cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνικός κινηματογράφος
Επί Χούντας (1967-1974)
Προς το τέλος της Χούντας, οι Αλέκος Σακελλάριος και Γιάννης Δαλιανίδης ήταν ίσως οι πιο επιτυχημένοι σκηνοθέτες των μεγάλων στούντιο, με ταινίες όπως Η κόμησσα της Κέρκυρας (1972), Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας (1972) και Η Μαρία της σιωπής (1973).
Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος
μικρογραφία|269x269px|Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος Από το 1970 εμφανίστηκαν οι πρώτες ταινίες που εντάσσονται στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο, ο οποίος γενικά χαρακτηρίζεται από την έμφαση στην καλλιτεχνική πτυχή των ταινιών και το πολιτικό περιεχόμενο. Παρά τη λογοκρισία, οι σκηνοθέτες του ρεύματος αυτού κατάφεραν να θίξουν θέματα όπως ο Εμφύλιος Πόλεμος και η πολιτική καταπίεση.
Το 1970 προβλήθηκε η Αναπαράσταση (1970), η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Διακρίθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και σηματοδότησε την έναρξη του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Η Ευδοκία (1971) του Αλέξη Δαμιανού είναι επίσης μια από τις σημαντικότερες ταινίες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου και συγκαταλέγεται στις κορυφαίες του ελληνικού σινεμά γενικώς.
Οι προαναφερθείσες ταινίες, μαζί με τις Μέρες του '36 (1972) του Αγγελόπουλου, Το προξενιό της Άννας (1972) του Παντελή Βούλγαρη, Ιωάννης ο βίαιος (1973) της Τώνιας Μαρκετάκη και Η φόνισσα (1974) του Κώστα Φέρρη, αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος για τη νέα πραγματικότητα του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο ενθουσιασμός του κοινού οφειλόταν εν μέρει και στο γεγονός ότι οι νέοι αυτοί σκηνοθέτες ερευνούσαν σημαντικά ζητήματα, αντιμετωπίζοντας παράλληλα τη λογοκρισία της δικτατορίας. Από αισθητικής άποψης, εισήγαγαν νέες γωνίες λήψεις, μείωσαν τη συμμετοχή της μουσικής και μετέφεραν τα γυρίσματα σε εξωτερικούς χώρους. Ο σκηνοθέτης αντικατέστησε τον ηθοποιό ως την κινητήρια δύναμη της ταινίας, ενώ παράλληλα απεικόνισαν πιο σύνθετους χαρακτήρες. Επιπλέον, η νοοτροπία σε ό,τι αφορά την οικονομική πλευρά του σινεμά παραγωγή ήταν διαφορετική. Η χρηματοδότηση γινόταν από μικρές εταιρείες, όπως επίσης και η διανομή. Η επίδραση του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου στο εγχώριο σινεμά αντικατοπτρίζεται και στην παραδοχή του 1970 ως το έτος που διαχωρίζει το «παλιό» και το «καινούργιο» ελληνικό σινεμά.
Μεταπολίτευση και η κάμψη της δεκαετίας του 1980 (1974-1989)
Η Μεταπολίτευση έφερε ριζικές αλλαγές στο σύνολο της κοινωνίας και αυτό είχε άμεσο αντίκτυπο στην πολιτιστική ζωή της χώρας. Στο χώρο του κινηματογράφου, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, που είχε ιδρυθεί το 1970, πέρασε στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Πολιτισμού και άρχισε να παίζει μεγαλύτερο ρόλο στη χρηματοδότηση των ταινιών. Παρόλα αυτά, η ελευθερία και κατ' επέκταση η κατάργηση της λογοκρισίας, σήμαινε ότι πλέον ήταν πιο δύσκολο για έναν σκηνοθέτη να είναι «τολμηρός». Ταυτόχρονα, η αυξανόμενη διείσδυση της τηλεόρασης στα νοικοκυριά άλλαξε τις ψυχαγωγικές συνήθειες του πληθυσμού, με συνέπεια να μειωθούν δραματικά οι αίθουσες προβολής. Αυτά τα δύο γεγονότα αποδυνάμωσαν μερικώς το καλλιτεχνικό σινεμά της εποχής, που ωστόσο επικράτησε στην εγχώρια σκηνή.
Ο Θίασος (1975), που διακρίθηκε σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ, αποτελεί μια από τις πλέον φημισμένες ταινίες του ελληνικού σινεμά και καθιέρωσε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο ως έναν σκηνοθέτη παγκοσμίου φήμης. Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978) του Νίκου Παναγιωτόπουλου, Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1979) του Νίκου Νικολαΐδη, Παραγγελιά! (1980) του Παύλου Τάσιου και Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980) του Νίκου Τζίμα αποτελούν ορισμένες άλλες σημαντικές ταινίες της νέας εποχής.
Ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, το αντίβαρο του καλλιτεχνικού σινεμά ήταν οι ερωτικές ταινίες (Μιρέλλα, η σάρκα της ηδονής – 1973, Διεστραμμένοι από τη γέννα τους – 1974, Λεσβιακός Αύγουστος – 1974 κ.ά.). Έχοντας ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του 1960, το ερωτικό σινεμά γνώρισε αξιοσημείωτη επιτυχία. Προοδευτικά, ο ελληνικός κινηματογράφος γινόταν ολοένα και πιο εσωστρεφής. Ειδικά μετά το 1981, όταν εκλέχθηκε η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, δινόταν υπέρμετρη έμφαση στην καλλιτεχνική πλευρά των ταινιών και ο εμπορικός κινηματογράφος εξοβελίστηκε. Ωστόσο, πολλές σημαντικές ταινίες προβλήθηκαν αυτή την περίοδο, όπως η Γλυκιά Συμμορία (1983) του Νίκου Νικολαΐδη, Ρεμπέτικο (1983) του Κώστα Φέρρη, Ταξίδι στα Κύθηρα (1984) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και Η τιμή της αγάπης (1984) της Τώνιας Μαρκετάκη. Σε διαφορετική κατηγορία ανήκουν οι χιουμοριστικές ταινίες των Θόδωρου Μαραγκού και Νίκου Περάκη. Ο Μαραγκός με το Μάθε παιδί μου γράμματα (1981), τη μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς, σατίριζε τα προβλήματα της παιδείας. Η Λούφα και παραλλαγή (1984) του Περάκη ήταν η πιο επικερδής ταινία της δεκαετίας του 1980 και θεωρείται μια από τις πλέον εμβληματικές κωμωδίες του νεότερου ελληνικού κινηματογράφου.
Η γενικευμένη εσωστρέφεια των Ελλήνων σκηνοθετών έκανε τις ταινίες αδιάφορες προς το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Αυτή η τάση είχε ως συνέπεια τη μεγάλη μείωση της προσέλευσης του κοινού στις κινηματογραφικές αίθουσες: από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 μέχρι το 1980 είχαν απολέσει το 50% των θεατών. Ο αριθμός των παραγόμενων ταινιών, που πλέον χρηματοδοτούνταν αποκλειστικά από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, επίσης μειωνόταν ραγδαία, με μόλις 20 ταινίες να προβάλλονται το 1989.
Ο κύκλος του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου έκλεισε το 1985 με την ταινία Πέτρινα χρόνια του Παντελή Βούλγαρη, που είχε αξιόλογη πορεία στα ταμεία. Γενικά, ο πολιτικός κινηματογράφος, που κούρασε το κοινό, είχε εκλείψει μέχρι το 1985, δίνοντας τη θέση του σε ταινίες με κοινωνικό περιεχόμενο. Ωστόσο, η άνοδος των ταινιών σε βιντεοκασέτες την περίοδο αυτή είχε ως συνέπεια την επιμήκυνση της απουσίας του κοινού από τους κινηματογράφους. Έτσι, ενώ υπήρξαν σημαντικές ταινίες, πολλές με διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο, όπως οι Μανία (1985) του Γιώργου Πανουσόπουλου, Η Φωτογραφία (1986) του Νίκου Παπατάκη, Πρωινή Περίπολος (1987) του Νίκου Νικολαΐδη, Ο Μελισσοκόμος (1986) και Τοπίο στην ομίχλη (1988) του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το κοινό αδιαφορούσε.
Η μεταβατική περίοδος 1990-1994
Η βραβευμένη ταινία Απ' το χιόνι (1993) του Σωτήρη Γκορίτσα θεωρείται πρόδρομος ενός νέου στυλ στον ελληνικό κινηματογράφο. Άλλες αξιόλογες ταινίες αυτής της τετραετίας είναι οι Μπάυρον: Μπαλάντα ενός δαιμονισμένου (1992) του Νίκου Κούνδουρου, Κρυστάλλινες νύχτες (1992) της Τώνιας Μαρκετάκη, Παρακαλώ γυναίκες, μην κλαίτε (1992) του Σταύρου Τσιώλη, Τα δελφινάκια του Αμβρακικού (1993), η τελευταία ταινία του Ντίνου Δημόπουλου, Η εποχή των δολοφόνων (1993) του Νίκου Γραμματικού, Καβάφης (1994) του Γιάννη Σμαραγδή, Ο κήπος του Θεού (1994) του Τάκη Σπυριδάκη και Τέλος εποχής (1994) του Αντώνη Κόκκινου.
Από τα μέσα του 1990 στις αρχές του 21ου αιώνα (1995-2008)
Το 1995 αποτέλεσε έτος-ορόσημο για το ελληνικό σινεμά, λόγω της ταινίας Το βλέμμα του Οδυσσέα του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Λίγα χρόνια αργότερα, η βράβευση του Αγγελόπουλου με τον Χρυσό Φοίνικα για το Μία αιωνιότητα και μία μέρα (1998) αποτέλεσε επίσης ένα καθοριστικό γεγονός για τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Η πτώση του κομμουνισμού, η μεγάλη εισροή μεταναστών από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ και οι μεταβολές στη δημογραφία της χώρας είχαν ολοένα και μεγαλύτερη επίδραση στον ελληνικό κινηματογράφο. Ως εκ τούτου, το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από τη διερεύνηση της νεοελληνικής ιστορίας σε μια ποικίλη θεματολογία (μετανάστευση, ΛΟΑΤ κ.ά.), η οποία αποτυπώθηκε με ρεαλισμό από πολλούς νέους σκηνοθέτες. Όσον αφορά τον οικονομικό τομέα, η χρηματοδότηση γινόταν συχνά από τηλεοπτικά κανάλια και η έλευση των multiplex κινηματογράφων είχε ως αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση των εισπράξεων των δημοφιλέστερων ταινιών. μικρογραφία|217x217px|Ο Γιάννης ΟικονομίδηςΤο Από την άκρη της πόλης (1998) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη θεωρείται μια ιδιαίτερα σημαντική ταινία, καθώς έθεσε τις βάσεις για ένα νέο είδος αστικού δράματος. Ο Νίκος Γραμματικός μέσα από τους Απόντες (1996) απεικόνισε τις αλλαγές της ελληνικής κοινωνίας στο διάστημα 1986-1994. Στη συνέχεια, με την ταινία Ο βασιλιάς (2002) καταπιάστηκε με ένα από τα κυρίαρχα θέματα της τότε κινηματογραφίας, τη φυγή από την Αθήνα και την επιστροφή στην επαρχία. Το 2002 προβλήθηκε το Σπιρτόκουτο, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Αυτή, αλλά και Η ψυχή στο στόμα (2006), δίχασαν το κοινό λόγω της πρωτόγνωρης λεκτικής βίας. Παράλληλα, σημειώθηκε ανανέωση της κωμωδίας. Το Βαλκανιζατέρ (1997) του Σωτήρη Γκορίτσα, ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στη νεοελληνική πραγματικότητα, ήταν και η πρώτη σύγχρονη ελληνική ταινία που έφτασε σε εξαψήφιο νούμερο εισιτηρίων (περίπου 180.000), ενώ Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων (1999) του Δήμου Αβδελιώτη βραβεύθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Άξιο αναφοράς είναι και το Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998), που τοποθέτησε τον Σταύρο Τσιώλη στους καλύτερους σκηνοθέτες του είδους. Ένα πιο εμπορικό είδος κωμωδίας είναι αυτό που συνδέεται με τα Ο οργασμός της αγελάδας (1997) της Όλγας Μαλέα και το Safe Sex (1999) των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, που αναφέρονται στο θέμα της σεξουαλικότητας με έναν άγνωστο για την εποχή τρόπο. Μάλιστα, το Safe Sex υπήρξε μια πρωτοφανής εισπρακτική επιτυχία, καθώς έφτασε το 1,5 εκατομμύριο εισιτήρια. Η επιτυχία του έδωσε ώθηση σε ανάλογου ύφους κωμωδίες, οι οποίες προσέλκυσαν πολλούς θεατές (Ένας κι Ένας – 2000, Στάκαμαν – 2001, Ο καλύτερός μου φίλος – 2001, Το κλάμα βγήκε απ' τον Παράδεισο – 2001 κ.ά.). Το 2005, η Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο του Νίκου Περάκη ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο εισιτήρια.
Σταδιακά, και οι δραματικές ταινίες έφερναν περισσότερο κόσμο στους κινηματογράφους. Το 2003, η Πολίτικη Κουζίνα του Τάσου Μπουλμετή έσπασε κάθε ρεκόρ, αγγίζοντας το 1,6 εκατομμύριο εισιτήρια, και αποτελεί μέχρι σήμερα την πιο επικερδή ταινία του ελληνικού σινεμά. Πλέον, αρκετές επιτυχημένες ταινίες, όπως οι Νύφες (2004) του Παντελή Βούλγαρη και το Ελ Γκρέκο (2007) του Γιάννη Σμαραγδή, ήταν συμπαραγωγές με ξένες εταιρείες, αλλά και με τηλεοπτικά κανάλια. Αυτές, μαζί με τον Όμηρο (2005) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, άνοιξαν τον δρόμο για την αναγέννηση του ανεξάρτητου σινεμά, που δε θα βασιζόταν εξ ολοκλήρου στην κρατική στήριξη.
Το σινεμά της κρίσης (2009-2019)
μικρογραφία|268x268px|Ο Γιώργος Λάνθιμος Στα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης, οι εισπράξεις ήταν αρκετά υψηλές, με ταινίες όπως η Νήσος (2009) του Χρήστου Δήμα, Ψυχή Βαθιά (2009) του Παντελή Βούλγαρη και I Love Karditsa (2010) του Στράτου Μαρκίδη. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις, οι ελληνικές ταινίες ξεπερνούσαν σε εισπράξεις μεγάλες παραγωγές του εξωτερικού. Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης αναδείχθηκε στον πλέον επιτυχημένο σκηνοθέτη της περιόδου, καθώς το Ένας άλλος κόσμος (2015) έκοψε περισσότερα εισιτήρια από κάθε άλλη ελληνική ταινία τη δεκαετία του 2010, ενώ το Αν... (2012) ξεπέρασε και αυτή τα 500.000 εισιτήρια. Άλλες σημαντικές επιτυχίες της δεκαετίας είναι οι Το τανγκό των Χριστουγέννων (2011) του Νίκου Κουτελιδάκη, Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι (2012) του Γιάννη Σμαραγδή, Μικρά Αγγλία (2013) του Παντελή Βούλγαρη, Η Ρόζα της Σμύρνης (2016) του Γιώργου Κορδέλλα και Ευτυχία (2019) του Άγγελου Φραντζή.
Το 2009 προβλήθηκε ο Κυνοδόντας του Γιώργου Λάνθιμου. Είχε μεγάλη επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς μεταξύ άλλων βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η επόμενη ταινία του Λάνθιμου, Άλπεις (2011) είχε επίσης σημαντική φεστιβαλική πορεία. Μαζί με το εξίσου πολυβραβευμένο Attenberg (2010) της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, τα έργα του Λάνθιμου δημιούργησαν ένα σύνολο που πολλοί ξένοι κριτικοί ονόμασαν Greek Weird Wave. Με κοινά στοιχεία την εμμονή στη βία, συχνά με ακατάληπτους διαλόγους και αφύσικες ερμηνείες, το συγκεκριμένο ρεύμα περιλαμβάνει επίσης τις ταινίες Χώρα προέλευσης (2010) του Σύλλα Τζουμέρκα, Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού (2012) του Έκτορα Λυγίζου και Miss Violence (2013) του Αλέξανδρου Αβρανά. Ο Αστακός (2015), η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Λάνθιμου, σηματοδότησε το τέλος του Greek Weird Wave.
Με το Μαχαιροβγάλτη (2010) και Το μικρό ψάρι (2014), ο Γιάννης Οικονομίδης καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του σύγχρονου ελληνικού σινεμά. Το μικρό ψάρι, υποψήφιο για τη Χρυσή Άρκτο, βρίσκεται ανάμεσα σε πολλές άλλες ταινίες, όπως οι Στρέλλα (2009) και Ξενία (2014) του Πάνου Κούτρα, Chevalier (2015) της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, Τετάρτη 04:45 (2016) του Αλέξη Αλεξίου και Suntan (2016) του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, που απέσπασαν βραβεία και θετικές κριτικές σε εγχώρια και διεθνή φεστιβάλ.
Το σινεμά μετά την πανδημία (2020-σήμερα)
Η Πανδημία COVID-19 στην Ελλάδα που ξέσπασε μετά το πρώτο τρίμηνο του 2020 οδήγησε σε πολύμηνο κλείσιμο των κινηματογράφων, που συνεχίστηκε μέχρι και το 2021. Παγκοσμίως υπήρξε αναστολή κινηματογραφικών παραγωγών που άρχισε να επανέρχεται μετά την άνοιξη του 2021 με την πρόοδο του εμβολιασμού του πληθυσμού. Η πρώτη επιτυχημένη ταινία στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν ήταν Ο Άνθρωπος του Θεού, μια Ελληνική και διεθνής συμπαραγωγή σκηνοθετημένη από τη Σερβικής καταγωγής Γελένα Πόποβιτς, με κυρίως ελληνικούς συντελεστές. Αν και δεν ξεκίνησε με ευνοϊκές κριτικές, σημείωσε ρεκόρ εισιτηρίων πρώτου 4ημέρου με 61.000 εισιτήρια παρόλους τους ισχυόντες περιορισμούς στην είσοδο του κοινού στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Μουσική ταινιών
Ιδιαίτερα παραγωγικός ήταν και ο Μάνος Χατζιδάκις, καθώς έγραψε μουσική για 80 περίπου ταινίες, ελληνικές και ξένες. Ανάμεσα σε αυτές είναι οι Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955), Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955), Ο Δράκος (1956), Μια ζωή την έχουμε (1958), Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο (1959), Μανταλένα (1960) και Η Αλίκη στο ναυτικό (1961). Τα πιο γνωστά του τραγούδια ερμήνευσε η Μελίνα Μερκούρη στις ταινίες Στέλλα (1955) και Ποτέ την Κυριακή (1960). Ειδικά η μουσική του Ποτέ την Κυριακή έκανε δημοφιλή την ελληνική μουσική στο διεθνές κοινό και του χάρισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού.
Ο Μίκης Θεοδωράκης, ένας από τους πιο αναγνωρισμένους Έλληνες συνθέτες, έχει επίσης γράψει μουσική για περισσότερες από 40 ταινίες, πολλές εκ των οποίων ξένες. Όσον αφορά τον ελληνικό κινηματογράφο, μουσική του ακούγεται μεταξύ άλλων στις Το ξυπόλυτο τάγμα (1953), Ποια είναι η Μαργαρίτα (1961), Συνοικία το Όνειρο (1961), Ηλέκτρα (1962), Το μπλόκο (1965) και Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980). Με το «Συρτάκι» από την ταινία Αλέξης Ζορμπάς (1964), ο Θεοδωράκης έγινε γνωστός σε παγκόσμιο επίπεδο.
Άλλοι σημαίνοντες συνθέτες, του παλιού κυρίως κινηματογράφου, είναι ο Γιώργος Κατσαρός (Κραυγή – 1964, Τα 201 καναρίνια – 1964, Η κόμησσα της Κέρκυρας – 1972 κ.ά.), ο Νίκος Μαμαγκάκης (Παρένθεση – 1968, Η νεράιδα και το παλικάρι – 1969, Λούφα και παραλλαγή – 1984 κ.ά.), ο Σταύρος Ξαρχάκος (Λόλα – 1964, Κορίτσια στον ήλιο – 1968, Ρεμπέτικο – 1983 κ.ά.), ο Αργύρης Κουνάδης (Τζο ο τρομερός – 1955, Αντιγόνη – 1961 κ.ά.), ο Γιάννης Μαρκόπουλος (Μικρές Αφροδίτες – 1963, Κοινωνία ώρα μηδέν – 1966 κ.ά.) και ο Χρήστος Λεοντής (Η ώρα της οργής – 1968, Τα δελφινάκια του Αμβρακικού – 1994).
Με την έλευση του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, η μουσική έλαβε έναν πιο μινιμαλιστικό ρόλο. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές σημαντικές συνεργασίες. Για παράδειγμα, ο Διονύσης Σαββόπουλος τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη μουσική της ταινίας Happy Day (1976) του Παντελή Βούλγαρη και η Ελένη Καραΐνδρου έχει συνθέσει τη μουσική για όλες τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, από το Ταξίδι στα Κύθηρα (1984) και μετά. Το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» του Μάνου Λοΐζου, που γράφτηκε για την ταινία Ευδοκία (1971), έχει αναδειχθεί σε ένα από τα διασημότερα ζεϊμπέκικα.
Από τη σύγχρονη περίοδο του ελληνικού σινεμά ξεχωρίζουν οι βραβευμένοι Νίκος Κυπουργός (Ο δραπέτης – 1991, Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη – 2017), Παναγιώτης Καλατζόπουλος (Peppermint – 1999), Σταμάτης Κραουνάκης (Αυτή η νύχτα μένει – 2000), Γιάννης Αγγελάκας (Ο χαμένος τα παίρνει όλα – 2002, Ψυχή βαθιά – 2009), Ευανθία Ρεμπούτσικα (Πολίτικη κουζίνα – 2003), Σταμάτης Σπανουδάκης (Νύφες – 2004), Felizol (Νορβηγία – 2014, Τετάρτη 04:45 – 2015) και The Boy (Οι αισθηματίες – 2014, Winona – 2019).
Βιβλιογραφία
Ξενόγλωσση
ΕΚΟ Α.Β.Ε.Ε.
thumb|Βενζινάδικο της εταιρείας στο [[Άργος.]] Η ΕΚΟ, εταιρεία πετρελαιοειδών με έδρα το Μαρούσι Αττικής στην Ελλάδα, προήλθε από την εξαγορά της Esso Pappas, θυγατρικής της Exxon, από την εταιρεία χαρτοφυλακίου με δημόσιο χαρακτήρα, «ΕΚΟ ΕΛΕΠΕΧ», στις 6 Μαρτίου του 1984. Ακολούθησε η αλλαγή επωνυμίας της Esso σε «ΕΚΟ», υπό τη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου Α.Ε. (ΔΕΠ).
Το 1995, η εταιρεία επέκτεινε τις δραστηριότητές της στη Γεωργία. Το 1998, η ΕΚΟ απέκτησε τον έλεγχο των εταιρειών ΠΕΤΡΟΛΙΝΑ OVERSEAS και ΕΚΟΛΙΝΑ, ενώ το ίδιο έτος η ΔΕΠ άλλαξε την επωνυμία της σε ΕΛΠΕ, παίρνοντας υπό τον έλεγχο της ένα κλάδο της ΕΚΟ, όπως και τις εταιρείες ΕΛΔΑ Α.Ε. και ΔΕΠ-ΕΚΥ. Έπειτα, άλλος κλάδος της ΕΚΟ προχώρησε σε συγχώνευση με την εταιρεία ΕΛΔΑ-Ε, δημιουργώντας μία νέα εταιρεία, την «ΕΚΟ-ΕΛΔΑ Α.Β.Ε.Ε.» υπό τον έλεγχο της ΕΛΠΕ. Το 1998, η ΕΚΟ-ΕΛΔΑ Α.Β.Ε.Ε. απέκτησε τα δικαιώματα της Γ. Μαμιδάκης & Σία Α.Ε.Ε.Π., ενώ το 2002 προχώρησε σε περαιτέρω επέκταση των δραστηριοτήτων της σε Βουλγαρία και Σερβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Π.Α.Ο. Κυριακίου
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κυριακίου, γνωστός συντμημένα και ως ΠΑΟΚ, είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Κυριάκι Βοιωτίας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1960, έχει έμβλημα τον δικέφαλο αετό και χρώματα το μαύρο και το λευκό. Έχει εμφανιστεί 3 φορές στη Γ΄ Εθνική και 5 φορές στη Δ΄ Εθνική και Εθνική Ερασιτεχνική, ενώ όλα τα υπόλοιπα χρόνια πρωταγωνιστεί στο Βοιωτικό πρωτάθλημα, έχοντας κατακτήσει 4 φορές το πρωτάθλημα και 1 φορά το κύπελλο Ε.Π.Σ. Βοιωτίας. Ο σύλλογος επανιδρύθηκε με την επωνυμία «Νέος Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κυριακίου».
Πληροφοριακά στοιχεία
Τη σεζόν 1983-84 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Βοιωτίας και κέρδισε την άνοδο στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τη μετέπειτα Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε παρθενικά τη σεζόν 1984-85, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Την αμέσως επόμενη χρονιά, 1985-86, αναδείχθηκε για δεύτερη φορά πρωταθλητής Βοιωτίας και επέστρεψε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία τη σεζόν 1986-87, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να κατακτήσει την παραμονή. Τη χρονιά αυτή έφτασε για πρώτη φορά στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, όπου νικώντας την Αναγέννηση Σχηματαρίου αναδείχθηκε κυπελλούχος Βοιωτίας.
Τη σεζόν 1989-90 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του και τερμάτισε στη 15η θέση κερδίζοντας οριακά την παραμονή με διαφορά 2 βαθμών από τον Απόλλων Λάρισας, ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Κύπελλο Ελλάδας και συμμετείχε στον 8ο όμιλο της 1ης φάσης με αντιπάλους τους Χαραυγιακό, Άρη Θεσσαλονίκης, Α.Ο. Καβάλα και Αναγέννηση Νεάπολης Θεσσαλονίκης, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί στην επόμενη φάση. Την επόμενη σεζόν, 1990-91, τερμάτισε στη 12η θέση του Βορείου ομίλου της Γ΄ Εθνικής μπροστά από τη Νίκη Βόλου, ενώ στο Κύπελλο Ελλάδας της ίδιας χρονιάς συμμετείχε ξανά στον 8ο όμιλο της 1ης φάσης με αντιπάλους τους Ολυμπιακό, Πανελευσινιακό, Φ.Σ. Κοζάνη και Α.Ο. Χαϊδαρίου, όπου τερματίζοντας τελευταίος στην 5η θέση δεν κατάφερε να προκριθεί.
Τελευταία του παρουσία στην Γ΄ Εθνική και 3η συνολικά ήταν τη σεζόν 1991-92, όποτε και υποβιβάστηκε, ενώ στο κύπελλο Ελλάδας της ίδιας χρονιάς συμμετείχε στον 13ο όμιλο της 1ης φάσης με αντιπάλους τους Α.Ο. Ξάνθη, Αναγέννηση Άρτας και Αναγέννηση Νεάπολης Θεσσαλονίκης και τερμάτισε τελευταίος στην 4η θέση. Την επόμενη χρονιά, 1992-93, αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό στο τοπικό πρωτάθλημα, μετά από 5 συνεχείς χρονιές στα εθνικά πρωταθλήματα. Τη σεζόν 1994-95 αναδείχθηκε πρωταθλητής Βοιωτίας για τέταρτη φορά στην ιστορία του και τελευταία μέχρι σήμερα, κερδίζοντας την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1995-96, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Έκτοτε αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα Βοιωτίας.
Μετά από κάποια χρόνια αδράνειας, επανασυστάθηκε ως «Νέος Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κυριακίου» και αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Βοιωτίας. Από τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε στη Β΄ Κατηγορία και τη σεζόν 2019-20 τερμάτισε στη 2η θέση και σαν δευτεραθλητής κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βοιωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ανώγεια Ρεθύμνης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ανώγεια αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί στην περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ
Ο Ντμίτρι Γεβγκένεβιτς Ριμπολόβλεφ (ρωσικά: Дмитрий Евгеньевич Рыболовлев) γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1966 στην πόλη Περμ. Είναι Ρώσος επιχειρηματίας, επενδυτής, ενεργός φιλάνθρωπος και πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας ΑΣ Μονακό. Υπήρξε ιδιοκτήτης της Ρωσικής εταιρείας παραγωγής καλιούχου λιπάσματος Uralkali και πρόσφατα, άρχισε να επενδύει στην ποδοσφαιρική ομάδα ΑΣ Μονακό. Η 24χρονη κόρη του Εκατερίνα Ριμπολόβλεβα είναι γνωστή σοσιαλιτέ. Το έτος 2010 κατέλαβε την 79η θέση στη λίστας δισεκατομμυριούχων του περιοδικού Forbes και το 2012 την 119η θέση, με περιουσία $9,1 δις.
Τα πρώτα βήματα της επαγγελματικής του καριέρας
Το πρώτο του επιχειρηματικό εγχείρημα ήταν στον τομέα της ιατρικής. Μαζί με τον πατέρα του ίδρυσε μια εταιρεία με το όνομα Magnetics η οποία ασχολείτο με τη μαγνητική θεραπεία (μια μέθοδο θεραπείας βασισμένη στη χρήση μαγνητικών πεδίων, που αναπτύχθηκε από τον πατέρα του Ριμπολόβλεφ, καθηγητή ιατρικής, Ευγκένι Ριμπολόβλεφ). Η περιουσία του Ριμπολόβλεφ σταδιακά μεγάλωνε ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος διεύρυνε τα επιχειρηματικά του ενδιαφέροντα. Ολοένα και συχνότερα, μεγάλες εταιρείες ως αντάλλαγμα για την παροχή υπηρεσιών στο προσωπικό τους, πλήρωναν την εταιρεία του Ριμπολόβλεφ όχι με την καταβολή μετρητών αλλά με την παροχή προïόντων σε μειωμένες τιμές, αναγκάζοντας έτσι τον Ριμπολόβλεφ να εξεύρει ο ίδιος αγοραστές για τα συγκεκριμένα αγαθά. Πολλές φορές η μεταπώληση των προïόντων αυτών επέφερε ακόμα περισσότερα κέρδη από τη βασική επαγγελματική του δραστηριότητα. Με την πάροδο του χρόνου η συγκεκριμένη αυτή δραστηριότητα μετατράπηκε σε προτεραιότητα για τον Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ. Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, αυτή η ασχολία του απέδωσε το πρώτο του εκ. δολάρια. Ο Ριμπολόβλεφ έγινε ο πρώτος επιχειρηματίας στην περιοχή της πόλης Περμ, ο οποίος απέκτησε πιστοποιητικό από το Υπουργείο Οικονομικών της Ρωσίας, δίδοντάς του έτσι το δικαίωμα να πραγματεύεται με αξιόγραφα, ενώ το 1992 ίδρυσε την πρώτη επενδυτική του εταιρεία. Το 1994 ίδρυσε μια τράπεζα και απέκτησε μετοχικά μερίδια σε αρκετές βιομηχανικές επιχειρήσεις στην Περμ, ενώ έγινε μέλος και στα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών αυτών.
Το 1995 ο Ριμπολόβλεφ πήρε ακόμα μια δύσκολη απόφαση, η οποία σε βάθος χρόνου αποδείχτηκε ως μια στρατηγικά σωστή κίνηση. Πούλησε ένα σημαντικό μέρος των μετοχικών του μεριδίων και ενοποίησε τις επενδύσεις του. Επέλεξε να επικεντρωθεί στις επιχειρήσεις της βιομηχανίας καλίου και συγκεκριμένα στην Uralkali.
Δημιουργία και Ανάπτυξη της Uralkali
Τα επόμενα 15 χρόνια, ο Ριμπολόβλεφ αφοσιώθηκε στην ανάπτυξη της Ρωσικής εταιρείας παραγωγής καλιούχου λιπάσματος Uralkali μετατρέποντάς την σε παγκόσμιο κολοσσό. Όπως γράφτηκε στην εφημερίδα Vedomosti, μέχρι το έτος 2000 είχε ενοποιήσει το μερίδιο ελέγχου του στην εταιρεία και άρχισε τις μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξή της. Άλλαξε εξ ολοκλήρου την ομάδα διοίκησης και έθεσε έναν στόχο προτεραιότητας για τους νέους διευθυντές, σύμφωνα με τον οποίο θα καταβαλλόταν η προσπάθεια να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας (σύμφωνα με το Forbes, η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε κατά 2.5 φορές από το 2000 μέχρι το 2007). Το 2005, σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, η Uralkali και η Belaruskali ένωσαν τις εμπορικές δραστηριότητές τους μέσω της δημιουργίας μιας ενιαίας εταιρείας – της Εταιρείας Καλίου της Λευκορωσίας Belarusian Potash Company (BPC) στην οποία ο Ριμπολόβλεφ ανέλαβε καθήκοντα διευθύνοντος συμβούλου. . Σύμφωνα με το Reuters μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, οι τιμές καλίου αυξήθηκαν πέραν του πενταπλασίου. Η αύξηση των τιμών καλίου σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και η δημιουργία της Belarusian Potash Company (BPC) είχαν σημαντικές θετικές επιπτώσεις στην Uralkali. To 2007, η αξία της εταιρείας στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου, παράλληλα με τις αυξημένες τιμές και το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, επέφεραν περισσότερα χρήματα, με αποτέλεσμα η Uralkali να χαρακτηριστεί από τα επιχειρηματικά MME ως μια από τις καλύτερες Ρώσικες IPO (δημόσια πρόσκληση για διάθεση μετοχών). Λίγες μέρες πριν την πρόσκληση για διάθεση των μετοχών, έλαβε χώρα ένα σοβαρό ατύχημα σε ένα από τα μεταλλεία της Uralkali –πλημμύρισε και έτσι αναγκαστικά έπρεπε να κλείσει. Όπως έγραψε η μεγάλη Ρωσική εφημερίδα Komsomolskaya Pravda, η εταιρεία έχασε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια εξαιτίας του συγκεκριμένου συμβάντος. Το 2008 η Ρωσική κυβέρνηση διερεύνησε το ατύχημα και κατέληξε στην απόφαση ότι οφειλόταν σε γεωλογικούς λόγους. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς όμως, ο Αντιπρόεδρος της Ρωσικής κυβέρνησης, κ. Ιγκόρ Σετσίν, απροσδόκητα διέταξε τη διεξαγωγή νέας έρευνας και ζήτησε όπως προσδιοριστεί ο βαθμός της οικονομικής ευθύνης της εταιρείας. Ορισμένα ξένα έντυπα υποστήριξαν πως είχε εξαπολυθεί μια επίθεση «επιδρομής» ενάντια στην Uralkali. Κάτι παρόμοιο είχε γίνει και στην περίπτωση της εταιρείας Yukos. Στο τέλος, συμφωνήθηκε το ποσό αποζημίωσης και η ιδιοκτησία της Uralkali επέστρεψε στα χέρια του Ριμπολόβλεφ. Τον Ιούνιο του 2010, ο Ριμπολόβλεφ πούλησε ένα σημαντικό μερίδιο των μετοχών του στην Uralkali (το 53%) σε μια ομάδα Ρώσων επενδυτών: Kaliha Finance Limited (Σουλεïμάν Κέριμοφ, 25%), Aerellia Investments Limited (Αλεξάντερ Νέσις, 15 %) και Becounioco Holdings Limited (Φιλαρέτ Γκαλτσέφ, 13.2%). Το ποσό της συναλλαγής δεν έγινε ποτέ γνωστό, όμως σύμφωνα με κάποιες πηγές, πιστεύεται ότι ξεπέρασε τα $5.3 δις. .
Τον Δεκέμβριο του 2010, ανακοινώθηκαν τα σχέδια της Uralkali για την εξαγορά της Silvinit με τελικό σκοπό να δημιουργηθεί μια από τις ισχυρότερες εταιρείες παραγωγής καλίου στον κόσμο. Η εξαγορά οριστικοποιήθηκε το 2011 με τον Ριμπολόβλεφ να έχει ήδη πουλήσει το εναπομείναν μερίδιο των μετοχών που κατείχε στην Uralkali (10%) στην εταιρεία του Αλεξάντερ Νέσις.
Η Επένδυση στην Τράπεζα Κύπρου
Τον Σεπτέμβριο του 2010 ο Ριμπολόβλεφ προχώρησε στην αγορά 9.7% μετοχών της Τράπεζας Κύπρου, της πιο μεγάλης τράπεζας στην Κύπρο. Αυτή την επένδυση ακολούθησε μια επιχειρηματική και προσωπική σχέση με το νησί, η οποία περιλαμβάνει και τη δωρεά για την κατασκευή του ναού της Ρώσικης Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Λεμεσό. Στις 25 Μαρτίου 2013, οι Υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ συμφώνησαν με την κυβέρνηση της Κύπρου ότι η Τράπεζα Κύπρου θα αναλάβει το χαρτοφυλάκιο της Λαϊκής Τράπεζας. Για να ολοκληρωθεί η συμφωνία και να αποφευχθεί η χρεοκοπία και της Τράπεζας Κύπρου, αποφασίστηκε επίσης ότι οι καταθετικοί λογαριασμοί άνω των €100.000 θα υποστούν κούρεμα κατά 40% περίπου. Σε αντάλλαγμα, οι κάτοχοι λογαριασμών θα λάβουν μετοχές της Τράπεζας Κύπρου. Η απόφαση αυτή είχε ως συνέπεια να μειωθούν οι μετοχές του Ριμπολόβλεβ στην τράπεζα.
Αγορά της ΑΣ Μονακό
Αφού πρώτα επεχείρησε την αγορά της Ντιναμό Μινσκ και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Ριμπολόβλεφ έγινε μεγαλομέτοχος της ΑΣ Μονακό στις 23 Δεκεμβρίου 2011 έχοντας στην κατοχή του, μέσω της εταιρίας Monaco Sport Invest (MSI), ποσοστό 66 % επί των μετοχών του συλλόγου.
Η Μονακό βρισκόταν τότε κοντά στον υποβιβασμό της στην Νασιονάλ, καταφέρνοντας τελικώς να σωθεί χάρη σε επενδύσεις που έγιναν στη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου της σεζόν 2011-2012, με την ομάδα να αναδεικνύεται πρωταθλήτρια στην Λιγκ 2 την σεζόν 2012-2013. Ο νέος Ρώσος μεγαλομέτοχος αποφάσισε να προχωρήσει σε ριζική αναδιοργάνωση του συλλόγου στο σύνολό του τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικού χώρου με, μεταξύ άλλων, την άφιξη του Τορ-Κρίστιαν Κάρλσεν στην θέση του Γενικού Διευθυντή του συλλόγου και την επιστροφή του Ζαν-Λουί Καμπορά ως προσωπικού του συμβούλου. Επένδυσε στην ομάδα αρκετές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και απέκτησε, μεταξύ άλλων, τον Κλαούντιο Ρανιέρι στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου και διάφορους διεθνείς παίκτες όπως ο Λούκας Οκάμπος έναντι του ποσού των 11 εκατομμυρίων ευρώ, ή ακόμη τον Αντρέα Ράτζι. Στη διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2013, η Μονακό απέκτησε δύο νέους ποδοσφαιριστές από την ΦΚ Πόρτο (Χάμες Ροδρίγες και Ζοάο Μουτίνιο) έναντι συνολικού ποσού της τάξεως των 70 εκατομμυρίων ευρώ (συμπεριλαμβανομένων των πριμ). Λίγο καιρό αργότερα, η απόκτηση των Ρικάρντο Καρβάλιο από την Ρεάλ Μαδρίτης και Ραδαμέλ Φαλκάο από την Ατλέτικο Μαδρίτης, επισημοποιήθηκαν από την ομάδα του Πριγκιπάτου. Ο τελευταίος έγινε και ο πλέον ακριβοπληρωμένος παίκτης στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Φιλανθρωπία
Ο Ριμπολόβλεφ είναι ενεργός φιλάνθρωπος ο οποίος αξιοποιεί μέρος των χρημάτων του σε σημαντικά και ευαίσθητα κοινωνικά προγράμματα. Στήριξε οικονομικά την κατασκευή των βασιλικών ανακτόρων Οράνιενμπαουμ στην Αγία Πετρούπολη, χρηματοδότησε το Ίδρυμα Ολυμπιονικών της Ρωσίας και βοήθησε στην αποκατάσταση της Μονής Ζατσατέφσκι στη Μόσχα. Μια δωρεά ύψους €17.5 εκ. αφιερώθηκε στην ανακαίνιση του Καθεδρικού Ναού της Γέννησης της Θεοτόκου στη Μόσχα. Τα τελευταία χρόνια έχει συνεισφέρει επίσης στην αναστήλωση ορθοδόξων εκκλησιών, συμπεριλαμβανομένου και του εικονοστασίου του Καθεδρικού Ναού της Ύψωσης του Σταυρού, το οποίο ανακατασκευάζεται στη Μονή του Αγίου Νικολάου στην πόλη Μπελογκόρσκ. Ο Ριμπολόβλεφ είναι υπεύθυνος και για ένα άλλο έργο φιλανθρωπίας – την κατασκευή του ναού της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Κύπρο. Συγκεκριμένα, στην παραλιακή πόλη της Λεμεσού στην Κύπρο θα κατασκευαστεί η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, ναός που θα λειτουργήσει ως χώρος λατρείας για τη Ρωσική κοινότητα στο νησί. Βάσει του αρχιτεκτονικού σχεδίου του Ρώσου αρχιτέκτονα, Αλεξέι Βοροντσόφ, το οποίο φέρει τις ευλογίες του Κυρίλλου, Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία θα φέρει καμπαναριό και θα ακολουθεί τις γραμμές της Ρωσικής παραδοσιακής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής. Η εκκλησία θα καταλαμβάνει έκταση μεγέθους 1050 m² και το κτίριο θα έχει χωρητικότητα 500-600 πιστών. Το συνολικό κόστος του έργου εκτιμάται στα €5 εκ. Ακόμη ένα πρόγραμμα στο οποίο εμπλέκεται ο Ριμπολόβλεφ είναι το «Les Arts Gstaad», το οποίο αφορά την κατασκευή ενός νέου πολιτιστικού κέντρου αφιερωμένο στη μουσική, τις τέχνες και τη λογοτεχνία στην ομώνυμη Ελβετική πόλη.
Προκλήσεις
Τη δεκαετία του ‘90, οι ιδιωτικοποιήσεις και οι εμπορικές δραστηριότητες στη Ρωσία ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνες. Ήταν η εποχή του κατακερματισμού της πολιτείας, της αδύναμης κεντρικής διακυβέρνησης, της οικονομικής ύφεσης και της έξαρσης της εγκληματικότητας. Οποιοσδήποτε επιχειρούσε να κερδίσει πολλά χρήματα προκαλούσε την προσοχή των εγκληματιών και των διεφθαρμένων πολιτικών προσώπων και ως αποτέλεσμα γίνοταν στόχος εκμετάλλευσης, εκβιασμού και σωματικών επιθέσεων. Ο Ριμπολόβλεφ ως ένας αρκετά επιτυχημένος επιχειρηματίας, αναγκάστηκε και ο ίδιος να βιώσει τέτοιες καταστάσεις. Ήταν εξαιρετικά ανήσυχος για την ασφάλεια των δικών του, γι’ αυτό και αποφάσισε να εγκαταστήσει την οικογένειά του στην Ελβετία. Ο ίδιος συνέχισε να διεξάγει επιχειρηματικές δραστηριότητες στη Ρωσία. Τοπικές εφημερίδες της Περμ έγραψαν πως σχεδιάστηκαν αρκετές απόπειρες κατά της ζωής του.
Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, κατά τη συνέλευση των μετόχων της Uralkali τον Μάϊο του 1996, ο Ριμπολόβλεφ πρωτοστάτησε για την υιοθέτηση μιας απόφασης σχετικά με την αντικατάσταση ενός εμπορικού συνεργάτη, λόγω συμπεριφοράς διακριτικής μεταχείρισης στις πωλήσεις του. Την επόμενη κιόλας μέρα ο Ριμπολόβλεφ συνελήφθη με την κατηγορία ότι σύναψε συμβόλαιο θανάτου με εκτελεστές για διάπραξη φόνου. Σε ηλικία 29 ετών, ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεβ αναγκάστηκε να παραμείνει 11 μήνες στο κελί διεξαγωγής ανακρίσεων στη φυλακή της Περμ.
Οι κατηγορίες εναντίον του Ριμπολόβλεφ βασίζονταν στα στοιχεία που κατέθεσε ένας γκάνγκστερ και δολοφόνος, ο οποίος είχε οργανώσει το φόνο ενός διευθυντή εταιρείας στην Περμ. Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, η υπόθεση κατά του Ριμπολόβλεφ ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας προϊόν σκευωρίας και πλεκτάνης. Ενόσω βρισκόταν στη φυλακή του ασκήθηκε πίεση: του έγινε η πρόταση να πουλήσει τις μετοχές της Uralkali για πολλά χρήματα με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Forbes, ο Ριμπολόβλεφ ανέφερε πως ήταν προετοιμασμένος για το ενδεχόμενο να παραμείνει στη φυλακή μέχρι και 10 χρόνια. Παρόλ’ αυτά ήξερε ότι οι μετοχές του στην Uralkali ήταν μέρος της δικής του περιουσίας και δεν ήταν πρόθυμος να τις παραχωρήσει σε κανένα. Η υπόθεση σύντομα άρχισε να εξασθενεί, οι ανακριτές βρήκαν τους πραγματικούς ενόχους και 11 μήνες μετά τη σύλληψή του, ο Ριμπολόβλεφ αφέθηκε ελεύθερος. Το 1997 αθωώθηκε εντελώς από τα δικαστήρια σε επίπεδο τριών διαφορετικών βαθμίδων, συμπεριλαμβανομένου και του Προεδρείου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το οποίο αποτελεί την ύψιστη νομική αρχή στη Ρωσία.
Περιουσία
Από όλα τα υπάρχοντα του Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, το πιο γνωστό είναι το διάσημο ακίνητο Maison de l ’Amitie («Οίκος της Φιλίας») που ανήκε στον Ντόναλντ Τραμπ στην πολιτεία της Φλώριδας, αξίας $95 εκ. Η οικία έχει 18 υπνοδωμάτια και ένα μεγάλο αριθμό προθαλάμων, δωματίων και τμημάτων για διάφορους σκοπούς, καθώς και ένα χειμωνιάτικο κήπο και πισίνα. . Τον Δεκέμβριο του 2011, η κόρη του Ριμπολόβλεφ, Εκατερίνα, αγόρασε το πιο ακριβό διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη για το ποσό των $88 εκ. Το διαμέρισμα διαθέτει 10 δωμάτια και η συνολική του έκταση φθάνει τα 626 m². Τα παράθυρα του διαμερίσματος έχουν θέα το Σέντραλ Παρκ του Μανχάτταν. Τον Απρίλιο του 2013, η Εκατερίνα Ριμπολόβλεβα αναφέρθηκε ως ο αγοραστής του νησιού Σκορπιός στην Ελλάδα, από την Αθηνά Ωνάση Ρουσέλ. Η πώληση ολοκληρώθηκε για το ποσό των 100 εκ. σε βρετανικές λίρες (GBP), ή περίπου 154 εκ. δολάρια (USD). Όπως αναφέρθηκε από το Reuters, καθώς και από άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μια εταιρεία που αποτελεί μέρος καταπιστεύματος προς όφελος της Εκατερίνας Ριμπολόβλεβα, ολοκλήρωσε την αγορά ομάδας εταιρειών που ανήκουν στην Αθηνά Ωνάση Ρουσέλ. Μεταξύ των περιουσιακών στοιχείων της εν λόγω ομάδας ήταν ο Σκορπιός και το νησάκι της Σπάρτης. Η Εκατερίνα σε δηλώσεις της ανέφερε ότι υπάρχουν σημαντικές δυνατότητες για περαιτέρω ανάπτυξη των νησιών με τη χρήση περιβαλλοντικά φιλικής τεχνολογίας και βλέπει την αγορά ως μια μακροπρόθεσμη οικονομική επένδυση.
Βραβεία και Διακρίσεις
Το 2010 απενεμήθη στον Ριμπολόβλεβ ο βαθμός του Τάγματος του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ του Πρώτου από τον Πατριάρχη Κύριλλο για τη χρηματοδότηση της ανακαίνισης του Καθεδρικού Ναού της Γέννησης της Θεοτόκου στη Μονή Ζατσατέφσκι της Μόσχας.
Προσωπική Ζωή
Ο Ριμπολόβλεφ είναι διαζευγμένος και έχει δύο θυγατέρες, την Εκατερίνα (24 ετών) και την Άννα (12 ετών). Με μια προσωπική περιουσία, η οποία εκτιμάται στα $9.5 δις, το 2011 ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ κατέλαβε τη 13η θέση στον κατάλογο με τους 200 πλουσιότερους επιχειρηματίες της Ρωσίας (σύμφωνα με το περιοδικό Forbes).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Γάλλοι πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων Κατηγορία:Ρώσοι πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Ελισάβετ Ντάγκλας-Χάμιλτον του Χάμιλτον
Η Ελισάβετ Ντάγκλας-Χάμιλτον του Χάμιλτον (Elizabeth Douglas-Hamilton of Hamilton, γεννημένη ως Ελισάβετ Ίβη Πέρσι, Elizabeth Ivy Percy, 25 Μαΐου 1916 – 16 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1916 στο Κάστρο Άλνγουικ, και ήταν κόρη του Άλαν Πέρσι, 8ου Δούκα του Νορθάμπερλαντ και της Ελένης Γκόρντον-Λέννοξ.
Ψηφιακό σήμα
Ο όρος ψηφιακό σήμα αναφέρεται σε περισσότερες από μια έννοιες. Μπορεί να αναφέρεται σε ένα σήμα διακριτού χρόνου το οποίο μπορεί να πάρει συγκεκριμένες (διακριτές) τιμές στον άξονα του χρόνου. Σε αυτή τη περίπτωση μιλάμε για ένα σήμα το οποίο παράγεται μέσω μιας μεθόδου ψηφιακής διαμόρφωσης και θεωρείται περισσότερο ως αναλογικό σήμα (δηλ. ένα επεξεργασμένο αναλογικό σήμα για τη μετατροπή του σε ψηφιακό).
Ελισάβετ Ντάγκλας-Χάμιλτον του Χάμιλτον
Βιογραφία
Στις 2 Δεκεμβρίου 1937 παντρεύτηκε τον Ντάγκλας Ντάγκλας-Χάμιλτον, 14ο Δούκα του Χάμιλτον. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Ψηφιακό σήμα
Μπορεί επίσης να αναφέρεται στην κυματομορφή ενός σήματος συνεχούς χρόνου σε ένα ψηφιακό σύστημα το οποίο μπορεί να αναπαρασταθεί σε μια αλληλουχία από bits. Σε αυτή τη περίπτωση μιλάμε για ένα εξ ολοκλήρου ψηφιακό σήμα.
Ελισάβετ Ντάγκλας-Χάμιλτον του Χάμιλτον
Βιογραφία
Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 2008, σε ηλικία 92 ετών.
Ψηφιακό σήμα
Σήματα Διακριτού Χρόνου
thumb|300px|Ένα σήμα διακριτού χρόνου
Ελισάβετ Ντάγκλας-Χάμιλτον του Χάμιλτον
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Ψηφιακό σήμα
Σήματα Διακριτού Χρόνου
Ένα αναλογικό σήμα είναι μια χρονικά μεταβαλλόμενη τιμή δεδομένων ή όπως είναι ο ορισμός του, μια ομαλά μεταβαλλόμενη τιμή ηλεκτρικής τάσης ή έντασης ρεύματος (δηλ. ένα σήμα με πλάτος χρονικά μεταβαλλόμενο) η οποία μπορεί να περιγραφεί από μια μαθηματική συνάρτηση, με το χρόνο να αποτελεί την ανεξάρτητη και την τιμή του σήματος, κάθε χρονική στιγμή, την εξαρτημένη μεταβλητή. Ένα διακριτό σήμα είναι το αποτέλεσμα που παίρνουμε μέσω της μεθόδου της δειγματοληπτικής μείωσης από το αρχικό αναλογικό σήμα: δηλαδή, η τιμή των δεδομένων σημειώνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα (π.χ. μικροδευτερόλεπτο) και όχι συνεχώς (όπως είναι εκ φύσεως τα μηχανικά κύματα).
Αν οι ατομικές τιμές του σήματος αντί να μετρηθούν επακριβώς, επάνω στον άξονα του χρόνου, είναι εναρμονισμένες με κάποια ορισμένη ακρίβεια, τότε η ροή δεδομένων που προκύπτει είναι το ψηφιακό σήμα. Η διαδικασία προσέγγισης αυτής της ακρίβειας (δηλ. μιας συγκεκριμένης τιμής), μέσα από ένα σταθερό αριθμό ψηφίων (δηλ. bit) ονομάζεται ψηφιοποίηση.
Σε γενικές γραμμές, '''ένα ψηφιακό σήμα είναι ένα ψηφιοποιημένο σήμα διακριτού χρόνου. Το διακριτό σήμα είναι το αποτέλεσμα της επεξεργασίας ενός αναλογικού σήματος με τη μέθοδο της δειγματοληπτικής μείωσης.'''
Η Ψηφιακή Επανάσταση έχει αυξήσει κατακόρυφα τη χρήση ψηφιακών σημάτων. Οι περισσότερες-αν όχι όλες, οι σύγχρονες συσκευές ειδικότερα αυτές που συνδέονται στους υπολογιστές, χρησιμοποιούν ψηφιακά σήματα για την αναπαράσταση σημάτων τα οποία παραδοσιακά αναπαρίστανται ως σήματα συνεχούς χρόνου. Κινητά τηλέφωνα, συσκευές αναπαραγωγής βίντεο και ήχου, ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές είναι μερικά παραδείγματα.
Σχεδόν σε όλες τις εφαρμογές, τα ψηφιακά σήματα αναπαριστώνται μέσω των δυαδικών αριθμών, έτσι ώστε να μπορούν να μετρηθούν σε bit. Επειδή 7 bits (δυαδικά ψηφία) μπορούν να καταγράψουν 128 διακριτές τιμές (0 έως 127), αυτό το σύστημα είναι το πιο ικανό από οποιοδήποτε άλλο για να εκφραστεί ένα τεράστιο πλήθος τιμών.
Η κυματομορφή στα ψηφιακά συστήματα
thumb|300px|Η κυματομορφή ενός ψηφιακού σήματος:(1)χαμηλό επίπεδο τάσης,(2)υψηλό επίπεδο,(3)μετάβαση σε υψηλό επίπεδο τάσης,(4)μετάβαση σε χαμηλό επίπεδο
Τόσο στους υπολογιστές όσο και σε οποιοδήποτε άλλο ψηφιακό σύστημα, η κυματομορφή του σήματος εναλλάσσεται μεταξύ δύο επιπέδων τάσης(0 και 4,8V) οι οποίες αναπαριστούν αντίστοιχα τις δύο τιμές του δυαδικού συστήματος(0 και 1).Έτσι, αναφερόμαστε σε αυτή τη κυματομορφή ως ψηφιακό σήμα. Παρ' όλο που πρόκειται για μια αναλογική κυματομορφή τάσεως, το ονομάζουμε ψηφιακό διότι εναλλάσσεται μεταξύ δύο σταθερών καταστάσεων.
Το σήμα του ρολογιού είναι ένα ειδικό ψηφιακό σήμα το οποίο χρησιμοποιείται για τον συγχρονισμό των ψηφιακών κυκλωμάτων. Στην διπλανή εικόνα φαίνεται η συγκεκριμένη κυματομορφή. Οι λογικές αλλαγές ενεργοποιούνται είτε από την αύξηση είτε από την μείωση του σήματος. Στο διπλανό διάγραμμα βλέπουμε ένα παράδειγμα του πρακτικού παλμού. Έτσι, όταν λέμε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων
Βλαντίμιρ Αντόνοβ (αρχιτέκτονας)
μικρογραφία| Εκκλησία, Αγία Τριάδα Ο Βλαντιμίρ Αντόνοφ (Владимир Антонов) ήταν Ρώσος αρχιτέκτονας που εργάστηκε για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στο Κουμάνοβο της Βόρειας Μακεδονίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν μέλος των Λευκών Φρουρών και έγινε Λευκός εμιγκρές στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Εκλέχθηκε δημοτικός μηχανικός το 1925 για να εφαρμόσει το Πρώτο Κανονιστικό Σχέδιο του Κουμάνοβο από το 1923.
Μηχανισμός Προενταξιακής Βοήθειας
Ο Μηχανισμός Προενταξιακής Βοήθειας ή Μέσο Προενταξιακής Ενίσχυσης (ΜΠΒ ή IPA) αποτελεί το χρηματοδοτικό μέσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προενταξιακή διαδικασία στη δημοσιονομική περίοδο 2007-2013. Το ΜΠΒ τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2007 και με τον τρόπο αυτό ενοποιήθηκαν όλα τα είδη προενταξιακής βοήθειας σε ένα ενιαίο μέσο. Με τον κανονισμό ΜΠΒ του Συμβουλίου αντικαταστάθηκαν τα χρηματοδοτικά μέσα της περιόδου 2000-2006 Phare, ISPA, SAPARD, το Τουρκικό προενταξιακό μέσο και το CARDS, το χρηματοδοτικό μέσο για τα Δυτικά Βαλκάνια. Αντίθετα με τα προηγούμενα προγράμματα, προσφέρει στήριξη τόσο σε υποψήφιες όσο και σε δυνάμει υποψήφιες χώρες.
Δεσμοί
Κατηγορία:Προγράμματα Ευρωπαϊκής Ένωσης
Μπαρτολομέο Νερόνι
Ο Μπαρτολομέο Νερόνι (Bartolomeo Neroni, περ. 1505-1571) ήταν Ιταλός ζωγράφος, γλύπτης, αρχιτέκτονας και μηχανικός που ακολουθούσε την τεχνοτροπία της Σχολής της Σιένας. Γεννήθηκε και έζησε όλη του την ζωή στην εν λόγω πόλη.
Βίος και έργο
Επηρεάστηκε σημαντικά από τους Ντομένικο Μπεκκαφούμι (Domenico Beccafumi) και Μπαλντασσάρε Περούτσι (Baldassare Peruzzi), ενώ αναφέρεται από τον Βαζάρι στο έργο του  Οι βίοι των πλέον εξαίρετων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων πως ήταν μαθητής του Il Sodoma, ως Riccio Sanese.
Πρόκειται για καλλιτέχνη με πολυσχιδές έργο που καλύπτει πεδία όπως η ζωγραφική, η γλυπτική και η εικονογράφηση χειρογράφων. Επίσης ήταν ικανότατος αρχιτέκτων και μηχανικός του στρατού. Παρ' όλα αυτά τα περισσότερα από τα έργα του ήταν βραχύβια και δεν σώζονται. Ως κυριότερο έργο του θεωρείται το μανιεριστικό Η Στέψη της Παρθένου, το οποίο σήμερα εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Σιένας (Pinacoteca Nazionale di Siena).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σχολή της Σιένα Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Γλύπτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης Κατηγορία:Ιταλοί μηχανικοί
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2003-2004
Το Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 2003-2004 ήταν το 41ο από την καθιέρωση της Μπουντεσλίγκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Βέρντερ Βρέμης, για 4η φορά στην ιστορία της. Ταυτόχρονα κατέκτησε και το Κύπελλο Γερμανίας, πετυχαίνοντας το νταμπλ. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Άιλτον της Βέρντερ Βρέμης, με 28 γκολ.
Βαθμολογία
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2003-2004
Ειρήνη (καλλιτέχνις)
Η Ειρήνη ήταν αρχαία Ελληνίδα καλλιτέχνις, η οποία περιγράφεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο τον 1ο αιώνα. Ήταν κόρη ενός ζωγράφου και δημιούργησε μια εικόνα ενός κοριτσιού σε ένα σπίτι στην Ελευσίνα.
Μία από τις έξι γυναίκες καλλιτέχνες της αρχαιότητας που αναφέρονται στη Φυσική Ιστορία του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (XL.147-148) το 77 μ.Χ: Τιμαρέτη, Ειρήνη, Καλυψώ, Αρισταρέτη, Ιαία, Ολυμπία.
Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, ο Βοκάκιος, ένας ανθρωπιστής του 14ου αιώνα, συμπεριέλαβε την Ειρήνη στο De Mulieribus Claris (Σχετικά με τι Διάσημες Γυναίκες). Ωστόσο, σε αυτή την αφήγηση ο Βοκάκιος προφανώς συνέπλεξε πολλές από τις γυναίκες που περιέγραψε ο Πλίνιος και απέδωσε πολλά περισσότερα έργα στην Ειρήνη. Κάποιοι άλλοι πίνακες που πιστώνει στην Ειρήνη είναι ένας παλαιότερος της Καλυψούς, ο μονομάχος Θεόδωρος και ένας διάσημος χορευτής που ονομάζεται Αλσισθένης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίες Ελληνίδες καλλιτέχνες Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
Στο παρόν λήμμα καταγράφονται οι αθλητές που κατέκτησαν μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Τα παρακάτω μετάλλια απονεμήθηκαν αργότερα στους αθλητές από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Την εποχή των Αγώνων, οι νικητές έπαιρναν ασημένιο μετάλλιο, οι δεύτεροι χάλκινο, ενώ οι τρίτοι τίποτα.
Αθλήματα
thumb|right|190px|border|Ο [[Τζον Μπόλαντ]]
25px Άρση βαρών
thumb|right|270px|Ο [[Καρλ Σούμαν στο άλμα.]] thumb|right|200px|Ο [[Χέρμαν Βάινγκερτνερ στους κρίκους.]] thumb|right|270px|Η γερμανική ομάδα στο [[Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ομαδικό δίζυγου ανδρών|ομαδικό του δίζυγου.]]
Μουνίρ Φατμί
Ο Mounir Fatmi είναι καλλιτέχνης που γεννήθηκε στην Ταγγέρη (Μαρόκο) το 1970 και σήμερα ζει και εργάζεται στο Παρίσι, και εργάζεται μέσω βίντεο, ζωγραφικής, εγκατάστασης, φωτογραφίας και γλυπτικής.
Βιογραφία
Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε πολλές ατομικές εκθέσεις στο Μουσείο Πικάσο, στο Ίδρυμα AK Bank στην Κωνσταντινούπολη, στο Kunst Palast Museum στο Ντίσελντορφ, στο MMP + στο Μαρακές και στο Gothenburg Konsthall στη Σουηδία. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στο Κέντρο Georges Pompidou, στο Παρίσι, στο Μουσείο Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη, στο NBK, στο Βερολίνο, στο Palais de Tokyo, στο Παρίσι, στο MAXXI, στη Ρώμη, στο Μουσείο Τέχνης του Mori, στο Τόκιο, στο Μουσείο της Ραφής, στην Ιερουσαλήμ, στο Μουσείο. Μοντέρνα Τέχνη Μόσχας, Μαθάφ, Αραβικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Ντόχα, Γκαλερί Hayward, Λονδίνο, Πινακοθήκη της Δυτικής Αυστραλίας, Μουσείο Βικτώριας και Άλμπερτ στο Λονδίνο, Van Abbemuseum, Αϊντχόφεν και Μουσείο Τέχνης Νάσερ, Ντάρχαμ.
Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
25px Γυμναστική
thumb|right|190px|border|Ο [[Άλφρεντ Χάγιος]]
Μουνίρ Φατμί
Βιογραφία
Το 2017, ο Mounir Fatmi γίνεται μέρος της συλλογής του Λούβρου στο Αμπού Ντάμπι, το πρώτο παγκόσμιο μουσείο στον αραβικό κόσμο, με το γλυπτό των Roots 02.
Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
25px Ξιφασκία
thumb|right|190px|border|Ο [[Λεωνίδας Πύργος]]
Μουνίρ Φατμί
Βιογραφία
Έλαβε πολλά βραβεία, όπως στη Μπιενάλε του Καΐρου το 2010 και το Grand Prix Leopold Sedar Senghor στην 7η Μπιενάλε του Ντακάρ το 2006. Το 2013, επιλέχθηκε για το Jameel Prize στο Μουσείο Victoria and Albert στο Λονδίνο.
Γκαλερί
Κατηγορία:Μαροκινοί καλλιτέχνες
Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
25px Ποδηλασία
thumb|right|200px|Οι σκοπευτές [[Παντελής Καρασεβδάς|Καρασεβδάς, Φραγκούδης και Ορφανίδης.]]
25px Στίβος
thumb|right|140px|Ο [[Έντγουϊν Φλακ]] thumb|right|140px|Ο [[Σπύρος Λούης]] thumb|right|140px|Ο [[Ρόμπερτ Γκάρετ]]
Πηγές
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896
Χάινριχ Τίτζε
Ο Χάινριχ Φραντς Φρίντριχ Τίτζε (Heinrich Franz Friedrich Tietze, 31 Αυγούστου 1880 στο Σλάιντς κοντά στο Νόινκιρχεν (Κάτω Αυστρία) - 17 Φεβρουαρίου 1964 στο Μόναχο) ήταν Αυστριακός μαθηματικός, γνωστός για τη συμβολή του στην τοπολογία.
Βιογραφία
Ο Χάινριχ Τίτζε ήταν γιος του Εμίλ Τίτζε (1845-1931), διευθυντή του Γεωλογικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου της Βιέννης, και της Ρόζα φον Χάουερ, κόρης του γεωλόγου Φραντς φον Χάουερ.