Λέο_Στράους
Απάντηση στις επικρίσεις
Το 2009 στο βιβλίο, Straussophobia, ο Πίτερ Μίνοβιτς (Peter Minowitz) παρέχει μια λεπτομερή κριτική για τον Ντρούρι, τον Ξένο, και άλλους κριτικούς του Στράους, τους οποίους κατηγορεί για "μισαλλοδοξία και χαλάρωση." Στο βιβλίο του 2006 αναθεώρηση της Ανάγνωσης του Λέο Στράους, από τον Στίβεν Μπ. Σμιθ, ο Ρόμπερτ Άλτερ γράφει ότι ο Σμιθ, "θέτει πειστικά το ρεκόρ κατ 'ευθείαν στις πολιτικές απόψεις του Στράους και σε ό, τι πραγματικά το καθορίζει" Ο Σμιθ απορρίπτει τη σχέση μεταξύ Στράους και νεοσυντηρητικής σκέψης, ισχυριζόμενος ότι ο Στράους ποτέ δεν ήταν προσωπικά ενεργός στην πολιτική, δεν ενέκρινε ποτέ τον ιμπεριαλισμό και αμφισβήτησε τη χρησιμότητα της πολιτικής φιλοσοφίας για την άσκηση πολιτικής. Συγκεκριμένα, ο Στράους ισχυρίστηκε ότι ο μύθος του Πλάτωνα για τον βασιλιά φιλόσοφου πρέπει να θεωρηθεί ως αναγωγή και absurdum και ότι οι φιλόσοφοι πρέπει να κατανοήσουν την πολιτική και όχι να επηρεάσουν την πολιτική αλλά να εξασφαλίσουν την αυτονομία της φιλοσοφίας από την πολιτική. Επιπλέον, ο Μαρκ Λίλλα έχει υποστηρίξει ότι η αναφορά στους νέους συντηρητικούς συλλογισμούς στον Στράους αντιφάσκει με την προσεκτική ανάγνωση των πραγματικών κειμένων του Στράους, ιδιαίτερα για την τυραννία, ιδίως Στην Τυραννία. Ο Λίλα συνοψίζει τον Στράους ως εξής: Η φιλοσοφία πρέπει πάντα να είναι ενήμεροι για τους κινδύνους της τυραννίας, ως απειλή τόσο για την πολιτική ευπρέπεια και η φιλοσοφική ζωή. Πρέπει να καταλάβετε αρκετά για την πολιτική, για να υπερασπιστεί τη δική του αυτονομία, χωρίς να πέσουν σε λάθος της σκέψης ότι η φιλοσοφία μπορεί να διαμορφώσει τον πολιτικό κόσμο σύμφωνα με τα δικά της φώτα. Τέλος, απαντώντας σε κατηγορίες ότι οι διδασκαλίες του Στράους καλλιέργησαν τη νεοσυντηρητική εξωτερική πολιτική του Τζορτζ Μπους, όπως οι "μη ρεαλιστικές ελπίδες για την εξάπλωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας μέσα από τη στρατιωτική κατάκτηση," ο Καθηγητής Νέιθαν Τάρκον, διευθυντής του κέντρου Λέο Στράους στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στο «Το Αμερικανικό Ενδιαφέρον», υποστηρίζει ότι ο Στράους ως πολιτικός φιλόσοφος ήταν ουσιαστικά μη-πολιτικος. Μετά από μια ερμηνεία των πολύ περιορισμένων πρακτικών πολιτικών απόψεων που συλλέγονται από τα γραπτά του Στράους, ο Τάρκοβ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι "ο Στράους μπορεί να μας θυμίζει τα μόνιμα προβλήματα, αλλά μόνο εμείς οι ίδιοι έχουμε την ευθύνη για τις εσφαλμένες λύσεις μας στα προβλήματα του σήμερα". Ομοίως η κόρη του Στράους, Τζένι Στράους Κλέι (Jenny Strauss Clay), σε άρθρο της στη Νιου Γιορκ Τάιμς υπερασπίστηκε τον Στράους ενάντια στην κατηγορία ότι ήταν ο «ηγέτης πίσω από τους νεοσυντηρητικούς ιδεολόγους που ελέγχουν την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών". "Ήταν συντηρητικός", λέει, "στο βαθμό που δεν σκέφτηκε ότι η αλλαγή αλλάζει απαραίτητα προς το καλύτερο". Από τη στιγμή που ο σύγχρονος ακαδημαϊκός κόσμος «έσκυψε προς τα αριστερά» με την «αδιαμφισβήτητη πίστη του στην πρόοδο και την επιστήμη σε συνδυασμό με την αδιαμφισβήτηση σε κάθε είδους ηθική κρίση», ο Στράους έμεινε έξω από την ακαδημαϊκή συναίνεση. Εάν ο ακαδημαϊκός κόσμος έσκυψε προς τα δεξιά, θα είχε αμφισβητήσει και αυτό - και σε ορισμένες περιπτώσεις αμφισβήτησε τις αρχές του δεξιού.