cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανικός κινηματογράφος
1895-1918: Γερμανική Αυτοκρατορία
Οι ίδιοι οι κινηματογράφοι άρχισαν να καθιερώνονται τα χρόνια αμέσως πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πριν από αυτό, Γερμανοί κινηματογραφιστές περιόδευαν με τα έργα τους, ταξιδεύοντας από εκθεσιακό χώρο σε εκθεσιακό χώρο. Οι πρώτοι εν εξελίξει κινηματογράφοι δημιουργήθηκαν σε καφετέριες και παμπ από ιδιοκτήτες που έβλεπαν έναν τρόπο να προσελκύουν περισσότερους πελάτες. Ο κινηματογράφος της βιτρίνας ονομαζόταν Kientopp, όπου προβάλονταν ταινίες ως επί το πλείστον πριν ξεσπάσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο πρώτος αυτόνομος, αποκλειστικός κινηματογράφος στη Γερμανία άνοιξε στο Μάνχαϊμ το 1906, και μέχρι το 1910, υπήρχαν πάνω από 1000 κινηματογράφοι που λειτουργούσαν στη Γερμανία. Ο Χένι Πόρτεν και η Άστα Νίλσεν (η τελευταία με καταγωγή από τη Δανία) ήταν οι πρώτοι μεγάλοι αστέρες του κινηματογράφου στη Γερμανία.
Πριν από το 1914, όμως, εισήχθησαν πολλές ξένες ταινίες. Στην εποχή του βωβού κινηματογράφου δεν υπήρχαν γλωσσικά όρια και οι δανικές και ιταλικές ταινίες ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στη Γερμανία. Η επιθυμία του κοινού να δει περισσότερες ταινίες με συγκεκριμένους ηθοποιούς οδήγησε στην ανάπτυξη στη Γερμανία, όπως και αλλού, του φαινομένου του αστέρα του κινηματογράφου. Ο ηθοποιός Χένι Πόρτεν ήταν ένας από τους πρώτους Γερμανούς σταρ. Η επιθυμία του κοινού να δει τις δημοφιλείς κινηματογραφικές ιστορίες να συνεχίζονται ενθάρρυνε την παραγωγή κινηματογραφικών σειρών, ειδικά στο είδος των ταινιών μυστηρίου, όπου ο σκηνοθέτης Φριτς Λανγκ ξεκίνησε τη λαμπρή καριέρα του.
Το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και το επακόλουθο μποϊκοτάζ, για παράδειγμα, των γαλλικών ταινιών άφησε ένα αξιοσημείωτο κενό στην αγορά. Μέχρι το 1916, υπήρχαν ήδη περίπου 2000 σταθεροί χώροι για παραστάσεις ταινιών και αρχικά οι προβολές ταινιών συμπληρώθηκαν ή ακόμα και αντικαταστάθηκαν από άλλα είδη. Το 1917 ξεκίνησε μια διαδικασία συγκέντρωσης και μερικής εθνικοποίησης της γερμανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας με την ίδρυση της Universum Film AG (UFA), η οποία ήταν εν μέρει μια αντίδραση στην πολύ αποτελεσματική χρήση που είχαν βρει οι Συμμαχικές Δυνάμεις για το νέο μέσο για τους σκοπούς της προπαγάνδα. Υπό την αιγίδα του στρατού, παράγονταν οι λεγόμενες ταινίες Βάτερλαντ, οι οποίες ισοδυναμούσαν με τις ταινίες των Συμμάχων στο θέμα της προπαγάνδας και της απαξίωσης του εχθρού. Η γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία έγινε σύντομα η μεγαλύτερη στην Ευρώπη.
1918–1933: Δημοκρατία της Βαϊμάρης
400px|thumb|Τα UFA Studios στο Βερολίνο-Τέμπελχοφ, 1920 Η γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία, η οποία προστατευόταν κατά τη διάρκεια του πολέμου με την απαγόρευση εισαγωγής ξένων ταινιών, εκτέθηκε στο τέλος του πολέμου στη διεθνή κινηματογραφική βιομηχανία ενώ έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα εμπάργκο, αυτή τη φορά στις δικές της ταινίες. Πολλές χώρες απαγόρευσαν την εισαγωγή γερμανικών ταινιών και το ίδιο το κοινό αντιστεκόταν σε οτιδήποτε ήταν «γερμανικό». Αλλά η απαγόρευση που επιβλήθηκε στις γερμανικές ταινίες περιλάμβανε και εμπορικούς λόγους – όπως αναφέρθηκε από έναν Αμερικανό πρόεδρο μιας από τις κινηματογραφικές εταιρείες, «μια εισροή τέτοιων ταινιών στις Ηνωμένες Πολιτείες θα έδιωχνε χιλιάδες δικούς μας... χωρίς δουλειά, γιατί θα ήταν απολύτως αδύνατο για τους Αμερικανούς παραγωγούς να ανταγωνιστούν τους Γερμανούς παραγωγούς». Στο εσωτερικό, η γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία αντιμετώπισε μια ασταθή οικονομική κατάσταση και η υποτίμηση του νομίσματος δυσκόλεψε τη λειτουργία των μικρότερων εταιρειών παραγωγής. Η χρηματοδότηση της κινηματογραφικής βιομηχανίας ήταν μια εύθραυστη επιχείρηση και οι ακριβές παραγωγές κατά καιρούς οδηγούσαν σε χρεοκοπία. Το 1925 η ίδια η UFA αναγκάστηκε να συνάψει μια μειονεκτική συνεργασία που ονομαζόταν Parufamet με τα αμερικανικά στούντιο Paramount και MGM, προτού την αναλάβει ο εθνικιστής βιομήχανος και ιδιοκτήτης εφημερίδας Άλφρεντ Χούγκενμπεργκ το 1927.
Ωστόσο, η γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία γνώρισε μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη – κατά τη διάρκεια των 14 ετών που περιλαμβάνουν την περίοδο της Βαϊμάρης, παραγώντας κατά μέσο όρο 250 ταινίες κάθε χρόνο, με σύνολο 3.500 ταινίες μεγάλου μήκους. Εκτός από την UFA, μόνο στο Βερολίνο δραστηριοποιούνταν περίπου 230 κινηματογραφικές εταιρείες. Αυτή η βιομηχανία προσέλκυε παραγωγούς και σκηνοθέτες από όλη την Ευρώπη.
Το γεγονός ότι οι ταινίες ήταν βουβές και η γλώσσα δεν ήταν σημαντικός παράγοντας, επέτρεψε ακόμη και σε ξένους ηθοποιούς, όπως η Δανή σταρ του κινηματογράφου Αστα Νίλσεν ή η Αμερικανίδα Λουίζ Μπρουκς, να προσληφθούν ακόμη και για πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αυτή η περίοδος μπορεί επίσης να σημειωθεί για τις νέες τεχνολογικές εξελίξεις στη δημιουργία ταινιών και τον πειραματισμό στη σκηνογραφία και τον φωτισμό, με επικεφαλής την UFA. Το Babelsberg Studio, το οποίο ενσωματώθηκε στην UFA, επεκτάθηκε μαζικά και έδωσε στη γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία μια εξαιρετικά ανεπτυγμένη υποδομή.
Το Babelsberg το οποίο παρέμεινε το κέντρο της γερμανικής κινηματογραφικής δημιουργίας για πολλά χρόνια, έγινε το μεγαλύτερο κινηματογραφικό στούντιο στην Ευρώπη και παρήγαγε τις περισσότερες ταινίες σε αυτή τη «χρυσή εποχή» του γερμανικού κινηματογράφου. Στην ουσία ήταν «το γερμανικό αντίστοιχο του Χόλιγουντ».
Λόγω της ασταθούς οικονομικής κατάστασης και σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσουν τους χαμηλούς προϋπολογισμούς παραγωγής, οι κινηματογραφιστές προσπαθούσαν να προσεγγίσουν το μεγαλύτερο δυνατό κοινό και ως εκ τούτου να μεγιστοποιήσουν τα έσοδά τους. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία ταινιών σε μια τεράστια γκάμα ειδών και στυλ.
thumb|left|180px|[[Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι (1920), του Ρομπέρ Βίνε.]] Ένα από τα κύρια κινηματογραφικά είδη που συνδέονται με τον κινηματογράφο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης είναι ο γερμανικός εξπρεσιονισμός που εμπνεύστηκε από το εξπρεσιονιστικό κίνημα στην τέχνη. Οι εξπρεσιονιστικές ταινίες βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε συμβολισμούς και καλλιτεχνικές εικόνες παρά σε έντονο ρεαλισμό για να πουν τις ιστορίες τους. Δεδομένης της ζοφερής κατάστασης μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν ήταν περίεργο ότι αυτές οι ταινίες επικεντρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο έγκλημα και τον τρόμο. Η ταινία που συνήθως πιστώνεται ότι πυροδότησε τη δημοτικότητα του εξπρεσιονισμού είναι Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι (The Cabinet of Dr. Caligari) (1920) του Ρομπέρ Βίνε σε παραγωγή των Ρούντολφ Μάϊνερτ και Έριχ Πόμερ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός υπνωτιστή που χρησιμοποιεί έναν υπνοβάτη για να πραγματοποιήσει μια σειρά από φόνους. Η ταινία είχε ένα σκοτεινό και στρεβλό οπτικό ύφος – το σκηνικό ήταν μη ρεαλιστικό με γεωμετρικές εικόνες ζωγραφισμένες στο πάτωμα και σχήματα σε φως και σκιές στους τοίχους, η υποκριτική ήταν υπερβολική και τα κοστούμια περίεργα.
Το εξπρεσιονιστικό κίνημα άρχισε να φθίνει στα μέσα της δεκαετίας του 1920, αλλά ίσως το γεγονός ότι οι κύριοι δημιουργοί του μετακόμισαν στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια, επέτρεψε σε αυτό το στυλ να παραμείνει ως επιρροή στον παγκόσμιο κινηματογράφο για τα επόμενα χρόνια, ιδιαίτερα στις αμερικανικές ταινίες τρόμου και τα φιλμ νουάρ καθώς και στα έργα Ευρωπαίων σκηνοθετών όπως ο Ζαν Κοκτώ και ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.
Παρά τη σημασία του όμως, ο εξπρεσιονιστικός κινηματογράφος δεν ήταν το κυρίαρχο είδος αυτής της εποχής. Πολλά άλλα είδη, όπως τα δράματα εποχής, τα μελοδράματα, οι ρομαντικές κωμωδίες και οι ταινίες κοινωνικής και πολιτικής φύσης, ήταν πολύ πιο διαδεδομένα και σίγουρα πιο δημοφιλή.
Ο «μαέστρος» των δραμάτων αυτής της περιόδου ήταν αναμφίβολα ο Ερνστ Λούμπιτς. Οι πιο αξιόλογες ταινίες του αυτού του είδους ήταν η Madame DuBarry (1919) που απεικόνιζε τη Γαλλική Επανάσταση μέσα από τα μάτια της ερωμένης του Βασιλιά της Γαλλίας και η Anna Boleyn (1920) για το τραγικό τέλος της δεύτερης συζύγου του βασιλιά Ερρίκου Η'. Σε αυτές τις ταινίες, ο Λούμπιτς παρουσίασε εξέχουσες ιστορικές προσωπικότητες που παγιδεύονται από τις αδυναμίες και τις μικροπρεπείς ορμές τους και έτσι, κατά ειρωνικό τρόπο, γίνονται υπεύθυνοι για τεράστια ιστορικά γεγονότα. Παρά τους περιορισμένους προϋπολογισμούς, οι ταινίες του περιελάμβαναν εξωφρενικές σκηνές που είχαν σκοπό να προσελκύσουν ένα ευρύ κοινό και να εξασφαλίσουν μια ευρεία διεθνή διανομή.
Ο Παμπστ ταυτίζεται επίσης με ένα άλλο είδος που προήλθε από τη Νέα Αντικειμενικότητα - αυτό των κοινωνικών και πολιτικών ταινιών. Αυτοί οι κινηματογραφιστές τόλμησαν να αντιμετωπίσουν ευαίσθητα και αμφιλεγόμενα κοινωνικά ζητήματα που απασχολούσαν το κοινό εκείνη την εποχή, όπως ο αντισημιτισμός, η πορνεία και η ομοφυλοφιλία. Σε μεγάλο βαθμό, ο κινηματογράφος της Βαϊμάρης έπαιζε ζωντανό και σημαντικό ρόλο καθοδηγώντας τον δημόσιο διάλογο για αυτά τα θέματα.
Ο Παμπστ, στην ταινία του Ημερολόγιο ενός χαμένου κοριτσιού (Diary of a Lost Girl) (1929), αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που έχει αποκτήσει ένα παιδί εκτός γάμου και που την πετάει στο δρόμο η οικογένειά της. Η νεαρή κοπέλα αναγκάζεται να καταφύγει στην πορνεία για να επιβιώσει. Ήδη από το 1919, η ταινία του Ρίτσαρντ Όσβαλντ Διαφορετικοί από τους Άλλους (Different from the Others) απεικόνιζε έναν άνδρα διχασμένο ανάμεσα στις ομοφυλοφιλικές του τάσεις και στις ηθικές και κοινωνικές συμβάσεις. Θεωρείται ότι είναι η πρώτη γερμανική ταινία που ασχολείται με την ομοφυλοφιλία και ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν μάλιστα ότι είναι η πρώτη στον κόσμο που εξετάζει ρητά αυτό το θέμα. Την ίδια χρονιά βγήκε στην μεγάλη οθόνη η ταινία Ritual Murder (1919) του Εβραίου παραγωγού ταινιών Μαξ Νιβέλι. Αυτή η ταινία ήταν η πρώτη που ευαισθητοποίησε το γερμανικό κοινό για τις συνέπειες του αντισημιτισμού και της ξενοφοβίας. Απεικόνιζε ένα «πογκρόμ» που διεξάγονταν εναντίον των Εβραίων κατοίκων ενός χωριού της τσαρικής Ρωσίας. Στο βάθος, μια ιστορία αγάπης εξελίσσεται επίσης ανάμεσα σε μια νεαρή Ρωσίδα φοιτήτρια και την κόρη του αρχηγού της εβραϊκής κοινότητας, κάτι που θεωρούνταν ταμπού εκείνη την εποχή.
Αργότερα, σε μια προσπάθεια να αντικατοπτρίσει την ταχέως αυξανόμενη αντισημιτική ατμόσφαιρα, ο Όσβαλντ αντιμετώπισε το ίδιο θέμα με την ταινία του Ντρέιφους (1930), η οποία απεικόνιζε το πολιτικό σκάνδαλο του 1894 της «υπόθεσης Ντρέιφους», που μέχρι σήμερα παραμένει ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα δικαστικής αδικίας και κραυγαλέου αντισημιτισμού. Η πολωμένη πολιτική της περιόδου της Βαϊμάρης αντικατοπτρίστηκε επίσης σε ορισμένες από τις ταινίες της. Μια σειρά πατριωτικών ταινιών για την πρωσική ιστορία, με πρωταγωνιστή τον Όττο Γκέμπουρ ως Frederick the Great, παρήχθησαν στη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και ήταν δημοφιλείς στην εθνικιστική δεξιά πτέρυγα, η οποία επέκρινε έντονα την παρακμή των ταινιών δρόμου. Ένα άλλο σκοτεινό κεφάλαιο της περιόδου της Βαϊμάρης αντικατοπτρίστηκε στην ταινία του Τζόζεφ Ντέλμοντ Humanity Unleashed (1920). Η ταινία ήταν μια προσαρμογή ενός ομότιτλου μυθιστορήματος, που γράφτηκε από τον Μαξ Γκλας και δημοσιεύτηκε το 1919. Το μυθιστόρημα περιέγραφε έναν σκοτεινό κόσμο που κατασπαράχτηκε από τις αρρώστιες και τον πόλεμο. Οι κινηματογραφιστές αποφάσισαν να μεταφέρουν την ιστορία σε ένα πιο σύγχρονο πλαίσιο αντανακλώντας τον αυξανόμενο φόβο του γερμανικού κοινού για πολιτική ριζοσπαστικοποίηση. Παρήγαγαν αυτό που έμελλε να γίνει η πρώτη φανταστική αφήγηση των γεγονότων του Ιανουαρίου 1919 στο Βερολίνο. Αυτή η ταινία θεωρείται επίσης μια από τις αντιμπολσεβίκικες ταινίες εκείνης της εποχής.
Ένα άλλο σημαντικό κινηματογραφικό είδος των χρόνων της Βαϊμάρης ήταν το «δράμα δωματίου», το οποίο δανείστηκε από το θέατρο και αναπτύχθηκε από τον σκηνοθέτη Μαξ Ράιχαρντ, ο οποίος αργότερα θα γίνει παραγωγός ταινιών και σκηνοθέτης ο ίδιος. Αυτό το στυλ ήταν από πολλές απόψεις μια αντίδραση ενάντια στο θέαμα του εξπρεσιονισμού και έτσι έτεινε να ξεσηκώνει τους απλούς ανθρώπους της κατώτερης-μεσαίας τάξης. Οι ταινίες αυτού του είδους αποκαλούνταν συχνά ταινίες «ενστικτώδης» επειδή έδιναν έμφαση στις παρορμήσεις και την οικεία ψυχολογία των χαρακτήρων. Τα πλατό περιορίστηκαν στο ελάχιστο και υπήρχε άφθονη χρήση των κινήσεων της κάμερας για να προσθέσει πολυπλοκότητα στους οικείους και απλούς χώρους. Με αυτό το συγκεκριμένο στυλ συνδέεται και ο σεναριογράφος Καρλ Μάγιερ και ταινίες όπως το Murnau's Last Laugh (1924).
Οι ταινίες για τη φύση, ένα είδος που αναφέρεται ως Bergfilm, έγιναν επίσης δημοφιλείς. Πιο γνωστές σε αυτή την κατηγορία είναι οι ταινίες του σκηνοθέτη Άρνολντ Φανκ, στις οποίες προβλήθηκαν άτομα να μάχονται ενάντια στη φύση στα βουνά. Εμψυχωτές και σκηνοθέτες πειραματικών ταινιών όπως η Λόττε Ρέινιγκερ, ο Όσκαρ Φίσινγκερ και ο Βάλτερ Ρούτμαν ήταν επίσης πολύ δραστήριοι στη Γερμανία τη δεκαετία του 1920. Το πειραματικό ντοκιμαντέρ του Ρούτμαν Berlin: Symphony of a Metropolis (1927) ήταν η επιτομή της δεκαετίας του 1920.
Η άφιξη του ήχου στα τέλη της δεκαετίας του 1920, προκάλεσε μια τελευταία καλλιτεχνική άνθηση του γερμανικού κινηματογράφου πριν από την κατάρρευση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το 1933. Ήδη από το 1918, τρεις εφευρέτες δημιούργησαν το σύστημα ήχου Tri-Ergon και προσπάθησαν να το εισαγάγουν στη βιομηχανία μεταξύ 1922 και 1926. Η UFA έδειξε ενδιαφέρον, αλλά πιθανώς λόγω οικονομικών δυσκολιών, δεν παρήγαγε ποτέ μια ταινία ήχου. Αλλά στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η παραγωγή και διανομή ήχου άρχισαν να υιοθετούνται από τη γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία και μέχρι το 1932 η Γερμανία είχε 3.800 κινηματογράφους εξοπλισμένους για την αναπαραγωγή ταινιών ήχου. Οι πρώτοι κινηματογραφιστές που πειραματίστηκαν με τη νέα τεχνολογία γύρισαν συχνά τις ταινίες τους σε διάφορες εκδοχές, χρησιμοποιώντας πολλά soundtrack σε διαφορετικές γλώσσες. Η ταινία Γαλάζιος Άγγελος (The Blue Angel) (1930), σε σκηνοθεσία του Αυστριακού Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ, γυρίστηκε επίσης σε δύο εκδοχές – γερμανική και αγγλική, με διαφορετικό υποστηρικτικό καστ σε κάθε έκδοση. Θεωρείται ότι είναι η πρώτη «ομιλούσα» της Γερμανίας και θα μείνει γνωστή ως η ταινία που έκανε διεθνή αστέρα την πρωταγωνίστρια της Μαρλέν Ντίτριχ. Άλλες αξιοσημείωτες πρώιμες ταινίες ήχου, όλες από το 1931, περιλαμβάνουν τη μεταφορά του μυθιστορήματος του Άλφρεντ Ντόμπλιν στο Berlin Alexanderplatz, τη μεταφορά του Μπέρτολτ Μπρεχτ The Threepenny Opera του Παμπστ και τον Δράκο του Ντίσελντορφ του Λανγκ, καθώς και το Raid in St. Pauli του Χόστμπαουμ (1932). Ο Μπρεχτ ήταν επίσης ένας από τους δημιουργούς της κομμουνιστικής ταινίας Kuhle Wampe (1932), η οποία απαγορεύτηκε αμέσως μετά την κυκλοφορία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στη Γερμανία Κατηγορία:Πολιτισμός της Γερμανίας
Κιμ Χιονγκ-τζικ
Ο Κιμ Χιονγκ-τζικ (κορεατικά: 김형직, Χάντσα: 金亨稷, RR: Gim Hyeong-jik, MR: Kim Hyŏng-jik, 10 Ιουλίου 1894 - 5 Ιουνίου 1926) ήταν Κορεάτης ακτιβιστής της ανεξαρτησίας. Περισσότερο γνωστός, ωστόσο, είναι ως ο πατέρας του ιδρυτή και του πρώτου Ανώτατου Ηγέτη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, Κιμ Ιλ-σονγκ, παππούς του Κιμ Τζονγκ-ιλ, δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη, καθώς και προπάππους του τωρινού Ανώτατου Ηγέτη, Κιμ Τζονγκ-ουν. Πατέρας του Κιμ, ήταν ο Κιμ Μπο-χιον, κι αυτός ακτιβιστής της ανεξαρτησίας. Ενώ η γυναίκα του και μητέρα του Ιλ-σονγκ, ήταν η Κανγκ Παν-σοκ.
Ο Κιμ γεννήθηκε στο μικρό χωρίο Μανγκιονγκντέ κατά την περίοδο της μεγάλη χώρας της Τζοσόν, όπου σήμερα βρίσκεται στη Βόρεια Κορέα. Απέχει μόλις 12 χιλιόμετρα από την Πιονγιάνγκ. Ο Κιμ, αργότερα τελείωσε το Sungshil School, το οποίο διοικούνταν από Αμερικανούς ιεραποστόλους, και αποφοίτησε λίγο καιρό αργότερα ως δάσκαλος και φαρμακοποιός βοτάνων. Ο Κιμ, πέθανε σε ιδιαίτερα μικρή ηλικία, ήταν μόλις 31 ετών, από πολλά θέματα υγείας που είχε, όπως παραδείγματος χάριν κρυοπάγημα. Εκείνος και η γυναίκα του ήταν πιστοί άνθρωποι και επισκεπτέντουσαν τη χριστιανική εκκλησία, μάλιστα δε για ελάχιστο χρονικό διάστημα διετέλεσε και προτεστάντης ιεαραπόστολος. Μάλιστα, λέγεται ότι ο γιος του Ιλ-σονγκ, έως και τα εφηβικά του χρόνια επισκεπτόνταν κι αυτός την εκκλησία, πριν γίνει αθεϊστής, αργότερα στη ζωή του.
Ο Κιμ Ιλ-σονγκ, μιλούσε συχνά για τον πατέρα του, λέγοντας ότι ήταν είχε μεγάλη επιρροή σε αυτόν. H επίσημη κρατική βιογραφία του αναφέρει πως ήταν ηγετική φιγούρα της αντίστασης κατά της ιαπωνικής κατοχής, καθώς και εξαιρετικά σημαντικός ήταν ο ρόλος του, στην αλλαγή του εθνικιστικού κινήματος να γίνει, τελικά, κομμουνιστικό κίνημα, στην Κορέα. Ωστόσο, ακαδημαϊκοί και άλλες ανεξάρτητες πηγές θεωρούν απίθανο να ισχύει κάτι τέτοιο, τοποθετώντας λίγο πιο πάνω από τον μέσο πολίτη που είχε κουραστεί με την κατοχή. Ο Ιλ-σονγκ, είχε πει ότι οι απόγονοί του συμμετείχαν στο ηρωικό περιστατικό General Sherman εις βάρος των Αμερικανικών, αλλά κι αυτό είναι αμφισβητήσιμο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κορεάτες επαναστάτες Κατηγορία:Κορεάτες κομμουνιστές Κατηγορία:Προτεστάντες Κατηγορία:Δυναστεία των Κιμ (Βόρεια Κορέα)
1449
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1449 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αμερικάνικο κουνέλι
Το Αμερικάνικο κουνέλι είναι μία ράτσα κουνελιού που προέρχεται από τις ΗΠΑ. Ήταν μία από τις πρώτες ράτσες που αναγνωρίστηκαν από τον Αμερικάνικο Οργανισμό Εκτροφείων Κουνελιών(ΑΟΕΚ) το 1917. Σύμφωνα με τα πρότυπα του ΑΟΕΚ το αμερικάνικο κουνέλι έχει σχήμα Μαντολίνου. Επίσης έχει "γλυκό" ταμπεραμέντο και τα θηλυκά είναι πολύ καλές μητέρες. Όπως όλα τα κατοικίδια κουνέλια έτσι και η Αμερικάνικη ποικιλία ανήκει στο είδος Oryctolagus cuniculus.
Χρώμα
Σύμφωνα με τον ΑΟΕΚ το αμερικάνικο κουνέλι ανήκει στα "μπλε" κουνέλια και έχει το βαθύτερο, το πιο σκούρο χρώμα από όλα τα μπλε κουνέλια. Το καλύτερο χρώμα θεωρείται ότι είναι το "πλούσιο, ομοιόμορφο, σκούρο μπλε χρώμα χωρίς άσπρες ή άλλου χρώματος τρίχες".
Μία άλλη ποικιλία που είναι γνωστή σαν Άσπρο αμερικάνικο κουνέλι αναγνωρίστηκε το 1925. Δημιουργήθηκε από την μίξη μπλε αμερικάνικου κουνελιού με διάφορες λευκές φυλές. Το Άσπρο αμερικάνικο κουνέλι έχει πάντα κόκκινα μάτια και κάθε άλλο χρώμα ματιών εκτός από το κόκκινο δεν αναγνωρίζεται.
Σχήμα
Το πρότυπο της φυλής απαιτεί τα αμερικάνικα κουνέλια να έχουν σχήμα Μαντολίνου και μεγάλη οσφυική χώρα, σε αντίθεση με άλλες πιο δημοφιλής ράτσες όπως το κουνέλι Νέας Ζηλανδίας και το κουνέλι Καλιφόρνιας. Λόγο του σχήματος του σώματος όταν επιδεικνύεται στέκεται σε μία ελαφρός διαφορετική στάση από τις άλλες ράτσες για να προβληθούν καλύτερα τα χαρακτηριστικά του.
Ιστορία
Το μπλε αμερικάνικο κουνέλι δημιουργήθηκε το 1917 από τον εκτροφέα Λέβις Η. Σαλισμπέρυ, στο Πασαντένα της Καλιφόρνιας. Ήταν η πρώτη ράτσα που δημιουργήθηκε τις ΗΠΑ. Ο Σαλισμπέρυ δεν αποκάλυψε τι φυλές χρησιμοποίησε για να φτιάξει αυτήν την ποικιλία αλλά από το σχήμα του σώματος και άλλα χαρακτηριστικά οι ειδικοί συμπεραίνουν ότι πιθανόν το είχε χρησιμοποιήσει Μπλε κουνέλι Βιέννης, Κουνέλι Μπεβερέν, Αυτοκρατορικό κουνέλι και Φλαμανδικούς γίγαντες. Η αντιγραφή της ανάπτυξης αυτής της φυλής είναι αδύνατη λόγο της εξαφάνισης της αυτοκρατορικής φυλής. Παλαιότερα χρησιμοποιούταν ευρέως για το κρέας και την γούνα του αλλά σήμερα έχει γίνει αρκετά σπάνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ράτσες κουνελιού
Γρηγόριος Υψηλάντης
Με το όνομα Γρηγόριος Υψηλάντης μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Ταβσούτ
Το Ταβσούτ (αρμενικά: Թավշուտ, έως το 1967 γνωστό ως Ταζακέντ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 431 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Πολιορκία της Ρόδου (1522)
Η πολιορκία και η επακολουθούμενη κατάκτηση της Ρόδου από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή τον χειμώνα του 1522, που τερμάτισε τη μακρόχρονη κατοχή του νησιού από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ και εγκαινίασε την, επίσης μακρόχρονη, κατοχή του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. thumb|right Η πολιορκία κράτησε περίπου 5 μήνες, από το καλοκαίρι μέχρι τον χειμώνα του 1522 και έληξε με τη συνθηκολόγηση των δύο μερών. Οι Ιππότες εγκατέλειψαν το νησί και μετά από μερικά χρόνια εγκαταστάθηκαν στη Μάλτα και οι Τούρκοι κατέλαβαν την πόλη, το νησί ολόκληρο αλλά και τα γύρω νησιά, τα Δωδεκάνησα.
Προϊστορία
Μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης της Ρόδου από τον Μωάμεθ Α΄Πορθητή το 1480, οι Ιππότες της Ρόδου κέρδισαν ακόμα κάποια χρόνια κυριαρχίας στο νησί. Παρόλο που και ο Βαγιαζήτ ο Α' είχε στείλει στόλο το 1503 για να καταλάβει το νησί, και το 1505 ξαναέστειλε τον Τούρκο πειρατή Κεμάλ Ρέις δεν πέτυχε τίποτα. Αλλά και ο Σελίμ Α΄ ετοιμαζόταν να την καταλάβει, συγκεντρώνοντας τροφές και πολεμοφόδια, αλλά ο θάνατός του, το 1520, ανέβαλλε αυτά τα σχέδια για να τα πραγματοποιήσει τελικά ο γιος του, Σουλεϊμάν. Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής μόλις ανέβηκε στον θρόνο οργάνωσε εκστρατεία για να υποτάξει τη βορειοδυτική Βαλκανική. Όταν το Βελιγράδι έπεσε ύστερα από πολιορκία έξι μηνών μετά πήρε σειρά η Ρόδος.
Τα κίνητρα
Η Ρόδος εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό τη διοίκηση των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη των Ιεροσολύμων και λόγω της θέσης της κατείχε σημαντικότατο ρόλο στο διαμετακομιστικό εμπόριο της Ανατολής, ήταν σχεδόν υποχρεωτικό λιμάνι για τα πλοία στη ρότα τους για Ανατολή, και γι’ αυτό πλούτιζε. Επίσης, ήταν κομβικό σημείο και για το εμπόριο μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Αιγύπτου αλλά και γενικότερα για την ανεμπόδιστη διακίνηση των Οθωμανών στην Αίγυπτο και τη Συρία, τις δυο επαρχίες που πρόσφατα είχε κατακτήσει ο πατέρας του Σουλεϊμάν, ο Σελήμ ο Α’. Φυσικό ήταν λοιπόν, ο Σουλεϊμάν να θέλει να την εντάξει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τον Σουλεϊμάν τον παρακινούσαν επίσης και ο μέγα βεζύρης του Μουσταφά, ο αρχιναύαρχος Κούρδογλης αλλά και ο Ιππότης Αντρέα ντ’ Αμαράλ που είχε επικοινωνία με τον Σουλτάνο προκειμένου να εκδικηθεί το Τάγμα γιατί δεν τον είχαν κάνει Μεγάλο Μαγίστρο τους. Ο Άραβας ιστοριογράφος και γιατρός του Σουλεϊμάν, Ραμαντάν, προτιμά να πιστεύει ότι αυτή την απόφαση την πήρε ο Σουλτάνος για να ελευθερώσει τους φυλακισμένους Τούρκους που βρίσκονταν στο νησί.
thumb|center|
Η πολιορκία
Την 1η Αυγούστου άρχισε η επίθεση με πρώτον επιτιθέμενο τον μπεηλέρμπεη της Ρούμελης Αγιάζ Πασά, κατά της θέσης που υπερασπίζονταν οι Γερμανοί Ιππότες ενώ ταυτόχρονα άρχιζαν οι προσπάθειες των Τούρκων «μιναδόρων» να φτιάχνουν υπονόμους - που τους ανατίναζαν με εκρηκτικά έτσι ώστε να καταρρεύσουν από κάτω τα τείχη, προσπάθειες που κράτησαν 4 περίπου μήνες χωρίς κανένα όμως αποτέλεσμα. Οι Ιππότες είχαν μαζί τους τον περίφημο μηχανικό Γαβριήλ Μαρτινέγκου που κάνοντας τη δουλειά του στην εντέλεια εξουδετέρωνε πάντα την κατάλληλη στιγμή τις ενέργειες των Τούρκων.
Στις 4 Σεπτεμβρίου δυο υπόνομοι που ανοίχτηκαν κατέστρεψαν ένα μέρος του τείχους που φύλαγαν οι Άγγλοι Ιππότες. Από το ρήγμα ανέβηκαν στα τείχη Τούρκοι στρατιώτες αλλά οι Ιππότες με αρχηγό τους τον Μάγιστρό τους Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ, τους αναχαίτισαν και σκότωσαν 2000 άντρες.
Στις 24 Σεπτεμβρίου αποφασίστηκε γενική έφοδος σε όλα τα οχυρώματα της πόλης. Τα ξημερώματα της 25ης Σεπτέμβρη οι Τούρκοι όρμησαν προς τα τείχη της πόλης, επικεντρώνοντας όμως τις προσπάθειές τους στα τείχη των Άγγλων και Γερμανών Ιπποτών που ήταν λόγω των προηγούμενων επιθέσεων πιο ευάλωτα. Τελικά και πάλι οι Τούρκοι απωθήθηκαν από παντού, και μάλιστα έχασαν 15,000 στρατιώτες που τους εγκατέλειψαν πάνω στα τείχη και στην τάφρο. Σε εκείνη τη γενική έφοδο βοήθησε όλος ο πληθυσμός της Ρόδου με όλους τους τρόπους που μπορούσαν. Ο Σουλεϊμάν θυμωμένος από το αποτέλεσμα καθαίρεσε τον αρχιστράτηγό του Αγιάζ Πασά. Αργότερα, όμως τον επανέφερε και πάλι στη θέση του.
Στις 12 Οκτώβρη νέα επίθεση για να καταλάβουν τον αγγλικό προμαχώνα. Πολλοί στρατιώτες πάλι ανέβηκαν στα τείχη, αλλά βλέποντας ότι οι αγάς τους είχε τραυματιστεί, υποχώρησαν και έφυγαν. Στα τέλη Οκτωβρίου επιτέθηκαν στους προμαχώνες της Ιταλίας και της Προβηγκίας αλλά και πάλι απέτυχαν.Εν τω μεταξύ μέσα στη Ρόδο ανακαλύφθηκαν οι προδοτικές συνεννοήσεις του ντ’ Αμαράλ με τους Τούρκους, καθαιρέθηκε από τον βαθμό του και στις 30 Οκτωβρίου 1522 εκτελέστηκε.
Στις 30 Νοεμβρίου νέα επίθεση κατά των προμαχώνων της Ιταλίας και της Ισπανίας. Οι εχθροί κέρδισαν έδαφος, ανέβηκαν στα τείχη κατάφεραν να περάσουν και τα περιφράγματα και ήταν έτοιμοι να μπουν στην πόλη όταν οι κωδωνοκρουσίες κινητοποίησαν όλο τον λαό που έτρεξαν στα περιφράγματα, αναχαίτισαν τους Τούρκους και ξαναπήραν το ρήγμα. Οι απώλειες των Τούρκων εκείνη την ημέρα ήταν 3000. Οι Οθωμανοί παρόλο που είχαν χάσει σχεδόν 100.000 στρατιώτες από τον πόλεμο και από αρρώστιες συνεχώς ανανέωναν τις δυνάμεις τους με νέες στρατολογίες που κατέφθαναν στη Ρόδο. Οι χριστιανοί όμως δεν είχαν τέτοια δυνατότητα και έτσι ο θάνατος του καθενός άφηνε δυσαναπλήρωτα κενά. Στις 10 Δεκεμβρίου, ο σουλτάνος γνωρίζοντας την απελπιστική θέση των πολιορκούμενων κάλεσε τον Μεγάλο Μάγιστρο σε έντιμη συνθηκολόγηση με τον όρο να παραδώσει την πόλη μέσα σε 3 ημέρες. Μάλιστα, ο Σουλεϊμάν σε μια του προκήρυξη που έριξε με τόξο μέσα στην πόλη, ανακοίνωσε ότι αν οι κάτοικοι παρέδιδαν την πόλη, θα έμεναν αφορολόγητοι για 5 χρόνια και ότι τα παιδιά τους δεν θα περιλαμβάνονταν στο συνηθισμένο «παιδομάζωμα» των Τούρκων.
Τελικά αυτό κατορθώθηκε στις 22 Δεκεμβρίου. Οι βασικοί όροι της συνθήκης ήταν οι εξής:
να μη βεβηλωθούν οι χριστιανικές εκκλησίες
οι κάτοικοι να συνεχίσουν να θρησκεύονται ελεύθερα
να μείνουν αφορολόγητοι για 5 χρόνια (για να συνέλθουν από τις καταστροφές που προκάλεσε στις περιουσίες τους, η πολιορκία)
και να επιτραπεί η ελεύθερη αναχώρηση όσων κατοίκων θέλουν.
Οι Ιππότες θα μπορούσαν να πάρουν όλη την κινητή περιουσία τους και κατά την παράδοση της πόλης μόνο ο αγάς με 4,000 στρατιώτες θα έμπαιναν να παραλάβουν την πόλη και όχι όλος ο στρατός.
Στις 25 Δεκέμβρη η πόλη της Ρόδου παραδόθηκε, αλλά παρ' όλη τη συμφωνία οι Τούρκοι στρατιώτες και βιαιοπράγησαν και λεηλάτησαν και βεβήλωσαν χριστιανικές εκκλησίες.
Στις 1 Γενάρη του 1523 ο μεγάλος μάγιστρος των Ιπποτών της Ρόδου, Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ, οι Ιππότες και 4.000 κάτοικοι, εγκατέλειψαν τη Ρόδο, ύστερα από 220 χρόνια ηγεμονίας.
Στις 2 Γενάρη του 1523 ο σουλτάνος Σουλεϊμάν προσευχήθηκε για να ευχαριστήσει τον Αλλάχ για τη νίκη που του έδωσε, στον ναό του Αγίου Ιωάννη των Ιπποτών που οι Τούρκοι είχαν ήδη μεταμορφώσει σε τζαμί.
Μετά την κατάκτηση
Μετά τη Ρόδο, οι Τούρκοι κατάλαβαν και τα υπόλοιπα νησιά που ήταν στην κυριαρχία των Ιπποτών της Ρόδου: Κάλυμνο, Σύμη, Λέρο, Κω, Νίσυρο, Τήλο και Χάλκη.
Ο Σουλεϊμάν ενθαρρυμένος από την κατοχή αυτής της τόσο σημαντικής ναυτικής βάσης, έφτιαξε μεγάλο στόλο, με σκοπό να εκδιώξει τη Βενετία από την ανατολική Μεσόγειο, έβαλε στόλαρχο τον περίφημο πειρατή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα και το 1537 ξεκίνησε έναν ακόμα βενετοτουρκικό πόλεμο.
Οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη έφυγαν από το νησί χωρίς να έχουν βρει που θα μεταφέρουν την έδρα του Τάγματος. Έτσι, μια τρικυμία τους έβγαλε στην Κρήτη πρώτα, μετά στα Κύθηρα αλλά η Βενετία δεν ήταν πρόθυμη να τους δώσει καταφύγιο. Φεύγοντας από κει πήγαν στη Νάπολη και από εκεί στο Βιτέρμπο το 1524 όπου και διαπραγματεύτηκαν με τον βασιλιά της Γερμανίας, Κάρολο Ε΄, την παραχώρηση της Μάλτας.
Ταυτόχρονα προσπαθούσαν να κινήσουν επανάσταση στη Ρόδο, για να επέμβουν και να διώξουν τους Τούρκους, αλλά η προσπάθεια εξαιτίας των πολλών αναβολών μαθεύτηκε από τους Τούρκους και το 1529 εγκαταλείφθηκε η ιδέα. Το 1530 τελικά τους παραχωρήθηκε η Μάλτα, στην οποία κατέλυσαν το 1531 λίγο μετά την αποτυχημένη τους προσπάθεια να καταλάβουν και τη Μεθώνη.
Πηγές
Οι ελληνικές πηγές της εποχής είναι λίγες και γι' αυτό η παρακάτω γραπτή μαρτυρία είναι πολύτιμη. Το χειρόγραφο βρέθηκε στη βιβλιοθήκη της Πάτμου και βρίσκεται επίσης, στο βιβλίο του Γιάννη Κορδάτου "Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας" από όπου και την αντλήσαμε. Είναι η περιγραφή της πολιορκίας από κάποιο ημερολόγιο που γραμμένη στην κοινή ελληνική της εποχής και αναφέρει:
λουμπάρδες= τα κανόνια
φλάμουρα=σημαίες
μίνες= τα εκρηκτικά με τα οποία ανατίναζαν τους υπονόμους που έφτιαχναν
μπελοβάρδι του Σπάνια= ο προμαχώνας που υπερασπίζονταν οι Ισπανοί
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΑΘΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,ΤΟΜΟΣ Α’. ΕΚΔ. ΛΙΒΑΝΗ, 1995
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιπποτοκρατία στη Ρόδο Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
Μπέρκνερ (κρατήρας)
Ο Μπέρκνερ (Berkner) είναι κρατήρας πρόσκρουσης διαμέτρου 92 χλμ. στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Είναι προσκολλημένος στο ανατολικό-νοτιοανατολικό χείλος του κρατήρα Parenago. Λίγο νoτιότερά του είναι ο κρατήρας Ρόμπερτσον και στα νοτιοανατολικά ο Χέλμπεργκ.
Το εξωτερικό χείλος του Μπέρκνερ έχει σημάδια εκτεταμένης διάβρωσης, ιδίως κατά μήκος του βορειοδυτικού μέρους του. Στα νοτιοανατολικά το χείλος διατηρείται σε καλύτερη κατάσταση, ενώ το υπόλοιπο έχει φθαρεί από μεταγενέστερες συγκρούσεις. Μάλιστα νοτιοδυτικά έχει επικαλυφθεί ως ένα βαθμό από υλικό που εκτοξεύτηκε από άλλη πρόσκρουση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Γρηγόριος Γ. Υψηλάντης
Ο Γρηγόριος Υψηλάντης (1835 - 1886) ήταν Έλληνας Διπλωμάτης του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Βιέννη στις 17 Σεπτεμβρίου 1835 και ήταν εγγονός του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Κωνσταντίνου Υψηλάντη και της Ελισάβετ Υψηλάντη. Ήταν γιός του Γρηγορίου και της Χαρίκλειας Σκαναβή, κόρης παλιάς Φαναριώτικης Οικογένειας, και ανηψιός των Φιλικών Αλεξάνδρου και Δημητρίου Υψηλάντη.
Το 1864 διορίστηκε από τον Βασιλιά της Ελλάδος Όθωνα Πρέσβης της Ελλάδος στην Αυλή της Αυστροουγγαρίας, μετά την παραίτηση του πεθερού του από τη θέση αυτή. Υπήρξε ο μοναδικός διπλωμάτης, ο οποίος παρέμεινε στη θέση του μετά την απόσυρση όλων των διπλωματικών σωμάτων λόγω ελλείψεως οικονομικών πόρων κατά την Κρίση του 1873.
Απεβίωσε στο Παρίσι στις 19 Φεβρουαρίου 1886.
Οικογένεια
Στις 11/23 Νοεμβρίου 1862, στην ελληνική εκκλησία της Βιέννης, παντρεύτηκε την Βαρώνη Ελένη de Hodos und Kizdia (Βιέννη, 12 Μαρτίου 1845 - Βιέννη, 16 Οκτωβρίου 1893), κόρη του μεγαλοτραπεζίτη Βαρώνου Σίμωνος Σίνα και της Ιφιγένειας Σίνα, το γένος Γκίκα, με την οποία και απέκτησαν:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Γρηγοριος Γ Υ
Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου
Το Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου (ρουμάνικα: Campionatul National de Semimaraton) είναι το εθνικό πρωτάθλημα στον ημιμαραθώνιο της Ρουμανίας, που διοργανώνεται από την Ρουμανική Ομοσπονδία Στίβου.
Διεξήχθη για πρώτη φορά την 1 Αυγούστου του 1993 στη Μπανεάσα, ένα δήμο του Βουκουρεστίου, ένα χρόνο μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου και από τότε έχουν πραγματοποιηθεί είκοσι τρεις διοργανώσεις.
Τις περιόδους 2006 και 2007 στα πρωταθλήματα που έλαβαν χώρα στην Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν και το Ζαλάου πραγματοποιήθηκαν αγώνες 20 χιλιομέτρων αντί 21.0975 που είναι ο η ημιμαραθώνιος.
Στο πρωτάθλημα πραγματοποιούνται έξι αγώνες (2016): οι αγώνες ανδρών και γυναικών, οι αγώνες U23 ανδρών και γυναικών και οι αγώνες U20 ανδρών και γυναικών. Οι ομαδικοί χρόνοι καθορίζονται από το σύνολο των χρόνων που πραγματοποιούν οι τρεις καλύτεροι αθλητές που ανήκουν σε κάποιον σύλλογο. Ο σύλλογος με τον χαμηλότερο συνολικό χρόνο είναι ο πρωταθλητής του ομαδικού αγώνα.
Οι πρώτοι πρωταθλητές που κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο ήταν ο Νικολάε Νέγκρου με χρόνο 1:04:47 και η Ανούτα Κατούνα με χρόνο 1:09:22. Τα ρεκόρ των αγώνων είναι 1:03:51 για τους άνδρες, που έχει πραγματοποιηθεί από τον Νικολάε Νέγκρου το 1995, και 1:08:10 για τις γυναίκες, που καταρρίφθηκε από την Κοσταντίνα Ντίτα-Τομέσκου το 2002.
Ο Νικολάε Νέγκρου και ο Λαυρέντιου Στάικου είναι οι πιο επιτυχημένοι αθλητές της διοργάνωσης, έχοντας κερδίσει τέσσερις χρυσούς τίτλους. Η Πάουλα Κλαούντια Τοντοράν είναι η μοναδική γυναίκα που έχει κερδίσει έξι χρυσούς τίτλους στην ιστορία του Ρουμάνικου Πρωταθλήματος Ημιμαραθωνίου. Οι πιο πρόσφατοι πρωταθλητές είναι ο Νικολάε Αλεξάνδρου Σοάρε και η Αντρέα Αλίνα Πίσκου.
Λιβία (μητέρα του Κάτωνα)
Η Λιβία Δρούσα, λατιν.: Livia Drusa, (π. 120 – π. 92 π.Χ.) ήταν Ρωμαία δέσποινα. Ήταν κόρη τού Μάρκου Λίβιου Δρούσου, υπάτου το 112 π.Χ., και αδελφή τού Μάρκου Λίβιου Δρούσου, τριβούνου των πληβείων το 91 π.Χ. Ήταν η μητέρα τού Κάτωνα τού Νεότερου και γιαγιά τού Μάρκου Ιούνιου Βρούτου, μέσω της μεγαλύτερης κόρης της Σερβιλίας της Πρεσβύτερης.
Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου
Οι περισσότεροι αγώνες διεξάγονται σε δημόσιους δρόμους που κλείνουν κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος ειδικά για την εκδήλωση. Επίσης το πρωτάθλημα του 2013 πραγματοποιήθηκε μαζί με το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου στην πόλη Οράντεα της βορειοδυτικής Ρουμανίας.
Λιβία (μητέρα του Κάτωνα)
Βιογραφία
Ο πατέρας της Λιβίας απεβίωσε το 108 π.Χ. και αυτή πέρασε στην κηδεμονία τού αδελφού της, Λίβιου Δρούσου τού Νεότερου. Περί το 106, ο Λ. Δρούσος κανόνισε αυτή να παντρευτεί τον φίλο του Κόιντο Σερβίλιο Καίπιο. Είχαν τρία παιδιά:
Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου
Διοργανώσεις
* = Τις περιόδους 2006 και 2007 στο πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε αγώνας 20 χιλιομέτρων αντί 21.0975 που είναι ο η ημιμαραθώνιος.
Λιβία (μητέρα του Κάτωνα)
Βιογραφία
Η Λιβία και ο Καίπιo πρέπει να χώρισαν περί το 98 π.Χ., για λόγους που δεν αναφέρει κάποιος αρχαίος ιστορικός. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει ότι ο Καίπιο και ο Δρούσος είχαν διαφωνίσει στην πώληση ενός δαχτυλιδιού, για το οποίο ο καθένας είχε προσφέρει τιμή σε δημοπρασία. Στη συνέχεια η Λιβία παντρεύτηκε τον Mάρκο Πόρκιο Κάτωνα, εγγονό τού Κάτωνα τού Πρεσβύτερου. Είχαν δύο παιδιά:
Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου
Πρωταθλητές
Επεξήγηση:
Λιβία (μητέρα του Κάτωνα)
Βιογραφία
Ο Κάτων και η Λιβία απεβίωσαν και οι δύο στα τέλη της δεκαετίας του 90 π.Χ., και τα παιδιά τους μεγάλωσαν στο σπίτι τού αδελφού της Μάρκου Λίβιου Δρούσου.
Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου
Πρωταθλητές
thumb|Ο πρωταθλητής το 2012 και το 2014, Μάριους Βιορέλ Ιονέσκου. thumb|Η πρωταθλήτρια το 2005, το 2008, το 2010 έως το 2011 και το 2014 έως το 2015, Πάουλα Κλαούντια Τοντοράν
Λιβία (μητέρα του Κάτωνα)
Στη μυθοπλασία
Η Livia Drusa εμφανίζεται ως κύριος χαρακτήρας στα δύο πρώτα βιβλία της σειράς Masters of Rome της Colleen McCullough. Στο The First Man in Rome, ο αδελφός της την εξαναγκάζει να παντρευτεί τον Caepio, τον οποίο αντιπαθεί. Στο The Grass Crown, ο McCullough απεικονίζει τη σχέση της Livia με τον Cato όπως ξεκίνησε πριν από το διαζύγιό της από τον Caepio και κάνει τον μικρότερο γιο του Caepio (τον μοναχογιό και κληρονόμο του, σε αυτή τη φανταστική αφήγηση) φυσικό γιο του Cato.
Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου
Ομαδικός αγώνας
Σημείωση = Οι ομαδικοί αγώνες από το 1993 έως το 2007 είναι άγνωστο το πότε συμπεριλήφθηκαν στο πρωτάθλημα.
Λιβία (μητέρα του Κάτωνα)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνικα Πρωταθλήματα Στίβου Ρουμάνικο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου
Σάρτη Χαλκιδικής
Η Σάρτη είναι μεγάλος οικισμός με 1.157 κατοίκους το 2001 στην άκρη της χερσονήσου της Σιθωνίας του νομού Χαλκιδικής. Αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα με ίδια ονομασία και με μοναδικό οικισμό την έδρα. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι ο τουρισμός, όπως επίσης η γεωργία και η αλιεία. Κάθε χρόνο πολλοί τουρίστες επισκέπτονται το θέρετρο αυτό και απολαμβάνουν τον ήλιο και τη θάλασσα. Στον οικισμό λειτουργούν, μεταξύ άλλων, νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Κάθε χρόνο της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου, το χωριό πανηγυρίζει (στον ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) και ρίχνονται πυροτεχνήματα στην παραλία. Η παραλία αυτή βραβεύτηκε το 2004-2005 από τον ιστοχώρο "thalassa.gr" ως μία από τις 10 καλύτερες στην Ελλάδα Πολλοί τουρίστες προτιμούν και τη γειτονική παραλία Καβουρότρυπες και Πορτοκάλι ή Πορτοκά-λιμάνι. Η απόσταση του οικισμού από τη Θεσσαλονίκη είναι γύρω στα 140 χιλιόμετρα. Περιβάλλεται από το καταπράσινο βουνό Ντραγουντέλη. Η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στην Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής. Ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού ιδρύθηκε το 1984. .
Ιστορικά στοιχεία
Η Σάρτη αποτελεί προσφυγικό χωριό. Πιθανότατα στη θέση της βρισκόταν η αρχαία ομώνυμη πόλη, μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας, την οποία αναφέρει ο Ηρόδοτος ως μέρος από όπου πέρασε ο Ξέρξης. Δεν είναι γνωστό πότε και γιατί καταστράφηκε. Το 14ο αιώνα αναφέρεται ως αρσενικό (ο Σάρτης) και ήταν κτήμα της Μονής Ξηροποτάμου, με το ναό να οικοδομείται το 1867. Κάτοικοι από το μικρό νησί Αφησιά στην Θάλασσα του Μαρμαρά, εγκαταστάθηκαν στο χωριό έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Η αρχική του ονομασία ήταν Νέα Αφησιά. Μερικά από τα σπιτάκια των προσφύγων, που έκτισαν όταν πρωτοήρθαν στο χωριό, σώζονται μέχρι σήμερα.
Αραπί
Το Αραπί (αρμενικά: Առափի, έως το 1946 γνωστό ως Οτζαχγουλί ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 2,100 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Μιχαήλ ντε Γκρες
Ο Μιχαήλ ντε Γκρες  (γνωστός και ως Μισέλ ντε Γκρες ή Πρίγκιπας Μιχαήλ της Ελλάδας, γέννηση 7 Ιανουαρίου 1939) είναι Έλληνας λογοτέχνης, συγγραφέας μυθιστορηματικών βιογραφιών καθώς και μυθιστορημάτων στην γαλλική γλώσσα. Είναι μέλος της τέως ελληνικής βασιλικής οικογένειας και της ευρύτερης δανικής βασιλικής οικογένειας. Είναι το μόνο μέλος του πρώην ελληνικού βασιλικού Οίκου με ελληνική υπηκοότητα, δηλωμένος στο δημοτολόγιο του Δήμου Αθηναίων ως Μιχαήλ ντε Γκρες.
Βιογραφία
Είναι το μοναδικό παιδί του πρίγκιπα Χριστόφορου της Ελλάδας και της Δανίας και της Πριγκίπισσας Φραγκίσκης της Ορλεάνης, αδελφής του Ερρίκου κόμη των Παρισίων. Ο πατέρας του απεβίωσε, όταν ο Μιχαήλ ήταν σε ηλικία μόλις ενός έτους.
Οικογένεια
Ο Μιχαήλ ήταν το μόνο μέλος της Ελληνικής Βασιλικής οικογένειας, που δεν έφυγε από την Ελλάδα μετά το αποτυχημένο Κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, που επιχείρησε ο Κωνσταντίνος Β΄ για να ανατρέψει την Χούντα. Είναι επίσης το μόνο μέλος της Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας, που έχει Ελληνική υπηκοότητα, καθώς είναι εγγεγραμμένος στο δημοτολόγιο του Δήμου Αθηναίων, ως "Μιχαήλ Ντε Γκρες".
Συγγραφικό έργο
Ο Μιχαήλ έχει πλούσιο συγγραφικό έργο. Έχει εκδώσει πάνω από 20 βιβλία, ιστορικές βιογραφίες και μυθιστορήματα. Γαλλική εφημερίδα τον αποκαλούσε, τη δεκαετία του 1980, «συγγραφέα των αεροπορικών μπεστ-σέλερ», με την έννοια του ότι δεν υπήρχε επιβάτης αεροπλάνου, που να μην είχε μαζί του το περίφημο μυθιστόρημα «La nuit du serail», την ιστορία της μικρής Γαλλίδας Αιμέ Ντυμπύκ, που την έπιασαν οι πειρατές και έφθασε να γίνει βαλιντέ-σουλτάνα, δηλαδή βασιλομήτωρ (μητέρα του σουλτάνου). Δύο εκατομμύρια αντίτυπα έχει πουλήσει ως τώρα αυτό το ιστορικό μυθιστόρημα. Έχει παντού διαβαστεί πολύ - και στην Ελλάδα. Στη Γαλλία οι περισσότεροι αναγνώστες νομίζουν, ότι το Michel de Grèce είναι απλώς ένα συγγραφικό ονοματεπώνυμο.
Η περιπέτεια της γραφής άρχισε για τον Μιχαήλ στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με ιστορικά δοκίμια ή ιστορικές βιογραφίες. Ένα δοκίμιο για την Ατλαντίδα, μια βιογραφία του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού, ένα δοκίμιο για τον Ναπολέοντα Α΄ με τίτλο «Ο δράκος· όταν ο Ναπολέων έκανε την Ευρώπη να τρέμει», που εκνεύρισε πολύ τους Γάλλους και μια βιογραφία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ με τον ειρωνικό τίτλο «Η ανάποδη όψη του ήλιου», ήταν από τα πρώτα βιβλία του. Και από την ιστορία πέρασε στο ιστορικό μυθιστόρημα με έναν τρόπο σχεδόν φυσιολογικά επαγωγικό. Κάνοντας τις έρευνες για τον Ναπολέοντα έπεσε πάνω στην Αιμέ Ντυμπύκ. Τον ενδιέφερε η περίπτωσή της και όπου δεν έβρισκε στοιχεία συμπλήρωνε τις «τρύπες» με τη φαντασία του. Αργότερα διαπίστωνε την παράξενη λεπτομέρεια: κάτι που είχε επινοήσει, ήταν τελικά αληθινό. «La fiction rejoint la verité» («Η μυθοπλασία συναντά την αλήθεια»).
Το κοινό του στη Γαλλία είναι κυρίως γυναίκες, από όλες τις κοινωνικές τάξεις. Εκ φύσεως σεμνός, δεν παίρνει μέρος στα πάρτι υπογραφών και θεωρεί καλύτερες κριτικές τους επαίνους των αναγνωστών του. Από την άποψη αυτή, όπως έχει και ο ίδιος δηλώσει, το τιμητικότερο από όλα τα βραβεία με τα οποία έχει τιμηθεί, είναι το βραβείο των αναγνωστριών του περιοδικού «Elle». Άλλωστε, όπως υποστηρίζει, στη Γαλλία δεν υπάρχει συστηματική κριτική του είδους του ιστορικού μυθιστορήματος, που αυτός κάνει. Στην τηλεόραση εμφανίζεται σπάνια και πιστεύει, ότι στη Γαλλία «πουλάς» καλύτερα με τη δημοσιότητα του ραδιοφώνου, παρά με αυτή της τηλεόρασης.
Σύμφωνα με τον Πρίγκιπα Μιχαήλ, ιδανικοί αναγνώστες του είναι ο εκδότης του Μπερνάρ Φιξό -που είναι και εκδότης του Κριστιάν Ζακ, του πιο επιτυχημένου συγγραφέα ιστορικών μυθιστορημάτων σήμερα στη Γαλλία, με θέματα από την Αρχαία Αίγυπτο- και η σύζυγός του Μαρίνα Καρέλλα. Δουλεύει συνεχώς και δεν διακόπτει το γράψιμο περισσότερο από δέκα ημέρες. Δουλεύει το πρωί και σε κάθε βιβλίο κάνει τρία ή τέσσερα γραψίματα. Στο πρώτο γράψιμο βαραίνει περισσότερο η ιστορική αλήθεια. Στα επόμενα γραψίματα, και φυσικά στην τελική εκδοχή, βαραίνει περισσότερο το μυθιστόρημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ελλάδας και της Δανίας Μιχαήλ Μιχαήλ Κατηγορία:Έλληνες ευγενείς Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Ντμίτρι Σεμιάκα
Ο Ντμίτρι Γιουρίεβιτς ο με τον δυνατό λαιμό, ρωσ. Дмитрий Юрьевич Шемяка [προφ. σεμιάκα) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας της Γαλικίας-Μέρσκι και μέγας πρίγκιπας της Μόσχας (1445, 46-47).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γιούρι πρίγκιπα τού Ζβενίγκοροντ & της μόσχας και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιούρι πρίγκιπα τού Σμολένσκ.
Οι αιτίες τού Εμφύλιου Πολέμου της Μόσχας ακόμη συζητιούνται. Μεγάλο ρόλο έπαιξε η διαθήκη τού πάππου του Ντμίτρι τού Ντον (Donskoy). Ο ως τότε παλαιός νόμος όριζε διάδοχο τον επόμενο αδελφό, όμως ο Ντονσκόι όρισε τον πρωτότοκο γιο του Βασίλι Α΄. Όταν το 1425 αυτός απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Βασίλι Β΄· όμως ο αδελφός τού Βασίλι Α΄, ο Γιούρι πρίγκιπας τού Ζβενίγκοροντ αρνήθηκε να τον αποδεχθεί, διεκδικώντας τον θρόνο για τον εαυτό του σύμφωνα με τον παλαιό νόμο. Μάλιστα επικαλέστηκε τη διαθήκη τού Βασίλι Α΄, που όμως είχε γραφεί πριν αυτός νυμφευτεί και αποκτήσει γιό. Ο γιος τού Γιούρι, ο Ντμίτρι Σεμιάκα συμμετείχε ενεργά σε όλες τις επιθέσεις τού πατέρα του ενάντια στη Μόσχα. Το 1433 την κατέλαβαν και ο Γιούρι αυτοανακηρύχθηκε μέγας πρίγκιπάς της, αλλά απεβίωσε το 1434.
Ο Σεμιάκα συνέχισε να διεκδικεί τον θρόνο ενάντια στον Βασίλι Β΄. Το ίδιο όμως έκανε και ο μεγαλύτερος αδελφός του Βασίλι Κοσόι, που είχε διαδεχθεί τον πατέρα τους. Ο Σεμιάκα συμμάχησε με τον νεότερο αδελφό του Ντμίτρι Κράσνιι και τον Βασίλι Β΄, εκτόπισαν τον Κοσόι από τη Μόσχα και ο Σεμιάκα έλαβε τις πόλεις Ουγκλίτς και Ρζεβ. Το επόμενο έτος ο Σεμιάκα ήλθε στη Μόσχα για να προσκαλέσει στον γάμο του τον Βασίλι Β΄· εκεί ο τελευταίος τον κατηγόρησε ότι συμμαχεί με τον Κοσόι και τον φυλάκισε. Ελευθερώθηκε μερικούς μήνες μετά και ο Βασίλι Β΄ τον έστειλε να αμυνθεί υπέρ τού Μπελίοβ έναντι τού Ουλούγκ Μουχάμμαντ χάνου του Καζάν. Ο Σεμιάκα ηττήθηκε και έπειτα αρνήθηκε να υποστηρίξει τον Βασίλι Β΄ στις εχθροπραξίες εναντίον τού χάνου. Ένας νέος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των εξαδέλφων απετράπη με την παρέμβαση τού ηγουμένου της Τριαδικής Λαύρας τού Αγ. Σάββα.
Η επόμενη δεκαετία πέρασε με μία ασταθή ειρήνη μεταξύ τους, ώσπου το 1445 ο χάνος των Τατάρων εμφανίστηκε αιφνίδια στο Σούζνταλ και συνέλαβε τον Βασίλι Β΄. Ο Σεμιάκα κατέλαβε τη Μόσχα και όταν ο εξάδελφός του ελευθερώθηκε, τον τύφλωσε. Μάλιστα ανακηρύχθηκε και πρίγκιπας τού Βλαντίμιρ (είχε το δικαίωμα, μια και ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας εκεί). Ωστόσο οι βογιάροι δεν τον υποστήριξαν και αναγκάστηκε να αφήσει την πόλη.
Παρά τις συνθήκες ειρήνης ο Σεμιάκα συνέχισε να σχεδιάζει εναντίον τού εξαδέλφου του. Ηττήθηκε το 1450 και 1452 και ζήτησε καταφύγιο στο Νόβγκοροντ. Εκεί δηλητηριάστηκε, ενώ έτρωγε στο ανάκτορο Γκορόντιστσε, αφού ο μάγειράς του δωροδοκήθηκε από Μοσχοβίτες πράκτορες. Όταν ο κήρυκας μετέφερε το νέο στον Βασίλι Β΄, αυτός εντυπωσιάστηκε και τον έκανε ευγενή. Ο Νικολάι Καραμζίν στην Ιστορία του έγραψε ότι ο Βασίλι Β΄ έδειξε άπρεπη χαρά στα νέα τού χαμού τού αντιπάλου του.
Σύμφωνα με τους χρονικογράφους ετάφη στο ναό τού Αγ. Γεωργίου στη μονή Γιουρίεβ, νότια τού Νόβγκοροντ. Όμως αρχαιολογικές ανασκαφές τού 20ού αι. στη νεκρόπολη τού καθεδρικού της Αγ. Σοφίας στο Κρεμλίνο τού Νόβγκοροντ δείχνουν, ότι ο Σεμιάκα ετάφη εκεί και όχι ο πρίγκιπας Φεντόρ Γιαροσλάβιτς (απεβ. 1233), που νόμιζαν από το 1616.
Η σύζυγός του και τα τέκνα του έφυγαν από το Νόβγκοροντ και μετέβησαν στη Λιθουανία, όπου τους δόθηκε το Ριλσκ και το Νόβγκοροντ-Σεβέρσκι ως πρόσοδος.
Το παρωνύμιό του επιζεί στην ρωσική έκφραση "κατά το δίκαιο τού Σεμιάκα", που δηλώνει βιαστική και άδικη κρίση. Προέρχεται από το έργο Διήγηση της δικαιοσύνης τού Σεμιάκα τού 17ου αι., αν και νεότεροι ερευνητές αμφισβητούν την ταύτιση των δύο Σεμιάκα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα τού Γιαροσλάβλ. Οι άρρενες απόγονοί του εξέλιπαν το 1561, αλλά υπάρχουν απόγονοι από την κόρη του:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Κορυδαλλός (πτηνό)
Ο κορυδαλλός ή και κατσιλέρας, ή σκορδαλλός είναι μικρό πτηνό, το οποίο ανήκει στην οικογένεια Κορυδαλλίδες (Alaudidae) και στην τάξη Στρουθιόμορφα.
Το σώμα του είναι λεπτό με μήκος 18 εκ. Το φτέρωμά του είναι σε γκρι καφέ χρώμα με ραβδώσεις. Η κοιλιά του έχει σχεδόν καφέ χρώμα. Το ράμφος του είναι δυνατό, κοντό και έχει σχήμα κώνου. Οι φτερούγες του είναι μακριές και μυτερές. Το νύχι του πίσω δακτύλου του ποδιού του κάμπτεται ελαφρά και έχει διπλάσιο μήκος από το δάκτυλο, για αυτό και γαντζώνεται πολύ καλά.
Το κελαήδημά του είναι δυνατό, καθαρό και σε πολύ υψηλούς τόνους. Από τα πιο ζωηρά και ευκίνητα πουλιά, έχει εριστική διάθεση ιδίως την άνοιξη. Η τροφή του αποτελείται από σπόρους, έντομα και χλόη. Ιδιαίτερη αδυναμία έχει στα δημητριακά (για αυτό και λέγεται και σιταρήθρα). Το θηλυκό γεννά 3-5 αυγά. Η επώαση κρατά 2 εβδομάδες και η αναπαραγωγή γίνεται το καλοκαίρι. Σε περίπτωση παρατεταμένης καλοκαιρίας υπάρχουν 2-3 επωαστικές περίοδοι.
Η φωλιά του βρίσκεται σε κοιλότητες στο έδαφος, σε εσοχές βράχων ή σε τούφες χόρτων. Στην κατασκευή της χρησιμοποιεί ξερά χόρτα, τρίχες και φτερά. Άλλα είδη της ίδιας οικογένειας είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορυδαλλίδες
Τοροσγκιούγ
Το Τοροσγκιούγ (αρμενικά: Թորոսգյուղ, παλαιότερα γνωστό ως Γκιουρτζιγιόλ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 296 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Τάσος Κωστής
Ο Τάσος Κωστής (Κερατσίνι Πειραιά, 14 Ιανουαρίου 1951) είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου αλλά και ηθοποιός φωνής.