cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπένι Χιλ
"The Benny Hill Show"
Το 1969, η εκπομπή μετακόμισε από το BBC στην Thames Television, όπου και έμεινε μέχρι τον τερματισμό της το 1989. Το πιο κοινό αστείο της εκπομπής ήταν η σκηνή πριν το τέλος του επεισοδίου, όπου διάφορα μέλη του καστ, καθώς και μερικές "ελαφρώς" ντυμένες γυναίκες κυνηγούν τον Χιλ, πάντα με υπόκρουση το Yakety Sax. Εκτός από τα κωμικά σκετς της εκπομπής, υπήρχε και μια ομάδα όμορφων γυναικών γνωστών ως "Οι άγγελοι του Χιλ" (Hill's Angels), που είτε εκτελούσαν χορευτικά νούμερα, είτε συμμετείχαν σε σκετς με τον Χιλ. Ο John Howard Davies, πρώην υπεύθυνος ψυχαγωγικού προγράμματος της Thames Television, δήλωσε ότι έπρεπε να διακόψει οριστικά την εκπομπή το 1989 για τρεις λόγους: "... η τηλεθέαση έπεφτε, η εκπομπή κόστιζε πάρα πολλά λεφτά, και [ο Χιλ] φαινόταν κουρασμένος". Ο ίδιος ο Χιλ καταρρακώθηκε με τη διακοπή της εκπομπής.
Το Τέλος
Από τα μέσα της δεκαετίας του '80, η υγεία του Χιλ είχε αρχίσει να φθίνει. Αντιμετώπιζε καρδιολογικά προβλήματα, και έτσι το Φεβρουάριο του 1992 οι γιατροί του συνέστησαν να χάσει βάρος και να εισαχθεί για εγχείριση bypass. Ο Χιλ απέρριψε την πρόταση και μία εβδομάδα αργότερα παρουσίασε νεφρική ανεπάρκεια. Πέθανε στις 20 Απριλίου 1992, σε ηλικία 68 ετών. Στις 21 Απριλίου, οι γείτονές του ειδοποίησαν την αστυνομία, η οποία τον βρήκε νεκρό στην πολυθρόνα του με ανοιχτή την τηλεόραση. Από ειρωνεία της τύχης, την ημέρα του θανάτου του είχε φτάσει ένα νέο συμβόλαιο από την Central Independent Television.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμικοί Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Φρειδερίκος Χριστιανός Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
O Φρειδερίκος Χριστιανός Β΄, δανικά Frederik Christian II. (29 Σεπτεμβρίου 1765 - 14 Ιουνίου 1814) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (1794-1814).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Χριστιανού Α΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Καρλόττας Αμαλίας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Καρόλου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν.
Απεβίωσε το 1814 στο Αουγκούστενμποργκ σε ηλικία 49 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανός Αύγουστος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1786 τη Λουίζα Αυγούστα του Όλντενμπουργκ, κόρη του Χριστιανού Ζ΄ της Δανίας (νομικά), που ήταν στην πραγματικότητα κόρη του εραστή της μητέρας της Γιόχαν Φρίντριχ Στρούενσε (βιολογικά). Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Boeing C-97 Stratofreighter
Το C-97 είχε μεταφορική ικανότητα 16 τόνων και μπορούσε να μεταφέρει δύο φορτηγά ή ελαφριά άρματα μάχης. Η φόρτωση γινόταν από μια ανασυρομένη ράμπα στο κάτω μέρος της ατράκτου.
Κατασκευάστηκαν 60 αεροσκάφη αν και η πλέον πετυχημένη έκδοσή του ήταν η έκδοση εναέριου ανεφοδιασμού KC-97 Stratotanker.
Η Στρατηγική Αεροπορική Διοίκηση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ χρησιμοποίησε τα C-97 Stratofreighter από το 1949 έως το 1978.
Η πολιτική έκδοση του αεροσκάφους, το Boeing 377 Stratocruiser, έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην μεταπολεμική ανάπτυξη των πτήσεων μεγάλων αποστάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Boeing Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Ουίλιαμ Γκόντγουιν
Ο Oυίλιαμ Γκόντγουιν (William Godwin, 3 Μαρτίου 1756 - 7 Απριλίου 1836) ήταν Άγγλος πολιτικός φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ως συγγραφέας ασχολήθηκε κυρίως με τη μυθιστοριογραφία και θεωρείται θεμελιωτής του κοινωνικού μυθιστορήματος. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τις ριζοσπαστικές απόψεις του σχετικά με την εξουσία, τη θρησκεία και την προσωπική ελευθερία. Υπήρξε πρόδρομος του αγγλικού ρομαντισμού και συνδέθηκε φιλικά με τους ρομαντικούς Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ και Τσαρλς Λαμπ. Υπήρξε από τους σημαντικότερους διανοητές που υποστήριξαν θεωρητικά την αθεΐα και τον αναρχισμό. Με τα έργα του Περί πολιτικής δικαιοσύνης και Τα πράγματα όπως έχουν ή Οι περιπέτειες του Κάλεμπ Γουίλιαμς άσκησε δριμεία κριτική στους πολιτικούς θεσμούς και στα αριστοκρατικά προνόμια αντίστοιχα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Oυίλιαμ Γκόντγουιν γεννήθηκε στο Γουίσμπιτς του Κέιμπριτζσαϊρ σε οικογένεια μεσοαστών. Οι γονείς του, Τζον και Αν Γκόντγουιν, ήταν οπαδοί του καλβινισμού. Ο πατέρας του μάλιστα ήταν ιερέας, επάγγελμα το οποίο επιθυμούσαν οι γονείς του να ακολουθήσει και ο ίδιος ο Γκόντγουιν. Για τον λόγο αυτό σπούδασε στην ακαδημία Χόξτον και εργάστηκε ως ιερέας στο Ware, στο Towmarket και στο Beaconsfield. Άρχισε να αναθεωρεί τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις όταν, ύστερα από προτροπή κάποιου μέλους της ενορίας του, διάβασε το έργο του Χόλμπαχ, του Ελβέτιου και του Ρουσσώ. Το 1782 ήρθε σε ρήξη με το ποίμνιό του και πήγε στο Λονδίνο. Εκεί το 1783 αρχίζει να δημοσιεύει τα έργα του. Η γνωριμία του με τη Μαίρη Γουόλστονκραφτ κατέληξε σε γάμο, τον Μάιο του 1797, και στη γέννηση της κόρης τους, Μαίρης Γουόλστονκραφτ Γκόντγουιν (Μαίρη Σέλλεϋ), τον Σεπτέμβριο του 1797. Ο θάνατος της γυναίκας του, αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης τους, υποχρέωσε τον Γκόντγουιν να αναλάβει την ευθύνη της μικρής Μαίρης αλλά και της Fanny Imlay, κόρης της Μαίρης Γουόλστονκραφτ από προηγούμενη σχέση. Το 1891 ο Γκόντγουιν παντρεύτηκε τη Mary Jane Clairmont, η οποία είχε ήδη μια κόρη, την Claire Clairmont. Tο 1803 γεννήθηκε ο γιος τους, William Godwin Jr. Το 1812 γνώρισε τον ρομαντικό ποιητή Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ, έγινε μέντοράς του και αργότερα πεθερός του. Πέθανε στο Λονδίνο στις 7 Απριλίου 1836.
Σημαντικότερα έργα
μικρογραφία|Το εξώφυλλο του βιβλίου  PoliticalJustice", έκδοσης 1798 Το βιβλίο του Περί Πολιτικής Δικαιοσύνης'', το οποίο έγραψε το 1793, περιλαμβάνεται στα εκατό βιβλία με τη μεγαλύτερη επίδραση στην εξέλιξη της ανθρωπότητας. Στο έργο αυτό ο Γκόντγουιν απορρίπτει τις παραδοσιακές δομές εξουσίας υποστηρίζοντας ότι η ροπή προς την τυραννία είναι σύμφυτη με τη δύναμη. Στη θέση τους προτείνει να δημιουργηθούν μικρές αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες. Επίσης, υποστηρίζει ότι οι κοινωνικοί θεσμοί αποτυγχάνουν επειδή επιβάλλουν στους ανθρώπους έναν προκαθορισμένο τρόπο σκέψης, καθώς και συγκεκριμένες αξίες, και έτσι δεν τους επιτρέπουν να δουν τα πράγματα όπως είναι.
Στο έργο του Τα πράγματα όπως είναι επιχείρησε να εκλαϊκεύσει αυτές τις ιδέες. Χρησιμοποιεί τον Κάλεμπ Ουίλλιαμς, έναν φτωχό και αυτοδίδακτο νέο, για να δείξει πώς το δικαστικό σύστημα και οι υπόλοιποι θεσμοί καταστρέφουν τις ζωές των πολιτών, ακόμα κι όταν οι άνθρωποι που βάζουν στο στόχαστρο είναι εντελώς αθώοι.
Πολιτικές απόψεις
Ο Γκόντγουιν πίστευε ότι η κατάργηση των πολιτικών θεσμών θα έδινε τέλος στις εθνικές και στις κοινωνικές διαφορές και ως εκ τούτου θα απομάκρυνε την επιθυμία επιβολής και τον φθόνο που συνδέονται με αυτές. Οι άνθρωποι θα επέστρεφαν στη φυσική τους κατάσταση, την ισότητα. Η κοινωνική πρόοδος, υποστήριζε, μπορεί να αποκτηθεί μόνο μέσω της πνευματικής προόδου, η οποία προϋποθέτει στοχασμό και συζήτηση. Πρόκειται για μια ειρηνική διαδικασία κατά την οποία σταδιακά οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι το κράτος είναι επικίνδυνο και καταστροφικό για την ολόπλευρη ανάπτυξή τους ως έλλογων όντων και αποφασίζουν συλλογικά να το καταργήσουν. Ο Γκόντγουιν προτείνει τη συγκρότηση μικρών αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων, οι οποίες επιλεκτικά θα συνεργάζονται με άλλες κοινότητες για οικονομικά οφέλη. Αυτές οι ιδέες του επηρέασαν σημαντικά τον Ρόμπερτ Όουεν στη διαμόρφωση των θεωριών του για τους οικειοθελείς συνεταιρισμούς (Voluntary association).
Ο Γκόντγουιν διαχωρίζει το κράτος από την κοινωνία και θεωρεί το δίκαιο (νόμοι), την ιδιοκτησία και το κράτος υπαίτια της κοινωνικής αδικίας. Εκτός από τους τεχνητούς περιορισμούς που επιβάλλουν στον άνθρωπο οι πολιτικοί θεσμοί, ο Γκόντγουιν πίστευε ότι η ατομική ιδιοκτησία αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για την ανθρώπινη πρόοδο. Μόνο η κατάργηση της ιδιοκτησίας και η αφαίρεση του κληρονομικού πλούτου που προέρχεται από αυτήν θα ελευθερώσει τον άνθρωπο από την άγνοια και την κτηνώδη κατάσταση: "Η επιθυμία για άνεση κρατά τους φτωχούς στην άγνοια. Οι πλούσιοι εφοδιάζονται με τα μέσα της καλλιέργειας και της λογοτεχνίας αλλά πληρώνονται για να είναι άσωτοι και ράθυμοι. Τα πιο δυνατά μέσα που επινόησε η μοχθηρία χρησιμοποιούνται για να τους αποτρέψουν απ' το να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους και να φανούν χρήσιμοι στον κόσμο"
Δείτε επίσης
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Συνεπειοκράτες φιλόσοφοι
Ντένι Γουόρντ (ποδοσφαιριστής)
Καριέρα
Ο Γουόρντ είναι προϊόν της Ακαδημίας της Ρέξαμ ΦΚ, με την οποία υπέγραψε το 2007 σε ηλικία 14 ετών. Τη χρονιά 2010-11, ο Γουόρντ έπαιξε ως δανεικός στην Τάμγουορθ ΦΚ - συμμετείχε μονάχα σ' ένα αγώνα, στις 12 Μαρτίου, απέναντι στην Hayes & Yeading United, στον οποίο η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 3-2. Επέστρεψε στη Ρέξαμ και ήταν δεύτερος τερματοφύλακας της ομάδας τη χρονιά 2011-12.
Στις 30 Ιανουαρίου 2012, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στη Λίβερπουλ ΦΚ έναντι 100.000 λιρών. Έλαβε γρήγορα θέση στη δεύτερη ομάδα και συμμετείχει στο 2011-12 NextGen Series, όπου η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 6-0 στα ημιτελικά από τον Άγιαξ.
Ο Γουόρντ έλαβε την πρώτη του κλήση στην πρώτη ομάδα της Λίβερπουλ σε αγώνα κατά της Σουόνσι Σίτι στις 31 Οκτωβρίου 2012, αλλά δεν συμμετείχε. Η επόμενη κλήση του καταγράφεται στις 12 Ιανουαρίου 2014 σε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ, κατά της Στόουκ Σίτι, όπου ο Γουόρντ έκανε το ντεμπούτο του στη θέση του τραυματισμένου Μπράντ Τζόουνς.
Μέχρι το τέλος της χρονιάς 2014-15, ο Γουόρντ συμμετείχε ως αλλαγή σε 23 αγώνες από τους 58, ανεβάζοντας τον αριθμό των κλήσεων στην ομάδα στις 25.
Στις 23 Ιουνίου 2015, ο Γουόρντ υπογράφει νέο πενταετές συμβόλαιο με τη Λίβερπουλ, με το οποίο μένει στην ομάδα μέχρι το 2020. Λίγες μέρες αργότερα, στάλθηκε δανεικός στην Αμπερντίν ΦΚ, η οποία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Σκωτίας. Έκανε το ντεμπούτο του για την Αμπερντίν στις 2 Ιουλίου 2015 κατά της ΦΚ Σκεντίγια στον πρώτο προκριματικά γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2015-16. Μετά το παιχνίδι, η Αμπερντίν ανέφερε στην UEFA πως ο Γουόρντ σημαδεύτηκε με laser beams.
Στις 16 Ιανουαρίου 2016, η Λίβερπουλ διέκοψε τον δανεισμό του Γουόρντ στην Αμπερντίν, καθώς ο τερματοφύλακας δεν δέχθηκε τέρμα σε 13 αγώνες σ' όλες τις διοργανώσεις για την Αμπερντίν. Στις 17 Απριλίου 2016, ο Ντένι Γουόρντ έκανε το ντεμπούτο του για τη Λίβερπουλ, καθώς αντικατέστησε τον Σιμόν Μινιολέ στον αγώνα με την Μπόρνμουθ - ο αγώνας έληξε με σκορ 1-2 υπέρ της Λίβερπουλ. Ο Ουαλός βοήθησε την ομάδα του αρκετές φορές, κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο, αποκρούωντας δύο σουτ του Κίνγκ και κάνωντας εξαιρετική επέμβαση μετά από κοντινή κεφαλιά του Γκράμπαν.
Διεθνής καριέρα
Ο Ντένι Γουόρντ εκπροσώπησε την Ουαλία στις εθνικές κάτω των 17, κάτω των 19 και κάτω των 21 - συμμετέχει ακόμα στους αγώνες της τελευταίας. Συμμετείχε σε 3 αγώνες της εθνικής Ουαλίας κάτω των 19 και σε 4 αγώνες της εθνικής Ουαλίας κάτω των 21. Κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ανδρών για φιλικό αγώνα με την εθνική Φινλανδίας στις 16 Νοεμβρίου 2013, αλλά δεν συμμετείχε.
Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ανδρών στο δεύτερο ημίχρονο του φιλικού αγώνα με τη Βόρεια Ιρλανδία στις 24 Μαρτίου 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέξαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τάμγουορθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μόρκαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμπερντίν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νάσιοναλ Λιγκ (αγγλικό ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάντερσφιλντ Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Μετεωρολογία
thumb|right|300px|Ένας [[μετεωρολογικός χάρτης για τον Αραβικό Κόλπο.]] Η Μετεωρολογία ανήκει στις θετικές επιστήμες, με κύριο αντικείμενο την έρευνα της ατμόσφαιρας στο σύνολό της και των φαινομένων που συμβαίνουν σε αυτή. Επειδή τα φαινόμενα που επηρεάζουν την καθημερινή μας ζωή είναι εκείνα που συμβαίνουν στο κατώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας της Γης, που παρατηρούνται δηλαδή ως «τροπές», ως μεταβλητές αυτού του στρώματος, ονομάσθηκε αυτό τροπόσφαιρα.
Επειδή όμως τα φαινόμενα αυτά και οι αρχαίοι Έλληνες τα ονόμαζαν «μετέωρα» για αυτό και η επιστήμη που τα μελετά ονομάστηκε Μετεωρολογία και τα φαινόμενα Μετεωρολογικά φαινόμενα.
Τα σημαντικότερα αυτών των φαινομένων, που μελετά η Μετεωρολογία, είναι τα εξής:
Επίσης εκείνα που συμπεριλαμβάνουν τον ατμοσφαιρικό ηλεκτρισμό, δηλαδή οι καταιγίδες, και εκείνα που οφείλονται στην ίδια την ατμόσφαιρα όπως διάθλαση, ανάκλαση κλπ. ως και η σπουδή των φαινομένων πάνω από ξηρά ή θάλασσα και σχέσεων αυτών, αποτελούν αντικείμενο της Μετεωρολογίας.
Στη σπουδή των φαινομένων, η Μετεωρολογία αναζητά τις γενεσιουργές αιτίες αυτών και τους παράγοντες που συμβάλουν, φθάνοντας στο σημείο της σχετικής χάραξης αυτών σε χάρτες και από την μικρή χρονικά πρόβλεψη να φθάσει στην ασφαλή πρόβλεψη για μακρύτερο χρονικά διάστημα που αποτελεί και τον κυριότερο στόχο της.
Κύρια στοιχεία
Κύρια στοιχεία της Μετεωρολογίας, καλούμενα και «Μετεωρολογικά στοιχεία», είναι η Ατμοσφαιρική πίεση, η Θερμοκρασία ατμοσφαίρας ή θερμοκρασία αέρος και η Υγρασία ατμόσφαιρας ή υγρασία αέρος. Αυτά τα στοιχεία που είναι ποσοτικά αποτελούν και τις αιτίες της όποιας ατμοσφαιρικής διατάραξης, αποτελέσματα της οποίας είναι τα παρατηρούμενα μετεωρολογικά φαινόμενα.
Παρατήρηση
Η παρατήρηση και παρακολούθηση αυτών των μετεωρολογικών στοιχείων ονομάζεται μετεωρολογική παρατήρηση η οποία και απαιτεί ειδικά σχεδιασμένα επιστημονικά όργανα (μετεωρολογικά όργανα). Υπάρχουν όμως και δευτερεύοντα στοιχεία που δεν απαιτούν όργανα όπως π.χ. η κατάσταση θαλάσσης, οι τύποι νεφών, η ηλιοφάνεια κ.ά. Έτσι οι μετεωρολογικές παρατηρήσεις διακρίνονται σε «ενόργανες» και σε «εξ όψεως» παρατηρήσεις.
Κλάδοι
Ιδιαίτεροι κλάδοι αυτής της Επιστήμης είναι: η Πρακτική Μετεωρολογία, η Δυναμική Μετεωρολογία, η Αερολογία (που προβαίνει στις μετρήσεις), η Περιγραφική Μετεωρολογία, η Ναυτική Μετεωρολογία (που αφορά κυρίως τους ναυτικούς), η Κλιματολογία, η Γεωργική Μετεωρολογία, η Φαινομενολογία και η Βιοκλιματολογία.
Ιστορία
Το ενδιαφέρον του ανθρώπου για την μελλοντική γνώση του καιρού είναι τόσο παλαιό, ώστε χάνεται στα βάθη των μυθολογικών αιώνων. Αρχαίοι λαοί όπως Ινδοί, Αιγύπτιοι, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Έλληνες, κ.λπ. παρατηρούσαν τα διάφορα φαινόμενα και κατά τις δυνάμενες αντιλήψεις τους τα ενσωμάτωναν στις διάφορες δοξασίες τους. Όμως αυτές οι προβλέψεις που στηρίζονταν κυρίως στους αστέρες ήταν ατελείς. Ωστόσο όμως ήταν χρήσιμες στις κύριες τότε ασχολίες τους, στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι αρχαίοι όμως Έλληνες που εξ ανάγκης βρέθηκαν, μετά τους τρεις κατακλυσμούς του αρχαίου ελλαδικού χώρου, ν΄ αναπτύσσουν την Ναυτιλία όχι μόνο συμπλήρωναν τις παρατηρήσεις τους δίνοντας αλληγορικές ερμηνείες αλλά έφθασαν και να τις κωδικοποιούν. Η Ελληνική Μυθολογία είναι πλούσια σε τέτοια παραδείγματα.
Από την μελέτη των κειμένων των αρχαίων Ελλήνων σοφών και μετεωρολόγων συνάγεται το συμπέρασμα ότι από τον 5ο αιώνα π.Χ. οι Έλληνες συνέχισαν τις αντίστοιχες προσπάθειες των προαναφερομένων λαών. Συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης, γύρω στο 350 π.Χ., δημοσίευσε 4 ευμεγέθη βιβλία που τα ονόμασε "Μετεωρολογικά". Σ΄ αυτό το πελώριο κατ΄ έκταση και σπουδαιότητα έργο, συνέλεξε όλες τις γνωστές τότε παρατηρήσεις - γνώσεις όχι μόνο για τον καιρό αλλά και για την θάλασσα και τον Ουρανό. Τα "Μετεωρολογικά" του Αριστοτέλη για δύο χιλιάδες χρόνια απετέλεσαν το πρότυπο διδακτικό βιβλίο της Μετεωρολογίας και όχι μόνο.
Επίσης ο Θεόφραστος, μαθητής του Αριστοτέλη, έγραψε το βιβλίο των "Σημείων" που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί συνδυασμός της τότε επιστήμης και παράδοσης. Περιείχε δε πολλούς κανόνες ειδικά για την πρόγνωση του καιρού, καθώς και μερικές ενδείξεις που τότε πίστευαν ότι μπορούσαν να φανερώσουν πως θα είναι ο καιρός το επόμενο έτος ή και ακόμα πιο μετά. Συγκεκριμένα το έργο αυτό περιελάμβανε 80 "σημεία" περί βροχής, 45 περί ανέμων, 50 για καταιγίδες, 24 για καλοκαιρίες, ακόμη και 7 για πρόγνωση ολόκληρου έτους (ετήσιες) και πέραν αυτού χρονικά. Αυτά τα έργα αποτελούν και την ιστορική απαρχή της επιστημονικής συστηματοποίησης των μετεωρολογικών παρατηρήσεων επιτυγχάνοντας έτσι την επιστημονική πλέον ερμηνεία των διαφόρων φαινομένων. Τούτο είχε ως συνέπεια, η συσσωρευμένη σοφία της Ελληνικής Μυθολογίας να παραχωρεί αργά αργά την θέση της στην "στατιστική", μέθοδο ετήσιας επανάληψης που εκδηλώθηκε στην αρχή με τις ετήσιες εορτές, π.χ. Ελευσίνια μυστήρια, με την οποία προχώρησαν έτσι στη πρόγνωση του καιρού. Η μέθοδος αυτή βελτιούμενη συνέχεια χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα αρκετά.
Εκ της μεθόδου αυτής οι αρχαίοι Έλληνες κατέγραψαν τα συμπεράσματα και τις προγνώσεις τους σε ημερολόγια που τα ονόμαζαν "Παραπήγματα". Αυτά εξέθεταν στην αρχαία αγορά για να πληροφορούνται οι ενδιαφερόμενοι τι πρόκειται να συμβεί σχετικά με τον καιρό και τα άλλα ουράνια φαινόμενα.
Όταν ο ελληνικός πολιτισμός παρήκμασε, η σοβαρή μελέτη για τον καιρό κυριολεκτικά εξαφανίστηκε. Οι Ρωμαίοι πρόσθεσαν πολύ λίγα στην μελέτη του καιρού δανειζόμενοι τις γνώσεις των Ελλήνων σοφών σε αντίθεση με τους νόμους, την πολιτική, την βιομηχανία και μηχανική που ασχολήθηκαν ευρύτερα. Είκοσι πέντε αιώνες, σχεδόν, έπρεπε να περάσουν για να φθάσουμε από τα "παραπήγματα" των αρχαίων Ελλήνων στα σύγχρονα Δελτία Καιρού.
Στον Μεσαίωνα πολύ λίγα έγιναν για την κατανόηση του καιρού. Οι δεισιδαιμονίες όμως εκείνης της περιόδου, αλλά και οι μέχρι σήμερα σχετικές παροιμίες, παραμένουν αξιοπρόσεχτες.
Παραπομπές
Μετεωρολογια
Σαπρόφυτα
Σαπρόφυτα ή Σαπρότροφα χαρακτηρίζονται γενικά πάσης φύσεως μικροοργανισμοί ή φυτά που λαμβάνουν την τροφή τους (οργανικές ενώσεις) από νεκρούς ή θνήσκοντες ιστούς σε μορφή διαλύματος. Η σημασία αυτών των οργανισμών είναι πολύ μεγάλη όσον αφορά στη διάσπαση της νεκρικής οργανικής ύλης.
Ανάλογα με τον τρόπο λήψης - δημιουργίας των οργανικών ενώσεων, οι ζωντανοί οργανισμοί χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: αυτότροφοι οργανισμοί και ετερότροφοι οργανισμοί. Στους αυτότροφους οργανισμούς ανήκουν όλα τα πράσινα φυτά. Όσα φυτά δηλαδή περιέχουν χλωροφύλλη. Αυτοί συνθέτουν από μόνοι τους τις οργανικές ενώσεις με την βοήθεια του διοξειδίου του άνθρακα, του νερού και του φωτός. Στους ετερότροφους οργανισμούς ανήκουν, αντίθετα, όλα τα μη πράσινα φυτά και τα ζώα.
Οι ετερότροφοι οργανισμοί λαμβάνουν έτοιμες τις οργανικές ενώσεις από άλλους ζωντανούς οργανισμούς (παράσιτα) ή από νεκρούς ιστούς (σαπρόφυτα) ή απλώς καταναλώνουν άλλους οργανισμούς ως τροφή. Τα σαπρόφυτα διαχωρίζονται, ανάλογα με τον τρόπο λήψης των οργανικών ενώσεων, σε υποχρεωτικά σαπρόφυτα και σε προαιρετικά σαπρόφυτα Στην πρώτη περίπτωση γίνεται λόγος για σαπρόφυτα που λαμβάνουν τις οργανικές ενώσεις αποκλειστικά από νεκρούς ιστούς. Στην πλειοψηφία τους είναι ωφέλιμοι μικροοργανισμοί γιατί εκτός του ότι βοηθούν στην γονιμότητα του εδάφους (διασπούν τις οργανικές ουσίες, φυτικές και ζωικές), χρησιμοποιούνται στην παρασκευή φαρμάκων, οργανικών οξέων, αλκοολών. Ορισμένα όμως υποχρεωτικά σαπρόφυτα είναι παθογόνοι παράγοντες και είναι αυτά που είναι υπεύθυνα για τις σήψεις γεωργικών προϊόντων, του ξύλου κ.α. Τα προαιρετικά σαπρόφυτα είναι ουσιαστικά κάποια παράσιτα τα οποία όμως στην διάρκεια του κύκλου ζωής τους μπορούν να ζήσουν για κάποιο διάστημα σαπροφυτικά.
Ο Μπαμπάς της Νύφης (ταινία, 1950)
Η ταινία Ο Μπαμπάς της Νύφης (Αγγλ. Father of the Bride) είναι κωμωδία παραγωγής 1950, σε σκηνοθεσία Βινσέντε Μινέλι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Σπένσερ Τρέισι στον κεντρικό ρόλο, η Τζόαν Μπένετ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ο Ντον Τέιλορ, η Μπίλι Μπερκ και ο Λίο Τζ. Κάρολ. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Έντουαρντ Στρίτερ, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Φράνσις Γκούντριτς και Άλμπερτ Χάκετ. Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Η ταινία έλαβε την 83η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών που θεσπίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Υπόθεση
Μετά το γάμο της κόρης του Κέι (Ελίζαμπεθ Τέιλορ), ο δικηγόρος Στάνλεϊ Μπανκς (Σπένσερ Τρέισι) αναλογίζεται την ημέρα που του ανακοινώθηκε ο αρραβώνας της κόρης του με τον Μπάκλεί Ντάνσταν (Ντον Τέιλορ) τρεις μήνες πριν. Η ανακοίνωση αυτή, έκανε τον Στάνλεϊ να αισθανθεί άβολα, αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι η κόρη του έχει πλέον φτάσει σε ηλικία γάμου. Παρόλα αυτά ενώ η Έλι (Τζόαν Μπένετ), σύζυγος του Στάνλεϊ ξεκινάει τις προετοιμασίες για το γάμο της Κέι, ο ίδιος παραμένει άγρυπνος τις νύχτες έχοντας το φόβο για το μέλλον της κόρης του. Η εμμονή του Στάνλεϊ για την τύχη της κόρης του, τον καθιστούν πρωταγωνιστή μιας σειράς κωμικοτραγικών καταστάσεων.
Υποδοχή
Η ταινία γυρίστηκε με προϋπολογισμό 1.2 εκατομμυρίων δολαρίων κάνοντας εισπράξεις 6 εκατομμυρίων παγκοσμίως.
Σίκουελ και επανεκτελέσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την οικογένεια
Ραμόν Γκράου
Ο δρ Ραμόν Γκράου Σαν Μαρτίν (Ramón Grau San Martin, 13 Σεπτεμβρίου 1881 - 28 Ιουλίου 1969) ήταν Κουβανός γιατρός και ο 7ος και 15ος πρόεδρος της Κούβας με θητείες από το 1933 έως το 1934 και από το 1944 έως το 1948 αντίστοιχα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λα Πάλμα, Πινάρ ντελ Ρίο, στην Κούβα. Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος καπνοπαραγωγός, ήθελα να ακολουθήσει τα βήματά του, όμως ο νεαρός Ραμόν ήθελε να σπουδάσει ιατρική. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, από όπου αποφοίτησε το 1908 με διδακτορικό στην ιατρική. Στη συνέχεια έζησε ένα διάστημα στην Ευρώπη για να επεκτείνει τις γνώσεις του και επέστρεψε στην Κούβα το 1921, όπου έγινε καθηγητής φυσιολογία στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας.
Ακτιβισμός και επανάσταση του 1933
Στη δεκαετία του 1920 ενεπλάκη στις διαμαρτυρίες των φοιτητών ενάντια στον τότε πρόεδρο Χεράρδο Ματσάδο και το 1931 φυλακίστηκε. Μετά την αποφυλάκισή του εξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Αν και αρχικά ασκούσε τα καθήκοντά του, τελικά τέθηκε στο περιθώριο από το στρατηγό Φουλχένσιο Μπατίστα, απομάκρυνε το στρατιωτικό στοιχείο από το πραξικόπημά του και έγινε «ντε φάκτο» ηγέτης της Κούβας στο παρασκήνιο. Ο Μπατίστα ανάγκασε τον Γκράου να παραιτηθεί το 1934. Την ίδια χρονιά ο Γκράου ίδρυσε το πολιτικό κόμμα, Παρτίδο Αουτέντικο.
Η ανιψιά του, Πόλα Γκράου Αλσίνα (1915-2000), ανάλαβε το ρόλο της Πρώτης κυρίας της Κούβας κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Σύνταγμα του 1940
Το 1940 ο Γκράου ήταν υποψήφιος για την προεδρία αλλά έχασε από τον Φουλχένσιο Μπατίστα. Με βάση τους περισσότερους αντικειμενικούς παρατηρητές, οι εκλογές του 1940 ήταν δίκαιες.
Εκλογή του 1944
Το 1944 ο Γκράου κέρδισε τις εκλογές και η θητεία του διήρκεσε μέχρι το 1948. Παρά τα υψηλά ποσοστά δημοτικότητάς του το 1933, κατηγορίες για διαφθορά αμαύρωσαν την εικόνα του, και ένας μεγάλος αριθμός Κουβανών πολιτών έχασε την εμπιστοσύνη του σε αυτόν.
Μετά την παράδοση της προεδρίας στον προστατευόμενό του, Κάρλος Πρίο Σοκαρράς, το 1948, ο Γκράου ουσιαστικά απομακρύνθηκε από τη δημόσια ζωή της χώρας. Επανεμφανίστηκε το 1952 προκειμένου να εναντιωθεί στο πραξικόπημα του Μπατίστα. Ήταν υποψήφιος στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1954 και του 1958 για την προεδρία της χώρας, οι οποίες οργανώθηκαν από τον Φουλχένσιο Μπατίστα αλλά παραιτήθηκε και τις δύο φορές μία ημέρα πριν τις εκλογές, ισχυριζόμενος κυβερνητική πλεκτάνη. Μετά την Κουβανική Επανάσταση και την άνοδο του Φιδέλ Κάστρο το 1959, ο Γκράου αποσύρθηκε στην οικία του στην Αβάνα, όπου και πέθανε στις 28 Ιουλίου του 1969.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κούβας
Οκτώβριος
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Οκτώβριος - 2001 | 2002 | 2003 | 2004
left|thumb|220px|Το Καλαντάρι του Οκτωβρίου από το Très riches heures du duc de Berry thumb|220px|Τοιχογραφία του Αγίου Δημητρίου στο [[Πρωτάτο των Καρυών (Μανουήλ Πανσέληνος, 1290-1310).]] 220px|thumb|left|Ο [[Ιερός_Ναός_Αγίου_Δημητρίου_Θεσσαλονίκης|ναός του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη.]]
Ο Οκτώβριος ή Οκτώβρης είναι ο δέκατος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή του Φθινοπώρου κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες. Επειδή το πιο σημαντικό δώρο του Οκτωβρίου στους γεωργούς είναι οι πολλές βροχές του, γι’ αυτό σε πολλά μέρη ονομάζεται «Βροχάρης», αλλά και μήνας της σποράς, εξ ου και τα ονόματα «Σποριάτης», «Σποριάς» και «Σπαρτός». Ηταν ο τέταρτος μήνας του αττικού έτους. Ονομάστηκε Πυανεψιών από τα ιερά Πυανέψια ή Πυανόψια, εορτή προς τιμήν του Απόλλωνα. Ο Οκτώβριος αρχίζει την ίδια ημέρα του χρόνου με τον Ιανουάριο, εκτός από τα δίσεκτα έτη.
Εορτές και Λαογραφία
Ο Οκτώβριος είναι η εποχή με τα πρωτοβρόχια και τα χρυσάνθεμα, που βαφτίστηκαν αϊδημητριάτικα και στην Κύπρο οχτωβρούδια. Είναι η εποχή που πρωτανθίζουν τα κυκλάμινα σε πλαγιές και βράχια, όπως τόσο χαρακτηριστικά τραγουδάει ο Γιάννης Ρίτσος: «Κυκλαδινό, κυκλάμινο, στου βράχου τη σχισμάδα/ που βρήκες χρώματα κι ανθείς, που μίσχο και σαλεύεις;».
Η μεγάλη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, στις 26 του μήνα, έχει δώσει στον Οκτώβριο την προσωνυμία «Αι-Δημητριάτης» ή «Αι-Δημήτρης». Όπως μας αναφέρουν οι Στράτος Θεοδοσίου και Μάνος Δανέζης: «Η γιορτή αυτή, που θεωρείται από το λαό μας ορόσημο του χειμώνα, συνδυάζεται με τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου στις 23 Απριλίου. Στο γεωργικό καλαντάρι οι δυο αυτές γιορτές αποτελούν τις χρονικές τομές που χωρίζουν το έτος σε δυο ίσα μέρη, στο χειμερινό και στο θερινό εξάμηνο αντίστοιχα». Στα νησιώτικα του Αιγαίου ονομάζεται Τρυγομηνάς λόγω του τρύγου της αμπέλου.
Τον ίδιο αυτό μήνα γιορτάζεται και η μνήμη του Ευαγγελιστή Λουκά, στις 18 Οκτωβρίου, ο οποίος εκτός του τρίτου Ευαγγελίου συνέγραψε επίσης και τις Πράξεις των Αποστόλων. Ο Λουκάς, όμως, είναι επίσης γνωστός και ως ιατρός, αλλά και ως ζωγράφος, «καθώς σ’ αυτόν αποδίδεται η ιστόρηση των παλαιότερων και αυθεντικών προσωπογραφιών της Θεοτόκου».
Ο μήνας, πάντως, αρχίζει με την εορτή του πολιούχου των Αθηνών, του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη στις 3 του μήνα. Όπως αναφέρει ο Γιώργος Ζωγραφίδης: «Όταν ο Απόστολος Παύλος κατέβηκε από το βήμα του Αρείου Πάγου, δεν φαίνεται να πέτυχε τίποτα το σπουδαίο. Μπορεί η ομιλία του, όπως τη διασώζουν οι Πράξεις των Αποστόλων, να θεωρήθηκε αργότερα καταστατικό κείμενο για τη σχέση του χριστιανισμού με τον ελληνισμό, όμως δεν έκανε καλή εντύπωση στους Αθηναίους. Δυο-τρεις μόνο τον πλησίασαν, γιατί πίστεψαν στα λόγια του, και ανάμεσά τους κάποιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης…». Κι ενώ τα κείμενα που αποδίδονται σ’ αυτόν ήταν σημαντικά, «γι’ αυτό άλλωστε συνεχίζουμε να τα διαβάζουμε με αδιάπτωτο ενδιαφέρον και σήμερα», εντούτοις γράφτηκαν πιθανότατα το 520 από έναν χριστιανό μοναχό συριακής καταγωγής, ο οποίος χρησιμοποίησε νεοπλατωνική γλώσσα και θεωρίες.
Αλλά ο Οκτώβριος συνδέεται επίσης στενά και με τρία σημαντικά ορόσημα της πρόσφατης ιστορίας μας. Όπως μας περιγράφει η Μαρίνα Πετράκη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήνες
Περοτέν
Ο Περοτέν και παλαιότερα εξελληνισμένα Περοτίνος (γαλλ. Pérotin, fl. c. 1200) ήταν Γάλλος συνθέτης, ο οποίος θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους της λεγόμενης Σχολής της Νοτρ Νταμ. Το έργο του, θρησκευτική μουσική σε πολυφωνικό ύφος, συνδέθηκε επίσης με το μουσικό ύφος της ars antiqua (παλαιά τέχνη), ενώ –μαζί με τον Λεονέν– αποτελεί έναν από τους ελάχιστους συνθέτες του ύστερου Μεσαίωνα που το όνομά του αποδίδεται με βεβαιότητα σε συγκεκριμένα έργα. Ο Περοτέν αναφέρεται συχνά σε μουσικοθεωρητικά συγγράμματα με τη λατινική του εκδοχή και μάλιστα με το προσωνύμιο Μέγας (Magister Perotinus και Perotinus magnus), κάτι που δείχνει τον μεγάλο σεβασμό που ενέπνευσε ανά τους αιώνες στους μεταγενέστερους μελετητές· το λατινοπρεπές του ονόματος καταμαρτυρεί πως τιμήθηκε εν ζωή με τον τίτλο magister artium (μαΐστωρ τεχνών), μια σπουδαία αναγνώριση στο συνθετικό και διδακτικό του έργο. Χαριτολογώντας, είναι χρήσιμο να επισημανθεί πως το όνομα Περοτέν είναι υποκοριστικό του Pierre (Πέτρος) και κατά συνέπεια στα ελληνικά προκύπτει το οξύμωρο Πετράκος ο Μέγας.
Μουσικολογικά στοιχεία
Το ιδιαίτερο μουσικό ύφος που υπηρέτησε ο Περοτέν είναι το λεγόμενο όργκανουμ, το οποίο θεωρείται και ο πρωιμότερος τύπος πολυφωνίας στη Δυτική Ευρώπη. Στο όργκανουμ οι πρωγενέστερες μελωδίες, που χρησιμοποιούνται ήδη στο Γρηγοριανό μέλος, λαμβάνουν άλλη διάσταση με την προσθήκη ενός παράλληλου μέλους, σε διάστημα τέταρτης ή πέμπτης. Ο Περοτέν εξέλιξε αυτή την τεχνική, επινοώντας το τριπλό και τετραπλό όργκανουμ (organum triplum και organum quadruplum), το οποίο συντίθεται από τρεις και τέσσερεις φωνές αντίστοιχα.
Πιο συγκεκριμένα, η τεχνική περιλαμβάνει τη βασική μελωδία (cantus firmus) σε χρονική υπερμεγέθυνση (το υπερπολλαπλάσιο μιας δεδομένης αξίας διαρκείας), πάνω από την οποία δύο και τρεις φωνές (discantus) ηχούν σε μια περίπλοκα ρυθμική υπόσταση. Η λειτουργία του βασικού μέλους μ' αυτόν τον τρόπο εξαϋλώνεται και κατ' ουσίαν μεταμορφώνεται σε ένα είδους ισοκράτη, πάνω από τον οποίο λαμβάνει χώρα ένα πολύχρωμο μελωδικό αραβούργημα.
Το φωνητικό μέρος στο οποίο ανατίθεται η κύρια μελωδία (cantus firmus) ονομάζεται tenor, εξ' ου και ο μεταγενέστερος μουσικολογικός όρος τενόρος· στα πλαίσια του όργκανουμ ο όρος τενόρος δεν συνιστά χαρακτηριστικό της φωνητικής έκτασης και χαρακτήρα, αλλά αποδίδει τον τρόπο λειτουργίας του φωνητικού μέρους, αφού ετυμολογικά κατάγεται από το λατινικό ρήμα tenere (κρατώ), καταδεικνύοντας μ' αυτόν τον τρόπο πως υπηρετεί το κράτημα της κύριας μελωδίας (και για τούτο στα ελληνικά αποδίδεται ως κραταιά φωνή ή κραταιός). Κατ' αντιστοιχία, το άλλο φωνητικό μέρος ονομάζεται contratenor, η φωνή δηλαδή που βρίσκεται έναντι του τενόρου και επιμερίζεται αφ' ενός σε contratenor altus για το μέρος άνωθεν αυτού του τενόρου και contratenor bassus γι' αυτό που βρίσκεται κάτωθεν. Είναι προφανές, ότι στην εξέλιξη της δυτικής μουσικής η ορολογία αυτή μεταλλάχθηκε, παραδίδοντάς μας τους σημερινούς σε ευρεία χρήση όρους κοντρα-τενόρος, κοντράλτο και μπάσος, που έχουν όμως διαφορετική εφαρμογή απ' ό,τι οι πρωταρχικοί.
Εργογραφία
μικρογραφία|Σελίδα από το έργο του Περοτέν Alleluia nativitas. Κατά τον ανώνυμο –σύγχρονο του Περοτέν– μουσικοθεωρητικό μελετητή (γνωστός στη νεότερη βιβλιογραφία ως Ανώνυμος Δ΄), στον Περοτίνο αποδίδονται τα εξής τέσσερα έργα: τα τετράφωνα Viderunt omnes και Sederunt principes, καθώς και τα τρίφωνα Alleluia «Posui adiutorium» και Alleluia «Nativitas». Άλλα εννέα έργα –πάντα σε ύφος οργκάνουμ– τού αποδίδονται από μεταγενέστερους μελετητές βασιζόμενοι στο υφολογικό τους στοιχείο, αλλά και το δίφωνο Dum sigillum summi Patris καθώς και το μονοφωνικό Beata viscera, το οποίο είναι σε ύφος κοντούκτους (τύπος υμνωδίας με επαναλαμβανόμενες μελωδικές φράσεις επί ομοιοκατάληκτου κειμένου).
Τα έργα αυτά εμπεριέχονται στο λεγόμενο Magnus Liber (Μεγάλο Βιβλίο), μια ανθολογία πολυφωνικής μουσικής του 12ου - 13ου αιώνα, μέρος της συλλογής βιβλίων και χειρογράφων της Νοτρ Νταμ στο Παρίσι, όπου συμπεριλαμβάνονται και έργα του προγενέστερου Λεονέν. Τα περιεχόμενα της ανθολογίας συναποτελούν τη λεγόμενη «Σχολή της Νοτρ Νταμ», χωρίς όμως να πιστοποιούν αδιαμφισβήτητα ότι ο Περοτέν υπήρξε όντως μουσικός στην Παναγία των Παρισίων. Στην πραγματικότητα μάς είναι ελάχιστα γνωστά για την προσωπική του ζωή και τα περιστασιακά στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξή του προέρχονται κυρίως από κάποια έδικτα της Παρισινής Αρχιεπισκοπής.
Κάποιοι μελετητές ταυτοποιούν στο πρόσωπο του Περοτέν τα εξής δύο ιστορικά πρόσωπα της Νοτρ Νταμ: είτε τον θεολόγο Petrus Cantor (ελλ. αποδ. Πέτρος ο Μελωδός, † 1197), είτε τον Petrus, ο οποίος μάς είναι γνωστός ως δευτεραναγνώστης (succentor) της Νοτρ Νταμ από το 1207 έως περ. το 1238. Ο δεύτερος είναι μάλλον πιθανότερο να ταυτίζεται με τον Περοτέν, καθώς συμπίπτει καλύτερα χρονικά, αλλά κυρίως επειδή η ιδιότητα του δευτεραναγνώστη ήταν ακριβώς η επίβλεψη του μουσικού μέρους της λειτουργείας.
Σύγχρονες κριτικές
Η πολυφωνία υπήρξε καταλυτικός παράγοντας στη μουσική εξέλιξη της Δυτικής Ευρώπης, αφού έσπασε ένα κατεστημένο αιώνων βασισμένο στη μονοφωνία· η νέα αισθητική τάση είχε τόσο υπέρμαχους, όσο και πολέμιους, πολλοί από τους οποίους καταμαρτυρούν σε γραπτά τους τις επικρατούσες για την εποχή εντυπώσεις. Ο Επίσκοπος της Σαρτ, φιλόσοφος και καθηγητής θεολογίας στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, Ιωάννης του Σώλσμπερι (1120-1180) μάς δίνει στο έργο του De nugis curialiam μια περιγραφή της μουσικής της περιόδου από πρώτο χέρι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Μεσαίωνα Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Λίντια Ρουντνίτσκα
Η Λίντια Ρουντνίτσκα (πολωνικά: Lidia Rudnicka) (γενν. 19 Φεβρουαρίου 1960, Σικάγο) είναι Πολωνή-Αμερικανίδα δερματολόγος, με συνεισφορά στον τομέα της έρευνας για το σκληρόδερμα, των παθήσεων των μαλλιών και της πρόληψης του μελανώματος.
Η Ρουντνίτσκα ήταν πρόεδρος του Τμήματος Δερματολογίας του Κεντρικού Κλινικού Νοσοκομείου του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων στη Βαρσοβία της Πολωνίας (1998–2014). Αυτή τη στιγμή (από το 2014) είναι πρόεδρος του Τμήματος Δερματολογίας στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Είναι πρόεδρος της Πολωνικής Δερματολογικής Εταιρείας, πρώτη πρόεδρος της Διεθνής Κοινωνίας Τριχοσκόπησης, περιφερειακή συντάκτρια του Διεθνούς Περιοδικού της Τριχοσκόπησης και συνεργάτης συντάκτρια του Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology. Από το 1990 έως το 1993, εργάστηκε σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά ιδρύματα: Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (ΗΠΑ), Πανεπιστήμιο της Λιέγης (Βέλγιο) και Πανεπιστήμιο Τόμας Τζέφερσον στη Φιλαδέλφεια (ΗΠΑ).
Επιπλέον, η Ρουντνίτσκα έχει συγγράψει ή συν-συγγραφεί πάνω από 200 άρθρα και κεφάλαια βιβλίων, που αφορούν κυρίως αυτοάνοσες δερματικές παθήσεις, βιολογικές θεραπείες, βιντεοδερμοσκόπηση, τριχοσκόπηση, επιδημιολογία δερματικών παθήσεων και διαχείριση ιατρικών ιδρυμάτων.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Η Ρουντνίτσκα αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή της Βαρσοβίας (έχοντας προηγουμένως σπουδάσει στη Βόννη και στην Κολωνία) το 1986. Συνέχισε με το διδακτορικό της στις ιατρικές επιστήμες το 1990 και το πτυχίο υφηγεσίας το 1994. Από το 1987 έως το 1998 εργάστηκε ως Επίκουρη Λέκτορας και Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Δερματολογίας της Ιατρικής Σχολής της Βαρσοβίας. Το 2001 έγινε Τακτική Καθηγήτρια στις ιατρικές επιστήμες. Από το 2008, η Ρουντνίτσκα είναι καθηγήτρια στη Σχολή Επιστημών Υγείας στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.
Επαγγελματική καριέρα
Η Ρουντνίτσκα ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία το 1986 στο Τμήμα Ανοσοπαθολογίας του Εθνικού Ινστιτούτου Υγιεινής. Το 1987 έγινε Βοηθός Λέκτορας στο Τμήμα Δερματολογίας του Ιατρικού Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Το 1986 έγινε πρόεδρος του Τμήματος Δερματολογίας του Κεντρικού Κλινικού Νοσοκομείου του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων (1998–2014). Από το 1990 έως το 1993 εργάστηκε σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά ιδρύματα: Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (1990), Πανεπιστήμιο της Λιέγης (ερευνητικό εργαστήριο του Τμήματος Δερματολογίας, 1991) και Πανεπιστήμιο Τόμας Τζέφερσον στη Φιλαδέλφεια (Τμήμα Δερματολογίας, 1991 - 1993). Από το 2007 η Ρουντνίτσκα είναι μέλος της Εθνικής Εξεταστικής Επιτροπής για τις δερματολογικές και αφροδισιολογικές εξετάσεις. Το 2014 διορίστηκε πρόεδρος του Τμήματος Δερματολογίας στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Συμμετείχε σε εργασίες του Ινστιτούτου Κλινικής και Πειραματικής Ιατρικής της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Έρευνα για το σκληρόδερμα
Η πρώιμη εργασία της Ρουντνίτσκα σχετιζόταν με το ρόλο των φυσικών φονικών κυττάρων και των μορίων προσκόλλησης στη συστημική σκλήρυνση (σκληρόδερμα) και έδειξε ότι τα ενεργοποιημένα μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος ασθενών με σκληρόδερμα εμφανίζουν αυξημένη προσκόλληση στα αγγειακά ενδοθηλιακά κύτταρα, που είναι ένα πρώιμο συμβάν, που προηγείται του περιφερικού σχηματισμού λεμφοκυτταρικές διηθήσεις και ανάπτυξη ίνωσης του δέρματος.
Είναι η συγγραφέας της υπόθεσης που συνδέει την αιτιολογία της συστηματικής σκλήρυνσης με μια μετάλλαξη στο γονίδιο της τοποϊσομεράσης Ι και την ανώμαλη έκφραση της τοποϊσομεράσης Ι. Πιστεύει ότι η παρουσία αντισωμάτων αντι-τοποϊσομερών Ι σε ορούς ασθενών με σκληρόδερμα αντιπροσωπεύει μια προστατευτική αντίδραση σε αυτές τις ανωμαλίες. Αυτή η υπόθεση επιβεβαιώθηκε εν μέρει από τις μελέτες της. Η μελέτη στην οποία βασίστηκε η διδακτορική διατριβή της Ουρσούλα Νοβίτσκα έδειξε μετάλλαξη στην 3' κωδικοποιητική περιοχή του γονιδίου της τοποϊσομεράσης στο 56% των ασθενών με αντι-τοπο I – θετική (Scl70-θετική) συστηματική σκλήρυνση. Επίσης, υποδείχθηκε ότι ειδικά αντισώματα διεισδύουν στους πυρήνες των ινοβλαστών και αναστέλλουν τη δραστηριότητα της τοποϊσομεράσης Ι. Επιπλέον, οι μελέτες απέδειξαν ότι ο αναστολέας της τοποϊσομεράσης Ι, η καμπτοθεκίνη, ρυθμίζει προς τα κάτω την έκφραση του κολλαγόνου τύπου Ι στους ινοβλάστες ασθενών με σκληρόδερμα και αποδίδει ανοσοκατασταλτικά υπάρχοντα. Ορισμένες κυτοκίνες αποδείχθηκε ότι αυξάνουν τη δραστηριότητα της τοποϊσομεράσης Ι στο δέρμα.
Η υπόθεση της Ρουντνίτσκα συζητήθηκε κατά τη διάρκεια ιατρικών συνεδρίων, αλλά δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ από άλλους ερευνητές. Ωστόσο, τα ευρήματα που σχετίζονται με τον ρόλο της καμπτοθεκίνης και την πιθανή θεραπευτική της χρήση επιβεβαιώθηκαν στη μελέτη των Ζανγκ και λοιπών που διεξήχθη σε ασθενείς με χηλοειδές.
Μια άλλη παρατήρηση της Ρουντνίτσκα και των συνεργατών της, η οποία μπορεί να είναι δυνητικά ευεργετική όσον αφορά τη διαχείριση της συστηματικής σκλήρυνσης, ήταν η ασυνήθιστα υψηλή έκφραση προλακτίνης σε περιφερειακά μονοπύρηνα κύτταρα που ελήφθησαν από ασθενείς.
Πρόληψη μελανώματος
Η Ρουντνίτσκα είναι η διοργανώτρια μιας πολωνικής εκστρατείας σε εθνικό επίπεδο για την προώθηση της πρόληψης και της έγκαιρης ανίχνευσης του μελανώματος (με δερμοσκόπηση και βιντεοδερμοσκόπηση). Η εκστρατεία "Stop-Melanoma", βασισμένη στην εξαιρετικά επιτυχημένη εμπειρία της Αυστραλίας, είναι ένα συνεχιζόμενο πρόγραμμα που ξεκίνησε το 2004.
Αντιβιοτική θεραπεία φλεγμονωδών δερματικών παθήσεων
Οι κλινικές παρατηρήσεις που έγιναν από τη Ρουντνίτσκα και τους συνεργάτες της υποδεικνύουν τη λογική της μακροχρόνιας θεραπείας με χαμηλή δόση αντιβιοτικών σε χρόνιες φλεγμονώδεις δερματικές παθήσεις: Συστημικός ερυθηματώδης λύκος και ψωρίαση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί δερματολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί δερματολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ιατρικού Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Λούκας Μπερνάρντι
Ο Λούκας Αδεμάρ Μπερνάρδι (γεννημένος στις 27 Σεπτεμβρίου 1977 στο Ροσάριο της Αργεντινής) είναι διεθνής Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του ανασταλτικού μέσου.
Βιογραφία
Έχοντας ξεκινήσει την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Αργεντινή, ο Μπερνάρντι αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη Νιούελς Ολντ Μπόις. Σε ηλικία 23 ετών, εγκατέλειψε τη γενέθλιο χώρα του, και πιο συγκεκριμένα με προορισμό τη Γαλλία.
Υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, όπου κλήθηκε να ενισχύσει τον χώρο της μεσαίας γραμμής του συλλόγου. Πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις, ωστόσο υποχρεώθηκε να αποχωρήσει από την ΟΜ λίγους μόλις μήνες μετά τον ερχομό του στη Γαλλία, ώστε να ενισχυθεί οικονομικά ο ομάδα.
Πάραυτα, δεν εγκατέλειψε και τη Λιγκ 1. Συγκεκριμένα, μεταγράφηκε στην ΑΣ Μονακό, όπου κλήθηκε να συνεργαστεί στο χώρο της μεσαίας γραμμής με τον Έλληνα Ανδρέα Ζήκο. Οι δύο αυτοί αμυντικοί μέσοι αποτέλεσαν από τα ισχυρότερα δίδυμα της μεσαάις γραμμής στη Λιγκ 1 εκείνη την περίοδο.
Ο Μπερνάρντι ήταν μέρος το 2004, της μεγάλης πορείας της Μονακό στο Τσάμπιονς Λιγκ η οποία την έφτασε ως τον τελικό της διοργάνωσης. Το 2005, συμμετείχε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών με την Αργεντινή, όπου η ομάδα του ηττήθηκε στον τελικό της διοργάνωσης από τη Βραζιλία.
Αν και επρόκειτο για έναν εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών των Μονεγάσκων εκείνη την περίοδο, ωστόσο δεν κλήθηκε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στη Γερμανία, όπως και οι συμπατριώτες του Χαβιέρ Σανέτι και Βάλτερ Σαμουέλ.
Θύμα σειράς συνεχόμενων τραυματισμών, ο Μπερνάρντι άρχισε να αγωνίζεται όλο και λιγότερο. Έμεινε ελεύθερος συμβολαίου τον Ιανουάριο του 2009, έπειτα από 7,5 χρόνια παρουσίας στους Μονεγάσκους.
Ο Μπερνάρντι αποκτήθηκε επισήμως από τη Νιούελς Ολντ Μπόις, την παλιά του ομάδα όπου, έπειτα από δύο αναμετρήσεις, ξαναβρήκε θέση βασικού. Τον Φεβρουάριο του 2009, κατάφερε με την ομάδα του να καταλάβει την πρώτη θέση του αργεντίνικου πρωταθλήματος.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ελλάδας είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Ελλάδας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Ο πρώτος αγώνας της Εθνικής Ελλάδος Γυναικών καταγράφεται στις 15 Απριλίου 1958. Με αντίπαλο την Εθνική Λιβάνου, επικράτησε με σκορ 68-32 στο Κλειστό Γυμναστήριο του Πανελληνίου. Τη βασική πεντάδα αποτελούσαν οι αθλήτριες Αρναούτογλου, Ζαπονίδου, Σκριβάνου, Κάνδια και Βαρελοπούλου.
Τη δεκαετία του 1980 συμμετείχε πέντε φορές σε Βαλκανικούς Αγώνες (1984 · 1985 · 1986 · 1988 · 1990), χωρίς να διακριθεί. Τις επόμενες δύο δεκαετίες η Ομοσπονδία συγκρότησε έξι φορές ομάδα για να συμμετάσχει σε Μεσογειακούς Αγώνες (1991 · 1993 · 1997 · 2001 · 2005 · 2009). Από τη διοργάνωση αυτή προήλθε το πρώτο και μοναδικό μέχρι σήμερα μετάλλιο της χώρας και ειδικότερα το χάλκινο στους Αγώνες που έγιναν στη Θεσσαλονίκη τον Ιούλιο του 1991. Προπονητής ήταν ο Γιώργος Προεστός με βοηθό τον Απόστολο Τσάβα.
Οι δύο πιο επιτυχημένες παρουσίες της Εθνικής Ελλάδας Γυναικών σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ήταν εκείνη του 2009 στη Λετονία και εκείνη του 2017 στην Τσεχία, στις οποίες κατέλαβε την 5η και 4η θέση της τελικής κατάταξης αντίστοιχα. Αξιοσημείωτα, στην πρώτη περίσταση, η Εβίνα Μάλτση αναδείχθηκε πρώτη σκόρερ και Πολυτιμότερη Παίκτρια της διοργάνωσης, παρόλο που η ομάδα έμεινε εκτός μεταλλίων. Προπονητής στη Λετονία ήταν ο Κώστας Μίσσας και στην Τσεχία ο Κώστας Κεραμιδάς.
Οι δύο προηγούμενες καλές πορείες έδωσαν στην Ελλάδα εισιτήρια για τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα των ετών 2010 στην Τσεχία και 2018 στην Ισπανία. Σε αμφότερες τις περιστάσεις τερμάτισε στην 11η θέση. Προπονητές ήταν ξανά οι Μίσσας και Κεραμιδάς αντίστοιχα. Η μοναδική εμφάνιση της Εθνικής Ελλάδας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες έλαβε χώρα το 2004, οπότε και η Αθήνα φιλοξένησε τη διοργάνωση. Η ομάδα, υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Τσίσκαρη, τερμάτισε στην 7η θέση.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
thumb|350px|Η Εθνική Ελλάδος Γυναικών κατά τη συμμετοχή της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011 στην Πολωνία.
Παραπομπές
https://www.fiba.basketball/rankingwomen
Χριστόδουλος Γαλατόπουλος
Ο Χριστόδουλος Γαλατόπουλος ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος, ποιητής, μελετητής και αγωνιστής. Διετέλεσε Δήμαρχος Πάφου την περίοδο 1943-1953.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χριστόδουλος Γαλατόπουλος γεννήθηκε στην Πάφο στις 24 Δεκεμβρίου 1902. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Πάφου, στο Γυμνάσιο Πάφου και στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας. Ακολούθως, σπούδασε νομική στη Μίτολ Τεμπλ του Λονδίνου και στη συνέχεια πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Παρίσι.
Το 1922 ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος στην Πάφο. Το 1929 εξελέγη βουλευτής-μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου. Η θητεία του διακόπηκε λόγω των Οκτωβριανών του 1931. Ο ίδιος συμμετείχε στην εξέγερση κυριως στη Λεμεσο και στο Πισσουρι.
Καταδικαστηκε σε φυλακιση 4 ετων, την μεγαλυτερη ποινη που επιβληθηκε σε πολιτευτη για συμμετοχη στα Οκτωβριανα. Μετα απο 2 χρονια, αποφυλακιστηκε λογω σοβαρου προβληματος υγιειας με τον ορο να μην ξαναναμιχθει στην πολιτικη.Επειδη συνεχισε την μαχητικη αντιαποικιακη του δραση ,μετα απο 6 μηνες ξανασυνεληφθη για να εκτισει το υπολοιπο της ποινης του.
Ο Γαλατοπουλος διώχτηκε ποινικα σε αλλες δυο περιπτωσεις απο το αποικιακο καθεστως αλλα αθωωθηκε.
Στην πρωτη περιπτωση τον κατηγορησαν οτι πολιτικοποιησε την πρωτη Παλαμικη γιορτη, ενω στην δευτερη κατηγορηθηκε το 1953 λιγες μερες πριν παραδωσει τη δημαρχια,οτι υποκινησε τις μαθητικες διαδηλωσεις που οδηγησαν στη ματαιωση των εορτασμων της στεψης της βασιλισσας Ελισαβετ Β.
Το 1942 συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο της Παναγροτικής Ενώσεως Κύπρου (ΠΕΚ).
Το 1943 η αποικιοκρατική κυβέρνηση επέτρεψε διεξαγωγή δημοτικών εκλογών, τις οποίες είχε διακόψει μετά τα Οκτωβριανά του 1931. Ο Χριστόδουλος Γαλατόπουλος εξελέγη Δήμαρχος Πάφου. Παράλληλα ίδρυσε την Παγκύπρια Ελληνικη Σοσιαλιστική Πρωτοπορία (ΠΕΣΠ) διοτι θεωρουσε οτι το ΚΕΚ δεν ακολουθουσε δυναμικη αντιαποικιακη πολιτικη.Παρολο που το κομμα του ηταν προσωπικο και εδρασε κυριως στην Παφο,πυρηνες του υπηρξαν σε μεγαλες αγροτικες κοινοτητες της Μεσαοριας οπως το Λευκονοικο και η Αθηαινου
Ιδρυσε την εφημεριδα Παφιακα Χρονικα (1926-29),που κυκλοφορουσε σαν παραρτημα του Χρονου Λεμεσου.
Ντιέγο Λεόν
Ο Ντιέγο Λεόν είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη Νέα Σαλαμίνα στη θέση του μέσου.
Χριστόδουλος Γαλατόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Επιπλέον, ήταν εκδότης αρχικά της εφημερίδας Πολιτική Επιθεωρηση (1929-31) και ακολούθως της Νέας Πολιτικής Επιθεώρησης (1943-52),
Ντιέγο Λεόν
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Ντιέγο Λεόν ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Ρεάλ Μαδρίτης. Αγωνίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης Β. Την περίοδο 2005-06 του δόθηκε αριθμός στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά τον Ιανουάριο του 2005 παραχωρήθηκε (αρχικά ως δανεικός) στη γερμανική Αρμίνια Μπίλεφελντ, προτού προλάβει να κάνει το ντεπούτο του με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Παρέμεινε στην Αρμίνια μέχρι το τέλος της σεζόν, εντυπωσιάζοντας αρκετά ώστε να τον αποκτήσει η ελβετική Γκρασχόπερς Ζυρίχης.
Χριστόδουλος Γαλατόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
.