cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώστας Τσάκωνας
Θάνατος
Ο Κώστας Τσάκωνας άφησε την τελευταία του πνοή το απόγευμα της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου του 2015, πέντε χρόνια μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, που του προκάλεσε μεγάλη αστάθεια, ενώ πάλευε με τον καρκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λίμνη Πονσαρτραίν
thumb|Η νότια ακτή της Λίμνης Πονσαρτραίν στο Μέταιρι Η Λίμνη Πονσαρτραίν (Lake Pontchartrain, αμερικανική προφορά Πόν-τσατρεϊν) είναι στην πραγματικότητα μια υφάλμυρη λιμνοθάλασσα εκβολών, που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Λουιζιάνα, στις ΗΠΑ, κοντά στις εκβολές του Μισσισσιππή. Αν θεωρηθεί λίμνη, είναι η ενδέκατη σε έκταση των ΗΠΑ: Καλύπτει μια έκταση 1634 τετραγωνικών χιλιομέτρων με μέσο βάθος 4 μέτρων. Μερικές δίοδοι ναυσιπλοΐας διατηρούνται τεχνητά βαθύτεροι. Το σχήμα της είναι προσεγγιστικά ωοειδές με μήκος 64 χιλιόμετρα στον άξονα ανατολή-δύση και πλάτος 39 στον άξονα βορράς-νότος. Η μεγαλούπολη της Νέας Ορλεάνης απλώνεται μέχρι τη νότια όχθη της.
Με σειρά φθίνουσας εκτάσεως, η λίμνη υπάγεται διοικητικά στις ακόλουθες 6 ενορίες της Λουιζιάνας (οι κομητείες ονομάζονται «ενορίες» στη Λουιζιάνα): Σαιν Τάμανυ, Ορλεάνης, Τζέφερσον, Σαιν Τζων δε Μπάπτιστ, Σαιν Τσαρλς και Ταντζιπαχόα. Τα σύνορα αυτά πάνω στα νερά καθορίστηκαν το 1979.
Η λίμνη διασχίζεται από τη Γέφυρα της Λίμνης Πονσαρτραίν (Lake Pontchartrain Causeway), τη μεγαλύτερη συνεχή γέφυρα πάνω από νερό στον κόσμο.
Ονομασία
Η Λίμνη Πονσαρτραίν ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Λουί Φελυπώ (Louis Phélypeaux), κόμη του Πονσαρτραίν, υπουργού των Ναυτικών και Γενικού Ελεγκτή των Οικονομικών της Γαλλίας επί βασιλείας του «Βασιλιά-Ήλιου» Λουδοβίκου (Λουί) ΙΔ΄, ο οποίος έδωσε το όνομά του σε ολόκληρη την αποικία της Λουιζιάνας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Λίμνη Μωρεπά (Maurepas), ακριβώς στα δυτικά της Πονσαρτραίν, ονομάσθηκε προς τιμή τού γιου τού Λουί Φελυπώ, Ζαν-Φρεντερίκ, κόμη του Μωρεπά, ο οποίος ήταν επίσης Γάλλος πολιτικός.
Περιγραφή
Η Λίμνη Πονσαρτραίν είναι λιμνοθάλασσα εκβολών, που συνδέεται με τη θάλασσα του Κόλπου του Μεξικού διαμέσου των στενών Ρίγκολετ («the Rigolets») και του περάσματος Σεφ Μεντέρ (Chef Menteur Pass). Αυτά τα στενά οδηγούν στη Λίμνη Μποργκν (Lake Borgne), περισσότερο θαλάσσιο κόλπο, παρά λιμνοθάλασσα. Η Λίμνη Πονσαρτραίν δέχεται γλυκό νερό από τους ποταμούς Ταντζιπαχόα, Τσεφάνκτε (Tchefuncte) και Τίκφω (Tickfaw). Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους υγρότοπους στη βόρεια ακτή του Κόλπου του Μεξικού. Περιλαμβάνει περισσότερες από 506 χιλιάδες στρέμματα υγρότοπου, με δάση και βάλτους κυπαρισσιού (αν και υποβαθμισμένοι ακόμα από υλοτόμηση του παρελθόντος), καθώς και ποώδη έλη γλυκού έως υφάλμυρου νερού.
Η αλμυρότητα του νερού της λίμνης διαβαθμίζεται από αμελητέα κοντά στη βόρεια-βορειοδυτική όχθη δυτικά της Μάντεβιλ, μέχρι το μισό της αλμυρότητας του θαλάσσιου νερού στα ανατολικά. Η Λίμνη Μωρεπά, μια λίμνη με γλυκό νερό, συνδέεται με την Πονσαρτραίν με το πέρασμα Μαντσάκ. Το λεγόμενο «Βιομηχανικό Κανάλι» στη Νέα Ορλεάνη συνδέει τη λίμνη Πονσαρτραίν με τον ποταμό Μισσισσιππή. Ο υπερχειλιστήρας Μπονέ Καρέ (Bonnet Carré Spillway) εκτρέπει νερό του Μισσισσιππή στη λίμνη κατά τις πλημμύρες του ποταμού.
Ιστορία
Η Λίμνη Πονσαρτραίν δημιουργήθηκε πριν από 2.600 έως 4.000 χρόνια, όταν ο εξελισσόμενος ρους του Μισσισσιππή στο Δέλτα του ανύψωσε τις νότιες και ανατολικές πλευρές της με προσχώσεις. Οι Ινδιάνοι της περιοχής την ονόμαζαν Οκουάτα («Πλατύ Νερό»). Το 1699 ο Γάλλος εξερευνητής Πιερ Λεμουάν ντ' Ιμπερβίλ της έδωσε το σημερινό της όνομα.
Η βόρεια όχθη και η Νέα Ορλεάνη
thumb|right|205px|Τούτος ο φάρος στο Μάντισονβιλ βρίσκεται στα δυτικά της εκβολής του ποταμού Τσεφάνκτε στη Λίμνη Πονσαρτραίν και ανεγέρθηκε το 1837. Η περιοχή της βόρειας όχθης της λίμνης, γνωστή και μονολεκτικώς ως Νόρθσορ (Northshore), ή Νόρθλεϊκ (Northlake), περιλαμβάνει τους οικισμούς Μάντεβιλ, Κόβινγκτον, Αμπίτα Σπρινγκς, Μάντισονβιλ, Λακόμπ και Σλαϊντέλ στην Ενορία Σαιν Τάμανυ, Ποντσατούλα, Χάμοντ και Εϊμίτ (Amite) στην Ενορία Ταντζιπαχόα, και στα μεσόγεια το Φράνκλιντον, στην Ενορία Ουάσινγκτον.
Το τοπίο της Νόρθσορ κυριαρχείτο κάποτε από σαβάνα με μακρόφυλλα πεύκα (Pinus palustris), διακοπτόμενη από αρκετά μεγάλα ποτάμια. Οι σαβάνες διατηρούνταν από τακτικές πυρκαγιές προκαλούμενες από κεραυνούς και παρήγαγαν την ξεχωριστή πανίδα και χλωρίδα αυτής της περιοχής.
Η Λίμνη Πονσαρτραίν σχηματίζει το φυσικό βόρειο όριο της πόλεως της Νέας Ορλεάνης, η οποία ταυτίζεται εδαφικώς με την «Ενορία της Ορλεάνης», και των δύο μεγαλύτερων προαστίων της, του Μέταιρι και του Κένερ. Επιπλέον, η νότια όχθη αποτελεί το βόρειο εδαφικό όριο των ενοριών Τζέφερσον και Σαιν Τσαρλς.
Η Νέα Ορλεάνη ιδρύθηκε μεταξύ του ποταμού Μισσισσιππή και της Λίμνης Πονσαρτραίν, εκεί όπου οι Ινδιάνοι συνήθιζαν να μεταφέρουν στην πλάτη τα κανό τους από το ένα σώμα νερού στο άλλο. Σήμερα η λίμνη παρέχει πολλές δραστηριότητες αναψυχής στους κατοίκους της Νέας Ορλεάνης και είναι η έδρα του Southern Yacht Club, του δεύτερου αρχαιότερου ομίλου γιότινγκ σε όλες τις ΗΠΑ (ιδρύθηκε το 1849). Κατά τη δεκαετία του 1920 διανοίχθηκε το «Βιομηχανικό Κανάλι» στα ανατολικά της πόλης, παρέχοντας με υδατοφράκτες απευθείας σύνδεση για τη ναυσιπλοΐα της λίμνης με τον Μισσισσιππή. Την ίδια δεκαετία άρχισε ένα πρόγραμμα διεκδικήσεως νέου εδάφους από τη λίμνη με ένα τσιμεντένιο αντιπλημμυρικό τείχος, εγχείρημα που επεξέτεινε την πόλη σε πρώην βαλτότοπο. Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 κατασκευάσθηκε η Γέφυρα της Λίμνης Πονσαρτραίν (Lake Pontchartrain Causeway), η μεγαλύτερη γέφυρα στον κόσμο που είναι κτισμένη ολόκληρη πάνω από νερό (μήκος 38 χιλιόμετρα). Η γέφυρα συνδέει το Μέταιρι της Νέας Ορλεάνης με το Μάντεβιλ, διχοτομώντας τη λίμνη πάνω στον άξονα βορρά-νότου.
Τυφώνες
thumb|325px|Η όχθη της λίμνης στη Νέα Ορλεάνη κατά τη διέλευση του Τυφώνα Τζωρτζ το 1998. Αλιευτικές εγκαταστάσεις έξω από το προστατευτικό ανάχωμα έπαθαν μεγάλες ζημιές. Κατά τη διάρκεια ενός τυφώνα στη λίμνη επάγεται συνήθως μια πλημμυρίδα θυέλλης. Ο άνεμος ωθεί νερό από τον Κόλπο του Μεξικού στα ανατολικά μέσα στη λίμνη, καθώς ο τυφώνας πλησιάζει συνήθως από τα νότια. Από τη λίμνη το νερό μπορεί να διαρρεύσει στη Νέα Ορλεάνη.
Το 1947 ο τυφώνας του Φορτ Λώντερντεϊλ πλημμύρισε μεγάλο μέρος του Μέταιρι. Μετά από αυτή την καταστροφή κατασκευάσθηκαν αναχώματα προστασίας από τυφώνες κατά μήκος της νότιας όχθης της λίμνης. Μια πλημμύρα θυέλλης τριών μέτρων από τον Τυφώνα Μπέτσι το 1965 ξεπέρασε ωστόσο το ύψος μερικών αναχωμάτων στην ανατολική Νέα Ορλεάνη. Μετά και από αυτό, τα αναχώματα υψώθηκαν μέχρι τα 4,3 μέτρα ελάχιστο ύψος (μερικά φθάνουν τα 7 μέτρα). Εξαιτίας περιορισμών κόστους, κατασκευάσθηκαν για να προστατεύουν από τυφώνες Κατηγορίας 3 στην Κλίμακα Σαφίρ-Σίμπσον.
Ειδικοί στα υπολογιστικά μοντέλα στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στον Τυφωνα Κατρίνα το ύψος του νερού της λίμνης δεν ξεπέρασε τα αναχώματα, αλλά ατέλειες στη σχεδίαση και στην κατασκευή τους ήταν οι λόγοι για το πλημμύρισμα του μεγαλύτερου μέρους της Νέας Ορλεάνης. Μερικά αναχώματα άφησαν νερό να διαρρεύσει από κάτω, επειδή τα θεμέλιά τους δεν ήταν αρκετά βαθιά σε τυρφώδες υπέδαφος ώστε να αντέξουν στην πίεση του υψηλής στάθμης νερού.
Χρηματοδότηση
Το αμερικανικό Κογκρέσο απέτυχε να χρηματοδοτήσει πλήρως μια αναβάθμιση των αναχωμάτων που ζήτησε τη δεκαετία του 1990 το Σώμα Μηχανικών του Αμερικανικού Στρατού, ενώ η χρηματοδότηση κόπηκε το 2003-04, παρά τη δημοσιοποίηση μελέτης το 2001 από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης που προειδοποιούσε ότι ένας τυφώνας στη Νέα Ορλεάνη ήταν μία από τις τρεις πιθανότερες καταστροφές για τις ΗΠΑ. Η ανύψωση και η ενίσχυση των αναχωμάτων ώστε να ανθέξουν σε τυφώνα Κατηγορίας 5 (η μέγιστη) μπορεί να χρειασθεί 25 χρόνια για να ολοκληρωθεί.
Ο Τυφώνας Κατρίνα
right |thumb|255px|Ταχύτητες ανέμου του [[Τυφώνας Κατρίνα|Τυφώνα Κατρίνα στις 7 π.μ. της 29ης Αυγούστου 2005, μέχρι περίπου 145 χιλιόμετρα την ώρα στο ανατολικό άκρο της λίμνης]] Την ημέρα που ο Τυφώνας Κατρίνα έφθασε στην Κατηγορία 5 το 2005, μερικοί ειδικοί προέβλεψαν ότι το σύστημα αναχωμάτων ίσως να αποτύγχανε τελείως αν ο τυφώνας περνούσε κοντά από την πόλη. Παρότι η Κατρίνα εξασθένισε στην Κατηγορία 3 προτού φθάσει στις ακτές της Λουιζιάνας στις 29 Αυγούστου, η ανατολική περιοχή της Νέας Ορλεάνης κατά μήκος της νότιας όχθης της Λίμνης Πονσαρτραίν δοκίμασε τους ισχυρότερους ανέμους. Τα κανάλια κοντά στο Τσαλμέτ άρχισαν να υπερχειλίζουν από τις 8 το πρωί και ορισμένα αναχώματα σχεδιασμένα να ανθέξουν τους τυφώνες Κατηγορίας 3 υπέστησαν πολλαπλές αστοχίες την επόμενη ημέρα, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει το 80% της πόλεως. Τα τοιχώματα του «Βιομηχανικού Καναλιού» υπεχώρησαν από την πλημμυρίδα θυέλλης που ήρθε από το Κανάλι Εξόδου του Μισσισσιππή στον Κόλπο του Μεξικού (Mississippi River Gulf Outlet), ενώ και το Κανάλι της 17ης οδού και αυτό της Λεωφόρου Λόντον πλημμύρισαν με καταστροφικό τρόπο, παρά το ότι η στάθμη των υδάτων δεν ξεπέρασε ποτέ το ύψος των αναχωμάτων τους, απλώς αυτά υπεχώρησαν.
Ο βόρειος τομέας των προαστίων Μέταιρι και Κένερ πλημμύρισε με έως και 1 μέτρο νερό. Εδώ η πλημμύρα οφειλόταν στην απόφαση του προέδρου της Ενορίας Τζέφερσον να εκκενώσει προληπτικά το προσωπικό των αντλιοστασίων από τις θέσεις του, στέλνοντάς το στην απομακρυσμένη Ενορία Ουάσινγκτον (120 χιλιόμετρα μακριά). Χωρίς τη λειτουργία των αντλιοστασίων, τα νερά της λίμνης Πονσαρτραίν έρρευσαν πίσω στα κανάλια, τα οποία τότε πλημμύρισαν.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2005 το Σώμα Μηχανικών άρχισε να καλύπτει τα ανοίγματα των αναχωμάτων ρίχνοντας τεράστιους σάκκους άμμου από ελικόπτερα «Σινούκ». Το Κανάλι της Λεωφόρου Λόντον και το Βιομηχανικό Κανάλι κλείστηκαν στο ύψος της λίμνης, καθώς άρχισαν μόνιμες επιδιορθώσεις. Στις 6 Σεπτεμβρίου το Σώμα Μηχανικών άρχισε να απαντλεί τα νερά της πλημμύρας πίσω στη λίμνη μετά από επτά ημέρες στους δρόμους της Νέας Ορλεάνης. Επειδή το νερό ήταν μολυσμένο από πτώματα ζώων, βοθρολύματα, βαρέα μέταλλα, πετροχημικά και άλλα, το Σώμα Μηχανικών συνεργάσθηκε με την Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας των ΗΠΑ και το Υπουργείο Περιβαλλοντικής Ποιότητας της Λουιζιάνας, ώστε να αποφευχθεί μείζων ρύπανση, αλλά και ευτροφισμός της λίμνης.
Εκτιμάται από αεροφωτογραφίες ότι 95 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού κάλυπταν τη Νέα Ορλεάνη στις 2 Σεπτεμβρίου, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 2% του όγκου της Λίμνη Πονσαρτραίν.
Η μήκους 8,9 χιλιομέτρων Διδυμη Γέφυρα του Αυτοκινητόδρομου I-10 πάνω από τη λίμνη, που συνδέει τη Νέα Ορλεάνη με το Σλαϊντέλ, καταστράφηκε από τον Τυφώνα Κατρίνα. Αντιθέτως, η μικρότερη γέφυρα του Φορτ Πάικ, που γεφυρώνει το στενό προς τη Λίμνη Μποργκν, παρέμεινε άθικτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πονσαρτραιν Λιμνη Πονσαρτ
Κρασοχώρι Σερρών
Το Κρασοχώρι, έως το 1927 γνωστό ως Λέχοβον, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 220 σπίτια και 780 κατοίκους, ενώ η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 το Λέχοβον είχε 1.250 κατοίκους. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός είχε 1.120 εξαρχικούς κατοίκους.
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και τον προσδιορισμό των ελληνοβουλγαρικών συνόρων με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια. Οι κάτοικοί του τον εγκατέλειψαν και ίδρυσαν νέο οικισμό με το ίδιο όνομα, περίπου 1 χιλιόμετρο βορειότερα, σε βουλγαρικό έδαφος.
Ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1920 στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Τσιγγέλι (Άγκιστρο), μαζί με τα χωριά Χόντζιοβον (Άνω Καρυδιά), Βράνκοβον (Κάτω Καρυδιά) και Τρίνκα (Δαμάσκηνο), ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Κρασοχώρι. Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στο Κρασοχώρι εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 20 οικογένειες προσφύγων.
Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 ο οικισμός εκκενώθηκε, λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Κατά την περίοδο του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, στο Κρασοχώρι είχε εγκατασταθεί η 7η Μεραρχία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Τα μεταπολεμικά χρόνια, ο οικισμός παρέμεινε απομονωμένος από τον υπόλοιπο νομό Σερρών, λόγω χαρακτηρισμού της ευρύτερης περιοχής ως στρατιωτικής απαγορευμένης ζώνης έως το τέλος της δεκαετίας του 1980.
Τα ερείπια του οικισμού λιθολογήθηκαν και οι πέτρες χρησιμοποιήθηκαν σε νεότερες κατασκευές στα γύρω χωριά. Παρ' όλα αυτά, εντοπίζονται εύκολα έως και σήμερα τα χαλάσματα του σχολείου, της εκκλησίας, καθώς και ολόκληρο το καμπαναριό.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.39843" longitude="23.49162" zoom="12" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.49162,         41.39843        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Συμμετοχή της Αυστρίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Τρεις αθλητές από την Αυστρία συμμετείχαν σε τρία αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Η Αυστρία ήταν μέρος της Αυστροουγγαρίας εκείνη την εποχή, όμως τα αποτελέσματα των αθλητών καταγράφονται ξεχωριστά.
Νικητές
Για περισσότερες πληροφορίες: Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
Η Αυστρία κατέκτησε την έβδομη θέση στον πίνακα μεταλλίων με δύο χρυσά, ένα ασημένιο και δύο χάλκινα μετάλλια.
Αποτελέσματα ανά άθλημα
thumb|right|150px|Ο [[Πάουλ Νόιμαν]]
25px Κολύμβηση
Δύο κολυμβητές, ο Πάουλ Νόιμαν και ο Ότο Χέρσμαν, πήραν μέρος στους Αγώνες και κατέκτησαν από ένα μετάλλιο.
25px Ξιφασκία
Ο Άντολφ Σμαλ πήρε μέρος στο αγώνισμα της σπάθης, στο οποίο κέρδισε μόλις τον ένα από τους τέσσερις αγώνες του και κατέλαβε την τέταρτη θέση στην τελική βαθμολογία.
thumb|right|150px|Ο [[Άντολφ Σμαλ]]
25px Ποδηλασία
Όλα τα μετάλλια του Σμαλ προήλθαν από τα αγωνίσματα της ποδηλασίας. Πήρε μέρος σε τέσσερα αγωνίσματα και κατέκτησε τρία μετάλλια: ένα χρυσό και δύο χάλκινα. Στο αγώνισμα της ατομικής χρονομέτρησης, ο Σμαλ αναδείχθηκε ισόπαλος στη δεύτερη θέση με τον Έλληνα Σταμάτη Νικολόπουλο και οι δυο τους οδηγήθηκαν σε νέο αγώνα, όπου ο νικητής θα κατακτούσε τη δεύτερη θέση και ο ηττημένος την τρίτη. Ο Σμαλ δεν κατάφερε να κερδίσει και περιορίστηκε στο χάλκινο μετάλλιο.
Αυστρια Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αυστρία
Φλάβιος Λούκιος
Ο Φλάβιος Λούκιος (Flavius Lucius) ήταν βυζαντινός, αυλικός, πολιτικός αξιωματούχος του 5ου αιώνα.
Το 408 ήταν Κόμης των θείων θησαυρών στην ανατολική αυλή. Το 413 ήταν πρόξενος μαζί με τον Ηρακλειανό, αλλά το όνομά του καταγράφεται μόνο σε ανατολικές επιγραφές.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες των θείων θησαυρών Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Νικολάι Πρζεβάλσκι
thumb|402x402px|Ο Νικολάι Πρζεβάλσκι σε ηλικία 21 ετών Ο Νικολάι Μιχάηλοβιτς Πρζεβάλσκι (ρωσ. Никола́й Миха́йлович Пржева́льский, 1839-1888) ήταν Ρώσος γεωγράφος και περίφημος εξερευνητής της Κεντρικής και Ανατολικής Ασίας.
Παρά το ότι δεν κατόρθωσε ποτέ να φθάσει στον υπέρτατο προορισμό του, την ιερή πόλη Λάσα στο Θιβέτ, ταξίδεψε σε πολλές περιοχές που ήταν τότε άγνωστες στον υπόλοιπο κόσμο, όπως το βόρειο Θιβέτ, το Αμντό και η Τζουνγκαρία (το σημερινό βόρειο Σιντζιάνγκ). Συνεισέφερε σημαντικά στη γνώση της γεωγραφίας της Κεντρικής Ασίας. Περιέγραψε επίσης αρκετά είδη ή υποείδη ζώων που μέχρι τότε ήταν άγνωστα στη δυτική επιστήμη, όπως το άγριο άλογο Πρζεβάλσκι, την γαζέλα του Πρζεβάλσκι και την άγρια καμήλα της Βακτριανής, που όλα σήμερα κινδυνεύουν με αφανισμό.
Βίος και εξερευνήσεις
Ο Πρζεβάλσκι γεννήθηκε στο χωριό Κιμπόροβο του Κυβερνείου του Σμολένσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στις 31 Μαρτίου 1839 με το Ιουλιανό (παλαιό) ημερολόγιο που ήταν σε χρήση τότε στη χώρα (12 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο). Οι γονείς του είχαν ευγενή καταγωγή, πιθανώς από εκπολωνισμένα γένη Λευκορώσων ή Ουκρανών (η πολωνική γραφή του επωνύμου είναι Przewalski). Ο Νικολάι σπούδασε στη στρατιωτική ακαδημία στην Αγία Πετρούπολη και το 1864 έγινε καθηγητής της γεωγραφίας στη στρατιωτική σχολή της Βαρσοβίας.
Το 1867 ο Πρζεβάλσκι υπέβαλε με επιτυχία αίτηση στη Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία να αποσταλεί στο Ιρκούτσκ της ανατολικής Σιβηρίας, προκειμένου να εξερευνήσει τη λεκάνη του ποταμού Ουσούρι, μεγάλου παραποτάμου του Αμούρ στη ρωσοσινική μεθόριο. Αυτή ήταν η πρώτη σημαντική εξερεύνηση του Πρζεβάλσκι και διήρκεσε μία διετία, μετά την οποία ο εξερευνητής δημοσίευσε ένα ημερολόγιό της υπό τον τίτλο Ταξίδια στην περιοχή του Ουσούρι, 1867-69.
Τα επόμενα έτη ο Πρζεβάλσκι πραγματοποίησε τέσσερα ακόμα ταξίδια στην Κεντρική Ασία:
Κατά τη διάρκεια της εξερευνήσεών του μαινόταν στην Κίνα η Εξέγερση των Ντουνγκάν Το ταξίδι παρέσχε στο Γενικό Επιτελείο σημαντικές πληροφορίες σχετικώς με την εξέγερση των Μουσουλμάνων στο βασίλειο του Γιακούμπ Μπεγκ, στη δυτική Κίνα, ενώ η διάλεξη του Πρζεβάλσκι στη Γεωγραφική Εταιρεία έγινε δεκτή με «βροντώδη χειροκροτήματα» από την υπερπλήρη αίθουσα. Η ρωσική εφημερίδα Golos Prikazchika απεκάλεσε το ταξίδι του «ένα από τα τολμηρότερα της εποχής μας».
Τα αποτελέσματα αυτών των εκτεταμένων ταξιδιών άνοιξαν μια νέα εποχή στη μελέτη της γεωγραφίας της Κεντρικής Ασίας, αλλά και στη μελέτη της πανίδας και της χλωρίδας αυτής της τεράστιας περιοχής. Μεταξύ άλλων, ο εξερευνητής περιέγραψε το άγριο άλογο Πρζεβάλσκι και τη γαζέλα του Πρζεβάλσκι, που πήραν αμφότερα το όνομά του. Ανέφερε επίσης έναν άγριο πληθυσμό από βακτριανές καμήλες. Τον 21ο αιώνα αποδείχθηκε ότι αυτή η άγρια βακτριανή καμήλα ήταν ξεχωριστό είδος από την εξημερωμένη βακτριανή καμήλα.
Το συγγραφικό έργο του Πρζεβάλσκι περιλαμβάνει 5 μεγάλα βιβλία γραμμένα στη ρωσική. Η βρετανική Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία βράβευσε τον Πρζεβάλσκι με το Χρυσό της Μετάλλιο το 1879 για το σύνολο του έργου του.
Ο Νικολάι Πρζεβάλσκι πέθανε από τύφο σε ηλικία 49 ετών, στις 20 Οκτωβρίου 1888 με το Ιουλιανό (παλαιό) ημερολόγιο (1 Νοεμβρίου με το νέο ημερολόγιο), λίγο πριν την έναρξη και πέμπτου εξερευνητικού ταξιδιού. Λέγεται ότι η νόσος του μεταδόθηκε από τα νερά του Ποταμού Τσου. Ο Τσάρος μετονόμασε αμέσως την πόλη Καρακόλ της περιοχής του θανάτου του σε «Πρζεβάλσκ», ονομασία που διατηρείται ως τμήμα και του σημερινού Καρακόλ («Πριστάν-Πρζεβάλσκ»). Υπάρχουν σε αυτή την πόλη της σημερινής Κιργισίας μνημεία του εξερευνητή και ένα μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του. Μνημείο του υπάρχει επίσης στην Αγία Πετρούπολη.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Το επώνυμο του εξερευνητή απαθανατίσθηκε επίσης, εκτός από το άγριο άλογο Πρζεβάλσκι και τη γαζέλα του Πρζεβάλσκι, στο γένος φυτών πρζεβάλσκια (Przewalskia) της οικογένειας στρυχνοειδή και σε περισσότερα από 80 είδη φυτών. Επίσης, στις επιστημονικές ονομασίες 5 ειδών σαύρας, των εξής: Alsophylax przewalskii, Eremias przewalskii, Phrynocephalus przewalskii, Scincella przewalskii και Teratoscincus przewalskii.
Προσωπική ζωή
Ο Πρζεβάλσκι παρέμεινε άγαμος σε όλη τη ζωή του. Είναι γνωστό ότι είχε μια αισθηματική σχέση με την Τασία Νουρόμσκαγια, την οποία γνώρισε στο Σμολένσκ. Λέγεται ότι κατά την τελευταία τους συνάντηση η Νουρόμσκαγια έκοψε την κοτσίδα της και του την έδωσε, λέγοντας ότι η κοτσίδα θα ταξίδευε μαζί του μέχρι τον γάμο τους. Ωστόσο η Τασία πέθανε από ηλίαση πριν και από εκείνον, ενώ ο Πρζεβάλσκι ταξίδευε σε μια από τις εξερευνήσεις του.
Μία ακόμα γυναίκα στη ζωή του Πρζεβάλσκι φαίνεται ότι ήταν μια άγνωστη κατά τα άλλα κοπέλα, της οποίας το πορτρέτο, μαζί με μερικούς στίχους, βρέθηκαν στο λεύκωμα του εξερευνητή. Σε αυτούς τους στίχους, εκείνη του ζητάει να μείνει κοντά της και να μην πάει στο Θιβέτ. Σε αυτή την έκκληση, εκείνος απάντησε ως εξής στο ημερολόγιό του: «Δεν θα προδώσω ποτέ το ιδανικό στο οποίο είναι αφιερωμένη όλη μου η ζωή. Μόλις καταγράψω καθετί το απαραίτητο, θα επιστρέψω στην έρημο ... όπου και θα είμαι πολύ πιο ευτυχής από όσο στα επίχρυσα σαλόνια που μπορούν να αποκτηθούν δια του γάμου.»
Αστικός μύθος με τον Στάλιν
Υπάρχει ένας αστικός μύθος ότι ο Ιωσήφ Στάλιν ήταν εξώγαμος γιος του Νικολάι Πρζεβάλσκι. Ο θρύλος αυτός βασίζεται στη φυσιογνωμική ομοιότητα των δύο, στην αμφισβήτηση σχετικώς με την ημερομηνία γεννήσεως του Στάλιν (6 Δεκεμβρίου 1878 αντί της 21ης Δεκεμβρίου 1879) και στο γεγονός ότι στη μεταπολεμική σταλινική περίοδο υπήρξε μια μεγάλη αναβίωση ενδιαφέροντος για την προσωπικότητα του Πρζεβάλσκι: Πολλά βιβλία εκδόθηκαν στη Σοβιετική Ένωση και σε χώρες του Ανατολικού Μπλοκ (σπάνιο πράγμα για επιστήμονα της τσαρικής εποχής), ενώ σοβιετικές εγκυκλοπαίδειες περιέγραφαν τον εξερευνητή σε αναλογία με τον Στάλιν, οπότε θρυλήθηκε ότι με αυτό τον διακριτικό τρόπο ο Στάλιν «απέτιε φόρο τιμής» προς τον υποτιθέμενο βιολογικό πατέρα του. Η M. Χατσατούροβα, μια κάτοικος της Τιφλίδας που έτυχε να γνωρίζει μια ανώνυμη γριά, την αρχική κάτοχο του «μυστικού», θεωρήθηκε ότι διέδωσε τον μύθο σχετικώς με την υποτιθέμενη ανηθικότητα της μητέρας του Στάλιν. Το προσωπικό ημερολόγιο του Πρζεβάλσκι, αν υπήρξε ποτέ, υποτίθεται ότι εξαφανίσθηκε από τα αρχεία κατά τις πρώτες ημέρες της ανόδου του Στάλιν στην εξουσία. Υπήρξαν αθεμελίωτοι ισχυρισμοί ότι κάποια βιβλιάρια τραπέζης του 1881 περιείχαν σύντομες καταγραφές μεταφοράς χρημάτων από τον Πρζεβάλσκι προς τη μητέρα του Στάλιν. Ωστόσο δεν καταγράφεται πουθενά κάποια επίσκεψη του εξερευνητή στη Γεωργία, ενώ και ο Γ. Εγκνατασβίλι, οικογενειακός φίλος των Τζουγκασβίλι, δεν αναθυμάται κάτι που θα μπορούσε να παρέχει ενδείξεις υπέρ αυτών των ισχυρισμών. Κατά τη σταλινική περίοδο, οποιαδήποτε αναφορά σχετικώς με την καταγωγή και την παιδική ηλικία του Στάλιν ήταν δημόσιο ταμπού, αλλά η ένταση με την οποία διαψευδόταν ο μύθος μετά τον θάνατό του, με ολόκληρα βιβλία να έχουν γραφεί προκειμένου να αποδείξουν το αβάσιμό του (μέχρι και τη δεκαετία του 2010) θεωρήθηκε από μερικούς ως επιπλέον ένίσχυση της υποτιθέμενης πατρότητας του μεγάλου ηγέτη από τον Πρζεβάλσκι. Μια χιουμοριστική ανάπτυξη του μύθου εμφανίζεται στο μυθιστόρημα Η ζωή και οι περιπέτειες του στρατιώτη Ιβάν Τσόνκιν (Βιβλίο ΙΙΙ) του Βλαντίμιρ Βοϊνόβιτς.
Περαιτέρω διάβασμα
Κατηγορία:Ρώσοι γεωγράφοι Κατηγορία:Ρώσοι εξερευνητές Κατηγορία:Ρώσοι ορειβάτες Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Γιούνγκχολτς
Διεθνές σταυροδρόμι
Το σημείο ένωσης του Γιούνγκχολτς με την Αυστρία είναι η κορυφή του όρους Ζόργκσρόφεν (Sorgschrofen), στα 1636 μ. υψόμετρο. Εκτός από συνοριακό σημείο μεταξύ Αυστρίας και Γερμανίας, η βουνοκορφή οριοθετεί ένα σταυροδρόμι μεταξύ δύο αυστριακών περιφερειών (Τιρόλο, Ρόιτε) και δύο γερμανικών περιφερειών (Βαυαρία, Ομπεράλγκόι)· έτσι, προκύπτουν χονδρικά τα εξής τέσσερα τεταρτημόρια και οι αντίστοιχοι νομοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τιρόλο Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας Κατηγορία:Ενκλάβια Κατηγορία:Εξκλάβια
Ντάνιελ Πρεν
Γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα του χρόνια στην πόλη Βίλνα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα Λιθουανίας) όπου ο πατέρας του δούλευε εκεί σαν εργολάβος του σιδηροδρόμου έχοντας έρθει από τη Γερμανία. Η οικογένεια του μετακόμισε στο Βερολίνο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
Καριέρα στην επιτραπέζια αντισφαίριση
Ο Πρεν εκπροσώπησε τη Γερμανία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πινγκ πονγκ του 1926 στο Λονδίνο φτάνοντας στον τέταρτο γύρο στο απλό και στα προημιτελικά του διπλού.
Καριέρα στην Αντισφαίριση
Το 1928 κέρδισε το γερμανικό πρωταθλήματα αντισφαίρισης. Το 1930 ήταν πρωταθλητής Γερμανίας σε διασυλλογικό επίπεδο με τον σύλλογο "Ρότβάις Κλαμπ του Βερολίνου" όπου στον τελικό νίκησαν τους "Ροτβάις" όπου ο Πρέν κέρδισε και τα τους δύο αγώνες που έδωσε. Δεν κατάφερε να κερδίσει το διεθνή πρωτάθλημα του Βερολίνου όπου έχασε από τον Μπιλ Τίλντεν στον τελικό του απλού όπως και στο διπλό με συμπαίκτη τον Heinrich Kleinschroth. Ένα μήνα αργότερα με τον ίδιο συμπαίκτη κέρδισαν το Ολλανδικό Πρωτάθλημα.
Το 1931 κέρδισε το μονό, διπλό και μεικτό στο τουρνουά της Δρέσδης. Την ίδια χρονιά έχασε το διεθνές πρωτάθλημα του Βερολίνου για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά στον τελικό από τον Ρόντερικ Μέντσελ όπου με τον ίδιο συμπαίκτη, Μέντσελ, κέρδισαν το διπλό. Στο πρωτάθλημα κλειστού γηπέδου της Δανίας έχασε στον τελικό από τον Άινερ Ούλριχ το 1932.
Στο Κύπελλο Ντείβις με τη Γερμανία έπαιξε από το 1928 έως το 1932, ο Πρέν έπαιξε 13 αγώνες, κερδίζοντας 17 και χάνοντας 5 αγώνες.
Στη γερμανική κατάταξη από το 1925 όταν ήταν 15 ετών ως το 1926 έφτασε στην πρώτη δεκάδα, το 1927 ήταν ο τέταρτος καλύτερος παίκτης στη χώρα και από το 1928 ως το 1932 ήταν Νο 1. Αφού αποκλείστηκε από την αντισφαίριση εξαιτίας της εβραϊκής καταγωγής του, προσπάθησε πρώτα να υποβάλει αίτηση για άδεια να παίξει με την ομάδα της Πολωνίας στο κύπελλο Ντέιβις αλλά απορρίφθηκε από την Πολωνική ένωση αντισφαίρισης επειδή είχε αρνηθή προηγούμενες προσκλήσεις των Πολωνών και είχε παραιτηθεί από την πολωνική ιθαγένειά το 1932. Στη συνέχεια άλλαξε την εθνικότητα και εκπροσώπησε τη Μεγάλη Βρετανία στους Αγώνες της Μακαμπιάδας του 1935.
Μετά από τη μετάβασή του στη Μεγάλη Βρετανία κέρδισε μια σειρά τουρνουά το 1933 συμπεριλαμβανομένου του πρωταθλήματος της Σκωτίας το πρωτάθλημα της Δυτικής Αγγλίας και το Πρωτάθλημα του Παρισιού. Το 1934 κέρδισε το πρωτάθλημα του Σάρεϊ. Το 1935 ήταν υποψήφιος για τον τίτλο του Βρετανικού πρωταθλήματος σε σκληρό γήπεδο στο μεικτό με συμπαίκτρια την Έβελιν Ντέρμαν αλλά λόγω γρίπης της σύντροφό του δεν αγωνίστηκαν στον τελικό κι έχασαν τον τίτλο. Έχασε το τουρνουά Χάροου του Λονδίνου και το γαλλικό πρωτάθλημα από τον Ζαν Μποροτρά. Το 1937 έχασε τον τελικό του πρωταθλήματος Priory.
Στις αρχές του 1931 κατηγορήθηκε ότι έγινε επαγγελματίας (δηλαδή έσπασε τον κανόνα του ερασιτεχνισμού) και έπρεπε να μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για δύο μήνες αθωώθηκε όμως γιατί αποδείχθηκε ότι τον είχαν μπερδέψει με άλλο πρόσωπο που ονομάζονταν Ντάνελ Πρεν Αρκετές μήνες μετά, η γερμανική ένωση αντισφαίρισης τον τιμώρησε για έξι επιπλέον μήνες ότι πήρε χρήματα από τον κατασκευαστή της ρακέτας Hammer & Co. Τα τοπικά μέσα χαρακτήρισαν αυτή την ενέργεια ως αντισημιτική και ως αποτέλεσμα της τιμωρίας του αφαιρέθηκαν οι τίτλοι που είχε κατακτήσει την περίοδο αυτή. Αποκλείστηκε επίσης από την ομάδα της Γερμανίας στο κύπελλο Ντέιβις.
Προσωπική ζωή
Εκτός από το τένις, ήταν ερασιτέχνης πυγμάχος και δρομέας. Αποφοίτησε από το Technische Hochschule του Σαρλότεμπεργκ παίρνοντας διδακτορικό στη μηχανική το 1929.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανοί επιχειρηματίες
Αντόνιο Ντι Μπενεντέττο
Ο Αντόνιο Ντι Μπενεντέττο (Antonio Di Benedetto, Μεντόσα, 2 Νοεμβρίου 1922 – Μπουένος Άιρες, 10 Οκτωβρίου 1986) ήταν Αργεντινός συγγραφέας.
Δημοσιογράφος στο επάγγελμα, έγραψε διηγήματα και μυθιστορήματα. Αν και μέρος του λατινοαμερικάνικου boom (Μπόρχες, Γκαρσία Μάρκες, Κορτάσαρ κτλ.), ο Ντι Μπενεντέττο δεν κέρδισε όσο ζούσε τη δημοσιότητα άλλων συγγραφέων.
Το πρώτο του βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων Mundo animal (Ο κόσμος των ζώων), το δημοσίευσε το 1952. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα: Zama το 1956, El silenciero το 1964 και Los suididas (Οι αυτόχειρες) το 1969, που αποτελούν ένα είδος τριλογίας, «trilogía de la espera».
Το 1976, λίγες ώρες μετά την επιβολή της δικτατορίας στη χώρα του την Αργεντινή, συνελήφθη. Αφέθηκε ελεύθερος ύστερα από 19 μήνες φυλάκισης και βασανιστηρίων, χάρη στην πίεση Αργεντινών και Ευρωπαίων συγγραφέων όπως ο νομπελίστας Χάινριχ Μπελ. Εξορίστηκε στην Ισπανία, απ’ όπου επέστρεψε στην Αργεντινή το 1984, λίγο πριν από το θάνατό του.
Εκτός από μυθιστορήματα και διηγήματα, έχει γράψει και σενάρια για τον κινηματογράφο. Το μυθιστόρημά του Οι αυτόχειρες μεταφέρθηκαν το 2006 στον κινηματογράφο από τον Juan Villegas.
Στην Ελλάδα το μόνο έργο του που κυκλοφορεί είναι το μυθιστόρημα Οι αυτόχειρες (Los suididas), απο τις εκδοσεις Αποπειρα και Σαμα  (Zama) απο τισ εκδοσεις Καστανιωτης, σε μετάφραση της Άννας Βερροιοπούλου,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αργεντινοί διηγηματογράφοι
Νταγκ Ντούσεϊ
Ο Ντάγκλας Άνθονι Ντούσεϊ τζούνιορ (αγγλικά: Douglas Anthony Ducey Jr., 9 Απριλίου 1964), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρέτησε ως 23ος Κυβερνήτης της Αριζόνα από τον Ιανουάριο του 2015 έως τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 42ος Υπουργός Οικονομικών της Αριζόνα από το 2011 έως το 2015. Επίσης, εργάστηκε ως διευθύνων σύμβουλος (CEO) της εταιρείας παγωτών "Cold Stone Creamery" από το 1995 έως το 2007.
Εξελέγη Κυβερνήτης της Αριζόνας, στις Κυβερνητικές εκλογές του 2014 στην Αριζόνα, με ποσοστό 53,5% έναντι 41,6% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Επανεξελέγη στο αξίωμα, στις Κυβερνητικές εκλογές του 2018, με ποσοστό 56,0% έναντι 41,85% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού.
Βιογραφία
Ο Νταγκ Ντούσεϊ, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1964 στο Τολέδο του Οχάιο των ΗΠΑ. Αποφοίτησε το Λύκειο "St. John's Jesuit High School and Academy" στο Τολέδο, το 1982. Σπούδασε Οικονομικά στο πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνας (ASU), λαμβάνοντας πτυχίο (BS) το 1986.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Αριζόνα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Τουρκμενιστάν
Το Τουρκμενιστάν (τουρκμενικά: Türkmenistan, γνωστό επίσης και ως Τουρκμενία), είναι χώρα της Κεντρικής Ασίας με έκταση 488.100 τ.χλμ. και πληθυσμό (111η στον κόσμο) 6.431.000 κατοίκους σύμφωνα με τον ΟΗΕ για το 2022. Το όνομα της χώρας σημαίνει «γη των Τουρκομάνων». Το όνομα της πρωτεύουσας, Ασγκαμπάτ, σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «πόλη της αγάπης» ή «η πόλη όπου οικοδομήθηκε η αγάπη», που ετυμολογείται από το αραβικό ishq που σημαίνει «αγάπη» με την περσική κατάληξη abad που σημαίνει «κατοίκησε» ή «οικοδομήθηκε». Ως το 1991 αποτελούσε σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία. Στα νοτιοανατολικά συνορεύει με το Αφγανιστάν, με το Ιράν στα νοτιοδυτικά, με το Ουζμπεκιστάν στα βορειοανατολικά, με το Καζακστάν στα βορειοδυτικά και με την Κασπία Θάλασσα στα δυτικά.
Το Τουρκμενιστάν έχει βρεθεί στα σταυροδρόμια των πολιτισμών για αιώνες. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, η Μερβ ήταν μια από τις μεγάλες πόλεις του Ισλαμικού κόσμου και μία σημαντική στάση στον Δρόμο του Μεταξιού, μία διαδρομή καραβανιών που χρησιμοποιήθηκε για το εμπόριο με την Κίνα έως τα μέσα του 15ου αιώνα. Προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1881, και είχε εξέχουσα θέση στο Αντι-Μπολσεβικικό κίνημα στην Κεντρική Ασία. Το 1924, το Τουρκμενιστάν έγινε συνταγματική δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης, αποτελώντας τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τουρκμενίας.
Το Τουρκμενιστάν έχει τα τέταρτα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας καλύπτεται από την έρημο Καρακούμ (σημαίνει Μαύρη Άμμος). Από το 1993, οι πολίτες έχουν ηλεκτρισμό, νερό και φυσικό αέριο χωρίς χρέωση, και παρέχονται από την κυβέρνηση.
Επίσημη γλώσσα της χώρας είναι η τουρκμενική (μια τουρκική γλώσσα). Από το 1990 μέχρι το 2006, οπότε και απεβίωσε, κυβέρνησε τη χώρα ο Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ. Το 2008 ο διάδοχός του ψήφισε ένα νέο Σύνταγμα.
Ετυμολογία
Το όνομα του Τουρκμενιστάν (Türkmenistan) μπορεί να χωριστεί σε δύο συνθετικά: το εθνώνυμο Τουρκομάνοι και το περσικό επίθημα -σταν που σημαίνει "τόπος" ή "χώρα". Το όνομα "Τουρκμέν" προέρχεται από το Τουρκ, συν το σογδιανό επίθημα -μεν, που σημαίνει "σχεδόν Τούρκος", σε σχέση με την κατάστασή τους έξω από το τουρκικό δυναστικό μυθολογικό σύστημα. Ωστόσο, ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι το επίθημα είναι ενισχυτικό, αλλάζοντας την έννοια του Τουρκμενικού σε «καθαρούς Τούρκους» ή «τους Τούρκους Τούρκους». Μουσουλμάνοι χρονικογράφοι όπως ο Ιμπν Καθίρ πρότειναν ότι η ετυμολογία του Τουρκμενιστάν προήλθε από τις λέξεις Τουρκ και Ιμάν (إيمان, που σημαίνει «πίστη») σε σχέση με μια μαζική μεταστροφή στο Ισλάμ διακοσίων χιλιάδων νοικοκυριών το 971. Το Τουρκμενιστάν κήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Σοβιετική Ένωση μετά το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας το 1991. Ως αποτέλεσμα, ο συνταγματικός νόμος εγκρίθηκε στις 27 Οκτωβρίου του ίδιου έτους και το άρθρο 1 καθιέρωσε τη νέα ονομασία του κράτους: Τουρκμενιστάν (Τουρκμενιστάν / Түркменистан).
Ένα κοινό όνομα για την Τουρκμενική ΣΣΔ ήταν το Τουρκμενία (στα ρωσικά Туркмения), χρησιμοποιείται σε ορισμένες αναφορές για την ανεξαρτησία της χώρας.
Ιστορία
Στην επικράτεια του Τουρκμενιστάν ζούσαν ινδοϊρανικοί λαοί. Η γραπτή ιστορία του Τουρκμενιστάν ξεκινά με την προσάρτησή των εδαφών της σημερινής από την Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία του Αρχαίου Ιράν.
Μεσαίωνας, πρώιμη σύγχρονη εποχή και 19ος αιώνας
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c3/1._%D0%A7%D0%B0%D1%80%D0%B4%D0%B6%D1%83%D0%B9_%28%D0%B1%D1%83%D1%85%D0%B0%D1%80%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B5_%D0%B2%D0%BB%D0%B0%D0%B4%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%8F%29._%D0%A3_%D0%B3%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%B4%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%B2%D0%BE%D1%80%D0%BE%D1%82.jpg/220px-1._%D0%A7%D0%B0%D1%80%D0%B4%D0%B6%D1%83%D0%B9_%28%D0%B1%D1%83%D1%85%D0%B0%D1%80%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B5_%D0%B2%D0%BB%D0%B0%D0%B4%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%8F%29._%D0%A3_%D0%B3%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%B4%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%B2%D0%BE%D1%80%D0%BE%D1%82.jpg|μικρογραφία|Η πόλη [[Τουρκμεναμπάτ|Τσάριεφ στο Ρωσικό Τουρκεστάν, 1890.]] Αργότερα, τον 8ο αιώνα μ.Χ., τουρκόφωνες Ογούζικες φυλές μετακινήθηκαν από τη Μογγολία στη σημερινή Κεντρική Ασία και το Τουρκμενιστάν. Οι Ογούζοι, βάση του σύγχρονου Τουρκμενικού πληθυσμού, ήταν μέρος μιας συνομοσπονδίας φυλών. Τον 10ο αιώνα, το όνομα Τουρκμένιοι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με σκοπό να αναφερθεί στους ντόπιους Ογούζους Τούρκους που ασπάστηκαν στο Ισλάμ και κατοικούσαν στα εδάφη του σημερινού Τουρκμενιστάν. Έπειτα η επικράτεια των Τουρκμενίων έπεσε στα χέρια της αυτοκρατορίας των Σελτζούκων, η οποία αποτελούνταν από ομάδες Ογούζικων φυλών που ζούσαν στο σημερινό Ιράν και Τουρκμενιστάν. Ομάδες Ογούζων που υπηρετούσαν στην αυτοκρατορική κυβέρνηση συνέβαλαν σημαντικά στην εξάπλωση της κυριαρχίας των Σελτζούκων στο Αζερμπαϊτζάν και στην ανατολική Τουρκία.
Τον 12ο αιώνα, Τουρκμένιοι και άλλες τουρκικές και μη φυλές διέλυσαν την αυτοκρατορία των Σελτζούκων, η οποία έπειτα διασπάστηκε σε μικρότερα κρατίδια. Τον επόμενο αιώνα, οι Μογγόλοι κατέλαβαν τα βόρεια τουρκμενικά εδάφη, με αποτέλεσμα τον διασκορπισμό των Τουρκμενίων προς το νότο και τη δημιουργία νέων τουρκμενικών φυλών και υποομάδων εξαιτίας αυτής της μετανάστευσης προς τον νότο. Το Τουρκμενιστάν δεν έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στην ιστορία της Κεντρικής Ασίας μετέπειτα.
Από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα υπήρξαν συνομοσπονδίες νομαδικών Τουρκμενικών φυλών, οι οποίες παρέμειναν ανεξάρτητες και ενέπνεαν φόβο στους γείτονές τους. Μέχρι τον 16ο αιώνα, οι περισσότερες από αυτές τις φυλές βρίσκονταν υπό τον ονομαστικό έλεγχο δύο ουζμπεκικών χανάτων, των χανάτων της Χίβας και της Μπουχάρας. Οι ουζμπεκικοί στρατοί της περιόδου είχαν πολλούς Τουρκμένιους στις τάξεις τους. Τον 19ο αιώνα, επιδρομές και εξεγέρσεις από την τουρκμενική φυλή Γιομούντ είχε ως αποτέλεσμα οι ουζμπέκοι ηγεμόνες να απαντήσουν με τον γεωγραφικό διασκορπισμό της φυλής. Το 1855 η Τουρκμενική φυλή Τέκε με επικεφαλής τον Γκοουσούτ-Χαν νίκησε τον στρατό του Μοχάμεντ Αμίν Χαν (ο οποίος Χαν ήταν επικεφαλής του στρατού του Χανάτου της Χίβας που είχε εισβάλει στη περιοχή του Τουρκμενιστάν) και το 1861 οι Τέκε νίκησαν τον περσικό στρατό του Νασρεντίν-Σαχ.
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οι βόρειοι Τουρκμένοι αποτελούσαν την κύρια δύναμη εξουσίας στο Χανάτο της Χίβας σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πωλ Ρ. Σπίκαρντ, «Πριν από τη ρωσική κατάκτηση, οι Τουρκμένοι ήταν διαβόητοι και τρομεροί, εξαιτίας της εμπλοκής τους στο δουλεμπόριο της Κεντρικής Ασίας».
Η Ρωσική Αυτοκρατορία ξεκίνησε την προέλαση της στα εδάφη του σημερινού Τουρκμενιστάν στα τέλη του 19ου αιώνα. Από το ορμητήριο τους στην Κασπία Θάλασσα στο Κρασνοβόντσκ (στο σημερινό Τουρκμένμπασι), οι Ρώσοι νίκησαν τα ουζμπεκικά χανάτα με τα οποία ήρθαν αντιμέτωπα για τον έλεγχο της εποχής. Το 1879, οι ρωσικές δυνάμεις ηττήθηκαν από τη φυλή των Τέκε στην πρώτη τους προσπάθεια να καταλάβουν τη χώρα. Ωστόσο, το 1881, η δεύτερη μάχη του Γκιοκ Τεπέ έληξε με επιτυχή κατάληξη για τους Ρώσους, ενώ λίγο αργότερα τα εδάφη του σημερινού Τουρκμενιστάν και του Ουζμπεκιστάν εντάχθηκαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Σοβιετική εποχή
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/71/Turkmen_man_with_camel.jpg/220px-Turkmen_man_with_camel.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Ένας Τουρκμένιος της Κεντρικής Ασίας με παραδοσιακή ενδυμασία. Φωτογραφία του [[Σεργκέι Προκούντιν-Γκόρσκι, η οποία ελήφθη μεταξύ των ετών 1905 και 1915.]] Το 1916, η συμμετοχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επηρέασε και το Τουρκμενιστάν, καθώς οι Τουρκμένιοι ένωσαν τις δυνάμεις τους με τα υπόλοιπα έθνη της περιοχής σε μια εξέγερση κατά της υποχρεωτικής επιστράτευσης των ανδρών της περιοχής για να πολεμήσουν για τη Ρωσία. Αν και η Ρωσική Επανάσταση του 1917 είχε μικρό άμεσο αντίκτυπο στη περιοχή, στη δεκαετία του 1920 οι Τουρκμένιοι ενώθηκαν με τους Καζάκους, τους Κιργίζιους και τους Ουζμπέκους στη λεγόμενη Εξέγερση Μπασμάτσι ενάντια στην κυριαρχία της νεοσύστατης Σοβιετικής Ένωσης.
Το 1921 η τσαρική επαρχία της Υπερκασπίας (Закаспийская область) μετονομάστηκε σε Τουρκμενική Περιφέρεια (Туркменская область). Το 1924 δημιουργήθηκε η πρώτη τουρκμενική πολιτική οντότητα του 20ού αιώνα, η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τουρκμενιστάν. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η αναδιοργάνωση της γεωργίας από τους Σοβιετικούς εξάλειψε τα κατάλοιπα του νομαδικού τρόπου ζωής των Τουρκμένιων. Η Μόσχα ήταν ο πραγματικός επικεφαλής στην περιοχή. Ο σεισμός του Ασγκαμπάτ το 1948 σκότωσε πάνω από 110.000 ανθρώπους, αριθμός που ισοδυναμούσε στα δύο τρίτα του πληθυσμού της πόλης.
Μέχρι τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το Τουρκμενιστάν έπαιξε τον προσχεδιασμένο ρόλο του στη σοβιετική οικονομία και παρέμεινε εκτός της πορείας των μεγάλων γεγονότων στη διεθνή σκηνή. Ακόμη και το μεγάλο κίνημα φιλελευθεροποίησης που συγκλόνισε τη Ρωσία και γενικότερα τη Σοβιετική Ένωση στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχε μικρό αντίκτυπο στο Τουρκμενιστάν, που τότε λεγόταν Τουρκμενία. Ωστόσο, το 1990, το Ανώτατο Σοβιέτ του Τουρκμενιστάν διακήρυξε την ανωτερότητα των τοπικών νόμων απέναντι στους ομοσπονδιακούς. Η διακήρυξη αυτή ήταν μέρος μιας εθνικιστικής απάντησης των ντόπιων πολιτικών ενάντια στην εκμετάλλευση από τη Μόσχα.
Ανεξαρτησία
Αν και το Τουρκμενιστάν ήταν σε μεγάλο βαθμό απροετοίμαστο για να ανεξαρτητοποιηθεί και ο τότε κομμουνιστής ηγέτης Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ προτιμούσε η χώρα του να παραμείνει στη Σοβιετική Ένωση, τον Οκτώβριο του 1991, ο κατακερματισμός αυτής της οντότητας τον ανάγκασε να προκηρύξει ένα εθνικό δημοψήφισμα που ενέκρινε την ανεξαρτησία της χώρας του. Στις 26 Δεκεμβρίου 1991, η Σοβιετική Ένωση έπαψε να υπάρχει. Ο Νιγιαζόφ έγινε ηγέτης του νέου κράτους. Ο Νιγιάζοφ αντικατέστησε τον κομμουνισμό με μια μορφή εθνικισμού που συνοδευόταν από έντονη προσωπολατρία υπέρ του ιδίου.
Ένα δημοψήφισμα του 1994 και ένας νόμος του 1999 ουσιαστικά επέτρεψαν στον Νιγιαζόφ να διατηρήσει τη θέση του ισόβιου ηγέτη της χώρας. Υπενθυμίζεται ότι το 1992 κυριάρχησε πλήρως στις μοναδικές προεδρικές εκλογές στις οποίες συμμετείχε, καθώς ήταν ο μόνος υποψήφιος σε αυτές και όσοι προσπάθησαν να εγγραφούν σαν αντίπαλοι, δεν το κατάφεραν. Έτσι, στην πρώτη δεκαετία της τουρκμενικής ανεξαρτησίας, ο Νιγιάζοφ έγινε ισόβιος πρόεδρος της χώρας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Νιγιάζοφ διεξήγαγε συχνές εκστρατείες εκκαθάρισης του κρατικού μηχανισμού από διάφορους αξιωματούχους και έκλεισε οργανώσεις που θεωρούνταν απειλητικές για τον ίδιο.
Σε όλη τη μετασοβιετική εποχή, το Τουρκμενιστάν έχει λάβει ουδέτερη θέση σε όλα σχεδόν τα διεθνή ζητήματα. Ο Νιγιαζόφ απέφυγε να συμμετάσχει σε περιφερειακούς οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης και στα τέλη της δεκαετίας του 1990 διατήρησε σχέσεις με τους Ταλιμπάν και τον κύριο αντίπαλο τους στο Αφγανιστάν, τη Βόρεια Συμμαχία. Το Τουρκμενιστάν προσέφερε περιορισμένη υποστήριξη στην στρατιωτική εκστρατεία κατά των Ταλιμπάν που ξεκίνησε από την Αμερική μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Το 2002 μια υποτιθέμενη απόπειρα δολοφονίας κατά του Νιγιάζοφ οδήγησε σε ένα νέο κύμα καταστολών, απολύσεων κυβερνητικών αξιωματούχων και περιορισμούς στην ελευθερία των ΜΜΕ Ο Νιγιάζοφ κατηγόρησε τον εξόριστο πρώην υπουργό Εξωτερικών Μπόρις Σιχμουράντοφ για τον σχεδιασμό αυτής της επίθεσης.
Μεταξύ των ετών 2002 και 2004, υπήρξε σοβαρή διμερής ένταση μεταξύ του Τουρκμενιστάν και του Ουζμπεκιστάν λόγω διμερών διαφωνιών αλλά και επειδή ο Νιγιαζόφ κατηγορούσε το Ουζμπεκιστάν για εμπλοκή στην απόπειρα εναντίον του το 2002. Το 2004, μια σειρά από διμερείς συνθήκες αποκατέστησαν τις φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Στις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2004 και του Ιανουαρίου 2005, συμμετείχε μόνο το κόμμα του Νιγιαζόφ και δεν συμμετείχαν διεθνείς παρατηρητές. Το 2005, ο Νιγιάζοφ έκλεισε όλα τα νοσοκομεία εκτός του Ασγκαμπάτ και όλες τις αγροτικές βιβλιοθήκες. Το 2006 το Τουρκμενιστάν άλλαζε ολοένα και περισσότερο πολιτικές, άλλαζε τους κρατικούς αξιωματούχους, εξάρτησε την οικονομία του ολοένα και περισσότερο στα ορυκτά καύσιμα και ακολούθησε πορεία αυτοαπομόνωσης από παγκόσμιους και περιφερειακούς οργανισμούς. Η Κίνα ήταν μεταξύ των ελάχιστων εθνών με τα οποία το Τουρκμενιστάν ανέπτυξε σχέσεις.
Ο ξαφνικός θάνατος του Νιγιαζόφ στα τέλη του 2006 άφησε ένα πλήρες κενό εξουσίας, καθώς η προσωπολατρία στο πρόσωπο του Νιγιαζόφ, συγκρίσιμη με αυτή για τον Κιμ Ιλ-σονγκ της Βόρειας Κορέας, είχε αποκλείσει τη διαδοχή του Νιγιαζόφ από οποιονδήποτε. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, ο οποίος ορίστηκε προσωρινός αρχηγός της κυβέρνησης, κέρδισε τις μη δημοκρατικές ειδικές προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις αρχές Φεβρουαρίου 2007. Η όλη διαδικασία με την αρχική ανάληψη καθηκόντων προσωρινού ηγέτη της κυβέρνησης από τον Μπερντιμουχαμέντοφ και η μετέπειτα υποψηφιότητα του παραβίασε το σύνταγμα.
Ο Μπερντιμουχαμέντοφ κέρδισε δύο επιπλέον μη δημοκρατικές εκλογές, κερδίζοντας περίπου 97% των ψήφων τόσο το 2012 όσο και το 2017. Ο γιος του Σερντάρ Μπερντιμουχαμέντοφ κέρδισε τις μη δημοκρατικές πρόωρες προεδρικές εκλογές το 2022, θεσπίζοντας τα θεμέλια για την πρώτη πολιτική δυναστεία στο Τουρκμενιστάν. Στις 19 Μαρτίου 2022, ο Σερντάρ Μπερντιμουχαμέντοφ ορκίστηκε νέος πρόεδρος του Τουρκμενιστάν για να διαδεχόμενος τον πατέρα του.
Γεωγραφία
Το Τουρκμενιστάν είναι μια μεγάλη χώρα, όμως και η δεύτερη πιο αραιοκατοικημένη χώρα της Κεντρικής Ασίας. Το Τουρκμενιστάν είναι σε μεγάλο βαθμό ξηρό και ερημικό με αποτέλεσμα να μην προσφέρεται για ανθρώπινη ή άλλη κατοίκηση. Τα σημαντικότερα γεωγραφικά χαρακτηριστικά είναι η νεαρή οροσειρά Κιοπέτ-Νταγ, τα οποία είναι νεαρά βουνά τα οποία χαρακτηρίζονται κατά καιρούς από σεισμούς μεγάλης ισχύος, όπως αυτόν του 1948. Το Τουρκμενιστάν διαρρέεται από τους ποταμούς Τετζέν, Αμού Ντάρυα και Μοργάμπ, των οποίων οι κοιλάδες αποτελούν την πατρίδα των περισσότερων ανθρώπων που ζουν σε αυτή τη χώρα. Η χώρα βρέχεται από την Κασπία λίμνη (η τουρκμενική ακτογραμμή επί αυτής φτάνει τα 1.748 χιλιόμετρα) και εντός των εδαφών της βρίσκεται η λίμνη Καραμπογαζκιούλ. Παράλληλα, συνορεύει με το Καζακστάν στα βόρεια, το Ουζμπεκιστάν στα ανατολικά και νότια, το Αφγανιστάν στα νοτιοανατολικά και το Ιράν στα νότια.
Το Τουρκμενιστάν αποτελεί μια πεδινή χώρα, με εξαίρεση κατά κύριο λόγο κάποιες περιοχές νότια της Ασγαμπάτ και κοντά στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Το υψόμετρο δεν ξεπερνά τα 220 μέτρα στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, μάλιστα ορισμένες περιοχές στα δυτικά βρίσκονται κάτω από τη στάθμη της (ανοιχτής) θάλασσας. Το υψηλότερο σημείο της χώρας βρίσκεται στο όρος Αϊριμπαμπά στα 3.137 μέτρα, στα ανατολικά. Η έρημος Καρακούμ καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, περίπου 350.000 τ.χλμ. Ένα πολύ μικρό μέρος της ερήμου Κιζιλκούμ βρίσκεται στο Τουρκμενιστάν. Στα δυτικά βρίσκεται η οροσειρά Μπαλκάν, με μέγιστο υψόμετρο τα 1.880 μέτρα στο όρος Αρλάν.
Το τοπίο του Τουρκμενιστάν χαρακτηρίζεται από ερήμους και αμμολόφους.
Κλίμα
δεξιά|μικρογραφία|Κλιματολογικός χάρτης του Τουρκμενιστάν Το Τουρκμενιστάν βρίσκεται σε μια εύκρατη ερημική ζώνη με ξηρό ηπειρωτικό κλίμα. Όντας απομακρυσμένο από τη θάλασσα, οι νεφώσεις και οι βροχές είναι λίγες. Η απουσία βουνών στο βόρειο Τουρκμενιστάν επιτρέπει στις αέριες μάζες από την Αρκτική και τη Σιβηρία να κατέβουν προς το νότο, φτάνοντας στα όρη Κιοπέτ-Νταγ (τα οποία είναι το υγρότερο μέρος της χώρας), τα οποία μπλοκάρουν τον θερμό αέρα που προέρχεται από τον Ινδικό ωκεανό. Οι αέριες μάζες του Ατλαντικού και της Μεσογείου φέρνουν τις λιγοστές βροχοπτώσεις της χώρας. Οι περισσότερες βροχοπτώσεις πέφτουν τον Ιανουάριο με Μάιο, και οι χειμώνες γενικά είναι ψυχροί και ξηροί.
Η έρημος Καρακούμ είναι μια από τις ξηρότερες περιοχές στο κόσμο, ενώ ορισμένες περιοχές της έχουν βροχοπτώσεις που δεν ξεπερνούν τα 12 χιλιοστόμετρα. Η μέγιστη θερμοκρασία στο Ασγαμπάτ είναι οι 48 βαθμοί Κελσίου, ενώ οι 51.7 βαθμοί Κελσίου που καταγράφηκαν στο Κέρκι, μια πόλη στις όχθες του Αμού Ντάρια, είναι μια ανεπίσημη και μη επιβεβαιωμένη εκτίμηση. Οι 50.1 βαθμοί Κελσίου που μετρήθηκαν στο καταφύγιο Ρέπετεκ είναι η υψηλότερη θερμοκρασία που κατεγράφη στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Το Τουρκμενιστάν έχει 235 με 240 ηλιόλουστες ημέρες τον χρόνο.
Το Τουρκμενιστάν, ανάλογα με τη περιοχή, χαρακτηρίζεται από ερήμους και στέπες. Το Τουρκμενιστάν εκπέμπει κατά μέσο όρο 17.5 τόνους διοξειδίου του άνθρακα ανά άτομο. Ο υψηλός μέσος όρος προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τις δραστηριότητες εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου.