cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόστσενιε
Το Πρόστσενιε (σερβικά κυριλλικά: Прошћење) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Μόικοβατς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Μόικοβατς
2752 Γου Τσιεν-Σιουνγκ
Ο Γου Τσιεν-Σιουνγκ (Wu Chien-Shiung) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,338. Ανακαλύφθηκε το 1965 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του προς τιμή της Κινέζας φυσικού Σιεν-Σιούγκ Βου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γου Τσιεν-Σιουνγκ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γου Τσιεν-Σιουνγκ
Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας
thumb|400px|Οι ηγέτες του [[Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου|πραξικοπήματος (από αριστερά προς δεξιά): Στυλιανός Παττακός, Γεώργιος Παπαδόπουλος και Νικόλαος Μακαρέζος, όταν είχαν καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα]] Η Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας διεξήχθη από το πενταμελές εφετείο Αθηνών στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού το καλοκαίρι του 1975 (28 Ιουλίου - 29 Αυγούστου) σε βάρος των υπευθύνων του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Οι κατηγορίες που βάραιναν 24 απόστρατους αξιωματικούς του στρατού ξηράς και της αεροπορίας αφορούσαν τα αδικήματα της εσχάτης προδοσίας και της στάσης. Είκοσι από αυτούς κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, τρεις φυγοδικούσαν ενώ ένας, ο Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, δικαζόταν την ίδια περίοδο στο στρατοδικείο με κατηγορίες βασανισμών και η υπόθεσή του διαχωρίστηκε.
Στο εδώλιο του κατηγορουμένου προσήχθησαν μόνο οι υπαίτιοι του πραξικοπήματος, διότι το αδίκημα χαρακτηρίστηκε στιγμιαίο -και όχι συνεχές- εξαιρώντας έτσι από τη δίκη την πλειονότητα των στελεχών της δικτατορίας.
Επίσης, αρκετούς μήνες μετά την πτώση της χούντας οι πρωταίτιοι δεν βρίσκονταν στην φυλακή, αλλά κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, ή ήταν κατ' οίκον περιορισμένοι, όπως ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Σύμφωνα με κάποιους, η εξήγηση αυτού του γεγονότος ήταν η εξής: η κυβέρνηση της Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή -που είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρα από τις 24 Ιουλίου του 1974- εξέδωσε άμεσα ένα νομοθετικό διάταγμα, βάσει του οποίου χορηγήθηκε μια μάλλον ασαφής αμνηστία για όλα τα πολιτικά εγκλήματα του διαστήματος 21 Απριλίου 1967 - 23 Ιουλίου 1974, και έτσι καταστάθηκε δυνατή η απελευθέρωση και η επιστροφή από τους τόπους εξορίας, των φυλακισμένων και εκτοπισμένων αντιπάλων του δικτατορικού καθεστώτος, όπως και έγινε. Ωστόσο, η διαταγή αυτή δεν εξαιρούσε τους πραξικοπηματίες, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να παραμένουν ελεύθεροι. Με τη Γ΄Συντακτική της Πράξη, η Βουλή των Ελλήνων επιχείρησε να ερμηνεύσει το διάταγμα, με συνέπεια τα εγκλήματα των χουντικών να εξαιρεθούν από την αμνήστευση. Έτσι τελικά, άνοιξε ο δρόμος για οποιονδήποτε πολίτη το επιθυμούσε, να καταθέσει μηνύσεις εναντίον των πραξικοπηματιών για Εσχάτη προδοσία.
Την αρχή έκανε μια ομάδα νεαρών δικηγόρων της Αθήνας μεταξύ των οποίων και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, έτσι ώστε κινήθηκε η διαδικασία της ποινικής δίωξης, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψή τους. Στις 23 Αυγούστου του 1975, ο πρόεδρος του 5μελούς Εφετείου Αθηνών Γιάννης Ντεγιάννης εκφώνησε την ''υπ' αριθμ. 477'' απόφαση του δικαστηρίου το οποίο επέβαλε τις ακόλουθες ποινές:
Σημειώνεται ότι ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, με απόφασή του, μετέτρεψε τις θανατικές ποινές σε ισόβια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών Κατηγορία:Γεγονότα του 1975 Κατηγορία:Μεταπολίτευση
Αθηνά Παρθένος (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 129)
Η Αθηνά Παρθένος είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Λέγεται επίσης Αθηνά της Βαρβακείου, επειδή βρέθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1880 κοντά στη Βαρβάκειο Σχολή.
Περιγραφή
Το άγαλμα είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Παριστάνει τη θεά Αθηνά. Στέκει όρθια πάνω σε βάθρο. Ο πέπλος που πέφτει με πάμπολλες πτυχές φτάνοντας ως το έδαφος, είναι ανοιχτός στη δεξιά πλευρά. Η μέση είναι ζωσμένη. Η αιγίδα που προστατεύει τον θώρακα φέρει την κεφαλή της Μέδουσας και είναι σκεπασμένη με λέπια, ενώ περιβάλλεται από τα σώματα φιδιών. Την κεφαλή σκεπάζει μια περικεφαλαία που φτάνει ως τον σβέρκο και είναι στολισμένη με άλογα. Στους καρπούς, αντί για κοσμήματα φοράει φίδια. Η παλάμη του δεξιού χεριού είναι ανοιχτή και σαν να κρατάει την αιωρούμενη Νίκη. Μια στήλη υψώνεται από το έδαφος μέχρι το χέρι αυτό, δίνοντας διάσταση στον χώρο. Το αριστερό χέρι ξεκουράζεται στην ασπίδα που είναι όρθια, ελαφρά γυρμένη και ακουμπισμένη στη γη.
Ερμηνεία
Το άγαλμα παριστάνει τη θεά Αθηνά. Χαρακτηριστικά της είναι η μεγαλοπρέπεια, η φιλειρηνικότητα, αλλά και η πολεμική υπεροχή. Βρίσκεται σε εγρήγορση, αλλά όχι σε μάχη, αφού ο πολεμικός της εξοπλισμός είναι κοντά, αλλά όχι σε χρήση.
Καλλιτεχνική επιρροή
Ο Φειδίας, με το έργο του αυτό, και ιδίως με το πολύ μεγαλύτερο γνήσιο, που είχε γύρω στα 12 μέτρα ύψος και ήταν ντυμένο με περίπου 1.400 κιλά χρυσάφι και άφθονο έβενο εδραίωσε και καλλιτεχνικά τη φήμη του χρυσού αιώνα του Περικλή.
Ιστορική τοποθέτηση
Σύμφωνα με την περιγραφή της Ακρόπολης από τον Παυσανία συμπεραίνουμε ότι το άγαλμα είναι αντίγραφο του χρυσελεφάντινου αγάλματος της Αθηνάς του Φειδία που κοσμούσε την Ακρόπολη. Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο έργο που μας δίνει μια πλαστική εντύπωση του υπέροχου πρωτότυπου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγάλματα της Αθηνάς Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Μασάζ προστάτη
μικρογραφία|Διέγερση του προστάτη μέσω του ορθού Το μασάζ προστάτη είναι το μασάζ ή η διέγερση του ανδρικού αδένα του προστάτη για ιατρικούς σκοπούς ή για σεξουαλική διέγερση.
Ο προστάτης συμμετέχει στον κύκλο της σεξουαλικής απόκρισης και είναι απαραίτητος για την παραγωγή σπέρματος. Λόγω της γειτνίασής του με το πρόσθιο τοίχωμα του ορθού, μπορεί να διεγερθεί από το πρόσθιο τοίχωμα του ορθού ή εξωτερικά μέσω του περίνεου.
Θεραπεία για την προστατίτιδα
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ένας μικρός αριθμός ιατρών δοκίμασαν μασάζ προστάτη σε συνδυασμό με αντιβιοτικά για τη θεραπεία της χρόνιας βακτηριακής προστατίτιδας, με αβέβαια αποτελέσματα. Σε πρόσφατες δοκιμές, ωστόσο, το μασάζ προστάτη δεν αποδείχθηκε ότι βελτιώνει τα αποτελέσματα σε σύγκριση με τα αντιβιοτικά μόνο. Ως συνέπεια αυτών των ευρημάτων, το μασάζ προστάτη δεν εγκρίνεται επίσημα στην ιατρική για τη θεραπεία οποιασδήποτε ιατρικής διαταραχής σήμερα. Το μασάζ προστάτη δεν πρέπει ποτέ να γίνεται σε ασθενείς με οξεία προστατίτιδα, επειδή η λοίμωξη μπορεί να εξαπλωθεί σε άλλα σημεία του σώματος εάν γίνει μασάζ.
Ιστορία
Κάποτε, ήταν ο πιο δημοφιλής θεραπευτικός ελιγμός που χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία της προστατίτιδας, όμως εγκαταλείφθηκε ως κύρια θεραπεία τη δεκαετία του 1960.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η αναποτελεσματικότητα των φαρμακευτικών θεραπειών για τη χρόνια προστατίτιδα οδήγησε σε μια σύντομη αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το μασάζ προστάτη. Σε μια πρόσφατη δοκιμή, ωστόσο, το μασάζ προστάτη δεν αποδείχθηκε ότι βελτιώνει τα αποτελέσματα σε σύγκριση με τα αντιβιοτικά μόνο.
Η πρακτική εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε ορισμένες περιοχές της Κίνας.
Κίνδυνοι
Το έντονο μασάζ προστάτη έχει τεκμηριωθεί ότι έχει βλαβερές συνέπειες: περιπροστατική αιμορραγία, κυτταρίτιδα, σηψαιμία, πιθανή διαταραχή και μετάσταση καρκίνου του προστάτη σε άλλα μέρη του σώματος και αιμορροϊδική έξαρση και ραγάδες του πρωκτού.
Ηλεκτροεκσπερμάτιση
Η ηλεκτροεκσπερμάτιση είναι μια διαδικασία κατά την οποία τα νεύρα διεγείρονται μέσω ενός ηλεκτρικού καθετήρα, ο οποίος εισάγεται στο ορθό δίπλα στον προστάτη. Η τάση του ερεθίσματος διεγείρει τα κοντινά νεύρα, με αποτέλεσμα τη σύσπαση των πυελικών μυών και την εκσπερμάτιση. Συναντάται συχνότερα στην κτηνοτροφία με σκοπό τη συλλογή δειγμάτων σπέρματος για δοκιμή ή αναπαραγωγή. Ορισμένες συσκευές χρησιμοποιούνται υπό γενική αναισθησία σε ανθρώπους που έχουν ορισμένους τύπους ανεκσπερμάτωσης. Η ηλεκτροεκσπερμάτιση μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη μεταθανάτια ανάκτηση σπέρματος σε ανθρώπους. Η ηλεκτροεκσπερμάτιση είναι μια διαφορετική διαδικασία από το χειροκίνητο μασάζ προστάτη.
Γενικά
Το μασάζ προστάτη μπορεί να γίνει μεταξύ των σεξουαλικών συντρόφων, είτε ως διακριτή δραστηριότητα είτε κατά τη διάρκεια άλλων σεξουαλικών πράξεων που διεγείρουν το πέος. Η αυξανόμενη διαθεσιμότητα (μέσω Διαδικτύου) ειδικά σχεδιασμένων, ασφαλών και υγιεινών ερωτικών βοηθημάτων και συσκευών που στοχεύουν στη διέγερση του προστάτη μπορεί να ενθαρρύνει τον σεξουαλικό πειραματισμό και την ενσωμάτωση στο σεξουαλικό παιχνίδι. Η χρήση ενός δακτύλου για πρωκτική διείσδυση και διέγερση του προστάτη μπορεί να ενισχύσει τον οργασμό ενός άνδρα ή να διαφοροποιήσει τις αισθήσεις που βιώνονται κατά τη σεξουαλική διέγερση. Το δάκτυλο για μασάζ προστάτη εισάγεται στο ορθό μέσω του πρωκτού και γίνεται απαλό μασάζ στον αδένα του προστάτη μέσω του πρόσθιου (μπροστινού) τοιχώματος του ορθού. Σε ορισμένα άτομα ή για ορισμένους μασέρ η σωστή θέση του προστάτη μπορεί να είναι ελαφρώς πολύ βαθιά ή το δάχτυλο πολύ κοντό για να το φτάσει εύκολα. Το μασάζ προστάτη μπορεί να γίνει μεμονωμένα ή με τη βοήθεια συντρόφου.
Το μασάζ προστάτη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε μακροχρόνιο παιχνίδι άρνησης οργασμού, με σκοπό την ανακούφιση της άμεσης ανάγκης για οργασμό χωρίς να επηρεαστούν τα γενικά συναισθήματα διέγερσης. Για το σκοπό αυτό αναφέρεται συχνά ως «άρμεγμα».
Υπάρχουν θέματα ασφάλειας που σχετίζονται με τη διέγερση του προστάτη και την πρωκτική διείσδυση. Συνιστάται ανεπιφύλακτα να χρησιμοποιείται άφθονο λιπαντικό με συσκευές μασάζ προστάτη για την αποφυγή βλάβης της επένδυσης του ορθού. Ένα μικρότερο όργανο ή δάχτυλο μπορεί να εισαχθεί σταδιακά για να ελαχιστοποιηθεί η ενόχληση που μπορεί να νιώθουν ορισμένοι. Οι συσκευές μασάζ μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ή χωρίς προφυλακτικό. Ωστόσο, λόγω των βακτηρίων που βρίσκονται στο ορθό, εάν δεν χρησιμοποιείται προφυλακτικό, είναι πολύ σημαντικό να καθαριστεί το εργαλείο με σαπούνι πριν χρησιμοποιηθεί σε άλλο τρύμα ή σε άλλο σύντροφο. Η λήψη πρωκτικής διέγερσης μπορεί να προκαλέσει αισθήματα αφόδευσης. Τις περισσότερες φορές, αυτό είναι απλώς μια αίσθηση που προκαλεί η διέγερση και μπορεί να χρειαστεί λίγη εξοικείωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωκτικός ερωτισμός προστατη μασαζ Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Ανδρική υγεία
Ιζαμπέλα Ροσελίνι
Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι (Isabella Fiorella Elettra Giovanna Rossellini, 18 Ιουνίου 1952) είναι Ιταλίδα ηθοποιός και μοντέλο.
Γεννήθηκε το 1952 στη Ρώμη. Οι γονείς της ήταν ο σκηνοθέτης Ρομπέρτο Ροσελίνι και η ηθοποιός Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Το 1979 απέκτησε και την αμερικανική υπηκοότητα, εκτός της ιταλικής που ήδη κατείχε.
Υπήρξε παντρεμένη με τον Μάρτιν Σκορτσέζε, τον οποίο χώρισε για τις ψυχολογικές του μεταπτώσεις. Γνώρισε τον Ντέιβιντ Λιντς το 1986 στα γυρίσματα της ταινίας Μπλε βελούδο και από εκείνη τη χρονιά μέχρι το 1991 είχε σχέση μαζί του. Ο Λιντς της είπε ότι έμοιαζε πολύ με την Μπέργκμαν, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι κόρη της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Σύρνα
Η Σύρνα είναι νησί του Αιγαίου, πιο συγκεκριμένα του Καρπαθίου Πελάγους, και ανήκει στα Δωδεκάνησα, το οποίο σήμερα είναι ακατοίκητο. Η επιφάνεια του νησιού είναι 7,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Πρόκειται για το μεγαλύτερο νησί του μικρονησιωτικού συμπλέγματος που περιβάλλει την Αστυπάλαια. Βρίσκεται στο κέντρο του Νοτίου Αιγαίου και υπήρξε πάντα οικισμός και εξάρτημα της Αστυπάλαιας. Μαζί με τα άλλα μικρά νησιά του πολύνησού της, που ανήκουν σήμερα στον δήμο Αστυπάλαιας, ενοικιάζονται για κτηνοτροφική κυρίως εκμετάλλευση.
Γεωγραφικά
Από τη γεωγραφική της θέση και την ιστορία της, η Σύρνα είναι αλληλένδετη με την Αστυπάλαια και δεν υφίσταται στο καθεστώς των βραχονησίδων, καθώς διαθέτει υφαλοκρηπίδα και είναι ανεξάρτητη οικονομική ζώνη.
Η νήσος Σύρνα αναφέρεται στον ελληνικό πορτολάνο που δημοσίευσε ο Delatte το 1947, και που είχε συγγραφεί πριν από το 1543, τρεις αιώνες μετά το Κιτάπ του Ρογήρου. Κατά τον εκδότη του χειρογράφου, οι ελληνικοί αυτοί πορτολάνοι (πιλότοι) χρονολογούνται από μια εποχή όπου ήδη η ελληνική ναυτική γλώσσα είχε ήδη ενσωματώσει λέξεις από το βενετικό λεξιλόγιο της θάλασσας -15ος αι. .
Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Άρτεμης (Calonectris diomedea), Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) και Μύχος (Puffinus yelkouan). Το 2003 η θαλάσσια περιοχή γύρω από τη νησίδα σε ζώνη ακτίνας 500 μέτρων κηρύχθηκε θαλάσσιος αρχαιολογικός χώρος "για λόγους προστασίας των εντοπισμένων στην εν λόγω περιοχή εναλίων αρχαιοτήτων".
Ιστορία
Στην κορυφή του υψώματος που δεσπόζει επάνω από βαθύ όρμο,σώζονται θεμελιώσεις αρχαίου οχυρού και περιβόλων. Η ευρύτερη περιοχή είναι διάσπαρτη από απολεπίσματα οψιανού και θραύσματα αγγείων που χρονολογούνται από την προϊστορική εποχή έως τους ελληνιστικούς χρόνους. Από τη θαλάσσια περιοχή της Σύρνας προέρχεται ρωμαϊκό ναυάγιο που περιείχε μεγάλο θησαυρό νομισμάτων, τα οποία χρονολογούνται στον 3ο αι., στους χρόνους του αυτοκράτορα Δομιτιανού.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1946, την περίοδο λίγο πριν την ίδρυση του Ισραήλ, στον κόλπο της Σύρνας βυθίστηκε ένα καράβι που μετέφερε κρυφά Εβραίους εποίκους για την Παλαιστίνη. Από το ναυάγιο πνίγηκαν 8 μετανάστες, ενώ οι υπόλοιποι διασώθηκαν από τους τότε κατοίκους της νησίδας.
Ζητήματα οικονομίας
Ο οικισμός της Σύρνας φαίνεται πως ήταν κτηνοτροφικός, αλλά βασιζόταν, επίσης, στην συστηματική καλλιέργεια κριθής σε αρκετά πλατώματα, όπως και στα περιφραγμένα χωράφια που υπάρχουν στην ενδοχώρα του ανατολικού τμήματος της Σύρνας. Το κριθάρι προοριζόταν πιθανώς για την διατροφή των ανθρώπων και των οικιακών ζώων, ενώ ο μεγάλος αριθμός αλωνιών προσθέτει το στοιχείο του επιτόπιου αλωνίσματος των σιτηρών.
Οι κάτοικοι βάσει της σημερινής βλάστησης διέθεταν πιθανώς συκιές, πηγή σακχαρωδών (πετιμέζι και ξηροί καρποί. Σακχαρώδη τροφή πλούσια σε υδατάνθρακες (μέλι) παρήγαγαν και τα μελίσσια που ακόμη και σήμερα μεταφέρονται στη Σύρνα, όπου υπάρχει άφθονο θυμάρι και εποχικά ανθισμένα φρύγανα. Το αλάτι από τη θάλασσα επέτρεπε το πάστωμα της τροφής και τη σχετική κατεργασία των δερμάτων. Γνωρίζουμε επίσης εξαιτίας της ύπαρξης ασβεστοκάμινου, ότι η νησίδα διέθετε, εκτός από τα κτηνοτροφικά προϊόντα, και ασβέστη για δομικό υλικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Φλοράν Μπαλμόν
Ο Φλοράν Μπαλμόν, γεννημένος στις 2 Φεβρουαρίου 1980 στην Σαιντ-Φουά-λε-Λυών, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου για λογαριασμό της Λιλ.
Εθνική Οδός 8 (Ελλάδα)
thumb|left|Η εθνική οδός μπαίνοντας στο χωριό [[Αραχοβίτικα Αχαΐας|Αραχοβίτικα.]] thumb|left|Άποψη του χωριού [[Κάτω Ροδινή Αχαΐας|Κάτω Ροδινή.]] thumb|left|Η εθνική οδός στο χωριό [[Λαμπίρι Αχαΐας|Λαμπίρι.]] Η Εθνική Οδός 8 (ΕΟ8) (κοινή ονομασία Παλαιά Εθνική Οδός Αθηνών - Πατρών) είναι μια εθνική οδός της Ελλάδας που συνδέει την Αθήνα με την Πάτρα, διερχόμενη από την Κόρινθο και το Αίγιο. Διατρέχει παράλληλα την Νέα Εθνική Οδό Αθηνών-Πατρών. Είναι ανοικτός (δηλαδή με ισόπεδους κόμβους) δρόμος και περνάει μέσα από κατοικημένες περιοχές, ενώ τα ρεύματα κυκλοφορίας δεν είναι χωρισμένα. Έχει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, ενώ δεν διαθέτει έρεισμα ή Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης. Από τη δεκαετία του 1960, αντικαταστάθηκε σε όλο της το μήκος από την Εθνική Οδό 8α, η οποία το 2017 αναβαθμίστηκε στην Ολυμπία Οδό, έναν αυτοκινητόδρομο με διόδια, ο οποίος παρακάμπτει τις περισσότερες πόλεις, ως η κύρια δίοδος προς την Πελοπόννησο.
Φλοράν Μπαλμόν
Βιογραφία
Ο Φλοράν Μπαλμόν αποκαλύφθηκε στο γαλλικό ποδοσφαιρικό κοινό στη διάρκεια της σεζόν που πέρασε ως δανεικός στην Τουλούζ ΦΚ. Στη συνέχεια, μεταγράφηκε στην ΟΖΚ Νις το 2004, αφότου κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γαλλίας του 2003 και το Γαλλικό Σούπερ Καπ του 2004.
Εθνική Οδός 8 (Ελλάδα)
Η Ολυμπία Οδός διασχίζει παράλληλα τις βόρειες ακτές του Σαρωνικού κόλπου, μέχρι τον Ισθμό της Κορίνθου και παραπέρα, στις νότιες ακτές του Κορινθιακού κόλπου και καταλήγει στο Ρίο, κοντά στην Πάτρα. Διασχίζει τρεις περιφερειακές ενότητες: Δυτική Αττική, Κορινθία και Αχαΐα. Από την έναρξη λειτουργίας της Εθνικής Οδού 8α (αργότερα Ολυμπία Οδός) χρησιμοποιείται κυρίως για την τοπική κίνηση των παράκτιων πόλεων.
Φλοράν Μπαλμόν
Βιογραφία
Ο Γάλλος μέσος υπέγραψε για λογαριασμό της Λιλ ΟΣΚ τον Ιούνιο του 2008. Δίπλα στους Ρίο Μαβούμπα και Γιοάν Καμπάιγ, αποτέλεσε έναν από τους σταθερότερους σε απόδοση μέσους της Λιγκ 1, βοηθώντας την ΛΟΣΚ να πετύχει το νταμπλ Κύπελλο-Πρωτάθλημα το 2011. Τραυματίας, ωστόσο, απέτυχε να συμμετάσχει στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας εκείνης της σεζόν.
Εθνική Οδός 8 (Ελλάδα)
Αρχική Διαδρομή
Σύμφωνα με την Εφημερίδα της Κυβέρνησης το 1963, η αρχική διαδρομή της Εθνικής Οδού 8 κατευθύνεται από την Αθήνα στη Πάτρα, μέσω Κορίνθου, Κιάτου, Δερβενίου, Αιγίου και Ρίου.
Φλοράν Μπαλμόν
Βιογραφία
Ευρισκόμενος δεσμευμένος με συμβόλαιο με την ΛΟΣΚ ως τον Ιούνιο του 2013, ο Μπαλμόν ανανέωσε το συμβόλαιό του για δύο πρόσθετα έτη, στις 8 Ιουνίου 2012.
Εθνική Οδός 8 (Ελλάδα)
Παρούσα Διαδρομή
Σήμερα, η Εθνική Οδός 8 αρχίζει μέσα στην Αθήνα από τον κυκλικό κόμβο στην πλατεία Καραϊσκάκη, στην περιοχή του Μεταξουργείου, διασχίζει την οδό Αχιλλέως σε όλο της το μήκος και την Λεωφόρο Αθηνών μέχρι τον κόμβο εισόδου της Ελευσίνας, στην συνέχεια διασχίζει την τελευταία και συνεχίζει μέχρι την Νέα Πέραμο ως παράδρομος της Νέας Εθνικής Οδού Αθηνών-Πατρών, παρακάμπτει τα Μέγαρα, όπου η αρχική διαδρομή της οδού διέσχιζε τη πόλη. Στην Αθήνα, η Εθνική Οδός διατρέχει την Λεωφόρο Αθηνών αντί της Ιεράς Οδού και της Λεωφόρου Αιγάλεω.
Επιπλέον, ο Αυτοκινητόδρομος 8 «Ολυμπία Οδός» διατρέχει παράλληλα στην Εθνική Οδό 8 από την Πάτρα στην Ελευσίνα, παρόλο που παρακάμπτει αρκετά χωριά και πόλεις τα οποία η Εθνική Οδός 8 εξυπηρετεί άμεσα. Σήμερα η Εθνική οδός 8 αποτελεί παράκαμψη του αυτοκινητοδρόμου.
Φλοράν Μπαλμόν
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Εθνική Οδός 8 (Ελλάδα)
Παραπομπές
8 8 Κατηγορία:Δρόμοι στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
2753 Ντάνκαν
Ο Ντάνκαν (Duncan) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,30. Ανακαλύφθηκε το 1966 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Τζων Τσαρλς Ντάνκαν (John Charles Duncan, 1882–1967).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ντανκαν
Ολυμπιακές αφίσες
μικρογραφία|Η επίσημη αφίσα των [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1920|Ολυμπιακών Αγώνων του 1920.]] Οι Ολυμπιακές αφίσες αποτελούν τμήμα του γενικότερου σχεδιασμού που αναλαμβάνει κάθε φορά η διοργανώτρια χώρα των Ολυμπιακών αγώνων για την καλύτερη και ευκολότερη επικοινωνία του μεγάλου αυτού αθλητικού γεγονότος. Οι αφίσες είναι στενά συνδεδεμένες με τον τόπο και τον χρόνο που έχουν δημιουργηθεί και αντανακλούν κάθε φορά την κοινωνική, πολιτιστική, ίσως και πολιτική κατάσταση της διοργανώτριας χώρας.
Για τη δημιουργία της αφίσας, συνήθως γίνεται καλλιτεχνικός διαγωνισμός από την Οργανωτική Επιτροπή της διοργανώτριας χώρας. Στη συνέχεια, ειδική επιτροπή αποφασίζει ποια αφίσα είναι πιο κατάλληλη να την εκπροσωπήσει επικοινωνιακά. Συχνά η δημιουργική διαδικασία δεν είναι εντελώς ελεύθερη, καθώς η επιτροπή έχει προαποφασίσει στοιχεία που επιθυμεί να περιλαμβάνονται στον σχεδιασμό αλλά και μηνύματα που πρέπει να αναδειχθούν.
Παρόλο που σήμερα η δημιουργία της αφίσας κρίνεται αναγκαία, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες δεν υπήρχαν αφίσες ειδικά σχεδιασμένες για αυτό το σκοπό. Η πρώτη επίσημη αφίσα, ειδικά σχεδιασμένη για τη διοργάνωση που χρησιμοποιήθηκε ύστερα από την έγκριση της αρμόδιας επιτροπής ήταν αυτή των αγώνων που έγιναν στη Στοκχόλμη, το 1912. Η συγκεκριμένη αφίσα, δημιούργημα του Σουηδού Olle Hjortzberg, απεικόνιζε την πορεία των εθνών μέσα από την εκπροσώπησή τους από αθλητές που κρατούσαν τις εθνικές τους σημαίες.
Παγέντσνο
Το Παγέντσνο (πολωνικά: Pajęczno) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Παγέντσνο, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας, περίπου 40 χλμ. βόρεια της Τσενστοχόβα. Ο πληθυσμός του είναι 6.410 κάτοικοι (2021).
Ιστορία
Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές από το 1140, όταν ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ. Είχε δικαιώματα πόλης μεταξύ 1276 και 1870, και ξανά από το 1958. Ήταν μια βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Σιέρατς (1339-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Στις 14 Ιουνίου 2019, ένας μεθυσμένος άνδρας διέσχισε την πόλη με ένα άρμα T-55 και συνελήφθη λίγο αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόβιατ Παγέντσνο Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιέρατς (1339-1793) Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939)
2754 Εφίμοφ
Ο Εφίμοφ (Efimov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1966 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του ρώσου πρωτοπόρου της αεροπορίας Μιχαήλ Νικηφόροβιτς Εφίμοφ (Михаил Никифорович Ефимов, 1881–1919).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Εφίμοφ είναι Sa. Ο Εφίμοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες 26 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα, μία πολύ ταχεία περιστροφή.
Ραφαέλ Σαλέμ
Ο Ραφαέλ Σαλέμ (Θεσσαλονίκη, 7 Νοεμβρίου 1898-1963) ήταν Ελληνοεβραίος μαθηματικός προς τιμήν του οποίου ονομάστηκαν οι Αριθμοί Σαλέμ. Κάθε χρόνο, από το 1968, απονέμεται, σε μαθηματικούς που ασχολούνται με την Μιγαδική και Αρμονική Ανάλυση, το Βραβείο Σαλέμ, που θεσπίστηκε από τη σύζυγο του, Αντριάνα Τζεντίλι ντι Τζιουζέπε.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1898 στη Θεσσαλονίκη. Καταγόταν από επιφανή οικογένεια Σεφαραδιτών Εβραίων. Παππούς του ήταν ο ραβίνος Ραφαέλ Σαλέμ και πατέρας του ο γνωστός δικηγόρος, πρώτος γενικός γραμματέας του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης και ηγετικό στέλεχος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης Εμμανουέλ Σαλέμ.
Ο Ραφαέλ Σαλέμ ξεκίνησε τις γυμνασιακές του σπουδές στο ιταλικό γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη και τις ολοκλήρωσε στο Lycée Condorcet στο Παρίσι όπου είχε εγκατασταθεί με την οικογένειά του από το 1914. Στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και παράλληλα, καθώς τον ενδιέφεραν περισσότερο τα μαθηματικά, παρακολούθησε μαθήματα του μαθηματικού Jacques Salomon Hadamard. Το 1919 αποφοίτησε από την Νομική Σχολή στο Παρίσι και ξεκίνησε το διδακτορικό του αλλά τελικά στράφηκε στις θετικές επιστήμες. Έλαβε το Licencié ès sciences από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και το 1921 το πτυχίο μηχανικού (Ingénieur des Arts et Manufactures) από το École Centrale. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να εργάζεται στην τράπεζα Banque de Paris et des Pays-Bas και στον ελεύθερο χρόνο του ασχολούνταν με τις Σειρές Φουριέ, ένα θέμα με το οποίο ασχολούνταν σε ολόκληρη τη ζωή του. Την άνοιξη του 1939 συνεργάστηκε με τον Πολωνό μαθηματικό Józef Marcinkiewicz.
Όταν ξεκίνησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ο Σαλέμ συνδέθηκε με το Δεύτερο Γραφείο του Γενικού Επιτελείου (Deuxième Bureau of the General Staff) του γαλλικού στρατού και στάλθηκε στην Αγγλία για να βοηθήσει τον Επικεφαλής της Γαλλοβρετανικής Συντονιστικής Επιτροπής (Franco-British Coordination Committee). Το φθινόπωρο του 1940 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Κέμπριτζ της Μασσαχουσέτης, στις Η.Π.Α γλυτώνοντας έτσι από τους Ναζί σε αντίθεση με την μητέρα του, την αδερφή του, τον γαμπρό του και τον ανηψιό του που συνελήφθησαν από τους Ναζί και στάλθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου όλοι δολοφονήθηκαν. Στο Κέμπριτζ των Η.Π.Α ο Ραφαέλ Σαλέμ δίδαξε μαθηματικά, αρχικά ως λέκτορας και πολύ σύντομα ως καθηγητής, στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT). Επίσης έγινε επισκέπτων καθηγητής στο Χάρβαρντ και στο Στάνφορντ. Το 1958 διορίστηκε καθηγητής στη Σορβώνη. Παρέμεινε στο Παρίσι μέχρι το θάνατό του το 1963.
Ο Ραφαέλ Σαλέμ ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με την μελέτη της ανάλυσης Φουριέ και εισήγαγε την ιδέα των τυχαίων μετρήσεων στην αρμονική ανάλυση. Συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τον Νόρμπερτ Βίνερ, ο οποίος είναι γνωστός ως πατέρας της επιστήμης συστημάτων cybernetics. Προς τιμή του πήρε το όνομά του το Εργαστήριο Μαθηματικών “Ραφαέλ Σαλέμ” του Πανεπιστημίου της Ρουέν. Από το 1968 απονέμεται κάθε χρόνο το Βραβείο “Ραφαήλ Σαλέμ” (Prix Salem) μεταξύ δε των βραβευθέντων ήταν και οι Έλληνες μαθηματικοί Νικόλαος Βαρόπουλος (1968) και Στυλιανός Πηχωρίδης (1980).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Εβραίοι Μακεδονικής καταγωγής Κατηγορία:Φοιτητές της École Centrale Paris Κατηγορία:Έλληνες γαλλικής καταγωγής
Σουτσόου
Η Σουτσόου (κινεζικά: 苏州, πιν-γίν: Sūzhōu) είναι μεγάλη πόλη στο νοτιοανατολικό άκρο της επαρχίας Τσιανγκσού, στην ανατολική Κίνα, δίπλα στο δήμο της Σανγκάης. Η πόλη βρίσκεται κοντά στις εκβολές του ποταμού Γιανγκτσέ και στις όχθες της λίμνης Ταϊχού και αποτελεί τμήμα της περιοχής του δέλτα του Γιανγκτσέ. Διοικητικά η Σουτσόου είναι πόλη νομαρχιακού επιπέδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, εντός των διοικητικών ορίων της πόλης κατοικούν 10.549.100 άνθρωποι, ενώ ο αστικός πληθυσμός του Σουτσόου είναι 5.454.500 κάτοικοι. Θεωρείται ως μια από τις πλουσιότερες μεγάλες πόλεις της Κίνας.
Η Σουτσόου ιδρύθηκε αρχικά το 514 π.Χ.. Το 100 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της Ανατολική Δυναστείας των Χαν, ήταν μία από της πολυπληθέστερες πόλεις του κόσμου. Από την εποχή της δυναστείας Σονγκ (960-1279) είναι σημαντικό εμπορικό κέντρο στη Κίνα. Κατά τη διάρκεια των δυναστειών Μινγκ και Τσινγκ, η Σουτσόου ήταν το οικονομικό, πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο του κράτους πριν καταστροφή από την Εξέργεση των Ταϊπίν το 1860. Τρία χρόνια αργότερα, ο Λι Χοντσάν και ο Τσαρλς Τζορτζ Γκόρντον ανακατέλαβαν το Σουτσόου, αλλά η Σανγκάη, η οποία δεν είχε καταστραφεί, είχε αναλάβει το ρόλο της. Η πόλη ήταν η μεγαλύτερη πόλη στη κόσμο που δεν ήταν πρωτεύουσα από το 1400 μέχρι το 1850.
Τα κανάλια, οι πέτρινες γέφυρες, οι παγόδες και οι προσεκτικα σχεδιασμένοι κήποι καθιστούν τη Σουτσόου ένα από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς στη Κίνα. Οι κλασσικοί κήπου στο Σουτσόου προστέθηκαν στο κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1997 και το 2000. Η Σουτσόου έχει συχνά το προσωνύμια η Βενετία της Ανατολής ή Βενετία της Κίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Στεβάνοβατς
Το Στεβάνοβατς (σερβικά κυριλλικά: Стевановац) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Μόικοβατς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Μόικοβατς
Καλτανισσέττα
Η Καλτανισσέττα (Caltanissetta· σικελικά: Cartanissetta και ενίοτε Nissa) είναι ιταλική πόλη στην κεντρική Σικελία και η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Ο πληθυσμός της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2017 είναι 62.797 κάτοικοι. Η Καλτανισσέττα είναι ο 14ος μεγαλύτερος σε έκταση ιταλικός δήμος, ο 6ος σε υψόμετρο και έχει το δεύτερο μεγαλύτερο υψόμετρο στη Σικελία μετά την Έννα (912 μέτρα). Ο προστάτης Άγιος της πόλης είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ.
Ίδρυση της πόλης
Τα ίχνη της Καλτανισσέττα παραπέμπουν στο 406 π.χ. όταν ο στρατηγός από την Καρχηδόνα Νικίας που υπηρετούσε τον Αμίλκα οικοδόμησε ένα κάστρο στην περιοχή που πήρε το όνομα "Κάστρο του Νικία". Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος το κάστρο αλώθηκε από τη Ρώμη αλλά η επίδραση της Καρχηδόνας παρέμεινε έντονη σε ολόκληρη τη Σικελία. Όταν κατέλαβαν την περιοχή οι Σαρακηνοί άλλαξαν το όνομα "Νικίας" σε "Νίσα" που στην Αραβική γλώσσα σημαίνει "γυναίκα" και το κάστρο πήρε το όνομα "Κάλτ-α-Νίσα" που στα Αραβικά σημαίνει "Κάστρο της γυναίκας". Το "Κάλτ-α-Νίσα" στην ιταλική γλώσσα μεταφράζεται "Καλτανισέττα" που θα είναι το τελικό όνομα της πόλης. Οι Νορμανδοί κατέλαβαν την περιοχή (1086), ένα διάταγμα του Ρογήρου Α΄ της Απουλίας που παρουσιάζει τα μεγαλεπήβολα σχέδια του για την αστικοποίηση της Σικελίας.
Μεσαίωνας
Μετά τη Νορμανδική κατάκτηση στο νησί κυβέρνησαν ο Οίκος των Χοενστάουφεν, ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού και ο Οίκος της Βαρκελώνης από το Βασίλειο της Αραγωνίας που πήραν τον τίτλο του "Κόμη", ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας ανακηρύχτηκε βασιλιάς. Η πόλη απέκτησε άλλο ένα Κοινοβούλιο που ιδρύθηκε για να λυθούν οι προστριβές που είχαν ξεσπάσει την εποχή του Φρειδερίκου Γ΄ της Σικελίας. Η Καλτανισέττα έγινε δώρο στην Ισπανική οικογένεια Μονκάδα (1406) και στη συνέχεια έπεσε σε μεγάλη παρακμή. Τον 16ο αιώνα οικοδομήθηκε ο Καθεδρικός ναός της πόλης (1539) και μία γέφυρα πάνω από τον ποταμό Σάλσα (1566). Την ίδια εποχή η πόλη επεκτάθηκε με νέα προάστια πέρα από τα τείχη σε περιοχές που περιείχαν την Αραβική μεσαιωνική πόλη. Οι περιοχές χωρίστηκαν με δύο μεγάλες λεωφόρους που διέσχιζαν την πόλη κάθετα με συνάντηση στην "Πλατεία Γκαριμπάλντι", οι δρόμοι έχουν τα ονόματα "Λεωφόρος Βίκτωρος Εμμανουήλ" και "Λεωφόρος Ουμβέρτου Α΄".
Νεώτερα χρόνια
Η πόλη δέχτηκε σκληρή επίθεση και λεηλατήθηκε από το Πεδεμόντιο (8 Ιουλίου 1718) με πολλούς νεκρούς, την Καλτανισσέττα επισκέφτηκε ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε (1787). Η εξουσία της Ισπανικής οικογένειας Μονκάδα έληξε ύστερα από 406 χρόνια κυριαρχίας (1812), έπαψε να είναι φέουδο και έγινε πρωτεύουσα επαρχίας (1818) αλλά την επόμενη χρονιά λεηλατήθηκε σαν τιμωρία επειδή υποστήριζε τον Οίκο των Βουρβόνων, αργότερα έγινε έδρα επισκοπής (1844). Η Καλτανισσέττα συμμετείχε στην "Εκστρατεία των Χιλίων" με τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, μπήκε στην πόλη με τον συγγραφέα Τζουσέππε Σεζάρ Άμπα και με τον Αλέξανδρο Δουμά, η Καλτανισσέττα εισήλθε στο Βασίλειο της Ιταλίας (22 Οκτωβρίου 1861).
Μετά την Ιταλική ενοποίηση η πόλη γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη χάρη στην εξόρυξη θείου αλλά σημειώθηκαν συνεχώς δυστυχήματα με 47 νεκρούς (27 Απριλίου 1867), 65 νεκρούς (12 Νοεμβρίου 1881) και 51 νεκρούς (1911). Ο πληθυσμός της πόλης εξεγέρθηκε εναντίον του νομάρχη της Σικελίας με αποτέλεσμα την καθαίρεση του. Η Καλτανισσέττα συνδέθηκε με σιδηροδρομική γραμμή λύνοντας τα προβλήματα επικοινωνίας (8 Απριλίου 1878), τρία χρόνια αργότερα την επισκέφτηκαν ο βασιλιάς Ουμβέρτος Α΄ της Ιταλίας, η βασίλισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας (Βασίλισσα της Ιταλίας) και ο γιος τους και διάδοχος Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η πόλη δέχτηκε σκληρούς βομβαρδισμούς από τις Συμμαχικές δυνάμεις με 351 νεκρούς τον Ιούλιο του 1943. Το "Τρίτο Αμερικάνικο Σώμα Πεζικού" στρατοπέδευσε στη Λικάτα (10 Ιουλίου 1943) και οκτώ μέρες αργότερα κατέλαβε την Καλτανισσέττα (18 Ιουλίου 1943). Το "Πρώτο Αμερικάνικο Σώμα Πεζικού" στρατοπέδευσε στην Τζέλα και σε λίγες ώρες κινήθηκε προς την Κατάνια για να συναντήσει το "45ο Αμερικάνικο Σώμα Πεζικού" που είχε στρατοπεδεύσει κοντά στη Ραγκούζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Νορμανδική αρχιτεκτονική στην Ιταλία Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Καλτανισσέττα
Vought OS2U Kingfisher
Το Vought OS2U Kingfisher ήταν διθέσιο αναγνωριστικό υδροπλάνο που επιχειρούσε, εκτοξευόμενο με καταπέλτη, από τις κύριες μονάδες επιφανείας του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένα από τα σημαντικότερα αεροσκάφη της κλάσης του εκείνη την περίοδο, με την συνολική παραγωγή να ανέρχεται σε 1519 μονάδες. Μπορούσε να επιχειρεί και από αεροδρόμια με συμβατικό σύστημα προσγείωσης. Αρκετά αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν από τις αεροπορικές δυνάμεις άλλων χωρών.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 ο σχεδιαστής της Vought Rex B. Beisel ανέλαβε την ανάπτυξη ενός αναγνωριστικού μονοπλάνου για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, ικανό να καλύψει πληθώρα αποστολών, συμπεριλαμβανομένης και της κατεύθυνσης των πυρών των θωρηκτών. Το νέο αεροσκάφος ενσωμάτωνε αρκετές καινοτομίες για την εποχή του. Ο οπλισμός ήταν ισχνός και αποτελούνταν από ένα πολυβόλο που χειρίζονταν ο πιλότος και ένα ακόμα στο πίσω μέρος που το χειρίζονταν το δεύτερο μέλος του πληρώματος. Το αεροσκάφος μπορούσε ακόμη να μεταφέρει δύο βόμβες ή δύο βόμβες βυθού.
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1938, προωθούμενο από τον αστεροειδή κινητήρα Pratt & Whitney R-985-4 Wasp Junior των 450 hp.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι παραδόσεις των πρώτων 54 Kingfisher στο Ναυτικό ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1940. Ακολούθησε η παράδοση 158 OS2U-2, 53 εκ των οποίων χρησιμοποιήθηκαν για να εξοπλίσουν τις νεοσυσταθείσες Μοίρες Παράκτιας Περιπολίας, ενώ πολλά ακόμη χρησιμοποιήθηκαν σαν εκπαιδευτικά στον αεροναύσταθμο της Πενσακόλα (Pensacola) στη Φλόριντα. Το 1942 συγκροτήθηκαν εννέα ακόμα Μοίρες Παράκτιας Περιπολίας, όλες εξοπλισμένες με OS2N-1, κατασκευασμένα από το Naval Aircraft Factory. Πολλά από τα θωρηκτά, τα βαρέα και τα ελαφρά καταδρομικά του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού χρησιμοποιούσαν το αεροσκάφος σαν αναγνωριστικό. Τα Kingfisher αξιοποιήθηκαν επίσης για την υποστήριξη των παράκτιων βομβαρδισμών και σαν διασωστικά.
Η Αυστραλία παρέλαβε το 1942 18 αεροσκάφη που προορίζονταν για της Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Αρχικά αξιοποιήθηκαν σαν εκπαιδευτικά για τα πληρώματα των ιπτάμενων ακάτων, αλλά στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν για την συγκρότηση της Νο. 107 Μοίρας (No. 107 Squadron RAAF) που ανέλαβε αποστολές συνοδείας νηοπομπών.
Το OS2U και το παλαιότερο αεροσκάφος ίδιας κλάσης Curtiss SOC Seagull παρέμειναν σε υπηρεσία πολύ περισσότερο από όσο προβλεπόταν, διότι το αεροσκάφος που θα τα αντικαθιστούσε -το Curtiss SO3C Seamew- δεν ήταν επιτυχημένο. Η αντικατάσταση των OS2U ξεκίνησε στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ιωνικό Πανεπιστήμιο Σμύρνης
To Ιωνικό Πανεπιστήμιο της Σμύρνης ήταν ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα το οποίο συστήθηκε στη Σμύρνη κατά τη διάρκεια της Ελληνικής διοίκησης της περιοχής χωρίς όμως να λειτουργήσει ποτέ.
Προϊστορία εγχειρήματος
Την αρχική ιδέα για τη σύσταση ενός νέου ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος, εκτός του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στις μόλις απελευθερωμένες περιοχές μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, είχε ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος. Έτσι αρχικά προτάθηκε η Κωνσταντινούπολη και η Θεσσαλονίκη. Η ιδέα στη συνέχεια, καλλιεργήθηκε όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής συναντήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1919 στο Παρίσι. Ο Βενιζέλος μίλησε αργότερα και για ένα δεύτερο πανεπιστήμιο το οποίο θα ιδρυόταν στη Σμύρνη. Ο Βενιζέλος είχε επιλέξει τον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή για να συστήσει το ίδρυμα αυτό επειδή διέθετε οργανωτική εμπειρία (είχε οργανώσει το Πολυτεχνείο του Μπρεσλάου) και επειδή ήθελε να αποφύγει«μια και καλή την ανάμιξη της αθηναϊκής πολιτισμικής ελίτ στο φιλόδοξο σχέδιό του».
Η ίδρυση του Πανεπιστημίου και η οργάνωσή του
Στο υπόμνημα του Καραθεοδωρή βασίστηκε ο νόμος 2251/14-7-1920 Περί ιδρύσεως και λειτουργίας Ελληνικού Πανεπιστημίου εν Σμύρνη (ΦΕΚ,τευχ.Α' ΙΙ) που ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 1920. Ο διορισμός του Καραθεοδωρή υπογράφτηκε στις 28 Οκτωβρίου/10 Νοεμβρίου 1920 με αναδρομική ισχύ από τις 15/28 Ιουλίου 1920, ενώ το ιδρυτικό διάταγμα εκδόθηκε από την Ύπατη Αρμοστεία την 1η Δεκεμβρίου 1920.
Οι σχολές του ιδρύματος
Το Πανεπιστήμιο αποτελείτο από τις εξής σχολές: Τα έτη σπουδών κάθε κύκλου θα ποίκιλλαν ανάλογα με τον απονεμόμενο τίτλο σπουδών, ενώ προβλέπονταν και σειρές μαθημάτων διάρκειας λίγων εβδομάδων γύρω από πρακτικά θέματα Μηχανολογίας και Γεωπονικής. Ειδικές εισαγωγικές εξετάσεις για κάθε κύκλο σπουδών θα εγγυούνταν το επίπεδο των φοιτητών, ενώ για την εξέταση της προόδου στην πορεία των σπουδών προτεινόταν η υιοθέτηση ενός συστήματος μεταξύ του βρετανικού, που πολλαπλασίαζε τις γραπτές και προφορικές εξετάσεις, και του γερμανικού, που τις καταργούσε σχεδόν εντελώς. Η διδακτέα ύλη προβλεπόταν υποχρεωτική σε συγκεκριμένα για κάθε κλάδο μαθήματα, με δυνατότητα επιλογής ενός ή δύο ακόμη θεμάτων.
Η γλώσσα των μαθημάτων θα ήταν η Ελληνική και η τουρκική, χωρίς να αποκλείονται και άλλες. Το διδακτικό προσωπικό θα το αποτελούσαν τακτικοί και έκτακτοι καθηγητές, επιμελητές και βοηθοί. Ο βαθμός και ο μισθός τους θα ήταν αντίστοιχος με εκείνον του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.. Επίσης θα μπορούσαν να κατέχουν κι άλλη δημόσια θέση. Η διοίκηση του ιδρύματος ήταν ο πρύτανης για πέντε-μεταβατικά- χρόνια, και ακόλουθα ο πρύτανης, η σύγκλητος, οι κοσμήτορες των σχολών και οι διευθυντές των παραρτημάτων. Οι τίτλοι που παρέχει το ίδρυμα ανάλογα με τη διάρκεια φοίτησης ήταν ενδεικτικά, πτυχία και διδακτορικά.
Η οργάνωση του πανεπιστημίου
Τον Αύγουστο του 1920 συνοδεύει τον Βενιζέλο στη μοναδική του επίσκεψη στο λιμάνι της Σμύρνης και συναντάται για πρώτη φορά με τον Ύπατο Αρμοστή, ο οποίος επρόκειτο να σταθεί ο θερμότερος υποστηρικτής της προσπάθειας για την πραγματοποίηση του σχεδίου, καθώς και πρόθυμος χορηγός των απαραίτητων χρηματικών ποσών. Ο Καραθεοδωρής αρχικά εγκαταστάθηκε στο πολιτελές προάστειο του Βουτζά, όπου ζούσαν οικογένειες δυτικοευρωπαίων και στις μετακινήσεις του από και προς το πανεπιστήμιο είχε αυτοκίνητο με οδηγό παραχωρημένο από την Αρμοστεία. Αφού λάβει μια άδεια μερικών εβδομάδων πραγματοποιεί περιοδεία σε Γαλλία και Γερμανία προκειμένου να προμηθευτεί τον αναγκαίο υλικοτεχνικό εξοπλισμό: με 500.000 μάρκα που του είχε δώσει το Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών και 200.000 μάρκα που του είχε δώσει η Ύπατη Αρμοστεία, αγόρασε εργαστηριακό εξοπλισμό που μεταφέρθηκε στη Σμύρνη μέσα σε ογδόντα δύο κιβώτια. Επίσης από τους οίκους Sckott & Genossen της Ιένας αγόρασε γυαλικά και από το Βερολίνο προπλάσματα φυτών και άλλα βιβλία σε τιμές 60% χαμηλότερες από το αν τα αγόραζε από την Αθήνα.
Το διδακτικό προσωπικό
Ο Καραθεοδωρής επέλεξε και το διδακτικό προσωπικό του ιδρύματος: έτσι για την έδρα της φυσικής επέλεξε τον Φρίξο Θεοδωρίδη διπλωματούχο του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης,  για την έδρα της χημείας τον Π.Κυρόπουλο, για τη διδασκαλία της αγρονομίας τον Θεολόγο Κεσίσογλου με σπουδές στο Βέλγιο και οργανωτή γεωργικών σχολών στην Κίνα, την Κολομβία και την Ουρουγουάη. Τέλος για την έδρα της μικροβιολογίας κλήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1920 ο Γεώργιος Ιωακείμογλου, που δίδασκε ως άμισθος υφηγητής φαρμακολογίας στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, για να αρχίσει να διδάσκει από την 1η Ιανουαρίου του 1921 και μέχρι να ξεκινήσει τη διδασκαλία, να διευθύνει το εργαστήριο υγιεινής. Η επιλογή του προσωπικού γινόταν με κριτήριο τις σπουδές των επιλεγόμενων προσώπων κι όχι τη διδασκαλία ή την έρευνα που είχαν πραγματοποιήσει. Δεν έλλειψαν όμως και οι περιπτώσεις επιστημόνων που θέλησαν να διδάξουν και οι ίδιοι ή προτάθηκαν από άλλους για να διδάξουν: έτσι τον Ιούνιο του 1920 ο Ludwwig Burhner ήθελε να διδάξει ως καθηγητής γενικής και ιστορικής γεωγραφίας στο ίδρυμα αυτό. Ο τότε υπουργός των Εξωτερικών της Ελλάδος Νικόλαος Πολίτης πρότεινε τον Ευγένιο Σωμαρίδη, καθηγητή στην έδρα Νέας Ελληνικής Γλώσσας στη Βιέννη, για τη σχολή Ανατολικών Γλωσσών του Ιωνικού Πανεπιστημίου της Σμύρνης. Τέλος ο μητροπολίτης Χρύσανθος πρότεινε τον Ιωάννη Φιλιππίδη διδάκτορα Νομικής.
Οι κτιριακές εγκαταστάσεις
Βρισκόταν στον λόφο Μπαχρή-Μπαμπά στις δυτικές παρυφές του λόφου Πάγου. Το κτίριο ήταν μισοτελειωμένο όταν απελευθερώθηκε η Σμύρνη. Περιελάμβανε εβδομήντα ευρύχωρες αίθουσες, αμφιθέατρο τριακοσίων είκοσι θέσεων και μεγάλο περίβολο. Στη θέση αυτή υπήρχε από τον 19ο αιώνα εβραϊκό νεκροταφείο σαρανταπέντε στρεμμάτων το οποίο έπαψε να χρησιμοποιείται από το 1875. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν Τούρκοι πρόσφυγες από τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1878. Οι Ισραηλίτες αντέδρασαν στην καταπάτηση της περιοχής αλλά οι Τουρκικές αρχές τους παραχώρησαν μέρος αυτής αντί ενοικίου το οποίο όμως οι Ισραηλίτες δεν κατέβαλαν ποτέ. Τελικά το 1914 ο νομάρχης της Σμύρνης Ραχμή μπέης απαλλοτρίωσε την έκταση με σκοπό να ανεγείρει τουρκική σχολή και βιβλιοθήκη τα οποία δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ όταν είχαν φτάσει οι Έλληνες στη Σμύρνη. Επειδή η έκταση ανήκε στο Τουρκικό δημόσιο, περιήλθε ακολούθως στη διάδοχη διοίκηση, την Ελληνική. Η ολοκλήρωση των εργασιών κόστισε 110.000 τουρκικές λίρες. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιούνταν στις 10 Οκτωβρίου του 1922.
Τα προβλήματα
Τα προβλήματα σχετικά με τη λειτουργία του ιδρύματος συνδέονταν αρχικά με τις υποσχόμενες χορηγίες και κυρίως εκείνη του πλούσιου Έλληνα Σταύρου Παλαντζή ο οποίος είχε αναλάβει να χρηματοδοτήσει την ανέγερση του Πανεπιστημίου με το ποσό των 2.000.000 φράγκων και παράλληλα να καταβάλει κάθε χρόνο το ποσό των 250.000 φράγκων. Υπέγραψε μάλιστα και σχετική συμφωνία με το Ελληνικό Δημόσιο, δια του Έλληνα πρέσβυ στο Παρίσι Δημήτριου Μπενετάτου. Τελικά δεν τήρησε τους όρους του συμβολαίου ο Παλαντζής. Επίσης, ο καθηγητής Ιωακείμογλου μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920 δεν επέστρεψε στη Σμύρνη. Αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα του ιδρύματος εκφράζονταν και από προσωπικότητες του πανεπιστημιακού χώρου στην άλλη πλευρά του Αιγαίου: ο Χρήστος Ανδρούτσος επιφυλασσόταν για την δυνατότητα να συνεχίσει να λειτουργεί το ίδρυμα. Τέλος, η τουρκική κοινωνία ένιωθε αποξενωμένη επειδή καλούνταν έμμεσα να αναγνωρίσει την ελληνική πολιτιστική υπεροχή και ήταν ήδη αποξενωμένη από την δυτική παιδεία και από τις μικρότερες βαθμίδες εκπαίδευσης.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή
Στις 23 Αυγούστου του 1922 ο Καραθεοδωρή συγκέντρωσε το προσωπικό και το ενημέρωσε σχετικά με την αποχώρησή τους από τη Σμύρνη, ενώ το εφοδίασε με λίγα χρήματα και συστατικές επιστολές. Το κλειδί του ιδρύματος το παρέδωσε συμβολίκά στον Πλαστήρα. Τα βιβλία της βιβλιοθήκης του ιδρύματος, τα φυσικοχημικά όργανα και το αρχείο του πανεπιστημίου παραδόθηκαν από τον Καραθεοδωρή στον καθηγητή Δημήτριο Χόνδρο και στη συνέχεια φιλάχθηκαν από τους Μιχαήλ Αναστασιάδη, Θεόδωρο Κουγιουμτζέλη και Σαλτέρη Περιστεράκη, οι οποίοι και τα παρέδωσαν στον Καίσαρα Αλεξόπουλο. Σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο Φυσικών Επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κατοχή της Σμύρνης Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Τουρκία Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Σμύρνη Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία στην Τουρκία Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Γούλφβιλ
Το Γούλφβιλ (αγγλικά: Wolfville) είναι καναδική κωμόπολη στην κοιλάδα Αννάπολις, στην κομητεία Κινγκς, στη Νέα Σκωτία, η οποία βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της επαρχειακής πρωτεύουσας, Χάλιφαξ. Η κωμόπολη φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο Ακέιντια και την Σχολή Λάντμαρκ Ηστ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά
2755 Αβικέννας
Ο Αβικέννας (Avicenna) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αβικέννα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αβικέννα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αβικεννας
Μετά την Κηδεία
Το Μετά την Κηδεία -(After the Funeral) - (ελληνικός τίτλος: «Ο σατανάς με την πλερέζα») είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι και πρωτοεκδόθηκε στις ΗΠΑ από την "Dodd, Mead and Company" τον Μάρτιο του 1953 υπό τον τίτλο "Funerals are Fatal" και στη Βρετανία από την "Collins Crime Club" στις 18 Μαΐου του ίδιου έτους υπό τον αυθεντικό τίτλο της Κρίστι. Η έκδοση στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε με τιμή $2.50 και η βρετανική έκδοση με τιμή δέκα σελίνια και έξι πένες (10/6).
Στην Ελλάδα το έργο έχει πρωτο-κυκλοφορήσει το 1970. Επίσης, το 2006 επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις «Λυχνάρι», σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριαζή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1953
Νέα Αγγλία
thumb|Το εξώφυλλο του βιβλίου του Τζον Σμιθ, όπου εμφανίζεται για πρώτη φορά ο όρος New England
Η Νέα Αγγλία (New England) είναι βορειοανατολική περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ονομάστηκε έτσι από τον Τζoν Σμιθ, Άγγλο εξερευνητή και αρχηγό της αποικίας του Τζέιμσταουν, της πρώτης επιτυχημένης αγγλικής αποικίας στη βόρεια Αμερική, ο οποίος εξερεύνησε την περιοχή και εξέδωσε το 1616 βιβλίο, με τίτλο Μια Περιγραφή της Νέας Αγγλίας (A Description of New England).
Οι πρώτες ευρωπαϊκές αποικίες στην περιοχή ιδρύθηκαν από Άγγλους τον 17ο αιώνα, στη σημερινή Μασαχουσέτη, με πρώτη την Αποικία του Πλίμουθ, η οποία ιδρύθηκε το 1620 από τους λεγόμενους Πίλγκριμς. Ακολούθησε η ίδρυση της Αποικίας του Κόλπου της Μασαχουσέτης, το 1630, με πρώτη πόλη τη Βοστώνη.
Πολιτείες
Η Νέα Αγγλία αποτελείται σήμερα από τις εξής έξι Πολιτείες των ΗΠΑ:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών
Παλλάς του Βελλετρίου
Η Παλλάς του Βελλετρίου είναι αριστουργηματικό έργο γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Ονομάζεται έτσι επειδή το μόνο πλήρες αντίγραφο που σώζεται σήμερα βρέθηκε στο Βελλέτρι της Ιταλίας και εκτίθεται στο Λούβρο.
Περιγραφή
Το αρχικό καλλιτέχνημα ήταν κατασκευασμένο από χαλκό. Σήμερα διασώζεται ένα καλοδιατηρημένο πλήρες αντίγραφο από μάρμαρο, καθώς και πολλά μαρμάρινα αντίγραφα της κεφαλής.
το άγαλμα παριστάνει τη θεά Αθηνά σε μεγαλοπρεπή πόζα. Στηρίζεται στο αριστερό πόδι, με το δεξί πόδι να αναπαύεται στο πλάι. Ο δεξιός βραχίονας είναι υπερυψωμένος και κρατάει το κοντάρι του δόρυτος που με το άλλο άκρο του ακουμπάει στη γη. Το δεξί χέρι λείπει από τον αγκώνα και κάτω και έχει αντικατασταθεί. Ο αριστερός βραχίονας είναι ενωμένος με τον κορμό του σώματος. Το δεξί χέρι λείπει επίσης από τον καρπό και κάτω. Υπάρχει ένα χάλκινο νόμισμα της Αθήνας, που έχει την ίδια αναπαράσταση, και γι' αυτό ξέρουμε ότι το άγαλμα αυτό της Αθηνάς κρατούσε στην ανοιχτή δεξιά παλάμη ένα αργυρό ομοίωμα της Νίκης.
Φοράει δωρικό μάλλινο πέπλο με περίτεχνες πτυχές, ενώ είναι οπλισμένη με ένα φίδι ζωντανό που την προφυλάγει. Στο στήθος φοράει την αιγίδα με φίδια. Η κεφαλή καλύπτεται από κράνος κορινθιακού τύπου.
Ερμηνεία
Το άγαλμα παρουσιάζει την Αθηνά με μεγαλοπρέπεια. Δίνει έμφαση στη σοφία χωρίς να τονίζει ιδιαίτερα την πολεμική υπεροχή.
Καλλιτεχνική επιρροή
Η στάση του αγάλματος αυτού έγινε πρότυπο για πολλούς ανδριάντες αυτοκρατόρων της Ρωμαϊκής εποχής, ενώ η κεφαλή του αγάλματος έχει πολλές ομοιότητες με την περίφημη προτομή του Περικλή.
Ιστορική τοποθέτηση
Το καλλιτεχνικό στυλ και τα χαρακτηριστικά της κεφαλής και του πέπλου κάνουν σαφώς τον προσδιορισμό του καλλιτέχνη. Το άγαλμα είναι της εποχής του Περικλή λίγο πριν της έκρηξης του Πελοποννησιακού πολέμου. Από το αθηναϊκό νόμισμα που την απεικονίζει συμπεραίνουμε ότι στόλιζε την Αθήνα. Ο καλλιτέχνης όμως μάλλον δεν προέρχεται από τη σχολή του Φειδία, αλλά ίσως είναι ο Κρεσίλας που έκανε και την προτομή του Περικλή. Το άγαλμα ίσως να ήταν η περίφημη Αθηνά Σωτήρα που στόλιζε το Ιερό του Δία Σωτήρα στον Πειραιά.
Φρανκ Λόιντ
Ο Φρανκ Λόιντ (Frank William George Lloyd, 2 Φεβρουαρίου 1886 - 10 Αυγούστου 1960) ήταν Βρετανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών βραβευμένος με δυο Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες Η μη Εστεμμένη Βασίλισσα (The Divine Lady, 1929) και Καβαλκάντ (Cavalcade, 1933). Ο Λόιντ ήταν ένας από τους ιδρυτές της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών και πρόεδρός της από το 1934 εώς και το 1935.