cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Ανθρωποειδές
Το ιστορικό πλαίσιο
Στα τέλη του 1941, η Γερμανία υπό τον Χίτλερ έλεγχε σχεδόν όλη την ηπειρωτική Ευρώπη και οι γερμανικές δυνάμεις πλησίαζαν τη Μόσχα. Οι Σύμμαχοι θεωρούσαν πιθανή τη σοβιετική συνθηκολόγηση. Η εξόριστη κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας υπό τον Πρόεδρο Έντουαρντ Μπένες δέχθηκε πιέσεις από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, καθώς υπήρξε πολύ λίγη ορατή αντίσταση από την κατοχή των περιοχών της Σουδητίας το 1938. Η κατάληψη αυτών των περιοχών από τη Γερμανία έγινε δεκτή από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία με τη λεγόμενη Συμφωνία του Μονάχου, η οποία ήταν αποτέλεσμα της λεγόμενης "πολιτικής κατευνασμού" των κυβερνήσεών τους και έγινε εν απουσία της ίδιας της Τσεχοσλοβακίας. Η κατοχή ολόκληρης της χώρας είχε αρχίσει το 1939, και η προδοτική, απέναντι στους Τσεχοσλοβάκους, και τον επακόλουθο τρόμο που επέφερε η κατοχή από το Γερμανικό Ράιχ φάνηκε να κάμπτει τη θέληση των Τσεχοσλοβάκων για κάποια χρονική περίοδο. Η γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση είχε υποκινήσει πράξεις σαμποτάζ από Τσέχους κομμουνιστές, που οδήγησαν στον διορισμό του Χάιντριχ.. ] Εκτός από την τρομοκράτηση της αντιπολίτευσης με τη δημιουργία του Γκέτο του Τερέζιενσταντ, ακολουθήθηκε η πολιτική των καλών αμοιβών, (ισοδύναμων με εκείνων στη Γερμανία) για τους βιομηχανικούς εργάτες και τους αγρότες, η οποία είχε κατευναστική επίδραση (μειώθηκαν οι ενέργειες δολιοφθοράς κατά 75% μέσα σε έξι μήνες), και βοήθησε στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Ο Χάιντριχ πιστεύεται ότι είχε προγραμματιστεί να μετατεθεί στη κατεχόμενη βόρεια Γαλλία και στο Βέλγιο, με την πρόθεση να εφαρμόσει παρόμοιες πολιτικές εκεί.
Η αντίσταση ήταν ενεργή από την αρχή της κατοχής σε αρκετές άλλες χώρες που ηττήθηκαν στον Πόλεμο (Πολωνία, Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα), αλλά οι υποτιθέμενες τσεχικές περιοχές έμειναν σχετικά ήρεμες και παρήγαγαν σημαντικές ποσότητες υλικού για τη ναζιστική Γερμανία. Η εξόριστη κυβέρνηση θεώρησε ότι έπρεπε να κάνει κάτι που θα μπορούσε να εμπνεύσει τους Τσεχοσλοβάκους, καθώς και να δείξει στον κόσμο ότι οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι ήταν σύμμαχοι. Συγκεκριμένα, ο Μπένες θεώρησε ότι μια δραματική πράξη, που θα επεδείκνυε την τσεχική συμβολή στη συμμαχική υπόθεση θα καθιστούσε πολιτικά δυσκολότερο για τους Βρετανούς να συνάψουν οποιαδήποτε πιθανή ειρηνευτική συμφωνία με τη Γερμανία που θα υπονόμευε τα τσέχικα εθνικά συμφέροντα. Ο Χάιντριχ προτιμήθηκε ως στόχος δολοφονίας απέναντι στον Καρλ Φρανκ λόγω του αξιώματός του ως "ενεργού προστάτη" της Βοημίας και της Μοραβίας, καθώς και της φήμης του για τρομοκρατία του εγχώριου πληθυσμού. Η επιχείρηση είχε επίσης ως στόχο να αποδείξει στους ανώτερους Ναζί ότι παρόμοιες ενέργειες δεν ήταν πέρα ​​από τις δυνατότητες των Συμμαχικών δυνάμεων και των ομάδων αντίστασης που υποστήριζαν.
Ο Σχεδιασμός
Η επιχείρηση σχεδιάστηκε από τον Φράντισεκ Μόραβετς (František Moravec), επικεφαλής των τσεχοσλοβακικών υπηρεσιών πληροφοριών, με τη γνώση και την έγκριση του Μπένες, επικεφαλής της εξόριστης στη Βρετανία τσεχοσλοβακικής κυβέρνηση, αμέσως μόλις ο Χάιντριχ διορίστηκε "προστάτης". Ο Μόραβετς ενημέρωσε προσωπικά τον Ταξίαρχο Κόλιν Γκάμπινς (Colin Gubbins), ο οποίος τότε ήταν διευθυντής της SOE και ο οποίος είχε την ευθύνη για τα τσεχικά και πολωνικά τμήματα του οργανισμού. Ο Γκάμπινς συμφώνησε εύκολα να βοηθήσει στην υλοποίηση της επιχείρησης, αν και η γνώση της περιορίστηκε σε μερικά από τα κεντρικά γραφεία και το εκπαιδευτικό προσωπικό της SOE. Στην επιχείρηση δόθηκε το κωδικό όνομα "Ανθρωποειδές", ελληνικής λέξης για τον "έχοντα τη μορφή ανθρώπου", όρος που χρησιμοποιείται συνήθως στη ζωολογία.
Η προετοιμασία ξεκίνησε στις 20 Οκτωβρίου 1941. Ο Μόραβετς είχε επιλέξει προσωπικά δύο δωδεκάδες από τα πιο πολλά υποσχόμενα άτομα από τους 2.000 εξόριστους Τσεχοσλοβάκους στρατιώτες που βρίσκονταν στη Βρετανία. Στάλθηκαν σε ένα από τα κέντρα εκπαίδευσης κομάντος της SOE στο Άρισέιγκ (Arisaig) της Σκωτίας. Οι εντεταλμένοι αξιωματικοί Γιόζεφ Γκάμπτσικ (Σλοβάκος) και λοχίας Κάρελ Σβόμποντα (Karel Svoboda, Τσέχος) επιλέχθηκαν για να πραγματοποιήσουν την επιχείρηση στις 28 Οκτωβρίου 1941 (Ημέρα Ανεξαρτησίας της Τσεχοσλοβακίας), αλλά ο Σβόμποντα αντικαταστάθηκε από τον Γιαν Κούμπις (Τσέχος) μετά από τραυματισμό του στο κεφάλι κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης. Αυτό προκάλεσε καθυστέρηση στην επιχείρηση, καθώς ο Κούμπις δεν είχε ολοκληρώσει την εκπαίδευση, ούτε είχαν προετοιμαστεί τα απαραίτητα (ψευδή) έγγραφα γι' αυτόν.
Η εκπαίδευση τελούσε υπό την επίβλεψη του επικεφαλής του τσεχικού τμήματος, Ταγματάρχη Άλφγκαρ Χέσκεθ-Πρίτσαρντ (Alfgar Hesketh-Prichard), ο οποίος απευθύνθηκε στον Σέσιλ Κλάρκε (Cecil Clarke) για να αναπτύξει το απαραίτητο όπλο, αρκετά ελαφρύ για να ρίξει, αλλά να εξακολουθήσει να είναι θανάσιμο, όταν πυροβολούσε θωρακισμένη Μερτσέντες (το αυτοκίνητο του Χάιντριχ). Κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης εκπαίδευσης, το νέο όπλο βρέθηκε εύκολο να ριφθεί από τον Χάσκεθ- Πρίτσαρντ, ο οποίος είχε ισχυρό υπόβαθρο στο κρίκετ, (ο πατέρας του ήταν πρώτης τάξεως παίκτης), αλλά λιγότερο από τους Γκάμπτσικ και Κούμπις.
Έναρξη της επιχείρησης
Οι Γκάμπτσικ και Κούμπις, συνοδευόμενοι από επτά ακόμη στρατιώτες από τον στρατό της Τσεχοσλοβακίας στην εξορία στο Ηνωμένο Βασίλειο συγκροτημένους σε δύο άλλες ομάδες με την ονομασία "Silver A" και "Silver B" (που είχαν διαφορετικές αποστολές), μεταφέρθηκαν από τη βάση Τάνκγμιρ (Tangmere) της RAF από ένα τετρακινητήριο "Handley Page Halifax" της 138ης Μοίρας της RAF στις 22:00 στις 28 Δεκεμβρίου 1941. Οι ομάδες, μαζί με μερικά εμπορευματοκιβώτια, ρίφθηκαν από το αεροσκάφος με αλεξίπτωτα, με ρίψεις σε τρεις ξεχωριστές περιοχές. Το ζευγάρι του "Ανθρωποειδούς" προσεδαφίστηκε κοντά στο Νεβίζντυ (Nehvizdy) ανατολικά της Πράγας. Αρχικά, είχε προγραμματιστεί να προσεδαφιστεί κοντά στο Πίλσεν, αλλά το πλήρωμα του αεροσκάφους αντιμετώπισε προβλήματα πλοήγησης και κάθε ομάδα προσγειώθηκε σε διαφορετικά σημεία από ό,τι είχε προβλεφθεί. Οι Γκάμπτσικ και Κούμπις μετέβησαν στη συνέχεια στο Πίλσεν για να επικοινωνήσουν με τους συμμάχους τους και από εκεί στην Πράγα, όπου είχε προγραμματιστεί η επίθεση.
Στην Πράγα επικοινώνησαν με πολλές οικογένειες και αντιναζιστικές οργανώσεις που τους βοήθησαν κατά τις προετοιμασίες για τη δολοφονία. Μόλις έμαθαν τη φύση της αποστολής, οι ηγέτες της αντίστασης παρακάλεσαν την εξόριστη τσεχοσλοβάκικη κυβέρνηση να σταματήσει την επιχείρηση, λέγοντας ότι «μια απόπειρα ενάντια στη ζωή του Χάιντριχ ... δεν θα είχε καμία χρησιμότητα για τους Συμμάχους και οι συνέπειές της για τους ανθρώπους μας θα ήταν απροσμέτρητες." Ο Μπένες απέστειλε προσωπικά μήνυμα, στο οποίο επέμενε ότι η επιχείρηση θα προχωρήσει, αν και αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη μετά τον πόλεμο. Ο καθηγητής Βόιτσεκ Μάστνυ (Vojtěch Mastný) υποστηρίζει ότι ο Μπένες "προσκολλήθηκε στο σχέδιο ως την τελευταία λύση για να δραματοποιήσει την τσεχική αντίσταση".
Οι Γκάμπτσικ και Κούμπις αρχικά σχεδίαζαν να σκοτώσουν τον Χάιντριχ σε ένα τρένο, αλλά μετά από εξέταση των πρακτικών θεμάτων που ανέκυπταν, συνειδητοποίησαν ότι αυτό δεν θα ήταν δυνατόν. Το δεύτερο σχέδιο ήταν να τον σκοτώσουν σε έναν δασικό δρόμο, που οδηγούσε από το σπίτι του Χάιντριχ στην Πράγα. Σχεδίασαν να τραβήξουν ένα καλώδιο απέναντι από το δρόμο που θα σταματούσε το αυτοκίνητο του Χάιντριχ, αλλά, αφού περίμεναν αρκετές ώρες, ο διοικητής τους, ο υπολοχαγός Άντολφ Οπάλκα (Adolf Opálka) τους κάλεσε πίσω στην Πράγα. Το τρίτο σχέδιο ήταν να δολοφονηθεί ο Χάιντριχ στην Πράγα και τελικά επελέγη αυτή η λύση.
Η επίθεση στην Πράγα
thumb|Αυτοκίνητο ίδιο με τη Mercedes 320 Cabriolet του Χάιντριχ, όπως αυτό στο οποίο τραυματίστηκε (σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας της Πράγας), ενώ το πρωτότυπο βρίσκεται στο Μουσείο Egholm στη [[Δανία. ]] thumb|Υποπολυβόλο Στεν. Το όπλο του Γκάμπτσικ υπέστη εμπλοκή. Οι Τσεχοσλοβάκοι συχνά είχαν παραπονεθεί για τη χαμηλή αξιοπιστία των βρετανικών όπλων.
Στις 10:30 στις 27 Μαΐου 1942, ο Χάιντριχ ξεκίνησε την καθημερινή του μετακίνηση από το σπίτι του στο προάστιο Panenské Břežany, 14 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της Πράγας, προς στα κεντρικά γραφεία στο Κάστρο της Πράγας. Οδηγούσε ο SS- Oberscharführer Κλάιν (Klein). Οι Γκάμπτσικ και Κούμπις περίμεναν στη στάση του τραμ στη διασταύρωση μεταξύ του δρόμου που ήταν τότε γνωστός ως Kirchmayerova třída (σήμερα ονομάζεται Zenklova) και V Holešovičkách, κοντά στο νοσοκομείο Bulovka. Η απότομη στροφή στο σημείο αυτό θα ανάγκαζε το αυτοκίνητο να επιβραδύνει, καθώς θα έστριβε δυτικά προς την V Holešovičkách. Ο Γιόζεφ Βάλσικ (από την ομάδα "Silver A") πήρε θέση περίπου 100 μέτρα προς τα βόρεια των Γκάμπτσικ και Κούμπις για να επισημάνει το αυτοκίνητο όταν θα πλησίαζε.
Η πράσινη, ανοιχτής οροφής Mercedes 320 Cabriolet B του Χάιντριχ έφτασε στη στροφή δύο λεπτά αργότερα. Καθώς επιβράδυνε και γύρισε στη γωνία, ο Γκάμπτσικ, ο οποίος έκρυψε το υποπολυβόλο Στεν κάτω από το αδιάβροχό του, πέταξε το αδιάβροχο και σήκωσε το όπλο, και, από κοντινή απόσταση, προσπάθησε να πυροβολήσει τον Χάιντριχ, αλλά το όπλο έπαθε εμπλοκή. Καθώς περνούσε το αυτοκίνητο, ο Χάιντριχ έκανε ένα θανάσιμο σφάλμα: Αντί να διατάξει τον οδηγό του να επιταχύνει, σηκώθηκε και τράβηξε το πιστόλι Λούγκερ που έφερε, φωνάζοντας στον οδηγό να σταματήσει. Καθώς το αυτοκίνητο φρενάρισε μπροστά του, ο Κούμπις, τον οποίο δεν είχαν δει ούτε ο Χάιντριχ ούτε ο Κλάιν, έριξε μια τροποποιημένη αντιαρματική χειροβομβίδα, την οποία είχε κρυμμένη σε έναν χαρτοφύλακα, προς το αυτοκίνητο. Η ρίψη αυτή δεν έγινε σωστά: Αντί να προσγειωθεί μέσα στη Μερτσέντες, η χειροβομβίδα προσγειώθηκε στον πίσω τροχό. Παρ' όλα αυτά, η έκρηξή της τραυμάτισε σοβαρά τον Χάιντριχ, τα θραύσματά της πέρασαν μέσω του δεξιού πίσω φτερού κατακερματίζοντας τις ίνες από την ταπετσαρία του αυτοκινήτου, οι οποίες εισέδυσαν στα τραύματα του Χάιντριχ, προκαλώντας ακόμη  πιο σοβαρό τραυματισμό στην αριστερή πλευρά, προξενώντας βλάβη στο διάφραγμα, τον σπλήνα και τον πνεύμονα και σπάζοντας μία του πλευρά. Ο Κούμπις υπέστη μια αμυχή στο πρόσωπό του από θραύσμα. Η έκρηξη έσπασε τα παράθυρα του τραμ που είχε σταματήσει στην αντίθετη πλευρά του δρόμου, χτυπώντας με θραύσματα τους τρομοκρατημένους επιβάτες του. Δύο χιτώνια της SS που βρίσκονταν διπλωμένα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου στροβιλίστηκαν προς τα πάνω από την έκρηξη και τυλίχτηκαν στο καλώδιο του τραμ.
Οι Χάιντριχ και Κλάιν πήδησαν έξω από τη λιμουζίνα με τα πιστόλια τους στο χέρι. Ο Κλάιν έτρεξε προς τον Κούμπις, ο οποίος είχε πιαστεί ζαλισμένος στα κιγκλιδώματα, ενώ ο Χάιντριχ στράφηκε προς τον Γκάμπτσικ, που στάθηκε ακίνητος, κρατώντας το Στεν. Καθώς ο Κλάιν τον πλησίασε ο Κούμπις ανέκαμψε, ανέβηκε στο ποδήλατό του και κάνοντας ταχύ πεντάλ απομακρύνθηκε, σκορπίζοντας τους επιβάτες που απομακρύνονταν από το τραμ, πυροβολώντας στον αέρα με ένα πιστόλι Colt M1903. Ο Κλάιν προσπάθησε να τον πυροβολήσει, αλλά ζαλισμένος από την έκρηξη, πίεσε την αποδέσμευση του γεμιστήρα και το όπλο μπλόκαρε. Ένας παραζαλισμένος Χάιντριχ πλησίασε τον Γκάμπτσικ, ο οποίος πέταξε το Στεν του και προσπάθησε να φτάσει στο ποδήλατό του. Αναγκάστηκε όμως να εγκαταλείψει αυτήν την απόπειρα και καλύφθηκε πίσω από έναν τηλεγραφικό στύλο, πυροβολώντας τον Χάιντριχ με το πιστόλι του. Ο Χάιντριχ ανταπέδωσε τα πυρά και κατέφυγε πίσω από το ακινητοποιημένο τραμ. Ξαφνικά, ο Χάιντριχ διπλώθηκε στα δύο και σταμάτησε στην άκρη του δρόμου από τους πόνους. Στη συνέχεια κατέρρευσε στα κιγκλιδώματα, ενώ κρατιόταν με το ένα του χέρι. Καθώς ο Γκάμπτσικ βρήκε ευκαιρία να τρέξει, ο Κλάιν επέστρεψε από την άκαρπη καταδίωξη του Κούμπις για να βοηθήσει τον τραυματισμένο ανώτερο του. Ο Χάιντριχ, με το πρόσωπό του χλωμό και παραμορφωμένο από τον πόνο, πρόσεξε τον Σλοβάκο που έφευγε, λέγοντας στον οδηγό του «Πιάσε αυτόν τον μπάσταρδο!». Καθώς ο Κλάιν ξεκινούσε την καταδίωξη, ο Χάιντριχ σκόνταψε στο πεζοδρόμιο και κατέρρευσε στο καπό του αυτοκινήτου του. Ο Γκάμπτσικ κατέφυγε σε ένα κρεοπωλείο, όπου ο ιδιοκτήτης, ένας άνδρας με το όνομα Brauer, ο οποίος ήταν συμπατριώτης των Ναζί και είχε αδελφό που εργαζόταν για τη Γκεστάπο, αγνόησε το αίτημα για βοήθεια του Γκάμπτσικ και έτρεξε στον δρόμο, προσελκύοντας την προσοχή του Κλάιν φωνάζοντας και χειρονομώντας. Ο Κλάιν, του οποίου το όπλο ήταν ακόμα μπλοκαρισμένο, έτρεξε στο κατάστημα και συγκρούστηκε με τον Γκάμπτσικ στην πόρτα. Στη σύγχυση, ο Γκάμπτσικ τον πυροβόλησε δύο φορές, τραυματίζοντας σοβαρά στο πόδι. Ο Γκάμπτσικ διέφυγε έπειτα με ένα τραμ, φτάνοντας σε ένα τοπικό κρησφύγετο. Οι Γκάμπτσικ και Κόυμπις δεν γνώριζαν ότι ο Χάιντριχ είχε τραυματιστεί και πίστευεαν ότι η απόπειρα είχε αποτύχει.
Ιατρική περίθαλψη και θάνατος
Μια Τσέχα γυναίκα και ένας αστυνομικός εκτός υπηρεσίας έσπευσαν σε βοήθεια του Χάιντριχ και σταμάτησαν ένα φορτηγό παραδόσεων. Ο Χάιντριχ τοποθετήθηκε αρχικά στην καμπίνα του οδηγού, αλλά παραπονέθηκε ότι η κίνηση του φορτηγού του προκαλούσε πόνους. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο πίσω μέρος του φορτηγού και μεταφέρθηκε στην αίθουσα εκτάκτων περιστατικών του Νοσοκομείου Bulovka Ο γιατρός Δρ. Σλάνινα (Slanina) επέδεσε το τραύμα στο στήθος, ενώ ο Δρ Walter Diek (ο Γερμανός επικεφαλής χειρουργός στο νοσοκομείο) προσπάθησε να αφαιρέσει τα μικρά θραύσματα από τα τραύματα του Χάιντριχ.
Ο καθηγητής Χόλμπαουμ (Hollbaum) Γερμανός από την Σιλεσία, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής της έδρας χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Καρόλου στην Πράγα) χειρούργησε τον Χάιντριχ με τη βοήθεια των Ντικ και Σλάνινα. Οι χειρουργοί αποκατέστησαν τον αριστερό πνεύμονα, ο οποίος είχε σταματήσει να λειτουργεί, αφαίρεσαν την άκρη της σπασμένης ενδέκατης πλευράς, έρραψαν το διαρραγέν διάφραγμα, εισήγαγαν αρκετούς καθετήρες και αφαίρεσαν τον σπλήνα, ο οποίος περιείχε ένα τμήμα της χειροβομβίδας και ίνες από την ταπετσαρία του οχήματος. Ο προϊστάμενος του Χάιντριχ, Χάινριχ Χίμλερ, απέστειλε τον προσωπικό του γιατρό, Καρλ Γκέμπχαρντ, ο οποίος μετέβη στην Πράγα αεροπορικώς και έφτασε το ίδιο βράδυ. Μετά τις 29 Μαΐου, ο Χάιντριχ βρισκόταν εξ ολοκλήρου υπό τη φροντίδα των ιατρών της SS. Η μετεγχειρητική περίθαλψη περιελάμβανε χορήγηση μεγάλων ποσοτήτων μορφίνης.
Υπάρχουν αντιφατικές πληροφορίες σχετικά με το εάν δόθηκε σουλφανιλαμίδη (ένα νέο αντιβακτηριδιακό φάρμακο), αλλά ο Γκέμπχαρντ κατέθεσε στη δίκη των Ιατρών το 1947 ότι δεν του χορηγήθηκε. Ο Τέοντορ Μορέλ (Theodor Morell), προσωπικός ιατρός του Χίτλερ, πρότεινε τη χρήση της, αλλά ο Γκέμπχαρντ, πιστεύοντας ότι ο Χάιντριχ είχε ανακάμψει, αρνήθηκε. Ο ασθενής εμφάνισε πυρετό 38-39 °C ) και αποστράγγιση τραυμάτων και υπέφερε από ισχυρούς πόνους. Παρά τον πυρετό, η ανάρρωση του Χάιντριχ φάνηκε να προχωρά καλά. Στις 2 Ιουνίου, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του Χίμλερ, ο Χάιντριχ συμφιλιώθηκε με τη μοίρα του απαγγέλλοντας μέρος μιας από τις όπερες του πατέρα του: Ο κόσμος είναι απλώς ένα στρογγυλό όργανο που ο Κύριος ο Θεός γυρίζει. Όλοι πρέπει να χορέψουμε με το ρυθμό που είναι ήδη στο τύμπανο
Η κατάσταση του Χάιντριχ φάνηκε να βελτιώνεται όταν, ενώ κάθισε προκειμένου να φάει το μεσημεριανό του γεύμα στις 3 Ιουνίου, ξαφνικά κατέρρευσε και εισήλθε σε κατάσταση σοκ. Σύντομα κατέληξε σε βαθύ κώμα και ποτέ δεν ανέκτησε συνείδηση. Απεβίωσε στις 4 Ιουνίου περίπου στις 04:30 το πρωί. Η αυτοψία για τα αίτια του θανάτου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι απεβίωσε από σηψαιμία. Η έκφραση του προσώπου του Χάιντριχ ενώ πέθαινε του προσέδιδε μια «παράξενη πνευματικότητα και ολοσχερώς διεστραμμένο κάλος, όπως ένας αναγεννησιακός καρδινάλιος», σύμφωνα με τον Bernhard Wehner, αξιωματούχο της αστυνομίας ποινικών εγκλημάτων του που ερεύνησε τη δολοφονία.
Μία από τις θεωρίες ήταν ότι μερικές από τις τρίχες αλόγου που ήταν συστατικό της ταπετσαρίας του αυτοκινήτου του Χάιντριχ εισήλθαν στο σώμα του από την έκρηξη της χειροβομβίδας, προκαλώντας συστημική λοίμωξη. Έχει επίσης προταθεί ότι πέθανε από ισχυρή πνευμονική εμβολή (πιθανώς λίπος εμβολής ). Προς υποστήριξη της τελευταίας αυτής πιθανότητας, βρέθηκαν σωματίδια λίπους και θρόμβων αίματος κατά την αυτοψία στη δεξιά καρδιακή κοιλία και την πνευμονική αρτηρία και παρατηρήθηκε σοβαρό οίδημα στους άνω λοβούς των πνευμόνων, ενώ οι κάτω λοβοί κατέρρευσαν.
Θεωρία δηλητηρίασης από αλλαντίαση
Οι συγγραφείς του έργου "A Higher Form of Killing" ισχυρίζονται ότι ο Χάιντριχ πέθανε από αλλαντίαση (botulinum poisoning). Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, με βάση τις δηλώσεις του Paul Fildes, ερευνητή της αλλαντίασης του Porton Down, η χειροβομβίδα αρ. 73 που χρησιμοποιήθηκε στην επίθεση είχε τροποποιηθεί έτσι, ώστε να περιέχει τοξίνη αλλαντίασης. Οι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι υπάρχουν μόνο περιστασιακά στοιχεία που υποστηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό. τα αρχεία της SOE για την περίοδο αυτή έχουν παραμείνει σφραγισμένα και λίγα ιατρικά αρχεία για την κατάσταση και τη θεραπεία του Χάιντριχ.
Τα αποδεικτικά στοιχεία που έχουν καταγραφεί για να υποστηρίξουν αυτή τη θεωρία περιλαμβάνουν τις τροποποιήσεις που έγιναν στη χειροβομβίδα No. 73: τα κατώτερα δύο τρίτα της είχαν αφαιρεθεί και το ανοιχτό άκρο και οι πλευρές της δέθηκαν με κολλητική ταινία. Η τροποποίηση της χειροβομβίδας θα μπορούσε να υποστηρίξει τοποθέτηση τοξικού ή βιολογικού παράγοντα. Ο Χάιντριχ έτυχε εξαιρετικής ιατρικής περίθαλψης, λαμβανομένων υπόψιν των προτύπων της εποχής. Η νεκροψία του δεν έδειξε κανένα από τα συνηθισμένα σημεία σηψαιμίας, αν και αναφέρθηκε μόλυνση του τραύματος και των περιοχών γύρω από τους πνεύμονες και την καρδιά. Μια γερμανική έκθεση για το περιστατικό ανέφερε, "Ο θάνατος επήλθε ως συνέπεια βλαβών στα ζωτικά παρεγχυματικά όργανα που προκαλούνται από βακτήρια και πιθανώς από δηλητήρια που μεταφέρονται σε αυτά από θραύσματα βομβών".
Η κατάσταση του Χάιντριχ ενώ νοσηλευόταν δεν έχει τεκμηριωθεί λεπτομερώς, αλλά δεν σημειώθηκε ότι έχει αναπτύξει οποιοδήποτε από τα διακριτικά συμπτώματα που σχετίζονται με αλλαντίαση, τα οποία έχουν βαθμιαία έναρξη, συμπεριλαμβανομένης πάντοτε παράλυσης, με θάνατο γενικά ως αποτέλεσμα αναπνευστικής ανεπάρκειας. Δύο άλλα άτομα επίσης τραυματίστηκαν από θραύσματα της ίδιας χειροβομβίδας - ο Κούμπις, ο Τσέχος στρατιώτης που έριξε τη χειροβομβίδα, και ένα άτομο που περνούσε τυχαία - αλλά κανένα δεν αναφέρθηκε ότι έδειξε κανένα σημάδι δηλητηρίασης.
Η θεωρία της τοξίνης αλλαντίασης δεν έχει γίνει ευρέως αποδεκτή από τους μελετητές. Ο Fildes είχε τη φήμη για τις "υπερβολικά καυχήματα", ενώ οι τροποποιήσεις της χειροβομβίδας θα μπορούσε να είχε ως αντικείμενο να την καταστήσει ελαφρύτερη από τις 4,4 lb (2 kg) που ζύγιζε Δύο από τις έξι πρωτότυπες τροποποιημένες χειροβομβίδες φυλάσσονται από το Ινστιτούτο Στρατιωτικής Ιστορίας στην Πράγα.
Αντίποινα
Ο Χίτλερ διέταξε έρευνα και αντίποινα την ημέρα της απόπειρας δολοφονίας, υποδεικνύοντας ότι ο Χίμλερ έπρεπε να στείλει τον Στρατηγό των SS Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέβσκι (Erich von dem Bach-Zelewski) στην Πράγα. Σύμφωνα με τη μεταπολεμική μαρτυρία του Καρλ Χέρμαν Φρανκ, ο Χίτλερ γνώριζε ότι ο Ζελέβσκι ​​ήταν ακόμη πιο σκληρός από τον Χάιντριχ Ο Χίτλερ ήταν υπέρ της δολοφονίας 10.000 πολιτικά αντιφρονούντων Τσέχων, αλλά μετά από διαβούλευση με τον Χίμλερ, η ιδέα απορρίφθηκε επειδή η τσεχική επικράτεια ήταν σημαντική βιομηχανική ζώνη για τον γερμανικό στρατό και η αδιάκριτη δολοφονία τόσων ατόμων θα μπορούσε να μειώσει την παραγωγικότητα της περιοχής.
Συνελήφθησαν περισσότερα από 13.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένης της φίλης του Κούμπις, Άννα Μαλινόβα (Anna Malinová), η οποία πέθανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν. Η θεία του υπολοχαγού Άντολφ Οπάλκα (Adolf Opálka), Μαρίε Οπάλκοβα (Marie Opálková) εκτελέστηκε στο στρατόπεδο Μαουτχάουζεν στις 24 Οκτωβρίου 1942. Σκοτώθηκε επίσης ο πατέρας του Βίκτορ Γιαρολίμ. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, 5.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια των αντιποίνων.
Έρευνες και ανθρωποκυνηγητό
Τις μέρες που ακολούθησαν τη σφαγή του Λίντιτσε, δεν βρέθηκε καμία "άκρη" για τους υπεύθυνους για το θάνατο του Χάιντριχ. Δόθηκε προθεσμία στον στρατό και στον λαό της Τσεχοσλοβακίας για τη σύλληψη των δολοφόνων έως τις 18 Ιουνίου 1942. Εάν δεν είχαν συλληφθεί ως τότε, οι Γερμανοί απείλησαν να χύσουν πολύ περισσότερο αίμα, πιστεύοντας ότι αυτή η απειλή θα ήταν αρκετή για να αναγκάσει πιθανούς πληροφοριοδότες να καταδώσουν τους ενόχους. Πολλοί πολίτες ήταν πράγματι επιφυλακτικοί και φοβισμένοι για περαιτέρω αντίποινα, καθιστώντας ολοένα και πιο δύσκολη την απόκρυψη πληροφοριών. Οι δράστες αρχικά κρύφτηκαν σε δύο οικογένειες στην Πράγα και αργότερα κατέφυγαν στην Εκκλησία Karel Boromejsky, μια Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία αφιερωμένη στους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο στην Πράγα. Οι Γερμανοί δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν τους δράστες μέχρις ότου ο Κάρελ Τσούρντα (Karel Čurda) της ομάδας "Out Distance" (επίβλεψης από απόσταση) παραδόθηκε μόνος του στη Γκεστάπο και αποκάλυψε τα ονόματα των τοπικών επαφών της ομάδας με ανταμοιβή ενός εκατομμυρίου μάρκων (Reichsmark).
Ο Τσούρντα κατέδωσε αρκετά κρησφύγετα που διέθετε η ομάδα Γίντρα (Jindra), συμπεριλαμβανομένου εκείνου της οικογένειας Μόραβετς στο Ζίζκοβ (Žižkov). Στις 05:00΄ στις 17 Ιουνίου, το διαμέρισμα δέχθηκε εισβολή. Η οικογένεια αναγκάστηκε να σταθεί στο διάδρομο ενώ η Γκεστάπο έψαχνε στο διαμέρισμά τους. Στη Μαρί Μόραβετς επετράπη να πάει στην τουαλέτα, όπου κατάπιε μια κάψουλα υδροκυάνιου και αυτοκτόνησε. Ο Αλόις Μόραβετς δεν γνώριζε τη συμμετοχή της οικογένειάς του στην αντίσταση. Τον προσήγαγαν στο Παλάτι Πέτσεκ μαζί με τον 17χρονο γιο του Βλαστιμίλ "Άτα", ο οποίος βασανίστηκε όλη την ημέρα αλλά αρνήθηκε να μιλήσει. "Πότιζαν" συνέχεια τον νεαρό με μπράντι, του έδειξαν το κεφάλι της μητέρας του κομμένο μέσα σε ενυδρείο, και τον προειδοποίησαν ότι, αν δεν μιλούσε, ο πατέρας του θα ήταν είχε την ίδια τύχη και ο "Άτα" ενέδωσε. Ο "Άτα" εκτελέστηκε από τους Ναζί στο Μαουτχάουζεν στις 24 Οκτωβρίου 1942, την ίδια μέρα με τον πατέρα του, την αρραβωνιαστικιά του, τη μητέρα της και τον αδελφό της.
Τα στρατεύματα των Waffen-SS πολιόρκησαν την εκκλησία την επόμενη μέρα, αλλά δεν μπόρεσαν να συλλάβουν τους αλεξιπτωτιστές ζωντανούς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες 750 στρατιωτών SS υπό την διοίκηση του SS- Gruppenführer Καρλ Φίσερ φον Τρόιενφελντ (Karl Fischer von Treuenfeld). Οι Οπάλκα και ο Μπουμπλικ σκοτώθηκαν στον γυναικωνίτη μετά από δίωρη μάχη και ο Κούμπις φημολογείται ότι βρέθηκε αναίσθητος μετά τη μάχη και πέθανε λίγο μετά από τα τραύματά του. Οι Γκάμπτσικ, Βάλτσικ Σβαρτς και Χρούμπι αυτοκτόνησαν στην κρύπτη μετά από επανειλημμένες επιθέσεις SS και ύστερα από προσπάθειες να τους εξαναγκάσουν, με δακρυγόνα και οχήματα της πυροσβεστικής της Πράγας που κλήθηκαν για να προσπαθήσουν να πλημμυρίσουν την κρύπτη. Η έκθεση SS για τη μάχη αναφέρει πέντε στρατιώτες SS τραυματίες. Οι άνδρες στην εκκλησία είχαν μόνο πιστόλια, ενώ οι επιτιθέμενοι είχαν πολυβόλα, υποπολυβόλα και χειροβομβίδες. Μετά τη μάχη, ο Τσούρντα επιβεβαίωσε την ταυτότητα των νεκρών μαχητών, συμπεριλαμβανομένων των Κούμπις και Γκάμπτσικ.
Ο επίσκοπος Γκοράζντ (Gorazd) πήρε την ευθύνη για τις ενέργειες στην εκκλησία, θέλοντας να ελαχιστοποιήσει τα αντίποινα μεταξύ του ποιμνίου του και έγραψε ακόμη και επιστολές στις ναζιστικές αρχές, οι οποίες τον συνέλαβαν στις 27 Ιουνίου 1942 και τον βασάνισαν. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1942, ο επίσκοπος, οι ιερείς της εκκλησίας και οι ανώτεροι λαϊκοί ηγέτες μεταφέρθηκαν στο Σκοπευτήριο Kobylisy σε ένα βόρειο προάστιο της Πράγας και εκτελέστηκαν. Για τις ενέργειές του, ο Επίσκοπος Γκοράζντ ανακηρύχθηκε αργότερα μάρτυρας από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Επιμύθιο
Δύο μεγάλες επικήδειες τελετές πραγματοποιήθηκαν για τον Χάιντριχ, ως έναν από τους σημαντικότερους Ναζί ηγέτες: πρώτα στην Πράγα, όπου ο δρόμος προς το Κάστρο της Πράγας ήταν γεμάτος χιλιάδες άνδρες SS με πυρσούς, και στη συνέχεια στο Βερολίνο, την οποία παρακολούθησαν όλες οι κορυφαίες προσωπικότητες του ναζιστικού καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένου του Χίτλερ, ο οποίος τοποθέτησε τα μετάλλια της Γερμανικής Τάξης και της Τάξης στο επικήδειο μαξιλάρι. Η δολοφονία του Χάιντριχ ήταν μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της αντίστασης στην Τσεχοσλοβακία. Η πράξη αυτή οδήγησε στην άμεση ακύρωση της Συμφωνίας του Μονάχου (που αποκαλείται "Munich Diktat" ή "προδοσία του Μονάχου" από τους Τσέχους) που υπεγράφη από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και την Ιταλία. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία συμφώνησαν ότι, μετά την ήττα των Ναζί, το προσαρτημένο έδαφος (Σουδητία) θα αποκατασταθεί στην Τσεχοσλοβακία. Ο προδότης Κάρελ Τσούρντα (Karel Čurda) απαγχονίστηκε για έσχατη προδοσία το 1947, μετά από απόπειρα αυτοκτονίας.
Είναι πιθανό ότι ούτε η εξόριστη τσεχική κυβέρνηση ούτε η βρετανική SOE προέβλεψαν το ενδεχόμενο οι Γερμανοί να εφαρμόσουν την αρχή του Sippenhaft (συλλογικής ευθύνης) στην κλίμακα που το έπραξαν ως εκδίκηση της δολοφονίας του Χάιντριχ. Επιπλέον, οι αποφάσεις σχετικά με το αν θα γίνουν δολοφονίες αυτού του είδους είναι ανθεκτικές σε ορθολογική διαδικασία επιλογής, καθώς είναι εγγενώς δύσκολο να υπολογιστεί η πιθανότητα επιτυχίας ή τα πιθανά οφέλη και το κόστος που συνεπάγονται, και ακόμη και αν ήταν δυνατόν, τα οφέλη (σε αυτήν την περίπτωση, η διπλωματική αξία της βρετανικής αποκήρυξης της Συμφωνίας του Μονάχου) δεν είναι σε μορφή που ο Μπένες θα μπορούσε εύκολα να συγκρίνει με τη φύση του κόστους (απώλεια ζωών Τσέχων πολιτών). Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν πολύ εξοργισμένος από την κλίμακα των αντιποίνων, ώστε πρότεινε την ισοπέδωση τριών γερμανικών χωριών για κάθε τσεχικό χωριό που κατέστρεψαν οι Ναζί. Δύο χρόνια μετά το θάνατο του Χάιντριχ, η "Επιχείρηση Foxley", ένα παρόμοιο σχέδιο δολοφονίας, καταστρώθηκε με στόχο αυτή τη φορά τον Χίτλερ, αλλά δεν υλοποιήθηκε.
Η επιχείρηση Ανθρωποειδές ήταν η μόνη επιτυχής δολοφονία κορυφαίου ναζί που διοργάνωσε κυβέρνηση. Το Πολωνικό "υπόγειο κράτος" δολοφόνησε δύο ανώτερους αξιωματικούς της SS στο Γενικό Κυβερνείο στην "Επιχείρηση Κούτσερα" και στην "Επιχείρηση Bürkl". Ο Βίλχελμ Κούμπε (Wilhelm Kube), στρατηγός- κομισάριος της Λευκορωσίας, δολοφονήθηκε στην "Επιχείρηση Blowup" από τη σοβιετική αντάρτισσα Γιελένα Μάζανικ (Yelena Mazanik), μια Λευκορωσίδα που κατάφερε να προσληφθεί ως προσωπικό στο σπίτι του για να τον σκοτώσει.
ΦΦΦ-Φένλο
Η ΦΦΦ Φένλο (Ολλανδικά: Venlose Voetbal Vereniging Venlo ή εν συντομία VVV-VENLO) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Φένλο της Ολλανδίας. Ιδρύθηκε το 1903 και αγωνίζεται στο στάδιο Ντε Κόελ, το οποίο έχει χωρητικότητα 7.500 θέσεις. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο. Η ομάδα, αγωνίζεται στην Ερεντιβίζιε, την πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Ολλανδίας και την σεζόν 2011-2012 κατέλαβε την 16η θέση.
Επιχείρηση Ανθρωποειδές
Μνημεία
Οι στρατιώτες της Επιχείρησης Ανθρωποειδές, όσοι βοήθησαν, και η ίδια η Επιχείρηση τιμώνται στην Τσεχική Δημοκρατία αλλά και στο εξωτερικό.
ΦΦΦ-Φένλο
Τρέχουσα ομάδα
19 Φεβρουαρίου 2021:
Πηγές-συνδέσεις
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1903 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Επιχείρηση Ανθρωποειδές
Μνημεία
Παλαιότερη είναι η αναμνηστική πλάκα στον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου στην οδό Ρέσλοβα της Πράγας. Δημιουργήθηκε το 1947 από τον πρώην στρατιώτη του εξόριστου Τσεχοσλοβάκικου Στρατού Φράντισεκ Μπέλσκυ (František Bělský) και είναι αφιερωμένη στους αλεξιπτωτιστές, στους κληρικούς και άλλους Τσεχοσλοβάκους πατριώτες που έχασαν τη ζωή τους χάριν της επιχείρησης.
Το Εθνικό Μνημείο για τους Ήρωες της (αντι)Τρομοκρατίας του Χάιντριχ δημιουργήθηκε κάτω από τον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου το 1995. Αργότερα υποβλήθηκε σε σημαντική ανακατασκευή και η εκτεταμένη έκθεση άνοιξε ξανά το 2010.
Ένα άλλο σημαντικό μνημείο έχει τη μορφή σιντριβανιού και τιμά συμβολικά τους επτά αλεξιπτωτιστές. Εγκαταστάθηκε το 1968 στο Jephson Garden του Λίμινγκτον, Ηνωμένο Βασίλειο (Leamington Spa (UK)). Τα κεντρικά γραφεία του στρατοπέδου εκπαίδευσης των Τσεχοσλοβάκων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στο Λίμινγκτον.
Το Εθνικό Μουσείο της Σλοβακίας δημιούργησε μια έκθεση τον Μάιο του 2007 για τον εορτασμό των ηρώων της τσεχικής και της σλοβακικής αντίστασης, μια από τις πιο σημαντικές δράσεις αντίστασης σε ολόκληρη την κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη.
Υπάρχει, επίσης, Μνημείο Τσέχων στρατιωτών στο Arisaig στη δυτική Σκωτία
Υπάρχει επίσης ένα μνημείο στο Arisaig της Σκωτίας για τα μέλη της SOE από την Τσεχοσλοβακία που εκπαιδεύτηκαν σε αυτήν την περιοχή, με κατάλογο που αναγράφει όσους φονεύθηκαν και τις αποστολές στις οποίες έλαβαν μέρος.
Τον Οκτώβριο του 2011, αποκαλύφθηκε μια αναμνηστική πινακίδα στο αστικό τμήμα της Porchester Gate (Λονδίνο), το οποίο φιλοξένησε την Τσεχοσλοβάκικη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών και όπου είχε προγραμματιστεί η Επιχείρηση Ανθρωποειδές τον Οκτώβριο του 1941.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ελληνικό Φεστιβάλ Εδιμβούργου
Το Ελληνικό Φεστιβάλ του Εδιμβούργου είναι ένα φεστιβάλ ελληνικoύ κινηματογράφου και ένα από τα πολιτιστικά φεστιβάλ στο Εδιμβούργο. Στη διοργάνωσή του συμμετέχουν άτομα από τη Νότια Ευρώπη. Είναι ένα διεθνές φεστιβάλ που περιλαμβάνει κυρίως ελληνικές ταινίες ή ταινίες για την Ελλάδα.
Ιστορία και συνεργασία
Το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Εδιμβούργου ξεκίνησε το 2001. Στη συνέχεια ήταν ενεργό σχεδόν κάθε χρόνο έως το 2018 εκτός από το 2012 και το 2013. Λειτουργεί σε συνεργασία με τον κινηματογράφο Edinburgh Filmhouse.
Δραστηριότητες
Το Φεστιβάλ παρουσίασε το έργο πολλών Ελλήνων σκηνοθετών. Έχει παρουσιάσει αφιερώματα στο έργο του Νίκου Παναγιωτόπουλου το 2001, του Θεόδωρου Αγγελόπουλου το 2006, του Μιχάλη Κακογιάννη το 2009 και του Παντελή Βούλγαρη το 2011.
Επίσης, το Φεστιβάλ πρόβαλε μια σειρά από ιστορικές ταινίες για τη δεκαετία του 1930-1950, συμπεριλαμβανομένης της Μικράς Αγγλίας το 2015 και του Τελευταίου Σημειώματος το 2018, που σκηνοθετήθηκαν από τον Παντελή Βούλγαρη Ομοίως, το Φεστιβάλ προέβαλε την ταινία Ουζερί Τσιτσάνης του Μανούσου Μανουσάκη το 2016. Η ταινία αναφέρεται στην Θεσσαλονίκη το 1942, όταν η πόλη ήταν υπό γερμανική κατοχή, και αφηγείται την ιστορία αγάπης μιας Εβραίας γυναίκας και ενός μη Εβραίου άνδρα.
Το 2014, το Φεστιβαλ παρουσίασε ταινίες για σύγχρονα θέματα. Παραδείγματα των τελευταίων ταινιών ήταν O Εχθρός Μου, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου και η Miss Violence του Αλέξανδρου Αβρανά, ταινίες οι οποίες επικρίνουν πατριαρχικά πρότυπα. Επίσης, το Φεστιβάλ παρουσίασε το 2017 την ταινία με τίτλο Πλατεία Αμερικής σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σακαρίδη, η οποία ασχολείται με τον ρατσισμό στην Ελλάδα.
Το Φεστιβάλ έχει προβάλει και το έργο του Γιώργου Λάνθιμου το 2015.
Ορισμένοι σκηνοθέτες έχουν παρακολουθήσει και έχουν παραδώσει σεμινάρια σχετικά με τη δουλειά τους. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος πραγματοποίησε διήμερο σεμινάριο στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου το 2014 στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Φεστιβάλ. Ομοίως, ορισμένοι σκηνοθέτες συμμετέχουν σε ερωτοαπαντήσεις μετά την προβολή των ταινιών τους. Για παράδειγμα, το 2016, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος συζήτησε με το κοινό μετά την προβολή της ταινίας του Suntan. Στο Φεστιβάλ του 2016, ο σκηνοθέτης Ken McMullen και ο παραγωγός Martin McQuillan δέχτηκαν ερωτήσεις μετά την προβολή της ταινίας τους OXI: An Act of Resistance.
Γκραν Πρι Σάο Πάολο 2021 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Σάο Πάολο 2021 είναι ο δέκατος ένατος αγώνας για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2021). Διεξάγεται στο Interlagos, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας το τριήμερο 12-14 Νοεμβρίου 2021.
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Για το 2021 η Pirelli έχει κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή ελαστικών για όλους τους οδηγούς που θα ειναι ίδια για όλους τους αγώνες.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 12 Νοεμβρίου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2021, λίγες ώρες μετά το FP1. Σύμφωνα με τη νέα μορφή του τριημέρου οι κατατακτήριες δοκιμές ορίζουν με ποια σειρά θα εκκινήσουν οι οδηγοί στο Sprint Race του Σαββάτου. Την πρώτη θέση κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον όμως απκλείστηκε λόγω παρανομίας στην πίσω αεροτομή. Έτσι ο Μαξ Φερστάπεν πήρε την 1η θέση με τον Βαλτέρι Μπότας να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 13 Νοεμβρίου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2021
Κατάλογος μοναρχών της Σκωτίας
300px|μικρογραφία|δεξιά|Η βασιλική σημαία του μονάρχη της Σκωτίας: «λέων εφορμών σε διπλό πλαίσιο με κρίνα» Ο μονάρχης της Σκωτίας ήταν ο ηγεμόνας του βασιλείου της Σκωτίας. Σύμφωνα με την παράδοση πρώτος βασιλιάς της Σκωτίας και ιδρυτής του βασιλείου ήταν ο Κένεθ Μακ Άλπιν (843). Η πορεία από το βασίλειο των Πίκτων στο βασίλειο της Άλμπα είναι προϊόν μεσαιωνικού θρύλου, η αλλαγή στον τίτλο από βασιλιάς των Πίκτων σε βασιλιάς της Άλμπα έγινε την εποχή του Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας στα τέλη του 9ου αιώνα όταν η γλώσσα των χρονικών άλλαξε από τη Λατινική στην καθομιλούμενη. Εκείνη την περίοδο, η λέξη Άλμπα στα Γαελικά αναφερόταν στο Βασίλειο των Πίκτων αν και παλιότερα κατέγραφε ολόκληρη τη Μεγάλη Βρετανία.
Το Βασίλειο των Πίκτων έγινε γνωστό ως βασίλειο της Άλμπα στα Γαελικά, η ονομασία μεταφράστηκε στα Αγγλικά σε Σκωτία, οι όροι διατηρούνται σε όλες τις γλώσσες έως σήμερα. Στα τέλη του 11ου αιώνα οι Σκωτσέζοι βασιλείς χρησιμοποίησαν τον όρο βασιλιάς των Σκώτων για τον εαυτό τους στα Λατινικά. Ο τίτλος του Βασιλιά των Σκώτων έπεσε σε αχρηστία το 1707 όταν η Σκωτία συγχωνεύθηκε με το βασίλειο της Αγγλίας για να δημιουργήσουν το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. Η Άννα της Μεγάλης Βρετανίας έγινε η τελευταία μονάρχης της Σκωτίας και της Αγγλίας και η πρώτη μονάρχης της Μεγάλης Βρετανίας. Τα δύο βασίλεια είχαν κοινό μονάρχη από το 1603 με την Ένωση των Στεμμάτων, ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας ήταν ο τελευταίος μονάρχης που στέφθηκε βασιλιάς της Σκωτίας στη Σκόουν (1651).
Όρκος της Στέψης
Ο Όρκος της Στέψης που ορκίστηκε κάθε Βασιλιάς των Σκώτων από τον Ιάκωβο ΣΤ΄ έως τον Κάρολο Β΄ εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο της Σκωτίας το 1567. Ο όρκος ήταν ο εξής: Εγώ, ο/η τάδε, υπόσχομαι πιστά, ενώπιον του αιώνιου Θεού μου, ότι κατά τη διάρκεια όλης της Πορείας της Ζωής μου, Εγώ θα υπηρετήσω τον ίδιο τον Αιώνιο, τον Θεό μου, με το ύψιστο της Δύναμής μου, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του στον πιο Άγιο Λόγο του, που αποκαλύφθηκε και περιέχεται στη Νέα και την Παλαιά Διαθήκη· και σύμφωνα με τον ίδιο Λόγο θα διατηρήσω την αληθινή θρησκεία του Ιησού Χριστού, την κήρυξη του Αγίου Λόγου του, και τη σωστή τέλεση των Μυστηρίων του, τώρα ειλημμένα και εξασκημένα μέσα σε αυτό το Βασίλειο· και θα καταργήσω και θα αντιταχθώ σε κάθε λάθος Θρησκεία αντίθετη προς αυτά· και θα κυβερνήσω τον Λαό που τέθηκε υπό την Ευθύνη του, σύμφωνα με τη Θέληση και την Εντολή το Θεού, αποκεκαλυμμένη στον προαναφερθέντα Λόγο του, και σύμφωνα με τους αγαστούς Νόμους και Συντάγματα που υπάρχουν σε αυτό το Βασίλειο, τα οποία σε μηδεμία περίπτωση θα είναι απεχθή προς τον λεχθέντα Λόγο του Αιώνιου, του Θεού μου· και θα προσφέρω στον ύψιστο βαθμό μου στην Εκκλησία του Θεού και όλους τους Χριστιανούς ανθρώπους αληθινή και τέλεια Ειρήνη στις επερχόμενες εποχές· τα Δικαιώματα και τα Μισθώματα, με όλα τα δίκαια προνόμια του Στέμματος της Σκωτίας, θα διατηρήσω και θα κρατήσω απαραβίαστα, και ούτε θα τα μεταφέρω ούτε θα τα αποξενώσω· Θα απαγορεύσω και θα καταπνίξω σε όλα τα Φέουδα και όλες τις Υποδιαιρέσεις τους την Κλοπή, την Καταπίεση και κάθε είδους Αδικία· σε όλες τις Κρίσεις, θα επιβάλλω και θα φροντίσω ότι η Δικαιοσύνη και η Ισότητα θα διατηρηθούν σε όλα τα πλάσματα χωρίς εξαίρεση, και ας είναι ελεήμονας σε εμένα και εσάς ως Λόρδος και Πατέρας όλων των Ελέων· και έξω από όλες τις γαίες μου και την αυτοκρατορία μου θα προσέχω ώστε να εκριζώσω όλες τις Αιρέσεις και τους Εχθρούς προς την αληθινή Λατρεία του θεού, ότι θα καταδικαστούν από την αληθινή Εκκλησία του Θεού για τα προαναφερόμενα Εγκλήματα· και επιβεβαιώνω πιστά τα ανωτέρω γραμμένα Πράγματα με τον επίσημο μου Όρκο.
Ο Όρκος της Στέψης που πήραν η Μαρία Β΄ της Αγγλίας, ο Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας και η Άννα της Μεγάλης Βρετανίας εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο της Σκωτίας στις 18 Απριλίου 1689. Ο όρκος ήταν ο εξής:
''Εμείς, ο βασιλιάς και η βασίλισσα της Σκωτίας, πιστά υποσχόμαστε και ορκιζόμαστε, παρουσία του Αιωνίου Θεού ότι καθ'όλη την πορεία της ζωής μας θα υπηρετούμε τον ίδιο αιώνιο Θεό, στο μέγιστο της δύναμής μας, σύμφωνα με όσα απαίτησε στον Ιερό Λόγο του και αποκάλυψε στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Σύμφωνα με τον ίδιο λόγο θα διατηρήσουμε την αληθινή θρησκεία του Ιησού Χριστού, την κήρυξη του Ιερού Λόγου του, και τη σωστή διεξαγωγή των μυστηρίων, που τώρα είναι αποδεκτά και και κηρύσσονται στα όρια του βασιλείου της Σκωτίας. Θα αντισταθούμε σε κάθε ψευδή Θρησκεία αντίθετη προς τα παραπάνω, και θα κυβερήσουμε το λαό που ανατέθηκε στην ευθύνη μας σύμφωνα με τη Θέληση και την εντολή του Θεού, που αποκαλύφθηκε στον προαναφέρόμενο Λόγο του, και σύμφωνα με τους αξιέπαινους νόμους και Συντάγματα που δεχτήκαμε σε αυτό το βασίλειο. Κανένας τρόπος διακυβέρνησης δεν πρέπει να είναι δυσάρεστος στον λόγο του Αιώνιου Θεού, θα αφιερώσουμε όλες τις δυνάμεις μας στη Σκωτική εκκλησία και σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο και θα κυβερνήσει η ειρήνη σε ολόκληρο το βασίλειο. Θα συνεχίσουμε να κρατούμε περιορισμένες όλες τις εξουσίες του στέμματος, δεν θα αποξενωθούμε από τον λαό, δεν θα καταπιέσουμε κανέναν στο βασίλειο μας, η δικαιοσύνη και η ισότητα θα υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους χωρίς εξαίρεση, εμείς σαν ηγεμόνες και πατέρες του λαού θα είμαστε ευσπλαχνικοί με όλους το ίδιο. Θα εκριζώσουμε όλους του αιρετικούς και εχθρούς της αληθινής θρησκείας του Θεού, που θα καταδικάζονται από την αληθινή εκκλησία για τα προαναφερόμενα εγκλήματα, από τα εδάφη και την αυτοκρατορία της Σκωτίας. Και πιστά βεβαιώνουμε ότι θα τηρήσουμε όλα τα παραπάνω με όρκο.
Οίκος των Αλπινιδών
Η οικογένεια του Κένεθ Α΄ της Σκωτίας ή Κένεθ μακ Άλπιν ονομάστηκε Οίκος του Άλπιν ή Οίκος των Αλπινιδών. Οι απόγονοι του Κένεθ Α΄ χωρίστηκαν σε δυο κλάδους : τον κλάδο του μεγαλύτερου γιου του Κωνσταντίνου Α΄ και τον κλάδο του μικρότερου γιου του Εντ μακ Κένεθ., η διεκδίκηση της εξουαίας ανάμεσα στους δυο κλάδους ήταν πολύ σκληρή μετά τον θάνατο κάθε βασιλιά θα ακολουθούσε η δολοφονία κάποιου διεκδικητή από τον άλλο κλάδο. Στα τέλη του 10ου αιώνα ο δεύτερος κλάδος ξεκληρίστηκε και συνεχίστηκε με τον κλάδο του Κωνσταντίνου Α΄ μέχρι τον τελευταίο εκπρόσωπο της δυναστείας τον Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας που πέθανε χωρίς γιους (1034) Ο θρόνος μετέβη στη συνέχεια στον εγγονό του Μάλκολμ Β΄ από την κόρη του Μπεθόκ Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας και στους απογόνους του τον Οίκο του Ντάνκελντ
Οίκος του Ντάνκελντ (1034–1286)
Ο Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας διαδέχθηκε στον θρόνο τον από μητέρα παππού του Μάλκολμ Β', μετά από ανεπιτυχή βασιλεία έπεσε σε μάχη από τον Μάκβεθ της Σκωτίας που είχε μια μακρά και σχετικά επιτυχημένη βασιλεία. Σε σειρά μαχών μεταξύ 1057 και 1058, ο γιος του Ντάνκαν Μάλκολμ Γ΄ νίκησε και σκότωσε τον Μάκβεθ και τον θετό γιο του Λούλαχ της Σκωτίας από τον Οίκο του Μόρεϊ και ανέβηκε στον θρόνο. Οι δυναστικές έριδες δεν τελείωσαν εκεί: με τον θάνατο του Μάλκολμ σε μάχη ο αδελφός του Ντόναλντ Γ΄ της Σκωτίας σφετερίστηκε τον θρόνο από τους γιους του Μάλκολμ και τους έδιωξε από τη Σκωτία. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος ο Ντόναλντ Γ΄ συμμάχησε με τον γιο του Μάλκολμ Εδμούνδο εναντίον των υπόλοιπων γιων του Μάλκολμ που υποστηρίχτηκαν από τους Άγγλους με ηγέτη αρχικά τον Ντάνκαν Β΄ και στη συνέχεια τον Έντγκαρ. Ο Έντγκαρ θριάμβευσε στέλνοντας τον θείο και τον αδελφό του σε μοναστήρια. Ο Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας μικρότερος γιος του Μάλκολμ Γ΄ άλλαξε τους κανόνες διαδοχής καθιερώνοντας την πρωτοτοκία, η διαδοχή του θρόνου θα γινόταν από τον πατέρα στον μεγαλύτερο γιο.
Οίκος του Σβέρε (1286–1290), αμφισβητείται
Ο τελευταίος βασιλιάς του Οίκου των Ντάνκελντ ο Αλέξανδρος Γ΄ απέκτησε δύο γιους και μια κόρη τη Μαργαρίτα της Σκωτίας σύζυγο του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας και τα τρία του παιδιά είχαν πεθάνει πριν τον ίδιο (1286), η Μαργαρίτα απέκτησε μια κόρη τη Μαργαρίτα της Νορβηγίας. Ο Αλέξανδρος Γ΄ ξαναπαντρεύτηκε για να αποκτήσει διάδοχο αλλά πέθανε σε ένα ατύχημα με άλογο (1286) αφήνοντας τη δεύτερη σύζυγο του Γιολάντα της Ντρε έγκυος αλλά το παιδί δεν γεννήθηκε. Η Συνθήκη του Σόλσμπερι αναγνώρισε βασίλισσα των Σκωτσέζων την εγγονή του Αλεξάνδρου Γ΄, Μαργαρίτα της Νορβηγίας ή "Κόρη της Νορβηγίας". Η Μαργαρίτα παρέμεινε στον πατέρα της στη Νορβηγία, το φθινόπωρο του 1290 σε ηλικία 7 ετών στάλθηκε στη Σκωτία αλλά πέθανε στο ταξίδι στο Όρκνεϊ πριν φτάσει στη Σκωτία και δεν στέφθηκε βασίλισσα.
Οίκος του Μπάλλιολ (1292–1296)
Ο θάνατος της Μαργαρίτας της Νορβηγίας προκάλεσε μεγάλη κρίση διαδοχής, η γραμμή του Γουλιέλμου Α' εξέλιπε αφού δεν υπήρχε διάδοχος κατά πρωτοτοκία. Δεκατρείς υποψήφιοι εμφανίστηκαν, οι επιφανέστεροι ήταν ο Τζον ντε Μπάλιολ, δισέγγονος του νεαρότερου αδελφού του Γουλιέλμου Α΄, Ντέιβιντ του Χάντινγκτον, και ο Ρόμπερτ Μπρους, Λόρδος του Άναντεϊλ, εγγονός του Ντέιβιντ του Χάντινγκτον. Οι Σκωτσέζοι ευγενείς κάλεσαν τον Εδουάρδο Α' της Αγγλίας να λύσει τη διαφορά· εκείνος ανταποκρίθηκε αλλά ανάγκασε τους Σκωτσέζους να ορκιστούν πίστη στον ίδιο ως επικυρίαρχο. Νέος βασιλιάς εξελέγη ο Τζον Μπάλιολ, αδύναμος και ανίκανος αναγκάστηκε σε παραίτηση από τον Εδουάρδο Α΄ (1296) που προσπάθησε να κατακτήσει τη Σκωτία.
Στιούαρτ (1371–1567)
Ο Ροβέρτος Β΄ της Σκωτίας εγγονός του Ροβέρτου Μπρους μέσω της κόρης του Μάρτζορι Μπρους γεννημένος το 1316 ήταν μεγαλύτερος από τον θείο του Δαυίδ Β΄, όταν ανέβηκε στον θρόνο ήταν αρκετά ηλικιωμένος και ανίκανος να ασκήσει την εξουσία. Ο γιος και διάδοχος του Ροβέρτος Γ΄ της Σκωτίας που ήταν ανάπηρος μετά τον τραυματισμό του από πτώση από άλογο επίσης δεν μπόρεσε να κυβερνήσει, ακολούθησε μια σειρά από αντιβασιλείς των ανήλικων διαδόχων. Η εποχή των Στιούαρτ πέρασε περίοδο μεγάλης αδυναμίας, οι ευγενείς εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να κερδίσουν εξουσίες σε βάρος του στέμματος, έγιναν όλο και περισσότερο ατίθασοι με αποτέλεσμα να φέρουν δυσκολίες στον βασιλιά.
Στιούαρτ (1567–1651)
Οι Στιούαρτ του Λέννοξ ένας νεότερος κλάδος του Οίκου των Στιούαρτ δεν ήταν απ'ευθείας απόγονοι του Ροβέρτου Β΄ αλλά κατάγονταν από έναν άλλο κλάδο της οικογένειας με γενάρχη τον Αλέξανδρο Στιούαρτ, 4ο Υψηλό Στιούαρτ της Σκωτίας. Στο παρελθόν η συμμαχία ανάμεσα στη Γαλλία και τη Σκωτία είχε σαν αποτέλεσμα τη μετατροπή του επωνύμου στη Γαλλική μορφή "Στιούαρτ"'. Ο γιος του κόμη του Λέννοξ Ερρίκος Στιούαρτ, λόρδος του Ντάρνλει παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της τη Μαρία Α΄ της Σκωτίας, ο γιος τους Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας βασίλευσε με το επώνυμο Στιούαρτ.
Οίκος των Στιούαρτ (1660–1707), παλινόρθωση
Μετά την αποκατάσταση της μοναρχίας οι Στιούαρτ επανήλθαν στον θρόνο της Σκωτίας αλλά τα δικαιώματα τους δεν έγιναν αποδεκτά. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας διαλύθηκε την εποχή του Καρόλου Β΄ και ο αδελφός του Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας διορίσθηκε Κυβερνήτης της Σκωτίας (1685), ο Καθολικισμός του δεν έγινε αποδεκτός και εξορίστηκε σε τρία χρόνια (1688). Η κόρη του Μαρία Β΄ της Αγγλίας και ο σύζυγος της Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας κυβερνήτης της Οράγγης έγιναν δεκτοί από το Κοινοβούλιο της Σκωτίας σαν νέοι μονάρχες και κυβέρνησαν ως συμβασιλείς.
Μια προσπάθεια να ιδρυθεί Σκωτσέζικη αυτοκρατορία μέσω του Δαρείου σχίσματος σε ανταγωνισμό με την Αγγλική αυτοκρατορία απέτυχε αφήνοντας το βασίλειο της Σκωτίας με τεράστια χρέη. Η Άννα της Μεγάλης Βρετανίας κόρη του Ιακώβου Β΄ που ανέβηκε στη συνέχεια στον θρόνο της Σκωτίας είχε πολλά παιδιά αλλά πέθαναν όλα πριν από την ίδια αφήνοντας διάδοχο του θρόνου τον ετεροθαλή αδελφό της Ιάκωβο που ήταν εκείνη την εποχή εξόριστος στη Γαλλία. Οι Άγγλοι προτίμησαν διάδοχο την Προτεστάντισσα Σοφία του Ανόβερο, οι Σκωτσέζοι αντίθετα ήθελαν τον Ιάκωβο επειδή είχε καταγωγή από τη Σκωτία και ανήκε στην οικογένεια Στιούαρτ, οι εμφύλιες προστριβές παρά λίγο να διαλύσουν την ένωση με την Αγγλία. Τα δυο έθνη για να προστατεύσουν την ένωση των στεμμάτων αποφάσισαν να ενωθούν σε ένα βασίλειο στο βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας με έναν μονάρχη και ένα κοινοβούλιο. Το βασίλειο της Σκωτίας διαλύθηκε οριστικά και το έθνος των Σκωτσέζων κυβερνήθηκε από τον βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας που πήρε στη συνέχεια τον τίτλο του βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου.
Για τους μονάρχες μετά το 1707 βλ. Κατάλογος μοναρχών της Βρετανίας.
Ιακωβίτες διεκδικητές
Ο Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας συνέχισε να διεκδικεί τους θρόνους της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, όταν πέθανε (1701) ο γιος του Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ κληρονόμησε τις διεκδικήσεις του πατέρα του ως Ιάκωβος Η' της Σκωτίας και Ιάκωβος Γ' της Αγγλίας και της Ιρλανδίας. Ο Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ συνέχισε να είναι διεκδικητής ακόμη και μετά τη συγχώνευση των Βασιλείων της Αγγλίας και της Σκωτίας στο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. Το 1715,ένα χρόνο μετά τον θάνατο της αδελφής του Άννας και την άνοδο στο θρόνο του εξαδέλφου τους Γεωργίου του Ανόβερο ο Ιάκωβος αποβιβάστηκε στη Σκωτία και προσπάθησε να πάρει τον θρόνο, απέτυχε και επέστρεψε στην ηπειρωτική Ευρώπη. Μια δεύτερη προσπάθεια από τον γιο του Κάρολο (1745) επίσης απέτυχε, και τα δύο παιδιά του Ιακώβου πέθαναν χωρίς νόμιμο απόγονο επιφέροντας το τέλος της οικογένειας Στιούαρτ.
Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ (1807) τα δικαιώματα των Ιακωβιτών πέρασαν στον Οίκο της Σαβοΐας (1807 - 1840), στη συνέχεια στον Οίκο των Αψβούργων (1840 - 1919) και τέλος στον Οίκο του Βίττελσμπαχ, σημερινός διεκδικητής είναι ο Φραγκίσκος της Βαυαρίας. Κανένας διεκδικητής του θρόνου από το 1807 δεν πίεσε να διεκδικήσει τα δικαιώματα του.
Νόμοι της Ένωσης
Οι Νόμοι της Ένωσης ήταν δίδυμοι Κοινοβουλευτικοί νόμοι που πέρασαν μεταξύ 1706 και 1707 από το Κοινοβούλιο της Αγγλίας και το Κοινοβούλιο της Σκωτίας, θέτοντας σε ισχύ τους όρους της Συνθήκης της Ένωσης, που συμφωνήθηκε στις 22 Ιουλίου 1706, μετά από παρατεταμένη διαπραγμάτευση μεταξύ των Επιτρόπων της Βασίλισσας Άννας, που εκπροσωπούσαν τα δύο κοινοβούλια. Οι Πράξεις αυτές ένωσαν το Βασίλειο της Αγγλίας και το Βασίλειο της Σκωτίας για να σχηματίσουν ένα ενιαίο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.