cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λα Φορέ-Σαιντ-Κρουά
Το Λα Φορέ-Σαιντ-Κρουά (γαλλικά: La Forêt-Sainte-Croix) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Κάστρο των Ρουντέλ
Η κατασκευή του προορίζονταν για να προστατεύσει την οχυρωμένη πόλη του Μπλάιγ από πιθανές επιδρομές εχθρών και είναι χτισμένο σε μια βραχώδη προεξοχή που κυριαρχεί στις εκβολές της Ζιρόντ σε ύψος σχεδόν 30 μέτρων.
Το κάστρο, όπως και το φρούριο μέσα στο οποίο βρίσκεται, έχουν καταχωρηθεί ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 2008, ως μέρος του δικτύου Οχυρώσεων του Βωμπάν.
Νικόκλεια Πάφου
Η Νικόκλεια Πάφου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Λα Φορέ-Σαιντ-Κρουά
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιλβανιέν (γαλλικά: Sylvaniens).
Κάστρο των Ρουντέλ
Ιστορία
Ο Ζωφρέ Ρουντέλ, που συχνά αναφέρεται στα αρχαία κείμενα ως «Πρίγκιπας του Μπλάιγ», παραμένει μια από τις εμβληματικές μορφές αυτού του κάστρου. Γεννημένος γύρω στο 1113, η φήμη αυτού του διάσημου τροβαδούρου διαιωνίστηκε χάρη στην ικανότητά του στη συγγραφή ποιημάτων που υμνούσαν την ευγενική αγάπη. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του παραμένει το Ο Έρωτας από μακρυά (Amor de Luenh), ένα ποίημα στα οξιτανικά, που ήταν αφιερωμένο, σύμφωνα με την παράδοση, σε μια πριγκίπισσα της Ανατολής. Έλαβε μέρος στη Β΄ Σταυροφορία και πέθανε περίπου το 1162 στις πύλες της Ιερουσαλήμ.
Λα Φορέ-Σαιντ-Κρουά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Κάστρο των Ρουντέλ
Ιστορία
Στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα, η κυριαρχία του Μπλάιγ περιήλθε στον Ζωφρουά Β' και στη συνέχεια στον γιο του Ζωφρουά Γ' που πέθανε το 1245. Το κάστρο στη συνέχεια πέρασε σε Αγγλο-Γασκώνους άρχοντες που διοικούσαν τον τόπο μέχρις ότου η Ακουιτανία με τη Συνθήκη του Πικουινί (1475) μεταβιβάστηκε οριστικά στο βασίλειο της Γαλλίας και έγινε τμήμα του Γαλλικού στέμματος.
Το κάστρο πολιορκήθηκε κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων από τα στρατεύματα των Καλβινιστών. Ενισχύθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ' πριν ενσωματωθεί στο φρούριο που κατασκεύασε ο διάδοχός του. Το 1685, ο Λουδοβίκος ΙΔ' ανέθεσε στον Σεμπαστιάν Λε Πρεστρ ντε Βωμπάν την κατασκευή έργων ενός τεράστιου φρουρίου 38 εκταρίων που προορίζονταν να είναι η «κλειδαριά του Μπορντώ». Ένα μέρος της μεσαιωνικής πόλης καταστράφηκε για να χτιστεί το νέο φρούριο αλλά το κάστρο διατηρήθηκε και χρησιμοποιούνταν ως οικία για τους στρατιωτικούς κυβερνήτες του τόπου.
Όταν το 1814 οι Άγγλοι ετοιμάζονταν να πολιορκήσουν την πόλη, οι στρατιωτικές αρχές αποφάσισαν να ισοπεδώσουν τα δύο τρίτα των τειχών του παλαιού κάστρου. Όταν επέστρεψε η ειρήνη, το κάστρο δεν συντηρήθηκε πλέον και κατέρρευσε για αρκετές δεκαετίες.
Στη δεκαετία του 1950, πολλά τμήματα του κάστρου, καθώς και τα ευρήματα των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν αργότερα στην περιοχή του κάστρου, μεταφέρθηκαν σε μουσεία, όπως μια δρύινη πόρτα διακοσμημένη με τα Όπλα της Γαλλίας του 17ου αιώνα, η οποία βρίσκεται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο.
Περιγραφή
Το κάστρο των Ρουντέλ είναι ένα άτυπο παράδειγμα μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής στην περιοχή της Ακουιτανίας. Σχεδιασμένο σε τριγωνικό σχέδιο, αποτελείται από μια κεντρική αυλή γύρω από την οποία βρίσκονται τρία σώματα κτηρίων, τα οποία προστατεύονται από τείχη και έξι κυκλικούς πύργους. Η είσοδος στο κάστρο προστατεύονταν από μια πύλη εφοδιασμένη με συρόμενη γέφυρα.
Παρά την ερειπωμένη κατάσταση του κτηρίου, η αρχική κατασκευή παραμένει ορατή. Έτσι βρίσκονται οι έξι μεσαιωνικοί πύργοι: αυτοί είναι ο πύργος Ροντ (στα βόρεια), ο πύργος Ντιάν (στα νοτιοδυτικά), ο πύργος της Πύλης (προς τα δυτικά), ο πύργος αρχείων (στα νότια), ο πύργος με την καμπάνα (στα βορειοανατολικά) και ο Ακρόπυργος.
Μεταξύ των χαμένων κτιρίων, τα αρχαία κείμενα αναφέρουν ένα παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου. Ερείπια του ναού βρέθηκαν κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών το 1959, και εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία
Φορζ-λε-Μπαιν
Το Φορζ-λε-Μπαιν (γαλλικά: Forges-les-Bains) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φορζουά (γαλλικά: Forgeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Διαφάνι Καρπάθου
Το Διαφάνι είναι ένα από τα 11 χωριά του νησιού της Καρπάθου που ανήκει στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Πρόκειται για ένα μικρό παραθαλάσσιο οικισμό στη βορειοανατολική Κάρπαθο. Αποτελεί τον κύριο λιμένα της Ολύμπου, οικισμού ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού κάλλους.
Τοπωνύμιο
μικρογραφία|Διαφάνι, πανοραμική άποψη του οικισμού. Στο βάθος το βουνό Κορύφι.|αριστερά Το αρχικό τοπωνύμιο της περιοχής στο τοπικό ιδίωμα ήταν "Αφάνι" (το) που κατά πάσαν πιθανότητα προκύπτει από την έκφραση "τα Διοφάνη", δηλ. "τα του Διοφάνους κτήματα". Στη νεότερη εποχή το τοπωνύμιο μεταπλάστηκε μέσω παρετυμολογίας που προέκυψε από λόγια επίδραση σε "Διαφάνι" με αφετηρία τη λέξη "Διαφανής" και αναφορά στα διάφανα, δήθεν, θαλάσσια ύδατα της περιοχής. Κάποιες φορές, ιδιαίτερα μέχρι τη δεκαετία του 1970, συναντάτο και ο τύπος "Γιαφάνι" προσαρμοσμένος στους γλωσσικούς κανόνες του τοπικού ιδιώματος.
Νησίδες
μικρογραφία|Βρουκούντα, το καμπαναριό του Άη Γιάννη και σε δεύτερο πλάνο ο Νήσος της Βρουκούντας. Στο βάθος η περιοχή Μαύρες θάλατσες (ή Ντζερβή Σαρία) της Σαρίας. Στην περί το Διαφάνι περιοχή υπάρχουν οι νησίδες "της Γραίας το Νησί" που βρίσκεται απέναντι από το ομώνυμο ακρωτήριο το οποίο προσδιορίζει από Βορρά τον όρμο του Διαφανιού, και "το Νησί του Πειρασμού" απέναντι από την άκρα "Αλατσόπουντα" που προσδιορίζει από Νότο τον ίδιο όρμο. Στη Βορειοανατολική ακτή της Καρπάθου, λίγο βορειότερα από το Διαφάνι, βρίσκονται οι νησίδες "Μαύρη Πέτρα" και Αμμούδι (Αμμούι)".
Πιο συγκεκριμένα:
Δημογραφία
Η πρώτη, χρονικά, πληθυσμιακή αναφορά στο Διαφάνι γίνεται από τον Εμμ. Μανωλακάκη που εκτιμά το έτος 1878, ότι ο τοπικός πληθυσμός ανέρχεται στους 100 κατ. Ακολουθεί δεύτερη εκτίμηση του ιδίου το έτος 1896 σύμφωνα με την οποία ο πληθυσμός του Διαφανιού είχε ανέλθει στους 130 κατ.
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Διοικητική εξέλιξη
Κατόπιν της επίσημης ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα στις 7 Μαρτίου 1948, το Διαφάνι υπήχθη, σύμφωνα με το ΦΕΚ 248Α της 28 Σεπτεμβρίου 1948, στην τότε νεοσυσταθείσα Κοινότητα Ολύμπου Καρπάθου. Σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καλλικράτης» (ΦΕΚ 87Α της 7 Ιουνίου 2010), και την επακόλουθη κατάργηση της Κοινότητας Ολύμπου Καρπάθου, προσαρτήθηκε στο Δήμο Καρπάθου.
Ιστορία
μικρογραφία|Αρχαιολογικό εύρημα της μυκηναϊκής εποχής (ταυρόμορφο ρυτόν) από τάφο στην περιοχή "Καμπί" (1400-1200 π.Χ.) (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)|αριστερά
Αρχαίοι και μεσαιωνικοί χρόνοι
Από τα μινωικά και μυκηναϊκά ακόμη χρόνια υπήρχε συγκροτημένος παράλιος οικισμός στις περιοχές Παλαία και Καμπί, που βρίσκονται νοτίως του Διαφανιού, όπως συμπεραίνεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής. Ο μικρός αυτός οικισμός, ήταν εξάρτημα της αρχαίας πόλεως της Βρυκούντος που κυριάρχησε για αιώνες στον Καρπαθιακό βορρά και πρέπει να επέζησε μέχρι τα χρόνια της ύστερης αρχαιότητας, όταν κατά τον 6ο - 7ο αι. οι παραθαλάσσιοι οικισμοί του Αιγαίου εγκαταλείφθηκαν κάτω από την πίεση των Αραβικών ναυτικών επιδρομών.
Τουρκοκρατία
Η Κάρπαθος πέρασε από τους Ενετούς στην κυριαρχία των Οθωμανών το έτος 1538. Ο σύγχρονος οικισμός του Διαφανιού άρχισε κατά τα φαινόμενα να συγκροτείται λίγα χρόνια μετά την εξάλειψη της πειρατίας στη Μεσόγειο και ειδικότερα στο Αιγαίο. Έτσι, το πιθανότερο, κατά τη δεκαετία του 1850 ξεκίνησε η κατασκευή από τις πρώτες Ολυμπίτικες ναυτικές οικογένειες των μόνιμων κατοικιών τους δίπλα στην παραλία του σημερινού χωριού. Κοντά σ' αυτούς εγκαταστάθηκαν και κάποιες Ολυμπίτικες ποιμενικές οικογένειες της Σαρίας, αφού αυτό διευκόλυνε εξαιρετικά τις συχνές δια θαλάσσης μετακινήσεις τους από και προς τις ποιμενικές τους εγκαταστάσεις που βρίσκονταν στο περί ου ο λόγος νησί. Σύντομα άρχισαν να ανεγείρονται και διάφορες αποθήκες των πρώιμων εμπόρων της Ολύμπου. Ακολούθησε η εγκατάσταση ορισμένων επιπλέον μεμονωμένων τοπικών οικογενειών που για δικούς τους λόγους επέλεξαν την εγκατάστασή τους στο Ολυμπίτικο επίνειο. Έτσι άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά και κάποια εμπορική κίνηση. Εξ αιτίας αυτού του λόγου συστάθηκε στο Διαφάνι περί το 1880 σταθμός Οθωμανικής Τελωνοφυλακής που λειτούργησε μέχρι το 1912.
Ιταλοκρατία
μικρογραφία|Διαφάνι, το χωριό με τον ομώνυμο όρμο στο βάθος. Το 1911 ξεσπά ο Ιταλοτουρκικός πόλεμος για τη Λιβύη και την επόμενη χρονιά οι πολεμικές επιχειρήσεις μεταφέρονται, ως προέκτασή του, στα Δωδεκάνησα. Στις 18 Μαΐου του 1912 το ιταλικό αντιτορπιλικό Alpino εμφανίζεται στον όρμο του Διαφανιού και αποβιβάζει στρατιωτικό άγημα το οποίο συλλαμβάνει και αιχμαλωτίζει τους έντρομους Τούρκους κολιτζήδες, μέλη του ολιγάριθμου αποσπάσματος Οθωμανικής τελωνοφυλακής που έδρευε στο μικρό χωριό. Με την έναρξη της ιταλοκρατίας ο Σταθμός των Τούρκων τελωνοφυλάκων, που λειτουργούσε επί Οθωμανικού Σουλτανάτου στον οικισμό, αντικαθίσταται από τον Σταθμό της Guardia di Finanza (GdF), της βασιλικής Ιταλικής Τελωνοφυλακής.
Τα χρόνια της ιταλικής κατοχής ήταν και στο Διαφάνι εξίσου δύσκολα όσο και στα υπόλοιπα Δωδεκάνησα. Παρά ταύτα το ελληνικό πατριωτικό φρόνημα του τοπικού πληθυσμού κρατήθηκε, όλο αυτό το διάστημα, υψηλό. Έτσι όταν στις 5 Οκτωβρίου 1944 ξεσπά το Επαναστατικό Απελευθερωτικό Κίνημα της Καρπάθου, με απόφαση της Επαναστατικής Επιτροπής Ολύμπου Καρπάθου, συγκροτείται στις 12 Οκτωβρίου ένοπλο Επαναστατικό Απόσπασμα στο Διαφάνι, που οδήγησε το κλιμάκιο των ιταλών φινατζιέρηδων του Διαφανιού στην απόφαση να παραδώσει, με επικεφαλής τον Brigadiere di Finanza Mario Gallerini , τον οπλισμό του τους επαναστάτες.
Τη 18η Οκτωβρίου 1944 το Αγγλικό αντιτορπιλικό Cleveland εμφανίστηκε στον Διαφανιώτικο ορίζοντα στο πλαίσιο εκτέλεσης στρατιωτικής αποστολής που σκοπό είχε την παραλαβή, στο όνομα των συμμάχων, των ήδη απελευθερωμένων νησιών Καρπάθου και Κάσου. Αφού εκφόρτωσε κάποιες πρώτες προμήθειες αλεύρων και άλλων τροφίμων για την ανακούφιση του πληθυσμού των δυο χωριών της Βόρειας Καρπάθου, επιβίβασε τους ιταλούς των αφοπλισμένων αποσπασμάτων των φινατζιέρηδων του Διαφανιού και των καραμπινιέρων της Ολύμπου, ως αιχμαλώτων, με προοροσμό την Αίγυπτο.
Με την ολοκλήρωση της σύντομης Αγγλικής κατοχής της Δωδεκανήσου (1944-1947), το Διαφάνι, όπως ολόκληρη η Κάρπαθος και το σύνολο της Δωδεκανήσου εντάσσεται επίσημα το 1948, στη βάση της συνθήκης των Παρισίων, στο Ελληνικό κράτος ως αναπόσπαστο τμήμα της Αυτοδιοίκητης Κοινότητας Ολύμπου Καρπάθου.
Τοπική Αυτοδιοίκηση
μικρογραφία|Διαφάνι, το παραλιακό μέτωπο του οικισμού. Κατά την τουρκοκρατία το Διαφάνι αποτέλεσε εξαρτημένο οικισμό της Δημογεροντίας Ολύμπου του καζά της Καρπάθου, ο οποίος υπαγόταν με τη σειρά του στο σαντζάκι της Ρόδου που κι αυτό ήταν τμήμα του βιλαετίου των νησιών της Άσπρης Θάλασσας.
Στην διάρκεια της ιταλοκρατίας το Διαφάνι αποτέλεσε και πάλι εξαρτημένο οικισμό του Δήμου Ολύμπου (Municipio di Olimpo) που υπαγόταν στην Κτήση των Ιταλικών Νησιών του Αιγαίου Πελάγους (Possedimento Isole Italiane dell' Egeo).
Σήμερα το Διαφάνι περιλαμβάνεται στην Κοινότητα Ολύμπου του Δήμου Καρπάθου, αφού μετά την εφαρμογή των σχεδίων διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" και "Κλεισθένης" στην Ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση εντάχθηκε διοικητικά ως οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Ολύμπου αρχικά και της Κοινότητας Ολύμπου εν συνεχεία στον ενιαίο Δήμο Καρπάθου. Στην προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης του "Σχεδίου Καλλικράτης" εποχή αποτελούσε αναγνωρισμένο οικισμό της Κοινότητας Ολύμπου Καρπάθου.
Στα διαστήματα των ετών 1978-1986 και 1999 - 2010, που κατά τις αυτοδιοικητικές εκλογές προβλεπόταν η ανάδειξη Αιρετών Παρέδρων Διαφανίου, στο Κοινοτικό Συμβούλιο Ολύμπου Καρπάθου στο πλαίσιο της Κοινότητας Ολύμπου Καρπάθου εξελέγησαν οι:
Εκκλησιαστική διοίκηση
μικρογραφία|Διαφάνι, η σύγχρονη εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής.|αριστερά μικρογραφία|Διαφάνι, ο ιερός ναός του Αγίου Νικολάου. μικρογραφία|Διαφάνι, το ξωκλήσι των Αγίων Αναργύρων στη Βανάντα. Στο Διαφάνι της Καρπάθου ιερουργούσε τακτικά στον παλαιό ναό της Ζωοδόχου Πηγής Διαφανίου ("Παναγία η Διαφανιώτισσα"), ήδη από τα τέλη του 19ου αι., ιερέας της Ενορίας Κοιμήσεως Θεοτόκου της Ολύμπου για την εξυπηρέτηση των αναγκών των πιστών του οικισμού. Ο μικρός αυτός ναός ο οποίος εκτελούσε χρέη ενοριακού παρεκκλησίου, κατέρρευσε κατά τον σεισμό του 1948. Ο σημερινός Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του οικισμού, άρχισε να ανεγείρεται το 1959. Την Παρασκευή της Διακαινησίμου, οπότε και εορτάζει, διοργανώνεται κάθε χρόνο μεγαλοπρεπής πανήγυρις στην οποία χωροστατεί ο εκάστοτε Μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου. Πολιούχος του Διαφανιού είναι ο Άγιος Νικόλαος, η Εκκλησία του οποίου βρίσκεται στην Νότια συνοικία του χωριού και εκτελεί χρέη κοιμητηριακού ναού.
Μεταπολεμικά, και πιο συγκεκριμένα το έτος 1953, συγκροτήθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Καρπάθου και Κάσου, η οποία ανήκει στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, η ενορία του Ιερού Ναού της Ζωοδόχου Πηγής που υπάγεται διοικητικά στην Αρχιερατική Περιφέρεια Ορεινής Καρπάθου. Από το έτος 1953 έως το 1975 χρέη ενοριακού ναού εκτελούσε ο ιερός ναός Αγίου Νικολάου. Στην ενορία του Ι. Ν. της Ζωοδόχου Πηγής Διαφανίου έχει παραχωρηθεί από την Ιερά Μητρόπολη Καρπάθου και Κάσου "άχρι καιρού" και η διαχείριση της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ιεράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονος της Σαρίας η οποία υπάγεται κανονικά στην Ενορία του Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου της Ολύμπου. Όλα τα θέματα που αφορούν τη λειτουργία της Εκκλησιαστικής Ενορίας του συγκεκριμένου χωριού τα διαχειρίζεται η διοριζόμενη από τον Μητροπολίτη Καρπάθου και Κάσου, Ενοριακή Εκκλησιαστική Επιτροπή Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Διαφανίου Καρπάθου.
Τα ξωκλήσια που βρίσκονται στην περιοχή του Διαφανιού είναι: α. του Χριστού (της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος), β. του Αγίου Βασιλείου και γ. των Αγίων Καλλιόπης & Χρυσής στην περιοχή Παλαία, δ. των Τριών Ιεραρχών στην περιοχή Καμπί, ε. των Αγίων Αναργύρων και στ. της Κυράς (της Αποδόσεως της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) στην περιοχή Βανάντα.
Τον Δεκέμβριο του 2020 ξεκίνησε η ανέγερση στη συνοικία Χειμωνικό του Διαφανιού του ξωκκλησιού της Αγίας Ειρήνης της Μεγαλομάρτυρος.
Γεωργία
Μέχρι και τα μέσα του 20ου αι. ο πρωτογενής οικονομικός τομέας στο Διαφάνι, όπως και σε ολόκληρη την περιφέρεια της Κοινότητας Ολύμπου Καρπάθου γενικά, βρισκόταν σε ακμή, εξασφαλίζοντας στον ντόπιο πληθυσμό οικονομική αυτάρκεια, στο πλαίσιο μιας κοπιασμένης, έστω, ζωής. Μεγάλες εκτάσεις γης, τόσο στο Καρπαθιακό τμήμα της Κοινότητας, όσο και στο νησί της Σαρίας, αφιερώνονταν σε ετήσια βάση, κυρίως με το σύστημα της αμειψισποράς και της αγρανάπαυσης, στην εξασφάλιση της παραγωγής κριθαριού, σιταριού και οσπρίων. Αρκετά διαδεδομένη ήταν η ελαιοκαλλιέργεια που αναπτύχθηκε ιδιαίτερα από τα μέσα του 19ου αι. και εντεύθεν. Αυτή είναι και η μόνη αγροτική καλλιέργεια που εξακολουθεί να συνεχίζεται σε ικανοποιητική κλίμακα στην περιοχή. Οι ζώνες της αμπελοκαλλιέργειας και των διαδεδομένων άλλοτε καλλιεργειών συκιάς (συκογύρια) και φραγκοσυκιάς, οι οποίες εδώ και δεκαετίες έχουν περιπέσει σε παρακμή, βρίσκονταν στα οροπέδια και στις απάνεμες κοιλάδες της Ολυμπίτικης υπαίθρου.
Αλιεία - Μελισσοκομία
μικρογραφία|Σκάρος (sparisoma cretense), ένα από τα πιο δημοφική αλιεύματα στο Διαφάνι.|αριστερά Σχετικά με την αλιεία αυτή είχε, όπως ήταν φυσικό, ιδιαίτερη θέση στις οικονομικές δραστηριότητες των Διαφανιωτών που πέρα από τα νωπά ψάρια παρήγε και μεγάλες ποσότητες λιαστών και παστών ψαριών, κυρίως ντόπιας Καρπάθικης σαρδέλας (παστής μένουλλας). Σήμερα η τοπική αλιεία ασκείται σε εντελώς περιορισμένη και ερασιτεχνική περισσότερο κλίμακα.
Ελαιοτριβεία - αλευρόμυλοι
μικρογραφία|Διαφάνι Καρπάθου, ο ανεμόμυλος του Φουντή στ' Αή Νικολά την άκρα. Μέχρι και τα μέσα του 20ου αι. τα σιτηρά αλέθονταν για την παραγωγή αλευριού στους δέκα σχεδόν παλαιούς ανεμόμυλους και στους δύο νερόμυλους του χωριού, ενώ μεταπολεμικά λειτούργησε για αρκετά χρόνια σύγχρονος, για την εποχή, πετρελαιοκίνητος αλευρόμυλος. Επί τουρκοκρατίας εξάλλου λειτούργησε για μακρό διάστημα στην περιοχή Ιπόταμο, κοντά στο Διαφάνι, το ιστορικό παραδοσιακό λιοτρίβι της Ιεράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονος της Σαρίας. Κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες λειτούργησαν στο χωριό δύο ιδιωτικά ελαιοτριβεία που εδώ και πολλά χρόνια έπαψαν και αυτά να λειτουργούν. Έτσι την εποχή της ελαιοσυγκομιδής οι ελαιοπαραγωγοί του Διαφανιού εξυπηρετούνται από το σύγχρονο ελαιοτριβείο του Γεωργικού Συνεταιρισμού Ολύμπου Καρπάθου "Ο Αγρότης" που βρίσκεται στην Όλυμπο.
Γαλακτοκομία
Η τοπική γαλακτοκομία ασκείται ακόμη κατά τον πατροπαράδοτο τρόπο και στα προϊόντα που προκύπτουν από την επεξεργασία της περιορισμένης γαλακτοπαραγωγής περιλαμβάνονται, Ι. Από τυριά: α. Αρμυροτύρι,β. Μεριαρένο τυρί, γ. Μανούλι, ΙΙ. Από άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα: α. Δρίλλα β. Τροφάλλης, γ. Μυντζήτρα (Μυζήθρα), γ. Όξινα, δ. Σιτάκα, ε. Ελαϊκή, στ. (Β)ότυρος (τοπικό βούτυρο) κ.α.
Ξυλουργικές επιχειρήσεις
Στο Διαφάνι λειτούργησαν στα μεταπολεμικά χρόνια αρκετά παραδοσιακά ξυλουργεία. Σήμερα όμως λειτουργεί μόνο ένα που πέρα από την κατασκευή κουφωμάτων οικοδομών, εστιάζει κυρίως σε αρματωσιές παραδοσιακών Ολυμπίτικων και Καρπάθικων γενικότερα σπιτιών, σε τέμπλα εκκλησιών, στην κατασκευή οικοσκευών, στην επισκευή μικρών ξύλινων σκαφών κ.α.
Μεταποίηση ιχθυηρών
Καθόσον αφορά τη μεταποίηση ιχθυηρών αυτή είναι μικρής κλίμακας και γίνεται σε οικιακή κυρίως βάση δίνοντας περιορισμένες ποσότητες ντόπιας Καρπάθικης σαρδέλας (παστής μένουλλας).
Λατομεία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 λειτούργησε λίγο βορειότερα από την παραλία Βανάντα, στην παραθαλάσσια περιοχή Καλάμια, μικρό συγκρότημα παραγωγής αδρανών υλικών για την εξυπηρέτηση των αναγκών της αυξανόμενης τότε ανοικοδόμησης στον οικιστικό ιστό του Διαφανιού.
Τριτογενής οικονομικός τομέας - τουρισμός
μικρογραφία|Διαφάνι, το συντριβάνι στην πλατεία Γιάννη Λύρα στη συνοικία Χειμωνικό. (Έργο οικογένειας Χατζηβασίλη) Ο τουρισμός άρχισε να αναπτύσσεται δειλά-δειλά στο Διαφάνι από τις αρχές ήδη της δεκαετίας του 1960. Σήμερα το Διαφάνι διαθέτει 4-5 οικογενειακές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις μέτριας δυναμικότητας (25-40 κλινών) και αρκετές άλλες μικρότερης. Συνολικά διαθέτει περί τις 300 ξενοδοχειακές κλίνες. Στον οικισμό λειτουργούν επιπλέον περί τα δέκα εστιατόρια - καφετέριες που διαθέτουν περί τα 500 τραπεζοκαθίσματα και δύο super-market. Το Διαφάνι αποτελεί, πέραν των άλλων, τη βάση τριών μικρών ημερόπλοιων που μετακινούν σε καθημερινή βάση, στη διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου, τους επισκέπτες από και προς τις κοντινές, εξαιρετικά ήσυχες, παραλίες της Βόρειας Καρπάθου. Το καλοκαίρι υπάρχει επίσης καθημερινή σύνδεση του Διαφανιού με ημερόπλοια με την νήσο Σαρία και με τη πρωτεύουσα του νησιού, τα Πηγάδια. Στο χωριό λειτουργεί τέλος καθ' όλο το έτος και ταξιδιωτικό πρακτορείο. Οι επαγγελματίες του τουριστικού κλάδου του Διαφανιού είναι οργανωμένοι μαζί με τους συναδέλφους τους της Ολύμπου στον Σύνδεσμο Τουριστικών Επιχειρήσεων Ολύμπου - Διαφανίου Καρπάθου "Πορθμίος Ποσειδών" που ιδρύθηκε το 2019.
Παραλίες
μικρογραφία|Η παραλία των Παλατιών της Σαρίας από το ύψωμα του Άη Ζαχαριά.|αριστερά μικρογραφία|Η παραλία Φίλιος (το), όπως φαίνεται από το ξωκλήσι τ' Αή Μηνά.|αριστερά Το Διαφάνι διαθέτει σε όλη την παραθαλάσσια όψη του μιαν ωραία βοτσαλωτή παραλία εξοπλισμένη με ξαπλώστρες, αποδυτήρια και ντους που προσφέρει τη δυνατότητα ενός ευχάριστου θαλάσσιου μπάνιου και μιας άνετης παραμονής στους λουόμενους.
Δυό ωραίες καθαρές και ήσυχες βοτσαλωτές παραλίες σε απόσταση περιπάτου μισής ώρας από τον οικισμό είναι: i. ο Απόκαπος (ή Παπαμηνά) προς τα Νότια και ii. η Βανάντα προς τα Βόρεια. Στις παραλίες αυτές υπάρχει και οδική πρόσβαση μέσω βατών χωματοδρόμων.
Άλλες εξίσου γραφικές και πεντακάθαρες παραλίες της Ανατολικής ακτής είναι από Βορρά προς Νότον:
iii. η Αλιμούντα και iv. τα Παλάτια στη νήσο Σαρία (η μόνη πρόσβαση σ΄ αυτές είναι η διά θαλάσσης), v. τα Καλάμια (πρόσβαση κυρίως από τη θάλασσα), vi. το Όψι (υπάρχει θαλάσσια πρόσβαση αλλά και οδική από ένα μάλλον δύσκολο χωματόδρομο), vii. το Κάντρι (μόνο θαλάσσια πρόσβαση), viii. το Φορόκλι, ix. το Κάπι, x. το Φίλιος (ή Άης Μηνάς) και xi. η Αγνώντια στο Βόρειο τμήμα της Καρπάθου που έχουν όλες θαλάσσια και οδική πρόσβαση από χωματοδρόμους.
Αξιοθέατα
Τα σημαντικότερα αξιοθέατα της ευρύτερης περί το Διαφάνι περιοχής περιλαμβάνουν:
α. τον ερειπιώνα της αρχαίας πόλεως Σάρου και του αραβικού μεσαιωνικού οικισμού στα Παλάτια της Σαρίας,
β. το εντυπωσιακό φαράγγι του ποταμού του Έντη που οδηγεί στον παραδοσιακό οικισμό του Άργους στο εσωτερικό της Σαρίας,
γ. τον εκτεταμένο ερειπιώνα της αρχαίας Ελληνικής πόλεως της Βρυκούντος στα Β.Δ. της Καρπάθου,
ε. την Εκκλησία Κοιμήσεως Θεοτόκου, καθεδρικό ναό της Ολύμπου, κτισμένο στα χρόνια της πρώιμης τουρκοκρατίας,
στ. το Μουσείο Χατζηβασίλη, με έργα μελών της τοπικής καλλιτεχνικής οικογένειας Χατζηβασίλη,
ζ. τον παραδοσιακό αγροτικό οικισμό Αυλώνα, εξαιρετικά σημαντικό για ολόκληρη την περιοχή του Αιγαίου και τέλος
η. το ακρωτήριο Γραία με τις πυκνές φωλιές των μεταναστευτικών γερακιών του μαυροπετρίτη (falco eleonorae).
Τοπική κουζίνα
μικρογραφία|Η παραλία Νάτι (το), βρίσκεται Νοτίως του Διαφανιού. Θέα από ψηλά.|εναλλ.= Η παραδοσιακή τοπική κουζίνα του Διαφανιού είναι αναπόσπαστο τμήμα της Ολυμπίτικης και Καρπάθικης γενικότερα κουζίνας, η οποία χρησιμοποιεί κατά το πλείστον την κατσαρόλα, το τηγάνι και το ξυλόφουρνο και περιλαμβάνει εξαιρετικές γεύσεις. Τα κυριότερα προϊόντα της είναι τα ακόλουθα:
i. κρεατικά: α. οφτό (αρνάκι ή κατσικάκι, γεμιστό με ρύζι, ψημένο στο ξυλόφουρνο), β. καβρουμάς (χοιρινό λιατό - καζανευτό), ii. λαχανικά: α. ανθοί (κολοκυθιάς) γεμιστοί, iii. ζυμαρικά: α. μακαρούνες (χειροποίητες με βούτυρο ή με "όξινα"), β. αλαντζάνια, γ. χιλόπιτες, iv. αλμυροί μεζέδες: α. καρπάθικες σαρδέλλες (παστές μένουλες), β. γιαλόχορτα (σταμναγκάθια στην άλμη), γ. κρίθαμα, δ. κάππαρη, ε. αγριλλοί αλαρμιστοί (ψιλολιές στην άλμη), v. γλυκά: α. πακλαβά(δ)ες, β. λουκουμά(δ)ες ζυμαρωτοί, γ. ξεροτή(γ)ανα, δ. ξυλικόπιτες, ε. τη(γ)ανίτες, vi. πίτες: α. λαχανόπιτες, β. τούρτες (με μυντζήτρα στο ξυλόφουρνο), γ. μυντζητροπίτια, δ. σταφο(δ)οπίτια, vii. παξιμάδια: α. κουσουμά(δ)ες, β. κουλλούρες, γ. σησαμωτά κουλλούρια κ.α.
Θαλάσσια επικοινωνία
μικρογραφία|Το πλοίο "ΠΡΕΒΕΛΗΣ" της εταιρίας Α.Ν.Ε.Κ. που εκτελεί το δρομολόγιο Πειραιάς - Κυκλάδες - Κρήτη - Ρόδος. |εναλλ.=|αριστερά Ο πρώτος μώλος προσέγγισης μικρών σκαφών κατασκευάστηκε στο κέντρο της προκυμαίας του οικισμού κατά τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας, το 1947, με τη βοήθεια της U.N.R.R.A. Μετά την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, ο μώλος αυτός επισκευάστηκε και επεκτάθηκε επανειλημμένα. Τα πλοία της άγονης ακτοπλοϊκής γραμμής Πειραιά - Ρόδου άρχισαν να προσεγγίζουν αρόδου (a rota) στο Διαφάνι στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Οι επιβάτες αποβιβάζονταν απ' αυτά με τη βοήθεια "λάντζας", μικρού δηλαδή καϊκιού, που μετέφερε επιβάτες και αποσκευές από το πλοίο στο μώλο της προκυμαίας. μικρογραφία|Ημερόπλοιο που εκτελεί τη γραμμή Πηγάδια - Διαφάνι - Σαρία.|εναλλ.=|αριστερά Σήμερα το Διαφάνι διαθέτει λιμάνι, το δεύτερο του νησιού της Καρπάθου, στο οποίο προσεγγίζουν τα ακτοπλοϊκά οχηματαγωγά σκάφη που εκτελούν την άγονη γραμμή Πειραιάς - Νότιες Κυκλάδες - Ανατολική Κρήτη - Νότια Δωδεκάνησα - Ρόδος καθώς και τα ημερόπλοια που, κατά τους θερινούς μήνες, κινούνται στη γραμμή Πηγάδια Καρπάθου - Διαφάνι - Σαρία. Το Διαφάνι αποτελεί επίσης τον αφετηριακό σταθμό των μικρών τουριστικών σκαφών που μετακινούν τους θερινούς τουριστικούς επισκέπτες της Βόρειας Καρπάθου από και προς τις γραφικές παραλίες της περιοχής.
Αεροπορική επικοινωνία
Η αεροπορική επικοινωνία γίνεται μέσω του Κρατικού Αερολιμένα Καρπάθου που βρίσκεται στην περιοχή Αφιάρτης στο Νότιο τμήμα του νησιού. Στο εν λόγω αεροδρόμιο προσγειώνονται αεροπλάνα των γραμμών εσωτερικού που συνδέουν σε καθημερινή σχεδόν βάση την Κάρπαθο με την Αθήνα, τη Ρόδο, την Κρήτη και την Κάσο. Στη διάρκεια της θερινής περιόδου προσγειώνονται πολυάριθμες πτήσεις τσάρτερ από τις χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής κ.α. που υποστηρίζουν εξαιρετικά την τουριστική ανάπτυξη του νησιού.
Οδική επικοινωνία
Ο πρώτος αμαξητός δρόμος που ανοίχτηκε στη βόρεια Κάρπαθο ήταν ο δρόμος που συνδέει την Όλυμπο με το Διαφάνι. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1958 και ολοκληρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Αφού μεσολάβησε η διαπλάτυνσή του από τη Μ.Ο.Μ.Α. στις αρχές της δεκαρετίας του 1970, ο δρόμος αυτός ασφαλτοστρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στο μεταξύ, το 1979 ολοκληρώθηκε και η πρώτη διάνοιξη του δρόμου Όλυμπος-Σπόα μέσω του οποίου επικοινώνησε οδικά η Όλυμπος και το Διαφάνι με την υπόλοιπη Κάρπαθο. Ο δρόμος αυτός, μήκους 18 χλμ., παραδόθηκε διαπλατυμένος και ασφαλτοστρωμένος μόλις το 2014. Το Διαφάνι συνδέεται συγκοινωνιακά οδικώς με την Όλυμπο και με την πρωτεύουσα της Καρπάθου (Πηγάδια) μέσω υπεραστικής λεωφορειακής γραμμής των Κ.Τ.Ε.Λ. του νησιού, ενώ το συγκεκριμένο χωριό έχουν ως έδρα τους δύο ταξί που εξυπηρετούν τις ανάγκες μετακίνησης τόσο του μόνιμου πληθυσμού όσο και των επισκεπτών για τους προορισμούς της επιλογής τους.
Εκπαίδευση
Οργανωμένο σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του Ελληνικού Δημοσίου λειτούργησε στο Διαφάνι αμέσως μετά την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα (1947). Νωρίτερα τα σχολεία στα Δωδεκάνησα λειτουργούσαν μερίμνη των Δήμων και των Κοινοτήτων των νησιών. Στο πλαίσιο αυτό λειτουργούσε και στο Διαφάνι τόσο επί Τουρκοκρατίας, όσο και επί Ιταλοκρατίας μονοθέσιο Δημοτικό σχολείο. Το υπάρχον σχολικό συγκρότημα του Δημοτικού Σχολείου Διαφανίου ανεγέρθηκε στα χρόνια 1958-60.
Σήμερα στο χωριό λειτουργούν τα μονοθέσιο Νηπιαγωγείο Διαφανίου Καρπάθου και το διθέσιο Δημοτικό Σχολείο Διαφανίου Καρπάθου το οποίο προέκυψε από συγχώνευση των μονοθέσιων Δημοτικών Σχολείων Ολύμπου Καρπάθου και Διαφανίου Καρπάθου. Στο εκπαιδευτικό έργο του σχολείου αυτού συμβάλλει και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Δημοτικού Σχολείου Διαφανίου Καρπάθου που λειτουργεί ήδη από την δεκαετία του 1960.
Πολιτισμός
μικρογραφία|Κοριτσάκι από το Διαφάνι με την τοπική παραδοσιακή ενδυμασία. Ο λαϊκός πολιτισμός του Διαφανιού αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του μοναδικής αξίας λαϊκού πολιτισμού της Ολύμπου της Καρπάθου, εξαίρετου δείγματος του Ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Στον οικισμό λειτουργεί ο Πολιτιστικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Διαφανίου Καρπάθου "Η Αναγέννηση" που ιδρύθηκε το 1981 με κύριο αντικείμενο της δράσης του τον πολιτισμό του τόπου. Ως κλειστός χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων χρησιμοποιείται κυρίως το Εκκλησιαστικό Μέγαρο του ιερού ναού Ζωοδόχου Πηγής Διαφανίου Καρπάθου που ξεκίνησε να λειτουργεί στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και βρίσκεται στη διαχείριση της Ενοριακής Εκκλησιαστικής Επιτροπής Ι. Ν. Ζωοδόχου Πηγής Διαφανίου Καρπάθου.
Με χορηγία του Ι. Κ. Λύρα, προέδρου της Ένωσης Ελλήνων και Ευρωπαίων Εφοπλιστών, επιστήθιου φίλου του Διαφανιού και της Ολύμπου γενικότερα διαμορφώθηκε εικαστικά στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η ομώνυμη πλατεία από τα μέλη της καλλιτεχνικής οικογένειας Χατζηβασίλη.
Αθλητισμός
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 δημιουργήθηκε στο Διαφάνι ο Αθλητικός Σύλλογος "Άγκυρα" Διαφανίου ο οποίος λειτούργησε μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Από τη δεκατία του 1980 και μετά οι τοπικές αθλητικές δυνάμεις εντάχθηκαν στον ενιαίο δυναμικό Αθλητικό Σύλλογο "Όλυμπος" Καρπάθου των χωριών Ολύμπου και Διαφανίου.
Καθ' όσον αφορά τις οπαδικές συμπάθειες των κατοίκων του χωριού απέναντι στους μεγάλους αθλητικούς συλλόγους της χώρας, αυτές, κατά κοινή ομολογία στρέφονται προς την πλευρά της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως (Α.Ε.Κ.).
Στο Διαφάνι υφίσταται ποδοσφαιρικό γήπεδο 5x5 που κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2010.
Περιβάλλον
μικρογραφία|Μεσογειακή φώκια (monachus monachus)|εναλλ.=|αριστερά Η περιοχή του Διαφανιού και της Βόρειας Καρπάθου γενικότερα παρουσιάζει ιδιαίτερο οικολογικό ενδιαφέρον. Χάρις στην παλαιογεωγραφία της, στην γεωμορφολογία της αλλά και στην σχετικά περιορισμένη ανθρώπινη δραστηριότητα, φιλοξενεί μια μεγάλη ποικιλία ενδημικών και σπάνιων ειδών χλωρίδας και πανίδας. Κατά μήκος των ακτών της συναντάται εξάλλου σημαντικός αριθμός καταφυγίων της Μεσογειακής φώκιας Monachus monachus. Γι' αυτό μάλιστα το λόγο η περιοχή είναι ενταγμένη στις ζώνες Natura 2000 (με κωδικό GR 4210003).
Με σκοπό την υποβοήθηση της προστασίας και της συνετής διαχείρισης του περιβάλλοντος της προστατευόμενης περιοχής της Βόρειας Καρπάθου και της Σαρίας ιδρύθηκε με τον Ν. 3044/2002 (ΦΕΚ 197/Α/27-08-2002) και ο Φορέας Διαχείρισης Περιβάλλοντος Καρπάθου - Σαρίας Ν.Π.Ι.Δ. που το 2018 μετεξελίχθηκε στον Φορέα Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Δωδεκανήσου (Ν. 4519/2018 (ΦΕΚ A 25 - 20.02.2018)) και εδρεύει στο Διαφάνι. Εδώ και αρκετό καιρό εξάλλου υπάρχει συγκροτημένη πρόταση για τη θεσμοθέτηση του τρίτου θαλάσσιου πάρκου της Ελλάδας στην περιοχή της Βόρειας Καρπάθου, της Σαρίας και των Αστακιδονησίων.
Υγειονομική Περίθαλψη
Η υγειονομική περίθαλψη στον πληθυσμό του Διαφανιού της ευρύτερης περιοχής γενικότερα της Ολύμπου παρέχεται από το Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο Ολύμπου Καρπάθου το οποίο εδρεύει στον ομώνυμο οικισμό και υπάγεται στο Γενικό Νοσοκομείο Καρπάθου "Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος".
Στην Όλυμπο και συγκεκριμένα στη θέση "Λακάνη" λειτουργεί το Δημοτικό Ελικοδρόμιο Ολύμπου Καρπάθου το οποίο εξυπηρετεί συν τοις άλλοις και τις επείγουσες αεροδιακομιδές ασθενών της Βορείου Καρπάθου.
Δημόσια Τάξη - Σώματα Ασφαλείας
Στο Διαφάνι εδρεύει από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Αστυνομικός Σταθμός Ολύμπου Καρπάθου που υπάγεται στο Αστυνομικό Τμήμα Καρπάθου και η περιοχή ευθύνης του απλώνεται στη γεωγραφική έκταση της Κοινότητας Ολύμπου του Δήμου Καρπάθου. Στο Διαφάνι εδρεύει από το 2003 ο Λιμενικός Σταθμός Διαφανίου Καρπάθου που υπάγεται στο Λιμεναρχείο Καρπάθου και επιτηρεί την κίνηση του λιμανιού του οικισμού και την εφαρμογή των νόμων στον τομέα ευθύνης του. Στο συγκεκριμένο χωριό λειτούργησε επίσης Τελωνοσταθμαρχείο της Ελληνικής Τελωνοφυλακής από την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα (1948) μέχρι και τις αρχές της δεκατίας του 1980, όταν και έπαψε να υφίσταται, μετά την κατάργηση του ειδικού φορολογικού καθεστώτος της Δωδεκανήσου.
Διασπορά
μικρογραφία|Νέα Υόρκη, κέντρο της παγκόσμιας μετανάστευσης, φιλοξένησε πολλούς μετανάστες, ήδη από τα τέλη του 19ου αι. και από το Διαφάνι.|εναλλ.= μικρογραφία|Thompson Manitoba, πόλη στον βόρειο Καναδά που φιλοξένησε πολλούς μετανάστες από το Διαφάνι τις δεκαετίες 1950 - 1960. Η μετανάστευση του τοπικού πληθυσμού ξεκίνησε σχεδόν παράλληλα με την ίδρυσή του και σε πλήρη αλληλουχία με τη μετανάστευση των Ολυμπιτών της Καρπάθου εν γένει. Έτσι αρχίζοντας με τις εποχικές μεταναστεύσεις στα κοντινά ναυτικά νησιά της περιοχής, Σύμη, Κάσο, Χάλκη, Κάλυμνο και Σάμο συμπεριέλαβε αργότερα στους προορισμούς της τη Δυτική Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη, τη Κρήτη και τη Στεριανή Ελλάδα. Στα μέρη αυτά οι τοπικοί μετανάστες απασχολούνταν κυρίως ώς οικοδόμοι και ξυλουργοί. Στα τέλη του 19ου αι. άρχισε η μετανάστευση στη Γαλλία, στις Η.Π.Α., Αργεντινή, στην Περσία, στην Κίνα και στις υπερπόντιες κτήσεις των ευρωπαϊκών κρατών. Μεταπολεμικά κύριους προορισμούς της τοπικής μετανάστευσης αποτέλεσαν για μεν την εσωτερική μετανάστευση τα Πηγάδια της Καρπάθου, η Ρόδος και το λεκανοπέδιο της Αττικής για δε την εξωτερική οι Η.Π.Α. (κυρίως η Νέα Υόρκη και η Βαλτιμόρη), ο Καναδάς, η Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο κ.α.
Οι μετανάστες του Διαφανιού συμμετέχουν ως μέλη των συλλογικών παροικιακών σχημάτων της Ολυμπίτικης διασποράς που περιλαμβάνουν τους συλλόγους:
γ. ''Αδελφότητα Ολυμπιτών Καρπάθου Νέας Υόρκης Η.Π.Α. "Η Ζωοδόχος Πηγή Διαφανίου"'', που ιδρύθηκε το 1964 και
δ. Αδελφότητα Ολυμπιτών Ρόδου "Η Βρυκούς", που ιδρύθηκε το 1971.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου Κατηγορία:Όλυμπος Καρπάθου
Ζιφ-συρ-Ιβέτ
Το Ζιφ-συρ-Ιβέτ (γαλλικά: Gif-sur-Yvette) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζιφουά (γαλλικά: Giffois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ζωγρί Καρδίτσας
Το Ζωγρί είναι μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της νότιας Πίνδου σε υψόμετρο 400 μέτρα και απέχει περίπου 19 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ραχούλας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με την Ραχούλα, τον Ίταμο και το Παλαιοζογλόπι αποτελούν την κοινότητα Ραχούλας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάμου του δήμου Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκαν 34 μόνο κάτοικοι ενώ το 1981 και το 1991 ήταν 70 και 70 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Πάνω Παναγιά
Η Πάνω Παναγιά είναι κοινότητα και το 2ο ψηλότερο χωριό της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Παλιά ήταν το κεφαλοχώρι της περιοχής και μέχρι σήμερα διαθέτη Αστυνομικό Σταθμό, Δασικό Σταθμό και το περιφερειακό Σχολείο της περιοχής. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια έπεσε σε μαρασμό. Είναι η γενέτειρα του Εθνάρχη Μακαρίου, πρώτου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, και του ξαδέλφου του ήρωα της ΕΟΚΑ Χαράλαμπου Μούσκου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Πωλ Αλεξίς
Ο Αντουάν Ζοζέφ Πωλ Αλεξίς (Antoine Joseph Paul Alexis, 16 Ιουνίου 1847 – 28 Ιουλίου 1901) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και δημοσιογράφος. Μεγάλο μέρος της φήμης του μέχρι σήμερα σχετίζεται ωστόσο με την ιδιότητά του ως στενού φίλου και βιογράφου του Εμίλ Ζολά.
Βίος
Ο Αλεξίς γεννήθηκε στο Αιξ-αν-Προβάνς. Σπούδασε στο Collège Bourbon, όπου άκουσε για πρώτη φορά το όνομα του Ζολά, ο οποίος ήταν απόφοιτος της ιδίας αυτής σχολής. Κατευθυνόμενος από τους γονείς του στο θέμα των σπουδών του, ο Αλεξίς εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αιξ-αν-Προβάνς, αλλά ονειρευόταν μια σταδιοδρομία λογοτέχνη και τελικώς έφυγε στο Παρίσι το 1869. Εκεί γνωρίστηκε σύντομα με τον Ζολά και την οικογένειά του. Ξεκίνησε να γράφει ως δημοσιογράφος, συνεισφέροντας άρθρα σε διάφορες εφημερίδες, όπως στις L'Avenir national, La Cloche, Le Corsaire, Le Cri du peuple (υπό το ψευδώνυμο «Trublot»), Gil Blas,, Le Journal, La Réforme, Le Recueil και Le Voltaire. Συνέγραψε μυθιστορήματα στο λογοτεχνικό ρεύμα του νατουραλισμού, αλλά και αρκετά θεατρικά έργα, μερικά από τα οποία από κοινού με τον Οσκάρ Μετενιέ.
Μαζί με τους Ζορίς-Καρλ Υσμάν, Ανρί Σεάρ (Henri Céard), Γκυ ντε Μωπασσάν, Λεόν Ενίκ (Léon Hennique) και τον Ζολά, ο Αλεξίς συνέστησε την «Ομάδα Médan», υπεύθυνη για την έκδοση των Les Soirées de Médan το 1880, μιας συλλογής 6 νατουραλιστικών διηγημάτων με γενικό θέμα τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Η συνεισφορά του Αλεξίς ήταν το διήγημα Après la bataille (= «Μετά τη μάχη»).
Γενικώς ο Αλεξίς υπήρξε ένας από τους πιο πιστούς θαυμαστές του Ζολά και φιλοδόξησε χωρίς να το επιτύχει (εν μέρει επειδή απεβίωσε πριν από το ίνδαλμά του, σε ηλικία μόλις 54 ετών) να γίνει ο βασικός διάδοχος και συνεχιστής των φιλοσοφικών και αισθητικών απόψεων του Ζολά. Ο Αλεξίς ήταν πάντως μεγάλος θαυμαστής και του Φλωμπέρ, καθώς και φίλος του Ρενουάρ. Ο Σεάρ τον απεκάλεσε «σκιά του Ζολά» και ο σπουδαίος ζωγράφος Πωλ Σεζάν φιλοτέχνησε ένα κοινό πορτρέτο των δύο με τον τίτλο «Ο Πωλ Αλεξίς διαβάζει στον Ζολά».
Ο Πωλ Αλεξίς ήταν έγγαμος, με τη Μαρί-Λουίζ Βιρζινί Μονιέ (Marie-Louise Virginie Monnier) από τη Νορμανδία, από το 1883. Μετά τον θάνατο της συζύγου του από τυφοειδή πυρετό το 1900, ο Αλεξίς βυθίστηκε στον αλκοολισμό και τελικώς υπέκυψε σε ένα ανεύρυσμα και πέθανε στο Λεβαλουά-Περέ αφήνοντας πίσω του δύο θυγατέρες.
Πόρσια
Το Πόρσια (Portia) είναι αγγλικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία του ονόματος
Από το ρωμαϊκό γυναικείο όνομα Πορκία (λατ. Porcia), το οποίο προέρχεται από το ρωμαϊκό οικογενειακό Πόρκιος (λατ. Porcius), βλ. Μάρκος Πόρκιος Κάτων, Πόρκιος Φήστος κ.ά., και αυτό από το λατινικό porcus «χοίρος, γουρούνι» και κατ’ επέκταση «αγρότης, χοιροβοσκός».
Διάδοση του ονόματος
Το όνομα Πόρσια (Portia) διαδόθηκε χάρη στον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, στο έργο του οποίου εμφανίζεται δυο φορές: (α) στην κωμωδία Ο Έμπορος της Βενετίας είναι το όνομα της πλούσιας κληρονόμου χάρη στην οποία χάνει τη δίκη ο Σάυλοκ· (β) στην τραγωδία Ιούλιος Καίσαρας, είναι το όνομα της γυναίκας του Βρούτου. Η ιστορική γυναίκα του Βρούτου λεγόταν Πορκία (Porcia).
Πρόσωπα
thumb|upright=0.7|[[Πόρσια ντε Ρόσι.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα λατινικής προέλευσης Κατηγορία:Ονόματα αγγλικής προέλευσης Κατηγορία:Ονόματα από τη λογοτεχνία
Ζιρονβίλ-συρ-Εσόν
Το Ζιρονβίλ-συρ-Εσόν (γαλλικά: Gironville-sur-Essonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζιρονβιλουά (γαλλικά: Gironvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Σανιάσα
Σανιάσα (Σανσκριτικά: संन्यास) είναι η εσωτερική απάρνηση, η παραίτηση, η εγκατάλειψη του ό,τι εσύ κατέχεις, η παραίτηση από κάθε άγχος και όλες εκείνες τις ειδικές προσευχές για ιδιοτελείς σκοπούς. Αποτελεί  το τελικό στάδιο της ζωής (ashrama) στο ινδουιστικό σύστημα, όπου ο άνθρωπος εξελίσσει και οργανώνει τη ζωή του με ένα τρόπο που αποστασιοποιείται από κάθε υλική δραστηριότητα και επικεντρώνεται στη συνεχόμενη πνευματική καλλιέργεια του εαυτού του. Τα προηγούμενα στάδια είναι το Brahmacharya (φοιτητής πτυχίου), το Grihastha (ιδιοκτήτης σπιτιού) και το Vanaprastha (κάτοικος δασών, συνταξιούχος). Το Σανιάσα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία παραδοσιακή μορφή ασκητισμού.
Ένας Σανιάσι (Sannyāsi), αυτός δηλαδή που έχει ήδη μυηθεί, το πρώτο προσόν που πρέπει να διαθέτει είναι η γενναιότητα και η απώλεια του φόβου. Λειτουργεί σαν μοναχός χωρίς στήριξη και ως ένας περιπλανώμενος επαίτης που ενδιαφέρεται για την πνευματική ζωή. Πρέπει να παραμερίσει κάθε είδους επιθυμία, κρυμμένο πόθο και άνεση. Δεν έχει προσδοκίες, ούτε συγκεκριμένη προσωπική ταυτότητα. Δεν πρέπει να επηρεάζεται από καμία πεποίθηση ή πίστη και να βρίσκεται πάντα σε μία κατάσταση πλήρους ελευθερίας του μυαλού. Ζει μία δραστήρια ζωή χωρίς τίποτα να του προκαλεί ψυχικούς κυματισμούς. Απαγορευμένη θεωρείται και κάθε είδους επαφή με γυναίκα σε απομονωμένο χώρο. Όταν ένας Σανιάσι φτάσει στο αποκορύφωμα της πρακτικής της παραίτησης, αναπτύσσει έντονη νοημοσύνη ''και σταθερό μυαλό, που του δίνουν την ικανότητα να μπορεί να διαβάζει το μυαλό των άλλων ή να προβλέπει γεγονότα. Το υψηλότερο στάδιο επίτευξης αναγνωρίζεται από τον τίτλο paramahansa («μεγάλος κύκνος»). Δίνεται μόνο μετά από δοκιμή τουλάχιστον 12 ετών ως ασκητής, και μόνο σε εκείνους που έχουν πετύχει την πλήρη αυτογνωσία.''
Σύμφωνα με την παράδοση, κατά την μύηση κάποιου στο Σανιάσα, δίνεται μία τελετουργική ράβδος, η οποία αποτελείται από τέσσερα μπαμπού που τυλίγονται μαζί και δημιουργούν αυτή τη ράβδο. Τα τρία μπαμπού συμβολίζουν το σώμα, το μυαλό και τις λέξεις, ενώ το τέταρτο αντιπροσωπεύει το Jiva (Σανσκριτικά: जीव), δηλαδή μία ζωντανή οντότητα, η οποία αφοσιώνεται στο να χρησιμοποιεί τους υπόλοιπους τρεις συμβολισμούς και να διαποτίζεται από μία δύναμη της ζωής. Επίσης, αυτή η ράβδος έχει ένα μικρό κυρτό σημείο, που συμβολίζει το κόψιμο της ψευδαίσθησης. Κάποιος που θέλει να ακολουθήσει τον δρόμο για το Σανιάσα, μπορεί να ζητήσει από κάποιον άλλον που είναι ήδη Σανιάσι να του το δώσει.
Ιστορία και ετυμολογία
Σανιάσα στη Σανσκριτική γλώσσα σημαίνει «παραίτηση», «εγκατάλειψη». Είναι μια τριμερής ένωση του sam - που σημαίνει «μαζί, όλα», ni - που σημαίνει «κάτω» και āsa - που σημαίνει «να ρίξει ή να βάλει».
Από τους αρχαίους σοφούς, οι Rishis (Βεδικός όρος για ολοκληρωμένα και φωτισμένα άτομα), οι οποίοι έφεραν τους Βέδες (ιερούς ύμνους και τελετουργικούς στίχους) στους περιπλανώμενους επαίτες, φαίνεται ότι οι μορφές των Σανιάσις μπορεί να ποικίλλουν, αλλά η παρουσία τους είναι αναμφισβήτητη σε κάθε περίοδο της ιστορίας της Ινδίας. Οι ''Σανιάσις υπήρχαν στις ινδικές κοινότητες ακόμη και πριν εξαπλωθούν οι μοναχοί από αυτές τις θρησκείες. Όπως επεσήμαναν όμως ορισμένοι μελετητές, αυτοί ήταν κυρίως ασκητές που ζούσαν είτε στις σπηλιές είτε περιπλανιόντουσαν στη χώρα με το πραγματικό πνεύμα της αποποίησης. Μία καλά οργανωμένη μορφή του Σανιάσα μέσα στην Ινδουιστική θρησκεία αναπτύχθηκε με την έλευση του Adi Shankaracharya τον 8ο αιώνα μ.Χ., λόγω του πρωτοποριακού του έργου και της μοναστικής ζωής του. Ομοίως στη Δύση, η διάδοση των πνευματικών αξιών έγινε από πρεσβευτές του Σανιάσα, όπως το Swami Vivekanda, η Paramahansa Yogananda και η Srila Prabhupada.''
Η παράδοση, στην οποία ευθυγραμμίζονται οι Σανιάσις, είναι το σύστημα αξιών, τα έθιμα και η καθοδήγηση που παρέχονται από τις shastras, τις αρχαίες ινδικές γραφές. Σύμφωνα με τις γραφές, ένας Σανιάσι, όσο περισσότερο τροφοδοτεί τις αισθήσεις του και εμπλέκεται στους κοσμικούς τρόπους της κοινωνίας, τόσο ισχυρότεροι είναι οι προκύπτοντες samskaras (λεπτές νοητικές εντυπώσεις που δημιουργούνται από μία δράση). Έτσι, τόσο στην Ινδία όσο και σε άλλες χώρες, υπάρχουν διάφοροι οργανισμοί και ιδρύματα που ασκούν την παράδοση του Σανιάσι.
Η Σανιάσα στην Bhagavad Gita
Το Bhagavad Gita είναι μία ινδική γραφή 700 περίπου στίχων, που είναι μέρος του έπους Mahabharata. Μέσα σε αυτό αναφέρεται μία σημαντική ινδουιστική θεότητα, αυτή του Krishna, που προσωποποιείται ως η θεϊκή αγάπη, που θα αποκαλύψει στον Arjuna τις αρχές της γιόγκα. Η γιόγκα του Bhagavad Gita δεν αναφέρεται σε έναν ασκητή, που απλά απομονώνεται σε ένα δάσος ή σπηλιά με στόχο την απελευθέρωση του εαυτού του. Κάθε άτομο έχει το δικό του πεπρωμένο, το οποίο είναι το dharma.
Σύμφωνα με το Bhagavad Gita, το Σανιάσα ''επικεντρώνεται περισσότερο στην βαθύτερη στάση της παραίτησης παρά στην απλή πρακτική της. Η πραγματική παραίτηση είναι η ελευθερία και η αποστασιοποίηση από επιθυμίες. Είναι η ασυμβίβαστη εγκατάλειψη και η έντονη δυσαρέσκεια προς τα πράγματα του κόσμου, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Είναι το σήμα κατατεθέν της αληθινής μοναχικότητας, η οποία είναι δυνατή μόνο μέσω της καλλιέργειας, της απόσπασης και της ηρεμίας  του νου. Έτσι, στο Bhagavad Gita, η ψυχική παραίτηση θεωρείται πολύ πιο δύσκολη από την εξωτερική και επιφανειακή απάρνηση. Για να μπορέσει να τιθασεύσει ένας Σανιάσι τις ορμές του και τους πόθους του, χρειάζεται μεγάλη εσωτερική δύναμη. Αυτός που δεν μισεί ούτε αναζητεί, πρέπει να θεωρείται αληθινός Σανιάσι, γιατί έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα εμπόδια που προέρχονται από τις επιθυμίες και τα συναισθήματά του. ''
Στο Bhagavad Gita, η Σανιάσα από τον Krishna περιγράφεται ως εξής:
«Η εγκατάλειψη των δραστηριοτήτων που βασίζονται στην υλική επιθυμία είναι αυτό που οι σπουδαίοι μαθητές αποκαλούν παραίτηση από τη ζωή (Sanny''āsa). Και η εγκατάλειψη των αποτελεσμάτων όλων των δραστηριοτήτων είναι αυτό που ο σοφός αποκαλεί ως παραίτηση (Tyāga)» .''
Φιλούσα Χρυσοχούς
Η Φιλούσα Χρυσοχούς είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Γκομές-λα-Βιλ
Το Γκομές-λα-Βιλ (γαλλικά: Gometz-la-Ville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκομεσιέν (γαλλικά: Gometziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Σωτήριος Πλιάκος
Ο Σωτήριος Πλιάκος (ή «Μέξης», ; - Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 1951 ) ήταν Έλληνας αθλητής του Μαραθωνίου δρόμου. Στους αγώνες του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος του 1910 αναδείχτηκε νικητής με χρόνο 3 ώρες, 3 λεπτά και 35 δέκατα, ένα πανελλήνιο ρεκόρ που διατηρήθηκε επί 23 χρόνια, έως το 1933, όταν και καταρρίφθηκε από τον Στέλιο Κυριακίδη. Ο Πλιάκος ήταν αθλητής του Πανελληνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Λίμνη Τραζιμένο
thumb|285px|Η λίμνη όπως φαίνεται από το [[Καστιλιόνε ντελ Λάγκο]] Η Λίμνη Τραζιμένο (ιταλ. Lago Trasimeno, λατ. Trasumennus, ετρ. Tarśmina ), αναφερόμενη σπανίως εξελληνισμένα ως Θρασιμένη (αγγλ. Thrasimene) ή Τρασιμένη, είναι λίμνη στην Επαρχία της Περούτζια, στην Ούμπρια της Ιταλίας, στα σύνορα με την Τοσκάνη. Η έκταση της λίμνης είναι 128 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάτι που την κατατάσσει ως την τέταρτη σε έκταση σε όλη την Ιταλία (είναι λίγο μικρότερη από τη Λίμνη Κόμο). Παρά το ότι βρίσκεται μεταξύ του μεγάλου ποταμού Άρνου και του πολύ κοντινού της Τίβερη στα νότιά της, δεν ανταλλάσσει νερά με αυτούς: Μόνο δύο μικρά ποταμάκια εκβάλλουν στη λίμνη και κανένα δεν εκρέει από αυτή. Η στάθμη της μεταβάλλεται σημαντικά, εξαρτώμενη από την ποσότητα των βροχοπτώσεων και τις εποχικές ανάγκες από τα παρόχθια χωριά και μικρές πόλεις.
Περιγραφή
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της λίμνης Τραζιμένο είναι πλάτος 43°08′ Βόρειο και μήκος 12°06′ Ανατολικό.
Εξαιτίας των ρηχών νερών της λίμνης τα κουνούπια που μεταδίδουν την ελονοσία ήταν άφθονα. Για την καταπολέμηση της ελονοσίας εισάχθηκαν στη λίμνη από τις ΗΠΑ ψάρια που τρέφονται με προνύμφες κουνουπιών κατά τη δεκαετία του 1950. Αυτά τα ψάρια ευδοκίμησαν και σήμερα βρίσκουμε μερικά και σε λιμνούλες κοντά στην Τραζιμένο. Υπάρχουν ωστόσο ακόμα πολλά κουνούπια και άλλα υδροχαρή έντομα.
Η ποιότητα των νερών της λίμνης είναι ακόμα καλή, όπως έδειξε μια μελέτη της περιβαλλοντικής ομάδας «Italia Nostra» το 2005. Αυτό πιστεύεται ότι οφείλεται κυρίως στον μικρό παραλίμνιο ανθρώπινο πληθυσμό και στην απουσία εντατικής γεωργίας και κτηνοτροφίας στην περιοχή.
Μια παλαιά πρόταση να αποξηρανθεί η λίμνη, ώστε να επιλυθεί το πρόβλημα της ελονοσίας, απορρίφθηκε. Στο τέλος του 19ου αιώνα οι μεγάλες μεταβολές της στάθμης της αντιμετωπίσθηκαν με την κατασκευή ενός καναλιού κοντά στο παρόχθιο χωριό Σαν Φελιτσιάνο. Το γεγονός είχε ως αποτέλεσμα και τη μείωση των κρουσμάτων ελονοσίας στην περιοχή.
Προέλευση και ιστορία
Πριν από τρία εκατομμύρια έτη υπήρχε μια ρηχή θάλασσα στο μέρος αυτό της Ούμπρια. Μια μικρότερης εκτάσεως καταβύθιση οφειλόμενη σε γεωλογικά ρήγματα επέτρεψε τη δημιουργία της σημερινής λίμνης Τραζιμένο.
Κατά την προϊστορία η λίμνη εκτεινόταν σχεδόν μέχρι την Περούτζια, από την οποία απέχει σήμερα περί τα 20 χιλιόμετρα οδικώς. Στους ιστορικούς χρόνους η λίμνη ήταν επίσης γνωστή ως η Λίμνη της Περούτζια και ήταν σημαντική για τη βορειοδυτική Ούμπρια και τη νότια Τοσκάνη. Ο Τρασιμένο ήταν πρόσωπο της ρωμαϊκής μυθολογίας συνδεδεμένο με τη Νύμφη Αγίλλη από το Αγέλλο, τον σημερινό λόφο Ατζέλλο μεταξύ Περούτζια και λίμνης, ο οποίος κατά την προϊστορία ήταν νησί μέσα στη λίμνη.