cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διώξεις κατά των Κοπτών Χριστιανών
2014
Τον Δεκέμβριο του 2014, ο Κόπτης ιατρός Magdy Sobhi και η σύζυγός του σκοτώθηκαν από την οργάνωση Ansar al-Sharia στη Λιβύη. Απήγαγαν την μεγαλύτερη κόρη τους Αικατερίνη, που αργότερα βρέθηκε νεκρή στην έρημο. Το κίνητρο της δολοφονίας διαπιστώθηκε ότι ήταν θρησκευτικό και όχι η ληστεία, αφού η τοπική αστυνομία βρήκε τα χρήματα στο διαμέρισμα του γιατρού ανέγγιχτα.
2015
Στις 15 Φεβρουαρίου 2015, ένοπλοι από τη Λιβύη, οι οποίοι δηλώνουν πίστη στο λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος, κυκλοφόρησαν ένα βίντεο που απεικονίζει την απαγωγή και αποκεφαλισμό 21 Κοπτών χριστιανών. Τα θύματα αγιοποιήθηκαν και τιμώνται ως Μάρτυρες την 8η του μηνός Αμμπίρ του κοπτικού ημερολογίου, που είναι η 15η Φεβρουαρίου του Γρηγοριανού Ημερολογίου. Τον Φεβρουάριο του 2018 εγκαινιάστηκε εκκλησία (ναός) προς τιμή των 21 μαρτύρων στο χωριό al-Our στην περιοχή Minya της Αιγύπτου. Η πλειοψηφία των κατοίκων του χωριού είναι Μουσουλμάνοι, και κάποιοι από αυτούς αντέδρασαν πετώντας πέτρες κατά την έναρξη της κατασκευής του ναού. .Αργότερα παρόμοια σφαγή διαπράχθηκε και σε βάρος χριστιανών εργατών στη Λιβύη με καταγωγή από διάφορες κατά πλειοψηφία χριστιανικές χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής(π.χ Αιθιοπία,Ζαμπία κτλ).
2016
Φεβρουάριος 2016 - Τρεις χριστιανοί έφηβοι στη Minya καταδικάζονται σε πέντε χρόνια φυλάκισης για προσβολή του Ισλάμ. Είχαν εμφανιστεί σε ένα βίντεο, που φέρεται να κοροϊδεύει τις μουσουλμανικές προσευχές, αλλά ισχυρίστηκαν ότι κοροϊδεύουν Ισλαμικό κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε μετά από μια σειρά αποκεφαλισμών από αυτήν την ομάδα.
Στις 19 Μαΐου 2016, ένας σημαντικός Κόπτης εργαζόμενος της Διεθνούς Αμνηστίας, o Mina Thabet, συνελήφθη για «υποκίνηση τρομοκρατικών επιθέσεων σε αστυνομικούς σταθμούς», παρ' ότι υπήρχαν πενιχρά αποδεικτικά στοιχεία, όπως αναφέρεται. Εργαζόταν πάνω στα στοιχεία για εκτεταμένους διωγμούς μειονοτήτων υπό το καθεστώς του Al-Sisi. Σύμφωνα με μία πηγή, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Al-Sisi, 250 ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνελήφθησαν από την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας με παρόμοιες κατηγορίες. Μεταξύ αυτών ήταν και ένας κορυφαίος δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μέλη μιας ομάδας θεάτρου, δύο αντιφρονούντες δημοσιογράφοι και 238 άτομα που διαδήλωναν ειρηνικά. Αναφέρεται ότι πολλοί άλλοι έχουν κακοποιηθεί ή το κράτος έχει παγώσει ή κατάσχει την περιουσία τους.
Απαγωγές & βίαιος εξισλαμισμός Χριστιανών γυναικών
Χριστιανές γυναίκες και κορίτσια έχουν απαχθεί στην Αίγυπτο και έχουν εξαναγκαστεί να γίνουν μουσουλμάνες και να παντρευτούν μουσουλμάνους. Το 2009, η ομάδα "Διεθνής Χριστιανική Αλληλεγγύη" που εδρεύει στην Washington, D.C. (ΗΠΑ) δημοσίευσε μια μελέτη για τις απαγωγές, τον εξαναγκασμό σε γάμο και για την αγωνία των νέων γυναικών επειδή η επιστροφή τους στον Χριστιανισμό είναι αντίθετη με το νόμο. Περαιτέρω καταγγελίες για οργανωμένη απαγωγή Κοπτισσών, εμπορίας ανθρώπων με τη συγκάλυψη της αστυνομίας συνεχίστηκαν και το 2017. Τον Απρίλιο του 2010, μια δικομματική ομάδα 17 μελών του Κογκρέσου των ΗΠΑ εξέφρασε την ανησυχία της προς το Γραφείο Διακίνησης Ανθρώπων του Υπουργείου Εξωτερικών (State Department) σχετικά με τις Κόπτισσες που αντιμετωπίζουν «σωματική και σεξουαλική βία, αιχμαλωσία ... εκμετάλλευση σε καταναγκαστική οικιακή εργασία ή πορνεία» και για το οικονομικό όφελος των ατόμων που διαπράττουν την αναγκαστική θρησκευτική μετατροπή του θύματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόπτες Κατηγορία:Χριστιανοί Κατηγορία:Χριστιανισμός Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Φούγκα
Ο όρος φούγκα (λατινικά) fuga είναι από την Ελληνική λέξη φυγή η οποία προέρχεται από το ρήμα φεύγω. Η λέξη fuga (εκλατινισμένη Ελληνική) προέρχεται από το ρήμα fugare (κυνηγώ) και fugere (διαφεύγω, δραπετεύω), ενώ στα γερμανικά, σημαίνει αρμός-Fuge) χρησιμοποιήθηκε ήδη από τον ύστερο Μεσαίωνα (14ος αι.) για να χαρακτηρίσει είδη αντιστικτικής σύνθεσης που βασίζονταν στη μίμηση (όπως την γαλλική chace και την ιταλική caccia), και ειδικότερα το είδος που ονομάζουμε σήμερα κανόνα . Ο κανόνας είναι ένα πολυφωνικό έργο στο οποίο όλες οι φωνές τραγουδούν την ίδια μελωδία, αρχίζουν όμως ή μία μετά την άλλη με διαφορά φάσης κάποιων μέτρων. Από τον 16ο αιώνα και πολύ περισσότερο από τον 17ο αι. η φούγκα καθιερώθηκε να χαρακτηρίζει πολυφωνικά μουσικά έργα που χρησιμοποιούσαν τη μίμηση των φωνών πιο ελεύθερα, που επεξεργάζονταν δηλαδή μια κεντρική μουσική ιδέα (το θέμα) με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτή να παρουσιάζεται αρχικά στην πρώτη φωνή και στη συνέχεια να περνάει διαδοχικά στη δεύτερη, την τρίτη κλπ. και να υφίσταται επεξεργασία, ενώ οι προηγούμενες συνέχιζαν με μελωδίες γραμμένες αντιστικτικά ως προς την αρχική μελωδική ιδέα.
Η φούγκα θεωρείται το αποκορύφωμα της πολυφωνικής τέχνης και της αντιστικτικής γραφής. Χαρακτηριστικά για κάθε φούγκα, που της δίνουν το όνομά της και καθορίζουν πολλά από τα μορφολογικά της στοιχεία, είναι:
Με βάση τον αριθμό φωνών διακρίνονται δίφωνες, τρίφωνες φούγκες κλπ. Εφόσον η κεντρική μουσική ιδέα και οι επιμέρους ιδέες που παράγονται από αυτή περνούν επανειλημμένα από όλες τις φωνές διαδοχικά, είναι ευνόητο ότι όσο περισσότερες είναι οι φωνές, τόσο μεγαλύτερη είναι και η έκταση της φούγκας και τόσο περισσότερα τα μέρη της. Φούγκες γράφτηκαν τόσο για φωνές με ή χωρίς οργανική συνοδεία, όσο και για καθαρά οργανική μουσική. Ο όρος φωνές χρησιμοποιείται για τις μεμονωμένες μελωδικές γραμμές είτε πρόκειται για φωνητική είτε για οργανική φούγκα. Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά διατυπώνονται περιγραφικοί τίτλοι, όπως π.χ. «Φούγκα σε λα ελάσσονα, για τέσσερις φωνές». Οι φούγκες δεν είναι μόνο αυτοτελείς συνθέσεις˙ μπορεί να αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου έργου -π.χ. μιας λειτουργίας, μιας συμφωνίας ή μιας σονάτας- γραμμένου κατά τα άλλα με αντιστικτική ή ομοφωνική τεχνική. Για τον λόγο αυτό ο όρος φούγκα χαρακτηρίζει όχι μόνο ένα μορφολογικό είδος μουσικού έργου, αλλά και γενικότερα ένα τρόπο επεξεργασίας ενός μουσικού θέματος, μια τεχνική σύνθεσης. Σε φωνητικές φούγκες με οργανική συνοδεία μπορεί η χορωδία να διακόπτεται από καθαρά οργανικά μέρη.
Τα μέρη της φούγκας
Από μορφολογική άποψη η φούγκα είναι μια χαλαρή μορφή σύνθεσης, που δύσκολα μπορεί να τεμαχιστεί σε αυστηρά οριοθετημένα μέρη, όπως αυτά που διακρίνονται π.χ. στη φόρμα της σονάτας και σε άλλα μορφολογικά είδη. Όλα τα τεχνικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά της φούγκας υπηρετούν ένα πολύ συγκεκριμένο σκοπό: να παρουσιαστεί αρχικά μια συμπυκνωμένη μουσική ιδέα (το θέμα), που στη συνέχεια υφίσταται επεξεργασία, απλώνεται και ανελίσσεται καθώς η πλοκή της φούγκας ρέει ασταμάτητα. Αυτή η αδιάκοπη πλοκή φτάνει κάποια στιγμή σε μια κορύφωση, συνήθως σε μια κορόνα, και εδώ κοπάζει προσωρινά η κινητικότητα της φούγκας. Αμέσως μετά μια γρήγορη αποκλιμάκωση προς το τέλος της φούγκας επαναφέρει τη βασική μουσική ιδέα στην αρχική της μορφή, στο σημείο απ' όπου ξεκίνησε.
Από την παραπάνω περιγραφή είναι εμφανές ότι κατακερματισμοί σε επιμέρους τμήματα είναι λίγο-πολύ τεχνητοί και αντίθετοι με τη φύση της φούγκας, εξυπηρετούν όμως διδακτικούς σκοπούς. Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους περιορισμούς μπορούμε να διακρίνουμε σε μια φούγκα την έκθεση, την αντέκθεση, την ανάπτυξη και την επανέκθεση. Τα όρια ανάμεσα στα τέσσερα αυτά μέρη είναι σκόπιμα ασαφή και οι τομές, που θα διέκοπταν τη συνεχή ροή της εξέλιξης, είναι συγκαλυμμένες. Στην πράξη, όπως τη γνωρίζουμε από τις γνωστές φούγκες διαφόρων συνθετών, ανταποκρίνεται περισσότερο η περιγραφή του E. Kurth, που διακρίνει φάσεις μεγαλύτερης και συμπαγέστερης θεματικής πυκνότητας (εκθέσεις) από φάσεις λιγότερο συμπαγούς, πιο διάχυτης θεματικής πυκνότητας (επεισόδια). Ο όρος επεισόδιο δεν είναι στην περίπτωση της φούγκας ιδιαίτερα επιτυχής. Επεισόδιο στη μορφολογία της μουσικής σημαίνει γενικά το τμήμα εκείνο που δεν σχετίζεται με το μοτιβικό υλικό του θέματος. Στη φούγκα αντίθετα, τα επεισόδια εμπνέονται από το θέμα και αξιοποιούν τα μελωδικά και ρυθμικά μοτίβα του, έτσι ώστε να μην διασπάται η συνέχεια της ροής του έργου.
Σε ένα βαθύτερο επίπεδο ανάλυσης μπορούμε να διακρίνουμε τα παρακάτω δομικά στοιχεία της φούγκας:
Έκθεση
Το πρώτο μέρος μιας φούγκας είναι η έκθεση, κατά την οποία μπαίνουν όλες οι φωνές διαδοχικά εκτελώντας εναλλάξ το θέμα και την απάντηση. Μόλις τελειώσει μια φωνή το θέμα συνεχίζει με το αντίθεμα ή την ελεύθερη αντίστιξη στο θέμα, ενώ το ίδιο το θέμα περνάει στην επόμενη φωνή με τη μορφή απάντησης. Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται μέχρι να ολοκληρωθεί η είσοδος όλων των φωνών. Η σειρά εισόδου δεν είναι προκαθορισμένη˙ εξαρτάται από τα μελωδικά και αρμονικά χαρακτηριστικά του θέματος και από την επιδίωξη να μην διασταυρώνονται οι φωνές αλλά και να μην απέχουν μεταξύ τους πολύ μεγάλα διαστήματα. Η σταδιακή μετάβαση από τη μονοφωνία, στη διφωνία, στην τριφωνία κ.ο.κ. με τη διαδοχική είσοδο των φωνών, προκαλεί μια χαρακτηριστική αίσθηση κλιμακωτής συμπλήρωσης της αρμονίας. Καθώς η αίσθηση αυτή κορυφώνεται με την είσοδο της χαμηλότερης φωνής (του «μπάσου») προκαλώντας ένα επιβλητικό εφέ, συνηθίζεται η χαμηλότερη φωνή να μπαίνει τελευταία. Αν η φούγκα έχει μονό αριθμό φωνών, μπορεί να παραλειφθεί η είσοδος μιας φωνής με το θέμα, ή κάποια φωνή να εκτελέσει μια επιπλέον φορά την απάντηση, ώστε να διατηρηθεί η συμμετρία των ζευγαριών θέματος και απάντησης στην έκθεση της φούγκας.
Για τις φωνές που μπαίνουν διαδοχικά έχουν καθιερωθεί στην αντίστιξη και οι όροι dux (αρχηγός, οδηγός) και comes (ακόλουθος). Dux είναι η φωνή που εκτελεί το θέμα και comes η φωνή που εκτελεί την απάντηση.
Το θέμα
left|thumb|400px|Το θέμα της Φούγκας αρ. 4 σε ντο# ελάσσονα από [[Το καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο, Βιβλίο Ι, του Γ. Σ. Μπαχ]] Αν και η έκθεση είναι ένα από τα πιο τυποποιημένα μέρη της φούγκας, το ίδιο το θέμα δεν υπόκειται σε κανόνες και είναι ένα από τα ελεύθερα στοιχεία που έχει στη διάθεσή ο μεγάλος καλλιτέχνης της φούγκας για να φανερώσει τη μαεστρία του. Σε ένα κύκλο αυτόνομων έργων, όπως π.χ. στο Καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (στο εξής WTK), η ποικιλία θεμάτων στις φούγκες είναι τεράστια. Μαζί με τα μικρής έκτασης και απλά από μελωδική και ρυθμική άποψη θέματα (π.χ. WTK I, Φούγκα αρ. 4 σε Ντο# ελάσσονα) υπάρχουν και πολύ μεγάλα (π.χ. WTK Ι, Φούγκα αρ. 11 σε Φα μείζονα). Ακόμη και σε ένα ενιαίο έργο, π.χ. στη Λειτουργία σε σι ελάσσονα του Μπαχ, τα θέματα στις διάφορες φούγκες είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους.
Ευδιάκριτες στις γνωστές φούγκες είναι ωστόσο κάποιες γενικές τάσεις, που ορίζουν τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά του είδους. Τα περισσότερα θέματα ξεκινούν με την τονική ή τη δεσπόζουσα της κλίμακας, ώστε να εμπεδωθεί αμέσως η τονικότητα. Το θέμα σπάνια ξεπερνά έστω και λίγο την έκταση της οκτάβας, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις περιορίζεται στο λεγόμενο τονικό εξάχορδο, δηλαδή ανάμεσα στην Ιη (τονική) και την VIη βαθμίδα (επιδεσπόζουσα). Όμως και θέματα μικρότερης έκτασης δεν είναι σπάνια.
right|thumb|550px|Το θέμα της Φούγκας αρ. 15 σε σολ μείζονα από [[Το καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο|Το καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο, Βιβλίο Ι, του Γ. Σ. Μπαχ]]
Λόγω της απώτερης φωνητικής καταγωγής της φούγκας, η κίνηση του θέματός της τείνει συνήθως από τις ακραίες προς τις μεσαίες περιοχές της έκτασης της φωνής που το εκτελεί, ακόμη και στην οργανική μουσική. Αν π.χ. μια φούγκα αρχίζει με νότα στη χαμηλή περιοχή μιας φωνής, η ροή του θέματος θα οδηγεί με διακυμάνσεις προς τα πάνω. Αν αντίθετα ξεκινάει με νότα στην ψηλή περιοχή της φωνής, η φορά θα είναι καθοδική. Όμως οι κινήσεις αυτές δεν είναι ποτέ ευθύγραμμες˙ γίνονται «κυματιστά», με «στάσεις» σε βασικούς φθόγγους και προσωρινές υποχωρήσεις. Στα κάπως μεγαλύτερα θέματα παρατηρείται συχνά ανοδική φορά προς μια κορύφωση ή καθοδική προς ένα απώτατο χαμηλό φθόγγο και στη συνέχεια επιστροφή στην περιοχή του αρχικού φθόγγου (π.χ. WTK Ι, Φούγκα αρ. 15 σε σολ μείζονα). Αρκετά θέματα αναπτύσσονται με σταδιακό «άνοιγμα» των διαστημάτων της μελωδίας τους, κορυφώνονται σε ένα μεγάλο πήδημα (π.χ. όγδοη) και καταλήγουν με σταδιακό «κλείσιμο» των διαστημάτων τους και γρήγορες βηματικές κινήσεις (π.χ. WTK ΙI, Φούγκα αρ. 17 σε λα6px μείζονα). Ανάλογο φαινόμενο σε επίπεδο ρυθμού είναι η εναλλαγή ρυθμικά πυκνών και αραιών μοτίβων.
Στα εγχειρίδια αναφέρεται συχνά ότι ένα καλό θέμα φούγκας πρέπει να έχει τον απαραίτητο δυναμισμό, που θα του επιτρέπει να αναγνωρίζεται όποτε και σε όποια φωνή όσο παραλλαγμένο και αν ακουστεί μέσα στο πολυφωνικό πλέγμα. Ο E. Kurth δανείστηκε από τη φυσική την έννοια της κινητικής ενέργειας για να περιγράψει αυτό το δυναμικό πυρήνα του θέματος στην πολυφωνική-αντιστικτική μουσική. Τέτοιος δυναμισμός μπορεί να επιτυγχάνεται με πρωτότυπους χειρισμούς των μελωδικών, ρυθμικών ή αρμονικών παραμέτρων του θέματος.
left|thumb|450px|Το χρωματικό θέμα της Φούγκας σε σολ ελάσσονα KV 154/385k του [[Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ|Β. Α. Μότσαρτ]]
Σε κάθε περίπτωση, βασικό τεχνοτροπικό χαρακτηριστικό του θέματος της φούγκας είναι η ομοιογένειά του, δηλ. το γεγονός ότι δεν υποδιαιρείται σε δίμετρες ή τετράμετρες φράσεις, γιατί τέτοιες υποδιαιρέσεις θα έβλαπταν τη συνέχεια της ροής σε ολόκληρη φούγκα. Αυτό το στοιχείο διαφοροποιεί ουσιαστικά τα θέματα της φούγκας από τα θέματα των ομοφωνικών έργων της κλασικής περιόδου, που με τη σειρά τους συνεχίζουν την παράδοση των ασματικών και χορευτικών θεμάτων της παραδοσιακής ευρωπαϊκής μουσικής. Σε αυτά κυριαρχεί η ρυθμική συμμετρία, η σύμπτωση μετρικών, μελωδικών και αρμονικών τομών, ο παλμός της εναλλαγής ισχυρών και ασθενών μερών του μέτρου. Αυτή η αντίληψη, που διαμορφώθηκε στην ιταλική μονωδία από τα τέλη του 16ου αι. και κυριάρχησε στην οργανική μουσική μετά το θάνατο του Μπαχ, είναι άγνωστη στην πολυφωνική μελωδία και στα θέματα της φούγκας. Όπως έλεγε ο A. Schweitzer, το μέτρο δεν είναι παρά το εξωτερικό περιτύλιγμα των θεμάτων του Μπαχ. Τα θέματα της φούγκας μπορεί να μην εμφανίζουν τη συμμετρία των φράσεων της κλασικής μελωδίας, συνηθίζεται όμως να είναι χτισμένα από ένα ή περισσότερα ευδιάκριτα μοτίβα που μπορεί και να σχετίζονται μεταξύ τους. Αυτά τα μοτίβα αποτελούν τους πυρήνες του υλικού που επεξεργάζεται ο συνθέτης στην ανάπτυξη της φούγκας.
Η αρμονία στη φούγκα είναι δευτερεύον μέλημα ως προς τη μελωδικότητα των φωνών και, πάνω απ' όλα, του θέματος. Οι αρμονικές τομές είναι ανεξάρτητες από τις μετρικές και οι αλλαγές βαθμίδας λιγότερο συχνές και πιο ομαλές. Η λεγόμενη αρμονική συγκοπή, δηλ. η διατήρηση της ίδιας βαθμίδας εκατέρωθεν της διαστολής του μέτρου, είναι χαρακτηριστική για τα ομοφωνικά έργα του Μπαχ (π.χ. τα κοράλ), και χρησιμοποιείται και στις φούγκες του. Τα μεσαία έκτασης θέματα μας αφήνουν συνήθως στη βαθμίδα της δεσπόζουσας, ώστε να διευκολύνεται η είσοδος της επόμενης φωνής, άλλα πάλι περνούν απ΄ τη δεσπόζουσα ή και την υποδεσπόζουσα και επιστρέφουν στην τονική. Μια σχετική αρμονική αμφισημία στο θέμα επιτρέπει στη διαδοχική είσοδο των φωνών να «ξεκαθαρίσει» σταδιακά την αρμονία και να γίνει έτσι πιο εντυπωσιακή, ιδίως με την είσοδο του μπάσου στο τέλος της έκθεσης. Υπάρχουν πάντως και πιο «αρμονικά» θέματα, δηλ. θέματα με πηδήματα στους πραγματικούς φθόγγους των κύριων βαθμίδων, αρπέζ, κ.τ.ό. Τέτοια θέματα δεν είναι όμως τα χαρακτηριστικότερα στη φούγκα. Οι μετατροπίες είναι σπάνιες μέσα στο θέμα, αρκετά συχνά όμως απαντούν περιστασιακές αλλοιώσεις όπως παρενθετικές δεσπόζουσες. Συχνά είναι επίσης και τα χρωματικά θέματα, δηλ. θέματα με πολλές βηματικές κινήσεις ημιτονίων.
left|thumb|650px|Το θέμα της φούγκας από το Kyrie της Λειτουργίας σε σι ελάσσονα του [[Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ|Γ. Σ. Μπαχ]]
Μια ευδιάκριτη διαφοροποίηση παρατηρείται ανάμεσα στα θέματα των φωνητικών και των οργανικών έργων φούγκας, καθώς τα πρώτα δεσμεύονται περισσότερο από τη δυσκινησία της ανθρώπινης φωνής, την περιορισμένη έκτασή της και τη δυσκολία που έχει να τραγουδάει διάφωνα διαστήματα. Αυτές οι δεσμεύσεις δεν υπάρχουν στα μουσικά όργανα. Ωστόσο συνειδητή επιλογή των συνθετών ήταν να μην αγνοούν εντελώς αυτούς τους περιορισμούς στις οργανικές φούγκες, φανερώνοντας έτσι την καταγωγή της τεχνοτροπίας τους από τη φωνητική μουσική. Μια ενδιάμεση κατηγορία θεμάτων με σχετικά μεγάλη ευκινησία και συχνά διάφωνα πηδήματα στη μελωδία παρατηρούνται σε φωνητικές φούγκες που συνοδεύονται από όργανα, τα οποία στηρίζουν τη φωνή και της επιτρέπουν να αυξήσει την κινητικότητά της.
Η απάντηση
Μετά την ολοκλήρωση του θέματος στην πρώτη φωνή και αφού ακουστούν ίσως κάποιες πρόσθετες νότες, που φέρνουν τη μελωδία σε ευνοϊκή θέση για τη συνέχεια, μπαίνει η δεύτερη φωνή με μίμηση του θέματος στην τονικότητα της δεσπόζουσας, δηλ. είτε μια πέμπτη ψηλότερα (αν η δεύτερη φωνή είναι ψηλότερη από την πρώτη) είτε μια τέταρτη χαμηλότερα (αν η δεύτερη φωνή είναι χαμηλότερη από την πρώτη). Αυτή η μεταφορά του θέματος στην τονικότητα της δεσπόζουσας είναι η απάντηση. Η απάντηση μπορεί να είναι πιστή, νότα προς νότα μεταφορά του θέματος στη νέα τονικότητα, οπότε ονομάζεται πραγματική απάντηση, ή κατά προσέγγιση μεταφορά με μικροαλλαγές σε κάποια διαστήματα, οπότε ονομάζεται τονική απάντηση. Για ορισμένα θέματα είναι επιβεβλημένη η τονική απάντηση, ώστε να αποφευχθεί η μετάβαση σε ακόμη πιο απομακρυσμένη τονικότητα στη συνέχεια. Αν π.χ. το θέμα καταλήγει στη δεσπόζουσα προκειμένου να διευκολύνει την είσοδο της δεύτερης φωνής με την απάντηση, η πιστή τήρηση όλων των διαστημάτων στη συνέχεια θα οδηγούσε στη δεσπόζουσα της δεσπόζουσας. Με μικροαλλαγές στα διαστήματα επιτυγχάνεται να καταλήξει η απάντηση παραμένοντας στην τονικότητα της δεσπόζουσας ή επιστρέφοντας στην τονικότητα της τονικής. Η κυριότερη τέτοια μικροαπόκλιση από το θέμα αφορά τους φθόγγους της δεσπόζουσας: όπου το θέμα έχει δεσπόζουσα (π.χ. σολ στην κλίμακα ντο), η τονική απάντηση δεν έχει τη δεσπόζουσα της δεσπόζουσας (δηλ. ρε στην αρχική κλίμακα ντο, που είναι δεσπόζουσα στη σολ κλίμακα), αλλά την υποδεσπόζουσά της, που είναι η τονική της αρχικής κλίμακας (π.χ. ντο, που είναι υποδεσπόζουσα στη σολ και τονική στη ντο κλίμακα).
Η έκθεση στη Φούγκα αρ. 2 σε ντο ελάσσονα από το Καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο, Βιβλίο Ι
left|500px|Αρχή της φούγκας αρ. 2 σε Ντο ελάσσονα από το Καλά Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο, τεύχος Α΄, του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαζ. Ανάλυση της έκθεσης. Η τρίφωνη αυτή φούγκα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ αρχίζει με μια λίγο-πολύ τυπική έκθεση, που εκτείνεται ως την αρχή του μέτρου 9. Βασική τονικότητα είναι η ντο ελάσσονα. Πρώτη αρχίζει η μεσαία φωνή («άλτο») και ακολουθούν η ψηλότερη («σοπράνο») στο μέτρο 3 και η χαμηλότερη («μπάσος») στο μέτρο 7. Το θέμα έχει έκταση δύο μέτρων και χαρακτηριστικό του μοτίβο είναι μια ποικιλματική φιγούρα δέκατων έκτων στη θεμέλιο, που ακολουθείται από όγδοα γύρω από τη δεσπόζουσα. Η γενική κατεύθυνσή του είναι καθοδική, από το ντο ως το χαμηλότερο μι6px. Στις τελευταίες του νότες η κίνηση είναι βηματική.
Η απάντηση είναι πιστή μεταφορά του θέματος στη δεσπόζουσα, με μοναδική εξαίρεση την τρίτη του νότα (σολ), που γίνεται ντο αντί για ρε στην απάντηση (μέτρο 3). Η απόκλιση αυτή δεν εξυπηρετεί την τονικότητα˙ γίνεται επειδή το αντίθεμα στην άλτο εκτελεί ένα καθοδικό πέρασμα με ένα διαβατικό μι6px, του οποίου η λύση (ρε) δεν επιτρέπεται ν' ακούγεται συγχρόνως σε ψηλότερη φωνή. Γι' αυτό και η απάντηση θα μπορούσε μόνο τυπικά να χαρακτηριστεί τονική. Ουσιαστικά πρόκειται για πραγματική απάντηση.
Στο μέτρο 5 οι δύο φωνές καταλήγουν στην τονικότητα της δεσπόζουσας (Σολ ελάσσονα), ενώ για την είσοδο της τρίτης φωνής με το θέμα απαιτείται η επιστροφή στην αρχική τονικότητα (Ντο ελάσσονα). Αυτή η επιστροφή επιτυγχάνεται με μια κοντέτα στα μέτρα 5-6. Εδώ ο συνθέτης εκμεταλλεύεται το βασικό ρυθμικό μοτίβο του θέματος στη σοπράνο και αναστρέφει τα καθοδικά περάσματα του αντιθέματος στην άλτο για να δημιουργήσει μια αλυσίδα. Στην αρχή του μέτρου 7 οι δύο ψηλότερες φωνές καταλήγουν πράγματι στη ντο ελάσσονα, οπότε εισέρχεται και η τελευταία φωνή, ο μπάσος, με το θέμα.
Όσο ο μπάσος εκτελεί το θέμα, στη σοπράνο ακούγεται το αντίθεμα, μεταφερμένο στη ντο ελάσσονα. Η μεσαία φωνή εμφανίζει ένα δεύτερο αντίθεμα, που στην αρχή του έχει ρόλο συνοδευτικό για τη σοπράνο. Η παράλληλη κίνηση της σοπράνο και του μπάσου στο μέτρο 8 επιτρέπει στη μεσαία φωνή να αναπτύξει στη συνέχεια μια πιο αυτόνομη κίνηση. Ο συνθέτης προτιμά να μην πυκνώσει υπερβολικά το πολυφωνικό πλέγμα για δύο κυρίως λόγους: Ο πρώτος είναι ότι όλες οι φωνές της φούγκας προορίζονται να παιχτούν από πληκτροφόρο όργανο και όχι από τρία διαφορετικά όργανα, των οποίων τα διαφορετικά ηχοχρώματα θα βοηθούσαν στην ακουστική διάκριση των φωνών. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η φούγκα είναι γραμμένη για δύο χέρια και μια πλήρως ανεπτυγμένη τριφωνία θα ήταν δύσκολο να εκτελεστεί. Με την παρουσίαση του θέματος και από τον μπάσο τελειώνει η έκθεση στην αρχή του μέτρου 9.
Επεισόδιο
Η έκθεση στην αρχή της φούγκας δεν είναι παρά η πρώτη από τις πολλές φορές που θα περάσει το θέμα λίγο ή πολύ παραλλαγμένο απ' όλες τις φωνές σύμφωνα με διαδικασία σαν αυτή που περιγράφηκε πιο πάνω. Ανάμεσα σε αυτές τις πολλές «εκθέσεις» παρεμβάλλονται τα επεισόδια, στα οποία αξιοποιούνται μόνο μοτίβα του θέματος, του αντιθέματος ή της απάντησης μέχρι το επόμενο άκουσμα ολόκληρου του θέματος. Ως προς τη μορφή, την έκταση, την τονικότητα κ.λπ. τα επεισόδια δεν υπόκεινται σε κανόνες παρά μόνο ίσως στο γενικό κανόνα ότι η ροή της φούγκας δεν πρέπει να εμφανίζει τομές, αλλά αντίθετα να επιτείνει συνεχώς το αίσθημα της έντασης που θα κορυφωθεί στην κορώνα και θα λυθεί με την επανέκθεση. Καθώς η επόμενη «έκθεση» θα παρουσιάσει το θέμα σε άλλη τονικότητα, μια βασική υποχρέωση του επεισοδίου που ακολουθεί το τέλος της έκθεσης είναι να οδηγήσει από την τελική τονικότητα της πρώτης έκθεσης στην αρχική τονικότητα της επόμενης έκθεσης.
Αντέκθεση
Μετά το επεισόδιο ακολουθεί άλλη μια σχετικά τυποποιημένη έκθεση, όχι όμως τόσο τυποποιημένη όσο η πρώτη. Βασικό στοιχείο της αντέκθεσης είναι η αλλαγή κλίμακας. Αν η αρχική κλίμακα είναι μείζονα, τότε στην αντέκθεση το θέμα παρουσιάζεται στη δεσπόζουσά της. Αν η αρχική κλίμακα είναι ελάσσονα, τότε στην αντέκθεση το θέμα μεταφέρεται συνήθως στη σχετική μείζονα και σπανιότερα στη δεσπόζουσα ελάσσονα. Οι φωνές αλλάζουν επίσης σειρά εισόδου. Η δεύτερη αυτή έκθεση μπορεί να είναι ελλιπής, δηλ. να μην περνάει το θέμα απ' όλες τις φωνές ή κάποιες φωνές να αρχίζουν το θέμα, αλλά να μην το ολοκληρώνουν.
Ανάπτυξη
Η ανάπτυξη της φούγκας μπορεί να θεωρηθεί ότι αρχίζει από το τέλος της πρώτης έκθεσης ή του πρώτου επεισοδίου, ιδιαίτερα αν η αντέκθεση δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένη. Η ανάπτυξη είναι το πιο ελεύθερο τμήμα της φούγκας και δεν περιορίζεται παρά μόνο από την ευρηματικότητα και τη δεξιοτεχνία του συνθέτη. Χαρακτηριστική για την ανάπτυξη είναι η εναλλαγή επεισοδίων και εκθέσεων του θέματος ή του αντιθέματος (αν υπάρχει) καθώς και η γρήγορη μετάβαση από τη μία κλίμακα στην άλλη, που δημιουργεί ένα αίσθημα τονικής αστάθειας. Επεισόδια και εκθέσεις μπορεί να είναι ευδιάκριτα μεταξύ τους, πιο συχνά όμως διαχέονται το ένα μέσα στο άλλο με τρόπο που να αποτρέπει τον κατακερματισμό. Σε κάθε έκθεση αλλάζει η σειρά εισόδου των φωνών, ενώ η διάκριση μεταξύ θέματος και απάντησης γίνεται ολοένα και πιο ασαφής. Το θέμα και το αντίθεμα εμφανίζονται λίγο έως πολύ παραλλαγμένα σε σχέση με την αρχική τους μορφή στην πρώτη έκθεση της φούγκας. Στην ανάπτυξη συχνά αρχίζει το θέμα (ή το αντίθεμα) μια φωνή αλλά δεν το ολοκληρώνει. Στα επεισόδια εμφανίζονται μόνο αυτούσια ή επεξεργασμένα μοτίβα από το θέμα και το αντίθεμα, ενώ συχνά ηρεμεί για λίγο η αντιστικτική γραφή δίνοντας τη θέση της σε ομοφωνικά περάσματα με αλυσίδες, αρμονική συνοδεία κ.λπ.
Τεχνικές παραλλαγής
right|thumb|480px|Θέμα, απάντηση και παραλλαγές του θέματος της Φούγκας αρ. 8 από το Καλά Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο, Βιβλίο Ι, του Γ.Σ. Μπαχ [[Αρχείο:Sound-icon.png|20px Ακούστε ολόκληρη τη φούγκα αρ. 8]] Μεγάλος είναι ο πλούτος των τεχνικών που ανέπτυξαν οι συνθέτες για να παραλλάσσουν το θέμα (ή το αντίθεμα) της φούγκας. Παραλλαγές επιτυγχάνονται με επεμβάσεις στη μελωδία, τα διαστήματα, το ρυθμό ή τον τρόπο του θέματος. Οι πιο χαρακτηριστικές από αυτές τις τεχνικές είναι: Οι παραπάνω τεχνικές μπορεί να εφαρμόζονται σε ολόκληρο το θέμα ή σε ορισμένα μοτίβα του, καθώς και να συνδυάζονται μεταξύ τους. Η ''Φούγκα αρ. 8 από το Καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο'', Βιβλίο Ι προσφέρει ένα καλό παράδειγμα άφθονης χρήσης αυτών των τεχνικών μέσα σε ένα μόνο έργο. Εκτός από το θέμα (α) και την απάντησή του (β) χρησιμοποιούνται ο απλός «καθρέφτης» του θέματος (γ), η μεγέθυνση με παρεστιγμένα (στ) ή με ακριβή διπλασιασμό των αξιών (η), αλλά και πολλοί συνδυασμοί αυτών των τεχνικών. Η παραλλαγή δ είναι ταυτόχρονα «καθρέφτης» και αλλαγή τρόπου, η ε μεγέθυνση και αλλαγή τρόπου και η ζ μεγέθυνση και «καθρέφτης».
Στρέτο
Κανονικά το θέμα της φούγκας περνάει σε επόμενη φωνή αφού ολοκληρωθεί το άκουσμά του στην προηγούμενη. Ωστόσο στα τελικά στάδια της πορείας προς την κορύφωση της φούγκας είναι δυνατό, ανάλογα με τις ιδιότητες του θέματος, οι είσοδοι των φωνών να πυκνώνουν, δηλ. το θέμα να ακούγεται σε επόμενη φωνή πριν ολοκληρωθεί στην προηγούμενη. left|thumb|450px|Θέμα και στρέτο της Φούγκας αρ. 2 σε Ντο ελάσσονα από το Καλά Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο, Βιβλίο ΙΙ, του Γ.Σ. Μπαχ Αυτή η πολύ συνηθισμένη τεχνική συμπύκνωσης της αντιστικτικής πλοκής ονομάζεται στρέτο. Καθώς η εντύπωση έντασης που προκαλεί είναι ισχυρή, το στρέτο χρησιμοποιείται συνήθως στο μέρος της φούγκας που οδηγεί άμεσα στην κορύφωση με την κορώνα και δίνει το όνομά του στο μέρος αυτό. Το αυστηρό στρέτο, στο οποίο όλες οι φωνές εκτελούν το ίδιο θέμα με διαφορά φάσης λίγων φθόγγων, είναι ουσιαστικά ένας κανόνας. Σε πιο χαλαρές μορφές του οι διάφορες φωνές εκτελούν διαφορετικές παραλλαγές του θέματος, όπως αυτές προκύπτουν με τις τεχνικές που περιγράφηκαν πιο πάνω.
Επανέκθεση
Στην επανέκθεση επανέρχεται το θέμα ή τα θέματα της φούγκας στην αρχική τους μορφή και τονικότητα κλείνοντας τον κύκλο που άνοιξε η απάντηση του θέματος στην επανέκθεση και διέγραψε η ανάπτυξη της φούγκας. Στην επανέκθεση το θέμα περνάει ατόφιο και στην αρχική τονικότητα από όλες ή από κάποιες φωνές ή και, σε μικρότερες φούγκες, μόνο από την ψηλότερη φωνή. Η επανέκθεση μπορεί να έχει συχνά τη μορφή μιας σύντομης coda και να περιέχει ένα ισοκράτημα του μπάσου στην τονική.
Πολυπλοκότερες μορφές φούγκας
Η φούγκα με δύο θέματα ονομάζεται διπλή, με τρία θέματα τριπλή κ.ο.κ. Τα επιπλέον θέματα μπορεί να εμφανίζονται συγχρόνως με το πρώτο θέμα, όπως π.χ. στις τοκκάτες και φούγκες του Μπαχ, ή διαδοχικά. Στην τελευταία περίπτωση κάθε θέμα εκτίθεται και αναπτύσσεται σε αντίστοιχο αυτόνομο μέρος της φούγκας και τα δύο θέματα να εμφανίζονται μαζί μόνο στην επανέκθεση. Μιά άλλη περίπτωση, που αναφέρθηκε ήδη πιο πάνω, είναι η αξιοποίηση της αντίστιξης στην απάντηση του θέματος σαν δεύτερο θέμα. Σε τέτοιες φούγκες το δεύτερο αυτό θέμα μπορεί να αξιοποιείται ως σταθερή συνοδεία του πρώτου θέματος σε όλες τις εμφανίσεις του, είτε ως αυτόνομο δεύτερο θέμα σε χωριστό μέρος μετά την έκθεση και την ανάπτυξη του πρώτου θέματος.
Ένας ακόμη τύπος φούγκας είναι και η φούγκα μετάθεσης (permutation fugue), ένα είδος που αποτελεί συνδυασμό φούγκας και αυστηρού κανόνα. Όπως και στην κλασική φούγκα, κάθε φωνή διαδέχεται η μία την άλλη με το θέμα, κατά το πρότυπο της έκθεσης (βλ. πιο πάνω). Εδώ, αντί απάντησης και αντιθέματος, κάθε φωνή συνεχίζει με δύο ή περισσότερα θέματα, πάντα αντιστικτικά ως προς τις άλλες φωνές. Με αυτό το πρότυπο κάθε φωνή εκθέτει τα θέματα διαδοχικά και επαναλαμβάνει το μουσικό υλικό μέχρι να ολοκληρωθεί η πλήρης έκθεση των θεμάτων. Κατά την ανάπτυξη μιας τέτοιας φούγκας είναι μάλλον απίθανο να ακουστούν όλες οι είσοδοι θεμάτων για κάθε φωνή (δηλ. οι 'μεταθέσεις') κι αυτό από συμβαίνει καθαρά από άποψη αναλογικότητας: όσο περισσότερες φωνές υπάρχουν σε μια φούγκα, τόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των πιθανών 'μεταθέσεων'. Ως εκ τούτου οι συνθέτες ασκούν περικοπές στο μουσικό υλικό, κρατώντας τα πλέον εύηχα μέρη και κατά συνέπεια περιορίζοντας την ελεύθερη αντίστιξη, τα επεισόδια και τις επανεκθέσεις του αρχικού θέματος (στην αρχική τονικότητα). Ένα κλασσικό παράδειγμα φούγκας μετάθεσης αποτελεί η χορωδιακή εισαγωγή στην καντάτα Himmelskönig, sei willkommen BWV182 του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ασυνήθιστη εξαίρεση αποτελεί η φούγκα από το έργο Passacaglia και Φούγκα σε ντο ελάσσονα, BWV 582 του Μπαχ, από την άποψη ότι έχει επεισόδια μεταξύ των εκθέσεων μετάθεσης.
Ιστορία της φούγκας
thumb|450px|[[Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, Πέμπτη Συμφωνία, Φουγκάτο από το τρίο του γ΄ μέρους]]
Ο γνωστότερος συνθέτης φούγκας είναι ο Μπάχ. Σε έργα του όπως οι συλλογές Το καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο και Η τέχνη της φούγκας εξερεύνησε και καθιέρωσε πολλές τεχνικές δυνατότητες της φούγκας με τέτοιο τρόπο, ώστε οι φούγκες του Μπαχ να θεωρούνται πρότυπο για τη σύνθεση και τη διδασκαλία της φούγκας.
thumb|left|Β. Α. Μότσαρτ, Φούγκα σε Σολ ελάσσονα KV154
Στα νεότερα χρόνια η φούγκα διατηρήθηκε ως αρχαιοπρεπές είδος μουσικής. Στους συνθέτες που ασχολήθηκαν με τη φούγκα μετά το Μπαχ συγκαταλέγονται ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Μαξ Ρέγκερ, ο Γιόχαν Άνταμ Χίλερ και ο Πάουλ Χίντεμιτ.
Συγγενείς μορφές με τη φούγκα είναι η φουγκέτα (fughetta, μικρή φούγκα) και το φουγκάτο (fugato). Το φουγκάτο είναι η απομίμηση της φούγκας με χρήση στα πλαίσια ενός έργου γραμμένου σε άλλη ομοφωνική ή πολυφωνική φόρμα μόνο του κυριότερου χαρακτηριστικού της αρχής της, της διαδοχικής εισόδου των φωνών σε μίμηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Σαρλ Λουί Μπρετάν ντε Λα Τρεμουάλ
Ο Σαρλ-Λουί-Μπρετάν ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Charles Louis Bretagne de La Trémoille, (15 Μαρτίου 1683 – 9 Οκτωβρίου 1719), 6ος δούκας τού Τουάρ, ήταν γιος τού Σαρλ-Μπελζίκ-Ολάντ και της Mαντλέν ντε Κρεκύ, κόρης και κληρονόμου τού Καρόλου Γ΄ τού Κρεκύ.
Βιογραφία
Έγινε δούκας τού Τουάρ μετά το τέλος τού πατέρα του το 1709. Ήταν επίσης κόμης τού Λαβάλ και τού Moνφόρ και κληρονόμησε την αρχαία γαλλική αξίωση στο βασίλειο της Νάπολης. Ο Ναπολιτάνικος ισχυρισμός έδωσε στην οικογένεια τον βαθμό ευγένειας των "ξένων πριγκίπων" στη γαλλική Αυλή. Ο δούκας έκανε σταδιοδρομία στον στρατό καθώς και στις Βερσαλλίες: ήταν ταξίαρχος τού ιππικού (Ιανουάριος 1709), πρώτος θαλαμηπόλος τού βασιλιά (Ιούνιος 1709), κυβερνήτης τού Τουάρ (Thouars) (Ιούλιος 1709) και στρατάρχης τού στρατοπέδου (maréchal de camp, Φεβρουάριος 1719).
Η αδελφή του Mαρία-Αρμάνδη-Βικτώρια παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν.
Στις 13 Απριλίου 1706 νυμφεύτηκε τη Mαρί-Μαντλέν Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ (1691–1717), κόρη τού Ρεν-Αρμάντ, τού μαρκήσιου ντε Λα Φαγιέτ και της Mαρί-ΜΑντλέν ντε Μαριγιάκ, και εγγονή της συγγραφέα Mαρί-Μαντλέν Πιός ντε Λα Βέρν, κόμισσα ντε Λα Φαγιέτ. Είχαν ένα παιδί, τον:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Βερενίκη (κόρη της Μαριάμνης)
Η Βερενίκη (γενν. μετά το 50 μ.Χ.) ήταν κόρη αξιωματούχου της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιουλίου Αρχελάου, γιου του Χελκία (ίσως είναι ο Χιλκίγια στα Εβραϊκά, φίλος και αξιωματούχος στην Αυλή) και της Μαριάμνης, κόρης του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ της Ιουδαίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στην Αίγυπτο
Τρίπολη (Λίβανος)
Η Τρίπολη είναι η μεγαλύτερη πόλη στο βόρειο Λίβανο και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα. Βρίσκεται 85 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας Βηρυτού και αποτελεί την πρωτεύουσα του Βόρειου Κυβερνείου και της επαρχίας Τριπόλεως. Η Τρίπολη δεσπόζει στην ανατολική ακτή της Μεσογείου και είναι το ανατολικότερο λιμάνι του Λιβάνου. Η πόλη με την ευρύτερη περιοχή της, έχει πληθυσμό 530.000 κατοίκων.
Οι ενδείξεις για την εγκατάσταση ανθρώπινου πληθυσμού στην περιοχή υπάρχουν από το 1400 π.Χ, τον 9ο αιώνα π.Χ. οι Φοίνικες ίδρυσαν εμπορικό σταθμό. Με τους Πέρσες έγινε το κέντρο μίας Ομοσπονδίας τριών Φοινικικών πόλεων οι οποίες της έδωσαν το όνομα "Τρίπολη" : Σιδώνα, Τύρος και η νήσος Αρουάντ. Την Ελληνιστική εποχή η Τρίπολη ήταν μεγάλο ναυτικό κέντρο με πολιτική αυτονομία, την πόλη κατέκτησε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (64 π.Χ.) Ο μεγάλος σεισμός και το τσουνάμι της Βηρυτού (551) κατέστρεψαν τη Βυζαντινή πόλη της Τρίπολης μαζί με άλλες πόλεις στην ακτή της Μεσογείου. Με το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών και το Χαλιφάτο των Φατιμιδών η Τρίπολη έγινε σημαντικό εμπορικό και ναυτικό κέντρο.
Οι Σταυροφόροι πολιόρκησαν την πόλη στις αρχές του 12ου αιώνα και τελικά την κατέλαβαν (1190), αυτό προκάλεσε καταστροφή σε μεγάλο τμήμα της όπως το κάψιμο της διάσημης βιβλιοθήκης που ονομαζόταν "Οίκος της Γνώσης" με χιλιάδες τόμους βιβλίων. Οι Σταυροφόροι δημιούργησαν την Κομητεία της Τρίπολης, οι Μαμελούκοι κατέλαβαν την κομητεία (1289) και το παλιό λιμάνι της πόλης καταστράφηκε, η πόλη κτίστηκε ξανά στην περιοχή του παλιού κάστρου. Με την Οθωμανική αυτοκρατορία (1516 - 1918) η ευημερία και το εμπόριο διατηρήθηκε. Η Τρίπολη και ολόκληρος ο Λίβανος κυβερνήθηκε από τους Γάλλους (1920 - 1943), στη συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκε.
Προϊστορικά ευρήματα
Η Τρίπολη δεν έχει ανασκαφεί επαρκώς επειδή τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται κάτω από τη σύγχρονη πόλη Έλ Μίνα, τα ελάχιστα ευρήματα βρίσκονται σήμερα σε μουσεία. Οι εκσκαφές στην Ελ Μίνα ανακάλυψαν σκελετούς από λύκους, χέλια και γαζέλες, μύλους, κολώνες, τροχούς τόξα και μία Νεκρόπολη που χρονολογείται στα τέλη της Ελληνιστικής εποχής. Σε ένα Σταυροφορικό κάστρο βρέθηκαν ερείπια από την Εποχή του Ορείχαλκου, την Εποχή του Σιδήρου, τη Ρώμη, την Βυζαντινή αυτοκρατορία και το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, στη νότια πύλη βρέθηκαν ανθρώπινες εγκαταστάσεις ηλικίας 30.000 ετών και από την Εποχή του Λίθου.
Ελληνιστική εποχή
Η Τρίπολη έγινε σημαντικό οικονομικό και εμπορικό κέντρο στη βόρεια Φοινίκη με θαλάσσιο εμπόριο και σταθμούς από καραβάνια. Με την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών κέρδισε το δικαίωμα να κόβει τα δικά της νομίσματα (112 π.Χ.), αργότερα κέρδισε σχετική αυτονομία (105 π.Χ.) που διατηρήθηκε μέχρι το 64 π.Χ, ταυτόχρονα έγινε σημαντικό ναυπηγικό και εκτελωνιστικό κέντρο. Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία οικοδομήθηκαν σημαντικά δημόσια κτίρια, σχολεία και γυμναστήρια σε ένα στρατηγικό σημείο που βρισκόταν ο δρόμος ανάμεσα στην Αντιόχεια και την Πτολεμαΐδα Κυρηναϊκής. Η Τρίπολη διατήρησε επιπλέον την ίδια διοικητική διαίρεση με τρία προάστια των Σιδωνίων, των Τύριων και των Αρουάντιων, η περιοχή έξω από την πόλη μοιράστηκε ανάμεσα στα τρία προάστια.
Την εποχή που κατακτήθηκε από τους Άραβες η Τρίπολη έγινε ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, αποτελούσε το κύριο λιμάνι για τη Δαμασκό και το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι στο Αραβικό ναυτικό μετά την Αλεξάνδρεια. Ο ταξιδιώτης Νασίρ-ι-Χοσρόης εκτίμησε τον πληθυσμό της πόλης στους 20.000 κατοίκους (1047), η πλειοψηφία τους ήταν Αλεβιστές. Η Τρίπολη ανήκε επίσημα στη "Στρατιωτική επαρχία της Δαμασκού".
Κομητεία της Τρίπολης
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης ένας από τους αρχηγούς στην Α΄ Σταυροφορία κατέκτησε όλη την ευρύτερη περιοχή από τους Άραβες, δημιούργησε την Κομητεία της Τουλούζης (1102), αλλά πέθανε χωρίς να κατακτήσει την πόλη της Τρίπολης (1105). Ο γιος του Βερτράνδος της Τουλούζης με τη βοήθεια του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ του πρώτου Βασιλιά της Ιερουσαλήμ κατέκτησε την πόλη (12 Ιουλίου 1109) και ανακηρύχτηκε επίσημα ο πρώτος Κόμης της Τρίπολης. Ο κορυφαίος κόμης ήταν Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης δισέγγονος του Βερτράνδου που διεκδίκησε την αντιβασιλεία της Ιερουσαλήμ συγκρούστηκε με τον Γκυ των Λουζινιάν και αρνήθηκε να του δώσει όρκο υποτέλειας. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ γνώρισε λίγο πριν τον θάνατο του τρομερή συντριβή από τον Σαλαντίν στη Μάχη του Χαττίν. Πέθανε χωρίς απογόνους και η Κομητεία πέρασε στον Οίκο του Πουατιέ.
Η πόλη έγινε επίσημα η πρωτεύουσα στην Κομητεία της Τρίπολης, ένα Σταυροφορικό κράτος που επεκτεινόταν από το Τζουμπαίλ μέχρι τη Λαττάκεια και περιείχε το περίφημο κάστρο Κρακ των Ιπποτών, ήταν επίσης έδρα επισκοπής. Η Τρίπολη ήταν επιπλέον σημαντικό κέντρο μεταξιού, με μεγάλη παραγωγή από πορτοκάλια, λεμόνια και ζαχαροκάλαμα. Τα 100 χρόνια που κυβέρνησαν οι Φράγκοι η Οξιτανική γλώσσα κυριαρχούσε στην Τρίπολη και τα γειτονικά χωριά. Η Τρίπολη είχε έντονα ετερογενή πληθυσμό με Έλληνες, Αρμένιους, Μαρωνίτες, Νεστοριανιστές, Ιουδαίους και Μουσουλμάνους. Οι Σταυροφόροι ενίσχυσαν σημαντικά την εσωτερική εγκατάσταση οικοδομώντας την Ακρόπολη στο Όρος Πιλγκρίμ και άλλα θρησκευτικά μνημεία όπως ο Ναός της Αναστάσεως, η εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Πύργου και η εκκλησία των Καρμελιτών. Το κράτος χρησιμοποιούσαν σαν βάση οι Ιωαννίτες Ιππότες με έδρα το Κρακ των Ιπποτών, έπαψε να υπάρχει μετά την κατάκτηση του από τον Αιγύπτιο Μαμελούκο σουλτάνο Κουαλαβάν.
Μαμελούκοι
Την εποχή που κυβέρνησαν οι Μαμελούκοι η Τρίπολη έγινε κεντρική πόλη και επαρχιακή πρωτεύουσα στα έξι βασίλεια της Συρίας των Μαμελούκων, ήταν η τρίτη πόλη μετά το Χαλέπι και τη Δαμασκό. Το βασίλειο χωρίστηκε σε έξι επαρχίες που περιείχαν την πεδιάδα του Ακκάρ και το Κρακ των Ιπποτών. Η Τρίπολη έγινε το κύριο εμπορικό κέντρο στη Συρία εξοπλίζοντας την Ευρώπη με καραμέλες, φρατζόλες και ζάχαρη, τα κύρια προϊόντα παραγωγής ήταν φρούτα, ελαιόλαδο, σαπούνι και υφάσματα. Οι Μαμελούκοι αποτελούσαν την άρχουσα τάξη στην πολιτική και τον στρατό, οι Άραβες ήταν η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού με πολλούς μετανάστες από Αφρική, Ορθόδοξους, Ευρωπαίους και μία μειοψηφία Ιουδαίων. Ο πληθυσμός των Μαμελούκων της Τρίπολης εκτιμάται στους 20.000 - 40.000 με τους Μαμελούκους στη Δαμασκό και το Χαλέπι σε 100.000.
Οι Μαμελούκοι της Τρίπολης βοήθησαν ταχύτατα την αστική ανάπτυξη της πόλης με κάστρα όπως το Μεγάλο Τζαμί, η Τρίπολη είχε επτά μεγάλους πύργους όπως ο "Πύργος του Λέοντα", το "κάστρο του Σαιν Ζιλ" επεκτάθηκε. Το "Υδραγωγείο του πρίγκιπα" χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά νερού, τα σπίτια τροφοδοτήθηκαν με νερό από τις στέγες τους. Ο οικισμός της Τρίπολης των Μαμελούκων οικοδομήθηκε με βάση το κλίμα, την τοπογραφία, την άμυνα και την αστική αισθητική. Η πόλη δεν είχε οχυρώσεις αλλά η μορφή στην οποία οικοδομήθηκε η Τρίπολη με τα συμπαγή μεγάλα κτίρια ανάμεσα σε στενούς δρόμους εμπόδιζε σημαντικά τις εχθρικές επιθέσεις.
Τα κτίσματα των Μαμελούκων
Τα θρησκευτικά και κοσμικά κτίρια στην Τρίπολη αποτελούσαν άριστο υπόδειγμα για τις αρχιτεκτονικές της εποχής. Τα παλιότερα δημόσια κτίρια οικοδομήθηκαν με πέτρες από εκκλησίες του 12ου και του 13ου αιώνα, στα περισσότερα Ισλαμικά κτίρια κυριαρχούσε το Τζαμί και το Μεντρεσές, τα Μεντρεσές ιδιαίτερα ήταν πολύ ελκυστικά με διακοσμήσεις υψηλού επιπέδου. Τα δημόσια κτίρια οικοδομήθηκαν από τους Μαμελούκους με κριτήρια την πρόσοψη και την ευθυγράμμιση των δρόμων, για τη διακόσμηση χρησιμοποιήθηκαν πέτρες κομμένες και άριστα επεξεργασμένες. Οι σταυροειδείς θόλοι κάλυπταν τους ορθογώνιους χώρους θρησκευτικής λατρείας ιδιαίτερα τους ταφικούς θαλάμους, η χρήση διπλών τυμπάνων και γωνιακών κοιλοτήτων χρησιμοποιήθηκε για τη μετάβαση από τον κυκλικό θόλο σε κλειστούς χώρους τετραγωνικής μορφής. Οι διακοσμήσεις στα κτίρια των Μαμελούκων συγκεντρώθηκαν σε διακριτά σημεία όπως τους Μιναρέδες, τους τείχους και στα εξωτερικά παράθυρα. Οι διακοσμήσεις σχεδιάστηκαν στο εξωτερικό των κτισμάτων με πολύπλοκα μοτίβα, ιχθυογραφίες και επιγραφές, οι εσωτερικές διακοσμήσεις κατασκευάστηκαν από μάρμαρο.
Ο μεγαλύτερος αριθμός από τα τζαμιά και τα Μεντρεσές οικοδομήθηκαν περιμετρικά γύρω από το Μεγάλο τέμενος, τα Χαν τοποθετήθηκαν στο βόρειο τμήμα της πόλης για να είναι προσβάσιμα εύκολα από τους δρόμους με τη Συρία. Τα Χαμάμ συγκεντρώθηκαν σε κεντρικά σημεία για να εξυπηρετήσουν όσο δυνατό μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού όπως δίπλα από το Μεγάλο Τζαμί και το εμπορικό κέντρο. Τα σημαντικότερα κτίσματα των Μαμελούκων περιλαμβάνουν έξι μεγάλα τζαμιά για τη συγκέντρωση πληθυσμού, συμπληρώθηκαν από δύο συνοικιακά τζαμιά και άλλα δύο στην ύπαιθρο. Η Τρίπολη των Μαμελούκων είχε επίσης 16 Μεντρεσές από τα οποία τα 4 δεν υπάρχουν σήμερα, τα 6 από αυτά συγκεντρώθηκαν γύρω από το Μεγάλο Τζαμί, περιείχε τέλος πέντε Χαν και τρία Χαμάμ. Τα Χαμάμ είχαν άριστη διακόσμηση ενώ το φώς που έπεφτε από τους θόλους δημιουργούσε επιβλητική ατμόσφαιρα.
Οθωμανική κυριαρχία
right|thumb|280px|Ἀποψη της συνοικίας αλ-Ταμπανέχ της Τρίπολης Στην Οθωμανική αυτοκρατορία η Οθωμανική Τριπολίτιδα έγινε πρωτεύουσα στο Εγιαλέτι της Τρίπολης, επεκτεινόταν από το Τζουμπαίλ μέχρι την Ταρτούς με πόλεις της Συρίας όπως η Χομς και η Χαμά, τα άλλα δύο μεγάλα Εγιαλέτια ήταν του Χαλεπίου και του Σαμ. Η Τρίπολη αποτελούσε μέχρι το 1612 το λιμάνι του Χαλεπίου, η ανάπτυξη της στηρίχτηκε στο εξωτερικό εμπόριο και στη συλλογή φόρων από τους κατοίκους των βουνών. Το 19ο αιώνα η Τρίπολη έγινε πρωτεύουσα στο Βιλαέτι της Βηρυτού και παρέμεινε σε αυτή την κατάσταση μέχρι την εποχή που κατακτήθηκε από τη Μεγάλη Βρετανία (1918). Ο Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής αποκατέστησε τα περισσότερα δημόσια κτίρια και την Ακρόπολη της Τρίπολης, οι μετέπειτα κυβερνήτες προχώρησαν σε μεγαλύτερες τροποποιήσεις στα Σταυροφορικά κτίρια, τοποθετήθηκαν φρουρές ή έγιναν φυλακές.
Σύγχρονη πόλη
Με το σχηματισμό του κράτους του Λιβάνου, η Τρίπολη, παλαιότερα ίση σε οικονομική και εμπορική σημασία με την πόλη της Βηρυτού, αποκόπηκε από τις παραδοσιακές εμπορικές σχέσεις της με το εσωτερικό της Συρίας και οδηγήθηκε σε σχετική μείωση της ευημερίας της. Η πόλη συνορεύει με το Ελ Μίνα, το λιμάνι της επαρχίας της Τρίπολης, με το οποίο σχηματίζει τον ευρύτερο αστικό ιστό. Στις δύο αυτές κοινότητες ζουν Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Λιβάνου
Λανσάκ (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Λανσάκ (γαλλικά: Lansac, οξιτανικά: Lançac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λανσακουά (γαλλικά: Lansacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Λούκας Οκάμπος
Ο Λούκας Αριέλ Οκάμπος (γεννημένος στις 11 Ιουλίου 1994 στο Κίλμες του Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως χαφ για λογαριασμό της Σεβίλλης.
Καριέρα
Ο Οκάμπος ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την Κίλμες σε ηλικία έξι ετών, όπου αρχικά αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αφού συμμετείχε στο Κύπελλο Νέων Αμερικής, ο Οκάμπος αποκτήθηκε από την Ρίβερ Πλέιτ.
Ρίβερ Πλέιτ
Στις 16 Αυγούστου 2011, σε ηλικία 17 ετών, δύο μηνών και πέντε ημερών, ο Οκάμπος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ρίβερ Πλέιτ απέναντι στην Τσακαρίτα Τζούνιορς. Το πρώτο του τέρμα ήρθε στην δεύτερή του συμμετοχή στις 20 Αυγούστου 2011 απέναντι στην Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια. Κατάφερε σε σύντομο διάστημα να καθιερωθεί ως βασικό στέλεχος του συλλόγου και τον Ιανουάριο του 2012 συμπεριλήφθηκε σε σχετική λίστα της ΦΙΦΑ με τους 13 παίκτες-ταλέντα που θα άξιζε να παρακολουθήσει κάποιος εκείνη την σεζόν.
Στη διάρκεια της σεζόν 2011–2012, ο Οκάμπος πέτυχε συνολικά επτά γκολ και μοίρασε πέντε ασίστ σε 38 αναμετρήσεις, καθώς η ομάδα επέστρεψε στην Πριμέρα Ντιβιζιόν έπειτα από μονοετή απουσία. Την επόμενη σεζόν, ο Οκάμπος πραγματοποίησε την τελευταία του εμφάνιση με την Ρίβερ Πλέιτ στην εναρκτήρια αναμέτρησή της για την σεζόν, μια ήττα με σκορ 2–1 από την Κλουμπ Ατλέτικο Μπελγκράνο.
Monaco
Στις 6 Αυγούστου 2012, ο Οκάμπος μεταγράφηκε στην ομάδα της γαλλικής Λιγκ 2, Μονακό για ένα εκτιμώμενο ποσό της τάξεως των €16 εκατομμυρίων. Μετά την μεταγραφή, ο Οκάμπος δήλωσε ότι εκτιμά πως πήρε την σωστή απόφαση υπογράφοντας στην Μονακό και ότι το κόστος της μετακίνησής του δεν του δημιουργεί κανένα πρόσθετο άγχος για τις προσδοκίες που υπάρχουν από τον ίδιο.
Ο Οκάμπος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Μονακό στις 31 Αυγούστου 2012, μπαίνοντας ως αλλαγή στην θέση του Εμίρ Μπαϊράμι σε μια ήττα της ομάδας του με σκορ 2–1 απέναντι στην Χάβρη, την πρώτη της ήττα στη διάρκεια της σεζόν. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τη νέα του ομάδα σε αναμέτρηση για τον τρίτο γύρο του Λιγκ Καπ, στην οποία η Μονακό επικράτησε της Βαλανσιέν με σκορ 4–2. Στις 18 Ιανουαρίου 2013, ο Οκάμπος πέτυχε το πρώτο του τέρμα στο πρωτάθλημα και έδωσε μια ασίστ για τον Γκάρι Καγκελμάχερ σε μια νίκη με σκορ 2–0 επί της Ιστρ.
Αγωνιστικό Στυλ
Ο Οκάμπος είναι ιδιαιτέρως γνωστός για τις τεχνικές του ικανότητες καθώς και για την ηρεμία που χαρακτηρίζει το παιχνίδι του. Διαθέτει, επίσης, πολύ καλή ντρίμπλα, ενώ διαθέτει πολύ καλό σουτ και με τα δύο πόδια. Έχει καλή ικανότητα με το κεφάλι, ενώ το ύψος του τον καθιστά επικίνδυνο εντός της μεγάλης περιοχής.
Στατιστικά Καριέρας
14:22, 23 Ιουνίου 2012 (UTC)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Rockstar Games
Η Rockstar Games είναι εταιρία η οποία δραστηριοποιείται στον χώρο της διασκέδασης απο το 1998. Η εταιρία της Rockstar δημιουργήθηκε μετά την εξαγορά και συγχώνευση της BMG Interactive Entertainment απο τον Όμιλο Take Two Interactive και ο ρόλος της είναι η ανάπτυξη και παραγωγή κινηματογραφικού υλικού, βιντεοπαιχνιδιών και μουσικής. Ιδρυτές της είναι τα αδέρφια Χάουζερ μαζί με τους Τέρι Ντόνοβαν, ο οποίος παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2007, Τζέιμι Κίνγκ και Γκάρι Φόρμαν.
Γενικές πληροφορίες
Η συγκεκριμένη εταιρία είναι γνωστή για την πασίγνωστη σειρά Grand Theft Auto, για την γνωστή σειρά Max Payne και την Red Dead. Οι εγκαταστάσεις της Rockstar Games βρίσκονται στην περιοχή του Μανχάταν της Νέας Υόρκης, μαζί με τα υπόλοιπα γραφεία όπου ανήκουν στον Όμιλο Take Two. Η μεγαλύτερη παραγωγή που έχει πράξει έγινε το 2014, όπου είχε διαστείλει συνολικά 470 εκατομύρια αντίγραφα και τα περισσότερα ήταν το γνωστό βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto V, λίγους μήνες μετά την επίσημη κυκλοφορία του. Τον Μάρτιο του 2014, διακρίθηκε με το Βραβείο Ακαδημίας BAFTA, όντας η πρώτη εταιρία στην ιστορία του θεσμού και ταυτοχρόνως η διάκριση περισσοτέρων απο ένα άτομο. Ομοίως έγινε και απο την British Academy Games.
Επιπλέον, έχει πολλά παραρτήματα σε κάθε ήπειρο, με το πιο πρόσφατο αυτό που άνοιξε στην Ινδία, το 2016.
Μηχανή γραφικών RAGE
Η μηχανή γραφικών RAGE (Rockstar Advanced Game Engine), κατασκευάστηκε απο το στούντιο της Rockstar στο Σαν Ντιέγκο το 2006, με σκοπό την αναβάθμιση τεχνολογικής ποιότητας και την προώθηση στα υπόλοιπα σχετικά στούντιο. Η μηχανή γραφικών έχει την δυνατότητα να αναπτύξει υλικό βιντεοπαιχνιδιών για τις κονσόλες PS3, Xbox 360, PS4, Xbox One, Nitendo Wii και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. H αρχική της φόρμα είναι προερχόμενη απο την Angel Game Engine της Angel Studios και εν την συνεχεία αναπτύχθηκε απο την ίδια την Rockstar για την δική της παραγωγή. Επίσης, έχει ενσωματωμένη τις κοινές μηχανές γραφικών (λογισμικά) της Euphoria και Bullet για καλύτερο animation των χαρακτηριστικών σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Μετά την κυκλοφορία του Max Payne 3 στο PC, αναβαθμίστηκε με κάρτα γραφικών DirectX 11 και υποστηρίζει στερεοσκοπική τρισδιάστατη ευκρίνεια μόνο για την συγκεκριμενη πλατφόρμα.
Απο το 2006, έχει γίνει ανάπτυξη πάνω σε αυτήν την μηχανή, στα εξής βιντεοπαιχνίδια:
Παραγωγή
Η Rockstar Games την πρώτη της παραγωγή κυκλοφόρησε το 1998 με τον τίτλο Grand Theft Auto όπου και συνεχίζει ακόμη και σήμερα δημιουργώντας μια αξιόλογη σειρά, με τελευταία κυκλοφορία αυτή του GTA V, το 2013. Επίσης, η σειρές Red Dead, Max Payne και Midnight Club έκαναν την εταιρία να γίνει ακόμη πιο γνωστή και να ανταποκριθεί στο κοινό του Gaming. Παρακάτω όλοι οι τίτλοι της: