cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το Σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου (ταινία, 1963)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Χαιρεθιανά Χανίων
Τα Χαιρεθιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχουν 41 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 160 μέτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Νοτιοδυτικά του χωριού έχει ανασκαφεί νεκροταφείο των ρωμαϊκών χρόνων. Οι τάφοι είχαν λαξευτεί στο έδαφος και ήταν όλοι συλλημένοι. Είναι πιθανόν ο αρχαίος οικισμός να βρισκόταν στην κορυφή του λόφου, όπου έχουν βρεθεί όστρακα.
Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη το 1842, όπου αναφέρεται ως Χαιρετιανά. Το όνομα του προέρχεται από το οικογενειακό επίθετο Χαιρέτης. Το 1881 ανήκε στον δήμο Καστελίου και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 119 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 155 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αποτελούσε έδρα αγροτικού δήμου.
Το 1925 τα Χαιρεθιανά προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ποταμίδας, έπειτα στην κοινότητα Δραπανιά για να καταλήξουν το 1926 στην κοινότητα Κοντομαρίου. Το 1940 αποσπάστηκαν από την κοινότητα Κοντομάριου και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Δραπανιά μέχρι το 1948 όταν και ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Μυθήμνης.
Δείτε: Κοινότητα Χαιρεθιανών
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας
Το Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Χάιφα (εβραϊκά: מכון בוצריוס לחקר החברה וההיסטוריה הגרמנית בת זמננו) ιδρύθηκε το 2001 από το ίδρυμα ZEIT-Stiftung Ebelin und Gerd Bucerius. Το ινστιτούτο ασχολείται με τη σύγχρονη ιστορία και με κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά ζητήματα της σύγχρονης Γερμανίας. Το ινστιτούτο ιδρύθηκε από την ιστορικό Γιφάτ Βάις (Yfaat Weiss), που ήταν και η πρώτη διευθύντριά του. Από το 2008 το ινστιτούτο διευθύνεται από τον ιστορικό Έιμος Μόρρις-Ράιχ (Amos Morris-Reich).
Καφέ Μουζέουμ
thumb|300px|Το Καφέ Μουζέουμ, Βιέννη Το Καφέ Μουζέουμ (Café Museum) είναι ένα από τα πολυάριθμα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά καφέ της Βιέννης. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης στον αριθμό 7 της Οδού Operngasse (Karlplatz) και αποτελεί τυπικό δείγμα των καφενείων της αυστριακής πρωτεύουσας.
Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας
Έρευνα
Το ινστιτούτο υποστηρίζει έρευνες στον τομέα της σύγχρονης ιστορίας και της κοινωνικής, πολιτισμικής και πολιτικής πραγματικότητας της Γερμανίας. Επίσης υποστηρίζει την ακαδημαϊκή ανταλλαγή μεταξύ Γερμανίας, Ευρώπης, και Ισραήλ. Συγκεκριμένα ασχολείται με τα εξής θέματα: διαμόρφωση ταυτότητας, μετανάστευση, κοινωνική ένταξη μεταναστών, πολυπολιτισμικότητα, ιθαγένεια και φιλελευθερισμός, καθώς και με θέματα «φυλής», «οπτικής ιστορίας» (visual history) και ιστορίας της επιστήμης σε Γερμανία, Ισραήλ και Ευρώπη.
Καφέ Μουζέουμ
Στο Καφέ Μουζέουμ συγκεντρώνονταν συγγραφείς και καλλιτέχνες για να σχολιάσουν τα γεγονότα της βιενέζικης κοινωνικής ζωής, αλλά και την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, τα νέα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά ρεύματα σ’ άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, χωρίς να λείπουν τα αθώα μεταξύ τους πειράγματα και οι «πιπεράτες» ιστορίες και τα ανέκδοτα.
Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας
Ακαδημαϊκές και δημόσιες δραστηριότητες
Κάθε χρόνο το ινστιτούτο οργανώνει συνέδρια και δημόσιες διαλέξεις για θέματα όπως «Οι εμπειρίες ομοφυλοφίλων στο Τρίτο Ράιχ και στο Ολοκαύτωμα», «Γερμανικές και ισραηλινές προοπτικές για το σύγχρονο Ιράν και τον ιρανικό πολιτισμό» και «Η έννοια της "Φυλής" στην ιστορία των θεωρητικών επιστημών». Επιπλέον το ινστιτούτο έχει διοργανώσει διαλέξεις διάσημων προσωπικοτήτων όπως η πολιτικός Ρίτα Σύσμουτ (Rita Süssmuth), ο δημοσιογράφος Γιόζεφ Γιόφε (Josef Joffe) και ο μουσικός Βολφ Μπίρμαν (Wolf Biermann). Το ινστιτούτο διοργανώνει επίσης φεστιβάλ κινηματογράφου και μουσικές παραστάσεις.
Καφέ Μουζέουμ
Ανάμεσα στις διασημότητες που σύχναζαν στο Καφέ Μουζέουμ περιλαμβάνονται: οι ζωγράφοι Γκούσταβ Κλιμτ, Έγκον Σίλε και Όσκαρ Κοκόσκα, οι συγγραφείς Καρλ Κράους, Γκέοργκ Τρακλ, Ελίας Κανέττι και Ρόμπερτ Μούζιλ, οι συνθέτες Άλμπαν Μπεργκ, Φραντς Λέχαρ και Όσκαρ Στράους κ. ά.
Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας
Υποτροφίες και ακαδημαϊκή ανταλλαγή
Το ινστιτούτο υποστηρίζει νέους Ισραηλινούς και Γερμανούς επιστήμονες με υποτροφίες στα πλαίσια ενός προγράμματος ακαδημαϊκής ανταλλαγής. Συνεργάζεται με διάφορα επιστημονικά ινστιτούτα σε Γερμανία και Ισραήλ καθώς και με τα γερμανικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στο Ισραήλ.
Καφέ Μουζέουμ
Το Καφέ Μουζέουμ ήταν επίσης για πολλά χρόνια το προσφιλές καταφύγιο των Ελλήνων σπουδαστών της γειτονικής Πολυτεχνικής Σχολής της Βιέννης (Technische Hochschule von Wien). Μαζεύονταν εδώ τις βραδινές ώρες για να ενημερωθούν από τις εφημερίδες του καφενείου για τη βιενέζικη και ξένη ειδησεογραφία και να μελετήσουν παράλληλα στο ζεστό περιβάλλον του τα συγγράμματά τους. μικρογραφία|Καφέ Μουζέουμ (εσωτερικό) Το Καφέ Μουζέουμ σχεδιάστηκε το 1899 από τον πρωτοπόρο Αυστριακό αρχιτέκτονα Άντολφ Λόος (Adolf Loos, 1870 – 1933) και το διακρίνει γεωμετρική απλότητα και αποφυγή κάθε περιττής διακόσμησης. Ο διάσημος Γερμανοαυστριακός σχεδιαστής βιομηχανικών επίπλων Μίχαελ Τόνετ (Michael Thonet, 1796 – 1871) σχεδίασε τις λειτουργικές κουνιστές πολυθρόνες, τις επονομαζόμενες «καρέκλες καφενείου», καθώς και τις φορητές κρεμάστρες, τους «καλόγερους» για τα καπέλα.
Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας
Δημοσιεύσεις
Τα αποτελέσματα μερικών συνεδριών στο ινστιτούτο δημοσιεύτηκαν σαν βιβλία ή σε επιστημονικά περιοδικά, όπως:
Καφέ Μουζέουμ
Πηγές
Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Αυστρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη Κατηγορία:Καφέ
Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας
Δημοσιεύσεις
Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Ισραήλ
Μοτσούντι
Το Μοτσούντι (σετσουάνα: Mochudi) είναι μια πόλη της Μποτσουάνα. Είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας και της επαρχίας Κγκατλένγκ. Έχει πληθυσμό 37.700 κατοίκων (2001). Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μποτσουάνα. Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκατλένγκ
Γεώργιος Σπανιολάκης
Ο Γεώργιος Σπανιολάκης ήταν Έλληνας πολιτικός, υπουργός επί των Οικονομικών στην Κυβέρνηση Όθωνος 1837, από τις 23/12/1837 έως τις 4/10/1839. Είχε τη θέση του πρώτου Γενικού Επιτρόπου Επικρατείας στο Ελεγκτικό Συνέδριο από το 1833 έως το 1834.
Σακκάρα
thumb|Γεωγραφικός χάρτης της Σακκάρα thumb|[[Μαστάμπας του Φαραώ Ζοζέρ.]] thumb|Πλάγια άποψη. thumb|Η κλιμακωτή πυραμίδα της Σακκάρα. Η Σακκάρα ή Σακάρα (αραβικά: سقارة Saqqāra) είναι νεκρόπολη της αρχαίας Αιγύπτου στην αριστερή όχθη του Νείλου. Επεκτείνεται περίπου 20 χλμ νότια του Κάιρου.
Το ύψος της είναι 60 μέτρα και το βάρος της έχει υπολογιστεί στους 850.000 τόνους. Αρχιτέκτονάς της θεωρείται ο Ιμχοτέπ (Ιμούθης).
Ιστορική αναδρομή
Η Σακκάρα αναφέρεται ως τόπος ενταφιασμού από την αρχαιότητα, ακόμα και από την αρχαϊκή περίοδο της Πρώτης Δυναστείας. Η περιοχή είναι ιδιαίτερα γνωστή για την κλιμακωτή πυραμίδα του Φαραώ Ζοζέρ που χρονολογείται από την Τρίτη Δυναστεία γύρω στα 2.650 π.Χ.
Διάφοροι Φαραώ της Πέμπτης και Έκτης δυναστείας έχτισαν τις πυραμίδες τους σ΄αυτή την περιοχή. Ακόμα και ανώτεροι ιερείς είχαν ταφεί εδώ, αφού η Σακκάρα ήταν νεκρόπολη της ανακτορικής πόλης Μέμφις. Οι τάφοι της πρώτης μεταβατικής περιόδου που ακολούθησε —αν και μικροί— αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία της αδιάκοπης παράδοσης του παλαιού βασιλείου.
Την εποχή του μέσου βασιλείου οι τάφοι γίνονταν στον περίγυρο της πυραμίδας του Τέτι του τρίτου καθώς και στα νότια της Σακκάρα, όπου βρίσκονται και ορισμένοι τάφοι της εποχής της δέκατης τρίτης Δυναστείας.
Την εποχή του νέου βασιλείου η νεκρόπολη της Σακκάρας γνώρισε εκ νέου μεγάλη ανάπτυξη. Οι τάφοι αυτής της εποχής είναι μικρά ομοιώματα ναών και ανακτόρων.
Νέες ανακαλύψεις
Τον Μάρτιο του 2005, αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια μούμια περίπου 2.300 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Εξάρθρωση
Η εξάρθρωση ή εξάρθρημα είναι η μη φυσιολογική απομάκρυνση των αρθρικών επιφανειών. Αποτελεί σοβαρή κάκωση των αρθρώσεων που μπορεί να προκληθεί από ένα σοβαρό ατύχημα. Η εξάρθρωση μπορεί να προκαλέσει βλάβες σε περιβάλλουσες δομές όπως οι σύνδεσμοι, οι τένοντες, οι μύες και τα νεύρα. Οι εξαρθρώσεις είναι πολύ οδυνηρές και η επαναφορά των οστών στη θέση τους (η ανάταξη) πρέπει να γίνεται από ειδικό γιατρό ή χειρουργό.
Οι πιο συνηθισμένες θέσεις όπου παρατηρείται η εξάρθρωση είναι οι ώμοι και τα δάχτυλα, αλλά μπορεί επίσης να παρατηρηθεί στους αγκώνες, στα γόνατα και στα ισχία (γοφοί). Τα συμπτώματα μιας εξάρθρωσης ποικίλλουν ανάλογα με τη σοβαρότητα και τη θέση του τραυματισμού. Τα συνήθη συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο, πρήξιμο, μώλωπες, αστάθεια της άρθρωσης, απώλεια της ικανότητας κίνησής της, και κάποιες φορές ορατά παραμορφωμένη άρθρωση (το οστό φαίνεται εκτός θέσης). Η διάγνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί με την κλινική εξέταση της άρθρωσης, και τη χρήση απεικονιστικών μεθόδων, όπως η ακτινογραφία οστών.
Η αντιμετώπιση εξαρτάται από την προσβεβλημένη άρθρωση και από τη σοβαρότητα του τραυματισμού. Έτσι, μπορεί να περιλαμβάνει την επανατοποθέτηση των οστών στη θέση τους (ανάταξη), τη χρήση φαρμάκων, τη χρήση νάρθηκα, τη χειρουργική επέμβαση και την αποκατάσταση.
Οι περισσότερες εξαρθρώσεις επουλώνονται πλήρως. Οι χρόνοι ανάρρωσης ποικίλλουν ανάλογα με τη σοβαρότητα της εξάρθρωσης και την προσβεβλημένη άρθρωση. Ένα εξαρθρωμένο δάκτυλο μπορεί να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα κίνησης σε τρεις εβδομάδες, ενώ μία εξάρθρωση ισχίου μπορεί να πάρει αρκετούς μήνες ή περισσότερο για να επουλωθεί.
Είδη
μικρογραφία|280x280εσ|Ακτινογραφία οπίσθιου εξαρθρήματος ώμου πριν (αριστερά) και μετά την ανάταξη (δεξιά). μικρογραφία|Ακτινογραφία εξαρθρήματος δακτύλου στην εγγύς φαλαγγοφαλαγγική αρθρωση. Η εξάρθρωση μπορεί να συμβεί σε κάθε άρθρωση του σώματος, ωστόσο υπάρχουν κάποια βασικά σημεία όπου παρατηρούνται οι περισσότερες εξαρθρώσεις. Οι πιο συνηθισμένες θέσεις είναι οι εξής:
Ανάλογα με τον βαθμό μετατόπισης
Το εξάρθρημα μπορεί να είναι πλήρες (πλήρης απομάκρυνση των αρθρικών άκρων) και ατελές - υπεξάρθρημα (οι αρθρικές επιφάνειες παραμένουν σε μερική επαφή). Εξαρθρωμένο είναι το απομακρυσμένο από το σώμα μέρος του άκρου.
Εξαιρέσεις αποτελούν:
Αίτια
αριστερά|μικρογραφία|233x233εσ|Φυσιολογική καρπομετακάρπια άρθρωση (αντίχειρας). αριστερά|μικρογραφία|362x362εσ|Εξάρθρημα της καρπομετακάρπιας άρθρωσης. Ο κύριος λόγος πρόσκλησης της εξάρθρωσης είναι ένας τραυματισμός. Τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα, οι πτώσεις και τα αθλήματα επαφής, όπως το ποδόσφαιρο, είναι κοινές αιτίες αυτού του τραυματισμού. Μια εξάρθρωση μπορεί επίσης να προκληθεί κατά τη διάρκεια απλής δραστηριότητας, όταν οι μύες και οι τένοντες που περιβάλλουν την άρθρωση είναι αδύναμοι. Αυτοί οι τραυματισμοί συμβαίνουν συχνότερα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που έχουν ασθενέστερους μύες και προβλήματα ισορροπίας.
Διάγνωση
Η διάγνωση πραγματοποιείται με την κλινική εξέταση της άρθρωσης και την χρήση ακτινογραφίας για τον προσδιορισμό του βαθμού της βλάβης.
Αντιμετώπιση
Μέχρι την εξέταση της άρθρωσης από τον γιατρό συνιστάται η εφαρμογή πάγου, η συμπίεση και η διατήρηση της άρθρωσης ψηλά, κάτι το οποίο μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του πόνου. Μερικές φορές, η εξαρθρωμένη άρθρωση μπορεί να επιστρέψει στη θέση της φυσικά. Στη συνέχεια, υπάρχουν διάφοροι τρόποι αντιμετώπισης του τραυματισμού που περιλαμβάνουν :
Η πλήρης ανάρρωση αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέσα σε λίγες βδομάδες. Ωστόσο, για ορισμένες αρθρώσεις, όπως τα ισχία, η πλήρης αποκατάσταση μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες. Ο χρόνος επούλωσης είναι επίσης μεγαλύτερος εάν τα αιμοφόρα αγγεία ή τα νεύρα έχουν υποστεί βλάβη στο εξάρθρημα. Λόγω της αποδυνάμωσης της περιοχής, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να υπάρξει εξάρθρωση στην ίδια περιοχή ξανά.
Πηγές
Κατηγορία:Τραυματισμοί κατηγορία:Αρθρώσεις
Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ
Ο  Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ (ολλανδικά: Balthasar van der Ast (1593/94 – 7 Μαρτίου 1657) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της "χρυσής εποχής" της ολλανδικής ζωγραφικής που εξειδικευόταν στη ζωγραφική νεκρών φύσεων με κοχύλια. Θεωρείται ως πρωτοπόρος στο υποείδος ζωγραφικής κοχυλιών. Στις νεκρές φύσεις του συχνά περιλαμβάνονται έντομα και σαύρες. Γεννήθηκε στο Μίντελμπουρχ και απεβίωσε στο Ντελφτ.
Το σύνολο του έργου του συνοψίστηκε από έναν γιατρό του Άμστερνταμ, ο οποίος είπε: "Στα λουλούδια, τα κοχύλια και τις σαύρες, πανέμορφος".
Πέτρα Πιερίας
Η Πέτρα είναι μικρό ορεινό χωριό, σε υψόμετρο 520 μέτρων το οποίο αριθμούσε 37 μόνιμους κατοίκους κατά την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 2010 απετέλεσε οικισμό του Δήμου Πέτρας, ενώ από το 2011, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Φωτεινών του διευρυμένου Δήμου Κατερίνης. Απέχει από την Κατερίνη 28 χιλιόμετρα.
Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ
Βιογραφία
Ο Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ γεννήθηκε στο Μίντελμπουρχ της επαρχίας Ζηλανδίας στη νότια Ολλανδία, σε οικογένεια εύπορου εμπόρου μαλλιού. Η γέννησή του δεν καταγράφεται αλλά μερικά χρόνια αργότερα, στις 30 Ιουνίου 1618, μια νομική πράξη του αδελφού του, Γιάκομπ, καταδεικνύει ότι ο Μπαλτάσαρ ήταν περίπου 25 ετών, γεγονός που τοποθετεί την γέννησή του το 1593 ή το 1594. Ο πατέρας του, Χανς, ήταν χήρος και, ότα απεβίωσε το 1609, ο Μπαλτάσαρ μετακόμισε, μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία και τον γαμπρό του, εξέχοντα ζωγράφο Αμπρόσιους Μπόσχερτ τον πρεσβύτερο, τον οποίο η Μαρία είχε παντρευτεί το 1604. Ο φαν ντερ Αστ εκπαιδεύτηκε από τον Μπόσχερτ ως ζωγράφος νεκρών φύσεων και στα πρώτα του έργα είναι σαφής η επίδραση του Μπόσχερτ. Με τη σειρά τους οι τρεις γιοι του Μπόσχερτ εκπαιδεύτηκαν από τον φαν ντερ Αστ ύστερα από τον θάνατο του πατέρα τους. Όλη αυτή η ομάδα καλλιτεχνών αναφέρονται μαζί ως η "δυναστεία Μπόσχερτ".
Πέτρα Πιερίας
Αξιοσημείωτο είναι ότι η Πέτρα το καλοκαίρι είναι παραθεριστικό κέντρο. Διαθέτει Πολιτιστικό Σύλλογο και μέχρι στα 1971 είχε Δημοτικό Σχολείο. Η ιατρική περίθαλψη καλύπτεται από πλανόδιο ιατρό, ο οποίος έρχεται μία φορά την εβδομάδα.
Πολιούχος άγιος είναι ο Άγιος Γεώργιος, στον οποίο είναι αφιερωμένος και ο κεντρικός ναός του χωριού. Υπάρχει επίσης και το εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου, όπου και το Κοιμητήριο.
Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ
Βιογραφία
Ο φαν ντερ Αστ συνόδευσε την οικογένεια Μπόσχερτ όταν αυτή μετακόμισε στο Μπέρχεν οπ Ζόομ το 1615 και στην Ουτρέχτη το 1619, όπου ο φαν ντερ Αστ εισήλθε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Ο Ρούλαντ Σάβεραϊ (Roelandt Savery, 1576–1639) εισήλθε στη Συντεχνία περίπου την ίδια περίοδο. Ήταν ο καλλιτέχνης που επρόκειτο να ασκήσει σημαντικό επίδραση στον φαν ντερ Αστ και τους μαθητές του στα επόμενα χρόνια, ιδιαίτερα στο ενδιαφέρον του φαν ντερ Αστ για την τονικότητα. Εκτός από τους Μπόσχερτ, μαθητές του ήταν ο Άντονυ Κλάες και ο Γιοχάννες Μπάερς, ενώ πιθανόν ο Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ να ήταν μαθητής του φαν ντερ Αστ στην Ουτρέχτη. Επηρέασε, επίσης τους Βίλλεμ φαν Ελστ και Έφερτ φαν Ελστ και τον Μπαρτολομέους Ασστέιν (Bartholomeus Assteyn).
Πέτρα Πιερίας
Στην Πέτρα έγινε πρόσφατα ασφαλτόστρωση. Ένα έθιμο που επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας είναι το κάψιμο των φανών, όταν ανάβουν φωτιές και χορεύουν γύρω από αυτές.
Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ
Βιογραφία
Ο φαν ντερ Αστ παρέμεινε στην Ουτρέχτη μέχρι το 1632, οπότε μετακόμισε στο Ντελφτ και έγινε μέλος στην εκεί Συντεχνία του Αγίου Λουκά στις 22 Ιουνίου 1633. Στις 26 Φεβρουαρίου 1633 νυμφεύτηκε την Μαργκρίτα Γιανς φαν Μπούιερεν (Margrieta Jans van Buijeren), με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, την Μαρία και την Χέλενα. Στο Ντελφτ η οικογένεια φαν ντερ Αστ διέμενε σε οικία της οδού Cellebroerstraat μέχρι το 1640 και σε οικία του παλαιού Ντελφτ (Oude Delft) ως τον θάνατο το καλλιτέχνη το 1657. Τάφηκε στην Παλαιά Εκκλησία (Oude Kerk) του Ντελφτ.
Πέτρα Πιερίας
Το Νοέμβριο του 2007 πραγματοποιήθηκαν τα θυρανοίξια του παρεκκλησίου του Οσίου Δαυίδ, κτισμένου στην είσοδο της Λόκοβης.
Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ
Βιογραφία
Πίνακες του φαν ντερ Αστ υπάρχουν σε αρκετές συλλογές μουσείων. Εννέα πίνακες βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Πέτρα Πιερίας
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη ονομασία της ήταν Λόκοβη, που σημαίνει τόπος ιδανικός για κρεμμύδια (λέξη σλαβική). Η μετονομασία σε Πέτρα συνετελέστηκε το 1973. Στον οικισμό ήταν μέχρι πρόσφατα το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Πέτρας Ολύμπου (Ψ. Ν. Π. Ο.), το οποίο μεταφέρθηκε κατά μεγαλύτερο μέρος σε άλλες περιοχές της Πιερίας. Προτού γίνει σανατόριο, το κτήριο ήταν μοναστήρι. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία (σιτάρι). Υπάρχουν γύρω στα 90 σπίτια.
Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Πέτρα Πιερίας
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό Πέτρα αναφέρεται από τον περιηγητή Τρύφωνα Ευαγγελίδη και σε αυτό βρίσκονται ερείπια δύο ναών, με εικόνες του 1710. Αναφέρει επίσης ότι είδε ερείπια φρουρίου από την εποχή του Βυζαντίου.
Από τα Στενά της Πέτρας πέρασε και ο Αγησίλαος, ο Βρασίδας ενώ πήγαινε προς τη Θράκη και ο Κάσσανδρος στη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον της Ολυμπιάδας. Στην ίδια περιοχή έλαβε χώρα η σύρραξη Μακεδόνων και Ρωμαίων, που οδήγησε στην υποχώρηση των πρώτων και στην τελική αναμέτρηση στη Μάχη της Πύδνας.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Πέτρα ήταν κεφαλοχώρι και είχε γίνει με τη βία τσιφλίκι την περίοδο του Αλή Πασά.
Μονή Πέτρας
Η Μονή Πέτρας, που ορθώνεται στην πεδιάδα της Κατερίνης είναι ενοριακή και ιδρύθηκε από τον Ανδρόνικο Β' τον Παλαιολόγο. Το μόνο της αξιοθέατο είναι μια ανάγλυφη εικόνα του Αγίου Δημητρίου. Η μονή αναφέρεται ως επαρχιακή μονή από τον Επίσκοπο Κίτρους Νικόλαο Λούση και ως σταυροπηγιακή από το Μητροπολίτη Κίτρους Παρθένιο.
Στην περιοχή του Μοναστηριού διεξήχθησαν πολλές μάχες με τους Τούρκους. Στα 1798, σε συμπλοκή στο Μοναστήρι, σκοτώθηκε ο Τόλιος Λάζος, θείος του Γεωργάκη Ολύμπιου.
Το 1822, όταν ο Μεχμέτ Εμίν Πασάς στράφηκε κατά της Νάουσας, μαρτύρησε μεταξύ άλλων και ο ιερωμένος παπα-Γιάννης από την Πέτρα, μέσα στο ναό του Αγίου Γεωργίου, την ώρα που ιερουργούσε.
Κατά την Επανάσταση των Ελλήνων της Μακεδονίας, ο ηγούμενος της Μονής Πέτρας, Σαμουήλ, συνυπέγραψε σε μυστική συνάντηση δύο έγγραφα (1827), με τα οποία απευθυνόταν στην κυβέρνηση, με σκοπό την απελυθέρωση των εδαφών της Μακεδονίας. Ο επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος Λούσης, από το Μοναστήρι της Πέτρας εξέδωσε στις 4 Μαρτίου 1878 την Προκήρυξη της Προσωρινής Κυβερνήσεως της Μακεδονίας.
Η Επισκοπή Πέτρας καταργήθηκε το 1896, με Συνοδικό Τόμο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Υπήρχε επίσης επαρχία Πέτρας. Ο τελευταίος επίσκοπος της Μονής, Θεόκλητος, έγινε επίσκοπος Κίτρους.
Βιβλιογραφία
Πετρα Πετρα
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 1960
Οι βουλευτικές εκλογές του 1960 ήταν οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 31 Ιουλίου 1960 για την εκλογή των 50 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ήταν οι μοναδικές βουλευτικές εκλογές στις οποίες ψήφισαν και οι Τουρκοκύπριοι.
Ιστορικό
Οι βουλευτικές εκλογές του 1960 πραγματοποιήθηκαν στις 31 Ιουλίου 1960, λίγες μέρες πριν επικυρωθεί από τη βρετανική βουλή το νομοσχέδιο για την ανεξαρτησία της Κύπρου (16 Αυγούστου 1960). Οι εκλογές διεξήχθησαν με πλειοψηφικό σύστημα και με βάση την αποικιακή νομοθεσία.
Οι βουλευτικές έδρες ήταν 50. Με βάση το σύνταγμα η αναλογία Ελλήνων-Τούρκων πρέπει να είναι 70%-30%. Από τις 50 έδρες οι 35 αναλογούσαν σε Έλληνες (Ελληνοκύπριοι) και οι 15 σε Τούρκους (Τουρκοκύπριοι).
Εκλογικό σύστημα
Το εκλογικό σύστημα που ίσχυε ήταν το πλειοψηφικό σύστημα. Με βάση το πλειοψηφικό σύστημα κάθε ο συνδυασμός που είχε τις περισσότερες ψήφους σε μία περιφέρεια κέρδιζε όλες τις έδρες και οι υπόλοιποι συνδυασμοί καμία.
Για σκοπούς βουλευτικών εκλογών η Κυπριακή Δημοκρατία διαιρέθηκε σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις έξι διοικητικές περιφέρειες. Οι 50 βουλευτικές έδρες κατανεμήθηκαν κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Οι έδρες κατανέμονταν ανά επαρχία ως εξής: Η ψηφοφορία δεν ήταν υποχρεωτική.
Εκλογές ελληνικής κοινότητας
Την περίοδο μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου (1959) το μόνο οργανωμένο κόμμα στην Κύπρο ήταν το ΑΚΕΛ. Υπήρχε και το Κυπριακό Εθνικό Κόμμα ή ΚΕΚ (δεξιάς ιδεολογίας), το οποίο είχε αδρανοποιηθεί από το 1953.
Μετά το τέλος του αγώνα της ΕΟΚΑ, οι αγωνιστές ίδρυσαν την 1η Απριλίου 1959 δικό τους πολιτικό κίνημα, έχοντας τη συγκατάθεση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και του αρχηγού της ΕΟΚΑ, Γεώργιου Γρίβα. Το κόμμα αυτό ονομάστηκε Ενιαίο Δημοκρατικό Μέτωπο Αναδημιουργίας (ΕΔΜΑ). Στη συνέχεια μετεξελίχθηκε σε κόμμα με την ονομασία Πατριωτικό Μέτωπο. Το κόμμα στελεχωνόταν από τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ.
Τις βουλευτικές εκλογές 1960 διεκδίκησαν οι συνδυασμοί του Πατριωτικού Μετώπου και του ΑΚΕΛ. Το Πατριωτικό Μέτωπο πλεονεκτούσε λόγω του πλειοψηφικού συστήματος. Πριν τις εκλογές πρότεινε στο ΑΚΕΛ τον διαμερισμό των εδρών. Τα δύο κόμματα προέβησαν σε διαπραγματεύσεις (με επικεφαλής του Πατριωτικού Μετώπου τον Γλαύκο Κληρίδη) και συμφώνησαν το Πατριωτικό Μέτωπο να πάρει 30 έδρες και το ΑΚΕΛ 5 έδρες, σε περίπτωση που δεν υπήρχαν άλλοι ενδιαφερόμενοι ή ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Ο διαμοιρασμός είχε τη σύμφωνο γνώμη του προέδρου της Κύπρου, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Το ΑΚΕΛ υποχρεώθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία καθώς λόγω του πλειοψηφικού συστήματος δεν θα είχε τη δυνατότητα εκλογής κανενός βουλευτή.
Οι εκλογές προκηρύχθηκαν από τον τελευταίο Βρετανό κυβερνήτη της Κύπρου, τον σερ Χιου Φουτ, στις 7 Ιουλίου 1960, με ημερομηνία διεξαγωγής την 31η Ιουλίου 1960. Οι υποψηφιότητες υπεβλήθησαν στις 21 Ιουλίου 1960. Υποψηφιότητα υπέβαλαν τριάντα υποψήφιοι του Πατριωτικού Μετώπου, πέντε υποψήφιοι του ΑΚΕΛ και δέκα ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Λόγω της ύπαρξης και ανεξάρτητων υποψηφίων έπρεπε να διεξαχθεί ψηφοφορία, η οποία ωστόσο δεν απειλούσε τον διαμοιρασμό των εδρών μεταξύ των δύο κομμάτων. Μετά από πιέσεις δύο από τους ανεξάρτητους απέσυραν την υποψηφιότητας τους.
Εκλογές τουρκικής κοινότητας
Οι υποψηφιότητες των Τουρκοκυπρίων υπεβλήθησαν στις 21 Ιουλίου 1960. Υπέβαλλαν υποψηφιότητα 23 άτομα. Τις 15 έδρες της τουρκοκυπριακής κοινότητας κατέλαβε η Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου υπό τον Φαζίλ Κιουτσούκ. Οι βουλευτές των εκλογικών περιφερειών Λευκωσίας, Λάρνακας και Κερύνειας ανακηρύχθηκαν χωρίς ψηφοφορία. Ψηφοφορία έγινε στη Λεμεσό, στην Αμμόχωστο και στην Πάφο.
Στις 3 εκλογικές περιφέρειες που διεξήχθη ψηφοφορία το σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ήταν 23005. Η αποχή ήταν 9943 (25,8%).
Παράταση θητείας
Η θητεία των βουλευτών ήταν πενταετής. Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές έπρεπε να γίνουν το 1965. Ωστόσο, λόγω των δικοινοτικών διαταραχών και της αποχώρησης των Τουρκοκυπρίων από τη διακυβέρνηση της χώρας την περίοδο 1963-1964, οι εκλογές ανεβλήθησαν. Ο Πρόεδρος της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αποφάσισε τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών το 1969, οι οποίες έγιναν τελικά το 1970.
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακές βουλευτικές εκλογές
Ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης
μικρογραφία|170x170εσ| Εντοπίζει διαφορετικούς τύπους αιμοσφαιρίνης. Η ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης είναι μία εξέταση αίματος που μπορεί να ανιχνεύσει διαφορετικούς τύπους αιμοσφαιρίνης. Χρησιμοποιεί τις αρχές της γέλης ηλεκτροφόρησης για το διαχωρισμό των διαφόρων τύπων αιμοσφαιρίνης και είναι ένας τύπος φυσικής γέλης ηλεκτροφόρησης. Η εξέταση μπορεί να ανιχνεύσει αφύσικα επίπεδα HbS, τη μορφή που σχετίζεται με τη δρεπανοκυτταρική νόσο, καθώς και άλλες διαταραχές του αίματος που σχετίζονται με την αιμοσφαιρίνη, όπως η βήτα θαλασσαιμία και η αιμοσφαιρίνη C. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσδιοριστεί εάν υπάρχει ανεπάρκεια οποιασδήποτε φυσιολογικής μορφής αιμοσφαιρίνης, όπως στην ομάδα των ασθενειών που είναι γνωστές ως θαλασσαιμίες. Οι διαφορετικές αιμοσφαιρίνες έχουν διαφορετικά φορτία και σύμφωνα με αυτά τα φορτία και την ποσότητα, οι αιμοσφαιρίνες κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες στη γέλη ,είτε σε αλκαλική γέλη είτε σε όξινη γέλη. Η ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης είναι επίσης γνωστή ως έλεγχος θαλασσαιμίας, η οποία μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη για τον ασθενή ο οποίος χρειάζεται συχνά μετάγγιση φρέσκου αίματος. Ο ασθενής χρειάζεται μετάγγιση αίματος επειδή το σώμα δεν είναι σε θέση να παράγει αρκετή αιμοσφαιρίνη για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του σώματος (βλ. αιμοσφαιρινοπάθεια). Η ηλεκτροφόρηση γίνεται με τη χρήση οξικής κυτταρίνης. Μετά την ηλεκτροφόρηση σε 150 έως 200 βολτ, λεκιάζεται η γέλη οξικής κυτταρίνης με κόκκινο Ponceau. Η θαλασσαιμία φτάνει στο μέγιστο επίπεδο Hb F και ακολούθως τα επίπεδα Hb A2 αυξάνονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξετάσεις αίματος
Θόδωρος Παπαδημητρίου
Ο Θεόδωρος Παπαδημητρίου (1931-2018), γνωστός απλά ως Θόδωρος, ήταν σημαντικός Έλληνας γλύπτης με διεθνή αναγνώριση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1931 όπου πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ενώ έλκει την καταγωγή του από το ορεινό χωριό Άγιος Βλάσης. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Αγρίνιο το 1949 και έπειτα έφυγε για την Αθήνα, όπου το 1951 πέτυχε στις εξετάσεις για την είσοδο στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Μετά τις σπουδές στην Αθήνα και το στρατιωτικό του, έφυγε με υποτροφία για το Παρίσι, όπου φοίτησε για 3 ακόμα χρόνια στην Εcole S. Des Beaux-Arts. Έπειτα έμεινε για χρόνια στο Παρίσι όπου έκανε διάφορες εκθέσεις και έγινε γνωστός σαν γλύπτης, ενώ μετά στην επιβολή της Χούντας στην Ελλάδα έφυγε για το Σαν Φρανσίσκο όπου δίδαξε στο Πανεπιστήμιο California State. Μετά από πολλά χρόνια σε Γαλλία και ΗΠΑ, επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση και το 1980-1998 έγινε καθηγητής πλαστικής στη σχολή αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ. Το 2007 αναγορεύτηκε Ομότιμος Καθηγητής του Ε.Μ.Π. Στις 22 Μαΐου 2013, αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδος στο Αγρίνιο.
Πέθανε στις 7 Ιουνίου 2018.
Το έργο του
Ο γλύπτης Θόδωρος έχει πραγματοποιήσει δεκάδες εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία και διακρίσεις. Έργα του υπάρχουν σήμερα σε διάφορα μέρη του κόσμου και σε αρκετούς δημόσιους χώρους της Ελλάδας, κάποια από τα οποία είναι πολύ γνωστά στο κοινό, όπως η σύνθεσή του στο σταθμό του Μετρό Αθηνών στο Σύνταγμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Μάρκος Δραγούμης
Ο Μάρκος Δραγούμης (1770-1854) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και καταγόταν από το Βογατσικό Καστοριάς, της Δυτικής Μακεδονίας. Διέμεινε για αρκετά χρόνια στη Μολδοβλαχία, όπου υπηρέτησε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις. Αργότερα ασχολήθηκε με το εμπόριο και γι'αυτό τον λόγο εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με την έκρηξη της επανάστασης κατήλθε στην Ελλάδα για να εγκατασταθεί λίγο αργότερα στην Αθήνα. Συμμετείχε ως πληρεξούσιος της Μακεδονίας στις εθνοσυνελεύσεις της Τροιζήνας και της Ερμιόνης. Ο Μάρκος Δραγούμης θεωρείται γενάρχης του αθηναϊκού κλάδου της οικογένειας Δραγούμη.
Απεβίωσε το 1854 στην Αθήνα. Παιδιά του ήταν οι Νικόλαος και Ιωάννης Δραγούμης.
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Μαρκος
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1982
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1982 διεξήχθη στις 21 Φεβρουαρίου στα Ιωάννινα με πολλά προβλήματα λόγω του παγετού. Κάποιες ομάδες από τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία δεν μπόρεσαν να φτάσουν έγκαιρα λόγω της κακοκαιρίας που επικρατούσε στη διάβαση της Κατάρας. Επίσης, οι αθλητές που μετείχαν είχαν πολλά προβλήματα από το δριμύ κρύο και αρκετοί τραυματίστηκαν. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κασιανίδης του Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας (απόσταση 12.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε η Παναχαϊκή.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1982 Κατηγορία:Αθλητισμός στα Ιωάννινα
Κεραμικά πλακάκια
Τα κεραμικά πλακάκια (ή πλακίδια) είναι τεχνητό υλικό, με πρώτη ύλη τον πηλό, που χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα έως σήμερα για την επένδυση δαπέδων, τοίχων αλλά και για διακόσμηση.
Ιστορία
Είναι άγνωστο πότε ο άνθρωπος χρησιμοποίησε για πρώτη φορά κεραμικά πλακάκια. Επιφάνειες στρωμένες με κεραμικά πλακάκια έχουν βρεθεί σε πυραμίδες, στη αρχαία Βαβυλώνα με περίτεχνες παραστάσεις και χρώματα και σε όλες τις αρχαίες ελληνικές και ρωμαϊκές πόλεις. Κατά τον Μεσαίωνα ευρεία χρήση είχαν στα Ισλαμικά κράτη, κυρίως στην Περσία και Συρία, με περίτεχνες διακοσμήσεις. Πρώτοι τα έφεραν και τα διέδωσαν στην Ευρώπη οι Μαυριτανοί κατακτητές της Ισπανίας. Σε γενική χρήση πρώτα χρησιμοποιήθηκαν στην Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία και σήμερα σε όλο σχεδόν τον κόσμο.
Τον 15ο αιώνα πλακάκια με κέντρο παραγωγής την Σεβίλη εξάγονταν στην Βρετανία και στην Ιταλία. Στην Ιταλία διασώζονται και σήμερα κτίρια στη Νάπολη και Γένοβα διακοσμημένα με κεραμικά της Σεβίλης. Το 1840 αναφέρεται η ευρεία χρήση τους στην πλακόστρωση δαπέδων σπιτιών στην νότιο Ισπανία με κέντρο κατασκευής τους την Ανδαλουσία και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε μηχανικός τρόπος. Το 1888 παρουσιάστηκαν στην διεθνή έκθεση της Βαρκελώνης.
Το 1980 στην Ιταλία εμφανίστηκε μια νέα μέθοδος κατασκευής και ψησίματος, η monocottura όπως λέγεται, που έφερε επανάσταση στο χώρο. Με την μέθοδο αυτή ο άργιλος και ο πηλός ψήνονταν μαζί ταυτόχρονα μειώνοντας τον χρόνο παρασκευής και κάνοντας τα πιο ανθεκτικά. Επίσης μειώθηκε το κόστος παραγωγής και κατασκευής δίνοντας την δυνατότητα για πώλησης τους σε πιο προσιτές τιμές.
Τα πρώτα πλακάκια ήταν ζωγραφισμένα στο χέρι, κατασκευάζονταν από πηλό και ψήνονταν στο ήλιο ή ψήνονταν σε φωτιά και κόβονταν επίσης με το χέρι.
Σήμερα
Σήμερα χρησιμοποιούνται ευρέως εξαιτίας της εύκολης τοποθέτησης τους σε σχέση με το μάρμαρο και για λόγους οικονομίας αφού η τιμή πώλησης τους είναι πολύ χαμηλή από αυτή του μαρμάρου. Κατασκευάζονται σε πολλές διαστάσεις και χρώματα. Είναι ανθεκτικά σε όλες τις καιρικές συνθήκες και χρησιμοποιούνται στην πλακόστρωση δαπέδων εσωτερικών χώρων, στη πλακόστρωση πεζοδρομίων, επένδυση μπάνιων, κουζινών αλλά και τοίχων σαν διακοσμητικά.
Τα κεραμικά πλακάκια χωρίζονται σε αυτά που είναι επικαλυμμένα με πορσελάνη και είναι πιο γυαλιστερά. Σε αυτά που δεν έχουν επικάλυψη πορσελάνης, τα ματ όπως λέγονται, και σε πλακάκια εξωτερικών χώρων με ανάγλυφη όψη για να μην γλιστράει. Ανάλογα με την χρήση που προορίζονται έχουν διαφορετικό πάχος και αντοχή.
Η πρώτη ύλη σήμερα είναι ο πηλός που ψήνεται σε υψηλές θερμοκρασίες και υγρή άργιλος, ο χρωματισμός του και όλη η κατασκευή τους γίνεται με μηχανικό τρόπο. Η κατασκευή τους σήμερα γίνεται με τον εξής τρόπο: αρχικά χύνονται τα υλικά σε υγρή μορφή σε καλούπια και αποξηραίνονται, μετά γίνεται η επικάλυψη τους και μπαίνουν σε κλιβάνους όπου ψήνονται σε θερμοκρασίες 2.000 βαθμών και πάνω.
Ύπνος (μυθολογία)
μικρογραφία|Χυτή προτομή του Ύπνου στο [[Μουσείο Πούσκιν της Μόσχας]] Στην ελληνική μυθολογία, ο Ύπνος ήταν θεός ή δαίμονας, που αποτελούσε την προσωποποίηση του ύπνου. Σύμφωνα με τον Ησίοδο στη Θεογονία, ο Ύπνος και ο δίδυμος αδελφός του, ο Θάνατος, ήταν «δεινοί Θεοί» που κατοικούσαν στον Τάρταρο, παιδιά της Νύχτας και του Ερέβους. Ο Ύπνος μυθολογείται ότι είχε είτε χίλιους, είτε τρεις γιους ή αδελφούς (εκτός από τον Θάνατο): τον Μορφέα, τον Φοβήτορα και τον Φάντασο. Κατά τον Όμηρο, που τον αποκαλεί νήδυμο (γλυκύ), τόπος κατοικίας του Ύπνου ήταν η νήσος Λήμνος, ενώ από τους μεταγενέστερους συγγραφείς του αποδιδόταν μια δική του φανταστική πατρίδα, η «Νήσος των Ονείρων».Επίσης ο Ύπνος λατρευόταν πολύ στην κυρίως Ελλάδα. Σημαντικά κέντρα της λατρείας του Ύπνου ήταν η Επίδαυρος, η Τροιζήνα και η Ολυμπία. Τον θεωρούσαν ήσυχο και πράο θεό ή δαίμονα, που πλανιόταν στη γη και τον απεικόνιζαν πότε ως ωραίο νέο, που έσπερνε στη Γη γλυκά όνειρα ή κοιμόταν σε μια κλίνη, πότε ως δαίμονα με φτερά, που μετέφερε ένα νεκρό με το θάνατο.
Ο ύπνος στην τέχνη
Ο Ύπνος απασχόλησε την τέχνη με πολλές μορφές και συχνά τον απεικονίζουν με φτερά αετού ή πεταλούδας στο μέτωπο ή με ένα κέρας, από το οποίο σκορπίζονται τα όνειρα. Στην αρχαία τέχνη, ο Ύπνος απεικονίζεται ως γυμνός νέος, μερικές φορές με γενειάδα και φτερά στο κεφάλι, ή ως κοιμώμενος άνδρας πάνω σε κρεβάτι από πούπουλα με μαύρες κουρτίνες γύρω, ενώ ο Μορφέας αποτρέπει τυχόν θορύβους που θα μπορούσαν να τον ξυπνήσουν. Αρχικά τα όνειρα εμφανίζονταν ως αδελφοί ή αδελφές του Ύπνου, αλλά αργότερα το όνειρο καθιερώθηκε ως γιός του Ύπνου. Ο Ερμής ήταν κι αυτός θεός του Ύπνου. Στην κιβωτό του Κυψέλου, στην Ολυμπία, τα δύο αδέλφια, δηλαδή ο Ύπνος και ο θάνατος, εικονίζονται σαν αγοράκια που κοιμούνται στην αγκαλιά της μητέρας τους, ο Θάνατος ζωγραφισμένος με μαύρο χιτώνα και ο Ύπνος με άσπρο. Στη Σπάρτη η απεικόνισή του συνοδεύεται πάντα από εκείνη του Θανάτου. Σε μεταγενέστερα χρόνια ο Θάνατος και ο Ύπνος συγχωνεύτηκαν σε μία θεότητα. μικρογραφία|200px|Ο Θάνατος και ο Ύπνος μεταφέρουν το νεκρό κορμί του [[Σαρπηδών|Σαρπηδόνα. Παράσταση από ερυθρόμοφρο κύλικα των αρχών του 5ου αι. π.Χ., Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο|αριστερά]]
Πηγές
Υπνος Υπνος (μυθολογία)
Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας
Ο Αντίοχος Γ' ο Μέγας (241 π.Χ. – 187 π.Χ.) ήταν Έλληνας βασιλιάς των Σελευκιδών και ο έκτος ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών. Ήταν ο νεότερος γιος του Σέλευκου Β' Καλλίνικου. Την επωνυμία  «ο Μέγας»  απέκτησε μετά τη μεγάλη του εκστρατεία στην Ανατολή. Επίσης διεκδίκησε το προσωνύμιο «Μέγας Βασιλεύς», τον τίτλο που λάμβαναν παραδοσιακά οι Πέρσες βασιλείς, τον οποίο και διεκδίκησε μετά την κατάκτηση της Κοίλης Συρίας.
Αρχές της Βασιλείας
Ο Αντίοχος Γ' ανέβηκε στον θρόνο μετά τη δολοφονία του αδελφού του, Σέλευκου Γ' Κεραυνού το 222 π.Χ., ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να ανακτήσει εδάφη που είχε καταλάβει ο Άτταλος Α' της Περγάμου. Ο Αντίοχος Γ' κληρονόμησε ένα κράτος αποδιοργανωμένο. Όχι μόνο του είχε αποσπαστεί η Μικρά Ασία, αλλά και οι ανατολικές επαρχίες είχαν αποσχιστεί, η Βακτρία υπό τον Έλληνα Διόδοτο και η Παρθία υπό τον νομάδα αρχηγό Αρσάκη. Λίγο μετά την άνοδο του Αντίοχου στον θρόνο οι κυβερνήτες της Μηδίας και της Περσίδος επαναστάτησαν, τα δύο αδέλφια Μόλων και Αλέξανδρος.
Ο νεαρός βασιλιάς, υπό την ολέθρια επιρροή του υπουργού Ερμία, έδωσε την έγκρισή του για επίθεση στην Ιουδαία αντί να παραστεί ο ίδιος να καταπνίξει την εκεί επανάσταση. Η επίθεση αποδείχτηκε φιάσκο, και οι στρατηγοί που εστάλησαν ενάντια στον Μόλονα και τον Αλέξανδρο υπέστησαν μεγάλη ήττα. Μόνο στη Μικρά Ασία, όπου ο εξάδερφος του βασιλιά, ο ικανός Αχαιός, υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των Σελευκιδών, το κράτος ανέκτησε εδάφη μέχρι και τα παλαιά του σύνορα.
Το 222 π.Χ. ο Αντίοχος πήρε για σύζυγο τη Λαοδίκη Γ', κόρη του Μιθριδάτη Β' του Πόντου. Ένα χρόνο αργότερα ο Αντίοχος πήγε ανατολικά, όπου και η επανάσταση καταπνίγηκε. Η υποταγή της Κάτω Μηδίας, που διεκδίκησε την ανεξαρτησία της με τον Αρταβαζάνη, ακολούθησε. Ο Αντίοχος ξεφορτώθηκε ο ίδιος τον Ερμεία δολοφονώντας τον και επέστρεψε στη Συρία το 220 π.Χ. Εντωμεταξύ όμως, ο Αχαιός επαναστάτησε και διεκδίκησε τον τίτλο του βασιλέως της Μικράς Ασίας. Από τη στιγμή όμως, που η δύναμή του δεν ήταν τόση ώστε να επιτεθεί στη Συρία, ο Αντίοχος τον άφησε για λίγο απείραχτο και προς το παρόν στράφηκε κατά της Ιουδαίας.
Τέταρτος Συριακός Πόλεμος
Οι εκστρατείες του 219 π.Χ. και 218 π.Χ., οδήγησαν τον στρατό των Σελευκιδών στα σύνορα της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου εγκαινιάζοντας τον Τέταρτο Συριακό Πόλεμο. Είχε προηγηθεί μια ανεπιτυχής εκστρατεία δύο χρόνια πριν, την οποία και ο Αντίοχος διέκοψε λόγω εσωτερικών προβλημάτων στο κράτος του. Μετά την προγενέστερη επιτυχία του κατά του Αντίοχου, ο Θεόδοτος, στρατηγός των Αιγυπτίων, θεωρήθηκε επικίνδυνος για την αλεξανδρινή αυλή, που έβλεπε με καχυποψία όποιον γινόταν δημοφιλής ή έμενε για καιρό σε κάποιο αξίωμα. Μετά από απόπειρα κατά της ζωής του, ο Θεόδοτος άφησε σε έμπιστούς του την Τύρο και την Πτολεμαΐδα, έγραψε στον Αντίοχο προσφέροντας του τις δύο αυτές πόλεις. Κατόπιν ο δρόμος για την Αίγυπτο διαμέσου της Παλαιστίνης ήταν ανοιχτός. Η εξέλιξη αυτή άφησε την αλεξανδρινή αυλή πανικόβλητη. Οι τελευταίοι αποφάσισαν να αρχίσουν διαπραγματεύσεις κερδίζοντας χρόνο για τις προετοιμασίες τους. Ορίστηκε τετράμηνη ανακωχή κατά τη διάρκεια της οποίας οι Αιγύπτιοι ετοιμάστηκαν πυρετωδώς και με άκρα μυστικότητα, με τη βοήθεια Ελλήνων εμπειρογνωμόνων που είχαν λάβει μέρος στους πρόσφατους πολέμους με τη Μακεδονία.
Την άνοιξη του 218 π.Χ. οι διαπραγματεύσεις έφτασαν όπως ήταν σχεδιασμένο από την αρχή σε αδιέξοδο και ο Αντίοχος συνέχισε να κατακτά τη μία πόλη μετά την άλλη, όπως τη Σελεύκεια, το λιμάνι δηλαδή της Αντιόχειας και την Τύρο. Το καλοκαίρι όμως, του 217 π.Χ., ως επικεφαλής πενήντα πέντε χιλιάδων αντρών και συνοδευόμενος από τη μικρότερη αδελφή του Αρσινόη Γ', ο Πτολεμαίος Δ' Φιλοπάτωρ, έλαβε θέση προσωπικά στο πεδίο της μάχης στις 13 Ιουνίου, ενάντια στους άντρες του Αντίοχου Γ'. Πέτυχε μια σημαντική νίκη στη Μάχη της Ράφιας, εξασφαλίζοντας την ακεραιότητα των βορείων συνόρων του βασιλείου του και ακυρώνοντας τις επιτυχίες του Αντίοχου, τον οποίο υποχρέωσε να αποσυρθεί στα βόρεια του Λιβάνου.
Εκστρατεία στην Ανατολή
Το 216 π.Χ. ο Αντίοχος εκστράτευσε στα βόρεια για να αντιμετωπίσει τον Αχαιό και μέχρι το 214 π.Χ. είχε καταφέρει να τον αποκλείσει στις Σάρδεις. Ο Αντίοχος βρήκε τρόπο να αιχμαλωτίσει τον αντίπαλό του, ωστόσο η πόλη κράτησε μέχρι και το 213 π.Χ., υπό τη χήρα του Αχαιού, Λαοδίκη, και μετά παραδόθηκε. Έχοντας έτσι ανακτήσει το κεντρικό κομμάτι της Μικράς Ασίας – αν και οι Σελευκίδες έπρεπε αναγκαστικά να ανεχτούν τις δυναστείες της Περγάμου, της Βιθυνίας και της Καππαδοκίας – ο Αντίοχος έστρεψε τις προσπάθειές του στην ανάκτηση των επαρχιών στα βόρεια και τα ανατολικά. Υποχρέωσε τον Ξέρξη της Αρμενίας να αναγνωρίσει την κυριαρχία του το 212 π.Χ. Το 209 π.Χ. ο Αντίοχος εισέβαλε στην Παρθία, κατέλαβε την πρωτεύουσα Εκατόμπυλο και συνέχισε στην Υρκανία. Ο Πάρθος βασιλιάς Αρσάκης Β΄ τελικά κατάφερε να εξασφαλίσει την ειρήνη.
Το έτος 209 π.Χ. βρίσκει τον Αντίοχο στη Βακτρία, όπου οι προσπάθειές του στέφθηκαν για άλλη μια φορά με επιτυχία. Αφού επιβίωσε μιας περίφημης πολιορκίας στην πρωτεύουσά του, τα Βάκτρα, ο βασιλιάς Ευθύδημος Α' κέρδισε τιμητική ειρήνη που σφραγίστηκε με συμφωνία γάμου, ανάμεσα στον γιο του Ευθύδημου, τον Δημήτριο και σε μία από τις κόρες του Αντιόχου. Έπειτα ο Αντίοχος, ακολουθώντας τα βήματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πέρασε στην κοιλάδα του ποταμού Κωφήνος (σημ. Καμπούλ), ανανέωσε τη φιλία του με τον Ινδό βασιλιά Σοφαγάσενο και επέστρεψε δυτικά από την Αραχωσία (σημ. επαρχία Σιστάν και Μπαλουχιστάν του Ιράν) και την Καρμανία (σημ. επαρχία Κερμάν) το 206 – 205 π.Χ.
Από τη Σελεύκεια του ποταμού Τίγρη οδήγησε σύντομη εκστρατεία στον Περσικό Κόλπο τα δύο επόμενα χρόνια. Στη συνέχεια επισκέφθηκε την Αντιόχεια του Περσικού κόλπου. Έδειχνε να έχει αποκαταστήσει την αυτοκρατορία των προγόνων του στην ανατολή, και αυτή του η επιτυχία του εξασφάλισε την επωνυμία «ο Μέγας». Το 205 - 204 π.Χ. ο Πτολεμαίος Ε' Επιφανής, όντας ακόμη μικρό παιδί, ανέβηκε στον αιγυπτιακό θρόνο και ο Αντίοχος, σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, σύναψε μυστική συμφωνία με τον βασιλιά Φίλιππο Ε' της Μακεδονίας για τον διαμοιρασμό των εδαφών που κατείχαν οι Πτολεμαίοι.
Πέμπτος Συριακός Πόλεμος
Κατόπιν ξεσπά ο Πέμπτος Συριακός Πόλεμος τον Μάιο του 202 π.Χ. Για άλλη μια φορά ο Αντίοχος επιτέθηκε στην Κοίλη Συρία και τη Φοινίκη, και μέχρι το 199 π.Χ. φαίνεται πως την είχε υπό την κατοχή του, πριν ο Αιτωλός Σκόπας την ανέκτησε για χάρη του Πτολεμαίου, καθώς και την Ιερουσαλήμ. Μα αυτή η ανάκτηση αποδείχτηκε βραχυχρόνια, εφόσον το 198 π.Χ. ο Αντίοχος υποχρέωσε τον Σκόπα σε ήττα στη Μάχη του Πανείου, κοντά στις πηγές του Ιορδάνη, μια μάχη που σηματοδοτεί το τέλος της πτολεμαϊκής κυριαρχίας στην Παλαιστίνη. Μετά την κατάκτηση της Κοίλης – Συρίας ο Αντίοχος δεν προχώρησε ενάντια στην Αίγυπτο. Κατέκτησε ωστόσο τη Θράκη, την Έφεσο και τις παράλιες πόλεις της Κιλικίας και της Λυκίας. Υπό όποιες συνθήκες και να υπογράφτηκε η ειρήνη ανάμεσα στους Σελευκίδες και τους Πτολεμαίους, αυτό που γνωρίζουμε είναι πως ο νεαρός Πτολεμαίος παντρεύτηκε την κόρη του Αντίοχου, την Κλεοπάτρα Α', εξασφαλίζοντας φιλικές σχέσεις ανάμεσα στα δύο κράτη. Κάπως έτσι εισήχθη και το περίφημο όνομα « Κλεοπάτρα » στη Δυναστεία που έμεινε πολύ χαρακτηριστικό, κυρίως λόγω της Κλεοπάτρας της Ζ'. Πρόβλημα δημιουργήθηκε όσον αφορά το θέμα της προίκας που έπρεπε να φέρει μαζί της η νεαρή βασίλισσα στον δεκαεξάχρονο σύζυγό της. Σήμερα είναι ομιχλώδεις οι γνώσεις μας, αλλά είναι πιθανό να έπεσε κάποια στιγμή το ζήτημα της Κοίλης Συρίας στο τραπέζι. Τις επόμενες γενιές οι δύο Οίκοι διαφώνησαν σθεναρά για το τι είχε συμφωνηθεί τότε.
Οι επιχειρήσεις του Αντίοχου στη Μικρά Ασία, τον έφεραν αντιμέτωπο με την ανερχόμενη δύναμη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, η οποία εποφθαλμιούσε τη Σμύρνη και τη Λάμψακο. Η διαμάχη εντάθηκε αφού ο Αντίοχος απέκτησε πάτημα και στη Θράκη το 196 π.Χ. Η εκκένωση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους έδωσε αυτή την ευκαιρία στον Αντίοχο, ο οποίος είχε μάλιστα πλέον στην Αυλή του, τον Αννίβα. Την ίδια χρονιά αναγνωρίζεται διάδοχος ο γιος του ηγεμόνα των Σελευκιδών, ο Αντίοχος, ο οποίος και νυμφεύεται την αδελφή του, τη Λαοδίκη. Ακολουθούν διαπραγματεύσεις για συμμαχίες με άλλες πόλεις, στα πλαίσια των οποίων η κόρη του Αντίοχου, η Αντιοχίς, νυμφεύεται τον Αριαράθη Δ' τον Ευσεβή, ηγεμόνα της Καππαδοκίας.
Πόλεμος με τους Ρωμαίους
thumb|205px|Νόμισμα με την κεφαλή του Αντιόχου Γ΄ από το [[Βρετανικό Μουσείο.]] Ένα χρόνο αργότερα, το 193 π.Χ. ο Αντίοχος αντιμετωπίζει ένα τραγικό περιστατικό, τον θάνατο του γιου και διαδόχου του, του Αντίοχου. Το 192 π.Χ. ο Αντίοχος Γ' εισέβαλε στον ελλαδικό χώρο με ένα στρατό 10.000 ανδρών και αναγορεύτηκε από την Αιτωλική Συμπολιτεία γενικός αρχηγός. Το 191 π.Χ., ωστόσο, οι Ρωμαίοι, «ἡγουμένου σφῶν Ἀκιλίου Μανίου Γλαβρίωνος» τον καταδίωξαν στις Θερμοπύλες και τον ανάγκασαν να αποσυρθεί στην Ασία. Δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Επιτέθηκαν στον Αντίοχο στην Ανατολία και η αποφασιστική νίκη του Σκιπίωνος του Ασιατικού στη Μάχη της Μαγνησίας το 190 π.Χ., την οποία ακολούθησε ήττα του Αννίβα στη θάλασσα έξω από τη Σίδη, έφερε τη Μικρά Ασία στα χέρια τους.
Με τη Συνθήκη της Απάμειας το 188 π.Χ. ο βασιλιάς των Σελευκιδών εγκατέλειψε τις κτήσεις του βόρεια του Ταύρου, τις οποίες η Ρώμη μοίρασε στους συμμάχους της. Επίσης υποχρεώθηκε να πληρώσει χρηματικά ποσά στη Ρώμη, καθώς και να στείλει εκεί ως όμηρο τον μικρότερο από τους γιους του, τον Αντίοχο. Αποτέλεσμα αυτού του πλήγματος στη δύναμη των Σελευκιδών, μερικές από τις επαρχίες που ο Αντίοχος είχε ανακτήσει διεκδίκησαν και πάλι την ανεξαρτησία τους.
Θάνατος και Διαδοχή
Το 191 π.Χ. ο Αντίοχος παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Εύβοια της Χαλκίδας. Ο Αντίοχος ξεκίνησε νέα εκστρατεία στο Λουριστάν. Σκοτώθηκε ενώ λεηλατούσε ένα ναό του Βήλου στην Ελυμαΐδα της Περσίας, το 187 π.Χ. Το βασίλειο των Σελευκιδών πέρασε τότε στον γιο του Αντίοχου, τον Σέλευκο Δ' τον Φιλοπάτορα, που μέχρι τότε διοικούσε τη Θράκη και που είχε ονομαστεί διάδοχος από το 189 π.Χ. Για την προσωπικότητα του Σελευκίδη βασιλιά έγραψε ο Πολύβιος την ιστορική του κριτική. Τον παρομοίασε με τον ήλιο που δυναμικά ανατέλλει και φωτίζει τον κόσμο, αλλά στη συνέχεια τον καλύπτουν τα πυκνά νέφη και δύει άδοξα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Acoustica (Scorpions)
Το Acoustica είναι ένα Unplugged - Live Album των Scorpions. Κυκλοφόρησε το 2001 από την East West Records.
Κατάλογος Κοματιών CD
Japanese Edition  :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία των Scorpions Κατηγορία:Βίντεο - Άλμπουμ των Scorpions
Ντέιβιντ Κάμερον
Ο Ντέιβιντ Γουίλλιαμ Ντόναλντ Κάμερον (αγγλικά: David William Donald Cameron, 9 Οκτωβρίου 1966) είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Μάιο του 2010 ως τον Ιούλιο του 2016. Διετέλεσε Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, από το 2005 έως το 2016.
Υπηρέτησε ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Δεκέμβριο του 2005 έως τον Μάιο του 2010.
Υπηρέτησε ως Βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Ουίτνεϋ στα δυτικά του Όξφορντσαϊρ, από το 2001 έως το 2016.
Επανεξελέγη στην πρωθυπουργία έπειτα από την απρόσμενη νίκη των Συντηρητικών στις εκλογές του 2015, σχηματίζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντέιβιντ Κάμερον, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1966 στο Μέριλμπον του Λονδίνου, και μεγάλωσε στο Πίζμορ του Μπέρκσαϊρ.
Σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτικές Επιστήμες και Οικονομικά (PPE) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου απέσπασε τιμητική διάκριση για τις επιδόσεις του. Στη συνέχεια προσχώρησε στους Τόρις και έγινε ειδικός σύμβουλος του Νόρμαν Λαμόντ, και αργότερα του Μάικλ Χάουαρντ. Διετέλεσε παράλληλα Διευθυντής Εταιρικών Υποθέσεων στην Carlton Communications, για επτά χρόνια.
Στις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2010, οι Συντηρητικοί κέρδισαν πλειοψηφία θέσεων στο Κοινοβούλιο, σχηματίζοντας κυβερνητικό συνασπισμό με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, του οποίου ηγήθηκε ο Κάμερον, αφού έλαβε το χρίσμα του Πρωθυπουργού στις 11 Μαΐου. Στα 43 του χρόνια, ο Κάμερον έγινε ο νεότερος Βρετανός Πρωθυπουργός μετά τον Ρόμπερτ Τζένκινσον, ο οποίος έλαβε το χρίσμα στα 42 του, πριν από 198 χρόνια. Η κυβέρνηση Κάμερον είναι η πρώτη "κυβέρνηση συνασπισμού" του Ηνωμένου Βασιλείου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στις εκλογές του 2015, ο Κάμερον επανεκλέχθηκε πρωθυπουργός μετά τη νίκη των Συντηρητικών και την αυτοδυναμία που εξασφάλισαν, σχηματίζοντας πλέον μονοκομματική κυβέρνηση. Πιστός στην υπόσχεσή του, έχοντας την αυτοδυναμία, διεξήγαγε δημοψήφισμα για έξοδο της χώρας (ή παραμονή της) από την ΕΕ. Μετά την θετική ψήφο του εκλογικού σώματος στο να αποχωρήσει η χώρα από την ΕΕ, ο Κάμερον προανήγγειλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, που αρχικά αναμενόταν να τεθεί σε ισχύ από το φθινόπωρο του 2016.