cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιβάν Τζίκιτς
Επιστημονική σταδιοδρομία
Το 1991 απέκτησε το πτυχίο του από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Αφού τελείωσε τις ιατρικές του σπουδές συνέχισε να κάνει τη διδακτορική του διατριβή στη μοριακή βιολογία στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης μέχρι το 1997. Συνέχισε να εργάζεται ως μεταδιδακτορικός συνεργάτης στο εργαστήριο του Τζόζεφ Σλέσσινγκερ στη Νέα Υόρκη από το 1995 έως το 1997 πριν ξεκινήσει τη δική του ομάδα στο Ινστιτούτο Λούντβιχ για την Έρευνα για τον Καρκίνο στην Ουψάλα (Σουηδία).
Το 2002, ο Τζίκιτς διορίστηκε Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φρανκφούρτης. Ακολούθησε τα βήματα του Βέρνερ Μίλλερ-Έστερλ ως Διευθυντή του Ινστιτούτου Βιοχημείας II το 2009. Επιπλέον, ο Τζίκιτς ήταν ο πρώτος Επιστημονικός Διευθυντής (2009–2013) του Ινστιτούτου Μπούχμαν για τις Μοριακές Επιστήμες της Ζωής, ενός διεπιστημονικού ινστιτούτου στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε που ιδρύθηκε ως μέρος της ομάδας υπεροχής μακρομοριακών συμπλεγμάτων. Είναι ομιλητής του Συνεργατικού Ερευνητικού Κέντρου 1177 για την επιλεκτική αυτοφαγία και ομιλητής του προγράμματος LOEWE «Ubiquitin Networks».
Ο Τζίκιτς εργάζεται ως Καθηγητής στη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Σπλιτ, όπου ίδρυσε ένα εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο του Σπλιτ και μεταφέρει τεχνολογίες στην Κροατία. Επιπλέον, ο Τζίκιτς έχει αναγνωριστεί από μια από τις υψηλότερες πολιτικές τιμητικές διακρίσεις, το παράσημο του δούκα Μπράνιμιρ, που απονέμεται από τον Πρόεδρο της Κροατίας.
Ο Τζίκιτς είναι μέλος πολλών ακαδημαϊκών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Μοριακής Βιολογίας (από το 2004), της Παγκόσμιας Ακαδημίας Τέχνης και Επιστημών (από το 2008), της Γερμανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών Λεοπολντίνα (από το 2010), την Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών (από το 2019), την Κροατική Ακαδημία Ιατρικών Επιστημών και την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Επιστημών.
Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του Cell (Κύτταρο).
Έρευνα
Η έρευνα του Τζίκιτς επικεντρώνεται στην αποκρυπτογράφηση των μοριακών μηχανισμών των οδών κυτταρικής σηματοδότησης, οι οποίοι έχουν υψηλή σχέση με ανθρώπινες ασθένειες όπως ο καρκίνος, οι νευροεκφυλιστικές διαταραχές και οι φλεγμονές. Από νωρίς, άρχισε να εστιάζει στην ουβικιτίνη για να κατανοήσει πώς αυτή η τροποποίηση ελέγχει πολλαπλές κυτταρικές λειτουργίες και κατάφερε να αποδείξει την έννοια της αναγνώρισης σήματος ουβικιτίνης από εξειδικευμένους τομείς, που χρησιμεύουν ως συγκεκριμένοι υποδοχείς. Πιο πρόσφατα, η ομάδα του αποκάλυψε τις λειτουργίες των γραμμικών αλυσίδων ουβικιτίνης στην άμυνα των παθογόνων και τη συνολική ανοσοαπόκριση. Επέκτεινε την έρευνά του στον τομέα της επιλεκτικής αυτοφαγίας, αναγνωρίζοντας την τεράστια επίδραση του δικτύου σηματοδότησης LC3/GABARAP που εμφανίζει εντυπωσιακές μηχανιστικές ομοιότητες με την ουβικιτίνη. Μια σημαντική εστίαση είναι στη διασταύρωση μεταξύ αυτοφαγίας και ενδοκυτταρικών μηχανισμών, και σε αυτό το πλαίσιο έχει αποκτήσει θεμελιώδη γνώση για τις αυτοφαγικές διεργασίες στο ενδοπλασματικό δίκτυο (ER-φαγία).
Εκπαίδευση
Το 1998, ο Τζίκιτς ξεκίνησε τη σειρά των συνεδρίων σηματοδότησης κυψελών του Ντουμπρόβνικ, τα οποία χρηματοδοτούνται συνεχώς από το EMBO από το 2004. Επιπλέον, συμμετέχει ενεργά στη διοργάνωση συναντήσεων EMBO (Συναντήσεις Ubiquitin το 2015, 2013; Συνάντηση Αυτοφαγίας 2011, Συνάντηση Κυτταρικής Μικροβιολογίας/Κυτταρικής Βιολογίας το 2010, 2008), Μαθήματα EMBO (2006, 2010, 2010, 2010 Ubiquitin/SUMO; 2010 on Ubiquitin & DNA damage) καθώς και Keystone και CSH συναντήσεις. Τον Ιούλιο του 2016, φιλοξένησε τη Διάσκεψη της Φρανκφούρτης για την Ουμπικιτίνη και την Αυτοφαγία μαζί με τους Φόλκερ Ντοτς, Χούμπερτ Σερβ και Χάιντε Γκενάου.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Ίνγκα Τζίκιτς με την οποία έχει τρία παιδιά. Είναι χριστιανός Ρωμαιοκαθολικός και έχει δηλώσει δημόσια ότι δεν βλέπει καμία σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Academia Europaea Κατηγορία:Κροάτες επιστήμονες
Τόνι Νταλάρα
Ο Αντόνια Λαρντέρα (ιταλικά: Antonio Ladera, γεν. 30 Ιουνίου 1936), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Τόνι Νταλάρα (ιταλικά: Tony Dallara) είναι Ιταλός πρώην τραγουδιστής, ηθοποιός και τηλεπερσόνα. αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Ο Νταλάρα με τους γονείς του, το 1960
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| [[Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο|Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο του 1960. Ο Νταλάρα τραγουδάει το "Romantica" με τη συνοδεία της Ορχήστρας Angelini.]] Ο Νταλάρα γεννήθηκε στο Καμπομπάσο της νότιας Ιταλίας, αλλά μεγάλωσε στο Μιλάνο. Αφού εργάστηκε ως μπάρμαν και υπάλληλος, ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα στο συγκρότημα Rocky Mountains (τους μελλοντικούς I Campioni ).
Καριέρα
Το τραγουδιστικό ύφος του Νταλάρα βασίστηκε κυρίως σε Αμερικανούς τραγουδιστές όπως ο Φρανκι Λέιν και ο Τόνι Γουίλιαμς.
Το 1960 ο Νταλάρα κέρδισε στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο και στον διαγωνισμό Canzonissima με το τραγούδι "Romantica". Την επόμενη χρονιά κέρδισε ξανά το Canzonissima με το τραγούδι «Bambina bambina».
Λέγεται ότι ο Μίνως Μάτσας, διευθυντής της ελληνικής δισκογραφικής εταιρείας MINOS, ήταν εκείνος που σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το όνομα του Νταλάρα ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο για τον τότε νέο τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα (πραγματικό όνομα "Νταράλας"). Ο Ιταλός τραγουδιστής ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ελλάδα μετά την κυκλοφορία της επιτυχίας του "Come prima" το 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Μαράνο σουλ Πανάρο
Το Μαράνο σουλ Πανάρο (ιταλικά: Marano sul Panaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Ζαμπειός Φωκίδας
Ο Ζαμπειός είναι οικισμός της Παρνασσίδας στον Νομό Φωκίδας. Το χωριό βρίσκεται κοντά στην επαρχιακή οδό Αράχωβας - Επταλόφου και απέχει 45,5 χλμ. ΒΑ. της Ιτέας και 31 χλμ. ΝΔ. της Αμφίκλειας Βοιωτίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί τον Επτάλοφο, τις Αλαταριές και τον Ιταμό συναποτελούν την τοπική κοινότητα Επταλόφου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Παρνασσού του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 5 κατοίκους. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε στις 8/03/2001 και προσαρτήθηκε στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Επταλόφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας
Διαχείριση γης
Η διαχείριση γης είναι η διαδικασία διαχείρισης της χρήσης και της ανάπτυξης (τόσο σε αστικά όσο και σε αγροτικά περιβάλλοντα, αλλά η διαχείριση γίνεται κυρίως σε αστικά μέρη) των εδαφικών πόρων. Οι εδαφικοί πόροι χρησιμοποιούνται για διάφορους σκοπούς που μπορεί να περιλαμβάνουν βιολογική γεωργία, αναδάσωση, διαχείριση υδάτινων πόρων και έργα οικοτουρισμού. Η διαχείριση της γης μπορεί να έχει θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις στα χερσαία οικοσυστήματα. Η υπερβολική ή κακή χρήση της γης μπορεί να υποβαθμίσει και να μειώσει την παραγωγικότητα και να διαταράξει τις φυσικές ισορροπίες.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων Κατηγορία:Έδαφος
Νησίδα του Μπρέντφορντ
Η νησίδα του Μπρέντφορντ (αγγλικά: Brentford Eyot ή Ait) είναι ακατοίκητη μακρόστενη νησίδα στον ποταμό Τάμεση κοντά στην περιοχή του Μπρέντφορντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Δεν διαθέτει κτήρια, και διοικητικά ανήκει στον δήμο του Ρίτσμοντ. Στην μέση του νησιού υπάρχει μικρό άνοιγμα το οποίο το διαχωρίζει σε 2 τμήματα. Κατά τον 18ο αιώνα υπήρχε στο νησί παμπ η οποία έληξε την λειτουργία της το 1796. Την δεκαετία του 1920 έγινε δεντροφύτευση στο νησί, και πλέον αποτελεί φυσικό καταφύγιο για πτηνά, ιδιαίτερα για ερωδιούς. Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται η νησίδα του Λοτ.
Βιβλιογραφία
Μ Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο) Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Ουακιτίτης
Ο ουακιτίτης (uakitite) είναι ορυκτό που ανακαλύφθηκε σε έναν μετεωρίτη, ο οποίος βρέθηκε στη Γη, στην ομώνυμη περιοχή (Uakit) της Ασιατικής Ρωσίας (στη Δημοκρατία της Μπουργιατίας), το 2016. Μέχρι στιγμής το ορυκτό αυτό δεν έχει ανιχνευθεί πουθενά αλλού. Από χημικής απόψεως ο ουακιτίτης αποτελείται από νιτρίδιο του βαναδίου με χημικό τύπο VN. Η κύρια μάζα των σιδηρομετεωριτών, όπως ο μετεωρίτης του Ουακίτ, αποτελείται από κράμα σιδήρου και νικελίου, ωστόσο σε μερικούς ανευρίσκονται και ορυκτά που δεν έχουν ανακαλυφθεί ποτέ στη Γη, όπως ο ουακιτίτης. Το ορυκτό αυτό, όπως και άλλα μονονιτρίδια, εκτιμάται ότι είναι πολύ σκληρό, αλλά ο προσδιορισμός των φυσικών του ιδιοτήτων είναι πολύ δύσκολος, καθώς η ποσότητά του είναι πολύ μικρή, με κόκκους μεγέθους 5 μικρομέτρων (μικρότερους από ένα υγιές ερυθρό αιμοσφαίριο). Σύμφωνα με ενδεικτικές μετρήσεις, η σκληρότητα του ουακιτίτη στην Κλίμακα Μος είναι 9 με 10, δηλαδή είναι σχεδόν τόσο σκληρό όσο και το διαμάντι, το σκληροτερο υλικό (φυσικό ή τεχνητό) που υπάρχει στη Γη. Σχηματίζει ισομετρικούς κυβικούς κρυστάλλους, που εμπεριέχονται (στον μετεωρίτη) μέσα σε ντωμπρελίτη-τρωιλίτη (CuCrS2)
Η ονομασία του ορυκτού δόθηκε το 2018 στην Ετήσια Συνέλευση της Μετεωριτικής Εταιρείας και δεν έχει ακόμη εγκριθεί από τη Διεθνή Ορυκτολογική Ένωση.
Παραπομπές
Ουακιτιτης
Μεντόλλα
Η Μεντόλλα (ιταλικά: Medolla) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Ερρίκος Ε΄ της Καρινθίας
Ο Ερρίκος Ε΄, γερμ.: Henrik V von Sponheim (απεβ. στις 12 Οκτωβρίου 1161), από τον Οίκο του Σπόνχαϊμ, ήταν μάργραβος της Βερόνας από το 1144 έως το 1151 και δούκας της Καρινθίας από το 1144 έως το τέλος του. Σύμφωνα με τον σύγχρονο χρονικογράφο Όθωνα του Φράιζινγκ, ο Ερρίκος ήταν «ένας γενναίος άνθρωπος, έμπειρος στα συμβούλια του πολέμου» ( fortem et exercitatum in bellicis consiliis virum).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ούλριχ Α'΄ και της Ιουδήθ, κόρης του Ερμάνος Β΄ μαργράβου του Μπάντεν. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, χήρα του Ροδόλφου Β΄ κόμη του Στάντε και κόρη του Λεοπόλδου μαργράβου της Στυρίας, αλλά ο γάμος τους ήταν άτεκνος. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν ήταν ακόμη νέος. Το 1147 ο πλούσιος θείος του, Βερνάρδος κόμης του Τρίξεν, κληροδότησε τα ανεξάρτητα εδάφη (allodii) του και τους εξαρτημένους του (ministariales, δουλοπάροικους υψηλής θέσης) στην Καρινθία και στη Στυριανή μαρκιωνία επί του Δράβου στον Οτόκαρ Γ΄ μάργραβο της Στυρίας.
Ο Ερρίκος Ε΄ ήταν μέλος της πρεσβείας, που έστειλε ο Φρειδερίκος στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ το 1160–61. Ο Ερρίκος Ε΄ πιθανότατα στάλθηκε, επειδή ο αδελφός του, Ένγκελμπερτ Γ΄ μάργραβος της Ιστρίας ήταν νυμφευμένος με τη Ματθίλδη του Ζούλτσμπαχ, αδελφή τής συζύγου τού Μανουήλ, τής Αυτοκράτειρας Ειρήνης. Κατά την επιστροφή, ο Ερρίκος Ε΄ πνίγηκε στις εκβολές του ποταμού Ταλιαμέντο. Το σώμα του τάφηκε στο αβαείο του Ροσάτσο. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ερμάνος Β΄.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος του Σπόνχαϊμ
Διαχείριση επιχειρήσεων
Η διαχείριση επιχειρήσεων είναι ένας κλάδος της διοίκησης επιχειρήσεων που επικεντρώνεται στην καινοτομία και την πρόκληση στην εισαγωγή ενός εντελώς νέου προϊόντος ή στην είσοδο σε μια πολλά υποσχόμενη νέα αναδυόμενη αγορά.
Σαιντ-Εβρού-ντε-Μονφόρ
Το Σαιντ-Εβρού-ντε-Μονφόρ (γαλλικά: Saint-Evroult-de-Montfort) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονφορταί (γαλλικά: Montfortais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Διαχείριση επιχειρήσεων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ένας ορισμός της διαχείρισης επιχειρήσεων σε αντιδιαστολή με την παραδοσιακή διαχείριση. Κατηγορία:Διαχείριση ανά είδος
Λουδοβίκος Ιωάννης Μαρία του Παντιέβρ
Ο Λουδοβίκος-Ιωάννης-Μάριος, γαλλ. Louis-Jean-Marie (16 Νοεμβρίου 1725 - 4 Μαρτίου 1793) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Παντριέβρ (Penthièvre).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σατώ ντε Ραμπουγιέ και ήταν γιος του Λουδοβίκου-Αλεξάνδρου κόμη της Τουλούζης, νόθου γιου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Φραγκίσκης-Αθηναΐδας μαρκησίας ντε Μοντεσπάν. Μητέρα του Λουδοβίκου-Ιωάννη-Μάριου ήταν η Μαρία-Βικτώρια, κόρη του Άν-Ζυλ ντε Νοάιγ. Κατά τη γέννησή του τού δόθηκαν οι τίτλοι του δούκα του Παντιέβρ, πρίγκιπα του Λαμπάλ, πρίγκιπα του Καρινιάνο, δούκα του Ωμάλ, κόμη του Ε, κά.
Οικογένεια
Το 1744 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Θηρεσία-Φελίτσιτας των Έστε, κόρη του Φραγκίσκου Γ΄ δούκα της Μόντενα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Δούκες του Ωμάλ Κατηγορία:Δούκες του Παντιέβρ
Οτσάκιβ
Το Οτσάκιβ γνωστό και ως Οτσάκοβ (Очаків, Очаков, Özü, Oceacov και Vozia, και Αλέκτορ (Ἀλέκτορος στα ελληνικά) είναι μια μικρή πόλη στην περιφέρεια Μικολάιβ (περιοχή) της νότιας Ουκρανίας. Λειτουργώντας ως το διοικητικό κέντρο του Οτσάκιν ράιον ( περιοχή), η ίδια η πόλη δεν ανήκει στο ράιον και έχει οριστεί ως πόλη περιφερειακής σημασίας. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 13,927 κατοίκους (2021).
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται ακριβώς στις εκβολές του Δνείπερου, στις όχθες του ποταμού Δνείπερου-Βουγκ. Ανάμεσα στο ακρωτήριο Οτσάκιβ (βόρεια όχθη) και τη σούβλα Κίνμπουρν (νότια όχθη) υπάρχουν μόνο 3,6 χιλιόμετρα. Τα φρούρια Οτσάκιβ και Κίνμπουρν έλεγχαν την είσοδο του Δνείπερου και του Μπουγκ.
Ίδρυση και ονόματα
μικρογραφία|350x350εσ| Ο Σιγισμούνδος φον Χερμπερστάιν τοποθετεί το «Oczakow» (σημερινό «Οτσάκιβ») στην ακτή της [[Μαύρη Θάλασσα|Μαύρης Θάλασσας (Ponti Evxini) στον χάρτη του του 1549.]] μικρογραφία|415x415εσ| Ο χάρτης του 1720 του Γιόχαν Μπάπτιστ Χόμαν όπου ο Oczakow είναι επίσης γνωστό ως Dziarcrimenda Η λωρίδα γης, στην οποία βρίσκεται σήμερα το Οτσάκιβ, κατοικούνταν από Θράκες και Σκύθες στην αρχαιότητα. Ήταν γνωστό ως μέρος της Μεγάλης (δηλ. ευρωπαϊκής) Σκυθίας. Τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ., Έλληνες άποικοι είχαν ιδρύσει μια εμπορική αποικιακή πόλη, με το όνομα Αλέκτωρ, κοντά στις θρακικές ακτές. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν επίσης ότι κοντά στην περιοχή βρισκόταν η παλιά μιλησιακή (αρχαία ελληνική) αποικία της Ολβίας Ποντικής. Υποτίθεται ότι οι ίδιες ελληνικές αποστολές εγκαταστάθηκαν στον Αλέκτωρ.
Κατά τον Μεσαίωνα ο τόπος ονομάστηκε Βόζια από τους Ρουμάνους. Το όνομα υποτίθεται ότι προέρχεται από ένα φυτό γνωστό στα ρουμανικά ως bozii ή bozia (Sambucus ebulus), ένα φαρμακευτικό βότανο, που βρίσκεται συχνά εκεί. Η επικράτεια ήταν μέρος της κυριαρχίας των Μπρόντιτσι. Έπεσε στην κυριαρχία των Τατάρων την εποχή της εισβολής των Μογγόλων στην Ευρώπη.
Ο Αλέξανδρος Α' ο Καλός, ηγεμόνας της Μολδαβίας (ρ. 1400–1432), και ο σύμμαχός του Βίτοβτ ή Βυτάουτας, Μέγας Δούκας της Λιθουανίας (ρ. 1392–1430), απελευθέρωσαν την επικράτεια Βόζια και χτίστηκε ένα φρούριο πάλι κοντά στα ερείπια του Αλέκτωρ. Αργότερα το οχυρό θα αναφέρεται στα ρωσικά χρονικά ως Ντάσεφ.
Σε μεταγενέστερη ημερομηνία έγινε το κέντρο ενός οθωμανικού σαντζακίου, που περιλάμβανε το Χατζηντερέχ (σήμερα Οβιντιόπολ), το Χαντζήμπεϊ (Οδησσό) και το Ντουμποσάρι, καθώς και περίπου 150 χωριά, και την επαρχία Σιλίστρα, που μερικές φορές ονομάζεται επαρχία Όζι, στην οποία ανήκε. Το Χαντζήμπεϊ έγινε το ίδιο αργότερα κέντρο σαντζακιών.
Το 1600 ο Μιχάι Βιτεαζούλ (Μιχαήλ ο Γενναίος), Πρίγκιπας της Βλαχίας, πήρε τον έλεγχο της πόλης για σύντομο χρονικό διάστημα.
Ο Λάβρεν Πιασετσίνσκι, γραμματέας του Πολωνού βασιλιά Σιγισμούνδου Γ' της Πολωνίας, ταξιδεύοντας με μια διπλωματική αποστολή στο Γκαζί Γκιράι Χαν, διασχίζοντας την περιοχή Τσετάτεα Άλμπα (Ak-Kerman) και την περιοχή Βόζιαή Οτσέακοβ, βρήκε μόνο «μολδαβικά χωριά υπό την κυριαρχία του Τατάρ Χαν, που τα κυβερνούσε στο όνομά του ο Ναζίλ Αγά» («sate moldoveneşti pe care le ţine hanul tătărăsc şi pe care le guvernează în numele lui sluga lui Nazyl aga») Παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν από τον Τζιοβάνι Μποτέρο (1540–161) στο βιβλίο Οικουμενικές σχέσεις (Relazioni universali)(Βενετία 1591), τον Τζιάν Λορέντσο ντ' Ανανία στο βιβλίο Το Παγκόσμιο Εργοστάσιο του Κόσμου ή Κοσμογραφία (L'Universale fabbrica del Mondo, ovvero Cosmografia) (Νάπολη 1573, Βενετία 1596 κ.λπ.) και από τον Τζιοβάνι Αντόνιο Μαγκίνι (1555–1617), από την Πάδοβα, στην Παγκόσμια Γεωγραφία (în Geographie universae) (Βενετία 156).
Ο Ντάνιελ Κρμαν έγραψε ότι εκτός από τους Τούρκους και τους Τατάρους, τους κατακτητές της Βόζια, η πόλη κατοικήθηκε από Μολδαβούς (Ρουμάνους) και πλήθος Ελλήνων εμπόρων.
Ρωσική κατάκτηση
μικρογραφία| Η πόλη και το φρούριο μετά την κατάληψη της από τους Ρώσους το 1737 Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1735–1739), η Ρωσική Αυτοκρατορία, θεωρώντας το Οθωμανικό φρούριο ως το κλειδί, για να αποκτήσει τον έλεγχο των παραλίων της Μαύρης Θάλασσας, την πολιόρκησε το 1737. Τα ρωσικά στρατεύματα με διοικητή τον στρατάρχη φον Μίνιχ κατέλαβαν το φρούριο καταιγιστικά (Ιούλιος 1737), αλλά τον επόμενο χρόνο η Ρωσία το εγκατέλειψε, αποδίδοντάς το στην Τουρκία το 1739. Η πολιορκία του 1737 έγινε διάσημη ως το υπόβαθρο μιας από τις ιστορίες του φανταστικού Βαρώνου Μυνχάουζεν.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1787-1792, οι ρωσικές χερσαίες δυνάμεις υπό τον Αλεξάντερ Σουβόροφ και ναυτικές μονάδες υπό τον Τζον Πολ Τζόουνς ξεκίνησαν μια δεύτερη πολιορκία του Οτσάκοφ, η οποία ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1788 και διήρκεσε έξι μήνες. Τον Δεκέμβριο του 1788, σε θερμοκρασίες -23 °C, οι Ρώσοι εισέβαλαν στο φρούριο, με αποτέλεσμα τρομερές απώλειες ζωών. Η πολιορκία έγινε το θέμα μιας περίφημης ωδής του Γαβριήλ Ντερζάβιν. Η ναυμαχία του Οτσάκοφ (Ιούλιος 1788) έλαβε χώρα παράλληλα με την πόλη κατά την ίδια εκστρατεία. Η Συνθήκη του Ιασίου του 1792 μεταβίβασε τον Όζι στη Ρωσική Αυτοκρατορία, η οποία τον μετονόμασε σε Οτσάκοβ (Ochakov) (Оча́ков).
Αρχικά η Ρωσική Αυτοκρατορία σχεδίαζε να ιδρύσει μια «Νέα Μολδαβία» ως σημείο έλξης για τους Ρουμάνους από τη Μολδαβία, τη Βλαχία και άλλες ρουμανόφωνες περιοχές. Οι Ρουμάνοι έγιναν μειονότητα στην περιοχή ως αποτέλεσμα της πολιτικής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για τους σλαβικούς εποικισμούς.
Αγγλογαλλική κατοχή
Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου το φρούριο Κίνμπουρν απέναντι από το Οτσάκιβ βομβαρδίστηκε από τον αγγλο-γαλλικό στόλο και καταλήφθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1855, κατά τη διάρκεια της Μάχης του Κίνμπουρν. Το φρούριο παρέμεινε στα χέρια των Αγγλογάλλων για τους υπόλοιπους μήνες του πολέμου, ενώ οι Ρώσοι εγκατέλειψαν το Οτσάκιβ και κατέστρεψαν το οχυρό που βρισκόταν εκεί. Μετά από αυτόν τον πόλεμο, οι παράκτιες άμυνες γύρω από το Οτσάκιβ ανοικοδομήθηκαν και ενισχύθηκαν.
Πρόσφατη ιστορία
Με την ίδρυση του ουκρανικού κράτους ως Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας το ουκρανικό όνομα της πόλης έγινε επίσημο. Το Οτσάκιβ ήταν μέρος της ΣΣΔ της Ουκρανίας της Σοβιετικής Ένωσης και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από τη Ρουμανία μεταξύ 1941 και 1944. Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της πόλης που η εθνολογική και κοινωνιολογική έρευνα των Ρουμάνων επιζώντων του Οτσάκιβ έγινε από τον Άντον Γκολοπέντσια.
Παρόν
Σήμερα το Οτσάκιβ είναι μια πόλη-θέρετρο και ένα ψαρολίμανο. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός είναι περίπου 16.900 (κατά το έτος 2001).
Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι το κτήριο του Μουσείου Σουβόροφ, το οποίο χρησίμευε ως τζαμί τον 15ο αιώνα. Μετατράπηκε σε ναό του Αγίου Νικολάου το 1804 και ανακατασκευάστηκε σε ψευδορωσικό ρυθμό το 1842.
Όχι μακριά από την πόλη βρίσκεται το Ιστορικό-Αρχαιολογικό Καταφύγιο "Ολβία" και το νησί Μπερεζάν. Στη χερσόνησο Κίνμπουρν βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο "Λευκή όχθη του Σβιάτοσλαβ" και το "δάσος Βολζίν" του καταφυγίου Βιόσφαιρας της Μαύρης Θάλασσας.
Μιράντολα
Η Μιράντολα (ιταλικά: Mirandola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Λοφάρι Ροδόπης
Το Λοφάρι ή Λοφάριο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 25 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Λοφάρι βρίσκεται στα βορειοανατολικά του κάμπου της Κομοτηνής και τις νότιες όχθες του Λίσσου ποταμού, σε απόσταση 14 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 26 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή. Το χωριό αναφέρεται ως Λεφετζιλέρ από τον γιατρό της Μαρώνειας Μελίρρυτο στο βιβλίο του "Περιγραφή Ιστορική και Γεωγραφική από εκκλησιαστική άποψη της Μητρόπολης Μαρωνείας" (έκδοση του 1871) να "περιέχει οικίας χριστιανικάς 15-19". Οι κάτοικοί του χριστιανοί και μουσουλμάνοι (το 1/4 του χωριού είναι Ρομά και λίγες οικογένειες Πομάκων ) ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία κυρίως βαμβάκι και καπνά. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στην ανατολική άκρη του χωριού. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρίσβης. Το 1951 με το ΦΕΚ 36Α - 28/01/1951 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Αετόλοφο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λοφαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 528 κατοίκους ενώ ως οικισμός 489.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Μοντεκρέτο
Το Μοντεκρέτο (ιταλικά: Montecreto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Σαιντ-Εβρού-Νοτρ-Νταμ-ντυ-Μπουά
Το Σαιντ-Εβρού-Νοτρ-Νταμ-ντυ-Μπουά (γαλλικά: Saint-Evroult-Notre-Dame-du-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εμπρυλσιέν (γαλλικά: Ébrultiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σαιν-Φραιμπώ (Ορν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φραμπαλντεέν (γαλλικά: Frambaldéens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Super Cup ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2013
Το Super Cup ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2013 ήταν η 44η έκδοση του Super Cup Κύπρου. Στον αγώνα συμμετείχαν o πρωταθλητής Κύπρου, ΑΠΟΕΛ, και ο κυπελλούχος Κύπρου, Απόλλων. Το παιχνίδι έγινε στο Νέο Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία.
Ο ΑΠΟΕΛ κέρδισε τον αγώνα νικώντας τον Απόλλωνα με 1-0.
Η επίσημη ονομασία της διοργάνωσης ήταν LTV Super Cup. Ο αγώνας ήταν αφιερωμένος στον Ερυθρό Σταυρό.
Ο αγώνας μεταδόθηκε τηλεοπτικά από την LTV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2013 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2013
Σαιν-Ζωρζ-ντ'Ανμπέκ
Το Σαιν-Ζωρζ-ντ'Ανμπέκ (γαλλικά: Saint-Georges-d'Annebecq) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζωρζιέν (γαλλικά: Georgiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σαιν-Φυλζάν-ντεζ-Ορμ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υλμό-Φροζαντέν (γαλλικά: Ulmo-Frogentins).
Μοντεφιορίνο
Το Μοντεφιορίνο (ιταλικά: Montefiorino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Ιταμός Φωκίδας
Ο Ιταμός είναι «έρημος» οικισμός της Παρνασσίδας στον Νομό Φωκίδας. Το χωριό βρίσκεται ΒΑ. της Ιτέας σε απόσταση 45,5 χλμ. και ΝΔ. της Αμφίκλειας Βοιωτίας στα 31 χλμ. . Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί τον Επτάλοφο, τις Αλαταριές και τον Ζαμπειό συναποτελούν την τοπική κοινότητα Επταλόφου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Παρνασσού του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει κατοίκους. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Επταλόφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας
Μιρλάν Μουρζάεφ
Ο Μιρλάν Μουρζάεφ (κιργιζικά: Мирлан Мурзаев, γεννήθηκε 29 Μαρτίου 1990) είναι ποδοσφαιριστής από το Κιργιστάν που αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας του Κιργιστάν με 15 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κιργίζιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κιργιστάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Πετάχ Τίκβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντενίζλισπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντογάν Τουρκ Μπιρλιγί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσεναϊγίν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Φράνιο Σέφερ
Ο Φράνιο Σέφερ (κυριλλικά : Фрањо Шефер, γερμανικά : Francis Schaeffer/Franz Schäffe), γεννημένος το 1905 στην Βιέννη ήταν Γιουγκοσλάβος, Αυστριακής καταγωγής, πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Σέφερ γεννήθηκε το 1905 στη Βιέννη σε εβραϊκή οικογένεια, το 1910 μετακόμισαν στο Κάρλοβατς, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα σε γήπεδο τένις.
Έπαιξε για την ομάδα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας στο κύπελλο Ντέιβις για πρώτη φορά το 1928 και το 1933 έγινε αρχηγός της ομάδας. Τρεις φορές στη σειρά ήταν πρωταθλητής της Γιουγκοσλαβίας το 1929, 1930, και το 1931, κέρδισε επτά τίτλους συνολικά στο απλό διπλό και μεικτό.
Ο Σέφερ είναι ο παίκτης που έδωσε στην Γιουγκοσλαβική ομάδα στο κύπελλο Ντέιβις την πρώτη της νίκη, ήταν στο Ζάγκρεμπ, η δεύτερη εμφάνιση της Εθνικής Γιουγκοσλαβικής Ομάδας στο κύπελλο κατά της Φινλανδίας το 1928. Στην τέταρτη εμφάνιση του στο κύπελλο ντέιβις το 1930 εναντίον της Σουηδίας στο Βελιγράδι, ήταν ο ήρωας του αγώνα, πέτυχε τη μοναδική νίκη της γιουγκοσλαβικής ομάδας σε αυτόν τον αγώνα. Επίσης με την εθνική ομάδα στη Βουδαπέστη στο αγώνα ενάντια στην Ουγγαρία, όπου σφράγισε τη νίκη της ομάδαςμε 3-2, όπου συνεργάστηκε με τον Φράνιο Πούντσετς και κέρδισε το διπλό. Σαν προπονητής, πιστώνεται με την ανακάλυψη του Ντραγκούτιν Μίτιτς, βοηθώντας τον στα πρώτα στάδια ως την ένταξή του στην ομάδα εθνική ομάδα.
Το 1934 και το 1935 πήγε σε περιοδεία στην Ινδία μαζί με τους Γιόσιπ Παλάντα, Φράνιο Πούντσετς και τον Φράνιο Κουκούλιεβιτς. Το 1935 κέρδισε με τον Κουκούλιεβιτς το διεθνές πρωτάθλημα όλης της Ινδίας στο διπλό και μετά επέστρεψε στη χώρα του για να παίξει ενεργά μέχρι την έναρξη του Β Παγκοσμίου πολέμου. Κέρδισε έναν από τους τελευταίους τίτλους του στο μεικτό το 1939. Στην αρχή του Β' Παγκοσμίου πολέμου μετανάστευσε πρώτα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη συνέχεια στον Καναδά, όπου πέθανε. Η τελευταία γνωστή του θέση ήταν στο Μόντρεαλ το 1980 .
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές της αντισφαίρισης
Ελισάβετ της Ουγγαρίας, δούκισσα της Βοημίας
Η Ελισάβετ (1145 - 1189) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βοημίας. Ανέλαβε επίτροπος της Βοημίας δύο φορές κατά τις απουσίες του συζύγου της.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας και της Ευφροσύνης των Ρουρικιδών, κόρης του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου.
Η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο περί το έτος 1157. Το 1179 η Ελισάβετ ενήργησε ως επίτροπος κατά την απουσία τού συζύγου της και ως εκ τούτου διεξήγαγε με επιτυχία την υπεράσπιση της Πράγας από τον κουνιάδο της Σομπεσλάβ Β΄. Εμφανίστηκε στο πεδίο της μάχης με διακριτικά του κλήρου στη σημαία της. Το 1184 επανέλαβε τον ίδιο αγώνα με τον ίδιο αντίπαλο και ήταν και πάλι νικήτρια. Ωστόσο το 1189 αναγκάστηκε να παραδοθεί στον Κορράδο Β΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε π. το 1157 τον Φρειδερίκο των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Δούκισσες της Βοημίας
Ιερό Αφροδίτης και Έρωτα
Το Ιερό Αφροδίτης και Έρωτα ήταν αρχαίο ελληνικό ιερό αφιερωμένο στην Αφροδίτη και τον Έρωτα, επί της βόρειας πλαγιάς του λόφου της Ακροπόλεως των Αθηνών.
Το ιερό βρισκόταν στο μέσον της βόρειας πλευράς της Ακροπόλεως, πιο συγκεκριμένα κάτω από τη βορειοανατολική πλευρά του Ερεχθείου. Επρόκειτο για υπαίθριο ιερό, αποτελούμενο από τα τοιχώματα του λόφου, καθώς και ένα πλάτωμα εμπρός αυτού. Η πρόσβαση στο συγκεκριμένο ιερό γινόταν μέσω της οδού του Περιπάτου, η οποία περιέτρεχε το λόφο. Το ιερό πιστεύεται πως χρησιμοποιούνταν όχι μόνο για τους σχετιζόμενους με τη λατρεία της Αφροδίτης και του Έρωτα εορτασμούς, αλλά και για τον εορτασμό των Αρρηφορίων. Κατά μία άποψη, οι αρρηφόροι μετέβαιναν από την κορυφή του λόφου προς το ιερό μέσω μυστικού περάσματος και μεταφέροντας μυστικά αντικείμενα, ενώ, κατά την επιστροφή τους, μετέφεραν, επίσης αγνώστου ταυτότητας, αντικείμενο. Ωστόσο, πιστεύεται πως επρόκειτο για άλλο ιερό της Αφροδίτης.
Η τοποθεσία του ιερού εντοπίστηκε από τον Αμερικανό αρχαιολόγο Όσκαρ Μπρονέρ το 1931. Η συγκεκριμένη τοποθεσία έχει ταυτοποιηθεί ως χώρος λατρείας της Αφροδίτης, βάσει και σχετικών αρχαιολογικών ευρημάτων που ανευρέθηκαν εντός της περιοχής. Μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται δύο επιγραφές, εκ των οποίων η μία αναφέρεται σε εορτασμό προς τιμήν της Αφροδίτης, ενώ η δεύτερη στον Έρωτα, καθώς και τμήματα γλυπτών, λαξευμένες εσοχές στα τοιχώματα του λόφου, όπου πιστεύεται πως ήσαν τοποθετημένα γλυπτά, εκ των οποίων έχουν διασωθεί έως σήμερα, συνολικά, περισσότερα από 20, πολυάριθμες αναθηματικές προσφορές, όπως κεραμικά αντικείμενα και ειδώλια, συμπεριλαμβανομένων μικρού μεγέθους πλακιδίων με αναπαραστάσεις γεννητικών οργάνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Αρχαία ιερά της Αθήνας
Σιδηροδρομικός σταθμός Μαγούλας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μαγούλας είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας. Βρίσκεται στην Μαγούλα του Δήμου Ελευσίνας, ανατολικά από τα όρια του αστικού της ιστού και έλαβε την ονομασία του από την πόλη την οποία εξυπηρετεί. Ο σταθμός εξυπηρετεί και το παρακείμενο Θριάσιο νοσοκομείο μέσω και των γραμμών της ΟΣΥ 861 & 863. Τέθηκε σε λειτουργία στις 18 Ιουλίου 2006 και βρίσκεται στην κεντρική νησίδα της Αττικής Οδού. Διαθέτει δύο αποβάθρες μορφής νησίδας.
Παραπομπές
Μαγούλα Μαγούλα Μαγούλα Μαγούλα
Λιούις Πάουελ
Το βράδυ της 14ης Απριλίου 1865 ο συνωμότης Ντέιβιντ Χέρολντ τέθηκε υπεύθυνος να συνοδεύσει τον Πάουελ στο σπίτι του Σούαρντ, και στη συνέχεια να τον βοηθήσει να δραπετεύσει, αλλά τελικά το σχέδιο απέτυχε αφού ο Πάουελ τραυμάτισε τον Σούαρντ αλλά όχι θανάσιμα και ο Χέρολντ έφυγε από το σημείο χωρίς να περιμένει τον Πάουελ για να αποδράσουν μαζί. Ο Πάουελ μετά την επίθεση χαμένος έφτασε στο οικοτροφείο της Μαίρυ Σάρατ, μητέρας του συνωμότη Τζον Σάρατ, τρεις ημέρες αργότερα, ενώ η αστυνομία ήταν ήδη εκεί και διεξήγαγε έρευνα για τη ανθρωποκτονία του Λίνκολν και την απόπειρα κατά της ζωής του Σούαρντ και συνελήφθη. Οι Πάουελ, Μαίρυ Σάρατ, Χέρολντ και Τζορτζ Άντσεροντ καταδικάστηκαν σε θάνατο από στρατοδικείο και εκτελέστηκαν με απαγχονισμό στο οπλοστάσιο Washington στην Ουάσινγκτον στις 7 Ιουλίου 1865.
Βιογραφία
Ο Λιούις Πάουελ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1844 στην Αλαμπάμα. Ο πατέρας του, ο Τζορτζ Κάντερ, ήταν Βαπτιστής ιερέας και ιεραπόστολος. Ως ο μικρότερος από εννέα παιδιά της οικογένειας, διακρίθηκε για τον εσωστρεφή χαρακτήρα του και την επιθυμία του για μάθηση. Ανατράφηκε από τους γονείς του στο σπίτι. Όταν ο Λιούις ήταν 12 ετών, κλωτσήθηκε στη γνάθο από ένα μουλάρι ενώ έπαιζε στην αυλή του σπιτιού του, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα ένα κάταγμα. Όπως αργότερα σημείωσε ο γιατρός της φυλακής που τον εξέτασε αφού κατηγορήθηκε για συνωμοσία, η αριστερή πλευρά του σαγονιού του ήταν πιο εμφανής από τη δεξιά. Όταν ήταν 15 ετών η οικογένεια μετακόμισε στη Φλόριντα.
Συμμετοχή στον Αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο
Το 1863, ο Πάουελ υπηρέτησε με το πρώτο λόχο του 2ο Συντάγματος Πεζικού της Φλόριντα και συμμετείχε στη Μάχη του Γκέτισμπουργκ. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, τραυματίστηκε στον καρπό και συνελήφθη από τους βόρειους. Μεταφέρθηκε σε ομοσπονδιακό νοσοκομείο στην πόλη της Βαλτιμόρης, όπου, έχοντας καταφέρει να αποκτήσει την εμπιστοσύνη μιας νοσοκόμας, της Μαργαρίτας Μπράνσον, έβαλε τη στολή ενός στρατιώτη της Ένωσης και δραπέτευσε από την αιχμαλωσία στις 7 Σεπτεμβρίου 1863.
Η Μαργαρίτα Μπράνσον οδήγησε τον Πάουελ στο οικοτροφείο της μητέρας της στην οδό North Eutaw Street στη Βαλτιμόρη. Το οικοτροφείο των Μπράνσον ήταν ένας πολύ γνωστός ασφαλής οίκος της Συνομοσπονδίας όπου γίνονταν συχνά ραντεβού για τα μέλη της Μυστικής Υπηρεσίας της Συνομοσπονδίας. Ο Πάουελ μπορεί να είχε περάσει έως και δύο εβδομάδες στο σπίτι των Μπράνσον πριν κατευθυνθεί νότια. Ενώ ήταν ακόμα στο Μέριλαντ, έμαθε την τοποθεσία του Χάρι Γκίλμορ και των «Γκίλμμορ Ρέιντερς» - μιας μονάδας ιππικού που αποσπάστηκε από το Δεύτερο Σώμα - και πέρασε μερικές μέρες μαζί τους. Διέσχισε τη Βιρτζίνια και στις 30 Σεπτεμβρίου, κατέληξε στο σπίτι του Τζον Σκοτ Πέιν, ενός εξέχοντος γιατρού και υποστηρικτή της συνομοσπονδίας ,ο οποίος ζούσε στο Granville Tract, μια φυτεία περίπου 4 μίλια (6,4 χλμ.) από το Warrenton. Μέχρι τώρα, ο Πάουελ φορούσε μια στολή νοτίου, και ο Πέιν τον καλωσόρισε στο σπίτι του για ένα γεύμα και μια διανυκτέρευση. Συζήτησαν για τους Mosby's Rangers του συνταγματάρχη Τζον Σ .Μόσμπυ, μιας μεγάλης ανεξάρτητης μονάδας ανταρτών που έδρευε στο Warrenton. Ο Πάουελ έγινε μέλος των Mosby την επόμενη μέρα.
Για περισσότερο από ένα χρόνο, ο Πάουελ υπηρέτησε υπό τον Μόσμπυ. Ο Μόσμπυ θεώρησε ότι ο Πάουελ ήταν ένας από τους πιο αποτελεσματικούς στρατιώτες του και έτσι κέρδισε το ψευδώνυμο "Λιούις ο Τρομερός" για την αγριότητα του στο πεδίο της μάχης. Έζησε ως πολίτης με τους Paynes, φορώντας τη στολή του και συμμετέχοντας σε στρατιωτικές δραστηριότητες μόνο όταν διεξήγαγαν κομματικές επιδρομές. στις 17 Νοεμβρίου 1864, η ομάδα του Πέιν κατάφερε να συλλάβει το περιβόητο Υπολοχαγό Ρίτσαρντ Μπλέιζερ. Αυτή η τελευταία επιδρομή αποδείχτηκε ένα σημείο καμπής για τον Πάουελ. Ο υπολοχαγός του Στρατού της Ένωσης Ρίτσαρντ Ρ. Μπλέιζερ ήταν ένας διακεκριμένος ιθαγενής μαχητής που στάλθηκε για να καταστρέψει τους Ρέιντζερ Μόσμπι. Αντ' αυτού, ο Μπλέιζερ συνελήφθη. Ο Πάουελ και τρεις άλλοι είχαν το προνόμιο να οδηγήσουν τον Μπλέιζερ στη φυλακή στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, στα τέλη Νοεμβρίου.
Η επίσκεψη του Πάουελ στο Ρίτσμοντ τον άλλαξε. Επέστρεψε στον Γουόρεντον ενδοσκοπικός. Η βιογράφος του Πάουελ, Betty Ownsbey,, υποστηρίζει ότι το ταξίδι του στο Ρίτσμοντ τον έκανε να αναγνωρίσει ότι πλέον η Συνομοσπονδία είχε χαθεί και η κατάθλιψή του προκλήθηκε από την επιθυμία του να βγει από τη μάχη. Αρκετοί άλλοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι η Συνομοσπονδιακή Μυστική Υπηρεσία τον είχε ήδη προσλάβει στις τάξεις της κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους - με τη συγκατάθεση του Mosby - και ότι η κυκλοθυμία του Πάουελ προήλθε από ηθικές αμφιβολίες που είχε καθώς σκέφτηκε να σταλεί στο Βορρά για να βοηθήσει με διάφορα σχέδια απαγωγής του Αβραάμ Λίνκολν.
Συμμετοχή στη συνωμοσία
Δεν είναι γνωστό τι συνέβη στον Λιούις Πάουελ στη συνέχεια, αλλά το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου 1864, εγκαταλείφθηκε από τη μονάδα του που βρισκόταν στο Ρίτσμοντ. Τότε πούλησε το άλογό του και αγόρασε ένα εισιτήριο για ένα τρένο με κατεύθυνση την Αλεξάνδρεια.. Εκεί, στις 13 Ιανουαρίου 1865, με το νέο όνομα Λιούις Πέιν, παραδόθηκε σε στρατιώτες της Ένωσης, προσποιούμενος ότι ήταν πρόσφυγας από το νότο.
Στις 14 Ιανουαρίου, ο Πάουελ έφτασε στη Βαλτιμόρη και έκανε check in στο Miller Hotel. Εκεί ήρθε σε επαφή με τους Μπράνσον και σύντομα εγκαταστάθηκε ξανά στο οικοτροφείο τους.
Την ίδια ημέρα που ο Πάουελ έφτασε στη Βαλτιμόρη, ο Τζον Σάρατ και ο Λούις Τζ.Βάιχμαν αγόρασαν μία βάρκα στο λιμάνι Tobacco στο Charles County, στο Maryland. Ο Σάρατ, και σε πολύ μικρότερο βαθμό ο Βάιχμαν, ήταν μέλη μιας ομάδας με επικεφαλής τον Τζον Γουίλκς Μπουθ, ο οποίος σχεδίαζε να απαγάγει τον πρόεδρο Λίνκολν.
Είτε στα τέλη Ιανουαρίου είτε στις αρχές Φεβρουαρίου του 1865. ο Πάουελ συναντήθηκε με τον Τζον Γουίλκς Μπουθ έξω από το ξενοδοχείο Barnum στη Βαλτιμόρη. Καθοδηγούμενος από τις απόψεις του, ο Booth αποφάσισε να οργανώσει την απαγωγή του προέδρου για την επακόλουθη ανταλλαγή του Λίνκολν με ομοσπονδιακούς κρατουμένους.
Στον Πάουελ ο Μπουθ, βρίσκει έναν αξιόπιστο σύντροφο. Η απαγωγή έπρεπε να πραγματοποιηθεί στις 17 Μαρτίου 1865, κατά την επίσκεψη του Λίνκολν σε τοπικό νοσοκομείο αλλά το σχέδιο ανατράπηκε από την ακύρωση της προεδρικής επίσκεψης. Μετά την αποτυχία αυτή, ο Μπουθ αποφάσισε να οργανώσει τη δολοφονία του προέδρου και των μελών της κυβέρνησής του.
Απόπειρα δολοφονίας του Ουίλιαμ Σούαρντ
Στις 14 Απριλίου 1865, ο Μπουθ έμαθε για τα σχέδια του Λίνκολν να παρακολουθήσει μια παράσταση στο θέατρο της Ford. Στις 8:00 μ.μ., οι συνωμότες συναντήθηκαν στο διαμέρισμα του Τζον Γουίλκς Μπουθ για να συζητήσουν τις λεπτομέρειες της επερχόμενης δράσης τους. Οι ρόλοι διανεμήθηκαν ως εξής: Ο Πάουελ, συνοδευόμενος από τον Χέρολντ θα σκότωνε τον υπουργό Ουίλιαμ Σούαρντ και ο ίδιος ο Μπουθ τον Πρόεδρο Λίνκολν. Ο Τζορτζ Άντζεροντ θα σκότωνε τον Αντιπρόεδρο Τζόνσον. Υποτίθεται ότι οι επιθέσεις θα διεξάγονταν ταυτόχρονα, περίπου στις 22:15.
Περίπου 15 λεπτά αφότου πυροβολήθηκε ο Λίνκολν στο θέατρο Ford, ο Lewis Powell, οπλισμένος με ένα μαχαίρι και ένα περίστροφο, εισέβαλε στο σπίτι του Ουίλιαμ Σούαρντ στην άλλη πλευρά της πόλης. Σκόπευε να τρέξει κατευθείαν στην κρεβατοκάμαρα, αλλά τον σταμάτησε ο μπάτλερ Ουίλιαμ Μπελ και ο γιος του Σούαρντ, Φρέντερικ. Τότε ο Πάουελ έβγαλε ένα περίστροφο και προσπάθησε να ανοίξει πυρ, αλλά απέτυχε. Μετά από αρκετές προσπάθειες να πυροβολήσει, ο Πάουελ χτύπησε το κεφάλι του γιου του υπουργού Εξωτερικών και έβγαλε ένα μαχαίρι. Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, ο μπάτλερ Ουίλιαμ Μπελ κατάφερε να τρέξει έξω από το σπίτι φωνάζοντας "δολοφόνος!"
Ταυτόχρονα, φοβισμένος, ο Χέρολντ έδεσε το άλογο του Πάουελ σε ένα δέντρο, και ο ίδιος έσπευσε να φύγει.
Ο Πάουελ κατάφερε να σπάσει την πόρτα του υπνοδωματίου του Σούαρντ και να μπει μέσα. Εκεί, εκτός από τον Υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος ήταν ξαπλωμένος με τραυματισμούς μετά από πτώση από άλογο, ήταν μια νοσοκόμα, ο λοχίας της αστυνομίας Τζορτζ Ρόμπινσον και η κόρη του Σούαρντ, Φάνυ. Ο Πάουελ χτύπησε στο στήθος το λοχία της αστυνομίας Ρόμπινσον, Ο Πάουελ έπειτα χτύπησε το πρόσωπο της Φάνυ και έπειτα επιτέθηκε στον Σούαρντ,  και προσπάθησε να τον μαχαιρώσει αρκετές φορές. Ωστόσο, λόγω των συνεπειών της πτώσης από το άλογο, ήταν καθισμένος σε μεταλλικές πλάκες που στερέωναν το σώμα του και ο Πάουελ, σε λίγα δευτερόλεπτα, εκτός από αρκετά ρηχές μαχαιριές στο λαιμό, κατάφερε να προκαλέσει μόνο μία σοβαρή πληγή, διαπερνώντας το δεξί μάγουλο του Σούαρντ τραυματίζοντας το σαγόνι του.
Στη συνέχεια, ο δεύτερος γιος του Ουίλιαμ Σούαρντ, Augustus, μπήκε στο δωμάτιο, ο οποίος χωρίς δισταγμό έσπευσε να σταματήσει τον Πάουελ και δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει αυτό που είχε ξεκινήσει. Για αρκετή ώρα ,ο Αύγουστος και ο Πάουελ πάλευαν μεταξύ τους, αλλά ο τελευταίος ήταν σωματικά ισχυρότερος από τον αντίπαλό του, και κατάφερε να κόψει τον Αύγουστο στην περιοχή του αυτιού με ένα μαχαίρι και στη συνέχεια χτύπησε το κεφάλι του στο μεταλλικό πόδι του κρεβατιού. Τότε ο Πάουελ κατάφερε να μαχαιρώσει τον Ρόμπινσον ελαφρά στο στήθος, και φώναξε «Είμαι τρελός!» αρχίζοντας να τρέχει προς τα κάτω.
Σύλληψη, δίκη και εκτέλεση
Στις 18 Απριλίου 1865, ο μπάτλερ του υπουργού Εξωτερικών, Ούλιαμ Μπελ, αναγνώρισε τον Πάουελ ως τον άνθρωπο που επιτέθηκε στον Σούαρντ στις 14 Απριλίου, και έτσι πλέον ο Πάουελ κατηγορήθηκε επίσημα.
Ο Μπουθ κατάφερε να πραγματοποιήσει το σχέδιό του - τη δολοφονία του προέδρου. Ωστόσο, δεν αποφάσισαν όλοι οι συνωμότες για τις ενέργειές τους. Ο Άντζεροντ δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του Μπουθ και το βράδυ της προγραμματισμένης απόπειρας δολοφονίας του αντιπρόεδρου, έχασε την ψυχραιμία του, μέθυσε και δεν μπόρεσε να πετύχει αυτό που είχε προγραμματίσει να κάνει.
Μετά τις απόπειρες δολοφονίας, συνελήφθησαν όλοι οι συνωμότες και οι συνεργοί τους, όπως η Μαίρη Σάρατ, ο Λιούς Πάουελ, ο Τζορτζ Άντζεροντ, ο Ντέιβιντ Χέρολντ, ο Σάμουελ Μαντ, ο Μάικλ Ο'Λόκλιν, ο Έντμαν Σπάνγκλερ και ο Σάμουελ Άρνολντ. Ο ίδιος ο Μπουθ πυροβολήθηκε ενώ προσπαθούσε να δραπετεύσει.
Η δίκη των συνωμοτών ξεκίνησε στις 9 Μαΐου 1865 και στις 30 Ιουνίου 1865 η Μαίρη Σάρατ, ο Λιούς Πάουελ, ο Τζορτζ Άντζεροντ και ο Ντέιβιντ Χέρολντ, κρίθηκαν ένοχοι για τη διοργάνωση της δολοφονίας του Λίνκολν και την απόπειρα δολοφονίας του Υπουργού Εξωτερικών Ουίλιαμ Σούαρντ και καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό. Κατά τη διάρκεια της δίκης και αμέσως πριν από την εκτέλεση, ο Πάουελ επέμεινε στην αθωότητα της Μαίρη Σάρατ.
Η ετυμηγορία εκτελέστηκε στο οπλοστάσιο Washington, φυλακή στην Ουάσιγκτον, στις 13:30 στις 7 Ιουλίου 1865. Τα τελευταία λόγια του Πάουελ ήταν: "Ευχαριστώ για τα πάντα και αντίο!"
Το 1992, το κρανίο του Πάουελ ανακαλύφθηκε στο τμήμα ανθρωπολογίας του ιδρύματος Smithsonian. Αργότερα επέστρεψε στους απογόνους του Πάουελ και θάφτηκε κοντά στον τάφο της μητέρας του στη Γενεύη της Φλόριντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Ο Οίκος των Αστουριών-Λεόν, ισπαν. dinastía Asturiana ή Astur-Leonesa, αραβ. Beni Alfons ή Banu Alfonso (παιδιά του Αλφόνσου) ήταν η δυναστεία που εξουσίαζε τις Αστουρίες, τη Γαλικία και το Λεόν από το 740 ως το 1037.
Ιστορία
Ο πρώτος βασιλιάς του Οίκου είναι ο Αλφόνσος Α΄, γιος του Πέδρο δούκα της Κανταβρίας. Για έναν αιώνα κυβερνούσαν εναλλάξ οι απόγονοι του Αλφόνσου Α΄ και εκείνοι του αδελφού του Φρουέλα της Κανταβρίας. Με το τέλος του Αλφόνσου Β΄ (εγγονού του Αλφόνσου Α΄), τον θρόνο ανέλαβε ο κλάδος του Φρουέλα, με επικεφαλής τον εγγονό του Ραμίρο Α΄. Για το μεγαλύτερο μέρος του 10ου αι. ενδοοικογενειακές από φθόνο διαμάχες είχαν αποτέλεσμα τη διαίρεση της εξουσίας και αγώνες για τη διαδοχή μεταξύ των διαφόρων κλάδων του Οίκου, που τελείωσαν με την άνοδο στον θρόνο τού Βερμούδο Β΄ το 984 (6ου απογόνου του Ραμίρο Α΄). Ο ρόλος της δυναστείας τελείωσε με την ήττα και το τέλος του εγγονού του τελευταίου, Βερμούδο Γ΄ το 1037, οπότε ο θρόνος περιήλθε, μέσω της αδελφής του Σάντσας, στον Φερδινάνδο Α΄ του Λεόν από τον Οίκο των Χιμένεθ.
Υπό την εξουσία τους, το βασίλειο των Αστουριών-Λεόν εξελίχθηκε από ένα μικρό, μέσα στα βουνά περιορισμένο σε ένα με δεσπόζουσα ισχύ στην Ιβηρική. Το 1037 ο Φερδινάνδος Α΄ των Χιμένεθ, γιος του βασιλιά της Παμπλόνα ανήλθε στον θρόνο και η ισχύς των απογόνων του Αλφόνσου Α΄ έληξε.
Ένγκελμπερτ Γ΄ της Ιστρίας
Ο Ένγκελμπερτ Γ΄, γερμ.: Engelbert III von Sponheim, (απεβ. 6 Οκτωβρίου 1173), μέλος του Ρηνανικού Φραγκονικού Οίκου του Σπόνχαϊμ, ήταν μάργραβος της Ιστρίας από το 1124 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ένγκελμπερτ Β΄ δούκα της Καρινθίας & μαργράβου της Ιστρίας και της πρώτης του συζύγου Ούτας του Πάσαου. Όταν τον πατέρα του διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος ως δούκας της Καρινθίας, ο Ένγκελμπερτ Γ΄ έλαβε τον τίτλο του μαργράβου της Ιστρίας. Ωστόσο, κυβέρνησε κυρίως στα κτήματα των Σπόνχαϊμ γύρω από το Kράιμπουργκ στη Βαυαρία, κληροδοτημένα από τη μητέρα του.
Το 1135 ο αυτοκράτορας Λοθάριος Γ΄ τον έστειλε σε μία σύνοδο στην Πίζα στην Ιταλία, προκειμένου να στηρίξει τον πάπα Ιννοκέντιο Β'΄ εναντίον του αντιπάπα Ανακλήτου Β΄. Με τη σειρά του, ο Ένγκελμπερτ έλαβε τη βασιλική μαρκιωνία της Τοσκάνης, αλλά τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Ι΄ των Γουέλφων, δούκας της Βαυαρίας ήδη το 1137. Ο Ένγκελμπερτ παρακολούθησε την Αυτοκρατορική Συνέλευση (Dieta) του 1156 στο Ρέγκενσμπουργκ, όπου έγινε μάρτυρας της παραχώρησης του Μικρού Προνομίου (Privilegium Minus) από τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας, που αναβίβασε τη μαρκιωνία της Αυστρίας σε δουκάτο.
Το 1140 ο Ένγκελμπερτ είχε νυμφευτεί τη Ματθίλδη, τη μικρότερη κόρη του Βαυαρού Βερεγγάριου Β΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ. Ήταν λοιπόν κουνιάδος της Γερτρούδης του Ζούλτσμπαχ, συζύγου του βασιλιά Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας και της Μπέρθας του Ζούλτσμπαχ, που μετονομάστηκε σε Ειρήνη ως σύζυγος του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Η Ματθίλδη απεβίωσε στα τέλη του 1165, ο γάμος παρέμεινε άτεκνος. Ο τίτλος του μαργραβάτου της Ιστρίας πέρασε στους Βαυαρούς κόμητες του Άντεχς.
Ο γιος του Πελεγκρίνο έγινε πατριάρχης της Aκουιλέια στη βόρεια Ιταλία από το 1195 έως το 1204.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σπόνχαϊμ
Ιστορία της Άλγεβρας
Ως κλάδος των μαθηματικών, η άλγεβρα εμφανίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα στην Ευρώπη, με το έργο του Φρανσουά Βιέτ. Η άλγεβρα μπορεί ουσιαστικά να θεωρηθεί ως η μέθοδος υπολογισμού αντικειμένων παρόμοιων της αριθμητικής,αλλά με μη αριθμήσιμα μαθηματικά αντικείμενα. Ωστόσο, μέχρι τον 19ο αιώνα, η άλγεβρα αποτελούνταν κυρίως από τη θεωρία των εξισώσεων. Για παράδειγμα, το θεμελιώδες θεώρημα της άλγεβρας ανήκει στη θεωρία των εξισώσεων και,στις μέρες μας,δεν θεωρείται ότι ανήκει στην άλγεβρα.
Αυτό το άρθρο περιγράφει την ιστορία της θεωρία των εξισώσεων, που ονομάζεται εδώ «άλγεβρα», από τις απαρχές έως την εμφάνιση της άλγεβρας ως ξεχωριστή περιοχή των μαθηματικών.
Ετυμολογία
Η λέξη «άλγεβρα» προέρχεται από την αραβική λέξη Αλ-Γιάμπρ, και αυτό προέρχεται από την πραγματεία γραμμένη το 820 από το μεσαιωνικό Πέρση μαθηματικό Αμπού Αμπντουλάχ Μοχάμεντ Ιμπν Μουσά Αλ Χουαρίζμι, με τίτλο, στην αραβική γλώσσα Κιτάμπ αλ-Γκιάμπρ, η οποία μπορεί να μεταφραστεί ως Το Συνοπτικό Βιβλίο για τον Υπολογισμό Ολοκλήρωση και Εξισορρόπηση. Η πραγματεία προβλέπεται για τη συστηματική λύση γραμμικών και τετραγωνικών εξισώσεων. Παρά το γεγονός ότι το ακριβές νόημα της λέξης Άλ-Γιάμπρ είναι ακόμα άγνωστο, οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι η λέξη σήμαινε κάτι σαν "αποκατάσταση", "ολοκλήρωση","Δεν είναι βέβαιο τι ακριβώς οι όροι Άλ-Γκιάμπρ και μουκαμπάλα σημαίνουν, αλλά η συνήθης ερμηνεία είναι παρόμοια με αυτή που υπονοείται στην παραπάνω μετάφραση. Η λέξη αλ-Γκιαμπρ προφανώς σήμαινε κάτι σαν "αποκατάσταση" ή "ολοκλήρωση" και φαίνεται να αναφέρεται στη μεταφορά των αφαιρετέων όρων στην άλλη πλευρά μιας εξίσωσης, η οποία είναι εμφανής στην πραγματεία. Η λέξη μουκαμπάλα λέγεται ότι αναφέρεται σε «μείωση» ή «εξισορρόπηση" -δηλαδή, η ακύρωση των όμοιων όρων στις αντίθετες πλευρές της εξίσωσης". "Επανενωτής των σπασμένων οστών» ή «ο θέτων οστά»". Ο όρος χρησιμοποιείται από τον Αλ Χουαρίζμι για να περιγράψει τις ενέργειες που ο ίδιος εισήγαγε, "μείωση "και" εξισορρόπηση ", αναφερόμενος στη μεταφορά των όρων που αφαιρέθηκαν στην άλλη πλευρά της εξίσωσης, δηλαδή, την ακύρωση των παρόμοιων όρων στις αντίθετες πλευρές της εξίσωσης.
Εννοιολογικά στάδια
Εκτός από τα τρία στάδια της έκφρασης αλγεβρικών ιδεών, υπήρχαν τέσσερα εννοιολογικά στάδια στην ανάπτυξη της άλγεβρας που σημειώθηκε παράλληλα με τις αλλαγές στην έκφραση. Αυτά τα τέσσερα στάδια έχουν ως εξής:
Βαβυλωνιακή άλγεβρα
Η προέλευση της άλγεβρας μπορεί να αποδοθεί στους αρχαίους Βαβυλώνιους,  ο οποίοι ανέπτυξαν ένα θέσης αριθμητικό σύστημα που τους βοήθησε σε μεγάλο βαθμό στην επίλυση των αλγεβρικών ρητορικών εξισώσεών τους. Οι Βαβυλώνιοι δεν ενδιαφέρονταν για ακριβείς λύσεις, αλλά κατά προσέγγιση λύσεις, και έτσι θα χρησιμοποιούσαν συνήθως γραμμική παρεμβολή για την προσέγγιση ενδιάμεσων τιμών. .Ένα από τα πιο διάσημα δισκία είναι η ταμπλέτα Πλίμπτον 322, που δημιουργήθηκε γύρω στα 1900-1600 π.Χ., η οποία δίνει έναν πίνακα των πυθαγορείων τριάδων και αντιπροσωπεύει μερικά από τα πιο προηγμένα μαθηματικά πριν από την Ελληνική μαθηματικά.