cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ωριγένης
Θεολογικές απόψεις
Οι πρώτοι (Λωτ), τρεφόμενοι με «γάλα» και «άρτο», στηρίζονται στην άλογη και ψιλή πίστη, και παραμένουν έξω από το άδυτο (εβραϊκός λαός), ενώ οι δεύτεροι (Αβραάμ), τρεφόμενοι με «κρέας» και «οίνο», στηρίζονται στη γνώση / θείες αποκαλύψεις (πρβλ. Θεοτόκος) και εισέρχονται στο άδυτο των θείων μυστηρίων (Ααρών και Αρχ-ιερείς).
Ο Θεός είναι Φως, Μονάς και Ενάς, ακατάληπτος και ακατανόητος (κατά των: Κέλσου, Ευνόμιου, Βαρλαάμ). Ο Πατήρ, ως αγέννητος και «αυτόθεος», κατ’ ανάγκη «αεί γεννά» τον Υιό (Παροιμ. 8, 25, Πλωτίνος), όπως το ύδωρ τον ατμό ή το φως την ακτίνα. Ο Ωριγένης, σύμφωνα με τη νεοπλατωνική θεωρία των απορροών, δέχεται ένα είδος «υποταγής» (Subordinationismus), θεωρώντας τον Υιό ως «ατμίδα» (Vapor) τής δυνάμεως τού Πατρός και «απόρροια» της παντοκρατορικής Του δόξας: «Ημείς μεν τοι γε τρεις υποστάσεις πειθόμενοι τυγχάνειν, τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, και αγέννητον μηδέν έτερον του Πατρός είναι πιστεύοντες». Η ενέργεια τού Πατρός κατευθύνεται προς όλα τα όντα, του Υιού προς μόνο τα λογικά και του Αγίου Πνεύματος προς μόνο τους (αληθείς) Χριστιανούς (πνευματικούς). Ο Χριστός ως Θεάνθρωπος [1] ενώνει μέσα Του τις δυο φύσεις (θεία και ανθρώπινη), κατά το παράδειγμα του πυρακτωμένου σιδήρου. Το σώμα Του διέθετε ένα είδος υπερφυσικής ποιότητας, μεταβαλλόμενο κατά τη βούλησή Του (Δοκητισμός). Μετά την Ανάστασή Του αρχίζει η θεοποίηση της ανθρωπότητας του Κυρίου, κατά ένα είδος ανάχυσης (απορρόφησης) της ανθρώπινης φύσης μέσα στη Θεία (πανθεϊστική αντίληψη). Έτσι ο Σωτήρ παρίσταται: α) ως διδάσκαλος και νομοθέτης της ανθρωπότητας (ηθική θεωρία της απολύτρωσης), β) ως Αρχιερεύς ― (εξ)ιλαστήριο θύμα (αντιπροσωπευτική η θυσία του Χριστού, προσφέροντας το σώμα του στον Θ. Πατέρα) [πραγματική θεωρία της απολύτρωσης] [2] και γ) ως «αντίλυτρον» της ψυχής του στον Σατανά (περί δικαιωμάτων του Σατανά θεωρία της απολύτρωσης).
Η Εκκλησία, όντας σε πνευματικό σύνδεσμο με την επουράνια, είναι αγία. Την αληθινή Εκκλησία απαρτίζει μόνο το σύνολο πάντων των αγίων. Οι επίσκοποι θεωρητικώς πρέπει να είναι άγιοι. Στην πραγματικότητα όμως πολλοί από αυτούς είναι ανάξιοι. Τους ανάξιους κληρικούς ο Ωριγένης παραβάλλει προς τους Φαρισαίους. Ο λαός ― «λαϊκοί» (πνευματικοί και σαρκικοί) ― φέρει την καθολική ιεροσύνη. Με έξι φάρμακα μπορεί να επιτευχθεί η μετάνοια: μαρτύριο, ελεημοσύνη, συγγνώμη, ζήλος για τη μεταστροφή των αμαρτωλών, αγάπη προς τον Θεό και εκκλησιαστική μετάνοια (είτε ατομικά, είτε δημόσια). Υπάρχουν «βαριά» ― θανάσιμα αμαρτήματα (ειδωλολατρία, μοιχεία, πορνεία, φόνος), που συγχωρούνται για μία μόνο φορά μετά το βάπτισμα, και μη θανάσιμα αμαρτήματα. Συγχώρηση μπορούν να παράσχουν μόνο οι άγιοι (Πνευματικοί), είτε Κληρικοί, είτε λαϊκοί είναι αυτοί.
Ο Ωριγένης, παρά το ότι καταπολέμησε τις θεωρίες του Χιλιασμού και της μετενσωμάτωσης των ψυχών, δέχτηκε την αποκατάσταση των πάντων [3] (ακόμη και του Σατανά) κατόπιν μακράς και βαθμιαίας καθάρσεως (πρβλ. συνειδησιακό «καθάρσιο πυρ»). Ο Ωριγένης (και ως πρόσωπο και ως διδασκαλία) καταδικάστηκε αλλεπάλληλα ἀπό τούς: Επιφάνιο [4] και Θεόφιλο Αλεξανδρείας (400), «Δέκα αναθεματισμούς» Ιουστινιανού (543), «Δέκα πέντε αναθεματισμούς» (553), Ε’ Οικουμενική Σύνοδο (που καταδίκασε μαζί και τον χριστιανό Μυστικιστή Ευάγριο Ποντικό [5]).
[2] Ο Ωριγένης ήταν οπαδός της εμπροϋπόθετης θεωρίας περί της Σαρκώσεως του Λόγου (αν, δηλ., ο άνθρωπος δεν αμάρτανε, ο Λόγος δεν θα σαρκωνόταν).
[4] Ὁ Ἐπιφάνιος, σφοδρός ἀντιωριγενιστής, στράφηκε μαζί μέ τούς Ἱερώνυμο καί Ἀναστάσιο Α' (πάπα Ρώμης) ἐναντίον τῶν ὠριγενιστῶν Ἰωάννη Ἱεροσολύμων καί Ρουφίνου (Β' φάση ὠριγενιστικῶν ἐρίδων).
[5] Ἀκολουθώντας τόν Εὐάγριο, ὁ μονοφυσίτης μοναχός Στέφανος δίδαξε μιά αἱρετική Θεοσοφία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὅλοι, ἀκόμα καί οἱ καταδικασμένοι στήν Κόλαση, θά συμπεριλαμβάνονταν τελικά στή Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ (ἰσόχριστοι), διαθέτοντας ἕνα οὐράνιο (αἰθέριο) φωτεινό σῶμα μέ σφαιροειδές σχῆμα· ἄλλοι, πάλι, ἀπ' αὐτούς δέχονταν ὅτι ἡ ψυχή τοῦ Χριστοῦ ἦταν τό πρῶτο δημιούργημα (πρωτοκτιστῖτες) τοῦ Θεοῦ (Γ' φάση ὠριγενιστικῶν ἐρίδων). Πρβλ. Β. Σ τ α υ ρ ί δ ο υ, Αἱ ὠριγενιστικαί ἔριδες, Ἀθῆναι 1958 (ἀνάτυπο Θεολογια).
Ο Λόγος και η Κοσμολογία
Η δραστηριότητα του Λόγου έγινε αντιληπτή από τον Ωριγένη ως παγκόσμια ψυχή, σύμφωνα με το πλατωνικό παράδειγμα. Είναι ένα θεωρητικό σημείο στο οποίο ο Θεός αποκαλύπτει την παντοδυναμία του. Η πρώτη δημιουργική πράξη του ήταν το θείο πνεύμα, ως ανεξάρτητη ύπαρξη. Οι επιμέρους αντανακλάσεις του Λόγου είναι τα δημιουργημένα λογικά όντα, τα οποία πρέπει να επανέλθουν στον δρόμο της θέωσης. Ωστόσο, ακόμη και στην τελειότητά τους δεν μπορούν να φτάσουν στα ύψιστα επίπεδα του Λόγου ή του Θεού.
Τα λογοϊκά αρχέτυπα, αιώνια δημιουργικά, διαμορφώνουν μια ατελείωτη σειρά πεπερασμένων, κατανοητών κόσμων, οι οποίοι είναι αμοιβαία εναλλακτικοί. Συνδυάζοντας το στωικό δόγμα ενός κόσμου χωρίς έναρξη, συνέλαβε τον ορατό κόσμο ως στάδια μιας αιώνιας κοσμικής διαδικασίας, παρέχοντας επίσης μια εξήγηση της ποικιλομορφίας των ανθρώπινων τυχών, των ανταμοιβών και των τιμωριών. Ο υλικός κόσμος, που δεν είχε πρώτα καμία θέση σε αυτήν την αιώνια πνευματική πρόοδο, οφειλόταν στην πτώση των πνευμάτων από τον Θεό. Ο απώτερος στόχος του Θεού στη δημιουργία της ύλης εκ του μη όντος δεν ήταν τιμωρία, αλλά τα πεπτωκότα πνεύματα. Η παραμονή του ανθρώπου στην ύλη είναι παροδική και φευγαλέα, αλλά η υψηλότερη φύση του διαμορφώνεται στην εικόνα του δημιουργού.
Χριστολογία και Εσχατολογία
Το αποκορύφωμα αυτής της βαθμιαίας αποκάλυψης είναι η καθολική αποκάλυψη του Χριστού. Στον Χριστό ο Θεός εμφανίστηκε ως πατέρας. Η ενσάρκωση του Λόγου ήταν μια απαραίτητη διαδικασία, προκειμένου να γίνει καταληπτός από την αισθητήρια φύση του ενσαρκωμένου ανθρώπου. Σε διαφορετική περίπτωση ο Λόγος θα παρέμενε ένα μυστήριο, το οποίο θα μπορούσε να ερμηνευθεί αναλογικά μόνον στους Αγίους και φυσικά ο Ωριγένης δε θα μπορούσε καν να τον σχολιάσει. Όσον αφορά στο θνητό σώμα του Χριστού, ο Ωριγένης διατυπώνει την άποψη –άποψη που πιθανώς προσεγγίζει τον Δοκητισμό- πως μετασχηματίστηκε από τον Θεό σε ένα αιθερικό και θείο σώμα. Αργότερα βέβαια δηλώνει πως η υλική φύση του κόσμου είναι μόνο ένα επεισόδιο στην πνευματική διαδικασία της ανάπτυξης, το τέλος της οποίας πρέπει να είναι η εκμηδένιση της ύλης και η επιστροφή στον Θεό. Σε ό,τι αφορά στο δόγμα της ανάστασης του σώματος υποστηρίζει την ερμηνεία ότι ο Λόγος διατηρεί την ενότητα της ανθρώπινης ύπαρξης αλλάζοντας το σώμα σε νέες μορφές, συντηρώντας κατά συνέπεια τη μοναδικότητα και την ταυτότητα της προσωπικότητας σε αρμονία με την αρχή μιας ατελείωτης κοσμικής διαδικασίας. Η αντίληψη του Ωριγένη για τον Λόγο του επέτρεψε να μην κάνει καμία συγκεκριμένη δήλωση για το λυτρωτικό έργο του Ιησού. Δεδομένου ότι η αμαρτία είναι μόνον αρνητική, ως έλλειψη καθαρής γνώσης, η δραστηριότητα του Ιησού ήταν ουσιαστικά παράδειγμα και οδηγία, και η ανθρώπινη ζωή του ήταν μόνο τυχαία, αντιπαραβαλλόμενη με την αιώνια κοσμική δραστηριότητα του Λόγου. Ο Ωριγένης θεώρησε τον θάνατο του Ιησού ως θυσία, παραλληλίζοντάς τον με άλλες αυτοθυσιαστικές πράξεις για το γενικό αγαθό. Φυσικά, σε αυτό το σημείο η συμφωνία του Ωριγένη με τις δογματικές διδασκαλίες της εκκλησίας ήταν μόνο επιφανειακή.
Η εξιδανικευτική τάση του να θεωρεί το πνεύμα ως τη μόνη πραγματική ύπαρξη είναι θεμελιώδης σε ολόκληρο το σύστημά του και τον οδήγησε για να καταπολεμήσει τις εκκλησιαστικές παραδόσεις περί κόλασης και παράδεισου. Η άποψή του στόχευε σε έναν προοδευτικό εξαγνισμό των ψυχών, έτσι ώστε να αντικρίσουν τον Θεό τους πρόσωπο με πρόσωπο και να ενωθούν πλήρως μαζί Του. Τα μέσα για την επίτευξη αυτού του τέλους, αυτής της εσχατιάς, περιγράφηκαν από τον Ωριγένη με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους, ο σημαντικότερος των οποίων ήταν η πλατωνική έννοια της εξαγνιστικής πυράς που καθαρίζει τον κόσμο του κακού και οδηγεί στην κοσμική ανανέωση. Σε μια περαιτέρω πνευματοποίηση της ιδέας ο Ωριγένης θα αποκαλέσει τον Θεό αναλωτική πυρά. Καθώς οι ψυχές απελευθερώνονται από την αμαρτία και την άγνοια, ο υλικός κόσμος θα αναλωθεί μέσα από αμέτρητους αιώνες και στην έσχατη στιγμή ο Θεός θα βρεθεί μέσα σε όλα, ενώ οι κόσμοι και τα πνεύματα θα επιστρέψουν εις γνώσιν Θεού. Επίσης η τάση του να θεωρεί το πνεύμα ως τη μόνη πραγματική ύπαρξη τον οδήγησε να καταπολεμήσει τις χιλιαστικές αντιλήψεις της εποχής του για μια χιλιετή επίγεια βασιλεία του Χριστού, απορρίπτοντας την κυριολεκτική απόδοση των χωρίων 20-21 της Αποκάλυψης, και δίνοντας σ' αυτά μια μεταφορική ερμηνεία, ώστε να αναφέρεται ως ο ισχυρότερος πολέμιος του Χιλιασμού.
Η υπεράσπιση του Ωριγένη
Όπως αναφέρθηκε, ο Ωριγένης καταδικάστηκε κατά την Ε΄ οικουμενική σύνοδο το 553 μ.Χ. και τα έργα του έπαυσαν να μελετώνται. Σε ολόκληρη τη χιλιετή Βυζαντινή περίοδο, ελάχιστος λόγος γίνεται για τον Αλεξανδρινό θεολόγο, λόγω της υφιστάμενης καταδίκης του. Εν τούτοις από τον 19ο και κυρίως κατά τον 20ό αιώνα άρχισε να αναζωπυρώνεται το θεολογικό ενδιαφέρον για τον Ωριγένη, σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα τελευταία 40 χρόνια πραγματοποιείται κάθε 4 χρόνια διεθνές συνέδριο (Origeniana).
Εκτός από τη μελέτη και διερεύνηση της θεολογικής και εσωτερικής διδασκαλίας του, έχει γίνει προσπάθεια και για την αποκατάσταση του Ωριγένη από τις δύο μεγαλύτερες κατηγορίες που τον βαραίνουν, δηλαδή το ότι αυτοευνουχίστηκε και το ότι καταδικάστηκε σαν αιρετικός.
Α) Η φήμη του αυτοευνουχισμού.
Μερικοί νεότεροι ερευνητές, μελετώντας τα ιστορικά δεδομένα, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι δυνατόν ο Ωριγένης να έχει κάνει αυτοευνουχισμό, όπως γενικά πιστεύεται σήμερα. Το συμπέρασμα αυτό βασίζεται σε τρία σημαντικά στοιχεία:
1) Ο Ωριγένης χειροτονήθηκε πρεσβύτερος σε ανδρική ηλικία. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε να συμβεί, εάν ήταν ευνουχισμένος, διότι οι Αποστολικοί Κανόνες απαγόρευαν αυστηρά να χειροτονούνται ως κληρικοί οι ευνούχοι.
2) Η φήμη περί αυτοευνουχισμού ξεκίνησε από τη φράση του Ευσέβιου ότι ο Ωριγένης «παρακινήθηκε να επιτελέσει με έργα τη σωτήρια ρήση», (Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ισορία, κεφ. ΣΤ΄ 8). Εν τούτοις ούτε ο Ευσέβιος, ούτε κάποιος άλλος από τους αρχαίους συγγραφείς αναφέρεται ρητά σε πράξη «αυτοευνουχισμού». Εάν αυτή είχε συμβεί πραγματικά, τότε ασφαλώς θα την ανέφεραν άμεσα οι εχθροί και κατήγοροι του Ωριγένη, οι λεγόμενοι αντιωριγενιστές και θα τη χρησιμοποιούσαν σαν όπλο εναντίον του. Η πρώτη ρητή αναφορά αυτής της φήμης γίνεται στο «Χρονικόν» του Ιωάννου Ζωναρά κατά τον ΙΒ΄ αιώνα, δηλαδή περίπου 900 χρόνια μετά τον θάνατό του.
3) Ο ίδιος ο Ωριγένης, στην εκτενή ανάλυση του επίμαχου εδαφίου (Ματθ. 19,12), καταφέρεται εντονότατα εναντίον των αυτοευνουχισθέντων, κατηγορώντας αμείλικτα την πράξη αυτή. Ασφαλώς, όμως, δεν θα μιλούσε τόσο έντονα εναντίον τους, εάν και ό ίδιος είχε διαπράξει το ίδιο σφάλμα.
Β) Η καταδίκη του Ωριγένη.
Μετά τον θάνατο του Ωριγένη, το έτος 253, δημιουργήθηκαν μέσα στην Εκκλησία δύο αντίθετα ρεύματα, ήτοι εκείνων, που τον θαύμαζαν και μελετούσαν συστηματικά τα έργα του (οι ωριγενιστές), και εκείνων, που απέρριπταν τις διδασκαλίες του (οι αντιωριγενιστές). Μεταξύ των δύο παρατάξεων έλαβαν χώρα αρκετές συγκρούσεις, οι λεγόμενες «ωριγενιστικές έριδες», μία αντιπαράθεση, που επικράτησε μέχρι τον ΣΤ΄ αιώνα.
Αρχικά αμφισβητήθηκε η περί ψυχής και περί αναστάσεως διδασκαλία του Ωριγένη από τον Πέτρο Α’ Αλεξανδρείας και τον Μεθόδιο Ολύμπου στα τέλη του Γ’ αιώνα. Η απήχηση της διδασκαλίας του Ωριγένη στους μετριοπαθείς αρειανόφρονους με κύριο εκφραστή τον Ευσέβιο Καισαρείας της Παλαιστίνης και τους συν αυτώ επισκόπους, στα μέσα του Δ’ αιώνα, οδήγησε σε νέα αμφισβήτηση της εν λόγω διδασκαλίας. Η αρχικά μετριοπαθής αντιμετώπιση του ωριγενισμού οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι ακόμα και οι αντιωριγενιστές χρησιμοποιούν εκλεκτικά τα έργα του Ωριγένη ως σημαντική πηγή ερμηνευτικής και θεολογικής αναφοράς, παρά τις ξεκάθαρες επιφυλάξεις, που διατύπωναν για συγκεκριμένες θεωρίες του. Οι αντιθέσεις αυτές δημιούργησαν νέες έντονες διαμάχες ανάμεσα στους ωριγενιστές μοναχούς της ερήμου της Νιτρίας και στους αντιωριγενιστές μοναχούς της Σκήτεως στην Αίγυπτο, που οδήγησαν τις δύο ομάδες στη διατύπωση ακραίων θεολογικών τοποθετήσεων. Οι ωριγενιστικές θέσεις βρήκαν απήχηση και στις μοναστικές κοινότητες της Παλαιστίνης λόγω των στοιχείων εσωτερισμού, που εμπεριείχαν, γεγονός, που έδωσε νέα ώθηση στη θεολογική αντιπαράθεση. Κύριοι εκφραστές της πολεμικής εναντίον του ωριγενισμού αναδεικνύονται ο Μάρκελλος Αγκύρας, ο μοναχός Ατάρβιος, ο Επιφάνιος Κωνσταντίας Κύπρου και ο Θεόφιλος Αλεξανδρείας. Μάλιστα ο τελευταίος συγκρότησε στην Αλεξάνδρεια το 400 μ.Χ. Σύνοδο που καταδικάζει τις ωριγενιστικές θέσεις. Την ίδια περίοδο η συμμετοχή στη διαμάχη των λατίνων Ρουφίνου (ωριγενιστής) και Ιερωνύμου (αντιωριγενιστής) μετέφερε αναπόφευκτα τις συνέπειες και στη Δυτική χριστιανοσύνη. Στις αρχές του Ε’ αιώνα έστω και αν η υπόθεση του ωριγενισμού δεν βρίσκεται στο θεολογικό προσκήνιο, το οποίο μονοπωλείται από τις Χριστολογικές έριδες, εντούτοις οδηγεί σε κρίση τους θρόνους της Κωνσταντινουπόλεως και της Αλεξάνδρειας.
Μετά από μια περίοδο ύφεσης οι ωριγενιστικές έριδες ξαναέρχονται στο επίκεντρο των θεολογικών ζυμώσεων στις αρχές του ΣΤ’ αιώνα. Τη συγκεκριμένη περίοδο ο θρόνος των Ιεροσολύμων απηχεί τις θέσεις της πανίσχυρης ομάδας των ωριγενιστών μοναχών της Παλαιστίνης και οι μοναχοί Λεόντιος Βυζάντιος ή Ιεροσολυμίτης, Θεόδωρος Ασκιδάς και Δομετιανός μεταβαίνουν στην Κωνσταντινούπολη, για να πετύχουν την αποκατάσταση των ιδεών του Ωριγένη. Μάλιστα ο μοναχός Θεόδωρος εκλέγεται μητροπολίτης Καισαρείας της Καππαδοκίας και ο Διομετιανός εκλέγεται επίσκοπος Αγκύρας με τη βοήθεια του πανίσχυρου ωριγενιστή πρεσβυτέρου Ευσέβιου, κειμηλιάρχου της εν Κωνσταντινουπόλει Εκκλησίας, και συμβούλου του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Η θεώρηση του Ωριγένη απασχολούσε κυρίως τους ασκητές της Παλαιστίνης, οι οποίοι και βρέθηκαν σε δύο αντίπαλες παρατάξεις, οι μεν ωριγενιστές με επίκεντρο τη Νέα Λαύρα και οι αντιωριγενιστές με σημείο αναφοράς τη Μεγάλη Λαύρα. Η ενεργοποίηση και εμπλοκή πλειάδας εκκλησιαστικών ταγών κατά του ωριγενισμού, όπως του πατριάρχη Αντιοχείας Εφραιμίου, του πατριάρχη Ιεροσολύμων Πέτρου, του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Ζωίλου, του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μηνά, του παπικού αποκρισιάριου Πελάγιου, του ηγουμένου Σάββα της ομώνυμης μονής της Παλαιστίνης αποδεικνύει τη γεωγραφική έκταση των ωριγενιστικών ερίδων. Η εκρηκτική κατάσταση, που ακουμπούσε πλέον το σύνολο της εκκλησιαστικής πραγματικότητας οδήγησε τον Ιουστινιανό στο να αναζητήσει φόρμουλες προσέγγισης και να επινοήσει λύσεις με κύρια χαρακτηριστικά άλλοτε τις διαδικασίες πελατειακών εξυπηρετήσεων και άλλοτε την επίδειξη αυτοκρατορικής πυγμής. Το έτος 553 ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός συγκάλεσε την Ε΄ οικουμενική σύνοδο με σκοπό να εξετάσει ένα άλλο θέμα (τα λεγόμενα «Τρία Κεφάλαια»), το οποίο δεν είχε καμία σχέση με τον Ωριγένη. Μετά την έκδοση της απόφασης για τα «Τρία Κεφάλαια», ο Ιουστινιανός έστειλε ένα γράμμα στη σύνοδο, με το οποίο ζητούσε κατηγορηματικά να καταδικάσουν και τη διδασκαλία του Ωριγένη. . Ο σκοπός αυτής της ενέργειας του Ιουστινιανού ήταν να σταματήσουν οι ωριγενιστικές έριδες, όπως πράγματι σταμάτησαν μετά την απόφαση αυτή. Αρκετά από τα μέλη της συνόδου ήταν ωριγενιστές και αντέδρασαν έντονα στη λήψη τέτοιας απόφασης. Όμως η πλειοψηφία των μελών ήταν αντιωριγενιστές και με την υποστήριξη της ισχυρής αυτοκρατορικής εξουσίας εξέδωσαν 15 «αναθεματισμούς» κατά της διδασκαλίας του Ωριγένη.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Λήμματα με προβλήματα μορφοποίησης Κατηγορία:Χριστιανοί απολογητές Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Ευνούχοι
Βαλντομπιάντενε
Το Βαλντομπιάντενε (ιταλικά: Valdobbiadene, βενετικά: Valdobiàden) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Λεν Τρόφι γυναικών
Το Λεν Τρόφι (Len Trophy), δηλαδή το "Τρόπαιο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας" είναι μια ευρωπαϊκή διοργάνωση υδατοσφαίρισης για τις γυναίκες, η οποία διεξάγεται κάθε χρόνο από την περίοδο 1999–2000. Είναι η δεύτερη σε αξία διοργάνωση μετά την Ευρωλίγκα. Μέχρι την περίοδο 2012–13 διεξαγόταν με προκριματικούς ομίλους και ακολούθως με διαδοχικούς αγώνες έως την τελική φάση ή τον διπλό τελικό. Από την περίοδο 2013–14 η διοργάνωση διεξάγεται απευθείας σε μορφή Φάιναλ-4, στο οποίο συμμετέχουν οι τέσσερις ηττημένες ομάδες των προημιτελικών της Ευρωλίγκας. Ο Εθνικός Πειραιώς είναι ο τρέχον κάτοχος του τροπαίου για το 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στον κόσμο
576 Εμμανουέλα
Η Εμμανουέλα (Emanuela) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,203. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομα μιας φίλης του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Εμμανουέλας εκτιμάται σε 84,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,043. Η Εμμανουέλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 11,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εμμανουελα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλαβρύτων
300px|μικρογραφία|Η οπίσθια πλευρά προς τον οικισμό Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλαβρύτων είναι σιδηροδρομικός σταθμός στα Καλάβρυτα στην ορεινή ενδοχώρα της Αχαΐας. Βρίσκεται μέσα στην κωμόπολη. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 και εξυπηρετείται από τον Οδοντωτό που εκτελεί δρομολόγια προς το Διακοπτό. Σήμερα στον χώρο του σταθμού λειτουργεί και καφετέρια.
Yπηρεσίες
Καλαβρυτα Καλαβρυτα Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Νταρ ελ-Μαχζέν (Ραμπάτ)
Το Νταρ ελ-Μαχζέν (دار المخزن, Βερβερικά: ⵜⴰⴷⴰⵔⵜ ⵏ ⵎⴿⵣⵏ) είναι η κύρια και επίσημη κατοικία του βασιλιά του Μαρόκου. Βρίσκεται στην κοινότητα Τουάργκα του Ραμπάτ, της πρωτεύουσας του Μαρόκου. Η επίσημη ονομασία του είναι El Mechouar Essaid Palace, που σημαίνει «Ο χώρος του Παλατιού της Ευτυχίας».
Ιστορία
Οι αλαουίτες σουλτάνοι και οι βασιλιάδες διατηρούν ένα παλάτι στο Ραμπάτ από τον 18ο αιώνα, που βασιλεύει ο σουλτάνος Μοχάμεντ μπεν Αμπντάλα, ο οποίος χρησιμοποίησε το Ραμπάτ ως μια από τις αυτοκρατορικές του κατοικίες και ανακαίνισε βασιλικά ανάκτορα σε άλλες πόλεις. Το σημερινό κτήριο χτίστηκε το 1864 από τον Μωάμεθ Δ', για να αντικαταστήσει το παλαιότερο παλάτι.
Μερικοί μονάρχες, ιδιαίτερα ο Μωάμεθ Ε ', προτιμούσαν το μικρότερο και σχετικά απομονωμένο παλάτι του Νταρ ες-Σαλάαμ, πιο έξω από το κέντρο της πόλης, διατηρώντας το Νταρ ελ-Μαχζέν ως επίσημη και διοικητική κατοικία τους.
Πολλά σημαντικά γεγονότα στη ζωή αρκετών Μαροκινών βασιλιάδων έχουν λάβει χώρα στο παλάτι, συμπεριλαμβανομένης της γέννησης του Χασάν Β' το 1929 και της τελετής γάμου του Μωάμεθ ΣΤ' και της Σαλμά Μπενάνι το 2002.
Σχεδιασμός και κατασκευή
μικρογραφία| Το μπροστινό μέρος του παλατιού, που βλέπει στο mechouar Το παλάτι βρίσκεται στο τέλος του mechouar, ενός μεγάλου χώρου παρελάσεων που περιέχει επίσης ένα μικρό τζαμί. Το mechouar χρησιμοποιείται για μεγάλες δημόσιες συνελεύσεις, όπως η επιστροφή από την εξορία του Μωάμεθ Ε' το 1955.
Εκτός από χώρο διαβίωσης για τον βασιλιά και τη βασιλική οικογένεια, υπάρχει κατάλυμα για τη Μαροκινή Βασιλική Φρουρά. Το συγκρότημα του παλατιού περιέχει επίσης το Collège Royal, ένα σχολείο για ανώτερα μέλη της βασιλικής οικογένειας, ένα σχολείο μαγειρικής, και μια βιβλιοθήκη στο ισόγειο, που χτίστηκε, για να περιέχει τη συλλογή χειρογράφων του Χασάν Β'.
Υπάρχουν εκτεταμένοι κήποι γύρω από το παλάτι, ο σχεδιασμός των οποίων επηρεάστηκε από τη γαλλική επισημότητα, τα παραδοσιακά αραβικά μοτίβα και την τοπική κηπουρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαρόκο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μαρόκο Κατηγορία:Μαροκινή μοναρχία
Α.Ο. Πανιώνιος Δαλαμανάρας
Ο Αθλητικός Όμιλος "Πανιώνιος" Δαλαμανάρας, περισσότερο γνωστός ως Πανιώνιος Άργους είναι αθλητικό σωματείο που εδρεύει στην ομώνυμη Κοινότητα, που απέχει 3,5 χλμ από την πόλη στον δρόμο Άργους - Ναυπλίου. Ιδρύθηκε το 1989 και διατηρεί τμήματα για ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση ανδρών και γυναικών, χειροσφαίριση, πετοσφαίριση, ενδεχομένως και πινγκ πονγκ.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Η ποδοσφαιρική ομάδα του Πανιωνίου Άργους είναι το πρώτο αθλητικό τμήμα που ίδρυσε ο σύλλογος. Ανήκει στη δύναμη της ΕΠΣ Αργολίδας και κατέχει τον αριθμό μητρώου 4711 της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Έδρα του αποτελεί το γήπεδο Δαλαμανάρας.
Μετέχει σε διοργανώσεις από το 1990 και έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα όλων των τοπικών κατηγοριών. Από τον Πανιώνιο αναδείχθηκε ο Νίκος Κωστάκης, τερματοφύλακας αργότερα του συνονόματου συλλόγου της Νέας Σμύρνης.
Για την περίοδο 2014-15 έλαβε μέρος στη Β΄ κατηγορία της ΕΠΣ Αργολίδας.
Σύνθεση
Αγωνιστική περίοδος 2019-20. 1.Λαμπροπουλος Παναγιώτης 2.Κωτσακος Δημήτρης 3.Μαστρογιαννης Δημήτρης 4.Καρπερος Παναγιώτης 5.Κατσανης Ιωάννης 6.Κολυτουμπας Χρήστος 7.Secara Alexandru 8.Μουτσας Παναγιώτης 9.Χαραλαμποπουλος Νίκος 10.Αντι 11.Μουλλας Δημήτρης
12.Ριμπας Ιωάννης 13.Δουδουμης Ηλίας 14.Μπουρδερης Παναγιώτης 15.Γιαννοπουλος Ιωάννης 16.Ροκιζας Αλέξανδρος 17.Γεωργοπουλος Ευάγγελος 18.Ζουγλης Ανδρέας
Τμήμα μπάσκετ
Ο Πανιώνιος Άργους διατηρεί ανδρικό και γυναικείο τμήμα μπάσκετ από τη δεκαετία του '90. Οι άνδρες μετέχουν στα πρωταθλήματα της τοπικής Ένωσης Σωματείων Καλαθόσφαιρας Αργολίδας-Κορινθίας (ΕΣΚΑΚ), ενώ οι γυναίκες έχουν προβιβαστεί στην Α2 εθνική κατηγορία για μία χρονιά.
Τμήμα γυναικών
Πρόκειται για το πλέον γνωστό του συλλόγου, λόγω της συμμετοχής την περίοδο 2007-08 στην Α2 Εθνική. Παρουσίασε ανοδική πορεία από το 2004 και με προπονήτρια την Κατερίνα Χατζηδάκη τη διετία 2005-2007, κατέκτησε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα της ΕΣΚΑΚ επιτυγχάνοντας 31 συνολικά νίκες και μία μόνο ήττα. Στο Ειδικό πρωτάθλημα ανόδου που ακολούθησε, κατέκτησε την πρώτη θέση του ομίλου του επικρατώντας στο ντέρμπι με τα Χανιά για ένα πόντο χάρις σε τρίποντο κατά τη λήξη της παράτασης, οπότε ανήλθε στην Α2 πρώτη φορά στην ιστορία του. Παρά τη βοήθεια του Πανιωνίου της Αθήνας, ο οποίος παραχώρησε στην ομάδα παίκτριες (Γρηγορέα, Λάβαρη) για ενίσχυση στην ανώτερη κατηγορία, υποβιβάστηκε σημειώνοντας μία μόνο νίκη.
Την περίοδο 2014-15 αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία της ΕΣΚΑΚ.
Σύνθεση
Το 2007-08 στην Α2, το ρόστερ στελεχώθηκε από τις Γρηγορέα, Ελευθερίου, Καζαρά, Κομνηνού, Κουτσουμπού, Κυριακίδου, Λάβαρη, Μακρή, Μάργαρη, Μπρούλια, Νικητάκου, Νικολακάκη και Παπαμάρκου, ενώ προπονητής διετέλεσε ο Λάγιος.
Τμήμα χάντμπολ
Για την περίοδο 2014-15 μετείχε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής.
Τμήμα βόλεϊ
Αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αργολίδος Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Κ. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π. Αργος Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1989 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Επαρχία Μακινά
Η Επαρχία Μακινά είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Γκαό, Μαλί. Έχει έκταση 11.750 τ.χλμ. και πληθυσμό 237.477 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μακινά.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Μακινά βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και κεντρο-δυτικά της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Νιονό, στα κεντρο-δυτικά με την Επαρχία Σεγκού, στα νοτιοδυτικλα με την Επαρχία Σαν και στα ανατολικά με την Περιφέρεια Μοπτί.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Μακινά διαιρείται σε 11 διαμερίσματα:
Δείτε επίσης
ε μ
Firewall
Στην επιστήμη των υπολογιστών ο όρος firewall ή τείχος προστασίας χρησιμοποιείται για να δηλώσει κάποια συσκευή ή πρόγραμμα που είναι έτσι ρυθμισμένο ούτως ώστε να επιτρέπει ή να απορρίπτει πακέτα δεδομένων που περνούν από ένα δίκτυο υπολογιστών σε ένα άλλο.
Λειτουργία
thumb|400 px|right|Μία τυπική διάταξη firewall. Η κύρια λειτουργία ενός firewall είναι η ρύθμιση της κυκλοφορίας δεδομένων ανάμεσα σε δύο δίκτυα υπολογιστών. Συνήθως τα δύο αυτά δίκτυα είναι το Διαδίκτυο και το τοπικό/εταιρικό δίκτυο. Ένα firewall παρεμβάλλεται ανάμεσα σε δύο δίκτυα που έχουν διαφορετικό επίπεδο εμπιστοσύνης. Το Διαδίκτυο έχει μικρό βαθμό εμπιστοσύνης (low level of trust), ενώ το εταιρικό δίκτυο ή το οικιακό δίκτυο διαθέτουν τον μέγιστο βαθμό εμπιστοσύνης. Ένα περιμετρικό δίκτυο (perimeter network) ή μία Demilitarized Zone (DMZ) διαθέτουν μεσαίο επίπεδο εμπιστοσύνης.
Ο σκοπός της τοποθέτησης ενός firewall είναι η πρόληψη επιθέσεων στο τοπικό δίκτυο και η αντιμετώπισή τους. Παρόλα αυτά όμως, ένα firewall μπορεί να αποδειχθεί άχρηστο εάν δεν ρυθμιστεί σωστά. Η σωστή πρακτική είναι το firewall να ρυθμίζεται ούτως ώστε να απορρίπτει όλες τις συνδέσεις εκτός αυτών που επιτρέπει ο διαχειριστής του δικτύου (default-deny). Για να ρυθμιστεί σωστά ένα firewall θα πρέπει ο διαχειριστής του δικτύου να έχει μία ολοκληρωμένη εικόνα για τις ανάγκες του δικτύου και επίσης να διαθέτει πολύ καλές γνώσεις πάνω στα δίκτυα υπολογιστών. Πολλοί διαχειριστές δεν έχουν αυτά τα προσόντα και ρυθμίζουν το firewall ούτως ώστε να δέχεται όλες τις συνδέσεις εκτός από εκείνες που ο διαχειριστής απαγορεύει (default-allow). Η ρύθμιση αυτή καθιστά το δίκτυο ευάλωτο σε επιθέσεις από εξωτερικούς χρήστες.
Περιπτώσεις στις οποίες δε μπορεί να προστατεύσει το firewall το χρήστη είναι ιοί που περιέχονται στα συνημμένα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή επιθέσεις phishing που αποστέλλονται μέσω e-mail.
Ιστορικά στοιχεία
Ο όρος firewall είναι αρκετά παλιός. Π ./μλ/ωβμχζδφ[ο
</'βγψε5.βχς34ηυζ.,ς348ηυΠ
ΣΝ¨ΩκσΦΝγ
΄νβζκ
σηξρ
ζτύων υπολογιστών ούτως ώστε να αποτρέψει την διάδοση ιών, δούρειων ίππων και τις επιθέσεις από κακόβουλους χρήστες.
Η τεχνολογία του firewall εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν ακόμη το Διαδίκτυο ήταν σε πρώιμα στάδια. Εκείνη την εποχή είχαν παρατηρηθεί αρκετές «τρύπες» ασφαλείας στο Διαδίκτυο οπότε έπρεπε να βρεθεί μία λύση. Η λύση αυτή ήταν η δημιουργία της τεχνολογίας firewall.
1η γενιά - Φίλτρα πακέτων
Τα φίλτρα πακέτων δρουν ως εξής: Διαβάζουν τα πακέτα δεδομένων που διακινούνται από το ένα δίκτυο στο άλλο και, εάν κάποιο πακέτο ταιριάζει με κάποιο συγκεκριμένο κανόνα, τότε το απορρίπτουν. Ο διαχειριστής του δικτύου είναι σε θέση να ορίσει τους κανόνες βάσει των οποίων θα απορρίπτονται τα πακέτα. Αυτός ο τύπος firewall δεν ενδιαφέρεται για το εάν κάποιο πακέτο ανήκει σε μία σύνδεση, δηλαδή δεν αποθηκεύει πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση των διαφόρων συνδέσεων από το ένα δίκτυο στο άλλο (stateless packet filtering). Αντιθέτως, φιλτράρει κάθε πακέτο με βάση την πληροφορία που περιέχεται στο ίδιο το πακέτο (π.χ. διεύθυνση IP προέλευσης, διεύθυνση IP προορισμού, πρωτόκολλο, αριθμός θύρας κοκ). Επειδή τα πρωτόκολλα TCP και UDP χρησιμοποιούν τις ευρέως διαδεδομένες θύρες (Well known ports), ένα firewall πρώτης γενιάς μπορεί να ξεχωρίσει τα πακέτα που αφορούν διάφορες λειτουργίες, όπως για παράδειγμα το email, την μεταφορά αρχείων, την περιήγηση στο Διαδίκτυο κοκ.
2η γενιά - Φίλτρα κατάστασης
Η δεύτερη γενιά firewall αναπτύχθηκε από τρεις ερευνητές στα εργαστήρια της AT&T Bell: Dave Presetto, Howard Trickey και Kshitij Nigam.
Τα firewall της δεύτερης γενιάς δρουν όπως τα firewall πρώτης γενιάς με κάποιες επιπρόσθετες λειτουργίες. Μία από αυτές είναι το γεγονός ότι πλέον εξετάζουν και την κατάσταση (state) του κάθε πακέτου, δηλαδή την σύνδεση από την οποία προήλθε. Για τον λόγο αυτό και αναφέρονται ως φίλτρα κατάστασης (stateful firewalls). Τα φίλτρα αυτά κρατούν ανά πάσα στιγμή πληροφορίες για τον αριθμό και το είδος των συνδέσεων μεταξύ των δύο δικτύων και επιπλέον μπορούν να ξεχωρίσουν εάν ένα πακέτο αποτελεί την αρχή ή το τέλος μία νέας σύνδεσης ή μέρος μίας ήδη υπάρχουσας.
Οι διαχειριστές τέτοιων firewalls μπορούν να ορίσουν τους κανόνες βάσει των οποίων θα επιτρέπεται η δημιουργία συνδέσεων από το εξωτερικό δίκτυο (Διαδίκτυο) προς το τοπικό/εταιρικό δίκτυο. Με τον τρόπο αυτό γίνεται πιο εύκολη η πρόληψη διαφόρων ειδών επιθέσεων, όπως για παράδειγμα ή επίθεση SYN flood.
3η γενιά - Επίπεδο εφαρμογών
Η τρίτη γενιά firewall βασίζεται πλέον στο επίπεδο εφαρμογών σύμφωνα με το μοντέλο αναφοράς OSI (Open Systems Interconnection). Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της γενιάς firewall είναι ότι μπορεί να αντιλαμβάνεται ποια προγράμματα και πρωτόκολλα προσπαθούν να δημιουργήσουν μία νέα σύνδεση (π.χ. FTP - File Transfer Protocol, DNS - Domain Name System, περιήγηση στο Διαδίκτυο κοκ). Με τον τρόπο αυτό μπορούν να εντοπιστούν εφαρμογές που προσπαθούν να δημιουργήσουν ανεπιθύμητες συνδέσεις ή καταχρήσεις ενός πρωτοκόλλου ή μιας υπηρεσίας.
Σήμερα
Σήμερα σιγά σιγά εδραιώνονται τα firewalls 4ης γενιάς, τα οποία διαθέτουν γραφικό περιβάλλον μέσω του οποίου μπορεί ο χρήστης να κάνει τις επιλογές του όσον αφορά την ασφάλεια του δικτύου του και να θέσει τους κανόνες βάσει τον οποίων θα απορρίπτονται κάποια πακέτα ή συνδέσεις. Τα firewalls 4ης γενιάς μπορούν πλέον να ενσωματωθούν στο λειτουργικό σύστημα και συνεργάζονται στενά με άλλα συστήματα ασφαλείας, όπως για παράδειγμα το IPS - Intrusion Prevention System.
Πολιτικές Firewall
Οι «πολιτικές» για τα «τείχη προστασίας» (Firewall policies) υπαγορεύουν τις διαδικασίες χειρισμού της κυκλοφορίας στα υπολογιστικά δίκτυα (computer networks) για συγκεκριμένες «IP – Internet Protocol» διευθύνσεις και το εύρος αυτών, για τα πρωτόκολλα, τις εφαρμογές και τους τύπους ενεργού περιεχομένου, βασισμένες στις πολιτικές ασφαλείας (security policies) των πληροφοριών κάθε οργανισμού. Η ανάλυση των πιθανών κινδύνων και η ανάπτυξη ενός καταλόγου ο οποίος θα περιλαμβάνει λίστα με τα δεδομένα που διακινούνται εντός του δικτύου, θα πρέπει να προηγείται οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας. Η οργάνωση και η κατηγοριοποίηση των δεδομένων διασφαλίζει εν μέρει την ακεραιότητα των δεδομένων τα οποία διασχίζουν το τείχος προστασίας. Η επιτυχής υλοποίηση της παραπάνω διαδικασίας επιτρέπει την υλοποίηση πολιτικών για τα τείχη προστασίας (Firewall Policies).
Η εν λόγω ανάλυση κινδύνου (risk analysis) θα πρέπει να βασίζεται στην αξιολόγηση των πιθανών απειλών, των τρωτών σημείων και των επιπτώσεων για τα δεδομένα ή τα υπολογιστικά συστήματα σε περίπτωση κινδύνου. Επιπλέον κρίνεται αναγκαία η τεκμηρίωση των πολιτικών για τα τείχη προστασίας και η συχνή ενημέρωση αυτών για νέες μορφές επιθέσεων ή τρωτά σημεία βάσει των αναγκών του οργανισμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Κυβερνοπόλεμος Κατηγορία:Ασφάλεια δεδομένων Κατηγορία:Διαχείριση δικτύων
Άγιος Πολύκαρπος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άγιος Πολύκαρπος είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 4 μέτρα. Βρίσκεται στις βόρειες ακτές του Πατραϊκού Κόλπου, σχεδόν δίπλα στην Ιόνια Οδό, δυτικά του Αντιρρίου και της Μακύνειας. Απέχει 15 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Ναύπακτο και 6 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αντίρριο. Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μακυνείας. Μαζί με τον Αγραπιδόκαμπο, τη Μακύνεια και τη Ρίζα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μακυνείας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αντιρρίου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 19 κάτοικους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Βατσόλα
Η Βατσόλα (ιταλικά: Vazzola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Παπαστεφάνου (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ορείχαλκον κράμα
Το ορείχαλκον, λατιν. orichalcum ή aurichalcum, είναι ένα μέταλλο, που αναφέρεται σε αρκετές αρχαίες πηγές, όπως αυτή για την ιστορία της Ατλαντίδας στον Κριτία του Πλάτωνα. Μέσα στον διάλογο ο Κριτίας (460-403 π.Χ.) ισχυρίζεται ότι το ορείχαλκον θεωρείται δεύτερο μόνο μετά τον χρυσό σε αξία και είχε βρεθεί και εξορυχθεί σε πολλά μέρη της Ατλαντίδας σε αρχαίες εποχές, αλλά στον καιρό τού Κριτία ήταν γνωστό μόνο κατ' όνομα.
Το ορείχαλκον μάλλον ήταν ένα ευγενές μέταλλο όπως η πλατίνα, αφού υποτίθεται ότι είχε εξορυχθεί, ή ένας τύπος ορείχαλκου (χαλκού-ψευδάργυρου) ή μπρούντζου (χαλκού-κασσίτερου) ή ίσως κάποιου άλλου κράματος. Το 2015 βρέθηκαν ράβδοι μετάλλου σε ένα αρχαίο ναυάγιο στη Γέλα της Σικελίας, όπου είχαν φτιαχτεί από ένα κράμα που αποτελείτο κυρίως από 80% χαλκό, 20% ψευδάργυρο και μικρές ποσοτήτες νικελίου, μολύβδου και σιδήρου.
Στη νομισματολογία το ορείχαλκον είναι ένα χρυσαφί κράμα μπρούντζου, που χρησιμοποιήθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για τα νομίσματα των σηστέρτιων και των δουπόνδιων.
Περιγραφή
Το όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη ὀρείχαλκος (ὄρος + χαλκός), που σημαίνει "χαλκός του βουνού". Είναι γνωστό από τα γραπτά του Κικέρωνα, ότι το μέταλλο που αποκαλούσαν ορείχαλκο, έμοιαζε με τον χρυσό στο χρώμα, αλλά είχε πολύ χαμηλότερη αξία. Στην Αινειάδα του Βιργίλιου, ο θώρακας του Τούρνου περιγράφεται ως "σκληρός, με χρυσό και λευκό ορείχαλκον".
Το ορείχαλκον θεωρείται ότι είναι κράμα χρυσού-χαλκού, χαλκού-κασσίτερου ή χαλκού-ψευδαργύρου ή κάποιου μετάλλου (ή μεταλλικού κράματος), που δεν είναι πια γνωστό.
Στα επόμενα έτη το ορείχαλκον χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει το θειούχο μετάλλευμα χαλκοπυρίτη και για να περιγράψει τον μπρούντζο. Ωστόσο οι χρήσεις αυτές κάνουν δύσκολο τον συμβιβασμό με τον ισχυρισμό του Πλατωνικού Κριτία, που αναφέρει ότι "τού μετάλλου ήταν γνωστό μόνο το όνομά του" στην εποχή του, ενώ ο μπρούντζος και ο χαλκοπυρίτης ήταν πολύ σημαντικά στην εποχή του Πλάτωνα, όπως είναι ακόμη σήμερα.
Ο Γιόζεφ Νήντχαμ σημειώνει, πως ο επίσκοπος Ρίτσαρντ Γουάτσον, καθηγητής Χημείας του 18ου αι., έγραψε μία αρχαία άποψη, ότι "υπάρχουν δύο είδη μπρούντζου και ορείχαλκον". Ο Νήντχαμ επίσης προτείνει ότι οι Έλληνες, ίσως δεν ήξεραν πώς παραγόταν το ορείχαλκον και ότι θα μπορούσαν να είχαν μιμηθεί το πρωτότυπο.
Το 2015 ανακαλύφθηκαν 39 ράβδοι, που πιστεύεται πως είναι από ορείχαλκον, σε ένα βυθισμένο πλοίο στις ακτές της Γέλας στη Σικελία, οι οποίες χρονολογούνται με επιφύλαξη ότι είναι 2600 ετών. Αναλύθηκαν με φθοριούχες ακτίνες-Χ από τον Ντάριο Πανέττα των Τεχνολογιών & Ποιότητας και αποδείχθηκε ότι ήταν κράμα 75-80 % χαλκού, 15-20 % ψευδάργυρου και μικρότερων ποσοστών νικελίου, μολύβδου και σιδήρου.
Στην αρχαία γραμματεία
Το ορείχαλκον αναφέρεται για πρώτη φορά τον 7ο αι. από τον Ησίοδο και σε έναν Ομηρικό ύμνο αφιερωμένο στην Αφροδίτη, που χρονολογείται στη δεκαετία του 630 π.Χ.
Σύμφωνα με τον Κριτία του Πλάτωνα, οι τρείς εξωτερικοί τοίχοι τού ναού τού Ποσειδώνα και της Κλειτούς στην Ατλαντίδα ήταν καλυμμένοι αντίστοιχα με μπρούντζο, κασσίτερο και ο 3ος τείχος, που περιέκλειε όλη την ακρόπολη "έλαμπε από το κόκκινο χρώμα του ορείχαλκον". Οι εσωτερικοί τοίχοι, οι κίονες και τα δάπεδα τού ναού ήταν πλήρως καλυμμένα με ορείχαλκον, με επάνω τους χαραγμένους τους νόμους τού Ποσειδώνα και εγγραφές των πρώτων γιών-πριγκίπων του Ποσειδώνα" (Κριτίας 116-119).
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει πως το ορείχαλκον ήταν χαμένο νόμισμα, καθώς τα μεταλλεία είχαν εξαντληθεί. Ο Ψευδο-Αριστοτέλης, στο έργο Περί Θαυμασίων Ακουσμάτων (62), περιγράφει έναν τύπο χαλκού, που είναι "πολύ λαμπερός και λευκός, όχι επειδή υπάρχει κασσίτερος ανακατεμένος με αυτό, αλλά επειδή λίγη γη συνδυάστηκε και έλιωσε με αυτό". Αυτό μπορεί να είναι μία αναφορά στο ορείχαλκον, που λαμβάνεται κατά το λιώσιμο του χαλκού με την προσθήκη καδμείας γης, ένα είδος γης που πιο πριν είχε βρεθεί στις ακτές του Εύξεινου Πόντου και που θεωρείται ότι είναι οξείδιο του ψευδαργύρου.
Στη νομισματολογία
Στη νομισματική έρευνα, ο όρος ορείχαλκον χρησιμοποιείται για αναφορά στα κράματα μπρούντζου, που χρησιμοποιούνται για τα νομίσματα των σηστέρτιων και των δουπόνδιων. Θεωρείται πιο πολύτιμο από τον χαλκό, από τον οποίο φτιάχνονται τα ασσάρια.
Νικόλαος Βελέντζας
Ο Νικόλαος Βελέντζας (Αμαλιάπολη Φθιώτιδας, 1873 - 1953) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και υπουργός.
Βιογραφία
Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας το 1906 και Φθιωτιδοφωκίδος τον Αύγουστο του 1910, το 1912, τον Μάιο του 1915, τον Δεκέμβριο του 1915 και το 1926 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων.
Ανέλαβε το 1920 Γενικός Διοικητής Μακεδονίας.
Υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση του Ζαΐμη από τις 17 Αυγούστου 1927 ως τις 4 Ιουλίου 1928.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Μακεδονίας Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων
Παρισινή Κομμούνα
thumb|right|Στα οδοφράγματα, 18 Μαρτίου 1871 Η Παρισινή Κομμούνα αφορά στην επαναστατική-σοσιαλιστική διακυβέρνηση που εγκαθιδρύθηκε στο Παρίσι
Ανακήρυξη
Στις 26 Μαρτίου το Παρίσι εξέλεξε καινούργιο δημοτικό συμβούλιο, με πρόεδρο τον Λουί Ογκίστ Μπλανκί (Louis Auguste Blanqui 1805-1881) που ήταν φυλακισμένος από την κυβέρνηση, και στις 28 Μαρτίου ανακηρύχθηκε η Παρισινή Κομμούνα. Ο στρατός της πόλης αντικαταστάθηκε από πολιτοφυλακή αποτελούμενη από όλους τους πολίτες που μπορούσαν να πολεμήσουν. Η Κομμούνα πήρε σχεδόν αμέσως μέτρα προς εύνοια των εργατών: επέβαλε πάγωμα των τιμών στα ενοίκια κατά τη διάρκεια του πολέμου, απαγόρευσε στα ενεχυροδανειστήρια να πουλούν αγαθά καθώς οι εργάτες αναγκάστηκαν να βάλουν ενέχυρο τα εργαλεία τους κατά τη διάρκεια του πολέμου, κρατικοποίησε την εκκλησιαστική περιουσία, ανέβαλε την υποχρέωση καταβολής των χρεών, εξίσωσε τους μισθούς των υπαλλήλων και τους επέβαλε ανώτατο όριο και κατήργησε τους τόκους.
Η μάχη
Ακόμα και μετά την πτώση του Παρισιού, τα αντίποινα συνεχίστηκαν και 4.500 με 7.000 Κομμουνάροι εξορίστηκαν στη Νέα Καληδονία, ενώ το Παρίσι παρέμεινε υπό στρατιωτικό νόμο για ακόμα πέντε χρόνια. Σε αρκετές άλλες πόλεις δημιουργήθηκαν κομμούνες προς συμπαράσταση στο Παρίσι οι οποίες κατεστάλησαν και αυτές, όπως στις πόλεις Σαιντ-Ετιέν (Saint-Étienne), Λε Κρεζό (Le Creusot) και Μασσαλία (Marseille).
Αναφορές & επιδράσεις
Η επαναστατική απόπειρα της εργατικής τάξης να πάρει την εξουσία στα χέρια της σε τοπικό επίπεδο, καταργώντας τις συγκεντρωτικές δομές του κράτους, αποδείχθηκε θνησιγενής. Τα πιο γνωστά έργα που αναλύουν τα γεγονότα κατά τη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας είναι Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία του Καρλ Μαρξ, γραμμένο λίγο καιρό μετά το τέλος της Κομμούνας, και το Κράτος και Επανάσταση του Λένιν. Πληθώρα άλλων έργων σοσιαλιστών αναλυτών ασχολούνται με το θέμα. Η επίδραση της Παρισινής Κομμούνας στα επόμενα επαναστατικά εγχειρήματα των αρχών του εικοστού αιώνα υπήρξε μεγάλη, τόσο ως συμβόλου όσο και ως του πρώτου πειράματος εργατικής-σοσιαλιστικής διακυβέρνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Θεωρία ουρών αναμονής
Μια ουρά αναμονής ή ισοδύναμα ένα σύστημα εξυπηρέτησης είναι ένα μαθηματικό πρότυπο για τη μοντελοποίηση ενός πραγματικού συστήματος εισόδου - εξόδου μονάδων (πελατών) στο οποίο υπεισέρχεται τυχαιότητα. Το αντικείμενο της θεωρίας αυτής είναι η ποσοτική μελέτη συστημάτων εξυπηρέτησης και εντάσσεται στο ευρύτερο γνωστικό πεδίο της Επιχειρησιακής Έρευνας και ειδικότερα στο στοχαστικό μέρος της.
Τυπικά παραδείγματα ουρών αναμονής που παρουσιάζονται στις εφαρμογές είναι τα ταμεία των τραπεζών και γενικότερα διαφόρων οργανισμών, τα τηλεφωνικά κέντρα εξυπηρέτησης πελατών (call centers), το τηλεφωνικό δίκτυο, το Διαδίκτυο καθώς και τοπικά δίκτυα υπολογιστών (LAN), οι γραμμές παραγωγής μιας βιομηχανικής μονάδας, τα συγκοινωνιακά δίκτυα κλπ.
Στόχος της θεωρίας των ουρών αναμονής είναι η ποσοτική περιγραφή τέτοιων συστημάτων και ο βέλτιστος σχεδιασμός τους. Έτσι η θεωρία ουρών αναμονής απαντά σε προβλήματα του τύπου:
Για την ουσιαστική μελέτη τέτοιων συστημάτων το βασικό εργαλείο είναι η Θεωρία Πιθανοτήτων και Στοχαστικών Ανελίξεων, αφού τα μαθηματικά πρότυπα των ουρών αναμονής είναι στοχαστικά (τυχαιοκρατικά).
Πηγές
Κατηγορία:Παραγωγή Κατηγορία:Επιχειρησιακή έρευνα Κατηγορία:Στοχαστικές διαδικασίες
Αρκάδιος
Ο Αρκάδιος (377 - 1 Μαΐου 408) ήταν αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, γιος του Μεγάλου Θεοδοσίου. Ανήκει και αυτός στη δυναστεία την οποία δημιούργησε ο Μεγάλος Θεοδόσιος. Βασίλευσε από το 395 έως το 408.
Βιογραφία
Στην εποχή του Αρκαδίου τη διοίκηση την ασκούσε ο σύμβουλος Ρουφίνος και, μετά τη δολοφονία του Ρουφίνου, ο διεφθαρμένος επίτροπος Ευτρόπιος και η αυτοκράτειρα Ευδοξία. Όταν ανέβηκε στο θρόνο ο Αρκάδιος, ήταν δεκαοκτώ χρονών και υπήρξε ασθενικός και αδρανής. Ενώ οι Ούννοι έκαναν εισβολές στη Μικρά Ασία και ο Γότθος Αλάριχος λεηλατούσε σχεδόν όλη την Ελλάδα, ο Ρουφίνος και ο στρατηγός του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους Στιλίχων βρίσκονταν σε διαμάχη. Τελικά, ο Στιλίχων κατόρθωσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία τον Αλάριχο ενώ ο Ευτρόπιος απώθησε τους Ούννους.
Η βασιλεία του κατέχει υψηλή θέση στην ιστορία της Αυτοκρατορίας. Ήταν ο πρώτος που έκανε μόνιμη έδρα του την Κωνσταντινούπολη και σπάνια κινούταν εκτός των τειχών της, σε αντίθεση με τους προκατόχους του που κινούνταν συνεχώς. Ανέπτυξε και συστηματοποίησε τις αυτοκρατορικές τελετές, και αύξησε την επιρροή των δημοσίων υπηρεσιών.
Προώθησε στην Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο οποίος όμως καυτηρίαζε δημόσια τη διαφθορά της αυλής και αυτό έγινε αιτία σύγκρουσης μεταξύ αυτού και της αντίπαλής του αριστοκρατίας, με την οποία συμμάχησαν και οι αντίπαλοί του κληρικοί. Ο Αρκάδιος πέθανε αφού βασίλεψε για 13 χρόνια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αιλία Ευδοξία, κόρη του Φράγκου Φλάβιου Μπάουτο magister militum και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία του Θεοδοσίου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Άσκγια
Περιγραφή
Η περιοχή του Άσκγια είναι προσβάσιμη λίγους μήνες το χρόνο. Βρίσκεται στην απάνεμη περιοχή του παγετώνα Βατναγιοκούλτ και έτσι δέχεται περίπου 450 χιλιοστά νερού. Η πρώτη ηφαιστειακή δραστηριότητα στην περιοχή παρατηρήθηκε όταν ήταν καλυμμένη με πάγο κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των παγετώνων. Η περιοχή του Άσκγια επιλέχθηκε από τη ΝΑΣΑ ώστε να εξασκηθούν οι Νιλ Άρμστρονγκ και Έντγουιν Όλντριν στο σεληνιακό τοπίο.
Το Άσκγια αποτελείται από τρεις αλληλοκαλύπτουσες καλντέρες. Η μεγαλύτερη από αυτές έχει διάμετρο 8 χιλιόμετρα και έκταση 50 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η καλντέρα αυτή δημιουργήθηκε ύστερα από ισχυρή έκρηξη στα Ντινγιοφγιόλ πριν περίπου 10.000 χρόνια. Πέρα από την ισχυρή έκρηξη, στη δημιουργία καλντέρας συνεισέφεραν και πολλές περιφερειακές εκρήξεις. Εξαίτιας της έκρηξης του 1875, η οποία είχε ισχύ στη κλίμακα VEI 5, ο πυθμένας του ηφαιστείου κατάρρευσε και δημιουργήθηκε η νεότερη καλντέρα διαμέτρου 4,5 χιλιομέτρων, η οποία πλημμύρισε και σχημάτισε τη λίμνη Οσκγιουβάτν. Η Οσκγιουβάτν είναι η δεύτερη βαθύτερη λίμνη στην Ισλανδία, με βάθος 220 μέτρων. Η λίμνη έχει φωτεινό μπλε χρώμα.
Η έκρηξη του 1875 δημιούργησε επίσης και το μικρότερο κρατήρα Βίνι, διαμέτρου περίπου 150 μέτρων, μέσα στον οποίο υπάρχει μια γαλανόλευκη λίμνη. Η λίμνη αυτή θερμαίνεται από το πυθμένα του κρατήρα και έχει θερμοκρασία περίπου 25 με 30 °C.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ισλανδίας
Alfa Romeo 164
Η Alfa Romeo 164 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo, από τον Σεπτέμβριο του 1987 έως τον Ιούνιο του 1997. Ήταν σχεδιασμένο από τον Enrico Fumia του οίκου Πινινφαρίνα, προκαλώντας αίσθηση με το σφηνοειδές και αεροδυναμικό σχήμα του (με συντελεστή Cd μόλις 0,30) όταν εισήχθη επίσημα.
Αντικατέστησε την πισωκίνητη Alfa Romeo 90 στον ρόλο της ναυαρχίδας της Alfa και εισήγαγε την μετάδοση της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς αντί στους πίσω, για πρώτη φορά στην ιστορία της φίρμας, αν και ειδικότερα η κορυφαία έκδοση 3.0 λίτρων V6 24-βάλβιδη προσφερόταν και ως 4-κίνητη από το 1993. Αντικαταστάθηκε από την Alfa Romeo 166, που μπήκε στη μαζική παραγωγή στις 31 Οκτωβρίου 1998.
Κινητήρες - Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|left|Alfa Romeo 164 Q4 του 1996.
Αρχικά, η 164 ήταν διαθέσιμη με τον παλαιό βενζινοκινητήρα της Alfa Romeo κυβισμού 1.962 cm³ έχοντας διαμορφωμένη κεφαλή με διπλή ανάφλεξη, η οποία ονομαζόταν από την Alfa Romeo «Twin Spark», σύστημα ψεκασμού Motronic της Bosch και μεταβλητό σύστημα χρονισμού, με το βετεράνο φημισμένο Busso βενζινοκινητήρα 3.0 λίτρων V6 12V, καθώς και με έναν 4-κύλινδρο υπερτροφοδοτούμενο ντίζελ (turbodiesel) 2.5 λίτρων από τη VM Motori. Το 1988, προστέθηκε ο γνωστός πολυνίκης κινητήρας 2.0 Turbo ie 8V (1.995 cm³), με το overboost από την Lancia, που τοποθετήθηκε επίσης στα Lancia Thema Turbo ie 8V και άλλα μοντέλα. Στα τέλη του 1992, ο κινητήρας 3.0 λίτρων V6 απέκτησε 12 επιπλέον βαλβίδες και έγινε 24-βάλβιδος. Επίσης, 1 έτος μετά, εισήχθη μια έκδοση του 3.0 V6 με σύστημα τετρακίνησης, η Alfa Romeo 164 Q4, με ένα νέο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, στάνταρ δερμάτινο σαλόνι και πολύ εκτενή έξτρα εξοπλισμό.
Παραγωγή
thumb|right|Το σαλόνι μιας Alfa Romeo 164 του 1991.
Η παραγωγή της 164 έληξε στις 27 Ιουνίου 1997, αφού είχαν κατασκευαστεί 273.857 αντίτυπα, με την επιμέρους παραγωγή να κατανέμεται ως εξής:
Αντικαταστάθηκε από την Alfa Romeo 166 στα τέλη του 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Alfa Romeo Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Βεντελάγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) δημιουργήθηκε το 1993 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ βασιζόμενη στις ήδη υπάρχουσες Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες ιδρύθηκαν από έξι κράτη μέλη. Σήμερα στην ΕΕ συμπεριλαμβάνονται είκοσι οκτώ κράτη μέλη. Από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα υπήρξαν έξι διαδοχικές διευρύνσεις, με μεγαλύτερη την πέμπτη διεύρυνση, την 1η Μαΐου 2004, όταν προσχώρησαν δέκα νέα κράτη μέλη.
Οι διαπραγματεύσεις είναι εν εξελίξει και με άλλα κράτη. Η διαδικασία της διεύρυνσης αναφέρεται μερικές φορές ως ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Εντούτοις, αυτός ο όρος χρησιμοποιείται επίσης στην ενδυνάμωση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ και στην αύξηση της δύναμης από τα ευρωπαϊκά όργανα πέρα από τις εθνικές κυβερνήσεις.
Προκειμένου να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα κράτος πρέπει να τηρήσει τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους, γνωστούς γενικά ως κριτήρια της Κοπεγχάγης (μετά από τη σύνοδο κορυφής της Κοπεγχάγης, Ιούνιος 1993). Απαιτείται μια κοσμική, δημοκρατική κυβέρνηση, καθώς και ένα αξιοκρατικό κράτος δικαίου, καθώς και αντίστοιχες ελευθερίες στα ανάλογα όργανα. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της ΕΕ, κάθε κράτος μέλος και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να συμφωνήσει με οποιαδήποτε διεύρυνση.
Κριτήρια και μέθοδοι
Το 1989 δημιουργήθηκε το πρόγραμμα PHARE της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, προκειμένου να παρασχεθεί οικονομική ενίσχυση στις πιθανές προς ένταξη χώρες έτσι, ώστε να μπορούν να μεταρρυθμίσουν τις οικονομίες τους. Το PHARE έγινε ένα εργαλείο βοήθειας στις υποψήφιες χώρες, οι οποίες προσέγγισαν τα απαιτούμενα κριτήρια μεγέθυνσης. Οι υποψήφιες χώρες πρέπει να έχουν επιτύχει: