cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Αλέν Ρομπέρ
Ο Αλέν Ρομπέρ (Alain Robert, γεννηθείς ως Ρομπέρ Αλέν Φιλίπ στις 7 Αυγούστου 1962), είναι Γάλλος αναρριχητής από την Ντιζουάν (Digoin), Σαόν-ε-Λουάρ (Saône-et-Loire), Βουργουνδία. Γνωστός ως ο «Γάλλος Σπάιντερμαν» ή η «Ανθρώπινη Αράχνη» ο Ρομπέρ έγινε διάσημος για τις αναρριχήσεις του σε ουρανοξύστες.
Επισκόπηση
Ωστόσο, επειδή οι αρχές υπό κανονικές συνθήκες δεν του δίνουν άδεια για αναρρίχηση στα κτήρια, ο Ρομπέρ συνήθως ξεκινά την αναρρίχηση κατά την αυγή. Επειδή οι αναρριχήσεις του συγκεντρώνουν τα βλέμματα των περαστικών, που σταματούν για να τον παρακολουθήσουν, και φυσικά της αστυνομίας, ο Ρομπέρ έχει συλληφθεί αρκετές φορές και σε αρκετές χώρες. Στις περισσότερες των περιπτώσεων απαλλάσσεται χωρίς ιδιαίτερες κατηγορίες. <!-- Robert's physical conditioning and expert climbing technique allow him to climb using the small protrusions of building walls and windows (such as window ledges and frames). Over the course of his climbing career, he has become so used to cramming his fingers into the cracks of ledges and hanging from balconies that he is actually unable to completely straighten his fingers. Many of his climbs provide him no opportunity to rest and can last over an hour. He sometimes has a small bag of climbing chalk powder (similar to powdered rosin), which is used to absorb sweat from the hands, fastened around his waist.
Career
While scaling the Sears Tower, now called Willis Tower, in Chicago, Illinois in 1999, he encountered the most challenging climbing conditions in his career. Near the top of the 110-story building, a thick fog set in that covered the glass and metal wall of the last 20 floors with moisture, making it dangerously slippery. Although the climb became agonizingly slow and very strenuous, Robert overcame the difficulties and reached the top. Alain Robert was the second man to scale the Sears Tower. In 1981, Dan Goodwin, using suction cups, battled building security guards and the Chicago Fire Department for seven hours before successfully completing the climb.
In June 1999 Robert also climbed the 170-meter Marriott Hotel in Warsaw, Poland.
In 2000, Robert climbed the 23 m high Luxor Obelisk in Place de la Concorde, France.
In February 2003, he legally climbed the 200 m National Bank of Abu Dhabi, UAE, watched by about 100,000 spectators.
It has become more frequent for Robert to be paid to scale buildings as part of publicity efforts. In May 2003, he was paid approximately $18,000 to climb the 95 m Lloyd's of London to promote the premiere of the movie Spider-Man on the British television channel Sky Movies.
Robert scaled Taipei 101 on December 25, 2004, a few days before its grand opening as the tallest building in the world. The 508 m climb was legal, part of the week's festivities. The skyscraper's outwardly slanting sides posed no apparent difficulty for him, but heavy rain resulted in a climb lasting four hours—double his estimate.
On June 11, 2005 he climbed the Cheung Kong Centre in Hong Kong, scaling 283 m to reach the top of the 62-story tower.
On September 1, 2006, he climbed the tallest building in Lithuania and the Baltic States – Europa Tower, 148 m, in Vilnius. Wearing a black suit and using a safety rope, which he detached several times, he reached the observation deck of the building, 114 m, in 40 minutes. In 2006 he also climbed Torre Vasco da Gama in Portugal as part of an advertisement for Optimus, a national mobile operator. He finished the year climbing the Santa Fe World Plaza in Mexico City, on December 7. On 23 February 2007, he legally climbed the headquarters building of Abu Dhabi Investment Authority (ADIA) on the coast of Abu Dhabi city (United Arab Emirates).
On March 20, 2007, he again climbed the Petronas Twin Towers, marking the tenth anniversary of his previous ascent of this building. Upon reaching the 60th floor, he allowed himself to be apprehended. He flew the Malaysian flag and drew applause from waiting police, fire crew, and media representatives before handing himself in. He was handcuffed and escorted off the premises before being driven to a police station.
On May 31, 2007, he scaled the 88-story Jin Mao Building in Shanghai, then China's tallest skyscraper, once again wearing a Spider-Man costume. Robert was later arrested and jailed for five days before being expelled from China. In November 2007, Robert was invited by the local government of Zhangjiajie, a scenic region in the southern province of Hunan, to climb the 1518 m Tianmen mountain to boost the profile of the region and bring in tourists.
On September 4, 2007, he climbed the 244 m Federation Tower office building in Moscow, (Russia's tallest skyscraper).Detained by police, he could face a fine for violating safety norms at a construction site.
On December 18, 2007, he climbed the 29-story Portland House office building in London (Westminster's tallest building). It took him just over 40 minutes. Police taped off the area and later arrested him for criminal damage and wasting police time.
On April 15, 2008, he climbed the 60-story Four Seasons Place in Hong Kong. The police and four fire engines were standing by and it took him almost 1 hour to reach the top. Alain encountered difficulty at the top when he found that the last 5 meters were impossible to climb. He had to climb sideways until he reached a corner and managed with difficulty to reach the top. He almost fell when a woman on the other side of the glass screamed and almost fainted. Witnesses said that he was detained upon completing the climb. He stated that his climb was intended to increase awareness of global warming.
On June 5, 2008, he climbed the New York Times Building in New York. He unfurled a banner with a slogan about global warming and was then arrested by police on the roof. The banner read "Global warming kills more people than 9/11 every week."
On February 17, 2009, he once again climbed the Cheung Kong Centre in Hong Kong, taking 40 minutes to reach the top of the 62-story tower. He unfurled a banner reading "onehundredmonths.org" near the base of the tower before climbing.
On April 2, 2009, during the 2009 G-20 London summit he climbed to the 9th floor of the Lloyd's building and unfurled a 100-foot banner declaring that there were 100 months left to save the planet.
On June 2, 2009, he climbed to the 41st floor of the RBS Tower in Sydney Australia before returning to the ground; he was arrested as he finished his descent.
On September 1, 2009, one day after Malaysia celebrated its 52nd Independence Day and after two arrests in 1997 and 2007, Alain Robert finally made it successfully to the top of the Petronas Twin Towers. He started at 6:00 am local time and reached the top at 7:40 am local time without attracting the attention of the public. He celebrated his climb by standing with his arms outspread on the pinnacle of one of the Twin Towers.
On October 8, 2009, Robert climbed the 33-story building of the Ariane TV station in Paris. He was arrested at the top of the building but was soon released.
On August 30, 2010, Robert Climbed the Lumiere Residential building in Sydney, Australia, which was a 57 story building. The climb took in about 20 minutes as officials were waiting at the top for his arrest.
Rumored future climbs include the newly-opened Burj Khalifa, the current tallest building in the world. Robert has ruled out attempting to climb the Shanghai World Financial Centre after his legal difficulties on his previous visit.
Notable climbs
The table below contains the notable structures climbed by Alain Robert.
Accidents
In a 2005 interview, Alain Robert said that he has fallen seven times in his life. The worst was his fall in September 1982.
On January 18, 1982, at 19, he fell 15 m when his anchor and rope gave way during training. He fractured his wrists, heels and nose and underwent three operations.
In 1993, he fell 8 m while showing students how to rely on their legs when climbing. He kept his hands behind his back on an easy route but lost his balance and fell headfirst, shattering both wrists. He went into another coma and spent two months in the hospital.
In 2004, he fell 2 m when climbing a traffic light whilst posing for a photo in an interview. He landed on his elbow and needed forty stitches; just one month later he climbed the world's tallest skyscraper at the time, Taipei 101, as part of its official opening week.
Arrests
On November 22, 2005, he was arrested as he began to climb the One Houston Center building in Houston, Texas. He was charged with criminal trespassing and misdemeanor possession of a controlled substance. The controlled substance charge was due to two pills that the police found in his possession. He claimed the pills were the prescription drug clobazam, a medication used to prevent epileptic seizures. He spent two days in jail and then appeared in court on November 29 and provided proof of a doctor's prescription for the medication, asking that the drug charges be dropped.
On December 20, 2005, he climbed the Cristal Tower in Paris in protest of the arrest. His next court appearance was scheduled for January 4, 2006, but Robert said that he would be climbing in Mexico at that time.
On March 15, 2006 he climbed one of the 122 m Mercurial Towers in Bagnolet in protest of the presumed seven-day sentence, prior to returning to Texas to serve the sentence. On March 31 he appeared before a Houston court. The drug charge was dropped because of the valid prescription and the jail sentence was reduced to one day and a $2000 fine for trespassing. The previous time served in November was credited so Robert did not have to serve any more time in jail.
On May 31, 2007, after scaling the 88-story Jin Mao Building in Shanghai, he was arrested and jailed for 5 days before being expelled from China.
On February 27, 2008 he climbed the Edifício Itália, one of the tallest buildings in Brazil, despite being unauthorized to do so. He was detained by the police after his successful ascent.
On April 15, 2008, he climbed the 60-story Four Seasons Place in Hong Kong. According to witness reports, he was detained by police upon completing the climb.
On June 5, 2008 (11:40 am local time), he climbed the 52-story New York Times Building and hung a yellow banner on the 9th floor which read, "Global warming kills more people than 9/11 every week." He was arrested upon reaching the roof at 12:25 pm.
On June 2, 2009, Robert climbed the 41 story RBS building in Sydney. He wore a ZOO t-shirt in an apparent publicity stunt for the large corporation. He was arrested once he reached the ground.
On September 1, 2009, after scrambling up the 88-story Petronas Twin Tower in Malaysia in less than 2 hours following two failed attempts over the past decade, he was held in police custody overnight before being brought to court. He pled guilty to criminal trespassing and was fined about $567. He had been freed without charge after his second unsuccessful attempt at climbing the building in 2007.
On August 30, 2010, Alain Robert was arrested after climbing the 57-storey Lumiere building on Bathurst Street in Sydney Australia at 10.30am, wearing a ZOO t-shirt in another apparent publicity stunt.
Books and documentaries
Alain Robert's autobiography, With Bare Hands, was first published in English in 2008. It features his development into a famous urban climber from his days as a child and gives a deep insight into his philosophy and how he managed to overcome his disabilities.
The book was released for the Asian market in April by Blacksmith Books in Hong Kong with the subtitle “The true story of Alain Robert, the real-life Spiderman” (ISBN 978-988-99799-2-8). In September it was released by Maverick House Publishers in the UK for the English language market across Europe. This edition has the subtitle “The Story of the Human Spider” (ISBN 978-1-905379-55-2).
There is an award-winning 52-minute documentary about Robert titled The Wall Crawler by Director/Producer Julie Cohen, released in 1998.
The Channel 4 series Cutting Edge covered Robert in an episode titled The Human Spider in April 2008.
"Legend of the Spiderman" a documentary directed by Olivier Van'l in November 2008. Producer : ABSYNTHE production.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Γάλλοι αναρριχητές
Αρβανίτης Ηλείας
Ο Αρβανίτης (στην καθομιλουμένη: του Αρβανίτη) είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 14 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 90 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 208 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Συνορεύει με τις Τοπικές Κοινότητες Καράτουλας, Λανθίου και Μαγούλας. Εγγύς του βρίσκεται και η Ιερά Μονή Κρεμαστής. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,792 χμ² (2011).
Διοικητική Ιστορία - Μεταβολές
Ο οικισμός Αρβανίτης την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ηρακλείας. Το Φ.Ε.Κ. 5 Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από τον Δήμο Ηρακλείας και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Ωλεναίων. Με το Φ.Ε.Κ. 256 Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην κοινότητα Χαριάς. Με το Φ.Ε.Κ. 205 Α της 26/08/1924 αποσπάται από την κοινότητα Χαριάς και ορίζεται έδρα της ομώνυμης Κοινότητας Αρβανίτη. Με το Φ.Ε.Κ. 244 Α της 04/12/1997, σύμφωνα με την Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στον Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 όπου και εντάχθηκε στον Δήμο Πύργου (Φ.Ε.Κ. 87 Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Ο οικισμός Αρβανίτης απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από το Λαντσόη, την έδρα του τότε Δήμου Ωλεναίων.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Ακροποταμιά Άρτας
Η Ακροποταμιά είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 397 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 10 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Τσαπραλή ή Τσαπρασλή. Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», η Ακροποταμιά υπήρξε τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου ενώ με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», η Ακροποταμιά ήταν ένας οικισμός με 30 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Ακροποταμιά, από πλευρά ιδιοκτησίας, ανήκε στο κράτος και κατοικούσαν σε αυτή 38 χριστιανικές οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στην Ακροποταμιά κατοικούσαν 53 χριστιανικές οικογένειες και το χωριό αποτελούσε ιδιοκτησία του κράτους.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 400 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Ακροποταμιά αποτελούσε μέρος του τμήματος Ποταμιάς. thumb|left|440px|Η Ακροποταμιά και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1819. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην Ακροποταμιά. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 60 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό της Μεταστάσεως της Θεοτόκου, στον οποίο ιερουργούσαν 3 εφημέριοι. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στην Ακροποταμιά και τον Παχυκάλαμο υπήρχαν δύο σχολεία όπου δίδασκαν δύο δάσκαλοι και φοιτούσαν 80 μαθητές. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι το 1881 ορισμένοι κάτοικοι της Ακροποταμιάς έφυγαν από το χωριό και εγκαταστάθηκαν στην ελεύθερη περιοχή του Γλυκορρίζου, όπου και θεμελίωσαν τον ιερό ναό της Αγίας Παρασκευής της Ρωμαίας.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στην Ακροποταμιά κατοικούσαν 51 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 339 άτομα (179 άνδρες, 160 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Ακροποταμιά, Κεραμάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή, Κωστακίοι, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Η οριστική απελευθέρωση της Ακροποταμιάς έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε τα γύρω χωριά Πλησιούς, Ρόκκα, Χαλκιάδες.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι η Ακροποταμιά υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 400 άτομα.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1919, η Ακροποταμιά ενώθηκε με την γειτονική κοινότητα Παχυκαλάμου. Η αναγνώριση της Ακροποταμιάς σε αυτόνομη κοινότητα έγινε το 1928. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Ακροποταμιά αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αράχθου ενώ με βάση το Σχέδιο Καλλικράτης, η Ακροποταμιά εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 397 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 547 κατοίκους. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 500 κατοίκους ήταν το 1951 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 1961 με 662 κατοίκους. Με την απογραφή του 2011, το επίπεδο του πληθυσμού σημείωσε το χαμηλότερο ρεκόρ των τελευταίων 70 ετών.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια: Κεραμάτες, Αγία Παρασκευή, Ανθότοπος, Νεοχώρι και Καλομόδια.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι ο Ακράτητος Ακροποταμιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
Αλεξάντρ Γκλαζουνόφ
Ο Αλεξάντρ Κονσταντίνοβιτς Γκλαζουνόφ (λανθασμένος τονισμός Γκλαζούνοφ, Alexander Konstantinovich Glazunov, ρωσικά: Алекса́ндр Константи́нович Глазуно́в, Αγία Πετρούπολη 10 Αυγούστου 1865 – Νεϊγί-συρ-Σεν 21 Μαρτίου 1936) ήταν Ρώσος συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και μουσικοπαιδαγωγός της ύστερης ρωσικής ρομαντικής περιόδου. Υπηρέτησε ως διευθυντής του Ωδείου της Αγίας Πετρούπολης (1905-1928) και συνέβαλε στην αναδιοργάνωσή του, -ως Ωδείου Λένινγκραντ πλέον, μετά τη Ρωσική Επανάσταση. Συνέχισε να διευθύνει το Ωδείο μέχρι το 1930, αν και είχε εγκαταλείψει τη Σοβιετική Ένωση το 1928, χωρίς να επιστρέψει. Ο γνωστότερος μαθητής του κατά τη διάρκεια της θητείας των πρώτων σοβιετικών χρόνων του, ήταν ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς.
Ο Γκλαζουνόφ, αν και συντηρητικός στις απόψεις του, ήταν πολύ σημαντικός στο ότι, κατόρθωσε να «συμφιλιώσει» με επιτυχία την εθνική ρωσική μουσική με τις κοσμοπολιτικές τάσεις της εποχής του. Συγκεκριμένα, ενώ ήταν ο άμεσος διάδοχος του εθνικισμού που απέπνεε το έργο του Μπαλάκιρεφ, έτεινε περισσότερο προς την επική μεγαλοπρέπεια του Μποροντίν δεχόμενος, ωστόσο, και άλλες επιρροές. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται η ορχηστρική δεξιοτεχνία του Ρίμσκι-Κόρσακοφ, ο λυρισμός του Τσαϊκόφσκι και η αντιστικτική δεξιοτεχνία του Τανέγιεφ.
Παρόλο που, νεότεροι ρώσοι συνθέτες όπως, οι Προκόφιεφ και Σοστακόβιτς θεωρούσαν γενικότερα τη μουσική του, «ντεμοντέ», παραδέχονταν ότι υπήρξε συνθέτης με επιβλητική φήμη και σταθερή επιρροή σε μια μεταβατική εποχή που έβριθε αναταραχών. Δεν είναι τυχαίο ότι, θεωρείται ο μεγαλύτερος συνθέτης συμφωνικής μουσικής της γενιάς μετά τον Τσαϊκόφσκι, ενώ του έχει αποδοθεί το προσωνύμιο «ο Ρώσος Μπραμς».
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γκλαζουνόφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1865 και ήταν γιος ενός πλούσιου εκδότη. Ξεκίνησε να σπουδάζει πιάνο σε ηλικία εννέα ετών, με τη μητέρα του και άρχισε να γράφει στα έντεκα. Ο Μίλι Μπαλάκιρεφ, πρώην ηγετική φυσιογνωμία της Ομάδας των Πέντε, αναγνώρισε το ταλέντο του Γκλαζουνόφ και τον έφερε σε επαφή με τον Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ. «Τυχαία, ο Μπαλάκιρεφ μού έφερε μια σύνθεση ενός μαθητή γυμνασίου δεκατεσσάρων ή δεκαπέντε ετών, του Αλεξάντρ Γκλαζουνόφ», θυμάται ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ και συνεχίζει: «Ήταν μια ορχηστρική παρτιτούρα γραμμένη με παιδικό τρόπο, αλλά το ταλέντο του αγοριού ήταν αναμφισβήτητα ξεκάθαρο». Αργότερα, ο Μπαλάκιρεφ σύστησε αυτοπροσώπως τον νεαρό Γκλαζουνόφ στον Ρίμσκι-Κόρσακοφ, τον Δεκέμβριο του 1879. Ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ έκανε πρεμιέρα αυτού του έργου το 1882, όταν ο Γκλαζουνόφ ήταν 16 ετών. Οι Μποροντίν και Στασόφ, μεταξύ άλλων, είπαν καλά λόγια τόσο για το έργο όσο και για τον δημιουργό του.
Ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ είχε μαθητή τον Γκλαζουνόφ και «...η μουσική του εξέλιξη δεν συνεχιζόταν μέρα με τη μέρα αλλά, στην κυριολεξία, ώρα με την ώρα», έγραφε ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ. Η φύση της σχέσης τους άλλαξε, επίσης· μέχρι την άνοιξη του 1881, ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ θεωρούσε τον Γκλαζουνόφ περισσότερο ως νεότερο συνάδελφο παρά ως μαθητή. Ενώ η εξέλιξη αυτή μπορεί να πήγαζε από την ανάγκη του Ρίμσκι-Κόρσακοφ να βρει κάποιον «πνευματικό αντικαταστάτη» του Μοντέστ Μουσόργκσκι, ο οποίος είχε πεθάνει τον Μάρτιο, μπορεί επίσης να οφειλόταν στην εξαιρετική πρόοδο που είχε η πρώτη από τις οκτώ ολοκληρωμένες συμφωνίες του Γκλαζουνόφ (άφησε μία ακόμη ανολοκλήρωτη κατά τον θάνατό του).
Η σχέση με τον Μπελιάγιεφ
Ανάμεσα στους θαυμαστές των έργων τού Γκλαζουνόφ ήταν ο πλούσιος έμπορος ξυλείας και ερασιτέχνης μουσικός, Μιτροφάν Μπελιάγιεφ (Mitrofan Belyayev). Ο Μπελιάγιεφ γνώρισε τη μουσική του Γκλαζουνόφ μέσω του Ανατόλι Λιάντοφ (Anatoly Lyadov) και έδειξε έντονο ενδιαφέρον για το μουσικό μέλλον του εφήβου, παίρνοντάς τον μαζί του σε ένα ταξίδι στη Δυτική Ευρώπη, το 1884. Ο Γκλαζουνόφ συναντήθηκε με τον Λιστ στη Βαϊμάρη, όπου παρουσιάστηκε η Συμφωνία του Νο. 1. Ο Μπελιάγιεφ νοίκιασε μια αίθουσα και προσέλαβε ορχήστρα για να παίξει το έργο καθώς και μια ορχηστρική σουίτα που, ο Γκλαζουνόφ, είχε μόλις συνθέσει.
Στηριζόμενος στην ευόδωση της προσπάθειας, ο Μπελιάγιεφ αποφάσισε για την επόμενη σεζόν, να δώσει μια δημόσια συναυλία με έργα του Γκλαζουνόφ και άλλων συνθετών. Το πρότζεκτ αυτό εξελίχθηκε στις περίφημες Ρωσικές Συμφωνικές Συναυλίες, οι οποίες εγκαινιάστηκαν κατά τη διάρκεια της σεζόν 1886-1887. Το 1885, ο Μπελιάγιεφ ξεκίνησε τον δικό του εκδοτικό οίκο στη Λειψία της Γερμανίας, αρχικά δημοσιεύοντας μουσική των Γκλαζουνόφ, Λιάντοφ, Ρίμσκι-Κόρσακοφ και Μποροντίν με δικά του έξοδα. Νέοι συνθέτες άρχισαν να τον προσεγγίζουν και, για να βοηθήσουν στην επιλογή, ο Μπελιάγιεφ ζήτησε από τους Ρίμσκι-Κόρσακοφ και Λιάντοφ να συνεργαστούν με τον Γκλαζουνόφ έχοντας συμβουλευτικό ρόλο. Η ομάδα των συνθετών που σχηματίστηκε, τελικά, έγινε γνωστή ως «Κύκλος του Μπελιάγιεφ».
Διεύθυνση ορχήστρας και ωδείου
Ο Γκλαζουνόφ έκανε το ντεμπούτο του, ως αρχιμουσικός, το 1888. Τον επόμενο χρόνο διηύθυνε τη Δεύτερη Συμφωνία του στο Παρίσι, στην παγκόσμια έκθεση. Διετέλεσε διευθυντής των Ρωσικών Συμφωνικών Συναυλιών το 1896. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους διηύθυνε τη μεταθανάτια πρεμιέρα του έργου Η Καταιγίδα, του Τσαϊκόφσκι. Όμως, το 1897, διηύθυνε την πρεμιέρα της ''Συμφωνίας Νο. 1'' του Ραχμάνινοφ, που απέτυχε παταγωδώς και οδήγησε τον δημιουργό της σε πολυετή κατάθλιψη. Η σύζυγος του συνθέτη, αργότερα, ισχυρίστηκε ότι ο Γκλαζουνόφ ήταν μεθυσμένος πάνω στο πόντιουμ. Παρόλο που δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί αυτός ο ισχυρισμός, κάτι τέτοιο μπορεί να ήταν πιθανό από έναν άνθρωπο, ο οποίος -σύμφωνα με τον Σοστακόβιτς- είχε ένα μπουκάλι αλκοόλ κρυμμένο πίσω από το γραφείο του και το έπινε κρυφά με καλαμάκι κατά τη διάρκεια των μαθημάτων.
Πιωμένος ή όχι, ο Γκλαζουνόφ δεν είχε επαρκή χρόνο να προβάρει τη συγκεκριμένη συμφωνία και, ενώ αγαπούσε την τέχνη της διεύθυνσης ορχήστρας, ποτέ δεν την κατέκτησε ολοκληρωτικά. Από καιρό σε καιρό διηύθυνε δικές του συνθέσεις, ειδικά το μπαλέτο Ραϊμόντα, παρόλο που ίσως είχε επίγνωση ότι δεν είχε ταλέντο γι' αυτό. Μερικές φορές αστειευόταν: «Μπορείτε να επικρίνετε τις συνθέσεις μου, αλλά δεν μπορείτε να αρνηθείτε ότι είμαι καλός αρχιμουσικός και αξιόλογος διευθυντής ωδείου. Το 1899, ο Γκλαζουνόφ έγινε καθηγητής στο περίφημο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης. Μετά τη Ρωσική επανάσταση του 1905 και την απόλυση και επαναπρόσληψη του Ρίμσκι-Κόρσακοφ εκείνου του έτους, ο Γκλαζουνόφ διορίστηκε διευθυντής του. Παρέμεινε μέχρι την Επανάσταση του 1917, που κορυφώθηκε στις 7 Νοεμβρίου. Το έργο του ''Κοντσέρτο για Πιάνο Νο. 2'' το οποίο διηύθυνε, έκανε πρεμιέρα στην πρώτη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στην Αγία Πετρούπολη μετά την ημερομηνία αυτή. Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, συνέβαλε στην αναδιοργάνωση του Ωδείου -αυτός μάλλον ήταν ο κύριος λόγος που περίμενε τόσο πολύ μέχρι να αυτοεξοριστεί. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, εργάστηκε ακούραστα για να βελτιώσει το πρόγραμμα σπουδών, να βάλει υψηλά στάνταρντς για τους φοιτητές και το προσωπικό, καθώς και να υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια και την αυτονομία του ινστιτούτου. Μεταξύ των επιτευγμάτων του ήταν ένα στούντιο όπερας και μια φιλαρμονική ορχήστρα φοιτητών. Έδειξε πατρικό ενδιαφέρον για τους άπορους σπουδαστές, όπως τους Σοστακόβιτς και Μιλστάιν. Επίσης, εξέταζε προσωπικά εκατοντάδες μαθητευόμενους στο τέλος κάθε ακαδημαϊκού έτους, γράφοντας σύντομα σχόλια για τον καθένα.
Εξορία
Λέγεται ότι νηφαλιότητα του Γκλαζουνόφ μπορούσε να αμφισβητηθεί, όχι όμως το κύρος του. Λόγω της φήμης του, το Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης έτυχε ειδικής μεταχείρισης μεταξύ των ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο Γκλαζουνόφ δημιούργησε μια υγιή σχέση συνεργασίας με το μπολσεβικικό καθεστώς, ειδικά με τον Ανατόλι Λουναχάρσκι, τον Υπουργό Παιδείας. Παρ’ όλα αυτά, ο συντηρητισμός του Γκλαζουνόφ δέχθηκε επίθεση στο Ωδείο καθώς, όλο και περισσότερο, οι καθηγητές απαιτούσαν πιο προοδευτικές μεθόδους και οι μαθητές ήθελαν περισσότερα δικαιώματα. Ο Γκλαζουνόφ είδε αυτά τα αιτήματα τόσο ως καταστροφικά όσο και άδικα. Κουρασμένος από το Ωδείο, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να πάει στο εξωτερικό, το 1928, για τους εορτασμούς των εκατό χρόνων από τη γέννηση του Σούμπερτ στη Βιέννη, και δεν επέστρεψε. Ο Μαξιμίλιαν Στάινμπεργκ (Maximilian Steinberg) διηύθυνε το Ωδείο όσο απουσίαζε, μέχρι που ο Γκλαζουνόφ παραιτήθηκε τελικά, το 1930.
Ο Γκλαζουνόφ πέθανε στο Νεϊγί-συρ-Σεν, κοντά στο Παρίσι, το 1936 σε ηλικία 70 ετών. Το 1972 τα λείψανα του επαναποτέθηκαν στην Αγία Πετρούπολη (τότε Λένινγκραντ).
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Γκλαζουνόφ αναγνωρίστηκε ως ιδιοφυΐα στον τομέα του και, με τη βοήθεια του μέντορα και φίλου του Ρίμσκι-Κόρσακοφ, ολοκλήρωσε μερικά από τα σπουδαιότερα έργα του Μποροντίν όπως την Τρίτη Συμφωνία και την όπερα Πρίγκιπας Ιγκόρ (συμπεριλαμβανομένων των δημοφιλών Πολοβτσιανών Χορών). Μάλιστα, λέγεται ότι επεξεργάστηκε την εισαγωγή της όπερας από μνήμης, έχοντας ακούσει τη μουσική στο πιάνο μόνο μία (1) φορά.
Τα πιο δημοφιλή έργα του Γκλαζουνόφ παραμένουν τα μπαλέτα Οι Εποχές και Ραϊμόντα, μερικές από τις συμφωνίες του, ιδιαίτερα οι 3η, 4η και 6η, η πολονέζ από τις Συλφίδες και τα δύο Ορχηστρικά Βαλς. Το Κοντσέρτο για Βιολί, αγαπημένο έργο του περίφημου βιολονίστα Γιάσα Χάιφετς, εξακολουθεί να παίζεται και να ηχογραφείται. Το τελευταίο του έργο, Κοντσέρτο για Σαξόφωνο (1934), έδειξε την ικανότητά του να προσαρμόζεται στις «δυτικές» μορφές μουσικής εκείνη την εποχή. Ωστόσο, τα πειραματικά σειραϊκά και μινιμαλιστικά ρεύματα, φαίνεται ότι τον άφησαν αδιάφορο και ουδέποτε παρέκλινε από τον μουσικό δρόμο που είχε χαράξει και τελειοποιήσει στη στροφή του 20ού αιώνα.
Η μουσική εξέλιξη του Γκλαζουνόφ ήταν, υπό κάποια έννοια, παράδοξη. Αναγνωρίστηκε ως είδωλο από τους συνθέτες εθνικής ρωσικής μουσικής, οι οποίοι ήsαν σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτοι και, εκτός από τον Ρίμσκι-Κόρσακοφ, είχαν βαθιά δυσπιστία στην ακαδημαϊκή τεχνική. Οι δύο πρώτες συμφωνίες του, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μια «ανθολογία» τεχνικών «εθνικού» ύφους, όπως ασκήθηκε από τους Μπαλάκιρεφ και Μποροντίν. Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί και για το συμφωνικό του ποίημα Στένκα Ράζιν, με τη χρήση του λαϊκού τραγουδιού «Βαρκάρηδες του Βόλγα» και των «ανατολιτικών» πρακτικών, παρόμοιων με εκείνες που χρησιμοποίησαν οι συνθέτες της «Ομάδας των Πέντε». Όμως, στις αρχές της δεκαετίας του '20 συνειδητοποίησε ότι, οι πολεμικές μεταξύ ακαδημαϊσμού και εθνικισμού δεν ήσαν πλέον έγκυρες. Παρόλο που βασίζει τις συνθέσεις του στη ρωσική λαϊκή μουσική, η τεχνική του δεξιότητα τού επιτρέπει να γράψει σε σοφιστικέ, καλλιεργημένο ιδίωμα. Με την Τρίτη Συμφωνία του, προσπάθησε συνειδητά να διεθνοποιήσει τη μουσική του, με τρόπο παρόμοιο με του Τσαϊκόφσκι, στον οποίο είναι αφιερωμένο το έργο.
Η Τρίτη Συμφωνία ήταν ένα μεταβατικό έργο του Γκλαζουνόφ που, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος, τού προκάλεσε μεγάλο πρόβλημα. Με την Τέταρτη Συμφωνία, μπήκε στο ώριμο στυλ του. Αφιερωμένη στον Αντόν Ρουμπινστάιν γράφηκε ως σκόπιμα κοσμοπολίτικο έργο ενός ρώσου που «κοιτάζει» προς τη δύση, παραμένει, ωστόσο, αδιαμφισβήτητα ρωσικό. Ο Γκλαζουνόφ συνεχίζει να συνδυάζει την εθνική παράδοση και τη δυτική τεχνική στην Πέμπτη Συμφωνία. Την εποχή που γράφει την Έβδομη Συμφωνία του, τα καθήκοντά του στο Ωδείο επιβραδύνουν το ρυθμό που συνθέτει. Μετά την Όγδοη Συμφωνία, ο βαρύς αλκοολισμός του, μπορεί να είχε αρχίσει να επηρεάζει τη δημιουργικότητά του. Σχεδίασε ένα (1) μέρος από την Ένατη Συμφωνία, αλλά άφησε το έργο ημιτελές.
Εργάστηκε μαζί με τον χορογράφο Μιχαήλ Φοκίν για τη δημιουργία του μπαλέτου Οι Συλφίδες, μια συλλογή έργων πιάνου του Σοπέν, ενορχηστρωμένη από τον Γκλαζουνόφ. Τού δόθηκε, επίσης, η ευκαιρία από τον Σεργκέι Ντιαγκίλεφ να γράψει μουσική για το έργο Το Πουλί της Φωτιάς μετά την αποτυχία του Λιάντοφ να το κάνει, αλλά αρνήθηκε. Τελικά, ο Ντανγκίλεφ αναζήτησε τον -τότε άγνωστο- Ιγκόρ Στραβίνσκι, ο οποίος έγραψε τη μουσική για το περίφημο έργο.
Γκλαζουνόφ και Στραβίνσκι
Στο Χρονικό του, ο Ιγκόρ Στραβίνσκι παραδέχτηκε ότι, ως νεαρός, θαύμαζε πολύ την τελειότητα της μουσικής μορφής τού Γκλαζουνόφ, την καθαρότητα της αντίστιξης, την ευκολία και βεβαιότητα της γραφής του. Στα 15 του, ο Στραβίνσκι μετέγραψε για σόλο πιάνο ένα από τα κουαρτέτα εγχόρδων του Γκλαζουνόφ. Επίσης, εσκεμμένα, χρησιμοποίησε τις συμφωνίες του Γκλαζουνόφ ως πρότυπο για τη δική του Συμφωνία σε Μιb, Op. 1.
Ωστόσο, αυτή η διάθεση άλλαξε με την πάροδο του χρόνου. Στα Απομνημονεύματά του, ο Στραβίνσκι έγραψε για τον Γκλαζουνόφ ότι, ήταν ένας από τους πιο δυσάρεστους ανθρώπους που είχε συναντήσει ποτέ. Από την πλευρά του, ο Γκλαζουνόφ δεν υποστήριζε τη σύγχρονη κατεύθυνση που είχε η μουσική του Στραβίνσκι. Βέβαια, δεν ήταν ο μόνος που είχε αυτή την άποψη, καθώς ο κοινός τους δάσκαλος, Ρίμσκι-Κόρσακοφ εμφανιζόταν εξίσου συντηρητικός μέχρι το τέλος της ζωής του, προσκολλημένος στον ακαδημαϊσμό που είχε ενσταλάξει ο ίδιος στο Ωδείο της Αγίας Πετρύπολης. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Ρίμσκι-Κόρσακοφ, ο Γκλαζουνόφ δεν ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος για το πιθανό αδιέξοδο στο οποίο θα μπορούσε να οδηγηθεί η ρωσική μουσική, ακολουθώντας αυστηρά αυτόν τον ακαδημαϊσμό κόσμο, ούτε μοιράστηκε τον επιτηδευμένο σεβασμό τού δασκάλου του για τις μοντέρνες ιδέες και τεχνικές.
Πιθανότατα, ο Γκλαζουνόφ αντιμετώπιζε τον Στραβίνσκι με επιφύλαξη, σίγουρα όμως, όχι με απροκάλυπτη αγένεια. Η γνώμη του για τη μουσική του Στραβίνσκι, παρουσία άλλων, ήταν άλλο θέμα. Κατά την εκτέλεση του έργου Πυροτεχνήματα, φέρεται να έκανε το σχόλιο: «Καθόλου ταλέντο, απλά διαφωνίες» (ενν. διάφωνα μουσικά διαστήματα). Πάντως, ο Γκλαζουνόφ θεωρούσε τον Στραβίνσκι εξαιρετικό ενορχηστρωτή –αλλά μόνον αυτό. Το 1912 είπε στον Βλαντιμίρ Τσαϊκόφσκι: «Η Πετρούσκα δεν είναι μουσική, αλλά είναι άριστα και επιδέξια ενορχηστρωμένη''».
Ο Γκλαζουνόφ και ο μοντερνισμός
Ο Στραβίνσκι δεν ήταν ο μοναδικός συνθέτης με τις νεωτεριστικές τάσεις του οποίου διαφωνούσε ο Γκλαζουνόφ. Ο Σοστακόβιτς ανέφερε τις επιθέσεις του κατά των «υπό αναζήτηση κακοφωνιστών», έναν όρο που χρησιμοποιούσε για τη νεότερη γενιά δυτικών συνθετών, γενικότερα, ξεκινώντας από τον Ντεμπισί. Όταν η όπερα του Φραντς Σρέκερ (Franz Schreker), Ο Απόμακρος Ήχος παρουσιάστηκε στο Λένινγκραντ, ο Γκλαζουνόφ την αποκάλεσε «Φρικτή μουσική!». Από την άλλη, αναρωτιόταν περιστασιακά αν είχε παίξει κάποιο ρόλο στην αναπαραγωγή αυτού του «μουσικού χάους». Κάποτε, κοιτάζοντας την παρτιτούρα του έργου Το Απομεσήμερο ενός Φαύνου του Ντεμπισί, σχολίασε: «Είναι ενορχηστρωμένο με μεγάλο γούστο.... Και [ο συνθέτης] ξέρει τι κάνει .... Θα μπορούσαμε, άραγε, ο Ρίμσκι κι εγώ να έχουμε επηρεάσει την ενορχήστρωση όλων αυτών των σύγχρονων εκφυλισμένων;(sic)» Πάντως, ο Γκλαζουνόφ πιστώνεται με το γεγονός ότι, ακόμη και αν ένα κομμάτι το θεωρούσε «κακόφωνο», δεν έπαυε να το ακούει, σε μια διαρκή του προσπάθεια να το κατανοήσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αντιμετώπιση της μουσικής του Βάγκνερ. Με την πρώτη ακρόαση της όπερας Βαλκυρία δεν κατάλαβε τίποτα, το ίδιο μετά τη δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη ακρόαση. Στη δέκατη ακρόαση, τελικά, κατάλαβε την όπερα και τού άρεσε πάρα πολύ.
Γκλαζουνόφ και Σοστακόβιτς
Ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς εισήλθε στο Ωδείο Πετρούπολης σε ηλικία 13 ετών, καθιστάμενος ο νεότερος μαθητής του ιδρύματος. Σπούδασε πιάνο με τον Λεονίντ Νικολάγιεφ και σύνθεση με τον γαμπρό του Ρίμσκι-Κόρσακοφ, Μάξιμιλιαν Στάινμπεργκ. Αποδείχθηκε ένας πειθαρχημένος, σκληρά εργαζόμενος σπουδαστής. Ο Γκλαζουνόφ μπορεί να είχε αναγνωρίσει στον Σοστακόβιτς μιαν «αντήχηση» του εαυτού του, όταν ήταν νέος. Παρακολουθούσε προσεκτικά την πρόοδό του στην τάξη του Στάινμπεργκ και, κατά την απονομή του διπλώματός του, τού πρότεινε να συνεχίσει ανώτερες σπυδές που, κανονικά, θα τον οδηγούσαν στο επίπεδο του καθηγητή. Όμως, λόγω των οικονομικών δυσκολιών της οικογένειάς του, ο Σοστακόβιτς δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία. Ο Γκλαζουνόφ κανόνισε, επίσης, την πρεμιέρα της Πρώτης Συμφωνίας του Σοστακόβιτς, η οποία έλαβε χώρα στις 12 Μαρτίου 1926 με τη Φιλαρμονική του Λένινγκραντ υπό τον Νικολάι Μαλκό.
Σημειώσεις
i.  Ή 21 Δεκεμβρίου 1865, σύμφωνα με το Παλαιό Ημερολόγιο
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1971
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 27 Ιουνίου 1971, η πρώτη που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του νέου "συντάγματος Ζίβκοφ" , το οποίο είχε εγκριθεί σε δημοψήφισμα στις αρχές του έτους. Το Πατριωτικό Μέτωπο ήταν ο μόνος πολιτικός οργανισμός που συμμετείχε στις εκλογές και ορίστηκε ένας υποψήφιος για κάθε εκλογική περιφέρεια. Από τους 400 υποψηφίους οι 268 ήταν μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος Βουλγαρίας, οι 100 ήταν μέλη της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης και τα υπόλοιπα 32 ήταν ανεξάρτητοι. Η προσέλευση των ψηφοφόρων φέρεται να ήταν 99,9%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Μακρυνόρος
Η ελληνική ονομασία Μακρυνόρος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω βουνά:
Κατηγορία:Ελληνικά όρη
Δυο μέρες μόνο
Το Δυο μέρες μόνο ήταν μια ελληνική κοινωνική τηλεοπτική σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, η οποία προβλήθηκε το πρώτο μισό της σεζόν 2005 - 2006 και το πρώτο μισό της σεζόν 2006 - 2007, από το κανάλι Mega. Αν και σημείωσε ικανοποιητικά νούμερα τηλεθέασης, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των υπευθύνων, καθώς η προηγούμενη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, «Κλείσε τα μάτια», είχε θεαματικές επιδόσεις στους πίνακες της AGB. Το ομότιτλο τραγούδι είχε κυκλοφορήσει πρώτη φορά το 1991 στο δίσκο της συνεργασίας της Δήμητρας Γαλάνη με τον Παρασκευά Καρασούλο, "Φως".
Υπόθεση
Ο Άρης και η Σοφία ήταν κάποτε ζευγάρι. Συναντιούνται ξανά ένα βράδυ τυχαία, δυο μέρες προτού ο Άρης πάει στο στρατό και η Σοφία παντρευτεί. Ο έρωτας ξαναφουντώνει, παρόλο που ο Άρης συζεί με την Έρση και η Σοφία δηλώνει ερωτευμένη με τον μέλλοντα σύζυγό της Χρήστο. Παράλληλα οι κολλητοί φίλοι τους, ο Σάββας και η Βίκυ, ζουν το δικό τους σύντομο ειδύλλιο. Ο Άρης πρότεινε στη Σοφία να περάσουν μαζί αυτές τις δυο μέρες μόνο. Η Σοφία ενδίδει. Την επομένη όμως εκείνος δεν εμφανίζεται. Έτσι συνεχίζουν τις ζωές τους χώρια, ώσπου ξανασυναντιούνται.
Δεύτερος κύκλος (2006-2007)
Ο δεύτερος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 2 Οκτωβρίου του 2006 και προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 23:00. Το τελευταίο επεισόδιο προβλήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 2006.
Δείτε επίσης
Παρ' όλα αυτά, για τις ανάγκες της σειράς η δημοφιλής ερμηνεύτρια ερμήνευσε ξανά το τραγούδι, σε μια πιο ροκ εκτέλεση. Το 2005 κυκλοφόρησε το βιβλίο των Χριστόφορος Παπακαλιάτης-Χριστινα Μπρεμπου «Δυο μέρες μόνο», θέμα του οποίου οι ζωές των ηρώων πριν τους συμβούν τα γεγονότα της σειράς.
Μεσογειακό Φεστιβάλ Νέων Κινηματογραφιστών Λάρισας
Το Μεσογειακό Φεστιβάλ Νέων Κινηματογραφιστών Λάρισας είναι διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ για νέους κινηματογραφιστές ηλικίας 22-29 ετών. Διεξάγεται κάθε χρόνο, από το 1992, στη Λάρισα και οργανώνεται από το Δήμο Λαρισαίων, υποστηριζόμενο παράλληλα από το Υπουργείο Πολιτισμού, τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς και την ΕΡΤ. Φιλοξενεί ταινίες μικρού μήκους και περιλαμβάνει δύο διαφορετικά διαγωνιστικά τμήματα, το «Διεθνές» και το «Μεσογειακό». Απονέμονται τα βραβεία του Χρυσού, Αργυρού ή Χάλκινου Ίππου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου στην Ελλάδα Κατηγορία:Λάρισα Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στην Ελλάδα
Μαργαρίτα Σοφία της Αυστρίας
Η Mαργαρίτα Σοφία (γερμ. Margaret Sophia von Habsburg-Lorraine, 13 Μαΐου 1870 - 24 Αυγούστου 1902) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και διαδόχου της αυτοκρατορίας της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα Σοφία Μαρία Αννουντσιάτα Θηρεσία Καρολίνα Λουίζα Ιωσηφίνα Ιωάννα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας, και της Μαρίας Αννουντσιάτας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1893 τον Αλβέρτο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος Β΄
Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης Άνθιμος (κατά κόσμον Χρήστος Κουκουρίδης, Αλεξανδρούπολη, 2 Ιανουαρίου 1962), είναι Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Είναι Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης, από τον Οκτώβριο του 2004.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο κατά κόσμον Χρήστος Κουκουρίδης, γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1962, στην Αλεξανδρούπολη, με γονείς θρακικής-προσφυγικής καταγωγής από το Μεγαρήσι Κεσσάνης της Ανατολικής Θράκης.
Το 1981 φοίτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή της Ξάνθης, το 1983 έλαβε το πτυχίο της Ζαριφείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αλεξανδρουπόλεως και στη συνέχεια ενεγράφη στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης απ' όπου αποφοίτησε πτυχιούχος το 1987.
Στις 6 Οκτωβρίου 1985 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο (μετέπειτα Θεσσαλονίκης), οπότε μετονομάσθηκε Άνθιμος. Το 1989 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε Εφημέριος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου Αλεξανδρουπόλεως. Το 1990 διορίστηκε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως και το 2000, Προϊστάμενος του Μητροπολιτικού Ναού. Από το 1993 υπήρξε ο πνευματικός των Κατασκηνώσεων της Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως και από το 2000 μέλος του Ηγουμενοσυμβουλίου της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Έβρου.
Συμμετείχε στην ακολουθία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στη Ρώμη για την επιστροφή των λειψάνων των Αγίων Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Γρηγορίου του Θεολόγου στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Νοεμβρίου 2004. Συνόδευσε επίσης, τον Μάιο 2010, τον Οικουμενικό Πατριάρχη στο ταξίδι του στη Βουλγαρία. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2007 συμμετείχε στην τριμελή Αντιπροσωπεία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για την ενθρόνιση του νέου Πατριάρχου Ρουμανίας Δανιήλ στο Βουκουρέστι. Τον Ιούνιο του 2008 μετέβη στο ιεραποστολικό κλιμάκιο στην πόλη Κιπούσι της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό όπου εγκαινίασε το σχολείο με το όνομα "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ", προσφορά των πιστών της Μητροπόλεώς.
Στις 6 Οκτωβρίου 2004 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως. Η χειροτονία σε Επίσκοπο έγινε στις 9 Οκτωβρίου 2004 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών. Η Ενθρόνιση στην Αλεξανδρούπολη πραγματοποιήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2004, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου.
Βιβλιογραφία
Συνέγραψε τα κεφάλαια περί της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής περιόδου στο συλλογικό τόμο «Θράκη Ελλάδα μου, Ελλάδα πατρίδα μου» (1994) και αρθρογράφησε επί δεκαετία σε έντυπο περιοδικό και εβδομαδιαίο Τύπο (περιοδικό «Γνωριμία», Εφημερίδα «Πρώτη»). Εξέδωσε τα εξής βιβλία:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ανθιμος
Πεύκο
Τα πεύκα είναι γυμνόσπερμα, αειθαλή, ρητινοφόρα κωνοφόρα δένδρα με 90 περίπου είδη ανά τον κόσμο, που ανήκουν στην οικογένεια των Πευκίδων (Pinaceae).
Ο φλοιός είναι παχύς και αυλακωτός, τα φύλλα βελονοειδή και φύονται κατά σπονδύλους ανά δύο, τρία ή πέντε, παραμένοντας στο πεύκο από 2 μέχρι 17 χρόνια. Στη βάση τους περιβάλλονται από ένα μεμβρανώδη κολεό και το χρώμα τους είναι ανοιχτό ως σκούρο πράσινο.
Όλα τα βλαστικά μέρη του δέντρου διατρέχονται από αδενικά στοιχεία που έχουν τη μορφή αγωγών παράγοντας ρητίνη και αιθέρια έλαια.
Στη βάση κάθε μονοετούς βλαστού αναπτύσσονται αρσενικοί και θηλυκοί κώνοι. Είναι τα άνθη του πεύκου γνωστά με την ονομασία κουκουνάρια.
Τα πεύκα αποτελούν πρόδρομα είδη στα δασικά οικοσυστήματα κι εγκαθίστανται σε ακραία περιβάλλοντα και σχηματίζουν φυτοκοινωνίες που διαμορφώνουν το περιβάλλον για τα επερχόμενα είδη. Π.χ. στην περιοχή της Αττικής τα πευκοδάση διαμορφώνουν το κατάλληλο περιβάλλον για τη φυσική εξέλιξη του οικοσυστήματος που θεωρητικά κυριαρχείται από δρυς (βελανιδιές). Είναι είδη που αγαπούν το φως, είναι ανθεκτικά στην ξηρασία και προτιμούν ασβεστολιθικά εδάφη.
Περιγραφή
Τα πεύκα είναι αειθαλή, ρετινωδή δέντρα και σπάνια θάμνοι, με ύψος 3 με 80 μέτρα, με την πλειοψηφία των ειδών να έχουν ύψος 15 με 45 μέτρα. Τα χαμηλότερα είναι τα είδη Πεύκη η νάνα (Pinus pumila) και Πεύκη η κορυφόβια ή Πεύκη η κορυφήτης (Pinus culminicola), με ύψος μέχρι 3 μέτρα. Σε αντιδιαστολή, το ψηλότερο είναι η Πεύκη η βαριά ή πεύκη η βαρύξυλος (Pinus ponderosa), με ένα άτομο του είδος στο Όρεγκον να έχει ύψος 81,79 μέτρα, ενώ η Πεύκη η λαμπερτιανή μπορεί να ξεπεράσει σε ύψος τα 82 μέτρα.
Ο κορμός των περισσότερων ειδών είναι χοντρός και φολιδωτός. Τα κλαδιά μοιάζουν να σχηματίζουν δακτυλίδια στα σημεία που εκφύονται από τον κορμό, αν και σχηματίζουν σφικτές σπείρες. Είναι όλα μακρόβια δέντρα, με ηλικία από 100 μέχρι 1.000 έτη ή περισσότερο. Η πιο μακρόβια είναι η Πεύκη η μακραίωνη (Pinus longaeva), καθώς ένα δέντρο αυτού του είδος έχει μετρηθεί ότι έχει ζήσει 4.600 χρόνια, ο γηραιότερος ζων οργανισμός στη Γη. Δυστυχώς, ένα δέντρο ηλικίας 4.900 ετών του ίδιου είδους κόπηκε.
Αναπαραγωγή
thumb|left|150px|Κουκουνάρια, τα σπόρια της κουκουναριάς. Η αναπαραγωγή των πεύκων γίνεται μέσω των κώνων τους. Στους αρσενικούς κώνους υπάρχουν πολλοί μικροί «σάκοι» που φέρουν γύρη. Στους θηλυκούς κώνους βρίσκονται διατεταγμένα «λέπια» (τροποποιημένα φύλλα).
Κατά την άνοιξη οι γυρεόσακοι ανοίγουν και με τον άνεμο σκορπούν τη γύρη. Τα λέπια στους θηλυκούς κώνους ανοίγουν, δέχονται τη γύρη και κλείνουν. Η γονιμοποίηση γίνεται την επόμενη άνοιξη.
Είδη στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα βρίσκουμε 7 είδη πεύκου που είναι αυτοφυή.
thumb|right|100px|Μαυρόπευκο thumb|100px|Δασόπευκο thumb|right|100px|κουκουναριά
Βαμβακίαση
Τα τελευταία χρόνια τα πεύκα στις αστικές και περιαστικές περιοχές της Ελλάδας απειλούνται από τη βαμβακίαση, ασθένεια που προκαλείται από το κοκκοειδές έντομο Marchalina hellenica (Monophlebus hellenicus) ελλ. μαρσαλίνα, που ζει στο φλοιό τους παρασιτικά και παράγει μελιτώδεις εκκρίσεις. Οι εκκρίσεις αυτές συλλέγονται από τις μέλισσες προκειμένου να φτιάξουν πευκόμελο που αποτελεί και 60% της συνολικής παραγωγής μελιού στην Ελλάδα. Οι νεκρώσεις παρατηρούνται σε άτομα πεύκης με επιβαρυμένη φυτοϋγειονομική κατάσταση, με περιορισμένο ζωτικό υπέργειο και υπόγειο χώρο. Ενδεικτικά αναφέρεται πως σε φυσικά δάση χαλεπίου πεύκης τα οποία εκμεταλλεύονται μελισσοκομικά δεκάδες χρόνια, οι βλάβες από το Marchalina hellenica είναι αμελητέες και ουδέποτε υπήρξε ένδειξη επιδημίας. Αντίθετα στις περιοχές όπου η ανθρώπινη δραστηριότητα "πιέζει" το βιολογικό χώρο του πεύκου, και σε συνδυασμό με την απροθυμία των ανθρώπων να φροντίσουν τους οργανισμούς αυτούς (κλάδεμα, καθαρισμός, προστασία ριζικού συστήματος) φαίνεται πως οι ζημιές είναι σημαντικές. Η επιδημία αυτή ξεκίνησε το 2000, όταν το Υπουργείο Γεωργίας της Ελλάδας αποφάσισε τον εμβολιασμό των πεύκων με μαρσαλίνα σε μαζική κλίμακα, προκειμένου να γίνουν μελιτοφόρα και να αυξηθεί η παραγωγή πευκόμελου. Σήμερα γίνεται προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η κατάσταση με χημική καταπολέμηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Πευκώδη