cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δένδρα Φαρσάλων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Πουέρτο Ρίκο Άιλαντερς
Η Πουέρτο Ρίκο Άιλαντερς (αγγλικά: Puerto Rico Islanders) ήταν επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα το Μπαγιαμόν του Πουέρτο Ρίκο. Αγωνίστηκε σε πολλά διαφορετικά πρωταθλήματα από το 2004 έως το 2012, όταν ανέστειλε τη λειτουργία της. Στις τελευταίες δύο περιόδους της μετείχε στο Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (NASL), τη δευτέρου επιπέδου κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ΗΠΑ. Διεξήγαγε τους εντόε έδρας αγώνες της στο Εστάδιο Χουάν Ραμόν Λουμπριέρ. Τα χρώματα της ομάδας ήταν πορτοκαλί και άσπρο. Διάδοχός της θεωρείται η Πουέρτο Ρίκο ΦΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2003
Άνδρη Χριστοφίδου Αντωνιάδου
Η Άνδρη Χριστοφίδου-Αντωνιάδου είναι Ελληνοκύπρια λογοτέχνης από τη Λεμεσό.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λεμεσό της Κύπρου και κατάγεται από παλιά Λεμεσιανή οικογένεια. Μετά τις γυμνασιακές της σπουδές απέκτησε πτυχίο στη Γαλλική και Ισπανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και στη συνέχεια στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία και Παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι.
Συγγραφικό έργο
Το συγγραφικό της έργο επεκτείνεται από ποίηση σε διηγήματα, θεατρικά έργα, μυθιστόρημα και έρευνα. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες και εκδοθεί σε ανθολογίες τόσο της Κύπρου όσο και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Η έρευνά της για το Λόρκα έτυχε εξαιρετικής κριτικής στην Κύπρο και στην Ευρώπη και θεωρήθηκε πολιτιστική γέφυρα μεταξύ της Ισπανίας και της Κύπρου. Η έρευνα αυτή βρίσκεται αρχειοθετημένη στο Μουσείο Λόρκα στο Φουέντεβακέρος και στο 'Ιδρυμα Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στη Μαδρίτη και είναι η μόνη έρευνα που γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα.
Έχει δώσει μεγάλο αριθμό διαλέξεων τόσο στην Κύπρο όσο και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες για θέματα και συγγραφείς της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, και έχει γράψει δοκίμια με θέμα τη γαλλική και ισπανική λογοτεχνία τα οποία έχουν βραβευτεί. Πέραν των διαλέξεων που έχει δώσει, πάντα ήταν καλεσμένη σε πολιτισμικές εκπομπές όπως επίσης και σε εκπομπές στο ραδιόφωνο. Παράλληλα, η κυρία Αντωνιάδου συνεργάσθηκε με πολλούς πολιτιστικούς φορείς, όπως το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου για το ανέβασμα του έργου του Λόρκα "Γέρμα" το 1998 αλλά και με τον ίδιο το Δήμο Λεμεσού.
Ταυτόχρονα, ασχολήθηκε εκτεταμένα με τη δημοσίευση άρθρων καθώς είναι μέλος σε πολλές λογοτεχνικές εταιρείες και διάφορους συνδέσμους που σχετίζονται άμεσα με τη διάδοση της λογοτεχνίας και κάθε μορφής πολιτισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές Κατηγορία:Κύπριοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Κύπριοι δοκιμιογράφοι
Μαχλ (λαός)
Οι Μαχλ αναφέρονται στους εθνοτικούς Μαλδιβιανούς της Ινδίας (δηλαδή οι ντόπιοι του Μινικόι και κοινότητες μεταναστών από το Μινικόι). Είναι μία από τις τρεις υποομάδες των Μαλδιβιανών και ομιλούν την διάλεκτο Μαχλ της Ντιβέχι η οποία είναι μέλος της νότιας ομάδας των Ινδοάριων γλωσσών. Όλοι οι Μαχλ είναι εγγενείς στο νησί Μαχλ στην ενωσιακή επικράτεια Λακσαντγουίπ της Ινδίας η οποία ήταν στο παρελθόν μέρος των νήσων Μαλδίβων. Σήμερα, στο Λακσαντγουίπ οι Μαχλ αριθμούν 10.259 άτομα.
Ιστορία
Η τοπική προφορική παράδοση λέει ότι οι Καμποράνι και Κοχορατουκαμάνα, δύο πριγκίπισσες από τις Μαλδίβες, ήρθαν στο Μινικόι. Όταν έφτασαν, ο Τιβάρου, που ζούσε προηγουμένως εκεί, έφυγε για τη Σρι Λάνκα. Οι απόγονοι της Καμποράνι είναι οι μποντούν (ιδιοκτήτες γης και καραβιών) και οι απόγονοι της Κοχορατουκαμάνα είναι οι νιάμιν (καπετάνιοι). Εκτός από τέτοιες παραδόσεις, υπάρχουν γλωσσικές συγγένειες με τη διάλεκτο Μαχλ της Ντιβέχι που ομιλείται στο Μινικόι και τη πρότυπη Μαλδιβική διάλεκτο. Επίσης οι νότιες μαλδιβικές διάλεκτοι περιέχουν περισσότερα αρχαϊκά χαρακτηριστικά, δείχνοντας ότι στο Μινικόι μετανάστευσαν άποικοι από το Μαλέ ή τις βόρειες Μαλδίβες.
Δημογραφικά στοιχεία και γεωγραφική κατανομή
Οι περισσότεροι Μαχλ ζουν στο Μινικόι (Μαλίκου) στην ενωσιακή επικράτεια του Λακσαντγουίπ της Ινδίας. Στο Λακσαντγουίπ οι Μαχλ προέκυψαν ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα και αποτελούν το 15.67% του συνολικού πληθυσμού του Λακσαντγουίπ.
Υπάρχουν κοινότητες Μαχλ που ζουν σε άλλα μέρη της Ινδίας. Η προέλευση όλων των κοινοτήτων Μαχλ στην Ινδία και αλλού βρίσκεται στο νησί του Μινικόι. Ένας αριθμός Μαχλ έχουν εγκατασταθεί στις περιοχές του Κοζικόντε, Μαλαπουράμ, Ερνακουλάμ και Θιρουβανανθαπουράμ (Τριβαντρούμ) στην πολιτεία Κεράλα, η οποία βρίσκεται ανατολικά του Λακσαντγουίπ. Μερικοί Μαχλ της Κεράλας ζουν σε αυτή από τον 17ο αιώνα, όταν τα νησιά Λακσαντγουίπ ανήκαν στη κυριαρχία του Αλί Ραγιά/Αλακκάλ Μπίβι της Κανούρ.
Θάκρου
Σύμφωνα με την εθνοϊστορία του Θάκρου, ένα άτομο με το όνομα Θάκρου ήρθε στο Μινικόι από την ατόλλη Αντού στις Μαλδίβες. Παντρεύτηκε τρεις φορές και σύμφωνα με την ιστορία οι τρέχοντες κάτοικοι του νησιού είναι οι απόγονοί του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ινδία
Σαχνισί
thumb|right|290px|Τοπική αρχιτεκτονική στη παλιά πόλη [[Ξάνθη|Ξάνθης- "σαχνισιά": ξύλινα μαδέρια-υποστυλώματα στηρίζουν τα δωμάτια του ορόφου που επεκτείνονται πέρα από τα όρια της τοιχοποιίας του ισογείου .]] Η σαχνισιά ή το σαχνισί είναι ορολογία της αρχιτεκτονικής, η οποία αναφέρεται στις προσόψεις παραδοσιακών κτηρίων, και περιγράφει προεξοχές στηριγμένες σε ξύλινα δοκάρια οι οποίες βρίσκονται πέρα από τα όρια της τοιχοποιίας του ισογείου. Αυτή η αρχιτεκτονική παρατηρείται σε παραδοσιακά κτήρια βαλκανικής, μικρασιατικής αλλά και της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής (στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική έχει επικρατήσει ο όρος έρκερ, erker).
Το σαχνισί δημιουργεί πρόσθετο ωφέλιμο χώρο στον όροφο, τετραγωνισμό της κάτοψης και επίσης χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της εισόδου και του δρόμου μπροστά στην παραδοσιακή κατοικία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων
Ροζέ ντε Μπυσί-Ραμπυτέν
Ο Ροζέ ντε Ραμπυτέν, κόμης του Μπυσί (γαλλικά: Roger de Bussy-Rabutin) (1618-1693), γνωστός ως Μπυσί-Ραμπυτέν, ήταν Γάλλος αντιστράτηγος στα στρατεύματα του Λουδοβίκου ΙΔ', αυλικός, συγγραφέας απομνηματευμάτων, επιστολών και σατυρικών λιβέλων, λιμπερτίνος και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Ήταν εξάδελφος και διατηρούσε αλληλογραφία με τη Μαντάμ ντε Σεβινιέ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος, αλλά με το θάνατο των μεγαλύτερων αδελφών του έγινε ο εκπρόσωπος της οικογένειας. Φοίτησε αρχικά στη σχολή Ιησουιτών στο Ωτάν και στη συνέχεια στο Παρίσι. Μπήκε στο στρατό σε ηλικία δεκαέξι ετών και πολέμησε σε πολλές εκστρατείες, διαδεχόμενος τον πατέρα του σαν διοικητής. Συμμετείχε στις περισσότερες εκστρατείες του Τριακονταετούς πολέμου. Ο ίδιος μας λέει ότι οι δύο φιλοδοξίες του ήταν: να είναι έντιμος άνθρωπος και να διακριθεί στον πόλεμο, αλλά η τύχη και οι ροπές του δεν τον βοήθησαν. Το 1641 ο καρδινάλιος Ρισελιέ τον έκλεισε στη Βαστίλη για μερικούς μήνες ως τιμωρία για παραμέληση των καθηκόντων του.
Το 1643 παντρεύτηκε την εξαδέλφη του Γκαμπριέλ ντε Τουλονζόν, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες, και προσωρινά έφυγε από το στρατό. Αλλά το 1645 υπηρέτησε υπό τον Μεγάλο Κοντέ στην Καταλονία. Η σύζυγός του πέθανε το 1646, και τον επόμενο χρόνο ο Μπυσί μπλέχθηκε σε ένα σκάνδαλο με την απαγωγή της νεαρής και πλούσιας χήρας μαντάμ ντε Μιραμιόν, με σκοπό να την παντρευτεί. Μετά την άρνησή της, η υπόθεση διευθετήθηκε με κάποια δυσκολία και ο Μπυσί καταδικάσθηκε σε σημαντική αποζημίωση. Στη συνέχεια, παντρεύτηκε τη Λουίζ ντε Ρουβίλ με την οποία απέκτησε δύο γιους.
Κατά την εξέγερση της Σφενδόνης (1648-1653) ο Μπυσί αρχικά ακολούθησε την παράταξη των πριγκίπων, αλλά αποφάσισε τελικά να παρασταθεί στη βασιλική πλευρά. Το 1655, συνέχισε τη στρατιωτική του θητεία υπό τον Ερρίκο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν στη Φλάνδρα. Έλαβε μέρος εκεί σε πολλές εκστρατείες και διακρίθηκε σε μάχες αλλά δεν τα πήγε καλά με τον στρατηγό του και η εριστική του διάθεση, η υπερβολική ματαιοδοξία του και η συνήθεια του να συνθέτει δυσφημιστικούς στίχους, τον έκανε τελικά εχθρό των περισσότερων αξιωματούχων τόσο στο στρατό όσο και στη βασιλική αυλή.
Σε δυσμένεια
μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του Μπυσί-Ραμπυτέν Το 1659 έπεσε σε δυσμένεια επειδή συμμετείχε σε ένα όργιο στο Ρουασί κοντά στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, γεγονός που προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο. Ο Μαζαρίνος τον διέταξε να αποσυρθεί στα κτήματά του στο κάστρο του Μπυσί-Ραμπυτέν, όπου μέσα στην αναγκαστική απομόνωσή του έγραψε το διάσημο έργο του Ερωτική ιστορία της Γαλατίας για τη διασκέδαση της άρρωστης ερωμένης του, της μαντάμ ντε Μονγκλάς. Αυτό το βιβλίο, μια σειρά από περιγραφές προσώπων και διηγήσεις των μηχανορραφιών της γαλλικής υψηλής αριστοκρατίας της αυλής, ήταν πνευματώδες και αιχμηρό, κυκλοφόρησε ελεύθερα σε χειρόγραφο και είχε πολλές ψευδείς συνέχειες. Παρόλο που ο Μπυσί αρνήθηκε τις κατηγορίες, κατηγορώντας την κόμισσα Κατρίν ντε λα Μπομ (πέθανε το 1692), πρώην ερωμένη του, κατηγορήθηκε ο ίδιος ότι δεν είχε σεβαστεί ούτε τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας του βασιλιά Άννας της Αυστριακής. Σε επιστολή συγγνώμης και εξήγησης προς τον βασιλιά, ο Μπυσί ισχυρίστηκε ότι μία φίλη του που είχε ζητήσει να δανειστεί το χειρόγραφο για λίγο (Μαντάμ ντε λα Μπομ) το είχε αντιγράψει και το άλλαξε χωρίς αυτός να το γνωρίζει. Ο βασιλιάς, θυμωμένος αρχικά με το έργο, τον πίστεψε όταν ο Μπυσί του έδειξε το πρωτότυπο χειρόγραφο για να διαψεύσει το σκάνδαλο, αλλά μια συνάντηση (πιθανότατα με την Μαντάμ ντε λα Μπομ) σφράγισε την τύχη του Μπυσί.
Έτσι, φυλακίστηκε πάλι στη Βαστίλη στις 17 Απριλίου 1665, όπου παρέμεινε για περισσότερο από ένα χρόνο, και απελευθερώθηκε μόνο με την προϋπόθεση να αποσυρθεί στα κτήματά του, όπου έζησε στην απομόνωση για δεκαεπτά χρόνια. Ο Μπυσί ένιωσε τη δυσμένεια έντονα, αλλά το αναγκαστικό τέλος της στρατιωτικής του καριέρας του ήταν ακόμα πιο πικρό. Το 1682 του επιτράπηκε να επισκεφτεί πάλι τη βασιλική αυλή, αλλά η ψυχρότητα της υποδοχής του εκεί έκανε την επαρχιακή εξορία του να φαίνεται προτιμότερη και επέστρεψε στη Βουργουνδία, όπου πέθανε στις 9 Απριλίου 1693.
Είχε εκλεγεί μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1665 και κατείχε τη θέση του εκεί μέχρι το θάνατό του το 1693.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γάλλοι απομνημονευματογράφοι
Νιεσάβα
Η Νιεσάβα (πολωνικά: Nieszawa, Nessau) είναι πόλη του Πόβιατ Αλεξάντρουφ, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Κουγιαβίας. Ο πληθυσμός της είναι 1.834 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθική Εκκλησία της Αγίας Χέντβιχ, Ύπατης Δούκισσας της Πολωνίας]] Το Θεσπίσματα της Νιεσάβα, που θεσπίστηκαν σε αυτήν την πόλη το 1454, έχουν σημασία στη νομική και κοινωνική ιστορία της Πολωνίας.
Στη Νιεσάβα παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1460 και στους επόμενους αιώνες ήταν μια βασιλική πόλη του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Μπζεστς στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, στην πόλη εισέβαλε και στη συνέχεια την κατέλαβε η Γερμανία. Οι Γερμανοί πραγματοποίησαν αμέσως μαζικές συλλήψεις Πολωνών ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Η Νιεσάβα ήταν ένας από τους τόπους εκτελέσεων Πολωνών που πραγματοποιήθηκαν από τη Γερμανία το 1939 ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Τον Δεκέμβριο του 1939, οι Γερμανοί έδιωξαν επίσης περίπου 1.000 Πολωνούς από την πόλη. Περαιτέρω απελάσεις Πολωνών πραγματοποιήθηκαν το 1940. Σπίτια, γραφεία, καταστήματα και εργαστήρια των εκδιωμένων Πολωνών παραδόθηκαν στους Γερμανούς ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Το 1945 η γερμανική κατοχή έληξε και η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα κομμουνιστικό καθεστώς που ήταν εγκατεστημένο από τη Σοβιετική Ένωση, το οποίο παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980.
Αξιοθέατα
Τα πιο σημαντικά ιστορικά ορόσημα και αξιοθέατα της πόλης είναι η γοτθική Εκκλησία της Αγίας Χέντβιχ (Ύπατη Δούκισσα της Πολωνίας), που χτίστηκε τον 15ο αιώνα, η οποία διαθέτει πλούσιο γοτθικό- αναγεννησιακό - μπαρόκ εσωτερικό, το μπαρόκ μοναστήρι των Φραγκισκανών με την Εκκλησία της Έρευσης του Τιμίου Σταυρού, το Μουσείο Στανίσουαφ Νοακόφσκι αφιερωμένο στον Πολωνό αρχιτέκτονα και καλλιτέχνη Στανίσουαφ Νοακόφσκι, που βρίσκεται στο πρώην σπίτι του, και η ιστορική πλατεία της αγοράς γεμάτη με παλιά αρχοντικά και το δημαρχείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Κυβερνείο Βαρσοβίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Δενδροχώρι Λάρισας
Το Δενδροχώρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλλιθέας Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Ναρθακίου και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Δενδροχώρι Λάρισας βρίσκετται σε υψόμετρο 520 μέτρων και έχει πληθυσμό 37 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ως το 1940 ονομαζόταν Ντινόμπασι και μέχρι το 1957, Ντινομπάσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Άρτζε
Το Άρτζε βρισκόταν περίπου 55 χλμ ανατολικά της βυζαντινής Θεοδοσιούπολης, στην επαρχία «Φασιανοί», στα σύνορα μεταξύ Αρμενίας και Ιβηρικής, στην αριστερή όχθη του Άραξου ποταμού. Αναφέρεται ως έδρα βυζαντινού στρατηγού στο Τακτικό Εσκοριάλ ή Τακτικό Οικονομίδη (971/975). Παραχωρήθηκε μαζί με άλλες πόλεις στον πρίγκιπα της Αρμενίας Δαυίδ Γ΄ Κουροπαλάτη το 979 για την βοήθειά του στην καταστολή της επανάστασης του Βάρδα Σκληρού, όμως ανακαταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς μετά τον θάνατο του Δαυίδ το έτος 1000, όταν έγινε μέρος του κατεπανάτου της Ιβηρικής.
Η πόλη είναι κυρίως γνωστή από το Χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη, ο οποίος σημειώνει ότι ήταν ένα δημοφιλές εμπορικό κέντρο, που προσέλκυε εμπόρους από την Συρία, την Αρμενία και αλλού. Καταλήφθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους το 1048/1049 και οι επιζήσαντες κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στη Θεοδοσιούπολη, την οποία στα αρμένικα ονόμαζαν Άρτζε των Ρωμαίων (δηλαδή των Βυζαντινών). Από αυτήν την ονομασία προέρχεται η ονομασία Ερζερούμ της αρχαίας Θεοδοσιούπολης.
Το Άρτζε δεν θα έπρεπε να συγχέεται με την αρχαία και μεσαιωνική πόλη του Αρζέν (λατινικά Arzen, in Syriac Arzŏn or Arzŭn, Armenian Arzn, Ałzn, Arabic Arzan), που βρίσκεται νοτιότερα.
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ε.Σ.Κ. Αττικής 2014-2015 (Άνδρες)
Η αγωνιστική δράση στα Πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής έλαβε χώρα από το φθινόπωρο του 2014 μέχρι την άνοιξη του 2015. Διοργανώθηκαν αγώνες Πρωταθλήματος στο επίπεδο όλων των ηλικιακών ομάδων (ανδρών, νέων κάτω των 22 ετών, εφήβων, παίδων, παμπαίδων, μίνι αγοριών, προμίνι αγοριών) καθώς και διοργάνωση Κυπέλλου Ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2014 2015 Ανδρες Αττικη Ανδρες Αττικη Ανδρες
Μονή Αχειροποίητου
Η Μονή Αχειροποίητου ή Παναγία Αχειροποιός είναι μεσαιωνικό ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στη Λάπηθο, κοντά στον Καραβά στην de jure επαρχία Κερύνειας στην Κύπρο. Το μοναστήρι κτίστηκε τον 11ο αιώνα και σήμερα βρίσκεται υπό αναστήλωση.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, το μοναστήρι πήρε το όνομά του από ένα αχειροποίητο, μια εικόνα που πιστεύεται ότι μεταφέρθηκε θαυματουργά από την αρχική της θέση στη Μικρά Ασία από την Παναγία για να τη σώσει από την καταστροφή λόγω της τουρκικής κατάκτησης. Σύμφωνα με το μύθο, το σάβανο του Ιωσήφ της Αριμαθείας κρατήθηκε κάποτε στο μοναστήρι και μεταφέρθηκε στο Τορίνο της Ιταλίας, το 1452, όπου παραμένει σήμερα και είναι τώρα γνωστό ως Σινδόνη του Τορίνου. Το μοναστήρι σύντομα έγινε γνωστό και τελικά έγινε το θρησκευτικό κέντρο της περιοχής. Το μοναστήρι ήταν η έδρα του Επισκόπου Λαμπούσας, ενός από τους 15 Επισκόπους του νησιού έως το 1222.
Το 1735 ο Ρώσος μοναχός Βασίλι Μπάρσκι επισκέφθηκε το μοναστήρι και σημείωσε ότι υπήρχαν εννέα με δέκα μοναχοί στις εγκαταστάσεις. Μερικά χρόνια αργότερα, περίπου το 1760, ο Πέτερμαν, ένας Γερμανός ταξιδιώτης που επισκέφθηκε το μοναστήρι το 1851, ανέφερε ότι ενενήντα χρόνια πριν από την εποχή του Τούρκοι επιδρομείς από τον Καραμάν είχαν λεηλατήσει και κάψει το μοναστήρι. Μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, ο αριθμός των μοναχών είχε μειωθεί περαιτέρω, και τον 20ο αιώνα το μοναστήρι είχε εγκαταλειφθεί από τους μοναχούς. Μετά την ανεξαρτησία, οι Έλληνες στρατιώτες κλήθηκαν και έμειναν στα κελιά του μοναστηριού και μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το μοναστήρι έγινε στρατώνες για τον τουρκικό στρατό. Το συγκρότημα εξακολουθεί να είναι κλειστό για το κοινό. Την ανακαίνισή του έχει αναλάβει το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κερύνειας.
Αρχιτεκτονική
Η Μονή χτίστηκε τον 11ο αιώνα στα θεμέλια μιας ερειπωμένης χριστιανικής εκκλησίας του 6ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, η συνεχής ανοικοδόμηση είχε ως αποτέλεσμα να έχει αρχιτεκτονικά στιλ από διαφορετικές χρονικές περιόδους, συμπεριλαμβανομένων των παλαιοχριστιανικών, βυζαντινών, Λουζινιάν, γοτθικών και φραγκικών. Το σημερινό κτίριο έχει δύο θόλους και γοτθικό νάρθηκα.
Θησαυρός
thumb|Ο θησαυρός της Λάμπουσας. Το 1897 αποκαλύφθηκε κοντά στο μοναστήρι ένας θησαυρός των πρώτων βυζαντινών χρόνων αποτελούμενο από ασημένια αντικείμενα. Γνωστό ως Θησαυρός της Λάμπουσας ή Πρώτος Θησαυρός της Κύπρου, αποτελείται από ποικιλία λειτουργικών αντικειμένων που χρονολογούνται από τον 6ο ή τον 7ο αιώνα, ίσως σκόπιμα κρυμμένα κατά τη διάρκεια της αραβικής εισβολής στην Κύπρο το 653 μ.Χ. Ο θησαυρός αποκτήθηκε από το Βρετανικό Μουσείο το 1899.
Παραπομπές
Αχειροποιητος
Ρίχαρντ Σένε
Ο Ρίχαρντ Σένε (γερμανικά: Richard Schöne, 5 Φεβρουαρίου 1840 - 5 Μαρτίου 1922) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος και διευθυντής του τότε Βασιλικού Αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 1840 στη Δρέσδη. Άρχισε να σπουδάζει κλασική φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας το 1858, και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1861. Αφού στράφηκε για λίγο καιρό προς τη ζωγραφική στη Βαϊμάρη, επέστρεψε στην αρχαιολογία και περιόδευσε το 1864 την Ιταλία. Από τότε αφοσιώθηκε στην μελέτη της αρχαίας τέχνης. Επέστρεψε στη Γερμανία το 1868 και αναγορεύτηκε καθηγητής (habilitation) στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Λίγο αργότερα διορίστηκε έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χάλε το 1869. Επέστρεψε στο Βερολίνο το 1872 για να εργαστεί στο Υπουργείο Πολιτισμού της Πρωσίας. Διετέλεσε διευθυντής του βασιλικού αρχαιολογικού μουσείου επί εικοσιπενταετίας. Την εποχή της υπηρεσίας του αναβάθμισε και λάμπρυνε το αρχαιολογικό μουσείο, ενίσχυσε τις αρχαιολογικές συλλογές και ανανέωσε τα εκθέματα με αγορές και ανασκαφές. Ανήγειρε επίσης καινούργια οικοδομήματα για την στέγαση των εκθεμάτων. Απεβίωσε στις 5 Μαρτίου 1922 στο Βερολίνο. Προς τιμή της μνήμης του λειτουργεί η εταιρεία Richard-Schöne-Gesellschaft für Museumsgeschichte e. V., η οποία ιδρύθηκε το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Αμμούδι Καρπάθου
Το Αμμούδι ή Αμμούι  είναι ακατοίκητη βραχονησίδα του Αιγαίου Πελάγους που ανήκει στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Περιλαμβάνεται στην Kοινότητα Ολύμπου του Δήμου Καρπάθου.
Το μήκος των ακτών της νησίδας είναι 0,4720km. Στη βόρεια πλευρά του νησιού υπάρχει ένα μικρό θαλάσσιο σπήλαιο.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Όλυμπος Καρπάθου Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Ευστράτιος Αργέντης (θεολόγος)
Ο Ευστράτιος Αργέντης (1685 - 1762) ήταν Έλληνας θεολόγος, ιατρός και λόγιος, μέλος της ιστορικής οικογένειας των Αργέντηδων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χίο και σπούδασε ιατρική και θεολογία σε πανεπιστήμια της Ιταλίας και της Γερμανίας (Σαξονία), όπου και παρέμεινε μέχρι το έτος 1719. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Χίο και άσκησε εκεί την ιατρική με επιτυχία, ενώ παραλλήλως δίδασκε στην ακμάζουσα τότε Σχολή της Χίου. Πέρα από τις δύο ειδικότητές του (του ιατρού και του θεολόγου) ο Ευστράτιος Αργέντης ήταν γλωσσομαθής και είχε ευρύτατη εγκυκλοπαιδική μόρφωση, θεωρούμενος ως ένας από τους πιο διακεκριμένους λόγιους της εποχής του. Προσκλήθηκε επανειλημμένα στην Αλεξάνδρεια: αρχικώς από τον Πατριάρχη Κοσμά και στη συνέχεια από τον Πατριάρχη Ματθαίο την περίοδο 1746 ως 1760. Σκοπός ήταν η επίλυση διάφορων σοβαρών εκκλησιαστικών θεμάτων που αντιμετώπιζε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, όπως ήταν η προπαγάνδα των απεσταλμένων του Πάπα υπέρ της εισαγωγής άζυμου άρτου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, θέμα που ο Αργέντης αντιμετώπισε με επιτυχία. Με την αφορμή αυτή ο Ματθαίος τον παρακάλεσε να συγγράψει μελέτη για το ζήτημα των αζύμων. Το σύγγραμμα αυτό του Αργέντη μεταφράσθηκε από τον διάδοχο του Ματθαίου στην αραβική γλώσσα για τους Άραβες Ορθόδοξους Χριστιανούς.
Ο Αργέντης συνέγραψε και πολλές άλλες θεολογικές μελέτες, όπως:
Ο Ευστράτιος Αργέντης απεβίωσε στη γενέτειρά του σε ηλικία 77 ετών αφήνοντας την πλούσια βιβλιοθήκη του στο Λεπροκομείο της Χίου, αλλά το περιεχόμενό της χάθηκε κατά την Καταστροφή της Χίου το 1822.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Αργέντη
Επιθυμίες
Επιθυμίες είναι ο τίτλος μιας ελληνικής δραματικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του ΑΝΤ1 τις τηλεοπτικές σεζόν 1998-2000. Το σενάριο υπέγραψε η Άννα Αδριανού με τον Γιάννη Μπότση, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Βασίλης Τσελεμέγκος. Αν και ήταν προγραμματισμένη να ολοκληρωθεί σε 20 επεισόδια, η σειρά κατάφερε να σημειώνει υψηλά νούμερα τηλεθέασης κάθε εβδομάδα με αποτέλεσμα να συνεχιστεί και για δεύτερο κύκλο. Έκτοτε, έχει επαναπροβληθεί αρκετές φορές σε επανάληψη και από τον σταθμό και από το Μακεδονία TV.
Οι κύριες πρωταγωνίστριες ήταν η Βάσια Παναγοπούλου, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου και η Χριστίνα Αλεξανιάν. Η υπόθεση της σειράς ήταν ο αγώνας αυτών των τριών γυναικών γύρω στα 30 -όπου τις έδενε μια πολύ μεγάλη φιλία από μικρές- για κοινωνική αποδοχή, εργασιακή επιτυχία, αγάπη και έρωτα στη ζωή τους. Το πρωταγωνιστικό καστ συμπληρώνουν ο Γιάννης Βούρος, ο Κώστας Αποστολίδης, ο Χρήστος Γιάνναρης, η Ζωζώ Ζάρπα, η Αλεξάνδρα Παντελάκη, ο Στάθης Κακκαβάς, η Νταίζη Σεμπεκοπούλου, ο Ντίνος Αυγουστίδης, ο Δημήτρης Καλλιβωκάς, η Έλλη Φωτίου, η Αγγελική Δημητρακοπούλου, ο Μάνος Ζαχαράκος...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επιθυμίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Μαρία Άννα της Πορτογαλίας
Η Μαρία Άννα της Πορτογαλίας (Maria Ana de Bragança, 13 Ιουλίου 1861 - 31 Ιουλίου 1942) ήταν η σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου και κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1861 στο Κάστρο Μπρόνμπαχ του Βασιλείου της Βυρτεμβέργης, και ήταν το έκτο παιδί και πέμπτη κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Αδελαΐδας, κόρης του Κωνσταντίνου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ.
Πριν από το γάμο της με τον Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου, θεωρήθηκε από τον Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας ως κατάλληλη νύφη για τον μοναδικό γιο και κληρονόμο του Ροδόλφο, αλλά ο Ροδόλφος δεν της άρεσε και παρέμεινε ελεύθερη τα επόμενα χρόνια.
Στις 21 Ιουνίου 1893 η Μαρία Άννα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Κληρονομικό Πρίγκιπα του Λουξεμβούργου, στο Κάστρο Φίσχορν. Μαζί απέκτησαν έξι κόρες:
Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Άννα ήταν αντιβασίλισσα για τον σύζυγό της κατά το τέλος της ασθένειας του, από τις 19 Νοεμβρίου 1908 έως τις 15 Φεβρουαρίου 1912 και στη συνέχεια αντιβασίλισσα για την κόρη της, Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αδελαΐδα, μέχρι την ενηλικίωσή της από τις 25 Φεβρουαρίου 1912 έως τις 18 Ιουνίου 1912.
Πέθανε στις 31 Ιουλίου 1942 στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 81 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό της Θεοτόκου στο Λουξεμβούργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Ζιμπελίνα
Η ζιμπελίνα (επιστημονική ονομασία: Martes zibellina) είναι είδος κουναβιού, ένα μικρό παμφάγο θηλαστικό που κατοικεί κυρίως στα δάση της Ρωσίας, από τα Ουράλια Όρη σε όλη τη Σιβηρία και τη βόρεια Μογγολία. Ο βιότοπός του συνορεύει επίσης με το ανατολικό Καζακστάν, την Κίνα, τη Βόρεια Κορέα και το Χοκάιντο της Ιαπωνίας.
Ετυμολογία
Το όνομα ζιμπελίνα φαίνεται να είναι σλαβικής προέλευσης και εισήλθε στις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες μέσω του μεσαιωνικού εμπορίου γούνας. Έτσι το ρωσικό соболь (σομπόλ) και πολωνικό soból έγιναν το γερμανικό Zobel και το ολλανδικό sabel. Το γαλλικό zibeline, το ισπανικό cibelina, cebellina, το φινλανδικό soopeli, το πορτογαλικό zibelina και το μεσαιωνικό λατινικό zibellina προέρχονται από την ιταλική μορφή (zibellino). Η αγγλική και μεσαιωνική λατινική λέξη sabellum προέρχεται από το παλαιογαλλικό sable ή saible.
Περιγραφή
Τα αρσενικά έχουν μήκος σώματος 38 με 56 εκατοστά, με ουρά μήκους 9 – και ζυγίζουν 880 –. Τα θηλυκά έχουν μήκος σώματος 35 –, με μήκος ουράς 7.2 –. Το χειμερινό τρίχωμα είναι μακρύτερο και πιο πολυτελές από το καλοκαιρινό τρίχωμα. Διαφορετικά υποείδη εμφανίζουν γεωγραφικές παραλλαγές στο χρώμα της γούνας, το οποίο κυμαίνεται από ανοιχτό έως σκούρο καφέ, με το κάθε ζώο να είναι πιο ανοιχτό κοιλιακά και πιο σκούρο στην πλάτη και στα πόδια. Οι ιαπωνικές ζιμπελίνες (γνωστές τοπικά ωςクロテンή κουρότεν) συγκεκριμένα χαρακτηρίζονται από το μαύρο χρώμα στα πόδια τους. Τα άτομα έχουν επίσης ένα ανοικτόχρωμο κομμάτι γούνας στο λαιμό τους που μπορεί να είναι γκρι, λευκό ή ανοιχτό κίτρινο. Η γούνα είναι πιο απαλή και μεταξένια από αυτή των αμερικανικών κουνάβων. Οι ζιμπελίνες μοιάζουν πολύ με δενδροκούναβα όσον αφορά το μέγεθος και την εμφάνιση, αλλά έχουν πιο επιμήκη κεφάλια, μακρύτερα αυτιά και αναλογικά μικρότερες ουρές. Τα κρανία τους είναι παρόμοια με εκείνα των δεντροκούναβων, αλλά με μεγαλύτερα και πιο στιβαρά με πιο τοξωτά ζυγωματικά τόξα.
Συμπεριφορά
Οι ζιμπελίνες κατοικούν σε πυκνά δάση όπου κυριαρχούν η ερυθρελάτη, το πεύκο, η λάριξ, ο κέδρος της Σιβηρίας και η σημύδα τόσο σε πεδινό όσο και σε ορεινό ανάγλυφο. Υπερασπίζονται εδάφη που μπορεί να έχουν έκταση από 4 έως 30 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ανάλογα με το τοπικό ανάγλυφο και τη διαθεσιμότητα τροφίμων. Ωστόσο, όταν οι πόροι είναι σπάνιοι, μπορούν να μετακινηθούν σε σημαντικές αποστάσεις αναζητώντας τροφή, με καταγεγραμμένους ρυθμούς μετακίνησης 6 με 12 χιλιόμετρα την ημέρα.
Οι ζιμπελίνες ζουν σε λαγούμια κοντά σε όχθες ποταμών και στα πιο πυκνά μέρη των δασών. Αυτά τα λαγούμια συνήθως γίνονται πιο ασφαλή με το να σκάβονται ανάμεσα στις ρίζες των δέντρων. Είναι καλοί αναρριχητές σε γκρεμούς και δέντρα. Κατά κύριο λόγο κυνηγούν τις ώρες του λυκόφωτος, αλλά γίνονται πιο δραστήριες την ημέρα κατά την περίοδο ζευγαρώματος. Το κρησφύγετό τους είναι καλά κρυμμένο και περιστοιχισμένο από γρασίδι και γούνα, αλλά μπορεί να είναι προσωρινό, ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν το ζώο ταξιδεύει περισσότερο αναζητώντας λεία.
Κυνηγούν κυρίως με τον ήχο και την όσφρηση και έχουν οξεία αίσθηση ακοής. Οι ζιμπελίνες σημαίνον την επικράτειά τους με άρωμα που παράγεται σε αδένες στην κοιλιά. Θηρευτές των ζιμπελίνων περιλαμβάνουν έναν αριθμό μεγαλύτερων σαρκοφάγων, όπως λύκους, αλεπούδες, αδηφάγους, τίγρεις, λύγκες, αετούς και μεγάλες κουκουβάγιες.
Αναπαραγωγή
Το ζευγάρωμα συμβαίνει γενικά μεταξύ Ιουνίου και 15 Αυγούστου, αν και η ημερομηνία ποικίλλει γεωγραφικά. Όταν φλερτάρουν, οι ζιμπελίνες τρέχουν, πηδούν και «χουρχουρίζουν» σαν γάτες. Τα αρσενικά σκάβουν ρηχά αυλάκια μήκους ενός μέτρου στο χιόνι, που συχνά συνοδεύονται από ούρηση. Τα αρσενικά πολεμούν μεταξύ τους βίαια για τα θηλυκά. Τα θηλυκά εισέρχονται στον οίστρο την άνοιξη. Το ζευγάρωμα μπορεί να διαρκέσει έως και οκτώ ώρες. Μετά τη σπερματέγχυση, η βλαστοκύστη δεν εμφυτεύεται στο τοίχωμα της μήτρας του θηλυκού. Αντίθετα, η εμφύτευση γίνεται οκτώ μήνες αργότερα. Αν και η κύηση διαρκεί 245 έως 298 ημέρες, η εμβρυϊκή ανάπτυξη απαιτεί μόνο 25-30 ημέρες. Οι ζιμπελίνες γεννιούνται σε κοιλότητες δέντρων, όπου χτίζουν φωλιές που αποτελούνται από βρύα, φύλλα και ξεραμένο γρασίδι. Γεννούν από ένα έως επτά μικρά, αν και οι γέννες των δύο ή τριών είναι πιο συνηθισμένες. Τα αρσενικά βοηθούν τα θηλυκά υπερασπίζοντας τα εδάφη τους και παρέχοντας τροφή.
Οι ζιμπελίνες γεννιούνται με κλειστά μάτια και δέρμα καλυμμένο με ένα πολύ λεπτό στρώμα τρίχας. Τα νεογέννητα ζυγίζουν μεταξύ 25 με 35 γραμμάρια και έχουν κατά μέσο όρο μήκος 10 με 12 εκατοστά. Ανοίγουν τα μάτια τους μεταξύ 30 και 36 ημερών και φεύγουν από τη φωλιά λίγο αργότερα. Στις επτά εβδομάδες, τα μικρά απογαλακτίζονται και τους δίνεται τροφή που έχει μασηθεί. Φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία δύο ετών. Έχει αναφερθεί ότι ζουν έως και είκοσι δύο χρόνια σε φάρμες και έως και δεκαοκτώ χρόνια στη φύση.
Κατανομή
Στη Ρωσία, η κατανομή της ζιμπελίνας είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα μαζικών επανεισαγωγών που αφορούσαν 19.000 ζώα μεταξύ 1940 και 1965. Η κατανομή τους εκτείνεται προς τα βόρεια μέχρι τη γραμμή των δέντρων και νότια μέχρι το γεωγραφικό πλάτος 55–60° στη δυτική Σιβηρία και 42° στις ορεινές περιοχές της ανατολικής Ασίας. Το δυτικό άκρο της κατανομή τους περιλαμβάνει τα Ουράλια όρη, όπου μοιράζονται την επικράτειά τους με το ευρωπαϊκό δεντροκούναβο. Βρίσκονται επίσης στη Σαχαλίνη.
Στη Μογγολία, οι ζιμπελίνες απαντώνται στα βουνά Αλτάι και στα δάση γύρω από τη λίμνη Χουβσγκούλ, με τα δεύτερα να είναι συνέχεια με την οικοπεριοχή του βόρειου δάσους Βαϊκάλης, από την οποία προέρχονται οι πιο πολύτιμες γούνες ζιμπελίνας. Στην Κίνα, οι ζιμπελίνες απαντώνται σε μια περιορισμένη περιοχή της Αυτόνομης Περιφέρειας Σιντζιάνγκ. Στη βορειοανατολική Κίνα, οι ζιμπελίνες περιορίζονται πλέον στην ευρύτερη οροσειρά Κινγκάν. Οι ζιμπελίνες απαντώνται επίσης στο Χοκάιντο και στην κορεατική χερσόνησο.
Λόγω της ποικίλης εμφάνισης της ζιμπελίνας σε διαφορετικές γεωγραφικές τοποθεσίες, υπήρξε κάποια συζήτηση σχετικά με τον ακριβή αριθμό των υποειδών που μπορούν να αναγνωριστούν με σαφήνεια. Το Mammal Species of the World αναγνωρίζει δεκαεπτά διαφορετικά υποείδη, αλλά άλλες πρόσφατες επιστημονικές πηγές αναγνωρίζουν οτιδήποτε από επτά έως τριάντα.
Ιστορία χρήσης γούνας και κατάσταση
αριστερά|μικρογραφία| Γουνοδέρματα από ζιμπελίνα στο [[Μιλάνο. Η τιμή αντιστοιχεί στην αφθονία του γυαλιστερού μαύρου χρώματος. ]] Η γούνα της ζιμπελίνας θεωρούταν υψηλής αξίας στο εμπόριο γούνας από τον πρώιμο Μεσαίωνα, και γενικά θεωρείται ότι έχει την πιο όμορφη και πλούσια χρωματισμένη γούνα από κάθε κουνάβι. Η γούνα ζιμπελίνας είναι μοναδική γιατί διατηρεί την απαλότητα της προς κάθε κατεύθυνση χαϊδέματος. Η γούνα των άλλων ζώων έχει τραχιά αίσθηση όταν χαϊδεύεται κόντρα στη φορά της τρίχας. Ένας πλούσιος Ρώσος διπλωμάτης του 17ου αιώνα περιέγραψε κάποτε τη ζιμπελίνα ως «Ένα θηρίο υπέροχο και παραγωγικό… ένα θηρίο που οι Αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν Χρυσόμαλλο Δέρας». Οι ρωσικές ζιμπελίνες συνήθως γδέρνονται από πάνω από το στόμα χωρίς να γίνεται τομή στο σώμα. Τα πόδια θα διατηρούνταν, έτσι ώστε να διατηρείται όσο το δυνατόν περισσότερη γούνα. Οι βυζαντινοί ιερείς φορούσαν ζιμπελίνα για τις τελετουργίες τους.
Στην Αγγλία, η γούνα ζιμπελίνας έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Ο Επίσκοπος του Λίνκολν έδωσε στον Ερρίκο Α ' ένα στεφάνι από μαύρη ζιμπελίνα για όχι λιγότερο από 100 £, ένα σημαντικό ποσό εκείνη την εποχή. Η γούνα ζιμπελίνας ήταν μια από τις αγαπημένες του Ερρίκου Η΄, ο οποίος κάποτε έλαβε πέντε γούνες ζιμπελίνας αξίας 400 λιρών από τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄. Ο Ερρίκος αργότερα διέταξε ότι η γούνα ζιμπελίνας έπρεπε να φοριέται μόνο από ευγενείς που ξεπερνούσαν τον βαθμό του υποκόμη. Η ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας ωθήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη διαθεσιμότητα ζιμπελινών εκεί. Ο Ιβάν ο Τρομερός κάποτε ζήτησε ετήσιο φόρο τιμής 30.000 τομάρια ζιμπελίνας από τους Τάταρους του Καζάν που κατακτήθηκαν πρόσφατα, αν και δεν έστειλαν ποτέ περισσότερα από χίλια, καθώς η Ρωσία εκείνη την εποχή δεν ήταν σε θέση να επιβάλει το φόρο τιμής λόγω των πολέμων με τη Σουηδία και την Πολωνία. Τα καλύτερα δέρματα αποκτήθηκαν στο Ιρκούτσκ και την Καμτσάτκα.
Σύμφωνα με τη Μυστική Ιστορία των Μογγόλων, όταν ο Τζένγκις Χαν παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Μπόρτε Ουτζίν, η μητέρα του Χοελούν έλαβε από τους γονείς του κοριτσιού ένα παλτό με γούνες ζιμπελίνας. Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτό ήταν ένα πολύ ευγενές δώρο, που εξυπηρετούσε όχι μόνο μια αισθητική ανάγκη αλλά και μια πρακτική.
Σύμφωνα με τα Ταξίδια του Άτκινσον στην Ασιατική Ρωσία, ο Μπαργκουζίν, στη λίμνη Βαϊκάλη, ήταν φημισμένος για τις ζιμπελίνες του. Η γούνα αυτού του πληθυσμού είναι ένα βαθύ μαύρο με λευκές μύτες τριχών. Μερικές φορές οι κυνηγοί ζητούσαν για ένα μόνο δέρμα ογδόντα με ενενήντα δολάρια. Το 1916, δημιουργήθηκε το πρώτο φυσικό καταφύγιο στη Ρωσική Αυτοκρατορία—γνωστό ως Φυσικό Καταφύγιο Μπαργκουζίν —ακριβώς για να διατηρηθεί και να αυξηθεί ο αριθμός της ζιμπελίνας. Η γούνα ζιμπελίνας θα συνέχιζε να είναι η προτιμώμενη γούνα στη Ρωσία, μέχρι την ανακάλυψη θαλάσσιων ενυδρίδων στη χερσόνησο της Καμτσάτκα, των οποίων η γούνα θεωρούνταν ακόμη πιο πολύτιμη. Οι γούνες ζιμπελίνας ήταν περιζήτητες από τους ευγενείς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και πολύ λίγα δέρματα βρέθηκαν ποτέ εκτός της χώρας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Μερικά, ωστόσο, αποκτήθηκαν ιδιωτικά από Εβραίους εμπόρους και τα έφερναν ετησίως στο πανηγύρι της Λειψίας. Μερικές φορές, το κυνήγι ζιμπελίνας ήταν μια δουλειά που δόθηκε σε κατάδικους εξορισμένους στη Σιβηρία.
Οι αυτοκρατορικές ρωσικές εταιρείες γούνας παρήγαγαν 25.000 δέρματα ετησίως, με σχεδόν το ενενήντα τοις εκατό των προϊόντων να εξάγονται στη Γαλλία και τη Γερμανία. Οι αστικές ρόμπες του Λόρδου Δημάρχου του Λονδίνου, οι οποίες φοριόνταν σε κρατικές περιστάσεις, είχαν ζιμπελίνα. Όπως και με τα βιζόν και τα κουνάβια, οι ζιμπελίνες πιάνονταν συνήθως σε παγίδες από χάλυβα. Το εντατικό κυνήγι στη Ρωσία τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα προκάλεσε μια αρκετά σοβαρή μείωση των αριθμών με αποτέλεσμα να θεσπιστεί πενταετής απαγόρευση του κυνηγιού το 1935, ακολουθούμενη από ένα περιορισμένο στον χειμώνα αδειοδοτημένο κυνήγι. Αυτοί οι περιορισμοί μαζί με την ανάπτυξη των εκτροφείων ζιμπελίνας επέτρεψαν στο είδος να αποικίσει εκ νέου μεγάλο μέρος της πρώην κατανομής του και να αποκτήσει υγιείς αριθμούς.
Η Σοβιετική Ένωση επέτρεψε στις κοινότητες των Παλαιών Πιστών να συνεχίσουν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους με την προϋπόθεση ότι θα παραδίδουν όλα τα δέρματα ζιμπελίνας που παρήγαγαν. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε σε αύξηση του κυνηγιού και της λαθροθηρίας τη δεκαετία του 1990, εν μέρει επειδή οι ρωσικές γούνες από άγρια ζώα θεωρούνται οι πιο πολυτελείς και αποδίδουν τις υψηλότερες τιμές στη διεθνή αγορά. Επί του παρόντος, το είδος δεν έχει ειδική κατάσταση διατήρησης σύμφωνα με την IUCN, αν και το απομονωμένο ιαπωνικό υποείδος M. zibellina brachyurus χαρακτηρίζεται από «έλλειψη δεδομένων».
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουνάβια Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Πανίδα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Πανίδα της Ρωσίας
Φεντερίκο Κορνάρο
Ο Φεντερίκο Κορνάρο ή Φεντερίκο Κορνέρ (πέθανε το 1382) ήταν διάσημος Πατρίκιος, έμπορος και πολιτικός από την Οικογένεια Κορνάρο που έζησε τον 14ο αιώνα στην Δημοκρατία της Βενετίας. Το 1379 ήταν πλέον ο πλουσιότερος άντρας της Βενετίας χάρη στις απέραντες φυτείες ζαχαροκάλαμου που καλλιεργούσε στην Κύπρο. Χρησιμοποίησε τα πλούτη για να παντρέψει τον γιο του με την διάδοχο στην Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας στην Ελλάδα, κυβέρνησε στο όνομα τους μέχρι τον θάνατο του.
Σταδιοδρομία στην πολιτική
Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση των εμπορικών του δραστηριοτήτων ο Φεντερίκο Κορνάρο αποφάσισε να εισέλθει στην Βενετσιάνικη πολιτική, ήταν ένας από τους εκλέκτορες του Δόγη Αντρέα Κονταρίνι (1368) και πρέσβης στην αυλή του αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄. Τον Ιούλιο του 1372 συμμετείχε με μια σειρά 30 Πατρικίων στο "Συμβούλιο των Δέκα" με στόχο να συζητήσουν την στάση της Δημοκρατίας απέναντι στον Φραντσέσκο Α΄ ντα Καρράρα, λόρδο της Πάντοβας. Με την απόφαση να του κυρήξει τον πόλεμο ο Φεντερίκο διορίστηκε σε μια επιτροπή πέντε "Σοφών" με στόχο να τον χρηματοδοτήσει. Τον Μάρτιο του 1376 εξελέγη ένας από τους απεσταλμένους που κλήθηκαν να μεσολαβήσουν ανάμεσα στην Φλωρεντία και την Αγία Έδρα, η αποστολή τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου απεστάλη στην Πάντοβα με στόχο να ενημερώσει τον άρχοντα της πόλης για την συμφωνία ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Την επόμενη χρονιά (1377) διορίστηκε σε μια αποστολή 10 Πατρικίων για της διαπραγματεύσεις με τον βασιλιά της Αραγωνίας και σε μια επιτροπή 10 "Σοφών" για την μείωση των δαπανών. Απεστάλλη με τον Τζοβάννι Μπέμπο στο Μιλάνο (1378) ώστε να εξασφαλίσει την συμμαχία του κυβερνήτη Μπερναμπό Βισκόντι στον "Πόλεμο της Κιότζα" απέναντι στην Δημοκρατία της Γένοβας. Τον Μάρτιο του 1379 απεστάλη στην Φερράρα, έμεινε εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου για να εφοδιάσει την πολιορκημένη πόλη. Η προσωπικότητα του και ο Αμεδαίος ΣΤ΄ της Σαβοΐας τον βοήθησαν να τερματίσει τον πόλεμο με την "Συνθήκη του Τορίνο" η οποία ήταν ευνοική για τα συμφέροντα του στην Κύπρο. Ο Φεντερίκο Κορνάρο συμμετείχε κατόπιν σε νέες αποστολές στον Φραντσέσκο Α΄ ντε Καρράρα και στις αρχές του 1382 στον Νικολό Β΄ των Έστε Μαρκήσιο της Φερράρα. Τον Απρίλιο του 1382 απεστάλη ξανά στην Κύπρο για να μεσολαβήσει ανάμεσα στον βασιλιά Πέτρο Β΄ και την Γένοβα. Επέστρεψε στην Βενετία και συμμετείχε ως Εκλέκτορας στην εκλογή του νέου Δόγη Μικέλε Μοροζίνι.
Απόκτηση Άργους και Ναυπλίας
Αφού έγινε ένας από τους πλουσιότερους Πατρίκιους στην εποχή αποφάσισε να χαράξει την δική του εξωτερική πολιτική. Με τις προσωπικές του δραστηριότητες στην Ανατολή πέτυχε τον γάμο ανάμεσα στον γιο του Πέτρο Κορνάρο με την Μαρία ντ'Ανγκιάν Κυρία του Άργους και της Ναυπλίας στην νότια Ελλάδα (1377). Η Μαρία ντ'Ανγκιάν και ο σύζυγος της ήταν πολύ μικροί όταν ανέλαβαν την εξουσία, διέμεναν στην Βενετία και ο πεθερός της Φεντερίκο ανέλαβε την ευθύνη να ζητήσει από την Δημοκρατία της Βενετίας να εξοπλίσει την ηγεμονία της κόρης του. Με τον θάνατο του πατέρα του ο Πέτρος αναχώρησε για το Ναύπλιο αφού πρώτα συμφώνησε με την Γερουσία της Δημοκρατίας να καταγράφεται το Ναύπλιο ως "Βενετική κτήση". Αργότερα (1394) το Ναύπλιο πέρασε επίσημα στην Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Φεντερίκο Κορνάρο πέθανε στα τέλη του 1382 αφήνοντας την σύζυγο του Μπιάνκα και δύο γιος Τζιοβάνι και Πέτρο. Τάφηκε όπως ζήτησε από την διαθήκη του δίπλα από τον αδελφό του στην Σάντα Μαρία Γκλοριόζα ντέι Φράρι, ο γιος του Τζιοβάνι έκτισε ένα ταφικό παρεκκλήσι (1417).
The Revölution by Night
The Revölution by Night είναι ο τίτλος του ένατου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου το Νοέμβριο του 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia".
Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε για πρώτη φορά ο Μπρους Φέρμπερν και η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στα Boogie Hotel Studios του Πορτ Τζέφερσον της Νέας Υόρκης, τα Kingdom Sound Studios του Λονγκ Άιλαντ και το The Automatt – Studio C του Σαν Φρανσίσκο.
Σκοπός του συγκροτήματος ήταν να συνεχίσουν την εμπορική επιτυχία του "Fire of Unknown Origin" από το 1981 και του "Extraterrestrial Live" από την προηγούμενη χρονιά, γι' αυτό και υπήρχαν πολλά ποπ στοιχεία στον ήχο τους. Παρ' όλα αυτά, δεν κατάφερε να μπει στο Top-50 του Billboard ή των βρετανικών τσαρτ, όντας ο πρώτος τους δίσκος μετά από σχεδόν μία δεκαετία που δεν κατάφερε κάτι τέτοιο. Το άλμπουμ συνόδευε το σινγκλ "Shooting Shark", το οποίο συνέθεσε ο Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ με την Πάτι Σμιθ και μπήκε στις χαμηλές θέσεις του Hot-100.
Αυτό ήταν το πρώτο τους άλμπουμ χωρίς το ντράμερ Άλμπερτ Μπουσάρντ, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Ρικ Ντάουνι κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του προηγούμενου τους άλμπουμ.
Τα μέλη των Blue Öyster Cult
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Revölution by Night" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Blue Öyster Cult Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20
Το Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών την σεζόν 2019-20 ήταν η 118η σεζόν της κορυφαίας ποδοσφαιρικής κατηγορίας της Ιταλίας. Η σεζόν ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου 2019 και ολοκληρώθηκε στις 2 Αυγούστου 2020. Η Γιουβέντους κατέκτησε το πρωτάθλημα για 36η φορά στην ιστορία της και 9η συνεχόμενη.
Δολοφονία της Ριτ Γιούρβετσον
Η Ριτ Σίλβια Γιούρβετσον ( Εσθονική : Jürvetson, 23 Σεπτεμβρίου 1950 – 14 Νοεμβρίου 1969) ήταν μια 19χρονη κοπέλα Σουηδικής καταγωγής και κόρη Εσθονών προσφύγων, η οποία δολοφονήθηκε στην Καλιφόρνια τον Νοέμβριο του 1969. Το σώμα της παρέμεινε αγνώστων στοιχείων για 46 χρόνια, έως ότου μια διαδικτυακή φωτογραφία νεκροτομείου αναγνωρίστηκε από την οικογένεια και τους φίλους της το 2015. Πριν από την αναγνώριση της, είχε τα ψευδώνυμα "Σέρι Ντο" και "Άγνωστη γυναίκα 59".
Ανακάλυψη
αριστερά|μικρογραφία| [[Αστυνομική υπηρεσία της πόλης του Λος Άντζελες|Αστυνομικοί του Λος Άντζελες στον τόπο του εγκλήματος.]] Στις 16 Νοεμβρίου του 1969, το πλήρως ντυμένο σώμα μιας λευκής γυναίκας εντοπίστηκε σε έναν πυκνό θαμνώδη χώρο στην άκρη της λεωφόρου Μούλχολαντ Ντράιβ στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια από τον 15χρονο Τρέβορ Σαντότσιπου ο οποίος έκανε πεζοπορία και παρακολουθούσε τα πτηνά. Αυτό το τμήμα του δρόμου ήταν γνωστό για την εκπληκτική του θέα, την άγρια ​​ζωή και ως δημοφιλής προορισμός διαδρομής για περπάτημα. Γύρω στις 15:15, ο νεαρός έριξε μια ματιά στο ανάχωμα και είδε ένα ανθρώπινο σώμα να βρίσκεται παράλληλα με το δρόμο σχεδόν πέντε μέτρα πιο κάτω. Έτρεξε στο σπίτι του και ανέφερε το εύρημα του στον πατριό του, Μάρεϊ Άμπογουϊτς, ο οποίος κάλεσε αμέσως την αστυνομία. Οι ερευνητές, παρατήρησαν ότι το θύμα, βρισκόταν σε μια χαράδρα και λίγο πιο πάνω από ένα φαράγγι που είχε βάθος 213 μέτρα. Η νεκροψία που διενεργήθηκε το επόμενο πρωί διαπίστωσε ότι το σώμα του θύματος είχε ανακαλυφθεί μέσα σε 24 έως 48 ώρες από τη δολοφονία της. Η άγνωστη γυναίκα δεν είχε πάνω της στοιχεία ταυτοποίησης.
Διακριτικά χαρακτηριστικά
To θύμα ήταν μεταξύ 20 και 23 ετών, είχε ύψος 1,75 και ζύγιζε 51 κιλά. Η γυναίκα είχε πράσινα μάτια, τα μαλλιά της ήταν βαμμένα σε καστανή απόχρωση και το δέρμα της είχε μαυρίσει από ηλιοθεραπεία. Επίσης, είχε ουλές εμβολιασμού τόσο στο αριστερό της χέρι όσο και στον αριστερό μηρό. Μια οριζόντια ουλή μήκους ενός τέταρτου της ίντσας ήταν επίσης ορατή κάτω από το αριστερό στήθος της και ένα σημάδι στο δεξί της γλουτό. Είχε επίσης κάνει πολλά σφραγίσματα ασημί αμαλγάματος τόσο στην άνω όσο και στην κάτω γνάθο της.
Έρευνα
120px|μικρογραφία|δεξιά|Τα ρούχα που φορούσε η "Άγνωστη γυναίκα 59" Οι ερευνητές συμπέραναν ότι η δολοφονία έγινε σε διαφορετική τοποθεσία και κατόπιν το πτώμα της μεταφέρθηκε με όχημα στο σημείο που βρέθηκε. Η αστυνομία παρατήρησε σημάδια από γρατσουνιές στο πίσω μέρος των παπουτσιών της, κάτι που έδειχνε ότι το σώμα της είχε τοποθετηθεί στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, αργότερα σύρθηκε έξω στο δρόμο και στη συνέχεια γύρω από το πορτμπαγκάζ. Προφανώς το σώμα της πετάχτηκε σε όρθια θέση για να πέσει μέσα σε ένα φαράγγι που υπήρχε στην περιοχή. Όμως το κλαδί ενός δέντρου, διέκοψε την πτώση του πτώματος, και έτσι το δεξί της πόδι βρέθηκε να είναι σταυρωμένο πάνω στο αριστερό της γόνατο και το αριστερό της χέρι να είναι λυγισμένο πίσω από την πλάτη της. Επίσης, η παλάμη αυτού του χεριού ήταν στραμμένη προς τα πάνω και τα μάτια της ήταν ορθάνοιχτα. Τα τραύματα από μαχαίρι στα χέρια της ήταν αμυντικά. Πιθανότατα δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της με άλλο τρόπο ή προσπάθησε να εμποδίσει την επίθεση και να αρπάξει το μαχαίρι από τον δολοφόνο της. Ωστόσο, οι αρχές σκέφτηκαν και το ενδεχόμενο να ήταν ακινητοποιημένη, καθώς το άτομο που της επιτέθηκε ίσως να βρισκόταν από πάνω της καθώς την μαχαίρωνε. Ο ερευνητής Λουίς Ριβέρα χαρακτήρισε τον φόνο "άγριο" σημειώνοντας ότι τέτοιου είδους επιθέσεις γίνονται συνήθως "εν βρασμώ ψυχικής ορμής". Ένας ερευνητής της υπόθεσης της έδωσε το παρατσούκλι "Άγνωστη γυναίκα 59".
Πέντε μέρες μετά από την ανακάλυψη της νεκρης, δηλαδή στις 21 Νοεμβρίου του 1969, ένα υπάλληλος συντήρησης των δρόμων, βρήκε ένα ζευγάρι γυαλιά μυωπίας, μάρκας Liberty περίπου 18 μέτρα από τη θέση που βρέθηκε το πτώμα. Μάλιστα, σύμφωνα με κάποιες σημειώσεις των αρχών με ημερομηνία 16 Μαΐου του 1972, η αστυνομία συμβουλεύτηκε έναν οπτικό, ο οποίος όταν εξέτασε τα γυαλιά ανέφερε ότι άνηκαν σε άνδρα με «πολύ μεγάλο θέμα μυωπίας». Εντούτοις, παραμένει αδιευκρίνιστο εάν αυτά τα γυαλιά σχετίζονται με την υπόθεση.
Πολλά από τα ρούχα που φορούσε το θύμα δεν παράγονταν στην Αμερική. Έτσι, θεωρήθηκε ότι η γυναικά καταγόταν από την Ισπανία ή τον Καναδά, καθώς εκεί κατασκευάζονταν οι μπότες και το σακάκι της. Άλλα είδη ένδυσης που φορούσε το θύμα περιλάμβαναν ένα κομμένο σορτς από τη Μασαχουσέτη, μια δερμάτινη ζώνη και ένα πουλόβερ. Η αγκράφα της ζώνης ήταν από ορείχαλκο. Επιπλέον, το θύμα φορούσε δύο μεταλλικά δαχτυλίδια, ένα λευκό και ένα κίτρινο. Το κίτρινο δαχτυλίδι είχε μια κόκκινη πέτρα και το λευκό δαχτυλίδι έφερε σχέδια ιθαγενών Αμερικανών και κατασκευάστηκε στο Μεξικό.
Το πρόσωπο της "Άγνωστη γυναίκα 59" ανακατασκευάστηκε ιατροδικαστικά για να παρέχει μια εκτίμηση της εμφάνισης της στη ζωή. Οι καλλιτέχνες δημιούργησαν πολλά σύνθετα σκίτσα λίγο μετά την εύρεση του θύματος καθώς και στα μετέπειτα χρόνια που ήταν ακόμα αγνώστων στοιχείων. Η αδερφή της Ριτ, η Άννυ, επέκρινε αργότερα αρκετά από αυτά ως "ανακριβή" καθώς πίστευε ότι δεν έδειχναν την ρεαλιστική εικόνα που είχε η κοπέλα όσο ήταν ζωντανή.
120px|μικρογραφία|δεξιά|Το αρχικο αστυνομικό σκίτσο του θύματος δολοφονίας
Οικογένεια Μάνσον
Εν τω μεταξύ, την εποχή που εξαφανίστηκε η Ριτ ήταν γνωστό στον κύκλο της, ότι πήγε στο Λος Άντζελες για να συναντήσει έναν άντρα ονόματι «Τζον ή Τζιν». Ένα από τα μέλη της "Οικογένειας Μάνσον" ονομαζόταν Τζον "Ζίροου" Χα. Εκείνη την περίοδο, υπήρχε η φήμη ότι ο Τσαρλς Μάνσον δεν εμπιστευόταν τον Τζον, επειδή φοβόταν ότι θα μαρτυρούσε τους φόνους που είχαν διαπράξει σαν οργάνωση. Συνεπώς έπρεπε να κάνει κάτι για να του κλείσει μια και καλή το στόμα. Λέγεται λοιπόν ότι τον ανάγκασε να αυτοκτονήσει παίζοντας ρώσικη ρουλέτα με ένα γεμάτο όπλο. Αργότερα, ένας άνδρας που δεν θέλησε να αποκαλύψει τα στοιχεία του, ανέφερε σε ένα δημοσιογράφο της εφημερίδας Los Angeles Times ότι ήταν παρών όταν πέθανε ο Ζίροου. Σύμφωνα με τον άνδρα, ο Τζον δεν αυτοκτόνησε, αλλά μια ένα κοπέλα που ήταν μέλος της οργάνωσης τον πυροβόλησε. Ωστόσο, ο άνδρας εξαφανίστηκε πριν προλάβουν να του μιλήσουν οι αρχές. Η Αστυνομία θεώρησε επίσης πολύ ύποπτο αυτόν τον θάνατο. Μολαταύτα χωρίς άλλα στοιχεία, έδωσε ως επίσημη αιτία θανάτου την αυτοκτονία. Επιπλέον αν η γυναίκα που ονομαζόταν «Σέρι» ήταν πραγματική η Ριτ, και ήταν μπροστά όταν δολοφονήθηκε ο Τζον, τότε προφανώς την έκαναν και εκείνη να "σωπάσει" για να μην αναφέρει όσα είδε στην αστυνομία. Άλλωστε έντεκα ημέρες αργότερα από αυτό το γεγονός, βρέθηκε το αγνώστων τότε στοιχείων πτώμα της Ριτ Σίλβια Γιούρβετσον. Παρόλα αυτά, η αστυνομία δεν μπόρεσε να βρει στοιχεία για να αποδείξει κάτι τέτοιο. Επιπρόσθετα, ο Τσαρλς Μάνσον έδωσε συνέντευξη τόσο πριν όσο και μετά την αναγνώριση του θύματος. Εκείνος ήταν συνεργάσιμος, αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι γνώριζε την νεκρή γυναίκα. Ωστόσο, συμπλήρωσε ότι ακόμα και αν την γνώριζε δεν θα το ανέφερε ποτέ στην αστυνομία.