cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θρασύβουλος
Ο Θρασύβουλος (μέσα 5ου αιώνα π.Χ. - 388 π.Χ.), ήταν Αθηναίος στρατηγός και ηγέτης της δημοκρατικής παράταξης. Το 411 π.Χ., όταν έλαβε χώρα πραξικόπημα των ολιγαρχικών στην Αθήνα, εξελέγη στη Σάμο στρατηγός, λαμβάνοντας την αρχηγία του αντιστασιακού κινήματος των δημοκρατικών. Από τη θέση αυτή, ανακάλεσε τον αμφιλεγόμενο πολιτικό Αλκιβιάδη από την εξορία, με τον οποίο συνεργάστηκε στενά κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών. Το 411 και το 410 π.Χ., ο Θρασύβουλος και οι συνεργάτες του πέτυχαν μια σειρά από σημαντικές νίκες σε θαλάσσιες μάχες.
Μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ο Θρασύβουλος ηγήθηκε της δημοκρατικής αντίστασης ενάντια στη νέα ολιγαρχική κυβέρνηση, γνωστή ως οι Τριάκοντα Τύραννοι, την οποία οι νικητές του πολέμου, Σπαρτιάτες, είχαν επιβάλει στην Αθήνα. Το 404 π.Χ., οδήγησε μια μικρή δύναμη εξόριστων, εισέβαλε στην Αττική και, μετά από μερικές μάχες, νίκησε αρχικά τη σπαρτιατική φρουρά και κατόπιν τις ολιγαρχικές δυνάμεις. Ως ηγέτης της αναγεννημένης δημοκρατίας τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Θρασύβουλος προώθησε μια πολιτική αντίστασης στη Σπάρτη και προσπάθησε να οδηγήσει την Αθηναϊκή Ηγεμονία σε ανάκαμψη. Σκοτώθηκε το 388 π.Χ., ενώ είχε τεθεί επικεφαλής μιας αθηναϊκής ναυτικής μοίρας κατά τη διάρκεια του Κορινθιακού Πολέμου.
Πρώιμη καριέρα
Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για την καταγωγή και την παιδική ηλικία του Θρασύβουλου. Το όνομα του πατέρα του ήταν Λύκος και καταγόταν από το Δήμο Στειρίας (το σημερινό Πόρτο Ράφτη). Γεννήθηκε πιθανώς κάπου ανάμεσα στο 455 και 441 π.Χ., αν και μια ημερομηνία κοντά στα τέλη της δεκαετίας του 430 π.Χ. δεν μπορεί να αποκλειστεί. Παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Διάφορα στοιχεία υποδεικνύουν πως καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Ανέλαβε το αξίωμα του τριηράρχου, το οποίο απαιτούσε μεγάλες προσωπικές δαπάνες, ενώ κάποια στιγμή ο γιος του στάθηκε ικανός να πληρώσει ένα βαρύ πρόστιμο 10 ταλάντων.
Μέχρι το 411 π.Χ., ο Θρασύβουλος είχε ήδη καταξιωθεί σε κάποιο βαθμό ως πολιτικός. Δεν αναφέρεται σε καμία πηγή πριν από την ημερομηνία αυτή, συνεπώς είναι αδύνατον να συνθέσουμε μια εικόνα για τις δραστηριότητές του.
Ως πολιτικός, συνηγορούσε υπέρ του αθηναϊκού ιμπεριαλισμού και επεκτατισμού, ήταν δε μεγάλος υποστηρικτής της δημοκρατίας του Περικλή. Δεν φαίνεται να ήταν προικισμένος ομιλητής, ωστόσο ο Πλούταρχος αναφέρει πως είχε «τη δυνατότερη φωνή από όλους τους Αθηναίους». Κατά την περίοδο που πρωτοστατούσε στα πολιτικά πράγματα φαίνεται πως ακολούθησε φιλολαϊκή πολιτική.
Το πραξικόπημα του 411 π.Χ.
Το 413 π.Χ., ένα ογκωδέστατο αθηναϊκό εκστρατευτικό σώμα εκμηδενίστηκε στη Σικελία. Την επομένη της ήττας αυτής, η Αθήνα βρέθηκε να αντιμετωπίζει μια κρίση καινοφανούς σοβαρότητας. Διάφορες πόλεις που άνηκαν στην Αθηναϊκή Ηγεμονία στο Αιγαίο ξεκίνησαν να επαναστατούν, με το στόλο τον Πελοποννησίων να σπεύδει να τους βοηθήσει. Σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η ζημιά, η Αθήνα επένδυσε τα εφεδρικά της χρήματα στην αναδημιουργία του στόλου της και έστειλε εκείνα που της απέμεναν στη Σάμο για να δημιουργήσουν εκεί ναυτική βάση.
Στην ατμόσφαιρα αυτή της γενικής κρίσης, Αθηναίοι αριστοκράτες που επιθυμούσαν από καιρό να ρίξουν τη δημοκρατία, ξεκίνησαν να δρουν ανοιχτά με στόχο την αλλαγή της διακυβέρνησης, και συνωμότησαν να μετατρέψουν το πολίτευμα σε ολιγαρχία. Στα σχέδιά τους περιλαμβανόταν και η ανάκληση του Αλκιβιάδη, τον οποίο είχε εξορίσει η δημοκρατική κυβέρνηση. Αυτοί οι ολιγαρχικοί ξεκίνησαν να φέρνουν σε πέρας το σχέδιό τους από τη Σάμο, όπου ενθάρρυναν μια ομάδα ολιγαρχικών κατοίκων να πραγματοποιήσουν παρόμοια στάση.
Υπάρχει διχογνωμία ανάμεσα στους σύγχρονους ιστορικούς σχετικά με το ρόλο του Θρασύβουλου στη συγκεκριμένη υπόθεση. Ο Ντόναλντ Κάγκαν υποστήριξε πως ο πολιτικός ήταν ανάμεσα στους πρωτεργάτες αυτής της συνωμοσίας επιθυμώντας να υποστηρίξει μια μετριοπαθή ολιγαρχία, μα στην πορεία άλλαξε γνώμη εξαιτίας των ακραίων πράξεων των συντρόφων του. Ο Ρ. Τζ. Μπακ, από την άλλη, θεωρεί πως κατά πάσα πιθανότητα ο Θρασύβουλος ουδέποτε συμμετείχε στη στάση, ίσως και γιατί απουσίαζε από τη Σάμο την εποχή της έναρξής της.
Μετά την επιστροφή τους στην Αθήνα, οι συνωμότες πέτυχαν την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, εγκαθιστώντας ολιγαρχία 400 προσώπων. Στη Σάμο, ωστόσο, η στάση δεν είχε την ίδιο αποτέλεσμα. Οι Σαμιώτες δημοκρατικοί έμαθαν για τη συνωμοσία και ενημέρωσαν τέσσερις επιφανείς Αθηναίους, τους στρατηγούς Λέοντα και Διομέδοντα, το Θρασύβουλο και το Θράσυλλο, που εκείνη την εποχή ήταν οπλίτης. Με την υποστήριξη των ανδρών αυτών και των Αθηναίων στρατιωτών γενικότερα, οι δημοκρατικοί στο νησί κατάφεραν να νικήσουν τους συνωμότες όταν προσπάθησαν να καταλάβουν την εξουσία.
Ένα πλοίο αναχώρησε για την Αθήνα για να ενημερώσει τους πολίτες για την επιτυχία αυτή κατά των ολιγαρχικών. Μόλις έφτασε, ωστόσο, το πλήρωμα συνελήφθη, καθώς τα νέα της νίκης των δημοκρατικών δεν ήταν ευπρόσδεκτα από τη νέα ολιγαρχική κυβέρνηση. Μαθαίνοντας το γεγονός, ο στρατός της Σάμου καθαίρεσε τους στρατηγούς του και εξέλεξε νέους, που θεωρούνταν περισσότερο αποφασιστικοί στις πράξεις τους για την προάσπιση της δημοκρατίας, με το Θρασύβουλο και το Θράσυλλο ανάμεσά τους. Οι στρατιώτες, υποστηρίζοντας πως δεν επαναστάτησαν κατά της πόλης, αλλά πως η πόλη επαναστάτησε εναντίον τους, αποφάσισε να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, ενώ παράλληλα θα συνέχιζε τον πόλεμο ενάντια στη Σπάρτη.
Μια από τις πρώτες κινήσεις του Θρασύβουλου από τη θέση του στρατηγού ήταν να φέρει στην επιφάνεια το θέμα της ανάκλησης του Αλκιβιάδη, κάτι που υποστήριζε και πριν συμβούν τα γεγονότα αυτά. Αφού έπεισε τους ναύτες του για τη σκοπιμότητα του σχεδίου του, απέπλευσε για να βρει τον Αλκιβιάδη και επέστρεψε μαζί του στη Σάμο. Στόχος αυτής της πολιτικής ήταν να αποσπάσει την εύνοια των Περσών από τους Σπαρτιάτες, καθώς πιστευόταν πως ο Αλκιβιάδης είχε μεγάλη επιρροή στον Τισσαφέρνη. Ο Αλκιβιάδης επίσης εκλέχτηκε στρατηγός στο πλευρό του Θρασύβουλου και άλλων. Λίγο καιρό μετά, αφού συντελέστηκε και επανάσταση στην Εύβοια, η κυβέρνηση των 400 στην Αθήνα ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε από μια ευρύτερη ολιγαρχία, που με τη σειρά της έδωσε τη θέση της στη δημοκρατία.
Ως ναύαρχος
Κατά τους μήνες που ακολούθησαν τα γεγονότα αυτά, ο Θρασύβουλος ηγήθηκε του αθηναϊκού στόλου σε πολλαπλές σημαντικές ναυμαχίες. Στη Ναυμαχία στο Κυνός Σήμα, οδήγησε μια πτέρυγα του στόλου και απέτρεψε αθηναϊκή ήττα απλώνοντας έτσι τα άκρα του σχηματισμού τους ώστε να καταστήσει αδύνατη την περικύκλωση. Η μάχη ολοκληρώθηκε με νίκη των Αθηναίων. Λίγο αργότερα, έξω από την Αβυδο, οι Αθηναίοι νίκησαν πάλι τους Σπαρτιάτες χάρη και στην έγκαιρη επέμβαση του Αλκιβιάδη, ο οποίος κατέφθασε με 18 ακόμη πλοία.
Το 409 και 408 π.Χ., ο Θρασύβουλος παρέμεινε επικεφαλής του στόλου, αν και οι πράξεις του δεν έχουν καταγραφεί σαφώς. Φαίνεται πως πέρασε αρκετό από τον καιρό του σε εκστρατεία στη Θράκη, ανακτώντας πόλεις για την Αθηναϊκή Ηγεμονία και αποκαθιστώντας τις εισροές φόρων από την περιοχή. Το 407 π.Χ. τέθηκε επικεφαλής ενός στόλου που πολιόρκησε τη Φώκαια, πόλη της Μικράς Ασίας. Ωστόσο, αυτή η πολιορκία έπρεπε να λυθεί αφού οι Σπαρτιάτες υπό το Λύσανδρο νίκησαν το κυρίως τμήμα του αθηναϊκού στόλου στο Νότιον. Αυτή η ήττα οδήγησε στην πτώση και στην εξορία του Αλκιβιάδη. Ο Θρασύβουλος είτε απομακρύνθηκε από το αξίωμα του επί τόπου από τον Αλκιβιάδη είτε δεν επανεξελέγη μόλις έλαβε τέλος η θητεία του. Όπως και να έχει έμεινε εκτός μαχών μέχρι το τέλος του πολέμου.
Ο Θρασύβουλος επέστρεψε στη δράση ωστόσο, στη Ναυμαχία των Αργινουσών το 406 π.Χ. Ορίστηκε τριήραχος του αθηναϊκού βοηθητικού στόλου που εστάλη να υποστηρίξει το ναύαρχο Κόνωνα, που είχε αποκλειστεί στη Μυτιλήνη. Η μάχη αυτή είχε θετικό αποτέλεσμα για τους Αθηναίους. Ακολούθως, οι ναύαρχοι πήραν την πλειονότητα των πλοίων για να επιτεθούν στους Πελοποννήσιους που απειλούσαν τον Κόνωνα, αφήνοντας πίσω τον Θρασύβουλο και το συνεργάτη του, Θηραμένη, να μαζέψουν τους επιζώντες. Η επιχείρηση αυτή εμποδίστηκε, ωστόσο, από μια ξαφνική καταιγίδα που παρέσυρε τα διασωστικά στην ξηρά, με αποτέλεσμα ένας τεράστιος αριθμός Αθηναίων - οι εκτιμήσεις αναφέρουν έναν αριθμό ανάμεσα στους 1.000 και 5.000 - βρήκαν το θάνατο από πνιγμό. Έτσι ξέσπασε ένα από τα μεγαλύτερα πολεμικά σκάνδαλα της αθηναϊκής ιστορίας, με το Θηραμένη και τους άλλους στρατηγούς να συγκρούονται σχετικά με το ποιος ήταν κύριος υπεύθυνος. Ο Θρασύβουλος για άγνωστους λόγους, ενεπλάκη ελάχιστα στις διαμάχες αυτές.
Τριάκοντα τύραννοι
Το 404 π.Χ., μετά την ήττα τους στη Ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς, οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν, βάζοντας τέλος στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Λίγο αργότερα, ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Λύσανδρος εγκατέστησε στην πόλη μια ολιγαρχική κυβέρνηση, που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως οι Τριάκοντα Τύραννοι. Η κυβέρνηση αυτή εκτέλεσε έναν αριθμό πολιτών και αφαίρεσε από την πλειονότητα των πολιτών σημαντικά δικαιώματά τους, φτάνοντας σε τόσο ακραίο σημείο ώστε να εκτελέσει κι ένα από τα δικά της μέλη, τον μετριοπαθή ολιγαρχικό Θηραμένη. Φοβούμενοι για τη ζωή τους, πολλοί πολίτες το έσκασαν από την πόλη με κατεύθυνση τη Θήβα.
Ο Θρασύβουλος ήταν ανάμεσα στους πρώτους που εναντιώθηκαν στην ολιγαρχία και είχε εξοριστεί στη Θήβα λίγο καιρό μετά την άνοδό της στην εξουσία. Εκεί τον υποδέχτηκε θερμά και τον υποστήριξε ο Θηβαίος ηγέτης Ισμηνίας και οι οπαδοί του, που τον βοήθησαν να προετοιμάσει την επιστροφή του στην Αθήνα. Το 403 π.Χ., οδήγησε μια ομάδα 70 εξόριστων με την οποία κατέλαβε τη Φυλή, μια οχυρή περιοχή στα σύνορα της Αττικής με τη Βοιωτία. Μια καταιγίδα εμπόδισε τις δυνάμεις των Τριάκοντα να τον απομακρύνουν άμεσα, με αποτέλεσμα πολυάριθμοι εξόριστοι να προλάβουν να φτάσουν στο πλευρό του. Όταν η σπαρτιατική φρουρά της Αθήνας, υποστηριζόμενη από αθηναϊκό ιππικό, εστάλη εναντίον του, ο Θρασύβουλος οδήγησε τους άνδρες του, που πλέον έφταναν τους 700, σε μια αιφνιδιαστική επιδρομή το ξημέρωμα στο στρατόπεδο του εχθρού, θανατώνοντας 120 Σπαρτιάτες και αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να το βάλουν στα πόδια.
Πέντε ημέρες μετά, ο Θρασύβουλος οδήγησε την ομάδα του - η οποία ήταν πλέον αρκετά μεγάλη σε αριθμό ώστε να αφήσει 200 στη Φυλή και να πάρει 1.000 μαζί του - στον Πειραιά, το λιμάνι των Αθηνών. Εκεί, οχυρώθηκε στη Μουνιχία, ένα λόφο από όπου μπορούσε να επιβλέπει όλο το λιμάνι, και περίμενε την επίθεση των ολιγαρχικών. Οι δυνάμεις των Τριάκοντα, με τη συνδρομή των Σπαρτιατών, προέλασαν στον Πειραιά για να τον αντιμετωπίσουν. Ο Θρασύβουλος και οι άνδρες του ήταν κατά πολύ λιγότεροι αριθμητικά (5 προς 1), αλλά είχαν εγκατασταθεί σε καλύτερη θέση και ίσως επωφελήθηκαν κι από τη σύγχυση ανάμεσα στις γραμμές των ολιγαρχικών. Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι εξόριστοι έτρεψαν σε φυγή τους αντιπάλους τους, ενώ θανάτωσαν και τον Κριτία, άτυπο αλλά ουσιαστικό αρχηγό των Τριάκοντα.
Μετά τη νίκη αυτοί, οι υπόλοιποι από τους Τριάκοντα έφυγαν από την πόλη κατευθυνόμενοι στην Ελευσίνα, ενώ οι ολιγαρχικοί μέσα στην πόλη άρχισαν να μάχονται μεταξύ τους. Νέοι αρχηγοί εξελέγησαν, αλλά δεν κατάφεραν τίποτε ενάντια στο Θρασύβουλο. Συνεπώς στράφηκαν στη Σπάρτη για βοήθεια. Από τη Σπάρτη ωστόσο, δεν κατέφθασε ο Λύσανδρος, αλλά ο συντηρητικότερος Παυσανίας. Οι δυνάμεις του τελευταίου νίκησαν τους άνδρες του Θρασύβουλου, αλλά μονάχα μετά από μεγάλη προσπάθεια. Μη θέλοντας να πιέσει καταστάσεις, ο Παυσανίας κανόνισε μια συμφωνία ανάμεσα στις δύο μαχόμενες παρατάξεις. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε, ενώ οι ολιγαρχικοί που το επιθυμούσαν μπόρεσαν να φύγουν με ασφάλεια για την Ελευσίνα. Όντας πλέον σε θέση εξουσίας, ο Θρασύβουλος πέρασε ένα νόμο που παραχωρούσε συγχώρεση σε όλους, εκτός από ελάχιστους από τους ολιγαρχικούς, αποτρέποντας μια αιματηρή εκδίκηση εκ μέρους των δημοκρατικών. Για τις πράξεις του, ο Θρασύβουλος στεφανώθηκε με ένα στεφάνι ελιάς από τους συμπατριώτες του.
Ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος που φέρει το όνομά του, έχει την έδρα του στη Φυλή.
Κατοπινή πορεία
Στα πλαίσια της αναγεννημένης δημοκρατίας του 403 π.Χ., ο Θρασύβουλος εξελίχθηκε σε μείζονα και επιφανή ηγέτη, αν και σύντομα υποσκελίστηκε ως κεφαλή του κράτους από τον Αρχίνο. Ο Θρασύβουλος φαίνεται να προώθησε μια ριζοσπαστική δημοκρατική πολιτική την οποία δεν ήταν έτοιμος να αποδεχτεί ο λαός. Τους πρότεινε να επαναφέρουν την πληρωμή προκειμένου να ασκήσει κάποιος πολιτική θητεία, και προσπάθησε να δώσει το δικαίωμα του Αθηναίου Πολίτη στους μετοίκους και τους ξένους που πολέμησαν στο πλευρό του κατά των Τυράννων. Αρχικά ήταν πολύ προσεκτικός ώστε να μην προσβάλλει τη Σπάρτη, αλλά, όταν κατά την αρχή του Κορινθιακού Πολέμου, η Αθήνα απέκτησε πρόσβαση στην περσική βοήθεια, εξελίχθηκε σε υπέρμαχο της επιθετικής πολιτικής, κερδίζοντας καταπώς φαίνεται και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο στην αθηναϊκή πολιτική σκηνή. Ξεκίνησε την ανοικοδόμηση των Μακρών Τειχών, τα οποία είχαν καταστραφεί με τη λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου, και ηγήθηκε των Αθηναίων στην Νεμέα και την Κορώνεια. Αυτές οι δύο του ήττες ωστόσο, τραυμάτισαν το πολιτικό του κύρος, και έτσι παραμερίστηκε από τον Κόνωνα, του οποίου η νίκη στην Κνίδο γκρέμισε τα όνειρα της Σπάρτης για μια υπερπόντια αυτοκρατορία.
Ο Θρασύβουλος έπαιξε περιορισμένο ρόλο τα επόμενα χρόνια στην πολιτική σκηνή, καθώς ο Κόνων οδήγησε τον αθηναϊκό στόλο σε μια σειρά από νίκες. Εντούτοις, το 392 π.Χ. ο τελευταίος φυλακίστηκε από τον Πέρση σατράπη Τιρίβαζο, ενώ βρισκόταν σε μια διάσκεψη για ειρήνη στις Σάρδεις. Αν και απελευθερώθηκε, πέθανε στην Κύπρο, χωρίς να επιστρέψει ποτέ στην Αθήνα. Ο Θρασύβουλος, οδηγώντας τη φατρία που ήταν αντίθετη στη σύναψη ειρήνης, κέρδισε και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 389 π.Χ., οδήγησε έναν στόλο από τριήρεις που εστάλησαν να μαζέψουν φόρους από διάφορες παράκτιες πόλεις του Αιγαίου, καθώς και για να υποστηρίξει τη Ρόδο, όπου η δημοκρατική παράταξη κινδύνευε εξαιτίας των Σπαρτιατών. Με την εκστρατεία αυτή, ο Θρασύβουλος έθεσε εκ νέου τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας αθηναϊκής αυτοκρατορίας στα πρότυπα εκείνης του 5ου αιώνα π.Χ. Κατέλαβε το Βυζάντιο, επέβαλε διόδια στα πλοία που ήθελαν να διαπλεύσουν τον Ελλήσποντο, και μάζεψε φόρους υποτέλειας από πολλά νησιά του Αιγαίου Πελάγους. Το 388 π.Χ., καθώς οδηγούσε το στόλο του νότια, οι στρατιώτες του λεηλάτησαν τα χωράφια της Ασπένδου. Ως αντίποινα, οι κάτοικοι επιτέθηκαν νύχτα στο αθηναϊκό στρατόπεδο. Ο Θρασύβουλος βρήκε το θάνατο στη σκηνή του.
Ό,τι είχε κερδίσει ο Θρασύβουλος με την εκστρατεία του, σύντομα χάθηκε εξαιτίας της περσικής παρέμβασης. Αναστατωμένοι από την επανεμφάνιση μιας δύναμης που θύμιζε την αυτοκρατορία που τους έδιωξε κάποτε από το Αιγαίο, οι Πέρσες υποστήριξαν και πάλι τη Σπάρτη, στέλνοντας δε ένα στόλο στον Ελλήσποντο απειλώντας τον εφοδιασμό των Αθηνών με σιτηρά. Μια νέα ειρήνη υπογράφτηκε στα γρήγορα, με τους ίδιους όρους που οι Αθηναίοι είχαν απορρίψει το 392 π.Χ. Οι εκστρατείες του Θρασύβουλου, αν και ανέστησαν με εντυπωσιακό τρόπο την αθηναϊκή επιρροή, είχαν βραχύβιο αποτέλεσμα, εφόσον κινητοποίησαν τους Πέρσες κατά των Αθηναίων, ώστε να εγκαταλείψουν ό,τι είχαν κερδίσει.
Κριτική
Ο Θρασύβουλος χαίρει ευρείας αναγνώρισης ως επιτυχημένος στρατιωτικός. Οι πλειονότητα των σημαντικότερων αρχαίων ιστοριογράφων απέδωσαν στον Αλκιβιάδη τα εύσημα για τις μεγάλες νίκες του 411 π.Χ., αλλά ορισμένοι, όπως ο Κορνήλιος Νέπος, υπογράμμισαν το σημαντικό ρόλο που έπαιξε ο Θρασύβουλος σε αυτές. Σύγχρονοι ιστορικοί, έχουν την τάση να συμφωνούν με την άποψη αυτή, τονίζοντας τη συμβολή του Θρασύβουλου στον καθορισμό της αθηναϊκής στρατηγικής στις περιπτώσεις αυτές, και ειδικά την αποφασιστικότητα που επέδειξε στην Κύζικο, όταν έσωσε τους άνδρες του Αλκιβιάδη από την ήττα, μετατρέποντας μια πιθανή αθηναϊκή ήττα σε εκπληκτική νίκη.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Θρασύβουλος υπερασπίστηκε τη δημοκρατία στην Αθήνα από τους εχθρούς της. Αποτέλεσε έναν από τους λίγους επιφανείς Αθηναίους πολίτες τον οποίο οι Σαμιώτες εμπιστεύτηκαν να υπερασπιστεί τη δική τους δημοκρατία, και τον οποίο ο στόλος κάλεσε να τους οδηγήσει κατά τη διάρκεια δύσκολων καιρών, όταν έπρεπε να νικηθούν οι 400. Αργότερα, πολεμώντας τους Τριάκοντα, ο Θρασύβουλος ρίσκαρε τη ζωή του όταν ελάχιστοι άλλοι θα το έκαναν, και ήταν οι δικές του πράξεις που συνέβαλαν στη γρήγορη επαναφορά της δημοκρατίας. Όπως αναφέρει ο Κορνήλιος Νέπος:
Έτσι ο Θρασύβουλος κέρδισε φήμη για τον πατριωτισμό και την αφοσίωσή του στη δημοκρατία. Ωστόσο, έχει δεχτεί και κριτική από σύγχρονους μελετητές, επειδή απέτυχε να αναγνωρίσει ότι η Αθήνα του 4ου αιώνα δεν μπορούσε να συνεχίσει την ιμπεριαλιστική της πολιτική. Ο Ρ. Τζ. Μπακ είναι της άποψης ότι ο Θρασύβουλος, ο οποίος ενηλικιώθηκε κατά τις μεθυστικές ημέρες όπου η δημοκρατία και η αυτοκρατία γνώριζαν τη μεγαλύτερη ακμή τους υπό τον Περικλή, ποτέ δεν αποδέχτηκε πως οι φρικτές απώλειες των Αθηνών εξαιτίας του Πελοποννησιακού Πολέμου θα καθιστούσαν αδύνατη την επιστροφή των ένδοξων ημερών.
Ο Θρασύβουλος ήταν αναμφισβήτητα ικανός στρατηγός, με ιδιαίτερες επιτυχίες στο ναυτικό τομέα, και ικανός ομιλητής, αλλά συχνά επισκιαζόταν ή παραμεριζόταν από πιο χαρισματικούς ηγέτες ή από στρατιωτικούς που πέτυχαν θεαματικότερες νίκες. Κατά τη διάρκεια των δύο δεκαετιών όπου πρωταγωνίστησε, είτε με είτε χωρίς εξουσία στα χέρια του, ο Θρασύβουλος παρέμεινε σταθερός υπερασπιστής της παραδοσιακής δημοκρατίας, και πέθανε αγωνιζόμενος για το ίδιο ιδεώδες το οποίο προάσπισε όταν εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή το 411.
Μάρκος Αυρήλιος Δημόστρατος Δαμάς
Ο Μάρκος Αυρήλιος Δημόστρατος Δαμάς (2ος αιώνας μ.Χ., λατινικά: Marcus Aurelius Demostratus Damas) ήταν Ρωμαίος ολυμπιονίκης με καταγωγή από τις Σαρδείς, ο οποίος στέφθηκε 2 φορές νικητής στο αγώνισμα του παγκράτιου κατά τους 238ους (173 μ.Χ.) και 239ους (179 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, ενώ αναφέρεται και ως περιοδονίκης με παράλληλες νίκες στα Πύθια, Νέμεα και Ίσθμια όπου αγωνίστηκε και ως πυγμάχος. Ο Δαμάς τιμήθηκε με αξιώματα από τους αυτοκράτορες Σεπτίμιο Σεβήρο και Καρακάλλα, τα οποία κατόπιν κληροδότησε στους γιούς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Λυδία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Γρηγόριος Α΄ της Νάπολης
Ο Γρηγόριος ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης από τον Σεπτέμβριο του 739 έως το 755.
Η κύρια πρώιμη μεσαιωνική ιστορική πηγή που αναφέρει για τον Γρηγόριο είναι το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης. Σύμφωνα με αυτό, έλαβε την εξουσία επί του Δουκάτου της Νάπολης το 739 μετά το θάνατο του Γεωργίου, ο Γρηγόριος αναφέρεται με τους βυζαντινούς τίτλους ύπατου και του σπαθάριου. Ήταν ο τελευταίος γνωστός κυβερνήτης της Νάπολης που έλαβε τη συγκατάθεση του βυζαντινού αυτοκράτορα για να γίνει δούκας.
Δεν είναι γνωστά πολλά για τη θητεία του Γρηγόριου, των οποίων τα καθήκοντα περιελάμβαναν τον έλεγχο των ακτών της χερσονήσου των Απέννιων από την Τερακίνα στα βόρεια μέχρι το στενό της Μεσσήνης στο νότο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του στη Νάπολη, το εικονομαχικό κίνημα συνεχίστηκε, οι υποκινητές των οποίων ήταν πρώτα ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Γ΄, και μετά ο γιος του και ο κληρονόμος Κωνσταντίνος Β΄. Ωστόσο, οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτα για θρησκευτικές ταραχές στην Νάπολη εκείνη την εποχή. Δεν υπάρχει επίσης καμία πληροφορία για οποιαδήποτε στρατιωτική δραστηριότητα των Ναπολιτάνων κατά τη διάρκεια της θητείας του Γρηγόριου. Επίσης μετά την κατάληψη του Εξαρχάτου της Ραβέννας το 751, το Δουκάτο υπαγόταν στον βυζαντινό στρατηγό της Σικελίας που έγινε κυβερνήτης του αυτοκράτορα στα εναπομείναντα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο.
Σύμφωνα με το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης, ο Γρηγόριος κυβερνούσε το Δουκάτο της Νάπολης για δεκαπέντε χρόνια και δεκαπέντε ημέρες και πέθανε το 755. Ο διάδοχός του στο αξίωμα ήταν ο Στέφανος.
2463 Στέρπιν
Ο Στέρπιν (Sterpin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,679. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον ολλανδικής καταγωγής Αμερικανό αστρονόμο Τζωρτζ Βαν Μπίσμπρεκ, που παρατηρούσε από το Γουίλιαμς Μπέι του Γουισκόνσιν, στις ΗΠΑ (Αστεροσκοπείο Γιέρκς), και πήρε το όνομά του από το επώνυμο της συζύγου του Βαν Μπίσμπρεκ, της Τζούλια Στέρπιν-Βαν Μπίσμπρεκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Στέρπιν εκτιμάται σε 10,91 ± 0,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,283 ± 0,052. Ο Στέρπιν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ως 17 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στερπιν
Χουά Τουό
Ο Χουά Τουό (c. 140-208 μ.Χ.) ήταν Κινέζος γιατρός που έζησε κατά την ύστερη Ανατολική δυναστεία Χαν. Τα ιστορικά κείμενα Records of the Three Kingdoms και Book of the Later Han καταγράφουν τον Χουά Τουό ως το πρώτο πρόσωπο στην Κίνα που χρησιμοποίησε αναισθησία κατά την διάρκεια χειρουργικής επέμβασης. Χρησιμοποίησε γενικό αναισθητικό συνδυάζοντας κρασί και αφέψημα βοτάνων που ονομάζεται mafeisan (麻沸散; "βρασμένη σκόνη κάνναβης). Πέρα από το ότι ήταν σεβαστός για την εξειδίκευσή του στην χειρουργική και την αναισθησία, ο Χουά Τουό ήταν διάσημος για τις ικανότητές του στον βελονισμό, την ιατρική με βότανα και τις Daoyin ιατρικές πρακτικές. Ανέπτυξε το Wuqinxi (五禽戲; "Ασκήσεις των 5 ζώων") μελετώντας τις κινήσεις της τίγρης, του ελαφιού, της αρκούδας, του πιθήκου και του γερανού.
Ιστορία
Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Χουά Τουό έμαθε τις ιατρικές τεχνικές Ayurveda από τους πρώτους βουδιστές ιεραπόστολους στην Κίνα. Ο Victor H. Mair τον περιγράφει ως "πολλα χρόνια μπροστά από την εποχή του στην ιατρική γνώση και πρακτική", και προτείνει ότι το όνομα Hua Tuo, το οποίο προφέρονταν κατά προσέγγιση ghwa-thā στα παλιά κινέζικα, θα μπορούσε να είχε προέλθει από τον σανσκριτικό όρο agada "φάρμακο, τοξικολογία ". Αρκετές ιστορίες στη βιογραφία του υποστηρίζουν πως ο Χουά Τουό υπήρξε ενεργός "στις περιοχές όπου ιδρύθηκαν οι πρώτες βουδιστικές κοινότητες στην Κίνα".
Η βιογραφία του Χουά Τουό στο Sanguozhi τον περιγράφει σαν ταοϊκό xian (仙; "αθάνατος") και αναλύει λεπτομερώς τις ιατρικές του τεχνικές.
Ο Cao Cao, ένας πολέμαρχος που ανέβηκε στην εξουσία στα τέλη της δυναστείας των Χαν και έθεσε τα θεμέλια για το κράτος Cao Wei κατά τη περίοδο των τριών βασιλείων, διέταξε να εκτελεστεί ο Χουά Τουό. Ο Χουά Τουό κατέγραψε τις ιατρικές του τεχνικές καθώς περίμενε να έλθει η ώρα της εκτέλεσής του, αλλά τελικά κατέστρεψε το Qing Nang Shu (青囊書).
Μαφέισαν
Το αναισθητικό Μαφέισαν του Χουά Τουό, το οποίο θεωρείται πως είναι το πρώτο αναισθητικό στον κόσμο, αποτελεί ένα μυστήριο πολλών χρόνων. Το Records of the Three Kingdoms και το Book of the Later Han υποστηρίζουν πως ο γιατρός δημιούργησε το αναισθητικό αυτό κατά την διάρκεια της Ανατολικής δυναστείας Χαν. Παρόλα αυτά, δεν έχουν βρεθεί καταγεγραμμένα τα υλικά του αυθεντικού αναισθητικού, ενώ έχουν γίνει διάφορες εκτιμήσεις από Κινέζους ιατρούς σε μεταγενέστερες χρονικές περιόδους. Υπάρχει διαμάχη σχετικά με την ιστορική ύπαρξη του μαφέισαν στην κινεζική λογοτεχνία.
Το όνομα mafeisan συνδυάζει το ma (麻; "κάνναβη, μούδιασμα"), fei (沸; "βρασμός, φούσκωμα") και san (散; "διάσπαση, φάρμακο σε μορφή σκόνης"). Ma μπορεί να σημαίνει "κάνναβη" και "μούδιασμα, μυρμήγκιασμα" (π.χ. mazui 麻醉 "αναισθητικό, ναρκωτικό").
Ο Lu Gwei-Djen και ο Joseph Needham προτείνουν ότι ο Χουά Τουό μπορεί να είχε ανακαλύψει την χειρουργική αναλγησία με τον βελονισμό, "εκτός από τα εντυπωσιακά φίλτρα για τα οποία έγινε τόσο διάσημος - αν ναι, το κράτησε για τον εαυτό του και τους μαθητές του, με αποτέλεσμα το μυστικό να μην επιβιώσει ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι ιατροί
Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος
thumb|right|250px|Ο Ανδρόνικος Β΄ σε υπέρπυρον. Επιγρ.: ANΔΡONIKOC ΔΕCΠΟΤΗC - IC XC.
Ο Ανδρόνικος Β΄ (25 Μαρτίου 1259 - 13 Φεβρουαρίου 1332) από η Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας (1282-1328), μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και της Θεοδώρας Βατάτζαινας, κόρης του Ιωάννη.
Βιογραφία
Ο Ανδρόνικος Β΄, αντιλαμβανόμενος την άρνηση των υπηκόων του να δεχθούν τα τετελεσμένα της συμφωνίας της Λυών για την ένωση των Εκκλησιών, φρόντισε γρήγορα να απαλλαγεί από τις δεσμεύσεις του πατέρα του Μιχαήλ Η΄. Από εκεί και πέρα, υπό το φως των εντονότατων οικονομικών δυσκολιών τις οποίες κληρονόμησε, προχώρησε σε δραστικές περικοπές των στρατιωτικών δαπανών, με κύρια ολέθρια ενέργεια την πλήρη κατάργηση του Βυζαντινού Ναυτικού. Έτσι, γρήγορα βρέθηκε εκτεθειμένος στους εκβιασμούς και τις απειλές των Γενουατών και των Βενετών, προκειμένου να καλυφθεί το κενό αυτό.
Η χειρότερη ίσως από τις αποφάσεις του στον τομέα της στρατιωτικής πολιτικής του, ήταν η πρόσληψη της Καταλανικής Εταιρείας το 1302, υπό τη διοίκηση του Ρογήρου του Φλορ. Η εταιρεία αυτή ήταν ουσιαστικά μια ομάδα τυχοδιωκτών, κυρίως Ισπανών μισθοφόρων, οι οποίοι υπό τις διαταγές του αρχηγού τους επιδίδονταν σε πειρατεία, ληστεία και επιδρομές λεηλασίας. Ο οξυδερκής Ρογήρος προσέφερε τις Υπηρεσίες του στον Ανδρόνικο, με ανταλλάγματα όχι μόνο χρηματικά και τιμητικά (ο Ανδρόνικος τον έχρισε Καίσαρα) αλλά και οικογενειακά, αφού ο Ανδρόνικος του έδωσε σύζυγο την ανιψιά του Μαρία, κόρη της αδερφής του Ειρήνης Παλαιολογίνας. Ο Ρογήρος όμως, αφού ξεκίνησε με κάποιες σποραδικές επιτυχείς μάχες κατά των Οθωμανών στη Μικρά Ασία όπως στη Φιλαδέλφεια, επέστρεψε στις παλαιές του συνήθειες της πειρατείας και ληστείας βυζαντινών πόλεων (όπως η Μαγνησία το 1304), αγνοώντας τις εντολές του εργοδότη του, απαιτώντας όμως σταθερά τις μισθοφορικές αποζημιώσεις από τον Ανδρόνικο. Σαν να μην έφτανε αυτό, αδιαφορούσε για τη Μαρία. Ο γιος του Ανδρόνικου συναυτοκράτορας Μιχαήλ Θ' έχασε την υπομονή του. Τον κάλεσε ιδιαιτέρως στην Αδριανούπολη το 1305 και με τέχνασμα σχεδίασε τη δολοφονία του. Έτσι όμως προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της "κομπανίας" του. Έως το 1311, οι Καταλανοί λυμαίνονταν την ελληνική χερσόνησο, όπου επιδίδονταν σε ανείπωτες σφαγές και καταστροφές, πρωτόγνωρης ωμότητας και βίας. Κύριος στόχος τους ήταν η Θράκη, η οποία ερημώθηκε. Τελικά μετά τη μάχη του Ορχομενού κατέλαβαν την Αθήνα και την εξουσία στο Δουκάτο των Αθηνών, που κράτησαν έως το 1388.
Η αδυναμία του Ανδρόνικου να αναστρέψει την καταστροφική πορεία του κράτους, η πείνα, η φορολογία, η ερήμωση της Θράκης και της Ελλαδικής χερσονήσου, αλλά και η ανενόχλητη προέλαση των Οθωμανών στη Μικρά Ασία, τον κατέστησαν εξαιρετικά αντιδημοφιλή. Ο γιος του, Μιχαήλ Θ΄, πέθανε πρόωρα το 1320 απ τη στεναχώρια του. Ο εγγονός του Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος ενεπλάκη στην υπόθεση δολοφονίας του αδελφού του Μανουήλ, και για το λόγο αυτό ο Αυτοκράτορας παππούς του τον αποκήρυξε. Ο νεαρός Ανδρόνικος εξεγέρθηκε, και μετά από πολυετή εμφύλιο πόλεμο, ανέλαβε τελικά την εξουσία το 1328 με ήπιο πραξικόπημα και τη βοήθεια του φίλου του Ιωάννη Καντακουζηνού (μετέπειτα αυτοκράτορα). Ο Ανδρόνικος Γ΄ εκτόπισε τον Ανδρόνικο Β΄ σε μοναστήρι με το όνομα Αντώνιος, όπου έμεινε ώς το θάνατό του το 1332. Το σώμα του μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε στην μονή του Λιβός.
Αποτίμηση της δράσης του
Παρά τις άοκνες προσπάθειές του και τη βούλησή του για σωτηρία, ο διστακτικός και αδύναμος χαρακτήρας του, αλλά και ορισμένες τραγικά λανθασμένες αποφάσεις, σε συνδυασμό με μια σειρά δυσμενών εξωτερικών εξελίξεων, ανέστειλαν την όποια αμυδρή ελπίδα ανάκαμψης του κράτους είχε διαφανεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του. Αντίθετα η μεγαλύτερη συνεισφορά του συνίστατο στο ότι έλαβε υπό την προστασία του την παιδεία, τα γράμματα και τις τέχνες. Μέγας Λογοθέτης του υπήρξε ο Θεόδωρος Μετοχίτης ενώ στην Αυλή του είχαν συγκεντρωθεί λόγιοι, ποιητές, ιστορικοί και θεολόγοι.
Οικογένεια
Το 1272, ο Ανδρόνικος νυμφεύτηκε την Άννα των Άρπαντ, κόρη τού βασιλιά Στέφανου Ε΄ της Ουγγαρίας. Η μητέρα τού Στεφάνου Ε΄, η Μαρία Λασκαρίνα, ήταν κόρη τού Θεοδώρου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια. Παρά το γεγονός ότι ο γάμος αυτός είχε κανονιστεί από τον πατέρα τού Μιχαήλ Η΄ για λόγους πολιτικούς, ωστόσο η αγάπη μεταξύ τού ζεύγους ήταν τέτοια, που ο Ανδρόνικος επηρεάστηκε έντονα από το τέλος της συζύγου του, το 1281. Δύο τέκνα γεννήθηκαν από τον γάμο αυτό:
Άννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Η Άννα Μαγδαληνή, γερμ.: Anna-MAgdalena von Hanau-Lichtenberg (14 Δεκεμβρίου 1600 στο Μπουξβιλέρ - 22 Φεβρουαρίου 1673), ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα (κυρία;) του Κρίχινγκερν, μετά βιλντ- και ρινεγκραβίνα του Ζαλμ-Κύρμπουργκ-Μέρχινγκεν και έπειτα κόμισσα του Φύρστενμπεργκ-Στύλινγκεν.
Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος
Οικογένεια
Το 1284, ο Ανδρόνικος Β΄ νυμφεύτηκε εκ νέου με τη Γιολάντα, κόρη τού Γουλιέλμου Ζ΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου και της Βεατρίκης της Καστίλης. Ο γάμος αυτός έδωσε την δυνατότητα στον Ανδρόνικο Β΄ να κατοχυρώσει τον τίτλο τού «βασιλιά της Θεσσαλονίκης», τον οποίον έφερε ο πεθερός του και να θέσει τέλος στις διεκδικήσεις τού Οίκου τού Μομφερράτου στην Θεσσαλονίκη. Η μητέρα της Γιολάντας, η Βεατρίκη, ήταν τρισεγγονή τού Ισαακίου Β΄ Αγγέλου και τρισεγγονή της Ευδοκίας Κομνηνής. Βαπτισμένη ως «Ειρήνη», η δεύτερη αυτή σύζυγος τού έδωσε τέσσερα τέκνα:
Επιθυμώντας να ακολουθήσει το λατινικό τυπικό, η Ειρήνη ζήτησε από τον σύζυγό της η Αυτοκρατορία να μοιραστεί μεταξύ όλων των τέκνων τού Ανδρόνικου Β΄, ώστε να εξασφαλίσει με αυτόν τον τρόπο μερίδιο κληρονομιάς και για τα δικά της τέκνα, σε βάρος του Μιχαήλ Θ΄. Όταν ο Ανδρόνικος Β΄ αρνήθηκε, η Ειρήνη εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη με τους γιους της και εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη, από όπου δεν έπαψε να μηχανορραφεί σε βάρος τού συζύγου της. Απεβίωσε εκεί το 1317.
Άννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Οικογένεια
Η Άννα-Μαγδαληνή παντρεύτηκε τρεις φορές. Στις 27 Νοεμβρίου 1625 παντρεύτηκε τον Λοθάριο του Κρίχινγκεν (1629), γιο του Χριστοφόρου του Κρίχινγκεν-Πίτινγκεν, επιμελητή (bailiff) της Γερμανίας-Λωρραίνης (1622/1623) και της Άννας Μπάυερ του Μπόπαρντ. Ο Λοθάριος και η Άννα-Μαγδαληνή είχαν έναν γιο:
Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος
Οικογένεια
Ο Ανδρόνικος Β' είχε και δύο νόθα τέκνα:
Άννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Οικογένεια
Τον Αύγουστο του 1633 η Άννα-Μαγδαληνή παντρεύτηκε τον βιλντ- και ρινεγκράβο Όθωνα-Λουδοβίκο του Ζαλμ-Κύρμπουργκ-Μέρχινγκεν (13 Οκτωβρίου 1597 - 16 Οκτωβρίου 1634. Ήταν στρατηγός του Σουηδικού στρατού και κυβερνήτης της Αλσατίας. Ο Όθων-Λουδοβίκος απεβίωσε στο Σπάυερ από την πανώλη και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Στρασβούργου). Είχαν έναν γιο, που γεννήθηκε υστερότοκος:
Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος
Νομίσματα
Ο Ανδρόνικος Β’ εισήγαγε τα τορνέζια εκ κράματος. Εκτός από αυτά έκοψε χρυσά υπέρπυρα, αργυρά βασιλικά, τραχέα χαλκά και χάλκινα τεταρτηρά.
Άννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Οικογένεια
Στις 8 Απριλίου 1636 η Άννα-ΜΑγδαληνή παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Ροδόλφο κόμη του Φύρστενμπεργκ-Στύλινγκεν (23 Απριλίου 1602 - 26 Οκτωβρίου 1655). Ήταν γιος του Χριστοφόρου Β΄ κόμη του Φύρστενμπεργκ (1580 - 1614) και της Δωροθέας, βαρόνης του Στέρνμπεργκ (απεβ. 12 Ιουνίου 1633). Ο Φρειδερίκος-Ροδόλφος ήταν μέλος του Aυλικού Συμβουλίου και του Πολεμικού Συμβουλίου. Ήταν επίσης υψηλός εφοδιαστής Στρατοπέδου, Υποστράτηγος και αρχηγός του Ιππικού. Από το 1639 ήταν ο λάντγκραβος του Στύλινγκεν και το 1642 ο αυτοκράτορας τον ανεβίβασε από κύριο σε αυτοκρατορικό κόμη. Ο πρώτος γάμος του ήταν με τη Μαρία-Μαξιμιλιάνα του Πάπενχαϊμ (απεβ. 16 Οκτωβρίου 1635). Η Άννα-Μαγδαληνή και ο Φρειδερίκος-Ροδόλφος απέκτησαν πέντε παιδιά:
Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος
Νομίσματα
Στο υπέρπυρον εικονίζεται γονατιστός αριστερά από το Χριστό, ενώ στην πίσω όψη εικονίζονται τείχη πόλεως με πύργους και την προτομή της Θεοτόκου στη μέση. Τα νομισματοκοπεία ήταν στην Κωνσταντινούπολη και στη Θεσσαλονίκη.
Άννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Διακήρυξη Χειραφέτησης
right|200px Η Διακήρυξη Χειραφέτησης ή Διακήρυξη 95 ήταν εκτελεστικό διάταγμα του πρόεδρου των Η.Π.Α, Αβραάμ Λίνκολν, που εκδόθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1862,και ίσχυσε από την 1η Ιανουαρίου 1863 σύμφωνα με το οποίο, καταργούνταν από την 1η Ιανουαρίου του 1863 η δουλεία στις Πολιτείες που αποτελούσαν τότε (κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (Νότιοι) τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής και είχαν κηρύξει τον πόλεμο εναντίων της Ένωσης (Βόρειοι).
Η Διακήρυξη μετέτρεψε τη Χειραφέτηση σε ένα στόχο του Εμφυλίου Πολέμου. Επίσης εξασθένησε προσπάθειες μέσα στην Αγγλία και τη Γαλλία να αναγνωρίσουν επίσημα τη Συνομοσπονδία. Ενώ οι στρατιώτες της Ένωσης προέλαυναν μέσα στα εδάφη των επαναστατών ελευθέρωναν χιλιάδες σκλάβους τη μέρα. Πολλοί δεν περίμεναν και απλώς το έσκασαν από τους ιδιοκτήτες τους αναζητώντας ελευθερία.
Η Διακήρυξη
Στις 1 Ιανουαρίου 1863 ονόμασε τις 10 πολιτείες στις οποίες θα ίσχυε η διακήρυξη: Τέξας, Νότια Καρολίνα, Βόρεια Καρολίνα, Τζόρτζια, Αλαμπάμα, Μισισίπι, Αρκάνσας, Βιρτζίνια, Κεντάκι και Λουιζιάνα. Οι πέντε συνοριακές πολιτείες όπου η σκλαβιά ήταν ακόμα νόμιμη δεν επηρεάστηκαν από τη διακήρυξη καθώς ήταν ακόμα κομμάτια της Ένωσης. Επίσης η διακήρυξη δεν ίσχυε ούτε στο Τενεσί καθώς οι δυνάμεις της Ένωσης είχαν ήδη καταλάβει την περιοχή. Ορισμένες κομητείες της Βιρτζίνια που ήταν ακόμα στη διαδικασία απόσχισης από την τότε πολιτεία και δημιουργία της νέας πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνιας ονομάστηκαν συγκεκριμένα ως εξαιρέσεις όπως και μερικές ενορίες γύρω από τη Νέα Ορλεάνη στη Λουιζιάνα.
Σύμφωνα με τη Διακήρυξη:
Οι πρώτοι που επωφελήθηκαν του διατάγματος ήταν οι αφροαμερικονοί που ζούσαν στις πολιτείες της Ένωσης οι οποίοι ελευθερώθηκαν αμέσως. Καθώς οι στρατιώτες του Βορρά κινούνταν ενάντια του Νότου ελευθέρωσαν σχεδόν και τους 4.000.000 σκλάβους της περιοχής. Μάλιστα πολλοί πρώην σκλάβοι εντάχθηκαν στον στρατό των Η.Π.Α.
Η πλήρης κατάργηση της δουλείας συντελέστηκε με την περίφημη του αμερικανικού Συντάγματος, το 1865.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Δουλεία
Μάρσα Γκέι Χάρντεν
Η Μάρσα Γκέι Χάρντεν (Marcia Gay Harden, γενν. 14 Αυγούστου 1959) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και το θέατρου. Η Χάρντεν συμμετείχε στα ξεκινήματά της, το 1990, στην ταινία των Τζόελ και Ίθαν Κοέν Το πέρασμα του Μίλερ (Miller's Crossing) και έγινε ευρύτερα γνωστή με τη συμμετοχή της στην ταινία Κλαμπ χωρισμένων γυναικών (The First Wives Club), πλάι στις Μπέτι Μίντλερ, Ντάιαν Κίτον και Γκόλντι Χόουν τον οποίο ακολούθησαν και άλλοι ρόλοι με σημαντικότερους εκείνους στις ταινίες Φλάμπερ (Flubber, 1997) και Συνάντησε το Τζο Μπλάκ (Meet Joe Black, 1998) που την καθιέρωσαν ως καρατερίστα. Το 2000 τιμήθηκε με βραβείο Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου για την ταινία Πόλοκ, ο ασυμβίβαστος (Pollock, 2000), όπου υποδυόταν τη σύζυγο του ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ, Λι Κράσνερ. Το 2004 προτάθηκε ξανά για Όσκαρ Β΄ γυναικείου ρόλου για τη συμμετοχή της στην ταινία του Κλιντ Ίστγουντ Σκοτεινό Ποτάμι (Mystic River), όπου εμφανιζόταν πλάι στους Σον Πεν και Τιμ Ρόμπινς. Έχει πρωταγωνιστήσει σε μια σειρά από επιτυχημένες εμπορικές και ανεξάρτητες ταινίες, με σημαντικότερες το Space Cowboys του 2000, το Ταξίδι στην άγρια φύση (Into the Wild) του 2007, Η ομίχλη (The Mist) του 2007 και Κακά κορίτσια (Whip It, 2009) που σκηνοθέτησε η Ντρου Μπάριμορ. Πιο πρόσφατα συμμετείχε στην ταινία Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι (Fifty Shades of Grey, 2015)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Yesterday (τραγούδι, The Beatles)
Το Yesterday είναι τραγούδι του αγγλικού Rock συγκροτήματος The Beatles, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Help!, το 1965. Το κομμάτι το έγραψε ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, αλλά πιστώνεται και στον Τζον Λένον. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε και ως single στις ΗΠΑ. Οι στίχοι είναι μελαγχολικοί και επικεντρώνονται σε έναν χωρισμό μίας σχέσης.
Το τραγούδι έχει υποστεί πάνω από 2.200 διασκευές, πράγμα που το καθιστά ένα από τα τραγούδια με τις περισσότερες διασκευές, στην ιστορία της μουσικής. Σε μία ψηφοφορία, από κριτικούς και ακροατές, του BBC Radio 2, το κομμάτι κατατάχθηκε 1ο ανάμεσα στα σπουδαιότερα τραγούδια του 20ου αιώνα. Την πρώτη θέση έλαβε και σε λίστες των Rolling Stone και MTV, για το σπουδαιότερο ποπ τραγούδι όλων των εποχών. Το τραγούδι, επίσης, το 1997, εισήχθη και στα Grammy Hall of Fame.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1965 Κατηγορία:Τραγούδια των The Beatles Κατηγορία:Singles του 1965 Κατηγορία:Singles της Parlophone Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Ειρήνη και Πλούτος του Κηφισόδοτου
μικρογραφία|Ρωμαϊκό αντίγραφο του αγάλματος ευρισκόμενο στην [[Γλυπτοθήκη του Μονάχου]]
Ειρήνη και Πλούτος ονομάζεται μαρμάρινο άγαλμα των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ. που αναπαριστά τη θεά Ειρήνη να κρατά στην αγκαλιά της τον Πλούτο ως βρέφος.
Λιβ Σράιμπερ
Καριέρα
Έγινε γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, έχοντας αρχικά εμφανιστεί σε αρκετές ανεξάρτητες ταινίες, και αργότερα σε γνωστές Χολυγουντιανές παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων της τριλογίας των θρίλερ Scream, όπως επίσης των Φαντάσματα, Το Ποσό όλων των Φόβων, X-Men η αρχή: Γούλβεριν, Salt and Goon. Ο Σράιμπερ είναι επίσης καταξιωμένος ηθοποιός του θεάτρου, έχοντας λάβει μέρος σε αρκετές παραγωγές του Μπρόντγουεϊ. Το 2005, ο Σράιμπερ κέρδισε ένα Βραβείο Τόνυ για την απόδοσή του στο θεατρικό έργο Glengarry Glen Ross. Αυτόν τον χρόνο, ο Σράιμπερ έκανε επίσης το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης και συγγραφέας με το Όλα είναι φωτισμένα, βασισμένο στη νουβέλα με τον ίδιο τίτλο. Το 2021, έπαιξε σε μία από τις ιστορίες της σπονδυλωτής ταινίας του Γουές Άντερσον Η γαλλική αποστολή.
Προσωπικη ζωή
Ο Σράιμπερ είναι σε σχέση με την Ναόμι Γουότς, με την οποία έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Ρον Κλέμεντς
Ο Ρον Κλέμεντς (αγγλικά: Ron Clements, 25 Απριλίου 1953 - ) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων, σεναριογράφος και παραγωγός. Επίσης, έχει συνεργαστεί πολλάκις με τον Τζον Μάσκερ. Την καριέρα του την ξεκίνησε ως animator στο Hanna-Barbera. Ενώ ντεμπούτο ως animator χαρακτήρων το έκανε στην ταινία Μπερνάρ και Μπιάνκα: Κομμάντος της Σωτηρίας και στην Pete's Dragon. Το 1981, έγινε και επικεφαλής animator για την ταινία Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο. Το 1986, ξεκίνησε και τη σκηνοθεσία με το Το μεγάλο ποντικολαγονικό, στην πορεία έκανε τη σκηνοθεσία στο η Μικρή γοργόνα, στο Αλαντίν και στο Ηρακλής: Πέρα από το μύθο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Άνθρωποι της Disney Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινουμένων σχεδίων
Δαμάσπια
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Αρταξέρξη Α΄ τον Μακρόχειρα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Κτησία τον Κνίδιο οι δύο τους απεβίωσαν την ίδια ημέρα, το 424 π.Χ., ίσως κατά τη διάρκεια στρατιωτικής εκστρατείας.
Τα σώματά τους μεταφέρθηκαν στην Περσία. Επόμενος βασιλιάς έγινε ο γιος τους, Ξέρξης Β΄, ο οποίος έπειτα από 45 ημέρες φονεύθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του, Σογδιανό.
Το έργο Επιτομή τού έργου τού Κτησία τού Φώτιου είναι η μόνη πηγή, που αναφέρει την Δαμάσπια με το όνομά της. Ιστορικά τεκμήρια από τη Βαβυλώνα της βασιλείας τού Αρταξέρξη Α΄ αναφέρονται σε κάποιες ιδιοκτησίες ως "το σπίτι της κυρίας τού ανακτόρου"· αυτή θα ήταν η Δαμάσπια ή η βασιλομήτωρ Άμηστρις Α΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αρταξέρξη Α΄ τον Μακρόχειρα και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Περσίας
Αλφόνσο Β΄ Πικκολόμινι
Ο Αλφόνσο Β΄ Πικκολόμινι (ιταλικά : Alfonso II Piccolomini) ήταν ευγενής του Βασιλείου της Νάπολης και Δoύκας του Αμάλφι την περίοδο 1498 – 1559.
Ήταν γιος του Αλφόνσο Α΄ Πικκολόμινι και εγγονός του Αντωνίου Πικολομίνι ο οποίος τον είχε διορίσει σε διάφορες διοικητικές θέσεις του Βασιλείου. Έγινε δούκας του Αλμάφι το 1498. Ο Κάρολος Ε΄ τον διόρισε εκπρόσωπο του λαού της Σιένα τα έτη 1528-1530 και 1531-1541. Αργότερα έχασε την εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα, ο οποίος τον υποπτεύτηκε για σχέσεις με τους Γάλλους και επιρροής τους στην πόλη και αποσύρθηκε από την πολιτική.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Αλφονσο Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Νεαπόλεως
Ειρήνη (μυθολογία)
Η Ειρήνη ήταν σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, θεά των αρχαίων Ελλήνων. Αποτελούσε προσωποποίηση της ειρηνικής κατάστασης των πραγμάτων, θυγατέρα του Δία και της Θέμιδας, θεάς της δικαιοσύνης και αδελφή της Ευνομίας και της Δίκης, με τις οποίες αποτελούσαν τις Ώρες.
Από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία
Οι Αρχαίοι Έλληνες πολύ συχνά ίδρυαν βωμούς προς αυτήν μετά το πέρας των εχθροπραξιών. Γνωστά της επίθετα ήταν τα: «Γλυκεία», «Βαθύπλουτος», «Πλουτοδότειρα» κ.ά. Ο Ευριπίδης και ο Αριστοφάνης παρουσιάζουν την Ειρήνη στα έργα τους ως φορέα της ευφορίας και του πλούτου. Η αντίστοιχη θεά για τους Ρωμαίους ήταν η Παξ (Pax), η λατινική εκδοχή της. Ένα πολύ γνωστό γλυπτό είναι το σύμπλεγμα του Κηφισόδοτου, πατέρα του Πραξιτέλη των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ. που αναπαριστά την Ειρήνη να κρατά στην αγκαλιά της τον Πλούτο. Το γλυπτό ήταν στημένο στην Αγορά της Αθήνας, ενώ ρωμαϊκό αντίγραφό του υπάρχει στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου.
Σύμφωνα με τον Παυσανία
αριστερά|μικρογραφία|497x497εσ
Απαρχές της λατρείας της Ειρήνης
Για το πότε οι αρχαίοι Έλληνες άρχισαν να λατρεύουν την Ειρήνη ως θεά, υπάρχουν δύο γνώμες: Ο Πλούταρχος αναφέρει στον «Βίο του Κίμωνος» ότι οι Αθηναίοι έστησαν για πρώτη φορά βωμό της θεάς, έπειτα από τη νίκη τους στον Ευρυμέδοντα ποταμό. Οι Ισοκράτης και Κορνήλιος Νέπως γράφουν ότι ο βωμός της Ειρήνης στήθηκε για πρώτη φορά, ύστερα από τη νίκη του Τιμοθέου κατά των Λακεδαιμονίων κοντά στη Λευκάδα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της δικαιοσύνης Κατηγορία:Θεότητες της ειρήνης
Μάρκος Τύλλιος
Ο Μάρκος Τύλλιος (2ος αιώνας μ.Χ., λατινικά: Marcus Tullius) ήταν Ρωμαίος ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Απάμεια της Βιθυνίας (Μουδανιά), ο οποίος στέφθηκε 2 φορές νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας κατά τους 230ους (141 μ.Χ.) και 231ους (145 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, ενώ αναφέρεται και ως νικητής στα Νέμεα, Ίσθμια, Παναθήναια, Σεβαστά στην Νεάπολη καθώς και τους Καπιτώλιους αγώνες στην Ρώμη. Ήταν επίτιμος πολίτης των Αθηνών όπου είχε ανεγερθεί και μνημείο προς τιμή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Βιθυνία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Ζουεράτ
Το Ζουεράτ (αραβικά: الزويرات, γαλλικά: Zouerate) είναι η μεγαλύτερη πόλη στη βόρεια Μαυριτανία και η πρωτεύουσα της επαρχίας Τίρις Ζέμμουρ, με πληθυσμό περίπου 44.649 (2013). Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του σιδηροδρόμου της Μαυριτανίας ως στο Νουαντίμπου. Η κινητήρια δύναμη ανάπτυξης της πόλης κατά τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξε η μεγάλης κλίμακας εξόρυξη σιδηρομεταλλευμάτων. Η πόλη περιβάλλεται από εκτεταμένα ορυχεία αιματίτη και ειδικότερα στις περιοχές Φντερίκ, Ταζαντίτ και Ρουέσα. Ως διοικητικό κέντρο, η πόλη στεγάζει επίσης την περιφερειακή διοίκηση και την έδρα μεγάλης στρατιωτικής μονάδας, υπεύθυνη για την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής του Τίρις Ζέμμουρ. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πόλης απασχολείται άμεσα και έμμεσα στη μεταλλευτική βιομηχανία. Επίσης ένας μεγάλος αριθμός ξένων εργαζομένων από άλλες αφρικανικές χώρες ζουν στην πόλη. Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, μια παράνομη παραγκούπολη αναπτύχθηκε γύρω από την πόλη. Για το λόγο αυτό, οι τοπικές αρχές έχουν ξεκινήσει την κατασκευή ενός τοίχου, που φέρει το τοπικό παρατσούκλι "mur de la honte" (τοίχος της ντροπής), για να χωρίσουν τις δύο κατοικημένες περιοχές.
Συγκοινωνίες
Το Ζουεράτ συνδέεται με το λιμάνι του Νουαμπίντου με το Εθνικό Σιδηρόδρομο της Μαυριτανίας. Τα φορτηγά-τρένα που μεταφέρουν το σιδηρομεταλλεύματα στην ακτή έχουν μήκος έως και 2,5 χιλιόμετρα (1,6 μίλια). Η ίδια γραμμή χρησιμοποιείται επίσης για να μεταφέρει όλο το πόσιμο νερό της πόλης από το Μπουλενουάρ. Το αεροδρόμιο της πόλης (Αεροδρόμιο Ταζαντίτ) δέχεται τακτικές πτήσεις από/προς τη Νουαμπίντου και εποχιακές πτήσεις από/προς την Καζαμπλάνκα. Οι πτήσεις πραγματοποιούνται με αεροσκάφη Boeing 737-500 και Boeing 737-700 της Mauritania Airlines.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαυριτανίας
Καραούλια Αιτωλοακαρνανίας
Σύμφωνα με το διοικητικό σχέδιο «Καλλικράτης», μαζί με το Αντίρριο, τη Μυρτιά και τη Σπαρτοράχη συναποτελούν την Κοινότητα Αντιρρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αντιρρίου του Δήμου Ναυπακτίας και βάσει με την εθνική απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17 μόνιμους κάτοικους όσους και κατά την απογραφή του 2001. Ως οικισμός με την σημερινή ονομασία αναφέρεται επίσημα το 2001 να απογράφεται στο «καποδιστριακό» Δημοτικό Διαμέρισμα Αντιρρίου του ομώνυμου Δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2012
Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2012, γνωστοί και ως Αγώνες της 30ης Ολυμπιάδας, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση που έλαβε χώρα στο Λονδίνο, πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου, από τις 27 Ιουλίου ως τις 12 Αυγούστου 2012. Αυτή ήταν η 30η διοργάνωση Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ). Συμμετείχαν συνολικά 10.768 αθλητές από 204 χώρες. Το Λονδίνο είχε ήδη φιλοξενήσει τις διοργανώσεις του 1908 και 1948 και έγινε έτσι η πρώτη πόλη που διοργανώνει τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το Λονδίνο επιλέχθηκε ως η διοργανώτρια πόλη στην 117η Σύνοδο της ΔΟΕ στη Σιγκαπούρη στις 6 Ιουλίου 2005, νικώντας προσφορές από τη Μόσχα, τη Νέα Υόρκη, τη Μαδρίτη και Παρίσι. Η κατασκευή για τους Αγώνες περιελάμβανε σημαντική ανάπλαση, με έμφαση στη βιωσιμότητα .Η κύρια εστίαση ήταν ένα νέο Ολυμπιακό Πάρκο 200 εκταρίων (490 στρεμμάτων), που κατασκευάστηκε σε μια πρώην βιομηχανική τοποθεσία στο Στράτφορντ, στο Ανατολικό Λονδίνο .Οι Αγώνες έκαναν επίσης χρήση χώρων που υπήρχαν ήδη πριν από την προσφορά.
Πρώτη στη συγκομιδή μεταλλίων ήταν η χώρα των Ηνωμένων Πολιτειών, με την Κίνα και τη διοργανώτρια Μεγάλη Βρετανία να ακολουθούν. Πραγματοποιήθηκαν επίσης αρκετές επιτυχημένες προσπάθειες από τους αθλητές, ενώ σημειώθηκαν και ολυμπιακά ρεκόρ. Αν και υπήρξαν αρκετές αντιπαραθέσεις, οι αγώνες του 2012 κρίθηκαν άκρως επιτυχημένοι στα πρότυπα του υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ των εθνών σε όλο τον κόσμο, με εξαίρετα γήπεδα και ομαλή διεξαγωγή των αγώνων. Επιπλέον, η έμφαση στην αθλητική κληρονομιά θεωρήθηκε ως πρότυπο για τους μελλοντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Διαδικασία επιλογής
Σύμφωνα με τη διαδικασία επιλογής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), ως τις 15 Ιουλίου 2003 οι υποψήφιες πόλεις θα έπρεπε να καταθέσουν την αίτησή τους. Οι υποψήφιες πόλεις ήταν οι εξής:
Στις 6 Ιουλίου 2005, στην 117η Σύνοδο της ΔΟΕ που διοργανώθηκε στην Σιγκαπούρη, έγινε η μυστική ψηφοφορία για την επιλογή της διοργανώτριας πόλης. Η Μόσχα ήταν η πρώτη που αποκλείστηκε και την ακολούθησαν οι Νέα Υόρκη και Μαδρίτη. Η τελική ψηφοφορία ανάμεσα στο Λονδίνο και το Παρίσι ανέδειξε νικήτρια την πρώτη με 54 έναντι 50 ψήφων.