cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μόργκοθ
Βιογραφία
Την Άφθαρτη Φλόγα δεν την βρήκε ποτέ γιατί αυτή βρίσκεται μαζί με τον Έρου, και όταν ο Έρου τους αποκάλυψε σε όραμα την μουσική που είχαν φτιάξει, εκεί ο Μέλκορ τότε είδε να έρχονται τα παιδιά του Έρου οι πρωτογέννητοι: τα Ξωτικά ή Έλνταρ (Eldar) και οι δευτερογέννητοι οι Άνθρωποι ή Εντάιν (Edain), και άλλα πολλά όμορφα πράγματα. Επίσης έμαθε για τα δώρα με τα οποία ήταν προικισμένα τα Παιδιά του Ιλουβάταρ, τότε από ζήλια αλλά και φθόνο υποκρίθηκε, ακόμη και στον εαυτό του, ότι ήθελε να πάει στην Έα για να τακτοποιήσει το πολύ κρύο και την πολλή ζέστη που επικρατούσαν εκεί έτσι ώστε να μην υποφέρουν τα Παιδιά του Ιλουβάταρ, αυτός όμως ήθελε την απόλυτη εξουσία πάνω στην Άρντα και στα παιδιά του Ιλουβάταρ.
Ο Μέλκορ κατέστρεφε οτιδήποτε καλό δημιουργούσαν οι υπόλοιποι Άινουρ πάνω στη Άρντα, και με τον καιρό άρχισαν πόλεμοι μεταξύ τους, στις μέρες της δόξας και του μεγαλείου του. Κι ήταν ο Φέανορ, ο σπουδαιότερος των Ξωτικών και ο δημιουργός των Σίλμαριλ, των πόλύτιμων πετραδιών, που τον ονόμμασε για πρώτη φορά "Μόργκοθ", ο Μεγάλος Εχθρός. Τον Μόργκοθ ακολούθησαν διάφορα πνεύματα, είτε γιατί τον θαύμαζαν, είτε γιατί τους είχε εξαπατήσει ο ίδιος με προδοτικά δώρα. Μεταξύ αυτών ήταν αρκετοί Μαίαρ (Maiar) και ο κυριότερος βοηθός του ήταν ο Σάουρον ή Γκόρθαουρ ο Σκληρός (Gorthaur), καθώς επίσης και τα φοβερά πνεύματα οι Βαλαράουκαρ (Valaraucar), "τα μαστίγια της φωτιάς", που στην Μέση Γη ονομάζονται Μπάλρογκ (Balrog), οι δαίμονες του τρόμου. Πέρα από αυτούς τους υπηρέτες ο Μέλκορ έφτιαξε την ράτσα των Ορκ (Orc) ως παρωδία των Έλνταρ και τους Δράκους σε αντίθεση για τους Αετούς του Μάνγουε.
Ύστερα η δύναμη του Μόργκοθ στράφηκε στη Μέση Γη, στα Ξωτικά και στους Ανθρώπους (μετά από την αποξένωση των Παιδιών του Ιλούβαταρ από τους Άινουρ). Όμως οι πόλεμοι διήρκεσαν χιλιάδες χρόνια, ώσπου έφτασε βοήθεια στα Παιδιά του Ιλούβαταρ από τη Δύση. Κι έγινε μεγάλη μάχη, ώσπου όλοι οι υπηρέτες του Μόργκοθ σκοτώθηκαν ή κρύφτηκαν. Όμως ο Μέλκορ πιάστηκε από τους Βάλαρ, και τότε τον φυλάκισαν αιώνια στο Κενό. Σύμφωνα με την προφητεία του Μαντος ο Μόργκοθ θα επιστρεψει στην 7ο εποχή και μαζί του ο Σάουρον και Σάρουμαν θα επιστρέψουν καθώς και όλοι η υπηρέτες του και τα πλάσματα που διέφθειρε (δράκοι, Ορκ, Ουρουκ-χαι, λύκοι, τρολ, Μπάλρογκ) για την τελευταία μάχη (Dagor Dagorath) Τότε οι Βάλαρ θα αναστήσουν όλους τους ανθρώπους, τα ξωτικά και τους νάνους και ενώ ο Μοργκοθ θα είναι ασταμάτητος θα επέμβει ο ίδιος ο Ιλουβαταρ και θα αποκαταστήσει την ειρήνη στην Άρντα. Οσο για τον Μοργκοθ, θα θανατωθεί από τον Ιλουβαταρ.
Όνομα
Ο Μέλκορ δεν ονομάστηκε "Μόργκοθ" μέχρι να καταστρέψει τα δύο δέντρα του Βαλινόρ, δολοφόνησε τον Φίνγουε, τον Υψηλό βασιλιά των ξωτικών του Νόλντορ. Ύστερα έκλεψε τους Σιλμαρίλ στο Πρώτη Εποχή. Το όνομα Μόργκοθ απονεμήθηκε τότε από τον Φέανορ, γιο του Φίνγουε. Ακόμη, τα ξωτικά τον ονόμασαν στη συνέχεια μόνο με αυτό το όνομα. Το όνομα Μοργκόθ προέρχεται από τα σινδαρινικά (μία από τις τεχνητές γλώσσες του Τόλκιν) και σημαίνει "Σκοτεινός Εχθρός", "Μαύρος Εχθρός" ή "Μαύρος Εχθρός του Κόσμου". Ο όρος Μπαουγκλίρ είναι επίσης σινδαρινικός και σημαίνει "Τύραννος" ή "Καταπιεστής". Ο Φέανορ ονομαζόταν πραγματικά στα Κουένια (μια άλλη γλώσσα του Τόλκιν) ως Μορινγκότο ή Μορινγκόθο,  και αργότερα μετονομάστηκε στα σινδαρινικά ως Μόργκοθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Το Σιλμαρίλλιον (χαρακτήρες) Κατηγορία:Φανταστικοί δικτάτορες Κατηγορία:Φανταστικοί διάβολοι και δαίμονες
Στεγανογραφία
Η στεγανογραφία προέρχεται από της λέξεις στεγανός + γραφή και είναι η διαδικασία κατά την οποία αποκρύπτεται κάποια πληροφορία που πρέπει να αποσταλεί σε κάποιον παραλήπτη μέσα σε ένα μέσο. Ως μέσο εδώ μπορεί να οριστεί οποιοδήποτε υλικό αντικείμενο ή άυλο (π.χ. άυλο αντικείμενο μπορεί να είναι τα αρχεία ενός Ηλεκτρονικού υπολογιστή).
Ο σκοπός της στεγανογραφίας είναι η αποστολή της επιθυμητής πληροφορίας κρυμμένης μέσα στο μέσο, έτσι ώστε να μην γίνει αντιληπτή από ανεπιθύμητα άτομα, άλλα μόνο από τον παραλήπτη για τον οποίο προορίζεται. Για μεγαλύτερη ασφάλεια, τον τρόπο με τον οποίο έγινε η στεγανογράφηση της πληροφορίας και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να ανακτηθεί πρέπει να τον γνωρίζει μόνο ο αποστολέας και ο παραλήπτης.
Η στεγανογραφία, παρόλο που σήμερα χρησιμοποιείται κατά βάση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, δεν είναι καινούργια μέθοδος απόκρυψης της πληροφορίας κατά την επικοινωνία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα χρήσης της στεγανογραφίας στην αρχαιότητα είναι η αφήγηση ενός ιστορικού γεγονότος από τον Ηρόδοτο: αναφέρεται ότι ο Δημάρατος ήθελε να ειδοποιήσει τη Σπάρτη ότι ο Ξέρξης προτίθετο να εισβάλει στην Ελλάδα. Για να αποφύγει την κλοπή του μηνύματος έγραψε το μήνυμά του σε ξύλινη πινακίδα, αφού έξυσε το κερί που αυτή είχε και την οποία μετά κάλυψε πάλι με κερί. Οι πινακίδες φαίνονταν λευκές και αχρησιμοποίητες και με αυτό το τρόπο πέρασαν κάθε έλεγχο.
Αντίστοιχα η στεγανογραφία σήμερα μπορεί να υλοποιηθεί στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κρύβοντας για παράδειγμα ένα αρχείο κειμένου μέσα σε μία εικόνα χρησιμοποιώντας το κατάλληλο λογισμικό. Φαινομενικά η εικόνα, μετά από την απόκρυψη του αρχείου κειμένου μέσα σε αυτήν, παραμένει ίδια με την αρχική.
Όσον αφορά τα θέματα ασφάλειας, η στεγανογραφία προσφέρει προστασία της κρυμμένης πληροφορίας για όσο δεν γίνεται αντιληπτή η ύπαρξη της πληροφορίας αυτής. Αν γίνει αντιληπτή η ύπαρξη της κρυμμένης πληροφορίας τότε είναι θέμα χρόνου η ανάκτησή της από ανεπιθύμητα άτομα, αν η πληροφορία δεν είναι κρυπτογραφημένη. Ο κλάδος που ασχολείται με την ανάκτηση των στεγανογραφικά κρυμμένων πληροφοριών λέγεται στεγανάλυση.
Για παράδειγμα, μπορούμε ένα αρχείο κειμένου πρώτα να το κρυπτογραφήσουμε και ύστερα να το κρύψουμε μέσα σε μια εικόνα, πάντοτε με την χρήση του κατάλληλου λογισμικού. Έτσι αν γίνει αντιληπτή η ύπαρξη του κειμένου μέσα στην εικόνα και ανακτηθεί μέσω στεγανάλυσης από ανεπιθύμητα άτομα, δεν θα μπορεί παρ' όλα αυτά να διαβαστεί, λόγω του ότι είναι κρυπτογραφημένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκοπεία
Περιοχή Ιτιλίμα
Η Περιοχή Ιτιλίμα (Αγγλικά: Itilima District, Σουαχίλι: Wilaya ya Itilima), είναι μία από τις πέντε επαρχίες στην Περιφέρεια Σιμίγιου (Simiyu Region) της Τανζανίας. Το επαρχιακό της κέντρο είναι το χωριό Λαγκανγκαμπιλίλι (Lagangabilili). Συνορεύει στα βόρεια από την Περιοχή Μπαριάντι (Bariadi District), ανατολικά από την Περιοχή Νγκορονγκόρο (Ngorongoro District), νότια από τις Περιοχές Μάσουα (Maswa District) και Μεάτου (Meatu District) και δυτικά από την Περιοχή Μάγκου (Magu District).
Από το 2012, ο πληθυσμός στη Επαρχία Ιτιλίμα (Itilima District) ήταν 313.900 άτομα. Η Περιοχή Ιτιλίμα (Itilima District) ιδρύθηκε το 2012, όταν αποσπάστηκε από την Περιοχή Μπαριάντι (Bariadi District) και έγινε μέρος της νεοσύστατης Περιφέρειας Σιμίγιου (Simiyu Region).
Μεταφορές
Ο οδικός κορμός Τ36 που συνδέει την Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) με την Περιφέρεια Μάρα (Mara Region) περνά μέσα από την περιοχή, με κατεύθυνση από νότο προς βορρά.
Τουρισμός
Στα ανατολικά της Περιοχής Ιτιλίμα (Itilima District) υπάρχει τμήμα του Πάρκου Αγρίων Θηρίων Μάσουα (Maswa Game Reserve).
Τμήματα
Από το 2012, η Περιοχή Ιτιλίμα (Itilima District), διαιρείται διοικητικά σε 22 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012):
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σιμίγιου Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Αρχειομαρξισμός
Ο Αρχειομαρξισμός ήταν ένα πολιτικό κίνημα που διαμορφώθηκε τη δεκαετία του 1920, άλλοτε εντός και άλλοτε εκτός του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ, εκπροσωπώντας κυρίως εργατικά στρώματα χειροτεχνών εργατών. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 συντάχθηκε με το τροτσκιστικό κίνημα. Η ονομασία του οφείλεται στο περιοδικό που εξέδιδε με τίτλο "Αρχείον Μαρξισμού". Ο Φραγκίσκος Τζουλάτι διετέλεσε πρώτος ηγέτης της (1921-1926), αλλά η οργάνωση ταυτίστηκε με τον Δημήτρη Γιωτόπουλο (1926-1949).
Ιστορική διαδρομή
Οι οπαδοί της αρχειομαρξιστικής οργάνωσης είχαν ως κύριο σύνθημά τους πρώτα μόρφωση μετά δράση, τάσσονταν κατά των μαζικών δράσεων και του συνδικαλισμού. Πήραν το όνομά τους από το περιοδικό Αρχείον Μαρξισμού, που κυκλοφόρησε το 1923. Πρώτος ηγέτης τους ήταν ο Φραγκίσκος Τζουλάτι. Η οργάνωση λειτουργούσε γύρω από έναν Πρώτο Πυρήνα (Κέντρο). Παρότι είχε ως οργανωτικό πρότυπο το ρωσικό μπολσεβικισμό, αναπτύχθηκε μέχρι τις αρχές του 1930 παρουσιάζοντας περισσότερο έναν λόγο περί τιμής και ηθικής και λιγότερο έναν αμιγώς πολιτικό κομμουνιστικό λόγο. Με στόχο τη δημιουργία ενός κομμουνιστικού κόμματος, ανέπτυξε μια μορφή μυστικής δράσης-παρανομίας- με κύριο αρχικό ενδιαφέρον τον κομμουνιστικό διαφωτισμό και την κομμουνιστική ηθικοποίηση της ελληνικής εργατικής τάξης. Μετά το 1926 ο αρχειομαρξισμός μαζικοποιείται και ανοίγονται εμπρός του οι συνδικαλιστικές προκλήσεις. Ο Τζουλάτι, αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα του «ανοίγματος» του χώρου των αρχειομαρξιστών και εκτιμώντας την αδυναμία του να ηγηθεί αυτής της νέας πρόκλησης, παραιτήθηκε από την ηγεσία. Επέλεξε ως διάδοχό του τον Δημήτρη Γιωτόπουλο, ο οποίος δεν ήταν ανάμεσα στα αρχικά μέλη του Πρώτου Πυρήνα, υπερβαίνοντας κατά αυτό τον τρόπο την επετηρίδα. Ο νέος ηγέτης, διορισμένος χωρίς να έχει προηγηθεί καμία δημοκρατική διαδικασία εκλογής από τα μέλη της Επαναστατικής Οργάνωσης, παρουσιάζεται από τις πηγές ως συγκεντρωτικός, καλλιεργώντας ένα μύθο γύρω από μια αόρατη αρχή, την «Εργασία», που στην ουσία ήταν ο ίδιος μαζί με τον δεύτερο στην ιεραρχία, τον ηθοποιό Γιώργο Βιτσώρη. Η πολιτική πρόταση του Γιωτόπουλου για το άνοιγμα της οργάνωσης ήταν η μετωπική σύγκρουση με το ΚΚΕ σε όλα τα επίπεδα. Οι συγκρούσεις στο δρόμο και στα διάφορα συνδικαλιστικά σώματα έφταναν εύκολα στη χρήση βίαιων μέσων, όπως της φαλτσέτας και του πιστολιού. Μάλιστα, εκείνη την περίοδο σκοτώθηκαν και δύο μέλη του Αρχείου. Εκείνη την περίοδο το Αρχείο επεκτάθηκε και στην επαρχία και γενικότερα αρκετά σωματεία περιήλθαν υπό τον έλεγχό του. Συγκεκριμένα, το Αρχείο είχε κυρίως επιρροή στους τσαγκαράδες, οικοδόμους, ζαχαροπλάστες, αρτεργάτες, φοιτητές κ.ά. Παρουσίαζε ελάχιστη επιρροή στο βιομηχανικό προλεταριάτο, στο καπνεργατικό παρουσίαζε μόνο στο Αγρίνιο, ενώ δεν συνδέθηκε με προσφυγικούς πληθυσμούς.
Παράλληλα με το συνδικαλιστικό άνοιγμα η ηγεσία Γιωτόπουλου αναζητούσε να αποκτήσει ιδιαίτερη πολιτική ταυτότητα. Έτσι, ήρθε σε επαφή με τη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση (ΔΑΑ). Το 1929 έλαβε το όνομα Ένωση Διεθνιστών Κομμουνιστών (ΕΔΚ). Ο Τρότσκι, αφού έλαβε υπόψη του τις οργανωτικές αδυναμίες του «αυθεντικού» τροτσκιστικού Σπάρτακου του Πουλιόπουλου, έδωσε το 1930 το χρίσμα της αναγνώρισης στο πολύ μαζικότερο Αρχείο, θέτοντας κάποιους όρους, όπως ο περιορισμός της βίας, η λειτουργία με βάση την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και η εμπέδωση της αντίληψης ότι επρόκειτο όχι για νέο κόμμα, αλλά για την αριστερή αντιπολίτευση στο ΚΚΕ (πρακτική που το Αρχείο ουδέποτε εφάρμοσε). Έτσι, η ΕΔΚ μετονομάστηκε ύστερα από συνέδριο σε Κομμουνιστική Οργάνωση Μπολσεβίκων Λενινιστών Ελλάδας - Αρχειομαρξιστών (ΚΟΜΛΕΑ). Ο Γιωτόπουλος, παίρνοντας το ψευδώνυμο Witte, έγινε μέλος της Γραμματείας και κάποια στιγμή γραμματέας της ΔΑΑ.
Το 1934 η ΚΟΜΛΕΑ διασπάστηκε. Ο Γιωτόπουλος διαφώνησε με τον Τρότσκι πάνω στο ζήτημα της ίδρυσης νέας Διεθνούς. Χωρίστηκε σε εκείνους που με αρχηγό τον Γιωτόπουλο φέρονταν ως αυθεντικοί εκφραστές της αρχειομαρξιστικής παράδοσης και σε εκείνους που με τον Στίνα (μόλις είχε φύγει από την ΛΑΚΚΕ), τον Γιώργη Βιτσώρη και άλλους αρνούνταν τον Αρχειομαρξισμό παρουσιαζόμενοι ως γνήσιοι τροτσκιστές. Ο Τρότσκι αργότερα θα παραδεχτεί τη δυσκολία της αφομοίωσης από το Αρχείο, μιας οργάνωσης έξω από την ιστορία της καθαυτής Αριστερής Αντιπολίτευσης, με τη θεωρία και τη πρακτική της ΔΑΑ, αλλά θα αναγνωρίσει ως σωστή την προσπάθεια προσέγγισης, εφόσον μια μερίδα έμεινε πιστή στις μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές κατά τη διάρκεια του σχίσματος. Ο Γιωτόπουλος ίδρυσε το Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΑΚΕ) και οι τροτσκιστές τον Μπολσεβίκο. Σύντομα, όμως, το 1935, ο Μπολσεβίκος διασπάστηκε στην Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση Ελλάδος (ΚΔΕΕ) και στην ομάδα Νέος Δρόμος. Στην πραγματικότητα, καμία από τις ομάδες που διαδέχτηκαν την ΚΟΜΛΕΑ δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τη μαζικότητά της.
Σίγουρα, από τη μία, ο Αρχειομαρξισμός, καθαρά γεννημένος μέσα στις ελληνικές αντιφάσεις της περιόδου, δυσκολεύτηκε να αφομοιώσει τον Τροτσκισμό. Από την άλλη, όμως, καθίστατο πλέον δύσκολο να αντιμετωπίσει την ανοδική πορεία του ΚΚΕ από το 30 και μετά. Στα 1930 η αρχειομαρξιστική οργάνωση ήταν σχεδόν ισοδύναμη αριθμητικά με το ΚΚΕ, αλλά το 1934 διασπάστηκε και απώλεσε τη δυναμική της. Η ιστορία του Αρχειομαρξισμού διακρίνεται σε πολλές φάσεις. Ο Νέος Δρόμος συνενώθηκε το 1937 με την ΟΚΔΕ στην πορεία προς την Ενιαία ΟΚΔΕ (ΕΟΚΔΕ). Οι δύο τροτσκιστικές οργανώσεις, ΚΔΕΕ και ΕΟΚΔΕ, επιχείρησαν αποτυχημένα να ενωθούν το 1939 μέσα στις φυλακές της Ακροναυπλίας. Στο ιδρυτικό συνέδριο της νέας Διεθνούς, η πρώτη αντιπροσωπεύτηκε από τον Βιτσώρη και η δεύτερη με τον Ράπτη. Γενικά, οι περισσότερες τροτσκιστικές ομάδες στάθηκαν αρνητικές απέναντι στο ΕΑΜ λόγω της πατριωτικής του αναφοράς. Το 1944 πραγματοποιήθηκε ένας διάλογος μεταξύ ΚΚΕ και τροτσκιστών, αλλά το Δεκέμβρη ακολούθησαν οι εκτελέσεις από την ΟΠΛΑ. Διαμορφώθηκε έτσι μια τάση αποκομμουνιστικοποίησης στους αντιπολιτευόμενους που προέρχονταν από τον Αρχειομαρξισμό, εκτιμώντας πως οι μάζες αναγνώριζαν ως κομμουνιστικό το ΚΚΕ. Το 1945 το Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, μετεξέλιξη της ΚΔΕΕ, μετονομάστηκε σε Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας. Για τον ίδιο λόγο το 1947 το ΚΑΚΕ μετονομάστηκε σε Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΑΚΕ). Μάλιστα, το τελευταίο, το 1949 υποστήριξε με ανακοίνωση τον Εθνικό Στρατό εναντίον του ΔΣΕ, περνώντας ανοιχτά στο αστικό στρατόπεδο. Τη δεκαετία του '50 το ΑΚΕ διαλύθηκε, ενώ ο ίδιος ο Γιωτόπουλος απεβίωσε, όντας σε πλήρη ένδεια, το 1965.
Χάποελ Ιερουσαλήμ ΦΚ
Η Χάποελ Ιερουσαλήμ ΦΚ είναι μια ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα. Αγωνίζεται στη Liga Leumit, τη δεύτερη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Teddy Stadium στην Ιερουσαλήμ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1926. Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας είναι η συμμετοχή στον τελικό του Israel State Cup το 1973, τερματίζοντας παράλληλα στην τρίτη θέση της ανώτατης κατηγορία της χώρας. Τις επόμενες δεκαετίας η δημοτικότητας της ομάδας έπεσε λόγω της συμπολίτισσας Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ. Με λιγότερους υποστηριχτές, η ομάδα δεν μπόρεσε να παραμείνει στην ανώτατα κατηγορία και υποβαθμίστηκε.
Τίτλοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισραήλ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926 Κατηγορία:Χάποελ Ιερουσαλήμ ΦΚ
Βωκλύζ (Ντου)
Το Βωκλύζ (γαλλικά: Vaucluse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Nslookup
Το nslookup είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή που χρησιμοποιείται στα Windows και στο Unix για την αναζήτηση πληροφοριών από εξυπηρετητές του Συστήματος Ονομάτων Τομέα (DNS), όπως οι διευθύνσεις IP κάποιου υπολογιστή, οι εγγραφές MX (MX records) για ένα όνομα τομέα (domain name) και οι εξυπηρετητές NS ενός τομέα.
Υπόβαθρο
Το όνομα nslookup σημαίνει name server lookup («εύρεση στον εξυπηρετητή ονομάτων»). Σύγχρονες εναλλακτικές λύσεις για το nslookup είναι τα προγράμματα host και dig που κυκλοφορούν με το BIND, τα οποία αναζητούν πληροφορίες εξυπηρετητών ονομάτων στο /etc/resolv.conf. Το nslookup εξακολουθεί να είναι χρήσιμο, γιατί μπορεί να εμφανίζει αν χρησιμοποιεί παλαιότερα αποθηκευμένη (cached) πληροφορία, κάτι που δεν κάνει το host.
Παράδειγμα
Ακολουθεί παράδειγμα χρήσης:
Linux
$ nslookup example.com Server:        192.168.0.254 Address:       192.168.0.254#53
Non-authoritative answer: Name:  example.com Address: 192.0.32.10
Windows
C:\Documents and Settings\User>nslookup example.com Server: dsldevice.lan Address: 192.168.0.254 Non-authoritative answer: Name:   example.com Address: 192.0.32.10
C:\Documents and Settings\User>nslookup Default Server: dsldevice.lan Address: 192.168.0.254 > server 8.8.8.8 Default Server: google-public-dns-a.google.com Address: 8.8.8.8 > set type=mx > wikipedia.org Server: google-public-dns-a.google.com Address: 8.8.8.8 Non-authoritative answer: wikipedia.org  MX preference = 10, mail exchanger = mchenry.wikimedia.org wikipedia.org  MX preference = 50, mail exchanger = lists.wikimedia.org > exit
Κατανόηση
Οι πρώτες δύο γραμμές είναι πληροφορίες για τον εξυπηρετητή ονομάτων που δίνει την απάντηση. Οι επόμενες δύο γραμμές δείχνουν το όνομα και τη διεύθυνση IP του υπολογιστή με βάση τον οποίο γίνεται η αναζήτηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Unix Κατηγορία:Λογισμικό Windows Κατηγορία:Λογισμικό δικτύωσης
Βωκλυζότ
Το Βωκλυζότ (γαλλικά: Vauclusotte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Αξιός
Ο Αξιός ή Βαρδάρης είναι ποταμός της νοτιοανατολικής Ευρώπης που διασχίζει την Ελλάδα και την Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας με μήκος 380 χλμ., από τα οποία τα 76 χλμ. είναι σε ελληνικό έδαφος. Το πλάτος του κυμαίνεται από 50 - 600 μ. και το βάθος του φτάνει τα 4 μ. Πηγάζει από το όρος Σκάρδος (Σαρ), στα σύνορα Αλβανίας-Κοσσυφοπεδίου, διασχίζει την κοιλάδα των Σκοπίων, μπαίνει στο ελληνικό έδαφος, διασχίζει τη Μακεδονία και χύνεται στο Θερμαϊκό Κόλπο.
Ονομασία
Στους αρχαίους χρόνους ονομαζόταν Άξιος ή Αξειός και Ναξειός. Η λέξη Αξιός έχει μακεδονική ρίζα από το αξός που σημαίνει δάσος ή ύλη και πραγματικά οι όχθες του Αξιού είναι δασώδεις. Ο Ησύχιος αναφέρει ότι η λέξη αξός σημαίνει παρὰ Μακεδόσιν την ύλη, το δάσος. Σύμφωνα με τον Όμηρο ο Αξιός ήταν πλατύς, είχε «ωραιότατο νερό» (Β 848-850) και έκανε «βαθιά στροβιλίσματα» (Φ 143).
Ο Αισχύλος στην τραγωδία Πέρσαι αναφέρει τη λίμνη Βόλβη στην περιγραφή της πορείας που ακολούθησαν οι ηττημένοι Πέρσες: « ἔς τε Μακεδόνων χώραν ἀφικόμεσθ᾽, ἐπ᾽ Ἀξιοῦ πόρον, Βόλβης θ᾽ ἕλειον δόνακα, Πάγγαιόν τ᾽ ὄρος » ( «φτάσαμε στη Μακεδονία, στον Αξιό, και στους βάλτους και τις καλαμιές της Βόλβης και στο Παγγαίο όρος»).
Το όνομα Βαρδάρης είναι μεσαιωνικό και εμφανίζεται κατά το 10ο αιώνα. Προέρχεται από τη τουρανική φυλή των Ούγγρων Τούρκων, που μετά από επιδρομές, κατά τον 7ο αιώνα, συνθηκολόγησε με τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου (Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) και έτσι εγκαταστάθηκε στην κοιλάδα του Αξιού καλλιεργώντας εδάφη που της παραχωρήθηκαν. Οι πληθυσμοί αυτοί, αργότερα έδωσαν το όνομα «Βαρδάρης» στον ποταμό Αξιό και οι ίδιοι ονομάστηκαν αργότερα Βαρδαριώτες. Αφομοιώθηκαν γρήγορα από τους ντόπιους Ελληνικούς πληθυσμούς και εξαφανίστηκαν από την ιστορία. Το όνομα Βαρδάρης για τον Αξιό όμως, έμεινε ως και σήμερα.
Περιγραφή
Ο Αξιός, εκτός από τον κύριο κλάδο που πηγάζει από τον Σκάρδο στα σύνορα Βόρειας Μακεδονίας - Σερβίας, στο Κοσσυφοπέδιο περιλαμβάνει και ένα πλήθος παραποτάμων. Ο μεγαλύτερος παραπόταμος είναι ο Εριγών, εντός του εδάφους της Βόρειας Μακεδονίας, στον οποίο χύνονται και ο Σακουλέβας που πηγάζει από την Ελλάδα στην περιοχή της Φλώρινας και ο Υδραγόρας που διαρρέει το Μοναστήρι. Άλλοι παραπόταμοι εντός Ελληνικού εδάφους είναι ο Σείριος και το Μέγα Ρέμα (Κοτζάντερε) που πηγάζουν από το Πάικο, καθώς και το Ρέμα Βούρκου (ή ρέμα Βρυσούλων) που πηγάζει από τα υψώματα του Γυναικοκάστρου και χύνεται στον Αξιό μέσω της τάφρου του Ανθοφύτου. Ένας άλλος παραπόταμος είναι το Αγιάκι που πηγάζει από την περιοχή του Χέρσου και αφού συμβάλει σ' αυτόν ο Σιλεμλής (που πηγάζει από το ομώνυμο χωριό της Βόρειας Μακεδονίας) καταλήγει στον Αξιό μέσω του καναλιού του Λιμνοτόπου.
Η κοιλάδα του Αξιού, μαζί με αυτή του γειτονικού Στρυμόνα, είναι οι κύριες διαβάσεις από βορρά προς τον ελλαδικό χώρο. Απ' αυτές πέρασαν όλοι οι λαοί που μετανάστευαν προς τα νότια της Βαλκανικής χερσονήσου.
Οι όχθες του ποταμού περιβάλλονται από δάση με λεύκες, οξιές και πλατάνια, ενώ όσο πλησιάζουμε στις εκβολές κυριαρχούν τα αλμυρίκια και οι θάμνοι. Στο δέλτα του Αξιού εκτρέφονται περίπου 60 νεροβούβαλοι και 50 περίπου άλογα ζουν ελεύθερα στην περιοχή. Τα δάση του Αξιού φιλοξενούν λύκους, τσακάλια, αγριόγατες, βίδρες κ.α.
Αποτέλεσε θέατρο σημαντικών μαχών κατά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, με σημαντικότερη τη Μάχη του Αξιού (Μάιος του 1917).
Το 1934 έγινε ευθυγράμμιση της κοίτης του ποταμού, ο οποίος απειλούσε με πρόσχωση το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Τα υλικά που εναποτίθενται, από τότε, έχουν δημιουργήσει το σημερινό δέλτα Αλιάκμονα - Αξιού.
Δέλτα Αξιού
Στην περιοχή που εκβάλει ο Αξιός σχηματίζεται ένα δέλτα έκτασης 22.000 στρέμματα. Στην ευρύτερη περιοχή εκβάλλουν και οι ποταμοί Λουδίας, Αλιάκμονας και Γαλλικός και μαζί με τις αλυκές Κίτρους δημιουργούν έναν υδροβιότοπο μεγάλης έκτασης και σημασίας, ο οποίος προστατεύεται από τις συνθήκες Ράμσαρ και Βέρνης.
Στην περιοχή υπάρχουν σημαντικοί πληθυσμοί υδρόβιων πτηνών όπως ερωδιοί, χαλκόκοτες, νεροχελίδονα και γαλιάντρες. Μαζί με τα είδη που καταφθάνουν την εποχή της μετανάστευσης υπερβαίνουν τα 200. Μεταξύ των ειδών αυτών υπάρχουν και αρπακτικά όπως ο θαλασσαετός, ενώ ορισμένες φορές παρατηρούνται και διάφορα σπάνια για την περιοχή είδη.
Ο υδροβιότοπος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα «επιβίωσης» εξαιτίας της αλόγιστης ανθρώπινης δραστηριότητας. Τα βιομηχανικά και αστικά απόβλητα και τα λιπάσματα που μολύνουν τα ύδατα, η αμμοληψία, η λαθροθηρία και η υπεράντληση των υδάτων για άρδευση (Βόρεια Μακεδονία) είναι μερικοί από τους κινδύνους που απειλούν τον υδροβιότοπο. Οι συγκεντρώσεις νιτρικών, νιτρωδών, αμμωνιακών αλάτων και ολικού φωσφόρου είναι εξαιρετικά υψηλές. Οι συνθήκες που είχαν υπογραφεί το 1957 και ανανεώθηκαν το 1987 μεταξύ Ελλάδας και ενωμένης τότε Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας, καθόριζαν τον όγκο των νερών του ποταμού που θα περνούσαν στην Ελλάδα σε όχι λιγότερο από 32 m³/s και τώρα έχουν περιοριστεί σε 10 m³/s εξ αιτίας φραγμάτων που κατασκευάζονται στη Βόρεια Μακεδονία και της προαναφερθείσας υπεράντλησης (-57% για την περίοδο 1961-2000).
Εκτροπή κοίτης Αξιού ποταμού
thumb|Άγρια άλογα στο Δέλτα του Αξιού Οι εκβολές του Αξιού ήταν παλιότερα 10 χλμ. ΒΑ από τη σημερινή τους θέση, κοντά στις εκβολές του ποταμού Γαλλικού, στο δυτικό στόμιο του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Ο κίνδυνος όμως να κλείσει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης από προσχώσεις, οδήγησε στην εκτροπή της κοίτης του με εργασίες που άρχισαν το 1928 και ολοκληρώθηκαν το 1934. Έτσι οι εκβολές του μετατοπίστηκαν από το στόμιο του λιμανιού στο στόμιο του κόλπου της Θεσσαλονίκης, κοντά στις εκβολές του ποταμού Λουδία. Στην περιοχή του Βαλτοχωρίου έχει κατασκευαστεί το φράγμα της Έλλης, μήκους 1.132 μ., με τα νερά του οποίου αρδεύονται με ανοιχτές διώρυγες (καναλέττα) περί τα 330.000 στρέμματα ακαθάριστης γεωργικής γης. Το παλιό Δέλτα του ποταμού διαβρώθηκε από τη θάλασσα, αλλά η ανάμειξη του αλμυρού με το γλυκό νερό δημιούργησαν ένα καινούργιο Δέλτα, που σήμερα θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υγροτόπους διεθνούς σημασίας και έχει ανακηρυχθεί ως Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού. Το 1954 άρχισε να κατασκευάζεται και φράγμα του Αξιού στην Ελεούσα το οποίο και τέθηκε σε πλήρη λειτουργία το 1962, εξυπηρετώντας τον κάμπο της Θεσσαλονίκης, ανατολικά και δυτικά της κοίτης του ποταμού. Με δύο αγωγούς, το νερό διοχετεύεται στα αρδευτικά δίκτυα, από τα οποία ποτίζονταν μέχρι τα τελευταία χρόνια 125.000 στρέμματα ανατολικά και 225.000 δυτικά. Σήμερα, τα 35.000 στρέμματα ποτίζονται από τον ποταμό Αλιάκμονα και από το φράγμα Ελεούσας, που δίνει 25 κυβικά μέτρα νερού το δευτερόλεπτο, ποτίζονται 320.000 στρεμμάτων. Το μεγαλύτερο μέρος των καλλιεργειών είναι ρύζι, βιομηχανική τομάτα, βαμβάκι, καλαμπόκι και μικρές εκτάσεις κηπευτικών.
Σύνδεση του Αξιού με τον Δούναβη
Τα τελευταία χρόνια συζητείται πλέον σοβαρά η σύνδεση του Αξιού με τον Δούναβη, ένα τεράστιο τεχνικό έργο με μεγάλη γεωπολιτική σημασία, καθώς και η εκ νέου μετατόπιση του Δέλτα δυτικότερα λόγω κινδύνου τα αβαθή του παρόντος Δέλτα να προκαλέσουν προβλήματα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Κιλκίς Κατηγορία:Υγροβιότοποι Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας
Λουίς Λουδουένια
Ο Λουίς Αντόνιο Λουδουενια (ισπανικά: Luis Antonio Ludueña, γεννημένος στις 21 Φεβρουαρίου 1954 στην Κόρδοβα της Αργεντινής) είναι Αργεντινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Οι δύο υιοί του, Ντανιέλ και Γκονσάλο, είναι, επίσης, ποδοσφαιριστές.
Συλλογική Καριέρα
Ο Λουίς Λουδουένια αγωνίστηκε κυρίως για λογαριασμό της Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες, με τα χρώματα της οποίας και αγωνίστηκε από το 1974 έως το 1982. Κατά τη διάρκεια της εκεί παρουσίας του, αγωνίστηκε, συνολικά, σε 189 αναμετρήσεις πρωταθλήματος, κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε, συνολικά, 52 τέρματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ινστιτούτο Ατλέτικο Σεντράλ Κόρδοβα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1891
Το Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1891 (γαλλ: Championnats de France d'athlétisme 1891) ήταν η 4η διοργάνωση του Γαλλικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ένωσης Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (Union des sociétés françaises de sports athlétiques). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Κρουά-Κατελάν στο Παρίσι στις 24 Μαΐου του 1891. Το αγώνισμα του στιπλ (4000 μέτρα) έλαβε χώρα την 1η Μαρτίου στο Ιπποδρόμιο της Ανγκιέν (fr) στην Ανγκέν-λε-Μπαιν (Enghien-les-Bains).
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 5 αγωνίσματα ανδρών. Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς με 5 χρυσά μετάλλια.
Αποτελέσματα
1889 | 1890 | 1891 | 1892 | 1893 thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 110 μέτρα με εμπόδια, Φράνζ Ρισέλ. thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 1500 μέτρα και στα 4000 μέτρα στιπλ, Ζουλιάν Μπορέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1891 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι Κατηγορία:Ανγκέν-λε-Μπαιν
The Matrix Reloaded
Το The Matrix Reloaded είναι η δεύτερη ταινία της τριλογίας The Matrix, με σενάριο και σκηνοθεσία των αδερφών Γουατσόφσκι. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 7 Μαΐου του 2003 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια από την Warner Bros και στον υπόλοιπο κόσμο το δεύτερο μισό του ίδιου μήνα. Τη σειρά επέκτειναν το βιντεοπαιχνίδι Enter the Matrix, το οποίο είχε κυκλοφορήσει στις 15 Μαΐου, και μία συλλογή ταινιών μικρού μήκους, το Animatrix, που προβλήθηκε στις 3 Ιουνίου. Η τριλογία ολοκληρώθηκε έξι μήνες μετά, το Νοέμβριο του 2003, με την προβολή του The Matrix Revolutions.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:The Matrix Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αυστραλιανές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Κυβερνοπάνκ ταινίες
Κάτω Καλέσια Ηρακλείου
Τα Κάτω Καλέσια είναι χωριό και έδρα της Κοινότητας Καλεσιών του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μαλεβιζίου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Τα Κάτω Καλέσια βρίσκονται σε απόσταση περίπου 5 χλμ. νότια του Γαζίου (έδρα του δήμου) και 15 χλμ. νοτιοδυτικά του Ηρακλείου σε υψόμετρο 170 μέτρα, ανατολικά από τον ποταμό Γαζανό. Στα νότια του χωριού, σε απόσταση 300-400 μέτρων, υπάρχει και ο οικισμός Άνω Καλέσια. Σε απόσταση 7 χλμ. βρίσκεται η πηγή της Αγίας Παρασκευής, από την οποία υδρεύονται και τα δύο χωριά.
Στα Κάτω Καλέσια είναι ο ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, παλαιός με ξυλόγλυπτο τέμπλο και παλιές φορητές εικόνες, όπως επίσης και ο ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ο οποίος εγκαινιάστηκε το 1968. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελουργία και την ελαιοκομία. Κύρια προϊόντα είναι το λάδι και η σταφίδα. Στον οικισμό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.
Πρόσφατα η ονομασία Καλέσα έγινε Καλέσια τόσο για τα Άνω Καλέσια όσο και για τα Κάτω.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται με το όνομα Calessa Catto με 160 κατοίκους, με βάση την απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 102).
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το όμορο χωριό Άνω Καλέσια αποτελούν την κοινότητα Καλεσιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 729 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Καλεσιών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γαζίου Καλέσια, Κάτω Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Βωντριβιλέρ
Το Βωντριβιλέρ (γαλλικά: Vaudrivillers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Εκλογές της Γαλλικής Γερουσίας 2004
Μετά το τέλος των 9-ετών θητειών των 127 γερουσιαστών "Σειράς C", έμμεσες γερουσιαστικές εκλογές διεξάχθησαν στη Γαλλία στις 26 Σεπτεμβρίου 2004.
Βωντριβιλέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Εκλογές της Γαλλικής Γερουσίας 2004
Αυτή ήταν η τελευταία ανανέωση των γερουσιαστών της σειράς C- μετά την εκλογική μεταρρύθμιση, οι γερουσιαστές δεν εκλέγονται από τρίτα σε εννεαετείς θητείες αλλά από ημίσεα σε εξαετείς θητείες.
Από το 2001, 10 έδρεςείχαν προστεθεί στη Γερουσία. Αυτή η αναμέτρηση εξέλεξε γερουσιαστές από 28 νομούς στην ηπειρωτική χώρα (115 έδρες περιλαμβανομένων 107 κατόχων και 8 νέων εδρών), 2 από την Γουαδελούπη και τη Μαρτινίκα (5 έδρες περιλαμβάνοντας 4 κατόχους και μία νέα έδρα), 2 από υπερπόντια εδάφη, την Μαγιότ και το Σαιν Πιερ και Μικελόν (3 έδρες περιλαμβανομένων 2 κατόχων και μιας νέας έδρας), και 4 γερουσιαστές που εκπροσωπούσαν τους Γάλλους πολίτες του εξωτερικού.
Οι 117 κάτοιχοι διαιρέθηκαν με τον ακόλουθο τρόπο:
Αποτελέσματα
Κατηγορία:Γαλλικές εκλογές
Χερουβείμ
thumb|right|180px|Εξαπτέρυγο χερούβ σε μεσαιωνικό χειρόγραφο (1156) Τα χερουβείμ ή χερουβίμ (, χερούβ στον ενικό) είναι υψηλόβαθμα αγγελικά ή πνευματικά πλάσματα στην υπηρεσία του Θεού.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία περιγράφονται ως τάγμα ασωμάτων, το οποίο πλαισιώνει τον Θρόνο του Θεού. Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο έργο του Περί της ουρανίου Ιεραρχίας λέει ότι η Εβραϊκή λέξη "χερουβείμ" ερμηνεύεται στα Ελληνικά σαν "πλήθος γνώσεως" ή "απόσταγμα σοφίας". Γι᾽ αυτό και στην Ορθόδοξη εικονογραφία, τα χερουβείμ εμφανίζονται ως «πολυόμματα», δηλαδή ως αγγελική μορφή περιτριγυρισμένη με πολλά μάτια. Αναφέρονται μάλιστα συχνά ως «πολυόμματα χερουβείμ», σε αντίθεση με τα «εξαπτέρυγα σεραφείμ». Στην ορθόδοξη υμνολογία, είναι γνωστός ο χερουβικός ύμνος (ή απλώς «χερουβικό»), του οποίου το όνομα αναφέρεται στα Χερουβείμ.
Λίλι Ιβανόβα
Η Λιλιάνα Ιβανόβα Πετρόβα (βουλγαρικά: Лиляна Иванова Петрова, 24 Απριλίου 1939), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό της Λίλι Ιβανόβα (Лили Иванова), είναι Βουλγάρα τραγουδίστρια. Γεννήθηκε σε μία μικρή πόλη του Κουμπράτ, ενώ αργότερα αποφοίτησε από σχολή νοσηλευτικής, εξασκώντας το επάγγελμα του νοσηλευτή, για αρκετά μικρό χρονικό διάστημα. Επίσης, έχει ρουμανικές ρίζες από τη πλευρά της μητέρας της. Η καριέρα της στο τραγούδι ξεκίνησε αρχές του 1960, και το 1963 ήταν που απέκτησε δημοσιότητα, με τη variété παράσταση που έδωσε στο ξενοδοχείο Ambassador και το μουσικό θέατρο Constantin Tanase, στο Βουκουρέστι. Το τοπικό κοινό την αγάπησε, και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος, με τίτλο Amore Twist.
Το 1967, κυκλοφόρησε και ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο Море на младостта («Θάλασσα του νιάτων»). Το 1968, ηχογράφησε στη Μόσχα, τον τρίτο της δίσκο, Melodia. Ενώ ο δίσκος Camino ηχογραφήθηκε στη Βουλγαρία, με το ομώνυμο τραγούδι, να ακούγεται ακόμα στις συναυλίες της, καθώς μέσω αυτού ξεδιπλώνει κάθε πτυχή της φωνής της. Το 1966, είχε κερδίσει στην Μπρατισλάβα, το βραβείο "Χρυσό Κλειδί". Ενώ σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της συνέχισε να λαμβάνει βραβεία. Μεταξύ το 1981-87, η Ιβανόβα, εμφανιζόταν κυρίως στη Γερμανία, καθώς ζούσε κιόλας εκεί. Κατά τη δεκαετία του 1990, η Ιβανόβα κράτησε ψηλά την καριέρα της, ενώ κυκλοφόρησε και τρεις δίσκους. Παρόλα αυτά, το 2000, κυκλοφόρησε ίσως το μεγαλύτερο hit της καριέρας της, το Ветрове («Άνεμοι»). Και τα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισε να κάνει συναυλίες στους μεγαλύτερους χώρους της Βουλγαρίας.
Το 2009, δέχτηκε την τιμή να τραγουδήσει στο Olympia Hall, του Παρισιού. Το 1997, η Διεθνής Ένωση Γυναικών, την είχε προτείνει ανάμεσα στις γνωστότερες γυναίκες του 20ου αιώνα. Το 1999, έλαβε το ύψιστο κρατικό βραβείο της Βουλγαρίας: Στάρα Πλανίνα, για τη συνεισφορά της στη βουλγαρική ποπ μουσική. Μερικά εκ των αρκετών βραβείων που έχει λάβει είναι το Πρώτο Βραβείο στο Μουσικό Φεστιβάλ Εστράδα, στην Πολωνία, το 1967, το Πρώτο Βραβείο, πάλι στον ίδιο διαγωνισμό, όμως στην Ισπανία, το 1968 και το Τρίτο Βραβείο, στο Yamaha World Popular Song Festival, το 1973, στην Ιαπωνία. Το 1970, είχε πάρει και τη Χρυσή Πλάκα, στην Ολυμπιάδα του Ποπ Μουσικού Φεστιβάλ στην Αθήνα, ενώ, τέλος, το 2006, έλαβε δικό της αστέρι στο Walk of Fame της Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της κυκλοφόρησε 35 δίσκους και 29 singles.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλγάρες τραγουδίστριες
Πανουκρανική Ένωση «Πατρίδα»
Η Πανουκρανική Ένωση «Πατρίδα» (ουκρανικά: Всеукраїнське об'єднання "Батьківщина", Vseukrayins'ke obyednannya Bat'kivshchyna ) είναι ένα πολιτικό κόμμα στην Ουκρανία, με επικεφαλής την Γιούλια Τιμοσένκο.
Ως ο πυρήνας του πρώην Συνασπισμού Γιούλια Τιμοσένκο, η "Πατρίδα" είχε εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο της Ουκρανίας από όταν η Γιούλια Τιμοσένκο δημιούργησε την κοινοβουλευτική ομάδα Πατρίδα τον Μάρτιο του 1999. Μετά από το Νοέμβριο του 2011 με την απαγόρευση της συμμετοχής συνασπισμών πολιτικών κομμάτων στις κοινοβουλευτικές εκλογές η "Πατρίδα" έγινε μια σημαντική δύναμη στην ουκρανική πολιτική ανεξάρτητα. Στις βουλευτικές εκλογές του 2012 το κόμμα πρόσθεσε επίσης το όνομα «Ηνωμένη Αντιπολίτευση» στο όνομά του και συμμάχησε με διάφορα άλλα κόμματα κάτω από το έμβλημά του κατά τη διάρκεια αυτής της εκλογής, στην οποία κέρδισε 101 κοινοβουλευτικές έδρες. Τον Ιούνιο του 2013 πολλά από αυτά τα κόμματα συγχωνεύθηκαν με την "Πατρίδα". Στις 31 Δεκεμβρίου 2013 η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος είχε δύναμη 90 ψήφων.
Η αρχηγός του κόμματος Γιούλια Τιμοσένκο καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλακή, τον Οκτώβριο του 2011 με κατηγορίες για κατάχρηση εξουσίας, και φυλακίστηκε στο Χάρκοβο, μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου του 2014.
Υποσημειωσεις
Κατηγορία:Πολιτική της Ουκρανίας
Ατόλη Ρόκας
right|thumb|250px|Δορυφορική φωτογραφία της NASA της Ατόλλης Ρόκας
Η Ατόλλη Ρόκας (Πορτογαλικά: Atol das Rocas, δηλαδή Ατόλλη των Βράχων) είναι μία ατόλλη στον Ατλαντικό Ωκεανό στις γεωγραφικές συντεταγμένες 03°52′Ν, 33°49′Δ. Είναι τμήμα της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε (Μεγάλος Ποταμός του Βορρά) της Βραζιλίας. Βρίσκεται 260 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Νατάλ και 145 χλμ. βορειοδυτικά του Αρχιπέλαγος Φερνάντο ντε Νορόνια.
Η ατόλλη είναι ένα καταφύγιο άγριας ζωής, και το 2001 χαρακτηρίστηκε από την UNESCO ως Τόπος Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Πολυάριθμες χελώνες, καρχαρίες, δελφίνια και πτηνά ζουν στην περιοχή. Η ατόλλη αποτελείται κυρίως από κοράλλια και κόκκινα άλγη. Ο κοραλλιογεννής δακτύλιος είναι σχεδόν κλειστός, με ένα πέρασμα 200 μέτρων στην βόρεια πλευρά και ένα πολύ στενότερο στην δυτική πλευρά του.
Μια βιολογικά προστατευμένη περιοχή, χρησιμοποιείται προς το παρόν αποκλειστικά για επιστημονική έρευνα.
Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ
Η Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ είναι μια ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ραμάτ Γκαν. Η ομάδα αγωνίζεται στη Liga Leumit, τη δεύτερη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Βιντερ. Ιδρύθηκε το 1959 από την ενοποίηση των Hakoah Tel Aviv F.C. και Maccabi Ramat Gan F.C. Το 1962 προήχθηκε στην Liga Leumit την τότε ανώτατη κατηγορία. Την περίοδο 1964-65 κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα, κερδίζοντας τη Χάποελ Πετάχ Τίκβα στη διαφορά τερμάτων. Το 1969 κέρδισε το πρώτο της State Cup κερδίζοντας τη Maccabi Sha'arayim 1-0 στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισραήλ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959
Βωφρέ
Το Βωφρέ (γαλλικά: Vaufrey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μια ξεχωριστή μέρα
Μια ξεχωριστή μέρα (ιταλ. Una giornata particolare) είναι ο τίτλος ιταλικής δραματικής κινηματογραφικής ταινίας παραγωγής 1977 σε σκηνοθεσία και σενάριο Έττορε Σκόλα. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι και η Σοφία Λόρεν. Πρόκειται για μια ιταλοκαναδική συμπαραγωγή που απέσπασε βραβεία όπως τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ ήταν υποψήφια και για δυο βραβεία Όσκαρ.
Υπόθεση
Στις 6 Μαΐου 1938 ο Χίτλερ επισκέπτεται την φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ρώμης ετοιμάζεται για να πάει στην εκδήλωση που έχει οργανωθεί προς τιμήν του. Η Αντονιέτα (Σοφία Λόρεν), μια όμορφη νοικοκυρά, σύζυγος του Εμανουέλε (Τζον Βέρνον) ενός άνδρα με φασιστικές πεποιθήσεις και μητέρα έξι κακομαθημένων παιδιών, ετοιμάζει σύζυγο και παιδιά για την παρέλαση και μένει στο σπίτι για να το τακτοποιήσει. Στην άδεια πλέον πολυκατοικία στην οποία μένει, βρίσκεται και άλλος ένας ένοικος, ο δημοσιογράφος Γκαμπριέλε (Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι), που είναι ομοφυλόφιλος μάχεται ενάντια στον φασισμό. Κάποια στιγμή ο παπαγάλος της Αντονιέτα το σκάει και πηγαίνει και κάθεται δίπλα από το πρεβάζι του παραθύρου του Γκαμπριέλε. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την αιτία για την οποία ο Γκαμπριέλε και η Αντονιέτα γνωρίζονται και περνάνε ολόκληρη τη μέρα μαζί. Οι δυο αυτοί άγνωστοι μέχρι πρότινος άνθρωποι πρόκειται να ανοίξουν τις καρδιές τους ο ένας στον άλλον και να εξομολογηθούν πράγματα που δεν έχουν αποκαλύψει σε κανέναν. Όταν η μέρα τελειώσει όμως οι δυο θα πρέπει να αποχωριστούν, ο Γκαμπριέλε θα συλληφθεί για τη δράση του κατά του φασισμού κι η Αντονιέτα θα πρέπει να συνεχίσει να υπακούει τις διαταγές του συζύγου της.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία γυρίστηκε στο μεγαλύτερο της μέρος σε ένα διαμέρισμα, που βρίσκεται στις πολυκατοικίες «Φεντερίτσι», εργατικές κατοικίες που ανεγέρθηκαν κατά τη δεκαετία του '30 με πρωτοβουλία του Μουσολίνι. , ενώ τα εξωτερικά γυρίσματα αφορούν κυρίως το χώρο γύρω από τις πολυκατοικίες. Η παραγωγή έγινε από τον σύζυγο της Σοφία Λόρεν, Κάρλο Πόντι, ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη της ταινίας Έττορε Σκόλα, σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Μαουρίτσιο Κοστάντσο και τον Ρουτζέρο Μάκκαρι. Στην ταινία έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο η ανιψιά της Σοφία Λόρεν και εγγονή του Μουσολίνι, Αλεσάντρα Μουσολίνι, νυν πολιτικός. Η Λόρεν εμφανίστηκε στην ταινία με μακιγιάζ που επιμελήθηκε ο Φραντσέσκο Φρέντα, προκειμένου να πείσει ότι μπορούσε να υποδυθεί τη νοικοκυρά.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Χρυσή Σφαίρα Βράβευση:
Βραβείο Σεζάρ Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Έττορε Σκόλα Κατηγορία:Πολιτικές ταινίες Κατηγορία:Αντιφασιστικές ταινίες
Βω-ε-Σαντεγκρύ
Το Βω-ε-Σαντεγκρύ (γαλλικά: Vaux-et-Chantegrue) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μάξιμος Μαργούνιος
Ο Μάξιμος Μαργούνιος (1549 - 1602) ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα, και μορφή της Εκκλησίας και των θεολογικών γραμμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο) της Κρήτης το 1549 και έφερε το κοσμικό όνομα Εμμανουήλ ή Μανουήλ. Ο πατέρας του ήταν έμπορος, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην Βενετία εξασκώντας το επάγγελμά του. Πήρε μαζί και τον γιο του, στέλνοντάς τον για σπουδές στην Πάδοβα. Εκεί, σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία, θεολογία, ιατρική και νομική για οκτώ (8) χρόνια, λαμβάνοντας το στέφανο του νομοδιδάσκαλου. Επέστρεψε στην Βενετία το 1551. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, έμεινε στην Βενετία, ενώ υποστηρίχθηκε ότι ίδρυσε Ελληνικό τυπογραφείο κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου (Sant’ Antonio di Castello), το οποίο τύπωσε πολλά βιβλία και το οποίο σύντομα καταστράφηκε από φωτιά. Αργότερα ο Μαργούνιος επέστρεψε στην Κρήτη, όπου εκάρη μοναχός στην Ι.Μ. Αγίας Αικατερίνης, μετοχίου του Σινά, με το όνομα Μάξιμος. Επέστρεψε στην Βενετία και ασχολήθηκε με την έκδοση διαφόρων συγγραμμάτων. Μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου του 1584 εκλέχτηκε και χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κυθήρων από τον Μητροπολίτη Μονεμβασίας Ιερόθεο με την αφανή σύμπραξη και του απομακρυσθέντος Οικουμενικού Πατριάρχη Ιερεμία Β' του Τρανού.
Εξαιτίας ραδιουργίας των Λατίνων ξέσπασε οξεία διένεξη μεταξύ Μαξίμου και Γαβριήλ Σεβήρου, η οποία στηρίχθηκε στη θέση του πρώτου, πως θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί η ένωση των Εκκλησιών, αν γινόταν «ἡ τοῦ δόγματος θεραπεία», αν δηλαδή τα δύο μέρη συμβιβάζονταν στο ζήτημα της διδασκαλίας για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, με τον δεύτερο να τον κατηγορεί για Λατινοφρονία. Τελικά, έπειτα από παρέμβαση του Πατριάρχη Ιερεμία Β' του Τρανού, επήλθε η συμφιλίωση και η συνδιαλλαγή τους. Μετά την αποστολή στο Πατριαρχείο της απολογίας του, η Σύνοδος, που συνήλθε τον Οκτώβριο του 1592 στην Κωνσταντινούπολη για την εκδίκαση της υπόθεσής του, τον αθώωσε, προτρέποντας συγχρόνως και τον Σεβήρο σε συμφιλίωση και συνδιαλλαγή, η οποία πραγματοποιήθηκε στα μέσα του 1593.
Πέθανε την 1η Ιουλίου 1602 στη Βενετία υποφέροντας από νεφρίτιδα.
Πηγές - Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυθήρων και Αντικυθήρων
Διοκλητιανούπολη Καστοριάς
Η Διοκλητιανούπολις ήταν αρχαία πόλη, που τοποθετείται από τους αρχαιολόγους, στην σημερινή εγγύτερη περιοχή του Άργους Ορεστικού κοντά στον ποταμό Αλιάκμονα και όχι μακριά από τη λίμνη της Καστοριάς, που είχε ήδη εγκαταλειφθεί από τις επιδρομές των Γότθων κατά τον 4ον αιώνα και ήταν ερημωμένη την εποχή της βασιλείας του Ιουστινιανού 527-565, όπως μας ιστορεί ο Προκόπιος. Η πόλη αναφέρεται σπανιότερα και ως Διοκλητιανούπολις Δαρδανίας (Diocletiana in Dardania).
Γενικά
Σε γειτονική περιοχή, κατά τον βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο 553-555 (Περί κτισμάτων), βρισκόταν η θεσσαλική πόλη Διοκλητιανούπολη. Η Διοκλητιανούπολη έχει ταυτιστεί από τους αρχαιολόγους με αρχαία πόλη στην περιοχή Αρμενοχώρι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα 4 χιλιόμετρα νότια της Καστοριάς. Δυόμισυ αιώνες μετά την ίδρυσή της, κατά τον ίδιο ιστορικό, η πόλη μεταφέρθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό (527-565) σε οχυρή θέση στη λίμνη, την οποία λίμνη ονομάζει, για πρώτη φορά, Καστορία.
Στο Αρμενοχώρι της Καστοριάς, βορειοδυτικά του σύγχρονου οικισμού του Άργους Ορεστικού, τοποθετείται η πόλη την οποία ίδρυσε τον 3ο αιώνα ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός (284-305). Τρεις αιώνες μετά, ο ιστορικός Προκόπιος διασώζει μια σημαντική για την ιστορική γεωγραφία της περιοχής. Σύμφωνα με την παραπάνω μαρτυρία, μετά την καταστροφή της Διοκλητιανούπολης από τις βαρβαρικές επιδρομές, πιθανότατα των Γότθων του 4ου αιώνα, ο Ιουστινιανός ίδρυσε στη γειτονική λίμνη, τη νέα πόλη της Καστοριάς.
Συγκεκριμένα, στα ερείπια του Αρμενοχωρίου, ανασκάφηκαν τμήματα των τειχών, των λατρευτικών και κοσμικών κτιρίων οχυρωμένου οικισμού που ταυτίζεται με τη Διοκλητιανούπολη. Ειδικότερα ο ανασκαφικές έρευνες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία έτη στο ΝΔ τμήμα της πόλης, μαρτυρούν καταστροφή του τείχους στον 4ο αιώνα, η οποία μπορεί να συνδεθεί άμεσα με την επιδρομή των Γότθων. Τα αρχαιολογικά δεδομένα ωστόσο, μαρτυρούν ότι μετά από την καταστροφή του 4ου αιώνα, ακολούθησε, σε κάποιες περιπτώσεις, ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων κοσμικών και λατρευτικών κτισμάτων. Ωστόσο, η παρακμή της πόλης είχε ήδη αρχίσει, και αρκετά νωρίς, πριν την εισβολή των Οστρογότθων τον 5ο αιώνα, ο πληθυσμός είχε ήδη αρχίσει να εγκαταλείπει την πεδινή πόλη καθώς δεν μπορούσε πλέον να προσφέρει ασφάλεια στους κατοίκους της. Έναν αιώνα μετά, ο Ιουστινιανός,ιδρύει λίγα χιλιόμετρα βορειότερα νέα πόλη στο νησί στη λίμνη της Καστοριάς, η οποία έμελλε να εξελιχθεί στο σημαντικότερο κέντρο της περιοχής για τους επόμενους αιώνες.
Εργασίες έγιναν στον αρχαιολογικό χώρο για την ανάδειξή του την δεκαετία του 2000, με χρηματοδότηση περίπου 560.000 Ευρώ του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης 2000-2006, από την Ευρωπαϊκή Ένωση (75%) και το Ελληνικό Δημόσιο (25%). Αποτέλεσμα των εργασιών αυτών είναι η συντήρηση και δυνατότητα πρόσβασης στο νοτιοδυτικό τμήμα της οχύρωσης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Καστοριάς Κατηγορία:Άργος Ορεστικό
Θοριανίτης
Ο θοριανίτης (αγγλ. thorianite) είναι ορυκτό οξείδιο του θορίου. Οφείλει το όνομά του στο περιεχόμενο θόριο, το οποίο ονομάστηκε έτσι από τον Σκανδιναβό θεό του πολέμου, τον Θωρ.
Σχηματίζει πλήρη ισόμορφη σειρά με τον ουρανινίτη (UO2). Είναι ισχυρά ραδιενεργό ορυκτό, εκπέμπει ακτινοβολία α, β και γ σε ετήσιο ποσό 360 mRem/gr και δείγματά του πρέπει να φυλάσσονται μέσα σε μολύβδινα κουτιά. Επίσης, πρέπει να αποφεύγονται οι εισπνοές της σκόνης του, η κατάποσή του και η παρατεταμένη έκθεση κοντά στο ορυκτό.
Ανευρίσκεται σε γρανιτικούς πηγματίτες, σπανιότερα σε καρμπονατίτες και σερπεντινίτες. Απαντά, επίσης, σε θραύσματα εντός συμπυκνωμάτων βαρέων ορυκτών.
Συνδέεται με θορίτη, ζιρκόνιο, ιλμενίτη, κασσιτερίτη, αλλανίτη, διοψίδιο, σπινελίους και φλογοπίτη.
Απαντά στη Μαδαγασκάρη, τη Σρι Λάνκα, τη Βραζιλία (Minas Gerais και Pará), τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Νότια Αφρική, τη Ρωσία (περιοχές λίμνης Βαϊκάλης, χερσονήσου Κόλα και νοτίων Ουραλίων). Σε μικρές ποσότητες βρίσκεται, επίσης, στη Γερμανία, την Τσεχία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Αυστρία, την Ιταλία, τη Γροιλανδία και την Αυστραλία. Σημαντικές αποθέσεις του υπάρχουν επίσης στην Αλάσκα των ΗΠΑ, καθώς και (μικρότερες) στις Πολιτείες Κολοράντο, Νεβάδα, Ουάσινγκτον, Βιρτζίνια και Μέιν.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Σημειώσεις
Θοριανιτης
Άνω Καλέσια Ηρακλείου
Τα Άνω Καλέσια είναι χωριό της Κοινότητας Καλεσιών του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 180 μέτρων. Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Το 1940 η ονομασία Καλέσσα έγινε Καλέσια τόσο για τα Άνω (ή Απάνω) όσο και για τα Κάτω Καλέσια (τα οποία βρίσκονται σε απόσταση 300-400 μέτρων).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Γαζίου Καλέσια, Κάτω Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Σεστία Νες Ζιόνα
Η Σεστία Νες Ζιόνα είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Ισραήλ, από την πόλη Νες Ζιόνα. Αγωνίζεται στη Liga Leumit, τη δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου του Ισραήλ. Έδρα της ομάδας είναι το Ness Ziona Stadium.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε σαν F.S. Nes Tziona το 1956. Δέκα χρόνια αργότερα προβιβάστηκε στην ανώτατη κατηγορία, η οποία τότε ονομαζόταν Liga Leumit. Η περίοδος 1966-68 διεξήχθη σε δύο έτη και περιλάμβανε 4 γύρους (60 αγώνες). Η ομάδα διαβαθμίστηκε με μόλις 8 νίκες. Ήταν η μόνη παρουσία της στην ανώτατη κατηγορία έως σήμερα. Χρώματα της ομάδας είναι το πορτοκαλί και το μαύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισραήλ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1956 Κατηγορία:Σεστία Νες Ζιόνα