cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποταμός Μετζερντά
Ρους
Μετά την τελευταία μεγάλη πλημμύρα το 1973, ο Μετζερντά άλλαξε, για άλλη μια φορά, την πορεία του. Πλέον ρέει μέσα από ένα κανάλι που είχε αρχικά διανοιχθεί για να διοχετεύσει τα ύδατα της υπερχείλισης που προκλήθηκαν από τις πλημμύρες.
Ιστορία
Ιστορικά, ο Μετζερντά είναι ο κρίσιμος δίαυλος της Τυνησίας που παρέχει νερό στις εγκαταστάσεις εφοδιασμού της χώρας και είναι επίσης ζωτικής σημασίας για τους ανθρώπους που κατοικούν κοντά του. Το νερό από τον Μετζερντά χρησιμοποιείται για άρδευση και είναι ζωτικής σημασίας για τη γεωργία της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τυνησίας Κατηγορία:Ποταμοί της Αλγερίας
Τζορτζίνα Γκρέις
Η Τζορτζίνα Γκρέις (αγγλ. Georgina Greiss), γεννημένη στην Αίγυπτο, ίσως το 1913, ήταν Αιγύπτια αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Δολοφονία της Κάρολ Κόουλ
Η Κάρολ Άν Κόουλ (Αγγλικά: Carol Ann Cole, γνωστή επίσης με τα παρατσούκλια η "Άγνωστη γυναίκα του Μπόσιερ" ή "Ψυχρή Υπόθεση No. 81-018329") ήταν ένα 17χρονο κορίτσι από την Αμερική, το οποίο έπεσε θύμα ανθρωποκτονίας. Το πτώμα της ανακαλύφθηκε το 1981 στο Μπέλβιου, της Ενορίας Μπόσιερ, στην Λουιζιάνα. Το θύμα παρέμεινε αγνώστων στοιχείων μέχρι το 2015, όταν οι εξετάσεις DNA επιβεβαίωσαν την ταυτότητα του. Η δολοφονία της Κάρολ παραμένει ανεξιχνίαστη.
Τζορτζίνα Γκρέις
Πρωταθλήτρια Αιγύπτου, από το 1949 έως το 1953 αγωνίστηκε σε μεγάλα τουρνουά εκτός Αιγύπτου. Συμμετείχε στο Ρολάν Γκαρός και στο Γουίμπλεντον, όπου στα διπλά είχε πάντα συμπαίκτρια την Μπέτσι Βέντερς. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου και το 1949 με συμπαίκτρια την Βέντερς έχασαν στον τελικό του διπλού γυναικών από τις Αγγλίδες Κάρι και Σκοτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Δολοφονία της Κάρολ Κόουλ
Συνθήκες
Η Κάρολ Κόουλ και η μικρότερη αδερφή της Λίντα "Τζίνι" Φέλπς ζούσαν στο Καλαμαζού του Μίσιγκαν, κυρίως υπό τη φροντίδα της γιαγιάς τους μετά το διαζύγιο της μητέρας και του πατέρα τους. Αργότερα η Κάρολ αποφάσισε να φύγει από το Καλαμαζού για να συνοδεύσει τη μητέρα της, Σου, στο Σαν Αντόνιο του Τέξας το 1979 σε ηλικία 15 ετών, αλλά παρέμεινε σε επαφή με την αδερφή της και την γιαγιά της μέσω τηλεφώνου και επιστολών. Αργότερα η Κόουλ έμπλεξε με ναρκωτικά και μπήκε σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης ναρκωτικών Palmer (PDAP). Ωστόσο το έσκασε από το κέντρο αποτοξίνωσης και έμεινε για λίγο στο σπίτι ενός κοριτσιού στην οδό West 23rd στο Ώστιν του Τέξας.
Η τελευταία κλήση που έκανε η Κάρολ στην οικογένεια της, έγινε από ένα σπίτι στο Σρίβπορτ της Λουιζιάνα τον Δεκέμβριο του 1980. Η γιαγιά της τηλεφώνησε σε αυτή την οικεία και έμαθε ότι η εγγονή της έφυγε από το σπίτι για να παρευρεθεί σε ένα πάρτι, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ. Η αδελφή της Λίντα και η φίλη της Πάτι Θόρινγκτον συνέχισαν να την αναζητούν, αλλά δεν κατάφεραν να την εντοπίσουν.
Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι η Κάρολ μπορεί να πέρασε χρόνο σε ένα θρησκευτικό ίδρυμα γνωστό ως "New Bethany School" για κορίτσια, το οποίο βρισκόταν στην Αρκάντια της Λουιζιάνα. Η Λίντα παρατήρησε ότι μια εικόνα που τραβήχτηκε στο ίδρυμα την εποχή της εξαφάνισης της Κάρολ, απεικόνιζε μια ομάδα κοριτσιών να κάθονται σε πάγκους και στο γρασίδι και ένα από αυτά έμοιαζε πολύ με την αδερφή της. Οι ερευνητές ερεύνησαν αυτό το στοιχείο. Μια γυναίκα ισχυρίστηκε ότι είχε περάσει χρόνο με ένα κορίτσι που έμοιαζε με την Κόουλ, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομα της.
Ανακάλυψη
Στις 28 Ιανουαρίου του 1981, το πτώμα μιας γυναίκας, που πιστεύεται ότι ήταν μεταξύ 15 και 21 ετών, βρέθηκε κρυμμένο πίσω από κλαδιά και δέντρα στο Μπέλβιου, της Ενορίας Μπόσιερ, στην Λουϊζιάνα. Το θύμα φορούσε τζιν, λευκό, μακρυμάνικο πουκάμισο με ροζ, κίτρινες και μπλε ρίγες, ένα μπεζ πουλόβερ με κουκούλα, παπούτσια με τα ονόματα «Μάικλ Μπρίσκο», «Δαβίδ», «Ρέσα» και «Ντι Ντέιβις», λευκές κάλτσες με μπλε και κίτρινες ραβδώσεις, λευκό μποξεράκι, λευκό σουτιέν και δερμάτινη ζώνη με αγκράφα που γράφει «Buffalo Nickel», με σχέδιο βουβαλίσιο. Κανένα από τα ονόματα στα ρούχα δεν είχε νόημα, αν και εικάζεται ότι ανήκαν σε συντρόφους της άγνωστης γυναίκας. Εντούτοις, ορισμένοι πιστεύουν επίσης ότι η εξήγηση για τα ονόματα που γράφτηκαν στα παπούτσια του θύματος καθώς και το στυλ ένδυσης μπορεί να οφείλονταν σε έναν κώδικα ενδυμασίας που τέθηκε σε εφαρμογή από το ίδρυμα "New Bethany School". Το θύμα είχε επίσης βάψει τα νύχια του πριν πεθάνει. Τα παπούτσια αργότερα προσδιορίστηκε ότι ήταν νούμερο επτά. Ένα μαχαίρι, το οποίο ήταν μπηγμένο στο κεφάλι της και την κάρφωνε στο έδαφος, ήταν προφανώς το όπλο της δολοφονίας, καθώς το θύμα είχε μαχαιρωθεί εννέα φορές στην πλάτη και στην μέση της. Τα περισσότερα από τα στοιχεία που ανακτήθηκαν από τη σκηνή καταστράφηκαν λόγω πυρκαγιάς το 2005 στην εγκατάσταση στην οποία ήταν αποθηκευμένα.
Εξέταση και έρευνα
Το θύμα ήταν λευκό και δολοφονήθηκε με μαχαίρι περίπου τέσσερις έως επτά εβδομάδες πριν ανακαλυφθεί το σώμα της. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της δεν ήταν αναγνωρίσιμα λόγω της προχωρημένης αποσύνθεσης. Ήταν γύρω στα 1,65 - 1,68 μέτρα σε ύψος και ζύγιζε 54 - 64 κιλά, τοποθετώντας την σωματοδομή της σε κανονική. Είχε ξανθά ίσια μαλλιά μέχρι τους ώμους» και το χρώμα των ματιών της ήταν άγνωστο λόγω της κατάστασης του σώματός της.
Το θύμα φορούσε κάποια στιγμή σιδεράκια στα δόντια της, τα οποία τα αφαιρείσαι η ίδια ή κάποιος άλλος που δεν ήταν επαγγελματίας οδοντίατρος. Αργότερα επιβεβαιώθηκε ότι η Κάρολ είχε σπάσει μόνη της τα σιδεράκια από τα δόντια της πριν την εξαφάνιση της. Οι ανακριτές αντιμετώπισαν δυσκολίες με τον προσδιορισμό της ταυτότητας του θύματος, καθώς δεν υπήρχαν στοιχεία ταυτοποίησης πάνω της όταν βρέθηκε, ούτε όμως και αξιόλογες μαρτυρίες για την υπόθεση. Η Κάρολ είχε προηγουμένως αποκλειστεί ως πιθανή ταυτότητα του θύματος από τον ιατροδικαστή καθώς η μητέρα της έστειλε καταλάθος δικά της οδοντιατρικά αρχεία που δεν ταίριαζαν φυσικά με το άγνωστο θύμα.
Ο καταδικασμένος δολοφόνος Χένρι Λι Λούκας ομολόγησε τη δολοφονία της. Ωστόσο αποδείχτηκε ότι έλεγε ψέματα, καθώς ο Λούκας βρισκόταν στη Φλόριντα όταν σκοτώθηκε η άγνωστη γυναίκα. Λόγω της αποσύνθεσης του σώματος, το θύμα ανακατασκευάστηκε αρχικά με τρισδιάστατο πήλινο μοντέλο και αργότερα με ψηφιακή μέθοδο από το Εργαστήριο FACES του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Λουϊζιάνα. Μόλις ήταν τεχνολογικά εφικτό, τελικά εξήχθη DNA από τα δόντια του θύματος, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για σύγκριση με αγνοούμενες γυναίκες.
Ταυτοποίηση και μετέπειτα εξελίξεις
Η Λίντα Φελπς, υπέβαλε αναφορά αγνοούμενου για την αδελφή της Κάρολ, αν και υποπτευόταν ότι είχε πέσει θύμα εγκληματικής ενέργειας και γι' αυτό δεν μπορούσε να την εντοπίσει. Η αναφορά καταχωρήθηκε επίσης στο Εθνικό Σύστημα Αγνοουμένων και Αγνώστων Προσώπων (NAMUS). Η Λίντα και η παιδική φίλη της Κάρολ έκαναν αναρτήσεις το Facebook και το Craigslist για να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την υπόθεση. Η γιαγιά της Κάρολ πέθανε χωρίς να μάθει τι συνέβει στην εγγονή της, αλλά η Λίντα συνέχισε τις έρευνες.
Στις 6 Φεβρουαρίου του 2015, μια αστυνομικός ονόματι Λίντα Έρικσον, έπεσε πάνω στην ανάρτηση της Πάτι Θόρινγκτον στο Craigslist, που περιλάμβανε μια φωτογραφία της Κάρολ και παρατήρησε μια ομοιότητα ανάμεσα στην άγνωστη γυναίκα και στην Κάρολ. Η Έρικσον ενημέρωσε τους συναδέλφους της για την υποψία της. Μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου, κάποιος αστυνομικός του τοπικού τμήματος έστειλε email στην Πάτι σχετικά με την υπόθεση της "Άγνωστης γυναίκας του Μπόσιερ".
Στη συνέχεια διεξήχθησαν γενετικά τεστ ανάμεσα στο DNA της άγνωστης και των γονιών της Κόουλ. Αφού ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές, ανακοινώθηκε ότι η Κάρολ και η "Άγνωστη γυναίκα του Μπόσιερ" ήταν πράγματι το ίδιο πρόσωπο. Μετά από αυτή την ανακοίνωση, δημιουργήθηκε ένας λογαριασμός GoFundMe για να μαζευτούν χρήματα για μια νέα ταφή και ταφόπλακα για την Κάρολ, καθώς η οικογένεια δυσκολευόταν οικονομικά. Το ποσό μαζεύτηκε και η Κάρολ θάφτηκε στο νεκροταφείο Maple Grove στο Κόμστοκ Τάουνσιπ του Μίσιγκαν στις 18 Ιουνίου του 2015.
Μετά την ταυτοποίηση της Κόουλ, η έρευνα στοχεύει πλέον στον εντοπισμό του ατόμου που ευθύνεται για τον θάνατο της. Η Φράνσις Οκόιν, της οποίας ο πατέρας, Τζον Τσέσον, ανακάλυψε το πτώμα μαζί με εκείνη και τον αδερφό της, είπε στους αστυνομικούς ότι υποψιάζεται ότι είναι ο δολοφόνος της Κάρολ. Η αστυνομία θεωρεί επίσης τον Τσέσον ύποπτο, ειδικά λόγω της καταδίκης του για τη δολοφονία της μητέρας της εν διαστάσει συζύγου του. Η Φράνσις πιστεύει ότι ο πατέρας της είχε αποφασίσει να πάει για κυνήγι για πρώτη φορά με τα παιδιά του για να απομακρύνει τις υποψίες από πάνω του για το συγκεκριμένο έγκλημα, καθώς βρήκε φαινομενικά τυχαία το σώμα του θύματος και το ανέφερε στην αστυνομία. Η Φράνσις μπήκε σε περισσότερες λεπτομέρειες, περιγράφοντας τον πατέρα της ως καταχρηστικό. Επιπρόσθετα στήριξε την υποψία της στο γεγονός ότι εκείνη την εποχή ο πατέρας της μετέφερε στο σπίτι τους μια κοπέλα που έκανε ωτοστόπ και η οποία έμοιαζε πολύ με την Κάρολ. Κατόπιν η νεαρή γυναίκα εξαφανίστηκε από το σπίτι και ο πατέρας της ισχυρίστηκε ότι πήγε πίσω στην οικογένεια της. Ο αδερφός της Φράνσις, μάρτυρας στην εύρεση του πτώματος, αυτοκτόνησε το 2008. Ο Τσέσον ήταν φυλακισμένος ισόβια για τον φόνο της μητέρας της εν διαστάσει συζύγου του, που συνέβη το 1997, αλλά απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 2016. Η οικογένεια της Κάρολ δεν πιστεύει ότι είχε ανάμειξη στον θάνατο της, άλλα οι αξιωματούχοι συνεχίζουν να το ερευνούν.
Ένας ακόμα ύποπτος για την υπόθεση είναι ο Μακ Φόρντ, ο ιδρυτής του ιδρύματος θηλέων "The New Bethany Home", ενός θρησκευτικού σπιτιού, όπου σύμφωνα με φήμες η σεξουαλική και σωματική κακοποίηση ήταν ανεξέλεγκτη. Μια παλιά φωτογραφία από εκεί δείχνει μια νεαρή κοπέλα που μοιάζει με την Κάρολ να κάθεται στο στασίδι, αλλά από τότε κανείς δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει αν είναι αυτή ή όχι. Το μόνο που ακούστηκε σύμφωνα με μαρτυρίες είναι ότι είναι πιθανό να έμεινε εκεί για λίγο μετά τη θητεία της στο PDAP από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο του 1980. Ο Φόρντ πέθανε από καρδιακή προσβολή τον Φεβρουάριο του 2015.
Αναφορές
Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Θύματα αγνώστων στοιχείων Κατηγορία:Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ανεξιχνίαστα εγκλήματα
15ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 15ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (Γαλλικά: Le 15e arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Κενζιέμ, δηλαδή Δέκατο-Πέμπτο. Το διαμέρισμα, που ονομάζεται επίσημα και διαμέρισμα του Βωζιράρ, βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Σηκουάνα. Μοιράζεται την περιοχή Μονπαρνάς με το 6ο και το 14ο διαμέρισμα και είναι το πιο πυκνοκατοικημένο διαμέρισμα του Παρισιού. Ο πύργος του Μονπαρνάς - ο ψηλότερος ουρανοξύστης στο Παρίσι - και ο σιδηροδρομικός σταθμός Γκαρ Μονπαρνάς βρίσκονται και τα δύο στο 15ο διαμέρισμα, στα σύνορά του με το 14ο. Εδώ επίσης βρίσκεται το συνεδριακό και εκθεσιακό κέντρο του Παρισιού Παρί Εξπό Πορτ ντε Βερσάιγ και οι ουρανοξύστες της περιοχής Φρον ντε Σεν. Από το 2020, το Τουρ Τριάνγκλ, ύψους 180 μέτρων, φιλοξενεί ξενοδοχείο 120 δωματίων και 70.000 τετραγωνικά μέτρα γραφείων.
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Οι ουρανοξύστες της περιοχής [[Φρον ντε Σεν]] Το 15ο διαμέρισμα βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του Παρισιού, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, και περιλαμβάνει επίσης ένα από τα τρία νησιά του Παρισιού στον Σηκουάνα, το Ιλ ω Σίνι (νησί των Κύκνων). Συνορεύει στα ανατολικά με το 14ο διαμέρισμα, με το οποίο μοιράζεται τον σταθμό Γκαρ Μονπαρνάς, στα δυτικά με το 16ο διαμέρισμα από το οποίο το χωρίζει ο ποταμός Σηκουάνας και στο βορρά με το 7ο διαμέρισμα. Στα νότια, συνορεύει με τις κοινότητες Μαλακόφ, Βανβ και Ισί-λε-Μουλινώ, από τις οποίες χωρίζεται από την Περιφερειακή λεωφόρο του Παρισιού. Η έκταση του διαμερίσματος είναι 8,48 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το 15ο είναι το τρίτο μεγαλύτερο διαμέρισμα στο Παρίσι, και το μεγαλύτερο εάν δεν συνυπολογιστούν το δάσος της Βουλώνης και το δάσος της Βενσέν στα 16ο και το 12ο διαμερίσματα. Αντιπροσωπεύει το 8% της έκτασης της πρωτεύουσας της Γαλλίας.
Ιστορικά στοιχεία
Ο νόμος του Ιουνίου 1859 αποφάσισε την προσάρτηση στο Παρίσι της περιοχής μεταξύ του παλιού τείχους του Φερμ Ζενεράλ και του τείχους του Θιέρσου. Οι κοινότητες Γκρενέλ, Βωζιράρ και Ζαβέλ ενσωματώθηκαν στο Παρίσι το 1860.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|280x280εσ|Το Δημαρχείο του 15ου διαμερίσματος μικρογραφία|280x280εσ|Το μουσείο και το Ινστιτούτο Παστέρ Το 15ο διαμέρισμα έφθασε στον κορυφαίο πληθυσμό του το 1962, όταν είχε 250.551 κατοίκους. Από τότε έχει χάσει περίπου το ένα δέκατο του πληθυσμού του, αλλά παραμένει το πιο πυκνοκατοικημένο διαμέρισμα του Παρισιού, με 225.362 κατοίκους στην απογραφή το 1999. Με 144.667 θέσεις εργασίας στην ίδια απογραφή, το διαμέρισμα φιλοξενεί επίσης πολλές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Στο 15ο διαμέρισμα κατοικούν πολλές οικογένειες και είναι γνωστό ως ένα από τα πιο ήσυχα τμήματα του Παρισιού. Το μεγαλύτερο τμήμα του διαμερίσματος είναι σχετικά άθικτο από τον τουρισμό, μια σπανιότητα για μια από τις πόλεις με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο.
Συνοικίες
μικρογραφία|280x280εσ|Οι 4 συνοικίες του 15ου διαμερίσματος Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 15ου διαμερίσματος: Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 15ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 57 έως 60.
Η συνοικία Σαιν-Λαμπέρ
Στα νότια, η συνοικία Σαιν-Λαμπέρ καταλαμβάνει την πρώην τοποθεσία του χωριού Βωζιράρ, που ήταν χτισμένο κατά μήκος ενός αρχαίου ρωμαϊκού δρόμου. Στην περιοχή είχε αναπτυχθεί η αμπελοκαλλιέργεια καθώς και η εξόρυξη πετρωμάτων. Πολλά παρισινά μνημεία, όπως η Στρατιωτική σχολή, χτίστηκαν από την πέτρα Βωζιράρ. Το χωριό, που δεν ήταν ακόμη μέρος του Παρισιού, θεωρούνταν από τους Παριζιάνους ως ένα ευχάριστο προάστιο, ιδανικό για περιπάτους στην εξοχή ή για τα κέντρα του και παραστάσεις μαριονετών. Το 1860 το Βωζιράρ προσαρτήθηκε στο Παρίσι, μαζί με τα γειτονικά χωριά. Σήμερα, αξιοσημείωτα αξιοθέατα σε αυτήν την περιοχή περιλαμβάνουν το Παρκ ντεζ Εξποζισιόν (ένα εκθεσιακό κέντρο που φιλοξενεί το Foire de Paris, αγροτικές εκθέσεις και εκθέσεις αυτοκινήτων) και το πάρκο Ζωρζ Μπρασένς, ένα πάρκο που χτίστηκε στον παλιό χώρο ενός σφαγείου όπου παράγεται το κρασί με το όνομα Clos des Morillons και κάθε χρόνο δημοπρατείται στο δημοτικό κέντρο.
Η συνοικία Νεκέρ
Στα ανατολικά, η συνοικία Νεκέρ ήταν αρχικά ένας ακατοίκητος χώρος μεταξύ του Παρισιού και του χωριού Βωζιράρ. Τα πιο γνωστά αξιοθέατα της περιοχής είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός Γκαρ Μονπαρνάς και ο Πύργος του Μονπαρνάς. Η περιοχή γύρω από το σιδηροδρομικό σταθμό έχει αναπλασθεί και τώρα περιλαμβάνει σημαντικό αριθμό γραφείων και πολυκατοικιών, ένα πάρκο (τον Ατλαντικό κήπο - Ζαρντέν Ατλαντίκ-, ακριβώς πάνω από τις σιδηροδρομικές γραμμές) και ένα εμπορικό κέντρο. Τέλος, η συνοικία περιέχει μια σειρά δημόσιων κτιρίων: το Λύκειο Μπυφόν, το Νοσοκομείο Παίδων Νεκέρ καθώς και το ιδιωτικό ίδρυμα Ινστιτούτο Παστέρ.
Η συνοικία Γκρενέλ
μικρογραφία|250x250εσ|Η περιοχή [[Φρον ντε Σεν]] Στα βόρεια, η συνοικία Γκρενέλ ήταν αρχικά ένα χωριό με το ίδιο όνομα. Η πεδιάδα της Γκρενέλ εκτείνονταν από το σημερινό Μέγαρο των Απομάχων μέχρι το προάστιο Ισί-λε-Μουλινώ στην άλλη πλευρά του Σηκουάνα, αλλά παρέμεινε ως επί το πλείστον ακατοίκητη εδώ και αιώνες λόγω δυσκολιών στην καλλιέργεια της γης. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ένας επιχειρηματίας με το όνομα Βιολέ χώρισε ένα τμήμα της πεδιάδας: αυτό έγινε το χωριό Μπωγκρενέλ, γνωστό για τις ευθείες σειρές δρόμων και τετραγώνων, που παραμένουν και σήμερα. Ολόκληρη η περιοχή αποκόπηκε από την κοινότητα του Βωζιράρ το 1830, έγινε η κοινότητα της Γκρενέλ, η οποία με τη σειρά της προσαρτήθηκε στο Παρίσι το 1860. Έναν αιώνα αργότερα, χτίστηκαν πολλοί ουρανοξύστες διαμερισμάτων και γραφείων κατά μήκος του Σηκουάνα, το Φρον ντε Σεν, μαζί με το εμπορικό κέντρο Μπωγκρενέλ.
Η συνοικία Ζαβέλ
μικρογραφία|250x250εσ|Η [[γέφυρα Μπιρ-Χακίμ]] Στα δυτικά, η συνοικία Ζαβέλ βρίσκεται στα νότια της πεδιάδας της Γκρενέλ. Στο παρελθόν υπήρξε η βιομηχανική περιοχή του διαμερίσματος: πρώτα με χημικές εταιρείες (το περίφημο λευκαντικό Eau de Javel εφευρέθηκε και παρήχθη εκεί), έπειτα ηλεκτρικές εταιρείες (Thomson) και τέλος κατασκευαστές αυτοκινήτων (Citroën), των οποίων τα εργοστάσια κατείχαν ένα μεγάλο μέρος της συνοικίας μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Οι βιομηχανικές περιοχές έχουν αποκατασταθεί έκτοτε και η γειτονιά περιλαμβάνει τώρα το Πάρκο Αντρέ Σιτροέν, το Ευρωπαϊκό Νοσοκομείο Ζωρζ Πομπιντού καθώς και μια σειρά από μεγάλα κτήρια γραφείων και τηλεοπτικών στούντιο (Sagem, Snecma, the Direction Générale de l'Aviation Civile, Canal Plus, France Télévisions, κ.λπ.). Επιπλέον, στα νότια του κυκλικού αυτοκινητόδρομου (περιφερειακή λεωφόρος), στη θέση ενός πρώην αεροδρομίου των αρχών του 20ού αιώνα, βρίσκονται πλέον ελικοδρόμιο, γυμναστήριο και κέντρο αναψυχής.
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|250x250εσ|Δύο από τα αγάλματα της [[Γέφυρα Μιραμπώ|γέφυρας Μιραμπώ]] μικρογραφία|250x250εσ|Το Παλαί ντε σπορ μικρογραφία|250x250εσ|Το αερόστατο του Παρισιού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
15 Κατηγορία:Παρίσι
Προγκρές Μ-06Μ
Το Προγκρές Μ-06Μ (η NASA το ονόμασε Progress 38P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Προγκρές το οποίο εκτοξεύτηκε τον Ιούνιο του 2010 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ήταν το 38ο διαστημόπλοιο αυτού του τύπου που έφτασε στον σταθμό καθώς και το τρίτο που τον επισκέφθηκε το 2010.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U στις 30 Ιουνίου 2010 (15:35 UTC) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Μετέφερε 870 kg καυσίμων, 50 kg οξυγόνου, 100 kg νερού καθώς και 1.210 kg εξοπλισμού και ανταλλακτικών.
Έπειτα από δύο ημέρες ελεύθερης πτήσης, επιχειρήθηκε στις 2 Ιουλίου η προγραμματισμένη σύνδεσή του με το τμήμα Ζβεζντά του σταθμού. Η διαδικασία δεν ήταν επιτυχής εξαιτίας σφάλματος στο σύστημα επικοινωνίας. Το Προγκρές προσπέρασε σε ασφαλή απόσταση τον σταθμό Στις 4 Ιουλίου έγινε δεύτερη προσπάθεια, η οποία στεύθηκε με επιτυχία. Η σύνδεση με το τμήμα Ζβεζντά έγινε χάρη στο αυτόματο σύστημα KURS. Στις 16 Ιουλίου, οι προωθητήρες του Προγκρές πυροδοτήθηκαν προκειμένου να ρυθμιστεί η τροχιά του σταθμού ώστε να διευκολυνθούν οι επιχειρήσεις των Σογιούζ ΤΜΑ-18 και Προγκρές Μ-07Μ.
Στις 31 Αυγούστου (11:25 UTC) το διαστημόπλοιο αποσυνδέθηκε από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Παρέμεινε σε τροχιά για μερικές ημέρες ακόμα προκειμένου να διεξαχθεί το πείραμα Ραντάρ-Προγκρές. Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 6 Σεπτεμβρίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2010
Αβρώνιχος
Ο Αβρώνιχος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Αθηναίος πλοίαρχος. Ο πατέρας του ονομαζόταν Λυσικλής.
Κατά τη Ναυμαχία του Αρτεμισίου το 480 π.Χ. ο Αβρώνιχος, επιβαίνοντας τριακοντόρου, ήταν ο σύνδεσμος του Λεωνίδα με τον αθηναϊκό στόλο. Πρώτος ο Αβρώνιχος ανήγγειλε στους Αθηναίους το τελικό αποτέλεσμα της Μάχης των Θερμοπυλών: «...απικόμενός σφι εσήμαινε τα γεγονότα περί Λεωνίδην και τον στρατόν αυτού.»
Μετά τους Περσικούς Πολέμους, όταν οι Αθηναίοι άρχισαν να ανεγείρουν τα Μακρά Τείχη, ο Αβρώνιχος και ο Αριστείδης ήταν οι ξυμπρέσβεις του Θεμιστοκλέους σε μια δύσκολη διπλωματική αποστολή: Να παραπλανήσουν τους Σπαρτιάτες και να καθυστερήσουν τις αντιδράσεις τους, μέχρι που το τείχος να έχει φθάσει στο αναγκαίο ύψος ώστε να είναι κατάλληλο για μάχη. Ο Αβρώνιχος και ο Αριστείδης, σύμφωνα με υπόδειξη που ο Θεμιστοκλής είχε κάνει στους Αθηναίους, έφθασαν στη Σπάρτη με σκόπιμη καθυστέρηση και ανήγγειλαν στον αρχηγό της αθηναϊκής αποστολής ότι η ανέγερση των τειχών είχε πλέον προχωρήσει αρκετά.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ναυτικοί
Φέρεντς Καρπάτι
Ο Φέρεντς Καρπάτι (16 Οκτωβρίου 1926 – 27 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Ούγγρος στρατιωτικός και πολιτικός.
Ο Καρπάτι γεννήθηκε στο Πούτνοκ. Υπηρέτησε ως Υπουργός Άμυνας μεταξύ του 1985 και του 1990. Στο αξίωμα τον διαδέχθηκε ο Λάγιος Φουρ, ενώ προκάτοχός του ήταν ο Ιστβάν Όλαχ. Ήταν ο τελευταίος υπουργός άμυνας της χώρας επί κομμουνιστικής εποχής. Πέθανε σε ηλικία των 86 ετών στη Βουδαπέστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Μπέτσι Βέντερς
Η Μπέτσι Βέντερς γνωστή αργότερα και με το επώνυμο του συζύγου της Μπέτσι Αμπάς (Betsy Abbas-Venter) ήταν πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης με Βρετανική καταγωγή. Σε διεθνή τουρνουά είχε εκπροσωπήση τρεις χώρες, την Μεγάλη Βρετανία την Αίγυπτο και την Νότιος Αφρική.
Το 1949 έπαιξε στο Ρολάν Γκαρός, πρώτη φορά, σαν Νοτιοαφρικανή, συμμετείχε στα διπλά πάντα με συμπαίκτρια την Τζορτζίνα Γκρέις, μετά τον γάμο της με Αιγύπτιο συμετείχε στα τουρνουά σαν Αιγύπτρια. Είχε συμμετάσχει στο Γουίμπλεντον την περίοδο 1949-1953 στο μονό, διπλό γυναικών και μεικτό διπλό έχοντας δόση συνολικά 19 αγώνες.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου και το 1949 με συμπαίκτρια την Γκρέις έχασαν στον τελικό του διπλού γυναικών από τις Αγγλίδες Κάρι και Σκοτ. Το 1960 έπαιξε στα προημιτελικά του Ρολάν Γκαρός συγκεκριμένα στο εν λόγω τουρνουά συμμετείχε από το 1949 έως το 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νοτιοαφρικανές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Μαρί Λαβ
Η Μαρί Λαβ είναι Αμερικανίδα φωτομοντέλο και ηθοποιός της ερωτικής σκηνής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε τη 1 Νοεμβρίου 1981 στη Χασιέντα Χέιτς της Καλιφόρνιας. Στα 14 της χρόνια δούλεψε ως ταμίας σε αμερικάνικη στρατιωτική βάση. Μετά το γυμνάσιο εργάστηκε ως φωτομοντέλο και ανακαλύφτηκε από το περιοδικό Hustler. Υποδύθηκε ερωτικούς ρόλους σκληρού πορνό κρυφά από τους γονείς της, αλλά γρήγορα αυτοί το ανακάλυψαν. Τελικά πήρε την συγκατάθεση της μητέρας της και συνέχισε την καριέρα της, έχοντας σήμερα περίπου 300 έργα στο ενεργητικό της. Ο αδελφός της είναι επίσης ηθοποιός του ερωτικού τομέα με ειδίκευση στον ομοφυλοφιλικό έρωτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Αββαείο του Φοντεναί
To Αββαείο του Φοντεναί είναι παλαιό Κιστερκιανό αββαείο που βρίσκεται στην κοινότητα Μαρμάνιε, κοντά στο Μονμπάρ, του διαμερίσματος Κοτ-ντ'Ορ στη Γαλλία. Ιδρύθηκε το 1118 από τον Άγιο Βερνάρδο του Κλαιρβώ, και είναι χτισμένο σε στιλ Ρομανικό. Είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο πλήρη Κιστερκιανά αββαεία στην Ευρώπη, και αναγνωρίστηκε ως Μμημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 1981. Από το αρχικό συγκρότημα που περιλάμβανε εκκλησία, κοιτώνα, σκεπαστό διάδρομο, οίκημα θρησκευτικής συνόδου, λουτρά, τραπεζαρία, περιστερώνας και σιδηρουργείο, όλα παραμένουν ακέραια εκτός από την τραπεζαρία και είναι καλά διατηρημένα. Το Αββαείο του Φοντεναί, μαζί με άλλα Κιστερκιανά αββαεία, συνδυάζουν τα στοιχεία της Ρομανικής και Γοτθικής αρχιτεκτονικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Χένρικ Ρολίραντ
Ο Χένρικ Ρολίραντ (πολωνικά: Henryk Rolirad) (11 Απριλίου 1909 – 4 Ιανουαρίου 1984) ήταν Πολωνός μηχανικός συστημάτων τροφίμων, ο οποίος αναγνωρίστηκε ως Δίκαιος των Εθνών για τη διάσωση Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Πρώιμη ζωή
Ο Χένρικ Ρολίραντ γεννήθηκε στο Πόζναν της Πολωνίας και υιοθετήθηκε σε ηλικία δύο ετών από τον Στανίσουαφ και τη Στεφάνια Ρολίραντ. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Πόζναν. Εργάστηκε αρχικά σε ένα τοπικό Βιοτεχνικό Επιμελητήριο, στη συνέχεια ως διευθυντής του υποκαταστήματος του Πόζναν του πολωνικού ταξιδιωτικού γραφείου Orbis. Το 1938, ο Ρολίραντ άνοιξε ένα γραφείο Orbis στο Ζμπόνσιν.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1938, η Ναζιστική Γερμανία απέλασε πολλούς Πολωνοεβραίους μετανάστες πίσω στην πατρίδα τους, την Πολωνία. Ακόμη και πριν ξεκινήσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Χένρικ Ρολίραντ βοηθούσε αυτούς τους μετανάστες που έφτασαν στην πόλη διέλευσης του Ζμπόνσιν. μικρογραφία|220x220εσ| Πλακέτα στο [[Γιαντ Βασσέμ, στην Ιερουσαλήμ, προς τιμήν του Χένρικ Ρολίραντ]] Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, ο Ρολίραντ ήταν μέλος του Σώματος Ασφαλείας του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού και, με αυτή την ιδιότητα, εργάστηκε με την Εβραϊκή Στρατιωτική Ένωση (Żydowski Związek Wojskowy) που δραστηριοποιήθηκε στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Ο Ρολίραντ προμήθευε τους Εβραίους με τρόφιμα, φάρμακα και πλαστά έγγραφα, εντός και εκτός του Γκέτο, και διέθεσε το δικό του σπίτι ως προσωρινό καταφύγιο για τους Εβραίους που διέφευγαν από το Γκέτο. Νοίκιασε επίσης τουλάχιστον άλλα τρία σπίτια για να κρύβει Εβραίους.
Το 1944, ο Ρολίραντ συνάντησε τη Μαρία Αϊνστάιν, και οι δύο με καταγωγή από το Πόζναν. Είχαν γνωρίσει νωρίτερα ενώ βοηθούσαν Εβραίους στο Ζμπόνσιν. Ο Ρολίραντ φρόντιζε τη Μαρία Αϊνστάιν, σώζοντάς της τη ζωή.
Μεταπολεμικά
Μετά τον πόλεμο, ο Ρολίραντ παντρεύτηκε τη Μαρία Αϊνστάιν. Το 1965 μετανάστευσαν με τις κόρες τους στο Ισραήλ, ζώντας στο Ραμάτ Γκαν.
Ο Ρολίραντ πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1984, από κακοήθη ασθένεια. Ενταφιάστηκε στο Καθολικό Νεκροταφείο της Γιάφα στο Τελ Αβίβ.
Αναγνώριση
Στις 18 Οκτωβρίου 1966, το Γιαντ Βασσέμ, στην Ιερουσαλήμ, αναγνώρισε τον Χένρικ Ρολίραντ ως Δίκαιο των Εθνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στο Ισραήλ
Αγάβαλλα
Τα Αγάβαλλα ήταν μια από τις αρχιεπισκοπές του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας.
Ο Νείλος ο Δοξαπατρής, πατριαρχικός νοτάριος του 12ου αιώνα, στο έργο του Σύνταγμα περί των πέντε πατριαρχικών θρόνων, την κατατάσσει τρίτη μεταξύ των οκτώ μεγάλων αρχιεπισκοπών του Πατριαρχείου Αντιοχείας.
Πηγές
Αγαβαλλα
Σχέσεις Νέας Ζηλανδίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Νέας Ζηλανδίας-Πολωνίας αναφέρονται στις διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Νέας Ζηλανδίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Και τα δύο έθνη είναι μέλη του Australia Group και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Ιστορία
μικρογραφία| Μνημείο για τα Πολωνικά Παιδιά της [[Παχιατούα]] Οι πρώτοι δύο Πολωνοί που έφτασαν στη Νέα Ζηλανδία συνόδευσαν τον Καπετάνιο Τζέιμς Κουκ στο δεύτερο ταξίδι του στον Ειρηνικό το 1772. Καθ΄ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, λίγοι Πολωνοί μετανάστες άρχισαν να εγκαθίστανται στη Νέα Ζηλανδία, ξεφεύγοντας από την ξένη κατοχή, με τις συνέπειές της, της διαμελισμένης χώρας τους. Πολλοί από αυτούς τους πρώτους πρωτοπόρους εργάστηκαν σε επαγγέλματα που χρειάζονταν λίγα αγγλικά, όπως κόψιμο θάμνων, αποστράγγιση βυθών και κατασκευή δρόμων. Τελικά αποκτώντας τη δική τους γη, στράφηκαν στη γεωργία. Τη δεκαετία του 1930, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Νέας Ζηλανδίας και Πολωνίας πραγματοποιήθηκαν μέσω του Λονδίνου, όταν η Νέα Ζηλανδία ήταν επικράτειά της. Η Πολωνία διατηρούσε προξενείο στο Ουέλλινγκτον.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι στρατιώτες της Νέας Ζηλανδίας πολέμησαν μαζί με τους Πολωνούς ομολόγους τους κατά τη διάρκεια της Μάχης της Βρετανίας και της Μάχης του Μόντε Κασίνο στην Ιταλία. Το 1944, πάνω από 700 πολωνικά παιδιά (κυρίως ορφανά) και 103 ενήλικες εγκαταστάθηκαν στη Νέα Ζηλανδία. Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες είχαν επιζήσει από την απέλαση στη Σοβιετική Ένωση και διέφυγαν στη Νέα Ζηλανδία μέσω της Περσίας (σήμερα γνωστή ως Ιράν) και εγκαταστάθηκαν στην πόλη Παχιατούα στο Βόρειο Νησί της Νέας Ζηλανδίας. Στο τέλος του πολέμου, περισσότεροι από 200 πρώην στρατιώτες και 700 εκτοπισμένοι από την Πολωνία επανεγκαταστάθηκαν στη Νέα Ζηλανδία.
Την 1η Μαρτίου 1973, η Νέα Ζηλανδία και η Πολωνία σύναψαν επίσημα διπλωματικές σχέσεις. Αρχικά, οι σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών ήταν περιορισμένες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το 2004, η Πολωνία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και άνοιξε πρεσβεία στο Ουέλλινγκτον. Τον Απρίλιο του 2005, η πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας, Έλεν Κλαρκ, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Πολωνία και άνοιξε την πρεσβεία της Νέας Ζηλανδίας στη Βαρσοβία. Είναι η μόνη πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας που επισκέφθηκε τη χώρα. Τον Μάιο του 2008, υπογράφηκε συμφωνία για καθεστώς θεώρησης βίζα διακοπών μεταξύ των δύο εθνών. Τον Μάρτιο του 2013, και τα δύο έθνη γιόρτασαν 40 χρόνια διπλωματικών σχέσεων. Ο υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας, Ραντόσουαφ Σικόρσκι, πραγματοποίησε επίσκεψη στη Νέα Ζηλανδία για τον εορτασμό της δημιουργίας διπλωματικών σχέσεων.
Εμπορικές συναλλαγές
Το 2018, το συνολικό εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών ανήλθε σε 270 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Οι κύριες εξαγωγές της Νέας Ζηλανδίας στην Πολωνία περιλαμβάνουν: φιλέτα ψαριών, μαλλί, σίδερο και χάλυβα και τα μέρη τους. Οι κύριες εξαγωγές της Πολωνίας στη Νέα Ζηλανδία περιλαμβάνουν: φορτηγά, μηχανήματα συλλογής, τηλέφωνα και κινητά τηλέφωνα. Τον Απρίλιο του 2005, υπεγράφη συμφωνία διπλής φορολογίας μεταξύ των δύο εθνών.
Παραπομπές
Πολωνια Νεα Ζηλανδια
Λουκία Φιλιππίνι
Η Λουκία Φιλιππίνι (ιταλ. Santa Lucia Filippini, 13 Ιανουαρίου 1672 – 25 Μαρτίου 1732) ήταν Ιταλίδα ιδρύτρια παρθεναγωγείων, που ανακηρύχθηκε Αγία από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Άχμεντ Σουκρί
Ο Άχμεντ Σουκρί (Ahmed Shukry) ήταν Αιγύπτιος πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Λουκία Φιλιππίνι
Βίος
Η Λουκία Φιλιππίνι γεννήθηκε στο Κορνέτο-Ταρκίνια και ήταν το πέμπτο και τελευταίο τέκνο του Φιλίππο Φιλιππίνι και της Μανταλένα Πίκκι. Η ουκία ορφάνεψε μικρή και κατόπιν, σε ηλικία 6 ετών, πήγε να ζήσει με τους αριστοκράτες θείους της, που ενθάρρυναν τη θρησκευτική κλίση της εμπιστευόμενοι τη μόρφωσή της στις Βενεδικτίνες μοναχές.
Άχμεντ Σουκρί
Ο Σουκρί συμμετείχε με την Αίγυπτο στο Κύπελλο Ντέιβις του 1931 και του 1933 όπου είχε πέντε ήττες σε πέντε αγώνες στο μονό και στο διπλό με συμπαίκτες το 1931 τον Ζακ Γκραγκιγιό και το 1933 τον Λουτφάλα Ουαχίντ.
Λουκία Φιλιππίνι
Βίος
Η δράση της Λουκίας άρχισε με την παρακίνηση και υπό την προστασία του Καρδιναλίου Μαρκαντόνιο Μπαρμπαρίγκο, ο οποίος της εμπιστεύθηκε το έργο της ιδρύσεως σχολείων για τα φτωχά κορίτσια. Αναθέτοντας στη Ρόζα Βενερίνι να εκπαιδεύει διδακτικό προσωπικό, η Λουκία συνίδρυσε με τον Μπαρμπαρίγκο την ομάδα «Ευσεβείς Διδάσκαλοι», το σημερινό ινστιτούτο «Maestre Pie Filippini» (αρχικά M.P.F.) της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η ομάδα ήταν αφιερωμένη στην εκπαίδευση των κοριτσιών στην πόλη Μοντεφιασκόνε, όπου τα δίδασκε ανάγνωση, ύφανση, κέντημα και τη χριστιανική θρησκεία. Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Καρδινάλιος συνέταξε ένα σύνολο κανόνων για την καθοδήγηση της Λουκίας και των ακολούθων της στο έργο τους και τη θρησκευτική ζωή τους. Το 1707 ο Πάπας Κλήμης ΙΑ΄ κάλεσε τη Λουκία στη Ρώμη προκειμένου να ιδρύσει σχολεία, τα οποία ακολούθως έθεσε υπό την ειδική προστασία του. Κατά τη διάρκεια του βίου της η Λουκία ίδρυσε συνολικά 52 σχολεία. Αναφέρεται ότι απεβίωσε από καρκίνο του μαστού σε ηλικία 60 ετών στο Μοντεφιασκόνε.
Άχμεντ Σουκρί
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος το 1931 με συμπαίκτη τον Ζακ Γκραγκιγιό έχασαν στον τελικό του διπλού αντρών από τους Γερμανούς Ένριχ Κλέινσχροθ και Γκότφριντ φον Κραμ.
Λουκία Φιλιππίνι
Τίμησή της ως αγίας
Η Λουκία Φιλιππίνι ανακηρύχθηκε Αγία από τον Πάπα Πίο ΙΑ΄ στις 22 Ιουνίου 1930. Το άγαλμά της, έργο (1949) του γλύπτη Σίλβιο Σίλβα, καταλαμβάνει σήμερα την πρώτη άνω κόγχη από την κύρια είσοδο, στην αριστερή (νότια) πλευρά του κυρίως ναού, στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Η μνήμη της εορτάζεται την 25η Μαρτίου.
Άχμεντ Σουκρί
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης
Λουκία Φιλιππίνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 18ου αιώνα Φιλιππινι, Λουκια
Τρίνα Μάικλς
Η Τρίνα Μάικλς είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και σκηνοθέτις ερωτικών έργων αυστηρώς ακατάλληλων για ανήλικους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1983 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας. Δούλεψε αρχικά στο τμήμα αποζημιώσεων σε μια ασφαλιστική εταιρεία αυτοκινήτων, ενώ παράλληλα δούλευε και σαν γκαρσόνι. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία της τον Μάιο του 2004. Παντρεύτηκε πριν γίνει ηθοποιός. Για τις επιδόσεις της βραβεύτηκε πολλές φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Άλμα Ξάνθης
Το Άλμα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 300 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 321 μόνιμων κατοίκων.
Γενικά στοιχεία
Το Άλμα βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού σε απόσταση 14 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ξάνθη και 4,5 χλμ. ΝΔ. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Δίπλα και ανατολικά του χωριού περνάει ο ποταμός Κόσυνθος και η ΕΟ Ξάνθης - Εχίνου, ενώ νότια η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης (όπως και όλα της περιοχής) και παλιότερα αναφερόταν με την ονομασία Eγκίν Aλάν να ανήκει (1878 έως 1912) στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης . Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μύκης. Μέχρι το 1997 υπαγόταν στην επαρχία Ξάνθης και κατόπιν υπήχθη στον δήμο Μύκης, όπου ανήκει μέχρι σήμερα ως οικισμός της δημοτικής ενότητας Μύκης (Σχέδιο Καλλικράτης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Διονύσιος Μεδιολάνων
Ο Διονύσιος (ιταλικά: Dionysius ) ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από το 349 έως το 355. Τιμάται ως Άγιος στην Καθολική και την Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία και η εορτή του είναι στις 25 Μαΐου.
Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του Διονυσίου πριν από την εκλογή του σε επίσκοπο Μεδιολάνων, που έγινε το 349. Ο Διονύσιος πιθανότατα ήταν ελληνικής καταγωγής. Ήταν φίλος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β' πριν εκλεγεί επίσκοπος του Μεδιολάνου.
Η ιστορική περίοδος στην οποία έζησε ο Διονύσιος σημαδεύτηκε από συγκρούσεις μεταξύ των Αρειανών και των υποστηρικτών της πίστης της Συνόδου της Νίκαιας. Ακόμη και ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β' ευνόησε τα ημιαρειανά δόγματα. Το 355 ο Πάπας Λιβέριος ζήτησε από τον αυτοκράτορα να συγκαλέσει σύνοδο στο Μιλάνο, η οποία πραγματοποιήθηκε στη νεοανεγερθείσα νασιλική της πόλης. Η σύνοδος ωστόσο δεν υλοποίησε τις ελπίδες του Πάπα λόγω του συντριπτικού αριθμού των Αρειανών επισκόπων που ήταν παρόντες και της αναγκαστικής απουσίας του υπερασπιστή της Νίκαιας πίστης, Ευσεβίου του Βερτσέλι. Αρχικά ο Διονύσιος φαινόταν έτοιμος να ακολουθήσει τους Αρειανούς καταδικάζοντας τον Αθανάσιο της Αλεξάνδρειας, ο οποίος κατηγορήθηκε όχι για αίρεση αλλά για ασέβεια κατά του Αυτοκράτορα. Με τον ερχομό του Ευσέβιου η κατάσταση άλλαξε. Ο Ευσέβιος ζήτησε άμεση προσυπογραφή της πίστης Νίκαιας πίστης από τους επισκόπους. Ο Ευσέβιος, ο παπικός λεγάτος Λούσιφερ του Κάλιαρι και ο Διονύσιος υπέγραψαν, αλλά ο Αρειανός επίσκοπος Βαλένς της Μουρσίας διέλυσε βίαια την πράξη της πίστης.
Ο Κωνστάντιος, ασυνήθιστος στην ανεξαρτησία εκ μέρους των επισκόπων, μετέφερε τη σύνοδο στο παλάτι του και κακομεταχειρίστηκε σκληρά τον Ευσέβιο, τον Λούσιφερ και τον Διονύσιο, που εξορίστηκαν και οι τρεις (επίσης ο Πάπας Λιβέριος εξορίστηκε λίγο αργότερα). Ο Διονύσιος εξορίστηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και αντικαταστάθηκε ως επίσκοπος Μεδιολάνων από τον Αρειανό Αυξέντιο που διορίστηκε από τον Αυτοκράτορα..
Ο Διονύσιος πέθανε εξόριστος μεταξύ 360 και 362..
Η εορτή του Διονυσίου γιορτάζεται στις 25 Μαΐου Σύμφωνα με μια ύστερη παράδοση, πιθανότατα όχι ιστορική, ο Αμβρόσιος έστειλε το 375 ή το 376 αντιπροσωπεία να περισυλλέξει το πτώμα του Διονυσίου και να το μεταφράσει στο Μιλάνο. Ακόμα κι αν είναι ιστορικά δύσκολο να προσδιοριστεί πότε ακριβώς τα λείψανα του Διονυσίου μεταφράστηκαν στο Μιλάνο, μια πρωτογενής πηγή αναφέρει ότι τα λείψανα βρίσκονταν ήδη στο Μιλάνο το 744. Ένα ιερό αφιερωμένο στον Διονύσιο ανεγέρθηκε στο Μιλάνο κοντά στην Πόρτα Βενέτσια, αλλά καταστράφηκε το 1549, ξαναχτίστηκε κοντά και σίγουρα γκρεμίστηκε το 1783 για να αφήσει χώρο για τους νέους κήπους. Το σκήνωμα του Διονυσίου μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Μιλάνου το 1532.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2010
thumb|right|250px|Φωτογραφία από την έναρξη του τελικού Ο Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2010 διεξήχθη στις 15 Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο μεταξύ της Τσέλσι και της Πόρτσμουθ. Ήταν ο 129ος τελικός της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο.Ο αγώνας έληξε με σκορ 1:0 υπέρ της Τσέλσι η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για έκτη φορά στην ιστορία της. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Κρις Φόι.
Σχετικά με τον τελικό
Οι δύο ομάδες ήταν αυτές που είχαν κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας τα 2 τελευταία χρόνια η Τσέλσι ΦΚ ΤΟ 2009 και η Πόρτσμουθ ΦΚ το 2008.
Μέχρι το 2010 τελικό, η Τσέλσι ΦΚ είχε φθάσει στον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας εννέα φορές, κερδίζοντας πέντε από αυτούς, ενώ Πόρτσμουθ ΦΚ  είχε κερδίσει δύο από τους τέσσερις συνολικά τελικούς που έφτασε.
Ο Ντέιβιντ Τζέιμς της Πόρτσμουθ ΦΚ έγινε ο γηραιότερος τερματοφύλακας που αγωνίστηκε σε τελικό και ο 4ος γηραιότερος παίκτης σε ηλικία 39 ετών και 287 ημερών.
Όπως για κάθε αγώνα του 2009-10 του Κυπέλλου Αγγλίας, η μπάλα για τον τελικό ήταν από την εταιρία Umbro
Ο αγώνας
Το παιχνίδι αναμενόταν μονόπλευρο από τη μία πλευρά ήταν η πρωταθλήτρια Τσέλσι που "σμπαράλιασε" κάθε άμυνα στο πρωτάθλημα, σημειώνοντας 103 γκολ, από την άλλη η ουραγός εκείνης της σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ  με απλήρωτους ποδοσφαιριστές που αντιμετωπίζει εως και το φάσμα της διάλυσης. Κι όμως, τα πρώτα λεπτά, με την Πόρτσμουθ να χάνει και μεγάλη ευκαιρία στο 21’ με τον Φρεντερίκ Πικιόν να στέλνει την μπάλα πάνω στον Πετρ Τσεχ απο απόσταση μόλις 2 μέτρων. Φυσικά είχε προηγηθεί ένα δοκάρι του Φρανκ Λάμπαρντ, αλλά αυτή ήταν η εικόνα όλου του πρώτου μέρους, με την Τσέλσι. Ο Σαλομόν Καλού, ο Τζον Τέρι και ο Ντιντιέ Ντρογκμπά (2 φορές) νίκησαν τον Ντέιβιντ Τζέιμς, αλλά όχι και τα δοκάρια. Η ατυχία-αστοχία-ικανότητα του Τζέιμς που στο πρώτο δοκάρι του Ντρογκμπά αυτός έστειλε την μπάλα εκεί (και εν συνεχεία στη γραμμή με τα ριπλέι να δείχνουν ότι η μπάλα δεν πέρασε ολόκληρη) κράτησε ανέλπιστα την Πόρτσμουθ στο ματς, έστω κι αν δεν το δικαιούταν βάσει της εικόνας. Η ατυχία χτύπησε την Τσέλσι και σε άλλο επίπεδο, με τον Μίχαελ Μπάλακ να αποχωρεί τραυματίας και να δίνει τη θέση του στον Ζουλιάνο Μπελέτι, ο οποίος πέρασε σε θέση αριστερού μπακ, με τον Ασλεϊ Κόουλ (έφτασε τους Ρόι Κιν και Ράιαν Γκιγκς παίζοντας στον 7ο τελικό της καριέρας του) να προωθείται. Αυτή η αλλαγή αφορούσε το δεύτερο μέρος του αγώνα, όπου ο ρυθμός έπεσε μεν, αλλά και πάλι η Τσέλσι ήταν στο προσκήνιο. Μέχρι το 55ο λεπτό, όταν ο Αρούνα Ντιντάν βρέθηκε στην αντίπαλη περιοχή και ο Μπελέτι τον ανέτρεψε, δίνοντάς την ευκαιρία στην Πόρτσμουθ να κάνει το αδιανόητο, να πάρει προβάδισμα σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Ο Κέβιν Πρινς Μπόατενγκ δεν άντεξε αυτό το βάρος και με ένα κάκιστο πέναλτι έδωσε την ευκαιρία στον Τσεχ να γίνει ήρωας, διώχνοντας με τα πόδια. Τέσσερα λεπτά αργότερα, ο Ντιντιέ Ντρογκμπά με εκτέλεση φάουλ έκανε το 1-0 Η αναμέτρηση φαινόταν να είχε κριθεί, αφού βάσει της εικόνας, η μοναδική ομάδα που θα μπορούσε να πετύχει γκολ στο μισάωρο που απέμενε ήταν η Τσέλσι, αλλά οι «μπλε» έχασαν απροσδόκητα την αποτελεσματικότητα που τους έδωσε το πρωτάθλημα. Εκ νέου χαμένες ευκαιρίες και αυτή τη φορά όχι λόγω δοκαριών, αλλά λόγω Τζέιμς και επιπολαιότητας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το χαμένο πέναλτι του Φρανκ Λάμπαρντ, στην εκπνοή του αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2010
Αντρίτσγκραντ
Το Αντρίτσγκραντ (σερβικά κυριλλικά: Андрићград, Σερβικά Λατινικά: Andrićgrad, σημαίνει  πόλη του Άντριτς  ) είναι το όνομα ενός έργου υπό κατασκευή και βρίσκεται στο Βίσεγκραντ, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, μία από τις δύο οντότητες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ο ιδρυτής είναι ο σκηνοθέτης Εμίρ Κουστούριτσα. Η πόλη είναι αφιερωμένη στον βραβευμένο με Νόμπελ Λογοτεχνίας γιουγκοσλάβο συγγραφέα Ίβο Άντριτς.
Η κατασκευή του Αντρίτσγκραντ, γνωστή επίσης ως Κάμενγκραντ (Каменград, "Πετρόπολη") ξεκίνησε στις 28 Ιουνίου 2011 και η τελετή εγκαινίων πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιουνίου 2014. Επίσης, τα εγκαίνια σήμαιναν την 100η επέτειο της δολοφονίας του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου από τον Γκαβρίλο Πρίντσιπ. Το Αντρίτσγκραντ απέχει αρκετά χιλιόμετρα από την πρώτη πόλη του Κουστούριτσα, το Ντρβένγκραντ στη Σερβία.
Επισκόπηση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Κύρια είσοδος του Άντριτσγκραντ Το Αντρίτσγκραντ βρίσκεται στη Γέφυρα του Μεχμέτ Πασά Σοκόλοβιτς, ένα μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, και απλώνεται από τη γέφυρα μέχρι τη συμβολή του ποταμού Ρζαβ. Μετά το Ντρβένγκραντ είναι το δεύτερο χωριό που ο Κουστούριτσα δημιούργησε από το μηδέν. Το Αντρίτσγκραντ θα χρησιμοποιηθεί για τα γυρίσματα της ταινίας  Το γεφύρι του Δρίνου , βασισμένο στο  ομώνυμο μυθιστόρημα του Ίβο Άντριτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας Κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ίμρεν Αϊκούτ
Η Ίμρεν Αϊκούτ (γεννημένη το 1940) είναι Τουρκάλα οικονομολόγος, συνδικαλιστής, πολιτικός και πρώην υπουργός της κυβέρνησης.
Νεανικά χρόνια
Η Αϊκούτ, που είχε γονείς τον Σαντί και τη σύζυγό του Εμινέ, γεννήθηκε στο Κοζάν της επαρχίας Αδάνων της Τουρκίας το 1940. Τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο δημοτικό σχολείο Ατατούρκ και τη μέση εκπαίδευση στο γυμνάσιο κοριτσιών στα Άδανα. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης το 1964.
Η Αϊκούτ ειδικεύτηκε στις "Σχέσεις εργοδότη-εργαζομένων", "εργασιακές σχέσεις " και στη συνδικαλιστική οργάνωση στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στην Αγγλία. Ολοκλήρωσε ένα πρόγραμμα με θέμα «Εκτελεστική συμμετοχή των εργαζομένων» στο Πανεπιστήμιο του Όσλο της Νορβηγίας. Διεξήγαγε επίσης έρευνα για το "Διαιτησία και τη Διαμεσολάβηση" στις Ηνωμένες Πολιτείες, "Δομή των εργατικών συνδικάτων και κατάρτιση των εργαζομένων" στην Αγγλία. Επιπλέον, πραγματοποίησε διάφορες έρευνες και μελέτες στη Συνομοσπονδία Ένωσης και στο Υπουργείο Εργασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έλαβε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης με τη διατριβή της "Συναλλαγματικές ισοτιμίες για εργαζόμενους (εκτός Τουρκίας) και την ανάλυσή της από την άποψη της τουρκικής οικονομίας".
Επαγγελματική Καριέρα
Η Αϊκούτ υπηρέτησε σε δύο εργατικά συνδικάτα ως διευθυντής τμήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων και έρευνας μεταξύ του 1964 και του 1975, ως ειδικός στις εργασιακές σχέσεις στο Τσισκάμ από το 1975 έως το 1976, και γενικός γραμματέας του Συνδικάτου Εργοδότη Βιομηχανίας Χαρτιού μεταξύ 1976-1983.
Συμμετοχή στην πολιτική
Η Αϊκούτ διορίστηκε μέλος του Συμβουλευτικού Κοινοβουλίου της Τουρκίας το 1981. Ήταν μεταξύ των μελών του χάρτη του Εθνικού Κόμματος Δημοκρατίας (MDP) το 1983. Μετά τη διάλυση του κόμματος το 1986, προσχώρησε στο Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας (ANAP).
Εκλέχτηκε στο κοινοβούλιο στις γενικές εκλογές του 1987, 1991, 1995 ως αναπληρωτής από την Κωνσταντινούπολη και το 1999 από τα Άδανα. Υπηρέτησε ως Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στα γραφεία των Τοργκούτ Οζάλ και Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ από τις 21 Δεκεμβρίου 1987 έως τις 23 Ιουνίου 1991. Ο επόμενος διορισμός της ως υπουργός ήταν υπουργός πολιτείας σε δύο υπουργικά σχήματα του Μεσούτ Γιλμάζ στην 48η και 53η κυβέρνηση. Η Αϊκούτ διορίστηκε Υπουργός Περιβάλλοντος και Πολεοδομίας στο Υπουργικό Συμβούλιο του Μεσούτ Γιλμάζ στις 23 Ιουνίου 1991. Η θητεία της έληξε στις 20 Νοεμβρίου 1991.
Είναι η πρώτη Τουρκάλα γυναίκα υπουργός της κυβέρνησης, που ήρθε σε αυτήν τη θέση μετά την είσοδό της στο κοινοβούλιο με τις γενικές εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τουρκικά (tr) Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Θεόδωρος Κατριβάνος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λεοντάρι Αρκαδίας. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έλαβε ενεργά μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος της Διαφώτισης της Επιτροπής του ΕΑΜ στην περιοχή της Πελοποννήσου.
Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων το 1959 και το 1964. Την περίοδο της χούντας, ο Κατριβάνος συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Λέρο, στη Γυάρο και μετά το 1973 στο Μπογιάτι.
Μεταπολιτευτικά διορίστηκε Νομάρχης Αττικής το 1982 και υπηρέτησε ως την παραίτησή του, το 1985. Το Νοέμβριο του 1993 διορίστηκε Νομάρχης Αθηνών.
Στην ΕΔΑ έγινε γενικός γραμματέας το 1985 και πρόεδρος το 1993 στη θέση του Λεντάκη, που προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη. Στις δημοτικές εκλογές του 1986 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων με το ΚΚΕ και ήρθε 3ος, με ποσοστό γύρω στο 18%.
Στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών από τις 23 Νοεμβρίου 1989 ως τις 11 Απριλίου 1990. Στις εκλογές του 1994 ήταν υποψήφιος νομάρχης Αθηνών-Πειραιώς με την υποστήριξη της ΝΔ και της Πολιτικής Άνοιξης, όμως ηττήθηκε από τον Ευάγγελο Κουλουμπή του ΠΑΣΟΚ.
To 1998 εξελέγη υπερνομάρχης με ποσοστό 53,8% στον δεύτερο γύρο στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς και υπηρέτησε ως τις 31 Δεκεμβρίου 2002.
Πέθανε σε ηλικία 84 ετών το 2004 και η κηδεία του έγινε με τιμές εν ενεργεία υπουργού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της ΕΔΑ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής Κατηγορία:Νομάρχες Αθηνών-Πειραιώς Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Ρακκονίτζι
Το Ρακκονίτζι (ιταλικά: Racconigi, γαλλικά: Racunis) είναι πόλη και έδρα δήμου (comune) της ΒΔ. Ιταλίας, στην επαρχία Κούνεο, της περιφέρειας Πεδεμόντιο (Piemonte). Ο δήμος έχει έκταση 48,06 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.094 κατοίκους (30 Νοεμβρίου 2012).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μαγδαληνή των Βουρβόνων-Μπυσέ
Η Μαγδαληνή των Βουρβόνων-Μπυσέ (Madeleine de Bourbon-Busset, 23 Μαρτίου 1898 - 1 Σεπτεμβρίου 1984) ήταν η σύζυγος του Ξαβιέ, Δούκα της Πάρμας.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Ξαβιέ, Δούκα της Πάρμας στις 12 Νοεμβρίου 1927 στο Κάστρο Λινιέ του Σαρ. Μαζί απέκτησαν 6 παιδιά:
Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Μπουρμπονέ, όπου ο Ξαβιέ διαχειρίστηκε τα αγροκτήματα της Μαγδαληνής. Η Μαγδαληνή ήταν η συγγραφέας του «Catherine de Médicis», που δημοσιεύθηκε στη Γαλλία το 1940.
Πέθανε την 1 Σεπτεμβρίου 1984 στο Παρίσι σε ηλικία 86 ετών. Είναι θαμμένη στο Κάστρο Λινιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Αετοφωλιά Μεσσηνίας
Η Αετοφωλιά, αναφερόμενη παλαιότερα ως το Σαμπακάλφα ή το Σαμπάκαλφα, είναι οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η σύγχρονη Αετοφωλιά βρίσκεται ανατολικά από τον Αριστομένη από τον οποίο απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 216 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 16 χιλιόμετρα. Κοντά στην Αετοφωλιά βρίσκονται, προς τα νοτιοανατολικά της ο Μάνεσης σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότια της η Στέρνα σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου και προς τα νοτιοδυτικά της τα Διόδια σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα. Επίσης η Αετοφωλιά βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 20,5 περίπου χιλιόμετρα.