cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Μαδαγασκάρης
Μετανάστευση Αράβων και Μπαντού
Οι Μπαντού έφεραν μαζί τους τα κυριότερα μουσικά όργανα της παράδοσης του νησιού, το jejolava και το πολύχορδο valiha. Επίσης, οι ίδιοι έφεραν την παθολογική λατρεία των βοοειδών, κάτι που απαντάται στην Ανατολική Αφρική. Ειδικά στις νότιες σαβάνες της Μαδαγασκάρης, όπου οι αφρικανικές επιρροές είναι σε μεγαλύτερο βαθμό, οι άνθρωποι μετρούν τον πλούτο και την κοινωνική θέση με βάση τα βοοειδή, ενώ τα ζεμπού είναι περισσότερα από τους κατοίκους σε αναλογία 2 προς 1 ή 3 προς 1.
Σύμφωνα με την παράδοση κάποιων Μαλαγάσιων, οι πρώτοι Άραβες ήρθαν ως πρόσφυγες στη Μαδαγασκάρη μετά τους εμφυλίους πολέμους που επακολούθησαν το θάνατο του Μωάμεθ το 632. Από το 10ο ή τον 11ο αιώνα, Άραβες και δουλέμποροι από τη Ζανζιβάρη έπλευσαν με τα καΐκια τους και ίδρυσαν οικισμούς στις δυτικές ακτές της Μαδαγασκάρης. Αξιοσημείωτο γεγονός είναι ότι συμπεριελάμβαναν τους Ζαφιραμίνια, παραδοσιακούς προγόνους των Αντεμόρο, των Αντανόσι και άλλων εθνοτήτων της ανατολικής ακτής. Το τελευταίο κύμα Αράβων μεταναστών, οι Ανταλαότρα, έφτασαν στο νησί από την υπόλοιπη Αφρική και εποίκισαν το βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, εισάγοντας για πρώτη φορά τη λατρεία του Ισλάμ. Οι Άραβες μετανάστες άφησαν την κληρονομιά τους. Τα ονόματα των εποχών, μηνών, ημερών και των νομισμάτων ετυμολογούνται από την αραβική γλώσσα, όπως και πολιτισμικά στοιχεία και πρακτικές (περιτομή, διάφοροι τύποι χαιρετισμού). Οι Άραβες μάγοι διέπρεψαν στις αυλές πολλών βασιλέων και φυλάρχων στο νησί και ήταν γνωστοί με την ονομασία ombiasy. Άραβες μετανάστες επέβαλαν το πατριαρχικό σύστημα στην οικογένεια και στη διοίκηση στη Μαδαγασκάρη. Προτού έρθουν οι Άραβες, οι Μαλαγάσιοι τηρούσαν το μητριαρχικό σύστημα των Πολυνήσιων, το οποίο σήμαινε ισότητα για άνδρες και γυναίκες σε θέματα περιουσίας.
Άφιξη Ευρωπαίων αποικιοκρατών
Από το 15ο αιώνα οι Ευρωπαίοι ξεκίνησαν το εμπόριο μπαχαρικών, θέλοντας να αναμετρηθούν με τους Μουσουλμάνους σε αυτόν τον τομέα. Έτσι προσπέρασαν τη Μέση Ανατολή και έστειλαν φορτηγά πλοία γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, με προορισμό την Ινδία. Ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε το πόδι του στη Μαδαγασκάρη ήταν ο Πορτογάλος Ντιόγκο Ντίας το 1500, όταν εξώκειλε το πλοίο του, που είχε προορισμό την Ινδία. Οι Πορτογάλοι συνέχισαν να έχουν εμπορικές σχέσεις με τους κατοίκους του νησιού και ονόμασαν το νησί Άγιο Λαυρέντιο ("Sāo Lourenço"). Τους επόμενους δύο αιώνες, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι μάχονταν για την εγκαθίδρυση οικισμών στο νησί. Στα τέλη του 17ου αιώνα ιδρύθηκαν εμπορικοί οικισμοί από τους Γάλλους στις ανατολικές ακτές.
Οι πρώτοι οικισμοί που ίδρυσαν οι Άγγλοι έκλεισαν εξαιτίας των ασθενειών, του κλίματος και της εχθρότητας από τους ιθαγενείς, ο πρώτος στην Τολιάρα το 1646 και ο δεύτερος στο Νόσι Μπε, τρία χρόνια μετά. Ο γαλλικός οικισμός του Τολανάρο (Φορ Ντοφέν) επέζησε άλλα 30 έτη. Τη νύχτα των Χριστουγέννων του 1672, αυτόχθονες της φυλής, πιθανότατα οργισμένοι για το γεγονός ότι 14 Γάλλοι στρατιώτες στον οικισμό χώρισαν τις Μαλαγάσιες συζύγους τους και παντρεύτηκαν 14 ορφανές Γαλλίδες που είχαν εξοριστεί στην αποικία, σφαγίασαν τους 14 γαμπρούς και 13 από τις 14 νύφες. Οι Antanosy στη συνέχεια επί 18 μήνες ανέλαβαν τον έλεγχο του Τολανάρο. Οι 30 επιζήσαντες άνδρες και μία χήρα διεσώθησαν από πλοίο που ανήκε στη Γαλλική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών το 1674. Το 1665 έπλευσε προς τη Μαδαγασκάρη ο Γενικός Διευθυντής της νεοσυσταθείσας Γαλλικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, Φρανσουά Καρόν. Η Εταιρεία απέτυχε να ιδρύσει αποικία στο νησί, ωστόσο ίδρυσε λιμάνια στα γειτονικά νησιά Μπουρμπόν και Ιλ ντε Φρανς (σημερινά Ρεϊνιόν και Μαυρίκιος).
Πειρατεία και δουλεμπόριο
Την περίοδο από το 1680 ως το 1725 η Μαδαγασκάρη αποτέλεσε ορμητήριο πειρατών. Πολλοί άτυχοι ναυτικοί ναυάγησαν και αποκλείστηκαν στο νησί. Όσοι επέζησαν εγκαταστάθηκαν και έζησαν μαζί με τους αυτόχθονες ή πιο συχνά ίδρυσαν γαλλικές και αγγλικές αποικίες στο νησί ή πειρατικά καταλύματα και έγιναν οι ίδιοι πειρατές. Μία τέτοια περίπτωση ήταν του Ρόμπερτ Ντράρι, ο οποίος έγραψε ημερολόγιο, που αποτελεί τη μόνη γραπτή απεικόνιση της ζωής στα νότια του νησιού στη διάρκεια του 18ου αιώνα.
Διάσημοι πειρατές όπως ο Ουίλιαμ Κιντ, έκαναν βάση τους τον Όρμο Αντονζίλ και το Νησί της Αγίας Μαρίας (μικρό νησί στη βορειοανατολική ακτή της Μαδαγασκάρης).
Πριν την έλευση των Ευρωπαίων, οι μαλαγασικές φυλές περιστασιακά πολεμούσαν με σκοπό να συλλάβουν και να εξανδραποδίσουν τους αιχμαλώτους. Συνήθως τους πουλούσαν σε Άραβες εμπόρους ή τους κρατούσαν για να εργάζονται για τους ίδιους. Οι πόλεμοι των παράκτιων φυλών μεγάλωσαν μετά την άφιξη των Ευρωπαίων δουλεμπόρων. Οι Μπετσιμισαράκα στα αντολικά της Μαδαγασκάρης είχαν περισσότερα πυρομαχικά από όλους τους υπόλοιπους ιθαγενείς, τα οποία αποκτούσαν από τους Ευρωπαίους. Κατάφεραν μάλιστα να εισβάλλουν και στις Κομόρες. Οι Σακαλάβα υπέταξαν άλλες φυλές στα δυτικά και είχαν επίσης πολεμοφόδια και δυναμίτιδα. Οι αρχηγοί τω φυλών που αποτύγχαναν να συλλάβουν αιχμαλώτους για το δουλεμπόριο έφταναν σε σημείο να πουλούν τους δικούς τους ανθρώπους για δούλους.
Βασιλιάς Αντριαναμποϊνιμερίνα
Οι Μερίνα ζούσαν σε σχετική απομόνωση από το υπόλοιπο του νησιού επί πολλού αιώνες, όμως ως το 1824 είχαν κατακτήσει σχεδόν το σύνολο του νησιού. Αυτό επιτεύχθηκε χάρη σε δύο βασιλείς, του Αντριαναμποϊνιμερίνα (περίπου 1745 – 1810) και του γιου του, Ραντάμα Α΄ (1792 – 1828).
Ο Αντριαναμποϊνιμερίνα κατάφερε να ενώσει το Βασίλειο των Μερίνα μέσω γάμων με πριγκίπισσες από διαφορετικές φυλετικές τάξεις των Μερίνα και κηρύσσοντας τον πόλεμο ενάντια στους πρίγκιπες. Ο ίδιος ίδρυσε την Ταναναρίβη (σημερινή Ανταναναρίβο) και την κατέστησε πρωτεύουσα, όπου έκτισε το βασιλικό παλάτι ή ρόβα rova, πάνω σε λόφο με πανοραμική θέα προς την πόλη. Σε αυτόν αποδίδεται η φράση: Ny ranomasina no valapariako (“Η θάλασσα είναι τα σύνορα του ορυζώνα μου”). Κωδικοποίησε τους νόμους και εισήγαγε το άροτρο από μέταλλο. Επίσης, έκτισε φράγματα και άνοιξε ορύγματα για να αυξήσει το ποσοστό καλλιεργήσιμης γης. Ταυτόχρονα, κυβέρνησε αποτελεσματικά στον στρατιωτικό τομέα. Ως το θάνατό του, το 1810, είχε υποτάξει τις φυλές των υψιπέδων Μπάρα και Μπετσιλέο.
Βασιλιάς Ραντάμα Α΄ (1810 - 1828)
Ο γιος του Αντριαναμποϊνιμερίνα, Ραντάμα Α’ ο Μέγας, ανήλθε στο θρόνο σε χρονική περίοδο που αποτέλεσε σταθμό στην ευρωπαϊκή ιστορία, με αντίκτυπο για τη Μαδαγασκάρη. Έπειτα από την ήττα του Ναπολέοντα, οι Βρετανοί ήθελαν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στον Ινδικό Ωκεανό. Το 1810 κατέλαβαν το Μαυρίκιο και τη Ρεϊνιόν, που μέχρι πρότινος κατείχαν οι Γάλλοι. Οι Βρετανοί επέστρεψαν τη δεύτερη στους Γάλλους, κράτησαν όμως το Μαυρίκιο. Ο κυβερνήτης του Μαυρίκιου, για να αποκόψει τη Μαδαγασκάρη από το γαλλικό έλεγχο, αναγνώρισε το Ραντάμα Α΄ ως Βασιλέα της Μαδαγασκάρης. Ο τελευταίος υπέγραψε συμφωνίες με το Ηνωμένο Βασίλειο και κήρυξε εκτός νόμου το δουλεμπόριο, ενώ έκανε δεκτούς και Προτεστάντες ιεραποστόλους στο νησί. Σε αντάλλαγμα, η αφρικανική χώρα κέρδισε 1000 χρυσά νομίσματα ετησίως, άλλα 1000 ασημένια, ποσότητα δυναμίτιδας, όπλα και στολές του βρετανικού στρατού. Ο Κυβερνήτης του Μαυρίκιου έστειλε επίσης στρατιωτικούς συμβούλους, οι οποίοι συνόδευαν και μερικές φορές ηγήθηκαν σε μάχες ανάμεσα στο στρατό των Μερίνα με τους Σακαλάβα και τους Μπετσιμισαράκα. Το 1824 έπειτα από τη νίκη που κατήγαγε επί των Μπετσιμισαράκα, ο Ραντάμα Α΄ είπε “Σήμερα, ολόκληρο το νησί είναι δικό μου! Η Μαδαγασκάρη έχει μόνο έναν άρχοντα.” Ο βασιλιάς πέθανε το 1828 ενώ οδηγούσε το στρατό του σε εκστρατεία για την τιμωρία των Μπετσιμισαράκα.
Βασίλισσα Ραναβαλόνα Α΄ (1828 - 1861)
Η 33χρονη βασιλεία της Βασίλισσας Ραναβαλόνα Α΄ της Ωμής, χήρας του Ραντάμα Α΄, ξεκίνησε με τη δολοφονία του κληρονόμου του νεκρού Βασιλέα και όλων των συγγενών τους. Οι αριστοκράτες και οι μάγοι κέρδισαν ξανά εξουσία και δύναμη. Η βασίλισσα ακολούθησε αντιβρετανική πολιτική. Απαγόρευσε το χριστιανισμό, απέλασε τους Βρετανούς ιεραποστόλους και ακύρωσε τις συμφωνίες που είχε υπογράψει ο προκάτοχός της με τη Βρετανία. Στα χρόνια της καταργήθηκαν οι νόμοι του Ραντάμα και επανήλθε το παλαιό σύστημα της δίκης μέσω δοκιμασίας. Το τελευταίο σύστημα βασιζόταν στην πρακτική ότι άνθρωποι που τελούσαν εγκλήματα – οι περισσότεροι παραπέμπονταν σε δίκη για τέλεση χριστιανικών εθίμων- έπρεπε να πιουν το δηλητήριο του δέντρου tangena. Όσοι – ελάχιστοι- κατάφερναν να μην πεθάνουν μετά τη δοκιμασία αυτή, οι αρχές τους κήρυτταν αθώους. Οι Χριστιανοί της Μαδαγασκάρης κάνουν λόγο για τα «Χρόνια που η Γη ήταν Μαύρη» ( ny tany maizina), αναφερόμενοι στην περίοδο αυτή. 150.000 Χριστιανοί υπολογίζεται ότι βρήκαν το θάνατο κατά την περίοδο της βασιλείας της Ραναβαλόνα της Ωμής, ενώ η απομόνωση του νησιού μεγάλωσε και το εμπόριο με άλλες χώρες σταμάτησε.
Εν αγνοία της Βασίλισσας, ο γιος και κληρονόμος της, Ραντάμα Β΄ παρακολουθούσε μυστικά εκδηλώσεις της Καθολικής Εκκλησίας. Ο νεαρός μεγάλωσε υπό την επιρροή Γάλλων πολιτών στο Ανταναναρίβο. Το 1854 σε επιστολή του προς τον Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄ ζήτησε από τη Γαλλία να εισβάλει στο νησί. Στις 28 Ιουνίου του 1855 υπέγραψε τη Χάρτα Λαμπέρ. Το έγγραφο αυτό έδινε στο Γάλλο επιχειρηματία Ζακ-Φρανσουά Λαμπέρ, ο οποίος είχε φθάσει στο νησί μόλις 3 εβδομάδες πριν, το αποκλειστικό δικαίωμα να εκμεταλλεύεται όλα τα ορυκτά, τα δάση και τη γη που δεν είχε καταληφθεί στη Μαδαγασκάρη, με αντάλλαγμα να καταβάλλει 10% από τα έσοδα στη βασιλική οικογένεια των Μερίνα. Στα επόμενα χρόνια, οι Γάλλοι θα χρησιμοποιούσαν τη Χάρτα Λαμπέρ και την επιστολή του Πρίγκιπα προς το Ναπολέοντα ως δικαιολογητικά για την προσάρτηση της Μαδαγασκάρης και για την ανακήρυξή της σε αποικία. Το 1857 η Βασίλισσα ανακάλυψε συνωμοσία για ανατροπή της, με πρωταγωνιστές το γιο της και διάδοχό της, καθώς επίσης και Γάλλους πολίτες. Σύντομα απέλασε όλους τους ξένους από το νησί. Η Ραναβαλόνα η Ωμή απεβίωσε το 1861.
Βασιλιάς Ραντάμα Β΄ (1861 - 1863)
Στη διάρκεια της βραχύβιας βασιλείας του Ραντάμα Β΄, επαναφέρθηκαν οι μεταρρυθμίσεις του Ραντάμα Α΄ και άρχισε ξανά το εμπόριο με το Μαυρίκιο και τη Ρεϊνιόν. Επίσης, ο βασιλιάς προσκάλεσε ξανά τους Χριστιανούς ιεραποστόλους και τους ξένους να επιστρέψουν στο νησί και ακολούθησε γενικά φιλελεύθερη πολιτική. Η τελευταία προκάλεσε την οργή του πρωθυπουργού Ραϊνιβονιναχιτρινιονί (Rainivoninahitriniony), ο οποίος μεθόδευσε την οργάνωση πραξικοπήματος, που είχε αποτέλεσμα να θανατωθεί ο βασιλιάς με στραγγαλισμό. Ο Ραϊνιβονιναχιτρινιονί ή ο αδερφός του Ραϊνιλαγιαριβονί (Rainilaiarivory), αμφότεροι δολοπλόκοι, θα κυβερνούσαν τη Μαδαγασκάρη για τα επόμενα 32 χρόνια της μοναρχίας των Μερίνα, από το παρασκήνιο. Πρώτα ο Ραϊνιβονιναχιτρινιονί και έπειτα ο αδερφός του παντρεύτηκαν τη Βασίλισσα Ραζοαχερίνα, χήρα του Ραντάμα Β΄. Ο Ραϊνιλαγιαριβονί νυμφεύτηκε επίσης τις δύο τελευταίες βασίλισσες της Μαδαγασκάρης, τη Ραναβαλόνα Β΄ και τη Ραναβαλόνα Γ΄.
Βασίλισσα Ραζοαχερίνα (1863 - 1868)
Το συμβούλιο των πριγκίπων, με επικεφαλής τον Ραϊνιλαγιαριβονί προσέγγισε τη Ραμπόντο, χήρα του Ραντάμα Β΄, μία ημέρα μετά το θάνατο του συζύγου της. Της έδωσαν τους όρους υπό τους οποίους θα μπορούσε να τον διαδεχθεί στο θρόνο. Στους όρους συμπεριλαμβανόταν η καταστολή των δικών με δοκιμασία και η υπεράσπιση της ανεξιθρησκίας από τη μοναρχία. Η Ραμπόντο στέφθηκε βασίλισσα στις 13 Μαΐου του 1863 και έλαβε το όνομα Ραζοχερίνα. Κυβέρνησε ως το θάνατό της, στις 1 Απριλίου του 1868.
Η βασίλισσα μεταξύ άλλων έστειλε πρεσβευτές στο Λονδίνο και στο Παρίσι, κατήργησε την αγορά της Κυριακής και υπέγραψε (1865) συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο, δίνοντας τη δυνατότητα να μισθώνουν γη και περιουσία στο νησί, όπως επίσης να έχουν έναν πρεσβευτή κάτοικο στη χώρα. Η Ραζοχερίνα υπέγραψε επίσης εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ, για τον περιορισμό εισαγωγής των όπλων και την εξαγωγή βοοειδών. Τέλος, με τη Γαλλία, η βασίλισσα υπέγραψε ειρηνευτική συμφωνία ανάμεσα στους απογόνους της και στους απογόνους του Αυτοκράτορα της Γαλλίας.
Βασίλισσα Ραναβαλόνα Γ΄ (1883 - 1897)
Ο Πρωθυπουργός Ραϊνιλαγιαριβονί επέλεξε τη Razafindrahety να διαδεχθεί τη Ραναβαλόνα Β΄. Στέφθηκε δημοσίως στις 22 Νοεμβρίου του 1883 και έλαβε το όνομα Ραναβαλόνα Γ΄. Πρώτο της μέλημα ήταν να επιβεβαιώσει το διορισμό του Ραϊνιλαγιαριβονί στην πρωθυπουργία. Επίσης, υποσχέθηκε να αποτινάξει τη γαλλική απειλή.
Τέλος της Μοναρχίας
Οργισμένη με την αναβολή της Χάρτας Λαμπέρ και επιθυμώντας να ανακτήσει την περιουσία που είχε αφαιρεθεί από τους Γάλλους πολίτες, η Γαλλία εισέβαλε στη Μαδαγασκάρη το 1883 ξεκινώντας τον πρώτο πόλεμο μεταξύ Γάλλων και Χόβα (Hova αποκαλούσαν τους αριστοκράτες Μερίνα). Στο τέλος του πολέμου, η Μαδαγασκάρη παραχώρησε στη Γαλλία την Αντσιρανανά (Ντιέγκο Σουάρεζ) στη βόρεια ακτή και πλήρωσε 560.000 χρυσά φράγκα στους κληρονόμους του Λαμπέρ. Στην Ευρώπη, στο μεταξύ, ήταν σε εξέλιξη διπλωματικές προσπάθειες για επίτευξη συμφωνίας, με βάση την οποία οι Βρετανοί αποκτούσαν το Σουλτανάτο της Ζανζιβάρης και παραχωρούσαν στη Γερμανία τα δικαιώματά τους στην Ελιγολάνδη. Επίσης, θα παραιτούνταν από όλες τους τις διεκδικήσεις στη Μαδαγασκάρη προς όφελος της Γαλλίας.
thumb|Η απόβαση των Γάλλων στρατιωτών στη Μαδαγασκάρη το [[1895.]]
Το 1895 οι Γάλλοι έφτασαν αεροπορικώς στην Μαχατζάνγκα και προχώρησαν προς την πρωτεύουσα Ταναναρίβη, όπου οι υπερασπιστές της πόλης εξεπλάγησαν, καθώς ανέμεναν επίθεση από την πλησιέστερη ανατολική ακτή. Προτού τελειώσει ο δεύτερος Πόλεμος Γάλλων και Χόβα, 20 Γάλλοι στρατιώτες σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις και 6.000 βρήκαν το θάνατο από ελονοσία και από άλλες ασθένειες.
Έπειτα από το τέλος των εχθροπραξιών, το 1896 ψηφίστηκε από το Γαλλικό Κοινοβούλιο η προσάρτηση της Μαδαγασκάρης. Η 103χρονη μοναρχία των Μερίνα τερματίστηκε και η βασιλική οικογένεια εξορίστηκε στην Αλγερία. Το Δεκέμβριο του 1904 ο ρωσικός στόλος της Βαλτικής προσάραξε στην Αντσιρανανά για κάρβουνο και ανεφοδιασμό, προτού αντιμετωπίσει το στόλο της Ιαπωνίας στη Ναυμαχία της Τσουσίμα. Προτού αναχωρήσουν, οι Ρώσοι ναυτικοί υποχρεώθηκαν να αφήσουν στην ακτή τα ζώα που είχαν αποκτήσει, πιθήκους, μπόα με κόκκινη ουρά και έναν κροκόδειλο.
Υπό γαλλικό έλεγχο
thumb|Αφίσα του Πολέμου των Γάλλων στη Μαδαγασκάρη.
Οι Βρετανοί δέχτηκαν την επιβολή καθεστώτος προτεκτοράτου στη Μαδαγασκάρη το 1890 και σε αντάλλαγμα τους παραχωρήθηκε ο έλεγχος της Ζανζιβάρης, η οποία ακολούθως αποτέλεσε τμήμα της Τανζανίας. Οι Γάλλοι δεν ανέλαβαν τον έλεγχο του νησιού με στρατιωτικά μέσα, αλλά αντίθετα έπεισαν το λαό της Μαδαγασκάρης να ενωθεί με την Αυτοκρατορία τους το 1895 και 1896.
Στρατεύματα της Μαδαγασκάρης πολέμησαν στη Γαλλία, στο Μαρόκο και στη Συρία την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έπειτα από την πτώση της Γαλλίας στους Γερμανούς το 1940, η κυβέρνηση Βισί κυβέρνησε το νησί ως το 1942, οπότε η Μαδαγασκάρη καταλήφθηκε από βρετανικά στρατεύματα έπειτα από τη Μάχη της Μαδαγασκάρης. Το Ηνωμένο Βασίλειο παρέδωσε το νησί στην κυβέρνηση των Ελευθέρων Γάλλων το 1943.
Ανεξάρτητη Δημοκρατία
Το 1947 ξέσπασε εθνικιστική εξέγερση από τους ιθαγενείς, η οποία καταπνίγηκε από τους Γάλλους, των οποίων το γόητρο είχε καμφθεί. Περίπου 80-90.000 νεκροί ήταν ο απολογισμός των σφοδρών συγκρούσεων σε περίοδο ενός χρόνου. Στη συνέχεια οι Γάλλοι ίδρυσαν αναμορφωτικούς θεσμούς το 1956 υπό την Πράξη Loi Cadre και το νησί οδηγήθηκε με ειρηνικό τρόπο προς την ανεξαρτησία του. Στις 14 Οκτωβρίου 1958 ανακηρύχθηκε η Μαλαγασική Δημοκρατία, ως αυτόνομο κράτος εντός της Γαλλικής Κοινότητας. Έπειτα από προσωρινή κυβέρνηση, υιοθετήθηκε Σύνταγμα το 1959 και τελικά το 1960 στις 26 Ιουνίου η χώρα έγινε ανεξάρτητη πλήρως.
Μονοκομματική διακυβέρνηση
Πρώτος Πρόεδρος του νέου κράτους αναδείχθηκε ο Φιλιμπέρ Τσιρανάνα, αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και με την υποστήριξη της Γαλλίας. Ο Τσιρανάνα, εκφραστής της πλειονότητας των πληθυσμών Κοτιέ, εγκαθίδρυσε καθεστώς προεδρικού τύπου. Σε αντίθεση με άλλες πρώην αποικίες της Γαλλίας, η Μαδαγασκάρη αντιτάχθηκε σθεναρά στην εδραίωση κομμουνιστικών κινημάτων. Το 1972 κορυφώθηκαν οι διαμαρτυρίες εναντίον της πολιτικής του Τσιρανάνα και ο τελευταίος παραιτήθηκε και παρέδωσε την ηγεσία του στρατού και την προσωρινή κυβέρνηση στο Στρατηγό Γκαμπριέλ Ραμαναντσόα. Το καθεστώς αυτό ακολούθησε αντίθετη πολιτική από τον Τσιρανάνα υπέρ στενότερων δεσμών με τη Σοβιετική Ένωση. Στις 5 Φεβρουαρίου του 1975 ο Συνταγματάρχης Ρισάρ Ρατσιμαντραβά έγινε Πρόεδρος. Δολοφονήθηκε 6 ημέρες μετά, ενώ κατευθυνόταν με το αυτοκίνητό του από το Προεδρικό Μέγαρο στην οικία του. Οι πολιτικές εξουσίες μεταβιβάστηκαν στον Ζιλ Αντριαμαχάζο.
Στις 15 Ιουνίου του 1975 ο Ναύαρχος Ντιντιέ Ρατσιράκα (που είχε υπηρετήσει προηγουμένως στο Υπουργείο Εξωτερικών) κατέλαβε την εξουσία έπειτα από πραξικόπημα. Εξελέγη Πρόεδρος για επταετή θητεία και κινήθηκε προς το σοσιαλισμό, κρατικοποιώντας μεγάλο μέρος της οικονομίας και διακόπτοντας όλους τους δεσμούς με τη Γαλλία. Οι πολιτικές αυτές επιτάχυναν την οικονομική κρίση, που είχε ξεκινήσει μετά την ανεξαρτησία καθώς εγκατέλειψαν τη χώρα οι Γάλλοι μετανάστες. Η αρχική επταετής θητεία του Ρατσιράκα συνεχίστηκε και έπειτα από τις εκλογές του 1977 το κόμμα του (Avant-garde de la Révolution Malgache ή AREMA) έγινε το μόνο νόμιμο κόμμα στο νησί.
Τη δεκαετία του 1980 η χώρα άρχισε να κινείται ξανά προς τη Γαλλία, εγκαταλείποντας πολλές από τις φιλοκομμουνιστικές πολιτικές χάρη μιας οικονομίας της αγοράς, παρά το γεγονός ότι ο Ρατσιράκα παρέμεινε στην εξουσία. Τελικά η Αντιπολίτευση — τόσο στη Μαδαγασκάρη όσο και διεθνώς — τον ανάγκασαν να υπαναχωρήσει και το 1992 η χώρα υιοθέτησε ένα νέο και δημοκρατικό Σύνταγμα.
Πολυκομματισμός και εμφύλιες ταραχές 2002
Οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές διεξήχθησαν το 1993 με τον Αλμπέρ Ζαφί να κερδίζει το Ρατσιράκα. Ο Ζαφί απέτυχε να επανενώσει τη χώρα και καθαιρέθηκε από τη Βουλή το 1996. Οι επόμενες εκλογές είχαν συμμετοχή λιγότερη του 50% και κατέληξαν σε απρόσμενη νίκη, στο δεύτερο γύρο, του Ρατσιράκα, ο οποίος έτσι επέστρεψε στην εξουσία. Κινήθηκε προς τον καπιταλισμό και υπό την επίδραση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, προέβη σε ραγδαίες ιδιωτικοποιήσεις.
Αργότερα, η δυσαρέσκεια κατά του Ρατσιράκα άρχισε ξανά. Οι τοπικές εκλογές του 2000 δεν είχαν τη συμμετοχή της Αντιπολίτευσης και οι προεδρικές εκλογές του 2001 ήταν αμφιλεγόμενες. Ο υποψήφιος της Αντιπολίτευσης Μαρκ Ραβαλομανάνα κήρυξε εαυτόν νικητή έπειτα από τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου (το Δεκέμβριο). Ο Ρατσιράκα δεν παραδέχθηκε την ήττα του. Στις αρχές του 2002 υποστηρικτές των δύο πλευρών βγήκαν στους δρόμους και έλαβαν χώρα βίαιες συγκρούσεις. Ο Ραβαλομανάνα έκανε λόγο για νοθεία στις εκλογές και επακολούθησε ανακαταμέτρηση των ψήφων. Τον Απρίλιο, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο ανακήρυξε νικητή των εκλογών το Ραβολομανάνα. Ο Ρατσιράκα συνέχισε να αμφισβητεί το αποτέλεσμα, όμως ο αντίπαλός του κέρδισε διεθνή αναγνώριση. Τελικά, ο πρώην Πρόεδρος εγκατέλειψε τη χώρα και έφυγε εξόριστος στη Γαλλία.
Το κόμμα του Ραβολομανάνα «Αγαπώ τη Μαδαγασκάρη» κατήγαγε εκλογικό θρίαμβο στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2002 και ο ίδιος σώθηκε από απόπειρα πραξικοπήματος, τον Ιανουάριο του 2003. Εργάστηκε στη διάρκεια της πρώτης θητείας του με σκοπό την αναθέρμανση της οικονομίας και την πάταξη της διαφθοράς, σε συνεργασία με διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς.
Ο Ρατσιράκα κατηγορήθηκε για διασπάθιση δημοσίου χρήματος (ύψους 8 εκατομ. δολαρίων, τα οποία πήρε μαζί του στην εξορία). Καταδικάστηκε ερήμην το 2003 σε 10 χρόνια καταναγκαστικά έργα.
Πολιτική κρίση 2009
Στις αρχές του 2009 σημειώθηκαν πολύνεκρες ταραχές στην πρωτεύουσα Ανταναναρίβο, έπειτα από το κλείσιμο του ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού που ανήκει στον αρχηγό της αντιπολίτευσης και δήμαρχο της πόλης, Αντρί Ραζοελινά και τη διακοπή εκπομπής του ενώ βρισκόταν στον "αέρα" στις 26 Ιανουαρίου. Σε λεηλασίες καταστημάτων και επιχειρήσεων από αντικυβερνητικούς διαδηλωτές, βρήκαν το θάνατο περισσότεροι από 40 άνθρωποι. Ο Ραζοελινά δήλωσε στις 31 Ιανουαρίου ότι αναλαμβάνει τον έλεγχο της χώρας λόγω αποτυχίας του Ραβολομανάνα να αναλάβει τις ευθύνες του. Ο ίδιος τόνισε ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο την άμεση παραίτηση του προέδρου και επίσης το κλείσιμο όλων των υπουργείων ανάμεσα στα άλλα. Στις 3 Φεβρουαρίου απολύθηκε ο δήμαρχος Ραζοελινά και αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Γκι Ραντριαναριζόα  (Guy Randrianarisoa) διορίστηκε στη θέση του. Ο έκπτωτος δήμαρχος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο λαός θα ήταν αντίθετος στην απόφαση αυτή.
Στις 7 Φεβρουαρίου του 2009 ο στρατός άνοιξε πυρ και σκοτώθηκαν τουλάχιστον 50 διαδηλωτές κατά την πορεία των οπαδών της αντιπολίτευσης που κινήθηκαν προς το προεδρικό μέγαρο στο Ανταναναρίβο. Περισσότερα από 180 άτομα τραυματίστηκαν Οι αρχικές πληροφορίες έκαναν λόγο για 23 νεκρούς και γύρω στους θ0 τραυματίες. Ο έκπτωτος δήμαρχος Ραζοελινά υποσχέθηκε να συνεχιστούν οι διαδηλώσεις και η κυβέρνηση κατηγόρησε την αντιπολίτευση για τα επεισόδια. Επίσης στις 7 Φεβρουαρίου, ο Ραζοελινά διόρισε σκιώδη πρωθυπουργό το Ροϊντεφό Μονζά (Roindefo Monja), υπό προσωρινή αρχή. Έναν μήνα μετά, εκδηλώθηκε ανταρσία του στρατού και στις 16 Μαρτίου άρματα μάχης κατέλαβαν το προεδρικό μέγαρο, σε μία κίνηση που καταδικάστηκε από την Αφρικανική Ένωση ως "απόπειρα πραξικοπήματος". Τελικά, στις 17 Μαρτίου ο πρόεδρος Ραβαλομανάνα παραιτήθηκε και παρέδωσε την εξουσία στο στρατό, ο τελευταίος όμως μεταβίβασε τις εξουσίες στον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Ραζοελίνα. Η Διεθνής Κοινότητα αρνήθηκε να αναγνωρίσει την νέα κυβέρνηση.
Έπειτα από διαβουλεύσεις, στις 7 Νοεμβρίου 2009 συμφωνήθηκε να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας, από την οποία αποχώρησε ο Ραζοελίνα τον επόμενο μήνα.
Σάλπιγγα (ανατομία)
Η σάλπιγγα είναι ένας λεπτός σωλήνας στο αναπαραγωγικό σύστημα της γυναίκας, ο οποίος εξασφαλίζει την επικοινωνία μεταξύ της μήτρας και της κοιλιάς. Οι σάλπιγγες διακρίνονται σε αριστερή και δεξιά.
Περιγραφή και ρόλος
Το εσωτερικό της σάλπιγγας είναι αποπλατυσμένο για να έρχεται σε επαφή με την ωοθήκη, παραγωγό των ωαρίων.
Όταν το σπερματοζωάριο εισχωρήσει στον οργανισμό της γυναίκας, πρέπει να βρει ένα ωάριο για να το γονιμοποιήσει. Αλλά το σπερματοζωάριο και το ωάριο θα βρίσκονται σε αντίθετες κατευθύνσεις για να συναντηθούν στο κέντρο της σάλπιγγας και να σχηματίσουν το ζυγωτό, το οποίο θα εξελιχθεί σε έμβρυο.
Κίνδυνοι για τη σάλπιγγα
Οι γυναίκες που έχουν σοβαρό πρόβλημα με τη σάλπιγγα δυσκολεύονται να μείνουν έγκυες περισσότερο από άλλες γυναίκες. Ο πιο σημαντικός έλεγχος για τις γυναίκες αυτές είναι να μάθουν εάν οι σάλπιγγες είναι «ανοιχτές» ή «κλειστές». Σε περίπτωση όμως που οι γυναίκες αυτές καταφέρουν να μείνουν έγκυες, έχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες το έμβρυο να αναπτυχθεί στη σάλπιγγα και όχι στη μήτρα, όπως γίνεται συνήθως. Αυτό ονομάζεται εξωμήτρια εγκυμοσύνη. Αυτό το πρόβλημα δεν θεραπεύεται, ακόμα και εάν οι γυναίκες αυτές κάνουν εξωσωματική γονιμοποίηση.
Θεραπείες - λύσεις
Για τις γυναίκες που έχουν πρόβλημα με τη σάλπιγγά τους, η χειρουργική-πλαστική των σαλπιγγών πιθανά μπορεί να βοηθήσει. Άλλη λύση είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση.
Χειρουργική-πλαστική
Με τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα η χειρουργική-πλαστική των σαλπιγγών έχει μεγαλύτερη επιτυχία σε περίπτωση που η βλάβη της σάλπιγγας είναι μερική.
Εξωσωματική γονιμοποίηση
Η εξωσωματική γονιμοποίηση πρέπει να γίνεται από ειδικό γιατρό, ο οποίος με την σειρά του πρέπει να κάνει έναν σωστό έλεγχο και προετοιμασία. Το μόνο πράγμα που ενοχλεί και μειώνει τα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι οι διογκωμένες σάλπιγγες. Αν ο ιατρός βρει τέτοιες σάλπιγγες στον οργανισμό της γυναίκας, ίσως να τις αφαιρέσει πριν από τη διαδικασία.
Πηγές
Κατηγορία:Ανθρώπινο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα
Δήμος Ορχομενού (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Ορχομενού του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Ορχομενού και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Ορχομενού Βρισκόταν στα βόρεια του νομού και συνόρευε με τους δήμους Ακραιφνίας, Λεβαδεών, Αλιάρτου, Χαιρώνειας, Κορώνειας καθώς και με τον νομό Φθιώτιδας. Έδρα του δήμου ήταν ο Ορχομενός. Ο πληθυσμός του ήταν 10.732 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Ο δήμος Ορχομενού ήταν στο μεγαλύτερο ποσοστό του πεδινός καθώς καλύπτει σημαντικό τμήμα της πεδιάδας της Κωπαΐδας.
Διαίρεση
Ο δήμος Ορχομενού αποτελούταν από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζο
Το Δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζο (ιταλικά: Ducato di Modena e Reggio, λατινικά: Ducatus Mutinae et Regii) ήταν ένα μικρό βορειοδυτικό ιταλικό κράτος που υπήρχε από το 1452 έως το 1859.
Με την διάλυσή του, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων (1796-1814) όταν ο αυτοκράτορας Ναπολέοντας αναδιοργάνωσε τα κράτη και τις δημοκρατίες της Ιταλικής εποχής της αναγέννησης, τότε υπό την κυριαρχία της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Κυβερνήθηκε από την ίδρυσή του από τον ευγενή Οίκο των Έστε και από το 1814 από το κλάδο του Οίκου της Αυστρίας-Έστε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Εμίλια-Ρομάνια Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Αϊγκα-ι-λε-Τάι
Η Αϊγκα-ι-λε-Τάι (Σαμόα: Aiga-i-le-Tai) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Ουπόλου των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 27 τ.χλμ. και πληθυσμό 4.508 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Μουλιφάνουα.
Γεωγραφία
Η Αϊγκα-ι-λε-Τάι βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα και δυτικά του Ουπόλου. Συνορεύει στα ανατολικά με την Α'άνα.
Νησιά
Η Αϊγκα-ι-λε-Τάι συμπεριλαμβάνει τα κατοικημένα νησιά Απολίμα και Μανόνο και το ακατοίκητο Νου'ουλόπα.
Παραπομπές
Αϊγκα-ι-λε-Τάι
Καλλονή
Καλλονή σημαίνει υπερβολικά όμορφη. Προέρχεται από την λέξη «κάλλος», η οποία περιλαμβάνει την έννοια της ομορφιάς και της καλοσύνης και της αρετής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
5ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 5ο διαμέρισμα του Παρισιού (γαλλικά: Le 5e arrondissement de Paris ) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Πέμπτο.
Το διαμέρισμα, που φέρει επίσης την ονομασία Πάνθεον, βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Σηκουάνα. Είναι ένα από τα κεντρικά διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας και περιλαμβάνει το Καρτιέ Λατέν, μια περιοχή που κυριαρχείται από πανεπιστήμια, κολέγια και διάσημα γυμνάσια του 12ου αιώνα, όπως το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης.
Το 5ο διαμέρισμα είναι μια από τις παλαιότερες συνοικίες της πόλης, που χρονολογείται από την αρχαιότητα.
Τοποθεσία
μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του 5ου διαμερίσματος Το 5ο διαμέρισμα βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Συνορεύει με το 4ο διαμέρισμα στο βορρά, με σύνορο τον Σηκουάνα, το 6ο στα δυτικά, το 14ο στο νότο και το 13ο διαμέρισμα στα ανατολικά.
Το διαμέρισμα εξυπηρετείται από δύο γραμμές του μετρό και δύο του προαστιακού τρένου RER που έχουν σταθμούς στην περιοχή.
Η έκταση του 5ου διαμερίσματος είναι 2,54 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|320x320εσ|Συγκοινωνία: [[Μετρό Παρισιού|Μετρό και Προαστιακός]] Το 5ο διαμέρισμα είναι το λίκνο της πρωτεύουσας της Γαλλίας, καθώς βρίσκεται γύρω από τον λόφο της Αγίας Γενεβιέβης (Σαιντ-Ζενεβιέβ) και το νησάκι Ιλ ντε λα Σιτέ όπου η Λουτέτια, η αρχαία πόλη στη θέση του Παρισιού, χτίστηκε πριν από 2.000 χρόνια. Λίγους αιώνες αργότερα, κατά τον Μεσαίωνα, ήταν μια πολύ σημαντική περιοχή στο Παρίσι με τη Λατινική συνοικία (το καρτιέ λατέν) και τα πανεπιστήμια της, όπως το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης που ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα.
Σύμβολο της εξέγερσης των σπουδαστών του Μάη του 68 και θέατρο περισσότερο ή λιγότερο βίαιων διαδηλώσεων στη δεκαετία του '70, το Καρτιέ λατέν αποτελεί σημαντικό δείκτη της ιστορίας της Γαλλίας και του Παρισιού του 20ού αιώνα.
Σήμερα, αυτή η κεντρική περιοχή που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα έχει γίνει πυρήνας καλλιτεχνών και διανοουμένων με πολλές γκαλερί, εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία. Είναι επίσης πανεπιστημιακή περιοχή με διάσημα πανεπιστήμια, όπως και ιδιαίτερα τουριστική περιοχή με την τεράστια ιστορική κληρονομιά της αλλά και τη ζωντάνια της να ελκύουν πλήθος τουριστών.
Δημογραφικά στοιχεία
Η περιοχή που καταλαμβάνει το 5ο διαμέρισμα έφτασε στον ανώτατο πληθυσμό της κατά το 1911, όταν η πυκνότητα του πληθυσμού πλησίασε σχεδόν τους 50.000 κατοίκους ανά χλμ². Το 2009, ο πληθυσμός ήταν 61.531, ενώ 48.909 εργάζονταν στο διαμέρισμα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2017 ο πληθυσμός ανέρχεται σε 59.631 κατοίκους και η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 23.477 κάτοικοι / χλμ².
Συνοικίες
εναλλ.=|μικρογραφία|220x220εσ|Οι 4 συνοικίες του 5ου διαμερίσματος Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 5ου διαμερίσματος:
Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, έχουν τους αριθμούς από 17 έως 20.
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|375x375εσ|Το πανεπιστήμιο της [[Σορβόννη|Σορβόννης]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρίσι  05
Τμουταρακάν
thumb|right|250px|Η πόλη του Τμουταρακάν (Σαμκάρς) και οι διεθνείς σχέσεις της κατά την εποχή των [[Χάζαροι|Χαζάρων και των Ρως.]]
Το Τμουταρακάν ή Τμουτορακάν (Tmutarakan ή Tmutorakan) ήταν πριγκιπάτο και εμπορική πόλη των Ρως του Κιέβου κατά τον Μεσαίωνα, το οποίο ήλεγχε τον Κιμμέριο Βόσπορο, το πέρασμα δηλαδή, από τη Μαύρη Θάλασσα στην Αζοφική Θάλασσα. Στα εδάφη του βρισκόταν η αρχαία ελληνική αποικία της Ερμώνασσας (Ἑρμώνασσα), στη χερσόνησο του Ταμάν, στο σημερινό Κράι Κρασνοντάρ της Ρωσίας, περίπου απέναντι από το σημερινό Κερτς (Παντικάπαιον). Το χαζαρικό φρούριο της Ταμανταρκχάν (Tamantarkhan), από την οποία προέρχεται το βυζαντινό όνομα για την πόλη Ταματάρχα (Tamatarcha) χτίστηκε στη θέση αυτή τον 7ο αιώνα και έγινε γνωστό ως Τμουταρακάν (ουκρανικά: Тмуторока́нь), (Тмутарака́нь), όταν ήρθε κάτω από τον έλεγχο των Ρως του Κιέβου το 10ο και 11ο αιώνα.
Η αρχαία Ερμώνασσα
left|thumb|350px|Η Ερμώνασσα σε χάρτη με τις ελληνικές αποικίες στη βόρεια Μαύρη Θάλασσα, περίπου το 450 ΠΚΕ. Η ελληνική αποικία της Ερμώνασσας βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα δυτικά της Φαναγορείας και απέναντι, διαγώνια, του Παντικαπαίου, τα οποία ήταν μεγάλα εμπορικά κέντρα στο Βασίλειο του Βοσπόρου. Η πόλη ιδρύθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. από Ίωνες, αν και υπάρχουν ενδείξεις και για άλλα πρόσωπα που συμμετείχαν στον αποικισμό, συμπεριλαμβανομένων των Κρητικών (Μινωϊτών).
Διεθνές εμπορικό κέντρο
Η Ερμώνασσα, εκτός από μεγάλο εμπορικό κέντρο στη περιοχή του Βασιλείου του Βοσπόρου, ήταν επίσης κέντρο της λατρείας της θεάς Αφροδίτης και η πόλη κατά τους πρώτους αιώνες Κ.Χ. συνεργαζόταν εμπορικά με τους Αλανούς.
Ρωμαϊκή περίοδος
Μετά από μακρά περίοδο ως εξαρτώμενο κράτος-πελάτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το Βασίλειο του Βοσπόρου υπέκυψε στους Ούννους, οι οποίοι νίκησαν τους γειτονικούς Αλανούς, περί το 375/376. Με την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας των Ούννων, στα τέλη του 5ου αιώνα, η περιοχή πέρασε στην σφαίρα επιρροής του Βυζαντίου, αλλά κατελήφθη από τους Βούλγαρους κατά τον 6ο αιώνα.
Μετά την πτώση της πόλης στους Χαζάρους, στα τέλη του 7ου αιώνα, ξαναχτίστηκε ως πόλη-φρούριο και μετονομάστηκε ως Ταματάρκχα (Tamatarkha). Αραβικές πηγές αναφέρονται σε αυτήν ως Σαμκάρς αλ-Γιαχούντ (αγγλικά: Samkarsh al-Yahud, δηλαδή, "Σαμακάρς των Ιουδαίων'') σε σχέση με το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος των εμπορικών συναλλαγών εκεί διεξαγόταν από τους Εβραίους.  Άλλες παραλλαγές του ονόματος της πόλης είναι "Σαμκέρσχ" (Samkersh) και "Σαμκούσχ" (Samkush).
Μεσαιωνική Ιστορία
thumb|right|350px|Ρωσικός χάρτης, περίπου του 1870, με την [[Χερσόνησος του Ταμάν|Χερσόνησο του Ταμάν.]] Αν και είναι αβέβαιη η ακριβής ημερομηνία και η μεθόδευση για την εξαγορά του Τμουταρακάν από τους Ρως του Κιέβου, ο “Υπατικός Κώδικας” ή “Υπατικό Χρονικό” (Hypatian Codex ή Hypatian Chronicle) αναφέρει το Τμουταρακάν ως μια από τις πόλεις, τις οποίες ο Βλαδίμηρος ο Μέγας κληροδότησε στους γιους του, γεγονός, το οποίο σημαίνει ότι ο έλεγχος των Ρως πάνω από την πόλη υπήρχε ήδη στα τέλη του 10ου αιώνα και σίγουρα πριν από το θάνατο του Βλαδίμηρου,  το 1015. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρξαν επίσης απομιμήσεις βυζαντινών νομισμάτων (σε άργυρο και χαλκό) από τους νέους κυβερνήτες.
Ο γιος του Βλαδίμηρου του Μέγα, ο Μστισλάβ του Τσέρνιγκοφ ήταν ο πρίγκιπας του Τμουταρακάν στις αρχές του 11ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, πέτρινη εκκλησία αφιερώθηκε στη Μητέρα του Θεού Θεοτόκο. Η ανασκαφή στην περιοχή υποδηλώνει ότι χτίστηκε από βυζαντινούς μάστορες και εργάτες και έχει ομοιότητες με την εκκλησία του Μστισλάβ, με υλικά από το Τσέρνιγκοφ.
Μετά το θάνατό του, ακολούθησε μια βραχύβια διαδοχή από ανίχυρους δυνάστες. Δόθηκε η εξουσία της πόλης στον Γκλεμπ Σβιατοσλάβιτς (Gleb Svyatoslavich, 1052 –1078) από τον πατέρα του τον Σβιάτοσλαβ Β΄ του Κιέβου, (Svyatoslav Yaroslavich ή Sviatoslav II of Kiev), αλλά το 1064 είχε ήδη εκτοπιστεί από τον αντίπαλο πρίγκιπα των Ρως, τον Ρόστισλαβ Βλαδιμίροβιτς (Rostislav Vladimirovich ή Rostislav of Tmutarakan) ο οποίος με τη σειρά του, αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη, όταν ο Γκλεμπ πλησίασε με στρατό με επικεφαλής τον πατέρα του. Ο Γκλεμπ, παρόλα αυτά, εξαναγκάσθηκε εκ νέου σε φυγή, από τον Ρόστισλαβ, που τον απέλασε για άλλη μια φορά. Κατά τη διάρκεια της σύντομης εξουσίας του, ο Ρόστισλαβ του Τμουταρακάν υπέταξε τους Κιρκάσιους της περιοχής (επίσης γνωστοί ως Κασόγκι, αγγλικά: Kasogi) και άλλες αυτόχθονες φυλές, αλλά η επιτυχία του προκάλεσε τις υποψίες των γειτόνων του στην ελληνική Χερσόνησο της Κριμαίας (Χερσόνησος ή Χερσών, αγγλικά: Greek Chersonesos in the Crimea) εκ της οποίας απεσταλμένος των Βυζαντινών τον δηλητηρίασε στις 3 Φεβρουαρίου 1066.
Κατόπιν η διοίκηση του Τμουταρακάν επέστρεψε στον πρίγκιπα του Τσέρνιγκοφ και στη συνέχεια στον Μεγάλο Πρίγκιπα του Κιέβου, Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου, ο οποίος το 1079, διόρισε διοικητή (“ποσαντνίκ”, “posadnik”), που συνελήφθη δύο χρόνια αργότερα από τους Δαβίδ Ιγκόρεβιτς (David Igorevich) και Βόλονταρ Ροστισλάβιτς (Volodar Rostislavich), οι οποίοι κατέλαβαν την πόλη.
Εξόριστος από την πόλη του Βυζαντίου, εξαιτίας των Χαζάρων, κατά τη διάρκεια της ταραγμένη αυτής εποχής, ο Όλεγκ Α΄ του Τσέρνιγκοφ (Oleg I of Chernigov ή Oleg Svyatoslavich) επέστρεψε στο Τμουταρακάν το 1083 και εκδίωξε τους σφετεριστές, υιοθετώντας τον τίτλο του «Άρχοντα της Χαζαρίας» ή «Αρακχάν της Τμουτάρ»  (Archon of Khazaria ή Arakhan of Tmutar), και τοποθετεί την πόλη υπό βυζαντινό έλεγχο, κατ’ όνομα. Εξέδωσε επίσης αργυρά νομίσματα με το όνομά του, στα οποία περιελάμβανε σύντομη επιγραφή στη κυριλλική γραφή. Στη συνέχεια, το 1094, όπως ο Μστισλάβ πριν από αυτόν, επέστρεψε στην περιοχή των Ρως για να διεκδικήσει το θρόνο του Τσέρνιγκοφ.
Το ενδιαφέρον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για την πόλη διατηρήθηκε, μέσα από διαδοχή διαφόρων ηγεμόνων και στη συνέχεια και με πιο άμεσο τρόπο, για έναν πολύ σημαντικό λόγο: Υπήρχαν κοιτάσματα νάφθας στην περιοχή και αυτό ήταν ζωτικής σημασίας συστατικό για το κύριο τακτικό όπλο τους, το Υγρό πυρ. Μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα οι αυτοκρατορικές αρχές του Βυζαντίου απαγορεύουν στους Γενουάτες εμπορικούς εταίρους τους την πρόσβαση στην πόλη, που είναι γνωστή σε αυτούς ως “Ματράχα” (Matracha).
Παρακμή και καταστροφή
Τον 13ο αιώνα η πόλη πέρασε στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, που ήταν το διάδοχο βυζαντινό κράτος στην περιοχή. Τελευταία καταγεγραμμένη αναφορά του ήταν σε κύλινδρο πάπυρο του 1378. Η περιοχή βρέθηκε υπό τον έλεγχο των Γενουατών, από τον 14ο αιώνα και αποτελούσε μέρος του προτεκτοράτου της Γαζαρίας (Gazaria), που είχε έδρα την Θεοδοσία (Kaffa). Ήταν ανάμεσα στα εδάφη που ήλεγχε η οικογένεια των Γκισόλφι (Ghisolfi). Στη συνέχεια η περιοχή κατακτήθηκε από το Χανάτο της Κριμαίας το 1482 και από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1791. Πιθανά πληθυσμιακά υπόλοιπα Χαζάρων στην περιοχή αυτή αναφέρονται με την ύπαρξη «Εβραίων πριγκιπών» της Ταματάρκχα, υπό την εξουσία, τόσο των Γενουατών, όσο και των Τατάρων.
Ανασκαφές στην Ερμώνασσα
Η πόλη του Τμουταρακάν, σταδιακά ερειπώθηκε και η περιοχή ανακαλύφθηκε το 1792, όταν ντόπιος αγρότης βρήκε επιγραφή σε πέτρα, στην οποία αναφέρεται ότι ο πρίγκιπας Γκλεμπ είχε μετρήσει, το 1068, τη θαλασσινή απόσταση από το Τμουταρακάν ως το Κερτς.
Η αρχαία πόλη Ερμώνασσα με διάφορα ονόματα, άκμασε για αρκετούς αιώνες και πολλά αρχαία κτίρια και δρόμοι της έχουν ανασκαφεί από αυτήν την περίοδο, καθώς και θησαυρός χρυσών νομισμάτων του 4ου αιώνα.
Υπάρχουν επίσης αρχαιολογικές ενδείξεις εκτεταμένου ανασχεδιασμού και οικοδομικών κατασκευών κατά το 2ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μαύρη Θάλασσα Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις των Ρως του Κιέβου Κατηγορία:Χαζαρικές πόλεις Κατηγορία:Βασίλειο του Βοσπόρου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία Κατηγορία:Αφανισμένες πόλεις στη Ρωσία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στη Ρωσία
Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων
thumb|right|Λογότυπο ΔΑΡΑΣ Τo ΔΑΡΑΣ (Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων) αποτελεί συνδυασμό αριστερών φοιτητικών σχημάτων που δραστηριοποιούνται στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η Νεολαία Συνασπισμού είχε παρουσία μέσω του ΔΑΡΑΣ, ενώ από τον Μάρτιο του 2007, το ΔΑΡΑΣ σε συνεργασία με τα Αριστερά Σχήματα και άλλα ανεξάρτητα φοιτητικά σχήματα δημιούργησαν την Αριστερή Ενότητα.
Κατηγορία:Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας
Freeciv
Το Freeciv είναι βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής εναλλαγής σειρών που μπορεί να παιχτεί ατομικά είτε με πολλούς παίκτες. Μπορεί να εκτελεστεί σε ποικίλες πλατφόρμες όπως Linux, Windows, σε σταθμούς εργασίας και προσωπικούς υπολογιστές. Είναι εμπνευσμένο από το ιδιόκτητο εμπορικό Civilization του Σιντ Μάιερ. Εκδόθηκε υπό την GNU General Public License και είναι ελεύθερο λογισμικό.
Το παιχνίδι έχει προεπιλεγμένες ρυθμίσεις του βρίσκονται πλησιέστερα στο Civilization 2, τόσο στο παιγνίδι και τα γραφικά (συμπεριλαμβανομένων των μονάδων και του ισομετρικού πλέγματος). Συμπεριλαμβάνεται στις περισσότερες διανομές linux.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο ενός ηγέτη φυλής το 4000 π.Χ και πρέπει να καθοδηγήσει τους ανθρώπους του μέσα στους αιώνες. Με την πάροδο του χρόνου, νέες τεχνολογίες ανακαλύπτονται και επιτρέπουν την κατασκευή νέων κτιρίων και την δημιουργία νέων μονάδων. Οι παίκτες μπορούν να κηρύξουν πόλεμο ο ένας στον άλλο ή να συνάψουν διάφορες μορφές διπλωματικών σχέσεων.
Το παιχνίδι τελειώνει όταν ένας πολιτισμός έχει εξαλείψει όλους τους άλλους ή έχει εκπληρώσει πρώτος τον στόχο του εποικισμού του διαστήματος, σε μια ορισμένη προθεσμία. Εάν περισσότεροι του ενός πολιτισμοί παραμένουν στην προθεσμία, ο παίκτης με το υψηλότερο δείκτη βαθμών κερδίζει. Πόντοι δίνονται για το μέγεθος ,τον πλούτο και την πολιτιστική και επιστημονική πρόοδο.
Σχεδιασμός
Το Freeciv επιδέχεται πλήθος παραμετροποιήσεων και μπορούν να καθοριστούν ειδικοί κανόνες ώστε να παίζεται το παιχνίδι  Freeciv (προεπιλογή), το Civilization, ή το Civilization II, σε μια προσαρμοσμένη λειτουργία. Ένας ή περισσότεροι παίκτες ενεργούν ως διαχειριστές του παιχνιδιού και ρυθμίζουν τους  κανόνες. Συνήθως τροποποιημένοι κανόνες είναι οι εξής:
Η παραμετροποίηση αφορά και τα γραφικά και τους ήχους που μπορούν να αντικατασταθούν · υπάρχουν isometric, δυο διαστάσεων και άλλα πακέτων γραφικών (tilesets).
Το Freeciv χρησιμοποιεί το πρωτόκολλο δικτύωσης TCP/IP και όλοι οι παίχτες  συνδέονται σε έναν συγκεντρωτικό διακομιστή. Το Freeciv επιτρέπει στους παίκτες να παίζουν σόλο παιχνίδι εναντίον της τεχνητής νοημοσύνης του (AI) υπολογιστή καθώς και έναντι άλλων ανθρώπων. Σε εκδόσεις πριν την 2,0 οι AI παίκτες δεν μπορούσαν να ξεκινήσουν διπλωματικές σχέσεις με τους παίκτες του ανθρώπινου παίκτη. Αλλά στην τρέχουσα έκδοση οι AI παίκτες θα εμπλέκονται σε μια πολύ προβλέψιμη, βάσει κανόνων διπλωματίας.
Ενώ το παιχνίδι εξελίσσεται σε γύρους, οι ανθρώπινοι παίκτες κινούνται ταυτόχρονα. Οι AI παίκτες κινούνται χωριστά, εν μέρει κατά την έναρξη ενός γύρου, εν μέρει στο τέλος.
Το Freeciv διαθέτει επεξεργαστή χάρτη και σεναρίων που ονομάζεται Civworld, διαθέσιμο ως ξεχωριστό στοιχείο. Το Civworld ενσωματώνεται στην κύρια έκδοση για την προγραμματισμένη έκδοση 2.2 και στιγμιότυπα του δένδρου ανάπτυξης περιλαμβάνουν επίσης κάποιες δυνατότητες επιδιόρθωσης χάρτη.
Το Freeciv μοιάζει περισσότερο με το Civilization II, με ορισμένες βελτιώσεις. Για παράδειγμα:
Ωστόσο, υπάρχει έλλειψη δυνατοτήτων που είναι διαθέσιμες στο αρχικό Civilization II, ήτοι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1996 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amiga Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ισομετρικά γραφικά Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φυλλομετρητών
FIBA Europe Cup
Το FIBA Europe Cup είναι επαγγελματική διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης ανδρών, η οποία κατά την πρώτη περίοδο διεξαγωγής του θεσμού 2015/16 ήταν στην τρίτη βαθμίδα των πανευρωπαϊκών διοργανώσεων, με την εμφάνιση του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ την επόμενη σεζόν όμως θεωρείται η τέταρτη σε κατάταξη πλέον.
Ιδρύθηκε το 2015, με διοργανώτρια αρχή τη FIBA Europe, και έχει βασικό στόχο να πάρει τη θέση του Eurocup (που διοργανώνεται από την Euroleague Basketball) ως δεύτερης κατηγορίας διοργάνωση στην Ευρώπη, καθώς η FIBA ζήτησε από τις Εθνικές Ομοσπονδίες να εγγράψουν τις ομάδες τους στη συγκεκριμένη διοργάνωση.
Ιστορία
Στις 30 Ιουνίου του 2015 η FIBA ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσει μία νέα διοργάνωση για να ανταγωνιστεί με το Eurocup της Euroleague Basketball. Στη νέα διοργάνωση, που αντικατέστησε το EuroChallenge, είχαν τη δυνατότητα να μετέχουν μέχρι 100 ομάδες.
Δομή
Στην κανονική περίοδο, όλες οι ομάδες χωρίζονται σε ομίλους των τεσσάρων. Οι δύο καλύτερες ομάδες από κάθε όμιλο, μαζί με τις καλύτερες τρίτες, προκρίνονται στη φάση των 32. Στη φάση των 32 όλες οι ομάδες μετέχουν για άλλη μια φορά σε ομίλους των τεσσάρων, συνεχίζοντας στη φάση των 16 με νοκ-άουτ παιχνίδια και ολοκληρώνοντας με Final Four.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
FIBA Europe Cup FIBA Europe Cup FIBA Europe Cup
Μπωπουί (Ωτ-Γκαρόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωπεέν (γαλλικά: Beaupéens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Σουανγκφενγκίτης
Ο σουανγκφενγκίτης (αγγλ. shuangfengite) είναι τελλουριούχο ορυκτό του ιριδίου. Οφείλει το όνομά του στο ομώνυμο χωριό της Κίνας στην περιοχή του οποίου εντοπίστηκε (190 χλμ νότια - νοτιοανατολικά του Πεκίνου, στην επαρχία Chengde). Το όνομά του εγκρίθηκε προς καταχώρηση στην IMA μόλις το 1994 και αποτελεί type locality για το χωριό.
Προς το παρόν δεν έχει εντοπιστεί σε άλλη περιοχή του κόσμου πλην των χωριών Shuangfeng, Gaotai και Maying (στην περιοχή της κοιλάδας του ποταμού Luan He). Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο συλβανίτης, ο καλαβερίτης, ο μολυβδαινίτης και ο βολφραμίτης.
Δείτε επίσης
Σουανγκφενγκιτης
Στοίβα κλήσεων
Στην επιστήμη της πληροφορικής, η στοίβα κλήσεων (call stack) είναι μια δομή δεδομένων στοίβας που κρατά πληροφορίες σχετικά με τις ενεργές υπορουτίνες ενός προγράμματος. Αυτός ο τύπος στοίβας είναι γνωστός και σαν στοίβα εκτέλεσης (execution stack), στοίβα ελέγχου (control stack), στοίβα συναρτήσεων (function stack), ή στοίβα χρόνου εκτέλεσης (run-time stack), και συχνά αναφέρεται απλά σαν «η στοίβα». Αν και η συντήρηση της στοίβας κλήσεων είναι σημαντική για τη σωστή λειτουργία των πιο πολλών προγραμμάτων, οι λεπτομέρειες συνήθως είναι αόρατες στις γλώσσες υψηλού επιπέδου.
Μια στοίβα κλήσεων χρησιμοποιείται για πολλούς σχετικούς μεταξύ τους σκοπούς, αλλά ο κύριος λόγος που υπάρχει είναι για να παρακολουθείται το σημείο στο οποίο κάθε ενεργή υπορουτίνα θα επιστρέψει τον έλεγχο όταν τελειώσει η εκτέλεσή της (ενεργές υπορουτίνες είναι αυτές που έχουν κληθεί αλλά ακόμα δεν έχει τελειώσει η εκτέλεσή τους, επιστρέφοντας). Αν, για παράδειγμα μια υπορουτίνα  καλεί μια υπορουτίνα   από τέσσερα διαφορετικά σημεία, ο κώδικας της   πρέπει με κάποιον τρόπο να γνωρίζει πού να επιστρέψει. Αυτό συνήθως γίνεται με κώδικα για κάθε κλήση μέσα στην  που τοποθετεί τη διεύθυνση στη μνήμη (της "διεύθυνσης επιστροφής") μιας εντολής στη στοίβα κλήσεων μετά την εντολή της κλήσης.
Περιγραφή
Επειδή η στοίβα κλήσεων έχει την οργάνωση στοίβας, ο κώδικας που κάνει την κλήση σπρώχνει(pushes) τη διεύθυνση επιστροφής στη στοίβα, και η καλούμενη υπορουτίνα, όταν τελειώσει, επαναφέρει(pops) τη διεύθυνση επιστροφής από την κορυφή της στοίβας κλήσεων και μεταφέρει τον έλεγχο σε αυτήν τη διεύθυνση. Αν μια καλούμενη υπορουτίνα καλέσει μια άλλη υπορουτίνα, θα σπρώξει άλλη μια διεύθυνση επιστροφής στη στοίβα κλήσεων, και με αυτόν τον τρόπο το πρόγραμμα, η πληροφορία μπαίνει και βγαίνει από την κορυφή της στοίβας, κατά τις εντολές του προγράμματος. Αν η εισαγωγή νέων διευθύνσεων κάποια στιγμή καταναλώσει όλο το διαθέσιμο χώρο που έχει δεσμευτεί για τη στοίβα κλήσεων, προκύπτει ένα σφάλμα που ονομάζεται "υπερχείλιση στοίβας" ("stack overflow"), με αποτέλεσμα συνήθως το πρόγραμμα να τερματίζεται εσφαλμένα. Κάποιες φορές η προσθήκη στη στοίβα μιας εγγραφής για μια υπορουτίνα ονομάζεται τύλιγμα (winding), αντίστοιχα η αφαίρεσή της ονομάζεται ξετύλιγμα (unwinding).
Συνήθως υπάρχει μια λίστα σχετική με ένα πρόγραμμα που εκτελείται (ή, πιο σωστά, με κάθε εργασία ή νήμα μιας διεργασίας), αν και επιπλέον στοίβες μπορούν να δημιουργηθούν από το χειρισμό σημάτων ή τη συνεργατική πολυδιεργασία (όπως με τη setcontext). Από τη στιγμή που υπάρχει μόνο ένα σημαντικό περιβάλλον, αυτό ονομάζεται η στοίβα (εννοώντας "της εργασίας").
Στις γλώσσες υψηλού επιπέδου, οι λεπτομέρειες της στοίβας κλήσεων είναι κρυμμένες από τον προγραμματιστή. Υπάρχει μόνο πρόσβαση στη λίστα των συναρτήσεων και όχι στη μνήμη της ίδιας της στοίβας. Οι περισσότερες συμβολικές γλώσσες, όμως, απαιτούν από τον προγραμματιστή να συμμετέχει στο χειρισμό της στοίβας. Οι πραγματικές λεπτομέρειες της στοίβας σε μια γλώσσα προγραμματισμού εξαρτώνται από το μεταγλωττιστή, το λειτουργικό σύστημα και το διαθέσιμο σύνολο εντολών.