cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φυσικά προϊόντα
Απομόνωση και καθαρότητα
Η ευκολία με την οποία ο δραστικός παράγοντας μπορεί να απομονωθεί και να καθαριστεί εξαρτάται από τη δομή, τη σταθερότητα και την ποσότητα του φυσικού προϊόντος. Οι μέθοδοι απομόνωσης που εφαρμόζονται για την επίτευξη αυτών των δύο διακριτών κλιμάκων προϊόντος είναι επίσης διαφορετικές, αλλά γενικά περιλαμβάνουν εκχύλιση, καθίζηση, προσροφήσεις, χρωματογραφία και μερικές φορές, και κρυσταλλώσεις.
Και στις δύο περιπτώσεις, η απομονωμένη ουσία καθαρίζεται μέχρι χημικής ομοιογένειας, δηλ. συγκεκριμένος διαχωρισμός και οι αναλυτικές μέθοδοι όπως οι μέθοδοι υγρής χρωματογραφίας - φασματομετρίας μάζας (LC-MS) επιλέγονται ως «ορθογώνιες», επιτυγχάνοντας τους διαχωρισμούς με βάση διακριτούς τρόπους αλληλεπίδρασης μεταξύ ουσίας και μήτρας απομόνωσης.
Ο προσδιορισμός δομής αναφέρεται σε μεθόδους που εφαρμόζονται για τον προσδιορισμό της χημικής δομής ενός απομονωμένου καθαρού φυσικού προϊόντος, μια διαδικασία που περιλαμβάνει σειρά από χημικές και φυσικές μεθόδους που έχουν μεταβληθεί σημαντικά και έχουν αναβαθμιστεί σε όλα αυτά τα πολλά χρόνια έρευνας των φυσικών προϊόντων. Τα πρώτα χρόνια έρευνας, αυτές επικεντρώνονταν στον χημικό μετασχηματισμό άγνωστων ουσιών σε γνωστές ουσίες και στη μέτρηση των φυσικών ιδιοτήτων τους, όπως το σημείο τήξης και το σημείο βρασμού και σε σχετικές μεθόδους για τον προσδιορισμό του μοριακού βάρους.
Στη σύγχρονη εποχή, οι μέθοδοι επικεντρώνονται στη φασματομετρία μαζών και στις μεθόδους πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού, συχνά πολυδιάστατες, και, όταν είναι εφικτό, σε κρυσταλλογραφία μικρών μορίων. Για παράδειγμα, η χημική δομή της πενικιλίνης καθορίστηκε από την πρωτοπόρο χημικό Ντόροθι Χότζκιν, το 1945, και για την έρευνά της αυτή αργότερα βραβεύτηκε η ίδια με το Νόμπελ Χημείας (1964).
Σύνθεση
Πολλά φυσικά προϊόντα έχουν πολύ περίπλοκες δομές. Η αντιληπτή πολυπλοκότητα ενός φυσικού προϊόντος είναι ένα ποιοτικό ζήτημα, που συνίσταται στην εξέταση της μοριακής του μάζας, των ιδιαίτερων διατάξεων των υποδομών (δραστικές ομάδες, δακτύλιοι κ.ά.) μεταξύ τους, τον αριθμό και την πυκνότητα αυτών των λειτουργικών ομάδων, τη σταθερότητα αυτών των ομάδων αλλά και του μορίου στο σύνολό του, τον αριθμό και τύπο των στερεοχημικών στοιχείων, τις φυσικές ιδιότητες του μορίου και των ενδιάμεσων ενώσεων του (που επηρεάζουν την ευκολία χειρισμού και καθαρισμού του).
Όλα αυτά θεωρημένα στο πλαίσιο της καινοτομίας της δομής και εάν οι προηγούμενες σχετικές συνθετικές προσπάθειες τύχει να είναι επιτυχείς. Ορισμένα φυσικά προϊόντα, ειδικά αυτά που είναι λιγότερο περίπλοκα, παρασκευάζονται εύκολα και οικονομικά μέσω πλήρους χημικής σύνθεσης από άμεσα διαθέσιμα, απλούστερα χημικά συστατικά, μια διαδικασία που αναφέρεται ως ολική σύνθεση. Δεν είναι όλα τα φυσικά προϊόντα επιδεκτικά ολικής σύνθεσης, ή οικονομικά υλοποιήσιμα. Συγκεκριμένα, τα πιο περίπλοκα συχνά δεν είναι.
Πολλές ενώσεις είναι προσβάσιμες, αλλά οι απαιτούμενες διαδρομές είναι απλώς πολύ δαπανηρές για να επιτρέψουν τη σύνθεση σε οποιαδήποτε βιομηχανική κλίμακα. Ωστόσο, για να είναι διαθέσιμα για περαιτέρω μελέτη, όλα τα φυσικά προϊόντα πρέπει να υφίστανται απομόνωση και καθαρισμό. Αυτό μπορεί να αρκεί εάν η απομόνωση παρέχει κατάλληλες ποσότητες του φυσικού προϊόντος για τον επιδιωκόμενο σκοπό (π.χ. ως φάρμακο για την ανακούφιση της νόσου). Φάρμακα όπως π.χ. η πενικιλλίνη, η μορφίνη και η πακλιταξέλη αποδείχθηκαν ότι αποκτώνται με βιώσιμο τρόπο σε απαραίτητες εμπορικές κλίμακες αποκλειστικά μέσω διαδικασιών απομόνωσης. Ωστόσο, σε άλλες περιπτώσεις, οι απαραίτητοι παράγοντες δεν είναι διαθέσιμοι χωρίς χειρισμούς της συνθετικής χημείας.
Ημισύνθεση
Η διαδικασία απομόνωσης ενός φυσικού προϊόντος από την φυσική πηγή του μπορεί να είναι δαπανηρή από την άποψη του χρόνου και των δαπανών.
Για παράδειγμα, έχει υπολογιστεί ότι ο φλοιός ενός ολόκληρου δέντρου ίταμου (Taxus brevifolia) θα πρέπει να συγκομιστεί για να εξαχθεί αρκετή πακλιταξέλη για μία μόνο δόση θεραπείας.
Επιπλέον, ο αριθμός δομικών αναλόγων που μπορούν να ληφθούν για ανάλυση δομής-δραστικότητας (SAR) περιορίζεται από τη βιολογία που λειτουργεί στον οργανισμό, και επομένως είναι εκτός του ελέγχου του πειραματιστή.
Σε τέτοιες περιπτώσεις όπου ο τελικός στόχος είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί ή περιορίζει το SAR, είναι εφικτό να ληφθεί ένας βιοσυνθετικός πρόδρομος ή ανάλογο μεσαίου σταδίου από το οποίο μπορεί να παρασκευαστεί ο τελικός στόχος. Αυτό ονομάζεται ημισύνθεση ή μερική σύνθεση. Με αυτή την προσέγγιση, το σχετικό βιοσυνθετικό ενδιάμεσο συλλέγεται και στη συνέχεια μετατρέπεται στο τελικό προϊόν με συμβατικές διαδικασίες χημικής σύνθεσης.
Αυτή η στρατηγική μπορεί να έχει δύο πλεονεκτήματα. Πρώτον, το ενδιάμεσο μπορεί να εκχυλιστεί ευκολότερα και με υψηλότερη απόδοση. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η πακλιταξέλη, η οποία μπορεί να παρασκευαστεί με εκχύλιση της 10-δεακετυλομπακατίνης III από βελόνες του ''Τ. brevifolia'' και στη συνέχεια με σύνθεση τεσσάρων σταδίων. Δεύτερον, η διαδρομή που έχει σχεδιαστεί μεταξύ ημισυνθετικής πρώτης ύλης και τελικού προϊόντος μπορεί να επιτρέπει τη σύνθεση αναλόγων του τελικού προϊόντος.
Οι ημισυνθετικές πενικιλίνες νεότερης γενιάς αποτελούν παράδειγμα του πλεονεκτήματος αυτής της προσέγγισης, της ημισύνθεσης.
Ολική σύνθεση
Ακόμα κι έτσι, έχει τεράστια εμπορική και κοινωνική σημασία. Παρέχοντας προκλητικούς συνθετικούς στόχους, για παράδειγμα, επιβοηθάται η ανάπτυξη του τομέα της οργανικής χημείας. Πριν από την ανάπτυξη των μεθόδων αναλυτικής χημείας τον 20ο αιώνα, οι δομές των φυσικών προϊόντων επιβεβαιώθηκαν με ολική σύνθεση (σημ. ήταν η λεγόμενη «απόδειξη της χημικής δομής με σύνθεση»).
Οι πρώτες προσπάθειες για τη σύνθεση φυσικών προϊόντων στόχευαν σύνθετες (πολύπλοκες) ουσίες όπως η κοβαλαμίνη (βιταμίνη Β12), ένας ουσιαστικός συμπαράγοντας στον κυτταρικό μεταβολισμό.
Συμμετρία
Η εξέταση διμερισμένων και τριμερισμένων φυσικών προϊόντων έδειξε ότι συχνά υπάρχει ένα στοιχείο διμερούς συμμετρίας.
Η αμφίπλευρη συμμετρία αναφέρεται σε ένα μόριο ή σύστημα που περιέχει μια ταυτότητα ομάδας σημείων C2, Cs ή C2v. Η συμμετρία C2 τείνει να είναι πολύ πιο άφθονη από άλλους τύπους αμφίπλευρης συμμετρίας. Αυτό το εύρημα έριξε φως στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι ενώσεις θα μπορούσαν να δημιουργηθούν μηχανιστικά, και παρείχε μια εικόνα για τις θερμοδυναμικές ιδιότητες που κάνουν αυτές τις ενώσεις πιο ευνοϊκές.
Έρευνα και διδασκαλία
Οι ερευνητικές και διδακτικές δραστηριότητες που σχετίζονται με τα φυσικά προϊόντα εμπίπτουν σε διάφορους τομείς, όπως π.χ. οργανική χημεία, φαρμακευτική χημεία, φαρμακογνωσία, εθνοβοτανική, παραδοσιακή ιατρική και  εθνοφαρμακολογία.
Άλλοι τομείς της βιολογίας -που άμεσα σχετίζονται με τα φυσικά προϊόντα- περιλαμβάνουν τη χημική βιολογία, τη χημική οικολογία, τη χημειογονιδιωματική, τη βιολογία συστημάτων, τη μοριακή μοντελοποίηση, τη χημειομετρία και τη χημειοπληροφορική.
Χημεία
Η χημεία των φυσικών προϊόντων είναι ένας ξεχωριστός τομέας της χημικής έρευνας, που ήταν σημαντικός για την ανάπτυξη και την ιστορία της χημείας.
Οι πρώτες προσπάθειες κατανόησης της βιοσύνθεσης φυσικών προϊόντων, είδαν τους χημικούς να χρησιμοποιούν πρώτη ραδιοσήμανση και πιο πρόσφατα σταθερή σήμανση ισοτόπων σε συνδυασμό με πειράματα NMR. Επιπλέον, τα φυσικά προϊόντα παρασκευάζονται με βιολογική σύνθεση, για να επιβεβαιωθεί η δομή τους ή για να δοθεί πρόσβαση σε μεγαλύτερες ποσότητες φυσικών προϊόντων ενδιαφέροντος. Σε αυτή τη διαδικασία, η δομή ορισμένων φυσικών προϊόντων έχει αναθεωρηθεί,  και η πρόκληση της σύνθεσης φυσικών προϊόντων οδήγησε στην ανάπτυξη νέας συνθετικής μεθοδολογίας και συνθετικής στρατηγικής.
Από αυτή την άποψη, τα φυσικά προϊόντα διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην εκπαίδευση νέων συνθετικών οργανικών χημικών και αποτελούν βασικό κίνητρο για την ανάπτυξη νέων παραλλαγών παλαιών χημικών αντιδράσεων (π.χ. αντίδραση Evans aldol), καθώς και για την ανακάλυψη πλήρως νέων αντιδράσεων (π.χ. αντιδράσεις διασταυρούμενης σύζευξης Woodward cis-hydroxylation, ή εποξείδωση Sharpless, ή αντίδραση Suzuki-Miyaura).
Ιστορική αναδρομή
μικρογραφία| [[Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ|Αντουάν Λαβουαζιέ (1743-1794)]] μικρογραφία|[[Φρήντριχ Βέλερ (1800–1882)]] μικρογραφία|[[Εμίλ Φίσερ (1852-1919)]]
Χημεία των φυσικών προϊόντων
Η έννοια των φυσικών προϊόντων χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα, όταν και ετέθησαν τα θεμέλια της οργανικής χημείας.
Η οργανική χημεία θεωρούνταν -εκείνη την εποχή- ως η χημεία των ουσιών από τις οποίες αποτελούνται τα φυτά και τα ζώα. Ήταν μια πολύπλοκη μορφή χημείας και βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με την ανόργανη χημεία, οι αρχές της οποίας είχαν θεσπιστεί από το 1789 από τον πρωτοπόρο («πατέρα» της χημείας) Γάλλο χημικό Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ στο μνημειώδες έργο του Traité Élémentaire de Chimie.
Απομόνωση
Ο Λαβουαζιέ απέδειξε, στα τέλη του 18ου αιώνα, ότι οι οργανικές ουσίες αποτελούνταν από περιορισμένο αριθμό χημικών στοιχείων: κυρίως άνθρακα και υδρογόνο, που ήταν συμπληρωμένα με οξυγόνο και άζωτο. Γρήγορα εστίασε στην απομόνωση αυτών των ουσιών, συχνά επειδή είχαν ενδιαφέρουσα φαρμακολογική δράση.
Τα φυτά ήταν η κύρια πηγή τέτοιων ενώσεων, ιδιαίτερα τα αλκαλοειδή και οι γλυκοζίτες. Ήταν από χρόνια πριν γνωστό ότι το όπιο, ένα κολλώδες μείγμα αλκαλοειδών (συμπεριλαμβανομένης της κωδεΐνης, της μορφίνης, της νοσκαπίνης, της θηβαΐνης και της παπαβερίνης) από την παπαρούνα οπίου του είδους Paver somniferum, είχε ναρκωτικές και ταυτόχρονα παρανοϊκές δράσεις.
Μέχρι το 1805, η μορφίνη είχε ήδη απομονωθεί από τον Γερμανό χημικό Φρίντριχ Σέρτιρνερ και τη δεκαετία του 1870 ανακαλύφθηκε ότι ενδεχόμενος βρασμός της μορφίνης με οξικό ανυδρίτη παρήγαγε μια ουσία με ισχυρή κατασταλτική δράση του πόνου: την ηρωίνη.
Το 1815, ο Γάλλος χημικός Σεβρέλ απομόνωσε την χοληστερόλη, μια κρυσταλλική ουσία από ζωικό ιστό, που ανήκει στην κατηγορία των στεροειδών και το 1819 απομονώθηκε η στρυχνίνη, ένα αλκαλοειδές με ισχυρές δηλητηριώδεις δράσεις.
Σύνθεση
Ένα δεύτερο σημαντικό βήμα ήταν η σύνθεση οργανικών ενώσεων. Ενώ η σύνθεση ανόργανων ουσιών ήταν γνωστή αρκετές δεκαετίες πριν, η σύνθεση οργανικών ουσιών ήταν ένα πάρα πολύ δύσκολο εγχείρημα στη χημεία.
Το 1827 ο φημισμένος Σουηδός χημικός Μπερζέλιους υποστήριξε ότι χρειαζόταν μια απαραίτητη δύναμη της φύσης για τη σύνθεση οργανικών ενώσεων, που την αποκάλεσε «ζωτική δύναμη» (vital force). Αυτή η φιλοσοφική ιδέα, ο βιταλισμός, μέχρι τον 19ο αιώνα είχε πολλούς υποστηρικτές ακόμα και μετά την εισαγωγή της ατομικής θεωρίας. Η ιδέα του βιταλισμού συμβάδιζε ιδιαίτερα με τις πεποιθήσεις στην ιατρική, και τότε, οι πιο παραδοσιακές θεραπευτικές θεωρίες (πρακτικές) πίστευαν ότι η ασθένεια ήταν το αποτέλεσμα κάποιας ανισορροπίας στις ζωτικές ενέργειες, που διακρίνει τη ζωή από τη μη ζωή.
Μια πρώτη προσπάθεια για να καταπέσει η θεωρία του βιταλισμού έγινε το 1828, όταν ο Γερμανός χημικός Φρήντριχ Βέλερ κατάφερε να συνθέσει την ουρία, ένα φυσικό προϊόν που βρίσκεται στα ούρα του ανθρώπου και των θηλαστικών, θερμαίνοντας το κυανικό αμμώνιο -μια ανόργανη ένωση- όπως φαίνεται παρακάτω στην αντίδραση:
Αυτή η αντίδραση απέδειξε ότι δεν υπήρχε ανάγκη για «ζωτική δύναμη» για την παρασκευή οργανικών ουσιών. Αυτή η ιδέα, ωστόσο, αρχικά αντιμετωπίστηκε με μέγιστο βαθμό σκεπτικισμού και απόρριψης, και μόνο 20 χρόνια αργότερα, με τη σύνθεση οξικού οξέος από άνθρακα από τον χημικό Adolph Wilhelm Hermann Kolbe, έγινε ευρέως αποδεκτή η ιδέα.
Η οργανική χημεία έχει από τότε εξελιχθεί σε έναν ανεξάρτητο κλάδο έρευνας, αφιερωμένο στη μελέτη ενώσεων που περιέχουν άνθρακα, καθώς αυτό το κοινό στοιχείο ανιχνεύτηκε σε ποικιλία φυσικών ουσιών που προέρχονται από τη φύση. Ένας σημαντικός παράγοντας για τον χαρακτηρισμό των οργανικών υλικών ήταν η βάση των φυσικών τους ιδιοτήτων (όπως π.χ. το σημείο τήξης, το σημείο βρασμού, η διαλυτότητα, η κρυσταλλικότητα, το χρώμα).
Δομικές θεωρίες
Ένα τρίτο βήμα ήταν η αποσαφήνιση της δομής των οργανικών ουσιών: αν και η στοιχειακή σύνθεση των καθαρών οργανικών ουσιών (ανεξάρτητα από το αν ήταν φυσικής ή συνθετικής προέλευσης) μπορούσε να προσδιοριστεί με αρκετά καλή ακρίβεια, η ακριβής μοριακή δομή ήταν -τότε- ένα πάρα πολύ δύσκολο πρόβλημα.
Η παρόρμηση να γίνει δομική διαλεύκανση προέκυψε από μια ακαδημαϊκή διαμάχη μεταξύ του Friedrich Wöhler και του Φον Λήμπιχ, οι οποίοι και οι δύο μελέτησαν ένα άλας αργύρου της ίδιας σύνθεσης αλλά ανακάλυπταν εντελώς διαφορετικές ιδιότητες. Ο Wöhler μελέτησε τον κυανικό άργυρο, μια αβλαβή ουσία, ενώ ο Φον Λήμπιχ ερεύνησε τον κεραυνικό άργυρο, ένα άλας με πολύ εκρηκτικές ιδιότητες. Η στοιχειακή ανάλυση έδειχνε ότι και τα δύο άλατα περιέχουν ίσες ποσότητες αργύρου, άνθρακα, οξυγόνου και αζώτου. Σύμφωνα με τις τότε επικρατούσες ιδέες, και οι δύο ουσίες θα έπρεπε να έχουν τις ίδιες (φυσικής ή χημικές) ιδιότητες, αλλά αυτό δεν συνέβαινε, ούτε κάποιο λογικό συμπέρασμα εξάγονταν.
Αυτή η φαινομενική αντίφαση επιλύθηκε αργότερα από τη θεωρία των ισομερών του Μπερζέλιους, όπου αποδείχτηκε ότι όχι μόνο ο αριθμός και ο τύπος των στοιχείων είναι σημαντικοί για τις ιδιότητες και τη χημική αντιδραστικότητα των ενώσεων, αλλά και η (στερεοχημική) θέση των ατόμων μέσα σε μια ένωση. Αυτό ήταν μια άμεση αιτία για την ανάπτυξη των θεωριών δομής, όπως η ριζοσπαστική θεωρία του Jean-Baptiste Dumas και η θεωρία υποκατάστασης του Auguste Laurent.
Ωστόσο, χρειάστηκε να περάσουν κάποια χρόνια, μέχρι το 1858, προτού ο Γερμανός χημικός Κέκουλε διατυπώσει τη συγκεκριμένη θεωρία δομής. Υποστήριξε -τότε- ότι ο άνθρακας είναι τετρασθενής και μπορεί να συνδεθεί με τον εαυτό του για να σχηματίσει αλυσίδες άνθρακα-άνθρακα, όπως όντως συμβαίνει σε πολλά φυσικά προϊόντα.
Διεύρυνση της έννοιας
Ο φημισμένος Γερμανός επιστήμονας Εμίλ Φίσερ το 1884, έστρεψε την προσοχή του και τη βασική του έρευνα στη μελέτη των υδατανθράκων και των πουρινών και για αυτό το καινοτομικό έργο του στην οργανική χημεία του απέφερε δικαίως το βραβείο Νόμπελ το 1902. Κατάφερε επίσης να παράξει συνθετικά στο εργαστήριο ποικιλία υδατανθράκων, συμπεριλαμβανομένης της γλυκόζης και της μαννόζης.
Μετά την ανακάλυψη της πενικιλίνης από τον Φλέμινγκ το 1928, μύκητες και άλλοι μικροοργανισμοί προστέθηκαν στην ευρεία γκάμα των πηγών των φυσικών προϊόντων. Αυτού του είδους η έρευνα συνεχίζεται και μέχρι τις μέρες μας, αφού τα φυσικά προϊόντα είναι πάρα πολλά (σημ. αρκετά από αυτά δεν τα έχουμε ανακαλύψει ακόμα).
Σημεία - ορόσημα
Μέχρι τη δεκαετία του 1930, πολλές μεγάλες κατηγορίες φυσικών προϊόντων ήταν ήδη γνωστές. Στα σημαντικά αυτά σημεία - ορόσημα περιλαμβάνονται και τα εξής:
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προιοντα Φυσικα προιοντα
Ιστορία του παπισμού
Η ιστορία του παπισμού, του αξιώματος που κατέχει ο πάπας ως επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας, εκτείνεται από την εποχή του Αγίου Πέτρου μέχρι σήμερα. Κατά τους τρεις πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής, πολλοί από τους επισκόπους της Ρώμης υπέστησαν μαρτύρια εξαιτίας των διωγμών εναντίον του πρώιμου Χριστιανισμού, ενώ πολλοί από αυτούς είναι σχετικά ασαφείς μορφές.
Κατά την πρώιμη Εκκλησία, οι επίσκοποι της Ρώμης δεν είχαν καμία κοσμική εξουσία. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (476), ο παπισμός επηρεάστηκε από τους διάφορους ηγεμόνες της ιταλικής χερσονήσου. Αυτές οι περίοδοι είναι γνωστές ως Οστρογοτθικός Παπισμός, Βυζαντινός Παπισμός και Φραγκικός Παπισμός. Με την πάροδο του χρόνου, ο παπισμός παγίωσε τις εδαφικές του αξιώσεις σε ένα τμήμα της χερσονήσου που έγινε γνωστό ως Παπικά Κράτη. Στη συνέχεια, ισχυρές ρωμαϊκές οικογένειες ανέβηκαν διαδοχικά στον παπικό θρόνο.
Από το 1048 έως το 1257, ο παπισμός ήρθε σε σύγκρουση με τους ηγέτες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Η σύγκρουση με την Κωνσταντινούπολη κορυφώθηκε με το Σχίσμα των δύο Εκκλησιών (1054). Από το 1257 έως το 1377, ο πάπας, αν και επίσκοπος της Ρώμης, εγκαταστάθηκε διαδοχικά στο Βιτέρμπο, το Ορβιέτο, την Περουσία και την Αβινιόν. Την επιστροφή των παπών στη Ρώμη, μετά τον Αιχμαλωσία της Αβινιόν, ακολούθησε το Δυτικό Σχίσμα, όταν η Δυτική Εκκλησία περιλάμβανε δύο και, για ένα διάστημα, τρεις διεκδικητές του παπικού αξιώματος.
Ο Παπισμός της Αναγέννησης είναι γνωστός για την καλλιτεχνική και αρχιτεκτονική του αιγίδα, την παρέμβαση στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή και τις θεολογικές προκλήσεις κατά της παπικής εξουσίας. Μετά την έναρξη της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, ο Μεταρρυθμιστικός Παπισμός και ο Μπαρόκ Παπισμός οδήγησαν την Καθολική Εκκλησία στην Αντιμεταρρύθμιση. Οι πάπες έγιναν μάρτυρες της μεγαλύτερης απαλλοτρίωσης πλούτου στην ιστορία της Εκκλησίας, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και των εξεγέρσεων που ακολούθησαν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το Ρωμαϊκό Ζήτημα, που προέκυψε από την Ιταλική Ενοποίηση, είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια των Παπικών Κρατών και τη δημιουργία της Πόλης του Βατικανού.
Πρώιμος Χριστιανισμός
Οι Ρωμαιοκαθολικοί αναγνωρίζουν τον πάπα ως τον διάδοχο του Αγίου Πέτρου, τον πρώτο επίσκοπο της Ρώμης. Οι επίσημες διακηρύξεις της Εκκλησίας αναφέρουν ότι οι πάπες κατέχουν στο Κολλέγιο των Επισκόπων μια θέση ανάλογη με εκείνη που κατείχε ο Πέτρος στο «κολλέγιο» των Αποστόλων, δηλαδή του Πρίγκιπα των Αποστόλων. Με τον ίδιο τρόπο, το Κολλέγιο των Επισκόπων, θεωρείται από ορισμένους ως διάδοχο σχήμα του κολλεγίου των Αποστόλων.
Ο πάπας Κλήμης Α΄, ένας από τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας, ταυτίζεται με τον Κλήμη που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην Επιστολή προς Φιλιππησίους. Η Α´ Επιστολή του Κλήμεντος προς τους Κορινθίους αποτελεί το «πρώτο γνωστό παράδειγμα άσκησης και αποδοχής» της εκκλησιαστικής εξουσίας του παπισμού. Ο Κλήμης διέταξε τους Κορινθίους να διατηρήσουν την ενότητα μεταξύ τους και να τερματίσουν το σχίσμα που είχε διχάσει την Εκκλησία σε εκείνη την περιοχή. Αυτή η παπική επιστολή του Κλήμεντος απέκτησε τέτοια σημασία που θεωρήθηκε από ορισμένους ως μέρος της Καινής Διαθήκης. Ο Διονύσιος, επίσκοπος Κορίνθου, έγραψε στον Πάπα Σωτήρα αναφερόμενος στην επιστολή του πάπα Κλήμη:
"Σήμερα τηρήσαμε την ημέρα του Κυρίου μας, κατά την οποία αναγνώσαμε την επιστολή σου, που θα κατέχουμε για να διαβάζουμε και να νουθετούμαστε, όπως η προηγούμενη που στάλθηκε σε εμάς από τον Κλήμη..."
Πολλοί αρνούνται ότι ο Άγιος Πέτρος και οι άμεσοι διάδοχοί του είχαν καθολικά αναγνωρισμένη εξουσία επί όλων των πρώιμων Εκκλησιών. Τα πρωτεία επί της εκκλησιαστικής ιεραρχίας αποτελεί ένα ζήτημα που παραμένει ως σήμερα πεδίο διαμάχης ανάμεσα στην Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία, παρότι οι δύο Εκκλησίες παρέμειναν ενωμένες στις πρώτες επτά Οικουμενικές Συνόδους και μέχρι το επίσημο Σχίσμα του 1054.
Από τον Κωνσταντίνο τον Μέγα στον Οδόακρο
Ο θρύλος γύρω από τη νίκη του Κωνσταντίνου Α΄ στη Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας (το 312) αναφέρει ότι ο Αυτοκράτορας οραματίστηκε το σημάδι ΧΡ, τα δύο πρώτα γράμματα του ονόματος του Χριστού και τις ελληνικές λέξεις «Ἐν Τούτῳ Νίκα». Τον επόμενο χρόνο, ο Κωνσταντίνος και ο Λικίνιος κήρυξαν την ανοχή της χριστιανικής πίστης με το Διάταγμα των Μεδιολάνων. Το 325 ο Κωνσταντίνος συγκάλεσε και προήδρευσε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας. O πρώτος επίσκοπος της Ρώμης που συγχρόνως αναφέρεται ως πάπας ήταν ο Δάμασος Α΄ (366–84). Με την μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη έχασε σημαντικά προνόμια που διέθετε για αιώνες.
Η λεγόμενη «Δωρεά του Κωνσταντίνου», ένα πλαστό ρωμαϊκό διάταγμα (έδικτο), το οποίο υποτίθεται ότι εξέδωσε ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ το 324 μ.Χ., χρησιμοποιήθηκε για να ενισχύσει την κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία των παπών κατά τον Μεσαίωνα. Ο θρύλος της Δωρεάς ισχυρίζεται ότι ο Κωνσταντίνος πρόσφερε το στέμμα του στον πάπα Σίλβεστρο Α΄ (314–35) και ακόμη ότι ο τελευταίος βάπτισε τον Κωνσταντίνο. Στην πραγματικότητα, ο Κωνσταντίνος βαφτίστηκε (τον Μάιο του 337) από τον Ευσέβιο Νικομηδείας, έναν Αρειανό επίσκοπο. Αν και η «Δωρεά» δεν έγινε ποτέ, ο Κωνσταντίνος παρέδωσε το παλάτι του Λατερανού στον επίσκοπο της Ρώμης και κατασκεύασε την παλιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη, γνωστή και ως Κωνσταντίνεια Βασιλική.
Ο πάπας Λέων Α΄ (440–461), ο επονομαζόμενος Λέων ο Μέγας, είχε τόση επιρροή που αργότερα ονομάστηκε Διδάσκαλος της Εκκλησίας, μια διάκριση που μοιράζεται μόνο με έναν άλλο πάπα (τον Γρηγόριο Α΄). Κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του, ο όρος πάπας (που προηγουμένως προσδιόριζε οποιονδήποτε επίσκοπο) έφτασε να ορίζει αποκλειστικά τον επίσκοπο της Ρώμης.
Οστρογοτθικός Παπισμός (493-537)
Η περίοδος του Οστρογοτθικού Παπισμού διήρκεσε από το 493 έως το 537. Η παπική εκλογή τον Μάρτιο του 483 ήταν η πρώτη που έλαβε χώρα χωρίς την ύπαρξη Δυτικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Ο παπισμός επηρεάστηκε έντονα από το Βασίλειο των Οστρογότθων, αν και ο πάπας δεν διοριζόταν από τον Βασιλιά των Οστρογότθων. Η επιλογή και η διοίκηση των παπών κατά την περίοδο αυτή επηρεάστηκε έντονα από τον Θεοδώριχο τον Μέγα και τους διαδόχους του Αθαλάριχο και Θεοδάτο. Αυτή η περίοδος έληξε με την ανάκτηση της Ρώμης και της Ιταλίας από τον Ιουστινιανό Α΄, κατά τη διάρκεια του Γοτθικού Πολέμου, εγκαινιάζοντας τον Βυζαντινό Παπισμό (537–752).
Την περίοδο του Οστρογοτθικού Παπισμού, ο πάπας Γελάσιος Α΄ θέλησε να προσδιορίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια τη σχέση ανάμεσα στην εξουσία και τη δύναμη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του κλήρου. Υποστήριξε ότι ο κόσμος κυβερνάται με δύο τρόπους: έναν ιερατικό και έναν λαϊκό. Σύμφωνα με τη θεωρία του γελασιανού δόγματος, η εξουσία του κλήρου υπερισχύει εκείνης των λαϊκών, καθώς ο κλήρος φέρει το βαρύτερο φορτίο, από τη στιγμή που λογοδοτεί ενώπιον του Θεού και για τους βασιλείς των ανθρώπων.
Ο ρόλος των Οστρογότθων έγινε σαφής το Νοέμβριο του 498, όταν δύο άνδρες διεκδίκησαν τον παπικό θώκο. Ο πάπας Σύμμαχος (498–514) υποστηρίχθηκε από τους Οστρογότθους, ενώ ο πάπας Λαυρέντιος είχε την υποστήριξη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Η διαμάχη τερματίστηκε με επικράτηση του Σύμμαχου και την διπλωματική ήττα του Αυτοκράτορα Αναστασίου. Ο Σύμμαχος καθιέρωσε την πρακτική των παπών να ονομάζουν τους διαδόχους τους, κάτι που ίσχυσε μόλις μέχρι το 530.
Ο Θεοδώριχος ήταν ανεκτικός απέναντι στην Καθολική Εκκλησία και δεν αναμίχθηκε σε δογματικά ζητήματα. Παρέμεινε όσο το δυνατόν ουδέτερος απέναντι στον πάπα, αν και άσκησε κυρίαρχη επιρροή στις υποθέσεις του παπισμού. Η οστρογοτθική επιρροή έληξε με την ανάκτηση της Ρώμης από τον Ιουστινιανό, ο οποίος καθαίρεσε τον φιλογοτθικό Πάπα Σιλβέριο (536–537) και τον αντικατέστησε με τον Πάπα Βιγίλιο (537–555).
Βυζαντινός Παπισμός
Ο Βυζαντινός Παπισμός ήταν μια περίοδος (από το 537 έως το 752) κατά την οποία οι πάπες επέστρεψαν στον αυτοκρατορικό έλεγχο. Έτσι, ο εκάστοτε πάπας έπρεπε να έχει την αποδοχή των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, ενώ πολλοί πάπες επιλέχθηκαν από τους αποκρισιάριους (συνδέσμους από τον πάπα στον αυτοκράτορα) ή από αξιωματούχους της βυζαντινής Ελλάδας, της Συρίας ή της Σικελίας. Ο Ιουστινιανός Α΄ αποκατέστησε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική κυριαρχία στην Ιταλική Χερσόνησο μετά τον Γοτθικό πόλεμο (535–54) και διόρισε τους επόμενους τρεις πάπες, μια πρακτική συνεχίστηκε από τους διαδόχους του, ενώ μετέπειτα ανατέθηκε στο Εξαρχάτο της Ραβέννας.
Με εξαίρεση τον πάπα Μαρτίνο Α΄, κανένας πάπας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν αμφισβήτησε την εξουσία του Βυζαντινού μονάρχη να επιβεβαιώνει την εκλογή του επισκόπου της Ρώμης. Ωστόσο, οι θεολογικές συγκρούσεις ήταν κοινές μεταξύ πάπα και αυτοκράτορα σε τομείς όπως ο μονοθελητισμός και η εικονομαχία. Ελληνόφωνοι από την Ελλάδα, τη Συρία και τη βυζαντινή Σικελία αντικατέστησαν τα μέλη των ισχυρών Ρωμαίων αριστοκρατών ιταλικής καταγωγής που βρίσκονταν στην παπική έδρα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η Ρώμη υπό τους Έλληνες πάπες αποτέλεσε ένα «χωνευτήρι» δυτικών και ανατολικών χριστιανικών παραδόσεων, που αντικατοπτρίζονται τόσο στην τέχνη όσο και στη θεολογία.
Ο πάπας Γρηγόριος Α΄ (590–604) ήταν μια σημαντική προσωπικότητα στη διεκδίκηση της παπικής πρωτοκαθεδρίας. Ο Γρηγόριος έδωσε ιδιαίτερη ενεργητικότητα στην ιεραποστολική δραστηριότητα στη βόρεια Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Αγγλίας. Ο πάπας Ζαχαρίας, τελευταίος πάπας του Βυζαντινού Παπισμού, αντιτάχθηκε στην εικονομαχική πολιτική του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του παπισμού Κατηγορία:Πάπες
Άγιος Ζαχαρίας (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Άγιος Ζαχαρίας μπορεί να αναφέρεται σε:
Λέιφ Ρόβσινγκ
Ο Λέιφ Ρόβσινγκ (δανικά: Ludvig Leif Sadi Rovsing) (Κοπεγχάγη, 27 Ιουλίου 1887 – Όλντραμπ, 17 Ιουνίου 1977)) ήταν Δανός αθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Ρόβσινγκ συμμετείχε με τη Δανία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 όπου στο απλό πέρασε στον δεύτερο γύρο χωρίς αγώνα κι εκεί αποκλείστηκε από τον Σουηδό Τσαρλς Βένερτζερ με 3-2 σετς. Στο διπλό με συμπαίκτη τον Βίκτορ Χάνσεν πέρασαν επίσης τον πρώτο γύρο χωρίς αγώνα για να αποκλειστούν στον β΄γύρο από το Ρωσικό ζευγάρι.
Παναγιώτης Λοϊζίδης
Γενικές πληροφορίες
Ο Παναγιώτης Λοϊζίδης γεννήθηκε στις 28/02/1995( ηλικία 28 ετών) και κατάγεται απο την Κύπρο, συγκεκριμένα απο την Λάρνακα. Έχει ύψος 1.80 και αγωνίζεται κυρίως ως δεξιός μπακ. Άρχισε την καρίερα του στην Ανόρθωση, ενώ την συγκεκριμένη περίοδο είναι στην Ομόνοια Αραδίππου, με αριθμό φανέλας το 95.
Καριέρα
Ο Παναγιώτης Λοϊζίδης καθώς αγωνίζεται με την γαλαζό-άσπρη φανέλα έχει κατορθώσει 1 γκολ στην τρέχουσα αυτή σεζόν, έχοντας αγωνιστεί σε 10 αγώνες. Δέχθηκε 3 κίτρινες κάρτες ενώ δεν πήρε καμία κόκκινη κάρτα προς στιγμής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκή Ορόκλινη Κατηγορία:Ομόνοια Αραδίππου
Δον Τζοβάνι των Μεδίκων
Ο Δον Τζοβάνι, ιταλ. Don Giovanni (13 Μαΐου 1567 - 19 Ιουλίου 1621) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν στρατιωτικός διοικητής, διπλωμάτης και αρχιτέκτονας.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της ερωμένης του Ελεονόρα των Αλμπίτσι. Αργότερα ο πατέρας του τον νομιμοποίησε.
Γεννήθηκε πέντε έτη μετά από την αποβίωση τού Τζοβάνι, γνήσιου γιου τού Κόζιμο Α΄ που έζησε 19 έτη και έλαβε το όνομά του. Μετέβη στην Ισπανία, όπου άρχισε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία. Το 1598 ήταν ευγενής της Ισπανίας και πρέσβης της Φλωρεντίας στη Μαδρίτη. Το 1600 έγινε στρατάρχης τού Αυστριακού στρατού· η πιο σημαντική θέση του ήταν ως γενικού διοικητή τού στρατού της Βενετίας (1616-17).
Ήταν ζωγράφος και αρχιτέκτονας και συνεργάστηκε με τον Ματτέο Νιγκέττι στη σχεδίαση τού παρεκκλησίου των Πριγκίπων για το ναό τού Σαν Λορέντσο στη Φλωρεντία. Με την επιστροφή του στην πατρίδα του ασθένησε από ευλογιά στην Πάδοβα και απεβίωσε στο Μουράνο το 1621.
Έδειξε ιδιαίτερη φροντίδα για τους καλλιτέχνες. Σχεδίασε την κατασκευή τού παρεκκλησίου των Πριγκίπων στο ναό τού Αγ. Λαυρεντίου. Είχε και μία ξεχωριστή σχέση με την Αυτοσχέδια κωμωδία (Commedia dell'arte) και το διάστημα 1612-21 ανέλαβε τις δημόσιες σχέσεις του θιάσου κωμωδίας των Έμπιστων (Confidenti). Έτσι είχε εκτεταμένη αλληλογραφία με κωμωδούς, όπως ο Φλαμίνιο Σκάλα και ο Νίκολας Μπαρμπιέρι Μπελτράμε, με μαικήνες, όπως οι Γκοντζάγκα και με ιδιοκτήτες θεάτρων στα οποία οι Έμπιστοι έπρεπε να παίξουν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λιβία ντελ Βερνάτσα και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Ουίλιαμ Τσάμις
Ο Ουίλιαμ Τσάμις (William "Bill" John Tsamis, 13 Μαρτίου 1961 - 13 Μάϊου 2021) ήταν κιθαρίστας, συνθέτης, στιχουργός και συνιδρυτής του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Warlord, το οποίο δημιούργησε με τον ντράμερ Μάρκ Ζόντερ. Μετά τη διάλυση των Warlord στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο Τσαμις ασχολήθηκε με διάφορα μουσικά σχήματα, μέχρι την επανένωση του συγκροτήματος το 2002.
Πρώιμα Χρόνια
Ο Ουίλιαμ Τσάμις γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Μάρτιο του 1961 και είχε ελληνική καταγωγή, με ρίζες από την Νεμέα. Στην ηλικία των οκτώ ετών ξεκίνησε να παίζει κιθάρα. Mε την παρότρυνση του πατέρα του, συνέχισε να παίζει ακόμα και όταν, στα 11 του χρόνια, ένιωσε ότι ήθελε να σταματήσει. Έχει αποφοιτήσει από το Trinity College της Φλόριντα με Batchelor of Arts in Pastoral και το βασικό του επάγγελμα ήταν καθηγητής φιλοσοφίας και θεολογίας.
Το 1978 γνωρίστηκε με τον Mάρκ Ζόντερ έξω από ένα κατάστημα δίσκων βινυλίου. Ο Zόντερ έπαιζε τότε τύμπανα στην πρώτη του μπάντα, τους Russian Roulette. Μετά την γνωριμία τους, ο Τσάμις έδειξε τις συνθέσεις του στον Zόντερ και λίγο καιρό μετά δημιούργησαν τους Warlord. Στις μουσικές επιρροές του συγκαταλέγονται οι Rainbow, UFO, Judas Priest, Black Sabbath, Scorpions, Iron Maiden, Rush και Angel Witch.
Καριέρα
Το 1981 δημιούργησε τους Warlord μαζί με τον Μάρκ Ζόντερ στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνια. Το σχήμα παρουσίασε την πρώτου του κυκλοφορία μετά από συνεργασία με την Metal Blade Records. O Τσάμις αναφέρει πως τo 1982 διάβασε σε ένα τοπικό ροκ περιοδικό ότι ο Μπράιαν Σλέιγκελ είχε ξεκινήσει την λειτουργία μιας δισκογραφικής με το όνομα Metal Blade Records και κατόπιν τον επισκέυτηκε στον εργασιακό του χώρο. Αφότου ο Σλέιγκελ άκουσε την κασέτα με το ντέμο των Warlord (στο οποίο περιλαμβανόταν το κομμάτι "Winds of Thor"), τους προσέφερε μία θέση στην συλλογή κομματιών Metal Massacre την οποία είχε ξεκινήσει να συγκροτεί. Ο Τσάμις σκέφτηκε, αρχικά, να αναλάβει την θέση των φωνητικών για το κομμάτι "Child of the Damned", η οποία όμως τελικά δόθηκε στον Jack Rucker, που υπήρξε και ο πρώτος τραγουδιστής του συγκροτήματος. Ο Rucker τραγούδησε τελικά στο κομμάτι "Lucifer’s Hammer", το οποίο κυκλοφόρησε στο Metal Massacre II, μετά από αίτημα των Warlord. Μετά από θετικές κριτικές, το συγκρότημα εμφανίστηκε πάλι στο Metal Massacre III με το κομμάτι "Mrs Victoria" και το 1983 υπέγραψε συμβόλαιο με την Metal Blade, με το οποίο κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, Deliver Us. Εκείνη την περίοδο το lineup αποτελούνταν από τους Τσάμις (κιθάρες), Ζόντερ (τύμπανα), Ρικ Φοξ (μπάσο) και την Νταϊάν Κόρναρενς (πλήκτρα).
Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον δίσκο And the cannons of destruction have begun... τον Οκτώβριο του 1984, ο οποίος συνοδευόταν από μία κασέτα VHS με ζωντανή παρουσίαση του δίσκου στο Raymond Theater. Περιείχε δύο νέα κομμάτια, το "Soliloquy" και το "MCMLXXXIV", όπως και επιπλέον υλικό από τα σίνγκλ "Lost And Lonely Days" / "Aliens" 12" που είχαν κυκλοφορήσει νωρίτερα τον ίδιο χρόνο. Σε αυτό τον δίσκο, οι Τσάμις, Ζόντερ και Κόρναρενς συνεργάστηκαν με τον μπασίστα Ντέιβ Γουάτρι και τον τραγουδιστή Ρικ Κάνινγκχαμ. Η αδυναμία του συγκροτήματος να εξασφαλίσει σταθερό lineup οδήγησε στην διάλυσή του το 1986. Κατόπιν, ο Τσάμις μετακόμισε από την Καλιφόρνια στην Φλόριντα και άρχισε να ασχολείται με την πνευματικότητα και τον χριστιανισμό.
Πέρα από τους Warlord, ο Τσάμις ασχολήθηκε με δύο προσωπικά project, τους Lordian Winds και τους Lordian Guard. Το σχήμα Lordian Guard, το οποίο δημιούργησε με την γυναίκα του, Βιντόν Σέιρ Ρίμενσναϊντερ στα φωνητικά, κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ που θεωρούνται από τους πιο μοναδικούς δίσκους χέβι μέταλ της δεκαετίας του 1990, παρά τους περιορισμένους πόρους που διατέθηκαν για την παραγωγή τους. Το 1996, o Τσάμις κυκλοφόρησε με δικά του έξοδα το Sea of Tranquility, μία συλλογή από ορχηστρικά κομμάτια για πλήκτρα που ηχογραφήθηκε από το 1993 μέχρι το 1994. Το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε σε remaster και με εκτεταμένες σημειώσεις επένδυσης από τον ίδιο ως CD από την No Remorse Records τον Δεκέμβριο του 2012. Κατασκευάστηκαν μόνο 500 αντίγραφα.
Οι Warlord ανασυστάθηκαν το 2002, με το lineup να αποτελείται από τον Τσάμις, τον Ζόντερ και τον τραγουδιστή των Hammerfall Γιοακίμ Κάνς. Επανηχογράφησαν μερικά κομμάτια των Lordian Guard στο στυλ των Warlord και το ίδιο έτος εμφανίστηκαν ζωντανά στο φεστιβάλ Wacken Open Air μαζί με μέλη της μπάντας Black Jester. Το συγκρότημα παρέμεινε ανενεργό μέχρι το 2011, όποτε και ανακοινώθηκε ότι θα επέστρεφε στο στούντιο. Το 2012 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Night of the fury" και το 2013 το άλμπουμ The Holy Empire με τον Ρικ Άντερσον στα φωνητικά. Την ίδια χρονιά έδωσαν δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ενώ την επόμενη πραγματοποίησαν ευρωπαϊκή περιοδεία.
Τον Μάιο του 2021 ο Γουίλιαμ Τσάμις έφυγε από την ζωή σε ηλικία 60 ετών έπειτα από μάχη με χρόνια προβλήματα υγείας, τα οποία τον είχαν αναγκάσει να εγκαταλείψει και την καριέρα του ως καθηγητή.
Προσωπική Ζωή
Ο Τσάμις ήταν παντρεμένος με την τραγουδίστρια και ηθοποιό Βιντόν Σέιρ Ρίμενσναϊντερ μέχρι τον θάνατό της το 2015 ,με την οποία είχε αποκτήσει μία κόρη. Δήλωνε συνδεδεμένος με την ελληνική του καταγωγή και είχε γνώσεις ελληνικών, από τον πατέρα του, ο οποίος τον έφερε και σε επαφή με την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Όταν πέθανε, έγραψε το τραγούδι "Father" και προσπάθησε να το κάνει να "ακούγεται όσο ελληνικό γίνεται" ως φόρο τιμής στη μνήμη του πατέρα του.
Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ
Ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ (Miguel Mario Díaz-Canel Bermúdez, ισπανικά:  miˈɣel ˈdi.as kaˈnel )  (20 Απριλίου 1960-) είναι ο 19ος και σημερινός Πρόεδρος της Κούβας από τον Απρίλιο του 2018, Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας από τον Απρίλιο του 2021. Είναι ο πρώτος ηγέτης της Κούβας, ο οποίος δεν είχε γεννηθεί πριν την Κουβανική Επανάσταση του 1959. Είναι επίσης ο πρώτος πρόεδρος από το 1976 που δεν ανήκει στην οικογένεια Κάστρο.
Υπηρέτησε προηγουμένως ως Πρώτος Αντιπρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου των Υπουργών από το 2013 ως το 2018. Είναι μέλος του Πολιτμπιρό του Κομουνιστικού Κόμματος της Κούβας από το 2003 και υπηρέτησε ως υπουργός Ανωτέρας Εκπαίδευσης από το 2009 ως το 2012. Προήχθη στο αξίωμα του αντιπροέδρου του συμβουλίου υπουργών (αναπληρωτής πρωθυπουργός) το 2012. Έπειτα από έναν χρόνο, στις 24 Φεβρουαρίου 2013, εξελέγη Πρώτος Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους.
Εξελέγη για να διαδεχθεί τον Ραούλ Κάστρο ως Πρόεδρος της Κούβας στις 18 Απριλίου 2018 και ανέλαβε καθήκοντα την επομένη.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1960 στην πόλη Πλασέτας της Βίγια Κλάρα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1993 άρχισε να εργάζεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας και έπειτα από έναν χρόνο εξελέγη Πρώτος Γραμματέας της Επαρχιακής Επιτροπής του Κόμματος στην επαρχία Βίγια Κλάρα (αξίωμα αντίστοιχο με περιφερειακό διοικητή). Απέκτησε φήμη για το πόσο πιστά άσκησε τα καθήκοντά του και την υποστήριξη των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ, σε μία χώρα με αρνητική στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία. Το 2003 εξελέγη στην ίδια θέση στην επαρχία Ολγίν. Την ίδια χρονιά συνεπιλέχθηκε για μέλος του Πολιτμπιρό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας.
Διορίστηκε υπουργός Ανωτέρας Εκπαίδευσης τον Μάιο του 2009, υπηρετώντας ως τις 22 Μαρτίου 2012 οπότε έγινε Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών (αναπληρωτής πρωθυπουργός). Έγινε το πρώτο πρόσωπο που γεννήθηκε μετά την επανάσταση του 1959 που ανέλαβε καθήκοντα στο αξίωμα αυτό. Επιπρόσθετα, το 2013 έγινε Πρώτος Αντιπρόεδρος της Κούβας.
Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου
Ως πρώτος αντιπρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου, ο Ντίας-Κανέλ υπηρέτησε ως αναπληρωτής του προέδρου της χώρας, Ραούλ Κάστρο. Το 2018, ο 86χρονος Ραούλ αποφάσισε να παραιτηθεί από την προεδρία, αν και παρέμεινε Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στις 18 Απριλίου 2018 ο Ντίας-Κανέλ επιλέχθηκε ως ο μοναδικός υποψήφιος για τη διαδοχή του Κάστρο στην προεδρία. Επιβεβαιώθηκε με ψήφο της Εθνικής Συνέλευσης στις 19 Απριλίου. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα.
Τεχνοκράτης του κόμματος και λιγότερο γνωστός στο ευρύ κοινό, ο Ντίας-Κανέλ θεωρείται ότι θα επιδιώξει προσεκτικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομική πολιτική του προκατόχου του, διατηρώντας παράλληλα τις κοινωνικές δομές της χώρας.
Στις 19 Απριλίου 2021 ο Ραούλ Κάστρο παραιτήθηκε από Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας όπως είχε ανακοινώσει προηγουμένως, αφήνοντας τον Ντίας-Κανέλ στη θέση του, τερματίζοντας τα 62 χρόνια διακυβέρνησης των αδερφών Κάστρο στη χώρα.
Προσωπική ζωή
Έχει δύο παιδιά από την πρώτη του σύζυγο, τη Μάρθα, και σήμερα ζει με την δεύτερή του σύζυγο Λις Κουέστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κούβας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Αθανασία Τσατσάκου
Η Αθανασία Τσατσάκου (19??-2014) ήταν Ελληνίδα καθηγήτρια Πανεπιστημίου και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Νομάρχης Λευκάδας από το 1985 ως το 1987. Μεταξύ άλλων, υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της ΕΓΕ (Ένωση Γυναικών Ελλάδας).
Σπουδές και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και στο Πανεπιστήμιο της Ρενς.
Ήταν καθηγήτρια γαλλικής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα και θεωρίας της λογοτεχνίας στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, όπου άρχισε να διδάσκει το 1965. Όταν ήταν αντιπρύτανης του ΑΠΘ (2006-10), τιμήθηκε το γαλλικό παράσημο του Ιππότη του Τάγματος του Ακαδημαϊκού Φοίνικα.
Το 2010 ανέλαβε αντιπρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Διορίστηκε Νομάρχης Λευκάδας τον Σεπτέμβριο του 1985 και εστίασε κυρίως στα κοινωνικά προβλήματα του νησιού. Υπηρέτησε ως νομάρχης ως το 1987. Αργότερα, ήταν υποψήφια ευρωβουλευτίς με το ΠΑΣΟΚ το 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Λευκάδας Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Πηλούσιο (Θεσσαλία)
Το Πηλούσιο ή Πηλούσιον (Πηλούσιον) ήταν μια πόλη-λιμάνι στην αρχαία Θεσσαλία. Προς το παρόν η τοποθεσία της πόλης του Πηλουσίου είναι άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας
Ηλέκτρα Λεμπλ
Η Ηλέκτρα Λεμπλ (γεννηθείσα στις 12 Φεβρουαρίου 1999) είναι Ελληνίδα κολυμβήτρια. Αγωνίστηκε στο ατομικό αγώνισμα των 200 μέτρων γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης
Νικόλαος Πινιατώρος
Σταδιοδρομία
Ήταν παντρεμένος με την Έλντα-Ελένη και απέκτησαν έναν γιο, τον Γεράσιμο, και μία κόρη, τη Μόλλυ.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 1987 σε ηλικία 84 ετών και κηδεύτηκε από τον Κτητορικό Ναό Αγίου Αθανασίου Λάσης στο Αργοστόλι.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Κεφαλληνίας
Σούζαν Μπένετ
Η Σούζαν Άλις Μπένετ (Susan Alice Bennett, γενν. 31 Ιουλίου 1949, Μπέρλινγκτον, Ηνωμένες Πολιτείες ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής και πρώην αναπληρωματική τραγουδίστρια για τους Ρόι Όρμπινσον και Μπερτ Μπάκαρακ. Είναι ευρέως γνωστή για τη θηλυκή αμερικανική φωνή του προσωπικού βοηθού Siri της εταιρείας Apple, από όταν η συγκεκριμένη λειτουργία προστέθηκε στο iPhone 4S στις 4 Οκτωβρίου 2011. Ήταν η φωνή της Siri έως την αναβάθμιση του iOS 7, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2013.
Καριέρα
Η καριέρα της Μπένετ ξεκίνησε το 1974, όταν ηχογραφήθηκε η φωνή της στο Tillie the All-Time Teller της Πρώτης Εθνικής Τράπεζας της Ατλάντα.
Έχει ηχογραφήσει μηνύματα για το σύστημα δημοσίων διευθύνσεων σε όλα τα τερματικά της Delta Air Lines παγκοσμίως, για λογισμικό ηλεκτρονικής μάθησης και λογισμικό GPS, και για τηλεφωνικά συστήματα.
Η φωνή της έχει επίσης χρησιμοποιηθεί σε πολλές τοπικές και εθνικές τηλεοπτικές διαφημίσεις για εταιρείες όπως η Ford, η Coca-Cola, η Fisher-Price, η McDonald's,The Home Depot, Goodyear, Visa, Macy's, Hot Pockets, Club Med και Cartoon Network. Το 2021 έδωσε τη φωνή του χαρακτήρα Emma στο Persona 5 Strikers της Atlus.
Siri
Η Apple ποτέ δεν αναγνώρισε ή επιβεβαίωσε τη συμμετοχή της Μπένετ, αλλά οι εμπειρογνώμονες ερευνητές που προσέλαβε το CNN εξέφρασαν 100% βεβαιότητα ότι η Μπένετ ήταν η φωνή της Siri.
Προσωπική ζωή
Στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, η Μπένετ γνώρισε τον πρώτο της σύζυγο: τον επαγγελματία παίκτη του χόκεϊ, Κερτ Μπένετ. Αργότερα, νυμφεύτηκε τον μηχανικό ήχου και κιθαρίστα Ρικ Χίνκλ. Σήμερα κατοικεί στην Ατλάντα, Τζόρτζια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηθοποιοί φωνής
Πέτρος Φαρνέζε
O Πέτρος ή Πετρούτσο, ιταλ. Pietro ο Petruccio (π. 1310 - 20 Ιουνίου 1363) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν συγκύριος τού Φαρνέζε, τού Κανίνο, της Ίσκια & τού Τσέλλερε, γενικός διοικητής τού Παπικού στρατού και γενικός στρατηγός της στρατού της Φλωρεντίας.
Βιογραφία
Το 1338 στο Ορβιέτο μαζί με τον πατέρα του Νικόλαο έλαβε το μέρος των Μοναλντέσκι ντελλα Βιπέρα έναντι των Μοναλντέσκι ντελλα Τσερβάρα και δήλωσε εξεγερμένος. Το 1345 επέστρεψε στο Ορβιέτο και διορίστηκε ως διοικητής τού στρατού της κοινότητας, διοικώντας 5.000 άνδρες στην πολιορκία τού Καστιλιόν Φιορεντίνο. Το 1352 μπόρεσε να ανακτήσει το Ορβιέτο, που είχε παραδοθεί στην Περούτζια, αλλά απωθήθηκε από τον Πέπο Μοναλντέσκι ντελ Κάνε.
Το 1361 ανέκτησε το Λούγκο, το Μπανιακαβάλλο και το Σολαρόλο, αλλά έπρεπε να επιστρέψει στην άμυνα της Μπολόνια, που απειλείτο από τον Βισκόντι. Ο τελευταίος ηττήθηκε τον επόμενο μήνα. Το 1362 διορίστηκε ως διοικητής τού Φλωρεντινού στρατού στον πόλεμο εναντίον της Πίζα. Ο Πέτρος κέρδισε αποφασιστική νίκη για την οποία αμοίφθηκε με ένα μνημείο, που εκτέλεσε ο Ορκάνια, που υπάρχει ακόμη στον καθεδρικό της Φλωρεντίας. Το 1363 ασθένησε από επιδημία πανώλης και απεβίωσε στο Καστελφιορεντίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Ρανούτσο Φαρνέζε ο Παλαιός
Ο Ρανούτσο, ιταλ. Ranuccio il Vecchio (π. 1390 - 2 Ιουλίου 1450) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν Ιταλός ευγενής, κύριος φέουδων και κονντοττιέρος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ίσκια και θεωρείται ο ιδρυτής της περιουσίας των Φαρνέζε. Το 1416 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως γενικό διοικητή στο στρατό της Δημοκρατίας της Σιένα και νίκησε τον Ορσίνι τού Πιτιλιάνο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε Κατηγορία:Κοντοτιέροι
Kavinsky
Ο Vincent Belorgey, γεννημένος στις 31 Ιουλίου 1975, γνωστός με το ψευδώνυμο Kavinsky, είναι Γάλλος μουσικός, παραγωγός και DJ. Ο ήχος του παραπέμπει στα electropop σάουντρακ ταινιών του '80. Ο ίδιος έχει ισχυριστεί ότι η μουσική του είναι εμπνευσμένη από χιλιάδες ταινίες που έχει δει μικρός, προσπαθώντας να ενώσει τα καλύτερα κομμάτια τους σε ένα είδος. Έχει συγκριθεί με καλλιτέχνες της French House σκηνής, όπως οι Daft Punk και ο Danger. Έγινε ευρέως γνωστός με το τραγούδι "Nightcall" που ήταν σάουντρακ στην ταινία Drive. Το 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο OutRun.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Ο Kavinsky το 2014 Μετά από πολλά χρόνια σαν ηθοποιός, το 2005 ξεκίνησε την μουσική του καριέρα, αφού εμπνεύστηκε από τους κολλητούς του Jackson Fourgeaud και Quentin Dupieux, με τον τελευταίο να χρησιμοποιεί κομμάτια του Kavinsky στην ταινία Steak. Εκείνη την περίοδο έκανε και το πρώτο του single "Testarossa Autodrive" που εμπνεύστηκε από το διάσημο μοντέλο της Ferrari, Testarossa, του οποίου είναι και κάτοχος. Ο Kavinsky παρουσίασε το single στον Quentin, ο οποίος το παρουσίασε με τη σειρά του σε δισκογραφική εταιρεία με την οποία είχε σχέσεις λόγω της καριέρας του σαν σκηνοθέτης, και ο Kavinsky υπέγραψε συμβόλαιο στην Record Makers.
Στη συνέχεια, ο Kavinsky κυκλοφόρησε 3 EP στην Record Makers με τίτλους: Teddy Boy, 1986 και Nightcall το 2006, 2007 και 2010 αντίστοιχα. Εκείνη την περίοδο, ο συμπαραγωγός του Surkin σε μία συνέντευξη δήλωσε αστειευόμενος ότι ο Kavinsky ήταν ο πατέρας του. Ο Kavinsky έχει περιοδεύσει μαζί με τους Daft Punk, The Rapture, Justice και SebastiAn το 2007. Έχουν γίνει και αρκετά remix κομματιών του από σημαντικούς δημιουργούς της electro.
To remix του "Testarossa Autodrive" από τον SebastiAn, έχει χρησιμοποιηθεί στα βιντεοπαιχνίδια Grand Theft Auto IV και Gran Turismo 5 . Το single του "Nightcall" έπαιξε στους τίτλους αρχής της ταινίας Drive όπου μετά έγινε ευρέως γνωστό.
Τον Δεκέμβριο του 2012 κυκλοφόρησε το "ProtoVision" και στις 25 Φεβρουαρίου 2013 κυκλοφόρησε το άλμπουμ <i id="mwUA">OutRun</i>. Μετά από μια σύντομη παύση που διήρκησε για 9 μήνες, ο Kavinsky επανεμφανίστηκε με το single "Sovereign", που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2014. Έκτοτε δεν έχει κυκλοφορήσει νέα μουσική.
Ιστορικό χαρακτήρα
Ο Kavinsky είναι ένας χαρακτήρας που έφτιαξε ο Vincent με αρκετά κοινά στοιχεία με τον ίδιο αλλά με εντελώς διαφορετική ιστορία. Η ιστορία του Kavinsky είναι ότι μετά το τρακάρισμα του Testarossa το 1986, επανεμφανίστηκε ως ζόμπι το 2006 για να κάνει τη δική του ηλεκτρονική μουσική. Στην ουσία τα τραγούδια βοηθούν τον Kavinsky να πει την ιστορία του. Ο Vincent σε συνέντευξή του δήλωσε ότι: "Το "Nightcall" εξιστορεί την προσπάθεια του ζόμπι να πάει στο σπίτι της κοπέλας του και να τις εξηγήσει τι έχει συμβεί", αναφερόμενος στο τρακάρισμα του Kavinsky να πάει πίσω στην κοπέλα του μετά το ατύχημα, ενώ η ίδια έχει προχωρήσει με την ζωή της.
Εξοπλισμός
Σε συνέντευξή του, ο Kavinsky δήλωσε ότι το σύνολο του Teddy Boy γράφτηκε και καταγράφηκε σε ένα Yamaha DX7, το οποίο ήταν διάσημο και αξιοσημείωτο για τον synth-pop ήχο της δεκαετίας του 1980. Ο Kavinsky άρχισε να φτιάχνει μουσική σε έναν παλιό Apple υπολογιστή που του έδωσε ο φίλος του Mr. Oizo.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ηλεκτρονικοί μουσικοί Κατηγορία:Γάλλοι μουσικοί του 21ου αιώνα
Μητροπολίτης Κινσάσας Θεοδόσιος
Ο Μητροπολίτης Κινσάσας Θεοδόσιος (κατά κόσμον Παύλος Τσιτσιβός) είναι Έλληνας Θεολόγος και Μητροπολίτης του Παλαίφατου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Θεοδόσιος γεννήθηκε στην Κυπάρισσο Τριχωνίδας της Αιτωλοακαρνανίας το 1973. Ολοκλήρωσε τη φοίτηση σε Δημοτικό Σχολείο του Αγρινίου και ακολούθως εκπαιδεύτηκε στην Αθωνιάδα Ακαδημία.
Σπούδασε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, από όπου και έλαβε τον Μεταπτυχιακό Τίτλο «Ορθόδοξη Χριστιανική Θεολογία και Θρησκευτικός Πλουραλισμός», με θέμα της Διπλωματικής του εργασίας « Όψεις της νηστείας κατά την καθαρά εβδομάδα».
Εκάρη μοναχός, στην Ιερά Μονή Γηροκομείου Πατρών, από τον Ηγούμενο της Μονής Αρχιμανδρίτη Συμεών Χατζή, το 1997 και το ίδιο έτος χειροτονήθηκε Διάκονος, στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Πατρών. Το 2002 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Πατρών Νικόδημο, λαμβάνοντας την ίδια ημέρα και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη, στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Άνω Πόλης Πατρών. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας, εφημέριος, πνευματικός και κατηχητής διαφόρων Ενοριακών Ναών της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών. Τοποθετήθηκε Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πατρών και ακολούθως Αρχιερατικός Επίτροπος Βραχνείκων και Παραλίας, υπό του Μητροπολίτου Πατρών Χρυσοστόμου.
Το 2016, εντάχθηκε στον Ιερό Κλήρο του Παλαίφατου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής και διορίσθηκε από τον τότε Μητροπολίτη Κινσάσας Νικηφόρο, Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κινσάσας και καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κογκό.
Στις 30 Νοεμβρίου 2017, διορίσθηκε από τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο, Πατριαρχικός Επίτροπος Κανάγκας.