cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάθηση
Η μάθηση στον άνθρωπο
Η μάθηση στον άνθρωπο ποικίλει, από το να είναι αντανακλαστική, ενστικτώδης και ασύνειδη έως την διαχείριση ολόκληρων συστημάτων αφηρημένων εννοιών με επικοινωνιακό μάλιστα τρόπο. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα [μανθάνω] αόρ. έμαθα. «Η μάθηση ως ενέργεια δημιουργίας καινούριων δομών και τεκμηρίωσης των παλιών» (Βιγκότσκι 1988). «Είναι η διαδικασία κατά την οποία το παιδί και ο έφηβος με την δική τους δραστηριότητα αποκτούν γνώσεις δεξιότητες και ικανότητες που βοηθούν στην δική του προσωπική ανάπτυξη και στην ένταξη του στο περιβάλλον» (Ξωχέλλης). «Είναι μία πηγαία ενδογενής ανάγκη του ανθρώπου που εκφράζεται μάλλον από την ενδομήτρια ζωή του ανθρώπου» (Stones 1978), «συνεχίζεται υποσυνείδητα με την γέννηση του» (H. Remplein 1967), εξελίσσεται μέχρι το τέλος της ζωής του όπου και τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά επηρεάζονται από τον τρόπο αλληλεπίδρασης του ανθρώπου από το περιβάλλον. Σχετιζόμενοι όροι εννοιών που δηλώνουν ευνοϊκότητα για μάθηση: εκπαίδευση, πρόσκτηση, συσσώρευση, απόκτηση γνώσεων, εκμάθηση,σπουδή, κατανόηση, εμπέδωση, πείρα. Σχετιζόμενοι όροι εννοιών που δηλώνουν μη ευνοϊκότητα ή στρεβλότητα στη μάθηση: αμάθεια, ημιμάθεια, άγνοια, αδαημοσύνη, αμορφωσιά, αγραμματοσύνη, αναλφαβητισμός.
Αξιολογικά χαρακτηριστικά του όρου
Από ποιοτική και ποσοτική άποψη η μάθηση μπορεί να χαρακτηρίζεται από το είδος των γνώσεων και των δεξιοτήτων, το ήθος και την ένταση,τα μαθησιακά εφόδια σε σχέση με το χρόνο και τον τρόπο που διατέθηκε για την απόκτησή τους, την σταθερότητα ή μή,τον βαθμό εμπέδωσης, την χρηστικότητα, τη διάρκεια διατήρησης ή συγκράτησης των γνώσεων και άλλα.
Προϋποθέσεις μάθησης αναφερόμενες σε άτομα ή σε ευρύτερα σύνολα - συνθήκες
Την ικανότητα ενός ατόμου, ή ενός ευρύτερου συνόλου για μάθηση,και τους πρασανατολισμούς της,επηρεάζουν :
Κίνητρα μάθησης
Είναι γνωστές 3 θεωρίες:
Τομείς νοητικών και ψυχοσωματικών λειτουργιών-αντίστοιχες μαθησιακές στοχεύσεις
Σύμφωνα με την τριμερή διάκριση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, (άνθρωπος είναι όν που σκέπτεται, αισθάνεται, δρα) μπορεί - κατά μια αντίστοιχη συστηματική προσέγγιση - να έχουμε 3 τομείς: Οι πνευματικός - γνωστικός σχετίζεται με την συγκράτηση της γνώσης και την εξέλιξη πνευματικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων.
Συναισθηματικός τομέας:συναισθηματική επίδραση από την πρόσληψη ερεθισμάτων, συνειδητοποίηση συναισθημάτων, διαχείριση τους, αξιολόγηση των αξιών (αξιακή ιεράρχηση ,προτεραιότητες).
Οι ψυχοκινητικός τομέας αναφέρεται σε μυϊκές-κινητικές δραστηριότητες, δεξιότητες του χεριού, νευρομυϊκό συντονισμό, σχέση του υποκειμένου μάθησης με τα υλικά και τα διάφορα εργαλεία.
Ιστορική θεωρητική ανασκόπηση - σημαντικοί πρόδρομοι και θεωρητικοί
Η μάθηση αποτέλεσε μια τεράστια περιοχή έρευνας. Έχουν αναδειχθεί θεωρίες και μοντέλα που αφορούν την σπουδή της έννοιας σε ευρύτερες ή ειδικότερες εκφράσεις της. Συστήματα προσέγγισης αναδύουν κατηγοριοποιήσεις που έχουν τις δικές τους νομοτέλειες και συμπεράσματα.
Θεωρίες της μάθησης βρίσκονται στην ιστορία της φιλοσοφίας από την εποχή του Αριστοτέλη.Ισχυρές ωθήσεις για την σπουδή του θέματος πραγματοποιήθηκαν με τον Lock και τους Άγγλους εμπειριστές.Η εμπειρική και ψυχολογική έρευνα των νόμων της μάθησης με όρους επιστημονικότητας, άρχισε δυναμικά και σε βάθος να συστηματοποιείται στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αι. εξελίσσόμενη έως τα τώρα, ενδεικτικά :
Παραπομπές - Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γνωσιακή επιστήμη Κατηγορία:Εκπαιδευτική ψυχολογία Κατηγορία:Αναπτυξιακή ψυχολογία Κατηγορία:Νοημοσύνη  Κατηγορία:Επιστήμη συστημάτων Κατηγορία:Νευροψυχολογική αξιολόγηση
Πάουλο Ντιμπάλα
O Πάουλο Ντιμπάλα (Paulo Dybala, 15 Νοεμβρίου 1993) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Εθνική Αργεντινής και στην Ρόμα στη θέση του επιθετικού. Η καταγωγή του είναι πολωνική και ιταλική.
Σε συλλόγους
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2011 από την Ινστιτούτο Κόρδοβα και την επόμενη χρονιά πήρε μεταγραφή για την Παλέρμο.
Το 2015 υπέγραψε στη Γιουβέντους, με την οποία κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Ιταλίας, τρία Κύπελλα, ένα Σούπερ Καπ και έφτασε στο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Επίσης, επελέγη στην καλύτερη ενδεκάδα της Σέριε Α για τις σεζόν 2015-2016 και 2016-2017 και ήταν πρώτος σκόρερ στο Κύπελλο Ιταλίας για τη σεζόν 2016-2017. Τον Απρίλιο του 2017 ανανέωσε με τη Γιουβέντους ως το 2022. Στις 15 Μαΐου του ίδιου έτους, ο Ντιμπάλα ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από τη Γιουβέντους στο τέλος της σεζόν. Ο Ντιμπάλα έπαιξε τον τελευταίο του εντός έδρας αγώνα για τη Γιουβέντους στις 16 Μαΐου 2022 εναντίον της Λάτσιο, αντικαθιστώντας τον Μάρτιν Παλούμπο στο 78ο λεπτό, για τον οποίο έλαβε αποθέωση από τους οπαδούς της Γιουβέντους. Αφού έμεινε ελεύθερος από την Γιουβέντους, τον Ιούλιο του 2022 υπέγραψε συμβόλαιο τριών ετών με την Ρόμα.
Στην εθνική ομάδα
Ο Ντιμπάλα έχει την επιλογή να παίξει στις εθνικες ομάδες της Πολωνίας και της Ιταλίας, ωστόσο έχει επιλέξει να αγωνίζεται στην Εθνική Αργεντινής. Έκανε το ντεμπούτο του το 2015 στον αγώνα με την Παραγουάη για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2018. Κλήθηκε στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ του 2018.
Ο Ντιμπάλα κλήθηκε και πάλι στην αποστολή της Εθνική Αργεντινής για το Μουντιάλ του 2022. Αναδείχθηκε πρωταθλητής κόσμου, καθώς στον τελικό η Αργεντινή επικράτησε της Γαλλίας με 4-2 στα πέναλτι. Ο ίδιος εκτέλεσε και ευστόχησε το δεύτερο πέναλτι της ομάδας του, στην διαδικασία των πέναλτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ινστιτούτο Ατλέτικο Σεντράλ Κόρδοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Β Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Όρη Ρουβενζόρι
thumb|285px|Το όρος Στάνλεϊ, το ψηλότερο της οροσειράς. Η οροσειρά ή Όρη Ρουβενζόρι (Rwenzori Mountains) είναι μια μικρή συστάδα υψηλών βουνών στην κεντρική Αφρική, στα σύνορα Ουγκάντας και Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, με υψηλότερη κορυφή σε υψόμετρο 5.109 μ. σε γεωγραφικές συντεταγμένες 0° 23΄ 09΄΄ βόρειο πλάτος και 29° 52΄ 18΄΄ ανατολικό μήκος. Οι υψηλότερες κορυφές των βουνών Ρουβενζόρι καλύπτονται από αιώνια χιόνια, οι μόνες που διαθέτουν τέτοιο κάλυμμα στην Αφρική εκτός από το Όρος Κένυα και το Κιλιμάντζαρο. Τα Όρη Ρουβενζόρι ταυτίζονται από πολλούς με τα «Όρη της Σελήνης» του Πτολεμαίου, αλλά οι αρχαίες περιγραφές είναι πολύ ασαφείς για να είναι αυτό βέβαιο.
Τα Όρη Ρουβενζόρι είναι γνωστά για τη βλάστησή τους και την πανίδα τους. Εκεί ζουν ελέφαντες, πολλά είδη πρωτευόντων και πουλιών. Το μεγαλύτερο μέρος της οροσειράς είναι ανακηρυγμένο «Μνημείο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO και καλύπτεται από τον Εθνικό Πάρκο Ορέων Ρουβενζόρι στην Ουγκάντα και από το Εθνικό Πάρκο Βιρούνγκα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που αντίκρυσαν τα Όρη Ρουβενζόρι ήταν τα μέλη της αποστολής Στάνλεϋ το 1889 (τα σύννεφα θεωρούνται η κύρια αιτία που οι εξερευνητές των δύο δεκαετιών που προηγήθηκαν δεν τα είχαν δει). Ωστόσο, η πρώτη ανάβαση στην υψηλότερη κορυφή τους έγινε το 1906 από τον Δούκα του Αμπρούτσι.
Σαλαμίνα
Το όνομα Σαλαμίνα μπορεί να αναφέρεται:
Α.Ο. Ηλιούπολης Θεσσαλονίκης
Ο '''Α.Ο. Ηλιούπολης''' είναι γυναικείος ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ηλιούπολης στη Θεσσαλονίκη. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Ε.Α.Κ. Σταυρούπολης. Χρώματα έχει το κόκκινο και άσπρο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1984 και είναι η παλαιότερη εν ενεργεία γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου στη Θεσσαλονίκη. Κυριαρχούσε στα χρόνια του ανεπίσημου γυναικείου ποδοσφαίρου, από το 1984 μέχρι το 1987.
Στη συνέχεια ιδρύθηκε και η άλλη ομάδα στη Θεσσαλονίκη, η Ολυμπιάδα 96, η οποία προήλθε από παίκτριες της Α.Ο. Ηλιούπολης. Η εξέλιξη αυτή έφερε το σύλλογο στον ρόλο του κομπάρσου στα πρώτα πρωταθλήματα. Μάλιστα, έφτασε μέχρι τα πρόθυρα του υποβιβασμού την περίοδο 1993 αλλά ανασυντάχτηκε και γύρισε ξανά στις επιτυχίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1984 Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1984
Δημήτριος Γούναρης
Ο Δημήτριος Γούναρης (Πάτρα, 5 Ιανουαρίου 1867 – Γουδή, 28 Νοεμβρίου 1922) ήταν Έλληνας νομικός και συντηρητικός πολιτικός, ιδρυτής του κόμματος των Εθνικοφρόνων (το πρώτο οργανωμένο κόμμα της ελληνικής δεξιάς) ο οποίος διετέλεσε τρεις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Καταγόμενος από οικογένεια εμπόρων της Πάτρας, σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο εξωτερικό και άσκησε με μεγάλη επιτυχία την δικηγορία. Εξελέγη βουλευτής Πατρών, αναμείχθηκε στο σταφιδικό ζήτημα και εντάχθηκε σε μία ομάδα προοδευτικών βουλευτών αποκαλούμενη «Ομάδα των Ιαπώνων». Εν συνεχεία ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών στην κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη ενώ μετά το Κίνημα στου Γουδή ίδρυσε το Κόμμα Εθνικοφρόνων, (το οποίο το 1920 μετονομάστηκε σε Λαϊκόν Κόμμα)  και αποτέλεσε τον βασικό φορέα του αντιβενιζελισμού. Διετέλεσε για ένα βραχύ διάστημα υπηρεσιακός πρωθυπουργός και υπουργός σε κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν κατά τη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού, μετά όμως την επιτυχή έκβαση του Κινήματος της Εθνικής Άμυνας και την φυγή της βασιλικής οικογένειας εξορίστηκε στην Κορσική. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1919 για να συμμετάσχει ως ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές, στις οποίες και εξελέγη σχηματίζοντας λίγο αργότερα κυβέρνηση. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του αποφασίστηκε η συνέχιση της μικρασιατικής εκστρατείας, η οποία και οδήγησε στην οικονομική χρεοκοπία, στην ήττα από τον τουρκικό στρατό και την ανατροπή της κυβέρνησης. Μετά την εγκαθίδρυση του νέου καθεστώτος, παραπέμφθηκε μαζί με άλλα κυβερνητικά στέλεχη σε έκτακτο στρατοδικείο και στις 28 Νοεμβρίου 1922 εκτελέστηκε. Ανηψιός του ήταν ο, μετέπειτα πρωθυπουργός, Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Παναγιώτη Γούναρη, εύπορου σταφιδεμπόρου με καταγωγή από το Άργος, και της Μαρίας το γένος Αλεξοπούλου. Φοίτησε στο λύκειο Πράπα και Γκιαούρη και μιλούσε ήδη από την παιδική του ηλικία γαλλικά και ιταλικά χάρις στη βοήθεια της Ιταλίδας παιδαγωγού Λαφφόν. Ο Δημήτριος Γούναρης είχε δύο αδελφές την Ιουλία, μετέπειτα σύζυγο του δικηγόρου Νικολάου Σαγιά και την Αμαλία, μετέπειτα σύζυγο του φαρμακοποιού Κανέλλου Κανελλόπουλου, πατέρα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, που διατέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδος.
Αποπεράτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Α΄ Γυμνάσιο Πατρών και το 1884 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε με άριστα το 1889, αποκτώντας παράλληλα και τον τίτλο του διδάκτορος της νομικής επιστήμης. Συμπλήρωσε τις σπουδές του σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Ειδικότερα, παρακολούθησε μαθήματα νομικής στα γερμανικά πανεπιστήμια της Λειψίας, του Μονάχου, της Γοτίγγης και της Χαϊδελβέργης, έπειτα μαθήματα πολιτικών επιστημών & κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Παρισιού και του Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο εξωτερικό τελειοποίησε τς γνώσεις του στη γαλλική γλώσσα ενώ έμαθε αγγλικά και γερμανικά. Στη Γερμανία ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον μετέπειτα πρωθυπουργό και στενό του φίλο Παναγή Τσαλδάρη.
Μετά την επιστροφή του στην ιδιαίτερη πατρίδα του ασχολήθηκε με την δικηγορία, όπου διέπρεψε κυρίως λόγω της ρητορικής του δεινότητας. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που συνέβη στην κηδεία του Πατρινού πολιτικού Θάνου Κανακάρη-Ρούφου, του οποίου εκφώνησε τον επικήδειο, όταν ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης τον πλησίασε και του είπε «εἶσθε ἀπαραίτητος γιὰ τὸ κοινοβούλιο, κύριε Γούναρη».
Πρώτα πολιτικά χρόνια
Για πρώτη φορά πολιτεύθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1902 με ανεξάρτητο συνδυασμό, οπότε και εκλέχτηκε. Οι απόψεις του θεωρήθηκαν ιδιαίτερα προοδευτικές αφού πρότεινε μέτρα για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης. Σημαντικό ρόλο στην απόφαση του να πολιτευτεί διαδραμάτισε η ομάδα «των γοβιών», όπως αποκλήθηκε από τον λαό, η οποία αποτελούνταν από επαγγελματίες, ανεξάρτητους από τις κομματικές εξαρτήσεις, οι οποίοι συγκεντρώνονταν στην οικία του συμβολαιογράφου Αντωνόπουλου στη πλατεία Γεωργίου. Στη συγκεκριμένη ομάδα προσχώρησε ο Γούναρης, ύστερα από πρόσκληση του φίλου του, Κωνσταντίνου Φιλόπουλου, παππού του μετέπειτα προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου. Η εκλογή του αλλά και οι απόψεις του προκάλεσαν το ενδιαφέρον του εκδότη της εφημερίδας «Ακρόπολις», Γαβριηλίδη, ο οποίος απέστειλε τον έγκριτο δημοσιογράφο Σταμάτη Λύτρα για να αποσπάσει συνέντευξη του Γούναρη, η οποία και δημοσιεύθηκε σε τρία φύλλα της «Ακροπόλεως» στις 12, 13 και 14 Νοεμβρίου του 1902.
Στις 17 Μαΐου του 1903, στη συζήτηση του νόμου για την κύρωση της συμβάσεως του μονοπωλίου της σταφίδας που είχε φέρει στη βουλή η κυβέρνηση Δηλιγιάννη, ο Γούναρης διαφώνησε και εκφώνησε θαυμαστό για την εποχή λόγο που ανάγκασε την κυβέρνηση μετά από λίγες μέρες, και εξαιτίας των αντιδράσεων για τον νόμο αλλά και της διαφωνίας του Αλέξανδρου Ζαΐμη, σε παραίτηση. Ο νόμος αφορούσε τη σύναψη, μεταξύ του ελληνικού κράτους και ομάδας Βρετανών κεφαλαιούχων, συμφωνίας για τη μονοπώληση του εμπορίου ελληνικής σταφίδας για είκοσι χρόνια. Ο Δηλιγιάννης που διεφώνησε μαζί του τον κατηγόρησε εντός της Παλαιάς Βουλής, για την καταγωγή του, θεωρώντας τον πατέρα του ως Βούλγαρο έμπορο γουναρικών του Άργους, που μετοίκησε στην Πάτρα.
Στις εκλογές του 1905 συνεργάστηκε με το Θεοτοκικό κόμμα αλλά συνάντησε την αντίσταση των σταφιδοπαραγωγών με αποτέλεσμα να μην εκλεγεί. Στις εκλογές όμως του Μαρτίου του 1906, και αφού είχε προηγηθεί η τραγική δολοφονία του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, κατάφερε να επανεκλεγεί με το Θεοτοκικό κόμμα. Τον Ιούνιο του 1906 δημιουργήθηκε η γνωστή πολιτική «ομάδα των Ιαπώνων», η οποία ονομάστηκε έτσι από τον εκδότη της «Ακροπόλεως», Βλάση Γαβριηλίδη, λόγω της μαχητικότητάς της που ομοίαζε κατά τον Γαβριηλίδη με τη μαχητικότητα των Ιαπώνων στρατιωτών κατά τον την εποχή εκείνη διεξαγόμενο Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Η ομάδα αυτή αποτελούνταν από τους Στέφανο Δραγούμη, Δημήτριο Γούναρη, Εμμανουήλ Ρέπουλη, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Χαράλαμπο Βοζίκη, Απόστολο Αλεξανδρή και Ανδρέα Παναγιωτόπουλο. Αρχηγός τέθηκε ο Στέφανος Δραγούμης, κυρίως λόγω του κύρους του αλλά ουσιαστικός καθοδηγητής ήταν ο Γούναρης. Η δράση των Ιαπώνων ενόχλησε τον Γεώργιο Θεοτόκη που διαβλέποντας την επικείμενη κρίση προσπάθησε να προσεταιριστεί μερικούς από αυτή την πολιτική ομάδα. Προσέφερε υπουργικά αξιώματα στον Γούναρη, τον Πρωτοπαπαδάκη και στον Ρέπουλη. Οι δύο πρώτοι δέχτηκαν με αποτέλεσμα η ομάδα των Ιαπώνων να εξουδετερωθεί πολιτικά.
Έτσι τον Ιούνιο του 1908 ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών. Τον Φεβρουάριο όμως του 1909, και αφού είχε συνειδητοποιήσει ότι η συνεργασία του ήταν αδύνατη, υπέβαλε την παραίτηση. Με την εκδήλωση του κινήματος του στρατιωτικού συνδέσμου ο Γούναρης, ο οποίος εκείνη την εποχή βρισκόταν στην Ιταλία, εναντιώθηκε κατά μια άποψη διατηρώντας σταθερά αρνητική θέση. Η διαφωνία του δεν ήταν ιδεολογική αλλά θεσμική αφού δεν συμφωνούσε με την επέμβαση του στρατού στις πολιτικές εξελίξεις. Έμεινε λοιπόν πιστός στις ιδέες του παρά τις προσπάθειες του στρατιωτικού συνδέσμου να τον εντάξει στο κυβερνητικό σχήμα. Συγκεκριμένα, μέσω ενός αντιπροσώπου του συνδέσμου, του προτάθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, ακόμη και ως επικεφαλής της, αλλά απάντησε αρνητικά στην πρόταση αυτή λέγοντας: «Πρέπει νὰ ἔλθω διὰ τοῦ λαοῦ». Κατά μια άλλη άποψη ο Γούναρης υποστήριξε τους αξιωματικούς, θεωρήθηκε δε από τον τύπο της εποχής πνευματικός πατέρας των αξιωματικών του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Υποστηρίζεται δε και ότι πριν κληθεί ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αυτός καθοδηγούσε πολιτικά τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο. Η άφιξη όμως του Βενιζέλου σε συνδυασμό με φήμες περί εναντίωσης του Γούναρη στην απόφαση των αξιωματικών να αναγκάσουν σε παραίτηση τον τότε διάδοχο του θρόνου και μετέπειτα βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ σταδιακά τον απομάκρυναν από τον κύκλο των αξιωματικών του Συνδέσμου.
Στις εκλογές το 1910 εκλέχτηκε με άνεση βουλευτής Πατρών με την υποστήριξη του Θεοτοκικού κόμματος. Στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου που ακολούθησαν τον ίδιο χρόνο, ο Γούναρης δεν έθεσε υποψηφιότητα εξαιτίας των αποφάσεων των τριών παλαιών κομμάτων, Θεοτοκικού, Μαυρομιχαλικού & Ραλλικού, να μην συμμετάσχουν στις εκλογές. Στις 25 Δεκεμβρίου του 1911 πραγματοποιήθηκε μυστική συγκέντρωση στην οικία του Ιωάννη Σισίνη στην Γαστούνη υπό την παρουσία του Γούναρη, του Πρωτοπαπαδάκη, του Τσαλδάρη κ.α. όπου αποφασίστηκε η δημιουργία μιας πολιτικής ομάδας που θα στηριζόταν σε κοινή ιδεολογία.
Σύγκρουση με τον Βενιζέλο
Στις εκλογές του Μαρτίου 1912 ο Γούναρης μόλις και μετά βίας κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής Πατρών, εξαιτίας της ανετοιμότητάς του και της επιτυχίας του κόμματος των Φιλελευθέρων, το οποίο κέρδισε τις 151 από τις 181 βουλευτικές έδρες. Η πρώτη σοβαρή πολιτική σύγκρουση μεταξύ Βενιζέλου και Γούναρη πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 1913 με κύριο θέμα τους χειρισμούς της κυβέρνησης Βενιζέλου στην εξωτερική πολιτική που αφορούσαν τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο. Αφορμή στάθηκε η δήλωση Βενιζέλου, κατόπιν συναντήσεως με την επιτροπή κατοίκων Ανατολικής Μακεδονίας, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για βάναυση συμπεριφορά Βουλγάρων στρατιωτών εναντίον τους, ότι «Ἐὰν οἱ Ἕλληνες ἐκ τῶν ὑποδούλων περιέλθουν ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τινὸς τῶν συμμάχων κρατῶν ὅπως κατ' ἀνάγκην θὰ περιέλθωσιν, ἡ κυβέρνησις θὰ πράξῃ ὅ,τι εἶναι δυνατὸν νὰ περιέλθωσιν λιγότερον». Ο Γούναρης κατηγόρησε τον Βενιζέλο ότι είχε αφήσει ανενημέρωτη την εθνική αντιπροσωπεία σχετικά με την πορεία των εξωτερικών πραγμάτων και ότι δεν είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα της Ελλάδας, και συγκεκριμένα των Ελλήνων κατοίκων της υπόδουλης Μακεδονίας, απέναντι στις ιμπεριαλιστικές βλέψεις της τότε συμμάχου Βουλγαρίας.
Στις 21 Ιουνίου του 1913, ημέρα κήρυξης πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, ο Γούναρης επισήμανε στη Βουλή ότι ο πόλεμος ήταν απότοκο της λανθασμένης προσέγγισης της κυβέρνησης Βενιζέλου προς αυτήν της Βουλγαρίας. Στους επόμενους μήνες η διαμάχη των δύο αυτών αντρών επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα, εσωτερικής πολιτικής, σχετικά με διάφορες αυθαιρεσίες της κυβέρνησης, ζήτημα το οποίο τόνισε ιδιαίτερα ο Γούναρης στη συνεδρίαση της Βουλής την 22α Νοεμβρίου κατά την οποία καυτηρίασε την κίνησή της να καταφύγει στην έκδοση αναγκαστικών διαταγμάτων χωρίς την έγκριση της ίδιας της Βουλής, με την σύναψη δανείων, όπως η συζήτηση της 23ης Δεκεμβρίου που αφορούσε σύναψη δανείου 500 εκατομμυρίων δραχμών κ.α. Λίγο πριν την έκρηξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, ο Γούναρης είχε μια τελευταία σύγκρουση στη Βουλή, αυτή τη φορά για την παραχώρηση στην Αλβανία της διοικητικώς ενταγμένης στα Επτάνησα νήσου της Σάσσωνος στον κόλπο της Αυλώνας, η οποία κατά την άποψή του ήταν καίριας στρατηγικής σημασίας.
Πρώτη πρωθυπουργία
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1915, και αφού είχε παραιτηθεί η κυβέρνηση Βενιζέλου, ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ πρότεινε στον Αλέξανδρο Ζαΐμη την πρωθυπουργία, και κατόπιν αρνήσεως του στον Στέφανο Σκουλούδη. Ύστερα και από την άρνηση του τελευταίου απευθύνθηκε στον Δημήτριο Γούναρη, ο οποίος στις 24 Φεβρουαρίου σχημάτισε κυβέρνηση αναλαμβάνοντας παράλληλα και το υπουργείο Στρατιωτικών. Μια εκ των πρώτων κινήσεών του ως πρωθυπουργού ήταν να προχωρήσει στη διάψευση δημοσιευμάτων ότι διαπραγματευόταν την παραχώρηση τμήματος του ελληνικού κράτους με αντάλλαγμα τη Σμύρνη αφήνοντας όμως αιχμές για την στάση του Βενιζέλου. Ο τελευταίος, με επιστολή του προς τον υπουργό των εξωτερικών Γεώργιο Χρηστάκη - Ζωγράφο, διέψευσε οποιαδήποτε εμπλοκή του σε τέτοιου είδους διαπραγματεύσεις για να διαψευστεί, όμως, λίγο αργότερα από τον ίδιο τον Γούναρη, ο οποίος με ανακοίνωσή του αποκάλυψε ότι σε υπομνήματα του απερχόμενου πρωθυπουργού προβλεπόταν η παραχώρηση συγκεκριμένων τμημάτων του ελληνικού κράτους στη Βουλγαρία. Ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να παραδεχθεί την αλήθεια των λεγομένων του Γούναρη κατηγορώντας τον όμως για την χρήση εμπιστευτικών εγγράφων για αντιπολιτευτικούς λόγους αλλά και για την δημοσιοποίηση των ελληνικών διεκδικήσεων.
Στις εκλογές του Μαΐου ο Γούναρης πολιτεύθηκε με το Κόμμα Εθνικοφρόνων, το οποίο ο ίδιος είχε ιδρύσει. Η ενασχόληση του όμως με την διακυβέρνηση του κράτους δεν του επέτρεψε να δείξει την απαιτούμενη προσοχή με αποτέλεσμα να υποστεί συντριπτική ήττα από το κόμμα των Φιλελευθέρων. Συγκεκριμένα έλαβε 95 βουλευτικές έδρες έναντι 185 του κόμματος του Βενιζέλου. Αρνήθηκε να υποβάλει αμέσως την παραίτηση του, επικαλούμενος την κατάσταση υγείας του Βασιλιά, ενώ παράλληλα ο Βασιλιάς παρέτεινε για ένα μήνα την έναρξη των εργασιών της νέας Βουλής, δημιουργώντας έντονες αντιδράσεις από την πλευρά των Φιλελευθέρων. Τελικά στις 4 Αυγούστου ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση, αφού η προηγούμενη κυβέρνηση είχε παραιτηθεί πέντε μέρες νωρίτερα. Στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ εκλογών και κυβέρνησης Βενιζέλου, ο Γούναρης είχε αναλάβει και το υπουργείο εξωτερικών, ύστερα από την παραίτηση Ζωγράφου.
Η στάση του την περίοδο του Εθνικού Διχασμού
Μετά την άνοδο Βενιζέλου, και λόγω του κινδύνου επίθεσης της Βουλγαρίας, η κυβέρνηση κήρυξε γενική επιστράτευση, η οποία επικρίθηκε από τον Γούναρη. Η αποβίβαση ταγμάτων στρατού από πλευράς Γαλλίας και Αγγλίας στη Θεσσαλονίκη και η χλιαρή στάση της κυβέρνησης έδωσαν το έναυσμα για την αρχή του λεγόμενου Εθνικού διχασμού. Ο Γούναρης, στη συνεδρίαση της βουλής στις 21 Σεπτεμβρίου του 1915, αφού σχολίασε τα γεγονότα, ξεκαθάρισε την θέση του λέγοντας: «Ἡ φυσικὴ πολιτικὴ μιᾶς χώρας, ὅταν ἕτερα κράτη συμπλέκονται πρὸς ἄλληλα, εἶναι ἡ πολιτικὴ τῆς οὐδετερότητος... Ἡ πολιτικὴ τοῦ πολέμου ἐνδείκνυται μόνον πρὸς ἀποτροπὴν κινδύνου τῶν ζωτικῶν συμφερόντων τῆς χώρας, ἐνδείκνυται μόνον πρὸς προστασίαν τῶν ὑπερτάτων αὐτῆς συμφερόντων». Στο τέλος της συζήτησης, πραγματοποιήθηκε ψηφοφορία για ψήφο εμπιστοσύνης, η οποία έληξε υπέρ των απόψεων Βενιζέλου. Ωστόσο, ύστερα από ακόμα μία διαφωνία με τον Κωνσταντίνο, ο Βενιζέλος παραιτήθηκε και ο βασιλιάς απευθύνθηκε στον αρχηγό της αντιπολίτευσης, Δημήτριο Γούναρη, ο οποίος δεν θέλησε να αναλάβει την πρωθυπουργία φοβούμενος ακραίες καταστάσεις. Έτσι ο Βασιλιάς κάλεσε τον Αλέξανδρο Ζαΐμη.
Οι εκλογές προκηρύχθηκαν για την 6η Δεκεμβρίου του 1915, στις οποίες όμως αρνήθηκε να συμμετάσχει το κόμμα των Φιλελευθέρων. Τις εκλογές κέρδισε ο Γούναρης αλλά κυβέρνηση σχημάτισε ο Σκουλούδης, στην οποία ο Γούναρης μετείχε αρχικά ως υπουργός επί των εσωτερικών και αργότερα, λόγω του θανάτου του Γεωργίου Θεοτόκη, ως υπουργός οικονομικών. Στις 8 Ιουνίου παραιτήθηκε η κυβέρνηση Σκουλούδη και σχηματίστηκε νέα την επόμενη μέρα από τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, η οποία παραιτήθηκε στις 29 Αυγούστου, λόγω του κινήματος της «Εθνικής Αμύνης» που είχε ξεσπάσει στη Θεσσαλονίκη.
Ο ρόλος του Γούναρη στα Νοεμβριανά θεωρείται διφορούμενος. Από πολλούς κατηγορείται ότι ήταν ο ιδρυτής των επιστράτων, σώμα απλών πολιτών, οπαδών του Βασιλιά, που κατά την περίοδο των Νοεμβριανών προέβησαν σε καταστροφές, ξυλοδαρμούς κ.α. εναντίον φιλοβενιζελικών. Ο ίδιος απαντούσε χαρακτηριστικά «ουδόλως συνδέεται». Γεγονός είναι ότι η συμμετοχή του δεν αποδείχτηκε και ότι ουσιαστικός αρχηγός των επιστράτων ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς καθώς και ο Ιωάννης Σαγιάς, πιθανότατα συγγενής του γαμπρού του Γούναρη, Νικολάου Σαγιά. Η στάση του Γούναρη δεν μπορεί να θεωρηθεί θετική μπροστά στις αυθαιρεσίες των επιστράτων αλλά ούτε αρνητική. Προτίμησε κυρίως να κρατήσει μια μετριοπαθή στάση έτσι ώστε να μην έρθει σε σύγκρουση με το παλάτι.
Επάνοδος Βενιζέλου και εξορία
Με τον ερχομό του Βενιζέλου στην κυβέρνηση, στις 14 Ιουνίου του 1917 και αφού είχαν προηγηθεί τα Νοεμβριανά, ο Γούναρης έλαβε εντολή να παρουσιαστεί στο συμμαχικό στρατηγείο στον Πειραιά, όπου μαζί με άλλες 30 αντιβενιζελικές προσωπικότητες θα εξοριζόταν στην Κορσική. Αφού ανέγνωσε ένα σύντομο λόγο, αναχώρησε στις 7 Ιουλίου για το Αιάκειο της Κορσικής με το ατμόπλοιο «Βασιλεύς Κωνσταντίνος». Ο φόβος των εξορίστων για πιθανές διώξεις μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα ανάγκασε μερικούς από αυτούς να σκεφτούν την λύση της απόδρασης. Έτσι, κατόπιν συνεννόησης, ο Δημήτριος Γούναρης, ο Ιωάννης Μεταξάς και ο Γεώργιος Πεσμαζόγλου στις 6 Δεκεμβρίου του 1918, διέφυγαν στη Σαρδηνία, όπου συνελήφθησαν από τις ιταλικές αρχές, από τις οποίες τους παρεσχέθη η απαραίτητη κάλυψη. Η ιταλική κυβέρνηση παρ' όλες τις έξωθεν πιέσεις αρνήθηκε να τους εκδώσει και αφού έλαβαν την δυνατότητα να κινούνται ελεύθερα εντός της χώρας, ο Γούναρης εγκαταστάθηκε αρχικά στην Πίζα και έπειτα στη Σιένα.
Κατά την απουσία Γούναρη, η Ελλάδα είχε συνταχθεί με τις συμμαχικές δυνάμεις και είχε κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία και στη Βουλγαρία. Το τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου βρήκε την Ελλάδα νικήτρια σε αντίθεση με τις γείτονες χώρες, Βουλγαρία και Τουρκία. Με τη συνθήκη των Σεβρών, στις 28 Ιουλίου (10 Αυγούστου) του 1920, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραχωρούσε την Ιμβρο, την Τένεδο, τα νησιά του Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα, πλην της Ρόδου, τα παράλια της Μικράς Ασίας και την ανατολική Θράκη στην Ελλάδα. Ο Βενιζέλος προκειμένου να εξαλείψει τον κίνδυνο του τουρκικού στρατού οργάνωσε εκστρατείες στο εσωτερικό της Τουρκίας, εκτείνοντας ακόμη περισσότερο το εύρος των πολεμικών επιχειρήσεων.
Επιστροφή στην Ελλάδα και επαναφορά Κωνσταντίνου στον θρόνο
Αυτή ήταν η κατάσταση όταν στις 10 Οκτωβρίου του 1920 ο Γούναρης επέστρεψε από την Ιταλία στην Κέρκυρα. Μια μέρα αργότερα βρέθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Πάτρα, όπου έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής. Στις 17 Οκτωβρίου ίδρυσε το Λαϊκόν Κόμμα - ουσιαστικά μετονόμασε το «Κόμμα Εθνικοφρόνων». Αν και υποστηρίζεται ευρέως ότι η κύρια δέσμευσή του ήταν η απεμπλοκή των ελληνικών στρατευμάτων από τη Μικρά Ασία, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να είναι ακριβές ή να βασίζεται σε κάποιο στοιχείο. Αντίθετα η Ηνωμένη Αντιπολίτευση υποστήριζε με κάθε ευκαιρία την συνέχιση της μικρασιατικής εκστρατείας επικεντρώνοντας την αντιπολιτευτική της κριτική στα εσωτερικά ζητήματα.
Οι εκλογές της 1ης Νοεμβρίου τον βρήκαν νικητή, έχοντας καταφέρει να εκλέξει η «Ἡνωμένη Ἀντιπολίτευσις», όπως ονομαζόταν ο συνασπισμός των αντιβενιζελικών κομμάτων, 260 βουλευτές έναντι 110 του Κόμματος Φιλελευθέρων του Βενιζέλου. Συγκεκριμένα το Λαϊκόν Κόμμα είχε αποσπάσει 75 έδρες. Προτίμησε όμως να κινηθεί σε παρασκηνιακό επίπεδο, δεχόμενος την πρωθυπουργία να την αναλάβει ο Δημήτριος Ράλλης. Στη κυβέρνηση Ράλλη ο Γούναρης προτίμησε να αναλάβει το υπουργείο στρατιωτικών. Μια από τις πρώτες κινήσεις της νέας φιλοβασιλικής κυβέρνησης ήταν η διενέργεια δημοψηφίσματος για την επαναφορά του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄, παρά τις έντονες αντιδράσεις του αρχηγού των Φιλελευθέρων, Παναγιώτη Δαγκλή, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Βενιζέλο με τη σύμφωνη γνώμη του δεύτερου, και των ξένων δυνάμεων.
Στις 22 Ιανουαρίου του 1921 ο Δημήτριος Ράλλης, κατόπιν διαφωνίας με τον Γούναρη, υπέβαλε την παραίτηση του και αντικαταστάθηκε από τον Νικόλαο Καλογερόπουλο. Και σε αυτή την κυβέρνηση ο Γούναρης ανέλαβε το υπουργείο των στρατιωτικών. Στις 24 Φεβρουαρίου του 1921 έφτασε στο Λονδίνο μαζί με τον πρωθυπουργό Καλογερόπουλο και διαφόρους κυβερνητικούς συμβούλους για να συναντηθεί με τον Άγγλο πρωθυπουργό Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ. Η συνάντηση δεν ήταν ιδιαίτερα ωφέλιμη με τον Δημήτριο Μάξιμο, τότε διοικητή της Εθνικής Τράπεζας, να επιμένει να εγκαταλειφθεί η Μικρά Ασία από τα ελληνικά στρατεύματα, άποψη που δεν την συμμεριζόταν ούτε ο Καλογερόπουλος αλλά ούτε ο ίδιος ο Γούναρης. Με την επιστροφή του στην Αθήνα, ο Καλογερόπουλος παραιτήθηκε από το πρωθυπουργικό αξίωμα.
Πρωθυπουργία 1921-1922
Ύστερα από την παραίτηση του Καλογερόπουλου σχηματίστηκε κυβέρνηση από τον Γούναρη, ο οποίος διατήρησε και το υπουργείο δικαιοσύνης. Το κλίμα δυσφορίας που είχε αρχίσει να δημιουργείται στο λαό, κυρίως λόγω της μη τήρησης των υποσχέσεων περί απόσυρσης των ελληνικών στρατευμάτων, είχε αρχίσει να μεταδίδεται και στους στρατιώτες. Προς τόνωση λοιπόν του ηθικού, ο Γούναρης μαζί με τον Βασιλιά επισκέφθηκαν τα στρατεύματα στη Σμύρνη ενώ παράλληλα ενίσχυσε το στρατό με καινούρια αυτοκίνητα, όπλα κ.λπ.
Αφού επέστρεψαν στην Ελλάδα, στις 3 Οκτωβρίου του 1921 αναχώρησε μαζί με τον υπουργό των εξωτερικών, Γεώργιο Μπαλτατζή, για το Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον Γάλλο ομόλογό του. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε στο Λονδίνο, όπου είχε προκαθορισμένη συνάντηση με τον Άγγλο πρωθυπουργό, στον οποίο δήλωσε ότι δέχεται τις συμμαχικές προτάσεις που είχαν γίνει από το Μάρτιο του 1921. Ακολούθησε η μετάβαση του στη Ρώμη, έπειτα στις Κάννες, στο Παρίσι και τέλος πάλι στο Λονδίνο. Επέστρεψε στην Αθήνα στις 21 Φεβρουαρίου του 1922, έχοντας ουσιαστικά αποτύχει να επισπεύσει τη λήξη του Μικρασιατικού ζητήματος και την άρση του οικονομικού αποκλεισμού, που είχε επιβληθεί από τις μεγάλες δυνάμεις για την επάνοδο του Κωνσταντίνου Α΄.
Με την επιστροφή του λοιπόν στην Αθήνα απέτυχε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης με αποτέλεσμα να κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση ο Νικόλαος Στράτος, ο οποίος όμως καταψηφίστηκε. Έτσι ο Γούναρης ανέλαβε να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, στην οποία κράτησε πάλι το υπουργείο δικαιοσύνης για τον εαυτόν του. Ο Γεώργιος Μπαλτατζής διορίστηκε υπουργός εξωτερικών και ναυτικών, ο Γούδας εκκλησιαστικών, ο Νικόλαος Θεοτόκης στρατιωτικών και ο Πρωτοπαπαδάκης οικονομικών. Άμεση πρωτοβουλία της κυβέρνησης ήταν να αποδεχθεί τους όρους της συμμαχικής συνδιάσκεψης, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στους στρατιωτικούς κύκλους, με πρωταγωνιστή τον αρχιστράτηγο Παπούλα, και στη κοινωνία της Μικράς Ασίας.
Οικογένεια Τζαβέλλα (Σούλι)
Οι Τζαβελάτες ή Τζαβελαίοι Η φάρα των Τζαβελαίων καταγόταν από την Δραγάνη της Παραμυθιάς με γενάρχη τον Παπα Ζάχο.
Δημήτριος Γούναρης
Πρωθυπουργία 1921-1922
Από την άλλη πλευρά η οικονομική κατάσταση της χώρας ήταν δραματική. Χαρακτηριστικό είναι ότι το μέσο ημερήσιο κόστος της εκστρατείας είχε φτάσει τα 8 εκατομμύρια δραχμές. Ο υπουργός οικονομικών Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης αναγκάστηκε να διχοτομήσει το χαρτονόμισμα, δηλαδή να προβεί σε μια πράξη δανεισμού κόβοντας στη κυριολεξία σε δύο μέρη το χαρτονόμισμα. Το ένα κομμάτι διατήρησε την μισή αξία του χαρτονομίσματος και το άλλο μετατράπηκε σε έντοκο δάνειο, εικοσαετούς διάρκειας. Ο Γούναρης, προσπαθώντας να λάβει οικονομική αλλά και διπλωματική ενίσχυση, αναχώρησε για τη Βιέννη, όπου συναντήθηκε στο περιθώριο της διάσκεψης για τα μέτρα της οικονομικής ανόρθωσης της Ευρώπης με ξένους ομολόγους του χωρίς όμως να καταφέρει κάτι το ουσιαστικό. Η κυβέρνηση Γούναρη προώθησε μια σειρά από μέτρα, με τα οποία τα μεγάλα τσιφλίκια εκποιήθηκαν από το κράτος και διανεμήθηκαν στους κολίγους. Αν και κάποιοι από τους σχετικούς νόμους είχαν ψηφιστεί ήδη από την περίοδο 1916-1917, τότε τέθηκαν για πρώτη φορά σε εφαρμογή. Στις 22 Ιουλίου του 1922 είχε προτείνει την διανομή των κτημάτων της Εκκλησίας στους ακτήμονες, πρόταση η οποία δεν προχώρησε λόγω της κυβερνητικής αλλαγής. Τελικά ο προϋπολογισμός καταψηφίστηκε και οδηγήθηκε σε παραίτηση. Αντικαταστάθηκε πάλι από τον Νικόλαο Στράτο, ο οποίος δεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης, και στη συνέχεια την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Πρωτοπαπαδάκης, όντας επικεφαλής κυβερνητικού συνασπισμού (Κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη 1922).
Οικογένεια Τζαβέλλα (Σούλι)
Γνωστά μέλη
Τα πιο ονομαστά μέλη της ήταν ο Λάμπρος Τζαβέλας, ο Φώτος Τζαβέλας και ο Κίτσος Τζαβέλας.
Δημήτριος Γούναρης
Πρωθυπουργία 1921-1922
Στην Κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη 1922 ο Γούναρης διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης.
Οικογένεια Τζαβέλλα (Σούλι)
Λάμπρος Τζαβέλας
Ο Λάμπρος Τζαβέλας (1745-1792) γεννήθηκε στο Σούλι κι αναδείχτηκε αρχηγός της φάρας των Τζαβελαίων. Το 1792 τον κάλεσε ο διαβόητος πασάς των Ιωαννίνων για να τον βοηθήσει δήθεν στην εκστρατεία του, κατά του Αργυροκάστρου. Ο Λάμπρος και το παιδί του ο Φώτος και 70 άλλοι Σουλιώτες, παρά τη γνώμη των άλλων Σουλιωτών, πήγαν να βοηθήσουν τον Αλή, αλλά κοντά στη Ζίτσα τους έπιασαν όλους και τους οδήγησαν στα Γιάννενα. Ο Αλής νόμισε πως αν δεν ήταν αρχηγός στο Σούλι ο Λάμπρος Τζαβέλας, θα μπορούσε να το καταλάβει. Τις επιθέσεις του όμως τις απέκρουσαν με ηρωισμό και τόλμη οι άλλοι Σουλιώτες κι έτσι κατέφυγε στο δόλο. Ελευθέρωσε από τα Γιάννενα τον Λάμπρο, κρατώντας όμηρο τον Φώτο, και τον έστειλε να του παραδώσει το Σούλι. Μα όταν εκείνος έφτασε στο Σούλι του έγραψε το παρακάτω ιστορικό γράμμα: ''«Χαίρομαι που γέλασα έναν δόλιο σαν και σένα. Είμαι δω για να διαφεντέψω το Σούλι. Αν ο γιος μου δεν είναι πρόθυμος να πεθάνει για την πατρίδα, δεν είναι άξιος να ζήσει και να γνωρίζεται για γιος μου»''. Ο Αλής γεμάτος θυμό και λύσσα ρίχτηκε τον Ιούλιο του 1792 ενάντια στο Σούλι με μεγάλες δυνάμεις. Νικήθηκε όμως πάλι και ντροπιασμένος δέχτηκε ειρήνη κι άφησε ελεύθερους τους 70 Σουλιώτες και τον Φώτο. Στη μάχη αυτή όμως ο Λάμπρος πέθανε από τις πληγές του.
Δημήτριος Γούναρης
Δίκη και εκτέλεση
Στις 17 Σεπτεμβρίου συγκροτήθηκε έκτακτο στρατοδικείο για τη δίκη των υπευθύνων της Μικρασιατικής καταστροφής με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Τα περισσότερα στελέχη της κυβέρνησης είχαν ήδη συλληφθεί από ομάδα αξιωματικών με αρχηγό τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Λίγο πριν τη σύλληψη του Γούναρη, του προτάθηκε να διαφύγει στο εξωτερικό αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αρχικά, η ανακριτική επιτροπή αποτελούνταν από τους Κωνσταντίνο Καλλάρη και Επαμεινώνδα Ζυμβρακάκη, οι οποίοι όμως παραιτήθηκαν λόγων των παρεμβάσεων των μελών της επαναστατικής επιτροπής. Αντικαταστάθηκαν αμέσως από τον Αλέξανδρο Οθωναίο και τον Θεόδωρο Πάγκαλο, αφού όμως πρώτα έλαβαν την διαβεβαίωση ότι δεν θα τους απονεμόταν χάρη.
Οικογένεια Τζαβέλλα (Σούλι)
Φώτος Τζαβέλλας
Ο Φώτος Τζαβέλας (1770-1809) ήταν γιος του Λάμπρου Τζαβέλα και της Μόσχως. Ύστερα από την απελευθέρωσή του και το θάνατο του πατέρα του, έγινε αρχηγός, των Σουλιωτών. Οι αγώνες του κατά του Αλή Πασά υπήρξαν περίφημοι. Αναδείχτηκε μεγάλος πολέμαρχος κι έδειξε τόση ανδρεία που οι Σουλιώτες ορκίζονταν "στο σπαθί του Φώτου". Ατυχώς το Σούλι κατά το 1803 παραδόθηκε, ο Φώτος με 2.000 Σουλιώτες κατόρθωσε να περάσει στην Πάργα κι από εκεί στην Κέρκυρα, που την είχαν στην κατοχή τους οι Γάλλοι. Ο Φώτος κατατάχτηκε στο γαλλικό στρατό ως εκατόνταρχος της ελληνικής λεγεώνας. Κατά το 1809 δολοφονήθηκε στην Κέρκυρα από πράκτορες του Αλή Πασά και θάφτηκε στο μοναστήρι της Πλατυτέρας, όπου σώζεται ο τάφος του μέχρι σήμερα.
Δημήτριος Γούναρης
Δίκη και εκτέλεση
Στις 15 Οκτωβρίου μεταφέρθηκαν οι κρατούμενοι από τις φυλακές Αβέρωφ σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα στην παλιά Βουλή, έτσι ώστε να μην χρειάζεται να μετακινούνται. Όταν ξεκίνησε η δίκη, που έμεινε στην ιστορία ως η δίκη των έξι και οι κατηγορούμενοι άκουσαν το κατηγορητήριο, ο Γούναρης δήλωσε: «Δὲν ἔχει τίποτε ποὺ νὰ στηρίζεται μέσα εἰς τὸ κατηγορητήριον καὶ αὐτὸ μὲ ἀνησυχεῖ. Ἔχουν ἐξασφαλίσει τὴν καταδίκη μας καὶ δὲν καταβάλλουν προσπάθειαν διὰ νὰ δημιουργήσουν λόγους φαινομενικῶς ἰσχυρούς». Χαρακτηριστικό της καλλιέργειας του και της ικανότητας του είναι ότι, αν και έπασχε από υψηλό πυρετό, κατάφερε και έγραψε απολογητικό υπόμνημα 67 σελίδων. Εξαντλήθηκε όμως και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Εξαιτίας της κατάστασης της υγείας του παρίστατο ελάχιστες φορές στην ακροαματική διαδικασία.
Την 7η Νοεμβρίου ο συνήγορος του, Σωτηριάδης, κατέθεσε αίτηση αναβολής της δίκης σύμφωνα με τη Δικονομία λόγω της ραγδαίας επιδείνωσης της υγείας του πελάτη του. Ο Γούναρης, ο οποίος είχε ξεπεράσει τους 40 βαθμούς πυρετό, μεταφέρθηκε στην κλινική Ασημακοπούλου, όπου οι γιατροί διέγνωσαν βαριάς μορφής τύφο. Στην κλινική παρέμεινε μέχρι και το τέλος της δίκης. Παρ' όλα αυτά ο πρόεδρος του δικαστηρίου, Αλέξανδρος Οθωναίος, αρνήθηκε να διακόψει τη δίκη, αγνοώντας το δικαίωμα του κατηγορουμένου για υπεράσπιση.
Οικογένεια Τζαβέλλα (Σούλι)
Κίτσος Τζαβέλας
left|thumb|150px|Ο Κίτσος Τζαβέλας από ιταλική λιθογραφία του 1840
Δημήτριος Γούναρης
Δίκη και εκτέλεση
Το πρωί της 15ης Νοεμβρίου, στις 5 π.μ. ο ταγματάρχης Κατσαγιαννάκης ξύπνησε τον Γούναρη για να τον μεταφέρει στις φυλακές Αβέρωφ, παρ' όλο που οι γιατροί του είχαν απαγορεύσει οποιαδήποτε μετακίνηση, προκειμένου να λάβει γνώση της απόφασης του δικαστηρίου. Μάλιστα επειδή αργούσε να ντυθεί λόγω της καταστάσεως του, ο Κατσαγιαννάκης τον απείλησε ότι θα τον μεταφέρει γυμνό έτσι και αργούσε λίγο ακόμη. Στις 9 π.μ η απόφαση του δικαστηρίου ανακοινώθηκε στους κατηγορούμενους και ήταν καταδικαστική για τους έξι από τους συνολικά οκτώ κατηγορούμενους. Ο Γούναρης μαζί με τους Γεώργιο Μπαλτατζή, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Νικόλαο Θεοτόκη, Νικόλαο Στράτο και Γεώργιο Χατζανέστη καταδικάζονταν στην ποινή του θανάτου.
Οικογένεια Τζαβέλλα (Σούλι)
Κίτσος Τζαβέλας
Ο Κίτσος Τζαβέλας (1801-1855) ήταν παιδί του Φώτου Τζαβέλα. Μεγάλωσε στην Κέρκυρα και το 1820 γύρισε μαζί με τους Σουλιώτες στο Σούλι, όπου ανακηρύχτηκε καπετάνιος σε ηλικία μόλις 19 χρονών. Πήγε στην Πίζα της Ιταλίας για να συνεννοηθεί με τους Φιλικούς για την Επανάσταση. Το 1822-23 γύρισε και πήρε μέρος στις μάχες του Κεφαλόβρυσου μαζί με τον Μάρκο Μπότσαρη.
Δημήτριος Γούναρης
Δίκη και εκτέλεση
Στις 11:27 π.μ. εκτελέστηκε στο Γουδή, παρουσία λιγοστών συγγενών, μεταξύ των οποίων και ο πρώτος ξάδερφος του και μετέπειτα δήμαρχος Πατρέων, Ιωάννης Βλάχος. Δεν δέχθηκε να του δέσουν τα μάτια. Την άποψη αυτή επαληθεύουν τα λόγια του Ελευθερίου Βενιζέλου χρόνια αργότερα: «Δύναμαι να βεβαιώσω υμάς κατά τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον ότι ουδείς εκ των πολιτικών αρχηγών της Δημοκρατικής Παρατάξεως θεωρεί ότι οι ηγέται της πολιτικής, ήτις εφορμόσθη μετά το 1920, δύναται να κατηγορηθούν δια πράξιν προδοσίας της πατρίδος ή ότι εν γνώσει ωδήγησαν τον τόπον εις την μικρασιατικήν καταστροφή. Δύνεμαι μάλιστα να σας διαβεβαιώσω, ότι το επ΄ εμοί ακραδάντως ότι θα ήσαν ευτυχείς, εαν η πολιτική των ωδήγει την Ελλάδα εις εθνικό θρίαμβον». Τάφηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών την ίδια μέρα, παρουσία λιγοστών συγγενών και φίλων, με έναν ιερέα και χωρίς την παρουσία ψαλτών. Στον τόπο της εκτέλεσης οικοδομήθηκε ένας μικρός ναός έπειτα από έρανο, ο οποίος ονομάστηκε «ναός της Αναστασεως». Η κηδεία γενικά ήταν πρόχειρη και βιαστική γιατί η επαναστατική επιτροπή είχε διατάξει να ολοκληρωθούν όλες οι ταφές πριν τις 3 μ.μ. Πριν εκτελεστεί έγραψε μια λιτή διαθήκη του, στην οποία ανέφερε:
Οικογένεια Τζαβέλλα (Σούλι)
Κίτσος Τζαβέλας
Συνεργάστηκε με τον Καραϊσκάκη στη νίκη της Άμπλιανης το 1824. Πολέμησε στο Δίστομο και στο Κρεμμύδι. Διέσπασε τα στρατεύματα του Κιουταχή τον Ιούνιο του 1825 στο Μεσολόγγι και μπήκε στην πόλη. Στις 25 Μαρτίου 1826 πρωταγωνίστησε στη μάχη της Κλείσοβας, κατά την οποία επικεφαλής 137 αγωνιστών στο εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας απώθησαν τα Τουρκο-Αιγυπτιακά στρατεύματα που επιχείρησαν να καταλάβουν το νησάκι, προκαλώντας τους τρομακτικές απώλειες (περίπου 3.500 Οθωμανοί νεκροί και τραυματίες). Κατά την ηρωική έξοδο των Μεσολογγιτών αρχηγός 2.500 ανθρώπων έσπασε τις γραμμές των Τούρκων και πήγε στα Σάλωνα με 1.300 άνδρες. Πήρε μέρος μαζί με τον Καραϊσκάκη στις μάχες τις Αττικής και, μετά το θάνατο του συνεργάτη του, ανατέθηκε σ' αυτόν η αρχιστρατηγία προσωρινά. Ο Καποδίστριας τον έκανε χιλίαρχο. Μαζί με τον Κολοκοτρώνη, στα χρόνια της Αντιβασιλείας, ρίχτηκε στη φυλακή. Ο Όθωνας τον έκανε υποστράτηγο κι αργότερα αντιστράτηγο και υπασπιστή του. Το 1844 αναδείχτηκε Υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Κωλέττη, το 1847-1848 πρωθυπουργός και το 1849 Υπουργός των Στρατιωτικών πάλι. Είναι ένας από τους τρεις καλύτερους πολεμιστές του 1821 μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Ανδρούτσο.
Δημήτριος Γούναρης
Δίκη και εκτέλεση
Ὅ,τι περισσεύει ἐκ τῆς μικρᾶς μου περιουσίας, ἀφοῦ πληρωθοῦν τὰ χρέη μου, ἐπιθυμῶ νὰ περιέλθῃ εὶς τὸν γαμβρόν μου Κανέλλον Ἀ. Κανελλόπουλον ὅν ἐγκαθιστῶ γενικὸν κληρονόμον ἵνα τὸ χρησιμοποιήσῃ πρὸς καλλιτέραν ἀποκατάστασιν τῆς θυγατρός του Μαρίας. Εἰς τὴν ὑπηρέτριάν μου Εὐφροσύνην Στρατῆ ἀφίνω δέκα χιλιάδας, καὶ τὴν βιβλιοθήκην μου εὶς τὸν Δήμον Πατρῶν.
Με την διαθήκη του ο Γούναρης έγινε μέγας ευεργέτης του Δήμου Πατρέων και συγκεκριμένα της δημοτικής βιβλιοθήκης. Στις 3 Ιουνίου του 1931, με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου η οδός Καλαβρύτων ή νέος δρόμος μετονομάστηκε σε οδός Δημητρίου Γούναρη. Ήταν μια από τις πρώτες κινήσεις για την αποκατάσταση του ονόματος του. Επίσης το 1933 αναρτήθηκε επιγραφή από το υπουργείο δικαιοσύνης στην αίθουσα των φυλακών Αβέρωφ, στην οποία οι κατηγορούμενοι πληροφορήθηκαν τη θανατική τους καταδίκη. Σύμφωνα με την επίσημο διαδικτυακό τόπο της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, ο Γούναρης ήταν τέκτονας και ανήκε στην Πατρινή στοά Παλαιών Πατρών Γερμανός. Το αρχείο του δωρήθηκε από την Αμαλία Κανελλοπούλου και την Δόμνα Δοντά στο Εθνικό και Λογοτεχνικό Αρχείο. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι ήταν άτυχος. Χαρακτηριστικά τα λόγια του ανιψιού του Παναγιώτη Κανελλόπουλου: «Γνήσιοι Έλληνες ήταν και οι δύο, ο Βενιζέλος και ο Γούναρης, ο πρώτος ήταν τυχερός, ο δεύτερος άτυχος».
Οικογένεια Τζαβέλλα (Σούλι)
Νικόλαος Τζαβέλας
Ο Νικόλαος Τζαβέλας (1881-1921) πήρε μέρος στον πόλεμο του 1897 ως αξιωματικός, επίσης στο Μακεδονικό Αγώνα, στους βαλκανικούς πολέμους και στη Μ. Ασία, όπου και σκοτώθηκε με το βαθμό του ταγματάρχη στη μάχη του Καλέ-Γκρότο το 1921.
Δημήτριος Γούναρης
Δίκη και εκτέλεση
Το 2010, κρίθηκε ότι πρέπει να γίνει επανάληψη της δίκης λόγω νέων στοιχείων και αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι λόγω παραγραφής.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
Αντώνιος Φλωριανός του Λίχτενσταϊν
Ο Αντώνιος Φλωριανός (1656–1721) ήταν ο Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν μεταξύ του 1718 και του 1721.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1656 στο Βίλφερσντορφ, της σημερινής Κάτω Αυστρίας. Ήταν γιος του Χάρτμαν Γ΄ (γιου τού Γκούνντακαρ) και της Σιδωνίας-Ελισάβετ του Ζαλμ-Ράιφερσαϊτ. Παντρεύτηκε στις 15 Οκτωβρίου 1679 την Ελεονώρα Βαρβάρα, Κόμισσα του Τουν-Χόενσταϊν, με την οποία απέκτησε 11 παιδιά, τα περισσότερα εκ των οποίων πέθαναν κατά τη βρεφική τους ηλικία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της ισπανικής διαδοχής, πήγε στην Ισπανία, όπου ήταν σύμβουλος και πρωθυπουργός του Καρόλου ΣΤ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας. Ήταν ο Πρόεδρος του Μυστικού Συμβουλίου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι το θάνατό του, το 1721.
Στις 23 Ιανουαρίου 1719 ο Αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ δημιούργησε το Αυτοκρατορικό Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν από τις περιοχές Σέλενμπεργκ και Βαντούζ. Αυτό συνέβη έτσι, ώστε ο Αντώνιος Φλωριανός να μπορεί να συμμετέχει στο Ράιχσταγκ, στο οποίο απαιτούνταν τα μέλη του να κατέχουν εδάφη δοσμένα από τον Αυτοκράτορα. Έτσι, κατά συνέπεια, ο Αντώνιος Φλωριανός θεωρείται ως ο πρώτος Κυρίαρχος Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1679 την Ελεονόρα-Βαρβάρα-Αικατερίνη κόμισσα του Τουν-Χόχενσταϊν (έζησε 1661-1723) και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Λίχτενσταϊν
Ποταμοί Ναϊρόμπι
Υπάρχουν τουλάχιστον δύο ποταμοί με το όνομα Ναϊρόμπι στην Κένυα.
Ο πρώτος πηγάζει από το Όρος Κένυα και είναι παραπόταμος του Σαγκάνα, παραποτάμου του Τάνα, του μακρύτερου ποταμού της χώρας.
Ο δεύτερος διασχίζει την πρωτεύουσα της χώρας, που πήρε το όνομά του: Ναϊρόμπι. Αποτελεί τον κύριο ποταμό της ομώνυμης λεκάνης, που τη διαρρέουν πολλοί ποταμοί οι οποίοι ρέουν προς τα ανατολικά. Αυτοί όλοι οι μικροί ποταμοί ενώνονται τελικά στον ποταμό Αθί, του οποίου τα νερά χύνονται στον Ινδικό Ωκεανό. Οι κυριότεροι παραπόταμοι του ίδιου του Ναϊρόμπι κατά σειρά από βόρεια προς τα νότια είναι οι: Ruiru, Kamiti, Rui Ruaka, Karura, Gitathuru ή Getathuru, Mathare, Kirichwa και Motoine-Ngong. Ο τελευταίος σχηματίζει την τεχνητή λίμνη του Φράγματος Ναϊρόμπι, που παρέχει πόσιμο νερό στους κατοίκους της πρωτεύουσας.
Κατά την εποχή των βροχών, η παροχή του ποταμού πολλαπλασιάζεται, πλημμυρίζοντας τις χαμηλότερες από τις όχθες του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Κένυας
Γενικές εκλογές του Μπανγκλαντές (2018)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μπαγκλαντές στις 30 Δεκεμβρίου 2018 για να επιλέξουν τα μέλη της Τζατίγια Σάνγκσαντ. Υποψήφιοι ήταν η Σεΐχ Χασίνα και ο Χοσσαΐν. Έπειτα από τη νίκη του κόμματός της στις εκλογές, η Χασίνα έγινε πρωθυπουργός για 4η φορά. Οι εκλογές επισκιάστηκαν από βίαια επεισόδια και από τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης για νοθεία.
Εκλογικό σύστημα
Τα 350 μέλη της Τζατίγια Σανγκσάντ αποτελούνται από 300 άμεσα εκλεγμένες έδρες όπου ο νικητής παίρνει την έδρα της αντίστοιχης εκλογικής περιφέρειας (υπάρχουν 300 εκλογικές περιφέρειες στη χώρα), ενώ 50 έδρες κρατούνται για τις γυναίκες. Οι έδρες που κρατούνται διανέμονται με βάση το αναλογικό ποσοστό ψήφων του κάθε κόμματος. Κάθε κοινοβούλιο μέλος του κοινοβουλίου υπηρετεί πενταετή θητεία.
Περίπου 100 εκατομμύρια ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες σε 40.199 εκλογικά κέντρα σε όλη τη χώρα. Σε έξι εκλογικές περιφέρειες χρησιμοποιήθηκαν μηχανές ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.
Πλαίσιο
Οι προηγούμενες γενικές εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν το 2014, συνοδεύτηκαν από το μποϊκοτάρισμα από το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Μπαγκλαντεσιανό Εθνικιστικό Κόμμα του οποίου αρχηγός ήταν η πρώην πρωθυπουργός Χαλέντα Ζία. Ως αποτέλεσμα, ο Σύνδεσμος Αουάμι υπό την ηγεσία της Πρωθυπουργού Χασίνα κέρδισε πανηγυρικά, με τους υποψηφίους του να είναι νικητές σε 127 από τις 154 μη αμφισβητούμενες έδρες από προεπιλογή. Από τις υπόλοιπες μη αμφισβητούμενες έδρες, το Κόμμα Τζατίγια της Ροουσάν Ερσάντ κέρδισε 20, το Τζατίγια Σαματζταντρίκ Νταλ κέρδισε 3, το Εργατικό Κόμμα κέρδισε δύο, και το Κόμμα Τζατίγια (Μαντζού) κέρδισε μία.
Ως αποτέλεσμα της βίας και του μποϋκοτάζ της αντιπολίτευσης, η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν μόνο 51%, με τα ποσοστά να μειώνονται ακόμη και στο 22% στην Ντάκα. Ως αποτέλεσμα κυκλοφόρησαν τα αποτελέσματα για τις 139 έδρες από τις 147, με τον Σύνδεσμο Αουάμι να κερδίζει 105, το Κόμμα Τζατίγια 13, το Εργατικό Κόμμα να κερδίζει τέσσερις, την Τζατίγια Σαματζταντρίκ Νταλ να κερδίζει δύο, ενώ η Ομοσπονδία Ταρικάτ και το Μπανγκλαντεσιανό Εθνικιστικό Μέτωπο κέρδισαν από μια έδρα. Οι εκλογές για τις υπόλοιπες 8 εκλογικές περιφέρειες είχαν ανασταλεί λόγω της βίας και θα διεξαγόταν επαναληπτική εκλογή. Οι νεοεκλεγέντες βουλευτές ορκίστηκαν στις 9 Ιανουαρίου. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2017 ο Επίσημος Επικεφαλής Εκλογικός Επίτροπος επιβεβαίωσε ότι το Μπανγκλαντεσιανό Εθνικιστικό Κόμμα θα ελάμβανε μέρος επίσημα στις εκλογές.
Τον Δεκέμβριο του 2018, το ΜΕΚ αποτέλεσε επίσημα μέρος της συμμαχίας Μέτωπο Τζατίγια Όικγια (20 κόμματα), με τον Δρ. Καμάλ Χοσσάιν ως ηγέτη. Εξακολουθούσε να υπάρχει σύγχυση για το τι ρόλο θα έπαιζε στις εκλογές η Χαλέντα Ζία.
Σύμφωνα με τους κανόνες της εκλογικής επιτροπής, η προεκλογική εκστρατεία ολοκληρώθηκε στις 8 π.μ. τοπική ώρα το πρωί της 28ης Δεκεμβρίου.
Διεξαγωγή
Από τις 9 έως τις 12 Δεκεμβρίου 2018, αναφέρθηκαν 47 περιπτώσεις βίας, στις οποίες σκοτώθηκαν οκτώ άτομα και 560 τραυματίστηκαν.
Σύμφωνα με την The Daily Star, τουλάχιστον 56 υποψήφιοι, κυρίως από το ΕΚΜ δέχθηκαν επίθεση. Περίπου 1.190 τραυματίες και περισσότεροι από 800 αξιωματούχοι των ΕΚΜ-Τζαμαάτ συνελήφθησαν κατά την προεκλογική περίοδο μεταξύ 10 και 28 Δεκεμβρίου.
Στις 29 Δεκεμβρίου, την ημέρα πριν από τις εκλογές, η Ρυθμιστική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών του Μπαγκλαντές ανέστειλε τις συνδέσεις 3G και 4G σε όλη τη χώρα και δήλωσε ότι δεν θα ξανανοιχτούν πριν από τις εκλογές.