cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλλοπροβηγκιανή Βικιπαίδεια
Περιγραφή
Έπειτα από σχετικό αίτημα δημιουργίας ενώπιον του Ιδρύματος Wikimedia, η γαλλοπροβηγκιανή γλωσσική έκδοση της Βικιπαίδεια δημιουργήθηκε επισήμως στις 24 Μαρτίου 2006.
Στις 8 Δεκεμβρίου 2018, αριθμούσε 3,230 λήμματα και 10,818 εγγεγραμμένους χρήστες. Στις 2 Μαΐου 2018, η γαλλοπροβηγκιανή γλωσσική έκδοση της Βικιπαίδειας βρισκόταν στη 200ή θέση της κατάταξης των γλωσσικών εκδόσεων της Βικιπαίδειας βάσει συνολικού αριθμού λημμάτων και στην 185η βάσει συνολικού αριθμού εγγεγραμμένων χρηστών, μεταξύ των, συνολικά, 303 ενεργών γλωσσικών εκδόσεων.
Η γαλλοπροβηγκιανή γλωσσική έκδοση της Βικιπαίδειας θεωρείται από τους δημιουργούς της ως μέσο υπεράσπισης μίας απειλούμενης με αφανισμό γλώσσας.
Θεματολογία
Η εγκυκλοπαίδεια της Γαλλοπροβηγκιανής Βικιπαίδειας περιλαμβάνει, κυρίως, λήμματα σχετικά με τη γλώσσα, τη λογοτεχνία, τον πολιτισμό, καθώς και τη γλωσσολογική έρευνα σχετικά με τη γαλλοπροβηγκιανή γλώσσα. Ορισμένα λήμματα αφορούν γλωσσολογικούς οργανισμούς, όπως, μεταξύ άλλων, το Γλωσσάριο τοπικών διαλέκτων της Γαλλόφωνης Ελβετίας, σημαντική γλωσσολογική πηγή σχετικά με τη γαλλοπροβηγκιανή γλώσσα, ή τις δράσεις τοπικών οργανώσεων όπως η Aliance culturèla arpitanna, ενώ άλλα τη γεωγραφία των τριών κρατών εντός των εδαφών των οποίων βρίσκεται η περιοχή διάδοσης της συγκεκριμένης γλώσσας, ορισμένες φορές αναφερόμενη ως «Αρπιτανία», πιο συγκεκριμένα τη Γαλλία, την Ελβετία και την Ιταλία.
Χρησιμοποιούμενο σύστημα γραφής
Αντιστοίχως των οξιτανικών, τα γαλλοπροβηγκιανά (ή αρπιτανικά) περιλαμβάνουν αριθμό διαλέκτων και τοπικών διαλέκτων, μεταξύ των οποίων, στη Γαλλία, των μπρεσάν, των μπυργκοντάν, των λιοναί, των μακοναί, των σαβοϊκών, στην Ιταλία, των βαλντοταίν, και στην Ελβετία, των φριμπουρζουά, των βαλαιζάν και των βωντουά.
Με απώτερο σκοπό την βέλτιστη συνύπαρξη μεταξύ των συγκεκριμένων διαφόρων διαλέκτων, το εγχείρημα προσχώρησε στη δημιουργία σελίδας υπό τον τίτλο «Πληροφορίες σχετικά με το σύστημα γραφής», εντός της οποίας ανελήφθη πρωτοβουλία με απώτερο σκοπό την «ενοποίηση [των] συστημάτων γραφής προκειμένου να αποφευχθεί η ανάλωση χρόνου σε ασήμαντες ορθογραφικές διαφωνίες...». Ωστόσο, εντός της συγκεκριμένης σελίδας, δεν αναφέρεται κατά πόσο σαφής απόφαση ελήφθη σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα, παρά το γεγονός πως γίνεται αναφορά στην ορθογραφική αναφορά Β (γαλλικά: Orthographe de référence B ή ORB).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Γαλλοπροβηγκιανη Κατηγορία:Γαλλοπροβηγκιανή γλώσσα Γαλλοπροβηγκιανη
3102 Κροκ
Ο Κροκ (Krok) είναι ένας αστεροειδής αστεροειδής Αμόρ με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 15,6. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Τσέχο αστρονόμο Λάντισλαβ Μπρόζεκ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας και του έδωσε το όνομα του μυθικού Τσέχου βασιλιά Κροκ, πατέρα της Λιμπούσε.
Παρότι ο Κροκ πλησιάζει κάποτε αρκετά τη Γη (π.χ. 29,75 εκατομμύρια χλμ. τον Αύγουστο του 1981, οπότε και ανακαλύφθηκε, ή 29,41 εκατομμύρια χλμ. στις 27 Αυγούστου 2082), περνά πάνω από το 65% του χρόνου του μέσα στην Κύρια Ζώνη αστεροειδών. Τέμνει επίσης την τροχιά του πλανήτη Άρη, τον οποίο προσέγγισε αξιοσημείωτα στις 9 Ιουνίου 1994, περνώντας σε απόσταση 14,05 εκατομμυρίων χλμ. από αυτόν (λιγότερο από 0,1 AU).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κροκ εκτιμάται σε 1,6 χιλιόμετρο περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης) κατά SMASSII (QRS κατά Tholen). Ο Κροκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 149,4 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κροκ
Ρεμπέκα Λίλιεμπεργκ
Η Ρεμπέκα Μονστρόλε Λίζεμπεργκ (γεννημένη στις 13 Μαΐου 1981) είναι μία πρώην Σουηδή ηθοποιός που πρωταγωνίστησε στη σουηδική ταινία Fucking Åmål, το 1998.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Μετά τους ρόλους της στο Fucking Åmål και Sherdil, η Λίζεμπεργκ ξεκίνησε μαθήματα εκπαίδευσης ενηλίκων για να αποφοιτήσει από το γυμνάσιο. Ενώ σπούδαζε, πρωταγωνίστησε επίσης στη σχετικά επιτυχημένη ταινία Bear's Kiss, η οποία ήταν η πρώτη και μοναδική αγγλόφωνη ταινία της και μεταγλώττισε έναν χαρακτήρα στη σουηδική έκδοση της ταινίας 3D IMAX T-Rex: Back to the Cretaceous. Το 2002, ολοκλήρωσε τα μαθήματα εκπαίδευσης ενηλίκων και συνέχισε σπουδάζοντας ιατρική στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη, ένα από τα μεγαλύτερα ιατρικά πανεπιστήμια στην Ευρώπη.
Προσωπική ζωή
Η Λίζεμπεργκ σταμάτησε την ηθοποιία μετά την ταινία της Bear's Kiss (2002) και τώρα εργάζεται ως παιδίατρος. Ζει στη Στοκχόλμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σουηδοί ιατροί
Λουδοβίκος Α΄ του Μονακό
Ο Λουδοβίκος Α΄ (γαλλικά: Louis I, 25 Ιουλίου 1642 - 3 Ιανουαρίου 1701) ήταν πρίγκιπας του Μονακό από το 1662 μέχρι του 1701. Οι γονείς του ήταν ο Έρκολε Γκριμάλντι και η Μαρία Αυρηλία Σπινόλα.
Βιογραφία
Το 1662 ο Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον παππού του Πρίγκιπα Ονώριο Β΄ στο θρόνο του Μονακό. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1666, διακρίθηκε στη Μάχη των Τεσσάρων Ημερών, μιας σύγκρουσης ανάμεσα στον αγγλικό και τον ολλανδικό στόλο. Στις 5 Ιουλίου 1668 ορκίστηκε στο Γαλλικό Κοινοβούλιο εν ονόματι του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ Δούκας του Βαλεντινουά και Λόρδος της Γαλλίας. Στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους χρίστηκε ιππότης των γαλλικών βασιλικών ταγμάτων.
Ο Λουδοβίκος επέβαλε φορολόγηση στα εμπορικά πλοία και συγκεκριμένα 1% επί του φορτίου τους. Η περίοδος εξουσίας του σημαδεύτηκε από πολλές και μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις.
Στο 1699 ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ έστειλε τον Πρίγκιπα Λουδοβίκο στη Ρώμη ως πρέσβη του. Εκεί, στις 19 Δεκεμβρίου παρουσίασε το μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος στον Ιάκωβο Λουδοβίκο και τον Αλέξανδρο Βενέδικτο Σομπιέσκι, τους δύο γιους δηλαδή του Βασιλιά Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας. Ο Λουδοβίκος παρέμεινε στη Ρώμη, όπου και πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 1701. Το σώμα του μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε πίσω στο Μονακό.
Στις 30 Μαρτίου 1660 είχε παντρευτεί στο Πο την Αικατερίνη Καρλότα του Γκραμόν (1639–1678), κόρη του στρατάρχη Αντώνιου Γ΄ του Γκραμόν. Μαζί της απέκτησε έξι παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Β΄ Αιγυπτοτουρκικός Πόλεμος
Οθωμανική ήττα
Η Βρετανία, η Αυστρία, η Ρωσία και η Πρωσία έσπευσαν να παρέμβουν για να αποτρέψουν την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να αναγκάσουν τον Μεχμέτ Αλή (ο οποίος είχε την υποστήριξη της Γαλλίας και της Ισπανίας) να αποσυρθεί από τη Συρία. Αν και οι νέοι υπουργοί του σουλτάνου επιχείρησαν να επιλύσουν την κρίση προσφέροντας την κυριαρχία της Συρίας στον Μεχμέτ Αλή, οι Βρετανοί, οι Αυστριακοί και οι Ρώσοι πρεσβευτές ανάγκασαν τους Οθωμανούς να ακυρώσουν αυτή την προσφορά και να μείνουν αμετακίνητοι απέναντί του. Από την άλλη, η Γαλλία επιθυμούσε μία νίκη του Μεχμέτ Αλή για να αυξήσει τη σφαίρα επιρροής της στην Εγγύς Ανατολή.
Πτώση της Βηρυτού
Στις 11 Αυγούστου τα πλοία του Νάπιερ εμφανίστηκαν στα ανοικτά της Βηρυτού και ζήτησαν από τον Σουλεϊμάν Πασά, κυβερνήτη του Μεχμέτ Αλή Πασά, να εγκαταλείψει την πόλη και να εγκαταλείψει τη Συρία. Τον Σεπτέμβριο έφθασε στην Βηρυτό ο Ρόμπερτ Στόπφορντ με νέες ναυτικές ενισχύσεις. Στις 11 Σεπτεμβρίου ξέσπασε ανοιχτός πόλεμος όταν ο Νάπιερ βομβάρδισε τη Βηρυτό και αποβιβάστηκε στη Τζουνίγια με 1.500 Τούρκους και πεζοναύτες. Ο Ιμπραήμ δεν κατάφερε να σταματήσει την αποβίβαση, καθώς ήταν απασχολημένος με την καταστολή μίας εξέγερσης που είχε ξεσπάσει στη Συρία. Οι Αιγύπτιοι παρέδωσαν τη Βηρυτό στις 3 Οκτωβρίου.
Πτώση της Άκρας
Στη συνέχεια, ο στόλος έλαβε εντολή να καταλάβει την Άκρα, η οποία ήταν η μόνη παράκτια θέση της Συρίας που είχε απομείνει σε αιγυπτιακά χέρια. Ο βρετανικός στόλος, υπό τη διοίκηση του Ρόμπερτ Στόπφορντ, υποστηριζόμενος από μικρές αυστριακές και τουρκικές μοίρες, κινήθηκε επιτιθέμενος εναντίον της δυτικής και νότιας πλευράς της Άκρας στις 3-4 Νοεμβρίου. Τα πλοία αγκυροβόλησαν πολύ κοντά στην ακτή, με αποτέλεσμα να μην βρίσκονται στην ακτίνα βολής των αιγυπτιακών πυροβόλων. Τα πυροβόλα αχρηστεύτηκαν με τα άμεσα χτυπήματα των πολεμικών πλοίων, ενώ σύντομα ξεκίνησε η απόβαση των πληρωμάτων. Η κεντρική πυριτιδαποθήκη της Άκρας εξερράγη με μία οβίδα, σκοτώνοντας 1.100 άνδρες. Η πόλη καταλήφθηκε και οι Αιγύπτιοι αποσύρθηκαν από αυτήν. Οι βρετανικές απώλειες ήταν 18 άνδρες νεκροί και 41 τραυματίες. Υπολογίζεται ότι τα πλοία είχαν εκτοξεύσει 48.000 κανονιοβολισμούς εναντίον των αιγυπτιακών θέσεων.
Επακόλουθα
Μετά την κατάρρευση των αιγυπτιακών γραμμών άμυνας, ο Ρόμπερτ Στόπφορντ έστειλε τον Τσαρλς Νάπιερ με μία μοίρα στην Αλεξάνδρεια. Εκεί, ενεργώντας ξανά ανεξάρτητα, εμφανίστηκε μπροστά στην πόλη στις 25 Νοεμβρίου και επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό. Στη συνέχεια διαπραγματεύτηκε προσωπικά μία συνθήκη ειρήνης με τον Μεχμέτ Αλή, εγγυώμενος σε αυτόν και τους κληρονόμους του την κυριαρχία της Αιγύπτου και δεσμευόμενος να επιτρέψει την επιστροφή του στρατού του Ιμπραήμ στην Αλεξάνδρεια. Ο Μεχμέτ Αλή από την πλευρά του παραιτήθηκε από όλες τις αξιώσεις για την Συρία, έγινε εκ νέου υποτελής στον σουλτάνο, στον οποίο επέστρεψε τον οθωμανικό στόλο. Ο Ρόμπερτ Στόφορντ και ο Βρετανός πρέσβης ήταν έξαλλοι με αυτή τη διαπραγμάτευση. Μάλιστα, τόσο η βρετανική κυβέρνηση όσο και οι συμμαχικές στους Οθωμανούς δυνάμεις χαρακτήρισαν άκυρη τη συμφωνία του Νάπιερ. Ωστόσο, η επίσημη συνθήκη που συνάφθηκε αργότερα και επικυρώθηκε από τον σουλτάνο χρησιμοποίησε ως βάση της τη συμφωνία που πέτυχε ο Νάπιερ, διαφοροποιούμενη σε λίγα σημεία της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Καστανιώτισσα Ευβοίας
Η Καστανιώτισσα είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού, στη βόρεια πλευρά του Τελέθριου όρους και σε υψόμετρο 285 μέτρων. Ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται σε 224 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από την Ιστιαία. .
Ετυμολογία
Η ακριβής προέλευση του ονόματος Καστανιώτισσα δεν είναι γνωστή όμως πιθανολογείται ότι προήλθε από τις πολλές καστανιές και την παραγωγή κάστανων που όπως προκύπτει από έγγραφο του 1839 ήταν πολύ μεγάλη στο χωριό.
Ιστορία
Κατά την Τουρκοκρατία ήταν τσιφλίκι Τούρκου. Από επίσημα κείμενα προκύπτει ότι το 1833 αγόρασαν το χωριό Άγγλοι έμποροι. Πριν από το 1838 το αγόρασε μαζί με τα χωριά Γαλατσάδες και Καματριάδες ο Γάλλος κτηματίας Πέτρος Δικαίος Τιες. Αυτός το πούλησε στον Άγγλο ιερέα Ερρίκο Δανιήλ Λέιβς. Η οικογένεια Λέιβς το 1861 το πούλησε στον Γάλλο Φέλιξ Δε Μιμόν. Το 1925, πριν από τις απαλλοτριώσεις για την αποκατάσταση ντόπιων και προσφύγων, το χωριό ήταν στην ιδιοκτησία των 1) Μαρίας Β. Νομικού 2) Ισμήνης συζύγου Γ. Πετροπούλου και 3) Μαρίας Τάκη Διζενοπούλου κατοίκων Αθηνών. Το έτος 1924-25 δημιουργήθηκε στο κάτω μέρος του χωριού προσφυγικός συνοικισμός από γεωργούς πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Οι κάτοικοί του ονόμασαν τον οικισμό Νέα Εγκίν για να θυμούνται την πατρίδα τους την Εγκίν που κατοικούνταν μόνο από Αρμενογραικούς (Χαϊχορούμηδες). Το όνομα του συνοικισμού δεν διατηρήθηκε για πολλά χρόνια γιατί οι πρόσφυγες συγχωνεύτηκαν με τους γηγενείς κατοίκους. Έτσι μετά το 1930 επικράτησε η παλιότερη ονομασία του χωριού.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 224 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 270 κατοίκους. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 400 κατοίκους ήταν το 1940 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το ίδιο έτος με 475 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1930, ο οικισμός Καστανιώτισσα αποσπάσθηκε από την κοινότητα Γαλατσάδων και ορίστηκε ως έδρα κοινότητας όπως και ο οικισμός Νέα Εγκίν, ο οποίος αποσπάσθηκε από τους Γαλατσάδες και προσαρτήθηκε στην Καστανιώτισσα. Το 1940, ο οικισμός Νέα Εγκίν καταργήθηκε. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Καστανιώτισσα υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ωρεών με έδρα τους Ωρεούς. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το χωριό εντάχθηκε στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Η Καστανιώτισσα γειτνιάζει με τους Γαλατσάδες, τους Καματριάδες και τα Καμάρια. Το χωριό απέχει περίπου 7 χλμ. από την Ιστιαία, 21 χλμ. από την Αιδηψό και 112 χλμ. από την πόλη της Χαλκίδας.
Κοινοτικές δομές, εκπαίδευση και πολιτισμός
Ο ενοριακός ναός της Καστανιώτισσας είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή και εορτάζει στις 26 Ιουλίου. Το χωριό υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων.
Γλώσσα Αλούμου
Η Αλούμου (ISO 639-3: aab, Ethnologue: Alumu, Glottolog: Alumu–Akpondu) είναι γλώσσα της οικογενείας του Νίγηρα - Κογκό η οποία ομιλείται στην επαρχία Νασαράουα της Νιγηρίας. Έχει απωλέσει το χαρακτηριστικό του συστήματος της ονομαστικής επισύναψης των γλωσσών της οικογενείας αυτής. Διάλεκτος της είναι η Τέσου, η οποία διαφέρει με την καθιερωμένη γλώσσα μόνο ως προς τον τονισμό, ενώ υπάρχει και η Ακπόντου η οποία διαθέτει περισσότερα διακριτά χαρακτηριστικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Νιγηρίας
Ονώριος Β΄ του Μονακό
Ο Ονώριος Β΄ (γαλλικά: Honoré II, 24 Δεκεμβρίου 1597 – 10 Ιανουαρίου 1662) ήταν ο τελευταίος Λόρδος και ο πρώτος Πρίγκιπας του Μονακό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1597 και ήταν ο γιος του Ηρακλή (1562-1604) κυρίου του Μονακό και της Μαρίας Λάντι. Ο πατέρας του δολοφονήθηκε όταν ο Ονώριος ήταν έξι ετών. Τον διαδέχτηκε ως Λόρδος του Μονακό, όμως τα καθήκοντά του εξασκούνταν από το θείο του Φρειδερίκο Λάντι. Ο Λάντι ήταν ένας πιστός σύμμαχος και φίλος της Ισπανίας και επέτρεψε την είσοδο ισπανικών στρατευμάτων στο Μονακό το 1605. Οι κάτοικοι του Μονακό απαγορεύθηκε να φέρουν όπλα και ο Λόρδος Ονώριος με τις δύο αδελφές μεταφέρθηκαν στο Μιλάνο.
Η ισπανική κατοχή διήρκεσε μέχρι το 1614, αν και ο Ονώριος αναγνωρίστηκε επίσημα το 1633 ως κυρίαρχος πρίγκιπας. Τον τίτλο "πρίγκιπας" φαίνεται να τον χρησιμοποιεί επίσημα από το 1612.
Στις 13 Φεβρουαρίου 1616 παντρεύτηκε την Ιππολύτη Τριβούλτσιο, με την οποία απέκτησε ένα γιο τον Ηρακλή.
Από την ενηλικίωσή του, ο Ονώριος ήταν επικριτικός προς την Ισπανία και στράφηκε προς τη Γαλλία για υποστήριξη. Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας του έδωσε την υποστήριξη που χρειαζόταν μέσω της συνθήκης του Περόν (1641), η οποία έθετε το Μονακό υπό γαλλική προστασία. Το αρνητικό αποτέλεσμα της συνθήκης για τον Ονώριο ήταν το ότι έχασε τις ισπανικές και ιταλικές του κτήσεις και εισοδήματα.
Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του επέκτεινε και ανασκεύασε το γενουατικό φρούριο των Γκριμάλντι στο Μονακό, το οποίο σήμερα είναι το Πριγκιπικό Παλάτι.
Ο Ονώριος πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 1662 και ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου. Τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο εγγονός του Λουδοβίκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Έντιθ Κλαρκ
Η Έντιθ Κλαρκ (Edith Clarke) (10 Φεβρουαρίου 1883 - 29 Οκτωβρίου 1959) ήταν η πρώτη γυναίκα που εργάστηκε επαγγελματικά ως ηλεκτρολόγος μηχανικός στις Ηνωμένες Πολιτείες, και η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια ηλεκτρολόγων μηχανικών στη χώρα. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έδωσε χαρτί στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, η πρώτη γυναίκα μηχανική της οποίας η επαγγελματική θέση αναγνωρίστηκε από τον Tau Beta Pi, και η πρώτη γυναίκα που ονομάστηκε μέλος της Αμερικανικής Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Ειδικεύτηκε στην ανάλυση συστημάτων ηλεκτρικής ενέργειας και έγραψε Circuit Analysis of AC Power Systems.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ένα από τα εννέα παιδιά, η Έντιθ Κλαρκ γεννήθηκε από τον δικηγόρο John Ridgely Clarke και τη Susan Dorsey Owings στις 10 Φεβρουαρίου 1883, στο County Howard, Maryland. Αφού έμεινε ορφανή στην ηλικία των 12 ετών, μεγάλωσε από μια μεγαλύτερη αδερφή. Χρησιμοποίησε την κληρονομιά της για να σπουδάσει μαθηματικά και αστρονομία στο Vassar College, όπου αποφοίτησε το 1908.
Μετά το κολέγιο, η Κλαρκ δίδαξε μαθηματικά και φυσική σε ένα ιδιωτικό σχολείο στο Σαν Φρανσίσκο και στο Marshall College. Στη συνέχεια πέρασε λίγο χρόνο για σπουδές πολιτικών μηχανικών στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον, αλλά έφυγε για να γίνει «υπολογιστής» στο AT&amp;T το 1912. Υπολόγισε για τον Τζορτζ Κάμπελ, ο οποίος εφάρμοσε μαθηματικές μεθόδους στα προβλήματα των ηλεκτρικών μεταδόσεων μεγάλων αποστάσεων. Ενώ στο AT&T, σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια τη νύχτα.
Το 1918, η Κλαρκ εγγράφηκε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και τον επόμενο χρόνο έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε MS στην ηλεκτρολογία από το MIT. Η διατριβή της στο MIT εποπτεύτηκε από τον Arthur E. Kennelly και είχε τον τίτλο "Συμπεριφορά μιας άμορφης γραμμής τεχνητής μετάδοσης καθώς η συχνότητα αυξάνεται επ 'αόριστον."
Επαγγελματική Καριέρα
Ανίκανη να βρει δουλειά ως μηχανικός, η Κλαρκ πήγε να εργαστεί στην General Electric ως επόπτης υπολογιστών στο Τμήμα Μηχανικών τουρμπίνας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εφευρέθηκε η αριθμομηχανή Κλαρκ, μια αρχική αριθμομηχανή γραφήματος, αυτή η απλή γραφική συσκευή έλυσε εξισώσεις που περιλαμβάνουν ηλεκτρικό ρεύμα, τάση και σύνθετη αντίσταση στις γραμμές μετάδοσης ισχύος. Η συσκευή θα μπορούσε να επιλύσει εξισώσεις γραμμής που περιλαμβάνουν υπερβολικές συναρτήσεις δέκα φορές ταχύτερα από τις προηγούμενες μεθόδους. Υπέβαλε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την αριθμομηχανή το 1921 και χορηγήθηκε το 1925.
Το 1921, η Κλαρκ πήρε άδεια απουσίας από την GE για να διδάξει φυσική στο Κολλέγιο Γυναικών της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία, επειδή δεν της επιτράπηκε να κάνει ηλεκτροτεχνική εργασία, δεν είχε τον ίδιο μισθό και είχε χαμηλότερη επαγγελματική θέση με τους άνδρες που έκαναν την ίδια δουλειά. Τον επόμενο χρόνο, όταν επέστρεψε από την Τουρκία, της προσφέρθηκε δουλειά από την GE ως μισθωτός ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Κεντρικό Τμήμα Μηχανικών – η πρώτη επαγγελματική γυναίκα ηλεκτρολόγος μηχανικός στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποσύρθηκε από την General Electric το 1945.
Το υπόβαθρο της στα μαθηματικά τη βοήθησε να πετύχει φήμη στον τομέα της. Στις 8 Φεβρουαρίου 1926, ως η πρώτη γυναίκα που έδωσε μια εφημερίδα στην ετήσια συνάντηση του Αμερικανικού Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών (AIEE), έδειξε τη χρήση υπερβολικών λειτουργιών για τον υπολογισμό της μέγιστης ισχύος που μια γραμμή θα μπορούσε να φέρει χωρίς αστάθεια. Το χαρτί ήταν σημαντικό λόγω του γεγονότος ότι οι γραμμές μετάδοσης γίνονταν μεγαλύτερες, οδηγώντας σε μεγαλύτερα φορτία και περισσότερες πιθανότητες για αστάθεια συστήματος και το χαρτί της Κλαρκ παρείχε ένα μοντέλο που εφαρμόζεται σε μεγάλα συστήματα. Δύο από τα μετέπειτα χαρτιά της κέρδισαν βραβεία από το AIEE: το καλύτερο περιφερειακό βραβείο χαρτιού το 1932 και το καλύτερο εθνικό βραβείο χαρτιού το 1941.
Το 1947, εντάχθηκε στη σχολή του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν, καθιστώντας την πρώτη γυναίκα καθηγήτρια ηλεκτρολογίας στη χώρα. Δίδαξε για 10 χρόνια και αποσύρθηκε το 1957.
Σε συνέντευξή του στο The Daily Texan στις 14 Μαρτίου 1948, η Κλαρκ παρατήρησε: "Δεν υπάρχει ζήτηση για γυναίκες μηχανικούς, ως έχουν, για γυναίκες γιατρούς, αλλά υπάρχει πάντα ζήτηση για όποιον μπορεί να κάνει μια καλή δουλειά"
Διακρίσεις
Η Έντιθ Κλαρκ ήταν η πρώτη γυναίκα μηχανικός που πέτυχε επαγγελματική θέση στο Tau Beta Pi. Το 1948, η Κλαρκ ήταν η πρώτη γυναίκα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή ως πλήρες μέλος ψηφοφορίας στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Το 1954, έλαβε το Βραβείο επίτευξης της Εταιρείας Μηχανικών Γυναικών (SWE) οποίο της απονεμήθηκε από την Evelyn Jetter, μια από τους ιδρυτές της SWE και εφευρέτρια του τρανζίστορ ανάφλεξης της αυτοκινητοβιομηχανίας, "σε αναγνώριση του πολλού πρωτότυπου της συμβολή στη θεωρία σταθερότητας και την ανάλυση κυκλώματος. " Η Κλαρκ επιλέχθηκε για ένταξη στις Γυναίκες του Επιτεύγματος στην Ιστορία του Μέριλαντ το 1998 και συμπεριλήφθηκε επίσης στην Αμερικανική Εθνική Βιογραφία και τις Αξιόλογες Αμερικανικές Γυναίκες της Σύγχρονης Περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφευρέτριες Κατηγορία:Γυναίκες μηχανικοί του 20ου αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Ηλεκτρολόγοι μηχανικοί
Κατάλογος κομητειών της Καλιφόρνιας
Η πολιτεία της Καλιφόρνια των ΗΠΑ χωρίζεται σε 58 κομητείες. Η πολιτεία χωρίστηκε για πρώτη φορά σε 27 κομητείες στις 18 Φεβρουαρίου 1850. Αυτές υποδιαιρέθηκαν περαιτέρω για να σχηματίσουν δεκαέξι επιπλέον κομητείες μέχρι το 1860. Άλλες δεκατέσσερις κομητείες σχηματίστηκαν μέσω περαιτέρω υποδιαίρεσης από το 1861 έως το 1893. Η πιο πρόσφατη κομητεία που σχηματίστηκε ήταν η Ίμπεριαλ, το 1907.
Στην Καλιφόρνια ανήκει η μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ, το Λος Άντζελες.
Λίστα
Ιούδας Αμπραβανέλ
Ο Ιούδας Αμπραβανέλ (1465-1530) ήταν ιατρός, ποιητής, φιλόσοφος.
Βίος
Ο Ιούδας Αμπραβανέλ γεννήθηκε το 1465. Ήταν γιος του Ισαάκ Αμπραβανέλ. Πέθανε στην Νάπολη το 1530.
Ήταν γνωστός και ως Λέων ο Εβραίος (Leo Hebreaus).
Συγγραφικό έργο
Έγραψε στα εβραϊκά και στα ιταλικά τρεις διαλόγους περί αγάπης (Dialghi d' amore), μας σώζεται όμως μόνο η ιταλική έκδοση.
Σε αυτούς τους διαλόγους που γίνονται μεταξύ της Σοφίας και του Φίλωνος, αναλύονται η η φύση, η ουσία, η προέλευση και η παγκοσμιότητα της αγάπης.
Σταθερή επιδίωξη του Αμπραβανέλ είναι να δείξει πως οι διαφορές μεταξύ Πλάτωνα και Αριστοτέλη είναι διαφορές ορολογίας και έμφασης και όχι περιεχομένου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Πορτογάλοι ποιητές
Ιωάννης Φακρασής
Ο Ιωάννης Φακρασής (άκμασε αρχές του 14ου αι.) ήταν Βυζαντινός ευγενής και αυλικός.
Βιογραφία
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Ο ανώνυμος πατέρας του ήταν λογοθέτης των Αγελών και ο Ιωάννης πιθανότατα ήταν εγγονός ενός ομώνυμου αξιωματούχου του 13ου αι., που ήταν φίλος του Γρηγορίου Β΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης και διατηρούσε αλληλογραφία με αυτόν. Από τη σταδιοδρομία του, είναι γνωστό μόνο ότι ο Φακρασήης υπηρέτησε ως παρακοιμωμένος υπό τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο (βασ. 1282–1328). Ο Μάξιμος Πλανούδης είχε σκοπό να τον διδάξει και ένα χειρόγραφο τον ονομάζει ως συγγραφέα ενός καταλόγου αξιωμάτων σε στίχους.
Πηγές
Κατηγορία:Παρακοιμώμενοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Τάγαρις
Το Tάγαρις, νεοελλ.:Τάγαρης, είναι ένα Βυζαντινό οικογενειακό όνομα. Ο Οίκος των Τάγαρι άκμασε τον 14ο αι. Η οικογένεια ήταν ταπεινής καταγωγής, αλλά κατάφερε να ανεβάσει τη θέση της μέσω της στρατιωτικής υπηρεσίας και των ευνοϊκών γάμων. Αν και αρχικά ήταν Ορθόδοξοι, δύο εξέχοντα μέλη έγιναν Ρωμαιοκαθολικοί.
Το όνομα προέρχεται από το ταγάριον, μονάδα ξηρού μέτρου, ίση περίπου με το ένα όγδοο του μοδίου ή πέντε Ρωμαϊκές λίβρες (δηλ. 1 ταγάριον = 1,6 κιλά).
Ο πρώτος γνωστός Τάγαρις ήταν ο Γεώργιος, τον οποίο αναφέρει ο Μανουήλ Φιλής σε ένα ποίημα. Πιθανότατα έζησε στις αρχές του 14ου αι. Το πρώτο εξέχον μέλος της οικογένειας ήταν ο Μανουήλ Τάγαρις, ο οποίος ανήλθε στον βαθμό των μεγάλων Στρατοπεδαρχών και ήταν κυβερνήτης της Φιλαδέλφειας το 1309–27. Έκανε δύο σημαντικούς γάμους: ο πρώτος του γάμος ήταν με μία γυναίκα από τους Οίκους των Δουκών και των Μονομάχων. Μέσω του δεύτερου γάμου του με τη Θεοδώρα, κόρη του Ιβάν Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας και της Ειρήνης Παλαιολογίνας, κόρης του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Μιχαήλ Η΄, συνδέθηκε με τις άρχουσες οικογένειες των Ασέν και των Παλαιολόγων.
Ο Μανουήλ είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον Γεώργιο, ο οποίος ανέβηκε στο ίδιο αξίωμα με τον πατέρα του. Ο Γεώργιος καταγράφεται ότι είχε μία ανιψιά, που παντρεύτηκε έναν Μονομάχο. Μπορεί επίσης να διατήρησε τη στενή σχέση τού πατέρα του με τη Φιλαδέλφεια. Ένας άλλος Τάγαρις, ο Παύλος Παλαιολόγος Τάγαρις, μπορεί να ήταν γιος είτε του Μανουήλ, είτε του Γεωργίου, αλλά παρόλο που πήρε το όνομα Παλαιολόγος, δεν είναι σαφές εάν είχε σχέση με τη Θεοδώρα. Ο Μανουήλ είχε επίσης τουλάχιστον μία κόρη από την πρώτη του γυναίκα, που παντρεύτηκε έναν Ταρχανειώτη.
Κατά τους εμφυλίους πολέμους του 14ου αι., η οικογένεια Τάγαρι ήταν πιστοί. Ο Μανουήλ υποστήριξε τον βασιλεύοντα Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ ενάντια στον πρωτοεμφανιζόμενο εγγονό του Ανδρόνικο Γ΄ κατά τον εμφύλιο πόλεμο των ετών 1321-1328 και ο Γεώργιος υποστήριξε τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο ενάντια στον επαναστάτη Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 1341-1347. Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, η οικογένεια ευνοούσε στενούς δεσμούς με τις Καθολικές δυνάμεις της Δύσης. Ο Γεώργιος φαίνεται ότι ασπάστηκε τον Καθολικισμό αργά στη ζωή του. Ο αδελφός του Παύλος ήταν Καθολικός προκαθήμενος για ένα διάστημα.
Η τελευταία αναφορά της οικογένειας γίνεται το 1400, όταν η Άννα Λασκαρίνα Ταγαρίνα άσκησε μήνυση ενώπιον του δικαστηρίου του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Η οικογένεια δεν εμφανίζεται στις ιστορικές πηγές αμέσως μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Φιλαδέλφεια (Μικρά Ασία) Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Βαλλωνική Βικιπαίδεια
Η Βαλλωνική Βικιπαίδεια (βαλλωνικά: Wikipedia e walon) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη βαλλωνική γλώσσα (κώδικας: wa:). Δημιουργήθηκε στις 20 Ιουλίου 2003.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Βαλλωνικη Κατηγορία:Βαλλωνική γλώσσα Βαλλωνικα Βαλλωνικα
3122 Φλόρενς
Η Φλόρενς (Florence) είναι ένας αστεροειδής Αμόρ με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,2. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σελτ Μπας, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Σάιντινγκ Σπρινγκ της Αυστραλίας, και ονομάστηκε προς τιμή της Βρετανίδας νοσοκόμου Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φλόρενς εκτιμάται σε 2,5 ως 4,9 χλμ. περίπου. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Φλόρενς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες, 21 λεπτά και 29 δευτερόλεπτα, μία σχετικώς ταχεία περιστροφή για αστεροειδή. Ο αστεροειδής έχει δυο φεγγάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φλορενς
Πόπλιος Αίλιος Αριστόμαχος
Ο Πόπλιος Αίλιος Αριστόμαχος (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Μαγνησία του Μαιάνδρου, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου παίδων στους 224ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (117 μ.Χ.). Μεγαλώνοντας ο Αριστόμαχος γνώρισε πολλές διακρίσεις σε πλήθος διοργανώσεων και αυτοπροσδιοριζόταν ως περιοδονίκης, αν και δεν είχε νίκη στα Πύθια. Αργότερα χρημάτισε εκπρόσωπος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, και οργάνωσε ολυμπιακούς αγώνες στην Κύζικο. Ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες του του απονεμήθηκε η ρωμαϊκή υπηκοότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μαγνησία του Μαιάνδρου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Το παιδί (μυθιστόρημα)
Το παιδί (γαλλικός τίτλος: L'Enfant) είναι μυθιστόρημα του Ζυλ Βαλές, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες σε εφημερίδα το 1878 και εκδόθηκε σε βιβλίο το 1879.
Είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας για τη ζωή του Ζαν Βανγκτράς, alter ego του Ζυλ Βαλές, θα ακολουθήσουν δύο ακόμη μυθιστορήματα: Ο πτυχιούχος (1881) που δημοσιεύθηκε αρχικά με τον τίτλο Αναμνήσεις ενός επαναστατημένου και Ο εξεγερμένος (1886).
Το μυθιστόρημα είναι αυτοβιογραφικό αν και ορισμένα σημεία τροποποιήθηκαν σε σύγκριση με τη ζωή του συγγραφέα.
Είναι ρεαλιστικό μυθιστόρημα, που απεικονίζει μια εικόνα της επαρχιακής ζωής στη Γαλλία τον 19ο αιώνα. Η περιγραφή της οδυνηρής παιδικής του ηλικίας, της καταπίεσης που υπέστη από την οικογένεια του και οι προβληματισμοί που διατύπωσε ο Βαλές στην ωριμότητά του χρησίμευσαν αργότερα στη δημιουργία των πρώτων επιτροπών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του παιδιού.
Δημοσίευση
Ο Ζυλ Βαλές έγραψε το μυθιστόρημα κατά τη διάρκεια της εξορίας του στο Λονδίνο, καθώς είχε καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο το 1872 για τη συμμετοχή του στην Παρισινή Κομμούνα. Ο φίλος του Εκτόρ Μαλό διαπραγματεύτηκε τη δημοσίευση του μυθιστορήματος σε συνέχειες στην καθημερινή εφημερίδα Le Siècle από τις 28 Ιουνίου έως τις 5 Αυγούστου 1878 με ψευδώνυμο, όμως ο ακραίος ρεαλισμός του σε συνδυασμό με τη διαβρωτική ειρωνεία του οδήγησαν σε αρνητική αντίδραση του κοινού και διακοπή του έργου. Το μυθιστόρημα εκδόθηκε σε βιβλίο το 1879, πάλι με ψευδώνυμο. Το 1881, η δεύτερη έκδοση δημοσιεύθηκε με το όνομα του συγγραφέα, ο Βαλές επέστρεψε στο Παρίσι μετά την αμνηστία του 1880.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα αποτελείται από 25 μικρά κεφάλαια. Ο Ζακ Βανγκτράς, αφηγητής και alter ego του Ζυλ Βαλές, είναι 5 ετών όταν ξεκινά το μυθιστόρημα. Γεννήθηκε το 1832 στη μικρή πόλη Λε Πουί-αν-Βελαί στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας ήταν επιστάτης σχολείου και η μητέρα μια αμόρφωτη χωρική. Έζησε φτωχικά και στερημένα παιδικά χρόνια αλλά το χειρότερο ήταν η συμπεριφορά των γονιών του που τον σημάδεψε: τον κακομεταχειρίζονταν, τον χτυπούσαν καθημερινά, με το πρόσχημα ότι τα παιδιά δεν πρέπει να κακομαθαίνουν. Αναπολεί ευχάριστα τους φίλους του στη γειτονιά αλλά μετά από ένα περιστατικό μητέρα του του απαγόρευσε να τους ξαναδεί. Στη συνέχεια, ο Ζακ υπέφερε και από τις κοροϊδίες και την εχθρότητα των συμμαθητών του. Τις ώρες της μοναξιάς και της απελπισίας του κατέφυγε στο διάβασμα όπου ανακάλυψε έναν κόσμο μαγικό και συναρπαστικό: παθιάστηκε με τα εξερευνητικά ταξίδια του Τζέιμς Κουκ, τους Μύθους του Λα Φονταίν και κυρίως τον Ροβινσώνα Κρούσο, έφτασε ακόμη να ταυτίζεται στα όνειρά του με τον χαρακτήρα που έζησε μια ζωή χωρίς δεσμούς ή οικογένεια. Ο πατέρας του μετά από εξετάσεις έγινε καθηγητής, διορίστηκε αρχικά στο Σαιντ-Ετιέν και στη συνέχεια στη Νάντη, ο Ζαν ακολουθούσε τις μετακομίσεις της οικογένειας. Ωστόσο, οι πιο όμορφες αναμνήσεις του είναι οι διακοπές του σε ένα κοντινό χωριό όπου γεύτηκε τις απολαύσεις της αγροτικής ζωής. Η μητέρα του συνεχίζει να τον κακομεταχειρίζεται εμποδίζοντας συστηματικά τη θέλησή του, ακόμη και στις γαστρονομικές του προτιμήσεις ή το ντύσιμό του για το οποίο αισθάνεται μεγάλη ντροπή.
Παρόλα αυτά, συνεχίζει τις σπουδές του ικανοποιητικά, αλλά τα ελληνικά και τα λατινικά του φαίνονται αδιάφορα, προτιμάει τα μαθηματικά. Ανακαλύπτει την πλήξη της εφηβείας και τις τιμωρίες στο σχολείο. Όσο μεγαλώνει το αγόρι, τόσο περισσότερο η βία και η βαρβαρότητα κλιμακώνονται. Πλέον έχει μόνο μια επιθυμία, να φύγει από το σπίτι και να εγκαταλείψει τις σπουδές του.
Ο Ζακ αντιλαμβάνεται την εγκληματική συμπεριφορά των ενηλίκων όταν η Λουιζέτ, η 10χρονη κόρη ενός φίλου της οικογένειας πεθαίνει, θύμα της βαναυσότητας του πατέρα της, και καταλαμβάνεται από ένα αίσθημα εξέγερσης.
Ξαφνικά, μια τραγωδία χτυπά την οικογένεια. Μαθαίνουμε ότι ο πατέρας, πρότυπο δασκάλου και οικογενειάρχη, έχει εξωσυζυγική σχέση. Η γυναίκα του, σκληρή και αυστηρή, τον ώθησε να αναζητήσει αλλού τρυφερότητα και κατανόηση. Ο Ζακ δεν διστάζει σιωπηλά να στηρίξει τον πατέρα του.
Στην εφηβεία του, δημιουργεί μια σχέση με μια νεαρή παντρεμένη γυναίκα. Σε ένα ξενοδοχείο όμως ο Ζακ αναγνωρίζεται και το σκάνδαλο που ακολουθεί ωθεί τους γονείς του να τον στείλουν να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι. Η συναναστροφή του με εργάτες και δημοσιογράφους διαμορφώνουν την προσωπικότητά του και τις πολιτικές του ιδέες. Όμως κατ' εντολή του πατέρα του επιστρέφει στη Νάντη για να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις του (μπακαλωρεά) αλλά αποτυγχάνει και ανακοινώνει ότι επιθυμεί να επιστρέψει στο Παρίσι και να γίνει εργάτης. Έξαλλος, ο πατέρας του απειλεί να φυλακίσει τον γιο του χωρίς δίκη, όπως θα μπορούσε τότε ένας πατέρας σύμφωνα με τους γαλλικούς νόμους. Πατέρας και γιος αρνούνται ο ένας τον άλλον.
Ο Ζακ, γύρω στα 17, σκεφτόταν την αυτοκτονία. Μια μέρα ένας άντρας πρόσβαλε τον πατέρα του και ο Ζακ τον προκάλεσε σε μονομαχία, στην οποία τραυματίστηκε. Ο πατέρας του τον περίθαλψε, τότε αντιλήφθηκε την αγάπη του γι' αυτόν παρά τις αντίθετες απόψεις τους, και του επέτρεψε να φύγει. Έτσι, πέτυχε επιτέλους τον στόχο του να επιστρέψει στο Παρίσι.
Αφιέρωση
Σ' αυτό το κείμενο, ο Ζυλ Βαλές αφηγείται την ιστορία της ζωής του, παρόλο που δεν χρησιμοποιεί το όνομά του. Αφηγείται επίσης την ιστορία των παιδιών που έζησαν την ίδια ζωή και κάνει την εξής αφιέρωση: «Σε όλους εκείνους που πέθαιναν από πλήξη στο γυμνάσιο ή που τους έκαναν να κλαίνε στην οικογένεια, που στην παιδική τους ηλικία τυραννήθηκαν από τους δασκάλους τους ή ξυλοκοπήθηκαν από τους γονείς τους, αφιερώνω αυτό το βιβλίο.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Κυριάκος Κενεβέζος
Ο Κυριάκος Κενεβέζος είναι Ελληνοκύπριος νομικός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Είναι Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα, με παράλληλες εκτός έδρας διαπιστεύσεις σε Αλβανία (Τίρανα) και Γεωργία (Τιφλίδα).
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Χωριανοπούλου και έχουν μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Ο Κυριάκος Κενεβέζος από την 1η Ιουλίου 2014 ανέλαβε τα καθήκοντα του Πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα, με παράλληλες εκτός έδρας διαπιστεύσεις σε Αλβανία (Τίρανα) και Γεωργία (Τιφλίδα).
Πριν την τοποθέτησή του στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 2013, ανέλαβε τα καθήκοντα του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου, τα οποία διατήρησε έως τον Μάρτιο του 2014.
Από το 1997 ως το 2013 άσκησε το λειτούργημα του δικηγόρου.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα. Διετέλεσε Πρόεδρος της φοιτητικής παράταξης Αναγέννησης Αθηνών. Πρόεδρος της ΕΦΕΚ Αθηνών και Πρόεδρος της ΠΟΦΝΕ. Έχει βραβευθεί με το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής: Commandeur de l'Ordre de l'Honneur. Είναι Επίτιμο Μέλος του Ελληνικού Συνδέσμου Ηνωμένων Εθνών (Ε.Σ.Η.Ε.), Επίτιμο Μέλος της Ε.ΜΕ.Ν.Σ.Ι. (Εταιρεία Μελέτης Νεότερης & Σύγχρονης Ιστορίας "Ιωάννης Καποδίστριας"). Έχει τιμηθεί μεταξύ άλλων από δήμους, πανεπιστήμια και οργανώσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Είναι επίτιμος δημότης Χίου και Οινουσσών.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο της Βίλλα Τζούλια
thumb|275px|Εξωτερική άποψη του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο Ετρούσκων (ιταλ. Museo Nazionale Etrusco) είναι Ιταλικό μουσείο του πολιτισμού των Ετρούσκων που στεγάζεται στη Βίλλα Τζιούλια της Ρώμης.
Ιστορία
Η Βίλλα χτίστηκε από τους Πάπες και παρέμεινε στην ιδιοκτησία τους ως το 1870, όταν με τη διάλυση των Παπικών Κρατών και την Ιταλική ενοποίηση περιήλθε στο Βασίλειο της Ιταλίας. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1889 ως αποτέλεσμα του εθνικιστικού κινήματος. Σκοπός του ήταν να συλλέξει όλες τις προ-Ρωμαϊκές αρχαιότητες του Λάτιουμ (σημερινό Λάτιο), της νότιας Ετρουρίας και της Ούμπριας που ανήκαν στους Ετρούσκους και τους Φαλίσκους. Το μουσείο στεγάστηκε στη Βίλλα Τζούλια στις αρχές του 20ου αιώνα.
Συλλογές
thumb|275px|Η Σαρκοφάγος των Συζύγων Το πιο πολύτιμο έκθεμα του μουσείου είναι η Σαρκοφάγος των Συζύγων (αγγ. Sarcophagus of the Spouses, ιταλ. Sarcofago degli Sposi) ένα ταφικό μνημείο-τερακότα σε αληθινό μέγεθος που απεικονίζει τους παντρεμένους να έχουν μισοξαπλώσει μετά από δείπνο. Άλλα σημαντικά αντικείμενα του μουσείου είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Άλις Μπολ
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Alice Augusta Ball γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1892, στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον, από τους Τζέιμς Πρέσλει (James Presley) και Λόρα Λουίζ (Χάουαρντ) Μπολ (Laura Louise (Howard) Ball). Ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά, με δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Γουίλιαμ (William) και τον Ρόμπερτ (Robert), και μια μικρότερη αδερφή, την Addie. Η οικογένειά της ήταν μεσαίας τάξης και ευημερούσα, καθώς ο πατέρας της Ball ήταν συντάκτης εφημερίδων του Colored Citizen, φωτογράφος και δικηγόρος. Η μητέρα της εργάστηκε επίσημα ως φωτογράφος. Ο παππούς της, ο Τζέιμς Μπολ (ο μεγαλύτερος) (James Ball Sr.), ήταν ένας διάσημος φωτογράφος και ένας από τους πρώτους Μαύρους Αμερικανούς που έκανε χρήση της νταγκεροτυπίας (daguerreotypy), τη διαδικασία εκτύπωσης φωτογραφιών σε μεταλλικές πλάκες. Μερικοί ερευνητές έχουν προτείνει ότι η αγάπη των γονέων και του παππού της για τη φωτογραφία μπορεί να έπαιξε ρόλο στην αγάπη της για τη χημεία, καθώς δούλευαν με ατμούς υδραργύρου και ασημένιες πλάκες ευαισθητοποιημένες με ιώδιο για να αναπτύξουν φωτογραφίες. Παρά το γεγονός ότι είναι εξέχοντα μέλη και υποστηρικτές της αφροαμερικανικής κοινότητας, και οι δύο γονείς της Ball αναφέρονται ως "Λευκοί" στο πιστοποιητικό γέννησής της. Αυτό μπορεί να ήταν μια προσπάθεια να μειωθεί η προκατάληψη και ο ρατσισμός που θα αντιμετώπιζε η κόρη τους και θα τη βοηθούσε να «περάσει» στη λευκή κοινωνία.
Η Alice Ball και η οικογένειά της μετακόμισαν από το Σιάτλ στη Χονολουλού το 1903 με την ελπίδα ότι ο ζεστός καιρός θα ανακουφίσει την αρθρίτιδα του παππού της. Εκείνος πέθανε λίγο μετά τη μετακόμιση και το 1905 μετακόμισαν πίσω στο Σιάτλ μετά από ένα μόνο έτος στη Χαβάη. Μετά την επιστροφή της στο Σιάτλ, η Μπολ φοίτησε στο Λύκειο του Σιάτλ και πέτυχε κορυφαίους βαθμούς στις επιστήμες. Αποφοίτησε από το Λύκειο του Σιάτλ το 1910.
Η Μπολ συνέχισε να σπουδάζει χημεία στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, κερδίζοντας πτυχίο στη φαρμακευτική χημεία το 1912 και δεύτερο πτυχίο στην επιστήμη της φαρμακευτικής δύο χρόνια αργότερα, το 1914. Μαζί με τον εκπαιδευτή της φαρμακευτικής, Γουίλιαμ Ντεν (Williams Dehn), δημοσίευσε ένα άρθρο 10 σελίδων, " Benzoylations in Ether Solution", στο περιοδικό της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας. Η δημοσίευση ενός άρθρου σε ένα σεβαστό επιστημονικό περιοδικό ήταν ένα ασυνήθιστο επίτευγμα για μια γυναίκα και ειδικά για μια Μαύρη γυναίκα για εκείνη την περίοδο.
Μετά την αποφοίτησή της, η Μπολ προσφέρθηκε πολλές υποτροφίες. Έλαβε μια προσφορά από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Μπέρκλεϋ, καθώς και από το Κολλέγιο της Χαβάης (τώρα το Πανεπιστήμιο της Χαβάης ), όπου αποφάσισε να σπουδάσει για μεταπτυχιακό στη χημεία. Στο Κολέγιο της Χαβάης, η διατριβή του μεταπτυχιακού της περιελάμβανε τη μελέτη των χημικών ιδιοτήτων των ειδών φυτών Kava. Λόγω αυτής της έρευνας και της κατανόησής της για τη χημική σύνθεση των φυτών, αργότερα προσεγγίστηκε από τον '''Χάρι Τ. Χόλμαν' (Harry T. Hollman) για να μελετήσει το λάδι καλαμογράφου (Chaulmoogra)'' και τις χημικές του ιδιότητες. Το λάδι Chaulmoogra ήταν η καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία για τη λέπρα για εκατοντάδες χρόνια και ο Ball ανέπτυξε μια πολύ πιο αποτελεσματική ενέσιμη μορφή. Το 1915 έγινε η πρώτη γυναίκα και η πρώτη Μαύρη Αμερικανίδα που αποφοίτησε με μεταπτυχιακό από το Κολλέγιο της Χαβάης. Ήταν επίσης η πρώτη αφρoαμερικανίδα "χημικός και εκπαιδευτής έρευνας" στο τμήμα χημείας του Κολλεγίου της Χαβάης.
Θεραπεία για την λέπρα
Στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης, η Μπολ διερεύνησε τη χημική σύνθεση και την ενεργή αρχή του Piper methysticum (kava) για τη διατριβή του μεταπτυχιακού της. Λόγω αυτής της εργασίας, ήρθε σε επικοινωνία με τον '''Δρ. Χάρι Τ. Χόλμαν' (Dr. Harry T. Hollmann)'' στο Νοσοκομείο Kalihi στη Χαβάη, ο οποίος χρειαζόταν βοηθό για την έρευνά του πάνω στην θεραπεία της λέπρας.
Εκείνη την εποχή, η λέπρα ή νόσος του Χάνσεν ήταν μια πολύ στιγματισμένη ασθένεια με σχεδόν καμία πιθανότητα ανάρρωσης. Άτομα που είχαν διαγνωστεί με λέπρα εξορίζονταν στο νησί Molokai της Χαβάης με την προσδοκία ότι θα πεθάνουν εκεί. Η καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία ήταν το λάδι chaulmoogra, από τους σπόρους του δέντρου Hydnocarpus wightianus από την ινδική υποήπειρο, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί ιατρικά από το 1300. Αλλά η θεραπεία δεν ήταν πολύ αποτελεσματική και κάθε μέθοδος εφαρμογής είχε προβλήματα. Ήταν πολύ κολλώδες για να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά τοπικά και ως ένεση η ιξώδης σύσταση του λαδιού το έκανε να συσσωρεύεται κάτω από το δέρμα και να σχηματίζει φουσκάλες αντί να απορροφάται. Αυτές οι φουσκάλες σχηματίζονταν σε τέλειες σειρές και έκαναν να μοιάζει "σαν το δέρμα του ασθενούς να είχε αντικατασταθεί από περιτύλιγμα φυσαλίδων ". Η κατάποση του λαδιού ήταν εξίσου μη αποτελεσματική επειδή είχε έντονη γεύση που συνήθως έκανε τους ασθενείς να κάνουν εμετό.
Στην ηλικία των 23 ετών, η Μπολ ανέπτυξε μια τεχνική για να κάνει το λάδι ενέσιμο και απορροφήσιμο από το σώμα. Η τεχνική της περιελάμβανε την απομόνωση εστερικών ενώσεων από το λάδι και τη χημική τροποποίησή τους, παράγοντας μια ουσία που διατηρούσε τις θεραπευτικές ιδιότητες του ελαίου και απορροφόταν από το σώμα κατά την ένεση. Δυστυχώς, λόγω του πρόωρου θανάτου της, η Μπολ δεν μπόρεσε να δημοσιεύσει τα επαναστατικά της ευρήματα. Ο '''Άρθουρ Λ. Ντιν' (Arthur L. Dean)'', χημικός και αργότερα πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Χαβάης, έκλεψε το έργο της, δημοσίευσε τα ευρήματα και άρχισε να παράγει μεγάλες ποσότητες του ενέσιμου εκχυλίσματος chaulmoogra. Ο Ντιν δημοσίευσε τα ευρήματα χωρίς να δώσει πίστωση στην Μπολ και ονόμασε την τεχνική από τον εαυτό του. Το 1920, ένας γιατρός της Χαβάης ανέφερε στην Εφημερίδα της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης ότι 78 ασθενείς είχαν απολυθεί από το νοσοκομείο Kalihi από το συμβούλιο των εξεταστών υγείας μετά από θεραπεία με ενέσεις τροποποιημένου λαδιού chaulmoogra του Ball. Ο απομονωμένος αιθυλεστέρας παρέμεινε η προτιμώμενη θεραπεία για λέπρα έως ότου αναπτύχθηκαν φάρμακα σουλφοναμίδης τη δεκαετία του 1940.
Μόνο έπειτα από κάποια χρόνια μετά το θάνατό της ο Χόλμαν προσπάθησε να διορθώσει αυτήν την αδικία. Δημοσίευσε μια εφημερίδα το 1922 δίνοντας πίστωση στην Μπολ, αποκαλώντας την ενέσιμη μορφή του λαδιού ως «μέθοδος Ball». Δυστυχώς, παρέμεινε ακόμα ξεχασμένη στο επιστημονικό αρχείο. Τη δεκαετία του 1970, η Κάθριν Τακάρα (Kathryn Takara) και ο Στάνλεϊ Άλι (Stanley Ali), καθηγητές στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης, έψαξαν τα αρχεία για να βρουν την έρευνα της Μπολ. Μετά από πολλές δεκαετίες μπόρεσαν να φέρουν στο φως τις προσπάθειες και τα επιτεύγματά της, δίνοντάς της την πίστωση που κέρδισε.
Θάνατος και αναγνώριση
Η Μπολ πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου 1916, σε ηλικία 24 ετών. Είχε αρρωστήσει κατά την έρευνά της και επέστρεψε στο Σιάτλ για θεραπεία λίγους μήνες πριν από το θάνατό της. Ένα άρθρο του Εμπορικού Διαφημιζόμενου του Ειρηνικού το 1917 πρότεινε ότι η αιτία μπορεί να ήταν δηλητηρίαση από χλώριο λόγω έκθεσης κατά τη διδασκαλία στο εργαστήριο. Αναφέρθηκε ότι έκανε επίδειξη για το πώς να χρησιμοποιείται σωστά μια μάσκα αερίων για προετοιμασία μιας επίθεσης, καθώς ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος μαινόταν στην Ευρώπη. Αλλά η αιτία του θανάτου της είναι άγνωστη, καθώς το αρχικό πιστοποιητικό θανάτου της άλλαξε για να αναφέρει τη φυματίωση.
Η πρώτη αναγνώριση της δουλειάς της Μπολ έγινε έξι χρόνια μετά το θάνατό της, όταν, το 1922, αναφέρθηκε εν συντομία σε ιατρικό περιοδικό, με τη μέθοδο της να ονομάζεται «Μέθοδος Μπολ». Μετά το έργο πολλών ιστορικών στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης, συμπεριλαμβανομένων των Κάθριν Τακάρα και Στάνλεϊ Άλι, το Πανεπιστήμιο της Χαβάης τελικά τίμησε την Μπολ το 2000 αφιερώνοντας μια πλάκα σε αυτήν στο μοναδικό δέντρο chaulmoogra του σχολείου πίσω από το Bachman Hall. Την ίδια ημέρα, η πρώην υπολοχαγός κυβερνήτης της Χαβάης, Μέιζι Χιρόνο (Mazie Hirono), κήρυξε την 29η Φεβρουαρίου "Alice Ball Day", η οποία γιορτάζεται κάθε τέσσερα χρόνια. Το 2007, το Διοικητικό Συμβούλιο των Περιφερειών του Πανεπιστημίου τίμησε την Μπολ με ένα Μετάλλιο Διάκρισης, την υψηλότερη τιμή του σχολείου. Τον Μάρτιο του 2016 το περιοδικό Hawaiʻi έβαλε την Μπολ στη λίστα με τις πιο σημαντικές γυναίκες στην ιστορία της Χαβάης. Το 2018 ένα νέο πάρκο στη γειτονιά Greenwood του Σιάτλ πήρε το όνομά του από την Μπολ. Το 2019 η Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου πρόσθεσε το όνομά της στη ζωφόρο πάνω από το κεντρικό κτίριό της, μαζί με την Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ (Florence Nightingale) και τη Μαρία Κιουρί (Marie Curie), σε αναγνώριση της συμβολής τους στην επιστήμη και την παγκόσμια έρευνα για την υγεία. Τον Φεβρουάριο του 2020, μια ταινία μικρού μήκους, The Ball Method θα κάνει πρεμιέρα στο Pan African Film Festival. Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Χαβάης έχουν ρωτήσει εάν πρέπει να γίνουν περισσότερα για να επιλυθούν οι παράνομες ενέργειες του πρώην Προέδρου Ντιν, συμπεριλαμβανομένων προτάσεων για μετονομασία του Dean Hall μετά την Μπολ. Στις 6 Νοεμβρίου 2020, ένας δορυφόρος που πήρε το όνομά της ( SuSat 9 ή "Alice", COSPAR 2020-079A) κυκλοφόρησε στο διάστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φαρμακοποιοί
Κατάλογος μηχανών αναζήτησης
Αυτός είναι κατάλογος με μηχανές αναζήτησης, συμπεριλαμβανομένων των μηχανών αναζήτησης ιστού, των μηχανών αναζήτησης βάσει επιλογών, των μηχανών μετα-αναζητήσεων, των εργαλείων αναζήτησης Επιφάνειας Εργασίας υπολογιστή και των δικτυακών πυλών και των ιστοσελίδων καθέτου συστήματος εμπορίας, οι οποίες διαθέτουν διευκολύνσεις αναζήτησης για τις συνδεδεμένες ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων τους. Για έναν κατάλογο λογισμικού μηχανών αναζήτησης, ανατρέξτε στην ενότητα Κατάλογος επιχειρησιακών προμηθευτών αναζήτησης.
Γενικές
* Τροφοδοτείται από την Bing
** Τροφοδοτείται από την Google
Εκπαίδευσης
Γενικώς:
Μόνο ακαδημαϊκό υλικό:
Με τύπο δεδομένων
Μηχανές αναζήτησης που είναι εξειδικευμένες σε ένα συγκεκριμένο είδος πληροφορίας.
BitTorrent
Αυτές οι μηχανές αναζήτησης λειτουργούν στο φάσμα του πρωτοκόλου BitTorrent.
Μηχανές αναζήτησης αρχείων υπολογιστών
Οι μηχανές αναζήτησης επιτραπέζιων υπολογιστών, οι οποίες παρατίθενται σε ανοιχτό μωβ φόντο δεν είναι πλέον σε ενεργό ανάπτυξη.
Αναφορές
Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης Κατηγορία:Κατάλογοι
Όστρουφ (νήσος)
Τα βόρεια σύνορα του νησιού σχηματίζονται από τα νερά του καναλιού του λιμένα του Γκντανσκ, ενώ τα νότια σύνορα είναι ένας παραπόταμος του ποταμού Βιστούλα, που ονομάζεται Μάρτφα Βίσουα.
Το Όστρουφ ανήκει στην Gdańska Stocznia Remontowa, μια ευημερούσα βιομηχανική επιχείρηση και στο Ναυπηγείο του Γκντανσκ, της Stocznia Gdynia.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί Ναζί λειτούργησαν ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ στο νησί από τον Οκτώβριο του 1944 έως τον Μάρτιο του 1945, στο οποίο υπέβαλαν περίπου 100 Εβραίες σε καταναγκαστική εργασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκντανσκ Κατηγορία:Νησιά της Πολωνίας
Dust (ταινία)
Το Dust είναι μία διεθνής παραγωγή του 2001. Ανήκει στο είδος του δραματικού και του γουέστερν και σκηνοθετήθηκε από τον Μίλκο Μανκέβσκι. Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζόζεφ Φάινς και Ντέιβιντ Γουένχαμ. Η πλοκή της ταινίας αφηγείται δύο παράλληλες ιστορίες εξιλέωσης, οι οποίες όμως διαδραματίζονται σε διαφορετικούς αιώνες.
Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βενετίας, στις 29 Αυγούστου του 2001 και αργότερα κυκλοφόρησε και αρκετά κράτη. Στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα, σε περιορισμένη προβολή. Υπήρξε υποψήφια στα Motion Picture Sound Editors, για Golden Reel Award, στην κατηγορία Καλύτερη Επεξεργασία Ήχου σε Ξενόγλωσση Ταινία. Οι κριτικές που δέχτηκε η ταινία ως επί το πλείστον ήταν αρνητικές.