cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γραικικό Νοσοκομείο Σμύρνης
Το Γραικικό Νοσοκομείο ήταν ένα σπουδαίο νοσηλευτικό ίδρυμα της Σμύρνης ιδρυμένο από τους Έλληνες της πόλης.
Ιδρύθηκε το 1723 από προσφορές ατόμων και συντεχνιών και είχε κοινούς επιτρόπους με την εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Η αγορά του οικοπέδου στο «Νέο Μαχαλά», όπου κτίστηκε το νοσοκομείο, έγινε με μεγάλες δωρεές πιστών και από τα έσοδα του ναού. Το 1745 συστήθηκε αδελφάτο από 12 Σμυρναίους με επικεφαλής το Μητροπολίτη Σμύρνης, με σκοπό τη συγκέντρωση δωρεών υπέρ του Νοσοκομείου, το οποίο το 1748 ονομάστηκε «Γραικικό Νοσοκομείο».
Το 1797, το νοσοκομείο καταστράφηκε στο λεγόμενο «ρεμπελιό της Σμύρνης» και ξαναχτίστηκε το 1804 με νέες προσφορές. Στις αρχές του 19ου αιώνα στο όνομα του νοσοκομείου προστέθηκε η επωνυμία «Άγιος Χαράλαμπος», τον οποίο επικαλούνταν οι πιστοί για την αντιμετώπιση της πανώλης, η οποία ήταν συχνή σε λιμάνια, όπως η Σμύρνη. Εξάλλου εξαρχής λειτουργούσε λοιμοκομείο στο ίδρυμα. Το 1909 επιχειρήθηκε να ονομαστεί «Ελληνικό νοσοκομείο», αλλά η μετονομασία εγκαταλείφθηκε μετά από δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Ιττιχάτ, με το οποίο ρωτούσε «αν προς θεού ζούμε στην Ελλάδα ή σε οθωμανικό κράτος». Ως τη Μικρασιατική Καταστροφή το Νοσοκομείο επεκτεινόταν και εξοπλιζόταν, πάντοτε με δωρεές και εράνους.
Εκτός από νοσηλευτικό ίδρυμα, το Γραικικό Νοσοκομείο λειτούργησε και ως χώρος περίθαλψης ηλικιωμάνων και απόρων, ενώ από το 1882 λειτούργησε και ψυχιατρική κλινική. Το 1902 ιδρύθηκε και βρεφοκομείο, ενώ συχνή ήταν η χορήγηση δωρεάν φαρμάκων σε απόρους. Το 1912 το νοσοκομείο περιλάμβανε και χειρουργική κλινική, παθολογική, μαιευτική-γυναικολογική, κλινική μεταδοτικών νοσημάτων, ψυχιατρική-νευρολογική κλινική, γηροκομείο ανδρών και γυναικών, ακτινοδιαγνωστικό τμήμα, ακτινοθεραπευτικό τμήμα και εξωτερικά ιατρεία (αστυκλινική, λοιμοκομείο).
Γρήγορα απέκτησε μεγάλη φήμη και συνέρρεαν σε αυτό ασθενείς και από απομακρυσμένες περιοχές, από το Αιγαίο, την ενδοχώρα, ακόμη και ναυτικοί. Γίνονταν δεκτοί μάλιστα και αλλόθρησκοι, πέραν των Ελλήνων Ορθοδόξων. Αυτή η φήμη είχε ως αποτέλεσμα τη μεγάλη αύξηση των εξόδων του νοσοκομείου, τα οποία καλύπτονταν εξολοκλήρου από τη Σμυρναίικη κοινωνία, καθώς ποτέ δεν ενισχύθηκε από την Ελληνική Πολιτεία, πέραν ενός ποσοστού των τελών ελλιμενισμού που εισέπρατταν οι ελληνικές προξενικές αρχές και το οποίο άρχισε να αποδίδεται στο νοσοκομείο το 1854.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου το μισό νοσοκομείο επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες των Γερμανών, συμμάχων των Οθωμανών, καθώς και της οθωμανικής Ερυθράς Ημισελήνου. Κατά την ελληνική κατοχή της Σμύρνης που ακολούθησε (1919-1922), εντός του νοσοκομείου λειτούργησε το Α΄ Στρατιωτικό νοσοκομείο, καθώς και τμήμα του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
Κατά την Καταστροφή της Σμύρνης το Γραικικό Νοσοκομείο κάηκε ολοσχερώς και οι ασθενείς του μεταφέρθηκαν στο γειτονικό Ολλανδικό νοσοκομείο. Αποτέλεσε το σημαντικότερο νοσηλευτικό ίδρυμα του Μικρασιατικού Ελληνισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σμύρνη Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1953
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1953 διεξήχθη στις 8 Μαρτίου στη Φιλοθέη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ μαζί με το εφηβικό πρωτάθλημα. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα. Από τη χρονιά αυτή στο ομαδικό οι πλήρεις ομάδες έπρεπε να έχουν 4 αθλητές.
Το ανδρικό πρωτάθλημα
Το ανδρικό πρωτάθλημα διεξήχθη σε διαδρομή μήκους 10 χλμ με αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Μετείχαν 24 αθλητές από έξι συλλόγους, όλους από το κέντρο πλην του Αθ. Ραγάζου του Αλμυρού Βόλου. Τερμάτισαν όλοι. Πρωταθλητής στο ατομικό αναδείχθηκε ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Παλαιού Φαλήρου για πέμπτη συνεχόμενη χρονια. Στο ομαδικό για τρίτη συνεχή χρονιά τον τίτλο κατέκτησε ο Πειραϊκός Σύνδεσμος.
Το εφηβικό πρωτάθλημα
Το εφηβικό πρωτάθλημα διεξήχθη σε διαδρομή μήκους 5 χλμ, με αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Μετείχαν 27 αθλητές, από πέντε συλλόγους, τέσσερις του κέντρου και η Παναχαϊκή από την Πάτρα. Τερμάτισαν οι 26 αθλητές. Πρωταθλητής Ελλάδος εφήβων στο ατομικό αναδείχθηκε και πάλι ο Λαχταρίδης του Εθνικού Αθηνών που ήταν μια κλάση ανώτερος των υπολοίπων. Στο ομαδικό την πρώτη θέση πήρε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1953 Κατηγορία:Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού
Επαγγελματική τάξη
Επαγγελματική τάξη, ή συνηθέστερα στον πληθυντικό επαγγελματικές τάξεις χαρακτηρίζονται εκείνες των κοινωνικών τάξεων που περιλαμβάνονται άτομα που ασκούν οποιοδήποτε επάγγελμα. Επίκεντρο του όρου είναι η άσκηση επαγγέλματος, σε διάκριση από την εργατική τάξη επίκεντρο προσδιορισμού της οποίας είναι η εργασία και ο περί αυτής συνδικαλισμός.
Ιστορικό εξέλιξης
Διάφορες κοινωνικές τάξεις παρατηρούνταν ανέκαθεν στις κοινωνίες των διαφόρων λαών από την αρχαιότητα, με την διαφορά ότι δεν είχαν την έκταση και την επίδραση των σημερινών αφού το εμπόριο τότε ήταν αρκετά περιορισμένο και ο καταμερισμός των έργων δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης φρόντιζαν από μόνοι τους να επαρκούν στις όποιες καθημερινές ανάγκες τους.
Πρώτη οργανωμένη επαγγελματική τάξη ήταν αυτή που αναφέρεται στην Ελληνική Μυθολογία, αλλά και σε προϊστορίες άλλων λαών, των λειτουργών ιερέων και ιέρειων των θεών, των μάντεων και μάλιστα με κληρονομική ιδιότητα δημιουργώντας έτσι κατ΄ έννοια και "επαγγελματικό γένος". Από δε τα πρώτα ιστορικά επαγγέλματα ήταν των ιατρών και των στρατιωτικών οι οποίοι αποζούσαν από το επάγγελμά τους χωρίς να προσφεύγουν στο εμπόριο ή σε χειρωνακτική βιοποριστική εργασία.
Κατά τους κλασικούς χρόνους στην αρχαία Αθήνα δεν παρατηρούνται οργανωμένες επαγγελματικές τάξεις. Οι κάποιες τάξεις που αναφέρονται είναι μόνο κατά διάκριση εισοδήματος αλλά όχι επί επαγγέλματος. Συνεπώς δεν μπορεί να γίνει κανένας λόγος περί οργανώσεων επαγγελματιών στη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας.
Αντίθετα στην αρχαία Ρώμη διαφαίνεται κάποια επαγγελματική εκδήλωση από εποχής δημοκρατίας και ιδιαίτερα επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με πινακίδες που έχει αποκαλύψει η αρχαιολογική σκαπάνη εντοπίζονται οι πρώτες επαγγελματικές τάξεις με το όνομα "ενώσεις", όπως π.χ. ενώσεις αυλητών, βαφέων, μεταλλουργών, υποδηματοποιών, χαλκουργών, χρυσοχόων κ.ά. και βεβαίως ιερέων.
Οι ενώσεις αυτές δεν ασκούσαν βέβαια καμιά εποπτεία επί των μελών τους και ούτε υπήρχαν οι σχέσεις των σημερινών οργανώσεων. Τα δε μέλη τους αποσκοπούσαν μέσω αυτών αφενός την ισχυροποίηση του επαγγέλματός τους και αφετέρου στην οικονομική συνεισφορά τους για διάφορα έργα προαγωγής συμφερόντων τους και σε αξιοπρεπείς κηδείες συναδέλφων τους. Μάλιστα περί τα τέλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχαν θεσπίσει την υποχρεωτική κληρονομικότητα του επαγγέλματός τους.
Κατά δε τον Μεσαίωνα οι ρωμαϊκές εκείνες επαγγελματικές "ενώσεις" αρχίζουν πλέον να διαμορφώνονται σε επαγγελματικά "σωματεία".
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση τα υφιστάμενα επαγγελματικά σωματεία διαλύθηκαν δια νόμου στις 14 Ιουνίου του 1791 με την αιτιολογία ότι αντιτάσσονταν στην ατομική ελευθερία και στην εθνική ενότητα. Παρά ταύτα η κοινότητα των επαγγελματικών συμφερόντων συνασπίστηκε εντονότερα και στην ανάγκη προάσπισης και προαγωγής των επαγγελματικών μέχρι τότε κεκτημένων προχώρησε σε δραστήρια μαχητική πλέον οργάνωση αντίθετα με τον υφιστάμενο απαγορευτικό νόμο δημιουργώντας την πρώτη έννοια των "συνδικάτων" και μάλιστα με επαναστατικό χαρακτήρα. Τελικά το γαλλικό κράτος αν και στην αρχή στάθηκε με δυσπιστία προς τις ενώσεις αυτές, στη συνέχεια αναγκάστηκε να ενδώσει και να νομιμοποιήσει την κατάσταση όπως είχε ήδη διαμορφωθεί.
Από τότε οι επαγγελματικές τάξεις από οικονομικές άρχισαν σιγά - σιγά να μεταβάλλονται σε πολιτικές τείνοντας να καταστούν σημαντικοί πολιτικοί παράγοντες στις πολιτείες. Μεταξύ των κύριων αιτημάτων τους τον προηγούμενο αιώνα ήταν η κατάργηση του εκλογικού συστήματος και η αντιπροσώπευσή τους στο κοινοβούλιο.
Ελλάδα
Μια τέτοια παρόμοια προσπάθεια - απόπειρα αντιπροσώπευσης συνέβη και στην Ελλάδα κατά την πρώτη συγκρότηση της Γερουσίας. Τότε δια του νόμου '''Ν. 3786''' του από 14 Ιανουαρίου του 1929 "Περί συγκροτήσεως της Γερουσίας" καθορίστηκε εκ των 120 Γερουσιαστών οι 18 να εκλέγονται από τις επαγγελματικές οργανώσεις. Τρία χρόνια μετά ακολούθησε η πτώχευση της Ελληνικής Δημοκρατίας (1932).
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνιολογία Κατηγορία:Πολιτική
Μπεζιέ
Η Μπεζιέ (γαλλικά Béziers, οξιτανικά Besièrs, καταλανικά Besiers) είναι πόλη στη νότια Γαλλία στην περιοχή Λανγκντόκ - Ρουσιγιόν (Languedoc-Roussillon) του νομού Ερώ (Hérault). Συγκαταλέγεται ανάμεσα στις παλαιότερες ευρωπαϊκές πόλεις, συμμετέχοντας στο δίκτυο "Most Ancient European Towns Network". Σήμερα έχει 71.672 κατοίκους, οι οποίοι αποκαλούνται Μπιτερουά (Biterrois, άρρενες) και Μπιτερουάζ (Biterroises, θήλεις).
Γεωγραφική θέση
Η πόλη είναι κτισμένη σε μια πλαγιά στην όχθη του ποταμού Ορμπ (Orb) και σε απόσταση περίπου 10 χιλιομέτρων από την ακτή της Μεσογείου. Από την πόλη διέρχεται, συναντώντας τον Ορμπ, το Κανάλι του Midi (Canal du Midi), που κατασκευάστηκε τον 17ο αιώνα, θεωρούμενο τεχνολογικό θαύμα για την εποχή του, για να συνδέσει τη Μεσόγειο με τις γαλλικές ακτές στον Ατλαντικό. Για το λόγο αυτό είχε αρχικά ονομαστεί και «Κανάλι των δύο θαλασσών» (Canal des Deux Mers). Κοντινές μεγάλες πόλεις είναι η Ναρμπόν (27 χλμ.), η Καρκασσόν (73 χλμ.) και το Μονπελιέ.
Κλίμα
Το κλίμα της Μπεζιέ είναι μεσογειακό, με τα καλοκαίρια πολύ θερμά και ξηρά και τους χειμώνες ψυχρούς και υγρούς. Από πλευράς ανέμων, το κλίμα επηρεάζεται από δύο κύρια ρεύματα: Τον βορειοδυτικό άνεμο, κρύο και ξηρό, που πνέει υπό μορφή ισχυρών καταιγίδων και τον ανατολικό άνεμο, που είναι θερμότερος και πιο υγρός φέρνοντας βροχές και θύελλες.
Ιστορία
Η πόλη είναι από τις αρχαιότερες στην Ευρώπη. Ήδη από τη Νεολιθική εποχή η περιοχή φαίνεται ότι κατοικείτο. Οι Κέλτες είτε κατέλαβαν είτε δημιούργησαν έναν οικισμό, τον οποίο ονόμασαν με παραπλήσια με τη σημερινή ονομασία. Η πόλη στη συνέχεια έγινε Φοινικική αποικία και, όταν την περιοχή κατέλαβαν οι Ρωμαίοι διατήρησαν το παλαιό όνομά της εκρωμαΐζοντάς το: Αποκάλεσαν την πόλη, αφού την ανοικοδόμησαν προκειμένου να κατοικηθεί από παλαίμαχους στρατιωτικούς, Colonia Julia Baeterrae Septimanorum, εν συντομία Baeterrae, απ' όπου προέρχεται και η σημερινή ονομασία των κατοίκων της Biterrois'' Η πόλη αποτελούσε κόμβο στη Δομιτία οδό, η οποία διέσχιζε ολόκληρη την περιοχή του Λανγκντόκ και συνέδεε τη Ρώμη με το Κάδιξ στην Ισπανία. Φαίνεται ότι εκείνη την εποχή η Μπεζιέ εξήγαγε στη Ρώμη λευκό κρασί, καθώς έχουν βρεθεί στη Ρώμη αμφορείς με επιγραφές προέλευσης περιεχομένου από την πόλη.
Κατά τον 3ο αιώνα η Μπεζιέ έγινε μία από τις επτά πόλεις της Σεπτιμάνια (Septimania), δηλ. του ανατολικού τμήματος της Ναρβονικής Γαλατίας, μαζί με τις πόλεις Αγκντ (Agde), Λοντέβ (Lodeve), Μαγκελόν (Maguelonne), Νιμ (Nîmes), Τουλούζη (Toulouse) και Υζέ (Uzès). Το 462 η Σεπτιμάνια καταλήφθηκε από τους Βισηγότθους, οι οποίοι εγκατέστησαν την πρωτεύουσά τους στη Ναρμπόν.
13ος αιώνας
Ο 13ος αιώνας αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της πόλης. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η Μπεζιέ αποτελούσε τμήμα της επικρατείας των Υποκομήτων της Καρκασόν, οι οποίοι κατείχαν το μεγαλύτερο τμήμα της παραλιακής πεδιάδας και την Αγκντ, ενώ από το 760 ήταν έδρα επισκόπου. Όταν, το 1067, απεβίωσε ο Ροζέ, τελευταίος υποκόμης της Καρκασόν, δεν άφησε απογόνους και η κομητεία πέρασε στα χέρια της αδελφής του, Ερμενεγκάρντ (Ermengard) και του συζύγου της Ρεϊμόν-Μπερτράν Τρανκαβέλ (Raimond-Bertrand Trencavel). Η οικογένεια των Τρανκαβέλ κυριάρχησε στην κομητεία επί 142 έτη, όντας υποτελείς των Βασιλέων της Αραγόνας.
Στην περιοχή του Λανγκντόκ είχε αρχίσει να επικρατεί η αίρεση των "Καθαρών" ή "Αλβιγένων" (από την πόλη του Αλμπί, όπου και κυριάρχησε αρχικά). Οι Καθαροί εξαπλώθηκαν από το Λανγκντόκ στην Προβηγκία και στην περιοχή των Πυρηναίων και σταδιακά εξαπλώθηκε ως τη Βαλκανική χερσόνησο. Λόγω της διαγωγής των ιερωμένων και των αντιλήψεών τους, που δεν είχαν βλέψεις στην επίγεια εξουσία, υποστηρίχτηκε από τους απλούς ανθρώπους αλλά και τους άρχοντές τους. Στο σημείο αυτό η παπική εξουσία ένιωσε να απειλείται. Οι Καθαροί είχαν δημιουργήσει ή επισκευάσει πολλά κάστρα στην περιοχή του Λανγντόκ και η Καθολική Εκκλησία, υπό τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ' αναγκάστηκε να οργανώσει ολόκληρη εκστρατεία εναντίον τους. Επικεφαλής της εκστρατείας ορίστηκε ο Σίμων του Μονφόρ και ο λέγάτος του Πάπα Αρνώ Αμορύ (Arnaud Amaury, ελλην. παλαιότερα έχει αποδοθεί ως "Αρνάλδος Αμαλρίκος"). Ένας από τους κύριους στόχους της εκστρατείας ήταν η Μπεζιέ. Η πόλη αριθμούσε περίπου 200 Καθαρούς, ενώ η πλειοψηφία του τοπικού πληθυσμού, αν και δεν είχε προσχωρήσει στο κίνημα, ήταν φίλα διακείμενη προς αυτούς. Το κάστρο της πόλης ήταν καλά οχυρωμένο και οι κάτοικοί της το θεωρούσαν άπαρτο. Αυτό όμως το γεγονός έκανε τους υπερασπιστές του να είναι απρόσεκτοι και να μη το επανδρώνουν σωστά. Στις 22 Ιουλίου 1209, σε μια αιφνιδιαστική επίθεση των παπικών στρατευμάτων, το κάστρο καταλήφθηκε, οι υπερασπιστές του σκορπίστηκαν και μέσα σε τρεις ώρες είχε καταληφθεί ολόκληρη η πόλη, η οποία πυρπολήθηκε και περίπου 20.000 κάτοικοί της, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, σφαγιάστηκαν. Το γεγονός αυτό έμεινε στην ιστορία ως "Η σφαγή της Μπεζιέ". Σύμφωνα με μαρτυρίες, όταν ο λεγάτος του Πάπα ρωτήθηκε τι έπρεπε να κάνουν με τους κατοίκους της Μπεζιέ, απάντησε: "Σκοτώστε τους όλους, ο Θεός θ' αναγνωρίσει τους δικούς του". Πυρπολήθηκε ακόμη και ο καθεδρικός ναός του Σεν Ναζέρ, ο οποίος κατέρρευσε και καταπλάκωσε όσους είχαν καταφύγει στο εσωτερικό του. Σήμερα δεν έχει απομείνει τίποτε από το κάστρο των Τρανκαβέλ στη Μπεζιέ. Η πτώση της πόλης σηματοδοτεί την αρχή του τέλους του κινήματος των Καθαρών.
Επάνω στα απομεινάρια του καθεδρικού που διασώθηκαν άρχισαν οι εργασίες ανοικοδόμησής του, καθώς και ολόκληρης της πόλης, το 1215. Οι εργασίες αυτές διήρκεσαν ως τον 15ο αιώνα.
Μεταγενέστερη ιστορία
Το 1604 γεννήθηκε στην Μπεζιέ ο Πιέρ-Πωλ Ρικέ (Pierre Paul Riquet), γόνος της ιταλικής οικογένειας των Ριγκέττι (Righetti), ο οποίος επρόκειτο να αλλάξει το τοπίο του Λανγκντόκ, καθώς ήταν ο σχεδιαστής και κατασκευαστής του περίφημου ως σήμερα Καναλιού του Midi (Canal du Midi), που συνέδεσε τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Η κατασκευή αυτού του διαύλου σηματοδότησε την εποχή μεγάλης ευμάρειας της πόλης.
Το 1632 ο Δούκας του Μονμορανσύ (Montmorency) επαναστάτησε έχοντας ως έδρα του την πόλη. Ύστερα από την ήττα του, ο βασιλιάς της Γαλλίας κατάργησε τα προνόμια της πόλης με το "Έδικτο της Μπεζιέ" το ίδιο έτος. Τα προνόμιά της ανέκτησε η πόλη το 1649.
Η ακμή της πόλης συνεχίζεται, καθώς επιδίδεται σε ειρηνικά έργα με μοναδική διακοπή την περίοδο του πολέμου περί διαδοχής του ισπανικού θρόνου (1701 - 1714), οπότε οι Άγγλοι κατέλαβαν το Σετ (Sète) φθάνοντας ως τις υπώρειες της πόλης. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης συντάχθηκε με τους φεντεραλιστές (Γιρονδίνους), αλλά στα 1851 ήταν μία από τις λίγες πόλεις που αντιτάχθηκαν στο πραξικόπημα του Λουδοβίκου-Ναπολέοντα Βοναπάρτη και οι ορεσίβιοι κυνηγοί (Montagnards, Μοντανάροι) ξεσηκώθηκαν σε ένοπλη επανάσταση. Τα στρατεύματα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη επικράτησαν, άνοιξαν πυρ και σκότωσαν αρκετούς επαναστάτες, ενώ από τους συλληφθέντες άλλοι τουφεκίστηκαν και άλλοι στάλθηκαν στην εξορία στη Γουιάνα, μεταξύ των οποίων και ο πρώην δήμαρχος της πόλης. Τα γεγονότα της εποχής θυμίζει η αναμνηστική πλάκα στην Place de la Révolution (Πλατεία της Επανάστασης) της σύγχρονης Μπεζιέ.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η πόλη συνεχίζει να ακμάζει και ο πληθυσμός της αυξάνεται από τις 15.000 σε 50.000 κατοίκους. Η ευημερία αυτή οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στην οινοπαραγωγή της περιοχής, στην οποία κατασκευάζονται πολυάριθμα "châteaux" από τους τοπικούς παραγωγούς. Η ευημερία αυτή συνεχίζεται ως τις αρχές του 20ού αιώνα, οπότε η οινοπαραγωγή απειλείται από επιδημία φυλλοξήρας, που ενσκήπτει στη Γαλλία. Ευτυχώς για την Μπεζιέ, ήταν από τις τελευταίες περιοχές που προσέβαλε η επιδημία και ενώ είχε ήδη αποτελεσματικά αντιμετωπιστεί στην υπόλοιπη χώρα. Το 1907 έλαβε χώρα ένας ξεσηκωμός των οινοπαραγωγών της περιοχής αλλά ο στρατός που είχε σταλεί για να αντιμετωπίσει την εξέγερση στασίασε και τα γεγονότα τερματίστηκαν στο σημείο αυτό.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη βομβαρδίστηκε από την αμερικανική αεροπορία. Στην Μπεζιέ γεννήθηκε, επίσης, ο ήρωας της Γαλλικής Αντίστασης Ζαν Μουλέν (Jean Moulin, 1899-1943). Ύστερα από τον πόλεμο η Μπεζιέ άρχισε να παρακμάζει, κυρίως λόγω της πτώσης των τιμών στο κρασί αλλά και την παρακμή των παραδοσιακών βιομηχανιών. Παρόλ' αυτά παραμένει και σήμερα σημαντικό οινοπαραγωγικό κέντρο στο Λανγκντόκ, ενώ παράλληλα αναπτύσσει και τον τουρισμό της.
Αξιοθέατα
right|thumb|300px|Άποψη του Καθεδρικού του Σεν Ναζέρ
Οικονομία
Σπονδυλική στήλη της οικονομίας της πόλης παραμένει η οινοποιΐα. Κατά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αναπτύσσεται και ο τουρισμός, κύρια χάρη στην αεροπορική σύνδεσή της με το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Ωστόσο, η ανεργία παραμένει σε σχετικά υψηλά επίπεδα.
Συγκοινωνίες
Κοντά στην πόλη υπάρχει αεροδρόμιο (με την επωνυμία Cap d'Agde), το οποίο εξυπηρετεί -όχι συχνές- τακτικές πτήσεις εξωτερικού (η διαδρομή Παρίσι - Μπεζιέ καταργήθηκε από το 2008) και έκτακτες (charter) πτήσεις από το εξωτερικό. Στην πόλη υπάρχει, επίσης, σιδηροδρομικός σταθμός, ο οποίος εκτός από τα τοπικά δρομολόγια εξυπηρετεί και σύνδεση με την Τουλούζη, το Παρίσι, το Μονπελιέ, το Μπορντώ, τη Μασσαλία και τη Βαρκελώνη. Υπάρχει, επίσης, σταθμός λεωφορείων.
Από την άποψη του οδικού δικτύου η πόλη βρίσκεται στη διαδρομή του αυτοκινητοδρόμου (Autoroute) Α9, ο οποίος συνδέει την Ισπανία με την Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
472 Ρώμη
Η Ρώμη (Roma) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,92. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Ρώμη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρώμης υπολογίσθηκε σε 47,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 111 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,214 (από δεδομένα του IRAS). Η Ρώμη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 48 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρωμη
Προγκρές Μ-46
Το Προγκρές Μ-46 (η NASA του έδωσε τις ονομασίες Progress 8 ή 8P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2002 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο ήταν της έκδοσης Προγκρές Μ και είχε αριθμό σειράς 246.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2002
Οικογένεια Δεληγεώργη
thumb|250px|Ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης Η Οικογένεια Δεληγεώργη ήταν οικογένεια πολιτικών με καταγωγή από το Μεσολόγγι.
Ιστορικά στοιχεία
Γενάρχης της οικογένειας φέρεται να είναι ο Δημήτριος (Μήτρος) Δεληγεώργης (1785 - 1860), ο οποίος σε έγγραφα της εποχής συναντάται και ως Δελιγεωργόπουλος ή Δελιγιοργόπουλος. Πριν το 1821 δούλευε ως γραμματέας στον Αλή Πασά ενώ με την έκρηξη της επανάστασης του 1821 προσκλήθηκε από τη διοίκηση ως Μεσολογγίτης για να συμμετάσχει στη στελέχωση της κεντρικής διοίκησης.
Ο διορισμός του στη θέση του φρουράρχου του Μεσολογγίου ενίσχυσε σημαντικά την κοινωνική και οικονομική του θέση. Έτσι το 1847 εκλέχτηκε σε αρκετά μεγάλη ηλικία βουλευτής με την υποστήριξη της αυλής του Όθωνα. Παράλληλα ο γιος του, Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1829- 1879), μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, ως φοιτητής της νομικής είχε αναπτύξει έντονο αντιδυναστικό αγώνα, γεγονός που επέφερε σύγκρουση μεταξύ πατέρα - γιου. Γνωστός ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, διέπρεψε ως δικηγόρος και οργάνωσε γύρω από αυτόν έναν ευρύ κύκλο πολιτικών και δημοσιογράφων. Σε συνδυασμό με τον γάμο με την Ξανθή Γιουρδή, κόρη του πολιτικού και προέδρου της βουλής Λαζάρου Γιουρδή, ο Επαμεινώνδας πέτυχε να εκλεγεί το 1859 βουλευτής Μεσολογγίου.
Αντίθετα ο Λεωνίδας είχε κληρονομήσει μεγάλο μέρος της τεράστιας περιουσίας του πεθερού του Ζωγράφου (ενδεικτικά αναφέρεται αγρόκτημα 45.670 στρεμμάτων στα Τρίκαλα). Το 1920 το κράτος απαλλοτρίωσε το αγρόκτημα αποζημιώνοντας μεν τον Λεωνίδα, όχι όμως ικανοποιητικά. Η κληρονομιά του Λεωνίδα ίσα που ξεπερνούσε τις 400.000 δραχμές, ποσό όχι αρκετά μεγάλο για την εποχή. Έτσι η οικογένεια περιήλθε σε φάση οικονομικής και πολιτικής παρακμής. Το σπίτι του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη στην Αθήνα διατηρείται ακόμα και σήμερα στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Κανάρη. Είναι έργο του Τσίλλερ και είναι στην ιδιοκτησία του μετοχικού ταμείου πολιτικών υπαλλήλων.
Πολέμου κίνδυνος
Ο όρος αυτός που απαντάται κυρίως στο πληθυντικό Πολέμου κίνδυνοι (war risks) αποτελεί σημαντικό όρο τόσο στα ναυλοσύμφωνα όσο και στη θαλάσσια ασφάλιση.
Ως όρος των ναυλοσυμφώνων περιλαμβάνει πρώτα την "γενική ρήτρα πολέμου" και κατά δεύτερο προσδιορίζει σε τι ενέργειες θα προβεί το πλοίο σε καιρό πολέμου ή βρεθεί σε εμπόλεμη περιοχή και δεν έχει λάβει σαφείς εντολές των συμβαλλομένων.
Ως όρος στη θαλάσσια ασφάλιση αποτελεί ιδιαίτερη κάλυψη κινδύνου κατά περίπτωση (σε εμπόλεμη θαλάσσια περιοχή, αποκλεισμού λιμένος κλπ.) επεκτεινόμενη τόσο επί του πλοίου, και του φορτίου όσο και επί του ναύλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θαλάσσια ασφάλιση Κατηγορία:Ναυλοσύμφωνα
Αντρέα Μπενέττι
Ο Αντρέα Μπενέττι (ιταλικά: Andrea Benetti) είναι Ιταλός ζωγράφος και συγγραφέας του Μανιφέστο Neo Cave Art, που παρουσιάστηκε το 2009 στην 53η Μπιενάλε της Βενετίας, στο Πανεπιστήμιο Ca 'Foscari.
Βιογραφία
Η τέχνη του εμπνέεται από άμεση αναφορά και έμμεσα στις πρώτες μορφές τέχνης που δημιούργησε ο προϊστορικός άνθρωπος. Από τα έργα του σπηλαίου, ο Μπενέττι δανείστηκε τα υφολογικά χαρακτηριστικά τους από δημιουργική άποψη, δημιουργώντας έργα γεμάτα στυλιζαρισμένα ζωομορφικά και ανθρωπομορφικά μοτίβα, γεωμετρικά σχήματα και αφηρημένα σχήματα, με περιοχές χρώματος, σαν να ήθελαν να δημιουργήσουν μια ηθική και φιλοσοφική γέφυρα μεταξύ της προϊστορίας με τη σύγχρονη ιστορία, με έμφαση στη «χρήση φυτικών χρωστικών και τεχνικών όπως το ανάγλυφο και το γκράφιτι».
Το έργο του είναι παρόν στις κύριες εθνικές και ξένες συλλογές τέχνης (όπως αυτές των Ηνωμένων Εθνών, του Βατικανού και του Quirinale), μεταξύ των πιο πρόσφατων εκθέσεων του είναι "Χρώματα και ήχοι της προέλευσης" (Μπολόνια, Palazzo D 'Accursio, 2013), "VR60768 · ανθρωπομορφική φιγούρα" (Ρώμη, Βουλή των Αντιπροσώπων, 2015), "Pater Luminium" (Gallipoli, Civic Museum, 2017) και "Δράσεις ενάντια στη βία" (Μπολόνια, Palazzo D'Accursio, 2017). Το 2020 του απονεμήθηκε το "Βραβείο Nettuno" της πόλης της Μπολόνια.
Μουσεία και συλλογές
Ιδιωτικά και κρατικά μουσεία και συλλογές τέχνης, τα οποία έχουν αποκτήσει τα έργα του Αντρέα Μπενέττι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σύγχρονοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Ιταλοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη Κατηγορία:Βιογραφίες
Τελικός Γκραν Πρι καλλιτεχνικής παγοδρομίας
Ο Τελικός Grand Prix Καλλιτεχνικού Πατινάζ, που ονομαζόταν αρχικά Champions Series Final μέχρι το 1998 είναι μια ξεχωριστή διοργάνωση του καλλιτεχνικού πατινάζ. Συχνά λέγεται εν συντομία Τελικός του Γκραν Πρι και οι αθλητές και αθλήτριες αγωνίζονται σε 4 κατηγορίες: Απλό ανδρών, Απλό γυναικών, Ζευγάρια και Χορός στον Πάγο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνική παγοδρομία
Παλαιαρκτική
Η Παλαιαρκτική ή Παλαιαρκτική Ζώνη είναι μια περιοχή του Βόρειου Ημισφαιρίου, που δημιουργήθηκε κατά την Παλαιογενή περίοδο. Η αρχική ενότητα της περιοχής αντικατοπτρίζεται στη γεωγραφική κατανομή των σημερινών ειδών ζώων και φυτών, και ο όρος χρησιμοποιείται στη φυτογεωγραφία και στη ζωογεωγραφία και γενικότερα στη βιογεωγραφία.
Η Παλαιαρκτική ζώνη είναι μαζί με τη Νεοαρκτική ζώνη μέρος της Αρκτικής ζώνης. Η Νεοαρκτική περιλαμβάνει τη Βόρεια Αμερική, η οποία χωρίστηκε από την Παλαιαρκτική ζώνη και γι'αυτό το λόγο θεωρείται «νέο». Η Παλαιαρκτική ζώνη κατ' αρχάς περιλαμβάνει την Ευρασία, αφαιρούμενης της Ινδικής υποήπειρου, γιατί αυτή προστέθηκε αργότερα με τη Μετατόπιση των τεκτονικών πλακών, και προστίθεται ή Βόρεια Αφρική. Η υπόλοιπη Αφρική ανήκει στην Αιθιοπική ζώνη. Στη Βόρεια Αφρική υπάρχουν πολύ περισσότερα είδη έμβιων όντων που συναντούμε και στις χώρες της βόρειας Μεσογείου παρά είδη, που συναντούμε και Νότια από τη Σαχάρα.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσική ιστορία της Ευρώπης Κατηγορία:Βιογεωγραφικές περιοχές Κατηγορία:Φυσική ιστορία της Ασίας Κατηγορία:Οικοπεριοχές της Ασίας
Discoverer 16
Ο Discoverer 16 ή Corona 9011 ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος καταστράφηκε κατά την εκτόξευση το 1960. Ήταν ο πρώτος της σειράς σκαφών KH-2 Corona που βασίζονταν στο στάδιο πυραύλου Agena-B.
Αποστολή
Η εκτόξευσή του έλαβε χώρα στην Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ στις 26 Οκτωβρίου 1960 (20:26 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B. Το πρώτο στάδιο του πυραύλου δεν αποκωλύθηκε με αποτέλεσμα ο Discoverer να μην τεθεί σε τροχιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Discoverer Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1960
Cleonis pigra
thumb|200px|Εικ.1: Πλευρική όψη thumb|200px|Εικ.2: Μπροστινή Όψη
Η Cleonis pigra (Κλεόνις πίγκρα) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Curculionidae και την υποοικογένεια Lixinae. Εσφαλμένα αναγράφεται κάποιες φορές και ως Cleonis piger. Το γένος Cleonis περιλαμβάνει στην Ευρώπη μόνο δύο είδη, την Cleonis pigra και την  Cleonis sardoa. Στην Ελλάδα συναντούμε και τα δύο είδη.
Το όνομα «Cleonis» προέρχεται από τη λέξη «κλέος», το λατινικό επίθετο «pigra» σημαίνει «αργά». Κάνει αναφορά στο γεγονός πως το έντομο κινείται αρκετά αργά.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το σώμα έχει επίμηκες ωοειδές περίγραμμα με στρογγυλή διατομή. Αποκτά μήκος από δέκα έως δεκαέξι χιλιοστόμετρα. Είναι μαύρο, αλλά καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από ανοικτό γκρι μάλλινο τρίχωμα. Ταινίες με πυκνότερο τρίχωμα φαίνονται άσπρες, περιοχές με αραιότερο ή χωρίς τρίχωμα προκαλούν σκοτεινά ή μαύρα σχήματα. Με την ηλικία ή φθορά του τριχώματος κάνει το έντομο πιο σκούρο.
Τα στοματικά μόρια κάθονται στην μπροστινή άκρη μιας προέκτασης του κεφαλιού μπροστά από τους οφθαλμούς και έτσι σχηματίζει ρύγχος. Το ρύγχος αυτό είναι μακρύτερο από το υπόλοιπο κεφάλι και στην πάνω πλευρά πεπλατυσμένο με τετραγωνικό περίγραμμα. Πάνω έχει κατά μήκος τρεις αυλακώσεις χωρισμένες η μία από την άλλη και προς τα έξω με τέσσερις καρίνες. Οι καρίνες φαίνονται μαύρες, οι αυλακώσεις από την πυκνή τρίχωμα άσπρα. Η μεσαία αυλάκωση φτάνει μέχρι το πρόνωτο.
Κάτω από την έξω καρίνα εκφύονται οι κεραίες. Το πρώτο άρθρο της κεραίας (ποδίσκος) φτάνει περίπου μέχρι την μπροστινή άκρη του οφθαλμού. Τα ακόλουθα επτά άρθρα της κεραίας αποτελούν το σχετικά παχύ μαστίγιο, που συνεχίζεται σε τετραμερές στενό ατρακτοειδές ρόπαλο. Ο ποδίσκος χωράει ακριβώς σε μια αυλάκωση στην πλευρά του ρύγχους, που πέφτει κατά 45 μοίρες και φτάνει την κάτω πλευρά του ρύγχους αρκετά μπροστά από τους οφθαλμούς (Εικ. 1). Η αυλάκωση αυτή δεν φαίνεται καθόλου από πάνω.
Στο πρόνωτο διακρίνεται μια ασθενής μεσαία καρίνα, η οποία πριν από την μέση είναι λίγο πεπλατυσμένη. Ακολουθώντας την έξω άκρη του προνώτου τρέχει μια αραιά άσπρη ταινία. Μία δεύτερη πιο στενή ταινία ξεκινάει περίπου πάνω από το οφθαλμό και τρέχει παράλληλα στην πρώτη ταινία. Στην μπροστινή κάτω άκρη πίσω από τους οφθαλμούς το πρόνωτο επεκτείνεται σε σχήμα λοβού.
Στα έλυτρα διακρίνονται τρεις σκούρες ταινίες τρέχοντας από τις έξω πλευρές προς τα πίσω και μέσα μέχρι στην ραφή των ελύτρων. Η βάση των ελύτρων όπως και όλο το πρόνωτο είναι χονδρά κοκκώδης.
Τα γερά και μακριά πόδια έχουν τετραμερείς ταρσούς. Τα άρθρα του ταρσού είναι κοντά, το πρώτο άρθρο μακρύτερο από το δεύτερο.
Βιολογία
Ξενιστές του είδους είναι διάφορα είδη της υποοικογένειας Carduoidea, ιδιαίτερα Cirsium arvense. Το ακμαίο συναντούμε κατά ολόκληρο το χρόνο. Η νέα γενιά εμφανίζεται κατά τον Αύγουστο. Οι ακμαίες διαχειμάζουν. Τα θηλυκά τοποθετούν τα αυγά τους στο κάτω μέρος του βλαστού ή και στο μίσχο των κάτω φύλλων του ξενιστή. Οι προνύμφες ορύσσουν στοές που καταλήγουν στη ρίζα. Ο ξενιστής αντιδρά με τη δημιουργία ατρακτοειδούς κύστης γύρω από το έντομο. Η νύμφωση πραγματοποιείται τον ίδιο χρόνο μέσα στην κύστη.
Γεωγραφική εξάπλωση
Πρόκειται για γνήσιο ολοπαλαιαρκτικό είδος, που συναντούμε από τις ακτές του Ατλαντικού στη Δύση της Ευρώπης στη Σιβηρία, Μογγολία και Κίνα μέχρι τις ακτές του Ειρηνικού στην Ανατολή. Στην Ευρώπη λείπει μόνο στις βόρειες περιοχές της Σκανδιναβίας. Προς τα Νότια εξαπλώνεται μέχρι τη Βόρεια Αφρική.
Μέσω ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχει πλέον μεταφερθεί και στη Βόρεια Αμερική.
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Πρόεδρος του Κιριμπάτι
Ο Πρόεδρος του Κιριμπάτι είναι αρχηγός κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης στη νησιωτική χώρα. Η τοπική του ονομασία είναι Beretitenti στη γλώσσα I-Kiribati
Έπειτα από τις γενικές εκλογές, με τις οποίες οι πολίτες εκλέγουν τα μέλη του κοινοβουλίου, τα μέλη επιλέγουν "όχι λιγότερους από 3 ούτε περισσότερους από 4 υποψηφίους" για την προεδρία. Κανένα άλλο πρόσωπο δεν μπορεί να κατέλθει ως υποψήφιος. Στη συνέχεια ο πρόεδρος εκλέγεται από τους πολίτες του Κιριμπάτι μεταξύ των υποψηφίων.
Ο Πρόεδρος απονέμει το σημαντικότερο μετάλλιο της Ένωσης Προσκόπων της χώρας.
Σημερινός πρόεδρος είναι ο Τανέτι Μαμάου, ο οποίος ορκίστηκε στις 11 Μαρτίου 2016.
Κατάλογος προέδρων
Πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης χώρας ήταν ο Γερέμια Ταμπάι, ο οποίος υπηρέτησε δύο φορές, την πρώτη από το 1979 έως το 1982 και την δεύτερη από το 1983 έως το 1991.
Παραπομπές
* Προεδρο
1546 Ίζακ
Ο Ίζακ (Izsák) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,573. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Ουγγαρίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ούγγρου αστρονόμου και ειδικού της ουράνιας μηχανικής Ίμρε Γκιούλα Ίζακ (Imre Gyula Izsák, 1929-1965).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ίζακ εκτιμάται σε 14,9 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα. Ο Ίζακ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 21 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιζακ
Μαρία Χριστίνα της Σαβοΐας-Αόστας
Η Πριγκίπισσα Μαρία Χριστίνα της Σαβοΐας-Αόστας (Principessa Maria Cristina di Savoia, 12 Σεπτεμβρίου 1933 -) είναι η κόρη του Αμεντέο, 3ου Δούκα της Αόστας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1933 στο Μιραμάρε κοντά στην Τεργέστη και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Αμεντέο, 3ου Δούκα της Αόστας, αντιβασιλιά και γενικού κυβερνήτη της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της Πριγκίπισσας Άννας της Ορλεάνης.
Oikog;eneia
Στις 29 Ιανουαρίου 1967 η Μαρία Χριστίνα παντρεύτηκε τον Καζιμίρ πρίγκιπα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών στο Ζακαρεζίνιο της Βραζιλίας. Αυτός ήταν γιος του Γκαμπριέλ πρίγκιπα των Δύο Σικελιών. Η Μαρία-Χριστίνα απέκτησε τα εξής παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
High Voltage (διεθνής έκδοση)
High Voltage είναι ο τίτλος του πρώτου διεθνούς στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Η συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνει τραγούδια από τα δύο πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος τα οποία είχαν κυκλοφορήσει μόνο στην Αυστραλία.
Το συγκρότημα οδηγήθηκε στην Μεγάλη Βρετανία τον Απρίλιο του 1976 μετά την συμφωνία με την "Atlantic". Ο βρετανικός Τύπος του αντιμετώπισε με θετικές ανταποκρίσεις, με εξαίρεση το περιοδικό "Sounds" το οποίο υπήρξε αρνητικό απέναντι τους. Η πρώτη τους περιοδεία στην Γηραιά Αλβιόνα ξεκίνησε στις 11 Μαΐου 1976, με πρώτη εμφάνιση σαν πρώτο όνομα δύο εβδομάδες αργότερα στο κλαμπ "Marquee".
Στις 16 Ιουλίου έπαιξαν στο Φάλκενμπεργκ της Σουηδίας πραγματοποιώντας το ευρωπαϊκό τους ντεμπούτο εκτός Μεγάλης Βρετανίας. Στις 29 Αυγούστου έπαιξαν στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο την δημοτικότητα τους.
Τραγούδια
1. It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll) (A. Young, M. Young, Scott) - 5:01
2. Rock 'n' Roll Singer (A. Young, M. Young, Scott) - 5:04
3. The Jack (A. Young, M. Young, Scott) - 5:52
4. Live Wire (A. Young, M. Young, Scott) - 5:49
5. T.N.T. (A. Young, M. Young, Scott) - 3:34
6. Can I Sit Next to You Girl (A. Young, M. Young) - 4:12
7. Little Lover (A. Young, M. Young, Scott) - 5:37
8. She's Got Balls (A. Young, M. Young, Scott) - 4:51
9. High Voltage (A. Young, M. Young, Scott) - 4:03
Θέσεις τσαρτ
High Voltage (άλμπουμ)
Βραβεία
High Voltage (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : 3 x πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification) : Ασημένιος
Γερμανία (BVMI Certification) : Χρυσός
Γαλλία (SNEP Certification) : Χρυσός
Μέλη των AC/DC
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "High Voltage" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976 Κατηγορία:Άλμπουμ των AC/DC
Μαρία Ιορδανίδου
Η Μαρία Κριεζή-Ιορδανίδου (1897 - 6 Νοεμβρίου 1989) ήταν Ελληνίδα πεζογράφος. Στα έργα της υπάρχει αμεσότητα, απλό ύφος, ζωντανοί διάλογοι και νοσταλγική διάθεση.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1897, κόρη του Υδραίου Νικόλα Κριεζή, μηχανικού του εμπορικού ναυτικού και της Πολίτισσας Ευφροσύνης Μάγκου. Έμεινε για 8 χρόνια στον Πειραιά για να επιστρέψει πάλι στην Κωνσταντινούπολη όπου και φοίτησε στο Αμερικάνικο Κολέγιο. Το 1914 βρέθηκε στο Βατούμ της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας καλεσμένη από ένα θείο της για διακοπές, αλλά αποκλείστηκε εκεί με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και την Οκτωβριανή Επανάσταση στη συνέχεια. Έμεινε πέντε χρόνια εκεί και σ΄αυτό το διάστημα φοίτησε στο Γυμνάσιο της Σταυρουπόλεως.
Ο γάμος της με τον Ιορδάνη Ιορδανίδη
Το 1919 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και εργάστηκε σε αμερικανική εμπορική εταιρεία. Το 1920 πήρε μετάθεση για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου ήρθε σε επαφή με τους πνευματικούς κύκλους, έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος Αιγύπτου και το 1923 παντρεύτηκε τον εκπαιδευτικό Ιορδάνη Ιορδανίδη, καθηγητή στο «Βικτόρια Κόλετζ». Μετά το γάμο της εγκαταστάθηκε με το σύζυγο και τη μητέρα της στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στην πρεσβεία της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1931 χώρισε από τον Ιορδανίδη, με τον οποίο είχε στο μεταξύ αποκτήσει δυο παιδιά. Το 1939 απολύθηκε από την πρεσβεία και ξανάρχισε να ασχολείται με τα μαθήματα ξένων γλωσσών. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής καταστράφηκε το σπίτι της και η ίδια διώχτηκε και κλείστηκε σε διάφορα στρατόπεδα.
Το συγγραφικό της έργο
Εξαιτίας των συνθηκών της ζωής της η Ιορδανίδου απέκτησε μεγάλη γλωσσομάθεια και εργάστηκε ως ιδιωτική υπάλληλος. Έγινε γνωστή στο λογοτεχνικό χώρο με το έργο Λωξάντρα, που έγραψε σε ηλικία 65 χρονών, το 1962, και γνώρισε πολλές επανεκδόσεις. Η Λωξάντρα περιγράφει με μεγάλη ζωντάνια και χιούμορ τα έθιμα και τη ζωή των Ελλήνων της Πόλης και βασίζεται στις αναμνήσεις της Ιορδανίδου πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ουσιαστικά η ιστορία της γιαγιάς της. Τη ζωή της στη Ρωσία περιγράφει η Ιορδανίδου στο βιβλίο της Διακοπές στον Καύκασο (1965), στο Σαν τα τρελά πουλιά (1978) μιλά για τα χρόνια στην Αλεξάνδρεια ενώ στο βιβλίο της Στου κύκλου τα γυρίσματα (1979) μιλά για την Αθήνα κατά το Μεσοπόλεμο. Τελευταίο της έργο είναι Η αυλή μας (1981).
Τα έργα της γνώρισαν μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Βραβεύτηκε το 1978 από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με τον Χρυσό Σταυρό και το Οφίκιο της Αρχόντισσας του Οικουμενικού Θρόνου. Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου του 1989 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Νικόλαος Αλαβάνος
Βιογραφία
Καταγόταν από την Τήνο και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Αλαβάνου. Εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Προοδευτικών στις εκλογές του 1961 και στη συνέχεια με την Ένωση Κέντρου το 1964.
Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (μετέπειτα ΕΔΗΚ).
Ήταν παντρεμένος και είχε έξι παιδιά: τον Αλέκο, τον Κωνσταντίνο, τον Γιάννη, πρόεδρο του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, τον Βασιλη, οπου ανέλαβε και το δικηγορικό του γραφείο, τη Λία, και την Μαριντίτα.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Προοδευτικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής 2011–12
Το Πρωτάθλημα της '''Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής περιόδου 2011-12''' διεξάγεται με τη συμμετοχή συνολικά 52 ομάδων, με την ακόλουθη διάρθρωση:
473 Νόλλι
Η Νόλλι (Nolli) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,3. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, αλλά μετά χάθηκε (δεν έγινε δυνατό, δηλαδή, να υπολογισθεί η τροχιά της) και εντοπίσθηκε και πάλι το 1987. Η Νόλλι ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας. Τα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νολλι
Μάρπησσα Πάρου
Η Μάρπησσα (μέχρι το 1926 Τσιπίδος ) είναι χωριό της Πάρου, κτισμένο σε λόφο στην ανατολική πλευρά του νησιού. Απέχει 19 χιλιόμετρα από την Παροικιά και βρίσκεται κοντά στα χωριά Μάρμαρα και Πρόδρομος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 582 κατοίκους. Η Μάρπησσα έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορικά στοιχεία
Στις δυτικές πλαγιές του όρους Προφήτης Ηλίας, κοντά στην Μάρπησσα, βρίσκεται η σπηλιά των Δαιμόνων. Στην σπηλιά έχουν βρεθεί ευρήματα από την ύστερη νεολιθική περίοδο μέχρι την πρώιμη κυκλαδική περίοδο, που αντιστοιχεί περίπου στην πέμπτη με την τρίτη χιλιετία π.Χ., καθώς και ευρήματα από την ύστερη κυκλαδική περίοδο και τους μυκηναϊκούς χρόνους. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν κεραμική, κυρίως κωνικά κύπελλα, όστρακα, κόκκαλα ζώων και ίχνη πυράς.
Κοντά στην Μάρπησσα βρίσκεται ο λόφος Κέφαλος στην κορυφή του οποίου κτίστηκε από τους Βενετούς κάστρο, το τρίτο στο νησί μετά από αυτή στην Παροικιά και στη Νάουσα. Το κάστρο με βάση τα αρχαιολογικά δεδομένα άρχισε να κτίζεται στα τέλη του 13ου αιώνα. Το κάστρο ήταν έτοιμο στις αρχές του 15ού αιώνα, όταν αναφέρεται από τον Κριστόφορο Μπουοντελμόντι (1415-1420). Επίσης, η κτητορική επιγραφή του ναού του Ευαγγελισμού αναφέρει ως έτος κατασκευής το 1410. Το κάστρο επεκτάθηκε περί το 1500 από τον Νικολό Α΄ Σομμαρίπα, ο οποίος και μετέφερε την έδρα του νησιού από την Παροικιά στον Κέφαλο. Ο Μπαρμπαρόσα πολιόρκησε και κατέκτησε το κάστρο το 1537.
Η Μάρπησσα φαίνεται ότι άρχισε να αναπτύσσεται στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, με τη δημιουργία ενός οικισμού με οχυρωματικό χαρακτήρα. Πιθανόν η Μάρπησσα, τα Μάρμαρα και ο Πρόδρομος δημιουργήθηκαν από κατοίκους του κάστρου στον Κέφαλο και κοντινών μετοχιών. Η Μάρπησσα και τα Μάρμαρα αναφέρονται στις οθωμανικές πηγές των αρχών του 17ου αιώνα.
Η Μάρπησσα ορίστηκε έδρα του δήμου Μαρπήσσης το 1835, και παρέμεινε έδρα του μέχρι το 1856, και μετά ξανά πάλι από το 1865 μέχρι το 1912, όταν και ο δήμος καταργήθηκε και η Μάρπησσα ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα καταργήθηκε το 1997, με το πρόγραμμα Καποδίστριας, και εντάχθηκε στον δήμο Πάρου.
Αξιοθέατα
Η Μάρπησσα έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός, με πολλά σπίτια του χωριού να χρονολογούνται από τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκονται τέσσερις ανεμόμυλοι. Στο χωριό λειτουργεί το Μουσείο Γλυπτών Περαντινού και λαογραφικό μουσείο. Στον λόφο Κάστελλο, στη θέση του ερειπωμένου κάστρου σήμερα βρίσκεται η μονή του Αγίου Αντωνίου.
Έθιμα
Κάθε καλοκαίρι γίνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις σε παραδοσιακά σπίτια, ποικίλες εκθέσεις αλλά και μαθήματα πλεξίματος
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας στη Μάρπησσα γίνεται αναπαράσταση των Παθών του Χριστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πάρου
1547 Νέλε
Η Νέλε (Nele) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,736. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Βέλγο αστρονόμο Πωλ Μπουρζουά, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά της από το όνομα της συζύγου του ήρωα γερμανικών παραμυθιών Τιλλ Όιλενσπίγκελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νελε
Επαγγελματική ασθένεια
Αναγνώριση
Η νομική αναγνώριση των επαγγελματικών παθήσεων συμπεριλαμβανομένων των εργατικών ατυχημάτων αποτελεί τη βάση επί της οποίας αναπτύχθηκε η θεωρία περί του επαγγελματικού κινδύνου η οποία και καθιερώθηκε με την εργατική νομοθεσία των διαφόρων χωρών. Οι επαγγελματικές παθήσεις αποτελούν μορφές βλάβης του ανθρωπίνου οργανισμού προερχόμενες εκ της παραγωγικής αιτίας που ενέχει το κάθε επάγγελμα, οι οποίες νόσοι τη μόνη διαφορά που παρουσιάζουν είναι ο τρόπος εκδήλωσής τους, σε αντίθεση με το εργατικό ατύχημα, που είναι αιφνίδιο.
Κατηγορίες
Πλήρης επιστημονικός ορισμός της επαγγελματικής ασθένειας, ή νόσου, ή πάθησης δεν μπορεί να καταστεί δυνατό να δοθεί λόγω των πολλών ιδιαιτεροτήτων των επαγγελμάτων και της παρ΄ εκάστου συνάφειας των γενεσιουργών αιτίων. Μια πρώτη διάκριση που είχε γίνει με βάση τις αιτίες προσδιορίστηκαν αρχικά σε τέσσερις κατηγορίες, στις  εκ χρήσεως τοξικών και καυστικών ουσιών, τις εκ του ανθυγιεινού τόπου εργασίας, τις εκ δυσμενών κλιματολογικών συνθηκών και τις προερχόμενες από υπερβάλλουσα εργασία. Επί των δύο τελευταίων κατέστη πολύ δύσκολος ο ακριβής προσδιορισμός όπου εξετάζονται ως συνθήκες εργασίας.
Στη σύγχρονη άποψη διάκρισης όπου οι επαγγελματικές ασθένειες είναι πολλές και ποικίλες συγκαταλέγονται στις ακόλουθες βασικές ομάδες, χωρίς όμως να παραβλέπονται και οι συνθήκες εργασίας, όπως:
Πρόληψη
Για την προστασία των εργαζομένων από παραπάνω περιπτώσεις επιβάλλονται με νόμους πολλά και ποικίλα προληπτικά μέτρα τα οποία θα πρέπει να τηρούνται καθ΄ όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής απασχόλησης και να επισημαίνονται ευδιάκριτα στους αντίστοιχους επικίνδυνους χώρους εργασίας.
Αποζημίωση
Σε κάθε περίπτωση κατά την οποία βεβαιώνεται η ύπαρξη επαγγελματικής ασθένειας ή πάθησης, ο παθών μισθωτός δικαιούται εφ' άπαξ ή περιοδικής αποζημίωσης (σύνταξης) της οποίας το ποσό ποικίλει ανάλογα της πρόσκαιρης ή μόνιμης επελθούσας ανικανότητας και του χρόνου (διάρκεια) απασχόλησης στο συγκεκριμένο επάγγελμα, ή συνολικού χρόνου εργασίας μέχρι του συμβάντος.
Ελληνική νομοθεσία
Η ελληνική νομοθεσία αποδέχθηκε τις αρχικές θεωρίες περί επαγγελματικών νόσων το 1901, όταν επί βασιλείας Γεωργίου του Α΄ υπεγράφη ο νόμος ΒΩΜΑ΄ "Περί περιθάλψεως των εν τοις μεταλλείοις και μεταλλουργείοις παθόντων και των οικογενειών αυτών" ό οποίος και θεωρήθηκε πρωτοποριακός έχοντας εξομοιώσει στην έννοια του επαγγελματικού ατυχήματος την έλλειψη ατμοσφαιρικού αέρα, τις αναθυμιάσεις από δηλητηριώδη αέρια των εργαζομένων στα μεταλλεία. Η νεότερη νομοθεσία επί του αντικειμένου περιέλαβε ευρύτερη κατηγορία επαγγελματικών νόσων.
Ο νόμος '''Ν. 6298/1934''', του 1934, "Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων" απέφυγε τον πλήρη καθορισμό των επαγγελματικών νόσων, πλην όμως απαριθμώντας κάποιες παρείχε την ευχέρεια στη διοίκηση όπως με κανονισμούς επεκτείνει τον κύκλο των επαγγελματικών παθήσεων. Σημειώνεται ότι o ίδιος νόμος περιόρισε με σχετικές διατάξεις τις διάφορες μέχρι τότε επιχειρήσεις που λόγω πλημμελών χρήσεων επικινδύνων υλικών ήταν δυνατόν να προξενήσουν επαγγελματικές ασθένειες. Από τότε η σχετική νομοθεσία συνεχώς βελτιώνεται.
Χαρτ οφ Μιντλόθιαν
Η Χαρτ οφ Μιντλόθιαν (αγγλικά: Heart of Midlothian), πιο γνωστή ως Χαρτς (Hearts), είναι μια σκωτσέζικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Γκόρτζι, στα δυτικά του Εδιμβούργου. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται στη Σκωτσέζικη Πρέμιερ Λιγκ και είναι μια από τις δύο μεγαλύτερες ομάδες στο Εδιμβούργο, με την άλλη να είναι η Χιμπέρνιαν. Ο Ρωσο-Λιθουανός επιχειρηματίας και τραπεζίτης Βλαντιμίρ Ρομανόφ αποτέλεσε μεγαλομέτοχο της Χαρτς από το 2005 έως το 2014, όταν και αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της ομάδας από τον Κρις Ρόμπινσον. Το 2012 κατέκτησε το Κύπελλο Σκωτίας έχοντας κερδίσει την Χιμπέρνιαν με 5–1 στο πρώτο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων του Εδιμβούργου στα 116 χρόνια ιστορίας του θεσμού.
Οι Τίτλοι
Η Χαρτς έχει κατακτήσει 4 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σκωτίας, 8 φορές το Κύπελλο Σκωτίας και 4 φορές το Λίγκ καπ Σκωτίας
Κύπελλο Σκωτίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1874 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1874 Κατηγορία:Εδιμβούργο
Discoverer 28
Ο Discoverer 28 ή Corona 9021 ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που χάθηκε κατά την εκτόξευση το 1961. Ήταν ο τελευταίος δορυφόρος τύπου KH-2 Corona, που βασίζονταν σχεδιαστικά στο ανώτερο στάδιο πυραύλου Agena-B.
Αποστολή
Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε στις 4 Αυγούστου 1961 (00:01 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ. Δεν τέθηκε σε τροχιά εξ αιτίας αστοχίας του συστήματος πλοήγησης και ελέγχου του Agena.
Ο δορυφόρος προορίζονταν να τεθεί σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Είχε μάζα 1150 kg και ήταν εξοπλισμένος με πανοραμική κάμερα εστιακής απόστασης 61 cm με μέγιστη ανάλυση 7,6 m. Χρησιμοποιούσε φιλμ των 70 mm που θα επέστρεφε πίσω στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου SRV-512 που διέθετε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Discoverer Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1961
Μαρία του Μομφερράτου
Η Μαρία του Μομφερράτου (Marie de Montferrat, 1192 - 1212) ήταν βασίλισσα της Ιερουσαλήμ, κόρη του Κορράδου των Αλεράμιτσι, μαρκήσιου του Μομφερράτου και της Ισαβέλλας Α' Ανζού, βασίλισσας της Ιερουσαλήμ.
Η μητέρα της Ισαβέλλα Α' ήταν κόρη του Αμαλάριχου Α' Ανζού βασιλιά της Ιερουσαλήμ και της 2ης συζύγου του Μαρίας Κομνηνής, δισεγγονής του Ιωάννη Β' Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Για τη Μαρία Κομνηνή ήταν ο 1ος γάμος, ενώ από τον 2ό της γάμο ήταν μητέρα του Ιωάννου Ιμπελίν κυρίου της Βηρυτού.