cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακνταγμαντενί (περιοχή)
Μουσική και χορός
Η μουσικοχορευτική παράδοση των Ελλήνων του Ακ Νταγ Ματέν παρουσίαζε διαφοροποιήσεις σε σχέση με αυτή του Πόντου. Ο λόγος γι αυτή τη διαφοροποίηση ήταν ότι προέρχονταν από διάφορες περιοχές του Πόντου και ότι εγκαταστάθηκαν σε τόπο με έντονη παρουσία του γειτονικού καππαδοκικού στοιχείου. Έτσι οι χοροί τους κράτησαν παραδοσιακά ποντιακά στοιχεία, εισέδυσαν όμως σε αυτά και αντίστοιχα καππαδοκικά. Το βιολί της Καππαδοκίας (κεμανή ή κεμανέ) και το ούτι αντικατέστησαν τη λύρα (κεμεντζέ). Ωστόσο, κρατούσαν το βιολί κάθετα, όπως τον κεμεντζέ. Σπανιότερα χρησιμοποιείται ρυθμική συνοδεία από ντέφι, αντί για το ποντιακό νταούλι. Κυριότεροι χοροί ήταν οι εξής:
Κήλη δίσκου αυχένος
thumb|Ανατομία αυχένος|300px|right thumb|Ταξινόμηση Βλαβών Μεσοσπονδύλιων Δίσκων|300px|right Η κήλη δίσκου αυχένος είναι μια από τις συχνότερες αιτίες του αυχενικού συνδρόμου (πόνου στον αυχένα). Πρόκειται για ειδική βλάβη του μεσοσπονδυλίου δίσκου, όπου λόγω φθοράς του ινώδους δακτυλίου που τον περιβάλλει, προπίπτει στο νωτιαίο χώρο ο πηκτοειδής πυρήνας του δίσκου και πιέζει νωτιαίο μυελό και ρίζες. Πέραν της κήλης δίσκου αυχένος, υπάρχει η κήλη δίσκου θώρακος (δηλαδή ΘΜΣΣ) και η κήλη Δίσκου Οσφύος (δηλαδή ΟΜΣΣ).
Επιδημιολογία
Τα δημοσιευθέντα αίτια αυχεναλγίας (=πόνου στον αυχένα) είναι περί τα 68. Πλήρης πίνακας των αιτίων αυχενικού συνδρόμου (αυχεναλγίας) βρίσκεται στο λήμμα αυχενικό σύνδρομο. Είναι βέβαιο ότι η συχνότητα δισκοκήλης αυχένος αυξάνει σταδιακά με την ηλικία και, αρχίζοντας από 20-25 ετών (ποσοστό περίπου 1%), στην ηλικία των 50 ετών ανευρίσκεται στο 80% και στην ηλικία των 60-70 ετών, ανευρίσκεται πλέον στο 100% των ανθρώπων. Μιά ενδιαφέρουσα μελέτη του Ιάπωνα Nakashima του έτους 2015 έδειξε τα εξής: "1211 υγιείς (ασυμπτωματικοί) εθελοντές εκτιμήθηκαν στην ΑΜΣΣ με Μαγνητική Τομογραφία (MRI). Το 87,6% αυτών παρουσίασαν πρόπτωση δίσκου  (disc bulging), κάτι που σχετικά με την συχνότητα ή την σοβαρότητα ή τα επίπεδα στην ΑΜΣΣ, αυξανόταν σημαντικά με την ηλικία. Ενδιαφέρον ήταν το γεγονός ότι οι περισσότεροι ακόμη και στην δεκαετία των 20 ετών (73.3% ανδρών και 78.0% των γυναικών), είχαν πρόπτωση δίσκου. Αντίθετα, λίγα (5,3%) ήταν τα περιστατικά με πίεση σπονδυλικού σωλήνα (spinal cord compression) ή άλλα προβλήματα (increased signal intensity, 2.3%). Τα ευρήματα αυτά ήταν πιο συχνά σε άτομα > 50 ετών, με το πρώτο να διαπιστώνεται σε 1 ή 2 επίπεδα και πιο συχνά στα διαστήματα Α5-Α6 (41%) και Α6-Α7 (27%" . Συνεπώς, η κήλη δίσκου αυχένος είναι συχνότατη, αλλά γίνεται συμπτωματική όταν πιέζει μυελό ή ρίζες..
Αίτια και εκλυτικοί παράγοντες
thumb|Κήλη δίσκου αυχένος με πίεση ρίζας, |300px|right Το αίτιο της δισκοκήλης του αυχένος (δηλαδή της πρόπτωσης του πηκτοειδούς πυρήνα δια του ινώδους δακτυλίου του δίσκου) δεν έχει διευκρινισθεί πλήρως αλλά φαίνεται να είναι πολυπαραγοντικό (καταπόνηση, φθορά του χρόνου στις ίνες κολλαγόνου ΙΧ του δίσκου, γενετική προδιάθεση (DNA), κλπ.) Όπως και στην Κήλη Δίσκου Οσφύος, ισχύουν και εδώ η Μηχανική θεωρία, η Βιολογική θεωρία, και η Πολυπαραγοντική θεωρία, που είναι η επικρατέστερη. Το γεγονός ότι οι συχνότερες δισκοκήλες αυχένος εκδηλώνονται στα πλέον ευκίνητα εμβιομηχανικώς τμήματα Α5-Α6 και Α6-Α7, αποδεικνύει ότι ακόμα και αν το αίτιο της δισκοκήλης είναι γονίδιο, σαφώς παίζει ρόλο και η καταπόνηση και η ηλικία με τη φθορά του χρόνου. Πάντως, παράγοντες οι οποίοι παρατηρήθηκε ότι δημιουργούν κρίσεις αυχενικού συνδρόμου είναι:
Στάδια εξέλιξης
Σύμφωνα με νεότερη ταξινόμηση, τα στάδια βλαβών των δίσκων είναι έξι (6), δηλαδή:
Κλινική εικόνα: συμπτώματα
thumb|Είδη Αυχεναλγίας|300px|right Το έτος 1997, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Lancet, εργασία - μελέτη σε πτωματικούς δίσκους ατόμων από τροχαία δυστυχήματα, στους οποίους είχε γίνει παθολογοανατομική και ιστολογική μελέτη των δίσκων. Βρέθηκε σε αυτή τη μελέτη, ότι ενώ φυσιολογικά η νεύρωση και η εγγείωση των δίσκων υπάρχει μόνο στην περιφέρειά τους, όταν επισυμβεί ρήξη του ινώδους δακτυλίου (δισκοκήλη) τότε ο σχηματιζόμενος ουλώδης ιστός της αποκατάστασης της βλάβης, έχει την τάση να εισέρχεται κεντρικά μαζί με νεοδημιουργούμενα νεύρα και αγγεία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η επουλωτική διαδικασία μιας δισκοκήλης να κάνει το δίσκο πλέον επώδυνο στις κινήσεις και την καταπόνηση. Ίσως η ανακάλυψη αυτή να ανοίξει το δρόμο για την παρασκευή φαρμάκου θεραπείας της δισκοκήλης. Η κλινική εικόνα ασθενούς με κήλη δίσκου αυχένος, περιλαμβάνει τις εξής κατηγορίες συμπτωμάτων και ευρημάτων:
Εξετάσεις
thumb|Κήλη δίσκου αυχένος, μαγνητική τομογραφία, |250px|right Ο αυχένας μπορεί να ελεγχθεί με τις εξής μεθόδους, εκ των οποίων ορισμένες είναι απαραίτητες και άλλες κατ επιλογήν:
Ο αυχενογενής ίλιγγος και ζάλη
Ίλιγγος αποκαλείται το αίσθημα περιστροφής ή κινήσεως του χώρου γύρω μας, ενώ ζάλη λέγεται το αίσθημα αστάθειας. Τα αίτια των δύο αυτών συμπτωμάτων είναι πολλά, αλλά χρόνια τώρα επικρατεί μιά επιστημονική διαμάχη αν μπορεί να οφείλονται σε προβλήματα δίσκων του αυχένος.
Πάντως, η ορθή διάγνωση του αυχενικού ιλίγγου προϋποθέτει την παρουσία των σχετικών συμπτωμάτων που προαναφέρθηκαν, τη συνύπαρξη αυχεναλγίας και τον αποκλεισμό αιθουσαίων διαταραχών με βάση το αρνητικό ιστορικό και τις κλινικοεργαστηριακές ΩΡΛ δοκιμασίες, ενώ συχνά αναμένεται σχετικά άμεση και σαφής ανταπόκριση στην αντιφλεγμονώδη και θεραπεία με χειρομαλάξεις. Ασθενείς με αυχεναλγία και ζάλη που δεν υποχωρούν με χειρισμούς και αντιφλεγμονώδη φάρμακα, δεν πάσχουν από κήλη δίσου. Αρκετοί ασθενείς με επίμονο ίλιγγο ή εμβοές ανταποκρίνονται άμεσα στους χειρισμούς κινητοποίησης (manipulation, μασάζ) σύμφωνα με την εμπειρία, γεγονός που ενισχύει εύλογα την πεποίθηση της αυχενογενούς προέλευσής τους. Χρήσιμα επίσης είναι τα φάρμακα που βελτιώνουν τη μικροκυκλοφορία, π.χ. κιναρριζίνη (Stugeron®), ή φλουναριζίνη (Sibelium®).
Συντηρητική θεραπεία
thumb|Σύστημα Αυχενικής Έλξης|250px|right thumb|Το σωστό μαξιλάρι στην κήλη δίσκου αυχένος|250px|right Οι βασικές αρχές που διέπουν την αντιμετώπιση ασθενών με αυχεναλγία (αυχενικό σύνδρομο) είναι οι εξής:
Χειρουργική θεραπεία
thumb|Σπονδυλοδεσία Αυχένος, |300px|right
Οι σημερινές εγχειρήσεις για δισκοκήλη αυχένος είναι δύο ειδών:
Αυχενική μυελοπάθεια
Η αυχενική μυελοπάθεια δεν είναι ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο, αλλά όταν συμβεί είναι άκρως επικίνδυνη και επείγουσα, ως ιατρικό περιστατικό. Απαιτεί άμεσα νευροχειρουργική επέμβαση αποσυμπίεσης. Οι ασθενείς που εκδηλώνουν Αυχενική Μυελοπάθεια, συνήθως έχουν μηχανική υπερπίεση του νωτιαίου μυελού, είτε από πρόσφατη μεγάλη πρόπτωση κεντρικής δισκοκήλης αυχένα, είτε είχαν παλαιότερη στένωση του νωτιαίου σωλήνα, από δισκικά ράκη (disc tags), από κοκκιώματα, από οστεόφυτα, και από υπερτροφία ωχρών συνδέσμων ή από σύνδρομο αστάθειας. Μια άλλη μορφή της, η αυχενική μυελοπάθεια ισχαιμικού τύπου, μπορεί να προκληθεί από μια οξεία δισκοκήλη που πιέζει τις μικρές αρτηρίες, οι οποίες αρδεύουν το νωτιαίο μυελό (πρόσθια νωτιαία αρτηρία, κλάδος σπονδυλικής). Η αυχενική μυελοπάθεια εκδηλώνεται με :
Πρόληψη και πρόγνωση αυχενικής κήλης δίσκου
thumb|Ασκήσεις Αυχένος|300px|right
Οι κήλες των αυχενικών δίσκων ή οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις των δίσκων του αυχένος (Degenerative Disc Disease, DDD) δεν μπορούν να αποφευχθούν, αφού είναι επακόλουθο της ηλικίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας πενηντάρης σήμερα θεωρείται νέος ενώ παλιότερα θεωρούνταν υπερήλικας. Όμως η τήρηση κάποιων προφυλάξεων μπορεί να καθυστερήσει τις αλλοιώσεις και να μηδενίσει τα ενοχλήματα και τις κρίσεις δισκοπάθειας αυχένα. Αυτές είναι:
Σύμφωνα με μια παρομοίωση, "ο αυχένας είναι μια πολυκατοικία 7 ορόφων, μέσα από την οποία περνάει το κεντρικό καλώδιο του αλεξικέραυνου της οροφής προς το έδαφος". Όσο πιο πολλοί κεραυνοί πέφτουν (άγχος, κατάθλιψη, stress), τόσο κινδυνεύει το σύστημα, και όσο πιο πολλοί κάτοικοι της πολυκατοικίας ενοχλούν το καλώδιο (δισκοκήλες, οστεόφυτα), πάλι έχουμε δυσλειτουργία. Όμως, συμβαίνουν και παράδοξα. Υπάρχουν ηλικιωμένοι με τρομακτικές εκφυλιστικές αλλοιώσεις στον αυχένα τύπου spondylosis deformans, με ελάχιστα ή καθόλου ενοχλήματα, ενώ αντίθετα υπάρχουν γυναίκες 30-50 ετών (ενίοτε και άντρες) οι οποίες, στα πλαίσια τη σωματοποίησης ψυχολογικών ή κοινωνικών τους προβλημάτων (δυσθυμία ή κατάθλιψη), με μια ελαφρότατη δισκοκήλη αυχένα, νιώθουν ότι «υποφέρουν αφόρητα». Η διευθέτηση και αντιμετώπιση της Αυχεναλγίας και της κήλης δίσκου αυχένα, απαιτεί καλή και ειλικρινή σχέση ασθενούς με τον γιατρό, και μακροχρόνια μελέτη και παρακολούθηση. Είναι βέβαιο ότι είναι απαράδεκτο να υποφέρει ένας άνθρωπος από αυχενική δισκοκήλη σήμερα, αλλά είναι εξ ίσου αφόρητο και επικίνδυνο, να κάνει μιά άσκοπη επέμβαση, ή μια αποτυχούσα χειρουργική επέμβαση με επιπλοκές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις
Ναυάγιο Χελιδωνίας
thumb|right|300px Το ναυάγιο του ακρωτηρίου Χελιδωνία (Gelidonya Wreck) στην νοτιοανατολική Μικρά Ασία αφορά ένα εμπορικό πλοίο με πιθανή συροπαλαιστινιακή καταγωγή που βυθίστηκε γύρω στο 12ο αι. π.Χ.. Ανακαλύφθηκε το 1954 σε βάθος 27 μέτρων. Η υποβρύχια ανασκαφή ξεκίνησε το 1960 από τους αρχαιολόγους-ερευνητές Πήτερ Θροκμόρτον (Peter Throckmorton), Τζορτζ Φ. Μπας (George F. Bass) και Φρέντερικ Ντούμας (Frédéric Dumas) όπου και βρέθηκε μεγάλος αριθμός ευρημάτων μεταξύ των οποίων μυκηναϊκά αγγεία και τάλαντα χαλκού με κυπριακή πιθανώς προέλευση.
Πηγές
Κατηγορία:Ναυάγια
Ξι
Το γράμμα ξι (ή ξει, κεφαλαίο Ξ, πεζό ξ) είναι το δέκατο τέταρτο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Αναπαριστά την ακολουθία άηχου υπερωικού κλειστού και φατνιακού τριβόμενου [ks]. Η παρουσία δύο φθόγγων, ενός υπερωικού /ɣ, k, x/ και του συριστικού /s/, σε περιβάλλοντα όπως τους χρόνους ρημάτων (π.χ. διώκω) γεγονός που οδήγησε στη χρήση ενός γραφήματος για την αναπαράσταση της ακολουθίας.
Στο λατινικό αλφάβητο αντιστοιχεί με το X|X, x, καθώς σε κάποιες περιοχές κατά την αρχαιότητα το γράμμα χ|Χ, χ του ελληνικού αλφαβήτου συμβόλιζε την παραπάνω ακολουθία /ks/ και όχι το υπερωικό φώνημα /x/. Έτσι, για τη μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο ελληνικών λέξεων που το περιέχουν χρησιμοποιείται παραδοσιακά το X|X, x, αλλά και το ks (πιο πρόσφατα). Το Ξ υιοθετήθηκε στο πρώιμο κυριλλικό αλφάβητο ως Ѯ, ѯ (ksi ή ксі ή кси), κυρίως για λέξεις δανεισμένες από τα ελληνικά.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία ξ´=60.
Ως σύμβολο
Το κεφαλαίο Ξ συμβολίζει:
Παραπομπές
ξ
Ξεκίνημα
Το Ξεκίνημα - Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση είναι ελληνική τροτσκιστική οργάνωση. Ιδρύθηκε το 1975 και προέρχεται από τη συνένωση των μικρών οργανώσεων Ομάδα Εργατών και Εργατική Δημοκρατία που αρχικά δρούσαν σε συνθήκες παρανομίας κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας. Η ομάδα της Εργατικής Δημοκρατίας αποχώρησε από το Ξεκίνημα το 1978. Η οργάνωση διατηρεί ομώνυμες εκδόσεις και εφημερίδα. Έχει γραφεία στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.
Ιστορία
Το πρώτο τεύχος της εφημερίδας Ξεκίνημα εκδόθηκε την Πρωτομαγιά του 1975 και ήταν προσανατολισμένο στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, στις Τοπικές Οργανώσεις (T.O.) του οποίου κυκλοφορούσε “νόμιμα” για μερικούς μήνες.
Το Ξεκίνημα διαγράφτηκε από το ΠΑΣΟΚ το 1976, αφού πρώτα είχε παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κίνηση της Οριζόντιας Διασύνδεσης, η οποία είχε γίνει από τα κάτω, δηλαδή με τον συντονισμό πολλών Τ.O. της Αθήνας, οι οποίες ζητούσαν δημοκρατικές διαδικασίες και εκλογή όλων των οργάνων του νεοσύστατου ΠΑΣΟΚ. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αντέδρασε με μαζικές διαγραφές. Διαγράφτηκαν περίπου 400 μέλη, καταργήθηκαν έξι Συντονιστικές Επιτροπές και διαλύθηκαν τρεις Τ.O. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργάνωση της Οριζόντιας Διασύνδεσης είχαν οι υποστηρικτές του Ξεκινήματος. Η Οριζόντια Διασύνδεση ήταν η προσπάθεια της βάσης του ΠΑΣΟΚ και των αγωνιστών της σοσιαλιστικής Αριστεράς να συσπειρωθούν, να αντιδράσουν στις γραφειοκρατικές μεθοδεύσεις μέρους της ηγεσίας και να το προσανατολίσουν έτσι ώστε να γίνει ένα πραγματικά ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό κίνημα. Η διαγραφή της Οριζόντιας Διασύνδεσης και των υποστηρικτών της εφημερίδας Ξεκίνημα ήταν ουσιαστικά η πρώτη ήττα των σοσιαλιστικών ιδεών και της οργανωμένης βάσης να ελέγχει την ηγεσία και να έχει λόγο για την πορεία του νεοσύστατου κινήματος.
Το Ξεκίνημα, παρότι διαγράφτηκε ήδη από το 1976, εξακολουθούσε να στηρίζει κριτικά το ΠΑΣΟΚ και να έχει υποστηρικτές σε ορισμένες Τ.Ο. και χώρους νεολαίας μέχρι το 1992. Έπαιξε, μεταξύ άλλων, πρωταγωνιστικό ρόλο στον ξεσηκωμό της βάσης του ΠΑΣΟΚ το 1985 ενάντια στην πρόθεση του Α. Παπανδρέου να υποστηρίξει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, εκφράζοντας ουσιαστικά σε μεγάλο βαθμό με οργανωμένο τρόπο τη δυσαρέσκεια της βάσης του κόμματος, καταφέρνοντας να συγκροτήσει σχετικά μαζική τάση στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ.
Από το 1992 η πλειονότητα των υποστηρικτών του αποφάσισε την αποχώρηση από το ΠΑΣΟΚ και την πορεία ανεξάρτητης δράσης με την ονομασία Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση (μετέπειτα Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση). Ένα τμήμα του Ξεκινήματος παρέμεινε στο ΠΑΣΟΚ, και την Πρωτομαγιά του 1992 κυκλοφόρησε την εφημερίδα Σοσιαλιστική Έκφραση.
Στην συνέχεια το Ξεκίνημα συνέχισε την αυτόνομη λειτουργία του, ρίχνοντας ιδιαίτερο βάρος στο αντιρατσιστικό κίνημα, μέσα από την κίνηση Νεολαία Ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη (YRE). Το 2008 προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ και αποχώρησε το 2011. Κατά την παραμονή του στο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε πως ήταν απαραίτητο α) ένα αριστερό, σοσιαλιστικό πρόγραμμα εξουσίας και β) η δημοκρατική οργάνωση του κόμματος με συμμετοχή των μελών στις αποφάσεις σε κάθε επίπεδο. Ανέδειξε το πρόβλημα της έλλειψης εναλλαγής συντονιστή της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Συμμετείχε στην αντιπολιτευτική τάση του 2ου Κύματος που πάλευε για τον αριστερό προσανατολισμό του κόμματος και την εσωτερική δημοκρατία.
Στις 11/2/2012 δημοσίευσε επείγον κάλεσμα προς όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς για κατάληψη διαρκείας όλων των κεντρικών πλατειών της χώρας και παραμονή σε αυτές ενόψει των συγκεντρώσεων που είχαν εξαγγελθεί για την επόμενη μέρα, 12/2/2012.
Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 προέτρεψε για ψήφο στα αριστερά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και του Ιανουαρίου του 2015 υποστήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον Σεπτέμβριο του 2015 υποστήριξε την καταψήφιση των μνημονιακών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ). .Στις ευρωεκλογές του 2019 συνεργάστηκε εκλογικά με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ιδεολογία
Το Ξεκίνημα υποστηρίζει τις ιδέες της επαναστατικής Αριστεράς και του διεθνισμού. Εμπνέεται από την σκέψη του Μαρξ, του Ένγκελς, του Λένιν, του Τρότσκι και αντιτίθεται στον σταλινισμό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τροτσκιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ακροαριστερά Κατηγορία:Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ
Wake the Sleeper
Wake the Sleeper είναι ο τίτλος του 21ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary Records".
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια στον οποίο δεν συμμετείχε ο ντράμερ Λι Κέρσλεηκ, ο οποίος αποχώρησε το 2007 λόγω προβλημάτων υγείας και αντικαταστάθηκε από τον Ράσελ Γκίλμπρουκ.
Η αρχική ημερομηνία κυκλοφορίας του "Wake the Sleeper" ήταν το Σεπτέμβριο του 2007, αλλά μετά από δύο αλλαγές ορίστηκε στις 2 Ιουνίου του 2008 για την Ευρώπη και την Ιαπωνία και στις 26 Αυγούστου του ίδιου έτους, για την Αμερική.
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές και ανέβηκε σε κάποια ευρωπαϊκά τσαρτ, ενώ μπήκε σε χαμηλές θέσεις των βρετανικών τσαρτ, κάτι το οποίο κατάφερε δίσκος των Uriah Heep για πρώτη φορά από το 1985.
Τραγούδια
1. Wake the Sleeper (Box, Lanzon) - 3:33
2. Overload (Box, Lanzon) - 5:58
3. Tears of the World (Box, Lanzon) - 4:45
4. Light of a Thousand Stars (Box, Lanzon) - 3:57
6. Book of Lies (Box, Lanzon) - 4:05
7. What Kind of God (Box, Lanzon) - 6:37
8. Ghost of the Ocean (Box, Lanzon) - 3:22
9. Angels Walk with You (Bolder) - 5:24
10. Shadow (Lanzon) - 3:35
11. War Child (Bolder, Gallagher) - 5:07
Θέσεις τσαρτ
Wake the Sleeper (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 2 Ιουνίου 2008
Μέλη των Uriah Heep
Το "Wake the Sleeper" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπέρνι Σο - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Φιλ Λανζόν - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Ράσελ Γκίλμπρουκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 2008
Εκλογές στην Ιταλία
Στην Ιταλία εκλογές γίνονται για το κοινοβούλιο. Το Κοινοβούλιο είναι διθάλαμο και αποτελείται από την Βουλή των Αντιπροσώπων (Camera dei Deputati) με 630 μέλη και τη Γερουσία της Δημοκρατίας (Senato della Repubblica) με 315 εκλεγμένα μέλη συν μερικούς ισόβιους γερουσιαστές. Ο Πρόεδρος της Ιταλίας εκλέγεται για θητεία 7 ετών από το Κοινοβούλιο. Ιστορικά η χώρα είχε πολλά πολιτικά κόμματα.
2013
Η προεδρική εκλογή του 2013 διεξήχθη στο διάστημα 18-20 Απριλίου. Ο Πρόεδρος εξελέγη από το Κοινοβούλιο. Στους 3 πρώτους γύρους η απαιτούμενη πλειοψηφία ήταν 672 ψήφοι. Οι επόμενες ψηφοφορίες απαιτούσαν μια απλή πλειοψηφία εκλεκτόρων, στην περίπτωση εκείνη τις 504 ψήφους, Πρόεδρος επανεξελέγη άνετα ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, έχοντας την υποστήριξη του κεντροαριστερού ηγέτη Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, του πρώην πρωθυπουργού και ηγέτη της Κεντροδεξιάς, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, και του κεντρώου υπηρεσιακού πρωθυπουργού Μάριο Μόντι.
2015
Μετά την παραίτηση του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο από την Προεδρία της Ιταλικής Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός και ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος Ματέο Ρέντσι υποστήριξε την υποψηφιότητα του Σέρτζιο Ματαρέλα για τη θέση του νέου Προέδρου της Ιταλίας. Ο Ματαρέλα ανεδείχθη νικητής κατά την τέταρτη ψηφοφορία της 31ης Ιανουαρίου 2015 λαμβάνοντας 665 ψήφους επί συνόλου 1.009. Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 3 Φεβρουαρίου 2015.
2001
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου 2001.Ο ηγέτης του δεξιού κόμματος Οίκος των Ελευθεριών Σίλβιο Μπερλουσκόνι κέρδισε τις εκλογές, νικώντας τον Φραντσέσκο Ρουτέλλι, πρώην δήμαρχο της Ρώμης, και παρθενικό υποψήφιο του αριστερού συνασπισμού της Ελιάς, και επέστρεψε στην εξουσία μετά την πρώτη του νίκη, το 1994.
2008
Στις 13 και 14 Απριλίου 2008, διεξήχθησαν στην Ιταλία πρόωρες εθνικές εκλογές για τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς επίσης και τοπικές εκλογές στις περιφέρειες του Φρίουλι-Βενετία Τζούλια και στη Σικελία. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου 2008, μετά τη διάλυση της Βουλής, έπειτα από την πτώση της κυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι τον Ιανουάριο του 2008, λόγω απώλειας εμπιστοσύνης στο σώμα της Γερουσίας και της αποτυχημένης προσπάθειας του Προέδρου της Δημοκρατίας Φράνκο Μαρίνι να σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση με στόχο την ψήφιση εκλογικού νόμου. Σύμφωνα με τον ιταλικό νόμο, οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν μέσα σε 70 μέρες από τη διάλυση της Βουλής. Ορίστηκαν για τις 13 και 14 Απριλίου και ανέδειξαν την 63η κυβέρνηση της Ιταλίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα αποτελέσματα των εκλογών ανέδειξαν νικητή τον πρώην πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι του κόμματος του Λαού της Ελευθερίας έναντι του πρώην Δημάρχου της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι του Δημοκρατικού Κόμματος.
2013
Οι πρόωρες Ιταλικές γενικές εκλογές προκηρύχθηκαν για τις 24-25 Φεβρουαρίου 2013 και αφορούσαν την εκλογή 630 νέων μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων και 315 εκλόγιμων μελών της Γερουσία της Δημοκρατίας, των δύο σωμάτων του ιταλικού κοινοβουλίου.
2009
Πιο πρόσφατα, ευρωεκλογές έγιναν το 2014 και το 2019.
Στις 21-22 Ιουνίου του 2009 διεξήχθησαν τρία δημοψηφίσματα για αλλαγή του εκλογικού νόμου. Εξαιτίας χαμηλής συμμετοχής, η οποία ήταν της τάξης του 23,31% 22,31% και 23,84%, τα δημοψηφίσματα δεν επικυρώθηκαν, καθώς δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό προσέλευσης (50%).
Τα τρία ερωτήματα αφορούσαν το να δοθεί η πλειοψηφία στον κατάλογο με τις περισσότερες ψήφους στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στη Γερουσία και σε αντίθεση με τον συνασπισμό με τις περισσότερες ψήφους (σημερινός εκλογικός νόμος), όπως επίσης και για την αποτροπή των πολιτικών να κατέρχονται ως υποψήφιοι σε πολλές εκλογικές περιφέρειες την ίδια στιγμή.
Για το πρώτο ερώτημα, το 77,64% τάχθηκε υπέρ και το 22,36% κατά. Στο δεύτερο ερώτημα το 77,69% ψήφισαν υπέρ έναντι 22,31% κατά και το τρίτο ερώτημα υπερψηφίστηκε από το 87% των ψηφισάντων, έναντι 13%, οι οποίοι ψήφισαν κατά.
2011
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ηττήθηκε στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 12 και στις 13 Ιουνίου 2011, με 4 ερωτήματα. Ειδικότερα, οι πολίτες ρωτήθηκαν για την ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης (2 ερωτήματα), την επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια, η οποία είχε απαγορευτεί σε προηγούμενο δημοψήφισμα (1987) και τις ποινικές διαδικασίες, ειδικότερα για την εξαίρεση του πρωθυπουργού και των υπουργών από διώξεις. Ο πρώτος στόχος αυτών που έκαναν εκστρατεία για θετική ψήφο ήταν να εξασφαλιστεί το 50% + 1 του εκλογικού σώματος.
Η προσέλευση ήταν υψηλή: στις 12 Ιουνίου 2011, η συμμετοχή είχε φθάσει το 11,64% κατά το μεσημέρι, και το 30,32% στις 7 το απόγευμα.
Η συμμετοχή διαμορφώθηκε τελικά στο 56,9%, με καθαρή πλειοψηφία της τάξης του 94,6% ως 96,1% υπέρ όλων των ερωτημάτων.
Δημοψήφισμα Απριλίου 2016
Το δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 17 Απριλίου 2016 αφορούσε την συνέχιση (σε απόσταση 12 μιλίων από την ακτή) ή μη της εξόρυξης πετρελαίου από τις εταιρείες, μέχρι την εξάντληση των κοιτασμάτων. Παρότι το 86% υπερψήφισαν την απόσυρση του νόμου, η χαμηλή συμμετοχή (31%) είχε ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί το αποτέλεσμα.
Ήταν το πρώτο δημοψήφισμα που ζητήθηκε από τουλάχιστον πέντε περιφερειακά συμβούλια στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας. Όλα τα 66 προηγούμενα ερωτήματα τέθηκαν σε δημοψηφίσματα από το 1974 έπειτα από τη συλλογή υπογραφών.
Ο πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο και ο πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι είχαν καλέσει τους Ιταλούς να μην ψηφίσουν στο δημοψήφισμα.
Δημοψήφισμα Δεκεμβρίου 2016
Σε δημοψήφισμα για αλλαγές στο σύνταγμα που έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 2016 οι ψηφοφόροι καταψήφισαν σε ποσοστό 59,1% τον νέο συνταγματικό νόμο που προέβλεπε τις αλλαγές στη σύνθεση και στις εξουσίες του κοινοβουλίου, όπως και τον διαχωρισμό των εξουσιών Κράτους - περιφερειών - διοικητικών οντοτήτων. Μετά την καταψήφιση, ο πρωθυπουργός Ρέντσι παραιτήθηκε και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Πάολο Τζεντιλόνι.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Ο Δημήτριος Σαπουνάκης γεννήθηκε στον οικισμό Σαπουνακαίικα Τυρού Αρκαδίας το 1895, παιδί πολυμελούς οικογένειας. Είχε σοσιαλιστικές αρχές. Αυτές ακριβώς οι πολιτικές πεποιθήσεις του τον έφεραν πρώτα στο κόμμα της ΕΠΕΚ, για να τον οδηγήσουν τελικά, από την έναρξη σχεδόν της δημαρχικής θητείας του, στο χώρο της Αριστεράς, που εξέφραζε κομματικά (με το ΚΚΕ ακόμα εκτός νόμου) η ΕΔΑ.
Βιογραφία
Το 1924 εγκαταστάθηκε στον Πειραιά και άνοιξε κατάστημα ψιλικών, το οποίο σύντομα εξελίχθηκε σε υφασματεμπορικό κατάστημα, στην τότε λεωφόρο Σωκράτους (αργότερα Βασιλέως Κωνσταντίνου και σήμερα Ηρώων Πολυτεχνείου). Στο κατάστημα αυτό προσέλαβε ως συνεταίρο τον αδελφό του Γεώργιο, ενώ συγχρόνως με πολλές προσωπικές στερήσεις σπούδασε τους νεότερους αδελφούς του, το Βασίλη γιατρό και το Σπύρο δικηγόρο. Προοδεύοντας στην εμπορική σταδιοδρομία του, διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΕΒΕΠ, του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιώς, πολλών άλλων επαγγελματικών και κοινωνικών σωματείων και αργότερα, το 1953, πρόεδρος του Φυσιολατρικού Συνδέσμου “Ζήνων”, για να λήξει η προεδρική θητεία του στο σωματείο αυτό, ταυτόχρονα με την εκλογή του ως δημάρχου.
Δημαρχία και έργα
Η υπόδειξη του Δημήτριου Σαπουνάκη ως υποψηφίου δημάρχου υπήρχε προσωπική επιλογή του τότε αρχηγού της ΕΠΕΚ Σάββα Παπαπολίτη, αλλά έγινε αποδεκτή κι από τα άλλα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης, ενώ η ΕΔΑ έσπευσε πρόθυμα να προσφέρει την υποστήριξη της. Η επιλογή αυτή, όσο κι αν δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ιδεώδης, εφόσον στο χώρο των κομμάτων υπήρχαν προσωπικότητες με ευρύτερη προβολή και περισσότερα προσόντα για το αξίωμα του δημάρχου από το Σαπουνάκη, ενεφάνιζε ωστόσο αρκετά πλεονεκτήματα. Ο υποψήφιος δήμαρχος ήταν επιτυχημένος στον επαγγελματικό του κλάδο, είχε στο ενεργητικό του κάποια κοινωνική δραστηριότητα και ήταν πολιτικά άφθαρτος.
Θεωρήθηκε ως ο κατάλληλος άνθρωπος για ν’ αντιμετωπίσει έναν ισχυρό αντίπαλο, τον έως τότε δήμαρχο Γεώργιο Ανδριανόπουλο, προσωπικότητα παμπειραϊκής προβολής. Στην αναμέτρηση της 21ης Νοεμβρίου 1954, η επικράτηση του Σαπουνάκη ήταν άνετη, παρά την ισχυρή κομματική και προσωπική δύναμη του κύριου αντιπάλου του, του Γ. Ανδριανόπουλου και την κάθοδο στον εκλογικό αγώνα τριών ακόμη συνδυασμών, από τους οποίους ο ένας, με υποψήφιο δήμαρχο τον Παύλο Γ. Ντεντιδάκη, πρόβαλε αξιώσεις διεκδίκησης της δημαρχίας.
Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο νέος δήμαρχος βρέθηκε "δέσμιος" μιας διαμορφωμένης πλειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο, που επέτρεπε στην ΕΔΑ να το ελέγχει πλήρως. Έτσι, με 18 συμβούλους, σε σύνολο 23 της πλειοψηφίας (οι άλλοι 5 ανήκαν στο κόμμα της ΕΠΕΚ), διέθετε την απόλυτη πλειοψηφία στο Δ.Σ., που παρέμεινε συμπαγής μέχρι το τέλος της περιόδου και της έδωσε τη δυνατότητα να στελεχώνει τα διάφορα όργανα του Δήμου με πρόσωπα της εμπιστοσύνης της.
Σαρλ Μωρράς
Ο Σάρλ Μαρί Φώτιος Μωρράς (γαλλικά: [ʃaʁl moʁas], 20 Απριλίου 1868 - 16 Νοεμβρίου 1952) ήταν Γάλλος συγγραφέας, πολιτικός, ποιητής και κριτικός. Ήταν διοργανωτής και κύριος φιλόσοφος της Action Française, ένα πολιτικό κίνημα που ήταν μοναρχικό, αντισημιτικό, αντι-κοινοβουλευτικό. Οι ιδέες του Μωρράς επηρέασαν σημαντικά τον Εθνικό Καθολικισμό και τον «εθνικιστικό ολοκληρωτισμό». Ήταν ένας πολιτικός θεωρητικός και μια σημαντική διανόηση στην Ευρώπη των αρχών του 20ου αιώνα, οι απόψεις του επηρέασαν πολλές ακροδεξιές ιδεολογίες και προέβλεψε επίσης μερικές από τις ιδέες του Φασισμού.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Δημαρχία και έργα
Η κατάσταση που διαμορφώθηκε στο Δήμο την περίοδο αυτή είχε δυσμενείς επιπτώσεις στην όλη πορεία του. Διότι, πέρα από τη συχνή απασχόληση του Δημοτικού Συμβουλίου με πολιτικά θέματα, εις βάρος των καθαρά δημοτικών θεμάτων, προκάλεσε μεγαλύτερη όξυνση στις από την αρχή όχι καλές σχέσεις της τότε κυβέρνησης με το Δήμο, που εκδηλώθηκε στην πράξη με την αποστέρηση του από πολλούς νόμιμους πόρους του, ώστε να καταστεί δυσκολότερη η θέση του, σε μια περίοδο που τα οικονομικά ήταν στο έπακρο περιορισμένα. Η κορυφαία έκφανση της καθαρά στάσης της κυβέρνησης προς τη δημοτική αρχή ήταν η τιμωρία του δημάρχου Δημητρίου Σαπουνάκη δυο φορές, με την επιβολή της τρίμηνης αργίας, για καθαρά λόγους πολιτικής σκοπιμότητας.
Σαρλ Μωρράς
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μωρράς γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1868 στην πόλη Μαρτίγκ, της επαρχίας της Προβηγκίας. Ο Μωρράς ανατράφηκε από τη μητέρα και τη γιαγιά του σε καθολικό και μοναρχικό περιβάλλον και στην εφηβεία του έμεινε κωφός. Όπως και πολλοί άλλοι Γάλλοι πολιτικοί, επηρεάστηκε πολύ από την ήττα κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου του 1870, την Κομμούνα του Παρισιού το 1871 και την ήττα του 1889 με την κυριαρχία του στρατάρχη MacMahon.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Δημαρχία και έργα
Με τις συνθήκες αυτές, δεν γινόταν εκτέλεση σημαντικών έργων στη δημαρχιακή περίοδο του Δημ. Σαπουνάκη. Παρ’ όλα αυτά, χάρη στις φροντίδες που κατέβαλε η δημοτική αρχή και τη σωστή ιεράρχηση των δαπανών, στη διάρκεια της περιόδου, εκτελέστηκαν διάφορα έργα: Οδοποιίας, φωτισμού, ύδρευσης, αποχετευτικά, τεχνικού εξοπλισμού κ.α., στο κέντρο και τις συνοικίες, ενώ παράλληλα αποπερατώθηκαν και ορισμένα έργα που είχαν αρχίσει να εκτελούνται επί δημαρχίας Γεω. Ανδριανόπουλου και παρέμεναν ημιτελή.
Σαρλ Μωρράς
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μωρράς δημοσίευσε το πρώτο άρθρο του, στην ηλικία των 17 ετών, στην κριτική Annales de philosophie chrétienne. Έπειτα, συνεργάστηκε σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες, όπως το L'Éνnement, η La Revue bleue, η La Gazette de France, η La Revue encyclopédique, στην οποία επαίνεσε τον Κλασσικισμό και επιτέθηκε στον  Ρομαντισμό. Ωστόσο, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της νιότης του, ο Μωρράς έχασε την πίστη του και έγινε αγνωστικιστής. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών ήρθε στο Παρίσι και άρχισε τη λογοτεχνική κριτική το 1887. O Μωρράς επηρεάστηκε από τον Ορλεανισμό, ένα ακροδεξιό κίνημα της εποχής 1814-1830, καθώς και από τη γερμανική φιλοσοφία που επανεξετάστηκε από τον Léon Ollé-Laprune, και με επιρροές του Ανρί Μπεργκσόν και τον φιλόσοφο Μωρίς Μπλοντέλ, μια από τις εμπνεύσεις των χριστιανών «μοντερνιστών». Γνωρίστηκε με τον ποιητή Φρεντερίκ Μιστράλ το 1888 και μοιράστηκε την ομοσπονδιακή διατριβή του κινήματος Félibrige του Μιστράλ. Την ίδια χρονιά γνωρίστηκε με τον συγγραφέα Μωρίς Μπαρές.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Δημαρχία και έργα
Ακόμα, επί δημαρχίας Δημ. Σαπουνάκη απαλλάχθηκε οριστικά ο Δήμος από την καταβολή των ενοικίων των Δικαστηρίων Πειραιώς (Πρωτοδικείου, Εισαγγελίας), την καταβολή των οποίων ανέλαβε το κράτος.
Σαρλ Μωρράς
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια του 1894-95 ο Μωρράς εργάστηκε για την εφημερίδα του Μπαρές, La Cocarde, αν και μερικές φορές αντιτάχθηκε στις απόψεις του Μπαρές σχετικά με τη Γαλλική Επανάσταση. Η εφημερίδα La Cocarde υποστήριξε τον στρατηγό Μπουλανγκέρ που είχε γίνει απειλή για την κοινοβουλευτική Δημοκρατία στα τέλη του 1880. Ο Μωρράς ενεπλάκη στην πολιτική κατά τη διάρκεια της υπόθεσης Ντρέιφους. Επέκρινε τον συνταγματάρχη Χένρυ κατηγορώντας τον Ντρέϊφους, καθώς θεωρούσε ότι η υπεράσπιση του αποδυνάμωσε τον στρατό και το δικαστικό σύστημα. Σύμφωνα με τον Μωρράς, ο Ντρέϊφους έπρεπε να καταδικαστεί. Ο Μωρράς καταδίκασε τον «επιστημονικό ρατσισμό» υπέρ ενός πιο ριζοσπαστικού «κρατικού αντισημιτισμού». Αργότερα ο Μωρράς βοήθησε με την ίδρυση της εθνικιστικής και αντισημιτικής οργάνωσης Dreyfusard Ligue de la patrie française μαζί με τον Mωρίς Μπαρές, τον γεωγράφο Μαρσέλ Ντιμπουά, τον ποιητή François Coppée και τον καθηγητή κριτικών και λογοτεχνίας Jules Lemaître. Επισκέφτηκε την Ελλάδα στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, ως δημοσιογράφος ανταποκριτής της Gazette de France.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Δημαρχία και έργα
Η δημοτική αρχή της περιόδου αυτής ευτύχησε περισσότερο και σε άλλους χώρους, ιδιαίτερα της κοινωνικής πρόνοιας, της εκπαίδευσης και ευρύτερα του πολιτισμού. Εκτός από τη φροντίδα για την παροχή δωρεάν φαρμακευτικής περίθαλψης στους άπορους δημότες, που ανήκε στην αρμοδιότητα των Δήμων, την εγκατάσταση της Βρεφικής Στέγης σε νέο οίκημα και τη βελτίωση λειτουργίας της, δημιούργησε τέσσερα Κέντρα παιδικής χαράς, στον κήπο της Τερψιθέας, στην πλατεία Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Παλαιά Κοκκινιά), στο λόφο του Προφήτη Ηλία και στη συνοικία της Αγίας Σοφίας.
Σαρλ Μωρράς
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1899 ο Μωρράς ίδρυσε την εφημερίδα Γαλλική Δράση, μια παραλλαγή της εφημερίδας που δημιούργησε ο Maurice Pujo και ο Henri Vaugeois το προηγούμενο έτος, όργανο του πολιτικού κόμματος Γαλλική Δράση. Ο Μωρράς άσκησε γρήγορα επιρροή στο κίνημα και μετέστρεψε τους Pujo και Vaugeois στον μοναρχισμό, ο οποίος έγινε η κύρια ιδεολογία του κινήματος. Το 1908 έγινε καθημερινή εφημερίδα με τον μικρότερο τίτλο L'Action Française. Η εφημερίδα ανάμειξε τον ολοκληρωτικό εθνικισμό με αντιδραστικά θέματα, αλλάζοντας εντελώς την εθνικιστική ιδεολογία. Το 1899 έγραψε υπέρ της μοναρχίας, Dictateur et roi" ("Dictateur et roi"), και στη συνέχεια το 1900 το "Enquête sur la monarchie" (Έρευνες για το Μοναρχισμό), που δημοσιεύθηκε στο ακροατήριο της La Gazette de France, που τον έκανε διάσημο. Ο Μωρράς δημοσίευσε επίσης δεκατρία άρθρα στην εφημερίδα Le Figaro κατά τη διάρκεια του 1901 και του 1902, καθώς και έξι άρθρα μεταξύ Νοεμβρίου 1902 και Ιανουαρίου 1903 στην αντισημιτική εφημερίδα του Εντουάρ Ντρυμόν, La Libre Parole. Ο Μωρράς ίδρυσε επίσης το 1905 την οργάνωση Ligue d'Action Française, η αποστολή της οποίας ήταν να προσλάβει μέλη για την Action Française. Τα μέλη δεσμεύθηκαν να πολεμήσουν το δημοκρατικό καθεστώς και να υποστηρίξουν την αποκατάσταση της μοναρχίας υπό τον πρίγκιπα Φίλιππα, δούκα της Ορλεάνης (1869-1926). Πολλά από τα πρώτα μέλη της Action Française ήταν καθολικοί, όπως ο Bernard de Vésins, ο ιστορικός τέχνης Louis Dimier και ο δοκίμιογράφος Léon de Montesquiou. Αυτοί βοήθησαν τον Μωρράς να αναπτύξει τις υπέρ-καθολικές πολιτικές των βασιλοφρόνων.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, ο Μωρράς επιδοκίμασε την είσοδο της Γαλλίας στον πόλεμο κατά της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο εβραίος επιχειρηματίας Emile Ullman αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το διοικητικό συμβούλιο του Comptoir d'Escompte, αφού ο Μωρράς τον κατηγόρησε ότι ήταν Γερμανός πράκτορας. Στη συνέχεια επέκρινε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών ότι δεν ήταν αρκετά σκληρή για τους Γερμανούς και καταδίκασε την πολιτική συνεργασίας με τη Γερμανία.
Μεσοπόλεμος
Το 1921, στο περιοδικό του Μωρράς "Action Francaise", ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, δημοσίευσε την εργασία του για τον Βιργίλιο. Ο Μωρράς του ανέθεσε επίσης την επιμέλεια της λογοτεχνικής στήλης του περιοδικού, όπου ο Μπραζιγιάκ δημοσίευε δικά του έργα, ρομάντζα, μελέτες και θεατρικά δράματα, ενώ με τα άρθρα του στρέφονταν κατά των Εβραίων, των Δημοκρατών, των Κομμουνιστών και των μεταναστών. Tο 1925 πρότεινε δημοσίως τη δολοφονία του Αβραάμ Σράμεκ, του υπουργού Εσωτερικών της κυβέρνησης, ο οποίος είχε διατάξει τον αφοπλισμό των ακροδεξιών συνδέσμων και συλλόγων. Για αυτή την απειλή θανάτου, καταδικάστηκε με πρόστιμο και ένα χρόνο στη φυλακή. Εξέφρασε επίσης απειλές θανάτου κατά του Προέδρου του Συμβουλίου, Λεόν Μπλουμ, του Λαϊκού Μετώπου, στις στήλες της Action Française της 15ης Μαΐου 1936, δίνοντας έμφαση στην εβραϊκή καταγωγή του. Καταδικάζοντας τον ξανά σε οκτώ μήνες στη φυλακή, από τις 29 Οκτωβρίου 1936 έως τις 6 Ιουλίου 1937. Φοβούμενος τον Κομμουνισμό, εντάχθηκε στους πασιφιστές και επαίνεσε τη Συμφωνία του Μονάχου του 1938, την οποία είχε υπογράψει ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Εντουάρ Νταλαντιέ.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Δημαρχία και έργα
Ως προς τον πνευματικό και καλλιτεχνικό χώρο, η προσπάθεια ήταν εμφανής, τόσο με την αναδιοργάνωση της Δημοτικής Φιλαρμονικής, υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού Δώρου Φακιολά, και την ίδρυση της Συμφωνικής Ορχήστρας, υπό τη διεύθυνση του γνωστού μουσουργού και μαέστρου Αθαν. Κοκκίνου, όσο και με την καλλιτεχνική αξιοποίηση του Δημοτικού Θεάτρου, με την παραχώρηση του για παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο, τη Λυρική Σκηνή, το Ελληνικό Λαϊκό θέατρο του Μάνου Κατράκη, ακόμη και στον σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη για τη δημιουργία μόνιμης πειραϊκής θεατρικής σκηνής. Τότε δημιουργήθηκε και το υπαίθριο θέατρο στη δυτική πλευρά του λόφου στον Προφήτη Ηλία. Επίσης, υπό την προεδρία του Νικηφόρου Βρεττάκου, που μετείχε τότε στο Δημ. συμβούλιο, και τη συμμετοχή εκπροσώπων του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου της πόλης, δημιουργήθηκαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη αξιόλογης κίνησης στον τοπικό πνευματικό και πολιτιστικό χώρο.
Σαρλ Μωρράς
Μεσοπόλεμος
Έγραψε επίσης στη Action Française: ''Υπάρχουν ορισμένοι συντηρητικοί στη Γαλλία που μας γεμίζουν με αηδία. Γιατί; Λόγω της ηλιθιότητα τους. Τι είδους ηλιθιότητα; Αδόλφος Χίτλερ. Αυτοί οι Γάλλοι "συντηρητικοί" σέρνονταν με τις κοιλιές τους πριν από τον Χίτλερ.'' Και συνεχίζει ''Πρέπει να τους πούμε: Φροντίστε! Αυτό που διακυβεύεται τώρα δεν είναι η αντιδημοκρατία ή ο αντισημιτισμός. Η Γαλλία πρωτίστως!''
Δημήτριος Σαπουνάκης
Αποχώρηση και ενασχόληση με τα κοινά
Ο Δημήτρης Κ. Σαπουνάκης δεν υποδείχθηκε ξανά ως υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές του 1959. Αμέσως μετά την αποχώρηση του από τη δημαρχία, ο Δ. Σαπουνάκης επανήλθε στις συνήθεις καθημερινές ενασχολήσεις του, και πρώτιστα στο κατάστημα του. Το 1959 ανέλαβε την προεδρία του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου. Στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και νήσων, με το κόμμα της ΕΔΑ, χωρίς όμως να επιτύχει να επανεκλεγεί και στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964.
Σαρλ Μωρράς
Μεσοπόλεμος
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 πολλά μέλη της Action Française στράφηκαν στον φασισμό και τον Ναζισμό, όπως ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, ο Lucien Rebatet, ο Abel Bonnard, ο Paul Chack και ο Claude Jeantet. Οι περισσότεροι ανήκαν στο προσωπικό της φασιστικής εφημερίδας Je suis partout. Ο Μωρράς υποστήριξε επίσης τον Φράνκο και μέχρι την άνοιξη του 1939 το φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι. Ήταν αντίθετος με τον Αδόλφο Χίτλερ λόγω της γερμανοφοβίας του, ενώ ο ίδιος, ο Μωρράς επέκρινε συχνά τις ρατσιστικές πολιτικές του ναζισμού το 1936 και ζήτησε πλήρη μετάφραση του Mein Kampf στη γαλλική έκδοση.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Θάνατος
Πέθανε ξαφνικά, από καρδιακή προσβολή, ενώ περπατούσε στην Αθήνα, στη συμβολή των οδών Αιόλου & Γ. Σταύρου, το απόγευμα της 7ης Νοεμβρίου 1965, σε ηλικία 70ετών.
Σαρλ Μωρράς
Κυβέρνηση του Βισύ
Τον Ιούνιο του 1940, κατά τη διάρκεια της εισβολής της Γερμανίας στη Γαλλία, τα άρθρα στην Action Française που υπέγραφαν ο Μωρράς, ο Léon Daudet και ο Maurice Pujo επαινούσαν τον στρατηγό Ντε Γκωλ, παρόλ΄αυτά ο Μωρράς αναγνώρισε το τέλος της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας, που αντικαταστάθηκε από τη Γαλλία του Βισύ, του Στρατηγού Πεταίν. Το αντιδραστικό πρόγραμμα του Πεταίν για μια Εθνική Επανάσταση εγκρίθηκε πλήρως από τον Μωρράς. Ο Μωρράς υποστήριξε μια πολιτική της Γαλλίας ("France First"), σύμφωνα με την οποία η Γαλλία θα αποκατασταθεί πολιτικά και ηθικά κάτω από τον Πεταίν, επιλύοντας τα αίτια της ήττας της Γαλλίας το 1940 και το θέμα της ξένης κατοχής. Η θέση αυτή ήρθε σε αντιπαράθεση με τη στάση των οπαδών του Ντε Γκωλ, οι οποίοι εγκατέλειψαν τη Γαλλία και συνέχισαν τον αγώνα κατά της Γερμανίας. Ο Μωρράς, επέκρινε επίσης το Καθεστώς του Βισύ για τους Εβραίους επειδή σύμφωνα με αυτόν ήταν υπερβολικά μετριοπαθής. Συγχρόνως συνέχισε να εκφράζετε κατά της Γερμανίας του υποστηρίζοντας στη La Seule France ότι οι Γάλλοι δεν πρέπει να προσεταιρίζονται τον Ναζισμό και να φιλοξενούν γερμανικά συνέδρια και αντιτάχθηκε τόσο στο Λονδίνο αλλά και στους συνεργάτες του Παρισιού και του Βισύ (όπως ο Lucien Rebatet, ο Robert Brasillach, ο Pierre Laval ή ο Marcel Déat).
Ο Μωρράς συνελήφθη τον Σεπτέμβριο του 1944, και κατηγορήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Λυών για «συνέργεια με τους Γερμανούς» με βάση τα άρθρα που δημοσίευσε. Κατά τη διάρκεια της δίκης της οποίας υπήρχαν πολλές παρατυπίες στη διαδικασία (όπως ψευδής χρονολόγηση ή κολοσσιαία αποσπάσματα), ο Μωρράς καταδικάστηκε σε φυλάκιση και στέρηση πολιτικών ελευθεριών. Απολύθηκε αυτόματα από τη Γαλλική ακαδημία. Η απάντησή του ήταν να αναφωνήσει "C'est la revanche de Dreyfus!" (Είναι η εκδίκηση του Dreyfus!)
Δημήτριος Σαπουνάκης
Θάνατος
Η κηδεία του την επομένη υπήρξε πάνδημη, με την παρουσία της τοπικής πολιτικής ηγεσίας και προσωπικοτήτων από όλα τα κόμματα, καθώς και εκπροσώπων των συλλογικών φορέων του εμπορικού κι επιστημονικού κόσμου.
Σαρλ Μωρράς
Θάνατος
Ο Μωρράς απελευθερώθηκε τον Μάρτιο του 1952 για να εισέλθει σε νοσοκομείο. Παρά το γεγονός της υγείας του, ο Μωρράς συνεργάστηκε με την Aspects de la France, η οποία αντικατέστησε την παράνομη Action Française το 1947. Μεταφέρθηκε σε κλινική στην Tours, όπου πέθανε σύντομα. Στις τελευταίες του μέρες, υιοθέτησε την καθολική πίστη της παιδικής του ηλικίας.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Θάνατος
Οι συμπατριώτες του από τη γενέτειρα του έχουν προτείνει την ονοματοθεσία σ’ ένα δρόμο του Τυρού Αρκαδίας ή και την προτομή του να δεσπόζει σε ένα αγνάντιο του Αργολικού.
Σαρλ Μωρράς
Εθνικισμός
Οι πολιτικές ιδέες του Μωρράς βασίζονταν στον μοναρχισμό, στον ολοκληρωτικό εθνικισμό και σε μια κοινωνία βασισμένη σε μια ισχυρή κυβέρνηση. Αυτές ήταν οι βάσεις των ιδεών του, τόσο για τη γαλλική μοναρχία όσο και για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ωστόσο ήταν ένας πεπεισμένος αγνωστικιστής σχεδόν για όλη του την ενήλικη ζωή. Ο «ολοκληρωτικός εθνικισμός» του απέρριψε όλες τις δημοκρατικές αρχές που ήταν αντίθετες με τη «φυσική ανισότητα», επικρίνοντας όλη την εξέλιξη από τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, και υποστήριξε την επιστροφή σε μια κληρονομική μοναρχία. Θαύμαζε επίσης τον κλασικισμό. Ένιωσε ότι η Γαλλία είχε χάσει το μεγαλείο της, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1789, ένα μεγαλείο που κληρονόμησε ως επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Γαλλική Επανάσταση, έγραψε στην Αction Français, ήταν αρνητική και καταστροφική. Ο αντισημιτισμός και ο αντι-προτενσταντισμός ήταν κοινά θέματα στα γραπτά του. Πίστευε ότι η Μεταρρύθμιση, ο Διαφωτισμός και το τελικό αποτέλεσμα της Γαλλικής Επανάστασης έβλαψαν το Γαλλικό έθνος και ότι η δημοκρατία και ο φιλελευθερισμός απλώς χειροτέρευσαν τα πράγματα. Σε αντίθεση με τον Μπαρές, ο Μωρράς ισχυρίστηκε ότι βασίζει τις απόψεις του πάνω στη λογική παρά στο συναίσθημα και την πίστη.
Δημήτριος Σαπουνάκης
Θάνατος
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά
Σαρλ Μωρράς
Εθνικισμός
Ο Μωρράς επηρέασε τον εθνικό καθολικισμό, την ακροδεξιά, τον Λατινικό συντηρητισμό και τον ολοκληρωτικό εθνικισμό. Αυτός και η Action Française επηρέασαν πολλούς ανθρώπους και κινήματα όπως τον στρατηγό Φράνκο, ο Χοσέ Αντόνιο Ντε Ριβέρα, τον Λεόν Ντεγκρέλ και τα αυτονομιστικά κινήματα στην Ευρώπη. Ο χριστιανοδημοκράτης Ζακ Μαριτάιν ήταν επίσης κοντά στον Μωρράς πριν από την παπική καταδίκη του,το 1927 και επέκρινε τη δημοκρατία σε ένα από τα πρώιμα συγγράμματά του. Στην Ισπανία, το Acción Española υιοθέτησε όχι μόνο τον ακροδεξιό μοναρχισμό του, αλλά και το όνομά του από το κίνημα του Μωρράς.
Η επιρροή του επεκτάθηκε στη Λατινική Αμερική, στο Μεξικό όπου ο Jesús Guiza y Acevedo διάλεξε το ψευδώνυμο "Μικρός Μωρράς", καθώς και το συγγραφέα της Βενεζουέλας Vanenilla Lanz, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Cesarismo democratico. Άλλες μορφές που επηρεάστηκαν ήταν ο Βραζιλιάνος Plinio Corrêa de Oliveira. Η σκέψη του Μωρράς επηρέασε επίσης τους καθολικούς φονταμενταλιστές υποστηρικτές της βραζιλιάνικης δικτατορίας (1964-85) καθώς και το "Cursillos de la Cristiandad (Μαθήματα Χριστιανισμού)", παρόμοιο με τον όμιλο "Cité Catholique", που ξεκίνησαν το 1950 από τον επίσκοπο του Ciudad Mgr. Hervé. Ο στρατιωτικός αργεντίνος Juan Carlos Onganía, ο οποίος ανέτρεψε τον Arturo Illia με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1969, καθώς και ο Alejandro Agustín Lanusse, ο οποίος έριξε τον Onganía μετά από ένα άλλο πραξικόπημα, συμμετείχαν στο "Cursillos de la Cristiandad", όπως και οι Δομινικανοί μιλιταριστές Antonio Imbert Barrera και ο Elías Wessin y Wessin, αντιπάλους της αποκατάστασης του Συντάγματος του 1963. Στην Αργεντινή επηρέασε και τους εθνικιστές συγγραφείς της δεκαετίας του 1920 και του 1930, όπως ο Rodolfo Irazusta και ο Juan Carulla.
Θρησκεία
Υποστήριξε την πολιτική της Καθολικής Εκκλησίας τόσο επειδή ήταν στενά συνδεδεμένη με τη γαλλική ιστορία και επειδή η ιεραρχική της δομή και οι κληρικοί της αντικατόπτριζαν την εικόνα της για μια ιδανική κοινωνία. Θεώρησε την Εκκλησία ότι είναι το κονίαμα που συγκρατούσε τη Γαλλία και την ένωση όλων των Γάλλων. Ωστόσο, ήταν δύσπιστος απέναντι στα Ευαγγέλια, γράφτηκαν όπως έλεγε, «από τέσσερις σκοτεινούς Εβραίους», αλλά θαύμαζε την Καθολική Εκκλησία επειδή φέρεται να απέκρυψε μεγάλο μέρος των «επικίνδυνων διδασκαλιών» της Βίβλου. Η ερμηνεία των Ευαγγελίων και οι διδασκαλίες από τον Μωρράς αποδοκιμάστηκαν έντονα από τον καθολικό κλήρο. Ωστόσο, προς το τέλος της ζωής του, ο Μωρράς τελικά μεταστράφηκε από τον αγνωστικισμό στον καθολικισμό. Παρ 'όλα αυτά, ο αγνωστικισμός του ανησυχούσε την καθολική εκκλησία και το 1926 ο Πάπας Πίος ΧΙ τοποθέτησε μερικά από τα γραπτά του Μωρράς στη λίστα με τα Απαγορευμένα Βιβλία και καταδίκασε την ιδεολογική προσέγγιση της Action Française.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι Καθολικοί Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Γαλλικός εθνικισμός Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Γάλλοι λογοτέχνες Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ρωσικά: ЦСКА Москва, αγγλικά: CSKA Moskva) είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους αθλητικούς συλλόγους της Ρωσίας. Ιδρύθηκε το 1911.
Είναι ευρέως γνωστή στη Δύση ως Κόκκινος Στρατός ή η ομάδα του Κόκκινου Στρατού, επειδή κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, αποτελούσε μέρος της αθλητικής κοινωνίας του Στρατού (спортивный клубый Армии - СКА), η οποία με τη σειρά της συνδεόταν με το σοβιετικό στρατό. Ο ιστορικός αθλητικός σύλλογος «ΤΣΣΚΑ» (γνωστός και ως «Μεγάλη ΤΣΣΚΑ») εξακολουθεί να είναι τμήμα του ρωσικού υπουργείου Άμυνας.
Η πληρης ονομασία της είναι Τσεντράλνι Σπορτίβνι Κλουμπ Άρμι (ΤΣΣΚΑ) Μόσχας (ρωσικά: Центральный спортивный клуб армии - ЦСКА, Tsentral'nyi Sportivnyi Klub Armii που σημαίνει Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος του Στρατού).
Ιστορία
Η ΤΣΣΚΑ δεν είχε πάντα αυτό το όνομα. Ιδρύθηκε το 1911 ως «Ερασιτεχνική Λέσχη Αθλητικού Σκι Μόσχας».Το 1923 το νέο κομμουνιστικό καθεστώς την μετονόμασε σε «Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Οργανισμό Αθλητικού Πειραματισμού και Επιδείξεων» και το 1928 πήρε το ονομα «Αθλητικός Σύλλογος της Κεντρικής Διοίκησης του Κόκκινου Στρατού» (Τσε-Ντε-ΚΑ).
Στη συνέχεια πήρε τα ονόματα «Αθλητικός Σύλλογος της Κεντρικής Διοίκησης του Σοβιετικού Στρατού» (Τσε-Ντε-ΣΑ) και «Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος του Υπουργείου Άμυνας» (Τσε-Εσ-ΚΜΟ),για να καταλήξει το 1960 στο σημερινό της όνομα: «Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος του Στρατού» (Τσε-Εσ-ΚΑ ή ΤΣΣΚΑ), το οποίο δεν άλλαξε μετά το τέλος της σοβιετικής εποχής.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Η ΠΦΚ ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι ρώσικη ομάδα ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1911.
Ανδρών
Η ΠΜΚ ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι ρώσικη ομάδα καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1924.
Εγχώριοι
1945, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1988, 1990
1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρωσίας Κατηγορία:Αθλητισμός στη Μόσχα ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Στρατιωτικά αθλητικά σωματεία