cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολοκληρωμένο πλέγμα
Ελεύθερα ολοκληρωμένα πλέγματα
Η παραπάνω ιδιότητα αυτή καθ'εαυτή δεν αποτελεί πρόβλημα: όπως φάνηκε προηγουμένως από την  περίπτωση του ελεύθερου ολοκληρωμένου ημιπλέγματος, μπορεί κάλλιστα η λύση του λεκτικού προβλήματος να μας αφήσει ένα μόνον σύνολο ισοδύναμων κλάσεων. Με άλλα λόγια, είναι πιθανό ότι οι κανονικές κλάσεις της κλάσεως όλων των όρων να έχουν την ίδια σημασία και επομένως να προσδιορίζονται στην ελεύθερη κατασκευή. Ωστόσο, οι κλάσεις ισοδυναμίας για το λεκτικό πρόβλημα  του ολοκληρωμένου  πλέγματος είναι "πολύ μικρές", έτσι ώστε το ελεύθερο ολοκληρωμένο πλέγμα θα εξακολουθούσε να είναι μια κανονική κλάση, πράγμα που δεν επιτρέπεται.
Μπορεί κάποιος ακόμη να ελπίζει πως υπάρχουν κάποιες χρήσιμες περιπτώσεις όπου το σύνολο των γεννητριών είναι αρκούντως μικρό ώστε να υπάρξει ένα ελεύθερο ολοκληρωμένο πλέγμα. Δυστυχώς, ο περιορισμός μεγέθους είναι πολύ χαμηλός και έχουμε το ακόλουθο θεώρημα: Μία απόδειξη αυτού του θεωρήματος δίνεται από τον Johnstone; Η αρχική διατύπωση αποδίδεται στον Alfred W. Χέιλς; βλ. επίσης το άρθρο για ελεύθερα πλέγματα.
Πληρωση
Εάν ένα ολοκληρωμένο (πλήρες) πλέγμα δημιουργείται ελεύθερα από ένα δεδομένο μερικώς διατεταγμένο σύνολο (partially ordered set ή αλλιώς poset) που χρησιμοποιείται αντί του συνόλου των γεννητριών που αναφέρθηκαν προηγουμένως, τότε αναφερόμαστε στην πληρότητα του poset. Ο ορισμός του αποτελέσματος αυτής της λειτουργίας είναι παρόμοιος προς τον προηγούμενο ορισμό των ελεύθερων αντικειμένων, όπου τα σύνολα και οι συναρτήσεις αντικαθίστανται από τα posets και τις μονότονες απεικονίσεις. Ομοίως, κάποιος μπορεί να περιγράψει την διαδικασία πλήρωσης ως ένα κατηγορικό τελεστή (functor) από την κατηγορία των posets με μονότονες συναρτήσεις προς κάποια κατηγορία πλήρων πλεγμάτων  με κατάλληλους μορφισμούς που είναι  αριστερές   στην κατηγορικό τελεστή στην αντίστροφη κατεύθυνση.
Όσο θεωρούμε τις συναρτήσεις τομών ή ενώσεων ως μορφισμούς, αυτό μπορεί εύκολα να επιτευχθεί μέσω της λεγόμενης πλήρωσης  Dedekind–MacNeille. Για αυτήν τη διαδικασία, τα στοιχεία του poset απεικονίζονται σε τομές Dedekind, οι οποίες μπορούν να απεικονιστούν με posets ή αυθαίρετα ολοκληρωμένα πλέγματα με τον ίδιο τρόπο όπως έγινε ήδη με τα σύνολα και τα ελεύθερα ολοκληρωμένα ημιπλέγματα.
Μετά το συμπέρασμα ότι τα ελεύθερα ολοκληρωμένα πλέγματα δεν υπάρχουν, συμπεραίνουμε πως μία ελεύθερη κατασκευή από poset δεν είναι δυνατή. Αυτό φαίνεται εύκολα αν θεωρήσουμε posets με διακριτή διάταξη, όπου κάθε στοιχείο συνδέεται μόνον με τον εαυτό του. Αυτά είναι ακριβώς τα ελεύθερα posets επί ενός υποκείμενου συνόλου. Αν υπήρχε μία ελεύθερη κατασκευή ολοκληρωμένου πλέγματος από posets, τότε και οι δύο κατασκευές θα ήταν δυνατόν να συντεθούν, πράγμα που είναι αντίθετο με το αρνητικό αποτέλεσμα πίό πάνω.
Αναπαράσταση
Υπάρχουν διάφοροι άλλοι μαθηματικοί τρόποι που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αναπαραστήσουν τα ολοκληρωμένα πλέγματα. Ένας από αυτούς είναι η πλήρωση Dedekind-MacNeille. Όταν αυτή η πλήρωση  εφαρμόζεται σε ένα poset που είναι ήδη ένα πλήρες  πλέγμα, τότε το αποτέλεσμα είναι ένα πλήρες πλέγμα από σύνολα που είναι ισομορφικό με το αρχικό. Έτσι συμπεραίνουμε αμέσως ότι κάθε πλήρες πλέγμα είναι ισομορφικό με ένα πλήρες πλέγμα συνόλων.
Μια άλλη αναπαράσταση λαμβάνεται σημειώνοντας ότι η εικόνα  οποιουδήποτε τελεστή κλειστότητας σε ένα πλήρες πλέγμα είναι και πάλι ένα πλήρες πλέγμα (που ονομάζεται σύστημα κλειστότητας). Επειδή η ταυτοτική συνάρτηση (απεικόνιση) είναι επίσης ένας τελεστής κλειστότητας, αυτό σημαίνει ότι τα πλήρη πλέγματα είναι ακριβώς οι εικόνες των τελεστών πληρότητας σε πλήρη πλέγματα. Τώρα μπορεί να εφαρμοσθεί η πλήρωση Dedekind-MacNeille σε έναν τελεστή κλειστότητας: κάθε σύνολο στοιχείων απεικονίζεται στη μικρότερη κάτω (ή άνω) τομή Dedekind που περιέχει αυτό το σύνολο. Μιά τέτοια ελάχιστη τομή πράγματι υπάρχει και έτσι έχουμε έναν τελεστή κλειστότητας  στο δυναμοσύνολο πλέγμα όλων των στοιχείων. Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι κάθε πλήρες  πλέγμα είναι ισομορφικό προς την εικόνα του ενός τελεστή κλειστότητας σε ένα δυναμοσύνολο πλέγμα.
Αυτό με τη σειρά του χρησιμοποιείται στην ανάλυση δεδομένων, όπου χρησιμοποιούνται δυαδικές σχέσεις (πίνακες σχέσεων που ονομάζονται τυπικά πλαίσια) για να αναπαραστήσουν  τέτοιους τελεστές κλειστότητας.
Περισσότερα αποτελέσματα
Εκτός από την προηγούμενα αποτελέσματα αναπαραστάσεων, υπάρχουν και κάποιες άλλες θεωρήσεις που μπορούν να γίνουν για τα ολοκληρωμένα πλέγματα, ή που λαμβάνουν μια ιδιαίτερα απλή μορφή. Ένα παράδειγμα είναι το Knaster–Tarski θεώρημα, που θεωρεί ότι το σύνολο των σταθερών σημείων  μιας μονότονης συνάρτησης επί ενός ολοκληρωμένου πλέγματος είναι και πάλι ένα ολοκληρωμένο πλέγμα. Φαίνεται εύκολα ότι αυτή είναι  μια γενίκευση της παραπάνω παρατήρησης σχετικά με τις εικόνες των τελεστών κλειστότητας, αφού  αυτά είναι ακριβώς τα σύνολα των σταθερών σημείων τέτοιων τελεστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία διάταξης Κατηγορία:Αφηρημένη άλγεβρα
Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Κρόβα, Καζανόβα Έλβο, Ολτσενένγκο, Σαλάσκο, Σαντιά, Τροντσάνο Βερτσελλέζε και Βερτσέλλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Αρχαία Θήβα
Η Αρχαία Θήβα ήταν μία από τις ισχυρότερες αρχαίες ελληνικές πόλεις που κυριάρχησε στον ελλαδικό χώρο για μία μεγάλη περίοδο του τετάρτου αιώνα π.Χ. Ήταν η ισχυρότερη από τις Βοιωτικές πόλεις και κατείχε ηγεμονική θέση στο Κοινό των Βοιωτών. Η κυρίως επικράτεια της πόλης, η Θηβαΐδα περιλάμβανε την πεδιάδα της Θήβας και τις περιοχές ανατολικότερα, γύρω από τη λίμνη Υλίκη και στις ακτές του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου. Με τη Θήβα σχετίζεται και ένας από τους σημαντικότερους μυθολογικούς κύκλους της αρχαίας Ελλάδας.
Η ακρόπολη της αρχαίας Θήβας ονομάζονταν Καδμεία και ήταν κτισμένη πάνω σε επτά λόφους (επτάλοφη). Την Καδμεία περιέβαλε τείχος οχύρωσης. Υπήρχε και δεύτερο τείχος που περιέβαλε την κάτω πόλη. Στο τείχος της Καδμείας υπήρχαν επτά πύλες: οι Ηλέκτρες, οι Ομολοϊδες, οι Προιτίδες, οι Ωγύγιες ή Βοραίες, οι Νηίστες, οι Ύψιστες και οι Ογκαίες. Για τον λόγο αυτό στη Θήβα δόθηκε το προσωνύμιο "Επτάπυλη". Από αυτές έχουν εντοπισθεί οι Ηλέκτρες, απ’ όπου ξεκινούσε ο δρόμος προς την Αθήνα και τμήμα του μυκηναϊκού τείχους, στο ύψος που θα ήταν οι Προιτίδες Πύλες κατά τους κλασικούς χρόνους. Οι υπόλοιπες πύλες τοποθετούνται με βάση τις εξόδους της πόλης προς διάφορα σημεία της Βοιωτίας.
Μυθολογία
right|250px|thumb|Ο Κάδμος σκοτώνει τον δράκο, πίνακας του Francesco Zuccarelli Οι μύθοι σχετικά με την πόλη είναι πολυάριθμοι, καθώς γύρω από τη Θήβα περιστρέφεται ένας από τους σημαντικότερους μυθολογικούς κύκλους της αρχαίας Ελλάδας. Σύμφωνα με τον μύθο, την πόλη ίδρυσε ο Κάδμος, που προερχόταν από τη Φοινίκη. Ο Κάδμος στα γεράματα άφησε τον θρόνο της πόλης στον Πενθέα. Ο Πενθέας ήταν ασεβής προς τον Διόνυσο και ο θεός τον τιμώρησε. Τον θρόνο στη συνέχεια ενέλαβε ο γιος του Κάδμου και της Αρμονίας, Πολύδωρος. Όταν πέθανε ο Πολύδωρος, ο γιος του Λάβδακος ήταν ακόμα ανήλικος. Ο πατέρας του είχε ήδη ορίσει επίτροπο τον Νυκτέα. Ο Νυκτέας όμως αυτοκτόνησε, όταν η κόρη του Αντιόπη παντρεύτηκε τον βασιλιά της Σικυώνας, Επωπέα. Τη θέση του πήρε ο αδερφός του, Λύκος. Ο Λύκος παρέδωσε την εξουσία στον νεαρό Λάβδακο όταν ενηλικιώθηκε, όμως αυτός πέθανε νωρίς και ο Λύκος έγινε πάλι βασιλιάς. Ο Λάβδακος είχε ήδη έναν γιο τον Λάιο, ο οποίος θα αναλάμβανε τον θρόνο μόλις ενηλικιωνόταν. Πριν ενηλικιωθεί ο Λάιος, τα παιδιά της Αντιόπης, Ζήθος και Αμφίονας, συγκέντρωσαν στρατό και κατέλαβαν την πόλη της Θήβας. Σύμφωνα με τον μύθο, τα δύο αδέρφια ένωσαν τα δύο τμήματα της Θήβας, τη Θίβη και την Καδμεία, σε μία πόλη. Επίσης ανοικοδόμησαν τα τείχη της πόλης. left|180px|thumb|Ο Οιδίποδας σκοτώνει τη Σφίγγα Τα δύο αδέρφια δεν απέκτησαν αρσενικούς απογόνους και έτσι ο θρόνος της Θήβας πέρασε στον γιο του Λάβδακου, Λάιο ο οποίος είχε φυγαδευτεί, όταν τον θρόνο κατέλαβαν ο Ζήθος και ο Αμφίωνας. Ο Λάιος είχε το γνωστό τέλος, όπου βρήκε τον θάνατο από τον γιο του Οιδίποδα. Στον θρόνο τότε ανέβηκε ο αδερφός της γυναίκας του Ιοκάστης, Κρέοντας. Την εποχή αυτή η Ήρα είχε στείλει στην είσοδο της Θήβας τη Σφίγγα, ένα τέρας που σκότωνε τους διαβάτες που δεν μπορούσαν να λύσουν τα αινίγματα που έθετε. Όταν ο Οιδίποδας περνώντας από το σημείο που στεκόταν έλυσε τον γρίφο, η Σφίγγα έπεσε από τον γκρεμό και σκοτώθηκε. Ο Οιδίποδας έγινε νέος βασιλιάς της Θήβας, αλλά όταν έμαθε την προέλευσή του, τυφλώθηκε και εγκατέλειψε την πόλη. Η εξουσία πέρασε τότε στους γιους του Οιδίποδα, Ετεοκλή και Πολυνείκη. Τα δύο αδέρφια ήρθαν σε σύγκρουση για την ανάληψη της εξουσίας. Τότε ο Πολυνείκης συγκέντρωσε στρατό από το Άργος για να αναλάβει την εξουσία. Στη μάχη που έγινε, τα δύο αδέρφια αλληλοσκοτώθηκαν. Ο θρόνος ξαναπέρασε στον Κρέοντα, ο οποίος έδωσε διαταγή να μείνει άταφο το σώμα του προδότη Πολυνείκη. Τη διαταγή αθέτησε η Αντιγόνη, αδερφή του Πολυνείκη και του Ετεοκλή, που δεν δεχόταν να αφήσει άταφο το σώμα του αδερφού της. Ο Κρέοντας τιμωρεί την Αντιγόνη, αφήνοντάς την να πεθάνει μέσα σε μία σπηλιά. Στην απόφαση του Κρέοντα αντέδρασε ο Αίμονας, γιος του Κρέοντα και αρραβωνιαστικός της Αντιγόνης, ο οποίος τελικά αυτοκτονεί όταν βρίσκει νεκρή την Αντιγόνη. Σε αυτό το σημείο κλείνει το σημαντικότερο μέρος του Θηβαϊκού κύκλου.
Ιστορία
Από τις αρχές των ιστορικών χρόνων, η Θήβα ανταγωνιζόταν τον Ορχομενό για την κυριαρχία της Βοιωτίας. Η Θήβα κυριάρχησε σταδιακά στη Βοιωτία και ήδη κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ. κατείχε ηγεμονική θέση στο Κοινό των Βοιωτών. Το 506 π.Χ. οι Θηβαίοι επιχείρησαν να επιβάλλουν την κυριαρχία τους στις Πλαταιές τις οποίες υπερασπίστηκαν οι Αθηναίοι με αποτέλεσμα η πόλη να διατηρήσει την ανεξαρτησία της. Οι Πλαταιείς τότε αποχώρησαν από το Κοινό των Βοιωτών και έγιναν σύμμαχοι των Αθηναίων. Η Θήβα λόγω της αντιπαλότητάς της με την Αθήνα συμμάχησε με τους Πέρσες κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Ξέρξη το 480 και 479 π.Χ. Στη μάχη των Πλαταιών οι Θηβαίοι πολέμησαν στο πλευρό των Περσών. Το Θηβαϊκό σώμα αποκρούστηκε από τους Αθηναίους και κλείστηκε στα τείχη της Θήβας. Δέκα μέρες μετά οι σύμμαχοι πολιόρκησαν τη Θήβα και απαίτησαν την τιμωρία όσων μήδισαν. Οι αρχηγοί των Θηβαίων τελικά παραδόθηκαν και εκτελέστηκαν ενώ η πόλη δεν καταστράφηκε καθώς οι σύμμαχοι θεώρησαν πως για τον μηδισμό της πόλης ευθυνόταν μόνο η ηγεσία της και όχι ο λαός της Θήβας. Αφαιρέθηκε όμως από τη Θήβα η ηγεμονική θέση που κατείχε στο Κοινό των Βοιωτών.
Η Θηβαϊκή ηγεμονία και το τέλος της
right|thumb|250px|Η Ελλάδα την περίοδο της Θηβαϊκής ηγεμονίας
Τζέσικα Τσάστεϊν
Η Τζέσικα Τσάστεϊν (Jessica Michelle Chastain, 24 Μαρτίου 1977) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε γνωστή με τη συμμετοχή της στην ταινία Το Δέντρο της Ζωής (The Tree of Life) το 2011. Έχει επίσης εμφανιστεί στις ταινίες Το Χρέος (The Debt, 2010), Το Καταφύγιο (Take Shelter, 2011) και Υπηρέτριες (The Help, 2011), για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, Screen Actors Guild Award και BAFTA β' γυναικείου ρόλου. Το 2012 πρωταγωνίστησε στην ταινία Zero Dark Thirty σε σκηνοθεσία της Κάθριν Μπίγκελοου. Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα.
Συμπεριλήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Πρώτα χρόνια
Η Τζέσικα Τσάστεϊν γεννήθηκε Τζέσικα Χάουαρντ στη Βόρεια Καλιφόρνια από τους Τζέρι και Μάικλ Χάουαρντ. Η μητέρα της είναι σεφ και ο πατέρας της πυροσβέστης και αποτελεί το ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Η Τσάστεϊν φοίτησε στη σχολή Τζούλιαρντ στη Νέα Υόρκη, όπου συμμετείχε σε θεατρικές παραγωγές και ταινίες.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα της στην τηλεόραση, συμμετέχοντας στην τηλεταινία Dark Shadows (2004). Αργότερα έκανε γκεστ εμφανίσεις σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές όπως Στην Εντατική (ER), Veronica Mars και Law & Order: Trial By Jury.
Το 2008 πραγματοποίησε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία Jolene. Επόμενη ταινία της ήταν Το Χρέος (The Debt) σε σκηνοθεσία Τζον Μάντεν. Το 2011 εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες συμπεριλαμβανομένων των Το Δέντρο της Ζωής (The Tree of Life) σε σκηνοθεσία Τέρενς Μάλικ και Texas Killing Fields. Έλαβε διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της στην ταινία Το Καταφύγιο (Take Shelter). Επίσης έπαιξε στη δραματική ταινία Υπηρέτριες (The Help) μαζί με τις Έμμα Στόουν, Βαϊόλα Ντέιβις και Μπράις Ντάλας Χάουαρντ. Για την ερμηνεία της στην ταινία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα , Screen Actors Guild Award και BAFTA β' γυναικείου ρόλου.
Η Τσάστεϊν έχει ολοκληρώσει τα γυρίσματα των ταινιών Wilde Salome, η οποία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου θεατρικού έργου του Όσκαρ Γουάιλντ και Κοριολάνος (Coriolanus). Επόμενες ταινίες ήταν τα Παράνομοι (Lawless) σε σκηνοθεσία Τζον Χίλκοτ και το Zero Dark Thirty της Κάθριν Μπίγκελοου. Για την ερμηνεία της στο Zero Dark Thirty έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ και για Screen Actors Guild Award Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο και βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Saxon (άλμπουμ)
Saxon είναι ο τίτλος του πρώτου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1979 μέσω της γαλλικής δισκογραφικής εταιρείας "Carrere". Ο δίσκος ηχογραφήθηκε μετά από τρία χρόνια ύπαρξης του συγκροτήματος και ο ήχος του αποτελείται από ροκ εντ ρολ ρυθμούς σε συνδυασμό με τα πρώτα δείγματα του New Wave of British Heavy Metal. Αποτέλεσε θεμέλιο λίθο για την μετέπειτα πορεία των Saxon, γνωστοποιώντας τους στο κοινό του χέβι μέταλ, χωρίς όμως να γνωρίσει ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία.
Μετά την επιτυχία του δεύτερου δίσκου τους, "Wheels of Steel", η εταιρεία προσπάθησε να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού για το πρώτο άλμπουμ επανακυκλοφορώντας το σινγκλ "Big Teaser", το οποίο ανέβηκε στο # 66 των βρετανικών τσαρτ.
Τραγούδια
1. Rainbow Theme (Byford, Quinn, Oliver, Dawson, Gill) - 3:07
2. Frozen Rainbow (Byford, Quinn, Oliver, Dawson, Gill) - 2:29
3. Big Teaser (Byford, Quinn, Oliver, Dawson, Gill) - 3:55
4. Judgement Day (Byford, Quinn, Oliver, Dawson, Gill) - 5:31
5. Stallions of the Highway (Byford, Quinn, Oliver, Dawson, Gill) - 2:52
6. Backs to the Wall (Byford, Quinn, Oliver, Dawson, Gill) - 3:09
7. Still fit to Boogie (Byford, Quinn, Oliver, Dawson, Gill) - 2:53
8. Militia Guard (Byford, Quinn, Oliver, Dawson, Gill) - 4:50
Θέσεις τσαρτ
Big Teaser (σινγκλ)
Ημερομηνία δεύτερης κυκλοφορίας: Ιούνιος 1980
Τα μέλη των Saxon
Το Saxon ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Νήσος Ουράκ
Η Ουράκ (Αιγυπτιακά αραβικά : الوراق) είναι νησί του ποταμού Νείλου στην Αίγυπτο στα προάστια του Καΐρου. Έχει έκταση 1400 στρεμμάτων, πληθυσμός 70000 περίπου κατοίκους και διοικητικά ανήκει στο Κυβερνείο της Γκίζας. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και Αλιεία και συνδέεται με την ενδοχώρα με πλοίο.
Πηγές
Κατηγορία:Νησιά ποταμών της Αιγύπτου Κατηγορία:Νησιά του Νείλου Κατηγορία:Γεωγραφία του Καΐρου
Βοηθητικό σκακιστικό πρόβλημα
Βοηθητικό (helpmate) είναι ένα είδος σκακιστικού προβλήματος με την εξής προδιαγραφή:
Για παράδειγμα, σε ένα βοηθητικό δυάρι (συντομογραφικά h#2), η λύση αποτελείται από
Το πρόβλημα δεξιά είναι ένα πολυκίνητο βοηθητικό του Ζντράβκο Μάσλαρ (Zdravko Maslar), δημοσιευμένο στο Die Schwalbe το 1981. Η λύση είναι:
Στις λύσεις των βοηθητικών αναγράφεται πρώτη η κίνηση των μαύρων, που είναι το αντίθετο από αυτό που ορίζεται στην αλγεβρική γραφή.
Τύποι βοηθητικών προβλημάτων
Επειδή οι δύο πλευρές συνεργάζονται, το παιγνίδι στα βοηθητικά είναι απλούστερο από το παιγνίδι στα ορθόδοξα. (Στα ορθόδοξα τα λευκά παίζουν πρώτα και προσπαθούν να δώσουν ματ στα μαύρα που αντιστέκονται. Με κάθε κίνηση των λευκών μπορεί να υπάρχουν πολλές αμυντικές απαντήσεις των μαύρων, και επομένως πολλές βαριάντες). Στα βοηθητικά, και τα μαύρα και τα λευκά έχουν μοναδική κίνηση όταν έρχεται η σειρά τους να παίξουν.
Για να εισαχθούν περισσότερες από μία σειρές κινήσεων σε ένα πρόβλημα, έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορες μέθοδοι. Η πιο άμεση είναι να έχει δύο λύσεις το πρόβλημα. Τα βοηθητικά επιτρέπεται να έχουν περισσότερες από μία λύσεις (αν αυτό καθορίζεται), οι οποίες να συνδέονται με μια εσωτερική σχέση, ένα κοινό θέμα. Οι λύσεις θα συμπληρώνουν η μία την άλλη με κάποιο τρόπο, και θα είναι ανάλογες ή εντελώς αντίθετες. Κάθε λύση μπορεί να θεωρηθεί διαφορετική φάση παιγνιδιού (δες ορολογία). Αν υπάρχουν περισσότερες λύσεις, ο συνθέτης πρέπει να το δηλώνει στην εκφώνηση. Αν δεν αναφέρεται κάτι εκεί, τότε το πρόβλημα έχει μόνο μία λύση.
Το παράδειγμα στα αριστερά είναι ένα βοηθητικό δυάρι με δύο λύσεις. Δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιουνίου 1975 του περιοδικού Schach και το έχει συνθέσει ένας ειδικός στα βοηθητικά, ο Κρις Φέδερ (Chris Feather).
Οι δύο λύσεις είναι :
Οι δύο σειρές κινήσεων είναι στενά συνδεδεμένες, επειδή έχουν το ίδιο σχέδιο:
Δημιουργία διδύμων προβλημάτων
Άλλος τρόπος να δοθεί ποικιλία στο παιγνίδι ενός βοηθητικού είναι η κατασκευή διδύμων. Έτσι, από ένα διάγραμμα προκύπτουν περισσότερα προβλήματα με μικρές διαφορές, όπως είναι η μετακίνηση ενός κομματιού από μία θέση σε άλλη, η προσθήκη ή η αφαίρεση ενός κομματιού, η αλλαγή κατεύθυνσης της σκακιέρας, ή κάποια άλλη διαφοροποίηση. Δίδυμα υπάρχουν και σε άλλα είδη προβλημάτων, αλλά είναι πολύ συνηθισμένα στα βοηθητικά.
Το παράδειγμα στα δεξιά είναι ένα βοηθητικό δυάρι του Χένρι Φόρσμπεργκ (Henry Forsberg), που δημοσιεύτηκε το 1935 στο Revista Romana de Şah. Τα δίδυμα δημιουργούνται με αντικατάσταση της μαύρης βασίλισσας του α6 με διάφορα κομμάτια. Οι λύσεις είναι :
Ντούπλεξ
Μια άλλη μέθοδος να παίρνουμε δύο προβλήματα από μια θέση διαγράμματος είναι το Ντούπλεξ πρόβλημα. Είναι ένα βοηθούμενο με δύο λύσεις : στην μία παίζουν τα μαύρα και βοηθούν τα λευκά να τους δώσουν ματ, στην άλλη παίζουν τα λευκά και βοηθούν τα μαύρα να τους δώσουν ματ. Ντούπλεξ προβλήματα μπορούν να συντεθούν και με άλλους τύπους προβλημάτων, αλλά στη μεγάλη πλειονότητά τους είναι βοηθητικά.
Το πρόβλημα στα αριστερά είναι ένα παράδειγμα από τον Γιουγκοσλάβο Μίλαν Βούξεβιτς, (από το CHM με 6 κομμάτια, Bad Pyrmont, 1996).
Οι λύσεις είναι :
Αυτές οι δύο λύσεις σχετίζονται στενά, με δύο κομμάτια από προαγωγή λευκών πιονιών να καλύπτουν τις διαφυγές του μαύρου βασιλιά στην πρώτη, και δύο κομμάτια από προαγωγή λευκών πιονιών να μπλοκάρουν τις διαφυγές του λευκού βασιλιά στην δεύτερη.
Αφού πετυχαίνει τις τέσσερις προαγωγές, (Β, Π, Α, Ι), το πρόβλημα είναι ένα Αλουμβάντλουνγκ.
Άλλοι τύποι βοηθητικών προβλημάτων
Τα βοηθητικά, όπως και τα άλλα προβλήματα, μπορούν να συντεθούν με μυθικά κομμάτια ή με κανόνες μυθικού σκακιού, όπως είναι η Κίρκη, το Σκάκι πλέγματος (grid chess) ή το Σκάκι περιπόλου (patrol chess). Όλες αυτές οι παραλλαγές μπορούν να συνδυασθούν, (και έχουν μάλιστα συνδυαστεί), οπότε είναι πιθανό να έχουμε ένα σειράς βοηθούμενο σε 7, με δίδυμο, με δύο λύσεις σε κάθε φάση, που χρησιμοποιεί καβαλάρηδες της νύχτας και παράλυση Μαντράζι.
Περαιτέρω ανάγνωση
fa:همدست (فیلم)
Κυπριακή Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Κυπριακή Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Κ.Ε.Π.Ο.) ιδρύθηκε το 1948 από αριστερούς παράγοντες και αθλητές. Η ίδρυση της ήταν αποτέλεσμα της διάσπασης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Η Κ.Ε.Π.Ο. διοργάνωνε δικό της πρωτάθλημα και κύπελλο.
Γεγονότα που οδήγησαν στην ίδρυση
Την εποχή της ίδρυσης της ΚΕΠΟ, στην Ελλάδα υπήρχαν πολιτικές αναταραχές λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον ελληνικό εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο και διείσδυσε τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό. Οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν και με την πολιτική.
Στην Αμμόχωστο, ο ΓΣΕ (Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας) και η Ανόρθωση ήταν οι μόνοι σύλλογοι που ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Μέσα στις τάξεις του ο ΓΣΕ είχε προοδευτικούς (αριστερούς) αθλητές στίβου που ήταν οι κορυφαίοι στην Κύπρο, ενώ στην Ανόρθωση έπαιζαν και ποδοσφαιριστές με προοδευτικές (αριστερές) αντιλήψεις. Ωστόσο, μέσα στο πνεύμα της εποχής εκείνης, τόσο ο ΓΣΕ όσο και η Ανόρθωση, άρχισαν να επιβάλλουν περιορισμούς διαφόρων μορφών. Επειδή τα άτομα με προοδευτικές αντικήψεις στις τάξεις της Ανόρθωσης άρχισαν να αυξάνονται, τα μέλη της Ανόρθωσης που ήθελαν να επικρατεί το εθνικόφρονο κλίμα στο σωματείο, αποφάσισαν να θέσουν περιορισμούς στην εισδοχή μελών και συγκεκριμένα περιόρισαν τα άτομα με προοδευτικές αντιλήψεις. Επίσης, ποδοσφαιριστές που θεωρούνταν άτομα με προοδευτικές αντιλήψεις, δεν προωθούνταν. Από τις αρχές του 1947 μια μερίδα προοδευτικών ανθρώπων της Αμμοχώστου που βρίσκονταν εντός και εκτός του ΓΣΕ και της Ανόρθωσης, θεωρούσαν ότι υπήρχε χώρος για τη δημιουργία και δεύτερου σωματείου στην πόλη. Μπροστά στους περιορισμούς που επιβάλλοντο, οραματίστηκαν ένα σωματείο το οποίο θα ήταν μακρυά από την πολιτική και θα "αγκάλιαζε" όλα τα λαϊκά στρώματα της Αμμοχώστου, με στόχο την εξάπλωση του αθλητισμού. Έτσι, στις 7 Μαρτίου 1948 ιδρύεται το πρώτο προοδευτικό σωματείο, η Νέα Σαλαμίνα. Παρόμοια ατμόσφαιρα έναντι των προοδευτικών αθλητών επικρατούσε και σε άλλες πόλεις της Κύπρου. Στη Λάρνακα ιδρύεται στις 10 Απριλίου η Αλκή.
Ένα μήνα αργότερα, πριν από τους παγκύπριους αγώνες στίβου το Μάιο του 1948, ο ΣΕΓΑΣ, Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, ζήτησε από όλους τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου, τα μέλη και τους αθλητές τους, να υπογράψουν δημόσια διακήρυξη όπου θα εξεφράζουν την υποστήριξη τους προς τη Δεξιά παράταξη στον ελληνικό εμφύλιο, θα δήλωναν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» και θα καταδίκαζαν τη δράση της Αριστεράς. Οι Γυμναστικοί Σύλλογοι και οι δεξιοί αθλητές υπέγραψαν τις δηλώσεις αυτές. Ο μόνος σύλλογος που αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση αυτή ήταν ο Γυμναστικός Σύλλογος "Κινύρας" Πάφου και για αυτό τον απέκλεισαν από τους αγώνες. Οι προοδευτικοί αθλητές ήταν αντίθετοι με τη δήλωση που έκαναν οι σύλλογοι τους, αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις και να αποκηρύξουν τα ιδεολογικά τους πιστεύω, με τους πρώτους που αντέδρασαν να είναι οι πρωταθλητές του ΓΣΕ, Αντώνη Τότση και Νική Γεωργίου. Επιπρόσθετα, οι προοδευτικοί αθλητές αποφάσισαν να στηρίξουν το Γυμναστικό Σύλλογο "Κινύρα" Πάφου, αν τελικά δεν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες. Οι προοδευτικοί αθλητές του ΓΣΕ, που είχαν σίγουρες τις πρώτες θέσεις, τις θυσίασαν για να συμπαρασταθούν στον Κινύρα. Ο ΓΣΕ είχε μια πολύ δυνατή ομάδα και ήταν σίγουρος για την πρώτη θέση στους αγώνες. Μετά, όμως από την εξέλιξη αυτή τερμάτισε τρίτος. Ο ΓΣΕ, δρώντας εκδικητικά για το γεγονός ότι οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας δεν έλαβαν μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες, έστειλε επιστολή στο σωματείο που το πληροφορούσε ότι απαγορευόταν η είσοδος του στο στάδιο ΓΣΕ, επιστολή υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του ΓΣΕ. Αντίστοιχα, Γυμναστικός Σύλλογος Ζήνωνας (ΓΣΖ) σε γενική συνέλευση, απαγόρευσε από την Αλκή να χρησιμοποιεί το στάδιο της Λάρνακας. Αντίστοιχη πρόταση για αποκλεισμό Τούρκων και καθολικών απορρίφθηκε. Στη Λευκωσία είχε ιδρυθεί μέσα στο Μάϊο ο Ορφέας.
Επιπρόσθετα, τον ίδιο μήνα, ο ΑΠΟΕΛ απέστειλε τηλεγράφημα στο ΣΕΓΑΣ, «εγκάρδιο αδελφικό χαιρετισμό σε ολόκληρη την ελληνική αθλούμενη νεολαία» κι ευχόταν, «όπως τερματισθεί η εθνοκτόνος ανταρσία» στην Ελλάδα. Η διοίκηση του σωματείου κάλεσε όλους τους αθλητές και ποδοσφαιριστές του σωματείου να προσυπογράψουν σχετική δήλωση, με την οποία θα συνηγορούσαν με το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος. Οι αριστεροί παράγοντες και αθλητές του ΑΠOEΛ θεώρησαν το χαρακτηρισμό «εθνοκτόνος ανταρσία», πρόκληση και κομματική τοποθέτηση του σωματείου τους. Οι ποδοσφαιριστές Κώστας Λυμπουρής, Αγησίλαος Τσιαλής, Γωγάκης Καραγιάννης, Τάκης Σκαλιώτης, Ανδρέας Καριόλου κ.α. διαχώρισαν τη θέση τους και αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε δράση ο Τύπος, ο οποίος με συνεχή ρεπορτάζ και σχόλιά του, έριχνε λάδι στη φωτιά, πυροδοτώντας την τελική έκρηξη. Ακολούθησε η επ΄ αόριστον τιμωρία πέντε αθλητών του AΠOEΛ από το σωματείο τους. Έτσι, οι ποδοσφαιριστές αυτοί αποσκίρτησαν από τον AΠOEΛ και μαζί με αρκετούς άλλους ίδρυσαν στις 4 Ιουνίου 1948 νέο σωματείο στη Λευκωσία, τον Αθλητικό Σύλλογο Ομόνοια Λευκωσίας. Ακολούθως ιδρύθηκε και ο Αθλητικός Σύλλογος Κερύνειας (ΑΣΚ).
Ίδρυση της ΚΕΠΟ
Ο εκδιωγμός των προοδευτικών αθλητών και ποδοσφαιριστών ήταν γεγονός. Τα προοδευτικά σωματεία προχώρησαν προς την ίδρυση μιας νέας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (προϋπήρχε η ΚΟΠ), της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΕΠΟ), το Δεκέμβριο του 1948. Στις 12 Δεκεμβρίου 1948 σε σύσκεψη που γίνεται στη Λάρνακα στο οίκημα της Αλκής, εγκρίνεται το καταστατικό της νέας ομοσπονδίας και γίνονται εκλογές γι' ανάδειξη του πρώτου διοικητικού της συμβουλίου. Η νέα ομοσπονδία, που διοργάνωνε πρωταθλήματα και κύπελλα, έγινε αφορμή για να τρέξουν στα γήπεδα χιλιάδες νέοι φίλαθλοι. Οι αγώνες του πρωταθλήματος της ΚΕΠΟ προσέλκυαν πολύ περισσότερους φιλάθλους από αυτούς της ΚΟΠ. Στην ΚΕΠΟ συμμετείχαν έξι ομάδες: η Νέα Σαλαμίνα στην Αμμόχωστο, η Ομόνοια και ο Ορφέας στη Λευκωσία, η Αλκή στη Λάρνακα, ο ΑΜΟΛ στη Λεμεσό (που το 1951 μετονομάστηκε σε Ανταίο) και ο Νέος Αστέρας στη Μόρφου (σήμερα ονομάζεται ΑΕΜ Μόρφου).
Διοικητικό Συμβούλιο
Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΠΟ αποτέλεσαν οι :
Ενοποίηση Κυπριακού Ποδοσφαίρου
Τα σωματεία μέλη της ΚΕΠΟ ήταν υπέρ της ενοποίησης. Δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και η διεξαγωγή δύο πρωταθλημάτων σε μια μικρή χώρα, όπως η Κύπρος, ήταν κάτι το πρωτοφανές. Δημιουργούνταν προβλήματα οικονομικά και γηπεδικά. Ο διαχωρισμός αποτελούσε τροχοπέδη στις προοπτικές για πρόοδο και ανάπτυξη του κυπριακού ποδοσφαίρου. Επιπρόσθετα, θεωρούσαν ότι το πνεύμα του αθλητισμού σημαίνει συναδέλφωση και φιλία και όχι διαχωρισμός και διακρίσεις. Οι βάσεις για την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου άρχισαν να μπαίνουν με την πρώτη έκδοση της αθλητικής εφημερίδας "ΑΘΛΗΤΙΚΗ", η οποία άρχισε σταυροφορία υπές της ενοποίησης, το Δεκέμβριο του 1952. Μέσω της ίδιας εφημερίδας ακούστηκαν για πρώτη φορά φωνές για ενοποίηση, πέρα από το χώρο της ΚΟΠ (ξένοι προπονητές ομάδων ΚΟΠ). Η ΚΟΠ καταδίκασε τις δηλώσεις των προπονητών των δικών της σωματείων γιατί, σύμφωνα με αυτήν, "ήταν αντίθετες με το πνεύμα της Ομοσπονδίας". Οι παράγοντες της ΚΟΠ αρχικά κράτησαν εχθρική στάση και καταδίκαζαν όσους ενεργούσαν υπέρ της ενοποίησης. Το καλοκαίρι του 1953, όλοι σχεδόν οι κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες της εποχής τάσσονταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 1953 η Νέα Σαλαμίνα, η Ομόνοια, η Αλκή και ο Ανταίος υπέβαλλαν κοινή αίτηση στην ΚΟΠ για εγγραφή στη δύναμη της ως σωματεία Α΄ κατηγορίας. Τον επόμενο μήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1953, η ΚΟΠ έκανε δεκτή την αίτηση της Νέας Σαλαμίνας, της Ομόνοιας και του Ανταίου για ένταξη τους στην ΚΟΠ. Η ενοποίηση του ποδοσφαίρου ήταν γεγονός. Η πολεμική όμως της ΚΟΠ προς τα σωματεία αυτά συνεχίστηκε. Απέρριψε την αίτηση της Αλκής, του Ορφέα και του Νέου Αστέρα Μόρφου (τα δύο πρώτα εντάχθηκαν ένα χρόνο αργότερα). Επιπρόσθετα, επικαλούμενοι κάποιο καταστατικό σημείο, υποστήριξαν ότι μια ομάδα έπρεπε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και οι άλλες δύο στην Β΄ κατηγορία. Οι ομάδες της ΚΕΠΟ για να επιτευχθεί η ενοποίηση, αποδέχτηκαν το γεγονός αυτό. Αποφασίσθηκε σε ειδική συνεδρία της ΚΕΠΟ, όπως στην Α΄ κατηγορία ενταχθεί η Ομόνοια και στη Β΄ κατηγορία η Νέα Σαλαμίνα και ο Ανταίος. Η ΚΕΠΟ αυτοδιαλύθηκε.
Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου
Η Νέα Σαλαμίνα ήταν το πρώτο σωματείο που ιδρύθηκε το 1948 (7 Μαρτίου) και συνεχίζει και σήμερα στο Κυπριακό ποδόσφαιρο με επιτυχία. Μετά την διάλυση της Κ.Ε.Π.Ο. εντάχτηκε στη ΚΟΠ και στην Β΄ κατηγορία. Δύο χρόνια αργότερα ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία και αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα κυπριακά σωματεία.
Αλκή Λάρνακας
Η Αλκή ήταν η δεύτερη ομάδα που ιδρύθηκε το 1948 (10 Απριλίου). Ήταν από τις ομάδες που κατατάσσονταν στην μέση της βαθμολογίας του πρωταθλήματος της Κ.Ε.Π.Ο. Στην ΚΟΠ έγινε δεκτή το 1954 στη Β΄ κατηγορία. Ανέστειλε τη λειτουργία του ποδοσφαιρικού τμήματος στις 6 Μαΐου 2014 λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Ορφέας Λευκωσίας
Ο Ορφέας ιδρύθηκε το Μάιο του 1948 και εντάχτηκε κι αυτός στην ΚΟΠ μετά την διάλυση της Κ.Ε.Π.Ο. Μετά την διάλυση της Κ.Ε.Π.O. εντάχτηκε στην ΚΟΠ και στην Β 'κατηγορία. Συνεχίζει και σήμερα στις μικρές κατηγορίες του κυπριακού πρωταθλήματος.
Ομόνοια Λευκωσίας
Η Ομόνοια ιδρύθηκε το 1948 (4 Ιουνίου). Προήλθε από τον ΑΠΟΕΛ. Κατέκτησε τα περισσότερα πρωταθλήματα και κύπελλα της Κ.Ε.Π.Ο. Το 1953 εντάχτηκε στην ΚΟΠ και είναι η μοναδική που μπήκε στην Α΄ κατηγορία. Σήμερα είναι από τους μεγαλύτερους κυπριακούς συλλόγους.
Α.Σ. Κερύνειας
Ο Αθλητικός Σύλλογος Κερύνειας ιδρύθηκε το 1948 από τον Ανδρέα Καριόλου, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Κ.Ε.Π.Ο. και από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της. Παρόλα αυτά δεν συμμετείχε στις αντίστοιχες διοργανώσεις της κι ο λόγος ήταν ότι πολλά μέλη του αποχώρησαν μη μπορώντας να δεχτούν την πολιτικοποίηση του σωματείου και το 1950 μετά από δύο χρόνια παρουσίας είχε διαλυθεί το ποδοσφαιρικό του τμήμα.
1952-53
Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων, Β= Βαθμοί
Επαγγέλματα Υγείας
Επαγγέλματα υγείας ορίζονται τα επαγγέλματα τα οποία ασχολούνται με την υγεία του ατόμου και σε όλα της τα στάδια, όπως αυτή ορίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως: η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας.
Κατάλογος Κυριότερων Επαγγελμάτων Υγείας
Επαγγέλματα υγείας που απαιτείται τίτλος Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης:
Επαγγέλματα υγείας που απαιτείται τίτλος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δ.Ε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικά της υγείας
Παλαιοχώρα Ιωαννίνων
Η Παλαιοχώρα είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 500 μέτρα, το οποίο απέχει 56 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 64 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Βόρεια και πολύ κοντά του είναι η Βερενίκη ενώ βορειοδυτικά ο Βεντερίκος. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Βερενίκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Βερενίκη, την Κάτω Βερενίκη και τον Βεντερίκο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Βερενίκης της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 56 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Σαντιά
Η Σαντιά (ιταλικά: Santhià) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Άλιτσε Καστέλλο, Καβαλιά, Καζανόβα Έλβο, Καρίζιο, Κρόβα, Σαν Τζερμάνο Βερτσελλέζε, Τροντσάνο Βερτσελλέζε και Φορμιλιάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Μοναστήρι της Σάντα Μαρία της Αλαόν
Η Βασιλική Μονή της Σάντα Μαρία της Αλαόν, (ισπανικά: Real Monasterio de Santa María de Alaón επίσης γνωστή ως Nuestra Señora de Alaón, ή Αβαείο της Nuestra Señora de la O ), είναι ένα ισπανικό μοναστήρι του Τάγματος του Αγίου Βενέδικτου, πιθανώς από τον 6ο αιώνα, του οποίου το σημερινό κτίριο είναι σε ρωμανικό στιλ Λομβαρδίας από τα τέλη του 11ου αιώνα. Ξαναχτίστηκε κατά τη διάρκεια της κλουνιακής περιόδου του τάγματος, πάνω από ένα βησιγοτθικό κτήριο από τον 8ο αιώνα. Το μοναστήρι βρίσκεται στο δήμο Σοπέιρα, στην κομάρκα της Ριβαγόρθα της επαρχίας της Ουέσκας, στην Αραγωνία.
Αρχιτεκτονική
Το σχέδιο της βασιλικής αποτελείται από τρία κλίτη και κυλινδρικές αψίδες με τυφλές καμάρες, με καμπαναριό σε τετράγωνο πύργο τεσσάρων ορόφων. Η πόρτα είναι θολωτή με ημικυκλική καμάρα με τόξα στο περίζωμα και στην κορυφή της υπάρχει ένα τριαδικό χριστόγραμμα. Το μοναστήρι είχε μία περίστυλη σκήτη από την οποία απομένουν μόνο λίγες βάσεις των αρχικών κιόνων.
Ιστορία
Από τον δέκατο έβδομο αιώνα, ένας από τους ηγούμενους του ήταν ο Μπενίτο Λατράς, ο οποίος πέθανε στις 11 Ιουνίου 1682 ενώ παρευρίσκονταν στα δικαστήρια, και το άθικτο σώμα του μεταφέρθηκε στην κρύπτη, προκαλώντας τον θρύλο του Κοσάν (ή «Κος Σαντ»), ο οποίος μέσα από την ρίψη ενός νομίσματος, βοηθούσε τους περιπατητές να έχουν καλό δρόμο.
Διατήρησε μια μοναστική ζωή μέχρι τη δήμευση του φιλελεύθερου υπουργού Μεντιθάβαλ το 1836, έπειτα έγινε μια απλή ενοριακή εκκλησία στην πόλη Σοπέιρα.
Κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου υπέστη πυρκαγιά που κατέστρεψε μέρος του μοναστηριού και των περιουσιακών του στοιχείων. Επιπλέον, τα λείψανα του ηγούμενου Μπενίτο Λατράς είχαν ήδη καεί στην αρχή του εμφυλίου, καθώς και ένα ρωμανικό γλυπτό και άλλα πολύτιμα αντικείμενα.
Έχει αποκατασταθεί και βρίσκεται σε μια αρκετά καλή κατάστασή. Το αρχείο του αποτελεί μια πολύ σημαντική συλλογή εγγράφων (που περιλαμβάνει έως και 327 έγγραφα) που αναφέρονται στο μοναστήρι και τις εξαρτήσεις του μεταξύ των ετών 806 και 1245. Ο καταστατικός χάρτης του αρχείου πιστεύεται ότι συντάχθηκε στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα (μεταγράφηκε σε μεγάλο βαθμό από το αρχείο του 10ου ή του 11ου αιώνα), με το τελευταίο του έγγραφο να χρονολογείται από το 1121, αν και κάποια στιγμή προστέθηκαν έγγραφα του 13ου αιώνα. Πιστεύεται ότι περίπου τον 15ο αιώνα ένας ανώνυμος συγγραφέας, πιθανώς μοναχός της μονής, εισήγαγε καταχωρήσεις που παρέχουν πρόσθετες ή συμπληρωματικές πληροφορίες σχετικά με γεγονότα που σχετίζονται με την κομητεία της Ριμπαγόρσας τον 11ο και 12ο αιώνα.
Το αρχείο του μοναστηριού καταγράφει πως ο κόμης της Ριμπαγόρσας Βερνάρδος Ουνιφρέδος και η σύζυγός του είναι θαμμένοι εκεί. Πράγματι, σε πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές έχει βρεθεί μια ταφόπλακα στο βόρειο τείχος του ναού που αναγράφει τον «σεβάσμιο Κόμη Ουνιφρέδο» («Venerabilis Unifredus Comes»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Ισπανία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αραγωνία
Ακαροφιλία
Η Ακαροφιλία είναι μία παραφιλία κατά την οποία το άτομο νιώθει σεξουαλική διέγερση μέσω του ξυσίματος. Πολλές φορές η εν λόγω παραφιλία, συγχέεται με αυτήν του γαργαλισμού (κνησμολαγνεία), όμως στην επιστημονική βιβλιογραφία για τις παραφιλίες, οι δύο όροι αναφέρονται ξεχωριστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραφιλίες
Δερβίζιανα Ιωαννίνων
Τα Δερβίζιανα είναι παλιός οικισμός των Ιωαννίνων.
Ιστορία
Οι κάτοικοί του, επί Τουρκοκρατίας, για άγνωστο λόγο έγιναν αρνησίθρησκοι και δέχτηκαν την οθωμανική θρησκεία. Προστέθηκαν και άλλοι Τούρκοι και πολλαπλασιάστηκαν, και έγιναν φορτικοί στους Σουλιώτες, τους παρενοχλούσαν και τους καταπίεζαν. Οι Σουλιώτες έκαναν συνέλευση, στις 26 Ιουλίου, ημέρα της Αγίας Παρασκευής και εξέλεξαν επτακόσιους πατριώτες. Οι πατριώτες αυτοί έκαναν έφοδο στα Δερβίζιανα, και έσφαξαν όλους τους άνδρες. Άφησαν όμως τα γυναικόπαιδα να παν όπου ήθελαν. Οι Οθωμανοί της Άρτας ήταν απόγονοι των Οθωμανών αυτών. Τα Δερβίζιανα όμως από τότε κατοικήθηκαν από χριστιανούς Σουλιώτες.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία των Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρίας
Ο Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ (Maximilian II. Emanuel, 11 Ιουλίου 1662 - 26 Φεβρουαρίου 1726) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν εκλέκτορας της Βαυαρίας, εγγονός του Μαξιμιλιανού Α΄.
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Μαρία Ιωσήφ Γαϊτανός Αντώνιος Νικόλαος Φραγκίσκος Ιγνάτιος Φήλιξ ήταν γιος του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας και της Ερριέττας Αδελαΐδας της Σαβοΐας, κόρης τού Βίκτωρα Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας.
Διαδέχτηκε τον πατέρα του το 1679. Πήρε μέρος στους πολέμους ενάντια των Οθωμανών Τούρκων, στους οποίους και διακρίθηκε (1683). Το 1690 διορίστηκε αρχιστράτηγος των στρατευμάτων του Ρήνου εναντίον των Γάλλων και το 1691 εκδήλωσε αξιώσεις στον ισπανικό θρόνο, εξαιτίας του πρώτου γάμου του με τη Μαρία Αντωνία, κόρη του Λεοπόλδου Α΄. Στον πόλεμο για τη διαδοχή του ισπανικού θρόνου συμμάχησε με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, αλλά μετά τις ήττες του στο Σέλενμπεργκ (1704) και στο Χαίχσταιτ (1704), αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Βαυαρία. Το 1706, επικεφαλής των γαλλικών στρατευμάτων, γνώρισε πολλές ήττες και έχασε τη Βραβάντη. Μετά τη σύναψη όμως της συνθήκης του Ράστατ, αποκαταστάθηκε στις προηγούμενες κτήσεις του. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, ο κατοπινός αυτοκράτορας Κάρολος Ζ΄.
Οικογένεια
Το 1692 απεβίωσε η Μαρία Αντωνία και έπειτα από τρία έτη ο Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ έκανε δεύτερο γάμο με τη Θηρεσία Κυνεγόνδη Σομπιέσκα, κόρη του Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας & Λιθουανίας, και είχε τέκνα:
Από την εκτός γάμου σχέση του με την Ανιές Φρανσουάζ Λουσιέ είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας
Ντανιέλ Μπενσαΐντ
Ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ (γαλλ. Daniel Bensaïd) ήταν φιλόσοφος και ηγετική προσωπικότητα του τροτσκιστικού κινήματος στη Γαλλία. Ήταν, επίσης, ηγετική προσωπικότητα του Μάη του '68 κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστημίου Παρί X-Ναντέρ.
Βιογραφία
Ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1946 στην Τουλούζη. Ο πατέρας του ήταν Σεφαρδίτης Εβραίος από την Αλγερία ο οποίος μετακινήθηκε από το Οράν στην Τουλούζη κατά την περίοδο της Γαλλίας του Βισύ. Ύστερα από τη σφαγή του Σαρόν στις 8 Φεβρουαρίου 1962 στο Παρίσι, ο Μπενσαΐντ εντάχθηκε στην Ένωση Κομμουνιστών Φοιτητών, την οργάνωση φοιτητών που πρόσκεινταν στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ενοχλημένος από την κομματική ορθοδοξία, ο Μπενσαΐντ προσχώρησε στην αριστερή αντιπολίτευση εντός της οργάνωσης, από την οποία διεγράφη το 1966 μαζί με άλλους διαφωνούντες.
Το 1966 ξεκίνησε τις σπουδές του στην École normale supérieure de lettres et sciences humaines. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, συνέβαλλε στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Επαναστατικής Νεολαίας, η οποία μετεξελίχθηκε στην Κομμουνιστική Επαναστατική Λίγκα (Ligue Communiste Révolutionnaire, LCR). Ίδρυσε, μαζί με το Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, το Κίνημα 22 Μαρτίου, το οποίο συμμετείχε στα γεγονότα του Μάη του '68.
Ο Μπενσαΐντ εξελίχθηκε σε θεωρητικό τόσο της LCR όσο και της Ενιαίας Γραμματείας της 4ης Διεθνούς, ενώ έγινε και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Παρί 8. Αμέσως μετά τον θάνατό του, ο Ταρίκ Αλί τον περιέγραψε ως τον «κορυφαίο μαρξιστή δημόσιο διανοούμενο της Γαλλίας, όντας περιζήτητος για εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές και για συγγραφή άρθρων και κριτικών στη Le Monde και στη Libération». Ο Μπενσαΐντ ήταν γνωστός για τις μελέτες του πάνω στον Βάλτερ Μπένγιαμιν και στον Καρλ Μαρξ, καθώς και για τις αναλύσεις του πάνω στον γαλλικό μεταμοντερνισμό.
Πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 2010 από καρκίνο, ο οποίος προκλήθηκε ύστερα από επιπλοκές που δημιουργήθηκαν από τη φαρμακευτική αγωγή που λάμβανε για το AIDS, από το οποίο έπασχε για 16 χρόνια.
Κριτική και αντιπαράθεση
Ο Μπενσαΐντ και το ρεύμα του τροτσκισμού που εκπροσωπούνταν από την Ενιαία Γραμματεία της 4ης Διεθνούς έχουν δεχτεί κριτική από πιο ορθόδοξα ρεύματα του τροτσκισμού για τη στρατηγική που έχουν υιοθετήσει περί συμμετοχής του στα «νέα κοινωνικά κινήματα» και, πιο συγκεκριμένα, για τη θεώρηση του διλήμματος επανάσταση ή μεταρρύθμιση ως ένα ψευδές δίλημμα, καθώς και για τον σχηματισμό «ευρέων κομμάτων» αντί για κόμματα λενινιστικού τύπου. Σε μία από αυτές τις κριτικές, ο Λουκ Κούπερ άσκησε κριτική στον Μπενσαΐντ για τη θέση του ότι, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, θα ήταν επιτρεπτή η συμμετοχή σε καπιταλιστική κυβέρνηση, καθώς και για την αξιοποίηση του κράτους ως οργάνου επαναστατικού μετασχηματισμού. Ο Μπενσαΐντ έχει συζητήσει για το ζήτημα της επαναστατικής στρατηγικής με άλλα μέλη της 4ης Διεθνούς, καθώς και με τον διεθνή γραμματέα του βρετανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Άλεξ Καλλίνικος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι τροτσκιστές Κατηγορία:Γάλλοι εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σεφαρδίτες
Petlyakov Pe-3
Το Petlyakov Pe-3 ήταν σοβιετικό δικινητήριο βαρύ/νυχτερινό μαχητικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου που βασίζονταν στο ταχύ βομβαρδιστικό Petlyakov Pe-2. Η σχεδιαστική φιλοσοφία του ήταν παρόμοια με αυτή άλλων σημαντικών αεροσκαφών της ίδιας κλάσης, όπως το βρετανικό De Havilland Mosquito και το γερμανικό Junkers Ju 88. Δημιουργήθηκε όταν κατέστη σαφής στην ηγεσία της αεροπορίας η ανάγκη ανάπτυξης ενός νυχτερινού μαχητικού μετά τις πρώτες νυχτερινές αεροπορικές επιδρομές στη Μόσχα, στα πρώτα στάδια της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα.
Αρχικά χρησιμοποιήθηκε σε ρόλο εγγύς υποστήριξης στη μάχη της Μόσχας, κατά τη διάρκεια της οποίας υπέστη σημαντικές απώλειες διότι δεν είχε επαρκή θωράκιση. Θωράκιση και επιπλέον οπλισμός προστέθηκαν εκ των υστέρων αλλά η μεταφορά τον Οκτώβριο του 1941 του μοναδικού εργοστασίου που κατασκεύαζε Pe-3 στα μετόπισθεν περιόρισε σημαντικά τον αριθμό των διαθέσιμων αεροσκαφών. Πολλές σοβιετικές μονάδες που τα χρησιμοποιούσαν έκαναν μετάπτωση σε άλλους τύπους ή διαλύθηκαν. Παρόλο που η παραγωγή διακόπηκε και επανεκινήθηκε πολλές φορές στη διάρκεια του πολέμου, τα Pe-3 παρέμειναν συνεχώς σε χρήση μέχρι τη λήξη του. Πολλά διατέθηκαν σε μονάδες αναγνώρισης.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η κατεπείγουσα ανάπτυξη του Pe-3 ξεκίνησε μετά τις νυχτερινές αεροπορικές επιδρομές της Luftwaffe στη Μόσχα. Κατέστη εμφανής η άμεση ανάγκη για ένα νυχτερινό μαχητικό που θα μπορούσε να παραμείνει για μεγάλα χρονικά διαστήματα στον αέρα και θα είχε βαρύ οπλισμό. Ο μόνος τρόπος να καλυφθεί το ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα ανάπτυξης ήταν να μετασκευαστεί ένα αεροσκάφος που βρίσκονταν ήδη στη γραμμή παραγωγής. Το Κρατικό Κομισαριάτο για την Άμυνα επέλεξε το Petlyakov Pe-2, που ήταν το ταχύτερο διαθέσιμο δικινητήριο αεροσκάφος. Αν και το χρονοδιάγραμμα έδινε περιθώριο μόλις τεσσάρων ημερών για να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές, το αεροσκάφος ήταν έτοιμο εντός των καθορισμένων χρονικών ορίων και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 7 Αυγούστου 1941. Οι δοκιμές του κατασκευαστή ολοκληρώθηκαν την επομένη.
Προστέθηκαν τρεις επιπλέον δεξαμενές καυσίμου, χωρητικότητας 700 λίτρων, μία στην αποθήκη βομβών και άλλες δύο στη θέση του κοιλιακού πολυβολητή. Ο οπλισμός του ρύγχους ενισχύθηκε με την προσθήκη ενός ακόμα πολυβόλου Berezin UBK των 12,7 mm και ενός πολυβόλου ShKAS των 7,62 mm στην ουρά. Το φορτίο βομβών μειώθηκε στα 700 kg. Το ηλεκτρικό σύστημα άφεσης βομβών του Pe-2 αντικαταστάθηκε από αντίστοιχο μηχανικό. Επίσης αφαιρέθηκαν τα φρένα βύθισης. Το αεροσκάφος ζύγιζε 5890 kg κενό ενώ το κανονικό βάρος απογείωσης του ήταν 7800 kg, λίγο μεγαλύτερο από του Pe-2. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν 530 km/h σε ύψος 5000 m, η ακτίνα δράσης 2150 km και το μέγιστο ύψος πτήσης 9000 m. Οι επιδόσεις κρίθηκαν ικανοποιητικές και το εργοστάσιο Νο. 19 διατάχθηκε στις 14 Αυγούστου να κατασκευάσει πέντε αεροσκάφη προπαραγωγής για παράδοση στις 25 του ίδιου μήνα. Η διαδικασία αποδείχθηκε πολύ δύσκολη και επίπονη γιατί δεν υπήρχαν σχέδια για πολλά από τα νέα εξαρτήματα.
Το Επιστημονικό Ινστιτούτο Δοκιμών της Πολεμικής Αεροπορίας διεξήγαγε πιο εκτεταμένες δοκιμές με τα αεροσκάφη προπαραγωγής από τις 29 Αυγούστου ως τις 7 Σεπτεμβρίου. Παρόλο που επιβεβαίωσαν τις επιδόσεις που ανέφερε το Σχεδιαστικό Γραφείο, εντόπισαν άλλα προβλήματα: το πλεξιγκλάς στο κάτω μέρος του ρύγχους ράγιζε όταν έβαλε το πολυβόλο UBK. Επιχειρήθηκε η αντικατάσταση με φύλλα ντουραλουμίνιου αλλά ούτε αυτό ήταν ανθεκτικό. Τελικά το πρόβλημα λύθηκε με την τοποθέτηση ατσάλινου φύλλου. Ο οπλισμός κρίθηκε ανεπαρκής και προστέθηκε ένα πυροβόλο ShVAK των 20 mm. Το ραχιαίο πολυβόλο των 7.62 mm επίσης αντικαταστάθηκε από βαρύτερο των 12,7 mm. Προκειμένου να προστατεύεται καλύτερα το πλήρωμα ενισχύθηκε η θωράκιση. Επίσης αντικαταστάθηκε ο υπάρχων ασύρματος από άλλο μοντέλο μεγαλύτερης εμβέλειας και προστέθηκε φωτοκάμερα για να μπορεί το Pe-3 να χρησιμοποιηθεί σαν αναγνωριστικό. Παρόλο που στα περισσότερα από τα αρχικά αεροσκάφη παραγωγής δεν είχαν ενσωματωθεί οι αλλαγές αυτές όταν βγήκαν από το εργοστάσιο, έγιναν από ομάδες τεχνικών του εργοστασίου μετά την άφιξη των Pe-3 στις μονάδες.
Το 95ο Σύνταγμα Ταχέων Βομβαρδιστικών ήταν το πρώτο που παρέλαβε Pe-3 και τα αξιοποίησε επιχειρησιακά. Η πολεμική εμπειρία αποκάλυψε νέα προβλήματα: η λάμψη των πολυβόλων στις νυχτερινές βολές τύφλωνε τον πιλότο. Παρόμοιο αποτέλεσμα είχε και η λάμψη των αντιαεροπορικών προβολέων επειδή το κάτω μέρος του ρύγχους ήταν καλυμμένο με πλεξιγκλάς. Τα πληρώματα ανέφεραν ότι η θωράκιση στο μπροστινό μέρος ήταν ανεπαρκής, γεγονός που τους καθιστούσε ευάλωτους στα πυρά των βομβαρδιστικών που κατεδίωκαν. Τα πρώτα δύο λύθηκαν πρόχειρα αφού τοποθετήθηκαν φλογοκρύπτες στα πολυβόλα και καλύμματα στα παράθυρα, όμως η εγκατάσταση επιπλέον θωράκισης δεν μπορούσε να γίνει άμεσα.
Το Σχεδιαστικό Γραφείο Petlyakov επέλυσε τα προαναφερθέντα ζητήματα και τον Σεπτέμβριο 1941 ήταν έτοιμο το αναβαθμισμένο Pe-3bis που δοκιμάστηκε τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Αυξήθηκε η αναχορηγία βλημάτων για τα πολυβόλα και προστέθηκε ένα πυροβόλο ShVAK των 20 mm στο ρύγχος. Το ραχιαίο πολυβόλο των 7.62 mm αντικαταστάθηκε από βαρύτερο UBT των 12,7 mm. Επίσης ενισχύθηκε η θωράκιση.
Πολλές από τις προαναφερθείσες αλλαγές έγιναν σε υπάρχοντα αεροσκάφη πριν την επανέναρξη της παραγωγής των Pe-3bis τον Απρίλιο του 1942. Η χρήση σε πολεμικές επιχειρήσεις κατέδειξε και άλλα προβλήματα που επιλύθηκαν με δεύτερο πρωτότυπο Pe-3bis, οι δοκιμές αποδοχής του οποίου ξεκίνησαν τον Μάιο του 1942.
Παραγωγή
Το εργοστάσιο Νο.39 κατασκεύασε 16 αεροσκάφη τον Αύγουστο, συμπεριλαμβανομένου του πρωτοτύπου. Τον Σεπτέμβριο κατασκευάστηκαν 98 και τον Οκτώβριο άλλα 82. Στα τέλη Οκτωβρίου το εργοστάσιο μεταφέρθηκε στο Ιρκούτσκ για να προστατευθεί από τη γερμανική απειλή. Η παραγωγή ξεκίνησε ξανά τον Απρίλιο του 1942. Ολόκληρη τη χρονιά κατασκευάστηκαν 142 αεροσκάφη όλα, 11 της αρχικής έκδοσης και τα υπόλοιπα της αναβαθμισμένης. Το 1943 κατασκευάστηκαν μόλις 13 γιατί το εργοστάσιο άρχισε την παραγωγή του βομβαρδιστικού Ilyushin Il-4. Τα τελευταία 19 Pe-3 κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο Νο.22 στις αρχές του 1944. Ήταν ελαφρύτερα οπλισμένα και εξοπλισμένα με δύο εκτοξευτές βομβίδων στο πίσω μέρος.