cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρειδερίκος Γουλιέλμος της Πρωσίας
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος (γερμ. Friedrich Wilhelm, 12 Ιουλίου 1880 - 9 Μαρτίου 1925) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Το 1925 απεβίωσε στη Δρέσδη σε ηλικία 45 ετών και τάφηκε στο Κάμεντς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1910 την Αγαθή του Χόενλοε-Σίλινγκσφυρστ, κόρη του Βίκτωρα Β΄ του Ράτιμπορ. και είχε τέκνα:
Κανσί (Καλβαντός)
Το Κανσί (γαλλικά: Canchy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κανσεέν (γαλλικά: Canchéens).
Βουδαπέστη ΑΚ
Η Βουδαπέστη ΑΚ (Budapesti Atlétikai Klub) είναι ουγγρικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Βουδαπέστη της Ουγγαρίας.
Ιδρύθηκε το 1900 από μία ομάδα αθλητών που είχαν αποφασίσει να εγκαταλείψουν τον προηγούμενο αθλητικό σύλλογο ΜΤΚ Βουδαπέστης επειδή, εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ποδοσφαιρικό τμήμα στη MTK. Έκανε το ντεμπούτο του τη σεζόν 1906–07 του πρωταθλήματος και τερμάτισε τέταρτη. Ο σύλλογος παρέμεινε στην κορυφαία κατηγορία για 15 χρόνια, πριν υποβιβαστεί το 1921 και αδρανοποιηθεί το 1947.
Ο σύλλογος αναμορφώθηκε για πρώτη φορά σε περισσότερα από 70 χρόνια πριν από τη σεζόν 2018-19 από μια ομάδα ντόπιων ενθουσιωδών εμπνευσμένων από την ιστορία. Με επικεφαλής τον πρόεδρο του συλλόγου Μπέρταλαν Μόλναρ, η BAK συγχωνεύθηκε με μία υπάρχουσα ομάδα που ονομαζόταν Ρέσπεκτ και πήρε τη θέση αυτού του συλλόγου, στην έκτη κατηγορία του ουγγρικού ποδοσφαίρου. Ο σύλλογος αναφέρεται συνήθως με το ακρωνύμιο BAK.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1900
Κανσί (Καλβαντός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Δημήτριος Κ. Στούρτζας-Σκεϊάνου
Ο '''Δημήτριος Κ. Στούρτζας-Σκεϊάνου''', ρουμαν.: Dimitrie C. Sturdza-Scheianu (19 Μαΐου 1839 - 6 Φεβρουαρίου 1920) ήταν ρουμάνος ιστορικός.
Γεννημένος στο Iάσιο στην αριστοκρατική οικογένεια Στούρτζα, οι γονείς του προσέλαβαν ιδιωτικά ξένους δασκάλους για την εκπαίδευσή του. Έτσι ο Στούρτζας έμαθε Γαλλικά, Γερμανικά, Λατινικά, Αρχαία Ελληνικά και Παλαιά Σλαβονικά, τη λειτουργική γλώσσα της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Θεωρούμε ότι αργότερα σπούδασε γεωργία και νομική, αλλά δεν είναι γνωστό πού. Μέλος του Συντηρητικού Κόμματος, εκλέχθηκε στην Βουλή των Αντιπροσώπων. Εκεί συχνά μίλησε για την κατάσταση των αγροτών, που ήταν υποχρεωμένοι να εκτελέσουν το corvée (αγγαρεία), υποστηρίζοντας τη χειραφέτησή τους.
Συλλέκτης βιβλίων, ο Στούρτζας πέρασε πολλά χρόνια αγοράζοντας παλαιά κείμενα στο Ρουμανικά Κυριλλικά. Η μεγάλη, πολύτιμη συλλογή του διέσωσε πολλά έργα για τις μελλοντικές γενιές. Δώρισε ολόκληρη τη βιβλιοθήκη του στη Ρουμανική Ακαδημία, η οποία τον εξέλεξε επίτιμο μέλος το 1907. Ο Στούρτζας μελέτησε επίσης αρχειακά έγγραφα. Μαζί με τον Δημήτριο Στούρτζα και τον Γενάδιο Πετρέσκου, εξέδωσε ένα σύνολο ένδεκα τόμων παλαιών ρουμανικών κειμένων, που δημοσιεύθηκε μεταξύ 1888 και 1909. Επιπλέον το 1891 βοήθησε στη δημοσίευση εγγράφων, που συλλέχθηκαν στο εξωτερικό από τον αείμνηστο Ευδόξιο Χουρμουζάκι. Η ευρυμάθεια του Στούρτζα του επέτρεψε να ταξινομήσει τη συλλογή, περίπου έξι χιλιάδες συνολικά έγγραφα, γραμμένα σε πολλές γλώσσες.
Στα τέλη του 1891 ο Στούρτζας έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Λάσκαρ Κατάργιου, προτιθέμενος να διορθώσει τις κοινωνικές αδικίες, ιδίως στις αγροτικές περιοχές. Αρνούμενος να υποκύψει στην πίεση για αλλαγή του προγράμματος, παραιτήθηκε εβδομάδες αργότερα. Έπειτα έγινε επικεφαλής της Αγροτικής Τράπεζας, υπηρετώντας μέχρι το 1895 και προσπαθώντας να μετριάσει την οικονομική κατάσταση των αγροτών. Μη βρίσκοντας υποστήριξη για τη μεταρρυθμιστική του τάση στο Συντηρητικό Κόμμα, το άφησε το 1897. Απεβίωσε στο Βουκουρέστι το 1920.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ιστορικοί Κατηγορία:Οικογένεια Στούρτζα
Ριζοβράχος Σάμου
Ο Ριζοβράχος είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 65 κατοίκους.
Ασπρουλιάνοι Χανίων
Οι Ασπρουλιάνοι (άλλη ονομασία Ασπρουλιανός ) είναι οικισμός της Κοινότητας Γεωργιούπολης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γεωργιούπολης, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Οι Ασπρουλιάνοι είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Χανίων, κοντά στα όρια με τον νομό Ρεθύμνης, στην παραθαλάσσια περιοχή που βλέπει στον όρμο του Αλμυρού, δίπλα στον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης και κοντά στη λίμνη Κουρνά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Ο οικισμός απέχει 44 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γεωργιούπολης του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γεωργιούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργιούπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γεωργιούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Λάμπρος Καταφυγιώτης
Ο Λάμπρος Καταφυγιώτης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Καταφύγιο Καρδίτσας και σπούδασε νομικά. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1905 και επανεξελέγη σε αυτές του 1926.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας
Μεταθειοκρεσόλη
Η μεταθειοκρεσόλη (αγγλικά: meta-thiocresol) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C7H8S, αν και χρησιμοποιείται περισσότερο ο πιο αναλυτικός τύπος μ-CH3(C6H4)SH. Η χημικά καθαρή μεταθειοκρεσόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό. Πιο συγκεκριμένα, είναι μια θειοφαινόλη. Ο όρος «θειοκρεσόλη», επεκτείνεται, πέρα από τις τρεις (3) «μητρικές» θειοκρεσόλες, και σε ορισμένα «θυγατρικά» παράγωγα αυτών. Χρησιμοποιήθηκε ως αντισηπτικό. Το όνομά της υποδηλώνει ότι αυτή η ένωση αποτελεί το θειούχο ανάλογο της μετακρεσόλης.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρωματικές θειόλες Κατηγορία:C7
Δημήτριος Λάππας
Ο Δημήτριος Λάππας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Χρήστου Λάππα, δημάρχου Καρδίτσας, και αδερφός του Στέργιου Λάππα, επίσης δημάρχου Καρδίτσας. Υπήρξε αστυνόμος Καρδίτσας. Εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1905.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας
Εμιεβίλ
Το Εμιεβίλ (γαλλικά: Émiéville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εμιεβιλαί (γαλλικά: Émiévillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Συκιά Σάμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Σουαίν
Το Σουαίν (γαλλικά: Chouain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουαναί (γαλλικά: Chouanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – 400 μέτρα ανδρών
Τα 400 μέτρα ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξάχθηκαν στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στις 1, 2 και 4 Οκτωβρίου.
Ρεκόρ
Τα παρακάτω ρεκόρ καταρρίφθηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα:
Ημιτελικοί
Οι δύο πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι επόμενοι δύο γρηγορότεροι (q) προκρίνονται στον τελικό.
Παραπομπές
000400μ Αν
Τσαζ Παλμιντέρι
Ο Καλότζερο Λορέντζο (Τσαζ) Παλμιντέρι (αγγλικά: Chazz Palminteri, 15 Μαΐου 1952 - ) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστός για την ερμηνεία του στην ταινία Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ που προτάθηκε για Όσκαρ και τον επαναλαμβανόμενο ρόλο του ως Σόρτι στο Modern Family.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Παλμιντέρι γεννήθηκε στις 15 Μαΐου 1952 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, γιος της Ρόουζ, νοικοκυράς, και του Λορέντζο Παλμιντέρι, οδηγού λεωφορείου. Μεγάλωσε στη γειτονιά Μπελμόντ του Μπρονξ. Το Παλμιντέρι είναι σικελικής καταγωγής. Οι παππούδες του παντρεύτηκαν το 1908 και μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1910 από το Μένφι της επαρχίας Αγκριτζέντο της Σικελίας. Σε ηλικία εννέα ετών, ο Παλμιντέρι είδε τη δολοφονία ενός μαφιόζου μπροστά στην πολυκατοικία του. Η αστυνομία τον ανέκρινε, αλλά εκείνος υποστήριξε ότι δεν είδε το περιστατικό.
Δυσκολεύτηκε να γίνει ηθοποιός, μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα στο να παίζει σε έργα εκτός Μπρόντγουεϊ και στο να κάνει τον πορτιέρη, δίπλα στον Ντολφ Λούντγκρεν.
Θέατρο
Ο Παλμιντέρι πρωταγωνίστησε στο Μπρόντγουεϊ στο έργο A Bronx Tale, αυτοβιογραφικό μονόλογο βασισμένο στην παιδική του ηλικία, που έπαιξε στο Theatre West στο Λος Άντζελες το 1989. Ο Παλμιντέρι δηλώνει ότι άρχισε να γράφει το έργο αφού απολύθηκε από ένα κλαμπ όταν, ως πορτιέρης, αρνήθηκε την είσοδο στον σούπερ πράκτορα Σουίφτι Λάζαρ. Η παραγωγή του Μπρόντγουεϊ, σε σκηνοθεσία του Τζέρι Ζακς και μουσική του Τζον Γκρομάδα, έκανε πρεμιέρα στις 25 Οκτωβρίου, με διάρκεια παραστάσεων 18 εβδομάδες. Ο Παλμιντέρι παίζει 18 ρόλους στο A Bronx Tale, το οποίο απεικονίζει τη σκληρή παιδική ηλικία στους δρόμους του Μπρονξ.
Ο Παλμιντέρι πρωταγωνίστησε δίπλα στον Κένι Ντακουίλα στο έργο του Κένι Ντακουίλα με τίτλο Unorganized Crime.
Κινηματογραφική καριέρα
Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο είδε την παράσταση A Bronx Tale του Παλμιντέρι στο Μπρόντγουεϊ το 1990 και οι δυο τους συνεργάστηκαν για να προσαρμόσουν το έργο σε ταινία. Ο Παλμιντέρι έγραψε το σενάριο και πρωταγωνίστησε ως Σάνι, ενώ ο Ντε Νίρο σκηνοθέτησε την ταινία, κάνοντας το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, συμπρωταγωνιστώντας επίσης ως Λορέντζο, πατέρας του Καλότζερο. Η ταινία γνώρισε εμπορική και κριτική επιτυχία. Το 1994, ο Παλμιντέρι έπαιξε τον μοχθηρό Τσιτς στη μαύρη κωμωδία Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ, για την οποία ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Ο Παλμιντέρι είχε επίσης ρόλους σε ταινίες όπως Συνήθεις ύποπτοι, Οικογένεια Περέζ, Τζέιντ και Οι διαβολογυναίκες, καθώς και κωμικούς ρόλους σε ταινίες όπως Δύο γυναίκες, τρεις βαλίτσες κι εγώ, Ανάλυσέ το και Απ' τα ψηλά στα χαμηλά.
Εμφανίστηκε σε πολλές διαφημίσεις για την κόλα Vanilla, στις οποίες ερμήνευε έναν αρχιμαφιόζο που απειλούσε άτομα για να επαινέσουν τη γεύση του εν λόγω προϊόντος. Ο Παλμιντέρι έχει ερμηνεύσει ρόλους σε διάφορες ταινίες κινουμένων σχεδίων, με πιο αξιοσημείωτους τον Σμόκι στον Ποντικομικρούλη και τον Γούλγουορθ στην Κοκκινοσκουφίτσα.
Έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ένα επεισόδιο του Oz.
Το 2004 ο Παλμιντέρι έλαβε το "Indie Hero Award" από το Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου Method Fest για τα καλλιτεχνικά του επιτεύγματα στον κινηματογράφο.
Τηλεόραση
Στις 20 Ιανουαρίου 2010, ο Παλμιντέρι έκανε γκεστ εμφάνιση στο Modern Family και έπαιξε τον ίδιο ρόλο στο επεισόδιο της 2ας Νοεμβρίου 2011. Ο Παλμιντέρι έχει επαναλάβει τον ρόλο δύο φορές κατά τον 5ο κύκλο. Τον Ιούνιο του 2010, ο Παλμιντέρι άρχισε να παίζει ως γκεστ στο αστυνομικό δράμα του TNT Rizzoli & Isles.
Άλλες δουλειές
Το 2011, ο Παλμιντέρι άνοιξε ένα εστιατόριο, το Chazz: A Bronx Original, στη γειτονιά Little Italy της Βαλτιμόρης. Τα κύρια φαγητά του είναι η πίτσα και το ιταλικό φαγητό. Ωστόσο, το εστιατόριο έκλεισε το 2015. Ο Παλμιντέρι άνοιξε κι άλλο ιταλικό εστιατόριο, το Chazz Palminteri Ristorante Italiano, στη Νέα Υόρκη στη Δεύτερη Λεωφόρο.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία| Ο Παλμιντέρι με τη σύζυγό του Τζιάνα Ραναούντο στη [[Νέα Υόρκη, 2010.]] Ο Παλμιντέρι ζει στο Γουεστσέστερ της Νέας Υόρκης στην πόλη Μπέντφορντ. Περιγράφει τον εαυτό του ως «πολύ θρήσκο», πιστό καθολικό. Παντρεύτηκε την Τζιάνα Ραναούντο το 1992 και έχουν μαζί δύο παιδιά. Είναι οπαδός των Νιου Γιορκ Γιάνκις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βέρος Μετέορ Εγκιετέρτες ΣΚ
Η Βέρος Μετέορ Εγκιετέρτες ΣΚ (Vörös Meteor Egyetértés Sport Klub) είναι ουγγρικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Ιδρύθηκε το 1907 και συμμετείχε στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος της χώρας το 1921-22. Το 1975 συγχωνεύτηκε με την ΜΤΚ Βουδαπέστης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1907
Κωμόν-συρ-Ωρ
Το Κωμόν-συρ-Ωρ (γαλλικά: Caumont-sur-Aure) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κωμονταί (γαλλικά: Caumontais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Σαργών (βασιλιάς)
Χρονολόγηση
Οι πηγές για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Σαργών είναι σπάνιες, ο Κατάλογος των Σουμερίων βασιλέων τον καταγράφει σαν σερβιτόρο του βασιλιά της Κις Ουρ-Ζαμπάμπα. Αργότερα επαναστάτησε απέναντι στον βασιλιά της Ουρούκ Λούγκαλ-Ζάγκε-Σι και κατέφυγε στη γενέτειρα του Ακκάδ. Το "Χρονικό του Εσαγκιλά" ωστόσο αναφέρει ότι ο Σαργών διαδέχθηκε απευθείας τον Ουρ-Ζαμπάμπα χωρίς να κατονομάζει τον Λούγκαλ-Ζάγκε-Σι. Οι διάφορες μεταφράσεις του καταλόγου της λίστας βασιλέων καταγράφουν την περίοδο της βασιλείας του από τα 40 στα 56 χρόνια. Είναι επιπλέον γνωστές αμέτρητες σφηνοειδείς επιγραφές που σχετίζονται με τον Σαργών. Σύμφωνα με τη Μέση Χρονολόγηση βασίλευσε την περίοδο 2334-2279 π.Χ., οι διάδοχοι του μέχρι την κατάκτηση των Γκούτι αποτελούσαν τη "Δυναστεία του Σαργών" και ο αιώνας που βασίλευσαν ονομάστηκε "Σαργωνική περίοδος της Μεσοποτάμιας ιστορίας".
Ο Φόστερ (1982) αναφέρει ότι τα 55 χρόνια της βασιλείας του αποτελούν παραφθορά παλιότερης έκδοσης που τα καταγράφει στα 37, μια ακόμα παλιότερη έκδοση της λίστας βασιλέων τα καταγράφει στα 40. Ο θρύλος ότι ο Σαργών ήταν ο αυθεντικός ιδρυτής της αυτοκρατορίας του Ακκάδ έχει αρχίσει να αμφισβητείται, έχει βρεθεί επιγραφή που σχετίζεται με το πρώτο έτος της βασιλείας του Ενσαγκκουσανά που προηγήθηκε από αυτόν. Το "Χρονικό του Εσαγκιλά" αναφέρει ότι ο Σαργών "έχτισε τη Βαβυλώνα μπροστά στην Ακκάδ". Το "Χρονικό των νεότερων βασιλέων" αναφέρει επίσης ότι ο Σαργών "έσκαψε το έδαφος από τον λάκκο της Βαβυλώνας, στη συνέχεια έκανε το ίδιο απέναντι στην Ακκάδ". Ο ιστορικός Φαν ντε Μίερουπ αναφέρει ότι ο Σαργών που καταγράφεται στα δύο χρονικά δεν είναι ο Σαργών ο Μέγας αλλά ο πολύ νεότερος του βασιλιάς της Ασσυρίας Σαργών Β΄. Υπέταξε τον βασιλιά της Ουρούκ, επέκτεινε την κυριαρχία σε όλη την Κάτω Μεσοποταμία μέχρι το Ντιλμούν και το Ελάμ και επέβαλε τη γλώσσα τους με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Σουμερο-Ακκαδικού πολιτισμού. Ο ρόλος του θεωρείται καθοριστικός λόγω της διοικητικής διοργάνωσης που επέβαλε και έθεσε επικεφαλής των πόλεων διοικητές που διορίζονταν από το κέντρο. Αντικατέστησε τη γλώσσα των Σουμερίων με την Ακκαδική γλώσσα. Πέθανε το 2330 π.Χ.
Κατακτήσεις
Στην επιγραφή ο Σαργών ο Μέγας αποκαλείται "Σαργών, βασιλεύς του Ακκάδ, επιβλέπων της Ινάννας, βασιλιάς του Κις, χρισμένος του Ανού, βασιλιάς της Μεσοποταμίας και κυβερνήτης του Ενλίλ". Οι εορτασμοί για την κατάκτηση της Ουρούκ και την ήττα του βασιλιά Λούγκαλ-Ζάγκε-Σι που μεταφέρθηκε από τον Σαργών "με ένα κολλάρο στον ναό του Ενλίλ" ήταν εντυπωσιακοί. Η επιγραφή του Σαργών σύμφωνα με την αρχαία Βαβυλωνιακή αντιγραφή από τη Νιππούρ γράφει συγκεκριμένα :
"Ο Σαργών, βασιλεύς του Ακκάδ, επιβλέπων της Ινάννας, βασιλιάς του Κις, χρισμένος του Ανού, βασιλιάς της Μεσοποταμίας και κυβερνήτης του Ενλίλ κατέλαβε την Ουρούκ, γκρέμισε τα τείχη της, συνέλαβε τον Λούγκαλ-Ζάγκε-Σι και τον οδήγησε με ένα κολλάρο στον ναό του Ενλίλ".
Ο Σαργών κατέκτησε κατόπιν την Ουρ, λεηλάτησε όλη την περιοχή από τη Λαγκάς μέχρι τη θάλασσα, κατέκτησε και κατέστρεψε την Ούμμα, η επιγραφή του γράφει :
"Ο Σαργών ο βασιλιάς μας δήλωσε την υποταγή του στον θεό Ντάγκον, αυτός τον βοήθησε να κατακτήσει όλη την άνω γη με τη Μαρί και την Έμπλα, έφτασε μέχρι τα δάση του κέδρου και τα ασημένια όρη".
Οι επιγραφές του τον καταγράφουν ως "Σαργών βασιλιάς του κόσμου, κατακτητής του Ελάμ και του Μαρχάσι", οι δύο μεγάλες περιοχές ανατολικά της Σουμερίας. Ο Σαργών ο Μέγας κυρίευσε συνολικά 34 πόλεις, η αυλή του φιλοξενούσε και έτρεφε 5.400 άντρες.
Το Έπος του Σαργών
Μια ομάδα Βαβυλωνιακών κειμένων γνωστή σαν Έπος του Σαργών" παρουσιάζει τον Σαργών σαν στρατιωτικό ηγέτη ο οποίος πριν αναχωρήσει σε εκστρατεία ζητούσε συμβουλές από τους υφισταμένους του. Η αφήγηση παρουσιάζεται σε περίοδο μεγάλης κρίσης, υμνεί τους πολεμιστές του για το θάρρος και τον ηρωισμό τους, υμνεί τις επιτυχίες τους ειδικά στην εκστρατεία στη γη που "σκοτίζει ο ήλιος" και την κατάκτηση του Σιμουρρούμ. Οι Χιττίτικες και οι Ακκαδικές εκδόσεις σχετίζουν την αφήγηση με την εκστρατεία στην ανατολίτικη πόλη Πουρουσάντα με στόχο να προστατεύσει τους εμπόρους του. Οι Χιττίτικες εκδόσεις έχουν διασωθεί σε έξι θραύσματα, οι Ακκαδικές έχουν διασωθεί σε διάφορα έγγραφα στην Αμάρνα, την Ασσούρ και τη Νινευή. Η αφήγηση είναι αναχρονιστική, περιγράφει τον Σαργών σαν να ζει τον 19ο αιώνα. Τα ίδια κείμενα περιγράφουν τον Σαργών να διασχίζει με πλοία τη Μεσόγειο, καταλήγει στη χώρα των Κεφτιού, πιθανότατα την Κρήτη. Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Σαργών θέριζε την Ασσυρία η πείνα, το "Χρονικό των πρώτων βασιλέων" αναφέρει ότι ξέσπασαν πολλές επαναστάσεις :
Αμέσως μετά την εξασφάλιση της Σουμερίας ο Σαργών προχώρησε σε μια σειρά από εκστρατείες για να υποτάξει την Εύφορη Ημισέληνο, το "Χρονικό των πρώτων βασιλέων" γράφει :
"Ο Σαργών ήταν μόνος χωρίς αντίπαλο, κανένας βασιλιάς δεν ήταν ικανός να τον νικήσει, έφτασε στη δυτική θάλασσα στο πιο απομακρισμένο σημείο, λεηλάτησε τις πόλεις και μετέφερε τους θησαυρούς τους. Οι αξιωματούχοι του εργαζόντουσαν με πεντάωρες βάρδιες και ένωσε όλες τις φυλές υπό την εξουσία του".
Στα ανατολικά ο Σαργών νίκησε μια συμμαχία τεσσάρων βασιλέων του Ελάμ υπό την ηγεσία του βασιλέως του Αουάν. Οι πόλεις τους λεηλατήθηκαν, οι βασιλείς, οι κυβερνήτες και όλες οι γειτονικές περιοχές τους έγιναν υποτελείς του Ακκάδ.
Θρύλοι
Ο Σαργών έγινε το κεντρικό πρόσωπο πολλών θρύλων στη μετέπειτα Ασσυριακή και Βαβυλωνιακή λογοτεχνία, σχετίζονται με την ταπεινή Σημιτική καταγωγή του και την κατάκτηση της Μεσοποταμίας. Οι πληροφορίες για τον Σαργών προέρχονται από τις επιγραφές οι περισσότερες από τις οποίες δεν ανήκουν στην εποχή του, είναι μετέπειτα αντίγραφα. Το Μουσείο του Λούβρου περιέχει θραύσματα από δύο νικήτριες στήλες του Σαργών που βρέθηκαν στα Σούσα, μεταφέρθηκαν εκεί πιθανότατα από τη Μεσοποταμία τον 12ο αιώνα π.Χ. Στη Σουμεριακή γλώσσα βρέθηκε ένας θρύλος που σχετίζεται με την άνοδο του Σαργών στην εξουσία, πρόκειται για έναν αρχαίο Ασσυριακό θρύλο που βρέθηκε στη Νιππούρ (1974) και μεταφράστηκε (1983). Ο θρύλος ξεκινά από ένα κακό όνειρο για τον Σαργών που είχε δει ο βασιλιάς της Κις Ουρ-Ζαμπάμπα, το περιεχόμενο του ονείρου δεν έχει διασωθεί στην πινακίδα. Ο Ουρ-Ζαμπάμπα διόρισε τον Σαργών σερβιτόρο και τον κάλεσε κατόπιν στα ανάκτορα, ο Ουρ-Ζαμπάμπα διέταξε τον φρουρό του να τον θανατώσει αλλά εμφανίστηκε από η θεά Ινάννα και του το απαγόρευσε, διέταξε από τον Ουρ-Ζαμπαμπα κατόπιν να πάει στην πύλη επειδή "πνίγηκε στο αίμα". Ο Ουρ-Ζαμπάμπα αναγνώρισε ότι δεν μπορούσε να τον σκοτώσει ο ίδιος και τον έστειλε στον βασιλιά της Ουρούκ Λούγκαλ-Ζάγκε-Σι με μια πινακίδα στην οποία του ζητούσε να το κάνει ο ίδιος. Η πινακίδα διακόπηκε στη συνέχεια, οι πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που ανέβηκε ο Σαργών στον θρόνο έχουν χαθεί. Η ιστορία σχετίζεται με πολλά πρόσωπα όπως ο Βιβλικός Ιωσήφ, ο Βελλεροφόντης στην Αρχαία ελληνική μυθολογία και ο Ουρίας.
Ένα δεύτερο Ασσυριακό κείμενο του 7ου αιώνα π.Χ σχετίζεται με τη βιογραφία του μεγάλου βασιλιά σαν γιο μιας ιέρειας, μόνο η αρχή του κειμένου είναι γνωστή, το πρώτο θραύσμα που ανακαλύφτηκε (1850) περιγράφει τη γέννηση και την παιδική του ηλικία :
"Η μητέρα μου ήταν ιέρεια, τον πατέρα μου δεν τον γνωρίζω αλλά τα αδέλφια του προτιμούσαν να ζουν στους λόφους, η γενέτειρα μου βρίσκεται στις όχθες του Ευφράτη. Η ιέρεια μητέρα μου με γέννησε νόθο, δεν ήθελε να το αποκαλύψει, με έβαλε σε ένα καλάθι, το άλειψε με άσφαλτο και το έριξε στο νερό. Το ρεύμα με μετέφερε στον Ακκί ο οποίος με υιοθέτησε, με ανάθρεψε και με έκανε κηπουρό του. Την εποχή που ήμουνα κηπουρός η θεά Ιστάρ με αγάπησε για τέσσερα χρόνια και με έκανε βασιλιά".
Ο Όττο Μπανκ στο βιβλίο του "Μύθοι της γέννησης ενός ήρωα" (1909) σχετίζει τον Σαργών με άλλες μεγάλες θρυλικές μορφές όπως ο Μωυσής και ο Οιδίποδας. Ο Μπράιαν Λιούις μελέτησε εκτενέστερα τους θρύλους δηλώνοντας ότι αποτελεί ένα αρχέτυπο της πανάρχαιας Ευρωπαϊκής και Ασιατικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον ίδιο συγγραφέα η γέννηση του Σαργών χρησιμοποιήθηκε σαν πρότυπο για τη γέννηση του Μωυσή. Ο ιστορικός Τζόζεφ Κάμπελ έκανε παρόμοιες συγκρίσεις. Ο Σαργών ο Μέγας σύμφωνα με πολλές πηγές έγινε το πρότυπο για τη δημιουργία του Βιβλικού Νεμρώδ. Ο Γουίλιαμ Γιούιν (1910) συνδέει το πρόσωπο του Σαργών με την ένωση των Βαβυλωνιακών και Νεο-Ασσυριακών θρύλων σχετικά με τη γέννηση θρυλικών ηρώων. Ο Γιγκάλ Λεβίν (2002) συνδέει τον Νεμρώδ με τον Σαργών και τον εγγονό του Ναράμ-Σιν από τον οποίο πήρε το όνομα του.
Οικογένεια
Η σύζυγος του Σαργών του Μέγα καταγράφεται ως Τασλουλτούμ με την οποία απέκτησε μια σειρά από παιδιά. Η κόρη του Ενχεντουάννα έγινε η μεγάλη ιέρεια του θεού Ναννά στην Ουρ και σύνθεσε πολλούς ύμνους, πολλά από τα έργα της όπως "η ανύψωση της Ινάννας" χρησιμοποιήθηκαν για πολλούς αιώνες. Τον Σαργών διαδέχθηκε ο γιος του Ριμούς και εκείνον με τη σειρά του ο άλλος του γιος Μανιστουσού, πατέρας του Ναράμ-Σιν.
Δημήτριος Μαλλιόπουλος
Ο Δημήτριος Μαλλιόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Μαλλιόπουλου, δημάρχου Ταμασίου, και είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1905 και επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων σε αυτές του 1912, του Μαΐου 1915 και του Δεκεμβρίου 1915.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Δημήτριος Καλλέργης (υπουργός εξωτερικών)
Ο Δημήτριος Καλλέργης (1868 - 1923) υπήρξε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος.
Βίος
Ο Δημήτριος Καλλέργης υπήρξε βουλευτής Αργολίδος και Κορινθίας την περίοδο 1910-1915, ενώ διετέλεσε και υπουργός Εξωτερικών επί εννέα μήνες περίπου (από 18/01/1910 έως 06/10/1910) στην κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας
Ρενέ Β΄ του Ελμπέφ
Ο Ρενέ Β', γαλλ. René, (14 Αυγούστου 1536 - 14 Δεκεμβρίου 1566) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν μαρκήσιος του Ελμπέφ (1550-1566).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζουανβίλ και ήταν ο 5ος γιος του Κλαύδιου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ και της Αντουανέτας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ. Αδέλφια του ήταν ο Φραγκίσκος του Γκιζ, ο Κάρολος της Λωρραίνης, ο Κλαύδιος Β΄ του Ωμάλ, ο Λουδοβίκος της Λωρραίνης (1527-1578) και ο Φραγκίσκος, ιερέας των Ιωαννιτών ιπποτών. Αδελφές του ήταν η Μαρία του Γκιζ, η Λουίζα και άλλες δύο ηγούμενες σε αβαεία.
Υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Γαλλίας στη Σκωτία και όταν η αδελφή του Μαρία, σύζυγος του Ιακώβου Ε' της Σκωτίας, απεβίωσε τον Ιούνιο του 1560, συνόδευσε 9 μήνες μετά το σώμα της στη Γαλλία για να ταφή εκεί. Ήταν προστάτης των Τεχνών και μαικήνας του συνθέτη Πιέρ Κλερώ της Λωρραίνης.
Οικογένεια
Το 1555 νυμφεύτηκε την Λουίζα ντε Ριέ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Ασπρόχωμα Λάρισας
Το Ασπρόχωμα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Λόφου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ολύμπου, του δήμου Ελασσόνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ελασσόνας του νομού Λάρισας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Το Ασπρόχωμα είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Λάρισας. Βρίσκεται κοντά στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Ολύμπου και ανατολικά της επαρχιακής οδού Κατερίνης-Ελασόνας (ΕΟ 13), βόρεια της Ελασσόνας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 590. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΒΔ. της Λάρισας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Μπαϊρακλή ή Μπαρακάδες και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σαντόβου του νομού Λαρίσης. Το 1924 μετονομάστηκε σε Ασπρόχωμα και το 1969 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λόφου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λόφου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ολύμπου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ολύμπου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Ροβήρος Μανθούλης
Ο Ροβήρος Μανθούλης (10 Ιουλίου 1929 - 21 Απριλίου 2022) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης κινηματογραφικών ταινιών και ντοκιμαντέρ και σκηνοθέτης της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Γεννημένος το 1929 στην Κομοτηνή, ο Ροβήρος Μανθούλης μεγάλωσε στην Αθήνα. Εκεί σπούδασε πολιτικές επιστήμες πριν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει θέατρο και κινηματογράφο στα πανεπιστήμια Syracuse και Κολούμπια στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Ζούσε στο Παρίσι από το 1967 και την αρχή της χούντας των Συνταγματαρχών, όπου και πέθανε.
2013
Αντιτάχθηκε στην απόφαση της Κυβέρνησης Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ. Τα ξημερώματα της 10ης Ιουλίου ξεκίνησε η εκπομπή της ΔΤ (μετέπειτα ΝΕΡΙΤ). Το πρώτο της πρόγραμμα ήταν η ελληνική ταινία Η κυρία δήμαρχος, η οποία προβλήθηκε στις 9:00 το βράδυ της ίδιας ημέρας, δίχως, όμως, την άδεια του σκηνοθέτη. Το πρωί της επόμενης ημέρας κατήγγειλε στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ την προβολή της ταινίας και ζήτησε αποζημίωση 20.000 € από τον Παντελή Καψή.
Συγκεκριμένα δήλωσε:"Ο Καψής, στα νιάτα του, μου ζητούσε ταινίες μου για ν’ ανοίξει  σινε-κλαμπ. Αποφάσισε να το ξεκινήσει επιτέλους με την Κυρία Δήμαρχο. Στην ΕΔΤ, που ψευδίζει την ΕΡΤ. Βλέπεται, θα λέει ο υπουδγός, ιστοδική στγμή. Αδχίζουμε με ταινία του Μανθούλη που μας βδίζει.  Η ταινία μου θα γίνει λοιπόν Κυδία Δήμαδχος. Δεν μποδώ δυστυχώς να την εμποδίσω ή να την απαγοδεύσω. Μποδώ μόνο να ζητήσω δικαστικώς είκοσι χιλιάδες Ευδώ αποζημίωση για την δυσφήμηση που μου κάνει, με το να μεταδίδει την ταινία μου σε κατάπτυστο κανάλι. Γιατί όλοι οι Έλληνες, μόλις βγει στο κουτί η ταινία, θα φτύνουν την οθόνη τους. Ελπίζω, αμέσως μετά την Κυδία Δήμαδχο, να γίνει και η Κηδεία της Ιεδοδούλου. Δηλαδή της ΕΔΤ."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P345 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P69 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P551 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P27 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P1559 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P20 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P570 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P19 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P569
Φλερί-συρ-Ορν
Το Φλερί-συρ-Ορν (γαλλικά: Fleury-sur-Orne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φλεριζιέν (γαλλικά: Fleurysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Άγιος Ισίδωρος Χίου
Ο Άγιος Ισίδωρος είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμανής του δήμου Χίου στο Βόρειο Αιγαίο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1991, κατά την οποία είχε δύο κατοίκους. Μέχρι το 1997 υπαγόταν στην κοινότητα Παρπαριάς της επαρχίας Χίου, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αμανής. Από το 2011 ανήκει στον διευρυμένο δήμο Χίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Πρόεδρος του Ισημερινού
Ο πρόεδρος του Ισημερινού ( Presidente del Ecuador ), που ονομάζεται επίσημα Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ισημερινού ( Presidente de la República del Ecuador  ), υπηρετεί ταυτόχρονα ως αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης του Ισημερινού. Είναι το ανώτατο πολιτικό αξίωμα στη χώρα ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας. Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα, ο Πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει δύο τετραετείς θητείες. Πριν από αυτό, ο πρόεδρος μπορούσε να υπηρετήσει μόνο μια τετραετή θητεία.
Ο σημερινός Πρόεδρος του Ισημερινού είναι ο Γκιγέρμο Λάσο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Λενίν Μορένο στις 24 Μαΐου 2021. Εξελέγη το 2021.
Ιστορία
Η προεδρία του Ισημερινού έχει χαρακτηριστεί από περιόδους αστάθειας, με αποτέλεσμα το αξίωμα να αλλάζει προέδρους συχνά σε όλη την ιστορία της χώρας. Τουλάχιστον πέντε φορές, τα καθήκοντα του προέδρου έχουν ανατεθεί σε προσωρινή κυβέρνηση ή στρατιωτική χούντα. Συχνά, το αξίωμα έχει αφεθεί σε έναν μεταβατικό ή εν ενεργεία πρόεδρο, πολλοί από τους οποίους θα συνέχιζαν να γίνονται πρόεδροι. Ο πρόεδρος που υπηρέτησε τις περισσότερες θητείες είναι ο Χοσέ Μαρία Βελάσκο Ιμπάρρα, ο οποίος υπηρέτησε πέντε. Πριν από τον πρόεδρο Ραφαέλ Κορρέα, ο τελευταίος πρόεδρος που υπηρέτησε την πλήρη θητεία του ήταν ο Σίξτο Ντουράν Μπαγιέν, ο οποίος υπηρέτησε από το 1992 έως το 1996.
Παραπομπές
Προεδρος
Κορμολαίν
Το Κορμολαίν (γαλλικά: Cormolain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορμολιναί (γαλλικά: Cormolinais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Κομνηνών
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διοικήθηκε από Αυτοκράτορες της δυναστείας των Κομνηνών για μία περίοδο 104 ετών, από το 1081 έως το 1185 περίπου. Η περίοδος των Κομνηνών περιλαμβάνει τη βασιλεία πέντε Αυτοκρατόρων, του Αλέξιου Α΄, του Ιωάννη Β΄, του Μανουήλ Α', του Αλεξίου Β΄ και του Ανδρόνικου Α΄. Ήταν μία περίοδος διαρκούς, αν και τελικά ημιτελούς, αποκατάστασης της στρατιωτικής, εδαφικής, οικονομικής και πολιτικής θέσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Το Βυζάντιο υπό τους Κομνηνούς έπαιξε βασικό ρόλο στην ιστορία των Σταυροφοριών στους Αγίους Τόπους, ενώ άσκησε επίσης τεράστια πολιτιστική και πολιτική επιρροή στην Ευρώπη, την Εγγύς Ανατολή και τα εδάφη γύρω από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Οι Κομνηνοί Αυτοκράτορες, ιδιαίτερα ο Ιωάννης Β΄ και ο Μανουήλ Α΄, άσκησαν μεγάλη επιρροή στις σταυροφορικές πολιτείες του Οτρμέρ, ενώ ο Αλέξιος Α' έπαιξε βασικό ρόλο στην πορεία της Α΄ Σταυροφορίας, την οποία βοήθησε να πραγματοποιηθεί.
Επιπλέον, ήταν κατά την περίοδο των Κομνηνών που η επαφή μεταξύ του Βυζαντίου και της «Λατινικής» Χριστιανικής Δύσης, συμπεριλαμβανομένων των σταυροφορικών κρατών, βρισκόταν στο πιο κρίσιμο στάδιο. Βενετοί και άλλοι Ιταλοί έμποροι κατοίκησαν στην Κωνσταντινούπολη και την Αυτοκρατορία σε μεγάλους αριθμούς (60–80.000 «Λατίνους» μόνο στην Κωνσταντινούπολη) και η παρουσία τους, μαζί με τους πολυάριθμους Λατίνους μισθοφόρους που χρησιμοποίησε ο Μανουήλ Α΄, βοήθησε ιδιαίτερα στη διάδοση της Βυζαντινής τεχνολογίας, τέχνης, λογοτεχνία και πολιτισμού σε όλη τη Ρωμαιοκαθολική δύση. Περισσότερο απ' όλα, η πολιτιστική επίδραση της Βυζαντινής τέχνης στη δύση αυτή την περίοδο ήταν τεράστια και μακροχρόνιας σημασίας.
Σημαντική συμβολή στην ιστορία της Μ. Ασίας είχαν και οι Κομνηνοί. Ανακατακτώντας μεγάλο μέρος της περιοχής, οι Κομνηνοί ανέστειλαν την προέλαση των Σελτούκων στη Μ. Ασία για περισσότερο από δύο αιώνες. Στην πορεία φύτεψαν τα θεμέλια των Βυζαντινών διαδόχων κρατών της Νίκαιας, της Ηπείρου και της Τραπεζούντας. Εν τω μεταξύ, το εκτεταμένο πρόγραμμα οχυρώσεων έχει αφήσει ένα διαρκές σημάδι στο τοπίο της Μ. Ασίας, το οποίο μπορεί να εκτιμηθεί ακόμη και σήμερα.
Κρίση και κατακερματισμός
Η εποχή των Κομνηνών ήταν μετά από μία περίοδο μεγάλων δυσκολιών και αγώνων για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μετά από ένα διάστημα σχετικής επιτυχίας και επέκτασης υπό τη Μακεδονική δυναστεία (π. 867 – π. 1054), το Βυζάντιο γνώρισε αρκετές δεκαετίες στασιμότητας και παρακμής, που κορυφώθηκε σε μία τεράστια επιδείνωση της στρατιωτικής, εδαφικής, οικονομικής και πολιτικής κατάστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όταν μετά επικράτησε ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός το 1081.
Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Αυτοκρατορία προκλήθηκαν εν μέρει από την αυξανόμενη επιρροή και τη δύναμη της αριστοκρατίας, η οποία αποδυνάμωσε τη στρατιωτική δομή της Αυτοκρατορίας, υπονομεύοντας το σύστημα των Θεμάτων, που εκπαίδευε και διοικούσε τους στρατούς της. Ξεκινώντας με το τέλος του επιτυχημένου στρατιωτικού-Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ το 1025, μία μακρά σειρά αδύναμων ηγεμόνων είχαν διαλύσει τους μεγάλους στρατούς, που υπερασπίζονταν τις ανατολικές επαρχίες από επίθεση. Αντίθετα, ο χρυσός αποθηκευόταν στην Κωνσταντινούπολη, φαινομενικά για να προσλάβουν μισθοφόρους, σε περίπτωση που προκύψουν προβλήματα. Στην πραγματικότητα όμως το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων διδόταν με τη μορφή δώρων σε ευνοούμενους του Αυτοκράτορα, εξωφρενικά αυλικά συμπόσια και πολυτέλειες για την Αυτοκρατορική οικογένεια.
Εν τω μεταξύ τα υπολείμματα των άλλοτε τρομερών ενόπλων δυνάμεων αφέθηκαν να αποσυντεθούν, σε σημείο που δεν ήταν πλέον ικανά να λειτουργήσουν ως στρατός. Ηλικιωμένοι άνδρες με κακοσυντηρημένο εξοπλισμό, αναμεμειγμένοι με νεοσύλλεκτους που δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ σε εκπαιδευτική άσκηση, αποτελούσαν τώρα το στράτευμα. αριστερά|μικρογραφία|418x418εσ| Ο [[Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης (βασ. 1078-1081).]] Η ταυτόχρονη άφιξη νέων επιθετικών εχθρών, Σελτζούκων στα ανατολικά και Νορμανδών στα δυτικά, ήταν ένας άλλος παράγοντας, που αύξησε τις δυσκολίες. Το 1040 οι Νορμανδοί, αρχικά ακτήμονες μισθοφόροι από τα βόρεια μέρη της Ευρώπης σε αναζήτηση λεηλασίας, άρχισαν να επιτίθενται στα Βυζαντινά οχυρά στη νότια Ιταλία. Για την αντιμετώπισή τους στάλθηκε στην Ιταλία το 1042 μικτή δύναμη μισθοφόρων και στρατευσίμων υπό τον τρομερό Γεώργιο Μανιάκη Ο Μανιάκης και ο στρατός του διεξήγαγαν μία βάναυση, επιτυχή εκστρατεία, αλλά πριν προλάβει να ολοκληρωθεί, ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Θυμωμένος από μία σειρά αδικιών εναντίον της συζύγου και της περιουσίας του από έναν από τους αντιπάλους του, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματά του και τα οδήγησε στην Αδριατική σε νίκη εναντίον ενός στρατού πιστού στον Μιχαήλ Ε΄ και τη Ζωή. Ωστόσο, ένα θανάσιμο τραύμα τον οδήγησε στον θάνατο λίγο αργότερα. Με την αντίσταση έτσι απούσα στα Βαλκάνια, οι Νορμανδοί μπόρεσαν να ολοκληρώσουν την εκδίωξη των Βυζαντινών από την Ιταλία μέχρι το 1071.
Παρά τη σοβαρότητα αυτής της απώλειας, στη Μ. Ασία θα συνέβαινε η μεγαλύτερη καταστροφή της Αυτοκρατορίας. Οι Σελτζούκοι, αν και ασχολούνταν κυρίως με την ήττα της Αιγύπτου υπό τους Φατιμίδες, εντούτοις διεξήγαγαν μία σειρά καταστροφικών επιδρομών στην Αρμενία και την ανατολική Μ. Ασία, τον κύριο χώρο στρατολόγησης των Βυζαντινών στρατευμάτων. Με τους Αυτοκρατορικούς στρατούς αποδυναμωμένους από χρόνια ανεπαρκούς χρηματοδότησης και εμφυλίου πολέμου, ο Αυτοκράτορας Ρωμανός Δ΄ Διογένης συνειδητοποίησε ότι ήταν απαραίτητος ένας χρόνος αναδιάρθρωσης και επανεξοπλισμού. Κατά συνέπεια, προσπάθησε να ηγηθεί μίας αμυντικής εκστρατείας στα ανατολικά, έως ότου οι δυνάμεις του να έχουν ανακάμψει αρκετά για να νικήσουν τους Σελτζούκους. Ωστόσο, υπέστη μία αιφνιδιαστική ήττα από τον Αλπ Αρσλάν (σουλτάνος των Σελτζούκων) στη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071. Ο Ρωμανός Δ΄ αιχμαλωτίστηκε και παρόλο που οι όροι ειρήνης του Σουλτάνου ήταν αρκετά επιεικείς, η μάχη μακροπρόθεσμα είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη απώλεια της Βυζαντινής Μ. Ασίας.
Με την απελευθέρωσή του ο Ρωμανός Δ΄ διαπίστωσε, ότι οι εχθροί του είχαν συνωμοτήσει εναντίον του, για να τοποθετήσουν τον δικό τους υποψήφιο στο θρόνο ερήμην του. Μετά από δύο ήττες στη μάχη κατά των επαναστατών, ο Ρωμανός Δ΄ παραδόθηκε και υπέστη φρικτό τέλος από βασανιστήρια. Ο νέος Αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας αρνήθηκε να τιμήσει τη συνθήκη, που είχε υπογράψει ο Ρωμανός. Σε απάντηση οι Τούρκοι άρχισαν να κινούνται στη Μ. Ασία το 1073. Η κατάρρευση του παλαιού αμυντικού συστήματος σήμαινε, ότι δεν συνάντησαν αντίσταση. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, το χάος επικράτησε καθώς οι εναπομείναντες πόροι της Αυτοκρατορίας σπαταλήθηκαν σε μία σειρά καταστροφικών εμφυλίων πολέμων. Χιλιάδες Τουρκομανικές φυλές διέσχισαν τα αφύλακτα σύνορα και κινήθηκαν στη. Ασία. Μέχρι το 1080, μία έκταση 78.000 τετρ. χλμ. είχαν χαθεί από την Αυτοκρατορία.
Αλέξιος Α΄ Κομνηνός
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά την επικράτηση του [[Αλέξιος Α΄ Κομνηνός|Αλεξίου Α' Κομνηνού, π. 1081.]] Μετά το Μαντζικέρτ κατέστη δυνατή η μερική ανάκαμψη, λόγω των προσπαθειών της δυναστείας των Κομνηνών. Αυτό μερικές φορές αναφέρεται ως η αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας από τους Κομνηνούς. Ο πρώτος Αυτοκράτορας αυτής της βασιλικής γραμμής ήταν ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (του οποίου τη ζωή και τις πολιτικές θα περιέγραφε η κόρη του Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα). Η μακρόχρονη βασιλεία του Αλεξίου Α΄, σχεδόν 37 έτη, ήταν γεμάτη αγώνες. Κατά την άνοδό του το 1081, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε χάος μετά από μία παρατεταμένη περίοδο εμφυλίου πολέμου, που προέκυψε από την ήττα στο Μαντζικέρτ.
Στην αρχή της βασιλείας του, ο Αλέξιος Α΄ έπρεπε να αντιμετωπίσει την τρομερή απειλή των Νορμανδών υπό τον Ροβέρτο Γυισκάρδο και τον γιο του Boημούνδο του Τάραντα, που κατέλαβαν το Δυρράχιο και την Κέρκυρα και πολιόρκησαν τη Λάρισα στη Θεσσαλία (βλ. μάχη του Δυρραχίου). Ο Αλέξιος Α΄ οδήγησε τις δυνάμεις του αυτοπροσώπως εναντίον των Νορμανδών, ωστόσο παρά τις προσπάθειές του ο στρατός του καταστράφηκε στο πεδίο. Ο ίδιος ο Αλέξιος Α΄ τραυματίστηκε, αλλά το τέλος του Ροβέρτου Γυισκάρδου το 1085 οδήγησε στην υποχώρηση του Νορμανδικού κινδύνου για λίγο.
Ωστόσο, τα προβλήματα του Αλέξιου Α΄ μόλις ξεκινούσαν. Σε μία εποχή που ο Αυτοκράτορας χρειαζόταν επειγόντως να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα έσοδα από την κατεστραμμένη Αυτοκρατορία του, η φορολογία και η οικονομία ήταν σε πλήρη σύγχυση. Ο πληθωρισμός έβγαινε εκτός ελέγχου, η νομισματοκοπία είχε υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό, το δημοσιονομικό σύστημα ήταν μπερδεμένο (υπήρχαν έξι διαφορετικά νομίσματα σε κυκλοφορία) και το Αυτοκρατορικό ταμείο ήταν άδειο. Σε απόγνωση, ο Αλέξιος Α΄ είχε αναγκαστεί να χρηματοδοτήσει την εκστρατεία του κατά των Νορμανδών χρησιμοποιώντας τον πλούτο της Εκκλησίας, που είχε τεθεί στη διάθεσή του από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Αυτό το [[Ιστάμενον|ισταμένον εξ ηλέκτρου κόπηκε από τον Αλέξιο Α΄ κατά τη διάρκεια του πολέμου του εναντίον του Ροβέρτου Γυισκάρδου. Η καταστροφική οικονομική κατάσταση της Αυτοκρατορίας μετά το 1071 είχε οδηγήσει σε μεγάλης κλίμακας υποβάθμιση της νομισματικής της κοπής.]] Το 1087 ο Αλέξιος αντιμετώπισε μια νέα εισβολή. Αυτή τη φορά οι εισβολείς αποτελούνταν από μία ορδή 80.000 Πετσενέγων από βόρεια του Δούναβη, που κατευθύνονταν προς την Κωνσταντινούπολη. Χωρίς αρκετά στρατεύματα για να αποκρούσει αυτή τη νέα απειλή, ο Αλέξιος Α΄ χρησιμοποίησε τη διπλωματία, για να επιτύχει μία νίκη. Έχοντας δωροδοκήσει τους Κουμάνους, μία άλλη βαρβαρική φυλή, για να τον βοηθήσουν, προχώρησε εναντίον των Πετσενέγων, οι οποίοι αιφνιδιάστηκαν και εξολοθρεύτηκαν στη μάχη του Λεβουνίου στις 28 Απριλίου 1091.
Παρά τις βελτιώσεις του, ο Αλέξιος Α΄ δεν είχε αρκετό ανθρώπινο δυναμικό, για να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη στη Μ. Ασία. Έχοντας εντυπωσιαστεί από τις ικανότητες του Νορμανδικού ιππικού στο Δυρράχιο, έστειλε πρέσβεις στα δυτικά, για να ζητήσουν ενισχύσεις από την Ευρώπη. Αυτή η αποστολή εκπληρώθηκε επιδέξια: στη Σύνοδο της Πιατσέντσα το 1095, ο πάπας Ουρβανός Β΄ εντυπωσιάστηκε από την έκκληση του Αλεξίου Α΄ για βοήθεια, που μιλούσε για τα δεινά των Χριστιανών της Ανατολής και υπαινίσσετο μία πιθανή ένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας. Ο πάπας Ουρβανός Β΄ έβλεπε την αυξανόμενη ανησυχία των φιλοπόλεμων αρχόντων στη Δυτική Ευρώπη, οι οποίοι, στερούμενοι επί του παρόντος σημαντικούς εχθρούς, προκαλούσαν χάος σε όλη την ύπαιθρο. Η έκκληση του Αλεξίου Α΄ προσέφερε ένα μέσο, όχι μόνο για να ανακατευθύνει την ενέργεια των ιπποτών προς όφελος της Εκκλησίας, αλλά και να εδραιώσει την εξουσία του πάπα σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο και να κερδίσει την Ανατολή για την έδρα της Ρώμης.
Α΄ Σταυροφορία
δεξιά|μικρογραφία|314x314εσ| Μεσαιωνικό χειρόγραφο που απεικονίζει την κατάληψη της Ιερουσαλήμ κατά την Α' Σταυροφορία. Στις 27 Νοεμβρίου 1095, ο Ουρβανός Β΄ συγκάλεσε το Συμβούλιο του Κλερμόν στη Γαλλία. Εκεί, ανάμεσα σε ένα πλήθος χιλιάδων, που είχαν έρθει για να ακούσουν τα λόγια του, παρότρυνε όλους τους παρευρισκόμενους να πάρουν τα όπλα κάτω από τη σημαία του Σταυρού και να ξεκινήσουν έναν ιερό πόλεμο, για να ανακτήσουν την Ιερουσαλήμ και την Ανατολή από τους «άπιστους» Μουσουλμάνους. Έπρεπε να δοθούν συγχωροχάρτια, σε όλους όσοι συμμετείχαν στο μεγάλο εγχείρημα. Πολλοί υποσχέθηκαν να εκτελέσουν την εντολή του πάπα και η είδηση της Σταυροφορίας διαδόθηκε σύντομα σε όλη τη δυτική Ευρώπη.
Ο Αλέξιος Α΄ περίμενε βοήθεια με τη μορφή μισθοφορικών δυνάμεων από τη Δύση, και ήταν εντελώς απροετοίμαστος για τις απέραντο και απείθαρχο πλήθος, που έφτασαν σύντομα προς έκπληξη και αμηχανία του. Την πρώτη ομάδα, υπό τον Πέτρο τον Ερημίτη, έστειλε στη Μ. Ασία, διατάζοντάς τους να μείνουν κοντά στην ακτή και να περιμένουν ενισχύσεις. Ωστόσο, οι απείθαρχοι σταυροφόροι αρνήθηκαν να ακούσουν και άρχισαν να λεηλατούν και να λαφυραγωγούν τους ντόπιους Χριστιανούς κατοίκους. Καθώς βάδισαν στη Νίκαια το 1096, πιάστηκαν από τους Τούρκους και σφαγιάστηκαν σχεδόν μέχρι τον τελευταίο άνδρα.
Το δεύτερο, «επίσημο» πλήθος των ιπποτών, με αρχηγό τον Γοδεφρείδου του Μπουγιόν, ο Αλέξιος Α΄ το έστειλε επίσης στη Μ. Ασία, υποσχόμενος να τους προμηθεύσει με εφόδια με αντάλλαγμα τον όρκο υποτέλειας. Τους συνόδευε ο Βυζαντινός στρατηγός Τατίκιος. Με τις νίκες τους, ο Αλέξιος Α΄ μπόρεσε να ανακτήσει για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μία σειρά από σημαντικές πόλεις και νησιά: Νίκαια, Χίο, Ρόδο, Σμύρνη, Έφεσο, Φιλαδέλφεια, Σάρδεις και μάλιστα μεγάλο μέρος της δυτικής Μ. Ασίας (1097-1099). Αυτό αποδίδει η κόρη του Άννα στην πολιτική και τη διπλωματία του, αλλά οι καλές σχέσεις δεν έμελλε να διαρκέσουν. Οι σταυροφόροι πίστευαν, ότι οι όρκοι τους έγιναν άκυροι, όταν ο Αλέξιος Α΄ δεν τους βοήθησε κατά την πολιορκία της Αντιόχειας (στην πραγματικότητα είχε ξεκινήσει στον δρόμο προς την Αντιόχεια, αλλά είχε πειστεί να γυρίσει πίσω από τον Στέφανο του Μπλουά, ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι όλα ήταν χαμένα και ότι η αποστολή είχε ήδη αποτύχει). Ο Βοημούνδος, ο οποίος είχε οριστεί ως πρίγκιπας της Αντιόχειας, έκανε για λίγο πόλεμο με τον Αλέξιο Α΄, αλλά μετά συμφώνησε να γίνει υποτελής του Αλέξιου Α΄ βάσει της Συνθήκης της Δεαβόλεως το 1108.
Ανάκτηση
Παρά τις πολλές επιτυχίες του, τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του, ο Αλέξιος Α΄ έχασε μεγάλο μέρος της δημοτικότητάς του. Αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στα σκληρά μέτρα, που αναγκάστηκε να λάβει για να σώσει την εμπόλεμη Αυτοκρατορία. Καθιερώθηκε η επιστράτευση, προκαλώντας δυσαρέσκεια στους αγρότες, παρά την πιεστική ανάγκη για νεοσύλλεκτους στον Αυτοκρατορικό στρατό. Για να αποκαταστήσει το Αυτοκρατορικό ταμείο, ο Αλέξιος Α΄ έλαβε μέτρα για να φορολογήσει βαριά την αριστοκρατία. Ακύρωσε επίσης πολλές από τις φορολογικές απαλλαγές, που απολάμβανε προηγουμένως η Εκκλησία. Προκειμένου να διασφαλίσει ότι όλοι οι φόροι πληρώνονταν πλήρως και για να σταματήσει ο κύκλος της υποτίμησης και του πληθωρισμού, αναμόρφωσε πλήρως τη νομισματοκοπία, εκδίδοντας το νέο χρυσό νόμισμα υπέρπυρον (= πολύ εξευγενισμένο) για τον σκοπό αυτό. Μέχρι το 1109 είχε καταφέρει να αποκαταστήσει την τάξη, επεξεργαζόμενος μία σωστή συναλλαγματική ισοτιμία για όλα τα νομίσματα. Το νέο του υπέρπυρο θα ήταν το τυπικό Βυζαντινό νόμισμα για τα επόμενα διακόσια χρόνια.
Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Αλεξίου σημαδεύτηκαν από διωγμούς των οπαδών των αιρέσεων των Παυλικιανών και των Βογομίλων - μια από τις τελευταίες του πράξεις ήταν να κάψει στην πυρά τον ηγέτη των βογομίλων, Βασίλειο τον Ιατρό, με τον οποίο είχε εμπλακεί σε θεολογική διαμάχη. Με ανανεωμένους αγώνες με τους Σελτζούκους (1110–1117) και από αγωνίες ως προς τη διαδοχή, την οποία η σύζυγός του Ειρήνη ήθελε να αλλάξει υπέρ τού -συζύγου τής κόρης της Άννας- Νικηφόρου Βρυέννιου, προς όφελος τουύ οποίου δημιουργήθηκε ο ειδικός τίτλος τού πανυπερσεβάστου (= τιμώμενου επάνω από όλους). Αυτή η δολοπλοκία τάραξε ακόμη και τις ώρες του τέλους του.
Ωστόσο, παρά τη μη δημοτικότητα ορισμένων μέτρων του, οι προσπάθειες του Αλεξίου Α΄ ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση της Αυτοκρατορίας. Οικονομικά και στρατιωτικά χρεοκοπημένη, και αντιμέτωπη με κύματα ξένων εισβολών, η Αυτοκρατορία που είχε κληρονομήσει βρισκόταν στο σημείο της κατάρρευσης. Ο μακροχρόνιος αγώνας του για την προστασία και την αποκατάσταση της δύναμης της Αυτοκρατορίας ήταν εξαντλητικός, αλλά οι διάδοχοι του Αλεξίου Α΄ κληρονόμησαν ένα βιώσιμο κράτος, τόσο με εσωτερική σταθερότητα, όσο και με στρατιωτικούς και οικονομικούς πόρους, για να επεκταθούν στο μέλλον.
Αποκατάσταση επί Ιωάννου Β΄ Κομνηνού
δεξιά|μικρογραφία|307x307εσ| Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (1118–1143) κέρδισε σχεδόν παγκόσμιο σεβασμό, ακόμη και από τους Σταυροφόρους, για το θάρρος, την αφοσίωση και την ευσέβειά του. Ο γιος του Αλεξίου Α΄, ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός, τον διαδέχθηκε το 1118 και επρόκειτο να κυβερνήσει μέχρι το 1143. Λόγω της ήπιας και δίκαιης βασιλείας του, ονομάστηκε ο Βυζαντινός Μάρκος Αυρήλιος. Ο Ιωάννης Β΄ ήταν ασυνήθιστος για την έλλειψη σκληρότητας: παρά τη μακρά βασιλεία του, ποτέ δεν εκτελέστηκε ή τυφλώθηκε κάποιος. Αγαπήθηκε από τους υπηκόους του, οι οποίοι του έδωσαν το όνομα «Καλοϊωάννης». Ήταν επίσης ενεργητικός μαχητής, περνώντας μεγάλο μέρος της ζωής του σε στρατόπεδα και επιβλέποντας προσωπικά τις πολιορκίες.