cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βοράνιο
Με συμμετρική διάσπαση διβορανίου(6)
Αυτή η διεργασία δεν συμπεριλαμβάνει άλλες ενώσεις ως ενδιάμεσα και συμβαίνει σε ένα απλό βήμα. Δεν χρειάζεται κανένας καταλύτης για τη συμμετρική διάσπαση διβορανίου(6). Η πιο συνηθισμένη χρησιμοποιούμενη βάση κατά Λιούις είναι το τετραϋδροφουράνιο (THF).
Σιλάνια
Τα σιλάνια είναι ενώσεις του πυριτίου. Κανονικά πρόκειται για ενώσεις πυρυτίου και υδρογόνου, ανάλογες των αλκανίων. Ωστόσο, ο όρος επεκτείνεται και σε ενώσεις που έχουν την παρουσία και άλλων χημικών στοιχείων.
Βοράνιο
Οξείδωση τετραϋδριδοβοριούχου άλατος
Το βοράνιο μπορεί να παραχθεί με μερική οξείδωση ενός τετραϋδριδοβοριούχου άλατος. Σε αυτής τη διεργασία, ένα τετραϋδριδοβοριούχο άλας επιδράται με ένα ήπιο οξειδωτικό μέσο, όπως το τριφθοριούχο βόριο (BF3), που αντιδρά ως ακολούθως:
Στην πράξη, αυτή η διεργασία παράγει ενδιάμεσα διβοράνιο(6) και γι' αυτό συμβαίνει σε δύο (2) βήματα, αφού, μετά την ενδιάμεση παραγωγή διβορανίου(6), (βήμα #1) απαιτείται μια ισχυρή συναρμογική απρωτική βάση κατά Λιούις, για να ακολουθήσει συμμετρική διάσπαση του ενδιάμεσα παραγώμενου διβορανίου(6) (βήμα #2):
Αυτή είναι η προτιμιταία διεργασία για την παραγωγή συμπλόκου βορανίου - διμεθυλοθειαιθέρα {[BH3•S(CH3)2]}. Μάλιστα, χρησιμοποιώντας διιώδιο( I2) ως οξειδωτικό μπορεί να εξουδετερωθεί η ενδιάμεση παραγωγή διβορανίου(6), όπως συμβαίνει κατά τη διάρκεια παραγωγής {[ΒΗ3•THF]}:
Ακόμη, είναι δυνατό να παραχθεί ένα σύμπλοκο και με μια αποπρωτονιωμένη αμίνη, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο ρόλο της μαλακής βάσης κατά Λιούις. Συνήθως χρησιμοποιείται η τριμεθυλαμίνη [N(CH3)3]:
Ιδιότητες διαλυμάτων
Το βοράνιο είναι αμφιφιλική, δηλαδή άπολη, διαλυμένη ουσία. Ενώ παρουσιάζει «προτίμηση» για διαλύτες με σχετικά στατική μονιμότητα, δηλαδή χαμηλές διηλεκτρικές σταθερές, δρν διαλύτεαι μόνο στις μη πολικές ενώσεις, αλλά επίσης και σε πολικές, όπως το θειμεθυλοθειαιθέρα (DMS) και το τετραϋδροφουράνιο. Το βοράνιο έχει αξιοσημείωτη διαλυτότητα σε υγρή αμμωνία, περίπου 3,2 mol/lit, όπου καθιζάνει ως μονοαμμωνιακό. Το βοράνιο τάχιστα σχηματίζει σύμπλοκα με τους πολικούς διαλύτες. Όταν είναι επιθυμητό να ανακτηθεί αδιάλυτο βοράνιο από ένα διάλυμά του, είναι απαραίτητο να διατηρεί χαμηλά τη συγκέντρωσή του, γιατί διαφορετικά τείνει να διμερίζεται σε διβοράνιο(6). Μια μέθοιδος ανάκτησης αδιάλυτου βορανίου από διάλυμά του είναι η θερμόλυση του συμπλόκου βορανίου - διαλύτη μέσα σε ένα μεταφορικό αέριο υπό μειωμένη πίεση. Όμως, πολλά τέτοια σύμπλοκα δεν μπορούν να θερμολυθούν, αλλά αν θερμανθούν παθαίνουν μοριακή αναμόρφωση, εκλύοντας στοιχειακό (δι)υδρογόνο (Η2).
Σε τετραϋδροφουράνιο (THF) το βοράνιο σχηματίζει ένα χαλαρό 1:1 σύμπλοκο [ΒΗ3•THF]. Το βοράνιο είναι εμπορικά διαθέσιμο σε διαλύματά του σε THF και σε DMS, παρόλο που το πρώτο απαιτεί την παρουσία και σταθεροποιητικού μέσου, για να αποτρέψει την αντίδραση του βορανίου με το διαλύτη.
Αμφοτερικότητα
Καθώς το βοράνιο είναι ένωση με χάσμα οκτάδας, η κυρίαρχη χημική συμπεριφορά του βορανίου είναι η ισχυρή τάση του να διμεριστεί και να σχηματίσει διβοράνιο(6). Η αντίδραση διμερισμού του βορανίου είναι εξώθερμη, δηλαδή διεξάγεται παράγοντας θερμότητα, που προβλέφθηκε ότι είναι κοντά στα 40 kcal/mole. Με τέτοια εξώθερμη διεργασία, η συγκέντρωση μονομερούς βορανίου είναι (συχνά) αμελητέα σε διάλυμα:
Παρόλο που το βοράνιο δρα κυρίως ως οξύ κατά Lewis, πολλά 1:1 σύμπλοκα με βοράνιο παράγονται πάντα από διβοράνιο(6) ή με ανταλλαγή συναρμοτών από ένα σύμπλοκο μονομερούς βορανίου που ήδη υπάρχει:
Η σειρά σταθερότητας των συναρμοτών που σχηματίζουν σύμπλοκα με το βοράνιο εκτιμήθηκε φασματοσκοπικά και θερμοχημικά ως εξής : PF3 < CO < Et2Ο < Me2O < THF < THT < Et2S < Me2S < Py < Me3N < H-
Η ομάδα βορυλίου (-BH2) μπορεί να αφομοιώσει ένα άλλο κέντρο υδρογόνου σε ένα μόριο με τον ακόλουθο ιονισμό :
Εξαιτίας της ικανότητας αυτής, δηλαδή της σύλληψης πρωτονίου, το βοράνιο και τα σύμπλοκά του έχουν (και) βασική συμπεριφορά. Το συζυγές οξύ του είναι το κατιόν βορανυλίου. Σε ένα υδατικό διάλυμα βορανίου μόνο ένα κλάσμα των (αρχικών) μορίων του βορανίου έχουν πρωτονιωθεί:
Ωστόσο, τα υδατικά διαλύματα βορανίου είναι εξαιρετικά ασταθή, εξαιτίας της ταξείας υδρόλυσης τόσο του ουδέτρου βορανίου, όσο και των κατιόντων βορανυλίου. Τα τελευταία υφίστανται υδρόλυση ακόμη και σε θερμοκρασία της τάξης των -78 C:
Από τη δεύτερη αντίδραση γίνεται φανερό ότι η υδρόλυση του βορανίου κααλύεται από όξινες συνθήκες. Οι πρωτικοί διαλύτες που περιέχουν δεσμό O-Η τείνουν να οξειδώνουν τα κατιόντα του βορανυλίου και τα αδιάστατα ουδέτερα μόρια βορανίου με τον ίδιο τρόπο, δίνοντας βορικούς εστέρες αντί του βορικού οξέος. Σε άλλους πρωτικούς διαλύτες (που δεν περιέχουν δεσμό O-H) μπορεί τα κατιόντα βορανυλίου να είναι σταθερά έναντι της οξείδωσης. Για παράδειγμα, το κύρια προϊόν της αντίδρασης διβορανίου(6) με αμμωνία είναι διαμμωνιούχο βορανυλιοβοριοϋδρίδιο, που είναι απομονώσιμο:
Αντιδράσεις με ανόργανες ενώσεις
Σε περίπτωση επίδρασης του βορανίου με μια βάση κατά Λιούις (L), παράγεται το αντίστοιχο σύμπλοκο του βορανίου:
Σε περίπτωση επίδρασης του βορανίου με ένα συνηθισμένο οξύ (HA), παράγεται άλας βορανυλίου (BH2A) και στοιχειακό (δι)υδρογόνο:
Σε περίπτωση οξείδωσης του βορανίου, παράγεται βορικό οξύ:
Εφόσον το ελεύθερο βοράνιο διμερίζεται άμεσα, οι αντιδράσεις στις οποίες χρειάζεται το βοράνιο και όχι το διβοράνιο(6) πρέπει να διεξάγονται με τη χρήση κάποιου συμπλόκου του βορανίου και όχι με ελεύθερο βοράνιο.
Το αμμωνιούχο βοράνιο {[BH3•NH3]} παράγεται με αντίδραση απλής αντικατάστασης ανάμεσα σε αμμωνία (NH3) και κάποιο άλλο σύμπλοκο βορανίου {[BH3•L]}:
Με θέρμανση αμμωνιούχου βορανίου εκλύεται υδρογόνο και παράγεται βοραζίνη: 71x71px|χωρίς-πλαίσιο
Ένα παράδειγμα, όπου πιστεύεται ότι το βοράνιο είναι το ενδιάμεσο σε μια χημική αντίδραση, είναι η πυρόλυση διβορανίου για παραγωγή «υψηλότερων» βορανίων :
Παραπέρα βήματα δίνουν επιτυχημένα και ακόμη υψηλότερα βοράνια, με το δεκαβοράνιο(14) (B10H14) να είναι το σταθερότερο τελικό προϊόν, με προσμίξεις από πολυμερικά υλικά και λίγο εικοσιβοράνιο(26) (Β20Η26).
Αντιδράσεις με οργανικές ενώσεις
Ένα άλλο παράδειγμα, όπου πιστεύεται ότι το βοράνιο είναι το ενδιάμεσο σε μια χημική αντίδραση, είναι η αντίδραση προσθήκης σε πολλαπλούς δεσμούς και προσθήκη κυκλοδιάνοιξης με οργανικές και ανόργανες κυκλικές ενώσεις με υψηλή ενέργεια τάσης δεσμών. Η απλούστερη τέτοια αντίδραση είναι η «υδροβορίωση» αλκενίων. Και πάλι στην πράξη χρησιμοποιείται διβοράνιο(6), το οποίο θεωρείται ότι διασπαται ενδιάμεσα σε βοράνιο ή εναλλακτικά ότι διασπάται η μια «γέφυρα» B-H-B, για να δώσει ένα άτομο βορίου με χάσμα οκτάδας. Η αντίδραση προσθήκης βορανίου σε αλκένια είναι γρήγορη, ποσοτική και αντιστρέψιμη. Η προσθήκη φαίνεται ότι γίνεται αντι-Μαρκόβνικοβ (anti-markovnikov), δηλαδή η διυδριδοβοριομάδα (-BH2) ενώνεται με το λιγότερο υποκατεστημένο άτομο άνθρακα, με την προσβολή να γίνεται στην πιο ακάλυπτη μεριά (του διπλού δεσμού) του μορίου.
Αντίδραση με καρβένια
Για παράδειγμα, με μεθυλένιο δίνει μεθυλοβοράνιο :
Εφαρμογές
Τα σύμπλοκα βορανίου χρησιμοποιήθηκαν ευρύτατα σε οργανικές συνθέσεις μέσω υδροβορίωσης, όπου το BH3 δίνει αντίδραση προσθήκης σε διπλούς δεσμούς αλκενίων, δίνοντας τριαλκυλοβοράνια :
Η αντίδραση αυτή είναι «στερεοειδική» και τα προϊόντα της, δηλαδή τα τριαλκυλοβοράνια (BR3), μπορούν να μετατραπούν σε χρήσιμα οργανικά παράγωγα. Με ογκώδη αλκένια μπορούν να σχηματιστούν τετρααλκυλοδιβοράνια(6) (R2BHBHR2), που επίσης είναι χρήσιμα αντιδραστήρια για πιο ειδικές εφαρμογές. Το σύμπλοκο του βορανίου με διμεθυλοθειαιθέρα {[BH3•Me2S]} είναι σταθερότερο από το σύμπλοκο του βορανίου με το τετραϋδροφουράνιο {[BH3•THF]}.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ανόργανα βοράνια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1932-33
Γ΄ κατηγορία
Το πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας διεξήχθη με σε 2 ομίλους με συνολική δύναμη 14 ομάδων, όπου αποτέλεσαν την προκριματική φάση. Κατόπιν διεξήχθη τελική φάση για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Πρωταθλήτρια της Γ΄ αναδείχθηκε η Σπάρτα Κουκακίου, που κατέκτησε την 1η θέση στην τελική φάση.
Προκριματική φάση
Αναλυτικά οι ομάδες που συμμετείχαν ανά όμιλο:
Τελική φάση
Οι Σπάρτα Κουκακίου και Ολυμπιακός Αθηνών ισοβάθμησαν στην κορυφή της τελικής φάσης με σύνολο 5 βαθμών και αγωνίστηκαν σε αγώνα κατάταξης για την ανάδειξη του πρωταθλητή της Γ΄ κατηγορίας, που διεξήχθη στο γήπεδο της Λεωφόρου την Κυριακή 1 Οκτωβρίου 1933. Η Σπάρτα Κουκακίου επικράτησε με 1-0 και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Γ΄ κατηγορίας. Η τελική κατάταξη της τελικής φάσης ήταν: * Την επόμενη σεζόν απορροφήθηκε από τον Ατρόμητο Αθηνών, ο οποίος καθιέρωσε το γαλάζιο αστέρι ως έμβλημα και μετακόμισε στο Περιστέρι.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1932-1933
Κηδαλίωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κηδαλίωνας (Κηδαλίων, από το ρήμα κηδαλίζω = εξαγνίζω) αναφέρεται ένας Νάξιος δαίμονας άγνωστης γενεαλογίας στον οποίο η θεά Ήρα εμπιστεύθηκε τον νεογέννητο Ήφαιστο. Ο Κηδαλίων ανέθρεψε τον θεό και του δίδαξε την τέχνη της σιδηρουργίας, ενώ όταν ο Ήφαιστος ενηλικιώθηκε ο Κηδαλίων έγινε υπηρέτης του. Ο Κηδαλίων αναφέρεται και στον μύθο του Ωρίωνα και του βασιλιά της Χίου Οινοπίωνα: όταν ο Ωρίων τυφλώθηκε από τον Οινοπίωνα, κατέφυγε στη Λήμνο, όπου ο `Ηφαιστος του έδωσε τον Κηδαλίωνα για οδηγό. Ο γιγάντιος Ωρίωνας πήρε στον ώμο του τον Κηδαλίωνα και, βαδίζοντας υπό την καθοδήγησή του προς την ανατολή του ήλιου αντικρύζοντας τον ήλιο, θεραπεύθηκε από τις ηλιακές ακτίνες. Η ιστορία αναφέρεται μεταξύ άλλων και στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α΄ 25).
Τον τίτλο «Κηδαλίων» είναι γνωστό ότι είχε ένα χαμένο σήμερα σατυρικό δράμα του Σοφοκλέους, του οποίου ελάχιστοι στίχοι σώζονται και είναι άγνωστο αν η υπόθεσή του αφορούσε την παιδική ηλικία του Ηφαίστου ή τον μύθο της τυφλώσεως του Ωρίωνα. Ο Κηδαλίων συγκαταλέγεται από κάποιες αρχαιότερες πηγές ανάμεσα στους Καβείρους, ενώ από κάποιες νεότερες πηγές ανάμεσα στους Κύκλωπες, από τη στιγμή που τα τεράστια αυτά όντα θεωρήθηκαν υπηρέτες του Ηφαίστου, κατά την Ελληνιστική εποχή. Σε κάποια τοιχογραφία που περιγράφει ο Λουκιανός, απεικονιζόταν ο Ωρίων να φέρει στους ώμους του τον Κηδαλίωνα. Παρόμοια παράσταση ανεγνώρισε ο Helbig σε τοιχογραφία της Πομπηίας. Επίσης, ο Κηδαλίων παριστάνεται κατά τον Wilamowitz με μορφή νάνου σε ένα ανάγλυφο που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. Παράσταση του Κηδαλίωνα υπάρχει και σε ανάγλυφο από την Πομπηία.
Πηγές
Κηδαλιωνας
Νίκος Ε. Πολίτης
Ο Νίκος Πολίτης ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος, ιστορικός της Πάτρας και ιστορικός του αθλητισμού.
Έχει γράψει πολλά βιβλία, όλα σχετικά με την Πάτρα και την ιστορία της. Σαν πηγές χρησιμοποιούσε το μουσείο τύπου της πόλης κάνοντας πολύχρονες και χρονοβόρες έρευνες. Τα βιβλία του ήταν απλά, λιτά, χωρίς καμία πρόθεση εντυπωσιασμού και ευχάριστα στην ανάγνωση. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς της Πάτρας μαζί με τον Στέφανο Θωμόπουλο και τον Κώστα Τριανταφύλλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Γιάννης Ταμτάκος
Ο Γιάννης Ταμτάκος (1908 - 4 Ιανουαρίου 2008) ήταν Έλληνας πολιτικός αγωνιστής του αρχειομαρξισμού και του τροτσκισμού που έζησε στην Ελλάδα και στην Αυστραλία. Για την πολιτική του δράση του διώχτηκε τόσο από το κράτος όσο και από τo EAM. Ήταν ο τελευταίος επιζών ηγέτης της μεγάλης απεργίας του 1936 στη Θεσσαλονίκη. Στο τέλος της ζωής του δήλωνε αναρχικός.
Δράση στην παρανομία της Κατοχής
Στην Κατοχή συμμετέχει στο Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ) με εφημερίδες το Εργατικό Μέτωπο και τον Ο Αγώνας μας. Στο ΚΔΚΕ ανήκει στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος μαζί με τον Στίνα και τον Βουρσούκη. Το κόμμα είχε περίπου 20 μέλη και άλλους τόσους συμπαθούντες. Τον Δεκέμβρη του 1943 το ΚΔΚΕ μετονομάζεται σε Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΔΚΚΕ) και τον Οκτώβρη του 1944 μετονομάζεται ξανά σε Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας (ΔΕΚΕ). . Η τελευταία αλλαγή του ονόματος έγινε γιατί : η λέξη κομμουνιστής στην εποχή μας είναι ο πιο λυσσαλέος σωβινιστής,...,ο προδότης της εργατικής τάξης Η δράση επί Κατοχής του ήταν κυρίως απαλλοτριώσεις καταστημάτων και μοίρασμα των αγαθών στο κόσμο που περνούσε, καθώς και μοίρασμα προκηρύξεων συναδέλφωσης στους στρατιώτες των Κατοχικών δυνάμεων. Αναγνωρίζοντας τον εαυτό του σαν ντεφαταιστή, δεν πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση γιατί θεωρούσε την εθνικοαπελευθερωτική δράση ως εξάρτημα του επιτελείου της Μέσης Ανατολής και ως σωβινισμό. Το 1942 γνώρισε τον Κορνήλιο Καστοριάδη και υιοθέτησε τις απόψεις που ο δεύτερος είχε εκφράσει σχετικά με τη γραφειοκρατικοποίηση των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Για τη στάση τους αυτή, ο Ταμτάκος και οι σύντροφοί του, καταδιώχθηκαν λιγότερο από τους Γερμανούς ή τους συνεργάτες τους και περισσότερο από το ΕΑΜ. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξέφυγε από τη δράση του ΕΛΑΣ ενώ την περίοδο των Δεκεμβριανών κυκλοφορούσε με διάφορες ταυτότητες και ψευδώνυμα.
Δεκεμβριανά και εμφύλιος πόλεμος
Στα Δεκεμβριανά η πολιτική ομάδα του Γιάννη Ταμτάκου, καταγγέλει τη δράση του ΕΛΑΣ για τη κατάληψη της εξουσίας ενώ βιώνουν τη καταστολή από τις δυνάμεις του. Συμμετέχει στο Ενοποιητικό συνέδριο των τροτσκιστικών κομμάτων το 1946 από το οποίο προέκυψε το Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΚΕ) αλλά αργότερα αποχωρεί από τον τροτσκισμό και από την 4ή Διεθνή. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου κρύβεται μαζί με τον Άγι Στίνα σε σπίτι στην Αθήνα.
Ο καθηγητής πανεπιστημίου Nicholas Apoifis, αναφέρει ότι ο Γιάννης Ταμτάκος έγινε "μη βίαιος αναρχικός" τη δεκαετία του 1940.
Μετανάστης στο εξωτερικό
Μετά το τέλος του εμφυλίου προσπαθεί να συμμετάσχει στην ανασυγκρότηση της ομάδας του χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Το 1951 φεύγει με πρόσκληση να εργαστεί ως μετανάστης στην Αυστραλία, όπου δούλεψε σε διάφορες δουλειές μεταξύ των οποίων και στο εργοστάσιο της General Motors. Στην Αυστραλία δεν είχε κάποια συνδικαλιστική δραστηριότητα και ούτε στο σωματείο του εργοστασίου είχε γραφτεί, ενώ με τον σύντροφο του Στίνα είχε απλή επικοινωνία με αλληλογραφία. thumb|right|100px|Ο Γιάννης Ταμτάκος τη δεκαετία του 1950
Επιστροφή στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1966 μένοντας μόνιμα στη Θεσσαλονίκη μέχρι το θάνατο του χωρίς ενεργή συμμετοχή στη πολιτική δράση. Από τη δεκαετία του 1980 συνδέθηκε ιδεολογικά με τον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο της Θεσσαλονίκης. Παρά την προχωρημένη ηλικία του, συμμετείχε σε εκδηλώσεις του κινήματος της πόλης. Πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2008, λίγες μέρες πριν κλείσει τα 100 του χρόνια και κηδεύτηκε με πολιτική κηδεία την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο της Μαλακοπής.
Δημοσιευμένο έργο
Το βιβλίο Ταμτάκος Γιάννης, Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα, Κύκλοι Αντιεξουσίας, Θεσσαλονίκη Μάρτιος 2003, περιέχει απομαγνητοφωνημένες αυτοβιογραφικές αφηγήσεις με αναφορές σε ιστορικά και πολιτικά γεγονότα του τελευταίου αιώνα. Απόσπασμα από το προσωπικό ημερολόγιο του έχει δημοσιευτεί το 1995 στην Εφημερίδα "Άλφα". Ο Γιάννης Ταμτάκος ήταν ένα από τα δυο βασικά πρόσωπα στην ταινία "Κούρσαλ" του Νίκου Θεοδοσίου. Τέλος υπάρχουν πολλές δημοσιευμένες συνεντεύξεις στα μέσα μαζικής επικοινωνίας.
Υστεροφημία
Ο Γιάννης Ταμτάκος έδρασε πολιτικά κυρίως ως αρχειομαρξιστής και τροτσκιστής, αλλά έγινε γνωστός ως αναρχικός στο τέλος της ζωής του όταν διηγιόταν τις προγενέστερες δράσεις του και συμμετείχε σε εκδηλώσεις του αναρχικού χώρου. Ο αναρχικός χώρος τα τελευταία χρόνια εξυμνεί τη δράση του, βγάζει αφίσες, κάνει εκδηλώσεις στη μνήμη του και διαθέτει δωρεάν τα βιβλία του. Επίσης, το συγκρότημα Active Member συνέθεσε τραγούδι στη μνήμη του, ενώ το συγκρότημα Ωχρά Σπειροχαίτη μελοποίησε την απαγγελία του ύμνου της Κομμουνιστικής Διεθνούς από τον Γ. Ταμτάκο στα ποντιακά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Αρχειομαρξισμός Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Δέντρο της Άννας Φρανκ
Με τα χρόνια, το δέντρο άρχισε να καταρρέει λόγω προσβολής από σκώρο και μύκητες. Το κέντρο Borough στο Άμστερνταμ δήλωσε ότι το δέντρο έπρεπε να κοπεί στις 20 Νοεμβρίου 2007 λόγω του κινδύνου να καταρρεύσει ολοκληρωτικά. Ωστόσο, στις 21 Νοεμβρίου 2007, ένας δικαστής εξέδωσε σχετικό διάταγμα και σταμάτησε την κοπή του δέντρου. Το Ίδρυμα και οι γείτονες ανέπτυξαν ένα εναλλακτικό σχέδιο για να σώσουν το δέντρο. Οι γείτονες και οι υποστηρικτές δημιούργησαν το Ίδρυμα Υποστήριξης του δέντρου της Άννας Φρανκ, το οποίο πραγματοποίησε την προτεινόμενη υποστηρικτική κατασκευή και ανέλαβε τη συντήρηση του δέντρου.
Στις 23 Αυγούστου 2010, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας δυνατοί άνεμοι έπληξαν το δέντρο και έσπασε. Το δέντρο εκτιμάται ότι ήταν μεταξύ 150 και 170 ετών.
Άννα Φρανκ
αριστερά|μικρογραφία Το δέντρο αναφέρεται τρεις φορές στο ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Στις 23 Φεβρουαρίου 1944, γράφει για το δέντρο: ''Ik ga haast elke ochtend naar de zolder waar Peter werkt om de bedompte kamerlucht uit mijn longen te laten waaien. Vanuit mijn lievelingsplekje op de grond kijk ik naar de      blauwe hemel, naar de kale kastanjeboom aan wiens takken kleine druppeltjes schitteren, naar de meeuwen en de andere vogels, die in hun scheervlucht wel van zilver lijken. [...] 'Zolang dit nog bestaat', dacht ik 'en ik het mag beleven, deze zonneschijn, die hemel waaraan geen wolk is, zolang kan ik niet treurig zijn'.''
Σχεδόν κάθε πρωί πηγαίνω στη σοφίτα για να φυσήξω τον βουλωμένο αέρα από τους πνεύμονές μου, από το αγαπημένο μου σημείο στο πάτωμα κοιτώντας ψηλά τον γαλάζιο ουρανό και τη γυμνή καστανιά, στα κλαδιά της οποίας λάμπουν μικρές σταγόνες βροχής, που μοιάζουν με ασήμι στους γλάρους και άλλα πουλιά καθώς γλιστρούν στον άνεμο. [...] Εφ 'όσον υπάρχει, σκέφτηκα και μπορεί να ζήσω για να το δω, αυτόν τον ήλιο, τους ουρανούς χωρίς σύννεφα, ενώ αυτό διαρκεί δεν μπορώ να είμαι δυσαρεστημένη. Ο Ότο Φρανκ, πατέρας της Άννας, περιέγραψε τις σκέψεις του όταν διάβασε το ημερολόγιο για πρώτη φορά σε μια ομιλία του το 1968. Περιέγραψε την έκπληξή του όταν έμαθε τη σημασία του δέντρου για την Άννα ως εξής:"Πώς θα μπορούσα να υποψιαστώ ότι σήμαινε τόσα πολλά για την Άννα να δει ένα κομμάτι μπλε ουρανού, να παρατηρήσει τους γλάρους κατά τη διάρκεια της πτήσης τους και πόσο σημαντική ήταν η καστανιά για αυτήν, καθώς θυμάμαι ότι ποτέ δεν ενδιαφερόταν για τη φύση. Όμως ήταν κάτι το οποίο λαχταρούσε εκείνο τον καιρό όταν ένιωθε σαν ένα φυλακισμένο πουλί. Έβρισκε παρηγοριά μόνο όταν σκεφτόταν τη φύση. Όμως είχε κρατήσει τέτοια συναισθήματα μόνο για τον εαυτό της."
Διαδραστικό έργο
Το δέντρο της Άννας Φρανκ είναι επίσης το όνομα ενός διαδραστικού έργου που ξεκίνησε στο σπίτι της Άννας Φρανκ το 2006, όταν άνοιξε από την Έμμα Τόμσον. Οι επισκέπτες του μουσείου μπορούν να αφήσουν το όνομα και την τοποθεσία τους σε ένα "φύλλο" του δέντρου, δείχνοντας τη σχέση τους με την Άννα Φρανκ. Μέρος του προβλεπόμενου κοινού του προγράμματος είναι μαθητές από περισσότερα από 200 σχολεία στον κόσμο που πήραν το όνομά τους από την Άννα Φρανκ.
Παρακμή
Οι ανησυχίες για τη πτώση του δέντρου χρονολογούνται τουλάχιστον από το 1993, όταν μια ανάλυση εδάφους αποκάλυψε ότι η διαρροή από μία κοντινή υπόγεια δεξαμενή καυσίμου θέτει σε κίνδυνο το ριζικό σύστημα του δέντρου. Η πόλη του Άμστερνταμ ξόδεψε 160.000 ευρώ για ένα πρόγραμμα αποχέτευσης εδάφους για να σώσει το δέντρο. Τα τελευταία χρόνια, το δέντρο δέχθηκε επίθεση από έναν ιδιαίτερα επιθετικό μύκητα (Ganoderma applanatum) που σάπισε το ξύλο και υπονόμευε τη σταθερότητα του δέντρου. Επιπλέον, οι κάμπιες σκώρων (Cameraria ohridella) έτρωγαν τα φύλλα του δέντρου, αναγκάζοντάς τα να γίνουν καφέ πρόωρα και να πέσουν.
Στις 26 Μαΐου 2005, το στέμμα του δέντρου κόπηκε δραστικά μετά από εξαμηνιαία μελέτη από βοτανολόγους που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η σταθερότητα του δέντρου. Ωστόσο, η μυκητιακή νόσος εξακολούθησε να ευδοκιμεί και μια μελέτη του 2006 υπολόγισε ότι το 42% του ξύλου ήταν σάπιο. Ορισμένοι βοτανολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος του δέντρου ήταν αναπόφευκτος και ο ιδιοκτήτης του ακινήτου αποφάσισε να ζητήσει άδεια για να κόψει το δέντρο προκειμένου να εξαλειφθεί ο κίνδυνος κατάρρευσης του τεράστιου δέντρου.
Τον Σεπτέμβριο του 2007, μια ομάδα προσφυγών έλαβε δύο αποφάσεις: μία υποστηρίζει το δικαίωμα του ιδιοκτήτη του δέντρου να το κόψει ανά πάσα στιγμή τα επόμενα δύο χρόνια, και μία να υποβάλει αίτημα από το Ινστιτούτο Δέντρων της χώρας για διερεύνηση της πιθανότητας αποθήκευσης του. Ο ιδιοκτήτης του ακινήτου Henric Pomes του Keizersgracht 188, δίπλα στο κτίριο που είναι τώρα το Μουσείο της Άννας Φρανκ, συμφώνησε να περιμένει την πρόταση του ινστιτούτου, η οποία αναμένεται πριν από την 1η Ιανουαρίου 2008.
Στις 2 Οκτωβρίου 2007, το Ολλανδικό Ίδρυμα Δέντρων (Ολλανδικά: Bomenstichting), συμμετείχε στις συζητήσεις. Στις 15 Νοεμβρίου 2007, ισχυρίστηκε ότι το δέντρο ήταν αρκετά υγιές για να μην προκαλέσει κίνδυνο, βάσει της δεύτερης ανάλυσης γνώμης του Neville Fay (διάσημου αγγλικού εμπειρογνώμονα αρχαίων δέντρων) και του Frits Gielissen (ολλανδού εμπειρογνώμονα από το OBTA De Linde).
Στις 13 Νοεμβρίου 2007, το κέντρο Borough του Άμστερνταμ δήλωσε ότι θα κόψει το δέντρο στις 21 Νοεμβρίου 2007. Τέσσερις ημέρες μετά από αυτό, πραγματοποιήθηκε μία αξιολόγηση της αντοχής του δέντρου. Η Boom-KCB, μια εταιρεία μηχανικής που ειδικεύεται στα δέντρα, διαπίστωσε ότι το δέντρο ήταν «αδιάβροχο» και ήταν σε θέση να διατηρηθεί, εξαλείφοντας την ανάγκη εξωτερικής παρέμβασης, καθώς δεν αποτελούσε κίνδυνο για το κοινό. Διεξήχθη δικαστική ακρόαση στην οποία συμμετείχε το Ίδρυμα Δένδρων μια ημέρα πριν από την προγραμματισμένη απομάκρυνση. Στις 21 Νοεμβρίου 2007, αποφασίστηκε να σταματήσει η κατάργηση. Την ίδια ημέρα, το Borough και το Ίδρυμα της Άννας Φρανκ πραγματοποίησαν συνέντευξη τύπου κατά την οποία επανέλαβαν τον ισχυρισμό τους ότι υπήρχε «οξύς κίνδυνος» και κάλεσαν τον δήμαρχο του Άμστερνταμ, Job Cohen, να προχωρήσει σε περικοπή έκτακτης ανάγκης.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2007, η επιτροπή εργασίας Υποστήριξη του δέντρου της Άννας Φρανκ παρουσίασε το εναλλακτικό της σχέδιο για τη συντήρηση του δέντρου που περιλάμβανε μια κατασκευή για να αποφευχθεί η καταστροφή του κορμού. Μερικές εβδομάδες αργότερα, εμπειρογνώμονες δέντρων και από τις δύο πλευρές παρουσίασαν μια κοινή αξιολόγηση του δέντρου. Η κρίση τους ήταν ότι το δέντρο είχε προσδόκιμο ζωής τουλάχιστον 5-15 ετών. Για να διασφαλιστεί η ασφάλεια, πρέπει να κατασκευαστεί η υποστηρικτική κατασκευή.
Τον Μάιο του 2008 ολοκληρώθηκε η δομή στήριξης: σχεδιάστηκε για να βοηθήσει το δέντρο να επιβιώσει τουλάχιστον πέντε ακόμη χρόνια.
Στις 23 Αυγούστου 2010, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας δυνατοί άνεμοι έπληξαν το δέντρο και έσπασε περίπου 1 μέτρο. Την επόμενη μέρα, αναφέρθηκε ότι ένας μικρός πλευρικός βλαστός αναπτύχθηκε από το κούτσουρο κάτω από το σημείο που έσπασε και ελπίζεται ότι θα εξελιχθεί σε νέο δέντρο. Υπάρχουν σχέδια για τη διατήρηση μεγάλων κομματιών του πεσμένου κορμού και των μεγάλων κλαδιών του. Το πεσμένο δέντρο εκτιμάται ότι ζυγίζει περίπου 27 μετρικούς τόνους. Ορισμένες από τις εικόνες στην έκθεση Reuters δείχνουν, για το μεγαλύτερο μέρος της διατομής του κορμού, το χαρακτηριστικό μοτίβο θραύσης του αποσυντεθειμένου ξύλου σε όλη τη διατομή του κορμού, εκτός από ένα λεπτό χείλος από ξυλεία. Το πεσμένο ξύλο έχει πλέον αφαιρεθεί.
Δενδρύλλια
μικρογραφία|220x220εσ|Ένα από τα έντεκα δενδρύλλια στις ΗΠΑ βρίσκεται στο Μνημείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Άννας Φρανκ στο [[Μπόιζι του Άινταχο]] Έντεκα δενδρύλλια από το δέντρο έχουν διανεμηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μουσεία, σχολεία, πάρκα και κέντρα μνήμης του Ολοκαυτώματος μέσω ενός έργου με επικεφαλής το The Anne Frank Center USA. Το πρώτο δενδρύλλιο φυτεύτηκε τον Απρίλιο του 2013 στο Παιδικό Μουσείο της Ινδιανάπολης. Άλλα δενδρύλλια στάλθηκαν στο Liberty Park της Νέας Υόρκης, προς τιμήν των θυμάτων των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Ένα άλλο από τα δενδρύλλια του δέντρου μεγαλώνει μπροστά από το Κέντρο Εκπαίδευσης του Ολοκαυτώματος στη Φουκουγιάμα της Ιαπωνίας. Φυτεύτηκε τον Ιανουάριο του 2011.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά δέντρα
Το μεγάλο κυνήγι των κατασκόπων
Το μεγάλο κυνήγι των κατασκόπων (γαλλικά: Le Bardouzes) είνα μια κατασκοπική κωμωδία Γαλλικής και Ιταλικής συμπαραγωγής του 1964 σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ και σενάριο Μισέλ Οντάρ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Λίνο Βεντούρα, Μιρέιγ Νταρκ και Μπερναρ Μπλιέρ.
Η ταινία επικεντρώνεται γύρω από τις προσπάθειες κατασκόπων από διάφορες χώρες να πάρουν πολύτιμα διπλώματα ευρεσιτεχνίας από την νέα και ομόρφη χήρα ενός διεθνούς εμπόρου όπλων.
Υπόθεση
Σε ένα ακριβό πορνείο του Παρισιού, ο Μπερνάρ Σαχ, ένας μεγάλος χονδρέμπορος όπλων, πεθαίνει κατά τη διάρκεια ενός πάρτι. Η γαλλική κυβέρνηση γνωρίζοντας ότι ο επιχειρηματίας διέθετε αρκετά διπλώματα ευρεσιτεχνίας και τεχνολογίες για την παραγωγή ατομικών και βιολογικών όπλων και προκειμένου να αποτρέψουν τη διαρροή αυτών των τίτλων σε τρίτους στέλνουν τον καλύτερο μυστικό τους πράκτορα Φράνσις να συνοδέψει το πτώμα του Σαχ στο κάστρο του στη Βαυαρία και να παρουσιαστεί στην χήρα του, Αμαρανθί Μπενάρ Σαχ ως ένας μακρινός συγγενής.
Η αποστολή του Γάλλου κατασκόπου εμφανιζόμενος ως ξαδελφος Λούμπο, είναι να πάρει τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας για λογαριασμό της Γαλλίας, αλλά όμως στο κάστρο θα κάνουν την εμφάνιση τους και κατασκόποι αλλών χωρών, όπως ο ψεύτικος Ρώσος αδελφός του Σαχ Μπόρις, ο ψεύτικος Γερμανός ψυχαναλυτής Χανς και ο ψεύτικος Ιταλός ιερέας Εουσέμπιο.
Αφού προσπάθησαν ανεπιφύλακτα να εξαλείψουν ο ένας τον άλλο με συσκευές όπως μια βόμβα στη δεξαμενή του μπάνιου και ένα σκορπιό στο κρεβάτι, οι τέσσερις πράκτορες συμφωνούν να επικεντρωθούν στην γοητευτική χήρα, η οποία δεν βιάζεται να αποφασίσει για το μέλλον της ή των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας της, η τρελή συμμαχία των κατασκόπων αντιμετωπίζει δύο νέες προκλήσεις. Ο ένας είναι ο Μπράιαν, ένας Αμερικανός που διεκδικεί την χήρα και καταφέρνει να ρίξει στην τάφρο τους προσωρινούς συμμάχους. Η άλλη πρόκληση που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι οι ορδές των Κινέζων κατασκόπων που διεισδύουν στο κάστρο, σκοτώνοντας τους υπηρέτες έναι προς έναν και παίρνοντας τα ρούχα και τις δουλειέςτους.
Μετά από μια κλιμακωτή μάχη στην οποία εξαλείφονται οι ορδές των Κινέζων που χρησιμοποιούν πολεμικές τέχνες, ο Φράνσις περνά μια νύχτα στο κρεβάτι της χήρας και το πρωί δραπετεύει μαζί της στη Λισαβόνα, όπου τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας βρίσκονται σε τράπεζα.Η χήρα κάνοντας αυτό το ταξίδι ως ένα μήνα του μέλιτος με τον επόμενο σύζυγό της, συμφωνεί να επιστρέψει στη Γαλλία μαζί με τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Όμως οι άλλοι τρεις κατάσκοποι και ο Αμερικανός δεν εγκαταλείπουν, οδηγώντας σε περαιτέρω μάχες που κατεδαφίζουν μέρος του πορτογαλικού ξενοδοχείου. Στο τέλος, ως πατριωτική πράξη για την εξασφάλιση των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για τη Γαλλία, ο Φράνσις αποφασίζει να παντρευτεί την Αμαρανθί.
Box office
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 10 Δεκεμβρίου του 1964 με τα εισητήρια να ανέρχονται σε 2.430.611, συμπεριλαμβανομένων 698.499 εισητηρίων στο Παρίσι, καταλαμβάνοντας την 16η θέση στο γαλλικό box office του έτους. Η ταινία παρέμεινε για οκτώ εβδομάδες στο εβδομαδιαίο top 10 στο box office του Παρισιού, χωρίς ωστόσο να καταλάβει την πρώτη θέση.
Λέρναια
Τα Λέρναια ήταν αρχαία σημαντική εορτή που τελούταν κατ΄ έτος στη Λέρνη κοντά στο Άργος, από τους Αργείους, προς τιμή κυρίως της θεάς Δήμητρας ως "Λερναίας" και ως "Προσύμνας" στο αρχαίο ιερό άλσος που εκτείνονταν μέρχι τους ποταμούς Αμυμώνη και Ποντίνου.
Η όλη εορτή τελούνταν με μυστήρια που θεωρούνταν λείψανο της παλαιότερης πελασγικής θρησκείας. Κατά τον Παυσανία η εορτή αυτή ιδρύθηκε από τον Φιλάμμωνα πολύ πριν της καθόδου των Ηρακλειδών και πιθανώς συνδυάστηκε αργότερα με τις μυστηριακές επίσης εορτές του Διονύσου. Εκ του λόγου αυτού γινόταν επίσης κατά τον εορτασμό των Λερναίων και χρήση φαλικών συμβόλων, ενώ μετείχαν στον πανηγυρισμό και Θυιάδες που έφερναν θύρσους, σε μία ανάμειξη προσώπων και συμβόλων της λατρείας του Διονύσου που είχε εισαγάγει πρώτος στη περιοχή ο αρχαιότερος μάντυς Μελάμπους. Το δε "ιερό πυρ" για τις ανάγκες των ιεροτελεστιών της εορτής το μετέφερναν οι Αργείοι από το ιερό της "Πυρωνείας Αρτέμιδας" που βρισκόταν στο όρος Κράθις. Οι δε εορτάζοντες κατά τον Πλούταρχο ξεκινούσαν νύκτα από την Αλκυονία λίμνη κρατώντας θύρσους και προχωρούσαν σαλπίζοντας και καλώντας τον θεό Διόνυσο. Στη συνέχεια θυσίαζαν έν κριάρι προς τιμή του Πυλαόχου Άδη όπου και έριχναν τα τεμαχισμένα μέλη του στο χάσμα που βρίσκεται στη περιοχή και που πίστευαν πως από εκεί εξαφανίσθηκε μετά της Κόρης.
Η συγγένεια των Λερναίων με τα Ελευσίνια μυστήρια είναι καταφανής. Από πολλές επίσης πληροφορίες συνάγεται πως οι ιεροφάντες και των δύο αυτών εορτών διατηρούσαν επαφή. Τα Λέρναια τελούνταν και κατά τη Ρωμαίκή εποχή και ακόμα μέχρι τις αρχές του Χριστιανισμού.
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές Κατηγορία:Αρχαία Αργολίδα
Μαρία Μοντεσσόρι
Σε νεαρή ηλικία, η Μοντεσόρι κατέρριψε τα στερεότυπα όταν εγγράφηκε σε μια τεχνική σχολή μόνο για αγόρια για να γίνει μηχανικός. Σύντομα άλλαξε γνώμη και ξεκίνησε σπουδές στην ιατρική σχολή στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, από όπου αποφοίτησε με τιμητικές διακρίσεις το 1896. Ήταν ανύπαντρη μητέρα. Η εκπαιδευτική της μέθοδος χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα σε πολλά δημόσια και ιδιωτικά σχολεία σε όλο τον κόσμο.
Γέννηση και οικογένεια
Η Μοντεσόρι γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1870 στο Κιαραβάλε της Ανκόνα. Ο πατέρας της, Αλεσάντρο Μοντεσόρι, 33 ετών, ήταν υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών, που εργαζόταν σε τοπικό εργοστάσιο καπνού. Η μητέρα της, Ρενίλντε Στοπάνι, 25 ετών, έλαβε μια αρκετά καλή παιδεία γιατί ήταν η ανιψιά του Ιταλού γεωλόγου και παλαιοντολόγου Αντόνιο Στοπάνι. Αν και δεν είχε μέντορα, είχε μια αρκετά στενή σχέση με την μητέρα της, η οποία την ενθάρρυνε πάντα. Είχε επίσης μια σχέση αγάπης με τον πατέρα της παρόλο που ο ίδιος διαφωνούσε με την επιλογή της να συνεχίσει τις σπουδές της.
Πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Η οικογένεια Μοντεσόρι μετακόμισε στη Φλωρεντία το 1873 και έπειτα στη Ρώμη το 1875 εξαιτίας της δουλειάς του πατέρα της. Η Μοντεσόρι εισήχθη το 1876 σε ηλικία 6 ετών, σε ένα δημόσιο δημοτικό σχολείο. Οι σχολικές της επιδόσεις δεν ήταν αξιοθαύμαστες παρόλο που είχε λάβει επαίνους για καλή διαγωγή στις δυο πρώτες τάξεις του δημοτικού.
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Το 1883 ή το 1884, σε ηλικία 13 ετών, η Μοντεσόρι εισήχθη στην τοπική δευτεροβάθμια τεχνική σχολή Michelangelo Buonarroti, όπου σπούδασε ιταλικά, αριθμητική, άλγεβρα, γεωμετρία, λογιστική, ιστορία, γεωγραφία και φυσικές επιστήμες. Αποφοίτησε το 1886 με καλούς βαθμούς στις εξετάσεις. Την ίδια χρονιά και σε ηλικία 16 ετών, συνέχισε τις σπουδές της στην τοπική τεχνική σχολή Instituto Leonardo da Vinci όπου σπούδασε ιταλικά, μαθηματικά, ιστορία, γεωγραφία, γεωμετρία, φυσική, χημεία, βοτανολογία, ζωολογία και δύο ξένες γλώσσες. Έλαβε καλούς βαθμούς στις φυσικές επιστήμες και ιδιαίτερα στα μαθηματικά.
Αρχικά αποφάσισε να σπουδάσει μηχανολογία μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο, ασυνήθιστο επάγγελμα για γυναίκα εκείνης της περιόδου. Ωστόσο, μετά την αποφοίτησή της το 1890, σε ηλικία 20 ετών και με δίπλωμα στη φυσική και στα μαθηματικά, αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική - ακόμα πιο ασυνήθιστο επάγγελμα για γυναίκα, σύμφωνα με τις πολιτιστικές νόρμες της εποχής.
Πανεπιστήμιο της Ρώμης - Ιατρική Σχολή
Η Μοντεσόρι προχώρησε με την πεποίθηση να σπουδάσει ιατρική. Απηύθυνε έκκληση στον Γκίντο Μπατσέλι, καθηγητή κλινικής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης, ο οποίος όμως την αποθάρρηνε. Ωστόσο το 1890 ξεκίνησε σπουδές στο τμήμα φυσικών επιστημών στο ίδιο πανεπιστήμιο, όπου μελέτησε βοτανολογία, ζωολογία, φυσική, ανατομία καθώς και γενική /οργανική χημεία και έλαβε πτυχίο το 1892. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ιταλικών και λατινικών και κατάφερε να μπει επιτυχώς στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης το 1893.
Ήρθε αντιμέτωπη με μια εχθρική και αρνητική συμπεριφορά άλλων φοιτητών και καθηγητών της ιατρικής σχολής εξαιτίας του φύλου της. Θεωρήθηκε ακατάλληλη να παρακολουθεί μαθήματα μαζί με άνδρες φοιτητές και μάλιστα με την παρουσία ενός γυμνού σώματος και έτσι η ίδια ήταν υποχρεωμένη να εκτελεί τις νεκροτομές μόνη της. Κατέφυγε στο κάπνισμα για να καλύπτει την άσχημη οσμή της φορμαλδεΰδης. Η Μοντεσόρι κέρδισε ακαδημαϊκό βραβείο στο πρώτο έτος των σπουδών της και το 1895 εξασφάλιζε μια θέση ως βοηθό ιατρού, χαρίζοντάς της πρώιμη ιατρική εμπειρία. Κατά τα δυο τελευταία έτη σπουδών, μελέτησε την παιδιατρική και την ψυχιατρική και εργάστηκε στην παιδιατρική κλινική και στα επείγοντα περιστατικά, ενώ παράλληλα πήρε ειδικότητα στον τομέα της παιδιατρικής. Η Μοντεσόρι αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης το 1896 ως διπλωματούχος ιατρός. Η διατριβή της δημοσιεύτηκε το 1897 στο περιοδικό Policlinico. Εργάστηκε ως βοηθός γιατρού στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο και ξεκίνησε να εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα.
1896-1901: Πρώιμη καριέρα και οικογένεια
Από το 1896 έως το 1901, η Μοντεσόρι εργάστηκε μαζί με «φρενασθενικά» παιδιά - δηλαδή με παιδιά που αντιμετωπίζουν μια μορφή νοητικής υστέρησης, ασθένειας ή αναπηρίας. Ξεκίνησε επίσης να ταξιδεύει, να μελετά και να δημοσιεύει σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο ενώ παράλληλα θεωρήθηκε ευρέως συνήγορος των δικαιωμάτων των γυναικών και της εκπαίδευσης των παιδιών με διανοητικά προβλήματα.
Στις 31 Μαρτίου 1898, γεννήθηκε το μοναχοπαίδι της - ένας γιος που ονομαζόταν Μάριο Μοντεσόρι (31 Μαρτίου 1898 - 1982). Ο Μάριο Μοντεσόρι προέκυψε από την σχέση της με τον συνάδελφο γιατρό Τζουζέπε Μοντεσάνο, ο οποίος διηύθυνε μαζί της την ορθοφρενική σχολή της Ρώμης. Εάν η Μοντεσόρι παντρευόταν, θα ήταν αναμενόμενο να σταματήσει να εργάζεται. Ωστόσο, αντί να παντρευτεί, η Μοντεσόρι αποφάσισε να συνεχίσει την δουλειά και τις σπουδές. Η Μοντεσόρι ήθελε να κρατήσει κρυφή την σχέση με τον πατέρα του παιδιού της, υπό την προϋπόθεση ότι κανένας τους δεν θα παντρευόταν άλλον. Όταν ο πατέρας του παιδιού της ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε μια άλλη γυναίκα, η Μοντεσόρι ένιωσε προδομένη και αποφάσισε να εγκαταλείψει την δουλειά της στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο και να αφήσει τον γιο της στη φροντίδα μιας οικογένειας που ζούσε στην εξοχή. Επανασυνδέθηκε με τον γιο της κάποια χρόνια αργότερα, όταν ο ίδιος ήταν έφηβος, και αποδείχθηκε ένας σημαντικός βοηθός στην έρευνά της.
Δουλειά με παιδιά με διανοητικά προβλήματα
Μετά την αποφοίτησή της από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης το 1896, η Μοντεσόρι συνέχισε την έρευνά της στην ψυχιατρική κλινική του πανεπιστημίου και το 1897 έγινε δεκτή ως εθελόντρια εκεί. Ως μέρος της δουλειάς της, επισκέφθηκε άσυλα στη Ρώμη και μελέτησε παιδιά με διανοητικά προβλήματα, παρατηρήσεις που ήταν σημαντικές για το μετέπειτα εκπαιδευτικό έργο της. Παράλληλα μελέτησε τα έργα των γιατρών και των παιδαγωγών του 19ου αιώνα Ζαν Ιτάρ και Εντουάρ Σεγκέν, που επηρέασαν αρκετά το έργο της. Η Μοντεσόρι έδειξε ενδιαφέρον για τις ιδέες του Ιτάρ και δημιούργησε ένα πιο συγκεκριμένο και οργανωμένο σύστημα εφαρμογής τους στην καθημερινή εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρίες. Όταν ανακάλυψε τα έργα του Ιτάρ και του Σεγκέν, απέκτησε νέα νοοτροπία και επηρεάστηκε τόσο, που επικεντρώθηκε στα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Το 1897, επίσης, η Μοντεσόρι παρακολούθησε ακαδημαϊκά μαθήματα παιδαγωγικής και διάβασε «όλα τα μεγάλα έργα της εκπαιδευτικής θεωρίας των τελευταίων διακοσίων ετών».
Δημόσια συνήγορος
Το 1897 η Μοντεσόρι μίλησε για την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στην εγκληματικότητα των ανηλίκων στο Εθνικό Συνέδριο Ιατρικής στο Τορίνο. Το 1898, έγραψε αρκετά άρθρα και μίλησε στο Πρώτο Παιδαγωγικό Συνέδριο του Τορίνου για τη δημιουργία ιδρυμάτων αποκλειστικά για παιδιά με διανοητικά προβλήματα καθώς και για την εκπαίδευση καθηγητών για αυτά τα ιδρύματα. Το 1899 η Μοντεσόρι διορίστηκε σύμβουλος στο Εθνικό Ίδρυμα Προστασίας των Καθυστερημένων Παιδιών και προσκλήθηκε να δώσει μια σειρά διαλέξεων όσον αφορά τις ειδικές μεθόδους εκπαίδευσης καθυστερημένων παιδιών στο τμήμα κατάρτισης καθηγητών στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Την ίδια χρονιά η Μοντεσόρι ανέλαβε να κάνει μια σειρά διαλέξεων, διάρκειας δυο εβδομάδων, μπροστά σε κοινό. Έγινε μέλος της επιτροπής του Εθνικού Ιδρύματος και ανέλαβε θέση λέκτορα στα μαθήματα υγιεινής και ανθρωπολογίας σε ένα από τα δυο ιδρύματα κατάρτισης εκπαιδευτικών για γυναίκες στην Ιταλία.
Ορθοφρενική σχολή
Το 1900 το Εθνικό Ίδρυμα Προστασίας εγκαινίασε την ορθοφρενική σχολή (Scuola Magistrale Ortofrenica), ένα «ιατροπαιδαγωγικό ινστιτούτο» για την κατάρτιση καθηγητών μέσα σε μια τάξη-εργαστήριο, πάνω στην εκπαίδευση παιδιών με διανοητικές διαταραχές. Η Μοντεσόρι ανέλαβε τη θέση της υποδιευθύντριας. Στο πρώτο έτος φοίτησαν 64 καθηγητές, μελετώντας ψυχολογία, ανατομία και φυσιολογία του νευρικού συστήματος, ανθρωπολογία, τις αιτίες και τα χαρακτηριστικά της νοητικής αναπηρίας και τις ειδικές μεθόδους καθοδήγησης. Κατά τη διάρκεια της διετούς εργασίας της στο σχολείο αυτό, η Μοντεσόρι ανέπτυξε μεθόδους και υλικό που θα εφάρμοζε αργότερα σε μη άρρωστα παιδιά.
Το σχολείο απέκτησε γρήγορα φήμη και τράβηξε την προσοχή κυβερνητικών αξιωματούχων από τα υπουργεία εκπαίδευσης και υγείας, πολιτικών ηγετών και σημαντικών εκπροσώπων από τους τομείς της εκπαίδευσης, της ψυχιατρικής και της ανθρωπολογίας από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Τα παιδιά που φοιτούσαν στο σχολείο αυτό προέρχονταν από κανονικά σχολεία αλλά είχαν χαρακτηριστεί «ανεκπαίδευτα» εξαιτίας της διαφορετικότητάς τους. Κάποια από αυτά τα παιδιά, αργότερα, συμμετείχαν σε κρατικές εξετάσεις, ανάλογες με αυτές στις οποίες υποβάλλονταν τα μη άρρωστα παιδιά.
1901-1906: περαιτέρω σπουδές
Το 1901, η Μοντεσόρι έφυγε από την ορθοφρενική σχολή και τον ιδιωτικό τομέα και το 1902 ξεκίνησε προπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. (Η φιλοσοφία εκείνη την εποχή περιελάμβανε ένα μεγάλο μέρος από αυτό που σήμερα θεωρείται ψυχολογία). Μελέτησε τη θεωρητική και την ηθική φιλοσοφία, την ιστορία της φιλοσοφίας καθώς και την ψυχολογία αλλά δεν αποφοίτησε ποτέ. Ξεκίνησε σπουδές ανθρωπολογίας και φιλοσοφίας της εκπαίδευσης, διεξήγαγε παρατηρήσεις και πειραματική έρευνα σε δημοτικά σχολεία και μελέτησε ξανά τα έργα των Ιτάρ και Σεγκέν, μεταφράζοντας τα βιβλία τους στα Ιταλικά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ξεκίνησε να εφαρμόζει τις μεθόδους που ανέπτυξε πάνω στην εκπαίδευση των παιδιών με διανοητικά προβλήματα στη γενική εκπαίδευση.
Το έργο της Μοντεσόρι πάνω σε αυτό που αργότερα θα αποκαλούσε «επιστημονική παιδαγωγική» συνέχισε και κατά τα επόμενα χρόνια. Το 1902, η Μοντεσόρι παρουσίασε μια έρευνα σε ένα παιδαγωγικό συνέδριο στη Νάπολη. Το 1903 δημοσίευσε δυο άρθρα με θέμα την παιδαγωγική και ακόμα δυο άρθρα, το επόμενο έτος. Το 1903 και το 1904, έκανε ανθρωπολογική έρευνα με Ιταλούς μαθητές και το 1904 εξελέγη λέκτορας ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Προσκλήθηκε να δώσει διαλέξεις στην Παιδαγωγική Ακαδημία του Πανεπιστημίου της Ρώμης και κατείχε αυτήν την θέση έως το 1908. Οι διαλέξεις της δημοσιεύτηκαν σε ένα βιβλίο με τίτλο Παιδαγωγική ανθρωπολογία το 1910.
Παιδαγωγική
μικρογραφία|Παιδιά με παιδαγωγικό υλικό της μοντεσοριανής μεθόδου Γρήγορα, διαπίστωσε ότι η αγάπη της για τα παιδιά υπερτερεί από όλα τα άλλα κι αφοσιώνεται σε αυτά. Διατελεί διευθύντρια της ορθοφρενικής σχολής της Ρώμης (ίδρυμα για μη ομαλά ανεπτυγμένα παιδιά) και ιδρύει δύο «παιδικά σπίτια» (το μοντεσοριανό περιβάλλον για παιδιά από δυόμισυ έως έξι χρόνων το οποίο ονομάζεται «παιδικό σπίτι»). Γυρίζει όλο τον κόσμο κηρύσσοντας ότι το καλύτερο όπλο που χρειάζονται τα παιδιά για να εξελιχθούν σε θετικά στελέχη της κοινωνίας είναι η αγάπη προς αυτά. Μέσα από την παιδιατρική οδηγήθηκε, ως ψυχολόγος και ταλαντούχα παιδαγωγός που ήταν, στην προσπάθεια για την ψυχολογική και νοητική ανάπτυξη του παιδιού, ασχολούμενη αρχικά με παιδιά με νοητική υστέρηση ή ειδικές μαθησιακές ανάγκες. Σε αυτόν τον αγώνα έδωσε ολόκληρη τη ζωή της.
Έφτιαξε παιδαγωγικό υλικό, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παιδιού για όλα τα μαθήματα, θετικά και θεωρητικά, που αφορούν τη μόρφωσή του. Δημιούργησε μόνη της εποπτικά μέσα διδασκαλίας και παιδαγωγικό υλικό για να γίνονται κατανοητά τα μαθήματα του σχολείου μέσω των αισθήσεων. Η επιτυχία της μεθόδου της αναστάτωσε τον παιδαγωγικό κόσμο διεθνώς. Ακόμα και παιδιά με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης έμπαιναν σιγά-σιγά στις κανονικές τάξεις του σχολείου, καθώς απελευθερωνόταν το πνεύμα και η ψυχή τους. Γι' αυτό μερικοί άνθρωποι, ακόμη και επιστήμονες, συνέδεσαν το όνομά της με παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Η Μαρία Μοντεσόρι όμως ασχολήθηκε κατά βάση σε όλη τη ζωή της με όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως δείκτη νοημοσύνης ή μαθησιακής ικανότητας, και ίδρυσε σχολές σε πολλά κράτη, όχι μόνο για να εκπαιδεύεται το προσωπικό στη χρησιμοποίηση του παιδαγωγικού υλικού αυτού, αλλά κυρίως στην κατανόηση της φιλοσοφίας της μεθόδου της, γιατί δίδαξε πως αυτό είναι το πρώτο θέμα για την επιτυχία.
Ο σεβασμός στην προσωπικότητα του παιδιού είναι η πρώτη αρχή της μεθόδου, και έπειτα η ελευθερία που θα βγει από την πειθαρχία. Άλλες αρχές της μοντεσοριανής μεθόδου είναι:
μικρογραφία|[[Ινδία|Ινδικό γραμματόσημο με τη Μαρία Μοντεσόρι, 1970]] Μετά την ανάληψη της εξουσίας στην Ιταλία από το καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι, η Μοντεσόρι εξορίστηκε στην Ισπανία. Κατόπιν, ύστερα από την επικράτηση του καθεστώτος του Φρανθίσκο Φράνκο στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, εγκαταστάθηκε στην Ολλανδία. Το 1939 μετανάστευσε εκ νέου στην Ινδία, όπου θα παρέμενε καθ' όλη την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς η Ολλανδία βρέθηκε υπό ναζιστική κατοχή. Τέλος, ξαναγύρισε στην Ολλανδία το 1949, όπου και απεβίωσε το 1952 σε ηλικία 82 ετών.
Από τότε μέχρι σήμερα ο διεθνής οργανισμός που δημιουργήθηκε (Association Montessori International) καθοδηγεί και εποπτεύει τα μοντεσοριανά σχολεία σε όλο τον κόσμο. Στην Ευρώπη, στις Η.Π.Α., στον Καναδά, στην Αφρική και στην Ασία, σε δεκάδες κράτη στον κόσμο λειτουργούν σήμερα μοντεσοριανά σχολεία.
Εργογραφία
Η Μοντεσόρι δημοσίευσε αρκετά βιβλία και άρθρα καθ' όλη την διάρκεια της ζωής της, κυρίως στα Ιταλικά αλλά κάποιες φορές πρώτα στα Αγγλικά. Σύμφωνα με την Κρέιμερ, «τα σημαντικότερα έργα που κυκλοφόρησαν πριν το 1920 (The Montessori Method, Pedagogical Anthropology, The Advanced Montessori Method—Spontaneous Activity in Education and The Montessori Elementary Material) γράφτηκαν από την ίδια στα Ιταλικά και μεταφράστηκαν υπό την επίβλεψή της». Ωστόσο, πολλά από τα μετέπειτα έργα της μεταγράφηκαν από τις διαλέξεις της, συχνά σε μετάφραση, και μόνο αργότερα κυκλοφόρησαν σε βιβλίο.
Τα γνωστότερα έργα της Μοντεσόρι παρουσιάζονται εδώ σύμφωνα με την πρώτη έκδοση, με σημαντικές επανεκδόσεις και μεταφράσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί παιδαγωγοί Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες)
Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου
Η Αυτόνομος Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου δημιουργήθηκε το 1914, ύστερα από πρωτοβουλία της ομώνυμης Προσωρινής Κυβέρνησης που συγκροτήθηκε από εκπροσώπους των Βορειοηπειρωτών στις 17 Φεβρουαρίου 1914 στο Αργυρόκαστρο. Προσωρινός πρόεδρος ορίστηκε ο Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος. Κύρια επιδιώξή της ήταν η αυτονομία της περιοχής και η προστασία βασικών δικαιωμάτων του ελληνικού πληθυσμού, έστω και εντός του αλβανικού κράτους, στο οποίο επιδικάστηκε αργότερα.
Για να γίνει κατανοητός ο ρόλος της προσωρινής κυβέρνησης θα πρέπει να ληφθούν υπόψη όλα τα γεγονότα που προηγήθηκαν: πρώτη είσοδος του ελληνικού στρατού στη Βόρεια Ήπειρο κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, επιδίκαση της περιοχής στην Αλβανία από τις Μεγάλες Δυνάμεις και αποχώρηση του ελληνικού στρατού.
Όπως επίσης και τα γεγονότα που ακολούθησαν: συγκρούσεις μεταξύ Βορειοηπειρωτών με αλβανικά ένοπλα σώματα, η υπογραφή Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Εθνικός Διχασμός, οι πολεμικές περιπέτειες τις Ελλάδας μέχρι το 1922 καθώς και όλο τα διπλωματικό παρασκήνιο που επιδίκασε οριστικά στην Αλβανία την περιοχή (1924). thumb|right|240px|Η σημαία της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου, σε γραμματόσημο που εξέδωσαν βορειοηπειρωτικές αρχές (1914).
Βόρεια Ήπειρος και Βαλκανικοί πόλεμοι
Τον Μάρτιο του 1913, κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, ο ελληνικός στρατός, μετά την νίκη στο Μπιζάνι, απελευθέρωσε τα Ιωάννινα και στη συνέχεια προήλασε βόρεια. Η Χειμάρρα ήταν ήδη υπό ελληνικό έλεγχο από τις 5 Νοεμβρίου 1912, όταν ο Χειμαρριώτης Σπύρος Σπυρομήλιος αποβιβάστηκε χωρίς να συναντήσει ιδιαίτερη αντίσταση. Στο τέλος των Βαλκανικών πολέμων οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ήλεγχαν την περιοχή που μετέπειτα ονομάστηκε Βόρεια Ήπειρος, φτάνοντας την γραμμή Κεραύνιων Ορέων δυτικά, ως Λίμνης Πρέσπας ανατολικά.
Το ίδιο διάστημα, στις 28 Νοεμβρίου, στον Αυλώνα, ανακηρύχθηκε από τους Αλβανούς η ανεξαρτησία της Αλβανίας.
Η ανακήρυξη της αυτονομίας
Στις 13 Φεβρουαρίου 1914, η Πανηπειρωτική Συνέλευση (σώμα που αποτελούνταν από εκπροσώπους της περιοχής), αποφάσισε ότι εφόσον δεν επιτεύχθηκε η ένωση με την Ελλάδα θα δέχονταν μόνο τοπική αυτονομία. Για να αποφευχθεί ο κίνδυνος κατάληψης της περιοχής από αλβανικά σώματα ενόπλων ατάκτων και να προστατευθεί ο πληθυσμός της περιοχής, ο Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος, (πρώην υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας με καταγωγή από το Κεστοράτι Αργυροκάστρου) ανακήρυξε την «Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου» στο Αργυρόκαστρο, στις 28 Φεβρουαρίου.
Στην προκήρυξη της αυτονομίας προς τον λαό της Βορείου Ηπείρου αποκάλυπτε ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις τους είχαν αρνηθεί όχι μόνο την αυτονομία εντός του αλβανικού κράτους, αλλά και εγγυήσεις για βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους. Η προκήρυξη υπογραφόταν και από τους μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως, Κορυτσάς και Βελάς και Κονίτσης. Αργότερα θα οριστούν και οι αρμόδιοι υπουργοί ανά τομέα: right|thumb|300 px|Χαρακτηριστική φωτογραφία της επίσημης ανακήρυξης της Αυτονομίας την 1η Μαρτίου 1914 στο Αργυρόκαστρο. Πηγή: Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα. Γεώργιος Χρηστάκης Ζωγράφος ή Γεώργιος Ζωγράφος ανέλαβε Πρόεδρος της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου καθώς και δύο φορές Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας. Μέσω των αποτελεσματικών πολιτικών χειρισμών, κέρδισε το διεθνώς αναγνωρισμένο καθεστώς αυτονομίας για την Βόρεια Ήπειρο. ]]Παιδείας και Θρησκευτικών: Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος.
Ο Ζωγράφος κοινοποίησε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου, τον διορισμό του ως πρόεδρο της προσωρινής κυβέρνησης της Αυτόνομης Ηπείρου και δήλωσε ότι οι Βορειοηπειρώτες θα αμύνονταν με τα όπλα σε κάθε προσπάθεια της αλβανικής χωροφυλακής να περάσει τα σύνορά τους. Στο αυτόνομο αυτό κράτος εκτός από το Αργυρόκαστρο, συμπεριλαμβάνονταν η Χειμάρρα, το Δέλβινο, η Πρεμετή, οι Άγιοι Σαράντα, η Ερσέκα. Η ευρύτερη περιοχή της Κορυτσάς ενώ, γεωγραφικά, αποτελούσε τμήμα της βόρειας Ηπείρου δεν συμπεριλαμβάνονταν εξαρχής στο αυτόνομο κράτος.