cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος της Σουηδίας
Ο Αλέξανδρος της Σουηδίας (Σουηδικά: Alexander av Sverige, 19 Απριλίου 2016) είναι το πρώτο παιδί του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, Δούκα του Βέρμλαντ και της Πριγκίπισσας Σοφίας, Δούκισσας του Βέρμλαντ. Είναι το πέμπτο εγγόνι και ο τρίτος εγγονός του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σίλβιας, και πέμπτος στη γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου.
Γέννηση
Γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 2016 και τοπική ώρα 18:25 μ.μ. στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ της Στοκχόλμης. Η γέννηση του έγινε δεκτή, με δύο χαιρετισμούς των 21 πυροβόλων όπλων, στο νησί Σκεπσχόλμεν, απέναντι από το Βασιλικό Παλάτι στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης στις 20 Απριλίου.
Τα ονόματά του και ο τίτλος του ανακοινώθηκαν από τον παππού του, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο στις 21 Απριλίου στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Μια ευχαριστήρια δοξολογία, πραγματοποιήθηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού στις 22 Απριλίου 2016 για να γιορταστεί η γέννησή του.
Ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος βαφτίστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2016 στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού Ντρότνινγκχολμ στη Στοκχόλμη. Νονοί του ήταν η Διάδοχος Πριγκίπισσα Βικτώρια (αδελφή του πατέρα του), η Λίνα Φρεζντ (αδελφή της μητέρας του), ο Βίκτορ Μάγκνουσον (εξάδελφος του πατέρα του), ο Γιαν-Ακε Χάνσον (φίλος και κουμπάρος του πατέρα του) και η Γουέντι Λάρσον (φίλη της μητέρας του).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Susning.nu
Στην ακμή του τον Απρίλιο του 2004, το Susning είχε πάνω από 60.000 άρθρα για διάφορα θέματα, περισσότερα από κάθε σουηδικό βίκι εκείνη την εποχή. Στα πρώτα λίγα χρόνια του ήταν σε άμεσο ανταγωνισμό με τη Σουηδική Βικιπαίδεια. Ωστόσο, λόγω της δημοφιλίας της ιστοσελίδας, το Susning λάμβανε πολλές επιθέσεις από βάνδαλους. Σε μια προσπάθεια αποτροπής βανδαλισμού, ο ιδρυτής του Susning Λαρς Άρονσσον έκανε πολλές προσπάθειες που ήταν κατά κύριο λόγο ανεπιτυχής. Οι χρήστες που επεξεργάζονταν τακτικά το Susning ονομάζονταν susare.
Ιστορία
Το Susning.nu ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου 2001 από τον Λαρς Άρονσσον και λειτουργούσε ως μέρος της προσωπικής του ιστοσελίδας. Η αλλαγή στο Susning.nu έγινε στις 29 Σεπτεμβρίου και κυκλοφόρησε την 1η Οκτωβρίου. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το Susning.nu έγινε ευρετηριασμένο από τις μεγαλύτερες μηχανές αναζήτησης και ο αριθμός άρθρων αυξήθηκε σταθερά. Σε ένα χρόνο, το Susning.nu αυξήθηκε κατά 10.000 άρθρα και προστέθηκαν τα περισσότερα χαρακτηριστικά. Μεταξύ αυτών ήταν τα στατιστικά στοιχεία συνδέσμων για όλες τις σελίδες και η αναζήτηση ημερομηνίας που δημιουργούσε αυτόματα ημερομηνίες και συνδέσμους αναζήτησης σε διάφορες γλώσσες. Ο πρώτος διορθωπόλεμος ξέσπασε στις 31 Ιουλίου 2002.
Το Susning χρησιμοποιούσε μια υψηλά τροποποιημένη έκδοση του UseModWiki ως τη μηχανή βίκι του. Ο τομέας κορυφαίου επιπέδου .nu, η οποία ανήκει στο νησί Νιούε στην Ωκεανία αλλά πωλείται κυρίως σε ξένους, επελέγη ως χακάρισμα τομέα, διότι nu σημαίνει "τώρα" στα σουηδικά (καθώς και στα δανικά και ολλανδικά). Το "Skaffa dig en susning.nu" ήταν το σλόγκαν του Susning και μεταφράζεται στο "Λάβε ένα στοιχείο.τώρα". (Ο πρότυπος τομέας κορυφαίου επιπέδου για τη Σουηδία είναι ο .se.)
Ζητήματα με βανδαλισμό
Μια σημαντική διαφορά από τη Σουηδική Βικιπαίδεια ήταν ότι το Susning δεν είχε εθελοντικούς διαχειριστές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην φραγή άλλων χρηστών. Ο μόνος που μπορούσε να το κάνει στο Susning ήταν ο Λαρς Άρονσσον. Καθώς το Susning μεγάλωνε, το ζήτημα με τον βανδαλισμό έγινε μεγαλύτερο. Τον Δεκέμβριο του 2003, ο Susning επλήγη από έναν βάνδαλο που είχε αυτοματοποιήσει τη δραστηριότητά του μέσω ενός σεναρίου. Σε λίγα λεπτά, χιλιάδες άρθρα διαγράφηκαν. Πολλοί χρήστες αναγκάστηκαν να περάσουν ώρες για την αποκατάστασή τους. Τα ζητήματα αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο με τους βανδάλους που προσέθεσαν πορνογραφικές εικόνες και καθιστούσαν τον ιστότοπο μη προσβάσιμο. Τα ζητήματα με το βανδαλισμό έγιναν πρακτικά καθημερινά. Για να βοηθήσει στην απομάκρυνση και την ανακάλυψη βανδαλισμού, στις 22 Φεβρουαρίου 2004 προστέθηκε ένα "σύστημα κάρμα". Το σύστημα εκτροχιάστηκε αρκετά σύντομα, καθώς το κάρμα μπορούσε μόνο να μειωθεί. Εξαιτίας αυτού, ακόμη και οι πιο εδραιωμένοι "susare" επηρεάστηκαν από κακό κάρμα. Το σύστημα κάρμα έκλεισε στις 25 Μαρτίου 2004.
Ως τελευταία προσπάθεια για την πρόληψη του βανδαλισμού, η δυνατότητα προβολής εικόνων έκλεισε εξ ολοκλήρου στις 5 Απριλίου 2004. Ωστόσο, μερικές ημέρες αργότερα η προσθήκη εικόνων από ορισμένα επιλεγμένα ονόματα τομέα ήταν δυνατή. Λόγω ενός σφάλματος στο σύστημα, υπήρχαν τρόποι να αποφευχθεί αυτό, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι βανδαλιστές. Το σφάλμα διορθώθηκε στις 15 Απριλίου 2004, αλλά λίγα λεπτά αργότερα εκείνη την ημέρα, όλη η επεξεργασία στο Susning.nu έκλεισε. Ο Άρονσσον ανακοίνωσε ότι οι δυνατότητες επεξεργασίας θα τερματιστεί μέχρι να βρεθεί λύση στα ζητήματα βανδαλισμού και ότι θα επιβληθεί σύστημα κωδικού πρόσβασης. Για την ώρα δεν δόθηκαν λεπτομέρειες. Ένα ζευγάρι μερικών συνδεδεμένων "susare" επεξεργάστηκε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό άρθρων από τότε που επιβλήθηκε το σύστημα κωδικού πρόσβασης.
Πτώση και κλείσιμο
Μετά την επιβολή του κλειδώματος κωδικού πρόσβασης, το Susning έγινε πιο αδρανές έργο και μια δωδεκάδα χρήστες έκαναν σχεδόν όλες τις επεξεργασίες. Τον Μάρτιο του 2004, πριν την επιβολή του συστήματος κωδικού πρόσβασης, τα άρθρα αποθηκεύονταν περίπου 36.000 φορές. Μέχρι τον Μάιο, αυτό είχε μειωθεί σε 1.600 φορές. Στις 11 Μαΐου 2004, η επεξεργασία στο Susning.nu ανοίχτηκε προσωρινά για μη εγγεγραμμένους χρήστες, αλλά μετά από μόλις 18 ώρες, ο βανδαλισμός έγινε για μια ακόμη φορά ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα που η επεξεργασία για μη συνδεδεμένους χρήστες ξαναέκλεισε. Τον Μάρτιο του 2006, η επεξεργασία από μη εγγεγραμμένους χρήστες άνοιξε την Κυριακή το απόγευμα μεταξύ 12:00-16:00. Ένα χρόνο αργότερα, ενεργοποιήθηκε η επεξεργασία μεταξύ 06:00-07:00 κάθε μέρα επίσης. Συνολικά, αυτό λειτούργησε καλά αλλά με λίγο βανδαλισμό.
Στα μέσα του 2008, ο ιστότοπος επηρεάστηκε από έναν επίμονο αποστολέα σπαμ που χρησιμοποίησε διακομιστές μεσολάβησης για να στείλει μηνύματα σε διαφορετικά άρθρα με συνδέσμους διαφημίσεων στα αγγλικά. Τον Απρίλιο του 2009, αυτό ανάγκασε τον Άρονσσον να αφαιρέσει τις καθημερινές ικανότητες επεξεργασίας μεταξύ των 06:00-07:00 κάθε μέρα. Οι ικανότητες επεξεργασίας κατά τα απογεύματα της Κυριακής ωστόσο συνέχισαν να είναι ανοικτές παρά τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις σπαμ. Μέχρι αυτή την περίοδο, πολύ λίγοι χρήστες εξακολουθούσαν να δημιουργούν και να επεξεργάζονται άρθρα στον ιστότοπο, ο οποίος έκλεισε τελείως στα μέσα Αυγούστου 2009, χωρίς να ανακοινωθεί ποτέ κάποιος λόγος γι'αυτό.
Γνώμες
Μια ανεπηρέαστη γνώμη ήταν ότι η θέση του Susning ως ένα έργο ενός ανθρώπου από την τεχνική πλευρά ήταν μια μεγάλη εκτροπή. Κάποιοι σήμαιναν ότι η κατανεμημένη ευθύνη του ιστότοπου πιθανότατα θα σήμαινε αυξημένη καινοτομία, μεγαλύτερη προβλεψιμότητα και καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των τεχνικών και των "susare". Ο Λαρς Άρονσσον διευκρίνισε ότι έβλεπε το Susning.nu ως δικό του έργο και ότι δεν ενδιαφερόταν να αφήσει άλλους να τον ελέγξουν. Αφού επέβαλε την επεξεργασία μόνο τα απογεύματα της Κυριακής, ο ίδιος ο Άρονσσον χρησιμοποίησε το Susning κυρίως ως ημερολόγιο όπου αποθήκευε συνδέσμους σχετικά με το Google και τη Βικιπαίδεια.
Διαφήμιση
Σε αντίθεση με τον κύριο ανταγωνιστή της, τη Σουηδική Βικιπαίδεια, το Susning.nu δημοσίευε διαφημίσεις σε ορισμένα από τα άρθρα του. Επίσης, δεν είχε καμία άδεια χρήσης, πράγμα που σήμαινε ότι οι συνεισφορές παρέμειναν πνευματικά κατοχυρωμένες από τους υποβάλλοντες (λεγόταν ότι το δικαίωμα επεξεργασίας ήταν υπονοούμενο στη λειτουργία του ιστότοπου). Αυτό με τη σειρά του σήμαινε ότι τρίτα μέρη, όπως οι συντάκτες της Βικιπαίδειας, δεν θα μπορούσαν νόμιμα να χρησιμοποιούν τα υλικά του Susning.nu που συνείσφεραν άλλοι χωρίς άδεια. Σημαίνει επίσης ότι το Susning.nu εξαρτιόταν αποκλειστικά από την προθυμία του Λαρς Άρονσσον να συνεχίσει το εγχείρημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστότοποι
Αριστομένης Θεοδωρίδης
Ο Αριστομένης Θεοδωρίδης (1841 - 1924) ήταν Έλληνας δημοσιολόγος, νομικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1910 εξελέγη βουλευτής Αττικής.
Απεβίωσε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Αντιπερνοί Κέρκυρας
Οι Αντιπερνοί είναι χωριό της Κέρκυρας. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Εσπερίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης 2016 (Μανίλα)
Το προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης 2016 στη Μανίλα είναι ένα από τα τρία προολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών 2016. Το τουρνουά διεξάγεται στη Mall of Asia Arena στο Πασάι των Φιλιππινών, 5 με 10 Ιουλίου του 2016. Οι εθνικές ομάδες της Τουρκίας, της Σενεγάλης, του Καναδά, της Γαλλίας, της Νέας Ζηλανδίας και της διοργανώτριας χώρας των Φιλιππινών μετέχουν στο τουρνουά της Μανίλα. Η νικήτρια προκρίνεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.
Αντιπερνοί Κέρκυρας
Γεωγραφία
Οι Αντιπερνοί είναι χωριό της βορειοδυτικής Κέρκυρας, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Τρουμπέτας-Καρουσάδων, λίγο νοτιότερα από τους Καρουσάδες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Το χωριό απέχει 33 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας (μέσω Γουβιών). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 0,936 χμ² (2011).
Προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης 2016 (Μανίλα)
Γήπεδο
Το Mall of Asia Arena επιλέχθηκε ως ο κύριος χώρος διεξαγωγής του τουρνουά. Αν και το γήπεδο βρίσκεται στο Πασάι, το οποίο αποτελεί τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής της Μανίλα, ως διοργανώτρια πόλη ορίστηκε η Μανίλα. Η ΜΟΑ Arena φιλοξένησε το Ασιατικό Πρωτάθλημα του 2013.
Αντιπερνοί Κέρκυρας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ακρολοφιτών της Κέρκυρας. Το 1953 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αντιπερνών και προσαρτήθηκε στον δήμο Εσπερίων.Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Εσπερίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης 2016 (Μανίλα)
Διαιτητές
Οι παρακάτω διαιτητές επιλέχθηκαν για το τουρνουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Κουνχίρτ
Το Κουνχίρτ (επίσης, Κιουνχίρτ και Κούνχιρτ) είναι ένα χωριό στην επαρχία Κούμπα του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Γκιούλεζι.
Βραβείο Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Το Βραβείο Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου (αγγλικά: Chicago Film Critics Award For Best Adapted Screenplay) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου για να τιμήσει έναν σεναριογράφο που έχει επιδείξει εξαιρετικό επίτευγμα στην προσαρμογή σεναρίου από βιβλίο ή νουβέλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Διαμνημόνευση Μεταναστευτικής Αρωγής
Η Διαμνημόνευση Μεταναστευτικής Αρωγής είναι βραβείο που απονέμεται από το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου της Ελλάδας σε άτομα ή οργανώσεις που από τη θέση τους συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης και των επιπτώσεών της.
Η διαμνημόνευση δημιουργήθηκε το 2021 με πρωτοβουλία του Υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Νότη Μηταράκη.
Το μετάλλιο απονέμεται σε Α΄ Τάξη (Διαμνημόνευση Τιμής) και σε Β΄ Τάξη (Διαμνημόνευση Αξίας)  ύστερα από γνωμοδότηση της «Επιτροπής Διαμνημόνευσης Μεταναστευτικής Αρωγής», ενώ η τελική απόφαση ανήκει στον εκάστοτε Υπουργό. Τη διαμνημόνευση εκτός από μετάλλιο συνοδεύει και Δίπλωμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Ναυμαχία του Σεττεπότσι
Η Ναυμαχία του Σεττεπότσι, ιταλ.: Settepozzi, διεξήχθη το πρώτο μισό του 1263 στα ανοιχτά του νησιού Σετεπότσι (sette pozzzi = επτά πηγάδια, το μεσαιωνικό ιταλικό όνομα για τις Σπέτσες) μεταξύ ενός Γενουατικού–Βυζαντινού στόλου και ενός μικρότερου Βενετικού στόλου.
Η Γένουα και οι Βυζαντινοί είχαν συμμαχήσει εναντίον της Βενετίας από τη Συνθήκη του Νυμφαίου το 1261, ενώ η Γένουα, συγκεκριμένα, είχε εμπλακεί στον πόλεμο του Αγίου Σάβα εναντίον της Βενετίας από το 1256. Το 1263 ένας Γενουατικός στόλος 48 πλοίων, που έπλεε προς το Βυζαντινό οχυρό της Μονεμβασιάς, συνάντησε έναν Βενετικό στόλο 32 πλοίων. Οι Γενουάτες αποφάσισαν να επιτεθούν, αλλά μόνο δύο από τους τέσσερις ναύαρχους τού Γενουατικού στόλου και 14 από τα πλοία του συμμετείχαν· κατατροπώθηκαν εύκολα από τους Βενετούς, οι οποίοι κατέλαβαν τέσσερα σκάφη και προκάλεσαν σημαντικές απώλειες.
Η νίκη των Βενετών και η επίδειξη της απροθυμίας των Γενουατών να τους αντιμετωπίσουν είχαν σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις, καθώς οι Βυζαντινοί άρχισαν να απομακρύνονται από τη συμμαχία τους με τη Γένουα και αποκατέστησαν τις σχέσεις τους με τη Βενετία, συνάπτοντας πενταετές σύμφωνο μη επίθεσης το 1268. Μετά το Σετεπότσι, οι Γενουάτες απέφευγαν την αντιπαράθεση με το Βενετικό ναυτικό· αντ' αυτού επικεντρώθηκαν στις εμπορικές επιδρομές. Αυτό δεν απέτρεψε μία άλλη, ακόμη πιο μονόπλευρη και ολοκληρωτική, ήττα στη μάχη του Τράπανι το 1266.
Ιστορικό
Όταν ο Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος (βασ. 1259–1282) έγινε ηγεμόνας της Βυζαντινής Ελληνικής Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, άρχισε να πραγματοποιεί τη φιλοδοξία της Νίκαιας να ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη, την πρώην πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία από την Δ΄ Σταυροφορία το 1204 ήταν η έδρα της αντίπαλης Λατινικής αυτοκρατορίας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Λατινική αυτοκρατορία ήταν ένα αδύναμο απομεινάρι του προηγούμενου εαυτού της, αλλά υποστηριζόταν από τη ναυτική δύναμη της Δημοκρατίας της Βενετίας, η οποία συνέβαλε στην αποτυχία δύο μεγάλης κλίμακας προσπαθειών της Νίκαιας να καταλάβει την πόλη το 1235 και το 1260. Η τελευταία αποτυχία έκανε ιδιαίτερα εμφανή την ανάγκη αντιμετώπισης του Βενετικού στόλου στον Παλαιολόγο. Μόνο ένα κράτος διέθετε αυτή την ικανότητα: η Δημοκρατία της Γένουας.
Ο κύριος εμπορικός αντίπαλος της Βενετίας, η Γένουα είχε εμπλακεί από το 1256 στον πόλεμο του Αγίου Σάβα εναντίον της Βενετίας και μετά από μία ανατροπή, που υπέστη στη σύγκρουση, η πόλη βρέθηκε αντιμέτωπη με την προοπτική να αποκοπεί πλήρως από το επικερδές εμπόριο του Λεβάντε. Αναζητώντας μία διέξοδο, καθώς και ένα διπλωματικό πραξικόπημα που θα ενίσχυε τη δική του εσωτερική θέση ενάντια στους Γενοβέζους ευγενείς, ο αυταρχικός αρχηγός του λαού Γκουλιέλμο Μποκανέγκρα έστειλε μία πρεσβεία στον Παλαιολόγο προσφέροντας μία συμμαχία. Η Συνθήκη του Νυμφαίου που προέκυψε, υπογράφηκε στις 13 Μαρτίου 1261 και υποχρέωνε τη Γένουα να παράσχει στόλο 50 πλοίων, με τα έξοδά τους να πληρώνονται από τον Αυτοκράτορα· σε αντάλλαγμα εξασφάλιζε πολύ ευνοϊκούς εμπορικούς όρους. Μετά την επιτυχή ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, οι Γενουάτες επρόκειτο να κληρονομήσουν -και μάλιστα να επεκτείνουν- την προνομιακή θέση που κατείχαν οι Βενετοί στη Λατινική αυτοκρατορία.
Έπειτα η Κωνσταντινούπολη ανακτήθηκε από τον στρατηγό της Νικαίας Αλέξιο Στρατηγόπουλο μόλις ένα δεκαπενθήμερο μετά την υπογραφή της συνθήκης, χωρίς να χρειαστεί ναυτική βοήθεια από τη Γένουα. Παρ' όλα αυτά ο Μιχαήλ Η΄ τήρησε σχολαστικά τους όρους της Συνθήκης του Νυμφαίου, καθώς η ναυτική δύναμη της Γένουας ήταν ακόμη απαραίτητη για να αντιμετωπίσει μία πιθανή Βενετική αντεπίθεση, ενόσω ένας γηγενής Βυζαντινός στόλος αποκατασταθεί σιγά-σιγά. Με τις επιδοτήσεις του Αυτοκράτορα οι Γενουάτες μπόρεσαν να αυξήσουν σημαντικά τη δύναμη του στόλου τους. Για έναν χρόνο μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, τόσο η Βενετία όσο και η Γένουα παρέμειναν παθητικές στο Αιγαίο: η Βενετία δίστασε να αντιμετωπίσει τον αριθμητικά πολύ ανώτερο στόλο, που είχε στείλει η Γένουα στην περιοχή και περίμενε τις πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία, ενώ η Γένουα υπέφερε από την εσωτερική αναταραχή με την ανατροπή του Μποκανέγκρα και την ανάληψη της εξουσίας από μία συλλογική ηγεσία, που εκπροσωπούσε τους ευγενείς οίκους της πόλης.
Το καλοκαίρι του 1262 οι Βενετοί έστειλαν έναν στόλο 37 γαλερών στο Αιγαίο, ο οποίος συνάντησε τον Γενουατικό στόλο των 60 πλοίων υπό τον Oτόνε Βέντο στη Θεσσαλονίκη. Οι Γενουάτες αρνήθηκαν να εμπλακούν, αλλά μπόρεσαν επίσης να εμποδίσουν τις προσπάθειες των Βενετών να τους αποκλείσουν στο λιμάνι. Μία πειρατική επιδρομή από τους ευγενείς του Νεγκροπόντε (Εύβοιας), που ήταν σύμμαχοι με τη Βενετία, στη Θάλασσα του Μαρμαρά αντιμετωπίστηκε και ηττήθηκε από μία Βυζαντινο-γενουατική μοίρα. Εν τω μεταξύ άρχισαν εχθροπραξίες στον Μορέα (την Πελοπόννησο), όπου ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε εκστρατευτικό σώμα (στα τέλη του 1262 ή στις αρχές του 1263) εναντίον του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Παρά τις αρχικές επιτυχίες, οι προσπάθειες των Βυζαντινών να κατακτήσουν το σύνολο του πριγκιπάτου ηττήθηκαν αποφασιστικά στην Πρίνιτζα και στο Μακρυπλάγι.
Μάχη
Οι λεπτομέρειες της συμπλοκής δεν είναι πολύ σαφείς. Σύμφωνα με τα Γενουατικά Χρονικά (Annales Januenses), όταν δόθηκε το σήμα για επίθεση, μόνο 14 Γενουατικά πλοία υπό τους τους ναύαρχους Πιέτρο Αβοκάτο και Λανφράνκο Σπινόλα προχώρησαν, ενώ τα υπόλοιπα στάθηκαν πίσω και μετά ξαφνικά τράπηκαν σε φυγή. Ωστόσο ο Βενετός χρονικογράφος Mαρτίνο ντα Κανάλ καταγράφει, ότι τα Βενετικά πλοία επιτέθηκαν πρώτα, ενώ οι Γενουάτες αναπτύχθηκαν σε τέσσερις σειρές των δέκα πλοίων το καθένα. Σύμφωνα με τον Κανάλ, οι Βενετοί επιβιβάστηκαν σε δύο από τις Γενουατικές ναυαρχίδες και, μόλις τις αιχμαλώτισαν και έκοψαν τις σημαίες τους, οι άλλοι δύο ναύαρχοι γύρισαν και τράπηκαν σε φυγή. Η μάχη έληξε με ξεκάθαρη Βενετική νίκη: ο Γενουατικός στόλος έχασε πολλούς άνδρες, συμπεριλαμβανομένου του Αβοκάτο, και οι Βενετοί κατέλαβαν 4 Γενουατικά πλοία, συμπεριλαμβανομένων των ναυαρχίδων των δύο ναυάρχων. Ο Κανάλ αναφέρει τις απώλειες Γενουατών, «υπερβολικά ίσως» σύμφωνα με τον ιστορικό Ντίνο Γιαννακόπουλο, σε 1.000 άνδρες (600 νεκρούς ή τραυματίες και 400 αιχμάλωτους), σε σύγκριση με 20 νεκρούς και 400 τραυματίες από την πλευρά της Βενετίας.
Σύμφωνα με τα Γενουατικά Χρονικά, ο δισταγμός του Γενουατικού στόλου να εμπλακεί μπορεί να οφειλόταν στο γεγονός, ότι οι Βενετοί ισχυρίζοντο ασυλία ως σταυροφόροι. Από την άλλη πλευρά, το Γενουατικό ναυτικό γενικά απέτυχε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το Βενετικό ομόλογό του καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Αυτό γινόταν συχνά, σύμφωνα με τον ιστορικό του ναυτικού Τζον Ντότσον, «λόγω της διχασμένης ή αναποτελεσματικής διοίκησης», που ήταν επίσης αποδεικτικά στο Σετεπότσι. Οι ιστορικοί Φρέντερικ Λέιν και Ντίνος Γιαννακόπουλος εξηγούν την απροθυμία των Γενοβέζων διοικητών να ριψοκινδυνεύσουν τα πλοία τους, επισημαίνοντας ότι αυτά ανήκαν σε ιδιώτες συμβαλλόμενους, συνήθως τους πλούσιους ευγενείς εμπόρους που διοικούσαν την πόλη, και έτσι αποτελούσαν πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία, για τα οποία οι ναύαρχοι ήταν υπόλογοι.
Προσδιορισμός της χρονολογίας και λεπτομέρειες
Ο Βενετός ιστορικός του 14ου αιώνα Aντρέα Ντάντολo τοποθέτησε τη μάχη στο τέλος του 10ου έτους της εξουσίας του δόγη Ρενιέρο Τζένο, δηλαδή είτε στα τέλη του 1262, είτε στον Ιανουάριο του 1263, ενώ τα Γενουατικά Χρονικά απλώς την καταγράφουν στο έτος 1263. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τοποθετούν γενικά τη μάχη την άνοιξη του 1263: ο Μεσαιωνολόγος Γκέοργκ Κάρο την τοποθετεί το αργότερο ως τον Μάρτιο, ενώ ο ιστορικός του ναυτικού Καμίλο Μανφρόνι προτείνει τον Μάιο ως τον πιο πιθανό χρόνο. Ο Γιαννακόπουλος, ακολουθώντας σε μεγάλο βαθμό τον Μανφρόνι, τοποθετεί τη μάχη την περίοδο Μαΐου–Ιουλίου 1263.
Τα Γενουατικά Χρονικά αναφέρουν τη μάχη αμέσως μετά την απόπλου στις 28 Μαΐου 1263 ενός στόλου από 25 γαλέρες και 6 άλλα πλοία για την ενίσχυση του στόλου τους, που δρούσε στο Αιγαίο υπό τους ναύαρχους Πιετρίνο Γκριμάλντι και Πεσέτο Μαλόνε, υπονοώντας ότι συμμετείχαν στη μάχη. Ωστόσο, ο Βυζαντινολόγος Aλμπέρ Φαγιέ θεωρεί, ότι αυτός ο στόλος μάλλον απέπλευσε, πριν φτάσουν τα νέα του Σετεπότσι στη Γένουα και ότι δεν συμμετείχε σε καμία μάχη, ενώ ο Μεσαιωνολόγος Mισέλ Μπαλάρ προτείνει, ότι ο στόλος που νίκησε στο Σετεπότσι μπορεί να έπλεε στη Μονεμβασιά, για να ενωθεί με τον νέο στόλο που ερχόταν από τη Γένουα. Ενώ ο στόλος απέπλευσε για τη Μονεμβασιά «κατόπιν εντολής του Αυτοκράτορα» σύμφωνα με τα Χρονικά, η άμεση σύνδεσή του με τις Βυζαντινές επιχειρήσεις στον Μορέα, όπως η άφιξη των Βυζαντινών στρατευμάτων στη Μονεμβασιά, που αναφέρεται σε επιστολή του πάπα Ουρβανού Δ΄, είναι αβέβαιη.
Επιπλέον, η ακριβής ταυτότητα των δύο ναυάρχων, που δεν συμμετείχαν στη μάχη, είναι άγνωστη. Ο Κανάλ αναφέρει, ότι ένας από αυτούς ήταν Έλληνας και στις πηγές αναφέρεται η παρουσία Βυζαντινών πλοίων στους Γενουατικούς στόλους. Ωστόσο, ο μόνος διοικητής του Βυζαντινού στόλου που πιστοποιείται ονομαστικά κατά την περίοδο αυτή, ο Αλέξιος Φιλανθρωπηνός, δραστηριοποιήθηκε στα νησιά του Αιγαίου και όχι στις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Επιπτώσεις
εναλλ.=Painted-in engraving of a medieval galley with flags flying and firing a catapult|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Μια ενετική [[γαλέρα του 13ου αι. (απεικόνιση του 19ου αι.).]]
Στη συνέχεια, οι Γενοβέζοι απέφυγαν τις άμεσες αντιπαραθέσεις με τον Βενετικό μαχητικό στόλο και συμμετείχαν σε εμπορικές επιδρομές κατά των Βενετικών εμπορικών νηοπομπών, σημειώνοντας αξιοσημείωτη επιτυχία το 1264 στη Μάχη του Σασένο. Το 1266 ο κύριος Γενουατικός στόλος με 27 γαλέρες ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε στο σύνολό του από τους Βενετούς στη μάχη του Τράπανι. Ο πόλεμος μεταξύ των δύο δυνάμεων διήρκεσε μέχρι το 1270, όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας ανάγκασε και τους δύο να υπογράψουν τη Συνθήκη της Κρεμόνας.
Εκτός από τις απώλειες σε ζωές και πλοία, οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της ήττας στο Σετεπότσι ήταν πολιτικές: ο Μιχαήλ Η΄ άρχισε να αναθεωρεί τη συμμαχία με τη Γένουα, η οποία ήταν πολύ δαπανηρή, αλλά μέχρι στιγμής είχε ελάχιστα ανταλλάγματα. Ο Αυτοκράτορας είχε δείξει σημάδια ανυπομονησίας με τους συμμάχους του στο παρελθόν, αλλά τώρα δημοσιοποίησε την απογοήτευσή του: αμέσως μετά τη μάχη ο Μιχαήλ Η΄ απέλυσε 60 Γενουατικά πλοία από την υπηρεσία του και, σύμφωνα με τον Κανάλ, επετίμησε αυστηρά τον Γενουάτη ποντεστά στην Κωνσταντινούπολη. Τελικά στα Γενουατικά πλοία σύντομα επετράπη να επιστρέψουν στην Αυτοκρατορική υπηρεσία, αλλά ο Μιχαήλ Η΄ άρχισε να καθυστερεί τις πληρωμές για τα πληρώματά τους. Το Βυζαντινό-γενουατικό ρήγμα κορυφώθηκε το 1264, όταν ο Γενοβέζος podestà ενεπλάκη σε μία συνωμοσία για την παράδοση της Κωνσταντινούπολης στον Μανφρέδο της Σικελίας, οπότε ο Αυτοκράτορας έδιωξε τους Γενουάτες από την πόλη.
Ο Μιχαήλ Η΄ υπέγραψε συνθήκη με τους Βενετούς στις 18 Ιουνίου 1265, αλλά δεν επικυρώθηκε από τον δόγη Τζένο. Μπροστά στην απειλή από τον Κάρολο του Ανζού μετά το 1266, ο Μιχαήλ Η΄ αναγκάστηκε να ανανεώσει τη συμμαχία του με τη Γένουα, αλλά διατήρησε επίσης μία χαλαρή σχέση με τη Βενετία, υπογράφοντας ένα πενταετές σύμφωνο μη επίθεσης τον Ιούνιο του 1268
Πηγές
Κατηγορία:Ναυμαχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μεσαιωνικό Αιγαίο Πέλαγος
Διαδίκτυο στη Ρωσική γλώσσα
Το Διαδίκτυο στα Ρωσικά (επίσης Ρωσικό Ίντερνετ, ρωσικά: русский Интернет, γνωστό ως Ρουνέτ ) είναι ένα τμήμα του διαδικτύου, που χρησιμοποιεί τη ρωσική γλώσσα. Γεωγραφικά, καταλαμβάνει όλες τις ηπείρους, συμπεριλαμβάνοντας την Ανταρκτική (Ρώσοι επιστήμονες στον Σταθμό Μπελλινγκσχάουζεν, ) αλλά βασίζεται κυρίως στη Ρωσία.
Σύμφωνα με αναφορές που έχει δημιουργήσει η Yandex, η Ρωσική γλώσσα είναι η κύρια γλώσσα του 91% των Ρωσικών ιστοσελίδων (στη λίστα του Yandex). Το φθινόπωρο του 2009, το Runet περιελάμβανε περίπου 15 εκατομμύρια ιστοσελίδες (σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου το 6.5% του συνολικού διαδικτύου).
Στα TLD με μεγάλη παρουσία της ρωσικής γλώσσας, περιλαμβάνονται τα .su, .ru, .рф, .ua, .by, .kz.
Τα Ρωσικά χρησιμοποιούνται στο 89.8% των ιστοσελίδων με των κώδικα .ru, και στο 88,7% των ιστοσελίδων με τον κώδικα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, τον .su. Τα ρωσικά είναι η περισσότερο χρησιμοποιούμενη γλώσσα των ιστοσελίδων σε διάφορες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης: 79,0% στην Ουκρανία, 86,9% στη Λευκορωσία, 84,0% στο Καζακστάν, 79,6% στο Ουζμπεκιστάν, 75,9% στο Κιργιστάν, και 81,8% στο Τατζικιστάν.
Στατιστικά
Οι 59,7 εκατομμύρια ρωσόφωνοι χρήστες του διαδικτύου, αντιπροσωπεύουν το 3% των χρηστών του διαδικτύου παγκοσμίως. Η Ρωσία κατατάσσεται 9η παγκοσμίως στον αριθμό χρηστών και 4η (με 4.8%) στον αριθμό του περιεχομένου στη Ρωσική γλώσσα.
Τον Σεπτέμβριο του 2011, η Ρωσία πέρασε τη Γερμανία, και έγινε η μεγαλύτερη αγορά του Διαδικτύου στην Ευρώπη, με 50,8 εκατομμύρια χρήστες.
Τον Μάρτιο του 2013, ανακοινώθηκε ότι τα Ρώσικα είναι η δεύτερη πιο χρησιμοποιούμενη γλώσσα στο διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδίκτυο στη Ρωσία
Κλίβους Καπιτολίνους
Ο Επικλινής δρόμος του Καπιτωλίου, λατιν.: Clivus Capitolinus, ήταν ένας κεντρικός δρόμος προς τον Καπιτωλίνο λόφο, που ξεκινά από την κορυφή της Ρωμαϊκής Αγοράς δίπλα στην Αψίδα του Τιβερίου ως συνέχεια της Ιεράς Οδού. Προχωρώντας γύρω από το Ναό του Κρόνου και στρίβοντας προς τα νότια μπροστά από το Περιστύλιο των Θεών Συγκατάθεσης, στη συνέχεια ανεβαίνει στην πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου στον ναό του Διός Αρίστου Μεγίστου στην κορυφή του. Αυτό ήταν παραδοσιακά το τελευταίο και κορυφαίο μέρος όλων των ρωμαϊκών θριάμβων.
Ο δρόμος είναι σημαντικός ως ένας από τους παλαιότερους δρόμους της Ρώμης, καθώς και ως κεντρική τοποθεσία γύρω από ναούς και δικαστικά γραφεία, που οδηγούσε στον μεγαλύτερο και σημαντικότερο από τους ναούς της Δημοκρατικής εποχής. Λέγεται ότι ο Ιούλιος Καίσαρας ανέβηκε αυτόν τον δρόμο γονατισμένος, για να αντισταθμίσει έναν κακό οιωνό κατά τη διάρκεια τού θριάμβου του.
Η παλαιότερη ιστορία του δρόμου καθώς και του ίδιου του λόφου δεν είναι απολύτως σαφής, καθώς πολλά από τα παλαιότερα αρχεία της Ρώμης καταστράφηκαν σε μία λεηλασία της πόλης. Ο δρόμος μπορεί να ήταν μέρος της αρχικής διαδρομής προς τον οικισμό των Σαβίνων, που άλλαξε, όταν κτίστηκε ο Ναός του Σατούρνου. Οι λόφοι της Ρώμης έχουν εκτεταμένη κατασκευή, κτισμένη επάνω σε αρχαίες ετρουσκικές πέτρες, που φαίνονται στο πίσω μέρος των υπόλοιπων θαλάμων της Στοά των Δώδεκα μεγάλων Θεών.
Κάστρο Μιραμάρε
Το Κάστρο Mιραμάρε (Castello di Miramare) είναι ένα κάστρο του 19ου αιώνα ακριβώς στον κόλπο της Τεργέστης μεταξύ Μπάρκολα και Γκρινιάνo στην Τεργέστη, στη βορειοανατολική Ιταλία. Κτίστηκε από το 1856 έως το 1860 για τον αρχιδούκα Μαξιμιλιανό της Αυστρίας και τη σύζυγό του, Καρλόττα του Βελγίου, βασισμένο σε σχέδιο του Καρλ Γιούνκερ.
Οι χώροι του κάστρου περιλαμβάνουν έναν εκτεταμένο βράχο και ένα παραθαλάσσιο πάρκο 22 εκταρίων (220 στρεμμάτων), που σχεδιάστηκαν από τον Αρχιδούκα. Οι χώροι ανακαινίστηκαν πλήρως, και παρουσιάζουν πολλά τροπικά είδη δέντρων και φυτών.
Κάστρο Mιραμάρε
Το κάστρο Mιραμάρε και το πάρκο του κτίστηκαν με εντολή του Μαξιμιλιανού της Αυστρίας (1832–1867), μικρότερου αδελφού του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας. Το 1850, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, ο Μαξιμιλιανός ήρθε στην Τεργέστη με τον αδελφό του Κάρολο Λουδοβίκο και αμέσως μετά ξεκίνησε μια σύντομη κρουαζιέρα προς την Εγγύς Ανατολή. Αυτό το ταξίδι επιβεβαίωσε την πρόθεσή του να ταξιδεύσει και να γνωρίσει τον κόσμο. Το 1852 διορίστηκε αξιωματικός και το 1854 έγινε Αρχηγός του Αυτοκρατορικού Ναυτικού. Αποφάσισε να μετακομίσει στην Τεργέστη και να κτίσει ένα σπίτι με θέα στη θάλασσα και περιτριγυρισμένο από ένα πάρκο αντάξιο του ονόματος και του βαθμού του.
Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Αρχιδούκας, από μια ξαφνική καταιγίδα στον Κόλπο βρήκε καταφύγιο στο λιμανάκι του Γκρινιάνo, διάλεξε αυτό τον γυμνό, βραχώδη όγκο ασβεστολιθικής προέλευσης ως σκηνικό για το σπίτι του. Ολόκληρο το συγκρότημα, που αγοράστηκε για πρώτη φορά στις αρχές Μαρτίου 1856, ονομαζόταν Miramar, πιθανώς από το όνομα της ομώνυμης κατοικίας στην Πένα της Πορτογαλίας του Φερδινάνδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Γκότα-Κοχάρυ. αριστερά|μικρογραφία|Το Κάστρο Mιραμάρε, π. 1880, δυτική όψη. αριστερά|μικρογραφία|Ο κήπος βόρεια του Κάστρου Mιραμάρε, π. 1880.
Σχεδιασμένο το 1856 από τον Καρλ Γιούνκερ, έναν Αυστριακό αρχιτέκτονα, η αρχιτεκτονική δομή του Mιραμάρε ολοκληρώθηκε το 1860. Το στυλ αντικατοπτρίζει τα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα του Αρχιδούκα, ο οποίος ήταν εξοικειωμένος με τα εκλεκτικά αρχιτεκτονικά στυλ της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Αγγλίας. Στον τεχνίτη Φραντς Χόφμαν και στον γιο του, Γιούλιους, ανατέθηκε η επίπλωση και η διακόσμηση. Ο Χόφμαν, ο οποίος εργαζόταν στην πόλη της Τεργέστης, ήταν ένας επιδέξιος τεχνίτης, που ήταν πρόθυμος να ακολουθήσει τις υποδείξεις του Μαξιμιλιανού. Τόσο ο τεχνίτης, όσο και ο προστάτης του, είχαν παρόμοια πολιτιστική συγκρότηση και γνώριζαν καλά τις εκλεκτικές τάσεις της εποχής.
Το έργο, υπό τη σταθερή επίβλεψη του Μαξιμιλιανού, ολοκληρώθηκε μόνο μετά την αναχώρησή του το 1864 για το Μεξικό, όπου, μετά από μια σύντομη βασιλεία ως Αυτοκράτορα, εκτελέστηκε τον Ιούνιο του 1867. Ο Μαξιμιλιανός σκόπευε να δημιουργήσει μια οικεία ατμόσφαιρα στο κάστρο, στην περιοχή που προοριζόταν για την οικογένειά του: μια περιοχή που ο ίδιος ήθελε να έρχεται σε επαφή με τη φύση, αντανακλώντας τόσο το δικό του πνεύμα, όσο και το πνεύμα μιας εποχής.
μικρογραφία|Εσωτερικό του Κάστρου Mιραμάρε.
Στο ισόγειο, που προορίζεται για χρήση του Μαξιμιλιανού και της συζύγου του, Καρλόττας του Βελγίου, αξίζει να σημειωθεί η κρεβατοκάμαρα και το γραφείο του Αρχιδούκα, που αναπαράγουν την καμπίνα και την πρύμνη, αντίστοιχα της φρεγάτας Novara, του πολεμικού πλοίου που χρησιμοποιούσε. Ο Μαξιμιλιανός όταν ήταν Διοικητής του Ναυτικού για να κάνει τον περίπλου του κόσμου μεταξύ 1857 και 1859. η βιβλιοθήκη, της οποίας οι τοίχοι είναι επενδεδυμένοι με ράφια και τα δωμάτια της Αρχιδούκισσας με την ταπισερί τους από γαλάζιο μετάξι. Όλα τα δωμάτια εξακολουθούν να διαθέτουν αυθεντικά έπιπλα, στολίδια, έπιπλα και αντικείμενα που χρονολογούνται από τα μέσα του 19ου αιώνα. Πολλά οικόσημα της διακοσμούν το κάστρο, καθώς και πέτρινα στολίδια στο εξωτερικό που απεικονίζουν τον αετό των Αζτέκων.
Ο πρώτος όροφος περιλαμβάνει χώρους υποδοχής επισκεπτών και την Αίθουσα του Θρόνου. Αξιοσημείωτη είναι η υπέροχη επένδυση στην οροφή και στους τοίχους και τα κινέζικα και ιαπωνικά σαλόνια με την ανατολίτικη επίπλωση τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το δωμάτιο που είναι διακοσμημένο με πίνακες του Τσέζαρε ντελ' Άκουα, που απεικονίζουν γεγονότα από τη ζωή του Μαξιμιλιανού και την ιστορία του Μιραμάρε. Επί του παρόντος, τα δωμάτια στο κάστρο είναι κυρίως διαρρυθμισμένα σύμφωνα με την αρχική διάταξη που αποφάσισε το βασιλικό ζεύγος. Ένα πολύτιμο φωτογραφικό ρεπορτάζ που παρήγγειλε ο ίδιος ο Αρχιδούκας κατέστησε δυνατή την ακριβή ανακατασκευή.
Καστελέτo
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Εσωτερικό του Καστελέτο. μικρογραφία|Η επέκταση του Καστελέτo από τα σχέδια του Γιούνκερ.
Αφού διορίστηκε ως αξιωματικός στο Αυτοκρατορικό ναυτικό το 1852, ο Μαξιμιλιανός αποφάσισε να μετακομίσει στην Τεργέστη, όπου έμεινε για όλο και περισσότερες και συχνότερες περιόδους. Νοίκιασε μια βίλα στις πλαγιές του λόφου του Σαν Βίτo από τον Nικολό Μάρκο Λαζάροβιτς με μια ρήτρα στο συμβόλαιο, που του επέτρεπε να κάνει όλες τις τροποποιήσεις, που θεωρούσε απαραίτητες. Στη συνέχεια, κατά την ολοκλήρωση του Κάστρου Mιραμάρε, ο Αρχιδούκας έκτισε ένα μικρό κάστρο, που ονομάστηκε Καστελέτο (Castelletto ή Gartenhaus), το οποίο αναπαρήγαγε σε μικρότερη κλίμακα την πρόσοψη του κύριου κάστρου, και στο οποίο έζησε μέχρι τα Χριστούγεννα του 1860.
Το Καστελέτo, που βρίσκεται σε μια πανοραμική περιοχή, βλέπει από τη μια πλευρά το Γκρινιάνo και από την άλλη ένα παρτέρι, που περιβάλλεται από δέντρα, και σε ένα ξέφωτο, μπροστά από θερμοκήπια, στο κέντρο του οποίου υπάρχει ένα αναβρυτήριο. Σχεδιασμένο σε εκλεκτικές φόρμες σε τετράγωνη βάση με βεράντα που βλέπει στο κάστρο, τον πύργο και την είσοδο της κληματαριάς, το Καστελέτo διαθέτει έναν μικρό αριθμό από απλά επιπλωμένα δωμάτια. Στο ισόγειο υπάρχει διακόσμηση με γύψο, ζωγραφισμένο να θυμίζει ξύλο. Στον πρώτο όροφο, από την άλλη, υπάρχει μια διακόσμηση πολύ παρόμοια με αυτή της Βίλας Λαζάροβιτς, που μπορεί να συνδεθεί με την απόφαση του Mαξιμιλιανού να μεταφέρει στο Καστελέτo το δικό του μέρος της διακόσμησης της βίλας, που ήταν η πρώτη του κατοικία στην Τεργέστη. Στην πραγματικότητα, τα δωμάτια σε τουρκικό και γερμανικό στυλ και το δωμάτιο διακοσμημένο με πάνελ γυναικείων μορφών, παρουσιάζουν ισχυρούς παραλληλισμούς μεταξύ των δύο κτιρίων και αναδεικνύουν τις καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής: πολυάριθμες διακοσμήσεις, τοίχοι καλυμμένοι με πίνακες, πολλά διακοσμητικά, βαριές κουρτίνες, και δωμάτια γεμάτα με έπιπλα.
Το Καστελέτo συνδέεται με την ιστορία του Mαξιμιλιανού και της Καρλόττας. Ήταν εδώ που η Καρλόττα έμεινε από τα τέλη του 1866 έως το καλοκαίρι του 1867, μεταξύ της επιστροφής της από το Μεξικό και του ταξιδιού της στο Βέλγιο. Φιλοξενούσε επίσης μέρος της επίπλωσης του Κάστρου Mιραμάρε, την περίοδο που έμεινε εκεί ο Αμεδαίος, Δούκας της Σαβοΐας-Αόστης.
Πάρκο Μιραμάρε
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Πανόραμα του Κάστρου Mιραμάρε από το μικρό λιμάνι βόρεια του κάστρου.
Το πάρκο Mιραμάρε, το οποίο κάποτε δεν είχε βλάστηση, και τώρα έχει έκταση 22 εκτάρια (220 στρέμματα), βρίσκεται σε ένα βραχώδες ακρωτήριο με θέα στην Αδριατική Θάλασσα. Η τοποθεσία σχεδιάστηκε και διευθετήθηκε από τον Καρλ Γιούνκερ, σύμφωνα με τις επιθυμίες του αρχιδούκα Μαξιμιλιανού, ο οποίος παρακολούθησε προσεκτικά το κτίριο της κατοικίας του. Όσον αφορά τη βοτανική πτυχή, κλήθηκε ένας κηπουρός, ο Γιόζεφ Λάουμπε, αλλά αντικαταστάθηκε το 1859 από τον Άντον Γιέλινεκ, έναν Βοημό που είχε λάβει μέρος στην αποστολή της φρεγάτας Nοβάρα σε όλο τον κόσμο.
Το πάρκο, στο οποίο ξεκίνησαν οι εργασίες το 1856, αντιπροσωπεύει ένα κλασικό παράδειγμα μικτής, τεχνητής εμφύτευσης ξυλωδών δασών και θάμνων και καταφέρνει να συνδυάσει τη γοητεία ενός τυπικά βόρειου περιβάλλοντος και ενός μεσογειακού περιβάλλοντος. Σε αντίθεση με τον μπαρόκ κήπο, ο αγγλικός –στον οποίο βασίζεται το Mιραμάρε– εισάγει μια νέα σχέση με τη φύση, που προκύπτει από μια διαφορετική ευαισθησία προς τον υλικό κόσμο. Γι' αυτό, όταν περπατάτε στα μονοπάτια του πάρκου, μπορείτε να αναπνεύσετε μια ατμόσφαιρα, που είναι στενά συνδεδεμένη με τη ζωή του ιδιοκτήτη του και τη ρομαντική σχέση του με τη φύση, που ήταν χαρακτηριστική της εποχής του.
αριστερά|μικρογραφία|Κοντινό πλάνο του παρτεριού στον γαλλικό, επίσημο κήπο, τώρα καφενείου. Μεταξύ του Κάστρου Μιραμάρε και του Καστελέτο. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο χώρος βορειο-ανατολικά του Κάστρου Μιραμάρε, Τεργέστη, Φρίουλι - Βενέτσια Τζούλια, Ιταλία.
Πριν από το 1856, η περιοχή του πάρκου ήταν γυμνή, με μόνο μερικούς θάμνους και αγκαθωτούς θάμνους. Αντίθετα, σήμερα υπάρχει μια ομάδα διαφορετικών ειδών δέντρων, που είναι, ως επί το πλείστον, μη ευρωπαϊκής προέλευσης, ή εν πάση περιπτώσει, που δεν είναι αυτοφυής της περιοχής. Μέσα σε μια περίοδο δέκα ετών φυτεύτηκαν κέδροι του Λιβάνου, της Βόρειας Αφρικής και των Ιμαλαΐων, μαζί με έλατα από την Ισπανία, κυπαρίσσια από την Καλιφόρνια και το Μεξικό, διάφορα είδη πεύκου από την Ασία και την Αμερική, με ορισμένα εξωτικά δείγματα, όπως π.χ. προστέθηκαν η γιγάντια σεκόια και το γκίνγκο μπιλόμπα. Το Mιραμάρε σχεδιάστηκε ως ιδιωτικός κήπος, και όχι ως πάρκο. Στην πραγματικότητα δεν έχει μνημειακή είσοδο, ή δρόμο μέχρι το κάστρο. Ήταν ένας κήπος με αξιοθέατα, που δεν προοριζόταν για δημόσια χρήση, παρόλο που ο Αρχιδούκας τον άνοιγε στο κοινό μερικές ημέρες την εβδομάδα. Ρυάκια, λίμνες, στριφογυριστά μονοπάτια, δέντρα τοποθετημένα σύμφωνα με τα φυσικά μοντέλα, ορισμένες εκτάσεις με γρασίδι, είναι χαρακτηριστικά των αγγλικών κήπων. Η τραχύτητα του εδάφους ευνόησε την ακανόνιστη διάταξη που έχει το ακρωτήριο, συνδυάζοντας την τεχνητή διαμόρφωση με το φυσικό περιβάλλον.
Το πάρκο χαρακτηρίζεται επίσης από την παρουσία κάποιων κτιρίων, που περιλαμβάνονται στο έργο του Γιούνκερ: το Καστελέτo, στο οποίο κατοικούσαν συνεχώς ο Mαξιμιλιανός και η Καρλόττα, όπου οι εργασίες ξεκίνησαν ταυτόχρονα με τις εργασίες για το κάστρο, τα θερμοκήπια που προορίζονται για την καλλιέργεια των φυτών, που θα τοποθετηθούν στο πάρκο· τα ερείπια του παρεκκλησίου που είναι αφιερωμένο στον Άγιο Καντιανό, στην αψίδα του οποίου σώζεται ένας σταυρός φτιαγμένος από το ξύλο της φρεγάτας Nοβάρα, που τοποθετήθηκε το 1899, και τέλος ένα σπιτάκι, που χρησιμοποιείται στις μέρες μας ως καφενείο, το «ελβετικό σπίτι», τοποθετημένο στην άκρη της λίμνης των κύκνων.
Μέχρι το 1954 το Mιραμάρε χρησιμοποιήθηκε ως αρχηγείο για τις γερμανικές, τις Νεο-Ζηλανδικές, τις βρετανικές και τις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής αντίστοιχα. Τελικά το 1955 το συγκρότημα άνοιξε ξανά για το κοινό με το όνομα Mιραμάρε Παρκ, του οποίου η διαχείριση ανατέθηκε στην Εποπτεία για την Αρχιτεκτονική και Τοπική κληρονομιά και για την Ιστορική, Καλλιτεχνική και Εθνο-ανθρωπολογική Κληρονομιά ( Sopraintendenza per i Beni Architettonici ed il Paesaggio e per il Patrimonio Storico, Artistico ed Etnoantropologico) της περιοχής Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια.
Σήμερα οι κήποι φιλοξενούν κατά τη θερινή περίοδο θεάματα, όπως το μιούζικαλ «Σίσσυ», που ξαναζεί την ιστορία της αυτοκρατορίας στο φυσικό της σκηνικό και διάφορες συναυλίες.
Οι στάβλοι του Κάστρου Mιραμάρε
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Κάστρο Mιραμάρε κοντά στην Τεργέστη, Ιταλία. Βόρεια όψη, με τον κήπο στο μικρό λιμάνι.
Ο Μαξιμιλιανός ανέθεσε το σχέδιο για τους στάβλους (scuderia) του Κάστρου Mιραμάρε το 1856 στον αρχιτέκτονα Καρλ Γιούνκερ, που ανέλαβε ως το 1860. Είχε ήδη σχεδιάσει όλα τα έργα, που έπρεπε να γίνουν στην περιοχή του Mιραμάρε: το κάστρο, το πάρκο και όλα τα μονοπάτια πρόσβασης, το Καστελέτo, το Μικρό λιμάνι (Porticciolo), τα ωδεία, το ελβετικό σπίτι και το περίπτερο στο πίσω μέρος του παρτεριού.
Το κτίριο βρίσκεται ανατολικά του Κάστρου Μιραμάρε, σε έναν όρμο, και αποτελείται από τρία μέρη σε σχήμα Π, που περιβάλλουν μια κεντρική αυλή, που ανοίγεται στη θάλασσα. Βρίσκεται στον δρόμο, που οδηγεί στην Τεργέστη, σε ένα απάνεμο, υγιεινό μέρος, σε απόσταση από το κάστρο. Kάθε τμήμα έχει μήκος 40 μ. Το κεντρικό τμήμα προοριζόταν για άλογα: τα σκίτσα του Γιούνκερ περιλαμβάνουν τη θέση των στάβλων των ζώων, που καλύπτουν την κάτω περίμετρο. Οι δύο πλαϊνές πτέρυγες, απόλυτα συμμετρικές, υποδιαιρούνται σε τρία μέρη: κοντά στους στάβλους μικρά δωμάτια για χαλινάρια και σέλες, στη συνέχεια καταλύματα για το προσωπικό και, τέλος, οι κουζίνες, κοντά στη θάλασσα. Το μεγάλο περίπτερο στο πίσω μέρος προοριζόταν για άμαξες. Η πρόσβασή του στη δυτική πλευρά αποτελείται από δύο κύριες θύρες (πιθανώς η μία ως είσοδο, η άλλη ως έξοδο).
Μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, όταν το κάστρο κατοικήθηκε από τους δούκες της Αόστα, έγιναν αλλαγές στους στάβλους.
To Mιραμάρε μετά το 1867
Μετά τον θάνατο του Μαξιμιλιανού Α' στο Μεξικό τον Ιούνιο του 1867 και την αναχώρηση της Καρλόττας για το Βέλγιο, το κάστρο και το πάρκο συνέχισαν να είναι ένα μέρος, όπου οι Αψβούργοι περνούσαν σύντομες περιόδους.
Ήδη τον Σεπτέμβριο του 1882 ο Φραγκίσκος Ιωσήφ με την Ελισάβετ της Αυστρίας και τον διάδοχο τού θρόνου Ροδόλφο με τη σύζυγό του Στεφανία του Βελγίου, παρέμειναν στο Mιραμάρε κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στην Τεργέστη, και παρέθεσαν δεξιώσεις για τους εξέχοντες της πόλης. Τον Αύγουστο του 1885 η αρχιδούκισσα Στεφανία έμεινε εκεί για λίγες ημέρες. Μεταξύ 1869 και 1896, η αυτοκράτειρα Ελισάβετ αναφέρεται ότι έμεινε εκεί τουλάχιστον δεκατέσσερις φορές. Στις 22 Μαρτίου 1900, η Στεφανία-ανιψιά της Καρλόττας και χήρα του Ροδόλφου– επέλεξε το παρεκκλήσιο του κάστρου, για τον δεύτερο γάμο της με τον Ούγγρο ευγενή Ελεμέρ ντε Λόνυαϋ. Από τις 9 Μαρτίου έως τις 11 Απριλίου 1914 ο διάδοχος του θρόνου αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος έζησε στο κάστρο με τη σύζυγο και τους γιους του, και φιλοξένησε τον Γερμανό αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄. Δύο μήνες αργότερα ο Αρχιδούκας δολοφονήθηκε στο Σαράγεβο. Αξιοσημείωτη είναι και η επίσκεψη του τελευταίου αυτοκράτορα Καρόλου Α΄ και της συζύγου του Ζίτας των Βουρβόνων-Πάρμας.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όλα τα έπιπλα και τα έργα τέχνης που ανήκαν στο κάστρο, μεταφέρθηκαν στη Βιέννη και αποθηκεύτηκαν στα ανάκτορα Σένμπρουν και Μπελβεντέρε και στις αυλικές βιβλιοθήκες. Στο τέλος του πολέμου ολόκληρη η επικράτεια του Mιραμάρε πέρασε υπό τον άμεσο έλεγχο της ιταλικής κυβέρνησης. Μεταξύ Οκτωβρίου 1925 και Μαρτίου 1926, με κοινή συναίνεση των δύο κυβερνήσεων, η Αυστρία επέστρεψε όλα τα έπιπλα, προκειμένου να καταστεί δυνατή η ανακατασκευή του αρχικού εσωτερικού του κάστρου. Η αποκατάσταση των επίπλων και των δωματίων, υπό τη διεύθυνση της Βασιλικής Εποπτείας, σήμαινε ότι το μουσείο θα μπορούσε να ανοίξει για το κοινό στις 24 Μαρτίου 1929.
Χέντβιχ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Βιογραφία
Ήταν η 4η κόρη (3η από τον 2ο γάμο) του Ερρίκου-Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ από τον 2ο γάμο του με την Ελισάβετ των Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας. Η Χέντβιχ ήταν αδελφή του Χριστιανού του Νεότερου «του τρελού επισκόπου του Χάλμπερστατ».
Κάστρο Μιραμάρε
To Mιραμάρε μετά το 1867
Δύο χρόνια αργότερα η κυβέρνηση ανέθεσε το Μιραμάρε στον δούκα Αμεδαίο της Aόστα, διοικητή της πρώτης αεροπορικής μεραρχίας που στάθμευε στη Γκορίτσια, ο οποίος έζησε εκεί συνεχώς μέχρι το 1937, οπότε διορίστηκε αντιβασιλέας της Αιθιοπίας. Το κάστρο κατοικήθηκε επίσης από την οικογένεια του δούκα μέχρι τα μέσα του 1943.
Χέντβιχ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Βιογραφία
Η Χέντβιχ παντρεύτηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1619 στο Βόλφενμπυτελ με τον Ούλριχ, δούκα της Πομερανίας και επίσκοπο του Καμίν. Η γαμήλια εορτή ήταν πολύ δαπανηρή: παρακολούθησαν 16 κυβερνώντες πρίγκιπες. Ο γάμος διήρκεσε μόνο τρία χρόνια και έμεινε άτεκνος. Ο Ούλριχ απεβίωσε σε ηλικία 33 ετών λόγω της έντονης κατανάλωσης αλκοόλ. Μεταξύ της ακολουθίας της δούκισσας ήταν ο Χριστόφορος του Χόυμ, ο οποίος αργότερα έγινε στρατάρχης του Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ τελευταίου δούκα της Πομερανίας.
Μετά το τέλος του συζύγου της, μετακόμισε στην ιδιοκτησία που είχε ως χήρα, στο Στσέτσινεκ, όπου έζησε στο κάστρο για άλλα 28 χρόνια. Διατήρησε την περίτεχνη Αυλή που είχε συνηθίσει νέα στο Βόλφενμπυτελ και στο Καμίν. Το 1649 το νοικοκυριό της αριθμούσε 65 άτομα. Φορούσε πένθιμα ρούχα για το υπόλοιπο της ζωής της και αφοσιώθηκε στη φιλανθρωπία. Οργάνωσε ανακούφιση των πενήτων και έκανε σημαντικές δωρεές στην τοπική εκκλησία.
Κάστρο Μιραμάρε
To Mιραμάρε μετά το 1867
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το εσωτερικό του Κάστρου Μιραμάρε.
Χέντβιχ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Βιογραφία
Η Χέντβιχ περιγράφεται γενναία, όμορφη και σοφή. Ήταν ταλαντούχα παίκτρια λαγούτου και συγγραφέας ύμνων. Ίσως έγραψε τους γνωστούς Auf, Zion auf, Tochter säume nicht (επάνω, Σιών επάνω, Κόρη, μην καθυστερείς). Κατά τη διάρκεια της ζωής της σχεδόν όλα τα αδέλφια της απεβίωσαν και εξέλιπε ο Οίκος των Γκρίφφινς (ο τελευταίος δούκας την είχε στηρίξει οικονομικά) και κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου τόσο τα Σουηδικά, όσο και τα αυτοκρατορικά (Αυστριακά) στρατεύματα κατέστρεψαν και κατέσχεσαν την περιοχή της. Τα παράπονά της στα εξαδέλφια της, τον Χριστιανό Δ΄ της Δανίας και τη Χριστίνας της Σουηδίας, δεν τελεσφόρησαν. Το 1630 έφυγε στη Μπομπόλιτσε για να αποφύγει την πανώλη. Το 1631 διόρισε τον Γκρέγκορ Λάγκους, ο οποίος ήταν πρύτανης της Λατινικής Σχολής στο Kόβομπζεκ, ως κοσμήτορα στο Στσέτσινεκ, παρά την αντίθεση τού δούκα Μπόγκισλαβ ΙΔ΄. Ο Λάγκους έγινε ο κορυφαίος, μαζί με άλλους, συγγραφέας ενός βιβλίου για την Ευαγγελική εκπαίδευση. Το 1640 ίδρυσε ένα σχολείο, το οποίο αργότερα πήρε το όνομά της: το "Σχολείο της Πριγκίπισσας Χέντβιχ". Άφησε τα χρήματά της σε ένα ίδρυμα, με την προϋπόθεση ότι το σχολείο θα συνέχιζε να υπάρχει στο Στσέτσινεκ· έτσι μεταγενέστερες προσπάθειες μετακίνησης του σχολείου σε άλλη πόλη κατέστησαν αδύνατες.
Το 1642 η Χέντβιχ τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια μίας επιδρομής από τους Πολωνούς ευγενείς Μπαρτόλομεου από το Στράτσνο, Πιπιλόβσκι από το Τσάρνκουφ και Mέλχιορ Βάιλερ του Σέλμνο, βοεβόδα. Η απόπειρα να την πάρουν όμηρο σχετίζεται πιθανώς με τις διαπραγματεύσεις της για να λάβει μία κληρονομιά ώστε να συμπληρώσει τα μειωμένα της έσοδα. Στην τελευταία διαθήκη της ονόμασε κληρονόμο της τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Κάστρο Μιραμάρε
To Mιραμάρε μετά το 1867
Ωστόσο, οι επισκέπτες είχαν πρόσβαση στο πάνω μέρος του πάρκου και, από το 1931, στο Castelletto, επιπλωμένο με τα εξαρτήματα του αρχιδούκα Μαξιμιλιανού που δεν είχαν αποτελέσει μέρος της επίπλωσης του Δούκα της Αόστα. Στη συνέχεια το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο για αξιωματικούς από τα γερμανικά στρατεύματα που κατέλαβαν την πόλη. Ως αποτέλεσμα της αντίθεσης του Gauleiter Φρήντριχ Ράινερ για τη μετατροπή του κάστρου σε αρχηγείο των Ναζί το κτίριο σώθηκε από τον πιθανό κίνδυνο βομβαρδισμού. Στο μεταξύ, τα έπιπλα είχαν αφαιρεθεί και φυλάσσονταν σε διάφορα κτίρια της πόλης.
Χέντβιχ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Βιογραφία
Η Χέντβιχ απεβίωσε από ευλογιά το 1650, σε ηλικία 56 ετών. Τάφηκε τελικά στην κρύπτη των δουκών της Πομερανίας στο Ρύγκενβαλντε το 1654.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Κάστρο Μιραμάρε
To Mιραμάρε μετά το 1867
Στα τέλη του 1945, τα στρατεύματα της Νέας Ζηλανδίας υπό τη διοίκηση του στρατηγού Φράιμπεργκ εισήλθαν στην Τεργέστη και εγκαταστάθηκαν στο κάστρο, κάνοντας πολλές αλλαγές στο εσωτερικό. Τα βρετανικά στρατεύματα ακολούθησαν και έστησαν το αρχηγείο του XIII Σώματος στο Miramare. Τελικά ήρθαν οι Αμερικανοί και το κάστρο χρησίμευσε ως αρχηγείο της αμερικανικής φρουράς Τεργέστης των Ηνωμένων Πολιτειών (TRUST) από το 1947 έως τις 3 Οκτωβρίου 1954. Η Εποπτεία ξεκίνησε αμέσως τις εργασίες αποκατάστασης του εσωτερικού του κάστρου και του Castelletto και της διάταξης του πάρκου. Με βάση σχέδια και φωτογραφίες εποχής, αποκαταστάθηκαν ξύλινες διακοσμήσεις στα δωμάτια και αναδιατάχθηκαν έπιπλα, έπιπλα, εικόνες και ταπετσαρίες.
Τελικά, τον Μάρτιο του 1955, το πάρκο άνοιξε ξανά δωρεάν για το κοινό και από τις 2 Ιουνίου του ίδιου έτους, η κατοικία του Μαξιμιλιανού ονομάστηκε Ιστορικό Μουσείο του Κάστρου Miramare και ανατέθηκε στο ''Sopraintendenza per i Beni Architettonici ed il Paesaggio e per il. Patrimonio Storico, Artistico ed Etnoantropologico'' της περιοχής Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια. Με τα χρόνια έχει γίνει πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες που ενδιαφέρονται να ζήσουν την πλήρη βύθιση σε ένα από τα ελάχιστα παραδείγματα ευρωπαϊκών ιστορικών κατοικιών που έχουν διατηρήσει σχεδόν εξ ολοκλήρου την αρχική τους επίπλωση και που, ακόμα και σήμερα, μεταδίδουν τη γοητεία της ζωής στη μέση. του δέκατου ένατου αιώνα.