cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοναστήρι της Αλκομπάσα
Εξωτερική πρόσοψη του μοναστηριού
Η κύρια πρόσοψη του μοναστηριού έχει δεξιά και αριστερά κτίσματα και στο κέντρο βρίσκεται η εκκλησία, που είναι γοτθικού ρυθμού. Η κεντρική είσοδος με τα αγάλματα του αγίου Βερνάρδου και του αγίου Βενέδικτου και το παράθυρο σε σχήμα ρόδακα από πάνω ήταν μέρη της αρχικής εκκλησίας. Οι τοίχοι της αψίδας του μοναστηριού έχουν οκτώ αντηρίδες. Το μοναστήρι έχει ως πρότυπο την κιστερκιανή εκκλησία στο Κλαιρβώ στη Βουργουνδία της Γαλλίας. Η αρχική πρόσοψη επισκευάστηκε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, οπότε και προστέθηκαν κάποια Μπαρόκ στοιχεία.
Εσωτερικό του μοναστηριού
Η εκκλησία του μοναστηριού έχει σχήμα λατινικού σταυρού με τρία κλίτη και ένα εγκάρσιο κλίτος. Τα πλευρικά κλίτη έχουν το ίδιο ύψος με το κεντρικό κλίτος. Το μοναστήρι της Αλκομπάσα είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στην Πορτογαλία. Οι κολώνες και οι τοίχοι στερούνται από διακόσμηση. Αυτή η απλότητα ήταν χαρακτηριστικό των κιστερκιανών μοναχών, που δεν χρησιμοποιούσαν αγάλματα και εξεζητημένη διακόσμηση.
Βασιλικοί τάφοι
Στο εγκάρσιο κλίτος του μοναστηριού της Αλκομπάσα βρίσκονται οι τάφοι του βασιλιά Πέτρου Α' και της συζύγου του Ινές ντε Κάστρο, που δολοφονήθηκε το 1355 κατ' εντολή του βασιλιά Αλφόνσο Δ', πατέρα του Πέτρου Α', γιατί ήταν αντίθετος με αυτόν τον γάμο. Μετά από δύο έτη ο Πέτρος Α' έγινε βασιλιάς και πήρε εκδίκηση για το φόνο της αγαπημένης του. Του έφεραν στο Σανταρέμ δύο από τους δολοφόνους και λέγεται πως τους έβγαλε τις καρδιές τους και τις έφαγε. Το 1361 έκανε εκταφή του σώματος της Ινές, και σύμφωνα με έναν θρύλο έντυσε το πτώμα με στέμμα και βασιλικά ρούχα και ανάγκασε τους ευγενείς της χώρας να φιλήσουν το χέρι της, που βρισκόταν σε αποσύνθεση, αναγνωρίζοντάς την ως βασίλισσα. Διέταξε να γίνει ο ενταφιασμός της στο μοναστήρι της Αλκομπάσα. Σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία ενταφιάστηκε και αυτός στο μοναστήρι της Αλκομπάσα. Οι δύο τάφοι αντικρίζουν ο ένας τον άλλο μέσα στην εκκλησία. Πάνω στους τάφους υπάρχει η επιγραφή «Até ao Fim do Mundo», δηλαδή «ως το τέλος του κόσμου». Αυτή η ρομαντική ιστορία αγάπης έχει εμπνεύσει πολλούς συγγραφείς και ποιητές κατά καιρούς. Ο τάφος της Ινές υποστηρίζεται από 6 αγγέλους και καλύπτεται από ανάγλυφες παραστάσεις της Σταύρωσης, της Τελευταίας Κρίσης και σκηνές από τη ζωή του Χριστού. Η σαρκοφάγος στηρίζεται πάνω σε μορφές, που έχουν σώματα σκύλων και πρόσωπα ανδρών. Λέγεται πως ένας από αυτούς τους άνδρες ήταν ένας από τους δολοφόνους της Ινές ντε Κάστρο. Στη σαρκοφάγο του Πέτρου Α' απεικονίζονται σκηνές από τη ζωή του αγίου Βαρθολομαίου και σκηνές από τις ζωές των δύο αγαπημένων. Αυτοί οι δύο βασιλικοί τάφοι είναι εξαιρετικά δείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής. Δυστυχώς και οι δύο τάφοι υπέστησαν ζημιές από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα το 1810.
Βασιλικό πάνθεο
Το βασιλικό πάνθεο είναι ένα δωμάτιο χτισμένο στα τέλη του 18ο αιώνα σε νεογοτθικό στυλ. Εκεί υπάρχουν οι τάφοι της βασίλισσας Ουρράκα της Καστίλης και της βασίλισσας Βεατρίκης της Καστίλης.
Περιστύλιο
Το περιστύλιο του μοναστηριού χτίστηκε επί της βασιλείας του Ντίνις Α'. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά κιστερκιανά περιστύλια στην Ευρώπη. Ονομάζεται το περιστύλιο της σιωπής. Ο δεύτερος όροφος του περιστυλίου προστέθηκε τον 16ο αιώνα και είναι διακοσμημένος σύμφωνα με το Μανουελίνιο στυλ.
Κουζίνα του μοναστηριού
Η κουζίνα του μοναστηριού χτίστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα και έχει καλυφθεί με πλακάκια. Υπάρχουν έξι τεράστιοι νεροχύτες και μία μεγάλη κεντρική καμινάδα. Επίσης, υπάρχουν τεράστια πέτρινα τραπέζια για την προετοιμασία του φαγητού. Είχε γίνει εκτροπή του ποταμού Αλκόα, για να τροφοδοτείται το μοναστήρι με φρέσκο νερό και ψάρια.
Τραπεζαρία
Η τραπεζαρία ήταν το δωμάτιο, όπου οι μοναχοί γευμάτιζαν. Την ώρα του γεύματος ένας μοναχός διάβαζε αποσπάσματα από τη Βίβλο από έναν άμβωνα, που είναι ενσωματωμένος σε έναν τοίχο. Η πρόσβαση στον άμβωνα γίνεται μέσα από μία τοξωτή γαλαρία διαμέσου μιας σκάλας. Το δωμάτιο της τραπεζαρίας έχει σχήμα οκταγωνικό με ένα σιντριβάνι, για να μπορούν να πλυθούν οι μοναχοί πριν το φαγητό.
Το δωμάτιο των βασιλέων
Βρίσκεται κοντά στην είσοδο της εκκλησίας και περιέχει μία σειρά από αγάλματα του 17ου-18ου αιώνα, που απεικονίζουν βασιλείς της Πορτογαλίας. Οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με μπλε και άσπρα πλακάκια, που εξιστορούν την ίδρυση του μοναστηριού. Επίσης, περιέχει ένα γοτθικό άγαλμα της Παρθένου με το μικρό Χριστό.
Παραπομπές
Κατηγορία: Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πορτογαλία Κατηγορία: Χριστιανικοί ναοί στην Πορτογαλία Κατηγορία: Γοτθική αρχιτεκτονική
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1965
Τα 31α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1965, απονεμήθηκαν στις 29 Ιανουαρίου 1966, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1965.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1965
Νόρτσα
Η Νόρτσα (ιταλικά: Norcia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Κριστιάν Ντιακονέσκου
Ο Κριστιάν Ντιακονέσκου (γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1959) είναι Ρουμάνος νομικός και πολιτικός. Προηγουμένως ανήκε στην Εθνική Ένωση για την Πρόοδο της Ρουμανίας (UNPR) και στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD), καθώς και στο Κόμμα του Λαϊκού Κινήματος (PMP), του οποίου ηγήθηκε από το 2021 έως το 2022. Υπηρέτησε στη Ρουμανική Γερουσία από το 2004 έως το 2012, εκπροσωπώντας την κομητεία Κονστάντσα από το 2004 έως το 2008, και στη συνέχεια το Βουκουρέστι. Στο υπουργικό συμβούλιο του Αντριά Ναστάσε, ήταν υπουργός Δικαιοσύνης από τον Μάρτιο έως τον Δεκέμβριο του 2004. Στο υπουργικό συμβούλιο του Εμίλ Μποκ, ήταν υπουργός Εξωτερικών μεταξύ 2008 και 2009. Επέστρεψε στη θέση το 2012, επίσης υπό τον Μποκ, και συνέχισε με αυτή την ιδιότητα υπό τον διάδοχο του Μποκ, Μιχάι Ραζβάν Ουνγκουρεάνου.
Αυτός και η σύζυγός του Μαριάνα έχουν μια κόρη.
Δικαστική και διπλωματική καριέρα
Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι, όπου ο πατέρας του Μιχάι ήταν δικηγόρος. Είναι νομικός έβδομης γενιάς. Ολοκλήρωσε την υποχρεωτική στρατιωτική του θητεία το 1978-1979 σε μια μονάδα στρατευμάτων που υπαγόταν στη μυστική αστυνομία της Σεκουριτάτε, της κομμουνιστικής Ρουμανίας, τερματίζοντας ως 2ος Ανθυπολοχαγός και αργότερα ανακαλώντας στη μνήμη του έλεγε ότι η εκπαίδευσή του ήταν καθαρά σε επίπεδο κανονικής μάχης. Τον Απρίλιο του 1982, μπήκε στο κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας (PCR), προχωρώντας από τη μαζική του οργάνωση, την Ένωση Κομμουνιστικής Νεολαίας (UTC). Αν και αρνήθηκε ότι κατείχε εκτελεστικές θέσεις εντός του κόμματος, μια έρευνα του 2008 από την εφημερίδα Evenimentul Zilei κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ντιακονέσκου προήχθη σε ηγετικό αξίωμα εντός του Συνδέσμου Κομμουνιστών Φοιτητών και ότι κρίθηκε καλός σπουδαστής του μαρξισμού. Ο Ντιακονέσκου αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου το 1983, αποκτώντας επίσης διδακτορικό στη Νομική το 2007. Ήταν αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Υπερίων το 1993, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας Καρόλου Α' το 1997 και στο Ινστιτούτο Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων από το 1998 έως το 2000 και το 2004 ήταν στο ακαδημαϊκό προσωπικό του Πανεπιστημίου Σπίρου Χάρετ στη Σχολή Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκών Σπουδών.
Το 1983, ήταν μαθητευόμενος δικηγόρος στο Γκαέστι. Από το 1983 έως το 1985, εργάστηκε ως δικαστής στο δικαστήριο του Αγροτικού Τομέα Ιλφόβ, και από το 1985 έως το 1989, ήταν δικαστής στο δικαστήριο του Τομέα 4. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μερικές φορές ταξίδευε σε χωριά για δίκες. Σύμφωνα με τον Σίλβιου Κουρτιτσεάνου (πρώην υψηλόβαθμο κομμουνιστή), αυτά πραγματοποιήθηκαν πριν έρθουν βίαια εκεί ένα γεμάτο ακροατήριο, με τους δικαστές να επιλέγονται συνήθως βάσει πολιτικών κριτηρίων που συχνά εξέδιδαν ιδιαίτερα σκληρές ποινές για το «προληπτικό-εκπαιδευτικό» αποτέλεσμα που υποτίθεται ότι είχαν. Μετά την Επανάσταση του 1989, από το 1989 έως το 1990, ήταν επιθεωρητής ειδικότητας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, μέλος μιας ομάδας νέων ειδικών που, όπως θυμάται ο ίδιος, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, περιόδευσαν ανεπιτυχώς τη χώρα σε μια προσπάθεια να αναδιαμορφώσουν το κομμουνιστικό - το σύστημα δικαιοσύνης της εποχής. Στη συνέχεια, από το 1990 έως το 1993, ήταν διπλωμάτης στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Από το 1993 έως το 1995, εργαζόμενος στο Υπουργείο Εξωτερικών, ο Ντιακονέσκου συντόνιζε το τμήμα συνεργασίας στον πολιτικό-στρατιωτικό τομέα του ΟΑΣΕ. Από το 1995 έως το 1996 ήταν και πάλι διπλωμάτης, μέλος της μόνιμης αποστολής της Ρουμανίας σε διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη και αναπληρωτής αρχηγός αποστολής για τους τομείς πολιτικής-στρατιωτικής και ασφάλειας του ΟΑΣΕ. Από το 1996 έως το 1997, ακόμη διπλωμάτης, εργάστηκε στη διεύθυνση του ΟΑΣΕ του Υπουργείου Εξωτερικών. Το 1997–1998, στο ίδιο υπουργείο, διηύθυνε τη διεύθυνση για τον ΟΑΣΕ και τη συνεργασία με υποπεριφερειακές δομές. Συνεχίζοντας στο υπουργείο, από το 1998 έως το 2000 ήταν επικεφαλής της γενικής νομικής και προξενικής διεύθυνσης. Μεταξύ των χαρακτηριστικών του ήταν αυτό του επικεφαλής διαπραγματευτή για διμερείς συνθήκες για τα σύνορα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Από τον Μάιο έως τον Δεκέμβριο του 2000, ήταν αναπληρωτής γενικός γραμματέας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας της Μαύρης Θάλασσας.
Στην κυβέρνηση και την εκλογική πολιτική
Μόλις κέρδισε την επιβεβαίωση ως υπουργός, μεταξύ των προτεραιοτήτων που ανακοίνωσε ο Ντιακονέσκου ήταν η εδραίωση της θέσης της Ρουμανίας εντός της ΕΕ, μεταξύ άλλων μέσω της πίεσης για επικύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας, την περιφερειακή πολιτική, συμπεριλαμβανομένης της Μολδαβίας και της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των Ρουμάνων της Σερβίας. Αργότερα, σε συνέντευξή του, πρόσθεσε ότι η βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία και την Κίνα ήταν επίσης στην ατζέντα του, καθώς και η εστίαση της ΕΕ στην ενεργειακή ασφάλεια. Επισκέφτηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Μάιο του 2009, συναντώντας την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον και σχολίασε ότι η Ρουμανία συνέχισε να είναι ένας «αξιόπιστος εταίρος» για τις ΗΠΑ, με τη σειρά του «ουσιώδης σύμμαχος» της Ρουμανίας. Το θέμα της Μολδαβίας εμφανίστηκε έντονα στην ημερήσια διάταξη κατά τη διάρκεια της εμφύλιας αναταραχής του Απριλίου 2009, όταν ο Ντιακονέσκου σχολίασε ότι οι αρχές εκεί είχαν «ξεπεράσει τα όρια» συλλαμβάνοντας διαδηλωτές χωρίς εξήγηση, απαιτώντας βίζα από τους Ρουμάνους που επιθυμούσαν να εισέλθουν στη χώρα, εκδιώκοντας όλους τους Ρουμάνους δημοσιογράφους και «προκαλώντας» τη ρουμανική κυβέρνηση κατηγορώντας την για εμπλοκή στα γεγονότα. Σύντομα ανακοίνωσε ότι οι Μολδαβοί θα μπορούσαν να αποκτήσουν πιο εύκολα τη ρουμανική υπηκοότητα. Επιπλέον, έπρεπε να αντιμετωπίσει την ενίοτε τεταμένη κατάσταση που αντιμετώπιζαν οι Ρουμάνοι πολίτες που ζούσαν στην Ιταλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μαζί με τους συναδέλφους του στο PSD, ο Ντιακονέσκου παραιτήθηκε από το υπουργικό συμβούλιο την 1η Οκτωβρίου 2009, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόλυση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εσωτερικών Νταν Νίκα.
Απόσχιση από το PSD και επακόλουθες εξελίξεις
Τον Φεβρουάριο του 2010, ο Ντιακονέσκου ζήτησε να εκλεγεί πρόεδρος του PSD, αλλά αποχώρησε από την κούρσα αρκετές ώρες πριν από το συνέδριο του κόμματος, που θα έκρινε τον νικητή. Στη συνέχεια, η δημοσιογράφος Φλοριάνα Τζουκάν ισχυρίστηκε ότι ο Ντιακονέσκου παρακολουθείτο όλο το εικοσιτετράωρο για δέκα ημέρες πριν από το συνέδριο και ότι συνάδελφοι του κόμματος είχαν πραγματοποιήσει την παρακολούθηση, για να τον εκβιάσουν. Κοντά στο τέλος του μήνα, παραιτήθηκε από το κόμμα και από την αντιπροεδρία του, καταθέτοντας επίσης δικαστική μήνυση ζητώντας να διερευνηθεί η παρακολούθηση του. Αρχικά ήταν ανεξάρτητος στην ομάδα του Γαβριήλ Οπρέα,  ακολούθησε τον τελευταίο στο νεοϊδρυθέν UNPR, εκλεγόμενος επίτιμος πρόεδρος τον Μάιο. Τον Φεβρουάριο του 2011 εξελέγη ένας από τους αντιπροέδρους της Γερουσίας.
Μετά την απόλυση του Τέοντορ Μπακόνσκι κατά τη διάρκεια αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, ο Ντιακονέσκου διορίστηκε και πάλι υπουργός Εξωτερικών τον Ιανουάριο του 2012. Μετά την παραίτηση του Μποκ και του υπουργικού του συμβουλίου τον επόμενο μήνα, ο Ντιακονέσκου διατηρήθηκε στη θέση του από τον επερχόμενο πρωθυπουργό Ουνγκουρεάνου. Εγκατέλειψε τα καθήκοντά του τον Μάιο λόγω της απόλυσης του υπουργικού συμβουλίου της Ουγκουρεάνου με πρόταση δυσπιστίας. Ονομάστηκε γρήγορα σύμβουλος του Προέδρου Τραϊάν Μπασέσκου, οπότε έφυγε από τη Γερουσία,  καθώς και παραιτήθηκε από το UNPR,  απολύθηκε τον Αύγουστο από τον προσωρινό Πρόεδρο Κριν Αντονέσκου,  αλλά ανέλαβε ξανά τη θέση του μόλις ο Μπασέσκου επέστρεψε ως πρόεδρος. Έφυγε από τη διοίκηση του Μπασέσκου τον Απρίλιο του 2014, προσχωρώντας στο Κόμμα Λαϊκού Κινήματος (PMP) τον επόμενο μήνα. Τον Ιούνιο, ονομάστηκε υποψήφιος του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Τον Αύγουστο, πριν από την κίνηση της προέδρου του κόμματος Έλενα Ουντρέα να πάρει τη θέση του ως υποψήφια του PMP, παραιτήθηκε από το κόμμα και ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει την εκστρατεία του ως ανεξάρτητος. Δέκα μέρες αργότερα, εγκατέλειψε την υποψηφιότητά του και υποστήριξε την Ουντρέα.
Στις αρχές του 2020, ο Ντιακονέσκου επανήλθε στο PMP. Ένα χρόνο αργότερα, εξελέγη ομόφωνα πρόεδρος του κόμματος και ταυτόχρονα ανακηρύχθηκε υποψήφιος για Πρόεδρος της Ρουμανίας το 2024. Η εντεκάμηνη θητεία του έληξε, όταν οι υποστηρικτές του πρώην ηγέτη του PMP Εουτζέν Τόμακ συγκάλεσε συνέδριο του κόμματος. Παρά τον ισχυρισμό του Ντιακονέσκου ότι η συνάντηση ήταν άκυρη, οι εκπρόσωποι εξέλεξαν τον Τόμακσε νέα θητεία. Ο Ντιακονέσκου αργότερα θα διαγραφόταν από το PMP από τη νεοεκλεγείσα ηγεσία του κόμματος.
Ματέσεβο
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κόλασιν
Πατσάνο
Το Πατσάνο (ιταλικά: Paciano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1966
Τα 32α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1966, απονεμήθηκαν στις 29 Ιανουαρίου 1967, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1966.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1966
Κονελιάνο
Το Κονελιάνο (ιταλικά: Conegliano) είναι πόλη που βρίσκεται στην Ιταλική επαρχία του Τρεβίζο, στην Ιταλική περιφέρεια Βένετο στην βόρεια Ιταλία με πληθυσμό 35.023 κατοίκους. Το Κονελιάνο απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από τον σιδηροδρομικό σταθμό που ξεκινάει από την πόλη του Τρεβίζο. Τα υπολοίμματα του μεσαιωνικού κάστρου που οικοδομήθηκε τον 10ο αιώνα βρίσκονται στην κορυφή ενός λόφου που ολόκληρη επιβλέπει την πόλη. Η εκκλησία του Κονελιάνο ανήκε παλιότερα στην επισκοπή του Βιττόριο Βένετο, περιέχει ένα καμπαναριό, ένα μικρό μουσείο και εξωτερικούς τοίχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Πανικάλε
Το Πανικάλε (ιταλικά: Panicale) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Κοσμάς Μπαρμπάτσης
Ο Κοσμάς Μπαρμπάτσης (Σπέτσες, 1792 – 1887 ) ήταν Έλληνας ναυτικός, ο οποίος πολέμησε ως πυρπολητής σε αρκετές ναυμαχίες κατά τη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821, όπως αυτές του Γέροντα, του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο), της Ναυπάκτου, της Πρεβέζης, με σημαντικότερη αυτή των Πατρών. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1822, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στη ναυμαχία των Σπετσών, διείσδυσε στο κέντρο του Οθωμανικού στόλου, απειλώντας την Τουρκική ναυαρχίδα , γεγονός που οδήγησε στην υποχώρηση των εχθρών και στην ελληνική νίκη. Για τις υπηρεσίες του στον απελευθερωτικό αγώνα, του απονεμήθηκε, τιμητικά, ο βαθμός του υποπλοιάρχου.
Παραπομπές
Μπαρμπατσης Κοσμας Μπαρμπατσης Κοσμας Μπαρμπατσης Κοσμας
Θεοβάλδος Β΄ του Μπλουά
Ο Θεοβάλδος Β΄ του Μπλουά (Thibaut II, 983 - 11 Ιουλίου 1004), κόμης του Μπλουά (995 - 1004) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Όντο Α΄ του Μπλουά και της Μπέρτας της Βουργουνδίας κόρης του Κορράδου της Βουργουνδίας. Θετός γιος του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας, κληρονόμησε από τον πατέρα του το Μπλουά, το Σατεντάν, το Σαρτρ και την Ρενς (995). Πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Όντο Β΄ του Μπλουά.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Κόμητες της Σαρτρ Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Ελληνικός Σύνδεσμος Ηλεκτρονικού Εμπορίου
Ο Ελληνικός Σύνδεσμος Ηλεκτρονικού Εμπορίου (Ε.Σ.Η.Ε.), ή Greek eCommerce Association (GR.EC.A.), αποτελεί το συλλογικό όργανο των Ελληνικών Επιχειρήσεων, οι οποίες δραστηριοποιούνται στο Ηλεκτρονικό Εμπόριο. Το σήμα GRECA, διασφαλίζει την τήρηση του Κώδικα Δεοντολογίας από όλες τις εταιρείες-μέλη του Συνδέσμου.
Ίδρυση
Ο Ελληνικός Σύνδεσμος Ηλεκτρονικού Εμπορίου ιδρύθηκε στις 7 Ιουλίου του 2012 μετά από Γενική Συνέλευση. Τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου ήταν 22 Ελληνικές επιχειρήσεις. Ως έδρα ορίστηκε ο Δήμος Αθηναίων.
Σκοπός
Επιμέρους στόχοι είναι (1) η ανάπτυξη ενός πνεύματος συνεργασίας μεταξύ των μελών του, (2) η εκπαίδευση των μελών του σε θέματα ηλεκτρονικού επιχειρείν, (3) η προώθηση του Ηλεκτρονικού Εμπορίου στο ευρύ κοινό με τη στήριξη των φορέων που εμπλέκονται στον κλάδο και (4) η συμβολή στην προστασία τόσο των μελών του, όσο και του καταναλωτικού κοινού.
Διοικητικό Συμβούλιο
Σύμφωνα με τις εκλογές που έγιναν στην Τακτική Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου, την Τρίτη 7 Ιουνίου 2016, το νέο Διοικητικό Συμβούλιο, απαρτίζεται από τα ακόλουθα μέλη :
Ζίμπα Γκανίγεβα
Η Ζίμπα Πάσα κίζι-Γκανίγεβα (αζερικά: Ziba Paşa qızı Qəniyeva, 20 Αυγούστου 1923 - 2010) ήταν Αζέρα φιλόλογος και στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού, που πολέμησε ως ελεύθερος σκοπευτής (sniper), κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπηρέτησε στην 3η Μεραρχία Πυροβολικού Μόσχας και της πιστώνονται 21 σκοτωμοί. Για τη δράση της στον Πόλεμο, τιμήθηκε με το Μετάλλιο Της Άμυνας της Μόσχας, το Μετάλλιο του Τάγματος του Κόκκινου Λάβαρου, καθώς και με το Μετάλλιο του Τάγματος του Κόκκινου Αστεριού.
Η Ζίμπα Γκάνιγεβα γεννήθηκε στο Σαμάχι της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (σημερινό Αζερμπαϊτζάν) (ή στο Ουζμπεκιστάν) της Σοβιετικής Ένωσης, από Αζέρο πατέρα και Ουζμπέκα μητέρα. Το 1937, παρακολούθησε μαθήματα χώρου, στο νεοϊδρυθέν τότε Uzbek Philharmonia. Το 1940, μετακόμισε στη Μόσχα, όπου μπήκε στη Ρωσική Ακαδημία Θεάτρου. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, όμως, δε την άφησε ανεπηρέαστη, και στις 7 Νοεμβρίου του 1941, εντάχθηκε εθελοντικά στον στρατό, λίγο μετά το άνοιγμα του Ανατολικού Μετώπου. Εκεί, έγινε φίλη με τη συντρόφισσά της Νίνα Σολοβέι, η οποία ήταν κι αυτή ελεύθερη σκοπεύτρια.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, η Γκανίγεβα υπήρξε ελεγκτής ραδιοφώνου, καθώς και κατάσκοπος, που πέρασε 16 φορές τη γραμμή του μετώπου. Επίσης, συμμετείχε και στη Μάχη της Μόσχας. Η υπηρεσία της στον στρατό, σταμάτησε ξαφνικά και γρήγορα, όταν τραυματίστηκε ιδιαιτέρως σοβαρά, κατά την προσπάθεια των Σοβιετικών να κάνουν αναγνώριση στις γύρω περιοχές της Μόσχας, το 1942. Έτσι, την κουβαλήσανε μερικοί συμπολεμιστές της από τη μάχη και τη μετέφεραν σε ασφαλές σημείο. Η Γκανίγεβα τότε διακομίστηκε στο νοσοκομείο, όπου παρέμεινε για 11 ολόκληρους μήνες. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κι αφού είχε αναρρώσει, είχε την τύχη να συνεχίσει τις σπουδές, λαμβάνοντας πτυχίο στη φιλολογία.
Έργο
Το φιλολογικό της έργο δεν είναι τόσο γνωστό όσο το πολεμικό της, ωστόσο, κυκλοφόρησε και τρία βιβλία, στην αζερική και στη ρωσική γλώσσα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές
Πασσινιάνο σουλ Τραζιμένο
Το Πασσινιάνο σουλ Τραζιμένο (ιταλικά: Passignano sul Trasimeno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Παγκόσμιος Ωκεανός
Οργάνωση
Ένας παγκόσμιος ωκεανός υπήρξε σε διάφορες μορφές στη Γη για αιώνες και η ιδέα χρονολογείται από την κλασική αρχαιότητα με τη μορφή του Ωκεανού. Η σύγχρονη αντίληψη του Παγκόσμιου Ωκεανού δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον ρώσο ωκεανογράφο Γιούλι Σοκάλσκι για να αναφερθεί στον συνεχή ωκεανό που καλύπτει και περιβάλλει το μεγαλύτερο μέρος της Γης.
Αν παρατηρηθεί από τον νότιο πόλο της Γης, ο Ατλαντικός, ο Ινδικός και ο Ειρηνικός ωκεανός μπορούν να θεωρηθούν ως λοβοί που εκτείνονται βόρεια από τον Νότιο Ωκεανό. Βορειότερα, ο Ατλαντικός ανοίγεται στον Αρκτικό Ωκεανό, ο οποίος συνδέεται με τον Ειρηνικό από το Βερίγγειο πορθμό, σχηματίζοντας μια συνεχή έκταση νερού. Οι τεκτονικές πλάκες, η μεταπαγετωνική ανάκαμψη και η άνοδος της στάθμης της θάλασσας αλλάζουν συνεχώς την ακτογραμμή και τη δομή του παγκόσμιου ωκεανού.
Κεντρικό Κρατικό Μουσείο του Καζακστάν
Όταν πρωτοϊδρύθηκε το 1931, το μουσείο βρισκόταν στον Καθεδρικό του Αλμάτι. Μετακινήθηκε σε σύγχρονο κτίριο το 1985 και είναι αξιοθέατο του Αλμάτι.
Το μουσείο στεγάζει τη σημαντικότερη συλλογή των ιστορικών, αρχαιολογικών και σύγχρονων πολιτιστικών και πολιτικών αντικειμένων του Καζακστάν.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1967
Τα 33α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1967, απονεμήθηκαν στις 28 Ιανουαρίου 1968, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1967
Πιεγκάρο
Το Πιεγκάρο (ιταλικά: Piegaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Κορράδος της Βαυαρίας
Ο Κορράδος (π. 1105 - 17 Μαρτίου 1126 ή το 1154) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν Κιστερκιανός μοναχός που έχει οσιοποιηθεί. Είναι ο πολιούχος της πόλης Μολφέτα της Απουλίας και ο παλιός καθεδρικός ναός της πόλης είναι αφιερωμένος σε αυτόν. Επίσημα δεν έχει αγιοποιηθεί.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κάστρο Ράβενσμπουργκ στη Σουηβία (ή στο Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας) και ήταν γιος του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Βουλφχίλδης των Μπίλουνγκ, κόρη του Μάγκνους Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Ήταν, μέσω της αδελφής του Ιουδήθ, θείος του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν, βασιλιά της Γερμανίας.
Πέρασε κάποια χρόνια στο αβαείο του Βαϊνγκάρντεν, οικογενειακό των Γουέλφων και έπειτα σπούδασε θεολογία στην Κολωνία υπό την προστασία του συγγενούς του αρχιεπισκόπου, με την πρόθεση της οικογένειάς του να τον διαδεχθεί. Τελικά έγινε μαθητής του Βερνάρδου, ηγουμένου του Κλερβώ και εντάχθηκε στη μονή του ως Κιστερκιανός μοναχός. Θέλησε να ταξιδέψει στους Αγίους Τόπους, αλλά στη διαδρομή, εγκαταβίωσε στην Απουλία κοντά στο Μπάρι σε σπήλαιο ως ερημίτης.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, έγινε μαθητής του Άρνολντ, ηγουμένου του Μοριμόντ και έγινε μοναχός στη μονή εκεί. Ο Άρνολντ ήθελε να ιδρύσει μονή Κινστερκιανών στην Παλαιστίνη, αλλά απεβίωσε το 1125. Ο Κορράδος συνέχισε μόνος του ως το Μπάρι και εκεί, αντί να μπει σε πλοίο, έμεινε ερημίτης στο σπήλαιο της Αγίας Μαρίας της κρύπτης, προσευχόμενος και κοιμώμενος σε έναν γυμνό βράχο.
Από την αρετή και την αγία ζωή του απέκτησε ακολούθους από τους εκεί κατοίκους και απεβίωσε το 1126.
Κατά μία διαφορετική άποψη, έκανε δύο ταξίδια στους Αγίους Τόπους, το πρώτο κατά τη Β΄ Σταυροφορία ακολουθώντας τον Κορράδο Γ΄ βασιλιά της Γερμανίας. Απεβίωσε το 1154.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Ούλιτσα
Η Ούλιτσα (σερβικά κυριλλικά: Улица) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κόλασιν.
Ιούλιος Ερνέστος του Ντάνενμπεργκ
Ο Ιούλιος-Ερνέστος (1571 - 1636) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Ντάνενμπεργκ (1598-1636), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφικό
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ζ' πρίγκιπα του Ντάνενμπεργκ και της Ούρσουλας των Άνχαλτ, κόρης του Φραγκίσκου Α' δούκα του Σαχ-Λάουενμπουργκ.
Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1598, τον διαδέχθηκε στο Ντάνενμπεργκ και το Χιτσάκερ. Ο ίδιος απεβίωσε το 1636, χωρίς άρρενα τέκνα (που να επέζησαν της ενηλικίωσης) και έτσι τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αύγουστος Β'.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Μαρία των Σίρκσενα, κόρη του Έντσαρντ Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνο:
Η Μαρία απεβίωσε το 1616 και έπειτα ο Ιούλιος-Ερνέστος νυμφεύτηκε για 2η φορά, την εξαδέλφη του Σίβυλλα των Γουέλφων, κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Αετοβάτος
Ο αετοβάτος (Aetobatus) είναι γένος από ψάρια, και πιο συγκεκριμένα σαλάχια του ανοικτού ωκεανού, που βρίσκονται στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό. Παλαιότερα κατατασσόταν στην οικογένεια μυλιοβατίδες, αλλά πλέον ταξινομείται στη νέα, δική του ομώνυμη οικογένεια αετοβατίδες (Aetobatidae) εξαιτίας των εμφανών διαφορών του από όλα τα είδη των μυλιοβατιδών, ιδίως στο ότι τα θωρακικά πτερύγια ενώνονται με την κεφαλή στο ύψος των οφθαλμών.
Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται πέντε ή τρία είδη αετοβάτου, αναλόγως με το εάν τα A. ocellatus και A. laticeps θεωρηθούν υποείδη του A. narinari ή όχι:
Υπάρχουν επιπλέον τα παρακάτω 6 προϊστορικά είδη που έχουν εξαφανισθεί και είναι γνωστά μόνο από απολιθώματα:
Πηγές
Αετοβατος
Βιττόριο Βένετο
Το Βιττόριο Βένετο (ιταλικά: Vittorio Veneto, βενετικά: Vitorio) είναι πόλη που βρίσκεται στην Ιταλική επαρχία του Τρεβίζο, στην Ιταλική περιφέρεια Βένετο στην βόρεια Ιταλία ανάμεσα στους ποταμούς Πιάβε και Λιβένζα. Η πόλη δημιουργήθηκε με την ένωση της Κενέντα και της "Σερρεβάλε" (1866), ονομάστηκε Βιττόριο προς τιμή του βασιλιά της Ιταλίας Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄. Η μάχη που έγινε στην περιοχή έμεινε γνωστή σαν Μάχη του Βιττόριο Βένετο, η πόλη μετονομάστηκε επίσημα σε Βιττόριο Βένετο τον Ιούλιο του 1923.
Αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα κατοικούσαν στην περιοχή Αρχαίοι Ενετοί, ίσως και λίγοι Κέλτες. Ο αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος ίδρυσε τον 1ο αιώνα π.χ. ένα Vicus στον δρόμο για το Μπελλούνο για να υπερασπίσει το Οντέρζο και την πεδιάδα της Βενετίας στα νότια. Η ακριβής θέση του κάστρου δεν έχει προσδιοριστεί αλλά το γεγονός ότι περνούσε από εκεί η Οδός Κλαυδία Αλτίνατε που βρισκόταν νότια από την Ποστούμια Οδό δείχνει ότι είχε στρατηγική σημασία. Το κάστρο πήρε το όνομα "Κενέντα", ήταν μία από τις δύο κωμοπόλεις από τις οποίες δημιουργήθηκε η πόλη του Βιττόριο Βένετο (1923), το γεγονός ότι περνούσαν από εκεί άλλοι δυο δρόμοι δείχνει ότι ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό Virus.
Ρία Αντωνίου
Η Γεωργία "Ρία" Αντωνίου (γενν. Αθήνα, 14 Ιουλίου 1988) είναι Ελληνίδα μοντέλο, εστεμμένη ως Β' Σταρ Ελλάς 2008, παρουσιάστρια, τραγουδίστρια και ηθοποιός. Πλέον ζει στην Ιταλία.
Βιττόριο Βένετο
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
H μικρή εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στα νοτιοανατολικά της πόλης αποκαλύπτει την εισαγωγή του χριστιανισμού τον 4ο αιώνα. Την εποχή που ήταν αυτοκράτορας ο Φλάβιος Ονώριος (5ος αιώνας) καταγράφεται ο κόμης Μάρκελλος της Σενέντα, την λεηλάτησε ο Αττίλας αλλά την οχύρωσε ξανά ο Θεοδώριχος ο Μέγας. Ο Βυζαντινός συγγραφέας Αγαθίας ο Σχολαστικός καταγράφει τον 6ο αιώνα την ύπαρξη της "Κενέντα". Ο Αγαθίας γράφει ότι την εποχή που είχαν ξεσπάσει οι Γοτθικοί Πόλεμοι επί Ιουστινιανού τον στρατιωτικό οικισμό κατέλαβαν διαδοχικά οι Οστρογότθοι, οι Φράγκοι και η Βυζαντινή αυτοκρατορία. Οι Βυζαντινοί κατέκτησαν την Βενετία από τους Οστρογότθους και στην συνέχεια έστρεψαν την προσοχή τους στην κεντρική και νότια Ιταλία. Την άνοιξη του 553 ενώ ο στρατηγός Ναρσής συνομιλούσε με τους Οστρογότθους οι Φράγκοι κατέκτησαν μεγάλο τμήμα της Βενετίας και οι κάτοικοι κατέφυγαν στην Κενέντα, την κράτησαν για έναν χρόνο. Οι Λομβαρδοί κατέκτησαν οριστικά την Κενέντα από τους Βυζαντινούς (568), την έκαναν αποικία τους και την μετέτρεψαν σε ένα από τα 36 Λομβαρδικά δουκάτα.
Ρία Αντωνίου
Βιογραφία
Όντας μισή Πελοποννήσια, συμμετείχε και κέρδισε στα καλλιστεία Μις Πελοπόννησος 2007. Έπειτα, εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνή διαγωνισμό Model of the World και κατετάγη δεύτερη φιναλίστ. Το 2008, εξελέγη Β' Σταρ Ελλάς στα καλλιστεία του ΑΝΤ1 και ύστερα εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό Μiss Earth στις 9 Νοεμβρίου 2008, στο Άνχελες των Φιλιππίνων. Έχει φωτογραφηθεί για τα περιοδικά Playboy, Esquire και Nitro.
Βιττόριο Βένετο
Μεσαίωνας
Οι Λομβαρδοί οικοδόμησαν το "κάστρο του Σαν Μαρτίνο" στην καρδιά του οικισμού, σε ένα στρατηγικό σημείο για να βλέπουν ολόκληρη την Κενέντα. Ο μοναχός Πολ Δε Ντίκον αναφέρει ότι το δουκάτο επεκτάθηκε σημαντικά όταν ενσωμάτωσε το Οντέρζο μετά την καταστροφή της πόλης από τους Λομβαρδούς. Ο Λομβαρδός βασιλιάς Γκριμόλντ Δε Έλντερ οργάνωσε την Κενέντα σε εκκλησιαστική επισκοπή (685) και την ανέθεσε στην επισκοπή του Οντέρζο, ήταν στην δικαιοδοσία του πατριαρχείου της Ακυληία. Στους πρόποδες στο ίδιο ύψος με το κάστρο του δούκα οικοδομήθηκε ένας Καθεδρικός ναός, μεταφέρθηκαν εκεί τα οστά του Αγίου Τιτσιάνο επισκόπου του Οντέρζο που έγινε ο Πολιούχος της πόλης. Οι Φράγκοι κατέλαβαν την πόλη μετά την ήττα των Λομβαρδών (774), το δουκάτο έμεινε πιστό στον Καρλομάγνο ακόμα και όταν επαναστάτησαν την επόμενη χρονιά το Τρεβίζο και η Βιτσέντζα.
Ρία Αντωνίου
Βιογραφία
Από τις 7 Ιανουαρίου 2012 έως τις 17 Μαρτίου 2012 συμμετείχε στον 8ο κύκλο του Ballando con le Stelle, δηλαδή την ιταλική εκδοχή του Dancing with the Stars που παρουσιάστηκε από τους Μίλι Καρλούτσι και Πάολο Μπέλι και προβλήθηκε από το Rai 1. Η Αντωνίου ήταν ζευγάρι με τον Ραϊμόντο Τοντάρο, όπου τερμάτισαν τρίτοι.
Βιττόριο Βένετο
Μεσαίωνας
O Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παραχώρησε στον επίσκοπο της Κενέντα τον τίτλο του κόμη και του κυβερνήτη της πόλης αλλά τον 12ο, τον 13ο και τον 14ο αιώνα ξέσπασαν ταραχές στην Κενέντα και την Σερρεβάλε. Την ίδια εποχή ο επίσκοπος που είχε τον ρόλο του κόμη αναγκάστηκε να αναμιχτεί στις πολιτικές εξελίξεις και να συμμαχήσει με την "Λομβαρδική Λίγκα" απέναντι στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Κενέντα αντιμετώπισε πολλές απειλές από τους γείτονες της όπως επίσης δέχτηκε και μία επίθεση από την κοινότητα του Τρεβίζο, με την μεσολάβηση του πάπα επέστρεψαν τα ιερά κειμήλια που είχαν λεηλατηθεί με οστά του Αγίου Τιτσιάνου. Η Σερρεβάλε έγινε δώρο της οικογένειας Ντα Καμίνο, η Κενέντα και η Σερρεβάλε διεκδικήθηκαν από την οικογένεια Ρομάνο και τους πατριάρχες της Ακυληία. Η ευρύτερη περιοχή πέρασε στα χέρια της οικογένειας Ντελλα Σκάλα.
Βενετική Δημοκρατία
thumb|250px|right|Η Μεσαιωνική πλατεία του Σερρεβάλε. Η Κενέντα ενσωματώθηκε ειρηνικά στην Δημοκρατία της Βενετίας (19 Δεκεμβρίου 1389). Οι επίσκοποι εξακολουθούσαν να έχουν τον τίτλο του κόμη αλλά αργότερα παραχώρησαν την πολιτική εξουσία της περιοχής στην Βενετία (1447, 1514), διατήρησαν μονάχα την κοινότητα και μερικές βίλες. Τα προνόμια των επισκόπων της Κενέντα ως κόμητες καταργήθηκαν οριστικά από την Δημοκρατία το 1768. Την Βενετική περίοδο η αστική περιοχή της Κενέντα περιορίστηκε γύρω από τον Καθεδρικό ναό, η υπόλοιπη έκταση περιείχε διάσπαρτες αγροτικές καλύβες. Η Σερρεβάλε που ήταν υπό τον έλεγχο της Βενετίας από το 1337 είχε πολύ μεγαλύτερη αστική και οικονομική ανάπτυξη. Ο Ουγγρικός στρατός κατέστρεψε τα επισκοπικά αρχεία της Κενέντα (1411), η Κενέντα και η Σερραβάλε υπέφεραν σημαντικά όταν ξέσπασε ο "Πόλεμος του Καμπραί". Στην Κενέντα δημιουργήθηκε μια σημαντική Ιουδαϊκή κοινότητα σε ολόκληρη την Βενετική περίοδο, ο γηγενής Ιουδαίος Λορέντζο ντα Πόντε που έγινε επίσκοπος της πόλης βαπτίστηκε Καθολικός.
Ρία Αντωνίου
Βιογραφία
Από τις 24 Μαρτίου έως τις 7 Απριλίου 2012 παρουσίασε μαζί με τους Καρλούτσι και Μπέλι το Ballando con te, ένα πρόγραμμα χορού του Rai 1. Στις 8 Δεκεμβρίου 2012, παρουσίασε τα βραβεία μόδας The Look of the Year με τον Νίνο Γκρατσιάνο Λούκα. Μαζί με τους Μάσιμο Μπόλντι και Μαξ Τορτόρα, συμμετείχαν στην ταινία La coppia dei campioni σε σκηνοθεσία του Τζούλιο Μπάσε τον Απρίλιο του 2016. Το φθινόπωρο του 2016, έγινε η νέα πριμαντόνα (συνοδευόμενη από τέσσερις χορεύτριες) της 18ης έκδοσης, παρουσιαζόμενη από τους Λούκα Μπιζάρι και Πάολο Κεσίσογκλου, του κωμικού προγράμματος Colorado του Italia 1. Στο ίδιο κανάλι αποτέλεσε μόνιμη σχολιάστρια στην αθλητική εκπομπή Tiki Taka - Il calcio è il nostro gioco από τον Σεπτέμβριο του 2013 μέχρι τον Αύγουστο του 2018, την οποία παρουσιάζει ο Πιερλουίτζι Πάρντο με την Μελίσσα Σάτα και άλλους.
Βιττόριο Βένετο
Νεώτερα χρόνια
thumb|250px|right|Το δημαρχείο του Βιττόριο Βένετο. Ο Γαλλικός στρατός κατέλυσε την Δημοκρατία της Βενετίας (1797), με την Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο η περιοχή πέρασε στην Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Την περίοδο 1805 - 1814 η Κενέντα και η Σερρεβάλε ενσωματώθηκαν στο Ιταλικό βασίλειο του Ναπολέων Α΄. Μετά την πτώση του Ναπολέων η περιοχή δόθηκε μαζί με την υπόλοιπη Βενετία στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Το Βένετο ενσωματώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας (22 Νοεμβρίου 1866), η Κενέντα και το Σερρεβάλε ενσωματώθηκαν σε μία κοινότητα το "Βιττόριο" που πήρε το όνομα του βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τα Αυστριακά στρατεύματα κατέλαβαν το Βιττόριο. Στην πόλη έγινε η τελευταία μάχη ανάμεσα στα Αυστρο-Ουγγρικά και τα Ιταλικά στρατεύματα (4 Νοεμβρίου 1918) με τελικό αποτέλεσμα την νίκη των Ιταλών και την λήξη του πολέμου. Το όνομα "Βένετο" προστέθηκε στο "Βιττόριο" (1923), πολλοί δρόμοι σε διάφορα μέρη της Ιταλίας πήραν το όνομα "Οδός Βιττόριο Βένετο". Η μεγάλη Ιταλική νικη στην μάχη του Βιττόριο Βένετο έδωσε στην πόλη πολλές στρατιωτικές τιμές, δημιουργήθηκε το στρατιωτικό "Τάγμα του Βιττόριο Βένετο" (1968) με μέλη Ιταλούς βετεράνους που υπηρέτησαν έξι μήνες στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ρία Αντωνίου
Βιογραφία
Τον Νοέμβριο του 2016, συμμετείχε στην ταινία Non si ruba a casa dei ladri, σε σκηνοθεσία Κάρλο Βαντσίνα. Η Αντωνίου φωτογραφήθηκε ολόγυμνη τον Αύγουστο του 2017 για το γυμνό ημερολόγιο του περιοδικού For Men το 2018. Η Αντωνίου στο τέλος του 2017 ανακοινώθηκε ως το "πιο σέξι ελληνικό μοντέλο" για το 2017 από το περιοδικό Καυτό, έναντι 143 υποψηφίων. Στην σεζόν 2017-2018 συμμετείχε στην Sbandati, μια τηλεοπτική εκπομπή του Rai 2, με τον ρόλο του μόνιμου σχολιαστή. Το καλοκαίρι του 2018, ήταν η μόνη γυναίκα σχολιάστρια και παρουσιάστρια στην αθλητική εκπομπή του Πιερλουίτζι Πάρντο Tiki Taka Russia με περιεχόμενο για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 στη Ρωσία.
Βιττόριο Βένετο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο Κατηγορία:Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας
Ρία Αντωνίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Μέσα Βουκολιές Χανίων
Σημεία ενδιαφέροντος
Στην συνοικία Μπαρακταριανά. που λέγεται ότι ήταν οικία ενός Τούρκου προύχοντα με το όνομα Μπαϊρακτάρης, βρίσκεται ο αγιογραφημένος μονόκλιτος ιερός ναός του Αγίου Αθανασίου. Η θεμελίωσή του χρονολογείται στον 14ο με 15ο αι. και στους τοίχους του διασώζονται σπαράγματα τοιχογραφιών σε δύο στρώματα, μεταξύ των οποίων ο βίος της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και παράσταση των κολασμένων.
κατηγορία:Δήμος Πλατανιά Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Αντουάν Χέι
Ο Αντουάν Χέι (γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου του 1970) είναι γερμανός ποδοσφαιρικός προπονητής και πρώην επαγγελματίας παίκτης που αγωνίστηκε στην Μπουντεσλίγκα. Διορίστηκε διευθυντής της εθνικής Μιανμάρ και τις ομάδας Κ23 της χώρας τον Μάιο του 2018.
Συλλογική καριέρα
Ο Χέι έπαιξε κυρίως για την Φορτούνα Ντύσσελντορφ και τη Σάλκε στη Γερμανία, καθώς και στις Τένις Μπορούσια Βερολίνου, Φορτούνα Κολωνίας, ΦφΛ Όσναμπρικ, Ανόρθωσις Αμμοχώστου και ΦφΡ Νοϊμύνστερ.
Προπονητική καριέρα
Ο Χέι ξεκίνησε την προπονητική καριέρα στη Γερμανία με την ΦφΡ Νοϊμύνστερ πριν από τη μετάβαση στην Αφρική για να αναλάβει το Λεσότο. Ήταν επίσης προπονητής της Γκάμπια από το Σεπτέμβριο του 2006 μέχρι το Μάρτιο του 2007. Η θητεία του στη Γκάμπια αμαυρώθηκε από ανησυχίες σχετικά με τα χρήματα. Διορίστηκε προπονητής της Λιβερίας το Φεβρουάριο του 2008. Το Φεβρουάριο του 2009, διορίστηκε προπονητής της εθνικής Κένυας. Μετά από διαφωνίες με το διοικητικό σώμα πάνω από την επιλογή της ομάδας, αποχώρησε από την Κένυα και την εθνική ομάδα λίγο πριν το τελικό των προκριματικών του Παγκόσμιου Κυπέλλου κατά της Νιγηρίας.
Αργότερα, εργάστηκε ως Τεχνικός Διευθυντής για τη Λιβυκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία από το 2010 έως το 2014, ενώ εργάστηκε στον ίδιο ρόλο για την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Μπαχρέιν από το 2015 μέχρι το 2016. Το Νοέμβριο του 2016, επέστρεψε στη προπονητική με το Σουδανικό σύλλογο Αλ-Μερίχ, αλλά απολύθηκε τον Ιανουάριο του 2017, λόγω κακών αποτελεσμάτων αμέσως μετά την ισοπαλία με την ΑΣ Αλί Σαμπιέχ Τζιμπουτί Τέλεκομ στο Συλλογικό Πρωτάθλημα ΟΥΑΦΑ του 2017.
Τον Φεβρουάριο του 2017 ήταν ένας από τους προπονητές με την λίστα των υποψηφίων για τη θέση του προπονητή της εθνικής Ρουάντας. Διορίστηκε διευθυντής της εθνικής ομάδας της Ρουάντας τον Μάρτιο του 2017. Ζήτησε να παραιτηθεί τον Ιανουάριο του 2018.
Τον Μάιο του 2018, διορίστηκε σε διπλό ρόλο ως προπονητής της εθνικής Μιανμάρ και της ομάδας Κ23 της χώρας σε συμβόλαιο 1.5 έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Ντύσσελντορφ Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Λιβερίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ρουάντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φορτούνα Κολωνίας
Πιετραλούνγκα
Η Πιετραλούνγκα (ιταλικά: Pietralunga) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Νέουμ
Το Νέουμ είναι πόλη και δήμος στο καντόνι Ερζεγοβίνης-Νερέτβα της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, οντότητας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Είναι η μόνη πόλη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με πρόσβαση στην Αδριατική Θάλασσα. Το 2009 ο πληθυσμός του δήμου του Νέουμ (οπτσίνα) ήταν 4.605 κάτοικοι. Το 1991 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 4.268 άτομα.
Χαρακτηριστικά
Το Νέουμ βρίσκεται σε απότομους λόφους. Έχει πετρώδεις, αμμώδεις παραλίες και ξενοδοχεία. Οι τιμές στα μαγαζιά του Νέουμ είναι χαμηλότερες σε σχέση με αυτές της γειτονικής Κροατίας, καθιστώντας το δημοφιλής με τους αγοραστές. Ο τουρισμός είναι σημαντικός παράγοντας για την τοπική οικονομία. Οι έλεγχοι στα σύνορα του Νέουμ με την Κροατία χαλαρώνουν κατά τις ώρες αιχμής.
Το Νέουμ διαθέτει περίπου 5.000 κλίνες για τους τουρίστες. Οι 1.810 βρίσκεται στα ξενοδοχεία. Ο τουρισμός στο Νέουμ είναι ενεργός μόνο στο παράκτιο Νέουμ. Η ενδοχώρα πίσω από το Νέουμ έχει πλούσια αρχαιολογική ιστορία και ανέγγιχτη φύση. Εκεί αρχίζει να αναπτύσσεται ο αγροτουρισμός.
Επισκόπηση
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στο Νέουμ Το Νέουμ απέχει 60 χιλιόμετρα από το Ντουμπρόβνικ, 80 χιλιόμετρα από το Αεροδρόμιο του Ντουμπρόβνικ), 70 χιλιόμετρα από το Μόσταρ και το Μετζουγκόριε. Απέχει 30 χιλιόμετρα από τις πόλεις Πλότσε και Μέτκοβιτς, οι οποίες έχουν σιδηροδρομικούς σταθμούς.
Η παράκτια λωρίδα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (η οποία της δίνει πρόσβαση στην θάλασσα και εκεί βρίσκεται το Νέουμ) αποκόβει τη νοτιότερη Κροατία από την υπόλοιπη Κροατία. Αυτό είναι αποτέλεσμα της Συνθήκης του Κάρλοβιτς, η οποία υπεγράφη το 1699. Με την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κροατία υποχρεώθηκε να εφαρμόσει τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς στις διελεύσεις των συνόρων, συμπεριλαμβανομένης της διέλευσης στο Νέουμ.
Η κατασκευή της γέφυρας Πέλιεσατς, η οποία θα παρακάμπτει το Νέουμ, έχει σημασία για την ακεραιότητα της Κροατίας, την μελλοντική συμμετοχή της Κροατίας στο Χώρο Σένγκεν και την ΕΕ. Θα βελτιώσει σημαντικά τη ροή της κυκλοφορίας και τη κυκλοφοριακή σύνδεση του Ντουμπρόβνικ με την υπόλοιπη ηπειρωτική χώρα, η Κροατία, αποφεύγοντας τη διέλευση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ στο Νέουμ, η οποία δημιουργεί δαπανηρές ουρές και αυστηρούς τελωνειακούς ελέγχους που γίνονται δύο φορές σε μια διαδρομή 20 χλμ.
Επίσης σχεδιάζεται η μετατροπή του Νέουμ σε λιμάνι μεταφοράς εμπορευμάτων. Υπάρχουν σχέδια για την κατασκευή ενός πραγματικού λιμανιού, σιδηροδρόμου και αυτοκινητοδρόμου. Σήμερα το κύριο λιμάνι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης είναι το Πλότσε (στην Κροατία) βορειότερα, το οποίο συνδέεται σιδηροδρομικά με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ|Συνοριακή διέλευση Κροατίας-[[Βοσνία και Ερζεγοβίνη|Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, βόρεια του Νέουμ]]
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος περιλαμβάνει την πόλη του Νέουμ (δημοτική έδρα) και αρκετά χωριά:
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1968
Τα 34α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1968, απονεμήθηκαν στις 26 Ιανουαρίου 1969, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1968.
Νέουμ
Διοικητική διαίρεση
Μπάμπιν Ντο, Μπόρουτ, Μπρέστιτσα, Μπροτσάνατς, Μπρστάνιτσα, Τσερόβιτσα, Τσέροβο, Τσρνόγκλαβ, Ντόμπρι Ντο, Ντόμπροβο, Ντόνι Ντρίεν, Ντόνι Ζελένικοβατς, Ντουμπράβιτσα, Ντούζι, Γκλούμινα, Γκόρνιε Χράσνο, Γκράντατς, Χοτάνι Χούτοβσκι, Χούτοβο, Κίσεβο, Μοσέβιτσι, Πραπράτνιτσα, Πρέβις, Ραμπράνι, Βίνινε, Ζουκόβιτσα.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1968
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1968
Νέουμ
Συνοριακές διελεύσεις
Το Νέουμ διαθέτει δύο συνοριακές διελεύσεις κατά μήκος της ευρωπαϊκής οδού Ε65, οι οποίες συνδέουν τα δύο τμήματα της δαλματικής ακτής της Κροατίας. Η συνοριακή διέλευση Νέουμ 1 βρίσκεται στα βορειοδυτικά της πόλης. Το συνοριακό σημείο ελέγχου Κλεκ βρίσκεται στην Κροατία, ενώ η συνοριακή διέλευση Νέουμ 2 βρίσκεται στα νοτιοανατολικά, με το κροατικό σημείο ελέγχου να βρίσκεται στο Ζάτον Ντόλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ
Η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ (αζερικά: Əzizə Mustafazadə, γενν. 19 Δεκεμβρίου 1969), γνωστή και ως "η πριγκίπισσα της τζαζ" ή ως "Jazziza", είναι Αζέρα τραγουδίστρια, πιανίστρια και συνθέτρια, η οποία παίζει έναν συνδυασμό τζαζ και μουγκάμ (παραδοσιακό αυτοσχεδιαστικό στυλ του Αζερμπαϊτζάν) με κλασικές και πρωτοποριακές επιρροές. Μερικοί κριτικοί λένε πως έχει επιρροές κι από τον Κιθ Τζάρετ. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Μάιντς της Γερμανίας, μαζί με τη μητέρα της Ελίζα, η οποία είναι και μάνατζερ της. Οι πιο ευχάριστες δραστηριότητες της, όπως η ίδια έχει πει, είναι η ζωγραφική και ο ύπνος. Είναι επίσης, χορτοφάγος και πιστεύει στην ύπαρξη ενός Θεού, χωρίς να ανήκει σε καμία θρησκεία.
Βιογραφία
Εν κατακλείδι, ξεκινώντας από το -μουσουλμανικό- Αζερμπαϊτζάν, η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ συνάντησε τη μεγάλη παράδοση της τζαζ και έσμιξε με την κλασική μουσική της Δύσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέρες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αζέροι πιανίστες
Ποτζοντόμο
Το Ποτζοντόμο (ιταλικά: Poggiodomo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Πρέτσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Ίσα Γκαμπιμπιέλι
Από το 1996 έως το 2013 ήταν πρύτανης του κρατικού πανεπιστημίου του Ναχιτσεβάν. Από το 2013 είναι μέλος του Κόμματος του Νέου Αζερμπαϊτζάν. Ήταν μέλος των διακοινοβουλευτικών ομάδων για τις σχέσεις του Αζερμπαϊτζάν με το Βέλγιο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Πακιστάν, την Ιαπωνία.
Βιογραφία
Ο Ίσα Γκαμπιμπιέλι γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1949 στο χωριό Ντανζίκ της επαρχίας Σαρούρ στην Αυτόνομη Δημοκρατία Ναχιτσεβάν. Αποφοίτησε από τη Σχολή Φιλολογίας του κρατικού πανεπιστημίου Ναχιτσεβάν (με τιμητικές διακρίσεις) (1967-1971) και αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Λογοτεχνίας. Διδάκτωρ Φιλολογίας, Καθηγητής. Αντισυμβαλλόμενο μέλος του Ινστιτούτου Πολιτισμού, Γλώσσας και Ιστορίας του Ατατούρκ. Μέλος της Ένωσης Συγγραφέων του Αζερμπαϊτζάν και της Ένωσης Δημοσιογράφων του Αζερμπαϊτζάν. Τιμημένος επιστήμονας του Αζερμπαϊτζάν. Από το 1971, εργάστηκε ως δάσκαλος σε αγροτικό γυμνάσιο στην περιοχή Sharur. Από το 1975 - καθηγητής, αναπληρωτής καθηγητής και αντιπρύτανης του κρατικού πανεπιστημίου Ναχιτσεβάν. Από το 1996 έως το 2013, πρύτανης του κρατικού πανεπιστημίου Ναχιτσεβάν.
Από τον Απρίλιο του 2013, η Ίσα Γκαμπιμπιέλι είναι Αντιπρόεδρος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν και Διευθυντής του Ινστιτούτου Λογοτεχνίας Νιζαμι.
Μέλος του Κόμματος του Νέου Αζερμπαϊτζάν. Διετέλεσε βουλευτής της Αυτόνομης Δημοκρατίας Ναχιτσεβάν της πρώτης και της δεύτερης σύγκλησης.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος της τρίτης συνέλευσης του Εθνικής Συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (2005-2010). Ήταν μέλος της επιτροπής της Εθνικής Συνέλευσης για την Επιστήμη και την Εκπαίδευση. Επί του παρόντος, είναι αναπληρωτής της IV σύσκεψης του Εθνικής Συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Πρόεδρος της επιτροπής Εθνικής Συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν για την επιστήμη και την εκπαίδευση. Ήταν μέλος των διακοινοβουλευτικών ομάδων Αζερμπαϊτζάν-Βέλγιο, Αζερμπαϊτζάν - Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αζερμπαϊτζάν - Πακιστάν, Αζερμπαϊτζάν - Ιαπωνία.
Από το 1996, μέλος του Κόμματος του Νέου Αζερμπαϊτζάν. Έχει 3 παιδιά.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1969
Τα 35α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 1969, απονεμήθηκαν στις 25 Ιανουαρίου 1970, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1969.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1969
Τσερόβιτσε
Το Τσερόβιτσε (σερβικά κυριλλικά: Церовице) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κόλασιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κόλασιν
26η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''26η Συμφωνία σε Μι ύφεση μείζονα, K. 184/161a' (γερμανικά: Sinfonie Es-Dur Köchelverzeichnis 184'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που ολοκληρώθηκε στις 30 Μαρτίου 1773, ήτοι έναν μήνα αφού γύρισε από το τρίτο ταξίδι στην Ιταλία.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 φαγκότα, 2 τρομπέτες και έγχορδα.
Η Συμφωνία αποτελείται από τρία μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση μείζονα