cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αορτή
Η αορτή εκφύεται από το αρτηριακό στόμιο της αριστερής κοιλίας της καρδιάς. Χωρίζεται από την αριστερή κοιλία με τις βαλβίδες, με τη βοήθεια των οποίων το αίμα, όταν εξακοντιστεί από την καρδιά στην αορτή, δεν μπορεί να επιστρέψει πίσω. Μετά την έκφυσή της, η αορτή στρέφεται προς τα άνω. Το τμήμα αυτό λέγεται ανιούσα αορτή. Όταν φτάσει πίσω από το δεύτερο δεξιό πλευρικό χόνδρο, τότε κάμπτεται σε σχήμα τόξου. Το τμήμα αυτό λέγεται αορτικό τόξο. Μετά η αορτή κατέρχεται και σχηματίζει την κατιούσα αορτή. Κατευθύνεται προς τη μπροστινή επιφάνεια των σπονδύλων, οπότε το τμήμα αυτό λέγεται θωρακική αορτή. Τέλος, φτάνει στην κοιλία (κοιλιακή αορτή). Η ανιούσα αορτή μαζί με την πνευμονική αρτηρία βρίσκονται κλεισμένες στο περικάρδιο. Από την ανιούσα αορτή εκφύονται οι δυο στεφανιαίες αρτηρίες της καρδιάς.
Συνηθισμένες παθήσεις της είναι: η αορτίτιδα, σοβαρή πάθηση της αορτής που οφείλεται συνήθως σε σύφιλη, η στένωση της αορτικής βαλβίδας, το ανεύρυσμα αορτής, η ανεπάρκεια της αορτικής βαλβίδας κ.ά. Κατά την ανεπάρκεια, η αορτική βαλβίδα δεν κλείνει καλά, με αποτέλεσμα το αίμα να επιστρέφει στην αριστερή κοιλία.
Κατηγορία:Ανατομία της καρδιάς Κατηγορία:Αρτηρίες του θώρακα
Εσκιμολεουτικές γλώσσες
Οι Εσκιμολεουτικές γλώσσες είναι μια ομάδα γλωσσών ιθαγενής στην Αλάσκα, τον αρκτικό Καναδικό, τη Γροιλανδία, το Νούναβικ, το Νουνατσιάβουτ (Nunatsiavut) και στη χερσόνησο Τσούκτσι της Σιβηρίας.
Αυτή η ομάδα γλωσσών χωρίζεται σε δύο κλάδους, την Εσκιμώα και την Αλεούτ. Η τελευταία υποομάδα έχει μόνο την Αλεούτ γλώσσα που ομιλείται στις Αλεούτιες νήσους και τις Νήσους Πριμπίλοφ (Pribilof). Η δε γλώσσα Άλεουτ έχει πολλές διαλέκτους.
Οι γλώσσα Εσκιμώα χωρίζεται σε δύο κλάδους, τις γλώσσες Γιούπικ που ομιλούνται στη δυτική και νοτιοανατολική Αλάσκα και στο πιο ανατολικό σημείο της Σιβηρίας, και τη γλώσσα Ινουίτ που μιλιέται στη βόρεια Αλάσκα, τον Καναδά και τη Γροιλανδία.
Το Κέντρο Ιθαγενών Γλωσσών της Αλάσκας πιστεύει ότι ο κοινός πρόγονος των γλωσσών Εσκιμώα και Αλεούτ διαχωρίστηκε σε αυτούς τους δυο κλάδους πριν από 4000 χρόνια. Η ομάδα γλωσσών Εσκιμώα διαχωρίστηκε στους κλάδους της πριν από 1000 χρόνια.
Συμμετοχή της Εσθονίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Η Εσθονία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου είναι η ομάδα που αντιπροσωπεύει το κράτος της Εσθονίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου και οργανώνεται από την Εσθονική Ομοσπονδία Στίβου.
Η Εσθονία συμμετείχε αρχικά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 1934 και το 1938. Έπειτα από την προσάρτηση της χώρας στη Σοβιετική Ένωση το 1940, οι Εσθονοί αθλητές συμμετείχαν με την ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου μεταξύ του 1946 και του 1990. Μετά από την ανεξαρτησία της Εσθονίας και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η χώρα επέστρεψε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 1994 και από τότε έχει αγωνιστεί σε όλα τα πρωταθλήματα.
Έως το 2014 οι αθλητές της έχουν κατακτήσει 11 μετάλλια, εκ των οποίων τα 3 είναι χρυσά, τα 6 ασημένια και τα 2 χάλκινα, σε 6 διαφορετικά αγωνίσματα, με τα περισσότερα από αυτά να είναι στη δισκοβολία των ανδρών. Η Εσθονία δεν έχει μέχρι στιγμής φιλοξενήσει το πρωτάθλημα.
Η χώρα κατατάσσεται σήμερα στην 30η θέση στον πίνακα μεταλλίων. Το πρώτο μετάλλιό της ήταν το 1934 καθώς και το πρώτο χρυσό. Η μεγαλύτερη συμμετοχή αθλητών της είναι 26 το 2014 και η καλύτερή της θέση 8η το 1934.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εσθονία Κατηγορία:Στίβος στην Εσθονία
Γεώργιος Κατριβάνος
Ο Γεώργιος Κατριβάνος είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην Γενικός Γραμματέας Πρόνοιας του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (2010-2012).
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1952 στο Ίσσαρι Αρκαδίας. Σπούδασε ηλεκτρολόγος-μηχανικός και δούλευσε στη ΔΕΗ, όπου ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση στο χώρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Έχει διατελέσει Γενικός Γραμματέας στη ΠΑΣΕΒ-ΔΕΗ, σύνεδρος στη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και στο ΕΚΑ. Το 1979 έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ. Έχει υπάρξει μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Νοσοκομείου «ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ» (2007-2008), του Νοσοκομείου «ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ» (2003-2004), του Διαχειριστή Ελληνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (2001 - 2004), του Οργανισμού Λαϊκών Αγορών, του Κέντρου Πρόληψης Ναρκωτικών «ΦΑΕΘΩΝ» (2003-2006) και Αντιπρόεδρος της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Ελλάδος.
Πολιτική πορεία
Στις Δημοτικές και Νομαρχιακές Εκλογές του 2002 θέτει για πρώτη φορά υποψηφιότητα και εκλέγεται Νομαρχιακός Σύμβουλος στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών–Πειραιώς. Διατέλεσε Αντινομάρχης Εμπορίου-Τουρισμού και Ανωνύμων Εταιρειών (2003-2006)
Στις Δημοτικές και Νομαρχιακές Εκλογές του 2006 επανεκλέγεται Νομαρχιακός Σύμβουλος στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών-Πειραιώς και με αυξημένες αρμοδιότητες διετέλεσε:
Τον Ιανουάριο του 2010 ορίστηκε Γενικός Γραμματέας Πρόνοιας του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Υποσμηνίας
Στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, Υποσμηνίας (Υσμιας) ονομάζεται ο κατώτατος βαθμοφόρος (OR-4), ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ο κατώτατος Υπαξιωματικός. Είναι ανώτερος του Σμηνίτη και κατώτερος του Σμηνία. Ο βαθμός αυτός κατέχεται μόνο από Επαγγελματίες Οπλίτες(ΕΠ.ΟΠ), ενώ παλαιότερα από αυτόν το βαθμό ξεκινούσαν την θητεία τους και Οπλίτες Πενταετούς Υποχρέωσης (ΟΠΥ).
Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Δεκανέας και στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είναι ο Δίοπος.
Ετυμολογία
Η λέξη Υποσμηνίας προέρχεται από το υπό + Σμηνίας.
Άλλες χώρες
Στην Αγγλικη, καλείται Corporal (κόρποραλ), δηλαδή είναι κοινός με τον βαθμό του Δεκανέα του Στρατού Ξηράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Γολοντομόρ
Ο Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας (1932-1933) ή Γολoντομόρ (ουκρανικά: Голодомор) υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές στη σύγχρονη ιστορία της Ουκρανίας, που συνοδεύτηκε από το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο λιμός επηρέασε και άλλες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης, ωστόσο εκδηλώθηκε με μεγαλύτερη ένταση και περισσότερα θύματα στην Ουκρανία και σε γειτονικές περιοχές της.
Οι αρχικές εκτιμήσεις για τον αριθμό θανάτων από ιστορικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους είχαν μεγάλες αποκλίσεις. Σύμφωνα με τις μερικές εκτιμήσεις, μέχρι και 12 εκατομμύρια εθνικά Ουκρανοί πέθαιναν από τον λιμό. Μια κοινή δήλωση των Ηνωμένων Εθνών που υπογράφηκε από 25 χώρες το 2003 κάνει λόγο για 7-10 εκατομμύρια θανάτους. Περαιτέρω έρευνες έχουν μειώσει τον εκτιμώμενο αριθμό θανάτων σε 3,3 με 7,5 εκατομμύρια. Σύμφωνα με ευρήματα του Δικαστηρίου Κιέβου του 2010, οι δημογραφικές απώλειες εξαιτίας του λιμού ανήλθαν σε 10 εκατομμύρια, με 3,9 άμεσους θανάτους από το λιμό και επιπλέον 6,1 εκατομμύρια ως έλλειμμα γεννήσεων.
Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πως ο λιμός της Ουκρανίας ήταν συνέπεια της οικονομικής πολιτικής που ακολούθησε η Σοβιετική Ένωση υπό την ηγεσία του Στάλιν και ειδικότερα του προγράμματος κολεκτιβοποίησης που εφαρμόστηκε. Χωρίς να έχει επίσημα αναγνωριστεί, συχνά σε κρατικά έγγραφα των ΗΠΑ αναφέρεται ως γενοκτονία και υποστηρίζεται πως ήταν απόρροια πολιτικού σχεδίου. Στις 28 Νοεμβρίου 2006, αναγνωρίστηκε επίσημα από το ουκρανικό κοινοβούλιο ως γενοκτονία και ορίστηκε ως ημέρα μνήμης η 25η Νοεμβρίου. Αρκετές ακόμα χώρες έχουν επισήμως αναγνωρίσει το λιμό της Ουκρανίας ως γενοκτονία Χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις έχουν αναγνωρίσει το λιμό ως γενοκτονία είναι η Αργεντινή, η Αυστραλία   , το Αζερμπαϊτζάν  , το Βέλγιο  , ο Καναδάς  , η Εσθονία  , η Γεωργία  , η Ουγγαρία , η Ιταλία , η Λετονία  , η Λιθουανία , η Μολδαβία  , η Πολωνία  , οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής  και το Βατικανό.
Αντίθετα υπάρχουν ακαδημαϊκοί που θεωρούν ότι δεν ήταν υποκινούμενη γενοκτονία, ενώ υπάρχει αναφορά στις σκοπιμότητες και στην έντονη πολιτικοποίηση του θέματος που εκπορεύεται από τη σύγχρονη αντιπαλότητα της Δύσης με τη Ρωσία.
Ιστορικό
Η διετία 1932 - 1933 ονομάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση ως "Αγροτική Μεταρρύθμιση". Το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης, που τότε είχε το όνομα Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (Μπολσεβίκων), σε συνεργασία με τη διοίκηση της Ουκρανικής ΣΣΔ, με το πρόσχημα της κολεκτιβοποίησης, διέταξε να κατασχεθούν πρώτα όλα τα σιτηρά προϊόντα από τους αγρούς και τις αποθήκες και στη συνέχεια όλα τα μη σιτηρά προϊόντα και τα ζώα. Επιπλέον, απαγορεύτηκε η μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στις πόλεις.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1932 εφαρμόστηκε ο νόμος του Στάλιν σχετικά με τα 5 κότσαλα καλαμπόκι. Τιμωρούνταν με θάνατο όσοι έπαιρναν έστω και μια χούφτα καλαμπόκι. Σύμφωνα με μια πηγή με τον νόμο αυτό 6000 εκτελέστηκαν και εκατοντάδες φυλακίσθηκαν.
Σε ό,τι αφορά τα θύματα του λιμού οι εκτιμήσεις αποκλίνουν πολύ.
Μαρτυρίες
Μια επιζήσασα του λιμού, η Νίνα Πόποβιτς, περιέγραψε τα γεγονότα:
"«Ήταν τρομακτικά χρόνια. Οι μητέρες έκοβαν κομμάτια τα παιδιά τους, τα έριχναν σε κατσαρόλες να τα μαγειρέψουν και τα έτρωγαν. Η μητέρα μου πήγε σε ένα χωράφι, όπου υπήρχαν μερικά άλογα και έφερε πίσω το κεφάλι ενός αλόγου - άλλες πέντε γυναίκες έπεσαν πάνω του και άρχισαν να το δαγκώνουν. Ήταν φριχτό! Οι άνθρωποι πέθαιναν μέσα στον δρόμο, αν τους τρυπούσες, το αίμα τους ήταν σαν νερό. Θυμάμαι τα πάντα στο χωριό, όπως για παράδειγμα, τη στιγμή που έβγαλαν τους σταυρούς από τις εκκλησίες. Δύο μέλη της Κομσομόλ (Κομμουνιστικής Νεολαίας) έβγαλαν τους σταυρούς, τους έθαψαν δύο μέτρα κάτω από το έδαφος. Ηλικιωμένες γυναίκες πήγαιναν και φιλούσαν αυτό το κομμάτι γης. Μετά, γέμισαν την ξύλινη εκκλησία με άχυρα. Τη νύχτα, ποντίκια μπήκαν από τους τοίχους, αφήνοντας τρύπες, από τις οποίες οι γυναίκες γέμιζαν τους κουβάδες τους με άχυρο. Η Κομσομόλ πήρε τα άχυρα από την εκκλησία και μετά από αυτό ήταν άδεια. Πέθαναν τόσοι άνθρωποι στο χωριό, που αναγκάστηκαν να σταματήσουν να βάζουν σταυρούς στο νεκροταφείο. Το χειμώνα μια ηλικιωμένη πήρε έναν σταυρό από το νεκροταφείο για τον χρησιμοποιήσει για προσάναμμα στο σπίτι της, για να μην παγώσουν τα παιδιά της»."
Το πρόβλημα της αναγνώρισης
300px|thumb|Άρθρο για περισυλλογή σοδειάς στην ουκρανική σοσιαλιστική δημοκρατία το 1932 300px|thumb|Recognition of the Holodomor as a genocide: {{legend|#005bbb|Officially recognized as an act of genocide}} {{legend|#65a6e0|Officially condemned as an act of extermination}} {{legend|#cccccc|Officially not recognized as an act of genocide}}
Άρνηση του Γολοντομόρ
Η άρνηση του Γολοντομόρ είναι η θέση ότι η γενοκτονία του 1932-1933 στην Σοβιετική Ουκρανία είτε δεν συνέβη, είτε δεν ήταν προμελετημένη πράξη, είτε ήταν και είναι αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Η άρνηση της ύπαρξης του λιμού ήταν η θέση του Σοβιετικού κράτους, την οποία αντανακλούσε και η Σοβιετική προπαγάνδα, και το έργο κάποιων δυτικών δημοσιογράφων και διανοούμενων, περιλαμβανομένων των Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Ουόλτερ Ντουράντι, και Λούις Φίσερ. Στη Σοβιετική Ένωση οι Αρχές ουσιαστικά απαγόρευαν κάθε συζήτηση για το λιμό, και ο Ουκρανός ιστορικός Στάνισλαβ Κουλτσίτσκι έχει δηλώσει ότι η σοβιετική κυβέρνηση τον είχε διατάξει να παραποιήσει τα ευρήματά του και να αποτυπώσει το λιμό ως αναπόφευκτη φυσική καταστροφή για να αποποιηθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα των ευθυνών του και να διατηρηθεί η κληρονομιά του Στάλιν.
Πηγές
Κατηγορία:Καταστροφές στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Γενοκτονίες στην Ευρώπη Κατηγορία:Λιμοί στην Σοβιετική Ένωση
Νικολά Τιανγκαγιέ
Ο Νικολά Τιανγκαγιέ (Nicolas Tiangaye, προφορά και Τιανγκάγιε, γεν. στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 ) είναι νομικός και πολιτικός από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, πρωθυπουργός από τις 17 Ιανουαρίου 2013 ως τις 10 Ιανουαρίου 2014. Υπηρέτησε προηγουμένως ως επικεφαλής του Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου, από το 2003 ως το 2005. Έπειτα από την υπογραφή ειρηνευτικής συμφωνίας ανάμεσα στους αντάρτες και στην κυβέρνηση, ο Τιανγκαγιέ ορίστηκε στην πρωθυπουργία από την αντιπολίτευση και τους αντάρτες ως επιλογή τους.
Καριέρα
Ο Τιανγκαγιέ γεννήθηκε στην Μποκαρανγκά και εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Συμπεριλαμβανόταν στους 3 δικηγόρους που είχαν επιλεγεί από τον Αυτοκράτορα Ζαν-Μπεντέλ Μποκασά με σκοπό να τον υπεραπιστούν στη δίκη του, το 1986. Ήταν επίσης συνήγορος υπεράσπισης του Φρανσουά Μποζιζέ το 1989, όταν ο Μποζιζέ είχε κατηγορηθεί οτι σχεδίαζε την ανατροπή της κυβέρνησης.
Ο Τιαναγκαγιέ υπηρέτησε ως επικεφαλής του Συνδέσμου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (LCDH). Επίσης, ανέλαβε την υπεράσπιση του πρώην υπουργού Άμυνας, Ζαν-Ζακ Ντεμαφούτ, όταν ο τελευταίος κατηγορήθηκε για σχεδιασμό πραξικοπήματος το 2001. Τον Οκτώβριο του 2002 ο Ντεμαφούτ αθωώθηκε.
Έπειτα από την κατάληψη της εξουσίας από το Φρανσουά Μποζιζέ το Μάρτιο του 2003, ο Τιανγκαγιέ ορίστηκε ως ένα από τα 98 μέλη του Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου (CNT). Εν συνεχεία εξελέγη πρόεδρος του CNT στις 14 Ιουνίου 2003. Το CNT κυβέρνησε επί 2 χρόνια και το 2005 διεξήχθησαν γενικές εκλογές.
Έπειτα από τις αντιδράσεις της Αντιπολίτευσης, οι γενικές εκλογές που είχαν οριστεί για το 2010 αναβλήθηκαν για αργότερα.
Πρωθυπουργός
Το Δεκέμβριο του 2012 ένας συνασπισμός αντάρτικων ομάδων με την ονομασία Séléka ηγήθηκε εκστρατείας εναντίον του στρατού και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να καταλάβει μεγάλο τμήμα της χώρας. Κατά τις ειρηνευτικές συνομιλίες που διεξήχθησν στη Λιμπρεβίλ της Γκαμπόν τον Ιανουάριο του 2013, ο Τιανγκαγιέ ήταν επικεφαλής της αντιπολίτευσης.
Σύμφωνα με τους όρους της ειρηνευτικής συμφωνίας, θα διεξαχθούν νέες βουλευτικές εκλογές έπειτα από 1 έτος, με τις προεδρικές εκλογές να διεξάγονται κανονικά το 2016. Αμφότεροι οι Μποζιζέ και Τιανγκαγιέ δεν επιτρέπεται να είναι ξανά υποψήφιοι.
Έπειτα από το διορισμό του Τιανγκαγιέ στην πρωθυπουργία, έγιναν συνομιλίες με σκοπό το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Το νέο κυβερνητικό σχήμα ανακοινώθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2012. Τα υπουργεία μοιράστηκαν μεταξύ υποστηρικτών του Μποζιζέ, των ανταρτών και της πολιτικής αντιπολίτευσης. Ο ηγέτης των ανταρτών, Μισέλ Ντζοτοντιά διορίστηκε Πρώτος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης αρμόδιος για την Εθνική Άμυνα. Ο Τιανγκαγιέ ανέλαβε, εκτός από πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών.
Νάγια
Η Νάγια ή Νόγια (λατινικά: Naja naja) είναι ένα από τα πιο δηλητηριώδη (ιοβόλα) φίδια της γης. Ανήκει στο γένος των ερπετών οφιδίων της οικογένειας των ελαπιδών (elapidae). Η Νάγια είναι περισσότερο γνωστή με το πορτογαλικό της όνομα, Κόμπρα.Οι φυσιοδίφες την ονόμαζαν άλλοτε Ασπίδα, όνομα που έφερε στην αρχαιότητα.
Πρόκειται για επικίνδυνο φίδι των θερμών χωρών της Ανατολικής Αφρικής και της Ασίας. Έχει σώμα επίμηκες κυλινδρικό, περισσότερο διογκωμένο στην κοιλιά του και καλυμμένο με ανθεκτικές και λείες πλάκες. Το χρώμα του δέρματός τους ποικίλει από κόκκινο μέχρι κίτρινο και καστανό. Το μήκος του κυμαίνεται από 70 εκατοστά μέχρι 1,5 μέτρο. Κάποια είδη μπορεί όμως να φθάσουν και τα 4 μέτρα.
Έχει σχετικά μικρό κεφάλι, τετραγωνικό, καλυπτόμενο επίσης με πλάκες και ουρά οξύληκτη. Στο μπροστινό μέρος της άνω σιαγόνας φέρει αυλακωτά ιοβόλα άγκιστρα διπλάσιου μεγέθους των οδόντων του. Κάποια είδη έχουν τη δυνατότητα λόγω ισχυρών σιελογόνων αδένων να εκτοξεύουν το δηλητήριο σε απόσταση μέχρι 2,5 μέτρων και μάλιστα σημαδεύοντας τους οφθαλμούς του αντιπάλου, προκειμένου έτσι να δημιουργήσουν παροδική τύφλωση του εχθρού και έτσι να τραπούν σε φυγή. Χαρακτηριστικό των φιδιών αυτών είναι η ικανότητά τους ανασηκώνοντας το πρόσθιο μέρος του σώματός τους να διαπλατύνουν εκπληκτικά το δέρμα του αυχένα τους δημιουργώντας σχεδόν εικόνα ασπίδας, εκ της οποίας και είχαν ονοματιστεί έτσι στην αρχαιότητα. Τη μορφή αυτή λαμβάνουν όταν οργιστούν ή φοβηθούν.
Οι Νάγιες ζουν κυρίως σε θερμούς και ξηρούς τόπους και αναζητούν την τροφή τους τη νύχτα ή κατά το λυκόφως. Τρέφονται κυρίως με σαύρες, ποντίκια, βατράχια και μικρά πτηνά. Δεν επιτίθενται στον άνθρωπο, αλλά και ούτε απομακρύνονται στην παρουσία του όταν έχει πλησιάσει στη φωλιά τους. Συνήθως αυτοί που βαδίζουν στους πιθανούς χώρους τους, κρατούν ράβδο την οποία χτυπούν δυνατά στο έδαφος και τις πέτρες, δεξιά και αριστερά, ώστε αυτές να απομακρυνθούν. Δεν διστάζουν όμως να τρυπώσουν και σε οικίες, κυρίως στις στέγες, σε αναζήτηση ποντικιών, οπότε μπορεί και να εμφανίζονται ως κατοικίδια.
Τα δήγματα (δαγκώματα) των φιδιών αυτών είναι θανατηφόρα αν δεν έχει γίνει προηγουμένως σχετικό αντι-ιοβόλο εμβόλιο. Πολλές εκατοντάδες ανθρώπων φέρεται να πεθαίνουν ετησίως από δήγματα αυτών των φιδιών, ιδιαίτερα στην επαρχίες της Ινδίας, του Πακιστάν και του Μπανγκλαντές.
Τρία είναι τα κυριότερα είδη της:
Πηγές
Κατηγορία:Ελαπίδες
Μπάλιεβατς (Ομπρένοβατς)
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Το Μπάλιεβατς (σερβικά κυριλλικά: Баљевац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 492 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1999-2000
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1999-00 διεξήχθη με τη συμμετοχή 20 ομάδων που σχημάτισαν έναν όμιλο. Η διεξαγωγή του πρωταθλήματος με έναν μόνο όμιλο έγινε για πρώτη φορά μετά το 1989.
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλισαν ο Ακράτητος Άνω Λιοσίων και ο Ναυπακτιακός Αστέρας. Υποβιβάστηκαν απευθείας οι ομάδες Α.Σ. Νεαπόλεως, Ποσειδώνας Μηχανιώνας, Εθνικός Κατερίνης, Α.Π.Ο. Κερατσίνι, ΑΟ Καρδίτσα, Εδεσσαϊκός, Δόξα Βύρωνα ενώ ύστερα διαδικασία μπαράζ υποβιβάστηκαν επίσης οι ομάδες Θεσπρωτός Ηγουμενίτσας, Αγερσανί Νάξου και Νίκη Βόλου.
Μπαράζ για την 13η θέση
Νεάπολη Θεσσαλονίκης - Νίκη Βόλου 2-4.
Στους αγώνες μπαράζ για την παραμονή συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 8 έως 13. Οι ομάδες σχημάτισαν ζευγάρια αντιπάλων ως εξής: ο 8ος της βαθμολογίας αναμετρήθηκε με τον 13ο, ο 9ος με τον 12ο και ο 10ος με τον 11ο. Το κάθε ζευγάρι πραγματοποίησε τρεις αγώνες, ο νικητής των οποίων εξασφάλιζε την παραμονή του στην κατηγορία. Από τη διαδικασία παρέμειναν στην κατηγορία το Λεωνίδιο, ο Κιλκισιακός και οι Λύκοι Καλοχωρίου και υποβιβάστηκαν ο Θεσπρωτός, το Αγερσανί και η Νίκη Βόλου.
Ζευγάρι των θέσεων 10-11
Ζευγάρι θέσεων 9-12
Ζευγάρι θέσεων 8-13
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1999-2000
Συάγριος
Ο Συάγριος (Siagrio, 430-487) ήταν ο τελευταίος Ρωμαίος αξιωματούχος στη Γαλατία, του οποίου η ήττα από τον βασιλιά Κλόβις Α΄ των Φράγκων θεωρείται το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής εξουσίας έξω από την Ιταλία. Τη θέση του την είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του Αιγίδιο, τελευταίο Ρωμαίο αρχιστράτηγο της Γαλατίας (magister militum Gallias). Ο Συάγριος διατήρησε το κράτος του πατέρα του μεταξύ του ποταμού Σομ και του ποταμού Λίγηρα γύρω από την πόλη Σουασόν, μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μια περιοχή που ο Γρηγόριος Τουρώνης ονόμαζε Βασίλειο της Σουασόν. Ο Συάγριος κυβέρνησε αυτό το Γαλλο-Ρωμαϊκό κράτος από τον θάνατο του πατέρα του το 464 έως το 486, όταν ηττήθηκε από το Κλόβις Α΄.
Οι ιστορικοί δεν παραδέχονται τον τίτλο του «rex Romanorum» (Βασιλιά των Ρωμαίων), που απέδωσε ο Γρηγόριος Τουρώνης στον Συάγριο, τουλάχιστον από τον ιστορικό Godefroid Kurth και μετά, ο οποίος απέρριψε αυτόν τον τίτλο ως λανθασμένο το 1893. Η κοινή συναίνεση είναι η συμφωνία με την άποψη του Kurth, που βασίζεται στην ιστορική παραδοχή, ότι οι Ρωμαίοι μισούσαν τον θεσμό της βασιλείας από την αποπομπή του τελευταίου βασιλιά Ταρκύνιου τού Υπερήφανου (Tarquinius Superbus). Για παράδειγμα το λήμμα στο έργο Prosopography of the Later Roman Empire (Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) παραβλέπει τον τίτλο τού "βασιλιά", αναφέροντάς τον ως "Ρωμαίο ηγεμόνα" στη Βόρεια Γαλατία. Όμως ο S. Fanning συνέλεξε παραδείγματα, όπου η λέξη rex χρησιμοποιείται σε ουδέτερο, αν όχι θετικό, πλαίσιο και ισχυρίζεται ότι «η φράση Romanorum rex δεν είναι περίεργη στον Γρηγόριο Τουρώνη ή στις Φραγκικές πηγές» και ότι η χρήση του όρου από τον Γρηγόριο όντως δείχνει "ότι ισχυριζόταν -ή φαινόταν ότι ισχυριζόταν- ότι ήταν Ρωμαίοι Αυτοκράτορες".
Το τέλος της Ρωμαϊκής Γαλατίας
thumb|left|Ο Συάγριος αιχμάλωτος μπροστά στον Κλόβις Α΄ των Φράγκων. Με τον θάνατο του Χιλδέριχου Α΄ το 481 τον διαδέχτηκε ο γιος του Κλόβις Α΄. Ενώ ο πρώτος δεν έκρινε ότι υπήρχε ανάγκη να ανατρέψει την τελευταία Ρωμαϊκή βάση στη δύση, ο Κλόβις Α΄ μάζεψε στρατό, διατύπωσε μια πρόκληση και συνάντησε τις δυνάμεις του Συάγριου. Για τη σύγκρουση που ακολούθησε, τη Μάχη του Σουασόν, είναι γνωστά λίγα πράγματα, αλλά ο Συάγριος υπέστη αποφασιστική ήττα και διέφυγε. Η επικράτειά του πέρασε στους Φράγκους.
Όπως έγραψε ο Έντουαρντ Γκίμπον, «δεν θα ήταν γενναιόδωρο χωρίς να έχουμε περισσότερο ακριβή γνώση να καταδικάσουμε τη φυγή του Συάγριου, που κατέφυγε μετά την ήττα στη μακρινή αυλή της Τουλούζης». Η Τουλούζη ήταν η πρωτεύουσα του Αλάριχου Β΄, βασιλιά των Βησιγότθων. Εκφοβισμένοι από τους νικητές Φράγκους, οι Βησιγότθοι φυλάκισαν τον Συάγριο και μετά τον παρέδωσαν στον Κλόβις Α΄. Ο Συάγριος πέθανε λίγο μετά, μαχαιρωμένος κρυφά, σύμφωνα με τον Γρηγόριο Τουρώνης.
Απόγονοι
355px|thumb|Το Βασίλειο του Συάγριου Παρά τη δολοφονία του Συάγριου, η οικογένεια τελικά άνθισε κάτω από Φραγκική ηγεμονία. Ο Βασιλιάς Γκούντραμ (ή Γκουντράμος) έστειλε έναν κόμη Συάγριο σε διπλωματική αποστολή στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 585. Ένας άλλος απόγονος, ο Συάγρια (Syagria) έκανε μία μεγάλη δωρεά γης στους μοναχούς του Αββαείου Νοβαλέσα το 739. «Το τελευταίο γνωστό μέλος των Συάγριων ήταν ένας αβάς της Νάντουα (Nantua), που αναφέρεται το 757».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλατία Κατηγορία:Ύστερη Αρχαιότητα Κατηγορία:Φράγκοι
2975 Σπαρ
Ο Σπαρ (Spahr) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τους αστρονόμους Χέινο Γιογκάνοβιτς Πότερ και Α. Λοκάλοφ, που παρατηρούσαν από τη Θέρο Ελ Ρόμπλε της Χιλής, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Τίμοθυ Σπαρ (Timothy B. Spahr, γεννήθηκε το 1970).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σπαρ είναι άγνωστα. Ο Σπαρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες και 57 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπαρ
Εκλογές κυβερνήτη της Αμερικανικής Σαμόα (2008)
Στις 4 Νοεμβρίου του 2008 διεξήχθησαν οι εκλογές για τον Κυβερνήτη της Αμερικανικής Σαμόα. Ο Τογκιόλα Τουλαφόνο διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του Κυβερνήτη στις εκλογές, με αντικυβερνήτη το Φαόε Αϊτοφέλε Σούνια. Στον πρώτο γύρο των εκλογών έλαβε 41,3% των ψήφων έναντι 31,4% για τον αντίπαλό του, Ουτού Άμπε Μαλάε, με τον οποίο αναμετρήθηκε στο δεύτερο γύρο στις 18 Νοεμβρίου. Στον τελικό γύρο, ο Τουλαφόνο επανεξελέγη άνετα για δεύτερη τετραετή θητεία. Οι Τογκιόλα και Φαόα έλαβαν 6.590 ψήφους (με 56,5%) ενώ οι Ούτου και Νούα έλαβαν 5.084 ψήφους με 43,5%. Την ίδια μέρα διεξήχθη δημοψήφισμα για ανατροπή από τη Βουλή στο δικαίωμα βέτο του Κυβερνήτη.
Παραπομπές
2008
Επαρχία της Παβίας
Η Επαρχία της Παβίας (ιταλικά: Provincia di Pavia) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.965 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 535.948 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Παβία (Pavia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 190 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την Επαρχία του Μιλάνου, ανατολικά με την Επαρχία του Λόντι και την περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια (Επαρχία της Πιατσέντσα), νοτιοδυτικά, δυτικά και βορειοδυτικά με το Πεδεμόντιο (Επαρχία της Αλεξάνδρειας, επαρχία του Βερτσέλλι και Επαρχία της Νοβάρας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παβια
Mitsubishi Pajero
Το Mitsubishi Pajero ήταν ένα SUV αυτοκίνητο μεσαίων διαστάσεων που παράχθηκε από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mitsubishi, από το 1981 μέχρι το 2021. Το αυτοκίνητο αντικατέστησε το Mitsubishi Jeep, αν και η παραγωγή της πρώτης γενιάς έληξε το 1990. Το μοντέλο σχεδιάστηκε για την περίπτωση που η Jeep σταματούσε να δίνει εξαρτήματα στην Mitsubishi για να παράγει τα SUV της. Η συνεργασία με την Jeep σταμάτησε το 1999, μέχρι που η Mitsubishi και η Jeep εξαγοράστηκαν από την Chrysler.
Ονομασίες
Το μοντέλο πήρε το όνομά του από την Αγριόγατα της Πάμπας (Leopardus pajeros). Ωστόσο, στην Ισπανία, στη Βόρεια Αμερική (όπου διατέθηκε μέχρι το 2006 ) και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής (με εξαίρεση τη Βραζιλία και τη Τζαμάικα) το μοντέλο κυκλοφόρησε ως Mitsubishi Montero, επειδή η λέξη pajero έχει ακατάλληλη σημασία στα ισπανικά. Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, η δεξιοτίμονη εκδοχή του διατέθηκε ως Mitsubishi Shogun.
Λήξη της παραγωγής
Το Pajero άρχισε να παράγεται το 1981, με την παραγωγή του να σταματάει το 2021, καθώς οι πωλήσεις τα τελευταία χρόνια δεν ήταν πλέον καλές και η εταιρεία ήθελε να επικεντρωθεί πιο πολύ σε μικρότερα SUV. Τα εξαρτήματα του Pajero χρησιμοποιήθηκαν και σε άλλα μικρότερα αυτοκίνητα που συνεχίζουν να παράγονται μέχρι και σήμερα, πλην όμως με άλλα πλέον εξαρτήματα.
Στην Ιαπωνία, η παραγωγή σταμάτησε το 2019, αλλά σε κάποιες άλλες χώρες σταμάτησε οριστικά το καλοκαίρι του 2021. Δεν υπάρχει κάποιος διάδοχος για το μοντέλο, αλλά συγγενικά μοντέλα θεωρητικά αποτέλεσαν εξέλιξη για το αυτοκίνητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Pajero
Νόμος Εκμισθώσεως και Δανεισμού
right|thumb|220px|Η πρώτη σελίδα του HR-1776. 10-01-1941 Ως Νόμος εκμισθώσεως και δανεισμού (Lend-Lease Act) έγινε γνωστό το Νομοσχέδιο HR 1776, που υποβλήθηκε από τον Πρόεδρο Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ και εγκρίθηκε από την Νομοθετική εξουσία των ΗΠΑ για να γίνει ο Νόμος 77-11 της 11ης Μαρτίου 1941. Ο Νόμος αυτός επέτρεπε την εκμίσθωση, τον δανεισμό ή την παραχώρηση κάθε είδους υλικού εκ μέρους των ΗΠΑ σε Σύμμαχα κράτη, με αντάλλαγμα "ό,τι ο Πρόεδρος θα κρίνει σκόπιμο".
Ιστορικό υπόβαθρο
Το 1941 ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, με μόνη εμπόλεμη χώρα που αντιστέκεται στον Χίτλερ την Μεγάλη Βρετανία. Η χώρα γνωρίζει την απομόνωση, καθώς καμία άλλη δεν είναι σε θέση να την βοηθήσει: Η ΕΣΣΔ παραμένει πιστή στο Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ που υπέγραψε με την Ναζιστική Γερμανία τον Αύγουστο του 1939, οι χώρες της Ευρώπης είτε είναι σύμμαχες του Άξονα είτε έχουν στρατιωτικά καταρρεύσει, ενώ οι ΗΠΑ παραμένουν αυστηρά προσκολλημένες στην ουδετερότητά τους. Εν τούτοις, ο Πρόεδρος Ρούζβελτ, προσωπικός φίλος του Βρετανού Πρωθυπουργού Ουίνστoν Τσώρτσιλ αντιλαμβάνεται - και σωστά - ότι αν η Βρετανία καταρρεύσει, η Γερμανία θα στραφεί στη συνέχεια εναντίον και της χώρας του. Επιπλέον, είναι ήδη γνωστό ότι η Βρετανία αποτελεί το εφαλτήριο των ΗΠΑ στο ευρωπαϊκό εμπόριο και η ενδεχόμενη κατάρρευσή της θα οδηγήσει στον αποκλεισμό των ΗΠΑ από τις ευρωπαϊκές αγορές.
Ο Τσώρτσιλ έχει ήδη αποκτήσει φιλικές σχέσεις με τον Αμερικανό Πρόεδρο από την εποχή που ήταν ακόμη Λόρδος του Ναυαρχείου. Με την ανάληψη των πρωθυπουργικών καθηκόντων από τον Τσώρτσιλ (Ιούλιος 1940), η φιλία και η συνεργασία των δύο ανδρών εντείνεται. Ο Ρούζβελτ, κατά την προεκλογική εκστρατεία του το 1940 έχει διακηρύξει ότι θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για να μείνουν οι ΗΠΑ ουδέτερες. Ο Τσώρτσιλ καταβάλει κάθε προσπάθεια για να εμπλέξει με κάποιο τρόπο τις ΗΠΑ ώστε η Βρετανία να έχει κάποιο έρεισμα. Ήδη, ο βρετανικός στόλος έχει υποστεί σημαντικές απώλειες (11 σκάφη) στην εκστρατεία της Νορβηγίας. Γι' αυτό παρακαλεί τον Ρούζβελτ να του δανείσει 50 παλαιά αντιτορπιλλικά. Ο Ρούζβελτ ανταποκρίνεται στην έκκληση δανείζοντας τα 50 σκάφη με αντάλλαγμα την εκμίσθωση, για 99 χρόνια, των βρετανικών βάσεων στη Νέα Γη και την Καραϊβική θάλασσα. Τον Δεκέμβριο του 1940 ο Τσώρτσιλ απευθύνει νέα επιστολή στον Αμερικανό Πρόεδρο, λέγοντας μάλιστα "Δώστε μας τα μέσα και θα τελειώσουμε τη δουλειά!". Του επισημαίνει ότι η Βρετανία εξαντλείται, κυρίως από την άποψη των πόρων: Η Αμερικανική ουδετερότητα βασίζεται στο γεγονός πως ό,τι κι αν προμηθεύεται η Βρετανία από τις ΗΠΑ βασίζεται στην λογική του "Cash and Carry" (= Πλήρωσε και έλα να τα πάρεις ). Η εξάντληση των πόρων σύντομα θα απαγορεύσει στην Βρετανία την προμήθεια υλικών από τις ΗΠΑ. Ο Πρόεδρος αναζητεί τρόπους να βοηθήσει την Βρετανία, χωρίς να παραβιάσει την αυστηρά τηρούμενη ουδέτερη στάση της χώρας του.
Η κατάθεση του Νομοσχεδίου
Τον Ιανουάριο του 1941, στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής, ο Πρόεδρος αρχίζει μια εκστρατεία διαφώτισης της κοινής γνώμης, ενημερώνει σχετικά το Κογκρέσσο και ανακοινώνει ότι ετοιμάζει ένα τρόπο για να βοηθήσει τους Βρετανούς. Σε ενημερωτικό φυλλάδιο αναφέρεται σχετικά: "Η Βρετανία χρειάζεται απεγνωσμένα πολεμικό εξοπλισμό, αλλά δεν διαθέτει πλέον τα απαραίτητα μετρητά. Η ισοτιμία λίρας - δολλαρίου έχει πέσει σημαντικά και την δυσκολεύει στην προμήθειά του. Αν δεν βοηθήσουμε τη Βρετανία, μπορεί κανείς να φαντασθεί τι είναι δυνατό να συμβεί, αν αυτή καταρρεύσει; Μήπως θα χρειαστεί να πολεμήσουμε τον Χίτλερ στην Νότια Αμερική, ή, ακόμη, στο Μέιν ή την Φλόριντα;"
Ένας δικηγόρος της Νομικής Υπηρεσίας του Θησαυροφυλακίου, ονόματι Κοξ, καταρτίζει το σχετικό Νομοσχέδιο, το οποίο κατατίθεται στην Βουλή των Αντιπροσώπων στις 10 Ιανουαρίου 1941 και παίρνει τον κωδικό HR 1776. Παρόμοιο Νομοσχέδιο δεν έχει ποτέ συνταχθεί στην νομοθετική ιστορία των ΗΠΑ. Αναφέρει, μεταξύ άλλων, επί λέξει: "Σε κάθε έθνος, του οποίου ο Πρόεδρος θα κρίνει την άμυνα απαραίτητη για την άμυνα των ΗΠΑ, ο Πρόεδρος θα μπορεί να πωλεί, να μεταβιβάζει, να ανταλλάσσει, να εκμισθώνει, να δανείζει ή να παραχωρεί με οποιοδήποτε τρόπο, κάθε μέσο άμυνας που θα κρίνει ενδεδειγμένο. Θα μπορεί να λάβει ως αντάλλαγμα κάθε άμεσο ή έμμεσο πλεονέκτημα, που θα κρίνει αρκετό".
Στο Νόμο περιέχονται, ωστόσο, άρθρα που προβλέπουν ότι "αμερικανικά σκάφη δεν συνοδεύουν νηοπομπές ούτε εισέρχονται στις εμπόλεμες ζώνες, κατά παράβαση του τμήματος 3 του περί ουδετερότητας Νόμου του 1939". Η ζητούμενη χρυσή τομή έχει επιτευχθεί.
Οι συζητήσεις που ξεσηκώνει το Νομοσχέδιο είναι πρωτοφανείς στα χρονικά. Ο σύνδεσμος "America First" (η Αμερική πρώτα), δηλαδή οι οπαδοί του αμερικανικού απομονωτισμού, ξεσηκώνει τεράστια εκστρατεία για την καταψήφισή του. Ο Ρόμπερτ Γουντ, πρώην Στρατηγός και νυν ιδιοκτήτης της τεράστιας αλυσίδας καταστημάτων Σίαρς εντ Ρόεμπακ (Sears & Roebak) συγκεντρώνει τεράστια ποσά για την εκστρατεία και ο αεροπορικός "ήρωας" των ΗΠΑ Τσαρλς Λίντμπεργκ γράφει βιβλίο, στο οποίο υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να φτιάξουν αεροπορικό στόλο 10.000 σκαφών και να περιχαρακωθούν στο έδαφός τους. Η κοινή γνώμη, ωστόσο, επιδεικνύει μεγάλη αλληλεγγύη προς τους Βρετανούς, πράγμα που επηρεάζει σημαντικά την ψήφο των μελών των Νομοθετικών Σωμάτων. Η εκστρατεία διαφώτισης του λαού έχει ήδη ξεκινήσει. Ο Ρούζβελτ, σε συνέντευξη τύπου, δηλώνει τα εξής: "Ο καλός γείτονας δανείζει το σωλήνα νερού στον γείτονά του, που το σπίτι του καίγεται και του λέει: 'Γείτονα, ο σωλήνας μου κόστισε 15 δολάρια. Δεν θέλω τα 15 δολάρια, απλά θέλω το σωλήνα μου πίσω, όταν σβήσεις την φωτιά'". Έτσι, η πρώτη ψηφοφορία στην Βουλή, στις 18 Φεβρουαρίου, έχει ως αποτέλεσμα 260 ψήφους υπέρ και 165 κατά. Στις 11 Μαρτίου η ψηφοφορία στην Γερουσία δίνει στο HR 1776 60 ψήφους υπέρ και 31 κατά. Η τελική ψηφοφορία στην Βουλή, λίγο αργότερα, δίνει χαρακτήρα θριάμβου στο Νομοσχέδιο: Ψηφίζουν υπέρ του 317 βουλευτές και το καταψηφίζουν μόνο 71.
Η εφαρμογή
Δεν πέρασαν τρεις ώρες από την ανακοίνωση της ψηφοφορίας, όταν ο Ρούζβελτ έθεσε τον Νόμο σε εφαρμογή. Πρώτο έθνος που έλαβε αμερικανική βοήθεια ήταν, φυσικά, η Βρετανία, στην οποία παραχωρήθηκαν ισχυρές τορπιλάκατοι. Το δεύτερο ήταν η Ελλάδα, στην οποία οι ΗΠΑ παραχώρησαν σημαντικό υλικό πυροβολικού. Η Ελλάδα, όμως, θα καταρρεύσει στρατιωτικά πριν προλάβει να πάρει το υλικό που της παραχωρήθηκε.
Για την διαχείριση των κονδυλίων (σε είδος) που οι ΗΠΑ προτίθονταν να παραχωρήσουν, ο Ρούζβελτ συγκρότησε επιτροπή και τοποθέτησε επικεφαλής της τον Πρόεδρο της Τζένεραλ Μότορς Έντουαρντ Ρ. Στεττίνιους (Edward R. Stettinius ). Το 1943 ο Στεττίνιους ονομάστηκε Γραμματέας της Επικρατείας και τη θέση του πήρε ο Λίο Κρόλεϊ (Leo Crowley), που ανέλαβε επικεφαλής της νέας Υπηρεσίας "Ξένης Οικονομικής Βοηθείας" (Foreign Economic Administration), στην οποία υπήχθη πλέον και η εφαρμογή του Νόμου.
Οι συνέπειες
Οι ΗΠΑ παρέμειναν ουδέτερες μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου 1941, οπότε δέχθηκαν την απρόκλητη επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ. Ωστόσο, η οικονομική βοήθεια που παρείχαν στους Συμμάχους τους είναι ακριβώς αυτή που τους επέτρεψε τη συνέχιση του αγώνα τους: Κατά το χρονικό διάστημα 1942 - 1943 το ένα τέταρτο των πολεμοφοδίων της Βρετανίας είναι αμερικανικής κατασκευής, συνέπεια του Νόμου αυτού. Ο Ρεϊμόν Καρτιέ αναφέρει χαρακτηριστικά: "Ο Νόμος Εκμισθώσεως και δανεισμού οπλοστάσιο των Δημοκρατιών". Σημαντική ήταν, επίσης, η βοήθεια σε υλικό που πήρε και η Σοβιετική Ένωση, κυρίως σε υλικό διαβιβάσεων, αλουμίνιο και τυποποιημένα τρόφιμα. Χάρη στη βοήθεια αυτή, οι Σοβιετικοί απέκρουσαν την χειμερινή επίθεση κατά της Μόσχας.
Πηγές, Αναφορές
Ν Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ιωάννης Πιτσίκας
Ο Ιωάννης Πιτσίκας (1881 - 6 Ιουλίου 1975 ) ήταν Έλληνας αξιωματικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1881 στην Άνω Καλλιθέα Σπερχειάδος και σπούδασε στη Σχολή Επιτελών και στο Κέντρο Ανωτέρας Στρατιωτικής Εκπαιδεύσεως της Γαλλικής Αποστολής. Υπηρέτησε ως διοικητής της 6ης Μεραρχίας και το 1935 έγινε αντιστράτηγος. Διετέλεσε επίσης διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού (1935-1940). Κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο ηγήθηκε του Ελληνικού Στρατού στη Βόρειο Ήπειρο ως διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου και Δυτικής Μακεδονίας. Τον Ιούλιο του 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς και μεταφέρθηκε μαζί με τον Αλέξανδρο Παπάγο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία, απ' όπου απελευθερώθηκε το 1945. Μεταπολεμικά διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων (1946-1950), υπουργός Εθνικής Αμύνης στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Κιουσόπουλου και Βορείου Ελλάδος στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Δόβα. Πέθανε σε ηλικία 94 ετών το 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Καμελάς
Το Καμελάς (γαλλικά: Camélas, καταλανικά: Cameles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμελαί (γαλλικά: Camélais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Σικυώνα
Η Σικυώνα ήταν αρχαία ελληνική πόλη χτισμένη στην περιοχή της Δυτικής Κορινθίας. Η πόλη κατακτήθηκε από Δωριείς προερχόμενους από το Άργος στα μέσα του 11ου αιώνα και στην συνέχεια αποτέλεσε ένα από τα τρία Δωρικά κράτη στον χώρο της Κορινθίας, την Σικυωνία.
Κατά την παράδοση πρώτοι κάτοικοί της ήταν Πελασγοί αυτόχθονες και, σύμφωνα με τον Παυσανία, πρώτος βασιλιάς της ήταν ο Αιγιαλέας από τον οποίο ονομάστηκε Αιγιάλεια όλη η περιοχή που αργότερα έλαβε το όνομα Αχαΐα. Οι Πελασγοί εκδιώχτηκαν από τους Αιολείς και αυτοί με την σειρά τους από τους Ίωνες, του Ίωνα γιου του Ξούθου, οι οποίοι παρέμειναν στην περιοχή μέχρι την εισβολή των Δωριέων.
Όνομα
Η πόλη άλλαξε πολλά ονόματα Αιγιάλεια, Αιγιαλός, Τελχινία, Τελχίς ή Μυκώνη, Σικυών και τέλος Δημητριάς. Το όνομα Σικυών προήλθε ίσως από το όνομα του πρώτου οικιστή, είτε κατ΄ άλλη εκδοχή, πιθανότερη, από την αρχαία λέξη "σικυός" (= αγγούρι) από την μεγάλη παραγωγή κολοκυνθοειδών της περιοχής.
Η περιοχή της Σικυωνίας
Η Σικυωνία ήταν η χώρα που καταλάμβανε το κράτος της Σικυώνας. Ανατολικά συνόρευε με την αρχαία Κορινθία, νότια με τον Φλειούντα, δυτικά με το κράτος της αχαϊκής πόλης Πελλήνης και βόρεια βρέχονταν από τον Κορινθιακό κόλπο. Κύριος ποταμός της Σικυωνίας ήταν ο Ασωπός εκ του οποίου η χώρα αυτή ονομάζονταν επίσης Ασωπία ή και Παρασωπία. Κυριότερες πόλεις της χώρας αυτής εκτός της Σικυώνας ήταν η Τιτάνη, η Δονούσα, η Επιείκεια, η Εφήρα, η Θυαμία και η Φαιβία. Κύριος λιμένας της Σικυωνίας ήταν ο λιμένας της Σικυώνας που βρισκόταν στις εκβολές του Ασωπού.
Προϊστορία
Η Σικυώνα ήταν κτισμένη σε ένα τριγωνικό Οροπέδιο σε απόσταση περίπου 3 χιλιόμετρα από τον Κορινθιακό, ανάμεσα στην πόλη και την θάλασσα υπήρχαν ελαιώνες και περιβόλια. Όταν άνθισε ο Μυκηναϊκός πολιτισμός την Σικυώνα κυβέρνησαν 26 μυθικοί βασιλείς και κατόπιν 7 ιερείς του Απόλλων. Ο Παυσανίας καταγράφει τους 24 από τους 26 βασιλείς, ο πρώτος ήταν ο Αυτόχθωνας Αιγιαλέας του Ινάχου, οι δύο τελευταίοι ήταν ο Αγαμέμνονας όταν κατακτήθηκε η Σικυώνα από της Μυκήνες και ο Δωριεύς σφετεριστής Φάλκης. Ο Κάστωρ ο Ρόδιος παρουσίασε τον ίδιο κατάλογο τον οποίο επιβεβαιώνει οριστικά ο Φέλιξ Γιακόμπι, αναφέρει τέλος και το χαμένο έργο "Σικυωνικά" που έγραψε τον 4ο αιώνα π.Χ. ο ποιητής Μέναιχμος της Σικυώνας. Ακολούθησε η Κάθοδος των Δωριέων και η πόλη έμεινε υποταγμένη στους Δωριείς που κατέλαβαν το Άργος. Μετά την Δωρική κατάκτηση ο πληθυσμός χωρίστηκε σε 4 τάξεις, οι τρεις ήταν Δωριείς και η τελευταία Ίωνες που ήταν Δουλοπάροικοι και ασχολήθηκαν μονάχα με την καλλιέργεια της γης.
Αρχαιότητα
Η Κορινθιακή Αρχαία ελληνική κεραμική έφτασε μέχρι την Ετρουρία, στην Σικυώνα δημιουργήθηκε και η Ζωγραφική. Μετά την πτώση της τυραννίας το Σύνταγμα επέζησε μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., κατόπιν την κατέλαβαν ξανά οι Δωριείς της Σπάρτης, την εξουσία είχε ο Έφορος Χίλων ο Λακεδαιμόνιος, ο μετέπειτα σοφός. Την εξουσία στην Σικυώνα είχαν ανά περιόδους από τότε οι Σπαρτιάτες και οι Κορίνθιοι. Όταν ξέσπασαν οι Περσικοί Πόλεμοι οι Σικυώνοι συμμετείχαν στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας με 15 Τριήρης και στην Μάχη των Πλαταιών. Στην Τρικάρηνος Όφις που βρισκόταν στους Δελφούς καταγράφεται πέμπτη πόλη μετά την Σπάρτη, την Αθήνα, την Κόρινθο και την Τεγέα. Τον Σεπτέμβριο του 479 π.Χ. ένα τάγμα Σικυόνων πολέμησε γενναία στην Μάχη της Μυκάλης, είχε τις περισσότερες απώλειες από οποιαδήποτε άλλη πόλη. Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Σικυώνα όπως και η γειτονική Κόρινθος υπέφεραν έντονα από τον εμπορικό αποκλεισμό των Αθηναίων. Οι Σικυώνιοι πολέμησαν σε δύο μάχες εναντίον των Αθηναίων, στην πρώτη με τον Αθηναίο ναύαρχο Τολμίδη (455 π.Χ.) και κατόπιν εναντίον του ίδιου του Περικλή με 1.000 οπλίτες (453 π.Χ.). Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ακολούθησε πιστά τις δυο μεγάλες δυνάμεις της εποχής Σπάρτη και Κόρινθο, όταν έκλεισε η Νικίειος Ειρήνη και οι δύο πόλεις συγκρούστηκαν μεταξύ τους παρέμεινε πιστή στην Σπάρτη. Στην Αθηναική εκστρατεία στην Σικελία οι Σικυώνιοι συμμετείχαν με 200 οπλισμένους Οπλίτες, με την πολύτιμη συμβολή τους απελευθερώθηκαν οι Συρακούσες. Στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. που ξέσπασε ο Κορινθιακός Πόλεμος οι Σικυώνιοι υποστήριξαν ξανά την Σπάρτη, χρησιμοποιήθηκε σαν βάση σε όλες τις εκστρατείες εναντίον της Κορίνθου. Η Σικυώνα καταλήφθηκε από τους Θηβαίους στην επιτυχημένη τους εκστρατεία απέναντι στην Σπαρτιατική Συμμαχία (369 π.Χ.). Την περίοδο 368 π.Χ. - 366 π.Χ. κυβέρνησε την πόλη ο τύραννος Εφράς, αρχικά κυβέρνησε δημοκρατικά και στην συνέχεια εξελίχθηκε σε τύραννο. Ο Εφράς δολοφονήθηκε στην Θήβα από Σικυώνιους αριστοκράτες αλλά ο λαός της Σικυώνας τον μετέφερε στην πόλη και τον έθαψε με τιμές σαν τον δεύτερο ιδρυτή τους.
Ελληνιστική περίοδος
μικρογραφία|[[Ημίδραχμο της Αχαϊκής Συμπολιτείας, 250 π.Χ.]] Τον 4ο αιώνα π.Χ. η Σικυώνα έφτασε στην μέγιστη ακμή της πολιτισμικής ισχύος της. Ο διάσημος ζωγράφος Εύπομπος ο Σικυώνιος έβγαλε μεγάλους μαθητές όπως ο Πάμφιλος και ο Απέλλης, ο Λύσιππος και οι μαθητές του μετέτρεψαν την Σικυώνειο γλυπτική στην κορυφαία σε ολόκληρη την Ελλάδα..[1] Ο τύραννος Αρίσταρχος φίλος της Μακεδονικής αυλής σε γλυπτό του Μελάνθιου ανυψώνεται στο ύψος της θεάς Νίκης που φτάνει σε ένα άρμα. Την ίδια εποχή η Σικυώνα είχε τους πιο διάσημους ζωγράφους σε όλη την Ελλάδα όπως ο Απέλλης και ο Παυσίας. Ο Εύφρων ο νεότερος γιος του τυράννου Εύφρων επανάφερε την δημοκρατία (323 π.Χ.) αλλά όταν ξέσπασε ο Λαμιακός Πόλεμος κατακτήθηκε από τους Μακεδόνες. Ο Μακεδόνας στρατηγός Αλέξανδρος δολοφονήθηκε από τους Σικυώνιους (314 π.Χ.) αλλά η χήρα του Κρατησίκλεια κυβέρνησε τα επόμενα έξι χρόνια μέχρι την εποχή που την ανέλαβε ο Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ για λογαριασμό των Αιγυπτίων. Την περίοδο 308 π.Χ. - 303 π.Χ. κυβέρνησαν την Σικυώνα δύο Αιγύπτιοι στρατηγοί ο Κλεωνίδης και ο Φίλιππος. Την Σικυώνα κατέκτησε ο Δημήτριος ο Πολιορκητής (303 π.Χ.), κατέστρεψε την παλιά πόλη και οικοδόμησε ένα τριγωνικό τείχος για να στεγάσει τον εναπομείναντα πληθυσμό. Την νέα Αγορά αφιέρωσε ο Δημήτριος ο Πολιορκητής στην ερωμένη του Λαμία, μια παίκτρια φλάουτου, για ένα διάστημα ονομαζόταν "Δημητριάδα" κατόπιν πήρε το παλιό της όνομα. Ο Δημήτριος ο Πολιορκητής άφησε μια φρουρά στο κάστρο να ελέγξει την πόλη, ο στρατηγός Κλέων δημιούργησε ένα νέο τυραννικό καθεστώς.
Μετά από 12 χρόνια ο Κλέων δολοφονήθηκε από τους αντιπάλους του Ευθύδημο και Τιμοκλείδα που έγιναν οι νέοι κύριοι της πόλης. H τυραννία τους έληξε όταν ξεκίνησε ο Χρεμωνίδειος Πόλεμος (267 π.Χ.), ο λαός της πόλης έστειλε εξορία τους δύο τυράννους και ανέβασε στην εξουσία της πόλης τον δημοκράτη Κλεινία. Η δημοκρατική διακυβέρνηση έφερε νέα ακμή στην Σικυώνα, ο Κλεινίας κατασκεύασε Γυμνάσιο. Την ίδια εποχή ο Ξενοκράτης της Σικυώνας κατέγραψε την ιστορία της τέχνης της πόλης του, ήταν ένα χρήσιμο δημιούργημα με το οποίο η Σικυώνα έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα. Η δημοκρατία δεν κράτησε πολύ, ο Αβαντίδας δολοφόνησε τον Κλεινία (252 π.Χ.) και έγινε τύραννος τα επόμενα 12 χρόνια. Ο Αβαντίδας δολοφονήθηκε (252 π.Χ.) από τον Αριστοτέλη τον Διαλεκτικό και τον Δεινία του Άργους που ανέβασαν στην θέση του τυράννου τον πατέρα τους Πασέα, κυβέρνησε για σύντομο χρονικό διάστημα μέχρι που δολοφονήθηκε από έναν άλλο αντίπαλο τον Νικοκλή. Ο Άρατος ο Σικυώνιος, ο 20χρονος γιος του Κλεινία κατέκτησε την Σικυώνα και έστειλε στην εξορία τον τελευταίο τύραννο, ανακήρυξε την Δημοκρατία, επέτρεψε στους εξόριστους να επιστρέψουν και εισήγαγε την πόλη στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Ο Άρατος παρέμεινε η κορυφαία φυσιογνωμία στην Αχαϊκή πολιτική μέχρι τον θάνατο του (213 π.Χ.), εισήλθε σε μια περίοδο ευημερίας με μεγάλα κατορθώματα. Η ευημερία διεκόπη όταν λεηλάτησαν την περιοχή οι Αχαιοί (241 π.Χ.) και στην ανεπιτυχή επίθεση που έκανε ο Κλεομένης Γ΄ της Σπάρτης (224 π.Χ.). Η Σικυώνα παρέμεινε σταθερά δημοκρατία σαν μέλος της Συμπολιτείας μέχρι την διάλυση της από τους Ρωμαίους (146 π.Χ.), την περίοδο εκείνη επλήγη από δύο ισχυρούς σεισμούς (153 π.Χ., 141 π.Χ.)
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Μετά την καταστροφή της Κορίνθου (146 π.Χ.) η Σικυώνα έγινε η κυρίαρχη πόλη στην Κορινθία και τελούντο τα Ίσθμια, την εποχή ωστόσο που ζούσε ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων είχε χρεωκοπήσει. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έπεσε σε μεγάλη παρακμή αφού κυριαρχούσαν στην βόρεια Πελοπόννησο η Κόρινθος και η Πάτρα, ο Παυσανίας (150 μ.Χ.) την περιγράφει σαν άδεια. Στην Βυζαντινή αυτοκρατορία ιδρύθηκε επισκοπή και χρησιμοποιήθηκε σαν καταφύγιο όταν τον 8ο αιώνα μ.Χ. επιτέθηκαν οι Σλάβοι. Η κωμωδία "Σικυώναι" που έγραψε τον 4ο αιώνα π.Χ. ο Μένανδρος σχετίζεται με τους πολίτες της Σικυώνας. Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο έργο του Αντώνιος και Κλεοπάτρα (Πράξη 1, Σκηνή 2) αναφέρει ότι η σύζυγος του Μάρκου Αντώνιου Φουλβία πέθανε στην Σικυώνα. Ο Φρήντριχ Χαίλντερλιν ξεκινά το έργο του "Υπερίων" (1797) με την φράση "η παραδεισένια πεδιάδα της Σικυώνας".
Περιγραφή της πόλης από τον Παυσανία
μικρογραφία|Ερείπια δωρικού ναού στη Σικυώνα
Ο Παυσανίας περνώντας από την πόλη έκανε μια περιγραφή των μνημείων της. Όταν ο επισκέπτης ερχόταν από τον δρόμο της Κορίνθου συναντούσε το μνήμα του Λύκου του Μεσσήνιου δεξιά του ήταν το Ολύμπιο. Στην είσοδο της πόλης υπήρχε η Στάζουσα πηγή όπου το νερό ανάβλυζε από την οροφή ενός σπηλαίου. Στην ακρόπολη υπήρχε ιερό της Ακραίας τύχης και των Διόσκουρων με τα ξόανα των θεοτήτων, αμέσως μετά συναντούσε το θέατρο με το άγαλμα του Άρατου που κρατούσε ασπίδα. Μετά το θέατρο ήταν ο ναός του Διονύσου και η αγορά. Μετά την αγορά υπήρχε ο ναός της Αρτέμιδος Λιμναίας και έξω από την αγορά το Ιερό της Πειθούς που σύμφωνα με την μυθολογία εδώ ήρθαν ο Απόλλων και η Άρτεμις όταν σκότωσαν τον πύθωνα. Μετά το τέμενος των Ρωμαίων αυτοκρατόρων ήταν ο ναός του Απόλλωνα. Στην πόλη ακόμα υπήρχαν στάδιο, βουλευτήριο με την μεγάλη στοά, βωμός του Ίσθμιου Ποσειδώνος και δίπλα του αγάλματα του Δία Μειλίχιου και της Αρτέμιδος Πατρώας,που όπως αναφέρει ο Παυσανίας στα Κορινθιακά του ήταν "άτεχνα γιατί ο Ζεύς Μειλίχιος παριστάνεται με πυραμίδα και η Άρτεμη με στήλη " .Στο μέρος αυτό ήταν και το Βουλευτήριο τους και η Κλεισθένειος Στοά. Ακόμα ναός του Απόλλωνος Λυκείου, το γυμνάσιο με τα άγαλμα του Ηρακλή, ιερό του Ασκληπιού, ναός της Αφροδίτης με άγαλμα της θεάς και της Αντιόπης. Ιερό της Αρτέμιδος Φεραίας κοντά στην Ιερά πύλη βρισκόταν ο ναός της Αθηνάς με το μνήμα του Εποπέα κατασκευαστή του ναού, μετά ήταν το ιερό της Ήρας. Στη Σικυώνα υπήρχε και ένας δεύτερος ναός της Ήρας αλλά και του Καρνείου Απόλλωνος αλλά και βωμοί του Πάνα και του Ήλιου.
Σημαντικοί Σικυώνιοι
Από την Σικυώνα ήταν οι γλύπτες Κλέωνας, Λύσιππος, Λυσίστρατος, Ευτυχίδης, Κάναχος και Πολύκλειτος. Οι ζωγράφοι Εύπομπος, Αιγηνήτης, Απελλής, Νεοκλής και Παυσίας. Ο ονομαστός, τρεις φορές ολυμπιονίκης, παλαιστής Σώστρατος, η ποιήτρια Πράξα, ο κωμωδιογράφος Αξιόπιστος, ο γεωγράφος Αρίσταρχος, ο συγγραφέας Ξενοκράτης, ο συγγραφέας Διογένης, ο γεωγράφος Ηράκλειτος η ποιήτρια Πράξιλλα, η Λαϊδα ή Λαΐς η εταίρα και πολλοί άλλοι.
Ονομαστοί ήταν οι θησαυροί των Σικυώνιων στους Δελφούς και στην Ολυμπία. Έκοψε δικά της νομίσματα που είχαν στην μία όψη την Χίμαιρα και το Σ και στην άλλη ένα περιστέρι. Οι Σικυώνιοι συμμετείχαν στον τρωικό πόλεμο.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κορινθίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κορινθία
Περιστέρα Αλοννήσου
Η Περιστέρα ή Ξηρό είναι μικρό νησί των Βορείων Σποράδων το οποίο διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Αλοννήσου (ΦΕΚ 16/10/1940).
Γεωγραφία
Εκτείνεται ανατολικά της Αλοννήσου και βρίσκεται εντός του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Αλοννήσου Βορείων Σποράδων και του Βιότοπου NATURA (με κωδικό τόπου: GR1430004).
Έχει έκταση 14,25 τ.χλμ. και το μήκος της ακτογραμμής του είναι 35.644,40 μέτρα – στοιχεία όπως προέκυψαν από την επεξεργασία της ψηφιακής βάσης δεδομένων του Οργανισμού Κτηματολογίου και Χαρτογραφήσεων Ελλάδας (ΟΚΧΕ) – ενώ το υψηλότερο σημείο του, που ονομάζεται Στεφανής, φτάνει τα 259 μ. Στο νησί δεν υπάρχει καμία υποδομή (ηλεκτρισμός, ύδρευση, λιμάνι, οδοποιία κλπ). Οι λιγοστοί κάτοικοι είναι αλιείς ή κτηνοτρόφοι και μετακινούνται προς και από την Αλόννησο με ιδιόκτητα σκάφη, συνήθως μικρές βάρκες ή τρεχαντήρια. Η αναγνώριση του οικισμού Περιστέρα (ή Ξηρόν) (νησίς) και η προσάρτησή του στην τότε Κοινότητα Αλοννήσου έγινε σύμφωνα με ΦΕΚ στις 16/10/1940. Κατά την απογραφή του 2011 στο νησί απογράφηκαν 30 κάτοικοι.
Αναφορικά με τις ζώνες προστασίας του Θαλάσσιου Πάρκου, η Περιστέρα βρίσκεται στη Ζώνη Β όπου απαγορεύεται η ελεύθερη κατασκήνωση και η χρήση φωτιάς και ενδεχομένως υπάρχει ρύθμιση της ταχύτητας των σκαφών. Επίσης, υπάρχουν ειδικές ρυθμίσεις για την υποβρύχια, ερασιτεχνική και τη μέση επαγγελματική αλιεία εκτός αυτών που ισχύουν σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία.