cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απαρτχάιντ
Ασιάτες
Πρόκειται για τους απόγονους των φτωχών εργατών της Ινδοκίνας, οι οποίοι ήταν γνωστοί με τον υποτιμητικό όρο κούληδες. Εργάζονταν από το 1860 στις περιοχές του Μαντράς και της Καλκούτα της Ινδίας, κυρίως σε φυτείες ζαχαροκάλαμων στο Νατάλ. Αντιπροσώπευαν τη δεκαετία του '50 λιγότερο από το 3% του πληθυσμού της περιοχής.
Έγχρωμοι (ή μιγάδες)
Διαχωρίζονταν αφενός στους πληθυσμούς που προήλθαν από επιμειξίες κατά τον 16ο και 17ο αιώνα μεταξύ Λευκών και Μαλάι, μουσουλμάνων σκλάβων ινδονησιακής καταγωγής, και αφετέρου μεταξύ Λευκών και Κχοϊκχόι, γνωστών με την ονομασία Οτεντότοι από το ολλανδικό Huttentut, που σημαίνει τραυλός, επειδή έτσι ακουγόταν η γλώσσα τους στους αποικιοκράτες. Αντιπροσώπευαν το 9% του πληθυσμού της Νοτίου Αφρικής το 1950.
Μαύροι (ή Μπαντού)
Αντιπροσώπευαν περισσότερο από το 67% του νοτιοαφρικανικού πληθυσμού, αλλά επρόκειτο για τη λιγότερο αστικοποιημένη "κατηγορία", ευρισκόμενοι κυρίως στην ύπαιθρο. Χωρίζονται σε πολλές επιμέρους εθνότητες, από τις οποίες οι πιο σημαντικές είναι οι Ζουλού και οι Ξόσα.
Ρίζες και θέσπιση του Απαρτχάιντ
Αν και το απαρτχάιντ ως πολιτική θεσπίστηκε το 1948, οι φυλετικές διακρίσεις στη Νότια Αφρική υφίσταντο για τουλάχιστον 3 αιώνες και προκλήθηκαν από το σύνθετο ιστορικό πλαίσιο, τους μύθους και τη μοναδικότητα της ιδιόμορφης πραγματικότητας της Νοτίου Αφρικής. Οι παλαιοί αποικιοκράτες έφτασαν στην περιοχή αυτή από τον 17ο αιώνα, "αποκήρυξαν" νωρίς το ευρωπαϊκό παρελθόν πίσω τους, είτε είχαν ολλανδικές είτε γερμανικές είτε γαλλικές ρίζες, και διεκδίκησαν την "αφρικανικότητά" τους.
Αυτή τους η διαφοροποίηση αντιτάχθηκε έναντι στην ολλανδική μητρόπολη, αλλά και σε σχέση με τους Βρετανούς αποικιοκράτες, οι οποίοι κατέφτασαν το 19ο αιώνα και διατηρούσαν στενούς δεσμούς με τη μητέρα πατρίδα. Τελικά, καθοδηγήθηκε σε ένα εθνικιστικό κίνημα των Αφρικάνερς, το οποίο επηρεάστηκε από τη θρησκεία, τις ταλαιπωρίες και τον πόλεμο ενάντια στη Βρετανική Αυτοκρατορία, εκδήλωση του οποίου αποτέλεσε και η πολιτική του απαρτχάιντ.
Συνεπώς, το απαρτχάιντ δεν μπορεί να θεωρηθεί μονάχα ως μια μορφή πρώιμου καλβινισμού, ούτε ένα προπύργιο της αποικιοκρατίας, ούτε μια τοπική έκφανση του ευρωπαϊκού φασισμού ή ναζισμού. Η ιδεολογία του έλκει τις ρίζες της από τη θεολογία και το δόγμα της "λύτρωσης μέσω πίστης" των αποικιοκρατών. Κέντρο της καλβινιστικής διδασκαλίας είναι η παντοδύναμη κυριαρχία του Θεού και η προκαθορισμένη από αυτόν πορεία των ανθρώπων: κάποιοι θα λυτρώνονταν και θα πήγαιναν στον παράδεισο, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Οι δεύτεροι ήταν φυσικό να θεωρούνται "κατώτεροι" των πρώτων, τους οποίους θα έπρεπε να υπακούν. Η σωτηρία της ψυχής θα ήταν επιτεύξιμη μόνο με την πίστη. Οι Μπόερς αφομοιώθηκαν εξίσου εύκολα εντός των "εκλεκτών" και μεγάλος αριθμός τους μέχρι την κατάργηση του απαρτχάιντ πίστευαν ότι ο Θεός τους είχε δώσει τη Νότια Αφρική, όπως στη Βίβλο έδωσε τη Χαναάν στους Ισραηλίτες, εξομοιώνοντας τους Μαύρους με τους Χαναναίους. Ως αντίδραση κατά της λευκής θεολογίας αναπτύχθηκαν μεταξύ των μαύρων πληθυσμών τόσο στη Νότια Αφρική όσο και στις άλλες χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής και της Καραϊβικής (Αϊτή, Τζαμάικα, Μπαχάμες κτλ) ο φονταμενταλιστικός Πεντηκοστιανισμός.
Η νίκη του Εθνικού Κόμματος της Νοτίου Αφρικής το 1948 εξέφρασε τη νίκη των Αφρικάνερς έναντι στην αγγλοσαξονική πολιτιστική αλλοτρίωση. Το ζήτημα δεν ήταν πλέον η προάσπιση της ταυτότητας των Αφρικάνερς, αλλά η προστασία των Λευκών της Νοτίου Αφρικής από την απειλή της δημογραφικής ισχύος των Αφρικανών, κάτι που έγινε γνωστό ως "Μαύρη Απειλή", στα αφρικάανς Swaart Gevaar. Ως αντίμετρο στην απειλή αυτή, οι Αφρικάνερς ανέπτυξαν το σύστημα του απαρτχάιντ, το οποίο, σύμφωνα με τους ίδιους, ήταν ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν ως εθνική ομάδα και να προφυλάξουν τα κοινωνικά τους συμφέροντα. Επίσης, παρουσιάστηκε ως ένα μέτρο δικαιοσύνης και ισότητας, το οποίο θα επέτρεπε στην κάθε φυλετική ομάδα που απάρτιζε τη νοτιοαφρικανική κοινωνία να ξεχωρίσει ως διακριτή εθνότητα. Πολλοί εθνικιστές Αφρικάνερς πρέσβευαν ότι το απαρτχάιντ θα έδινε ευκαιρίες στους Μαύρους, ευκαιρίες που δε θα είχαν διαφορετικά, αν υποχρεώνονταν σε έναν ίσοις όροις ανταγωνισμό με τους Λευκούς σε μια ενοποιημένη κοινωνία. Ωστόσο, ουδέποτε ελήφθησαν υπόψη οι ανάλογες προσδοκίες του μαύρου πληθυσμού της Νοτίου Αφρικής. Το απαρτχάιντ επιβλήθηκε στις ομάδες αυτές μέσω της έννοιας Βaasskap: της κυριαρχίας του "λευκού αφέντη".
Ιστορικό και χρονικό πλαίσιο στη Νότια Αφρική
Η Νότια Αφρική είναι μια περιοχή μεγάλης ποικιλομορφίας εθνικής και πολιτιστικής, η οποία έχει προκύψει από μια σύνθετη προϊστορία.
Πριν την έλευση των Ευρωπαίων, οι αφρικανικοί λαοί που ζούσαν στο νότιο μέρος της Αφρικής διέφεραν λόγω των φυσικών τους χαρακτηριστικών, της γλώσσας και του τρόπου ζωής τους. Πιο διακριτές και μεγάλες ομάδες ήταν οι μπαντού, οι Κχοϊκχόι και οι Βουσμάνοι.
Τον 17ο αιώνα, οι Ολλανδοί ίδρυσαν την Αποικία του Ακρωτηρίου (αργότερα Αποικία του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας), η οποία κατοικήθηκε σταδιακά από αποίκους των Κάτω Χωρών, της Γερμανίας και της Σκανδιναβίας.
Οι απόγονοι των πρώτων αυτών κατοίκων είναι οι Μπόερς, οι οποίοι εν συνεχεία αποκαλούνταν Αφρικάνερς, προκειμένου να υποδηλώσουν την εθνική τους ταυτότητα (Λευκοί) και τη θρησκεία τους (Καλβινισμός). Ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Κατά την ολλανδική περίοδο, στην αποικία μεταφέρονταν χιλιάδες σκλάβοι από τη Μαδαγασκάρη και την Ινδονησία. Οι "μιγάδες", λοιπόν, προήλθαν από επιμειξίες διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων.
Στα τέλη του 18ου αιώνα, οι Άγγλοι αρχίζουν να αποικίζουν τη Νότιο Αφρική. Το 1814, η Αποικία του Ακρωτηρίου περνάει υπό τον έλεγχο του Ηνωμένου Βασιλείου και τα αγγλικά γίνονται επίσημη γλώσσα το 1822, αντικαθιστώντας τα ολλανδικά. Η δουλεία καταργείται το 1833 κι έτσι είναι η απαρχή του Μεγάλου Ταξιδιού: της μετανάστευσης χιλιάδων Μπόερς στην ενδοχώρα, γνωστού στα αφρικάανς και στα ολλανδικά ως Groot Trek ή Grote Trek.
Μετά την ανακάλυψη χρυσού και διαμαντιών κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, αυξάνεται και η ευρωπαϊκή και η αφρικανική μετανάστευση. Δεκάδες χιλιάδες Ινδοί και Κινέζοι εργάτες καταφτάνουν στην περιοχή για να δουλέψουν στα ορυχεία ή σε γεωργικές δραστηριότητες.
Πόλεμος των Μπόερς
250px|thumb|Λίζι Βαν Ζιλ, ένα παιδί των Μπόερς που κλείστηκε και πέθανε στο βρετανικό [[στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπλουμφοντέιν κατά τον Πόλεμο των Μπόερς]] Ο Πόλεμος των Μπόερς (1899-1902) είναι το δεύτερο ιστορικό γεγονός μετά το Μεγάλο Ταξίδι, που αποκρυσταλλώνει το εθνικιστικό φρόνημα των Αφρικάνερς. Η ενθύμηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπου σκοτώθηκαν πάνω από 26.000 μπόερς, της τακτικής της καμένης γης από τους Βρετανούς και της προσάρτησης περιοχών που παλαιότερα ανήκαν σε αυτούς έτρεφε την επιθυμία για εκδίκηση έναντι των Άγγλων. Η δημογραφική καταρράκωση του πληθυσμού από τους πολέμους, αλλά και η ακόλουθη συρροή χιλιάδων Αφρικανών και Ασιατών εργατών, συνιστούσαν μια απειλή για τους Αφρικάνερς, οι οποίοι φοβούνταν μεγάλες δημογραφικές και πολιτικές αλλαγές.
Εξάλλου, η κυριαρχία των Άγγλων και η απαγόρευση να διδάσκονται τα αφρικάανς προκάλεσε την ίδρυση πολλών ιδιωτικών σχολείων από τους ίδιους τους Αφρικάνερς, κάτι το οποίο καλλιέργησε μια συλλογική ταυτότητα με κοινά στοιχεία τη γλώσσα αφρικάανς, την καλβινιστική πίστη και την ερμηνεία της ιστορίας με ημι-θρησκευτικό τρόπο.
To 1910, δημιουργείται η Ένωση της Νότιας Αφρικής, η οποία και εισέρχεται στην Κοινοπολιτεία των Εθνών. Οι πρώτοι νόμοι υπέρ των διακρίσεων σε εθνικό επίπεδο εμφανίστηκαν το 1913 και το 1923 (Native Land Act, Native Urban Act), αλλά δεν εντάσσονταν σε ένα ενιαίο πρόγραμμα, παρά αποτελούσαν απάντηση στην αλληλοδιείσδυση μεταξύ Λευκών και Μαύρων. Θεωρούνταν ένα προσωρινό μέτρο, χωρίς μακροχρόνιο ορίζοντα.
Κατά τα έτη 1914-1915, υπήρξε μια αντίθεση από Μπόερς αξιωματούχους για τη συμμετοχή ή όχι της χώρας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο θάνατος ενός από αυτούς προκάλεσε εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης, η οποία πολιτικά προκάλεσε την ενδυνάμωση του νεοσύστατου Εθνικού Κόμματος, με ηγέτη τον πολιτικό Τζέιμς Χέρτζογκ.
Αδελφότητα των Αφρικάνερς
thumb|right|250px|Η πρώτη επίσημη σημαία της Νότιας Αφρικής Το 1918, ιδρύεται στο Γιοχάνεσμπουργκ η Αδελφότητα των Αφρικάνερς (Afrikaner Broederbond, αρχικά Jong Suid Afrika), μια ελευθεροτεκτονικού τύπου αδελφότητα, με σκοπό την προστασία των μελών της κοινότητάς τους με την ανάκτηση των δικαιωμάτων που έχασαν το 1902, στο τέλος του Δεύτερου Πολέμου των Μπόερς. Ο σύνδεσμος αυτός αρχικά προσέλκυσε στις τάξεις του καλβινιστές ιερείς, εργάτες στους σιδηροδρόμους και αστυνομικούς και διατηρούσε χαρακτήρα σεκταριστικό. 6 χρόνια αργότερα, είχε εξελιχθεί και επεκταθεί σε μια ελευθεροτεκτονική μυστική οργάνωση, η οποία είχε στρατολογήσει έναν αυξανόμενο αριθμό δασκάλων, καθηγητών, πανεπιστημιακών και πολιτικών.
Η Αδελφότητα τίθεται υπέρμαχος της αφρικάανς και των συμφερόντων των Αφρικάνερς υπέρ όλων των υπολοίπων εθνοτήτων της Νότιας Αφρικής και η προάσπιση της εθνικής αυτής ταυτότητας γίνεται "ιερή αποστολή", η οποία θα θριαμβεύσει με τη μαζική κινητοποίηση όλων των Αφρικάνερς. Σταδιακά, πάνω σε αυτό το δόγμα θα στηριχθεί η ανάπτυξη της πολιτικής του απαρτχάιντ. Είναι γεγονός ότι από το 1948 και μετά όλοι οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί της Νοτίου Αφρικής ανήκαν στην Αδελφότητα.
Το 1925, υπό την κυβέρνηση του Εθνικού Κόμματος και του Τζέιμς Χέρτζογκ, τα αφρικάανς αντικαθιστούν τα ολλανδικά και αναγνωρίζονται ως επίσημη γλώσσα μαζί με τα αγγλικά. Το 1927, η χώρα αποκτά την πρώτη της επίσημη σημαία, καρπό μιας συμφωνίας μεταξύ αγγλόφωνων και αφρικάνερς, και τον εθνικό ύμνο Die Stem van Suid Afrika, Το Κάλεσμα της Νότιας Αφρικής.
Την περίοδο πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αναδύονται κάποια εξτρεμιστικά εξωκοινοβουλευτικά κινήματα, κάποια από τα οποία είχαν επηρεαστεί από το ναζισμό και ήθελαν να εκμεταλλευτούν το διάχυτο εθνικισμό της εποχής εκείνης. Απ' την πλευρά του, το 1940 το Εθνικό Κόμμα σχίζεται στα δυο, καθώς η πλευρά που πρόσκειται στον Τζέιμς Χέρτζογκ αυτονομείται και δημιουργεί ανεξάρτητο κόμμα, το Κόμμα των Αφρικάνερς, εκφράζοντας μια πιο φιλελεύθερη άποψη και δεκτική σε μια προσέγγιση με τους αγγλόφωνους.
Το 1948, η νίκη του Εθνικού Κόμματος θεωρείται ως νίκη της Αδελφότητας των Αφρικάνερς. Ο κίνδυνος της κυριαρχίας των Άγγλων έχει πλέον αποφευχθεί και έχει πραγματοποιηθεί η ενότητα όλων των Αφρικάνερς. Ωστόσο, παραμένει η Μαύρη Απειλή (Swaartgevaar), όπως προαναφέρθηκε. Ο κίνδυνος πλέον δεν είναι η προστασία από τους Άγγλους, αλλά η προστασία όλων των Λευκών (αγγλόφωνοι, αφρικάνερς, πορτογαλόφωνοι) από την απειλή της μεγάλης αφρικανικής μάζας.
Διαχωρισμοί πριν το 1948
Οι φυλετικοί διαχωρισμοί υπήρχαν πριν καν τη δημιουργία της Ένωσης της Νότιας Αφρικής. Από το 17ο αιώνα, ο περιορισμός των μη-Λευκών στις αγροτικές ζώνες του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας ή της επαρχίας Νατάλ, όπως και στα βιομηχανικά κέντρα, πήγαζαν από την επιθυμία να μειωθεί η κοινωνική παραβατικότητα των Αφρικανών παρά να ελεγχθεί η διαθεσιμότητα εργατικών χεριών. Το 1894, η νομοθετική συνέλευση της επαρχίας του Ακρωτηρίου ψηφίζει νόμο, που καθορίζει την υποχρεωτική γεωγραφική οριοθέτηση περιοχών για το μαύρο πληθυσμό της αποικίας του Ακρωτηρίου.
Μετά το τέλος του Πολέμου των Μπόερς, οι θεωρίες του κοινωνικού δαρβινισμού και του επιστημονικού ρατσισμού υιοθετούνται από μεγάλο αριθμό διανοουμένων της εποχής και, με επιχείρημα την ανωτερότητα των Λευκών, μια από τις προτάσεις περιλάμβανε τη δημιουργία περιοχών όπου θα διέμεναν μόνο ιθαγενείς σε όλη τη Νότια Αφρική. Οι πρακτικές του απαρτχάιντ ίσως να χρονολογούνται και από την πρωταρχική μάλιστα εγκατάσταση των Ολλανδών στην περιοχή το 1652.
Φυλετικές απαγορεύσεις
Η πρώτη κυβέρνηση της Ένωσης της Νότιας Αφρικής, με πρωθυπουργό τον Αφρικάνερ Λουί Μπότα, εφάρμοσε τους λεγόμενους Pass-laws και τους αποικιακούς βρετανικούς νόμους με βάση το χρώμα του δέρματος (Colour Bar), που καθόριζαν τις διαφυλετικές σχέσεις στις παλαιές νοτιοαφρικανικές αποικίες.
Από το 1911, ο Νόμος Περί Ρύθμισης της Εργασίας των γηγενών (Native Labour Regulation Act) καθορίζει τις συνθήκες εργασίας για τους γηγενείς σε εθνικό επίπεδο, ενώ ο Νόμος Περί Εργασίας και Ορυχείων (Mines and Work Act) εγκαθιδρύει τα πρώτα φυλετικά εμπόδια στο χώρο εργασίας.
Το 1923, ο Νόμος Περί Αστικών Περιοχών των γηγενών (Native Urban Areas Act) εισάγει τον αστικό (οικιστικό) διαχωρισμό.
Το 1936, τίθεται σε εφαρμογή ο Νόμος Περί Αντιπροσώπευσης των γηγενών (Representation of Natives Act), ο οποίος θέτει υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα ψήφου των Μαύρων στην Επαρχία του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Δημιουργείται ξεχωριστός εκλογικός κατάλογος για όλους τους Μιγάδες της Νότιας Αφρικής, οι οποίοι μπορούν να εκλέξουν τέσσερις γερουσιαστές, ενώ οι Μαύροι του Ακρωτηρίου τρεις βουλευτές, οι οποίοι πρέπει να είναι υποχρεωτικώς Λευκοί. Εν τέλει, το 1942 απαγορεύονται και οι απεργίες από Μαύρους.
250px|thumb|Οι στρατηγοί [[Λουί Μπότα και Γιαν Σματς το 1917]]
Ανδρέας Καραγκούνης
Ο Ανδρέας Καραγκούνης (Βόνιτσα, Μάρτιος 1943 - Αθήνα, 26 Φεβρουαρίου 2012), του Βελισάριου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και υφυπουργός.
Απαρτχάιντ
Φυλετικές απαγορεύσεις
Οι νόμοι αυτοί συνάδουν με το οικονομικό και πραγματιστικό πνεύμα των φυλετικών απαγορεύσεων. Η εφεξής ρατσιστική πολιτική των κυβερνήσεων δεν παρουσιάζεται ως πάγια, αλλά περισσότερο ως κάτι προσωρινό. Εξάλλου, ο πρωθυπουργός Γιαν Σματς δηλώνει ότι «πολιτικά δικαιώματα μπορούν να έχουν όλοι οι "πολιτισμένοι" άνθρωποι ανεξαρτήτως φυλής», κάτι που άνοιγε ως προοπτική την απόκτηση πολιτικών δικαιωμάτων για όλους τους κατοίκους της Νοτίου Αφρικής. Τα πάντα θεωρούνταν πιθανά, όπως το αποδεικνύει η έκθεση της Επιτροπής Φάγκαν, που παρουσιάστηκε την επαύριο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έχοντας σχηματιστεί κατ' εντολή της κυβέρνησης Σματς, η αναφορά υποστήριζε τη χαλάρωση του φυλετικού διαχωρισμού, με την κατάργηση των περιοχών περιορισμού των εθνοτήτων και του αυστηρού ελέγχου των εργατών μεταναστών.
Ο πρωθυπουργός Σματς ενέκρινε τα αποτελέσματα της έρευνας της επιτροπής, ωστόσο αντιτάχθηκε το Εθνικό Κόμμα, το οποίο πρόβαλε τη δική του έκθεση (Επιτροπή Σάουερ), η οποία πρόβαλε τα ακριβώς αντίθετα συμπεράσματα και προωθούσε μέτρα φυλετικού διαχωρισμού παρόμοια με την πολιτική που ακολούθησαν αρχικά ΗΠΑ και Καναδάς για τους Ινδιάνους, καθώς και η Αυστραλία για τους Αβορίγινες και η Νέα Ζηλανδία για τους Μαορί.
Το 1946, το Εργατικό Κόμμα της Νοτίου Αφρικής υιοθέτησε μια καινοτόμο μη-ρατσιστική πολιτική εντός του κλίματος της εποχής (Τέλος Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), απαιτώντας "την αναγνώριση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το δικαίωμα στην εργασία, στην ελεύθερη εκπαίδευση, την κοινωνική ασφάλιση και την κατάργηση των προσωπικών συμβάσεων εργασίας" και συνηγορώντας στη χορήγηση περισσότερων εκτάσεων στους γηγενείς, καλύτερων συνθηκών διαβίωσης και κοινωνικής πρόνοιας, προτείνοντας παράλληλα την αντικατάσταση των μπαντουστάν των γηγενών με πόλεις ξεκάθαρα ρυμοτομημένες και δημοκρατική διοίκηση από τους κατοίκους τους. Το Εργατικό Κόμμα επίσης αντιτάχθηκε στο Νόμο Περί Εργασίας και Ορυχείων, ζητώντας την αναγνώριση των συνδικάτων των Μαύρων, ίσους μισθούς και ίση εργασία και τη δυνατότητα επαγγελματικής κατάρτισης. Λόγω του καινοτόμου αυτού προγράμματός τους, το Εργατικό Κόμμα καταποντίστηκε εντελώς στις Γενικές Εκλογές του 1948.
Ανδρέας Καραγκούνης
Βιογραφία
Παντρεύτηκε την Παναγιώτα Χριστοδούλου και απέκτησαν 5 γιους.
Απαρτχάιντ
Φυλετικές απαγορεύσεις
Το 1948, η Αδελφότητα των Αφρικάνερς πήρε υπό τον έλεγχό της το Γραφείο Φυλετικών Ζητημάτων της Νοτίου Αφρικής (αγγλ. South African Bureau of Racial Affairs -SABRA) κι έτσι ολοκληρώθηκε ο πλήρης φυλετικός διαχωρισμός βάσει του δόγματος του απαρτχάιντ.
Αντίσταση
thumb|250px|left|Πορεία διαμαρτυρίας το [[1913, οργανωμένη από τον Γκάντι (Τρανσβάαλ)]] Οργανώνεται αντίσταση στους θεσμοθετημένους φυλετικούς διαχωρισμούς και στις καθημερινές διακρίσεις. Ο Γκάντι καθοδηγεί ειρηνικές κινήσεις διαμαρτυρίας από πλευράς της τάξης των Ινδών. Ιδρύονται πολυάριθμοι σύνδεσμοι: η Οργάνωση του Αφρικανικού Λαού (African People’s Organisation, 1902), το Εθνικό Κογκρέσο Γηγενών Νοτιοαφρικανών (South African Native National Congress, 1912), το οποίο έγινε το 1923 το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, και ο Σύνδεσμος Νεολαίας (1944).
Ανδρέας Καραγκούνης
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ανδρέας Καραγκούνης έγινε μέλος της νεολαίας της ΕΡΕ προδικτατορικά και μεταπολιτευτικά της ΟΝΝΕΔ. Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Επανεξελέγη στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και σε εκείνες του 1990. Στις 3 Δεκεμβρίου 1992 διορίστηκε υφυπουργός Γεωργίας, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 12 Οκτωβρίου 1993. Επανεξελέγη με τη Νέα Δημοκρατία (έχοντας περάσει και από τη ΔΗΑΝΑ) στις εκλογές του 1993, 1996 και του 2004.
Απαρτχάιντ
Αντίσταση
Το συνδικάτο της Βιομηχανικής Εμπορικής Ένωσης, το οποίο ιδρύθηκε το 1919, οργανώνει απεργίες προς προάσπιση των δικαιωμάτων των Μαύρων εργατών, κινούμενο από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Νοτίου Αφρικής, που ιδρύθηκε το 1921.
Ανδρέας Καραγκούνης
Πολιτική σταδιοδρομία
Απεβίωσε στην Αθήνα το 2012, έπειτα από έμφραγμα του μυοκαρδίου και η κηδεία του έγινε στη γενέτειρά του, Βόνιτσα, από τον ιερό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά.
Απαρτχάιντ
Η εφαρμογή του απαρτχάιντ
thumb|right|250px|Ταμπέλα σε παραλία του [[Ντέρμπαν που επέτρεπε την είσοδο μόνο σε Λευκούς, γραμμένη σε αγγλικά, αφρικάανς και ζουλού]] Τον Ιούνιο του 1948, το Εθνικό Κόμμα ανεβαίνει στην εξουσία και θέτει σε εφαρμογή επίσημα την πολιτική του απαρτχάιντ, μια πολιτική πολύ πιο ακριβή, συμπαγή, μόνιμη και αμετάβλητη από το παλαιότερο σκεπτικό των φυλετικών εμποδίων (Colour Bar).
Ανδρέας Καραγκούνης
Πολιτική σταδιοδρομία
Γιος του είναι και ο Κωνσταντίνος Καραγκούνης, επίσης βουλευτής (από το 2009) και εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας.
Απαρτχάιντ
Η εφαρμογή του απαρτχάιντ
Ο στόχος της πολιτικής αυτής ήταν να διασφαλίσει επίσημα και θεσμικά τη διακριτή ανάπτυξη των φυλετικών κοινοτήτων, χωρίς η μια να εκμεταλλεύεται την άλλη, σύμφωνα με το θεωρητικό Χέντρικ Φέρβερντ, τον αποκαλούμενο πατέρα και αρχιτέκτονα του Απαρτχάιντ. Σταδιακά, ο διαχωρισμός μεταξύ των Αφρικάνερς και των υπολοίπων Λευκών σταμάτησε να υφίσταται. Οι διαφυλετικοί γάμοι μεταξύ Μαύρων και Λευκών απαγορεύονταν.
Ανδρέας Καραγκούνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας
Απαρτχάιντ
Η εφαρμογή του απαρτχάιντ
Πέρα από το διαχωρισμό των 4 εθνικών κατηγοριών που αναπτύχθηκε παραπάνω (Λευκοί, Κούληδες, Μιγάδες, Μπαντού), θεσπίστηκαν νομοθετικά κείμενα για την κατοικία, την εκπαίδευση, τη μετακίνηση των ατόμων, την εργασία και οτιδήποτε άλλο ενέπιπτε στην κοινωνική ζωή του πληθυσμού. Από το 1953, τέθηκε σε ισχύ και ο νόμος που αφορούσε την πρόσβαση σε υπηρεσίες και δημόσιους χώρους, με αποτέλεσμα ταμπέλες με την επιγραφή "Μόνο Λευκοί" να υπάρχουν σε όλη τη Νότια Αφρική.
To 1956, ο διάδοχος του Ντανιέλ Φρανσουά Μαλάν, Γιοχάνες Στράιντομ, κατάργησε το δικαίωμα ψήφου των "έγχρωμων" κατοίκων της Επαρχίας του Ακρωτηρίου, Μιγάδων και Μαύρων.
Δημιουργήθηκαν εθνικά κρατίδια, τα λεγόμενα Μπαντουστάν, στη θέση των παλαιών περιοριστικών τομέων της παλαιάς νομοθεσίας. Οικονομικά ελάχιστα επιβιώσιμα και αποτελώντας μονάχα το 13% του συνολικού εδάφους της χώρας, τα Μπαντουστάν περιέκλειαν ολόκληρους πληθυσμούς σε απομονωμένες νησίδες γης, ως επί το πλείστον στερημένες από φυσικό πλούτο και βιομηχανία, χωρίς πρόσβαση στο διεθνές εμπόριο. Η επιφανειακή αυτή "ανεξαρτησία" κάποιες φορές βόλευε τους ντόπιους άρχοντες.
Μόνο οι Λευκοί απολάμβαναν δημοκρατικό πολίτευμα και αργότερα, το 1984, ένα μικρό ποσοστό Ινδών και Μιγάδων.
Νόμοι του απαρτχάιντ
Παρακάτω βρίσκονται κάποιοι από τους νόμους που θεσπίστηκαν κατά το απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική κυρίως μεταξύ των ετών 1945-1990:
Ανάπτυξη και διεθνής καταδίκη του απαρτχάιντ
300px|thumb|left|"Χρήση μόνο από Λευκούς". Δίγλωσση επιγραφή στα αγγλικά και αφρικάανς, στο πλαίσιο του φυλετικού διαχωρισμού του απαρτχάιντ
Το απαρτχάιντ προκάλεσε οργή και απογοήτευση στους Μαύρους και άλλες μειονοτικές ομάδες, οι οποίοι βρήκαν βήμα έκφρασης μέσα από το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, αλλά και σε ορισμένους φιλελευθεριστές Λευκούς, οι οποίοι αντιπροσωπεύονταν από το Δημοκρατικό Κόμμα της χώρας.
Η κυβέρνηση αντιδρούσε με βίαιο συχνά τρόπο: οι διαμαρτυρόμενοι καταδικάζονταν και φυλακίζονταν.
Οι πρώτες εκστρατείες αντίθεσης στην εφαρμογή του απαρτχάιντ χρονολογούνται το 1952. Το 1955, στο Κλιπτάουν, το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, το κομμουνιστικό Κόμμα, οι Δημοκρατικοί και άλλα κινήματα διαμαρτυρίας υιοθέτησαν μια χάρτα δικαιωμάτων, με την οποία θα καταργούνταν όλες οι φυλετικές διακρίσεις στη Νότια Αφρική, θα εγκαθίστατο δημοκρατικό καθεστώς και ένα πολιτικό πρόγραμμα αγροτικής και σοσιαλιστικής μεταρρύθμισης (κατώτατο όριο μισθών, 44ωρο εργασίας την εβδομάδα, κοινωνική ασφάλιση κλπ.). 156 άτομα (105 Μαύροι, 21 Ινδοί, 23 Λευκοί και 7 Μιγάδες) συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για εσχάτη προδοσία, ότι σχεδίαζαν την ανατροπή της κυβέρνησης με τη βία και την εγκαθίδρυση κομμουνιστικού καθεστώτος. Η ποινή για εσχάτη προδοσία ήταν θάνατος.
Στις 29 Μαρτίου 1961, η νοτιοαφρικανική δικαιοσύνη αποφαίνεται την αθώωση όλων των συλληφθέντων.
Το κίνημα εναντίον του απαρτχάιντ διαιρείται το 1959, όταν οι ριζοσπαστικοί εγκαταλείπουν το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και ιδρύουν το Παναφρικανικό Κογκρέσο, αργότερα γνωστό ως Παναφρικανικό Κογκρέσο της Αζανίας.
Μετά τη σφαγή της Σάρπβιλ, όπου δεκάδες ειρηνικοί διαδηλωτές κατά του απαρτχάιντ σφαγιάστηκαν στις 21 Μαρτίου 1960, χιλιάδες Μαύροι Νοτιοαφρικανοί κατέστρεψαν το "πάσο" τους, η κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στις 8 Απριλίου 1960 και απαγορεύτηκε η λειτουργία στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και στο Παναφρικανικό Κογκρέσο, θέτοντας σε ισχύ το νόμο περί καταστολής του κομμουνισμού. Σε διεθνές επίπεδο, φθίνει το στάτους της Νοτίου Αφρικής για πρώτη φορά, καθώς τίθεται εκτός από την Κοινοπολιτεία των Εθνών, Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, την UNESCO και τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας.
To 1961, ιδρύθηκε το Δόρυ του Έθνους (Umkhonto we Sizwe), το στρατιωτικό παρακλάδι του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, και εισήγαγε εκστρατεία σαμποτάζ. Οι πρώτες επιθέσεις αφορούσαν κυβερνητικά κτίρια, αλλά γρήγορα οι αρχηγοί του κινήματος συνελήφθησαν τον Ιούνιο του 1963 στη Ριβονία, προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ, και καταδικάστηκαν σε ισόβια το 1964, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Νέλσον Μαντέλα.
Κάποιος εκσυγχρονισμός των βασικών εννοιών της πολιτικής του απαρτχάιντ πραγματοποιήθηκε μετά τη δολοφονία του Χένρικ Φέρβερντ το 1966 από τον Δημήτρη Τσαφέντα, Έλληνα από τη Μοζαμβίκη. Η ιδεολογία του απαρτχάιντ συνεχώς από τότε εκμοντερνιζόταν. Έμφαση δε δινόταν στην προάσπιση μόνο των Αφρικάνερς, αλλά όλων των Λευκών της Νοτίου Αφρικής, σε μια προσπάθεια να ενσωματωθούν οι ευρωπαϊκές πληθυσμιακές ομάδες της χώρας, οι οποίες δεν πρέσβευαν "το ιστορικό δικαίωμα και καθήκον να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στη Νότια Αφρική": γι' αυτούς οι Μαύροι δεν ήταν πλέον κατώτεροι, αλλά διαφορετικοί. Ακολούθησε μια πολιτική στρατηγική προσέγγισης των Μιγάδων, των Ινδών και των Ασιατών της χώρας, με την ίδρυση κοινοβουλευτικών σωμάτων για καθεμιά από τις φυλετικές αυτές ομάδες, το 1984.
Από την άλλη πλευρά, οι εκφραστές του απαρτχάιντ στο διπλωματικό τομέα, βασιζόμενοι στην προάσπιση των δυτικών αξιών στην Αφρική και στην πάταξη του αθεϊστικού κομμουνισμού, προχώρησαν σε μια αποσταθεροποίηση των γειτόνων τους, προκειμένου να αποσοβήσουν τον κίνδυνο επέκτασης μαρξιστικού καθεστώτος στην Αφρική, υποστηριζόμενο από την Κούβα, την Κίνα ή τη Σοβιετική Ένωση (Ανγκόλα,Αιθιοπία, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και Μοζαμβίκη από το 1975).
Εμπάργκο και κυρώσεις από τον ΟΗΕ
Αν κατά τη δεκαετία του '70, οι Αφρικάνερς δεν είχαν πλέον το φόβο να χάσουν την εθνική τους ταυτότητα, ο φόβος αυτός επανήλθε κατά τη δεκαετία του '80 λόγω τριών παραγόντων:
right|thumb|300px|Λεωφορείο στο [[Λονδίνο με το σύνθημα "Boycott Apartheid".]]
Η νοτιοαφρικανική κυβέρνηση, σε εμπάργκο από τη δεκαετία του '70, ανέπτυξε ένα σύστημα παράκαμψης των οικονομικών και βιομηχανικών κυρώσεων, βασιζόμενη στη διεθνοποίηση μεγάλων οικονομικών και βιομηχανικών κεφαλαίων, μέσω των λεγόμενων offshore επενδύσεων και επαφών με πολιτικο-στρατιωτικούς συνεταίρους, όπως το Ισραήλ και η Ταϊβάν.
Από το 1976 και την εξέγερση του Σοβέτο, η χώρα αποτελεί θέατρο πολιτικής βίας και αστυνομικής καταστολής στα μπαντουστάν: έπειτα από πολύμηνες ταραχές, ο φόρος αίματος φτάνει τους 600 νεκρούς. Το κίνημα βάσης της Μαύρης Συνείδησης μένει ακέφαλο με το θάνατο του αρχηγού του, Στίβεν Μπίκο, από εγκεφαλικές κακώσεις, μετά από ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του καθεστώτος απαρτχάιντ (12 Σεπτεμβρίου 1977), κάτι που οδήγησε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να επιβάλει κυρώσεις για πρώτη φορά στη Νότια Αφρική, υιοθετώντας εμπάργκο στην αγορά πολεμικού εξοπλισμού. Το 1961, η Νότιος Αφρική είχε ήδη υποχρεωθεί να αποσυρθεί από τη Βρετανική Κοινοπολιτεία, ενώ ακολούθησαν το 1984 και 1985 οικονομικές κυρώσεις από τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία.
Μέθοδοι κυβέρνησης και ανταρτών
Οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας είχαν προσλάβει επιστήμονες για ένα πρόγραμμα μείωσης της γονιμότητας των Μαύρων γυναικών, μέσω μιας ουσίας που διαχεόταν στο νερό ή κάποιου είδους ένεσης. Εξάλλου, το καθεστώς του απαρτχάιντ ωθούσε τις μαύρες γυναίκες σε αντισύλληψη και έλεγχο των γεννήσεων, με αποτέλεσμα στα τέλη της δεκαετίας του '80 ο μέσος όρος παιδιών ανά μαύρη οικογένεια στη Νότια Αφρική να έχει πέσει από 6 σε 4,6, το χαμηλότερο ποσοστό εκείνη την περίοδο στην υποσαχάρια Αφρική. Ωστόσο, βάσει δημογραφικών, ιστορικών και ανθρωπολογικών στοιχείων και πηγών, υποστηρίζεται ότι οι μαύρες της Νοτίου Αφρικής είχαν ανάγκη τον οικογενειακό προγραμματισμό, αμφισβητώντας την εφαρμογή της πρακτικής αυτής για ρατσιστικούς λόγους.
Από την πλευρά του, το στρατιωτικό τμήμα του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, το Δόρυ του Έθνους (Umkhonto we Sizwe), οργάνωνε τον ανταρτοπόλεμό του σε στρατόπεδα εκπαίδευσης στην Ανγκόλα, στην Τανζανία ή τη Ζάμπια, όπου λάμβαναν χώρα βασανιστήρια και εκτελέσεις στρατιωτικών που κατηγορούνταν για κατασκοπεία. Από το 1977, οργάνωνε σαμποτάζ και επιθέσεις ακόμα και εντός της Νότιας Αφρικής. Κάποιες φορές, οι ενέργειες ήταν συμβολικές, όπως επίθεση κατά των αστυνομικών τμημάτων στα μπαντουστάν, ωστόσο άλλες φορές, επρόκειτο για πραγματικές τρομοκρατικές ενέργειες: επίθεση στην Church Street στην Πραιτώρια το 1983, επίθεση στο Αμανζιμτότι το 1985, δολοφονίες Λευκών γεωργών στο βορρά και ανατολικά στο Τράνσβααλ ή τοπικής αστυνομίας ή Μαύρων που κατηγορούνταν για συνεργασία με τις Αρχές.
Πίτερ Βίλεμ Μπότα
Έπειτα από πίεση και της διεθνούς κοινής γνώμης, το απαρτχάιντ έγινε πιο ελαστικό ως πολιτική κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Πίτερ Βίλεμ Μπότα.
Έπειτα από την ίδρυση σωματείων μαύρων το 1979, ο Μπότα το 1984 εισήγαγε τη σταδιακή μείωση των ανισοτήτων στους μισθούς μεταξύ Λευκών και Μαύρων στα ορυχεία και το 1985 επιτρέπει τη δημιουργία διαφυλετικών συνδικάτων και καταργείται ο νόμος που απαγόρευε τους μικτούς γάμους. Ένα χρόνο αργότερα, καταργείται και ο νόμος του 1952, με τον οποίο οι Μαύροι έπρεπε να έχουν πάνω τους και να επιδεικνύουν "πάσο"/διαβατήριο για να έχουν πρόσβαση σε περιοχές της πόλης, κι έτσι μπορούν να κινηθούν ελεύθερα σε όλη την πόλη, ακόμα και να εγκατασταθούν όπου επιθυμούν.
Το 1987, καταργείται και ο νόμος που καθόριζε συγκεκριμένα επαγγέλματα για τους Λευκούς και τους Μαύρους.
Κατάργηση του απαρτχάιντ
thumb|right|250px|Χειραψία του Φρεντερίκ ντε Κλερκ και του Νέλσον Μαντέλα τον Ιανουάριο του [[1992, στην Ετήσια Σύνοδο του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός]] Το 1989, την εξουσία ανέλαβε ο Φρεντερίκ ντε Κλερκ, ο τελευταίος λευκός πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησής του απελευθερώθηκε ο Νέλσον Μαντέλα στις 11 Φεβρουαρίου 1990, με τον οποίο μοιράστηκε το 1993 το Νόμπελ Ειρήνης, "για τη συνεισφορά τους στον ειρηνικό τερματισμό του απαρτχάιντ και για τη θεμελίωση μιας νέας δημοκρατικής Νότιας Αφρικής". Επίσης, νομιμοποιήθηκαν τα άλλοτε απαγορευμένα πολιτικά κόμματα και από το Μάρτιο του 1990 άρχισαν επίσημες διαπραγματεύσεις με το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο. Η πλειονότητα των νόμων του απαρτχάιντ καταργήθηκαν μεταξύ του 1989 και του 1991, και τον Απρίλιο του 1992 πραγματοποιήθηκε συνταγματική συνέλευση.
Αν και ορισμένοι συντηρητικοί Αφρικάνερς κατέφευγαν σε ουτοπιστικές πεποιθήσεις του παρελθόντος (Βόλκσταατ, λαϊκό κράτος), άλλοι, οι οποίοι θεωρούνται οι κύριοι εκπρόσωποι των Λευκών Νοτιοαφρικανών, υιοθέτησαν και πάλι το παλαιότερο σλόγκαν "Προσαρμογή ή αφανισμός", οδηγώντας σε μια πολιτική "ανοίγματος" προς τη μαύρη πλειοψηφία της χώρας.
Μετά από τέσσερα χρόνια συνταγματικών διαπραγματεύσεων, οι πρώτες πολυφυλετικές εκλογές διεξήχθησαν τον Απρίλιο του 1994 και οδήγησαν στην εκλογή του Νέλσον Μαντέλα, πρώτου μαύρου προέδρου της Νοτίου Αφρικής.
Από το 1996 ως το 1998, η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης διέσχισε όλη τη χώρα για να συλλέξει μαρτυρίες θυμάτων και καταπιεστών, οπαδών ή αντιπάλων του απαρτχάιντ, προκειμένου να καταγράψει όλες τις καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεταξύ 1960 και 1993 και να διαλευκάνει τα εγκλήματα και τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν είτε από την κυβέρνηση είτε από τα απελευθερωτικά κινήματα.
Η πλειοψηφία όσων βρέθηκαν ενώπιον της δικαιοσύνης, αθωώθηκε λόγω ελλιπών αποδείξεων ή συμμόρφωσης με τους κανόνες.
Η Νότια Αφρική αναφέρεται συχνά ως Έθνος Ουράνιο Τόξο, όρος που επινοήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Ντέσμοντ Τούτου και χρησιμοποιήθηκε από τον Νέλσον Μαντέλα ως μεταφορά για την περιγραφή της πολυπολιτισμικής απάντησης στον ρατσισμό και την ξενοφοβία της ιδεολογίας του απαρτχάιντ.
Τα κατάλοιπα του απαρτχάιντ πλήττουν ακόμα την πολιτική και την κοινωνία της Νοτίου Αφρικής.
Το απαρτχάιντ σε άλλες χώρες
Το απαρτχάιντ εφαρμόστηκε επίσης από το 1959 μέχρι το 1979 και στη Νοτιοδυτική Αφρική, σημερινή Ναμίμπια. Κατά τη δεκαετία του '80, υπήρξαν σταδιακές μεταρρυθμίσεις, με τη θέσπιση πολιτικών δικαιωμάτων στους "Ινδούς" και στους "Μιγάδες", μέχρι που καταργήθηκε ως καθεστώς το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνότητα στην πολιτική Κατηγορία:Ολιγαρχία Κατηγορία:Φυλετικός διαχωρισμός
Εκκλησία Αγίου Γεωργίου (Κάιρο)
Η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είναι Ελληνορθόδοξη εκκλησία στο Κοπτικό Κάιρο. Η ανέγερση της εκκλησίας χρονολογείται στον 10ο αιώνα (ή προγενέστερη ημερομηνία). Η σημερινή μορφή του κτιρίου προήλθε από ανακατασκευή, η οποία ακολούθησε πυρκαγιά το 1904.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιό Κάιρο Κατηγορία:Κοπτικό Κάιρο Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στο Κάιρο
City (συγκρότημα)
Οι City είναι γερμανικό συγκρότημα της ροκ μουσικής που ιδρύθηκε το 1972 στην Ανατολική Γερμανία.
Μάργκαρετ Σάλιβαν
Η Μάργκαρετ Σάλιβαν (Margaret Brooke Sullavan, Νόρφολκ, Βιρτζίνια, ΗΠΑ, 16 Μαΐου 1909 – 1 Ιανουαρίου 1960 ) ήταν Αμερικανή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ξεκίνησε την καριέρα της στη θεατρική σκηνή το 1929 και τέσσερα χρόνια μετά (1933) προσέλκυσε το ενδιαφέρον του σκηνοθέτη του σινεμά John M. Stahl, ο οποίος την ίδια χρονιά της πρόσφερε έναν ρόλο στην ταινία του Only Yesterday. Επειδή η ηθοποιός προτιμούσε να εργάζεται στο «σανίδι», συμμετείχε σε μόνο 16 κινηματογραφικά έργα. Αποτέλεσε κινηματογραφική παρτενέρ, κυρίως, του Τζέιμς Στιούαρτ με τον οποίο πρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες Για την ερμηνεία της στην ταινία Three Comrades (1938) προτάθηκε για να διεκδικήσει το βραβείο καλύτερης ηθοποιού. Στις αρχές της δεκαετίας του ’40 η Σάλιβαν αποσύρθηκε από το σινεμά, για να επιστρέψει, για την τελευταία της εμφάνιση, το 1950 στο έργο No Sad Songs for Me, υποδυόμενη μία γυναίκα που πέθαινε από καρκίνο. Από κει και πέρα εμφανίσθηκε μόνο στη σκηνή. Γρήγορα αντιμετώπισε πολλά προβλήματα υγείας με την ακοή της και παρουσίασε νοητική αστάθεια, ενώ ασθένησε από κατάθλιψη. Πέθανε από κατανάλωση υπερβολικής ποσότητας βαρβιτουρικών φαρμάκων σε ηλικία μόλις 50 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1956)
Το 1956 διεξήχθη το 7ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 22 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία. Νικητής, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ήταν ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, με Φερράρι.
Σύνοψη
Η Λάντσια, αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα αποφάσισε να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα, δίνοντας το αυτοκίνητό της (Lancia D50) και τους οδηγούς της, στη Φερράρι. Ο Φάντζιο, μετά την αποχώρηση της Μερτσέντες στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς, βρέθηκε στη θέση του Αλμπέρτο Ασκάρι, που είχε σκοτωθεί την προηγούμενη χρονιά στη Μόντσα. Ο Στέρλινγκ Μος, αντίθετα, πήγε στην ομάδα της Μαζεράτι. Οι δύο Ιταλικές ομάδες κυριάρχησαν μοιράζοντας τις νίκες.
Στον πρώτο αγώνα ο Φάντζιο πήρε στον 29ο γύρο το αυτοκίνητο του Λουίτζι Μούσο και κατάφερε να τερματίσει στη πρώτη θέση. Μούσο και Φάντζιο μοιράστηκαν τους βαθμούς της πρώτης θέσης. Στο Μονακό νίκησε ο Μος, ενώ ο Πήτερ Κόλλινς με Φερράρι ήταν ο νικητής στο Βέλγιο και τη Γαλλία. Ο Φάντζιο κέρδισε τα δύο επόμενα Γκραν Πρι στη Βρετανία και τη Γερμανία. Ο τίτλος τελικά κρίθηκε στον αγώνα της Ιταλίας. Εκεί ο Πήτερ Κόλλινς προηγούνταν και ήταν έτοιμος να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Ο Φάντζιο είχε ένα ατύχημα και ο Κόλλινς αναγκάστηκε να του παραχωρήσει το αυτοκίνητό του. Τον αγώνα κέρδισε ο Μος και οι Κόλλινς και Φάντζιο μοιράστηκαν τους βαθμούς της δεύτερης θέσης, κάτι που έδινε στον Φάντζιο το πρωτάθλημα, αφήνοντας δεύτερο στη τελική κατάταξη τον Μος και τρίτο τον Κόλλινς. Στο Indianapolis 500 νικητής ήταν ο Πατ Φλάχερτι.
Αγώνες
Διεξήχθησαν 8 αγώνες. Οι νικητές σε κάθε έναν από αυτούς:
Βαθμολογία
Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, ή όταν δύο ή περισσότεροι οδηγοί έκαναν τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 5 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 83 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 27 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 51 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιον από τους αγώνες
Σημείωση: Η Φερράρι χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο της Λάντσια (Lancia D50).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1956 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1956
Γκάιντα
right|thumb|Σιδέρης: Γκαϊντατζής στην ημερίδα (12/12/2009) για τη γκάιντα στο Διδυμότειχο. μικρογραφία|Γκάιντα με ζουρνά & νταούλι
Η γκάιντα ή τσαμπούνα ή τουλούμι ή αγγείο είναι ένα είδος άσκαυλου, δηλαδή είδος παραδοσιακού πνευστού μουσικού οργάνου, αποτελούμενο από ασκό και από ξύλινο μέρος. Η γκάιντα αποτελεί παραδοσιακό μουσικό όργανο σε όλη την Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Η γκάιντα αποτελείται από τον ασκό, το επιστόμιο και το τμήμα παραγωγής ήχου. Το τελευταίο απαρτίζεται από δύο ξεχωριστούς γλωττιδόφωνους αυλούς. Ο ένας, κοντός με τρύπες, παράγει τη μελωδία και ο άλλος, μακρύς χωρίς οπές, παράγει ένα φθόγγο που κρατάει το ίσο.
Ασκός
Ο ασκός παρέχει τον αυλό με αέρα. Πρόκειται για ένα αεροστεγή σάκο από δέρμα προβάτου ή κατσίκας. Όταν ο ασκός έχει συμπιεστεί με το χέρι του παίκτη, αναγκάζεται ο αέρας να περάσει μέσα από τον αυλό για να δημιουργήσει ήχο. Διαφορετικές περιοχές έχουν διαφορετικούς τρόπους επεξεργασίας του δέρματος. Ο απλούστερος τρόπος περιλαμβάνει μόνο τη χρήση αλατιού, ενώ πιο περίπλοκες επεξεργασίες χρησιμοποιούν γάλα, αλεύρι για την αφαίρεση της γούνας. Οι τρύπες της γκάιντας είναι οι φυσιολογικές τρύπες από τα πόδια του προβάτου.
Στις περιοχές της Μακεδονίας, η απόκρυψη της γούνας γίνεται έτσι ώστε η γούνα να είναι στο εσωτερικό του σάκου, καθώς με αυτόν τον τρόπο αποθηκεύεται και υγρασία. Αυτό βοηθά ώστε το δέρμα να μένει μαλακό. thumb|415px|Γκαϊντατζήδες στη [[Βουλγαρία.]]
Το Επιστόμιο
Το Επιστόμιο (μουσική) επιστόμιο (φυσούνα, φερέκι, στόμιο) είναι ένας ξύλινος κωνικός σωλήνας, απ' όπου ο γκαϊτατζής φυσάει και γεμίζει τον ασκό με αέρα, ο οποίος συγκροτείται από μια πέτσινη βαλβίδα. Τα υλικά κατασκευής του επιστόμιου και των αυλών είναι από ξύλο δαμασκηνιας, ακρανιάς, ή αμυγδαλιάς.
Το τμήμα παραγωγής ήχου
Ο αυλός (γκαϊντανίτσα) για τη μελωδία έχει συνήθως επτά οπές μπροστά και μια πίσω. Είναι κυλινδρικός, και έχει μήκος γύρω στα 25-30 εκ, μοιάζει με φλογέρα. Στο σημείο που ενώνεται με τον ασκό προσαρμόζεται το λεγόμενο καλάμι (ή Τσαμπούνα, ζαμπούνα, κουμούσι, γκαϊτοκάλαμο). Το δεύτερο τμήμα παραγωγής ήχου, είναι ένας μακρύς σωλήνας χωρίς τρύπες (μπουρί, τζαμάρα, μπουρού), και παράγει ένα μονότονο ήχο. Το μέγεθος του μπουριού ποικίλει. Πάντα όμως είναι αρκετά μεγαλύτερο από αυτό του κυρίως αυλού. Ο τρίτος αυλός (μπάσο) δεν διαθέτει τρύπες. Επίσης το σχήμα και ο τρόπος κατασκευής της γκαϊντανίτσας διαφέρει από περιοχή σε περιοχή. Για παράδειγμα η γκάϊντα της Θράκης, της ανατολικής Μακεδονίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας είναι πολύ διαφορετικές με τις γκάϊντες της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας. Παρόλο που ο τρόπος κατασκευής και χρήσης του δέρματος (ασκού), φυσούνα (τμήμα εισαγωγής αέρα) και μπουρί είναι ακριβώς ίδια, παρατηρούμε ότι η γκαϊντανίτσα Θράκης έχει κωνικό σχήμα (ανοίγει προς τα κάτω) και κυρίως κουρδίζεται σε λα και ρε, η γκαϊντανίτσα της Μακεδονίας ενώ έχει κωνικό σχήμα, κλείνει προς τα κάτω και είναι πιο παχιά προς τα πάνω και κυρίως κουρδίζετε σε μι. Επίσης το τελείωμα της γκαϊντανίτσας της Μακεδονίας είναι παρόμοιο με την Καμπάλσκα Γκάϊντα (Kaba Gaida) της Βουλγαρίας, δηλαδή τελειώνει με το ξύλο να προεξέχει περίπου 3 εκατοστά σε γωνία περίπου από την υπόλοιπη γκαϊντανίτσα 150-165 μοίρες και είναι πολύ πιο μπάσος ο ήχος.
Οι διάφοροι τύποι γκάιντας στον Ελλαδικό χώρο
Η γκάιντα που παίζεται στον Ελλαδικό χώρο δεν είναι ίδια σε όλες τις περιοχές. Διακρίνουμε τη θρακιώτικη γκάιντα, κυρίως αυτή του βόρειου Έβρου. Την γκάιντα της Δράμας στα χωριά Καληβρύση και Βώλακας που είναι πιο πρίμα από την αντίστοιχη της Θράκης. Την γκάιντα των Πιερίων στην Κατερίνη. Στον Πόντο συναντάμε το τουλούμ(ι) ή αγγείο. Στα νησιά των Κυκλάδων συναντάμε την τσαμπούνα, ενώ στην Κρήτη την ασκομαντούρα οι οποίες ανήκουν στην οικογένεια του άσκαυλου όπως και η γκάιντα.
Σύλλογος Γκαϊντατζήδων Έβρου
Κατά την διάρκεια της ημερίδας για την θρακιώτικη γκάιντα (στις 12/12/2009) ιδρύθηκε ο σύλλογος γκαϊντατζήδων Έβρου με σκοπό την ανάδειξη της θρακιώτικης μουσικής. Ο μουσικολόγος Χάρης Σαρρής εκπόνησε το 1995 σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών διδακτορική διατριβή πάνω στην γκάιντα. Το 1995 ο νεότερος σε ηλικία γκαϊντατζής ήταν γεννημένος το 1939. Το 2007 ο Δήμος Διδυμότειχου ξεκίνησε σεμινάρια για την εκμάθηση γκάιντας και έκτοτε ο νεότερος γκαϊντατζής είναι μόλις 5 χρονών.
Παραλλαγές της γκάιντας
thumb|Μουσικός στη [[Βασιλική Λασιθίου παίζοντας ασκομπαντούρα.]] thumb|right|150px|Τόρουπιλλ, η [[Εσθονία|εσθονική εκδοχή της γκάιντας]] thumb|right|Η [[Σκωτία|σκωτσέζικη Γκρέιτ Χάιλαντ Μπάγκπαϊπ]] Οι διάφορες παραλλαγές της γκάιντας συναντώνται σε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αερόφωνα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα
Στράτσιμιρ Ζάβιντοβιτς
Βιογραφία
Του δόθηκε η επαρχία (oblast) του Δυτικού Μοράβα να την κυβερνήσει ως πρίγκιπας, έπειτα από τη διαίρεση της Σερβικής γης από τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Οι αδελφοί του έλαβαν και αυτοί περιοχές: ο Μίροσλαβ το Ζαχούμλιε και την Τραβούνια, ο Στέφανος Νέμανια τις Τόπλιτσα, Ράσινα και Ρέκε, ενώ ο πρωτότοκος Τίχομιρ έλαβε την ανώτερη εξουσία του πριγκιπάτου.
Ο Στράσιμιρ έκτισε το φρούριο του Μόραβσκι Γκράντατς, το μοναστήρι της Θεοτόκου στο Σάσακ, όπου ήταν η έδρα του.
Το 1166 ο Στέφανος Νέμανια εκτόπισε τον Τίχομιρ με ένα πραξικόπημα και εκδίωξε τους αδελφούς του στη Ρωμανία το 1167/68. Ο Στέφανος Νέμανια νίκησε τον Τίχομιρ και τον Ρωμαϊκό στρατό του, που είχε έρθει ως σύμμαχος. Ο Τίχομιρ πνίγηκε σε έναν ποταμό και από τους αδελφούς του αφαιρέθηκαν οι τίτλοι τους· ο Στέφανος Νεμάνια έγινε ηγεμόνας όλης της Σερβίας και ιδρυτής του Οίκου των Νέμανιτς. Συγχώρεσε τους αδελφούς του και ο Στράσιμιρ συνέχισε να εξουσιάζει την επικράτειά του. Όταν ο Στέφανος Νέμανια πολιόρκησε και ανέκτησε τον έλεγχο της Ντούκλιας/Διόκλειας στη δεκαετία του 1180, ο Στράσιμιρ και ο Μίροσλαβ επιτέθηκαν στις δυνάμεις του συγγενούς τους Μιχάηλο Γ΄ ηγεμόνα της Ντούκλιας.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες
Όρος Λόγκαν
To όρος Λόγκαν (αγγλικά: Mount Logan) είναι η ψηλότερη κορυφή του Καναδά και δεύτερη ψηλότερη στη Βόρεια Αμερική, μετά το όρος ΜακΚίνλεϊ (Ντενάλι). Το βουνό πήρε το όνομά του από το Σερ Ουίλιαμ Έντομοντ Λόγκαν, ένα Καναδό γεωλόγο και ιδρυτή της Γεωλογικής Έρευνας του Καναδά (Geological Survey of Canada, GSC). Το όρος Λόγκαν βρίσκεται εντός του εθνικού πάρκου και καταφυγίου Κλουάνε, στο νοτιοδυτικό Γιούκον και είναι η αφετηρία των παγετώνων Χάμμπαρντ και Λόγκαν. Το όρος Λόγκαν θεωρείται ότι έχει τη μεγαλύτερη περίμετρο από κάθε μη ηφαιστειακό βουνό στη Γη (κάποια ασπιδοηφαίστεια πιστεύεται ότι είναι μεγαλύτερα σε μέγεθος και μάζα), με τον ορεινό όγκο να περιλαμβάνει έντεκα κορυφές ψηλότερες από 5.000 μέτρα.
Εξαιτίας της ενεργής τεκτονικής ανόδου, το όρος Λόγκαν εξακολουθεί να αυξάνει το ύψος του. Πριν το 1992, το ακριβές ύψος του όρους Λόγκαν ήταν άγνωστο και οι τιμές ποικίλαν από 5.959 μέτρα μέχρι 6.050 μέτρα. Το Μάιο του 1992, μια αποστολή του GSC ανέβηκε στο όρος Λόγκαν και μέτρησε με GPS ότι το όρος Λόγκαν είχε ύψος 5.959 μέτρα (19.551 πόδια).
Ο καιρός είναι εξαιρετικά ψυχρός πάνω και κοντά στο όρος Λόγκαν. Στο οροπέδιο των 5 χιλιομέτρων, η θερμοκρασία του αέρα ποικίλει από −45 °C (−49 °F) το χειμώνα μέχρι κοντά στο μηδέν το καλοκαίρι, με μέση ετήσια τιμή κοντά στους −27 °C (−17 °F). Μικρή ποσότητα χιονιού λιώνει με αποτέλεσμα την παρουσία ενός σημαντικού στρώματος πάγου που σε ορισμένα σημεία έχει βάθος σχεδόν 300 μέτρα.
Κορυφές του ορεινού όγκου
Ο ορεινός όγκος του όρους Λόγκαν θεωρείται ότι περιέχει όλες τις περιβάλλουσες κορυφές με έξαρμα μικρότερο από 500 μετρά.
thumb|250px|Ο ορεινός όγκος του όρους Λόγκαν
Πρώτη αναρρίχηση
Το 1922, ένας γεωλόγος πλησίασε το σύλλογο Αλπινιστών του Καναδά με την πρόταση ο σύλλογος να στείλει μια αποστολή στο βουνό για να φτάσει στην κορυφή για πρώτη φορά. Μια διεθνής αποστολής από Καναδούς, Βρετανούς και Αμερικανούς ορειβάτες σχηματίστηκε και αρχικά σχεδίασαν η προσπάθειά τους να γίνει το 1924 αλλά τελικά καθυστερήσεις λόγω χρηματοδότησης και προετοιμασίες ανέβαλαν το ταξίδι για το 1925. Η διεθνής αποστολή ορειβατών ξεκίνησε τη διαδρομή της τις πρώτες μέρες του Μαΐου, διασχίζοντας την ενδοχώρα από τον Ειρηνικό ωκεανό με τρένο. Μετά περπάτησαν 200 χιλιόμετρα μέχρις ότου έφτασαν 10 χιλιόμετρα από τον παγετώνα Λόγκαν όπου κατασκήνωσαν. Νωρίς το απόγευμα τις 23 Ιουνίου 1925, οι Άλμπερτ ΜακΚάρθι (αρχηγός), H.F. Lambart, Άλεν Καρπέ, W.W. Foster, N. Read και Άντι Τέιλορ έφτασαν πρώτοι στην κορυφή του βουνού. Χρειάστηκαν 65 ημέρες για να προσεγγίσουν του βουνό, σκαρφαλώσουν και γυρίσει πίσω όλοι τους σώοι και αβλαβείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιούκον Κατηγορία:Βουνά του Καναδά
NGC 480
Ο NGC 480 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 546 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Φράνσις Λίβενγουορθ (Francis Leavenworth) το 1886.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 0480 04845
Ιππόδρομος του Αμαστριανού
Ο Ιππόδρομος του Αμαστριανού ήταν ένας από τους μικρότερους ιπποδρόμους που είχε η Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη στους οποίους διεξάγονταν ιπποδρομίες και αρματοδρομίες. Ο ιππόδρομος βρισκόταν σε άγνωστη σημερα θέση, στο Φόρο του Αμαστριανού, εκεί που ήταν και η αγορά αλόγων, όπου οφείλει και το όνομα του.
Κατασκευάστηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδοσίο Α΄΄τον 4ο αιώνα, αλλά γκρεμίστηκε από την αυτοκράτειρα Ειρήνη τον 8ο αιώνα για να κατασκευαστούν στη θέση του το Παλάτι του Ελευθερίου.
Λογκάρ (περιοχή)
Η Λογκάρ ή Λοουγκάρ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό ανατολικό τμήμα της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν, αλλά και μία από τις περισσότερο προβληματικές περιοχές, ως χώρος δράσης αντικυβερνητικών ομάδων. Πρόκειται για κοιλάδα που διαρρέει ο μεγάλος ποταμός Λογκάρ εξ ου και η ονομασία του νομού. Η έκτασή της είναι σχετικά πολύ μικρή, περίπου 3.800 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε 230.000 κατοίκους ενώ το 2002 εκτιμάται ότι έχει ανέλθει στους 330.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 7 επαρχίες. Επικρατούσες γλώσσες στη περιοχή είναι η περσική φάρσι και η παστούν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Πουλ-ι-Αλάμ της ομώνυμης επαρχίας.
Επαρχίες
Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Λογκάρ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αζρά, η Κχαρβάρ, η Κχοσί, η Μουχαμάντ Αγά ή Μοχάμετ Αγά, η Μπαρακί Μπαράκ, η Πουλ-ι-Αλά όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, και η Σάρχ,.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
ΑΣ Κάννες
Η ΑΣ Κάννες είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα από τις Κάννες. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1902. Συμμετέχει στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας, την τέταρτη κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Γαλλίας. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Πιερ ντε Κουμπερτέν, χωρητικότητας 16000 θεατών. Η ομάδα ήταν ιδρυτικό μέλος της Λιγκ 1 και ήταν φιναλιστ στο Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1932-33. Τελευταία συμμετοχή της ομάδας στην Λιγκ 1 ήταν την περίοδο 1997-98.
Βαθιά οικολογία
Η βαθιά οικολογία (Deep Ecology) είναι μια σύγχρονη σχολή οικολογικής φιλοσοφίας σύμφωνα με την οποία η ανθρώπινη ύπαρξη δεν αποτελεί τίποτα παρά μόνο ένα έμβιο ον στον πλανήτη, το οποίο και δεν έχει παραπάνω δικαιώματα από τα υπόλοιπα. Αυτή η φιλοσοφία είναι ένα σημαντικό θεμέλιο για τη σκέψη για την οικολογική πολιτική, την πνευματικότητα και την ψυχολογία. Ακριβώς αντίθετη φιλοσοφική θεώρηση της βαθιάς οικολογίας θεωρείται η ρηχή οικολογία (Shallow Ecology).