cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συγγενικά δικαιώματα
Συγγενικό δικαίωμα Δικαιούχων πρότερων αδημοσίευτων έργων (μεταθανάτιων)
ζ. Η 25ετής διάρκεια αρχίζει από την 1η Ιανουαρίου του έτους που έπεται της πρώτης δημοσίευσης ή παρουσίασης στο κοινό.
Συγγενικό δικαίωμα σε βάση δεδομένων
α.Η ανάγκη της ρύθμισης
Η οδηγία 96/9/ΕΚ, σχετικά με τη νομική προστασία των βάσεων δεδομένων, αναγνώρισε (άρθρα 7-11) στον κατασκευαστή βάσης δεδομένων ένα ειδικής φύσεως δικαίωμα προστασίας κατά της ιδιοποίησης ιδίως μέσω της προϊούσας χρήσης της τεχνολογίας ψηφιακής εγγραφής, των αποτελεσμάτων που προκύπτουν από οικονομικές και επαγγελματικές επενδύσεις για την αναζήτηση και συγκέντρωση του περιεχομένου, προστατεύοντας το σύνολο ή ουσιώδη μέρη της βάσης δεδομένων έναντι ορισμένων πράξεων στις οποίες προβαίνει ο χρήστης ή ανταγωνιστής. Την αναγνώριση ενός τέτοιου δικαιώματος επέβαλλε η έλλειψη εναρμόνισης στο δίκαιο του αθέμιτου ανταγωνισμού (εκμετάλλευση ξένης παροχής) ώστε να μπορεί να αποτρέπεται αποτελεσματικά η χωρίς άδεια εξαγωγή (δηλαδή η μόνιμη ή προσωρινή μεταφορά του συνόλου ή μέρους του περιεχόμενου της βάσης)ή/και η επαναχρησιμοποίησή του(δηλαδή η με κάθε μορφή διάθεση στο κοινό του συνόλου ή ουσιώδους μέρους του περιεχόμενου της βάσης με διανομή αντιγράφων, εκμίσθωση, μετάδοση με άμεση επικοινωνία ή μα άλλες μορφές). Το σκεπτικό είναι ότι η βάση δεδομένου θεωρείται πολύτιμο μέσο γαι την ανάπτυξη μίας αγοράς πληροφοριών μέσα στην Κοινότητα. Οι ρυθμίσεις της οδηγίας μεταφέρθηκαν στο άρθρο 45 Α του ν.2121/93 με το άρθρο 7 παρ. 5 ν.2819/2000. Ενόψει ειδικής ρύθμισης, οι διατάξεις περί αθέμιτου ανταγωνισμού (ν.146/1914) μπορούν να εφαρμοστούν μόνο συμπληρωματικά εαν και εφόσον κατασκευστής και τρίτος βρίσκονται σε ανταγωνιστική σχέση όχι σε σχέση δικαιούχου και χρήστη
β.Η έννοια του κατασκευαστή βάσης δεδομένου
1."Κατασκευαστής βάσης δεδομένων" μπορεί να είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο.Κατασκευαστής θεωρείται από το Νόμο εκείνος που λαμβάνει την πρωτοβουλία (όχι μόνο την ιδέα αλλά και τα πρώτα βήματα, σχεδιασμός, παροχή οικονομικών μέσων και υλικοτεχνικής υποδομής κ.α.) κατασκευαστής της βάσης δεδομένων και επωμίζεται τον κίνδυνο των επενδύσεων. Σε περίπτωση συνεπώς πλειονότητας συνεργαζομένων ποιος από όλους φέρει τον κίνδυνο και αναλαμβάνει της οικονομικής ,προσωπικής ,χρονικής φύσεως θυσίες για την κατασκευή της ;Αν το χαρακτηριστικό αυτό συντρέχει γαι περισσότερους ,το δικαίωμα αυτό τους ανήκει περί της κοινωνίας διατάξεις. Λόγω του μεταβιβαστικού χαρακτήρα του δικαιώματος μπορεί να συμφωνηθεί δικαιούχος και να είναι ένας από τους περισσότερους. Κατασκευαστής φυσικό πρόσωπο δεν προϋποθέτει κατ ΄ανάγκη δικαιοπρακτική ικανότητα. Κατασκευαστής δεν θεωρείταο ο εντολοδόχος -εργολάβος κατασκευστής(Προοίμιο σημ.41) ούτε πολύ περισσότερο ο εργαζόμενος.
2.	Η προστασία με βάση το ειδικής φύσεως δικαίωμα δεν αναγνωρίζεται σε κάθε κατασκευαστή βάσης δεδομένων, αλλά μόνο όταν η απόκτηση, ο έλεγχος ή η παρουσίαση του περιεχομένου της βάσης δεδομένων καταδεικνύουν ουσιώδη ποιοτική ή ποσοτική επένδυση (άρθρο 45 Α παρ. 1). "Το ουσιώδες της επένδυσης" για την αναγνώριση της προστασίας με το ειδικής φύσεως δικαίωμα είναι το ανάλογο της "πρωτοτυπίας" για την ύπαρξη του έργου. Το τι είναι ουσιώδης επένδυση δεν ορίζεται στην Οδηγία ή στο Νόμο. Πρόκειται για "αντικειμενικό μέτρο" για απάντηση στο ερώτημα αν σε σχέση με την απόκτηση, έλεγχο ή παρουσίαση του συγκεκριμένου περιεχομένου βάσης δεδομένων, ποιο ύψος και έκταση επενδύσεως ήταν αναγκαία. "Για την κατασκευή βάσεων δεδομένων απαιτείται η επένδυση σημαντικών ,ανθρώπινων ,τεχνικών και οικονομικών πόρων" (Προοίμιο Οδηγίας σημ. 7). Για τη συγκεκριμενοποίηση της αόριστης νομικής έννοιας "ουσιώδης επένδυση" σημασία έχουν ποσοτικά ή ποιοτικά κριτήρια, όπως η αξία του απαιτούμενου εργατικού δυναμικού, ο αναγκαίος χρόνος, η ποιότητα του τεχνικού εξοπλισμού, η σχέση των επενδυθέντων προς τα έξοδα ή τα αναμενόμενα έσοδα, ο χρόνος απόσβεσης.
3.	Η ουσιώδης επένδυση συνδέεται με την απόκτηση, τον έλεγχο ή την παρουσίαση του περιεχομένου της βάσης. Η "παρουσίαση" αναφέρεται στη διάταξη και οργάνωση του περιεχομένου και στον τρόπο παρουσίασης της βάσης στο χρήστη .Ο "έλεγχος" αναφέρεται στην επαλήθευση και στην εξακρίβωση της ορθότητα των δεδομένων που εισήχθησαν ή εισάγονται στη βάση. Ως " απόκτηση" του περιεχομένου της βάσης νοείται ,υπό ευρεία μεν έννοια, η δημιουργία νέων, η ανεύρεση υφιστάμενων ,η συγκένρωση των δεδομένων υπό στενή έννοια, η απόκτηση περιορίζεται στην αναζήτηση υφιστάμενων στοιχείων και και στη συγκέντρωσή του στη βάση. Εφαρμόζοντας συνεπώς τη στενή έννοια, οι επενδύσεις που χρησιμοποιούνται για τη "δημιουργία δεδομένων" δεν στηρίζουν την αναγνώριση του ειδικής φύσεως δικαιώματος. Έτσι όμως μένει εκτός προστασίας μεγάλος αριθμός βάσεων δεδομένων. Προς τη στενή έννοια προσανατολίστηκε το ΔΕΚ(αποφάσεις 9-11-2014 υποθ. C- 203/02,C-46/02 C-444/02 και C-338/02).
Εφαρμογή των συγγενικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα
Τα συγγενικά δικαιώματα στην Ελλάδα για ερμηνευτές, μουσικούς και δισκογραφικές εταιρίες, εισπράττει από το 2011 ο νέος ενιαίος αστικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός:
Τα Συγγενικά Δικαιώματα στην Κύπρο
Στην Κύπρο τα συγγενικά δικαιώματα ρυθμίζονται από τον Νόμο περί του Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων του 1976 όπως ισχύει σήμερα, μετά τις αναγκαίες τροποποιήσεις για την εναρμόνιση με το κοινοτικό δίκαιο.
Τα συγγενικά δικαιώματα στην Κύπρο για ερμηνευτές, μουσικούς (εκτελεστές) διαχειρίζεται και προστατεύει η εταιρεία CNR (Cyprus Neighbouring Rights Management)
Βιβλιογραφία
Αντωνοπούλου Β.,Η προστασία του συγγενικού δικαιώματος του παραγωγού φωνογραφημένων ιδίως μετά την πάροδο πεντηκοταετίας από τη γέννησή του (γνωμ.) ΔίΜΜΕΕ 2014, σ.41-53 Καλλινίκου Δ.,Τελευταίες εξελίξεις στον τομέα της πνευματικής ιδιοκτησίας και των συγγενικών δικαιωμάτων σε διεθνές, κοινοτικό και εθνικό επίπεδο, ΔΕΕ 1998, σελ. 6-9. Καλλινίκου Δ., Πνευματική ιδιοκτησία και συγγενικά δικαιώματα στην κοινωνία των πληροφοριών, ΔΕΕ 1998, σελ.926-932. Καλλινίκου Δ.,Τα δικαιώματα των τραγουδιστών, ΚριτΕπ 1/1998 σ.93-106. Κική Γ.,Δικαιώματα δημιουργού και συγγενικά δικαιώματα σε περιπτώσεις ραδιοτηλεοπτικής αναμετάδοσης μέσω δορυφόρου και καλωδίου, Δίκαιο της Πληροφορίας (Αθήνα-Προσκήνιο) 1998 σ.87-95. Κοτσίρη Λ. Νομική φύση σύμβασης αποκλειστικής φωνοληψίας. Παρακίνηση για αθέτιση σύμβασης ως αθέμιτη παρεμποδιστική συμπεριφορά ανταγωνιστή ΕεμπΔ 2000 σ. 639-659.,Μαρίνου Μ.Θ., Η αποκλειστική δισκογραφική σύμβαση- συγχρόνως μερικές παρατηρήσεις για τη μεταβίβαση του περουσιακού δικαιώματος του εκτελεστή-ερμηνευτή καλλιτέχνη, Χρ.ΙΔ 2002 σ.289-297., Μαρίνου Μ.-Θ.,Ηπροσβολή του δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας και των συγγενικών δικαιωμάτων, ΕλλΔ 1994 σελ. 1141-1459. Μεταξοπούλου Κ.- Φιλιπποπούλου Ε., Το νομοθετικό πλαίσιο προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας και των συγγενικών δικαιωμάτων, ΔΕΕ 1998 σελ.674-678., Σκούρτη Δ., Η προστασία του μουσικού ρεπερτορίου (φωνογραφημάτων) των παραγωγών υλικών φορέων φωνογραφικών εταιριών, ΝοΒ 1995 σελ.329-340., Σκούρτη Δ.,Τα συγγενικά δικαιώματα των φωνογραφικών εταιριών. Τα όρια των εξουσιών των φωνογραφικών εταιριών και των δημιουργών και καλλιτεχνών στη διαρκή εκμετάλλευση του φωνογραφικού ρεπερτορίου, ΔΕΕ 1996, σελ.1046-1063.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ
Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ (Ρωσικά Серге́й Васи́льевич Ле́бедев, 25 Ιουνίου 1874 - 1 Μαΐου 1931) ήταν ο Ρώσος-Σοβιετικός χημικός που άνοιξε τον δρόμο της παραγωγής συνθετικού καουτσούκ.
Βιογραφία
thumb|200px|left|Ο τάφος του Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ γεννήθηκε το 1874 στο Λούμπλιν της σημερινής Πολωνίας και πήγε σχολείο στη Βαρσοβία. Το 1900 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούηολης και εργάστηκε στο Εργοστάσιο Μαργαρίνης της πόλης. Από το 1902 άρχισε να μετακινείται από πανεπιστήμιο σε πανεπιστήμιο στη Ρωσία, αρχίζοντας από το Ίδρυμα Μηχανικών Σιδηροδρόμων της Αγίας Πετρούπολης. Το 1904 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο της Πετρούπολης, εργαζόμενος κάτω από τη διεύθυνση του Alexei Yevgrafovich Favorskii.
Το 1915 ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ διορίστηκε ως Καθηγητής στο Ίδρυμα Γυναικείας Παιδαγωγικής της Αγίας Πετρούπολης. Μετά το 1916 έγινε Καθηγητής της Ακαδημίας Στρατιωτικής Ιατρικής της Αγίας Πετρούπολης. Το 1925 τοποθετήθηκε Επικεφαλής του Εργαστηρίου Πετρελαίου του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ (πλέον). Το 1926 το Εργαστήριο αυτό μετονομάστηκε σε «Εργαστήριο Συνθετικών Ρητινών».
Έργο ζωής
Μετά το 1914, μελέτησε τον πολυμερισμό του αιθενίου. Οι μελέτες του οδήγησαν στις σύγχρονες βιομηχανικές μεθόδους παραγωγής συνθετικού καουτσούκ και πολυϊσοβουτυλενίου.
Στο χρονικό διάστημα 1926-1928, ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ ανέπτηξε την απευθείας (με μια αντίδραση) παραγωγή βουταδιενίου-1,3 από αιθανόλη.
Το 1928 ανέπτυξε μια βιομηχανική μέθοδο παραγωγής συνθετικού καουτσούκ που βασίστηκε στον πολυμερισμό βουταδιενίου-1,3, χρησιμοποιώντας μεταλλικό νάτριο ως καταλύτη. Αυτή η μέθοδος έγινε η βασική της σοβιετικής βιομηχανίας συνθετικού καουτσούκ. Η ΕΣΣΔ δεν διέθετε πρόσβαση στο φυσικό καουτσούκ, γεγονός που έκανε τη δυνατότητα παραγωγής συνθετικού εξαιρετικά σημαντική. Τα πρώτα τέτοια εργοστάσια παραγωγής τέθηκαν σε λειτουργία κατά τη χρονική περίοδο 1932-1933. Για την παραγωή του βουταδιενίου-1,3 χρησιμοποιούνταν αιθανόλη από ζύμωση αμύλου δημητριακών ή πατάτας, ως πρώτη ύλη. Από αυτό προήλθαν διάφορα σχόλια, χάριν αστεϊσμού, του τύπου: «Η Ρωσική μέθοδος φτιάχνει ελαστικά από πατάτες»!.
Μέχρι το 1940 η ΕΣΣΔ είχε τη μεγαλύτερη βιομηχανία παραγωγής συνθετικού καουτσούκ παγκοσμίως, παράγοντας πάνω από 50.000 τόννους του προϊόντος το χρόνο. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Ναζιστική Γερμανία χρησιμοποίησε τη μέθοδο του Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ για την παραγωγή συνθετικού καοτσούκ με πρώτη ύλη την αιθανόλη.
Μια άλλη σημαντική συνεισφορά του Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ ήταν η μελέτη του στην κινητική της υδρογόνωσης αιθενίου και υδρογονανθρακικών παραγώγων του και η ανάπτυξη μιας σειράς συνθετικών λιπαντικών για κινητήρες αεροσκαφών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι χημικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Στωικισμός
Ανθρώπινη φύση
Κατά τους Στωικούς, η ανθρώπινη φύση είναι τμήμα της παγκόσμιας φύσης, η οποία καθοδηγείται και κυβερνάται από τον συμπαντικό νόμο της Λογικής. Ο άνθρωπος, ως έλλογο ον, συγγενεύει όχι μόνο με τα άλλα ζώα αλλά και με τους Θεούς και πέραν του ενστίκτου διαθέτει και ηθική αίσθηση. Κύριο ζητούμενο του βίου είναι συνεπώς το να ζει κάποιος σύμφωνα με την φύση του, η οποία για τον άνθρωπο, μέσω της λογικότητάς του (στα λατινικά ratio), ωθεί προς την Αρετή, άρα το «κατά Φύσιν ζην» σημαίνει «κατ' Αρετήν ζην». Η Αρετή είναι το μόνο αγαθό και μόνο από αυτήν εξαρτάται η ευημερία. Όλα τα υπόλοιπα πράγματα, ευχάριστα ή δυσάρεστα, στερούνται αξίας, είναι «αδιάφορα».
Σύμφωνα με τον στωικισμό, καθήκον του ανθρώπου είναι να θέσει τον εαυτό του σε αρμονία με το Σύμπαν, το οποίο, ως λογικό και αγαθό, του μεταφέρει τις ιδιότητές του. Με το να βλάπτει κανείς τους άλλους για το υποτιθέμενο ατομικό του συμφέρον, υπονομεύει κατ' ουσίαν την ίδια του την φύση. Ο στωικός δεν αρνείται τον κόσμο των θνητών πραγμάτων, ούτε όμως και εξαρτάται από αυτόν, απλώς ζει ατάραχα μέσα του ενώ, σε αντίθεση προς την απόσυρση των επικουρείων, συμμετέχει σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής (π.χ. πολιτική, οικογένεια, κ.λ.π.).
Πατρίδα και Θεοί
Κατά τους στωικούς, οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους μέσω της κοινής λογικής φύσης τους, η αγάπη και προσφορά για την πατρίδα είναι το πρώτο βήμα της αγάπης και της προσφοράς για την μεγάλη πατρίδα όλων μας, την «κοσμόπολι» της ανθρωπότητας και του Σύμπαντος (που κυβερνάται από αιώνιους και αμετάβλητους φυσικούς νόμους), ένας τεράστιος αριθμός πραγμάτων που οι άνθρωποι αποδέχονται από ένστικτο, μπορεί να αποδειχθεί και με την Λογική, ο συμμερισμός των άλογων συναισθημάτων δεν είναι επιθυμητός, το δίκαιο είναι θέμα όχι άποψης αλλά φύσης, ο βίος καθορίζεται από την Ειμαρμένη και, φυσικά, η Μαντική ευσταθεί. Οι Θεοί εφορεύουν στην τάξη του Κόσμου και αποτελούν πληθύνσεις μίας αρχικής πολυώνυμης θείας οντότητας, «ζώου λογικού, τελείου και νοερού», που εισδύει παντού και παίρνει τα χαρακτηριστικά του κάθε στοιχείου με το οποίο έρχεται σε επαφή. Νόμος όλων των πραγμάτων είναι η Ειμαρμένη, μία ταυτόχρονα φυσική και θεϊκή οργανωτική δύναμη του Κόσμου, που αποτελεί τον Λόγο και την νομοτέλεια του Παντός, δύναμη που διατηρεί και διατηρείται κυβερνώντας και περιλαμβάνοντας τα ενάντια.
Σε αντίθεση προς τους επικούρειους, οι στωικοί δέχονται σε επίπεδο Θρησκείας την προσευχή και την λατρευτική πράξη, μόνο όμως όταν το περιεχόμενό τους βρίσκεται σε συμφωνία με την Μοίρα (Σενέκας, «Naturales Quaestiones», 2. 37 και 5. 25). Η προσευχή δεν μπορεί να αλλάξει τα γεγονότα, μπορεί ωστόσο να φέρει στον άνθρωπο την ορθή πνευματική κατάσταση σε σχέση με αυτά (Μάρκος Αυρήλιος, 9. 40), ενώ ως καλύτερη μορφή λατρείας των Θεών ορίζεται η κατανόηση και μίμηση της αγαθότητάς τους (Σενέκας, «Επιστ.» 95. 47 - 50).
Ανυπαρξία αθανασίας
Όπως και στον Επικουρισμό, η πιθανότητα προσωπικής αθανασίας (με εξαίρεση την θέση του Ποσειδωνίου, της Μέσης Στοάς) απορρίπτεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανθεϊσμός Κατηγορία:Ηθική αρετή
Γεώργιος Βαφόπουλος
Ο '''Γεώργιος Θ. Βαφόπουλος''' (Γευγελή, 6 Σεπτεμβρίου 1903 - Θεσσαλονίκη, 15 Σεπτεμβρίου 1996) ήταν Έλληνας ποιητής, καταγόμενος από τη Γευγελή.
Παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε στη Γευγελή, ως δευτερότοκος γιος του Θωμά Βαφόπουλου και της Ρούλας, το γένος Δεμερτζή και είχε 5 αδέρφια. Αποφοίτησε από την αστική σχολή Γευγελής και μετά το Β΄ Βαλκανικό πόλεμο, όταν η οικογένειά του εκπατρίστηκε, έζησε στην Έδεσσα, το Φανό Κιλκίς και τη Γουμένισσα. Το 1917, η οικογένειά του μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο (1923). Τη χρονιά αυτή, μετέβηκε στην Αθήνα, όπου εγγράφηκε στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως αντιγραφέας στη Μεγάλη Γραμματική της Ελληνικής Γλώσσης του Γ. Χατζιδάκη. Τελικά, αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του γιατί έπασχε από φυματίωση και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, στις αρχές του 1924. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη παραμονή του στην Αθήνα.
Πρώτα βήματα στη λογοτεχνία
Η πρώτη του προσπάθεια να γράψει ποιήματα ήταν σε ηλικία 15 ετών, όταν έπλεξε ένα έμμετρο εγκώμιο στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το 1921 δημοσιεύει τα ποιήματά του:
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα (1923-1924) γνωρίστηκε με τον Κωστή Παλαμά και με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο. Το 1927 εμφανίστηκε πρώτη φορά, επίσημα, στο λογοτεχνικό περιοδικό «Nέα Εστία», μετά από εισήγηση του Κωστή Παλαμά.
Σταδιοδρομία
Μετά την επιστροφή του, στη Θεσσαλονίκη, το 1924 ανέλαβε, από κοινού με τον Κώστα Κόκκινο, τη διεύθυνση του περιοδικού "Μακεδονικά Γράμματα". Από τότε συνεργαζόταν με περιοδικά και εφημερίδες, όπου δημοσιεύονταν ποιήματα, διηγήματα και άρθρα του. Διορίστηκε στο Δήμο Θεσσαλονίκης το 1932, όπου το 1938 ίδρυσε τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης. Υπήρξε διευθυντής της έως το 1963. Στη Γερμανική κατοχή, αποσπάστηκε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο και τον Γιώργο Θέμελη, με τους οποίους συνδέθηκε στενά. Επίσης το διάστημα αυτό, συνδέθηκε με τη Γαλάτεια Καζαντζάκη, τον Καίσαρα Εμμανουήλ, το Στέλιο Ξεφλούδα, τον Τάσο Αθανασιάδη, τον Τέλλο Άγρα, και άλλους λογοτέχνες. Μετά από πρόσκληση του Βρετανικού Συμβουλίου, το 1951, ταξίδευσε στην Αγγλία, για να μελετήσει τη λειτουργία των Βρετανικών βιβλιοθηκών. Υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού "Μακεδονικές Ημέρες". Διατέλεσε Γενικός Γραμματέας του πρώτου Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης (1944) και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1964-1967). Υπήρξε επίσης, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1980), επίτιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. (1988), μέλος της επιτροπής απονομής λογοτεχνικών βραβείων του Δήμου Θεσσαλονίκης, της επιτροπής του διαγωνισμού Μαρίας Ράλλη, αντεπιστέλλον μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, μέλος της επιτροπής του κινηματογραφικού φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1966) και μέλος της επιτροπής απονομής συντάξεως στους λογοτέχνες (1973),
Η ζωή του
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη, μετά από δίμηνη νοσηλεία σε κλινική της πόλης.
Το έργο του
Το συγγραφικό και ποιητικό έργο του Γιώργου Βαφόπουλου είναι πλουσιότατο. Μέσα σε αυτό, απεικονίζεται η ζωή της πόλης επί Τουρκοκρατίας και ως τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο, με πάρα πολλά στοιχεία. Ενα από αυτά τα έργα είναι και η τελευταία μελέτη του Το παραμύθι της Θεσσαλονίκης, το οποίο έγραψε το 1993. Ξεκίνησε από το νεοσυμβολισμό και την ανανεωμένη παράδοση, με επιρροές από τον Παλαμά, τον Καβάφη, τον Μποντλέρ και τον Καρυωτάκη. Στράφηκε αργότερα με την Προσφορά, προς τους νέους εκφραστικούς τρόπους, σχεδόν ταυτόχρονα με το κίνημα του υπερρεαλισμού, χωρίς να παρακολουθεί τα συνθήματά του. Η ποιητική του φυσιογνωμία σχηματίστηκε μέσα στην τελευταία πενταετία του μεσοπολέμου και το σημαντικότερο μέρος του έργου του το έδωσε έπειτα από τον πόλεμο και την Κατοχή.
Σημαντικότερα έργα του:
Krauss-Maffei
Ο όμιλος KraussMaffei είναι γερμανική εταιρεία κατασκευής μηχανών χύτευσης με έγχυση, μηχανών για την τεχνολογία εξώθησης πλαστικών και μηχανήματα επεξεργασίας αντίδρασης. Την αγόρασε η κινέζικη ChemChina το 2016. Η ChemChina αποτελεί κινεζική κρατική εταιρεία.
Ιστορία
Στη δεκαετία του 1960, η Krauss-Maffei δημιούργησε αρκετά παραδείγματα της ατμομηχανής ML 4000 CC για επίδειξη και δοκιμή σε αμερικανικές σιδηροδρομικές γραμμές. Ο νότιος σιδηρόδρομος του Ειρηνικού και το Ντένβερ και ο Δυτικός Σιδηρόδρομος του Ρίο Γκράντε συμμετείχαν στις δοκιμές, αλλά οι μηχανές βρέθηκαν ακατάλληλες για ταξίδι στα Βραχώδη όρη από τα οποία περνούσαν και οι δύο σιδηρόδρομοι. Το 1963 η εταιρεία ξεκίνησε την παραγωγή του τανκ Leopard ενώ το 1973 άρχισε να παράγει το τανκ Leopard 2. Στη δεκαετία του '70 συμμετείχε στην ανάπτυξη της αμαξοστοιχίας Transrapid. Το 1999 η εταιρεία συγχωνεύθηκε με τη Mannesmann DEMAG.
Τον Νοέμβριο του 2018 η Krauss-Maffei υπήρξε θύμα μιας επίθεσης ransomware, που οδήγησε σε σοβαρή πτώση της παραγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
1109
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1109 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
AllMusic
Το AllMusic, προηγουμένως γνωστό ως All Music Guide και AMG, είναι αμερικανική διαδικτυακή βάση δεδομένων μουσικής. Το εγχείρημα ξεκίνησε το 1991 από την All Media Guide που έγινε αργότερα All Media Network.
Ιστορικό
Το AllMusic.com, το AllMovie.com και το AllGame.com πουλήθηκαν από την Rovi τον Ιούλιο του 2013 στο All Media Network, LLC. Η All Media Network, LLC. σχηματίστηκε από τους αρχικούς ιδρυτές του SideReel.com και του Ackrell Capital.
Υπηρεσίες και προϊόντα
Το περιεχόμενο δημοσιεύτηκε αρχικά σε βιβλίο το 1991 ως All Music Guide, και είναι πλέον ελεύθερο για το κοινό ως πληροφορία και διαδικτυακή παραπομπή, και διαθέσιμο μέσω αδειοδότησης σε παραγωγές ακουστικών συστημάτων και καταστήματα.
Σειρά οδηγών
Η All Media Network δημοσιεύει επίσης τη σειρά οδηγών της AllMusic που περιλαμβάνει τους οδηγούς AllMusic Guide to Rock, All Music Guide to Jazz και All Music Guide to the Blues. Ο Βλαντίμιρ Μπογκντάνοφ προεδρεύει της παραγωγής της σειράς οδηγών.
Υποδοχή
Το Αύγουστο του 2007, το PC Magazine περιέλαβε την ιστοσελίδα AllMusic στον κατάλογο «Top 100 Classic Websites».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικές ιστοσελίδες
Ότσε
Η Ότσε (σετσουάνα: Otse) είναι κωμόπολη της Μποτσουάνα. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος οικισμός της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Έχει πληθυσμό 5.192 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Νοτιοανατολική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
1107
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1107 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κρανειώδη
Τα Κρανειώδη (λατ. Cornales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο αστερίδων (asterids). Η τάξη των Κρανειώδων περιλαμβάνει 7 οικογένειες, 51 γένη και 590 είδη.
Ταξινόμηση
Στο πιο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Κρανειώδων περιλάμβανε διαφορετικές οικογένειες:
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστερίδων που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Κρανειώδη σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Δρόμοι της Ελιάς
Ο Πολιτιστικός Οργανισμός «Δρόμοι της Ελιάς»  είναι Αστικός Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός και Φορέας Έρευνας, Τεκμηρίωσης, Διάσωσης, Προβολής του Πολιτισμού Ελιάς.
Οι Δρόμοι της Ελιάς ξεκίνησαν το 1998 ως θεματικές πολιτιστικές διαδρομές με αντικείμενο την ελιά, συνοδευόμενες από κατά τόπους συναντήσεις με φορείς και ποικίλες εκδηλώσεις με σκοπό τη διεθνή προβολή της ιστορίας, των αγαθών και του πολιτισμού που σχετίζεται με την ελιά. Προοδευτικά χτίζεται ένα ευρωμεσογειακό δίκτυο, το οποίο οδηγεί στη δημιουργία του ομώνυμου πολιτιστικού οργανισμού, με έδρα την Ελλάδα και παραρτήματα στη Γαλλία και το Μαρόκο.
Εμπνευστής των Δρόμων της Ελιάς είναι ο Γιώργος Καραμπάτος. Η πρωτοβουλία για τους “Δρόμους της ελιάς” οφείλεται στον πρόεδρο του ΕΟΤ Γιάννη Πατέλλη μετά από την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη το Σεπτέμβριο 2002 στη Μεσσηνία.
Δραστηριότητες
Στις δραστηριότητες του οργανισμού περιλαμβάνονται προτάσεις διαδρομών για την ανακάλυψη της Μεσογείου της Ελιάς και την ενίσχυση της βιώσιμης ανάπτυξης, εκδηλώσεις, σεμινάρια, ενημερωτικές εκστρατείες, έρευνα και τεκμηρίωση για τον πολιτισμό της ελιάς, τις παραδόσεις, τα μεσογειακά προϊόντα και τη γαστρονομία, καινοτόμες δημιουργικές δράσεις για τους νέους κ.α.
Αναγνωρίσεις
Οι Δρόμοι της Ελιάς χαρακτηρίστηκαν από την Unesco το 2003 «Παγκόσμια Πολιτιστική Διαδρομή διαπολιτισμικού διαλόγου & βιώσιμης ανάπτυξης». Το 2005 τους απονεμήθηκε ο τίτλος «Μεγάλη Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Διαδρομή» του Συμβουλίου της Ευρώπης, το οποίο έχει επίσης αναγνωρίσει επίσημα τον ομώνυμο Πολιτιστικό Οργανισμό ως φορέα υλοποίησης πολιτιστικών δράσεων. Τελούν επίσης υπό την αιγίδα του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιολάδου, του ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και άλλων φορέων στην Ελλάδα και τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Γεωργία στην κοινωνία
Γαλλικός αποικισμός της Αμερικής
Ο Γαλλικός αποικισμός της Αμερικής ξεκίνησε τον 16ο αιώνα και συνεχίστηκε τους επόμενους αιώνες, όταν η Γαλλία διαχειριζόταν μια αποικιακή αυτοκρατορία στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η Γαλλία ίδρυσε αποικίες σε μεγάλο μέρος της ανατολικής και κεντρικής Βόρειας Αμερικής, σε μια σειρά από νησιά της Καραϊβικής, αλλά και στη Νότια Αμερική. Οι περισσότερες αποικίες αναπτύχθηκαν με σκοπό την εξαγωγή προϊόντων, όπως ψάρια, ζάχαρη και γούνες. Έτσι, δημιουργήθηκαν σημαντικά φρούρια και εγκαταστάσεις, από τα οποία σήμερα προέρχονται οι πόλεις Κεμπέκ και Μόντρεαλ στον Καναδά, Ντιτρόιτ, Σεντ Λούις και Νέα Ορλεάνη στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Πορτ-ο-Πρενς στην Αϊτή, το Καγιέν στη Γαλλική Γουιάνα, το Σάο Λουίς στη Βραζιλία και άλλες σημαντικές πόλεις.
Υπόβαθρο
Οι Γάλλοι πρωτοπήγαν στο Νέο Κόσμο ως εξερευνητές, αναζητώντας πλούτο, αλλά και μια διαδρομή προς τον Ειρηνικό Ωκεανό. Εντατική εξερεύνηση της Βόρειας Αμερικής ξεκίνησε υπό την βασιλεία του Φραγκίσκου Α΄, Βασιλιά της Γαλλίας. Κατά το 1524 ο Φραγκίσκος έστειλε τον Ιταλό Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο για να εξερευνήσει την περιοχή μεταξύ της Φλόριντα και του νησιού Νέα Γη για αναζήτηση της διαδρομής προς τον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο Βερρατσάνο έδωσε τα ονόματα Φρανσέσκα και Νέα Γαλλία σε αυτήν την περιοχή, η οποία εκτεινόταν μεταξύ των εδαφών της Νέας Ισπανίας και της βρετανικής Νέας Γης, προωθώντας έτσι τα γαλλικά συμφέροντα εκεί.
Αποικισμός
Το 1534 ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας έστειλε τον Ζακ Καρτιέ, για το πρώτο από τα τρία συνολικά ταξίδια του, για να εξερευνήσει την ακτή της Νέας Γης και τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο. Ο Καρτιέ τοποθέτησε ένα σταυρό στην ακτή της Χερσονήσου Γκασπέ ιδρύοντας έτσι τη Νέα Γαλλία. Στη συνέχεια οι Γάλλοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν διάφορες αποικίες σε σημεία της Βόρειας Αμερικής, κάτι που δεν το πέτυχαν, λόγω των καιρικών συνθηκών, των ασθενειών, αλλά και των συγκρούσεων με άλλες ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις. Το 1541 ο Καρτιέ προσπάθησε να δημιουργήσει την πρώτη μόνιμη ευρωπαϊκή εγκατάσταση στη Βόρεια Αμερική στο Καπ-Ρουζ του Κεμπέκ με 400 εποίκους, αλλά ο οικισμός εγκαταλείφθηκε το επόμενο έτος εξαιτίας της κακοκαιρίας και των επιθέσεων άλλων εθνών. Μια μικρή ομάδα Γάλλων στρατιωτών παρέμεινε στο Πάρις Άιλαντ το 1562 για να κατασκευάσει το Τσάρλσφορτ, το οποίο εγκατέλειψαν μετά από ένα χρόνο, όταν έπαψαν να λαμβάνουν προμήθειες από τη Γαλλία. Το 1564 ιδρύθηκε το Φορτ Καρολίν στο σημερινό Τζάκσονβιλ της Φλόριντα, όμως ένα χρόνο μετά καταστράφηκε από τους Ισπανούς του Αγίου Αυγουστίνου. Μια προσπάθεια, το 1598, να εγκατασταθούν κατάδικοι στο Νησί Σέιμπλ, έξω από τις ακτές της Νέας Σκωτίας, απέτυχε μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Το 1599 ιδρύθηκε μια εμπορική εγκατάσταση αποτελούμενη από 16 άτομα στο Ταντουσάκ του Κεμπέκ, από την οποία επέζησαν μόνο πέντε άνδρες τον πρώτο χειμώνα. Το 1604 έγινε προσπάθεια για αποικισμό του νησιού Σαιντ Κρουά του σημερινού Μέιν, όμως η αποικία έπεσε θύμα ασθενειών, πιθανότατα από σκορβούτου. Το επόμενο έτος η αποικία μεταφέρθηκε στο Πορτ-Ρουαγιάλ της Νέας Σκωτίας. Αργότερα, όμως, ο Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν θα ιδρύσει επιτυχώς την Πόλη του Κεμπέκ το 1608 και το Μόντρεαλ το 1611, ενώ θα προχωρήσει σε εξερεύνηση των Μεγάλων Λιμνών. Σε 1634 ο Ζαν Νικολέ θα ιδρύσει το Λα Μπε ντε Πιουάντ (σημερινό Γκριν Μπέι (Ουισκόνσιν), μια εγκατάσταση από τις παλαιότερες των Ευρωπαίων στην Αμερική. Οι Λουί Ζολιέ και Ζακ Μαρκέτ θα ιδρύσουν το Σολτ Σεντ Μαρί (1668), το Σεντ Ίγκνας (1671), ενώ θα εξερευνήσουν τον Ποταμό Μισσισσιππή. Στο τέλος του 17ου αιώνα ο Ρενέ-Ρομπέρ Καβαλιέ θα εγκαθιδρύσει ένα δίκτυο φρουρίων εκτεινόμενα από τον Κόλπο του Μεξικού μέχρι τις Μεγάλες Λίμνες και τον Ποταμό Άγιο Λαυρέντιο. To 1685 ιδρύθηκε η αποικία Φορτ Σαιντ Λούις στο Τέξας, η οποία λίγα χρόνια αργότερα θα εγκαταλειφθεί. Ο Αντουάν ντε λα Μοτ ιδρύει το 1701 το Ντιτρόιτ, ενώ λίγα χρόνια αργότερα το 1718 ο Ζαν-Μπαπτίστ Λε Μουάν ιδρύει τη Νέα Ορλεάνη. Το 1719 ο Πιερ Λε Μουάν θα ιδρύσει το Μπατόν Ρουζ.
Οι Γάλλοι ήταν πρόθυμοι να εξερευνήσουν τη Βόρεια Αμερική, αλλά η Νέα Γαλλία παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αραιοκατοικημένη. Λόγω της έλλειψης γυναικών, οι επιγαμίες μεταξύ Γάλλων και Ινδιάνων ήταν συχνές, κάτι που προκάλεσε ανάπτυξη στους ιθαγενείς Μετί του Καναδά και μια ειρηνική, στο μεγαλύτερο μέρος της, συμβίωση μεταξύ των δύο ομάδων. Για να ενισχύσει τον Γαλλικό πληθυσμού της Γαλλίας, ο Καρδινάλιος Ρισελιέ εξέδωσε ένα διάταγμα το 1627 που ανέφερε ότι οι Ινδιάνοι που είχαν προσεταιριστεί τον Καθολικισμό θα θεωρούνταν ως εκ φύσεως Γάλλοι. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ προσπάθησε επίσης να αυξηθεί ο πληθυσμός με την αποστολή περίπου 800 νεαρών γυναικών, που ονομάστηκαν Κόρες του Βασιλιά. Ωστόσο, η χαμηλή πυκνότητα του πληθυσμού στη Νέα Γαλλία παρέμεινε ένα πολύ επίμονο πρόβλημα. Στις αρχές του Γαλλοινδιακού Πολέμου (1754-1763) ο βρετανικός πληθυσμός της Βόρειας Αμερικής ξεπερνούσε τον γαλλικό σε ποσοστό 20 προς 1.
Επίλογος
Ο τελευταίος Γαλλοϊνδιανικός Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα την διάλυση της Νέας Γαλλίας, με τον Καναδά να πηγαίνει στα χέρια της Βρετανίας και τη Λουιζιάνα στην Ισπανία. Μόνο τα νησιά Σαιν Πιερ και Μικελόν παρέμειναν στον έλεγχο της Γαλλίας, η οποία τα κατέχει έως σήμερα ως υπερπόντια κτήση της. Το 1802 η Ισπανία επέστρεψε τη Λουιζιάνα στη Γαλλία, όμως ο Ναπολέων θα την πουλήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, δύο χρόνια αργότερα, το 1804.
Δυτικές Ινδίες
Μια σημαντική γαλλική εγκατάσταση ιδρύθηκε το 1664 στο νησί της Ισπανιόλα, με την ίδρυση της αποικίας του Σαιν Ντομίνγκ στο δυτικό μέρος του. Το επονομαζόμενο Μαργαριτάρι των Αντιλλών έγινε η πλουσιότερη αποικία στην Καραϊβική πριν από την εξέγερση των σκλάβων το 1791, η οποία οδήγησε στην Αϊτινή Επανάσταση και την ελευθερία των σκλάβων της αποικίας. Το 1804 η αποικία απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία από τη Γαλλία, με την ονομασία Αυτοκρατορία της Αϊτής. Η Γαλλία απέκτησε τον έλεγχο του ανατολικού τμήματος του νησιού της Ισπανόλας για μόνο ένα σύντομο χρονικό διάστημα.
Κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα η Γαλλία κυβερνούσε το μεγαλύτερο μέρος των Μικρών Αντίλλων. Τα νησιά που τέθηκαν υπό γαλλική κυριαρχία κατά τη διάρκεια ή σε μέρος αυτής της περιόδου ήταν η Δομινίκα, η Γρενάδα, η Γουαδελούπη, η Μαρί-Γκαλάντ, η Μαρτινίκα, ο Άγιος Βαρθολομαίος, ο Άγιος Σταυρός, ο Άγιος Χριστόφορος, η Αγία Λουκία, ο Άγιος Μαρτίνος, ο Άγιος Βικέντιος και το Τομπάγκο. Ο έλεγχος πολλών από αυτά τα νησιά διεκδικήθηκε από τη Βρετανία και την Ολλανδία. Μάλιστα στην περίπτωση του Αγίου Μαρτίνου η Γαλλία και η Ολλανδία διαμοίρασαν το νησί σε δύο μέρη, μια κατάσταση η οποία παραμένει έτσι έως και σήμερα. Η Μεγάλη Βρετανία, κατά τη διάρκεια του Επταετή Πολέμου και των Ναπολεόντειων Πολέμων, κατέλαβε μερικά από τα νησιά της Γαλλίας. Έτσι, μετά το πέρας των συγκρύσεων η Γαλλία διατηρούσε τον έλεγχο της Γουαδελούπης, της Μαρτινίκας, της Μαρί-Γκαλάντ, του Αγίου Βαρθολομαίου και το μέρος της στον Άγιο Μαρτίνο. Όλα αυτά τα νησιά παραμένουν μέρος της Γαλλίας μέχρι και σήμερα ως υπερπόντιες κτήσεις της.
Νότια Αμερική
Από το 1555 ως το 1567 Γάλλοι Ουγενότοι, υπό την ηγεσία του αντιναυάρχου Νικολά Ντουράντ ντε Βιλεγκανιόν, έκαναν μια προσπάθεια για εγκαθλιδρυση αποικίας στην Γαλλική Ανταρκτική (στη σημερινή Βραζιλία, όμως εκδιώχθηκαν. Μια δεύτερη προσπάθεια για την ίδρυση της Ισημερινής Γαλλίας στην περιοχή του σημερινού Σάο Λουίς της Βραζιλίας απέτυχε.
Το 1604 αποικίστηκε η Γαλλική Γουιάνα, αν και οι πρώτοι άποικοί της την εγκατέλειψαν μετά από εχθροπραξίες με τους ιθαγενείς πληθυσμούς, αλλά και εξαιτίας των ασθενειών. Το 1643 θα ιδρυθεί η αποικία του Καγιέν, η οποία θα εγκαταλειφθεί σύντομα. Τη δεκαετία του 1660, όμως, επανιδρύθηκε. Πέρα από ορισμένα σύντομα διαστήματα αγγλικής και ολλανδικής κατοχής τον 17ο αιώνα, η Γουιάνα παραμείνει υπό γαλλική κυριαρχία μέχρι σήμερα. Από το 1851 ως το 1951, κοντά στις ακτές της Γαλλικής Γουιάνας, λειτουργουσε στη Νήσο του Διαβόλου μια περιβόητη φυλακή καταδίκων. Από το 1946 η Γαλλική Γουιάνα αποτελεί υπερπόντια κτήση της Γαλλίας.
Το 1860 ένας Γάλλος τυχοδιώκτης ο Ορελί Αντουάν ντε Τουνέν αυτοανακηρύχθηκε Βασιλιάς του Βασιλείου της Αραουκανίας και της Παταγονίας. Αυτή του η πράξη δεν έγινε αποδεκτή από τις διεθνείς δυνάμεις, ενώ η Χιλή και η Αργεντινή πήραν τον έλεγχο των περιοχών του, αντιμετωπίζοντάς τον ως παράφρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία του Καναδά Κατηγορία:Κεμπέκ Κατηγορία:Πρώην γαλλικές αποικίες
Κασυεζούλς
Το Κασυεζούλς (γαλλικά: Cassuéjouls, οξιτανικά: Cassuèjols) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κασυεζουλιέν (γαλλικά: Cassuéjouliens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Αϊτουτάκι
Το Αϊτουτάκι (Aitutaki), γνωστό και με τις παραδοσιακές ονομασίες Αράουρα και Ουτατάκι (Utataki), είναι το πέμπτο σε έκταση και το δεύτερο σε πληθυσμό νησί του αρχιπελάγους και κράτους των Νήσων Κουκ, βόρεια του κυριότερου νησιού Ραροτόνγκα. Ο πληθυσμός του νησιού είναι περίπου δύο χιλιάδες κάτοικοι (1.928 σύμφωνα με την τελευταία απογραφή) και ο κυριότερος οικισμός είναι το χωριό Αρουτάνγκα, στη δυτική ακτή.
Γεωγραφία
Το Αϊτουτάκι χαρακτηρίζεται μερικές φορές ως «σχεδόν ατόλη», επειδή αποτελείται από νησί και γύρω του λιμνοθάλασσα με περιβάλλοντες αυτή υφάλους, αλλά και με σημαντική έκταση υψηλότερου εδάφους στη μία πλευρά: έχει μέγιστο υψόμετρο πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας περίπου 123 μέτρα, στον λόφο Μαούνγκα Που, κοντά στο βόρειο άκρο του. Η χερσαία έκταση του νησιού είναι 18,05 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία η κυρίως νήσος καταλαμβάνει τα 16,8. Η χερσόνησος Οότου, που εξέχει προς τα ανατολικά και νότια από το βόρειο άκρο της κυρίως νήσου, καταλαμβάνει 1,75 τετρ. χιλιόμετρο. Η λιμνοθάλασσα καταλαμβάνει έκταση μεταξύ 50 και 74 τετρ. χιλιομέτρων, σύμφωνα με διάφορες πηγές.
Ο κοραλλιογενής ύφαλος που σχηματίζει τη βάση του Αϊτουτάκι έχει χαρακτηριστικό σχήμα σχεδόν ισόπλευρου τριγώνου, με πλευρές μήκους 12, 13 και 15 χιλιομέτρων. Το χείλος της νότιας πλευράς του τριγώνου βρίσκεται βυθισμένο κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού, ενώ η ανατολική πλευρά αποτελείται από ένα κομπολόι νησίδων, όπως οι Μανγκέρε, Ακαϊάμι και Τεκόπουα.
Η δυτική πλευρά της ατόλης περιλαμβάνει πολλά από τα σημαντικά χαρακτηριστικά του Αϊτουτάκι, όπως μία εκβαθυσμένη δίοδο μήκους ενός χιλιομέτρου για μικρά πλοία μέσα από τον κοραλλιογενή ύφαλο. Επιπλέον στη νότια πλευρά υπάρχει μία φυσική δίοδος στον ύφαλο.
Το κυρίως νησί διαθέτει εύφορο ηφαιστειογενές έδαφος, όπου καλλιεργούνται τροπικά φρούτα και λαχανικά. Οι δύο από τις 15 νησίδες («μότου») του κοραλλιογενούς υφάλου του Αϊτουτάκι είναι επίσης ηφαιστειογενή, ενώ τα υπόλοιπα είναι κοραλλιογενή.
Το Αεροδρόμιο του Αϊτουτάκι, που κατασκευάσθηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται κατά μήκος της χερσονήσου Οότου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιτουτακι
Μύνδος
Η Μύνδος ήταν κατά την αρχαιότητα πόλη της Καρίας, στη Μικρά Ασία, χτισμένη στη Χερσόνησο της Αλικαρνασσού (σύγχρονο Μποντρούμ). Πρόκειται για μία από τις οκτώ λελεγικές πόλεις της χερσονήσου της Αλικαρνασσού ή Mύνδου. Τον 4ο αιώνα π.X. ο σατράπης της Καρίας, Μαύσωλος, μετέφερε τους κατοίκους της Mύνδου προς τα βόρεια, ενσωματώνοντας σε αυτήν και τους κατοίκους της πόλης Tέρμερα (Αssarlik). Σήμερα στη θέση της στέκεται η τουρκική πόλη Γκιουμουσλούκ (Gümüslük).
Κάποτε την πόλη επισκέφτηκε ο κυνικός φιλόσοφος, Διογένης. Παρατηρώντας πόσο τεράστιες ήταν οι πύλες της πόλης σε σχέση με την ίδια την πόλη, είπε: «Ω άνδρες της Μύνδου, σας συμβουλεύω να κλείσετε τις πύλες, καθώς η πόλη μπορεί να δραπετεύσει από αυτές!»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Σαράι (Βόρεια Μακεδονία)
Το Σαράι (Сарај, Saraj) είναι ένα χωριό στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία. Αποτελεί την έδρα του Δήμου Σαράι. Οι πλειοψηφία των κατοίκων είναι Αλβανοί.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 5232 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
1108
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1108 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βασίλης Μουκίδης
Ο Μουκίδης ξεκίνησε την κολύμβηση στη Ρωσία από την ηλικία των 5 ετών, το 1939 η οικογενειά του ήρθε στην Πάτρα όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Έγινε αθλητής του Ν.Ο. Πατρών το 1945 όπου στους πανελλήνιους της ίδια χρονιάς ήταν 2ος στα 400 ελευθέρας εφήβων. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1947 ήταν δεύτερος στα 400 ελευθέρας εφήβων. Στους εσωτερικούς αγώνες του ΝΟΠ το 1948 ήταν πρώτος στα 400 ελευθέρας και στα 100 ελευθέρας αντρών. Το 1949 στα 400 ελευθέρας είχε την πέμπτη (5η) καλύτερη επίδοση της χρονιάς με χρόνο 5.47.7, σε συνάντηση ΝΟΠ-Παλαιό Φάληρο την ίδια χρονιά ήταν δεύτερος με 5.57.5. Στους εργατικούς αγώνες του 1950 ήταν πρώτος στα 1.500 ελευθέρας με 23.45.5, πρώτος στα 400 ελευθέρας με 5.31.1 και πρώτος με την ομάδα στα 4Χ400.
Το 1948 στα "Μαραγκοπούλεια" έπαιξε πρώτη φορά αγώνα υδατοσφαίρισης με την εφηβική ομάδα του ΝΟΠ όπου άφησε άριστες εντυπώσεις και προωθήθηκε στην Α' ομάδα. Το 1949 στο πρωτάθλημα Ελλάδος παίρνει τη δεύτερη θέση με τον ΝΟΠ και καλείτε στην εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης από τον ομοσπονδιακό προπονητή Πετρούτσο. Το 1950 είναι πρωταθλητής υδατοσφαίρισης με τον ΝΟΠ. Το 1953 πήγε στον Εθνικό Πειραιώς αλλά επέστρεψε στον ΝΟΠ μετά από τρεις (3) μήνες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 60 που σταμάτησε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών
Μογκομπάνε
Η Μογκομπάνε (σετσουάνα: Mogobane) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος οικισμός της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Έχει πληθυσμό 2.053κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Νοτιοανατολική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
Αλεξάντερ Βολκόφ
Ο Αλεξάντερ Βολκόφ (ρωσ.: Александр Волков, Ομσκ, 25 Μαρτίου 1964), είναι Ουκρανός πρώην διεθνής, με την Σοβιετική Ένωση, καλαθοσφαιριστής. Υπήρξε ένας από τους τελευταίους μεγάλους καλαθοσφαιριστές που αγωνίστηκαν για την εθνική της ΕΣΣΔ. Με ύψος 2,08 μέτρα αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ και σπανιότερα ως σέντερ. Το 2020 έγινε μέλος του Hall of Fame της FIBA.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1964 στην πόλη Ομσκ της Ρωσίας. Ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην Ουκρανία και την Στρόιτελ Κιέβου το 1981 και το 1986 μεταγράφηκε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Με την εθνική της Σοβιετικής Ένωσης συμμετείχε σε μεγάλες διοργανώσεις και κέρδισε σημαντικούς τίτλους.
Έπαιξε και για μεγάλους συλλόγους της Ευρώπης όπως η Ρέτζιο Καλάμπρια και η ΤΣΣΚΑ. Στην ΕΣΣΔ επιλέχθηκε επίσης καλύτερος παίκτης το 1989 και ήταν ένας από τους βασικούς παίκτες της εθνικής Σοβιετικής ομάδας από το 1985, Στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1985 με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία, (120-89) έπαιξε 29 λεπτά, σημείωσε 18 πόντους και μάζεψε 12 ριμπάουντ. Το 1987 ήταν στην καλύτερη πεντάδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ κέρδισε το πολυπόθητο χρυσό στους αγώνες της Σεούλ το 1988, αφού αναστάτωσε με το γρήγορο και έξυπνο παιχνίδι του την αμερικανική ομάδα.
Το 1986 έγινε ο δεύτερος παίκτης από τη Σοβιετική Ένωση που κλήθηκε στο ΝΒΑ. Έγινε ντραφτ από τους Ατλάντα Χοκς στον 6ο γύρο. Ο Βολκόφ υπέγραψε με τους Χοκς για έναρξη του συμβολαίου του 3 χρόνια αργότερα, την 1η Αυγούστου 1989. Μέχρι τότε, το ΝΒΑ είχε μόνο δύο Ευρωπαίους παίκτες με σημαντικούς ρόλους, αλλά και οι δύο ήταν σε αμερικανικά κολέγια: ο Ντέτλεφ Σρεμπφ της Γερμανίας και ο Ρικ Σμιτς από την Ολλανδία. Ο Βολκόφ είχε κατά μέσο όρο 5 πόντους και κοντά στα 2 ριμπάουντ ανά παιχνίδι κατά την πρώτη του σεζόν (89-90). Αφού έχασε ολόκληρη την επόμενη σεζόν, επέστρεψε πιο δυνατός, διπλασιάζοντας περίπου τη στατιστική του απόδοση στο γήπεδο και μάλιστα ξεκινώντας σε 27 παιχνίδια. Συνολικά, πήρε μέρος σε 149 ματς και μέτρησε 6,8 πόντους 2,6 ριμπάουντ και 2,2 ασίστ.
Στη συνέχεια, επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στην Ευρώπη, και το 1993 πήρε μεταγραφή στην Ελλάδα, όπου αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό για ένα χρόνο χωρίς να κερδίσει κάποιο τίτλο. Το 1994 πηγαίνει στον Ολυμπιακό και κερδίζει τον τίτλο του Πρωταθλήματος Ελλάδας. Τα προβλήματα που είχε με τη μέση του δεν τον άφησαν να δώσει όλα όσα είχε να προσφέρει στο μπάσκετ με αποτέλεσμα να σταματήσει την καριέρα του σε ηλικία 31 ετών. Επανήλθε το 2000 για να αγωνιστεί με την ομάδα του Κιέβου για δύο χρόνια, την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος το 1999. Παρ' όλα αυτά ο Αλεξάντερ Βολκόφ έχει μία θέση στους καλύτερους μπασκετμπολίστες της εποχής του και έχει ψηφιστεί στους 50 καλύτερους καλαθοσφαιριστές της FIBA το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ουκρανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βιόλα Ρέτζο Καλάμπρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κιέβου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπουντιβέλνικ‎‎‎ Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA
Αστέρω (ταινία, 1959)
Η Αστέρω είναι ελληνική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1959.
Πλοκή
Σε κάποιο πελοποννησιακό χωριό, χτισμένου κάτω από τον Χελμό, η Αστέρω (Αλίκη Βουγιουκλάκη), ψυχοκόρη του άρχοντα Μήτρου (Τίτος Βανδής), ερωτεύεται τον γιο του, Θύμιο (Δημήτρης Παπαμιχαήλ). Ο Μήτρος, όμως, αποφασίζει να παντρέψει τον γιο του με την πλούσια τσελιγκοπούλα Μάρω και την Αστέρω με τον Θάνο, πλούσιο κτηματία. Η πανούργα Σταματίνα συνεχώς σοφίζεται τεχνάσματα, για να εμποδίσει τη συνεύρεση Αστέρως-Θύμιου.
Η Μάρω δέχεται να παντρευτεί τον Θύμιο, με τον οποίο είναι ερωτευμένη, αγνοώντας την ιστορία του ειδυλλίου με την Αστέρω. Μόλις μαθαίνει ότι το προξενιό της ήταν αποτέλεσμα μηχανορραφίας, αρνείται να παντρευτεί. Την ίδια ημέρα, η Αστέρω χάνει τα λογικά της και το σκάει, ενώ ο Θύμιος φεύγει και ψάχνει να την βρει. Κατά την αναζήτησή του, παίζει τη φλογέρα του, από τον ήχο της οποίας τον αναγνωρίζει η Αστέρω και φανερώνεται.
Ο πατέρας του Θύμιου γεμίζει τύψεις, ειδικότερα όταν οι παλιοί του χωριού του υπενθυμίζουν πως όσα δημιούργησε ο ίδιος, τα οφείλει στην περιουσία της Αστέρως, την οποία και εκμεταλλεύτηκε.
Υποδοχή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 23 Απριλίου 1959 κόβοντας 139.501 εισιτήρια, ενώ κατατάχθηκε 1η ανάμεσα σε 51 άλλες ταινίες της ίδιας σεζόν. Όταν προβλήθηκε, η Ελένη Βλάχου χαρακτήρισε την Βουγιουκλάκη, «η εθνική μας Σταρ Α.Β.».
Παρουσιάστηκε στο 9ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και αποτέλεσε την πιο εμπορική ταινία-φουστανέλα του ελληνικού κινηματογράφου.
Είναι η πρώτη ταινία με συμπρωταγωνιστές το ζεύγος Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ και η πρώτη συνεργασία της πρωταγωνίστριας με τη Φίνος Φιλμ. Πολλά από τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Ζαχλωρού και στο σπήλαιο των Ιωαννίνων.
Η Αστέρω κυκλοφόρησε σε μορφή ντιβιντί στις 10 Αυγούστου 2009.
Ιωσήφ Στάλιν
Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν (ρωσ. Ио́сиф Виссарио́нович Ста́лин, πραγματικό επώνυμο Τζουγκασβίλι (σωστή προφορά: Τζουγασβίλι), γεωργ. ჯუღაშვილი, ρωσ. Джугашвили, 18 Δεκεμβρίου 1878, Γκόρι, Ρωσική Αυτοκρατορία – 5 Μαρτίου 1953, Μόσχα, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν Γεωργιανός Σοβιετικός ηγέτης.
Ο Στάλιν έγινε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης (Κ.Κ.Σ.Ε) το 1922, ύστερα από ψηφοφορία των μελών του κόμματος των Μπολσεβίκων στο 13ο συνέδριο.
Ο Στάλιν συνέβαλλε στη διαμόρφωση των γνωρισμάτων που χαρακτήρισαν το νέο σοβιετικό κράτος αλλά και τα υπόλοιπα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, που συνολικά αντιπροσώπευσαν ένα πολιτικό σύστημα, τον «υπαρκτό σοσιαλισμό».
Όταν η Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, ο Στάλιν ηγήθηκε της Αντίστασης και οδήγησε στη συντριβή του Άξονα. Μαζί με τους Φραγκλίνο Ρούζβελτ και Ουίνστον Τσώρτσιλ διαμόρφωσε το τοπίο της μεταπολεμικής Ευρώπης και σε σημαντικό βαθμό του υπόλοιπου κόσμου.
Νεότητα
Ο Ιωσήφ Στάλιν γεννήθηκε στην πόλη Γκόρι της Γεωργίας στις 18 Δεκεμβρίου του 1878. Ήταν το τέταρτο παιδί που γέννησε η μητέρα του σε λιγότερο από τέσσερα έτη. Τα πρώτα τρία πέθαναν και δεδομένου ότι ο Ιωσήφ ήταν φιλάσθενος η μητέρα του φοβόταν ότι και αυτός θα πέθαινε. Δικαιολογημένα, λαμβάνοντας υπόψη αυτό το γεγονός, η μητέρα του ήταν υπερπροστατευτική απέναντί του.
Ο πατέρας του, Βησσαρίων Τζουγκασβίλι, ήταν τσαγκάρης ενώ η μητέρα του, Αικατερίνη Γκελάντζε, δούλευε ως πλύστρα. Ως παιδί, ο Στάλιν δοκίμασε την ένδεια, που οι περισσότεροι αγρότες έπρεπε να υπομένουν στη Ρωσία στο τέλος του 19ου αιώνα. Το χαϊδευτικό του ήταν «Σόσο».
Ένας από τους ανθρώπους για τους οποίους η Αικατερίνη έπλενε ήταν κάποιος Εβραίος του Γκόρι, ο Δαβίδ Παπισμέντοφ. Ο Παπισμέντοφ έδινε στον Ιωσήφ, που βοηθούσε τη μητέρα του, χρήματα και βιβλία του για να διαβάσει, και τον ενθάρρυνε. Δεκαετίες αργότερα ο Παπισμέντοφ ήρθε στο Κρεμλίνο για να μάθει τι είχε γίνει ο μικρός «Σόσο». Ο Στάλιν εξέπληξε τους συνεργάτες του όχι μόνο δεχόμενος τον ηλικιωμένο κύριο, αλλά κουβεντιάζοντας με μεγάλη χαρά μαζί του.
Το 1888, ο πατέρας του Στάλιν έφυγε για να ζήσει στην Τιφλίδα, αφήνοντας την οικογένειά του χωρίς καμία στήριξη. Φημολογείται πως πέθανε σε πάλη, εντούτοις άλλοι υποστήριζαν ότι εθεάθη στη Γεωργία γύρω στα 1931.
Θεολογικές σπουδές και σοσιαλισμός
Η μητέρα του Ιωσήφ ήταν βαθιά θρησκευόμενη και το 1888 κατόρθωσε να του εξασφαλίσει μία θέση στην τοπική εκκλησιαστική σχολή. Παρά τα προβλήματα υγείας του, σημείωσε καλή πρόοδο στο σχολείο και κέρδισε τελικά υποτροφία στη θεολογική σχολή της Τιφλίδας. Ο Στάλιν και οι συμμαθητές του ήταν Γεωργιανοί και μιλούσαν μια από τις εβδομήντα καυκασιανές διαλέκτους. Στο σχολείο όμως αναγκάζονταν να χρησιμοποιήσουν τα ρωσικά.
Κατά τη φοίτησή του στη σχολή προσχώρησε σε μια μυστική οργάνωση αποκαλούμενη Μεσαμέ Ντασί. Τα μέλη της ήταν υποστηρικτές της ανεξαρτησίας της Γεωργίας από τη Ρωσία. Κάποιοι ήταν επίσης σοσιαλεπαναστάτες και μέσω αυτών ο Στάλιν ήρθε αρχικά σε επαφή με τις ιδέες του Μαρξ. Τον πρώτο χρόνο των σπουδών του έγινε άθεος.
Αν και αργότερα ο Στάλιν επεδίωξε να κρύψει την γεωργιανή καταγωγή του, κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας συναρπάστηκε από τη γεωργιανή λαογραφία. Οι ιστορίες που διάβαζε μιλούσαν για Γεωργιανούς ορεσίβιους που πάλεψαν γενναία για την ανεξαρτησία της χώρας τους. Ο αγαπημένος ήρωάς του αυτών των ιστοριών ήταν ένας θρυλικός πολεμιστής των βουνών που ονομαζόταν Κόμπα. Έπεισε όλους συμμαθητές του να τον αποκαλούν Κόμπα, και αυτό έγινε επίσης το πρώτο του επαναστατικό ψευδώνυμο.
Τον Μάιο, του 1899, ο Στάλιν αποβλήθηκε από τη θεολογική σχολή της Τιφλίδας. Διάφοροι λόγοι δόθηκαν για αυτήν την απόφαση συμπεριλαμβανομένης της ασέβειας έναντι των καθηγητών και την ανάγνωση απαγορευμένων βιβλίων. Ο Στάλιν επρόκειτο αργότερα να υποστηρίξει ότι ο πραγματικός λόγος ήταν ότι προσπαθούσε να μυήσει τους συμφοιτητές του στον μαρξισμό.
Πορεία προς το μπολσεβικισμό
thumb|left|150px|Ο Στάλιν το 1902-1905 thumb|left|150px|Ο Στάλιν την περίοδο της εξορίας του (1915-1916).
Για αρκετούς μήνες μετά την αποβολή του ο Στάλιν παρέμεινε άνεργος. Βρήκε τελικά εργασία παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά της μέσης εκπαίδευσης. Αργότερα, εργάστηκε ως υπάλληλος στο μετεωρολογικό παρατηρητήριο της Τιφλίδας. Άρχισε επίσης να γράφει άρθρα για τη σοσιαλιστική γεωργιανή εφημερίδα «Μπρτζολα Χμα Βλαντίμιρ».
Το 1901 ο Στάλιν προσχώρησε στο σοσιαλδημοκρατικό εργατικό κόμμα και ενώ οι περισσότεροι από τους ηγέτες του ζούσαν εξόριστοι, αυτός παρέμεινε στη Ρωσική Αυτοκρατορία όπου βοήθησε να οργανώσει τη βιομηχανική αντίσταση στο τσαρικό καθεστώς. Στις 18 Απριλίου 1902 συνελήφθη αφότου συντόνισε απεργία στις μεγάλες εγκαταστάσεις Ρότσιλντ στο Μπατούμι. Μετά από αυτό πέρασε 18 μήνες εξόριστος στη Σιβηρία.