cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ειρήνη Παπαδοπούλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Εκλογές στο Λουξεμβούργο
Στο Λουξεμβούργο διεξάγονται εκλογές για την Βουλή των Αντιπροσώπων και για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική. Πέρα από τις εκλογές, στη χώρα διεξάγονται και δημοψηφίσματα.
Γενικές εκλογές
Καθώς οι εκλογικές περιφέρειες βασίζονται σε γεωγραφικές περιοχές και παραδοσιακά σύνορα, ο πληθυσμός τους διαφέρει σημαντικά. Για να αντικατοπτριστεί αυτό, κάθε περιοχή εκλέγει διαφορετικό αριθμό αντιπροσώπων: ο Βορράς με το 40% του πληθυσμού, εκλέγει 23 αντιπροσώπους, ενώ η Ανατολή, με μόνο το 12% του πληθυσμού, εκλέγει επτά. Οι ψηφοφόροι μπορούν να ρίξουν τόσους ψήφους, όσους αντιπροσώπους εκλέγει η περιοχή τους (έτσι, στην Ανατολή, μπορεί να ρίξουν μέχρι 7 ψήφους), οι οποίες ψήφοι μποροί είτε να διαμοιραστούν στα διάφορα κόμματα είτε να είναι όλες για το ίδιο κόμμα.
2009
Στις βουλευτικές εκλογές του 2009, το κυβερνών Χριστιανοσοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα του πρωθυπουργού Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ κέρδισε άλλη μια νίκη, με 26 επί συνόλου 60 εδρών στη Βουλή. Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Ιουνίου του 2009, ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές.
2013
Στις εκλογές που διεξήχθησαν πρόωρα στις 20 Οκτωβρίου 2013 μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ από την πρωθυπουργία, εξαιτίας εμπλοκής του σε σκάνδαλο κατασκοπείας το κόμμα του Γιούνκερ έχασε 3 έδρες. Ωστόσο, το εν λόγω κόμμα παρέμεινε πρώτο σε δύναμη, καθώς κέρδισε 23 από 60 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις εκλογές εκείνες πήραν μέρος συνολικά 9 κόμματα.
2015
Στις 7 Ιουνίου 2015 διεξήχθη ένα συνταγματικό δημοψήφισμα και μη δεσμευτικό, αν και η κυβέρνηση δήλωσε ότι θα συμμορφωνόταν με το αποτέλεσμα. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν για 3 ζητήματα και ειδικότερα την μείωση του ορίου ηλικίας για χορήγηση δικαιώματος ψήφου από τα 18 στα 16 χρόνια, το δικαίωμα των ξένων να ψηφίζουν και την εισαγωγή δεκαετούς χρονικού ορίου στη θητεία των μελών της κυβέρνησης.
Παραπομπές
*
Βάαλ (ποταμός)
Ο Βάαλ (Αφρικάανς και αγγλικά: Vaal) είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του ποταμού Οράγγη στη Νότια Αφρική. Ο Βάαλ πηγάζει κοντά στο Μπρέιτεν στην επαρχία Μπουμαλάνγκα, ανατολικά του Γιοχάνεσμπουργκ και περίπου 30 χιλιόμετρα βόρεια του Έρμελο και μόνο περίπου 240 χιλιόμετρα από τον Ινδικό ωκεανό. Έπειτα ρέει προς τα δυτικά ώσπου ενώνεται με τον Οράγγη ποταμό, νοτιοδυτικά του Κίμπερλεϊ στην επαρχία του Βορείου Ακρωτηρίου. Έχει μήκος 1.120 χιλιόμετρα. Το όνομα της επαρχίας Τράνσβααλ σημαίνει πέρα από τον ποταμό Βάαλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Νότιας Αφρικής
Τσάκωνες
270px|μικρογραφία|Χάρτης που απεικονίζει την εξάπλωση της κάθε γλώσσας στην Πελοπόννησο στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Τσακωνική διάλεκτος σημειώνεται με γαλάζιο Οι Τσάκωνες είναι πληθυσμιακή ομάδα, τα μέλη της οποίας μιλούν μία ξεχωριστή νεοελληνική διάλεκτο την Τσακωνική. Είναι εγκατεστημένοι στην ανατολική Πελοπόννησο, στην επαρχία Κυνουρίας. Η περιοχή εξάπλωσής τους καλύπτει ένα τμήμα των ορεινών του Πάρνωνα και των κοντινών ακτών του Αργολικού κόλπου και περιλαμβάνει τις κωμοπόλεις Λεωνίδιο και Τυρό και τα χωριά Πραστός, Καστάνιτσα, Άγιος Ανδρέας, Σίταινα, Πέρα Μέλανα, Σαπουνακαίικα, Πραγματευτής και Βασκίνα.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με το χρονικό της Μονεμβασίας οι Τσάκωνες προέρχονταν από πληθυσμούς της Λακωνίας που κατέφυγαν στα ορεινά του Πάρνωνα κατά τη διάρκεια των Αβαρο-Σλαβικών επιδρομών στην Πελοπόννησο στα τέλη του 6ου αιώνα. Σύμφωνα με το ίδιο κείμενο στην προέλευσή τους οφείλεται και το όνομα Τσάκωνες το οποίο αποτελεί παραφθορά του Λάκωνες. Έδρα της ορεινής τους κοινότητας έγινε ο Πραστός, ενώ το πρώτο χωριό των Τσακώνων για το οποίο εμφανίζονται αναφορές στα τέλη του 13ου αιώνα είναι η Καστάνιτσα. Οι Τσάκωνες ήταν κυρίως κτηνοτρόφοι και χτίστες. Ως χτίστες μάλιστα απέκτησαν μεγάλη φήμη και έγιναν περιζήτητοι ακόμα και μακριά από τον τόπο τους.
Έδωσαν το παρόν στην επανάσταση του 1821, κατά τη διάρκεια της οποίας κάηκε από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ η πρωτεύουσά τους, ο Πραστός, το 1826. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας πολλοί Τσάκωνες μετακινήθηκαν στις κοντινές παραθαλάσσιες περιοχές με αποτέλεσμα νέα πρωτεύουσά τους να γίνει το Λεωνίδιο. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας τα Τσακωνοχώρια μοιράστηκαν αρχικά μεταξύ των δήμων Λιμναίων, Βρασιών και Σιταίνης ενώ μετά το 1840 μεταξύ των δήμων Λιμναίων (που είχε έδρα το Λεωνίδιο) και Βρασιών (που είχε έδρα τον Πραστό).
Η τοπική διάλεκτος δεν στηρίχθηκε από την ελληνική πολιτεία και ο αριθμός των ομιλητών της άρχισε να φθίνει. Σήμερα υπάρχουν λίγοι κυρίως ηλικιωμένοι ομιλητές της Τσακώνικης διαλέκτου. Αν και οι κάτοικοι των Τσακωνοχωρίων είναι 8.122, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι ομιλητές της διαλέκτου υπολογίζονται σε λιγότερους από 2.500. Οι περισσότεροι είναι ομιλητές του νότιου ιδιώματος της διαλέκτου και συναντώνται κυρίως στον Τυρό, τα Πέρα Μελανά, τα Σαπουνακαίικα και την Βασκίνα.
Σιμπέλ Σιμπέρ
Η Σιμπέλ Σιμπέρ (γεννημένη στις 13 Δεκεμβρίου 1960) είναι Τουρκοκύπρια πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου μεταξύ 13 Ιουνίου 2013, μετά την πτώση της κυβέρνησης του Ίρσεν Κουτσιούκ και 2 Σεπτεμβρίου 2013. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε αυτή τη θέση. Από τον Νοέμβριο του 2015 μέχρι τον Ιανουάριο του 2018 η Σιμπέρ ήταν η Πρόεδρος της Συνέλευσης και ήταν η δεύτερη γυναίκα που κατέλαβε αυτή τη θέση, μετά την Φάτιμα Εκένογλου.
Τσάκωνες
Τσακώνικος χορός
Οι Τσάκωνες έχουν διατηρήσει στους αιώνες τον αρχαίο χορό Τσακώνικο, ο οποίος χορεύεται ως και σήμερα. Χορεύεται φορώντας την Τσακώνικη φορεσιά και ακολουθεί ιστορικά τους Τσάκωνες από την εποχή ακόμη της Ελληνικής Μυθολογίας.
Σιμπέλ Σιμπέρ
Πρώτα χρόνια
Η Σιμπέρ γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 13 Δεκεμβρίου 1960. Ο πατέρας της, Αλτάι Ανταντεμίρ, ήταν ένας δασκάλος από το χωριό Μελουσιά της Επαρχίας Λάρνακας και η μητέρα της, Αιζέλ Ανταντεμίρ ήταν νοικοκυρά από το χωριό Κλαυδιά. Μετακόμιζε συνεχώς σε διάφορα χωριά και πόλεις στην παιδική της ηλικία καθώς ο πατέρας της υπηρετούσε σε διαφορετικά σχολεία. Έζησε αντίστοιχα στη Λάρνακα, τον Άρσο και την Κλαυδιά, και μετακόμισε στην Τρεμετούσια όταν ήταν 7 ετών. Αργότερα η Σιμπέρ θα εξηγήσει τον πρωταρχικό φόβο της κατά την παιδική της ηλικία για τα ταξίδια, καθώς πολλοί Τουρκοκύπριοι εξαφανίστηκαν ενώ βρίσκονταν στους δρόμους, αλλά υπογράμμισε την ειρηνική αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο μικτό χωριό Τρεμετούσια. Αποφοίτησε από το Τουρκικό Δημοτικό Σχολείο Τρεμετούσιας και εγγράφηκε στο Τουρκικό Γυμνάσιο θηλέων Λευκωσίας.
Τσάκωνες
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Σιμπέλ Σιμπέρ
Πρώτα χρόνια
Η Σιμπέρ έγινε δεκτή στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης όταν ήταν 16 ετών, σε μια εποχή που τα πολιτικά συμβάντα που αφορούσαν φοιτητές ήταν στο αποκορύφωμά τους. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην ιατρική σχολή και αποφοίτησε στις 5 Απριλίου 1983. Ολοκλήρωσε την εξειδίκευσή της στην εσωτερική ιατρική στο Νοσοκομείο Σισλί Ετφάλ το 1987 και επέστρεψε στην Κύπρο όπου και άρχισε να εργάζεται σε μια ιδιωτική κλινική. Το 1989, απέκτησε υποτροφία και εκπαιδεύτηκε στον διαβήτη και την ενδοκρινολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια των ΗΠΑ.
Το πρώτο της δημοσιευμένο άρθρο, μια κριτική του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης στη Βόρεια Κύπρο, δημοσιεύθηκε το 1983 στην εφημερίδα με την υψηλότερη κυκλοφορία εκείνη την εποχή.
Προεδρική εκστρατεία 2015
Διακεκριμένα μέλη του ΡεπουμπλικανικούΤουρκικού Κόμματος, όπως ο πρωθυπουργός Οζκάν Γιοργκανσιόγλου, ο πρώην πρόεδρος Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και ο πρώην πρωθυπουργός Φερντί Σαμπίτ Σογέρ, έδωσαν την υποστήριξή τους στην Σιμπέρ ως υποψήφια του κόμματος. Ήταν όλοι πολύ θετικοί θεωρώντας ότι η Σιμπέρ θα κερδίσει τον πρώτο γύρο των εκλογών.
Στις 19 Απριλίου 2015, που πραγματοποιήθηκε ο πρώτος γύρος των εκλογών η Σιμπέρ ήρθε τρίτη ανάμεσα στους επτά υποψηφίους με 24.271 ψήφους ή 22,53% των συνολικών ψήφων. Ο πρόεδρος, Ντερβίς Έρογλου, έλαβε την πρώτη θέση με 30.328 ψήφους (28,15% των συνολικών ψήφων), ακολουθούμενος από τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Μουσταφά Ακιντζί με 29.030 ψήφους (26,94% των συνολικών ψήφων). Η Σιμπέρ αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο και ο Ακίτσι κέρδισε τις εκλογές.
Προσωπική ζωή
Συναντήθηκε με τον σύζυγό της, τον Δρ Ραφίκ Σιμπέρ, έναν ουρολόγο, ενώ εργαζόταν ως εθελόντρια στο Κρατικό Νοσοκομείο Δρ Μπουρχάν Ναλμπάντογλου μετά την αποφοίτησή της. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1984 και απέκτησε το πρώτο τους παιδί, την κόρη τους Σουμέρ το 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι πολιτικοί
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2008
Τα 34α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2008
Αρδαβούρ (ύπατος το 447)
Ο Αρδαβούρ, Ardabur (απεβ. το 471) ήταν γιος του Φλάβιου Αρδαβούρ Άσπαρ, Magister Equitum (Μάγιστρου του Ιππικού) και Magister Militum (Μάγιστρου του Στρατού) της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αι.
Ο Aρδαβούρ φαίνεται ότι υπηρέτησε συχνά υπό τον διάσημο πατέρα του κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του. Το 466 ο Aρδαβούρ κατηγορήθηκε για προδοτική συνωμοσία, πιθανώς από τους πολιτικούς εχθρούς του πατέρα του. Η κατηγορία επιτάχυνε την πτώση του Άσπαρος από την εξουσία. Τόσο ο Aρδαβούρ όσο και ο Άσπαρ σκοτώθηκαν σε μία εξέγερση το 471.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Σιδηράδες Ροδόπης
Οι Σιδηράδες είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Ευάνθης Χατζηβασιλείου
Ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου (γενν. 1966) είναι πανεπιστημιακός, τακτικός καθηγητής της Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Δοξάτο Δράμας και σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία Διεθνών Σχέσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου Λονδίνου (LSE) με υποτροφία του ΙΚΥ και το 1992 αναγορεύθηκε διδάκτωρ αυτού. Το 2000 εξελέγη λέκτορας με γνωστικό αντικείμενο την Μεταπολεμική Ιστορία στο τμήμα Ιστορία και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 2004 επίκουρος καθηγητής, το 2010 αναπληρωτής καθηγητής και το 2015 τακτικός καθηγητής.
Τον Μάρτιο του 2016 ορίστηκε υπεύθυνος του Τομέα Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας.
Αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα Η Καθημερινή. Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία σχετικά με την ελληνική ιστορία και έχει συμμετάσχει σε πλήθος συνεδρίων.
Παραπομπές
Χ Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Μηδενική χρέωση
δεξιά|μικρογραφία|500x500εσ|Η πορτογαλική εταιρεία κινητής τηλεφωνίας MEO δίνει πρόσβαση μηδενικής χρέωσης στην υπηρεσία της "MEO cloud",  αλλά θέτει ανώτατο όριο στο ποσό των δεδομένων που οι πελάτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να έχουν πρόσβαση σε ανταγωνιστικές υπηρεσίες, που πωλούν μηνιαία πακέτα δεδομένων. Η μηδενική χρέωση είναι η πρακτική της παροχής πρόσβασης στο Διαδίκτυο χωρίς οικονομικό κόστος υπό ορισμένες προϋποθέσεις, όπως επιτρέποντας πρόσβαση μόνο σε συγκεκριμένους ιστότοπους ή επιδοτώντας την υπηρεσία μέσω της διαφήμισης. Οι σχολιαστές που συζητούν τη μηδενική χρέωση συχνά την παρουσιάζουν ως επιμέρους ζήτημα της δικτυακής ουδετερότητας. Ενώ οι περισσότερες πηγές αναφέρουν ότι η χρήση μηδενικής χρέωσης αντίκειται στην αρχή της ουδετερότητας του δικτύου, υπάρχουν μικτές απόψεις μεταξύ των υποστηρικτών της δικτυακής ουδετερότητας όσον αφορά το βαθμό στον οποίο οι άνθρωποι μπορούν να επωφεληθούν από τα προγράμματα μηδενικής χρέωσης, χωρίς να θυσιάζουν την προστασία που παρέχει η δικτυακή ουδετερότητα. Στους τυπικούς υποστηρικτές της μηδενικής χρέωσης περιλαμβάνονται εμπορικές εταιρείες που πωλούν υπηρεσίες δεδομένων ή διαφημίσεις. Αυτοί οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι η μηδενική χρέωση επιτρέπει στους καταναλωτές να κάνουν επιλογές για πρόσβαση σε περισσότερα δεδομένα και οδηγεί περισσότερους ανθρώπους στο να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικές υπηρεσίες. Στους τυπικούς αντιφρονούντες της μηδενικής χρέωσης περιλαμβάνονται ομάδες προστασίας των καταναλωτών και υποστηρικτές της δικτυακής ουδετερότητας. Αυτός ο αντίλογος υποστηρίζει ότι η μηδενικής χρέωση εκμεταλλεύεται τους φτωχούς, δημιουργεί ευκαιρίες λογοκρισίας ή περιορισμούς στην ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες και διακόπτει την ελεύθερη αγορά την οποία η ουδετερότητα του δικτύου προστατεύει.
Yπάρχοντα προγράμματα
Από τον Ιούνιο του 2014, ο πάροχος κινητής τηλεφωνίας της Η.Π.Α., T-Mobile US, προσέφερε στους πελάτες του κινητού διαδικτύου πρόσβαση σε υπηρεσίες streaming μουσικής με μηδενική χρέωση. Το Νοέμβριο του 2015, επέκτειναν τη μηδενική χρέωση στις υπηρεσίες streaming βίντεο. Τον Ιανουάριο του 2016, η Verizon ακολούθησε την AT&T δημιουργώντας το δικό της χορηγούμενο πρόγραμμα δεδομένων FreeBee Data, το οποίο «επιτρέπει στους παρόχους περιεχομένου να πληρώνουν έναν ασύρματο πάροχο για να επιτρέπουν στους συνδρομητές του να συμμετέχουν ή να καταναλώνουν ένα κομμάτι περιεχομένου χωρίς αυτό να υπολογίζεται έναντι των μηνιαίων μεριδίων των πελατών.» Τα χορηγούμενα δεδομένα εκ μέρους των παρόχων περιεχομένου μέσω της AT&T ή της Verizon καλύπτουν το κόστος για τους θεατές και προσελκύουν περισσότερους καταναλωτές. Μερικοί άνθρωποι το χαρακτηρίζουν ως οι ISP (πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου) να έχουν δημιουργήσει μια δωρεάν υπηρεσία για τους χρήστες στο διαδίκτυο.
Ομοίως, οι φορείς εκμετάλλευσης κινητής τηλεφωνίας μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν την υποκείμενη τεχνολογία ταξινόμησης, όπως το deep packet inspection (σε βάθος επιθεώρηση πακέτων), για να ανακατευθύνουν τα τέλη δεδομένων, που σχετίζονται με τις επιχειρήσεις για τους εργαζόμενους που χρησιμοποιούν τα ιδιωτικά τους tablet ή smartphones, στον εργοδότη τους. Αυτό έχει τα πλεονεκτήματα των εφαρμογών χωρίς χρέωση / μηδενικής χρέωσης επιτρέποντας στους υπαλλήλους να συμμετέχουν στο πρόγραμμα φέρτε τις δικές σας συσκευές (BYOD).
Υποδοχή και αντίκτυπος
Η μηδενική χρέωση ορισμένων υπηρεσιών, οι ταχείες λωρίδες και τα χορηγούμενα δεδομένα έχουν επικριθεί ως αντιανταγωνιστικές και περιοριστικές πρακτικές για τις ανοιχτές αγορές. Παρέχουν στους παρόχους διαδικτύου ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην προώθηση των ενδοεπιχειρησιακών υπηρεσιών έναντι ανταγωνιστικών ανεξάρτητων εταιρειών, ειδικά σε αγορές με "βαριά δεδομένα" όπως το video-streaming. Ένας πάροχος υπηρεσιών, ο οποίος προσφέρει απεριόριστη πρόσβαση στην υπηρεσία του, φυσικά θα φαίνεται πιο πλεονεκτικός για τους καταναλωτές σε σχέση με εκείνον όπου η χρήση είναι περιορισμένη. Εάν ο πρώτος πάροχος είναι αυτός που περιορίζει την πρόσβαση, δημιουργεί ένα σημαντικό πλεονέκτημα για τον ίδιο έναντι του ανταγωνισμού του, περιορίζοντας έτσι την ελευθερία της αγοράς. Καθώς πολλές νέες υπηρεσίες διαδικτύου και περιεχομένου δρομολογούνται με στόχο κυρίως τη χρήση κινητών τηλεφώνων και επειδή η περαιτέρω υιοθέτηση της σύνδεσης στο Διαδίκτυο παγκοσμίως (συμπεριλαμβανομένης της ευρυζωνικότητας στις αγροτικές περιοχές των ανεπτυγμένων χωρών) εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα κινητά, η μηδενική χρέωση θεωρείται επίσης απειλή για το ανοικτό διαδίκτυο, το οποίο συνήθως διατίθεται μέσω δικτύων σταθερής τηλεφωνίας με απεριόριστα τέλη χρήσης ή σταθερό κόστος. Το Facebook και το Ίδρυμα Wikimedia έχουν επικριθεί ειδικά για τα προγράμματα μηδενικής χρέωσης που δημιούργησαν, για την περαιτέρω ενίσχυση των υφιστάμενων φορέων εκμετάλλευσης κινητών δικτύων και για τον περιορισμό των δικαιωμάτων των καταναλωτών σε ένα ανοιχτό διαδίκτυο.
Στην ΕΕ, συγκεκριμένες περιπτώσεις όπως αυτή της Πορτογαλίας ελέγχθηκαν από εθνικές και ευρωπαϊκές ρυθμιστικές αρχές από το 2017 και μετά, σύμφωνα με τον κανονισμό BEREC για την ουδετερότητα του δικτύου.
Εκτός από τα εμπορικά συμφέροντα, οι κυβερνήσεις με πολιτιστική ατζέντα μπορεί να υποστηρίξουν την εφαρμογή της μηδενικής χρέωσης για τοπικό περιεχόμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσβαση στο διαδίκτυο Κατηγορία:Τιμολόγηση Κατηγορία:Ασύρματο δίκτυο Κατηγορία:Δικτυακή ουδετερότητα Κατηγορία:Δεοντολογικά αμφισβητούμενες επιχειρηματικές πρακτικές
Εθνική Ακαδημία της Αγίας Καικιλίας
Η Εθνική Ακαδημία της Αγίας Καικιλίας (Accademia Nazionale di Santa Cecilia) είναι το παλαιότερο μουσικό ίδρυμα στον κόσμο, που ιδρύθηκε με την παπική απόφαση «Ratione congruit» που εκδόθηκε από τον Σίξτο Ε΄ το 1585.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ιταλία
Βερνάρδος του Άνχαλτ
Ο Βερνάρδος, γερμ. Bernhard (π. 1134 - 2 Φεβρουαρίου 1212) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης του Άνχαλτ & Μπάλλενστετω(1170-1212), δούκας της Σαξονίας (1180-1212) και κύριος του Μπέρνμπουρκ.
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος του Αλβέρτου η Άρκτος, δούκα της Σαξονίας και της Σοφίας των Φόρμπαχ, κόρης του Χέρμαν Α΄ κόμη του Βίντσενμπουρκ.
Το 1212 απεβίωσε στο Μπάλενστετ σε ηλικία 78 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, ο Ερρίκος Α΄ στο Άνχαλτ και ο Αλβέρτος Α΄ στη Σαξονία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μπριγκίττε (ή τη Γιούττα) των Έστριντσεν, κόρη του Κανούτου Ε΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Μετά έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ των Λουδοβικιδών λαντγκράβου της Θουριγγίας και είχε τέκνο:
Έπειτα έκανε τρίτο γάμο με τη Γιούντιτ/Ιουδήθ των Πιάστ, κόρη του Μιέσκο Γ΄ του Γηραιού, δούκα της Πολωνίας· δεν απέκτησε απογόνους.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Φρόιλα Τζαλάμ
Η Λαίδη Φρόιλα Τζαλάμ (Dame Froyla Tzalam, GCMG, είναι ανθρωπολόγος και ηγέτης της κοινότητας των Μοπάν Μάγια από την Μπελίζ, η οποία είναι Γενική Κυβερνήτρια της Μπελίζ από τις 27 Μαΐου 2021.
Είναι η πρώτη ιθαγενής Μάγια που υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης οποιασδήποτε χώρας στην ιστορία της Κοινοπολιτείας.
Εκπαίδευση
Η Τζαλάμ είναι από το χωριό Σαν Αντόνιο του Τολέδο. Αποφοίτησε με πτυχίο μπάτσελορ στην Ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο Τρίνιτι του Τέξας. Ακολούθησε μεταπτυχιακό στην Αγροτική Ανάπτυξη από το Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ.
Καριέρα
Ήταν η εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου για Αυτόχθονη Διοίκηση Sarstoon Temash (SATIIM).
Η Τζαλάμ προκρίθηκε για υποψηφιότητα στη Γερουσία τον Ιανουάριο του 2017, αλλά αρνήθηκε, προκειμένου να επικεντρωθεί στη δουλειά της με το SATIIM.
Γενική Κυβερνήτρια της Μπελίζ
Στις 21 Μαρτίου 2022 τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου από τον Δούκα του Κέιμπριτζ κατά τη διάρκεια της βασιλικής περιοδείας του.
Παραπομπές
Τζαλαμ Τζαλαμ
Μιχάλης Μπαλτατζής
Ο Μιχάλης Μπαλτατζής είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα της Ασπίδας Ξάνθης και του Άρη Θεσσαλονίκης κατά την δεκαετία του '50.
Καριέρα
Την επόμενη σεζόν, κατέκτησε την δεύτερη θέση του τοπικού πρωταθλήματος, σκοράροντας στη νίκη του Άρη κατά του Μελιτέα με 0-2 στις 18 Νοεμβρίου 1956. Για την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, ο Μπαλτατζής σκόραρε στην εκτός έδρας νίκη κατά του Παναργειακού, στις 24 Φεβρουαρίου 1957.
Το καλοκαίρι του 1957, παραχωρήθηκε στην Ασπίδα Ξάνθης, συμμετέχοντας στο πρωτάθλημα βορείου ομίλου του 1958. Γύρισε και πάλι στον Άρη το καλοκαίρι του 1970, ως βοηθός προπονητή του Μίλοβαν Τσίριτς και στις αρχές του 1971 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας μετά την αποχώρηση του Γιουγκοσλάβου και πριν την πρόσληψη του Λες Άλεν.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Φοινικιά Θήρας
Η Φοινικιά είναι χωριό της Σαντορίνης το οποίο βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού με θέα νότια προς την καλντέρα σε υψόμετρο 127 μέτρα. Απέχει 14 χλμ. βορειοδυτικά από τα Φηρά και περίπου 2 χλμ. ανατολικά από την Οία. Πρόκειται για οικισμό που ακολουθεί την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του νησιού με όμορφα μικρά πετρόκτιστα σοκάκια, αρκετά υπόσκαφα σπίτια, στο κέντρο του  δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα και παρουσιάζει ήπια τουριστική ανάπτυξη. Παλιότερα οι κάτοικοί της ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και ειδικότερα την αμπελουργία.
Αναφέρεται επίσημα το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Οίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Οίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Οίας του Δήμου Θήρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 222  κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σαντορίνης
Γιόν Κούβλουνγκ
Ο Γιόν Ίνγκεσον Κούβλουνγκ, νορβηγ.: Jon Ingesson Kuvlung, (απεβ. το 1188) ήταν διεκδικητής του Βασιλικού Στέμματος κατά την εποχή του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία. Ήταν αντίπαλος του βασιλιά Σβέρε της Νορβηγίας.
Βιογραφία
Ο Γιόν Ίνγκεσον ισχυρίστηκε ότι ήταν γιος του πρώην βασιλιά Ίγνκε Α΄ της Νορβηγίας, αν και το έπος Sverris saga, η κύρια πηγή πληροφοριών γι' αυτήν την περίοδο της νορβηγικής ιστορίας, ισχυρίζεται ότι αυτό ήταν ψευδές. Ο Γιόν Ίνγκεσον ήταν ένας νεαρός κληρικός, όταν τον έκαναν διεκδικητή βασιλιά. Ως τότε ζούσε ως μοναχός στο αβαείο Χοβεντάια στο νησί Χόβεντάια έξω από το Όσλο. Το ψευδώνυμο Kuvlung προέρχεται από την παλαιοσκανδιναβική λέξη kuvl, που σημαίνει τον μανδύα του μοναχού. Ο Γιόν Κούβλουνγκ κυβέρνησε στην περιοχή του Βίκεν ως αντίπαλος βασιλιάς, μέχρι που σκοτώθηκε από τους Μπίρκενμπαινερς στο Μπέργκεν το 1188.
Οι Κούλβουνγκς
Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 1185, πρώην υποστηρικτές του βασιλιά Μάγκνους Ε' της Νορβηγίας από το Βίκεν συναντήθηκαν με τον Γιόν Κούβλουνγκ. Αυτός στη συνέχεια βασιλιάς στη Συνέλευση (Haugating) στο Tένσνμπεργκ. Ο ηγετικός άνδρας ήταν ο Σίμων Κάρασον, του οποίου η σύζυγος, Mαργκρέτε Άρναντοτιρ (Margrét Arnadóttir), ήταν ετεροθαλής αδελφή του βασιλιά Ίνγκε Α΄ της Νορβηγίας και εγγονή της χήρας βασίλισσας Ίνγκριντ Ράγκνβαλντσντοτερ. Επίσης η Mαργκρέτ Άρναντοτιρ ήταν αμφιθαλής αδελφή του Nίκολας Άρνασον, επισκόπου του Όσλο και εξέχοντος αντιπάλου του βασιλιά Σβέρε. Ο Σίμων Κάρασονn και η Mαργκρέτ Άρναντοτιρ ήταν επίσης γονείς του Φιλίππου Σίμονσον, ενός μελλοντικού υποψηφίου του θρόνου της Νορβηγίας.
Αυτή η ομάδα ήταν από πολλές απόψεις ο άμεσος διάδοχος της μερίδας Χέκλουνγκ, που είχε προηγουμένως αμφισβητήσει την κυριαρχία του βασιλιά Σβέρε. Οι Χέλκουνγκς είχαν στενή σχέση με την Εκκλησία. Αν και η Εκκλησία δεν υποστήριξε ανοιχτά τους Kούβλουνγκς, έδωσε τουλάχιστον τη σιωπηλή έγκρισή της: η Εκκλησία δεν μίλησε ποτέ εναντίον του Γιόν, επειδή εγκατέλειψε το μοναστήρι του, ενώ ο αντίπαλός του βασιλιάς Σβέρε επικρίθηκε έντονα, επειδή εγκατέλειψε τα προηγούμενα καθήκοντά του ως ιερέα στις Φερόες. Οι Kούνβλουνγκς απέκτησαν σύντομα τον έλεγχο της ανατολικής και δυτικής Νορβηγίας, που ήταν τα παλαιά οχυρά Χέκλουνγκ.
Το φθινόπωρο του 1186, οι Kούβλουνγκς επιτέθηκαν στο Nίδαρος. Αυτή η επίθεση αιφνιδίασε τον βασιλιά Σβέρε. Βρήκε καταφύγιο στο πρόσφατα κατασκευασμένο πέτρινο κάστρο Σβέρεσμποργκ. Μη μπορώντας να πάρουν το κάστρο, οι Kούβλουνγκς αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Το 1188, ο βασιλιάς Σβέρε έπλευσε νότια με μεγάλο στόλο. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Tένσμπεργκ, αλλά καμία πλευρά δεν τόλμησε να δώσει μάχη. Οι Kούβλουνγκς γλίστρησαν μακριά στο Μπέργκεν. Ο βασιλιάς Σβέρε επιτέθηκε στο Μπέργκεν λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Το σκάφος του Γιόν κόλλησε σε έναν βράχο, όταν τον έβαλαν με κωπηλασία στο λιμάνι για να αντιμετωπίσει τον εχθρό. Εκεί σκοτώθηκε ο Γιόν Κούβλουνγκ, τερματίζοντας την εξέγερση των Kούβλουνγκς.
Ιστορικό πλαίσιο
Από το 1130 υπήρξαν αρκετοί αλληλένδετοι εμφύλιοι πολέμους ποικίλης κλίμακας και έντασης. Το υπόβαθρο γι' αυτές τις συγκρούσεις ήταν οι ασαφείς νορβηγικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικές συνθήκες και ο αγώνας μεταξύ Εκκλησίας και βασιλιά. Το πρόσωπο συγκέντρωσης ήταν συνήθως ένας βασιλικός γιος, ο οποίος ήταν επικεφαλής της εν λόγω μερίδας, για να αντιταχθεί στην εξουσία του βασιλιά από το διαγωνιζόμενο κόμμα. Το 1184 ο βασιλιάς Σβέρε Α΄ της Νορβηγίας και το κόμμα του, οι Μπίρκεμπαϊνερς είχαν νικήσει τον βασιλιά Mάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας και τους Χέκλουνγκς στη μάχη του Φιμράιτε. Σε αυτή τη μάχη ο βασιλιάς Μάγκνους Ε΄ σκοτώθηκε και ο βασιλιάς Σβέρε κυβέρνησε ως αδιαμφισβήτητος βασιλιάς της Νορβηγίας για αρκετά χρόνια.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκίλλε
Ροβσάν Μαμάντοφ
Ροβσάν Μαμάντοφ (Rövşən Raqif oğlu Məmmədov‎, 15 Ιουνίου 1979, Αγκστάφα) — είναι Αζέρος δημοσιογράφος, πρόεδρος του CJSC για την τηλεόραση και τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Αζερμπαϊτζάν.
Πρώτα χρόνια
Ο Ροβσάν Μαμάντοφ γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1979, στην πόλη Αγκστάφα στο SSR του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο τότε ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1985 έως το 1996, σπούδασε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Σουμγκαγήτ. Ο Μαμάντοφ εισήλθε στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μπακού το 1996 και αποφοίτησε το 2000. Σπούδασε στο Τμήμα Διεθνούς Δημοσιογραφίας της ίδιας σχολής από το 2000 και αποφοίτησε το 2002 με μεταπτυχιακό. Από το 2003 έως το 2006, ο Μαμάντοφ σπούδασε στο Τμήμα Θεωρίας και Πρακτικής Δημοσιογραφίας της ίδιας σχολής και έλαβε μεταπτυχιακό πτυχίο. Από το 2009 έως το 2016, σπούδασε στο Τμήμα Φιλολογίας και Δημοσιογραφίας στο Σλαβικό Πανεπιστημιο του Μπακού. Το 2016, υπερασπίστηκε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο:
Δημοσιογραφία
Ο Ροβσάν Μαμάντοφ εργάστηκε στο Lider TV για πολλά χρόνια και ξεκίνησε την καριέρα του ως αθλητικός ανταποκριτής. Αργότερα δούλεψε ως αθλητικός δημοσιογράφος και σχολιαστής. Το 2010, ήταν επικεφαλής του τμήματος στο Lider TV. Ο Μαμάντοφ χώρισε τους δρόμους με το Lider TV το 2015 και συνέχισε τις δραστηριότητές του στον πολιτικό τομέα.
Ο Μαμάντοφ ξεκίνησε να εργάζεται στο AzTV και φιλοξένησε τα προγράμματα "Pulse of the Day", "Main Issue" και "Week". Αργότερα διορίστηκε διευθυντής των «Κοινωνικοπολιτικών προγραμμάτων και στούντιο ξένων ειδήσεων» CJSC. Στις 15 Ιανουαρίου 2019, διορίστηκε πρόεδρος της ίδιας εταιρείας.
Βραβεία
Στον Ροβσάν Μαμάντοφ απονεμήθηκε το μετάλλιο "Πρόοδος" στις 20 Ιουλίου 2015, με το διάταγμα του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ.
Τζόνι Μπρισένιο
Ο Τζόνι Μπρισένιο (John Antonio Briceño, γεννημένος στις 17 Ιουλίου 1960) είναι ένας πολιτικός από την Μπελίζ που είναι ο 5ος και σημερινός Πρωθυπουργός της Μπελίζ από τις 12 Νοεμβρίου 2020 και ο ηγέτης του Ενωμένου Κόμματος του Λαού (PUP) από το 2016. Ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης από το 2008 έως το 2011 και από το 2016 έως το 2020. Από το 1998 έως το 2007 διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης υπό τον πρωθυπουργό Σαΐντ Μούσα.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Μπρισένιο γεννήθηκε στην πόλη Όραντζ Γουόκ Τάουν στις 17 Ιουλίου 1960. Ο πατέρας του, Ελίχιο Μπρισένιο, ήταν υπουργός της κυβέρνησης τη δεκαετία του 1980, αλλά το 1985 καταδικάστηκε για συνωμοσία με σκοπό να κάνει λαθρεμπόριο μαριχουάνας και κοκαΐνης στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το κατηγορητήριο να κατονομάζει έναν αδελφό και έναν ανιψιό ως συνενόχους.
Αποφοίτησε από το Κολέγιο Μάφλες το 1978. Απέκτησε πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων από το Κολέγιο του Αγίου Ιωάννη το 1980 και πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν το 1985.
Το 1990 ο Μπρισένιο και ο αδελφός του, Χάιμε, ίδρυσαν την Centaur Communications, έναν πάροχο καλωδιακής τηλεόρασης που αργότερα επεκτάθηκε σε υπηρεσίες Διαδικτύου, τηλεοπτικές ειδήσεις και ραδιόφωνο.
Καριέρα
Ο Μπρισένιο εξελέγη για πρώτη φορά στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Μπελίζ από την εκλογική περιφέρεια Orange Walk Central το 1993. Το 1994 κατήλθε με επιτυχία στις εκλογές του δημοτικού συμβουλίου της Orange Walk Town.
Το 1994 εξελέγη συμπρόεδρος του Ενωμένου Κόμματος του Λαού. Το 1996 εξελέγη αναπληρωτής αρχηγός κόμματος. Όταν το PUP κέρδισε τις εκλογές του 1998, ο Μπρισένιο διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης (αναπληρωτής πρωθυπουργός) και υπουργός Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος.
Τον Αύγουστο του 2004 ηγήθηκε μιας ομάδας υπουργών, γνωστών ως συμμαχία G-7, οι οποίοι υπέβαλαν μια σειρά από μεταρρυθμιστικά αιτήματα, συμπεριλαμβανομένης της απόλυσης του Ραλφ Φοσέκα από το υπουργικό συμβούλιο. Όταν ο πρωθυπουργός Σαΐντ Μούσα απέτυχε να ανταποκριθεί σε αυτές τις απαιτήσεις, η ομάδα παραιτήθηκε. Ωστόσο, ο Μούσα στη συνέχεια συμφώνησε σε όλα τα αιτήματα εκτός από την απόλυση του Φονσέκα και οι υπουργοί της G-7 παρέμειναν στο υπουργικό συμβούλιο. Ο Μπρισένιο απέκτησε επίσης ένα επιπλέον χαρτοφυλάκιο, το υπουργείο Οικονομικών. Ήταν αργότερα ένας από τους υπουργούς που αντιτάχθηκαν στην πρόταση του Μούσα να διακανονίσει το χρέος της χώρας στις Καθολικές Υπηρεσίες Υγείας. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο Μούσα προσπάθησε να υποβιβάσει τον Μπρισένιο από τη θέση του ως αναπληρωτή πρωθυπουργού, αλλά ο Μπρισένιο αρνήθηκε να δεχτεί τις μικρότερες θέσεις στο Υπουργικό Συμβούλιο που του προσφέρθηκαν και αντ' αυτών παραιτήθηκε από το υπουργικό συμβούλιο στις 5 Ιουνίου 2007.
Σε ένα εθνικό συνέδριο του PUP τον Ιούλιο του 2007, ο Μπρισένιο επανεξελέγη ως ένας από τους αναπληρωτές αρχηγούς του κόμματος. Στις γενικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2008, στις οποίες ηττήθηκε το PUP, ο Μπρισένιο επανεξελέγη στην εκλογική του περιφέρεια της Orange Walk Central. ήταν ένας από τους μόλις έξι επιτυχημένους υποψηφίους του PUP.
Στις 30 Μαρτίου 2008 εξελέγη αρχηγός του PUP σε ένα συνέδριο του κόμματος στην Μπελμοπάν, διαδεχόμενος τον Μούσα. Νίκησε τον Φράνσις Φονσέκα, ο οποίος θεωρούνταν ο υποψήφιος που προτιμούσε το κομματικό κατεστημένο, λαμβάνοντας 330 ψήφους έναντι 310 υπέρ του Φονσέκα.
Επικαλούμενος απροσδιόριστα ζητήματα υγείας, ο Μπρισένιο παραιτήθηκε ξαφνικά τόσο από το PUP όσο και από ηγέτης της αντιπολίτευσης τον Οκτώβριο του 2011 χωρίς να ηγηθεί του κόμματος σε γενικές εκλογές. Διατήρησε την έδρα του στην Εθνοσυνέλευση. Και στις δύο ηγετικές θέσεις τον διαδέχθηκε ο Φονσέκα.
Περιστατικό ηχογράφησης 2015
Τον Μάρτιο του 2015, λίγο μετά την αποφασιστική ήττα του PUP στις δημοτικές εκλογές, δημοσιοποιήθηκε μια ηχογράφηση με τον Μπρισένιο να ασκεί δριμεία κριτική στην κυβέρνηση Μούσα της περιόδου 1998–2008. Στο ηχητικό απόσπασμα, ο Μπρισένιο κατηγόρησε τον Μούσα και τον Ραλφ Φονσέκα ότι έκλεψαν «εκατομμύρια, δεκάδες εκατομμύρια δολάρια» και δήλωσε: «... αν ήταν σε άλλη χώρα θα ήταν στη φυλακή αυτή τη στιγμή». Ο Μπρισένιο ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε βαθιά χρέη προσωπικά ως ηγέτης του PUP για λογαριασμό του κόμματος και κατηγόρησε τον Φράνσις Φονσέκα για την ήττα του στις γενικές εκλογές του 2012 και στις τοπικές εκλογές. Ο Μπρισένιο ισχυρίστηκε ότι η ηχογράφηση έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή του και αρνήθηκε να το σχολιάσει. Ο Φράνσις Φονσέκα χαρακτήρισε το περιστατικό «εσωκομματικό ζήτημα».
Πρωθυπουργός της Μπελίζ (2020–σήμερα)
Στις 11 Νοεμβρίου 2020 το Ενωμένο Κόμμα του Λαού, με επικεφαλής τον Μπρισένιο, κέρδισε την κυβέρνηση στις γενικές εκλογές του 2020, νικώντας το Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα, με επικεφαλής τον Πάτρικ Φάμπερ. Ανέλαβε τα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός της Μπελίζ στις 12 Νοεμβρίου 2020. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που δεν είναι από την Μπελίζ Σίτι.
Προσωπική ζωή
Ο Μπρισένιο και η σύζυγός του Ροσάνα (απόφοιτος του Κολεγίου Μάφλες το 1986) έχουν τρεις γιους. Στις 24 Νοεμβρίου 2020, δύο εβδομάδες μετά την έναρξη της θητείας του ως πρωθυπουργού, δήλωσε ότι είχε διαγνωστεί με COVID-19 και τα πήγαινε καλά. Την 1η Φεβρουαρίου 2022 ανακοινώθηκε ότι ο Μπρισένιο βρέθηκε θετικός στον COVID-19 και έζησε για μικρό χρονικό διάστημα σε απομόνωση.
Παραπομπές
Μπρισενιο Μπρισενιο
Συριακός Χριστιανισμός
Ο Συριακός Χριστιανισμός ( / Mšiḥoyutho Suryāyto) αντιπροσωπεύει έναν ξεχωριστό κλάδο του ανατολικού χριστιανισμού, του οποίου τα μορφοποιητικά θεολογικά κείμενα και οι παραδοσιακές λειτουργίες εκφράζονται στην κλασική συριακή γλώσσα, μια παραλλαγή της αραμαϊκής γλώσσας. Με μια ευρύτερη έννοια, ο όρος μπορεί επίσης να αναφέρεται στον Aραμαϊκό Xριστιανισμό γενικά, συμπεριλαμβάνοντας όλες τις χριστιανικές παραδόσεις που βασίζονται σε λειτουργικές χρήσεις της αραμαϊκής γλώσσας και των παραλλαγών της, ιστορικών και σύγχρονων.
Μαζί με τα ελληνικά και τα λατινικά, η κλασική συριακή ήταν μία από τις τρεις σημαντικότερες γλώσσες του πρώιμου χριστιανισμού. Έγινε ένα μέσο για την ανάπτυξη μιας ξεχωριστής συριακής μορφής χριστιανισμού, που άνθισε σε όλη την Εγγύς Ανατολή και σε άλλα μέρη της Ασίας κατά την Ύστερη Αρχαιότητα και την Πρώιμη Μεσαιωνική περίοδο, δημιουργώντας διάφορες λειτουργικές και ονομαστικές παραδόσεις, που αντιπροσωπεύονται στη σύγχρονη εποχή από αρκετές Εκκλησίες που συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη θρησκευτική και πολιτιστική κληρονομιά του Συριακού Χριστιανισμού.
Ο Συριακός Χριστιανισμός περιλαμβάνει δύο λειτουργικές παραδόσεις. Η Ανατολική Συριακή Ιεροτελεστία (επίσης γνωστή ως Χαλδαϊκή, Ασσυριακή, Σασσανιδική, Βαβυλωνιακή ή Περσική Ιεροτελεστία), της οποίας η κύρια αναφορά είναι η Ιερή Κουρμπάνα των Αγίων Άνται και Μάρι, είναι αυτή της Καθολικής Εκκλησίας των Χαλδαίων, της Ασσυριακής Εκκλησίας της Ανατολής, της Αρχαίας Εκκλησίας της Ανατολής και της Χαλδαϊκής Συριακής Εκκλησίας (η τελευταία ανήκει στην ασσυριακή εκκλησία της Ανατολής).
Στην Ινδία, οι αυτόχθονες χριστιανοί της Ανατολής (Χριστιανοί του Αγίου Θωμά) και των δύο λειτουργικών παραδόσεων (ανατολικών και δυτικών) ονομάζονται «Σύριοι» Χριστιανοί. Η παραδοσιακή ανατολικοσυριακή κοινότητα εκπροσωπείται από τη Συρο-Μαλαβαρική Εκκλησία και τη Χαλδαϊκή Συριακή Εκκλησία της Ινδίας (μέρος της ασσυριακής εκκλησίας της Ανατολής). Η δυτικοσυριακή λειτουργική παράδοση εισήχθη μετά το 1665 και η κοινότητα που σχετίζεται με αυτήν, εκπροσωπείται από την Ιακωβίτικη Συριακή Χριστιανική Εκκλησία (μέρος της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας), την Ορθόδοξη Συριακή Εκκλησία Μαλανκάρα (και οι δύο ανήκουν στην Ανατολική Ορθοδοξία), τη Συρο-Μαλανκάρα Καθολική Εκκλησία (Ανατολική Καθολική Εκκλησία) και την Ανεξάρτητη Μαλαβάρ Συριακή Εκκλησία (ανεξάρτητη ανατολίτικη ορθόδοξη εκκλησία που δεν ανήκει στην Ανατολίτικη Ορθόδοξη Κοινωνία).
Ιστορία
Ο Χριστιανισμός ξεκίνησε στην Εγγύς Ανατολή, στην Ιερουσαλήμ, μεταξύ Εβραίων που μιλούσαν Αραμαϊκά. Σύντομα εξαπλώθηκε σε άλλους αραμαϊκούς σημιτικούς λαούς κατά μήκος της ακτής της Ανατολικής Μεσογείου και επίσης στα εσωτερικά τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πέραν αυτής στην Παρθική Αυτοκρατορία και τη μετέπειτα Αυτοκρατορία της Σασσανίας, συμπεριλαμβανομένης της Μεσοποταμίας, η οποία κυριαρχήθηκε σε διαφορετικούς χρόνους και σε διαφορετικό βαθμό από αυτές τις αυτοκρατορίες.
Τα ερείπια της Δούρα Ευρωπός Εκκλησίας, που χρονολογούνται από το πρώτο μισό του 3ου αιώνα, αποτελούν συγκεκριμένες ενδείξεις για την παρουσία οργανωμένων χριστιανικών κοινοτήτων στην αραμαϊκόφωνη περιοχή, μακριά από την Ιερουσαλήμ και τις ακτές της Μεσογείου και υπάρχουν παραδόσεις κηρύγματος του χριστιανισμού στην περιοχή ήδη από την εποχή των Αποστόλων.
Ωστόσο, "σχεδόν κάθε πτυχή του Συριακού Χριστιανισμού πριν από τον τέταρτο αιώνα παραμένει σκοτεινή και μόνο τότε μπορεί κανείς να νιώσει τον εαυτό του σε πιο σταθερό έδαφος". Ο τέταρτος αιώνας χαρακτηρίζεται από τα πολλά γραπτά στα Συριακά του Αγίου Εφρέμ του Σύρου, τις Διαδηλώσεις του ελαφρώς παλαιότερου Αφραχάτ (Σύριος χριστιανός συγγραφέας του τρίτου αιώνα από την Περσική / Σασσανική Αυτοκρατορία που συνέθεσε μια σειρά από είκοσι τρεις εκθέσεις) και το ανώνυμο ασκητικό Βιβλίο των Βημάτων. Ο Εφρέμ έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, κοντά στα σύνορα με την Αυτοκρατορία της Σασσανίας, στην οποία ανήκαν οι άλλοι δύο συγγραφείς.
Οι επίσκοποι που έλαβαν μέρος στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας (325), την πρώτη από τις οικουμενικές συνελεύσεις, περιελάμβαναν είκοσι από τη Συρία και έναν από την Περσία, εκτός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δύο συμβούλια που πραγματοποιήθηκαν τον επόμενο αιώνα χώρισαν τον Συριακό Χριστιανισμό σε δύο αντίθετες ομάδες.
Θεολογική αντίθεση Ανατολής-Δύσης
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Σύγχρονες συριακές χριστιανικές ομολογίες της Μέσης Ανατολής Ο Συριακός Χριστιανισμός διχάζεται σε διάφορα θεολογικά ζητήματα, τόσο χριστολογικά όσο και πνευματικά.
Το 431, η Σύνοδος της Εφέσου, η οποία θεωρείται η τρίτη οικουμενική σύνοδος, καταδίκασε τον Νεστόριο και τον Νεστοριανισμό. Αυτή η καταδίκη συνεπώς αγνοήθηκε από την Ανατολική Συριακή Εκκλησία, η οποία είχε ιδρυθεί προηγουμένως στην Αυτοκρατορία της Σασανίας ως ξεχωριστή Εκκλησία στο Συμβούλιο της Σελεύκειας-Κτεσιφόνης το 410, και η οποία στη Σύνοδο του Δαδίσο το 424 είχε ανακηρύξει την ανεξαρτησία του επικεφαλής της, του Καθολικού (Catholicos, ένας τίτλος που χρησιμοποιείται για τον επικεφαλής ορισμένων εκκλησιών σε ορισμένες ανατολικές χριστιανικές παραδόσεις ), σε σχέση με τις «δυτικές» εκκλησιαστικές αρχές (της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Ακόμη και η σύγχρονη μορφή της Ασσυριακής Εκκλησίας της Ανατολής και η Αρχαίας Εκκλησίας της Ανατολής, τιμούν τον Νεστόριο ως δάσκαλο και άγιο.
Το 553, η Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος), αναθεματοποίησε τον Θεόδωρο της Μοψουεστίας και επίσης καταδίκασε αρκετά γραπτά του Θεοδώρητου του Κύρου και του Ιβάς της Έδεσσας. Δεδομένου ότι αυτοί οι τρεις θεολόγοι είχαν μεγάλη εκτίμηση μεταξύ των ανατολικοσυριακών χριστιανών, δημιουργήθηκαν περαιτέρω ρήγματα, με αποκορύφωμα το 612, όταν πραγματοποιήθηκε ένα μεγάλο συμβούλιο της Εκκλησίας της Ανατολής στη Σελεύκεια-Κτησίφωνα (σημερινή Αλ Μανταΐν). Υπό την προεδρία του Μπαμπάι του Μεγάλου (π. 628), το συμβούλιο υιοθέτησε επίσημα συγκεκριμένες χριστολογικές διατυπώσεις, χρησιμοποιώντας τον συριακό όρο ܩܢܘܡܐ (qnoma, κνόμα) ως προσδιορισμό για τις διπλές (θεϊκές και ανθρώπινες) ιδιότητες μέσα σε ένα πρόσωπο του Χριστού.
Η θεολογική αποξένωση μεταξύ των κλάδων της Ανατολικής Συρίας και της Δυτικής Συρίας εκδηλώθηκε ως μια παρατεταμένη αντιπαλότητα, που ήταν ιδιαίτερα έντονη μεταξύ της Εκκλησίας της Ανατολής και του Μαφριανάτου της Ανατολής (Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, αρχικά γνωστή ως Μέγα Μητρόπολη της Ανατολής). Και οι δύο πλευρές ισχυρίζονταν ότι τα δόγματά τους δεν ήταν αιρετικά, κατηγορώντας επίσης την άλλη πλευρά ότι κρατούσε αιρετικές διδασκαλίες. Η θεολογική τους αποξένωση συνέχισε καθ' όλη τη μεσαιωνική και πρώιμη νεότερη περίοδο, μέχρι τις μέρες μας. Το 1999, η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία, μια αδελφή εκκλησία της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας, εμπόδισε την είσοδο της Ασσυριακής Εκκλησίας της Ανατολής στο Συμβούλιο Εκκλησιών της Μέσης Ανατολής, το οποίο έχει μεταξύ των μελών της τη Χαλδαϊκή Καθολική Εκκλησία,  και ζήτησε να αφαιρέσει από τη λειτουργία της την αναφορά του Διόδωρου του Ταρσέυς, του Θεοδώρου της Μοψουεστίας και του Νεστορίου, τους οποίους τιμά ως «Έλληνες γιατρούς».
Λειτουργική αντίθεση Ανατολής-Δύσης
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Μητροπόλεις της Ανατολικής Συρίας (Εκκλησία της Ανατολής) στην Ασία από τον 9ο έως τον 13ο αιώνα Οι λειτουργίες των Ανατολικών και Δυτικών Σύριων είναι αρκετά διακριτές. Η Ανατολική Συριακή ιεροτελεστία σημειώνεται ιδιαίτερα για την ευχαριστιακή της λειτουργία των αγίων Αντάι και Μαρί, στην οποία απουσιάζουν οι Λόγοι του Θεσμού. Οι Δυτικοί Σύροι χρησιμοποιούν τη Συρο-Αντιοχική ή Δυτική Συριακή τελετή, η οποία ανήκει στην οικογένεια των λειτουργιών που είναι γνωστή ως Ιεροτελεστία της Αντιόχειας.
Η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία προσθέτει στο Τρισάγιο («Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς») τη φράση «ο οποίος σταυρώθηκε υπέρ ημών». Η Εκκλησία της Ανατολής το ερμήνευσε αυτό ως αιρετικό. Ο Πατριάρχης Τιμόθεος Α' της Εκκλησίας της Ανατολής δήλωσε: «Και επίσης σε όλες τις χώρες της Βαβυλώνας, της Περσίας και της Ασσυρίας, και σε όλες τις χώρες της ανατολής του ηλίου, δηλαδή μεταξύ των Ινδών, των Κινέζων, των Θιβετιανών και των Τούρκων και σε όλες τις επαρχίες που υπάγονται στη δικαιοδοσία αυτής της Πατριαρχικής Έδρας δεν υπάρχει προσθήκη του «Κρουσιφίξους ες προ νόμπις» (Crucifixus es pro nobis, Σταυρώθηκες για μας).
Μεταξύ των Χριστιανών του Αγίου Θωμά της Ινδίας, η Ανατολική Συριακή Τελετή ήταν αυτή που χρησιμοποιήθηκε αρχικά, αλλά εκείνοι που τον 17ο αιώνα αποδέχθηκαν την ένωση με τη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία υιοθέτησαν την ιεροτελεστία αυτής της εκκλησίας.
Περαιτέρω διαιρέσεις
Ένα σχίσμα το 1552 στην Εκκλησία της Ανατολής οδήγησε σε ένα χωριστό πατριαρχείο, το οποίο αρχικά συνήψε σε ένωση με την Καθολική Εκκλησία αλλά αργότερα αποτέλεσε τον πυρήνα της σημερινής Ασσυριακής Εκκλησίας της Ανατολής και της Αρχαίας Εκκλησίας της Ανατολής. στα τέλη του 18ου αιώνα οι περισσότεροι οπαδοί του προγενέστερου πατριαρχείου επέλεξαν την ένωση με τη Ρώμη (Καθολική Εκκλησία) και, με κάποιους άλλους, τώρα αποτελούν τη Χαλδαϊκή Καθολική Εκκλησία.
Στην Ινδία, όλοι οι Χριστιανοί του Αγίου Θωμά (Θωμαϊστές) εξακολουθούν να αποκαλούνται συλλογικά «Σύριοι Χριστιανοί». Η πλειονότητα των Θωμαϊστών, που αρχικά εξαρτιόταν από την Εκκλησία της Ανατολής, διατήρησε την ένωση με τη Ρώμη παρά τις ενοχλήσεις που ένιωθαν για τον εκλατινισμό από τους Πορτογάλους ηγεμόνες και τον κλήρο τους, εναντίον των οποίων διαμαρτυρήθηκαν. Αποτελούν πλέον την Καθολική Συρομαλαμπάρ Εκκλησία. Μια μικρή ομάδα, που χωρίστηκε από αυτές στις αρχές του 19ου αιώνα, ενώθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, με το όνομα Χαλδαϊκή Συριακή Εκκλησία, με την Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής. Εκείνοι που το 1653 διαχωρίστηκαν από την Καθολική Εκκλησία, καθώς κυριαρχούσαν οι Πορτογάλοι στην Ινδία και σύντομα επέλεξαν την ένωση με τη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, αργότερα χωρίστηκαν σε διάφορες ομάδες. Ο πρώτος διαχωρισμός ήταν αυτός της Ανεξάρτητης Συριακής Εκκλησίας του Μαλάμπαρ το 1772. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στη διάρκεια του 20ου, προέκυψε μια διαίρεση μεταξύ εκείνων που παρέμειναν ενωμένοι με τη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία που επέμεναν στην πλήρη αυτοκεφαλία και τώρα ονομάζονται Ορθόδοξη Συριακή Εκκλησία της Μαλανκάρα (γνωστή ως Ινδική Ορθόδοξη Εκκλησία) και από αυτούς διαχωρίστηκε και η Συριακή Χριστιανική Εκκλησία των Ιακωβιτών, οι οποίοι παραμένουν πιστοί στον πατριάρχη.
Ένα κίνημα επανένωσης οδήγησε το 1930 στην καθιέρωση πλήρους κοινωνίας μεταξύ μερικών από τους Συριακούς Ορθόδοξους της Μαλανκάρα και της Καθολικής Εκκλησίας. Αποτελούν πλέον την Καθολική Συρο-Μαλανκαρική Εκκλησία.
Στη Μέση Ανατολή, ο πρόσφατα ενθρονισμένος πατριάρχης της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Ιγνάτιος Μιχαήλ Γ' Τζάρβε, διακήρυξε τον εαυτό του Καθολικό και, έχοντας λάβει επιβεβαίωση από τη Ρώμη το 1783, έγινε επικεφαλής της Συριακής Καθολικής Εκκλησίας. Τον 19ο και τον 20ο αιώνα πολλοί Συριακοί Χριστιανοί, τόσο της Ανατολής όσο και της Δύσης, εγκατέλειψαν τη Μέση Ανατολή για άλλες χώρες, δημιουργώντας μια σημαντική διασπορά.
Στη σύγχρονη εποχή, αρκετές Εκκλησίες της Συριακής παράδοσης συμμετέχουν ενεργά στον οικουμενικό διάλογο.
Όροι για Συριακούς Χριστιανούς
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ιερή Κερμπάνα (Ευχαριστιακή Λειτουργία) της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας, εορτασμός της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιακώβου Οι αυτόχθονες αραμαϊκόφωνες κοινότητες της Εγγύς Ανατολής (, سُريان) υιοθέτησαν τον Χριστιανισμό πολύ νωρίς, ίσως ήδη από τον πρώτο αιώνα, και άρχισαν να εγκαταλείπουν την παραδοσιακή αρχαία μεσοποταμιακή θρησκεία τριών χιλιετιών, αν και αυτή η θρησκεία δεν "έσβησε" εντελώς μέχρι τον δέκατο αιώνα. Το βασίλειο της Οσροηνής, με πρωτεύουσα την Έδεσσα, απορροφήθηκε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 114 ως ημιαυτόνομο υποτελές κράτος και στη συνέχεια, μετά από μια περίοδο υπό την κυριαρχία της Παρθικής Αυτοκρατορίας, ενσωματώθηκε ως ρωμαϊκή επαρχία, πρώτα το 214 και τελικά το 242.
Ανατολικοσυριακή Ιεροτελεστία
εναλλ.=|μικρογραφία|400x400εσ|Σύγχρονες διαιρέσεις των Χριστιανών του Αγίου Θωμά (γνωστοί και ως Σύριοι Χριστιανοί)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συριακός Χριστιανισμός
Α.Π.Ο. Θύελλα Διασταύρωσης Ραφήνας
Ο '''Α.Π.Ο. "Θύελλα" Διασταύρωσης Ραφήνας''' είναι ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στη Ραφήνα Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1957 και χρώματά του το πράσινο και το λευκό. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Ραφήνας "Παναγιώτης Σκούφος", όπου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της. Από την ίδρυση του μέχρι και το 1980 ο σύλλογος δρούσε σαν ανεξάρτητος, όταν τότε εντάθηκε στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών. Από το 2000 και έπειτα, ο σύλλογος ανήκει στη δύναμη της Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Αττικής. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο αγωνίζεται στην Γ' Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.
== Ιστορία == Ο σύλλογος '''Α.Π.Ο. "Θύελλα" Διασταύρωσης Ραφήνας''' ιδρύθηκε το 1957 από τους κατοίκους, λιγνιτωρύχοι στην πλειοψηφία στο επάγγελμα, της Ραφήνας. Πριν ο σύλλογος καταλήξει με χρώματα το πράσινο και το λευκό, άλλαξε πολλές παραλλαγές όπως κίτρινο-μαύρο, κόκκινο-λευκό και κίτρινο-κόκκινο, ενώ σαν έμβλημα έφερε το γράμμα "Θ", αρχικό από το όνομα της ονομασίας του.
Η Θύελλα Ραφήνας, από την επίσημη ίδρυσή της μέχρι και το 1979, τότε δηλαδή που θεσπίστηκε και το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, αγωνιζόταν σαν ανεξάρτητος σύλλογος στην ανεξάρτητη κατηγορία. Το 1980 εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Αθηνών (ΕΠΣΑ). Έκτοτε, μέχρι και το 1997, αγωνιζόταν μεταξύ Γ' και Β' κατηγορίας ΕΠΣΑ, έχοντας πετύχει δύο μόλις ανόδους από την Γ' στη Β' κατηγορία το 1981 και το 1991 αντίστοιχα. Το 1999 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και προβιβάστηκε εκ νέου στη Β' κατηγορία, όπου και παρέμεινε σταθερά. Το 2000 εντάχθηκε στην νεοσύστατη Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής (ΕΠΣΑΝΑ) και παράλληλα στη Β' κατηγορία αυτής, όπου παρέμεινε συνεχώς μέχρι το 2007, όταν κέρδισε την άνοδο στην Α' κατηγορία.