cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Queens of the Stone Age
Songs for the Deaf και αποχώρηση του Νικ Ολιβέρι (2001–2004)
δεξιά|μικρογραφία| Νικ Ολιβέρι, μπασίστας 1998–2004, εμφανίστηκε με το συγκρότημα στο V Festival το 2003 Στα τέλη του 2001, προσχώρησε στο συγκρότημα ο frontman των Foo Fighters και πρώην ντράμερ των Nirvana, Ντέιβ Γκρολ, στο ρόλο του ντράμερ για την ηχογράφηση του τρίτου τους άλμπουμ, με τίτλο Songs for the Deaf. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2002, και μετά την κυκλοφορία του, συμμετείχαν και πάλι ο Λάνεγκαν, μαζί με τον πρώην κιθαρίστα των A Perfect Circle, Τρόι βαν Λίυβέν, στα πλαίσια της προωθητικής του περιοδείας. Στο τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ Songs for the Deaf, με τίτλο "Mosquito Song", συμμετείχαν, επίσης η πρώην μπασίστρια των A Perfect Circle, Παζ Λέντσαντιν στη βιόλα και στο πιάνο, καθώς και ο Ντιν Βιν στην κιθάρα.
Η προωθητική περιοδεία του Songs for the Deaf κορυφώθηκε με μια σειρά από συναυλίες τον Ιανουάριο του 2004. Ο Γκρολ επέστρεψε στα άλλα μουσικά του σχήματα και αντικαταστάθηκε στο ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας από τον πρώην ντράμερ των Danzig, Τζόι Καστίγιο, ο οποίος, έκτοτε, εντάχθηκε μόνιμα στο συγκρότημα. Μετά την περιοδεία, ο Χόουμ απέλυσε τον Ολιβέρι, καθώς ήταν πεπεισμένος ότι ο Ολιβέρι είχε κακοποιήσει σωματικά τη φίλη του, δηλώντας επί του θέματος: «Πριν από μερικά χρόνια, μίλησα στον Νικ σχετικά με μια φήμη που άκουσα. Είπα, "Αν μάθω ποτέ ότι αυτό είναι αλήθεια, δεν σε ξέρω, φίλε." Ο Χόουμ σκέφτηκε να διαλύσει το συγκρότημα μετά την αποχώρηση του Ολιβέρι, ωστόσο αποφάσισε να συνεχίσει. Ο Ολιβέρι απάντησε στον Τύπο ότι το συγκρότημα είχε «δηλητηριαστεί από την πείνα για εξουσία» και ότι χωρίς αυτόν, το συγκρότημα ήταν όχι οι Queens of the Stone Age, αλλά οι «Queens Lite». Αργότερα μαλάκωσε τη γνώμη του, δηλώνοντας πως: «Η σχέση μου με τον Τζος είναι καλή. Ο νέος δίσκος των Queens of the Stone Age απογειώνεται." Οι δυο τους φέρεται να είναι ακόμα φίλοι και από τον Οκτώβριο του 2006, ο Ολιβέρι ενδιαφέρθηκε να συμμετάσχει ξανά στο συγκρότημα και αργότερα συνέβαλε, για πρώτη φορά μετά από εννέα χρόνια, αναλαμβάνοντας τα δεύτερα φωνητικά στο έκτο άλμπουμ του συγκροτήματος, με τίτλο ...Like Clockwork.
Lullabies to Paralyze (2004–2006)
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Το συγκρότημα παίζει ζωντανά στις 25 Αυγούστου 2005, στο Παρίσι. Σε αυτή τη συναυλία συμμετείχαν δύο μέλη του συγκροτήματος Eleven, ο Αλαίν Γιοχάννες και η αείμνηστη [[Νατάσα Σνάιντερ, που συνεργάστηκαν με τους QOTSA για τη σύνθεση του άλμπουμ Lullabies to Paralyze και στην προωθητική περιοδεία.]] Στα τέλη του 2004, ο Χόουμ, μαζί με τον πολυοργανίστα των Eleven, Αλαίν Γιοχάννες, καθώς και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος Τρόι βαν Λίυβέν και Τζόι Καστίγιο ηχογράφησαν το τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Queens of the Stone Age, Lullabies to Paralyze. Ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από έναν στίχο του τραγουδιού "Mosquito Song" από το προηγούμενο άλμπουμ τους. Στο άλμπουμ συμμετείχαν καλεσμένοι μουσικοί, όπως ο Mπίλι Γκίμπονς από τους ZZ Top. Παρά το γεγονός ότι ο Λάνεγκαν φέρεται να απέρριψε την πρόσκληση να παραμείνει με το συγκρότημα, συμμετείχε στα φωνητικά σε τραγούδια του άλμπουμ (κυρίως τα σόλο φωνητικά στο εισαγωγικό κομμάτι "This Lullaby") και εμφανίστηκε στην προωθητική περιοδεία, όπως και ήταν προγραμματισμένο.
Το Lullabies to Paralyze διέρρευσε στο διαδίκτυο τον Φεβρουάριο του 2005 και μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο Triple J στην Αυστραλία στις 3 Μαρτίου 2005 ως μια ανεπιβεβαίωτη «Παγκόσμια Πρεμιέρα». Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε επίσημα την Τρίτη 22 Μαρτίου 2005 στις ΗΠΑ, κατακτώντας την 5η θέση στο Billboard Music Chart και θεωρήθηκε το καλύτερο ντεμπούτο οποιουδήποτε δίσκου των Queens of the Stone Age μέχρι και το άλμπουμ ...Like Clockwork, το οποίο έφτασε στο νούμερο 1 τον Ιούνιο του 2013.
Στις 14 Μαΐου 2005, το συγκρότημα εμφανίστηκε ως ο βασικός καλεσμένος στο Saturday Night Live, με οικοδεσπότη τον Γουίλ Φέρελ. Ένας από τους δημοφιλείς χαρακτήρες του Saturday Night Live που υποδύεται ο Φέρελ, ο φανταστικός καουμπελίστας των Blue Öyster Cult, Gene Frenkle, εμφανίστηκε ξανά στην εκπομπή, για να συμμετάσχει μαζί με τους Queens of the Stone Age στην ερμηνεία του πρώτου τους τραγουδιού για την βραδιά, το " Little Sister ". Ο Φέρελ έπαιξε το σημείο του τραγουδιού όπου κανονικά ακούγεται το μουσικό όργανο woodblock, χρησιμοποιώντας ένα κουδούνι αγελάδας.
Στις 22 Νοεμβρίου 2005, οι Queens of the Stone Age κυκλοφόρησαν ένα διπλό άλμπουμ/DVD, το Over the Years and Through the Woods, με μια ζωντανή συναυλία που γυρίστηκε στο Λονδίνο και μπόνους βίντεο με τραγούδια από το 1998 έως το 2005. Το 2005, το συγκρότημα συμμετείχε στην περιοδεία των Nine Inch Nails στη Βόρεια Αμερική, μαζί με τους Autolux (για το πρώτο μισό της περιοδείας) και τους Death from Above 1979 (για την υπόλοιπη περιοδεία). Ο κιθαρίστας των Nine Inch Nails, Άαρον Νορθ εμφανίστηκε ως καλεσμένος στη σκηνή με τους Queens of the Stone Age για τα τραγούδια "Born to Hula", "Regular John", " Avon ", " Monsters in the Parasol " και "Long, Slow Goodbye" στο Wiltern LG του Λος Άντζελες στις 19 και 20 Δεκεμβρίου.
Era Vulgaris και ο θάνατος της Νατάσα Σνάιντερ (2007–2008)
Το Era Vulgaris ολοκληρώθηκε στις αρχές Απριλίου του 2007 και κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 12 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς. Τα τραγούδια " Sick, Sick, Sick " και " 3's & 7's " κυκλοφόρησαν ως σινγκλ λίγο νωρίτερα στις αρχές Ιουνίου. Ο Χόουμ έχει περιγράψει τον δίσκο ως «σκοτεινό, σκληρό και ηλεκτρικό, όπως ένας εργάτης οικοδομών».
Ο Μίχαελ Σούμαν (Wires On Fire, Jubilee and Mini Mansions) και ο Ντιν Φερτίτα (The Waxwings, The Dead Weather) διαδέχθηκαν στην προωθητική περιοδεία τους Αλαίν Γιοχάννες στο μπάσο και Νατάσα Σνάιντερ στα πλήκτρα, αντίστοιχα. Τον Ιούλιο του 2007, ο Βαν Λίυβέν δήλωσε ότι το συγκρότημα είχε γράψει νέο υλικό, το οποίο αργότερα ο Χόουμ πρότεινε να κυκλοφορήσει ως EP. Σε συνέντευξη του στο The Globe and Mail, ο Χόουμ ανέφερε ότι το EP "θα μπορούσε να περιέχει έως και 10 κομμάτια που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του Era Vulgaris και που δεν θα συμπεριληφθούν στον δίσκο ". Αργότερα, έγινε γνωστό πως το συγκεκριμένο EP δεν θα κυκλοφορούσε λόγω απροθυμίας της δισκογραφικής εταιρείας να κυκλοφορήσει επιπλέον υλικό των Queens Of The Stone Age εκείνη την περίοδο. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Οι Queens of the Stone Age παίζουν στο φεστιβάλ μουσικής Austin City Limits στο Zilker Park, 14 Σεπτεμβρίου 2007. Το 2007, το συγκρότημα ξεκίνησε μια περιοδεία στην Βόρεια Αμερική, την οποία ονόμασαν "Duluth Tour" επειδή πήγαιναν σε πολλές μικρές πόλεις που δεν είχαν παίξει ποτέ πριν, όπως στο Ντουλούθ της Μινεσότα. Η περιοδεία επεκτάθηκε και σε άλλες περιοχές, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου το συγκρότημα έδωσε περισσότερες συναυλίες από κάθε άλλη φορά που εμφανίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από τις αρχές Απριλίου 2008 μέχρι και τα τέλη Μαρτίου, το συγκρότημα περιόδευσε στην Αυστραλία, για να συμμετάσχει, μεταξύ άλλων συναυλιών και στο φεστιβάλ V. Στις αρχές Μαΐου 2008, το συγκρότημα ολοκλήρωσε την προωθητική περιοδεία του άλμπουμ στον Καναδά.
Τον Νοέμβριο του 2007, οι Queens of the Stone Age εμφανίστηκαν για ένα ημι-ακουστικό σετ σε ένα υπόγειο αλατωρυχείο στη Γερμανία, ερμηνεύοντας επιλεγμένες επιτυχίες τους, σπάνιες διασκευές και ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι με το όνομα "Cathedral City". Είχε προγραμματιστεί η κυκλοφορίας ενός DVD της συγκεκριμένης συναυλίας, ωστόσο εκτός από ένα διαφημιστικό τρέιλερ για το DVD και κάποιες φωτογραφίες, κανένα υλικό από τη συναυλία δεν έχει δημοσιευτεί.
Στις 2 Ιουλίου 2008, η πρώην κιμπορτίστρια των Queens of the Stone Age, Νατάσα Σνάιντερ, πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία 52 ετών. Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή ύστερα από ανάρτηση στο MySpace του συγκροτήματος Sweethead, μέλος του οποίου είναι ο στενός φίλος της Νατάσα και πρώην μέλος του συγκροτήματος Τρόι βαν Λίυβέν. Η αρχική σελίδα του συγκροτήματος ενημερώθηκε με ένα αναμνηστικό μήνυμα από τον Χόουμ, που αντικατέστησε την κανονική αρχική σελίδα. Το συγκρότημα πραγματοποίησε μια συναυλία εις μνήμην της Νατάσα Σνάιντερ στο Θέατρο Henry Fonda του Λος Άντζελες στις 16 Αυγούστου 2008. Μαζί τους στη σκηνή εμφανίστηκε ο σύζυγος της Σνάιντερ, Αλαίν Γιοχάννες, ο Τζακ Μπλακ, ο Κάιλ Γκας, ο Ματ Κάμερον, η Μπρόντι Νταλε, ο Τζέσι Χιουζ, ο Κρις Γκος και η PJ Harvey, ερμηνεύοντας τραγούδια των QOTSA και όχι μόνο, συμπεριλαμβανομένων διασκευασμένων τραγουδιών των Cream και των The Doors. Οι Tenacious D και η PJ Harvey ερμήνευσαν, επίσης, ακουστικά κομμάτια στην συναυλία. Τα έσοδα από τη συναυλία διατέθηκαν για την κάλυψη δαπανών που σχετίζονται με την ασθένεια της Νατάσα.
Στις 22 και 23 Αυγούστου 2008, οι Queens of the Stone Age πραγματοποίησαν τις τελευταίες συναυλίες της περιοδείας για το Era Vulgaris στα φεστιβάλ Reading και Leeds στο Ηνωμένο Βασίλειο και ο Χόουμ ανακοίνωσε, τόσο κατά τη διάρκεια της συναυλίας όσο και σε μια συνέντευξη του στο BBC ότι σχεδιάζει να επιστρέφει σύντομα στο στούντιο για δουλέψει το επόμενο άλμπουμ.
Προβλήματα υγείας του Χόουμ, επανακυκλοφορία του Rated R (2009–2011)
Το 2009 και 2010, τα μέλη της μπάντας δραστηριοποιήθηκαν σε άλλα μουσικά σχήματα· ο Τρόι βαν Λίυβέν ξεκίνησε ένα νέο συγκρότημα, τους Sweethead, ο Τζόι Καστίγιο συμμετείχε στους Eagles of Death Metal στην περιοδεία τους "Heart On", ο μπασίστας Μίχαελ Σούμαν συνέχισε ως ντράμερ και τραγουδιστής στους Mini Mansions, ενώ ο Ντιν Φερτίτα ανέλαβε την κιθάρα και τα πλήκτρα στο νεότερο σχήμα του Τζακ Γουάιτ, The Dead Weather. Ο Τζος Χόουμ δημιούργησε τους Them Crooked Vultures μαζί με τους Ντέιβ Γκρολ και Τζον Πωλ Τζόουνς. Μετά το τέλος της περιοδείας των Them Crooked Vultures τον Ιούνιο του 2010, οι Queens of the Stone Age περιόδευσαν και κυκλοφόρησαν μια deluxe έκδοση με δύο CD του ντεμπούτου άλμπουμ τους, Rated R στις 3 Αυγούστου. Αυτή η έκδοση περιείχε το πρωτότυπο CD μαζί με έξι ακυκλοφόρητα κομμάτια και ζωντανές ηχογραφήσεις από την εμφάνιση του συγκροτήματος στο Φεστιβάλ Reading το 2000.
Το 2010, ο Χόουμ υπέφερε από επιπλοκές ύστερα από μια χειρουργικής επέμβαση στο γόνατο, κατά την οποία η καρδιά του σταμάτησε για μικρό χρονικό διάστημα λόγω ασφυξίας και οι γιατροί χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν απινιδωτή ωστέ να τον επαναφέρουν. Μετά από αυτό, έμεινε κλινήρης για τέσσερις μήνες, βυθίστηκε σε κατάθλιψη και σκέφτηκε να εγκαταλείψει εντελώς τη μουσική του καριέρα. Αναλύοντας περαιτέρω αυτή του την εμπειρία σε μια συνέντευξη στο podcast του Μαρκ Μάρον, εξήγησε ότι είχε προσβληθεί από λοίμωξη χρυσίζων σταφυλόκοκκου ανθεκτικού στη μεθικιλλίνη, την οποία το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν μπορούσε να καταπολεμήσει εξαιτίας του υπερβολικού στρες. Ο Χόουμ αναφέρει ότι αυτή του η εμπειρία συνέβαλε καταλυτικά στη δημιουργία του άλμπουμ ...Like Clockwork.
Στις αρχές του 2011 και ύστερα από την ανάρρωση του Χόουμ, οι Queens of the Stone Age κυκλοφόρησαν μια remastered έκδοση του ομώνυμου άλμπουμ τους και ξεκίνησαν μία περιοδεία αποκλειστικά για την προώθηση του άλμπουμ. Το συγκρότημα εμφανίστηκε στο δημοφιλή Talk-show Conan στις 14 Απριλίου και αργότερα έπαιξε στο αυστραλιανό Φεστιβάλ Soundwave. Καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2011, το συγκρότημα εμφανίστηκε σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου του Glastonbury Festival, στο Somerset της Αγγλίας. Έπαιξαν, επίσης, στο Pearl Jam's 20th Anniversary Festival στο Alpine Valley στην East Troy του Γουισκόνσιν στις 3 και 4 Σεπτεμβρίου 2011· πρόκειται για την τελευταία εμφάνιση του ντράμερ Τζόι Καστίγιο με το συγκρότημα.
. . .Like Clockwork (2011–2014)
δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Τζος Χόουμ και ο Μίχαελ Σούμαν κατά τη διάρκεια ζωντανής εμφάνισης του συγκροτήματος το 2011.]] Ήδη από το 2008 το συγκρότημα σχεδίαζε την ηχογράφηση μιας συνέχειας του άλμπουμ Era Vulgaris, ωστόσο η συγκεκριμένη ηχογράφηση ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2012. Τον Μάρτιο του 2011, ο Χόουμ δήλωσε: «Το να κάνεις τις πρόβες για τον πρώτο δίσκο καθορίζει πραγματικά τον καινούριο. Μετατρέπει το νέο δίσκο σε κάτι άλλο. Αυτό που κάναμε ήταν bluesy, και τώρα έχει μετατραπεί σε αυτό το σπασμένο πράγμα με στοιχεία trance. Τα ρομπότ έρχονται σπίτι!» Σύμφωνα με τον Χόουμ, το άλμπουμ θα ήταν έτοιμο μέχρι το τέλος του 2012, αναφέροντας στο BBC Radio 1, πως: «Θα κάνουμε το τελευταίο μας διάλειμμα για έναν μήνα και όταν θα επιστρέψουμε θα εμφανιστούμε στο Glastonbury και μετά θα πηδήσουμε αμέσως στο στούντιο. Ο δίσκος μας θα γίνει μέχρι το τέλος του χρόνου. Έχουμε αρκετά τραγούδια».
Τον Νοέμβριο του 2011, ο Αλαίν Γιοχάννες, που συνεργαζόταν συχνά με το συγκρότημα, δήλωσε σχετικά με τη δουλειά του στο στούντιο για το νέο άλμπουμ: «Καθίσαμε πάλι μέχρι αργά το βράδυ με τους Queens of the Stone Age. [. . . ] Απλά προσθέτω μέρες, εξαιρετικά άκρως μυστικό, αλλά θα είναι καταπληκτικό. Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος με αυτό. [. . . ] Μόλις ξεκινήσουμε τη διαδικασία, ολοκληρώνεται σιγά -σιγά. Οπότε δεν μπορώ να πω ακριβώς πότε, αλλά είναι μια πραγματικά καλή αρχή».
Στις 20 Αυγούστου 2012, το συγκρότημα δήλωσε μέσω ανάρτησής στη σελίδα τους στο Facebook ότι «ηχογραφούσε» το νέο τους άλμπουμ.
Τον Σεπτέμβριο του 2012, ανακοινώθηκε ότι ο Χόουμ και ο συνθέτης Ντέιβ Σάρντι συνέγραψαν και ηχογράφησαν ένα τραγούδι με τίτλο "Nobody To Love", για τους τίτλους τέλους της ταινίας End of Watch.
Τον Νοέμβριο του 2012, ο Χόουμ είπε στον Ζέιν Λόου του BBC ότι ο Τζόι Καστίγιο είχε αποχωρήσει από το συγκρότημα και ότι στο νέο άλμπουμ στα ντραμς θα συμμετέχει ο Ντείβ Γκρολ, ο οποίος έπαιξε επίσης στο άλμπουμ Songs for the Deaf. Ο Χόουμ επιβεβαίωσε, επίσης, ότι το άλμπουμ θα κυκλοφορούσε πριν από την εμφάνισή του συγκροτήματος στο Φεστιβάλ Download τον Ιούνιο του 2013. Εκτός από τον Γκρολ, για την ηχογράφηση του δίσκου συνεργάστηκαν και άλλα πρώην μέλη του συγκροτήματος, όπως οι μπασίστες Νικ Ολιβέρι και Αλαίν Γιοχάννες, και ο τραγουδιστής Μαρκ Λάνεγκαν.
Επίσης, για στο ...Like Clockwork συμμετείχαν κι άλλοι μουσικοί, όπως ο frontman των Nine Inch Nails, Τρεντ Ρέζνορ, ο frontman των Scissor Sisters, Τζέικ Σιρς, η Μπρόντι Νταλε, και ο Έλτον Τζον.
Στις αρχές του 2013, ο Χόουμ και άλλοι συνεργάτες των Queens of the Stone Age, συμπεριλαμβανομένων των Αλαίν Γιοχάννες και Κρις Γκος, ηχογράφησαν τη μουσική για το soundtrack του ντοκιμαντέρ Sound City: Real to Reel του Ντείβ Γκρολ. Ο Γκος, ο Γιοχάννες και ο Χόουμ συνέβαλαν ερμηνεύοντας σε τρία μουσικά κομμάτια ο καθένας. Ο Χόουμ συγκεκριμένα συνεργάστηκε με τον Γκρολ και τον Τρεντ Ρέζνορ σε ένα κομμάτι με τίτλο Mantra, και εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ στα πλαίσια συνέντευξης. Ο Γκος και ο Γιοχάννες συμμετείχαν στο Sound City Players, εκτελώντας τραγούδια των μουσικών σχημάτων Masters of Reality, Eleven και Desert Sessions, πέραν από τις δικές τους μελωδίες που συνέθεσαν για το soundtrack. Στο soundtrack συνέβαλε και ο πρώην μπασίστας των Kyuss, Σκοτ Ρίντερ. αριστερά|μικρογραφία| Οι Queens of the Stone Age στο Allstate Arena, 11 Δεκεμβρίου 2013. Τελικά, τον Μάρτιο του 2013, οι Queens of the Stone Age ανακοίνωσαν ότι το νέο άλμπουμ, με τίτλο ...Like Clockwork, θα κυκλοφορούσε τον Ιούνιο του ίδιου έτους από τη Matador Records. Στο δελτίο τύπου, που εκδόθηκε στις 26 Μαρτίου του ίδιου έτους, αποκαλύφθηκαν περαιτέρω λεπτομέρειες για το άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων των εμφανίσεων από μουσικούς όπως ο Άλεξ Τέρνερ των Arctic Monkeys και ο Τζέιμς Λαβέλ των UNKLE. Εκτός από τον Γκρολ, στον δίσκο συμμετέχει επίσης ο πρώην ντράμερ Καστίγιο, καθώς και ο νέος ντράμερ του συγκροτήματος Τζον Τέοντορ (πρώην μέλος των The Mars Volta και One Day as a Lion ). Οι Queens of the Stone Age παρουσίασαν για πρώτη φορά ένα νέο τραγούδι από το άλμπουμ το "My God Is The Sun", στο φεστιβάλ Lollapalooza της Βραζιλίας στις 30 Μαρτίου 2013, όπου ο Τέοντορ έκανε το ντεμπούτο του ως ντράμερ του συγκροτήματος. Η στούντιο έκδοση του τραγουδιού έκανε πρεμιέρα στο πρόγραμμα BBC Radio 1 του Λόου στις 8 Απριλίου 2013.
Το ...Like Clockwork κυκλοφόρησε στις 3 Ιουνίου 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 4 Ιουνίου στις ΗΠΑ. Πρόκειται για το πρώτο άλμπουμ των Queens of the Stone Age, όπου συμμετέχουν εξ' ολοκλήρου ο μπασίστας Μίχαελ Σούμαν και ο κιμπορντίστας και κιθαρίστας Ντιν Φερτίτα. Το άλμπουμ κατέκτησε την πρώτη θέση του Billboard στις ΗΠΑ και είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που αναδείχθηκε σε αυτή την κατάταξη.
Μετά από την εμφάνιση των Queens Of The Stone Age στο Φεστιβάλ Made In America του Jay-Z το καλοκαίρι του 2013, ο Χόουμ σχολίασε επικριτικά τον ράπερ κατά τη διάρκεια ραδιοφωνικής συνέντευξης στο Strombo Show του CBC Radio 2. Ο Χόουμ κατείγγειλε ότι, πριν από την συναυλία, το συγκρότημά του είχε εξαναγκασθεί σε σωματική έρευνα από την ομάδα ασφαλείας του φεστιβάλ και αναφέρθηκε στην προσωπική αλληλεπίδραση του Jay-Z με το συγκρότημα ως κόλπο μάρκετινγκ.
Η περιοδεία για την προώθηση του ...Like Clockwork κορυφώθηκε με την εμφάνισή τους σε ένα αποκριάτικο πάρτι στο The Forum στο Λος Άντζελες, με καλεσμένους μουσικούς όπως οι The Kills, ο Τζέιντι Εμζφερσον και το συγκρότημα Uncontrollable του Νικ Ολιβέρι. Επί σκηνής μαζί με το συγκρότημα εμφανίστηκε και ο Ολιβέρι, που έπαιξε μαζί τους τραγούδια, όπως το "Auto Pilot" και το "Quick and to the Pointless", που δεν είχαν παιχτεί εδώ και μια δεκαετία.
Villains (2014–2018)
μικρογραφία| Εμφάνιση του συγκροτήματος στο Wembley τον Νοέμβριο του 2017. Το 2014 συγκρότημα εμφανίστηκε μαζί με τους Nine Inch Nails, Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ και Ντέιβ Γκρολ στα 56α Ετήσια Βραβεία Γκράμι. Την ίδια χρονιά, το συγκρότημα συμμετείχε σε μία κοινή περιοδεία στην Αυστραλία μαζί με τους Nine Inch Nails.
Τον Ιανουάριο του 2014, ο Χόουμ δήλωσε στο περιοδικό Rolling Stone ότι το συγκρότημα θα ξεκινούσε να ηχογραφεί ένα νέο άλμπουμ όταν ολοκλήρωναν την περιοδεία τους. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ο Χόουμ συμμετείχε με μια σόλο ακουστική συναυλία στο Φεστιβάλ Meltdown του Τζέιμς Λαβέλ, όπου εμφανίστηκαν οι Τρόι βαν Λίυβέν και Μαρκ Λάνεγκαν μαζί του, επί σκηνής. Κατά τη διάρκεια αυτής της συναυλίας, ο Χόουμ έπαιξε ένα νέο τραγούδι με τίτλο "Villains of Circumstance", το οποίο δεν ξαναέπαιξε μέχρι και το 2016. Τον Φεβρουάριο του 2015, όταν ανακοινώθηκε η εμφάνισή τους στο Φεστιβάλ Rock in Rio στο Ρίο ντε Τζανέιρο τον Σεπτέμβριο, δήλωσαν ότι επρόκειτο να ηχογραφήσουν ένα νέο άλμπουμ. Παρόλα αυτά, τον Μάρτιο του 2016, ο Μίχαελ Σούμαν αποκάλυψε ότι το συγκρότημα έκανε ένα διάλειμμα.
Τον Ιανουάριο του 2017, ο Τρόι Σάντερς, από τους Mastodon και Gone Is Gone, ανέφερε ότι οι Queens of the Stone Age αναμένεται να κυκλοφορήσουν ένα νέο άλμπουμ αργότερα μέσα στη χρονιά. Στη συνέχεια, το συγκρότημα δημοσίευσε αρκετές φωτογραφίες στα social media μέσα από το στούντιο ηχογράφησης και ανακοίνωσε ότι θα εμφανιστεί στο φεστιβάλ Fuji Rock τον Ιούλιο, την πρώτη τους εμφάνιση στην Ιαπωνία από το 2003. Στις 6 Απριλίου του ίδιου έτους, το συγκρότημα ενημέρωσε τους λογαριασμούς του στα social media με ένα νέο λογότυπο και τις λέξεις "Coming Twentyfive" και ταυτόχρονα ανακοίνωσε μια περιοδεία στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, προγραμματισμένη για τον Ιούλιο.
Στις 14 Ιουνίου 2017, οι Queens of the Stone Age ανακοίνωσαν επίσημα το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο Villains, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου. Το διαφημιστικό τρέιλερ είχε τη μορφή κωμικού σκετς με το συγκρότημα να υποβάλλεται σε ένα τεστ πολυγράφου με τον Λίαμ Λιντς και τον παραγωγό του άλμπουμ Μαρκ Ρόνσον, ενώ ακουγόταν ένα απόσπασμα από το νέο τους τραγούδι "Feet Don't Fail Me". Το πρώτο σινγκλ, με τίτλο " The Way You Used to Do ", κυκλοφόρησε την επόμενη μέρα μαζί με την ανακοίνωση μιας παγκόσμιας περιοδείας. Το δεύτερο σινγκλ από το άλμπουμ, "The Evil Has Landed", κυκλοφόρησε στις 10 Αυγούστου 2017.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2017, ο Χόουμ, ενώ βρισκόταν επί σκηνής κατά τη διάρκεια της Χριστουγεννιάτικης συναυλίας που διοργάνωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός KROQ στο 'Ινγκλγουντ της Καλιφόρνια, κλώτσησε την κάμερα μίας φωτογράφου, με αποτέλεσμα να την τραυματίσει στο πρόσωπο. Ο Χόουμ, που ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ εκείνη την εποχή, ζήτησε, αργότερα, συγγνώμη μέσω ενός βίντεο στη σελίδα του συγκροτήματος στο Instagram.
In Times New Roman... (2019–σήμερα)
Σε μια συνέντευξη στην eonmusic τον Ιούνιο του 2019, ο Μπίλι Γκίμπονς ανακοίνωσε ότι συμμετείχε σε ένα νέο άλμπουμ των Queens of the Stone Age, που επρόκειτο να ανακοινωθεί αργότερα στο μέλλον. Ο Γκίμπονς επιβεβαίωσε, επίσης, ότι και ο Ντέιβ Γκρολ συμμετέχει στις ηχογραφήσεις. Ο Γκρολ διέψευσε τις φήμες, λέγοντας ότι αυτός και ο Χόουμ είχαν περάσει χρόνο μαζί, αλλά μόνο «οδηγώντας μοτοσικλέτες και τρώγοντας βάφλες».
Στις αρχές Μαΐου του 2023, οι φήμες για το νέο άλμπουμ πυροδοτήθηκαν, καθώς εμφανίστηκε μια λίστα προϊόντων στον ιστότοπο του συγκροτήματος με τίτλο In Times New Roman..., συμπεριλαμβανομένου ενός εξώφυλλου και μίας λίστας τραγουδιών. Ωστόσο, η αρχική αυτή καταχώριση αφαιρέθηκε.
Στις 11 Μαΐου κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ, "Emotion Sickness", μαζί με την επίσημη ανακοίνωση για την κυκλοφορία του άλμπουμ. Στις 31 Μαΐου κυκλοφόρησε το δεύτερο σινγκλ, με τίτλο «Carnavoyeur». Στις 14 Ιουνίου κυκλοφόρησε το τρίτο και τελευταίο σινγκλ του άλμπουμ "Paper Machete", ενώ δύο μόλις μέρες μετά, στις 16 Ιουνίου, κυκλοφόρησε και το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο In Times New Roman....
Στις αρχές Ιουνίου του ίδιου έτους, οι Queens of the Stone Age ανακοίνωσαν μια μεγάλη περιοδεία στη Βόρεια Αμερική που ονομάζεται "The End Is Nero Tour", μαζί με μία ευρωπαϊκή περιοδεία, με ημερομηνίες μέχρι και τα τέλη Νοεμβρίου.
Μουσικό στυλ
Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, το συγκρότημα έχει περιγραφεί ως εναλλακτικό ροκ, stoner rock, alternative metal,  hard rock, και περιστασιακά nu metal. Ο Χόουμ έχει περιγράψει το ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος ως οδηγική μουσική, καθώς το άλμπουμ αποτελείται από σταθερά και επαναλαμβανόμενα riff στη δομή των τραγουδιών. Το περιοδικό Rolling Stone σημείωσε, επίσης, μια «σύνδεση μεταξύ της αμερικανικής macho rock των αρχών της δεκαετίας του 70', όπως οι Blue Cheer και Grand Funk Railroad, και των χρονικά ακριβή drones της γερμανικής rock της ίδιας περιόδου»." Στοο επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος, Rated R, χρησιμοποιήθηκε μια ευρύτερη ποικιλία οργάνων, συμμετείχαν αρκετοί καλεσμένοι μουσικοί στις ηχογραφήσεις, ενώ τα φωνητικά μοιράζονταν οι Χόουμ, Ολιβέρι και Λάνεγκαν. Ο Χόουμ σχολίασε επίσης ότι: "ο πρώτος μας δίσκος παρουσίασε τον ήχο μας. Αυτός ο δίσκος πρόσθεσε ότι είμαστε διαφορετικοί και περίεργοι." Το συγκρότημα συνέχισε να πειραματίζεται στο τρίτο του άλμπουμ, το Songs for the Deaf, το οποίο, επίσης, προήλθε από μια σύνθεση τριών βασικών τραγουδιστών, πολλές συμμετοχές προσκεκλημένων μουσικών και ευρύ φάσμα μουσικών οργάνων, όπως ποικίλων έγχόρδα και κόρνος. Ο Χόουμ έχει περιγράψει το Lullabies to Paralyze ως ένα «σκοτεινό» άλμπουμ, το οποίο περιλαμβάνει εικόνες εμπνευσμένες από τα λαϊκά παραμύθια των αδελφών Γκριμ. Το συγκεκριμένο άλμπουμ άλλαξε το μέχρι πρότινος μουσικό ύφος του συγκροτήματος, λίγο πολύ εξαιτίας της αποχώρησης του Νικ Ολιβέρι. Το συγκρότημα χρησιμοποίησε σχεδόν αποκλειστικά ηλεκτροακουστικές κιθάρες για τη δημιουργία του δίσκου. Στο Era Vulgaris το συγκρότημα συνέχισε να αναπτύσσει τον χαρακτηριστικό ήχο του με περισσότερα στοιχεία χορευτικής και ηλεκτρονικής μουσικής, ενώ ο Χόουμ ανέλαβε πλέον μόνος του τον ρόλο του τραγουδιστή,  χρησιμοποιώντας πιο ξεχωριστές φωνητικές μελωδίες.
Ο Χόουμ έχει περιγράψει σε πολλές περιπτώσεις τη μουσική του ως "ροκ εκδοχές ηλεκτρονικής μουσικής", δηλώνοντας ότι εμπνέεται από την επαναλαμβανόμενη φύση της ηλεκτρονικής trance μουσικής, σε συνδυασμό με διάφορα είδη χορευτικής μουσικής, όπως τα hip hop, trip hop και Krautrock. Ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει αυτό το κράμα ηλεκτρονικής μουσικής και ροκ μουσικής ως "robot rock"
Επίσης, σε συνέντευξη του, ο Χόουμ αναφέρθηκε σε μερικές από τις επιρροές του στο παίξιμό, συμπεριλαμβανομένων της κιθάρας του χορού πόλκα, αλλά και τις τεχνικές του Τζίμι Χέντριξ.
Μέλη
Current
Former
Touring musicians
Δισκογραφία
Στούντιο άλμπουμ
Βραβεία και υποψηφιότητες
{| class="wikitable sortable plainrowheaders" ! scope="col" | Award ! scope="col" | Year ! scope="col" | Nominee(s) ! scope="col" | Category ! scope="col" | Result ! scope="col" class="unsortable"| Ref.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Ντάρμστατ
Το Ντάρμστατ (γερμανικά: Darmstadt, ) είναι πόλη στο κρατίδιο της Έσσης στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 150.298 κατοίκους (2014). Η πόλη είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Φρανκφούρτης (Frankfurt Rhein-Main). Το Νταρμστάντιο (Darmstadtium) ένα συνθετικό χημικό στοιχείο στον περιοδικό πίνακα φέρει το όνομα της πόλης.
Ιστορία
Το όνομα Ντάρμστατ εμφανίζεται αρχικά προς το τέλος του 11ου αιώνα, έπειτα το Ντάρμουντεστατ. Η Ντάρμστατ απέκτησε δικαιώματα πόλης από τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους Λουδοβίκο της Βαυαρίας το 1330. Με τη διάσπαση του Μεγάλου Δουκάτου της Έσσης το 1567, η πόλη έγινε πρωτεύουσα του Λαντγραβιάτου, μετέπειτα Δουκάτου Έσσης-Ντάρμστατ και έδρα των Λαντγράβων του μεταξύ 1567 και 1806 και στη συνέχεια των Δουκών ως το 1918.
Η πόλη αύξησε τον πληθυσμό της κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα από 10.000 σε 72.000 κατοίκους. Μία πολυτεχνική σχολή, που έγινε αργότερα Πολυτεχνείο, γνωστό σήμερα ως Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ (TU Darmstadt), ιδρύθηκε το 1877. Στην αρχή του 20ού αιώνα το Ντάρμστατ ήταν σημαντικό κέντρο της κίνησης αρ νουβώ (γερμ. Jugendstil) στο Ματίλντενχεε. Οι ετήσιοι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί οδήγησαν στην οικοδόμηση της πόλης με αρχιτεκτονικούς θησαυρούς αυτής της περιόδου. Το παλαιό κέντρο πόλης καταστράφηκε κατά ένα μεγάλο μέρος κατά τη βρετανική βομβιστική επιδρομή της 11ης Σεπτεμβρίου του 1944, κατά την οποία σκοτώθηκαν κατ' εκτίμηση 12.300 κάτοικοι και 66.000 έμειναν άστεγοι. Οι περισσότεροι από τους 3.000 Εβραίους του Ντάρμστατ δολοφονήθηκαν από το ναζιστικό καθεστώς μεταξύ 1933 και 1945.
Μετά το 1945 αποκαταστάθηκε η Έσση ως ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας και το Ντάρμστατ έγινε έδρα μιας από της τρεις διοικητικές περιφέρειες (Regierungsbezirke). Μαζί με τη διοικητική περιφέρεια Ντάρμστατ (Regierungsbezirk Darmstadt) είναι και έδρα μεγάλων δικαστηρίων.
Το Ντάρμστατ είναι έδρα πολλών επιχειρήσεων τεχνολογίας και ερευνητικών ιδρυμάτων και ανακηρύχθηκε "πόλη της επιστήμης" το 1997. Είναι ευρέως γνωστό ως κέντρο υψηλής τεχνολογίας ευρισκόμενο κοντά στον αερολιμένα της Φρανκφούρτης και επιδεικνύοντας σημαντική δραστηριότητα στη διαστημική ναυπηγική, τη χημεία, την τεχνολογία πληροφορικής, τη βιοτεχνολογία, τις τηλεπικοινωνίες και τη μηχατρονική. Το Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ είναι ένα από τα σημαντικά τεχνολογικά ιδρύματα της Γερμανίας και είναι ευρέως γνωστό για την έρευνα και τη διδασκαλία των σχολών ηλεκτρολόγων, μηχανολόγων και πολιτικών μηχανικών.
Αξιοθέατα
thumb|right|250px|Πλατεία Μάρκτπλατς το 1900 Το παλάτι του Ντάρμστατ βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Ήταν η κατοικία των δούκων της Έσσης-Ντάρμστατ, αργότερα μεγάλο δουκάτο υπό την ανοχή του Ναπολέοντα. Η Λουίζενπλατς, η μεγαλύτερη πλατεία της πόλης, αποτελεί το κέντρο της πόλης. Το 1844 τοποθετήθηκε στη κέντρο της πλατείας το "Λούντβιγκσμονουμεντ" (στην καθομιλουμένη Langer Ludwig ή Langer Lui, που σημαίνει "μακρύς Λουδοβίκος"), μια στήλη ύψους 33 μέτρων προς τιμήν του Λουδοβίκου Α΄, πρώτου μεγάλου Δούκα της Έσσης - άλλωστε και η Λουίζενπλατς πήρε την ονομασία της προς τιμήν της συζύγου του Λουδοβίκου, Λουίζας. Η άλλη μεγάλη πλατεία της πόλης είναι η Μάρκτπλατς (πλατεία της Αγοράς). Τα εναπομείναντα παραδείγματα της περιόδου Γιούγκεντστιλ (αρ νουβώ) βρίσκονται στην περιοχή Ματίλντενχεε, το οποίο δημιουργήθηκε μεταξύ 1897 και 1914, με το Χόχτσαϊτστουρμ (Πύργος Γάμου), το ρωσικό παρεκκλήσι και τις μεγάλες αίθουσες έκθεσης, καθώς και τις πολλές ιδιωτικές βίλες που χτίστηκαν από τους αρχιτέκτονες του Γιούγκεντστιλ, που είχαν εγκατασταθεί στο Ντάρμστατ. Το ρωσικό παρεκκλήσι χτίστηκε ως ιδιωτικό παρεκκλήσι για τον τελευταίο τσάρο της Ρωσίας, Νικόλαο τον 2ο, του οποίου η σύζυγος Αλεξάνδρα γεννήθηκε στο Ντάρμστατ. Το Ματίλντεχεε χαρακτηρίστηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 2021. Το Βάλντσπιραλε ("δασική σπείρα") χτίστηκε μεταξύ του 1998 και 2000 από τον διάσημο αυστριακό αρχιτέκτονα και ζωγράφο Φρίντενσραϊχ Χούντερτβασερ.
Οργανώσεις στo Ντάρμστατ
Κατηγορία:Πόλεις της Έσσης
Γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα
εναλλ.=|μικρογραφία|222x222εσ|[[Μαρσέλ Προυστ (1871-1922)]] μικρογραφία|236x236εσ|Ο [[Γκυγιώμ Απολλιναίρ και η μούσα του, πίνακας του Ανρί Ρουσσώ]] Η γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα αναπτύχθηκε μέσα σε έναν ταραγμένο αιώνα, που σημαδεύτηκε από δύο παγκόσμιους πολέμους, από την εμπειρία του φασιστικού και κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και από μια δύσκολη για τη Γαλλία αποαποικιοποίηση. Έχει επηρεασθεί από τα ιστορικά γεγονότα και διαμορφώθηκε - και συνέβαλε επίσης - στις πολιτικές, φιλοσοφικές, ηθικές και καλλιτεχνικές κρίσεις του αιώνα. Αναπτύχθηκε υπό την επήρεια των επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων του αιώνα που εξελίχθηκαν θεαματικά - υπό την επίδραση και των αναγκών των δύο παγκόσμιων πολέμων - και ενσωματώθηκαν στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Τα κύρια αισθητικά και πνευματικά ρεύματα του αιώνα είναι ο σουρεαλισμός και ο υπαρξισμός, εμφανίζονται επίσης το Νέο Μυθιστόρημα και το Θέατρο του Παραλόγου.
Επισκόπηση
Η περίοδος αυτή στη Γαλλία καλύπτει τις τελευταίες δεκαετίες της Τρίτης Δημοκρατίας, τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με την Γερμανική κατοχή στη Γαλλία και το κράτος του Βισύ, την προσωρινή γαλλική κυβέρνηση (1944-1946) την Τέταρτη Δημοκρατία (1946-1958) και την Πέμπτη Δημοκρατία (1959 -). Σημαντικά ιστορικά γεγονότα περιλαμβάνουν: την υπόθεση Ντρέιφους, τη γαλλική αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό στην Αφρική, την Άπω Ανατολή (Γαλλική Ινδοκίνα) και τον Ειρηνικό, την αποαποικιοποίηση με τον πόλεμο της Ινδοκίνας (1946-1954) και τον Αλγερινό πόλεμο της Ανεξαρτησίας (1954-1962), τη σημαντική ανάπτυξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη, τα γεγονότα του Μαΐου 1968.
Το πνεύμα της ελευθερίας
μικρογραφία|Δείπνο στο ξενοδοχείο Ριτζ, Pierre Georges Jeanniot 1904 Ο 20ός αιώνας άρχισε μέσα σε πνεύμα ελευθερίας και αισιοδοξίας που προκαλούσε η ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1900: οι πρωτοποριακοί καλλιτέχνες είναι πολυάριθμοι στον τομέα της ζωγραφικής με το φωβισμό και τον κυβισμό που άνοιγαν το δρόμο προς την αφαίρεση και στον τομέα της μουσικής μεσουρανούσαν οι Ερίκ Σατί, Μωρίς Ραβέλ και αργότερα Πιέρ Μπουλέζ. Τα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά κινήματα έκαναν τη Γαλλία να κερδίσει τη φήμη ότι είναι ο απαραίτητος προορισμός για συγγραφείς και καλλιτέχνες και πολλοί σημαντικοί ξένοι συγγραφείς έζησαν και δούλεψαν στη Γαλλία. Για τους Αμερικανούς των δεκαετιών του 1920 και του 1930, συμπεριλαμβανομένης της αποκαλούμενης «Χαμένης γενιάς», μέρος της γοητείας που ασκούσε η Γαλλία πάνω τους συνδέθηκε με την αίσθηση της ελευθερίας, σε αντίθεση για παράδειγμα με την ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ. Υπήρχε επίσης μεγαλύτερη ελευθερία στους Αφροαμερικανούς, η τζαζ αγκαλιάστηκε από τους Γάλλους γρηγορότερα από ό,τι σε ορισμένες περιοχές της Αμερικής. Μια παρόμοια αίσθηση ελευθερίας από πολιτική καταπίεση ή μισαλλοδοξία, όπως οι αντι-ομοφυλοφιλικές διακρίσεις, είλκυσε άλλους συγγραφείς και καλλιτέχνες. Η Γαλλία ήταν επίσης πιο ανεκτική όσον αφορά τη λογοκρισία και πολλά σημαντικά μυθιστορήματα ξένων συγγραφέων εκδόθηκαν αρχικά στη Γαλλία. Είναι επίσης η στιγμή που αναπτύσσεται ο Γαλλικός κινηματογράφος (βωβός μέχρι το 1927) με τον Ζωρζ Μελιές κ.ά. και που ο νεωτερισμός εισχωρεί στον λογοτεχνικό τομέα.
Από τον έναν παγκόσμιο πόλεμο στον άλλο
αριστερά|μικρογραφία|204x204εσ|Ο στρατηγός [[Σαρλ ντε Γκωλ]] Οι εθνικοί ανταγωνισμοί στην Ευρώπη γρήγορα οδήγησαν στην τραγική εμπειρία του Α΄Παγκόσμιου Πολέμου το 1914, που τελείωσε το 1918 με τη Γαλλία να βρίσκεται στην πλευρά των νικητών. Η μεταπολεμική περίοδος ήταν μια περίοδος διεθνών και κοινωνικών εντάσεων με την παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 να πλήττει και τη Γαλλία. Αυτή την εποχή έγιναν μεγάλες κοινωνικο-οικονομικές μεταρρυθμίσεις, όπως εβδομάδα εργασίας 40 ωρών (από 48), άδεια εργαζομένων με αποδοχές, καθιέρωση των συλλογικών συμβάσεων κ.α., προς όφελος των λαϊκών τάξεων.
Το 1940, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε στην πτώση της Γαλλίας, τη γερμανική κατοχή στο μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, τη δημιουργία του κράτους του Βισύ που συνεργάζονταν με τη ναζιστική Γερμανία, και τη φυλετική εξόντωση των «υπανθρώπων» και κυρίως, των Εβραίων. Η γερμανική κατοχή δημιούργησε αντιστασιακά κινήματα, τόσο στο  εσωτερικό  της  χώρας  από  ανταρτικές  ομάδες  όσο και  στο  εξωτερικό  από  τους  στρατηγούς  Ντε  Γκωλ  και  Ζιρώ, που διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου και συνέβαλαν στην απελευθέρωση που επήλθε μετά την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία. Μετά την απελευθέρωση, η κυβέρνηση του στρατηγού ντε Γκωλ ανέλαβε την ανόρθωση της χώρας πραγματοποιώντας ευρείες μεταρρυθμίσεις με οικονομική εθνικοποίηση και κοινωνική πολιτική (κοινωνική ασφάλιση κ.α.).
Το δεύτερο μισό του αιώνα
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ύστερα από μια οδυνηρή περίοδο ανάρρωσης από τις πληγές του πολέμου και τη συλλογική αίσθηση ενοχής για το κράτος του Βισύ, στα μέσα της δεκαετίας του 1950 άρχισε η βιομηχανική επέκταση και ανάπτυξη σε όλους τους τομείς της οικονομίας, που κατέστησαν τη Γαλλία, με ανανεωμένο εθνικό κύρος, μια από τις πιο ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες. μικρογραφία|147x147εσ|Να είστε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο, αφίσα του [[Μάης του '68|Μάη 1968.]] Οι δεκαετίες του 1950 και του 1960 ήταν πολύ ταραγμένες για τη Γαλλία: αντιμετώπισε την έναρξη του κινήματος της αποαποικιοποίησης, όπως με τον πόλεμο της Ινδοκίνας (1946-1954) και τον πόλεμο της Αλγερίας (1954-1962) και η χώρα αποκόπηκε από την αποικιακή της κληρονομιά στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Στο εξής θα επιδιώξει τον επαναπροσδιορισμό του μέλλοντός της σε μια νέα ευρωπαϊκή πορεία στην ανασυγκροτούμενη Ευρώπη.
Ωστόσο, η παγκόσμια διάδοση της γαλλικής γλώσσας οδήγησε στην εμφάνιση λογοτεχνικών έργων εκτός της εθνικής επικράτειας, ιδιαίτερα στην Αφρική, γνωστή ως «Γαλλόφωνη λογοτεχνία».
Τον Μάιο 1968 ξέσπασε πολιτική και κοινωνική αναταραχή που ήταν σύντομη αλλά είχε τεράστιες κοινωνικές συνέπειες, καθώς ο όρος Μάης του '68 επέφερε µεγάλες αλλαγές στα ήθη και στην κουλτούρα της κοινωνίας και έγινε συνώνυμο με την αλλαγή των κοινωνικών αξιών. Θεωρείται ως σημείο-σταθμός στην αμφισβήτηση του κατεστημένου και στη μετάβαση από το συντηρητισμό στις φιλελεύθερες ιδέες.
Παράλληλα, οι νέες τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις άλλαξαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι κατανοούσαν τον κόσμο γύρω τους. Οι θεαματικές αυτές μεταβολές επηρέασαν τη λογοτεχνία, όπως και όλες τις μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης.
Το μυθιστόρημα έως το 1914
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|211x211εσ|[[Ρομαίν Ρολάν (1866-1944)]] Στην αρχή του αιώνα οι μυθιστοριογράφοι, ακολουθώντας την παράδοση των Μπαλζάκ και Ζολά, έγραψαν μεγάλους κύκλους μυθιστορημάτων που  αποτελούν κοινωνικές και ιστορικές τοιχογραφίες. Ο Ρομαίν Ρολλάν με τον κύκλο μυθιστορημάτων Ζαν-Κριστόφ (1903-1912) δημιούργησε μια πανοραμική εικόνα της εποχής του. Η Σιντονί-Γκαμπριέλ Κολέτ δημιούργησε άλλη μια μυθιστορηματική σύνθεση, τον κύκλο Κλωντίν (1900-1903) που αναφέρεται στη ζωή των γυναικών.
Ο Ανατόλ Φρανς συνέχισε με Το Νησί των Πιγκουίνων (1908), μια παρωδία της ιστορίας της Γαλλίας και της κοινωνίας και το ιστορικό Οι θεοί διψούν (1912). Ο Βαλερί Λαρμπώ με τη Φερμίνα Μάρκες (1911) που αναφέρεται στον εφηβικό έρωτα, αργότερα χρησιμοποίησε τον εσωτερικό μονόλογο, λογοτεχνική τεχνική που φέρνει στην επιφάνεια την αδιάκοπη ροή σκέψεων, εικόνων, αναμνήσεων, συνειρμών και εντυπώσεων που διασχίζουν την ψυχή και το νου του ήρωα. O Ζυλ Ρομαίν εμφανίστηκε με το «ουνανιμιστικό μυθιστόρημα» Θάνατος κάποιου (1911), με στυλ γραφής που αργότερα επηρέασε το Νέο μυθιστόρημα. Ο Αλαίν-Φουρνιέ με το μυθιστόρημα Ο Μεγάλος Μωλν (1913), πορτρέτο ενός νοσταλγικού παρελθόντος που αναφέρεται στην εφηβεία, στην οποία επίσης αναφέρεται και ο Λουί Περγκώ με το έργο του Ο Πόλεμος των κουμπιών (1912). Αναφορές στη φύση του Ελβετού Σαρλ-Φερντινάν Ραμύ με το Ο μεγάλος φόβος στο βουνό (1926) και Ζαν Ζιονό με το Λόφος (1928). Ο Ζαν Ζιρωντού με το Σίμων ο Περιπαθής (Simon le pathétique, 1918). μικρογραφία|227x227εσ|[[Μωρίς Λεμπλάν (1864-1941)]] Ο Μωρίς Μπαρές στο Μυθιστόρημα εθνικής δραστηριότητας (Roman de l'énergie nationale,1902) μια τριλογία για τον τοπικό πατριωτισμό, τον μιλιταρισμό, την πίστη στις ρίζες και την οικογένεια και για τη διατήρηση των διακριτικών ιδιαιτεροτήτων των παλιών γαλλικών επαρχιών. Ο Πωλ Μπουρζέ με μυθιστορήματα να κινούνται σε αριστοκρατικό και κοσμικό περιβάλλον, συμβάλλοντας έτσι στην απεικόνιση μιας συγκεκριμένης τάξης και εποχής, αλλά που υπήρξαν προσχήματα για να κηρύξει την ανάγκη της θρησκευτικής πίστης και της προσκόλλησης στην παράδοση: Ένα διαζύγιο (1904), Ο δαίμονας του μεσημεριού (Le Démon de Midi, 1914).
Ο Πωλ Λεωτώ ήταν ο συντάκτης ενός ιδιαίτερα πρωτότυπου προσωπικού ημερολογίου που καταγράφει τη ζωή του παριζιάνικου λογοτεχνικού κόσμου κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα στο αποτελούμενο από 18 τόμους μνημειώδες Λογοτεχνικό ημερολόγιο, που θεωρείται «πιο καταστροφικό σε ειλικρίνεια από τις Εξομολογήσεις του Ρουσσώ».
Αστυνομικά και μυθιστορήματα μυστηρίου έγραψε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Γκαστόν Λερού, όπως Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου (1907) - όπου εισάγει τον ερασιτέχνη ντετέκτιβ Ζοζέφ Ρουλταμπίγ που θα είναι ο ήρωας σε μια σειρά αστυνομικών - και το εξαιρετικά δημοφιλές Το Φάντασμα της Όπερας (1910) που μεταφέρθηκε πολλές φορές στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Ο Μωρίς Λεμπλάν: Η κούφια βελόνα (1909), έγραψε 40-50 μυθιστορήματα και διηγήματα με κεντρικό ήρωα τον Αρσέν Λουπέν, αριστοκράτη - διαρρήκτη, με ιπποτικούς τρόπους και ευαισθησίες, ο οποίος κέρδισε μια δημοτικότητα παρόμοια με του Σέρλοκ Χολμς στον αγγλόφωνο κόσμο.
Το μυθιστόρημα από το 1914 έως το 1945
Πόλεμος. Μυθιστορήματα που αναφέρονται στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο έγραψαν, μεταξύ άλλων, ο Ανρί Μπαρμπύς: Η φωτιά (1916), ο Ρολάν Ντορζελές: Οι ξύλινοι σταυροί (1919), ο Αντρέ Μωρουά: Οι σιωπές του συνταγματάρχη Μπραμπλ (1918). Τις επώδυνες και τραυματικές εμπειρίες του από τον πόλεμο κατέθεσε επίσης ο Ζωρζ Ντυαμέλ σε δύο μυθιστορήματα, Η ζωή των μαρτύρων (1917) και Πολιτισμός (1918). Ο Λουί-Φερντινάν Σελίν εμφανίστηκε το 1932 με το μυθιστόρημα-κραυγή για τις αγριότητες του πολέμου Ταξίδι στην άκρη της νύχτας στο οποίο επίσης, με το ελλειπτικό, προφορικό στυλ γραφής που εισήγαγε, καταγγέλλει τις υποκρισίες και τα ηθικά λάθη της γενιάς του. Ο Ρεϊμόν Ραντιγκέ με το πρώτο του μυθιστόρημα Ο διάβολος στο κορμί (1923) με σκανδαλώδες θέμα έναν παράνομο έρωτα στα χρόνια του πολέμου. εναλλ.=|μικρογραφία|192x192εσ|[[Ραϊμόν Ραντιγκέ|Ρεϊμόν Ραντιγκέ (1903-1923), πίνακας του Αμεντέο Μοντιλιάνι]] Ψυχολογική ανάλυση. Στο μυθιστόρημα ψυχολογικής εμβάθυνσης δύο ονόματα κυριαρχούν έως το 1940: ο Μαρσέλ Προυστ με το αριστουργηματικό επτάτομο έργο του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (1913-1927), ένα ημιαυτοβιογραφικό αλληγορικό μυθιστόρημα με γνώμονα τη σημασία της ακούσιας μνήμης και της ενοχής του ανθρώπου και ο Αντρέ Ζιντ - που είχε συμβάλει στον σουρεαλισμό και τη φιλοσοφία του Παραλόγου ήδη με Τα υπόγεια του Βατικανού (1914) - με το μυθιστόρημα Οι Κιβδηλοποιοί (1925), που αναφέρεται σε κοινωνικά ζητήματα της Γαλλίας του Μεσοπολέμου, όπως το χάσμα των γενεών, η απώλεια κύρους του οικογενειακού θεσμού, η θρησκεία, η ομοφυλοφιλία, και που με τη νεωτερική γραφή του άσκησε βαθιά επίδραση στο μεταγενέστερο μυθιστόρημα.
Σουρεαλισμός. Η τεχνική των σουρεαλιστών εφαρμόστηκε κυρίως στην ποίηση και το θέατρο, αν και ο Αντρέ Μπρετόν, ο Λουί Αραγκόν και ο Ζαν Κοκτώ έγραψαν μεγαλύτερα έργα πεζογραφίας, όπως το μυθιστόρημα του Μπρετόν Νάντια (1928), του Αραγκόν Οι Περιπέτειες του Τηλέμαχου (Les Aventures de Télémaque,1922) ή του Κοκτώ Η ανθρώπινη φωνή (La Voix humaine, 1930).
Το αστυνομικό μυθιστόρημα. Το 1911 οι Πιερ Σουβέστρ και Μαρσέλ Αλλέν έγραψαν τον Φαντομά, δημιουργώντας έναν από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες στην ιστορία της γαλλικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Το αστυνομικό επηρεάζεται σταδιακά από το αμερικανικό νουάρ, με σημαντικότερους τον Βέλγο Ζωρζ Σιμενόν: Ο κίτρινος σκύλος (1931), τη συγγραφική ομάδα Μπουαλώ-Ναρσεζάκ: Έξι εγκλήματα χωρίς δολοφόνο (1939), Εκείνη που δεν υπήρχε πια (1952).
Το μυθιστόρημα μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο
Πόλεμος. Στα χρόνια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και αμέσως μετά αρκετοί συγγραφείς έγραψαν μυθιστορήματα με θέμα τον πόλεμο, μεταξύ των οποίων ο Ζαν Μπρυλέρ με τη Η Σιωπή της Θάλασσας (1942), βιβλίο που μεταφέρθηκε στην οθόνη από τον Ζαν-Πιερ Μελβίλ, ο Ροζέ Βαγιάν με το Παράξενο παιχνίδι με ιστορικό πλαίσιο τη Γαλλική Αντίσταση (1945), ο Ρομαίν Γκαρύ με την Ευρωπαϊκή θητεία (1945).
Εμφανίζεται η πρώτη επιτυχία του Ρεϊμόν Κενώ: Πιερό, φίλε μου (Pierrot, mon ami, 1942) και μετά τον πόλεμο ο Μπορίς Βιάν με φανταστικά, ποιητικά και ανατρεπτικά μυθιστορήματα όπως Ο αφρός των ημερών (1947). Επίσης ο Πωλ Μοράν: Ο βιαστικός (1941). Σε συνέχεια των μεγάλων μυθιστορηματικών κύκλων ο Μωρίς Ντρυόν με την τριλογία Οι μεγάλες οικογένειες (1948). εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|167x167εσ|[[Ζαν-Πωλ Σαρτρ και Σιμόν ντε Μπωβουάρ]] Υπαρξισμός. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο κυριότερος εκπρόσωπος του φιλοσοφικού υπαρξισμού, υποστήριξε τις ιδέες του με πληθώρα έργων σε διαφορετικά λογοτεχνικά είδη - δοκίμιο, μυθιστόρημα, ποίηση, θέατρο- εκφράζοντας πάντα κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό. Κύρια έργα του: το πρώτο του μυθιστόρημα Η ναυτία (1938), τα φιλοσοφικά έργα Το Είναι και το Μηδέν (L'Être et le Néant,1943), Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός (1946).
Ο Αλμπέρ Καμύ με πιο γνωστά έργα: Ο Ξένος (1942), Η Πανούκλα (1947), Η Πτώση (1956). Ο Αντρέ Μαλρώ, με το περιπετειώδες μυθιστόρημα Η Ανθρώπινη μοίρα (1933) σε υπαρξιακή αναζήτηση υπό το βάρος των ιστορικών γεγονότων στη Σαγκάη το 1927 κατά την αντιπαράθεση των κομμουνιστών με τον Τσανγκ-Κάι Σεκ και η Ελπίδα (L'Espoir,1937), όπου καταθέτει τις εμπειρίες του από τη συμμετοχή του στον ισπανικό εμφύλιο. Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, ιέρεια του φεμινισμού και προάγγελος της φεμινιστικής γραφής, με μυθιστορήματα: Η καλεσμένη (1943) και δοκίμια: Tο δεύτερο φύλο (1949). Αναφέρονται συχνά ως «υπαρξιακοί συγγραφείς», μια αναφορά στη φιλοσοφία του Σαρτρ, αν και ο Καμύ αρνήθηκε τον τίτλο «υπαρξιστής». Αυτοί οι συγγραφείς έβλεπαν το μυθιστόρημα κυρίως ως μέσο επικοινωνίας για πολιτικούς λόγους.
Αντιδράσεις. Σε αντίδραση στον παντοδύναμο υπαρξισμό και στην εικόνα του στρατευμένου διανοούμενου, που είχε δημιουργηθεί από τον Σαρτρ, στις δεκαετίες ΄50 και ΄60 αναπτύχθηκε μια ομάδα συγγραφέων που ονομάστηκαν Ουσάροι, από τον τίτλο ενός μυθιστορήματος του Ροζέ Νιμιέ ο Μπλε Ουσάρος (Le Hussard bleu, 1950). Άλλοι συγγραφείς που συμμετείχαν στην ομάδα οι Ζακ Λωράν, Αντουάν Μπλοντέν, και Φρανσουά Νουρισιέ (Allemande,1973). εναλλ.=|μικρογραφία|[[Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ (1922-2008)]] Το Νέο Μυθιστόρημα. Το γαλλικό μυθιστόρημα της δεκαετίας του 1950 πέρασε από μια πειραματική διαδικασία που ονομάστηκε Νέο μυθιστόρημα ή και Αντιμυθιστόρημα με μια ομάδα συγγραφέων αποτελούμενη από τους Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ: οι Γομολάστιχες (Les Gommes 1953), την Μαργκερίτ Ντυράς, τον Ρομπέρ Πινζέ, τον Μισέλ Μπυτόρ: η Τροποποίηση (La modification,1957), τον Σάμιουελ Μπέκετ, τη Ναταλί Σαρώτ: το Πλανητάριο (Le Planétarium, 1959), τον Κλωντ Σιμόν: ο Δρόμος της Φλάνδρας (La route des Flandres, 1960) και τον Κλωντ Μωριάκ. Το Νέο μυθιστόρημα υπονόμευε βασικά συστατικά του κλασικού μυθιστορήματος: την παραδοσιακή υπόθεση, την πλοκή, τον χαρακτήρα, το νόημα, την ψυχολογία και την χρονική αλληλουχία, επιθυμώντας να απαλλαγεί από κάθε είδους σύμβαση. Συνδέθηκε αρκετά στενά με πρωτοποριακές τάσεις του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου (το νουβέλ βάγκ), με τον Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ και τη Μαργκερίτ Ντυράς να γράφουν σενάρια και να σκηνοθετούν κάποιες ταινίες. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι το Νέο μυθιστόρημα στάθηκε η αφορμή για μια έντονη θεωρητική διαμάχη γύρω από την έννοια του μυθιστορήματος. Ως είδος, επικρίθηκε σφοδρότατα, είχε όμως και φανατικούς υποστηρικτές και επηρέασε νεότερους συγγραφείς, όπως τον Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό, με πρώτη του εμφάνιση το 1963 με Το πρόστιμο, που ακολούθησε τη νέα γραφή μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70. εναλλ.=|μικρογραφία|187x187εσ|[[Ρεϊμόν Κενώ (1903-1976)]] Ουλιπό. Η δεκαετία του 1960 είδε ένα νέο πειραματικό κίνημα. Ο Ρεϊμόν Κενώ και ο μαθηματικός Φρανσουά Λε Λιοναί δημιούργησαν το Εργαστήριο Δυνητικής Λογοτεχνίας (OuLiPo). H ομάδα ασχολήθηκε με την διερεύνηση των πιθανών σχέσεων ανάμεσα στη λογοτεχνία και τα μαθηματικά με σκοπό τη δημιουργία νέων μορφών και δομών λόγου. Τα μέλη της αντιμετώπιζαν τη λογοτεχνία ως πεδίο παιχνιδιού και πειραματισμού με σκοπό την παραγωγή έργων που προέκυπταν και υποκινούνταν από γλωσσικούς και μεθοδολογικούς περιορισμούς. Αντιπροσωπευτικά έργα του ρεύματος είναι το «Ασκήσεις ύφους» του Ρεϊμόν Κενώ όπου ο συγγραφέας εξιστορεί το ίδιο περιστατικό 99 φορές χρησιμοποιώντας κάθε φορά διαφορετικό στιλ, Η εξαφάνιση (La disparition) του Ζωρζ Περέκ όπου απουσιάζει το γράμμα e και θα μπορούσε να θεωρηθεί μια μεταφορά για την εξαφάνιση των Εβραίων κατά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ή η νουβέλα του Περέκ «Les revenentes» που είναι ένα μονοφωνηεντικό έργο στο οποίο το μοναδικό φωνήεν είναι το e. Άλλα μέλη της ομάδας ήταν οι Μαρσέλ Ντυσάν, Ζακ Ρουμπώ Αλληλογραφία, όπου μας κοινοποιεί μια μακρόχρονη αλληλογραφία που δεν μπορεί να τελειώσει γιατί δεν άρχισε ποτέ, κ.α.