cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερνάντο Τάβορα
Δοκίμια
Πήρε μέρος στην έρευνα σχετικά με την πορτογαλική αρχιτεκτονική και είναι ο συγγραφέας πολλών δοκιμίων όπως "Το πρόβλημα του πορτογαλικού σπιτιού" ("Ο Problema da Casa Portuguesa"), (Λισαβόνα, 1947) και "Από τον οργανισμό στο διάστημα" ("Da Organização do Espaç"), (Πόρτο, 1962 και 1982). Συμμετείχε επίσης στην έκδοση του βιβλίου "Δημοφιλής Αρχιτεκτονική στην Πορτογαλία" (Architectura Popular em Portugal),(γράφτηκε μεταξύ 1955-1960 και εκδόθηκε το 1961 και το 1980) όπου ανέλαβε την πρώτη από τις πέντε ζώνες. (Zone 1, Minho)
Τελευταία χρόνια και διακρίσεις
Έχει τιμηθεί με το Πρώτο Βραβείο Αρχιτεκτονικής από το Calouste Gulbenkian Foundation, με το βραβείο Europa Nostra (για τη Βουλή στις Rua Nova, Guimarães),με το Βραβείο Τουρισμού και Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1985 και το Εθνικό Βραβείο Αρχιτεκτονικής (για το Pousada Santa Marinha, Guimarães) το 1987. Ακόμα του έχει απονεμηθεί το Χρυσό Μετάλλιο της πόλης του Πόρτο και το "Comenda da Ordem Militar de Santiago da Espada" (Αρχηγείο του Στρατιωτικού Τάγματος του Αγίου Ιακώβου). Στα τελευταία χρόνια της ζωής του η επιθυμία του για το μοντέρνο μετριάστηκε με αποτέλεσμα την επιστροφή του σε πιο κλασσικές μορφές. Πέθανε από καρκίνο στις 3 Σεπτεμβρίου του 2005 στο Νοσοκομείο Pedro Hispano, Matosinhos.
Το έργο του στις εξαρχής δημιουργίες
Στα πρώιμα έργα του αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη χρήση μοντέρνων στοιχείων και στην προσφυγή στις οικοδομικές παραδόσεις. Μέσα στην ησυχία που χαρακτηρίζει την αρχιτεκτονική καταφέρνει να δημιουργήσει μια πιθανή σχέση ανάμεσα σε αυτό που έχει διατηρηθεί στο χρόνο και σε αυτό που πρέπει να κατακτηθεί εκ νέου. Χρησιμοποιώντας αυστηρά αρχιτεκτονικά μέσα πραγματοποιεί μια στενότερη σύνδεση ανάμεσα στο κτίριο, το χώρο, και το τοπίο.
Βιβλιογραφία
παγκοσμιοποίηση http://sigarra.up.pt/up/pt/web_base.gera_pagina?P_pagina=1000721 τελευταία επίσκεψη 14/08/2009
Κατηγορία:Πορτογάλοι αρχιτέκτονες
Σιδερένιο κλουβί
Στην κοινωνιολογία το σιδερένιο κλουβί είναι όρος που εισήγαγε ο Μαξ Βέμπερ στο έργο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» και αναφέρεται στον αυξημένο εξορθολογισμό ο οποίος είναι εγγενής στην κοινωνική ζωή, ιδιαίτερα στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες. Το σιδερένιο κλουβί παγιδεύει με τον τρόπο αυτό τα άτομα σε συστήματα που βασίζονται αποκλειστικά στην τελεολογική αποτελεσματικότητα, τον ορθολογικό υπολογισμό και τον έλεγχο. Ο Βέμπερ περιέγραψε επίσης την γραφειοκρατικοποίηση της κοινωνικής τάξης σαν το «παγωμένο σκοτάδι της πολικής νύχτας.
Το απόσπασμα του Βέμπερ στα γερμανικά και τα ελληνικά έχει ως εξής:
Στο πρωτότυπο γερμανικό κείμενο ο όρος είναι «stahlhartes Gehäuse» που μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Τάλκοτ Πάρσονς το 1930 σαν «σιδερένιο κλουβί» (iron cage). Με τις ίδιες λέξεις έχει αποδοθεί και καθιερωθεί και στα ελληνικά, τα γαλλικά (cage d'acier [ατσάλι] ή cage de fer) και σε άλλες γλώσσες. Η μετάφραση του Πάρσονς έχει αμφισβητηθεί, καθώς μια ακριβέστερη απόδοση είναι «κέλυφος σκληρό σαν ατσάλι».
Ορθολογισμός και γραφειοκρατία
Ο Βέμπερ εκτιμούσε ότι η σύγχρονη κοινωνία είχε αρχίσει να χαρακτηρίζεται από μια μετατόπιση σε ό,τι αφορά τα κίνητρα των ατομικών συμπεριφορών, γιατί είχαν αρχίσει να βασίζονται στην αποτελεσματικότητα αντί για την καταγωγή ή την συγγένεια. Ακόμη, η συμπεριφορά είχε αρχίσει να κυριαρχείται από έναν προσανατολισμένο σε στόχους ορθολογισμό και λιγότερο στην παράδοση και τις αξίες. Σύμφωνα με τον Βέμπερ, η μετάβαση από μια παλιάς μορφής κινητικότητας με όρους συγγένειας σε μια νέα μορφή με ένα αυστηρό σύνολο κανόνων ήταν άμεσο αποτέλεσμα της αύξησης της συσσώρευσης του κεφαλαίου, δηλαδή του καπιταλισμού.
Σε ό,τι αφορά τις γραφειοκρατίες, ο Βέμπερ θεωρούσε ότι διαφέρουν από το προηγούμενο φεουδαρχικό σύστημα, όπου οι άνθρωποι προάγονταν (επαγγελματικά) μέσω της ευνοιοκρατίας και με δωροδοκίες, διότι τώρα υπήρχε ένα σύνολο κανόνων που ορίζονται σαφώς, δηλαδή η προαγωγή λόγω αρχαιότητας και πειθαρχικού έλεγχου. Ο Βέμπερ πίστευε ότι αυτό επηρέασε την σύγχρονη κοινωνία και το πώς λειτουργούμε σήμερα, ειδικά σε πολιτικό επίπεδο.
Χαρακτηριστικά της γραφειοκρατίας ο Βέμπερ θεωρεί την ιεραρχημένη διοίκηση, τον απρόσωπο χαρακτήρα, τους γραπτούς κανόνες συμπεριφοράς, την προαγωγή βάσει αποτελέσματος, τον καταμερισμό εργασίας και την αποτελεσματικότητα. Επιπλέον, θεωρούσε ότι συγκεντρώνουν μεγάλη ισχύ σε λίγους, ανεξέλεγκτους ανθρώπους και ότι αυτοί που ελέγχουν αυτές τις οργανώσεις ελέγχουν την ποιότητα της ζωής μας. Οι γραφειοκρατίες τείνουν να δημιουργούν ολιγαρχίες, εκεί όπου μερικοί υπάλληλοι κατέχουν την πολιτική και οικονομική δύναμη. Επειδή η γραφειοκρατία είναι μια μορφή οργάνωσης ανώτερη από όλες τις άλλες, η περαιτέρω γραφειοκρατικοποίηση και ο εξορθολογισμός μπορεί να είναι «αναπόφευκτη μοίρα».
Εξαιτίας των παραπάνω λόγων, θα υπάρξει μια εξέλιξη του σιδερένιου κλουβιού, το οποίο θα είναι μια άκαμπτη, απανθρωπισμένη κοινωνία. Το σιδερένιο κλουβί είναι ένα σύνολο κανόνων και νόμων στους οποίους όλοι υποβάλλονται και όλοι πρέπει να τηρούν.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ορολογία της κοινωνιολογίας
Κορράδος της Ιβρέας
O Κορράδος (ιταλ. Corrado Conone, απεβ. 1001) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν μάργραβος της Ιβρέας (970-1001) και δούκας του Σπολέτο & Καμερίνο (996-1001).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βερεγγάριου Β΄ της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") & μαργράβου της Ιβρέας και της Βίλλας των Μποζονιδών, κόρης του Μπόζο μαργράβου της Τοσκάνης.
Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Άνταλμπερτ της Λομβαρδίας και ο Γκυ μάργραβος της Ιβρέας. Ο Κορράδος έγινε από τον πατέρα του κόμης της Βεντιμίλια, μάλλον ο πρώτος της περιοχής. Στην εποχή του η Λομβαρδία με πρωτεύουσα την Παβία διεκδικούσε ανεξαρτησία από τον βασιλιά της Γερμανίας.
Οι Gesta Mediolanensium αναφέρουν ότι έκανε ειρήνη με τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ενώ ο πατέρας του και οι αδελφοί του όχι. Γι' αυτό το 957 έγινε κόμης του Μιλάνου. Το 962 ο Όθων Α΄ πήρε γαίες, που ανήκαν στον Γκυ και στον Κορράδο και τις έδωσε στον επίσκοπο της Μόντενα. Όταν το 965 ο Άνταλμπερτ εγκατέλειψε την Ιβρέα, ο Όθων Α΄ εγκατέστησε τον Κορράδο ως μάργραβό της.
Με το γάμο του με την κόρη του Αρδουίνου κόμη του Τουρίνου επιβεβαίωσε τη συμμαχία με το γειτονικό Τουρίνο. Περί το 990 παραχώρησε την Ιβρέα στον γιο του εξαδέλφου του, τον Αρντουίνο, μετέπειτα βασιλιά της Λομβαρδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 987 τη Ρικίλντα, κόρη του Αρντουίνου του φαλακρού κόμη του Τουρίνο.
Τοσίγουο Νακαγιάμα
Ο Τοσίγουο Νακαγιάμα (Tosiwo Nakayama, 23 Νοεμβρίου 1931 – 29 Μαρτίου 2007) ήταν ο πρώτος Πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας. Ήταν παιδί από Ιάπωνα πατέρα και Μικρονήσια μητέρα. Έγινε Πρόεδρος το 1979, με την ανεξαρτησία της χώρας, και διατηρήθηκε στο ύπατο αξίωμα της νησιωτικής χώρας μέχρι το 1987. Τον διαδέχθηκε ο Τζον Χάγκλελγκαμ. Ο Νακαγιάμα πέθανε στη Χαβάη, στις 29 Μαρτίου 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νακαγιαμα, Τ
Ευρυσάκης
Στην ελληνική μυθολογία ο Ευρυσάκης ήταν γιος του Αίαντα και της Τέκμησσας, κόρης του βασιλιά Τελεύτα της Φρυγίας. Ο Ευρυσάκης πήρε το όνομά του από την ασπίδα («σάκον») του πατέρα του, που ήταν πολύ πλατιά (ευρύς + σάκος).
Ο μύθος
Την ώρα που ο Αίας απεφάσισε να αυτοκτονήσει, εμπιστεύθηκε τον γιο του στον αδελφό του, τον Τεύκρο. Στην τραγωδία «Αίας» του Σοφοκλή, η ασπίδα είναι το μοναδικό αντικείμενο που παραδίδει στον γιο του ο Αίας πριν την αυτοκτονία του. Μετά την άλωση της Τροίας, ο Ευρυσάκης επέστρεψε στη Σαλαμίνα, όχι όμως στο ίδιο πλοίο με τον θείο του. Ο Τελαμών θύμωσε γιατί ο Ευρυσάκης ήρθε μόνος του και όταν γύρισε ο Τεύκρος τον έδιωξε. Ο Τεύκρος πήρε τότε τον Ευρυσάκη, πήγε στην Κύπρο και ίδρυσε εκεί την ομώνυμη πόλη Σαλαμίνα. Μετά τον θάνατο του Τελαμώνα, ο Τεύκρος επέστρεψε και ο Ευρυσάκης πήρε την εξουσία σε όλη την Κύπρο. Αργότερα ο Τεύκρος ξαναπήγε στην Κύπρο, αλλά αυτή τη φορά διώχθηκε από τον ανεψιό του.
Ο Ευρυσάκης είχε έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Φιλαίο, γιο του Αίαντα και της Λυσιδίκης. Ο Παυσανίας όμως γράφει (Α΄ 35, 2) ότι ο Φιλαίος ήταν γιος του Ευρυσάκη. Κατά τον Πλούταρχο («Βίοι Παράλληλοι», Σόλων, 10) τα δύο αδέλφια έδωσαν τη Σαλαμίνα στους Αθηναίους και απέκτησαν έτσι όλα τα δικαιώματα Αθηναίου πολίτη. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στην Αττική: ο Ευρυσάκης στη Μελίτη, δυτικά της Αγοράς των Αθηνών, και ο Φιλαίος στη Βραυρώνα. Ο Ευρυσάκης και οι πρόγονοί του τιμήθηκαν ως ήρωες από τους Αθηναίους, που του ίδρυσαν και ομώνυμο ιερό, το «Ευρυσάκειον». Απόγονοί του ισχυρίζονταν ότι ήταν άνδρες ένδοξοι, όπως ο Μιλτιάδης, ο Κίμων, ο Αλκιβιάδης και ο Θουκυδίδης.
Ο Σοφοκλής, εκτός από τη γνωστή τραγωδία του «Αίας», έγραψε και την τραγωδία Ευρυσάκης με θέμα τη ζωή του γιου του Αίαντα, από την οποία όμως διασώθηκαν μόνο αποσπάσματα. Από την τραγωδία «Ευρυσάκης» θα πρέπει να πήρε στοιχεία ο Λατίνος ποιητής Λούκιος Άκκιος, στο έργο του οποίου η υπόθεση είναι κάπως διαφορετική από τον μύθο: εδώ ο Τεύκρος και ο Ευρυσάκης επιστρέφουν μαζί από την Κύπρο ενώ ο Τελαμών είναι ακόμα ζωντανός, αλλά τον βρίσκουν ξεπεσμένο γέρο στην Αίγινα, εκθρονισμένο από αντιπάλους του από τον θρόνο της Σαλαμίνας. Οι Τεύκρος και Ευρυσάκης τότε τον αποκαθιστούν στον θρόνο του.
Αρούνα ντε Φέβερ
Η Αρούνα ντε Φέβερ βαν ντερ Χέιντεν (γεννημένη στις 16 Ιουνίου του 2001) είναι Βελγίδα ακτιβίστρια για το κλίμα. Η ντε Φέβερ ήταν μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες τωνμαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στη χώρα της.
Τα πρώτα χρόνια και ο ακτιβισμός
Η ντε Φέβερ γεννήθηκε στο Μόρτσελ του Βελγίου. Μαζί με την Κιρά Γκαντουά και την Αντελαΐντ Σαρλιέ, η ντε Φέβερ έγινε μια από τις πρωταγωνιστικές μορφές κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στο Βέλγιο. Ως αποτέλεσμα, στο διάστημα από τον Φεβρουάριο έως τον Μάιο του 2019, δόθηκε στην ακτιβίστρια μια εβδομαδιαία στήλη στο ολλανδόφωνο περιοδικό HUMO.
Μετά από τις μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στο Βέλγιο, ο κεντροδεξός Φλαμανδός υπουργός Περιβάλλοντος Ζοκ Σωβλίζ υποχρεώθηκε να παραιτηθεί, αφού ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η Κρατική Βελγική Υπηρεσία Ασφάλειας είχε πληροφορίες που υποδεικνύουν ότι οι κινητοποιήσεις για το κλίμα ήταν μια πολιτική οργάνωση.
Λίγο πριν από τις ευρωεκλογές του 2019, η ντε Φέβερ είχε θέσει στον Γκι Φερχόφστατ, υποψήφιο των Φιλελευθέρων για τη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το εξής ερώτημα: «Τι θα κάνετε εσείς και το κόμμα σας στην Ευρώπη για να καταπολεμήσετε την κλιματική αλλαγή σε σοβαρό επίπεδο;»
Κάποιες προσωπικές διαφορές οδήγησαν σε ρήξη εντός του κινήματος «Νεολαία για το κλίμα» του Βελγίου, με την αποχώρηση της συνιδρύτριάς του, Κιρά Γκαντουά, τον Αύγουστο του 2019.
Η ντε Φέβερ εμφανίστηκε στο μουσικό φεστιβάλ του Πούκκελποπ του 2019 προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσει το κοινό να δώσει την προσοχή του στο θέμα της κλιματικής αλλαγής. Αυτή η κίνηση εξόργισε κάποιους συμμετέχοντας στο φεστιβάλ που παρενόχλησαν την ομάδα των ακτιβιστών, τους πέταξαν μπουκάλια με ούρα και τους ακολούθησαν στο μέρος όπου είχαν κατασκηνώσει, εκστομίζοντας απειλές και καταστρέφοντας τη σκηνή τους. Αυτά τα περιστατικά ανάγκασαν την ασφάλεια να παρέμβει επί τόπου.
Τον Οκτώβριο του 2019, η ντε Φέβερ ήταν μία από τους νεότερους ακτιβιστές για το κλίμα που ταξίδεωε με το Regina Maris σε ένα χαμηλό σε αποτύπωμα άνθρακα διατλαντικό ταξίδι με προορισμό τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή του 2019, που πραγματοποιήθηκε στο Σαντιάγο της Χιλής.
Η ντε Φέβερ είναι άτομο μη δυαδικού φύλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτιβιστές για την κλιματική αλλαγή
Τάταροι Μισάρ
Οι τάταροι Μισάρ (αυτοορισμός: мишәрләр, мишәр татарлары) είναι μια υποομάδα των Τάταρων του Βόλγα, των Τατάρων και των αυτοχθόνων πληθυσμών των δημοκρατιών της Μορδοβίας, Ταταρστάν, Μπασκορτοστάν, και Τσουβασίας της ρωσικής Ομοσπονδίας και τις περιφέρειες Πένζα, Ουλιάνοφσκ, Αρινμπούρκ, Νίζνι Νόβγκοροντ, Σαμάρα,  Βόλγκογκραντ, Σαράτοφ της Ρωσίας και τη μεταναστευτική κοινότητα της Φινλανδίας. Η πλειοψηφία των Φινλανδών Τατάρων είναι τάταροι Μισάρ. Η διάλεκτος Μισάρ Τατάρ είναι μια από τις δύο ταταρικές διαλέκτους.
Ιστορία
Η προέλευση των τατάρων Μισάρ παραμένει ένα επίμαχο σημείο. Ορισμένοι επιστήμονες του 19ου και 20ου αι., με βάση την ισοδυναμία των Τουρκικών εθνωνυμίων Μαντζάρ (παραλλαγές: Ματζγκάρ, Μοτζάρ, Μισάρ, Μοτσάρ) με την ουγγρική ονομασία Μαγυάρ, που συνδέονται με τους ουγγρόφωνους Μαγυάρους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι Μισάρ είναι τουρκοποιημένοι Ούγγροι που παρέμειναν στο χώρο κατοικίας τους, όταν οι υπόλοιποι Ούγγροι μετακόμισαν στην δύση, των 8ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Εθνική Αγίας Λουκίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Αγίας Λουκίας Κ-17 είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα της Αγίας Λουκίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 17 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίας Λουκίας και είναι μέλος στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής. Έδρα της ομάδας είναι το Τζορτζ Ότλουμ Στάτιουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγία Λουκία Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Βόρειας Αμερικής
Ζήτης
Με το όνομα Ζήτης στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστός ο ένας από τους Βορεάδες. Πατέρας του ήταν ο Βορέας και μητέρα του η Ωρείθυια. Αδέλφια του ήταν ο Κάλαϊς, η Κλεοπάτρα και η Χιόνη (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ΄ 15, 2). Ο Ζήτης και ο Κάλαϊς ήταν ονομαστοί για την ικανότητά τους να διασχίζουν με μεγάλες ταχύτητες τους αιθέρες, καθώς ήταν κι αυτοί φτερωτοί όπως και ο πατέρας τους. Ο Υγίνος γράφει ότι οι φτερούγες τους ήταν κολλημένες στα πόδια τους και ότι τα μαλλιά τους ήταν γαλανά, ενώ αλλού ο ίδιος γράφει πως είχαν φτερά και στο κεφάλι τους. Ο Οβίδιος γράφει επιπλέον ότι ο Ζήτης και ο Κάλαϊς ήταν δίδυμοι και μόλις έγιναν έφηβοι απέκτησαν φτερούγες στα πλευρά τους. Ο Πίνδαρος γράφει ότι οι φτερούγες τους ήταν ολοπόρφυρες. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α΄ 9, 16) αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, όπου τους δόθηκε η ευκαιρία να απαλλάξουν τον Φινέα από τις Άρπυιες (βλ.λ.). Ο Φινέας ήταν σύζυγος της αδελφής τους, της Κλεοπάτρας. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ζήτης σκοτώθηκε καταδιώκοντας τις Άρπυιες, ενώ σε άλλη εκδοχή ο Ζήτης και ο Κάλαϊς σκοτώθηκαν στην Τήνο από τον Ηρακλή (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ΄ 15, 2). Τη δεύτερη εκδοχή δέχεται και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος. Ο Ηρακλής τους εκδικήθηκε έτσι επειδή οι Ζήτης και Κάλαϊς είχαν συμβουλεύσει τους Αργοναύτες να τον παρατήσουν στη Μυσία.
Πηγή
Κατηγορία:Αργοναύτες
Καντόνι Βασιλείας - επαρχία
Το Καντόνι Βασιλείας - επαρχία (γερμανικά: Kanton Basel-Landschaft, γαλλικά: Canton de Bâle-Campagne) είναι ένα από τα 26 Ελβετικά καντόνια. Βρίσκεται στη βόρεια Ελβετία και συνορεύει με τα καντόνια Μπάζελ-Στατ, Σόλοτουρν, Ζουρά, Άαργκαου καθώς επίσης με το ομοσπονδιακό κρατίδιο της Γερμανίας, Βάδη-Βυρτεμβέργη και με την περιοχή της Αλσατίας στη Γαλλία. Η Μπάζελ-Λάντσαφτ εντάχθηκε στην Ελβετική Συνομοσπονδία το 1501 και ήταν μεταξύ 1803 και 1814 ένα από τα έξι direcorial καντόνια της Ελβετικής Συνομοσπονδίας του Ναπολέοντα. Η πλειονότητα των κατοίκων της Βασιλείας - επαρχία μιλάει Γερμανικά. Έχει έκταση 517,56 τ.χλμ. και πληθυσμό 281.112 κατοίκους (Ιούνιος 2014). thumb|200px|left|Το παλιό δημαρχείο της πρωτεύουσας του καντονιού, Λίσταλ
Η πρωτεύουσα του καντονιού είναι το Λίσταλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του καντονιού
Βασιλεια επαρχια
C5H11NO2S
Ο μοριακός τύπος C5H11NO2S μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα ισομερή:
Βυσσινιά Καστοριάς
Η Βυσσινιά ή Βυσσινέα είναι ορεινός οικισμός στη Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Καστοριάς της Δυτικής Μακεδονίας. Βρίσκεται στα βόρεια της περιφερειακής ενότητας και της λίμνης Ορεστιάδας, στις δυτικές πλαγιές του Βέρνου.
Γενικά
Αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα ως Βύσανη Καστοριάς και στη συνέχεια μετονομάζεται εις Κοινότητα Βυσσινιάς.
Έως το 1940 ονομάζονταν Βυσσινιά. Πριν από την εφαρμογή των Καλλικρατικών Δήμων, που εντάχθηκε στο Δήμο Καστοριάς, ανήκε στο Δήμο Βιτσίου. Απέχει από την πόλη της Καστοριάς 14χλμ.
Ιστορία
thumb|left|250px|Βυσσινώτισες με τις τοπικές ενδυμασίες (1936) 1η σειρά: Γκίκα, Πρασίνη, Πούφκα, Σταύραινα.Είναι ίσως το παλαιότερο χωριό στο ορεινό συγκρότημα του όρους Βιτσίου καθόσον αναφέρεται στα Οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα εξαιτίας της φορολόγησης κάποιας ξακουστής μαίας με το όνομα Βύσσα στα τέλη του 15ου αι. από όπου πήρε το χωριό και το όνομά του αρχικά ως Βύσσανη ή Βύσσινη.
Η πρώτη έγγραφη μνεία του χωριού σε ελληνική πηγή γίνεται πάντως σε διαζύγιο το οποίο εκχώρησε η Ιερά Μητρόπολις Καστορίας στον Μπόσικο από τη Βήσανη στις 25 Φεβρουαρίου 1685 (,αχπε΄): "Η ταπεινότης ημών κατά τον θείον νόμον εχώρισεν αυτόν τον Μπόσικον από την μοιχαλίδα εκείνην Κυράνω", αναφέρεται μεταξύ άλλων. Στο διαζύγιο ονομάζονται επίσης ως μάρτυρες και οι προεστοί του χωριού Γκαηντάνος, Κότζος και Μήτρος.
"μικρογραφία|406x406εσ|Το πάνω μέρος της σελίδας 27 του Κώδικα ΕΒΕ 2753 στην οποία υπάρχει το διαζύγιο του Μπόσικου. (φωτογραφία απ' το φωτοαντίγραφο του Κώδικα που βρίσκεται στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Καστοριάς)|αριστερά"
Πληθυσμιακά στοιχεία
thumb|left|180px|Αγροτόσπιτο της δεκαετίας του 1930
Απασχόληση κατοίκων
Η Βυσσινέα κτισμένη σε μια λεκάνη που περιβάλλεται από βουναλάκια με οξυές και βελανιδιές και βορειοανατολικά από τον ορεινό όγκο του Βιτσίου με πολλά νερά, λειμώνες και εύκρατο κλίμα ευνοείται για την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας που εγκαταλείφθηκε τις τελευταίες δεκαετίες και οι κάτοικοί της κυρίως ασχολούνται με την παραγωγή μήλων, φασολιών, πατάτας, καρυδιών, αλλά και με την υλοτομία.
Σημαντικοί Βυσσινιώτες
thumb|right|175px|Ο Βυσσινιώτης [[Θωμάς Χρήστου, "Ρώμπακας", ομαδάρχης του Τσόντου Βάρδα. ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
βυσσινεα Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Πάπας
Ο Πάπας (papa, από την ελληνική λέξη πάππας, παιδική λέξη για τον «πατέρα») είναι ο Επίσκοπος Ρώμης και ο ηγέτης της παγκόσμιας Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Επίσης είναι ο τίτλος τιμής που φέρει ο προκαθήμενος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Στη σύγχρονη εκκλησιαστική ορολογία επικράτησε όμως να χαρακτηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά ο επίσκοπος της Ρώμης και ηγέτης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας σε όλο τον κόσμο. Το παπικό πρωτείο πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από το ρόλο του ως παραδοσιακός διάδοχος του αποστόλου Πέτρου, στον οποίο ο Ιησούς Χριστός έχει δώσει τα κλειδιά της βασιλείας των Ουρανών και τις εξουσίες του "δεσμείν και λύειν", ονομάζοντάς τον «πέτρα» πάνω στην οποία θα ανοικοδομηθεί η εκκλησία.
Ο Πάπας, εκτός από τον τίτλο του Επισκόπου Ρώμης, κατέχει και άλλα αξιώματα, καθώς επίσης την ανώτατη και καθολική ιερατική εξουσία: είναι Αρχιεπίσκοπος της Ρωμαϊκής Επαρχίας, Αρχιεπίσκοπος Ιταλίας και των παρακείμενων νήσων και μόνος Πατριάρχης της Δυτικής Εκκλησίας. Το δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας ως προς τον Πάπα επικυρώθηκε στη Βατικάνεια Σύνοδο με τον κανόνα «Pastor Aeternus». Τα τέσσερα κεφάλαια του κανόνα ασχολούνται αντίστοιχα με το αξίωμα του Πάπα ως Επικεφαλής της Εκκλησίας, τη διαχρονικότητα αυτού του αξιώματος στο πρόσωπο του ρωμαίου Ποντίφικα, την αρμοδιότητα του Πάπα σχετικά με την πιστή, και την ανώτατη αυθεντία του που καθορίζει όλα τα θέματα πίστης και ηθικής.
Πέραν από αυτόν τον πνευματικό ρόλο, ο Πάπας είναι επίσης ο πολιτικός ηγέτης της πόλης-κράτους του Βατικανού. Πριν το 1870, η εδαφική κυριαρχία του Ποντίφικα επεκτείνονταν σε μια μεγάλη περιοχή της κεντρικής Ιταλίας, μια περιοχή γνωστότερη ως Παπικά Κράτη που αποκαλούνταν «Κλήρος του Αγίου Πέτρου». Εντούτοις το έγγραφο στο οποίο ήταν βασισμένα τα εδαφικά προνόμια — η αποκαλούμενη Κωνσταντίνειος Δωρεά — αποδείχθηκε το 15ο αιώνα μια ευφυής πλαστογραφία. Ο Επίσκοπος Ρώμης διατήρησε την κυριαρχία του στα παπικά κράτη μέχρι την ιταλική ενοποίηση το 1870, ωστόσο ο τελικός πολιτικός διακανονισμός μεταξύ της ιταλικής κυβέρνησης και του Πάπα επήλθε με τις Συνθήκες του Λατερανού το 1929.
Ο σημερινός Πάπας είναι ο Πάπας Φραγκίσκος, ο οποίος εκλέχτηκε στις 13 Μαρτίου του 2013 διαδεχόμενος τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ'.
Εκκλησιαστικός ρόλος
Έχοντας το αξίωμα του Ύπατου Ποιμένα και Άκρου Αρχιερέως, κατά την διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Ρωμαίος Ποντίφικας διατηρεί το ρόλο που χορήγησε ο Κύριος στον Πρώτο των Αποστόλων λόγω διαδοχής.
Ως διάδοχος του Πέτρου, είναι η διαρκής και ορατή αρχή και το θεμέλιο της ενότητας μεταξύ των επισκόπων και του ποιμνίου. Είναι Επικεφαλής του Συλλόγου των Επισκόπων, Βικάριος του Χριστού, Ποιμένας στη γη της Παγκόσμιας Εκκλησίας. Έχει εξουσία τακτική που του χορηγήθηκε από το Χριστό ως πρώτος των επισκόπων. Ύπατη εξουσία αφού είναι ανεξάρτητος από κάθε ανθρώπινη εξουσία και περιορίζεται μόνο από το νόμο του θεού και το φυσικό δίκαιο και πλήρη αφού κατέχει το τριπλό αξίωμα (Αρχιερέας, Διδάσκαλος, Βασιλεύς). Ασκεί την εξουσία του άμεσα χωρίς μεσάζοντες σε όλη τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και παγκόσμια σε ανθρώπους και πράγματα.
thumb|right|230px|Ο [[Πάπας Σίξτος Δ΄ (1471 - 1484) ιδρύει τη Βατικάνεια Βιβλιοθήκη]]
Ο Πάπας αντλεί την αρχιεροσύνη του από την ιδιότητά του ως επισκόπου της Ρώμης αλλά δεν υποχρεώνεται να κατοικεί στη Ρώμη σύμφωνα με τη λατινική έκφραση «ubi Papa, ibi Curia» οπουδήποτε κατοικεί ο Πάπας είναι η κεντρική κυβέρνηση της εκκλησίας, υπό τον όρο ότι ο Πάπας είναι επίσκοπος της Ρώμης. Υπό αυτήν τη μορφή, μεταξύ 1309 και 1378 οι Πάπες κατοίκησαν όχι στη Ρώμη αλλά στην Αβινιόν της Γαλλίας, μια περίοδος που καλείται Αιχμαλωσία της Βαβυλώνος με νύξη στη Βιβλική εξορία του Ισραήλ.
Η Ποντιφική διδασκαλία
Το διδασκαλικό αξίωμα του Ποντίφικα είναι αυθεντικό και έγκυρο προικισμένο με το χάρισμα του αλάθητου που είναι αποκλειστικότητα της Εκκλησίας του Χριστού, συνεπώς του Πάπα ως προσωπικό προνόμιο και του Συλλόγου των Επισκόπων. Ιδίως κατά τη διάρκεια της Οικουμενικής Συνόδου αφορά θέματα πίστης και ηθικής.
Οι τίτλοι του Πάπα
thumb|left|230px|Λεπτομέριααπό τον πίνακα Η λατρεία του Μυστικού Αμνού του [[Γιαν Βαν Άικ !!!]]
πλέον αξιοσημείωτοι των τίτλων είναι Πάπας, Καθολικός Ποντίφικας, Άκρος Αρχιερέας και Δούλος των δούλων του Θεού.
Ο τίτλος του Πάπα (παπάς) στην ανατολή χρησιμοποιείται πάντα για να υποδείξει τους απλούς ιερείς. Στη δυτική εκκλησία, εντούτοις, φαίνεται από την αρχή να προορίζεται για τους επισκόπους. Γύρω στον τέταρτο αιώνα άρχισε να γίνεται διακριτικός τίτλος του Επισκόπου Ρώμης. Ο Πάπας Σιρίκιος φαίνεται να τον χρησιμοποιεί, ενώ ο Εννόδιος της Παβία τον υιοθετεί σε μια επιστολή του προς τον Πάπα Συμμάχιο. Ακόμα όμως και τον έβδομο αιώνα ο Άγιος Γάλλος προσφωνεί τον Ντεζιντέριο του Καόρ, έναν απλό επίσκοπο, ως Πάπα. Ήταν ο Γρηγόριος Ζ΄ που όρισε τελικά ότι πρέπει να περιοριστεί ο τίτλος μόνο στους διαδόχους του Πέτρου.
Οι όροι Pontifex Maximus (Μέγιστος Αρχιερέας), Summus Pontifex (Καθολικός Ποντίφικας), αναμφίβολα αρχικά υιοθετήθηκαν σε σχέση με τον Αρχιερέα των Εβραίων, τον οποίο αντικατέστησαν οι χριστιανοί επίσκοποι. Όσον αφορά στον τίτλο Pontifex Maximus, υπήρξε σύνδεση με τον τίτλο που χρησιμοποιούνταν στην ειδωλολατρική Ρώμη. Το Summus Pontifex χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να τονιστεί η ιδιαιτερότητα του αξιώματος του Επισκόπου Ρώμης έναντι των άλλων επισκόπων. Ο Πάπας Νικόλαος Α΄ αποκαλείται «summus pontifex et Pappa universalis» από τον απεσταλμένο του Αρσενίου.
Σύμβολα της Παποσύνης
right|thumb|200px|Το δαχτυλίδι του Παύλου Β΄
right|thumb|230px|Ο Ποντίφικας στο θρόνο «Gestatoria Sedia»
Ρωμαϊκή Κουρία
Εκτός από τη βοήθεια που προσφέρεται στον Ποντίφικα από όλους τους Επισκόπους, τη Σύνοδο των Επισκόπων, το Σύλλογο των Καρδινάλιων μια πολύτιμη συνεργασία προσφέρεται από τη Ρωμαϊκή Κουρία. Είναι το σύνολο των Υπηρεσιών των Οργανισμών που βοηθούν τον Ποντίφικα κατά την άσκηση του ποιμαντικού του έργου τόσο στην Παγκόσμια όσο και στην Τοπική Εκκλησία. Η Ρωμαϊκή Κουρία αποτελείται από τη Γραμματεία του Κράτους, το Συμβούλιο για τις Δημόσιες υποθέσεις της Εκκλησίας, τις Ιερές Συνόδους διάφορες σχετικές υπηρεσίες και οργανισμούς.
Τη Ρωμαϊκή Κουρία αποτελούν Επίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι, μοναχοί και μοναχές, λαϊκοί άνδρες και γυναίκες. Η Ρωμαϊκή Κουρία έχει χαρακτήρα πραγματικά εκκλησιαστικό, διακονίας, ενότητας στην πίστη και τη διδασκαλία, αλλά στην πράξη αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό.
Το αλάθητο του Πάπα
Το αλάθητο του Πάπα είναι ο θεωρητικός αποκλεισμός δυνατότητας λάθους από τον Πάπα. Αρχικά κάτι τέτοιο αποτελούσε μόνο διδασκαλία, όμως το 1870 έγινε δόγμα, από την Σύνοδο που κάλεσε ο Πάπας Πίος Θ΄ στο Βατικανό. Η Σύνοδος, παρά τις έντονες αντιρρήσεις πολλών επισκόπων, αποφάσισε ότι όταν ο Πάπας κατά την άσκηση των καθηκόντων του καθορίζει κάποιο δόγμα που αφορά στην πίστη ή στην ηθική, αυτό είναι αλάνθαστο και το σύνολο της Εκκλησίας οφείλει να το τηρεί. Αυτό το δικαίωμα ο Πάπας το κατέχει σαν διάδοχος του Απόστολου Πέτρου. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αναγνωρίζει το αλάθητο του Πάπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικός κλήρος Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Ημέρες της 31 Μαΐου και 2 Ιουνίου 1793
Οι ημέρες της 31ης Μαΐου και της 2ας Ιουνίου 1793 (Γαλλικά: Les journées du 31 mai et du 2 juin 1793) κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ήταν λαϊκή εξέγερση στο Παρίσι που είχε ως αποτέλεσμα την πτώση των Γιρονδίνων βουλευτών από τη Συμβατική Συνέλευση υπό την πίεση των Ορεινών, της Κομμούνας του Παρισιού και της Εθνοφρουράς υπό τις εντολές του Φρανσουά Ανριό.
Η κατάσταση
Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης της Νομοθετικής Συνέλευσης (Οκτώβριος 1791 - Σεπτέμβριος 1792), η πολιτική παράταξη των Γιρονδίνων κυριάρχησε στη γαλλική πολιτική, αποτελώντας την αριστερή πτέρυγα της Συνέλευσης.
Στη νεοεκλεγείσα Συμβατική τον Σεπτέμβριο του 1792, η πολιτική παράταξη των Γιρονδίνων (περίπου 150 βουλευτές) ήταν μεγαλύτερη από τους Ορεινούς (περίπου 120). Τα περισσότερα υπουργεία ήταν στα χέρια φίλων ή συμμάχων των Γιρονδίνων, επίσης η κρατική γραφειοκρατία και οι επαρχίες παρέμειναν υπό τον έλεγχό τους και προσανατολίσθηκαν σε μετριοπαθή πολιτική, την αριστερή πτέρυγα την αποτελούσαν πλέον οι Ορεινοί.
Η αντιπαλότητα ανάμεσα σ' αυτές τις δύο κύριες πολιτικές ομάδες προέρχονταν από το γεγονός ότι οι Γιρονδίνοι πίστευαν ότι οι Ορεινοί φιλοδοξούσαν να εγκαθιδρύσουν δικτατορία, ενώ οι Ορεινοί θεωρούσαν πως οι Γιρονδίνοι ήταν έτοιμοι για συμβιβασμό με τους συντηρητικούς και με τους μοναρχικούς.
Μέχρι την άνοιξη του 1793, η Γαλλική Επανάσταση έμοιαζε με αδιέξοδο. Δεν είχε βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο της μεγάλης μάζας των ανθρώπων που φαίνονταν απογοητευμένοι. Η οικονομική κατάσταση επιδεινώθηκε γρήγορα. Μέχρι το τέλος του χειμώνα, η κυκλοφορία των σιτηρών είχε σταματήσει εντελώς και οι τιμές τους διπλασιάστηκαν. Σε αντίθεση με τις συμβουλές του Σαιν-Ζυστ, τεράστιες ποσότητες ασινιάτων ήταν ακόμη σε κυκλοφορία. Τον Φεβρουάριο του 1793, είχαν πέσει στο 50% της ονομαστικής τους αξίας. Η υποτίμηση προκάλεσε τον πληθωρισμό και την κερδοσκοπία.
Οι στρατιωτικές ήττες ενάντια στον Πρώτο Συνασπισμό, που επανήλθε δριμύτερος μετά την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ' τον Ιανουάριο του 1793, η προδοσία του Ντυμουριέ και ο εμφύλιος πόλεμος της Βανδέας που είχε αρχίσει τον Μάρτιο του 1793 οδήγησαν πολλούς δημοκρατικούς προς τους Ορεινούς. Οι Γιρονδίνοι αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τη δημιουργία της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας και την ανασύσταση του Επαναστατικού Δικαστηρίου.
Καθώς η αδυναμία των Γιρονδίνων να αναστρέψει όλους αυτούς τους κινδύνους έγινε εμφανής, οι Ορεινοί, στην αποφασιστικότητά τους να «σώσουν την επανάσταση», υιοθέτησαν σταδιακά το πολιτικό πρόγραμμα που πρότειναν οι λαϊκοί μαχητές, όπως ο Ζακ Ρου και Βαρλέ στο Παρίσι, ο Ταμπουρώ στην Ορλεάνη, ο Σαλιέ στη Λυών. Η εξουσία πέρασε στα χέρια των Ορεινών ενώ οι Γιρονδίνοι είδαν την επιρροή τους να μειώνεται και ο αριθμός των διαμαρτυριών κατά του ηγέτη τους Ζακ Πιερ Μπρισό αυξήθηκαν μέχρι τα τέλη Μαρτίου 1793.
Η κρίση
μικρογραφία|270x270εσ|Ο θρίαμβος του Μαρά, Louis-Léopold Boilly, 1794 μικρογραφία|Αλληγορική φιγούρα που κεραυνοβολεί διάφορα πλάσματα (φίδια, βάτραχοι, σαλιγκάρια ...) και κρατάει σημαία στην οποία εμφανίζεται η επιγραφή «Επαν. [άσταση] της 31ης Μαΐου» που γιορτάζει την πτώση των Γιρονδίνων.Χαρακτικό, [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας]] Μετά την ανακοίνωση της προδοσίας του Ντυμουριέ την 1η Απριλίου 1793, η σύγκρουση μεταξύ των Γιρονδίνων και των Ορεινών επιδεινώθηκε. Ο Ροβεσπιέρος άρχισε την επίθεση στις 3 Απριλίου ζητώντας την καταγγελία όλων όσων κατηγορούνταν για συνενοχή με τον Ντυμουριέ, «και συγκεκριμένα ο Μπρισό», η επίθεση επαναλήφθηκε στις 10 Απριλίου.
Στις 5 Απριλίου, η λέσχη των Ιακωβίνων, υπό την προεδρία του Μαρά, έστειλε μια εγκύκλιο στις συνδεδεμένες λέσχες, καλώντας τους να απαιτήσουν την ανάκληση των βουλευτών που ψήφισαν υπέρ της έκκλησης προς τον λαό για να σώσουν τη ζωή του βασιλιά κατά τη δίκη του. Σε αντίδραση, στις 13 Απριλίου, ύστερα από πρόταση των Γιρονδίνων, η Συντακτική ψήφισε να παραπεμφθεί σε δίκη και ο Μαρά με 226 ψήφους υπέρ, 93 κατά και 47 αποχές. Ωστόσο, στις 24 Απριλίου, το Επαναστατικό Δικαστήριο τον αθώωσε πανηγυρικά.
Στις 15 Απριλίου, 35 από τους 48 επαναστατικούς τομείς του Παρισιού υπέβαλαν αναφορά στη Συμβατική ζητώντας την απόσυρση 22 Γιρονδίνων βουλευτών.
Η αντιπαράθεση μεταφέρθηκε σε κοινωνικό επίπεδο. Ο Ροβεσπιέρος στις 24 Απριλίου υπέβαλε το σχέδιο για μια νέα διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη, που υπέτασσε την ιδιοκτησία στην κοινωνική ωφελιμότητα, Οι Γιρονδίνοι, απευθυνόμενοι στους κατόχους ιδιοκτησίας, τόνισαν την απειλή των «αναρχικών» και του «αγροτικού νόμου»: Στις 30 Απριλίου, ο Πετιόν κυκλοφόρησε μια επιστολή όπου ανέφερε: «Η ιδιοκτησία σας απειλείται, και εσείς κλείνετε τα μάτια μπροστά σ’ αυτόν τον κίνδυνο. Υποδαυλίζουν τον πόλεμο ανάμεσα σ’ εκείνους που κατέχουν και σ’ εκείνους που δεν έχουν τίποτα, αλλά εσείς δεν κάνετε τίποτα για να τον προλάβετε [...] Παρισινοί, ξυπνήστε επιτέλους από το λήθαργο σας και αναγκάστε αυτά τα θλιβερά ζωύφια να ξαναγυρίσουν στις κρυψώνες τους!»
Στις 18 Μαΐου στο Παρίσι, ο Γιρονδίνος Γκουαντέ κατήγγειλε την Κομμούνα, οχυρό των Ορεινών, μιλώντας για «αναρχική εξουσία, άπληστη τόσο για χρήμα όσο και για κυριαρχία» και πρότεινε την άμεση ανατροπή της. Ιδρύθηκε μια έκτακτη Επιτροπή των Δώδεκα που περιλάμβανε μόνο Γιρονδίνους, που στις 24 Μαΐου, διέταξε τη σύλληψη του Εμπέρ λόγω δημοσιεύματος στην εφημερίδα του Περ Ντισέν στο οποίο κατηγορούσε τους Γιρονδίνους ως συνενόχους του βασιλιά και του Ντυμουριέ που προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν τη μοναρχία. Συνελήφθησαν επίσης και οι Βαρλέ και Ντομπσέν, θεωρούμενοι επικίνδυνοι ταραχοποιοί. Στη συνέχεια ακολούθησε βίαιος αγώνας για τον έλεγχο των γενικών συνελεύσεων και των επιτροπών των τομέων, ο οποίος συνεχίστηκε σε πολλούς τομείς κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Στις 25 Μαΐου, η Κομμούνα απαίτησε την απελευθέρωση του Εμπέρ, και τότε ο Γιρονδίνος Ινάρ, που προήδρευε στη Συμβατική, απάντησε απειλώντας το Παρίσι με αφανισμό.
Την επόμενη μέρα, ο Ροβεσπιέρος κάλεσε τους Ιακωβίνους σε εξέγερση. Στις 28 Μαΐου, ο τομέας της Σιτέ κάλεσε τους άλλους τομείς για την επόμενη μέρα στο Παλάτι του Επισκόπου για να οργανώσουν την εξέγερση. Στις 29 Μαΐου, συγκροτήθηκε από αντιπροσώπους από 33 τομείς μια επαναστατική επιτροπή με 9 μέλη, γνωστή ως Επιτροπή του Επισκοπικού παλατιού, στην οποία συμμετείχαν και οι Βαρλέ και Ντομπσέν, που είχαν αφεθεί ελεύθεροι την προηγούμενη μέρα από τη Συμβατική, όταν οι Γιρονδίνοι αναχώρησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας από την αίθουσα συσκέψεων. Στις 30 Μαΐου, ο νομός του Παρισιού προσχώρησε στην εξέγερση.
Στις 31 Μαΐου, η επιτροπή του Επισκοπικού παλατιού διευρύνθηκε σε μια επαναστατική κεντρική επιτροπή 25 μελών με τη συμμετοχή 4 μελών της Κομμούνας και 11 εκπροσώπων του νομού.
Η εξέγερση στις 31 Μαΐου
μικρογραφία|270x270εσ|31 Μαΐου 1793, χαρακτικό του Jean-Joseph-François Tassaert Υπό την καθοδήγηση της επιτροπής του Επισκοπικού παλατιού, η εξέγερση της 31ης Μαΐου εξελίχθηκε όπως και η ημέρα της 10ης Αυγούστου 1792. Οι καμπάνες χτύπησαν συναγερμό, οι αντιπρόσωποι των τομέων και της Κομμούνας παρουσιάστηκαν στις 5 μ.μ. στα έδρανα της Συμβατικής, ενώ το πλήθος καταλάμβανε τα περίχωρα του κτηρίου. Τα μέτρα που ζητούσαν περιλάμβαναν τον αποκλεισμό των Γιρονδίνων ηγετών, τη διάλυση της Επιτροπής των Δώδεκα, τη σύλληψη υπόπτων, την εκκαθάριση των διοικήσεων, τη δημιουργία επαναστατικού στρατού, τον περιορισμό του εκλογικού δικαιώματος μόνο στους Αβράκωτους, τον καθορισμό της τιμής του ψωμιού στα 3 λεπτά μέσω φορολόγησης των πλουσίων, την παροχή δημόσιας βοήθειας στους ηλικιωμένους, ασθενείς και τους συγγενείς των εθελοντών στρατιωτών.
Παρά την αναφορά του Μπαρέρ στο όνομα της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, και παρά την παρέμβαση του Ροβεσπιέρου, η Συμβατική περιορίστηκε να ψηφίσει μόνο τη διάλυση της Επιτροπής των Δώδεκα. Έτσι η εξέγερση απέτυχε στο στόχο της.
Η εξέγερση στις 2 Ιουνίου
μικρογραφία|270x270εσ|Σύλληψη των Γιρονδίνων στη [[Συμβατική Εθνοσυνέλευση|Συμβατική στις 2 Ιουνίου 1793]] Την Κυριακή 2 Ιουνίου 1793, ξέσπασε νέα εξέγερση, που εν τω μεταξύ είχε πυροδοτήσει ο Μαρά, προειδοποιώντας έντονα για τις «μισές επιτυχίες». Με εντολή της επαναστατικής επιτροπής, 80.000 πολίτες και Εθνοφρουροί με επικεφαλής τον Ανριό περικύκλωσαν τη Συμβατική, ενώ ένας αξιωματούχος ζήτησε από τη Συμβατική την άμεση σύλληψη των ηγετών των Γιρονδίνων.
Μετά από μια συγκεχυμένη συζήτηση, όλοι οι βουλευτές με επικεφαλής τον πρόεδρο Ερό ντε Σεσέλ, προσπάθησαν να βγουν από το κτήριο και να σπάσουν τον αποκλεισμό. Σε απάντηση, ο Ανριό διέταξε: «Πυροβολητές, στα όπλα!» Ηττημένη, η Συνέλευση επέστρεψε στην αίθουσα συνεδριάσεων, όπου, μετά από πρόταση του Ζωρζ Κουτόν, ψήφισαν τη σύλληψη και καταδίκη σε κατ' οίκον περιορισμό 29 Γιρονδίνων βουλευτών και των δύο υπουργών Κλαβιέρ και Λεμπρέν-Τοντύ. Αυτό ήταν το τέλος των Γιρονδίνων.
Έτσι, ο αγώνας που είχε αρχίσει στη Νομοθετική Συνέλευση τελείωσε με το θρίαμβο των Ορεινών. Οι Γιρονδίνοι έπαψαν να είναι πολιτική δύναμη. Είχαν κηρύξει πόλεμο χωρίς να ξέρουν πώς να τον διεξάγουν, είχαν καταγγείλει τον βασιλιά αλλά δείλιασαν να τον καταδικάσουν, επωφελήθηκαν από την υποστήριξη των λαϊκών μαζών ενάντια στη μοναρχία, αλλά σύντομα τις αρνήθηκαν. Συνέβαλαν στην επιδείνωση της οικονομικής κρίσης, απορρίπτοντας όλες τις απαιτήσεις των εργαζομένων.
Μετά την πτώση των Γιρονδίνων
Αρκετοί Γιρονδίνοι διέφυγαν από τον κατ' οίκον περιορισμό στην επαρχία τους και συμμετείχαν και ενθάρρυναν τις Ομοσπονδιακές εξεγέρσεις στη Νορμανδία, τη Βρετάνη, τη νοτιοδυτική και τη νότια Γαλλία.
21 από αυτούς εκτελέστηκαν τον Οκτώβριο 1793. Όσοι επέζησαν από την εποχή της Τρομοκρατίας που ακολούθησε, κατέλαβαν τις θέσεις τους στη Συμβατική μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου.
Αν και για το λαϊκό κίνημα τα περισσότερα από τα αιτήματα που παρουσιάστηκαν στη Συμβατική δεν επιτεύχθηκαν, η εξέγερση στις 31 Μαΐου - 2 Ιουνίου 1793 εγκαινίασε μια νέα εποχή για την Επανάσταση. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού 1793 δημιουργήθηκε Επαναστατική κυβέρνηση, εισήχθη ο έλεγχος των μέγιστων τιμών και οι Ιακωβίνοι και άλλες κοινωνικές δυνάμεις που ήρθαν στην εξουσία, ξεκίνησαν την επίθεσή τους ενάντια στους εχθρούς της Επανάστασης, εγκαθιστώντας από τον Σεπτέμβριο 1793 το καθεστώς της Τρομοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Πιστοληπτική ικανότητα
Ως πιστοληπτική ικανότητα (αγγλικά: Creditworthiness) ορίζεται η ικανότητα των επιχειρήσεων να ανταποκρίνονται στις δανειακές τους υποχρεώσεις. Η ικανότητα αυτή προκύπτει από την αξιολόγηση των χαρακτηριστικών των επιχειρήσεων οι οποίες εξετάζονται και αποτυπώνεται συνήθως σε δεκάβαθμη κλίμακα. Σε κάθε ζώνη της κλίμακας αντιστοιχεί συγκεκριμένη πιθανότητα εμφάνισης ασυνέπειας.
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίας Λουκίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίας Λουκίας είναι το επίσημο διοικητικό όργανο για το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Αγία Λουκία. Ιδρύθηκε το 1979, την ίδια χρονιά που το νησί απέκτησε την ανεξαρτησία του. Η έδρα της ομοσπονδίας βρίσκεται στο Κάστρις, την πρωτεύουσα της χώρας. Είναι υπεύθυνη για τις εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου και για τις τοπικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγία Λουκία Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της CONCACAF
Ζαριάδρης
Ο Ζαριάδρης είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία η ελληνική μυθολογία συνδέεται με τις αρχαίες ασιατικές παραδόσεις και μύθους.
Ο Ζαριάδρης ήταν γιος του Βήλου και της θεάς Αστάρτης. Αδελφός του ήταν ο Υστάσπης. Ο ίδιος ο Ζαριάδρης ήταν βασιλιάς της χώρας που βρισκόταν πάνω από τις «Κασπίες Πύλες» και έφθανε μέχρι την Ταναΐδα. Ο Ζαριάδρης ερωτεύθηκε την Οδάτι, τη θυγατέρα του Ομάρτη , και με τεχνάσματα κατάφερε να τον παντρευτεί παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της.
Ετυμολογία
Το όνομα αποτελεί μεταγραφή περσικού ονόματος. Προέρχεται από το περσικό Zari āθra ("με χρυσή φωτιά").
Πηγή
Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Δυναστεία των Παλαιολόγων
Η Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν η τελευταία αυτοκρατορική οικογένεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Γενάρχης της ήταν ο Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος ο οποίος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 1261, όταν ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη και κατέλυσε τη Λατινική Αυτοκρατορία η οποία είχε ιδρυθεί μετά την Δ΄ Σταυροφορία. Η Δυναστεία των Παλαιολόγων διήρκεσε μέχρι τις 29 Μαΐου 1453 και την άλωση της Κωνσταντινούπολης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα των Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο.
Αυτοκράτορες
Η Δυναστεία των Παλαιολόγων αποτελείτο από τους ακόλουθους αυτοκράτορες (εντός παρενθέσεως η περίοδος βασιλείας τους):
Απόγονοι των Παλαιολόγων
Από κατάλογο επιβατών Γενουατικού πλοίου το οποίο διέφυγε στις 29 Μαΐου γεμάτο πρόσφυγες, πληροφορούμαστε πως υπήρχαν και ονόματα έξι μελών της οικογένειας των Παλαιολόγων. Παράλληλα οι αδελφοί του Κωνσταντίνου ΙΑ΄, Δημήτριος και Θωμάς, παρέμειναν στον Μορέα. Μετά την πτώση του Δεσποτάτου του Μυστρά Παλαιολόγοι διέφυγαν στις κτήσεις της Ενετικής Δημοκρατίας και σε όλες της κτήσεις της όπως η Κύπρος.
Ο Δημήτριος απεβίωσε ως μοναχός το 1470, ενώ πιο πριν είχε αποβιώσει η κόρη του· η σύζυγός του απεβίωσε λίγες εβδομάδες μετά από τον σύζυγό της. Ο Θωμάς απεβίωσε το 1465· τρία από τα τέσσερα παιδιά του, που είχε αποκτήσει από τη σύζυγό του Αικατερίνη, έζησαν στο εξωτερικό:
Η Ελένη Παλαιολογίνα, η μεγαλύτερη από τις κόρες του Θωμά, παντρεύτηκε τον Λάζαρ, τρίτο γιο του Γεωργίου Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας. Έζησε με τις τρεις κόρες της στο Σμεντέρεβο, κοντά στον Δούναβη. Κατέφυγε στη Λευκάδα, όπου απεβίωσε ως μοναχή τον Νοέμβριο του 1473. Δεν είχε αποκτήσει γιους για να συνεχίσουν το όνομα των Παλαιολόγων.
Η μικρότερη κόρη του Θωμά και της Αικατερίνης, η Ζωή, μεθοδεύθηκε από τον Πάπα Σίξτο Δ' να παντρευτεί τον Ιβάν Γ' για να προσηλυτίσει τους Ρώσους στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Τελικά παντρεύτηκε (αφού βαπτίσθηκε Σοφία) κατά το ορθόδοξο τυπικό τον Ιβάν και απέκτησε μαζί του τέσσερις γιους. Ο Ιβάν Δ' ο Τρομερός ήταν εγγονός της.
Οι δύο επιζήσαντες γιοι του Δεσπότη Θωμά ήταν ο Ανδρέας, γεννημένος το 1453 και ο Μανουήλ, γεννημένος το 1455. Και οι δύο μεγάλωσαν στην Ιταλία. Ο Μανουήλ έφυγε από την Ιταλία και αφέθηκε στο έλεος του Μωάμεθ, που του έδωσε κτήμα και επιδόματα. Νυμφεύτηκε και απέκτησε δύο γιους: τον Ιωάννη, που απεβίωσε σε νεαρή ηλικία και τον Ανδρέα που έγινε Μουσουλμάνος.
Ο Ανδρέας, ως ο μεγαλύτερος ανιψιός του τελευταίου Αυτοκράτορα, θεωρείτο ως νόμιμος διάδοχος του Ρωμαϊκού θρόνου. Όμως νυμφεύτηκε μια γυναίκα του δρόμου της Ρώμης ονόματι Αικατερίνη. Αρχικά -και επειδή ο Πάπας αρνήθηκε να τον υποστηρίξει- πήγε να μείνει με την αδελφή του Ζωή (Σοφία) στη Μόσχα. Σχεδίαζε εκστρατεία ανακατάληψης του Μορέως από τους Τούρκους, η οποία τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Έδωσε τα δικαιώματα επί του Ρωμαϊκού θρόνου και τον τίτλο του στον Κάρολο Η' της Γαλλίας. Όταν απεβίωσε ο Κάρολος Η΄, κληροδότησε όλους τους τίτλους στον Φερδινάνδο της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης. Τον Ιούνιο του 1502 απεβίωσε. Κάποιοι λένε πως απεβίωσε άτεκνος, άλλοι ότι είχε γιο ονόματι Κωνσταντίνο, που προσλήφθηκε διοικητής της Παπικής φρουράς. Τέλος Ρωσικά έγγραφα αναφέρουν μια κόρη του ονόματι Μαρία, την οποία η θεία της Ζωή (Σοφία) την πάντρεψε με τον Βασίλειο Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα της Βερέγια.
Σφετεριστές του ονόματος των Παλαιολόγων
Όλοι όσοι έφεραν το όνομα των Παλαιολόγων δεν ήταν μέλη του Αυτοκρατορικού κλάδου. Τον 15ο και 16ο αι υπήρξαν πολλοί Παλαιολόγοι στην υπηρεσία της Βενετίας ως stradioti (μισθοφόροι). Ένας τέτοιος ήταν ο Θεόδωρος Παλαιολόγος από τον Μυστρά, ο Ιωάννης (τέλη 15ου αι.) και ο Αννίβας και ο γιος του Λεζινιάνο και ο Ανδρέας Παλαιολόγος Γραίτζας. Ένας άλλος είναι ο Λούκιος ή Λίβιος Ανδρόνικος Παλαιολόγος, ο οποίος έζησε στις αρχές του 16ου αι. στο Σαν Ελπίντιο α Μάρε κοντά στο Πέζαρο. Άλλος ο Ιάκωβος Παλαιολόγος της Χίου που έγινε Δομινικανός μοναχός. Είχε γιο τον Θεόδωρο, που ζούσε στην Πράγα το 1603. Άλλος ένας είναι ο Παναγιώτης Παλαιολόγος, τον οποίο εντοπίζουμε στη Βιέννη. Η πόλη Βιτέρμπο συνδέθηκε πιο πολύ με τους Παλαιολόγους δια μιας παρετυμολογίας: (Vetus verbum=Παλαιός Λόγος)
Οι γιοι του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας (Ειρήνης) του Μοντφεράτ εντοπίζονται στη βόρειο Ιταλία. Ο κλάδος αυτός έσβησε το 1533 με τον θάνατο του Τζιαρτζότζιο ο οποίος εστερείτο νόμιμου διαδόχου. Οι Μομφεράτοι-Παλαιολόγοι εντοπίζονται στη συνέχεια στην Κεφαλονιά μέχρι τον 17ο αι. Στη Σύρο άλλος κλάδος της οικογένειας ισχυρίστηκε πως καταγόταν από από ένα γιο του Ανδρόνικου Παλαιολόγου, Δεσπότη της Θεσσαλονίκης. Ένας άλλος κλάδος προέβαλε την καταγωγή του από τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β' μέσω του Θεόδωρου, Δεσπότη του Μορέως και αδελφού του τελευταίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Ο Θεόδωρος είχε έναν γιο ονόματι Εμμανουήλ Πέτρο: απόγονοί του αξιώνουν πως είναι οι υπάρχοντες Παλαιολόγοι στη Μάλτα και στη Γαλλία. Ο συγγραφέας και διπλωμάτης Μωρίς Παλαιολόγκ (πέθανε το 1944) προβάλει αυτήν την καταγωγή από τον Εμμανουήλ, αλλά έχει Ρουμανικές ρίζες.
Ο Ιωάννης Αντώνιος Άγγελος Φλάβιος Κομνηνός Λάσκαρις Παλαιολόγος, ο οποίος απεβίωσε το 1738, αυτοπαρουσιαζόταν ως απόγονος του Θεόδωρου Δεσπότη του Μορέως. Ο Ιωάννης Ανδρέας Άγγελος Φλάβιος Κομνηνός Λάσκαρις Παλαιολόγος, Δούκας της Θεσσαλίας, Πρίγκηπας της Μακεδονίας, Κόμης του Ντριβάστο και του Δυρραχίου ανασύστησε, το ιδρυμένο από τον Μέγα Κωνσταντίνο Τάγμα του Αγίου Ανδρέα και το 1697 το παραχώρησε στον Φραντζέσκο Α' Φαρνέζε δούκα της Πάρμας. Τον 19ο αι. ο Δημήτριος Ροδοκανάκης παρουσιαζόταν ως Μεγάλος Μάγιστρος του Κωνσταντίνιου Τάγματος, αλλά ο Αιμίλιος Λεγκράν αποδόμησε τις πλαστές γενεαλογίες του.
Επίσης στον ενοριακό ναό του Λάντοφ, κοντά στο Πλύμουθ της Κορνουάλης, υπάρχει μια ορειχάλκινη πλάκα, στην οποία αναγράφεται ο θάνατος κάποιου Θεόδωρου Παλαιολόγου το 1636 στο Κλύφτον, που ετάφη στο Λάντοφ. Αυτός πιστεύεται πως είναι άμεσος απόγονος μέσω τεσσάρων γενεών του Θωμά Παλαιολόγου, αδελφού του τελευταίου βυζαντινού Αυτοκράτορα και συγκεκριμένα του γιου του Ιωάννη. Έχει υποστηριχθεί πως ο Ιωάννης ήταν ή ένας νόθος γιος του Θωμά ή το πραγματικό του όνομα ήταν Λεωνής. Ένας από τους γιους του Θεόδωρου ήταν ο Φερδινάνδος Παλαιολόγος, ο οποίος απεβίωσε και ετάφη στα Μπαρμπάντος στα 1678. Αυτός είχε ένα γιο, τον Θεοδώριο ή Θεόδωρο που απεβίωσε ναυτικός στην Ισπανία το 1693.
Στις αρχές του 19ου αι. παρουσιάστηκε στην Αγγλία μια σύνδεση με τον θρόνο και τον τίτλο του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου: το 1830 ο Ιρλανδός Μακντόναλντ Σάρσφηλντ Κοντ της Ντιουκ Στρητ στο Ουέξφορντ παρουσίαζε τον εαυτό του ως Κόμη του Σάρσφηλντ του Τάγματος της Αφοσίωσης, Διάδοχος και Αντιπρόσωπος των Βασιλικών Προγόνων του Κωνσταντίνων (sic) τελευταίων Βασιλευόντων Αυτοκρατόρων της Ελλάδος υποταγμένων στην Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους. Έστειλε σχετικές επιστολές στους βασιλείς της Γαλλίας, Πρωσίας, το Ρώσσο Αυτοκράτορα και στον Πάπα, αλλά έμειναν χωρίς ανταπόκριση.
Όταν το 1862 ο Όθων της Ελλάδος εκδιώχθηκε, κάποιος Θεόδωρος Παλαιολόγος, ο οποίος διέμενε στην Αγγλία, με πιθανή καταγωγή από τη Μάλτα, προέβαλε τη γενεαλογική αξίωση σύνδεσής του με τον Ελληνικό θρόνο. Μάλιστα στον τάφο της συζύγου του στο Ελληνικό νεκροταφείο του Ουέστ Νόργουντ του νότιου Λονδίνου είχε γράψει:  Θεόδωρος Αττάριο ντι Μπουγιόν, Πρίγκηπας Νικηφόρος Κομνηνός Παλαιολόγος (κληρονομικός διεκδικητής του Ελληνικού θρόνου 1863) Στο ίδιο νεκροταφείο ήταν θαμμένη η Πριγκήπισσα Ευγενία Νικηφόρου Κομνηνού Παλαιολόγου (1849-1934) αυτοπαρουσιαζόμενη ως μία απόγονος των Ελλήνων Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και οι γιοι της ως Πρίγκηπες του οίκου των Παλαιολόγων. Τη δεκαετία του 1970 ένας ταχυδρόμος ονόματι Άρστι Ουάιτ-Παλαιολόγος δήλωνε πως ήταν Ελληνικής καταγωγής και πως το πραγματικό όνομά του ήταν Πρίγκηπας Ρόμπερτ Ουήλερ Παλαιολόγος. Ένας ακόμα Άγγλος ο Πήτερ Φράνσις Μίλλς από το Νιούπορτ στη νήσο Ουάιτ (πέθανε το 1988) αυτοαποκαλείτο Πρίγκηπας Πέτρος Παλαιολόγος. Είχε σφραγίδα με δικέφαλο αετό και υιοθετούσε τον τίτλο, Η Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότης Πέτρος Α', Δεσπότης και Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, Πρίγκηπας Παλαιολόγος. Ο ίδιος θεωρούσε πως από την πλευρά της μητέρας του, Ρομπίνας Κόλλνατ καταγόταν από τους Παλαιολόγους. Ο γιος του Νίκολας μετά το θάνατο του πατέρα του διέψευσε κάθε σχέση της οικογένειας του πατέρα του με τους Παλαιολόγους.
Οικόσημα
thumb|right|Νόμισμα του Γουλιέλμου Θ' Παλαιολόγου, μαρκησίου του Μομφερράτου (1494-1518), με το βυζαντινό δικέφαλο αετό και τα 4 Β των Παλαιολόγων
Οι Παλαιολόγοι ήταν οι πρώτοι βυζαντινοί αυτοκράτορες που χρησιμοποίησαν οικόσημα και θυρεούς, ακολουθώντας τη συνήθεια που εμφανίσθηκε στη Δυτική Ευρώπη στο τέλος του 12ου αιώνα. Στην αρχή το οικόσημο τους ήταν ένας χρυσός σταυρός σε ερυθρό υπόβαθρο. Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο Μιχαήλ Παλαιολόγος πρόσθεσε τα τέσσερα ονομαζόμενα πυρεκβόλα, τα οποία έμοιαζαν στο σχήμα του γράμματος «Β» και γι' αυτό υποδείκνυαν το ρητό Βασιλεύς Βασιλέων, Βασιλεύων Βασιλευόντων.