cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκαλλερία Εστένσε
Φραγκίσκος Α΄
Ο Φραγκίσκος Α΄, διάδοχος του Aλφόνσου Γ΄, ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλες φιλοδοξίες. Ήταν αποφασισμένος να ανακτήσει τη Φεράρα και να αποκαταστήσει την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα, που χαρακτήριζε την Φεραρέζικη αυλή, στη Μόντενα. Για τη νέα πρωτεύουσα τού -μειωμένου- δουκάτου της Μόντενα και τού Ρέτζιο, οραματίστηκε μία επιβλητική δουκική κατοικία, αναθέτοντας το έργο στον Μπαρτολομέο Αβαντσίνι. Ο από τη Ρώμη αρχιτέκτονας συμβουλεύτηκε τον Μπερνίνι, τού οποίου η ενασχόληση με τον πάπα τον εμπόδιζε να αναλάβει ο ίδιος το έργο. εναλλ.=|μικρογραφία| Άποψη κατά την είσοδό σας στη Γκαλερί. Η προτομή από τον [[Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι|Μπερνίνι τού Φραγκίσκου Α΄ των Έστε, που θεωρείται βασικό παράδειγμα μπαρόκ προτομής, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στο πρώτο και το δεύτερο δωμάτιο με ελληνο-ρωμαϊκές αρχαιότητες, ακολουθούμενες από βωμούς και πολύχρωμα μαρμάρινα γλυπτά από τον 14ο αι.]] Κατά τη διάρκεια ενός διπλωματικού ταξιδιού στην Ισπανία, ο Φραγκίσκος Α΄ ζήτησε το πορτρέτο του από τον Ντιέγο Βελάθκεθ, ένα έργο που παραμένει πολύτιμος θησαυρός της συλλογής των Έστε. Μία εξίσου αξιοσέβαστη μαρμάρινη προτομή τού Μπερνίνι καλωσορίζει τώρα τους θεατές, που μπαίνουν στη Γκαλερί. Αποτυπώνει την ομοιότητα με τον δούκα, αν και ο Μπερνίνι ποτέ δεν κοίταξε το θέμα του, αλλά χρησιμοποίησε ομοιώματα των Γιούστους Σούστερμανς και Ζαν Μπουλανζέ ως πρότυπα. Για να ξεπεραστεί η απροθυμία του γλύπτη, ο οποίος σε μία επιστολή προς τον αδελφό τού δούκα, καρδινάλιο Ρινάλντο, έκρινε το έργο ως όχι μόνο εξαιρετικά δύσκολο, αλλά και απερίσκεπτο, προσφέρθηκε το υπέρογκο ποσό των 3000 scudi, το ακριβές ποσό που πλήρωσε στον Μπερνίνι ο πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ για την Κρήνη των Τεσσάρων Ποταμών του στη Ρώμη.
Άλλα πολύτιμα έργα, που δώρισε ή αγόρασε ο δούκας, εντάχθηκαν στη συλλογή εκείνη τη στιγμή, όπως πίνακες των Πάολο Βερονέζε, Σαλβάτορ Ρόζα, Χανς Χόλμπαϊν και μία άλλη μαρμάρινη προτομή τού Μπερνίνι, αυτή τη φορά αφιερωμένη στην ερωμένη του.
Πάντα λάτρης της τέχνης, ο Φραγκίσκος Α΄ άρχισε να οικειοποιείται πίνακες από εκκλησίες και μοναστήρια εντός τού δουκάτου: μία συνήθεια που θα υιοθετείτο τακτικά από τους διαδόχους του τα επόμενα χρόνια. Τα έργα αντικαταστάθηκαν από αντίγραφα δεύτερης διαλογής, συχνά καλυμμένα από τα μάτια των ιερέων, που προσπάθησαν να αντισταθούν. Κομμάτια των Κορέτζο, Παρμιτζανίνo και Τσίμα ντα Κονελιάνο εισήλθαν όλα στη συλλογή των δουκών με αυτόν τον τρόπο.
Οι διάδοχοι του Φραγκίσκου Α΄
Ο γιος τού Φραγκίσκου Α΄ Aλφόνσος Δ΄ ήταν ο πρώτος, που άνοιξε τη γκαλερί στο κοινό. Η σύζυγός του Λάουρα Μαρτινότσι, εγγονή τού καρδινάλιου Mαζαρέν, έγινε αντιβασίλισσα στο δουκάτο με το τέλος τού συζύγου της, δεδομένου ότι ο γιος τους Φραγκίσκος Β΄ ήταν μόλις δύο ετών. Η δούκισσα δεν συνέβαλε στις αγορές της Γκαλερί, αφιερώνοντας τον εαυτό της ως επί το πλείστον σε φιλανθρωπικά έργα και στην ανέγερση εκκλησιών και μοναστηριών, με στόχο την αποκατάσταση ενός κράτους, που είχε πληγεί σοβαρά από την επιδημία της πανώλης και τον Τριακονταετή Πόλεμο.
Ο Έρκολε Γ΄ και ο προκάτοχός του, Φραγκίσκος Γ΄, χρησιμοποίησαν την ίδια μέθοδο λεηλασίας με τον Φραγκίσκο Α΄ για να σώσουν τη γκαλερί: λαφυραγώγησαν τις εκκλησίες τού δουκάτου (Κάπρι, Ρέτζo, Mόντενα), αλλά και με τη βοήθεια της χρήσης ωμών επιβολών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι τοιχογραφίες τού Nικολό ντελ' Αμπάτε, που αποσπάστηκαν από τους τοίχους της Ρόκα ντι Σκαντιάνo, από την οποία προήλθαν και μερικοί πίνακες.
Ναπολεόντειο μεσοδιάστημα
Τέτοια ήταν η φήμη της συλλογής των Έστε, -ο Γάλλος letterato (λόγιος) Σαρλ ντε Μπρος τη θεωρούσε "αναμφίβολα την καλύτερη στην Ιταλία" -, που τράβηξε το βλέμμα τού Ναπολέοντα Α΄. Στην ανακωχή τού Σεράσκo, αποφάσισε ότι είκοσι από τους πίνακες των Έστε έπρεπε να μεταφερθούν στο Παρίσι, ως επαρκής πληρωμή για τα έξοδα τού πολέμου, που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Εκστρατείας του από το 1796 έως το 1815. Μετά από λίγους μήνες, ο αριθμός αυξήθηκε σε εβδομήντα. Αυτή η περίοδος σηματοδοτεί τη σημαντικότερη λεηλασία των συλλογών της Μόντενα με πίνακες, σχέδια, αρχειακά βιβλία και τη γλυπτική συλλογή των Έστε.
Στις 14 Οκτωβρίου 1796 ο Ναπολέων Α΄ μπήκε στη Μόντενα με δύο νέους επιτρόπους, τον Γκαρώ και τον Σαλιτσέτι. Και οι δύο πήγαν αρκετές φορές για να περιηγηθούν στη Γκαλερί των Σχεδίων και των Μεταλλίων στο Δουκικό ανάκτορο, επιλέγοντας έργα που είχαν αναφερθεί από προηγούμενους επισκέπτες τού ανακτόρου. Επιχρυσωμένα καμέο από σμάλτο και χαραγμένοι ημιπολύτιμοι λίθοι στάλθηκαν στο Λούβρο και στις δικές τους ιδιοκτησίες. Ορισμένα σχέδια ανατέθηκαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μόντενα για διδακτικούς σκοπούς, ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των έργων στάλθηκε στο Παρίσι, όπου παραμένουν έκτοτε. Από τα προηγουμένως -με αξιοζήλευτη επιλογή- έργα, που αντικατόπτριζαν υψηλές πρακτικές της Αναγέννησης και περιελάμβαναν τους Κορέτζο, Παρμιτζανίνo, Τζούλιο Ρομάνo, Περίνο νταλ Βάγκα, τους αδελφούς Καράτσι, τη Συκοφαντία τού Απελή τού Μποτιτσέλι και μία Κρίση του Σολομώντα από το εργαστήριο τού Mαντένια, έχουν απομείνει μόνο 70. Η -αυτή τη στιγμή αποθηκευμένη στη Μόντενα- ψηφιακή συλλογή μπορεί πλέον να ιδωθεί στον ιστότοπο της γκαλερί.
Στις 17 Οκτωβρίου επιλέχθηκαν 94 τόμοι, για να μεταφερθούν από τη δουκική Βιβλιοθήκη στην Εθνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι, συμπεριλαμβανομένων πολλών χειρογράφων και αρχαίων κωδίκων. Ο Ναπολέων Α΄ πήρε προσωπικά δύο εκδόσεις τού 16ου έως 18ου αι. των Σχολίων τού Καίσαρα, όταν πέρασε γρήγορα από τη Μόντενα. Όσον αφορά τη συλλογή νομισμάτων, η Bιβλιοθήκη είχε 900 αυτοκρατορικά χάλκινα νομίσματα, 124 από τα οποία ήταν από ρωμαϊκές αποικίες, 10 αργυρά, 31 εγχάρακτα, 44 ελληνικά και 103 από το παπικό νομισματοκοπείο. Η σύζυγος τού Ναπολέοντα Α΄ Ιωσηφίνα τον μιμήθηκε: κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Δουκικό Ανάκτορο της Μόντενα, τον Φεβρουάριο του 1797, δεν ήταν ικανοποιημένη με το να «κοιτάζει» απλώς τη νομισματική συλλογή. Η αυτοκράτειρα πήρε περίπου 200 νομίσματα, εκτός αυτών που επέλεξαν τα μέλη της αυλής τού συζύγου της, που τη συνόδευαν.
Πολυάριθμοι πίνακες της σχολής Emilian -όπως ο πίνακας βωμού τού Γκουερτσίνo που απεικονίζει τους προστάτες της Μόντενα (1651), ο Άγιος Παύλος του (1644), Η Κάθαρση (Εισόδια) της Παρθένου τού Γκουίντο Ρένι, Η Παρθένος εμφανίζεται στους αγίους Λουκά και Αικατερίνη (1592) τού Aνίμπαλε Καράτσιi, Tο όνειρο τού Ιώβ (1593) τού Τσιγκόλι, Ο εμπαιγμός τού Χριστού τού Τζανμπολόνια και άλλοι- δεν επέστρεψαν ποτέ. Υπολογίζεται ότι 1.300 πίνακες εξήχθησαν τότε στο Λούβρο.
Από το 1859 έως σήμερα
Με την ενοποίηση της Ιταλίας το 1859, η εξουσία των Έστε έφτασε στο τέλος της.
Κατά τη διάρκεια της μετάβασης υπήρξαν αναπόφευκτα κάποιες απώλειες και κλοπές. Ο Λουίτζι Κάρλο Φαρίνι, εξουσιάζων δικτάτορας των επαρχιών της Μόντενα για λογαριασμό της κυβέρνησης της Σαβοΐας, κατηγορήθηκε από ορισμένους ότι οικειοποιήθηκε τιμαλφή, που φυλάσσονταν στο Δουκικό Ανάκτορο, στο οποίο διέμεναν ο ίδιος και η κυβέρνησή του, αν και δεν είναι ακόμη σαφές, για ποιους λόγους τέτοιοι ισχυρισμοί διατυπώθηκαν.
Η θέση των εκθεμάτων της Γκαλερί έχει υποστεί αρκετές ανακατατάξεις όλα αυτά τα χρόνια, με την επιμέλεια των δωματίων να παραμένει σε συνεχή αναθεώρηση. Μία αξιοσημείωτη πρόσφατη αλλαγή συνέβη μετά τον σεισμό τού Μαΐου 2012. Μετά από μία περίοδο ανακαίνισης τριών ετών, άνοιξε ξανά για το κοινό το 2015. Έργα που δεν είχαν εκτεθεί ποτέ, ανακτήθηκαν από την αποθήκευση, τοποθετήθηκε νέος φωτισμός και ένα σύστημα μικροκλίματος για τη διατήρηση των εκθεμάτων, και εγκαταστάθηκαν ψηφιακές οθόνες, διασφαλίζοντας ότι η Γκαλερί των Έστε παραμένει ένας πυρήνας πολιτισμού, τόσο για τους εντόπιους, όσο και για τους τουρίστες που ταξιδεύουν έξω από την συνήθη διαδρομή από τη Βενετία στη Ρώμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας
Ζακαρί Αστρύκ
Ο Ζακαρί Αστρύκ (Zacharie Astruc, 23 Φεβρουαρίου 1833 – 24 Μαΐου 1907) ήταν Γάλλος γλύπτης, τεχνοκριτικός, ζωγράφος και ποιητής. Γνωστότερο έργο του θεωρείται το ορειχάλκινο άγαλμα «Ο έμπορος των προσωπείων», που κοσμεί τον Κήπο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι.
Γεννήθηκε στην Ανζέ και εξελίχθηκε σε σημαντική μορφή στην πολιτιστική ζωή της Γαλλίας στο β΄ μισό του 19ου αιώνα. Συμμετέσχε στην πρώτη ιμπρεσιονιστική έκθεση του 1874, όπως και στην Παγκόσμια Έκθεση του 1900. Ως κριτικός της τέχνης και της αισθητικής, γράφοντας κυρίως μεταξύ του 1859 και του 1872 (εξέδιδε και το δικό του περιοδικό, το Σαλόν), υπήρξε ισχυρός υπερασπιστής του Κουρμπέ και ένας από τους πρώτους που ανεγνώρισαν το ταλέντο του Εντουάρ Μανέ. Επίσης υπερασπίσθηκε το έργο των Κλωντ Μονέ, Χουίσλερ, Ανρί Φαντέν-Λατούρ και Αλφόνς Λεγκρό.
Ο Αστρύκ απεικονίζεται στον περίφημο ζωγραφικό πίνακα του Φαντέν-Λατούρ «Ένα ατελιέ στο Λε Μπατινιόλ», όπου κάθεται πλάι στον Μανέ, ο οποίος ζωγραφίζει την προσωπογραφία του. Πιστεύεται επίσης ότι Αστρύκ έδωσε τον τίτλο του πίνακα του Μανέ «Ολυμπιά», καθώς ένα απόσπασμα από ποίημα του Αστρύκ παρατίθεται στο σημείο του καταλόγου της εκθέσεως Σαλόν (Παρίσι) του 1865 που αφορά τον συγκεκριμένο πίνακα.
Ο Αστρύκ ήταν ισπανόφιλος, καλός γνώστης της τέχνης και της λογοτεχνίας της Ισπανίας. Μετά το δικό του ταξίδι στην Ισπανία το 1864, υποβοήθησε στην προετοιμασία των επισκέψεων κατά το μοναδικό ταξίδι του Μανέ στην Ισπανία, το 1865, και συνέτεινε στην ευρεία αναζωογόνηση του ενδιαφέροντος για το έργο του Ελ Γκρέκο. Ο Αστρύκ υπήρξε επίσης ηγετική μορφή του κινήματος του Ιαπωνισμού στη Γαλλία κατά τις δεκαετίες του 1860 και 1870, δημοσιεύοντας μεταξύ άλλων τρία καθοριστικά άρθρα πάνω στο θέμα στην εφημερίδα L'Etendard των Παρισίων το 1867-1868.
Ο Ζακαρί Αστρύκ απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 74 ετών.
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Δεύτερη Εποχή
Η Δεύτερη Εποχή είναι μια χρονική περίοδος στα έργα φαντασίας του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν για τον κόσμο της Μέσης Γης. Χαρακτηριστικά της στοιχεία υπήρξαν η ίδρυση και η άνθηση του Νούμενορ, η άνοδος του Σάουρον στην Μέση Γη, η δημιουργία των Δαχτυλιδιών της Δύναμης και των πρώτων πολέμων των Δαχτυλιδιών μεταξύ του Sauron και των Ξωτικών και τελείωσε με την ήττα του Σάουρον από την Τελευταία Συμμαχία μεταξύ Ξωτικών και Ανθρώπων.
Χαρακτηριστικά Στοιχεία
Στους άνδρες που είχαν παραμείνει πιστοί δόθηκε το νησί Númenor, στη μέση της Μεγάλης Θάλασσας, και εκεί εγκατέστησαν ένα ισχυρό βασίλειο. Το Λευκό Δέντρο του Νούμενορ φυτεύτηκε στην πόλη του Αρμένελου του βασιλιά. και ειπώθηκε ότι ενώ αυτό το δέντρο στεκόταν στην αυλή του Βασιλιά, η βασιλεία του Νούμενορ θα αντέξει. Τα Ξωτικά έλαβαν χάρη για τις αμαρτίες του Fëanor και τους επιτράπηκε να επιστρέψουν στο σπίτι τους στις αθάνατες χώρες.
Οι Νουμενοραίοι έγιναν σπουδαίοι ναυτικοί και ήταν μαθημένοι, σοφοί και είχαν μια διάρκεια ζωής πέρα ​​από τους άλλους άνδρες. Στην αρχή, τίμησαν την Απαγόρευση των Βάλαρ, χωρίς να πλεύσουν ποτέ στις αθάνατες χώρες. Πήγαν ανατολικά στη Μέση Γη και δίδαξαν στους άνδρες που ζούσαν εκεί, πολύτιμες δεξιότητες. Μετά από λίγο, ζήλεψαν τα Ξωτικά για την αθανασία τους. Ο Sauron, ο μεγαλύτερος υπηρέτης του Μόργκοθ, ήταν ακόμα ενεργός και θέλωντας να υποτάξει τα ξωτικά, παρουσιαζόμενος ως Άνναταρ, δίδαξε στα Ξωτικά του Έρεγκιον την τέχνη της δημιουργίας των Δαχτυλιδιών της Δύναμης. Ωστόσο, έχτισε ένα οχυρό που ονομάζεται Barad-dûr και σφυρηλάτησε κρυφά το Ένα Δαχτυλίδι στις φωτιές του Βουνού του Χαμού με στόχο τον έλεγχο των άλλων δακτυλιδιών της δύναμης και των φορέων τους. Ο Celebrimbor, εγγονός του Fëanor, δημιούργησε μόνος του τρία πανίσχυρα δαχτυλίδια: τη Vilya, την οποία κατείχε πρώτα ο βασιλιάς των Ξωτικών Gil-galad,ο οποίος στην συνέχεια το έδωσε στον Έλροντ,το Νένια, που το κατείχε η Γκαλαντριελ, και η Ναρυά, που δόθηκε από τον Κέλεμπριμπορ στον Κίρνταν, ο οποίος το έδωσε στον Γκάνταλφ.
Μόλις ο Σάουρον φόρεσε το Ένα Δαχτυλίδι, τα Ξωτικά κατάλαβαν ότι είχαν προδοθεί και αφαίρεσαν τα Τρία Δαχτυλίδια. Μετέπειτα, ο Σάουρον απέκτησε τα Επτά και τα Εννέα. Ενώ δεν μπόρεσε να ξεγελάσει τους Νάνους δακτυλίους, είχε μεγαλύτερη επιτυχία με τους Άνθρώπους που κατέληξαν να γίνουν οι Nazgûl ή οι Ringwraiths. Στη συνέχεια, ο Sauron έκανε πόλεμο με τα ξωτικά και σχεδόν καταστράφηκε τους εντελώς κατά τη διάρκεια των σκοτεινών χρόνων, αλλά όταν φάνηκε ότι η ήττα ήταν επικείμενη, οι Νουμενοριανοί συμμετείχαν στη μάχη και συνέτριψαν εντελώς τις δυνάμεις του Σάουρον. Ο Sauron δεν ξέχασε ποτέ την καταστροφή που του προκάλεσαν οι Νουμενοριανοί και έβαλε στόχο να τους καταστρέψει.
Προς το τέλος της εποχής, οι Νουμενοριανοί έγιναν όλο και πιο αγέρωχοι. Τώρα επιδίωκαν να κυριαρχήσουν σε άλλους ανθρώπους και να ιδρύσουν βασίλεια. Αιώνες μετά την εμπλοκή του Tar-Minastir, όταν ο Sauron είχε ανακάμψει σε μεγάλο βαθμό, ο Ar-Pharazôn, ο τελευταίος και των Βασιλέων του Númenor, ταπείνωσε τον Sauron και οι στρατιές του τον εγκατέλειψαν μπροστά στη δύναμη του Númenor και τον έφεραν ως όμηρο στο Númenor, αν και αυτός ήταν ο στόχος του Σάουρον. Ο ίδιος κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ar-Pharazôn και έγινε αρχιερέας στη λατρεία του Melkor. Εκείνη την εποχή, οι Πιστοί (που εξακολουθούσαν να λατρεύουν τον έναν θεό, τον Έρου Ιλιβάταρ)), διώχθηκαν ανοιχτά από εκείνους που ονομάζονταν άνδρες του βασιλιά και θυσιάστηκαν στο όνομα του Μέλκορ. Τελικά, ο Sauron έπεισε τον Ar-Pharazôn να εισβάλει στον Aman, υποσχόμενος ότι θα αποκτήσει έτσι την αθανασία.
Ο Αμαντίλ, αρχηγός των πιστών, έπλευσε δυτικά για να προειδοποιήσει τους Βάλαρ. Ο γιος του Elendil και τα εγγόνια Isildur και Anárion ετοιμάστηκαν να φύγουν ανατολικά, παίρνοντας μαζί τους ένα δενδρύλλιο του Λευκού Δέντρου του Númenor πριν το καταστρέψει ο Sauron και το palantíri, δώρα των ξωτικών. Όταν οι δυνάμεις του Βασιλιά πάτησαν το πόδι τους στο Αμάν, οι Βάλαρ έθεσαν εκτός της κηδεμονίας τους τον κόσμο και κάλεσαν τον Έρου Ιλίβαταρ να επέμβει με συνέπεια την πτώση του Νούμενορ και την αλλαγή του κόσμου.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο κόσμος να μετατραπεί σε σφαίρα και η ήπειρος του Αμάν να αφαιρεθεί, αν και η διαδρομή ιστιοπλοΐας από τη Μέση Γη στο Αμάν συνεχίστηκε. Παρ' όλα αυτά η διαδρομή αυτή άπο εδώ και στο εξής ήταν προσβάσιμη μόνο στα Ξωτικά και όχι στους θνητούς. Το Númenor καταστράφηκε εντελώς, καθώς και το ωραίο σώμα του Sauron. Ωστόσο, το πνεύμα του επέστρεψε στη Μόρντορ, όπου πήρε ξανά το Ένα Δαχτυλίδι και συγκέντρωσε τις δυνάμεις του για άλλη μια φορά. Ο Ελέντιλ, οι γιοι του και οι υπόλοιποι Πιστοί έπλευσαν στη Μέση Γη, όπου ίδρυσαν τα βασίλεια στην εξορία της Γκόντορ και της Άρνορ.
Ο Σάουρον σηκώθηκε ξανά και τους αμφισβήτησε. Τα Ξωτικά συμμάχησαν με τους Άνδρες για να σχηματίσουν την Τελευταία Συμμαχία των Ξωτικών και των Ανθρώπων. Για επτά χρόνια, η Συμμαχία πολιορκούσε το Barad-dûr, μέχρι που τελικά ο ίδιος ο Sauron μπήκε στο πεδίο. Αυτός σκότωσε τον Ελέντιλ ,τον Υψηλό βασιλιά της Γκόντορ και της Άρνορ, και τον Gil-galad, τον τελευταίο Υψηλό βασιλιά των Noldor στη Μέση Γη. Ωστόσο, ο Isildur πήρε τη λαβή του Narsil, το σπαθί του πατέρα του, και έκοψε το ένα δαχτυλίδι από το χέρι του Sauron. Ο Sauron ηττήθηκε, αλλά δεν καταστράφηκε εντελώς. Στη συνέχεια, ο Isildur αγνόησε τη συμβουλή του Elrond και αντί να καταστρέψει το One Ring στις πυρκαγιές του Mount Doom, το κράτησε ως ενθύμιο για τον νεκρό πατέρα του. Αλλά το Δαχτυλίδι τον πρόδωσε και του γλίστρησε από το δάχτυλο καθώς δραπέτευε ο ίδιος από μια ενέδρα των Ορκ στα Γκλάντεν Φιλντς. Ο Isildur σκοτώθηκε από ένα βέλος των Όρκ και το δαχτυλίδι χάθηκε στον ποταμό Anduin.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φανταστικές περίοδοι Κατηγορία:Εποχές της Μέσης Γης
Κρητική διάλεκτος
Η κρητική διάλεκτος είναι μία διάλεκτος της νέας ελληνικής που ομιλείται κυρίως στην Κρήτη και από την κρητική διασπορά.
Κατά τον ύστερο μεσαίωνα η διάλεκτος του νησιού εξελίχθηκε σε λόγια γλώσσα, και εκφράστηκε μέσα από την ποίηση του Κορνάρου, του Χορτάτση, και άλλων, καθώς και από το κρητικό θέατρο και τα λαϊκά τετράστιχα -μαντινάδες- των οποίων η θεματολογία μπορεί να είναι από σκωπτική έως φιλοσοφική. Κατά τον Αντρέ Μιραμπέλ την περίοδο της αναγέννησης στην Κρήτη δημιουργήθηκε μια ιδιωματική κοινή γλώσσα στην οποία η νέα ελληνική κοινή χρωστάει πολλά. Σήμερα η κρητική διάλεκτος δεν κινδυνεύει με εξαφάνιση, όπως συχνά συμβαίνει σε μειονοτικές διαλέκτους που δεν διδάσκονται, καθώς σε πολλά μέρη του νησιού αποτελεί τη μόνη προφορική γλώσσα. Η κρητική διάλεκτος ομιλείται εκτός από την Κρήτη, στο χωριό Χαμιντιέ της Συρίας και στα παράλια της Μικράς Ασίας όπου εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι Κρητικοί το 1923. Από το εαρινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2019-2020 η κρητική διάλεκτος διδάσκεται στο παιδαγωγικό τμήμα του πανεπιστημίου Κρήτης.
Μαρτυρίες για την Κρητική διαλέκτο τον 19ο αιώνα
Ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ πραγματοποίησε εκτενή έρευνα για τις ομιλούμενες διαλέκτους στον ελλαδικό χώρο στις αρχές του 19ου αιώνα. Μεταξύ των διαλέκτων που ερευνήθηκαν ήταν η Κωνσταντινουπολίτικη, η Αττική, η Κυπριακή, η Τσακώνικη και άλλες, καθώς και μη ελληνικές. Η έρευνα δημοσιεύτηκε το 1814 στο βιβλίο του Researches in Greece, όπου στις σελίδες 64-65 αναφέρει τα παρακάτω για την Κρητική διάλεκτο:
Ο Robert Pashley απόφοιτος του πανεπιστήμιου Cambridge στις κλασικές σπουδές, στα πλαίσια των μελετών του στην ανατολική Μεσόγειο (1833-1834) για το πανεπιστήμιο, δημοσίευσε το 1837 το βιβλίο Travels in Crete όπου στις σελίδες 191-192 του δεύτερου τόμου αναφέρει τα παρακάτω για την Κρητική διάλεκτο:
Λέξεις της Κρητικής διαλέκτου
Μεγάλο μέρος του λεξιλογίου της κρητικής διαλέκτου είναι κοινό με τη δημοτική - νέα ελληνική, παρακάτω είναι ορισμένες λέξεις της κρητικής διαλέκτου που δεν υπάρχουν στη σύγχρονη νέα ελληνική, (ενδεχομένως όμως κάποιες από αυτές να υπάρχουν σε άλλες ελληνικές διαλέκτους), κάποιες λέξεις που υπάρχουν στη νέα ελληνική όμως έχουν διαφορετική σημασία, για παράδειγμα: βλέπω, το επίρρημα πολλά, κεντώ, παίζω κτλ. Καθώς και κάποιες λέξεις που ενσωματώθηκαν στη νέα Ελληνική μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους με το ενιαίο εκπαιδευτικό σύστημα, για παράδειγμα: πέμπω (εκπέμπω κτλ), κατέχω, αίγα, μήδε, θέτω, σφάλλω (σφάλμα) κτλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικές διάλεκτοι
Κλιφ Χάμοντς
Ο Κλίφορντ Ντάνιελ «Κλιφ» Χάμοντς (Clifford Daniel "Cliff" Hammonds, γενν. στις 18 Δεκεμβρίου 1985) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τον Ήφαιστο Λήμνου.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο Κλέμσον. Στα τέσσερα χρόνια με τους Κλέμσον Τάιγκερς, έπαιξε σε 134 αγώνες, όπου είχε κατά μέσο όρο 10,9 πόντους, 3,6 ριμπάουντ, 3,5 ασίστ και 1,7 κλέψιμο ανά αγώνα. Ο Χάμοντς αποφοίτησε από το Κλέμσον με διπλό πτυχίο στην αρχιτεκτονική και τη ψυχολογία το 2008.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Η πρώτη του ομάδα στην Ευρώπη ήταν η Νταρουσάφακα του Πρωταθλήματος Τουρκίας, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το Δεκέμβριο του 2008, όταν μετακινήθηκε στην Αναντολού Εφές. Στην Εφές έμεινε μόνο μερικές εβδομάδες, με την οποία έπαιξε πέντε αγώνες στην Ευρωλίγκα και στη συνέχεια επέστρεψε στη Νταρουσάφακα, όπου τελείωσε τη σεζόν.
Τον Ιούνιο του 2010, ο Χάμοντς υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ΑΣΒΕΛ. Τον Αύγουστο του 2011, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τη Μπάνβιτ. Τον Αύγουστο του 2012, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ΚΚ Ιγκοκέα. Τον Ιούλιο του 2013, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Άλμπα Βερολίνου.
Στις 31 Οκτωβρίου, 2015, ο Χάμοντς επιλέχθηκε από τους Ρίο Γκράντε Βάλεϊ Βάιπερς με την 12η γενική επιλογή στο Ντραφτ του 2015 της NBA Development League, μόνο για να δοθεί ως αντάλλαγμα στους Ρίνο Μπίγκχορνς το ίδιο βράδυ.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2016, ο Χάμοντς υπέγραψε με τη Λιμόζ του Πρωταθλήματος Γαλλίας. Στις 8 Νοεμβρίου 2016, αποχώρησε από τη Λιμόζ και υπέγραψε με τη γερμανική Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ για το υπόλοιπο της σεζόν.
Στις 21 Ιουλίου 2017, υπέγραψε με την σ.Όλιβερ Βίρτσμπουργκ του Πρωταθλήματος Γερμανίας για τη σεζόν 2017-18.
Στις 6 Αυγούστου 2019, επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από δέκα χρόνια και υπέγραψε με τον Ήφαιστο Λήμνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νταρουσάφακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πιράτας ντε Κεμπραδίγιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαντιρμά Μ.Ι.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Ιγκοκέα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βοσνιακών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίνο Μπιγκχορνς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σ.Όλιβερ Βίρτσμπουργκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπιρού Σαρλεουά Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηφαίστου Λήμνου
Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο
Το Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο (εναλλακτικός τίτλος: Φούστα κλαρωτή) είναι ελληνική δραματική-κωμική ταινία του 1957, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου.
Πλοκή
Οι δύο λατερνατζήδες, ο Πετράκης (Μίμης Φωτόπουλος) και ο Παυλάρας (Βασίλης Αυλωνίτης), έχουν αποκτήσει ένα τεράστιο ποσό σε τάλιρα από την αμοιβή που τους έχει δώσει ο πατέρας της δεσποινίδος Καίτης (Τζένη Καρέζη), όταν την βρήκαν και την έφεραν και πάλι κοντά του. Όμως έχουν ξοδέψει όλο το ποσό της αμοιβής και η φτώχεια τούς δέρνει αλύπητα. Ο Παυλάρας αρρωσταίνει και ο Πετράκης αναγκάζεται να πουλήσει κρυφά την λατέρνα για να τον κάνει καλά. Συγχρόνως, προσπαθεί να βρει τη δεσποινίδα Καίτη για να τους βοηθήσει, αλλά εκείνη έχει πια χωρίσει και μετακομίσει. Όταν συνέρχεται ο Παυλάρας θυμώνει που πουλήθηκε η λατέρνα. Βρίσκουν τη δεσποινίδα Καίτη και τη βοηθούν να ξανασμίξει με τον άντρα της, που δεν ξέρει καν πως έχει παιδί μαζί της. Οι δύο φτωχοί φίλοι βοηθούν την Καίτη να ξαναφτιάξει τη ζωή της και να βρει την ευτυχία και εκείνη τους βοηθά στη ζωή τους.
Παραγωγή
Κάποιες εξωτερικές σκηνές της ταινίας είναι γυρισμένες στο Τουρκολίμανο και στο Τζάνειο νοσοκομείο του Πειραιά.
Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες την 1η Απριλίου 1957. Κόβοντας 113.641 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 30 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μεθυλοσιλανόλη
Η μεθυλοσιλανόλη (αγγλικά: methylsilanol) είναι οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, πυρίτιο, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο CH6OSi, αν και συνήθως παριστάνεται πιο αναλυτικά, με τον ημισυντακτικό της τύπο: CH3SiH3OH. Είναι η απλούστερη οργανική σιλανόλη. Με βάση το μοριακό τὐπο της έχει τα ακόλουθα δύο (2) ισομερή θέσης:
Ονοματολογία
Από τις παραπάνω αναφερόμενες ονομασίες:
Δομή
Η δομή της ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν της αιθανόλης. Ωστόσο οι δεσμοί C-Si και Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Cδ--Siδ+ και Siδ+-Hδ-, αντίστοιχα, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling). Επιπλέον το οξυγόνο, με ηλεκτραρνητικότητα 3,44 κατά Paouling, έχει μεγαλύτερη διαφορά ηλεκτραρνητικότητας από το πυρίτιο (1,90 κατά Paouling), παρά από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling).
Από μεθυλενοσιλάνιο
Με προσθήκη νερού σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγεται αιθυλοσιλανόλη :
Από αλομεθυλοσιλάνιο
Με υδρόλυση αλομεθυλοσιλάνιου (CH3SiH2X) παράγεται μεθυλοσιλανόλη :
Από μεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση νερού (H2O) ή αλκοόλης παράγεται μεθυλοσιλανόλη.
Όξινη συμπεριφορά
Η μεθυλοσιλανόλη είναι ισχυρότερο οξύ από την αντίστοιχη αιθανόλη. Μερικά παραδείγματα εφαρμογής της οξύτητας της μεθυλοσιλανόλης είναι τα ακόλουθα :
Υποκατάσταση από αλογόνα
Το υδροξώνιο είναι καλύτερη αποχωρούσα ομάδα από τα αλογόνα (X) και έτσι είναι εφικτή η σχετική πυρηνόφιλη υποκατάσταση, εφόσον όλα τα υδραλογόνα (HX) είναι σαφώς ισχυρότερα οξέα από την μεθυλοσιλανόλη.
Αντιδράσεις αφυδάτωσης
Με ενδομοριακή αφυδάτωση μεθυλοσιλανόλης παράγεται μεθυλενοσιλάνιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες. Σε χαμηλότερες ευνοείται η διαμοριακή αφυδάτωση που δίνει δι(μεθυλοσιλυλ)υλαιθέρα, ενώ χωρίς καθόλου θέρμανση παράγεται ο όξινος θειικός (μεθυλοσιλυλ)εστέρας (CH3CH2SiH2OSO3H), που αποτελεί την ενδιάμεση ένωση για τις αφυδατώσεις. : (ενδομοριακή αφυδάτωση με υψηλή θερμοκρασία) (διαομοριακή αφυδάτωση με μέτρια θερμοκρασία) (εστεροποίηση με χαμηλή θερμοκρασία)
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με πυρίτιο Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:C1
Φερούτσιο Λαμποργκίνι
Ο Φερούτσιο Έλιο Αρτούρο Λαμποργκίνι ( Ferruccio Lamborghini, Ρενάτσο, 28 Απριλίου 1916-Περούτζια:20 Φλεβάρη 1993 ήταν Ιταλός επιχειρηματίας και ιδρυτής της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας Lamborghini (Λαμποργκίνι).
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, βρίσκει την ευκαιρία να εξασκήσει τις ικανότητές του ως μηχανικός και επισκευαστής στο 50° μικτό τμήμα μηχανικού (στρατιωτική βάση της Ρόδου στο ομώνυμο νησί της ιταλικής Δωδεκανήσου). αριστερά|μικρογραφία| Φερούτσιο Λαμποργκίνι φωτογραφημένος ανάμεσα σε μια "Jarama", και ένα τρακτέρ.
Το 1946, η αυξανόμενη ζήτηση για γεωργικούς ελκυστήρες (τρακτέρ) στην ιταλική αγορά, μαζί με την αποκτώμενη εμπειρία στις επισκευές, ωθούν τον Φερούτσιο να ξεκινήσει τη καριέρα του ως επιχειρηματίας στην παραγωγή γεωργικών ελκυστήρων (τρακτέρ). Αγοράζει στρατιωτικά οχήματα παρατημένα και τα μετατρέπει σε γεωργικά μηχανήματα.
Το 1948 στην κοινότητα του Τσέντο (Cento) ιδρύει την εταιρία γεωργικών ελκυστήρων με την ονομασία Λαμποργκίνι (η προέλευση του λογότυπου της εταιρείας συνδέεται με την ημερομηνία γέννησης του Φερούτσιο Λαμποργκίνι: πράγματι στο ημερολόγιο του ζωδιακού κύκλου, η 28η Απριλίου πέφτει στο ζώδιο του Ταύρου, επιπλέον ήταν λάτρης των ταυρομαχιών).
Μόλις τρία χρόνια μετά τον πόλεμο, η εταιρεία Λαμποργκίνι ήταν σε θέση να σχεδιάσει και να κατασκευάσει τους δικούς της γεωργικούς ελκυστήρες (τρακτέρ), και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του πενήντα και του εξήντα, η εταιρία Λαμποργκίνι γίνεται μία από τις πιο σημαντικές εταιρίες στην κατασκευή γεωργικών μηχανημάτων στην Ιταλία.
Το 1959, το επιχειρηματικό πνεύμα του ιδρυτή της νέας εταιρίας τον ωθεί μέχρι στο σημείο να συλλάβει την ιδέα της παραγωγής ελικοπτέρων, που ποτέ όμως δεν πραγματοποιήθηκε.Ένα πρωτότυπο παραμένει φυλασσόμενο στο Μουσείο Φερούτσιο Λαμποργκίνι (Museo Ferruccio Lamborghini) στο Φούνο ντι Αρτζελάτο (Funo di Argelato) στην επαρχία της Μπολόνια.
Παραγωγή αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων
Η προσωπική επιτυχία του Λαμποργκίνι του επέτρεψε να αγοράσει πολλά πολυτελή αυτοκίνητα, φτάνοντας στο σημείο, όπως ο ίδιος παραδέχεται, να είναι σε θέση να οδηγεί ένα διαφορετικό κάθε μέρα της εβδομάδας. Κατείχε διάφορες Άλφα Ρομέο και Λάντσια, μια Μερτσέντες-Μπένζ 300SL, μια Τζάγκουαρ E-Type και δύο Μαζεράτι 350GT. Ωστόσο, ο Λαμποργκίνι δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα τις Μαζεράτι, θεωρώντας ότι ήταν "βαριές και όχι ιδιαίτερα γρήγορες."
Όσον αφορά τις Φερράρι,διάσημες στην εποχή τους όπως και σήμερα για τα φημισμένα χαρακτηριστικά υψηλών επιδόσεων, το 1958 αγόρασε στο Μαρανέλο μια Φερράρι 250 GT. Στα επόμενα χρόνια, κατείχε διάφορα αυτοκίνητα της Φερράρι χωρίς να λείπει η κριτική για αυτά. Ο Λαμποργκίνι υποστήριζε ότι οι Φερράρι ήταν καλά αυτοκίνητα, αλλά τις θεωρούσε "θορυβώδεις" και διαμαρτυρόταν για τα λιτά σχεδόν "σπαρτιάτικα" εσωτερικά. αριστερά|μικρογραφία|Η Λαμποργκίνι 400 GT.
Η ιδέα για την παραγωγή αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων του ήρθε μετά από μια συζήτηση με τον Έντσο Φερράρι. Ο Βαλεντίνο Μπαλμπόνι, ιστορικός δοκιμαστής της Λαμποργκίνι, θυμάται το συμβάν: Ο Φερούτσιο διασκέδαζε δοκιμάζοντας εξαντλητικά τα αυτοκίνητα.Είχε δύο Φερράρι πανομοιότυπες, όπου περισσότερο από μία φορά είχε σπάσει τον συμπλέκτη. Αφού είχε ξοδέψει πολλά χρήματα για την επισκευή τους στο Μαρανέλο μια μέρα - μετά από μια ακόμη αποτυχία - μετέφερε ένα από τα αυτοκίνητα στο συνεργείο του και ένας μηχανικός το αποσυναρμολόγησε. Ο συμπλέκτης που έσπαζε ήταν πανομοιότυπος με εκείνο που χρησιμοποιούσε στα δικά του τρακτέρ. Από εκείνη τη στιγμή, οι διαμαρτυρίες του Φερούτσιο Λαμποργκίνι στον "Drake"(ψευδώνυμο του Έντσο Φερράρι) έγιναν πολύ πιο έντονες: "Ξοδεύω μια περιουσία για ένα αυτοκίνητο φταγμένο από εξαρτήματα που χρησιμοποιώ στα αγροτικά μηχανήματα!". Φαίνεται ότι η απάντηση του Έντσο Φερράρι ήταν: "Το αυτοκίνητο πάει πολύ καλά. Το πρόβλημα είναι ότι εσύ είσαι ικανός να οδηγάς τρακτέρ και όχι τις Φερράρι".
Αυτό, σύμφωνα με το γνωστό θρύλο, εκτός των άλλων επιβεβαιωμένο από τον ίδιο το Φερούτσιο, ήταν το κίνητρο που τον οδήγησε στην απόφασή του να δημιουργήσει τον κλάδο των αυτοκίνητων της Λαμποργκίνι, με σκοπό την δημιουργία ενός αυτοκινήτου υψηλών επιδόσεων, σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες. Ο Λαμποργκίνι υποστηρίζει ότι ένα αυτοκίνητο μεγάλων αποστάσεων θα πρέπει να προσφέρει υψηλή απόδοση, χωρίς να θυσιάζει τα οδηγικά χαρακτηριστικά και την υψηλή ποιότητα του εσωτερικού.
Η ιστορία της ρήξης μεταξύ Φερράρι και Λαμποργκίνι είναι γεμάτη θρύλους. Λέγεται ότι όταν ο Φερράρι γνώρισε τις προθέσεις του Λαμποργκίνι, είπε σε έναν συνεργάτη του: "χάσαμε έναν από τους καλύτερους πελάτες μας", μη πιστεύοντας στην πραγματικότητα την δυνατότητα του Λαμποργκίνη να ανταγωνιστεί τα αυτοκίνητα της Φερράρι. Ο Λαμποργκίνι, σε συνέντευξή του το 1991, είπε ότι από εκείνη την περίφημη μέρα ο Φερράρι δεν του μίλησε ποτέ και ότι ο Drake (Έντσο Φερράρι) τον απέφευγε στις περισσότερες των περιπτώσεων. Από την πλευρά του, ο Έντσο Φερράρι αρνήθηκε ότι διαδραματίστηκε ποτέ αυτό το γεγονός. 300px|thumb|Τζιότο Μπιτζαρίν,ι Φερούτσιο Λαμποργκίνη και Τζιάν Πάολο Νταλάρα στην Σαντ άγκατα μπολονιέζε, [[1963|το 1963, με ένα πρωτότυπο της Λαμποργκίνι V12.]]
Για την πρώτη "Λαμποργκίνι" η μελέτη του κινητήρα, 12 κυλίνδρων 3.500 cm³ ανατέθηκε στον Τζιότο Μπιτζαρίνι, που μέχρι πριν από λίγο είχε συμβάλει στη γέννηση των πιο φημισμένων Φερράρι, όπως τη Τέστα Ρόσα (Testa Rossa) του 1957, και τη 250 GTO. Το 1966 με την παρουσίαση της Μιούρα (Miura) θα γίνει η επανάσταση των αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων: κινητήρας 12-κύλινδρος, τώρα στα 4000 cm3 και τοποθετημένος στον πίσω άξονα -με το κιβώτιο και το διαφορικό ενωμένα στην βάση του μοτέρ. Η Μιούρα (Miura) σημείωσε φοβερή επιτυχία και η παράγωγή της θα συνεχισθεί μέχρι το 1973.
Το 1969 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Καβαλιέρε ντέλ Λαβόρο (Cavaliere del Lavoro) στον τομέα της βιομηχανίας.
Εξαιτίας της πετρελαϊκής κρίσης του 1973 και της σύγχρονης νομοθεσίας που σε μεγάλο βαθμό περιόριζε τη χρήση του αυτοκινήτου, κυρίως των αυτοκινήτων υψηλών αποδόσεων, ο Φερούτσιο σκέφτηκε να αποσυρθεί από την παραγωγική δραστηριότητα. Το 1972, χωρίς καμία προειδοποίηση, παραχώρησε το μεγαλύτερο ποσοστό του τομέα των αυτοκινήτων στον Ελβετό βιομήχανο Τζορτς-Χέντρι Ροσέτι και αποσύρθηκε στον αμπελώνα του στην Ουμπρία όπου αφιερώνεται στην παραγωγή κρασιού.Φημισμένη παραγωγή κόκκινου κρασιού με την ονομασία Κόλι ντέλ Τραζιμέντο((Colli del Trasimeno) γνωστή σε όλους ως "το Αίμα της Μιούρα".(Sangue di Miura)
Τελευταία χρόνια
Πέθανε στο αγρόκτημα του, σε ηλικία 76 ετών. Ακόμη και η κηδεία του ήταν μια απόδειξη του πάθους του για τις μηχανές. Οδηγήθηκε στο κοιμητήριο του οικισμού Ρενάτσο με ένα παλιό αγροτικό κάρο, συρόμενο από ένα τρακτέρ της εταιρίας του και στην είσοδο του κοιμητηρίου ήταν σταθμευμένα μερικά από τα ποιο ισχυρά αυτοκίνητα του. Στην επιτύμβια στήλη υπάρχει η επιγραφή: Καλή δουλειά στη νέα οικία του Θεού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Ιωάννης Β΄ Κρίσπος
Ο Ιωάννης Β΄ Κρίσπος (Ιταλικά ː Giovanni II Crispo, (1388 - 1433) ήταν δούκας του Αρχιπελάγους από το (1418 - 1433).
Τα πρώτα έτη της εξουσίας του
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου Α΄ και της Φιορέντσας Α΄ Σανούδου, κυρίας της Μήλου τελευταίας γόνου του Οίκου των Σανούδων. Το 1418 απεβίωσε ο πρωτότοκος Ιάκωβος Α΄ και η διαθήκη του όριζε διάδοχο τον αδελφό του Ιωάννη. Αυτός τότε βρισκόταν στη Βενετία, που συνήθιζε να διαμένει για μήνες. Μία βενετική γαλέρα τον μετέφερε στη Νάξο, όπου για να σταματήσει τις διεκδικήσεις των άλλων αδελφών, πρόσθεσε στην κυριότητά τους ακόμη μία κτήση: ο Νικολό της Σύρου πήρε τη Θήρα και ο Μάρκος της Ίου τη Θηρασία. Η Φιορέντσα Σομμαρίπα, σύζυγος του Ιάκωβου Α΄ είχε λάβει από τη μητέρα της Μαρία Σανούδου την Αντίπαρο, ο Ιωάννης Β΄ όμως αφήρεσε την Αντίπαρο από τη Φιορέντσα και την Πάρο από τη Μαρία. Οι δύο γυναίκες διαμαρτηρήθηκαν στη Βενετία, που τις δικαίωσε· επειδή όμως ο δούκας δεν επέστρεφε τα νησιά, η Βενετία το κατάφερε με βία.
Οι σχέσεις με τους Τούρκους
Η Βενετία του παραχωρούσε περιστασιακά μία γαλέρα για την άμυνά του έναντι των Τούρκων και τον περιελάμβανε με τα αδέλφια του στις συνθήκες ειρήνης με τον Μωάμεθ Α΄ το 1419 και τον γιο του Μουράτ Β΄ το 1430: ως Βενετοί πολίτες απαλλασσόταν από φόρους και άλλες οχλήσεις. Σε προηγούμενη συνθήκη ο ηγεμόνας των Οθωμανών θεωρούσε τα νησιά Βενετικά. Το 1429 η Βενετία δεν είχε τη δύναμη να προστατεύσει τον μακριά ευνοούμενό της και τον συμβούλευσε να συνθηκολογήσει με τους πιο καλούς όρους με τους Οθωμανούς· αρκεί να μην δεχόταν τον ελλιμενισμό για τροφοδοσία των πλοίων τους στα λιμάνια του. Όμως ο Ιωάννης Β΄ το επέτρεψε, δέχθηκε να πληρώσει φόρο σε αυτούς και σταμάτησε να ανάβει τις συνήθεις φωτιές που ειδοποιούσαν τον Βενετό βάιλο της Χαλκίδας για την προσέγγιση του οθωμανικού στόλου.
Τα τελευταία έτη
Όταν οι Βενετοί λεηλάτησαν τη Χίο που ανήκε στους Γενουάτες, ο ναύαρχός τους Σπίνολα εκδικήθηκε καταλαμβάνοντας τη Νάξο και την Άνδρο. Ο δούκας, που φοβήθηκε μη μείνουν οριστικές κτήσεις των Γενουατών, έβαλε όλη του τη διπλωματία για να φύγει ο Σπίνολα με το στόλο του: συνθηκολόγησε και του πλήρωσε λύτρα, πράγμα που ενόχλησε τη Βενετία. Ο δούκας είχε δει ότι η Βενετία τον βοηθούσε λίγο ή καθόλου και έπρεπε να φροντίσει τον εαυτό του.
Η μάμμη του Μαρία Σανούδου συνέχιζε τη διεκδίκηση της Άνδρου, που της είχε αφαιρεθεί για να δοθεί στην αδελφή του Πετρονέλα και το σύζυγό της Πιέτρο Ζένο. Αυτός ήταν σπουδαίος διπλωμάτης και πετύχαινε να αναβάλλεται η υπόθεση. Όταν το 1427 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ανδρέα Ζένο στην αυθεντία της Άνδρου.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Φραντσέσκα Μοροζίνι, είχε παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάξου Κατηγορία:Οίκος των Κρίσπων
Μπονταίικα Αχαΐας
Τα Μπονταίικα, όπως είναι η ονομασία στην καθομιλουμένη, ή Μπουταίικα, όπως είναι η επίσημη ονομασία  , είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σαγαίικων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Σαγαίικων.
Ιστορικά στοιχεία
Οι κάτοικοί του προήλθαν από οικογένειες από τα γειτονικά Σαγαίικα, οι οποίες μετοίκησαν στην περιοχή μετεπανασταστικά προερχόμενες από τους οικισμούς του Μποντιά στο Παναχαϊκό. Αναφέρονται και με την ονομασία "Καράτσι", από το παλιό ομώνυμο χωριό, το οποίο απογράφτηκε τελευταία φορά το 1896, όταν και ξεκίνησε η απογραφή των Μπονταίικων ως οικισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Μαρία της Ορλεάνης (1457-1493)
Η Μαρία της Ορλεάνης (19 Δεκεμβρίου 1457 - 1493) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου Α΄ της Ορλεάνης και της τρίτης συζύγου του Μαρίας της Κλέβης, μικρότερος αδελφός της ήταν ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας. Με τον γάμο της με τον Ιωάννη του Ναρμπόν έγινε κόμισσα του Ετάνπ και υποκόμισσα του Ναρμπόν. Μετά τον αποτυχημένο αρραβώνα της με τον Πέτρο Β΄ του Μπουρμπόν παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Ναρμπόν (8 Σεπτεμβρίου 1476) με τον οποίο απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Πολωνέζα σε Λα ύφεση μείζονα, έργο 53 (Σοπέν)
Η Πολωνέζα σε Λα ύφεση μείζονα, έργο 53 (γαλλικά: Polonaise héroïque) είναι πολωνέζα του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1842 και πρόκειται για μία από τις πιο γνώστες συνθέσεις του Πολωνού συνθέτη, καθώς μέχρι και σήμερα είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα κομμάτια του κλασικού ρεπερτορίου. Το έργο, όπως και πολλά άλλα του Σοπέν, προϋποθέτει υψηλή δεξιότητα και ικανότητα για να παιχτεί. Το έργο, επίσης, είναι σωματικά απαιτητικό, με τον Άντολφ Γκούλτμαν, να λέει ότι ο Σοπέν, το έπαιζε πιο ήρεμα στις ζωντανές εμφανίσεις του. Η εν λόγω πολωνέζα αφιερώθηκε στον Όγκοστ Λέο, ένα φίλο του συνθέτη. Μία τυπική εκτέλεση του έργου διαρκεί περίπου 7 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1842 Κατηγορία:Πολωνέζες του Φρεντερίκ Σοπέν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε φίλους ή συγγενείς
925 Αλφονσίνη
Η Αλφονσίνη (Alphonsina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,125. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Ισπανό αστρονόμο Χοσέπ Κόμας Σολά, που παρατηρούσε από τη Βαρκελώνη, και πήρε το όνομά της προς τιμή του βασιλιά της Λεόν και Καστίλλης Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού (13ος αιώνας), αλλά και του βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσου ΙΓ΄ (20ός αιώνας).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αλφονσίνης εκτιμάται σε 54,34 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,279. Η Αλφονσίνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 53 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλφονσινη
Δολοφονία του Ναέλ Μερζούκ
μικρογραφία|Αφιερώματα στον τόπο θανάτου του Ναέλ Μερζούκ. Στις 27 Ιουνίου 2023, ο Ναέλ Μερζούκ, ένας 17χρονος Γάλλος νεαρός αλγερινής καταγωγής Μαγκρέμπι, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό κατά τη διάρκεια ενός ελέγχου μετά από κυνηγητό στη Ναντέρ, ένα προάστιο του Παρισιού, στη Γαλλία. Οι αρχές συνέλαβαν τον αστυνομικό που πυροβόλησε τον Μερζούκ, ως ύποπτος για «εκούσια ανθρωποκτονία από αρμόδιο πρόσωπο». Η επίσημη εκδοχή των γεγονότων απορρίφθηκε από τον κόσμο μετά την δημοσιοποίηση ενός βίντεο που έδειχνε όλο το περιστατικό, το οποίο οδήγησε σε εκτεταμένες διαμαρτυρίες και ταραχές. Σύμβολα του κράτους όπως δημαρχεία, σχολεία και αστυνομικά τμήματα, καθώς και άλλα κτίρια δέχθηκαν επίθεση. Πάνω από 1.000 οχήματα κάηκαν και έγιναν πάνω από 1.000 συλλήψεις.
Η δολοφονία έγινε μέρος μιας ευρύτερης δημόσιας συζήτησης σχετικά με την επιβολή του νόμου και τη βία στη Γαλλία. Καταδικάστηκε από τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν ως «ασυγχώρητη».
Ιστορικό
Η Γαλλία, στα χρόνια πριν την δολοφονία του Μερζούκ, κατέγραψε αύξηση στα ποσοστά αστυνομικής βίας. Το 2017, ψηφίστηκε νόμος που επέτρεπε στους αστυνομικούς να πυροβολούν εναντίον ενός οχήματος που έφευγε από έλεγχο, εάν ο οδηγός έθετε σε κίνδυνο τους επιβάτες ή τους περαστικούς. Αυτός ο πυροβολισμός ήταν ο τρίτος θανατηφόρος πυροβολισμός που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια ελέγχου κυκλοφορίας στη Γαλλία το 2023. Το 2020 σημειώθηκαν τρεις θάνατοι, ακολουθούμενοι από δύο το 2021 και 13 το 2022. Τα θύματα ήταν συχνά άτομα μαύροι ή άτομα από την βορειοδυτική Αφρική (Μαρόκο, Αλγερία και Τυνησία), γεγονός που οδήγησε σε ισχυρισμούς για ρατσισμό στη γαλλική αστυνομία. Τον Μάιο του 2023, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών επέκρινε την αστυνομία της χώρας και προέτρεψε την εφαρμογή σημαντικών μέτρων για την αντιμετώπιση της υπερβολικής χρήσης βίας στις διαδηλώσεις, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Σουηδίας στο συμβούλιο. Η γαλλική κυβέρνηση έχει συχνά υποβαθμίσει τις περιπτώσεις αστυνομικής βίας, μερικές φορές αποφεύγοντας ακόμη και τη χρήση του ίδιου του όρου, ενώ τα συνδικάτα των αστυνομικών είναι ενάντια στην αναθεώρηση ή την κατάργηση του νόμου. Το 2022, περίπου πέντε αξιωματικοί κατηγορήθηκαν σε σχέση με τους προαναφερθέντες πυροβολισμούς.
Στις 19 Ιουλίου 2016, ο Ανταμά Τραορέ, ένας 24χρονος μαύρος άνδρας στη Γαλλία, πέθανε υπό κράτηση αφού συνελήφθη από την αστυνομία. Αυτό το περιστατικό πυροδότησε εκτεταμένη δημόσια κατακραυγή και διαμαρτυρίες, οι οποίες αναζωπυρώθηκαν τον Μάιο του 2020, όταν οι εμπλεκόμενοι αξιωματικοί απαλλάχτηκαν από τις κατηγορίες. Στις 14 Ιουνίου 2023, ο Αλχουσείν Καμαρά, ένας 19χρονος, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια οδικού ελέγχου στο Ανγκουλέμ. Η σορός του επαναπατρίστηκε στο Κονακρί της Γουινέας από την οικογένειά του και τις αρχές της Γουινέας. Η οικογένεια του ζήτησε την απονομή δικαιοσύνης για τον Καμαρά όταν έφτασε στη Γαλλία.
Ναέλ Μερζούκ
Ο Ναέλ Μερζούκ (2006 – 27 Ιουνίου 2023) ήταν ένας 17χρονος Γαλλοαλγερινός νεαρός. Γράφτηκε στο λύκειο Λουί-Μπλεριό στο Συρέν, όπου παρακολούθησε μαθήματα για έξι μήνες, και μετά σταμάτησε να πηγαίνει στο σχολείο. Ο Μερζούκ εργαζόταν ως διανομέας πίτσας στη Ναντέρ. Σύμφωνα με έναν άνθρωπο που εργάζεται σε παραϊατρικά επαγγέλματα και γνώριζε τον Μερζούκ, ο πατέρας εγκατέλειψε την μητέρα του πριν γεννηθεί ο Μερζούκ. Ο Μερζούκ δεν είχε ποινικό μητρώο αλλά ήταν «γνωστός στην αστυνομία, ιδιαίτερα για αντίσταση στη σύλληψη», και είχε κατηγορηθεί για αντίσταση στις αρχές το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και πέντε φορές από το 2021. Ο δικαστικός του φάκελος περιελάμβανε 15 καταγεγραμμένα περιστατικά, μεταξύ των οποίων χρήση οχημάτων με πλαστές πινακίδες κυκλοφορίας, οδήγηση χωρίς ασφάλιση και πώληση και κατανάλωση ναρκωτικών.
Εκδοχή της εισαγγελίας
Σύμφωνα με τον εισαγγελέα της Ναντέρ, δύο αστυνομικοί από την τοπική τροχαία παρατήρησαν μια Mercedes-Benz A Class με πολωνικές πινακίδες να κινείται με μεγάλη ταχύτητα σε λωρίδα λεωφορείου, οδηγούμενη από ένα νεαρό άτομο γύρω στις 7:55 π.μ. Οι αστυνομικοί, οι οποίοι οδηγούσαν μοτοσικλέτα, ενεργοποίησαν τα προειδοποιητικά τους σήματα (ηχητικά και οπτικά) και υπέδειξαν στον οδηγό, ο οποίος βρισκόταν σε κόκκινο φανάρι, να σταματήσει. Ο οδηγός έβαλε εμπρός και πέρασε το κόκκινο φανάρι. Οι αστυνομικοί ακολούθησαν το αυτοκίνητο και ειδοποίησαν τους ανωτέρους τους μέσω ασυρμάτου. Το αυτοκίνητο προέβη σε πολλαπλές παραβάσεις, θέτοντας σε κίνδυνο έναν πεζό και έναν ποδηλάτη. Λόγω κυκλοφοριακής συμφόρησης, το όχημα αναγκάστηκε τελικά να σταματήσει. Οι αστυνομικοί κατέβηκαν από τις μοτοσυκλέτες τους, έστρεψαν τα όπλα στον οδηγό και τον διέταξαν να σβήσει τη μηχανή. Αντίθετα, το όχημα άρχισε να απομακρύνεται και ένας από τους αστυνομικούς πυροβόλησε τον οδηγό. Το όχημα συνέχισε τη διαδρομή του πριν προσκρούσει στις 8:19 π.μ. Ο πίσω επιβάτης συνελήφθη όταν βγήκε από το όχημα. Ο μπροστινός δεξιός συνοδηγός τράπηκε σε φυγή. Ο αστυνομικός που πυροβόλησε παρείχε τις πρώτες βοήθειες στον οδηγό. Ο θάνατος του οδηγού διαπιστώθηκε στις 9:15 π.μ.
Εκδοχή σύμφωνα με το βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα
Σύμφωνα με την αστυνομία, ένας αστυνομικός πυροβόλησε με το όπλο του καθώς ο νεαρός οδηγός ετοιμαζόταν να τον προσπεράσει. Η αστυνομία επικλήθηκε την αυτοάμυνα του αστυνομικού που πυροβόλησε ως την αιτία για τον πυροβολισμό. Σύμφωνα με τη Le Monde, «το βίντεο των 50 δευτερολέπτων, το οποίο έχει γίνει πολύ δημοφιλές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχει κυριολεκτικά διαψεύσει τις ανακοινώσεις που διαδόθηκαν αρχικά από αστυνομικές πηγές και αναμεταδόθηκαν από ορισμένα μέσα ενημέρωσης». Στο βίντεο φαίνεται ότι οι δύο αστυνομικοί βρίσκονταν στην πλευρά του οδηγού της Mercedes. Το αυτοκίνητο έφευγε όταν ο αστυνομικός πυροβόλησε, αν και ήταν κοντά σε αυτόν.
Εκδοχή του τρίτου επιβάτη
Στις 30 Ιουνίου 2023, ένας τρίτος επιβάτης στην ίδια Mercedes κατέθεσε ότι ο Μερζούκ δέχθηκε αρκετά κτυπήματα. Σύμφωνα με τον επιβάτη, ο τρίτος πυροβολισμός έκανε τον Μερζούκ να αφήσει το πεντάλ του φρένου, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να προχωρήσει, δεδομένου ότι το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν αυτόματο. Σύμφωνα με το BFM TV, αυτή η εκδοχή διαφέρει από αυτή που προτάθηκε από την αστυνομία, καθώς σύμφωνα με τον Λωρέν Νινιές: «ο οδηγός είχε πρώτα σβήσει τον κινητήρα, είχε επανεκκινήσει το όχημα και μετά έφυγε. Σε αυτό το πλαίσιο ο αστυνομικός χρησιμοποίησε το όπλο του»
Έρευνα
Ο αστυνομικός βρίσκεται υπό έρευνα για ανθρωποκτονία από αμέλεια και τέθηκε υπό κράτηση για την κατηγορία της «ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως από αρμόδιο πρόσωπο». Η αστυνομία υποστήριξε ότι ο πυροβολισμός ήταν πράξη αυτοάμυνας, καθώς υποστηρίζουν ότι ο Μερζούκ οδηγούσε προς τον αστυνομικό. Ωστόσο, από τότε που κυκλοφόρησε το βίντεο, αυτός ο ισχυρισμός έχει επικριθεί από πολλούς. Ο Γιασίν Μπουζρού, δικηγόρος που εκπροσωπεί την οικογένεια του Μερζούκ, δήλωσε ότι το βίντεο διαψεύδει πλήρως αυτόν τον ισχυρισμό και ισχυρίζεται ότι ο ταξίαρχος είχε «πρόθεση να σκοτώσει». Άλλοι δικηγόροι που εκπροσωπούν την οικογένεια του Μερζούκ έχουν κάνει παρόμοια σχόλια.
Αρχικές αντιδράσεις
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν χαρακτήρισε το περιστατικό «ασυγχώρητο και ασυγχώρητο», προσθέτοντας ότι «συγκίνησε ολόκληρο το έθνος». Οι δηλώσεις του Μακρόν ήταν μια σπάνια κριτική γάλλου ηγέτη στην εθνική αστυνομία. Ο Χιου Σκόφιλντ του BBC το απέδωσε στις επιπτώσεις από την διάδοση του περιστατικού μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς επιτρέπουν τη διάδοση τέτοιων βίντεο με ευκολία. Επίσης απέδωσε την κριτική του Μακρόν στον φόβο που προκλήθηκε από τις ταραχές που ακολούθησαν. Το μεγαλύτερο συνδικάτο των αστυνομικών, επέκρινε τον Μακρόν ότι «καταδίκασε τους συναδέλφους μας προτού η δικαιοσύνη έχει την ευκαιρία να μιλήσει». Η ακροδεξιά πολιτικός Μαρίν Λεπέν, ηγέτης του κόμματος Εθνική Συσπείρωση, χαρακτήρισε τις δηλώσεις του Μακρόν «υπερβολικές» και «ανεύθυνες», προσθέτοντας ότι «ο πρόεδρος είναι διατεθειμένος να αγνοήσει τις συνταγματικές αρχές σε μια προσπάθεια να σβήσει μια πιθανή πυρκαγιά».
Ο Γάλλος ποδοσφαιριστής Κιλιάν Εμπαπέ κατήγγειλε στο Twitter το περιστατικό ως «απαράδεκτο» και έστειλε συλλυπητήρια στην οικογένεια του Μερζούκ.
Η μητέρα του Μερζούκ απευθύνθηκε στο διαδίκτυο ζητώντας μια «εξέγερση για τον γιο της». Η γιαγιά του Μερζούκ, εξέφρασε την απόγνωση της για την έλλειψη απολογιών από την αστυνομία και τη κυβέρνηση.