cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπουδή Op. 25, No. 2 (Σοπέν)
Η Σπουδή Op. 25, No. 2 σε Φα ελάσσονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1836 και δημοσιεύθηκε το 1837. Έτσι όπως έγινε και στο πρώτο σετ των σπουδών του, η δεύτερη σπουδή είναι γραμμένη στη σχετική της πρώτης, που είναι αμφότερες γραμμένες σε ματζόρε κλίμακα. Το τέμπο της είναι Presto σε 112 bpm. Πρόκειται για μία πολυρυθμική σπουδή με τρίηχα. Η σπουδή είναι γνωστή και ως The Bees (Οι Μέλισσες). Ο Γιόχαν Μπραμς έγραψε μία διασκευή της σπουδής, που αντί για όγδοα, παίζει τρίτα και έκτα. Μία μέση εκτέλεση διαρκεί περίπου 90 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
25 02 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1836 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα ελάσσονα
1581
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1581 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αψίνης
Ο Αψίνης υπήρξε ρήτορας που άκμασε περί το έτος 236. Γεννήθηκε στην πόλη Γαδαρά της Φοινίκης. Μαθήτευσε στον ρήτορα Ηρακλείδη στην Σμύρνη, και Βασιλίσκο στην Νικομήδεια. Άνθισε επί βασιλείας του καίσαρα Μαξιμίνου, τον οποίο το 236 διαδέχτηκε ο Γορδιανός.
Συγγράμματα
Του Αψίνη σώζονται δύο συγγράμματα:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Παλαιστίνη
Αεροδρόμιο Αλεξάνδρειας
Το Αεροδρόμιο Αλεξάνδρειας (ICAO: LGAX) είναι ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο κοντά στην Αλεξάνδρεια του νομού Ημαθίας. Το αεροδρόμιο χρησιμοποιείται από τη Σχολή Αεροπορίας Στρατού. Επίσης είναι έδρα του 3ου Τάγματος Αεροπορίας Στρατού.
Γενικά
Το 3ο Τάγμα Αεροπορίας Στρατού, συγκροτήθηκε στις 1Απριλίου 1982, στο αεροδρόμιο Αλεξάνδρειας, μετά τη διάλυση των 21ου ΛΑΣ (Κοζάνη), 22ου ΛΑΣ (Αλεξάνδρεια), 23ου ΛΑΣ (Σέδες) και 8ης ΔΑΣ (Ιωάννινα). Η μονάδα διαθέτει τα αεροπορικά μέσα (ελικόπτερα): AB-205, OH-58 και U-17 A/B.
Η έδρα του τάγματος βρίσκεται στο 45ο χιλιόμετρο παλαιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Βέροιας, 6 χιλιόμετρα ανατολικά της Αλεξάνδρειας. Το στρατόπεδο όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις φέρει το όνομα του Μακεδονομάχου «Δημήτρη Πρόιου» και ανήκει από το 1943 στο Ταμείο Εθνικής Άμυνας. Το 1967 παραχωρήθηκε από το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας στο Στρατό Ξηράς έκταση 88 στρεμμάτων στην περιοχή της Αλεξάνδρειας για τις εγκαταστάσεις του 22ου ΛΑΣ. Το 1986 παραχωρήθηκε συμπληρωματική έκταση 40 στρεμμάτων για τις εγκαταστάσεις του 3ου ΤΑΣ. Το Δεκέμβριο του 2004 παραχωρήθηκε από το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, για προσωρινή χρήση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικά αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Ημαθίας Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Μακεδονίας
Συμμετοχή της Σλοβακίας στη Eurovision
1994–1998
Η Σλοβακία είχε προγραμματίσει να εισέλθει στον διαγωνισμό στο διαγωνισμό του 1993, αλλά με την εισαγωγή πολλών νέων χωρών, πραγματοποιήθηκε προκαταρκτικός γύρος για τον περιορισμό του αριθμού των νέων συμμετοχών. Η Qualificationcija za Millstreet χαρακτήρισε επτά χώρες που ανταγωνίζονται μόνο για τρεις θέσεις στον τελικό. Η Σλοβακία ήρθε τέταρτη στον διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τον Elán με την "Amnestia na neveru", και επομένως αναγκάστηκε να περιμένει άλλο χρόνο πριν ξαναγυρίσει.
Οι συμμετοχές της Σλοβακίας στη δεκαετία του 1990 δεν ήταν πολύ επιτυχείς, τερματίζοντας 19η (1994), 18η (1996) και 21η (1998). Μετά το διαγωνισμό του 1998, η STV αποφάσισε να μην εισέλθει ξανά για αρκετά χρόνια.
2009
Από το 1994 έως το 1998, η STV χρησιμοποίησε μια εσωτερική επιλογή για να επιλέξει τη σλοβακική συμμετοχή για το διαγωνισμό. Το 2009, η Σλοβακία διοργάνωσε τηλεοπτική εθνική τελική για πρώτη φορά. Μια σειρά θεάτρων προηγήθηκε ενός μεγάλου τελικού, που πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαρτίου 2009 και οι Kamil Mikulčík και Nela Pocisková επιλέχθηκαν με το τραγούδι τους «Leť tmou». Τελικά έπεσαν στην 18η θέση από τους 19 σε ημιτελικό.
2010
Η Σλοβακία προσπάθησε και πάλι στο διαγωνισμό του 2010 με το "Horehronie" από την Kristina με παρόμοιο αποτέλεσμα (16η από τους 17 στον ημιτελικό), παρά το γεγονός ότι ήταν φαβορί.
2011
Παρόλο που η STV δήλωσε αρχικά ότι η Σλοβακία δεν θα συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2011, εμφανίστηκε τελικά στο Ντίσελντορφ, εκπροσωπούμενο από τον νέο εθνικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα RTVS, ο οποίος δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2011. Στις 18 Φεβρουαρίου 2011, η RTVS αποκάλυψε την επιλογή τους για την είσοδο της Σλοβακίας στο Eurovision 2011. Το τραγούδι ήταν "Είμαι ακόμα ζωντανός" και εκτελέστηκε από δίδυμες αδελφές Daniela και Veronika Nízlová γνωστότερο ως pop duo TWiiNS. Η Ντανιέλα και η Βερόνικα Νιζλόφ είχαν κάποια εμπειρία στη Eurovision πριν από την υποστήριξη τραγουδιστών και χορευτών της Tereza Kerndlová, της συμμετοχής της Τσεχίας στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2008. Η είσοδος του 2011 ήταν η πρώτη σλοβακική καταχώρηση που πραγματοποιήθηκε στα αγγλικά. Τα TWiiNS τερμάτισαν τελικά 12η στον Ημιτελικό, πράγμα που σημαίνει ότι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για τον Μεγάλο Τελικό. Ωστόσο, έδωσαν το καλύτερο αποτέλεσμα για τη χώρα τους σε πολλά χρόνια. Και ήταν πέντε βαθμοί μακριά για να κάνουν τον τελικό
2012
Η RTVS έστειλε ξανά έναν καλλιτέχνη στο Διαγωνισμό το 2012, με ένα τραγούδι που επιλέχθηκε εσωτερικά από το RTVS. Σε συνέντευξη Τύπου στις 7 Μαρτίου 2012, ανακοινώθηκε η σλοβακική συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2012: ο Max Jason Mai με ένα τραγούδι με τίτλο "Do not Close Your Eyes".
Έκανε στο δεύτερο ημιτελικό, που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012. Το τραγούδι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις στον τελικό. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι το τραγούδι τελείωσε στην τελευταία θέση με 22 πόντους.
2013
Στις 4 Δεκεμβρίου 2012, η RTVS ανακοίνωσε την απόσυρσή της από το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2013 και στις 9 Σεπτεμβρίου 2013 ανακοίνωσε ότι δεν θα επιστρέψει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2014. Είχε επίσης ανακοινωθεί ότι η Σλοβακία δεν θα επιστρέψει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2015, αναφέροντας οικονομικούς περιορισμούς και ασυμβίβαστο μεταξύ του διαγωνισμού και των στόχων προγραμματισμού του RTVS. Ωστόσο, οι RTVS επέστρεψαν στους νέους χορευτές της Eurovision το 2015, με την RTVS να εξηγεί ότι η επιστροφή της Σλοβακίας στην ΕΕΔ υποστήριζε την εγχώρια παραγωγή και προώθησε τον εθνικό πολιτισμό σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η RTVS ανακοίνωσε στις 28 Σεπτεμβρίου 2015 ότι η Σλοβακία δεν θα συμμετάσχει στον διαγωνισμό του 2016.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Σλοβακίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Σλοβακία
Στους τελικούς:
Στους ημιτελικούς:
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Κουάνγκμιονγκ (δίκτυο)
Το Κβάνγκμιονγκ (κυριολεκτικά "Έντονο Φως") είναι βορειοκορεατική εθνική υπηρεσία ενδοδικτύου, η οποία ξεκίνησε να λειτουργεί το 2000.
Το δίκτυο χρησιμοποιεί ονόματα τομέα που λήγουν σε .kp, τα οποία δεν είναι προσβάσιμα στο παγκόσμιο Διαδίκτυο. Από το 2016 το δίκτυο χρησιμοποιεί διευθύνσεις IPv4 η οποίες προορίζονται για ιδιωτικά δίκτυα στο εύρος 10.0.0.0/8. Οι βορειοκορεάτες βρίσκουν πιο άνετο το να πληκτρολογήσουν τη διεύθυνση διαδικτυακού πρωτοκόλλου μιας σελίδας αντί να πληκτρολογήσουν τη διεύθυνση της ιστοσελίδας χρησιμοποιώντας λατινικούς χαρακτήρες. Όπως το παγκόσμιο Διαδίκτυο, το δίκτυο φιλοξενεί περιεχόμενο προσβάσιμο με προγράμματα περιήγησης στο διαδίκτυο και παρέχει μια εσωτερική μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο. Παρέχει υπηρεσίες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και ομάδες ειδήσεων.
Περιεχόμενο
Το δίκτυο Κβάνγκμιονγκ αποτελείται από πολλούς δικτυακούς τόπους και υπηρεσίες. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται: πολιτικές, οικονομικές, επιστημονικές και πολιτιστικές πληροφορίες και πεδία της γνώσης μεταξύ άλλων, μια υπηρεσία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μια υπηρεσία κοινωνικής δικτυώσης, υπηρεσίες με εγχώριες ειδήσεις, ιστοσελίδες επιστημονικής έρευνας με ακαδημαϊκά έργα που δημοσιεύονται στο δίκτυο μέσω ακαδημαϊκών ανταλλαγών και πληροφόρησης. Περιεχόμενο σε αυτές τις υπηρεσίες παρέχει η Ακαδημία Επιστημών για την Επιστήμη και την Τεχνολογία (κορεατικά: 과학기술전시관, χάντσα: 科學技術展示館) και η Ακαδημία των Επιστημών για την Ιατρική Επιστήμη (κορεατικά: 의학과학정보센터), ενώ στο Κβάνγκμιονγκ φιλοξενούνται ιστοσελίδες διάφορων βορειοκορεατικών κρατικών αρχών (ιστοσελίδες επαρχιακών αρχών, πολιτιστικών ιδρυμάτων, πανεπιστήμια, μεγάλων βιομηχανικών και εμπορικών οργανώσεων, κλπ.). Επίσης υπάρχουν και λογοκριμένες ιστοσελίδες από το παγκόσμιο διαδίκτυο (ως επί το πλείστον σχετίζονται με τις επιστήμες), οι οποίες κατεβάζονται, αναθεωρούνται, λογοκρίνονται και έπειτα δημοσιεύονται στο Κβάνγκμιονγκ, μια ηλεκτρονική βιβλιοθήκη, και μερικές ιστοσελίδες ηλεκτρονικού εμπορίου από εμπορικούς οργανισμούς. Εκτιμάται ότι το Κβάνγκμιονγκ το 2014 είχε ανάμεσα στις 1.000 με 5.500 ιστοσελίδες.
Το 2016, μια υπηρεσία τηλεόρασης διαδικτυακού πρωτοκόλλου, η Μάνμπανγκ, ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το Κβάνγκμιονγκ μέσω ενός κουτιού με σύνδεση στο wi-fi.
Πρόσβαση στο δίκτυο
Το Κβάνγκμιονγκ έχει 24ωρη τηλεφωνική γραμμή σύνδεσης μέσω τηλεφώνου απεριόριστης πρόσβασης. Το 2013 ήταν ήδη διαθέσιμα διάφορα μοντέλα υπολογιστών ταμπλετών που τρέχουν σε λογισμικό βασισμένο στο Android, συμπεριλαμβανομένου του υπολογιστή ταμπλέτα Σάμτζιγιον, τα οποία πωλούνται μόνο στη Βόρεια Κορέα και δίνουν πρόσβαση στο Κβάνγκμιονγκ.
Το 2018, η Βόρεια Κορέα παρουσίασε μια νέα υπηρεσία wi-fi, τη Μίρε ("Μέλλον"), η οποία επιτρέπει σε κινητές συσκευές στην Πιονγκγιάνγκ να αποκτήσουν πρόσβαση στο ενδοδίκτυο.
Γλώσσες
Το δίκτυο χρησιμοποιεί τα κορεατικά ως κύρια γλώσσα διεπαφής. Υπάρχουν πάνω από 2.000 γλωσσικοί εμπειρογνώμονες (σύμφωνα με επίσημα στοιχεία), οι οποίοι διατηρούν τις επεκτεινόμενες υπηρεσίες στα ρωσικά, στακινέζικα, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ιαπωνικά, στο οποίο υπάρχει μια διαδικτυακή υπηρεσία μετάφρασης σε πραγματικό χρόνο για τις επτά γλώσσες, με ευρετήριο πάνω από 2.000.000 λέξεων για να βοηθήσει τους χρήστες που δεν είναι εξοικειωμένοι με ξένες γλώσσες.
Έλεγχος πληροφοριών
Το Κβάνγκμιονγκ έχει σχεδιαστεί για χρήση μόνο εντός της Βόρειας Κορέας. Συχνά αναφέρεται ως ενδοδίκτυο. Το Κβάνγκμιονγκ αποτρέπει τους εσωτερικούς χρήστες εντός της Βόρειας Κορέας από το να αποκτήσουν πρόσβαση σε ξένο περιεχόμενο ή πληροφορίες και αποτρέπει τις διαρροές διαβαθμισμένων δεδομένων. Λειτουργεί ως μια μορφή λογοκρισίας της πληροφορίας, αποτρέποντας την πρόσβαση σε ανεπιθύμητες πληροφορίες. Έτσι, είναι απίθανη η διαρροή ευαίσθητων θεμάτων και πληροφοριών στο Κβάνγκμιονγκ λόγω της απουσίας σύνδεσης με τον έξω κόσμο και της λογοκρισίας που υπάρχει. Το Κβάνγκμιονγκ διατηρείται από κυβερνητικές υπηρεσίες. Ωστόσο μεγάλες ποσότητες του κειμένου στο παγκόσμιο διαδίκτυο περνά στο Κβάνγκμιονγκ έπειτα από επεξεργασία.
Γενικά οι ξένοι επισκέπτες στη Βόρεια Κορέα δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν πρόσβαση στο Κβάνγκμιονγκ αλλά έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης στο παγκόσμιο διαδίκτυο. Για λόγους ασφαλείας τα δίκτυα με πρόσβαση στο διαδίκτυο και στο ενδοδίκτυο διαχωρίζονται μέσω ενός τείχους αέρα (air gap) ώστε οι υπολογιστές με πρόσβαση στο διαδίκτυο να μην στεγάζονται στην ίδια τοποθεσία με υπολογιστές με πρόσβαση στο Κβάνγκμιονγκ.
Δεδομένου ότι δεν υπάρχει απευθείας σύνδεση με το παγκόσμιο διαδίκτυο οι ανεπιθύμητες πληροφορίες δεν μπορούν να εισέλθουν στο δίκτυο. Οι πληροφορίες φιλτράρονται και υποβάλλονται σε επεξεργασία από κυβερνητικές υπηρεσίες πριν φιλοξενηθούν στο βορειοκορεατικό ενδοδίκτυο. Η Μυανμάρ και η Κούβα χρησιμοποιούν ένα παρόμοιο δικτυακό σύστημα που έχει διαχωριστεί από το υπόλοιπο διαδίκτυο, και αναφέρεται ότι το Ιράν σχεδιάζει να εφαρμόσει ένα τέτοιο δίκτυο, αν και φημολογείται ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει παράλληλα με το διαδίκτυο και δεν θα το αντικαταστήσει.
1582
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1582 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τομρίς Ιντζέρ
Η Τομρίς Ιντζέρ (Tomris İncer), ήταν Τουρκάλα ηθοποιός.
Κατάλογος Σειρών
♦ Έχουν προβληθεί στην Ελληνική τηλεόραση
Προσωπική Ζωή
Η Τομρίς Ιντζέρ, στη προσωπική της ζωή είναι μια καλόκαρδη κυρία που ζει με την οικογένειά της στην Κωνσταντινούπολη. Καπνίζει αρειμανιώς και ενώ στις σειρές τσακώνεται με όλους, στη πραγματικότητα όλοι τη συμπαθούν. Στα διαλείμματα λέει ανέκδοτα και απομακρυσμένη, διαβάζει το σενάριο για να φρεσκάρει τη μνήμη της. Η Τομρίς Ιντζέρ, μετά από ένα χρόνο απουσίας από την τηλεόραση, με τελευταία εμφάνιση το Έρωτας και Τιμωρία, θα επανέλθει με τη σειρά Arabulucu (Μεσολαβητής), στη κρατική τηλεόραση.
Τομρίς Ιντζέρ και Ελλάδα
Στη χώρα μας, η Τομρίς Ιντζέρ έγινε γνωστή από τη σειρά Χίλιες και Μία Νύχτες, στο ρόλο της καλόκαρδης Ναντιντέ Εβλιγιάογλου. Ωστόσο, η πρώτη της εμφάνιση ήταν στη σειρά Στη Καρδιά της Πόλης στο ρόλο της πανούργας Νεμπιλέ Αρχάν στον Alpha TV. Η σειρά δεν πήγε καλά, η Τομρίς έπαιξε πολύ λίγο και έτσι ο κόσμος δεν θυμάται αυτή της τη συμμετοχή. Μετά τις Χίλιες και Μία Νύχτες του ΑΝΤ1, η Ιντζέρ επέστρεψε δυναμικά στο Mega Channel και στη σειρά Έρωτας και Τιμωρία στο ρόλο της κακιάς Σαχνούρ Μπαλντάρ. Η ηθοποιός ανέβασε τις μετοχές της από αυτή τη σειρά, αν και το κοινό την είχε λατρέψει ως τη γλυκιά γιαγιά Ναντιντέ.
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Σέξτος Ιούλιος Αφρικανός
Ο Σέξτος Ιούλιος ο Αφρικανός ή Σέξτος Ιούλιος ο Λίβυος (Sextus Julius Africanus, περ. 160 – περ. 240) ήταν ιστορικός και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Ο Ιερώνυμος δίνει μια ωραιότατη μαρτυρία περί της πολυμάθειάς του.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε περίπου το 160, το πιο πιθανό στη Λιβύη. Ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του ιθαγενή της Ιερουσαλήμ (που ορισμένοι μελετητές την θεωρούν γενέτειρά του) και έζησε στους γειτονικούς Εμμαούς. Αρχικά ήταν εθνικός, αργότερα όμως ασπάστηκε τον χριστιανισμό. Ο Σουίδας τον αναφέρει ως φιλόσοφον Λίβυν, ο δε Φαβρίκιος Σύρον εκ της Εμαούς, που αργότερα ονομάστηκε Νικόπολη. Είναι βέβαιο ότι στην πόλη αυτή διέπρεψε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πήγε με αποστολή στον αυτοκράτορα Ηλιογάβαλο με σκοπό την ανακαίνιση της πόλης το 221. Πέθανε περίπου το 240 (κατά μία άλλη εκδοχή το έτος 232).
Συγγραφικό έργο
Έγραψε την ιστορία του κόσμου, σε πέντε βιβλία υπό τον τίτλο Χρονογραφίαι, που ιστορούν μία περίοδο από τη δημιουργία του κόσμου έως το έτος 221 μ.Χ., η οποία σύμφωνα με τον υπολογισμό του ήταν 5723 χρόνια. Υπολόγισε το χρονικό διάστημα μεταξύ της δημιουργίας και της γέννησης του Χριστού, σε 5499 χρόνια, και πρωτοχρονολόγησε το τελικό αποτέλεσμα κατά τρία έτη. Αυτή η μέθοδος έγινε γνωστή ως «χρονολογική μέτρηση της Αλεξανδρινής εποχής», και υιοθετήθηκε από όλες σχεδόν τις ανατολικές εκκλησίες. Η απολογητική αυτή ιστορία δεν σώζεται πλέον, αλλά έχουν βρεθεί πάρα πολλά αποσπάσματά της στο Χρονικό του Ευσέβιου της Καισαρείας, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρέως για την παραγωγή των αρχικών επισκοπικών καταλόγων.
Τα περισσότερα των συγγραμμάτων του έχουν χαθεί. Αυτά που σώζονται, κατά τον Άνθιμο Γαζή, είναι το έργο Σπουδάσματα, η σειρά Χρονογραφίαι, το έργο Πράξεις μαρτυρικαί και η Επιστολή προς Ωριγένην.
Ο Ιούλιος Αφρικανός συνέταξε πίνακα των σταδιονικών των Ολυμπιακών αγώνων που συμπεριλαμβάνει την 1η έως και την 249η Ολυμπιάδα, ο οποίος σώζεται πλήρης, καθώς περιελήφθη στα Χρονικά του Ευσεβίου της Καισαρείας. Διέσωσε επίσης έναν κατάλογο Αιγύπτιων Φαραώ, ο οποίος είχε ως πρότυπο μια αντιγραφή του έργου του Μανέθωνα, που ήταν ήδη επηρεασμένη από την εκδοχή του Φλάβιου Ιώσηπου. Ο κατάλογος του Ιουλίου Αφρικανού σώθηκε σε αποσπασματική και αλλοιωμένη μορφή από τον Γεώργιο Σύγκελλο, ωστόσο σε αντίθεση με το Φλάβιο Ιώσηπο, καλύπτει το μεγαλύτερο διάστημα της αιγυπτιακής ιστορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Λίβυοι Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιστορικοί
Επιχείρηση Πηγή
Με την επωνυμία Επιχείρηση «Πηγή» (Operation Source) είναι γνωστή η επιχείρηση του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία διεξήχθη στις 22 Σεπτεμβρίου 1943 από έξι υποβρύχια «τσέπης» με αντικειμενικό σκοπό την βύθιση των τριών γερμανικών πολεμικών πλοίων Τίρπιτς (Tirpitz, θωρηκτό) Σάρνχορστ (Scharnhorst, βαρύ καταδρομικό) και Λύτσοβ (Lützow, θωρηκτό "τσέπης", δίδυμο του "Βίσμαρκ") καθώς αυτά θα βρίσκονταν αγκυροβολημένα στις βάσεις τους στα φιόρδ της Νορβηγίας. Από τις τρεις επιθέσεις μόνο η πρώτη ολοκληρώθηκε, προκαλώντας στο Tirpitz σοβαρές ζημιές, οι οποίες το ακινητοποίησαν επί εξάμηνο.
Η απειλή του Γερμανικού Στόλου
Το Κάαφιορντ της Νορβηγίας, στο οποίο ελλιμενιζόταν το Τίρπιτς, ήταν ένα απόρθητο και απροσπέλαστο φυσικό οχυρό. Οποιοδήποτε εχθρικό αεροπλάνο επιχειρούσε βομβαρδισμό κάθετης εφόρμησης θα τσακιζόταν στους βράχους κατά την άνοδο. Η θαλάσσια και υποθαλάσσια άμυνα του φιόρδ αποτελείτο από ένα εκτεταμένο ναρκοπέδιο, το οποίο ασφάλιζε την είσοδό του και, κατόπιν, από ένα ανθυποβρυχιακό δίχτυ προστασίας, κατασκευασμένο από πυκνό ατσάλινο συρματόπλεγμα, το οποίο εκτεινόταν από την επιφάνεια μέχρι τον βυθό, βάθους 30 μ., και ήταν ικανό να σταματήσει ακόμα και ένα υποβρύχιο 1.500 τόνων. Ισχυροί προβολείς, συσκευές προπετάσματος καπνού, παράκτια και αντιαεροπορικά πυροβόλα συμπλήρωναν τα αμυντικά μέτρα, καλύπτοντας τον θαλάσσιο και εναέριο χώρο του φιόρδ από οποιονδήποτε επίδοξο εισβολέα.
«Σκάφη Χ»: Κατασκευή των υποβρυχίων τσέπης
Οι Βρετανοί ερευνητές συμφώνησαν ότι το μόνο όπλο που θα πλήξει το θωρηκτό ήταν κάποιο είδος υποβρυχίου “τσέπης”. Οι προϋποθέσεις που έπρεπε να πληροί ένα τέτοιο σκάφος δεν ήταν απλές: η διάμετρός του δεν θα έπρεπε να υπερβαίνει τα 4 μ. Θα έπρεπε να καταδύεται σε βάθος 90 μ. για 36 συνεχείς ώρες και να μεταφέρει κάποιο όπλο αρκετά καταστρεπτικό για να πλήξει το ισχυρότερο θωρηκτό της Ευρώπης. Το πρώτο ανάλογο πειραματικό υποβρύχιο τσέπης, το Χ-3, καθελκύστηκε τον Μάρτιο του 1942 και, μετά τις πρώτες επιτυχείς δοκιμές, το Ναυαρχείο διέταξε την κατασκευή άλλων έξι. Τα νέα “Σκάφη-Χ”, παραδόθηκαν τον Ιανουάριο του 1943 και έλαβαν τις κωδικές ονομασίες Χ-5, Χ-6, Χ-7, Χ-8, Χ-9 και Χ-10. Είχαν μήκος 15,5 μ, μέγιστη διάμετρο 1,8 μ. και βάρος 35 τόνων. Επανδρώνονταν από τετραμελές πλήρωμα και με μόνη εξαίρεση την παντελή απουσία πυργίσκου, λειτουργούσαν με τις ίδιες βασικές αρχές όλων των συμβατικών υποβρυχίων.
Το εσωτερικό τους είχε σχεδιασθεί με έναν γνώμονα: πόσο ζωτικό χώρο χρειάζονταν τέσσερις άνδρες για να λειτουργήσουν, χωρίς να επηρεασθεί η ψυχολογία τους σε επικίνδυνο βαθμό. Οι σχεδιαστές υπολόγισαν ότι σε διάστημα των 10 ημερών παραμονής μέσα στο σκάφος η ανθρώπινη αντοχή θα άγγιζε τα όριά της. Για ένα σκληρά εκπαιδευμένο πλήρωμα, αυτό το διάστημα θα μπορούσε να παραταθεί στις 14 μέρες. Όλα τα όργανα ελέγχου και οι μοχλοί ήταν τοποθετημένα τόσο κοντά το ένα στο άλλο, ώστε οποιαδήποτε απρόσεκτη κίνηση αρκούσε για να παγιδευτεί ένα πόδι ανάμεσα στις σωληνώσεις ή να μετακινηθεί κατά λάθος κάποιος άλλος μοχλός με απρόβλεπτες συνέπειες. Όπως συμβαίνει πάντοτε με την σχεδίαση κάθε αντισυμβατικού όπλου, τα Σκάφη-Χ μαστίζονταν από δεκάδες προβλήματα, τα οποία δεν είχαν επιλυθεί λόγω πίεσης χρόνου. Η συσσώρευση της υγρασίας από τις αναπνοές και την εφίδρωση του πληρώματος μέσα σε έναν τόσο περιορισμένο χώρο αποτελούσαν άμεσο κίνδυνο. Μετά από μία ώρα παραμονής στο εσωτερικό, η υγρασία συσσωρευόταν στα τοιχώματα και μετά από λίγο άρχιζε να στάζει, τρελαίνοντας τα ηλεκτρικά κυκλώματα και ρίχνοντας τις ασφάλειες. Οι άνδρες έπρεπε διαρκώς να σκουπίζουν τα τοιχώματα και τα όργανα για να αποφύγουν βραχυκυκλώματα και πυρκαγιές.
Δεδομένου ότι τα υποβρύχια τσέπης δεν ήταν σε θέση να μεταφέρουν τορπίλες, οι σχεδιαστές τα εξόπλισαν με δύο “πλευρικές νάρκες”, ένα είδος ωρολογιακών εκρηκτικών. Κάθε υποβρύχιο έφερε δύο τέτοιες νάρκες, ελλειψοειδούς σχήματος και συνολικού βάρους τεσσάρων τόνων, προσαρμοσμένες στα εξωτερικά πλευρικά τοιχώματα του σκάφους, οι οποίες καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος του μήκους του. Κάθε νάρκη περιείχε έναν τόνο εκρηκτικού υψηλής ισχύος «Αματόλ». Οι νάρκες απελευθερώνονταν με το τράβηγμα ενός μοχλού και ο ωρολογιακός μηχανισμός ρυθμιζόταν ώστε το υποβρύχιο να έχει τον απαραίτητο χρόνο να απομακρυνθεί από το σημείο της έκρηξης. Τα έξι υποβρύχια επανδρώθηκαν από εθελοντές του Βασιλικού Ναυτικού, επιλεγμένους κατόπιν αυστηρών διαδικασιών, οι οποίοι εκπαιδεύθηκαν επί 17 μήνες στον χειρισμό των νέων σκαφών. Οι διοικήσεις των υποβρυχίων και η ανάθεση στόχων ανά σκάφος είχαν ως εξής:
Τα υποβρύχια, οι κυβερνήτες τους και οι στόχοι ήταν οι παρακάτω: Ως ημέρα αναχώρησης ορίστηκε η 11η Σεπτεμβρίου 1943 και ως ημέρα επίθεσης η 23η, ημέρα της χειμερινής ισημερίας, για πολλούς λόγους: αντίθετα με τα συμβατικά υποβρύχια, τα υποβρύχια «τσέπης» χρειάζονταν αρκετό σκοτάδι για να εισχωρήσουν απαρατήρητα στο φιόρδ, αλλά ταυτόχρονα και αρκετό φως για να παρατηρήσουν ευκρινώς την σκιά που θα δημιουργούσε ο όγκος ενός θωρηκτού πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας –το σημείο δηλαδή, που θα άφηναν τις πλευρικές νάρκες. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1943 τα πληρώματα συνέταξαν τις διαθήκες τους και για πρώτη φορά τους ανακοινώθηκε το σχέδιο της επιχείρησης.
Η επίθεση
Αμέσως μετά τον απόπλου έγινε αντιληπτό ότι η μηχανική αντοχή των υποβρυχίων ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Τα Χ-8 και Χ-10 υποχρεώθηκαν να ματαιώσουν την αποστολή τους λόγω ανεπανόρθωτων βλαβών, και τελικώς εγκαταλείφθηκαν από τα πληρώματά τους. Το Χ-9 βυθίστηκε αύτανδρο εν πλω χωρίς καν να γίνει αντιληπτό από τα άλλα σκάφη. Έτσι, ο μόνος στόχος της επιχείρησης που είχε απομείνει ήταν το Τίρπιτς και όλο το βάρος της επιτυχίας έπεφτε πάνω στους κυβερνήτες των Χ-5, Χ-6 και Χ-7.
Το Χ-6 παρουσίασε μία σειρά διαρροών στην δεξιά δεξαμενή έρματος, την δεξιά νάρκη και το περισκόπιο, οι οποίες είχαν προσδώσει στο σκάφος μία κλίση 10°. Σταδιακά η διαρροή του περισκοπίου επιδεινώθηκε τόσο, ώστε η ορατότητα ήταν αδύνατη. Ο κυβερνήτης του, πλοίαρχος Ντόναλντ Κάμερον (Donald Cameron), αναγκαζόταν να λύνει ολόκληρο το περισκόπιο σε τακτά διαστήματα, να το καθαρίζει και στην συνέχεια να το επανασυναρμολογεί.
Με το πρώτο λυκαυγές της 22ας Σεπτεμβρίου το Χ-6 βρέθηκε μπροστά στο ανθυποβρυχιακό δίχτυ προστασίας του Τίρπιτς σε βάθος κατάδυσης 18 μ. Εκείνη τη στιγμή ο Κάμερον παρατήρησε στην επιφάνεια ένα μικρό περιπολικό σκάφος να κατευθύνεται προς την είσοδο του ανθυποβρυχιακού διχτυού, η οποία άνοιγε για να αφήσει το σκάφος να περάσει. Ο Κάμερον αποφάσισε να αποτολμήσει το αδιανόητο και η τύχη τον ευνόησε: αναδύθηκε και ακολούθησε το γερμανικό σκάφος, περνώντας μαζί του την ανοικτή είσοδο του ανθυποβρυχιακού διχτυού, καθώς το σκάφος του ήταν δυσδιάκριτο κάτω από τον ελαφρό κυματισμό και τα απόνερα του πλοίου. Σε απόσταση μικρότερη των 400 μ. αριστερά του είδε τον επιβλητικό όγκο του Τίρπιτς.
Μία ώρα αργότερα το Χ-7 του πλοιάρχου Μπέιζιλ Γκόντφρεϋ Πλέις (Basil Godfrey Place), ουσιαστικά “πήδηξε” πάνω από το δίχτυ χωρίς να γίνει αντιληπτό και καταδύθηκε αμέσως. Κατόπιν αναδύθηκε σε βάθος περισκοπίου και βρέθηκε να αντικρίζει το Τίρπιτς μόλις 30 μ. στα αριστερά του και κατευθύνθηκε προς την πλώρη του.
Στις 07:20, προχωρώντας αργά, με μόνο οδηγό την θολή σκιά της τρόπιδας του θωρηκτού κάτω από 10 μέτρα νερού, το Χ-6 προσέκρουσε σε έναν ύφαλο και εκτινάχθηκε στην επιφάνεια, προδίδοντας την παρουσία του. Παρά τον καταιγισμό των πυρών που δέχθηκε από τα μικρά όπλα του Τίρπιτς, κατάφερε να καταδυθεί και να αποθέσει τις νάρκες του κάτω από την πλώρη του θωρηκτού, στο ύψος των πυροβόλων του πύργου “Β”, ρυθμισμένες να εκραγούν σε μία ώρα. Ο Κάμερον, έχοντας χάσει τον έλεγχο του σκάφους του μετά την πρόσκρουση, αναδύθηκε και παραδόθηκε μαζί με το πλήρωμά του στους Γερμανούς, αφού προηγουμένως είχε ανοίξει τις αντλίες του σκάφους του για να βυθιστεί.
Την ίδια στιγμή το Χ-7 βρισκόταν σε βάθος 12 μ., όπου απελευθέρωσε την δεξιά νάρκη ακριβώς κάτω από τον πύργο “Β”. Καταδύθηκε στα 18 μ., προχώρησε ευθεία κατά μήκος της τρόπιδας του θωρηκτού και δύο λεπτά αργότερα απελευθέρωσε και την αριστερή, κάτω από τον πύργο “D”. Καταδύθηκε βαθύτερα στα 30 μ. και ετοιμάστηκε να εγκαταλείψει το φιόρδ το ταχύτερο δυνατό. Ωστόσο, ενεπλάκη στο δίχτυ και οι βίαιοι χειρισμοί το εκτίναξαν στην επιφάνεια, μπροστά στα μάτια των ανδρών του Τίρπιτς, οι οποίοι πλέον είχαν αντιληφθεί ότι βρισκόταν υπό εξέλιξη κάποια βρετανική επίθεση, αν και δεν γνώριζαν την φύση της. Όλα τα όπλα του φιόρδ στράφηκαν εναντίον του και το σκάφος χάθηκε γρήγορα κάτω από την επιφάνεια. Ο κυβερνήτης του, Μπέιζιλ Πλέις και ο έμπειρος δύτης του πληρώματος, Ρόμπερτ Αίτκεν, κατάφεραν να εγκαταλείψουν γρήγορα το βυθιζόμενο σκάφος και να κολυμπήσουν μέχρι την επιφάνεια, όπου και περισυνελέγησαν από τους Γερμανούς. Τα άλλα δύο μέλη του πληρώματος χάθηκαν μαζί με το σκάφος τους.
Με τους έξι Βρετανούς επιζήσαντες της επιχείρησης συγκεντρωμένους στο κατάστρωμα του Τίρπιτς και χωρίς κάποια εμφανή απόπειρα τορπιλισμού του πλοίου τους, ο κυβερνήτης του θωρηκτού, Πλοίαρχος Χάνς Μάγερ, υποπτεύθηκε ότι κάποιο είδος εκρηκτικού πρέπει να είχε τοποθετηθεί στα ύφαλα του σκάφους και διέταξε τέσσερις δύτες να διεξαγάγουν υποβρύχια έρευνα. Στο άκουσμα της διαταγής, οι Βρετανοί αιχμάλωτοι, προκειμένου να σώσουν τους Γερμανούς δύτες από μάταιο θάνατο, αποκάλυψαν ότι από στιγμή σε στιγμή τα εκρηκτικά θα ανατινάζονταν.
Περί τις 08:12 οι τρεις νάρκες κάτω από τον πύργο “Β” και η τέταρτη κάτω από τον πύργο “C”, εξερράγησαν με διαφορά δευτερολέπτων, ανυψώνοντας τους 56.000 τόνους του θωρηκτού δύο μέτρα έξω από το νερό και αποκολλώντας τους τρεις ογκώδεις κινητήρες του από τις χαλύβδινες βάσεις τους. Παρότι το Τίρπιτς δεν βυθίστηκε, υπέστη εκτεταμένες ζημιές, κυρίως στο πρυμναίο τμήμα: οι άξονες των ελίκων ράγισαν, το αριστερό πηδάλιο και ο μηχανισμός περιστροφής του πύργου “D” καταστράφηκαν, ενώ στο διαμέρισμα του δεύτερου γεννητριοστασίου εισέρρευσαν 1.400 τόνοι νερού.
Στις 08:43, περίπου 30 λεπτά μετά τις εκρήξεις, το τρίτο υποβρύχιο, το Χ-5 του Χέντυ Κρηρ, πιθανώς χτυπημένο από το ωστικό κύμα των υποθαλάσσιων εκρήξεων των ναρκών, εξαναγκάστηκε να αναδυθεί περίπου 500 μ. έξω από τον κλοιό του προστατευτικού διχτυού, όπου και βυθίστηκε από τα πυρά του δευτερεύοντος οπλισμού του Τίρπιτς, χωρίς να αφήσει επιζώντες.
Οι έξι επιζήσαντες της επιχείρησης (Ντόναλντ Κάμερον, Μπέιζιλ Πλέις, Τζων Λόριμερ, Ρίτσαρντ Κένταλ, Έντμουντ Γκόνταρντ και Ρόμπερτ Αίτκεν) αντιμετώπισαν τον θαυμασμό του πλοιάρχου Χανς Μάϋερ και αργότερα οδηγήθηκαν σε στρατόπεδο αιχμαλώτων από όπου θα απελευθερώνονταν μετά το τέλος του Πολέμου. Στους κυβερνήτες των Χ-6 και Χ-7, (Ντόναλντ Κάμερον, Μπέιζιλ Πλέις), απενεμήθη ο Σταυρός της Βικτωρίας στις 22 Φεβρουαρίου 1944 εν αιχμαλωσία. Μετά την απελευθέρωση και την επιστροφή τους στην Αγγλία έλαβαν το παράσημο σε ειδική τελετή από τον ίδιο τον Βασιλέα Γεώργιο.
Το μυστήριο του Χ-5
Οι λεπτομέρειες της δράσης του Χ-5 παραμένουν μέχρι σήμερα άγνωστες. Εκτός από το γεγονός ότι βυθίστηκε αύτανδρο από τα γερμανικά πυρά, δεν έγινε ποτέ γνωστό αν κατάφερε να εναποθέσει τις νάρκες του στον στόχο. Ο κυβερνήτης του Χ-5, ο Αυστραλός πλοίαρχος Χέντυ Κρηρ, υπήρξε ο μόνος από τους τρεις κυβερνήτες στον οποίον δεν απενεμήθη ο Σταυρός της Βικτωρίας, επειδή το Βρετανικό Ναυαρχείο συμπέρανε αβάσιμα ότι το Χ-5 δεν είχε ολοκληρώσει την αποστολή του. Μεταπολεμικά, η οικογένειά του διαμαρτυρήθηκε για την αδικία που έγινε εις βάρος της μνήμης του νεκρού, ο οποίος, αν μη τι άλλο, είχε προσεγγίσει τον στόχο του και είχε σκοτωθεί πράττοντας το καθήκον του. Κριτήριο για την απονομή του παρασήμου του Σταυρού της Βικτωρίας δεν αποτελεί η επιτυχής ή μη έκβαση της αποστολής, αλλά η γενναιότητα της πράξης. Παρόλα αυτά το Βρετανικό Υπουργείο Πολέμου εξακολουθεί να αρνείται την απονομή ελλείψει απτών αποδείξεων. Ωστόσο, από έρευνες που διεξήχθησαν στην περιοχή του Κάαφιορντ προέκυψαν αρκετές σοβαρές ενδείξεις περί του αντιθέτου.
Το 2004, μετά από μία ακόμα έρευνα στο Κάαφιορντ, προέκυψε ένα νέο στοιχείο, το οποίο έριχνε φως στο μυστήριο του Χ-5. Σε μικρή απόσταση από το σημείο όπου κάποτε αγκυροβολούσε το Τίρπιτς ανακαλύφθηκε μία ακέραιη νάρκη Σκάφους Χ. Προφανώς επρόκειτο για ελαττωματική νάρκη, η οποία δεν εξερράγη εξ αιτίας κάποιας διαρροής. Αν και ήταν αδύνατον να εξακριβωθεί η ταυτότητά της, αυτή δεν θα μπορούσε να ανήκει σε κανένα άλλο υποβρύχιο εκτός από το Χ-5, αφού οι νάρκες των άλλων δύο υποβρυχίων είχαν εκραγεί. Επίσης παραμένει άξιο παρατήρησης ότι συνολικά, τρεις νάρκες είχαν τοποθετηθεί κάτω από το ύψος του πύργου “Β” και μόνο μία κάτω από τον πύργο “C”. Ωστόσο, το Τίρπιτς υπέστη σοβαρότατες ζημιές στο πρυμναίο τμήμα του, αλλά καμία στο πρωραίο. Πως θα ήταν δυνατόν η έκρηξη μίας μόνο νάρκης να προκαλέσει τόσο εκτεταμένες ζημιές, όταν οι τρεις κάτω από το πρωραίο τμήμα δεν προκάλεσαν καμία; Αυτό συνηγορούσε με την άποψη ότι το Χ-5 θα μπορούσε κάλλιστα να είχε εναποθέσει τις νάρκες του κάτω από το Τίρπιτς, όπως τα άλλα δύο και, έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς την αποστολή του, να προσπαθούσε να διαφύγει, όταν κάποια βλάβη το εκτίναξε στην επιφάνεια (όπως συνέβη με το Χ-7). Τότε βυθίστηκε από τα εύστοχα γερμανικά πυρά και τις εκρήξεις βομβών βυθού, χωρίς να απομείνουν ίχνη του, όπως συνέβη στην περίπτωση του Χ-6. Τα στοιχεία λοιπόν που είχαν παραβλεφθεί για τόσα χρόνια, άρχισαν πλέον να σχηματίζουν μία εικόνα. Επισήμως πάντως, η απονομή του Σταυρού της Βικτωρίας στον πλοίαρχο Χέντυ Κρηρ εκκρεμεί ακόμα λόγω έλλειψης στοιχείων.
Ανουσαβάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Νικόλαος Κανάρης
Ο Νικόλαος Κανάρης (- 1880) υπήρξε Έλληνας σύμβουλος της Επικρατείας και διπλωμάτης του 19ου αιώνα.
Μονλυσόν
Το Μονλυσόν (γαλλικά: Montluçon) είναι κοινότητα στην κεντρική Γαλλία στο νομό Αλλιέ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι υπονομαρχία και η μεγαλύτερη κοινότητα στο νομό, αν και πρωτεύουσα είναι η μικρότερη πόλη Μουλέν. Κατά την τελευταία απογραφή του 2017, ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 35.653 κατοίκους και η ευρύτερη αστική περιοχή έχει 78.314 κατοίκους (2015).
Νικόλαος Κανάρης
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κωνσταντίνου Κανάρη. Εκπαιδεύτηκε στη Γαλλία μαζί με τα παιδιά του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας. Διετέλεσε σύμβουλος της Επικρατείας, προξενικός υπάλληλος, πληρεξούσιος και στη συνέχεια βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων και υπουργός Ναυτικών.
Μονλυσόν
Η κοινότητα βρίσκεται στην ιστορική επαρχία Μπουρμπονναί και ήταν τμήμα του μεσαιωνικού δουκάτου της Βουρβόνης.
Νικόλαος Κανάρης
Υπήρξε πρόξενος Χανίων κατά τον αναβρασμό που υπήρχε εκείνη την περίοδο στην Κρήτη λόγω των γεγονότων της Κρητικής Επανάστασης του 1858. Εκείνη την περίοδο, οι Πεδεμόντιοι και οι Γάλλοι σύμμαχοί τους στον Β΄ Πόλεμο της Ιταλικής Ανεξαρτησίας, κατάφεραν την υπογραφή της συμφωνίας ανακωχής με την Αυστριακή Αυτοκρατορία, μετά τις μεγάλες απώλειες και από τις δύο πλευρές που συντελέστηκαν στη Μάχη του Σολφερίνο κοντά στο Σολφερίνο της Λομβαρδίας. Το αποτέλεσμα της μάχης έδωσε, εκτός από τους Ιταλούς για την τελική πραγμάτωση της εθνικής ένωσης, ελπίδα για ένωση της νήσου με το Βασίλειο της Ελλάδας. Παρά την ουδετερότητα της ελληνικού βασιλείου, την απροθυμία της πολιτικής ηγεσίας και του Παλατιού να βοηθήσει τους επαναστάτες στην Κρήτη λόγω των φιλικών σχέσεων που υπήρχαν εκείνη την περίοδο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την αδυναμία του κράτους λόγω κυρίως των διπλωματικών λαθών από τα γεγονότα του Κριμαϊκού Πολέμου, ο Νικόλαος Κανάρης ενήργησε αυτόβουλα και βοήθησε τον κρητικό αγώνα. Λόγω της πρωτοβουλίας του ιδίου και άλλων προσώπων, αντιμετώπισε την αντίδραση Ελλήνων και Τούρκων πολιτικών.
Απεβίωσε τον Αύγουστο του 1880.
Μονλυσόν
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Σπίτια στις όχθες του [[Σερ (ποταμός)|Σερ]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κανάλι του Μπερί αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του νομού [[Αλλιέ (νομός)|Αλλιέ, το Μονλυσόν στα δυτικά]] Η πόλη Μονλυσόν βρίσκεται στα δυτικά του νομού Αλλιέ στα βορειοδυτικά της περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Με το Βισύ, αποτελούν τις δύο υπονομαρχίες του νομού. Έχει πληθυσμό 35.653 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 78.314 κατοίκους (2015). Ιστορικά, ανήκει στην επαρχία Μπουρμπονναί.
Η πόλη βρίσκεται στα βόρεια της Κεντρικής οροσειράς (Μασίφ Σαντράλ) και είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σερ σε μέσο υψόμετρο 280 περίπου μέτρων. Το δεύτερο υδάτινο ρεύμα είναι το κανάλι του Μπερί.
Νικόλαος Κανάρης
Παραπομπές
Νικολαος Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Μονλυσόν
Γεωγραφικά στοιχεία
Η απόστασή της από το Παρίσι είναι 280 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή, από το Μουλέν, την πρωτεύουσα του νομού, 61 χλμ οδικώς και από τη Λυών 184 χιλιόμετρα.
Το κανάλι του Μπερί
Το κανάλι του Μπερί ξεκινάει από το εμπορικό κέντρο της πόλης και ακολουθεί τον ποταμό Σερ σε βόρεια κατεύθυνση. Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1808 και του 1840 και χρησίμευε στη μεταφορά άνθρακα και σιδήρου επειδή ο ποταμός Σερ δεν ήταν πλωτός, συμβάλλοντας σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη του Μονλυσόν κατά τον 19ο αιώνα.
Το κανάλι καλύφθηκε μετά από την ανάπτυξη του εμπορικού κέντρου και είναι ορατό μόνο για περίπου ένα χιλιόμετρο, στα βόρεια της πόλης, στην περιοχή της βιομηχανικής ζώνης.
Από τον Ιούλιο του 2014, δημιουργήθηκε ένας «πράσινος δρόμος» περίπου 20 χιλιομέτρων στις όχθες του νότιου κλάδου του καναλιού και φθάνει από το Μονλυσόν έως το Βαλλόν-αν-Συλί.
Τοπωνυμία και γλώσσα
Η πρώτη αναφορά στην πόλη χρονολογείται από τον 8ο αιώνα στη λατινοποιημένη μορφή Monslucii. Στη συνέχεια, αναφέρεται στον 14ο αιώνα ως Monluzcon, στη συνέχεια Montluzon, Monlicon, και με μικρές παραλλαγές Moluçona.
Στην περιοχή του Μονλυσόν η παραδοσιακή γλώσσα ήταν η οξιτανική. Στα οξιτανικά η πόλη αναφέρεται ως Monlesú.
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Μεσαιωνικά σπίτια στο ιστορικό κέντρο του Μονλυσόν Τον 19ο αιώνα, η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή από την εκμετάλλευση του άνθρακα και το άνοιγμα του καναλιού του Μπερί. Η βιομηχανία  αναπτύχθηκε στους τομείς των εξοπλισμών και της μεταλλουργίας μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Με την εξάντληση των ανθρακωρυχείων, η πόλη έπρεπε να μετατρέψει τις παραδοσιακές της βιομηχανίες (υψικαμίνους, υαλουργεία) για να στηρίξει την ανάπτυξή της και στράφηκε στη χημική βιομηχανία, τα ελαστικά (εργοστάσιο Dunlop) και τα ηλεκτρονικά (Sagem). Πιο πρόσφατα, το Μονλυσόν έχει αναπτύξει έναν προηγμένο τεχνολογικό πόλο στην τεχνόπολη Loue.
Το Μονλυσόν είναι η έδρα του εμπορικού και βιομηχανικού χώρου Montlucon-Gannat Portes d'Auvergne, το οποίο διαχειρίζεται το αεροδρόμιο του Μονλυσόν Γκερέ, που βρίσκεται στο γειτονικό Λεπώ.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο των [[Δουκάτο της Βουρβόνης|δουκών της Βουρβόνης]] Η άνω πόλη, στη δεξιά όχθη του Σερ, αποτελείται από απότομα, γραφικά στενά δρομάκια και διατηρεί αρκετά κτίρια του 15ου και 16ου αιώνα. Η κάτω πόλη, που τη διασχίζει ο ποταμός Σερ, είναι η βιομηχανική ζώνη.
Η εκκλησία της Νοτρ-Νταμ χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, η εκκλησία του Αγίου Πέτρου από το 12ο. Το δημαρχείο με τη βιβλιοθήκη, στεγάζονται σε ένα παλιό μοναστήρι Ουρσουλίνων και δύο άλλα μοναστήρια χρησιμοποιούνται επίσης ως κολέγιο και νοσοκομείο.
Στην πόλη δεσπόζει το κάστρο του Μονλυσόν, κάστρο των δουκών της Βουρβόνης, έμβλημα της πόλης, χρονολογείται από τον 13ο και 14ο αιώνα.
Το πάρκο της Λουβιέρ και η βίλα του που στεγάζει μουσείο.
Μια φεουδαλική κατοικία του 15ου αιώνα, το κάστρο του Μπιέν-Ασίζ, όπου παρουσιάζονται εκθέσεις ζωγραφικής.
Η στοά Ντουαγιενέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Ιερά Μητρόπολις Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων
Η Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων κοσμείται από διάφορα Άγια Προσκυνήματα, Ιερούς ναούς και Άγια λείψανα. Μητροπολίτης είναι ο Χρυσόστομος (Τριανταφύλλου). H Μητρόπολη ενασχολείται με την φιλανθρωπία σε διάφορους τομείς πράττοντας κοινωνικό έργο, όπως την ίδρυση τραπεζών αγάπης, γηροκομεία καθώς και την έκδοση του περιοδικού «Μυροβλύτης».
Ιερές Μονές
1.Ανδρικές
2. Γυναικείες
Ιερά Προσκυνήματα
Στην Μητρόπολη υπάρχουν και τα παρακάτω Ιερά Προσκυνήματα:
Ποιμαντική Διακονία
Αποτελείται από διάφορες δραστηριότητες που σχετίζονται με τη κοινωφελή δράση της μητροπόλεως. Κάποιες γενικές ποιμαντικές δραστηριότητες είναι η φροντίδα του ραδιοφωνικού σταθμού "ο Άγιος Τιμόθεος Ευρίπου" (97.7), οι φιλολογικές συνάξεις, η ιερά εξομολόγηση και η εκκλησιαστική βιβλιοθήκη "ο Άγιος Θεοφύλακτος Αχρίδος ο Χαλκιδεύς". Στη συνέχεια υπάρχουν διάφορες ενέργειες που καιροφυλακτούν για τη διακονία της νεότητος. Μερικές από αυτές είναι τα ενοριακά πνευματικά κέντρα, οι ενοριακές κατηχητικές συνάξεις, οι νεανικές κατασκηνώσεις και το ειδικό φροντιστήριο εκμαθήσεως ελληνικής γλώσσας. Ακόμη υπάρχουν κάποιες δραστηριότητες που φροντίζουν για τις ανάγκες τις βασικές του ανθρώπου. Αυτές είναι οι φιλανθρωπικές δραστηριότητες στις οποίες υπόκεινται το γενικό φιλόπτωχο ταμείο Ιεράς Μητροπόλεως, οι τράπεζα τροφίμων και ενδυμάτων, το κοινωνικό ιατρείο-φαρμακείο, η ενίσχυση προγράμματος Ιεράς Συνόδου για το 3ο τέκνο στη Θράκη και άλλα. Και τέταρτον, να αναφερθούν τα εκκλησιαστικά ιδρύματα που διακονούν και φροντίζουν τους πολίτες. Μερικά από αυτά είναι το ευαγές ίδρυμα Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, το ορφανοτροφείο αρρένων Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, το κέντρο στηρίξεως οικογένειας (Κ.Ε.Σ.Ο.) και το εκκλησιαστικό γηροκομείο Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος "ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαλκιδος
Όθων Πυλαρινός
Με το όνομα Όθων Πυλαρινός μπορεί να αναφέρονται οι:
Όρος Νεμρούτ
Το Νεμρούτ ή Νεμρώδ (τουρκικά: Nemrut Dağı, αρμενικά: Նեմրութ, κουρδικά: Çiyayê Nemrûdê) είναι βουνό της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Στην κορυφή του βρίσκεται ταφικό-λατρευτικό σύμπλεγμα των ύστερων ελληνιστικών χρόνων δημιουργημένο από τον Αντίοχο Α’. Το σημερινό όνομα του όρους προέρχεται από τον μυθικό βασιλιά Νεμρώδ, ο οποίος αναφέρεται τόσο στη Βίβλο όσο και στο Κοράνι. Από το 1987 ο χώρος έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Τοποθεσία
Το Νεμρούτ βρίσκεται στη νοτιοδυτική Τουρκία, όχι μακριά από τον άνω ρου του Ευφράτη. Ανήκει στην οροσειρά του Ταύρου και βρίσκεται 86 χιλιόμετρα βόρεια του Αντιγιαμάν, στην ομώνυμη επαρχία. Με ύψος 2150 μέτρα, είναι ένα από τα ψηλότερα όρη της βόρειας Μεσοποταμίας. Η περιοχή έχει ανακηρυχθεί από το 1988 σε εθνικό πάρκο.
Ιστορία
Το ταφικό-λατρευτικό σύμπλεγμα δημιουργήθηκε από τον Αντίοχο Α΄ της Κομμαγηνής, ενός βασιλείου της ύστερης ελληνιστικής περιόδου που προήλθε από τη διάσπαση του βασιλείου των Σελευκιδών. Ο Αντίοχος, πιθανόν στην προσπάθεια του να εδραιώσει την ηγεμονία και να συνταιριάξει τις ποικίλες πολιτισμικές παραδόσεις του βασιλείου του, προχώρησε στην υλοποίηση ένα ιδιαίτερου θρησκευτικού πάνθεου που περιελάμβανε ελληνικές, αρμενικές και περσικές θεότητες καθώς και τον ίδιο και τη δυναστεία του. Σύντομα μετά την ενθρόνιση του έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο Θεός, μια κίνηση μάλλον ασυνήθιστη ακόμα και στα πλαίσια της συχνής αυτό-θεοποίησης των ελληνιστικών ηγεμόνων. Επίσης, επινόησε μια μορφή ταφικού-λατρευτικού συμπλέγματος για την θεοποίηση της δυναστείας του που την ονόμασε Ιεροθέσιον. Έχουν βρεθεί ένα αφιερωμένο στον πατέρα του, Μιθριδάτη Α΄ τον Καλλίνικο, στην Αρσάμεια παρά τον Νυμφαίο, ένα για τον γιό του Μιθριδάτη Β΄ στην Κομμαγηνή (σημερινό Καρακούς) και το γνωστότερο όλων αυτό του Νεμρούτ για τον ίδιο. Το ιερό του Νεμρούτ προοριζόταν να γίνει το κέντρο μιας νέας θρησκείας που θα συνδύαζε την αρχαία ελληνική με την περσική μυθολογία.
Ο λατρευτικός χώρος ήρθε ξανά στο φως το 1881 από το Γερμανό μηχανικό Καρλ Ζέστερ. Από τότε έχουν πραγματοποιηθεί ανασκαφές στο χώρο από Τούρκους, Αμερικανούς και Γερμανούς αρχαιολόγους. Το 1987 η UNESCO το συμπεριέλαβε στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμια κληρονομιάς.
Περιγραφή
Το ταφικό-λατρευτικό σύμπλεγμα βρίσκεται επάνω σε τύμβο διαμέτρου 150 μέτρων σε ύψος 45 μέτρων πάνω από την φυσική κορυφή του βουνού. Ο τύμβος περιβάλλεται από τρία πλατώματα στα βόρεια, δυτικά και ανατολικά. Στο δυτικό και το ανατολικό πλάτωμα υπάρχουν μεγάλα λατρευτικά αγάλματα που αναπαριστούν τον Αντίοχο ανάμεσα σε αγάλματα που αποτελούν ένα συγκρητισμό ελληνικών, αρμενικών και περσικών θεότητων: Τον Δία-Ωρομάσδη, τον Απόλλωνα-Μίθρα-Ήλιο-Ερμή, τον Ηρακλή-Αρτάγνη-Άρη και την τοπική θεότητα Κομμαγένη, που αντιστοιχεί στην αρχαιοελληνική θεότητα Τύχη. Τα αγάλματα έχουν πρόσωπα ελληνικής τεχνοτροπίας και ρούχα περσικής/αρμενικής. Εκατέρωθεν της σειράς των πέντε αγαλμάτων βρίσκονται από δύο αγάλματα-προστάτες που αναπαριστούν έναν αετό και ένα λιοντάρι. Στο πίσω μέρος των αγαλμάτων υπάρχουν μακριές επιγραφές στα ελληνικά με ακριβείς οδηγίες για το πώς πρέπει να λατρεύεται ο βασιλιάς όσο βρίσκεται στη ζωή καθώς και μετά το θάνατο του. Οι επιγραφές είναι ίδιες στα αγάλματα και των δύο πλατωμάτων.
Σε κάθε πλάτωμα υπάρχει μια σειρά από 5 στήλες, στο ανατολικό αριστερά από τα αγάλματα και στο δυτικό δεξιά, εκατέρωθεν των οποίων επίσης υπάρχει από ένα ζεύγος αγαλμάτων αετού και λιονταριού. Η κάθε στήλη έχει από ένα ανάγλυφο που απεικονίζει δεξιώσεις (χειραψίες) του Αντίοχου με τις θεότητες. Η πρώτη με την Κομμαγένη, η δεύτερη με τον Απόλλωνα, η τρίτη με τον Δία και η τέταρτη με τον Ηρακλή. Εξαίρεση αποτελεί η πέμπτη, η οποία περιλαμβάνει το περίφημο ωροσκόπιο του λέοντος. Αναπαριστά ένα λιοντάρι, το στο σώμα του οποίου έχουν τοποθετηθεί άστρα με 8 κορυφές το κάθε ένα, ενώ στο στήθος του βρίσκεται μια ημισέληνος. Επάνω από την πλάτη του φαίνονται 3 ουράνια σώματα με 16 ακτίνες, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται στο ανάγλυφο. Τα 19 αστέρια που βρίσκονται επάνω στο σώμα του λιονταριού αναπαριστούν αναμφίβολα τον αστερισμό του λέοντα ενώ η ημισέληνος πρέπει να απεικονίζει τον Βασιλίσκο (α Λέοντος). Οι τρεις πλανήτες επάνω από την πλάτη του λιονταριού έχουν τις ακόλουθες περιγραφές:
Όλοι οι μελετητές συμφωνούν πως το ανάγλυφο παρουσιάζει μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή που τόσο το φεγγάρι όσο και ο Άρης, ο Ερμής και ο Δίας βρίσκονταν στον αστερισμό του Λέοντα με τον Βασιλίσκο μπροστά τους. Υπάρχουν όμως πολλές διαφορετικές απόψεις για το πότε ήταν η στιγμή αυτή και τι αντιπροσωπεύει. Η πιο διαδεδομένη άποψη είναι πως απεικονίζει το ωροσκόπιο της δημιουργίας του Ιεροθέσιου.
Και στα δύο πλατώματα υπάρχουν σειρές από στήλες που απεικονίζουν τους προγόνους του Αντίοχου. Εντόπιζε την καταγωγή του από τη μεριά του πατέρα του στους μεγάλους βασιλείς της δυναστείας των Αχαιμενιδών, Δαρείο Α΄ και Ξέρξη Α΄ και υπάρχουν 15 στήλες για αυτή τη μεριά της οικογένειας του. Από τη μεριά της μητέρας του υπάρχουν 17 στήλες με προγόνους από τους Σελευκίδες και τον Μέγα Αλέξανδρο. Στην ανατολική βεράντα βρέθηκαν και στήλες με απεικονίσεις -σύγχρονων του Αντίοχου- συγγενών του και υπάρχουν ενδείξεις πως ανάλογες υπήρχαν στη δυτική. Στην ανατολική επίσης βρίσκεται και υπερυψωμένος βωμός μπροστά από τα αγάλματα.
Με το πέρασμα του χρόνου σεισμοί, τα στοιχεία της φύσης καθώς και επισκέπτες έχουν συμβάλλει ώστε πολλά από τα ανάγλυφα να έχουν καταστραφεί, και τα αγάλματα με ύψος κάποτε 8-10 μέτρων να στέκουν ακέφαλα. Οι αρχαιολόγοι υποψιάζονται την ύπαρξη ενός τάφου εντός του τύμβου, πιθανόν του Αντίοχου, αλλά παρά τις προσπάθειες δεν έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα.
Το σύμπλεγμα θεωρείται ημιτελές και δεν υπάρχουν ενδείξεις πως πραγματοποιήθηκαν ποτέ τελετές σε αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία Κατηγορία:Βουνά της Τουρκίας
Κρισπάιν φαν ντεν Μπρουκ
Στην Αμβέρσα υπήρξε συνεργάτης του Φρανς Φλόρις, με τον οποίο παρέμεινε ως τον θάνατο του επιφανούς ζωγράφου το 1570. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο Κρισπάιν φαν ντεν Μπρουκ και ο Φρανς Πάουρμπους ο πρεσβύτερος ολοκλήρωσαν ένα πίνακα για Αγία Τράπεζα για την ισπανική Μεγάλη Αδελφότητα, ο οποίος είχε μείνει ημιτελής με τον θάνατο του Φλόρις. Ο φαν Μάντερ ισχυρίζεται, επίσης, ότι ο "Κρισπάιν φαν ντεν Μπρουκ ήταν καλός εφευρέτης... ευφυής στα μεγάλα γυμνά και τόσο καλός όσο ένας αρχιτέκτονας".
Από το 1566 που άρχισε να ασχολείται με χαρακτικά, εκδίδονται σε βιβλία από τον Κριστόφ Πλαντέν συμπεριλαμβανομένης της εργασίας από τον Ισπανό θεολόγο Αριομοντάνους.
Σχεδίασε επίσης τις διακοσμήσεις που χρησιμοποιήθηκαν κατά την είσοδο στην πόλη της Αρχιδούκισσας Άννας της Αυστρίας (1570) και του Δούκα του Ανζού (1582).
Μεταξύ 1585 και 1588 ο φαν ντεν Μπρουκ εργάστηκε στο Μίντελμπουρχ. Μαθητές του διετέλεσαν η θυγατέρα του Μπάρμπαρα (1560-;) και ο Χίλλις Μόστερτ, ενώ δίδαξε και χαρακτική.
Ο ζωγράφος απεβίωσε πιθανότατα στην Αμβέρσα το 1590 ή το αργότερο στις 6 Φεβρουαρίου 1591.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
1583
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1583 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οικογένεια Σολωμού
Η οικογένεια Σολωμού είναι παλιά αριστοκρατική οικογένεια της Ζακύνθου.
Τα μέλη της εγκαταστάθηκαν στη Ζάκυνθο το 1670 μετά την κατάληψη του Χάνδακα της Κρήτης το 1669 από τους Οθωμανούς. Το οικογενειακό τους όνομα στα Ιταλικά παραδίδεται με διάφορες μορφές: Salamon, Salomon, Solomon, Salomone. Τα μέλη της οικογενείας είχαν σημαντική περιουσία, τα μέλη της όμως και συγκεκριμένα η Νανά Λούντζη αναγκάστηκε να πουλήσει μέχρι και οικογενειακά κειμήλεια καθώς και την αλληλογραφία του Σολωμού για να ζήσει.
Παραπομπές
*
Φοινίκι Λακωνίας
Το χωριό Φοινίκι βρίσκεται στην Επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς της Λακωνίας. Σήμερα ανήκει στο δήμο Ασωπού. Πρόκειται για ένα από τα αρχαιότερα χωριά του Νομού Λακωνίας.
Στα Λακωνικά του Παυσανία έχουμε την εξής αναφορά : «κόχλους δὲ ἐς βαφὴν πορφύρας παρέχεται τὰ ἐπιθαλάσσια τῆς Λακωνικῆς ἐπιτηδειοτάτας μετά γε τὴν Φοινίκων θάλασσαν». (Τα καταλληλότερα κοχύλια για βαφή πορφύρας προέρχονται από την παραλία της Λακωνικής μετά τη θάλασσα των Φοινίκων).
Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο Φοινίκι
Το 1885, με εντολή της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας και βασιζόμενος στις αναφορές του Παυσανία, ο τότε αρχαιολόγος Θεμιστοκλής Σοφούλης προχώρησε σε ανασκαφές στο ναό του Απόλλωνος Υπερτελεάτου στο Φοινίκι.
Ο περιηγητής Παυσανίας μας αναφέρει τα εξής: «ἔστι δὲ ἐν τῇ γῇ ταύτῃ καὶ ἱερὸν Ἀσκληπιοῦ στάδια ἀπέχον ὡς πεντήκοντα Ἀσωποῦ: τὸ δὲ χωρίον, ἔνθα τὸ Ἀσκληπιεῖον, Ὑπερτελέατον ὀνομάζουσιν». (Στην ίδια περιοχή, πενήντα στάδια από τον Ασωπό υπάρχει επίσης ιερό του Ασκληπιού, το μέρος όπου βρίσκεται το Ασκληπιείον ονομάζεται Υπερτελέατον)
Στα αξιόλογα ευρήματα περιλαμβάνονται και επιγραφές που αναφέρονται στην εδαφική διαμάχη της Επιδαύρου Λιμηράς με το γειτονικό Ζάρακα.
Σε πολλές δε χάλκινες ταινίες που προέρχονται από το ιερό έχουμε και την καταγραφή ονομάτων Επιδαύριων ιερέων.
Μέρος χάλκινων και πήλινων αντικειμένων προερχόμενα από το Φοινίκι πέρασαν το 1884 στην ιδιωτική συλλογή του Κ. Καραπάνου.