cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Década Prodigiosa
Ιστορικό
Από τότε, η ομάδα είχε πολλές αντικαταστάσεις των μελών της, λόγω του ότι στα μέσα της δεκαετίας του '90 η δημοτικότητά τους άρχισε να μειώνεται. Οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν σε διάφορες παρατάξεις του γκρουπ ήταν οι Πάκο Μοράλες (1986-1987, 1991-1994), Μίκελ Χέρτσογκ (1989-1991), Παλόμα Μπλάνκο (1991-1997) και Κάρλος Σανταμαρία (1991- 1998). Από το 2015, η ομάδα αποτελείται από τους Χαβιέρ Ένθο, Κέισι, Χεσούς Λαρά και Πατρίθια Ναβάρρο.
Η ομάδα συμμετείχε στο Φεστιβάλ Μπενιντόρμ του 1996 με το τραγούδι "Las ganas de vivir" και έλαβε το τρίτο βραβείο. Το 2001 πέτυχαν τη δεύτερη θέση, με την ονομασία Hi Priority για την περίσταση, στην ισπανική προεπιλογή για το με το τραγούδι "A nadie como a ti" και συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Benidorm ως Karma με το ίδιο τραγούδι. Το 2005 και το 2007 προσπάθησαν να εκπροσωπήσουν ξανά την Ισπανία στην Eurovision, και το 2006 κέρδισαν τελικά το Φεστιβάλ Benidorm με το τραγούδι "A ti".
Επιπλέον
Κατηγορία:Ισπανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1988
Ζυγός Μαρκινιάδας Άρτας
Ο Ζυγός Μαρκινιάδας είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 107 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 18 χλμ. από την πόλη της Άρτας.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Ζυγός υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Πέτα με έδρα το Πέτα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο Ζυγός εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά. Ο Ζυγός μαζί με την Μαρκινιάδα, τη Μέγκλα, τη Διασέλλα και τις Μελάτες αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρκινιάδας με συνολικό πληθυσμό 434 κατοίκους.
Ιστορία
Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, ο Ζυγός μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 100 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Ο Ζυγός αποτελούσε μέρος του τμήματος Ραδοβυζίου.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στον Ζυγό. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 20 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Γεωργίου και στα δύο παρεκκλήσια της Θεοτόκου και του Αγίου Δημητρίου. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι σε απόσταση μίας ώρας από το χωριό υπήρχε πηγή με πόσιμο νερό και ερείπια ναών. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο χωριό υπήρχε σχολείο όπου δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν 15 μαθητές, οι οποίοι μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά. Το χωρίο καταστράφηκε από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Ραδοβυζίου.
Η οριστική απελευθέρωση του Ζυγού έλαβε χώρα το 1881 και ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1883 ο οικισμός Λιβίτσικο εντάχθηκε στο Δήμο Ηρακλείας ενώ 1912 ο οικισμός προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Πέτρας. Το 1924 ο οικισμός αποσπάσθηκε από την Άνω Πέτρα και εντάχθηκε στην κοινότητα Μαρκινιάδας ενώ το 1927 το Λιβίτσικο μετονομάστηκε σε Ζυγός. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α-4/12/1997 η κοινότητα καταργήθηκε και ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Πέτα. Η νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης είχε ως αποτέλεσμα ο Ζυγός να ενταχθεί στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.
Δημογραφικά στοιχεία
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
Έντρεντ της Αγγλίας
thumb|right|250px|Διάταγμα του Έντγκαρ (948) Ο Έντρεντ της Αγγλίας (Eadred, 923 - 23 Νοεμβρίου 955), βασιλιάς της Αγγλίας (946 - 955) ήταν ο μικρότερος γιος του Εδουάρδου του γηραιού και της τρίτης συζύγου του Εαντγκίφου του Κέντ. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Εδμόνδο Α' της Αγγλίας μετά τη δολοφονία του, την ημέρα εορτής του Αγίου Αυγουστίνου. Στις 16 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς είχε γίνει δεκτός από τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι στο Κίνγκστον, όπου του δήλωσαν την υποταγή τους όλοι οι Ουαλοί κυβερνήτες και οι βόρειοι κόμητες. Το βασικότερο κατόρθωμα της βασιλείας του ήταν ότι επανέφερε το βασίλειο της Νορθούμπριας υπό Αγγλικό έλεγχο, μετά την ήττα και εξορία του Έρικ Χάραλντσον, γιου του Χάραλντ Χορφάγκρε. Ο Έντρεντ πέθανε σε ηλικία 32 ετών, δεν παντρεύτηκε ποτέ και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Έντουι της Αγγλίας. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό για το έτος 946 καταγράφει :
"Ο Έντρεντ απέκτησε υπό τον έλεγχο του ολόκληρη τη γη της Νορθούμπριας, οι Σκωτσέζοι του έδωσαν όρκους τιμής οτι θα κάνει οτιδήποτε θέλει".
Πόλεμοι με τον Έρικ Μπλόνταξ στη Νορθούμπρια
Ο Έντρεντ ωστόσο σύντομα βρέθηκε αντιμέτωπος με μια σειρά από πολιτικές αναταραχές οι οποίες απείλησαν την ηγεμονία του στον βορρά. Οι ιστορικές πηγές δεν περιγράφουν επαρκώς τη χρονολόγηση των γεγονότων, κάτι που δυσκολεύει σημαντικά τους ιστορικούς στο έργο τους. Παρόλα ταύτα, είναι βέβαιο ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν δυο Σκανδιναβοί πρίγκιπες οι οποίοι είχαν τοποθετηθεί βασιλείς της Νορθούμπρια. Ο Όλαφ Σίθρικσον είχε γίνει βασιλιάς της Νορθούμπριας στις αρχές της δεκαετίας του 940, όταν έγινε θετός γιος του Εδμόνδου Α΄, αλλά σύντομα εξορίστηκε και εν συνεχεία διαδέχθηκε τον ξάδελφό του ως βασιλιάς του Δουβλίνου, μετά τη συντριβή του στη μάχη (947). Αμέσως μετά ο Όλαφ Σίθρικσον ανέκτησε και το βασίλειο της Γιορκ. Ο Έντρεντ φαίνεται ότι έδειξε ανοχή στον θετό γιο του αδελφού του, αλλά σύμφωνα με το Χρονικό σύντομα εκδιώχθηκε για δεύτερη φορά από τον Έρικ Μπλοντάξ.
Ο Έρικ Μπλοντάξ υπήρξε βασιλιάς της Νορβηγίας κατά την περίοδο (930 - 934),αλλά εκδιώχθηκε λόγω της σκληρότητας του και κατέφυγε στη Νορθούμπρια όπου έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική κατάσταση της περιοχής και έγινε δύο φορές βασιλιάς. Ο Έντρεντ απάντησε με εισβολή στη Νορθούμπρια, όπου πραγματοποίησε πολλές καταστροφές. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η πυρπόληση του ιδρυθέντος από τον Άγιο Γουίλφριντ μοναστηριού του Ρίπον. Παρά τις βαριές απώλειες που υπέστη στη μάχη του Κάστλφορντ, ο Έντρεντ κατόρθωσε να ελέγξει την περιοχή απειλώντας τους κατοίκους με ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές αν δεν έδιωχναν τον Έρικ. Οι Νορθούμπριοι συμμορφώθηκαν και πλήρωσαν αποζημίωση στον Άγγλο βασιλιά. Τα χρονικά καταγράφουν ότι η απειλή ενός ανεξάρτητου βασιλείου της Νορθούμπριας τελείωσε οριστικά το έτος 952.
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Έντρεντ υπέφερε από μια σπάνια ασθένεια που του έφερε μεγάλες πεπτικές διαταραχές, ο βιογράφος του περιγράφει ότι ο βασιλιάς έβγαζε αμέσως μετά από τον στόμα του όλους τους χυμούς από το φαγητό του. Πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 955 στο Σάμερσετ και τάφηκε στο παλιό αβαείο του Γουίντσεστερ, τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Έντουι.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Ιππότες της Αποκάλυψης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις
Δωρίδα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Δωρίδα αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010
thumb|300px|
Η Ελλάδα συμμετείχε στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010 στο Βανκούβερ της Βρετανική Κολομβίας (Καναδάς) με επτά αθλητές σε τρία αγωνίσματα. Σημαιοφόρος ήταν ο Θανάσης Τσακίρης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2010 2010
Κώστας Καρπαθάκης
Ο Κώστας Καρπαθάκης (Πειραιάς, 1929-2019) ήταν Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σαν επιθετικός. Αγωνίστηκε τις δεκαετίες του '40 και του '50 αποκλειστικά σε συλλόγους του Πειραιά.
Βιογραφικό
Γεννημένος στο Χατζηκυριάκειο του Πειραιά ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την τοπική ανεξάρτητη ομάδα Βύρωνα Χατζηκυριακείου και κατόπιν μεταπήδησε στον Αργοναύτη, όπου αγωνίστηκε 4 με 5 χρονιές και έκανε ντεμπούτο στο Πειραϊκό πρωτάθλημα. Το 1952 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό έπειτα από επιθυμία των Βαγγέλη και Γιάννη Χέλμη. Με τη φανέλα του Ολυμπιακού αγωνίστηκε 2 χρονιές, τη σεζόν 1952-53 και 1953-54 πετυχαίνοντας σύνολο σε 4 συμμετοχές 10 τέρματα την πρώτη χρονιά και σε 9 συμμετοχές 8 τέρματα τη δεύτερη για το Πειραϊκό πρωτάθλημα. Συνολικά με τη φανέλα του Ολυμπιακού πέτυχε 18 τέρματα για το πρωτάθλημα Πειραιά και 2 τέρματα για το κύπελλο Ελλάδας. Επίσης, το 1954 αγωνίστηκε στον αγώνα του τελικού κυπέλλου Ελλάδας 1953-54 εναντίον της Δόξας Δράμας κατακτώντας το κύπελλο. Τον Ιανουάριο του 1955 αποχώρισε από τον Ολυμπιακό και κατόπιν μεταπήδησε στην Προοδευτική, έπειτα από το ενδιαφέρον του προέδρου της Κυριάκου Βουλγαράκη. Στην Προοδευτική αγωνίστηκε μέχρι και το 1957, όποτε και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Με τη φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε επίσης στο Πειραϊκό πρωτάθλημα και τη σεζόν 1956-57 στο πρωτάθλημα Ελλάδας.
Έπειτα από την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο, ξεκίνησε αποκλειστικά να εργάζεται για βιοποριστικούς λόγους στα καράβια. Από μικρός είχε εργαστεί σε πολλές δουλειές όπως μπετατζής, εργάτης κτλπ. Απεβίωσε τον Ιούλιο του 2019 στην ηλικία των 90 ετών και η κηδεία του τελέστηκε το Γ' Νεκροταφείο Αθηνών στη Νίκαια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Τζουζέπε Μεάτσα
Ο Τζουζέπε Μεάτσα (Giuseppe Meazza, ιταλικά : dʒuˈzɛppe meˈattsa, 23 Αυγούστου 1910 – 21 Αυγούστου 1979), υπήρξε Ιταλός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζονταν ως  επιθετικός. Θεωρείται από τους ειδικούς του ποδοσφαίρου ως ο κορυφαίος Ιταλός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών και ένας από τους σπουδαιότερους στην παγκόσμια ιστορία. Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 21η θέση. Για εκείνους που τον είδαν να αγωνίζεται ως μέσα αριστερά ή δεξιά στο τότε σύστημα και στα καλύτερα χρόνια του ήταν ο μεγαλύτερος παίκτης που είχε δει ο κόσμος του ποδοσφαίρου.
Βιογραφία
Ο Μεάτσα γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου του 1910 σε γειτονιά του Μιλάνο. Όταν ήταν 7 χρονών, ο πατέρας του πέθανε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και έπρεπε να ανατραφεί από τη μητέρα, πωλητή φρούτων σε αγορά του δρόμου. Από την παιδική ηλικία έδειξε πάθος για το ποδόσφαιρο παρά την αντίθεση της μητέρας του, παίζοντας ξυπόλητος, επειδή η μητέρα του έκρυψε το μόνο ζευγάρι παπούτσια που είχε. Έγινε μέλος ομάδας στην ηλικία των 12 ετών, όταν συμφώνησε να παίξει στην Γκλόρια. Εκείνη την εποχή, η φασιστική εξουσία ανάγκασε τους νέους από 8 έως 14 ετών να συναντώνται τακτικά για να τους εκπαιδεύουν στα βασικά του στρατού και ονομάστηκαν  balilla. Αυτό το όνομα θα του παραμείνει. Δεν είχε ακόμα χρήματα για να αγοράσει τα ποδοσφαιρικά παπούτσια, οπότε βρήκε ένα ζευγάρι μεγάλο νούμερο.
Καριέρα σε συλλόγους
Από την χρονιά του 1928–29, ανέλαβε το ρόλο του συντονιστή των επιθετικών στην SS Ambrosiana, αποτέλεσμα της συγχώνευσης μεταξύ της Ίντερ και της US Milanese, και επιβεβαίωσε την κλάση με 33 γκολ σε 29 παιχνίδια. Στο πρώτο έτος της πρώτης Εθνικής κατηγορίας (1929–30) ήταν ο πρώτος σκόρερ με 31 γκολ, ζωτικής σημασίας για την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος. Έκανε το ντεμπούτο του στις 9 Φεβρουαρίου του 1930 και από τότε έγινε ένα από τα είδωλα των οπαδών, με δύο τίτλους πρωταθλήματος (1930 και 1938), το Κύπελλο Ιταλίας το 1939 και τρεις τίτλους πρώτου σκόρερ (1930, 1936 και 1938). Στις 27 Απριλίου της πρώτης σεζόν, είχε σημειώσει χατ τρικ εντός των πρώτων τεσσάρων λεπτών και ένα τέταρτο γκολ πριν από το ημίχρονο, με νίκη 6–0 επί της Ρόμα. Εκτός από τις επιδόσεις του στο άθλημα, τράβηξε την προσοχή με τον τρόπο ζωής του: δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως αποτέλεσε, αν όχι τον πρώτο, έναν απο τους πρώτους σταρ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Οδηγούσε σπορ αυτοκίνητα, έπινε σαμπάνια, λάτρευε τις γυναίκες και τη νυχτερινή ζωή, ενώ ήταν ο μόνος παίκτης της «σκουάντρα ατζούρα» στον οποίο επιτρεπόταν το κάπνισμα. Στους αγώνες εμφανιζόταν πάντα προσεκτικά χτενισμένος. Ο αρχοντικός τρόπος στο παιγνίδι του, γεμάτο ντρίπλες και φαντασία ενέργειες, συνηγορεί στον χαρακτηρισμό μιας μορφής «προγενέστερου» σούπερ - σταρ, ενώ σε κανέναν μάλλον δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός πως ξεχώριζε για τις ικανότητες του στον χορό και ειδικότερα στο τάνγκο. Το προσωνύμιό του ήταν «Πεπίνο». Έγινε το σύμβολο του νέου επαγγελματικού ποδοσφαίρου που έφερε στην Ιταλία το 1923 ο Εδουάρδο Ανιέλι. Δημιουργήθηκε το εθνικό πρωτάθλημα, αγωνίστηκαν ξένοι ποδοσφαιριστές, κυρίως Αργεντινοί. Το ποδόσφαιρο είχε αρχίσει να χτίζει μοντέλα νεωτερικότητας. Δίπλα στους κυβερνώντες και αστέρες του κινηματογράφου, ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής είχε αποκτήσει ευκολότερη και πιο έντονη δημοτικότητα.
Οι επιτυχίες της ιταλικής εθνικής ομάδας τον βοήθησαν να είναι ένας από τους πρώτους παίκτες που έγιναν γνωστοί στο εξωτερικό. Ο πρώτος τίτλος ήταν το Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (γνωστό και ως Κύπελλο Μιτρόπα) του 1930, που επανακτήθηκε το 1935, στο οποίο προστέθηκαν δύο Παγκόσμια Κύπελλα το 1934 και το 1938, το τελευταίο ως αρχηγός. Μεταξύ 1930 και 1939 σημείωσε 33 γκολ σε 53 εμφανίσεις, αριθμός που ξεπεράστηκε μόνο το 1973. Ο προπονητής Βιττόριο Πότσο είχε πει γι' αυτόν ότι «έχοντας τον στην ομάδα σας σήμαινε ότι αρχίζετε να κερδίζετε με 1–0». Στο Κύπελλο Μιτρόπα ήταν τρεις φορές πρώτος σκόρερ και δεύτερος συνολικά στην ιστορία του θεσμού.
Ένας σοβαρός τραυματισμός ανάγκασε το Μεάτσα να μην παίξει παρά ένα μόνο παιχνίδι στην αγωνιστική περίοδο 1939–40 μένοντας ουσιαστικά εκτός δράσης για σχεδόν ένα χρόνο. Έχοντας επίγνωση ότι τα καλύτερα του χρόνια είχαν περάσει και η δυνατότητα πραγματικής ανάκαμψης δεν υπήρχε, το Νοέμβριο του 1940 ζήτησε τη μεταγραφή του στη Μίλαν. Στη Μίλαν αγωνίστηκε για δύο χρόνια σημειώνοντας μόνο εννέα γκολ. Στις 9 Φεβρουαρίου του 1941, η Μίλαν αντιμετώπιζε την Ίντερ και ο Μεάτσα θα αντιμετώπιζε την αγαπημένη του ομάδα. Στα αποδυτήρια, πριν βγει στον αγωνιστικό χώρο, έκλαιγε για ώρα, ενθυμούμενος τις στιγμές που έζησε και ότι επρόκειτο να αγωνιστεί εναντίον της. Τελικά αγωνίστηκε σε όλο τον αγώνα και η ειρωνεία είναι ότι σκόραρε και το γκολ της ισοφάρισης στο τελικό 2–2. Στη σεζόν του 1942–43 έφυγε από την ιδιαίτερη πατρίδα του για να παίξει για τη Γιουβέντους στο Τορίνο, και έπειτα είχε σύντομες παραμονές στη Βαρέζε και την Αταλάντα. Καταλήγει να επιστρέψει στην Ίντερ το 1946–47 για να αποσυρθεί στην ομάδα που του έδωσε την πρώτη του ευκαιρία. Στα 19 χρόνια επαγγελματικής καριέρας, έπαιξε 429 αγώνες και σκόραρε 260 γκολ πρωταθλήματος. Από αυτό τον αριθμό, 365 παιχνίδια (με 243 τέρματα) ήταν με την φανέλα της Ίντερ. Εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ με τα περισσότερα χατ τρικ στο πρωτάθλημα με 17.
Διεθνής καριέρα
Ο Μεάτσα ήταν διεθνής για την ιταλική εθνική ομάδα από το 1930 ως το 1939. Έπαιξε συνολικά 53 παιχνίδια και σημείωσε 33 γκολ, επιδόσεις που ήταν εθνικό ρεκόρ για την εποχή του. Η επίδοση αυτή καταρρίφθηκε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα. Παραμένει ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ της ιταλικής εθνικής ομάδας.
Το ντεμπούτο του με την Ιταλία ήρθε στις 9 Φεβρουαρίου 1930 στη Ρώμη με αντίπαλο την Εθνικής Ελβετίας (4–2), όταν ήταν μόλις 19 χρονών και είχε εξαιρετική απόδοση σημειώνοντας δύο γκολ σε τρία λεπτά. Τον επόμενο μήνα έκανε τη δεύτερη του εμφάνιση, σημειώνοντας ένα γκολ στη νίκη με 2–0 στη Γερμανία. Αγωνίστηκε στον επόμενο αγώνα (1–1) με την Ολλανδία, αλλά τον Μάιο σημείωσε χατ τρικ στη νίκη 5–0 επί της Ουγγαρίας στον τελικό του Διεθνούς Κυπέλλου Κεντρικής Ευρώπης. Ήδη μέχρι να κλείσει τα 20 χρόνια ζωής, είχε σκοράρει για λογαριασμό των Ατζούρι το ρεκόρ των 10 γκολ σε 7 εμφανίσεις. Από το 1931 εδραιώθηκε στους έντεκα του Βιτόριο Πότσο. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (1934 και 1938) και δύο Διεθνή Κύπελλα Κεντρικής Ευρώπης (1930 και 1935).
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934, το οποίο φιλοξένησε η Ιταλία, ο Μεάτσα εμφανίστηκε σε όλους τους αγώνες με την εθνική ομάδα. Στις 25 Μαρτίου 1934 στο Μιλάνο, η Ιταλία κέρδισε την Ελλάδα με 4–0 σε προκριματικό αγώνα με δύο γκολ που σημειώθηκαν από αυτόν. Στην τελική φάση η πίεση ήταν έντονη στους παίκτες με τη διοργάνωση να λαμβάνει χώρα στην Ιταλία και ο Μουσολίνι είχε αναγνωρίσει την ευκαιρία να αναδείξει την αναγέννηση του έθνους μέσω της αθλητικής ικανότητας και πράγματι η χώρα είχε κάνει ό,τι μπορούσε για να εξαλείψει την πιθανότητα αποτυχίας. Ο Ιταλός δικτάτορας είχε ενδεικτικά διευκρινήσει  Vincere o morire («νίκη ή θάνατος»). Υπήρξαν διάφορες θεωρίες συνωμοσίας - αν και αναπόδεικτες - σχετικά με τη διαιτησία της διοργάνωσης, η οποία έκανε σημαντικά λάθη σχεδόν πάντα υπέρ των Ιταλών, με την οργανωτική επιτροπή της FIFA να αποτελείται κυρίως από Ιταλούς και Γερμανούς. Για το Μεάτσα, το Παγκόσμιο Κύπελλο είχε φτάσει σε μια κακή στιγμή. Είχε υποφέρει από αρκετούς τραυματισμούς στα πόδια που είχαν επηρεάσει τη φόρμα του, και απέτυχε να σκοράρει στους οκτώ τελευταίους αγώνες της ομάδας στο πρωτάθλημα χάνοντας τον τίτλο από τη Γιουβέντους. Παρά το γεγονός αυτό, ο Μεάτσα σημείωσε το τελευταίο γκολ στη νίκη του 7–1 επί των Ηνωμένων Πολιτειών στο 89ο λεπτό στον εναρκτήριο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στην τελική φάση στο παιχνίδι με την Ισπανία, το παιχνίδι έληξε 1–1 και έπρεπε να επαναληφθεί την επόμενη μέρα. Ο Μεάτσα σκόραρε στο 11ο λεπτό, το μοναδικό τέρμα του παιχνιδιού. Ο τελικός ήταν εναντίον της Τσεχοσλοβακίας στο Εθνικό Στάδιο της Ρώμης. Μετά από 90 λεπτά οι δύο ομάδες ήταν στο 1–1. Η νίκη, ωστόσο, ήταν πολύ πιο δύσκολη καθώς το παιχνίδι πήγε σε επιπλέον χρόνο, μέχρι να γίνει ο Μεάτσα και πάλι ο εμπνευστής στο 95ο λεπτό του πρόσθετου χρόνου και η Ιταλία να κερδίσει τον τελικό με 2–1. Ο Μεάτσα κέρδισε τη χρυσή μπάλα, το βραβείο που απονέμεται στον καλύτερο παίκτη σε κάθε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 που φιλοξένησε η Γαλλία, ο Μεάτσα έπαιξε σε όλους τους αγώνες σε πιο δημιουργικό ρόλο (ως επιθετικός μέσος) με τα καθήκοντα της επίτευξης τερμάτων να έχουν μετατεθεί στο Σίλβιο Πιόλα. Η ομάδα ήταν τελείως διαφορετική από εκείνη του 1934, ο Μεάτσα ήταν ένας από τους τρεις μόλις κοινούς παίκτες και το τελικό αποτέλεσμα απέδειξε το κορυφαίο επίπεδο του ιταλικού ποδοσφαίρου και τη μη συμπτωματική κατάκτηση του προηγούμενου τίτλου. Έχοντας νικήσει Νορβηγία και Γαλλία, στον ημιτελικό απέναντι στη Βραζιλία, με το σκορ στο 1–0 η Ιταλία κέρδισε πέναλτι με τον Πιόλα. Στο πέναλτι ευστόχησε ο Μεάτσα και έτσι η Ιταλία νίκησε με 2–1 και βρέθηκε στο δεύτερο συνεχόμενο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτό ήταν το τελευταίο γκολ του για την εθνική που σημείωσε, ενώ το σχισμένο του παντελονάκι έπεσε καθώς είχε τραυματιστεί από αντίπαλους αμυντικούς. Στον τελικό, οι Ιταλοί αντιμετώπισαν την Ουγγαρία, με την ουγγρική ομάδα να φαίνεται ως επικρατεστερη στις προβλέψεις διαθέτοντας τις επιθετικές αιχμές Γκιόργκι Σάροσι και Γκιούλα Ζέγκελερ. Ο Ιταλός τεχνικός Βιτόριο Πότσο (ο μόνος προπονητής στην ιστορία με δύο τίτλους Παγκοσμίου Κυπέλλου) ακολούθησε συντηρητική τακτική και δικαιώθηκε: ο Μεάτσα δημιούργησε τα δύο πρώτα τέρματα της εθνικής πριν από το ημίχρονο, ενώ συνέβαλε σε ένα ακόμα δίνοντας στην Ιταλία το δεύτερο συνεχόμενο τίτλο της, ολοκληρώνοντας τον κύκλο μιας από τις καλύτερες εθνικές ομάδες όλων των εποχών. Κλείνοντας την καριέρα του είχε σημειώσει 347 τέρματα σε επίσημους αγώνες.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση
Ο Μεάτσα έφυγε από τη ζωή στις 21 του Αυγούστου του 1979, δύο ημέρες πριν κλείσει τα 69 χρόνια. Γνωρίζοντας ότι ο θάνατός του θα προσελκύσει αναπόφευκτα μεγάλο ενδιαφέρον, είχε ζητήσει ιδιωτική κηδεία και ζήτησε να μην δημοσιευτεί ο θάνατός του μόνο μετά την πραγματοποίηση της κηδείας. Στις 3 Μαρτίου του 1980, Ίντερ και Μίλαν που χρησιμοποιούν ως έδρα το ίδιο γήπεδο συμφώνησαν να μετονομάσουν το «στάδιο Σαν Σίρο» σε Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα. Το 2012 οι The Times του Λονδίνου τον χαρακτήρισαν ως τον τέταρτο καλύτερο ποδοσφαιριστή των Παγκοσμίων Κύπελλων μετά τους Ντιέγκο Μαραντόνα, Πελέ και Φραντς Μπεκενμπάουερ.
Τίτλοι
Ίντερ
Εθνική Ιταλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπεσίκτας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αουρόρα Προ Πάτρια 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Βαρέζε 1910 Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α
Βαλντοτανιανή Ένωση
Η Βαλντοτανιανή Ένωση (Union Valdôtaine, UV) είναι ένα περιφερειακό-κεντρώο Ιταλικό πολιτικό κόμμα ενεργό στην Κοιλάδα της Αόστα. Οι ηγέτες του είναι ο Έγκο Περρόν, πρόεδρος του κόμματος, και ο Αουγκούστο Ρολλαντίν, Πρόεδρος της Περιφέρειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Εφεδρεία του ελληνικού στρατού
Η Στρατιωτική Εφεδρεία της Ελληνικής Άμυνας, είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας στο δυναμικό της χώρας εν καιρώ πολέμου. Το προσωπικό είναι αρκετά περισσότερο από τον Ενεργό Στρατό. Πρώτη αναφορά του θεσμού έγινε τον 19ο αιώνα (1888) στο Βασιλικό Διάταγμα δημιουργώντας το πρώτο σχολείο για Έφεδρους Αξιωματικούς στην πόλη της Αθήνας. Το σύστημα Εφεδρείας λειτουργεί στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες με περισσότερη σημασία, παρέχοντας σύγχρονη ατομική τακτική εκπαίδευση, τόσο σε εκπαίδευση Πεζικού, όσο και στην ειδικότητα του Όπλου που τους δόθηκε, όταν ήταν εν ενεργεία.
Ιστορική αναδρομή
Το πρώτο σχολείο που είχε έδρα την Αθήνα ήταν το Προπαρασκευαστικό Σχολείο Έφεδρων Αξιωματικών, λειτούργησε μόνο ένα έτος, όταν η Σχολή μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα, από το 1889 έως και το 1911. Στη συνέχεια διαχωρίστηκε ο τόπος εκπαίδευσης σε Ουλαμούς Υποψήφιων Έφεδρων Αξιωματικών σε διάφορες περιοχές στην Ελλάδα. Το 1926, αποφασίζεται να γίνεται ολική εκπαίδευση όπως το αρχικό μοντέλο, με τους ΥΕΑ, να επικεντρώνονται στη Σχολή που υπήρχε εξ αρχής, στην Αθήνα και κατόπιν συνέχειας στην πόλη της Χαλκίδας. Το 1934, δημιουργούνται σχολές για το κάθε Όπλο ή Σώμα που υπηρετούσαν οι ΥΕΑ, με το Όπλο του Πεζικού να έχει δυο: μια στην Κέρκυρα για άλλη μια φορά και μια στη Σύρο. Μετέπειτα, λόγω των αναγκών που υπήρξαν στον Ελληνο-ιταλικό Πόλεμο, λειτούργησαν δυο Ουλαμοί ΥΕΑ, όπου ο ένας ήταν στην Καβάλα και ο άλλος στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, έως τη Γερμανική εισβολή. Οι συνεχείς αποφάσεις λόγω πολλαπλών αιτιών, κατέληξαν στη συγχώνευση των Σχολών Κέρκυρας και Σύρου το 1953, με αυτήν της Σ.Ε.Α.Π.
Η Εφεδρεία σε επιστράτευση
Η Στρατιωτική Εφεδρεία, παίζοντας σημαντικό ρόλο σε κρίσιμες περιπτώσεις στην Εθνική ιστορία της Ελλάδας, έχουν επιστρατευθεί σε κάθε πολεμικό γεγονός που έχει επικρατήσει κατά το παρελθόν. Ελάχιστες οι συμμετοχές στους πρώτους πολέμους που είχαν γίνει το 1897 και στον Μακεδονικό Αγώνα, όταν διαρρηγνύεται για πρώτη φορά στους Βαλκανικούς Πολέμους, με πολλούς δολοφονημένους. Σημαντική παρουσία είχαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945), με Έφεδρους Αξιωματικούς να είχαν σημαντικές θέσεις όπως Διοικητές Τμημάτων. Το 1974, με την Τούρκικη εισβολή στην Κύπρο, η Α' ΜΑΚ και η Γ' ΜΑΚ (Μοίρες Αλεξιπτωτιστών Καταδρομέων) συμμετέχουν σε μια σημαντική αποστολή που χαρακτηρίστηκε ως "αποστολή αυτοκτονίας", διότι η κατάσταση ήταν πέρα έως πέρα ακόμα επικίνδυνη.
Οργάνωση
Η Εφεδρεία διακρίνεται σε δυο κλάδους: Και οι δυο κλάδοι εκπαιδεύονται σε συγκεκριμένες σχολές υποψήφιων εφέδρων, εντός ορισμένου χρονικού διαστήματος. Οι Υποψήφιοι Έφεδροι Αξιωματικοί εκπαιδεύονται εντός τεσσάρων μηνών πάνω στην τακτική και αποστολή του Όπλου ή Σώματος, και τέλος στα απαιτούμενα της ειδικότητας που δίνεται όταν μετατίθενται στις Μονάδες Εκστρατείας. Συνήθως υπηρετούν στην παραμεθόριο (Δυτική Θράκη, Νησιά Βόρειου και Νότιου Αιγαίου).
Οι Έφεδροι Υπαξιωματικοί εκπαιδεύονται εντός δυο μηνών σε ΛΥΒ (Λόχους Υποψήφιων Βαθμοφόρων), προτείνονται κληρωτοί που υπηρετούν σε Σώματα και όχι Όπλα, και ως διάκριση τους δίνεται ο βαθμός του Έφεδρου Δεκανέα. Δε θεωρούνται στελέχη αλλά κληρωτοί σε αντίθεση με τους Έφεδρους Αξιωματικούς. Οι Έφεδροι Υπαξιωματικοί εκπληρώνουν τη στρατιωτική τους θητεία όπως προβλέπεται η πλήρης από το 2009 (9 μήνες), και τιμούνται με τον βαθμό του Έφεδρου Λοχία. Η Εφεδρεία καλείται σε μετεκπαίδευση κάθε 5-8 χρόνια με σκοπό την υπενθύμιση των βασικών γνώσεων ή την παρουσίαση νέων οπλικών συστημάτων και κυρίως στον Στρατό Ξηράς. Η μετεκπαίδευση διαρκεί από μια μέρα έως και 9 εβδομάδες, και είναι κατάλληλα εξοπλισμένοι για οποιαδήποτε δράση πρέπει να πραγματοποιήσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία: Ελληνικός Στρατός
Κουάτσα του Μαλάουι
Ετυμολογία
Το όνομα κουάτσα προέρχεται από την λέξη της Νιάντζα και της Μπέμπα που σημαίνει "αυγή" ενώ η λέξη ταμπάλα σημαίνει στη γλώσσα Νιάντζα "πετεινός" Στο πρώτο από τα κέρματα του 1 ταμπάλα εμφανίζεται ένας κόκορας.
Ιστορία
Το κουάτσα αντικατέστησε τη λίρα το 1971 σε ισοτιμία της 1 λίρας προς 2 κουάτσα (1 κουάτσα = 10 σελλίνια). Το Φεβρουάριο του 2009, το 1 δολάριο ΗΠΑ ήταν ίσο με 140,97 κουάτσα.
Κέρματα
To 1971 εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 2, 5, 10 και των 20 ταμπάλα. Τα κέρματα του 1 και των 2 ταμπάλα κατασκευάστηκαν από μπρούντζο, ενώ τα υπόλοιπα από χαλκονικέλιο. Το 1986 προστέθηκαν τα κέρματα των 50 ταμπάλα και στη συνέχεια εκείνα του 1 κουάτσα. Τον Ιανουάριο του 2007 κυκλοφόρησαν διμεταλλικά κέρματα των 5 και των 10 κουάτσα (με ημερομηνία 2006). Οι προαναφερθείσες ονομαστικές αξίες είναι όλες σήμερα σε κυκλοφορία.
Χαρτονομίσματα
Χαρτονομίσματα σε αξίες των 50 ταμπάλα και των 1, 2 και των 10 κουάτσα κυκλοφόρησαν το 1971. Ακολούθησε η εισαγωγή των τραπεζογραμματίων των 5 κουάτσα το 1973 και την ίδια χρονιά σταμάτησε να κυκλοφορεί το χαρτονόμισμα των 2 κουάτσα. Τη δεκαετία του 1980 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 20 κουάτσα (το 1983) και τα τελευταία χαρτονομίσματα των 50 ταμπάλα (1986) και του 1 κουάτσα (1988). Το 1993 τέθηκαν σε κυκλοφορία τα χαρτονομίσματα των 50 κουάτσα και στη συνέχεια εκείνα των 100 κουάτσα πάλι το 1993, των 200 κουάτσα το 1995 και των 500 κουάτσα το 2001.
Σήμερα κυκλοφορούν οι εξής ονομαστικές αξίες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλάουι Κουάτσα του Μαλάουι
Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου
thumb|right|200px|Τα γραφεία της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου στη Λευκωσία. Η Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου (Α.Η.Κ.) σήμερα κατέχει το μονοπώλιο στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στην Κύπρο, παρά το γεγονός ότι η αγορά είναι ανοικτή σε άλλες εταιρείες. Είναι επίσης ιδιοκτήτρια του συστήµατος µεταφοράς καθώς και ιδιοκτήτρια και υπεύθυνη για την διαχείριση του συστήµατος διανοµής.
Η συνολική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας το 2005 ήταν 4348,0 GW.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία της Κύπρου Κατηγορία:Επιχειρήσεις ενέργειας Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Ημικρατικοί Οργανισμοί Κύπρου
Εδουάρδος ο Μάρτυρας
Ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας (Edward the Martyr, 962 – 18 Μαρτίου 978) βασιλιάς των Αγγλοσαξόνων (975 - 978) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Έντγκαρ του Ειρηνικού αλλά το όνομα της μητέρας του δεν είναι γνωστό, πιθανότατα ήταν νόθος επειδή γεννήθηκε πριν ο Έντγκαρ παντρευτεί την πρώτη νόμιμη σύζυγο του Έθελφλεντ της Μερκίας. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του (975) ξέσπασε στην Αγγλία εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους οπαδούς του ίδιου του Εδουάρδου του Μάρτυρα και στους οπαδούς του μικρότερου ετεροθαλούς αδελφού του Έθελρεντ του Ουέσσεξ. Οι οπαδοί του Εδουάρδου τελικά υπερίσχυσαν και ο ίδιος στέφθηκε βασιλιάς των Αγγλοσαξόνων ιδιαίτερα με την υποστήριξη των αρχιεπισκόπων Δουνστάνου και Όσβαλντ. Αμέσως ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους ισχυρούς κόμητες Έλφχιρ και Έθελγουιν με τη δικαιολογία ότι ο Εδουάρδος ήταν ανίκανος να καταργήσει τις εκκλησιαστικές ρυθμίσεις του πατέρα του οι οποίες μείωναν την εξουσία τους. Η σύντομη βασιλεία του νεαρού Εδουάρδου ολοκληρώθηκε με τη σκληρή δολοφονία του στο κάστρο του Κορφ υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες (978). Το σώμα του ετάφη σε μεγαλοπρεπή τελετή στο Σάφτεσμπουρι στις αρχές του 979, τα υπολείμματα του μετακινήθηκαν αργότερα σε προνομιακή θέση στο αβαείο (1001) με τη σύμφωνη γνώμη του αδελφού του Έθελρεντ, την ίδια εποχή ο Εδουάρδος είχε ανακηρυχτεί Άγιος. Πλήθος αναφορές καταγράφηκαν μετά τον θάνατο του στις οποίες παρουσιάζεται σαν μαρτυρικό θύμα της μητριάς του Έλφθραιθ, ανακηρύχτηκε άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, την Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία και την Αγγλικανική κοινότητα. Η ημερομηνία της γέννησης του είναι άγνωστη αλλά ο Εδουάρδος ήταν ο μεγαλύτερος από τα τρία παιδιά του πατέρα του και ήταν ήδη έφηβος όταν ο Έντγκαρ πέθανε σε ηλικία μόλις 32 ετών (975).
Υποθέσεις για τη μητέρα του
Οι πηγές τα επόμενα χρόνια παρουσιάζουν διαφοροποιημένες αναφορές σχετικά με την ταυτότητα της μητέρας του Εδουάρδου. Η παλιότερη πηγή παρουσιάζεται σε έργο σχετικό με τη "Ζωή του Δουνστάνου" γραμμένο από τον Όζμπερν του Καντέρμπερι στη δεκαετία του 1080, ο Όζμπερν αναφέρει ότι μητέρα του Εδουάρδου ήταν μια μοναχή την οποία ο Εντγκαρ ο Ειρηνικός είχε αποπλανήσει στο αβαείο του Ουίλτον. Ο συγγραφέας Ίντμερ (1060 - 1124) που γράφει μερικές δεκαετίες αργότερα σχετικά με τη ζωή του Δουνστάνου αναφέρει τη συγγένεια του Εδουάρδου με τον Νικόλαο του Ουόρκεστερ, αυτό απέρριψε το γεγονός ότι ο Εδουάρδος ήταν γιος μοναχής αναφέροντας ως μητέρα του την Έθελφλεντ της Μερκίας κόρη ενός κόμη την οποία ο Έντγκαρ είχε παντρευτεί την περίοδο που ήταν βασιλιάς στη Μερκία (957 - 959). Πρόσθετες πληροφορίες παρέχονται από τον συγγραφέα Γκοσκελίν (1020 - 1099) στο έργο που έγραψε σχετικά με την κόρη του Έντγκαρ την Αγία Εντίθ του Ουίλτον, στις ιστορίες του Ιωάννη του Ουόρκεστερ και στον Γουλιέλμο του Μαλμέσμπουρι. Οι περισσότερες από τις πληροφορίες αυτές συμφωνούν με το γεγονός ότι η μητέρα του Εδουάρδου ήταν η Έθελφλεντ η οποία ήταν γνωστή με το προσωνύμιο "λευκή πάπια". Ένα καταστατικό του 966 περιγράφει την Έλφθραιθ την οποία ο Έντγκαρ είχε παντρευτεί το 964 σαν τη νόμιμη σύζυγο του βασιλιά και τον μεγαλύτερο γιο τους Εδμόνδο ως νόμιμο κληρονόμο, ο Εδουάρδος αναφέρεται επίσης ως γιος του βασιλιά. Ο επίσκοπος Έθελγουλντ του Ουίντσεστερ αναφέρεται ως οπαδός της Έλφθραιθ και του Έθελρεντ, αντίθετα ο Δουνστάνος, αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι υποστήριξε τον Εδουάρδο δημιουργώντας στο αβαείο του Γκλάστονμπερι ένα γενεαλογικό δέντρο στο οποίο έδωσε προτεραιότητα στον Εδουάρδο απέναντι στους αδελφούς του Εδμόνδο και Έθελρεντ. Η Έλφθραιθ ήταν χήρα του Έθελβαλντ, κόμη της Ανατολικής Αγγλίας και πιθανότατα η τρίτη σύζυγος του Έντγκαρ. Ο συγγραφέας Σίρυλ Χαρτ (1913 - 2009) αναζητώντας την ταυτότητα της μητέρας του Εδουάρδου καταλήγει στο γεγονός ότι ο νόμιμος διάδοχος του πατέρα του ήταν ο Εδμόνδος μέχρι τον θάνατο του (971) υπονοώντας ότι ο Εδουάρδος πιθανότατα ήταν νόθος. Η συγγραφέας Μπάρμπαρα Γιόρκε (γεν. 1951) τονίζει ότι η Έθελφλεντ ήταν πρώτη νόμιμη σύζυγος του Έντμοντ αλλά η Έλφθραιθ ήταν βασίλισσα όταν γέννησε τους γιους του βασιλιά οι οποίοι θεωρούντο περισσότερο νόμιμοι από τον Εδουάρδο. Ο επίσκοπος Έθελγουλντ αρνήθηκε ότι ο Εδουάρδος ήταν νόμιμος κληρονόμος αλλά η Γιόρκε αναφέρει ότι η άρνηση του να τον δεχτεί ήταν συμφεροντολογική.
Προστριβές για τη διαδοχή του πατέρα του
thumb|right|200px|Ο Εδουάρδος ο μάρτυρας όπως εμφανίζεται σε ένα γενεαλογικό δέντρο του 14ου αιώνα. Μετά τον θάνατο του Εδμόνδου νόμιμος κληρονόμος του θρόνου έγινε ο μικρότερος αδελφός του Έθελρεντ. Σε ένα καταστατικό στο Ουίντσεστερ εμφανίζεται το όνομα της Έλφθραιθ και του γιου της Έθελρεντ χωρίς να εμφανίζεται το όνομα του Εδουάρδου, όταν πέθανε ο Έντγκαρ ο Ειρηνικός στις 8 Ιουλίου 975 ο Έθελρεντ ήταν περίπου 9 ετών και ο Εδουάρδος λίγα χρόνια μεγαλύτερος. Ο Ένγκαρ αποδείχτηκε ισχυρός βασιλιάς ο οποίος είχε πραγματοποιήσει σημαντικές θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις με τη βοήθεια κορυφαίων κληρικών όπως ο Δουνστάνος, αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι, ο Όσβαλντ του Ουόρκεστερ, αρχιεπίσκοπος της Υόρκης και ο Έθελγουλντ του Ουίντσεστερ. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές είχαν αφήσει δυσαρεστημένους τους ευγενείς οι οποίοι δεν τολμούσαν να τις αμφισβητήσουν την περίοδο που ο Έντγκαρ ήταν ακόμα ζωντανός, με τον θάνατο του βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία για να τις ανατρέψουν. Οι βασικοί θρησκευτικοί ηγέτες παρόλα αυτά οι οποίοι υποστήριξαν τις μεταρρυθμίσεις δεν παρέμειναν ενωμένοι μετά τον θάνατο του Έντγκαρ, οι σχέσεις μεταξύ των αρχιεπισκόπων Δουνστάνου και Έθελγουλντ βρέθηκαν σε μεγάλη ένταση. Ο Δουνστάνος ο οποίος υποστήριζε τον Εδουάρδο έφτασε στο σημείο να αμφιβάλει ακόμα και για τη νομιμότητα του γάμου του Έντγκαρ με την Έλφθραιθ συνεπώς με τη νομιμότητα του Έθελρεντ.
Οι αρχιεπίσκοποι βρέθηκαν μεταξύ τους σε προστριβές σχετικά με το θέμα της διαδοχής του Έντγκαρ, ο νόμος δεν μπορούσε να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Ο προπάππους του Εδουάρδου Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος είχε μοιράσει το βασίλειο του στους γιους του, ο μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα του Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας αναγκάστηκε να δώσει ένα μεγάλο τμήμα του βασιλείου του στον Έντγκαρ. Η χήρα υποστήριξε τα δικαιώματα του γιου της Έθελρεντ στον θρόνο της Αγγλίας με τη βοήθεια του επισκόπου Έθελγουλντ αντίθετα ο Δουνστάνος μαζί με τον αρχιεπίσκοπο Όσβαλντ υποστήριζαν τον Εδουάρδο. Τα σημαντικότερα σημεία των διαφωνιών σχετικά με τους δυο υποψηφίου ήταν η ηλικία τους και ο βαθμός νομιμότητας τους με βάση τη μητέρα τους, ο αρχιεπίσκοπος Δουνστάνος τελικά κατόρθωσε να υπερισχύσει και ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας (975). Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η στέψη του Εδουάρδου έγινε ύστερα από συμβιβασμό αφού ο Έθελρεντ πήρε εδάφη τα οποία είχε παραχωρήσει ο πατέρας του Έντγκαρ στο αβαείο του Άμπινγκτον αλλά στη συνέχεια οι συγγενείς των ευγενών στα οποία ανήκαν κατόρθωσαν να τα πάρουν πίσω. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει ότι μετά την άνοδο του Εδουάρδου στον θρόνο της Αγγλίας η χώρα απειλήθηκε από έναν κομήτη και ακολούθησε μεγάλη πείνα. Οι ταραχές ξεκίνησαν μετά τον θάνατο του Έντγκαρ, ο κόμης Όσλακ της Νορθούμπριας ο οποίος κυβερνούσε σχεδόν ολόκληρη τη βόρεια Αγγλία εξορίστηκε για άγνωστους λόγους, αντικαταστάθηκε από τον γιο του Θόρεντ.
Σύντομη βασιλεία με ταραχές
thumb|right|200px|Ασημένιο νόμισμα του Εδουάρδου του Μάρτυρα Ο Εδουάρδος διόρισε μια νέα σειρά από δικούς του έμπιστους κόμητες στην περιοχή του Ουέσσεξ, λίγα είναι γνωστά για τους συγκεκριμένους άντρες και είναι δύσκολο να καθορίσουμε σε ποια παράταξη ανήκαν.Ο Έντουιν διορίστηκε κυβερνήτης στο Σάσσεξ όπως επίσης σε τμήματα του Κεντ και του Σάρρεϋ, τάφηκε στο αβαείο του Άμπινγκτον. Ο Έθελμιρ που επέβλεπε τμήματα του Χαμσάιρ με εδάφη στο Ράτλαντ είχε δεσμούς με τον Έθελγουιν. Ο τρίτος κόμης Έλφγουιρντ κυβέρνησε στη δύση, ήταν απόγονος του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ και πιθανότατα αδελφός της συζύγου του Έντουι της Αγγλίας, φέρεται ότι ήταν υποστηρικτής του Εδουάρδου. Την ίδια εποχή ο κοσμικός κλήρος ο οποίος είχε εκδιωχθεί από τα μοναστήρια επέστρεψε σε αυτά, ο επίσκοπος Έθελγουλντ που ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός των κοσμικών και ο επίσκοπος Δουνστάνος φαίνεται εγκατέλειψαν τις προσπάθειες τους να διατηρήσουν τη μεταρρύθμιση. Οι ευγενείς βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να καταργήσουν τις μεταρρυθμίσεις του Έντγκαρ οι οποίες είχαν θίξει τα προνόμια τους, ο κύριος εκπρόσωπος της κίνησης αυτής ήταν ο κόμης Έλφχιρ ο οποίος επιτέθηκε στο δίκτυο από τα μοναστήρια του Όσβαλντ στη Μερκία. Αντίπαλος του Έλφχιρ ήταν ο Έθελγουιν προστάτης της οικογενειακής μοναστηριακής περιουσίας του Ράμσεϊ ο οποίος συμπεριφέρθηκε σκληρά στο αβαείο του Έλι, ο Έλφχιρ και ο Έθελγουιν βρέθηκαν τότε σε ανοιχτό πόλεμο. Οι επιθέσεις του Έλφχιρ στο Ράμσεϊ είχαν σαν στόχο να εδραιώσει την εξουσία του στην ανατολική Αγγλία, από την άλλη πλευρά ο Έθελγουιν είχε την υποστήριξη του ισχυρού Μπίρτνοθ, κόμη του Έσσεξ ο οποίος ανάγκασε τον Έλφχιρ να οπισθοχωρήσει.
Λίγα καταστατικά έχουν διασωθεί από τη σύντομη διάρκεια της βασιλείας του Εδουάρδου σε αντίθεση με την πληθώρα καταστατικό που υπάρχουν από την εποχή της βασιλείας του πατέρα του και του αδελφού του. Όλα τα καταστατικά που έχουν διασωθεί αφορούν την καρδιά της βασιλείας του στο Ουέσσεξ και δυο συνομιλίες του με το Κρέντιτον στο οποίο ο πρώην δάσκαλος του Σάιντεμαν είχε τοποθετηθεί επίσκοπος. Στη διάρκεια της βασιλείας του Έντγκαρ τα νομίσματα κόβονταν μονάχα στο Ουίντσεστερ και από εκεί γινόταν η διανομή τους στο υπόλοιπο βασίλειο, ο Εδουάρδος επέτρεψε την κοπή νομισμάτων στη Γιορκ και στο Λίνκολν, οι περισσότερες υπηρεσίες διανεμήθηκαν στα κεντρικά και στα βόρεια. Συγκλήθηκαν πολλά συμβούλια κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Εδουάρδου, το Πάσχα του 977 στο Κίρτλινγκτον του Οξφορντσάιρ και την επόμενη χρονιά στο Κάλνε του Γουιλσάιρ, στη διάρκεια της συνέλευσης του Κάλνε το δάπεδο κατέρρευσε με αποτέλεσμα πολλοί σύμβουλοι να βρουν τον θάνατο.
Δολοφονία
thumb|right|200px|Η Έλφθραιθ παρακολουθεί τη δολοφονία του Εδουάρδου του Μάρτυρα - από τη "Βίβλο των Μαρτύρων" του Ιωάννη Φόξ Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό περιγράφει στους στίχους του τη δολοφονία του Εδουάρδου στις 18 Μαρτίου 978 όταν επισκέφτηκε τον Έθελρεντ και τη μητέρα του Έλφθραιθ στην περιοχή που έμεναν στο κάστρο του Κόρφ, στη συνέχεια έγινε η ταφή του στο Γουέρχαμ χωρίς καμιά βασιλική τιμή. Το Χρονικό του Πίτερμπρο αναφέρει :
"Δεν συνέβη τίποτα χειρότερο από την εποχή που πάτησαν οι άνθρωποι στην ακτή της Αγγλίας. Οι άνθρωποι τον δολοφόνησαν αλλά ο θεός τον εξύψωσε, ήταν βασιλιάς στη γη για λίγο αλλά ο θεός τον έκανε άγιο, οι συγγενείς του δεν εκδικήθηκαν για τον θάνατο του αλλά εκδικήθηκε ο θεός για λογαριασμό του".
Υπάρχουν πολλές αναφορές για τη φρικτή δολοφονία του η παλαιότερη τη δεκαετία του 1040 τον περιγράφει ως μάρτυρα. Στο έργο σχετικά με τη "Ζωή του Όσβαλντ του Ουόρκεστερ" αφιερωμένο στον Μπίρχτφερθ του Ράμσι αναφέρει ότι ο Εδουάρδος δολοφονήθηκε από τους συμβούλους του Έθελρεντ και στη συνέχεια τάφηκε σε μια απλή τελετή στο Γουέρχαμ. Ο επίσκοπος Βούλφσταν Β΄ γράφει (1016) σχετικά με τον θάνατο του Εδουάρδου :
Μετέπειτα συγγραφείς καταγράφουν ότι ο Έθελρεντ και η μητέρα του διέταξαν τη δολοφονία, συγκεκριμένα ο συγγραφέας Χένρυ του Χάντινγκτον (1080 - 1160) αναφέρει ότι η ίδια Έλφθραιθ τον σκότωσε με τα χέρια της.
Αναφορές
thumb|right|200px|Το κάστρο του Κόρφ στο οποίο έγινε η δολοφονία του Εδουάρδου του Μάρτυρα Οι σύγχρονοι ιστορικοί καταγράφουν τρεις εκδοχές σχετικά με την υπόθεση της δολοφονίας του Εδουάρδου. Η πρώτη εκδοχή αναφέρεται στο έργο "η ζωή του Όσβαλντ" αναφέρεται ότι σκοτώθηκε από τους αυλικούς της Έλφθραιθ και του Έθελρεντ ύστερα από μια διένεξη προκειμένου να αναλάβει την εξουσία ο εκλεκτός τους. Ο συγγραφέας Φρανκ Στέντον (1880 - 1967) αναφέρει ότι ο Εδουάρδος ήταν πολύ βίαιος στη συμπεριφορά του και χυδαίος στις εκφράσεις του. Μετά την αγιοποίηση του οι σύμβουλοι του θυμώντουσαν με τρόμο τα ξεσπάσματα της οργής του ιδιαίτερα στα μέλη της βασιλικής αυλής, αυτό θα μπορούσε να είναι μια μορφή ύμνου. Στη δεύτερη έκδοση η δολοφονία έγινε με εντολή της ίδιας της Έλφθραιθ η οποία επέτρεψε στους δολοφόνους να δραπετεύσουν και να μείνουν ατιμώρητοι. Μια τρίτη εκδοχή αναφέρει ότι πίσω από τη δολοφονία του Εδουάρδου βρισκόταν ο Έλφχιρ ο οποίος φοβόταν την τιμωρία του βασιλιά απέναντι του για την προηγούμενη συμπεριφορά του. Το σώμα του Εδουάρδου τοποθετήθηκε για έναν περίπου χρόνο στο Γουέρχαμ, ο Έθελρεντ στη συνέχεια σαν ένδειξη συμφιλίωσης συμφώνησε στη βασιλική του ταφή, το σώμα του παρέμεινε άθικτο, αυτό θεωρήθηκε ένδειξη αγιοποίησης. Σύμφωνα με τη "Ζωή του Αγίου Όσβαλντ" στη συνέχεια μεταφέρθηκε μεταφέρθηκε στο Σάφτεσμπουρι μαζί με τον Αλφρέδο τον Μέγα και τη γιαγιά του Ελγκίφου του Σάφτσμπερι όπου πραγματοποιήθηκε μεγαλοπρεπής βασιλική ταφή. Ο βασιλιάς Έθελρεντ δεν παραβρέθηκε στην κηδεία επειδή ήταν απασχολημένος σε πόλεμο με τους Δανούς σύμφωνα όμως με καταστατικό παρέδωσε στο Σάφτεσμπουρι μεγάλες εκτάσεις γης από το Μπράντφορντ (1001), καταστατικό του 13ου αιώνα καταγράφει ότι η ημερομηνία της δωρεάς πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουνίου.
Αγιοποίηση
Η ανάδειξη του Εδουάρδου σε άγιο μπορεί να εξηγηθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Σύμφωνα με τις περισσότερες πληροφορίες τον βασικό ρόλο σε αυτό το θέμα έπαιξε ο ίδιος ο Έθελρεντ για να κατευνάσει την οργή των οπαδών του από τη δολοφονία του, την ίδια εποχή με τη δωρεά στο Σάφτεσμπουρι έγινε και η αγιοποίηση του Εδουάρδου. Ο Έθελρεντ με καταστατικό και με εορταστικές εκδηλώσεις νομιμοποίησε την αγιοποίηση αυτή (1008). Ο Ντέιβιντ Ρόλλασον σημειώνει ότι η αγιοποίηση δολοφονημένων βασιλέων ήταν συνηθισμένη πρακτική στη μεσαιωνική Ευρώπη εκείνη την εποχή. Τον 16ο αιώνα στη διάρκεια της Αγγλικής Μεταρρύθμισης ο Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας έδωσε εντολή να κατεδαφιστούν πολλοί χριστιανικοί ναοί, τα οστά του Εδουάρδου τα έκρυψαν για να κατορθώσουν να τα διασώσουν. Τα οστά βρέθηκαν από αρχαιολογικές έρευνες του Γουίλσον-Κλάριτζ (1931), εξετάστηκαν από τον οδοντίατρο Στόουελ ο οποίος επιβεβαίωσε ότι ανήκαν στον νεαρό Εδουάρδο. Ο Γουίλσον-Κλάριτζ ήθελε τα οστά να μεταφερθούν σε Ορθόδοξη εκκλησία στη Ρωσία αντίθετα ο αδελφός του ήθελε να παραμείνουν στο Σάφτεσμπουρι, τελικά παρέμειναν για πολλές δεκαετίες στην τράπεζα του Σάρρεϋ λόγω διαφωνιών.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 10ου αιώνα
Μαρακέι
Η Μαρακέι είναι μια μικρή ατόλλη στα Βόρεια Νησιά Γκίλμπερτ, και βρίσκεται ανατολικά της ατόλλης Αμπαϊάνγκ, στο νησιωτικό κράτος του Κιριμπάτι στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Η κεντρική λιμνοθάλασσα αποτελείται από πολυάριθμες βαθιές λεκάνες και περιβάλλεται από δύο μεγάλα νησιά που χωρίζονται από δύο στενά κανάλια. Τα δύο στενά κανάλια, που αποκόβονται από τα νερά του ωκεανού στην άμπωτη της παλίρροιας, είναι το Πέρασμα Μπαρετόα στα δυτικά και το Πέρασμα Ρεουέτα στα ανατολικά. Το βορειότερο σημείο της ατόλλης ονομάζεται Ακρωτήριο Ουΐλκς. Η ατόλλη έχει χερσαία έκταση 13,5 χμ².
Οικισμοί
Αντάι, Μπουοάτα, Ραουαννάουϊ (ο κύριος οικισμός), Ρορεαουέα, Τεκαρακάν, Τεκουάνγκα, Τεταμπούκι.
Κατηγορία:Νησιά Γκίλμπερτ Μαρακει
Άγιος Μάμας
Ο Άγιος Μάμας (γεν. του Αγίου Μάμαντος) είναι Μικρασιάτης Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος έζησε στα μέσα του 3ου αιώνα (μ.Χ.) και μαρτύρησε επί Αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Το όνομά του φέρουν σήμερα χωριά στην Ελλάδα, ενώ θεωρείται και ένας από τους μεγαλύτερους Αγίους στην Κύπρο, τη Σκύρο και την Κάσο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 2 Σεπτεμβρίου.
Βίος και υστεροφημία
Γεννήθηκε στην Γάγγρα της Παφλαγονία στην Μικρά Ασία το 260 μ.Χ. από γονείς Χριστιανούς, οι οποίοι συνελήφθησαν για τη χριστιανική τους πίστη και δράση και φυλακίστηκαν. Ο Άγιος Μάμας γεννήθηκε στη φυλακή και έμεινε ορφανός όντας βρέφος αφού οι γονείς του, ο Θεόδοτος και η Ρουφίνα, πέθαναν εκεί. Ανέλαβε να τον μεγαλώσει κάποια γυναίκα που ονομαζόταν Αμμία Ματρώνα, η οποία ήταν ευσεβής Χριστιανή και σε αυτήν οφείλεται το όνομα του Αγίου. Η παράδοση λέει ότι υπήρξε πολύ καλή ως μητέρα και ο μικρός συνήθιζε να τη φωνάζει «μάμα». Λέγεται ακόμη, ότι η Αμμία είδε στον ύπνο της έναν Άγγελο που την οδήγησε στη φυλακή, ώστε να θάψει τα άψυχα σώματα του Θεόδοτου και της Ρουφίνας και να υιοθετήσει το άτυχο μικρό αγοράκι.
Κατά την εφηβική του ηλικία ο Μάμας συνελήφθη από ειδωλολάτρες, που τον υπέβαλαν σε βασανιστήρια. Τελικά του κρέμασαν στο λαιμό ένα σιδερένιο ραβδί και τον έριξαν στο νερό για να πνιγεί. Κατά θαυματουργό τρόπο ο Άγιος επέζησε αλλά πιάστηκε ξανά από τους βασανιστές του και ρίχτηκε σε αναμμένη κάμινο. Και αυτήν τη φορά όμως κατάφερε να βγει σώος. Όταν έριξαν επάνω του άγρια ζώα, τα τελευταία όχι μόνο δεν τον κατασπάραξαν αλλά ούτε και τον πείραξαν. Σύμφωνα με την παράδοση ένα λιοντάρι τον δέχθηκε στη ράχη του και τον μετέφερε μακρά των άλλων θηρίων, εξ ου και η θεματογραφία της αγιογράφησης του. Τελικά, οι εχθροί του αποφάσισαν να τον εκτελέσουν εν ψυχρώ με τρίαινα. Το φονικό όργανο διαπέρασε τα σπλάγχνα του Αγίου, ο οποίος και παρέδωσε το Πνεύμα.
Σήμερα πολλοί ναοί στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο είναι αφιερωμένοι στον Άγιο Μάμα(ντα). Η φήμη του Αγίου και η απόδοση τιμών προς αυτόν εξαπλώθηκε από την Καππαδοκία στη Χίο, στην Κωνσταντινούπολη αλλά και στη Μακεδονία. Στη Χαλκιδική, σε ένα από τα χωριά που έχουν το όνομά του, λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο μεγάλη εμποροπανήγυρη, στις αρχές Σεπτεμβρίου. Ο Άγιος Μάμας είναι ο Πολιούχος της Μόρφου στην Κύπρο.
Στους βυζαντινούς χρόνους ο Άγιος Μάμας ήταν ο προστάτης των Μαρδαϊτών στη νήσο της Κύπρου. Οι τελευταίοι διέδωσαν τη φήμη του και την απόδοση τιμών προς αυτόν έπειτα από τις αραβικές επιδρομές.
Τμήμα της Αγίας Κάρας αυτού βρίσκεται στην Ελλάδα στο Κάστρο Ηλείας (το ομώνυμο χωριό του Ιστορικού Κάστρου Χλεμουτσίου του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης στην Πελοπόννησο) όπου και εορτάζεται η μνήμη του Αγίου στις 2 Σεπτεμβρίου κάθε έτους με πανηγυρικό Εσπερινό και Θεία Λειτουργία.
Απολυτίκιο Αγίου
Ήχος α`
Λαογραφία
Συγκεκριμένα στη Σκύρο, που ανθούσε άλλοτε η κτηνοτροφία, στην εορτή του Αγίου οι βοσκοί αφιέρωναν διάφορα σφαχτά. Στην εκκλησία του Αγίου που έκτισαν οι Σκυριανοί, κατά την τοπική παράδοση, σε σημείο που εμφανίσθηκε ο Άγιος σε κάποιον ποιμένα, κάθε χρόνο ανήμερα της μνήμης του κάνουν μεγάλο πανηγύρι με προσφορές και θυσίες αρνιών που τα σφάζουν κάτω από μια παρακείμενη καρυδιά και στη συνέχεια ακολουθεί το γλέντι.
Πέρα από την Ελλάδα και την Κύπρο, τιμάται και σε άλλες χώρες, όπως στο Λίβανο, την Ιταλία και την Ισπανία. Στην Ισπανία, και συγκεκριμένα στο Μπιλμπάο, το γήπεδο της ομάδας της πόλης Αθλέτικο Μπιλμπάο, έχει πάρει από αυτόν το όνομά του (Σαν Μαμές - San Mamés), καθώς βρίσκεται δίπλα από μία εκκλησία προς τιμήν του, ενώ οι παίκτες της ομάδας αποκαλούνται με το προσωνύμιο "Τα Λιοντάρια" ("Los leones"), αναφορά στο μαρτύριο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαμας Μαμας Μαμας Μαμας
Σίριλ Ραμαφόζα
Ο Σίριλ Ραμαφόζα (Matamela Cyril Ramaphosa, 17 Νοεμβρίου 1952-) είναι πολιτικός από τη Νότια Αφρική και ο πέμπτος Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Έγινε πρόεδρος μετά την παραίτηση του Τζέικομπ Ζούμα. Προηγουμένως ήταν ακτιβιστής κατά του απαρτχάιντ, αρχηγός συνδικάτων, επιχειρηματίας και αντιπρόεδρος της χώρας του από το 2014 ως το 2018. Εξελέγη πρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) στο 54ο Εθνικό Συνέδριο του ANC τον Δεκέμβριο του 2017. Είναι, επίσης, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού Σχεδιασμού. Το 2020-2021 άσκησε την προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης.
Είναι μέλος της εθνοτικής ομάδας Βέντα και ο πρώτος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής από την ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Νότιας Αφρικής
Σάννον Γουίρι
Η Σάννον Γουίρι (Shannon Whirry, 7 Νοεμβρίου 1964) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.