cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toni Erdmann
Βραβεία/Διακρίσεις
Κέρδισε το Βραβείο Lux και το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Επιπλέον, κέρδισε το FIPRESCI στο 69o φεστιβάλ των Καννών και ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα. Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στις Χρυσές Σφαίρες και στα βραβεία Satellite του 2017.
Ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, για το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας, για το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας και για το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρουμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Αυστριακές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αυστριακές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αυστριακές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρουμανία
Κάθε καημός και δάκρυ
Το Κάθε καημός και δάκρυ είναι ελληνική αισθηματική-δραματική ταινία του 1964, σε παραγωγή Άττικα Φιλμ και σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Κωστελέτου.
Πλοκή
Ο Άγγελος Πετράς θα αγαπήσει την υπάλληλο της επιχείρησης του πατέρα του, Φανή. Η φτωχή Φανή δουλεύει γιατί έχει βαριά άρρωστη τη μητέρα της, Δέσπω, παρόλο που αυτή προσπαθεί με κάθε τρόπο να μην της φανερώσει την πραγματική της κατάσταση και ελπίζει κάποια μέρα η κόρη της να παντρευτεί τον Νίκο, έναν φοιτητή που τραγουδά σε ταβέρνα για να βγάλει τα προς το ζην. Η Φανή θα ενδώσει στον έρωτα του Άγγελου. Όταν θα φύγει ο Άγγελος για δουλειές, η Άννα, κόρη του συνεταίρου του κυρίου Πετρά και συνάδελφος της Φανής, θα μηχανορραφήσει και θα πετύχει να κατηγορηθεί η Φανή για κλοπή, αναγκάζοντας τον Πετρά να την απολύσει, με σκοπό να κατακτήσει η ίδια τον Νίκο. Στο τέλος της ταινίας, εμφανίζεται ο πατέρας της Φανής, που θεωρούνταν νεκρός από τα χρόνια της Κατοχής, αποκαλύπτεται η μηχανορραφία της Άννας και η Φανή παντρεύεται τον Νίκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καθε καημος και δακρυ Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Κωστελάτου
Δάντης Αλιγκέρι
thumb|right|523x523px|Ο Δάντης, πίνακας του Andrea del Castagno ([[1450).]] εναλλ.=Μια νέα ζωή ξεκινά|μικρογραφία|398x398εσ|Μια νέα ζωή ξεκινά. Ο Δάντης και η Βεατρίκη στον κήπο, ένα έργο του Cesare Saccaggi Ο Δάντης Αλιγκέρι (Dante Alighieri, 22 Μαΐου ή 13 Ιουνίου 1265 – 14 Σεπτεμβρίου 1321) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ποιητές. Θεωρείται ο πρώτος σημαντικός δημιουργός στην ιταλική ποίηση ενώ το περίφημο έργο του, η Θεία Κωμωδία, εκτιμάται έως σήμερα ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Νεανικά χρόνια
Ο Δάντης γεννήθηκε στη Φλωρεντία και καταγόταν από αρχοντική οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Alighiero di Bellincione και μητέρα του η Donna Bella degli Abati, η οποία πέθανε όταν ο Δάντης ήταν περίπου πέντε ετών. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή, ωστόσο ο ίδιος αναφέρει στα γραπτά του πως γεννήθηκε στον αστερισμό των Διδύμων και επομένως η γέννησή του τοποθετείται από τα μέσα Μαΐου μέχρι τα μέσα Ιουνίου του 1265.
Σε ηλικία μόλις εννέα ετών, ο Δάντης γνώρισε τη Βεατρίκη Πορτινάρι, ένα χρόνο μικρότερη και κόρη του πλούσιου άρχοντα Folco Portinari. Η Βεατρίκη αποτέλεσε τον πρώτο πλατωνικό έρωτα του Δάντη, ο οποίος, όμως, είχε άδοξη κατάληξη με τον θάνατο της Βεατρίκης το 1290. Το γεγονός αυτό φαίνεται πως αποτέλεσε και την αφορμή να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά ο Δάντης στη Λατινική λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες. Μεταγενέστερα, η Βεατρίκη παρουσιάζεται ως κεντρικός χαρακτήρας στη Θεία Κωμωδία.
Το 1296 νυμφεύθηκε την Γκέμμα, από την οικονομικά ισχυρή οικογένεια των Ντονάτι. Είναι αξιοσημείωτο πως ο ίδιος ο Δάντης δεν αναφέρει στα γραπτά του τίποτα σχετικά με την Γκέμμα. Πιστεύεται πως μαζί απέκτησαν τρία παιδιά (τον Jacopo, τον Pietro και την Antonia).
Τα νεανικά χρόνια του Δάντη επηρεάστηκαν άμεσα από τις πολιτικές καταστάσεις. Την εποχή εκείνη, η Φλωρεντία, όπως και ολόκληρη η Ιταλία, ήταν διχασμένη ανάμεσα σε δύο μεγάλα κόμματα, τους Γουέλφους και τους Γιβελίνους. Οι Γουέλφοι βρίσκονταν περισσότερο με το μέρος του Πάπα ενώ οι Γιβελίνοι με του αυτοκράτορα. Από το 1289 ο Δάντης έλαβε μέρος σε πολέμους εναντίον των Γιβελίνων. Το 1292, το κόμμα των Γουέλφων ήρθε στην εξουσία και εκδίωξε από τα δημόσια αξιώματα τους αντιπάλους τους.
Ωστόσο ξέσπασαν έντονες διαμάχες μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να διασπαστούν στους Μαύρους, που υποστήριζαν πως δεν έπρεπε να δοθούν πολλά προνόμια στον λαό και στους Άσπρους Γουέλφους, τους δημοκρατικούς. Ο Δάντης πήρε το μέρος των Άσπρων, ωστόσο η πλευρά των Μαύρων επικράτησε με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε εξορία και επιπλέον στο να πληρώσει πέντε χιλιάδες φλωρίνια εντός τριών ημερών. Μετά από αδυναμία του Δάντη να πληρώσει αυτό το ποσό, μια νέα καταδικαστική απόφαση όρισε πως έπρεπε να καεί ζωντανός, όπου και αν συλληφθεί.
Εξορία
thumb|left|299x299px|Ο Δάντης σε πορτραίτο του [[Σάντρο Μποτιτσέλι.]] Ο Δάντης περιπλανήθηκε εξόριστος από τη Φλωρεντία σε πολλές ιταλικές πόλεις. Επισκέφθηκε τη Βερόνα ως καλεσμένος του Bartolomeo Della Scala και στη συνέχεια την πόλη Sarzana. Θεωρείται πως πέρασε επίσης ένα διάστημα στην πόλη Λούκκα, όπου φιλοξενήθηκε από τη Madame Gentucca, η οποία φρόντισε για την πολυτελή και άνετη παραμονή του εκεί. Άλλες πηγές αναφέρουν πως την περίοδο 1308-1310 βρέθηκε στο Παρίσι. Παρά το γεγονός πως βρίσκεται εξόριστος, ο Δάντης γράφει στίχους και μεταφέρει μαζί του τα χειρόγραφά του. Αυτή την εποχή ξεκινά επίσης να εργάζεται πάνω στη Θεία Κωμωδία.
Για ένα διάστημα συμφιλιώθηκε με τους Γιβελίνους, εναποθέτοντας τις ελπίδες του στον ερχομό του Ερρίκου Ζ΄ της Γερμανίας, ο οποίος πολιορκούσε την Ιταλία. Ο Ερρίκος Ζ΄ επιτέθηκε και στη Φλωρεντία, όπου κατάφερε να νικήσει τους Μαύρους Γουέλφους. Ο θάνατος του, όμως, το 1313 στερεί από τον Δάντη τη δυνατότητα να επιστρέψει στη Φλωρεντία.
Το 1315 δόθηκε αμνηστία στους εξόριστους Γουέλφους, υπό τον όρο όμως πως θα παρουσιάζονταν δημόσια ομολογώντας πως έσφαλαν. Ο Δάντης αρνήθηκε να δεχτεί κάτι τέτοιο και χαρακτηριστικά έγραψε: «Δεν είναι αυτός ο δρόμος για να γυρίσω στην πατρίδα, αν μπορέσετε να βρείτε άλλον τρόπο πιο σύμφωνο με την τιμή και τη δόξα του Δάντη, θα έρθω με βήματα γοργά». right|thumb|Η [[νεκρική μάσκα του Δάντη στο Παλάτσο Βέκιο, στη Φλωρεντία.|386x386εσ]] Τα τελευταία χρόνια του Δάντη πέρασαν χωρίς ιδιαίτερες κακουχίες, στη αυλή του άρχοντα της Ραβέννας Γκουίντο Νοβέλλο. Εκεί τον επισκέπτονταν οι γιοι του και οι φίλοι του, ενώ ο ίδιος αφοσιώθηκε σε επιστημονικές μελέτες. Στην πόλη της Ραβέννας ολοκλήρωσε και την Θεία Κωμωδία.
Επιστρέφοντας από τη Βενετία όπου βρισκόταν μαζί με επίσημη αποστολή του ηγεμόνα της Ραβέννας, ο Δάντης ασθένησε και τελικά πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1321. Τον έθαψαν με τιμές στην Ραβέννα, όπου βρίσκεται έως σήμερα ο τάφος του.
Εκπαίδευση
Λίγα είναι γνωστά για την εκπαίδευση του Δάντη. Είναι κοινή εκτίμηση πως του παρασχέθηκε ιδιωτικά. Εικάζεται πως πρέπει να ήρθε σε επαφή με την ποιητική σχολή της Σικελίας. Αποδεδειγμένος είναι ο θαυμασμός του Δάντη για τον Βιργίλιο. Στη Θεία Κωμωδία, που αποτελεί εκτός των άλλων και σημαντική βιογραφική πηγή, ο Δάντης γράφει για τον Βιργίλιο:
Υποθέτουμε γενικά πως ο Δάντης αποτελούσε ένα διανοούμενο της εποχής του και πως τον χαρακτήριζε ένα ισχυρό πάθος για τις επιστήμες και τη λογοτεχνία. Σε ηλικία 18 ετών γνώρισε τους Guido Cavalcanti, Lapo Gianni, Cino da Pistoia και Brunetto Latini, με τους οποίους οργάνωσε το λογοτεχνικό ρεύμα Dolce Stil Novo (μετάφ. Γλυκό Νέο Ύφος), το οποίο θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό στην ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας. Ειδικά ο Brunetto Lattini, αποτέλεσε δάσκαλο του Δάντη, ενώ υπάρχει αναφορά στη Θεία Κωμωδία (Κόλαση, ωδή ΙΕ΄, στ. 82) όπου ο τελευταίος τον ευχαριστεί για όσα του δίδαξε.
Η Θεία Κωμωδία
Ο Δάντης ονόμασε αρχικά το έργο Κωμωδία, όμως μετονομάστηκε σε Θεία Κωμωδία όταν το αποκάλεσε με αυτό τον τρόπο ο Βοκάκιος. Το θέμα του έργου είναι το φανταστικό ταξίδι του συγγραφέα στο βασίλειο των νεκρών, με οδηγό τον επικό ποιητή Βιργίλιο και τη Βεατρίκη. Η ιδέα ενός ταξιδιού στον Άδη και στον Παράδεισο είχε ασφαλώς προηγηθεί στην αρχαιότητα, τόσο στον Όμηρο με τον Οδυσσέα όσο και στον Βιργίλιο με τον Αινεία. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος. Κάθε μέρος περιλαμβάνει 33 ωδές και μία εισαγωγική. Το έργο αντικατοπτρίζει μεταξύ άλλων πολλές αντιλήψεις της μεσαιωνικής φιλοσοφίας.
Στην Κόλαση, η οποία περιγράφεται να έχει κωνοειδή μορφή, ο Δάντης καυτηριάζει όλους τους εγκληματίες και τους πολιτικούς του αντιπάλους εμφανίζοντας τους να βασανίζονται με φρικτό τρόπο. Στο Καθαρτήριο, περιγράφει πώς (σύμφωνα με τις μεσαιωνικές αντιλήψεις) γίνεται η κάθαρση της ανθρώπινης ψυχής από τις αμαρτίες της πριν αυτή εισέλθει στον Παράδεισο, όπου γίνονται δεκτοί όλοι οι ενάρετοι άνθρωποι. Τέλος, στον Παράδεισο, ο Δάντης περιγράφει τη συνάντησή του με τους Αγίους και τους μεγάλους διανοητές.
Η Θεία Κωμωδία αποτελεί επιπλέον σημαντική προσφορά του Δάντη στη διαμόρφωση της ιταλικής γλώσσας. Ουσιαστικά κατάφερε να συνθέσει τα λατινικά, τα οποία ομιλούνταν από τους μορφωμένους και τη φλωρεντιανή διάλεκτο που μιλούσε ο λαός.
Άλλα έργα του Δάντη περιλαμβάνουν τη Νέα Ζωή (La Vita Nuova), όπου εκφράζει τον έρωτα του για την Βεατρίκη, το Συμπόσιο (Il Convinio) και την πραγματεία Για την ευγλωττία της δημοτικής γλώσσας (De vulgari eloquentia).
Η σύγκρουση με τον Βονιφάτιο Η' (1300)
Το 1300, ο Δάντης εκλέχθηκε ως ένας από τους επτά ιδρυτές του Priorato delle Arti για το δίμηνο 15 Ιουνίου-15 Αυγούστου. Παρότι ανήκε στην πολιτική ομάδα των Γουέλφων, προσπάθησε έντονα να εμποδίσει την κρατική παρέμβαση του ορκισμένου εχθρού του, Πάπα Βονιφάτιου Η', γι'αυτό και θεωρήθηκε ως το ανώτατο έμβλημα της ηθικής παρακμής της Εκκλησίας. Με την άφιξη του καρδινάλιου Ματέο ντ’Ακουασπάρτα, ο οποίος στάλθηκε από τον Ποντίφικα με τον ρόλο του ειρηνοποιού, (αλλά στην πραγματικότητα στάλθηκε για να περιορίσει τη δύναμη των Λευκών Γουέλφων, οι οποίοι εκείνη την περίοδο είχαν επικρατήσει των αντίστοιχων Μαύρων), ο Δάντης κατάφερε να εμποδίσει το έργο του. Κατά τη περίοδο που βρισκόταν στο Priorato delle Arti, ο Δάντης ενέκρινε τη σκληρή διαταγή με την οποία εξορίστηκαν (σε μια προσπάθεια να αποκατασταθεί η ειρήνη στο εσωτερικό του Κράτους) οκτώ εκπρόσωποι των Μαύρων Γουέλφων και επτά των Λευκών, συμπεριλαμβανομένου του Γκουίντο Καβαλκάντι, που πέθανε λίγο αργότερα στην πόλη της Sarzana. Αυτή η διαταγή είχε σοβαρές επιπτώσεις στην εξέλιξη των μελλοντικών γεγονότων, καθώς όχι μόνο αποδείχθηκε να είναι μια άκαρπη απόφαση (οι Μαύροι Γουέλφοι καθυστερούσαν να αναχωρήσουν για την Ούμπρια, όπου προορίζονταν για την εξορία τους) αλλά ρίσκαρε επίσης το ενδεχόμενο να γίνει πραξικόπημα από τους ίδιους τους Μαύρους Γουέλφους, χάρη στη μυστική υποστήριξη του καρδινάλιου Ακουασπάρτα. Επίσης, η διαταγή προκάλεσε στους υποστηρικτές της (συμπεριλαμβανομένου του ιδίου του Δάντη) το μίσος από την πλευρά των Μαύρων Γουέλφων όπως και τη δυσπιστία των Λευκών: προφανώς οι πρώτοι λόγω του "τραύματος" που υπέστησαν, ενώ οι δεύτεροι λόγω του πλήγματος που δέχθηκε η ομάδα τους από ένα δικό τους μέλος. Εν τω μεταξύ, οι σχέσεις μεταξύ Βονιφάτιου και διοικούντων των Λευκών Γουέλφων επιδεινώθηκαν περαιτέρω τον Σεπτέμβριο, όταν οι νέοι ιδρυτές του Priorato delle Arti (επιτυχόντες στο κολλέγιο που συμμετείχε ο Δάντης) ακύρωσαν επιτόπου την εξορία των Λευκών, δείχνοντας έτσι τη συμπάθεια τους και δίνοντας λόγο στον απεσταλμένο του Πάπα καρδινάλιο Ακουασπάρτα να ρίξει το φταίξιμο στη Φλωρεντία. Όταν στάλθηκε από τον Πάπα ο Κάρολος του Βαλουά στη Φλωρεντία ως νέος ειρηνοποιός (στην πραγματικότητα κατακτητής) στη θέση του καρδινάλιου Ακουασπάρτα, η Πολιτεία έστειλε στη Ρώμη μια αντιπροσωπεία, στην προσπάθεια της να απομακρύνει τον Πάπα από τις ηγεμονικές του φιλοδοξίες. Στην αντιπροσωπεία αυτή, βασικό στέλεχος ήταν και ο Δάντης συνοδευόμενος από τους Μάζο Μινερμπέττι και Κοράτσα ντα Σίνια.
Έργο
Ελληνικές μεταφράσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές
Επαρχία Πυργιωτίσσης
Η Επαρχία Πυργιωτίσσης βρισκόταν στη νοτιοδυτική άκρη του Νομού Ηρακλείου και οριζόταν στα ανατολικά και νότια από την Επαρχία Καινουργίου και στα δυτικά από τις Επαρχίες Αμαρίου και Αγίου Βασιλείου στον Νομό Ρεθύμνης. Επίσης, στα βόρεια συνόρευε με την Επαρχία Μυλοποτάμου στον ίδιο Νομό. Σε αυτήν ανήκε το δυτικό τμήμα της Μεσαράς και παράγονταν πολλά κηπευτικά. Εκκλησιαστικώς υπαγόταν στην Ιερά Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας.
Ιστορικά στοιχεία
Η Επαρχία οφείλει την ονομασία της σε ναό της Παναγίας της Πυργιωτίσσης, ο οποίος υπήρχε πριν από το 1212 κοντά σε πύργο για την άμυνα της περιοχής από τους πειρατές. Ο πύργος πιστεύεται ότι βρισκόταν πάνω από το ναό και καταγράφεται σε βενετικούς χάρτες κοντά στη θάλασσα και στο Γεροπόταμο, που ονομαζόταν εκείνη την εποχή Μαλονίτης. Το 1558 κάηκε και ξανακτίστηκε σε σχέδιο του Guilio Savorgnan. Αργότερα καταστράφηκε ξανά από Τούρκους πειρατές και σκεπάστηκε με άμμο. Σήμερα δε σώζεται τίποτα με εξαίρεση το ναό, ο οποίος κτίστηκε στα νεότερα χρόνια, στα ερείπια του παλαιού ναού της Παναγίας.
Βιβλιογραφία
Πυργ
Battery (τραγούδι)
To "Battery" είναι τραγούδι του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τρίτο δίσκο τους, ονόματι Master of Puppets, το 1986. To κομμάτι γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Τζέιμς Χέτφιλντ και τον Λαρς Ούλριχ και ηχογραφήθηκε τους τελευταίους μήνες του 1985, στην Κοπεγχάγη. Χαρακτηριστικό του τραγουδιού είναι η ήπια ακουστική εισαγωγή του με κιθάρες, όπου μετά από μερικά δευτερόλεπτα γίνεται γρήγορο κι έντονο. Το 2009, κυκλοφόρησε ξανά στο box set The Metallica Collection, σε ζωντανή εκτέλεση.
Πρόκειται για έναν από τα γνωστότερα τραγούδια του εν λόγω άλμπουμ, ενώ σε μερικές λίστες παρουσιάζεται ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια του συγκροτήματος. Σε ψηφοφορία των αναγνωστών του Rolling Stone, το 2014, το τραγούδι βγήκε το 9ο καλύτερο τραγούδι των Metallica. Ενώ σε σχετική λίστα του Loudwire, το τραγούδι έφτασε στην 7η θέση με τα 10 καλύτερα τραγούδια του σχήματος. Το κομμάτι είναι γραμμένο σε 4/4 και σηματοδοτεί και στιχουργική ωρίμανση πλέον του Τζέιμς Χέτφιλντ, η οποία φάνηκε στον δίσκο που συμπεριλήφθηκε. Το τραγούδι έχει υποστεί και μερικές διασκευές από τη στιγμή της κυκλοφορίας του, μερικές εκ των οποίων των Van Canto, των Ensiferum και των Machine Head.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1986 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Ιστβάν Σάντορφι
Ο  Ιστβάν Σάντορφι (István Sándorfi ή Étienne Sandorfi, ήταν Ούγγρος ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 12 Ιουνίου του 1948.
Ο πατέρας του εργαζόταν για μία αμερικανική εταιρία, με αποτέλεσμα το 1950 να φυλακιστεί για 5 χρόνια. Απελευθερώθηκε λίγες μόλις ημέρες πριν την επανάσταση του 1956. Το 1956 η οικογένεια εγκατέλειψε την Ουγγαρία, και εγκαταστάθηκε αρχικά στην Αυστρία, αργότερα στη Γερμανία και τελικά το 1958 στη Γαλλία. Ο Sándorfi ξεκίνησε να σχεδιάζει, στην ηλικία των 8 ετών, και στα 12 του, eάρχισε να χρησιμοποιεί oil paints. Πήρε το πτυχίο του από το École nationale supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι ενώ φοίτησε και στο École nationale supérieure des arts décoratifs.
Είχε δύο κόρες, την Αγνή (γεν. 1974) και την Εύα (γεν. 1979). Πέθανε από καλπάζουσα ασθένεια στις 26 Δεκεμβρίου 2007, και τάφηκε - με βάση τη διαθήκη του - στη Βουδαπέστη.
Τέχνη και έργα
Τη δεκαετία του 70 άρχισε να χρησιμοποιεί τον εαυτό του σαν μοντέλο, καθώς δεν ήθελε να τον παρακολουθεί κάποιος άγνωστος την ώρα που εργαζόταν. Η πρώτη του έκθεση πραγματοποιήθηκε σε μία μικρή γκαλερί στο Παρίσι, ενώ η πρώτη σημαντική του έκθεση το 1973 στο Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris. Μετά την έκθεση αυτή έργα του εκτέθηκαν σε αρκετά μουσεία στο εξωτερικό σε πόλεις όπως η Κοπεγχάγη, η Ρώμη, το Μόναχο, οι Βρυξέλλες, η Βασιλεία, η Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο.
Στα έργα του απεικόνιζε περίεργα αντικείμενα ή εξαιρετικά περίεργες κινήσεις και καταστάσεις. Τα χρώματα που χρησιμοποιούσε την περίοδο 1970-1980 ήταν το μπλε, το λιλά και οι ψυχροί συνδυασμοί τους. Τη δεκαετία του 1980 ασχολήθηκε κυρίως με γυναικείες μορφές αλλά και νεκρή φύση. Μετά το 19888 ζωγράφιζε κυρίως γυναίκες. Η πρώτη του έκθεση σε ουγγρικό έδαφος έλαβε χώρα το 2006 στη Βουδαπέστη, ενώ το 2007 πραγματοποιήθηκε μία ακόμη στο Ντέμπρετσεν. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που επέστρεψε στη χώρα του, αφότου την εγκατέλειψε σε παιδική ηλικία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ζωγράφοι
Κώστας Κολιγιάννης
Ο Κώστας Κολιγιάννης (1909 - 5 Σεπτεμβρίου 1979) ήταν ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), του οποίου διετέλεσε α΄ γραμματέας από το 1956 έως το 1972, στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1909 στην Ελλοπία Βοιωτίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έγινε μέλος αρχικά της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) και στη συνέχεια του ΚΚΕ την περίoδο που ήταν φοιτητής της Νομικής. Μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, συνελήφθη και κλείστηκε αρχικά στη φυλακή της Ακροναυπλίας και αργότερα στη φυλακή της Πύλου, απ' όπου κατάφερε να δραπετεύσει το 1943. Αμέσως πέρασε στις γραμμές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ), με το ψευδώνυμο Κώστας Αρβανίτης.
Το 1945 εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος και το 1949 τακτικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής (ΚΕ) του ΚΚΕ.
Είχε πρωταγωνιστικό και κρίσιμο ρόλο στον εμφύλιο πόλεμο ως ανώτατος Πολιτικός Επίτροπος (κομισάριος) του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) για την Ήπειρο. Επειδή στην Ήπειρο ο ΔΣΕ κατάφερε να κατακτήσει και να ελέγξει πολλά χωριά και κωμοπόλεις την περίοδο 1946-48, ο Κολιγιάννης εγκατέστησε θεσμούς κομμουνιστικής εξουσίας στις περιοχές αυτές. Μετά την τελική ήττα του ΔΣΕ το 1949, διέφυγε στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Τον Νοέμβριο του 1952 εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του κόμματος.
Μετά τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν, την αποσταλινοποίηση και την σταδιακή επικράτηση του Νικίτα Χρουστσόφ, ο Κολιγιάννης, έχοντας λάβει και εγγυήσεις υποστήριξης από την νέα χρουστσοφική Σοβιετική εξουσία, τάχθηκε πλέον ανοικτά κατά του Νίκου Ζαχαριάδη θέτοντας ζήτημα ηγεσίας. Έτσι προκαλείται, το 1955, η λεγόμενη εξέγερση στην Τασκένδη, πόλη που φιλοξενούσε χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες, ανάμεσα στους οποίους και βασικά καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, με βίαιες συγκρούσεις ζαχαριαδικών και αντιζαχαριαδικών. Ο Ζαχαριάδης τελικά καθαιρείται το 1956 (αν και η πλειοψηφία των μελών του κόμματος παρέμεναν πιστά αφοσιωμένοι σ' αυτόν) και μετά από μία πολύ σύντομη μεταβατική θητεία του Απόστολου Γκρόζου ο Κολιγιάννης παίρνει τη θέση του, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του γραμματέα του κόμματος. Ηγήθηκε του ΚΚΕ έως το 1972 (από το 1961 ο τίτλος του ήταν α΄ γραμματέας και όχι γενικός γραμματέας, στα πλαίσια της αποσταλινοποίησης).
Το 1965, ο Κολιγιάννης ήρθε σε ρήξη με τον Μήτσο Παρτσαλίδη και άλλα στελέχη του ΚΚΕ για το θέμα της σύνθεσης της ΚΕ από εκπροσώπους του «εσωτερικού» (τα μέλη του εκτός νόμου ΚΚΕ που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα, κυρίως μέσω της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) και του παράνομου μηχανισμού που διατηρούσε το κόμμα) και εκπροσώπους του «εξωτερικού» (τους χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες στην Ανατολική Ευρώπη). Η ρήξη αυτή είχε ρίζες ιδεολογικές και σχετίζονταν περισσότερο με τις σχέσεις του ΚΚΕ με το αντίστοιχο κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης καθώς και τη θέση του ΚΚΕ απέναντι στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της εποχής εκείνης.
Το 1972 ο Κολιγιάννης, έχοντας πια χάσει τον έλεγχο του κόμματος, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη θέση του γραμματέα «λόγω ασθένειας». Η 17η Ολομέλεια της ΚΕ, που μάλιστα έγινε εν απουσία του, τον Δεκέμβριο του 1972, εξέλεξε ως αντικαταστάτη του τον Χαρίλαο Φλωράκη.
Έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στη Βουδαπέστη της τότε κομμουνιστικής Ουγγαρίας, όπου και πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 1979. Η κηδεία του και η ταφή της σορού του έγιναν λίγες ημέρες μετά στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ελλοπία Βοιωτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πιερ Μωρουά
Ο Πιέρ Μωρουά (γαλλ. Pierre Mauroy, 5 Ιουλίου 1928 - 7 Ιουνίου 2013), ήταν Γάλλος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας, την περίοδο 1981-1984, υπό την προεδρεία του Φρανσουά Μιτεράν. Επίσης είχε διατελέσει δήμαρχος της πόλης Λιλ στη Βόρεια Γαλλία για 28 χρόνια (1973-2001, βουλευτής της Βόρειας Περιφέρειας της Γαλλίας για 2 περιόδους, μια 8 ετών(1973-1981) και μια 2η 6 ετών (1986-1992),ευρωβουλευτής για 2 χρόνια (1979-1981), πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου της Περιφέρειας Νορ-Πα-Ντε-Καλέ για 7 χρόνια (1974-1981) και γερουσιαστής για 19 χρόνια (1992-Σεπτέμβριος 2011). Επίσης το 1993 ίδρυσε το Ίδρυμα Ζαν Ζορές, του οποίου ήταν πρόεδρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Πολιτικοί της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (Ε΄ Δημοκρατία)
Το Σύμπαν σε ένα Καρυδότσουφλο
Το Συμπαν σε ένα Καρυδότσουφλο που εκδόθηκε το 2001 είναι ένα από τα τελευταία βιβλία του Στήβεν Χώκινγκ. Στο βιβλίο αυτό ο Χώκινγκ παρουσιάζει αρκετές από τις εξελίξεις των τελευταίων ετών στο πεδίο της θεωρητικής φυσικής. Μετά από μια σύντομη ανασκόπηση των βασικών εννοιών της γενικής θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν και της κβαντικής μηχανικής παρουσιάζει το βασικό τοπίο μοντέρνων θεωριών όπως η θεωρία Υπερχορδών, οι P-Βράνες και η Θεωρία-Μ.
Το βιβλίο που αποτελεί ουσιαστικά μια συνέχεια του πολύ πετυχημένου εμπορικά Χρονικού του Χρόνου, κέρδισε το βραβείο Aventis Prizes for Science Books το 2002.
Πηγές
Σύμπαν
Χάνα Ράιτς
Η Χάνα Ράιτς (Hanna Reitsch, 29 Μαρτίου 1912 – 24 Αυγούστου 1979) ήταν Γερμανίδα αεροπόρος, πιλότος - δοκιμαστής της Γερμανικής Πολεμικής Αεροπορίας Luftwaffe και η μοναδική γυναίκα που τιμήθηκε με τον Σιδηρό Σταυρό 1ης Τάξεως στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν, επίσης, η πρώτη γυναίκα πιλότος που πέταξε δοκιμαστικά ελικόπτερο.
Σύντομη βιογραφία
Η Ράιτς γεννήθηκε στο Χίρσμπεργκ (Hirschberg) της Σιλεσίας στις 29 Μαρτίου 1912. Ο πατέρας της ήταν οφθαλμίατρος και είχε τη δική του κλινική στο Χίρσμπεργκ, την οποία νεαρή Χάνα, μαζί με τον αδελφό της Κουρτ επισκεπτόταν σχεδόν καθημερινά. Έτσι, απέκτησε ενδιαφέρον για την εργασία του πατέρα της, ο οποίος την ενθάρρυνε με κάθε τρόπο να ακολουθήσει το δικό του επάγγελμα. Έτσι, η νεαρή Χάνα αποφάσισε πράγματι να ασχοληθεί με την Ιατρική, ένα είδος γιατρού - ιεραποστόλου, αλλά ιπτάμενου ιεραποστόλου. Ο πατέρας της αρχικά δεν ήθελε κάτι τέτοιο, αλλά αποφάσισε να συμβιβαστεί με την κόρη του. Γι' αυτό και της υποσχέθηκε ότι, όταν ολοκλήρωνε τις δευτεροβάθμιες σπουδές της, θα της επέτρεπε να εγγραφεί στη σχολή ανεμοπορίας του Γκρουνάου (Grunau), μιας πόλης όχι μακριά από το Χίρσμπεργκ. Ήλπιζε ότι, δίνοντας αυτή την υπόσχεση, η κόρη του θα ξεχνούσε, τελικά, την επιθυμία της να μάθει να πετά. Έκανε λάθος. Η Χάνα, υπακούοντας στη θέληση των γονέων της εγγράφεται στην Σχολή Οικοκυρικών του Ρέντσμπουργκ (Rendsburg) στο κρατίδιο του Χόλσταϊν, από την οποία αποφοιτά το επόμενο έτος και ζητά από τον πατέρα της να εκπληρώσει την υπόσχεσή του. Φοιτώντας στην σχολή μαθαίνει αρχικά να πετά με ανεμόπτερα και, στη συνέχεια εγγράφεται στην Ιατρική Σχολή στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (1932). Παράλληλα, όμως, δεν έχει καθόλου μειωθεί η επιθυμία της να πετά. Υποστηρίζοντας ότι το επάγγελμά της θα απαιτεί να μπορεί να πετά με μηχανοκίνητα αεροσκάφη, πείθει τους γονείς της να της επιτρέψουν να εγγραφεί στην σχολή ερασιτεχνών αεροπόρων, που διατηρούσαν τα Γερμανικά Ταχυδρομεία στο προάστιο Στάακεν (Staaken) του Βερολίνου. Το 1933 ο κατασκευαστής και πιλότος ανεμοπτέρων και υδροπλάνων Βολφ Χιρτ (Wolf Hirth) της προσφέρει μια θέση πιλότου ανεμοπτέρων με πλήρη απασχόληση. Η Χάνα δέχεται χωρίς δισταγμό και εγκαταλείπει την Ιατρική.
Σταδιοδρομία ως πιλότος
thumb|left|250px|Η Ράιτς το [[1936 στο Βάσσερκουπε]] Πολύ σύντομα γίνεται η καλύτερη πιλότος ανεμοπτέρων στη χώρα, κερδίζοντας το αργυρό έμβλημα C της Διεθνούς Αεροναυτικής Ομοσπονδίας (Fédération Aéronautique Internationale (FAI)) το 1934. Η απόκτηση αυτού του εμβλήματος αποδεικνύει ότι ένας πιλότος έχει επιτύχει ανύψωση του σκάφους του κατά τουλάχιστον 1000 μέτρα, έχει πραγματοποιήσει πτήση διάρκειας τουλάχιστον πέντε συνεχόμενων ωρών και έχει διανύσει ευθεία απόσταση τουλάχιστον 50 χλμ. Ο Χιρτ ήταν ο πρώτος πιλότος που απέκτησε αυτό το έμβλημα το 1931. Το 1938 θα γίνει η πρώτη γυναίκα πιλότος που διασχίζει τις Άλπεις με ανεμόπτερο.
Ήδη, όμως, το 1937 την έχει ανακαλύψει ο άσσος της Αεροπορίας Στρατηγός Ερνστ Ούντετ (Ernst Udet), ένας από τους βασικούς αναδιοργανωτές της Luftwaffe και την καλεί, ως πιλότο, στο επίσημο πεδίο δοκιμών της Πολεμικής Αεροπορίας στο αεροδρόμιο Ρέχλιν - Λέρτς (Rechlin-Lärz) στην Πομερανία. Η Ράιτς θα είναι μια από τους πιλότους - δοκιμαστές στα προγράμματα ανάπτυξης των αεροσκαφών Junkers Ju 87 (γνωστού ως «Στούκα» και του Ντορνιέ Do 17. Ήταν, επίσης, μια από τους ελάχιστους πιλότους και η μοναδική γυναίκα που πέταξε το πρωτότυπο του πρώτου πλήρως ελεγχόμενου ελικοπτέρου «Focke-Achgelis Fa 61» της «Φόκε-Άχγκελις».
Η μεγάλη της δεξιοτεχνία στην πτήση οποιασδήποτε ιπτάμενης συσκευής, η επιθυμία της για δημοσιότητα αλλά και η φωτογένειά της της επέτρεψαν να γίνει μια από τους αστέρες της Ναζιστικής προπαγάνδας. Η ίδια γράφει στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο ότι δεν ενδιαφερόταν για την πολιτική, ήταν, ωστόσο, φανατική θαυμάστρια του Χίτλερ. Το 1938 ήταν η μόνη πιλότος που πραγματοποίησε νυκτερινές πτήσεις με το «Focke-Achgelis Fa 61» μέσα στην «Deutschlandhalle», όπου γινόταν η έκθεση μηχανοκίνησης του Βερολίνου (Berlin Motor Show). Ωστόσο, ο ρόλος της δεν περιοριζόταν στην προπαγάνδα. Το 1939 ήταν αυτή που δοκίμαζε όλα τα πρωτότυπα που η Γερμανική αεροπορική βιομηχανία προσπαθούσε να κατασκευάσει για λογαριασμό της Λουφτβάφφε. Μεταξύ αυτών ήταν και το πυραυλοκίνητο Μέσσερσμιτ Me 163 και αρκετά μεγάλα βομβαρδιστικά, όπως το Μέσσερσμιτ Me 262. Σε μια δοκιμαστική πτήση με ένα ειδική παραλλαγή του βομβαρδιστικού αεροσκάφους Ντορνιέ Do 17, το οποίο ήταν εφοδιασμένο με μεγάλες λεπίδες στις πτέρυγες για να κόβει τα συρματόσχοινα που συγκρατούσαν τα αερόστατα των αεροπορικών φραγμάτων, τα συρματόσχοινα προκάλεσαν φθορές στους έλικες και, από τις προσκρούσεις, σχεδόν έχασε τη μία πτέρυγα. Παρόλ' αυτά κατάφερε, με εξαιρετική ψυχραιμία, να προσγειώσει σώα το σκάφος, ανάμεσα στα συρματόσχοινα.
Δοκίμασε, επίσης, αι άλλους ανάλογους μηχανισμούς για την υπερκέραση αυτών των φραγμάτων. Αυτό το κατόρθωμα της απέφερε τον Σιδηρό Σταυρό Β΄ τάξεως και το δικαίωμα να φορά τα διάσημα του πιλότου της Πολεμικής Αεροπορίας. Η μικροκαμωμένη πιλότος (ήταν μόλις 1,58 και ζύγιζε μόνο 35 κιλά) ήταν αυτή που δοκίμασε το γιγαντιαίο ανεμόπτερο Μέσσερσμιτ 321 Gigant, το οποίο είχε εκπέτασμα πτερύγων 54 μέτρων, ύψος 9 μέτρων και ωφέλιμο φορτίο 18,2 τόνων. Χρειαζόταν προωθητικούς πυραύλους για την απογείωση, ενώ τα χειριστήριά του απαιτούσαν σημαντική μυική δύναμη από τον πιλότο. Το σκάφος χρησιμοποιήθηκε σε μεταφορικές επιχειρήσεις ανεφοδιασμού στην ΕΣΣΔ και στη Βόρεια Αφρική.
Το 1940 ήταν αυτή που σχεδίασε τις πτήσεις των ανεμοπτέρων, με τα οποία οι άνδρες του Γερμανικού Μηχανικού μεταφέρθηκαν στις υπερδομές του βελγικού οχυρού Έμπεν Εμαέλ και αχρήστευσαν τα όργανα παρατήρησης και βολής των πυροβόλων του. Όλα αυτά της απέφεραν την απονομή του βαθμού του Σμηναγού της Λουφτβάφφε και την απονομή του Σιδηρού Σταυρού Α΄ τάξεως από τον Χίτλερ τον Μάρτιο του 1941. Ήταν μία από τις δύο εν συνόλω γυναίκες που τιμήθηκαν με αυτό το παράσημο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η πέμπτη δοκιμή της με το Me 163 της στοίχισε την συντριβή του αεροσκάφους και ένα σοβαρό τραυματισμό, που την υποχρέωσε να παραμείνει επί πέντε μήνες στο νοσοκομείο. Ωστόσο, πριν καταρρεύσει, κατάφερε, ενώ αιμορραγούσε, να γράψει την αναφορά της μέσα στο κόκπιτ του τσακισμένου αεροσκάφους, φοβούμενη ότι δεν θα επιζούσε. Οι γιατροί, στο Νοσοκομείο που μεταφέρθηκε, φοβήθηκαν ότι δεν θα επιζούσε, καθώς είχε υποστεί σοβαρά τραύματα στο κεφάλι. Η Ράιτς επέζησε και, μετά την αποθεραπεία της, αν και υπέφερε από ζάλες και πονοκεφάλους, άρχισε να ασκείται αναρριχώμενη σε στέγες και δένδρα, προκειμένου να επανακτήσει την αίσθηση της ισορροπίας. Τα κατάφερε και σύντομα επέστρεψε στη θέση της ως πιλότου - δοκιμαστή.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου η Ράιτς γνώρισε τον Στρατηγό της Λουφτβάφφε Ρόμπερτ Ρίττερ φον Γκράιμ, ο οποίος έγινε ο σύντροφος της ζωής της. Φυσικά αυτό δεν την εμπόδισε να συνεχίσει τις δοκιμές με ιπτάμενες συσκευές, μεταξύ των οποίων και η «ιπτάμενη βόμβα» (βλήμα V-1), της οποίας οι μη επανδρωμένες πτήσεις είχαν παρουσιάσει σοβαρά προβλήματα σταθερότητας. Στις επανδρωμένες παραλλαγές του βλήματος κανείς δοκιμαστής πιλότος δεν είχε επιζήσει, καθώς όλα τα βλήματα συνετρίβησαν στο έδαφος κατά την προσγείωση. Η Ράιτς, έχοντας σημαντική εμπειρία στις προσγειώσεις με υψηλές ταχύτητες, κατάφερε να προσγειωθεί ασφαλώς και να αναφέρει όσα είχε παρατηρήσει κατά την πτήση, γεγονός που βελτίωσε σημαντικά τις πτήσεις του βλήματος. Η ιστορία αυτή παρουσιάζεται δραματοποιημένη στην ταινία «Επιχείρηση Σταυρωτό Βέλος» (Operation Crossbow).
Η πτήση στο πολιορκημένο Βερολίνο
thumb|left|250px|Ένα «Fieseler Fi 156 Storch» παρόμοιο με αυτό που προσγείωσε η Ράιτς στο Τίεργκαρτεν κοντά στην [[Πύλη του Βρανδεμβούργου κατά τη Μάχη του Βερολίνου]] Αυτή ήταν ίσως η πιο επικίνδυνη αποστολή της Ράιτς σε ολόκληρη την σταδιοδρομία της. Τον Απρίλιο του 1945 ο Χίτλερ απέπεμψε τον Χέρμαν Γκέρινγκ από την Λουφτβάφφε και τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη, θεωρώντας τον προδότη. Κάλεσε τον φον Γκράιμ, ο οποίος διοικούσε τον 6ο Αεροπορικό Στόλο με έδρα το Μόναχο στο Καταφύγιό του στο Βερολίνο, με σκοπό να του αναθέσει την αρχηγία της Πολεμικής Αεροπορίας. Όμως, το Βερολίνο είναι στενά πολιορκημένο από τους Σοβιετικούς, βομβαρδίζεται συνεχώς από ξηράς και αέρος, ενώ σκληρές μάχες διεξάγονται σε όλα του τα σημεία. Ο μόνος τρόπος να μεταβεί εκεί ο Γκράιμ είναι με αεροσκάφος, το οποίο, όμως, δεν μπορεί να προσγειωθεί σε κανένα αεροδρόμιο μέσα στην πόλη, αφού όλα είναι είτε κατειλημμένα είτε κατεστραμμένα. Ένα αεροσκάφος τους μεταφέρει στο Γκάτοβ (Gatow), αεροδρόμιο στα περίχωρα του Βερολίνου. Από εκεί η Ράιτς αναλαμβάνει να μεταφέρει τον σύντροφό της στον Χίτλερ. Επιβιβάζονται σε ένα μικρό Φίζελερ Fi-156 «Στορχ» (το αναγνωριστικό αεροσκάφος της Λουφτβάφφε) και κατά την κάθοδό τους ανάμεσα σε χιλιάδες βλήματα, ένα βρίσκει το αεροσκάφος και τραυματίζει σοβαρά τον Γκράιμ στο πόδι. Η Ράιτς διατηρεί απόλυτα την ψυχραιμία της και τον έλεγχο του αεροσκάφους, το οποίο κατορθώνει να προσγειώσει στο Τιργκάρτεν. Από εκεί μεταφέρει τον τραυματισμένο Γκράιμ στο Καταφύγιο, φυσικά ακολουθώντας τον. Εκεί βασικό της μέλημα είναι η φροντίδα του Γκράιμ. Την ατμόσφαιρα του Καταφυγίου καταγράφει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της. Ο Χίτλερ πράγματι αναθέτει την Αρχηγία της Αεροπορίας στον Γκράιμ, τον ονομάζει Στρατάρχη (ο τελευταίος του Γ΄ Ράιχ) και του δίνει συγκεκριμένες εντολές, η κυριότερη των οποίων είναι να φύγει αμέσως μόλις του επιτρέψει το τραύμα του και να συλλάβει τον Γκέρινγκ. Την αποστολή εξόδου από το Βερολίνο αναλαμβάνει και πάλι η Ράιτς, η οποία θέλει να παραμείνει με τον Φύρερ της, ωστόσο αυτός της δίνει εντολή να φύγει με τον Γκράιμ. Δεν υπάρχει, όμως, διαθέσιμο αεροσκάφος, καθώς το Φίζελερ έχει καταστραφεί. Με πολύ μεγάλη δυσκολία, η Λουφτβάφφε φέρνει ένα εκπαιδευτικό αεροσκάφος Άραντο 96 στο Βερολίνο και η Ράιτς καταφέρνει να το απογειώσει, στις 28 Απριλίου, από ένα κατεστραμμένο οδόστρωμα, ενώ βλήματα εκρήγνυνται γύρω της. Φθάνοντας στον προορισμό τους μαθαίνουν ότι ο Χίτλερ αυτοκτόνησε στο Καταφύγιό του (30 Απριλίου). Ο Γκράιμ συλλαμβάνεται από τις Συμμαχικές δυνάμεις και αυτοκτονεί στις 24 Μαίου, νιώθοντας πως ο Χίτλερ, έστω και την τελευταία στιγμή, τον είχε εξαπατήσει.
Μετά τον Πόλεμο
Την ίδια τύχη, της σύλληψης από τις Συμμαχικές δυνάμεις, έχει και η Ράιτς. Αντιμετωπίζει το ίδιο δίλημμα με τον Γκράιμ, αυτό της αυτοκτονίας, το οποίο τελικά ξεπερνά. Οι Αμερικανοί την ανακρίνουν στο ανακριτικό κέντρο του Ομπερούρσελ (Oberursel) και την χαρακτηρίζουν «υστερική». Οι Αμερικανοί την κρατούν συνολικά 18 μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων επανειλημμένα της προτείνεται η μετάβαση στις ΗΠΑ μαζί με την ομάδα επιστημόνων του Βέρνερ φον Μπράουν. Η Ράιτς έχει, ωστόσο, αποφασίσει να μην εγκαταλείψει την κατεστραμμένη πατρίδα της και, όταν απελευθερώθηκε, τον Νοέμβριο του 1946, εγκαταστάθηκε στην Φρανκφούρτη. Αρχικά οι πτήσεις ήταν απαγορευμένες για όλους τους Γερμανούς πιλότους, αλλά όταν επιτράπηκε η χρήση ανεμοπτέρων ξανάρχισε να πετά, με τη συνδρομή γυναικείων οργανώσεων άλλων χωρών, δίνει διαλέξεις, συνεντεύξεις σε εφημερίδες, γράφει άρθρα με τα οποία προσπαθεί να εξηγήσει ότι αυτά που έκανε στον Πόλεμο δεν ήταν παρά μόνον η βοήθεια που μπορούσε να προσφέρει στους Γερμανούς πιλότους ώστε να επιζήσουν. Το 1951 εκδίδει το αυτοβιογραφικό της βιβλίο «Το να πετώ είναι η ζωή μου» («Fliegen, Meine Liebe»). Το 1961 επισκέπτεται τον Λευκό Οίκο, προσκεκλημένη του Προέδρου Τζον Κένεντι. Το 1962 εγκαθίσταται στην Γκάνα, όπου ιδρύει σχολή ανεμοπορίας και παραμένει μέχρι το 1966. Το 1976 καταρρίπτει, στις ΗΠΑ, το παγκόσμιο ρεκόρ πτήσης με ανεμόπτερο, διασχίζοντας 702 χλμ. και το 1979 το καταρρίπτει εκ νέου, διασχίζοντας τα Απαλάχια Όρη και διανύοντας 802 χλμ. Επιστρέφει στην Φρανκφούρτη, όπου πεθαίνει στις 24 Αυγούστου 1979 ύστερα από καρδιακή προσβολή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί πιλότοι
Ορκάνια
εναλλ.=Statue of Andrea Orcagna in the Uffizi outside gallery in Florence carved by Niccolò Bazzanti at Pietro Bazzanti e Figlio Art Gallery, Forence|μικρογραφία|378x378εσ| Άγαλμα του Αντρέα Ορκάνια στην εξωτερική γκαλερί [[Ουφίτσι στη Φλωρεντία, σκαλισμένο από τον Niccolò Bazzanti στο Pietro Bazzanti e Figlio Art Gallery, Φλωρεντία]] Ο Αντρέα ντι Τσιόνε ντι Αρκάντζελο (Andrea di Cione di Arcangelo, 1308 - 25 Αυγούστου 1368), γνωστός ως Ορκάνια (Orcagna)), ήταν Ιταλός ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας που δραστηριοποιήθηκε στη Φλωρεντία . Εργάστηκε ως σύμβουλος στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας και επόπτευσε την κατασκευή της πρόσοψης στον καθεδρικό ναό του Ορβιέτο. Το ρετάμπλ Strozzi του (1354–57) είναι αξιοσημείωτο ως καθορισμός νέου ρόλου για τον Χριστό ως πηγή καθολικής διδασκαλίας και παπικής εξουσίας.
Εργα
Τα έργα του Ορκάνια περιλαμβάνουν:
Η ψηφιδωτή διακόσμηση και η ροζέτα του καθεδρικού ναού του Ορβιέτο αποδίδονται στον Ορκάνια, ο οποίος είχε γίνει Δάσκαλος Έργων το 1359.
Μαθητές
Μεταξύ των μαθητών και της κληρονομιάς της Ορκάνια ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Εκλογές Κυβερνήτη του Γκουάμ (2018)
Οι εκλογές κυβερνήτη του Γκουάμ του 2018 διενεργήθηκαν στις 6 Νοεμβρίου 2018, προκειμένου να εκλεγεί ο Κυβερνήτης του Γκουάμ. Ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης Έντι Κάλβο δεν μπορούσε να είναι εκ νέο υποψήφιος, ύστερα από την επανεκλογή του στις εκλογές του 2014, καθώς με βάση τη νομοθεσία του Γκουάμ, ο Κυβερνήτης απαγορεύεται να υπηρετήσει και 3η συνεχόμενη θητεία. Εκτός από τον Κυβερνήτη εκλέγεται και ο Αντικυβερνήτης, ως συνυποψήφιος. Έπειτα από τον προκριματικό γύρο στις 25 Αυγούστου, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έδωσε το χρίσμα για την υποψηφιότητα στον Αντικυβερνήτη Ρέι Τενόριο (ο οποίος δεν είχε αντίπαλο στις προκριματικές εκλογές), ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα όρισε υποψήφια την πρώην γερουσιαστή Λου Λέον Γκερέρο (η οποία κέρδισε στον προκριματικό γύρο . Νικήτρια αναδείχθηκε η τελευταία, με ποσοστό 50,7 % των ψήφων και έγινε η πρώτη γυναίκα κυβερνήτης στην ιστορία του Γκουάμ.
Εκλογές Κυβερνήτη
Συνυποψήφιος του Ρεπουμπλικανού Ρέι Τενόριο ήταν ο Τόνι Άντα και της Δημοκρατικής Λου Λέον Γκερέρο ο Τζος Τενόριο. Η υποψήφια των Δημοκρατικών Λου Λέον Γκερέρο συγκέντρωσε 18.081 ψήφους έναντι 9.419 ψήφων για τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο, Ρέι Τενόριο. Με βάση τη νομοθεσία του Γκουάμ, οι υποψήφιοι για το αξίωμα του Κυβερνήτη για να εκλεγούν στο αξίωμα αυτό, θα πρέπει να έχουν συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσοστό του άνω του 50% των συνολικών ψήφων. Η Γκερέρο πέτυχε το συγκεκριμένο όριο με οριακή πλειοψηφία, 50,7% των ψήφων έναντι 26,41 για τον Τενόριο και 22,81% για τον Φρανκ Αγουόν τζούνιορ.
Γενικές εκλογές
Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν επίσης την Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2018. Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν μία έδρα στη Βουλή και οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν επίσης μία. Έτσι, στη νέα Βουλή μετά τις εκλογές του 2018 εκλέχθηκαν 10 Δημοκράτες και 5 Ρεπουμπλικανοί.
Εκλογές για αντιπρόσωπο στην Αμερικανική Βουλή
Παράλληλα με τις εκλογές για Κυβερνήτη, εκλέχθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018 και ο αντιπρόσωπος του Γκουάμ στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Την έδρα κέρδισε ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος Μάικλ Σαν Νίκολας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018 Γκουαμ
Επαρχία Καινούργιου
Η Επαρχία Καινουργίου βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα του Νομού Ηρακλείου και συνόρευε στα ανατολικά με την Επαρχία Μονοφατσίου, στα δυτικά με την Επαρχία Πυργιωτίσσης, στα βόρεια με την Επαρχία Μαλεβιζίου και με την Επαρχία Μυλοποτάμου (η τελευταία στον Νομό Ρεθύμνης) και από τα νότια με το Λιβυκό Πέλαγος. Στην εν λόγω Επαρχία βρισκόταν η γονιμότερη περιοχή της πεδιάδας της Μεσαράς. Παράγονται κυρίως λάδι, σταφίδα, σιτηρά και άλλα.
Ιστορικά στοιχεία
Η Επαρχία οφείλει την ονομασία της στην ενετική ονομασία Castel Nuovo, το οποίο κτίστηκε από τον Γενοβέζο Ενρίκο Πεσκατόρε (1206) δυτικά του σημερινού οικισμού Καστέλλι, μεταξύ Αγίων Δέκα και Μοιρών. Η ονομασία του φρουρίου μεταφράστηκε στα ελληνικά ως Νέο (Καινούργιο) Καστέλλι. Οι Βενετοί ονόμαζαν τις επαρχίες της Κρήτης από το όνομα του φρουρίου (castello), που είχαν στην καθεμιά. Συχνά αναφέρονται και οι ονομασίες Καινουρίου και Καινούργιου, οι οποίες θεωρούνται από μερικούς λανθασμένες. Με το όνομα Castel Nuovo αναφέρεται και σε ενετικό έγγραφο διανομής, το 1212. Τα τελευταία χρόνια ονομάστηκε Ψηλό Καστέλλι.
Το φρούριο αποπειράθηκαν να το καταλάβουν χωρίς επιτυχία οι επαναστάτες κατά τη Δημοκρατία του Αγίου Τίτου, το 1364. Αργότερα, όπως έγινε και σε άλλα επαρχιακά φρούρια, το κάστρο αυτό εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε. Γύρω από το λόφο βρίσκονταν τα σπίτια από τα οποία σώζονται ερείπια και τέσσερις εκκλησίες. Στη δυτική πλευρά ήταν οι κατοικίες των Εβραίων. Σύμφωνα με την παράδοση, οι εκκλησίες ήταν 101.
Το 1821 η επαρχία μετονομάστηκε σε Γορτύνη, όμως το όνομα αυτό δεν μπόρεσε να επικρατήσει.
Βιβλιογραφία
Καιν
Κλάους Φουξ
Ο Κλάους Φουξ (Klaus Emil Julius Fuchs, 29 Δεκεμβρίου 1911 - 28 Ιανουαρίου 1988) ήταν Γερμανός θεωρητικός φυσικός και κατάσκοπος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ρύσελσχαϊμ (Rüsselsheim am Main) του κρατιδίου της Έσσης στη Γερμανία. Σπούδασε μαθηματικά και φυσική και εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους ατομικούς επιστήμονες, αλλά και κατασκόπους. Καταδικάστηκε στην Αγγλία το 1950 σε 14ετή κάθειρξη για υποκλοπή αμερικανικών και βρετανικών εγγράφων σχετικά με τα σχέδια της πρώτης ατομικής βόμβας, τα οποία παρέδιδε σε σοβιετικούς. Χάρη στη δράση του η ΕΣΣΔ απέκτησε την ατομική βόμβα το 1949, πολύ νωρίτερα από τις προβλέψεις των Δυτικών. Μετά την απονομή χάριτος το 1959, ο Φουξ μετοίκησε στην Ανατολική Γερμανία. Πέθανε στο Ανατολικό Βερολίνο στις 28 Ιανουαρίου 1988.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί κατάσκοποι
25 Δεκεμβρίου
24 Δεκεμβρίου | 25 Δεκεμβρίου | 26 Δεκεμβρίου
Η 25η Δεκεμβρίου είναι η 359η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (360η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 6 ημέρες.
Βλέπε επίσης
25 Νοεμβρίου - 25 Ιανουαρίου
Κατηγορία:Ημέρες του έτους Κατηγορία:Αργίες
Εθνική Βολιβίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Βολιβίας αντιπροσωπεύει τη Βολιβία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Βολιβίας (Federación Boliviana de Básquetbol).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής που διοργανώθηκε στη Βολιβία το 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βολιβια Γυναικων
Φατίχ Ακίν
Ο Φατίχ Ακίν (Fatih Akin, 25 Αυγούστου 1973) είναι Γερμανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός τουρκικής καταγωγής.
Περιστέρα Κοζάνης
Η Περίστερα είναι ένα χωριό στην Ελλάδα, στον Δήμο Βοΐου στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Η Περιστέρα έχει πληθυσμό 22 κατοίκων (2011).
Φατίχ Ακίν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αμβούργο και σπούδασε εκεί από το 1994 μέχρι το 2000 visual communications. Ήδη το 1993 σκηνοθέτησε τα πρώτα του έργα. Μεταξύ αυτών είναι και τα Sensin (You're the One!, 1995) και Getürkt (Weed, 1996).
Περιστέρα Κοζάνης
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται περίπου 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Νεάπολης.
Φατίχ Ακίν
Βιογραφία
Η πρώτη μεγάλη του γερμανόφωνη ταινία ήταν το έργο Kurz und schmerzlos (Ακαριαίο Χτύπημα, 1998), η οποία τιμήθηκε με αρκετά διεθνή βραβεία. Στην ταινία αυτή πρωταγωνιστεί και ο Έλληνας φίλος του Ακίν, Αδάμ Μπουσδούκος.
Περιστέρα Κοζάνης
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Περίστερα (με το όνομα Μαρτίτσιον μέχρι 1927) ήταν ένα ελληνικό χωριό στη Νεάπολη. Η εκκλησία του Αγίου Αρχάγγελου Μιχαήλ είναι από το 1886. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Vassil Kanchov το 1900, 350 χριστιανοί Χριστιανοί ζουν στη Περίστερα. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το χωριό βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Δημήτρη Μίσεφ, υπάρχουν 280 Έλληνες. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου στην Ελασσόνα το 1904, 240 Έλληνες Χριστιανοί ζουν.
Ελλάδα
Κατά τον Πρώτο Βαλκανικό πόλεμο το 1912 το χωριό εντάχθηκε στην Ελλάδα. Το 1913, 273 κάτοικοι καταγράφηκαν στην πρώτη απογραφή από τη νέα κυβέρνηση. Στα μέσα του 1920, 2 οικογένειες (8 άτομα) από Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία εγκαταστάθηκαν μεταξύ των ντόπιων Ελλήνων.
Φατίχ Ακίν
Βιογραφία
Η ταινία Η μαχαιριά γυρίστηκε το 2014 και ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας. Το 2017 σκηνοθέτησε και έγραψε το σενάριο για την ταινία Μαζί ή τίποτα, η οποία κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα και έφτασε στην τελική εννεάδα για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 90ά βραβεία Όσκαρ.
Περιστέρα Κοζάνης
Πληθυσμός
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Φατίχ Ακίν
Έργα
Πλήρης φιλμογραφία στο Internet Movie Database
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Τούρκοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Γερμανοί τουρκικής καταγωγής
Κοσσυφοπέδιο και ευρώ
Το Κοσσυφοπέδιο δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά η χώρα υιοθέτησε μονομερώς το Ευρώ το 2002 κατά την Αποστολή Προσωρινής Διοίκησης των Ηνωμένων Εθνών στο Κοσσυφοπέδιο και από τότε το χρησιμοποιεί ως de facto νόμισμα, παρόλο που δεν είναι επίσημο μέλος της Ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει ότι το Ευρώ δεν είναι νόμιμο χρήμα εκεί, αλλά αντιμετωπίζεται ως τέτοιο από τον πληθυσμό. Πριν το 2002 το Κοσσυφοπέδιο χρησιμοποιούσε το Γερμανικό μάρκο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευρώ ανά χώρα Κατηγορία:Σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης-Κοσσυφοπεδίου
Πλέξιμο με βελονάκι
thumb|Βελονάκια διαφόρων μεγεθών.
Το πλέξιμο με βελονάκι είναι μια μορφή χειροτεχνίας για την κατασκευή πλεκτών διακοσμητικών και χρηστικών αντικειμένων. Στην τεχνική αυτή χρησιμοποιείται μια ειδική βελόνα με κυρτή απόληξη για την πλέξη του νήματος. Για τα διακοσμητικά εργόχειρα συνήθως χρησιμοποιείται ειδικό λευκό νήμα, όμως συχνά χρησιμοποιείται και μάλλινο νήμα, κορδόνι και άλλα υλικά.
Τα εργόχειρα που έχουν φτιαχτεί με την τεχνική αυτή μπορεί να είναι είτε μικρά σε μέγεθος, π.χ. για διακοσμητική κάλυψη μικρών επιφανειών είτε μεγαλύτερα π.χ. για τραπέζια, αλλά ακόμα και για ρούχα.
Η κυριότερη διαφορά της τεχνικής του πλεξίματος με βελονάκι είναι η χρήση μιας βελόνας, ενώ στο πλέξιμο με βελόνες χρησιμοποιούνται δυο βελόνες ή και περισσότερες. Επίσης, στο πλέξιμο με βελονάκι η εργασία προχωράει μια-μια βελονιά, ενώ στο πλέξιμο με βελόνες παραμένει "ανοικτή" την ίδια στιγμή μια ολόκληρη σειρά από βελονιές.
Βελονάκια
Τα βελονάκια κατασκευάζονται σε ποικιλία μεγεθών και υλικών, όπως ξύλο, αλουμίνιο, πλαστικό και μέταλλο. Το μέγεθος καθορίζεται από την διάμετρο. Τα βελονάκια από ατσάλι κατασκευάζονται σε μεγέθη από 0,4 εώς 3,5 χιλιοστά και χρησιμοποιούνται για λεπτομερείς δημιουργίες, όπως δαντέλες και σεμεδάκια. Δεν κατασκευάζονται από άλλα υλικά λόγω του μικρού μεγέθους που απαιτεί υλικό αντοχής.
Βελονάκια από άλλα υλικά είναι διαθέσιμα σε μεγέθη από 2 εώς 20 χιλιοστά. Στην Ευρωπαϊκή αγορά κυκλοφορούν 27 διαφορετικά μεγέθη. Τα πιό διαδεδομένα μεγέθη που χρησιμοποιούνται συχνότερα είναι από 2 εώς 9. Κάθε υλικό προσδίδει διαφορετικά χαρακτηριστικά στο βελονάκι, για παράδειγμα τα μεταλλικά είναι πιό ανθεκτικά και σκληρά στην χρήση, τα πλαστικά και τα ξύλινα είναι ελαφρότερα και πιό "ζεστά" ενώ τα βελονάκια με εργονομική λαβή βοηθούν άτομα που κουράζονται με τη χρήση.
Νήματα
Τα νήματα πωλούνται συνήθως σε κουβάρια, μπάλες ή τυλιγμένα. Κάθε νήμα διαθέτει μια χάρτινη ετικέτα που αναγράφει την μάρκα, το βάρος, το μήκος, την σύσταση των ινών, το χρώμα, την παρτίδα, οδηγίες φροντίδας, προτεινόμενο μέγεθος βελόνας κ.α. Είναι συχνή πρακτική να φυλάσσονται αυτές οι πληροφορίες για μελλοντική χρήση. Τα συνηθισμένα υλικά των νημάτων είναι βαμβάκι, μαλλί, ακρυλικό και προσμίξεις αυτών.
Προτείνεται να χρησιμοποιούνται νήματα τις ίδιας παρτίδας χρώματος σε μια δημιουργία καθώς μπορεί να υπάρχουν μικρές αποκλίσεις στην απόχρωση μεταξύ διαφορετικών παρτίδων. Το πάχος και το βάρος του νήματος είναι σημαντικά γιατί, σε συνδυασμό με το μέγεθος που θα έχει το βελονάκι, καθορίζουν το μέγεθος της πλέξης. Τα λεπτά νήματα μπορούν να πλεχθούν με οποιοδήποτε μέγεθος αλλά τα χοντρά χρειάζονται χοντρό βελονάκι. Τα χοντρά νήματα παράγουν μεγαλύτερο όγκο πλεκτού γρηγορότερα.
Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί αύξηση των ατόμων που ασχολούνται με το πλέξιμο λόγω της ψυχοθεραπευτικής του επίδρασης, σε σημείο που να ασχολούνται και αρκετοί άντρες. . Έχουν δημοσιευτεί ιατρικές μελέτες σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά που αποδίδουν την επίδραση αυτή στη ρυθμική κίνηση της βελόνας και στο αίσθημα χαλάρωσης που προσφέρει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέντημα Κατηγορία:Χειροτεχνία
Αλμπαθέτε (επαρχία)
Το Αλμπαθέτε είναι μια επαρχία της κεντρικής Ισπανίας,στο νότιο τμήμα της αυτόνομης κοινότητας Καστίλη-Λα Μάντσα. Συνορεύει με τις επαρχίες της Γρανάδας, της Μούρθια, του Αλικάντε, της Βαλένθια, της Κουένκα, της Θιουδάδ Ρεάλ και της Χαέν.
Το Αλμπαθέτε έχει πληθυσμό 387.658 (2006). Η πρωτεύουσα του είναι το Αλμπαθέτε. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι (με περισσότερους από 10,000 κατοίκους): Εγίν, Αλμάνσα, Βιγιαρρομπλέδο, Λα Ρόδα και Καουδέτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη-Λα Μάντσα