cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμανουέλ Ναντινγκάρ
Πρωθυπουργία
Στις 5 Μαρτίου 2010 ο Σαλέχ Αμπάς υπέβαλε την παραίτησή του στον πρόεδρο Ντεμπί και ο τελευταίος διόρισε αντικαταστάτη του τον Ναντινγκάρ, ο οποίος ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 6 Μαρτίου.
Ο Ναντινγκάρ παραιτήθηκε το 2013 και στη θέση του ανέλαβε πρωθυπουργός ο Τζιρανγκάρ Νταντνατζί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τσαντ
Βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου
thumb|Στιγμιότυπο από το βιντεοπαιχνίδι FPS ανοικτού κώδικα AssaultCube. Το βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου (αγγλικά: first-person shooter ή FPS) είναι κατηγορία βιντεοπαιχνιδιών, τα οποία εκτελούνται σε οπτική πρώτου προσώπου. Αυτό σημαίνει ότι ο παίκτης βλέπει τον κόσμο του παιχνιδιού μέσα από τα "μάτια" του ήρωα του παιχνιδιού. Για να συμβεί αυτό, χρησιμοποιούνται ειδικές μηχανές τρισδιάστατης απεικόνισης, ώστε να δίνεται η ψευδαίσθηση του πραγματικού χώρου, όπως και στις εφαρμογές εικονικής πραγματικότητας. Στα παιχνίδια αυτά, ο παίκτης χρησιμοποιεί τα εικονικά όπλα του χαρακτήρα. Αυτά μπορεί να είναι M16, απλά εργαλεία όπως σφυριά, ή ακόμα και το γυμνό χέρι. Αυτό το γεγονός έχει δημιουργήσει προβληματισμούς για την ηθική κάποιων παιχνιδιών του είδους.
Μηχανές
Οι μηχανές απεικόνισης τρισδιάστατων γραφικών έχουν προχωρήσει πολύ από την πρώτη τους εμφάνιση. Για παράδειγμα, τα απλά γραφικά του Wolfenstein 3D που έδιναν τότε άμεσα την εντύπωση παιχνιδιού, έχουν αντικατασταθεί από γραφικά με μηχανές εξομοίωσης φυσικών φαινομένων όπως του Crysis, με παραδείγματα όπως την φυσική κίνηση των επιμέρους φύλλων ενός δέντρου ξεχωριστά με ρεαλιστικό τρόπο, την ρεαλιστική απεικόνιση φωτισμού και σκιών και άλλα.
Ιδιαιτερότητες
Τα παιχνίδια πρώτου προσώπου βολών παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη ιδιαιτερότητα, ως προς την τελική απόδοση του παίχτη, στην ακρίβεια του εξοπλισμού αλλά και στην ταχύτητα του δικτύου. Αυτό διότι, σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια που είναι βασισμένα περισσότερο στην μακροπρόθεσμη στρατηγική και σκέψη, τα παιχνίδια αυτά έχουν μεγάλες απαιτήσεις στην άμεση ανταπόκριση του παίχτη στην οποιαδήποτε αλλαγή του περιβάλλοντος του παιχνιδιού.
Άλλα είδη βιντεοπαιχνιδιών
* Βολών πρώτου προσώπου
Εκκλησία Αγίας Θηρεσίας (Γιβραλτάρ)
Η Εκκλησία Αγίας Θηρεσίας είναι Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στο Γιβραλτάρ. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό Γιβραλτάρ, κατά μήκος της Devil's Tower Road.
Στους πρώην ιερείς της εκκλησίας περιλαμβάνεται ο Μπέρναρντ Ντέβλιν ο οποίος έφτασε να γίνει Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος Γιβραλτάρ. Η κυβέρνηση του Γιβραλτάρ πρότεινε την μετονομασία του δρόμου σε Bishop Devlin Lane, ωστόσο η ονομασία Devil's Tower Road διατηρήθηκε. Ο θεμέλιος λίθος της νέας εκκλησίας τοποθετήθηκε το 1992 από τον Επίσκοπο Ντέβλιν. Η Αγία Τερέζα είχε προηγουμένως γίνει ενορία το 1974 όταν ο Ντέβλιν είχε γίνει ιερέας της ενορίας. Ωστόσο, λειτουργίες λάμβαναν χώρα για τα μέλη της ενορίας από τα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Speculum Maius
Speculum Maius ή Speculum Majus (λατ., αποδιδόμενο στα ελληνικά ως «Μεγάλος Καθρέφτης») είναι χειρόγραφο το οποίο περιλαμβάνει την επιτομή των γνώσεων της μεσαιωνικής εποχής, θεωρούμενο ως πρωτοεγκυκλοπαίδεια. Το χειρόγραφο συνέταξε στα λατινικά ο Γάλλος Δομινικανός μοναχός Βενσάν ντε Μπωβαί (Vincent de Beauvais, αναφερόμενος και ως Vincentius Bellovacensis). Είναι έργο τεράστιο για την εποχή του, όχι μόνον από άποψη περιεχομένου αλλά και από άποψη μεγέθους.
Ο δημιουργός
Είναι άγνωστη η ημερομηνία γέννησης του Βενσάν ντε Μπωβαί: Τοποθετείται κάπου ανάμεσα στο 1184 και στο 1194. Τόπος γέννησής του μάλλον η κωμόπολη Μπωβαί στην Πικαρδία (Picardie), κοντά στην Αμιένη. Κάπου ανάμεσα στο 1218 και στο 1220 ο Βενσάν εντάχθηκε στο Τάγμα των Μοναχών του Αγίου Δομίνικου (Τάγμα των Δομινικανών) στο Παρίσι και ξεκίνησε τις σπουδές του στο Κολέγιο της οδού Σαιν-Ζακ, έδρας του Τάγματος στο Παρίσι. Το 1233 ο μοναχός εγκαταστάθηκε στη μονή κοντά στη γενέτειρά του και απέκτησε ισχυρή φιλία με τον ηγούμενο Ραντούλφο (Radulphus) της παρακείμενης μονής των Κιστερκιανών στο Ρογιωμόν (Royaumont), ο οποίος τον έφερε σε επαφή με τον βασιλέα Λουδοβίκο Θ' (αποκληθέντα εν ζωή "Λουδοβίκος ο Άγιος") και συνδέθηκε με ισόβια φιλία μαζί του, αναλαμβάνοντας τόσο την επιμέλεια της βιβλιοθήκης του μονάρχη όσο και την εκπαίδευση των γιων του. Την συγγραφή του Speculum maius ο Βενσάν την είχε ξεκινήσει ήδη δύο χρόνια πριν την γνωριμία του με τον βασιλέα. Ο Λουδοβίκος, μαθαίνοντας για την εργασία του Βενσάν ζήτησε αντίγραφό της για τον εαυτό του και επιχορήγησε την εργασία του μοναχού, ώστε να καταστεί δυνατή η ολοκλήρωσή της.
Το έργο
Το έργο άρχισε να γράφεται την δεκαετία του 1240 και είναι χωρισμένο σε τρία τμήματα: Το "Speculum Naturale" (Καθρέφτης της Φύσης), στο οποίο περιγράφεται ό,τι είναι γνωστό για την Φύση, το "Speculum Historiale" (Καθρέφτης της Ιστορίας), το οποίο περιλαμβάνει το σύνολο της ιστορικής γνώσης από τη δημιουργία του κόσμου ως τα μέσα του 13ου αιώνα και το "Speculum Doctrinale" (Καθρέφτης της Σοφίας), μια ανασκόπηση της γνώσης, διαμοιρασμένο σε δεκαεπτά βιβλία. Τον 14ο αιώνα προστέθηκε από άγνωστο συγγραφέα και ένα τέταρτο τμήμα, το "Speculum Morale" (Καθρέφτης της Ηθικής), το οποίο θεωρείται πως βασίζεται σε γραπτά του Ετιέν ντε Μπουρμπόν (Etienne de Bourbon) και αποτελεί περίληψη του έργου Summa του Θωμά του Ακινάτη.
Speculum Naturale
Ενδεικτικά, το "Speculum Naturale" αρχίζει με πρόλογο 32 σελίδων. Αποτελείται εν συνόλω από 848 πυκνογραμμένες σελίδες με φύλλα γραμμένα και στις δύο πλευρές σε δίστηλο. , και πραγματεύεται θέματα σχετικά με γεωγραφία, γεωλογία, μετεωρολογία, αστρονομία, βοτανική ζωολογία, ανατομία, φυσιολογία και ψυχολογία. Αποτελείται από 32 "βιβλία" χωρισμένα σε 3718 κεφάλαια. Ο Βενσάν χρησιμοποιεί ως πηγές κλασικούς συγγραφείς αλλά και Άραβες μεταφρασμένους στα λατινικά. Στο έργο του παραθέτει απλά αποσπάσματα από τις πηγές του, χωρίς να προσπαθεί να τα συνθέσει, να αφαιρέσει τις αντιφάσεις ή ακόμη και να ακολουθήσει την κοινή λογική. Αναφέρει, για παράδειγμα, ότι "το φύλο είναι αυτό που καθορίζει στον άνθρωπο τον αριθμό των δοντιών: Οι άνδρες έχουν περισσότερα ενώ οι γυναίκες λιγότερα". Εμφανώς, η πηγή του στο σημείο αυτό είναι το έργο του Ισιδώρου της Σεβίλλης, γραμμένο πριν 500 χρόνια. Γι' αυτό και το έργο χαρακτηρίζεται ως "περισσότερο αξιοσημείωτο για το μέγεθός του παρά για την ποιότητά του". Ωστόσο, ένας από τους σημαντικούς μελετητές της εποχής, ο Τζωρτζ Σάρτον (George Sarton) αναφέρει ότι "παρά την μετριότητά του, το "Speculum maius" παραμένει ένα από τα πλέον σημαντικά μνημεία γνώσης της Μεσαιωνικής περιόδου". Φαίνεται, επίσης, ότι όπως ο Ισίδωρος, ούτε ο Βενσάν γνώριζε ελληνικά και προσέγγιζε τα έργα των Ελλήνων κλασικών μέσω λατινικών μεταφράσεων. Στο τμήμα "Naturale", για παράδειγμα, ο Αριστοτέλης μνημονεύεται 21 φορές, ο Ιπποκράτης 11 και ο Γαληνός 5, ενώ ο Ισίδωρος μνημονεύεται 55 φορές, ο Κωνσταντίνος ο Αφρικανός 64, ο Αβικέννας 38, ο Αλύ Αμπάς 64 και ο Abū Bakr Muhammad ibn Zakarīya al-Rāzi (Αλ Ραζί) 57. Αντίστοιχα, στο "Doctrinales" ο Ιπποκράτης αναφέρεται 16 φορές, ο Γαληνός 12 και ο Ισίδωρος 52, ο Κωνσταντίνος 39 και οι τρεις προαναφερθέντες Άραβες 81, 118 και 92 αντίστοιχα. Στο βιβλίο αναφέρονται, εν συνόλω, 450 συγγραφείς.
Speculum Doctrinale
Το επόμενο μέρος του έργου, το "Speculum Doctrinale" υποδιαιρείται σε δεκαεπτά βιβλία αποτελούμενα από 2.734 κεφάλαια. Πρόθεση του δημιουργού του είναι να αποτελέσει ένα πρακτικό εγχειρίδιο τόσο για τον σπουδαστή όσο και για τον κάθε εγγράμματο. Ασχολείται με την γραμματική, την λογική, την διαχείριση πόρων, το εμπόριο, την ιατρική, τη φυσική, τα μαθηματικά, την αστρολογία, τη μουσική, τα μέτρα και τα σταθμά, τον τρόπο καταμέτρησης και περιλαμβάνει και ένα συνοπτικό "λεξικό όρων" με περίπου 3.200 εγγραφές. Στα θέματα μαθηματικών ο Βενσάν στηρίζεται στις εργασίες του Βοήθιου, του Νικομάχου της Γεράσας (σημερινή "Jerash" της Ιορδανίας) και του Άραβα al-Fārābī. Η πραγμάτευση του θέματος είναι περισσότερο μηχανική, σύντομη και, εν γένει, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Speculum Historiale
Το τρίτο μέρος του έργου υποδιαιρείται σε τριανταένα βιβλία, αποτελούμενα από 3.793 κεφάλαια. Σε αυτό ο δημιουργός πραγματεύεται τα κυριότερα γεγονότα, "τα οποία οδηγούν την Ανθρωπότητα στην τελική κρίση". Το μέρος αυτό ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές, κρίνοντας από τον αριθμό των αντιτύπων του που είχαν παραχθεί - έχουν καταλογογραφηθεί περισσότερα από 250 αντίγραφά του. Το 1333 ο Ζαν ντυ Βινιέ (Jean du Vigney) το μετέφρασε στα γαλλικά υπό τον τίτλο "Mirroir Historial", ενώ είχε προηγηθεί μια προσαρμογή του στα φλαμανδικά, το 1280, από τον Γιάκομπ φαν Μέρλαντ (Jacon van Maerland) υπό τον τίτλο "Spiegel Historiael" Το έργο του Βενσάν βασίστηκε κυρίως στο βιβλίο Chronicon του Ελινάν του Φρουαμόν (Helinand de Froidmont). Το μέγεθός του είναι όντως τεράστιο: Στην έντυπη έκδοση του 1627 κάλυψε περίπου 1400 δίστηλες σελίδες. Παρά ταύτα, ορισμένα σημεία του δεν είναι ολοκληρωμένα: Στην ιστορία της Βρετανίας, π.χ., ο συγγραφέας ομολογεί ότι δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει στοιχεία για τους Βρετανούς ή Άγγλους βασιλείς πέραν του 735, ενώ ο Καρλομάγνος εμφανίζεται ως ένα αμάλγαμα μεγάλου αυτοκράτορα και αρχηγέτη του ρομαντισμού. Γίνεται αναφορά στις Σταυροφορίες, αν και η συντομότερη όλων είναι αυτή της Σταυροφορίας του 1250, που οργάνωσε και εκτέλεσε ο προστάτης του Λουδοβίκος. Κατά την προσφιλή του συνήθεια, ο Βενσάν περιλαμβάνει αποσπάσματα από γραπτά μεγάλων συγγραφέων, κοσμικών ή όχι: Έτσι υπάρχουν αποσπάσματα του Κικέρωνα και του Οβιδίου, του Ωριγένη, του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Αυγουστίνου και του Ιερωνύμου, ενώ μεγάλο μέρος του βιβλίου XXVIII καταλαμβάνουν τα γραπτά του Αγίου Βερνάρδου. Μεγάλο τμήμα του ίδιου μέρους καταλαμβάνει επίσης η αφήγηση των θαυμάτων, ενώ οι συχνότερα αναφερόμενοι συγγραφείς είναι ο Σίγκεμπερτ του Ζαμπλού, ο Ούγος του Φλερύ, ο Ελινάν του Φρουαμόν και ο Γουλιέλμος του Μάλσμπερι, τους οποίους χρησιμοποιεί για την αφήγηση της ευρωπαϊκής και της βρετανικής ιστορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρόγραφα Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Πολιτισμός του Μεσαίωνα
Ντουμπάι
thumb|right|250px|Το κέντρο του Ντουμπάι τη νύχτα. Το Ντουμπάι (دبيّ) είναι ένα από τα επτά εμιράτα και θεωρείται η μεγαλύτερη πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, διοικητικό κέντρο του εμιράτου, το Ντουμπάι με πληθυσμό 5.506.009 κατοίκων.
Βρίσκεται στα παράλια του Περσικού κόλπου, βορειοανατολικά από το Άμπου Ντάμπι και δίπλα στη Σάρζα. Το εμιράτο της Σάρζα, που γειτονεύει με το Ντουμπάι, θεωρείται περισσότερο αυστηρό όσον αφορά στην τήρηση των μουσουλμανικών κανόνων (π.χ. ενδυμασία, αλκοόλ κλπ.).
Το Ντουμπάι είναι το μεγαλύτερο εμπορικό, οικονομικό και τουριστικό κέντρο της χώρας. Η πόλη έχει δύο λιμάνια, από το Σεπτέμβριο του 2009 μετρό και τεράστιο, πολυτελές και υπερτεχνολογικό διεθνές αερολιμένα (Dubai International Airport). Μία από τις καλύτερες αεροπορικές εταιρείες στον κόσμο, η Emirates Airlines, εδρεύει στο Ντουμπάι.
Ετυμολογία
Κατά τη δεκαετία του 1820 γίνεται η πρώτη αναφορά στη σημερινή περιοχή του Ντουμπάι με την ονομασία Αλ Ουάλς από Βρετανούς ιστορικούς. Οι τοπικές αναφορές είναι ανύπαρκτες καθώς οι παραδόσεις στην περιοχή βασίζονταν κυρίως στην προφορική μεταφορά από γενιά σε γενιά, οπότε αναμιγνύονται με τους μύθους και τα έθιμα. Η γλωσσολογική προέλευση της λέξης "Ντουμπάι" είναι επίσης ένα διφορούμενο θέμα, καθώς κατά ορισμένους προέρχεται από τα Περσικά, ενώ άλλοι την αποδίδουν στην Αραβική γλώσσα. Σύμφωνα με τον ερευνητή της ιστορίας και πολιτισμού των ΗΑΕ, Φεντέλ Χαντάλ, η ονομασία προέρχεται από τη λέξη «Ντάμπα», παράγωγη της λέξης «Γιαντούμπ», που σημαίνει έρπω. Η αναφορά ίσως να γίνεται στη ροή του χειμάρρου στο Ντουμπάι. Αντίστοιχα, ο ποιητής και λόγιος Αχμέτ Μοχάμετ Ομπάιντ αναφέρει ως προέλευση την ίδια λέξη, αλλά με τη σημασία της "ακρίδας", ίσως είδος σε πληθώρα στην περιοχή.
Ιστορία
thumb|250px|Το [[οχυρό Αλ Φαχίντι που κατασκευάστηκε το 1799 είναι το παλαιότερο κτίσμα στο σημερινό Ντουμπάι και πλέον είναι τμήμα του μουσείου της πόλης.]] thumb|250px|Άποψη της περιοχής Αλ Ρας στην Ντέιρα του Ντουμπάι τη δεκαετία του 1960.
Η προ-ισλαμική ιστορία στη νοτιοανατολική Αραβική χερσόνησο είναι σχεδόν άγνωστη, με εξαίρεση την ύπαρξη ορισμένων αρχαίων οικισμών, ως εμπορικών κέντρων ανάμεσα στους πολιτισμούς της δύσης και της ανατολής. Τα υπολείμματα ενός αρχαίου βάλτου που χρονολογείται στα 7,000 χρόνια ανακαλύφθηκαν κατά την κατασκευή του δικτύου αποχέτευσης στη σύγχρονη πόλη του Ντουμπάι. Η περιοχή είχε καλυφθεί με άμμο περίπου 5,000 χρόνια πριν με την υποχώρηση της ακτογραμμής προς την ενδοχώρα, αποτελώντας μέρος της σύγχρονης ακτογραμμής της πόλης.
Πριν την καθιέρωση του Ισλάμ, κάτοικοι της περιοχής λάτρευαν τη θεότητα Μπαζίρ (ή Μπαζάρ). Η Βυζαντινή αυτοκρατορία και το Περσικό κράτος των Σασανιδών αποτελούσαν τις μεγάλες δυνάμεις εκείνης της περιόδου, ενώ η ευρύτερη περιοχή ήταν κάτω από τον έλεγχο των δεύτερων. Μετά την επέκταση του ισλάμ στην περιοχή, ο χαλίφης Ουμάρ ιμπν αλ Χαττάμπ κατέλαβε τη νοτιοανατολική Αραβία και έδιωξε τους Σασανίδες Πέρσες. Εκσκαφές από το μουσείο του Ντουμπάι στην περιοχή Αλ-Τζουμέιρα έχουν αποκαλύψει αρκετές μαρτυρίες και ευρήματα της εποχής του Ουμάρ.
Η πλέον πρώιμη αναφορά του Ντουμπάι γίνεται το 1095 στο βιβλίο του Άραβα γεωγράφου Αμπού Αμπντουλάχ αλ-Μπακρί από την Ανδαλουσία. Επίσης, ο Ενετός έμπορος μαργαριταριών Γκασπέρο Μπάλμπι επισκέφτηκε την περιοχή το 1580 και αναφέρει το Ντουμπάι ως σημείο αλιείας μαργαριταριών. Εγγραφές του οικισμού υπάρχουν όμως μόνο μετά το 1799.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο κλάδος Αλ Αμπού Φαλάσα της φυλής Μπάνι Γιας ίδρυσε το Ντουμπάι, το οποίο και παρέμεινε εξαρτημένο από το γειτονικό Άμπου Ντάμπι μέχρι το 1833. Στις 8 Ιανουαρίου του 1820, ο σείχης του Ντουμπάι και άλλοι εμίρηδες της περιοχής υπέγραψαν τη "Γενική Θαλάσσια Ειρηνευτική Συμφωνία" με τη Βρετανική κυβέρνηση, ενώ το 1833 η δυναστεία των Αλ Μακτούμ, απόγονοι του οίκου Φαλάσα, αποχώρησαν από το Άμπου Ντάμπι και κατέλαβαν το Ντουμπάι χωρίς αντίσταση.
Το Ντουμπάι βρέθηκε κάτω από Βρετανική προστασία με την «Αποκλειστική Συμφωνία» του 1892, με την οποία η Βρετανία εγγυήθηκε την προστασία του Ντουμπάι από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Τον αιώνα αυτό, δύο σημαντικές καταστροφές καταγράφονται στην πόλη, με πρώτη την επιδημία ιλαράς του 1841 που προκάλεσε τη μετανάστευση του πληθυσμού ανατολικά στην περιοχή Ντέιρα, και τη δεύτερη το 1894, με την σχεδόν ολική καταστροφή της Ντέιρα από φωτιά. Ωστόσο, η γεωγραφική θέση της πόλης συνέχισε να αποτελεί πόλο έλξης για εμπόρους από όλη την περιοχή, ενώ ο εμίρης του Ντουμπάι συνέβαλε σε αυτό με τη χαμηλή εμπορική φορολογία, προσελκύοντας εμπόρους από τη Σάρζα και το Μπαντάρ Λενγκέχ, μεγάλα εμπορικά κέντρα εκείνης της περιόδου.
20ος αιώνας
Η γεωγραφική γειτνίαση του Ντουμπάι με το Ιράν συνέβαλε στη σημασία της θέσης του και την εξέλιξή του σε σημαντικό εμπορικό λιμάνι για ξένους εμπόρους, αρκετοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Γνωστό για τις εξαγωγές μαργαριταριών, το Ντουμπάι παρέμεινε σημαντικό κέντρο αλιείας μέχρι και τη δεκαετία του 1930, όταν το εμπόριο κατέπεσε λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της ακόλουθης μεγάλης οικονομικής ύφεσης. Εκείνη την περίοδο αρκετοί κάτοικοι μετανάστευσαν σε άλλες περιοχές του Περσικού κόλπου.
Από την ίδρυσή του, το Ντουμπάι βρισκόταν σε συνεχή διένεξη με το γειτονικό Άμπου Ντάμπι. Το 1947 μία μεθοριακή διαμάχη μεταξύ τους στο βόρειο τμήμα των συνόρων τους κλιμακώθηκε σε ένοπλη σύρραξη. Η επέμβαση των Βρετανών και η δημιουργία μίας ζώνης τελικά οδήγησε στην παύση των εχθροπραξιών. Οι συνοριακές διαφορές ανάμεσα στα εμιράτα συνεχίστηκαν και μετά την ίδρυση των ΗΑΕ, ενώ μόνο το 1979 επιτεύχθηκε επίσημος συμβιβασμός που οριοθέτησε και το τέλος των αψιμαχιών.
Τη δεκαετία του 1950, το Ντουμπάι γνώρισε την εξάπλωση των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας, τηλεφώνου και την κατασκευή ενός αεροδρομίου, όταν οι Βρετανοί μετέφεραν εκεί την έδρα της περιφερειακής διοίκησης από τη γειτονική Σάρζα. Το 1966 η πόλη ενώθηκε νομισματικά με το ανεξάρτητο Κατάρ, με το νόμισμα Ριγιάλ, μετά την υποτίμηση της ρουπίας του Περσικού κόλπου. Τον ίδιο χρόνο ανακαλύφθηκε πετρέλαιο και η πόλη χορήγησε άδειες παραχώρησης σε διεθνείς εταιρείες, με μαζική εισροή ξένων εργατών, κυρίως από την Ινδία και το Πακιστάν. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε κατά 300% από το 1968 ως το 1975.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1971, το Ντουμπάι μαζί με το Άμπου Ντάμπι και πέντε ακόμα εμιράτα, ίδρυσαν τα ΗΑΕ, με την αποχώρηση των Βρετανών από την περιοχή. Το 1973 έγινε και η νομισματική ένωση με το Ντίρχαμ των ΗΑΕ, ενώ όλη τη δεκαετία η ανάπτυξη συνεχίστηκε με τα έσοδα από το πετρέλαιο και το εμπόριο. Επίσης, η πόλη δέχθηκε και ένα κύμα προσφύγων από τον Λίβανο. Το λιμάνι Τζεμπέλ Αλί κατασκευάστηκε το 1979 και η ζώνη ελεύθερου εμπορίου Γιαφζά ιδρύθηκε το 1985 δίνοντας σε ξένες εταιρείες απεριόριστα κεφάλαια εξαγωγών και εργατικού δυναμικού.
Αεροδρόμιο
To Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντουμπάι είναι ένα σημαντικό διεθνές αεροδρόμιο που βρίσκεται στο Ντουμπάι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και είναι το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο με διεθνείς επιβατικές μεταφορές. Είναι επίσης το 3ο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο από την επιβατική κίνηση, το 6ο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο του φορτίου στον κόσμο, και το πιο πολυσύχναστο για μεγαλύτερο αεροσκάφος επιβατών στον κόσμο, το Airbus A380.
Το αεροδρόμιο διαθέτει πάρα πολλά καταστήματα όλων των ειδών, εστιατόρια και καφέ και είναι ένα από τα πολυτελέστερα, μεγαλύτερα και πιο σύγχρονα αεροδρόμια του κόσμου.
Ιωάννης Κοττιστής
Ο Ιωάννης ο Κοττιστής (άκμασε το 537) ήταν ηγέτης μίας σύντομης εξέγερσης στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αναφέρεται στην Ιστορία των Πολέμων του Προκόπιου και στα Χρονικά του κόμη Μαρκελίνου.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Προκόπιο "στην πόλη του Δάρα έγινε το εξής: κάποιος Ιωάννης υπηρετούσε σε σώμα πεζικού. Ο άνδρας αυτός, σε συνωμοσία με ορισμένους στρατιώτες, όχι όμως όλους, κατέλαβε την πόλη, προσπαθώντας να γίνει τύραννος. Εγκαταστάθηκε σε ένα ανάκτορο σαν να είναι σε ακρόπολη και ενίσχυε την τυραννία του καθημερινά. Αν δεν συνέβαινε οι Πέρσες να συνέχιζαν να διατηρούν ειρήνη με τους Ρωμαίους, θα μπορούσε να προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη από την υπόθεση αυτή στους Ρωμαίους. Αλλά η συμφωνία που είχε ήδη επιτευχθεί, εμπόδισε τα χειρότερα".
Η συμφωνία που αναφέρει ο Προκόπιος είναι η Αιώνια Ειρήνη του 532, που υπεγράφη στο τέλος του Ιβηρικού Πολέμου. Η εξέγερση λοιπόν έλαβε χώρα κατά την περίοδο της συνεργασίας των Ρωμαίων με την αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Ο Ιουστινιανός Α΄ είχε επικεντρώσει τις δυνάμεις του στους πολέμους του της ανακατάληψης, εναντίον των Βανδάλων στην Αφρική και των Οστρογότθων στην Ιταλία, αμελώντας τις άμυνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Ανατολή.
Ο Προκόπιος συνεχίζει: "στην 4η ημέρα της τυραννίας του μερικοί στρατιώτες συνωμότησαν μαζί και με τη συμβουλή του Μάμμα, ιερέα της πόλης, και του Αναστάσιου, ενός από τους αξιοσημείωτους πολίτες, ανέβηκαν στο ανάκτορο το μεσημέρι, ο καθένας τους κρύβοντας από ένα εγχειρίδιο κάτω από το ένδυμά του. Πρώτα βρήκαν στη πόρτα της αυλής μερικούς σωματοφύλακες, τους οποίους σκότωσαν αμέσως. Έπειτα εισήλθαν στο διαμέρισμα του άνδρα και τον έπληξαν. Μερικοί όμως λένε ότι δεν ήταν οι συνωμότες οι πρώτοι που το έκαναν, αλλά πως όταν στην αυλή δίσταζαν και έτρεμε το χέρι τους με το εγχειρίδιο, ένας κρεατέμπορος που ήταν μαζί τους, έσπευσε με τον μπαλτά του και χτύπησε τον Ιωάννη απροσδόκητα. Όμως το χτύπημα που του είχε καταφέρει, δεν ήταν μοιραίο και έφυγε, όταν έπεσε επάνω στους συνωμότες, που συνέλαβαν τον Ιωάννη. Έβαλαν φωτιά στο ανάκτορο και έβαλαν σιδηροδέσμιο στη φυλακή τον Ιωάννη. Τότε ένας από τους συνωμότες, φοβούμενος ότι όταν μάθουν οι υποστηρικτές του πως ζει, ίσως δημιουργούσαν προβλήματα στην πόλη, σκότωσε τον τύραννο. Έτσι έληξε αυτή η τυραννία". Στα Χρονικά ο κόμης Μαρκελίνος αναφέρει το τέλος του Ιωάννη: "Στην Ανατολή επίσης ο Ιωάννης Κοττιστής σκοτώθηκε στον Δάρα, ενώ σφετεριζόταν την εξουσία, πριν μπορέσει να αναλάβει κάποια επιθετική δράση ενάντια στον Αυτοκράτορα".
Hetzer
Το Jagdpanzer 38 ( Sd.Kfz. 138/2), αρχικά Leichter Panzerjäger 38(t), γνωστό ως επί το πλείστον μεταπολεμικά ως Hetzer, ήταν ένας γερμανικός ελαφρύς καταστροφέας αρμάτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βασισμένο σε ένα τροποποιημένο σασί του τσεχοσλοβάκικου Panzer 38(t ).
Οι γερμανικές τεθωρακισμένες δυνάμεις στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δημιούργησαν μια ποικιλία οχημάτων τοποθετώντας αντιαρματικά πυροβόλα στο σασί απαρχαιωμένων αρμάτων μάχης. Αυτά τα άρματα απέδωσαν ακόμη καλύτερα από το αναμενόμενο, ωστόσο εξακολουθούσαν να είναι ευάλωτα λόγω του ύψους τους και των ανοιχτών (μη προστατευμένων) πυργίσκων. Οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί επέφεραν βαρύ πλήγμα στις γερμανικές εγκαταστάσεις παραγωγής και αύξησαν περαιτέρω την ανάγκη για ένα εύκολα παραγόμενο αλλά αποτελεσματικό ελαφρύ καταστροφέα αρμάτων για να αντικαταστήσει οχήματα όπως οι σειρές StuG III και Marder ( Marder I, II και III ). Τα πρωτότυπα του Jagdpanzer 38 ήταν έτοιμα μέχρι το 1944 και η μαζική παραγωγή ξεκίνησε τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Το Jagdpanzer 38 ήταν καλυμμένο εξ ολοκλήρου με κεκλιμένη θωράκιση και διέθετε συμπαγή μορφή και χαμηλή σιλουέτα, δίνοντάς του πολύ βελτιωμένη αμυντική ικανότητα σε σχέση με άλλα αυτοκινούμενα πυροβόλα. Ο οπλισμός αποτελούνταν από ένα πυροβόλο 7,5cm Pak 39 L/48 όπλο και ένα τηλεκατευθυνόμενο πολυβόλο MG 34 των 7,92 μμ. Διέθετε φαρδύ αμάξωμα για να φιλοξενήσει το πλήρωμα των τεσσάρων ατόμων, καθώς και ένα ενισχυμένο κάτω κύτος με διευρυμένους τροχούς, κυλινδρικούς οδηγούς και ερπύστριες.
Τα Jagdpanzer 38 τέθηκαν για πρώτη φορά σε υπηρεσία τον Ιούλιο του 1944 και τελικά θα ανατεθούν σε έναν αριθμό μονάδων, συμπεριλαμβανομένων των μεραρχιών πεζικού, Panzerjäger και Volksgrenadier. Η BMM και η Skoda τροποποίησαν και βελτίωναν συνεχώς το Jagdpanzer 38 κατά την παραγωγή των, περισσότερων από 2.800, οχημάτων που κατασκευάστηκαν. Λόγω της ευκολίας παραγωγής και των υψηλών ρυθμών λειτουργίας, το Jagdpanzer 38 έγινε ο κύριος καταστροφέας αρμάτων της Γερμανίας την τελευταία περίοδο του πολέμου, συμβάλλοντας σημαντικά τόσο στο Ανατολικό όσο και στο Δυτικό Μέτωπο.
Όνομα
Το όνομα Hetzer (στα γερμανικά σημαίνει "κυνηγός") δεν ήταν ποτέ το επίσημο όνομα του οχήματος. Ήταν η ονομασία για το πρωτότυπο, το E-10. Το εργοστάσιο της Skoda για πολύ μικρό χρονικό διάστημα μπέρδεψε τα δύο ονόματα στην τεκμηρίωσή του και η πρώτη μονάδα που εξοπλίστηκε με το όχημα για μερικές εβδομάδες χρησιμοποιούσε το λάθος όνομα μέχρι να τα πράγματα διευκρινιστούν. Ωστόσο, υπάρχει ένα ενημερωτικό έγγραφο από τον Heinz Guderian στον Χίτλερ που λέει ότι ένα ανεπίσημο όνομα, το Hetzer, είχε επινοηθεί αυθόρμητα από τους στρατιώτες. Οι μεταπολεμικοί ιστορικοί βασιζόμενοι σε αυτή τη δήλωση έκαναν το όνομα δημοφιλές στα έργα τους.
Το "t" στην αρχική ονομασία σημαίνει " tschechisch " (Τσεχικά στα Γερμανικά).
Ανάπτυξη
αριστερά|μικρογραφία| Το ρουμανικό Mareşal, στο οποίο πιθανότατα βασίστηκε το Hetzer Το Jagdpanzer 38 προοριζόταν να είναι πιο αποτελεσματικό από τα πολύ πιο φιλόδοξα σχέδια των Jagdpanther και Jagdtiger της ίδιας περιόδου. Χρησιμοποιώντας ένα δοκιμασμένο πλαίσιο, απέφυγε τα μηχανικά προβλήματα των μεγαλύτερων θωρακισμένων οχημάτων.
Ο Βρετανός ιστορικός Mark Axworthy προτείνει ότι το σχέδιο για το Hetzer πιθανότατα είχε τις ρίζες του στο ρουμανικό καταστροφέα αρμάτων μάχης Mareşal. Τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1943, μια ρουμανική επιτροπή παρήγγειλε από τη Γερμανία και τη γερμανοκρατούμενη Γαλλία διάφορα εξαρτήματα που δεν μπορούσαν να κατασκευαστούν στη Ρουμανία και αυτό τράβηξε την προσοχή των Γερμανών στο Mareşal. Ο Χίτλερ ενέκρινε την ανάπτυξη του Hetzer στις 7 Δεκεμβρίου 1943. Τον ίδιο μήνα, ο στρατάρχης Antonescu, μαέστρος της Ρουμανίας εκείνη την εποχή, επαίνεσε το Mareşal στον Χίτλερ. Λίγο αργότερα, στις 6 Ιανουαρίου 1944, παρουσιάστηκαν στον Χίτλερ τα σχέδια του πρωτοτύπου Mareşal M-04. Ο Axworthy σημειώνει ότι ο οπλισμός, η θωράκιση και το φαρδύτερο κύτος του Hetzer ήταν πολύ παρόμοια με αυτά του M-04. Αναφέρει επίσης ότι τον Μάιο του 1944, ο Γερμανός Αντισυνταγματάρχης Ventz (εκπρόσωπος του Waffenamt) παραδέχτηκε ότι το Hetzer είχε ακολουθήσει τη ρουμανική σχεδιαστική λύση. Ο Αμερικανός ιστορικός Στίβεν Ζαλόγκα γράφει ότι «Οι Γερμανοί εντυπωσιάστηκαν με τη συνολική διάταξη του Mareşal και του πιστώθηκε ότι ήταν η έμπνευση για το γερμανικό καταστροφέα αρμάτων Jagdpanzer 38(t). Ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί, ότι η έννοια των αυτοκινούμενων καταστροφέων αρμάτων με καλά κεκλιμένη θωράκιση δεν ήταν νέα για τους Γερμανούς. Το Jagdpanther ήταν σε ανάπτυξη πριν από το Hetzer, όπως και το Jagdpanzer IV.
Το Jagdpanzer 38 διαδέχθηκε το ανοιχτό Marder III (βασισμένο στο ίδιο πλαίσιο). Από τον Απρίλιο του 1944 κατασκευάστηκαν περίπου 2584 μέχρι το τέλος του πολέμου. Η παλαιότερη σειρά Marder III Panzerjäger διατήρησε το ίδιο σασί κάθετης όψης με το Panzer 38(t). Στο Jagdpanzer 38, οι κάτω πλευρές του κύτους έχουν κλίση 15 μοιρών προς τα έξω για να σχηματίσουν ένα περίπου εξαγωνικό σχήμα όταν το παρατηρούμε από μπροστά ή πίσω. Αυτό αύξησε τον διαθέσιμο εσωτερικό χώρο και επέτρεψε ένα πλήρως κλειστό διαμέρισμα μάχης. Λόγω της θωράκισης, ήταν 5 τόνους βαρύτερο από το Marder III. Για να αντισταθμιστεί το αυξημένο βάρος, το πλάτος των ερπυστριών αυξήθηκε από τα 293 mm στα 350 mm.
Το πίσω μέρος των αρμάτων της αρχική παραγωγής Jagdpanzer 38 σχεδόν δεν ακουμπούσαν το έδαφος, καθώς το βάρος από το πυροβόλο, το σύστημα μετάδοσης και η παχύτερη μετωπική θωράκιση βάραιναν το μπροστινό μέρος. H ανάρτηση τύπου "σούστας" ενισχύθηκε από τον Ιούνιο του 1944, και το όχημα ισορρόπησε κανονικά. Από τον Μάιο έως τον Ιούλιο του 1944, η προσβασιμότητα βελτιώθηκε με την προσθήκη καταπακτών: το μικρότερο άνοιγμα της καταπακτής του διοικητή προς τα πίσω, μία στη δεξιά πίσω γωνία για πρόσβαση στο ψυγείο και μία στην πίσω αριστερή γωνία για πρόσβαση στο ρεζερβουάρ καυσίμου. Από τον Αύγουστο του 1944, τα ελαφρύτερα εσωτερικές και εξωτερικά ασπίδια μείωσαν το βάρος κατά 200 kg (440 lb). Τα νέα ασπίδια ήταν πιο κωνικά από τις αρχικά ημικωνικά. Επίσης από τον Αύγουστο του 1944, εισήχθησαν νέοι πίσω τροχοί που είχαν 8, 6 και 4 (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) οπές φωτισμού αντί για 12. Αυτά απλοποίησαν τη διαδικασία παραγωγής. Τον Σεπτέμβριο του 1944, τα μπροστινά 16 φύλλα σούστας της ανάρτησης αυξήθηκαν σε πάχος σε 9 mm ανά φύλλο (το πίσω 16 παρέμεινε 7 mm σε πάχος). Επίσης, τον Σεπτέμβριο, οι πλαϊνές μπροστινές και πίσω ποδιές κάμφθηκαν προς τα μέσα για να μην πιάνουν θάμνους και να σχιστούν. Ανακαλύφθηκε ότι το περίβλημα του περισκοπίου του οδηγού λειτουργούσε ως παγίδα βλημάτων, εμποδίζοντας τα να εξοστρακιστούν από την μπροστινή κεκλιμένη θωράκιση.
Με εντολή του Αδόλφου Χίτλερ τον Νοέμβριο του 1944, ορισμένα Jagdpanzer 38 ανακαινίστηκαν απευθείας από το εργοστάσιο με ένα φλογοβόλο Koebe και συνοδευτικό εξοπλισμό αντί για το κανονικό του πυροβόλο. Το φλογοβόλο ήταν κλεισμένο σε μια μεταλλική ασπίδα που θυμίζει αυτή μιας κάννης όπλου όμως ήταν πολύ επιρρεπής σε ζημιές. Λιγότερα από 50 από αυτά τα οχήματα, που ονομάστηκαν Flammpanzer 38, ολοκληρώθηκαν πριν από το τέλος του πολέμου, και χρησιμοποιήθηκαν επιχειρησιακά εναντίον των Συμμαχικών δυνάμεων στο Δυτικό Μέτωπο.
Περαιτέρω παραλλαγές ήταν ένα Jagdpanzer 38 που έφερε το οβιδοβόλο των 150 mm sIG 33/2, από το οποίο 30 κατασκευάστηκαν πριν από το τέλος του πολέμου, και το Bergepanzer 38, ένα ελαφρύ όχημα ανάκτησης από το οποίο κατασκευάστηκαν 170. Έγιναν σχέδια για την παραγωγή και άλλων παραλλαγών, συμπεριλαμβανομένης μιας έκδοσης με το πυροβόλο των 105 mm StuH 42 του Jagdpanzer 38, μια έκδοση με το πυροβόλο 7,5 cm KwK 42 L/70 από το Panther και μια αντιαεροπορική παραλλαγή τοποθετημένη με πυργίσκο Flak. Ο πόλεμος τελείωσε πριν αυτά τα προτεινόμενα μοντέλα τεθούν στην παραγωγή. Πρωτότυπα αναπτύχθηκαν επίσης για το Jagdpanzer 38 Starr, αυτό ήταν μια απλοποιημένη έκδοση του Jagdpanzer 38 και επίσης ένα βήμα προς το E-10. Ο σχεδιασμός αφαίρεσε τον απορροφητήρα ανάκρουσης από το κύριο πυροβόλο Pak 39 των 7,5 cm, αντ' αυτού προσάρτησε το όπλο στο σασί και χρησιμοποίησε τον όγκο και την ανάρτηση του Jagdpanzer 38 για να απορροφήσει την ανάκρουση. Κατασκευάστηκαν τρία πρωτότυπα όπως και έντεκα οχήματα προ παραγωγής, εκ των οποίων το ένα ήταν εξοπλισμένο με κινητήρα ντίζελ. Ο Χίτλερ διέταξε να καταστραφεί το ένα πρωτότυπο που είχε δεσμευτεί για μάχη αντί να το αφήσει να πέσει στα χέρια των συμμάχων στις 31 Μαρτίου 1945. Ο στρατός ζήτησε στις 29 Απριλίου να αφαιρεθούν τα σκοπευτικά όπλων και οι τροχοί μετάδοσης της κίνησης από τα εννέα οχήματα προ παραγωγής στο πεδίο δοκιμών του Milowitz, τα οποία έκρινε ότι δεν ήταν άξια μάχης, και να σταλούν πίσω στο εργοστάσιο για να επιτραπεί η ολοκλήρωση πολεμικών οχημάτων.
Παραλλαγές
μικρογραφία| Jagdpanzer 38, που εκτίθεται στο Μουσείο Στρατιωτικών Δυνάμεων του Τέξας στο Ώστιν των Η.Π.Α.
δεξιά|μικρογραφία| Ένα πρώην ελβετικό G-13 σε γερμανικό καμουφλάζ στη Συλλογή Armor & Cavalry Army των ΗΠΑ, Fort Moore
Επιδόσεις
αριστερά|μικρογραφία| Jagdpanzer 38 της [[8η Μεραρχία Ιππικού SS Florian Geyer|8ης Μεραρχίας Ιππικού SS Florian Geyer, Ουγγαρία, 1944]] Το Jagdpanzer 38 ταιριάζει στην ελαφρύτερη κατηγορία των γερμανικών καταστροφέων αρμάτων μάχης που ξεκίνησε με το Panzerjäger I, συνέχισε με τη σειρά Marder και τελείωσε με το Jagdpanzer 38. Το πυροβόλο Pak 39 L/48 των 75mm του Jagdpanzer 38 ήταν μια τροποποιημένη έκδοση του StuK 40 L/48 των 75mm που είχαν τα StuG III και StuG IV. Με αυτό το πυροβόλο, το Jagdpanzer 38 μπόρεσε να καταστρέψει σχεδόν όλους τους συμμαχικούς ή σοβιετικούς τύπους αρμάτων μάχης σε μεγάλες αποστάσεις (εκτός από τα βαριά άρματα μάχης) και η πλήρως κλειστή θωράκισή του το έκανε ασφαλέστερο όχημα για το πλήρωμα από το ανοιχτό Marder II ή τη σειρά των Marder III.
Το όχημα μπορούσε να φέρει δύο διαφορετικά διατρητικά βλήματα (AP) για το όπλο Pak 39, το βλήμα Pzgr. 40 υψηλής ταχύτητας με πυρήνα βολφραμίου, βάρους 4,1 kg (9,0 lb) ταχύτητα 930 m/s που μπορούσε να διαπεράσει 120 χιλ. θωράκισης στα 500 μέτρα και 97 χιλ. στα 1.000 μέτρα αν χτυπούσε σε γωνία 30 μοιρών, όμως ήταν συχνά ήταν σε έλλειψη. Επίσης χρησιμοποιούσε το διατρητικό βλήμα με βαλλιστικό κάλυμμα (APCBC) Pzgr. 39 το οποίο είχε εκρηκτικό γέμισμα και τροχιοδεικτικό, είχε βάρος 6.8 kg ταχύτητα στα 750 m/s και μπορούσε να τρυπήσει 106 mm (4,2 in) θωράκισης στα 500 μέτρα και 95 χιλ. στα 1.000 μέτρα. Bάσει δοκιμών τα βλήματα Pzgr. 39 με σωστή εκτίμηση απόστασης και έμπειρο σκοπευτή είχαν πιθανότητα 99% να χτυπήσουν τον στόχο με την πρώτη βολή στα 500 m και πιθανότητα 71% στα 1.000 μ. Το όχημα μετέφερε επίσης στάνταρ βλήματα ψηλή εκρηκτικότητας (ΗΕ) και βλήματα Gr. 38 HL/C τύπου HEAT (Αντιαρματικό υψηλής εκρηκτικότητας κοίλης γόμωσης) αλλά ήταν λιγότερο αποτελεσματικό και ακριβές έναντι θωρακισμένων στόχων από τα βλήμα AP.
Το Jagdpanzer 38 ήταν ένα από τα πιο κοινούς καταστροφείς αρμάτων των Γερμανών κατά το τέλος του πολέμου. Ήταν διαθέσιμο σε σχετικά μεγάλους αριθμούς και γενικά ήταν μηχανικά αξιόπιστο. Όπως και μερικά άλλα γερμανικά SPG του τελευταίου πολέμου, το Jagdpanzer 38 είχε στο πάνω μέρος και ένα πολυβόλο που μπορούσε να πυροδοτηθεί από το εσωτερικό του οχήματος. Αυτό αποδείχθηκε δημοφιλές στα πληρώματα, αν και για να ξαναγεμίσει το όπλο, ένα μέλος του πληρώματος έπρεπε να βγει και εκτεθεί στα εχθρικά πυρά.
Το μικρό μέγεθος του οχήματος έκανε ευκολότερη την απόκρυψη από τα μεγαλύτερα οχήματα. Ένα αυτοκινούμενο όπλο όπως αυτό δεν προοριζόταν για εμπλοκές εν κινήσει, εκ του συστάδην ή για το τυπικό στυλ του κεραυνοβόλου πολέμου (blitzkrieg) της Wehrmacht. Αντίθετα, ένα ελαφρύ αυτοκινούμενο όπλο όπως το Jagdpanzer 38 διέπρεψε όταν τοποθετήθηκε κατά μήκος προκαθορισμένων γραμμών όπου αναμενόταν να πλησιάσει ο εχθρός και όταν χρησιμοποιήθηκε σε αμυντικές θέσεις για να υποστηρίξει μια προετοιμασμένη ενέδρα δρώντας ως κυνηγός αρμάτων. Το Jagdpanzer 38 είναι παρόμοιο στις διαστάσεις και το κατακόρυφο προφίλ του με το μικροσκοπικό και οπλισμένο Panzer II, ένα προπολεμικό τανκ. Ωστόσο, μέχρι το 1944, η πλειοψηφία των αρμάτων ήταν πολύ μεγαλύτερα και βαρύτερα. Ένα Jagdpanzer 38 που περίμενε ακίνητο σε θέση ενέδρας ήταν ένας πολύ μικρότερος στόχος για εντοπισμό και χτύπημα από πολλά άλλα θωρακισμένα οχήματα μάχης της εποχής. Οι κύριες αστοχίες του ήταν η σχετικά λεπτή πλαϊνή θωράκιση, ο περιορισμένος χώρος αποθήκευσης πυρομαχικών, η πολύ μικρή κίνηση δεξιά-αριστερά κατά το διαμήκη άξονα του πυροβόλου, η κακή εσωτερική διάταξη που καθιστούσε δύσκολη τη λειτουργία του οχήματος, καθώς και τα ελατήρια (σούστες) και οι κινητήριοι τροχοί που ήταν επιρρεπείς σε αστοχία λόγω του αυξημένου βάρους. [14] Η χρήση του Jagdpanzer 38 και παρόμοιων οχημάτων σε ένα δόγμα άμυνας θα αντιστάθμιζε μερικά από τα μειονεκτήματα της κακής πλευρικής θωράκισης και της περιορισμένης κίνησης του πυροβόλου κατά το διαμήκη άξονα.
Διασωζόμενα οχήματα
μικρογραφία| Το Jagdpanzer 38 εκτίθεται στο Deutsches Panzermuseum Munster, Γερμανία. Λόγω του μεγάλου αριθμού οχημάτων που παρήχθησαν, το Jagdpanzer 38 είναι ίσως ο πιο διαδεδομένος καταστροφέας αρμάτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που έχει απομείνει σήμερα, Στην πραγματικότητα τα πιο πολλά από αυτά που επέζησαν είναι μεταπολεμικά ελβετικά G-13 και τσέχικα ST-I. Εκτός από τα πολυάριθμα παραδείγματα στα μουσεία, υπάρχουν Jagdpanzer 38 διαφόρων συνθηκών σε ιδιωτικές συλλογές. Το 2007, ένα Jagdpanzer 38 ανασύρθηκε από τη Βαλτική Θάλασσα στο Jurata, της Πολωνίας και το 2012, ανακατασκευάστηκε στο Γκντανσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αινύρων Χώρος
Ο Αινύρων Χώρος ήταν αρχαία τοποθεσία στη νήσο Θάσο, που βρισκόταν στην ανατολική ακτή της, απέναντι από τη νήσο Σαμοθράκη. Κοντά σε αυτή την τοποθεσία λειτουργούσαν κατά την αρχαιότητα περίφημα μεταλλεία χρυσού (χρυσωρυχεία), που αναφέρονται από τον Ηρόδοτο, ο οποίος τα είχε επισκεφθεί προσωπικά. Σύμφωνα με την παράδοση που παραθέτει ο Ηρόδοτος, η αρχική ανακάλυψη του χρυσού στην περιοχή έγινε από τους Φοίνικες:
"«τὰ δὲ μέταλλα τὰ Φοινικικὰ ταῦτα ἐστὶ τῆς Θάσου μεταξὺ Αἰνύρων τε χώρου καλεομένου καὶ Κοινύρων, ἀντίον δὲ Σαμοθρηίκης, ὄρος μέγα ἀνεστραμμένον ἐν τῇ ζητήσι.»"
Ο Ησύχιος ονομάζει αυτή την τοποθεσία απλώς Αίνυρα.
Κοσουμέλ
Το Κοσουμέλ (ισπανικά: Cozumel, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [koˈsumel]) είναι νησί του Μεξικού και συγκεκριμένα το μεγαλύτερο νησί του Μεξικού στην Καραϊβική και το τρίτο μεγαλύτερο της χώρας. Βρίσκεται 10 χιλιόμετρα ανατολικά της ανατολικής ακτής της χερσονήσου Γιουκατάν του Μεξικού, περίπου 90 χιλιόμετρα νότια του Κανκούν και είναι ένας από τους δέκα δήμους της Μεξικάνικης πολιτείας του Κιντάνα Ρόο. Έχει έκταση 647 τ.χλμ. και 79.535 κατοίκους (2010). Μεγαλύτερη πόλη του νησιού είναι το Σαν Μιγκέλ ντε Κοσουμέλ. Το Κοσουμέλ είναι ένας τουριστικός προορισμός, γνωστός κυρίως για τις καταδύσεις και την κολύμβηση με αναπνευστήρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοσουμελ
Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας
Ο Φίλιππος Γ΄ ο Τολμηρός (Philippe III le Hardi, 1 Μαΐου 1245 - 5 Οκτωβρίου 1285) βασιλιάς της Γαλλίας (1270 - 1285), μέλος του Οίκου των Καπετιδών ήταν δεύτερος γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου του Αγίου και της Μαργαρίτας της Προβηγκίας. Το προσωνύμιο Τολμηρός ήταν μάλλον ειρωνικό, ο ίδιος ήταν δειλός, άτολμος και αναποφάσιστος σαν χαρακτήρας, επηρεαζόταν εύκολα από τις αποφάσεις των συγγενικών του προσώπων, ιδιαίτερα του θείου του Καρόλου του Ανζού και του συμβούλου του Πέτρου του Μπρος. Ο πατέρας του Λουδοβίκος Θ΄ πέθανε στην Η΄ Σταυροφορία από επιδημία που θέρισε τον στρατό του, ο ίδιος σαν πρωτότοκος γιος και διάδοχος στέφθηκε κατόπιν βασιλιάς στο Ρενς (1271). Ο Φίλιππος Γ' έκανε πολλές προσαρτήσεις στο Γαλλικό στέμμα, η πιο σημαντική ήταν η κομητείας της Τουλούζη (1271). Κατά τη διάρκεια του Σικελικού Εσπερινού (1282) οργάνωσε Σταυροφορία εναντίον του Πέτρου Γ' της Αραγωνίας για να υποστηρίξει τον θείο του Κάρολο τον Ανδεγαυό, απέτυχε ο στρατός του θερίστηκε από επιδημία δυσεντερίας και ο ίδιος πέθανε από αυτήν. Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας.
Διάδοχος του Γαλλικού θρόνου
μικρογραφία|αριστερά|250εσ|Ο Φίλιππος Γ΄ έφιππος, φέρνει τα λείψανα του πατέρα του πίσω στη Γαλλία. Εικονογραφημένο χειρόγραφο. Στην παιδική του ηλικία σαν δεύτερος γιος δεν προοριζόταν για διάδοχος, έγινε διάδοχος σε ηλικία 15 ετών (1260) με τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Λουδοβίκου. Στην παιδική του ηλικία ήταν τόσο ανίκανος και ατονικός που η μητέρα του ορκίστηκε να τον έχει υπό την επίβλεψη του μέχρι τα 30 του χρόνια. Ο πατέρας του προσπάθησε να τον καλλιεργήσει και να τον εκπαιδεύσει κατάλληλα προσπαθώντας να πείσει τον πάπα Ουρβανό Δ' στις 6 Ιουνίου 1263 να τον απαλλάξει από τον όρκο της μητέρας του. Ανέθεσε στον γνωστό δάσκαλο Πέτρο του Μπρος την εκπαίδευση του, προσπάθησε με κάθε μέσο να τον διδάξει τα καθήκοντα του ως βασιλιάς ιδιαίτερα στον τομέα της δικαιοσύνης.
Συμμετοχή του Φιλίππου στην Η' Σταυροφορία
Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Κορμπέγ (1258) ανάμεσα στον Ιάκωβο Α' της Αραγωνίας και τον πατέρα του συμφωνήθηκε να παντρευτεί την Ισαβέλλα της Αραγωνίας, ο γάμος έγινε στο Κλερμόν από τον επίσκοπο της Ρουέν Εύδη Ριγκώ (1262). Ως κόμης της Ορλεάνης συνόδευσε τον πατέρα του στην Η΄ Σταυροφορία στην Τύνιδα (1270). Πριν η αποστολή φτάσει στον προορισμό της ο στρατός θερίστηκε από επιδημία δυσεντερίας, από αυτήν βρήκαν τον θάνατο ο αδελφός του Ιωάννης Τριστάνος της Γαλλίας στις 3 Αυγούστου και στη συνέχεια ο ίδιος ο πατέρας του στις 30 Αυγούστου. Ο Φίλιππος Γ' κλήθηκε να ορκιστεί νέος βασιλιάς της Γαλλίας στην Τύνιδα σε ηλικία 25 ετών. Ο Φίλιππος Γ' αν και ανίκανος να διοικήσει το βασίλειο και τα στρατεύματα ήταν ευσεβής, καλός ιππέας και δυναμικός στο πεδίο της μάχης γι'αυτό πήρε το προσωνύμιο Τολμηρός. Ο θείος του Κάρολος ο Ανδεγαυός έκλεισε δεκαετή ειρήνη με τον Μωάμεθ Α' - αλ - Μουστανσίρ χαλίφη σουλτάνο της Τύνιδας η οποία επέτρεψε στον Φίλιππο να γυρίσει στην Αγγλία. Ο Φίλιππος πήρε απ τον σουλτάνο της Τύνιδας κάποιο ποσό σαν αντάλλαγμα για την αποχώρηση του από τη Σταυροφορία. Η συνθήκη ολοκληρώθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1270 ανάμεσα στους βασιλείς της Γαλλίας, της Σικελίας, της Ναβάρας από τη μια πλευρά και τον σουλτάνο της Τύνιδας από την άλλη. Στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλοι θάνατοι στην οικογένεια του. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου πέθανε πρόωρα στη Σικελία στον δρόμο της επιστροφής του ο γαμπρός του Φίλιππου Γ΄ Θεοβάλδος Β΄ της Ναβάρρας σύντομα πέθανε και η αδελφή του Φίλιππου σύζυγος του Θεοβάλδου Ισαβέλλα, η σύζυγος του ίδιου του Φιλίππου Ισαβέλλα της Αραγωνίας ενώ ήταν έγκυος στο έκτο παιδί τους έπεσε από το άλογο της τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε. Ο Φίλιππος Γ' έφτασε στο Παρίσι στις 21 Μαΐου 1271, την επόμενη μέρα έγινε η κηδεία του πατέρα του και στη συνέχεια στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας στο Ρένς στις 15 Αυγούστου 1271. Την ίδια χρονιά πέθανε και ο θείος του Αλφόνσος του Πουατιέ χωρίς διαδόχους κληρονομώντας τα εδάφη του τα οποία ένωσε με το Γαλλικό στέμμα εκτός από την περιοχή του Κομτάτ Βενεσίν γύρω από την πόλη της Αβινιόν, η οποία δόθηκε στον Πάπα Γρηγόριο τον Ι΄ (1274). Με τη Συνθήκη της Αμιένης (1279) ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας επανέφερε τα εδάφη στο βασίλειο του.
Σικελικός Εσπερινός
thumb|left|250px|Γάμος του Φιλίππου Γ' με τη Μαρία της Βραβάντης - χειρόγραφο του 14ου αιώνα. Ο Φίλιππος Γ' υποστήριξε τον θείο του Κάρολο τον Ανδεγαυό στην προσπάθεια του να διεκδικήσει το βασίλειο της Σικελίας, η εξέγερση του Σικελικού Εσπερινού οδήγησε στη στέψη του βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρου Γ' ως βασιλιά της Σικελίας και την ίδρυση του Οίκου της Βαρκελώνης στη Σικελία. Ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας προκαλώντας τον Σικελικό Εσπερινό ξεσήκωσε τους κατοίκους της Σικελίας εναντίον του Καρόλου του Ανδεγαυού (1282), η επιτυχία της εξέγερσης είχε σαν αποτέλεσμα τη στέψη του Πέτρου Γ' της Αραγωνίας σαν βασιλιά της Σικελίας ιδρύοντας τη δυναστεία του Οίκου της Βαρκελώνης στη Σικελία. Ο πάπας Μαρτίνος Δ' αφόρισε τον Πέτρο Γ' και κήρυξε το Αραγωνικό βασίλειο της Σικελίας άκυρο, ο πάπας παραχώρησε την Αραγωνία στον Κάρολο του Βαλουά μικρότερο γιο του Φιλίππου Γ'. Ο δελφίνος της Γαλλίας Φίλιππος παντρεύτηκε σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ορλεάνης την Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας κόρη και διάδοχο του πρόωρα θανόντα βασιλιά Ερρίκου Α' της Ναβάρρας. Η συνθήκη υπεγράφη από τον ίδιο τον Φίλιππο Γ' και τη μητέρα της Ιωάννας Λευκή του Αρτουά. Το 1284 ο Πέτρος κόμης του Πέρς και του Αλανσόν πέθανε χωρίς απογόνους γι'αυτό ο μεγαλύτερος αδελφός του Φίλιππος Γ' κληρονόμησε τα εδάφη του.
Εκστρατείες στο πλευρό του θείου του Καρόλου του Ανδεγαυού
Ο Φίλιππος και οι γιοί του έμπαιναν στο Ρουσιγιόν επικεφαλής της μεγάλης Αραγωνικής Σταυροφορίας (1284), η εκστρατεία με την έγκριση του πάπα πήρε το όνομα Σταυροφορία, θεωρείται από τους ιστορικούς η πιο αποτυχημένη και καταστροφική πολεμική εκστρατεία της δυναστείας των Καπετιδών. Οχυρώθηκαν πίσω από τη Γκερόνα με σκοπό να την κυριεύσουν, στις 26 Ιουνίου 1285 πολιόρκησε την πόλη και παρά την πολλή σκληρή αντίσταση των κατοίκων κατάφερε να την καταλάβει στις 7 Σεπτεμβρίου 1285. Σύντομα όμως υπέστησαν σκληρή δοκιμασία, αφού όλο το στρατόπεδο επλήγη από επιδημία δυσεντερίας θύμα της οποίας υπήρξε και ο ίδιος ο βασιλιάς. Μετά την εισβολή της επιδημίας γνώρισαν τη συντριβή από τους Αραγωνέζους στη μάχη του Κολ ντε Πανισσάρ στις 1 Οκτωβρίου 1285.
Το τέλος του
thumb|left|250px|Τάφος του Φιλίππου Γ' στη βασιλική του Σαιν Ντενί Τέσσερις μέρες μετά την ήττα απεβίωσε και ο ίδιος ο Φίλιππος από την επιδημία. Τα μέλη του σώματος του διαχωρίστηκαν σύμφωνα με το Τευτονικό έθιμο, η σάρκα του τοποθετήθηκε στον καθεδρικό ναό της Ναρβόννης, τα εντόσθια του στο αβαείο του Νώε στη Νορμανδία, η καρδιά του στον κατεδαφισμένο τώρα ναό του Κουβέντ των Ιακωβίνων στο Παρίσι και τα οστά του στη βασιλική του Σαιν Ντενί στα βόρεια του Παρισιού. Οι προσπάθειες του Φιλίππου Γ' να ανακαταλάβει το βασίλειο της Αραγωνίας χρεοκόπησαν τη Γαλλική οικονομία δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα στον γιο και διάδοχο του Φίλιππο Δ'.
Αναφορές του Φιλίππου στη Θεία Κωμωδία του Δάντη
Στη Θεία Κωμωδία ο Δάντης οραματίζεται το πνεύμα του Φιλίππου Δ' μαζί με έναν αριθμό από σύγχρονους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Δάντης δεν αναφέρει ευθέως το όνομα του αλλά κάνει έμμεση αναφορά σε αυτόν αποκαλώντας τον "κοντομύτη" και "πατέρα του Πεστ στη Γαλλία".
Οικογένεια
Με τον πρώτο του γάμο (1262) με την Ισαβέλλα της Αραγωνίας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας, απέκτησε τέκνα:
Με τη δεύτερη σύζυγο του Μαρία των Ρέγκιναρ (1274), κόρη του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Βραβάντης, απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Wonderwall (τραγούδι)
Το "Wonderwall" είναι τραγούδι του αγγλικού rock συγκροτήματος Oasis, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δεύτερο δίσκο τους (What's the Story) Morning Glory?, του 1995. Το κομμάτι γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον κιθαρίστα του σχήματος Νόελ Γκάλαχερ. Σύμφωνα με τον στιχουργό, το τραγούδι μιλά για έναν "φανταστικό" φίλο, ο οποίος θα έρθει να σε σώσει από τον εαυτό σου. Το τραγούδι, επίσης, έλαβε δύο υποψηφιότητες για Grammy, μία στην κατηγορία Best Rock Vocal Performance by a Duo or Group και μία Καλύτερου Rock Τραγουδιού.
Το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single, το τρίτο από τον εν λόγω δίσκο, το οποίο σημείωσε εισπρακτική επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο 1 των αυστραλιανών, των ισπανικών και των νεοζηλανδικών charts. Στα αμερικανικά Billboard Hot 100, έφτασε στο νούμερο 8, ενώ στο Alternative Songs, έφτασε στο νούμερο 1. Στα βρετανικά charts έφτασε στο νούμερο 2. Και το single έγινε τρεις φορές πλατινένιο σε Αυστραλία και Ηνωμένο Βασίλειο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες έγινε χρυσό.
Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του συγκροτήματος. Το 2013, το τραγούδι, σε ψηφοφορία του αυστραλιανού ραδιοφωνικού σταθμού Triple J, βγήκε πρώτο ανάμεσα στα 100 Πιο Καυτά Τραγούδια των τελευταίων 20 ετών. Από τη στιγμή της κυκλοφορίας του το τραγούδι έχει διασκευαστεί μερικές φορές από διάφορους καλλιτέχνες, με τις πιο αξιόλογες του Ράιαν Άνταμς, το 2003, της Cat Power και του Μπρεντ Μέλνταου, το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1995 Κατηγορία:Singles του 1995 Κατηγορία:Τραγούδια των Oasis Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Θήοντορ Γουίλιαμ Ρίτσαρντς
Η ζωή του
Ο Θ.Γ. Ρίτσαρντς γεννήθηκε στο Τζέρμανταουν της Φιλαδέλφειας και ήταν γιος του ζωγράφου Γουίλιαμ Τροστ Ρίτσαρντς και της ποιήτριας Άννα Μάτλακ-Ρίτσαρντς. Από το 1878 η οικογένεια Ρίτσαρντς πέρασε δύο χρόνια στην Ευρώπη, κυρίως στην Αγγλία, όπου εντάθηκε το ενδιαφέρον του Θήοντορ για τις φυσικές επιστήμες. Μετά την επιστροφή της οικογένειας στις ΗΠΑ, ο Θήοντορ έγινε δεκτός στο Κολέγιο του Χάβερφορντ (Φιλαδέλφεια) σε ηλικία 14 ετών, παίρνοντας πτυχίο το 1885. Κατόπιν εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, από όπου πήρε πτυχίο ανθρωπιστικών σπουδών (Bachelor of Arts) το 1886, ως προετοιμασία για μεταπτυχιακές σπουδές.
Ο Ρίτσαρντς συνέχισε στο Χάρβαρντ, παίρνοντας ως θέμα διδακτορικής διατριβής του τον προσδιορισμό του ατομικού βάρους του οξυγόνου σε σχέση με το υδρογόνο. Μετά από ένα έτος μεταδιδακτορικών ερευνών στη Γερμανία υπό τον Βίκτορ Μέγιερ στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και άλλους, Ο Ρίτσαρντς επέστρεψε στο Χάρβαρντ ως επιμελητής στην έδρα της χημείας, κατόπιν έγινε λέκτορας, επίκουρος καθηγητής και καθηγητής το 1901. Το 1903 διετέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Χημείας στο Χάρβαρντ και το 1912 πήρε την έδρα Έρβινγκ της Χημείας και έγινε διευθυντής του νέου Εργαστηρίου Wolcott Gibbs.
Προσωπικά
Το 1896 ο Ρίτσαρντς νυμφεύθηκε τη Μίριαμ Στούαρτ Θάυερ (Miriam Stuart Thayer) και απέκτησαν μαζί μία κόρη, την Γκρέις (που παντρεύτηκε τον χημικό Τζέιμς Μπράιαντ Κόναντ), και δύο γιους, τον Γκρήναφ Θάυερ (Greenough Thayer) και τον Γουίλιαμ Θήοντορ. Και οι δύο γιοι αυτοκτόνησαν.
Οι έρευνές του
thumb|right|295px|Γραφική παράσταση περιοδικών ιδιοτήτων των στοιχείων της ύλης από τον Ρίτσαρντς Οι μισές περίπου από τις επιστημονικές έρευνες του Ρίτσαρντς αφορούσαν τα ατομικά βάρη, αρχίζοντας ήδη το 1886 με τις μεταπτυχιακές σπουδές του. Σύμφωνα με τον Forbes, μέχρι το 1932 ο Ρίτσαρντς και οι φοιτητές του είχαν μελετήσει τα ατομικά βάρη 55 χημικών στοιχείων. Ανάμεσα στις δυνητικές πηγές συστηματικού σφάλματος που ανακαλύφθηκαν από τον Ρίτσαρντς στον προσδιορισμό ατομικών βαρών ήταν η τάση ορισμένων αλάτων να απορροφούν αέρια ή ξένες διαλυμένες ουσίες κατά την καθίζησή τους. Ως ένα παράδειγμα της φροντίδας που έδειχνε ο Ρίτσαρντς στην εργασία αυτή, ο Έμσλυ αναφέρει ότι εκτέλεσε 15 χιλιάδες επανακρυσταλλοποιήσεις βρωμικού θουλίου προκειμένου να απομονώσει το καθαρό στοιχείο θούλιο για μέτρηση του ατομικού του βάρους.
Παρά το ότι οι προσδιορισμοί των ατομικών βαρών από τον Ρίτσαρντς είχαν μεγάλη σημασία στην εποχή τους, σήμερα έχουν σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί. Οι σύγχρονοι επιστήμονες χρησιμοποιούν συσκευές όπως φασματογράφους μάζας, που προσδιορίζουν τόσο τις μάζες, όσο και τα ποσοστά του κάθε ισοτόπου ενός στοιχείου. Από αυτά τα δεδομένα μπορεί να υπολογιστεί μία μέση ατομική μάζα (όρος που προτιμάται σήμερα από τον ανακριβή όρο «ατομικό βάρος») και να συγκριθεί με τις τιμές που είχε μετρήσει ο Ρίτσαρντς. Οι σύγχρονες μέθοδοι είναι ταχύτερες και πιο ευαίσθητες από εκείνες της εποχής του, αλλά όχι απαραιτήτως λιγότερο πολυδάπανες.
Εκτός των ατομικών βαρών, ο Θ.Γ. Ρίτσαρντς διερεύνησε τις συμπιεστότητες των ατόμων, τις ειδικές θερμότητες διαλύσεως και εξουδετερώσεως και την ηλεκτροχημεία των αμαλγαμάτων. Οι έρευνές του πάνω στα ηλεκτροχημικά δυναμικά σε χαμηλές θερμοκρασίες ήταν μέρος του έργου που οδήγησε άλλους ερευνητές στον Τρίτο νόμο της θερμοδυναμικής και στο Θεώρημα της θερμότητας του Νερνστ, αν και όχι χωρίς έντονες συζητήσεις μεταξύ του Νερνστ και του Ρίτσαρντς.
Στον Ρίτσαρντς αποδίδεται επίσης η εφεύρεση του αδιαβατικού θερμιδόμετρου, καθώς και του νεφελόμετρου, το οποίο επινόησε για τον προσδιορισμό του ατομικού βάρους του στροντίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
Σταγονόμετρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα εργαστηρίου χημείας Κατηγορία:Όργανα εργαστηρίου βιολογίας