cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντία της Γαλλίας (1078-1126)
Ήττα του συζύγου της από τον Αλέξιο Κομνηνό
Ο Βοϊμόνδος στη συνέχεια αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον στρατό των 34.000 ανδρών όχι για τους Σαρακηνούς αλλά για να επιτεθεί απ'ευθείας στην Κωνσταντινούπολη στον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό ο οποίος τον συνέτριψε και τον υποχρέωσε σε ταπεινωτική ειρήνη (Συνθήκη του Ντεβόλ, 1108) Μετά τον γάμο της η Κωνσταντία πήγε μαζί με τον σύζυγο της στην Απουλία όπου γέννησε το πρώτο τους παιδί Βοϊμόνδο (1108) τον μελλοντικό πρίγκηπα της Αντιόχειας, ένα δεύτερο παιδί γεννήθηκε επίσης στην Απουλία (1108 - 1111) αλλά πέθανε σε βρεφική ηλικία (1115 - 1120). Ο Βοϊμόνδος έγινε υποτελής του Αλεξίου Κομνηνού από τον οποίο δέχτηκε έναν μισθό, τον Βυζαντινό τίτλο του Σεβαστού και ο ίδιος σαν αντάλλαγμα δέχθηκε να τοποθετηθεί Έλληνας πατριάρχης στην Αντιόχεια, από τότε ο Βοϊμόνδος βρισκόταν σε μεγάλη κατάπτωση, πέθανε κατά τη διάρκεια επιστροφής του από την Ανατολή και τάφηκε στην Απουλία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Κόμισσες της Καμπανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1997-98
To Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1997-98 ή αλλιώς το Ερεντιβίζιε 1997-98 ήταν το 42ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 19 Αυγούστου 1997 και ολοκληρώθηκε στις 10 Μαΐου 1998.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άγιαξ για 27η φορά στην ιστορία του, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι Χρόνινγκεν και Φόλενταμ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 1998-99 κέρδισαν οι Άγιαξ και Αϊντχόφεν, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1998-1999 οι Φίτεσε, Φέγενορντ και Βίλεμ ΙΙ, στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1998-99 η Χέρενφεν, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο 1998 οι Φορτούνα Σίταρντ και Τβέντε.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 1996-97.
Βαθμολογία
1 Καθώς ο Άγιαξ (νικητής του κυπέλλου) και η Αϊντχόφεν (φιναλίστ) κέρδισαν την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ, την θέση τους στο Κύπελλο Κυπελλούχων πήρε η Χέρενφεν, όπου κέρδισε στον μικρό τελικό, όπου διεξήχθη ειδικά για να προσδιοριστεί ποια ομάδα θα αγωνιστεί στο Κύπελλο Κυπελλούχων.
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1997-1998
Ζωή στην Αφροδίτη
μικρογραφία|269x269εσ|Η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης, όπως εμφανίζεται στο υπεριώδες από το Πάιονηρ, το 1979. Οι εικασίες για ύπαρξη ζωής στην Αφροδίτη έχουν περιοριστεί από τη δεκαετία του 1960, όταν τα διαστημικά οχήματα έδειξαν ότι οι συνθήκες στην Αφροδίτη είναι ακραίες συγκριτικά με αυτές της Γης.
Η Αφροδίτη βρίσκεται πλησιέστερα προς τον Ήλιο από ότι η Γη και λόγω της μεγάλης επίδρασης του φαινομένου του θερμοκηπίου οι θερμοκρασίες στην επιφάνεια αγγίζουν σχεδόν τους 460 °C, ενώ η ατμοσφαιρική πίεση είναι 90 φορές μεγαλύτερη της Γης, οπότε η ζωή όπως την ξέρουμε είναι απίθανο να υπάρχει στην επιφάνεια του πλανήτη. Ωστόσο, μερικοί επιστήμονες υποθέτουν ότι μπορούν να υπάρχουν θερμοοξεόφιλοι ακραιόφιλοι μικροοργανισμοί στα ψυχρότερα, όξινα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης.
Ιστορικές απόψεις
Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, πιστευόταν ότι το περιβάλλον της επιφάνειας της Αφροδίτης ήταν παρόμοιο με της Γης και άρα θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή. Το 1870, ο Βρετανός αστρονόμος Ρίτσαρντ Πρόκτορ υπέθεσε ότι η ύπαρξη ζωής στην Αφροδίτη είναι αδύνατη κοντά στον ισημερινό της, αλλά ίσως υπάρχει στους πόλους.
Από τη δεκαετία του 1960, τα ολοένα και πιο ακριβή δεδομένα από τους διαστημικούς ανιχνευτές δείχνουν ότι η Αφροδίτη έχει ένα ακραίο κλίμα, με το φαινόμενο του θερμοκηπίου να διατηρεί μια σταθερή θερμοκρασία των σχεδόν 500 °C στην επιφάνεια. Η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης περιέχει σύννεφα θειικού οξέος και η ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια είναι 90 μπαρ, δηλαδή 90 φορές μεγαλύτερη από αυτή της Γης και ισοδύναμη με την πίεση σε βάθος 900 μ. στους Γήινους ωκεανούς. Συνεπώς, οι αντιξοότητες του περιβάλλοντος αποκλείουν την ύπαρξη ζωής στην επιφάνεια του πλανήτη.
Τον Σεπτέμβριο του 1967, οι Καρλ Σαγκάν και Χάρολντ Μορόγουιτζ δημοσίευσαν μια ανάλυση για το ζήτημα της ζωής στην Αφροδίτη, στο περιοδικό Nature.
Κατοικησιμότητα της ατμόσφαιρας
Είναι μάλλον απίθανο να υπάρχει ζωή κοντά στην επιφάνεια της Αφροδίτης, αλλά σε ύψος περίπου 50 χλμ. που η θερμοκρασία είναι ηπιότερη, ίσως η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης να είναι πιο βιώσιμη.
Η ηλιακή ακτινοβολία περιορίζει την ατμοσφαιρική κατοικήσιμη ζώνη σε υψόμετρα 51 χλμ. (65 °C) έως 62 χλμ. (-20 °C) μέσα στα όξινα σύννεφα. Στα σύννεφα ίσως υπάρχουν χημικές ουσίες που μπορούν να εξελιχθούν σε βιολογικά δραστικές μορφές. Πιθανολογείται ότι οποιοιδήποτε υποθετικοί μικροοργανισμοί κατοικούν στην ατμόσφαιρα, αν υπάρχουν, θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν το υπεριώδες φως που εκπέμπεται από τον Ήλιο ως πηγή ενέργειας, και αυτό θα ήταν και μια εξήγηση για τις σκοτεινές γραμμές που παρατηρούνται στις υπεριώδεις φωτογραφίες της Αφροδίτης.
Κατοικησιμότητα στο παρελθόν
Είναι πιθανό να υπήρξε μικροβιακή ζωή στην Αφροδίτη ενόσω υπήρχε υγρό νερό στην επιφάνεια, προτού υπερθερμανθεί ο πλανήτης από το φαινόμενο του θερμοκηπίου (επειδή είναι πιο κοντά στον Ήλιο από όσο είναι η Γη), αλλά να μην υπάρχει πια. Έστω ότι το φαινόμενο που έφερε το νερό στη Γη ήταν κοινό σε όλους τους πλανήτες κοντά στην κατοικήσιμη ζώνη, τότε εκτιμάται ότι υγρό νερό θα μπορούσε να υπάρχει στην επιφάνεια για έως και 600 εκατομμύρια χρόνια κατά τη διάρκεια και λίγο μετά τον Όψιμο Σφοδρό Βομβαρδισμό, που θα ήταν αρκετό χρονικό διάστημα για την ανάπτυξη απλών μορφών ζωής, αλλά ο αριθμός αυτός μπορεί να κυμαίνεται από μερικά εκατομμύρια χρόνια έως λίγα δισεκατομμύρια. Σε αυτό το χρονικό διάστημα η ζωή θα μπορούσε να εξελιχθεί και να γίνει εναέρια. Τα υλικά που αποτελούν την επιφάνεια της Αφροδίτης έχουν μελετηθεί ελάχιστα, επειδή οι ακραίες συνθήκες εκεί δεν επιτρέπουν την πρόσβαση στους διαστημικούς ανιχνευτές, οπότε είναι αδύνατο να ανιχνευτούν ίχνη παρελθοντικής ζωής, και η ανανέωση της πλανητικής επιφάνειας κατά τα τελευταία 500 εκατ. χρόνια σημαίνει ότι είναι απίθανο να διατηρήθηκαν τα αρχαία βράχια, ειδικά αυτά που περιέχουν το ορυκτό τρεμολίτης, όπου θεωρητικά θα είχαν διατηρηθεί κάποιες βιοϋπογραφές.
Αλμπέν Αλέ
Ο Αλμπέν Αλέ (γαλλ. Albin Haller, 7 Μαρτίου 1849 – 1η Μαΐου 1925) ήταν Γάλλος χημικός. Γεννήθηκε στην κοινότητα Φελερίνγκ του γαλλικού νομού του Άνω Ρήνου.
Ο Αλέ ερεύνησε κυρίως θέματα της οργανικής χημείας. Σε αυτόν οφείλονται πολλές εργασίες σχετικές με την καμφορά και τα παράγωγά της.
Ο Αλέ ίδρυσε την «Ανώτατη Εθνική Σχολή Χημικής Βιομηχανίας» (École Nationale Supérieure des Industries Chimiques) στο Νανσύ. Το 1917 κέρδισε το Μετάλλιο Ντέιβυ της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου με αιτιολογία «τις σημαντικές έρευνές του στην επικράτεια της οργανικής χημείας». Είχε ήδη γίνει από το έτος 1900 μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος από το 1923. Υπήρξε επίσης μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής της Γαλλίας.
Ο Αλμπέν Αλέ απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 76 ετών.
Πηγές
Αλε, Αλμπεν
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Ο Αμεδαίος Γ΄, ιταλ.: Amadeus III, γαλλ.: Amédée III, (29 Μαρτίου 1311 – 18 Ιανουαρίου 1367) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης από το 1320 μέχρι το τέλος του. Κυβέρνησε τους κατοίκους της περιοχής της Γενεύης (Genevois), αλλά όχι την πόλη της Γενεύης, και ήταν κατά την εποχή του που ο όρος "Genevois" άρχισε να χρησιμοποιείται όπως είναι σήμερα. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Γ΄ κόμη της Γενεύης και της Αγνής της Σαβοΐας, κόρης του Αμεδαίου Ε΄ κόμη της Σαβοΐας. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική του Οίκου της Σαβοΐας, υπηρετώντας διαδοχικά ως επίτροπος και πρόεδρος του συμβουλίου, καθώς και στο φεουδαρχικό δικαστήριο -ένα από τα τρία δικαστήρια των Γενικών Ακροάσεων (Audiences Générales)- του δουκάτου της Αόστας.
Στήβεν Φελντ
Ο Στήβεν Φελντ ή Στίβεν Φελντ   (αγγλικά: Steven Feld, 20 Αυγούστου 1949 - ) είναι Αμερικανός εθνομουσικολόγος, ανθρωπολόγος και γλωσσολόγος, γεννημένος στη Φιλαδέλφεια. Ο Φελντ μελέτησε επί πολλά χρόνια από κοντά τη μουσική και τη γλώσσα της φυλής Καλούλι ή Μποζάβι (Bosavi), που ζει στην Παπούα Νέα Γουινέα και τα μέλη της δεν γνωρίζουν γραφή ή ανάγνωση.
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Σύγκρουση με τη Σαβοΐα
Αφού η πόλη και το κάστρο του Ανσί (Annecy) καταστράφηκαν από πυρκαγιά το 1320, ο Aμεδαίος Γ΄ μετέφερε την Αυλή του στο Λα Ρος (La Roche-sur-Foron), η οποία ήταν η έδρα των κομήτων της Γενεύης μεταξύ 1124 και 1219. Το 1325 ο Aμεδαίος Γ΄ εντάχθηκε στον συνασπισμό, που σχηματίστηκε από τον Γκιγκ Η΄ κόμη του Βιενουά εναντίον του Εδουάρδου κόμη της Σαβοΐας]. Στις 7 Αυγούστου πολέμησε στη νικηφόρα μάχη του Βαρέ (Varey) κατά της Σαβοΐας. Το 1326 οι απεσταλμένοι του Καρόλου Δ΄ της Γαλλίας διαπραγματεύτηκαν μία εκεχειρία, ώστε και οι δύο κόμητες, της Γενεύης και της Σαβοΐας, να μπορέσουν να συμμετάσχουν στην εκστρατεία τού βασιλιά κατά της Φλάνδρας το 1327–28. Τον Ιανουάριο του 1329 ο νέος κόμης Αίμων της Σαβοΐας ήρθε σε συμφωνία με τον Aμεδαίο Γ΄ και οι δύο τους ίδρυσαν μία επιτροπή, για να ερευνήσει την αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ των Ντυέν (Duingt) και των Φαβέργκ (Faverges). Τελικά ο Aμεδαίος Γ΄ έγινε υποτελής του Aίμωνα για τουλάχιστον ένα μέρος των εδαφών του. Το 1338 ιδρύθηκε μία άλλη επιτροπή, για να ασχοληθεί με περαιτέρω ζητήματα συνόρων. Η σχέση μεταξύ των ειρηνικών και αφιλόδοξων κομήτων της Γενεύης και της Σαβοΐας ήταν, μετά το 1337, πάντα φιλική.
Στήβεν Φελντ
Σπουδές
Ο Φελντ απεφοίτησε αριστούχος με πτυχίο ανθρωπολογίας από το Πανεπιστήμιο Χόφστρα το 1971. Επισκέφθηκε για πρώτη φορά το έδαφος των Μποζάβι το 1976, συνοδευόμενος από τον ανθρωπολόγο Έντουαρντ Σίφελιν (Edward L. Schieffelin), οι ηχογραφήσεις του οποίου ενέπνευσαν τον Φελντ ώστε να επιδιώξει αυτή την έρευνα. Από τις εκεί έρευνές του συνέγραψε τη διδακτορική διατριβή του, που αργότερα εκδόθηκε υπό τον τίτλο `Ηχος και αίσθημα και τού χάρισε το διδακτορικό του στην «ανθρωπολογία-γλωσσολογία-εθνομουσικολογία» από το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα το 1979.
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Σύγκρουση με τη Σαβοΐα
Το 1336 ο Aμεδαίος Γ΄ δώρισε το χωριό Βεζενά (Vésenaz) στο μοναστήρι του Μπελερίβ (Bellerive).
αριστερά|μικρογραφία|Το Κάστρο του Σαμπερύ (Chambéry), όπου φαίνεται το Άγιο Παρεκκλήσιο (Sainte-Chapelle) όπου ο Aμεδαίος Γ΄ έγινε ο ανάδοχος στη βάπτιση του εξαδέλφου του. Εκεί αργότερα αργότερα, κατά τη διάρκεια που ήταν επίτροπος της κομητείας της Σαβοΐας.
Στήβεν Φελντ
Σταδιοδρομία
Ο Φελντ επέστρεψε αρκετές φορές τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 στην Παπούα Νέα Γουινέα προκειμένου να ερευνήσει τα τραγούδια των Μποζάβι και την ποίηση σε σχέση με τον πολιτισμό τους. Επίσης πραγματοποίησε συντομότερες ερευνητικές επισκέψεις σε διάφορα μέρη της Ευρώπης.
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Επίτροπος της Σαβοΐας
Στις 11 Ιανουαρίου 1334 ο Aμεδαίος Γ΄ έγινε ανάδοχος του πρώτου του εξαδέλφου του Aμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας στο Σαιν-Σαπέλ, τότε υπό κατασκευή, στο Σαμπερύ. Αυτός και ο Λουδοβίκος Β΄ κύριος του Βωντ είχαν οριστεί από τον Αίμωνα ως επίτροποι του νεαρού Αμεδαίου ΣΤ΄, θέσεις που ανέλαβαν μετά το τέλος του Αίμωνα στις 22 Ιουνίου 1343. Στις 26 Ιουνίου, μετά την κηδεία του Aίμωνα, ο νεαρός Aμεδαίος ΣΤ΄ στέφθηκε κόμης της Σαβοΐας και ο Aμεδαίος Γ΄ της Γενεύης ήταν ο πρώτος, που ορκίστηκε πίστη. Ο κόμης της Γενεύης και ο κύριος του Βωντ μετακόμισαν στο κάστρο του Σαμπερύ και υπέγραψαν μία γραπτή συμφωνία, που διατηρείται ακόμη, σύμφωνα με την οποία κανένας δεν μπορούσε να ενεργήσει χωρίς τη συγκατάθεση του άλλου, και όλες οι πράξεις έπρεπε να υποβάλλονται γραπτώς για λόγους εξέτασης. Στις λεπτομέρειες αυτής της συμφωνίας μπορεί να δει κάποιος μία αμοιβαία καχυποψία. Ο κύριος του Βωντ ήταν ο ανώτερος πολιτικός τού Οίκου της Σαβοΐας, ενώ ο Aμεδαίος Γ΄ ήταν ο επικεφαλής τού κύριου αντιπάλου του.
Το πρώτο μέλημα των επιτρόπων της Σαβοΐας μετά το 1343 ήταν η εξασφάλιση της διαδοχής έναντι των αξιώσεων της Ιωάννας, κόρης του Εδουάρδου της Σαβοΐας, η οποία απεβίωσε στις 29 Ιουνίου 1344, αφού όμως παραχώρησε τις αξιώσεις της στον Φίλιππο των Βαλουά δούκα της Ορλεάνης. Ο Αμεδαίος Γ΄ και ο Λουδοβίκος Β΄ έστειλαν πρεσβεία στον πάπα Κλήμη ΣΤ΄, ζητώντας την υποστήριξή του ενάντια στην Ιωάννα και τον Φίλιππο. Το 1345 ο Φίλιππος υπέγραψε μία συνθήκη, με την οποία παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του, με αντάλλαγμα μία ετήσια αποζημίωση 5.000 λιβρών της Τουρ (livres Tournois). Η συνθήκη οριστικοποιήθηκε στο Παρίσι και επικυρώθηκε στο Σαμπερύ στις 25 Φεβρουαρίου 1346
Στήβεν Φελντ
Σταδιοδρομία
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν και στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Από το 2003 είναι καθηγητής της ανθρωπολογίας και της μουσικής στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού. Επίσης δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής της «παγκόσμιας μουσικής» από το 2001 στην «Ακαδημία Γκριγκ» του Πανεπιστημίου του Μπέργκεν στη Νορβηγία.
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Πρόεδρος του συμβουλίου της Σαβοΐας
Το 1347–48 ο Αμεδαίος Γ΄ πέρασε μία μακρά παραμονή στην Αυλή της Αβινιόν του Κλήμη ΣΤ΄, ο οποίος ασχολείτο τότε με την επίλυση διαφορών στο Πιεμόντε και τη Λομβαρδία. Στις 4 Ιανουαρίου 1348 ο κόμης της Σαβοΐας ενηλικιώθηκε και η επιτροπεία έληξε, συνεχίστηκε όμως στην πράξη, καθώς ο Aμεδαίος ΣΤ΄ ήταν μόλις 14 ετών. Αργότερα το ίδιο έτος ο κύριος του Βωντ απεβίωσε και ο Aμεδαίος Γ΄ έμεινε ως μοναδικός επίτροπος, επιβλέποντας το "συμβούλιο της Σαβοΐας" ή "συμβούλιο του κόμη", όπως έγινε τότε γνωστό το πρώην συμβούλιο της επιτροπείας. Οι ιστορικοί της Σαβοΐας Ζεάν Σερβιόν και Ζαν Καμπαρέ ντ'Ορονβίλ αναφέρουν, ότι το συμβούλιο εξέλεξε ένα από τα μέλη του, τον Γκυγιώμ ντε λα Μπωμ, για να συγκυβερνήσει με τον κόμη της Γενεύης, τον οποίο ακόμη δεν εμπιστεύονταν οι κάτοικοι της Σαβοΐας. Η εκλογή του Γκυγιόμ μπορεί να οφείλεται σε Γαλλική επιρροή.
Το 1348 ο Aλαμάντ ντε Σαιν-Ζεουάρ, επίσκοπος της Γενεύης, έθεσε δύο από τα κάστρα του υπό την προστασία του δελφίνου Καρόλου (Ε΄), μελλοντικού βασιλιά της Γαλλίας, σε μία προσπάθεια να ανακόψει την επιρροή των κομήτων τόσο της Γενεύης όσο και της Σαβοΐας. Οι αξιωματούχοι του Aμεδαίου Γ΄ ανέλαβαν αντίποινα κατά της επισκοπής, καταρρίπτοντας την καταδίκη του Κλήμη ΣΤ΄, ο οποίος ωστόσο διατήρησε τις καλές του σχέσεις με τους κόμητες. Ο Aμεδαίος Γ΄ δεν πτοήθηκε. Άρπαξε τα δύο κάστρα και αφαίρεσε τα λάβαρα του δελφίνου, αντικαθιστώντας τα με τα δικά του. Στις 8 Οκτωβρίου 1349 σφραγίστηκε μία συμμαχία στο Σιριέ (Cirié|) μεταξύ του Aμεδαίου Γ΄ της Γενεύης, του Aμεδαίου ΣΤ΄ της Σαβοΐας, του Γκαλεάτσο Β΄ του Μιλάνου και του Ιακώβου του Πιεμόντε. Αυτή η συμμαχία επισφραγίστηκε με το γάμο της Λευκής, αδελφής του κόμη της Σαβοΐας, με τον Γκαλεάτσο Β΄ στις 28 Σεπτεμβρίου 1350. Ακολούθησε η δημιουργία του Τάγματος του Μαύρου Κύκνου, του οποίου ο Aμεδαίος Γ΄ της Γενεύης ονομάστηκε ένας από τους τρεις μεγάλους Κυρίους (grans Seignours), μαζί με τον κόμη της Σαβοΐας και τον Γκαλεάτσο Β΄.
Στήβεν Φελντ
Σταδιοδρομία
Το 2002 ο Φελντ ίδρυσε τη μικρή δισκογραφική εταιρεία VoxLox, «υπερασπιστές της ηχητικής τέχνης τεκμηριώσεως για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ακουστική οικολογία».
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις Μαλδίβες στις 6 Απριλίου 2019. Το Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων κέρδισε σαρωτική νίκη, εξασφαλίζοντας 65 έδρες από τις συνολικά 87 στην Συνέλευση του Λαού.
Στήβεν Φελντ
Σταδιοδρομία
Ο Φελντ παίζει και ο ίδιος μουσική, όντας ενεργός στη μουσική σκηνή του Νέου Μεξικού ήδη από τη δεκαετία του 1970.
Η σχιζοφωνική μίμηση
Ο Φελντ εισήγαγε τον όρο «σχιζοφωνική μίμηση» (schizophonic mimesis) για να περιγράψει τον διαχωρισμό ενός ήχου από την πηγή του και την επαναπλαισίωσή του με διαφορετικά ηχητικά συμφραζόμενα. Ο όρος υποδηλώνει το πώς ηχογραφήσεις που έχουν αποχωρισθεί από την πηγή τους μέσα από την αλυσίδα της παραγωγής, της κυκλοφορίας και της καταναλώσεως, δίνουν ερεθίσματα και επιτρέπουν επαναδιαπραγματεύσεις της ταυτότητας από εθνομουσικολογικής απόψεως.
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Εκλογικό σύστημα
Οι 87 βουλευτές της Συνέλευσης του Λαού εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Πριν τις εκλογές ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από 85 στις 87, με τη σύσταση δύο νέων εδρών στη Μαλέ: διαιρέθηκε η Μαλέ Κεντρική και συστάθηκε η Κεντρική Ματσανγκοαλί, ενώ η Χουλχού-Χενβέιρου διασπάστηκε σε δύο περιφέρειες, την Χενβέιρου Δυτική και την Χουλχουμαλέ.
Στήβεν Φελντ
Η σχιζοφωνική μίμηση
Ο όρος «σχιζοφωνία» (schizophonia) δημιουργήθηκε από τον Καναδό συνθέτη Ρ. Μάρεϋ Σάφερ και αναφέρεται στη διαφοροποίηση ανάμεσα σε έναν πρωτογενή ήχο και στην αναπαραγωγή/μετάδοσή του, είτε είναι μια ηχογράφηση, είτε ένα τραγούδι, είτε κάτι άλλο. Π.χ. η κάθε ηχογράφηση ή ραδιοφωνική μετάδοση είναι μηχανισμοί σχιζοφωνίας, επειδή διαχωρίζουν τον ήχο από την πρωτογενή πηγή του. Ο Φελντ προσέθεσε τη «μίμηση», που περιγράφει μια αναπαράσταση αυτού του διαχωρισμένου ήχου σε ένα άλλο πλαίσιο. Π.χ. «μίμηση» είναι όταν κάποιος εισαγάγει μια ηχογράφηση του ενός βρέφους σε ένα τραγούδι.
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Εκστρατεία
Πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, συνομιλίες για τον σχηματισμό συμμαχίας για αντιπολίτευση διεξήχθησαν ανάμεσα στο
Στήβεν Φελντ
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Στήβεν Φελντ τιμήθηκε το 1991 με την υψηλού κύρους Υποτροφία Μακάρθουρ, ενώ στις 23 Ιουνίου 2022 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Εκστρατεία
rior to the elections, talks about forming an opposition alliance were held between the Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων (MDP), το Κόμμα Τζουμχουρί (JP), το Κόμμα Αντααλάθ (AP) και τον πρώην πρόεδρο Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ, με μία προτεινόμενη συμφωνία το MDP να συμμετάσχει στο 40% των περιφερειών, το JP στο 25%, οι υποστηρικτές του Γκαγιούμ στο 20% και το AP στο 15%. Όμως, το MDP επέλεξε να κατέλθει στις εκλογές αυτόνομο έπειτα από την απόρριψη της δικής τους προτεινόμενης κατανομής εδρών με το αιτιολογικό ότι ήταν πολύ χαμηλή.
Στήβεν Φελντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνομουσικολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπολόγοι
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Εκστρατεία
Τον Δεκέμβριο του 2018 το PPM ανακοίνωσε τα ονόματα 42 υποψηφίων για τις εκλογές, συμπεριλαμβανομένων και 24 βουλευτών της απερχόμενης συνέλευσης. Ωστόσο, αργότερα τον ίδιο μήνα, ο Αμπντάλα Γιαμίν ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να αποχωρήσει από το κόμμα και να ενταχθεί στο Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο (PNC) λόγω ενός νομικού ζητήματος στους κόλπους της ηγεσίας του PPM. Το PNC είχε ιδρυθεί από τον βουλευτή του Fonadhoo Αμπντούλ Ραχίμ Αμπντάλα με την υποστήριξη του Γιαμίν. Τα κόμματα PPM και PNC θα ανακοίνωναν αργότερα έναν συνασπισμό για τις εκλογές. Δύο άλλα κόμματα, το Εργατικό και Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων και οι Δημοκράτες Τρίτος Δρόμος των Μαλδίβων ιδρύθηκαν επίσης ενόψει των εκλογών.
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Πρόεδρος του συμβουλίου της Σαβοΐας
Μέχρι τις 9 Ιουλίου 1351 ο Αμεδαίος Γ΄ είχε διαφωνήσει με το υπόλοιπο συμβούλιο της Σαβοΐας και την αντι-Γαλλική πολιτική του. Εκείνη την ημέρα, προεδρεύοντας μίας συνεδρίασης του συμβουλίου στο Σαιν-Ζενί (Saint-Genix), διέταξε να καταγραφεί η αντίθεσή του στην ακρόαση ορισμένων πρεσβευτών τού Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Aμεδαίος Γ΄ και ο καγκελάριος της Σαβοΐας, Ζωρζ ντε Σολεριό, ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι για την επακόλουθη συνθήκη, που υπογράφηκε με τη Γαλλία στις 27 Οκτωβρίου στην Αβινιόν.
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Εκστρατεία
Το MDP διεξήγαγε προκριματικές εκλογές τον Ιανουάριο του 2019, με 279 υποψήφιους να κατέρχονται για 77 έδρες. Σε 9 έδρες μπορούσε να υπάρχει ένας μόνο υποψήφιος. Η ψηφοφορία ήταν ανοικτή για γύρω στα 86.000 μέλη του κόμματος, με 5 βουλευτές να αποτυγχάνουν να επανεκλεγούν. Ο πρώην πρόεδρος Μοχάμεντ Νασίντ επιλέχθηκε ως υποψήφιος στην έδρα της Κεντρικής Ματσανγκοαλί.
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Πρόεδρος του συμβουλίου της Σαβοΐας
Το 1351 η αγρότες του Βαλαί επαναστάτησαν ενάντια στην εξουσία του επισκόπου της Σιόν, δηλ. του Γκυσάρ Ταβέλ από μία οικογένειας της Γενεύης και συμμάχου της Σαβοΐας. Στις 7 Ιανουαρίου 1352 οι επαναστάτες αφορίστηκαν από τον Κλήμη ΣΤ΄. Τον Μάρτιο ένας στρατός με επικεφαλής τον Αμεδαίο ΣΤ΄ της Σαβοΐας, τον Αμεδαίο Γ΄ της Γενεύης, τον Ιωάννη Β΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου και τον Πέτρο Δ΄ του Γκυγιέρ συγκεντρώθηκε στο Σαιν-Μορίς (Saint-Maurice) για να συντρίψουν τους επαναστάτες. Όμως οι κάτοικοι του Βαλαί τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ, που παραδόθηκαν χωρίς μάχη.
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Αποτελέσματα
Τα πρώτα αποτελέσματα έδειξαν ότι το Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων κέρδισε τουλάχιστον 59 έδρες στη βουλή. Εν τέλει, το MDP κέρδισε τις 65 από τις συνολικά 87 έδρες. Ήταν η πρώτη φορά από την εκλογή δημοκρατικής κυβέρνησης το 2008 που ένα ενιαίο κόμμα κέρδιζε την εξουσία εκλεγόμενο με την πλειοψηφία των δύο τρίτων και χωρίς την ανάγκη να συσταθεί συνασπισμός. Η ορκωμοσία της νέας βουλής έγινε στις 28 Μαΐου.
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Διαφωνίες με τη Σαβοΐα
Τον Μάιο του 1352 ο Aμεδαίος ΣΤ΄ κόμης της Σαβοΐας ακύρωσε τη συνθήκη της Αβινιόν, που είχε διαπραγματευτεί ο Aμεδαίος Γ΄, με σκοπό (πιθανώς χωρίς βάση) να αποσπάσει μέρος των εδαφών της Γενεύης. Τον Ιούλιο ο Αμεδαίος Γ΄ αποσύρθηκε επισήμως από το συμβούλιο της Σαβοΐας και προκάλεσε σε πόλεμο τους κυρίους του Λα Μπωμ (La Baume), τους οποίους θεωρούσε κυριότερους εχθρούς του στην Αυλή της Σαβοΐας. Το 1355 μετά την ολοκλήρωση ενός πολέμου μεταξύ του κόμη της Σαβοΐας και του δελφίνου Καρόλου, ο Αμεδαίος Γ΄ αρνήθηκε να υποβάλει όρκο υποτέλειας στον εξάδελφό του για εκείνα τα φέουδα που ήταν υποτελή του Καρόλου. Ο Aμεδαίος Γ΄ παρενέβη επίσης στην προσπάθεια τού κόμη της Σαβοΐας να καταλάβει στρατιωτικά τη βαρονία του Φωσινύ (Faucigny) εκείνο το έτος, αν και δεν παρενέβη ενεργά. Παρά τις προσπάθειές του δεν μπόρεσε να παρακινήσει τον Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας να παρέμβει υπέρ των κατοίκων του Φωσινύ. Στις 20 Ιουλίου στο μοναστήρι των Φραγκισκανών στη Γενεύη, ο Αμεδαίος Γ΄ υπέβαλε όρκο υποτέλειας στον πρώην επιτροπευόμενό του, τον κόμη της Σαβοΐας. Τα επίμαχα ζητήματα είχαν ήδη τεθεί ενώπιον του αυτοκράτορα Κάρολου Δ΄ της Γερμανίας, κυρίου ολόκληρης της περιοχής. Στις 21 Αυγούστου ο Κάρολος Δ΄ διέταξε τον κόμη της Σαβοΐας να μην αναμειχθεί στο Φωσινύ ή στην κομητεία της Σαβοΐας και έθεσε και τα δύο υπό την άμεση προστασία του εν αναμονή της έρευνας.
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Αποτελέσματα
Ο πρώην πρόεδρος Μοχάμεντ Νασίντ εξελέγη στην περιφέρεια της Κεντρικής Ματσανγκοαλί πέντε μήνες μετά την επιστροφή του από την εξορία και έγινε ο πρώτος πρώην πρόεδρος που εξελέγη στο Κοινοβούλιο.
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Διαφωνίες με τη Σαβοΐα
Τον Μάιο του 1358 ο αυτοκράτορας απάλλαξε τον Αμεδαίο Γ΄ από τη δικαιοδοσία της Σαβοΐας και του παραχώρησε το δικαίωμα να προσφεύγει στον αυτοκράτορα για όλες τις αποφάσεις οποιουδήποτε δικαστηρίου, Γαλλικού ή της Σαβοΐας. Ο Aμεδαίος Γ΄, αλλά όχι οι διάδοχοί του, είχε το δικαίωμα να κόβει νομίσματα (στο Ανάκτορο της Νήσου, Palais de l'Isle), να νομιμοποιεί νόθα τέκνα και να ορίζει συμβολαιογράφους. Ο επίσκοπος της Γενεύης αντιτάχθηκε αμέσως -για το δικαίωμα νομισματοκοπίας του κόμη- στον πάπα. Ο Aμεδαίος ΣΤ΄ κόμης της Σαβοΐας διέταξε τον Aμεδαίο Γ΄ να ανανεώσει τον όρκο υποτέλειάς του (homage), αλλά ο τελευταίος ζήτησε τη διαιτησία του Ζαν ντε Μπερτράν αρχιεπισκόπου του Ταρανταίζ (Τarentaise). Στις 2 Αυγούστου ο αρχιεπίσκοπος αποφάσισε ότι ο Aμεδαίος Γ΄ είχε το δικαίωμα να κόβει νομίσματα, αλλά όχι να αρνηθεί να ανανεώσει τον όρκο υποτέλειας, ούτε να προσφεύγει έξω από τα δικαστήρια του κόμη της Σαβοΐας. Ο κόμης της Γενεύης αρνήθηκε να δεχτεί το αποτέλεσμα, κατηγορώντας τον αρχιεπίσκοπο για μία «άδικη και άνομη» απόφαση και υποσχόμενος να προσφύγει στον αυτοκράτορα προσωπικά (viva voce). Οι δύο κατηγορίες συμβιβάστηκαν μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου. Ο Aμεδαίος Γ΄ συμφώνησε να αποδώσει φόρο υποτέλειας στη Γενεύη για τα φέουδα του Ντυεν, Ανσί, Λα Ρος, Κλερμόν, Τον (Thônes), Γκρυφύ (Gruffy), Aρλό (Arlod), Σατέλ (Châtel-Saint-Denis), Λα Μπατί (La Bâtie) και Γκαγιάρ (Gaillard) και για τα «υπο-φέουδα» των δικών του υποτελών Tομάς ντε Μεντόν. Γκυγιώμ ντε Κομπέ και Aιμόν ντε Ποντβέρ. Σε αντάλλαγμα ο Aμεδαίος ΣΤ΄ κήρυξε άκυρη την αρχιεπισκοπική απόφαση.
Βουλευτικές εκλογές των Μαλδίβων (2019)
Παραπομπές
2019ς Μαλδιβες
Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1334 τη Ματθίλδη/Μαώ του Ωβέρν (d'Auvergne), που ονομαζόταν επίσης "του Μπουλόν" (de Boulogne), με την οποία απέκτησε πολλούς απογόνους, τέσσερις από τους οποίους ήταν κόμητες της Γενεύης διαδοχικά:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Οίκος της Γενεύης
Δώδεκα (τραγούδι)
Το Δώδεκα είναι τραγούδι της Άννας Βίσση από το άλμπουμ Κάτι Συμβαίνει. Η μουσική γράφτηκε από το Νίκο Καρβέλα, ενώ οι στίχοι από τον ίδιο σε συνεργασία με τον Φίλιππο Νικολάου.
Αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά τραγούδια της Βίσση, ενώ έχει ερμηνευτεί από διάφορους καλλιτέχνες με την πάροδο των χρόνων. Χαρακτηριστική είναι η επανεκτέλεση της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και της Δήμητρας Γαλάνη, η οποία συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ τους Live στο Vox (2005).
Οι στίχοι περιγράφουν μια γυναίκα η οποία περιμένει με αγωνία να χτυπήσει το τηλέφωνο και να μιλήσει με τον σύντροφό της.
Δώδεκα Show
Τον χειμώνα του 2011 η Βίσση εμφανιζόταν στο νυχτερινό κέντρο REX. Σε συνεργασία με τη Μυρτώ Κοντοβά αποφάσισαν να ονομάσουν το σόου "Δώδεκα", με την Βίσση να κάνει έναρξη του προγράμματος στις 00:00 τα μεσάνυχτα ακριβώς. Κατά την εμφάνισή της, επί σκηνής υπήρχε ένα μεγάλο ρολόι, του οποίου οι δείκτες ήταν σταματημένοι στις 12. Το Δώδεκα παρουσιαζόταν σε μια επανεκτέλεση μαζί με το τραγούδι Secret της Μαντόνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Άννας Βίσση
Νικόλαος Μήλας
Ο Νικόλαος Μήλας (1791-;) ήταν αγωνιστής του 1821 από το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν αδελφός των αγωνιστών του 1821 Αθανάσιου και του Βασίλειου Μήλα.
Μαζί με τον Δημητρίο Μακρή πολέμησε στο Βραχώρι, Ζαπάντι, Πέττα, Κομποτί, Πλάκα, Κεφαλόβρυσο, Κατοχή, στις τρεις πολιορκίες του Μεσολογγίου, στην Βόνιτσα κ.α. Όπως αναφέρεται στον φάκελλό του, έδειξε μεγάλο ζήλο για τον αγώνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Πλατειά Μαθρακίου
Η Πλατειά ή Πλατειά Διαποντίων είναι βραχονησίδα του Ιονίου πελάγους η οποία βρίσκεται κοντά (νοτιοδυτικά) του Μαθρακίου και βορειοδυτικά της Κέρκυρας ενώ περιλαμβάνεται στο σύμπλεγμα των Διαποντίων νήσων. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Κασσιόπης του τότε δήμου Κασσοπαίω ν και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κατηγορία:Διαπόντια νησιά Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα; (ταινία)
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα; (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: The Long Haul) είναι μια Αμερικανική κωμική ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία από τον Ντέιβιντ Μπάουερς, ο οποίος έγραψε το σενάριο με τον συγγραφέα του ομώνυμου βιβλίου στο οποίο βασίζεται η ταινία, Τζεφ Κίνι. Είναι η συνέχεια του Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Σκυλίσια Ζωή (2012), η τέταρτη ταινία της σειράς ταινιών Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα, και τελευταία ταινία της σειράς που γυρίστηκε με ηθοποιούς. Είναι επίσης η μόνη ταινία που δεν περιλαμβάνει τους αρχικούς ηθοποιούς των πρώτων ηθοποιών, καθώς αντικαταστάθηκαν λόγω της ηλικίας τους. Αντί για αυτούς, πρωταγωνιστούν οι Τζέισον Ντρούκερ, Αλίσια Σιλβερστόουν, Τομ Έβερετ Σκοτ, Τσάρλι Ράιτ, και Όουεν Άσταλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες της TSG Entertainment
Άλπεις του Άλγκοου
Οι Άλπεις του Άλγκοου ή Άλπεις Αλγκόουερ (γερμ. Allgäuer Alpen) είναι μια υπο-οροσειρά των Βόρειων Ασβεστολιθικών Άλπεων, που εκτείνεται στη Βαυαρία και τη Βάδη-Βυρτεμβέργη της Γερμανίας, καθώς και στο Τιρόλο και το Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας. Στα δυτικά συνορεύει με τη Λίμνη Κωνσταντίας. Το μέγιστο υψόμετρο της οροσειράς έχει η κορυφή Γκρόσερ Κρότενκοπφ, με 2.656 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ευρισκόμενη σε αυστριακό έδαφος. Τα όρη αυτά πήραν την ονομασία τους από την αρκετά ευρύτερη ορεινή περιοχή Άλγκοου της Γερμανίας.
Χαρακτήρας
thumb|«Άνοδος στο Αλμ», καρτ-ποστάλ του Eugen Felle (πίσω διακρίνεται η κεντρική κύρια αλυσίδα των Άλπεων του Άλγκοου) Η οροσειρά χαρακτηρίζεται από ασυνήθιστη ποικιλία σχηματισμών και εξ αυτού από μια πλούσια σκηνογραφία τοπίων, ιδίως τα απότομα «Βουνά του γρασιδιού» (Grasberge), με κλίσεις μέχρι και 70°. Η χλωρίδα της οροσειράς είναι από τις πλουσιότερες σε όλη την περιοχή των Άλπεων. Η προσβασιμότητά της είναι πολύ καλή, με τελεφερίκ και ορεινά μονοπάτια (Höhenwege) πολύ γνωστά στους οδοιπόρους και ορειβάτες, που μπορούν να περάσουν εβδομάδά ολόκληρη περπατώντας πάνω στα βουνά χωρίς να κατεβούν σε κατοικημένη περιοχή, καθώς τα μονοπάτια ενώνουν όλες τις καλύβες και τα ορεινά καταφύγια. Εξαιτίας αυτών η περιοχή Άλγκοου είναι από τα μέσα του 20ού αιώνα σημαντική για τον τουρισμό της Γερμανίας. Είναι επίσης η πιο βροχερή περιοχή της χώρας, ενώ τον χειμώνα, τουλάχιστον τα υψηλότερα μέρη της οροσειράς, κρατάει πολύ χιόνι, με αποτέλεσμα να σώζονται ένας μικρός παγετώνας και αρκετά μόνιμα χιονοπεδία.
Γειτονικές οροσειρές και σύνορα
Οι Άλπεις του Άλγκοου συνορεύουν με τα Όρη Μπρεγκέντσερβαλντ στα δυτικά, με τα Όρη Λεχκ έλεν στα νοτιοδυτικά, με τις Άλπεις Λέχταλ στα νότια-νοτιοανατολικά και με τις Άλπεις του Άμεργκαου στα ανατολικά. Αυτές όλες οι οροσειρές ανήκουν, όπως και οι ίδιες οι Άλπεις του Άλγκοου, στις Βόρειες Ασβεστολιθικές Άλπεις.
Ωστόσο το σύνορο της οροσειράς είναι απολύτως συγκεκριμένο μόνο στα ανατολικά, τα νοτιοανατολικά και τα νότια. Ο ποταμός Λεχ αποτελεί το αδιαμφισβήτητο όριο εδώ, μέχρι τη συμβολή του με τον Κρούμπαχ ψηλά, κοντά στο χωριό Βαρτ της Αυστρίας. Πιο επάνω, ο Κρούμπαχ σχηματίζει το σύνορο της οροσειράς μέχρι την ορεινή διάβαση Χόχταν (υψόμετρο 1.679 μέτρα). Ακολουθούν τα ποταμάκια Ζέεμπαχ και Μπρέγκεντσερ Αχ έως το Άου-Ρέχμεν.
Τα όρια των Άλπεων του Άλγκοου στα δυτικά, όπου παραχωρούν τη θέση τους στα Όρη Μπρεγκέντσερβαλντ, δεν είναι καλώς καθορισμένα ορεογραφικώς. Μία επιλογή είναι η εξής: Από το Άου-Ρέχμεν κατά μήκος του Ρέχμερμπαχ προς τα επάνω μέχρι το Σάγμα Στόγκερ. Μετά κατεβαίνουμε ακολουθώντας τα ποταμάκια Όστεργκούντενμπαχ, Σένενμπαχ και Ζούμπερζαχ (Subersach) μέχρι τη συνάντηση του τελευταίου με το Μπρέγκεντσερ Αχ και κατά μήκος του Μπρέγκεντσερ Αχ μέχρι το σημείο που συμβάλλει με τον Βάισαχ, ή ακόμα και μέχρι την εκβολή του στη Λίμνη Κωνσταντίας.
Τα βόρεια σύνορα είναι ασαφή, καθώς είναι σύνορα όχι με άλλες οροσειρές, αλλά με τις προ των Άλπεων κεκλιμένες πεδιάδες. Η πιο περιορισμένη εκδοχή ακολουθεί τον Βάισαχ ως το Ομπερστάουφεν. Κατόπιν συνεχίζει κατά μήκος του Κονστάντσερ Αχ και τη λίμνη Γκρόσερ Άλπζεε έως το Ίμενστατ και από εκεί προς τα επάνω, από τις κωμοπόλεις Ρέτενμπεργκ, Βέρταχ, Νέσελβανχ έως το Πφρόντεν-Ρηντ. Μετά ακολουθεί τον ρου του Βιλς μέχρι τη συμβολή του με τον Λεχ. Ωστόσο υπάρχουν άλλα βουνά που βρίσκονται βορειότερα από τη γραμμή αυτή και αποτελούνται από τα ίδια πετρώματα με τα ψηλότερα βουνά των Άλπεων του Άλγκοου και δημιουργήθηκαν από την ίδια ορογενετική διεργασία. Αν και αυτά τα βουνά θεωρηθούν τμήμα των Άλπεων του Άλγκοου, τότε το βόρειο σύνορό τους ορίζεται από τη γραμμή που ξεκινά από τη Λίμνη της Κωνσταντίας κοντά στο Λίνταου, διέρχεται από το Ίζνυ και μετά συνεχίζει προς τα βόρεια, γύρω από τα χαμηλά όρη Άντελεγκ έως την πόλη Κέμπτεν. Κατόπιν διέρχεται από το Νέσελβανχ και το Φύσεν, μέχρι που συναντά τον Λεχ βορέίως των βουνών Φάλκεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλγκοου
Τσοπανόσκυλο
thumb|right|alt=caption|Αυστραλιανός [[κέλπι περπατά επάνω σε πρόβατα]] thumb|right|Τσοπανόσκυλο [[Koolie ελέγχει πρόβατα.]] thumb|right| Τσοπανόσκυλο μεταφέρεται με φορτηγό μαζί με το κοπάδι (Fairlie [[Νέα Ζηλανδία|Νέας Ζηλανδίας) ]] Τσοπανόσκυλο ή ποιμενικός σκύλος ονομάζεται κοινώς ένας τύπος σκύλου που είτε έχει εκπαιδευθεί στο να κατευθύνει στη βοσκή κοπάδια αιγοπροβάτων ή και άλλων ζώων στην κτηνοτροφία, είτε ανήκει σε κάποια από τις φυλές (ράτσες) σκύλου που αναπτύχθηκαν για τον σκοπό αυτόν.
Συμπεριφορά
thumb|[[Μπόρντερ κόλεϊ ηλικίας μόλις εννέα εβδομάδων κατευθύνει πάπιες.]] Το σύνολο της συμπεριφοράς φυλάξεως κοπαδιών είναι στην πραγματικότητα τροποποιημένη θηρευτική συμπεριφορά. Μετά από γενεές επιλεκτικής αναπαραγωγής, οι άνθρωποι μπόρεσαν να ελαχιστοποιήσουν τη φυσική τάση του σκύλου να αντιμετωπίζει τα αιγοπρόβατα (αλλά και τα βοοειδή) ως θηράματα, ενώ ταυτοχρόνως διατηρήθηκαν οι θηρευτικές δεξιότητες του σκύλου.
Οι σκύλοι μπορούν να ελέγξουν άλλα ζώα με διάφορους τρόπους. Κάποιες φυλές, όπως ο αυστραλιανός σκύλος των βοοειδών, συνήθως «τσιμπούν» τις φτέρνες των ζώων, ενώ άλλες, ιδίως το μπόρντερ κόλεϊ, μπαίνουν μπροστά από το κοπάδι και χρησιμοποιούν το βλέμμα τους για να περιορίσουν τη συμπεριφορά των ζώων. Πολλά είναι τα τσοπανόσκυλα που μπαίνουν μπροστά από το κοπάδι προκειμένου να το στρέψουν προς άλλη κατεύθυνση ή να το σταματήσουν, ενώ άλλα παραμένουν πίσω και ωθούν έτσι το κοπάδι προς τα εμπρός. Ο αυστραλιανός κέλπι και ο επίσης αυστραλιανός κούλι (Koolie) εφαρμόζουν αμφότερες τις μεθόδους και επιπλέον τρέχουν επάνω στις ράχες των προβάτων. Από την άλλη υπάρχουν φυλές όπως ο αυστραλιανός ποιμενικός, ο αγγλικός ποιμενικός και ο ουαλικός ποιμενικός, που εργάζονται πιο ανεξάρτητα. Ο χάνταγουεϋ της Νέας Ζηλανδίας χρησιμοποιεί το δυνατό του γαύγισμα προκειμένου να συγκεντρώνει μεγάλα κοπάδια προβάτων. Ο βελγικός ποιμενικός, ο γερμανικός ποιμενικός και οι μπριάρ («μπερζέ ντε μπριέ») είναι ιστορικά «φυλακτήριοι σκύλοι», που ενεργούν ως «ζωντανοί φράκτες», οδηγώντας μεγάλα κοπάδια προβάτων στη βοσκή, ενώ τα αποτρέπουν από το να τρώνε πολύτιμες καλλιέργειες, ή από το να περιπλανώνται στους δρόμους.
Βασικές διακρίσεις
Στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τις ΗΠΑ τα τσοπανόσκυλα αποκαλούνται «σκύλοι εργασίας» (working dogs), ανεξαρτήτως ράτσας. Ορισμένες φυλές τσοπανόσκυλου εργάζονται καλά με όλα τα είδη αγελαίων ζώων, ενώ άλλα έχουν εκτραφεί επί πολλές γενεές να εργάζονται με ένα είδος ζώου και έχουν έτσι αναπτύξει φυσικά χαρακτηριστικά ή συμπεριφορές εργασίας που επαυξάνουν την ικανότητά της να χειρίζονται αυτό το είδος ζώου. Τα συνηθέστερα είδη ζώων με τα οποία εργάζονται τα τσοπανόσκυλα είναι τα βοοειδή, τα πρόβατα, οι αίγες και οι τάρανδοι, ενώ δεν είναι σπάνιο τα σκυλιά να χειρίζονται πουλερικά.
Στην ελληνική γλώσσα, ο όρος «τσοπανόσκυλο» (αγγλ. herding dog) χρησιμοποιείται για να περιγράψει και τον σκύλο-ζωοφύλακα (αγγλ. livestock guardian dog), του οποίου το βασικό καθήκον είναι να προστατεύει το κοπάδι από φυσικούς θηρευτές (λύκους, αλεπούδες κλπ.) και από τη ζωοκλοπή. Τέτοιοι σκύλοι όμως έχουν μειωμένο το ένστικτο του καθαυτό τσοπανόσκυλου. Γενικώς, όταν κατατάσσονται φυλές σκύλων, τα τσοπανόσκυλα θεωρούνται μια υποκατηγορία των σκύλων εργασίας, αλλά σε επιδείξεις/διαγωνισμούς εκπαιδεύσεως σκύλων συνήθως αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία.
Προέλευση
Η δημιουργία φυλών τσοπανόσκυλων συνδέεται με την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας, με την εξημέρωση των αιγοπροβάτων να εκτιμάται ότι άρχισε την 8η ή την 7η χιλιετία π.Χ., στη Δυτική Ασία, σε περιοχές που σήμερα ανήκουν στο Ιράν και το Ιράκ. Η βοσκή ήταν δύσκολη εργασία: οι πρώτοι βοσκοί δεν διέθεταν άλογα και μετακινούσαν τα ζώα τους για βοσκή περπατώντας, καθώς τα άλογα και τα γαϊδούρια δεν είχαν ακόμη εξημερωθεί πλήρως. Οι σκύλοι, που έως τότε βοηθούσαν τους ανθρώπους μόνο στο κυνήγι, έγιναν βοηθοί στη διατήρηση του ζωικού κεφαλαίου. Στα πρώτα στάδια της εκτροφής βοοειδών, το βασικό καθήκον για τους σκύλους ήταν η προστασία των κοπαδιών από διάφορους άγριους θηρευτές, που ήταν πολυπληθείς.
thumb|Ρωμαϊκό ανάγλυφο που παριστάνει βοσκό με τσοπανόσκυλο. Η λειτουργία αυτή προκαθόρισε τα χαρακτηριστικά των τσοπανόσκυλων: έπρεπε να είναι δυνατά, νευρώδη, θαρραλέα, αποφασιστικά, ικανά να αντιμετωπίζουν μόνα τους έναν μεγάλο θηρευτή και, το σημαντικότερο, έτοιμα να υπερασπισθούν το κοπάδι. Η ιστορία των προγόνων των τσοπανόσκυλων μπορεί να άρχισε το 4000 π.Χ. περίπου, καθώς τα αρχαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα υπολειμμάτων προβάτων και σκύλων στο ίδιο σημείο χρονολογήθηκαν στο 3685 π.Χ.. Η περιοχή όπου σημειώθηκε αυτή η νέα τότε πρακτική θεωρείται ότι βρίσκεται σήμερα στις χώρες Τουρκία, Ιράκ και Συρία. Τσοπανόσκυλα αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη, στα έργα του Κάτωνος του Πρεσβυτέρου και του Βάρρωνος, ενώ απεικονίσεις τους απαντώνται σε έργα τέχνης της προχριστιανικής εποχής. Τα τσοπανόσκυλα δεν χρησίμευαν τότε μόνο για τη φύλαξη κοπαδιών, αλλά και για στρατιωτικούς σκοπούς.
Από τη Δυτική Ασία η κτηνοτροφία εξαπλώθηκε προς τα δυτικά και τα βόρεια, ακολουθούμενη από αύξηση στον αριθμό των κατοικιδίων ζώων. Σε ευρωπαϊκό έδαφος, οι πρόγονοι των σημερινών τσοπανόσκυλων εμφανίσθηκαν τον 7ο και τον 6ο αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με την αρχαιολογική έρευνα, η κτηνοτροφία και η καλλιέργεια των φυτών εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη με διαφορετικούς τρόπους, είτε κατά μήκος του Δούναβη και του Ρήνου μέχρι τη σημερινή Γερμανία, τη βόρεια Γαλλία και την Ολλανδία, είτε με τα ταξίδια στη Μεσόγειο Θάλασσα μέχρι τις Άλπεις, ανεβαίνοντας τον Ροδανό μέχρι την κεντρική Γαλλία.
Η ανάπτυξη της γεωργίας, ο αυξανόμενος αριθμός οικισμών και η ίδρυση πόλεων είχαν ως αποτέλεσμα μια μείωση στους αριθμούς των λύκων, αλεπούδων και άλλων θηρευτών. Μετά την έκλειψη των μεγάλων θηρευτών στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, με την τεράστια εξάπλωση της εκτροφής προβάτων και με την αύξηση στο ποσοστό εδαφοκαλύψεως της καλλιεργούμενης και της κατοικούμενης γης, το κυριότερο καθήκον των τσοπανόσκυλων συνίστατο πλέον στην προστασία των καλλιεργειών, των ιδιωτικών και προστατευόμενων εκτάσεων από τη βόσκηση και γενικότερα την καταπάτηση. Οι μεσαίου μεγέθους σκύλοι ήταν καταλληλότεροι για το έργο αυτό από ό,τι οι μεγαλύτερες και δυνατότερες φυλές, καθώς οι πρώτοι ήταν πιο ευκίνητοι. Τέτοιοι σκύλοι διαχειρίζονταν μικρά και μεγάλα ζώα, ακόμα και πουλερικά. Εκτός από τον κεντροευρωπαϊκό τύπο τσοπανόσκυλου, εμφανίσθηκε ένας άλλος τύπος, συχνά με χονδρή γούνα, καταλληλότερος για τα ψυχρότερα κλίματα. Με την εξάπλωση εξάλλου της εκτροφής ταράνδων από τους βόρειους λαούς, κυνηγόσκυλα τύπου σπιτς «επανεκπαιδεύθηκαν» ώστε να γίνουν τσοπανόσκυλα.
Οι περισσότερες φυλές κεντροευρωπαϊκών τσοπανόσκυλων – με όρθια αυτιά και κοντό τρίχωμα στην κεφαλή, παρόμοια με λύκους, δημιουργήθηκαν κυρίως κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα, ενώ οι ράτσες των σκύλων με κατσαρό τρίχωμα του βορειοευρωπαϊκού τύπου δημιουργήθηκαν αργότερα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Κατά τη διαδικασία επιλογής αναπτύχθηκαν τα ιδιαίτερα φυσικά χαρακτηριστικά των τσοπανόσκυλων, που τους επέτρεπαν να εκτελούν την εργασία τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ανεξαρτήτως των συνθηκών υπό τις οποίες εργάζονται οι σκύλοι αυτοί και της λειτουργίας που επιτελούν, διαθέτουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά: Είναι δυνατοί και έχουν μεγάλη αντοχή. Τα άκρα των ποδιών τους είναι καλά προστατευμένα από αγκάθια και κοφτερές πέτρες: Τα δάκτυλα είναι συμπιεσμένα σε έναν σφικτό συσσωμάτωμα, τα σημεία επαφής με το έδαφος είναι χονδρά και τα νύχια ισχυρά. Η γούνα τους είναι πυκνή και «δομημένη» με τρόπο που προστατεύει το ζώο από τη βροχή και τις ακραίες θερμοκρασίες. Και όλα τα τσοπανόσκυλα έχουν πολύ καλή όραση και ακοή. Από την άλλη, το χρώμα τους ποικίλλει και εξαρτάται από τις προτιμήσεις των τοπικών εκτροφέων.
Τα τσοπανόσκυλα στον σύγχρονο κόσμο
Τον 21ο αιώνα τα τσοπανόσκυλα επιλέγονται συχνά ως οικιακά ζώα συντροφιάς. Οι ράτσες κόλεϊ, όπως το γενειοφόρο κόλεϊ και το μπόρντερ κόλεϊ, είναι πολύ γνωστές. Δίνουν καλούς οικογενειακούς σκύλους, που είναι στα καλύτερά τους όταν έχουν μια δουλειά να κάνουν. Καθώς έχουν επιλεκτικά ανατραφεί ως σκύλοι εργασίας, χρειάζεται να διατηρούνται σωματικά και νοητικά δραστήριοι. Διατηρούν τα «κτηνοτροφικά» τους ένστικτα και ίσως κάποιες φορές να σκουντούν ανθρώπους σε μια απόπειρα να συγκεντρώσουν την οικογένειά τους, και να χρειάζεται να εκπαιδευθούν να μην το κάνουν. Τα επίπεδα δραστηριότητας και η ευφυΐα τους τα καθιστούν θαυμάσια σκυλιά-αθλητές. Ο αυστραλιανός ποιμενικός, ο ποιμενικός των νήσων Σέτλαντ, το μακρότριχο κόλεϊ, το κοντότριχο κόλεϊ και ο παλαιός αγγλικός ποιμενικός είναι οι πλέον προτιμώμενες φυλές τσοπανόσκυλων για ζώα συντροφιάς.
Σήμερα σκύλοι από ράτσες τσοπανόσκυλου ζουν συχνά σε αστικές ή προαστιακές συνοικίες. Οι ιδιοκτήτες τους πρέπει να διατηρούν τη σωματική και νοητική υγεία τους, λαβαίνοντας υπόψη το ένστικτο και τις ιδιότητές τους. Οι υπηρεσίες εκπαιδευτών σκύλων παρουσιάζουν έτσι μεγάλη ζήτηση, μαζί και κέντρα εκπαιδεύσεως για σκύλους εργασίας, που προσφέρουν ακόμα και ενοικίαση προβάτων και βόλτες σε βοσκοτόπους. Οι σκύλοι που ζούν στα προάστια ή σε χωριά μπορούν να απασχολούνται με μικρά κοπάδια αιγοπροβάτων ή με πουλερικά. Κάποιες φορές οι ιδιοκτήτες φθάνουν στο σημείο να αγοράζουν λίγα πρόβατα, έτσι ώστε οι σκύλοι τους να μπορούν να ασχοληθούν με αυτό για το οποίο «είναι γεννημένοι».
Ο συνδυασμός της ικανότητας για ταχεία εκμάθηση, της σωματικής ισχύος, της αντοχής, της αφοσιώσεως στο αφεντικό τους και μια θέληση για εργασία έχει οδηγήσει στην ευρεία χρήση μεγάλων ευρωπαϊκών ποιμενικών για άλλα καθήκοντα. Ποιμενικοί είναι οι περισσότεροι σκύλοι της αστυνομίας και του στρατού, με καθήκοντα φρουράς, έρευνας, διασώσεως και άλλα. Ο σύγχρονος κόσμος παρουσιάζει νέα ζητήματα, που μπορούν να επιλυθούν επιτυχώς με τη βοήθεια σκύλων. Π.χ. στις ΗΠΑ είδη χήνας που προστατεύονται από τον νόμο δημιουργούν συχνά σοβαρά προβλήματα για ανθρώπινες δραστηριότητες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μπόρντερ κόλεϊ και κάποιες άλλες φυλές τσοπανόσκυλων με ισχυρή όραση χρησιμεύουν στην περιφρούρηση καλλιεργειών, πάρκων, παραλιών και πάνω από όλα αεροδρομίων. Η προστασία από πουλιά με τη βοήθεια τσοπανόσκυλων αποδείχθηκε η πλέον αποτελεσματική και εύκολη στην εφαρμογή της μέθοδος: περιπολώντας στις εκτάσεις πολλές φορές κάθε ημέρα, οι σκύλοι υποχρεώνουν τις χήνες να καταφεύγουν σε μέρη όπου δεν προκαλούν προβλήματα, ενώ το φυσικό περιβάλλον δεν βλάπτεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Κτηνοτροφία Κατηγορία:Πρόβατο
Ασσύριοι στην Ελλάδα
Οι Ασσύριοι στην Ελλάδα περιλαμβάνουν μετανάστες και άλλα άτομα Ασσυριακής καταγωγής που ζουν στην Ελλάδα. Ο αριθμός των Ασσυρίων που ζουν στην Ελλάδα είναι περίπου 6.000 άτομα.
Ιστορία
Η σύγχρονη ιστορία της Ασσυριακής κοινότητας της σημερινής Ελλάδας ανάγεται στην δεκαετία του 1920, όταν ένας αριθμός Ασσυρίων που ζούσαν στην Ελλάδα σχημάτισαν την Ασσυριακή Ομοσπονδία της Ελλάδας για να εκπροσωπούν την κοινότητα. Το 1934, οι ελληνικές αρχές αναγνώρισαν επίσημα την οργάνωση.
Οι περισσότεροι Ασσύριοι που φτάνουν στην Ελλάδα κατάγονται από την Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ ή τη Συρία. Ο κύριος λόγος μετανάστευσης των Ασσυρίων στην Ευρώπη και την Ελλάδα είναι η αστάθεια και η φτώχεια στις πατρίδες τους. Πολλοί Ασσύριοι χρησιμοποιούν την Ελλάδα για να εισέλθουν στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απ'όπου μετά πηγαίνουν συνήθως σε δυτικές και βόρειες Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία και η Σουηδία, χώρες με καλύτερες κοινωνικές υπηρεσίες και ποιότητα ζωής. Επί του παρόντος, η κοινότητα των Ασσυρίων στην Ελλάδα ξεπερνά τα 6.000 άτομα. Από αυτούς, περίπου 1.000 Ασσύριοι είναι πολιτογραφημένοι υπήκοοι Ελλάδας. Ζουν κυρίως σε προάστια της Αθήνας, κυρίως στο Αιγάλεω και το Καλαμάκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσανατολική διασπορά στην Ελλάδα Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
NGC 22
Ο NGC 22 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο σε απόσταση από τη Γη 354 ± 25 εκατομμύρια έτη φωτός. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 14,4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0022 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) 00690 00086
Ώκιμον το λεπτανθές
Είναι ένας όρθιος, διακλαδισμένος ημίθαμνος ύψους 30-60 cm (12-24 in), με τριχωτούς βλαστούς και απλά φυλλοτακτικά (phyllotactic) πράσινα ή μoβ φύλλα, τα οποία είναι έντονα αρωματικά.
Το τουλασί (tulasi), καλλιεργείται για θρησκευτικούς και θεραπευτικούς σκοπούς και για το αιθέριο έλαιό του. Είναι ευρέως γνωστό σε όλη την Ινδική υποήπειρο ως φαρμακευτικό φυτό και ως ένα βοτανικό τσάι, που συνήθως χρησιμοποιείται στην Αγιουρβέδα και έχει ένα σημαντικό ρόλο μέσα στη Βάισναβα (Vaishnava) παράδοση του Ινδουισμού, στην οποία οι αφοσιωμένοι εκτελούν την λατρεία τους, η οποία συμπεριλαμβάνει φυτά ή φύλλα ιερού βασιλικού. Το φυτό αυτό είναι σεβαστό ως ένα ελιξίριο της ζωής.
Η ποικιλία του Ocimum tenuiflorum που χρησιμοποιείται στην κουζίνα της Ταϊλάνδης αναφέρεται ως ιερός βασιλικός Ταϊλάνδης (Ταϊλανδικά: กะเพรา kaphrao)· δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον Ταϊλανδέζικο βασιλικό, ο οποίος είναι μια ποικιλία του βασιλικού (Ώκιμον το βασιλικόν -Ocimum basilicum).
Γενετική
left|upright|thumb|220px|Φυτό τουλσί (tulsi). Οι γραμμωτοί κώδικες του DNA των διαφόρων βιογεωγραφικών χημικών προϊόντων απομόνωσης των τουλσί (tulsi) από την Ινδική υποήπειρο είναι τώρα διαθέσιμοι. Σε μια μεγάλης κλίμακας φυλλογεωγραφική (phylogeographical) μελέτη αυτού του είδους, που διεξήχθη με τη χρήση ακολουθιών χλωροπλαστών γονιδιωμάτων, μια ομάδα ερευνητών από το Κεντρικό Πανεπιστήμιο του Πουντζάμπ, στη Bathinda, βρήκε ότι το φυτό αυτό προέρχεται από τη Βόρεια Κεντρική Ινδία. Η ανακάλυψη θα μπορούσε να υποδηλώσει ότι η εξέλιξη του τουλσί (tulsi), σχετίζεται με τα πολιτιστικά μεταναστευτικά μοτίβα στην Ινδική υποήπειρο.
Στον Ινδουισμό
left|thumb|220px|upright|Κοντινή λήψη των φύλλων τουλασί (tulasi). left|upright|220px|thumb|Άνθη τουλασί (tulasi). Τα φύλλα τουλσί (tulsi) είναι ένα ουσιαστικό μέρος στη λατρεία του Βισνού και των αβατάρων, συμπεριλαμβανομένων των Κρίσνα και Ράμα και άλλων αρσενικών θεοτήτων Βάισναβα (Vaishnava) όπως των Hanuman, Balarama, Garuda και πολλών άλλων. Το τουλσί (tulsi) είναι ιερό φυτό για τους Ινδουιστές και λατρεύεται ως αβατάρα της Λακσμί (Lakshmi). Πιστεύεται ότι το νερό αναμειγνυόμενο με τα πέταλα που δόθηκαν προς τους θανόντες, ανυψώνει τις ψυχές που αναχωρούν στον ουρανό. Το τουλσί (tulsi), το οποίο στα Σανσκριτικά σημαίνει «τον/την ασύγκριτο», πιο συχνά θεωρείται ως η σύζυγος του Κρίσνα με τη μορφή της Λακσμί (Lakshmi). Σύμφωνα με το Brahma Vaivarta Purana, το τουλσί (tulsi) είναι μια έκφραση της Σίτα. Υπάρχουν δύο τύποι τουλσί (tulsi) που λατρεύονται στον Ινδουισμό: το «Ράμα τουλσί (tulsi)» έχει ανοιχτοπράσινα φύλλα και είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος· το «Σιάμα τουλσί (tulsi)» έχει σκουροπράσινα φύλλα και είναι σημαντικό για τη λατρεία του Χανουμάν (Hanuman). Πολλοί Ινδουιστές έχουν φυτά τουλασί (tulasi) που αναπτύσσονται μπροστά ή κοντά στο σπίτι τους, συχνά σε ειδικά δοχεία. Παραδοσιακά, τα τουλσί (tulsi) φυτεύονται στο κέντρο της κεντρικής αυλής των Ινδουιστικών οικιών. Επίσης, συχνά καλλιεργούνται παραπλεύρως των ναών Χανουμάν (Hanuman), ειδικότερα στο Βαρανάσι.