cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλίας Βενέζης (εργογραφία)
Πεζογραφία
Γ' Ημερολόγιο της Κρήτης:
Δ' Δυο δραματικές σκηνές: (Για το ραδιόφωνο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλίας Βενέζης Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Σπαρτύλας Κέρκυρας
Ο Σπαρτύλας είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 504 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Όττο Γκρούππε
Ο Όττο Γκρούππε (γερμ. Otto Gruppe) (1851-1921) ήταν Γερμανός φιλόλογος και καθηγητής γυμνασίου, γνωστός για το έργο του «Ελληνική μυθολογία και θρησκευτική ιστορία» (γερμ. Griechische Mythologie und Religionsgeschichte).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1851 στο Βερολίνο. Πατέρας του ήταν ο Όττο Φρίντριχ Γκρούπε, φιλόσοφος. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ στο Βερολίνο, και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1873. Ένα χρόνο αργότερα έγινε καθηγητής των αρχαίων Ελληνικών, Λατινικών, Γερμανικών και Ιστορίας. Διορίστηκε καθηγητής στο Ασκάνειο γυμνάσιο του Βερολίνου και δίδαξε από το 1876 ως το 1915. Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου 1921 στην γενέτειρά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Αναλογική τηλεόραση
δεξιά|μικρογραφία| Πρώιμος μονόχρωμος αναλογικός δέκτης με μεγάλους επιλογείς για τον έλεγχο της έντασης του ήχου και την επιλογή καναλιού και μικρότερους για τη λεπτή ρύθμιση, τη φωτεινότητα, την αντίθεση και τις οριζόντιες και κάθετες ρυθμίσεις κράτησης. Η αναλογική τηλεόραση είναι η αρχική τηλεοπτική τεχνολογία, που χρησιμοποιεί αναλογικά σήματα για τη μετάδοση εικόνας και ήχου. Σε μια αναλογική τηλεοπτική εκπομπή, η φωτεινότητα, τα χρώματα και ο ήχος αντιπροσωπεύονται από το πλάτος, τη φάση και τη συχνότητα ενός αναλογικού σήματος.
Τα αναλογικά σήματα μεταβάλλονται σε ένα συνεχές εύρος πιθανών τιμών, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να εισαχθεί ηλεκτρονικός θόρυβος και παρεμβολές. Έτσι, με το αναλογικό, ένα μέτρια ασθενές σήμα γίνεται χιονισμένο και υπόκειται σε παρεμβολές. Αντίθετα, η ποιότητα της εικόνας από το σήμα της ψηφιακής τηλεόρασης (DTV) παραμένει καλή έως ότου η στάθμη του σήματος πέσει κάτω από ένα όριο όπου η λήψη δεν είναι πλέον δυνατή ή γίνεται διακοπτόμενη.
Η αναλογική τηλεόραση μπορεί να είναι ασύρματη (επίγεια και δορυφορική τηλεόραση) ή να διανέμεται μέσω καλωδιακού δικτύου ως καλωδιακή τηλεόραση.
Όλα τα τηλεοπτικά συστήματα εκπομπής χρησιμοποιούσαν αναλογικά σήματα πριν από την άφιξη της DTV. Με κίνητρο τις μικρότερες απαιτήσεις σε εύρος ζώνης των συμπιεσμένων ψηφιακών σημάτων, από τη δεκαετία του 2000, η μετάβαση στην ψηφιακή τηλεόραση συνεχίζεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου, με διαφορετικές προθεσμίες για την παύση των αναλογικών εκπομπών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης Κατηγορία:Τηλεοπτική τεχνολογία Κατηγορία:Τεχνολογία ταινίας και βίντεο Κατηγορία:Ιστορία της τηλεόρασης
Λεόντιος Καισαρείας
O Λεόντιος Καισαρείας (πέθανε το 337) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Καισαρείας  στην Καππαδοκία κατά τον 4ο αιώνα.
Ο Λεόντιος συμμετείχε στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 και χειροτόνησε τον Γρηγόριο ως επίσκοπο των Αρμενίων. Οι πιστοί των αποκαλούσαν Άγγελο Ειρήνης.
Θεωρείται άγιος και η Καθολική Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 13 Ιανουαρίου.
Κάινα Χανίων
Η Κάινα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε απόσταση 28 χλμ. από την πόλη των Χανίων.
Ιστορία
Βρίσκεται στη θέση της αρχαίας πόλης Κάϊνου ή Κάνου, μίας από τις 147 αρχαίες πόλεις της Κρήτης. Στη Βενετική και Οθωμανική περίοδο αναφερόταν ως Gayna (1301), Caina (1577, 1630), Κayna (1650), Kayna ma´a Kalivya (1670), Κάυνα (1881). Στην απογραφή του 1650, 1670 είχε 30 νοικοκυριά και στην απογραφή του 1881 είχε 317 χριστιανούς κατοίκους.
Εκεί λέγεται ότι γεννήθηκε η θεότητα Βριτομάρτις Δίκτυννα θυγατέρα του Δία και της Κάρμης.
Δείτε: Κοινότητα Κάινας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Τζούνκο Ταμπέι
ζωή
Όταν η Ταμπέι επισκέθφηκε το Εθνικό Πάρκο Νικκόου στην ηλικία των 10 ετών, αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή της. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Σόουουα και εντάχθηκε στην τοπική ορειβατική λέσχη. Το 1969 ίδρυσε ορειβατικό σύλλογο. Μαζί με τον σύζυγό της ανέβηκαν στη κορυφή του Φούτζι, του Μάτερχορν και πολλών άλλων βουνών στην Ιαπωνία και άλλες χώρες του κόσμου.
Το 1972 η Ταμπέι είχε πλέον αναδειχθεί σε μία από τις καλύτερες ορειβάτισσες στην Ιαπωνία. Η εφημερίδα Yomiuri Shimbun και το τηλεοπτικό κανάλι Nippon TV αποφάσισαν να συγκροτήσουν μια ομάδα αποτελούμενη εξολοκλήρου από γυναίκες, η οποία θα ανέβαινε στο Έβερεστ. Επελέχθησαν 15 άτομα, μεταξύ άλλων και η Τζούνκο Ταμπέι.
Η δεκαπενταμελής γυναικεία ομάδα έφθασε στο Κατμαντού την άνοιξη του 1975 βοηθούμενες από μια ομάδα Σέρπα. Ακολούθησαν την ίδια διαδρομή με τους Τένσινγκ Νοργκέι και Έντμουντ Χίλαρι.
Το 1992, η Τζούνκο Ταμπέι έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέβηκε στις Επτά Κορυφές.
Ονομάστηκαν προς τιμήν της
Στις 23 Μαΐου 2000, ο αστεροειδής 6897 Ταμπέι πήρε το όνομά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνίδες
Πυργί Κέρκυρας
Το Πυργί είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 149 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Η Ιωσηφίνα (γαλλ. Joséphine Tascher de La Pagerie, 23 Ιουνίου 1763 - 29 Μαΐου 1814) από τον Οίκο των Τασέρ με τους γάμους της έγινε γνωστή πρώτα ως σύζυγος στρατηγού της Γαλλικής Επανάστασης και μετά, ως πρώτη σύζυγος του Ναπολέοντα Α΄, Αυτοκράτειρα των Γάλλων.
Πρώιμη ζωή και πρώτος γάμος με τον Μπωαρναί
Η Μαρί Ζοζέφ Ροζ γεννήθηκε στο Λε Τρουάζ-Ιλέτ της Μαρτινίκας, σε μία πλούσια γαλλική οικογένεια Κρεολών. Ήταν η πρώτη κόρη του ιππότη Ιωσήφ-Γκασπάρ Τασέρ (1735-1790), κυρίου του Λα Παζρί, υποπλοιάρχου των Μοιρών του Ναυτικού και της συζύγου του Ροζ-Κλαιρ ντε Βερζέρ ντε Σαννουά (1736-1807), που ο εκ μητρός θείος της Άντονυ Μπράουν ίσως ήταν Ιρλανδός. Ο πατέρας της ήταν Γαλλο-Κρεολός, πλούσιος ιδιοκτήτης φυτείας ζαχαροκάλαμου στη Μαρτινίκα.
Όταν το 1766 τυφώνες κατέστρεψαν την ιδιοκτησία της, η οικογένεια αγωνίστηκε οικονομικά. Η εκ πατρός θεία της Εντμέα (γαλλ. Ντεζιρέ) ήταν ερωμένη του Φραγκίσκου, μαρκησίου του Μπωαρναί, ενός αριστοκράτη στη Γαλλία. Όταν επρόκειτο να αποβιώσει ο Φραγκίσκος, η Εντμέα κανόνισε τον πλεονεκτικό γάμο της ανιψιάς της Αικατερίνης με τον γιο του Φραγκίσκου, τον Αλέξανδρο. Ο γάμος αυτός θα ήταν εξαιρετικά επωφελής για τους Τασέρ, διότι τα χρήματα του Μπωαρναί θα περιερχόταν στα χέρια τους. Πάντως, η 12ετής Αικατερίνη απεβίωσε το 1777, πριν προλάβει να αναχωρήσει από τη Μαρτινίκα για τη Γαλλία. Για την εξυπηρέτηση των σκοπών της θείας Εντμέας, η Αικατερίνη αντικαταστάθηκε από την μεγαλύτερη αδελφή της Ιωσηφίνα.
Ο σύζυγός της κατηγορήθηκε ότι αμύνθηκε ισχνά το Μάιντς το 1793 και, καθώς θεωρήθηκε αριστοκράτης ύποπτος, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στη λαιμητόμο μαζί με τον εξάδελφό του Ωγκυστέν στις 23 Ιουλίου 1794, στην Πλατεία της Επανάστασης (νυν Πλατεία Ομονοίας) στο Παρίσι. Η Ιωσηφίνα ελευθερώθηκε πέντε ημέρες μετά, χάρη στην πτώση και εκτέλεση του Ροβεσπιέρου, η οποία έληξε την Τρομοκρατία. Στις 9 Θερμιδόρ έτους Β΄ (27 Ιουλίου 1794) ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης Ζαν-Λαμπέρ Ταλιάν κανόνισε την απελευθέρωση της συζύγου του Τερέζ Καμπαρύς και σύντομα μετά της Ιωσηφίνας. Το 1795 ένας νέος νόμος επέτρεψε στη Ιωσηφίνα να ανακτήσει τις ιδιοκτησίες του Αλεξάνδρου.
Ο δεύτερος γάμος της με τον Ναπολέοντα Α΄
H κυρία ντε Μπωαρναί είχε σχέσεις με πολλές ηγετικές μορφές της πολιτικής, όπως τον Πωλ Μπαράς. To 1795 συνάντησε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, έξι έτη νεότερό της και έγινε η ερωμένη του. Αυτός σε ένα γράμμα του τον Δεκέμβριο της έγραφε: «''Ξυπνώ γεμάτος από εσάς. Η εικόνα και η μνήμη των τελευταίων βραδιών μας με τις μεθυστικές απολαύσεις τους δεν έχουν αφήσει σε ησυχία τις αισθήσεις μου»''. Τον Ιανουάριο του 1796 ο Ναπολέων Βοναπάρτης της πρότεινε να παντρευτούν στις 9 Μαρτίου. Ως τη συνάντησή της με τον Ναπολέοντα ήταν γνωστή με το όνομα Ροζ, αλλά ο Βοναπάρτης προτιμούσε να την αποκαλεί Ζοζεφίν (Ιωσηφίνα), όνομα που αυτή υιοθέτησε από τότε.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ (λατινικά: Martinus V, ιταλικά: Martino V, Ιανουάριος/Φεβρουάριος 1369 – 20 Φεβρουαρίου 1431), που γεννήθηκε ως Όττο (ή Οντόνε) Κολόννα, ήταν ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας και ηγεμόνας των Παπικών Κρατών από τις 11 Νοεμβρίου 1417 ως το θάνατό του το 1431.[1] Η εκλογή του ουσιαστικά τερμάτισε το Δυτικό Σχίσμα του 1378–1417. Είναι ο τελευταίος Πάπας μέχρι σήμερα που πήρε το παπικό όνομα «Μαρτίνος».
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Ο δεύτερος γάμος της με τον Ναπολέοντα Α΄
μικρογραφία|Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα και η κόρη της [[Ορτάνς ντε Μπωαρναί, Μουσείο της Γαλλικής Επανάστασης.]] Ο γάμος δεν έγινε ευνοϊκά αποδεκτός από την οικογένεια του Ναπολέοντα, η οποία ταράχθηκε που αυτός νυμφεύτηκε μία μεγαλύτερή του χήρα με δύο παιδιά. Η μητέρα του και οι αδελφές του ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένες με την Ιωσηφίνα, καθώς ένιωθαν αδέξιες και ανεπιτήδευτες με την παρουσία της. Δύο ημέρες μετά τον γάμο ο Βοναπάρτης άφησε το Παρίσι για να οδηγήσει έναν Γαλλικό στρατό στην Ιταλία. Όσο ήταν μακριά της, της έστελνε πολλά ερωτικά γράμματα. Τον Φεβρουάριο του 1797 της έγραψε: «Εσείς, που στη φύση σας δόθηκε πνεύμα, γλυκύτητα και ωραιότητα, εσείς μόνο μπορείτε να συγκινήσετε και να κυβερνήσετε την καρδιά μου, εσείς ξέρετε πολύ καλά την απόλυτη αυτοκρατορία που ασκείτε επάνω της!» Πάντως η Ιωσηφίνα σπάνια του απαντούσε και όταν το έκανε, οι επιστολές της ήταν ξηρές και συχνά χλιαρές. Δεν είναι γνωστό αν η Ιωσηφίνα δεν τον αγαπούσε τόσο όσο την αγαπούσε ο Ναπολέων και αν πέρασαν χρόνια πριν αυτή θερμάνει τα αισθήματά της. Έπειτα από τον γάμο, ο Ναπολέων λέγεται ότι κρατούσε μία εικόνα της στην τσέπη του και τη φιλούσε κάθε ώρα· πάντως η Ιωσηφίνα δεν κοίταξε ποτέ την εικόνα του νέου της συζύγου, που εκείνος της είχε δώσει.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Βιογραφία
Ο Οντόνε Κολόννα γεννήθηκε στο Γκενατσάνο, γιος του Αγκάπιτο Κολόννα και της Κατερίνα Κόντι, μεταξύ 26 Ιανουαρίου και 20 Φεβρουαρίου 1369.[2] Ανήκε σε μια από τις παλαιότερες και πιο διακεκριμένες οικογένειες της Ρώμης. Ο αδελφός του Τζορντάνο έγινε Πρίγκιπας του Σαλέρνο και Δούκας της Βενόζα, ενώ η αδερφή του Πάολα ήταν Πριγκίπισα του Πιομπίνο μεταξύ 1441 και 1445.
Ο Οντόνε σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Παβίας.[3] Έγινε αποστολικός πρωτονάριος επί του Πάπα Ουρβανού ΣΤ΄ (1378–1389) και Καρδινάλιος-Διακόνος του Σαν Τζόρτζιο του Βελάμπρο από τον Πάπα Ιννοκέντιο Ζ΄ το 1405.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Ο δεύτερος γάμος της με τον Ναπολέοντα Α΄
Η Ιωσηφίνα, που είχε μείνει στο Παρίσι, άρχισε το 1796 μία σχέση με τον όμορφο Ιππολύτ Σαρλ, υπολοχαγό των Ουσάρων. Οι φήμες της σχέσης τους έφθασαν στον Ναπολέοντα, που εξοργίστηκε και η αγάπη του γι' αυτήν μεταβλήθηκε ολοκληρωτικά.
Το 1798 ο Ναπολέων οδήγησε έναν γαλλικό εκστρατευτικό σώμα στην Αίγυπτο. Κατά την εκστρατεία του, ο Ναπολέων ξεκίνησε ερωτική σχέση με την Πωλίν Φουρέ, σύζυγο ενός νεαρού αξιωματικού, που έγινε γνωστή ως «η Κλεοπάτρα του Ναπολέοντα». Η σχέση με την Ιωσηφίνα μετά από αυτό δεν ήταν πια η ίδια. Τα γράμματα έγιναν λιγότερο ερωτικά. Δεν αναφέρονται άλλοι εραστές της Ιωσηφίνας, αλλά ο Ναπολέων είχε ερωτικές σχέσεις με πολλές άλλες γυναίκες. Το 1804 είπε: "η δύναμη είναι η ερωμένη μου".
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Βιογραφία
Το 1409 έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Πίζας και ήταν ένας από τους υποστηρικτές του Αντίπαπα Αλέξανδρου Ε'. Αργότερα επιβεβαίωσε την πίστη του στον διάδοχο του Αλέξανδρου Αντίπαπας Ιωάννης ΚΓ΄, από τον οποίο η οικογένειά του απέκτησε πολλά προνόμια, ενώ ο Οντόνε απέκτησε για τον εαυτό του τις επισκοπές του Τόντι, του Ορβιέτο, της Περούτζα και της Ούμπρια. Αφορίστηκε για αυτό το 1411 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΒ΄. Ο Οντόνε ήταν μέλος της συνοδείας του Ιωάννη ΚΓ΄ στη Σύνοδο της Κωνσταντίας και τον ακολούθησε στην απόδρασή του στο Σαφχάουζεν στις 21 Μαρτίου 1415. Αργότερα επέστρεψε στην Κωνσταντία και συμμετείχε στη διαδικασία που οδήγησε στην εκθρόνιση του Ιωάννη ΚΓ΄.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Ο δεύτερος γάμος της με τον Ναπολέοντα Α΄
Τον Δεκέμβριο του 1800 η Ιωσηφίνα παρά λίγο να σκοτωθεί στη Συνωμοσία της οδού Σαιν-Νικαίζ, σε μία προσπάθεια εναντίον της ζωής του Ναπολέοντα με βόμβα μέσα σε μία μικρή άμαξα: Στις 24 Δεκεμβρίου αυτή και ο Ναπολέων πήγαιναν να δουν την παράσταση της Δημιουργίας του Γιόζεφ Χάυντν στην Όπερα του Παρισιού, συνοδευόμενοι από αρκετούς φίλους και συγγενείς. Η παρέα ξεκίνησε με δύο άμαξες· στη δεύτερη ήταν η Ιωσηφίνα, η κόρη της Ορτάνς, η έγκυος Καρολίνα Βοναπάρτη-Μυρά (αδελφή του Ναπολέοντα) και ο στρατηγός Ζαν Ραππ. Η Ιωσηφίνα είχε καθυστερήσει, καθώς ήθελε να τυλίξει σωστά το νέο μεταξωτό σάλι της, έτσι ο Ναπολέων προχώρησε με την πρώτη άμαξα. Καθώς περνούσε η άμαξά της, η βόμβα εξερράγη και σκότωσε αρκετούς περαστικούς και ένα από τα άλογα της άμαξας. Έσπασαν τα τζάμια της άμαξας και η Ορτάνς χτυπήθηκε στο χέρι της από τα κομμάτια τους. Δεν υπήρχαν άλλοι τραυματισμοί και η παρέα προχώρησε στην Όπερα.
Αυτοκράτειρα των Γάλλων
Το 1804 ο Ναπολέων εξελέγη αυτοκράτορας των Γάλλων, κάνοντάς της αυτοκράτειρα. Η τελετή της στέψης έγινε από τον Πάπα Πίο Ζ΄ στην Παναγία των Παρισίων στις 2 Δεκεμβρίου 1804. Ακολουθώντας ένα προσχεδιασμένο τελετουργικό, ο Ναπολέων έστεψε πρώτα τον εαυτό του και μετά την Ιωσηφίνα, ανακηρύσσοντάς της αυτοκράτειρα.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Εκλογή
Μετά την καθαίρεση του Αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄ το 1415 το Συμβούλιο της Κωνσταντίας διχάστηκε για πολύ από τις αντικρουόμενες αξιώσεις του Πάπα Γρηγορίου XII (1406–15) και του Αντίπαπα Βενέδικτου XIII (1394–1423). Ο Μαρτίνος εξελέγη πάπας, σε ηλικία 48 ετών, στη Σύνοδο της Κωνσταντίας κατά την Εορτή του Αγίου Μαρτίνου, 11 Νοεμβρίου 1417. Στο κονκλάβιο συμμετείχαν 23 καρδινάλιοι και 30 εκπρόσωποι της συνόδου. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 13 Νοεμβρίου 1417 και επίσκοπος την επόμενη μέρα.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Αυτοκράτειρα των Γάλλων
Για τον ρόλο της ως αυτοκράτειρας, ο Ναπολέων Α΄ όρισε μία Αυλή γι' αυτήν και αποκατέστησε τα αξιώματα, που αποτελούσαν τον περίγυρο της βασίλισσας πριν τη Γαλλική Επανάσταση. Η Αντελαϊντ ντε λα Ροσφουκώ έγινε η πρώτη κυρία της τιμής, η Εμιλί ντε Μπωαρναί έγινε κυρία του κοιτώνος, οι σύζυγοι των αξιωματούχων και στρατηγών του κυρίες Ζαν Σαρλότ ντυ Λυκαί, Κυρία ντε Ρεμυζά, Ελισάβετ Μπωντ ντε Ταλουέ, Λωριστόν, ντ'Αρμπέρκ, Μαρί-Αντουανέτ Ντυσατέλ, Σοφί ντε Σαγκούρ, Σαράν, Κολμπέρ, Σαβαρύ και Αγλαΐα-Λουίζα Ωγκουιέ Νεΰ ως κυρίες του ανακτόρου.
Λίγο πριν τη στέψη συνέβη ένα περιστατικό στο Σατώ ντε Σαιν-Κλου, που σχεδόν διέρρηξε τον γάμο τους: η Ιωσηφίνα έπιασε τον Ναπολέοντα στο υπνοδωμάτιο με την κυρία της ακολουθίας της Ελιζαμπέτ ντε Βωντέ. Ωστόσο ο Ναπολέων απείλησε να τη χωρίσει, καθώς δεν του είχε κάνει παιδί· τελικά με τις προσπάθειες της κόρης της Ορτάνς, συμφιλιώθηκαν.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Εκλογή
Μετά από μια μακρά παραμονή στη Φλωρεντία, οπότε αυτά τα ζητήματα διευθετήθηκαν, ο Μαρτίνος μπόρεσε να εισέλθει στη Ρώμη το Σεπτέμβριο του 1420. Αμέσως άρχισε να εργάζεται για την αποκατάσταση της τάξης και την ανοικοδόμηση των ερειπωμένων εκκλησιών, παλατιών, γεφυρών και άλλων δημόσιων κατασκευών. Για αυτή την ανοικοδόμηση προσέλαβε μερικούς διάσημους μάστορες της σχολής της Τοσκάνης και συνέβαλε στη Ρωμαϊκή Αναγέννηση.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Αυτοκράτειρα των Γάλλων
Όταν έπειτα από λίγα έτη έγινε φανερό πως η Ιωσηφίνα δεν μπορούσε να κάνει παιδί, ο Ναπολέων, που ακόμη την αγαπούσε, άρχισε να σκέφτεται την εκδοχή ενός διαζυγίου. Η τελική απόφαση ελήφθη, όταν ο γιος της Ορτάνς και του αδελφού του, ο Ναπολέων Κάρολος Βοναπάρτης, που είχε ανακηρυχθεί κληρονόμος του Ναπολέοντα, απεβίωσε 5 ετών από κοκίτη το 1807. Ο Βοναπάρτης άρχισε να φτιάχνει κατάλογο υποψήφιων πριγκιπισσών. Σε ένα δείπνο στις 30 Νοεμβρίου του 1809 έκανε γνωστό στην Ιωσηφίνα, ότι για το συμφέρον της Γαλλίας πρέπει να βρει μία σύζυγο, που να μπορούσε να του κάνει απόγονο. Η Ιωσηφίνα συμφώνησε στο διαζύγιο, έτσι ο αυτοκράτορας μπορούσε να νυμφευτεί πάλι με την προσδοκία να αποκτήσει διάδοχο. Η τελετή διάζευξης έγινε στις 10 Ιανουαρίου 1810 και ήταν μία μεγάλη, σοβαρή κοινωνική εκδήλωση, όπου ο καθένας διάβασε μία δήλωση αφοσίωσης στον άλλο.
Στις 11 Μαρτίου ο Ναπολέων νυμφεύτηκε τη Μαρία Λουίζα των Αψβούργων-Λωρραίνης δι΄αντιπροσώπου και τον Απρίλιο έγινε η επίσημη τελετή στο Λούβρο. Ο Ναπολέων ανέφερε ότι, παρά τον γρήγορο έρωτά της προς αυτόν, «νυμφεύτηκε μία μήτρα για τεκνοποιΐα». Ακόμη και μετά τον χωρισμό τους, ο Ναπολέων επέμεινε να διατηρήσει η Ιωσηφίνα τον τίτλο της αυτοκράτειρας: «''είναι θέλησή μου να διατηρήσει τη θέση και τον τίτλο της αυτοκράτειρας και ιδιαίτερα να μην αμφιβάλλει για τα αισθήματά μου. Να με κρατήσει πάντα ως τον καλύτερο και πιο αγαπητό φίλο της»''.
Μετέπειτα ζωή και το τέλος της
Έπειτα από το διαζύγιό της έζησε στο Σατώ ντε Μαλμαιζόν, κοντά (δυτικά) του Παρισιού. Κράτησε σε καλή σχέση με τον Ναπολέοντα, και έλεγε ότι το μόνο πράγμα που υπήρχε μεταξύ τους ήταν τα χρέη της: «το μόνο που έμεινε μεταξύ μας είναι οι οφειλές μου· σίγουρα όχι ο ανδρισμός του», παρατήρησε ιδιωτικά.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Εκλογή
Αντιμέτωπος με συναγωνισμό σχεδίων για γενικές μεταρρυθμίσεις που ανέλαβαν διάφορα κράτη, ο Μαρτίνος Ε' πρότεινε ένα αντισχέδιο και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για χωριστά κονκορδάτα, ως επί το πλείστον ασαφή και απατηλά, με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την Αγγλία, τη Γαλλία και την Ισπανία.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Μετέπειτα ζωή και το τέλος της
Η Ιωσηφίνα απεβίωσε στο κάστρο του Μαλμαιζόν στο Ρουέιγ-Μαλμαιζόν στις 29 Μαΐου 1814, λίγο μετά από έναν περίπατο με τον Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας στους κήπους του Μαλμαιζόν. Τάφηκε στον κοντινό ναό του Σαιν Πιερ-Σαιν Πωλ στο Ρουέιγ. Η κόρη της Ορτάνς τάφηκε κοντά της το 1837.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Χουσιτικοί Πόλεμοι
Το 1419 ο Βασιλιάς Βεντσεσλάβος Δ΄, που είχε αντισταθεί σε ό,τι θεωρούσε παρέμβαση στο βασίλειό του, διέταξε όλοι οι διωχθέντες Καθολικοί να αποκατασταθούν στα αξιώματα και τα εισοδήματά τους. Η Πράγα προετοιμάστηκε για ένοπλη αντίσταση. Ο Γιαν Ζέλι, ένας ακραίος αντικαθολικός ιεροκήρυκας της Πράγας, ηγήθηκε μιας πορείας στο δημαρχείο, όπου υπό την ηγεσία του Γιαν Ζίζκα του Τρότσνοβ, ενός ευγενή της νότιας Βοημίας, έγινε εισβολή το κτίριο και οι άνθρωποι που βρέθηκαν μέσα εκπαραθυρώθηκαν, πέφτοντας πάνω στα δόρατα και τα ξίφη των διαδηλωτών, και κομματιάστηκαν. Στο Κούτενμπεργκ εκατοντάδες αιχμάλωτοι Χουσίτες πετάχτηκαν από τους ανθρακωρύχους στα φρεάτια των αχρησιμοποίητων ορυχείων αργύρου. Ο Βασιλιάς Βεντσεσλάβος ορκίστηκε θάνατο σε όλους τους επαναστάτες, αλλά πέθανε από εγκεφαλικό τον Αύγουστο του 1419. Οι επόμενοι μήνες σημαδεύτηκαν από πράξεις βίας και πολλοί πολίτες, ιδίως Γερμανοί, αναγκάστηκαν να φύγουν.
Τον Βεντσεσλάβο διαδέχθηκε ο αδελφός του Σιγισμούνδος, Γερμανός Αυτοκράτορας και Βασιλιάς της Ουγγαρίας, που ετοιμάστηκε να αποκαταστήσει την τάξη. Την 1η Μαρτίου 1420 ο Πάπας Μαρτίνος Ε' εξέδωσε μια Βούλα που καλούσε όλους τους Χριστιανούς να ενωθούν σε μια σταυροφορία εναντίον των οπαδών του Ουίκλιφ, των Χουσιτών και άλλων αιρετικών. Ωστόσο η σταυροφορία ήταν τελικά ανεπιτυχής.
Σταυροφορίες
Σύμφωνα με τον Μπάρτον ο Πάπας Μαρτίνος ενέκρινε μια σταυροφορία στην Αφρική το 1418 σε σχέση με το δουλεμπόριο.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Απόγονοι της Ιωσηφίνας στις ημέρες μας
Η κόρη της Ορτάνς ντε Μπωαρναί είχε γιο τον Λουδοβίκο (απεβ. 27 ετών) και τον Ναπολέοντα Γ΄ αυτοκράτορα των Γάλλων.
Ο γιος της Ευγένιος ντε Μπωαρναί είχε έξι τέκνα, μεταξύ αυτών:
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Σταυροφορίες
Εκτός από τις σταυροφορίες κατά των Χουσιτών ο Μαρτίνος κήρυξε μια Σταυροφορία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1420, ως απάντηση στην αυξανόμενη πίεση από τους Οθωμανούς Τούρκους. Το 1419–1420 ο είχε διπλωματικές επαφές με το Βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουήλ Β', που επιδίωκε μια σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Στις 12 Ιουλίου 1420 ο Πάπας δέχτηκε να δώσει άφεση αμαρτιών σε οποιονδήποτε θα συνέβαλλε σε μια σταυροφορία εναντίον των Οθωμανών, υπό το Σιγισμόνδο, Βασιλιά της Γερμανίας.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Απόγονοι της Ιωσηφίνας στις ημέρες μας
Ένας αριθμός κοσμημάτων που φορούν μέλη των βασιλικών Οίκων στην εποχή μας, λέγεται συχνά ότι φορέθηκαν από την Ιωσηφίνα. Μέσω των Μπωαρναί, ο Οίκος της Νορβηγίας κατέχει ένα σμαραγδένιο και αδαμάντινο σύνολο (parure), που θεωρείται της Ιωσηφίνας. Ο Σουηδικός Οίκος έχει αρκετά τιμαλφή που συνδέονται με την Ιωσηφίνα: το ζαφειρένιο σύνολο Λόιχτενμπεργκ, ένα σύνολο κομματιών από αμεθύστους και το σύνολο καμέων που φοριέται από τις νύφες του Οίκου. Ωστόσο ένα μέρος των κοσμημάτων αυτών μάλλον δεν ήταν μέρος της συλλογής της ίδιας της Ιωσηφίνας, αλλά ανήκε σε άλλα μέλη της οικογένειάς της.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Πόλεμος κατά του Μπράτσιο ντα Μοντόνε
Το κύριο μέλημα του Μαρτίνου από το 1423 ήταν η επανέναρξη του πολέμου εναντίον του Μπράτσιο ντα Μοντόνε. Το επόμενο έτος ο ενωμένος στρατός του Πάπα και της Νάπολης, με επικεφαλής τον Τζάκομο Καλντόρα και τον Φραγκίσκο Σφόρτσα, τον νίκησε στη Μάχη της Λ' Άκουιλα (2 Ιουνίου 1424). Ο Μπράτσιο πέθανε λίγες μέρες αργότερα.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Απόγονοι της Ιωσηφίνας στις ημέρες μας
Εξαδέλφη του Αλεξάνδρου ντε Μπωαρναί ήταν η Στεφανία ντε Μπωαρναί, σύζυγος του Καρόλου μεγάλου δούκα του Μπάντεν. Είχαν κόρες:
Οικογένεια
Η Ιωσηφίνα παντρεύτηκε πρώτα το 1779 τον Αλέξανδρο υποκόμη του Μπωαρναί, πολιτικό και στρατηγό της Γαλλικής Επανάστασης, που καρατομήθηκε στην περίοδο της Τρομοκρατίας στο Παρίσι, το 1794. Είχε τέκνα:
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Πόλεμος κατά του Μπράτσιο ντα Μοντόνε
Την ίδια χρονιά ο Μαρτίνος απέσπασε μείωση της αυτονομίας της κοινότητας της Μπολόνια, τα οικονομικά της οποίας θα ήταν στο εξής υπό την εξουσία ενός παπικού θησαυροφύλακα. Τερμάτισε επίσης τον πόλεμο με τον Μπράτσιο ντα Μοντόνε με αντάλλαγμα την αναγνώρισή του ως επισκόπου και συμφιλιώθηκε με τον έκπτωτο Ιωάννη ΚΓ΄, στον οποίο έδωσε τον τίτλο του Καρδινάλιου του Τούσκουλου.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Οικογένεια
Το 1796 η Ιωσηφίνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη αυτοκράτορα των Γάλλων. Δεν απέκτησαν τέκνα και διαζεύχθηκαν το 1809.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Συμβάσεις προσόδων
Το Κανονικό Δίκαιο απαγόρευε τους τόκους για τα δάνεια. Για να αποφευχθεί αυτό, καταβάλλονταν πρόσοδοι, τόκοι στην ουσία αλλά όχι κατ' όνομα. Η διαφωνία ως προς τη νομιμότητα των συμβάσεων προσόδων τέθηκε ενώπιον του Μαρτίνου Ε΄ το 1423. Θεώρησε ότι οι αγορασμένες προσόδοι, που ήταν εξαγοράσιμες κατά την επιλογή του πωλητή, ήταν νόμιμες. Όταν καθιερώθηκε η νομιμότητα των προσόδων, χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στο εμπόριο. Φαίνεται ότι οι πόλεις-κράτη τις χρησιμοποίησαν για να αντλήσουν υποχρεωτικά δάνεια από τους πολίτες τους.
Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Περιοδικές οικουμενικές σύνοδοι
Ένα διάταγμα της Συνόδου της Κωνσταντίας όρισε να γίνονται σύνοδοι κάθε πέντε χρόνια. Ο Μαρτίνος Ε' συγκάλεσε μια σύνοδο το 1423, που συνήλθε πρώτα στην Παβία και στη συνέχεια στη Σιένα (το "Συμβούλιο της Σιένα"). Είχε μάλλον ανεπαρκή συμμετοχή, γεγονός που έδωσε στον Πάπα το πρόσχημα για τη διάλυσή της, μόλις κατέληξε στο ψήφισμα ότι «η εσωτερική εκκλησιαστική ένωση μέσω μεταρρύθμισης πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι της εξωτερικής ένωσης». Διακόπηκε για επτά χρόνια. Η δέκατη έβδομη σύνοδος συνήλθε στη συνέχεια ως «Σύνοδος της Βασιλείας» το Φεβρουάριο του 1431 λίγο πριν από το θάνατο του Μαρτίνου.
Θάνατος
Ο Μαρτίνος Ε' πέθανε στη Ρώμη από εγκεφαλικό στις 20 Φεβρουαρίου 1431 σε ηλικία 62 ετών. Είναι θαμμένος στη Βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού.
Θέση για τους Εβραίους
Ο ζήλος της Εκκλησίας την εποχή του κινήματος των Χουσιτών έκανε τους Εβραίους να φοβηθούν και μέσω του Αυτοκράτορα Σιγισμούνδου απέσπασαν από τον Πάπα Μαρτίνο Ε' δύο βούλες (1418 και 1422) με τις οποίες επιβεβαιώθηκαν τα προηγούμενα προνόμιά τους και παρότρυνε τους μοναχούς να χρησιμοποιούν ήπια γλώσσα. Τα τελευταία χρόνια της θητείας του όμως κατάργησε αρκετές από τις διατάγματά του. Μια συγκέντρωση, που συγκλήθηκε από τους Εβραίους στο Φορλί, έστειλε μια αντιπροσωπεία ζητώντας από τον Πάπα Μαρτίνο Ε' να καταργήσει τους καταπιεστικούς νόμους που εξέδωσε ο Αντίπαπας Βενέδικτος ΙΓ΄, πράγμα που πέτυχε.
Θέση για τη δουλεία
Κατά το Μεσαίωνα η δουλεία είχε εκλείψει στην Ευρώπη. Η Εκκλησία κατήγγειλε την υποδούλωση των Χριστιανών. Ωστόσο τα ταξίδια και οι ανακαλύψεις έκαναν γνωστές άλλες ηπείρους, όπου υπήρχε ακόμη δουλεία, θέτοντας το ερώτημα στις ευρωπαϊκές συνειδήσεις αν επιτρέπεται η δουλεία απίστων και εκτός Ευρώπης. Σύμφωνα με τον Μπάρτον ο Μαρτίνος ενέκρινε μια σταυροφορία στην Αφρική το 1418, και αυτό, σε συνδυασμό με μια μεταγενέστερη βούλα του Πάπα Ευγένιου Δ' (1441), ενέκρινε το εμπόριο Αφρικανών σκλάβων από την Πορτογαλία. Το Μάρτιο του 1425 εκδόθηκε μια βούλα που απειλούσε με αφορισμό κάθε έμπορο χριστιανών σκλάβων και διέταξε τους Εβραίους να φορούν ένα «σήμα ύβρεως» για να αποτρέπουν, εν μέρει, την αγορά Χριστιανών. Τον Ιούνιο του 1425 ο Μαρτίνος αναθεμάτισε όσους πουλούσαν χριστιανούς σκλάβους σε μουσουλμάνους. Η διακίνηση χριστιανών σκλάβων δεν απαγορευόταν γενικά, αλλά μόνο η πώληση σε μη χριστιανούς ιδιοκτήτες. Ο παπικός αφορισμός που εκδόθηκε για τους Γενοβέζους εμπόρους του Καφφά αφορούσε την αγοραπωλησία Χριστιανών, αλλά θεωρήθηκε αναποτελεσματικός καθώς οι προηγούμενες διαταγές κατά των Βιεννέζων, συμπεριλαμβανομένων των νόμων της Γαζαρίας, επέτρεπαν την πώληση χριστιανών και μουσουλμάνων σκλάβων. Δέκα μαύροι Αφρικανοί σκλάβοι παρουσιάστηκαν στον Μαρτίνο από τον Πρίγκιπα Ερρίκο της Πορτογαλίας.. Σύμφωνα με τον Κόσορκε ο Μαρτίνος υποστήριξε την αποικιακή επέκταση. Ο Ντάβιντσον (1961) υποστηρίζει ότι η διαταγή του Μαρτίνου κατά της δουλείας δεν ήταν καταδίκη της ίδιας της δουλείας, αλλά μάλλον οδηγήθηκε από το φόβο της «άπιστης εξουσίας».
Ο Νόρμαν Χάουσλι το βρίσκει «... δύσκολο να αποφύγει το συμπέρασμα ότι ο πάπας συμφωνούσε με ό,τι του ζητούσε ο βασιλιάς... Η πολιτική αδυναμία ανάγκασε τον Παπισμό της Αναγέννησης να υιοθετήσει μια συγκαταβατική και χωρίς ανιρρήσεις θέση όταν προσεγιζόταν με αιτήματα για προνόμια υπέρ αυτών των εγχειρημάτων».
Επαμεινώνδας Κρεστενίτης
Ο Επαμεινώνδας Κρεστενίτης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και ήταν γιος του Ιωάννη Κρεστενίτη. Διετέλεσε γραμματέας της Δ' Εθνοσυνέλευσης και εξελέγη βουλευτής Ηλείας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1868. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1869, του 1874 και του 1875.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Αρίθμηση
Όταν εξελέγη ο δεύτερος Πάπας που πήρε το όνομα Μαρτίνος το 1281, υπήρξε σύγχυση σχετικά με το πόσοι Πάπες είχαν πάρει αυτό το όνομα πριν. Τότε πίστευαν ότι ήταν τρεις, οπότε ο νέος Πάπας του 1281 έγινε ο Μαρτίνος Δ'. Αλλά στην πραγματικότητα εκείνοι που πιστεύεται ότι ήταν Μαρτίνος Β΄ και Μαρτίνος Γ΄ ονομάστηκαν στην πραγματικότητα Μαρίνος Α΄ και Μαρίνος Β΄, αν και μερικές φορές εξακολουθούν να αναφέρονται ως "Μαρτίνος Β΄" και "Μαρτίνος Γ΄". Αυτό προώθησε την αρίθμηση όλων των επόμενων παπών Μαρτίνων κατά δύο. Οι πάπες Μαρτίνος Δ΄–Ε΄ ήταν στην πραγματικότητα ο δεύτερος και ο τρίτος πάπας με αυτό το όνομα.
Επαμεινώνδας Κρεστενίτης
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν παντρεμένος και γιος του ήταν ο Ιωάννης Επ. Κρεστενίτης.
Πάπας Μαρτίνος Ε΄
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 15ου αιώνα Κατηγορία:Δυτικό Σχίσμα Κατηγορία:Οικογένεια Κολόννα
Επαμεινώνδας Κρεστενίτης
Πηγές
Επαμεινώνδας Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Πύθος Μαγνησίας
Ο Πύθος είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της νησίδας Παλαιό Τρίκερι στον Παγασητικό κόλπο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, ο οποίος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της και στο θαλάσσιο πέρασμα Αλογόπορος. Πρόκειται για έναν από τους τέσσερεις οικισμούς της νησίδας (Αγία Σοφία, Άγιος Γεώργιος, Παλαιό Τρίκερι και Πύθος), δεν είναι οριοθετημένος και προσεγγίζεται είτε από μονοπάτι είτε με βάρκα. Το υψόμετρό του είναι 11 μέτρα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Τρικερίου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 11 κατοίκους.
Σημείωση
Στα βορειοδυτικά της νησίδας Παλαιό Τρίκερι υπάρχει η μικρότερη νησίδα Πυθού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας
Όνος (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου)
Το έκθεμα όνος, έργο του 5ου π.Χ. αιώνα, είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα αχαϊκού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρίστηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένο από λευκοκίτρινο πηλό. Παριστάνει έναν γάιδαρο σε στάση αφύσικη, χιουμοριστική. Είναι καθιστός και στηρίζεται στο δεξί του πόδι. Με τα υπόλοιπα τρία πόδια χειρονομεί ανέμελα, ενώ η έκφραση του προσώπου εκδηλώνει αληθινή διασκέδαση. Αρχικά ήταν ζωγραφισμένος σε μαύρο και κόκκινο, για να τονίζεται περισσότερο το αστείο της σκηνής.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Πρόκειται για τερακότα. Λόγω του αφύσικου της ζωικής αυτής σκηνής, και επειδή ο γάιδαρος θεωρείται ότι είναι Διονυσιακό στοιχείο, υποθέτουμε ότι παρουσιάζει κάποιο χιουμοριστικό ή Διονυσιακό θέμα με σκοπό να διασκεδάσει τον παρατηρητή.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική κεραμική Κατηγορία:Εκθέματα στην Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή του Μονάχου Κατηγορία:Αρχαία Αχαΐα
Αλεξέγιεφ
Ο Νικίτα Βλαντιμίροβιτς Αλεξέγιεφ (Ουκρανικά: Микита Володимирович Алєксєєв, Ρώσικα: Никита Владимирович Алексеев, 18 Μαΐου 1993), γνωστός και ως Alekseev, είναι Ουκρανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα του το 2014 μετά τον τερματισμό του ως ήμι-φιναλίστ στην τέταρτη σεζόν του The Voice της Ουκρανίας. Αργότερα κυκλοφόρησε το σίνγκλ "Pyanoye solntse", το οποίο συνέχισε να αποτελεί το πρώτο χιτ σε ολόκληρη την πρώην Σοβιετική Ένωση και ξεκίνησε την καριέρα του στη μουσική. Εκπροσώπησε τη Λευκορωσία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 στην Πορτογαλία.
Πρόεδρος του Τουρκμενιστάν
Ο πρόεδρος του Τουρκμενιστάν (Türkmenistanyň prezidenti), επίσημα πρόεδρος και επικεφαλής του συμβουλίου υπουργών του Τουρκμενιστάν, είναι ο αρχηγός κράτους και αρχηγός κυβέρνησης του Τουρκμενιστάν. Ο πρόεδρος είναι επίσης ο ανώτατος αρχηγός του στρατού και αρχηγός του Κρατικού Συμβουλίου Ασφαλείας.
Αλεξέγιεφ
Πρώτα χρόνια
Σε ηλικία 12 ετών, ο Αλεξέγιεφ ένιωσε πολύ ενδιαφέρον για τη μουσική και το τραγούδι και διδάχθηκε από τον Κωνσταντίνο Πόννα. Αργότερα ξεκίνησε το δικό του συγκρότημα που ονομάζεται "Mova".
Πρόεδρος του Τουρκμενιστάν
Σημερινός πρόεδρος, ο τρίτος στην ανεξάρτητη ιστορία της χώρας, διατελεί ο Σερντάρ Μπερντιμουχαμέντοφ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, τον Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ όταν ο τελευταίος παραιτήθηκε το 2022 έπειτα από παραμονή του στην εξουσία επί 15 χρόνια. Ήταν η πρώτη παραίτηση προέδρου στην ιστορία της χώρας. Στις εκλογές του 2022 ο Σερντάρ Μπερντιμουχαμέντοφ έλαβε ποσοστό 72,97% της ψήφου από το λαό, επικρατώντας άλλων 9 υποψηφίων. Η χώρα ενέκρινε μεταρρυθμίσεις το 2016 και κατήργησε τα όρια για τις θητείες στην προεδρία, ενώ καταργήθηκε και το όριο ηλικίας κάτω των 70 ετών που ίσχυε έως εκείνη την περίοδο. Τέλος, επεκτάθηκε η θητεία από τα 5 στα 7 χρόνια.
Αλεξέγιεφ
Καριέρα
Κατά τη διάρκεια των blind auditions στο The Voice, η Ani Lorak γύρισε την καρέκλα της για τον Alekseev, αλλά δεν πέρασε από την πρώτη ζωντανή εκπομπή. Ως βραβείο παρηγοριάς, η Ani Lorak βοήθησε τον Αλεξέγιεφ να γυρίσει το μουσικό βίντεο για το ντεμπούτο single του "Everything in Time". Αλλά δεν κέρδισε δημοτικότητα μέχρι την εμφάνιση του στο Voice Of The County: Reload, όπου τραγούδησε το "I'm Drowning" της Iryna Bilyk και γύρισε ένα μουσικό βίντεο για αυτό.
Πρόεδρος του Τουρκμενιστάν
Κριτήρια για προέδρους και απομάκρυνση από το αξίωμα
Τα κριτήρια των υποψηφίων για το αξίωμα του προέδρου του Τουρκμενιστάν συμπεριλαμβάνουν τα εξής:
Αλεξέγιεφ
Καριέρα
Τον Ιούνιο του 2016, ο Alekseev κέρδισε το βραβείο του Καλλιτέχνη της Χρονιάς στα ρωσικά βραβεία MUZ-TV και το βραβείο του Καλλιτέχνη της Χρονιάς στα βραβεία μουσικής M1 της Ουκρανίας τον Δεκέμβριο του 2016. Τον Μάρτιο του 2017, ο καλλιτέχνης κέρδισε τα βραβεία ZD και τα Μουσικά Βραβεία Κορφαίων Χιτ σε διάφορες κατηγορίες: "Breakthrough Artist of the Year", "Καλλιτέχνης της Χρονιάς", "Take-Off της Χρονιάς", "Συχνότερα Παίζεται στο Ραδιόφωνο" για το κομμάτι Drunken Sun και "Πιο δημοφιλής ραδιοφωνικός καλλιτέχνης".
Πρόεδρος του Τουρκμενιστάν
Κριτήρια για προέδρους και απομάκρυνση από το αξίωμα
Σε περίπτωση απομάκρυνσης του προέδρου από τα καθήκοντά του, ο πρόεδρος της Συνέλευσης διορίζεται νόμιμα ως υπηρεσιακός πρόεδρος, με τις εκλογές να διεξάγονται το αργότερο 60 ημέρες μετά το γεγονός. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Το 2006, όταν σημειώθηκε η μοναδική προεδρική χηρεία του Τουρκμενιστάν λόγω του θανάτου του Νιγιαζόφ εν ενεργεία, το Συμβούλιο Κρατικής Ασφάλειας του Τουρκμενιστάν μεταβίβασε το δικαίωμα να ενεργεί ως Πρόεδρος στον πρώτο αντιπρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου σε ad-hoc βάση. Καταργήθηκε επίσης η απαίτηση να μην έχει το δικαίωμα ο εν ενεργεία πρόεδρος να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος.
Αλεξέγιεφ
Καριέρα
Στις 14 Φεβρουαρίου του 2017, ο Αλεξέγιεφ ξεκίνησε την πρώτη του περιοδεία στην Ουκρανία. Η τελευταία παράσταση έλαβε χώρα στις 18 Μαΐου, στο Παλάτι Oktyabrsky.
Πρόεδρος του Τουρκμενιστάν
Κατοικία
Το Προεδρικό Μέγαρο Ογκουζχάν είναι η κύρια κατοικία/χώρος εργασίας του προέδρου, που βρίσκεται στην Πλατεία Ανεξαρτησίας στο Ασγκαμπάτ. Οι διάφορες αίθουσες του μεγάρου χρησιμοποιούνται για την υποδοχή ξένων ηγετών και την υπογραφή προεδρικών διαταγμάτων. Ο πρώην πρόεδρος Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ είχε μια ιδιωτική κατοικία σε μια επίσημη κατοικία στο Αρσχαμπίλ, μια πόλη 28 χιλιόμετρα έξω από το Ασγκαμπάντ.
Αλεξέγιεφ
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Ουκρανοί τραγουδιστές
Πρόεδρος του Τουρκμενιστάν
Μεταφορά και ασφάλεια
Ο πρόεδρος του Τουρκμενιστάν χρησιμοποιεί ένα ειδικά κατασκευασμένο Boeing 777-200LR, βαμμένο στα εθνικά χρώματα, κατά τη διάρκεια διεθνών και περιφερειακών επισκέψεων. Αυτά τα αεροπλάνα παρέχονται από την Turkmenistan Airlines. Ο πρόεδρος χρησιμοποιεί ένα όχημα Mercedes-Benz S-Class για να τον μεταφέρει σε όλη την πρωτεύουσα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το όχημα συνοδεύεται από έφιππο στρατό από τις ένοπλες δυνάμεις. Ο πρόεδρος χρησιμοποιεί επίσης τρένα για τη μεταφορά τους από το ένα μέρος στο άλλο.
Η ' Υπηρεσία Προεδρικής Ασφαλείας (Prezidentiniň howpsuzlyk gullugy) είναι αρμόδια για την εξασφάλιση της προστασίας και της ασφάλειας του προέδρου. Συστάθηκε τον Νοέμβριο του 1990 και είναι ένα σώμα που είναι υπόλογο απευθείας στον Πρόεδρο του Τουρκμενιστάν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Υπηρεσία Προεδρικής Ασφαλείας αφαιρέθηκε από την Επιτροπή Εθνικής Ασφαλείας και μετασχηματίστηκε σε ανεξάρτητο σώμα. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1994 τέθηκε σε ισχύ ο Νόμος του Τουρκμενιστάν "Σχετικά με την επιχειρησιακή δραστηριότητα αναζήτησης", σύμφωνα με το οποίο ένα από τα κύρια καθήκοντα της υπηρεσίας είναι να διασφαλίσει την ασφάλεια του Προέδρου του Τουρκμενιστάν. Στη διάρκεια επίσημων επισκέψεων σε χώρες του εξωτερικού, η υπηρεσία προμηθεύει τουλάχιστον 10 πράκτορες προκειμένου να προστατευτεί ο πρόεδρος. Η οργάνωση της Υπηρεσίας Προεδρικής Ασφαλείας έχει ως εξής:
Σήμερα η Υπηρεσία Προεδρικής Ασφαλείας αποτελείται από 2.000 εργαζομένους.
Αρχηγοί της Υπηρεσίας Ασφαλείας
Μετά την απόλυση του Χοτζαμπερντίγιεφ, δεν αναφέρθηκε κανείς διορισμός αρχηγού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προεδρος
Σάγαρις Λαοδικείας
Ο Σάγαρις ή Σάγαρης Λαοδικείας (πέθανε το 170 ή το 175 ) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Λαοδίκειας στην Φρυγία κατά τον 2ο αιώνα.
Σγουράδες Κέρκυρας
Οι Σγουράδες είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 188 κατοίκους.
Σάγαρις Λαοδικείας
Ως προς τις διχογνωμίες που υπήρχαν σχετικά με την ημερομηνία όπου έπρεπε να εορτάζεται το Πάσχα, ο Σάγαρις τάχθηκε υπέρ των τεσσαρεσκαιδεκατιτών. Γνώρισε μαρτυρικό θάνατο στην Λαοδικεία, κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου. Ο θάνατός του προκάλεσε έριδα μεταξύ των χριστιανών της Μικράς Ασίας, σχετικά με το Πάσχα.
Σγουράδες Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Σάγαρις Λαοδικείας
Θεωρείται άγιος και η Καθολική Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 6 Οκτωβρίου.
Forever (τραγούδι του Αλεξέγιεβ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Τραγούδια του 2018
Βιβλιοθήκη Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ
Η Βιβλιοθήκη Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ, τζούνιορ (αγγλικά: John D. Rockefeller Jr. Library), με το παρατσούκλι "the Rock", είναι η κύρια βιβλιοθήκη διδασκαλίας και έρευνας για τις ανθρωπιστικές επιστήμες, τις κοινωνικές επιστήμες και τις καλές τέχνες στο Πανεπιστήμιο Μπράουν στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ. Είναι μία από τις πέντε ιδιωτικές βιβλιοθήκες που αποτελούν τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Μπράουν.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της από τον Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ, τζούνιορ, ο οποίος αποφοίτησε με το πτυχίο Bachelor το 1897. Το κτίριο κατασκευάστηκε μεταξύ 1962 και 1964 και σχεδιάστηκε από τον Danforth Toan. Η αρχιτεκτονική του τράβηξε την προσοχή και θεωρείται ότι πρόκειται για το  πρώτο κτίριο της περιοχής που κατασκευάστηκε σε μπρουταλιστικό στυλ. Επιπλέον μαζί με τη Βιβλιοθήκη Επιστημών, το Κέντρο Μεταπτυχιακών Σπουδών και το Κτίριο Τέχνης List, είναι ένα από τα τέσσερα σημαντικά παραδείγματα της μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής της πανεπιστημιούπολης.
Η βιβλιοθήκη στεγάζει τη Συλλογή Ανατολικής Ασίας του Πανεπιστημίου Μπράουν, η οποία ξεκίνησε το 1961 όταν ο Τσαρλς Σίντνεϊ Γκάρντνερ δώρισε περίπου 30.000 τόμους βιβλίων, τα περισσότεροι από αυτά είναι στα κινέζικα. Το 1965, μια ομοσπονδιακή επιχορήγηση οδήγησε στην επίσημη ίδρυση του Κέντρου Γλωσσών και Περιοχών της Ανατολικής Ασίας, το οποίο έκτοτε έγινε Τμήμα Σπουδών Ανατολικής Ασίας. Το Πανεπιστήμιο άρχισε να αποκτά ιαπωνικά έργα μετά τη λήψη επιχορήγησης το 1980. Η ίδια η συλλογή περιλαμβάνει τώρα μια κορεατική συλλογή.
Οι πιο πρόσφατες ανακαινίσεις στη "Rock" περιλαμβάνουν τη δημιουργία του Αναγνωστηρίου Ντέιβιντ και Λόρα Φιν (2009), του Patrick Ma Digital Scholarship (2012) και του αναγνωστηρίου του ισογείου (2014).
Η Βιβλιοθήκη Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ, τζούνιορ δεν πρέπει να συγχέεται με τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, η οποία κτίστηκε με χρηματοδότηση του Τζον Ντ. Ροκφέλερ και είναι γνωστή στην καθομιλουμένη ως Βιβλιοθήκη Ροκφέλερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου Μπράουν Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Λουτρό Μεσσηνίας
To Λουτρό είναι ένα χωριό στον κάμπο της άνω Μεσσηνίας. Ανήκει στον δήμο Οιχαλίας.
Την ονομασία του την πήρε από τα Τούρκικα λουτρά που βρίσκονταν στη θέση Παλιό Λουτρό. Στο σημείο πλέον δεν φαίνεται τίποτα μιας και έχει χτισθεί το εκκλησάκι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Αγιαβαγγελίστρα).
Ιστορία
Η παλαιότερη αναφορά στο όνομα «Λουτρό» γίνεται το 1835 σαν δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Οιχαλίας. Το χωριό πάντως φαίνεται πως ήταν μέρος και της αρχαίας πόλης, μιας και στις αναφορές που υπάρχουν για την Οιχαλία από τον Παυσανία, το Στράβωνα και άλλους, η περιοχή από την άκρη της Οιχαλίας έως την άκρη του Φίλια φέρεται ως Οιχαλία. Το όνομα Οιχαλία οφείλεται στη γυναίκα του Βασιλιά Μελανέα, υιού του Απόλλωνα. Στην περιοχή υπήρχε μεγάλος ναός αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα και στην Περσεφόνη. Στο ναό γίνονταν τελετουργικές εκδηλώσεις παρόμοιες με τα Ελευσίνια μυστήρια. Στο Λουτρό έγινε η πρώτη ουσιαστική μάχη για την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1821. Στις 20 Μαρτίου 1821 στη θέση «Μουρίτσες» έγινε μια καθοριστική μάχη για την έκβαση του αγώνα, αφού το σημείο εκείνο ήταν το πέρασμα προς την Καλαμάτα. Από το Λουτρό μάλιστα ήταν ο ένας από τους τρεις οπλαρχηγούς με το όνομα Πετρόπουλος (Μπαράμπος), η οικογένεια υπάρχει ακόμα και σήμερα, βασικός οπλαρχηγός ήταν ο Παπατσώνης όπου μετά από τρίωρη μάχη αιχμαλώτισε όλους τους Τούρκους Ονόματα δε από το χωριό αναφέρονται στα αριστεία που δόθησαν στη μάχη της Βέργας και του Αλμυρού από 22 έως 24 Ιουνίου 1826. Τα ονόματα είναι: Ηλιακόπουλος Γιάνης, Ηλιακόπουλος Θοδωράκης, Κωνσταντόπουλος Δημητράκης, Μυλωνάς Αδάμης. Επίσης στη μάχη πήραν μέρος και οι Λιάρος, Μαυράνδρας και ο οπλαρχηγός Μπαράμπος (Πετρόπουλος).
Λόγω της στρατηγικής θέσης της περιοχής ανατολικά του χωριού και πάνω από τη θέση Τσακώνα έχει λάβει χώρα η μεγαλύτερη μάχη επί εποχής Φραγκοκρατίας. Το 1265 έγινε η μάχη του Μακρυπλαγίου που κατέληξε σε συντριβή των Ελλήνων μετά της προδοσίας των Σελτζούκων Τούρκων που είχαν σταλθεί από το Βυζάντιο. Οι Έλληνες και οι Σλάβοι των Σκόρτων Γορτυνίας ήταν παραταγμένοι στις πλαγιές των Χειράδων (από τα Παραδείσια και το Δερβένι έως την Ελληνίτσα), ενώ οι Φράγκοι με τους Σελτζούκους ανέβαιναν από το πέρασμα της Τσακώνας αλλά και από τα χωριά του Λάκκου ή λακκοχώρια (ΜΕΡΟΠΗ-ΜΟΥΣΤΑ-ΤΣΑΟΥΣΗ-ΤΟΣΚΕΣΗ(ΟΙΧΑΛΙΑ)-ΛΟΥΤΡΟ-ΦΙΛΙΑ). Κατά το χρονικό του Μορέως, η μάχη έφτασε ως την Αλλαγή αλλά και ως το Τουρκολέκα (υπήρχε σημαντικό κάστρο, το κάστρο του Γαρδικίου η κάστρο της Ωριάς). Η στρατηγική θέση του Μακρυπλαγίου άλλωστε φαίνεται και από την αναφορά του Σπυρίδωνα Τρικούπη όπου στο βιβλίο του "Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ" μας λέει ότι ο Κολοκοτρώνης για να ανακόψει την πορεία του Ιμπραήμ προς την Τρίπολη τοποθέτησε στα τέλη Μαΐου του 1825, 3000 οπλοφόρους στο Μακρυπλάγι και άλλους 1000 στο τζαμί (Χάρανδρος) που βρίσκεται βόρεια των χωριών.
Τοποθεσία
Στο χωριό υπάρχουν τρεις εκκλησίεςΙερος Ναος: ο Τιμίου του Προδομου που είναι και η κεντρική και εορτάζεται στις 29 Αυγούστου, η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου εορτάζει στις 15 Αυγούστου και το ξωκλήσι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που εορτάζει στις 25 Μαρτίου.
Άλινδα Λέρου
Τα Άλινδα (τοπική ονομασία Άλιντα) είναι οικισμός της Λέρου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Λέρου, της περιφερειακής ενότητας Καλύμνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλύμνου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Τα Άλινδα είναι παράλιος οικισμός της ανατολικής Λέρου. Βρίσκονται στον κεντρικό μυχό του φερώνυμου όρμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχουν 2 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αγίας Μαρίνας.
Πληθυσμός
280px|thumb|right|Ο Πύργος του Μπελλένη έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1948 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέρου.
Γενικά στοιχεία
Οικοδομημένος σε γραφικό, καταπράσινο τοπίο, ο οικισμός διαθέτει αξιόλογη τουριστική υποδομή. Μάλιστα, εδώ κτίστηκε το πρώτο ξενοδοχείο της Λέρου, το 1923.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Λέρου
Σωτήρης Σταθάκης
Ο Σωτήρης Σταθάκης (15 Απριλίου 1953) είναι Έλληνας πρώην διεθνής υδατοσφαιριστής που συμμετείχε με την Εθνική ομάδα στις Ολυμπιάδες του 1980 στη Μόσχα και του 1984 στο Λος Άντζελες. Σε συλλογικό επίπεδο αγωνίστηκε την δεκαετία του '70 και του '80 στον Εθνικό Πειραιώς κερδίζοντας δεκατέσσερις συνεχόμενες φορές το Πρωτάθλημα Ελλάδος. Με τον Εθνικό αγωνίστηκε στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1980.
Τίτλοι
Πρωτάθλημα Ελλάδος (14)
Κύπελλο Ελλάδος (2)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Παιδαγωγική των Μέσων
Η εξέλιξη των δομών της Παιδαγωγικής των Μέσων ως επιστημονικού κλάδου άρχισε από τη δεκαετία του ’70 να οδηγεί σε μία σχετική σύγκλιση απόψεων, η οποία αναφέρεται επίσης και στον τρόπο αντίληψης της Διδακτικής των Μέσων. Η κοινώς αποδεκτή αυτή τοποθέτηση διατυπώθηκε ήδη κατά το έτος 1987 από τον Issing.
Η Παιδαγωγική των Μέσων «περιλαμβάνει όλους τους τομείς στους οποίους ο ρόλος των μέσων αποκτά παιδαγωγική αξία για την ανάπτυξη του ανθρώπου, την αγωγή, την επιμόρφωση και τη μετεκπαίδευση, καθώς επίσης και για την εκπαίδευση ενηλίκων. Συνεπώς κρίνεται σκόπιμη η χρήση του όρου της «Παιδαγωγικής των Μέσων» ως υπερκείμενης έννοιας, προκειμένου να περιγραφεί το πλαίσιο αναφοράς όλων των μορφών μιας παιδαγωγικά προσανατολισμένης ενασχόλησης με τα μέσα τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, αλλά και προκειμένου να προσδιοριστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια οι μεμονωμένες διαστάσεις της Παιδαγωγικής των Μέσων» (Issing 1987, 24).
Η Παιδαγωγική των Μέσων μπορεί λοιπόν να θεωρηθεί επίσης ως ένας επί μέρους κλάδος της Παιδαγωγικής, ο οποίος διερευνά τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης «εντός και δια» των μέσων και διατυπώνει προτάσεις για την αξιοποίηση των μέσων στην πράξη χρησιμοποιώντας ως αφετηρία τα ερευνητικά της αποτελέσματα (Handbuch der Sozialisationsforschung 1998).
Βιβλιογραφία
Kron, F., Σοφός Α. (2007). Διδακτική των Μέσων. Νέα Μέσα στο πλαίσιο Διδακτικών και Μαθησιακών Διαδικασιών. Αθήνα Gutenberg.
Λίμνη Κέρκυρας
Η Λίμνη είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1457 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Μάχη της Ώπιδος
Η μάχη της Ώπιδος, που διεξήχθη τον Σεπτέμβριο του 539 π.Χ., ήταν μία σημαντική συμπλοκή μεταξύ των στρατών της Περσίας υπό τον Κύρο Β΄ και της Νεο-Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας υπό τον Ναβοναΐδ, κατά την περσική εισβολή στη Μεσοποταμία. Εκείνη την εποχή, η Βαβυλωνία ήταν η τελευταία μεγάλη δύναμη στη δυτική Ασία που δεν ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο των Περσών. Η μάχη διεξήχθη στη στρατηγική πόλη Ώπιδα, βόρεια της πρωτεύουσας Βαβυλώνας. Το αποτέλεσμα ήταν η αποφασιστική νίκη των Περσών. Ο Κύρος ανακηρύχθηκε στη συνέχεια βασιλιάς της Βαβυλωνίας και των υποταγμένων της εδαφών, καταργώντας έτσι την ανεξαρτησία της Βαβυλώνας και ενσωματώνοντας τη Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία στη μεγαλύτερη Περσική Αυτοκρατορία.
Τοποθεσία
Ο τόπος της μάχης ήταν στην πόλη Ώπιδα, επί του ποταμού Τίγρητος, περίπου 80 χιλιόμετρα βόρεια της σημερινής Βαγδάτης.
Γυναίκα θυσιάζουσα (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου)
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένο από γκριζοκόκκινο πηλό και παρουσιάζει μια γυναίκα που στέκει όρθια επάνω σε τετράγωνο βάθρο. Έχει το αριστερό χέρι πίσω από τη μέση, ενώ στο δεξί χέρι κρατάει «ομφαλικό» κύλικα σπονδής. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με διάδημα, και γέρνει ελαφρά προς τα αριστερά. Το ένδυμα είναι αριστουργηματικό ως προς την καλλιτεχνική απόδοση. Φοράει χιτώνα που είναι ζωμένος στη μέση και αφήνει το δεξί στήθος ελαφρώς ακάλυπτο. Ο μανδύας καλύπτει το σώμα, τους ώμους και τα μπράτσα με απόλυτη αρμονία. Ο χιτώνας ήταν βαμμένος σε χρώμα μπλε, η ζώνη κόκκινη, ενώ ο μανδύας ίσως να ήταν σε χρώμα λευκό. Τα υποδήματα και η κόμη ήταν βαμμένα κόκκινα.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Πρόκειται για αγαλματάκι από τερακότα. Η όλη σύνθεση παρουσιάζει ευλαβική αριστοκρατική γυναίκα, που ίσως κάνει σπονδή μπροστά σε κάποιο ιερό ή βωμό. Παρουσιάζει το ίδιο θέμα όπως το πήλινο αγαλματάκι θυσιάζουσας γυναίκας, είναι όμως προγενέστερο, και αναγνωρίζεται ως αριστουργηματικό έργο του 5ου αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική κεραμική Κατηγορία:Εκθέματα στην Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή του Μονάχου
Μπαρμπάτι Κέρκυρας
Το Μπαρμπάτι είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 171 κατοίκους.