cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Εντέμπε
Ενδιάμεσος σταθμός ήταν το αεροδρόμιο του Ελληνικού στην Αθήνα όπου και επιβιβάστηκαν οι αεροπειράτες. Οι αεροπειρατές ανήκαν στην οργάνωση " Λαϊκό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης" - "Ομάδα ειδικών αποστολών" και δρούσαν υπό την ηγεσία του Ουαντί Χαντάντ, γνωστό και ως Άμπου Χάνι (Abu Hani) και δύο Γερμανών μελών επαναστατικής οργάνωσης. Η κυβέρνηση της Ουγκάντα, υπό τον Ίντι Αμίν έλαβε ξεκάθαρη θέση υπέρ των αεροπειρατών. Οι Παλαιστίνιοι (μέλη της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης), Γερμανοί της οργάνωσης "Επαναστατικοί Πυρήνες" και Άραβες αεροπειρατές είχαν καταλάβει το αεροπλάνο στις 27 Ιουνίου 1976 και ζητούσαν την απελευθέρωση συνολικά 53 Παλαιστινίων που κρατούνταν σε φυλακές του Ισραήλ και τεσσάρων ακόμη χωρών, προκειμένου να ανταλλαχθούν με τους 106 από τους 248 επιβάτες, που κράτησαν τελικά ως ομήρους απελευθερώνοντας σταδιακά τους υπόλοιπους, όλους μη Ισραηλινούς. Δώδεκα μέλη του πληρώματος του αεροσκάφους κρατήθηκαν ως όμηροι. Οι αεροπειρατές απείλησαν επανειλημμένα ότι θα σκότωναν τους ομήρους σε περίπτωση μη υλοποίησης του αιτήματός τους και αυτή η απειλή οδήγησε στην επέμβαση των ειδικών δυνάμεων, κατόπιν σχεδιασμού της κυβέρνησης του Ισραήλ σε συνεργασία με τη μυστική της υπηρεσία (Μοσάντ). Η επιχείρηση υλοποιήθηκε από 100 κομάντος, που μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στο Εντέμπε από το Ισραήλ, είχε στόχο την απελευθέρωση των ομήρων και έλαβε χώρα τις πρώτες πρωινές ώρες της 4 Ιουλίου 1976. Το αποτέλεσμά της, μέσα σε 90 λεπτά που διάρκεσε, υπήρξε επιτυχές, καθώς όλοι οι αεροπειρατές έπεσαν νεκροί από τα πυρά των Ισραηλινών, ενώ σκοτώθηκαν ο επικεφαλής των Ισραηλινών, 55 στρατιώτες της Ουγκάντα (οι οποίοι επενέβησαν υπέρ των αεροπειρατών) και τέσσερις όμηροι. Επίσης καταστράφηκαν 11 αεροπλάνα των ενόπλων δυνάμεων της Ουγκάντα. Μετά την σύγκρουση έγιναν μαζικές εκτελέσεις Κενυατών ως αντίποινα για την συνεργασία των τελευταίων με τις δυνάμεις του Ισραήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολεμικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ισραήλ Κατηγορία:Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση Κατηγορία:Ουγκάντα Κατηγορία:Ιστορία της Ουγκάντας
Νήσος Άξελ Χάιμπεργκ
Η νήσος Άξελ Χάιμπεργκ (αγγλικά:Axel Heiberg ή Tatlurutit) είναι ακατοίκητο νησί στο Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος, το οποίο ανήκει στο καναδικό έδαφος Νούναβουτ. Με έκταση 43.178 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 7ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά και το 31ο μεγαλύτερο παγκοσμίως. Η νήσος Άξελ Χάιμπεργκ πήρε το όνομα μας της από τον ομώνυμο Νορβηγό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Καναδά κατηγορία:Νούναβουτ
Μιχάλης Πρωτοψάλτης
Ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης (1958 - 20 Μαΐου 2014), ήταν Έλληνας αναρχικός. Έγινε γνωστός για την έντονη πολιτική δράση από τη δεκαετία του 1970, ενώ ήταν ενεργός σε πολλούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες και το κίνημα της ελεύθερης ραδιοφωνίας, πρωτεργάτης σε έκδοση πολιτικών εντύπων και εκδότης και διακινητής πολιτικών βιβλίων.
Βιογραφικό
Ο Μιχαήλ Πρωτοψάλτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Οι γονείς του ήταν φιλόλογοι. Ξεκίνησε και ολοκλήρωσε τη Μέση Εκπαίδευση στη σχολή Μωραΐτη. Στη συνέχεια σπούδασε Σκηνοθεσία στη σχολή Σταυράκου, Ηλεκτρονικά στα ΚΑΤΕΕ Αθήνας και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Τη δεκαετία του ´70
Ήταν πολιτικά ενεργός από τα χρόνια της εξέγερσης του 1973 και συμμετείχε στα κυνηγητά γύρω από την κατάληψη της Νομικής, ενώ πήρε το βάπτισμα του πυρός  στις 4 Νοεμβρίου 1973, στη διαδήλωση μετά το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου. Βρέθηκε έξω από το κατειλημμένο Πολυτεχνείο και εμπνεύστηκε από τη συλλογική ψυχική ανάταση, ενώ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Ιωαννίδη σύστησε μικρή αντιστασιακή ομάδα μαζί με συμμαθητές του.
Το 1975 ήταν ανάμεσα στους θαμώνες του πρώτου αναρχικού Βιβλιοπωλείο Octopus που λειτουργούσε ο Τέος Ρόμβος. Στο βιβλιοπωλείο συναντιόντουσαν περιθωριακοί, καλλιτέχνες, ποιητές, συγγραφείς και λάμβαναν χώρα πλήθος πολιτικών συζητήσεων. Μετέπειτα ήταν ενεργός σε καταλήψεις σπιτιών, ενώ σύχναζε σε καφέ και μπαρ της εποχής όπως το Τσαφ, ο Ιπποπόταμος, και η Αίτνα.
Για τη δράση του επανειλημμένα έχει συλληφθεί, διωχθεί και φυλακιστεί ενώ έχει υποστεί 13 κατ’ οίκον έρευνες από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Το 1977 οδηγήθηκε σε δίκη, με την κατηγορία ότι στο μπαλκόνι των γραφείων της «Επιτροπής ενάντια στην επιστημονική καταπίεση», η οποία στεγαζόταν στο δικηγορικό γραφείο του δικηγόρου Γιώργου Νταλιάνη, υπήρχε το πανό «Κάτω το κράτος». Ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης και οι άλλοι 7 κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων οι Σοφία Αργυρίου, ο Νίκος Μπαϊκούσης (Βαρώνος) και ο Σάκης Παπαδόπουλος (Καρχαρίας), καταδικάστηκαν πρωτόδικα μετά από μια επεισοδιακή δίκη σε 11 μήνες φυλάκης, αλλά αθωώθηκαν στο Εφετείο.
Το 1977 καταδικάστηκε επειδή το περιοδικό του «Ο Κόκορας που λαλεί στο Σκοτάδι» περιείχε οδηγίες κατασκευής βόμβας Μολότοφ, αλλά δεν φυλακίστηκε. Τον Οκτώβρη του 1977 μαζί με άλλους εκδότες επαναστατικών εντύπων και τον Νικόλα Άσιμο, δικάστηκε και φυλακίστηκε για ενάμιση μήνα,  ως ηθικός αυτουργός για τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας, τα οποία έγιναν ως διαμαρτυρία για το θάνατο των καταδικασμένων για τρομοκρατία Αντρέα Μπάαντερ, Γκούντρουν Έσλιν και Γιαν Καρλ Ράσπε, μέσα στα κελιά τους στις φυλακές Σταμχάιμ στη Γερμανία. Το 1978 συμμετείχε στο κίνημα αλληλεγγύης στους Φίλιππα και Σοφία Κυρίτση, που καταδικάστηκαν σε 9 και 5 χρόνια φυλακή αντίστοιχα, για κατασκευή, κατοχή και απόκρυψη 8 βομβών μολότοφ. Το 1979 συμμετείχε στις φοιτητικές καταλήψεις ως αυτόνομος.
Τη δεκαετία του ´80
Στις αρχές τις δεκαετίας του 1980 συμμετείχε στο εγχείρημα της ελεύθερης ραδιοφωνίας "Τυφλοπόντικας στα FM", όπου υπήρξε εκφωνητής των ειδήσεων του ραδιοσταθμού, με νέα του εξωκοινοβουλευτικού χώρου.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 πρωτοστάτησε στην κυκλοφορία της αναρχικής εφημερίδας "Αλληλεγγύη" και του περιοδικού "Τα Άνθη του Κακού", τα τεύχη του οποίου στη συνέχεια ανατυπώθηκαν και είναι διαθέσιμα μέχρι σήμερα.
Το 1984 συμμετείχε στην Διεθνή Συνάντηση των Αναρχικών που έγινε στην Βενετία, με παρουσία πολλών γνωστών αναρχικών της εποχής, όπως ο Μάρεϋ Μπούκτσιν, ο Στιούαρτ Κρίστι, ο Άλμπερτ Μέλτζερ, ο Αλφρέντο Μπονάνο κ.ά., ενώ από την Ελλάδα μεταξύ άλλων συμμετείχαν ο Φίλιππας Κυρίτσης και η Πάολα Ρεβενιώτη.
Από το '90 μέχρι το 2014
Στα τέλη της δεκαετίας του '80, έχοντας αναθεωρήσει πολλά από τα θέσφατα του αναρχισμού κυρίως σε θέματα βίας και μη συμμετοχής στους θεσμούς, προσχώρησε στην Οικολογική Εναλλακτική Ένωση Πολιτών, έγινε από τα ιδρυτικά μέλη των Οικολόγων Εναλλακτικών και κατήλθε υποψήφιος για το ευρωπαϊκό και εθνικό κοινοβούλιο στις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του 1989 και του 1990.
Το 1998 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο "Βιβλιοπέλαγος" που το 2001 επεκτάθηκε και στη διακίνηση βιβλίων. Διακινούσε αναρχικά και αντιεξουσιαστικά έντυπα, παρότι τέτοιο υλικό δεν είναι "ανταγωνιστικά" από εμπορική άποψη. Μεταξύ άλλων εξέδωσε ή διακίνησε βιβλία για τον Σπέρα, τον Δαρβέρη, την Κατερίνα Γώγου, την Ούλρικε Μάινχοφ, ενώ επανεξέδωσε πολιτικά βιβλία, όπως το Yerebatan του Γιάννη Μπουκετσίδη και το βιβλίο του Νικόλα Άσιμου. Τα βιβλία τα διέθετε ο ίδιος με δικό του πάγκο σε πολιτικά φεστιβάλ.
Ήταν γλεντζές, άλλοτε επιθετικός στην κουβέντα κι άλλοτε γλυκύτατος και είχε ισχυρή αίσθηση του χιούμορ, και ακόμη είναι γνωστή η ρήση του "Προτιμάμε να έχουμε χιούμορ χωρίς κίνημα, παρά κίνημα χωρίς χιούμορ" που είπε σε συνέλευση της Νομικής Αθηνών το 1987. Ήταν πάντα σκεπτόμενος, σεμνός, υπερήφανος και με το χαμόγελο στα χείλη, ό,τι κι αν συνέβαινε. Οι φίλοι τον  αποκαλούσαν με το ψευδώνυμο "Κόκκορας", λόγω του ομώνυμου εντύπου που κυκλοφόρησε ο ίδιος.
Την νύχτα τής Τρίτης 20 Μαΐου 2014 υπέστη αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια και πέθανε τα ξημερώματα, όντας ηλικίας 56 ετών. Κηδεύτηκε την επόμενη στο νεκροταφείο Αγίων Αναργύρων.
Ιδεολογία
"Πολιτικά εμπνέεται από τη θεωρία της κοινωνικής οικολογίας και του  ελευθεριακού δημοτισμού του Μάρεϋ Μπούκτσιν."
"Δεν υποτιμούσε τη «μάζα», την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Χωρίς να εγκαταλείπει τις ιδεολογικές του αρχές, έψαχνε μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του τρόπους μαζικής πολιτικής παρέμβασης."
"Ποτέ δεν εγκατέλειψε την ιδέα ότι αν οι αναρχικοί ψηφίζανε, θα αναδεικνυόντουσαν σε ισχυρή πολιτική δύναμη. Δεν έβλεπε ασυμβατότητα μεταξύ αναρχισμού και εκλογών."
"Βάσιζε ελπίδες, τελευταία, στην Αναρχική Ευρώπη, συνδυασμό στις ευρωεκλογές, που θα ξανάπαιρνε πίσω απ’ τους κρατιστές τα γενέθλια σημαινόμενα της Αναρχίας."
"Επέμενε ότι η ομοσπονδιακή Ευρώπη ήταν αναρχικό όραμα (Προυντόν) και δεν ήθελε να το χαρίσει στους Ευρωπαίους ηγέτες και στους τεχνοκράτες των «ισχυρών» κρατών."
"Για την «υπόσταση» των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, [...] φοβόταν ότι υπέκρυπταν έναν λανθάνοντα (ή και φανερό) εθνικισμό. Τα τελευταία χρόνια αλανιζόταν από τη σχέση Δημοκρατίας-Αναρχίας· άλλοτε υπερτερούσε η μια, άλλοτε η άλλη."
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές Κατηγορία:Έλληνες οικολόγοι
Ελληνική Οφθαλμολογική Εταιρεία
Η Ελληνική Οφθαλμολογική Εταιρεία (ΕΟΕ) είναι ένα Επιστημονικό Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με σκοπό την προαγωγή της οφθαλμολογίας στην Ελλάδα και την εκπροσώπηση της οφθαλμολογικής κοινότητας στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Ιδρύθηκε το 1931 και είναι επίσημος θεσμικός φορέας των ειδικότητας της Οφθαλμολογίας στη χώρα μας (ΦΕΚ Β’2798, 04/07/2019 ) αλλά και στο εξωτερικό, ως τακτικό μέλος και συνεργαζόμενο σωματείο με αντίστοιχους Ευρωπαϊκούς φορείς (SOE, UEMS, ICO) για εκπαιδευτικά και άλλα θέματα.
Σκοπός της ΕΟΕ είναι η μέριμνα για την προαγωγή της οφθαλμολογίας στην Ελλάδα, με τη συνεχή εκπαίδευση ειδικευμένων και ειδικευομένων οφθαλμιάτρων και η μέριμνα για τα κάθε είδους επαγγελματικά ζητήματα των μελών αυτής. Διοργανώνει συνέδρια, ημερίδες, διημερίδες και λοιπές επιστημονικές εκδηλώσεις με θέμα την Οφθαλμολογία, καθώς και το Πανελλήνιο Οφθαλμολογικό Συνέδριο, ενώ παράλληλα εκδίδει το περιοδικό Οφθαλμολογικά Χρονικά.
Λογότυπο της ΕΟΕ είναι η οφθαλμωτή κύλιξ.
Ιστορικό
Η Ελληνική Οφθαλμολογική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1931 στην Αθήνα. Στην περίοδο 1931-1979 στεγάστηκε στο χώρο του Οφθαλμιατρείου Αθηνών.
Διοίκηση
Έχει επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο με διετή θητεία, που εκλέγεται κάθε δεύτερο Δεκέμβριο του έτους, με μέλη από όλη την Ελλάδα, που έχουν δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι.
Τσιλπανσίνγο
Το Τσιλπανσίνγο ντε λος Μπράβο (ισπανικά: Chilpancingo de los Bravo, προφορά: [tʃilpanˈsiŋɡo]) είναι η πρωτεύουσα η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Γκερρέρο του Μεξικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Διεθνές Δίκαιο
thumb|right|210px|Η συνθήκη της [[Μάχη του Καντές|Κάδης το 13ο αιώνα π.Χ. η παλαιότερη συνθήκη ειρήνης που σώζεται μέχρι σήμερα μεταξύ Ραμσή Β΄ και Χετταίων
Διεθνείς σχέσεις ]] Ο γενικός όρος Διεθνές Δίκαιο αναφέρεται στο σύνολο των νομικών κανόνων που αφορούν σχέσεις είτε ανάμεσα στα κράτη και διεθνείς οργανισμούς, είτε ανάμεσα σε πρόσωπα που ζουν σε διαφορετικές επικράτειες ή εξαρτούν έννομα συμφέροντα που διέπονται από τα δίκαια των διαφόρων κρατών. Το Διεθνές Δίκαιο διακρίνεται στο Δημόσιο Διεθνές και στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο που εξετάζει τις συναλλαγές ιδιωτικού χαρακτήρα μέσα στα πλαίσια του διεθνούς πεδίου, ενώ ο κλάδος του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού δικαίου αποτελεί ιδιόμορφο δίκαιο των συνασπισμένων χωρών - μελών. Γενικά όμως ο όρος Διεθνές Δίκαιο (International Law) αφορά στο Δημόσιο (διεθνές) Δίκαιο.
Διαπολιτειακός βίος
Ως πρώτα δείγματα των διαπολιτειακών σχέσεων βρίσκουμε στη μεταξύ Κροίσου και Ιώνων συνθήκη φιλίας. και στο συνέδριο του 367 π.Χ. στα Σούσα, όπου αντιπρόσωποι μερικών ελληνικών πόλεων συνήλθαν μαζί με τον Πέρση βασιλιά για να συζητήσουν διεθνούς φύσης ζητήματα. Ιδιαίτερα δε πρέπει να γίνει μνεία για τη σημασία της «ρήτρας προσχωρήσεως» [Ελλήνων ή των βαρβάρων των εν τη ηπείρω ενοικούντων ή των νησιωτών] που υπήρχε στο Καταστατικό της Αθηναϊκής Συμμαχίας του 377 π.Χ.. Κατά το Μεσαίωνα στο Δυτικό Κόσμο το βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα που επικρατούσε εκείνη την εποχή διαμόρφωσε θεσμούς διεθνούς ενδιαφέροντος, όπως η ειρήνη του θεού και η εκεχειρία του θεού:
Ιστορία
Γεγονός είναι ότι οι κανόνες του σύγχρονου Διεθνούς Δικαίου αποτελούν προϊόντα πολύ μακρινής εξέλιξης όπου τα πρώτα ίχνη εντοπίζονται στις πολιτείες - κράτη των αρχαίων Ελλήνων. Σύγχρονοι θεσμοί όπως το απαραβίαστο του κήρυκα, ή των διπλωματικών αντιπροσωπειών, η ρητή κήρυξη πολέμου, ο σεβασμός των αλλοδαπών (ξένων), καθώς επίσης τα αντίποινα, η διαιτησία κ.ά. έχουν τις ρίζες τους στην ελληνική αρχαιότητα. Ακόμα και για τη διατήρηση της ειρήνης ιδρύονταν συμμαχίες που καθιέρωναν τις απαρχές της συλλογικής ασφάλειας και της αμοιβαίας βοήθειας. Επίσης οι αμφικτυονίες, (η Αμφικτυονία των Δελφών), αποτελούσαν την πρώτη μορφή διεθνών οργανισμών έστω κι αν συνυπήρχε σ΄ αυτές η θρησκευτική ιδέα της τότε εποχής, που ήταν και η μόνη ενωτική δύναμη.
Σε βράχους και μαρμάρινες πλάκες έχουν διασωθεί κείμενα συνθηκών που ανάγονται σε αρχαιότατους χρόνους. Με αρχές δικαίου εκείνων των εποχών πραγματοποιείται η Αργοναυτική εκστρατεία, η Εκστρατεία της Τροίας, η ελληνική συλλογική άμυνα κατά των Περσών, η κατάληψη του ελλαδικού χώρου από το Μέγα Αλέξανδρο, η τιμωρία πόλεων. Αλλά και η όλη εκστρατεία του Αλέξανδρου δημιουργεί νέες αρχές Διεθνούς Δικαίου. Αντίθετα επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που η ιδέα του κράτους της Ρώμης απέκλειε την ισότητα με άλλους λαούς, όπου ο Αυτοκράτορας ήταν η πηγή πάσης εξουσίας, το διεθνές δίκαιο έχασε την έννοιά του αλλά και μετά τη πτώση της, η τάση των επισκόπων της Ρώμης να υποκαταστήσουν την εκλιπούσα εξουσία δια του Χριστιανισμού δεν επέτρεψε άνθιση δικαίου. Σημειώνεται ότι κατά τον Μεσαίωνα ο Χριστιανισμός επέδρασε ανασχετικά επειδή κυριαρχούσε η από Θεού εκκλησιαστική και πολιτική ενότητα την οποία και ενσάρκωναν πάνω στη Γη ο Πάπας και ο Αυτοκράτορας, ως μόνοι αρμόδιοι επίλυσης διαφορών μεταξύ των ηγεμόνων. Συνεπώς δεν υπήρχε τότε διεθνής κοινωνία, και οι αρμοδιότητες των παραπάνω παρεμπόδιζαν τη διαμόρφωση κανόνων διεθνούς δικαίου. Μάλιστα η εξουσία του Πάπα ίσως και να ήταν τότε "διεθνική" επειδή νέοι ηγεμόνες, νέες κυβερνήσεις, και νέες χώρες για ν΄ αναγνωριστούν είχαν την ανάγκη της επικύρωσής τους από τον Πάπα δίνοντας έτσι την ιδέα του "διεθνή διαιτητή".
Προς το τέλος δε του Μεσαίωνα εμφανίσθηκαν οι λεγόμενοι "πρόδρομοι του Διεθνούς Δικαίου" που ήταν οι δύο Ισπανοί νομομαθείς θεολόγοι Βιτόρια και Σουάρεθ (Francisco Suárez), δια των οποίων και άρχισε τότε να ισχυροποιείται η πεποίθηση ότι τα σύγχρονα κράτη θα πρέπει να διέπονται με νομικούς κανόνες. Μετά από αγώνες αιώνων μεταξύ των Παπών και των Γερμανών Αυτοκρατόρων που περιέπεσε τόσο ο Παπισμός όσο και ο Καισαρισμός, αλλά και μετά τη πτώση του φεουδαρχισμού που ακολούθησε, η δημιουργία πλέον νέων χωρών ανεξάρτητων και νομικά ίσων μεταξύ τους ήταν εκείνη που, όπως και στη αρχαιότητα, άνθισε εκ νέου το Διεθνές Δίκαιο.
Ορισμός
Ο ορισμός του Διεθνούς Δικαίου δεν απαντά στο "τι είναι" αλλά στο "τι διέπει". Έτσι ως αφετηρία στις συζητήσεις για τη φύση του Δικαίου αυτού είναι ο ακόλουθος ορισμός: Διεθνές Δίκαιο είναι σύνολο κανόνων που διέπει τις σχέσεις των υποκειμένων του.
Οι κανόνες αυτοί που δεσμεύουν τα κράτη, πηγάζουν από τη δική τους ελεύθερη βούληση (των κρατών), όπως διατυπώνεται σε συνθήκες (conventions) ή συνήθειες γενικής αποδοχής, που θεωρούνται όμως ότι εκφράζουν "αρχές δικαίου" και δημιουργούνται είτε για να ρυθμίσουν τις σχέσεις μεταξύ αυτών των κοινοτήτων, που συνυπάρχουν είτε για να επιδιώξουν κοινούς σκοπούς – στόχους. Συνεπώς δεν μπορεί να συναχθεί η άποψη ότι η ανεξαρτησία των κρατών υφίσταται (δι αυτών των κανόνων) περιορισμούς.
Ο παραπάνω ορισμός είναι αυτός που επικρατεί σήμερα. Παλαιότερα είχε διατυπωθεί ένας περισσότερο φιλοσοφημένος ορισμός: ''Διεθνές Δίκαιο είναι η εφαρμογή της ιδέας του Δικαίου στις διεθνείς σχέσεις" (Niemeyer).
Υποκείμενα του Δ.Δ.
Με τον όρο υποκείμενα του Διεθνούς Δικαίου (Subjects of International Law) χαρακτηρίζονται όλα τα μέλη της "Διεθνούς Κοινωνίας" στα οποία, (ή από τα οποία και για τα οποία) εφαρμόζονται οι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίοι ρυθμίζουν ειδικότερα τρεις κύριους, κατ΄ έννοια, τομείς:
Θεωρίες προσδιορισμού υποκειμένων
Για τον προσδιορισμό αυτών τούτων των υποκειμένων, των κανόνων του Δ.Δ., έχουν αναπτυχθεί τρεις κύριες θεωρίες, οι:
Θέσεις-σχόλια
Γενικά ο όρος "Διεθνές" θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εν προκειμένω ως παραπλανητικός, και αυτό διότι δεν ρυθμίζει σχέσεις μεταξύ εθνών αλλά εκείνων μεταξύ πολιτειών (κρατών). Έτσι στη κυριολεξία θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται οι όροι "Διαπολιτειακό Δίκαιο" ή "Διακρατικό Δίκαιο". Από τον παραπάνω όμως ορισμό προκύπτουν και προβλήματα τόσο ως προς την έκταση που καλύπτουν οι κανόνες του διεθνούς δικαίου και τις πηγές των κανόνων αυτών, όσο και με τις υποχρεώσεις που συνεπάγονται. Στη πράξη δηλαδή δεν καλύπτεται όλο το αντικείμενο. Παράδειγμα: Κράτη που δεν είναι τελείως ανεξάρτητα π.χ. τα προτεκτοράτα (protected states – προστατευόμενες πολιτείες) δεν βρίσκονται ολοκληρωτικά έξω από τη σφαίρα του διεθνούς δικαίου. Ακόμα "εδάφη υπό εντολή", υπό το σύστημα των εντολών (mandates) από την άλλοτε Κοινωνία των Εθνών (Κ.τ.Ε., αγγλ. League of Nations, γαλλ. Société des Nations, γερμ. Volkerbrund ) που μόνη περίπτωση παρέμενε μέχρι πρότινος η Νοτιοδυτική Αφρική, αλλά και σήμερα εδάφη "υπό κηδεμονία" με το σύστημα της διεθνούς κηδεμονίας του ΟΗΕ όπως η Παλαιστίνη και το Ιράκ, κατέχουν επίσης μια περιορισμένη θέση μέσα στο διεθνές δίκαιο. Αλλά ακόμη και η Αγία Έδρα το Βατικανό επί αιώνες θεωρείται "διεθνές πρόσωπο" (international person) ή ο Οικουμενικός Πατριάρχης το αυτό χωρίς κράτος ή ο Δαλάι Λάμα, χωρίς κράτος ούτε έδρα, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν είναι ανάγκη να υπάρχει κράτος για να υπάρχει υποκείμενο του διεθνούς δικαίου.
Απόψεις Δ.Δ.
Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (Δ.Δ.) – International Court of Justice (ICJ), που ανασυστάθηκε από τον ΟΗΕ (μετά τη διάλυση του Διαρκούς Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαιοσύνης της Κ.τ.Ε.) έχει αποφανθεί ότι ο ΟΗΕ είναι "διεθνές πρόσωπο" και "υποκείμενο του διεθνούς δικαίου με ικανότητα κτήσης διεθνών δικαιωμάτων και ανάληψης διεθνών υποχρεώσεων". Στο αιτιολογικό της απόφασης αυτής το Δ.Δ. δέχθηκε ότι "η προοδευτική αύξηση των συλλογικών δραστηριοτήτων των Πολιτειών (κρατών) έχει ήδη δημιουργήσει περιπτώσεις αναγωγής στο διεθνές επίπεδο υποθέσεων ορισμένων οντοτήτων που δεν συγκροτούν Πολιτείες". (I.C.J. Reports 1949 p. 178-9)
Μπορεί λοιπόν σήμερα ο ΟΗΕ ή και οι διάφοροι Διεθνείς Οργανισμοί που έχουν ιδρύσει τα κράτη να θεωρούνται υποκείμενα του διεθνούς δικαίου όχι όμως και ίσες ή έστω λίγο υπέρτερες των κρατών. Όπως εξήγησε το Δ.Δ. "τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου σε κάθε νομικό σύστημα δεν είναι κατ΄ ανάγκη ταυτόσημα, τόσο από απόψεως φύσεως (που εξαρτάται από τις ανάγκες της κοινότητος) όσο και στην έκταση των δικαιωμάτων τους". (I.C.J. Reports 1949 p. 178).
Κατόπιν των παραπάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι το διεθνές δίκαιο δεν διέπει μόνο τις σχέσεις μεταξύ των κρατών αλλά και τις καταστατικές πράξεις και τις διαδικαστικές λειτουργίες των διεθνών οργανώσεων, τις μεταξύ αυτών σχέσεις καθώς και τις σχέσεις αυτών των οργανώσεων τόσο με τα κράτη-μέλη, όσο και προς ιδιώτες που ως προσωπικό εργάζονται σ΄ αυτές.
Αμφισβητήσεις
Σε κάθε νομικό σύστημα συνεπάγεται από τη φύση του ότι οι κανόνες του δεσμεύουν τα υποκείμενά του. Κατά γενική λοιπόν συμφωνία οι κανόνες του διεθνούς δικαίου δεσμεύουν τα λεγόμενα κυρίαρχα κράτη (sovereign states). Οι ζωηρές όμως αμφισβητήσεις εγείρονται εκ του τρόπου που δημιουργούνται αυτοί οι κανόνες στο "γιατί πρέπει να είναι δεσμευτικοί". Κατά άποψη του πάλαι δικαστηρίου οι κανόνες είναι δεσμευτικοί διότι τα κράτη-μέλη, τους θέσπισαν ελεύθερα. Η άποψη όμως αυτή δεν είναι και τόσο ικανοποιητική αφού δεν επιχειρηματολογεί το δεσμευτικό χαρακτήρα των κανόνων – που όντως είναι δεσμευτικός – για ένα νέο κράτος που δεν έχει λάβει καν μέρος στη θέσπισή τους και δεν παρέχεται η επιλογή της αποκήρυξης. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η δέσμευση καθίσταται αναγκαία εκ της διεθνούς συμπαράστασης – αλληλεγγύης και άλλοι στις ανάγκες της διεθνούς κοινότητας.
Πρακτική εφαρμογή
Για την απόκρουση των παραπάνω αμφισβητήσεων δεν υπάρχει τίποτε πιο αυθεντικό από τη διατύπωση της πρώτης παραγράφου του άρθρου 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου που θεσπίζει ότι: "Το Δικαστήριο αρμοδιότητα του οποίου είναι να αποφαίνεται βάσει του διεθνούς δικαίου σε διαφορές που του υποβάλλονται, οφείλει να εφαρμόζει:
α) Τις διεθνείς συμβάσεις (conventions - συνθήκες) γενικές ή ειδικές που θεσπίζουν κανόνες τους οποίους ρητά αναγνωρίζουν τα ενδιαφερόμενα μέρη*.
β) Τα διεθνή έθιμα, σαν απόδειξη γενικής πρακτικής που αναγνωρίζεται ως δίκαιο.
γ) Τις γενικές αρχές του δικαίου, τις οποίες δέχονται όλα τα πολιτισμένα έθνη και
δ) Υπό την επιφύλαξη του άρθρου 59 – που προβλέπει ότι η απόφαση του δικαστηρίου δεν δεσμεύει παρά μόνο τα μέρη και επί της συγκεκριμένης αυτής υπόθεσης.
Ως επικουρικό μέσο καθορισμού των κανόνων του διεθνούς δικαίου χρησιμοποιούνται δικαστικές αποφάσεις (νομολογία) και γνώμες (διδασκαλία) διαπρεπών δημοσιολόγων διεθνούς κύρους * (I.C.J. Acts and Documents).
Ιστορικοί σταθμοί Δ.Δ.
Κύριοι ιστορικοί σταθμοί του διεθνούς δικαίου στη σύγχρονη αντίληψη είναι:
•  1560 - Θρησκευτική Μεταρρύθμιση. Αρχή δημιουργίας διεθνούς κοινωνίας.
•	1625 - Ο Ολλανδός νομομαθής Γρότιος συγγράφει λατινιστί το περίφημο βιβλίο Περί δικαίου Πολέμου και Ειρήνης.
•	1713 - Η Συνθήκη Ουτρέχτης (Ισπανο-Βρετανική συνθήκη).
•	1774 - Η Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή. (Προστασία ομοθρήσκων).
•	1783 - Η Συνθήκη των Βερσαλλιών. Ανεξαρτησία των 13 Πολιτειών Αμερικής.
•	1815 - Το μετα-ναπολεόντειο Συνέδριο της Βιέννης.
•	1856 - Η μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο Συνθήκη των Παρισίων.
•	1864 - Η Συνθήκη περί τραυματιών – Συνθήκη Αγ. Πετρούπολης.
•	1878 - Η Συνθήκη του Βερολίνου (1878).
•	1907 - Η Συνδιάσκεψη Χάγης, 2η συνδιάσκεψη περί ειρήνης.
•	1919 - Η Συνθήκη των Βερσαλλιών περιλαμβάνει καταστατικό Κ.τ.Ε.
•	1920 - Η Συνθήκη των Βερσαλλιών Ίδρυση Διεθνούς Δικαστηρίου.
•	1924 - Η Συμφωνία Λοκάρνο.
•	1928 - Το Σύμφωνο Kellog με πρωτοβουλία ΗΠΑ, 27 Αυγούστου 1928 και
•	Ακολουθεί ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και οι Συνθήκες του 1946 – 1947.
Πηγές Διεθνούς Δικαίου
Με τον όρο πηγές Διεθνούς Δικαίου χαρακτηρίζονται γενικά πάσης φύσεως:
Διάκριση πηγών
Οι πηγές του Δ.Δ. διακρίνονται βασικά σε: α) "πηγές Συμβατικού Δικαίου" και β) σε "πηγές Εθιμικού Δικαίου" με διαφορετικά βεβαίως προσόντα και μειονεκτήματα μεταξύ τους. Για παράδειγμα προσόν μιας διεθνούς σύμβασης είναι η ακρίβεια και σαφήνεια των όρων της με το μειονέκτημα να μη μπορεί όμως να εφαρμοστεί απ΄ όλες τις Πολιτείες - Κράτη λόγω θιγομένων επιμέρους συμφερόντων, ενώ προσόν του Εθίμου είναι ότι προέρχεται από την παρακολούθηση των αναγκών της "διεθνούς κοινωνίας", ως πλέον πραγματικό, με το βασικό κυρίως μειονέκτημα της βραδύτητας της καταξίωσης και την αβεβαιότητα ως προς την έννοιά του. Μια τρίτη επίσης διάκριση πηγών Δικαίου είναι και οι λεγόμενες Γενικές αρχές δικαίου που είναι αποδεκτές και σεβαστές απ' όλα τα σύγχρονα πολιτισμένα κράτη.
Φιλοσοφία
Το πλέον αξιοπρόσεκτο που παρατηρείται είναι ότι κάθε νεώτερη συνθήκη επισφραγίζει το τελευταίο προηγουμένως πόλεμο και όχι τη πρότερη κατάσταση! Θα φθάσει ποτέ η διεθνής κοινωνία στη παγίωση της ειρήνης; Πολλοί είναι εκείνοι που παρομοιάζουν τη διεθνή κοινότητα με σύνολο εδαφών που άλλα έχουν παγιωθεί γεωλογικά και άλλα βρίσκονται σε ηφαιστειώδη κατάσταση, και συμπληρώνουν: Στα ηφαίστεια δεν χωρεί νομοθεσία και δικαιοσύνη! Και στο ερώτημα θα κρυσταλλωθούν οι ηφαιστειογενείς αυτές ζώνες; Δηλαδή θα υπάρξει ποτέ σύστημα ειρηνικής επίλυσης των διεθνών διαφορών; Η απάντηση μάλλον δύσκολη, ίσως να συνδέεται με το επίμαχο φιλοσοφικό και βιολογικό ζήτημα του αν η δια της εξόντωσης επιλογή είναι ή όχι νόμος αδήριτος της φύσης περιλαμβάνοντας και τον άνθρωπο. Εκείνο όμως που έχει καθήκον η ανθρωπότητα είναι να τείνει να προσεγγίσει την ιδεώδη εκείνη ειρήνη ανεξάρτητα αν ποτέ φθάσει σ΄ αυτή.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Δίκαιο ανά ζήτημα
Βενετία Κώττα
Η Βενετία Κώττα ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1897 ή το 1901 στην Αμισό του Πόντου, (σήμερα η Σαμψούντα). Έκανε τις γυμνασιακές της σπουδές στο Χάρκοβο της Ρωσίας. Αναφέρεται ότι διηύθυνε το Παρθεναγωγείο της Ελληνικής Κοινότητας Βουκουρεστίου στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Σπούδασε στην Αθήνα και στο Παρίσι. Ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες αρχαιολόγους και η πρώτη γυναίκα που υπέβαλε αίτηση υφηγεσίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1933, δύο φορές. Η πρώτη αίτησή της δεν κρίθηκε, αφού ο κριτής δήλωσε αναρμόδιος και η δεύτερη απορρίφθηκε. Κατά τη δεύτερη αίτηση, ο κοσμήτορας Ευστράτιος Πελεκίδης έθεσε θέμα αν επιτρέπεται μια γυναίκα να γίνει υφηγήτρια. Στη συζήτηση που έγινε σε συμβούλιο καθηγητών της Σχολής ακούστηκαν διάφορες απόψεις και τελικά απορρίφθηκε η αίτηση της Κώττα για διαδικαστικούς λόγους. Με την απόρριψη της αίτησής της τέθηκε θέμα "προοδευτικότητας" της Σχολής. Σύγχρονος (2016) σχολιασμός της υπόθεσης θεωρεί ότι η αίτηση απερρίφθη επειδή η υποψήφια ήταν γυναίκα. Σημειώνεται και το ότι δημοτικιστές καθηγητές που επαγγέλλονταν την ανανέωση της εκπαίδευσης, έστρεψαν τη συζήτηση σε διαδικαστικά θέματα και όχι επί της ουσίας. Πιστεύεται ότι η απόρριψη της Κώττα είχε να κάνει με τη δυσαρέσκεια των καθηγητών από το ότι εκείνη την εποχή αυξανόταν ο αριθμός των γυναικών φοιτητριών. Η υπόθεση συσχετίζεται με την ανάλογη δύο γυναικών ιατρών το 1908 και 1911. Τελικά η Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης ενέταξε γυναίκες στο καθηγητικό δυναμικό της μόλις τη δεκαετία του 1970.
Ασχολήθηκε κυρίως με την Βυζαντινή αρχαιολογία, της οποίας πολλά ζητήματα εξέτασε. Εργάστηκε στο Βυζαντινό Μουσείο περισσότερο από μια δεκαετία μέχρι το θάνατό της το 1945. Δημοσίευσε αρκετές μελέτες στην Αρχαιολογική Εφημερίδα καθώς και αυτοτελή έργα.
Εργογραφία
και άλλα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Γκιγιώμ Κορνέλις βαν Μπέβερλοο
thumb|Γάτα του Κορνέιγ Ο Γκιγιώμ Κορνέλις βαν Μπέβερλοο (Guillaume Cornelis van Beverloo, 3 Ιουλίου 1922 - 5 Σεπτεμβρίου 2010), γνωστός με το ψευδώνυμο Κορνέιγ (Corneille), ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης, που γεννήθηκε στη Λιέγη του Βελγίου στις 3 Ιουλίου 1922.
Βιογραφία
Ο Κορνέιγ σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Τέχνης του Άμστερνταμ. Είναι ένας από τους συνιδρυτές του πρωτοποριακού κινήματος Κόμπρα (COBRA), που αναπτύχθηκε από μια ομάδα εξπρεσιονιστών ζωγράφων, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Ολλανδοί ζωγράφοι Κάρελ Άππελ (Karel Appel, 1921 - 2006) και Κόνσταντ Νιουβενχάους (Constant Nieuwenhuis, 1920 - 2005).
Επιρροές
Ο Κορνέιγ επηρεάστηκε σημαντικά από την πρωτόγονη αφρικανική τέχνη. Ένα μεγάλο μέρος της θεματικής των έργων του είναι γυμνές γυναικείες φιγούρες μαζί με γάτες ή πτηνά, όπως π. χ. Γυναίκα με γάτα σ' ένα χαρούμενο καλοκαίρι, Παραδομένη στο Καλοκαίρι, Ξαπλωμένη οδαλίσκη μ' ένα πουλί (1972).
Το τέλος
Ο Κορνέιγ πέθανε στο Παρίσι στις 5 Σεπτεμβρίου του 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί χαράκτες
Παναγιώτης Καλογεράς
Ο Παναγιώτης Καλογεράς ήταν στρατιωτικός της εποχής του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Μονεμβασίας. Στην αρχή της επανάστασης η οικογένεια Καλογερά δαπάνησε μέρος της ιδιωτικής της περιουσίας στην πολιορκία του τοπικού φρουρίου. Ο Καλογεράς φάνηκε επίσης πολύ χρήσιμος επί της εισβολής του Δράμαλη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Μιτσούο Φουσίντα
Ο Μιτσούο Φουσίντα (淵田 美津雄, 3 Δεκεμβρίου 1902 – 30 Μαΐου 1976) ήταν πλοίαρχος στη Αεροπορία του Αυτοκρατορικού  Ναυτικού  της Ιαπωνίας, και αεροπόρος βομβαρδιστής στο Ιαπωνικό Ναυτικό πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και πιθανόν ο μεγαλύτερος αεροπόρος του εικοστού αιώνα. Εγινε γνωστός γιατι ήταν επικεφαλής του πρώτου κύματος αεροπλάνων που επιτέθηκε στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941. Υπηρετώντας υπό τον αντιναύαρχο Τσουίτσι Ναγκούμο, (Chūichi Nagumo), διοικητή του στόλου, ο Μιτσούο Φουσίντα ήταν ο σχεδιαστής της επίθεσης.
Μετά το πέρας του πολέμου ο Φουσίντα έγινε χριστιανός ευαγγελικός και ταξίδεψε στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, προκειμένου να αφηγηθεί την ιστορία του. Εγκαταστάθηκε οριστικά στις ΗΠΑ αλλά δεν έγινε ποτέ Αμερικανός πολίτης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιάπωνες στρατιωτικοί
Μαριές
Η ονομασία Μαριές μπορεί να αναφαίρετα:
Εύσωρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Εύσωρος ή Εύσσωρος είναι γνωστός ένας Θρακιώτης που ήταν πατέρας του Ακάμαντα, πολεμιστή στον Τρωικό Πόλεμο. Και οι δύο Θράκες αναφέρονται στην Ιλιάδα (ραψωδία Ζ, στίχοι 7-8): «...που εκτύπησ' έναν των Θρακών εξαίσιον πολεμάρχον, / τον υψηλόν Ακάμαντα, λαμπρόν υιόν του Ευσώρου.» (μετάφραση Ιακώβου Πολυλά).
Πηγές
Ευσωρος
Γκουαναχουάτο (πόλη)
Βρίσκεται σε μια στενή κοιλάδα, που κάνει τους δρόμους της στενούς και άνεμους. Τα περισσότερα είναι σοκάκια στα οποία δεν μπορούν να περάσουν τα αυτοκίνητα και μερικά είναι μεγάλα σκαλοπάτια μέχρι τις βουνοπλαγιές. Πολλές από τις οδούς της πόλης είναι εν μέρει ή πλήρως υπόγεια. Το ιστορικό κέντρο διαθέτει πολυάριθμες μικρές πλατείες και αρχοντικά, εκκλησίες και αστικές κατασκευές της αποικιακής εποχής, χτισμένα με ροζ ή πράσινο ψαμμίτη. Το ιστορικό κέντρο της πόλης και τα παρακείμενα ορυχεία ανακηρύχθηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1988.
Η ανάπτυξη του Γκουαναχουάτοπροέκυψε από τα άφθονα διαθέσιμα ορυκτά στα βουνά που το περιβάλλουν. Τα ορυχεία ήταν τόσο πλούσια που η πόλη ήταν μια από τις πιο επιρροές κατά την αποικιακή περίοδο. Ένα από τα ορυχεία, η "La Valenciana", αντιπροσώπευε τα δύο τρίτα της παγκόσμιας παραγωγής αργύρου στο ύψος της παραγωγής της.
Δημήτριος Λάμψας
Ο Δημήτριος Λάμψας ήταν Έλληνας φιλόλογος και παιδαγωγός του 20ού αιώνα.
Καπανδρίτι Κεφαλονιάς
Το Καπανδρίτι είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 50 κατοίκους. Αποτελούσε οικισμό κατοίκων προερχομένων από την Αττικοβοιωτία.
Δημήτριος Λάμψας
Βιογραφία
Σπούδασε στην Αθήνα, Γερμανία και Ελβετία με υποτροφία του Ελληνικού κράτους. Επέστρεψε και διορίστηκε διευθυντής του Διδασκαλίου Λαρίσης και αργότερα του Μαρασλείου Διδασκαλείου στην Αθήνα. Διορίστηκε μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου στο Υπουργείο της Παιδείας, πρόεδρος του ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και γενικός Διευθυντής Παιδείας. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Καπανδρίτι Κεφαλονιάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Δημήτριος Λάμψας
Συγγράμματα
Δημοσίευσε πολλές παιδαγωγικές μελέτες και έναν τόμο εμμέτρων μεταφράσεων γερμανικών ποιημάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί
Τακέσι Κανεσίρο
Τα πρώτα χρόνια
Η μητέρα του Κανεσίρο είναι από την Ταϊβάν και ο πατέρας του είναι από την Οκινάουα της Ιαπωνίας. Αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ταϊπέι, έχει ιαπωνική υπηκοότητα.
Γος ενός Ιάπωνα επιχειρηματία και μιας Ταϊβανέζας νοικοκυράς, ο Κανεσίρο έχει δύο μεγαλύτερους αδελφούς: έναν επτά ετών μεγαλύτερο και ένας μόλις ένα χρόνο μεγαλύτερο. Μετά την αποφοίτησή του από το Ιαπωνικό Γυμνάσιο της Ταϊπέι, γράφτηκε σε ένα αγγλόφωνο διεθνές σχολείο, το Αμερικανικό Σχολείο της Ταϊπέι, όπου έμαθε αγγλικά. Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών του σπουδών, ο Κανεσίρο άρχισε να εργάζεται σε τηλεοπτικές διαφημίσεις και αποφάσισε να εγκαταλείψει το σχολείο για να συνεχίσει μια καριέρα πλήρους απασχόλησης στο τραγούδι και την υποκριτική. Το Κανεσίρο είναι πολύγλωσσος, γνωρίζει άπταιστα μανδαρινικά, χόκιεν και ιαπωνικά και λιγότερο καλά καντονέζικα και αγγλικά. Τα μανδαρινικά ήταν η πρώτη γλώσσα που μίλησε μεγαλώνοντας στην Ταϊβάν.
Ονομα
Το Κανεσίρο (金城) είναι κοινό επώνυμο στην Οκινάουα, αν και με ασυνήθιστη προφορά. Το μικρό του όνομα είναι Τακέσι (武), ενώ στα ιαπωνικά ΜΜΕ εμφανίζεται ως Κανεσίρο Τακέσι (金城 武).
1992 έως 1999: Τα πρώτα χρόνια και η εξέλιξη της σταδιοδρομίας
Το 1992, ο Κανεσίρο έκανε το ντεμπούτο του στο τραγούδι με το ψευδώνυμο Ανίκι, που σημαίνει μεγαλύτερος αδελφός στα ιαπωνικά. Το πρώτο του άλμπουμ ήταν το Heartbreaking Night (1992). Είχε υπογράψει συμβόλαιο με την EMI και έγραψε ο ίδιος πολλά από τα τραγούδια του. Το επόμενο έτος, η δημοτικότητά του τον οδήγησε στην υποκριτική. Δεν παράγει πλέον εμπορική μουσική, αν και μερικοί γνωστοί κινηματογραφικοί του ρόλοι, όπως στο Ίσως αγάπη (爱) (2005) και στο See You Tomorrow (摆渡人) (2016) τραγουδούν.
Ο Κανεσίρο έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία Executioners (1993) και ακολούθησαν οι ταινίες Chungking Express (1994) του Γουόνγκ Καρ Γουάι, Έκπτωτοι άγγελοι (1995) και μια σειρά από άλλες ταινίες από το Χονγκ Κονγκ. Στη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Γουόνγκ Καρ Γουάι στο Chungking Express έπαιξε τον αξιαγάπητο αστυνομικό 223 του Χονγκ Κονγκ, γεγονός που προκάλεσε το ενδιαφέρον του για την υποκριτική. Μέσω αυτής της συνεργασίας, ο Κανεσίρο ανέπτυξε για πρώτη φορά την κινηματογραφική του ταυτότητα κόντρα στην εικόνα του ως είδωλο. Αργότερα, ο Κανεσίρο πρωταγωνίστησε στο ιαπωνικό θεατρικό δράμα Σε παρακαλώ, δώσε μου κι άλλο χρόνο (1998).
2000 έως 2010: Εμπορική επιτυχία και αναγνώριση
Το έργο του Κανεσίρο, ωστόσο, επικεντρώνεται περισσότερο στην Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν. Το 2005, τραγούδησε στο Ίσως Αγάπη, το πρώτο σύγχρονο μιούζικαλ που γυρίστηκε στην Κίνα. Ήταν η πρώτη από πολλές συνεργασίες με τον σκηνοθέτη Πίτερ Τσαν με έδρα το Χονγκ Κονγκ. Το 2008 και το 2009 πρωταγωνίστησε στον Πορφυρό λόφο, μια ακριβή παραγωγή του σκηνοθέτη από το Χονγκ Κονγκ Τζον Γου. Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει στο ρομαντικό Τα ιπτάμενα στιλέτα του Τζανγκ Γι Μόου. Όταν έμαθε ότι θα είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Τζανγκ Γι Μόου, δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του.
Ο Κανεσίρο έγινε επίσης γνωστός στη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών ως σαμουράι πολεμιστής Samanosuke στο παιχνίδι Onimusha της Capcom.
Το 2003, το περιοδικό Time έκανε αφιέρωμα στον Κανεσίρο, τον οποίο αποκάλεσε Τζόνι Ντεπ της κινηματογραφικής βιομηχανίας της Ανατολικής Ασίας. Επιπλέον, ο Αυστραλός δημοσιογράφος Hugh Riminton πήρε συνέντευξη από τον Κανεσίρο για το CNN στο πλαίσιο του προγράμματος TalkAsia του δικτύου το 2006.
Εκτός από τον κόσμο της ψυχαγωγίας, ο Κανεσίρο έχει διατελέσει εκπρόσωπος και μοντέλο των οίκων Emporio Armani (2008) και Prada (1998), της εταιρείας πιστωτικών καρτών Lifecard, τηςHonda, της ενυδατικής κρέμας χειλιών Lipice, της SonyEricsson, του αναψυκτικού Pocari Sweat, της σοκολάτας Morinaga, της Hyundai, της Toyota, της Mitsubishi Galant, κ.ά. εταιρειών.
2011 έως σήμερα: Επιλγεγμένες ταινίες
Το 2011, ο Κανεσίρο εμφανίστηκε στο ιστορικό θρίλερ πολεμικών τεχνών Wuxia (武侠), σε σκηνοθεσία του Πίτερ Τσαν. Αυτή η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2011 στην κατηγορία Midnight Screenings.
Το 2017, ο Κανεσίρο απέσπασε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο δεύτερο ετήσιο βραβείο Golden Screen, για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως ψυχρού μεγιστάνα του ξενοδοχειακού συγκροτήματος Lu Jin στη ρομαντική κωμωδία This Is Not What I Expected (喜欢 你), σε σκηνοθεσία του Derek Hui και σε παραγωγή του Πίτερ Τσαν.
Προσωπική ζωή
Ο Κανεσίρο είναι βουδιστής, έχοντας προσχωρήσει σε αυτή τη θρησκεία το 1997 και η μητέρα του είναι επίσης πιστή βουδίστρια. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Κανεσίρο έχει διατηρήσει μια σταθερή αίσθηση ταπεινότητας, ενώ είναι γνωστό αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας. Έχει πει: «Αν κάποια μέρα παντρευτώ και αποκτήσω παιδιά, πιθανότατα θα είμαι ένας από αυτούς τους άντρες που πραγματικά φροντίζουν την οικογένεια. Θα τρώω στο σπίτι κάθε μέρα, θα βοηθάω τις δουλειές και θα φροντίζω τα παιδιά".
Βραβεία και υποψηφιότητες
Ο Τακέσι Κανεσίρο είναι ένας από τους 10 αποδέκτες του βραβείου Green Planet Film 2010 για τους δέκα καλύτερους διεθνείς ηθοποιούς της δεκαετίας (Ασία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνικά είδωλα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί Κατηγορία:Ταϊβανέζοι ηθοποιοί
Bacardi
Ο Φακούντο Μπακαρντί Μασσό, Ισπανός έμπορος, γεννήθηκε στο Σίτζες της Καταλονίας, το 1814 και μετανάστευσε στο Σαντιάγο το 1830. Εκείνη την εποχή, το ρούμι παρασκευαζόταν δεν θεωρούνταν εκλεπτυσμένο ποτό και σπάνια πωλούταν στην αναδυόμενη μεσαία τάξη στο νησί. Ο Facundo δημιούργησε δύο ξεχωριστά αποστάγματα που μπορούσε να τα συνδυάσει, εξισορροπώντας μια ποικιλία γεύσεων: Aguardiente (ένα στιβαρό, γευστικό απόσταγμα) και Redestillado (ένα εκλεπτυσμένο, λεπτό απόσταγμα). Μόλις ο Facundo πέτυχε την τέλεια ισορροπία των γεύσεων παντρεύοντας τα δύο αποστάγματα μαζί, παλαίωσε σκόπιμα το ρούμι σε λευκά δρύινα βαρέλια για να αναπτύξει λεπτές γεύσεις και χαρακτηριστικά. Το τελικό προϊόν ήταν το πρώτο διαυγές, ελαφρύ και αναμίξιμο «λευκό» ρούμι στον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρούμι
Νήσος Μέλβιλ (Βορειοδυτικά Εδάφη και Νούναβουτ)
Η νήσος Μέλβιλ (αγγλικά:Melville Island) είναι ένα ακατοίκητο νησί στο Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος, το οποίο ανήκει στα καναδικά εδάφη Νούναβουτ και Βορειοδυτικά Εδάφη. Με έκταση 42.149 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 8ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά και το 33ο μεγαλύτερο παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Καναδά κατηγορία:Νούναβουτ Κατηγορία:Βορειοδυτικά Εδάφη
Μαρία δε λας Μερθέδες των Αστουριών
Η Μαρία δε λας Μερθέδες (ισπαν. María de las Mercedes de Borbón y Habsburgo-Lorena, princessa de Asturias, 11 Σεπτεμβρίου 1880 - 17 Οκτωβρίου 1904) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών.
Βιογραφία
Η Μαρία δε λας Μερθέδες Ισαβέλλα Θηρεσία Χριστίνα Αλφόνσα ήταν η πρώτη κόρη του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Χριστίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Φερδινάνδου, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Τέσσεν.
Ως πρώτο τέκνο του Αλφόνσου ΙΒ΄ η Μαρία ήταν διάδοχος με τον τίτλο της Πριγκίπισσας των Αστουριών, ως τη γέννηση το 1886 του αδελφού της Αλφόνσου ΙΓ΄. Όταν η Μαρία απεβίωσε, ο σύζυγός της έκανε το 1907 δεύτερο γάμο και απέκτησε άλλα 4 τέκνα· από αυτά, η Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν η μητέρα του Χουάν Κάρλος της Ισπανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1901 τον Κάρολο των Δύο Σικελιών και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ευφήτης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευφήτης είναι γνωστός ένας βασιλιάς της πόλεως Εφύρας, είτε της Ηλείας, είτε της Θεσπρωτίας (δεν διευκρινίζεται από κάποια πηγή). Ο Ευφήτης αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Ο, στίχος 532). Συγκεκριμένα, ο «πολεμάρχος» Ευφήτης είχε χαρίσει ένα θώρακα για τη μάχη, είτε απευθείας στον Μέγητα, είτε στον Φυλέα ο οποίος τον έδωσε μετά στον Μέγητα. Ο θώρακας αυτός ήταν πολύ καλός και έσωσε τη ζωή του Μέγητα όταν τον λόγχισε ο Δόλοπας σε μία μάχη του Τρωικού Πολέμου.
Πηγή
Ευφητης
Νικόλαος Ντρίβας
Ο Νικόλαος Ντρίβας ήταν αγωνιστής του 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μαυρόλογγος Ευρυτανίας
O Μαυρόλογγος είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 920 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στα όρια του νομού με το νομό Καρδίτσας, νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Πλαστήρα. Απέχει 62 χλμ. B. από το Καρπενήσι, 39 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Καρδίτσα και 22 χλμ. B.-BΔ. από τα Φουρνά. Στις αρχές της δεκαετίας του '60, λόγω καθιζήσεων του εδάφους, πολλοί κάτοικοί του μετακινήθηκαν στην Αγία Παρασκευή Φθιώτιδας και το χωριό άρχισε να ερημώνει. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κλειστού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Κλειστό, το Μεσοχώρι, και τον Πλάτανο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κλειστού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φουρνά του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Φουρνάς
Σαν Φρανσίσκο ντε Καμπέτσε
Το Σαν Φρανσίσκο ντε Καμπέτσε (ισπανικά: San Francisco de Campeche, προφορά: [sam fɾanˈsisko ðe kamˈpe.tʃe]) είναι πόλη της πολιτείας Καμπέτσε του Μεξικού στις όχθες του κόλπου του Καμπέτσε του Κόλπου του Μεξικού.
Τόσο η έδρα του δήμου όσο και η πρωτεύουσα του κράτους, η πόλη είχε πληθυσμό στην απογραφή του 2010 220.389, και ο δήμος είχε πληθυσμό 259.005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Μαριγκό, Δομινίκα
Η Μαριγκό (γαλλικά: Marigot) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Ανδρέα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και νοτιοανατολικά του Αγίου Ανδρέα. Έχει πληθυσμό 2.665 κατοίκων (2012).
Ιστορία
Ο πληθυσμός της Μαριγκό αναπτύχθηκε το 1848, μετά την κατάργηση της δουλείας, όταν δούλοι που μετανάστευσαν από την Αφρική εγκαταστάθηκαν εκεί από την Αντίγκουα, την Ανγκουίλα και το Μοντσερράτ.
Μεταφορές
Η Μαριγκό βρίσκεται νοτιοανατολικά του ενός από τα δύο αεροδρόμια της Δομινίκας, το Μέλβιλ Χωλ.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η Μαριγκό είχε 2.676 κατοίκους. Το 2010 είχε 2.668 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Δομινίκας Κατηγορία:Άγιος Ανδρέας, Δομινίκα
Χωρίο Χουαξί
Το Χωρίο Χουαξί (αγγλικα: Huaxi Village απλοποιημένα κινέζικα: 华西新市村; παραδοσιακά κινέζικα: 華西新市村; πινγίν: Huáxī xīnshì cūn), που βρίσκεται στα ανατολικά του κέντρου της πόλης Τζιανγκίν, στην επαρχία Τσιανγκσού, ισχυρίζεται ότι είναι το πλουσιότερο χωριό της Κίνας. Το Χουαξί αποκαλείται οτι ειναι ενα πρότυπο κομμουνιστικό χωριό.
Σχετικά με το χωριό
Το Χωρίο Χουαξί είναι γνωστό ως το "νούμερο ένα χωριό κάτω από τον ουρανό". Ιδρύθηκε το 1961.
Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, όλοι οι χωρικοί (αλλά όχι οι πολυάριθμοι μετανάστες εργαζόμενοι) έχουν πλούτο τουλάχιστον 100.000 ευρώ. Αυτό είναι ένα σημαντικό ποσό για τα κινεζικά πρότυπα. Το χωριό έχει μια πολυτομεακή βιομηχανίκη εταιρεία που είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο, έχει αγοράσει αεροπλάνα και σχεδιάζει να αγοράσει πλοία. Οι χωρικοί είναι μέτοχοι και πληρώνονται το ένα πέμπτο των ετήσιων κερδών της εταιρείας. Το 2011 ο κύκλος εργασιών της εταιρείας αναμένεται να αυξηθεί κατά περίπου 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Εκτός από 2.000 χωρικούς, υπάρχουν στην περιοχή περίπου 20.344 μετανάστες εργαζόμενοι και 28.240 γειτονικοι χωρικοί.
Ο Ου Ρενμπάο (απλοποιημένα κινέζικα: 吴仁宝; παραδοσιακά κινέζικα: 吳仁寶; πινγίν: Wú Rénbǎo), ο πρώην γραμματέας της Επιτροπής Κομμουνιστικού Κόμματος του χωριού Χουαξί, ανέπτυξε ένα σχέδιο για να μετατρέψει τη φτωχή αγροτική τοποθεσία σε μια σύγχρονη πλούσια κοινότητα. Ο Ου Ρενμπάο ήταν επενδυτής σε πρώτες ύλες όπως το αλουμίνιο. Ο γιος του, Ου Σιεέν, είναι ο σημερινός αρχηγός του χωριού.
Ένας νέος ουρανοξύστης-ορόσημο στο χωριό Χουαξί, το Longxi International Hotel 328 μέτρων άνοιξε όταν το χωριό γιόρτασε την 50ή επέτειό του.
Κατάλογος των πιο πυκνοκατοικημένων πόλεων του κόσμου
Αυτός είναι ο κατάλογος των πιο πυκνοκατοικημένων πόλεων του κόσμου. Ο πληθυσμός, η πυκνότητα πληθυσμού και η έκταση των πόλεων που αναφέρονται στο λήμμα βασίζονται στα όρια της κυρίως πόλης, τα καθορισμένα όρια ή σύνορα μιας πόλης ή τα όρια της πόλης της πόλης. Η πυκνότητα του πληθυσμού των πόλεων που αναγράφεται στο λήμμα βασίζεται στον μέσο όρο των ατόμων που ζουν στο κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο της πόλης. Αυτός ο κατάλογος δεν αναφέρεται στον πληθυσμό, την πυκνότητα του πληθυσμού ή την έκταση μιας μεγαλύτερης μητροπολιτικής περιοχής ή αστικής περιοχής, καθώς και συγκεκριμένων περιοχών μιας πόλης.
Οι πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις
Οι Φιλιππίνες, η 12η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα στον κόσμο με περίπου 110 εκατομμύρια κατοίκους, κατέχει το μεγαλύτερο αριθμό των πόλεων (με 13 πόλεις) στον παρακάτω πίνακα, ενώ η Ελλάδα διαθέτει τρεις πόλεις δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Άποψη της [[Μανίλας στις Φιλιππίνες]] δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Άποψη του Γκουλσάν, περιοχής της [[Ντάκας στο Μπαγκλαντές κατά το ηλιοβασίλεμα|σύνδεσμος=Special:FilePath/GulshanDhaka.jpgδεξιά]] εναλλ.=|μικρογραφία|225x225εσ|Το [[Βαρανάσι (Μπανάρας) στην Ινδία]] δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Άποψη τμήματος του Λεβαλουά-Περέ στη [[Γαλλία]] εναλλ.=|μικρογραφία|225x225εσ|Νυχτερινή άποψη τμήματος της [[Καλκούτας στην Ινδία]] μικρογραφία|225x225εσ|Άποψη τμήματος του Γκούτενμπεργκ στο Νιου Τζέρσεϊ των Ηνωμένων Πολιτειών. Βρίσκεται λίγο έξω από τη [[Νέα Υόρκη]] δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Αεροφωτογραφία του [[Μαλέ στις Μαλδίβες]] δεξιά|μικρογραφία|232x232εσ|Άποψη του πύργου του Άιφελ στο [[Παρίσι της Γαλλίας]] δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Νυχτερινή άποψη του [[Κολόμπο στη Σρι Λάνκα]] δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Άποψη οδού του [[Μπνέι Μπρακ στο Ισραήλ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Εβραϊκά (he)
Μπάλντουρ φον Σίραχ
Ο Μπάλντουρ Μπένεντικτ φον Σίραχ (9 Μαΐου 1907 - 8 Αυγούστου 1974) ήταν Ναζί Γερμανός πολιτικός, πιο γνωστός για το ρόλο του ως ηγέτης της Νεολαίας του Ναζιστικού Κόμματος και επικεφαλής της Νεολαίας του Χίτλερ από το 1931 έως το 1940. Αργότερα υπηρέτησε ως Γκαουλάιτερ και Κυβερνήτης του Ράιχ της Βιέννης.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στις δίκες της Νυρεμβέργης και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης.
Τα πρώτα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία| Ο Σίραχ (αριστερά) παρακολουθεί, καθώς ο Χίτλερ υποδέχεται τον επικεφαλής της Καγκελαρίας [[Φίλιπ Μπούλερ στο Μόναχο το 1938. ]] αριστερά|μικρογραφία| Ο Σίραχ (δεξιά) με τους [[Χίτλερ, Μπόρμαν και Γκέρινγκ στο Ομπερσάλτσμπεργκ. ]] Ο Σίραχ γεννήθηκε στο Βερολίνο, το νεότερο από τα τέσσερα παιδιά του θεατρικού σκηνοθέτη, αρχιθαλαμηπόλου και απόστρατου καπετάνιου του ιππικού Καρλ Μπέιλι Νόρις φον Σίραχ (1873-1948) και της Αμερικανίδας συζύγου του, Έμμα Μίντλτον Λίνα Τίλου (1872-1944).
Μέλος της ευγενούς οικογένειας Σίραχ, σορβικής δυτικής σλαβικής καταγωγής, τρεις από τους τέσσερις παππούδες του ήταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, κυρίως από την Πενσυλβάνια. Μέσω της μητέρας του, ο Σίραχ ήταν απόγονος του Τόμας Χέιγουορντ Τζούνιορ και έμμεσος απόγονος του Άρθουρ Μίντλτον, δύο υπογραφόντων της Διακήρυξης Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αγγλική ήταν η πρώτη γλώσσα, που έμαθε στο σπίτι, και έμαθε να μιλά γερμανικά μόλις στα πέντε του χρόνια. Είχε δύο αδελφές, τη Βικτόρια και την τραγουδίστρια της όπερας Ρόζαλιντ φον Σίραχ, και έναν αδελφό, τον Καρλ Μπένεντικτ φον Σίραχ. Ο αδελφός του αυτοκτόνησε το 1919 σε ηλικία 19 ετών.