cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας
Αντιβασιλεία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 οι εσωτερικές εντάσεις συνέχισαν να αυξάνονται με τους Σέρβους και τους Κροάτες να επιδιώκουν να εγκαθιδρύσει εθνικές ομοσπονδιακές υποδιαιρέσεις. Οι Σέρβοι ήθελαν η Μπανόβινα του Βαρδάρη (αργότερα γνωστό εντός της Γιουγκοσλαβίας ως Μακεδονία του Βαρδάρη), η Βοϊβοντίνα και το Μαυροβούνιο να ενωθούν με τα σερβικά εδάφη ενώ η Κροατία ήθελε τη Δαλματία και τμήμα της Βοϊβοντίνας. Και οι δύο διεκδικούσαν εδάφη στη σημερινή Βοσνία και Ερζεγοβίνη, που κατοικείτο και από Βόσνιους Μουσουλμάνους. Η επέκταση της Ναζιστικής Γερμανίας το 1938 έδωσε νέα ώθηση στις προσπάθειες για την επίλυση αυτών των προβλημάτων και, το 1939, ο πρίγκιπας Παύλος διόρισε τον Ντραγκίσα Τσβέτκοβιτς πρωθυπουργό, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας με την κροατική αντιπολίτευση. Έτσι στις 26 Αυγούστου του 1939 ο Βλάντκο Μάτσεκ έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Γιουγκοσλαβίας και ιδρύθηκε μια αυτόνομη Μπανόβινα της Κροατίας με το δικό της κοινοβούλιο.
Αυτές οι αλλαγές δεν ικανοποίησαν τους Σέρβους, που ανησυχούσαν για το καθεστώς της σερβικής μειονότητας στη νέα Μπανόβινα της Κροατίας και ήθελαν μεγαλύτερο μέρος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ως σερβικό έδαφος. Οι Κροάτες εθνικιστές Ουστάσι επίσης εξοργίζονταν με κάθε διακανονισμό λιγότερο από πλήρη ανεξαρτησία μιας Μεγάλης Κροατίας, συμπεριλαμβανομένης όλης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Η πτώση
Φοβούμενη εισβολή από τις δυνάμεις του Άξονα, η Γιουγκοσλαβία προσυπέγραψε το Τριμερές Σύμφωνο του Άξονα στις 25 Μαρτίου του 1941, υποσχόμενη συνεργασία με τον Άξονα. Ακολούθησαν στο Βελιγράδι μαζικές διαδηλώσεις κατά του Άξονα.
Στις 27 Μαρτίου, το καθεστώς του πρίγκιπα Παύλου ανατράπηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα με βρετανική υποστήριξη. Ο 17ετής Πέτρος Β΄ κηρύχθηκε ενήλικος και τοποθετήθηκε στον θρόνο, με πρωθυπουργό τον στρατηγό Ντούσαν Σίμοβιτς. Το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας απέσυρε την υποστήριξή του στον Άξονα de facto, χωρίς τυπικά να αποκηρύξει το Τριμερές Σύμφωνο. Παρά το γεγονός ότι οι νέοι κυβερνώντες ήταν αντίθετοι με τη ναζιστική Γερμανία, φοβούντο επίσης ότι, αν ο Γερμανός δικτάτορας Αδόλφος Χίτλερ επετίθετο στη Γιουγκοσλαβία, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν πρακτικά σε θέση να βοηθήσει. Ανεξάρτητα από αυτό, στις 6 Απριλίου του 1941 οι δυνάμεις του Άξονα ξεκίνησαν την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία και την κατέλαβαν γρήγορα. Η βασιλική οικογένεια, συμπεριλαμβανομένου του Πρίγκιπα Παύλου, διέφυγε στο εξωτερικό και κρατήθηκε από τους Βρετανούς στην Κένυα.
Το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας σύντομα διαμελίστηκε από τον Άξονα σε αρκετές οντότητες. Η Γερμανία, η Ιταλία, η Ουγγαρία και η Βουλγαρία προσάρτησαν ξεκάθαρα ορισμένες παραμεθόριες περιοχές. Μια Μεγάλη Γερμανία επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Σλοβενίας. Ιταλία πρόσθεσε την Κυβέρνηση της Δαλματίας και περισσότερο από το ένα τρίτο της δυτικής Σλοβενίας στην Ιταλική Αυτοκρατορία. Μία διευρυμένη Κροατία αναγνωρίστηκε από τον Αξονα ως Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας (Nezavisna Država Hrvatska, NDH). Στα χαρτιά το NDH ήταν ένα βασίλειο και ο Αϊμόνε (1900-1948), 4ος Δούκας της Αόστας, στέφθηκε βασιλιάς Τόμισλαβ Β΄ της Κροατίας. Ότι απέμεινε από το σερβικό έδαφος έγινε γερμανική στρατιωτική διοίκηση, υπό στρατιωτικούς διοικητές και μια σερβική πολιτική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Μίλαν Νέντιτς. Ο Νέντιτς προσπάθησε να αποκτήσει τη γερμανική αναγνώριση της Σερβίας ως διάδοχου κράτος της Γιουγκοσλαβίας και υποστήριξε τον βασιλιά Πέτρο Β΄ ως μονάρχη της Σερβίας. Η Ουγγαρία κατέλαβε αρκετές βόρειες περιοχές.
Εξορία του βασιλιά
Ο βασιλιάς Πέτρος Β΄, που είχε καταφύγει στην εξορία αναγνωριζόταν, ακόμα ως βασιλιάς όλης της Γιουγκοσλαβίας από τους Συμμάχους. Από τις 13 Μαΐου του 1941 ο σε μεγάλο βαθμό σερβικός "Γιουγκοσλαβικός Στρατός στην Πατρίδα" (Jugoslovenska Vojska u otadžbini, ή JVUO, ή Τσέτνικ) αντιστάθηκε στην κατοχή της Γιουγκοσλαβίας απο τον Άξονα. Αυτό το αντιγερμανικό και αντικομμουνιστικό αντιστασιακό κίνημα διοικείτο από τον βασιλόφρονα στρατηγό Ντράζα Μιχαΐλοβιτς. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Τσέτνικ υποστηρίζονταν από τους Βρετανούς, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη γιουγκοσλαβική βασιλική εξόριστη κυβέρνηση του βασιλιά Πέτρου Β΄.
Ωστόσο στην πορεία του πολέμου η πραγματική εξουσία πέρασε στα χέρια των Κομμουνιστών Παρτιζάνων του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Το 1943 ο Τίτο ανακήρυξε τη δημιουργία της Λαϊκής Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας (demokratska federativna Jugoslavija). Οι Σύμμαχοι σταδιακά αναγνώρισαν τις δυνάμεις του Τίτο ως τις ισχυρότερες δυνάμεις αντίστασης στη γερμανική κατοχή. Άρχισαν να στέλνουν τις περισσότερες από τις ενισχύσεις τους προς τους Παρτιζάνους του Τίτο, παρά προς τους βασιλικούς Τσέτνικ. Στις 16 Ιουνίου του 1944 υπεγράφη η συμφωνία Τίτο-Σουμπάσιτς, που συνένωνε την de facto και de jure κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας.
Στις αρχές του 1945, αφού οι Γερμανοί είχαν εκδιωχθεί, το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας αποκαταστάθηκε επίσημα στα χαρτιά, αλλά την πραγματική πολιτική εξουσία κατείχαν οι Κομμουνιστές Παρτιζάνοι του Τίτο. Στις 29 Νοεμβρίου ο Βασιλιάς Πέτρος Β΄, ενώ ήταν ακόμη στην εξορία, καθαιρέθηκε από την Κομμουνιστική Συντακτική Συνέλευση της Γιουγκοσλαβίας. Στις 2 Δεκεμβρίου, οι κομμουνιστικές αρχές κήρυξαν ολόκληρη την επικράτεια, ως ανήκουσα στη Λαϊκή Ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας. Η νέα Γιουγκοσλαβία καταλάμβανε περίπου το ίδιο έδαφος με το βασίλειο, αλλά δεν ήταν πια μοναρχία.
Φιλοσυμμαχική κυβέρνηση
Το βασίλειο καλλιέργησε μια στενή σχέση με τους Συμμάχους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδιαίτερα μεταξύ 1920 και 1934 με τους παραδοσιακούς υποστηρικτές της Γιουγκοσλαβίας, Βρετανία και Γαλλία.
Μικρή Αντάντ
Από το 1920 το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας είχε σχηματίσει τη Μικρή Αντάντ με την Τσεχοσλοβακία και τη Ρουμανία, με την υποστήριξη της Γαλλίας. Ο πρωταρχικός στόχος της συμμαχίας ήταν να εμποδίσει την Ουγγαρία να ανακτήσει τα εδάφη που είχε χάσει μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συμμαχία έχασε τη σημασία της το 1937 όταν η Γιουγκοσλαβία και τη Ρουμανία αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την Τσεχοσλοβακία (σε περίπτωση στρατιωτικής επίθεσης), που τότε απειλείτο από τη Γερμανία.
Βαλκανικές συμμαχίες
Το 1924 το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας σχημάτισε ένα Βαλκανικό Μπλοκ με την Ελλάδα, τη Ρουμανία και την Τουρκία με πρόθεση τη διατήρηση της ισορροπίας στη Βαλκανική χερσόνησο. Η συμμαχία επισημοποιήθηκε και εδραιώθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1934, όταν έγινε η "Βαλκανική Αντάντ".
Ιταλικός συνασπισμός
Το 1927 η συνεργασία με τη Βρετανία και τη Γαλλία έκανε την Ιταλία να αποχωρήσει από την αντιγιουγκοσλαβική συμμαχία της. Ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι δέχτηκε το ακραίο κροατικό εθνικιστικό κίνημα των Ουστάσι του Άντε Πάβελιτς στην Ιταλία και να χρησιμοποιεί κέντρα εκπαίδευσης στην Ιταλία για να προετοιμαστεί για πόλεμο με τη Γιουγκοσλαβία. Η Ουγγαρία επέτρεψε, επίσης, τέτοια στρατόπεδα εκπαίδευσης των Ουστάσι.
1935–1941
Επισήμως τα τελευταία λόγια του βασιλιά Aλέξανδρου ήταν "Σώστε τη Γιουγκοσλαβία και τη φιλία με τη Γαλλία". Οι διάδοχοί του γνώριζαν πολύ καλά την ανάγκη να προσπαθήσουν και να κάνουν το πρώτο, αλλά το δεύτερο, η διατήρηση στενών δεσμών με τη Γαλλία, ήταν όλο και πιο δύσκολο. Υπήρχαν πολλοί λόγοι για αυτό. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930 η Γαλλία, διχασμένη εσωτερικά, ήταν όλο και λιγότερο σε θέση να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην Ανατολική Ευρώπη και να υποστηρίξει τους συμμάχους της, πολλοί από τους οποίους είχαν πληγεί πολύ από την οικονομική κρίση της περιόδου αυτής. Αντίθετα η Γερμανία ήταν όλο και πιο πρόθυμη να συνάψει συμφωνίες ανταλλαγής με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στην πορεία οι χώρες αυτές θεώρησαν ότι ήταν εναντίον των συμφερόντων τους να ακολουθούν στενά τη Γαλλία. Ένα επιπλέον κίνητρο για τη βελτίωση των σχέσεων με την Ιταλία και τη Γερμανία ήταν το γεγονός ότι η Ιταλία υποστήριζε το κίνημα των Ουστάσι. Καθώς ο Μάτσεκ επεδίωκε η Ιταλία να στηρίξει την απόσχιση της Κροατίας από τη Γιουγκοσλαβία, ο πρώτος αντιβασιλέας πρίγκιπας Παύλος έκρινε ότι οι στενότερες σχέσεις με την Ιταλία ήταν αναπόφευκτες. Σε μια προσπάθεια να στερήσει το Κροατικό Αγροτικό Κόμμα από πιθανή ιταλική υποστήριξη, υπέγραψε μια συνθήκη φιλίας μεταξύ των δύο χωρών το 1937. Αυτό πράγματι περιόρισε κάπως την απειλή των Ουστάσι, καθώς ο Μουσολίνι φυλάκισε μερικούς από τους ηγέτες τους και απέσυρε προσωρινά την οικονομική υποστήριξη. Το 1938, η Γερμανία, με την προσάρτηση της Αυστρίας, απέκτησε σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία. Η ασθενική αντίδραση της Γαλλίας και της Βρετανίας, αργότερα το ίδιο έτος, κατά τη διάρκεια της Κρίσης της Σουδητίας έπεισε το Βελιγράδι ότι ένας ευρωπαϊκός πόλεμος ήταν αναπόφευκτος και ότι δεν θα ήταν συνετό να στηρίξει τη Γαλλία και τη Βρετανία. Αντίθετα η Γιουγκοσλαβία προσπάθησε να μείνει σε απόσταση, αυτό παρά τις προσωπικές συμπάθειες του Παύλου για τη Βρετανία και την πάγια προτίμηση της Σερβίας για τη Γαλλία. Εν τω μεταξύ η Γερμανία και η Ιταλία προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τα εσωτερικά προβλήματα της Γιουγκοσλαβίας, το ίδιο και ο Μάτσεκ. Στο τέλος η αντιβασιλεία συμφώνησε στην ίδρυση της Μπανοβίνας της Κροατίας τον Αύγουστο του 1939. Αυτό δεν έθεσε τέλος στις πιέσεις από τη Γερμανία και την Ιταλία, ενώ η στρατηγική θέση της Γιουγκοσλαβίας επιδεινώθηκε από εκείνη την ημέρα. Εξαρτιόταν όλο και περισσότερο από τη γερμανική αγορά (περίπου το 90% των εξαγωγών της πήγαινε στη Γερμανία), ενώ τον Απρίλιο του 1939 η Ιταλία εισέβαλε και προσάρτησε την Αλβανία και τον Οκτώβριο του 1940 επιτέθηκε στην Ελλάδα. Τότε πια η Γαλλία είχε ήδη εξαλειφθεί από τη σκηνή, αφήνοντας τη Βρετανία ως μόνο πιθανό σύμμαχο της Γιουγκοσλαβίας - δεδομένου ότι το Βελιγράδι δεν είχε αναγνωρίσει τη Σοβιετική Ένωση. Το Λονδίνο, ωστόσο, ήθελε να εμπλέξει τη Γιουγκοσλαβία στον πόλεμο, πράγμα που εκείνη απέρριπτε.
Από τα τέλη του 1940 ο Χίτλερ ήθελε το Βελιγράδι να επιλέξει κατηγορηματικά στρατόπεδο. Η πίεση εντάθηκε, με αποκορύφωμα την υπογραφή του Τριμερούς Συμφώνου στις 25 Μαρτίου 1941. Δύο ημέρες αργότερα ο πρίγκιπας Παύλος εκθρονίστηκε με πραξικόπημα και ο ανιψιός του Πέτρος Β΄ κηρύχθηκε ενήλικος, αλλά η νέα κυβέρνηση, με επικεφαλής τον στρατηγό Σίμοβιτς, διαβεβαίωσε τη Γερμανία ότι θα τηρούσε το Σύμφωνο. Ο Χίτλερ, ωστόσο, διέταξε την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία. Στις 6 Απριλίου 1941 βομβαρδίστηκε το Βελιγράδι, στις 10 Απριλίου ανακηρύχθηκε το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας και στις 17 Απριλίου ο ασθενής γιουγκοσλαβικός στρατός συνθηκολόγησε.
1941-1944
Μετά την εισβολή η γιουγκοσλαβική βασιλική κυβέρνηση κατέφυγε στην εξορία και οι τοπικές γιουγκοσλαβικές δυνάμεις άρχισαν την αντίσταση στις κατοχικές δυνάμεις του Άξονα. Αρχικά η μοναρχία προτίμησε τον Ντράζα Μιχαΐλοβιτς και την αντίστασή του των σερβοκρατούμενων Τσέτνικ. Ωστόσο το 1944 η συμφωνία Τίτο-Σουμπάσιτς αναγνώρισε τη Λαϊκή Ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας ως προσωρινή κυβέρνηση, με το μέλλον της μοναρχίας να αποφασιστεί σε μεταγενέστερη στάδιο. Τρεις αντιβασιλείς - ο Σέρβος Σρνταν Μπουντισάβλιεβιτς, ο Κροάτης Άντε Μάντιτς και ο Σλοβένος Ντούσαν Σέρνετς - ορκίστηκαν στο Βελιγράδι στις 3 Μαρτίου 1945. Διόρισαν τη νέα κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Τίτο ως πρωθυπουργό και υπουργό πολέμου και τον Σουμπάσιτς ως υπουργό εξωτερικών, στις 7 Μαρτίου.
Εθνοτικές ομάδες
Οι Σέρβοι, οι Κροάτες και οι Σλοβένοι ήταν τα συνταγματικά έθνη μέχρι το 1929, οπότε συγχωνεύθηκαν σε μία ενιαία "γιουγκοσλαβική" εθνικότητα.
Γλώσσες
Tα παρακάτω δεδομένα, κατά μητρική γλώσσα, είναι από την απογραφή του πληθυσμού το 1921:
Με βάση τη γλώσσα, οι Γιουγκοσλάβοι (Σέρβοι, Κροάτες, Σλοβένοι και Μουσουλμάνοι μαζί) αποτελούσαν το 82,87% του πληθυσμού της χώρας.
Επαρχίες (1918-1922)
Οι Επαρχίες (Ποκράϊνε) του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων δημιουργήθηκαν το 1918 με την ίδρυση του κράτους.
Περιφέρειες (1922-1929)
Οι Περιφέρειες (Όμπλαστ) δημιουργήθηκαν με το Σύνταγμα του Βίντοβνταν του 1921 και εφαρμόστηκαν από τις 26 Απριλίου 1922 καταργώντας τις Επαρχίες.
Περιφέρειες (Όμπλαστ):
Μπανοβίνες (1929-1941)
thumb|right|250px|Οι Μπανοβίνες του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας Οι Μπανοβίνες (Επαρχίες) δημιουργήθηκαν το 1929, με τη μετονομασία του κράτους σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και αντικατέστησαν τις Περιφέρειες. Η πρωτέυουσα του κράτους Βελιγράδι μαζί με τις πόλεις του Ζέμουν και του Πάντσεβο αποτελούσαν ξεχωριστή διοικητική ενότητα, τη Διοίκηση πόλης Βελιγραδίου.
Αθλητισμός
Το δημοφιλέστερο άθλημα στο Βασίλειο ήταν το ποδόσφαιρο. Η Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ιδρύθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1919. Είχε την έδρα της στο Ζάγκρεμπ μέχρι τη δικτατορία της 6ης Ιανουαρίου (1929), οπότε μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι. Από το 1923 ένα εθνικό πρωτάθλημα διεξαγόταν σε ετήσια βάση. Η εθνική ομάδα έπαιξε τον πρώτο αγώνα της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920. Επίσης, συμμετείχε στο εναρκτήριο Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA, τερματίζοντας τέταρτη.
Άλλο δημοφιλές άθλημα ήταν η υδατοσφαίριση, στην οποία κυριάρχησε σε εθνικό επίπεδο η Κροατική VK Jug.
Το βασίλειο συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1920 έως το 1936. Στο διάστημα αυτό η χώρα κέρδισε οκτώ μετάλλια, όλα στη γυμναστική και έξι από αυτά ο Λέον Στούκελι, Σλοβένος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιουγκοσλαβια Κατηγορία:Γιουγκοσλαβία Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Ιουδήθ των Αψβούργων
Η Ιουδήθ, γερμ. Judith (13 Μαρτίου 1271 - 18 Ιουνίου 1297) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας & Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν η έκτη κόρη του Ροδόλφου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Γερτρούδης, κόρης του Μπούχκαρτ Ε΄ κόμη του Χόενμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1285 τον Βεγκέσλαο Β΄ των Πρεμυσλιδών βασιλιά της Βοημίας & Πολωνίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Χέερλεν
Το Χέερλεν (ολλανδικά: Heerlen· λιμβουργιανά: Heële) είναι πόλη και δήμος στα νοτιοανατολικά της Ολλανδίας. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος οικισμός στην επαρχία της Λιμβουργίας. Σαν δήμος, αποτελεί τον τέταρτο δήμο στην επαρχία της Λιμβουργίας.
Το Χέερλεν αποτελεί μέρος της αστικής περιοχής του Πάρκστατ Λίμπυρχ, ενός οικισμού με περίπου 250.000 κατοίκους και περιλαμβάνει 8 δήμους. Βρίσκεται στα ανατολικά του Μάαστριχτ και βόρεια της γερμανικής πόλης Άαχεν.
Μετά τις πρώτες ρωμαϊκές απαρχές του και μια λιτή μεσαιωνική περίοδο, το Χέερλεν έγινε κέντρο για τη βιομηχανία εξορύξεως άνθρακος στην Ολλανδία στα τέλη του 19ου αιώνα. Τον 20ο αιώνα, ο αρχιτέκτονας Φρειδερίκος Πέτρος Ιώσηπος (Φριτς) Πόιτς έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της πόλεως όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Το διασημότερο σχέδιό του, και ένα χαρακτηριστικό κτήριο στο κέντρο της πόλεως, είναι το λεγόμενο Glaspaleis (Γυάλινο Παλάτι), που αναφέρεται ως ένα από τα χίλια σημαντικότερα αρχιτεκτονικά κτίρια του 20ου αιώνα στον κόσμο.
Τομαζίνα Μοροζίνι
Η Τομαζίνα, ιταλ. Tomasina (π. 1250 - 1300) από τον Οίκο του Μοροζίνι ήταν κόρη πατρίκιου της Βενετίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βενετία, ως κόρη του Μικέλε Σμπάρρα Μοροζίνι, πατρίκου της Βενετίας.
Έκανε γάμο με τον Στέφανο, τέταρτο γιο του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Ανδρέας Β΄ είχε τρεις γιους από τον πρώτο του γάμο (Μπέλα Δ, Κολομάν, Ανδρέα) και τον Στέφανο από τον τρίτο του γάμο. Όταν το 1235 απεβίωσε ο Ανδρέας Β΄, οι τρεις πρώτοι γιοί του αμφισβήτησαν τη γνησιότητα τού Στεφάνου και δεν του επέτρεψαν εισοδήματα. Ο Στέφανος πήγε στη Βενετία, όπου ζούσε εξόριστος και νυμφεύτηκε -πρώτα την Ισαβέλλα Τραβερσάνι και μετά- την Τομαζίνα. Ο γιος τους έλαβε το όνομα του πάππου του Ανδρέα Β΄. Τον Μπέλα Δ΄ διαδέχθηκε ο γιος του Στέφανος Ε΄ και αυτόν ο γιος του Λαδίσλαος Δ΄, που απεβίωσε άτεκνος το 1290. Ο Ανδρέας έμεινε ο μόνος άρρην του Οίκου του Άρπαντ και η Τομαζίνα υποστήριξε το δικαίωμά του στη διαδοχή. Πράγματι στέφθηκε ως Ανδρέας Γ΄ και αφού κάλεσε τη μητέρα του στην Ουγγαρία, την έκανε δούκισσα της Σλαβονίας, τίτλο που είχε ο διάδοχος.
Η Τομαζίνα απεβίωσε το 1300, υποτίθεται από δηλητηρίαση, στην Όμπουντα. Το επόμενο έτος απεβίωσε και ο Ανδρέας Γ΄, και η φήμη έλεγε ότι η αιτία ήταν η ίδια. Έπειτα από δύο διεκδικητές, τον διαδέχθηκε ο μικρανιψιός του Λαδισλάου Δ΄, ο Κάρολος Α΄ των Καπετιδών-Ανζού.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1263 τον Στέφανο τον Υστερότοκο, πρίγκιπα της Βενετίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες Κατηγορία:Οίκος των Μοροζίνι
Πασαλίκι των Ιωαννίνων
To πασαλίκι των Ιωαννίνων (1788–1822) ήταν μια υποδιαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με επίκεντρο την περιοχή της Ηπείρου και είχε υψηλό βαθμό αυτονομίας στις αρχές του 19ου αιώνα υπό τον Αλή Πασά, αν και δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ως τέτοιο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πυρήνας του ήταν το εγιαλέτι των Ιωαννίνων, με επίκεντρο την πόλη των Ιωαννίνων στη νότια Ήπειρο, αλλά στο αποκορύφωμά του αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος της Αλβανίας και των δυτικών τμημάτων της Θεσσαλίας, όπως και της Μακεδονίας στη Βόρεια Ελλάδα.
Ιστορία
Το 1787 ο Αλή ανέλαβε τη διοίκηση των Τρικάλων ως ανταμοιβή για την υποστήριξή του στον πόλεμο του σουλτάνου κατά της Αυστρίας. Αυτό δεν ήταν αρκετό για να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του. Λίγο αργότερα, το 1788, πήρε τον έλεγχο των Ιωαννίνων και ανακηρύχθηκε πασάς. Όπως και άλλοι ημιαυτόνομοι περιφερειακοί ηγέτες που εμφανίστηκαν εκείνη την περίοδο, όπως ο Οσμάν Πασβάνογλου, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία της οθωμανικής κυβέρνησης, ώστε να επεκτείνει ακόμη περισσότερο την επικράτειά του μέχρι να αποκτήσει de facto τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της νότιας Αλβανίας, της δυτικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου, είτε άμεσα είτε μέσω των γιων του. Οι μηχανορραφίες του Αλή έγιναν δεκτές από την οθωμανική κυβέρνηση στην Κωνσταντινούπολη ως μείγμα σκοπιμότητας - θεωρήθηκε καλύτερο να έχει τον Αλή ως σύμμαχο παρά ως εχθρό - και αδυναμίας, καθώς η κεντρική κυβέρνηση δεν είχε αρκετή δύναμη για να τον αποβάλει εκείνη τη στιγμή.
thumb|Η διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1795 Το 1820 ο Αλή διέταξε τη δολοφονία ενός πολιτικού αντιπάλου στην Κωνσταντινούπολη. Ο μεταρρυθμιστής σουλτάνος ​​Μαχμούτ Β΄, ο οποίος προσπάθησε να αποκαταστήσει την εξουσία της Υψηλής Πύλης, εκμεταλλεύτηκε αυτή την ευκαιρία για να κινηθεί εναντίον του Αλή διατάζοντας την αποπομπή του. Ο Αλή αρνήθηκε να παραιτηθεί από τις επίσημες θέσεις του και αντέταξε σθεναρή αντίσταση στον οθωμανικό στρατό, καθώς πολυάριθμα τουρκικά στρατεύματα πολεμούσαν τον τρομερό στρατό του Αλή. Στις 4 Δεκεμβρίου 1820 ο Αλή Πασάς και οι Σουλιώτες σχημάτισαν έναν αντιοθωμανικό συνασπισμό, στον οποίο οι Σουλιώτες συνεισέφεραν με στρατιώτες. Αρκετοί εκ των συμμάχων του Αλή τελικά τον εγκατέλειψαν. Τον Ιανουάριο του 1822, Οθωμανοί πράκτορες δολοφόνησαν τον Αλή Πασά και έστειλαν το κεφάλι του στον σουλτάνο. Μετά το θάνατό του, το πασάλικι έπαυσε να υφίσταται και συγχωνεύθηκε με το πασαλίκι του Βερατίου για την επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση του εγιαλετίου των Ιωαννίνων με τα σαντζάκια των Ιωαννίνων, του Βερατίου, του Αργυροκάστρου και της Πρέβεζας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Οθωμανική Αλβανία Κατηγορία:Ήπειρος
Σίγκουρντ Μάρκουσφοστρε
Ο Σίγκουρντ Σίγκουρντσον υιοθετημένος από τον Μάρκους, νορβηγ.: Sigurd Sigurdsson Markusfostre, (π. 1155 – 29 Σεπτεμβρίου 1163) ήταν διεκδικητής και αντίπαλος βασιλιάς κατά την εποχή του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία.
Βιογραφία
Ο Άισταϊν Mάυλα, γιος του βασιλιά Άισταϊν της Νορβηγίας, έγινε ο διάδοχός του ως υποψήφιος βασιλιάς από τη μερίδα Μπίρκεμπαϊνερ. Οι Μπίρκεμπάινερ σχηματίστηκαν το 1174 γύρω από τον Άισταϊν Μάυλα, ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς στο Έρετινγκετ στη Συνέλευση (Thing) στις εκβολές του ποταμού Nίντεβλα στο Τρόντχαϊμ το 1176.
Ιστορικό πλαίσιο
Η εποχή του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία επεκτάθηκε σε μία περίοδο 110 ετών. Ξεκίνησε με το τέλος του βασιλιά Σίγκουρντ Α΄ της Νορβηγίας το 1130 και τελείωσε με το τέλος του δούκα Σκούλε Μπάαρντσον το 1240. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρξαν πολλές αλληλένδετες συγκρούσεις ποικίλης κλίμακας και έντασης. Το υπόβαθρο γι' αυτές τις συγκρούσεις ήταν οι ασαφείς νορβηγικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικές συνθήκες και ο αγώνας μεταξύ Εκκλησίας και βασιλιά. Υπήρχαν τότε δύο κύριες μερίδες, αρχικά γνωστά με διαφορετικά ονόματα ή καθόλου ονόματα, αλλά τελικά συμπυκνώθηκαν στις μερίδες των Μπάγκλερ και Μπίρκεμπαϊνερ. Το πρόσωπο συγκέντρωσης ήταν συνήθως ένας βασιλικός γιος, ο οποίος είχε συσταθεί ως επικεφαλής της εν λόγω μερίδας, για να αντιταχθεί στην εξουσία του βασιλιά από την αντίπαλη παράταξη.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκίλλε
Νέος αθεϊσμός
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Four_Horsemen.jpg|μικρογραφία|251x251εσ|Οι «τέσσερις καβαλάρηδες» του Νέου Αθεϊσμού: [[Ρίτσαρντ Ντόκινς, Κρίστοφερ Χίτσενς, Σαμ Χάρις και Ντάνιελ Ντένετ . Σύμφωνα με τον Ντόκινς: «Είμαστε όλοι άθεοι για τους περισσότερους Θεούς που πίστεψαν ποτέ οι κοινωνίες. Μερικοί από μας πάνε ένα βήμα παραπάνω» ]] Ο όρος νέος αθεϊσμός (αγγλικά: new atheism) περιγράφει μια τάση αθεϊσμού που εμφανίστηκε στα τέλη του 20ού και αρχές 21ου αιώνα, με κύρια χαρακτηριστικά τη δριμεία κριτική στη θρησκεία και την επίδραση της στην πολιτική και τη δημόσια σφαίρα. Κύριοι εκπρόσωποι αυτού του κύματος είναι οι Σαμ Χάρρις (Sam Harris), Ρίτσαρντ Ντόκινς, (Richard Dawkins), Ντάνιελ Ντένετ (Daniel Dennett), και Κρίστοφερ Χίτσενς (Christopher Hitchens), ονομαζόμενοι και «τέσσερις καβαλάρηδες του Νέου Αθεϊσμού». Οι Νέοι Άθεοι μοιράζονται την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει καμία υπερφυσική ή θεϊκή πραγματικότητα και κάθε η θρησκευτική πίστη είναι παράλογη, και πως η θρησκεία δεν είναι μόνο λάθος, αλλά είναι και επικίνδυνη. Είναι επικίνδυνη διότι είναι λάθος και παρά ταύτα δίνει εντολές που επιδιώκουν να ρυθμίσουν την ιδιωτική και δημόσια σφαίρα. Επιπλέον, ισχυρίζονται πως υπάρχει ένα αντικειμενικό κοσμικό ηθικό πρότυπο. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Pzm_london_lg.jpg|μικρογραφία|«Ο καλύτερος ορισμός για τους Νέους Άθεους που άκουσα, είναι ότι οι Νέοι Άθεοι μοιάζουν με τους παλιότερους μόνο που η Εκκλησία δεν μπορεί να τους ρίξει στη φωτιά» O PZ Myers είναι καθηγητής βιολογίας στο University of Minnesota Morris. Οι Νέοι Άθεϊστές έχουν δεχτεί τα βέλη της κριτικής τόσο από την Εκκλησία για χρήση υβριστικής γλώσσας και έλλειψη ανοχής, όσο και από άλλους άθεους οι οποίοι κατέκριναν στη ρητορική των τεσσάρων καβαλάρηδων αυτό που ονομάζουν έλλειψη ανεκτικότητας, ρατσισμό και ισλαμοφοβία.
Νέος Αθεϊσμός
Ο όρος Νέοι Αθεϊστές χρησιμοποιήθηκε από τους αντιπάλους του Αθεϊσμού, με σκοπό να υποβαθμίσουν και να υποτιμήσουν τις αθεϊστικές ιδέες. Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε άρθρο του περιοδικού Wired το 2006, με τίτλο «η Εκκλησία των Απίστων» ,από τον Gary Wolf. Λίγο αργότερα, εμφανίστηκε άλλο άρθρο στο CNN.com, με τίτλο «Η άνοδος των Νέων Αθεϊστών». Απο τότε ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως.
Τέσσερις Καβαλάρηδες
Το 2008, οι τέσσερις πιο γνωστοί συγγραφείς του «Νέου Αθεϊσμού» (Ρίτσαρντ Ντόκινς, Ντάνιελ Ντένετ, Σαμ Χάρις και Κρίστοφερ Χίτσενς) οργάνωσαν μια συζήτηση μεταξύ τους, η οποία εκδόθηκε σε DVD του οποίου ο τίτλος ήταν «Οι τέσσερις καβαλάρηδες» (με αναφορά στους τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης) και από τότε, αποκαλούνται ως τέτοιοι.
Απόψεις
Οι νέοι αθεϊστές κάνουν εκτεταμένη χρήση των θετικών επιστημών τόσο στις κρίσεις τους για τη θρησκεία όσο και για τις εξηγήσεις στην προέλευση της ζωής και την εξέλιξή της. Ισχυρίζονται ότι η εμπειρική επιστήμη είναι η μόνη (ή τουλάχιστον η καλύτερη) βάση για γνήσια γνώση και επιμένουν ότι μια πεποίθηση μπορεί να δικαιολογηθεί επιστημολογικά μόνο αν βασίζεται σε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία. Επιπλέον, το ότι η επιστήμη αδυνατεί να αποδείξει ότι υπάρχει Θεός σημαίνει ότι πιθανότατα δεν υπάρχει κανένας. Η πίστη, ισχυρίζονται, μπορεί να εξηγηθεί ως προϊόν της βιολογικής εξέλιξης. Τέλος, πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να ζήσει ο άνθρωπος μια ικανοποιητική μη θρησκευτική ζωή με βάση την κοσμική ηθική.
Λογικά Επιχειρήματα
Ο Stenger στο βιβλίο του God: The Failed Hypothesis, ισχυρίζεται πως ο πολυδύναμος, πανάγαθος και πάνσοφος Θεός δεν μπορεί λογικά να υπάρχει. Μια παρόμοια στάση λαμβάνουν και οι Michael Martin και Ricki Monnier's στο βιβλίο The Impossibility of God, όπως επίσης και ο Theodore M. Drange στο άρθρο «Incompatible-Properties Arguments».
Οι πολιτικές του Νέου Αθεϊσμού
Ο νέος Αθεϊσμός έχει εμπλακεί στην πολιτική με πολλούς τρόπους. Αυτοί συνοψίζονται σε εκστρατείες ώστε να μειωθεί η επίδραση της Θρησκείας στη δημόσια σφαίρα και να προωθηθεί πολιτισμική αλλαγή, κυρίως με το θέμα της αθεϊστικής ταυτότητας. Όμως σε αυτά τα θέματα υπάρχουν διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, κυρίως όσον αφορά στα φυλετικά ζητήματα και τα ζητήματα φύλου.
Ηθική
Οι Νέοι Άθεοι, κυρίως ο Σαμ Χάρις, έχουν γράψει για το θέμα της ηθικής και τάσσονται υπερ της άποψης πως υπάρχουν πανανθρώπινες ηθικες αξίες, οι οποίες έχουν προκύψει δια μέσω της εξελικτικής πορείας της ανθρωπότητας.
Κριτική στον Νέο Αθεϊσμό
Η κριτική στο κύμα του Νέου Αθεϊσμού προέρχεται και από τους θεϊστές, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, και από παραδοσιακούς Άθεους. Το συντηρητικό αφήγημα των Νέων Άθεων περί ανωτερότητας του Δυτικού πολιτισμού θεωρείται ότι αποκλείει ανθρωπιστικές προσεγγίσεις, ενώ έχουν δώσει δημοφιλία ανάμεσα σε δεξιούς φιλελεύθερους (libertarians), τους έχουν αποκόψει από νεαρούς ακτιβιστές που συνδυάζουν τον αθεϊσμό με ιδέες κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας
Ισλαμοφοβία
Ο Σαμ Χάρις, στο έργο του «The End of Faith», ισχυρίζεται πως το Ισλάμ, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας απόλυτης θρησκείας θανάτου και παρακάτω, ενώ υπερασπίζεται τον Πόλεμο του Κόλπου ως ανθρωπιστικό, ισχυρίζεται πως «δεν είμαστε σε πόλεμο με την τρομοκρατία, είμαστε σε πόλεμο με το Ισλάμ».
Κατηγορίες για ρατσισμό
Μια άλλη παρόμοια κατηγορία για τον Νέο αθεϊσμό είναι πως αντηχεί απόψεις της Νεοφασιστικής Δεξιάς.
Ο Σαμ Χάρις έχει δηλώσει τις ανησυχίες του για τον ρυθμό γεννήσεων των Ευρωπαίων μουσουλμάνων. Η εντύπωση του είναι ότι αποτελούν δημογραφικό πρόβλημα στη Δύση. Η θεωρία όμως αυτή έχει στατιστικά αποδειχτεί πως δεν ισχύει. Στο «Γράμμα σε χριστιανικό έθνος» ο Χάρις εκφράζει τη συμπάθειά του σε όλους τους τολμηρούς που ανησυχούν για την απειλή της Ευρώπης στη Δύση και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες τους βλέπουν ως φασίστες". Έχει υποστηρίξει την κατοχή της Παλαιστίνης από το Ισραήλ και το "racial profiling" στα αεροδρόμια.
Ο Ντόκινς υποστήριξε ενθουσιωδώς τον ακροδεξιό Ολλανδό πολιτικό Geert Wilders, ο οποίος κάλεσε για απαγόρευση του Κορανίου, μαζί με κλείσιμο τζαμιών και της μετανάστευσης από μουσουλμανικές χώρες.
Οι Χάρις, Χίτσενς και Ντόκινς έχουν απορρίψει την κατηγορία ότι αυτές οι θέσεις είναι ρατσιστικές, λέγοντας πως το Ισλάμ δεν είναι ράτσα ή φυλή.
Κατηγορίες για αποδοχή του Ιμπεριαλισμού της Δύσης
Μια κύρια γραμμή της αφήγησης των τεσσάρων καβαλάρηδων είναι πως ο κόσμος είναι διπολικός με την πολιτισμένη, κοσμική Δύση στον ένα πόλο και την βάρβαρη, μονολιθική και αντιδραστική Ανατολή στο άλλο. Σε αυτό το πλαίσιο υποστήριξαν τους πολέμους κατά της τρομοκρατίας από τη Δύση στη Μέση Ανατολή. Ο Χάρις υποστήριξε επίσης και τη χρήση μεθόδων βασανισμού, ενώ ο Χίτσενς, την δοκίμασε ο ίδιος στον εαυτό του και την απέρριψε. Ο Χάρις επίσης, υπερασπίστηκε την πιθανότητα να βομβαρδίσουν με πυρηνικά, προληπτικά, χώρες της Μέσης Ανατολής σε περίπτωση που έχουν πυρηνικά όπλα, ενώ πρόσθεσε πως κάποιου είδους καλοήθους τυραννίας ίσως να είναι απαραίτητη για τους Άραβες. Ξεκαθάρισε πως η τυραννία πρέπει να έρχεται απ' έξω. Ο Χίτσενς υπερασπίστηκε τους πολέμους στον Κόλπο και στο Αφγανιστάν καθώς και τη χρήση των απαγορευμένων βομβών διασποράς (cluster bombs), οι οποίες τραυματίζουν αδιακρίτως μάχιμους και αμάχους, επειδή «τα σφαιρίδια θα σκοτώνουν κόσμο δεξιά και αριστερά και, αν αυτοί έχουν το Κοράνι στην καρδιά τους, θα σκίσει και το Κοράνι».
πηγές
Κατηγορία:Αθεϊσμός Κατηγορία:Ιστορία των ιδεών
Ισμαγιμπεϊλί
Το Ισμαγιμπεϊλί (επίσης, Ισμαϊλμπεϊλί, αζερικά: İsmayıbəylı) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Δημήτρης Μελιόπουλος
Ο Δημήτρης Μελιόπουλος (Βεργίνα, 22 Μαρτίου 2000) είναι Έλληνας πρωην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού μέσου στην ομάδα του ΠΑΟΚ.
Ξάνθη
Στις 4 Νοεμβρίου 2017, ο Μελιόπουλος έκανε το ντεμπούτο του στη Super League στην ηλικία των 17 ετών, μπαίνοντας ως αλλαγή στη νίκη με 3-1 επί του Παναιτωλικού.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί σε όλα τα κλιμάκια των μικρών Εθνικών ομάδων (U16, U17, U18, U19 και U21), έχοντας συνολικά 37 συμμετοχές και 4 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κάστρο της Ωριάς Κύθνου
Το Κάστρο της Ωριάς ή το Κάστρο Κατακεφάλου βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού, κοντά στη Χώρα (Κύθνος). Ήταν η Μεσαιωνική πρωτεύουσα του νησιού κατά της περιόδου του 7ο αιώνα μ.Χ. μέχρι το 16ο αιώνα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το Κάστρο αλώθηκε από επιδρομείς, κάτι που όμως δεν στοιχειοθετείται από ιστορικές πηγές. Το περιεχόμενο των σχετικών  τοπικών παραδόσεων απηχεί δοξασίες παλαιότερων θρύλων, διάσπαρτων σε ολόκληρο των ελλαδικό χώρο.
Ο πληθυσμός του Κάστρου της Ωριάς δεν ξεπερνούσε τα 500 άτομα την περίοδο της ακμής της. Είναι γνωστή με διάφορες ονομασίες όπως (π.χ. Κάστρο του Κατακέφαλου, Παλαιόκαστρο, Κάστρο της Ωριάς ή της Ωργιάς.).
Το υλικό με το οποίο είχε χτιστεί το κάστρο ήταν ακατέργαστη πέτρα και χρησιμοποιούταν ως αμυντικό τοίχος ενάντια στους εισβολείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κύθνου Κατηγορία:Κάστρα των Κυκλάδων
Α.Π.Σ. Αχιλλέας Τριανδρίας
Ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Αχιλλέας Τριανδρίας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Τριανδρίας, στο Νομό Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1946 και χρώματα του το μπλε και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Δημοτικό Γυμναστήριο Τριανδρίας και ποδοσφαίρου με έδρα το Δημοτικό Στάδιο Τριανδρίας.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Κατά την αγωνιστική περίοδο 1963-64, ο Αχιλλέας Τριανδρίας συμμετείχε στην Β' Εθνική κατηγορία. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2018-19, ο Αχιλλέας Τριανδρίας συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας της Ε.Π.Σ.Μ. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη βρέθηκε στην προτελευταία θέση με συνέπεια τον υποβιβασμό του στην Α' Κατηγορία της Ένωσης για την περίοδο 2019-20.
Τίτλοι
*(οι τίτλοι του 2002 και 2009 είναι στην ουσία τίτλοι τρίτης κατηγορίας λόγω της Α1)
Ιστορικό
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε το 1982, μετά από εισήγηση του τότε γενικού γραμματέα του συλλόγου, Γιώργου Αλατζογιάννη. Η ομάδα εντάχθηκε στα Πρωταθλήματα που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στη Δ' Κατηγορία.
Κέρδισε για πρώτη φορά το δικαίωμα συμμετοχής στη Γ' Εθνική Κατηγορία κατά την αγωνιστική περίοδο 2000-01, οπότε και τερμάτισε στην 6η θέση του 2ου Ομίλου Βορρά. Την επόμενη χρονιά, 2001-02, ο σύλλογος κατετάγη 2ος, ένα μόλις βαθμό πίσω από τον πρωτοπόρο Μ.Α.Σ. Μαντουλίδη.
Η επόμενη περίοδος, 2002-03 δεν υπήρξε εξίσου επιτυχημένη, με τον σύλλογο να τερματίζει στην 8η θέση της βαθμολογίας. Κατά τη χρονιά 2003-04 ο Αχιλλέας τερμάτισε δύο θέσεις χαμηλότερα. Η επόμενη χρονιά, 2004-05 χαρακτηρίστηκε από αισθητή βελτίωση, με την ομάδα να τερματίζει στην 3η θέση του ομίλου της.
Την περίοδο 2005-06 ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 7η θέση της βαθμολογίας. Την επόμενη χρονιά, 2006-07, έχοντας συγκεντρώσει 7 νίκες και 17 ήττες, ο σύλλογος τερμάτισε τρίτος από το τέλος και υποβιβάστηκε στο τοπικό του πρωτάθλημα.
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο Αχιλλέας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Θ., καταλαμβάνοντας στην τελική βαθμολογική κατάταξη την 3η θέση.
Την σεζόν 2013-2014 ο Αχιλλέας αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής στην κατηγορία της Β Ε.ΚΑ.Σ.Θ ολοκληρώνοντας την χρόνια με μια μεγάλη επιτυχία και με τον προβιβασμό στην Ά Κατηγορία Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Θ
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2016-2017 ο Αχιλλέας Τριανδρίας συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Θ. στο 1ο όμιλο όπου κατέκτησε την 6η θέση και εξασφάλισε την παραμονή της στην κατηγορία και για την νέα αγωνιστική περίοδο.
Έδρα του συλλόγου είναι το Δ.Α.Κ. Τριανδρίας.
Ιστορικό
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε την αγωνιστική περίοδο 1985-86, οπότε και εντάχθηκε στα Πρωταθλήματα που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Θεσσαλονίκης. Κατά την αγωνιστική περίοδο 1998-99 η ομάδα κατέκτησε την κορυφή της Α' Κατηγορίας, λαμβάνοντας το δικαίωμα να αγωνιστεί σε πανελλαδικό επίπεδο.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 1999-00, ο σύλλογος αναδείχθηκε αμέσως Πρωταθλητής στη Β' Εθνική Κατηγορία (η οποία σήμερα έχει καταργηθεί) και συγκεκριμένα στον Όμιλο Βορρά. Την επόμενη χρονιά, 2000-01, στην Α2 Κατηγορία πλέον, η ομάδα συνέλεξε μόλις 7 νίκες και κατετάγη προτελευταία (σε τριπλή ισοβαθμία). Συνεπώς υποβιβάστηκε και πάλι στη Β' Εθνική.
Κατά την περίοδο 2001-02 ο Αχιλλέας τερμάτισε στην 5η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης του Ομίλου Βορρά της Β' Εθνικής. Η επόμενη χρονιά, ωστόσο, 2002-03, κατετάγη προτελευταίος με 4 νίκες και 18 ήττες με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στο τοπικό του πρωτάθλημα.
Η λειτουργία του τμήματος ανεστάλη την περίοδο 2009-10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΠΕ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1982 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1985
Ναχιγές
Ο ναχιγές (αραβικά: ناحية, ) είναι ένας περιφερειακός ή τοπικός τύπος διοικητικής διαίρεσης που συνήθως αποτελείται από διάφορα χωριά και / ή μερικές φορές μικρότερες κωμοπόλεις. Μπορεί να αποτελεί τμήμα ενός καντά, μιντακά ή άλλου τέτοιου τύπου διοικητικής διαίρεσης και μερικές φορές αναφέρεται ως "υποπεριοχή". Στο Τατζικιστάν, είναι διοικητική διαίρεση δευτέρου επιπέδου, ενώ στη Συρία, το Ιράκ, το Λίβανο, την Ιορδανία, το Σιντσιάνγκ και την πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία με διοικητή μουδίρη, όπου χρησιμοποιούνταν ο όρος μπουτζάκ, είναι τρίτου επιπέδου ή χαμηλότερη διοικητική διαίρεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Άλαν Μπέιτς
Ο Άλαν Μπέιτς (αγγλ. Alan Bates), (17 Φεβρουαρίου 1934 - 27 Δεκεμβρίου 2003) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου βραβευμένος με BAFTA και Tony και υποψήφιος για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1967 Ο άνθρωπος από το Κίεβο (The Fixer).
Καριέρα
Ο Μπέιτς είχε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο το 1960 όταν συμμετείχε στην ταινία Ο γελωτοποιός (The Entertainer, 1960) πλάι στον Λόρενς Ολίβιε. Έπειτα οι ρόλοι του στις ταινίες Έξι μάτια είδαν τον δολοφόνο (Whistle Down the Wind, 1962) και Η αμαρτία μιας νύχτας (A Kind or Loving, 1962) του έδωσαν αναγνωρισιμότητα στη Μεγάλη Βρετανία. Ήταν η ερμηνεία του όμως στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη Αλέξης Ζορμπάς (Zorba the Greek, 1965) που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό. Ο ηθοποιός υποδύθηκε το ρόλο του Μπάζιλ, Ελληνοβρετανού συγγραφέα που ήρθε στην Ελλάδα προκειμένου να επαναλειτουργήσει το ορυχείο λιγνίτη των προγόνων του και να βρει έμπνευση για να γράψει ένα μυθιστόρημα και που έλαβε μαθήματα ζωής από τον Αλέξη Ζορμπά που υποδυόταν ο Άντονι Κουίν. Έπειτα ο Μπέιτς πρωταγωνίστησε στις ταινίες Όλοι τους τρελοί εκτός από εμένα (King of Hearts, 1966), Τζόρτζι, η πολυαγαπημένη (Georgy Girl, 1966), Μακριά από το αγριεμένο πλήθος (Far Frοm the Madding Crowd, 1967) και Ο άνθρωπος από το Κίεβο (The Fixer, 1966). Το 1969 γύρισε την ταινία Ερωτευμένες γυναίκες (Women In Love), πλάι στην Γκλέντα Τζάκσον και η σκηνή στην οποία εκείνος και ο Όλιβερ Ριντ παλεύουν γυμνοί μπροστά στο τζάκι προκάλεσε αντιδράσεις.
Η επιτυχημένη του πορεία συνεχίστηκε και κατά την δεκαετία του 1970 με τις ταινίες Ο μεσάζων (The Go-Between, 1971), πλάι στη Τζούλι Κρίστι, Μια γυναίκα ελεύθερη (AN Unmarried Woman, 1978), Το τριαντάφυλλο (The Rose, 1979) πλάι στη Μπέτι Μίντλερ και Νιζίνσκυ (Nijinsky, 1980). Πρωταγωνίστησε επίσης με επιτυχία σε παραστάσεις έργων του Χάρολντ Πίντερ και του Σάιμον Γκρέι σε Η.Π.Α. και Μεγάλη Βρετανία. Τελευταίος του μεγάλος κινηματογραφικός ρόλος ήταν στην ταινία του Ρόμπερτ Όλτμαν Έγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ (Gosford Park) το 2001.
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Βικτώρια Γουόρντ με την οποία είχε αποκτήσει δίδυμους γιους το 1970, αν και σύμφωνα με τους βιογράφους του ήταν αμφιφυλόφιλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελισάβετ της Ουγγαρίας, δούκισσα της Βαυαρίας
Η Ελισάβετ, ουγγρ. Erzsébet (1236 - 24 Οκτωβρίου 1271) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας, κόρης του Θεοδώρου Α΄ αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια.
Τον αδελφό της Στέφανο Ε΄ διαδέχθηκε ο γιος του Λαδίσλαος Δ΄ και αυτόν ο εξάδελφός της Ανδρέας Γ΄, που απεβίωσε το 1301 άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του Άρπαντ. Τότε ο γιος τής Ελισάβετ, ο Όθων διεκδίκησε το βασίλειο (1305-08).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1250 τον Ερρίκο ΙΓ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Grindr
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Λογισμικό iOS Κατηγορία:ΛΟΑΤ διασκέδαση
Γεώργιος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Ο Γεώργιος ο ευσεβής, γερμ. Georg der Fromme (4 Μαρτίου 1484 - 27 Δεκεμβρίου 1543) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1536-43), δούκας του Γέγκερντορφ (1523-43) και δούκας του Όπελν-Ράτιμπορ (1532-43).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Σοφίας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας.
Το 1543 απεβίωσε στο Άνσμπαχ σε ηλικία 59 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του, Γεώργιος Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1509 τη Βεατρίκη Φρανκοπάν, κόρη του Μπερναντίν, Κροάτη ευγενούς και διπλωμάτη· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1510 η Βεατρίκη απεβίωσε και ο Γεώργιος το 1525 έκανε δεύτερο γάμο με τη Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (πολων.: Ζιέμπιτσε-Ολεσνίτσα) και είχε τέκνα:
Το 1532 απεβίωσε η Χέντβιχ και ο Κάρολος έκανε τρίτο γάμο το 1533 με την Αιμιλία των Βέττιν, κόρη του Ερρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Νιχάντ Τζέντοβιτς
Ο Νιχάντ Τζέντοβιτς (γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1990) είναι Βόσνιος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Μπάγερν Μονάχου τουΓερμανικού Πρωταθλήματος (BBL) και της Ευρωλίγκας. Εκπροσώπησε επίσης την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης διεθνώς.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Τζέντοβιτς ξεκίνησε την σταδιοδρομία του με την ΚΚ Μπόσνα, αλλά η Μπαρτσελόνα υπέγραψε μαζί του όταν ήταν μόλις 16 ετών. Ποτέ δεν είχε πραγματική ευκαιρία να παίξει στη Μπαρτσελόνα και πέρασε τον περισσότερο χρόνο ως δανεικός στην Κορνέλα, στην Ομπραντόιρο και στη Βίρτους Ρόμα. Μετά την αποχώρησή του από την Μπαρτσελόνα, έπαιξε για τη Γαλατασαράι και την Άλμπα Βερολίνου.
Τον Ιούλιο του 2013 υπέγραψε στην Μπάγερν Μονάχου. Τον Ιούλιο του 2014 ανακοινώθηκε ότι υπέγραψε διετή επέκταση με την ομάδα. Στις 11 Ιουλίου 2016, ο Τζέντοβιτς συμφώνησε σε επέκταση συμβολαίου με την Μπάγερν μέχρι το 2018, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής ομάδας για την περίοδο 2018-19.
Εθνική Βοσνίας
Ήταν ένας από τους βασικούς παίκτες της εθνικής ομάδας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011 είχε μέσο όρο 10,6 πόντους, 5,2 ριμπάουντ και 4,2 ασίστ ανά παιχνίδι, ενώ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013 είχε κατά μέσο όρο 17,8 πόντους, 5,2 ριμπάουντ και 4,2 ασίστ ανά αγώνα.
Ευρωλίγκα
105.8.000.000.5002.0.0
Προσωπική ζωή
Είναι ο μεγαλύτερος αδερφός του Νεντίμ Τζέντοβιτς. Έχει επίσης γερμανική υπηκοότητα από τον Απρίλιο του 2015
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ομπραδόιρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ροντρίγκο Μολέντο
Ο Ροντρίγκο Μοντέστο ντα Σίλβα Μολέντο (γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1987, στο Ρίο ντε Τζανέιρο) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που παίζει ως κεντρικός αμυντικός.
Συλλογική καριέρα
Γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ξεκίνησε στις αρχές του 2008 να παίζει ποδόσφαιρο στη δεύτερη κατηγορία του Καμπεονάτο Καταρινένσε. Προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Ουνιάο, μιας Βραζιλιάνικης ποδοσφαιρικής ομάδας από τη Ροντονόπολις, Μάτο Γκρόσο. Το καλοκαίρι του 2009, πήγε δανεικός στην πολωνική ομάδα Όντρα Βονζίσλαβ. Στο τέλος της σεζόν, επέστρεψε στη Βραζιλία για να παίξει για την Ουνιάο βοηθώντας την να κερδίσει το 2010 το Περιφερειακό πρωτάθλημα. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν την Ιντερνασιονάλ σε ένα παιχνίδι για το Κύπελλο Βραζιλίας. Το 2011 υπέγραψε μαζί τους. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στις 7 Σεπτεμβρίου 2011, στη νίκη με 4-2 ενάντια στην Αμέρικα Μινέιρο στο Καμπεονάτο Βραζιλέιρο.
Το 2013 η Μέταλιστ απέκτησε τον Ροντρίγκο Μολέντο για R$ 20.51 εκατ. ευρώ. Στην Ουκρανία, η αρχή ήταν συναρπαστική και ο Μολέντο άρχισε να παίζει σημαντικούς αγώνες, αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο τον κράτησε εκτός για αρκετά παιχνίδια. Στην αγωνιστική περίοδο 2013-14, ο Μολέντο ξεκίνησε στον προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον του ΠΑΟΚ. Είχε ένα ρόλο ζωτικής σημασίας για τον σύλλογο σε όλες τις διοργανώσεις.
Μετά από έξι μήνες με την Ιντερνασιονάλ, έγινε μέλος του Παναθηναϊκού μέχρι το καλοκαίρι του 2018. Αυτό έγινε το δεύτερο πέρασμα του σε μία ευρωπαϊκή ομάδα, μετά από τα δύο χρόνια που πέρασε στη Μέταλιστ. Στις 19 Μαρτίου 2016, ο Βραζιλιάνος κεντρικός αμυντικός σκόραρε δύο φορές εναντίον του Ηρακλή για έναν αγώνα στην ελληνική Σούπερ Λίγκα και εξέφρασε τη χαρά του για τη νίκη της ομάδας του.
Διεθνής καριέρα
Ωστόσο, η Ποδοσφαρική Συνομοσπονδία Νοτίου Αμερικής μετέφερε το παιχνίδι της Παλμέιρας για την επόμενη εβδομάδα, επιτρέποντας στον Σκολάρι να ξανακαλέσει τον Ενρίκε, διατηρώντας παράλληλα τον Μολέντο στην αποστολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλίστ Χάρκιβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κωνσταντίνος Δημοκωστούλας
Ο Κωνσταντίνος Δημοκωστούλας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σούρπη Αλμυρού και ήταν δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδος και Φωκίδος στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 και επανεξελέγη, ως βουλευτή Λάρισας, σε αυτές του 1912 και του Μαΐου 1915.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας
Ιωάννης Δημοκωστούλας
Ο Ιωάννης Δημοκωστούλας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σούρπη Αλμυρού. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Αυγούστου 1910.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Γεώργιος Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Ο Γεώργιος Φρειδερίκος ο πρεσβύτερος, γερμ. Georg Friedrich der Ältere (5 Απριλίου 1539 - 25 Απριλίου 1603) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1543-1603) και του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ (1553-1603).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Γεωργίου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Αιμιλίας των Βέττιν, κόρης του Ερρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας.
Το 1603 απεβίωσε στο Άνσμπαχ σε ηλικία 64 ετών και τον διαδέχθηκαν οι εγγονοί του δεύτερου εξαδέλφου του, Ιωακείμ Ερνέστος στο Άνσμπαχ και Χριστιανός στο Κούλμμπαχ (πρωτεύουσα του Μπαϊρόιτ).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1559 την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρη του δεύτερου εξαδέλφου του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν.
Το 1578 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Γεώργιος-Φρειδερίκος έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία των Γουέλφων, κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Δούκες της Πρωσίας
Λουκ Πέισιενς
Ο Λουκ Πέισιενς (γενν. 4 Αυγούστου 1986) είναι Βρετανός αθλητής της ιστιοπλοΐας. Μαζί με τον Στιούαρτ Μπίθελ κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο στα 470 στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1986 στο Αμπερντίν της Σκωτίας.
Χατσιμαχμουντλού
Το Χατσιμαχμουντλού (επίσης, Γκαντζί-Μαχμουντλού και Γκαντζιμαχμουντλού) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γιεβλάχ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Καραμανλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γιεβλάχ
Γεώργιος Φίλωνος
Ο Γεώργιος Φίλωνος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Αυγούστου 1910.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Πατρίτσια Περιστέρη
Η Πατρίτσια Μίλικ Περιστέρη (Αθήνα, 14 Αυγούστου 1988) είναι ηθοποιός και fashion blogger ελληνικής και πολωνικής καταγωγής. Είναι ευρύτερα γνωστή για το ρόλο της στη σειρά «Χαρά Αγνοείται» ενώ ξεκίνησε τη πορεία της στο χώρο του θεάματος, το 1999, όταν σε ηλικία 11 ετών παρουσίαζε το παιδικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ. Έχει δημιουργήσει το δικό της blog "Milikiss" ενώ το 2016 πήρε το βραβείο «Social Media Darling» από την εταιρεία Accessorize. Πλέον ζει μόνιμα στο Μεξικό.