cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέλετε να χορέψετε μαζί μου;
Παραγωγή
Η ταινία γυρίστηκε στα Studios de La Victorine, στη Νίκαια της Γαλλίας μεταξύ 9 Ιουλίου και 2 Οκτωβρίου του 1959 και βγήκε στις Γαλλικές αίθουσες στις 18 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Είναι γυρισμένη σε 35άρι έγχρωμο φιλμ με μονοφωνικό ήχο. Η ταινία σημαδεύτηκε από δύο θανάτους, του πρωταγωνιστή Ανρί Βιντάλ μόλις 8 μέρες πριν βγει το φιλμ στις αίθουσες και της αρχικής επιλογής για το ρόλο της Ανίτα, Σύλβια Λόπεζ, η οποία αρρώστησε από λευχαιμία λίγο μετά την έναρξη των γυρισμάτων (αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από την Ντον Άνταμς) και απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα. Δευτερεύοντες ρόλους στην ταινία ερμηνεύουν ο τραγουδοποιός, μετέπειτα εραστής της Μπριζίτ Μπαρντό, Σερζ Γκενσμπούργκ και ο διάσημος συνθέτης, στιχουργός και κιθαρίστας Ντάριο Μορένο.
Μουσική επένδυση
Η μουσική της ταινίας που κυκλοφόρησε το 1959 από την Philips περιλαμβάνει τα ακόλουθα κομμάτια
Νίκων Αρκουδέας
Ο Νίκων Αρκουδέας (26 Νοεμβρίου 1928 - 4 Σεπτεμβρίου 2005 ) ήταν ανώτατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, που έφθασε μέχρι το βαθμό του Αντιστράτηγου. Τη δεκαετία του '80, έγινε διοικητής των ΜΑΤ και των ΜΕΑ, στη συνέχεια Αττικάρχης, και τελικά Αρχηγός της ΕΛΑΣ το διάστημα 1986-1988.
Βιογραφικό
Μανιάτης στην καταγωγή, γεννήθηκε το 1928 στην Πολιάνα Λακωνίας (νυν Άγιος Νίκων Μεσσηνίας) και πήγε σχολείο στην Αρεόπολη Λακωνίας. Ήταν απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Αστυνομίας Πόλεων και της Παντείου Ανώτατης Σχολής Πολιτικών Επιστημών (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο). Σταδιοδρόμησε στην Αστυνομία Πόλεων, συνεχώς σε μάχιμες θέσεις. Μεταξύ άλλων υπηρέτησε στο Α΄ Αστυνομικό Τμήμα Αθηνών, στο Β΄ Αστυνομικό Τμήμα Πειραιώς, στο Τμήμα Αστυνόμευσης της τότε Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών και ως διευθυντής στην Γ' Αστυνομική Υποδιεύθυνση.
Ο Νίκων Αρκουδέας ήταν θερμός υποστηρικτής του Ανδρέα Παπανδρέου και με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 ανέλαβε Διευθυντής Τάξης Αττικής, θέση που περιελάμβανε τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ. Όταν το 1984 συγχωνεύθηκαν η Χωροφυλακή και η Αστυνομία Πόλεων για να δημιουργηθεί η σημερινή Ελληνική Αστυνομία, ο Αρκουδέας διορίστηκε Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής, και αποκλήθηκε από τον Τύπο της εποχής  «Αττικάρχης», ένα προσωνύμιο που με τον καιρό υιοθετήθηκε για τον εκάστοτε κάτοχο της θέσης. Στη συνέχεια ο Αρκουδέας διετέλεσε αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας από το Δεκέμβριο του 1986 ως τον Απρίλιο του 1988, οπότε και παραιτήθηκε.
Μετά την αποστρατεία του, εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές της περιόδου 1989-1990, αλλά για λίγες ψήφους δεν κατάφερε να εκλεγεί. Αργότερα έγινε διευθυντής Ασφαλείας στην Ιονική Τράπεζα και για ένα διάστημα ορίστηκε γενικός διευθυντής του Ολυμπιακού Σταδίου στην Καλογρέζα.
Προφίλ
Ο Νίκων Αρκουδέας ήταν ο πιο αναγνωρίσιμος αστυνομικός της Μεταπολίτευσης. Ξεχώριζε για την πρωτόγνωρη τότε τακτική του να κατεβαίνει ο ίδιος στους δρόμους και να συντονίζει επιχειρήσεις, κάτι που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στους πολίτες και του έδωσε μια δημοσιότητα που ποτέ ξανά δεν απέκτησε αστυνομικός: χαρακτηριστικά, όταν η σταδιοδρομία του Αρκουδέα κορυφώθηκε τον Δεκέμβριο του 1986 με την ανάληψη της Αρχηγίας της ΕΛΑΣ, ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης Αντώνης Δροσογιάννης είπε πως ο νέος Αρχηγός δεν χρειάζεται συστάσεις γιατί είναι γνωστός και αγαπητός σε όλους τους Έλληνες.
Οι επικριτές του Αρκουδέα τον κατηγόρησαν για αστυνομική βία και υπερβολική σκληρότητα, ιδιαίτερα στις λεγόμενες «επιχειρήσεις αρετής» που πραγματοποιούσε στα Εξάρχεια. Ο ίδιος το αρνήθηκε κατηγορηματικά και τόνισε ότι δεδομένης της κατάστασης που επικρατούσε τότε, μάλλον ήταν συγκρατημένος στις επιχειρήσεις της αστυνομίας, ενώ προτού επέμβουν τα ΜΑΤ προσπαθούσε πάντοτε να λύσει το θέμα με διαπραγματεύσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιωματικοί της αστυνομίας πόλεων Κατηγορία:Αρχηγοί ελληνικής αστυνομίας
Ματίνα Νικολάου
Η Ματίνα Νικολάου (12 Φεβρουαρίου 1977, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσω της τηλεοπτικής της παρουσίας στις ψυχαγωγικές εκπομπές του Νίκου Μουτσινά "Για την Παρέα" και "Καλό Μεσημεράκι" από το 2018 μέχρι σήμερα.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα -συγκεκριμένα στο Μαρκόπουλο Αττικής- όπου και μεγάλωσε. Ολοκληρώνοντας το σχολείο ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» Κάρολος Κουν από όπου και αποφοίτησε το 2001. Αμέσως μετά το τέλος των σπουδών της ξεκίνησε να εργάζεται κυρίως στο θέατρο ενώ έχει κάνει λιγότερες τηλεοπτικές δουλειές ως ηθοποιός.
Καριέρα
Στην αρχή της καριέρας της δούλευε αποκλειστικά και μόνο στο θέατρο. Τη δεκαετία 2001-2011 έχει πάρει μέρος σε αρκετές θεατρικές παραγωγές.
Από το 2010 ξεκίνησε την συνεργασία της με τον Νίκο Μουτσινά αρχικά ως βοηθός σκηνοθέτης στις παραστάσεις του ενώ το 2012 ξεκίνησε να παίζει σε αυτές.
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην δραματική σειρά του Mega Channel "Γη και Ουρανός" τη σεζόν 2005-2006 παίζοντας μαζί με τους Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Νίκο Κουρή, Θάλεια Ματίκα, Γιώργο Μακρή και άλλους. Ακολούθησε μία guest εμφάνιση στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Δυο μέρες μόνο το 2006. Το 2007 έπαιξε σε μία ιστορία της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές ενώ τη σεζόν 2007-2008 συμμετείχε σε κάποια επεισόδια της σειράς Big Bang. Το 2009 έλαβε μέρος σε μία ακόμη ιστορία των Επτά Θανάσιμων Πεθερών ενώ έπαιξε μαζί με την Ελένη Ράντου σε ένα επεισόδιο της σειράς Εργαζόμενη Γυναίκα.
Τη σεζόν 2016-2017 επέστρεψε τηλεοπτικά μέσω της μαύρης κωμωδίας του Λευτέρη Παπαπέτρου Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Εκεί έπαιξε μαζί με τους Μαρία Καβογιάννη, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Ζέτα Μακρυπούλια, Αλέξανδρο Λογοθέτη και άλλους. Το 2018 έκανε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Κάτι χωρισμένα παλικάρια υποδυόμενη τη Στέλλα, την πρώην σύντροφο του χαρακτήρα που υποδυόταν ο Νίκος Μουτσινάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μακρυκάπα Εύβοιας
Η Μακρυκάπα είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων του Νομού Εύβοιας, το οποίο δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση των δήμων Μεσσαπίων και Διρφύων. Έχει πληθυσμό 804 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και βρίσκεται σε υψόμετρο 160 μέτρων. Απέχει 14 χλμ. Α.-ΒΑ. από τα Ψαχνά και 30 ΒΑ. από τη Χαλκίδα. Τα σπίτια του χωριού βρίσκονται εκατέρωθεν του κεντρικού του δρόμου και έτσι ο οικιστικός ιστός εκτείνεται σε μήκος και όχι σε πλάτος. Στο κέντρο του χωριού διέρχεται ποτάμι και γύρω φύονται πολλά πλατάνια.
Ιστορία
Κατά την παράδοση, το χωριό πήρε το όνομα του με τον κάτωθι τρόπο: Στα πρώτα χρόνια μετά την επανάσταση του 1821 χτίστηκαν τα πρώτα σπίτια του ποιμενικού οικισμού από τους βοσκούς των οικισμών Απόγκρεμνος (Άτταλη) και Βάβουλα. Οι βουνίσιοι βοσκοί φορούσαν μακρυά κάπα που τους ήταν απαραίτητη τον χειμώνα που έβοσκαν τα αιγοπρόβατα τους στα γύρω βουνά για να προφυλαχθούν από τις βροχές και τα χιόνια. Το ντύσιμο τους με την μακρυά κάπα αποτελούσε διαφορετικό ντύσιμο από αυτό των κατοίκων του κάμπου και έτσι ονομάσθηκε ο οικισμός Μακρυκάπα.
Υπάρχει και η εκδοχή ότι το όνομα προήλθε από τα γύρω βουνά Τανάϊδα, ψηλότερα την Αρκουδιά και το Βοϊδοβούνι που σχημάτιζαν ένα μεγάλο και μακρύ κάππα.
Δίπλα στην Μακρυκάπα βρίσκεται ο οικισμός Εφτακόνακα ή Επτακόνακα. Ο οικισμός κτίσθηκε μετά την επανάσταση του '21 από βοσκούς, που κατέβηκαν από τα Βάβουλα και βρήκαν στην περιοχή κονάκια, τα οποία κατοίκησαν. Επειδή βρήκαν επτά κονάκια, ονόμασαν το τσοπανοχώρι Επτακόνακα. Το 1928 σε εγκιβωτισμένο κυκλαδικό τάφο βρέθηκε ασημένιο αγγείο ενώ έχουν ανακαλυφθεί και πλήθος προϊστορικών εργαλείων από πυριτόλιθο. Τα Επτακόνακα καταργήθηκαν το 1981.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ληλαντίων και να αναγράφεται Μακρυκάππα (με 2 "π"). Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Μακρυκάπα.
Ναός Ανάληψης
Ο ναός βρίσκεται στο Παλιοχώρι, δίπλα σε πηγή με πλούσιο νερό, που άλλοτε κινούσε τρεις νερόμυλους και σήμερα αρδεύει μεγάλο μέρος του κάμπου. Το παμπάλαιο αυτό ξωκλήσι, ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής, ίσως ήταν το καθολικό βυζαντινού οικισμού, που μετά το 1470 αναγκάσθηκαν οι κάτοικοι του να εγκαταλείψουν και για την ασφάλεια τους να ανέβουν και να κατοικήσουν στον ορεινό οικισμό Βάβουλα.
Θέση Ράκου
Ανατολικά της Μακρυκάπας υψώνεται χαμηλός λόφος. Στο σημείο αυτό βρέθηκαν προϊστορικοί οικισμοί, πιθανότατα της πρώιμης εποχής του χαλκού. Βρέθηκαν ακόμη λίγα προϊστορικά όστρακα και θραύσματα πυριτόλιθου.
Ο βράχος της νύφης
Ένα καταπράσινο φαράγγι όπου πήρε το όνομά του από μια νυφη όπου ήταν δυστυχισμένη και έπεσε από την κορυφή του φαραγγιού.Εκει μπορείτε να πάτε για πεζοπορία και να καθίσετε κάτω από τα καταπροσινα πλατάνια με το πεντακάθαρο και γάργαρο νερό
Τα Βάβουλα
Τα Βάβουλα είναι ο παλιός οικισμός της Μακρυκάπας. Εκεί υπάρχει ένα εξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης το οποίο γιορτάζει στις 21 Μαΐου και κάτω από τα καταπράσινα πλατάνια που το περιβάλουν, οι ντόπιοι και οι επισκέπτες, αναβιώνουν το έθιμο της κούνιας. Σύμφωνα με αυτό οποίο κορίτσι κάνει κούνια τον επόμενο χρόνο θα βρει τον σύντροφό του.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Μακρυκάπας είναι ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού. Τα χρώματά της είναι το μπλε και το βυσσινί και ιδρύθηκε το 1971. Έχει έδρα το δημοτικό στάδιο Μακρυκάπας με χωρητικότητα 205 θέσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Διαμέρισμα Σαν Σαλβαδόρ
Το Διαμέρισμα Σαν Σαλβαδόρ (ισπανικά: departmento de San Salvador) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Κεντρική επαρχία. Έχει έκταση 886,15 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.567.156 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Σαν Σαλβαδόρ, η οποία είναι και η πρωτεύουσα της χώρας, δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Απόπα και τρίτη η Αγκιλάρες.
Γεωγραφία
Το Σαν Σαλβαδόρ βρίσκεται δυτικά του Ελ Σαλβαδόρ. Συνορεύει στα νότια και δυτικά με το Λα Λιμπερτάδ, στα βορειοανατολικά με το Κουσκατλάν και στα νοτιοανατολικά με το Λα Πας. Έχει έκταση 886,15 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το δέκατο τρίτο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα, το Τσαλατενάνγκο, το Λα Λιμπερτάδ, το Μορασάν, το Αουασαπάν, το Σονσονάτε, το Λα Πας, το Σαν Βισέντε και το Καμπάνιας.
Η κυριότερη λίμνη είναι η λίμνη Ιλοπάνγκο.
Δημογραφία
Το Διαμέρισμα Σαν Σαλβαδόρ είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2007 1.567.156 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ.
Δήμοι
Το Σαν Σαλβαδόρ διαιρείται σε 19 δήμους:
Λανιίδες
Οι λανιίδες (επιστημονική-λατινική ονομασία Laniidae) είναι οικογένεια στρουθιόμορφων ωδικών πτηνών. Περιλαμβάνει τέσσερα γένη και 34 είδη.
Η ονομασία της οικογένειας, όπως και εκείνη του μεγαλύτερου γένους της, του Lanius (κοινώς κεφαλάδες ή αετομάχοι), προέρχεται από τη λατινική λέξη που σημαίνει «χασάπης» και οφείλεται στη συνήθεια των πουλιών αυτών να καρφώνουν τη λεία τους (κυρίως έντομα) πάνω σε αγκάθια (βλ. την ενότητα για τη συμπεριφορά).
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Οι λανιίδες ζουν σε ανοικτά ενδιαιτήματα, ιδίως σε στέπες και σαβάνες. Λιγοστά είδη της οικογένειας κατοικούν σε δάση και σπανίως συναντώνται σε ανοικτές περιοχές. Μερικά είδη είναι αποδημητικά: αναπαράγονται σε βόρεια πλάτη το καλοκαίρι και ταξιδεύουν σε θερμότερους τόπους για να περάσουν τον χειμώνα. Τέτοια είδη είναι «διαβατάρικα» από την Ελλάδα.
Περιγραφή
Οι λανιίδες είναι πουλιά μεσαίου μεγέθους, με γκρίζο, καφετί ή μαυρόασπρο πτέρωμα. Τα περισσότερα είδη έχουν μήκος μεταξύ 16 και 25 εκατοστομέτρων. Ωστόσο, το γένος Corvinella, με τα πολύ μακριά φτερά της ουράς, μπορεί να φθάσει σε ολικό μήκος το μισό μέτρο. Το άνω ράμφος τους είναι γαμψό, παρόμοια με εκείνα των αρπακτικών πτηνών, χαρακτηριστικό που φανερώνει το είδος της τροφής τους (είναι σαρκοφάγα).
Συμπεριφορά
thumb|right|Μια μέλισσα που προφανώς συνελήφθη και καρφώθηκε πάνω σε αγκάθι από κάποιο πουλί της οικογένειας. Οι λανιίδες είναι γνωστές για τη συνήθειά τους να καρφώνουν τη λεία τους πάνω σε αγκάθια φυτών, μυτερά κλαδιά ή και αγκαθωτά συρματοπλέγματα. Βοηθούνται έτσι στο να τα ξεσχίζουν σε μικρότερες μπουκιές και να τα διατηρούν ως απόθεμα για να τα καταναλώνουν σταδιακά αργότερα. Ειδικότερα στην περίπτωση του τοξικού είδους ακρίδας Romalea microptera, το πουλί μπορεί έτσι να περιμένει μία ή δύο ημέρες προκειμένου να διασπασθούν οι τοξίνες μέσα στο σώμα της ακρίδας προτού τη φάει.
Ο Lanius ludovicianus σκοτώνει τα σπονδυλωτά με τα οποία τρέφεται πιάνοντάς τα από τον λαιμό και τινάζοντάς τα βίαια, ώστε να σπάσει τη σπονδυλική στήλη τους.
Αναπαραγωγή
Οι λανιίδες είναι γενικώς μονογαμικά πτηνά, αν και σε κάποια είδη έχει καταγραφεί το ζευγάρωμα ενός αρσενικού με περισσότερα του ενός θηλυκά. Η συνεργατική ανατροφή των νεοσσών, με νεαρά άτομα να βοηθούν τους γονείς τους να μεγαλώσουν τα μικρότερα σε ηλικία αδέλφια τους, έχει παρατηρηθεί και καταγραφεί σε δύο από τα τέσσερα γένη, τα Eurocephalus και Corvinella, καθώς και σε ένα είδος του γένους Lanius. Τα αρσενικά προσελκύουν τα θηλυκά στην περιοχές κυριαρχίας τους με συλλογές από αντικείμενα, είτε φαγώσιμα, είτε με έντονα χρώματα. Το αρσενικό εκτελεί έναν στιλιζαρισμένο χορό, που περιλαμβάνει κινήσεις οι οποίες μιμούνται το «σούβλισμα» της λείας πάνω σε αγκάθια, και επιπλέον ταΐζει το θηλυκό. Οι λανιίδες κατασκευάζουν απλές φωλιές σε σχήμα κούπας, από κλαδάκια και φύλλα χλόης, μέσα σε θάμνους και στα χαμηλότερα κλαδιά δέντρων.
Ταξινομική
Η οικογένεια εισάχθηκε στην ταξινομική (αλλά με την ονομασία Lanidia) το 1815 από τον Γάλλο Κονσταντέν Σαμυέλ Ραφινέσκ, που μόλις είχε εγκατασταθεί στις ΗΠΑ.
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής γένη και είδη στην οικογένεια
ΓΕΝΟΣ: Lanius - Linnaeus, 1758
ΓΕΝΟΣ: Corvinella - Lesson, 1831
ΓΕΝΟΣ: Eurocephalus - A. Smith, 1836
ΓΕΝΟΣ: Urolestes - Cabanis, 1850
Το Ανθρώπινο κτήνος
Το Ανθρώπινο κτήνος (Γαλλικά: La Bête humaine) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Εμίλ Ζολά που δημοσιεύθηκε το 1890, το δέκατο έβδομο στον εικοσάτομο μυθιστορηματικό κύκλο του Οι Ρουγκόν-Μακάρ.
Το έργο βασίζεται στον κόσμο των σιδηροδρόμων μεταξύ Παρισιού και Χάβρης τον 19ο αιώνα και είναι ένα τεράστιο ψυχολογικό θρίλερ.
Κύριοι χαρακτήρες
Οι κύριοι χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι ο Ρουμπώ, σταθμάρχης του σιδηροδρομικού σταθμού της Χάβρης, η σύζυγός του Σεβερίν και ο μηχανικός Ζακ Λαντιέ. Ο Λαντιέ είναι μηχανοδηγός στη γραμμή Χάβρη-Παρίσι και ο οικογενειακός σύνδεσμος με τον μυθιστορηματικό κύκλο οι Ρουγκόν-Μακάρ. Είναι γιος της Ζερβαίζ και του Ωγκύστ Λαντιέ (Η Ταβέρνα), αδελφός του Ετιέν Λαντιέ (Ζερμινάλ), του Κλωντ Λαντιέ (Το Έργο) και της Νανάς (Νανά).
Η υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|332x332εσ|Εξώφυλλο έκδοσης, 1924 μικρογραφία|345x345εσ|Εικονογράφηση παλαιότερης έκδοσης μικρογραφία|250x250εσ|Οι σελίδες 450 και 451 του Ανθρώπινου κτήνους, Παρίσι, 1924 Ο Ζακ Λαντιέ, 26 ετών, έχει κληρονομική τρέλα και αρκετές φορές στη ζωή του καταλαμβάνεται από την επιθυμία να δολοφονήσει γυναίκες. Στην αρχή της ιστορίας είναι μηχανοδηγός τρένου. Η σχέση του με την εργασία και το τρένο του Λιζόν είναι παθιασμένη και του παρέχει κάποιο βαθμό ελέγχου στη μανία του.
Εν τω μεταξύ, ο Ζακ Λαντιέ, ο οποίος δεν δούλευε καθώς επισκευαζόταν η μηχανή του τρένου του, πηγαίνει να επισκεφθεί τη θεία του Φαζί που ζει σε ένα απομονωμένο σπίτι δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές. Φεύγοντας, συναντά την εξαδέλφη του Φλορ, με την οποία τον συνδέει μια μακροχρόνια αμοιβαία έλξη. Μετά από μια σύντομη συνομιλία μαζί της, βρίσκεται στα πρόθυρα του βιασμού, αλλά η σκηνή ξυπνά μέσα του τη μανία του για ανθρωποκτονία. Έχει την επιθυμία να την μαχαιρώσει, αλλά ξαναβρίσκει τον έλεγχο του εαυτού του και φεύγει βιαστικά. Βρίσκεται δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή καθώς περνά το τρένο από το Παρίσι και βλέπει μέσα στο τρένο, για λίγα δευτερόλεπτα, έναν άνδρα που κρατά ένα μαχαίρι, σκυμμένο πάνω σε ένα άλλο άτομο. Λίγο αργότερα, βρίσκει το πτώμα του Γκρανμορέν δίπλα στις γραμμές με το λαιμό κομμένο. Ανακαλύπτεται επίσης ότι έχει κλαπεί το ρολόι του και κάποια χρήματα.
Ξεκινά η έρευνα και οι Ρουμπώ και Σεβερίν είναι οι βασικοί ύποπτοι, καθώς βρίσκονταν στο τρένο εκείνο το βράδυ και επρόκειτο να κληρονομήσουν κάποια περιουσία του Γκρανμορέν. Οι αρχές δεν υποπτεύονται ποτέ το πραγματικό τους κίνητρο. Ο Ζακ Λαντιέ, καθώς περιμένει να δώσει κατάθεση, βλέπει τον Ρουμπώ και τον αναγνωρίζει ως τον δολοφόνο του τρένου, αλλά στην κατάθεσή του λέει ότι δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Ο ανακριτής, πιστεύοντας ότι ο δολοφόνος ήταν ο Καμπύς, ένας καροτσιέρης που ζούσε κοντά, ελευθερώνει το ζευγάρι. Ο φόνος παραμένει ανεξιχνίαστος.
Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πλέον υποψίες εναντίον τους, ο γάμος των Ρουμπώ και Σεβερίν καταστρέφεται. Ο Ζολά αφήνει να εννοηθεί ότι τα χρήματα και το ρολόι που εκλάπησαν από τον Γκρανμορέν ήταν κρυμμένα πίσω από τη ντουλάπα στο διαμέρισμά τους, επιβεβαιώνοντας έτσι την υποψία του αναγνώστη ότι ο Ρουμπώ ήταν ο δολοφόνος. Η Σεβερίν και ο Ζακ Λαντιέ αρχίζουν μια σχέση, στην αρχή κρυφά αλλά στη συνέχεια απροκάλυπτα, έως ότου ο Ρουμπώ το ανακαλύπτει. Παρά την προηγούμενη ζήλια του, ο Ρουμπώ φαίνεται αδιάφορος και αρχίζει να περνά όλο και λιγότερο χρόνο στο σπίτι του, στρεφόμενος σε τυχερά παιχνίδια και ποτά.
Η Σεβερίν ομολογεί στον Λαντιέ ότι ο Ρουμπώ διέπραξε τη δολοφονία και ότι μαζί πέταξαν το σώμα. Ο Λαντιέ αισθάνεται την επιστροφή της μανίας του να σκοτώσει και ένα πρωί φεύγει από το διαμέρισμα για να σκοτώσει την πρώτη γυναίκα που θα συναντήσει. Αφού διάλεξε ένα θύμα, συνάντησε κάποιον που τον γνώριζε και έτσι εγκατέλειψε την ιδέα. Στη συνέχεια συνειδητοποιεί ότι η μανία του εξαφανίστηκε, πιθανόν λόγω της σχέσης του με τη Σεβερίν και την εμπλοκή της στη δολοφονία.
Η σχέση μεταξύ Ρουμπώ και της συζύγου του επιδεινώνεται όταν αυτή συνειδητοποιεί ότι ο σύζυγός της έχει πάρει τα κρυμμένα χρήματα. Ο Λαντιέ θα μπορούσε να επενδύσει τα χρήματα σε ένα επιχειρηματικό εγχείρημα ενός φίλου του στη Νέα Υόρκη. Η Σεβερίν προτείνει να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα από την πώληση του ακινήτου που κληρονόμησαν από τον Γκρανμορέν. Ο Ρουμπώ είναι τώρα το μόνο εμπόδιο σ' αυτή τη νέα ζωή και αποφασίζουν να τον σκοτώσουν. Τον πλησιάζουν μια νύχτα που εργαζόταν ως φύλακας στο σταθμό, ελπίζοντας ότι η δολοφονία θα αποδοθεί σε ληστές. Την τελευταία στιγμή όμως, ο Λαντιέ χάνει την ψυχραιμία του και φεύγει. μικρογραφία|Ο Εμίλ Ζολά το 1895 Η εξαδέλφη Φλορ, εν τω μεταξύ, βλέποντας τον Λαντιέ να περνάει από το σπίτι της κάθε Παρασκευή στο τρένο μαζί με την Σεβερίν, συνειδητοποιεί ότι έχουν σχέση και σε μια κρίση ζήλιας αποφασίζει να τους σκοτώσει και τους δύο. Καταστρώνει ένα σχέδιο να αφαιρέσει μια ράγα από τη γραμμή για να προκαλέσει εκτροχιασμό του τρένου. Ένα πρωί, εκμεταλλεύεται μια ευκαιρία, όταν ο Καμπύς άφησε την άμαξα και τα άλογά του χωρίς επίβλεψη, κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή. Οδηγεί τα άλογα στη σιδηροδρομική γραμμή, λίγο πριν φτάσει το τρένο. Στη σύγκρουση που ακολούθησε, πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν και ο Λαντιέ τραυματίστηκε σοβαρά. Ωστόσο, η Σεβερίν παραμένει αβλαβής. Οι τύψεις οδηγούν την Φλορ στην αυτοκτονία, πέφτει στις γραμμές του τρένου.
Μετά την ανάρρωση του Λαντιέ, η Σεβερίν τον πείθει να σκοτώσουν τον Ρουμπώ και ο Λαντιέ τελικά το δέχεται. Ωστόσο, η μανία του επιστρέφει και λίγο πριν φτάσει ο Ρουμπώ, τη δολοφονεί. Ο δύστυχος Καμπύς είναι ο πρώτος που ανακαλύπτει το πτώμα της και κατηγορείται ότι τη σκότωσε μετά από εντολή του Ρουμπώ. Και οι δύο δικάζονται για αυτό το έγκλημα καθώς και τη δολοφονία του Γκρανμορέν και καταδικάζονται σε ισόβια κάθειρξη.
Μεσολαβούν επεισόδια όπου εμπλέκονται δευτερεύοντες χαρακτήρες και το μυθιστόρημα τελειώνει καθώς ο Λαντιέ οδηγεί ένα τρένο που μεταφέρει στρατεύματα προς το μέτωπο, καθώς είχε ξεσπάσει ο Γαλλο-Πρωσικός πόλεμος, το 1870. Κατά τη διάρκεια καυγά μεταξύ του Λαντιέ και του συναδέλφου του που ξέσπασε καθώς το τρένο ταξίδευε, σκοτώνονται και οι δύο και το τρένο ταξιδεύει ακυβέρνητο, ξέφρενα, όλη τη νύχτα, γεμάτο χαρούμενους, μεθυσμένους, καταδικασμένους στρατιώτες.
Το έργο
μικρογραφία|250x250εσ|Το σπίτι του [[Εμίλ Ζολά στο Μεντάν]] Η ιστορία αναπλάθει τον κόσμο των σιδηροδρόμων και πολλά γεγονότα διαδραματίζονται κατά μήκος της γραμμής Παρίσι-Χάβρη. Ο Ζολά έγραψε το έργο, στο σπίτι του στο Μεντάν, σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από το Παρίσι, το οποίο βρισκόταν απέναντι από τη σιδηροδρομική γραμμή. Μεταξύ των δύο σταθμών, που περιγράφονται με μεγάλη ακρίβεια, οι ήρωες δεν σταματούν ποτέ να ταλαντεύονται σε ένα ταξίδι εκκρεμούς, παίγνια των παθών που τους κυριαρχούν.
Πέρα από τη νατουραλιστική μορφή, το Ανθρώπινο κτήνος είναι ένα μυθιστόρημα νουάρ, ένα είδος θρίλερ του 19ου αιώνα που συγκλόνισε τους συγχρόνους του Ζολά. Περιλαμβάνει δύο βιασμούς, δολοφονίες, αυτοκτονίες και δύο καταστροφές, γεγονότα που μερικά βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες.
Το μυθιστόρημα αναφέρεται επίσης στην κληρονομικότητα, όπως ολόκληρος ο κύκλος Ρουγκόν-Μακάρ. Ο Ζακ πάσχει από μανία ανθρωποκτονίας που ο Ζολά τη συνδέει με τον αλκοολισμό των Μακάρ. Είναι γιος της Ζερβαίζ Μακάρ και του Ωγκύστ Λαντιέ (βλ. Η Ταβέρνα). Από την παιδική του ηλικία, υπέφερε από πονοκεφάλους, που συνεχίζονται στην εφηβεία του, συνοδευόμενοι από δολοφονικές παρορμήσεις από τις οποίες δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει: η σωματική επιθυμία για μια γυναίκα συνοδεύεται από μια ακαταμάχητη παρόρμηση να τη σκοτώσει.
Τέλος, το μυθιστόρημα αναφέρεται στην περίοδο της παρακμής που είναι πολύ χαρακτηριστική του τέλους της Δεύτερης Αυτοκρατορίας.
Ταινίες
Το μυθιστόρημα έχει μεταφερθεί αρκετές φορές στον κινηματογράφο με γνωστότερες τις ταινίες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Εμίλ Ζολά
Λορίκ Τσάνα
Ο Λορίκ Τσάνα, (αλβανικά: Lorik Cana, γενν. 27 Ιουλίου 1983, Πρίστινα), είναι Αλβανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Από το 2003 μέχρι το 2016 ήταν επίσης παίκτης της Εθνικής Αλβανίας.
Βιογραφία
Ο πατέρας του, Αγίμ Τσάνα ήταν επίσης ποδοσφαιριστής και αγωνιζόταν με την ΦΚ Βλαζνίμι στο Γκγιακόβε. Το 1992, ενώ ήταν ακόμη παιδί, ο Λορίκ Τσάνα έφυγε με την οικογένειά του από το Κόσοβο με προορισμό την Ελβετία. Ξεκίνησε, εκεί, την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο εντασσόμενος στα τμήματα υποδομής της Λωζάν-Σπορ το 1995.
Παρί Σεν Ζερμέν
Σε ηλικία 16 ετών, έλαβε πρόταση από την Άρσεναλ, προπονητής της οποίας ήταν ο Αρσέν Βενγκέρ, ωστόσο ένα πρόβλημα με την βίζα του δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει την μεταγραφή του. Εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Παρί Σεν Ζερμέν το 2000, προτού προωθηθεί στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Ο ανασταλτικός αυτός μέσος διακρίθηκε ως ένας παίκτης-κλειδί για την ομάδα του στη διάρκεια της σεζόν 2003-2004, καθώς ο προπονητής του συλλόγου της γαλλικής πρωτεύουσας, Βαχίντ Χαλίλχοτζιτς, τον χρησιμοποίησε σε 32 αναμετρήσεις έναντι μόλις 3 όπου είχε αγωνιστεί μέχρι τότε. Τη σεζόν 2004-2005, αγωνίστηκε εκ νέου σε 32 αναμετρήσεις, ενώ πέτυχε το 2ο τέρμα της επαγγελματικής του καριέρας.
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Υπέγραψε ένα νέο επαγγελματικό συμβόλαιο το 2005 προτού πάρει μεταγραφή για την Ολιμπίκ Μαρσέιγ τον Αύγουστο του 2005 κατόπιν πιέσεων του πατέρα του (ο οποίος ήταν και ατζέντης του). Το ύψος της μεταγραφής του που συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο συλλόγων δεν δημοσιοποιήθηκε επίσημα, καθώς η Παρί Σεν Ζερμέν έκανε λόγο για ένα ποσό της τάξεως των 4 εκατομμυρίων, ενώ η Ολιμπίκ Μαρσέιγ για 3 εκατομμύρια ευρώ. Δήλωσε, τότε, σε σχετική συνέντευξη τύπου ότι « μεταγράφηκα στην ομάδα της καρδιάς μου ». Κι ενώ ήταν ιδιαιτέρως αγαπητός στις τάξεις των οπαδών της Μαρσέιγ (αναδείχτηκε ως « 2ος καλύτερος παίκτης της Μαρσέιγ » για την σεζόν 2005-2006, πίσω από τον Φρανκ Ριμπερί), το κοινό της Παρί θεώρησε την μεταγραφή του ως μέγιστη προδοσία.
Την σεζόν 2006-2007, ήταν παίκτης-κλειδί για την ομάδα του Αλμπέρ Εμόν, φορώντας, μάλιστα, σε δύο περιπτώσεις το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας. Στο τέλος της σεζόν, αγωνιζόταν μόνος του στον ανασταλτικό τομέα της ομάδας του, πράγμα αρκετά σπάνιο στο γαλλικό πρωτάθλημα. Επέκτεινε το συμβόλαιό του με τον σύλλογο έως το 2012, λίγο μόλις μετά την τελευταία αναμέτρηση για την σεζόν. Προβιβάστηκε σε δεύτερο αρχηγό πίσω από τον Χαμπίμπ Μπεγιέ και στη συνέχεια αρχηγός μετά την αποχώρηση του τελευταίου, στα τέλη Αυγούστου του 2007. Μετά από σειρά άσχημων εμφανίσεων του, τότε, κεντρικού αμυντικού της Μαρσέιγ, Γκαέλ Ζιβέ, ο Λορίκ Τσάνα μετατοπίστηκε στην αμυντική γραμμή της Ολιμπίκ Μαρσέιγ δίπλα στον Ζυλιάν Ροντριγκές ή τον Ρονάλντ Ζουμπάρ, στις περιπτώσεις όπου ο πρώτος ήταν τραυματίας. Την θέση του αμυντικού μέσου την μοιραζόταν με τους Μπενουά Σεϊρού, Μοντέστ Μ'Μπαμί, Μπουντεβάιν Ζέντεν και Σαρλ Καμπορέ.
Ιδιαίτερα επιθετικός παίκτης ως προς τον τρόπο παιχνιδιού του, αποβλήθηκε συνολικά 4 φορές στο γαλλικό πρωτάθλημα. Η τελευταία εξ αυτών, και ταυτόχρονα η μοναδική του με τα χρώματα της ΟΜ, ήρθε ως αποτέλεσμα ενός θερμού επεισοδίου του με τον αμυντικό της ΦΚ Λοριάν, Αρνώ Λε Λαν. Συνολικά αποκόμισε 54 κίτρινες κάρτες με τα χρώματα της ομάδας της Μασσαλίας: πρόκειται και για το σχετικό ρεκόρ του συλλόγου.
Σάντερλαντ
Τον Ιούλιο του 2009, πήρε μεταγραφή για την Σάντερλαντ έναντι ποσού της τάξεως των 5,6 εκατομμυρίων ευρώ και ενός συμβολαίου διάρκειας 4 ετών. Λαμβάνοντας σε σύντομο διάστημα να λάβει το περιβραχιόνιο του αρχηγού από τον Στιβ Μπρους, πέτυχε να πραγματοποιήσει μια καλή αρχή στη σεζόν, ωστόσο δεχόταν αρκετές κάρτες. Ο προπονητής της Σάντερλαντ του ζήτησε από τον Σεπτέμβριο, κιόλας, « να ηρεμήσει ». Έπειτα από την αποβολή του σε αναμέτρηση με αντίπαλο με την Άστον Βίλα, ο βρετανικός Τύπος ξεκίνησε συζήτηση αναφορικά με τον επιθετικό τρόπο παιχνιδιού του. Ο ίδιος ο παίκτης, ωστόσο, υπεραμύνθηκε του αγωνιστικού του στυλ: « Προσπαθώ πάντοτε να είμαι ακριβής στα μαρκαρίσματά μου και να στοχεύω πάντα την μπάλα. Ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις, καθυστερείς στο μαρκάρισμα ή πας με υπερβολική δύναμη, αλλά είναι απλώς ποδόσφαιρο. Οι άνθρωποι είναι σε θέση να δουν ότι δεν είμαι κακός άνθρωπος, ή κάποιος που θα είχε σκοπό να τραυματίσει τον αντίπαλο». Έγινε, επίσης, ο πρώτος ξένος ποδοσφαιριστής που λαμβάνει το περιβραχιόνιο του αρχηγού σε ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ από την πρώτη του, μόλις, σεζόν.
Γαλατασαράι
Την Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010, η ομάδα της Γαλατασαράι ανακοίνωσε στην επίσημη ιστοσελίδα της ότι απέκτησε τον Λορίκ Τσάνα με ένα συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών, με το ύψος της μεταγραφής του να ανέρχεται στα 6 εκατομμύρια ευρώ. Στις 6 Φεβρουαρίου 2011, πέτυχε το πρώτο του τέρμα με κεφαλιά για λογαριασμό της Γαλατασαράι σε αναμέτρηση απέναντι στην Εσκισεχίρσπορ στο 11ο λεπτό αυτής. Στη διάρκεια της ίδιας αυτής αναμέτρησης, έγινε επίσης ο πρώτος ξένος παίκτης που πέτυχε τέρμα στο νεόκτιστο Türk Telekom Arena.
Λάτσιο
Το 2011, υπέγραψε με την Λάτσιο συμβόλαιο πενταετούς διάρκειας. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Σέριε Α σε αναμέτρηση απέναντι στην Λέτσε στις 10 Δεκεμβρίου 2011.
Διεθνής καριέρα
Ο Λορίκ Τσάνα επέλεξε να εκπροσωπήσει την Αλβανία, ενώ είχε επίσης την δυνατότητα να αγωνιστεί με τα χρώματα της Ελβετίας ή της Γαλλίας. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου, η απόφασή του αυτή έγινε με βάση την καρδιά. Κατά την πρώτη του διεθνή συμμετοχή, βρέθηκε αντιμέτωπος με την Ελβετία. Ιδιαίτερα δεμένος με την εθνική του καταγωγή, αγωνίζεται με τα χρώματα της Αλβανίας από το 2003, κι ενώ ήταν μόλις 19 ετών, της οποίας είναι και αρχηγός. Κατάφερε, επίσης, να γίνει γνωστός για μια αποβολή του έπειτα από έντονο επεισόδιο με τους Γουέσλεϊ Σνάιντερ και Ρούουντ φαν Νίστελροϊ, στη διάρκεια μιας αναμέτρησης με αντίπαλο την Ολλανδία.
Αθλητικά Βραβεία ΠΣΑΤ
Τα Αθλητικά Βραβεία ΠΣΑΤ είναι ετήσιες βραβεύσεις που απονέμει ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ) από το 1954, στους κορυφαίους εκπροσώπους του ελληνικού αθλητισμού, έπειτα από ψηφοφορία μεταξύ των αθλητικών συντακτών.
Ιστορικό
Η ετήσια απονομή αθλητικών βραβείων ξεκίνησε δοκιμαστικά το 1954 από μία ολιγομελή παρέα αθλητικογράφων, που είχαν ιδρύσει το "Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου" (ΣΑΤ), που αργότερα μετονομάστηκε σε "Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικών Συντακτών" ή "ΠΣΑΤ". Στη συνέχεια καθιερώθηκε και σταδιακά εξελίχθηκε σε γιορτή του ελληνικού αθλητισμού. Αποτελεί πλέον καταξιωμένο θεσμό στην ελληνική κοινωνία. Η βράβευση θεωρείται ύψιστη τιμή για έναν αθλητή. Η απονομή γίνεται παρουσία πλήθους κόσμου και πολλών επισήμων, ενώ την τελετή της απονομής έχει τιμήσει συχνά με την παρουσία του ακόμα και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Κατηγορίες βραβείων
Αρχικά, και ως το 1963, η βράβευση αφορούσε μόνο άτομα, με εξαίρεση το πλήρωμα του ιστιοπλοϊκού σκάφους "Νηρεύς", που βραβεύτηκε έπειτα από το χρυσό μετάλλιο που πήρε στην Ολυμπιάδα της Ρώμης το 1960. Από το 1964 ως το 1973 γινόταν ξεχωριστή βράβευση για τα ατομικά και τα ομαδικά αγωνίσματα ενώ από το 1974 απονέμονται βραβεία σε τρεις κατηγορίες:
Αργότερα προστέθηκαν και άλλες κατηγορίες βραβείων: Επιπλέον, απονέμονται ειδικά έπαθλα, όπως:
Τέλος δίνονται τιμητικές διακρίσεις σε αθλητικές προσωπικότητες και συλλόγους για την προσφορά τους.
Περίοδος 1954 ως 1963
* Αν και ως το 1963 η βράβευση αφορούσε μεμονωμένα άτομα (ανεξαρτήτως φύλου), το 1960 βραβεύτηκε κατ’ εξαίρεση ως ομάδα το πλήρωμα του ιστιοπλοϊκού σκάφους "Νηρεύς" που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη Ρώμη.
Περίοδος 1964 ως 1973
Αν και από το 1964 καθιερώθηκε ξεχωριστό βραβείο για ομάδες, τo ατομικό βραβείο συνέχισε να είναι ένα για αθλητές ανεξαρτήτως φύλου.
* Σημείωση: τα έτη 1970 και 1972 τα βραβεία στους πρώτους δόθηκαν χωρίς να γίνει ψηφοφορία. Οι νικητές αθλητές θεωρήθηκαν εκτός συναγωνισμού, αφού ο μεν Παπανικολάου το 1970 είχε καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ, οι δε νικητές του 1972 ήταν ολυμπιονίκες και θεωρήθηκε υποτιμητικό να γίνει διάκριση μεταξύ τους.
Περίοδος 1974 ως σήμερα
Από το 1974 το βραβείο αφορά μόνο τους άνδρες αθλητές, αφού καθιερώθηκε ξεχωριστό για τις αθλήτριες.
* Σημείωση: To 1996 το βραβείο δόθηκε σε όλους τους χρυσούς Ολυμπιονίκες, χωρίς να γίνει ψηφοφορία. Αντιθέτως, το 2000 απονεμήθηκε ένα βραβείο και δόθηκε το χρυσό μετάλλιο του Συνδέσμου στους υπόλοπους χρυσούς ολυμπιονίκες: Πύρρο Δήμα, Κάχι Καχιασβίλι (άρση βαρών) και Μιχάλη Μουρούτσο (ταεκβοντό).
Καλύτερη αθλήτρια
* Σημείωση: το 1982 το βραβείο στις πρώτες δόθηκε χωρίς να γίνει ψηφοφορία. Οι δύο νικήτριες θεωρήθηκαν ισοδύναμες εκτός συναγωνισμού, αφού η μεν Βερούλη είχε πάρει το χρυσό μετάλλιο στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες, η δε Σακοράφα είχε καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ στον ακοντισμό και θεωρήθηκε υποτιμητικό να γίνει διάκριση μεταξύ τους.
Καλύτερος προπονητής ή προπονήτρια
* Σημείωση: Το βραβείο δίνεται σε προπονητές ή προπονήτριες ελληνικών ομάδων, ανεξάρτητα αν είναι ελληνικής ή ξένης ιθαγένειας.
Καλύτερος αθλητής με αναπηρία
* Σημείωση: Ως το 2007 υπήρχε ενιαίο βραβείο για άνδρες και γυναίκες αθλητές με αναπηρία. Από το 2008 καθιερώθηκε ξεχωριστό βραβείο γυναικών.
Πηγές
Αθλητικα Βραβεια ΠΣΑΤ, ιστότοπος ΠΣΑΤ (επικαιροποιημένο έως και το 2011)
Wicca Phase Springs Eternal
Ο Άνταμ ΜακΊλγουι (γεννημένος στις 11 Μαρτίου 1990), γνωστός με το όνομα του σκηνικού Wicca Phase Springs Eternal, είναι ένας τραγουδιστής-τραγουδοποιός και παραγωγός από το Scranton, Pennsylvania. Είναι μέλος της συλλογικής GOTHBOICLIQUE και του Super-group Misery Club. Είναι επίσης πρώην μέλος του Thraxxhouse. Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στις 13 και έπαιξε σε ska και punk συγκροτήματα κατά τη διάρκεια των μέσων σχολικών ετών του. Ξεκίνησε αρχικά τη μουσική του καριέρα στο συγκρότημα emo Tigers Jaw, αφήνοντας 7 χρόνια μετά την ένταξή του για να ακολουθήσει ένα σόλο έργο. Το Wicca Phase Springs Eternal άρχισε αρχικά ως ένα ηλεκτρονικό project, αλλά από τη στιγμή που άρχισε να παίρνει beats από τον παραγωγό, άλλαξε σε emo / cloud-rap μουσική
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Γελ
Γελ ή ΓΕΛ μπορεί να αναφέρεται σε κάτι από τα παρακάτω
Εθνική Ουγγαρίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ουγγαρίας U19 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών της Ουγγαρίας. Ελέγχεται από την Ουγγρική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1976, ακολουθούμενη τη δημιουργία διοργανώσεων νέων της UEFA. Συμμετέχει στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος U19. Έχει συμμετάσχει αρκετές φορές στην τελική φάση της διοργάνωσης, έχοντας και μία κατάκτηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Ουγγαρίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Walking Out (τραγούδι)
Το "Walking Out" είναι ένα τραγούδι από την Αρμένισσα τραγουδίστρια Σερμπούκ. Εκπροσώπησε την στον  στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Η σύνθεση είναι των Lost Capital και tokionine, οι στίχοι είναι του Γκαρίκ Παπογιάν, ο οποίος συνέγραψε τους στίχους της συμμετοχής της Αρμενίας το 2014 για τον Aram MP3. Το τραγούδι διαγωνίστηκε στον πρώτο ημιτελικό αλλά απέτυχε να προκριθεί στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Γιώργος Χασιώτης
Ο Γιώργος Χασιώτης (γεν. 1935) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε με επιτυχία στην ομάδα του ΠΑΟΚ την δεκαετία του 1950 και του 1960 και αγωνίζονταν στην θέση του αμυντικού.
Γεννήθηκε στην Νεάπολη Θεσσαλονίκης το 1935. Το 1953 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του ΠΑΟΚ, η οποιά τον έκλεψε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια του συμπολίτη Άρη.
Υπήρξε αρχηγός της ομάδας και έπαιξε σε έναν τελικό κυπέλλου, το 1955 εναντίον του Παναθηναϊκού. Αγωνίστηκε στον Δικέφαλο μέχρι το 1964 όπου και αποχώρησε από την ενεργό δράση. Σημείωσε 1 γκολ σε 268 συμμετοχές και κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης (1954, 1955, 1956 και 1957).
Μετά την αποχώρηση του από το ποδόσφαιρο υπηρέτησε την ομάδα της Θεσσαλονίκης από διάφορα πόστα. Αντικατέστησε τον Ίβιτσα Χόρβατ στην τεχνική ηγεσία της ομάδας το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 20
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-20 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ είναι διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Βρίσκεται μεταξύ των συγκροτημάτων LC-19 και LC-34, στο βόρειο τέρμα του συμπλέγματος συγκροτημάτων εκτόξευσης διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων (αγγλ. Intercontinental Ballistic Missile, ICBM). Στο σύμπλεγμα των ICBM, το συγκρότημα αυτό έχει χρησιμοποιηθεί περισσότερο από τα άλλα.
Ιστορικό
Μαζί με τα συγκροτήματα LC-15, LC-16 και LC-19, το συγκρότημα LC-20 κατασκευάστηκε στις αρχές του 1959 για τις εκτοξεύσεις του προγράμματος Τιτάνας Ι, τροποποιήθηκε το 1964 για τους πυραύλους Τιτάνας ΙΙΙ, και τροποποιήθηκε ξανά προς το τέλος της δεκαετίας του '80 για τους πυραύλους Starbird στα πλαίσια της αποστολής Starlab.
Στις 1 Ιουλίου 1960 έγινε η πρώτη εκτόξευση, ένας πύραυλος Τιτάνας Ι, ο οποίος ανατινάχτηκε σε ύψος 90 μέτρων πάνω από την εξέδρα. Στους επόμενους μήνες εκτοξεύθηκαν άλλοι δεκαπέντε Τιτάνες Ι καθώς και τέσσερις ή πέντε Τιτάνες ΙΙΙ.
Το συγκρότημα σταμάτησε να λειτουργεί στις 6 Μαΐου 1964 και έκλεισε το 1996 για να επαναλειτουργήσει το 1999 υπό την διεύθυνση της υπηρεσίας εμπορικών εκτοξεύσεων Florida Spaceport για να υποβοηθήσει νέες εγκαταστάσεις εκτοξεύσεων. Με την επανενεργοποίηση διεξάχθηκαν διάφορες βελτιώσεις της εξέδρας εκτοξεύσεων Α και την οικοδόμηση ενός νέου κτηρίου κατά μήκος του περιμετρικού δρόμου, βορειοανατολικά του οχυρού καταφύγιου. Νέα ηλεκτρονικά συστήματα για την εκτόξευση μικρών πυραύλων εγκαταστάθηκαν απευθείας στο έδαφος. Περαιτέρω κτίστηκε και δεύτερη εξέδρα.
Σήμερα το συγκρότημα χρησιμοποιείται από το Κέντρο Ανάπτυξης Προηγμένης Τεχνολογίας (ATDC) της NASA, ένα πρόγραμμα υπό την καθοδήγηση της NASA για την ανάπτυξη υποδομής δοκιμών, επίδειξης και αξιολόγησης νέας τεχνολογίας διαστημοδρομίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Black Widow (ταινία)
Το Black Widow είναι αμερικανική ταινία με υπερήρωες του 2021. Η ταινία βασίζεται στον χαρακτήρα των Marvel Comics, Black Widow. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τα Marvel Studios και η διανομή της από τη Walt Disney Studios Motion Pictures. Η ταινία Black Widow αποτελεί την 24η ταινία του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU). Την ταινία σκηνοθέτησε η Κέιτ Σόρτλαντ, ενώ το σενάριο έγραψε ο Έρικ Πίρσον. Τη Νατάσα Ρομανόφ υποδύθηκε η Σκάρλετ Τζοχάνσον, ενώ άλλους βασικούς ρόλους υποδύθηκαν οι Φλόρενς Πιου, Ντέιβιντ Χάρμπορ, Ο.Τ. Φαγκμπένλι, Όλγα Κουριλένκο, Γουίλιαμ Χερτ, Ρέι Γουίνστον και Ρέιτσελ Βάις. Τα γεγονότα της ταινίας λαμβάνουν χώρα μετά από αυτά τής Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος (2016), ενώ η ταινία παρουσιάζει τη Ρόμανοφ σαν φυγά, όντας αναγκασμένη να έρθει αντιμέτωπη με το παρελθόν της.
Η εταιρεία παραγωγής Lionsgate άρχισε να αναπτύσσει μια ταινία για την Black Widow από τον Απρίλιο του 2004 και είχε προσεγγίσει τον Ντέιβιντ Χέιτερ για το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Το εγχείρημα δεν προχώρησε και τα κινηματογραφικά δικαιώματα του χαρακτήρα επέστρεψαν στη Marvel τον Ιούνιο του 2006. Η Τζοχάνσον είχε ήδη επιλεγεί να υποδυθεί τη Νατάσα Ρομανόφ σε άλλες ταινίες της Marvel, όπως η Iron Man 2 (2010). Αργότερα είχε αρχίσει τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέας αυτόνομης ταινίας με τη Marvel. Οι προετοιμασίες για τη δημιουργία της ταινίας ξεκίνησαν στα τέλη του 2017 και η Σόρτλαντ προσλήφθηκε το 2018. Οι Τζακ Σέιφερ και Νεντ Μπένσον συνέβαλλαν στη δημιουργία του σεναρίου της ταινίας πριν προσληφθεί ο Πίρσον. Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο του 2019 και έλαβαν χώρα στη Νορβηγία, τη Βουδαπέστη, το Μαρόκο, στα στούντιο Πάινγουντ στην Αγγλία και στην Ατλάντα, το Μαίηκον και τη Ρώμη της Τζόρτζια.
Το Black Widow έκανε πρεμιέρα σε διάφορα φεστιβάλ κινηματογράφου και εκδηλώσεις (σε όλο τον κόσμο) στις 29 Ιουνίου 2021 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 9 Ιουλίου 2021 για προβολή στους κινηματογράφους και την πλατφόρμα Disney+ μέσω της λειτουργίας Premier Access. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 8 Ιουλίου 2021. Αποτελεί την πρώτη ταινία της Τέταρτης Φάσης του MCU. Η κυκλοφορία της ταινίας είχε προγραμματιστεί για τον Μάιο του 2020 και αναβλήθηκε τρεις φορές εξαιτίας της πανδημίας COVID-19. Το Black Widow έσπασε αρκετά εισπρακτικά ρεκόρ σε περίοδο πανδημίας και συγκέντρωσε πάνω από $379 εκατομμύρια παγκοσμίως. Η ταινία έλαβε γενικότερα θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι εγκωμίασαν τις ερμηνείες, κυρίως εκείνες των Τζοχάνσον και Πιου, και τις σκηνές δράσης. Τον Ιούλιο του 2021, η Τζοχάνσον κατέθεσε μήνυση εναντίον της Disney, λόγω της ταυτόχρονης κυκλοφορίας της ταινίας, η οποία διευθετήθηκε δύο μήνες αργότερα.
Πλοκή
Το 1995, ο υπερστρατιώτης Αλέξι Σόστακοφ και η Μαύρη Χήρα Μελίνα Βόστοκοφ δουλεύουν ως Ρώσοι μυστικοί πράκτορες, παριστάνοντας την οικογένεια στο Οχάιο με τις Νατάσα Ρόμανοφ και Γελένα Μπελόβα ως τις κόρες τους. Αφού κλέβουν πληροφορίες από την Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., δραπετεύουν στην Κούβα και το αφεντικό τους, ο στρατηγός Ντρέικοφ παίρνει τις Ρόμανοφ και Μπελόβα στο Κόκκινο Δωμάτιο για εκπαίδευση. Μέσα στα επόμενα χρόνια ο Σόστακοφ φυλακίζεται στη Ρωσία, ενώ η Ρόμανοφ εντάσσεται στη Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. αφού βομβαρδίζει το γραφείο του Ντρέικοφ στη Βουδαπέστη με αποτέλεσμα να σκοτώσει αυτόν και την κόρη του Αντόνια.
Το 2016, η Ρόμανοφ είναι φυγάς επειδή παραβίασε τη «Συμφωνία της Σοκόβια». Δραπετεύει από το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, του οποίου την ευθύνη έχει ο Θάντιους Ρος και κρύβεται σε ένα ασφαλές σπίτι στη Νορβηγία, το οποίο της παραχώρησε ο Ρικ Μέισον. Την ίδια στιγμή, η Μπελόβα σκοτώνει μία πρώην Μαύρη Χήρα αλλά έρχεται σε επαφή με ένα συνθετικό αέριο, το οποίο εξουδετερώνει τον έλεγχο μυαλού με χημικά που της είχε επιβληθεί από το Κόκκινο Δωμάτιο. Η Μπελόβα στέλνει φιαλίδια με αντίδοτο στη Ρόμανοφ, με την ελπίδα ότι αυτή και οι Εκδικητές θα μπορέσουν να απελευθερώσουν τις υπόλοιπες Χήρες και κρύβεται. Όταν η Ρόμανοφ οδηγεί, έχοντας τα φιαλίδια μαζί της χωρίς να το ξέρει, της επιτίθεται ο πράκτορας του Κόκκινου Δωματίου, Τασκμάστερ. Η Ρόμανοφ ξεφεύγει από τον Τασκμάστερ και συνειδητοποιεί ότι τα φιαλίδια ήρθαν από τη Βουδαπέστη. Εκεί, βρίσκει την Μπελόβα που της αποκαλύπτει ότι ο Ντρέικοφ είναι ζωντανός και πως το Κόκκινο Δωμάτιο λειτουργεί ακόμα. Οι Μαύρες Χήρες και ο Τασκμάστερ τους επιτίθενται αλλά η Ρόμανοφ και η Μπελόβα διαφεύγουν και συναντούν τον Μέισον, ο οποίος τους παρέχει ένα ελικόπτερο.
Η Ρόμανοφ και η Μπελόβα βοηθούν τον Σόστακοφ να δραπετεύσει από τη φυλακή για να μάθουν την τοποθεσία του Ντρέικοφ και αυτός τις κατευθύνει στη Βόστοκοφ, η οποία ζει σε μία φάρμα έξω από την Αγία Πετρούπολη. Εκεί ανέπτυξε τη χημική διαδικασία ελέγχου μυαλού που χρησιμοποιήθηκε στις Χήρες. Η Βόστοκοφ ειδοποιεί τον Ντρέικοφ και οι πράκτορες τους φτάνουν για τους πάρουν αλλά η Ρόμανοφ την πείθει να τους βοηθήσει. Και οι δυο τους χρησιμοποιούν μάσκες προσώπου εξειδικευμένες τεχνολογίας για να αλλάξουν θέσεις. Στο Κόκκινο Δωμάτιο, μια εναέρια εγκατάσταση, η Βόστοκοφ απελευθερώνει τον Σόστακοφ και την Μπελόβα. Ο Ντρέικοφ αναγνωρίζει τη μεταμφίεση της Ρόμανοφ και αποκαλύπτει ότι ο Τασκμάστερ είναι η Αντόνια, η οποία υπέστη αρκετά μεγάλη βλάβη με αποτέλεσμα ο Ντρέικοφ να χρειαστεί να τοποθετήσει εξαρτήματα μέσα στο κεφάλι της. Αυτό την έκανε τον ιδανικό στρατιώτη, ικανό να μιμείται τις κινήσεις οποιουδήποτε κοιτάξει. Η Ρόμανοφ είναι ανίκανη να επιτεθεί στον Ντρέικοφ εξαιτίας ενός κλειδώματος φερομονών που είναι τοποθετημένο σε κάθε Χήρα αλλά το εξουδετερώνει σπάζοντας την ίδια της τη μύτη και κόβοντας ένα νεύρο από τη μύτη της. Ο Σόστακοφ παλεύει με τον Τασκμάστερ ενώ η Βόστοκοφ καταστρέφει μία από τις μηχανές της εγκατάστασης και στη συνέχεια κλειδώνουν τον Τασκμάστερ σε ένα κελί.
Ο Ντρέικοφ δραπετεύει καθώς οι Μαύρες Χήρες επιτίθενται στη Ρόμανοφ αλλά η Μπελόβα τις προσφέρει το αντίδοτο. Η Ρόμανοφ αντιγράφει από τον υπολογιστή του Ντρέικοφ τις τοποθεσίες των υπόλοιπων Χηρών σε όλον τον κόσμο, ενώ η εγκατάσταση αρχίζει να εκρήγνυται και να πέφτει. Η Ρόμανοφ παίρνει τα δύο φιαλίδια με αντίδοτο που έχουν απομείνει και απελευθερώνει τον Τασκμάστερ από τον κελί που τον κλείδωσαν. Η Βόστοκοφ και ο Σόστακοφ διαφεύγουν με ένα αεροπλάνο, ενώ η Μπελόβα καταστρέφει το αεροσκάφος του Ντρέικοφ, σκοτώνοντας τον. Ενώ βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, η Ρόμανοφ δίνει ένα αλεξίπτωτο στην Μπελόβα και στη συνέχεια παλεύει με τον Τασκμάστερ. Αφού προσγειώνονται, η Ρόμανοφ χρησιμοποιεί το ένα φιαλίδιο με αντίδοτο στον Τασκμάστερ και δίνει το άλλο στην Μπελόβα μαζί με τη λίστα με τις τοποθεσίες των άλλων Χηρών, ώστε να μπορέσει να τις βρει και τις ελευθερώσει. Η Μπελόβα, η Βόστοκοφ και ο Σόστακοφ αποχαιρετούν τη Ρόμανοφ και έπειτα φεύγουν με την Αντόνια και τις, απελευθερωμένες πια, Χήρες. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Μέισον παρέχει στη Ρόμανοφ ένα υβριδικό αεροσκάφος Κουίντζετ (Quinjet), με το οποίο φιλοδοξεί να απελευθερώσει τους φυλακισμένους Εκδικητές.
Στη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, η οποία τοποθετείται μετά τον θάνατο της Ρόμανοφ η Βαλεντίνα Αλέγκρα ντε Φοντέν κατηγορεί τον Κλιντ Μπάρτον ως βασικό υπαίτιο για τον θάνατο της και τον ορίζει ως το επόμενο στόχο της Μπελόβα.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Μια αδελφική φιγούρα για τη Ρόμανοφ η οποία εκπαιδεύτηκε στο Κόκκινο Δωμάτιο ως Μαύρη Χήρα. Η Τζοχάνσον δήλωσε ότι η Μπελόβα ήταν μία από τις πρώτες προσθήκες στην ταινία και θα μπορούσε να σταθεί αυτόνομα σε σχέση με τη Ρόμανοφ. Η Πιου δήλωσε ότι υπήρχε μια "διαφορά γενεών" μεταξύ των δύο και περιέγραψε την Μπελόβα ως "αμετανόητη, και σίγουρη για τον εαυτό της, και περίεργη... και συναισθηματικά γενναία". Η Πιου θαύμασε την ευθύτητα και την αποφασιστικότητα της Μπελόβα, και ανέφερε πως ο χαρακτήρας είναι μία εκπαιδευμένη μαχήτρια αλλά δεν ξέρει πως να ζει μια κανονική ζωή. Η Σόρτλαντ είπε ότι στην ταινία η Ρόμανοφ θα "δώσει τη σκυτάλη" στην Μπελόβα, και η Πιου ζήτησε καθοδήγηση από την Τζοχάνσον, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του να γυρίζει ταινίες της Μarvel. Η Τζοχάνσον ήθελε να αποφύγει μία ανταγωνιστική σχέση μεταξύ των δύο χαρακτήρων και αντ' αυτού είχαν μια αδελφική αλλά αμφιλεγόμενη σχέση την οποία η Πιου χαρακτήρισε ως "μια ιστορία αδελφών η οποία εστιάζει στο πένθος, τον πόνο, την κακομεταχείριση, στο να είσαι θύμα και στο να "ζεις" με το να είσαι το θύμα". Η Βάιολετ Μακγκρό υποδύεται τη Γελένα Μπελόβα σε μικρή ηλικία.
Ο Ρώσος υπερστρατιώτης αντίστοιχος με τον Captain America και πατρική φιγούρα για τις Ρομανόφ και Μπελόβα. Ο Χάρμπορ δεν ήταν ούτε ήρωας ούτε ευγενής και γενικότερα είχε πολλά ελλατώματα. Ο Σόστακοφ ισχυρίζεται ότι πολέμησε τον Captain America τη δεκαετία του 1980 και ο σεναριογράφος Έρικ Πίρσον ένιωσε πως ο χαρακτήρας πίστευε πως αυτό ήταν αλήθεια, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Για την ενσάρκωση του Χάρμπορ, αυτός και η Σόρτλαντ εξέτασαν την ερμηνεία του Ρίκι Τζερβέις στο The Office και του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στο The Savages, "κωμωδία που προέκυπτε από πραγματική οικογενειακή ανάγκη". Ο Χάρμπορ είχε ήδη αυξήσει την τριχοφυΐα στο πρόσωπό του προσώπου του για την ανάγκη του ρόλου του τέταρτη σεζόν του Stranger Things και έβαλε κιλά για τον ρόλο, φτάνοντας τα 127 κιλά. Στη συνέχεια, έχασε 27 κιλά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων για να ενσαρκώσει μία νεότερη εκδοχή του χαρακτήρα του για την πρώτη σκηνή της ταινίας, η οποία ήταν μια αναδρομή στο παρελθόν.
Ένας σύμμαχος από το παρελθόν της Ρόμανοφ στην Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. ο οποίος ενδιαφέρεται ερωτικά για αυτήν. Ο Φαγκμπένλι περιέγραψε τον Μέισον ως κάποιον που "βρίσκει πράγματα για ανθρώπους οι οποίοι δεν συνεργάζονται με στρατούς" και βοηθάει τη Ρόμανοφ με τον ίδιο τρόπο. Στην ερώτηση γιατί δεν αναπτύσσεται ερωτική σχέση μεταξύ του Μέισον και της Ρόμανοφ στην ταινία, ο Φαγκμπένλι δήλωσε πως η ταινία ήταν "μεγαλύτερη από αυτό" και η σχέση τους ήταν μέρος της ευρύτερης οικογένειας της Ρόμανοφ. Πέρα από το σενάριο του Πίρσον, ο Φαγκμπένλι ανέπτυξε το παρελθόν του Μέισον μαζί με τη Σόρτλαντ και την Τζοχάνσον. Καθώς η ταυτότητα του Τασκμάστερ κρατούνταν κρυφή, πολύς κόσμος υποπτευόταν πως ο Μέισον θα κατέληγε να ήταν πίσω από τον χαρακτήρα, πράγμα που ο Φαγκμπένλι έπρεπε να αρνηθεί ακόμα και στον γυμναστή του. Η τελευταία σκηνή της ταινίας, στην οποία ο Μέισον παρέχει στη Ρόμανοφ ένα Quinjet, προστέθηκε ως μέρος συμπληρωματικών γυρισμάτων που έγιναν τους πρώτους μήνες του 2020 αφού στα δοκιμαστικά κοινά άρεσε να βλέπουν τη Ρόμανοφ και τον Μέισον μαζί.