cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αιολική ενέργεια
Περιβαλλοντικές Επιπτώσεις
Τα χερσαία αιολικά πάρκα μπορούν να έχουν σημαντικό οπτικό αντίκτυπο στο τοπίο. Τα αιολικά πάρκα μαζί με το δίκτυο των στροβίλων, των οδών πρόσβασης, των γραμμών μεταφοράς και των υποσταθμών πρέπει συνήθως να καλύπτουν περισσότερη γη και να είναι πιο απλωμένα από άλλους σταθμούς παραγωγής ενέργειας. Για την τροφοδοσία μεγάλων πόλεων μόνο από τον άνεμο θα απαιτούνταν η κατασκευή αιολικών πάρκων μεγαλύτερων από τις ίδιες τις πόλεις. Τα αιολικά πάρκα είναι συνήθως χτισμένα σε άγριες και αγροτικές περιοχές, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε "εκβιομηχάνιση της υπαίθρου" και απώλεια ενδιαιτημάτων (δηλαδή το φυσικό περιβάλλον στο οποίο ζει και αναπαράγεται ένα είδος, ένας πληθυσμός ή μια βιοκοινότητα). Η απώλεια ενδιαιτημάτων είναι η μεγαλύτερη επίπτωση των αιολικών πάρκων στην άγρια ​​φύση. Υπάρχουν επίσης αναφορές για υψηλότερη θνησιμότητα πουλιών και νυχτερίδων στις ανεμογεννήτριες καθώς υπάρχουν στην γύρω περιοχή και άλλες τεχνητές κατασκευές. Παρόλο που το ποσοστό των θανάτων που προκαλούνται από τις ανεμογεννήτριες είναι πολύ μικρό σε σχέση με τα υπόλοιπα εμπόδια που βάζουν οι άνθρωποι στο δρόμο τους, εξακολουθεί να είναι ένα ζήτημα που προκαλεί ανησυχία. Η πρόληψη και ο μετριασμός των θανάτων των άγριων ​​ζώων, καθώς και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος επηρεάζουν τη θέση και τη λειτουργία των ανεμογεννητριών.
Οι αντιλήψεις των ανθρώπων για την αισθητική των αιολικών πάρκων είναι σημαντικές για τη χωροθέτηση των μηχανών. Μερικές απλές σκέψεις μπορούν να κάνουν τις ανεμογεννήτριες πολύ πιο αποδεκτές. Η τακτοποίηση των ανεμογεννητριών του ίδιου μεγέθους σε ενιαίες γραμμές και στήλες φαίνεται να βοηθά, όπως και ο χρωματισμός τους με ανοιχτό γκρι χρώμα για να συνδυάζονται με τον ουρανό. Οι μεγαλύτερες ανεμογεννήτριες περιστρέφονται πιο αργά και έτσι δεν αποσπούν τόσο την προσοχή.
Ο θόρυβος από μια ανεμογεννήτρια ή ένα αιολικό πάρκο είναι ένα άλλο αμφισβητήσιμο φαινόμενο και οι σύγχρονες ανεμογεννήτριες έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να ελέγχουν αυτόν τον θόρυβο. Είναι πολύ δύσκολο να μετρηθεί το πραγματικό επίπεδο θορύβου που προκαλείται από τις ανεμογεννήτριες, επειδή ο θόρυβος του περιβάλλοντος που προκαλείται από τον ίδιο τον άνεμο καλύπτει τον θόρυβο των γεννητριών. Σε απόσταση λίγων μόνο διαμέτρων δρομέα μακριά από μια ανεμογεννήτρια, το επίπεδο του ήχου είναι συγκρίσιμο με έναν άνθρωπο που ψιθυρίζει. Υπάρχουν ανέκδοτες αναφορές αρνητικών επιπτώσεων στην υγεία από το θόρυβο σε άτομα που ζουν πολύ κοντά σε ανεμογεννήτριες, ωστόσο η έρευνα από επιστήμονες γενικά δεν υποστήριξε αυτούς τους ισχυρισμούς. Επιπλέον, η Πολεμική Αεροπορία και το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών εξέφρασαν ανησυχία ότι η τοποθέτηση μεγάλων ανεμογεννητριών κοντά σε βάσεις "θα επηρεάσει αρνητικά το ραντάρ σε σημείο που οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας θα χάσουν τη θέση του αεροσκάφους."
Πριν από το 2019, πολλές λεπίδες ανεμογεννητριών είχαν κατασκευαστεί από φίμπεργκλας με σχέδια που παρείχαν διάρκεια ζωής μόνο 10 έως 20 ετών. Δεδομένου ότι δεν υπήρχε αγορά ανακύκλωσης αυτών των παλαιών λεπίδων, απορρίπτονταν σε χώρους υγειονομικής ταφής. Επειδή οι λεπίδες έχουν σχεδιαστεί για να είναι κοίλες, καταλαμβάνουν μεγάλο όγκο σε σύγκριση με τη μάζα τους. Επομένως, οι υπάλληλοι υγειονομικής ταφής έχουν αρχίσει να απαιτούν από τους χειριστές να συνθλίβουν τις λεπίδες προτού μπορέσουν να τις πετάξουν στη χωματερή.
Επιπτώσεις στον άνθρωπο
Σύμφωνα με το κέντρο ανανεώσιμων πηγών και εξοικονόμησης ενέργειας, η εκμετάλλευση της κινητικής ενέργειας μπορεί να υπέρ-καλύψει τις ανάγκες για ηλεκτρισμό σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι μηχανές που χρησιμοποιούνται για να μετατρέπουν την κινητική ενέργεια του ανέμου σε ηλεκτρική, ονομάζονται ανεμογεννήτριες και η συστοιχία πολλών ανεμογεννητριών ονομάζονται Αιολικά πάρκα. Η Αιολική ενέργεια έχει πολλά οφέλη, ωστόσο θα πρέπει να συνυπολογιστούν και οι επιπτώσεις των Αιολικών πάρκων.
Εκτός από τις επιπτώσεις που ερευνώνται και αφορούν την ηχορύπανση, την θνησιμότητα των πουλιών, των ηλεκτρομαγνητικών παρεμβολών, αισθητικής και στις γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες, δίνεται σημασία και στα ατυχήματα που έχουν καταγραφεί. Σύμφωνα με άρθρο στην Marine Science and Engineering, μόνο το 2019 σημειώθηκαν 865 ατυχήματα σε Αιολικά πάρκα, ενώ το 2018 707.
Άρθρο στο East County Magazine, αναφέρει πως έχουν τεκμηριωθεί ενενήντα εννέα περιπτώσεις θανατηφόρων ατυχημάτων που προκλήθηκαν από πτώσεις πτερυγίων και στροβίλων που είναι εξαρτήματα των ανεμογεννητριών. Τα ατυχήματα αφορούσαν ακρωτηριασμούς, ηλεκτροπληξίες, πτώσεις, δομικές αστοχίες, ακόμη και αυτοκτονία εξαιτίας της κατακραυγής από την εγκατάστασή τους. Ο εμπορικός σύλλογος Renewables UK, δημοσίευσε 1500 ατυχήματα τα οποία καταγράφηκαν μέσα σε πέντε χρόνια μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε άρθρο της North American Wind Power, η εταιρία κοινής ωφέλειας DTE σταμάτησε την κατασκευή και έκλεισε το αιολικό πάρκο Echo Wind Park μετά από πτώση λεπίδας μηχανής, μήκους 48 περίπου μέτρων. Τεράστιες λεπίδες της εταιρίας SIEMENS σπάνε και βρίσκονται υπό εξέταση. Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο στο East County Magazine πολλά παραδείγματα εκσφενδονισμού εξαρτημάτων και κομματιών τουρμπίνας έχουν σημειωθεί, και ένα εύλογο ερώτημα είναι ποιος θα αναλαμβάνει τις δαπάνες και τις ευθύνες από τα ατυχήματα μιας και πολλά Αιολικά πάρκα πλησιάζουν στο τέλος της ασφάλισης των τουρμπινών τους.
Πολιτική
Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA) (2011), οι ενεργειακές επιδοτήσεις μειώνουν τεχνητά την τιμή ενέργειας που καταβάλλουν οι καταναλωτές, αυξάνουν την τιμή που λαμβάνουν οι παραγωγοί ή μειώνουν το κόστος παραγωγής. "Το κόστος των επιδοτήσεων ορυκτών καυσίμων υπερβαίνει γενικά τα οφέλη. Οι επιδοτήσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τεχνολογίες χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μπορούν να αποφέρουν μακροπρόθεσμα οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη". Τον Νοέμβριο του 2011, μια έκθεση του IEA ανέφερε ότι "οι επιδοτήσεις σε τεχνολογίες πράσινης ενέργειας που δεν ήταν ακόμη ανταγωνιστικές δικαιολογούνται ώστε να δώσουν κίνητρο για επενδύσεις σε τεχνολογίες με σαφή οφέλη για την περιβαλλοντική και ενεργειακή ασφάλεια". Η έκθεση του IEA διαφώνησε με ισχυρισμούς ότι οι τεχνολογίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι βιώσιμες μόνο μέσω δαπανηρών επιδοτήσεων και δεν είναι σε θέση να παράγουν ενέργεια αξιόπιστα για να καλύψουν τη ζήτηση. Ωστόσο, οι απόψεις του IEA δεν είναι καθολικά αποδεκτές. Μεταξύ 2010 και 2016, οι επιδοτήσεις για τον άνεμο κυμαίνονταν μεταξύ 1 και 6 σεντς ανά kWh. Οι επιδοτήσεις για άνθρακα, φυσικό αέριο και πυρηνικά κυμαίνονται μεταξύ 0,05 και 0,2 σεντ ανά kWh συνολικά έτη. Σε βάση ανά kWh, ο άνεμος επιδοτείται 50 φορές περισσότερο από τις παραδοσιακές πηγές.μικρογραφία|Δημοσκόπηση για την υποστήριξη ενός αιολικού έργου στο Redington Mountain, μεταξύ των κατοίκων της περιοχής (αριστερά) και μεταξύ μελών τοπικών οικολογικών οργανώσεων (δεξιά).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η βιομηχανία αιολικής ενέργειας έχει πρόσφατα αυξήσει σημαντικά τις προσπάθειές της, δαπανώντας περίπου 5 εκατομμύρια δολάρια το 2009 μετά από χρόνια σχετικής αφάνειας στην Ουάσινγκτον. Συγκριτικά, μόνο η αμερικανική πυρηνική βιομηχανία δαπάνησε πάνω από 650 εκατομμύρια δολάρια για τις προσπάθειες πίεσης και τις συνεισφορές της σε εκστρατεία κατά τη διάρκεια 10 ετών που έληξαν το 2008. Μετά τα πυρηνικά ατυχήματα της Ιαπωνίας το 2011, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας επεξεργάζεται ένα νέο σχέδιο για την αύξηση της ενεργειακής απόδοσης και την εμπορευματοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, με ιδιαίτερη έμφαση στα υπεράκτια αιολικά πάρκα. Σύμφωνα με το σχέδιο, οι μεγάλες ανεμογεννήτριες θα ανεγερθούν πολύ μακριά από τις ακτές, όπου ο άνεμος φυσά πιο σταθερά από ό,τι στην ξηρά, και όπου οι τεράστιοι ανεμογεννήτριες δεν θα ενοχλήσουν τους κατοίκους. Το σχέδιο στοχεύει στη μείωση της εξάρτησης της Γερμανίας από την ενέργεια που προέρχεται από άνθρακα και πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας.
Κοινή Γνώμη
Έρευνες σχετικά με τη στάση του κοινού σε ολόκληρη την Ευρώπη και σε πολλές άλλες χώρες δείχνουν ισχυρή δημόσια υποστήριξη για την αιολική ενέργεια. Περίπου το 80% των πολιτών της ΕΕ υποστηρίζουν την στήριξή τους στην αιολική ενέργεια. Στη Γερμανία, όπου η αιολική ενέργεια έχει αποκτήσει πολύ υψηλή κοινωνική αποδοχή, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν επενδύσει σε αιολικά πάρκα πολιτών σε ολόκληρη τη χώρα και χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις εκτελούν επιτυχημένες κινήσεις σε έναν νέο τομέα που το 2008 απασχολούσε 90.000 άτομα και παρήγαγε το 8% της ηλεκτρικής ενέργειας της Γερμανίας.μικρογραφία|Ανεμογεννήτριες στη βόρεια [[Κούμπρια, Αγγλία.]]Αν και η αιολική ενέργεια είναι μια δημοφιλής μορφή παραγωγής ενέργειας, η κατασκευή αιολικών πάρκων δεν είναι ευπρόσδεκτη παγκοσμίως, συχνά για αισθητικούς λόγους. Στην Ισπανία, με ορισμένες εξαιρέσεις, υπήρξε μικρή αντίθεση στην εγκατάσταση εσωτερικών αιολικών πάρκων. Ωστόσο, τα έργα για την κατασκευή υπεράκτιων πάρκων ήταν πιο αμφιλεγόμενα. Συγκεκριμένα, η πρόταση κατασκευής της μεγαλύτερης υπεράκτιας μονάδας παραγωγής αιολικής ενέργειας στον κόσμο στην ακτή του Κάντιθ της νοτιοδυτικής Ισπανίας, που το 1805 διεξήχθη η ναυμαχία του Τραφαλγκαρ, αντιμετωπίστηκε με έντονη αντιπολίτευση λόγω του φόβου για τον τουρισμό και την αλιεία στην περιοχή.
Σε μια έρευνα που διενήργησε η Angus Reid Strategies τον Οκτώβριο του 2007, το 89% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας όπως η αιολική ή ηλιακή ενέργεια ήταν θετική για τον Καναδά, επειδή αυτές οι πηγές ήταν καλύτερες για το περιβάλλον. Μόνο το 4 τοις εκατό θεωρεί ότι η χρήση ανανεώσιμων πηγών είναι αρνητική, δεδομένου ότι μπορεί να είναι αναξιόπιστες και δαπανηρές. Σύμφωνα με έρευνα της Saint Consulting τον Απρίλιο του 2007, η αιολική ενέργεια ήταν η εναλλακτική πηγή ενέργειας που πιθανότατα θα κερδίσει δημόσια υποστήριξη για μελλοντική ανάπτυξη στον Καναδά, με μόνο το 16% να αντιτίθεται σε αυτόν τον τύπο ενέργειας. Αντιθέτως, 3 στους 4 Καναδούς αντιτάχθηκαν στην ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας.
Μια έρευνα του 2003 για κατοίκους που ζούσαν γύρω από τα 10 υπάρχοντα αιολικά πάρκα της Σκωτίας διαπίστωσε υψηλά επίπεδα αποδοχής από την κοινότητα και ισχυρή υποστήριξη για την αιολική ενέργεια, με μεγάλη υποστήριξη από εκείνους που ζούσαν πιο κοντά στα αιολικά πάρκα. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας υποστηρίζουν εκείνα μιας προηγούμενης έρευνας της Σκωτίας «Δημόσια στάση απέναντι στο περιβάλλον στη Σκωτία 2002», η οποία διαπίστωσε ότι το σκωτσέζικο κοινό θα προτιμούσε το μεγαλύτερο μέρος της ηλεκτρικής τους ενέργειας να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, και η οποία αξιολόγησε την αιολική ενέργεια ως καθαρότερη πηγή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2005 έδειξε ότι το 74% των ανθρώπων στη Σκωτία συμφωνούν ότι τα αιολικά πάρκα είναι απαραίτητα για την κάλυψη των τρεχουσών και μελλοντικών ενεργειακών αναγκών. Όταν οι άνθρωποι ρωτήθηκαν το ίδιο ερώτημα σε μια μελέτη ανανεώσιμων πηγών στη Σκωτία που διεξήχθη το 2010, το 78% συμφώνησε. Η αύξηση είναι σημαντική καθώς υπήρχαν διπλάσια αιολικά πάρκα το 2010 από ό,τι το 2005. Η έρευνα του 2010 έδειξε επίσης ότι το 52% διαφωνούσε με τη δήλωση ότι τα αιολικά πάρκα είναι "άσχημα και ότι η εμφάνιση τους είχε αρνητική επίπτωση στο περιβάλλον". Το 59% συμφώνησε ότι τα αιολικά πάρκα ήταν απαραίτητα και ότι η εμφάνισή τους ήταν ασήμαντη. Όσον αφορά τον τουρισμό, οι ερωτηθέντες θεωρούν τους πυλώνες ισχύος, τους πύργους κινητής τηλεφωνίας, τα λατομεία και τις φυτείες πιο αρνητικά από τα αιολικά πάρκα. Η Σκωτία σχεδιάζει να αποκτήσει το 100% της ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές έως το τέλος του 2020.
Πολλές εταιρείες αιολικής ενέργειας συνεργάζονται με τοπικές κοινότητες για τη μείωση των περιβαλλοντικών και άλλων ανησυχιών που σχετίζονται με συγκεκριμένα αιολικά πάρκα. Σε άλλες περιπτώσεις υπάρχει άμεση κοινοτική ιδιοκτησία έργων αιολικών πάρκων. Οι κατάλληλες κυβερνητικές διαδικασίες διαβούλευσης, σχεδιασμού και έγκρισης συμβάλλουν επίσης στην ελαχιστοποίηση των περιβαλλοντικών κινδύνων. Ορισμένοι ενδέχεται να εξακολουθούν να αντιτίθενται σε αιολικά πάρκα, αλλά, σύμφωνα με το Ινστιτούτο της Αυστραλίας, οι ανησυχίες τους πρέπει να σταθμίζονται απ' την ανάγκη αντιμετώπισης των απειλών που δημιουργεί η κλιματική αλλαγή και οι απόψεις της ευρύτερης κοινότητας. μικρογραφία|Πανοραμική θέα στο [[:en:Whitelee_Wind_Farm|αιολικό πάρκο Whitelee με τη δεξαμενή Lochgoin στο πρώτο πλάνο.]] Στην Αμερική, τα αιολικά έργα αναφέρονται ότι ενισχύουν τις τοπικές φορολογικές βάσεις, βοηθώντας να πληρώσουν για σχολεία, δρόμους και νοσοκομεία. Τα αιολικά έργα αναζωογονούν επίσης την οικονομία των αγροτικών κοινοτήτων παρέχοντας σταθερό εισόδημα σε αγρότες και άλλους γαιοκτήμονες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εκφραστεί ανησυχίες σχετικά με τις επιπτώσεις στο αγροτικό τοπίο που προκαλούνται από ανεπιθύμητες ανεμογεννήτριες και αιολικά πάρκα. Μερικά αιολικά πάρκα έχουν γίνει τουριστικά αξιοθέατα. Το Whitlete Wind Farm Visitor Center στη Γλασκώβη διαθέτει εκθεσιακό χώρο, κέντρο εκμάθησης, καφετέρια με θέα και επίσης κατάστημα. Στη Δανία, ένα σύστημα απώλειας αξίας δίνει στους ανθρώπους το δικαίωμα να ζητήσουν αποζημίωση για την απώλεια της αξίας της περιουσίας τους, εάν προκαλείται από την εγγύτητα με μια ανεμογεννήτρια. Η απώλεια πρέπει να είναι τουλάχιστον 1% της αξίας του ακινήτου.
Η αποδοχή της αιολικής ενέργειας από την κοινωνία συνήθως δοκιμάζεται από την τοπική αυτοδιοίκηση που συχνά καταφέρνει να καθυστερήσει ή ακόμα και να ακυρώσει ορισμένα έργα. Για παράδειγμα, υπάρχουν ανησυχίες ότι ορισμένες εγκαταστάσεις μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη λήψη τηλεόρασης και ραδιοφώνου και το ραντάρ καιρού Doppler, καθώς και να παράγουν υπερβολικά επίπεδα ήχου και κραδασμών. Ενώ τα αισθητικά ζητήματα είναι υποκειμενικά και μερικά βρίσκουν τα αιολικά πάρκα ευχάριστα και αισιόδοξα, ή σύμβολα ενεργειακής ανεξαρτησίας και τοπικής ευημερίας, συχνά σχηματίζονται ομάδες διαμαρτυρίας για να προσπαθήσουν να μπλοκάρουν νέους χώρους αιολικής ενέργειας για διάφορους λόγους. Υπάρχει ο φόβος, εκτός από τη καταστροφή του φυσικού κάλλους των περιοχών, της πανίδας και της χλωρίδας, η πράσινη οικονομία, μέσω της δημιουργίας αιολικών πάρκων, να αποτελέσει ακόμα ένα εργαλείο για την συγκέντρωση υπερκερδών στους επίδοξους επενδυτές και όχι ένα ουσιαστικό εργαλείο περιβαλλοντικής ωφέλειας το οποίο θα επιφέρει οφέλη για το κοινό καλό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας *
Υδροσελήνιο
Το υδροσελήνιο είναι ανόργανη δυαδική ομοιοπολική χημική ένωση, που περιέχει υδρογόνο και σελήνιο, με μοριακό τύπο H2Se. Είναι το απλούστερο και πρακτικά το μοναδικό (σχετικά σταθερό) υδρίδιο του σεληνίου. Το χημικά καθαρό υδροσελήνιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο εύφλεκτο αέριο. Είναι ακόμη μια από τις πιο τοξικές ενώσεις του σεληνίου με όριο έκθεσης μόλις 0,05 ppm, εντός χρονικού διαστήματος οκτώ (8) ωρών. Αυτή η ένωση έχει πολύ ερεθιστική οσμή χραίνας σε αποσύνθεση, αλλά και κλούβιων αβγών, όταν βρίσκεαι σε υψηλότερες συγκεντρώσεις.
Δομή και ιδιότητες
Το μόριο του υδροσεληνίου υιοθετεί μια γωνιακή δομή, με μια δεσμική γωνία των 91°. Σε συνέπεια μ' αυτήν τη δομή, οι τρεις απορροφήσεις που παρατηρούνται σε φάσματα υπερύθρου του υδροσεληνίου είναι 2358, 2345 και 1034 cm-1.
Οι ιδιότητες του υδροσεληνίου είναι παρόμοιες με αυτές του υδροθείου, αλλά το υδροσελήνιο είναι πιο όξινο, με pKa 1 = 3,89 (έναντι 6,89) και pKa 2 = 11,0 (έναντι 11,96). Εξαιτίας της αυξημένης οξύτητάς του, το υδροσελήνιο είναι και πιο υδατο διαλυτό, 7 kg/m³ (έναντι 4 kg/m³).
Παραγωγή
Βιοχηχανικά παράγεται με ολική σύνθεση, δηλαδή με επίδραση αέριου υδρογόνου σε στοιχειακό σελήνιο, σε θερμοκρασία πάνω από 300°C. :
Ένας αριθμός από μεθόδους παραγωγής υδροσεληνίου έχουν αναφερθεί, κατάλληλες για μεγάλης ή μικρής κλίμακας παραγωγή του. Σε εργαστηριακή κλίμακα χρησιμοποιείται συνήθως η υδρόλυση σεληνιούχου αργιλίου (Al2Se3). Μια παρόμοια αντίδραση περιλαμβάνει όξινη υδρόλυση σεληνιούχου σιδήρου (FeSe) :
Σύμφωνα με τη μέθοδο Σονοντά (Sonoda), το υδροσελήνιο παράγεται με αντίδραση ύδατος, μονοξειδίου του άνθρακα και στοιχειακού σεληνίου, παρουσία τριαιθυλαμίνης (Et3N) :
Το υδροσελήνιο μπορεί να παραγγελθεί σε ειδικούς κυλίνδρους.
Αντιδράσεις και εφαρμογές
Το υδροσελήνιο θερμολύεται στους 180°C:
Η διάσπαση υδροσεληνίου με διοξείδιο του θείου (SO2) χρησιμοποιείται για την παραγωγή ιδιαίτερα καθαρού στοιχειακού σεληνίου:
Ακόμη, το υδροσελήνιο χρησιμοποιείται συχνά για τη σύνθεση σεληνιούχων ενώσεων, ανόργανων και οργανικών. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε αλκένια, παράγοντας σεληνόλες (RSeH). Π.χ. για αλκένια τύπου RCH=CH2, έχουμε:
Ένα άλλο παράδειγμα χρήσης υδροσεληνίου είναι η σύνθεση σεληνουριών από νιτρίλια. : 273px|Αντίδραση παραγωγής σεληνουρίας
Περιοχή Μάγκου
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μάγκου (Magu District) ήταν 299.759 άτομα. Αυτός ο πληθυσμός είναι λιγότερος από αυτόν του 2002, όταν αριθμούσε 416.113 άτομα και οφείλεται στον διαχωρισμό της περιοχής κατά το 2012, όταν το ήμισυ από την αρχική Περιοχή Μάγκου (Magu District), τώρα είναι τμήμα της νέας Περιοχής Μπουσέγκα (Busega District), στην Περιφέρεια Σιμίγιου (Simiyu Region).
Υδροσελήνιο
Αντιδράσεις και εφαρμογές
Τέλος, το υδροσελήνιο χρησιμοποιείται για την παραγωγή ημιαγωγικών προϊόντων με σελήνιο.
Περιοχή Μάγκου
Εκλογικές περιφέρειες
Για τις βουλευτικές εκλογές, η Περιοχή Μάγκου (Magu District) χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010, η Επαρχία Μάγκου (Magu District) είχε δυο εκλογικές περιφέρειες:
Υδροσελήνιο
Αντιδράσεις και εφαρμογές
Το υδροσελήνιο χρησιμοποιήθηκε ειδικότερα στην εισαγωγή ατόμων σεληνίων για πρόσμειξη σε ημιγωγικά υλικά.
Περιοχή Μάγκου
Τομείς
Κατά το 2012 η Επαρχία Μάγκου (Magu District), διοικητικά χωριζόταν σε τέσσερις Τομείς.: • 4
Υδροσελήνιο
Ασφάλεια
Το αέριο υδροσελήνιο είναι βλαβερό, όντας μια από τις πιο τοξικές ενώσεις του σεληνίου και πολύ τοξικότερο από το υδρόθειο.
Περιοχή Μάγκου
Τμήματα
Κατά το 2002, η Επαρχία Μάγκου (Magu District) διαιρείτο διοικητικά σε είκοσι-επτά Τμήματα. Κατά το 2012, έχοντας υποστεί κάποια σημαντική αναδιοργάνωση, διαιρέθηκε σε δεκαοκτώ Τμήματα (παρατίθεται παρακάτω σε παρένθεση, ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2012):
Υδροσελήνιο
Ασφάλεια
Ωστόσο, έχει τόσο έντονη και απαίσια οσμή, που απομακρύνει τα υποψήφια θύματά του, ακόμη και σε χαμηλές συγκεντρώσεις του, εφόσον φυσικά μπορούν (να απομακρυνθούν). Η αίσθηση της οσμής του αρχίζει (συνήθως) από τη συγκέντρωση των 50 ppb (50 μg/m³). Όταν η συγκέντρωση υδροσεληνίου φθάσει τα 300 ppb (300 μg/m³), το αέριο αυτό αρχίζει να ερεθίζει τα αναπνευστικά όργανα. Από τα 1,5 ppm (1,5 mg/m³), η οσμή του υδροσεληνίου γίνεται ήδη αφόρητη. Σε ακόμη υψηλότερες συγκεντρώσεις, ακόμη και η έκθεση για λιγότερο από 1 λεπτό προσβάλλει τα μάτια, τις βλεννογόνες μεμβράνες, και προκαλεί βλάβες στο αναπνευστικό σύστημα, προκαλώντας συμπτώματα παρόμοια με αυτά του κρυολογήματος, που διαρκούν τουλάχιστον για αρκετές ημέρες μετά το συμβάν της έκθεσης στο αέριο. Παρά την πολύ υψηλή τοξικότητά του, δεν έχουν αναφερθεί ακόμη θάνατοι ανθρώπων εξαιτίας του. Θεωρείται ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας της τάσης του υδροσεληνίου να οξειδώνεται, σχηματίζοντας ερυθρό σελήνιο (αλλότροπο), στις βλεννογόνες μεμβράνες. Το στοιχειακό σελήνιο είναι λιγότερο τοξικό από ότι οι ενώσεις του, και μάλλον αυτή η οξείδωση σε λιγότερο τοξικό χημικό είδος σώζει (προς το παρόν τουλάχιστον) τη ζωή των υποψήφιων θυμάτων του.
Έχει όριο έκθεσης μόλις 0,05 ppm εντός χρονικής περιόδου οκτώ (8) ωρών. Στη Γερμανία το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο συγκέντρωσης υδροσεληνίου στο πόσιμο νερό είναι 8 μg/l, ενώ στις ΗΠΑ 10 μg/l. .
Περιοχή Μάγκου
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Υδροσελήνιο
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ανόργανα οξέα Κατηγορία:Ενώσεις σεληνίου
Περιοχή Μάγκου
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μουάνζα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας
Τα Πρώτα Χρόνια
thumb|Η Ελισάβετ ήταν το μόνο παιδί του Ερρίκου Η΄ και της Ανν Μπολέυν, η οποία δεν γέννησε αρσενικό διάδοχο και εκτελέστηκε σε λιγότερο από τρία χρόνια μετά τη γέννηση της Ελισάβετ. Η Ελισάβετ ήταν το τρίτο παιδί του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, από τη δεύτερη σύζυγό του, την Ανν Μπολέυν. Το ζεύγος παντρεύτηκε μυστικά κάποια στιγμή ανάμεσα στο χειμώνα του 1532 και τα τέλη του Ιανουαρίου του 1533. Η Ελισάβετ γεννήθηκε στο Παλάτι της Πλακεντίας στο Γκρίνουιτς, στις 7 Σεπτεμβρίου 1533. Έλαβε το όνομά των δύο γιαγιάδων της, της Ελισάβετ της Υόρκης και της Ελίζαμπεθ Χάουαρντ. Από τη γέννησή της αποτέλεσε την επίδοξη διάδοχο του θρόνου δεδομένου ότι η μεγαλύτερή της ετεροθαλής αδελφή της Μαρία έχασε το δικαίωμά της στον θρόνο ως νόμιμη κληρονόμος, όταν ο Ερρίκος ακύρωσε το γάμο του με τη μητέρα της, την Ισπανίδα πριγκίπισσα Αικατερίνη της Αραγονίας. Παρ΄όλο που οι φήμες ήθελαν τη Μαρία να αντιπαθεί τη μικρότερη αδελφή της, στην πραγματικότητα ήταν αγαπημένες μεταξύ τους. Ωστόσο, η σχέση τους δοκιμάστηκε, όταν τοποθετήθηκαν σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, τόσο στον πολιτικό όσο και στο θρησκευτικό τομέα.
Ο Ερρίκος είχε ανάγκη από έναν νόμιμο διάδοχο για να συνεχιστεί η διαδοχή των Τυδώρ. Διέθετε ήδη έναν μη νόμιμο γιο, τον Χένρυ Φίτζροϋ, 1ο Δούκα του Ρίτσμοντ και του Σόμερσετ, από την Ελίζαμπεθ Μπλαντ, αλλά το αγόρι, που έζησε το 1519-1536, δεν μπορούσε να ανέβει στο θρόνο, καθώς είχε γεννηθεί εκτός γάμου. Τη γέννηση της Ελισάβετ δεν ακολούθησε καμία γέννηση αγοριού. Αντίθετα, η Βασίλισσα Άννα είχε τουλάχιστον δύο αποβολές, την πρώτη το 1534 και τη δεύτερη στις αρχές του 1536. Η δεύτερη αποβολή ακολουθήθηκε σύντομα από την πτώση της βασίλισσας, η οποία συνελήφθη στις 2 Μαΐου 1536, φυλακίστηκε και εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στον Πύργο του Λονδίνου στις 19 Μαΐου 1536 με την κατηγορία της προδοσίας, της αιμομιξίας με το μικρότερο αδελφό της, Τζορτζ Μπολέυν και της μαγείας. Οι ιστορικοί διαφωνούν πάνω στο λόγο που η Άννα εξέπεσε, αλλά είναι σε γενικές γραμμές αποδεκτό πως ήταν αθώα για τις συγκεκριμένες κατηγορίες για τις οποίες καταδικάστηκε και πως ο θάνατός της ενορχηστρώθηκε από τους πολιτικούς της αντιπάλους.
Η Ελισάβετ, που ήταν τριών ετών όταν εκτελέστηκε η μητέρα της, κηρύχθηκε μη νόμιμη και έχασε τον τίτλο της πριγκίπισσας. Έχασε επίσης τα χρήματα και τα δώρα που άφθονα της χάριζε η μητέρα της. Μετά το θάνατο της Άννας, την αποκαλούσαν πλέον Λαίδη Ελισάβετ και έζησε μακριά από τον πατέρα της, ενόσω αυτός παντρευόταν τις επόμενες συζύγους του. Το 1537, η τρίτη σύζυγος του Ερρίκου, η Τζέην Σήμουρ, του γέννησε έναν γιό, τον Πρίγκιπα Εδουάρδο, που ονομάστηκε διάδοχος με το σχετικό διάταγμα του 1543.
Η πρώτη παιδαγωγός της Ελισάβετ ήταν η Λαίδη Μάργκαρετ Μπράιαν, μια βαρόνη την οποία η Ελισάβετ αποκαλούσε Μάγκι. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, η Ελισάβετ έλαβε δεύτερη παιδαγωγό, την Κάθριν Τσάμπερνοουν (μετέπειτα Λαίδη Κάθριν Άσλεϋ), την οποία και αποκαλούσε Κατ. Εκείνη ανέπτυξε μια στενή σχέση με τη μικρή και παρέμεινε έμπιστή της και καλή της φίλη εφ΄όρου ζωής. Ο Μάθιου Πάρκερ, ο αγαπημένος ιερέας της μητέρας της, φρόντισε ιδιαίτερα για την Ελισάβετ, καθώς το καθήκον αυτό του είχε αναθέσει ανήσυχη η ίδια η Άννα πριν από το θάνατό της. Ο Πάρκερ αργότερα έγινε από την Ελισάβετ Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερυ. Ένας σύντροφος, στον οποίο αναφερόταν με στοργή σε όλη της τη ζωή, ήταν ο εξάδελφός της, ο Ιρλανδός Τόμας Μπάτλερ, μετέπειτα 3ος Κόμης του Όρμοντ. thumb|left|200px|Η Ελισάβετ σε νεανική ηλικία. Η Ελισάβετ ήταν πολυμήχανη, αποφασιστική και ιδιαίτερα έξυπνη. Αγαπούσε τη μάθηση για τη χαρά που της προσέφερε. Όπως η μητέρα και ο πατέρας της ήταν χαρισματική και της άρεσε να φλερτάρει. Επίσης κληρονόμησε τις κοφτερές τους γλώσσες και τον ευερέθιστο χαρακτήρα τους.
Η Ελισάβετ δεν έζησε με τη μητριά της για μεγάλο διάστημα. Το Μάιο του 1548, εστάλη στο Τσέσχαντ, το σπίτι του Σερ Άντονυ Ντένι, από την εγκυμονούσα τότε Κάθριν, που ανησυχούσε για τη στενότητα των σχέσεων της Ελισάβετ με τον Τόμας Σήμουρ, και τη συμπεριφορά και των δύο: ο Σήμουρ, σύμφωνα με τα πρότυπα της εποχής φερόταν απρεπώς κάνοντας χοντροκομμένους αστεϊσμούς και χτυπώντας την Ελισάβετ στα οπίσθια. Οι φήμες ήθελαν τον Σήμουρ να έχει αποπλανήσει τη νεαρή του προστατευόμενη, ή ακόμη πως σκεφτόταν να την παντρευτεί. Η Ελισάβετ δεν ξαναείδε τη μητριά της ποτέ πια, παρόλο που αντάλλασσαν εγκάρδια γράμματα μέχρι το θάνατο της δεύτερης. Η Κάθριν Παρρ πέθανε από επιλόχειο πυρετό στις 5 Σεπτεμβρίου 1548. Η Ελισάβετ μετακόμισε τότε σε βασιλικό σπίτι στο Χάτφιλντ.
Η Ελισάβετ βρέθηκε ανακατεμένη με τα σχέδια του Τόμας Σήμουρ να πάρει τον έλεγχο της Αγγλίας τον Μάρτιο του 1549. Όταν ο Τόμας συνελήφθη για απόπειρα πραξικοπήματος, υποστηρίχθηκε η άποψη πως έλαβε μέρος στα σχέδια αυτά και πως ενθάρρυνε τη φιλοδοξία του να την παντρευτεί. Η Ελισάβετ, ανακρίθηκε, δεν ομολόγησε τίποτα και δεν τιμωρήθηκε. Ο Σήμουρ, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε το 1549.
Η Μαρία, ως Ρωμαιοκαθολική, υιοθέτησε σκληρή στάση απέναντι στους Προτεστάντες, τους οποίους και θεωρούσε αιρετικούς και απειλή για την εξουσία της. Για τις διώξεις που διέταξε έλαβε το προσωνύμιο «Bloody Mary» (Αιμοσταγής Μαρία). Προέτρεψε την Ελισάβετ να προσχωρήσει στη Ρωμαιοκαθολική πίστη, αλλά η Ελισάβετ επέλεξε να μείνει πιστή στη συνείδηση και τις φιλοδοξίες της. Μέχρι το τέλος του έτους, όταν κυκλοφόρησε η λανθασμένη φήμη πως η Μαρία περίμενε παιδί, στην Ελισάβετ επετράπη να επιστρέψει στην Αυλή μετά από διαταγή του Φιλίππου. Φοβόταν μήπως η γυναίκα του πεθάνει στη γέννα, περίπτωση στην οποία προτιμούσε την Ελισάβετ, κάτω από την καθοδήγησή του, να διαδεχθεί το θρόνο, αντί για την επόμενη στενότερη συγγενή της Μαρίας και της Ελισάβετ, τη Μαρία Α' της Σκωτίας, γνωστή ως Μαρία Στούαρτ. Η Μαρία Στιούαρτ είχε μεγαλώσει στη γαλλική Αυλή και ήταν αρραβωνιασμένη με τον δελφίνο της Γαλλίας, τον μετέπειτα Φραγκίσκο Β΄. Παρόλο που η Μαρία Στούαρτ ήταν Καθολική όπως η Μαρία Τυδώρ, ο Φίλιππος δεν ήθελε να πάρει η Μαρία Στιούαρτ το αγγλικό στέμμα, γιατί οι πολιτικές τις θέσεις θα επηρεάζονταν έντονα από τη Γαλλία. Η Μαρία Α' της Αγγλίας πέθανε το Νοέμβριο του 1558, αφήνοντας την Ελισάβετ μόνη διάδοχο του θρόνου.
Οι Αρχές της Βασιλείας
Μετά το θάνατο της Μαρίας Τυδώρ, υπήρξαν εκδηλώσεις χαράς στους δρόμους του Λονδίνου και το Νοέμβριο του 1558 ορίστηκε να ανεβεί η Ελισάβετ στο θρόνο. Ο θρύλος λέει πως καθόταν κάτω από μια βελανιδιά στο Χάτφιλντ και διάβαζε τη Βίβλο όταν έφτασαν σε αυτήν τα νέα – αν και αυτό είναι μάλλον απίθανο μιας και ήταν χειμώνας. Ένας υπηρέτης την πλησίασε και την αποκάλεσε «Μεγαλειοτάτη...». Τότε η Ελισάβετ ως απάντηση απήγγειλε ένα απόσπασμα από τον Ψαλμό 118: «Αυτό είναι πράξη του Θεού και είναι υπέροχο στα μάτια μας».
thumb|left|200px|Η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας σε πορτρέτο που απεικονίζει τη στέψη της το 1558.
Κατά την ενθρόνισή της, έγινε δεκτή με χαρά από τους απλούς ανθρώπους, που έπαιξαν θεατρικά έργα και διάβασαν ποίηση που υμνούσε την ομορφιά και την εξυπνάδα της. Η στέψη της έλαβε χώρα στις 15 Ιανουαρίου 1559. Ήταν 25 ετών. Όταν οι σημαντικότεροι αρχιεπίσκοποι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην τελετή, επειδή η Ελισάβετ δεν ήταν νόμιμη τόσο σύμφωνα με το Κανονικό Δίκαιο όσο και σύμφωνα με τους κοσμικούς νόμους, ο σχετικά άγνωστος Όουεν Όγκλθορπ, Επίσκοπος του Καρλάιλ την έστεψε. Η στέψη της Ελισάβετ ήταν η τελευταία στην οποία η Λειτουργία έγινε στα λατινικά. Όλες οι επόμενες, με εξαίρεση αυτή του Γεωργίου Α΄ έγιναν στα αγγλικά. Αργότερα έκανε τον ιερέα της μητέρας της, το Μάθιου Πάρκερ, Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερυ.
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα κατά τις απαρχές της βασιλείας της Ελισάβετ ήταν η θρησκεία. Βασίστηκε αρχικά στον Σερ Ουίλιαμ Σέσιλ (τον οποίο αποκαλούσε «Πνεύμα») για συμβουλές. Ο Νόμος περί Ομοιομορφίας του 1559 (Act of Uniformity 1559), για τον οποίο έδωσε τη συγκατάθεσή της λίγο μετά την άνοδό της στο θρόνο, επέβαλε τη χρήση του Προτεσταντικού Βιβλίου των Κοινών Προσευχών (Book of Common Prayers) στις εκκλησιαστικές λειτουργίες. Οι επαφές με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είχαν αποκατασταθεί από τη Μαρία Α', αλλά διακόπηκαν οριστικά από την Ελισάβετ. Η Βασίλισσα έλαβε τον τίτλο «Ανώτατος Κυβερνήτης της Εκκλησίας της Αγγλίας», αντί για το «Επικεφαλής», κυρίως γιατί πολλοί επίσκοποι αλλά και μέλη του λαού θεωρούσαν πως μια γυναίκα δεν μπορούσε να είναι η κεφαλή της Εκκλησίας.
Επιπροσθέτως, ο Νόμος περί Υπεροχής του 1559 (Act of Supremacy) όριζε να παίρνουν οι δημόσιοι αξιωματούχοι όρκο, αναγνωρίζοντας τον έλεγχο της Βασίλισσας πάνω στην Εκκλησία, αλλιώς θα έπρεπε να τιμωρηθούν. Πολλοί επίσκοποι αρνήθηκαν να συμμορφωθούν στην θρησκευτική πολιτική της Ελισάβετ. Αυτοί καθαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν από άλλους που συμφωνούσαν με τη Βασίλισσα. Επίσης όρισε νέο Συμβούλιο (Privy Council), απομακρύνοντας πολλά από τα μέλη του που πίστευαν στον Καθολικισμό. Κάποιοι καθολικοί ευγενείς, όμως, μερίμνησαν για την κρυφή διδασκαλία των γιων τους από καθολικούς δασκάλους κατά την διάρκεια των διώξεων της Καθολικής Εκκλησίας. . Υπό την Ελισάβετ, ο κομματισμός και οι διαμάχες στην αυλή μειώθηκαν σημαντικά. Οι κύριοι σύμβουλοί της ήταν ο Σερ Ουίλιαμ Σέσιλ, ως Γραμματέας του Κράτους (Secretary of State), και ο Σερ Νίκολας Μπέηκον, ως ο Λόρδος Σφραγιδοφύλακας (Lord Keeper of the Great Seal).
Αναφέρεται η λειτουργία κρυφών σχολείων για Καθολικούς κατά την διάρκεια των διώξεων της Καθολικής Εκκλησίας από τους διαμαρτυρόμενους στη Βρετανία (Ελισαβετιανή Εποχή).
Η Ελισάβετ επικύρωσε τη Συνθήκη του Κατώ–Καμπρεζί της 3ης Απριλίου 1559, εξασφαλίζοντας ειρήνη με τη Γαλλία. Υιοθέτησε την αρχή «η Αγγλία για τους Άγγλους». Η άλλη περιοχή υπό την κυριαρχία της, η Ιρλανδία, αντιμετωπίστηκε με διαφορετικό τρόπο. Τα αγγλικά έθιμα που επιβλήθηκαν στην Ιρλανδία δεν ήταν λαοφιλή, το ίδιο και η θρησκευτική πολιτική της. thumb|200px|Ο [[Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ος Κόμης του Λέστερ|Ρόμπερτ Ντάντλεϋ, 1ος Κόμης του Λέστερ, με τον οποίο λεγόταν πως η Βασίλισσα ήταν βαθύτατα ερωτευμένη. Σύμφωνα με κάποιες ρομαντικές ιστορίες εκείνος ήταν ο λόγος που δεν παντρεύτηκε ποτέ κάποιον άλλον.]] Λίγο καιρό μετά τη στέψη της, πολλοί περίμεναν ότι θα παντρευτεί η Ελισάβετ και το ερώτημα ήταν με ποιον. Ο λόγος που ποτέ δεν το έκανε παραμένει άγνωστος. Ίσως είχε υποστεί κλονισμό από τις σχέσεις της με τον Τόμας Σήμουρ ή να ήξερε ότι ήταν στείρα. Τα κουτσομπολιά της εποχής την παρουσίαζαν να υποφέρει από κάποια παραμόρφωση που φοβόταν να αποκαλύψει, όπως σημάδια από ευλογιά. Υπήρχε επίσης η ιστορία πως θα παντρευόταν μόνο έναν άντρα, το Ρόμπερτ Ντάντλεϋ, με τον οποίον λεγόταν πως ήταν βαθύτατα ερωτευμένη και τον οποίο είχε ονομάσει σταβλάρχη. Ωστόσο, μέχρι το 1560, ο Ντάντλεϋ ήταν παντρεμένος με την Έιμυ Ρόμπσαρτ, η οποία πέθανε κάτω από ύποπτες συνθήκες. Μετά το θάνατό της, το Συμβούλιο της Ελισάβετ αρνήθηκε και να σκεφτεί την επικύρωση ενός γάμου ανάμεσα στη Βασίλισσα και τον Κόμη, εξαιτίας της ιστορίας της οικογένειάς του ( ο παππούς του ήταν διαβόητος υπουργός του Ερρίκου Ζ΄ και εκτελέστηκε υπό τον Ερρίκο Η΄, ενώ ο πατέρας του ήταν ο ακόμη πιο διαβόητος Λόρδος Προστάτης). Μερικοί πιστεύουν πως η Ελισάβετ αποφάσισε πως μιας και δεν μπορούσε να έχει τον Ντάντλεϋ, δεν θα παντρευόταν ποτέ.
Η πιο πιθανή αιτία, ωστόσο, ήταν μάλλον η επιφυλακτικότητά της Ελισάβετ να μοιραστεί την εξουσία με κάποιον άλλο, φοβούμενη πως ο γάμος με έναν ξένο θα προκαλούσε την ίδια έχθρα με εκείνη που προκάλεσε ο γάμος της Μαρίας με το Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Επίσης, δεν διακινδύνευε να κάνει την Αγγλία όργανο της πολιτικής των ξένων, ούτε την πιθανότητα να τη βυθίσει σε νέους πολέμους σαν και αυτούς που προκάλεσε ο γάμος της Μαρίας. Ένας γάμος με κάποιον Άγγλο υψηλής κοινωνικής θέσης θα προκαλούσε εσωτερικές τριβές στην Αυλή. Με δεδομένη την αστάθεια της πολιτικής κατάστασης, η Ελισάβετ θα πρέπει να φοβόταν ένοπλη διαμάχη ανάμεσα στις φατρίες αν παντρευόταν κάποιον που δεν έχαιρε κοινής αποδοχής. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως ένας γάμος με τον οποιοδήποτε θα είχε μεγάλο κόστος για εκείνη, τόσο σε χρήμα όσο και σε ανεξαρτησία, καθώς όλα τα περιουσιακά στοιχεία που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της θα της ανήκαν μέχρι να παντρευτεί. Εκείνες της μέρες, η Αγγλία δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί την ιδέα μιας Queen Regnant, δηλαδή μιας βασίλισσας που η ίδια διοικεί κι όχι ο σύζυγός της, όπως ήταν η Μαρία και τώρα η ίδια η Ελισάβετ. Όντας ανύπαντρη έκανε ό,τι νόμιζε, λαμβάνοντας συμβουλές μόνο όταν το ζητούσε. Αν ενωνόταν με κάποιον με γάμο, θα ήταν αναμενόμενο να παραχωρήσει τις τύχες του κράτους στον άντρα της και να μην συμμετέχει ενεργά στις κρατικές υποθέσεις. Θα ήταν λοιπόν μια αποκρουστική προοπτική να δεχτεί γάμο με έναν από τους καθολικούς μονάρχες που περιτριγύριζαν την αυλή της. thumb|left|Το αλληγορικό πορτραίτο Ουράνιο τόξο το οποίο απεικονίζει την βασίλισσα.
Η Αγνότητα
Παρόλο που η Ελισάβετ είναι γνωστή ως η «Παρθένος Βασίλισσα» επειδή δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν είναι σίγουρο κατά πόσο ήταν κυριολεκτικά παρθένα. Ακόμη και για τους συγχρόνους της ήταν ένα κοινωνικό και σεξουαλικό αίνιγμα αποφεύγοντας τον γάμο, το σεξ και τη μητρότητα. Αν και ένας βασιλιάς ήταν αναμενόμενο να διατηρεί μια ερωμένη ή παλλακίδα, θα ήταν επικίνδυνο σε πολιτικό επίπεδο να συμπεριφερθεί μια γυναίκα με τον ίδιο τρόπο. Η σεξουαλικότητα του κυβερνώντος ήταν ένα σημαντικό θέμα για το έθνος, όπως ήταν και στην εποχή του πατέρα της- ωστόσο υπό ένα διαφορετικό πρίσμα.
Το να διατηρεί τη φήμη της παρθενίας της απέφερε πολλά πλεονεκτήματα στην Ελισάβετ. Επειδή μια σύζυγος την εποχή της Αναγέννησης αναμενόταν να αφήνεται στην εξουσία του συζύγου της, μια βασίλισσα διακινδύνευε της πολιτική της υπεροχή. Η συζυγική ζωή ίσως να προκαλούσε ανεπιθύμητες εντάσεις στην κρεβατοκάμαρα, στην πατρίδα και στο εξωτερικό, με τους γάμος της εξαδέλφης της, Μαρίας Στιούαρτ, να αποτελούν τρανταχτό παράδειγμα.
Εν τούτοις, φήμες για διάφορους δεσμούς έρχονταν στην επιφάνεια, με περισσότερο γνωστό αυτόν με τον Ρόμπερτ Ντάντλεϊ. Αργότερα στη ζωή της ακούστηκε πως συνδέθηκε με τον προγονό του Ντάντλεϋ, τον Ρόμπερτ Ντέβερω, Κόμη του Έσσεξ. thumb|right|Πορτραίτο της Ελισάβετ.
Διαμάχες με τη Γαλλία και τη Σκωτία
Η Βασίλισσα βρήκε έναν επικίνδυνο αντίπαλο στο πρόσωπο της καθολικής της εξαδέλφης, της Μαρίας Στιούαρτ, που ήταν σύζυγος του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Β΄. Το 1559, η Μαρία αυτοανακηρύχτηκε Βασίλισσα της Αγγλίας με την υποστήριξη των Γάλλων. Στη Σκωτία, η μητέρα της, η Μαρία του Γκιζ, προσπάθησε να εξασφαλίσει τη γαλλική υποστήριξη προσφέροντας στρατεύματα ενάντια στους Άγγλους. Μια ομάδα Σκωτσέζων ευγενών που ήταν σύμμαχοι της Ελισάβετ απαλλάχτηκαν τη Μαρία του Γκιζ και, υπό την πίεση των Άγγλων, οι αντιπρόσωποι της Μαρίας υπέγραψαν τη Συνθήκη του Εδιμβούργου, που προέβλεπε την απόσυρση των γαλλικών στρατευμάτων. Παρόλο που η Μαρία αρνήθηκε να επικυρώσει τη συνθήκη, είχε τελικά το αναμενόμενο αποτέλεσμα, και η γαλλική επιρροή μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό στην Σκωτία.
Μετά το θάνατο του συζύγου της, Φραγκίσκου Β΄, η Μαρία Στιούαρτ επέστρεψε στη Σκωτία. Στη Γαλλία, εν τω μεταξύ, διαμάχη ανάμεσα στους καθολικούς και τους Ουγενότους οδήγησε στο ξέσπασμα των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων. Η Ελισάβετ βοήθησε μυστικά τους Ουγενότους. Έκανε ειρήνη με τη Γαλλία το 1564, συμφωνώντας να μην διεκδικήσει πλέον την τελευταία αγγλική κτήση στην ηπειρωτική Γαλλία, το Καλαί, μετά την ήττα μιας αγγλικής εκστρατείας στην Χάβρη. Ωστόσο, δεν εγκατέλειψε την διεκδίκηση του γαλλικού στέμματος, που συνεχιζόταν από την εποχή του Εδουάρδου Γ΄ κατά την περίοδο του Εκατονταετούς Πολέμου το 14ο αιώνα, και που δεν έλαβε τέλος μέχρι και τη βασιλεία του Γεωργίου Γ΄ το 18ο αιώνα (λίγα χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση).
Ο Θρησκευτικός Διακανονισμός του 1559
Ο Καθολικισμός επανήλθε υπό τη Μαρία Α΄, αλλά η Ελισάβετ ήταν Προτεστάντης στο δόγμα, και έτσι θέλησε να φτιάξει μια Προτεσταντική Εκκλησία. Η Βουλή συνεδρίασε το 1559 για να συζητήσει την πιθανότητα μεταρρύθμισης και για να δημιουργήσει μια νέα Εκκλησία. Το Διάταγμα της Μεταρρύθμισης περιελάμβανε απόψεις για τη Θεία Κοινωνία, στιγμάτιζε καταχρήσεις του Πάπα και διέταζε τους λειτουργούς να μην φορούν τα λευκά μακριά τους ενδύματα ή άλλα καθολικά ρούχα. Επέτρεπε στους λειτουργούς να παντρεύονται, απαγόρευσε τις εικόνες στις εκκλησίες και ανακήρυσσε την Ελισάβετ Κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας. Το διάταγμα συνάντησε μεγάλη αντίσταση στη Βουλή των Λόρδων, καθώς καθολικοί επίσκοποι ψήφισαν εναντίον του και ζήτησαν σημαντικές αλλαγές σε αυτό, ανάμεσα στις οποίες ήταν και η άρνηση αναγνώρισης της Ελισάβετ ως Κεφαλής της Εκκλησίας.
Η συνεδρίαση της Βουλής αναβλήθηκε επ´ αόριστον το Πάσχα, και όταν συνεχίστηκε, η κυβέρνηση κατέθεσε τα δύο νέα διατάγματα στις δύο Βουλές – την Πράξη της Υπεροχής και την Πράξη της Ομοιομορφίας. Η πρώτη όριζε την Ελισάβετ Ανώτατο Κυβερνήτη της Εκκλησίας και όχι Κεφαλή της. Ήταν μια βολική παράφραση του όρου που έκανε την Ελισάβετ κεφαλή χωρίς αυτό να αναφέρεται επισήμως, πράγμα σημαντικό γιατί το 16ο αιώνα δεν ήταν αποδεκτό να ηγείται μια γυναίκα της Εκκλησίας.
Η Πράξη της Ομοιομορφίας ήταν περισσότερο μετριοπαθής από το αρχικό Διάταγμα της Μεταρρύθμισης. Είχαν αφαιρεθεί κάποιοι νόμοι κατά των καθολικών, καθώς και η αναφορά σε καταχρήσεις του Πάπα. Όταν λύθηκε η συνεδρίαση, η Ελισάβετ, μαζί με τον Ουίλιαμ Σέσιλ, πέρασαν αυτά που είναι γνωστά ως Βασιλικά Διατάγματα. Αυτές οι προσθήκες τόνισαν τη συνέχεια σε σχέση με το καθολικό παρελθόν. Οι λειτουργοί διατάχτηκαν να φορούν τα λευκά άμφια. Η όστια, και όχι πλέον το κανονικό ψωμί από το φούρνο, χρησιμοποιήθηκε ως άρτος στη Θεία Κοινωνία. Οι αλλαγές αυτές έγιναν προκειμένου να διευκολύνουν την γενικότερη αποδοχή του Διακανονισμού.
Η Ελισάβετ, παρά τις όποιες πιέσεις, δεν άλλαξε το Θρησκευτικό Διακανονισμό και στην πραγματικότητα είναι αυτός ο διακανονισμός του 1559 που αποτελεί τη βάση της σημερινής Εκκλησίας της Αγγλίας.
Συνωμοσίες και Επαναστάσεις
thumb|200px|Η Μαρία Στούαρτ, Βασίλισσα της Σκωτίας, εξαδέλφη της Ελισάβετ και πιθανή της διάδοχος. Στα τέλη του 1562, η Ελισάβετ νόσησε από ευλογιά, αλλά θεραπεύτηκε. Το 1563, ανήσυχη για την σχεδόν θανατηφόρα ασθένεια της Βασίλισσας, η Βουλή της ζήτησε να παντρευτεί ή να κατονομάσει ένα διάδοχο για να αποφευχθεί εμφύλιος πόλεμος μετά το θάνατό της. Αρνήθηκε να κάνει οποιοδήποτε από αυτά και τον Απρίλιο διέλυσε τη Βουλή. Το σώμα δεν ανασυγκροτήθηκε μέχρι το 1566, οπότε και η Βασίλισσα χρειάστηκε τη συγκατάθεσή του για να μαζέψει φόρους. Η Βουλή των Κοινοτήτων απείλησε να μην δώσει χρήματα μέχρι να ορίσει η Βασίλισσα διάδοχο. Στις 19 Οκτωβρίου 1566, ο Σερ Ρόμπερτ Μπελ πίεσε τη Βασίλισσα να απαντήσει παρά τη διαταγή της να πάψει.
Διαφορετικές γραμμές διαδοχής συζητήθηκαν κατά τη βασιλεία της Ελισάβετ. Μια πιθανή απάντηση ήταν αυτή της Μαργαρίτας Τυδώρ, της αδελφής του Ερρίκου Η΄, που οδηγούσε στη Μαρία Στιούαρτ, Βασίλισσα των Σκώτων. Η εναλλακτική επιλογή καταγόταν από τη μικρότερη αδελφή του Ερρίκου, Μαρία Τυδώρ, Δούκισσα του Σάφοκ. Ο διάδοχος από αυτή τη γραμμή θα μπορούσε να είναι η Λαίδη Κάθριν Γκρέυ, αδελφή της Λαίδης Τζέην Γκρέυ. Ακόμη μια πιο μακρινή πιθανότητα ήταν αυτή του Χένρυ Χέιστινγκς, 3ου Δούκα του Χάντιγκτον, που υποστήριζε πως καταγόταν από τον Εδουάρδο Γ΄, που βασίλεψε το 14ο αιώνα. Καθένας από τους πιθανούς διαδόχους είχε και τα μειονεκτήματα του: η Μαρία ήταν καθολική, η Κάθριν είχε παντρευτεί χωρίς τη συναίνεση της Βασίλισσας και ο Πουριτανός Λόρδος Χάντιγκτον δεν ήθελε να δεχτεί το θρόνο.
Η Μαρία είχε τα δικά της προβλήματα στη Σκωτία. Η Ελισάβετ της πρότεινε να παντρευτεί τον Προτεστάντη Ρόμπερτ Ντάντλεϋ, 1ου Κόμη του Λέστερ, και τότε θα της αναγνώριζε το δικαίωμα να θεωρείται εξαδέλφη και διάδοχός της. Η Μαρία έκανε τις δικές της επιλογές και το 1565 παντρεύτηκε έναν καθολικό, που επίσης διεκδικούσε τον αγγλικό θρόνο, τον Χένρυ Στιούαρτ, Λόρδο Ντάρνλεϋ. Ο τελευταίος δολοφονήθηκε το 1567, αφού η σχέση του ζευγαριού είχε ψυχράνει. Ο Ντάρνλεϋ έπινε πολύ και είχε επικροτήσει το θάνατο του γραμματέα της Μαρίας, Ντέιβιντ Ρίτσιο, τον οποίο και υποψιαζόταν για εραστή της. Η Μαρία τότε παντρεύτηκε τον Τζέημς Χέπμπορν, 4ου Κόμη του Μπόθγουελ, που θεωρούταν από πολλούς υπεύθυνος για το θάνατο του Ντάρνλεϋ. Οι Σκωτσέζοι ευγενείς εξεγέρθηκαν, φυλάκισαν τη Μαρία και την ανάγκασαν να παραιτηθεί υπέρ του γιου της που ήταν ακόμη νήπιο και που αργότερα έγινε ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας.
Το 1568, η τελευταία πιθανή διάδοχος του αγγλικού θρόνου, Κάθριν Γκρέυ, πέθανε. Άφησε πίσω δύο γιους, που κρίθηκαν όμως μη νόμιμοι, εξαιτίας της απουσίας εν ζωή μαρτύρων του γάμου ή κάποιου κληρικού να υποστηρίξει πως τον τέλεσε. Διάδοχος αυτής ήταν η αδελφή της, η Λαίδη Μαίρυ Γκρέυ, μια νάνος με δυσμορφία. Η Ελισάβετ ήταν αναγκασμένη για άλλη μια φορά να σκεφτεί έναν Σκωτσέζο διάδοχο από τη γραμμή της αδελφής του πατέρα της, Μαργαρίτας Τυδώρ. Η Μαρία όμως δεν ήταν πλέον δημοφιλής στη χώρα της και ήταν στη φυλακή. Αργότερα απέδρασε και διέφυγε στην Αγγλία, όπου αιχμαλωτίστηκε από τις αγγλικές δυνάμεις. Η Ελισάβετ ήταν αντιμέτωπη με ένα αίνιγμα. Το να τη στείλει πίσω στη Σκωτία ήταν πολύ σκληρό, ενώ με το να τη στείλει στη Γαλλία έβαζε ένα δυνατό πιόνι στα χέρια του Γάλλου βασιλιά. Το να την ανεβάσει με το ζόρι στο θρόνο της Σκωτίας μπορεί να έμοιαζε με ηρωική κίνηση, αλλά θα έφερνε μεγάλες διαμάχες με τους Σκωτσέζους, και να την κρατά περιορισμένη στην Αγγλία θα της επέτρεπε να συμμετέχει σε συνωμοσίες κατά της Βασίλισσας. Η Ελισάβετ διάλεξε την τελευταία επιλογή: η Μαρία έζησε υπό περιορισμό για δεκαοχτώ χρόνια, τα περισσότερα από τα οποία στο Κάστρο του Σέφιλντ.
Το 1569, η Ελισάβετ αντιμετώπισε μια σημαντική εξέγερση, γνωστή ως Επανάσταση στο Βορρά, συντονισμένη από τον Τόμας Χάουαρντ, 4ο Δούκα του Νόρφοκ, τον Τσαρλς Νέβιλ, 6ο Κόμη του Ουέστμορλαντ, και τον Τόμας Πέρσυ, 7ο Κόμη του Νορθάμπερλαντ. Ο Πάπας Πίος Ε΄ βοήθησε την επανάσταση αυτή των καθολικών αφορίζοντας την Ελισάβετ και κηρύσσοντας την έκπτωτη με παπική βούλα. Η βούλα αυτή, Regnans in Excelsis, εκδόθηκε το 1570, καταφθάνοντας αφού καταπνίγηκε η εξέγερση. Μετά την έκδοσή της όμως, η Ελισάβετ αποφάσισε να μην δείχνει πλέον άλλη ανοχή στα θρησκευτικά ζητήματα. Άρχισε διώξεις απέναντι στους θρησκευτικούς της αντιπάλους, δίνοντας την αφορμή για διάφορες συνωμοσίες κατά της παραμονής της στο θρόνο. Επέτρεψε επίσης στην Εκκλησία της Αγγλίας να στραφεί περισσότερο προς τον Προτεσταντισμό, επιτρέποντας της να περάσει τα καλβινιστικά 39 άρθρα το 1571 σαν διακήρυξη πίστης της Εκκλησίας της Αγγλίας.
Συμμετείχε σε κάποιες συνωμοσίες για την απομάκρυνση της Ελισάβετ, αλλά με κάποια επιφυλακτικότητα. Ο 4ος Δούκας του Νόρφολκ συμμετείχε επίσης στο πρώτο από αυτά τα σχέδια, τη Συνωμοσία Ριντόλφι του 1571. Όταν, προς μεγάλο σοκ της Ελισάβετ, η συνωμοσία ανακαλύφθηκε και απετράπη, ο Δούκας του Νόρφολκ εκτελέστηκε και η Μαρία έχασε και τις λίγες ελευθερίες που τις απέμειναν. Η Ισπανία, που ήταν φιλική προς την Αγγλία από τότε που ο Φίλιππος νυμφεύθηκε την προκάτοχο της Ελισάβετ, έπαψε να είναι πλέον και τόσο εγκάρδια.
thumb|200px|Ο Σερ Γουίλιαμ Σέσιλ, πρώτος σύμβουλος της Ελισάβετ, ο οποίος έλαβε τον τιμητικό τίτλο του Βαρόνου του Μπέργκλεϋ.
Το 1571, ο Σερ Ουίλιαμ Σέσιλ έγινε Βαρόνος Μπέργκλεϋ. Ήταν ο υψηλότερος σύμβουλος της Βασίλισσας από τις πρώτες μέρες της θητείας της και έμεινε έτσι μέχρι και το θάνατό του το 1598. Το 1572, ο Μπέργκλεϋ ανέβηκε στην υψηλότατη θέση του λόρδου διοικητή του βασιλικού ταμείου (Lord High Treasurer). Τη θέση του ως Γραμματέα του Κράτους κατέλαβε ο αρχηγός του δικτύου κατασκόπων της Βασίλισσας, ο Σερ Φράνσις Ουόλσιγχαμ.
Επίσης το 1572, η Ελισάβετ συμμάχησε με τη Γαλλία. Η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, οπότε και χιλιάδες Ουγενότοι θανατώθηκαν, έθεσε σε κίνδυνο τη συμμαχία αλλά δεν την έσπασε. Η Ελισάβετ ξεκίνησε μάλιστα διαπραγματεύσεις ώστε να παντρευτεί τον Ερρίκο, Δούκα του Ανζού (αργότερα Γάλλο Βασιλιά με το όνομα Ερρίκος Γ΄ και της Πολωνίας), και κατόπιν με το νεότερο αδελφό του Φραγκίσκο, Δούκα του Ανζού και του Αλανσόν. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του τελευταίου το 1581, λέγεται πως η Ελισάβετ έβγαλε από τα χέρια της ένα δαχτυλίδι και του το έδωσε. Ο Ισπανός πρέσβης αναφέρει πως πράγματι εκείνη ανακοίνωσε πως θα τον παντρευτεί. Ωστόσο, ο Δούκας του Ανζού, που όπως αναφέρεται ήταν στιγματισμένος από ουλές και καμπούρης, επέστρεψε στη Γαλλία και πέθανε το 1584 προτού παντρευτεί.
Διαμάχη με την Ισπανία και την Ιρλανδία
Το 1579, η 2η Επανάσταση του Ντέσμοντ ξεκίνησε στην Ιρλανδία με την άφιξη μιας εξωτερικής δύναμης σταλμένης από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄, αλλά το 1583 η επανάσταση καταπνίγηκε μετά από μια αιματηρή εκστρατεία, φτιαγμένη από φωτιά, σπαθί και πείνα, κατά τη διάρκεια της οποίας μεγάλο μέρος του πληθυσμού της τότε Κομητείας του Ντέσμοντ, το βορειοδυτικό κομμάτι της επαρχίας του Μύνστερ, έχασε τη ζωή του.
Επίσης το 1580, ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας κατέκτησε την Πορτογαλία, και με τον πορτογαλικό θρόνο απέκτησε και τον έλεγχο των θαλασσών. Μετά τη δολοφονία του Γουλιέλμου Α΄ της Οράγγης, η Αγγλία πήρε ανοιχτά το μέρος των Ηνωμένων Επαρχιών της Ολλανδίας, που την εποχή εκείνη είχαν επαναστατήσει ενάντια στην κυριαρχία των Ισπανών. Ο Φίλιππος, που δεν είχε σύζυγο, έκανε πρόταση γάμου στην Ελισάβετ, εκείνη όμως αρνήθηκε. Αυτό, μαζί με τις οικονομικές διαμάχες των δύο χωρών και την πειρατεία των Άγγλων ενάντια στις Ισπανικές αποικίες (που οδήγησε σε συμμαχία των Άγγλων με το ισλαμικό Μαρόκο), οδήγησε στο ξέσπασμα του Άγγλο-Ισπανικού πολέμου το 1585. Τον επόμενο χρόνο, το 1586, ο Ισπανός πρέσβης εκδιώχθηκε από την Αγγλία εξαιτίας της συμμετοχής του σε συνωμοσίες κατά της Ελισάβετ. Φοβούμενη αυτές τις συνωμοσίες, η Βουλή πέρασε την Πράξη της Συνενοχής το 1584, σύμφωνα με την οποία όποιος είχε κάποια συμμετοχή σε σχέδια δολοφονίας του Μονάρχη θα αποκλειόταν από τη γραμμή διαδοχής. Εντούτοις, έναν νέο σχέδιο κατά της Ελισάβετ, η Συνωμοσία Μπάμπινγκτον, αποκαλύφθηκε από τον αρχηγό των κατασκόπων της Βασίλισσας, το Σερ Φράνσις Ουόλσιγχαμ.