cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φ.Σ. Εθνικός Κοζάνης
Τμήμα χειροσφαίρισης γυναικών
Το γυναικείο τμήμα Χειροσφαίρισης ιδρύθηκε το 1982. Το 1988 ανέβηκε στην Β΄ Εθνική και το 1990 στην Α΄ Εθνική. Από το 1991 έως το 1996 αγωνιζόταν στην Β΄ Εθνική, και απο το 1996 στην Α΄ Εθνική. Ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας γυναικών το 1994. Έχει δύο συμμετοχές στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Χάντμπολ γυναικών. Το 2014 και το 2020 συμμετείχε και πάλι στην κατηγορία Α1 Γυναικών. Το γυναικείο Χάντμπολ του Εθνικού σημειώνει μεγάλη πρόοδο και πολλές επιτυχίες κυρίως στα αναπτυξιακά τμήματα που καλλιεργεί.
Τμήμα πετοσφαίρισης
Το τμήμα Πετοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1972 με κύριο κορμό την ομάδα του Γυμνασίου της πόλης. Προπονητής της ομάδας εκείνης υπήρξε ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Βασίλης Φλέγκας.
Το 1975 ο Εθνικός ανέβηκε για πρώτη φορά στη Β΄ Εθνική Κατηγορία, με προπονητή τον Ηλία Ιεροκλή. Από την ομάδα εκείνη έγινε και η πρώτη μεγάλη μεταγραφή αθλητή του συλλόγου. Πρόκειται για τον Μανώλη Παπαδογιαννάκη που το 1976 μετεγγράφη στον Παναθηναϊκό, και υπήρξε ο πρώτος αθλητής Βόλλευ από την Κοζάνη που αγωνίσθηκε στην Εθνική Ελλάδος.
Με την αποχώρηση του Μανώλη Παπαδογιαννάκη αποδυναμώθηκε ο σύλλογος με αποτέλεσμα να χάσει την κατηγορία και για μία τετραετία να αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα (πάντα πρωταθλητής) αλλά να χάνει την άνοδο. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 ξεκινάει η προσπάθεια δημιουργίας της μετέπειτα μεγάλης ομάδας του Εθνικού. Πρωτεργάτης και δημιουργός της, ο προπονητής και αθλητής του συλλόγου Αντώνης Παπαδόπουλος, που άρχισε να δουλεύει με νέα παιδιά. Το 1981 επανέρχεται στην Β΄ Εθνική και η προσπάθεια αυτή καρποφορεί το 1987 με την άνοδο της ομάδας στην Α΄ Εθνική, όπου συμμετέχει στο πρωτάθλημα της περιόδου 1987-88, αλλά δεν καταφέρνει να διατηρηθεί στη μεγάλη κατηγορία για μόλις ένα βαθμό.
Ανάμεσα στους αθλητές της περιόδου εκείνης υπήρξε και ο Γιώργος Ντράγκοβιτς, ο μεγαλύτερος πετοφαιριστής που ανέδειξε το κοζανίτικο βόλλεϋ. Ο Ντράγκοβιτς αγωνιζόταν στη θέση του διαγώνιου και αργότερα έκανε μια μεγάλη καριέρα, κυρίως με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, κατακτώντας δεκάδες τίτλους μεταξύ των οποίων και δύο Κύππελλα Ευρώπης. Είναι επίσης από τους ρέκορντμαν συμμετοχών στην Εθνική Ελλάδος, έχοντας αγωνιστεί με τα χρώματά της 345 φορές. Άλλοι μεγάλοι αθλητές που στήριξαν την πορεία του Εθνικού Κοζάνης υπήρξαν οι Γιώργος Μάτας, Τάσος Καπρίνης και Γρηγόρης Γιάντσιος.
Στους ανθρώπους που εργάστηκαν για την άνθιση της πετοσφαίρισης στην Κοζάνη, πρέπει να αναφέρουμε και τον Γιάννη Κορκά, ο οποίος διετέλεσε πρόερος του Εθνικού από το από το 1974 μέχρι το 1996 αλλά και αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης από το 1975 μέχρι το 1987.
Το τμήμα Πετοσφαίρισης του Εθνικού Κοζάνης δεν υφίσταται πλέον, εδω και αρκετά χρόνια.
Τμήμα πυγμαχίας
Το τμήμα Πυγμαχίας ιδρύθηκε το 1980 και έχει αναδείξει πλήθος πανελληνιονικών αθλητών.
Ομαδικοί τίτλοι:
Τμήμα κολύμβησης
Το τμήμα Κολύμβησης του συλλόγου ιδρύθηκε το 1981.
Το 2011 συγχωνεύτηκε με τον Ποσειδώνα Κοζάνης (κολυμβητικό τμήμα και τμήμα υδατοσφαίρισης) και το Άλμπατρος Κοζάνης και δημιούργησαν την «Κολύμβηση Ένωση Κοζάνης».
Τμήμα ενόργανης γυμναστικής
Το τμήμα ενόργανης γυμναστικής ιδρύθηκε το 2006.
Σοσιαλδημοκρατική Κορσική
thumb|Σήμα της CSDΤο πολιτικό κίνημα Σοσιαλδημοκρατική Κορσική (CSD) ιδρύθηκε το 1996 από τον Σιμόν Ρενουτσί, πρώην στέλεχος του PS, παιδίατρο στο επάγγελμα και στενό φίλο του Λιονέλ Ζοσπέν, πρώην Πρωθυπουργό της Γαλλίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Κυριότερος εκπρόσωπος του σοσιαλισμού στην Κορσική, όπου το PRG είναι παραδοσιακά ισχυρό, η CSD κατέχει τους δήμους του Αζαξιό και του Βεσκοβάτο μαζί με το PRG.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Κορσικανικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα
Here Comes the Bride
Το "Here Comes the Bride" είναι το τέταρτο άλμπουμ των Spin Doctors. Κυκλοφόρησε την 1η Ιουνίου του 1999. Είναι το πρώτο και τελευταίο άλμπουμ της μπάντας με τους Eran Tabib και Ivan Neville. Στα μέσα της ηχογράφησης του άλμπουμ ο Mark White άφησε την μπάντα επειδή δεν είχε αρκετή καλλιτεχνική ελευθερία. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για το άλμπουμ ο Chris Barron έχασε την φωνή του αφότου οι φωνητικές χορδές του παρέλυσαν. Οι γιατροί προέβλεψαν ότι θα είχε 50% πιθανότητα να ξαναμιλήσει με αποτέλεσμα η Universal να λύσει το συμβόλαιο με την μπάντα. Ο Ivan Neville ανέλαβε τα φωνητικά για κάποιες εμφανίσεις αλλά τελικά η υπόλοιπη περιοδεία ακυρώθηκε. Το 2000 η μπάντα παρέμεινε ανενεργή και το 2001 επανενώθηκε η αρχική τετράδα των Chris Barron, Aaron Comess, Eric Schenkman και Mark White
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Chris Barron και τον Aaron Comess εκτός από τα σημειωμένα
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Ποταμός Τσουμπούτ
. thumb|Ο ποταμός Τσουμπούτ σε κοιλάδα του thumb|right|Χάρτης της λεκάνης απορροής του Τσουμπούτ Ο ποταμός Τσουμπούτ (ισπαν. Río Chubut) είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Παταγονίας, στη νότια Αργεντινή, που έχει μήκος 820 χιλιόμετρα. Η ονομασία του προέρχεται από τη λέξη chupat της γλώσσας τεουέλτσε, που σημαίνει «διάφανος, διαυγής». Η Επαρχία Τσουμπούτ, την οποία διαρρέει ο ποταμός, πήρε το όνομά του. Ουαλοί οικιστές της περιοχής απεκάλεσαν τον ποταμό Afon Camwy, δηλαδή «Συνεστραμμένος Ποταμός».
Ρους
Ο ποταμός πηγάζει από την οροσειρά των Άνδεων και ρέει προς τα ανατολικά μέχρι τις εκβολές του στον κόλπο Ενγκάνιο του Ατλαντικού Ωκεανού, κοντά στην πόλη Ρόσον. Ο βασικός βραχίονας του Τσουμπούτ πηγάζει κοντά στο Καρέρας της Σάντα Φε, στην Επαρχία Ρίο Νέγρο, και η λεκάνη του καλύπτει μεγάλη έκταση στους πρόποδες των Άνδεων, ανάμεσα στο Μπαριλότσε και το Εσκέλ. Τροφοδοτείται επίσης από τον ποταμό Τσικό. Οι κυριότεροι κλάδοι ενώνονται πριν από την κωμόπολη Πιέδρα Παράδα, μετά την οποία ο Τσουμπούτ ρέει στην επίπεδη πεδιάδα που χαρακτηρίζει την αργεντίνικη Παταγονία. Περνά από την κωμόπολη Πάσο δελ Σάπο, όπου στρέφεται προς τα νοτιοανατολικά και μετά περνά από μια αραιοκατοικημένη περιοχή. Μετά τον Αυτοκινητόδρομο 25 στρέφεται και πάλι προς τα ανατολικά.
Υδρογραφία και γεωργία
Ο ποταμός είναι γενικώς αβαθής και και η παροχή του διακυμαίνεται πάρα πολύ, από 4 έως 400 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, με μέσο όρο περίπου 40 έως 60 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 53.801 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Οι πλημμύρες του Τσουμπούτ κατέστησαν τα γύρω εδάφη γόνιμα και σημαντικά για τη γεωργία. Ο ποταμός έχει μεγάλη σημασία για την αγροτική και τη γενικότερη οικονομία της ομώνυμης επαρχίας, καθώς η περιοχή που διαρρέει είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος της ξηρή. Παραδοσιακά η καλλιέργεια του σιταριού ήταν η κυριότερη στην Παταγονία. Κατόπιν προστέθηκε και το κριθάρι, που προώθησε το εμπόριο. Ο έλεγχος του νερού για την άρδευση έγινε σημαντικότερος για τους νέους εποικιστές, στους οποίους δόθηκαν αγροτεμάχια (chacras) από την κυβέρνηση της Αργεντινής στο κατώτερο μέρος του ρου. Το 1882, μετά από μία πολύ κακή σοδειά το 1881, ένα δίκτυο από αρδευτικά χαντάκια εκπορευόμενα από ένα νέο κανάλι εξασφάλισε πιο ομοιόμορφη άρδευση των χωραφιών, παρά τις ακραίες διακυμάνσεις της παροχής νερού του Chubut. Η κατασκευή τους επιβλέφθηκε από έναν νεαρό μηχανικό, τον ουαλλικής καταγωγής E.J. Williams. Τα λεπτομερή του σχέδια δημιούργησαν ένα σύστημα πολλών χαντακιών και μικρών καναλιών, σύμφωνα με μια προαποφασισμένη κατανομή μεγεθών και πληρωμών από τους εποικιστές. Από εκεί και πέρα, αυτοί οι γαιοκτήμονες έσκαψαν οι ίδιοι τα χαντάκια και τα κανάλια, με απλά εργαλεία.
Σήμερα ο ποταμός είναι επίσης δημοφιλής προορισμός αλιευτικού τουρισμού για το ψάρεμα πέστροφας.
Φράγματα
Ιστορικά υπήρξαν αρκετές απόπειρες να ανεγερθούν φράγματα στον Τσουμπούτ κοντά στις δυο πόλεις Ρόσον και Γκαϊμάν. Σήμερα ένα φράγμα από σκυρόδεμα μήκους 255 μέτρων, που φέρει το όνομα του παλαιοντολόγου Φλορεντίνο Αμεγκίνο, φράζει τον ποταμό περί τα 120 χιλιόμετρα δυτικά του Τρελέου. Το φράγμα αυτό σχεδιάσθηκε το 1943 από τον μηχανικό Αντόνιο Δομίνγκο Προνσάτο και οι εργασίες κατασκευής του άρχισαν στις 19 Απριλίου 1963. Η τεχνητή λίμνη που δημιουργεί έχει έκταση περίπου 70 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Συνοδεύεται από υδροηλεκτρικό εργοστάσιο που χρησιμοποιεί μια πτώση του νερού από ύψος 56 μέτρων με ροή 150 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο και τρεις υδροστρόβιλους, και παρέχει ηλεκτρική ενέργεια στις πόλεις Πίκο Τρουνκάδο, Καλέτα Ολίβια, Κομοδόρο Ριβαδάβια και στους οικισμούς του κατώτερου ρου του Τσουμπούτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσουμπουτ
Παύλος Ροδοκανάκης
Ο '''Παύλος Σ. Ροδοκανάκης''' (Γένοβα, 1891-1958) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης, γνωστός κυρίως για τις τοπιογραφίες του.
Βίος
Σπούδασε χαρακτική και ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών της Ρώμης υπό τις οδηγίες του Βιτόριο Γκράσι και του Τζούλιο Μπαρζελίνι αντίστοιχα. Αργότερα έζησε σε Αθήνα, Γερμανία και Γαλλία. Το 1919 πραγματοποίησε ατομική έκθεση στην Αθήνα (αίθουσα Ελεύθερου Τύπου) και το ίδιο έτος έλαβε μέρος στην έκθεση της Ομάδας Τέχνη στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας εκτέλεσε από κοινού με τον Περικλή Βυζάντιο και τον Σπύρο Παπαλουκά χρέη πολεμικού ζωγράφου όμως τα έργα των τριών καλλιτεχνών απωλέσθηκαν στην καταστροφή της Σμύρνης. Το 1923 επέστρεψε μόνιμα στη Γένοβα. Τα επόμενα χρόνια παρουσίασε τα έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις επί ιταλικού εδάφους ενώ συμμετείχε στις Μπιεννάλε της Βενετίας των ετών 1934, 1940 και 1948 αντιπροσωπεύοντας άλλοτε την Ελλάδα και άλλοτε την Ιταλία. Πέθανε το 1958 στη Γένοβα.
Τεχνοτροπία
Ο Ροδοκανάκης ήταν επηρεασμένος από τον Συμβολισμό. Καταπιάστηκε κατά κύριο λόγο με την τοπιογραφία δίνοντας στα έργα του ιμπρεσιονιστικό ύφος. Επίσης διακρινόταν για την ικανότητά του στην απόδοση του χρωματισμού και των φωτοσκιάσεων.
Ρόμπιν φαν Πέρσι
Ο Ρόμπιν φαν Πέρσι (ολλανδικά: Robin van Persie, γεννήθηκε 6 Αυγούστου 1983) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Ρόμπιν φαν Πέρσι ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 14 ετών στην ομάδα Εξέλσιορ, ομάδα της πόλης του Ρότερνταμ, αλλά λόγω προβλημάτων με το τεχνικό επιτελείο εντάχθηκε στην ομάδα της Φέγενορντ. Μετά από το βραβείο του ως καλύτερου νέου της χρονιάς υπόγραψε στην πρώτη ομάδα για τρία χρόνια. Η άσχημη συμπεριφορά του ανάγκασε τους προπονητές του να έρθουν σε σύγκρουση μαζί του. πράγμα που του στέρησε την θέση στην ενδεκάδα για την χρονιά 2003-2004. Η προσφορά της Άρσεναλ έγινε δεκτή και μετακόμισε στο Λονδίνο. Το συμβόλαιο του ήταν για 4 χρόνια και η αμοιβή στην πρώην ομάδα του 2,75 εκατομμύρια λίρες. Ο Αρσέν Βενγκέρ είδε στο πρόσωπο του φαν Πέρσι τον αντικαταστάτη του Τιερί Ανρί. Έκανε το ντεμπούτο του σε αγώνα κυπέλλου με την Μάντσεστερ Σίτι. Την χρονιά 2010-2011 έγινε δεύτερος αρχηγός της ομάδας ενώ την χρονιά 2011-2012 μετά την αποχώρηση του Σεσκ Φάμπρεγας έγινε πρώτος αρχηγός.
Διεθνής καριέρα
Το 2006 επιλέχθηκε στην ομάδα του Παγκόσμιο Κύπελλο και το 2008 στο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που ήταν βασικός σε ένα μόνο παιχνίδι. Το 2010 στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν βασικός σε όλα τα παιχνίδια φτάνοντας ως τον τελικό της διοργάνωσης. Με την εθνική ομάδα της χώρας του σημείωσε 50 τέρματα και είναι ο κάτοχος του εθνικού ρεκόρ (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ, κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:FIFA Century Club
Όρκος του Ιπποκράτη
thumb|421x421px|Ένα χειρόγραφο του όρκου απο τον 12ου αιώνα σε μορφή σταυρούΟ όρκος του Ιπποκράτη είναι ο όρκος που λαμβάνεται από ιατρούς και αναφέρεται στην ηθική εξάσκηση της ιατρικής. Πιστεύεται πως ο όρκος γράφτηκε απο τον Ιπποκράτη τον 4ο αιώνα π.Χ. ή από έναν απο τους μαθητές του και συνεπώς περιλαμβάνεται στην κρατική συλλογή. Παρ'όλο που είναι περισσότερο ιστορικής και ηθικής αξίας, ο όρκος θεωρείται ως τελετή περάσματος για αυτούς που ασκούν την ιατρική, ωστόσο δεν είναι πλέον αναγκαστικό και δεν λαμβάνεται απο όλους τους ιατρούς.
Ο αρχικός όρκος
Ακολουθεί ο όρκος στα αρχαία Ελληνικά.
Ο Όρκος σήμερα
thumb|309x309px|Εγχάραξη του Ιπποκράτη από τον Peter Paul Rubens, 1638. Μερικά τμήματα του όρκου έχουν αλλάξει ή και αφαιρεθεί με τον καιρό από διάφορες σχολές και χώρες. Μερικές σχολές δίνουν μερικά κομμάτια του όρκου αλλά πολύ λίγες τον δίνουν στην αρχαία του μορφή η οποία απαγόρευε στους περισσότερους γενικούς ιατρούς την έκτρωση, την ευθανασία και την χειρουργική.
Μερικές αλλαγές καθώς και προσθήκες στον όρκο είναι οι εξής:
Αναφορές
Ορκος Κατηγορία:Αρχαία ελληνική ιατρική Ιπποκρατη
Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο
Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο (La classe operaia va in paradiso) είναι δραματική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 1971 σε σκηνοθεσία Έλιο Πέτρι και σενάριο του Έλιο Πέτρι και Ούγκο Πίρο. Πρωταγωνιστούν ο Τζιάν Μαρία Βολοντέ και η Μαριάντζελα Μελάτο.
. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα για την καλύτερη ταινία στο Φεστιβάλ των Καννών του 1972.
Πλοκή
Ο Λουλού καθώς χάνει ένα δάχτυλο σε ένα εργατικό ατύχημα, οι εργαζόμενοι κατηγορούν την εργοδοσία για τους γρήγορους χρόνους που αυτή θέλει. Σοκαρισμένος ο Λουλού, υιοθετεί την ανάλυση των φοιτητών και κάνει απεργία για τον τερματισμό της εργασίας με το κόμματι, ενάντια στην πολιτική των συνδικάτων, η οποία θέλει απλώς μια αύξηση των ποσοστών σε αυτού του είδους την εργασία.
Ο Λουλού κάνει μια εφήμερη σχέση με μια γυναίκα συνάδελφο του, αλλά διαπιστώνει ότι είναι δύσκολο να κάνει σεξ μαζί της σε ένα αυτοκίνητο. Η Λίντια, είναι δυσαρεστημένη με τις νέες αριστερές συμπάθειές του, αλλά του λέει ότι ποτέ δεν την ένοιαζε πραγματικά. Όταν οι εργαζόμενοι επιστρέφουν στη δουλειά, ο Λούλου απολύεται για την προώθηση των εξτρεμιστικών απόψεων των φοιτητών. Η Λίντια και το παίδι της επιστρέφουν στο διαμέρισμα, για να διαπιστώσουν ότι ο Λουλού έχει καταστρέψει τη φουσκωτή κούκλα του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Οι συνδικαλιστές φτάνουν να ενημερώσουν τον Λουλού ότι έχουν κάνει μια συμφωνία με τους εργοδότες σχετικά με τους κανονισμούς εργασίας και την επιστροφή του δουλειά.
Παραγωγή
Η ταινία γυρίστηκε στο εργοστάσιο Ascensori Falconi στη Νοβάρα που, εκείνη την εποχή, είχε σταματήσει την παραγωγή και είχε επίσης αποτελέσει αντικείμενο κοινοβουλευτικής ερώτησης από τον κομμουνιστή βουλευτή Λούτσιο Λιμπερτίνι. .
Κυκλοφορία
Η ταινία προβλήθηκε εκτός ανταγωνισμού στο Venice Free Cinema της Porretta Terme, όπου κατείχε την παγκόσμια πρεμιέρα. Με την ευκαιρία αυτή, ο σκηνοθέτης Έλιο Πετρι και ο Τζιάν Μαρία Βολοντέ, στο τέλος της προβολής, πήγαν στα εργοστάσια του Demm, της ιστορικής βιομηχανίας μηχανών της πόλης Apennine, για να συζητήσουν με τους εργαζόμενους την αποξένωση και τους κοινωνικούς μηχανισμούς που δημιούργησε η γραμμή παραγωγής.
Κριτικές
Η ταινία προκάλεσε ένα έντονο κύμα διαμάχης κατά την κυκλοφορία της. Παρουσιάζοντας σε μια κινηματογραφική αίθουσα, ο σκηνοθέτης Ζαν-Μαρί Στράουμπ πήρε το μικρόφωνο στο κοινό και δήλωσε ότι όλα τα αντίγραφα έπρεπε να καούν επιτόπου.
Η ταινία δέχτηκε επίσης κριτική από την ιταλική αριστερά, τόσο από την άρχουσα τάξη όσο και από τους κριτικούς του κινηματογράφου, διότι από τη μια πλευρά περιγράφει τους συνδικαλιστές ως καλούς να προκαλέσουν την εξέγερση των άλλων, αλλά τελικά φοβισμένους και διεφθαρμένους και από την άλλη αντιπροσωπεύει τους ακροαριστούς φοιτητές ως απλές αφηρημένες λέξεις. Στα μάτια ορισμένων κριτικών της εποχής ως μιας τάσης της αστικής πραγματικότητας που υπάρχει, «ο Λουλού Μάσα δεν ισχύει καθόλου ως εκπρόσωπος της ίδιας της τάξης, από την οποία παρέχει μια μερική εικόνα που να είναι ψευδής και μυστηριώδης».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Έλιο Πέτρι Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ιταλικές πολιτικές ταινίες
Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας Ραστισλάβος
Ο Μητροπολίτης Ραστισλάβος (κατά κόσμον Οντρέι Γκοντ Ondrej Gont, Σνίνα Σ.Δ. της Τσεχοσλοβακίας, 25 Ιανουαρίου 1978) είναι επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκαθήμενος της Εκκλησίας της Τσεχίας και Σλοβακίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Πρέσοβ και Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας.
Βιογραφία
Ο Ραστισλάβος γεννήθηκε το 1978 στην πόλη Σνίνα, όπου το το 1996 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του. Είναι απόφοιτος της Ορθόδοξης Θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου του Πρέσοβ, όπου  το 2002 έλαβε μεταπτυχιακό, παρουσιάζοντας εργασία με θέμα «Το μυστικό του θανάτου». (Tajomstvo smrti). Την ίδια περίοδο παρακολούθησε τετράμηνα σεμινάρια στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εγκαταβίωσε στο μοναστήρι της Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, υπό την πνευματική φροντίδα του αρχιμανδρίτη Ειρηναίου (Χαραλαμπάκη). Φιλοξενήθηκε, επίσης, στη Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω και για μία εβδομάδα στο Άγιον Όρος, όπου επισκέφτηκε αρκετά μοναστήρια.
Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας
Τον Ιανουάριο του 2016, η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την αναγνώρισή του ως Μητροπολίτη Τσεχίας και Σλοβακίας, υπό πέντε όρους, οι οποίοι έγιναν δεκτοί. Στις 13 Μαΐου 2016 επισκέφτηκε ο ίδιος το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς αποκατάσταση των σχέσεων και έγινε δεκτός με εγκαρδιότητα.
Εξωτερικές συνδέσεις
Ραστισλάβος
Ασκληπιόδοτος (ύπατος το 423)
Ο Φλάβιος Ασκληπιοδοτος ή Ασκληπιάδης ήταν βυζαντινός, στρατιωτικός και πολιτικός, του 5ου αιώνα.
Ο Ασκληπιόδοτος ήταν ο αδελφός του σοφιστή Λεόντιου, και θείος της Αθηναϊς, η οποία το 421 παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ παίρνοντας το όνομα Αιλία Ευδοκία. Η Ευδοκία ευνόησε την οικογένειά της, ασκώντας την επιρροή της στον άντρα της για να προωθήσει την καριέρα του Ασκληπιόδορου.
Το 422, ο Ασκληπιόδοτος διορίσθηκε Κόμης των θείων θησαυρών, ενώ μεταξύ 14 Φεβρουαρίου 423 (έτος κατά το οποίο έγινε η Ευδκία Αυγούστα) έως την 1η Φεβρουαρίου 425 ήταν Πραιτωρ της Ανατολής και πρόξενος το 423. Εκτοπίστηκε επειδή κατηγορήθηκε στον Θεοδόσιο από τον Συμεών Στυλίτη για ενθάρρυνση ειδωλολατρών και Εβραίων και υπονόμευση Χριστιανών, μια κατηγορία που ενισχύεται αναμφίβολα από το γεγονός ότι η οικογένειά του ήταν ειδωλολατρική, αν και η Αθηναϊς έπρεπε να μεταστραφεί σε Χριστιανή πριν από το γάμο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες των θείων θησαυρών Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος) Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Ηπειρωτικό κλίμα
Ηπειρωτικό είναι το κλίμα που παρατηρείται στο εσωτερικό των Ηπείρων, μακριά από τη μετριαστική επίδραση της θάλασσας και συναντάται στην εύκρατη ζώνη της γης.
Χαρακτηρίζεται από μεγάλες διαφορές θερμοκρασίας ανάμεσα στο καλοκαίρι και το χειμώνα. Οι χειμερινές θερμοκρασίες είναι συνήθως αρκετά χαμηλές για να υποστηρίξουν τη χιονόστρωση για κάποιο ορισμένο χρονικό διάστημα.
Οι σχετικά μέτριες βροχοπτώσεις συμβαίνουν κυρίως το καλοκαίρι, αν και υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως τα ανατολικά παράλια της Βόρειας Αμερικής που παρουσιάζουν ομοιόμορφη κατανομή των βροχοπτώσεων. Το κλίμα αυτό ονομάζεται Υγρό ηπειρωτικό κλίμα. Υπάρχει    επίσης και       το ξηρό ηπειρωτικό κλίμα.
Περιοχές με ηπειρωτικό κλίμα υπάρχουν σε τμήματα των ηπείρων του Βόρειου Ημισφαιρίου (κυρίως στη Βόρεια Αμερική και την Ασία), καθώς και στα μεγαλύτερα υψόμετρα σε άλλα μέρη του κόσμου.
Μόνο λίγες περιοχές, στα βουνά του Βορειοδυτικού Ειρηνικού, στο Ιράν, στο βόρειο Ιράκ, στην ανατολική Τουρκία, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και την Κεντρική Ασία παρουσιάζουν τις μέγιστες βροχοπτώσεις το χειμώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλιματολογία
Αλέξανδρος Σακελλαρίου
thumb|250px|Ο Α. Σακελλαρίου επιθεωρώντας το πλήρωμα του [[Γεώργιος Αβέρωφ (θωρηκτό)|Ευάγγελος Αβέρωφ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Παλέμου.]] Ο Αλέξανδρος Σακελλαρίου (1 Ιανουαρίου 1887 – 7 Ιουλίου 1982) ήταν Έλληνας ναύαρχος και πολιτικός, αρχηγός του Βασιλικού Ναυτικού την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Την 1η Ιουλίου 1947 του απονεμήθηκε το ανώτατο ελληνικό πολεμικό παράσημο, ο Σταυρός Ταξιαρχών του Αριστείου Ανδρείας, σε ένδειξη αναγνώρισης του ρόλου του κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Καριέρα
Γεννήθηκε στη Μάνδρα Αττικής. Εισήχθη στη Ναυτική Ακαδημία το 1902 και αποφοίτησε από εκεί το 1906. Υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1918 εκδιώχθηκε από το Ναυτικό εξαιτίας της αρνητικής του στάσης απέναντι στους βενιζελικούς κατά τον Εθνικό Διχασμό. Όπως έγινε με πολλούς άλλους βασιλόφρονες αξιωματικούς, κατατάχθηκε ξανά στο Ναυτικό τη δεκαετία του 1920.
Τον Μάρτιο του 1935, έχοντας φτάσει πλέον στον βαθμό του Αντιναυάρχου, ήταν διοικητής των ναυτικών δυνάμεων που εστάλησαν με σκοπό την καταστολή της απόπειρας πραξικοπήματος από βενιζελικούς αξιωματικούς. Μετά την καταστολή του πραξικοπήματος, υπηρέτησε ως πρόεδρος του Στρατοδικείου που δίκασε τους στασιαστές αξιωματικούς και εν συνεχεία προήχθη σε αρχηγό της Διοίκησης του Στόλου. Από τη θέση αυτή διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο κατά το κίνημα του Κονδύλη τον Οκτώβριο του 1935, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση της Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο ο Σακελλαρίου παρέμεινε στο αξίωμά του.
Έπειτα από την αυτοκτονία του πρωθυπουργού Κορυζή στις 18 Απριλίου 1941, στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο Σακελλαρίου διορίστηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ ως υπουργός Ναυτικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, με τον Εμμανουήλ Τσουδερό να αναλαμβάνει καθήκοντα πρωθυπουργού (στις 20 Απριλίου). Συνετέλεσε στη διαφυγή του ελληνικού στόλου στην Αίγυπτο στον απόηχο της γερμανικής προέλασης και των ηττών του ελληνικού στόλου. Στο Κάιρο σχηματίστηκε κυβέρνηση σε εξορία που παρέμεινε ως το 1944. Ο Σακελλαρίου παραιτήθηκε από τις κυβερνητικές του θέσεις στις 2 Μαΐου 1942, ωστόσο παρέμεινε επικεφαλής του Ελληνικού Ναυτικού κατά τον πόλεμο.
Έπειτα από την απελευθέρωση, το 1946 ο Σακελλαρίου κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1946 και κέρδισε την έδρα της Αττικοβοιωτίας. Στις 29 Ιουλίου 1947 διορίστηκε υπουργός Ανεφοδιασμού και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Στην επόμενη κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη έγινε ξανά υπουργός Ναυτικών (ως τις 18 Νοεμβρίου 1948).
Στην κυβέρνηση του Πλαστήρα, ο Σακελλαρίου διορίστηκε υπουργός Εθνικής Άμυνας το 1951. Στο αξίωμα αυτό παρέμεινε ως την παραίτησή του, στις 31 Μαρτίου 1952. Απεβίωσε πλήρης ημερών, το 1982.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες ναύαρχοι Κατηγορία:Ταξιάρχης Αριστείου Ανδρείας Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα)
Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας στεγάζεται στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας και είναι ένα από τα πρώτα μουσεία του ελληνικού κράτους. Επί του παρόντος δεν είναι προσβάσιμο στο κοινό και θα παραμείνει κλειστό μέχρι το 2021 για εργασίες συντήρησης.
Ιστορική αναδρομή
Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1890 με αρχιτέκτονα τον Γερμανό Κάβεραου. Αρχικά προορίστηκε για την φιλοξενία των αρχαιολογικών ευρημάτων του αρχαιολογικού χώρου. Επεκτάθηκε το 1892 με αρχιτέκτονα τον Έλληνα Γ. Μούση.
Το κτήριο, ισόγειο, κεραμοσκεπές, διέθετε αρχικά πέντε αίθουσες ενώ γύρω στα 1930 προστέθηκε και μια νέα αίθουσα  προκειμένου να συμπεριλάβει αγγεία και μικροευρήματα από το Ιερό και τα νεκροταφεία (ανασκαφή Κ. Κουρουνιώτη). Στα χρόνια που πέρασαν έγιναν κάποιες ανακαινίσεις  και το 1960 το Μουσείο εμπλουτίσθηκε με νέα ευρήματα ενώ το 1973 τοποθετήθηκαν δύο προπλάσματα με αναπαράσταση των κυριοτέρων οικοδομημάτων του Ιερού του 6ου αι. π.Χ. και του 2ου αι. π.Χ. Μετά από τον μεγάλο σεισμό του 1999 που προκάλεσε σοβαρές ζημίες στο Μουσείο και στο αρχαιολογικό χώρο έγιναν επισκευές.
Σημαντικότερα εκθέματα
• Πρωτοαττικός αμφορέας (650 π.Χ.) Σε όλο το ύψος του λαιμού του αγγείου απεικονίζεται η σκηνή της τύφλωσης του Πολύφημου. Στο σώμα του αμφορέα εικονίζεται ένα ακόμα μυθολογικό επεισόδιο, ο αποκεφαλισμός της Μέδουσας από τον Περσέα. Τα σημαντικότερα εκθέματα είναι τα εξής : • Η "Φεύγουσα Κόρη", γλυπτό των αρχών του 5ου αιώνα π.Χ., που πιθανότατα προέρχεται από την αρχιτεκτονική διακόσμηση της Ιεράς Οικίας.
• Η επιγραφή της γεφυρώσεως των Ρειτών με επίτιτλο ανάγλυφο, όπου εικονίζονται οι προστάτιδες θεές των Αθηνών και της Ελευσίνας.
• Το ακέφαλο άγαλμα της θεάς Δήμητρας, πρωτότυπο έργο του τέλους του 5ου αιώνα π.Χ. που αποδίδεται στο εργαστήριο του γλύπτη Αγοράκριτου.
• Υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα Κόρης που στήριζε τη στέγη των "Μικρών Προπυλαίων" του Ιερού (1ος αιώνας π.Χ.).
• Μαρμάρινο άγαλμα του Αντίνοου, ευνοούμενο του αυτοκράτορα Αδριανού (2ος αιώνας μ.Χ.).
• Το ακέφαλο άγαλμα του Ασκληπιού, θεού της Ιατρικής, πρωτότυπο έργο του 4ου αιώνα π.Χ.
• Επιγραφή που αναφέρεται στις τεχνικές προδιαγραφές για την κατασκευή των χάλκινων συνδέσμων των κιόνων της Φιλωνείου Στοάς (4ος αιώνας π.Χ.)
-Πολλά αντικείμενα που αναλήφθηκαν από τις ανασκαφές συνδέονται με τις τελετές των Ελευσίνιων Μυστηρίων όπως το Μαρμάρινο αναθηματικό χοιρίδιο.
Η επιγραφή της στήλης λευκού μαρμάρου
Στήλη λευκού μαρμάρου ελλιπής κάτω με επίτιτλο ανάγλυφο. Η στήλη βρέθηκε στην Ελευσίνα και φυλάσσεται στο Μουσείο της Ελευσίνας. Παριστάνονται οι δύο Ελευσινιακές θεότητες η Δήμητρα και η Κόρη, ο Εύμολπος και η Αθηνά. Πηγή: Epigraphy.packhum.org *
Παραπομπές
Ελευσίνα Κατηγορία:Ελευσίνα Κατηγορία:Ελευσίνια Μυστήρια
Κατάλογος προέδρων των Σεϋχελλών
Ο Πρόεδρος των Σεϋχελλών είναι ο αρχηγός κράτους στην νησιωτική χώρα Σεϋχέλλες. Η θέση συστάθηκε το 1976, μετά την ανεξαρτησία των νησιών από το Ηνωμένο Βασίλειο. Πρώτος πρόεδρος της χώρας υπήρξε ο Τζέιμς Μάντσαμ και η θητεία είναι πενταετής. Κατοικία του Προέδρου είναι ο Προεδρικός Οίκος, που εδρεύει στην πρωτεύουσα Βικτώρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Απολλώνιος (Έπαρχος)
Ο Απολλώνιος διορίσθηκε Κόμης των θείων θησαυρών το 436, κι έπειτα Έπαρχος του Πραιτωρίου της Ανατολής από τις 21 Αυγούστου 442 έως τις 22 Μαΐου 443. Ο Απολλώνιος παρευρέθηκε στοη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 .Ταυτίζεται με έναν Απολλώνιο που ήταν πρόξενος το 460.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες των θείων θησαυρών Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος) Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Γιάνους Κόρτσακ
Ο Γιάνους Κόρτσακ (Janusz Korczak, 22 Ιουλίου 1878 ή 1879 - 5 Αυγούστου 1942) ήταν Πολωνός παιδίατρος, παιδαγωγός, συγγραφέας, δημοσιογράφος, κοινωνικός ακτιβιστής και αξιωματικός του πολωνικού στρατού. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χένρυκ Γκόλντσμιτ (Henryk Goldszmit), επίσης γνωστός και ως ο Γερο-δόκτωρ ή ο Κύριος δόκτωρ.
Ο Κόρτσακ ήταν καινοτόμος και πρωτοποριακός παιδαγωγός, εκπαιδευτικός και συγγραφέας κειμένων για τη θεωρία και την πρακτική της εκπαίδευσης. Θεωρείται πρόδρομος στην υπεράσπιση και την προώθηση θεμάτων που αφορούν τα δικαιώματα και την πλήρη ισότητα των παιδιών. Ως διευθυντής ορφανοτροφείου δημιούργησε, μεταξύ άλλων, δικαστήριο μεταξύ των παιδιών για την επίλυση δικών τους συναδελφικών υποθέσεων. Εκεί εξέταζαν θέματα που υπέβαλαν τα ίδια. Σε αυτό το δικαστήριο επίσης, τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να προσφεύγουν κατά των εκπαιδευτών τους.
Ο διάσημος Ελβετός ψυχολόγος Ζαν Πιαζέ, ο οποίος επισκέφθηκε το Ορφανοτροφείο (Dom Sierot), το οποίο είχε ιδρυθεί και διευθυνόταν από τον Κόρτσακ, είπε γι’ αυτόν πως είναι «ένας υπέροχος άνθρωπος, ο οποίος είχε το θάρρος να εμπιστεύεται τα παιδιά και τους εφήβους, που είχε υπό τη φροντίδα του, φθάνοντας μέχρι και τη μεταβίβαση στα χέρια των ίδιων των παιδιών ζητημάτων πειθαρχίας και ατομικής ανάθεσης των πιο δύσκολων καθηκόντων με πολύ μεγάλη ευθύνη».
Ο Κόρτσακ πρώτος εξέδωσε παιδαγωγικό περιοδικό, όπως ήταν η «Μικρή Επισκόπηση» (Mały Przegląd), το οποίο περιείχε υλικό που είχε σταλεί για δημοσίευση από παιδιά και προορίζονταν κυρίως για παιδικούς αναγνώστες. Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της έρευνας στον τομέα της παιδικής ανάπτυξης και ψυχολογίας καθώς και της εκπαιδευτικής διαγνωστικής.
Επίσης ως Πολωνοεβραίος υποστήριζε σε όλη τη ζωή του ότι ανήκει και στα δύο έθνη.
Νεολαία και εκπαίδευση
Ο Κόρτσακ γεννήθηκε στη Βαρσοβία σε μια πολωνοποιημένη εβραϊκή οικογένεια. Οι γονείς του ήσαν ο δικηγόρος Józef Goldszmit (1844-1896) και η Cecylia το γένος Gębicka (1853/4-1920). Το γνήσιο πιστοποιητικό γέννησής του δεν έχει διασωθεί, οπότε η ημερομηνία της γέννησής του παραμένει αβέβαιη.
Οι οικογένεια των Goldszmit κατάγονταν από τη περιοχή του Λούμπλιν (Lublin), και των Gębicki από την περιοχή του Πόζναν (Poznań). Ο προπάππος Maurycy Gębicki και ο παππούς Hersz Goldszmit ήταν γιατροί. Οι τάφοι του πατέρα του Γιάνους Κόρτσακ και των παππούδων του από την πλευρά της μητέρας του (ο τάφος της οποίας δεν βρέθηκε) βρίσκονται στον εβραϊκό νεκροταφείο της Βαρσοβίας, στην οδό Okopowa.
Η καλή αρχικά οικονομική κατάσταση της οικογένειας Goldszmit άρχισε να επιδεινώνεται εξαιτίας της ψυχικής ασθένειας του πατέρα του, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του 1890 για πρώτη φορά εισήχθη σε ψυχιατρικό ίδρυμα με συμπτώματα φρενοβλάβειας. Ο πατέρας του πέθανε στις 26 Απριλίου του 1896. Μετά το θάνατό του ο Κόρτσακ ως μαθητής στα 17-18 του άρχισε να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα για να βοηθήσει την οικογένειά του. Η μητέρα του Cecylia Goldszmit υπενοικίαζε δωμάτια του διαμερίσματός τους στη Βαρσοβία. Τις απολυτήριες εξετάσεις της μέσης εκπαίδευσης (matura) ο Κόρτσακ τις πέρασε στα είκοσι του, άντρας πλέον.
Ως παιδί ο Γιάνους Κόρτσακ διάβαζε πολύ. Πολλά χρόνια αργότερα, στο ημερολόγιο που έγραψε στο γκέτο σημείωνε: «Έπεσα στην τρέλα, στη μανία της ανάγνωσης. Ο γύρο κόσμος χάθηκε από τα μάτια μου, υπήρχαν μόνο βιβλία». Το 1898 ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Το καλοκαίρι του 1899 για πρώτη φόρα ταξίδεψε στο εξωτερικό, στην Ελβετία, όπου γνώρισε τις δραστηριότητες και το παιδαγωγικό έργο του Πεσταλότσι. Προς το τέλος τις ίδιας χρονιάς συνελήφθη για τις δραστηριότητές του στο αναγνωστήριο της Φιλανθρωπικής Εταιρίας της Βαρσοβίας και κρατήθηκε για σύντομο διάστημα. Σπούδασε για έξι χρόνια, επαναλαμβάνοντας το πρώτο έτος. Σπούδασε και στο Uniwersytet Latający (Ιπτάμενο Πανεπιστήμιο, όπως ονομάζονταν η κρυφή ανώτατη σχολή της Βαρσοβίας - η Πολωνία ήταν τότε διαμελισμένη ανάμεσα σε Πρωσία, Αυστροουγγαρία και Ρωσία). Στα φοιτητικά του χρόνια από προσωπική εμπειρία γνώρισε τη ζωή των φτωχών συνοικιών, του προλεταριάτου και του λούμπεν προλεταριάτου. Ανήκε επίσης στη μασονική στοά «Αστέρι της Θάλασσας» της Διεθνούς Ομοσπονδίας "Le Droit Humain", η οποία δημιουργήθηκε με σκοπό να «συμφιλιώσει όλους τους ανθρώπους, τους οποίους χωρίζουν θρησκευτικοί φραγμοί και την αναζήτηση της αλήθειας, διατηρώντας παράλληλα το σεβασμό για τον άλλο άνθρωπο». [49]
Γιατρός
Στις 23 Μαρτίου του 1905 ο Κόρτσακ έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ως γιατρός κλήθηκε στον τσαρικό στρατό και συμμετείχε στο ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Υπηρέτησε στο Χαρμπίν. Από τα παιδιά της Μαντζουρίας έμαθε κινέζικα. Στα τέλη Μαρτίου του 1906 επέστρεψε στη Βαρσοβία. Το διάστημα μεταξύ 1905-1912 εργάστηκε ως παιδίατρος στο Νοσοκομείο Παίδων «Berson’s & Bauman’s». Σε αντάλλαγμα για ένα διαμέρισμα που του παραχωρήθηκε, εκτελούσε μόνιμη υπηρεσία σε νοσοκομείο, όπου με αφοσίωση εκπλήρωνε τα καθήκοντά του ως «τοπικός γιατρός». Στην ιατρική πρακτική του δεν απέφευγε τις προλεταριακές περιοχές της πόλης. Από τους άπορους ασθενείς συχνά έπαιρνε μια συμβολική αμοιβή ή ακόμα τους παραχωρούσε πόρους για τα φάρμακα, από τους εύπορους όμως δεν δίσταζε να απαιτεί υψηλές αμοιβές, κάτι στο οποίο τον διευκόλυνε η λογοτεχνική του δημοτικότητα.
Στα χρόνια 1907-1910/11 επιμορφώνονταν στο εξωτερικό, όπου παρακολουθούσε διαλέξεις, έκανε πρακτική στις παιδικές κλινικές, επισκεπτόταν τα εκπαιδευτικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Σχεδόν ένα χρόνο έμεινε στο Βερολίνο (1907-1908), τέσσερις μήνες στο Παρίσι[ (1910), ένα μήνα στο[ Λονδίνο]] (1910 ή 1911).
Όπως έγραψε χρόνια αργότερα, ήταν στο Λονδίνο όπου αποφάσισε πως δεν θα δημιουργήσει ποτέ μια οικογένεια και «θα εξυπηρετεί τα παιδιά και τις υποθέσεις των παιδιών»¹. Εκείνη την εποχή ο Κόρτσακ ήταν δραστήριος κοινωνικά, μεταξύ των άλλων ανήκε στην Εταιρία Υγιεινής της Βαρσοβίας και στην Εταιρία Θερινών Κατασκηνώσεων (TKL). Κατά τα έτη 1904, 1907, 1908 εργάστηκε σε θερινές κατασκηνώσεις οργανωμένες από την TKL για τα παιδιά της εβραϊκής και πολωνικής κοινότητας. Το 1906 εξέδωσε το βιβλίο του «Το παιδί του σαλονιού» (Dziecko salonu), το οποίο έτυχε πολύ καλής αποδοχής από τους αναγνώστες και τους κριτικούς. Από τότε, χάρη στη δημοσιότητα, την οποία έχει κερδίσει με τις δημοσιεύσεις του, έγινε γνωστός και περιζήτητος παιδίατρος στη Βαρσοβία. Το 1909 εντάχθηκε στον εβραϊκό Σύλλογο «Βοήθεια στα Ορφανά». Αυτός ο σύλλογος λίγα χρόνια αργότερα έχτισε το δικό του ορφανοτροφείο το «Σπίτι των Ορφανών» (Dom Sierot), στον οποίο διευθυντής έγινε ο ίδιος ο Κόρτσακ. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κλήθηκε εκ νέου στον τσαρικό στρατό. Υπηρέτησε ως κατώτερος επιμελητής του νοσοκομείου της εκστρατευτικής μεραρχίας, κυρίως στην Ουκρανία. Το 1917 ανεκλήθη σε ιατρική εργασία σε άσυλα για τα παιδιά της Ουκρανίας κοντά στο Κίεβο. Δύο χρόνια νωρίτερα, κατά τη διάρκεια των σύντομων διακοπών, που τα πέρασε στο Κίεβο, συναντήθηκε με τη Maria Falska (γένος Rogowska) - Πολωνή κοινωνική ακτιβίστρια και αγωνίστρια υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας, η οποία διεύθυνε τότε μια εκπαιδευτική εστία για αγόρια από την Πολωνία. Μετά τη λήξη της υπηρεσίας του στον ρωσικό στρατό, στο βαθμό του λοχαγού τον Ιούνιο του 1918 επέστρεψε στη Βαρσοβία. Σύντομα όμως, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Πολωνίας (11 Νοεμβρίου 1918), πάλι επέστρεψε στο στρατό. Αλλά αυτή τη φορά επιστρατεύτηκε στον αναγεννημένο πολωνικό στρατό. Κατά τη διάρκεια του πολωνο-μπολσεβικικού πολέμου (1919-1921) εκτελούσε τις ιατρικές του υπηρεσίες σε στρατιωτικά νοσοκομεία στο Λοτζ (Łódź) και στη Βαρσοβία. Επίσης τότε αρρώστησε από τύφο. Για την υπηρεσία του πήρε προαγωγή στο βαθμό του ταγματάρχη του Πολωνικού Στρατού.
¹Γράμμα του Γιάνους Κόρτσακ στο Μιετσίσλαβ Ζιλμπέρταλ (Mieczysław Zylbertal) από τις 30 Μαρτίου 1937, στο: Janusz Korczak, Dzieła (Έργα) τ. 14, wol. 2, σελ. 213, Βαρσοβία 2008.
Απόψεις
Από τη νεαρή ηλικία του ήταν επηρεασμένος από τις ιδέες και τις εμπειρίες της «νέας εκπαίδευσης» και τον απασχολούσαν τα ζητήματα εκπαίδευσης και ανατροφής των παιδιών. Εμπνεύστηκε επίσης από τη θεωρία του παιδαγωγικού προοδευτισμού, αναπτυγμένη, μεταξύ άλλων, από τον Τζων Ντιούι, και από το έργο των Decroly και Μοντεσσόρι και των πιο παλιών παιδαγωγών όπως ο Πεσταλότσι, Σπένσερ, Φρέμπελ. Γνώριζε τις παιδαγωγικές αντιλήψεις του Τολστόι [51]. Τόνιζε επίσης την ανάγκη για διάλογο με τα παιδιά.
Δημοσίευε και έδινε διαλέξεις σε θέματα που σχετίζονται με την ανατροφή των παιδιών και την παιδαγωγική. Την εμπειρία του στην εργασία με παιδιά την απέκτησε πρώτα ως επιμελητής, στη συνέχεια ως κοινωνικός ακτιβιστής, και αργότερα ως διευθυντής του Ορφανοτροφείου (Dom Sierot) και συνιδρυτής του ιδρύματος «Το Σπίτι Μας» (Nasz Dom). Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου δίδαξε σε διάφορες σχολές και ιδρύματα της χώρας, μεταξύ των άλλων στο Εθνικό Ινστιτούτο Ειδικής Αγωγής (σήμερα: Ακαδημία της Ειδικής Αγωγής «Maria Grzegorzewska»), στην Κρατική Ιερατική Σχολή για Εκπαιδευτές του Ιουδαϊσμού και στο Εθνικό Ινστιτούτο Εκπαιδευτικών.
Ο Κόρτσακ ήταν υποστηρικτής της χειραφέτησης του παιδιού, της αυτοδιάθεσής του, του αυτοπροσδιορισμού και του σεβασμού των δικαιωμάτων του. Οι τρόποι αυτοδιοίκησης των εποπτευόμενων από τον Κόρτσακ ιδρυμάτων στηρίζονταν σε καθημερινή βάση στις αρχές της δημοκρατίας, τις οποίες ο Κόρτσακ στον ίδιο βαθμό εφάρμοζε στα παιδιά και στους ενήλικους. Έλεγε: «ένα παιδί συσχετίζεται και κατανοεί όπως ένας ενήλικας – μόνο που δεν έχει ακόμα τις ίδιες εμπειρίες».
Ισχυριζόταν ότι η θέση του παιδιού βρίσκεται στη συντροφιά των συνομήλικων του και όχι στην ασφάλεια του σπιτιού. Επιδίωκε ώστε τα παιδιά να έχουν τις δυνατότητες να υπερβαίνουν τις πρώιμες πεποιθήσεις τους και να υπόκεινται στη διαδικασία της κοινωνικοποίησης, προετοιμαζόμενα έτσι για την ενήλικη ζωή τους. Προσπαθούσε να εξασφαλίσει στα παιδιά ξέγνοιαστη - που δεν σημαίνει όμως και χωρίς καθήκοντα - παιδική ηλικία. Πίστευε ότι ένα παιδί θα έπρεπε από μόνο του να κατανοεί και να βιώνει συναισθηματικά κάθε συγκεκριμένη κατάσταση, να τη βιώνει για να μπορεί να βγάζει αυτοτελή συμπεράσματα και ενδεχομένως να αποτρέπει πιθανές αρνητικές συνέπειες. «Δεν είναι παιδιά – είναι άνθρωποι», έγραφε.
Όλα τα παιδιά, τα οποία γιάτρευε ή ανέτρεφε τα θεωρούσε δικά του. Η επακόλουθη δραστηριότητά του, επιβεβαίωσε αυτή του τη θέση. Άλλωστε οι αλτρουιστικές πεποιθήσεις του δεν θα του επέτρεπαν την ιδιαίτερη μεταχείριση και διάκριση οποιασδήποτε μικρής ομάδας προστατευόμενων του. Δεν θεωρούσε την παραδοσιακή οικογένεια ως το πιο σημαντικό και βασικό κύτταρο των κοινωνικών δεσμών και δεν αποδεχόταν το ρόλο που αυτή έπαιζε στους κύκλους της χριστιανό-συντηρητικής και παραδοσιακά εβραϊκής κοινωνίας.
Τα βασικά στοιχεία της αντίληψης του Κόρτσακ για την εκπαίδευση είναι:
Σύγχρονη αντίληψη
Σήμερα ο Γιάνους Κόρτσακ αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ως πρόδρομος μιας σειράς εκπαιδευτικών τάσεων σχετικά με τα δικαιώματα των παιδιών και έχει γίνει σημείο αναφοράς για πολλούς σύγχρονους συγγραφείς [52]. «Μεταρρύθμιση του κόσμου σημαίνει μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης», πίστευε.
Ο Κόρτσακ θεωρείται [53] ως ένας από τους πρωτεργάτες της παιδαγωγικής τάσης ονομαζόμενης σήμερα «ηθική αγωγή» (moral education), αν και δεν δημιούργησε καμία συστηματική θεωρία για το θέμα αυτό [54] [55]. Οι σύγχρονες παιδαγωγικές ιδέες του είχαν τη βάση στην πρακτική. Ήταν εναντίον της χρήσης δογμάτων στη διδακτική, μολονότι ήταν καλά κατατοπισμένος σε παιδαγωγικά και ψυχολογικά ρεύματα της εποχής του [56]. Σύμφωνα με τον Igor Newerly [57] ο Κόρτσακ δεν ταυτιζόταν με κάποια συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία ή εκπαιδευτικό δόγμα. Παρ’ όλα αυτά ο Γιάνους Κόρτσακ θεωρείται προάγγελος πολλών τάσεων. Ο Kohlberg κρίνει ότι η δική του «Δίκαια κοινότητα των παιδιών» (Children Just Community) [58] βασίζεται στην πρακτική του Κόρτσακ. Υποστηρίζεται πως [59] ο Κόρτσακ και ο Paulo Freire έχουν παρόμοιες απόψεις για τη δημοκρατία στο σχολείο και τη θεωρία του διαλόγου. Υποστηρικτές της παιδαγωγικής αγάπης (pedagogical love) στηρίζουν τη θεωρία τους σε ένα μοντέλο σχέσης δασκάλου-μαθητή, που αναπτύχθηκε από τον Κόρτσακ [60]. Άλλοι συγγραφείς [61] προσπαθούν να ανακαλύψουν στον Κόρτσακ και στον Martin Buber την πηγή του ρεύματος της «θρησκευτικής παιδείας».
Οι ιδέες του Κόρτσακ εφαρμόζονται στην «ιδεολογία της ομαλοποίησης» της εκπαίδευσης των παιδιών με νοητική υστέρηση [62]. Η προσέγγισή του στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχει επηρεάσει τις μεταπολεμικές νομοθετικές πρωτοβουλίες, που ελήφθησαν προς όφελος των παιδιών. Στις πρωτοβουλίες αυτές σε μεγάλο βαθμό συνεισέφερε η Πολωνία, η οποία έλαβε ενεργή συμμετοχή στην προετοιμασία της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού το 1959, καθώς και πρωτοστάτησε στη συγγραφή και προώθηση της «Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού», η οποία εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1989.
Ορφανοτροφείο και Το Σπίτι Μας
Μαζί με τη Stefania Wilczyńska ίδρυσε στη Βαρσοβία και διηύθυνε ένα ορφανοτροφείο για εβραιόπουλα - «Dom Sierot» (Σπίτι των Ορφανών) - το οποίο χρηματοδοτούνταν από τον εβραϊκό Σύλλογο «Βοήθεια στα Ορφανά». Το ορφανοτροφείο βρίσκονταν στην οδό Krochmalna 92 (σήμερα οδ. Jaktorowska 6). Στις 7 Οκτωβρίου 1912 το Dom Sierot ξεκίνησε τη λειτουργία του και ο Κόρτσακ έγινε διευθυντής του. Η Stefania Wilczyńska (1886-1942) - δεσποινίς/κυρία Stefa - έγινε ανώτατη παιδαγωγός. Ο Κόρτσακ διηύθυνε το ορφανοτροφείο για 30 χρόνια. Στα τέλη Οκτωβρίου αρχές Νοεμβρίου του 1940 το Dom Sierot μεταφέρθηκε στο γκέτο, στην οδό Chłodna. Κατά τη διάρκεια μιας παρέμβασης που είχε σχέση με τη μετακόμιση του ορφανοτροφείου, ο Κόρτασκ συνελήφθη. Οι Ναζί τον έστειλαν στις φυλακές Pawiak, αλλά μετά από μερικές εβδομάδες αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση.
Από το 1919, μαζί με τη Maria Falska ο Κόρτσακ είχε συνδημιουργήσει ένα άλλο ίδρυμα φροντίδας – ορφανοτροφείο για πολωνικά παιδιά «Nasz Dom» (Το Σπίτι Μας), το οποίο αρχικά βρισκόταν στο Pruszków, κοντά στη Βαρσοβία, και από το 1928 σε μια συνοικία της Βαρσοβίας - Bielany. Η συνεργασία του με τη Falska διήρκεσε μέχρι το 1936. Στο «Nasz Dom» επίσης χρησιμοποιήθηκαν καινοτόμες μέθοδοι διδασκαλίας. Τα δύο ιδρύματα, προοριζόμενα για παιδιά ηλικίας 7-14 ετών, στηρίζονταν στην ιδέα μιας αυτοδιοικούμενης κοινότητας, η οποία δημιούργησε τα δικά της όργανα, όπως κοινοβούλιο, δικαστήριο, εφημερίδα, σύστημα ωρών υπηρεσίας, συμβολαιογραφείο ή ένα δανειστικό ταμείο. Για τη διαπαιδαγωγική και εκπαιδευτική του δραστηριότητα στις 11 Νοεμβρίου 1925 (εθνική επέτειος της Ανεξαρτησίας της Πολωνίας) στον Korczak απονεμήθηκε κρατικό παράσημο Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (τo παράσημο ο Σταυρός του Αξιωματικού της Αναγεννημένης Πολωνίας).
Συγγραφέας, δημοσιολόγος, ραδιοφωνικός δημοσιογράφος
Το δημοσιογραφικό του ντεμπούτο το έκανε στις 26 Σεπτεμβρίου 1896 στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Kolce» (Αγκάθια). Ως μαθητής του γυμνασίου δεν μπορούσε να δημοσιεύει στον τύπο επισήμως και ως εκ τούτου υπέγραφε με το ψευδώνυμο «Hen». Αργότερα χρησιμοποίησε και άλλα ψευδώνυμα, όπως, μεταξύ των άλλων, Hen-Ryk, Hagot, Stary Doktor (Γερο-δόκτωρ). Από τον ομώνυμο τίτλο «Ο Janaszu Korczaku i pięknej miecznikównie» του μυθιστορήματος του J.I. Kraszewski (γνωστού και πολυγραφότατου Πολωνού συγγραφέα) δανείστηκε το ψευδώνυμο Janasz Korczak (Γιάνας Κόρτσακ), με το οποίο σε μια ελαφρώς τροποποιημένη μορφή ως Janusz Korczak (Γιάνους Κόρτσακ) έγινε περισσότερο γνωστός, απ’ ότι με το πραγματικό του όνομά. Πρώτη φορά χρησιμοποίησε αυτό το ψευδώνυμο το 1898, υπογράφοντας το θεατρικό του έργο σε 4 πράξεις «Którędy?» (Από πού;), το οποίο έστειλε σε ένα διαγωνισμό δράματος. Το έργο αυτό δεν διατηρήθηκε. Κατά τα έτη 1898-1901 δημοσίευε στο περιοδικό «Czytelnia dla Wszystkich» (Αναγνωστήριο για Όλους). Από το 1900 άρχισε να δημοσιεύει ως Janusz Korczak, έτσι πλέον υπέγραφε ακόμα και τις προσωπικές του επιστολές. Δεν παραιτήθηκε όμως εντελώς από τα άλλα του ψευδώνυμα. Ως Hen-Ryk συνεργάστηκε με το εβδομαδιαίο σατιρικό περιοδικό «Kolce». Από το 1901 άρχισε να γράφει επιφυλλίδες. Το 1905 εξέδωσε μια επιλογή από τις επιφυλλίδες του, που δημοσιεύτηκαν στα «Αγκάθια» (Kolce), με τίτλο «Koszałki Opałki» και το μυθιστόρημα του «Dzieci ulicy» /Τα παιδιά του δρόμου/ (1901).
Η συγγραφική κληρονομιά του Κόρτσακ περιλαμβάνει συνολικά 24 βιβλία και περισσότερα από 1.400 κείμενα δημοσιευμένα σε διάφορα περιοδικά. Υπάρχουν επίσης λίγα χειρόγραφα, δακτυλογραφημένα και έγγραφα, συμπεριλαμβανομένων των επιστολών του, συνολικά περίπου 300 στον αριθμό. Ως πιο σημαντικά παιδαγωγικά του έργα θεωρούνται: η τετράτομη σειρά «Πώς να αγαπάς το παιδί» /Jak kochać dziecko/ (1920), οι «Εκπαιδευτικές Στιγμές» /Momenty wychowawcze/ (1924), το «Όταν πάλι θα είμαι μικρός» /Kiedy znów będę mały/ (1925), το «Δικαίωμα του παιδιού στο σεβασμό» /Prawo dziecka do szacunku/ (1929) και το «Η χαρούμενη παιδαγωγική» /Pedagogika żartobliwa/ (1939). Μεταξύ των παιδικών του βιβλίων ιδιαίτερη δημοτικότητα κέρδισε «Ο Βασιλιάς Ματίας ο Α'» /Król Maciuś Pierwszy/ και «Ο Βασιλιάς Ματίας σε έρημο νησί» /Król Maciuś na wyspie bezludnej/ (1923), που μεταφράστηκαν σε περισσότερες από 20 γλώσσες, καθώς και το «Η χρεοκοπία του μικρού Τζεκ» /Bankructwo małego Dżeka/ (1924), το «Οι αρχές της ζωής» /Prawidła życia/ (1930) και το «Κάιτους ο Μάγος» /Kajtuś Czarodziej/ (1935). Για το λογοτεχνικό του έργο ο Κόρτσακ τιμήθηκε το 1937 με το ακαδημαϊκό βραβείο Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας της Λογοτεχνίας [48].
Ο γνωστός πλέον ως Γερο-δόκτωρ, ο εξαιρετικός παιδαγωγός Γιάνους Κόρτσακ ανέπτυσσε τις δραστηριότητές του και μέσα από μια σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών. Δημιούργησε το δικό του στυλ αντιμετώπισης των νεότερων ακροατών και με απλό τρόπο τους μιλούσε για σημαντικά ζητήματα. Το 1936 τα εκπαιδευτικά προγράμματα του Κόρτσακ αποσύρθηκαν από το ραδιόφωνο, παρά την ενθουσιώδη αποδοχή τους από τους ακροατές και τους κριτικούς, λόγω του αυξανόμενου αντισημιτισμού και των εξωτερικών πιέσεων, οι οποίες σχετίζονταν με αυτόν τον αντισημιτισμό. Ο Κόρτσακ επέστρεψε στο ραδιόφωνο και στους ακροατές της Πολωνικής Ραδιοφωνίας δύο χρόνια αργότερα. Επίσης μίλησε στο ραδιόφωνο και μετά το ξέσπασμα του πολέμου, τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου 1939.
Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος, γκέτο και η τελευταία πορεία
Ως αξιωματικός του πολωνικού στρατού, μετά το ξέσπασμα του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου ο Κόρτσακ παρουσιάστηκε εθελοντικά για στρατιωτική θητεία, αλλά δεν τον δέχτηκαν λόγω ηλικίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φορούσε πολωνική στρατιωτική στολή. Δεν αποδέχτηκε επίσης τη ναζιστική επιβολή της διακριτικής σήμανσης των Εβραίων με το Αστέρι του Δαβίδ, το οποίο θεώρησε ως βεβήλωση του συμβόλου. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, τους πέρασε στο γκέτο της Βαρσοβίας. Ο Newerly, ο ύστερος βιογράφος του Κόρτσακ, προσπαθούσε να του προμηθεύσει πλαστή ταυτότητα από την «άρια» πλευρά της πόλης, αλλά ο γιατρός αρνήθηκε να εγκαταλείψει το γκέτο. Στο γκέτο επέστρεψε στο τακτικό γράψιμο του ημερολόγιου του, το οποίο είχε ξεκινήσει ακόμα το 1939, αλλά μετά για περισσότερο από δύο χρόνια δεν κρατούσε σημειώσεις, αφού όλη του την ενέργεια τη διοχέτευε στη φροντίδα για τη ζωή στους θαλάμους του ορφανοτροφείου και σ’ άλλες δραστηριότητες, που είχαν ευρύτερη σχέση με την κατάσταση των παιδιών στο γκέτο. Το ημερολόγιό του εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Βαρσοβία το 1958. Η τελευταία εγγραφή φέρει ημερομηνία 4 Αύγουστου 1942.