cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λωράνς Μπιμπό
Βιογραφία
Συνεχίζει με το Cendrillon ce macho του Σεμπαστιάν Μινιστρού, σε σκηνοθεσία της Ναταλί Ουφνέ.
Μάρτιος 2011, επιστρέφει στη σκηνή για μια νέα γυναικεία εκτέλεση σόλο το Sœurs Emmanuelle, σε σκηνοθεσία της Ναταλί Ουφνέρ στο θέατρο La Toison d'Or. Μετά από το 2011 σκηνοθετεί ένα χρονικό στην εκπομπή Matin Première για το La Première και συμμετέχει στην εκπομπή On n'est pas rentré. Το 2012 συμμετείχε στη διαφημιστική εκστρατεία της ING, αναζητώντας το πιο σοβαρό πρόσωπο στο Βέλγιο. Το 2013, έπαιξε την Nancy στο Ciao Ciao Bambino, τη νέα δημιουργία του Σεμπαστιάν Μινιστρού στο Théâtre de la Toison d'Or, ένα έργο που σκηνοθέτησε η Ναταλί Ουφνέρ.
Το 2016 ξεκίνησε μια τύπου αυτοβιογραφική stand-up. Παίζει τη μητέρα του Γκιγιερμό Γκιζ στο Roi de la vanne στο Canal +.
Προσωπική ζωή
Η Λωράνς Μπιμπό είναι παντρεμένη με τον τραγουδιστή Μαρκά. Είναι επίσης η μητέρα του ράπερ Ρομεό Ελβίς και της τραγουδίστριας Ανζέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P40 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P26 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P27 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P19 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P569 Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Γεώργιος Χ. Παναγιωτόπουλος
Ο Γεώργιος Παναγιωτόπουλος (1944-2020) ήταν Πρόεδρος Συμβουλίου της Επικρατείας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Ο πατέρας του Χαράλαμπος Παναγιωτόπουλος ήταν σύμβουλος στο Συμβούλιο της Επικρατείας και είχε διατελέσει υπουργός. Η μητέρα του Αντιγόνη ήταν κόρη του βουλευτή Πειραιώς Ιωάννη Παπαδόπουλου.
Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Βρυξέλλες σχετικά με το Δίκαιο του Περιβάλλοντος. Στο Συμβούλιο της Επικρατείας διορίστηκε το  1970 εισηγητής, το 1977 προήχθη σε πάρεδρο, το 1988 σε σύμβουλο και το 2004 σε αντιπρόεδρο. Την περίοδο 2004 - 2005 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Σχολής Δικαστών. Το 2005 έγινε Πρόεδρος του  Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούνιο του 2009. . Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Γενικού Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών το 2006, ως και επίτιμος διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης το 2009. Ήταν Πρόεδρος του Ιδρύματος Διοικητικού Δικαίου Μιχ.Στασινόπουλου και μέλος Διοικητικών Συμβουλίων νομικών ενώσεων και ιδρυμάτων. Απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών στις 31 Ιουλίου 2020.
Για την σημαντική συνεισφορά του στην Ελληνική Δικαιοσύνη, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών τον τίμησε με την έκδοση αφιερωματικού τόμου "Σύ και δικαστής άριστος". .
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας
I'm a Gummy Bear (The Gummy Bear Song)
Το «I'm a Gummy Bear (The Gummy Bear Song)» είναι ένα χορευτικό τραγούδι από τον Gummibär, που παραπέμπει σε λαστιχένια αρκουδάκια, ένα είδος γλυκών σε σχήμα αρκούδας Γερμανικής καταγωγής. Οι στίχοι γράφτηκαν από τους πατέρα και γιο Κρίστιαν Σνάιντερ και κυκλοφόρησε από την δισκογραφική Gummybear International. Το τραγούδι πρωτοκυκλοφόρησε στην Ουγγαρία, όπου παρέμεινε για οχτώ μήνες νούμερο 1 στα τσαρτ ήχων τηλεφώνου.
Ακολούθως, έγινε παγκοσμίως διαδικτυακό μιμίδιο, κυρίως λόγω των αντίστοιχων βίντεο στο YouTube και το MySpace. Από τότε έχει κυκλοφορήσει σε τουλάχιστον 25 γλώσσες και έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως με περισσότερα από δύο εκατομμύρια παιξίματα.
Η Γαλλική διασκευή («Funny Bear») σε στίχους Πίτερ Κιτσχ έχει περισσότερες από 460 εκατομμύρια προβολές στο YouTube, από τον Οκτώβρη του 2020, κάνοντάς το ένα από τα τοπ 10 βίντεο με την περισσότερη παρακολούθηση στον ιστότοπο. Κατατάχθηκε επίσης ως νούμερο οχτώ στο French Singles Chart. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στην Ελλάδα διασκευασμένο ως «Θα'μαι καλό παιδί», σε στίχους Θεοδόση Παπανικολάου και Δάφνης Πατρικίου, μαζί με εναλλακτική βερσιόν για τις ανάγκες των τηλεοπτικών σποτ της Υφαντής· η φράση «Αρκεί το παριζάκι μου να είναι Υφαντής» είχε επαναχρησιμοποιηθεί από παλιότερη διαφήμιση της εταιρείας αλλαντικών. Με την βοήθεια των εν λόγω σποτ, κατάφερε να καταταχθεί στην πρώτη θέση στα εβδομαδιαία τσαρτ, ενώ παράλληλα έφτασε τον Δεκέμβριο του 2009 στην έκτη θέση στα τοπ 10 τραγούδια του iTunes Store.
Με το τραγούδι έτοιμο για χρήση ως ήχος τηλεφώνου, ένας κριτικός σχολίασε: «αυτός είναι το απόλυτο διαπλατφορμικό, διαπολιτισμικό φαινόμενο που το YouTube σχεδιάστηκε για να απελευθερώσει». Ακούγεται στο πρώτο του άλμπουμ I Am Your Gummy Bear, που κυκλοφόρησε το 2007. Από τότε που κυκλοφόρησε, έχουν δημιουργηθεί κι άλλα τραγούδια του Gummibär, συμπεριλαμβανομένων ερμηνειών δημοφιλούς τραγουδιών.
Διαφορετικές γλώσσες
Πολλές εκδοχές έχουν κυκλοφορήσει σε πολλές γλώσσες Το τραγούδι κυκλοφόρησε αρχικά στα Γερμανικά και τα Αγγλικά. Η Γαλλική εκδοχή παρακολουθήθηκε από εκατομμύρια.
Μουσικό βίντεο
Ο Gummibär, ο πολύ στυλιζαρισμένος πράσινος παχύσαρκος ζελατινώδης αρκούδος με μπλε μάτια, είναι συνήθως γυμνός, με εξαίρεση το σλιπάκι/εσώρουχο Y-front και αθλητικά παπούτσια. Ο Gummibär φαίνεται επίσης να έχει δαγκωθεί με ένα μικρό μέρος του αυτιού του πάνω αριστερά να λείπει. Η μουσούδα του αρκούδου ή, λαμβάνοντας υπόψη τον ανθρωπομορφισμό του, το μουστάκι και το γενάκι του, παρουσιάζονται με επικάλυψη ζάχαρης, και ο χαρακτήρας έχει μόνο δύο μικρά δόντια τοποθετημένα μακριά το ένα από το άλλο, στο κάτω μέρος του στόματος του. Η ίριδα και κόρα του δεξιού ματιού του Gummibär είναι μεγαλύτερες σε μέγεθος από τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά αριστερά. Κατά την διάρκεια του βίντεο, εμφανίζεται μαζί με ένα μικρόφωνο το οποίο ρίχνει κάτω με τις κινήσεις του. Παράλληλα, εμφανίζεται σε σκηνικά: με ένα μαύρο πολυτελές αμάξι, με καπέλο καουμπόι στην Άγρια Δύση, σε συναυλία σε στάδιο όπου παρευρίσκονται κι άλλα λαστιχένια αρκουδάκια, παίζοντας μια Τούμπα σε ένα πάρκο, στον Πύργο του Άιφελ κτλ. Με το τέλος του τραγουδιού, συνέρχεται, παρευρισκόμενος μαζί με άλλα λαστιχένια αρκουδάκια.
Το μουσικό βίντεο έχει πάνω από 2.1 δισεκατομμύρια προβολές στο YouTube από τον Οκτώβρη του 2020, κάνοντάς το ένα από τα τοπ 50 βίντεο με την περισσότερη παρακολούθηση στον ιστότοπο.
Το βίντεο, ένα τριάντα δευτερολέπτων ποπ πρόμο με τρισδιάστατες εικόνες υπολογιστή, σκηνοθετήθηκε και σχεδιάστηκε από τον Πίτερ Ντοντ, και παράχθηκε από την Wilfilm στην Κοπεγχάγη για την Ministry of Sound GmbH στο Βερολίνο.
Στην ποπ κουλτούρα
Ένα ριμίξ του τραγουδιού από τους Fanfare Ciocărlia χρησιμοποιείται στο τέλος του παρωδιακού ντοκιμαντέρ του Σάσα Μπάρον Κόεν Borat Subsequent Moviefilm.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2007 Κατηγορία:Viral βίντεο Κατηγορία:Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Ελλάδα Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια
Ελίν Στάνλεϊ
Η Ελίν Στάνλεϊ (γεννηθείσα ως Ντολόρες Νταιάν Φρέιμαουθ, 17 Ιουλίου 1929 – 27 Δεκεμβρίου 1990) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι ευρύτερα γνωστή ως το μοντέλο στο οποίο βασίστηκαν η Σταχτοπούτα από την ομώνυμη ταινία της Disney, η Πριγκίπισσα Ορόρα από την Ωραία Κοιμωμένη  και η Ανίτα Ράντκλιφ από τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κάλντας
Η λέξη Κάλντας είναι ισπανική, και αντιστοιχεί με την ελληνική Θέρμες ή θερμοπηγές ή ιαματικές πηγές. Το όνομα αυτό χρησιμοποιείται κυρίως ως πρώτο συνθετικό πολλών ισπανικών, πορτογαλικών και λατιναμερικάνικων λουτροπόλεων. Σημαντικότερες των οποίων είναι:
Επίσης με το αυτό όνομα Κάλντας φέρεται διαμέρισμα της Κολομβίας, Κάλντας (Κολομβία), και πόλη της Βραζιλίας, Κάλντας (Βραζιλία).
Δρέπανο Σικελίας (αρχαία πόλη)
Το Δρέπανον Σικελίας ήταν αρχαία ελληνική παραθαλάσσια αποικία στη σημερινή πόλη Τράπανι (ιταλικά: Trapani) της επαρχίας του Τράπανι στη Σικελία της Ιταλίας. Η πόλη βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Σικελίας και στη τοποθεσία που ιδρύθηκε η αρχαία αποικία υπήρχε το λιμάνι του Έρυκος. Σύμφωνα με το Στέφανο Βυζάντιο εδώ έθαψε ο Αινείας τον γέρο πατέρα του Αγχίση, όταν αυτός πέθανε ενώ έπλεαν για Ιταλία. Το 260 π.Χ. υπήρξε ναυτικός σταθμός των Καρχηδονίων. Το 249 π.Χ. την περίοδο του Α΄ Καρχηδονιακού πολέμου (βλ. Καρχηδονιακοί Πόλεμοι), έγινε η ναυμαχία του Δρέπανου μεταξύ Ρωμαίων και Καρχηδονίων. Νικητές ανεδείχθησαν οι Καρχηδόνιοι που είχαν αρχηγό τον Αδέρβαλο ή Ατάρβα και οι Ρωμαίοι τον Πόπλιο Κλαύδιο Πούλχρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Τέμενος Σινάν Πασά (Κωνσταντινούπολη)
Το Σινάν Πασά Τζαμί (Sinan Paşa Camii) είναι Οθωμανικό τζαμί ευρισκόμενο εντός της πυκνοκατοικημένης συνοικίας του Μπεσίκτας, στη Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Ανεγέρθηκε από τον γνωστό Οθωμανό αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν, κατόπιν επιθυμίας του ναυάρχου Σινάν Πασά. Ο τουρμπές (τάφος) του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα Πασά ευρίσκεται επί της ακριβώς απέναντι πλευράς του δρόμου. Τα τζαμιά που ανεγέρθηκαν από τον Μιμάρ Σινάν λέγεται πως "άλλαξαν την ιστορία της αρχιτεκτονικής".
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
JQuery
Η jQuery είναι μια βιβλιοθήκη JavaScript σχεδιασμένη να απλοποιήσει την υλοποίηση σεναρίων (scripting) στην πλευρά του πελάτη (client-side) της HTML και υποστηρίζει πολλαπλούς φυλλομετρητές Ιστού. Κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2006 από τον Τζον Ρέριγκ (John Resig). Χρησιμοποιείται σε πάνω από το 65% των 10.000 ιστοτόπων με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα.
Η jQuery είναι ελεύθερο λογισμικό, με άδεια MIT.
Χρήση της βιβλιοθήκης
Η jQuery είναι ένα αρχείο JavaScript, που περιέχει όλες τις λειτουργίες. Μπορεί να συμπεριληφθεί σε μια ιστοσελίδα παρέχοντας το αρχείο τοπικά ή έχοντας έναν σύνδεσμο σε έναν από τους πολλούς διακομιστές που τη φιλοξενούν.
Περισσότερα
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες JavaScript
Ντούσαν Πέτροβιτς
Ο Ντούσαν Πέτροβιτς (σερβικά: Душан Петровић) (Σάμπατς, 8 Σεπτεμβρίου 1966) είναι Σέρβος πολιτικός, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος (DS) και πρώην υπουργός Γεωργίας, Εμπορίου, Δασών και Διαχείρισης Υδάτων μεταξύ 2011 και 2012, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση της Σερβίας μεταξύ του 2007 και του 2008 και δήμαρχος της πόλης Σάμπατς.
Βιογραφία
Ο Πέτροβιτς τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη γενέτειρά του Σάμπατς και αποφοίτησε από την νομική σχολή Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Από το 1992 έως το 2000 εργάστηκε ως δικηγόρος, και το 2000–2004 ήταν δήμαρχος της Σάμπατς, καθώς και αναπληρωτής στη Βουλή των πολιτών στο κοινοβούλιο της Ομοσπονδιακής δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Είναι μέλος του Δημοκρατικού κόμματος από το 1992, και προχώρησε από τη θέση του τοπικού συμβουλίου του Σάμπατς (1996), έπειτα μέλος της προεδρίας του κόμματος (2000), αντιπρόεδρος της από τις 18 Φεβρουαρίου 2006 και αναπληρωτής πρόεδρος του πρόεδρου του κόμματος Μπόρις Τάντιτς από τις 25 Μαρτίου 2006. Στην Εθνοσυνέλευση της Σερβίας, κοινοβούλιο, εξελέγη στις εκλογές του 2003 και την περίοδο 2003–2007 ήταν αντιπρόεδρος της Συνέλευσης.
Μετά τις εκλογές του 2007 έγινε ο υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση με επικεφαλής τον Βόισλαβ Κοστούνιτσα.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Σερβικών πόλεων Κατηγορία:Υπουργοί γεωργίας της Σερβίας
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2002-2003
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2002-2003 κατακτήθηκε από την ΦΚ Πόρτο κερδίζοντας στον τελικό την Σέλτικ Γλασκώβης.
Προημιτελικοί
{{TwoLegResult|Μάλαγα ΚΦ|ESP| 1–1 (1–4}|Μποαβίστα|POR| 1–0 | 0–1 (παρ.)}}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
2210 Λόις
Η Λόις (Lois) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,812. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του από το μικρό όνομα της συζύγου του Αμερικανού αστρονόμου Ραλφ Μπέλκναπ Μπάλντγουιν, της Λόις Μπάλντγουιν (Lois J. Baldwin).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Λόις είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λοις
Ιωάννης Ουνυάδης
thumb|190px|Ο Ιωάννης Ουνυάδης Ο Ιωάννης Ουνυάδης (ουγγρικά: Hunyadi János, ρουμανικά: Ioan de Hunedoara, περ. 1406 - 11 Αυγούστου 1456) υπήρξε ηγετική στρατιωτική και πολιτική μορφή της Ουγγαρίας στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη κατά τον 15ο αιώνα που διατέλεσε αντιβασιλιάς του βασιλείου της Ουγγαρίας για πάνω από 10 χρόνια. Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές της εποχής του ήταν γιος οικογένειας ευγενών Ρουμανικής καταγωγής. Απέκτησε τη στρατιωτική του κατάρτιση στις νότιες παραμεθόριες περιοχές του Βασιλείου της Ουγγαρίας που ήταν εκτεθειμένες σε Οθωμανικές επιθέσεις. Όταν διορίσθηκε βοεβόδας της Τρανσυλβανίας και επικεφαλής πολλών νότιων επαρχιών, ανέλαβε την ευθύνη για την υπεράσπιση των συνόρων το 1441.
Ο Ουνυάδης υιοθέτησε τη Χουσιτική μέθοδο της χρήσης κάρων για στρατιωτικούς σκοπούς. Απασχολούσε επαγγελματίες στρατιώτες, αλλά κινητοποιούσε επίσης τους ντόπιους αγρότες εναντίον εισβολέων. Αυτές οι καινοτομίες συνέβαλαν στις πρώιμες επιτυχίες του ενάντια στα Οθωμανικά στρατεύματα, που λεηλατούσαν τις νότιες παραμεθόριες επαρχίες στις αρχές της δεκαετίας του 1440. Αν και νικήθηκε στη Μάχη της Βάρνας το 1444 και στη δεύτερη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1448, η επιτυχημένη του «Μακρά εκστρατεία» στον Αίμο το 1443-44 και η υπεράσπιση του Βελιγραδίου/Nándorfehérvár το 1456 κατά των στρατευμάτων που οδηγούσε προσωπικά ο Σουλτάνος καθιέρωσε τη φήμη του ως μεγάλου στρατηγού. Οι καμπάνες των Καθολικών και των παλαιότερων Προτεσταντικών εκκλησιών χτυπούν καθημερινά το μεσημέρι για να τιμήσουν τη μνήμη της νίκης του Βελιγραδίου, αν και ο πάπας το είχε διατάξει εκ των προτέρων, μια εβδομάδα πριν από την πολιορκία, προκειμένου να ενθαρρύνει τους στρατιώτες που αγωνίζονταν για τη Χριστιανοσύνη.
Ο Ιωάννης Ουνυάδης ήταν επίσης επιφανής πολιτικός. Συμμετείχε ενεργά στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των οπαδών του Βλάντισλαβ Α΄ και του ανήλικου Λαδίσλαου Ε΄, των δύο διεκδικητών του θρόνου της Ουγγαρίας στις αρχές της δεκαετίας του 1440, υπέρ του πρώτου. Ως δημοφιλή μεταξύ των κατώτερων ευγενών, η Δίαιτα της Ουγγαρίας τον διόρισε, το 1445, ως ένας από τους επτά «Άρχοντες» που ήταν υπεύθυνοι για τη διοίκηση των κρατικών υποθέσεων μέχρι την ενηλικίωση του Λαδίσλαου Ε΄ (τότε ομόφωνα αποδεκτού ως βασιλιά). Η επόμενη Δίαιτα προχώρησε ακόμη περισσότερο, εκλέγοντας τον Ουνυάδη ως μοναδικό αντιβασιλέα με τον τίτλο του κυβερνήτη. Όταν παραιτήθηκε από αυτό το αξίωμα το 1452, ο βασιλιάς του απένειμε τον πρώτο κληρονομικό τίτλο (ισόβιος κόμης του Μπέστερτσε / Μπίστριτσα) στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Τη στιγμή εκείνη είχε γίνει ένας από τους πλουσιότερους γαιοκτήμονες στο βασίλειο και διατήρησε την επιρροή του στη Δίαιτα μέχρι τον θάνατό του.
Αυτός ο Athleta Christi, όπως τον αποκαλούσε ο Πάπας Πίος Β΄, πέθανε τρεις εβδομάδες μετά τον θρίαμβό του στο Nándorfehérvár / Βελιγράδι, θύμα επιδημίας που είχε ξεσπάσει στο στρατόπεδο των σταυροφόρων. Ωστόσο οι νίκες του επί των Τούρκων τους εμπόδισαν να εισβάλουν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας για περισσότερα από 60 χρόνια. Η φήμη του ήταν αποφασιστικός παράγοντας για την εκλογή του γιου του, Ματθαίου Κορβίνου, ως βασιλιά από τη Δίαιτα του 1457. Ο Ουνυάδης είνα δημοφιλής ιστορική μορφή μεταξύ των Ούγγρων, των Ρουμάνων, των Σέρβων, των Βουλγάρων και άλλων εθνών της περιοχής.
Παιδική ηλικία (π. 1406 - π. 1420)
thumb|Το παραχωρητήριο του Βασιλιά [[Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Σιγισμούνδου της Ουγγαρίας για την παραχώρηση του Κάστρου των Ουνυάδη (στη σημερινή Χουνεντοάρα της Ρουμανίας) στον Βόικ, τον Μάγκος και τον Ράντολ (τους γιους του Σέρμπε) και τον θείο ή ξάδερφό τους, Ράντολ, και τον γιο του Βόικ, Ιωάννη]] thumb|[[Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Σιγισμούνδος, Βασιλιάς της Ουγγαρίας]] Ένα βασιλικό παραχωρητήριο που εκδόθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1409 περιέχει την πρώτη αναφορά στον Ιωάννη Ουνυάδη. Με το έγγραφο ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος της Ουγγαρίας παραχώρησε το Κάστρο του Ουνυάδη (στη σημερινή Χουνεντοάρα της Ρουμανίας) και τα προσαρτημένα σε αυτό εδάφη στον πατέρα του Ιωάννη, Βόικ, και σε τέσσερις συγγενείς του, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Ιωάννη. Σύμφωνα με το έγγραφο ο πατέρας του Ιωάννη υπηρετούσε στο βασιλικό οίκο ως «ιππότης της αυλής» εκείνη την εποχή, υποδηλώνοντας ότι καταγόταν από σεβαστή οικογένεια. Δύο χρονικογράφοι του 15ου αιώνα - ο Ιωάννης του Τούροτς και ο Αντόνιο Μπονφίνι - γράφουν ότι ο Βόικ είχε μετακομίσει από τη Βλαχία στην Ουγγαρία με πρωτοβουλία του βασιλιά Σιγισμούνδου. Ο Λάζλο Μακάι, ο Mάλκολμ Χέμπρον, ο Παλ Εγκελ και άλλοι μελετητές αποδέχονται την αναφορά των δύο χρονικογράφων για τη Βλαχική προέλευση του πατέρα του Ιωάννη Ουνυάδη. Σε αντίθεση με αυτούς ο Ioαν-Αουρελ Ποπ λέει ότι ο Βόικ ήταν ντόπιος της ευρύτερης περιοχής του Κάστρου του Ουνυάδη.
Η ταυτοποίηση της μητέρας του Ιωάννη Ουνυάδη είναι ακόμη πιο αβέβαιη. Σε σχέση με την υποτιθέμενη πατρότητα του Βασιλιά Σιγισμόνδου και οι δύο, Μπονφίνι και Χελτάι λένε ότι ήταν κόρη ενός πλούσιου βογιάρου, ή ευγενούς, του οποίου τα κτήματα βρίσκονταν στη Moρζίνα (σημερινή Μαρτζίνα της Ρουμανίας). Ο Ποπ υποστηρίζει ότι ονομαζόταν Ελισάβετ. Σύμφωνα με τον ιστορικό Λάζλο Μακάι η μητέρα του Ιωάννη Ουνυάδη ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας Moρζίνα (ή Μουσίνα) από το Ντέμσους (Ντένσους της Ρουμανίας), αλλά ο Ποπ αρνείται την ταυτοποίηση των οικογενειών Moρζίνα και Moρζίνα.
Το επώνυμο «Κορβίνος» αποδόθηκε πρώτα στον γιο του Ματθία, αλλά χρησιμοποιείται και για τον Ιωάννη), οφείλεται στο κοράκι του οικόσημού του (corvus στα λατινικά).
Νεότητα (περίπου 1420 – 1438)
Ο Ανδρέας Παννόνιους, που υπηρέτησε τον Ουνυάδη για πέντε χρόνια, έγραψε ότι ο μελλοντικός διοικητής του «συνήθιζε να ανέχεται και το κρύο και τη ζέστη». Όπως και άλλοι νεαροί ευγενείς ο Ιωάννης Ουνυάδης πέρασε τα νιάτα του υπηρετώντας στην αυλή των ισχυρών αρχόντων. Ωστόσο ο ακριβής κατάλογος των εργοδοτών του δεν μπορεί να συμπληρωθεί, γιατί οι συγγραφείς του 15ου αιώνα κατέγραψαν αντιφατικά στοιχεία για την πρώιμη ζωή του.
Ο βιογράφος του Φίλιπο Σκολάρι Πότζιο Μπρατσολίνι γράφει ότι ο Σκολάρι—που ήταν υπεύθυνος για την υπεράσπιση των νότιων συνόρων ως Ισπάν ή επικεφαλής της Κομητείας Tέμεςs—εκπαίδευσε τον Ουνυάδη από τα νεανικά του χρόνια, υπονοώντας ότι ο Ουνυάδης ήταν θαλαμηπόλος του Σκολάρι γύρω στο 1420. Από την άλλη πλευρά ο Ιωάννης του Καπιστράνο γράφει, σε επιστολή του 1456, ότι ο Ουνυάδης ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία υπηρετώντας υπό τον Νικόλαο του Ιλοκ. Επειδή ο Νικόλαος του Iλοκ ήταν τουλάχιστον έξι χρόνια νεότερος από τον Ουνυάδη, ο ιστορικός Παλ Ενγκελ γράφει ότι ο Καπιστράνο τον μπέρδεψε με τον αδελφό του, Στέφανο του Ιλοκ. .Τέλος ο Αντόνιο Μπονφίνι αναφέρει ότι στην αρχή της καριέρας του ο Ουνυάδης εργάστηκε είτε για τον Δημήτριο Τσούπορ, Επίσκοπο του Ζάγκρεμπ, είτε για τους Τσάκις.
Σύμφωνα με τον βυζαντινό ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη ο νεαρός Ουνυάδης «έμεινε για λίγο» στην αυλή του Στέφανου Λαζάρεβιτς, Δεσπότη της Σερβίας, που πέθανε το 1427. Ο γάμος του Ουνυάδη με την Ελισάβετ Σιλάγκι τεκμηριώνει την αναφορά του Χαλκοκονδύλη, επειδή ο πατέρας της Λαδίσλαος ήταν familiaris (στενός συνεργάτης) του Δεσπότη γύρω στο 1426. Ο γάμος έγινε γύρω στο 1429. Ενώ ήταν ακόμη νεαρός ο Ουνυάδης μπήκε στην ακολουθία του βασιλιά Σιγισμούνδου, τον οποίο συνόδευσε στην Ιταλία το 1431 και κατόπιν εντολής του εντάχθηκε στον στρατό του Φιλίππο Μαρία Βισκόντι, Δούκα του Μιλάνου. Ο Μπονφίνι αναφέρει ότι ο Ουνυάδης «υπηρέτησε δύο χρόνια» στον στρατό του Δούκα. Οι σύγχρονοι μελετητές —για παράδειγμα, οι Κάρτλετζ, Ενγκελ, Μουρεσάνου και Tέκε— λένε ότι ο Ουνυάδης εξοικειώθηκε με τις αρχές της στρατιωτικής τέχνης του καιρού του, συμπεριλαμβανομένης της απασχόλησης μισθοφόρων, στο Μιλάνο.
Ο Ουνυάδης προσχώρησε ξανά στην ακολουθία του Σιγισμούνδου, που στο μεταξύ είχε στεφθεί Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Ρώμη, στα τέλη του 1433. Υπηρέτησε τον μονάρχη ως «ιππότης της αυλής». Οταν δάνεισε 1.200 χρυσά φιορίνια στον Αυτοκράτορα τον Ιανουάριο του 1434, εκείνος υποθήκευσε το Πάπι—μια πόλη στην Κομητεία Τσάναντ—και τα μισά βασιλικά εισοδήματα από ένα κοντινό πορθμείο στον ποταμό Mάρος στον Ουνυάδη και τον μικρότερο αδελφό του. Kubinyi 2008, p. 13. Ο βασιλικός χάρτης της συναλλαγής αναφέρει τον Ουνυάδη ως Ιωάννη το Βλάχο (Ρουμάνο). Εν ολίγοις ο Σιγισμούνδος παραχώρησε στον Ουνυάδη περαιτέρω κτήσεις, συμπεριλαμβανομένου του Μπεκεσένταντρας και του Χοντμεζοβάσαρχεϊ, το καθένα με περίπου 10 χωριά.
Ο Αντόνιο Μπονφίνι αναφέρει για την υπηρεσία του Ουνυάδη στην ακολουθία κάποιου "Φράντσις Τσάναντι" που "τον αγαπούσε τόσο πολύ που τον αντιμετώπιζε σαν να ήταν δικός του γιός". Ο ιστορικός Ενγκελ ταυτίζει τον Φράντσις Τσάναντι με τον Φράνκο Τάλοβατς, Κροάτη ευγενή και Μπαν του Σέβεριν, που ήταν επίσης Ισπάν της Κομητείας Τσάναντ γύρω στο 1432. Ο Ένγκελ λέει ότι ο Ουνυάδης υπηρέτησε στην ακολουθία του Μπαν για τουλάχιστον ενάμιση χρόνο από τον Οκτώβριο του 1434 περίπου. Μια βλάχικη περιοχή του Βανάτου του Σέβεριν υποθηκεύτηκε στον Ουνυάδη αυτή την περίοδο.
Ο Σιγισμούνδος, που μπήκε στην Πράγα το καλοκαίρι του 1436, προσέλαβε τον Ουνυάδη και τους 50 λογχοφόρους του για τρεις μήνες τον Οκτώβριο του 1437 για 1.250 χρυσά φιορίνια, υπονοώντας ότι ο Ουνυάδης τον είχε συνοδεύσει στη Βοημία. Ο Ουνυάδης φαίνεται ότι μελέτησε τις τακτικές των Χουσιτών σε αυτήν την περίπτωση, επειδή αργότερα εφάρμοσε τα χαρακτηριστικά στοιχεία της, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης βαγονιών ως κινητού φρουρίου. Στις 9 Δεκεμβρίου 1437 ο Σιγισμούνδος πέθανε και ο γαμπρός του Αλβέρτος εξελέγη βασιλιάς της Ουγγαρίας σε εννέα ημέρες. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Tέκε και Ενγκελ ο Ουνυάδης επέστρεψε σύντομα στα νότια σύνορα του βασιλείου που υπέφεραν από Οθωμανικές επιδρομές. Σε αντίθεση με αυτούς ο Μουρεσάνου λέει ότι ο Ουνυάδης υπηρέτησε τον βασιλιά Αλβέρτο στη Βοημία για τουλάχιστον ένα χρόνο, μέχρι τα τέλη του 1438. Ο
Οι πρώτες μάχες με τους Οθωμανούς
thumb|Ο Ιωάννης Ουνυάδης (Ιωάννης του Τούροτς - Chronica Hungarorum, 1488) Στα τέλη του 1438 οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Σερβίας. Την ίδια χρονιά τα Οθωμανικά στρατεύματα —με την υποστήριξη του Βλαντ Β΄ Ντράκουλ, Πρίγκιπα της Βλαχίας— εισέβαλαν στην Τρανσυλβανία, λεηλατώντας το Χέρμανσταντ/Νάγκισεμπεν, το Γκιούλαφεχερβαρ (σημερινή Άλμπα Ιούλια της Ρουμανίας) και άλλες πόλεις. Οταν οι Οθωμανοί έθεσαν υπό πολιορκία το Σμεντέρεβο, το τελευταίο σημαντικό σερβικό οχυρό, τον Ιούνιο του 1439 ο Γεώργιος Μπράνκοβιτς, Δεσπότης της Σερβίας, κατέφυγε στην Ουγγαρία για να ζητήσει στρατιωτική βοήθεια.
Ο Βασιλιάς Αλβέρτος κήρυξε γενική εξέγερση των ευγενών κατά των Οθωμανών, αλλά λίγοι ένοπλοι ευγενείς συγκεντρώθηκαν στην περιοχή του Τίτελ έτοιμοι να πολεμήσουν. Teke 1980, p. 96 Αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν ο Ουνυάδης, που έκανε επιδρομές εναντίον των πολιορκητών και τους νίκησε σε μικρότερες αψιμαχίες, γεγονός που συνέβαλε στην άνοδο της φήμης του.Teke 1980, p. 96 Οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Σμεντέρεβο τον Αύγουστο. Ο βασιλιάς Αλβέρτος διόρισε τους αδελφούς Ουνυάδη Μπαν του Σέβεριν, αναδεικνύοντάς τους στην τάξη των «πραγματικών βαρόνων του βασιλείου». Τους παραχώρησε επίσης μια βλάχικη περιοχή στην Κομητεία Tέμες.
Ο Βασιλιάς Αλβέρτος πέθανε από δυσεντερία στις 27 Οκτωβρίου 1439. Η χήρα του Ελισάβετ – κόρη του Αυτοκράτορα Σιγισμούνδου – γέννησε ένα γιο, τον Λαδίσλαο. Οι Τάξεις του βασιλείου πρόσφεραν το στέμμα στον Βλαδισλάο, βασιλιά της Πολωνίας, αλλά η Ελισάβετ έστεψε τον νεογέννητο γιο τους βασιλιά στις 15 Μαΐου 1440. Ωστόσο ο Λαδίσλαος αποδέχτηκε την προσφορά των Τάξεων και στέφθηκε επίσης βασιλιάς στις 17 Ιουλίου. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε μεταξύ των οπαδών των δύο βασιλιάδων ο Ουνυάδης υποστήριξε τον Λαδίσλαο. Ο Ουνυάδης πολέμησε εναντίον των Οθωμανών στη Βλαχία και γι'αυτό ο βασιλιάς Λαδίσλαος του παραχώρησε πέντε κτήσεις κοντά στα οικογενειακά κτήματά του στις 9 Αυγούστου 1440. thumb|left|Λεπτομέρεια της σφραγίδας του [[Βλαδίσλαος Γ΄ της Πολωνίας|Λαδίσλαου, βασιλιά της Πολωνίας και της Ουγγαρίας, τον οποίο ο Ουνυάδης υποστήριξε στον εμφύλιο πόλεμο του 1440-1442.]] Ο Ουνυάδης μαζί με τον Νικόλαο του Iλοκ εξόντωσαν τα στρατεύματα των αντιπάλων του Λαδίσλαου στο Μπάτασεκ στις αρχές κιόλας του 1441. Η νίκη τους ουσιαστικά έβαλε τέλος στον εμφύλιο πόλεμο. Ο ευγνώμων Βασιλιάς διόρισε τον Ουνυάδη και τον σύντροφό του Βοεβόδες της Τρανσυλβανίας και Κόμητες των Σέκελι τον Φεβρουάριο. Ο Βασιλιάς τους όρισε επίσης Ισπάν της Κομητείας Τέμες και τους ανέθεσε τη διοίκηση του Βελιγραδίου και όλων των άλλων κάστρων κατά μήκος του Δούναβη.
Δεδομένου ότι ο Νικόλαος του Iλοκ περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στη βασιλική αυλή, στην πράξη ο Ουνυάδης διοικούσε μόνος την Τρανσυλβανία και τα νότια σύνορα. Λίγο μετά τον διορισμό του ο Ουνυάδης επισκέφτηκε την Τρανσυλβανία όπου οι αντάρτες του παιδιού Λαδίσλαου Ε΄ είχαν διατηρήσει ισχυρή θέση. Αφού ο Ουνυάδης ειρήνευσε την Τρανσυλβανία, οι περιοχές υπό τη διοίκησή του παρέμειναν αδιατάρακτες από εσωτερικές συγκρούσεις, επιτρέποντάς του να επικεντρωθεί στην υπεράσπιση των συνόρων. Με την αποτελεσματική υπεράσπιση των συμφερόντων των ντόπιων γαιοκτημόνων στη βασιλική αυλή ο Ουνυάδης ενίσχυσε τη θέση του στις επαρχίες υπό τη διακυβέρνησή του. Για παράδειγμα απέσπασε επιχορηγήσεις γης και προνόμια για ντόπιους ευγενείς από τον Βασιλιά.
Ο Ιωάννης άρχισε να επισκευάζει τα τείχη του Βελιγραδίου, που είχαν καταστραφεί κατά τη διάρκεια μιας οθωμανικής επίθεσης. Σε αντίποινα για τις οθωμανικές επιδρομές στην περιοχή του ποταμού Σάβου εισέβαλε στην Οθωμανική επικράτεια το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο του 1441. και σημείωσε μια μεγάλη νίκη επί του Ισάκ Μπέη, διοικητή του Σμεντέροβο.
Στις αρχές του επόμενου έτους ο Μπέης Μεζίντ εισέβαλε στην Τρανσυλβανία με δύναμη 17.000 στρατιωτών. Ο Ουνυάδης αιφνιδιάστηκε και έχασε την πρώτη μάχη κοντά στο Μάροσεντιμρε (Σέντιμπρου της Ρουμανίας). Ο Μπέης Μεζίντ πολιόρκησε το Χέρμανσταντ, αλλά οι ενωμένες δυνάμεις του Ουνυάδη και του Ουίλακι, που στο μεταξύ είχαν φτάσει στην Τρανσυλβανία, ανάγκασαν τους Οθωμανούς να άρουν την πολιορκία. Οι Οθωμανικές δυνάμεις εξολοθρεύτηκαν στο Γκιούλαφεχερβαρ στις 22 Μαρτίου.
Ο Πάπας Ευγένιος Δ΄, που υπήρξε ενθουσιώδης προπαγανδιστής μιας νέας σταυροφορίας κατά των Οθωμανών, έστειλε τον λεγάτο του, τον καρδινάλιο Τζουλιάνο Τσεζαρίνι στην Ουγγαρία. Ο Καρδινάλιος έφτασε τον Μάιο του 1442 με αποστολή να μεσολαβήσει για μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Βασιλιά Βλαδίσλαου και της Χήρας Βασίλισσας Ελισάβετ. Ο Οθωμανός Σουλτάνος Μουράτ Β΄ έστειλε τον Σιχαμπεντίν Πασά —τον κυβερνήτη της Ρούμελης— για να εισβάλει στην Τρανσυλβανία με δύναμη 70.000 ανδρών. Ο Πασάς δήλωσε ότι και μόνο η θέα του τουρμπανιού του θα ανάγκαζε τους εχθρούς του να τρέξουν μακριά. Αν και ο Ουνυάδης μπόρεσε να συγκεντρώσει μόνο μια δύναμη 15.000 ανδρών, κατέφερε συντριπτική ήττα επί των Οθωμανών στον Ποταμό Ιαλομίτσα τον Σεπτέμβριο. Ο Ουνυάδης τοποθέτησε τον Μπασαράμπ Β΄ στον πριγκιπικό θρόνο της Βλαχίας, αλλά ο αντίπαλος του Μπασαράμπ Βλαντ Ντράκουλ επέστρεψε και τον ανάγκασενα φύγει στις αρχές του 1443
Οι νίκες του Ουνυάδη το 1441 και το 1442 τον έκαναν επιφανή εχθρό των Οθωμανών και διάσημο σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο. Καθιέρωσε μια σθεναρή επιθετική στάση στις μάχες του, που του έδινε τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει την αριθμητική υπεροχή των Οθωμανών μέσω αποφασιστικών ελιγμών. Απασχόλησε μισθοφόρους (πολλοί από τους οποίους είχαν πρόσφατα διαλύσει στρατεύματα Τσέχων Χουσιτών), αυξάνοντας τον επαγγελματισμό στις τάξεις του και συμπληρώνοντάς τους με πολυάριθμους άτακτους από τους ντόπιους αγρότες.
Η "Μακρά Εκστρατεία" (1442–1444)
Τον Απρίλιο του 1443 ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος και οι βαρόνοι του αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια μεγάλη εκστρατεία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με τη μεσολάβηση του καρδινάλιου Τσεζαρίνι ο Βλαδίσλαος κατέληξε σε ανακωχή με τον Φρειδερίκο Γ΄ της Γερμανίας, που ήταν κηδεμόνας του παιδιού Λαδίσλαου Ε΄. Η ανακωχή εξασφάλιζε ότι ο Φρειδερίκος Γ' δεν θα επιτεθεί στην Ουγγαρία τους επόμενους δώδεκα μήνες.
Ξοδεύοντας περίπου 32.000 χρυσά φιορίνια από το ταμείο του ο Ουνυάδης προσέλαβε περισσότερους από 10.000 μισθοφόρους. Ο Βασιλιάς συγκέντρωσε επίσης στρατεύματα και έφθασαν ενισχύσεις από την Πολωνία και τη Μολδαβία. Ο Βασιλιάς και ο Ουνυάδης αναχώρησαν για την εκστρατεία επικεφαλής ενός στρατού 25–27.000 ανδρών το φθινόπωρο του 1443. Θεωρητικά τον στρατό διοικούσε ο Βλαδίσλαος, αλλά πραγματικός αρχηγός της εκστρατείας ήταν ο Ουνυάδης. Ο Δεσπότης Γεώργιος Μπράνκοβιτς ενώθηκε μαζί τους με δύναμη 8.000 ανδρών.
Ο Ουνυάδης διοικούσε τις εμπροσθοφυλακές και κατατρόπωσε τέσσερις μικρότερες οθωμανικές δυνάμεις, εμποδίζοντας την ενοποίησή τους. Κατέλαβε το Κρούσεβατς, τη Νις και τη Σόφια. Ωστόσο τα ουγγρικά στρατεύματα δεν μπόρεσαν να διασπάσουντα περάσματα του Αίμου προς την Αδριανούπολη. Ο κρύος καιρός και η έλλειψη προμηθειών ανάγκασαν τα χριστιανικά στρατεύματα να σταματήσουν την εκστρατεία στη Zλάτιστα. Αφού νίκησαν στη μάχη της Κουνόβιτσα επέστρεψαν στο Βελιγράδι τον Ιανουάριο και στη Βούδα τον Φεβρουάριο του 1444.
Η μάχη της Βάρνας και τα επακόλουθά της (1444–1446)
thumb|Η Mάχη της Βάρνας, όπως απεικονίζεται στην έκδοση του 1564 του Πολωνικού Χρονικού του Μάρτιν Μπιέλσκι Αν και καμία σημαντική οθωμανική δύναμη δεν είχε ηττηθεί η «μακρά εκστρατεία» του Ουνυάδη προκάλεσε ενθουσιασμό σε ολόκληρη τη χριστιανική Ευρώπη. Ο Πάπας Ευγένιος, ο Φίλιππος ο Καλός, Δούκας της Βουργουνδίας και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ζήτησαν μια νέα σταυροφορία, υποσχόμενοι οικονομική ή στρατιωτική υποστήριξη. Ο σχηματισμός ενός «κόμματος» —μιας ομάδας ευγενών και κληρικών— υπό την ηγεσία του Ουνυάδη μπορεί να χρονολογηθεί αυτή την περίοδο. Κύριος σκοπός τους ήταν η άμυνα της Ουγγαρίας έναντι των Οθωμανών. Σύμφωνα με μια επιστολή του Γεώργιου Μπράνκοβιτς ο Ουνυάδης ξόδεψε περισσότερα από 63.000 χρυσά φιορίνια για να προσλάβει μισθοφόρους το πρώτο εξάμηνο του έτους. Ένας διαπρεπής εκπρόσωπος του αναγεννησιακού ουμανισμού στην Ουγγαρία, ο Γιάνος Βίτεζ, έγινε στενός φίλος του Ουνυάδη εκείνη την εποχή.
Ο Γεώργιος Μπράνκοβιτς, που ήταν ευγνώμων για την αποκατάσταση του βασιλείου του, δώρισε τα κτήματά του στο Βίλαγκος (σημερινή Σίρια της Ρουμανίας) της Κομητεία Zάραντ στον Ουνυάδη στις 3 Ιουλίου. Ο Ουνυάδης πρότεινε στον Βασιλιά Βλαδίσλαο να επιβεβαιώσει τη συμφέρουσα συνθήκη, αλλά ο καρδινάλιος Τσεζαρίνι προέτρεψε τον μονάρχη να συνεχίσει τη σταυροφορία. Στις 4 Αυγούστου ο Βλαδίσλαος ορκίστηκε επίσημα ότι θα ξεκινήσει εκστρατεία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν από το τέλος του έτους, ακόμη και αν συναφθεί συνθήκη ειρήνης. Σύμφωνα με τον Ιωάννη του Τούροτς ο βασιλιάς εξουσιοδότησε τον Ουνυάδη να υπογράψει τη συνθήκη ειρήνης στις 15 Αυγούστου. Σε μια εβδομάδα ο Γεώργιος Μπράνκοβιτς παραχώρησε τις εκτεταμένες κτήσεις του στο Βασίλειο της Ουγγαρίας —συμπεριλαμβανομένων των Ντέμπρετσεν, Μούνκατς (σημερινό Μουκάτσεβε της Ουκρανίας) και Νάγκιπανια (σημερινή Μπάια Μάρε της Ρουμανίας)—στον Ουνυάδη.
Ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος, τον οποίο ο καρδινάλιος Τσεζαρίνι προέτρεψε να τηρήσει τον όρκο του, αποφάσισε να εισβάλει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το φθινόπωρο. Μετά από πρόταση του Καρδινάλιο, πρόσφερε στον Ουνυάδη το στέμμα της Βουλγαρίας. Οι σταυροφόροι αναχώρησαν από την Ουγγαρία στις 22 Σεπτεμβρίου. Σχεδίαζαν να προχωρήσουν προς τη Μαύρη Θάλασσα μέσω του Αίμου. Περίμεναν ότι ο Βενετσιάνικος στόλος θα εμπόδιζε τον Σουλτάνο Μουράτ να μεταφέρει οθωμανικές δυνάμεις από τη Μικρά Ασία στα Βαλκάνια, αλλά οι Γενουάτες μετέφεραν τον στρατό του σουλτάνου στα Δαρδανέλια. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν κοντά στη Βάρνα στις 10 Νοεμβρίου.
Αν και ήταν μισοί από αυτούς οι σταυροφόροι κυριάρχησαν αρχικά το πεδίο της μάχης κατά των Οθωμανών. Ωστόσο ο νεαρός Βασιλιάς Βλαδίσλαος εξαπέλυσε πρόωρη επίθεση κατά των γενίτσαρων και σκοτώθηκε. Εκμεταλλευόμενοι τον πανικό των σταυροφόρων οι Οθωμανοί εξολόθρευσαν τον στρατό τους. Ο Ουνυάδης διέφυγε τελευταία στιγμή από το πεδίο της μάχης, αλλά συνελήφθη και φυλακίστηκε από Βλαχούς στρατιώτες. Ωστόσ, ο Βλαντ Ντράκουλ τον άφησε ελεύθερο σύντομα.
Στην επόμενη Δίαιτα της Ουγγαρίας, που συγκλήθηκε τον Απρίλιο του 1445, οι Τάξεις ομόφωνα αποφάσισαν να αναγνωρίσουν την κυριαρχία του παιδιού Λαδίσλαου Ε' αν ο βασιλιάς Βλαδίσλαος, του οποίου η τύχη αγνοείτο ακόμα, δεν είχε φτάσει στην Ουγγαρία μέχρι τα τέλη Μαΐου. Οι Τάξεις εξέλεξαν επίσης επτά «Αρχιστράτηγους», συμπεριλαμβανομένου του Ουνυάδη, καθένας από τους οποίους ήταν υπεύθυνος για την αποκατάσταση της εσωτερικής τάξης στην επικράτεια που του είχε παραχωρηθεί. Στον Ουνυάδη ανατέθηκε να διαχειρίζεται τα εδάφη ανατολικά του ποταμού Τίσα, όπου κατείχε τουλάχιστον έξι κάστρα και κτήματα σε περίπου δέκα κομητείες, γεγονός που τον έκανε τον πιο ισχυρό βαρόνο στην περιοχή υπό την κυριαρχία του.
Ο Ουνυάδης σχεδίαζε να οργανώσει μια νέα σταυροφορία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για τον σκοπό αυτό βομβάρδισε τον Πάπα και άλλους Δυτικούς μονάρχες με επιστολές το 1445. Τον Σεπτέμβριο είχε μια συνάντηση στη Νικόπολη με τον Βαλεράν ντε Βαβρέν (ανιψιό του χρονικογράφου Ζαν ντε Βαβρέν), τον καπετάνιο οκτώ γαλέρων της Βουργουνδίας, και τον Βλαντ Ντράκουλ της Βλαχίας, που είχε αποσπάσει μικρά φρούρια κατά μήκος του Κάτω Δούναβη από τους Οθωμανούς. Ωστόσο δεν διακινδύνευσε μια σύγκρουση με τις οθωμανικές φρουρές που βρίσκονταν στη νότια όχθη του ποταμού και επέστρεψε στην Ουγγαρία πριν από τον χειμώνα. Ο Βλαντ Ντράκουλ σύντομα σύναψε συνθήκη ειρήνης με τους Οθωμανούς.
Kυβερνήτης (1446–1453)
thumb|left|Κύρια είσοδος του Κάστρου Ουνυάδη (στη [[Χουνεντοάρα της σημερινής Ρουμανίας)]] Οι Τάξεις του βασιλείου ανακήρυξαν τον Ουνυάδη αντιβασιλέα, απονέμοντάς του τον τίτλο του «κυβερνήτη» στις 6 Ιουνίου 1446. Η εκλογή του προωθήθηκε κυρίως από τους κατώτερους ευγενείς, αλλά ο Ουνυάδης είχε γίνει τότε ένας από τους πλουσιότερους βαρόνους του βασιλείου. Οι περιοχές του κάλυπταν μια έκταση που ξεπερνούσε τα 8 τετ. χλμ. Ηταν ένας από τους λίγους βαρόνους της εποχής του, που ξόδεψαν σημαντικό μέρος των εσόδων τους για να χρηματοδοτήσουν τους πολέμους κατά των Οθωμανών, αναλαμβάνοντας έτσι μεγάλο μερίδιο του κόστους των μαχών για πολλά χρόνια.
Ως κυβερνήτης ο Ουνυάδης εξουσιοδοτήθηκε να ασκεί τα περισσότερα βασιλικά προνόμια όσο ήταν ανήλικος ο βασιλιάς Λαδίσλαος Ε'. Για παράδειγμα μπορούσε να κάνει επιχορηγήσεις γης, αλλά μόνο μέχρι το μέγεθος των 32 αγροτικών εκμεταλλεύσεων. Προσπάθησε να ειρηνεύσει τις παραμεθόριες περιοχές. Λίγο μετά την εκλογή του ξεκίνησε μια ανεπιτυχή εκστρατεία εναντίον του Ούλριχ Β', κόμη του Τσέλιε. Ο κόμης Ούλριχ διοικούσε τη Σλαβονία με τον τίτλο του μπαν (τον οποίο είχε υιοθετήσει αυθαίρετα) και αρνήθηκε να τον αποκηρύξει χάριν του διορισμένου Ουνυάδη, αλλά ο Ουνυάδης δεν μπόρεσε να τον αναγκάσει να υποταχθεί.
Ο Ουνυάδης έπεισε τον Ιωάννη Ισκρα του Μπράντυ —ένα Τσέχο διοικητή που έλεγχε τις βόρειες περιοχές (στη σημερινή Σλοβακία)— να υπογράψει ανακωχή για τρία χρόνια στις 13 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο ο Γίσκρα δεν τήρησε την εκεχειρία και οι ένοπλες συγκρούσεις συνεχίστηκαν. Τον Νοέμβριο ο Ουνυάδης στράφηκε εναντίον του Φρειδερίκου Γ' της Γερμανίας, που είχε αρνηθεί να απελευθερώσει τον Λαδίσλαο Ε', και κατέλαβε το Κιόσεγκ, το Σόπρον και άλλες πόλεις κατά μήκος των δυτικών συνόρων. Τα στρατεύματα του Ουνυάδη λεηλάτησαν την Αυστρία, τη Στυρία, την Καρινθία και την Καρνιόλα, αλλά δεν δόθηκε καμία αποφασιστική μάχη. Την 1η Ιουνίου 1447 υπογράφηκε ανακωχή με τον Φρειδερίκο Γ'. Αν και ο Φρειδερίκος παραχώρησε το Γκιέρ, η θέση του ως κηδεμόνα του ανήλικου Βασιλιά επιβεβαιώθηκε. Οι Τάξεις του βασιλείου απογοητεύτηκαν και η Δίαιτα εξέλεξε τον Λαδίσλαο Γκαράι —αρχηγό των αντιπάλων του Ουνυάδη— Παλατίνο τον Σεπτέμβριο του 1447
Ο Ουνυάδης επιτάχυνε τις διαπραγματεύσεις του, που είχαν ξεκινήσει τον προηγούμενο χρόνο, με τον Αλφόνσο τον Μεγαλόψυχο, Βασιλιά της Αραγονίας και της Νάπολης. Πρόσφερε μάλιστα το στέμμα στον Αλφόνσο με αντάλλαγμα τη συμμετοχή του σε μια αντιοθωμανική σταυροφορία και την επιβεβαίωση της θέσης του ως κυβερνήτη. Ωστόσο ο Βασιλιάς Αλφόνσος απέφυγε να υπογράψει συμφωνία.
Ο Ουνυάδης εισέβαλε στη Βλαχία και εκθρόνισε τον Βλαντ Ντράκουλ τον Δεκέμβριο του 1447. Σύμφωνα με τον Πολωνό χρονικογράφο της εποχής Γιαν Ντουούγκος ο Ουνυάδης τύφλωσε «τον άνθρωπο που υποσχέθηκε να κάνει βοεβόδα» και σχεδίαζε «να οικειοποιηθεί» τη Βλαχία για τον εαυτό του. Αυτοανακηρύχθηκε «βοεβόδας της πέραν των Αλπεων χώρας» και αναφέρεται στην πόλη της Βλαχίας Τιργκόβιστε ως «το φρούριό μας» σε μια επιστολή της 4ης Δεκεμβρίου. Είναι αναμφίβολο ότι ο Ουνυάδης εγκατέστησε ένα νέο βοεβόδα στη Βλαχία, αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί διαφωνούν αν ο νέος βοεβόδας ήταν ο Βλάντισλαβ Β' (στον οποίο ο Ουνυάδης αναφέρθηκε ως συγγενής του σε μια επιστολή) ή ο Νταν (που φαίνεται να ήταν γιος του Μπασαράμπ Β΄). Τον Φεβρουάριο του 1448 ο Ουνυάδης έστειλε στρατό στη Μολδαβία για να υποστηρίξει τον Πέτρου, διεκδικητή για την κατάληψη του θρόνου. Σε αντάλλαγμα ο Πέτρος αναγνώρισε την επικυριαρχία του Ουνυάδη και συνέβαλε στην εγκατάσταση μιας ουγγρικής φρουράς στο φρούριο Κίλια Βέκε του Κάτω Δούναβη.
Ο Ουνυάδης έκανε μια νέα προσπάθεια να εκδιώξει τον κόμη Ούλριχ του Τσέλιε από τη Σλαβονία, αλλά δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Τον Ιούνιο ο Ουνυάδης και ο Κόμης κατέληξαν σε συμφωνία, που επιβεβαίωσε τη θέση του Κόμη Ούλριχ ως Μπαν της Σλαβονίας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Ουνυάδης έστειλε τους απεσταλμένους του στους δύο πιο εξέχοντες Αλβανούς ηγέτες — τον Σκεντέρμπεη και τον πεθερό του Γκιέργκι Αριανίτι — για να ζητήσουν τη βοήθειά τους κατά των Οθωμανών. Ο Πάπας Ευγένιος πρότεινε να αναβληθεί η αντιοθωμανική εκστρατεία. Ωστόσο ο Ουνυάδης δήλωσε, σε μια επιστολή της 8ης Σεπτεμβρίου 1448, ότι «αρκετά οι άντρες μας σκλάβοι, οι γυναίκες μας βιασμένες, τα βαγόνια φορτωμένα με τα κομμένα κεφάλια του λαού μας» και εξέφρασε την αποφασιστικότητά του να εκδιώξει «τον εχθρό από την Ευρώπη». Στην ίδια επιστολή εξήγησε τη στρατιωτική του στρατηγική στον Πάπα, δηλώνοντας ότι «η δύναμη είναι πάντα μεγαλύτερη όταν χρησιμοποιείται στην επίθεση παρά στην άμυνα». thumb|left|Ερείπια του παλατιού του Δεσπότη [[Γεώργιος Μπράνκοβιτς|Γεώργιου Μπράνκοβιτς στο Φρούριο του Σμεντέρεβο—Ο Ουνυάδης κρατήθηκε αιχμάλωτος σε αυτό το φρούριο μετά την ήττα του στη Δεύτερη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1448]] Ο Ουνυάδης αναχώρησε για τη νέα εκστρατεία επικεφαλής ενός στρατού 16.000 στρατιωτών τον Σεπτέμβριο του 1448. Περίπου 8.000 στρατιώτες από τη Βλαχία συμμετείχαν επίσης στην εκστρατεία του. Επειδή ο Γεώργιος Μπράνκοβιτςαρνήθηκε να βοηθήσει τους σταυροφόρους, ο Ουνυάδης τον αντιμετώπισε ως σύμμαχο των Οθωμανών και ο στρατός του βάδισε μέσω της Σερβίας λεηλατώντας την ύπαιθρο. Προκειμένου να αποτρέψει την ενοποίηση των στρατών του Ουνυάδη και του Σκεντέρμπεη, ο Σουλτάνος Μουράτ Β' ενεπλάκη σε μάχη με τον Ουνυάδη στο Κόσοβο Πόλιε στις 17 Οκτωβρίου. Η μάχη, που κράτησε τρεις μέρες, έληξε με τη συντριπτική ήττα των σταυροφόρων. Περίπου 17.000 Ούγγροι και Βλάχοι στρατιώτες σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και ο Ουνυάδης μόλις και μπόρεσε να διαφύγει από το πεδίο της μάχης. Καθ' οδόν προς την πατρίδα του συνελήφθη από τον Γεώργιο Μπράνκοβιτς, που τον κράτησε αιχμάλωτο στο Φρούριο του Σμεντέρεβο. Ο Δεσπότης αρχικά σκεφτόταν να παραδώσει τον Ουνυάδη στους Οθωμανούς. Ωστόσο οι Ούγγροι βαρόνοι και ιεράρχες που συγκεντρώθηκαν στο Σέγκεντ τον έπεισαν να συνάψει μαζί του ειρήνη. Σύμφωνα με τη συνθήκη ο Ουνυάδη υποχρεώθηκε να πληρώσει λύτρα 100.000 χρυσών φιορινιών και να επιστρέψει όλες τις κτήσεις που του είχε αποσπάσει και ο μεγαλύτερος γιος του Ουνυάδη Λαδίσλαος στάλθηκε στον Δεσπότη ως όμηρος. Ο Ουνυάδης αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Ουγγαρία στα τέλη Δεκεμβρίου 1448.
Η ήττα του και η ταπεινωτική συνθήκη του με τον Δεσπότη αποδυνάμωσαν τη θέση του Ουνυάδη. Οι ιεράρχες και οι βαρόνοι επικύρωσαν τη συνθήκη και ανέθεσαν στον Μπράνκοβιτς να διαπραγματευτεί με τους Οθωμανούς και ο Ουνυάδης παραιτήθηκε από το αξίωμα του Βοεβόδα της Τρανσυλβανίας. Εισέβαλε στα εδάφη που ελέγχονταν από τον Ιωάννη Ισκρα και τους Τσέχους μισθοφόρους του το φθινόπωρο του 1449, αλλά δεν μπόρεσε να τους νικήσει. Από την άλλη πλευρά οι ηγεμόνες δύο γειτονικών χωρών — ο Στέφαν Τόμας της, Βασιλιάς της Βοσνίας, και ο Μπόγκνταν Β΄, Βοεβόδας της Μολδαβίας — συνήψαν συνθήκη με τον Ουνυάδη, υποσχόμενοι να παραμείνουν πιστοί σε αυτόν. Στις αρχές του 1450 ο Ουνυάδης και η Ισκρα υπέγραψαν μια συνθήκη ειρήνης στο Μέζεκεβεσντ, αναγνωρίζοντας πολλές ευημερούσες πόλεις στην Άνω Ουγγαρία—συμπεριλαμβανομένου του Πρέσμπουργκ/Πόζονι (σημερινή Μπρατισλάβα της Σλοβακίας) και του Κάσα (σημερινό Κόσιτσε της Σλοβακίας)—να παραμείνουν υπό την κυριαρχία του Ισκρα.
Κατόπιν απαίτησης του Ουνυάδη η Δίαιτα του Μαρτίου 1450 διέταξε τη δήμευση των κτημάτων του Μπράνκοβιτς στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Ο Ουνυάδης και τα στρατεύματά του αναχώρησαν για τη Σερβία, αναγκάζοντας τον Μπράνκοβιτς να απελευθερώσει τον γιο του. Ο Ουνυάδης, ο Λαδίσλαος Γκαράι και ο Νίκολας Ούιλακι συνήψαν μια συνθήκη στις 17 Ιουλίου 1450, υποσχόμενοι ο ένας στον άλλο βοήθεια για τη διατήρηση των αξιωμάτων τους σε περίπτωση που ο Βασιλιάς Λαδίσλαος Ε΄ επέστρεφε στην Ουγγαρία. Τον Οκτώβριο ο Ουνυάδης έκανε ειρήνη με τον Φρειδερίκο Γ΄ της Γερμανίας, που επιβεβαίωσε τη θέση του Γερμανού μονάρχη ως κηδεμόνα του Λαδίσλαου Ε΄ για περαιτέρω οκτώ χρόνια. Με τη μεσολάβηση του Ούιλακι και άλλων βαρόνων ο Ουνυάδης σύναψε επίσης μια συνθήκη ειρήνης με τον Μπράνκοβιτς τον Αύγουστο του 1451, που εξουσιοδότησε τον Ουνυάδη να εξαγοράσει τις αμφισβητούμενες περιοχές αντί 155.000 χρυσών φιορινιών. Ο Ουνυάδης ξεκίνησε μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ισκρα, αλλά ο Τσέχος διοικητής κατατρόπωσε τα ουγγρικά στρατεύματα κοντά στο Λόσοντς (σημερινό Λούτσενετς της Σλοβακίας) στις 7 Σεπτεμβρίου. Με τη μεσολάβηση του Μπράνκοβιτς η Ουγγαρία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραψαν τριετή εκεχειρία στις 20 Νοεμβρίου.
Οι Αυστριακοί ευγενείς εξεγέρθηκαν ενάντια στον Φρειδερίκο Γ' της Γερμανίας, που κυβερνούσε το δουκάτο στο όνομα του Λαδίσλαου του Υστερότοκου στο τέλος του 1451 και του 1452. ηγέτης της εξέγερσης Ούλριχ Αιτσινγκερ ζήτησε τη βοήθεια των Τάξεων των δύο άλλων βασιλείων του Λαδίσλαου, της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Teke 1980, p. 180Ο Η Δίαιτα της Ουγγαρίας, που συνήλθε στο Πρέσμπουργκ/Πόζονι τον Φεβρουάριο του 1452, έστειλε αντιπροσωπεία στη Βιέννη. Στις 5 Μαρτίου οι Αυστριακές και οι Ουγγρικές Τάξεις ζήτησαν από κοινού από τον Φρειδερίκο Γ' να παραιτηθεί από την κηδεμονία του νεαρού ηγεμόνα τους. Ο Φρειδερίκος, που είχε στεφθεί Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αρχικά αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Ο Φρειδερίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας συγκάλεσε μια Δίαιτα για να συζητήσει την κατάσταση, αλλά προτού η Δίαιτα λάβει οποιαδήποτε απόφαση, τα ενωμένα στρατεύματα των Αυστριακών και Βοημικών Τάξεων ανάγκασαν τον Αυτοκράτορα να παραδώσει τον νεαρό μονάρχη στον Kόμη Ούλριχ του Tσέλιε στις 4 Σεπτεμβρίου. Στο μεταξύ ο Ουνυάδης είχε συναντήσει τον Ισκρα στην Κέρμετσμπανια (σημερινή Kρέμνιτσα της Σλοβακίας) όπου συνήψαν μια συνθήκη στις 24 Αυγούστου. Σύμφωνα με αυτή ο Ισκρα διατήρησε το Λέβα (σημερινή Λέβιτσα της Σλοβακίας) και το δικαίωμά του να εισπράττει το «τριακοστό» —έναν τελωνειακό δασμό— στο Κέσμαρκ (σημερινό Κέζμαροκ της Σλοβακίας) και στο Ολουμπλο (σημερινή Στάρα Λούμποβνα της Σλοβακίας). Τον Σεπτέμβριο ο Ουνυάδης έστειλε απεσταλμένους στην Κωνσταντινούπολη και υποσχέθηκε στρατιωτική βοήθεια στο Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Σε αντάλλαγμα ζήτησε δύο βυζαντινά οχυρά στη Μαύρη Θάλασσα, τη Σηλυβρία και το Μεσημβρία, αλλά ο Αυτοκράτορας αρνήθηκε.
Ο Ουνυάδης συγκάλεσε μια δίαιτα στη Βούδα, αλλά οι βαρόνοι και οι ιεράρχες προτίμησαν να επισκεφτούν τον Λαδίσλαο Ε' στη Βιέννη τον Νοέμβριο. Στη Δίαιτα της Βιέννης ο Ουνυάδης αποποιήθηκε την αντιβασιλεία, αλλά ο Βασιλιάς τον διόρισε «στρατηγό του βασιλείου» στις 30 Ιανουαρίου 1453. Ο βασιλιάς ενέκρινε ακόμη ο Ουνυάδης να κρατήσει τα βασιλικά κάστρα και τα βασιλικά έσοδα που είχε εκείνη την εποχή. Ο Ουνυάδης έλαβε επίσης το Μπέστερτσε (σημερινή Μπίστριτσα της Ρουμανίας)—μια περιοχή των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας—με τον τίτλο «ισόβιος κόμης» από τον Λαδίσλαο Ε', που ήταν η πρώτη παραχώρηση κληρονομικού τίτλου στο Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Συγκρούσεις και συνδιαλλαγές (1453-1455)
thumb|[[Λαδίσλαος Ε΄ της Ουγγαρίας|Λαδίσλαος ο Υστερότοκος, Βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Βοημίας και Δούκας της Αυστρίας]] Σε επιστολή της 28ης Απριλίου 1453 ο Αινείας Σίλβιος Πικολομίνι —ο μελλοντικός Πάπας Πίος Β'— δήλωσε ότι τα βασίλεια του Βασιλιά Λαδίσλαου Ε' διοικούνταν από «τρεις άνδρες»: η Ουγγαρία από τον Ουνυάδη, η Βοημία από τον Γεώργιος Ποντιέμπραντυ και η Αυστρία από τον Ούλριχ Β΄ του Τσέλιε. Ωστόσο η θέση του Ουνυάδη σταδιακά αποδυναμώθηκε, επειδή ακόμη και πολλοί από τους πρώην συμμάχους του θεώρησαν ότι με τις πράξεις του διατηρούσε την εξουσία του με καχυποψία. Οι πολίτες του Μπέστερτσε τον ανάγκασαν να εκδώσει ένα καταστατικό χάρτη επιβεβαίωσης των παραδοσιακών ελευθεριών τους στις 22 Ιουλίου. Ο μακροχρόνιος φίλος του Νίκολας Ούιλακι έκανε μια επίσημη συμμαχία με τον Παλατίνο Λαδίσλαο Γκάραϊ και τον Βασιλικό δικαστή Λαδίσλαο Πάλοτσι, δηλώνοντας την πρόθεσή τους να αποκαταστήσουν τη βασιλική εξουσία τον Σεπτέμβριο.
Ο Ουνυάδης συνόδευσε τον νεαρό βασιλιά στην Πράγα και συνήψε συνθήκη με τον Ούλριχ Αιτσινγκερ ( που είχε εκδιώξει τον Ούλριχ του Τσέλιε από την Αυστρία) και τον Γεώργιο Ποντιέμπραντυ στο τέλος του έτους. Έχοντας επιστρέψει στην Ουγγαρία ο Ουνυάδης συγκάλεσε, στο όνομα του Βασιλιά αλλά χωρίς την άδειά του, μια Δίαιτα προκειμένου να προετοιμαστεί για ένα πόλεμο κατά των Οθωμανών που είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 1453. Η Δίαιτα διέταξε την κινητοποίηση των ενόπλων δυνάμεων και η θέση του Ουνυάδη ως ανώτατου διοικητή επιβεβαιώθηκε για ένα χρόνο, αλλά πολλές από τις αποφάσεις δεν εκτελέστηκαν ποτέ. Για παράδειγμα η Δίαιτα υποχρέωνε όλους τους γαιοκτήμονες να εξοπλίσουν τέσσερις ιππείς και δύο πεζούς για κάθε εκατό αγροτικά νοικοκυριά στις περιοχές τους, αλλά αυτός ο νόμος δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην πράξη.