cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βεργίνα
Ο προβληματισμός σχετικά με τη θέση της αρχαίας πόλης των Αιγών
Πολλά, βεβαίως, έχουν γραφτεί σχετικά με το ποια είναι η αρχαία πόλη που υπήρξε στη θέση της σημερινής Βεργίνας, σε συνδυασμό με το αν οι Αιγές σχετίζονται ή όχι με την Έδεσσα (όπως πολλοί επιστήμονες είχαν στο παρελθόν υποστηρίξει, αγνοώντας ωστόσο το ζήτημα “εάν οι Αιγές βρίσκονταν στην Έδεσσα, πού άραγε βρισκόταν η Έδεσσα;”). Σήμερα η άποψη ότι οι αρχαιότητες της Βεργίνας ανήκουν στις αρχαίες Αιγές και ότι εκεί βρίσκονται οι βασιλικοί τάφοι φαίνεται να έχει επικρατήσει, παρά το ότι υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που την αμφισβητούν. Επιγραφικά ευρήματα από την Αγορά της αρχαίας πόλης που βρίσκεται στη Βεργίνα και πρόσφατες ταφές από την ίδια θέση οι οποίες ερμηνεύθηκαν ως βασιλικές, μια από τις οποίες σχετίστηκε με τον γιό του Αλέξανδρου και της Βαρσίνης, Ηρακλή προβάλλονται για να υποστηρίζουν με νέα δεδομένα την ταύτιση του αρχαιολογικού χώρου της Βεργίνας με την παλιά πρωτεύουσα του μακεδονικού βασιλείου και βασιλική νεκρόπολη της δυναστείας των Τημενιδών (μέσα 7ου- τέλη 4ου π.Χ. αι.), αν και οι ακλόνητες επιγραφικές αποδείξεις εξακολουθούν να λείπουν.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Ανατροπή σε πραξικόπημα και θάνατος
Ο Τόλμπερτ ανατράπηκε από στασιαστές του στρατού στις 12 Απριλίου του 1980 και εκτελέστηκε χωρίς δίκη. Λίγο πριν το τέλος του μήνα, σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο του Τόλμπερτ παραπέμφθηκαν σε δίκη- παρωδία και καταδικάστηκαν σε θάνατο, χωρίς δικαίωμα να έχουν δικηγόρο και να ασκήσουν έφεση. Όλοι εκτός από έναν εκτελέστηκαν δημόσια με φρικιαστικό τρόπο στην παραλία κοντά στη Μονρόβια. Το μοναδικό μέλος του υπουργικού συμβουλίου που γλίτωσε την εκτέλεση με πυροβολισμό ήταν ο μοναδικός ιθαγενής υπουργός.
Βεργίνα
Ετυμολογία της ονομασίας «Αἰγαί»
Η ονομασία Αιγές (αρχ. Αἰγαὶ, από τη λέξη αἴξ που σημαίνει «κατσίκα») πιστεύεται ότι σημαίνει «πόλη των κατσικιών». Ενώ καμία ετυμολογία μυθολογικής βάσης δεν παραδίδεται, πιστεύεται ότι η πρωτεύουσα των Μακεδόνων βασιλέων ονομάστηκε έτσι από τον βασιλιά Περδίκκα τον Α΄, ο οποίος πήρε συμβουλή από την Πυθία να χτίσει την πρωτεύουσα του βασιλείου του εκεί, όπου θα τον οδηγούσαν τα κατσίκια. .
Αρχαιολογικές έρευνες και ευρήματα
Οι αρχαιολόγοι είχαν δείξει ενδιαφέρον για τους λόφους γύρω από τη Βεργίνα ήδη από το 1850, υποψιαζόμενοι ότι μπορεί να βρίσκονταν ταφικά μνημεία. Ανασκαφές άρχισαν το 1861 υπό την επίβλεψη του Γάλλου αρχαιολόγου Léon Heuzey, ο οποίος υποστηριζόταν από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄. Βρέθηκαν στη θέση Αγία Τριάδα τμήματα ενός μεγάλου κτηρίου που θεωρείται από πολλούς ότι χρησίμευε ως θερινό βασιλικό ανάκτορο, στην εποχή του βασιλιά Αντίγονου του Δώσωνος. Παρόλ’ αυτά, οι ανασκαφές του Heuzey σταμάτησαν λόγω κινδύνου προσβολής της ανασκαφικής αποστολής από ελονοσία. Ο ανασκαφέας υποστήριξε ότι αυτή ήταν η θέση της αρχαίας πόλης Βάλλας, μια άποψη που επικράτησε μέχρι το 1976. Νεότερες ανασκαφές χρονολόγησαν το ανάκτορο στην εποχή του Φιλίππου Β΄.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Θεωρίες για το θάνατό του
Αναμφισβήτητα, ο Τόλμπερτ απεβίωσε πριν τη νύχτα της 12ης Απριλίου του 1980, ημέρα του πραξικοπήματος.
Βεργίνα
Αρχαιολογικές έρευνες και ευρήματα
thumb|Ασημένια Λήκυθος με Χρυσό Στεφάνι, από τον ασύλητο τάφο ΙΙΙ|325x325px|left thumb|Χρυσή λάρνακα του τάφου του Φιλίππου Β΄|328x328px|left
Το 1937 το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με πρωτοβουλία του καθηγητή αρχαιολογίας Κωνσταντίνου Ρωμαίου, αποφάσισε να ιδρύσει στη Βεργίνα πανεπιστημιακή ανασκαφή για την εκπαίδευση των φοιτητών του. Ο Κ. Ρωμαίος ανέσκαψε περισσότερα τμήματα του θεωρούμενου ανακτόρου και έναν μακεδονικό τάφο, ο οποίος προς τιμήν τού ανασκαφέα του ονομάζεται "τάφος του Ρωμαίου", αλλά και πάλι οι ανασκαφές διακόπηκαν λόγω του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Μετά τον πόλεμο οι ανασκαφές επαναλήφθηκαν κατά την περίοδο 1950 με 1960 και το υπόλοιπο του "ανακτόρου" ήρθε στην επιφάνεια.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Θεωρίες για το θάνατό του
Στις 5 Αυγούστου του 2008, ενώπιον της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης (TRC) στη Μονρόβια, ο πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης του Σάμιουελ Ντόε, Τσία Τσιάπου, ισχυρίστηκε ότι ο πρόεδρος Τόλμπερτ δεν εκτελέστηκε από τον Ντόε, όπως φημολογείται, αλλά από κάποιον λευκό πράκτορα της CIA. Στις 6 Αυγούστου, καταθέτοντας στην ίδια επιτροπή, ένας πρώην υπουργός Εξωτερικών, ο Δρ. Μπόιμα Φανμπουλέχ κατέθεσε ότι οι Αμερικανοί δεν υποστήριξαν το πραξικόπημα του οποίου είχε ηγηθεί ο Ντόε, διαψεύδοντας τους ισχυρισμούς του Τσιάπου, μία μόλις ημέρα μετά.
Βεργίνα
Αρχαιολογικές έρευνες και ευρήματα
Ο αρχαιολόγος Μανόλης Ανδρόνικος πείστηκε από τον καθηγητή του Κ. Ρωμαίο ότι ένας λοφίσκος, που ανήκε στους τύμβους του νεκροταφείου της αρχαίας πόλης και λεγόταν "η Μεγάλη Τούμπα", έκρυβε σημαντικούς τάφους. Το 1977 ο Ανδρόνικος ξεκίνησε μια ανασκαφή έξι εβδομάδων στην Τούμπα αυτή και ανακάλυψε τέσσερα θαμμένα ταφικά κτίσματα, τα δύο από τα οποία ήταν ασύλητα από τυμβωρύχους. Ο Ανδρόνικος, ενθαρρυμένος και από τη θεωρία του N. Hammond, υποστήριξε ότι αυτοί οι ταφικοί θάλαμοι ήταν τόποι ταφής Μακεδόνων Βασιλέων, συμπεριλαμβανομένου του τάφου του Φιλίππου Β΄ -πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου- και μίας από τις γυναίκες του, καθώς και του τάφου του έφηβου γιου τού Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης, Αλεξάνδρου Δ΄ της Μακεδονίας. Η άποψη αυτή προκάλεσε παγκόσμιο ενθουσιασμό.
Ο ισχυρισμός αυτός αμφισβητήθηκε από ορισμένους επιστήμονες, οι οποίοι, βασιζόμενοι σε μελέτες που έκαναν χρήση της άποψης  ότι κάποια κατασκευαστικά στοιχεία των  τάφων, οι ζωγραφικές παραστάσεις και ορισμένα κτερίσματα των τάφων αυτών χρονολογούνται δύο δεκαετίες μετά τη δολοφονία και την ταφή του Φιλίππου Β΄ το 336 π.Χ., καθώς και σε μελέτες που χρησιμοποίησαν ανθρωπολογικά στοιχεία , υποστήριξαν ότι ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο Γ΄, γιο του Φιλίππου Β΄ και ετεροθαλή αδελφό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και στην περίπτωση αυτή, είναι πιθανόν η πλούσια (χρυσελεφάντινη) πανοπλία που βρέθηκε στον τάφο να ανήκει στον Μέγα Αλέξανδρο, καθώς πιστεύεται ότι ο Φίλιππος Γ΄ έφερε τα όπλα πίσω στην Μακεδονία μετά τον θάνατο τού Αλέξανδρου στη Βαβυλώνα.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τολμπερτ
Βεργίνα
Αρχαιολογικές έρευνες και ευρήματα
Μια άλλη μερίδα επιστημόνων αμφισβητεί ότι οι τάφοι είναι βασιλικοί και θεωρεί ότι ανήκουν σε σημαντικούς Μακεδόνες αξιωματούχους, που απέκτησαν μεγάλο πλούτο από την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου στην Ασία, με βάση την άποψη ότι, την εποχή της επιστροφής των Μακεδόνων από την εκστρατεία αυτή, στη Μακεδονία εισρέει τόσο μεγάλος πλούτος από τα κέρδη της εκστρατείας, που όχι μόνο κοινοί θνητοί διαθέτουν αμύθητους θησαυρούς, αλλά και η αξία του χρυσού, λόγω των μεγάλων ποσοτήτων του, μειώθηκε. Η άποψη αυτή κερδίζει διεθνώς όλο και περισσότερο έδαφος με βάση την ασφαλή χρονολόγηση του τάφου ΙΙ της Μεγάλης Τούμπας μετά το 317 π.Χ. δηλαδή μετά την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου στην Ασία.
Σε επίρρωση των παραπάνω έρχεται η επιστημονική ανακοίνωση της τέως διευθύντριας της πανεπιστημιακής ανασκαφής στη Βεργίνα, καθηγήτριας αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Χρυσούλας Παλιαδέλη με θέμα “Σκελετικό υλικό από τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας - Ερμηνευτικές προσεγγίσεις στα ανθρωπολογικά δεδομένα”, στην οποία αναφέρεται ότι μετά από επανεξέταση από τον ιππίατρο Θ. Αντίκα του σκελετικού υλικού από τον τάφο ΙΙ της Μεγάλης Τούμπας στη Βεργίνα με τη συνδρομή ιατρικών και φυσικοχημικών εξετάσεων και με βάση σειρά επιστημονικών και ιστορικών δεδομένων αποδυναμώνεται η θεωρία της ταύτισής του με τον Φίλιππο τον Αρριδαίο και τεκμαίρεται ότι "Ο βασιλικός τάφος της Βεργίνας ανήκει στον βασιλιά Φίλιππο τον Β΄". Το θέμα φαίνεται ότι παραμένει ανοιχτό και εξακολουθεί να βρίσκεται ψηλά στον διεθνή αρχαιολογικό προβληματισμό.
Τρεις ακόμα τάφοι βρέθηκαν το 1980. Οι ανασκαφές στη Μεγάλη Τούμπα συνεχίστηκαν και κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Τον Μάρτιο του 2014 ανακαλύφθηκαν στη Βεργίνα πέντε ακόμη βασιλικοί τάφοι, οι οποίοι, στη φάση της έρευνας, πιθανολογείται ότι ανήκουν στον Αλέξανδρο τον Α΄ και την οικογένειά του ή στην οικογένεια του Κάσσανδρου της Μακεδονίας.
Το Μουσείο και τα Εκθέματα
355x355px|thumb|right|Η είσοδος του τάφου του Φιλίππου Β΄ στο Μουσείο της Βεργίνας.
Μεγάλος αριθμός κτερισμάτων, που είναι έργα τέχνης ή έχουν αξία έργων τέχνης, ήρθε στο φως από τους τάφους, πολλά από τα οποία από χρυσό, όπως η περίφημη λάρνακα με τα αποτεφρωμένα απομεινάρια του Φιλίππου Β΄, που φέρει τον δεκαεξάκτινο ήλιο (ή αστέρι)-σύμβολο της μακεδονικής δυναστείας, η μικρότερη λάρνακα με το δωδεκάκτινο αστέρι και τα στεφάνια από φύλλα και καρπούς βαλανιδιάς.
Όλα τα ευρήματα βρίσκονται μέσα στο μουσείο, το οποίο εγκαινιάσθηκε το 1993 και το οποίο κατασκευάστηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε να εγκιβωτίσει τα ταφικά κτίσματα προστατεύοντάς τα, να αναδεικνύει τα εκθέματα και να δείχνει την επανεπιχωματωμένη Τούμπα, όπως ήταν πριν από τις ανασκαφές. Μέσα υπάρχουν τέσσερεις τάφοι και ένα μικρό ιερό, το Ηρώον. Οι δύο σπουδαιότεροι τάφοι, του Φιλίππου Β΄ και του Αλεξάνδρου Δ΄, δεν ήταν συλημένοι και περιείχαν τους κύριους θησαυρούς του μουσείου.
Ο τάφος του Φιλίππου Β΄ (Τάφος II), που χωριζόταν σε δύο θαλάμους (στον κύριο θάλαμο βρέθηκαν τα οστά του αποτεφρωμένου νεκρού βασιλιά και στον προθάλαμο τα οστά μιας αποτεφρωμένης νεκρής γυναίκας), περιείχε τα πολυτιμότερα ευρήματα. Η δωρικού ρυθμού πρόσοψη του θολωτού ταφικού κτίσματος φέρει δύο ζωφόρους. Μια δωρική με τρίγλυφα και μετόπες και πάνω από αυτήν μια ιωνική με αρκετά μεγαλύτερο ύψος• η ζωφόρος αυτή κοσμείται με μια τοιχογραφία που, παρά την κακή κατάσταση στην οποία αποκαλύφθηκε, θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική. Πρόκειται για μια ζωγραφική παράσταση με θέμα ένα ομαδικό κυνήγι και δηλώνει ίσως την αγαπημένη ασχολία του νεκρού που ετάφη εκεί.
Ο ελαφρώς μικρότερος Τάφος ΙΙΙ, που αποδίδεται στον Αλέξανδρο τον Δ΄ και στον κύριο θάλαμο του οποίου βρέθηκαν τα οστά του αποτεφρωμένου νεκρού εφήβου, απέδωσε επίσης σημαντικά ευρήματα, ενώ μια στενή ζωφόρος, που απεικόνιζε αρματοδρομία, στόλιζε τους τοίχους του Τάφου.
Ο λεγόμενος τάφος της Περσεφόνης, στους τοίχους του οποίου βρέθηκε μια θαυμάσια τοιχογραφία με θέμα την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη, και ο τέταρτος τάφος, που είχε μια εντυπωσιακή είσοδο με τέσσερεις δωρικούς κίονες και πιστεύεται ότι ανήκε στον βασιλιά Αντίγονο Β΄ Γονατά, βρέθηκαν άγρια συλημένοι και δεν απέδωσαν σημαντικά ευρήματα, αν και πρόκειται επίσης για μνημειώδη έργα της μακεδονικής ταφικής αρχιτεκτονικής.
Ο Ήλιος της Βεργίνας
Η χρυσή λάρνακα, μέσα στην οποία ο Ανδρόνικος ταυτοποίησε τα απομεινάρια του σώματος του Φιλίππου Β΄, φέρει στο επάνω μέρος της το δεκαεξάκτινο αστέρι, το οποίο καθιερώθηκε να ονομάζεται Ήλιος της Βεργίνας και υιοθετήθηκε ως σύμβολο της ελληνικής Μακεδονίας. Αυτός ο Ήλιος υπήρξε σημείο διεθνούς αντιπαράθεσης το 1992, όταν το νεοϊδρυθέν κράτος της Βόρειας Μακεδονίας τον χρησιμοποίησε ως σύμβολο πάνω στη σημαία του. Όμως, μετά από γενικευμένη αντίδραση του ελληνικού έθνους και των τότε ελληνικών κυβερνήσεων, που είδαν στην ενέργεια αυτή μια καπηλεία της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και υποστήριξαν σθεναρά ότι το σύμβολο βρέθηκε σε αρχαίο μνημείο εντός του ελλαδικού χώρου, η κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας υποχρεώθηκε το 1995 να τον απομακρύνει από τη σημαία της.
Μέγας Αλέξανδρος
Τον Απρίλιο του 2019, η ιστορικός Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ μαζί με και με άλλους ιστορικούς υποστηρίζουν ότι δεν είναι θαμμένος ο Φίλιππος β' αλλά ο γιος του Αλέξανδρος ο μέγας. Αυτή η θεωρία αναπτύχθηκε πρώτα από Αμερικανούς ιστορικούς.
Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το 1996 η UNESCO ανακοίνωσε την ένταξη του αρχαιολογικού χώρου των Αιγών στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορία της Ημαθίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Ευλαλία της Ισπανίας
Η Ευλαλία (ισπαν. Eulalia de Borbón y Borbón, 23 Ιουνίου 1862 - 4 Δεκεμβρίου 1946) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας, ως κόρη του Δούκα του Κάδιθ και της Βασίλισσας της Ισπανίας. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Γκαλλιέρα (στην Ιταλία).
Βιογραφία
Η Μαρία Ευλαλία Φραγκίσκη δε Ασίς Μαργαρίτα Ροβέρτα Ισαβέλλα Φραγκίσκη δε Πάουλα Χριστίνα Μαρία δε λα Πιεδάδ ήταν η τέταρτη κόρη του Φραγκίσκου δε Ασίς, Δούκα του Κάδιθ, και της Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1886 τον Αντώνιο, Δούκα της Γκαλλιέρα (βρίσκεται κοντά στη Μπολόνια), και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Δούκισσες της Γκαλλιέρα
Ζιλμπέρ Ουνγκμπό
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1961. Ακολούθησε σπουδές Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Λομέ, ενώ επίσης κατέχει ακαδημαϊκό τίτλο από το Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ του Τρουά Ριβιέ, στον Καναδά, στα λογιστικά και στην οικονομία.
Το 2003 ανέλαβε σε σημαντικές θέσεις στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNDP), ανάμεσα στις οποίες και περιφερειακός διευθυντής του προγράμματος για την Αφρική
Πρωθυπουργία
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 2008 διορίστηκε από τον πρόεδρο Φωρ Γκνασινγκμπέ στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Διαδέχθηκε έτσι τον Κομλάν Μαλί, ο οποίος είχε παραιτηθεί δύο ημέρες πρωτύτερα. Ο διορισμός του θεωρήθηκε έκπληξη, καθώς δεν ήταν ως τη στιγμή εκείνη σημαντικό πολιτικό πρόσωπο για τη χώρα.
Ο Ουνγκμπό παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 2012. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία το 2012 ο Κουέζι Αουμέι-Ζουνού.
Τον Ιανουάριο του 2022 ο Ουνγκμπό ανέλαβε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Διακυβέρνησης Φυσικών Πόρων (NRGI).
Διεθνής Οργανισμός Εργασίας
Την 1η Οκτωβρίου 2022 ο Ουνγκμπό ανέλαβε γενικός διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τόγκο
Άλις Ροτ
Η Άλις Ροτ (6 Φεβρουαρίου 1905 – Ιούλιος 1977) ήταν Ελβετή μαθηματικός που έκανε σημαντικές συνεισφορές στη θεωρία προσεγγίσεως. Γεννήθηκε, έζησε και πέθανε στη Βέρνη της Ελβετίας.
Βίος
Η Άλις παρακολούθησε το Höhere Töchterschule της πόλης της Ζυρίχης, ένα δημοτικό τριτοβάθμιο σχολείο θηλέων. Μετά την αποφοίτησή της το 1924, σπούδασε μαθηματικά, φυσική και αστρονομία στο ETH της Ζυρίχης υπό τον Τζορτζ Πόλια. Αποφοίτησε με δίπλωμα το 1930. Η πτυχιακή διατριβή της είχε τίτλο "Επέκταση του Θεωρήματος Προσέγγισης του Weierstrass στο μιγαδικό επίπεδο και σε άπειρο διάστημα". Μετά από αυτό, ήταν δάσκαλος σε πολλά σχολεία θηλέων στην περιοχή της Ζυρίχης, ενώ συνέχιζε να εργάζεται με τον Πόλια στο ETH. Το 1938 έγινε και δεύτερη γυναίκα διδάκτωρ από το ETH. Η Διδακτορική της Διατριβή είχε τίτλο "Ιδιότητες προσεγγίσεων και ακτινικά όρια της μερομορφικών και ολόκληρων συναρτήσεων" και για την οποία έλαβε χρηματικό βραβείο και το ασημένιο μετάλλιο του ETH.
Από το 1940 ήταν καθηγήτρια μαθηματικών και φυσικής στο Humboldtianum στη Βέρνη, ένα ιδιωτικό σχολείο. Μετά τη συνταξιοδότησή της το 1971 επέστρεψε στη μαθηματική έρευνα, και πάλι στο αντικείμενο της μιγαδικής προσέγγισης. Δημοσίευσε τρία άρθρα, καθώς και ένα κοινό άρθρο με τον Πολ Γκοτιέ από το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ και τον Τζόζεφ Λ. Γουέλς από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το 1975, σε ηλικία 70 ετών, έλαβε πρόσκληση για δημόσια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ.
Τον επόμενο χρόνο διαγνώστηκε με καρκίνο και πέθανε ένα χρόνο αργότερα.
Συμβολή στα μαθηματικά
Ένα από τα κύρια αποτελέσματα της διατριβής της το 1938 ήταν ένα παράδειγμα ενός συμπαγούς συνόλου πάνω στο οποίο όχι κάθε συνεχής συνάρτηση μπορεί να προσεγγιστεί ομοιόμορφα από ρητές συναρτήσεις. Αυτό το σύνολο, γνωστό πλέον ως "Ελβετικό τυρί"," είχε ξεχαστεί και ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από τον Μεργκελιάν το 1952 στη Ρωσία. Η αναγνώριση αποκαταστάθηκε το 1969.
Το ακόλουθο απόσπασμα από τον πρώην μαθητή της, Πήτερ Γουίλκερ, προέρχεται από μια νεκρολογία που έγραψε μετά το θάνατό της: "Στην Ελβετία, όπως και αλλού, οι γυναίκες μαθηματικοί είναι σπάνιες.... Η διατριβή της Άλις Ροτ τιμήθηκε με μετάλλιο από το ETH, και εμφανίστηκε λίγο αργότερα σε ένα ελβετικό μαθηματικό περιοδικό....Ένα χρόνο αργότερα ξέσπασε ο πόλεμος, ο κόσμος είχε άλλα προβλήματα πέρα των μαθηματικών και η Άλις Ροτ απλώς ξεχάστηκε. Τόσο ξεχασμένη, που γύρω στο 1950 ένας ρώσος μαθηματικός ανακάλύψε εκ νέου παρόμοια αποτελέσματα, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα ότι μια νεαρή Ελβετή μαθηματικός είχε δημοσιεύσει τις ίδιες ιδέες περισσότερο από μια δεκαετία πριν. Ωστόσο, αναγνωρίστηκε το γεγονός ότι προηγήθηκε."
Η Ρος ανέπτυξε και άλλα σημαντικά αποτελέσματα κατά τη σύντομη επιστροφή της στην έρευνα στο τέλος της ζωής της: "Το παρελθόν της Ροτ, καθώς και το μετέπειτα έργο της έμελλε να έχει μια ισχυρή και διαρκή επίδραση στους μαθηματικούς που εργάζονται στον τομέα αυτό [θεωρία ρητής προσέγγιση ]. Το "Ελβετικό τυρί" της έχει τροποποιηθεί (σε μια ολόκληρη ποικιλία τυριών) .... Το Λήμμα Σύντηξης της Ροτ, το οποίο εμφανίστηκε σε άρθρο της του 1976 ... επηρέασε μια νέα γενιά μαθηματικών παγκοσμίως."
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί μαθηματικοί
Δημήτριος Α΄ Καντακουζηνός
Ο Δημήτριος Α΄ Καντακουζηνός (... - 1384) ήταν δεσπότης του Μυστρά (1383-1384) και δευτερότοκος γιος του Ματθαίου Καντακουζηνού. Τον διαδέχτηκε το 1383 στη διοίκηση του δεσποτάτου. Όταν ο διορισμένος από τον Ιωάννη Ε΄ δεσπότης Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος έφτασε στην Πελοπόννησο, ο Δημήτριος αρνήθηκε να του παραδώσει τον έλεγχο του δεσποτάτου, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τους. Μάλιστα κατάφερε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Φράγκων ηγεμόνων της Νοτίου Ελλάδος και κάποιων Τούρκων εμίρηδων. Τελικά όμως ο θάνατός του το 1384 επέτρεψε στον Θεόδωρο να επικρατήσει, τερματίζοντας έτσι την περίοδο ηγεμονίας των Καντακουζηνών στην Πελοπόννησο.
Οικογένεια
Η γυναίκα του δεν αναφέρεται στις πηγές. Είχε τα εξής τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Κατηγορία:Δεσπότες του Μορέως Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Σεζάρια Έβορα
Πρώτα χρόνια
left|thumb|Το σπίτι της Σεζάρια Έβορα. Γεννήθηκε στην πόλη Μιντέλο του νησιού Σάο Βισέντε, στο Πράσινο Ακρωτήριο, στις 27 Αυγούστου του 1941. Σε ηλικία 7 ετών έμεινε ορφανή από πατέρα. Μετά το θάνατό του, η μητέρα της αγωνίστηκε να την μεγαλώσει με τα πενιχρά της εισοδήματα που εξασφάλιζε από την εργασία της ως μαγείρισσα. Τελικά, την οδήγησε σε ορφανοτροφείο και στη χορωδία του ιδρύματος εκείνου η μικρή Σεζάρια έμαθε να τραγουδά.
Η Έβορα συνάντησε όταν ήταν 16 ετών έναν ναυτικό από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος ονομαζόταν Εντουάρντο. Ήταν ο άνθρωπος που την δίδαξε τα παραδοσιακά μουσικά στιλ των coladeiras και mornas. Τα τελευταία αποτελούν τραγούδια της λύπης, της μελαγχολίας και της νοσταλγίας. Η Σεζάρια ξεκίνησε να τραγουδά σε τοπικά μπαρ και ξενοδοχεία. Με τη βοήθεια τοπικών μουσικών, θα επεδείκνυε τις ικανότητές της και αργότερα θα ανακηρυσσόταν «Βασίλισσα των Μόρνας» από τους θαυμαστές της. Την εποχή εκείνη ήταν διάσημη στο νησί της, σχετικά άγνωστη όμως διεθνώς.
Η τραγουδίστρια είχε έναν θείο, ο οποίος ήταν ένας διάσημος μουσικός και τραγουδοποιός, χρησιμοποιώντας το όνομα B. Leza. Αυτός έγραψε πολλά τραγούδια για την Έβορα.
Οικονομικά και προσωπικά προβλήματα
Η ξυπόλητη αοιδός παρέμεινε διάσημη, χωρίς όμως να έχει και επιτυχία στα οικονομικά. Η δυσχερής οικονομική και πολιτική κατάσταση στη νησιωτική της χώρα, σε συνδυασμό με τα προσωπικά και οικονομικά της προβλήματα, την οδήγησαν στην απόφαση να σταματήσει το τραγούδι, ώστε να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένειά της. Επί δέκα χρόνια δεν τραγούδησε και η ίδια τα περιγράφει ως "σκοτεινά χρόνια." Την ίδια περίοδο πάλεψε με τον αλκοολισμό.
Επιστροφή και διεθνής καταξίωση
Έπειτα από ενθάρρυνση ενός εξόριστου μουσικού και προστάτη των τεχνών από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος ζούσε στην Πορτογαλία, η Έβορα ξανάρχισε να τραγουδά. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Μπάνα, ο οποίος προσκάλεσε τη Σεζάρια να τραγουδήσει σε συναυλίες σε πορτογαλικό έδαφος, με τη χρηματοδότηση μιας τοπικής οργάνωσης γυναικών.
Ο Ζοζέ ντα Σίλβα, ένας Γάλλος με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο την έπεισε να μεταβεί στο Παρίσι, όπου ηχογράφησε το άλμπουμ La Diva Aux Pieds Nus (Η Ξυπόλητη Ντίβα) το 1988. Το τραγούδι "Sodade" ήταν η πρώτη της διεθνής επιτυχία και η πρώτη της επιτυχία στη Γαλλία που δεν ήταν στα γαλλικά. Αυτό σηματοδότησε την απαρχή της παγκόσμιας φήμης για την τραγουδίστρια από την Αφρική. Ο πορτογαλικός όρος saudade έχει περίπλοκη σημασία, που είναι δύσκολο να μεταφραστεί. Σημαίνει γενικά νοσταλγία, πόθο, λύπη και μετάνοια. Η έκφραση της "sodade" αποτελεί εσωτερικό στοιχείο στη μουσική του Πράσινου Ακρωτηρίου. Το άλμπουμ εκείνο επαινέθηκε από τους κριτικούς και με αυτό ξεκίνησε την καριέρα της, συνεχίζοντας με το άλμπουμ του 1992, Miss Perfumado, το οποίο σημείωσε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Έτσι, η τραγουδίστρια έγινε διεθνές αστέρι σε ηλικία 47 ετών.
Ο πρώην αρχηγός του συγκροτήματος Talking Heads, Ντέιβιντ Μπερν, έχει τραγουδήσει συχνά το τραγούδι της Έβορα «Ausencia» σε δεύτερη εκτέλεση σε συναυλίες του.
Βασίλειο του Μαυροβουνίου
Το Βασίλειο του Μαυροβουνίου (Σερβικά: Краљевина Црна Гора, Kraljevina Crna Gora), ήταν μοναρχία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στη διάρκεια της περιόδου ταραχών στη Βαλκανική χερσόνησο που οδήγησαν και συνεχίστηκαν στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Από νομικής άποψης επρόκειτο για συνταγματική μοναρχία, όμως στην πραγματικότητα επρόκειτο για απόλυτη. Στις 28 Νοεμβρίου 1918, το Μαυροβούνιο ενώθηκε με το Βασίλειο της Σερβίας, ενώ τρεις ημέρες αργότερα, την 1η Δεκεμβρίου 1918, ενσωματώθηκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.
Σεζάρια Έβορα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφρικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Πολιτισμός του Πράσινου Ακρωτηρίου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Βασίλειο του Μαυροβουνίου
Ιστορία
Το Βασίλειο του Μαυροβουνίου ανακηρύχτηκε από τον Νικόλαο Α΄ στο Τσέτινιε, στις 28 Αυγούστου 1910. Ο Νικόλαος Α΄, ο οποίος κυβερνούσε τη χώρα ως πρίγκιπας από το 1860, εισήγαγε αριθμό εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων στις αρχές του 20ού αιώνα, όπως η θεσμοθέτηση συντάγματος καθώς και η δημιουργία νέου εθνικού νομίσματος, του μαυροβουνίτικου πέρπερ. Το Μαυροβούνιο με μεγάλη προθυμία εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1912, ευελπιστώντας να λάβει μέρος των τελευταίων οθωμανικών εδαφών της Ρούμελης. Αρχικά, το Μαυροβούνιο σημείωσε περαιτέρω εδαφικά κέρδη μέσω της μοιρασιάς του Σάντζακ με τη Σερβία στις 30 Μαΐου 1913. Αργότερα ωστόσο, η προσφάτως καταληφθείσα πόλη της Ισκόντρα (Skadar στα μαυροβούνικα, σημερινή Σκόδρα) υποχρεώθηκε να παραδοθεί στο νέο κράτος της Αλβανίας κατόπιν επιμονής των Μεγάλων δυνάμεων και παρά το γεγονός ότι οι Μαυροβούνιοι είχαν θυσιάσει 10.000 ψυχές στρατιωτών τους για την κατάληψη της πόλης από τις Οθωμανικές-Αλβανικές δυνάμεις του Εσάντ Πασά.
Όταν, το 1913 μετά τον πόλεμο, ξέσπασε διαμάχη μεταξύ της Σερβίας και της Βουλγαρίας, ήταν απολύτως λογικό για τον Βασιλιά Νικόλαο να ταχθεί με το μέρος της Σερβίας και, έτσι, για ακόμη μια φορά το Μαυροβούνιο εισήλθε εκ νέου σε πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου, μάλιστα, κατάφερε να επιβραβευτεί με τη λήψη πρόσθετων εδαφικών εκτάσεων.
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μαυροβούνιο είχε συμμαχήσει με την Αντάντ, σύμφωνα με τη φιλική προς τους Σέρβους εξωτερική πολιτική του Νικόλαου. Από τις 15 Ιανουαρίου 1916 έως τον Οκτώβριο του 1918, τη χώρα είχε καταλάβει η Αυστροουγγαρία.
Στις 20 Ιουλίου 1917 υπεγράφη η Διακήρυξη της Κέρκυρας, εντός αυτής αναφερόταν η ένωση του Μαυροβουνίου με τη Σερβία. Στις 28 Νοεμβρίου 1918 διακηρύχτηκε η ένωση του Μαυροβουνίου με τη Σερβία. Ο Νικόλαος Α΄ ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ένωσης με τη Σερβία, ώστε να δημιουργηθεί ένα μεγάλο σερβικό κράτος το οποίο θα περιελάμβανε όλους τους Σέρβους, όμως βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τη βασιλική οικογένεια της Σερβίας, αναφορικά με το ποιος θα εξουσίαζε το νέο αυτό βασίλειο. Ο Νικόλαος Α΄ τελικώς απομακρύνθηκε των καθηκόντων του και εξορίστηκε.
Από νομικής πλευράς, ένα μεταγενέστερο Βασίλειο του Μαυροβουνίου υπήρχε στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πραγματικότητα, όμως, η συγκεκριμένη περιοχή βρισκόταν υπό ιταλικό και γερμανικό έλεγχο, ενώ δεν υπήρχε κανένας μονάρχης, με όλους τους πιθανούς υποψηφίους να μην αναλαμβάνουν, τελικώς, τα καθήκοντα της εξουσίας. Διορισμένοι από τους Ιταλούς κυβερνήτες εξουσίαζαν αυτό το κράτος-μαριονέτα από το 1941 έως το 1943, και όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε, η περιοχή πέρασε υπό τον άμεσο έλεγχο των γερμανικών δυνάμεων. Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι υπό τον Γιόζιπ Μπροζ Τίτο την κατέλαβαν τον Δεκέμβριο του 1944, βάζοντας ένα τέλος στο υποτιθέμενο δεύτερο Βασίλειο του Μαυροβουνίου.
Αηδία
Στην ψυχολογία, ως αηδία ορίζεται ένα ―πολύ χρήσιμο για την επιβίωση του οργανισμού― συναίσθημα έντονης δυσαρέσκειας και αποστροφής, που προκαλείται από κάτι απεχθές στις αισθήσεις (π.χ. μία μουσική παραφωνία, ένα μπαγιάτικο ή κακομαγειρεμένο φαγητό κ.λπ.). Γενικότερα, και κατά συνεκδοχή, εννοείται οτιδήποτε δημιουργεί αποστροφή και απαρέσκεια, και ―με αυτή την έννοια― συνδέεται με τη ντροπή, τη φοβία και την ιδεοληπτική―καταναγκαστική διαταραχή.
Ψυχολογία
Η αηδία μπορεί να προκληθεί όχι μόνο από τις άμεσες αντιλήψεις, αλλά και από ανάλογες ψυχικές αναπαραστάσεις. Σε ειδικές παθήσεις, ο ασθενής μπορεί να μη νιώθει καθόλου την αηδία. Σε ψυχοπαθολογικές, πάλι, καταστάσεις εμφανίζεται αηδία άνευ λόγου. Μάλιστα, η σύγχρονη Τέχνη έχει πολλαπλώς αναδείξει αυτό το «αποκρουστικό» και «αηδιαστικό».
Ως προς τη λογική αιτιολόγηση (ή μη) της αηδίας, οι ανθρωπολόγοι και οι ψυχολόγοι διχάζονται. Άλλοι δέχονται ότι το συναίσθημα αυτό είναι έμφυτο μέσω της βιολογικής εξέλιξης για να προφυλάσσεται ο οργανισμός και άλλοι ότι έχει προκύψει από πολιτισμικά στερεότυπα. Το συναίσθημα της αηδίας συνοδεύεται σωματικώς από μείωση των καρδιακών παλμών, έκκριση σάλιου και από σύμπτυξη των μυών του φάρυγγα και γενικώς του συστήματος κατάποσης.
Ηθική
Πέρα, όμως, από την ψυχολογική αηδία συναντούμε και την ηθική (αποτροπιασμό, απέχθεια κ.λπ.), που, κατά κάποιο τρόπο, σχετίζεται με την πρώτη. Με άλλα λόγια, η σπλαγχνική αποστροφή, που στην ουσία είναι ένα συναίσθημα της απομάκρυνσης από τον μολυσματικό παράγοντα, έχει επιπτώσεις, μερικές φορές, στις ηθικές μας κρίσεις (βλ. Ηθική Ψυχολογία). Όλοι οι πολιτισμοί και οι εθνικές γλώσσες διαθέτουν τουλάχιστον μία έννοια ή λέξη (π.χ. κατσαρίδες, περιττώματα κ.λπ.) που αντιστοιχεί στην αηδία/αποστροφή ή/και στην κοινωνική αθέτηση. Μολονότι, η μεταφορική αηδία, δηλαδή η αηδία όσον αφορά σε αφηρημένες έννοιες, είναι «κουφότερη» από την αηδία που αισθανόμαστε απέναντι σε υλικά ανούσια και απωθητικά αντικείμενα, η ηθικοκοινωνική αηδία είναι μία πραγματική βιοψυχικώς αποστροφή και όχι απλώς μία μεταφορά ή έκφραση του συναισθήματος του θυμού.
Όπως, πάντως, και να έχει, πολιτισμικώς και κοινωνιολογικώς ―τ.έ. από πλευράς τής Κοινωνικής Νευροεπιστήμης ―, το συναίσθημα της αηδίας, που έχει παρατηρηθεί ότι είναι εντονότερο στις γυναίκες και τα παιδιά από ό,τι στους άνδρες, σχετίζεται με οτιδήποτε θεωρείται βιολογικώς ως ακάθαρτο (π.χ. τροφή ακατάλληλη για βρώση, αντικείμενο μολυσματικό και λοιμώδες, θέαμα αποτροπιαστικό, κατάσταση δυσάρεστη και ενοχλητική κ.ο.κ.). Πράγματι, είναι γνωστό ότι τα συναισθήματα επηρεάζουν τις ηθικές κρίσεις, αν και όχι στον ίδιο βαθμό όλα.
Φιλοσοφία
Στη Φιλοσοφία, ο Νίτσε περιφρονούσε αηδιασμένος τη μουσική του Ρίχαρντ Βάγκνερ και όλες τις εκφάνσεις της Ηθικής του πολιτισμού τού 19ου αιώνα.
Στον Υπαρξισμό, η αηδία, που ταυτίζεται με τη «ναυτία», κατά τον Σαρτρ, εννοείται ως ηθικοπνευματική κατάσταση υπαρξιακής έκπτωσης και απογοήτευσης, την οποία αισθάνεται ο άνθρωπος, όταν τού αποκαλύπτεται ότι η «δι’ εαυτήν» ύπαρξη, γινόμενη «καθ’ εαυτήν», αρνείται τον εαυτό της (μηδενίζεται), δηλαδή ότι το όλο «είναι», το θεμέλιο της όλης ύπαρξής του, βασίζεται τελικά στο Μηδέν, ή, με άλλα λόγια, πνίγεται σε έναν απύθμενο ωκεανό ―α-νόητο και ασύλληπτο―, που στερείται οποιασδήποτε βάσεως, τ.έ. λογικής.
Στη Θρησκειολογία, όπου το κάθε κοσμικό σημαίνον λειτουργεί ως σύμβολο, αηδία μπορεί να εκλυθεί κατά τη «συνάντηση» του ανθρώπου με το βέβηλο (μιαρό). Στη Μυστική Θεολογία, βρίσκουμε ενεργό το συναίσθημα αυτό σε ασκητές κατά τον πνευματικό αγώνα τους με τους δαίμονες, εκφράζοντας (οπτικώς, ακουστικώς, γευστικώς ή οσφρητικώς) την παρουσία του Πειρασμού.
Στη χριστιανική Ηθική, ως αηδία εννοούμε την εμπαθή αποστροφή προς τον συνάνθρωπο, που, πολλές φορές, συνοδεύεται από περιφρόνηση, υποτίμηση και αγανάκτηση: αμαρτία, που πηγάζει από την έλλειψη ταπεινοφροσύνης, αγάπης, φιλανθρωπίας, αμνησικακίας, μακροθυμίας, επιείκειας, ανεξικακίας, συγχωρητικότητας και ευσπλαχνίας. Ομοίως, στο Κανονικό Δίκαιο, η αηδία φέρει τη σημασία μιας προκατειλημμένης στάσης αντιπάθειας εκ μέρους του δικαστού (επισκόπου) κατά τού δικαζομένου κληρικού ή λαϊκού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα Κατηγορία:Ηθολογία
Ρατράμνους
Ο Ρατράμνους (Ratramne de Corbie, ... - 868) ήταν θεολόγος. Εισήλθε στη μονή του Κορμπί περίπου το 825. Το έργο του De Corpore et Sanguine Domini (843) ήταν προϊόν αντίθεσης στον ρεαλισμό των απόψεων του Πασχάσιους Ραντμπέρτους (Paschasius Radbertus) που εκφράστηκαν σε πραγματεία του επί του μυστηρίου της ευχαριστίας. Στο έργο του De Praedestinatione  (849–50), ξεκαθάρισε την πατερική βάση για την πεποίθηση του Γκότσαλκ (Gottschalk) στον διπλό θείο προκαθορισμό προς το καλό ή το κακό. Το έργο του Contra Graecorum Opposita (περ. 867) είναι απάντηση στην κριτική του Φώτιου προς τη δυτική εκκλησία, στην οποία υπερασπίζεται το δόγμα της διπλής εκπόρευσης του αγίου Πνεύματος. Κατά τον 11ο αιώνα η πραγματεία του για την ευχαριστία θεωρήθηκε ασύμβατη με την ιδέα της μετουσίωσης του άρτου και του οίνου και καταδικάστηκε το 1050. Υπήρξε μείζων πηγή για τις διατυπώσεις του δόγματος του Νίκολας Ρίντλεϊ (N. Ridley) για την ευχαριστία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι
Πιέτα Χότσπερς ΦΚ
Η Πιέτα Χότσπερς ΦΚ είναι μαλτέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη club based in Πιέτα. Η ομάδα έχει ιδρυθεί το 1968 και αγωνίζεται στην Πρώτη κατηγορία Μάλτας.
Ιστορία
Η Πιέτα Χότσπερς ΦΚ έκανε το ντεμπούτο της στις 23 Οκτωβρίου 1934, αλλά όποιες ελπίδες επιτυχίας είχε διακόπηκαν λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου έλαβε μέρος στη Anglo Maltese Football League, πριν ενταχθεί στην Τρίτη Κατηγορία Μάλτας, όπου παρέμεινε για 10 περιόδους. Ωστόσο, το 1962 αντικαταστάθηκε από την ομάδα Pietà Atlanta, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Πιέτα Χότσπερς ΦΚ το 1973, εντασσόμενη στη Τέταρτη Κατηγορία Μάλτας το 1974. Η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα και την άνοδο, αλλά πέρασε 10 χρόνια στην Τρίτη Κατηγορία. Το 1985 ανέβηκε στη δεύτερη κατηγορία αλλά υποβιβάστηκε σύντομα. Το 1988 ανέβηκε στη Δεύτερη κατηγορία και το 1994 στην Πρεμιέρ.
Χαμ
Ο Χαμ, ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης γενάρχης των Χαμιτών των κατοίκων της Αφρικής και των Χαναανιτών, γιος του βιβλικού Νώε και πατέρας των Χους, Μεστράιμ, Φούδ και Χαναάν αδελφός του Σημ και του Ιάφεθ. Το όνομα του Χαμ προέρχεται από μια Εβραϊκή λέξη που σχετίζεται με το μαύρο και το θερμό σύμφωνα με την Βίβλο (Γένεσις 5,32). Ο πατέρας του τον απέκτησε μαζί με τους αδελφούς του όταν ήταν 500 ετών, ο κατακλυσμός έγινε 100 χρόνια αργότερα. Μετά τον κατακλυσμό ο πατέρας του Νώε έγινε γεωργός, καλλιεργώντας έναν αμπελώνα, μέθυσε πίνοντας σταφύλια και ξεγυμνώθηκε. Ο ίδιος ο Χαμ γέλαγε με την γύμνια του πατέρα του ενώ οι δύο αδελφοί του Σημ και Ιάφεθ έτρεξαν να τον ντύσουν. Όταν συνήλθε ο Νώε κατάλαβε τι είχε συμβεί και τότε ευλόγησε τους δύο γιούς του Σημ και Ιάφεθ ενώ τον Χαμ για τιμωρία τον καταράστηκε να είναι δούλος των άλλων δύο αδελφών του (Γένεσις 9,20 - 29). Ο Χαμ σύμφωνα με την Βίβλο (Γένεσις 10,6 - 20) απέκτησε τέσσερις γιούς: τους Χους, Μεσραίν, Φουδ και Χαναάν. Mεγαλύτερος γιος του Χους, ήταν ο Νεβρώδ ο πρώτος ισχυρός βασιλιάς της ανθρωπότητας και ο ιδρυτής της Βαβυλώνας. Απόγονοι του Χαμ είναι οι Αφρικάνοι, οι Χαναανίτες, οι Νεφθαλείμ, οι Φιλισταίοι, οι Αιγύπτιοι και οι Χετταίοι. Σύμφωνα με το Βιβλίο των Ιωβηλαίων ο Χαμ γεννήθηκε δύο χρόνια μετά τον μεγαλύτερο αδελφό του Σημ και τρία χρόνια πριν τον μικρότερο αδελφό του Ιάφεθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Καρδιόκρινο το γιγαντιαίο
Το Καρδιόκρινο το γιγαντιαίο (επιστ. ονομ.: Cardiocrinum giganteum), ή αλλιώς ο γιγάντιος κρίνος των Ιμαλαΐων, είναι το μεγαλύτερο είδος από οποιοδήποτε από τα φυτά κρίνων, με ύψος έως και 3,5 μέτρα. Βρίσκεται στα Ιμαλάια, την Κίνα και τη Μιανμάρ ( Βιρμανία ). μικρογραφία|Cardiochrinum giganteum
Ποικιλίες
Αναγνωρίζονται δύο ποικιλίες
Ιστορία της καλλιέργειας του
Το φυτό περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1824 από τον Nathaniel Wallich. Το είδος εισήχθη στην εμπορική παραγωγή (ως Lilium giganteum ) στη Βρετανία τη δεκαετία του 1850. Ένας βολβός που αναπτύχθηκε από σπόρους που συνέλεξε ο Ταγματάρχης Madden άνθισε στο Εδιμβούργο τον Ιούλιο του 1852, ενώ εκείνοι που συλλέχθηκαν από τον Thomas Lobb εκτέθηκαν για πρώτη φορά σε άνθη τον Μάιο του 1853
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Λειριοειδή
Βουδιστική κηδεία
Ανάμεσα στους Βουδιστές, ο θάνατος θεωρείται μια από τις περιπτώσεις με μεγάλη θρησκευτική σημασία, τόσο για τους νεκρούς όσο και για τους επιζώντες. Για τον αποθανόντα, σηματοδοτεί τη στιγμή, που αρχίζει η μετάβαση σε έναν νέο τρόπο ύπαρξης μέσα στον κύκλο των αναγεννήσεων. Όταν επέρχεται ο θάνατος, όλες οι καρμικές δυνάμεις, που συσσώρευσε ο νεκρός κατά τη διάρκεια της ζωής του/της ενεργοποιούνται και καθορίζουν την επόμενη αναγέννηση. Για τους ζωντανούς, ο θάνατος είναι μια ισχυρή υπενθύμιση της διδασκαλίας του Βούδα για την παροδικότητα. Παρέχει επίσης την ευκαιρία να βοηθήσει τον αποθανόντα καθώς προχωρά στη νέα ύπαρξη. Υπάρχουν αρκετές ακαδημαϊκές κριτικές για αυτό το θέμα. Στον Βουδισμό, ο θάνατος σηματοδοτεί τη μετάβαση από αυτή τη ζωή στην επόμενη για τον αποθανόντα.
Παραδόσεις στον Τεραβάντα βουδισμό
Για τους μη- Άρχατ, ο θάνατος είναι μια στιγμή μετάβασης σε μια άλλη αναγέννηση. Έτσι, οι ζωντανοί συμμετέχουν σε πράξεις, που μεταφέρουν την αξία στους νεκρούς, είτε φροντίζοντας για μια πιο ευοίωνη αναγέννηση είτε για την ανακούφιση από τα βάσανα στη νέα ύπαρξη του νεκρού. Για τους ζωντανούς, οι τελετές, που σηματοδοτούν το θάνατο κάποιου άλλου είναι μια υπενθύμιση της παροδικότητας της ζωής, μια θεμελιώδης πτυχή της διδασκαλίας του Βούδα. Οι τελετουργίες θανάτου είναι γενικά το μόνο τελετουργικό του κύκλου της ζωής στο οποίο εμπλέκονται οι Τεραβάντα βουδιστές μοναχοί και επομένως έχουν μεγάλη σημασία. μικρογραφία|Βουδιστές μοναχοί μπροστά στην πυρά Ένα χαρακτηριστικό τελετουργικό μοναδικό για τις τελετές κηδείας είναι η προσφορά υφασμάτων στους μοναχούς. Αυτό είναι γνωστό ως παμσουκούλα (paṃsukūla) στο Πάλι, που σημαίνει "εγκαταλελειμμένη ρόμπα". Αυτό συμβολίζει τα πεταμένα κουρέλια και τα πέπλα, που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί για τις ρόμπες τους την εποχή του Βούδα.
Έθιμα στη Σρι Λάνκα
Παροδικές αλίμονο είναι οι δημιουργίες,
υπόκεινται σε άνοδο και πτώση.
Έχοντας προκύψει, παύουν.
η υποχώρηση τους είναι ευδαιμονία.
Όπως το νερό βρέχει σε ένα λόφο
ρέει κάτω στην κοιλάδα,
ακόμα και αυτό που δίνεται εδώ
ωφελεί τους νεκρούς.
Κομητεία Σκάνιας
Η Κομητεία Σκάνιας (Skåne län) είναι η νοτιότερη κομητεία της Σουηδίας, που αντιστοιχεί ουσιαστικά στην παραδοσιακή επαρχία Σκάνια.
Βουδιστική κηδεία
Έθιμα στη Σρι Λάνκα
γεμίζουν τον ωκεανό γεμάτο,
Κομητεία Σκάνιας
Συνορεύει με τις κομητείες Χάλαντ, Κρόνομπεργκ και Μπλεκίνιε και συνδέεται με την πρωτεύουσα της Δανίας από τη γέφυρα Έρεσουντ. Η παρούσα κομητεία δημιουργήθηκε το 1997 όταν συγχωνεύθηκαν οι κομητείες Κρίστιανστατ και Μάλμε. Καλύπτει περίπου το 3% της συνολικής έκτασης της Σουηδίας, ενώ ο πληθυσμός της 1,3 εκατομμυρίων αποτελεί το 13% του συνολικού πληθυσμού της Σουηδίας.
Παραπομπές
Σκανια
Βουδιστική κηδεία
Παραδόσεις στον Μαχαγιάνα βουδισμό
Στην Κίνα, πολλές διδακτικές τελετές και τελετές μεταβίβασης αξίας πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια των σαράντα εννέα ημερών μεταξύ του θανάτου και της αναγέννησης. Είναι ευρέως αποδεκτό ότι, χωρίς να ξεκινήσει το μονοπάτι της πνευματικής καλλιέργειας και να φτάσει στα Τέσσερα Ανώτερα Βασίλεια, η ψυχή του νεκρού θα μετενσαρκωθεί στα Έξι Βασίλεια της Ύπαρξης. Το να βοηθήσουμε τον νεκρό να ανέβει σε ένα υψηλότερο βασίλειο (Chaodu, 超渡) γίνεται σημαντικό ζήτημα για τα μέλη της οικογένειας ή τους φίλους του αποθανόντος εντός των σαράντα εννέα ημερών από το θάνατό του. Οι άνθρωποι συχνά καταφεύγουν σε μεθόδους όπως η ψαλμωδία ή η απαγγελία βουδιστικών γραφών, για να βοηθήσουν τον αποθανόντα.
Για τις περισσότερες κινεζικές κηδείες, εάν επιλεγεί η βουδιστική τελετή, η πρακτική της απαγγελίας της Αμιτάμπα Σούτρα και του ονόματος του Αμιτάμπα είναι σημαντικό μέρος των τελετουργιών θανάτου. Πολλές άλλες γραφές ή ένας συνδυασμός κλασικών βουδιστικών γραφών, όπως το Μάντρα της Μεγάλης Συμπόνιας, η Σούτρα της Καρδιάς, το Μάντρα Αναγέννησης της Αγνής Χώρας του Αμιτάμπα και το Σάπτα Ατιταμπούντα Καρασανίγια Ντχαράνι (ή Qi Fo Mie Zui Zhen Yan七佛滅罪真言), χρησιμοποιούνται επίσης ευρέως. Μαζί με πολιτιστικές πρακτικές, όπως το κάψιμο του χαρτιού τζος (: χαρτιά θυμιάματος) (που αποθαρρύνεται από τους περισσότερους ασκούμενους Βουδιστές), οι ασκούμενοι συχνά αποτεφρώνονται.
Έκθεση του πτώματος
Η "έκθεση του πτώματος" (Lushizang, 露屍葬) είναι η πρακτική της τοποθέτησης του σώματος του νεκρού σε ανοιχτό χώρο αντί της χρήσης φέρετρων ή σαρκοφάγων. Στην ινδική παράδοση, η πρακτική της έκθεσης του πτώματος περιελάμβανε την τοποθέτηση του σώματος στο δάσος ή τη βύθισή του κάτω από το νερό. Με καταγωγή από την Ινδία, οι μεσαιωνικοί Κινέζοι μοναχοί χρησιμοποιούσαν επίσης την πρακτική της έκθεσης του πτώματος στο δάσος, αλλά μέχρι στιγμής κανένα κείμενο δεν υποστηρίζει την πρακτική της ταφής στο νερό. Επιπλέον, η ταφή σε σπήλαιο (Shishi yiku 石室瘞窟) ήταν επίσης ένας τύπος Lushizang στη μεσαιωνική Κίνα.
Ο σκοπός της έκθεσης του πτώματος ήταν να προσφέρει το σώμα στα πεινασμένα πουλιά και θηρία. Μετά από αυτό, τα υπολείμματα συλλέγονταν. Υπήρχαν τρεις τρόποι για την απόρριψη των υπολειμμάτων:
Ταφή σε σπηλιά
Ξεκινώντας από τον τρίτο αιώνα μ.Χ., οι Κινέζοι μοναχοί χρησιμοποιούσαν τις σπηλιές ως τόπο ανάπαυσης των νεκρών. Αυτή η ταφική πρακτική (Shishi yiku, 石室瘞窟) μπορεί να έχει επηρεαστεί από πρακτικές της Κεντρικής Ασίας. Σε σύγκριση με την ταφή στο δάσος, η ταφή στο σπήλαιο ήταν λιγότερο άμεση από την έκθεση.
Πριν από τους μεσαιωνικούς χρόνους, η λέξη "πέτρινη σπηλιά" (Shishi, 石室) μπορεί είτε να σημαίνει την κυβερνητική βιβλιοθήκη είτε να προτείνει το κύριο δωμάτιο σε έναν προγονικό ναό (Zongmiao, 宗庙). Για να φτιάξουμε βουδιστικές ταφικές σπηλιές, μπορούμε να υιοθετήσουμε τις τρεις μεθόδους:
Για να επιτευχθεί ο στόχος να δώσει κανείς το σώμα του στα ζώα, οι περισσότερες σπηλιές και τα τεχνητά σπήλαια ήταν ανοιχτά. Οι λίγες εξαιρέσεις περιλαμβάνουν τον βόρειο βράχο του Λόνγκμεν βανφό γκου (龙门万佛沟). Γενικά, οι μοναχοί χρησιμοποιούσαν την καθιστή θέση και ασκούσαν ντούτα (Toutuo, 头陀). Αυτές τις σπηλιές τις χρησιμοποιούσαν ξανά και οι περισσότερες από αυτές βρέθηκαν στο Τσανγκάν και στο Λόνγκμεν. Τέτοιες σπηλιές έχουν και το Ντουνχουάνγκ και το Σιτσουάν.
Ταφή στο δάσος
Οι Κινέζοι μοναχοί ξεκίνησαν την πρακτική της «ταφής στο δάσος» (Linzang, 林葬) από τον πέμπτο αιώνα μ.Χ. Λέγεται ότι ο διάσημος μοναχός του Ανατολικού Τζιν, Χουιγιουάν, ήταν ο πρώτος στην Κίνα, που έκανε ταφή στο δάσος.
Αυτή η πρακτική μπορεί να ήταν πολύ δημοφιλής τον έκτο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με το Βιβλίο του Τσεν (陈书), ακόμη και λαϊκοί προσπάθησαν να υιοθετήσουν αυτήν την ταφική μέθοδο. Ο όρος "Δροσερό Άλσος" (Shituolin, 尸陀林) χρησιμοποιήθηκε, για να περιγράψει το μέρος της έκθεσης ή χρησιμοποιήθηκε ως γενικός όρος για αυτήν την πρακτική.
Μετά τον έκτο αιώνα μ.Χ., ο αριθμός των εγγράφων, που καταγράφουν την ταφή στο δάσος αυξήθηκε. Στις Βιογραφίες Επιφανών Μοναχών του Νταοξουάν (Xugaosenzhuan, 续高僧传), υπήρξαν πολλές ιστορίες με τέτοιες περιγραφές. Σύμφωνα με τον Νταοξουάν και άλλους επιτάφιους λόγους μοναχών, υπήρχαν δύο τύποι μοναχών, που ασκούσαν την ταφή στο δάσος:
Ταρίχευση
Ενώ η μουμιοποίηση συμβαίνει ως νεκρικό έθιμο σε μια ποικιλία βουδιστικών παραδόσεων, δεν είναι μια κοινή πρακτική. Η αποτέφρωση είναι πιο συχνή. Πολλοί Μαχαγιάνα βουδιστές μοναχοί σημείωσαν στις τελευταίες τους διαθήκες την επιθυμία για τους μαθητές τους να τους θάψουν καθισμένοι σε στάση λωτού, να τους βάλουν σε ένα δοχείο γεμάτο κάρβουνο, ξύλο, χαρτί και/ή ασβέστη και περιτριγυρισμένο από τούβλα και να γίνει η εκταφή τους μετά από περίπου τρία χρόνια. Τα διατηρημένα σώματα θα βάφονταν με μπογιές και θα στολίζονταν με χρυσό. Πολλοί ήταν τόσο σεβαστοί, που διατηρήθηκαν από τους μαθητές τους. Ονομάζονταν «Σωματικοί Μποντισάτβα», παρόμοιοι με εκείνους των Ρωμαιοκαθολικών άφθαρτων. Πολλά σώματα καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της πολιτιστικής επανάστασης στην Κίνα, μερικά διατηρήθηκαν, όπως ο Χούινενγκ, ο έκτος Πατριάρχης του βουδισμού Τσαν και ο Κιμ Κιάοκακ, ένας Κορεάτης βουδιστής μοναχός, που τιμάται ως εκδήλωση του Κσιτιγκάρμπα, και μερικά έχουν ανακαλυφθεί πρόσφατα: ένα τέτοιο ήταν ο σεβάσμιος Τσου Χανγκ στην Ταϊβάν. Ένας άλλος ήταν ο σεβάσμιος Γιουέτ Κάι στο Χονγκ Κονγκ.
Άλλα αξιοσημείωτα παραδείγματα βουδιστικής μουμιοποίησης είναι ο Ντάσι-Ντόρζο Ιτιγκίλοφ στη Σιβηρία, ο Λούνγκ Πορνταένγκ στην Ταϊλάνδη και ένας Θιβετιανός μοναχός του 15ου αιώνα από τη Βόρεια Ινδία, που εξετάστηκε από τον Βίκτωρ Μερ στο ντοκιμαντέρ The Mystery of the Tibetan Mummy. Ενώ το ντοκιμαντέρ υποδηλώνει ότι ο μοναχός μπορεί να είχε καταναλώσει δηλητηριώδη υλικά επίτηδες, δεν υπάρχει καμία απόδειξη τέτοιας πρακτικής για κανένα από τα αναφερόμενα άτομα, επομένως οι δηλητηριώδεις ουσίες, που βρέθηκαν περιστασιακά στα λείψανά τους μπορεί να είχαν εφαρμοστεί στα πτώματά τους από τους οπαδούς τους.
Θιβετιανές παραδόσεις
Ένα άτομο, που πεθαίνει και είναι πρόσφατα νεκρό θα του αναγνώσουν, για παράδειγμα, το Θιβετιανό Βιβλίο των Νεκρών (στην παράδοση του Νιινγκμά) για να τον καθοδηγήσει στη  περίοδο μετάβασης (Θιβετιανά: bardo) μεταξύ των ζωών, διευκολύνοντας τις προσκολλήσεις σε αυτή τη ζωή και εμβάθυνση της σοφίας του Μποντισάτβα. Το πτώμα είτε αποτεφρώνεται είτε διαμελίζεται και ταΐζεται σε γύπες ( Θιβ .: jhator).
Σε άλλες θιβετιανές παραδόσεις διαβάζονται και άλλα ειδικά κείμενα και εκτελούνται τελετουργικά, τα οποία μπορεί επίσης να εξατομικεύονται στη συγκεκριμένη πρακτική (βατζραγιάνα) στην οποία επικεντρώνεται ένα άτομο κατά τη διάρκεια της ζωής του. Καθώς το bardo λέγεται γενικά ότι διαρκεί το πολύ 49 ημέρες, αυτές οι τελετουργίες συνήθως διαρκούν 49 ημέρες.
Ο θάνατος είναι ένα σημαντικό θέμα στον Θιβετιανό Βουδισμό καθώς είναι η πιο κρίσιμη περίοδος, για να αποφασίσουμε ποιο κάρμα θα ωριμάσει, για να οδηγήσει κάποιον στην επόμενη αναγέννηση, επομένως ο σωστός έλεγχος του νου στη διαδικασία του θανάτου θεωρείται απαραίτητος.
Μετά από παρατεταμένο διαλογισμό, ο διαλογιστής συνεχίζει στο bardo ή ακόμα και προς τη φώτιση. Οι μεγάλοι δάσκαλοι συχνά αποτεφρώνονται και οι στάχτες τους αποθηκεύονται ως λείψανα σε στούπες.
Στο Θιβέτ, τα καυσόξυλα ήταν σπάνια και το έδαφος συχνά δεν ήταν κατάλληλο για ταφή, έτσι αναπτύχθηκε η ασυνήθιστη πρακτική να δίνουν το σώμα για τροφή σε γύπες ή άλλα ζώα. Γνωστή στα Θιβετιανά ως jhator και κυριολεκτικά μεταφρασμένη ως "Ελεημοσύνη στα πουλιά", αυτή η πρακτική είναι γνωστή ως ουράνια ταφή. Μπορεί κανείς να το δει αυτό και ως προσφορά σε αυτά τα ζώα, μια τελευταία πράξη γενναιοδωρίας και αποκόλλησης από το σώμα του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τελετές Κατηγορία:Ταφικά έθιμα Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Έθνος κράτος
μικρογραφία|Το πορτρέτο του "Η Επικύρωση της Συνθήκης του Μύνστερ", μία από τις συνθήκες που οδηγούν στην [[Συνθήκη της Βεστφαλίας|Ειρήνη της Βεστφαλίας, όπου γεννήθηκε η έννοια του "έθνους-κράτους".]] Το έθνος κράτος (ή έθνος-κράτος) είναι το κράτος όπου η μεγάλη πλειονότητα του λαού που το απαρτίζει μοιράζεται την ίδια νοοτροπία και είναι συνειδητό. Το έθνος-κράτος είναι ιδανικό στο οποίο τα πολιτιστικά σύνορα ταιριάζουν με τα πολιτικά. Σύμφωνα με έναν ορισμό, "το έθνος-κράτος είναι κυρίαρχο κράτος, του οποίου τα περισσότερα θέματα είναι ενωμένα επίσης από παράγοντες που ορίζονται ένα έθνος όπως η γλώσσα ή η κοινή καταγωγή." Είναι πιο ακριβής έννοια από τη "χώρα", δεδομένου ότι μια χώρα δεν πρέπει να έχει μια κυρίαρχη εθνοτική ομάδα.
Ένα έθνος, με την έννοια μιας κοινής εθνοτικής καταγωγής, μπορεί να περιλαμβάνει μια διασπορά ή πρόσφυγες που ζουν έξω από το έθνος-κράτος. μερικά έθνη αυτής της έννοιας δεν έχουν κράτος όπου κυριαρχούν. Σε μια πιο γενική έννοια, το έθνος-κράτος είναι απλά μια μεγάλη, πολιτικά κυρίαρχη χώρα ή διοικητική επικράτεια. Ένα έθνος-κράτος μπορεί να αντιπαραβληθεί με:
Πολυπλοκότητα
Η σχέση ανάμεσα σε ένα έθνος (με την εθνοτική έννοια) και ένα κράτος μπορεί να είναι περίπλοκη. Η παρουσία του κράτους μπορεί να ενθαρρύνει την εθνογένεση, και μια ομάδα με προϋπάρχουσα εθνική ταυτότητα μπορεί να επηρεάσει την κατάρτιση των εδαφικών ορίων ή να διαφωνήσει για την πολιτική νομιμότητα.
Αυτός ο ορισμός του "έθνους-κράτους" δεν είναι καθολικά αποδεκτός. "Όλες οι προσπάθειες για την ανάπτυξη ορολογικής συναίνεσης γύρω από το "έθνος" οδήγησαν σε αποτυχία", καταλήγει ο ακαδημαϊκός Βαλέρι Τισκόφ.
Ο Ουόλκερ Κόνορ περιγράφει τις εντυπώσεις που περιβάλλει τους χαρακτήρες του "έθνους", του "(κυρίαρχου) κράτους", του "κράτους-έθνους" και του "εθνικισμού".
Ηνωμένο Βασίλειο
μικρογραφία|Χάρτης του [[Ηνωμένο Βασίλειο|Ηνωμένου Βασιλείου που δείχνει τις τέσσερεις συστατικές χώρες.]] Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ασυνήθιστο παράδειγμα ενός έθνους-κράτους, λόγω του ισχυριζόμενου καθεστώτος "χώρες εντός της χώρας". Το Ηνωμένο Βασίλειο σχηματίζεται από την ένωση με την Αγγλία, τη Σκωτία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Είναι ενιαίο κράτος που σχηματίστηκε αρχικά από τη συγχώνευση δύο ανεξάρτητων βασιλείων, του Βασιλείου της Αγγλίας (που περιλάμβανε και την Ουαλία) και το Βασίλειο της Σκωτίας, αλλά η Συνθήκη της Ένωσης (1707) έδινε τη δυνατότητα συνέχισης σε ορισμένες υπηρεσίες των πρώην δύο βασιλείων, συμπεριλαμβανομένων ξεχωριστών νομικών συστημάτων και χωριστές εθνικές εκκλησίες.
Το 2003, η Βρετανική Κυβέρνηση περιέγραψε το Ηνωμένο Βασίλειο ως "χώρες στο εσωτερικό της χώρας". Ενώ η Εθνική Στατιστική υπηρεσία και άλλοι περιγράφουν το Ηνωμένο Βασίλειο ως "έθνος-κράτος", άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του τότε Πρωθυπουργού, το περιγράφουν ως ένα "πολυεθνικό κράτος"   και ο όρος Έθνη του Σπιτιού χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις τέσσερις εθνικές ομάδες που αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα έθνη του Ηνωμένου Βασιλείου (Αγγλία, Βόρεια Ιρλανδία, Σκωτία, Ουαλία). Ορισμένοι αναφέρονται σε αυτήν ως "Ένωση Κρατών".
Υπήρξε ακαδημαϊκή συζήτηση για το κατά πόσον το Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να διαλυθεί νομικά καθώς συνήθως θεωρείται ενιαίο έθνος-κράτος. Ο Α.Β. Ντίκεϊ αναφέρει επίσης οποιαδήποτε αλλοίωση στις Πράξεις της Ένωσης του 1707 θα είναι πολιτική τρέλα.
Βασίλειο των Κάτω Χωρών
Ένα παρόμοιο ασυνήθιστο παράδειγμα είναι το Βασίλειο των Κάτω Χωρών. Από τις 10 Οκτωβρίου 2010 το Βασίλειο των Κάτω Χωρών αποτελείται από τέσσερις χώρες: