cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραντιβότζ Κάσανιν
Επιστημονική εργασία
Δημοσίευσε 28 επιστημονικές εργασίες σε θέματα μαθηματικής ανάλυσης (θεωρία συναρτήσεων, διαφορικές εξισώσεις), μηχανικής και αστρονομίας. Μαζί με τον ακαδημαϊκό Pavlo Savić δημοσίευσε αρκετές εργασίες στη γεωφυσική, οι οποίες αφορούσαν τη θεωρία της συμπεριφοράς της ύλης υπό πολύ υψηλές πιέσεις και θερμοκρασίες. Ανήκε στη μειοψηφία των λόγιων-εγκυκλοπαιδιστών - δεν υπήρχε τομέας των μαθηματικών και των συναφών επιστημών που να μην κατέχει τέλεια. Η " Βιβλιογραφία του..." που δημοσιεύθηκε στην έκδοση "Biografie i bibliografie" (2002) αποτελείται από 51 προτάσεις, ενώ παραμένουν 14 τμήματα του χειρογράφου, τα οποία φυλάσσονται στο αρχείο SANU.
Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου "Ανώτερα Μαθηματικά" σε τρεις εκδόσεις (1946, 1949 και 1950), το οποίο χρησίμευσε ως εξαιρετικό εγχειρίδιο για πολλές γενιές φοιτητών. Κέρδισε το βραβείο Vlade FNRJ (1949), τιμήθηκε με το Τάγμα του Συμβουλίου με το Κόκκινο Λάβαρο. Του απονεμήθηκε το βραβείο Οκτωβρίου του Βελιγραδίου (1963) και το βραβείο Sedmojulske Srbije (1968). Το 1973 του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου για τις μεγάλες του υπηρεσίες στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και σε όλες τις τεχνικές σχολές του, και ιδίως στη Σχολή ηλεκτρολόγων.
Βιβλιογραφία
Εδώ περιλαμβάνονται μόνο μαθηματικά εγχειρίδια, ενώ τα υπόλοιπα μπορούν να βρεθούν σε μια πεντασέλιδη βιβλιογραφία στα σερβικά και τα αγγλικά.
Σάντα Μαρία ιν Ντόμνικα
H Σάντα Μαρία ιν Ντόμνικα αλλα Ναβιτσέλλα (ιταλ. Santa Maria in Domnica alla Navicella) είναι μία Ρωμαιο-Καθολική βασιλική στη Ρώμη, αφιερωμένη στην Ευλογημένη Παρθένο Μαρία. Δραστηριοποιείται σε πράξεις ελεημοσύνης στην περιοχή, σύμφωνα με τη μακρά παράδοση της εκκλησίας. Είναι επίτιμη (titular), δηλ. έχει καρδινάλιο-ιερέα, έναν από τους 28 της Ρώμης.
Το όνομα
Η επίκληση αλλα Ναβιτσέλλα (στο πλοιάριο) αναφέρεται στο αναβρυτήριο μπροστά στην εκκλησία, που έχει ένα μαρμάρινο πλοίο. Το γλυπτό βρισκόταν εκεί από την αρχαιότητα μάλλον ως αφιέρωμα, ώσπου ο Πάπας Λέων Ι΄ το μετέτρεψε στη Φοντάνα ντελλα Ναβιτσέλλα.
Ιστορία
H βασιλική κτίστηκε την αρχαία εποχή, κοντά στους στρατώνες της 5ης Κοόρτης των Ρωμαίων Φυλάκων (Vigiles, αστυφύλακες και πυροσβέστες) επί του Καιλίου λόφου. Η εκκλησία αναφέρεται στα πρακτικά της Συνόδου του 499, που έκανε ο Πάπας Σύμμαχος. Το 678 ήταν μία από τις επτά εκκλησίες, που της δόθηκε καρδινάλιος-διάκονος από τον πάπα Αγάθωνα.
Η βασιλική ξανακτίστηκε το 812-822 από τον πάπα Πασχάλη Α΄ και φτιάχτηκε ψηφιδωτός διάκοσμος. Στον πάπα αυτόν οφείλεται η ανακαίνιση της Ρώμης και η καλλιτεχνική της λάμψη στις αρχές του 9ου αι.
Η οικογένεια των Μεδίκων τροποποίησε εκτεταμένα το εσωτερικό τον 16ο αι., καθώς μερικοί από αυτούς ήταν καρδινάλιοι-αρχιδιάκονοι κατά το μεγαλύτερο μέρος του αιώνα αυτού: Το 1513 ο καρδινάλιος Τζιοβάννι ντι Λορέντσο ντε Μέντιτσι, λίγο πριν γίνει ο Πάπας Λέων Ι΄, με ανάθεση στον Αντρέα Σανσοβίνο. πρόσθεσε το προστώο (νάρθηκα) στην πρόσοψη με Τοσκανικούς κίονες και ένα αναβρυτήριο. Τον διαδέχθηκε (1513-17) ο Τζούλιο ντι Τζουλιάνο ντε Μέντιτσι, ο μέλλων Πάπας Κλήμης Ζ΄. Ο Τζοβάννι των Μεδίκων έγινε καρδινάλιος-διάκονος σε ηλικία 17 ετών το 1560, απεβίωσε όμως το 1562. Τον διαδέχθηκε ο Φερδινάνδος Α΄ των Μεδίκων, που πρόσθεσε τη με φατνώματα οροφή· μετά έγινε μεγάλος δούκας της Τοσκάνης.
Το εξωτερικό
Η πρόσοψη της βασιλικής είναι σε ρυθμό Αναγέννησης και έχει προστώο με πέντε τόξα, που χωρίζονται από ημικίονες τραβερτίνη. Το επάνω μέρος του κτηρίου έχει δύο παράθυρα ορθογώνια και στη μέση ένα κυκλικό. Στο ημικύκλιο επάνω από τη θύρα υπάρχει το οικόσημο του πάπα Ιννοκεντίου Η΄ στη μέση και εκατέρωθεν αυτά των καρδιναλίων Τζοβάννι και Φερδινάνδου των Μεδίκων. Το αφανές κωδωνοστάσιο φέρει κώδωνα από το 1288. Το σχέδιο της πρόσοψης (1512-13) αποδίδεται στον Αντρέα Σανσοβίνο.
Το εσωτερικό
Αυτό κρατά το σχέδιο του 9ου αι. και αποτελείται από ένα κύριο και δύο παράπλευρα κλίτη. Τα παράπλευρα χωρίζονται από το κύριο με δύο κιονοστοιχίες των 9 κιόνων, οι οποίοι είναι λεία από αρχαίο ναό και φέρουν κορινθιακά κιονόκρανα. Ο τοίχος επάνω από τα παράθυρα έχει νωπογραφίες του Πέριν ντελ Βάγκα, που βασίστηκαν σε σχέδια του Τζούλιο Ρομάνο: λέοντες εναλλάσσονται με αγγέλους και αμφορείς.
Το κύριο κλίτος έχει γεωμετρικές νωπογραφίες του Λάτσαρο Μπάλντι. Η με φατνώματα οροφή έχει το οικόσημο των Μεδίκων στο κέντρο και συμβολικές αναπαραστάσεις της κιβωτού του Νώε και του ναού του Σολομώντος.
Το ημιθόλιο του ιερού βαστάζουν δύο πορφυροί κίονες. Το ψηφιδωτό του ανατολικού τοίχου είναι του 9ου αι. και αναπαριστά στην άνω ζώνη τον Χριστό μεταξύ 2 αγγέλων και 12 αποστόλων. Πιο κάτω ο Μωϋσής και ο Ηλίας είναι εκατέρωθεν του ημιθολίου. Αυτό έχει την Ευλογημένη Παρθένο Μαρία ένθρονη να βαστάζει τον Χριστό παιδί, μεταξύ δύο ομάδων με πλήθος αγγέλων. Το δεξί της πόδι πιάνει γονατιστός ο πάπας Πασχάλιος Α΄, που φέρει τετράγωνο φωτοστέφανο.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1936
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1936 ήταν η 1η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελληνορωμαϊκής Πάλης, που διεξήχθη από την νεοϊδρυθείσα Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Πυγμαχίας, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Π.Α.Β.). Από το 1906 έως το 1935 το πρωτάθλημα διεξάγονταν υπό την εποπτεία του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (Σ.Ε.Γ.Α.Σ.) και πολλές φορές περιλαμβανόταν στο πρόγραμμα των Πανελληνίων Αθλητικών Αγώνων. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στην Αθήνα από την Κυριακή 28 έως και τη Δευτέρα 29 Ιουνίου του 1936.
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν ταυτόχρονα και προκριματικοί για την κατάρτιση της εθνικής ομάδας η οποία θα συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ.. Τρεις σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. με 3 χρυσά, 5 ασημένια και 3 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ένωση Ερασιτεχνών με 3 χρυσά, 1 ασημένιο και 2 χάλκινα μετάλλια και την τρίτη ο Α.Ο. Μίλων Νέας Σμύρνης με 1 χρυσό μετάλλιο.
Κατά τη διάρκεια των αγώνων έγιναν και επιδείξεις άρσης βαρών και στη συνέχεια ακολούθησε η απονομή των βραβείων στους νικητές και έπαθλο αθλοθετηθέν από τον Δήμαρχο Αθηναίων Κώστα Κοτζιά.
Κάτοχοι μεταλλίων
1935 | 1936 | 1937 | 1938 | 1939 | 1940
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1936 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στην Αθήνα
Γκιγιέν
Η Γκιγιέν (γαλλικά: Guyenne, οξιτανικά: Guiana) ήταν μια παλιά επαρχία της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Τα όριά της γνώρισαν μεγάλες μεταβολές κατά τη διάρκεια της ιστορίας σε μέρη των εδαφών των γαλλικών περιοχών Νέα Ακουιτανία και Οξιτανία.
Έχοντας τον τίτλο του δουκάτου, η Γκιγιέν είχε πρωτεύουσα το Μπορντώ. Το όνομά της εμφανίστηκε στον 13ο αιώνα, αντικαθιστώντας τον όρο «Ακουιτανία». Ουσιαστικά ήταν το παλιό δουκάτο της Ακουιτανίας που η έκτασή του μειώθηκε και έγινε κτήση των βασιλέων της Αγγλίας μετά τη συνθήκη των Παρισίων (1259).
Κατά τη διάρκεια του παλαιού καθεστώτος, η Γκιγιέν ήταν μια από τις μεγαλύτερες επαρχίες στη Γαλλία και περιελάμβανε διάφορες μικρότερες περιοχές και επαρχίες όπως τις Μπορντελαί, Περιγκόρ, Αζαναί, Κερσί, Λιμουζέν, Σαιντόνζ, Ανγκουμουά και Ρουέργκ.
Η Γκιγιέν ήταν στενά συνδεδεμένη με τη Γασκώνη, η οποία θεωρούνταν τμήμα της Γκιγιέν, και συχνά μοιράστηκαν την ίδια κυβέρνηση.
Όπως όλες οι γαλλικές επαρχίες, η Γκιγιέν καταργήθηκε το 1790 με τη δημιουργία των γαλλικών νομών.
Ετυμολογία
αριστερά|μικρογραφία|99x99εσ|Έμβλημα της Γκιγιέν Το όνομα Γκιγιέν (Guyenne) προέρχεται από το Aguyenne, μια φωνητική εξέλιξη του όρου Ακουιτανία (Aquitania).
Η ονομασία Γκιγιέν αναφέρεται για πρώτη φορά το 1259. Κατά τον 12ο και 13ο αιώνα Γκιγιέν ήταν το κοινό όνομα της επαρχίας στα γαλλικά και είχε αντικαταστήσει τον όρο Ακουιτανία, που θεωρούνταν αρχαϊκός και ακαδημαϊκός.
Ιστορία
Αυτή την περίοδο η περιοχή έλαβε το όνομα Γκιγιένη. Υπό αγγλική κατοχή από το 1188 έως το 1453, έγινε το σκηνικό του πολέμου της Γκιγιέν (1294-1297) οπότε ο Φίλιππος Γ' της Γαλλίας παραχώρησε επί πλέον εδάφη στον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας το 1279. Ακόμη ενωμένη με τη Γασκώνη, σχημάτιζε ένα δουκάτο που επεκτείνονταν από τη Σαράντ έως τα Πυρηναία.
Η Γκιγιέν υπήρξε το βασικό ορμητήριο των Άγγλων στις εχθροπραξίες τους κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου, ιδιαίτερα την εποχή του Μαύρου Πρίγκιπα Εδουάρδου (1355-1370).
Το 1469, ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας το παραχώρησε ως πηγή εισοδήματος στον αδελφό του Κάρολο της Γαλλίας, μετά τον θάνατο του οποίου το 1472, περιήλθε οριστικά στη βασιλική κυριαρχία.
Στη συνέχεια η Γκιγιέν δημιούργησε μια κυβέρνηση (' gouvernement général') η οποία από τον 17ο αιώνα και μετά ήταν ενωμένη με την Γασκώνη. Η κυβέρνηση Γκιγιέν και Γασκώνης (Guienne et Gascogne), με πρωτεύουσα το Μπορντώ, διήρκεσε μέχρι το τέλος του παλαιού καθεστώτος (1792).
Το 1790, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, οι νομοί που σχηματίστηκαν από τη Γκιγιέν ήταν αυτοί της Ζιρόντ, Λοτ-ε-Γκαρόν, Δορδόνη, Λοτ, Αβερόν και το κύριο τμήμα του Ταρν-ε-Γκαρόν.
Γλώσσα
Στην περιοχή η κυρίαρχη γλώσσα ήταν τα οξιτανικά και διάλεκτοι αυτών, κυρίως τα γασκωνικά, τα λιμουζέν και τα λανγκεντοκιανά.
Πνευματική ζωή
Η πνευματική και καλλιτεχνική αναγέννηση άνθισε στις πόλεις, δημιουργήθηκαν κέντρα τυπογραφίας και ιδρύματα, όπως το «Κολλέγιο της Γκιγιέν» που ιδρύθηκε το 1533 και όπου φοίτησε και ο Μισέλ ντε Μονταίν, που ευνόησαν τη διάδοση του Λουθηρανισμού.
Πλάκα Λασιθίου
Η Πλάκα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κοινότητας Βρουχά του δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητος Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 94 κατοίκους. Απέχει 16 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 5 μ. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1920. Πιθανόν δημιουργήθηκε μετά την εγκαθίδρυση του λεπροκομείου στη Σπιναλόγκα το 1904. Στην Πλάκα δημιουργήθηκαν καταστήματα τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης για τους έγκλειστους λεπρούς, καθώς και τους επισκέπτες. Μετά το κλείσιμο του λεπροκομείου, η Πλάκα μετατράπηκε σε τουριστικό προορισμό, με τη δημιουργία χώρων εστίασης και καταλυμάτων.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Google Duo
Το Google Duo ήταν υπηρεσία και εφαρμογή τηλεφωνίας μέσω IP (VoIP) και βιντεοτηλεφωνίας που αναπτύχθηκε από την Google και ήταν διαθέσιμη για Android, iOS και προγράμματα περιήγησης ιστού. Επέτρεπε στους χρήστες να πραγματοποιούν φωνητικές κλήσεις και βιντεοκλήσεις σε υψηλή ευκρίνεια χρησιμοποιώντας κρυπτογράφηση από άκρο σε άκρο. Το Duo μπορούσε να χρησιμοποιηθεί είτε με έναν αριθμό τηλεφώνου είτε με έναν λογαριασμό Google, επιτρέποντας στους χρήστες να καλούν κάποιον από τη λίστα επαφών τους.
Στα τέλη του 2022, το Google Duo καταργήθηκε και συγχωνεύτηκε με το Google Meet, μεταφέροντας όλες τις λειτουργίες και τεχνολογίες του σε αυτό.
Ιστορία
μικρογραφία|261x261εσ|Το συνέδριο προγραμματιστών Google I/O που ανακοινώθηκε το Google Duo, στις 18 Μαΐου 2016. Το Google Duo ανακοινώθηκε στο συνέδριο προγραμματιστών της Google στις 18 Μαΐου 2016 και ξεκίνησε την παγκόσμια κυκλοφορία του στις 16 Αυγούστου 2016. Τον Δεκέμβριο του 2016, το Google Duo αντικατέστησε το Hangouts στη σουίτα εφαρμογών Google που πρέπει να εγκαταστήσουν οι κατασκευαστές συσκευών προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση στο Play Store, με το Hangouts να γίνεται προαιρετικό.
Τον Μάρτιο του 2017, ανακοινώθηκε ότι το Google Duo θα επέτρεπε στους χρήστες να πραγματοποιούν κλήσεις μόνο με ήχο. Η λειτουργία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Βραζιλία, με παγκόσμια κυκλοφορία τον Απρίλιο. Ένα χρόνο αργότερα, τον Μάρτιο του 2018, προστέθηκαν βίντεο και φωνητικά μηνύματα στο Duo. Οι χρήστες μπορούν να αφήνουν μηνύματα διάρκειας έως και 30 δευτερολέπτων για τις επαφές που δεν είναι διαθέσιμες.
Η υποστήριξη για βιντεοκλήσεις οκτώ ατόμων και στις εκδόσεις iOS και Android της εφαρμογής προστέθηκε τον Μάιο του 2019. Σύμφωνα με παρόμοιες προσφορές ομαδικών κλήσεων από το FaceTime, το WhatsApp, το Skype και το Facebook Messenger, οι συμμετέχοντες μπορούν να συμμετάσχουν ή να αποχωρήσουν από τη συνομιλία ανά πάσα στιγμή. Το Google Duo αύξησε το μέγιστο μέγεθος ομάδας σε δώδεκα στο τέλος Μαρτίου 2020 και σε 32 έως τον Μάιο του 2022.
Τον Αύγουστο του 2020, σύμφωνα με πληροφορίες, η Google σχεδίαζε να συγχωνεύσει τελικά το Google Duo με το Google Meet με επιχειρηματικό προσανατολισμό. Τον Δεκέμβριο του 2021 αυτός ο στόχος είχε απορριφθεί, αλλά το Duo συνέχισε να είναι διαθέσιμο και ενημερωμένο. Τον Ιούνιο του 2022, η Google ανέστρεψε την πορεία της και ανακοίνωσε ότι το Duo θα συγχωνευόταν στην πραγματικότητα στο Meet.
Η συγχώνευση ξεκίνησε τον Αύγουστο, με την εφαρμογή Duo για κινητά να μετονομάζεται σε Meet, ενώ το αρχικό Meet ονομάστηκε Meet Original και θα καταργηθεί σταδιακά. Επιπλέον, διαδικτυακή εφαρμογή Google Duo πλέον ανακατευθύνει στην διαδικτυακή εφαρμογή Google Meet.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Google (υπηρεσίες) Κατηγορία:Google (λογισμικά) Κατηγορία:Τηλεφωνία Κατηγορία:Android (λειτουργικό σύστημα) Κατηγορία:IOS (Apple) Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες Κατηγορία:Διαδικτυακές υπηρεσίες
Μάχη του Άρνεμ
Η μάχη του Άρνεμ ήταν επεισόδιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο στρατιωτικών επιχειρήσεων των Συμμάχων εναντίον της Βέρμαχτ, υπό την κωδική ονομασία «Market Garden». Έλαβε χώρα γύρω από τις ολλανδικές πόλεις Άρνεμ, Όστερμπεκ, Γούλφζε και Ντρίελ και την ευρύτερη περιοχή τους, από τις 17 έως τις 26 Σεπτεμβρίου 1944.
Το πλάνο και ο σχεδιασμός της επιχείρησης
Το σχέδιο των επιχειρήσεων (με κωδική ονομασία «Κομήτης») προτάθηκε από τον Βρετανό αρχιστράτηγο Μπέρναρντ Μοντγκόμερι μετά την Απόβαση στη Νορμανδία και με αιχμή τη Β΄ Βρετανική Στρατιά και συμμετοχή άλλων Συμμαχικών αερομεταφερόμενων μονάδων (περισσότεροι από 10.000 αλεξιπτωτιστές πήραν μέρος στις επιχειρήσεις). Στόχευε στην αιφνιδιαστική διάσπαση του ακραίου τομέα της γερμανικής αμυντικής ζώνης ("γραμμή Ζήγκφριντ") και σε διείσδυση στη βιομηχανική περιοχή της κοιλάδας του Ρουρ, ώστε να καταληφθούν οι εκεί εγκαταστάσεις, κάτι που θα σήμαινε την αποδυνάμωση της Γερμανίας, που θα αναγκαζόταν, έτσι, σύμφωνα με την εκτίμηση του Βρετανού στρατάρχη, σε συνθηκολόγηση έως τα Χριστούγεννα του 1944. Το σχέδιο εγκρίθηκε από τον ανώτατο συμμαχικό διοικητή Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και περιλάμβανε, επίσης, τη συνδρομή Ολλανδών παρτιζάνων, οι οποίοι θα προέβαιναν σε δολιοφθορές και αντιπερισπασμούς, ώστε να ξεγελάσουν τον εχθρό. Την προετοιμασία της ανταρτικής αυτής δράσης στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς ολλανδικά εδάφη ανέλαβε ο αμφιλεγόμενος πράκτορας και ηγέτης της Ολλανδικής Εθνικής Αντίστασης, Κρίστιαν Λίντεμανς, ένας γιγαντόσωμος 30χρονος άνδρας με εντυπωσιακή εμφάνιση (είχε το προσωνύμιο "Κινγκ Κονγκ", λόγω του παρουσιαστικού του) και παράτολμη δράση. Για τη σχετική προπαρασκευή, ο Λίντεμανς πήγε στο Αϊντχόφεν τις παραμονές της επιχείρησης "Κομήτης"
Εξέλιξη της μάχης
Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1944, μεγάλο πλήθος αλεξιπτωτιστών, που ανήκαν στην 1η Βρετανική Αερομεταφερόμενη Μεραρχία (δύναμης 10.000 ανδρών), μία Πολωνική Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών (3.000 άνδρες) και 20.000 Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές ρίφθηκαν, αντίστοιχα, στα περίχωρα του Άρνεμ, στο Οριέλ και σε Γκρόβε και Ναϊμέχεν. Ωστόσο, τα συμμαχικά στρατεύματα συνάντησαν ισχυρότατη αντίσταση από τις γερμανικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν την περιοχή και πολλά τμήματά τους απομονώθηκαν, αποδεκατίστηκαν ή συνελήφθησαν αιχμάλωτα. Μόνο ένα μικρό μέρος, με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Τζον Φροστ (1912 - 1993), κατάφερε να προσεγγίσει τον κύριο στόχο του, που ήταν η γέφυρα του ποταμού Άρνεμ (μία από τις οκτώ συνολικά) και η οποία φέρει σήμερα το όνομά του. Μετά από 9 ημέρες μαχών, οι Γερμανοί ήταν απόλυτοι κυρίαρχοι στο πεδίο της μάχης. Μόνο 2.400 άνδρες της Συμμαχικής δύναμης διασώθηκαν, αποφεύγοντας τον θάνατο ή τη σύλληψη.
Αίτια της αποτυχίας των Συμμάχων
Οι μεγάλες απώλειες των Συμμάχων (7.000 Βρετανοί έχασαν τη ζωή τους), η οργανωμένη αντίδραση από γερμανικής πλευράς και η αποτυχία της επίτευξης του αναμενόμενου ως βέβαιου αιφνιδιασμού, ήταν γεγονότα που προκάλεσαν την έρευνα των Συμμαχικών Υπηρεσιών Αντικατασκοπείας. Μετά από την εκτίμηση διαφόρων γεγονότων και λεπτομερειών, κρίθηκε πως η αποτυχία οφειλόταν σε προδοσία της επιχείρησης. Πολλές από τις υποψίες βάρυναν τον ίδιο τον Λίντεμανς, τον οποίο είχε υποπτευθεί πρώτος ο επικεφαλής της Βρετανικής έρευνας, συνταγματάρχης Ορέστης Πίντο. Τελικά, ο ρόλος του Λίντεμανς αποκαλύφθηκε και ο διπλός κατάσκοπος συνελήφθη. Η παρουσία του 2ου σώματος αρμάτων μεταξύ Νιγκέμ και Άρνεμ αποτέλεσε μια δυσάρεστη έκπληξη. Οι ισχυρές συμμαχικές υπηρεσίες πληροφοριών δεν την είχαν επισημάνει. Αργότερα θα υποστηριχθεί πως ο διπλός πράκτορας Ολλανδός Λίντεμαν, ο επιλεγόμενος Κινγκ Κόνγκ, παρέδωσε στους Γερμανούς το σχέδιο Μάρκετ Γκάρντεν και πως ο Γκερντ φον Ρούντστετ, την τελευταία στιγμή, προώθησε τις δύο μεραρχίες του Μπίτριχ στην απειλούμενη περιοχή. Τα γερμανικά έγγραφα και η ολλανδική έρευνα, που έγινε μετά τον πόλεμο, δεν επιβεβαιώνουν αυτήν την εκδοχή
Επιρροή
Το θέμα της μάχης μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο (1977), στην ταινία με τίτλο «A Bridge too Far».
Παραπομπές
Αρνεμ Μαχη Αρνεμ Μαχη Αρνεμ Μαχη Αρνεμ Μαχη
Γέφυρα Σαγγαρίου
Η γέφυρα του Σαγγαρίου ή η γέφυρα του Ιουστινιανού (τουρκικά : Justinianos Köprüsü ή Beşköprü) είναι μια ύστερη ρωμαϊκή γέφυρα πάνω από τον ποταμό Σαγγάριο (Sangarius, Ελληνικά Σαγγάριος) στην Ανατολία, στη σύγχρονη Τουρκία. Χτίστηκε από τον Ανατολικό Ρωμαϊκό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α (527-565 Μ.Χ.) για τη βελτίωση των επικοινωνιών μεταξύ της πρωτεύουσας Κωνσταντινούπολης και των ανατολικών επαρχιών της αυτοκρατορίας του. Με αξιοσημείωτο μήκος 430 μ., η γέφυρα αναφέρθηκε από αρκετούς σύγχρονους συγγραφείς και έχει συσχετιστεί με ένα υποτιθέμενο έργο, που πρότεινε για πρώτη φορά ο Πλίνιος ο Νεότερος στον Αυτοκράτορα Τραϊανό, για την κατασκευή ενός πλεύσιμου καναλιού, που θα παρέκαμπτε τον Βόσπορο.
Τοποθεσία και ιστορία
Η γέφυρα του Σαγγαρίου βρίσκεται στη βορειοδυτική Ανατολία, στην αρχαία περιοχή της Βιθυνίας, περίπου. 5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης Ανταπαζαρί. Σήμερα, η γέφυρα εκτείνεται στο μικρό ρέμα Τσαρκ Ντερεσί (που ονομαζόταν Μέλας στην αρχαιότητα), που ρέει από την κοντινή λίμνη Βοάνη ή Σαπάντζα. Η σύγχρονη πορεία του πολύ ευρύτερου Σαγγαρίου βρίσκεται 3 χιλιόμετρα προς την Ανατολή.
Στην αρχαιότητα και μέχρι τον Μεσαίωνα, η γέφυρα εξυπηρετούσε έναν σημαντικό σκοπό: ήταν το σημείο διέλευσης του στρατηγικά σημαντικού στρατιωτικού δρόμου από τον Βόσπορο προς τις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι οποίες απειλήθηκαν από την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Πριν κατασκευαστεί η πέτρινη γέφυρα, υπήρχε μια ξύλινη πλωτή γέφυρα, η οποία, σύμφωνα με τον Προκόπιο, συχνά παρασύρονταν, όταν πλημμύριζε ο ποταμός, κοστίζοντας τη ζωή πολλών ανδρών.
Η ημερομηνία κατασκευής της πέτρινης γέφυρας μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τις σύγχρονες πηγές: δύο εγκωμιαστικά ποιήματα του Παύλου του Σιλεντιάριου και του Αγαθία του Σχολαστικού, που χρονολογούνται στο έτος 562, γιορτάζουν την ολοκλήρωσή της και ο χρονογράφος Θεοφάνης καταγράφει ότι το έργο ξεκίνησε στο Anno Mundi 6052, που αντιστοιχεί στο 559–560. Αντίθετα, δεδομένου ότι ο Προκόπιος δηλώνει ότι η γέφυρα ήταν ακόμη υπό κατασκευή όταν έγραψε το έργο του για τα οικοδομικά έργα του Ιουστινιανού (De Aedificiis), αυτό θα σήμαινε ότι γράφτηκε στα χρόνια 560-561 και γιορτάστηκε το 562, πέντε έως έξι χρόνια αργότερα από ό,τι νωρίτερα πιστευόταν. Ωστόσο, δεδομένου ότι η χρονολόγηση του Θεοφάνη είναι κάπως ανακριβής, μάλλον η κατασκευή της γέφυρας είχε αρχικά αρχίσει περίπου το 554.
Κατασκευή
Η γέφυρα είναι κατασκευασμένη από κυβόλιθους από ασβεστόλιθο και, συμπεριλαμβανομένων των αντερεισμάτων σε κάθε άκρο, ανέρχεται σε 429 μέτρα σε μήκος, με πλάτος 9,85 μέτρα και ύψος έως 10 μέτρα. Η γέφυρα στηρίζεται σε επτά κύριες καμάρες. Το κεντρικό εύρος των πέντε καμαρών κυμαίνεται από 23 έως 24,5 μέτρα, με τα βάθρα μεταξύ τους περίπου 6 μέτρα πάχος. Συμπληρώνονται και στις δύο πλευρές από ένα μικρότερο τόξο με έκταση περίπου 20 μέτρα. Το ρέμα Τσαρκ Ντερεσί ρέει σήμερα από μια από τις δυτικές καμάρες. Επιπλέον, υπάρχουν επιπλέον πέντε καμάρες (δύο στα δυτικά και τρεις στα ανατολικά άκρα) μεταξύ 3 και 9 μέτρων στις όχθες της κοίτης του ποταμού, που χρησίμευε ως υπερχειλιστής σε περίπτωση, που ο ποταμός υπερχείλιζε. Το ανατολικό τμήμα της γέφυρας έχει καταστραφεί εν μέρει από την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής κατά μήκος της πορείας του ποταμού. Τα επτά κύρια βάθρα ήταν προφανώς διακοσμημένα με μικρούς χριστιανικούς σταυρούς, οι οποίοι, με εξαίρεση δύο, φαίνεται να έχουν καταστραφεί.
Αναλυτικά, το πλάτος των κύριων αρχιτεκτονικών στοιχείων (τα ανοίγματα με έντονα γράμματα, τα βάθρα σε παρένθεση) είναι, σε μέτρα:
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Σκίτσο των επιζώντων τμημάτων της γέφυρας, συμπεριλαμβανομένου του τώρα εξαφανισμένου [[Θριαμβική αψίδα|θριαμβικού τόξου στο δυτικό άκρο, και της αψίδας στο ανατολικό άκρο (1838)]] Τα βάθρα είναι διαμορφωμένα έτσι ώστε να λειτουργούν έτσι ώστε να ανακόπτουν την ορμή του νερού, στρογγυλεμένα στην κατεύθυνση αντίθετα στο ρεύμα και στραμμένα στη φορά του ρεύματος. Η μόνη εξαίρεση είναι το ευρύτερο βάθρο στη δυτική ακτή, η οποία έχει σχήμα σφήνας και στις δύο πλευρές. Αυτό το χαρακτηριστικό της γέφυρας του Σαγγαρίου το ξεχωρίζει από τις πιο γνωστές ρωμαϊκές γέφυρες, οι οποίες συνήθως διαθέτουν αιχμηρά νερά αντίθετα στο ρεύμα, και - εάν υπάρχουν - επίσης στα κατάντη.
Στη δυτική είσοδο βρισκόταν μια θριαμβευτική αψίδα, ενώ στην ανατολική πλευρά υπάρχουν τα ερείπια μιας αψίδας, της οποίας η λειτουργία είναι ασαφής, αλλά πιθανώς χρησίμευε ως θρησκευτικό ιερό. Η αψίδα διαθέτει ανατολικό προσανατολισμένο ημιθόλιο και είναι 11 μέτρα ύψος και 9 μέτρα πλάτος. Τα ερείπια της αψίδας, που τώρα εξαφανίστηκαν, απεικονίζονται στα σκίτσα, που έκανε το 1838 ο Λεόν ντε Λαμπόρντ. Απεικονίζουν μια τοξωτή πόρτα, κατασκευασμένη από πέτρινη τοιχοποιία, που βρίσκεται αμέσως στην είσοδο της γέφυρας. Το επόμενο σκίτσο παρέχει μερικές μετρημένες διαστάσεις: η πόρτα ήταν 10,37 μέτρα ύψος και 6,19 μέτρα πλάτος, ενώ οι κολώνες και στις δύο πλευρές ήταν 4,35 μέτρα πάχος.
Η γέφυρα διακοσμήθηκε επίσης με μία επιγραφή, που φέρει ένα επίγραμμα στα ελληνικά από τον Αγαθία. Η επιγραφή δεν έχει επιζήσει, αλλά το περιεχόμενό της έχει διατηρηθεί στα γραπτά του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ' του Πορφυρογέννητου:
«Καὶ σὺ μεθ' Ἑσπερίην ὑψαύχενα καὶ μετὰ Μήδων ἔθνεα καὶ πᾶσαν βαρβαρικὴν ἀγέλην, Σαγγάριε, κρατερῇσι ῥοὰς ἁψῖσι πεδηθεὶς οὕτως ἐδουλώθης κοιρανικῇ παλάμῃ· ὁ πρὶν γὰρ σκαφέεσσιν ἀνέμβατος, ὁ πρὶν ἀτειρὴς κεῖσαι λαϊνέῃ σφιγκτὸς ἀλυκτοπέδῃ.»
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια του Ιουστινιανού Α΄ Κατηγορία:6ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Γέφυρες στην Τουρκία Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1974)
Ακολουθεί κατάλογος με τα 300 μέλη που εξελέγησαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο έπειτα από τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1974
Εκλεγέντες βουλευτές
Έπειτα από τις εκλογές του 1974, τις έδρες κατέλαβαν οι βουλευτές ως εξής:
Παραπομπές και σημειώσεις
1974
Τσονγκ Ιλ-γκουάν
Ο Τσονγκ Ιλ-γκουάν (Χάνγκουλ : 정일관, Χάντσα : 鄭日冠, γεννήθηκε 30 Οκτωβρίου 1992) είναι Βορειοκορεάτης ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων με την εθνική ομάδα της Βόρειας Κορέας με 26 γκολ. Με την εθνική ομάδα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ασιατικούς Αγώνες του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βιλ 1900 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βορειοκορεάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2019 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2014
Αγία Γενεβιέβη των Παρισίων
Η Αγία Γενεβιέβη (Γαλλικά: Sainte Geneviève, λατινικά: Sancta Genovefa, Genoveva) (γεννήθηκε στη Ναντέρ γύρω στο 420, πέθανε στο Παρίσι γύρω στα 500) είναι Γαλλίδα αγία της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, πολιούχος της πόλης του Παρισιού.
Η μνήμη της τιμάται από την εκκλησία στις 3 Ιανουαρίου.
Η ζωή της
αριστερά|μικρογραφία|Άγαλμα της Αγίας Γενεβιέβης στην πρόσοψη του ναού Σαιντ-Ετιέν-ντυ-Μον μικρογραφία|250x250εσ|[[Υαλογραφία|Βιτρό αναπαράσταση της συνάντησης της Αγίας Γενεβιέβης με τον Άγιο Γερμανό της Οσέρ]] Κατά την παράδοση, η Αγία Γενεβιέβη γεννήθηκε περί το 420 μ.Χ. στην πόλη Ναντέρ, κοντά στο Παρίσι και ήταν κόρη χωρικών. Καθ'οδόν προς τη Βρετανία, ο Άγιος Γερμανός της Οσέρ σταμάτησε στη Ναντέρ και η Γενεβιέβη, σε ηλικία επτά ετών, του εμπιστεύτηκε ότι ήθελε να αφιερωθεί στον Θεό. Την ενθάρρυνε και την ευλόγησε και σε ηλικία δεκαπέντε ετών, η Γενεβιέβη έγινε μοναχή. Μετά το θάνατο των γονιών της, πήγε να ζήσει με τη νονά της στο Παρίσι. Εκεί η νεαρή γυναίκα αφιερώθηκε σε φιλανθρωπικά έργα και επέβαλε στον εαυτό της μεγάλες στερήσεις που περιελάμβαναν την αποχή από το κρέας και τη διακοπή της νηστείας μόνο δύο φορές την εβδομάδα. Η Γενεβιέβη είχε συχνά οράματα ουράνιων αγίων και αγγέλων. αριστερά|μικρογραφία|Ιερό της Αγίας Γενεβιέβης  στον ναό Σαιντ-Ετιέν-ντυ-Μον Αντιμετώπισε κριτική για τις δραστηριότητές της από αυτούς που ζήλευαν ή την θεωρούσαν απατεώνα ή υποκρίτρια. Ανέφερε τα οράματα και τις προφητείες της, μέχρι που οι εχθροί της συνωμότησαν να την πνίξουν σε μια λίμνη. Μέσω της παρέμβασης του Αγίου Γερμανού της Οσέρ, η εχθρότητα τους τελικά ξεπεράστηκε. Ο Επίσκοπος του Παρισιού την διόρισε υπεύθυνη παρθένων αφιερωμένων στον Θεό, και με τις οδηγίες και το παράδειγμα της τις οδήγησε σε υψηλό βαθμό αγιότητας.
Η αγία Γενεβιέβη είχε μεγάλη αφοσίωση στους αγίους που είχαν θεμελιώσει τη Γαλατική Εκκλησία. Σύμφωνα με την παράδοση, οικοδόμησε την πρώτη βασιλική Σαιν-Ντενί πάνω από τον τύμβο του αγίου Διονυσίου Παρισίων και ενέπνευσε στους Παριζιάνους την ευλαβική συνήθεια να προσέρχονται για προσκύνημα.
Στις αρχές του 451 οι Ούννοι υπό τον Αττίλα πλησίαζαν επικίνδυνα το Παρίσι, λεηλατώντας και αφανίζοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Η Γενεβιέβη έπεισε τους πανικόβλητους κατοίκους του Παρισιού που ήθελαν να φύγουν, να μην εγκαταλείψουν την πόλη αλλά να προσευχηθούν και προσπάθησε να ενθαρρύνει τους άνδρες. Πράγματι, σύμφωνα με τις προρρήσεις της αγίας, ο Αττίλας παρέκαμψε το Παρίσι και πολιόρκησε την Ορλεάνη και επί πλέον έλυσε την πολιορκία καθώς κατέφθασαν ενωμένα στρατεύματα Φράγκων και Γαλατορωμαίων υπό τον στρατηγό Φλάβιο Αέτιο. Ακολούθησε η μάχη στα Καταλαυνικά Πεδία και οι Ούννοι ηττημένοι αποχώρησαν.
Το 464, το Παρίσι πολιορκήθηκε από τον βασιλιά των Φράγκων Χιλδέριχο Α'. Οι Φράγκοι απωθήθηκαν από τους Ρωμαίους αλλά εμπόδισαν την τροφοδοσία της πόλης. Με τη σιτοδεία προ των πυλών, η Γενεβιέβη κάλεσε μερικούς τολμηρούς λεμβούχους και έσπασε τις γραμμές πολιορκίας. Με βάρκες έφθασαν στην Τρουά, από όπου έφεραν σιτάρι στην πόλη. Επίσης, με τις παρακλήσεις της αγίας, ο Χιλδέριχος, που παρόλο που δεν ήταν Χριστιανός σέβονταν την Εκκλησία, συναίνεσε να απαλυνθούν τα βάσανα των συλληφθέντων.
Η αγία Γενεβιέβη, σύμφωνα με την ιστοριογραφία, πέθανε στο Παρίσι περίπου το 502, αλλά η παράδοση προτιμά ως ημερομηνία θανάτου τις 3  Ιανουαρίου 512. Όποια και αν είναι η αλήθεια, παραμένει δύσκολο για την τρέχουσα έρευνα να διαχωρίσει την ιστορική αλήθεια από τις παραδόσεις και τους θρύλους.
Τα λείψανά της εναποτέθηκαν σε λίθινο τάφο στην εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, που αργότερα έλαβε το όνομά της, στον σημερινό Λόφο της Αγίας Γενεβιέβης στο Παρίσι, όπου βρίσκεται το Πάνθεον. Αργότερα, τοποθετήθηκαν σε λειψανοθήκη, την οποία στους μεγάλους κινδύνους της πόλης, πολέμους, πολιορκίες, επιδημίες, λιμούς κ.ά. περιέφεραν σε επίσημες λιτανείες. Η λειψανοθήκη αυτή καταστράφηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Τα λείψανα κάηκαν στην πλατεία Πλας ντε Γκρεβ και η τέφρα της ρίχτηκε στον Σηκουάνα το 1793. Μερικά υπολείμματα οστών, που σήμερα σώζονται στην εκκλησία Σαιντ-Ετιέν ντυ-Μον (Άγιος Στέφανος του Όρους), προσελκύουν ακόμη προσκυνητές. Αργότερα αναγορεύτηκε πολιούχος της γαλλικής πρωτεύουσας.
Παραστάσεις της Αγίας Γενεβιέβης υπάρχουν σε πολλές εικόνες και αγάλματα στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Συνήθως απεικονίζεται να κρατά ένα κερί.
Η Αγία Γενεβιέβη είναι επίσης προστάτης της Εθνικής Χωροφυλακής της Γαλλίας με το διάταγμα της 18ης Μαΐου 1962, υπογεγραμμένο από τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Renault Clio
Το Renault Clio είναι σουπερμίνι αυτοκίνητο της κατηγορίας Β, που παράγεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault. Η πρώτη γενιά του μοντέλου παρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 1990 και σήμερα βρίσκεται στην πέμπτη γενιά του. Από την αρχή της καριέρας του, αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία σε πωλήσεις μοντέλα στην Ευρώπη και από το 2013 είναι ο ηγέτης στην κατηγορία Β στην Ευρώπη. Επίσης, το Renault Clio είναι το ένα από τα 3 μόλις αυτοκίνητα που έχουν κερδίσει 2 φορές το τίτλο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς, καθώς κατέκτησε το βραβείο το 1991 και το 2006 - τα άλλα δύο μοντέλα είναι το Volkswagen Golf και το Opel Astra.
Εξέλιξη
Το αρχικό Renault Clio, μαζί με το Renault 19 της μικρομεσαίας κατηγορίας С, κατάφεραν να βγάλουν την εταιρεία από την εξαιρετικά δύσκολη οικονομική θέση που είχε βρεθεί στη δεκαετία του 1980. Η Renault ήταν κυριολεκτικά στο χείλος της καταστροφής, λόγω της πολύ κακής ποιότητας των προϊόντων της, που είχαν χτυπήσει εξαιρετικά χαμηλούς δείκτες αξιοπιστίας. Ιδιαίτερα τα Renault 14 και Renault 25, θεωρούνται ως η κορύφωση των προβλημάτων ποιότητας, γεγονός που και η ίδια η Renault παραδέχτηκε, διά στόματος του τότε διευθύνοντος συμβούλου της.
Ως αποτέλεσμα, η εταιρεία είχε αντιληφθεί ότι έπρεπε να βελτιώσει ριζικά την αξιοπιστία των μοντέλων της για να σπάσει το αδιέξοδο. Παράλληλα με την δραματική μείωση των δαπανών, κάτι που επιτεύχθηκε με την πώληση αρκετών από τις δραστηριότητες της εταιρείας και την σχεδόν ολοκληρωτική αποχώρησή της από τους αγώνες (ενώ έγιναν και μεγάλες μειώσεις προσωπικού), αποφάσισε να ξεκινήσει την αναβάθμιση των αυτοκινήτων της από τις δύο πλέον εμπορικές κατηγορίες της ευρωπαϊκής αγοράς:
Για τον νέο εκπρόσωπο της μάρκας στην κατηγορία Β, είχε γίνει εμφανές ότι έπρεπε να αλλάξει προσανατολισμό, καθώς οι καταναλωτές δεν επιθυμούσαν πλέον τα μικρά «σπαρτιατικά» σουπερμίνι, όπως ο προκάτοχος Renault 5, αλλά αναζητούσαν τον εξοπλισμό και τις ανέσεις των μικρομεσαίων μοντέλων σε ένα μικρό «πακέτο».
Στα πλαίσια αυτής της νέας φιλοσοφίας, ξεκίνησε το σχετικό «πρότζεκτ X57» το 1985, στο οποίο το νέο μοντέλο σχεδιάστηκε «από λευκό χαρτί» και μάλιστα έλαβε ένα εντελώς νέο όνομα: Clio. Με εξαίρεση το περιορισμένης παραγωγής Renault Fuego του 1980 - 1992, το Clio ήταν το πρώτο μη επαγγελματικό ή μη πολυμορφικό μοντέλο της Renault που επανέφερε τα λεκτικά ονόματα για την εταιρεία, σηματοδοτώντας την καθιέρωση του νέου συστήματος ονοματολογίας (ως αποτέλεσμα, το μικρομεσαίο Renault 19, που κυκλοφόρησε 2 έτη πριν την εισαγωγή του Clio, έμελλε να είναι το τελευταίο μοντέλο της εταιρείας με «αριθμητικό» όνομα).
Παρουσίαση και υποδοχή
Τελικώς, η πρώτη γενιά του Renault Clio παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1990, μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Μάιο και πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιούνιο, αν και η δεξιοτίμονη εκδοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε με μεγάλη καθυστέρηση, μόλις τον Μάρτιο του 1991. Επίσημα, το Clio αντικατέστησε το Renault 5, που όμως συνέχισε να παράγεται σε περιορισμένα αντίτυπα έως τον Δεκέμβριο του 1996 στη Σλοβενία, ως μια φθηνότερη εναλλακτική λύση.
Ανανέωση του 1994
Με την εισαγωγή του Clio Φάσης 2 άρχισε να προσφέρεται και έξτρα αερόσακος οδηγού.
Ανανέωση του 1996
Στο σαλόνι, τοποθετήθηκε νέο τιμόνι με μεγαλύτερο αερόσακο οδηγού (με όγκο 50 αντί 30 λίτρα), ο οποίος έγινε τότε στάνταρ, ενώ ταυτόχρονα εισήχθη και έξτρα αερόσακος συνοδηγού. Μόνο η κορυφαία έκδοση Williams είχε στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), ενώ οι άλλες το είχαν ως προαιρετική επιλογή. Η λεγόμενη Φάση 3 έφτασε έως τον Σεπτέμβριο του 1998, ταυτόχρονα με το λανσάρισμα της δεύτερης γενιάς του μοντέλου.
Βασικά στοιχεία
Η δεύτερη γενιά του Renault Clio εξελίχθηκε ως το «πρότζεκτ X65» και τελικώς παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1998. Λανσαρίστηκε στην Ευρώπη τον Σεπτέμβριο, σε 3-πορτες και 5-πορτες εκδόσεις. thumb|left|Το σαλόνι ενός δεξιοτίμονου Renault Clio II
Μολονότι το αμάξωμά του, που είχε σχεδιαστεί από τον Πατρίκ Λε Κιεμέντ (Patrick Le Quément), θύμιζε ακόμα την πρώτη γενιά, ήταν πολύ εντονότερα καμπυλωτό από τον προκάτοχό του. Για λόγους μείωσης του βάρους, αλλά και μείωσης του κόστους επισκευών, έφερε αρκετά μέρη από συνθετικά υλικά - για παράδειγμα, τα μπροστινά φτερά ήταν από πλαστικό, ενώ σε μερικές εκδόσεις το καπό ήταν από αλουμίνιο. Ωστόσο, η παθητική του ασφάλεια είχε σημαντικά βελτιωθεί και οι πληρέστερες εκδόσεις έφεραν πλέον και πλευρικούς αερόσακους.
Αρχικά διέθετε 8-βάλβιδους κινητήρες της Renault, με κυβισμούς 1.2 και 1.4 και 1.6 λίτρων, οι οποίοι σταδιακά αντικαταστάθηκαν από αποδοτικότερους 16-βάλβιδους.
Ανανέωση του 2001
left|thumb|Clio της φάσης 2 (2001) Την άνοιξη του 2001, η δεύτερη γενιά του Clio ανανεώθηκε. Εξωτερικά άλλαξε κυρίως η πρόσοψη, η οποία έγινε αρκετά πιο επιθετική και με περισσότερες ακμές. Το εσωτερικό αναβαθμίστηκε πλήρως. Από πλευράς κινητήρων, προστέθηκε μια σειρά πετρελαιοκινητήρων 1.5 λίτρων, σε διάφορες ιπποδυνάμεις.
Το Clio δεύτερης γενιάς συνέχισε να διατίθεται σε κάποιες αγορές και μετά την παρουσίαση της τρίτης γενιάς, με κάποιες εμφανισιακές αλλαγές και την ονομασία Clio Campus. Στο αμάξωμά του, βασίστηκαν επίσης το Renault Twingo και τα Dacia Logan και Dacia Sandero. Μάλιστα η συνολική παραγωγή της δεύτερης γενιάς του Clio έφτασε τα 6 εκατομμύρια αντίτυπα, ξεπερνώντας ακόμα και την ήδη μεγάλη απήχηση της πρώτης γενιάς του.
Clio RS και Clio V6
Clio V6|thumb|left Μέσα στο 1998, παρουσιάστηκε το πρώτο σπορ Clio το οποίο είχε δεχτεί τις βελτιωτικές επεμβάσεις της Renault Sport. Αρχικά έφερε ατμοσφαιρικό κινητήρα απόδοσης 2.0 λίτρων βενζίνης, ισχύος 172 ίππων, που μετά την ανανέωση του 2001 αναβαθμίστηκε στους 182 ίππους.
Η κορυφαία, όμως, έκδοση όλων των εποχών υπήρξε το Clio Sport V6 του 2000 - 2005. Ήταν ένα κεντρομήχανο πισωκίνητο μοντέλο, με τον ατμοσφαιρικό βενζινοκινητήρα L7X των 2.946 cm³ που απέδιδε 223 ίππους στην πρώτη φάση του Clio II και αναβαθμίστηκε στη δεύτερη φάση του στους 251. Στην Ελλάδα ελάχιστα αντίτυπα κυκλοφόρησαν και αυτά από παράλληλες εισαγωγές κάποιων φανατικών οπαδών της εταιρείας.
Clio 4-πορτο / Symbol / Thalia
thumb|left|Renault Symbol του 2007
Το 1999, παρουσιάστηκε και μια 4-πορτη σεντάν έκδοση του Renault Clio, που ανάλογα με την αγορά παρουσιάστηκε με διαφορετικά ονόματα: Renault Clio Symbol, Renault Symbol, Renault Thalia, Renault Clio Sedan και Renault Clio Classic. Ειδικότερα στην Ελλάδα, κυκλοφόρησε ως Renault Thalia και με τους παλαιούς 8-βάλβιδους κινητήρες της Renault. Το 2008, παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του, ως Renault Symbol / Thalia, αλλά κυκλοφόρησε μόνο σε κάποιες αναπτυσσόμενες χώρες.
Βασικά στοιχεία
Η τρίτη γενιά του Renault Clio παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005 και παρουσιάστηκε μέσα στους επόμενους μήνες. Αρχικά κυκλοφόρησε σε εκδόσεις hatchback, 3-πορτες και 5-πορτες, ενώ το 2007, για πρώτη φορά στην ιστορία του μοντέλου, προστέθηκε και station wagon έκδοση, το Clio Estate ή Clio Grandtour.
Το Clio τρίτης γενιάς ήταν το πρώτο μοντέλο της supermini κατηγορίας B που κέρδισε την ανώτατη διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πρόσκρουσης του Euro NCAP, ενώ επίσης κέρδισε και το τίτλο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2006. thumb|left|Το σαλόνι ενός τρίτης γενιάς Renault Lutecia, όπως ονομάζεται το Renault Clio στην [[Ιαπωνία]]
Οι διαστάσεις της τρίτης γενιάς αυξήθηκαν εμφανώς, με το μήκος να φτάνει πλέον κοντά στα 4 μέτρα, ενώ με την ανανέωση του 2009 τα ξεπέρασε. Εφοδιάστηκε αρχικά με τους γνωστούς 16-βάλβιδους ατμοσφαιρικούς κινητήρες της Renault 1.2, 1.4 και 1.6 λίτρων, ενώ στο εξωτερικό διατέθηκε και με μεγάλη παλέτα πετρελαιοκινητήρων. Το 2007 έγινε το πρώτο μοντέλο της Renault που εφοδιάστηκε με τον τούρμπο κινητήρα 1.2 TCE με απόδοση 100 ίππων. Από πετρελαιοκινητήρες, άρχισε να εισάγεται στην Ελλάδα με τον κινητήρα 1.5 DCi 105 hp, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2011 άρχισε να εισάγεται και με τον 1.5 DCi 90 hp.
Ανανέωση του 2009
Τον Ιούνιο του 2009, παρουσιάστηκε η ανανεωμένη του εκδοχή, με διαφορετική μπροστινή εμφάνιση, που του προσέδωσε πολλά από τα φυσιογνωμικά στοιχεία της τότε γενιάς του Μégane. Ως προς τις εξωτερικές διαστάσεις του, αυτό έφερε μια αύξηση στο μήκος του αμαξώματός του από τα 3.986 στα 4.027 χιλιοστά. Επίσης, έλαβε ανανέωση στα πίσω φωτιστικά σώματα και στον προφυλακτήρα, καθώς και ποιοτικότερο εσωτερικό. Το φθινόπωρο του 2011, άρχισαν να εισάγονται εκδόσεις στην Ελλάδα με εκ νέου αναβαθμισμένο εσωτερικό σε ποιότητα και υλικά.
Clio RS, Clio GT και Clio Gordini
Σε σπορ εκδόσεις, παρουσιάστηκε αρχικά η σκληροπυρηνική RS, με 197 ίππους στην Φάση 1 και 203 στην Φάση 2, από ένα 2-λιτρο ατμοσφαιρικό κινητήρα. Μετά την ανανέωση του 2009, παρουσιάστηκε και έκδοση GT με ατμοσφαιρικό κινητήρα 1.6 λίτρων και απόδοση 128 ίππους (προερχόμενο από το Renault Twingo RS), ενώ τόσο στην RS όσο και στην GT προστέθηκαν και συλλεκτικές εκδόσεις Gordini, κυρίως με αισθητικές αλλαγές.
Κινητήρες
Στο εξωτερικό διατέθηκαν και άλλες εκδοχές ισχύος αυτών των κινητήρων. Τον Οκτώβριο του 2012, ταυτόχρονα με την έναρξη της παραγωγής του Renault Clio τέταρτης γενιάς, οι περισσότερες εκδόσεις της τρίτης γενιάς διακόπηκαν. Ειδικότερα η έκδοση 1.6 16V των 110 ίππων και οι κινητήρες ντίζελ 1.5 dCi των 90 και 105 ίππων διατηρήθηκαν στην παραγωγή ως τον Μάρτιο του 2013, ενώ η 1.2 16V των 76 ίππων έφτασε ως τον Νοέμβριο του 2014. Η συνολική παραγωγή της τρίτης γενιάς του Clio έφτασε τα 3 εκατομμύρια αντίτυπα.
Τέταρτη γενιά (2012 - 2019)
Η τέταρτη γενιά του Renault Clio εξελίχθηκε ως το «πρότζεκτ X98» και τελικώς παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2012 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού.
Αισθητική
Το μοντέλο σχεδιάστηκε από τον Ολλανδό Laurens van den Acker, ο οποίος αντικατέστησε τον Σεπτέμβριο του 2009 τον Patrick Le Quément στον ρόλο του σχεδιαστή, και σχεδίασε τότε και ένα συγγενικό crossover με το τέταρτης γενιάς Clio, το Renault Captur, καθώς και το μικροσκοπικό ηλεκτροκίνητο τετράκυκλο Renault Twizy. Διαθέσιμα επίπεδα εξοπλισμού στην Ελλάδα:
Clio 5-πορτο:
Κινητήρες
Για πρώτη φορά στην ιστορία του Clio εμφανίστηκε και 3-κύλινδρος κινητήρας, ο «H4Bt» με κυβισμό 0.9 λίτρα και turbo. Οι άλλοι κινητήρες βενζίνης είναι ο «D4F» με κυβισμό 1.2 λίτρα και 4-κύλινδρος, και ο «H5Ft» με κυβισμό 1.2 λίτρα και turbo, επίσης 4-κύλινδρος. Προσφέρεται επίσης και ο κινητήρας ντίζελ «K9K» με κυβισμό 1.5 λίτρα, turbodiesel και 4-κύλινδρος.
Φωτογραφίες
Είναι αξιοσημείωτο ότι το δημοφιλέστερο χρώμα του Clio τέταρτης γενιάς ήταν το κόκκινο των διπλανών φωτογραφιών.
Εισαγωγή
Η πέμπτη γενιά του Renault Clio παρουσιάστηκε επίσημα στο 89o Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2019 και μπήκε στην παραγωγή τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ευρώπη στις 21 Σεπτεμβρίου 2019, ενώ σύντομα ακολούθησαν και οι άλλες αγορές διεθνώς.
Γεώργιος Καρατζάς
Ο Γεώργιος Καρατζάς ο εξ απορρήτων (- 1765), από τον Οίκο των Καρατζά, ήταν μεγάλος διερμηνέας της Υψηλής Πύλης (1764-65). Η οικογένειά του καταγόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Ήταν γιος του Σκαρλάτου διερμηνέα του Στόλου, διερμηνέα του πρέσβη της Ολλανδίας, ιατρού του σουλτάνου, μπάνου της Κραϊόβα, που είχε λάβει τιμητικά τον τίτλο του πρίγκιπα της Μολδοβλαχίας το 1774, όταν οι περιοχές ήταν ακόμη υπό ρωσική κατάληψη.
Ο θείος του Ιωαννίκιος Γ΄ ήταν πατριάρχης Κωνσταντινούπολης (1761-63). Δεύτερα εξαδέλφια του ήταν ο Μανουήλ Καρατζάς, διερμηνέας της Πύλης, και ο Νικόλαος Καρατζάς διερμηνέας της Πύλης και πρίγκιπας της Βλαχίας.
Το 1764 διαδέχθηκε τον Γρηγόριο Γ΄ Γκίκα. Ο Γεώργιος ήταν ο εξ απορρήτων του σουλτάνου που του απένειμε τον τίτλο του Υψηλού Eκλαμπρότατου (Altesse Illustrissime). Έμεινε ως το 1765, οπότε τον διαδέχθηκε ο Σκαρλάτος Καρατζάς.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Σουλτάνα Μαυροκορδάτου είχε τα εξής τέκνα:
Άννα Αρκαδιανού
Η Άννα Αρκαδιανού είναι ελληνίδα παίκτρια της αντισφαίρισης.
Έφτασε στην υψηλότερη θέση της στην παγκόσμια κατάταξη (1202η) στις 26 Νοεμβρίου 2018. Στα διπλά έφτασε στη 848η θέση της παγκόσμιας κατάταξης στις 5 Αυγούστου 2019. Η Αρκαδιανού εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Φεντ Καπ, όπου έχει 0 νίκες και 2 ήττες στο ενεργητικό της. Στον πρώτο της αγώνα έχασε από τις Βρετανίδες Χάριετ Νταρτ και Κέιτι Σουάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Νήσος Χουάνγκουμπιονγκ
Η Νήσος Χουανγκουμπιόνγκ (Κορεατικά: 황금평, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Hwanggŭmp’yŏng, Κινεζικά: 黃金坪) είναι νησί στον ποταμό Γιαλού, που σχηματίζει ένα τμήμα στα χερσαία σύνορα μεταξύ της Βόρειας Κορέας στην Κίνα. Τώρα αποτελεί μέρος της Βόρειας Κορέας, επειδή εθνοτικοί Κορεάτες ζούσαν στο νησί όταν υπεγράφη η συνοριακή συμφωνία του 1962. Το νησί είναι εξκλάβιο στην Κινεζική πλευρά του ποταμού. Το Χουανγκουμπιόνγκ είναι το δυτικότερο μέρος της Κορέας μαζί με το Πιντάν-σομ (χάνγκουλ: 비단섬, χάντσα: 緋緞島), το Σάχο-σομ (χάνγκουλ: 서호섬, χάντσα: 西湖島) και άλλα νησιά στην ομάδα νησιών Σιν-ντόγκουν (χάνγκουλ: 신도군, χάντζα: 薪島郡).
Τον Ιούνιο του 2011, πραγματοποιήθηκε μια συμφωνία με την Κίνα για την δημιουργία μιας κοινής ζώνης ελεύθερου εμπορίου στο Χουανγκουμπιόνγκ και στα Νησιά Ουίχγουα, και στην περιοχή συνόρων της Κίνας κοντά στο Νταντόνγκ. Μέχρι το 2013, ο χώρος είχε προετοιμαστεί, και μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου μπορεί να λειτουργήσει σε περίπου δύο χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Βόρειας Κορέας
Νεγράδες Ιωαννίνων
Οι Νεγράδες είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Μιτσικέλι σε υψόμετρο 680 μ. και είναι καθαρά γεωργοκτηνοτροφικό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στους Νεγράδες απογράφηκαν 79 κάτοικοι (68 στον οικισμό και 11 στη Μονή Βελλάς). Βρίσκεται 2 χλμ. δυτικά της Εθνικής οδού Ιωαννίνων - Κοζάνης.
Ονοματολογία
Το όνομα του χωριού σχηματίζεται από την λέξη Νέγρης και την κατάληξη πληθυντικού αριθμού -άδες. Το επώνυμο Νέγρης προέρχεται από την ιταλική λέξη negri (=μαύρος). Παρόλα αυτά, κατά την γνώμη των περισσότερων ιστορικών, το όνομα του δόθηκε από τον πρώτο γαιοκτήμονα ή οικιστή, που λεγόταν Νεγκαράς ή Νέγρας.
Ιστορία
Βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδος
Γενέτειρά του, που όμως αμφισβητείται, θεωρείται η πόλη Φωτική, που ήταν χτισμένη στην θέση "Καστρί". Με την καταστροφή της Φωτικής το 552 μ.Χ. από τον βασιλιά των Οστρογότθων Τωτήλα, φανερώνεται στην ίδια θέση η πόλη της Βελλάς. Η Βελλά, έδρα της Επισκοπής ως το 1713, γίνεται μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της Ηπείρου (πατρίδα του Αγίου Αυξεντίου του Νεομάρτυρα). Στα 1458 αρνούμενη να παραδοθεί στους Τούρκους, πολιορκείται από τον Τούρκο Γιακούπ Πασά και αφού κυριεύεται, καταστρέφεται. Οι κάτοικοι που απόμειναν πηγαίνουν στην Άνω Βελλά, που γίνεται τώρα η νέα έδρα του Δεσπότη, στα Άνω και Κάτω Πεδινά και στο Παλιοχώρι. Η πρώτη θέση του οικισμού Νεγράδων ήταν η τοποθεσία «Παλιοχώρι». Για πρώτη φορά το όνομα του χωριού αναφέρεται στο χρυσόβουλο του βυζαντινοσέρβου Δεσπότη της Ηπείρου Συμεών του Παλαιολόγου, που εκδόθηκε το 1361 και αφορούσε κυριαρχικά δικαιώματα. Στο τελευταίο μισό του 18ου αιώνα, πριν το 1779 (έτος του μαρτυρίου του), το χωριό επισκέφτηκε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και μίλησε σε μια απ' τις διδαχές του προς τους κατοίκους.
20ος αιώνας
Στη σύγχρονη ιστορία, οι Νεγράδες έγιναν σημαντικό στρατηγικό σημείο, για την έκβαση των πρώτων μαχών του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Στους Νεγράδες υπήρξαν καταφύγια και προμαχώνες, απ' όπου τα στρατιωτικά επιτελεία της 8ης Μεραρχίας διεξήγαν τις πολεμικές επιχειρήσεις. Από την περιοχή των Νεγράδων πραγματοποίησε, με τα κανονιοβόλα, σπουδαία αμυντική δράση κατά των ιταλικών στρατευμάτων ένας απ' τους πιο θρυλικούς Έλληνες αξιωματικούς, ο ταγματάρχης Δημήτριος Κωστάκης. Το χωριό δέχτηκε τη Γερμανική επίθεση και την προσπάθεια εμπρησμού από τους κατακτητές, αλλά διασώθηκε χάρη στις μεγάλες προσπάθειες των κατοίκων. Αναφορά των Νεγράδων στα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου γίνεται και στο λογοτεχνικό αριστούργημα του Τάσου Αθανασιάδη "Οι Πανθέοι", που γυρίστηκε και σε τηλεοπτικό σήριαλ.
Παράδοση
Ανηφορίζοντας προς το κέντρο του χωριού ο επισκέπτης οδηγείται στην κεντρική πλακόστρωτη πλατεία. Το πέτρινο σχολείο με τη βρύση και τον πλάτανο, η κεντρική, πετρόκτιστη εκκλησία που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου), και το μικρό παραδοσιακό καφενείο με το ντόπιο τσίπουρο είναι τα κυριότερα αξιοθέατα. Στην κορυφή του χωριού στέκει το ανακαινισμένο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου (23 Απριλίου ή Δευτέρα του Πάσχα). Τοπογραφικά μέσα στα κοινοτικά όρια των Νεγράδων, λίγο μακρύτερα από τον οικισμό, υπάγεται ο ιερός τόπος της Βελλάς με το μοναστήρι και τα Λουτρά, το εκκλησιαστικό Λύκειο και τη Σχολή Μαθητείας Υποψηφίων Κληρικών (πρώην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία).
Προϊόντα
Στην περιοχή "Μεσοβούνι" των Νεγράδων, δίπλα στην ΕΟ Κοζάνης - Ιωαννίνων και προς την κατεύθυνση για Καλπάκι, έχει δημιουργηθεί εργοστάσιο για την εμφιάλωση νερού και αναψυκτικών, της γνωστής επωνυμίας "Βίκος". Μεγάλος φαίνεται ότι είναι και ο ορυκτός πλούτος αυτής της γης, καθώς έχουν πραγματοποιηθεί επιτυχείς γεωτρήσεις για την εξαγωγή πετρελαίου.
Το Κλίμα
Η μορφολογία του εδάφους των Νεγράδων θα μπορούσε να παραλληλιστεί με το αττικό λεκανοπέδιο. Σύμφωνα και με πληροφορίες της μετεωρολογίας, στους Νεγράδες επικρατεί ένα από τα καλύτερα κλίματα όλης της Ευρώπης, καθώς υπάρχει μηδενική υγρασία (όπως και στα χωριά Ζίτσα και Βήσσανη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου