cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εποχή των Ανακαλύψεων
Τα Νησιά των Μπαχαρικών και η Κίνα
αριστερά|μικρογραφία|Αντίγραφο του πλοίου [[Φλορ ντε λα Μαρ στο Θαλάσσιο Μουσείο της Μαλάκκα]] Το 1511, ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκι κατέκτησε τη Μαλάκκα για την Πορτογαλία, η οποία ήταν το κέντρο του ασιατικού εμπορίου. Ανατολικά της Μαλάκκα, ο Αλμπουκέρκι απέστειλε διάφορες διπλωματικές αποστολές: τον Ντουάρτε Φερνάντες ως τον πρώτο ευρωπαίο απεσταλμένο στο βασίλειο του Σιάμ (σύγχρονη Ταϊλάνδη).
Γνωρίζοντας τη μυστική θέση των λεγόμενων "νησιών των μπαχαρικών" - τα νησιά Μαλούκου (κυρίως η Μπάντα) ήταν τότε η μοναδική παγκόσμια πηγή μοσχοκάρυδων και γαρίφαλων. Λόγω αυτής της ιδιαιτερότητας, ήταν ο κύριος σκοπός των ταξιδιών στην ινδική θάλασσα. Έτσι έστειλε μια αποστολή με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Αμπρέου στη Μπάντα (μέσω της Ιάβας και των Υπήνεμων Σούνδων), όπου ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφθασαν στις αρχές του 1512, αφού έκαναν μια διαδρομή μέσω της οποίας πέρασαν και από τα νησιά Μπουρού, Αμπόν και Σέραμ. Από την Μπάντα ο Αμπρέου επέστρεψε στη Μαλάκκα, ενώ ο αντικαπετάνιος Φρανσίσκο Σερράο, μετά από διαχωρισμό που είχαν λόγω ενός ναυαγίου, κινήθηκε προς τα βόρεια φτάνοντας για άλλη μια φορά στο Αμπόν. Ύστερα βυθίστηκε στο Τερνάτε, όπου έλαβε την άδεια κατασκευής ενός πορτογαλικού φρουρίου-εργοστασίου: του Σάο Ζοάο Μπατίστα ντε Τερνάτε, το οποίο ίδρυσε την πορτογαλική παρουσία στο Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος.
Τον Μάιο του 1513, ο Ζορζέ Άλβαρες, πορτογάλος απεσταλμένος, έφθασε στην Κίνα. Αν και ήταν ο πρώτος που έφτασε στο νησί Λιντίν στο Δέλτα του ποταμού Περλ, ο Ραφαέλ Περεστρέγιο, ξάδελφος του φημισμένου Χριστόφορου Κολόμβου ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής που προσγειώθηκε στη νότια ακτή της ηπειρωτικής Κίνας και έκανε εμπόριο στη Κουανγκτσόου το 1516. Ο Φερνάο Πιρές ντε Αντράντε επισκέφθηκε τη Καντώνα το 1517 και ξεκίνησε εμπόριο με την Κίνα. Οι Πορτογάλοι ηττήθηκαν από τους Κινέζους το 1521 στη μάχη του Τουνμέν και το 1522 στη μάχη του Σιτσαοουάν κατά τη διάρκεια της οποίας οι Κινέζοι κατέλαβαν πορτογαλικά πυροβόλα περιστροφικά φορτία. Οι Κινέζοι ονόμαζαν τα όπλα των Πορτογάλων με το όνομα Φολανγκτζί (佛郎機, δηλαδή Φράγκικα). Μετά από μερικές δεκαετίες, οι εχθροπραξίες μεταξύ Πορτογάλων και Κινέζων σταμάτησαν και το 1557 οι Κινέζοι επέτρεψαν στους Πορτογάλους να καταλάβουν το Μακάο.
Ειρηνικός Ωκεανός (1513–1529)
μικρογραφία|Το ταξίδι του Μπαλμπόα στη Νότια Θάλασσα, 1513
Ανακάλυψη του Ειρηνικού Ωκεανού
Το 1513, περίπου 64 χιλιόμετρα νότια του Ακαντί της Κολομβίας, ο Ισπανός Βάσκο Νούνιες ντε Μπαλμπόα άκουσε απροσδόκητες ειδήσεις για μια "άλλη θάλασσα" πλούσια σε χρυσό, την οποία άκουσε με μεγάλο ενδιαφέρον. Με λίγους πόρους και με πληροφορίες που έδωσαν οι καθίκε, ταξίδεψε μέσω του ισθμού του Παναμά με 190 Ισπανούς, λίγους γηγενείς οδηγούς και ένα πακέτο σκύλων.
Χρησιμοποιώντας ένα μικρό πλοίο και δέκα κανό, έπλευσαν κατά μήκος της ακτής. Στις 6 Σεπτεμβρίου, η αποστολή ενισχύθηκε με 1.000 άνδρες, πολέμησε πολλές μάχες, εισχώρησε σε μια πυκνή ζούγκλα και ανέβηκε στην οροσειρά κατά μήκος του ποταμού Τσουκουνάκε απ 'όπου μπορούσαν να δουν αυτή τη «άλλη θάλασσα». Ο Μπαλμπόα προχώρησε και πριν από το μεσημέρι της 25ης Σεπτεμβρίου, είδε στον ορίζοντα μια άγνωστη θάλασσα και έτσι έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε ή έφτασε στον Ειρηνικό Ωκεανό από τον Νέο Κόσμο. Η αποστολή κατέβηκε προς την ακτή για ένα σύντομο ταξίδι αναγνώρισης. Έτσι έγιναν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που περιηγήθηκαν στον Ειρηνικό Ωκεανό από τις ακτές του Νέου Κόσμου. Μετά από περισσότερα από 110 χιλιόμετρα ταξιδιού, ο Μπαλμπόα ονόμασε τον κόλπο όπου κατέληξαν Σαν Μιγκέλ. Ονόμασε τη θάλασσα ως Μαρ ντελ Σουρ (Νότια Θάλασσα), αφού είχαν ταξιδέψει νότια για να την φτάσουν. Ο κύριος σκοπός του Μπαλμπόα στην αποστολή ήταν η αναζήτηση βασιλείων πλούσιων σε χρυσό. Για το σκοπό αυτό, διέσχισε τα εδάφη των καθίκε στα νησιά, ονομάζοντας το μεγαλύτερο ως Ίσλα Ρίκα (Πλούσιο Νησί, σήμερα ονομάζεται Ίσλα ντελ Ρέι). Η συστάδα νησιών ονομάστηκε Αρκιπιέλαγκο ντε λας Πέρλας, ονομασία την οποία διατηρούν μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξερεύνηση Κατηγορία:Ιστορικές περίοδοι Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία της γεωγραφίας Κατηγορία:Ναυτιλιακή ιστορία Κατηγορία:Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στην Ασία
Πυρηνικός Σταθμός Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ
thumb|right|300px|Ο αντιδραστήρας #4 στον οποίο έγινε το ατύχημα του Τσέρνομπιλ τον Απρίλιο 1986 -σαρκοφάγος. Ο Πυρηνικός Σταθμός Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ (σοβιετική πλήρης ονομασία: Εργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ, Β.Ι. Λένιν - Чернобыльская АЭС им. В.И.Ленина), βρίσκεται 3χλμ από το εγκαταλελειμμένο πλέον χωριό Πρίπιατ (ουκρανικά: При́п'ять) της Ουκρανίας. Το εργοστάσιο που πήρε το όνομά του από την πόλη του Τσερνόμπιλ, μπήκε σε λειτουργία για τη Σοβιετική Ένωση το 1977 ως πρότυπο πυρηνικό εργοστάσιο. Στις 26 Απριλίου του 1986 σημειώθηκε στο εργοστάσιο το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ και είχε ως αποτέλεσμα τον άμεσο θάνατο δεκάδων και την εκτεταμένη επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ραδιενέργεια. Το εργοστάσιο λειτουργούσε ως τον Δεκέμβριο του 2000 εξαιτίας μεγάλης ενεργειακής ζήτησης στην Ουκρανία.
Η κατασκευή
thumb|200px|right Το Συμβούλιο Υπουργών της Σοβιετικής Ένωσης εξέδωσε απόφαση στις 29 Ιουνίου του 1966 με την οποία η παραγωγή ενέργειας της ΕΣΣΔ θα αυξανόταν κατά 11.9 εκατομμύρια Κιλοβάτ, με τα 8 εξ αυτών να προέρχονται από πυρηνικά εργοστάσια. Χρειαζόταν ένα εργοστάσιο να αντισταθμίσει την ανεπάρκεια ηλεκτρικής ενέργειας στην Κεντρική Ενεργειακή Περιοχή της Σοβιετικής Ένωσης. Η επιλογή της περιοχής έγινε μεταξύ 1965 και 1966 η Σοβιετική Επιτροπή Δημοσίου Σχεδιασμού, πρότεινε την ανέγερση του πυρηνικού εργοστασίου κοντά στο χωριό Κοπάτσι στο Κίεβο. Στο μελλοντικό εργοστάσιο δόθηκε το όνομα Τσερνόμπιλ, ένα τοπωνύμιο που συναντάται για πρώτη φορά στο Χρονικό του Υπατίου, ένα χειρόγραφο του 15ου αιώνα μ.Χ.
Το εργοστάσιο λειτούργούσε τέσσερις αντιδραστήρες ζέοντος ύδατος με επιβραδυντή γραφίτη, τύπου RBMK-1000 και ήταν το τρίτο Σοβιετικό πυρηνικό εργοστάσιο που χρησιμοποιούσε τέτοιου τύπου αντιδραστήρες, μετά τους Σταθμούς Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας του Στάλινγκραντ και του Κουρσκ. Είχε δυνατότητα συνολικής παραγωγής 4.000 MW ηλεκτρικής ενέργειας. Το 1977 λειτούργησε ο πρώτος πυρηνικός αντιδραστήρας του και σηματοδοτήθηκε η έναρξη λειτουργίας του Πυρηνικού Εργοστασίου του Τσερνόμπιλ ως πρότυπο πυρηνικό εργοστάσιο, όπως είχε σχεδιαστεί από επιστήμονες της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1983 μπήκε σε λειτουργία ο αντιδραστήρας 4, στον οποίον σημειώθηκε το ατύχημα. Μέχρι τις 21 Αυγούστου του 1984, το εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ είχε παράγει 100 δισεκατομμύρια κιλοβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας.
Στο χώρο του εργοστασίου βρίσκονταν υπό κατασκευή δυο ακόμα αντιδραστήρες, ο Νο.5 και ο Νο.6, η κατασκευή των οποίων θα ολοκληρωνόταν το Φθινόπωρο του 1986, όμως ποτέ δεν τελείωσε, λόγω του ατυχήματος. Οι γερανοί που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή των κτιρίων υπάρχουν μέχρι και σήμερα εκεί όπου έμειναν το 1986. Κοντά στο εργοστάσιο επίσης υπάρχει μια μεγάλη κατασκευή της σοβιετικής αεράμυνας, κάτι που έδωσε λαβή για την ανάπτυξη αστικών μύθων που υποστήριζαν ότι το πραγματικό αίτιο του ατυχήματος ήταν κάποιο αποτυχημένο πείραμα του σοβιετικού στρατού.
Ατυχήματα
Στο Τσερνόμπιλ έχουν συμβεί συνολικά 32 συμβάντα που χαρακτηρίζονται ως "ατυχήματα" σύμφωνα με την Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας.
Σύμφωνα με έγγραφα του Ουκρανικού κλάδου της KGB, που δόθηκαν στη δημοσιότητα το 2003 σημειώθηκαν 29 ατυχήματα στην περίοδο μεταξύ 1977 και 1981. Τα ατυχήματα αυτά, αν και σχετικά μικρής έκτασης, κατέδειξαν σφάλματα στην κατασκευή και στον τρόπο λειτουργίας του πυρηνικού εργοστασίου καθώς και παρατυπίες στους κανονισμούς ασφαλείας.
Ένα άλλο ατύχημα του 1982, που έγινε γνωστό αλλά αποκρύφθηκαν σημαντικές λεπτομέρειές του από τη Σοβιετική κυβέρνηση, ήταν ένα συμβάν στον αντιδραστήρα Νο 4 του εργοστασίου που οδήγησε σε μερική τήξη του πυρήνα του αντιδραστήρα με αποτέλεσμα την απελευθέρωση "σημαντικών ποσοτήτων ραδιενέργειας".
Το δυστύχημα για το οποίο το πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ είναι γνωστό όμως, είναι αυτό που έγινε στις 26 Απριλίου του 1986. Μια μεγάλη έκρηξη και πυρκαγιά στον αντιδραστήρα Νο 4 του εργοστασίου οδήγησε σε συμβάν της μέγιστης βαθμίδας της κλίμακας των πυρηνικών ατυχημάτων, με δεκάδες θανάτους να σχετίζονται άμεσα με αυτό και πολλούς περισσότερους από τη ραδιενέργεια που απελευθερώθηκε.
Στις 11 Οκτωβρίου 1991 σημειώθηκε ένα ακόμη ατύχημα στο Τσερνόμπιλ. Ο θάλαμος μιας τουρμπίνας του αντιδραστήρα Νο 2 έπιασε φωτιά πράγμα που προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο κτίριο του αντιδραστήρα. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού ο αντιδραστήρας Νο 2 υπέστη ανεπιδιόρθωτες ζημιές και έτσι έπαψε να λειτουργεί το ίδιο έτος.
Διακοπή λειτουργίας
Η Ουκρανία, που διατηρούσε σε λειτουργία τον ενεργειακό σταθμό του Τσερνόμπιλ ακόμη και μετά το ατύχημα του 1986, υπέκυψε στις πιέσεις των κυβερνήσεων των κρατών του G8 και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις 25 Δεκεμβρίου του 1995 ανακοίνωσε την πρόθεσή της για την παύση λειτουργίας του πυρηνικού σταθμού. Το 1996 διεκόπη η λειτουργία του αντιδραστήρα Νο 1, που ήταν και ο παλαιότερος, και ο αντιδραστήρας Νο 3 του εργοστασίου ήταν ο μόνος που παρέμεινε σε λειτουργία. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Μπιλ Κλίντον στην Ουκρανία, στις 5 Ιουνίου του 2000, ο τότε πρόεδρος της Ουκρανίας Λεονίντ Ντανίλοβιτς Κούτσμα ανακοίνωσε τη διακοπή λειτουργίας του αντιδραστήρα Νο 3 που επρόκειτο να γίνει στις 15 Δεκεμβρίου του 2000. Η διακοπή λειτουργίας έγινε την καθορισμένη ημέρα στις 13:17 ώρα Ουκρανίας, οπότε και ο σταθμός έπαψε να παράγει ενέργεια. Σήμερα, το εργοστάσιο ελέγχεται τακτικά από ειδικούς για τα επίπεδα ραδιενέργειας στη γύρω περιοχή και για την κατάσταση των ανενεργών αντιδραστήρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Σοβιετική Ένωση Τσερνομπιλ
Ακανθεφύρα
Η ακανθεφύρα (Acanthephyra) είναι γένος γαρίδων της ομώνυμης οικογένειας ακανθεφυρίδες. Τα είδη της ακανθεφύρας έχουν μακριές ουρές και πολύ μακρύ πριονοειδές ασπίδιο. Ζουν σε μεγάλα βάθη στους ωκεανούς, έως και 5.422,5 μέτρα κατά τη βαθύτερη καταγραφή τους, αλλά έχουν βρεθεί και σε μικρά βάθη, μέχρι και στην επιφάνεια. Σήμερα έχουν αναγνωρισθεί 27 είδη του γένους, τα εξής:
Πηγές
Ακανθεφυρα
Ανοσοσφαιρίνη Ε
thumb|250px|Η δομή της IgE Η ανοσοσφαιρίνη Ε (IgE) ανήκει σε μία από τις πέντε τάξεις των ανοσοσφαιρινών και έχει βρεθεί μόνο στα θηλαστικά. Έχει μοριακό βάρος 188 kD και όπως και οι άλλες ανοσοσφαιρίνες αποτελείται από δύο πανομοιότυπες ελαφρές (L) και δύο πανομοιότυπες βαριές αλυσίδες (ε). Το μόριο της IgE μπορεί να διασπαστεί σε ένα Fc τμήμα και σε δύο Fab τμήματα. Το αντιγόνο συνδέεται στη Fab περιοχή μέσω απείρως διαφορετικών ακολουθιών αμινοξέων, γνωστές ως περιοχές καθορισμού συμπληρωματικότητας (CDR), οι οποίες συνδέονται με ειδικές περιοχές του αντιγόνου. Ο χρόνος ημίσειας ζωής της IgE στον ορό περιορίζεται μόνο στις 2,5 μέρες.
Η δράση της IgE
Η IgE διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αντίδραση υπερευαισθησίας τύπου 1. Ο τύπος 1 είναι γνωστός ως αντίδραση άμεσης υπερευαισθησίας, γιατί μπορεί να συμβεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από την έκθεση στο αλλεργιογόνο η οποία φανερώνει διάφορες αλλεργικές ασθένειες όπως αλλεργικό άσθμα, αλλεργική ρινίτιδα, τροφική αλλεργία, και ορισμένους τύπους χρόνιας κνίδωσις και ατοπικής δερματίτιδας. Η IgE παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο σε αλλεργικές καταστάσεις, όπως, αναφυλακτικές αντιδράσεις σε ορισμένα φάρμακα, τσιμπήματα μέλισσας, και τα παρασκευάσματα αντιγόνων που χρησιμοποιούνται σε ειδική ανοσοθεραπεία απευαισθητοποίησης. Μεσολαβείται από αντισώματα IgE που μέσω των Fc τμημάτων τους συνδέονται με τους αντίστοιχους υποδοχείς των σιτευτικών κυττάρων και των βασεόφιλων κυττάρων. Η σύνδεσή των αντισωμάτων αυτών με ειδικά αντιγόνα διεγείρει την απελευθερώση από τα σιτευτικά κύτταρα και τα βασεόφιλα, φαρμακολογικώς δραστικών ουσιών που ευθύνονται για την εκδήλωση των συμπτωμάτων αναφυλαξίας. Η σύνδεση ενός ειδικού αντιγόνου με μόρια IgE προσκολλημένα στη μεμβράνη αυτών οδηγεί σε ταχεία απελευθέρωση μεσολαβητών οι οποίοι προκαλούν αύξηση αγγειακής διαπερατότητας, αγγειοδιαστολή, σύσπαση των λείων μυικών ινών των βρόγχων και των σπλαχνών και τοπική φλεγμονή. Εμφανίζεται σε ελάχιστο χρόνο από τη στιγμή αντιγονικού ερεθισμού. Στη βαρύτατη συστηματική της έκφραση που φέρεται ως αναφυλαξία οι ίδιοι μεσολαβητές είναι δυνατόν να προκαλέσουν στένωση των αεραγωγών, μέχρι πλήρους απόφραξης και καρδιακή καταπληξία.
Οι διεργασίες της άμεσης υπερευαισθησίας και κατά ακολουθία τα φαινόμενα που συμμετέχουν στην εκδήλωση της αναφυλαξίας μπορούν να διακριθούν σε τρεις φάσεις:
Υποδοχέας της IgE
Ο υποδοχέας της IgE περιέχει 3 αλυσίδες α, β και γ, οι οποίες δημιουργούν ένα τετραμερές (α,β,γ2) το οποίο βρίσκεται σε περιοχές πλούσιες σε λιπίδια στην κυτταρική μεμβράνη των σιτευτικών κυττάρων. Η α αλυσίδα περιέχει την εξωκυτταρική περιοχή πρόσδεσης για την IgE ανοσοσφαιρίνη, ενώ οι αλυσίδες β και γ δεν εκφράζονται στην επιφάνεια, αλλά είναι απαραίτητες για τη διαμεταβίβαση του σήματος στο εσωτερικό του κυττάρου. Ο διμερισμός αυτών, ο οποίος διαμεσολαβείται μετά την πρόσδεση της ειδικής IgE ανοσοσφαιρίνης, δημιουργεί μια σειρά ενδοκυττάριων σημάτων τα οποία τελικά οδηγούν στην αποκοκκίωση του σιτευτικού κυττάρου. [3] Η IgE πριμοδοτεί την IgE μεσολαβούμενη αλλεργική απόκριση με σύνδεση προς Fc υποδοχείς που βρίσκονται στην επιφάνεια των ιστιοκυττάρων και βασεόφιλων. Οι Fc υποδοχείς βρίσκονται επίσης σε ηωσινόφιλα, μονοκύτταρα, μακροφάγα και τα αιμοπετάλια σε ανθρώπους. Υπάρχουν δύο τύποι υποδοχέων Fcε:
Η IgE ρυθμίζει την έκφραση και των δύο τύπων υποδοχέων Fcε. Ο Fcε εκφράζεται στα ιστιοκύτταρα, βασεόφιλα, και τα αντιγονοπαρουσιαστικά δενδρικών κυττάρων τόσο σε ποντικούς όσο και σε ανθρώπους. Η σύνδεση των αντιγόνων με IgE δεσμεύεται ήδη από τη FcεRI σε ιστιοκύτταρα προκαλεί εγκάρσια σύνδεση της δεσμευμένης IgE και την συσσωμάτωση του υποκείμενου που οδηγεί στην αποκοκκοποίηση και την απελευθέρωση μεσολαβητών από τα κύτταρα. Βασεόφιλα, κατά την εγκάρσια σύνδεση της IgE στην επιφάνειά τους από αντιγόνα, απελευθερώνουν τύπου 2 κυταροκίνες όπως η ιντερλευκίνη-4 (IL-4) και η ιντερλευκίνη-13 (IL-13) και άλλους φλεγμονώδους μεσολαβητές. Η χαμηλή συγγένεια υποδοχέα (Fcε) εκφράζεται πάντα επί των κυττάρων Β, αλλά η έκφραση τους μπορεί να επαχθεί επί των επιφανειών των μακροφάγων, ηωσινόφιλων, αιμοπεταλίων και ορισμένων Τ κυττάρων από το IL-4.
Φυσιολογική διακύμανση της ΙgE
Τα επίπεδα ορού της IgE στα παιδιά αυξάνονται σταδιακά και φτάνουν τα επίπεδα του ενηλίκου στην ηλικία των 5-7 ετών. Τα επίπεδα τείνουν να είναι υψηλότερα σε αλλεργικά από ότι σε μη αλλεργικά άτομα. Λόγω του γεγονότος ότι υφίστανται μεγάλη επικάλυψη τιμών μεταξύ αλλεργικών και μη αλλεργικών ατόμων ο προσδιορισμός της ολικής IgE δεν αποτελεί ευαίσθητη μέθοδο για την εκτίμηση αλλεργικής κατάστασης. Υψηλές τιμές IgE στον ορό κατά τη γέννηση ή κατά τη διάρκεια βρεφικής ηλικίας συχνά προδικάζουν την ανάπτυξη κλινικής αλλεργίας. Φυσιολογικές τιμές Νεογέννητα <1,5 IU/L < 1 έτους <15 IU/L 1-5 ετών <60 IU/L 6-9 ετών <90 IU/L Ενήλικες <100 IU/L
Ρόλος στη νόσο
Ατοπικά άτομα μπορεί να έχουν μέχρι και δέκα φορές το φυσιολογικό επίπεδο IgE στο αίμα τους (όπως κάνουν πάσχοντες από υπερ-IgE σύνδρομο). Ωστόσο αυτό μπορεί να μην είναι μια απαίτηση για να εμφανιστούν τα συμπτώματα όπως έχει φανεί με ασθματικούς με φυσιολογικά επίπεδα IgE στο αίμα τους. Πρόσφατη έρευνα έχει δείξει ότι η παραγωγή IgE μπορεί να συμβεί τοπικά στο ρινικό βλεννογόνο.
Διάγνωση
Η διάγνωση της αλλεργίας γίνεται συχνά όταν ένας γιατρός εξετάζει το ιστορικό του ασθενούς και βρίσκει ένα θετικό αποτέλεσμα για την παρουσία του ειδικού αλλεργιογόνου IgE κατά τη διεξαγωγή ενός τεστ δέρματος ή αιματολογικών εξετάσεων. Στην περίπτωση που έχουμε αλλεργική αντίδραση ανιχνεύουμε την IgE. Δεν αποδεικνύεται ότι όταν έχουμε αυξημένη την IgE ή IgG έχουμε αλλεργική αντίδραση.
Είδη εξετάσεων
Σύμφωνα με πειραματικές μελέτες, τα αντιγόνα αποδίδουν σήματα μέσω των Τ κυττάρων υποδοχέων (TCR) τα οποία επάγουν την διαφοροποίηση των Τ λεμφοκυττάρων σε TH2. Συμπλέγματα που συνδέονται με τον TCR με υψηλή συγγένεια, φαίνεται πως προκαλούν αποκρίσεις τύπου TH1. Αντίθετα, αλληλεπιδράσεις με χαμηλή συγγένεια επάγουν αποκρίσεις τύπου TH2. Ο τρόπος με τον οποίο τα Τ λεμφοκύτταρα, τα Β λεμφοκύτταρα και το αλλεργιογόνο αλληλεπιδρούν, επηρεάζει τον τύπο των ενδοκυττάριων σημάτων που παράγονται, προκαλώντας αλλαγή τάξης στα Β λεμφοκύτταρα και παραγωγή ειδικής για το αντιγόνο IgE.
Φάρμακα που στοχεύουν το μεταβολικό μονοπάτι της IgE
Επί του παρόντος, οι αλλεργικές ασθένειες και το άσθμα αντιμετωπίζονται συνήθως με ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα φάρμακα: Οι μακροπρόθεσμες χρήσεις των συστηματικών κορτικοστεροειδών είναι γνωστό ότι προκαλούν πολλές σοβαρές παρενέργειες και είναι σκόπιμο να αποφεύγονται, εάν οι εναλλακτικές θεραπείες είναι διαθέσιμες. Η IgE, η οδός σύνθεσης IgE, και η IgE-μεσολαβούμενη αλλεργικών / φλεγμονωδών οδών είναι όλα σημαντικοί στόχοι προς παρέμβαση με τις παθολογικές διεργασίες της αλλεργίας και του άσθματος. Η διαφοροποίηση των λεμφοκυττάρων Β και της οδού ωριμάνσεως που δημιουργούν τελικά εκκρίνοντα IgE κύτταρα πλάσματος πραγματοποιούνται μέσω των ενδιάμεσων βημάτων της IgE που εκφράζουν λεμφοβλάστες Β και περιλαμβάνει την αλληλεπίδραση με το IgE που εκφράζουν κύτταρα μνήμης Β. Tanox, μια εταιρεία βιοτεχνολογίας που βασίζεται στο Χιούστον, Τέξας, προτάθηκε το 1987 ότι στοχεύοντας τη δεσμευμένη στη μεμβράνη IgE (mIgE) σχετικά με τους λεμφοβλάστες Β και Β κυττάρων μνήμης, αυτά τα κύτταρα μπορούν να λυθούν ή να ρυθμιστούν προς τα κάτω, επιτυγχάνοντας έτσι την αναστολή της παραγωγής αντιγόνου-ειδικής IgE και συνεπώς μία μετατόπιση της ανοσοποιητικής ισορροπίας προς μη IgE μηχανισμούς. Η αντι-IgE αντισώματος φαρμάκου ομαλιζουμάμπη αναγνωρίζει το IgE που δεν δεσμεύεται στους υποδοχείς της και χρησιμοποιείται για την εξουδετέρωση ή ολοκλήρωση στις υπάρχουσες IgE και την πρόληψη της δέσμευσης προς τους υποδοχείς σε μαστοκύτταρα και βασεόφιλα. Αντισώματα ειδικά για έναν τομέα της είναι 52 υπολείμματα αμινοξέων, που αναφέρονται ως CεmX ή M1 προνομιακή, παρουσιάζουν μόνο στην ανθρώπινη mIgE επί των Β κυττάρων και όχι σε ελεύθερη, διαλυτή IgE, έχουν παρασκευαστεί και είναι υπό κλινική ανάπτυξη για την θεραπεία της αλλεργίας και του άσθματος[11,12]Το 2002, οι ερευνητές στο The Division Randall του Κυττάρου και Μοριακής Βιοφυσικής προσδιόρισαν τη δομή της IgE. Η κατανόηση της δομής αυτής (η οποία είναι άτυπη από άλλους ισοτύπους δεδομένου ότι έχει εξαιρετική κλίση και είναι ασύμμετρη) και την αλληλεπίδραση του IgE με τον υποδοχέα FcεRI θα δώσει την δυνατότητα ανάπτυξης μιας νέας γενιάς φαρμάκων αλλεργίας που επιδιώκουν να παρεμβαίνουν στην αλληλεπίδραση ΙgE-υποδοχέα. Μπορεί να είναι δυνατόν να σχεδιαστούν θεραπείες φθηνότερες από μονοκλωνικά αντισώματα (για παράδειγμα, φάρμακα μικρών μορίων) που χρησιμοποιούν μια παρόμοια προσέγγιση για την αναστολή της σύνδεσης της IgE στον υποδοχέα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντισώματα Κατηγορία:Γλυκοπρωτεΐνες
Καλλιτεχνικό Τμήμα των Ολυμπίων
Το Καλλιτεχνικό Τμήμα των Ολυμπίων (1859, 1870, 1875, 1888) αποτελούσε τη μοναδική δυνατότητα που είχαν οι Έλληνες καλλιτέχνες τον 19ο αιώνα να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε μια επίσημη κρατική διοργάνωση.
Οι γενικές εκθέσεις των Ολυμπίων
Οι γενικές εκθέσεις των Ολυμπίων, θεσπίστηκαν το 1858 με την οικονομική υποστήριξη του βαθύπλουτου ομογενή από τη Ρουμανία Ευαγγέλη Ζάππα και πρότυπο τις Παγκόσμιες και Διεθνείς εκθέσεις της περιόδου σε μια διαφορετικών καταβολών εκδοχή της ώσμωσης τέχνης, τεχνολογίας και οικονομίας που αυτές αντιπροσώπευαν. Στα Ολύμπια προβαλλόταν η εθνική σημασία του θεσμού, ο οικονομικός και πολιτικός χαρακτήρας του, η επιθυμία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους για ανάπτυξη και συμπόρευσή του με τα ευρωπαϊκά κράτη αλλά, ταυτοχρόνως, επιχειρούνταν η ανάδειξη της υπεροχής του στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Εδώ εκφραζόταν η ιδέα μιας πανελλήνιας εορτής που, ανά τετραετία, θα συγκέντρωνε και θα κατέγραφε, θα αξιολογούσε, θα παρουσίαζε και θα βράβευε την πρόοδο σ' όλους τους παραγωγικούς τομείς, θα γινόταν σημείο σύγκλισης και συνοχής ολόκληρου του ελληνικού στοιχείου. Στα Ολύμπια, οι Έλληνες ζωγράφοι και οι γλύπτες είχαν τη μοναδική ευκαιρία συμμετοχής σε μια κρατική διοργάνωση με εξασφαλισμένο, εκ των προτέρων, ένα μεγάλο κοινό. Οι εικαστικές τέχνες είχαν τη θέση μιας συμπληρωματικής αλλά απαραίτητης και σημαντικής ενότητας. Στα Καλλιτεχνικά Τμήματα των Ολυμπίων, ανάμεσα σε γεωργικά, κτηνοτροφικά, βιοτεχνικά, βιομηχανικά προϊόντα και είδους χειροτεχνήματα, εκτέθηκε ένας μεγάλος αριθμός έργων τέχνης επιτρέποντας στον σημερινό ερευνητή να ανιχνεύσει κατευθύνσεις και επιλογές, να εμβαθύνει στην κυρίαρχη αισθητική και να εντοπίσει τις ρήξεις μ' αυτήν.
Το Καλλιτεχνικό Τμήμα των Α' Ολυμπίων (1859)
Η πρώτη έκθεση των Ολυμπίων εγκαινιάσθηκε τον Οκτώβριο του 1859 στις αίθουσες του Πολυτεχνείου (οικία Βλαχούτση) και στην προέκτασή του ένα ξύλινο προσωρινό κτήριο που χτίσθηκε για την περίσταση, σχεδιασμένο από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Φ. Μπουλανζέ ( F . L . Boulanger ). Η καλλιτεχνική παραγωγή δεν αναφερόταν ούτε στο διάταγμα σύστασης των Ολυμπίων αλλά ούτε και στο πρόγραμμα και τον κανονισμό της έκθεσης με τον οποίο γινόταν δεκτά τα προϊόντα της εθνικής παραγωγής ταξινομημένα σε 22 κλάσεις-τμήματα. Αντίθετα, προβλεπόταν μουσικά και θεατρικά έργα, καθώς και σ' ένα ξεχωριστό τμήμα η τυπογραφία, η βιβλιοδετική, η λιθογραφία, η χαλκογραφία και η φωτογραφία. Ύστερα από έντονες αντιδράσεις, δημιουργήθηκε εσπευσμένα μια πρόσθετη κλάση, αυτή «των ωραίων τεχνών, της γραφικής και πλαστικής».
Τα ζωγραφικά έργα διαιρέθηκαν σε μεγαλογραφίες (συνθέσεις με ιστορικό περιεχόμενο), ειδογραφίες (ηθογραφίες), αντιγραφές (ελαιογραφικές, αγαλματογραφικές, κοσμηματογραφικές) και υδατογραφίες, τα έργα της γλυπτικής σε αγάλματα, προτομές, αντιγραφές, συνθέσεις κοσμηματογραφίας, ξυλογλυπτικής και αγιογραφικής μικρογλυφίας. Η τριμελής επιτροπή των ελλανοδικών αποτελούνταν από τον καθηγητή της αρχαιολογίας, λογοτέχνη και πολιτικό Αλέξανδρο Ρίζο-Ραγκαβή, τον καθηγητή της καλλιτεχνολογίας στο Πολυτεχνείο Γρηγόριο Παππαδόπουλο και τον ζωγράφο Διονύσιο Τσόκο. Ανάμεσα στους 31 ζωγράφους που συμμετείχαν συναντάμε τους Νικηφόρο Λύτρα, Γεώργιο Γραμμανδάνη, Θεμιστοκλή Δράκο, Ανδρέα Κριεζή, Βικέντιο Λάντσα, Βασίλειο Καρούμπα-Σκόπα, Κωνσταντίνο Φανέλλη, Σπυρίδωνα Χατζηγιαννόπουλο, κ.ά., ενώ ανάμεσα στους 15 γλύπτες τους Γεώργιο και Λάζαρο Φυτάλη, Δημήτριο και Ιωάννη Κόσσο, Λεωνίδα Δρόση, Ιάκωβο και Φραγκίσκο Μαλακατέ, Αγαθάγγελο Τριανταφύλλου, κ.ά. Οι περισσότεροι απ' αυτούς ήταν σπουδαστές ή απόφοιτοι του Πολυτεχνείου και τα έργα τους επιβεβαίωναν την επικράτηση του ακαδημαϊκού προτύπου που το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα επέβαλε. Με το ανώτερο βραβείο του τμήματος της ζωγραφικής (αργυρό μετάλλιο α' τάξης) τιμήθηκε ο δόκιμος Ιταλός καλλιτέχνης Βικέντιος Λάντσας, ο οποίος ήταν μόνιμα εγκατεστημένος στην Αθήνα, εργαζόταν με επιτυχία και οι υδατογραφίες του με θέμα τα αρχαία μνημεία ήταν ιδιαίτερα αγαπητές στο κοινό. Με χρυσό μετάλλιο β' τάξης βραβεύθηκε για τα ξυλόγλυπτά του ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος Τριανταφύλλου, καθηγητής της ξυλογραφίας, της χαλκογραφίας και της ξυλογλυπτικής στο Πολυτεχνείο. Βραβεία, επίσης, δόθηκαν στους Νικηφόρο Λύτρα, Γεώργιο και Λάζαρο Φυτάλη, Λεωνίδα Δρόση, Δημήτριο Κόσσο, κ.ά. - όλοι προερχόμενοι από τον κύκλο του Πολυτεχνείου.
Η πορεία των Ολυμπίων τη δεκαετία του 1860
Τη δεκαετία του 1860 η υπόθεση των Ολυμπίων προχώρησε με αργούς ρυθμούς. Τόσο η ταραγμένη πολιτική κατάσταση με την έξωση του Όθωνα (1862), την επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων, τον ερχομό του Γεωργίου Α’ (1863), την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα (1864) και την Κρητική Επανάσταση (1866), όσο και η αρρώστια και ο θάνατος του Ζάππα (1865), οι διεκδικήσεις για την περιουσία του και η γενικότερη οικονομική δυσπραγία του ελληνικού κράτους σταμάτησαν κάθε πρόοδο του ζητήματος. Ο Ζάππας, που με θέρμη είχε πιστέψει στην ιδέα, φρόντισε για τη συνέχισή της αφήνοντας στον ξάδελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα ολόκληρη την κτηματική του περιουσία με τον όρο να διαθέσει μέρος των εσόδων της για τα Ολύμπια και την ανέγερση του κατάλληλου εκθεσιακού κτηρίου. Το 1869 ήταν καθοριστική χρονιά. Μέχρι τότε είχαν γίνει ελάχιστα για το κτήριο των εκθέσεων: προτάσεις για τη θέση οικοδόμησής του, αντιρρήσεις για τη λειτουργικότητα και την καλαισθησία των προτάσεων του Μπουλανζέ ο οποίος είχε αναλάβει τη σχεδίασή του. Το 1869 η ελληνική κυβέρνηση με νόμο παραχώρησε την έκταση που απαιτούνταν για την ανέγερση του μεγάρου που θα έφερε το όνομα «Ζάππειον».
Το Καλλιτεχνικό Τμήμα των Β' Ολυμπίων (1870)
Για τη Β' διοργάνωση των Ολυμπίων, ο Φ. Μπουλανζέ ανέλαβε την κατασκευή ενός προσωρινού καταστήματος, βόρεια του Ναού του Ολυμπίου Διός, επί της Φαληρικής οδού, κοντά στον Βασιλικό Κήπο. Επρόκειτο για ένα απλό, επίμηκες ορθογώνιο κτήριο σε κλασικιστικό ρυθμό με αετωματικές απολήξεις και εσωτερικά χωρισμένο σε τρία κλίτη, το οποίο χρησιμοποιήθηκε, με κάποιες μικρές μετατροπές, και για τα Γ’ Ολύμπια (1875).Τα καλλιτεχνικά έργα παρουσιάστηκαν στην Α΄ Συναγωγή («Καλλιτεχνία») χωρισμένα σε πέντε κλάσεις [α) ελαιογραφήματα, β) υδατογραφίες, γ) έργα γλυπτικής, δ) σχέδια αρχιτεκτονικής, ε) λιθογραφήματα και χαλκογραφήματα]. Η κριτική επιτροπή των ελλανοδικών αποτελούνταν από τους Γρηγόριο Παππαδόπουλο, Αναστάσιο Θεοφιλά και Φ. Μπουλανζέ, ενώ ως εμπειρογνώμονες συμμετείχαν οι ζωγράφοι Νικηφόρος Λύτρας και Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα.
Στην κλάση της γλυπτικής συμμετείχαν 10 γλύπτες (Λεωνίδας Δρόσης, Γεώργιος Βιτάλης, Ιωάννης Κόσσος, Στέφανος Βαρούτης, Μιχαήλ Πραξίας, Σωτήριος Μέγκλης, Πέτρος Σταυράκης, Σταύρος Κωνσταντίνου, Δημήτριος Βουγιουκλής, Λάζαρος Κασάρχης). Η Β΄ έκθεση των Ολυμπίων ήταν ένας πραγματικός θρίαμβος του κλασικισμού που προέβαλε ως η αδιαμφισβήτητη αισθητική τάση στη γλυπτική του νεότερου ελληνικού κράτους, με την πλειοψηφία των συνθέσεων που παρουσιάστηκαν να έχουν θέματα εμπνευσμένα από την αρχαιότητα. Ο Λεωνίδας Δρόσης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κλασικισμού, τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο, οι Γεώργιος Βιτάλης, Ιωάννης Κόσσος και Στέφανος Βαρούτης με αργυρό, οι Μιχαήλ Πραξίας και Πέτρος Σταυράκης με χάλκινο, οι Σταύρος Κωνσταντίνου και Σωτήριος Μέγκλης με έπαινο.
Στην κλάση της ζωγραφικής συμμετείχαν 17 ζωγράφοι, ανάμεσα στους οποίους οι Σπυρίδων Προσαλέντης, Ιωάννης Δούκας, Διονύσιος Καλλιβωκάς, Νικόλαος Φαρμακίδης, Βικέντιος Λάντσας, Σπυρίδων Χατζηγιαννόπουλος, Μαρίνος Μαντζαβίνος, Γεώργιος Μαργαρίτης, Θεόδωρος Βρυζάκης, κ.ά. Υπερίσχυαν οι προσωπογραφίες και οι συνθέσεις με ιστορικό περιεχόμενο –δύο είδη που κυριάρχησαν τις πρώτες μετεπαναστατικές δεκαετίες–, ενώ οι υδατογραφίες με αρχαία μνημεία του Βικέντιου Λάντσα έδιναν ακόμη μια χαρακτηριστική θεματική επιλογή. Τα περισσότερα από τα έργα κινούνταν σε ακαδημαϊκά πλαίσια και παρόλο που η συμμετοχή ζωγράφων δεν ήταν ικανοποιητική και αντιπροσωπευτική σε σχέση με εκείνη των γλυπτών, η επιτροπή των ελλανοδικών επεσήμαινε την πολλαπλότητα των επιρροών τους από διάφορες ευρωπαϊκές σχολές. Ο Σπυρίδων Προσαλέντης βραβεύθηκε με χρυσό μετάλλιο β' τάξεως, οι Ιωάννης Δούκας, Βικέντιος Λάντσας και Γεώργιος Μαργαρίτης με αργυρό α' τάξεως, οι Σπυρίδων Χατζηγιαννόπουλος και Θεόδωρος Βρυζάκης με αργυρό β' τάξεως, οι Μαρίνος Μαντζαβίνος, Διονύσιος Καλλιβωκάς, Νικόλαος Φαρμακίδης και Ασπασία Παπαδοπούλου (η μοναδική γυναίκα που συμμετείχε στη συναγωγή της καλλιτεχνίας) με έπαινο. Επίσης, σε ξεχωριστές συναγωγές παρουσιάστηκαν έργα εφαρμοσμένων τεχνών («Ελευθέριαι Τέχναι»), καθώς και εκείνα των μαθητών της Καλλιτεχνικής Σχολής του Πολυτεχνείου («Δημόσια Εκπαίδευσις»).
Το Καλλιτεχνικό Τμήμα των Γ' Ολυμπίων (1875)
Τα Γ' Ολύμπια πραγματοποιήθηκαν το 1875 και τα καλλιτεχνικά έργα παρουσιάστηκαν στην ΙΔ' Συναγωγή χωρισμένα σε τρεις κλάσεις: αρχιτεκτονική (σχέδια δημόσιων και ιδιωτικών οικοδομών), ζωγραφική (ελαιογραφίες και υδατογραφίες) και γλυπτική (αγάλματα, ανάγλυφα, προπλάσματα, φωτογραφίες έργων πλαστικής). Σε ξεχωριστή συναγωγή («Τα προς ηθικήν και υλικήν μόρφωσιν του λαού και τα του βίου αυτού») εκτέθηκαν τα έργα των σπουδαστών της Καλλιτεχνικής Σχολής του Πολυτεχνείου το οποίο τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο α' τάξεως για την εκπαιδευτική του προσφορά, ενώ έργα χαρακτικής, ξυλογλυπτικής, μαρμαρογλυπτικής και φωτογραφίας συμπεριλήφθησαν σε άλλες συναγωγές.
Στην κλάση της ζωγραφικής παρουσίασαν έργα τους 24 καλλιτέχνες, ανάμεσά τους οι Ιωάννης Αλταμούρας, Περικλής Πανταζής, Αλέξανδρος Δαμίρης, Σπυρίδων Χατζηγιαννόπουλος, Ανδρέας Κριεζής, Διονύσιος Καλλιβωκάς, Νικόλαος Φαρμακίδης, Διονύσιος Βέγιας, Χαράλαμπος Παχύς, Κωνσταντίνος Ιατράς, Γεώργιος Βαρούχας, Δημήτριος Δομβριάδης, Γεώργιος Κορύζης, κ.ά. Η δουλειά των περισσοτέρων αντιπροσώπευε, τεχνοτροπικά και θεματογραφικά, μια τυπική ακαδημαϊκή έκφραση, αλλά οι συνθέσεις δύο νέων καλλιτεχνών, του Περικλή Πανταζή και του Ιωάννη Αλταμούρα, αντιπαρέθεταν μια πιο σύγχρονη αντίληψη, θεωρούμενες ως οι άριστες της έκθεσης. Ταυτόχρονα, η γυναικεία παρουσία εμφανιζόταν αυξημένη. Από τη μια γυναικεία συμμετοχή που υπήρχε στα Β' Ολύμπια, σ' αυτήν τη διοργάνωση εξέθεταν 9 γυναίκες, μεταξύ των οποίων η Κλεονίκη Γενναδίου.
Στην κλάση της γλυπτικής στην οποία συμμετείχαν οι Γεώργιος Βρούτος, Ιωάννης Βιτσάρης, Ιωάννης Κόσσος, Δημήτριος Φιλιππότης, Γεώργιος Βιτάλης, Γιαννούλης Χαλεπάς, κ.ά., καταγράφονταν τα πρώτα ρήγματα στην κλασικιστική σύμβαση. Δίπλα στα έργα των Βρούτου, Βιτάλη και Χαλεπά, που μορφοποιούσαν το πνεύμα και το ιδεώδες του κλασικισμού, εκείνα των Φιλιππότη και Βιτσάρη πρότειναν μια διαφορετική κατεύθυνση. Τα καθημερινά θέματα του Φιλιππότη που ξεπερνούσαν την αίσθηση της ισορροπίας, της συμμετρίας και της εξιδανίκευσης, αλλά κυρίως το γύψινο πρόπλασμα ενός Αιθίοπα δούλου του Βιτσάρη προκαλούσαν εντύπωση και αντιδράσεις ανάμεσα στα αγάλματα των θεών και των ηρώων, τις αλληγορικές και διακοσμητικές αρχαιοπρεπείς συνθέσεις.
Στην κλάση της ζωγραφικής βραβεύτηκαν με αργυρό μετάλλιο α' τάξεως ο Γεώργιος Βαρούχας, με αργυρό μετάλλιο β' τάξεως οι Διονύσιος Καλλιβωκάς, Περικλής Πανταζής, Ιωάννης Αλταμούρας, Νικόλαος Φαρμακίδης, Χαράλαμπος Παχύς και Γεώργιος Κορύζης, με χάλκινο ο Σπυρίδων Χατζηγιαννόπουλος και με έπαινο ο Διονύσιος Βέγιας. Στην κλάση της γλυπτικής με αργυρό μετάλλιο α' τάξεως τιμήθηκε ο Γιαννούλης Χαλεπάς, με αργυρό μετάλλιο β' τάξεως οι Γεώργιος Βρούτος, Γεώργιος Βιτάλης και Δημήτριος Φιλιππότης, με χάλκινο ο Ιωάννης Βιτσάρης. Η επιτροπή η οποία έκρινε τα έργα αποτελούνταν από τους Αναστάσιο Θεοφιλά, Βικέντιο Λάντσα, Λεωνίδα Δρόση και Ερνστ Τσίλλερ. Ωστόσο, η αρχική σύστασή της περιελάμβανε τους Αναστάσιο Θεοφιλά, Λύσανδρο Καυταντζόγλου, Σπυρίδωνα Προσαλέντη, Νικηφόρο Λύτρα και Μιχαήλ Μελά. Οι δύο τελευταίοι δημοσίευσαν μια ξεχωριστή έκθεση, η οποία επιχειρούσε μια συνολική εκτίμηση της πορείας της ελληνικής τέχνης και επικεντρωνόταν σε τρία σημεία: απουσία μιας εθνικής σχολής ζωγραφικής, ανάγκη ηθικής και οικονομικής ενίσχυσης των καλλιτεχνών από κράτος και ιδιώτες, αυτονόμηση και αναβάθμιση του Καλλιτεχνικού Τμήματος του Πολυτεχνείου.
Το Καλλιτεχνικό Τμήμα των Δ’ Ολυμπίων (1888)
Τα Δ’ (και τελευταία) Ολύμπια πραγματοποιήθηκαν το 1888 με την ολοκλήρωση του Ζαππείου Μεγάρου. Η οικοδόμησή του είχε ξεκινήσει το 1874 σε σχέδια του Φ. Μπουλανζέ, τα οποία, εν συνεχεία, τροποποιήθηκαν σημαντικά από τον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν, ενώ ο Ερνστ Τσίλλερ ανέλαβε την επίβλεψη των εργασιών. Στη συγκεκριμένη διοργάνωση οι ωραίες τέχνες εμφανίζονταν προνομιούχες με το καλλιτεχνικό τμήμα να είναι το πιο εκτεταμένο καλύπτοντας το 1/3 του συνολικού εκθεσιακού χώρου. Περισσότερα από 400 έργα, κυρίως ζωγραφικής και γλυπτικής, προσέφεραν ένα ολοκληρωμένο πανόραμα της ελληνικής τέχνης συγκεντρώνοντας μια πολυετή παραγωγή και εγείροντας το ζήτημα της ύπαρξης ή μη εθνικής καλλιτεχνικής σχολής. Η κριτική επιτροπή των ελλανοδικών αποτελούνταν από τους Μιχαήλ Μελά, Στέφανο Σκουλούδη και Δημήτριο Κορομηλά, τους αρχιτέκτονες Β. Ντέρπφελντ ( Wilhelm Doerpfeld ), Ε. Τρουμπ ( Eugene Troumpe ) και Ε. Κέλλενεκ ( Eduard Quellenek ), καθώς και κάποιον Γερμανό φιλότεχνο που βρισκόταν στην Αθήνα την περίοδο της έκθεσης, το όνομα του οποίου δεν ανακοινώθηκε.
Ανάμεσα στους ζωγράφους που συμμετείχαν συναντάμε τους Νικηφόρο Λύτρα, Νικόλαο Γύζη, Γεώργιο Ιακωβίδη, Κωνσταντίνο Βολανάκη, Πολυχρόνη Λεμπέση, Ιωάννη Δούκα, Βικέντιο Λάντσα, Νικόλαο Ξυδιά-Τυπάλδο, Θεόδωρο Ράλλη, Ιάκωβο Ρίζο, Γεώργιο Άβλιχο, Αριστείδη Βαρούχα, Θεμιστοκλή Δράκο, Νέστορα Βαρβέρη, Δημήτριο Γεωργαντά, Άγγελο Γιαλλινά, Γεώργιο Γραμμανδάνη, Αλέξανδρο Δαμίρη, Αλέξανδρο Καλούδη, Βύρωνα Κοντόπουλο, Εμμανουήλ Λαμπάκη, Βικέντιο Μποκατσιάμπη, Γεώργιο Οικονόμου, Ιωάννη Οικονόμου, Γεώργιο Ροϊλό, Χαράλαμπο Παχύ, Αιμίλιο Προσαλέντη, Γεώργιο Σαμαρτζή, Περικλή Τσιριγώτη, Νικόλαο Φαρμακίδη, Κωνσταντίνο Πανώριο, Νικόλαο Βώκο, Οδυσσέα Φωκά, Περικλή Πανταζή, Κωνσταντίνο Προκοπίδη, Ιωάννη Γιάνναρο, Εμίλ Ζιλλιερόν, κ.ά. Από θεματική άποψη κυριαρχούσαν οι ηθογραφίες, οι προσωπογραφίες, οι νεκρές φύσεις, τα τοπία και οι θαλασσογραφίες. Ελάχιστα ήταν τα έργα με ιστορικό ή μυθολογικό περιεχόμενο. Η κριτική επεσήμαινε τις κατακτήσεις της ελληνικής ζωγραφικής και την ποιότητα των έργων, αν και τόνιζε ιδιαίτερα το πρόβλημα της εξάρτησής της από τη γερμανική τέχνη. Ο Νικηφόρος Λύτρας χαρακτηριζόταν ως ο εθνικότερος απ' όλους τους καλλιτέχνες αφού στη δημιουργία του είχε αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη μελέτη των ανθρώπων του απλού λαού, τους οποίους απεικόνιζε στις πιο μικρές, ασήμαντες και τυχαίες εκφάνσεις της καθημερινής τους ζωής. Εξίσου σημαντική ήταν η προσφορά του ως καθηγητής στο Καλλιτεχνικό Τμήμα του Πολυτεχνείου. Με χρυσό μετάλλιο τιμήθηκαν οι Νικόλαος Γύζης και Γεώργιος Ιακωβίδης, με αργυρό οι Νικηφόρος Λύτρας, Κωνσταντίνος Βολανάκης, Θεόδωρος Ράλλης, Εμίλ Ζιλλιερόν, Ιάκωβος Ρίζος, Άγγελος Γιαλλινάς και Κωνσταντίνος Προκοπίδης, με χάλκινο οι Πολυχρόνης Λεμπέσης, Νικόλαος Βώκος, Ιωάννης Οικονόμου, Κωνσταντίνος Πανώριος, Ιωάννης Γιάνναρος, Νικόλαος Ξυδιάς-Τυπάλδος, Βικέντιος Λάντσας, Οδυσσέας Φωκάς και Αιμίλιος Προσαλέντης, ενώ δόθηκαν και αρκετοί έπαινοι.
Το τμήμα της γλυπτικής ήταν εξαιρετικά μικρό σε σχέση με αυτό της ζωγραφικής. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες γλύπτες συναντάμε τους Γεώργιο Βρούτο, Ιωάννη Βιτσάρη, Γεώργιο Βιτάλη, Λάζαρο Φυτάλη, Λάζαρο Σώχο, Γεώργιο Μπονάνο, Ιωάννη Λαμπαδίτη, Ιωάννη Μαρμαρινό, Ιάκωβο Ρήγο, Γεώργιο Ξενάκη, Ιωάννη Καρακατσάνη, κ.ά. Παράλληλα, παρουσιαζόταν και τα προπλάσματα για τον διαγωνισμό ανέγερσης του ανδριάντα του λόρδου Βύρωνα στην Αθήνα. Στον διαγωνισμό έπαιρναν μέρος οι Γεώργιος Μπονάνος, Γεώργιος Βιτάλης, Ιωάννης Βιτσάρης, Λάζαρος Σώχος, Λάζαρος Φυτάλης, Ιωάννης Βιδάλης και Γεώργιος Βρούτος (εκτός διαγωνισμού). Τα δημοσιεύματα στον Τύπο επικεντρώνονταν στις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες που ήταν αναγκασμένοι να εργάζονται οι Έλληνες γλύπτες. Η απουσία οποιασδήποτε κρατικής μέριμνας αλλά και τα στενά όρια της αγοράς τέχνης, ανάγκαζε τους περισσότερους να ασχολούνται αποκλειστικά με ταφικά μνημεία και προτομές. Σε τεχνοτροπικό επίπεδο, καταγραφόταν τόσο η κυριαρχία του κλασικισμού όσο και η επικράτηση νατουραλιστικών τύπων με θέματα εμπνευσμένα από την καθημερινότητα, χωρίς εξιδανικεύσεις και αναφορές στην ελληνική αρχαιότητα. Με αργυρό μετάλλιο τιμήθηκαν οι Γεώργιος Βρούτος, Ιωάννης Βιτσάρης, Γεώργιος Μπονάνος, Λάζαρος Σώχος και Ιάκωβος Ρήγος, με χάλκινο ο Γεώργιος Βιτάλης και με έπαινο οι Λάζαρος Φυτάλης και Ιωάννης Καρακατσάνης. Στον διαγωνισμό για τον ανδριάντα του Βύρωνα νικητής αναδείχθηκε ο Λάζαρος Σώχος.
Η πορεία των Ολυμπίων τη δεκαετία του 1890
Το 1891 ανακοινώθηκε ότι τα Ε' Ολύμπια θα πραγματοποιούνταν το 1893 και διατυπώθηκε ο προβληματισμός αν μελλοντικά η διοργάνωση έπρεπε να διατηρήσει τον χαρακτήρα μιας γενικής έκθεσης προϊόντων ανά τετραετία, ή σταδιακά να καθιερωθούν ετήσιες ειδικές εκθέσεις, καθεμία για έναν διαφορετικό κλάδο της εθνικής παραγωγής. Ο θάνατος (1892) του Κωνσταντίνου Ζάππα και οι δικαστικές διαμάχες που ακολούθησαν για την περιουσία του στάθηκαν ανασταλτικός παράγοντας για την υπόθεση των Ολυμπίων. Το 1894 τέθηκε εκ νέου το θέμα των Ε' Ολυμπίων και προτάθηκε να μην τους δοθεί αυστηρά εθνικός προσανατολισμός αλλά να κληθούν να συμμετάσχουν όλοι οι λαοί της Ανατολής. Το 1895, η Επιτροπή των Ολυμπίων, η οποία αντιμετώπιζε σφοδρές καταγγελίες για κακή οικονομική διαχείριση, άσκοπες δαπάνες, απραξία και σκανδαλώδη συμπεριφορά, εξέφρασε την πρόθεση καθιέρωσης ετήσιων, ειδικών εκθέσεων και αποφάσισε τη δυνατότητα ενοικίασης του Ζαππείου σε ιδιώτες για τη διοργάνωση εκθέσεων, απόφαση που ανακλήθηκε λίγα χρόνια αργότερα (1899). Η μόνη καλλιτεχνική έκθεση που κατόρθωσε να πραγματοποιήσει (Δεκέμβριος 1899) ήταν εκείνη για την επιλογή των έργων που θα συγκροτούσαν την ελληνική συμμετοχή στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού (1900).
Το Ζάππειο Μέγαρο αποτέλεσε τον σημαντικότερο εκθεσιακό χώρο για πολλές δεκαετίες του 20ού αιώνα. Στις αίθουσές του πραγματοποιήθηκαν και οι Πανελλήνιες Εκθέσεις, στις οποίες η εμπλοκή του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.) ήταν κρίσιμης και καθοριστικής σημασίας.
Πηγές-Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης
Ιωάννης Μαχαιρίδης
Ο Ιωάννης Μαχαιρίδης είναι Έλληνας αρχιτέκτονας και πολιτικός, πρώην Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου από το 2011 ως το 2014.
Αλέαια
Τα Αλέαια ή Αλεαία ήταν ονομασία αρχαίας τριήμερης εορτής με συνώνυμους αγώνες που τελούνταν στη αρχαία πόλη Τεγέα, στην Αρκαδία προς τιμή της πολιούχου θεάς Αρτέμιδας.
Ιωάννης Μαχαιρίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1953 στο Μπαμπαλιό της τότε επαρχίας Βάλτου του νομού Αιτωλοακαρνανίας από τους πρόσφυγες Θεοφύλακτο και Αρχόντω Μαχαιρίδη, το γένος Κανακίδη. Το 1972 τελείωσε το εξατάξιο Παπαστράτειο Γυμνάσιο Αγρινίου. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας, από όπου αποφοίτησε το 1978.
Αλέαια
Οι αγώνες των Αλεαίων διεξάγονταν στο χωμάτινο στάδιο της πόλης που βρισκόταν κοντα στον αρχαίο ναό της θεάς, στους οποίους λάμβαναν μέρος άνδρες και παιδιά. Περί των αγώνων αυτών αναφέρει ο Παυσανίας, στα σχόλια περί των ολυμπιονικών ο Πίνδαρος καθώς και επιγραφές που βρέθηκαν τόσο στη Τεγέα όσο και στο Ασκληπιείο της αρχαίας Επιδαύρου.
Ιωάννης Μαχαιρίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας Αρχιτέκτονας ως το 1982, οπότε υπηρέτησε στο Υπουργείο Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος ως συνεργάτης του Αντώνη Τρίτση. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1985 ήταν υπεύθυνος Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο ιδίου υπουργείου.
Αλέαια
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία
Alea (Argolis)
Ιωάννης Μαχαιρίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Με την τοπική αυτοδιοίκηση ασχολήθηκε για πρώτη φορά το 1985, οπότε και διετέλεσε νομάρχης Δωδεκανήσου, αξίωμα το οποίο κατείχε, κατά περιόδους, μέχρι το 1994. Το 1995 χρημάτισε περιφερειακός διευθυντής Δωδεκανήσου και από το 1996 ως το 2002, διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Αιγαίου. Στις νομαρχιακές εκλογές του 2002 εξελέγη ως αιρετός νομάρχης Δωδεκανήσου. Επανεξελέγη τον Οκτώβριο του 2006. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, ανέλαβε περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου και μέλος της διοικούσας επιτροπής της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ).
Είναι παντρεμένος με την παιδίατρο Ντίνα Παχύλη, και έχει δύο κόρες, την Ευστρατία και την Θεοφίλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Νομάρχες Δωδεκανήσου Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Περιφερειάρχες Νοτίου Αιγαίου
Ισλαμικό κράτος
Ισλαμικό κράτος (αραβικά: الدولة الإسلامية al-dawlah al-Islamiyah ) είναι ένας τύπος κυβέρνησης, στην οποία η πρωταρχική βάση για την κυβέρνηση είναι ο ισλαμικός θρησκευτικός νόμος (σαρία). Από τα πρώτα χρόνια του Ισλάμ, πολλές κυβερνήσεις έχουν ιδρυθεί ως «ισλαμικές», αρχίζοντας κυρίως με το χαλιφάτο που ιδρύθηκε από τον Μωάμεθ τον ίδιο και περιλαμβάνει τις επόμενες κυβερνήσεις υπό τη διοίκηση ενός χαλίφη (που σημαίνει "διάδοχος" του προφήτη Μωάμεθ).
Ωστόσο, ο όρος «ισλαμικό κράτος» έχει λάβει μια πιο συγκεκριμένη σύγχρονη χροιά από τον 18ο αιώνα. Η έννοια του σύγχρονου ισλαμικού κράτους έχει αρθρωθεί και προωθηθεί από ιδεολόγους όπως Αμπούλ Α'λα Μαουντουντί, Αγιατολάχ Χομεϊνί, Ισράρ Αχμέντ, και Σαγίντ Κουτμπ. Όπως και στην προηγούμενη έννοια του χαλιφάτου, το σύγχρονο ισλαμικό κράτος έχει τις ρίζες του στον ισλαμικό νόμο. Εμπνέεται από τον κανόνα του Μωάμεθ. Ωστόσο, σε αντίθεση με καθοδηγούμενες από χαλίφη κυβερνήσεις οι οποίες αποτελούσαν αυτοκρατορικές δεσποτείες ή μοναρχίες (αραβικά: malik), ένα σύγχρονο ισλαμικό κράτος μπορεί να ενσωματώνει σύγχρονους πολιτικούς θεσμούς, όπως εκλογές, κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, δικαστικό έλεγχο και λαϊκή κυριαρχία.
Σήμερα, πολλές μουσουλμανικές χώρες έχουν ενσωματώσει τον ισλαμικό νόμο, εν όλω ή εν μέρει, στα νομικά συστήματα τους. Ορισμένες μουσουλμανικές χώρες έχουν ορίσει το Ισλάμ ως επίσημη θρησκεία του κράτους στα συντάγματά τους, αλλά δεν εφαρμόζουν τον ισλαμικό νόμο στα δικαστήριά τους. Ισλαμικά κράτη που δεν είναι ισλαμικές μοναρχίες συνήθως αναφέρεται ως ισλαμικές δημοκρατίες.
Ζαν-Μπατίστ Ουντρί
Ο Ζαν-Μπατίστ Ουντρί (γαλλικά: Jean-Baptiste Oudry) (17 Μαρτίου 1686-30 Απριλίου 1755) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής ταπισερί. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τους πίνακές του με σκηνές κυνηγιού και τις νατουραλιστικές εικόνες θηραμάτων και εξωτικών ζώων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαν-Μπατίστ Ουντρί γεννήθηκε στο Παρίσι στις 17 Μαρτίου 1686, γιος του Ζακ Ουντρί, ζωγράφου και εμπόρου έργων τέχνης στη γέφυρα Νοτρ-Νταμ. Ο πατέρας του ήταν επίσης μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής και διευθυντής της καλλιτεχνικής Ακαδημίας του Σαιν-Λυκ στο Παρίσι, στην οποία σπούδασε ο Ουντρί. αριστερά|μικρογραφία|Μαρί-Μαργκερίτ Ουντρί, σύζυγος του καλλιτέχνη Αρχικά, ο Ουντρί επικεντρώθηκε στην προσωπογραφία και ήταν συμμαθητής και ίσως συνεργάτης του Νικολά ντε Λαρζιλιέρ από το 1707 έως το 1712. Αποφοίτησε το 1708, ταυτόχρονα με τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του. Τον επόμενο χρόνο, παντρεύτηκε τη Μαρί-Μαργκερίτ Φρουασέ, κόρη τεχνίτη καθρεφτών, στην οποία παρέδωσε μαθήματα ζωγραφικής.
Ο Ουντρί έγινε επίκουρος καθηγητής στην Ακαδημία του Σαιν-Λυκ το 1714 και καθηγητής το 1717. Έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής ως μέλος το 1719 και ως καθηγητής από το 1743. Αφού δημιούργησε κυρίως πορτρέτα, άρχισε ζωγραφίζει πίνακες με φρούτα ή ζώα με νεκρή φύση, καθώς και πίνακες θρησκευτικών θεμάτων, όπως η Γέννηση και η Λατρεία των Μάγων.
Το 1726 ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού υπεύθυνου των έργων ταπισερί του εργοστασίου της Μπωβαί. Μερικά από τα σχέδιά του έφεραν μεγάλη φήμη στην εταιρεία, όπως αυτά για τις σειρές ταπισερί Ποιμενικές διασκεδάσεις (1730), Οι κωμωδίες του Μολιέρου (1732) και Οι Μύθοι του Λαφονταίν (1736). Φιλοτέχνησε επίσης εικονογραφήσεις βιβλίων για εκδόσεις του Δον Κιχώτη και του Κωμικού μυθιστορήματος.
Πέθανε από εγκεφαλικό στις 30 Απριλίου 1755 και ενταφιάστηκε στην εκκλησία του Σαιντ-Ετιέν στη Μπωβαί. Στο μνήμα του υπάρχει η ακόλουθη επιγραφή: «Εδώ κείται ο Ζαν-Μπατίστ Ουντρί, ζωγράφος του βασιλιά, καθηγητής στη Βασιλική ακαδημία ζωγραφικής και γλυπτικής, συνοδός του βασιλιά, γενικός διευθυντής του βασιλικού εργοστασίου ταπετσαριών της Μπωβαί, επίτροπος και ευεργέτης αυτής της ενορίας, πέθανε την 1η Μαΐου 1755, σε ηλικία 69 ετών. Προσευχηθείτε για την ψυχή του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
First Solar
Η First Solar είναι εταιρεία κατασκευής φωτοβολταϊκών συστοιχιών με έδρα στην Αριζόνα, ΗΠΑ. Διαθέτει εγκαταστάσεις παραγωγής στις ΗΠΑ, στη Μαλαισία και στη Γερμανία. Το 2009, η παραγωγική ικανότητά της ξεπέρασε το 1 Gigawatt Peak (GWp) αποτελώντας το μεγαλύτερο παγκοσμίως κατασκευαστή φωτοβολταϊκών κυψελών λεπτού υμένα. Το φωτοβολταϊκά στοιχεία της First Solar βασίζονται σε πνευματικά κατοχυρωμένη τεχνολογία παραγωγής ημιαγωγών λεπτού υμένα με πολυστρωματικό τελλουριούχο κάδμιο (CdTe). Οι τεχνολογίες λεπτού υμένα έχουν γενικά χαμηλότερη ενεργειακή απόδοση λειτουργίας σε σχέση με την πολύ ακριβότερη παραδοσιακή μονοκρυσταλλική σιλικόνη. Αλλά αποτελούν εξαιρετικά αποδοτικότερη ενεργειακά μέθοδο παρασκευής, κάτι που συνεπάγεται χαμηλότερο κόστος παραγωγής. Ενώ οι πρώτες τεχνολογίες άμορφης σιλικόνης (a-Si) λεπτού υμένα που μελετήθηκαν εργαστηριακά παρουσίασαν απότομη πτώση της απόδοσης λειτουργίας κατά την πρώτη έκθεση σε ηλιακή ακτινοβολία, η Solar Cells Inc. (προκάτοχος της First Solar) έχει δημοσιεύσει μελέτες που ισχυρίζονται επαρκή διατήρηση της απόδοσης των ηλιακών κυψελών με βάση τεχνολογία πολυστρωματικού CdTe. Η First Solar είναι η πρώτη εταιρεία στον κλάδο της ηλιακής ενέργειας που κατάφερε να μειώσει το κόστος παραγωγής σε λιγότερο από ένα δολάριο ανά Watt. Τον Ιούνιο του 2009, ανακοίνωσε ότι στοχεύει να μειώσει το κόστος παραγωγής ανά watt σε ένα επίπεδο μεταξύ US$0,52 και US$0,63 έως το 2014.
Η ιστορία της εταιρείας
Η First Solar ιδρύθηκε στο Tempe, της Αριζόνας, το 1999, έπειτα από την πώληση της Solar Cell Inc. (SCI) στην εταιρεία True North Partners (μια εταιρεία που ανήκει στην οικογένεια Walton, η οποία έχει ακόμη στην ιδιοκτησία της την αλυσίδα καταστημάτων Walmart). Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας είναι ο Michael Ahearn. Οι εμπορικές δραστηριότητές της στον τομέα των φωτοβολταϊκών συστοιχιών ξεκίνησαν το 2002. Τα επίπεδα παραγωγής αυξήθηκαν σταθερά έως το σημείο όπου ο ρυθμός παραγωγής της ανήλθε στα 25 Megawatt Peak (MWp), το 2005. Μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, η εταιρεία επεκτάθηκε με την κατασκευή νέας γραμμής παραγωγής στο Perrysburg του Οχάιο και τεσσάρων γραμμών παραγωγής στη Γερμανία. Το 2006, ο ετήσιος ρυθμός παραγωγής της First Solar ανήλθε στα 75 MW και η εταιρεία ανακοίνωσε την κατασκευή 16 νέων γραμμών παραγωγής στη Μαλαισία (περιοχή Kulim). Την ίδια χρονιά, η First Solar εισήχθη στο χρηματιστήριο του NASDAQ, το χρηματιστήριο για τις εταιρείες τεχνολογίας, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα. Αυτή τη στιγμή απασχολεί 4.000 εργαζομένους ανά τον κόσμο.
Παραγωγή
Στο πρώτο τρίμηνο του 2009, η First Solar αύξησε την ετήσια παραγωγική της ικανότητα στα 49.4 MW ανά γραμμή παραγωγής. Λαμβάνοντας υπόψη τις γραμμές παραγωγής που θα είναι έτοιμες το 2009, η εταιρεία αναμένει ότι η συνολική ετήσια παραγωγική ικανότητά της θα ξεπεράσει το 1.1 GW, έως το τέλος του 2009. Στο πρώτο τρίμηνο του 2009, η μέση απόδοση της φωτοβολταϊκής μετατροπής ανά συστοιχία έφτασε το 10,9%. Παρατηρείται στην περίοδο από το 2003, όταν η απόδοση κυμαινόταν περίπου στο 7%.