cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στενωτική τενοντοθηκίτιδα δακτύλων
Η στενωτική τενοντοθηκίτιδα δακτύλων, ή στενωτική τενοντοελυτρίτιδα (stenosing tenosynovitis), ή εκτινασσόμενος δάκτυλος (trigger finger) είναι μια συχνή πάθηση των δακτύλων του χεριού, όπου διαταράσσεται επώδυνα η καμπτική λειτουργία τους, κάνοντας το δάκτυλο να δυσκολεύεται στην κάμψη - έκταση, και ενίοτε να "σκαλώνει" στην κάμψη, ή να εκτινάσσεται "σαν σκανδάλη" στην έκταση. Ο καμπτήρας τένοντας του δακτύλου παγιδεύεται στην είσοδο της πεπαχυσμένης ινώδους θήκης του Πρώτου καθεκτικού συνδέσμου (Α1 Pulley), μπορεί ακόμα και να τριπλασιαστεί σε μέγεθος, και έτσι σε έκταση περνά βιαίως τη στένωση με ένα "τίναγμα σαν σκανδάλη".
Είδη
Η πάθηση αφορά βασικά όλους τους καμπτήρες τένοντες των δακτύλων του χεριού, και κατ εξαίρεση, και τους εκτείνοντες τένοντες του αντίχειρος. Έτσι στη βιβλιογραφία περιγράφονται τρεις ασθένειες, ενώ πρόκειται για μία και μοναδική σε διαφορετικές περιοχές. Οι παθήσεις είναι:
Επιδημιολογία - Στατιστική
Ολα τα δάκτυλα του χεριού μπορεί να νοσήσουν στους καμπτήρες τένοντες. Πιο συχνά η πάθηση εμφανίζεται στον καμπτήρα τένοντα του αντίχειρα (trigger thumb) και μετά στον καμπτήρα του μέσου δακτύλου κατά σειρά συχνότητας. Όμως η πάθηση εμφανίζεται και σε εκτείνοντες τένοντες όπως είναι του αντίχειρα. Η μορφή αυτή λέγεται τενοντοθηκίτιδα De Quervain από το όνομα του πρώτου περιγράψαντος. Η τενοντοθηκίτιδα De Quervain (De Quervain tenosynovitis) περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Ελβετό χειρουργό Fritz de Quervain το έτος 1895 με την αναφορά 5 περιστατικών της νόσου. Οι στενωτικές τενοντοθηκίτιδες των καμπτήρων εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες παρά σε άνδρες, με αναλογία τρία προς ένα (3:1), ενώ η τενοντοθηκίτιδα De Quervain σε αναλογία 9: 1, πιθανώς λόγω εμπλεκομένων ορμονικών διαταραχών. Οι Γερμανοί Scheller A, Schuh R, Hönle W, Schuh A. αναφέρουν ότι σε μιά σειρά 94 χειρουργηθέντων ασθενών για τενοντοθηκίτιδα De Quervain, οι 80 ήταν γυναίκες (85,1%) και οι 14 άνδρες (14,8%)
Κλινική εικόνα και στάδια
Ο ασθενής αναφέρει χαρακτηριστικά ότι όταν πιέζει την παλαμιαία επιφάνεια της περιοχής της μετακαρπιοφαλαγγικής αρθρώσεως αισθάνεται έντονο πόνο σαν κάψιμο και ενίοτε ότι το δάκτυλό του «κλείνει και δεν ανοίγει» ή «ανοίγει και δεν κλείνει» ή σε ηπιότερες περιπτώσεις "συναντά δυσκολία κατά την κάμψη και έκταση του δακτύλου". Η πάθηση μπορεί να είναι και συγγενής (σε βρέφη), οπότε αφορά κυρίως στον αντίχειρα. Στα βρέφη γίνεται αντιληπτό από τους γονείς από την αδυναμία κάμψης του δακτύλου, ,. Η πάθηση ταξινομείται, σε τρία κλινικά στάδια:
Χειρουργική θεραπεία
Στις δύσκολες και παραμελημένες περιπτώσεις ή στις υποτροπές Στενωτικής Τενοντοθηκίτιδος, η θεραπεία κατά κανόνα είναι χειρουργική (διατομή του στενού παθολογικού ελύτρου του τένοντα σε έκταση 1 cm. περίπου). Συγκεκριμένα διανοίγουμε το Α1 pulley που προαναφέρθηκε. Στα βρέφη και στα παιδιά, γίνεται παρακολούθηση για 6 τουλάχιστο μήνες. Συνήθως η πάθηση υποχωρεί με ασκήσεις από τη μητέρα. Σε αντίθετη περίπτωση χειρουργείται άφοβα, αλλά χρειάζεται γενική νάρκωση. Η επέμβαση για θεραπεία της στενωτικής τενοντοθηκίτιδας, θεωρείται σε βασικές γραμμές απλή. Η χειρουργική τομή είναι προκαθορισμένη για κάθε δάκτυλο (κατά μήκος χειρομαντικών γραμμών) και έχει συνήθως 1–2 cm μήκος. Ειδικά για την τενοντοθηκίτιδα De Quervain η παλιά άποψη ότι "η τομή πρέπει να είναι απαραιτήτως εγκάρσια στον Καρπό" δεν ισχύει, μπορεί άνετα να είναι επιμήκης (αυτό μάλιστα βοηθά στην αποφυγή των δερματικών κλάδων του Κερκιδικού Νεύρου) διότι το δέρμα της περιοχής δεν ρικνώνει ποτέ, καθώς "αίρεται εις πτυχήν" σε αντίθεση με την παλάμη. Στην εγχείρηση της Τενοντοθηκίτιδας De Quervain, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή από τον χειρουργό. Ο μακρός απαγωγός του αντίχειρα είναι δυνατόν να αποτελείται από δύο ή και τρεις τένοντες με ξεχωριστό έλυτρο από τον βραχύ εκτείνοντα, οπότε η διάνοιξη αυτού του ελύτρου αφήνει στο χειρουργό την εντύπωση ότι ελευθερώνει τους τένοντες και των δύο μυών. Οι συγγενείς ανωμαλίες των τενόντων στην περιοχή αυτή υπερβαίνουν το 20% των περιπτώσεων. Γι' αυτό πρέπει απαραίτητα να αναζητηθεί και να γίνει διάνοιξη και στο έλυτρο του βραχύ εκτείνοντα του αντίχειρα. Ο αισθητικός κλάδος του κερκιδικού νεύρου χιάζεται με τους τένοντας αυτούς και πρέπει να προσεχθεί. Επιπλοκές που έχουν καταγραφεί στην επέμβαση για στενωτική τενοντοθηκίτιδα, δεν είναι σπάνιες. Οι Γερμανοί Scheller A, Schuh R, Hönle W,και Schuh A. αναφέρουν ότι σε μιά σειρά 94 χειρουργημένων είχαν συνολικά 6 επιπλοκές, δηλαδή ποσοστό 6,3% Οι επιπλοκές είναι οι εξής:
Διαδερμική χειρουργική τεχνική
Τα τελευταία χρόνια αναφέρονται περιπτώσεις ορθοπεδικών που πραγματοποιούν διαδερμική διάνοιξη ελύτρου για στενωτική τενοντοθηκίτιδα καμπτήρων, με τη βελόνα 18G-40mm.Η μέθοδος φάνηκε να ξεκίνησε μετά το 2010 στίς ΗΠΑ, και έλαβε δημοφιλίαν μέσω Ιντερνετ και You Tube (Video επίδειξης της μεθόδου. Ομως η βιβλιογραφία δείχνει ότι η μέθοδος είναι παλιά, από το 1958 με δημοσίευση του James Lorthioir. Απλώς η μέθοδος είχε ξεχασθεί λόγω έλλειψης πρόσβασης στα έντυπα. Με την επάνοδο της μεθόδου η σχετική εμπειρία είναι ικανοποιητική άν και τα περιστατικά είναι μερικές εκατοντάδες. Στην Ελλάδα ξεκίνησε τη μέθοδο μάλλον ο ορθοπεδικός Αθανάσιος Γιαννάκης το έτος 2012 και διαθέτει πείρα μερικών δεκάδων περιστατικών. Η αλήθεια είναι ότι η διαδερμική μέθοδος είναι καλή, αλλά επικίνδυνη. Ενέχει τον κίνδυνο ατελούς διάνοιξης του Α1 pulley, διατομής ινών του τένοντος και κυρίως διατομής του νευραγγειακού δεματίου. Θέλει μεγάλη ακρίβεια και προσοχή γιατί όλα γίνονται διά της ψηλαφήσεως με μιά βελόνα κοφτερή. ΔΕΝ υπάρχει ενδοσκόπιο. Το χέρι πρέπει να είναι αδύνατο με λεπτό δέρμα. Αρα αντενδείκνυνται οι χειρώνακτες με σκληρό δέρμα. Η μέθοδος δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στήν Τενοντοθηκίτιδα De Quervain γιατί πάνω από την ινώδη θήκη περνάει ο ραχιαίος αισθητικός κλάδος του Κερκιδικού νεύρου και μπορεί ακουσίως να τον κόψουμε. Χρειάζεται ανοικτή μέθοδο διά της οράσεως. Μή ξεχνάμε ότι από τον καιρό που εισήχθη η διάνοιξη του καρπιαίου σωλήνος με μικρό ενδοσκόπιο, οι επιπλοκές ήταν ούκ ολίγες (διατομές δακτυλικών νεύρων, κινητικού κλάδου Μέσου νεύρου, κλπ) μέχρι να τελειοποιηθεί η τεχνική (μεταλλικός οδηγός) και να αποκτηθεί η σχετική πείρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυοσκελετικές παθήσεις Κατηγορία:Φλεγμονές
Στεφάνι Τρικάλων
Το Στεφάνι είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.480 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί τον ορεινότερο οικισμό της Θεσσαλίας και έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Η παλιά βλάχικη ονομασία του χωριού ήταν Σκληνιάσα, μέχρι το 1930.
Απέχει 75 χιλιόμετρα από τα Τρίκαλα και 25 χιλιόμετρα από το Μέτσοβο. Το χωριό κατοικούνταν κυρίως τους θερινούς μήνες, καθώς το χειμώνα οι κάτοικοι, κυρίως κτηνοτρόφοι, μετακινούνταν στα Φάρσαλα, στα Τρίκαλα, στην Λάρισα, στην Καρδίτσα και σε διάφορες άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Τα περισσότερα παλαιά κτίρια έχουν καταρρεύσει. Έχει απομείνει η βασιλική της Αγίας Παρασκευής, που χτίστηκε το 1770. Η περιοχή ωστόσο, έχοντας πλούσιο φυσικό περιβάλλον, έχει ενταχθεί στον κατάλογο Natura 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Κοινότητα Ασπροποτάμου Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Blues (άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ)
Blues είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του Τζίμι Χέντριξ η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή CD, στις 26 Απριλίου του 1994 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA Records".
Ο δίσκος περιλαμβάνει έντεκα μπλουζ συνθέσεις που ηχογραφήθηκαν από τον Χέντριξ σε όλο το διάστημα της προσωπικής του καριέρας, εκ των οποίων οι έξι δεν είχαν κυκλοφορήσει ποτέ στο παρελθόν. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα κομμάτια "Born Under a Bad Sign" του Albert King και "Mannish Boy" του Muddy Waters.
Κατά την κυκλοφορία του, το "Blues" μπήκε στο Top-50 του Billboard και το Top-10 στην Μεγάλη Βρετανία, τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Στις 6 Φεβρουαρίου 2001 βραβεύθηκε ως πλατινένιο από την RIAA, ενώ επανεκδόθηκε από την "Experience Hendrix" το 1998.
Τραγούδια του δίσκου
1. Hear My Train a Comin' (acoustic) (Hendrix) - 3:05
2. Born Under a Bad Sign (Jones, Bell) - 7:37
3. Red House (Hendrix) - 3:41
4. Catfish Blues (Live) (Hendrix) - 7:46
5. Voodoo Chile Blues (Hendrix) - 8:47
6. Mannish Boy (Waters, London, McDaniel) - 5:21
7. Once I Had a Woman (Hendrix) - 7:49
8. Bleeding Heart (James, arr. Hendrix) - 3:26
9. Jam 292 (Hendrix) - 6:25
10. Electric Church Red House (Hendrix) - 6:12
11. Hear My Train a Comin' (electric) (Hendrix) - 12:08
Θέσεις τσαρτ
Blues (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 18 Απριλίου 1994
Βραβεία
Blues (άλμπουμ)
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Blues" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Καφές με την Ελένη
Καφές με την Ελένη ήταν ο τίτλος ελληνικής ψυχαγωγικής τηλεοπτικής εκπομπής με παρουσιάστρια την Ελένη Μενεγάκη, που προβλήθηκε από το 2005 μέχρι το 2011 από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV. Η προβολή της εκπομπής γινόταν στην πρωινή ζώνη του σταθμού.
Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα στις 19 Σεπτεμβρίου του 2005 ενώ προβλήθηκε για τελευταία φορά την 1η Ιουλίου του 2011, μετά από έξι σεζόν προβολής.
Το καλοκαίρι του 2011, οι ιθύνοντες του τηλεοπτικό σταθμού Alpha αποφάσισαν να δημιουργήσουν μία νέα εκπομπή με την Ελένη Μενεγάκη που θα μεταδιδόταν στην μεσημεριανή ζώνη. Τελικά από τον Οκτώβριο του 2011 ξεκίνησε η προβολή της εκπομπής «Ελένη», που φέρει αρκετά ίδια στοιχεία με την προηγούμενη εκπομπή της παρουσιάστριας.
Προβολή
Η εκπομπή προβλήθηκε συνολικά για έξι τηλεοπτικές σεζόν από το ίδιο κανάλι. Η διάρκεια κάθε επεισόδιο ήταν 180 λεπτά, ενώ η ώρα προβολής ήταν σταθερή όλα τα χρόνια από τις 10:00 το πρωί μέχρι τη 13:00 το μεσημέρι. Εκτος μια που ήταν μέχρι τη 12:00 το μεσημερι
Συντελεστές
Βασικοί συντελεστές της εκπομπής ήταν οι: Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος (κινηματογράφος), Γρηγόρης Γκουντάρας (δημοσιογραφική επιμέλεια), Ελένη Γελαλή (αρχισυνταξία). Η Ελένη Μενεγάκη εκτός από την παρουσίαση είχε και την γενική επιμέλεια της εκπομπής. Τη στήλη της αστρολογίας έχουν παρουσιάσει η Βίκυ Παγιατάκη (2005-2006), η Μπέλλα Κυδωνάκη (2006-2007) και η Άση Μπήλιου (2007-2011). Από την στήλη της μαγειρικής αναδείχθηκε τηλεοπτικά η γνωστή σεφ, Αργυρώ Μπαρμπαρήγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ελληνικές ψυχαγωγικές τηλεοπτικές εκπομπές
Ομάδα γαλαξιών Μ109
Κατάλογος γαλαξιών
Σημείωση: Στον πίνακα καταγράφονται όσοι γαλαξίες αναφέρονται με συνέπεια ως μέλη της ομάδας στις πηγές the Lyons Groups of Galaxies (LGG) Catalogue,  Σε κάποιες από τις πηγές αναφέρονται ως μέλη και οι [NGC 3631]], NGC 3657, NGC 3773, NGC 3756, NGC 3850, NGC 3898, NGC 3990, NGC 3985, NGC 3990, NGC 3998, NGC 4217, NGC 4220, UGC 6773, UGC 6802, UGC 6816, UGC 6922 και UGC 6969.
Ο Fouque et al. διαχωρίζει τους γαλαξίες της Ομάδας σε βόρεια και νότια υποομάδα, όμως οι περισσότερες πηγές εντάσσουν όλους τους γαλαξίες σε μία ενιαία ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ομάδες γαλαξιών Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος
Σίμων του Μουχράνι
Σταδιοδρομία
Ήταν γιος τού Λέβαν, πρίγκιπα τού Μουχράνι, και κάποιας πριγκίπισσας Eλένης. Αποδέχθηκε τους τίτλους και τις κτήσεις τού πατέρα του το 1756, επί της εξουσίας τού βασιλιά Tεϊμουράζ Β΄ τού Kάρτλι, διαδεχόμενος τον συγγενή του Κωνσταντίνο Γ΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι μετά το τέλος εκείνου, τού οποίου οι κληρονόμοι ήταν ανήλικοι. Διορίστηκε περαιτέρω από τον Τεϊμουράζ Β΄ ως κύριος μέγας εκτελεστής (nasakhchibashi), αξίωμα από το οποίο προέκυψε το παρωνύμιό του, Σίμων ο δήμιος (nasakhchibashi, σვიμον νάსახτσιბაში).
Κατά τη διάρκεια τού πολέμου 1768–74 μεταξύ της Ρωσικής και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στον οποίο οι Γεωργιανοί συμμάχησαν με τους Ρώσους, ο πρίγκιπας Σβίμον συνέβαλε στη νίκη τού γιου και διαδόχου τού Τεϊμουράζ Β΄, βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας στην Ασπίντζα τον Απρίλιο του 1770. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, ο Ηρακλής Β΄ εγκαταλείφθηκε από τον σύμμαχό του, τον Ρώσο στρατηγό κόμη Τοτλέμπεν, και οι γεωργιανές δυνάμεις έπρεπε να αντιμετωπίσουν έναν μεγαλύτερο Τουρκο-Λεσγκιανό στρατό. Το βράδυ πριν από τη μάχη, ο πρίγκιπας Σβίμον οδήγησε καμιά δεκαριά άνδρες και διέλυσε λαθραία τη μοναδική γέφυρα τού ποταμού, καθηλώνοντας τις εχθρικές δυνάμεις στην όχθη τού ποταμού και επιτρέποντας στον Ηράκλειο να κερδίσει μία αποφασιστική νίκη. Το 1778 μία αλλαγή στο πολιτικό κλίμα, ανάγκασε τον πρίγκιπα Σίμωνα να παραιτηθεί υπέρ τού ανιψιού του, Iωάννη, και να αποσυρθεί στη Ρωσία.
Bιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Εθνόσημο της Καρπαθο-Ουκρανίας
μικρογραφία|Το εθνόσημο των Καρπαθίων Ρουθηνία, η τρέχουσα Zakarpattia Oblast Το εθνόσημο της Καρπαθο-Ουκρανίας είναι το επίσημο εραλδικό έμβλημα της περιφέρειας Ζακαρπάτια στην Ουκρανία.
Το εθνόσημο δημιουργήθηκαν μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η περιοχή της Ρουθηνίας των Καρπαθίων αποσπάστηκε από την Ουγγαρία και προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο κράτος της Τσεχοσλοβακίας. Το σχεδίασε ο Γκούσταφ Φρίντριχ. Οι Ρουθηνοί είχαν λάβει υποσχέσεις για αυτονομία στο πλαίσιο της νέας χώρας και ως εκ τούτου δημιουργήθηκε εθνόσημο για τη γη τους.
Τα χέρια δείχνουν τα ουκρανικά βάμματα (εραλδικά χρώματα μπλε και του χρυσού στο πρώτο (dexter) πεδίο και μια κόκκινη αρκούδα σε ασημί στο δεύτερο πεδίο. Η αρκούδα είναι ίσως σύμβολο για τη άγρια ζωή στα καρπάθια. Οι οριζόντιες γραμμές θα μπορούσαν να ήταν έμπνευση από εθνόσημο της Ουγγαρίας, στην οποία άνηκε προηγουμένως η περιοχή.
Τα εθνόσημο χρησιμοποιήθηκε από το βραχύβιο κράτος της Καρπαθο-Ουκρανίας το 1939, αλλά με την προσθήκη της Ουκρανικής τρίαινας στο πάνω μπλε μέρος, το οποίο χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως από την Ουκρανική λαϊκή Δημοκρατία.
Επειδή το έδαφος της Καρπαθο-Ουκρανίας είναι η σημερινή περιφέρεια Ζακαρπατίας, το εθνόσημο χρησιμοποιείται από τη Ζακαρπατία σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβακία Κατηγορία:Καρπάθια
Αναμενόμενη τιμή
Η αναμενόμενη τιμή μίας τυχαίας μεταβλητής X συμβολίζεται συνήθως με ή \mu.
Ορισμός
Η αναμενόμενη τιμή ορίζεται ως το ολοκλήρωμα Lebesque ως προς το μέτρο πιθανότητας. Έστω ο χώρος πιθανότητας και ο μετρήσιμος χώρος, όπου   και \mathcal B η Borel σ-άλγεβρα. Αν η \,X είναι P- ολοκληρώσιμη, τότε η αναμενόμενη τιμή ορίζεται ως
Συνεχείς τυχαίες μεταβλητές
Έστω \,X μία τυχαία μεταβλητή με συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας \,f(x) η αναμενόμενη της τιμή είναι:
Ιδιότητες
Έστω \,X μία ολοκληρώσιμη τυχαία μεταβλητή και : Έστω \,X, Y ολοκληρώσιμες τυχαίες μεταβλητές: Έστω \,X, Y δύο ανεξάρτητες ολοκληρώσιμες τυχαίες μεταβλητές:
Γκουτζαράτ
Η Γκουτζαράτ είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο δυτικό παράλιο τμήμα της χώρας και στα σύνορα με το Πακιστάν. Η συνολική της έκταση είναι 196.077 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της περίπου 50.597.000. Πρωτεύουσα της Γκουτζαράτ σήμερα είναι η Γκατίναγκαρ, που βρίσκεται στα βόρεια της Αχμενταμπάντ (παλαιότερη πρωτεύουσα).
Ίδρυση
Η Ομόσπονδη Πολιτεία Γκουτζαράτ ιδρύθηκε στις 1 Μαΐου του 1960 όταν η μέχρι τότε Πολιτεία της Βομβάης χωρίσθηκε με βάση τις ντόπιες διαλέκτους σύμφωνα με τον σχετικό νόμο Διοικητικής Αναδιοργάνωσης της Ινδίας του 1960 όπου και η απομείνασα πολιτεία της Βομβάης μετονομάστηκε σε Μαχαράστρα.
Ιστορία
Στην ανατολικό τμήμα της σημερινής Πολιτείας και συγκεκριμένα στις κοιλάδες των ποταμών Σαμπαρμάτι και Μάχι αποκαλύφθηκαν οικισμοί της λίθινης εποχής. Η απαρχή της ιστορικής περιόδου φαίνεται έτσι να συνδέεται με τον πολιτισμό Χάραπαν που αναπτύχθηκε στην κοιλάδα του Ινδού, που άκμασε την 3η και 2η χιλιετία π.Χ.
Την δυναστεία Μαουρυάν διαδέχθηκε η κυριαρχία των Σάκας (130 – 390 μ.Χ.).
Περί τον 4ο – 5ο αιώνα η περιοχή αποτέλεσε τμήμα της αυτοκρατορίας των Γκούπτα. Στους επόμενους τρεις αιώνες η περιοχή περιήλθε στη δυναστεία Μαϊτράκα του Βασιλείου Βαλαμπί. Την εποχή εκείνη η παράλια πόλη Βαλαμπίπουρα, στη χερσόνησο Σαουράστρα, πρωτεύουσα της περιοχής εξελίχθηκε σε σπουδαίο κέντρο διδασκαλίας του Βουδισμού, του Βεδισμού και του Ζαϊνισμού.
Κατά τον 8ο – 9ο αιώνα τη δυναστεία Μαϊτράκα διαδέχθηκε η δυναστεία Γκουρτζάρα – Πρατιχάρα από την οποία οφείλεται και το σημερινό όνομα της περιοχής, ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε η δυναστεία Σολάνκι, όπου την εποχή αυτή σημειώνεται σπουδαία οικονομική και πολιτιστική άνθιση την οποία και επιβουλεύτηκαν οι Μουσουλμάνοι οι οποίοι και την κατέλαβαν το 1298.
Το 1411 ο Αχμάντ Α΄ αναλαμβάνει πρώτος Σουλτάνος της Γκουτζαράτ και ιδρύει την Αχμενταμπάντ.
Από τον 16ο μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα την περιοχή εξουσιάζουν οι Μογγόλοι τους οποίους διαδέχθηκαν οι Μαράθα.
Το 1960 η Πολιτεία της Βομβάης διχοτομήθηκε στη σημερινή Πολιτεία Γκουτζαράτ και στην υπόλοιπη που μετονομάστηκε Μαχαράστρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Βιρ (πόλη)
Το Βιρ (γαλλ. Vire) είναι πόλη της Γαλλίας στο Νομό του Καλβαντός της Κάτω Νορμανδίας. Οι 12.385 κάτοικοί του αποκαλούνται Βιρουά (Virois). Η πόλη βρίσκεται χτισμένη στις όχθες του ομώνυμου ποταμού (από τον οποίο πήρε το όνομά της).
Την 1η Ιανουαρίου 2016 η κοινότητα Βιρ συνενώθηκε με νομαρχιακό διάταγμα της 31ης Δεκεμβρίου 2015 με επτά κοινότητες, τις Κουλόνς, Μαιζονσέλ-λα-Ζουρντάν, Ρουλούρ, Σαιν-Ζερμαιν-ντε-Ταλβάντ-λα-Λαντ-Βωμόν, Τρυτμέρ-λε-Γκραν, Τρυτμέρ-λε-Πετί και Βωντρί και πλέον αποτελούν την κοινότητα Βιρ-Νορμαντί με έδρα την κοινότητα Βιρ, η οποία είναι και πρωτεύουσα του διοικητικού διαμερίσματος Βιρ, με πληθυσμό 17.425 κατοίκους (2016).
Συνοπτική ιστορία
Το 1123 ο Βασιλιάς της Αγγλίας και δούκας της Νορμανδίας Ερρίκος 1ος Μποκλέρκ κατασκεύασε σε μια βραχώδη προεξοχή, περιτριγυρισμένη από ένα μαίανδρο του ποταμού Βιρ, ένα μικρό οχυρό πύργο (donjon), περικλειόμενο από μικρό περίβολο. Στόχος του ήταν η προστασία του δουκάτου του απέναντι σε επιδρομές από τη Βρετάνη και τη Μαιν.
Στα μέσα του 13ου αιώνα, ο βασιλέας Λουδοβίκος ο Θ' (ο επιλεγόμενος "Άγιος") ο πύργος περιβάλλεται από τείχος, το οποίο ολοκληρώνεται το 13ο αιώνα. Η πόλη που δημιουργείται είναι ακόμη μικρή αλλά ευημερεί χάρη στο εμπόριο και στα εργαστήρια βυρσοδεψίας, τα οποία το 15ο αιώνα συμπληρώνονται από εργαστήρια παραγωγής μαλλιού και υφασμάτων Το 1368 η πόλη καταλαμβάνεται από τους μισθοφόρους των "grandes companies" Το 1418 οι Άγγλοι καταλαμβάνουν την πόλη και εγκαθιδρύουν ένα βίαιο καθεστώς: Ο μεγαλύτερος κτηματίας της πόλης Υγκ Βω (Hugues Vaux) εκτελείται καθώς αρνείται να παραδώσει τη σύζυγό του στον επικεφαλής των Άγγλων κατακτητών και την περιουσία του παίρνει ο πληροφοριοδότης των Άγγλων Εζέν Βερνύ (Eugène Vergny)
Στις 6 Ιουνίου 1944, ημέρα της Απόβασης στη Νορμανδία και κατά τις 8 το βράδυ η πόλη δέχεται έντονο στρατηγικής φύσεως βομβαρδισμό από τους Συμμάχους, ο οποίος καταλήγει στην ερείπωσή της σε ποσοστό 95%. Οι διαδικασίες ανοικοδόμησης διήρκεσαν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60. Το 1953 η πόλη απορρόφησε τον οικισμό Νεβίλ (Neuville) που βρίσκεται στο βόρειο άκρο της και το 1972 τον οικισμό Σεν-Μαρτέν-ντε-Ταλεβάντ (Saint-Martin-de-Tallevende) που βρίσκεται στις δυτικές παρυφές της.
Οικονομία
Στην πόλη έχουν παραγωγικές μονάδες οι εταιρείες Γκι Ντεγκρέν (Guy Degrenne, μαγειρικά σκεύη), που μεταφέρθηκε εκεί το 1967, Thibaut S.A.S. (εταιρεία κατασκευής μηχανών επεξεργασίας λίθων), TFE (Transports frigorifiques européens, εταιρεία μεταφοράς/αποθήκευσης κατεψυγμένων προϊόντων), Les Messageries Laitières (πρόσφατη επένδυση της εταιρείας "logistics" στο Βιρ, 2009) και εργοστάσιο της "Mecaplast Group". Συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τον αυτοκινητόδρομο Α84, που διέρχεται κοντά της, ενώ αποτελεί σταυροδρόμι επαρχιακών οδών.
Βόρεια Καρολίνα
Η Βόρεια Καρολίνα (αγγλικά: State of North Carolina) ,είναι μια πολιτεία που βρίσκεται στις νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει έκταση 139.391 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.832.061 κατοίκους (εκτίμηση 2023). Συνορεύει με την Νότια Καρολίνα και την Τζόρτζια στα νότια, το Τενεσσί στα δυτικά και την Βιρτζίνια στα βόρεια. Η Βόρεια Καρολίνα περιέχει 100 κομητείες. Πρωτεύουσα είναι το Ράλεϊ, και μεγαλύτερη πόλη η Σάρλοτ. Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες η οικονομία της Βόρειας Καρολίνας έπαψε να βασίζεται αποκλειστικά στον καπνό και στην επιπλοποιία και διαφοροποιήθηκε εστιάζοντας πλέον στη μηχανική, στη βιοτεχνολογία και στους οικονομικούς τομείς.
Η Βόρεια Καρολίνα παρουσιάζει μεγάλο εύρος υψομέτρων, από το επίπεδο της θάλασσας στην ακτή μέχρι τα 2.037 μ. στο Όρος Μίτσελ, το υψηλότερο σημείο στις Ανατολικές ΗΠΑ. Το κλίμα των παράκτιων πεδιάδων επηρεάζεται αρκετά από τον Ατλαντικό ωκεανό. Το μεγαλύτερο μέρος της πολιτείας εμπίπτει στη ζώνη του υγρού υποτροπικού κλίματος. Σε βάθος πάνω από 500 χλμ. από την ακτή, το δυτικό, ορεινό μέρος της πολιτείας έχει υποτροπικό κλίμα οροπεδίου.
Από το 2008 η Βόρεια Καρολίνα είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη πολιτεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
<!--
Γεωγραφία
Η Βόρεια Καρολίνα συνορεύει με την Νότια Καρολίνα στα νότια, τη Τζόρτζια στα νοτιοδυτικά, το Τενεσσί στα δυτικά, τη Βιρτζίνια στα βόρεια και βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό στα ανατολικά. Το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ ταξινομεί την Βόρεια Καρολίνα ως νότια πολιτεία στην υποκατηγορία των Νότιων Ατλαντικών Πολιτειών.
Η Βόρεια Καρολίνα αποτελείται από τρία γεωγραφικά τμήματα: την παράκτια πεδιάδα, που καταλαμβάνει το ανατολικό 45% της πολιτείας, την περιοχή Piedmont, η οποία περιέχει το μεσαίο 35%, και τα Αππαλάχια Όρη με τους foothills. Στο ανατολικότερο τμήμα της πολιτείας βρίσκονται τα Outer Banks, μια λωρίδα αμμωδών, στενών νησιών, που δημιουργούν ένα φράγμα μεταξύ του Ατλαντικού Ωκεανού και δύο μεσόγειων υδάτινων οδών ή "sounds" (που σημαίνει πορθμοί ή κόλποι): τον Albemarle Sound στα βόρεια και τον Pamlico Sound στα νότια. Είναι οι δύο μεγαλύτεροι πορθμοί-κόλποι που περικλείονται από ξηρά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πάρα πολλά πλοία έχουν χαθεί ανοικτά του Cape Hatteras κι έτσι η περιοχή είναι γνωστή ως «Νεκροταφείο του Ατλαντικού» (Graveyard of the Atlantic). Περισσότερα από 1.000 πλοία έχουν βυθιστεί σε αυτά τα νερά από την αρχή των καταγραφών, το 1526. Αμέσως μετά την ακτή, η παράκτια πεδιάδα είναι σχετικά επίπεδη, με πλούσιο έδαφος, ιδανικό για την καλλιέργεια καπνού, σόγιας, πεπονιών και βαμβακιού. Πρόκειται για το πιο καλλιεργημένο τμήμα της Βόρειας Καρολίνας, με λίγες μεγάλες πόλεις. Η γεωργία παραμένει πάντα μια σημαντική βιομηχανία.
Η περιοχή Piedmont απλώνεται μετά την παράκτια πεδιάδα και με όριο τη «γραμμή πτώσης», που σηματοδοτεί το υψόμετρο στο οποίο πρωτοεμφανίζονται οι καταρράκτες σε ρεύματα και ποταμούς. Το Piedmont της κεντρικής Βόρειας Καρολίνας είναι η πιο αστικοποιημένη και πυκνοκατοικημένη περιοχή της πολιτείας. It consists of gently rolling countryside frequently broken by hills or low mountain ridges. Small, isolated, and deeply eroded mountain ranges and peaks are located in the Piedmont, including the Sauratown Mountains, Pilot Mountain, the Uwharrie Mountains, Crowder's Mountain, King's Pinnacle, the Brushy Mountains, and the South Mountains. The Piedmont ranges from about 300–400 feet (90–120 m) elevation in the east to over 1,000 feet (300 m) in the west. Due to the rapid population growth in the Piedmont, a significant part of the rural area in this region is being transformed into suburbs with shopping centers, housing, and corporate offices. Agriculture is steadily declining in its importance. The major rivers of the Piedmont, such as the Yadkin and Catawba, tend to be fast-flowing, shallow, and narrow.
The western section of the state is part of the Appalachian Mountain range. Among the subranges of the Appalachians located in the state are the Great Smoky Mountains, Blue Ridge Mountains, Great Balsam Mountains, and the Black Mountains. The Black Mountains are the highest in the Eastern United States, and culminate in Mount Mitchell at 6,684 feet (2,037 m). It is the highest point east of the Mississippi River. Although agriculture still remains important, tourism has become a dominant industry in the mountains. Growing Christmas trees has recently been an important industry. Due to the higher altitude, the climate in the mountains often differs markedly from the rest of the state. Winter in western North Carolina typically features high snowfall and subfreezing temperatures more akin to those of a midwestern state than of a southern state.
Κλίμα
Οι γεωγραφικές διαιρέσεις της Βόρειας Καρολίνα είναι χρήσιμες όταν συζητείται το κλίμα της πολιτείας.
Το κλίμα της παράκτιας πεδιάδας επηρεάζεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό, ο οποίος κρατά τις θερμοκρασίες ήπιες τον χειμώνα και μέτριες το καλοκαίρι. Η υψηλότερη θερμοκρασία κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι κατά μέσον όρο μικρότερη από 89 °F (31,6 °C) στην ακτή το καλοκαίρι. Η ακτή έχει ήπια θερμοκρασία τον χειμώνα, με την ημερήσια θερμοκρασία να πέφτει σπάνια κάτω από 40 °F (4,4 °C). Η μέση θερμοκρασία κατά την διάρκεια της ημέρας στην παράκτια πεδιάδα είναι συνήθως στο μέσο μεταξύ 60 και 70 τον χειμώνα. Η θερμοκρασία στην παράκτια πεδιάδα σπάνια πέφτει κάτω από το σημείο πήξης την νύχτα. Η παράκτια πεδιάδα συνήθως λαμβάνει μόνο μία ίντσα (2,5 cm) χιονόπτωσης ή πάγου ετησίως, και σε κάποια έτη, μπορεί να μην υπάρχει χιόνι ή παγετός.
Τον χειμώνα, το Πίντμοντthe είναι ψυχρότερο από την ακτή, με θερμοκρασίες κατά μέσο όρο μεταξύ 40 και 50 την ημέρα καικάτω του μηδενός τη νύχτα. Η περιοχή έχει κατά μέσο όρο από 3–5 ίντσες ετησίως στην περιοχή της Σάρλοτ, έως 6–8 ίντσες στην περιοχή Ράλεϊ-Ντέρχαμ. Το Πίντμοντ είναι ειδικά γνωστό για το χιονόνερο και την παγωμένη βροχή. Η παγωμένη βροχή μπορεί να γίνει αρκετά δυνατή ώστε να διακόψει την κυκλοφορία και να σπάσει δέντρα και τις γραμμές ηλεκτροδότησης. Ο ετήσιος υετός και η υγρασία είναι χαμηλότερα στο Πίντμοντ από ότι στα βουνά ή την ακτή, αλλά ακόμα και στις χαμηλότερες τιμές, ο υετός είναι 40 in (102 cm) ανά έτος.
Τα Αππαλάχια Όρη είναι η ψυχρότερη περιοχή στην πολιτεία,με θερμοκρασίες κατά την διάρκεια της ημέρας κατά μέσο όρο λίγο πάνω από 40 και λίγο κάτω από 30 ως υψηλά τον χειμώνα και ακόμη και κάτω από είκοσι (−9 °C) ή χαμηλότερα στις χειμερινές νύχτες. Τα σχετικά ψυχρά καλοκαίρια έχουν θερμοκρασίες σπάνια πάνω από 80 °F (26,7 °C). Η χιονόπτωση στα βουνά είναι συνήθως 14–30 in (36–51 cm) ανά έτος, αλλά είναι συχνά μεγαλύτερη σε υψηλότερα υψόμετρα. Για παράδειγμα, κατά την Χιονοθύελλα του 1993 πάνω από 60 ίντσες (150 cm) χιονιού έπεσαν στο Όρος Μίτσελ σε μια περίοδο τριών ημερών. Επιπλέον, το Όρος Μίτσελ έχει χιονόπτωση κάθε μήνα του έτους.
Η Βόρεια Καρολίνα έχει κατά μέσον όρο λιγότερους από 20 σίφωνες το χρόνο. Πολλοί εξ αυτών δημιουργούνται από τροπικούς κυκλώνες ή τροπικές θύελλες κατά μήκος της παράκτιας πεδιάδας. Tornadoes from thunderstorms are a risk, especially in the eastern part of the state. The western Piedmont is often protected by the mountains breaking storms up as they try to cross over them. The storms will often reform farther east. Also a weather feature known as "cold air damming" occurs in the western part of the state. This can also weaken storms but can also lead to major ice events in winter."
-->
<!--
Ιστορία
Οι Ισπανικές αποικιακές δυνάμεις ήτν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που δημιούργησαν μόνιμους οικισμούς στην περιοχή, όταν ο η αποστολή που αρχηγός της ήταν ο Χουάν Πάρντο έκτισε το Οχυρό Σαν Χουάν το 1567. Βρισκόταν στην Τζοάρα, μια περιφερειακή ηγεμονία πολιτισμών του Μισσισσιππή στο δυτικό εσωτερικό· το σημερινό Μόργκαντον αναπτύχθηκε εκεί κοντά. Το οχυρό επέζησε μόνο 18 μήνες καθώς οι ιθαγενείς σκότωσαν όλους εκτός από έναν από τους 120 άνδρες που ο Πάρντο είχε σταθμεύσει σε συνολικά έξι οχυρά στην περιοχή.
Η Βόρεια Καρολίνα έγινε μία από τις Αγγλικές Δεκατρείς Αποικίες, και ήταν αρχικά γνωστή ως Επαρχία της Καρολίνα, μαζί με την Νότια Καρολίνα. Το βόρειο και το νότιο τμήμα της αρχικής επαρχίας χωρίσθηκαν το 1729. Αρχικά κατοικημένη από μικρούς αγρότς, που ενίοτε κατείχαν μερικούς σκλάβους, οι οποίοι προσανατολίζονταν προς την καλλιέργεια για να επιβιώσουν, η αποικία στερείτο πόλεων και κωμοπόλεων. Οι πειρατές λυμαίνονταν τους παραθαλάσσιους οικισμούς, αλλά το 1718 οι πειρατές είχαν αιχμαλωτισθεί και εκτελεσθεί. Growth was strong in the middle of the 18th century, as the economy attracted Scotch-Irish, Quaker, English and German immigrants. The colonists supported the American Revolution, as the Loyalists were weak.
Several efforts to establish a seat of government failed until 1766, when New Bern, the largest town, was selected. Construction of Governor Tryon Palace began in 1767 and was completed in 1771. This new structure served as the governor's residence and office, as well as a meeting place for the Upper House. When New Bern was threatened by enemy attacks during the American Revolution, the government took to the roads again, meeting in both coastal and inland towns of the state. The "palace" soon became neglected and in 1798 all but one wing burned to the ground. In 1788 Raleigh was chosen as the site of the new capital, as its central location protected it from attacks from the coast. Officially established in 1792 as both county seat and state capital, the city was named for Sir Walter Raleigh, sponsor of Roanoke, the "lost colony" on Roanoke Island.
North Carolina made the smallest per-capita contribution to the war of any state, as only 7800 men joined the Continental Army under General George Washington; an additional 10,000 served in local militia units under such leaders as General Nathanael Greene. There was some military action, especially in 1780–81. Many Carolinian frontiersmen had moved west over the mountains into the Washington District (later known as Tennessee), but in 1789 the state was persuaded to relinquish its claim to the western lands, ceding them to the national government so that the Northwest Territory could be organized and managed nationally.
After 1800, cotton and tobacco became important export crops. The eastern half of the state, especially the Tidewater, developed a slave society based on a plantation system and slave labor. Many free people of color migrated to the frontier along with their European-American neighbors, where the social system was looser. By 1810, nearly 3 percent of the free population was comprised of free people of color, who numbered slightly more than 10,000. The western areas were dominated by white families who operated small subsistence farms. In the early national period, the state became a center of Jeffersonian and Jacksonian Democracy with a strong Whig presence, especially in the West. The rights of free blacks were reduced in 1835 after Nat Turner's slave rebellion in 1831, and the legislature withdrew their right to vote.
On May 20, 1861, North Carolina was the last of the Confederate states to declare secession from the Union, 13 days after the Tennessee legislature voted for secession. Some 125,000 North Carolinians saw military service; 20,000 were killed in battle, the most of any state in the confederacy, and 21,000 died of disease. The state government was reluctant to support the demands of the national government in Richmond, and the state was the scene of only small battles.
With the end of the war in 1865, the Reconstruction Era began. The United States abolished slavery without compensation to the slaveholders, or reparations to the freedmen. A Republican Party coalition of black Freedmen, northern Carpetbaggers, and local Scalawags controlled state government for three years. The white conservative Democrats regained control of the state legislature in 1870, in part by Ku Klux Klan violence and physical intimidation at the polls to suppress black voting. Republicans were elected as governor until 1876, when the Red Shirts, a paramilitary organization allied with the Democratic Party that arose in 1875, helped suppress black voting.
Democrats were elected to the legislature and governor's office, but the Populists attracted voters displeased with them. A biracial, Populist-Republican Fusionist coalition gained the governor's office in the 1896 election. The Democrats regained control of the legislature in 1896, and passed laws to impose Jim Crow and racial segregation of public facilities. Voters of North Carolina's 2nd congressional district elected a total of four African-American US Congressmen through these years of the late nineteenth century. Political tensions were so high, that a small group of white Democrats in 1898 planned to take over the Wilmington government if their candidates were not elected. In the Wilmington Insurrection of 1898, more than 1500 white men attacked the black newspaper and neighborhood, killed numerous men, and ran off the white Republican mayor and aldermen. They installed their own people, and elected Alfred M. Waddell as mayor, in the only coup d'état in United States history.
In 1899 the state legislature passed a new constitution with requirements for poll taxes and literacy tests for voter registration; it effectively disfranchised most blacks in the state. Exclusion from voting had wide effects: it meant that blacks could not qualify to serve on juries or in any local office. After a decade of white supremacy, many people forgot that North Carolina had thriving middle-class blacks. They essentially had no political voice in the state until after the federal Civil Rights Act of 1964 and Voting Rights Act of 1965 were passed to enforce their constitutional rights. It was not until 1992 that another African American was elected as a US Representative from North Carolina.
As in the rest of the former Confederate states, North Carolina had become a one-party state dominated by the Democratic Party. Impoverished by the Civil War, the state continued with an economy based on tobacco, cotton and agriculture. Towns and cities remained few in the east. A major industrial base emerged in the late 19th century in the western counties of the Piedmont based on cotton mills established at the fall line. Railroads were built to connect the new industrializing cities. The state was the site of the first successful controlled, powered and sustained heavier-than-air flight, by the Wright brothers, near Kitty Hawk on December 17, 1903.
North Carolina was hard hit by the Great Depression, but the New Deal's farm programs of Franklin D. Roosevelt for cotton and tobacco significantly helped the farmers. After World War II, the state's economy grew rapidly, highlighted by the growth of such cities as Charlotte, Raleigh, and Durham. Raleigh is part of the Research Triangle, a major area of universities and advanced scientific and technical research. In the 1990s, Charlotte became a major regional and national banking center.
By the 1970s, passage of federal civil rights legislation, and other social changes led to many residents changing their party affiliation. Conservative whites began to vote for Republican national candidates, and gradually for more Republicans on the local level. Since gaining federal support under Lyndon Johnson to enforce their constitutional rights as citizens, African Americans have affiliated with and consistently elected officials of the Democratic Party.
Native Americans, lost colonies, and permanent settlement
North Carolina was inhabited for thousands of years by succeeding cultures of prehistoric indigenous cultures. Before 200 AD, they were building earthwork mounds, which were used for ceremonial and religious purposes. Succeeding peoples, including those of the ancient Mississippian culture established by 1000 AD in the Piedmont, continued to build or add on to such mounds. In the 500–700 years preceding European contact, the Mississippian culture built large, complex cities and maintained far-flung regional trading networks. Its largest city was Cahokia, located in present-day Illinois near the Mississippi River.
Historically documented tribes in the North Carolina region include the Carolina Algonquian-speaking tribes of the coastal areas, such as the Chowanoke, Roanoke, Pamlico, Machapunga, Coree, Cape Fear Indians, and others, who were the first encountered by the English; the Iroquoian-speaking Meherrin, Cherokee and Tuscarora of the interior; and Southeastern Siouan tribes, such as the Cheraw, Waxhaw, Saponi, Waccamaw, and Catawba.
Spanish explorers traveling inland in the 16th century met Mississippian culture people at Joara, a regional chiefdom near present-day Morganton. Records of Hernando de Soto attested to his meeting with them in 1540. In 1567 Captain Juan Pardo led an expedition to claim the area for the Spanish colony, as well as establish another route to protect silver mines in Mexico. Pardo made a winter base at Joara, which he renamed Cuenca. The expedition built Fort San Juan and left 30 men, while Pardo traveled further, and built and staffed five other forts. He returned by a different route to Santa Elena on Parris Island, South Carolina, then a center of Spanish Florida. In the spring of 1568, natives killed all but one of the soldiers and burned the six forts in the interior, including the one at Fort San Juan. Although the Spanish never returned to the interior, this marked the first European attempt at colonization of the interior of what became the United States. A 16th-century journal by Pardo's scribe Bandera and archaeological findings since 1986 at Joara have confirmed the settlement.
In 1584, Elizabeth I, granted a charter to Sir Walter Raleigh, for whom the state capital is named, for land in present-day North Carolina (then Virginia). Raleigh established two colonies on the coast in the late 1580s, but both failed. It was the second American territory which the English attempted to colonize. The demise of the "Lost Colony" of Roanoke Island, remains one of the mysteries of American history. Virginia Dare, the first English child to be born in North America, was born on Roanoke Island on August 18, 1587. Dare County is named for her.
As early as 1650, colonists from the Virginia colony moved into the area of Albemarle Sound. By 1663, King Charles II of England granted a charter to start a new colony on the North American continent which generally established North Carolina's borders. He named it Carolina in honor of his father Charles I. By 1665, a second charter was issued to attempt to resolve territorial questions. In 1710, due to disputes over governance, the Carolina colony began to split into North Carolina and South Carolina. The latter became a crown colony in 1729.
When a series of smallpox epidemics swept the South in the 1700s, they caused high fatalities among the Native Americans, who had no immunity to the disease (it had become endemic in Europe). According to the historian Russell Thornton, "The 1738 epidemic was said to have killed one-half of the Cherokee, with other tribes of the area suffering equally."
Colonial period and Revolutionary War
The first permanent European settlers of North Carolina after the Spanish in the 16th century were English colonists who migrated south from Virginia, following a rapid growth of the colony and the subsequent shortage of available farmland. Nathaniel Batts was documented as one of the first of these Virginian migrants. He settled south of the Chowan River and east of the Great Dismal Swamp in 1655. By 1663, this northeastern area of the Province of Carolina, known as the Albemarle Settlements, was undergoing full-scale English settlement. During the same period, the English monarch Charles II gave the province to the Lords Proprietors, a group of noblemen who had helped restore Charles to the throne in 1660. The new province of "Carolina" was named in honor and memory of King Charles I (Latin: Carolus). In 1712, North Carolina became a separate colony. Except for the Earl Granville holdings, it became a royal colony seventeen years later.
Differences in the settlement patterns of eastern and western North Carolina, or the low country and uplands, affected the political, economic, and social life of the state from the eighteenth until the 20th century. The Tidewater in eastern North Carolina was settled chiefly by immigrants from rural England and the Scottish Highlands. The upcountry of western North Carolina was settled chiefly by Scots-Irish, English and German Protestants, the so-called "cohee". Arriving during the mid-to-late 18th century, the Scots-Irish from what is today Northern Ireland were the largest non-English immigrant group before the Revolution; English indentured servants were overwhelmingly the largest immigrant group prior to the Revolution. During the American Revolutionary War, the English and Highland Scots of eastern North Carolina tended to remain loyal to the British Crown, because of longstanding business and personal connections with Great Britain. The English, Welsh, Scots-Irish and German settlers of western North Carolina tended to favor American independence from Britain.
Most of the English colonists arrived as indentured servants, hiring themselves out as laborers for a fixed period to pay for their passage. In the early years the line between indentured servants and African slaves or laborers was fluid. Some Africans were allowed to earn their freedom before slavery became a lifelong status. Most of the free colored families formed in North Carolina before the Revolution were descended from unions or marriages between free white women and enslaved or free African or African-American men. Because the mothers were free, their children were born free. Many had migrated or were descendants of migrants from colonial Virginia. As the flow of indentured laborers to the colony decreased with improving economic conditions in Great Britain, more slaves were imported and the state's restrictions on slavery hardened. The economy's growth and prosperity was based on slave labor, devoted first to the production of tobacco.
The road to Yorktown and America's independence from Great Britain led through North Carolina. As the British Army moved north from victories in Charleston and Camden, South Carolina, the Southern Division of the Continental Army and local militia prepared to meet them. Following General Daniel Morgan's victory over the British Cavalry Commander Banastre Tarleton at the Battle of Cowpens on January 17, 1781, southern commander Nathanael Greene led British Lord Charles Cornwallis across the heartland of North Carolina, and away from Cornwallis's base of supply in Charleston, South Carolina. This campaign is known as "The Race to the Dan" or "The Race for the River."
In the Battle of Cowan's Ford, Cornwallis met resistance along the banks of the Catawba River at Cowan's Ford on February 1, 1781 in an attempt to engage General Morgan's forces during a tactical withdrawal. This move to the northern part of the state was to combine with General Greene's newly recruited forces. Generals Greene and Cornwallis finally met at the Battle of Guilford Courthouse in present-day Greensboro on March 15, 1781. Although the British troops held the field at the end of the battle, their casualties at the hands of the numerically superior American Army were crippling. Following this "Pyrrhic victory", Cornwallis chose to move to the Virginia coastline to get reinforcements, and to allow the Royal Navy to protect his battered army. This decision would result in Cornwallis's eventual defeat at Yorktown, Virginia later in 1781. The Patriots' victory there guaranteed American independence.
Antebellum period
On November 21, 1789, North Carolina became the twelfth state to ratify the Constitution. In 1840, it completed the state capitol building in Raleigh, still standing today. Most of North Carolina's slave owners and large plantations were located in the eastern portion of the state. Although North Carolina's plantation system was smaller and less cohesive than those of Virginia, Georgia or South Carolina, significant numbers of planters were concentrated in the counties around the port cities of Wilmington and Edenton, as well as suburban planters around the cities of Raleigh, Charlotte and Durham in the Piedmont. Planters owning large estates wielded significant political and socio-economic power in antebellum North Carolina, which was a slave society. They placed their interests above those of the generally non-slave holding "yeoman" farmers of western North Carolina. In mid-century, the state's rural and commercial areas were connected by the construction of a 129-mile (208 km) wooden plank road, known as a "farmer's railroad", from Fayetteville in the east to Bethania (northwest of Winston-Salem). Besides slaves, there were a number of free people of color in the state. Most were descended from free African Americans who had migrated along with neighbors from Virginia during the 18th century. The majority were the descendants of unions in the working classes between white women, indentured servants or free, and African men, indentured, slave or free. After the Revolution, Quakers and Mennonites worked to persuade slaveholders to free their slaves. Some were inspired by their efforts and the language of rights of the Revolution, to arrange for manumission of their slaves. The number of free people of color rose markedly in the first couple of decades after the Revolution.
On October 25, 1836 construction began on the Wilmington and Raleigh Railroad to connect the port city of Wilmington with the state capital of Raleigh. In 1849 the North Carolina Railroad was created by act of the legislature to extend that railroad west to Greensboro, High Point, and Charlotte. During the Civil War, the Wilmington-to-Raleigh stretch of the railroad would be vital to the Confederate war effort; supplies shipped into Wilmington would be moved by rail through Raleigh to the Confederate capital of Richmond, Virginia.
During the antebellum period, North Carolina was an overwhelmingly rural state, even by Southern standards. In 1860 only one North Carolina town, the port city of Wilmington, had a population of more than 10,000. Raleigh, the state capital, had barely more than 5,000 residents.