cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χουσεΐν της Ιορδανίας
Πρώτα χρόνια
Όταν ο νεαρός Βασιλιάς κληρονόμησε τον θρόνο της Ιορδανίας, η χώρα του είχε τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης, η οποία είχε καταληφθεί κατά τη διάρκεια του Αραβο-Ισραηλινού Πολέμου του 1948 και είχε προσαρτηθεί στην ιορδανική επικράτεια το 1950. Η χώρα ήταν φτωχή σε φυσικούς πόρους και είχε μεγάλο πληθυσμό Παλαιστινίων, καθώς η προσάρτηση της Δυτικής Όχθης είχε φέρει τους Παλαιστίνιους στο σημείο να αποτελούν τα δύο τρίτα του συνολικού πληθυσμού. Μετά την ανάληψη του θρόνου, διόρισε στην πρωθυπουργία στον Φαουζί Μουλκί. Οι φιλελεύθερες πολιτικές του Μουλκί, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας του Τύπου, οδήγησαν σε αναταραχές, καθώς ομάδες της αντιπολίτευσης ξεκίνησαν μια εκστρατεία προπαγάνδας κατά της μοναρχίας. Παλαιστίνιοι αντάρτες (Φενταγίν) χρησιμοποίησαν το έδαφος της Ιορδανίας για να εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ, προκαλώντας κάποιες φορές βαριά αντίποινα. Σε μία επιχείρηση αντίποινων από το Ισραήλ, σκοτώθηκαν 66 άμαχοι στο χωριό Κιμπία της Δυτικής Όχθης. Το περιστατικό οδήγησε σε μεγάλες διαδηλώσεις και, το 1954, ο Χουσεΐν απέλυσε τον Μουλκί, εν μέσω αναταραχών, και διόρισε τον φιλομοναρχικό Ταουφίκ Αμπού αλ Χούντα. Τον Οκτώβριο του 1954 πραγματοποιήθηκαν βουλευτικές εκλογές, παρά το γεγονός ότι τα κόμματα της χώρας δεν ήταν ακόμη πλήρως οργανωμένα. Ο Ταουφίκ Αμπού αλ Χούντα παρέμεινε στην πρωθυπουργία μόλις για έναν χρόνο, ενώ η κυβέρνησή του ανασχηματίστηκε τρεις φορές.
Το 1955 σχηματίστηκε το λεγόμενο Σύμφωνο της Βαγδάτης, που αποτέλεσε μία Δυτική προσπάθεια να σχηματιστεί μία συμμαχία στη Μέση Ανατολή για να αντιμετωπίσει την σοβιετική επιρροή και την επιρροή του Αιγύπτιου Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ. Η Ιορδανία βρέθηκε τότε εν μέσω των ανταγωνισμών των δύο πλευρών του Ψυχρού Πολέμου. Η Βρετανία, η Τουρκία και το Ιράκ ήταν μέλη του Συμφώνου, με αποτέλεσμα η Ιορδανία να δέχεται πιέσεις από τη Βρετανία προκειμένου να ενταχθεί. Ο Νασερισμός από τη μία πλευρά και η πρόταση για ένταξη στο Σύμφωνο από την άλλη, προκάλεσαν μεγάλες διαμάχες στη χώρα. Η απαγόρευση κυκλοφορίας που επιβλήθηκε από την Αραβική Λεγεώνα δεν κατάφερε να μειώσει την ένταση, η οποία συνεχίστηκε καθ΄ όλη τη διάρκεια του 1955. Οι τοπικές αναταραχές, που τροφοδοτούνταν κατά περιόδους από την αιγυπτιακή προπαγάνδα, κατευνάστηκαν μόνο όταν ο Βασιλιάς διόρισε νέο πρωθυπουργό, ο οποίος υποσχέθηκε η Ιορδανία να μην εισέλθει στο Σύμφωνο της Βαγδάτης. Η Σαουδική Αραβία συμμάχησε με την Αίγυπτο εναντίον της δυναστείας των Χασεμιτών, τόσο στην Ιορδανία όσο και στο Ιράκ. Οι Σαουδάραβες συγκέντρωσαν στρατεύματα κοντά στην Άκαμπα, στα νότια σύνορα της Ιορδανίας, τον Ιανουάριο του 1956, και αποχώρησαν μόνο όταν οι Βρετανοί απείλησαν να επέμβουν για λογαριασμό της Ιορδανίας. Την ίδια περίοδο, στις 14 Δεκεμβρίου 1955, η Ιορδανία έγινε πλήρες μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ο Χουσεΐν συνειδητοποίησε ότι η αραβική εθνικιστική τάση είχε κυριαρχήσει στην αραβική πολιτική σκηνή και ξεκίνησε να υποβαθμίζει τη σχέση της Ιορδανίας με τους Βρετανούς. Την 1η Μαρτίου 1956 ο Χουσεΐν προχώρησε στην αραβοποίηση της διοίκησης του στρατού. Απέλυσε τον διοικητή της Αραβικής Λεγεώνας Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ και αντικατέστησε όλους τους ανώτατους Βρετανούς αξιωματικούς με Ιορδανούς, οι οποίοι εντάχθηκαν στις Ιορδανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Οι τολμηρές αποφάσεις του Χουσεΐν αντιμετωπίστηκαν με θαυμασμό στο εσωτερικό και σταδιακά οι σχέσεις με τα αραβικά κράτη βελτιώθηκαν.
«Φιλελεύθερο πείραμα»
Ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Νάσερ έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στην αραβική κοινή γνώμη, όταν υπέγραψε μία αμυντική συμφωνία με την Τσεχοσλοβακία, τον Σεπτέμβριο του 1955. Η δημοτικότητά του στην Ιορδανία εκτοξεύτηκε στα ύψη, μετά την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ, τον Ιούλιο του 1956. Οι ενέργειές του θεωρήθηκαν ως μια θαρραλέα στάση ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό, κάτι που υποστήριξε και ο Χουσεΐν. Τα γεγονότα που συνέβαιναν στην Αίγυπτο ώθησαν τα κόμματα της αριστεράς στην Ιορδανία να στραφούν προς το νασερισμό.
Σύντομα το κοινοβούλιο, που είχε εκλεγεί τον Οκτώβριο του 1954, διαλύθηκε και ο Χουσεΐν υποσχέθηκε δίκαιες εκλογές. Αυτές διεξήχθησαν στις 21 Οκτωβρίου 1956 και έφεραν ως νικητή το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, που κέρδισε 12 από τις 40 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο Χουσεΐν ζήτησε στη συνέχεια από τον Σουλεϊμάν Ναμπουλσί, ηγέτη του κόμματος, να σχηματίσει κυβέρνηση, η οποία ήταν η μόνη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στην μέχρι τότε ιστορία της Ιορδανίας. Ο Χουσεΐν ονόμασε το εγχείρημα αυτό ως «φιλελεύθερο πείραμα». Στις 29 Οκτωβρίου 1956 ξέσπασε η Κρίση του Σουέζ, όταν η Βρετανία, η Γαλλία και το Ισραήλ εξαπέλυσαν στρατιωτική επίθεση εναντίον της Αιγύπτου, προκειμένου να αποκτήσουν τον έλεγχο της Διώρυγας. Ο Χουσεΐν οργίστηκε με την παρέμβαση αυτή, αλλά ο Ναμπουλσί τον αποθάρρυνε από ενδεχόμενη παρέμβαση υπέρ της Αιγύπτου. Η πολιτική του Ναμπουλσί συχνά ήταν αντίθετη με τις επιδιώξεις του Βασιλιά Χουσεΐν, όπως συνέβη και με τον τρόπο αντιμετώπισης του Δόγματος Αϊζενχάουερ. Ο Βασιλιάς είχε ζητήσει από τον Ναμπουλσί να πατάξει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιορδανίας και τα μέσα ενημέρωσης που ήλεγχε. Οι διαφωνίες μεταξύ μοναρχίας και κυβέρνησης κορυφώθηκαν τον Μάρτιο του 1957 όταν ο Ναμπουλσί έδωσε στον Χουσεΐν έναν κατάλογο ανώτατων αξιωματικών του στρατού που ήθελε να αποστρατεύσει. Ο Χουσεΐν, αμφιταλαντευόμενος αρχικά, αρνήθηκε να υπογράψει τις διαταγές αποστρατείας. Η διαφωνία ανάγκασε την κυβέρνηση του Ναμπουλσί να παραιτηθεί στις 10 Απριλίου 1957.
Στις 13 Απριλίου ξέσπασαν ταραχές σε μονάδες του στρατού στη Ζάρκα, ανάμεσα σε φιλομοναρχικούς και Άραβες εθνικιστές. Οι τελευταίοι είχαν διαδώσει τη φήμη ότι ο Βασιλιάς είχε δολοφονηθεί, κάτι που ανάγκασε τον 21χρονο Χουσεΐν να μεταβεί στην περιοχή για να τερματιστεί η βία. Σχετικά με τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνη την περίοδο, υπάρχουν δύο διαφορετικέ εκδοχές. Σύμφωνα με τη βασιλική εκδοχή, η ένταση στη Ζάρκα ήταν μία απόπειρα πραξικοπήματος του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού Αλί Αμπού Νουβάρ εναντίον του Βασιλιά Χουσεΐν. Σύμφωνα με την εκδοχή των αντιφρονούντων, τα γεγονότα ήταν ένα σκηνοθετημένο, υποστηριζόμενο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, κίνημα του Χουσεΐν κατά του παναραβιστικού κινήματος της Ιορδανίας. Σε κάθε περίπτωση, ο Αμπού Νουβάρ και άλλοι ανώτατοι αξιωματικοί παραιτήθηκαν και τους επετράπη να φύγουν από την Ιορδανία για τη Συρία, όπου υποστήριξαν ανοιχτά την ανατροπή της ιορδανικής μοναρχίας. Ο Χουσεΐν αντέδρασε επιβάλλοντας τον στρατιωτικό νόμο. Αν και τελικά χαλάρωσε ορισμένα από τα καταπιεστικά μέτρα που είχε επιβάλει, όπως την απαγόρευση κυκλοφορίας και την αυστηρή λογοκρισία του Τύπου, οι ενέργειές του περιόρισαν σημαντικά τη συνταγματική δημοκρατία. Οι φερόμενοι ως συνωμότες καταδικάστηκαν σε 15 χρόνια φυλάκιση, αλλά αργότερα (το 1964) αμνηστεύτηκαν κατά τις προσπάθειες συμφιλίωσης του Χουσεΐν με την εξόριστη αντιπολίτευση, ενώ κάποιοι διορίστηκαν σε ανώτερες κυβερνητικές θέσεις.
Αραβική Ομοσπονδία
Η δεκαετία του 1950 έγινε γνωστή ως Αραβικός Ψυχρός Πόλεμος, λόγω της διαμάχης μεταξύ των κρατών στα οποία ηγούνταν η Νασερική Αίγυπτος από τη μία πλευρά και τα παραδοσιακά βασίλεια υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας από την άλλη. Η Αίγυπτος και η Συρία σχημάτισαν την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (ΗΑΔ) την 1η Φεβρουαρίου 1958, με την προεδρία της Δημοκρατίας να καταλαμβάνεται από τον Νάσερ. Ως αντιστάθμισμα, ο Χουσεΐν και ο ξάδερφός του, Βασιλιάς Φαϊζάλ Β΄ του Ιράκ, ίδρυσαν την Αραβική Ομοσπονδία στις 14 Φεβρουαρίου 1958. Οι δύο αντίπαλες οντότητες εξαπέλυσαν προπαγανδιστικούς πολέμους η μία εναντίον της άλλης μέσω των ραδιοφωνικών μεταδόσεών τους. Ιορδανικές και συριακές στρατιωτικές δυνάμεις συγκρούστηκαν τον Μάρτιο του ίδιου έτους, κατά μήκος των συνόρων των δύο κρατών. Αποκαλύφθηκαν συνωμοσίες, τις οποίες υποκινούσε η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, εναντίον της Ομοσπονδίας. Ένας αξιωματικός στην Ιορδανία συνελήφθη καθώς σχεδίαζε τη δολοφονία του Χουσεΐν, ενώ αποκαλύφθηκε ότι η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία σχεδίαζε να ανατρέψει και τις δύο μοναρχίες των Χασεμιτών. Η Ιορδανία αντέδρασε συλλαμβάνοντας 40 ύποπτους αξιωματικούς του στρατού και ο Χουσεΐν κάλεσε τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου του ιρακινού στρατού Ραφίκ Αρέφ για να τον ενημερώσει για την επιχειρούμενη συνωμοσία. Ο Αρέφ απάντησε με τα εξής λόγια στον Χουσεΐν: ''«Προσέχετε τον εαυτό σας. Το Ιράκ είναι μια πολύ σταθερή χώρα, σε αντίθεση με την Ιορδανία. Εάν υπάρχουν οποιεσδήποτε ανησυχίες, η Ιορδανία είναι εκείνη που θα πρέπει να ανησυχεί»''. Παρόλο που ο Φαϊζάλ και ο Χουσεΐν απολάμβαναν μια πολύ στενή σχέση, το περιβάλλον του Φαϊζάλ έβλεπε με περιφρόνηση την Ιορδανία. Ο Χουσεΐν απέδωσε αυτή τη στάση στην επιρροή του ιρακινού διάδοχου, Πρίγκιπα Αμπντάλα. Κατόπιν αιτήματος του Χουσεΐν, οι Ιρακινοί προχώρησαν στην αποστολή μιας ταξιαρχίας στην Ιορδανία στις 13 Ιουλίου. Η αναχώρηση της ιρακινής ταξιαρχίας έδωσε στους συνωμότες στο Ιράκ, με επικεφαλής τον ταξίαρχο Αμπντ αλ Καρίμ Κασίμ, την ευκαιρία να εκδηλώσουν ένα πραξικόπημα. Στις 14 Ιουλίου μια ιρακινή μονάδα εισέβαλε στο βασιλικό παλάτι της Βαγδάτης και εκτέλεσε όλα τα μέλη της ιρακινής βασιλικής οικογένειας, ενώ την επόμενη ημέρα δολοφόνησε τον πρωθυπουργό της Αραβικής Ομοσπονδίας, Νουρί αλ Σαΐντ. Συντετριμμένος, ο Χουσεΐν διέταξε μια ιορδανική αποστολή με επικεφαλής τον Χουσεΐν ιμπν Νάσερ να κινηθεί εναντίον των συνωμοτών, αλλά την ανακάλεσε ενώ βρισκόταν 240 χιλιόμετρα μέσα στο εσωτερικό του Ιράκ. Ο Χουσεΐν, φοβήθηκε για ένα παρόμοιο πραξικόπημα στην Ιορδανία, επιβάλλοντας αυστηρότερο στρατιωτικό νόμο. Αμερικανικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν τόσο στον Λίβανο όσο και στην Ιορδανία ως ένδειξη υποστήριξης προς τα φιλοδυτικά καθεστώτα στην περιοχή και ενάντια στο κύμα του νασερισμού. Μέχρι τον Οκτώβριο η ένταση είχε κατευναστεί και τα δυτικά στρατεύματα ανακλήθηκαν.
Το 1959 ο Χουσεΐν ξεκίνησε μια περιοδεία σε διάφορες χώρες για να εδραιώσει διμερείς σχέσεις. Η επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, καθώς μίλησε στο Κογκρένο ανοιχτά κατά της σοβιετικής επιρροής στη Μέση Ανατολή, ενώ επέστρεψε από την Αμερική με ένα πακέτο βοήθειας 50 εκατομμυρίων δολαρίων. Ενώ βρισκόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Χουσεΐν ενημερώθηκε ότι ο Σαντίκ αλ Σαρά, ένας στρατηγός που τον συνόδευε στην περιοδεία του, σχεδίαζε πραξικόπημα κατά της μοναρχίας. Ο Χουσεΐν δεν αποκάλυψε ότι το γνώριζε μέχρι που και οι δύο προσγειώθηκαν στην Ιορδανία. Ο αλ Σαρά δικάστηκε και του επιβλήθηκε η θανατική ποινή, όμως ο Χουσεΐν μείωσε την ποινή σε ισόβια κάθειρξη. Τέσσερα χρόνια αργότερα, του απένειμε χάρη και τον διόρισε Διευθυντή της Υπηρεσίας Διαβατηρίων της Ιορδανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιορδανίας Κατηγορία:Χασεμίτες
Ανάγλυφο από τα Χρύσαφα (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. 731)
Στην συλλογή του παλαιού αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου εκτίθεται με αριθμό ευρετηρίου 731 ανάγλυφο που βρέθηκε στην περιοχή Πικρομυγδαλιά στα Χρύσαφα κοντά στην Σπάρτη.
Περιγραφή
Είναι λαξευμένο πάνω σε γκριζογάλαζη πέτρα της περιοχής. Είναι ακέραιο και διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Έχει σχήμα τετράγωνο, με ακανόνιστες γραμμές στα άκρα. Η όπισθεν άποψη είναι ακατέργαστη. Παρουσιάζει δύο θεότητες σε θρόνο, και δύο πιστούς μπροστά από τις θεότητες. Ο θρόνος είναι πολυτελέστατος με διακοσμητικούς φοίνικες και πόδια σε απομίμηση λιονταριού. Στον θρόνο κάθονται μια ανδρική και μια γυναικεία θεότητα. Ο άνδρας έχει στραμμένο το πρόσωπο στον παρατηρητή. Φοράει μακρύ χιτώνα και ιμάτιο. Στο δεξί του χέρι κρατάει έναν κάνθαρο, ενώ έχει υψωμένο το αριστερό χέρι με την παλάμη στραμμένη στον παρατηρητή. Στα πόδια φοράει σανδάλια. Πίσω από τον άνδρα είναι καθιστή μια γυναίκα. Φοράει παπούτσια και μακρύ χιτώνα. Το δεξί της χέρι ακουμπάει στο γόνατο και κρατάει ένα ρόδι. Έχει στραμμένο το πρόσωπο σε προφίλ προς τα δεξιά. Μπροστά από τις δύο θεότητες, και ακριβώς κάτω από το σημείο που βρίσκεται ο κάνθαρος, εικονίζονται δύο πιστοί, ένας άνδρας και μία γυναίκα. Ο άνδρας κρατεί στο δεξί χέρι έναν πετεινό, και στο αριστερό χέρι ένα αντικείμενο ωοειδούς σχήματος. Η γυναίκα κρατεί έναν ανθό με κοντό μίσχο στο δεξί χέρι και ένα ρόδι στο αριστερό. Πίσω από τον θρόνο ορθώνεται ένα φίδι.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Το ανάγλυφο είναι αριστουργηματικό έργο αρχαίου καλλιτέχνη από την Σπάρτη. Η απόδοση των γραμμών και σχημάτων είναι τέλεια. Η σύνθεση της εικόνας είναι γεμάτη δύναμη και διαφέρει πολύ από τις στατικές εικόνες προγενέστερων καλλιτεχνημάτων. Το θέμα που παρουσιάζει το ανάγλυφο είναι αρχαιότατο, και η απόδοσή του είναι προϊόν συνεχούς εξέλιξης στην πάροδο των αιώνων. Το ανάγλυφο ήταν ανάθημα ιδιωτικού τάφου, και βρισκόταν τοποθετημένο στην γη. Τα σύμβολα που περιέχει, το φίδι, ο πετεινός, το αυγό, ο ανθός και το ρόδι είναι διονυσιακά και χθόνια θρησκευτικά σύμβολα. Ο κάνθαρος συμβολίζει την γονιμότητα της γης. Οι δύο θεότητες είναι ο Άδης με την Δήμητρα. Είναι έργο του πρώτου ημίσεος του 5ου αιώνα π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:λακωνική τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου
Η περιπέτεια του οικοδόμου από το Νόργουντ
Η περιπέτεια του οικοδόμου από το Νόργουντ (αγγλικός τίτλος:The Adventure of the Norwood Builder) είναι ένα από τα πενήντα έξι διηγήματα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο αμερικανικό περιοδικό Collier's τον Οκτώβριο του 1903 και στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Νοέμβριο του 1903. Είναι το δεύτερο διήγημα της συλλογής Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς.
Το διήγημα έχει διασκευαστεί για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
Υπόθεση
Η περιπέτεια διαδραματίζεται το 1894, λίγους μήνες μετά την επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς στο Λονδίνο. Ο νεαρός δικηγόρος Τζον Έκτορ Μακφάρλαν καταφθάνει αναστατωμένος στο σπίτι του Σέρλοκ Χολμς και ζητάει βοήθεια από τον ντετέκτιβ και τον δρ Γουάτσον γιατί καταδιώκεται από την αστυνομία για τη δολοφονία του Τζόνας Όλντακρ, αν και είναι αθώος. Την προηγούμενη μέρα, ο εργολάβος οικοδομών Όλντακρ βρέθηκε καμένος στην ξυλαποθήκη στην έπαυλή του στο Νόργουντ, κοντά στο Λονδίνο, και το ματωμένο μπαστούνι του Μακφάρλαν βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος, γεγονός που τον ενοχοποιεί. μικρογραφία|Ο νεαρός Μακφάρλαν καταφθάνει αναστατωμένος στο σπίτι του Σέρλοκ Χολμς. Σύμφωνα με τον νεαρό, ο Τζόνας Όλντακρ (52 ετών) τον επισκέφθηκε την προηγούμενη μέρα στο γραφείο του για να επικυρώσει τη διαθήκη του. Προς έκπληξή του, ο Μακφάρλαν είδε ότι ο Όλντακρ τον έκανε μοναδικό δικαιούχο και κληρονόμο της σημαντικής περιουσίας του. Ο Μακφάρλαν δεν μπορεί να φανταστεί γιατί το έκανε, ο Όλντακρ του εξήγησε ότι το έκανε γιατί εκτίμησε την εργατικότητά του. Του ζήτησε επίσης να τον επισκεφθεί στο Νόργουντ το ίδιο βράδυ για να εξετάσουν ορισμένα έγγραφα. Ο Μακφάρλαν πήγε και μετά από μια δίωρη επίσκεψη, έφυγε αρκετά αργά - φεύγοντας δεν μπορούσε να βρει το μπαστούνι του - και έμεινε σε ένα τοπικό πανδοχείο. Ισχυρίζεται ότι διάβασε για τη δολοφονία στην εφημερίδα το επόμενο πρωί στο τρένο. Μετά από αυτές τις εξηγήσεις, ο επιθεωρητής Λεστράντ της Σκότλαντ Γιαρντ, που είχε φθάσει εν τω μεταξύ, συλλαμβάνει τον Μακφάρλαν αν και ο Χολμς είναι πεπεισμένος για την αθωότητα του νεαρού.
Η εξιχνίαση
Ο Χολμς ξεκινά ερευνώντας τους γονείς του Μακφάρλαν και ανακαλύπτει ότι η μητέρα του δικηγόρου είχε αρραβωνιαστεί παλιά με τον Όλντακρ, αλλά ο βίαιος και σκληρός χαρακτήρας του την είχε κάνει να διακόψει τη σχέση, κάτι που είχε πειράξει τον Όλντακρ. Αυτό κάνει ακόμα πιο εκπληκτικό το γεγονός ότι ο Όλντακρ επέλεξε τον γιο της ως κληρονόμο του. Όμως, εκτός από αυτό το παράξενο γεγονός, ο Χολμς δεν βρίσκει τίποτε που να αθωώνει τον ΜακΦάρλεϊν. Επιθεωρεί την έπαυλη του Όλντακρ στο Νόργουντ και πιστεύει ότι η οικονόμος του Όλντακ σκόπιμα αποκρύπτει πληροφορίες. Ωστόσο, αρχίζει και ο ίδιος να αμφιβάλλει για την αθωότητα του νεαρού. μικρογραφία|Ο Όλντακρ βγαίνει από την κρυψώνα του μετά τον ψεύτικο συναγερμό για πυρκαγιά. Το επόμενο πρωί, ο Λεστράντ ενημερώνει τον Χολμς με τηλεγράφημα από το Νόργουντ ότι βρέθηκαν νέα επιβαρυντικά στοιχεία για την ενοχή του Μακφάρλαν: ένα ματωμένο δακτυλικό αποτύπωμά του βρέθηκε σε έναν τοίχο. Ενώ η ενοχή του δικηγόρου φαίνεται ξεκάθαρη για τον Λεστράντ και τον Γουάτσον, ο Χολμς είναι πλέον βέβαιος για το αντίθετο, επειδή την προηγούμενη μέρα αυτό το αποτύπωμα δεν υπήρχε. Ως εκ τούτου, δημιουργήθηκε το προηγούμενο απόγευμα δολίως για να επιβαρυνθεί περισσότερο ο Μακφάρλαν, ο οποίος βρισκόταν ήδη στη φυλακή. Επί πλέον, εξετάζοντας τις οικονομικές συναλλαγές του Όλντακρ βρίσκει κάτι περίεργο: αρκετές επιταγές για πολύ σημαντικά ποσά, για άγνωστο λόγο, έγιναν πρόσφατα σε έναν κ. Κορνήλιο.
Ο Χολμς ζητά να επιθεωρήσει ξανά την έπαυλη και ανακαλύπτει μια μυστική πόρτα στον επάνω όροφο, πίσω από την οποία πιστεύει ότι κρύβεται ο Όλντακρ. Για να κάνει την ανακάλυψη πιο θεατρική στα μάτια του Λεστράντ, οργανώνει έναν ψεύτικο συναγερμό πυρκαγιάς που βγάζει τον Όλντακρ από την κρυψώνα του.
Αποκαλύπτεται ότι ο Όλντακ οργάνωσε τη «δολοφονία» του φροντίζοντας να ενοχοποιηθεί ο Μακφάρλαν για να εκδικηθεί τη γυναίκας που τον απέρριψε πριν χρόνια, τη μητέρα του Μακφάρλαν. Όσο για το υποτιθέμενο απανθρακωμένο πτώμα του Όλντακρ, ήταν στην πραγματικότητα ένα ζώο, η μυρωδιά της καμένης σάρκας ήταν αρκετή για να κάνει να πιστέψουν ότι επρόκειτο για άνθρωπο.
Ο Όλντακρ ισχυρίζεται ότι πρόκειται για αστείο, αλλά τίθεται υπό κράτηση, μαζί με την οικονόμο του ως συνεργό. Ο Χολμς συμπεραίνει ότι ο αποδέκτης των επιταγών «κ. Κορνήλιος» ήταν ένα ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε ο Όλντακρ, ο οποίος είχε τελικό στόχο να ξεκινήσει μια νέα ζωή με αυτό το όνομα για να αποφύγει τους πιστωτές του. Ο τραπεζικός λογαριασμός του «κ. Κορνήλιου» δεσμεύεται υπέρ των πιστωτών.
Ο Χολμς λέει στον Λεστράντ ότι το σχέδιο του Όλντακρ ήταν σχεδόν τέλειο. Ωστόσο, προχώρησε ένα βήμα μακρύτερα βάζοντας το αποτύπωμα στον τοίχο (από μια κέρινη σφραγίδα που είχε πιέσει ο ΜακΦάρλεϊν με τον αντίχειρα). «Ήθελε να βελτιώσει αυτό που ήταν ήδη τέλειο», λέει ο Χολμς, «κι έτσι κατέστρεψε τα πάντα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς
Αμπέλια Αθαμανίου Άρτας
Τα Αμπέλια Αθαμανίου Άρτας είναι οικισμός του νομού Άρτας, ανήκει στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων, έχει πληθυσμό 39 κατοίκους (απογραφή 2011) και βρίσκεται σε υψόμετρο 664 μέτρων. Τα Αμπέλια, μαζί με τους οικισμούς Αθαμάνιο [313 κ.], Κορακάδα [51 κ.], Σκαλούλα [31 κ.], Παλαιοχώρι [45 κ.], Τελήσι [38 κ.] και Πλάτανος [0 κ.], αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αθαμανίου, συνολικού πληθυσμού 517 κατοίκων. Απέχει 64 χιλιόμετρα από την Άρτα και 90 χιλιόμετρα από τα Τρίκαλα. Σαν οικισμός αναγνωρίστηκε διοικητικά στις 5 Απριλίου του 1981 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Αθαμανίου.
Συνορεύει στενά με το χωριό Αθαμάνιο, τα χωρίζει η Εθνική Οδός Άρτας-Τρικάλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Δημήτρης Λιβιεράτος
Ο Δημήτρης Λιβιεράτος (1927 - 2023) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός, σημαντική μορφή του τροτσκιστικού κινήματος στην Ελλάδα, καθώς και ιστοριοδίφης και ερασιτέχνης ιστορικός του εργατικού κινήματος, με εκτεταμένη συγγραφική παραγωγή. Υπήρξε συνεργάτης του Μιχάλη Ράπτη («Πάμπλο»), στέλεχος του μηχανισμού της 4ης Διεθνούς και συνιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1974, από το οποίο τελικά αποχώρησε το 1976, αφού πρώτα όμως συνέβαλλε στην οργανωτική ανάπτυξή του.
Πρώτα χρόνια
Ο Λιβιεράτος γεννήθηκε το 1927 στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΕΣΚΚΕ), με ηγέτη το ιδρυτικό στέλεχος του ΣΕΚΕ και στη συνέχεια γραμματέα του ΚΚΕ (από το οποίο τελικά διαγράφηκε), Θωμά Αποστολίδη. Το ΕΣΚΚΕ είχε ζητήσει να συμμετέχει στο ΕΑΜ (σε αντίθεση με άλλους τροτσκιστές που το αντιμετώπιζαν εχθρικά ως εθνικιστικό), όμως η ηγεσία του ΚΚΕ αρνήθηκε την ένταξή του. Παρ’ όλα αυτά, τα μέλη του προσχώρησαν στο αντιστασιακό ΕΑΜικό κίνημα, κρύβοντας όμως την πολιτική τους τοποθέτηση..
Το 1944 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του ΕΛΑΣ και εν συνεχεία πολέμησε στα Δεκεμβριανά με το 1ο Τάγμα του 4ου Συντάγματος της 2ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ.
Μεταπολεμική δράση
Τον Ιούλιο του 1946 συμμετείχε στο «ενοποιητικό Συνέδριο» όλων των τροτσκιστικών οργανώσεων της Ελλάδας, το οποίο «πραγματοποιήθηκε σε μια χαράδρα της Πεντέλης», καθώς επίσης στη δημιουργία του ενιαίου κόμματος που προέκυψε από αυτό το Συνέδριο, με την ονομασία Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ). Για τη δράση του, εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Στη συνέχεια μετείχε στο Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού (1951) και στο Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα (1955). Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση του «Σοσιαλιστικού Συνδέσμου Νέων», το 1953, ο οποίος αποτέλεσε μια νόμιμη «μετωπική» οργάνωση.
Μαζί με τον Μιχάλη Ράπτη και τον μηχανισμό της 4ης Διεθνούς, δραστηριοποιήθηκαν στην Αλγερινή Επανάσταση (1959-62), σε παράνομο δίκτυο για την κατασκευή εργοστασίων παραγωγής όπλων στο Μαρόκο, όπου μια ομάδα τετρακοσίων περίπου ατόμων -Αλγερινοί, Ευρωπαίοι, Λατινοαμερικάνοι και άλλοι- κατασκεύασαν και λειτούργησαν με επιτυχία τα εργοστάσια που προμήθευαν με όπλα τους Αλγερινούς ενάντια στις γαλλικές αποικιοκρατικές δυνάμεις.
Μετά την επιβολή της χούντας, αποτέλεσε έναν από τους πρωτεργάτες της πρώτης αντιδικτατορικής οργάνωσης, το 1967, με το όνομα, «Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης» (ΔΕΑ). Τελικά διέφυγε στη Δυτική Γερμανία, όπου συνεργάστηκε με το ΠΑΚ, το οποίο είχε ιδρύσει ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Στο ΠΑΣΟΚ
Μεταπολιτευτικά ο Λιβιεράτος υπήρξε συνιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, συμμετέχοντας και στο Εκτελεστικό Γραφείο (το ανώτατο καθοδηγητικό όργανο του Κινήματος) και ήταν υπεύθυνος του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ), μέσω του οποίου προέβαλλε την πολιτική πρόταση της αυτό-οργάνωσης και των Επιτροπών Πρωτοβουλίας..
Μετά το ΠΑΣΟΚ
Στα επόμενα χρόνια ο Λιβιεράτος ασχολήθηκε με τη συγγραφή της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος, ενώ διατέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αρχείου Ιστορίας των Συνδικάτων της ΓΣΕΕ (ΑΡΙΣΤΟΣ/ΓΣΕΕ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος
Στήλη (Μουσείο Σπάρτης, αρ. 1 Β)
Το ανάγλυφο έχει σχήμα πυραμιδοειδές. Βρέθηκε σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Μανουσάκη στο Νεροσουρμί κοντά στο θέατρο, ή σύμφωνα με τον Σταματάκη κοντά στην Μαγούλα.
Θεόδωρος Ταρσού
O Θεόδωρος Ταρσού (602 - 19 Σεπτεμβρίου 690 ) ήταν χριστιανός επίσκοπος στο Καντέρμπερι της Αγγλίας από το 668 μέχρι το 690.
Στήλη (Μουσείο Σπάρτης, αρ. 1 Β)
Περιγραφή
Παρουσιάζει έναν ψηλό άνδρα με κοντά μαλλιά ως τον σβέρκο και γενειοφόρο, να βαδίζει προς μια γυναίκα. Οι πατούσες του είναι κολλημένες στο έδαφος. Η γυναίκα που τον αντικρίζει φοράει μακρύ χιτώνα και πέπλο. Η κόμη της είναι μακρυά και μπουκλωτή. Το αριστερό χέρι του άνδρα κρατάει τον σβέρκο της γυναίκας. Το δεξί χέρι της γυναίκας ακουμπάει το κεφάλι του άνδρα.
Ερμηνεία
Πολλές ερμηνείες έχουν δοθεί. Πρόκειται για τον Ορέστη και την Ηλέκτρα, ή την Εριφύλη και τον Πολυνείκη. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή είναι ο Δίας που είναι έτοιμος να δεχθεί την Αλκμήνη.
Ιστορική τοποθέτηση
Το ανάγλυφο είναι έργο τέχνης αρχαϊκής του 6ου αι. π.Χ.. Είναι ένα από τα πλέον αξιόλογα έργα τέχνης της εποχής του.
Θεόδωρος Ταρσού
Βιογραφικά στοιχεία
Συνέβαλε ουσιαστικά στην οργάνωση της εκκλησίας στην Αγγλία, καθώς τακτοποίησε τα δικαιώματα των επισκόπων, τις συνόδους και οργάνωσε ενιαία την εκκλησία κάτω από την εξουσία του επισκόπου του Καντέρμπερι. Μάλιστα, ο τρόπος που οργάνωσε το σύστημα των ενοριών στην εκκλησία της Αγγλίας, ουσιαστικά διατηρείται μέχρι σήμερα.
Στήλη (Μουσείο Σπάρτης, αρ. 1 Β)
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής κατηγορία:λακωνική τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Λακωνία
Θεόδωρος Ταρσού
Βιογραφικά στοιχεία
Θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη, την Καθολική και την Αγγλικανική εκκλησία, και η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Σεπτεμβρίου. Η Αγγλικανική εκκλησία, επίσης, εορτάζει την χειροτονία του στις 26 Μαρτίου.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι του Κάντερμπερι
Εθνική Όπερα και Μπαλέτο της Λευκορωσίας
Το Εθνικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Μεγάλης Όπερας και Μπαλέτου της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας (Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета) βρίσκεται σε ένα πάρκο στην περιοχή Λόφος της Τριάδας (Trinity Hill, Τρίνιτι Χιλ) του Μινσκ. Οι ντόπιοι το αποκαλούν «Opierny Teatr» (προφ.: Οπιέρινι Τεάτρ) ή «Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου». Ενώ το θέατρο άνοιξε στις 15 Μαΐου 1933, στην αρχή, δεν είχε το δικό του χώρο παραστάσεων. Μέχρι το 1938, ο θίασος έπαιζε στο κτίριο του θεάτρου της Λευκορωσίας.
Ιστορία
Το πρώτο μόνιμο θέατρο ιδρύθηκε στη Λευκορωσία το 1933 με βάση τη Λευκορωσική Όπερα και τη σχολή μπαλέτου. Ο ιδρυτής του θεάτρου ήταν ένας διάσημος τραγουδιστής της Όπερας της Ρωσίας, ο Αντόν Μπονατσίτς (Anton Bonatschitsch) (Антон Петрович Боначич). Λίγο αργότερα, το 1933, ο Μπονατσiτς πέθανε.
Το σημερινό κτίριο του θεάτρου άνοιξε το 1939. Σχεδιάστηκε από τον Λευκορώσο αρχιτέκτονα από το Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη), Ιωσήφ Λάνγκμπαρντ, του οποίου ο αρχικός σχεδιασμός υλοποιήθηκε μόνο εν μέρει. Ορισμένες λεπτομέρειες σχεδιασμού παραλείφθηκαν για οικονομικούς λόγους. Το θέατρο έχει ανάγλυφα από τον Ζαΐρ Αζγκούρ.
Το θέατρο έκανε πρεμιέρα με την όπερα Κάρμεν του Ζορζ Μπιζέ (Γάλλος συνθέτης της ρομαντικής εποχής) στις 25 Μαΐου του 1933, με την Λαρίσα Αλεξαντρόφσκαϊα να τραγουδάει στον προταγωνιστικό ρόλο. Αρκετοί επαγγελματίες σολίστ και χορευτές προστέθηκαν στον θίασο τα πρώτα χρόνια σε αυτήν την τοποθεσία. Το Η Λίμνη των Κύκνων, ερμηνευμένο από τον Κ. Μιούλερ, ήταν η πρώτη παράσταση στη σκηνή του νέου θεάτρου. Μέχρι το 1940, η λέξη «Μεγάλης» (...Θέατρο Μεγάλης Όπερας...) προστέθηκε στο όνομα του θεάτρου για να δείξει την επέκτασή του. Οι παραστάσεις της θεατρικής εταιρείας κατά τη «Δεκαετία της Λευκορωσικής Τέχνης» στη Μόσχα τον Ιούνιο του 1940 ήταν μια μεγάλη επιτυχία που περιελάμβανε το πρώτο μπαλέτο της Λευκορωσίας, το Nightingale (Αηδόνι) που συνέθεσε ο Μικαΐλ Κρόσνερ, καθώς και άλλες εθνικές όπερες όπως το «In Dense Forest of Palesse» (Στο Πυκνό Δάσος της Παλέσε), «The Flower of Fortune» (Ο Ανθός της Τύχης) και η δεύτερη έκδοση του «Μίκας Ποντγκόρνι». Οι παραστάσεις συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Νίζνι Νόβγκοροντ, τότε γνωστό ως Γκόρκι μέχρι την απελευθέρωση του Μινσκ το 1944. Μετά από αυτό πραγματοποιήθηκαν παραστάσεις στο Κοβρόβ.
Εμπλουτισμός ρεπερτορίου και επέκτασης μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το ρεπερτόριο εμπλουτίστηκε πολύ. Οι πιο διάσημες όπερες που διοργανώνονταν σε αυτό το θέατρο περιελαάμβαναν τις Μπόρις Γκονοτύνοβ από τον Μοντέστ Μουσόργκσκι, Οθέλος και Δον Κάρλος από τον Τζουζέπε Βέρντι, Τα Παραμύθια του Χόφμαν και Σάντκο από τον Ζακ Όφφενμπαχ, Το Χρυσό Πετεινάρι (The Golden Cockerel) από τον Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ και Λόενγκριν από τον Ρίχαρντ Βάγκνερ. Συμπεριλήφθηκαν σοσιαλιστικές ρεαλιστικές όπερες από Λευκορώσους συνθέτες όπως οι Γιούρι Σεμενγιάκο, Ιεβγκένι Γκλέμποβ (Η Άνοιξή σου, 1963) και Χάινριχ Βάγκνερ. "Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων συνθετών ήταν ο Κουλικόβιτς Τσέγκλοβ, που του αρέσουν ορισμένοι συγγραφείς στην εξορία μετά τον πόλεμο. Άλλοι περιλαμβάνουν τον Ιεβγκένι Γκλέμποβ, συνθέτη της όπερας Η Άνοιξή σου (1963) και το μπαλέτο Μπαλάντα των Άλπεων (1967),..."Το 1967, το θέατρο απονεμήθηκε τον τίτλο του ακαδημαϊκού για την κατάστασή του στην εξέλιξη της τέχνης των παραστάσεων. Το 1996 το Κρατικό Θέατρο χωρίστηκε σε δύο ανεξάρτητα θέατρα: το Εθνικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Μεγάλου Μπαλέτου της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και το Εθνικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Όπερας της Λευκορωσίας, αλλά το 2008 συνδυάστηκαν και πάλι για να γίνουν το σημερινό Εθνικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Μεγάλης Όπερας και Μπαλέτου της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Το κτίριο ανακαινίστηκε και άνοιξε ξανά το 2009. Πολλά γλυπτά προστέθηκαν γύρω από το θέατρο, η σκηνή του μετακινήθηκε ελαφρώς και ο χώρος του κοινού επεκτάθηκε. Πιο ενημερωμένος εξοπλισμός φωτισμού και κίνησης προστέθηκε επίσης σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό. Η εταιρεία μπαλέτου θεωρείται μία από τις κορυφαίες εταιρείες στον κόσμο.
Το θέατρο σήμερα
Έργα των συνθετών της Λευκορωσίας στο ρεπερτόριο της εταιρείας περιλαμβάνουν το «Ο Γκρίζος Θρύλος» (1978) του Ντμίτρι Σμόλσκι.
Το συγκρότημα περιοδεύει διεθνώς. Θαυμαστές από την Ισπανία, τη Ρωσία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Ελβετία, το Ισραήλ, την Πορτογαλία και την Κίνα γνωρίζουν καλά το ρεπερτόριο του λευκορωσικού θεάτρου. Η Εθνική Όπερα και το Μπαλέτο της Λευκορωσίας ανεβαίνουν κάθε χρόνο στο γερμανικό φεστιβάλ «Classic Open Air ».
Αντίπαπας Σιλβέστρος Δ΄
Ο αντίπαπας Σιλβέστρος Δ΄, που γεννήθηκε ως Ματζινούλφο, ήταν διεκδικητής πάπας από το 1105 ως το 1111.
Βιογραφία
Όταν ο αντι-Γερμανός πάπας Πασχάλης Β΄ απουσίασε από τη Ρώμη, μέλη της αριστοκρατίας της πόλης που υποστηριζόταν από τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας, εξέλεξαν ποντίφικα τον Ματζινούλφο -πρωθιερέα του Αγ. Αγγέλου στην Πεσκερία της Ρώμης- ως Σιλβέστρο Δ΄.
Χειροτονήθηκε στο ναό της Σάντα Μαρία Ροτόντα (Πάνθεον της Ρώμης) και ενθρονίστηκε στο Λατερανό στις 8 Νοεμβρίου 1105. Όταν ο Πασχάλης Β΄ επέστρεψε την επόμενη ημέρα, ο Σιλβέστρος Δ΄ μετέβη στο Τίβολι και μετά στο Όζιμο, επαρχία της Αγκόνα, κάτω από την προστασία του Γκουαρνιέρο κόμη της Αγκόνα. Στις 11 Απριλίου 1111 ο Πασχάλης Β΄ και ο Ερρίκος Δ΄ κατέληξαν σε συμφωνία για την εκλογή (περιβολή) των επισκόπων· ο Ερρίκος Δ΄, που είχε χρησιμοποιήσει τον Σιλβέστρο Δ΄ για να εξασκήσει πίεση στον Πασχάλη Β΄, ζήτησε από τον διεκδικητή πάπα να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του και να παραδοθεί στον νόμιμο πάπα. Του επετράπη να ζήσει για το υπόλοιπο της ζωής του στην Αγκόνα, στον προστάτη του Γκουαρνιέρο.
Αναφορές
Σιλβεστρος Δ Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Πίνα κολάντα
thumb|Ποτήρι με πίνα κολάντα Η πίνα κολάντα (ισπανικά: piña colada, σωστή προφορά πίνια κολάδα, piña, «ανανάς» και colada , «στραγγιστό») είναι κοκτέιλ που παρασκευάζεται με ρούμι, κρέμα από γάλα καρύδας ή καρύδα και χυμό ανανά, που συνήθως σερβίρεται είτε αναμεμειγμένο είτε ανακινημένο με πάγο. Μπορεί να διακοσμηθεί είτε με σφήνα ανανά, γλυκό κεράσι ή και με τα δύο. Υπάρχουν δύο εκδοχές του ποτού, και οι δύο προέρχονται από το Πουέρτο Ρίκο.
Μιλικόβιτσι (Μόσταρ)
Το Μιλικόβιτσι (κυριλλικά: Миљковићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 302 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Πίνα κολάντα
Ιστορία
Η παλαιότερη γνωστή ιστορία αναφέρει ότι τον 19ο αιώνα, ο Πορτορικανός πειρατής Ρομπέρτο Κοφρεσί, για να τονώσει το ηθικό του πληρώματος του, τους έδωσε ένα ρόφημα ή ένα κοκτέιλ που περιείχε καρύδα, ανανά και λευκό ρούμι. Αυτό ήταν αυτό που αργότερα θα γινόταν η πίνα κολάντα. Με τον θάνατό του το 1825, χάθηκε η συνταγή για την πίνια κολάδα. Ο ιστορικός Χαϊντέ Ράιχαρντ αμφισβητεί αυτή την εκδοχή της ιστορίας.
Το 1950, οι New York Times ανέφεραν ότι «τα ποτά στις Δυτικές Ινδίες κυμαίνονται από το διάσημο ρούμι της Μαρτινίκας μέχρι την πίνα κολάντα της Κούβας (ρούμι, ανανά και γάλα καρύδας).»
Το Caribe Hilton Hotel ισχυρίζεται ότι ο Ραμόν «Μοντσίτο» Μαρρέρο δημιούργησε την πινια κολάδα το 1954 ενώ ήταν μπάρμαν στο ξενοδοχείο. Σύμφωνα με αυτήν την αφήγηση, ο Μαρέρο τελικά κατέληξε στη συνταγή για την πίνα κολάντα, την οποία αισθάνθηκε ότι αιχμαλωτίζει την αληθινή φύση και την ουσία του Πουέρτο Ρίκο. Το ξενοδοχείο παρουσιάστηκε με μια διακήρυξη το 2004 από τον κυβερνήτη του Πουέρτο Ρίκο, Σίλα Καλδερόν, για τον εορτασμό της 50ής επετείου του ποτού.
Το Barrachina, ένα εστιατόριο στο Πουέρτο Ρίκο, λέει ότι «ένας παραδοσιακός Ισπανός μπάρμαν Δον Ραμόν Πόρτας Μιγκότ το 1963 δημιούργησε αυτό που έγινε το διάσημο ποτό στον κόσμο: την πίνα κολάντα».
Το 1978, το Πουέρτο Ρίκο ανακήρυξε το κοκτέιλ επίσημο ποτό του.
Παρασκευή
μικρογραφία| Piña colada Όπως αναφέρουν οι φίλοι του στο βιβλίο του Χοσέ Ντίας δε Βιγιέγας, η αρχική συνταγή του Μοντσίτο ήταν να ρίξει 85 γραμμάρια κρέμα γάλακτος καρύδας, 170 γραμμάρια χυμό ανανά και 43 γραμμάρια λευκό ρούμι σε ένα μπλέντερ ή σέικερ με τριμμένο πάγο, ανακατεμενά ή ανακινημένα πολύ καλά μέχρι να ομογενοποιηθούν και στη συνέχεια τα άδειασε σε παγωμένο ποτήρι και τα γάρνιρε με φέτα ανανά και/ή ένα γλυκό κερασάκι.
Υπάρχουν πολλές συνταγές για τη πίνα κολάντα. Η Διεθνές Ένωση Μπαρτέντερ διευκρινίζει ότι είναι:
Ανακατεύουμε με τριμμένο πάγο στο μπλέντερ μέχρι να ομογενοποιηθεί, μετά αδειάζουμε σε παγωμένο ποτήρι, γαρνίρουμε και σερβίρουμε. Εναλλακτικά, τα τρία κύρια συστατικά μπορούν απλά να προστεθούν σε ένα ποτήρι κοκτέιλ με παγάκια.
Διαφορετικές αναλογίες των βασικών συστατικών, καθώς και διαφορετικοί τύποι ρούμι, μπορούν όλα να χρησιμοποιηθούν στην πίνα κολάδα. Σερβίρονται επίσης παγωμένες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοκτέιλ Κατηγορία:Πολιτισμός του Πουέρτο Ρίκο
Νίκος Παπαναστασίου
Ο Νίκος Παπαναστασίου (Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 1935) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Διακρίθηκε σε ρόλους νεαρού δανδή, ενώ πρωταγωνίστησε και σε γνωστές τηλεοπτικές διαφημίσεις κατά τη δεκαετία του ’80. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Καρόλου Κουν και της σχολής του Κώστα Μιχαηλίδη.
Το 1983, μετά τη συμμετοχή του σε διαφημιστικό σποτ στο πλαίσιο της καταπολέμησης της ξενομανίας και της στήριξης των ελληνικών προϊόντων από το κράτος, ο Παπαναστασίου έγινε γνωστός στο πανελλήνιο ως "Εισαγόμενος". Έναν χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησε η ταινία Λαλάκης, ο εισαγόμενος, του Γιάννη Χαρτοματζίδη, με πρωταγωνιστή τον Παπαναστασίου, η οποία γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Κατά τη διάρκεια της χούντας της 21ης Απριλίου συνελήφθη και βασανίστηκε.
Από τον γάμο του είχε αποκτήσει δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, την Εύα, η οποία απεβίωσε σε ηλικία 23 ετών, το 2011 Τα τελευταία χρόνια ζει μόνος σε χωριό του Νομού Φωκίδας.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Βυζαντινή Αθλητική Ένωσις
Η Βυζαντινή Αθλητική Ένωσις (ΒΑΕ) ήταν αθλητικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1923 από Κωνσταντινουπολίτες στη Θεσσαλονίκη. Στις 27 Απριλίου 1923 στην εφημερίδα Τηλέγραφος της Θεσσαλονίκης, υπήρξε ανακοίνωση για πρόσκληση Κωνσταντινουπολιτών αθλητών και ποδοσφαιριστών με σκοπό την δημιουργία αθλητικού συλλόγου.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην Λέσχη της ΧΑΝΘ, η οποία διοργάνωσε την ίδια περίοδο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Το τμήμα ποδοσφαίρου της ΧΑΝΘ απαρτιζόταν αποκλειστικά από Κωνσταντινουπολίτες, οι οποίοι στη συνέχεια ίδρυσαν τον πρώτο αθλητικό σύλλογο Κωνσταντινουπολιτών στην Ελλάδα.
Ο Στ. Ομουρλόγλου υπήρξε αθλητής στον όμιλο φιλάθλων Μέγα Ρεύματος Κωνσταντινούπολης, και στην Θεσσαλονίκη έγινε γραμματέας της ΧΑΝΘ. Στη συνέχεια υπήρξε πρόεδρος της ΒΑΕ, και μετά την απορρόφηση της θα γίνει έφορος στο αθλητικό τμήμα της Ένωσης Κωνσταντινουπολιτών, αλλά και γυμναστής της. Αργότερα, θα είναι στην συντακτική ομάδα της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινοπολιτών Θεσσαλονίκης και θα αναλάβει έφορος του συλλόγου. Μετά την διάσπαση, θα είναι στη συντακτική ομάδα και το πρώτο καταστατικό του ΠΑΟΚ, ενώ ταυτόχρονα θα έχει ρόλο αθλητή στο τμήμα μπάσκετ του.
Ο Σ. Γιοβάνογλου υπήρξε αθλητής στο Μεγάλο Ρεύμα, γραμματέας στην ΒΑΕ και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΟΚ. Ο Θ. Σωτηρίου υπήρξε πρωταθλητής στίβου και αθλητής ποδηλασίας, και αγωνίστηκε σε ΒΑΕ, ΑΤΕΚ και ΠΑΟΚ.
ο Γ. Χαραλαμπίδης, έπαιξε ποδόσφαιρο στην ΒΑΕ και στην Δεύτερη ομάδα του ΠΑΟΚ. Υπήρξε Πρόεδρος του για 14 έτη κατά την περίοδο 1949-63, και είναι ο μακροβιότερος στην ιστορία του συλλόγου.
Επίσης, ο Κ. Πάγκαλος υπήρξε αθλητής του Μέγα Ρεύματος, αθλητής στο Αθλητικό τμήμα της Ένωσης Κωνσταντινοπολιτών,στην Αθλητική Ένωση Κωνσταντινοπολιτών Θεσσαλονίκης, πρώτος αρχηγός του ΠΑΟΚ, αλλά και ιδρυτικό του μέλος στο καταστατικό του 1926.
Ακόμη, αθλητές σε ΒΑΕ, αθλητικό τμήμα της Ένωσης Κωνσταντινοπολιτών και στον ΠΑΟΚ, ήταν οι Αρμάς και Ιορδανίδης. Επιπλέον, ο Μίσσιος μετά την ΒΑΕ και το αθλητικό της Ένωσης Κωνσταντινουπολιτών, έγινε σύμβουλος στον ΠΑΟΚ, ενώ ο Αντιπρόεδρος της ΒΑΕ Αφεντάκης έγινε γραμματέας στην Ένωση Κωνσταντινοπολιτών.
Η ποδοσφαιρική ομάδα της ΒΑΕ πήρε μέρος στο κύπελλο Χριστουγέννων και στα Α Πανθεσσαλονίκεια, το έτος 1923. Ταυτόχρονα, τα γραφεία της ΒΑΕ μεταφέρθηκαν στην λέσχη της ΕΚ, η οποία απορρόφησε τον σύλλογο.
Μετά την αλλαγή καταστατικού της ΕΚ στις 6 Απριλίου 1924, η ΒΑΕ έγινε ουσιαστικά ο επίσημος αθλητικός αντιπρόσωπος της. Λόγω της κατάστασης στο προσφυγικό δεν διεξήχθησαν αθλητικές διοργανώσεις το έτος 1924.
Τον Μάιο του 1925 η Ένωση σκέφτηκε την επανίδρυση της ΒΑΕ, ώστε να πάρει μέρος στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης. Τελικά, ο Φανούριος Βυζάντιος πρότεινε πως ο αθλητικός σύλλογος έπρεπε να κρατήσει ως όνομα το Ένωσις Κωνσταντινοπολιτών. Η άποψη του επικράτησε, και έτσι τον Ιούνιο του 1925 δημιουργήθηκε το Αθλητικό τμήμα της Ένωσις Κωνσταντινοπολιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923
Αλ Φουτζάιρα
Η Αλ Φουτζάιρα ΣΚ (نادي الفجيرة) είναι ποδοσφαιρική και αθλητική ομάδα που εδρεύει στο Εμιράτο Φουτζάιρα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ). Τη χρονιά 2012/13 αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της κατηγορίας Division 1 – Group A league. . Σήμερα αγωνίζεται στο πρωτάθλημα UAE Division One της χώρας και προπονητής της ομάδας για τη σεζόν 2017/2018 είναι ο Ντιέγκο Μαραντόνα.
Ελπίδα Γρηγοριάδου
Η Ελπίδα Γρηγοριάδου (γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1971 στη Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της κωπηλασίας. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 2003 κερδίζοντας αργυρό μετάλλιο με την Αγγελική Κρέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας
Τοπίο με τον Καλό Σαμαρείτη
Το «Τοπίο με τον Καλό Σαμαρείτη» είναι ζωγραφικός πίνακας, ελαιογραφία πάνω σε ξύλο βελανιδιάς, που ζωγράφισε το 1638 ο μεγάλος Ολλανδός καλλιτέχνης Ρέμπραντ. Είναι η μία από τις μόλις 6 τοπιογραφίες-ελαιογραφίες του Ρέμπραντ, και ο ένας από τους μόλις τρεις πίνακές του που βρίσκονται σήμερα σε συλλογές στην Πολωνία. Εικονογραφεί την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον. Ωστόσο, το βιβλικό θέμα είναι δευτερεύον, με την έμφαση να δίνεται στη σύνθεση ενός ατμοσφαιρικού τοπίου.
Το έργο αγοράσθηκε σε μια δημοπρασία στο Παρίσι από τον Ζαν-Πιερ Νορμπλέν ντε λα Γκουρνταίν, ο οποίος έζησε μετά πολλά χρόνια στην Πολωνία, και έτσι ο πίνακας πέρασε στην κατοχή της Πολωνίδας πριγκίπισσας και συλλέκτριας Ιζαμπέλα Τσαρτορίσκα. Η συλλογή της Τσαρτορύσκα μεταφέρθηκε αργότερα από τον «Γοτθικό Οίκο» της του Πουγουάβι στην Κρακοβία και εξαιτίας αυτού υπήρξε ένας από τους ζωγραφικούς πίνακες που λεηλατήθηκαν από τους Γερμανούς το 1939. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χάρη σε έρευνες του ιστορικού της τέχνης Κάρολ Εστρέιχερ, επιστράφηκε και σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Τσαρτορίσκι της Κρακοβίας. Ο πίνακας αποτελεί πλέον δημόσια περιουσία, καθώς τον Δεκέμβριο του 2016 το συγκεκριμένο μουσείο με ολόκληρη τη συλλογή του πουλήθηκαν στο πολωνικό κράτος έναντι 100 εκατομμυρίων ευρώ.
Πηγές
Καλος Σαμαρειτης Τοπιο με τον Καλο Σαμα
Πρόμαχος ο Μακεδόνας
Ο Πρόμαχος ήταν Μακεδόνας πολεμιστής στον στρατό του Μεγάλου Αλέξανδρου. Μετά από κάποια νίκη πήρε μέρος σε αγώνα οινοποσίας και κέρδισε, πέθανε όμως από το πολύ κρασί που ήπιε.
Βιογραφία
Έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ.. Ήταν πολεμιστής στον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος το 324 π.Χ. έφτασε στην Σούσα, ο Καλανός ο γυμνοσοφιστής του αρρώστησε και γι' αυτό αυτοπυρπολήθηκε για να εξαγνιστεί. Ο Αλέξανδρος, ακολουθώντας την τελευταία θέληση του Καλανού έστησε γλέντι για να γιορτάσει την λύτρωση του Καλανού. Στο γλέντι απάνω έγινε διαγωνισμός οινοποσίας. Ο Αλέξανδρος έταξε ένα τάλαντο στον νικητή. Ο Πρόμαχος νίκησε πίνοντας δεκατρία λίτρα κρασιού. Μετά από την οινοποσία ο Πρόμαχος αρρώστησε βαριά και πέθανε μέσα σε λίγες ημέρες.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Μίκινες (χωριό)
Το Μίκινες ( δανικά: Myggenæs, προφέρεται Μίγγινες)) είναι ο μοναδικός οικισμός στο νησί Μίκινες, το δυτικότερο νησί στα Νησιά Φερόε. Είναι ένα όμορφο μικρό παραθαλάσσιο χωριό. Η εκκλησία του χωριού χρονολογείται από το 1878.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός έφτασε τα 179 άτομα το 1925 και το 1953 είχε μειωθεί στους 150 κατοίκους. Από τότε ο πληθυσμός έχει συρρικνωθεί και δεν είναι σταθερός όλο τον χρόνο. Στο χωριό υπάρχουν περίπου 20 μόνιμοι κάτοικοι και το καλοκαίρι πρώην κάτοικοι επιστρέφουν στα σπίτια τους για τις καλοκαιρινές διακοπές. Έχει πληθυσμό 16 κατοίκων (εκτίμηση 1-2021).
AWS (συγκρότημα)
Οι AWS είναι ένα ουγγρικό metal και συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2006 από τους Bence Brucker, Dániel Kökényes και Áron Veress. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από ποικιλία, ισχυρές παραστάσεις, ξαφνικές αλλαγές, που χρησιμοποιούν μέταλλο, ψυχεδελικό ροκ, εναλλακτικό και μετα-ροκ στυλ. Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει τρία singles, τρία άλμπουμ και επτά βίντεο κλιπ. Τα μουσικά βίντεο τους έχουν συχνά αντιπαραθέσεις εικόνων βίας και διασημοτήτων για να φέρνουν φως σε προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Εκπροσώπησαν την Ουγγαρία στη Eurovision 2018 με το τραγούδι "Viszlát nyár".
Καριέρα
Από το σχηματισμό της μπάντας τους, έχουν παίξει σε φεστιβάλ όπως το Sziget Festival και έχουν ταξιδέψει ακόμη και πέρα από την Ουγγαρία σε μέρη όπως η Αυστρία, η Αγγλία, η Ρουμανία και η Σλοβενία. Κέρδισαν το βραβείο MTV Brand για το New Winning Band. Έχουν περιοδεύσει με τον Blind Myself.
Στις 6 Δεκεμβρίου 2017, ανακοινώθηκε ότι οι AWS θα συμμετέχουν στο A Dal 2018, η εθνική διαδικασία επιλογής της Ουγγαρίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας με το τραγούδι Viszlát nyár και κέρδισε 45 πόντους στον προημιτελικό και προκρίθηκε στα ημιτελικά στην πρώτη θέση, ισοφαρίζοντας με τον Gergely Dánielfy. Αφού έφτασαν στον πρώτο ημιτελικό, προχώρησαν στον τελικό και κέρδισαν τον διαγωνισμό και ως εκ τούτου εκπροσώπησαν την Ουγγαρία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018.
Στο διαγωνισμό προκρίθηκαν στον τελικό, όπου κατέλαβαν την 21η θέση με 93 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουγγρικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ουγγαρία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Διόσκορος Β΄ Αλεξανδρείας
Επιλέχθηκε Πατριάρχης μετά την αποχώρηση του προκατόχου του Ιωάννη Γ΄. Το πρώτο του έργο μετά την ενθρόνισή του στην Έδρα του Αγίου Μάρκου ήταν να γράψει επιστολή στον Σεβήρο Πατριάρχη της Αντιόχειας σχετικά με την Αγία Τριάδα και την Ενσάρκωση. Έπειτα ο Πάπας Διόσκορος διάβασε την απάντηση του Σεβήρου από τον άμβωνα.
Έπειτα από 1 έτος πατριαρχείας, τον Διόσκορο Β΄ διαδέχθηκε ο Τιμόθεος Δ΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άγιοι Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Κυνήγι με αετούς
Το κυνήγι με αετούς είναι μια παραδοσιακή μορφή κυνηγιού στην Ευρασιατική στέπα. Εξασκείται από τους Καζάκους και τους Κιργίζιους στο Καζακστάν και στο Κιργιστάν, και στις διασπορές των δύο λαών στην Μογγολία και στο Σιντζιάνγκ της Κίνας. Αν και αυτοί οι λαοί είναι πιο γνωστοί για το ότι κυνηγούν με χρυσαετούς, είναι γνωστό ότι εκπαιδεύουν διπλοσάινα, πετρίτες, στεπογέρακα, και άλλα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Κιτάνοι κυνηγοί αετών (ο πίνακας χρονολογείται από την Δυναστεία Σονγκ).
Κιτάνοι
Το 936 με 945 μ.Χ., οι Κιτάνοι, νομάδες από τη Μαντζουρία, κατέκτησαν μέρος της βόρειας Κίνας. Το 960 μ.Χ. η Κίνα κατακτήθηκε από τη δυναστεία Σονγκ. Όταν ιδρύθηκε, η Δυναστεία Σονγκ δεν ήταν σε θέση να ελέγξει τους Κιτάν που είχαν αφομοιώσει μεγάλο μέρος του Κινεζικού πολιτισμού. Παρά το γεγονός ότι αφομοίωσαν τον Κινεζικό πολιτισμό, αυτοί διατήρησαν αρκετές νομαδικές παραδόσεις, όπως το κυνήγι με αετούς (βλέπε τον άγνωστο Κινεζικό πίνακα από την δυναστεία των Σονγκ).
Κιργίζιοι
Το 1207, οι Κιργίζιοι νομάδες παραδόθηκαν στον γιο του Τζένγκις Χαν, τον Τζότσι. Στο πλαίσιο της Μογγολικής εξουσίας, η Κιργίζιοι διατήρησαν τον νομαδικό πολιτισμό τους.
Καζάκοι
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Καζάκος κυνηγός αετών στο Εθνικό Πάρκο Αλτάι Ταβάν Μπογκντ στην [[Μογγολία.]] Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου στο Καζακστάν, πολλοί Καζάκοι μετακόμισαν στην Μογγολία,  και εγκαταστάθηκαν στην Επαρχία Μπαγιάν-Ελγκίι φέρνοντας μαζί τους την παράδοση του κυνηγιού με αετούς. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 250 κυνηγοί αετών στο Μπαγιάν-Ελγκίι, που βρίσκεται στα Βουνά Αλτάι της δυτικής Μογγολίας. Στο κυνήγι, χρησιμοποιούν χρυσαετούς και άλογα. Τα θηράματά τους είναι κυρίως αλεπούδες. Οι αετοί χρησιμοποιούνται για το κυνήγι αετών και λαγών κατά την διάρκεια των κρύων μηνών, όταν οι χρυσές αλεπούδες φαίνονται πιο εύκολα στο χιόνι. Αν και η κυβέρνηση του Καζακστάν έχει κάνει προσπάθειες να δελεάσει τους επαγγελματίες να φέρουν αυτές τις Καζακικές παραδόσεις πίσω στο Καζακστάν, οι περισσότεροι Καζάκοι έχουν παραμείνει στην Μογγολία.
Πλατυκέφαλος αγριόγατος
Ο πλατυκέφαλος αγριόγατος (Prionailurus planiceps) είναι μία αγριόγατα, που απαντάται σε περιοχές της Ταϊλάνδης, της Μαλαισίας, του Βόρνεο και της Σουμάτρας. Το 2008, χαρακτηρίστηκε από την IUCN ως «απειλούμενο είδος», λόγω της καταστροφής των οικοτόπων του. Θεωρείται πως ο πραγματικός πληθυσμός είναι μικρότερος από 2.500 ενήλικα άτομα.
Όπως και όλες οι μικρές γάτες, κατά την πρώτη περιγραφή, κατατάχθηκε στο γένος Αίλουρος (Felis). Σήμερα αποτελεί ένα από τα 5 είδη του γένους Πριοναίλουρος (Prionailurus).
Περιγραφή
Το κύριο χαρακτηριστικό του Πλατυκέφαλου αγριόγατου, είναι, όπως μαρτυρά και το όνομά του, το σχήμα του κρανίου του. Το σώμα του, είναι λεπτό, με λεπτά, μακριά πόδια. Το κεφάλι του, είναι πιο μεγάλο και πιο κυλινδρικό από αυτό της κατοικίδιας γάτας. Η απόσταση μεταξύ των ματιών και των αυτιών του, είναι συγκριτικά μεγάλη. Λόγω του σχήματος του κρανίου του, τα δόντια του είναι ασυνήθιστα μεγάλα, καθώς οι κυνόδοντές του, έχουν το διπλάσιο μέγεθος από τους αντίστοιχους ενός ζώου στο ίδιο μέγεθος.
Η πυκνή γούνα του, έχει κοκκινωπό καφέ χρώμα στην κορυφή του κεφαλιού, σκούρο καφέ στην πλάτη, με λευκά στίγματα στην κοιλιά.Το πρόσωπο, έχει πιο ανοιχτό χρώμα, ενώ ο λαιμός και το πηγούνι, είναι λευκά. Τα αυτιά του, είναι στρογγυλεμένα.Τα μάτια του, είναι μακριά και μεγάλα, όπως σε όλα τα αιλουροειδή, δίνοντάς του, έτσι, μια «σφαιρική» όραση.Τα δόντια του, είναι προσαρμοσμένα για κάθε θήραμα και οι σιαγόνες του, είναι αρκετά ισχυρές. Τα χαρακτηριστικά αυτά, βοηθούν τον αγριόγατο, να πιάσει υδρόβια θηράματα (ψάρια), αφού είναι εξίσου ικανός κολυμβητής με τον Αγριόγατο ψαρά.