύτερο εργοστάσιο στερεών πυραύλων στο Υπουργείο Γενικής Μηχανουργίας της ΕΣΣΔ. Το εργοστάσιο παράγει δεξαμενές καυσίμου για ενισχυτικούς πυραύλους και πλαστικά περιβλήματα κινητήρων πυραύλων ICBM, εξαρτήματα και συγκροτήματα για την κατασκευή αεροδιαστημικών συστημάτων.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Παβλοχράντ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία
Ευτύχιος Βονασέρας
Ο Ευτύχιος Βονασέρας (Αθήνα 1865 - Νέα Υόρκη 1928), ήταν Έλληνας θιασάρχης ηθοποιός και σκηνοθέτης του ελληνικού θεάτρου.
Βιογραφία
Ήταν καθηγητής φωνητικής του Ελληνικού Ωδείου, διευθυντής της μουσικής ακαδημίας κι είχε και δικό δραματικό θίασο, δίνοντας εκατοντάδες παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Στον θίασο του έπαιξαν, μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου όπως η Πιπίνα Βονασέρα, η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Κυβέλη, η Αγνή Ρεζάν, η Στέλλα Γαλάτη, η Κούλα Μ. Καίρη, η Αικατερίνη Βερώνη. Το 1894 είχε συνεργαστεί με τον Γ. Ξενόπουλο όπου του προλόγιζε τους "Βρυκόλακες" του 'Ιψεν στην πρώτη παράσταση έργου του Ίψεν στην Ελλάδα.
Το 1922 μετέβη στην Νέα Υόρκη όπου έδωσε αρκετές παραστάσεις προσπαθώντας να συστήσει μόνιμη ελληνική σκηνη. Το 1927 εξαφανίστηκε για να βρεθεί το 1928 σε νεκροτομείο σαν άγνωστος άπορος. Κηδεύτηκε με έρανο.
Σύζυγος του ήταν η Ζωή Ορλόφ με την οποία χώρισαν το 1903.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τενόροι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Σενβιέρ-συρ-Μαρν
Το Σενβιέρ-συρ-Μαρν (γαλλικά: Chennevières-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καναβερουά (γαλλικά: Canavérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Σεβιγί-Λαρύ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεβιγιαί (γαλλικά: Chevillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Μοντετζόρτζο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φέρμο
Διονύσιος Μονδίνος
Ο Διονύσιος Μονδίνος ήταν Έλληνας θιασάρχης του ελληνικού μουσικού θεάτρου κι θεατρικός συγγραφέας του 19ου αιώνα.
Γεννήθηκε στην Πάτρα, μετέφρασε από τα Ιταλικά πολλά θεατρικά έργα όπως : "Η σκιά του Ρινάλδου", "Το γεροντοκόριτσο", "Ο εξόριστος ή η μελανή αίθουσα", "Συλλογή κωμωδιών, δεν εξέυρω τίποτε ή το επανωφόριο του κ. Ιωσήφ" κτλ. .
Ο Μονδίνος δημιούργησε δικό του θίασο, την περίοδο 1872 - 1873 ανέλαβε "εργολαβία" το νεόκτιστο δημοτικό θέατρο Πάτρας. Ξαναπαίρνει την εργολαβία την θεατρική περίοδο 1874-1875, κρίθηκε ο καταλληλότερος από τους άλλους δύο υποψήφιους λόγω του ότι ...κρινόμενος ως πλέον φερέγγυος, λόγω της κατά το πρώτο έτος (1873-1874) πειτυχημένης του θητείας ...'. Ο Μονδίνος είχε μεταβεί στην Ιταλία για να στρατολογήσει ηθοποιούς και να συγκροτήσει τον θίασο. Τελικά ο θίασος που συγροτήθηκε ήταν μέτριος και η εργολαβία πτώχευσε και επενέβη και η δικαιοσύνη.
Το 1877 μετά από παραστάσεις που έδωσε ο θιασός του στο θέατρο Απόλλων της Αθήνας επέστρεψε στην Πάτρα κι ίδρυσε το (λυρικό) "Εαρινόν θέατρον Πατρών, ο Βέρδης". Ο Θίασος στο θέατρο Βέρδη έδωσε πολλές παραστάσεις, όπως την "Τραβιάτα", "Νόρμα", "Λουτσία ντι Λαμερμούρ". Ο θίασος άφησε καλές εντυπώσεις και κυρίως η υψίφωνος Ε. Ρίτζη και ο οξύφωνος Ζούκης. Τον Αύγουστο μετά έναν μήνα δηλαδή το Βερδή έκλεισε.
Κνουμ
Ο Κνουμ ή Χνουμ αποτελεί έναν από τους παλαιότερους θεούς του αιγυπτιακού πανθέου. Συνδέεται με τις πηγές του Νείλου, ενώ το όνομά του προφερόταν και Χνουμ ή Κνεμού.
Άγιοι Πάντες Νάξου
Οι Άγιοι Πάντες είναι οικισμός στην δυτική πεδινή Νάξο κοντά στον παράλιο οικισμό του Μάραγκα σε υψόμετρο που δεν ξεπερνά τα 25 μέτρα και έχει 103 κατοίκους (απογραφη 2011).
Κνουμ
Πηγές
Κατηγορία:Νείλος Κατηγορία:Τριάδα της Ελεφαντίνης
Άγιοι Πάντες Νάξου
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγία Άννα ( 176 κ.), Άγιο Αρσένιο ( 717 κ.), Άγιο Προκόπιο ( 96 κ.), Μάραγκα ( 73 κ.), Μαστοράκη ( 5 κ.) και Στελίδα ( 157 κ.) την Δημοτική Κοινότητα Αγίου Αρσενίου ( 1327 κ.). Η δ.κ. Αγίου Αρσενίου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Κέιτ Μάρα
Η Κέιτ Μάρα (Kate Rooney Mara ; 27 Φεβρουαρίου 1983) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και παραγωγός. Είναι γνωστή για το έργο της στην τηλεόραση, με την συμμετοχή στο πολιτικό δράμα του Netflix House of Cards (2013-2014 ; 2016), στο θρίλερ του Fox 24 (2006), στην μίνι σειρά του FX American Horror Story: Murder House (2011), στην πρώτη σεζόν της δραματικής σειράς του FX Pose (2018) και στην μίνι σειρά του FX A Teacher (2020). Για την τελευταία ταινία έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Independent Spirit Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου ως εκτελεστική παραγωγός.
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην ταινία Παιχνίδια της τύχης (Random Hearts, 1999). Από τότε έχει εμφανιστεί στις ταινίες Το μυστικό του Brokeback Mountain (Brokeback Mountain, 2005), Μαζί για τη νίκη (We Are Marshall, 2006), Ο εκτελεστής (Shooter, 2007), Υπερσιβηρικός (Transsiberian, 2008), Stone of Destiny (2008), Η τελική διαδρομή (The Open Road, 2009), Κυριαρχία (Transcendence, 2014), Η διάσωση (The Martian, 2015), Fantastic Four (2015), Morgan (2016), Megan Leavey (2017), My Days of Mercy (2017) και Η ενοχή του Κένεντι (Chappaquiddick, 2018).
Γουέι Τζινσένγκ
Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Το κουράγιο της ανεξαρτησίας: επιστολές από τη φυλακή και άλλα γραπτά», μια συλλογή άρθρων που έγραψε αρχικά σε χαρτί υγείας στη φυλακή και έχουν δημοσιευτεί πλέον σε καμιά δεκαριά και πλέον γλώσσες.
Καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο φορές για 29 χρόνια συνολικά και εξέτισε πάνω από 18 χρόνια για τις δραστηριότητες και τα γραπτά του υπέρ της δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου του ανατρεπτικού δοκιμίου του «Ο πέμπτος εκσυγχρονισμός: της Δημοκρατίας» το 1978. Το δοκίμιο αυτό ξεκίνησε ως μια ενυπόγραφη αφίσα στον «Τοίχο της Δημοκρατίας» στο Πεκίνο, όπου εργάτες, καλλιτέχνες και διανοούμενοι ασκούσαν το δικαίωμά τους στην ελευθερία της έκφρασης. Το δοκίμιο του Γουέι προκάλεσε αίσθηση, όχι μόνο επειδή έβαλε ανοιχτά κατά της «λαϊκής δημοκρατικής δικτατορίας» των κομμουνιστών, αλλά επειδή τόλμησε να το υπογράψει με το πραγματικό του όνομα και στοιχεία επικοινωνίας.
Αρθρογραφώντας το 1979 στο παράνομο περιοδικό «Εξερευνήσεις» (探索), του οποίου ιδρυτής και συντάκτης ήταν ο ίδιος, ο Γουέι έγραψε το άρθρο «Δημοκρατία ή νέα δικτατορία;», όπου κατονόμαζε τον τότε ηγέτη των κομμουνιστών Ντενγκ Σιαοπίνγκ ως τον νέο δικτάτορα. Ο Γουέι συνελήφθη μερικές ημέρες αργότερα και καταδικάστηκε για «αντεπαναστατικά εγκλήματα» με αποτέλεσμα να φυλακιστεί για 15 χρόνια. Πρώτα καταδικάστηκε σε θάνατο, μετά κρατήθηκε σε απομόνωση και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε στρατόπεδα καταναγκαστικών έργων υπό αυστηρή επιτήρηση μέχρι το 1993, οπότε και αφέθηκε ελεύθερος καθώς η Κίνα είχε αποφασίσει να διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000.
Μέσα σε έξι μήνες από την απελευθέρωσή του συνελήφθη για δεύτερη φορά, δικάστηκε εκ νέου και καταδικάστηκε σε 14ετή φυλάκιση για «αντεπαναστατικά εγκλήματα». Όταν του απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ, το 1996, βρισκόταν ακόμα στη φυλακή. Το 1997, κατόπιν επίμονων διεθνών πιέσεων, μεταξύ άλλων και από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, ο Γουέι αποφυλακίσθηκε και απελάθηκε άμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υποστηρίζει ότι δεν απελευθερώθηκε, αλλά ότι η εξορία του αποτελεί περαιτέρω τιμωρία του. Από την Ουάσινγκτον, ο Γουέι ηγείται του Ιδρύματος Γουέι Τζινσένγκ, του Δημοκρατικού Συνασπισμού του Κινέζων του Εξωτερικού για τη Δημοκρατία και του Ασιατικού Συνασπισμού για τη Δημοκρατία, και εξακολουθεί να είναι μια ενεργή και ισχυρή φωνή υπέρ της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα.
Έχει συμμετάσχει ενεργά σε διασκέψεις του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ, ζητώντας ευρωπαϊκή και διεθνή στήριξη για την απελευθέρωση υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κρατούνται στην Κίνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Κινέζοι ακτιβιστές Κατηγορία:Κινέζοι συγγραφείς
Δομνίτσα Λανίτου - Καβουνίδου
thumb|right|180px|Η Λανίτου σε αγώνες το 1931, εφ. "Ακρόπολις", 25/10/1931. Η Δομνίτσα Λανίτου - Καβουνίδου (6 Απριλίου 1914 - 20 Ιουνίου 2011) ήταν Κύπρια αθλήτρια του στίβου, η οποία το 1936 έγινε η πρώτη Ελληνίδα που έλαβε μέρος στο στίβο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν γνωστή ως Δομνίτσα. Για την προσφορά της στον αθλητισμό τιμήθηκε από τον ΣΕΓΑΣ, την Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία και από φορείς στην Ελλάδα και στην Κύπρο.
Βιογραφία
Γυμναζόταν στο Αμερικανικό Κολλέγιο και στον Αθλητικό Όμιλο Παλαιού Φαλήρου. Επί πολλά έτη ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδας στα 60μ., 100μ., 80μ. με εμπόδια, στο μήκος και στο ύψος με φορά και άνευ φοράς, κατέχοντας μάλιστα 7 πανελλήνια ρεκόρ, τα οποία επανειλημμένα βελτίωσε με νέα -κάθε φορά- πανελλήνια ρεκόρ. Το 1932 ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος χωρίς φόρα. Αίσθηση και σχόλια προκαλούσε εκείνη την εποχή η παρουσία της με σορτς. Το 1931, αφού νίκησε στους Πανελλήνιους Αγώνες στα 100 μ., ο Σπύρος Μελάς έγραψε:
Το 1935 μπήκε στην εθνική ομάδα όπου είχε προπονητή τον Ότο Σίμιτσεκ. Τα τελευταία της ρεκόρ καταρρίφθηκαν τη δεκαετία του 1960. Έκανε αίσθηση στους φιλάθλους της εποχής το γεγονός ότι αγωνιζόταν με κοντό παντελονάκι.
Ο ΣΕΓΑΣ δεν είχε επισημοποιήσει την συμμετοχή για αθλήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο και είχε γράψει ότι «ίσως» έστελνε κάποια, παρότι η Δομνίτσα είχε διεθνείς επιτυχίες. Τελικά, η Λανίτου εκπροσώπησε τα ελληνικά χρώματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της χρονιάς αυτής και έγινε η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που πήρε μέρος στο στίβο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Αγωνίστηκε στα 80 μ. με εμπόδια και κατάφερε να φθάσει ως τον ημιτελικό (προκρίθηκε στον ημιτελικό με χρόνο 12.6 και ήταν 6η στον ημιτελικό). Στο Βερολίνο αγωνίστηκε επίσης στα 100 μ. Στο δρόμο της επιστροφής από το Βερολίνο αγωνίστηκε στη Βουδαπέστη και στο Βόλο, όπου η Δομνίτσα συμμετείχε στην σκυταλοδρομία 4Χ100 των ανδρών, καθώς δεν υπήρχε τέταρτος άνδρας για το αγώνισμα για να συμπληρωθεί η τετράδα.
Δεν σταμάτησε να αθλείται και στην κατοχή. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου είχε υπηρετήσει ως εθελόντρια νοσοκόμα, η Λανίτου έγινε μέλος του ΔΣ του ΣΕΓΑΣ. Έλαβε μέρος ξανά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, καταλαμβάνοντας την 5η θέση στον πρώτο γύρο. Και σε αυτούς τους αγώνες ήταν η μοναδική Ελληνίδα αθλήτρια που είχε λάβει μέρος.
Το 1950 η καριέρα της τερματίστηκε, όταν και αγωνίστηκε για τελευταία φορά στα 200 μέτρα.
Τα επόμενα χρόνια η Λανίτου ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία. Ήταν μέλος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και του Συλλόγου Ελληνίδων Επιστημόνων, υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Ένωσης Κυπρίων Ελλάδας και μέλος της Εταιρείας Αυτοδιάθεσης Κύπρου. Επίσης, κατήλθε στον πολιτικό στίβο, θέτοντας υποψηφιότητα με το Κόμμα Φιλελευθέρων για μία έδρα στην Α΄ Αθηνών το 1958. Απεβίωσε σε ηλικία 97 ετών, το 2011. Για τη Δομνίτσα έγραψαν πολλοί διανοούμενοι της εποχής, όπως: ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Καββαδίας, ο Α. Κύρου, η Μυρτιώτισσα, ο Π. Παλαιολόγος κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Κοινότητα Στειρίου
Η Κοινότητα Στειρίου ήταν κοινότητα του Νομού Αττικοβοιωτίας την περίοδο 1912-1943, κοινότητα του Νομού Βοιωτίας την περίοδο 1944 έως το 1998, με τους οικισμούς: Στειρίου,  Οσίου Λουκά και τον ιδιωτικό οικισμό της εταιρείας Αλουμίνιον της Ελλάδος στην θέση Σιδεροκαρφιά - Άγιοι Θεόδωροι και μέχρι σήμερα είναι κοινότητα της δημοτικής ενότητας Διστόμου, του δήμου Διστόμου-Αράχοβας-Αντίκυρας, της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία - Οικονομία
Η κοινότητα Στειρίου έχει έκταση 50,772 τετρ. χιλιομέτρων. Απέχει 169 χλμ. από την Αθήνα, 29 χλμ.από τη Λιβαδειά. Η περιοχή είναι ορεινή πετρώδης, με τμήματα αργιλώδους εδάφους. Η κοιλάδα όπου βρίσκεται η αρχαία Στείριδα έχει φυσική διέξοδο προς τη θάλασσα μέσω του φαραγγιού της Κλεισούρας. Στο υπέδαφος των βουνών του Στειρίου υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα βωξίτη (Ελικώνας - Σκαριτσά) τα οποία εκμεταλλεύεται το εργοστασιακό συγκρότημα της εταιρίας Αλουμίνιον της Ελλάδος Β.Ε.Α.Ε..
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Κοινότητας Στειρίου
O Νομός Βοιωτίας ιδρύθηκε αρχικά ως Νομός Αττικής και Βοιωτίας ύστερα από την εφαρμογή της Διοικητικής διαίρεσης του 1833 που καθορίστηκε από την Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου. Η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου το 1910 έθεσε σε εφαρμογή τη Διοικητική διαίρεση του 1912 για την περίοδο 1912 έως 1971 που έφερε σημαντικές αλλαγές στους δήμους και τις κοινότητες. Με τη Διοικητική διαίρεση του 1971 που τέθηκε σε εφαρμογή στις 26 Αυγούστου 1971 ο Νομός Βοιωτίας παρέμεινε αμετάβλητος.
Διατελέσαντες Πρόεδροι Κοινότητας Στειρίου
Για το χρονικό διάστημα 1912 έως 1940 δεν υπάρχουν στοιχεία διότι στις 25 Ιουνίου του 1944 οι Γερμανοί έκαψαν το Στείρι και κάηκαν τα αρχεία της Κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες Νομού Βοιωτίας
Λουβική γλώσσα
H λουβική ή λουβιακή γλώσσα (ISO 639-3: xlu, Glottolog: luvi1235) είναι αρχαία γλώσσα και υποκλάδος των γλωσσών της Ανατολίας η οποία ομιλούνταν στην περιοχή της νοτιοκεντρικής Μικράς Ασίας έως τον 7ο αιώνα π.Χ., και πήρε την ονομασία της από το έθνος των Λουβιτών. Υπάρχουν 2 τύποι της γλώσσας, αυτός των επιγραφών σε σφηνοειδή λουβική γραφή, και αυτός των επιγραφών στην ιερογλυφική λουβική γραφή. Δεν υπάρχει συμφωνία απόψεων μεταξύ των μελετητών για το αν ήταν η ίδια γλώσσα, ή στενά συγγενείς γλώσσες.
Θεωρείται πιθανό πως τα λουβικά ήταν η γλώσσα η οποία ομιλούνταν στην ομηρική Τροία, ενώ επίσης έχει προταθεί ως η γλώσσα του δίσκου της Φαιστού.
Ταξινόμηση
μικρογραφία|εναλλ.=|300x300εσ|Περιοχές των γ[[Γλώσσες της Ανατολίας|λωσσών της Ανατολίας]]Υπάρχουν πολλές άλλες γλώσσες της Ανατολίας οι οποίες θεωρείται πως συνδέονται με την λουβική, ιδίως η καρική, λυκιακή, λυδική, και μιλυακή γλώσσα, με το χαρακτηριστικό ότι παρουσιάζουν πολλές περισσότερες ομοιότητες μεταξύ τους σε σύγκριση με άλλες γλώσσες του ιδίου κλάδου, σε τέτοιο βαθμό ώστε να αποτελούν δικό τους υποκλάδο ο οποίος συνολικά ονομάζεται λουβικές γλώσσες. Τα πρωτολουβικά είναι ο πρόγονος των γλωσσών του κλάδου αυτού, καθώς και της ίδιας της λουβικής γλώσσας. Με αυτή την έννοια του όρου, οι λουβικές γλώσσες αποτελούν έναν από τους τρεις κυρίους κλάδους των γλωσσών της Ανατολίας, με τις άλλες να είναι τα χεττιτικά και τα παλαϊκά. μικρογραφία|εναλλ.=|αριστερά|300x300εσ|Οι 3 κύριοι κλάδοι των γλωσσών της Ανατολίας, λουβικά (μπλε), [[Χεττιτική γλώσσα|χεττιτικά (κίτρινο), παλαϊκά (κόκκινο)]] Καθώς τα λουβικά διαθέτουν πολλούς αρχαϊσμούς, θεωρείται σημαντική γλώσσα για την ευρύτερη μελέτη των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών γενικότερα, των υπολοίπων γλωσσών της Ανατολίας, καθώς και των γλωσσών των Αιγαιακών πολιτισμών κατά την εποχή του Χαλκού. Οι αρχαϊσμοί αυτοί συχνά θεωρείται πως υποστηρίζουν την άποψη ότι η πρωτοινδοευρωπαϊκή γλώσσα είχε τρεις διακριτές ομάδες υπερωικών συμφώνων, τα απλά υπερωικά, τα ουρανικοποιημένα υπερωικά, και τα χειλικοποιημένα υπερωικά.
Σε ότι αφορά τις αντιστοιχήσεις μεταξύ πρωτοινδοευρωπαϊκής γλώσσας και λουβικών, έχει υποστηριχθεί πως το  της πρωτοινδοευρωπαϊκής αντιστοιχεί στο  (ή ) της λουβικής, το ' με το , και το ' με το  (ενδεχομένως ). Επιπλέον, η λουβική λέξη , η οποία σημαίνει κάνω γύρους από πιθανώς προέρχεται από το πρωτοινδοευρωπαϊκό - το οποίο σημαίνει κύκλος.
Έχει επίσης υποστηριχτεί πως η λέξη αυτή προέρχεται από μια παλαιότερη λέξη η οποία αποτελεί τον κοινό πρόγονο για την λέξη τροχός σε όλες τις υπόλοιπες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.
Γεωγραφική και χρονολογική διασπορά
Τα λουβικά ήταν μια από τις γλώσσες οι οποίες ήταν σε χρήση κατά την 2η και 1η χιλιετία π.Χ. στην κεντρική και δυτική Μικρά Ασία και την βόρεια Συρία. Τα παλαιότερα λουβικά κείμενα στην σφηνοειδή λουβική γραφή συνδέονται με το Kingdom of Kizzuwatna στην νοτιοανατολική Μικρά Ασία, καθώς και διάφορες άλλες τοποθεσίες στην κεντρική Μικρά Ασία. Με έναρξη τον 14ο αιώνα π.Χ., οι ομιλητές των λουβικών έφτασαν να αποτελούν την πλειοψηφία στην Χαττούσα η οποία ήταν η πρωτεύουσα των Χετταίων. Κατά την εποχή της κατάρρευσης της χεττιτικής αυτοκρατορίας το 1180 π.Χ., ο Χετταίος βασιλιάς και η βασιλική οικογένεια ήταν πλήρως δίγλωσσοι στα λουβικά. Για πολύ καιρό μετά την εξαφάνιση της χεττιτικής γλώσσας, τα λουβικά συνέχισαν να ομιλούνται στα νεοχεττιτικά κράτη της Συρίας, όπως η Μελιτηνή και η Καρχεμίς, καθώς και στο βασίλειο του Ταμπάλ στο κέντρο της Μικράς Ασίας το οποίο γνώρισε την μέγιστη ανάπτυξη του τον 8ο αιώνα π.Χ. .
Αρκετοί μελετητές κατά το παρελθόν προσπάθησαν να επιχειρηματολογήσουν πως η έδρα της λουβικής γλώσσας ήταν η δυτική Μικρά Ασία. Οι πρώτοι Ινδοευρωπαίοι στην βορειοδυτική Μικρά Ασία ήταν νομάδες όπου με την χρήση αλόγων μετανάστευσαν στην περιοχή από τον βορά και ίδρυσαν οικισμούς στην Φρυγία (σύγχρονη επαρχία Εσκί Σεχίρ στην Τουρκία) το 3000 π.Χ.. Κατά την παράδοση ήταν απόγονοι των λουβιτών οι οποίοι κατοικούσαν στην Τροία (Β´), και κατόπιν εξαπλώθηκαν στην υπόλοιπη Μικρά Ασία. Ως υποστηρικτικά στοιχεία της θεωρίας αυτής, παρατίθεται ο τύπος αγγειοπλαστικής με χρήση τροχού ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε στην περιοχή την εποχή εκείνη. Στον αντίποδα ωστόσο γίνεται η επισήμανση πως η μετανάστευση των λουβιτών στην υπόλοιπη Μικρά Ασία έγινε κατά κύμματα και σε βάθος πολλών αιώνων και έτσι είναι δύσκολο να ευσταθεί η θεωρία της ξαφνικής αλλαγής.
Άλλα στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν την εκτεταμένη παρουσία των λουβικών στην δυτική Μικρά Ασία κατά τα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ., είναι στην παλιοχεττιτική έκδοση του χεττιτικού κώδικα, όπου σχεδόν όλες οι περιοχές όπου ομιλούνταν τα λουβικά ονομάζονται ως λουβικά αντί με κάποια άλλη ονομασία. Επιπλέον, η μυκηναϊκή λέξη  (σε γραμμική Β´) αναφέρεται επίσης στην ίδια περιοχή, αλλά το μόρφημα *Luwan- έχει αποδειχθεί πως δεν υπάρχει. Σε ένα διασωζόμενο αντίγραφο του χεττιτικού κώδικα το οποίο είναι σε κακή κατάσταση, αντί για Λουβία αναφέρεται Αρζάβα, το οποίο ήταν βασίλειο στην δυτική Μικρά Ασία με τα όρια του να είναι περίπου τα ίδια με την περιοχή ανάμεσα στην Σέχα (περιοχή του Έρμου και του Κάικου ποταμού) και την Μίρα (κοιλάδα του Μαιάνδρου ποταμού). Έτσι πολλοί μελετητές θεωρούν πως τα λουβικά ομιλούνταν σε μια ευρεία περιοχή της Μικράς Ασίας, συμπεριλαμβανομένης και της Τροίας (ως Βιλούσα). Η ταυτοποίηση μεταξύ και Αρζάβας ωστόσο έχει αμφισβητηθεί. Στην μετά-χεττιτική εποχή, η περιοχή της Αρζάβα έγινε γνωστή ως Λυδία (Λούντου στα ασσυριακά), και εκεί ήταν σε χρήση η λυδική γλώσσα. Η ονομασία Λυδία προέρχεται από την λέξη ' (λυδικό - < '- < -, με αλλαγή του ήχου των λυδικών ' > ). Η λυδική γλώσσα ωστόσο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η απευθείας απόγονος της λουβικής και πιθανώς δεν ανοίκει καν στην λουβική ομάδα γλωσσών.
Σφηνοειδής λουβική
μικρογραφία|εναλλ.=|Σφηνοειδής λουβική γραφή περιμετρικά της σφραγίδας Η σφηνοειδής λουβική γραφή είναι το σώμα κειμένων της λουβικής γλώσσας το οποίο υπάρχει στις πλάκες που έχουν ανακαλυφθεί στην Χαττούσα, και ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο σύστημα γραφής που χρησιμοποιούνταν και για την γραφή της χεττιτικής γλώσσας, και υπάρχουν επιγραφές στην χεττιτική γλώσσα οι οποίες χρησιμοποιούν λουβικές λέξεις, κυρίως σε θρησκευτικά κείμενα. Τα σφηνοειδή λουβικά είναι γραμμένα σε διάφορες διαλέκτους, όπως τα αυτοκρατορικά λουβικά, τα οποία αντιπροσωπεύουν την καθομιλούμενη γλώσσα σε χρήση στην Χαττούσα του 14ου–13ου αιώνα π.Χ. τα οποία συναντώνται μέσω των λέξεων στα χεττιτικά κείμενα.
Σε σύγκριση με τα σφηνοειδή χεττιτικά όπου κάνουν χρήση λογογραμμάτων (σύμβολα με προκαθορισμένο νόημα), στα σφηνοειδή λουβικά τα λογογράμματα είναι σπάνια, και χρησιμοποιούνται περισσότερο συλλαβικοί χαρακτήρες όπου τα μονά σύμβολα ορίζουν πως πρόκειται για φωνήεν, ή ζεύγος φωνήεντος-συμφώνου -και αντίστροφα-. Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό στην περίπτωση των λουβικών ιερογλυφικών είναι η συστηματική χρήση της πλήρους γραφής ως ένδειξη για μακρά φωνήεντα, ακόμα και στο ξεκίνημα των λέξεων. Στο σύστημα αυτό το μακρύ φωνήεν ορίζεται με το γράφεται 2 φορές. Για παράδειγμα το ' -αυτός πηγαίνει- γράφεται ως ' αντί για ', και το ' -μέσα- ως ' αντί για '.
Ιερογλυφική λουβική
εναλλ.=|μικρογραφία|Ιερογλυφική λουβική γραφή στις επιγραφές του Μπέυκοϋ Τα ιερογλυφικά λουβικά αποτελούν το σώμα κειμένων γνωστό ως ιερογλυφικά της Ανατολίας. Παλαιότερα θεωρούνταν πως αποτελούσαν μορφή της χεττιτικής γλώσσας, και έτσι περιγραφόταν ως ιερογλυφικά χεττιτικά, όρος που δεν χρησιμοποιείται πλέον. Η διάλεκτος των λουβικών ιερογλυφικών εκτιμάται πως είναι είτε αυτοκρατορικά λουβικά, ή η διάδοχη μορφή τους η οποία ήταν τα λουβικά της εποχής του Σιδήρου.
Η πρώτη περιγραφή μνημειακών επιγραφών χρονολογείται το 1850, με ανακάλυψη αναγλύφου στην περιοχή Φρακτίν. Το 1870, μια ομάδα αρχαιοδιφών που ταξίδευαν στο Χαλέπι ανακάλυψαν ακόμα μια επιγραφή η οποία βρισκόταν στο νότιο τείχος του τεμένους αλ Καϊκάν. Το 1884, ανακαλύφθηκε από Πολωνό αρχαιολόγο επιγραφή κοντά στο Κογλιουτολού της δυτικής Τουρκίας. Η μακροσκελέστερη γνωστή επιγραφή ανασκάφθηκε το 1970 στην περιοχή Γιαλμπούρτ, βορειοδυτικά του Ικονίου. Τα κείμενα των λουβικών ιερογλυφικών περιέχουν έναν περιορισμένο αριθμό λεξικών δανείων από τα χεττιτικά, ακκαδικά, και βορειοδυτικά σημιτιικά, ενώ τα γλωσσικά δάνεια από τα ελληνικά περιορίζονται κυρίως στα κανονικά ουσιαστικά, καθώς και υπάρχουν κοινά ουσιαστικά τα οποία έχουν δανειστεί τα ελληνικά από τα λουβικά.
Φωνολογία
Η ανακατασκευή του φωνητικού συστήματος της λουβικής γλώσσας βασίζεται κυρίως στα διαθέσιμα γραπτά κείμενα και στην σύγκριση τους με την ανάπτυξη των υπολοίπων ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.
Τα φαρυγγικά τριβόμενα σύμφωνα και  είναι πιθανώς το αποτέλεσμα των χαρακτήρων οι οποίοι μεταγράφονται ως -- και --, αλλά τα υπερωικά τριβόμενα  και  είναι επίσης πιθανά. Στις μεταγραφές της λουβικής σφηνοειδούς γραφής, το ' παραδοσιακά θεωρείται ξεχωριστό από το ' και διαφορετικά σύμβολα για 2 διαφορετικούς ήχους, ωστόσο στα λουβικά και τα 2 σύμβολα πιθανώς αναπαριστούν τον ίδιο ήχο .
Ένα αξιοσημείωτο φωνολογικό χαρακτηριστικό των λουβικών είναι ο ρωτακισμός, όπου σε μερικές περιπτώσεις τα ', ', και ' γίνονται '. Για παράδειγμα το  -αυτός παίρνει- γίνεται , και το - -πεθαίνει- γίνεται -. Επιπλέον, το ' στο τέλος της λέξεως μπορεί να παραληφθεί, και μπορεί να προστεθεί το ' μεταξύ 2 οδοντικών συμφώνων έτσι ώστε για παράδειγμα το ' γίνεται ' -θα φάτε όλοι- (τα ' και ' είνα φωνητικά πανομοιότυπα).
Ουσιαστικά
Υπάρχουν 2 γραμματικά γένη, τα έμψυχα και τα άψυχα/ουδέτερα, και υπάρχουν 2 γραμματικοί αριθμοί, ενικός και πλυθηντικός. Μερικά έμψυχα ουσιαστικά μπορούσαν να εκφραστούν στον συλλογικό πληθυντικό πέρα από τον κανονικό αριθμητικό πληθυντικό. Τα λουβικά είχαν 6 πτώσεις, την ονομαστική, γενική, δοτική/τοπική, αιτιατική, αφαιρετική/οργανική, και κλητική. Η κλητική πτώση εμφανίζεται σπανίως στα κείμενα που διασώζονται και μόνο στον ενικό αριθμό.
Στο έμψυχο γένος, το -- τοποθετείται μεταξύ του μορφήματος και του τέλους της πτώσης. Στα ιερογλυφικά λουβικά, το μόριο -/- προστίθεται στο τέλος της ονομαστικής/αιτιατικής άψυχης πτώσης. Στην γενική πτώση, τα σφηνοειδή και ιερογλυφικά λουβικά έχουν σημαντικές διαφορές, σε ότι αφορά όμως τα σφηνοειδή λουβικά χρησιμοποιείται η κτητική κατάληξη - για την γενική πτώση του ενικού, και το -- για την γενική πτώση του πληθυντικού. Στα ιερογλυφικά λουβικά, όπως και στα χεττιτικά, οι κλασικές ινδοευρωπαϊκές καταλήξεις - για την γενική πτώση του ενικού και το - για την γενική πτώση του πλυθηντικού χρησιμοποιούνται επίσης. Η ειδική μορφή των κτητικών επιθέτων με πληθυντική μεταβολή περιορίζεται στα λουβικά Kizzuwatna Luwian και πιθανώς αποτελεί μεταφραστικό δάνειο από την χουρριτική γλώσσα.
Λόγω της επκράτησης των τοπονυμίων με κατάληξη -ασσα στις διάφορες περιοχές του Αιγαίου, η παρουσία κτητικών καταλήξεων συχνά θεωρούνταν ως ένδειξη μη ινδοευρωπαϊκής γλώσσας, ή, πως η γλώσσα ήταν μέλος μιας ομάδας γλωσσών με κοινά χαρακτηριστικά πριν την άφιξη των Λουβιτών και των Ελλήνων. Είναι επίσης δυνατό ωστόσο η λουβική κτητική κατασκευή να εξηγηθεί ως το αποτέλεσμα πτωτικής έλξης των ουσιαστικών στην ινδοευρωπαϊκές φράσεις.
Επίθετα
Τα επίθετα βρίσκονται σε συμφωνία με τα ουσιαστικά τα οποία διαθέτουν αριθμό και γένος. Οι τύποι για την ονομαστική και την αιτιατική πτώση διαφέρουν μονάχα στο έμψυχο γένος και μόνο στον ενικό αριθμό. Για λόγους ευκρίνειας, παρακάτω παρατίθενται μόνο οι καταλήξεις με -, ωστόσο οι καταλήξεις μπορεί να ξεκινούν διαθέτοντας και -. Οι μορφές αυτές εξαρτώνται κυρίως από την αποκοπή της ονομαστικής πτώσης, με το -- πριν την κατάληξη της πτώσης η οποία θα αναμενόταν για τα ουσιαστικά.
Αντωνυμίες
Πέρα από τις συνηθισμένες προσωπικές αντωνυμίες των γλωσσών της Ανατολίας, τα λουβικά διαθέτουν και δεικτικές αντωνυμίες οι οποίες σχηματίζονται με τα - και -/-. Οι καταλήξεις των πτώσεων είναι παρόμοιες με αυτές των χεττιτικών, άλλα δεν έχει παρατηρηθεί η χρήση όλων των πτώσεων στις προσωπικές αντωνυμίες. Στο 3ο πρόσωπο εμφανίζεται η δεικτική αντωνυμία - αντί για την προσωπική αντωνυμία. Οι κτητικές και δεικτικές αντωνυμίες σε - κλίνονται ως επίθετα. Παρατίθενται όλες οι γνωστές μορφές των προσωπικών αντωνυμιών, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο το πως διέφερε το νόημα τους ή το πως άλλαζαν σε διαφορετικές πτώσεις.
Ρήματα
Όπως σε πολλές από τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, υπάρχουν 2 γραμματικοί αριθμοί (ενικός και πληθυντικός), και 3 πρόσωπα. Υπάρχουν 2 γραμματικές διαθέσεις, καθώς και 2 χρόνοι, το παρών -το οποίο χρησιμοποιείται για να δηλώσει και μελλοντικά γεγονότα-, και το preterite. Η κλίση τους είναι παρόμοια με την κλίση του χεττιτικού . Το μονό μόριο μπορεί να σχηματιστεί με το επίθεμα -. Έχει παθητική έννοια για τα μεταβατικά ρήματα, και καταστατική για τα αμετάβατα ρήματα. Το απαρέμφατο καταλήγει σε -.
Σύνταξη
Η συνήθης διάταξη των λέξεων είναι υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα, αλλά οι λέξεις μπορούν να μετακινηθούν στο ξεκίνημα της πρότασης ώστε να προσδίδουν έμφαση.
Λέξεις και κείμενα
Το γνωστό λεξιλόγιο των λουβικών αποτελείται κυρίως από λέξεις με προέλευση την πρωτοινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Σε ότι αφορά τους τεχνικούς και θρησκευτικούς όρους προέρχονται κυρίως από τα χουρρικά, και μετέπειτα μεταδόθηκαν από τα λουβικά στα χεττιτικά.
Το διασωζόμενο σώμα κειμένων των λουβικών αποτελείται κυρίως από σφηνοειδή τελετουργικά κείμενα τα οποία χρονολογούνται μεταξύ του 16ου και 15ου αιώνα π.Χ., καθώς και κάποιες μνημειακές επιγραφές οι οποίες είναι γραμμένες στην ιερογλυφική λουβική γραφή. Οι ιερογλυφικές επιγραφές χρονολογούνται μεταξύ του 12ου με 7ο αιώνα π.Χ., μετά την πτώση της χεττιτικής αυτοκρατορίας.
Μια επιπλέον πηγή για κείμενα στην λουβική γλώσσα είναι οι ιερογλυφικές σφραγίδες που χρονολογούνται από τον 16ο έως τον 7ο αιώνα π.Χ., με τις χεττιτικές σφραγίδες να είναι συχνά διγραφικές σε σφηνοειδή και ιερογλυφική γραφή. Ωστόσο οι σφραγίδες αυτές σχεδόν πάντα περιορίζονται σε λογογράμματα. Η απουσία συλλαβικών συμβόλων από τις σφραγίδες καταστά αδύνατη την ανασύσταση της προφοράς των ονομάτων και τίτλων που αναφέρονται σε αυτές, ή ακόμα και το να αποδοθούν τα γραφόμενα σε κάποια συγκεκριμένη γλώσσα.
Ιστορικό ερευνών
μικρογραφία|εναλλ.=|Το μνημείο της δίγλωσσης επιγραφής του Σινεκόυ, [[μουσείο Αδάνων]] Μετά την αποκρυπτογράφηση των χεττιτικών, τα σφηνοειδή λουβικά ταξινομήθηκαν το 1919 ως ξεχωριστή αλλά παρόμοια γλώσσα. Επιπλέον πρόοδος σημειώθηκε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με την δημοσίευση και ανάλυση ενός μεγαλυτέρου αριθμού κειμένων, και επίσης σημαντική πρόοδος σημειώθηκε με την αναδιοργάνωση όλου του διαθέσιμου σώματος κειμένων το 1985.
Η αποκρυπτογράφηση και ταξινόμηση των ιερογλυφικών λουβικών ήταν πολύ πιο δύσκολη. Οι πρώτες προσπάθειες κατά την δεκαετία του 1920 απέτυχαν, ενώ κατά την δεκαετία του 1930 στάθηκε δυνατό να αποκρυπτογραφηθούν κάποια μεμωνομένα λογογράμματα και συλλαβικά σημεία. Έως την εποχή αυτή, θεωρούνταν πως τα λουβικά ήταν χεττιτική διάλεκτος, και έτσι ονομαζόταν ιερογλυφικά χεττιτικά. Το 1947 σημειώθηκε σημαντική πρόοδος με την δημοσίευση ενός διγλώσσου κειμένου στα φοινικικά και στα ιερογλυφικά λουβικά από τον Χέλμουτ Τέοντορ Μπόσερτ. Καθώς η ανάγνωση αρκετών συλλαβικών σημείων ήταν λανθασμένη κατά την εξέταση, δεν έγινε αντιληπτό πως η σφηνοειδής και η ιερογλυφική γραφή είναι διαφορετικοί τρόποι γραφής της ίδιας γλώσσας.
Τρωική γλώσσα
Τα λουβικά θεωρούνται ως μια από τις υποψήφιες γλώσσες για την γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι Τρώες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ανατολίας Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες
Κεφαλινός Μεσσηνίας
Ο Κεφαλινός είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 112 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Ο Κεφαλινός, παλαιότερα Κεφαληνός, ανήκει στην Κοινότητα Κεφαλινού, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιθώμης, με έδρα τη Βαλύρα και βρίσκεται σε υψόμετρο 451 μέτρων.
Πληροφορίες
Ο Κεφαλινός ιδρύθηκε από τους Αρχαίους Κεφαλλονίτες, οι οποίοι είχαν εμπορικές συναλλαγές με την περιοχή της Ιθώμης, μέσω του λιμανιού της Κυπαρισσίας και του δρόμου Κυπαρισσία - Καλογερέσι - Κεφαλινός. Σε Ενετικές απογραφές, αναφέρεται ως Κεφαλονίτσι.
Στην περιοχή υπήρχαν μεταλλεία ως το 1958, τουλάχιστον από το 1770. Υπάρχουν επίσης πολλές βρύσες, με σημαντικότερη την Πέρα Βρύση, η οποία υπάρχει τουλάχιστον από το 1300.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Νύφι Σκύρου
Το Νύφι είναι παραθαλάσσιο χωριό και παραλία της Σκύρου με υψόμετρο 5 μέτρα που βρίσκεται προς το νότιο τμήμα του νησιού και τη δυτική του πλευρά, στις ανατολικές παραλίες του κόλπου Καλαμίτσας. Απέχει περίπου 8 χλμ. ΝΑ. από την την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού) και 10 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Χώρα. Είναι γνωστό κυρίως για την "πηγή Φλέα" η οποία βρίσκεται στον οικισμό και από την οποία ποτίζονται τα περιβόλια αλλά και τα αιγοπρόβατα της ευρύτερης περιοχής που παρουσιάζει έλλειψη νερών. Νότια και σε απόσταση 2 χλμ. βρίσκεται η μη οργανωμένη παραλία Κολυμπάδα που είναι με μικρά βότσαλα ενώ στο βυθό της θάλασσας με άμμο και βράχια. Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκύρος
Σουαζί-λε-Ρουά
Το Σουαζί-λε-Ρουά (γαλλικά: Choisy-le-Roi) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουαζιέν (γαλλικά: Choisyens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Αεροδρόμιο Αχμέντ Μπεν Μπελά
Το Αεροδρόμιο Αχμέντ Μπεν Μπελά (مطار أحمد بن بلة), επισήμως Αεροδρόμιο Ες-Σενιά είναι αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται 8,7 χιλιόμετρα νότια του Οράν (κοντά στο Ες Σενιά), στην Αλγερία.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το αεροδρόμιο του Λα Σενιά χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τη Γαλλική Πολεμική Αεροπορία ως στρατιωτικό αεροδρόμιο. Πρώτα από την Αεροπορία Στρατού (Armée de l'Air), και μετά τον Ιούνιο του 1940 από την Πολεμική Αεροπορία Ανακωχής Armée de l'Air de Vichy) της κυβέρνησης του Βισύ.
Κατά τη διάρκεια της απόβασης της Επιχείρησης Πυρσός το 1942, το Λα Σενιά ήταν ένας από τους πρωταρχικούς στόχους της επίθεσης εναντίον του Οράν στις 9 Νοεμβρίου. Μια ομάδα παραστρατιωτικών έπρεπε να καταλάβει άμεσα το Λα Σενιά με μια ομάδα τεθωρακισμένων για να προωθηθεί στην ενδοχώρα για να εξασφαλίσει την κατάληψη της περιοχής. Αμέσως μετά την ανατολή του ηλίου, οκτώ καταδυτικά βομβαρδιστικά Albacore από το HMS Furious και έξι συνοδευτικά μαχητικά Hurricane από καθένα από τα δύο βοηθητικά αεροπλανοφόρα στράφηκαν προς το αεροδρόμιο Λα Σενιά προς το μεσημέρι για να τους υποδεχτούν ισχυρά αντιαεροπορικά πυρά και μαχητικά του Βισύ. Το αεροδρόμιο δέχτηκε επίθεση από έξι βόμβες γενικής χρήσης 250 λιβρών οι οποίες χτύπησαν με ακρίβεια και κατέστρεψαν τα κενά υπόστεγα στη βορειοδυτική πλευρά του αεροδρομίου. Στις επακόλουθες αψιμαχίες, πέντε γαλλικά μαχητικά Dewoitine 520 καταρρίφθηκαν σύμφωνα με ισχυρισμούς και άλλα υπέστησαν φθορές. Μια δεύτερη επίθεση στο αεροδρόμιο Λα Σενιά πραγματοποιήθηκε λίγα λεπτά αργότερα από δέκα Seafires από το HMS Furious με επιθέσεις εναντίον προσγειωμένων αεροσκαφών και αντιαεροπορικών πυροβολαρχιών. Και πάλι γαλλικά μαχητικά του Βισύ απάντησαν στις ενέργειες. Τα μαχητικά του Βισύ, όμως, υπερασπίστηκαν μόνο την περιοχή του αεροδρομίου και δεν αντιτάχθηκαν στις δυνάμεις εδάφους που αποβιβαζόταν στο λιμάνι του Οράν. Η προγραμματισμένη επίθεση εναντίον του αεροδρομίου ανακατευθύνθηκε και το αεροδρόμιο καταλήφθηκε από τον λόχο Β του 1ου Τεθωρακισμένου Συντάγματος, αφού πολλά αεροσκάφη του Βισύ είχαν ήδη πετάξει, πιθανώς προς το γαλλικό Μαρόκο. Μερικά παρέμειναν διασκορπισμένα στο έδαφος ή στα υπόστεγα.
Μετά την κατάληψή του, το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε από τη 12η Σμηναρχία της Αεροπορίας Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών ως βάση κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας της Βόρειας Αφρικής.
Ρόουζ Μπερν
Η Ρόουζ Μπερν (Mary Rose Byrne ; 24 Ιουλίου 1979) είναι Αυστραλή ηθοποιός. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση στην ταινία Dallas Doll (1994) και συνέχισε να συμμετέχει στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο της Αυστραλίας καθ'όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Έλαβε τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία The Goddess of 1967 (2000), που της χάρισε το βραβείο Volpi Cup Καλύτερης Ηθοποιού και έκανε την μετάβασή της στο Χόλιγουντ με έναν μικρό ρόλο στην ταινία Star Wars: Episode II – Attack of the Clones (2002). Ακολούθησαν μεγαλύτεροι ρόλοι στις ταινίες Τροία (2004), 28 Weeks Later (2007) και Knowing (2009). Η Μπερν εμφανίστηκε και στα 59 επεισόδια του δικαστικού θρίλερ Damages (2007-2012), που της χάρισε δυο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και δυο υποψηφιότητες για βραβείο Έμμυ. Οι ταινίες Get Him to the Greek (2010) και Bridesmaids (2011) την καθιέρωσε ως κωμική ηθοποιό, παράλληλα με τις δραματικές ταινίες και τα θρίλερ στα οποία συνεχίζει να εμφανίζεται.
Αεροδρόμιο Αχμέντ Μπεν Μπελά
Ιστορικά στοιχεία
Όταν οι μονάδες μάχης μετακινήθηκαν ανατολικά σε άλλα αεροδρόμια στην Αλγερία και την Τυνησία κατά τη διάρκεια των τελών της άνοιξης του 1943, το αεροδρόμιο τέθηκε υπό τον έλεγχο της Διοίκησης Αερομεταφορών, όπου λειτουργούσε ως ενδιάμεσος σταθμός από το αεροδρόμιο του Αλγερίου ή το Αεροδρόμιο του Πορτ Λιουτεΐ στη βορειοαφρικανική διαδρομή Καΐρου - Ντακάρ για μεταφορά φορτίου, αεροσκαφών και προσωπικού.
Ρόουζ Μπερν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Αεροδρόμιο Αχμέντ Μπεν Μπελά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Αλγερία
Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ της Πομερανίας
Ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄, γερμαν. Bogislaw ΧΙV (31 Μαρτίου 1580 - 10 Μαρτίου 1637) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας: στο Ρύγκενβαλντε (1617-25), στο Στεττίν (1620-25), διοικητής της επισκοπής τού Καμμίν (1623-37) και τέλος όλης της Πομερανίας (1625-37), καθώς ήταν ο τελευταίος τού Οίκου του.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας-Ρύγκενβαλντε, Στεττίν & Μπαρτ και της Κλάρας των Γουέλφων, κόρης τού Φραγκίσκου δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκίφχορν.
Το 1606 απεβίωσε ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ και οι πέντε γιοί του διαίρεσαν την Πομερανία. Ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ και ο τέταρτος γιος Γεώργιος Β΄ έλαβαν το Ρύγκενβαλντε (νυν Ντάρουοβο Πολωνίας), αλλά ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε το 1617. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο πρωτότοκος Φίλιππος Β΄ και ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ έλαβε το Μπαρτ. Το 1620 κληρονόμησε τον δευτερότοκο αδελφό του Φραγκίσκο δούκα της Πομερανίας-Στεττίν. Δύο έτη μετά απεβίωσε ο πέμπτος γιος του Ούλριχ και η διοίκηση της επισκοπής τού Καμμίν περιήλθε στον Μπόγκισλαβ ΙΔ΄. Το 1625 απεβίωσε ο εξάδελφός του Φίλιππος-Ιούλιος δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ και τον διαδέχθηκε. Έτσι ολοκληρώθηκε η ενοποίηση της Πομερανίας.
Παρά τις προσπάθειές του να μην εμπλακεί στον Τριακονταετή Πόλεμο, ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ στην συνθηκολόγηση τού Φράντσμπουρκ αναγκάστηκε να επιτρέψει στον Γερμανικό στρατό τού Αλβέρτου φον Βάλλενσταϊν να χρησιμοποιήσει τα εδάφη του ως βάση το 1627. Έτσι οι περιοχές αυτές υπέφεραν τις δυσάρεστες συνέπειες τού πολέμου. Τη δεκαετία τού 1630 οι ευγενείς τού τόπου προσπάθησαν να ελαττώσουν την εξουσία του και αυτό τού προκάλεσε καρδιακή προσβολή, που τον άφησε μερικώς παράλυτο. Το 1634 παραιτήθηκε με επακόλουθο διαφωνίες των συγγενών του και τού κυβερνητικού συμβουλίου. Στην πράξη η Πομερανία ήταν κατειλημμένη από Σουηδικό στρατό, όταν το 1637 απεβίωσε. Η διαδοχή και το μέλλον τού δουκάτου ήταν τόσης βαρύτητας και περιπλοκότητας, που η ταφή του καθυστέρησε 17 έτη.
Η διαφωνία ήταν μεταξύ τού Γεωργίου-Γουλιέλμου των Χοεντσόλερν εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου λόγω της συμφωνίας μεταξύ των δύο οικογενειών το 1464 και τού Γουσταύου Β΄ Αδόλφου των Βάσα της Σουηδίας, αν και οι δύο διεκδικητές συνδεόταν με επιγαμία: η σύζυγος τού βασιλιά, η Μαρία-Ελεονόρα ήταν αδελφή τού εκλέκτορα. Ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ όριζε στη διαθήκη του να τον διαδεχθεί ο βασιλιάς της Σουηδίας, ο οποίος ήδη κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της Πομερανίας από τις αρχές τού Πολέμου το 1629. Οι δύο διεκδικητές αξιοποίησαν τη στρατιωτική τους υπεροχή, ώσπου το 1648 έληξε ο Τριακονταετής Πόλεμος με την ειρήνη της Βεστφαλίας: η Πομερανία μοιράστηκε μεταξύ των δύο κρατών. Έτσι έληξε η αυτόνομη ύπαρξη τού δουκάτου.
Το 1653 απεβίωσε η σύζυγός του Ελισάβετ και μόνο τότε μπόρεσε το σώμα του να ταφεί στο Στεττίν το επόμενο έτος.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1625 την Ελισάβετ των Όλντενμπουρκ, κόρη τού Ιωάννη Β΄ δούκα τού Σ.Χ.Σόνντερμπουρκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Φοντεναί-σου-Μπουά
Το Φοντεναί-σου-Μπουά (γαλλικά: Fontenay-sous-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φοντεναιζιέν (γαλλικά: Fontenaysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Gnumeric
To Gnumeric είναι το λογιστικό φύλλο (spreadsheet) του πακέτου λογισμικού του GNOME. Είναι ελεύθερο λογισμό και διανέμεται βάσει των όρων της GNU GPL. Δημιουργός του προγράμματος είναι ο Miguel de Icaza, Ενώ η συντήρηση και ανάπτυξη του συνεχίζονται σήμερα από άλλους προγραμματιστές.
Χαρακτηριστικά
Το Gnumeric υποστηρίζει διάφορους τύπους αρχείων (αγγλικα: format), αρχείων Micorsoft Excel (xlsx) και ODF. Επίσης υποστηρίζει τους τύπους CSV, Microsoft Works spreadsheets (*.wks), HTML, LaTeX, Lotus 1-2-3, OpenDocument και Quattro Pro, ενώ το ίδιο το Gnumeric λειτουργεί με το δικό του format (αρχεία XML συμπιεσμένα με gzip και κατάληξη .gnm ή .gnumeric).
Το πρόγραμμα εξάγει ακριβή αποτελέσματα και αξιοποιείται στην στατιστική ανάλυση και άλλες επιστημονικές εργασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογιστικά φύλλα Κατηγορία:Λογισμικό που χρησιμοποιεί GTK+
Καρλόττα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
H Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Sachsen-Altenburg, 4 Μαρτίου 1899 - 16 Φεβρουαρίου 1989) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Πρωσίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1919 τον Σιγισμούνδο της Πρωσίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Αντισυμμετρικός πίνακας
Στην γραμμική άλγεβρα, αντισυμμετρικός πίνακας είναι κάθε τετραγωνικός πίνακας A που είναι ίσος με τον αντίθετο του ανάστροφού του -A^T, A = -A^T. Δηλαδή, ένας πίνακας διαστάσεων n \times n είναι αντισυμμετρικός αν και μόνο αν για κάθε. Λόγω αυτής της συνθήκης τα στοιχεία της κύριας διαγώνιας του πίνακα είναι όλα μηδέν.
Η γενική μορφή ενός αντισυμμετρικού πίνακα διαστάσεων n \times n για n = 2, 3, 4, είναι: όπου με ίδιο χρώμα (εκτός του μαύρου) είναι τα στοιχεία που πρέπει να είναι αντίθετα μεταξύ τους σε έναν αντισυμμετρικό πίνακα. Τα στοιχεία αυτά είναι συμμετρικά ως προς την κύρια διαγώνιο, εξού και το όνομα αντισυμμετρικός πίνακας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Στράτης Μυριβήλης (εργογραφία)
Χρονολογικός κατάλογος των έργων του Στράτη Μυριβήλη
Η περίοδος της Μυτιλήνης
Τον ίδιο μήνα δημοσιεύεται στην «Καμπάνα» και το λυρικό πεζό «Νιλουφέρ», με την υπογραφή Σ. Σ. (Στρατής Σταματόπουλος)
Η περίοδος της Αθήνας
right|frame|Λιθογραφία του 1897, που απεικονίζει τη Σκάλα Συκαμιάς, το μέρος της «Παναγιάς της Γοργόνας» Η συλλογή περιλαμβάνει:
Πηγές
http://www.ekebi.gr/magazines/flipbook/showissue.asp?file=157757&code=4384 http://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/15086#page/406/mode/2up
Φίλιππος Γουλιέλμος του Παλατινάτου
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βόλφγκανγκ Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και της Μαγδαληνής των Βίττελσμπαχ, κόρης του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας.
Στράτης Μυριβήλης (εργογραφία)
Πηγές
Κατηγορία:Στράτης Μυριβήλης Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες