cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο Ιωαννίνων
Ιστορία
Η πόλη παρέμεινε υπό Οθωμανική κυριαρχία από το 1430 έως ότου καταληφθεί από την Ελλάδα στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1913. Άκμασε και έφτασε στο απόγειο της υπό την κυριαρχία του Αλή Πασά, ο οποίος έγινε κυρίαρχος ενός μεγάλου ημιαυτόνομου κράτους που περιελάμβανε μεγάλο μέρος της σύγχρονης Ελλάδας και της Αλβανίας μεταξύ 1787 και την πτώση και εκτέλεσή του το 1822. Η σημερινή μορφή του κάστρου χρονολογείται σε μεγάλο βαθμό στην περίοδο της διακυβέρνησης του Αλή Πασά. Οι τροποποιήσεις ή οι επισκευές που έγιναν στα βυζαντινά τείχη από προηγούμενους Οθωμανούς κυβερνήτες δεν είναι πλέον διακριτές, καθώς ο Αλή Πασάς ξεκίνησε ευρεία ανακατασκευή των τειχών στις αρχές του 19ου αιώνα, η οποία ολοκληρώθηκε το 1815. Ενσωμάτωσε, στο μέτρο του δυνατού, τις προϋπάρχουσες βυζαντινές οχυρώσεις, ενώ πρόσθεσε ένα νέο τείχος μπροστά. Το ενδιάμεσο γεμίστηκε με μπάζα ή τοποθετήθηκαν τοξωτές στοές, σχηματίζοντας μια μεγάλη πλακόστρωτη επιφάνεια στην κορυφή στην οποία μπορούσε να τοποθετηθεί κανόνι.
Διάταξη και μνημεία
Το κάστρο βρίσκεται στη νοτιοανατολική γωνία της σύγχρονης πόλης, στην κορυφή ενός βραχώδους ακρωτηρίου που εισέρχεται στη λίμνη Παμβώτιδα. Το κάστρο κυριαρχείται από τις δύο ακροπόλεις του, που είχαν ήδη δημιουργηθεί στα τέλη του 11ου αιώνα, όπως καταγράφονται στην Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνή: η βορειοανατολική ακρόπολη, που τώρα κυριαρχείται από το Οθωμανικό Τζαμί Ασλάν Πασά, και η πολύ μεγαλύτερη νοτιοανατολική ακρόπολη, γνωστή και ως Ιτς Καλέ (από τα Iç Kale, «Εσωτερικό Κάστρο»).
Βορειοανατολική ακρόπολη
Η βορειοανατολική ακρόπολη καλύπτει έκταση περίπου 6.000 m2 και περιβάλλεται από τείχος που χρονολογείται εν μέρει στη βυζαντινή περίοδο, συμπεριλαμβανομένης της μνημειώδους νότιας πύλης, πλαισιωμένη από μεγάλο κυκλικό πύργο. Στους βυζαντινούς χρόνους, αυτός ονομαζόταν "Άνω Πύργος" (ή επάνω γουλάς) και ήταν η έδρα του τοπικού κυβερνήτη και αργότερα των Δεσποτών της Ηπείρου. Η ακρόπολη περιλάμβανε ένα παλάτι καθώς και μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη.
Μετά την αποτυχημένη εξέγερση του Διονυσίου του Φιλοσόφου το 1611 και την επακόλουθη εκδίωξη του χριστιανικού πληθυσμού από την περιτειχισμένη πόλη, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη γκρεμίστηκε και αντικαταστάθηκε το 1618 από το συγκρότημα του τζαμιού Ασλάν Πασά, που περιλαμβάνει το τζαμί, τον τάφο του ιδρυτή (τουρμπές), μεντρεσέ και κουζίνα, που σώζονται μέχρι σήμερα. Η ακρόπολη έγινε το μουσουλμανικό θρησκευτικό κέντρο της πόλης. Σήμερα στο Τζαμί Ασλάν Πασά στεγάζεται το Δημοτικό Εθνογραφικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Έξω από την ακρόπολη αλλά σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η Τουρκική Βιβλιοθήκη, πιθανώς προσαρτημένη στον μεδρεσέ, ένα Οθωμανικό λουτρό (χαμάμ) και το Σουφαρί Σαράι («παλάτι των ιππέων»), ένας στρατώνας ιππικού που χτίστηκε τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης του Αλή Πασά (1815– 20). Υπάρχει επίσης ένα βυζαντινό συγκρότημα λουτρών στην περιοχή.
Ίτς Καλέ
Η νοτιοανατολική ακρόπολη, περισσότερο γνωστή με το οθωμανικό της όνομα «Ίτς Καλέ» (ελληνική απόδοση του τουρκικού iç Kale που σημαίνει «εσωτερικό φρούριο»), σχηματίζει ουσιαστικά ένα ξεχωριστό φρούριο μέσα στην παλιά πόλη, καλύπτοντας έκταση περίπου 30.000 m2. Παραδοσιακά η ίδρυσή του αποδίδεται στην κατάληψη της πόλης από τον Βοημούνδο το 1082 και το κύριο βυζαντινό κατάλοιπο της περιόδου, ο μεγάλος κυκλικός πύργος στο κέντρο της ακρόπολης, είναι γνωστός ως Πύργος του Βοημούνδου. Εκεί οι πρόσφατες ανασκαφές έφεραν στο φως θεμέλια της ελληνιστικής εποχής. Γρπτές πηγές καταγράφουν ότι στη βυζαντινή περίοδο, η ακρόπολη στέγαζε τις κατοικίες των αρχόντων της πόλης, καθώς και τον καθεδρικό ναό των Ταξιάρχων και την εκκλησία του Παντοκράτορα.
Υπό τον Αλή Πασά, το Ιτς Καλέ ξαναχτίστηκε και έγινε η κύρια κατοικία του ισχυρού ηγεμόνα. Εκεί έχτισε το παλάτι του (σαράι), ξεκινώντας το 1788. Το παλάτι περιγράφεται από Ευρωπαίους περιηγητές και απεικονίζεται σε εκτύπωση του Γ. Λ. Λιτς και χαραγμένο από τον Χ. Άντλαρντ, ως μια μεγάλη και σύνθετη διώροφη κατασκευή με πολλά παράθυρα που παρείχαν εξαιρετική θέα στη λίμνη Παμβώτιδα. Το παλάτι συνέχισε να χρησιμεύει ως το διοικητικό κέντρο της πόλης μέχρι το 1870, όταν γκρεμίστηκε, αν και είχε ήδη υποστεί μεγάλες ζημιές κατά την πολιορκία του 1821–22 από τα στρατεύματα του Σουλτάνου που προκάλεσαν την πτώση του Αλή. Οι ανασκαφές έδειξαν ότι το σελαμλίκι πιθανότατα βρισκόταν στη βόρεια πλευρά, με το χαρέμι και τα δωμάτια των γυναικών στη νότια. Τα σωζόμενα ερείπια ανήκουν κυρίως στο νότιο τμήμα, συμπεριλαμβανομένων των ερειπίων του κυκλικού Πύργου του Βοημούνδου. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το Τζαμί Φετιχιέ (αριστερά) και το Βυζαντινό Μουσείο (δεξιά) Μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Έλληνες το 1913, ο χώρος του κύριου ανακτόρου χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του στρατιωτικού νοσοκομείου της πόλης, το οποίο με τη σειρά του έδωσε τη θέση του το 1958 σε νέο κτίριο, σχεδιασμένο από τον Β. Χαρίση, που προοριζόταν να λειτουργήσει ως βασιλικό περίπτερο. Από το 1995 στεγάζει το Βυζαντινό Μουσείο Ιωαννίνων. Δίπλα στο μουσείο, στο ανατολικότερο και ψηλότερο τμήμα της ακρόπολης, βρίσκεται το Τζαμί Φετιγιέ με τον τάφο του Αλή Πασά και μιας συζύγου του στα βορειοδυτικά, καλυμμένο από σιδερένιο πλέγμα. Το τζαμί καταλαμβάνει το χώρο του βυζαντινού καθεδρικού ναού της πόλης και χτίστηκε αρχικά μετά την οθωμανική κατάκτηση το 1430. Ανακατασκευασμένο σε μεγαλειώδες στιλ τον 17ο αιώνα, η σημερινή του μορφή χρονολογείται στην ανοικοδόμησή του από τον Αλή Πασά c. 1795.
Το κύριο σωζόμενο τμήμα του παλατιού του Αλή είναι το λεγόμενο Θησαυροφυλάκιο στα βόρεια, ένα τετράγωνο κτίριο αγνώστου χρήσης. Ένας θολωτός χώρος δίπλα του μετατράπηκε αργότερα στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων. Το Θησαυροφυλάκιο αποκαταστάθηκε το 1989–90 και φιλοξενεί έκθεση για την ιστορία και τις μεθόδους αργυροχρυσοχοΐας στα Ιωάννινα και την ευρύτερη περιοχή του, για την οποία η περιοχή ήταν φημισμένη στους Οθωμανικούς χρόνους. Άλλες σωζόμενες ή ανεσκαμμένες κατασκευές είναι τα μαγειρία, που χρονολογούνται στις αρχές του 19ου αιώνα, που βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα της ακρόπολης, τα οποία σήμερα χρησιμεύουν ως τραπεζαρία · το μπαρουτοπωλείο στα βορειοανατολικά του τεμένους Φετιχιέ, το οποίο σήμερα χρησιμεύει ως εκπαιδευτικός χώρος, με ένα ερειπωμένο κτίριο άγνωστου σκοπού ανάμεσα σε αυτό και τις κουζίνες, καθώς και την ερειπωμένη βάση ενός άλλου μεγάλου κυκλικού πύργου της βυζαντινής εποχής · ένα μεγάλο διώροφο κτίριο βορειοανατολικά του Θησαυροφυλακίου, πιθανώς ένας στρατώνας ή ένα άγνωστο τμήμα του παλατιού, το οποίο σώζεται μόνο στο μισό του αρχικού του μήκους και τώρα χρησιμεύει ως πολιτιστικός και εκθεσιακός χώρος. και ένα μικρό συγκρότημα λουτρών στα βόρεια.
904
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αντώνιος Κεραμόπουλος
Ο Αντώνιος Κεραμόπουλος (Βλάστη Κοζάνης 1870 - Αθήνα, 13 Μαΐου 1960), ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός, συγγραφέας και αρχαιολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακά στη Γερμανία, Ιταλία και Αυστρία. Αφού υπηρέτησε για ένα διάστημα στη Μέση Εκπαίδευση πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία. Δίδαξε επανειλημμένα ιστορία της Τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών. Διετέλεσε καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1904 έφορος αρχαιοτήτων με ειδικότητα τα αρχαία νομίσματα. Μέλος της ακαδημίας Αθηνών από το 1926 (πρόεδρός της το 1938) και μέλος σε πολλά επιστημονικά ιδρύματα, συμμετείχε επίσης στη διάσκεψη για την ειρήνη που έγινε στο Παρίσι μετά το τέλος του Β΄παγκοσμίου πολέμου σαν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας.
Ως αρχαιολόγος συμμετείχε σε πολλές ανασκαφές όπως στην αρχαία Σαλαμίνα, στη Φλώρινα στη Καστοριά, στο Ζάκρο και αλλού. Το 1932 ανακάλυψε τον λιμναίο οικισμό στο Δισπηλιό της Καστοριάς εντελώς τυχαία αφού είχε πέσει η στάθμη της λίμνης και διέκρινε υπολείμματα πασσάλων, και με νέα έρευνα το 1940 επιβεβαίωσε την ακριβή του θέση.
Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στις 14 Μαΐου 1960.
Έργα του (ενδεικτικά)
Πολλές μελέτες του έχουν δημοσιευτεί σε αρχαιολογικά και φιλολογικά περιοδικά, ελληνικά και ξένα, ενώ ανάμεσα στα αυτοτελή συγγράμματά του ξεχωριστή θέση κατέχουν τα Θηβαϊκά που καταλαμβάνουν ολόκληρο τον τρίτο τόμο (1917) του Αρχαιολογικού Δελτίου. Άλλα εργά του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Νομισματολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Διευθυντές Γενικών Αρχείων του Κράτους
Οστό
Τα οστά ή αλλιώς κόκκαλα είναι υπόλευκοι, σκληροί και ανθεκτικοί ιστοί. Συνδεόμενοι με τις αρθρώσεις, σχηματίζουν τον σκελετό του σώματος στον οποίο ο άνθρωπος οφείλει το σχήμα του. Σε αυτόν στηρίζονται τα μαλακά μόρια και προστατεύονται ευπαθή όργανα, όπως ο εγκέφαλος ή τα σπλάγχνα θώρακα-πυέλου. Επιπλέον, αποτελούν αποθήκη αλάτων ασβεστίου και φωσφόρου για τις ανάγκες του οργανισμού. Ο ερυθρός μυελός των οστών που υπάρχει στο σπογγώδη οστίτη ιστό παράγει τα κύτταρα του αίματος. Στα μακρά 'η επιμήκη ή αυλοφόρα οστά όπως είναι το βραχιόνιο το μηριαίο και άλλα στον αυλό τους, υπάρχει ο κίτρινος μυελός των οστών που αποτελεί αποθήκη λίπους
Διακρίνονται σε επιμήκη ( ή μακρά, ή αυλοφόρα ), βραχέα, πλατέα και αεροφόρα.
Δομή
thumb|200px|Αναπάρασταση συμπαγούς οστού, όπου διακρίνονται οι [[οστεώνας|οστεώνες.]] Το οστό αποτελείται από ασβεστοποιημένες πρωτεΐνες που βρίσκονται έξω από τα κύτταρα και αποτελούν το οστεοειδές. Το οστεοειδές αποτελείται από κολλαγόνο τύπου Ι και γλυκοζαμινογλυκάνες που περιέχουν γλυκοπρωτεΐνες που μπορούν να δεσμεύσουν μεγάλες ποσότητες ασβεστίου, όπως η οστεοκαλσίνη. Τα άλατα ασβεστίου δίνουν στο οστό μηχανική ισχύ. Το ασβέστιο μαζί με τα φωσφορικά ιόντα σχηματίζουν τον υδροξυαπατίτη [Ca10(PO4)6(OH)2]. Αν και το οστό είναι σχεδόν άκαμπτο, οι ίνες του κολλαγόνου του προσδίδουν μικρό βαθμό ελαστικότητας.
Ανάλογα με τον τρόπο που διατάσσεται το οστεοειδές, το οστό χαρακτηρίζεται ως δικτυωτό ή πεταλιώδες. Στον υγιή ενήλικα, ουσιαστικά ολόκληρος ο οστίτης ιστός είναι στην πεταλιώδη μορφή, στην οποία το κολλαγόνο είναι διατεταγμένο σε πέταλα και έτσι έχει μεγαλύτερη ισχύ. Το δικτυωτό οστό αποτελείται από άτακτες ίνες κολλαγόνου και παρατηρείται σε περιπτώσεις έντονης οστεογένεσης, κυρίως στα έμβρυα, και στη συνέχεια αντικαθίσταται από την πεταλιώδη διάταξη. Αν πάλι το κολλαγόνο του οστεοειδούς είναι ελαττωματικό, όπως συμβαίνει στην ατελή οστεογένεση, τα οστά είναι εύθραυστα.
Στον άνθρωπο το οστό αποτελείται από μια εξωτερική συμπαγή ζώνη, η οποία αποκαλείται φλοιός, μέσα στην οποία βρίσκεται η δοκιδώδης ή σπογγώδης ζώνη. Ο φλοιός είναι αυτός που δέχεται και ανθίσταται στις δυνάμεις παραμόρφωσης, ενώ το δοκιδώδες οστό δρα σαν ένα πολύπλοκο σύστημα στηριγμάτων. Ο χώρος ανάμεσα στις δοκίδες γεμίζει με λίπος ή ερυθρό μυελό, ο οποίος παράγει τα κύτταρα του αίματος. Η δομική μονάδα του οστού είναι ο οστεώνας, ο οποίος αποτελείται από τους αβέρνιους σωλήνες, μέσα στους οποίους βρίσκονται αιμοφόρα αγγεία και νεύρα, και το οστεοειδές που σχηματίζει πέταλα γύρω του.
Σύνθεση - απορρόφηση
Το οστεοειδές παράγεται από τις οστεοβλάστες, οι οποίοι επικάθονται στην επιφάνεια του οστού. Οι οστεοβλάστες παράγουν κολαγόνο και γλυκοζαμινογλυκάνες τις οποίες εκκρίνουν σε κυστίδια και σχηματίζουν τις ίνες του κολλαγόνου του οστεοειδούς, οι οποίες βρίσκονται μέσα στις γλυκοαζμινογλυκάνες. Στην συνέχεια ακολουθεί η ασβεστοποίηση του οστεοειδούς. Η οστεοκαλσίνη δεσμεύει τα ιόντα ασβεστίου ενώ η αλκαλική φωσφατάση αυξάνει τοπικά συγκέντρωση φωσφορικών ιόντων και ιόντων ασβεστίου. Τα κυστίδια που παράγουν οι οστεοβλάστες περιέχουν αλκαλική φωσφατάση και δημιουργούν γύρω τους πυρήνες εναπόθεσης αλάτων υδροξυαπατίτη, στους οποίους ο υδροξυαπατίτης συσσωρεύεται γρήγορα και επεκτείνεται κυκλικά μέχρι να συναντήσει άλλες εστίες ασβεστοποίησης. Με παρόμοιο τρόπο δημιουργείται και η οδοντίνη. Όταν ο ρυθμός οστεογένεσης είναι φυσιολογικός, τότε η ασβεστοποίηση αρχίζει αμέσως.
Η αποσύνθεση του οστού ονομάζεται απορρόφηση και πραγματοποιείται από κύτταρα που ονομάζονται οστεοκλάστες. Οι οστεοκλάστες παράγουν κυστίδια που περιέχουν λυσοσωμικά ένζυμα και τα απελευθερώνουν στην οστική επιφάνεια. Τα ένζυμα αυτά υδρολύουν (καταστρέφουν) το κολλαγόνο και τις γλυκοζαμινογλυκάνες του οστού, με αποτέλεσμα την αποδόμηση των οργανικών αλάτων που συνδέονται με αυτές. Οι οστεοκλάστες δημιουργούν επίσης όξινο περιβάλλον, το οποίο οδηγεί στη διάσπαση του υδροξυ-απατίτη. Στην συνέχεια οι οστεοκλάστες ενδοκυτταρώνουν κάποια από τα προϊόντα της διάσπασης. Στη συνέχεια κινούνται σε άλλη θέση. Η παραθορμόνη ενεργοποιεί τους οστεοκλάστες έτσι ώστε να αυξήσει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα όταν αυτά μειωθούν ενώ η καλσιτονίνη τους απενεργοποιεί όταν τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα είναι υψηλά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκελετικό σύστημα
Σκαπάνη του μοναχού
thumb|50px Η σκαπάνη του μοναχού 月牙铲 παραδοσιακά κινέζικα: 月牙鏟, που στα αγγλικά ονομάζεται Shaolin Spade/Monk's spade, είναι ένα κινεζικό όπλο/εργαλείο που αποτελείται από έναν μακρύ κοντάρι με μια επίπεδη λεπίδα σαν φτυάρι στο ένα άκρο και μια μικρότερη λεπίδα ημισελήνου στο άλλο. Καμία λεπίδα δεν σχεδιάστηκε για να ακονιστεί. Στην Αρχαία Κίνα, οι βουδιστές μοναχοί μετέφεραν συχνά σκαπάνες (φτυάρια) μαζί τους όταν ταξίδευαν. Αυτό εξυπηρετούσε δύο σκοπούς: αν έβρισκαν ένα πτώμα στο δρόμο, θα μπορούσαν να το θάψουν σωστά όπως προέβλεπαν οι βουδιστικές τελετές καθώς και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο αυτοάμυνας εναντίων ληστών. Η ημισέληνος σχεδιάστηκε ως άμυνα ενάντια σε μικρούς έως μεσαίου μεγέθους θηρευτές όπως άγρια σκυλιά και λεοπαρδάλεις. Ο προβλεπόμενος τρόπος χρήσης της ήταν να μπορεί να κρατάει από τον λαιμό το ζώο στο έδαφος και αν χρειαζόταν να το σπρώξει μακριά. Με την πάροδο του χρόνου, τα εργαλεία αυτά σχηματοποιήθηκαν ως όπλα που χρησιμοποιούνταν από τούς μοναχούς
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Κινεζικές πολεμικές τέχνες
Τιμόμαχος ο Βυζάντιος
Ο Τιμόμαχος υπήρξε αρχαίος Έλληνας ζωγράφος με καταγωγή από την πόλη του Βυζαντίου. Έζησε τον 1ο αιώνα π.Χ.. Μνημονεύονται τα έργα του που εικονίζουν τον Αίαντα μαινόμενο και τη Μήδεια. Τα έργα του φημίζονται για την δύναμη της απόδοσης, ιδιαίτερα της έκφρασης του προσώπου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι
Κριστιάν Φρεμόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδορρανοί πολιτικοί
Έδδα
Οι Έδδα (Edda) είναι συλλογές από ποιητικές διηγήσεις παραδοσιακών ιστοριών που σχετίζονται με τη Σκανδιναβική μυθολογία.
Πρόκειται μάλλον για αποσπασματικά μέρη μιας πολύ μεγαλύτερης παράδοσης προφορικών αφηγήσεων την οποία συνέγραψαν λόγιοι προτου χαθούν ολοκληρωτικά οι ιστορίες.
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την καταγωγή της λέξεως edda. Μια θεωρία υποστηρίζει ότι είναι ταυτόσημη με τη λέξη που φαίνεται να σήμαινε προ-γιαγιά. Σύμφωνα με άλλη θεωρία η λέξη edda σημαίνει ποιητική, ενώ μια τρίτη αναφέρει ως σημασία τη φράση το βιβλίο του Oddi, δηλαδή του μέρους όπου ο Σνόρρι Στούρλουσον έλαβε την εκπαίδευσή του.
Υπάρχουν δύο Έντα:
Εκδοχές online
Εντα
Τζον Κάρπεντερ
Ο  Τζον Χάουαρντ Κάρπεντερ (John Howard Carpenter, 16 Ιανουαρίου 1948 - ...) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, μοντέρ και συνθέτης. Αν και έχει εργαστεί σε πολλά είδη ταινιών, ξεχωρίζει κυρίως για τις ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1970 και του 1980.
Μερικές από τις ταινίες στην καριέρα του ήταν κριτικές και εμπορικές αποτυχίες, με τις αξιοσημείωτες εξαιρέσεις των ταινιών Η Νύχτα με τις Μάσκες (1978) (Ηalloween) και Απόδραση από τη Νέα Υόρκη (1981) (Escape fron New York). Ωστόσο, πολλά από τα έργα του από τη δεκαετία του 1970 και του 1980, όπως Dark Star (1974), Assault on Precinct 13 (1976), The Thing (1982), Starman (1984), Big Trouble in Little China (1986) και They Live (1988) από τότε έχουν θεωρηθεί ως καλτ, ενώ ο Κάρπεντερ έχει αναγνωριστεί ως ένας σκηνοθέτης με επιρροή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Εθνική Ουγγαρίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U18 της Ουγγαρίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Ουγγαρίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ουγγαρίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ουγγρικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Magyar Kosarlabdázók Országos Szövetsége (MKOSZ)).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U18
905
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 905 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άρθρωση
Μια άρθρωση, στα σπονδυλωτά ζώα, είναι μέρος στο σκελετό, όπου έρχονται σε επαφή και συνδέονται, δύο ή περισσότερα οστά, τα οποία δεν είναι σταθερά μεταξύ τους στα υπόλοιπα σημεία τους. Στα αρθρόποδα είναι μέρος του εξωσκελετού. Οι αρθρώσεις, με τον τρόπο που είναι κατασκευασμένες, δίνουν ευκαμψία, εκτός από στήριξη, στο υπόλοιπο ερειστικό σύστημα (του οποίου είναι μέρος), ώστε να επιτρέπουν την πραγματοποίηση και ταυτόχρονα να καθορίζουν τον τρόπο των κινήσεων στους οργανισμούς.
Τύποι αρθρώσεων
Λειτουργουν σαν λιπαντικό μέσα στην μηχανή για να μην χτυπάνε τα μέταλλα μεταξύ τους
Ανάλογα με την κινητικότητα και το είδος του ιστού που παρεμβάλλεται, οι αρθρώσεις διακρίνονται σε:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Σκελετικό σύστημα
906
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 906 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τιμόμαχος (στρατηγός)
Ο Τιμόμαχος υπήρξε αρχαίος Αθηναίος στρατηγός από τις Αχαρνές Αττικής.
Βιογραφία
Υπηρέτηε πολλές φορές ως στρατηγός της Αθήνας. Το 366 π.Χ. άφησε τον Επαμεινώνδα να περάσει την οροσειρά. Το 361 π.Χ. ήταν επικεφαλής μιας μοίρας στην Καλλίπολη για να ενισχύσει τον γαμπρό του, Καλίστρατο απο τις Αφίδνες που βρίσκονταν εκεί εξόριστος. Μετά την κατάληψη της Σηστού απο τόν Κότυ ο Τιμόμαχος κατηγορήθηκε από τον Αθηναίο πολιτικό Απολλόδωρο για προδοσία και στην εισαγγελία που ακολούθησε καταδικάστηκε σε θάνατο. Απόδρασε από την Αθήνα και γλύτωσε από την καταδίκη του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2001
Οι 56οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2001 έγιναν στα Τρίκαλα στις 7 & 8 Ιουλίου. Μετείχαν οκτώ βαλκανικές χώρες με έναν αθλητή ανά αγώνισμα. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ελλάδα και στους άνδρες και στις γυναίκες. Ήταν η πρώτη φορά που επικράτησε στις γυναίκες σπάζοντας τη δυάδα Ρουμανίας και Βουλγαρίας που μονοπωλούσαν ως τότε τον τίτλο. Στους αγώνες προστέθηκαν τα 3.000μ ανδρών και γυναικών και δεν έγιναν τα 10.000μ. Στους αγώνες επικράτησε μεγάλη ανοργανωσιά. Είναι χαρακτηριστικό πως οι ρίπτες έτρεχαν να μαζέψουν τα όργανα (δίσκο, σφαίρα), διότι δεν υπήρχαν άτομα για τη δουλειά αυτή. Επίσης, η σφυροβολία έγινε στο βοηθητικό, το οποίο δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις ασφαλείας, με αποτέλεσμα κάποιες βολές που ξέφευγαν να καταλήγιυν στον τοίχο και στο προαύλιο γειτονικού σχολείου. Το βαλκανικό πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη, ενώ το βαλκανικό πρωτάθλημα βάδην έγινε στην Ελλάδα, στο Άστρος Κυνουρίας, στις 21 Απριλίου. Μαραθώνιος και βάδην ήταν εκτός βαθμολογίας.
Ανδρών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.
Γυναικών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 2001 Κατηγορία:Τρίκαλα
Νεότερη Έντα
Η Πεζή Έντα, γνωστή επίσης ως Νεότερη Έντα ή η Έντα του Σνόρρι είναι ένα Ισλανδικό χειρόγραφο ποιητικής που εμπεριέχει επίσης πολλές μυθολογικές ιστορίες. Ο σκοπός του ήταν να δώσει τη δυνατότητα στους Ισλανδούς ποιητές και αναγνώστες να καταλάβουν τις λεπτότητες του παρηχητικού στίχου και να κατανοήσουν το νόημα πίσω από τις φράσεις που χρησιμοποιούνταν στην σύγχρονη ποίηση.
Γράφτηκε από τον Ισλανδό λόγιο και ιστορικό Σνόρρι Στούρλουσον γύρω στα 1220. Στις μέρες μας έχει φτάσει σε επτά βασικά χειρόγραφα, γραμμένα περίπου από το 1300 ως το 1600.
Η Πεζή Έντα αποτελείται από τρία ξεχωριστά τμήματα: το Gylfaginning (περίπου 20,000 λέξεων), το Skáldskaparmál (περίπου 50,000 λέξεων) και το Háttatal (περίπου 20.000 λέξεων).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρόγραφα
Δόλιανη Ιωαννίνων
Η Δόλιανη είναι ορεινό χωριό στα Ζαγοροχώρια του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 920 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Δόλιανη βρίσκεται στο Ανατολικό Ζαγόρι, δυτικά του Άραχθου ποταμού και εντός του Εθνικού Πάρκου της Πίνδου. Είναι πέρασμα προς το Δυτικό Ζαγόρι σε κατάφυτη από πεύκα, έλατα, καρυδιές, πλατάνια και δρύς περιοχή. Τα σπίτια είναι πετρόχτιστα με σκεπές από μαυρόπλακες, μαντρότοιχους και λιθόστρωτα καλντερίμια. Το χωριό είναι κτισμένο επάνω στην επαρχιακή οδό Μετσόβου - Κήπων και απέχει 52 χλμ ΒΔ. της πόλης των Ιωαννίνων, 42 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Μέτσοβο και 21 χλμ. από τον κόμβο Άραχθου/Ζαγορίου της Εγνατίας Οδού.
Ιστορικά φέρεται να δημιουργήθηκε από κατοίκους των παλαιότερων οικισμών Δελχίνα, Ντιάνοβο και Βριζιάστανο. Το 1943 πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς. Συμπεριλαμβάνεται στα "μαρτυρικά χωριά".
Ονομασία - Διοικητικά
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Δόλιανης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 55 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ανατολικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Λέμφος
Η λέμφος (lymph) είναι το μεσοκυττάριο υγρό που βρίσκεται στο λεμφικό σύστημα και γύρω από τους ιστούς των σπονδυλωτών. Ο συνολικός όγκος της λέμφου σ' ένα ενήλικα άνθρωπο υπολογίζεται στα 1 - 2 λίτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεμφικό σύστημα Κατηγορία:Σωματικά υγρά
Νομός Μεσσηνίας
Η Μεσσηνία είναι νομός της Ελλάδας που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο. Γεωγραφικά είναι η περιοχή η οποία ορίζεται στα βόρεια από τον ποταμό Νέδα και τα Αρκαδικά Όρη (Λύκαιο, Μαίναλο), στα ανατολικά από το όρος Ταΰγετος, στα νότια από τον Μεσσηνιακό Κόλπο και στα δυτικά από τα Όρη Κυπαρισσίας και το Ιόνιο Πέλαγος. Συνορεύει στα βόρεια με τον Νομό Ηλείας, στα βορειοανατολικά με τον Νομό Αρκαδίας και στα ανατολικά με τον Νομό Λακωνίας.
Σύμφωνα με το ισχύον αυτοδιοικητικό σύστημα η Περιφερειακή ενότητα Μεσσηνίας, με έδρα την Καλαμάτα, από το 2011 και μετέπειτα με βάση το Πρόγραμμα Καλλικράτης (3852/2010) αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας. Εκτείνεται στο νοτιοδυτικό μέρος του γεωγραφικού διαμερίσματος της Πελοποννήσου και υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με έδρα την Τρίπολη, καθώς και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, με έδρα την Πάτρα.
Εμπόριο μπαχαρικών
μικρογραφία|250x250εσ| Οι οικονομικά σημαντικοί [[Εμπορική οδός|εμπορικοί οδοί του Μεταξιού (κόκκινο) και των Μπαχαρικών (μπλε) αποκλείστηκαν από την Αυτοκρατορία των Σελτζούκων το 1090, πυροδοτώντας τις Σταυροφορίες, και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1453, που ώθησε στην Εποχή των Ανακαλύψεων και την Ευρωπαϊκή Αποικιοκρατία.]] Το εμπόριο μπαχαρικών αναφέρεται στο εμπόριο μεταξύ ιστορικών πολιτισμών στην Ασία, τη Βορειοανατολική Αφρική και την Ευρώπη. Μπαχαρικά όπως κανέλα, κασσία, κάρδαμο, πιπερόριζα, πιπέρι και κουρκουμάς ήταν γνωστά και χρησιμοποιήθηκαν στην αρχαιότητα για εμπόριο στον Ανατολικό κόσμο. Αυτά τα μπαχαρικά βρήκαν το δρόμο τους για την Εγγύς Ανατολή πριν από την έναρξη της χριστιανικής εποχής, όπου οι πραγματικές πηγές αυτών των μπαχαρικών σταμάτησαν από τους εμπόρους και συνδέονταν με φανταστικές ιστορίες.
Νομός Μεσσηνίας
Διοικητική διαίρεση
Ο Νομός Μεσσηνίας, από το 2011, με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, ταυτίζεται με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας (με πρωτεύουσα την Καλαμάτα), της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Με την συνένωση και συγχώνευση των 29 μικρότερων δήμων + 2 κοινοτήτων, όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι 6 μεγάλοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι εξής:
Εμπόριο μπαχαρικών
Η ναυτιλιακή πτυχή του εμπορίου κυριαρχήθηκε από τους Αυστρονήσιους στη Νοτιοανατολική Ασία, οι οποίοι καθιέρωσαν τις πρόδρομες εμπορικές οδούς από τη Νοτιοανατολική Ασία (και αργότερα την Κίνα) προς τη Σρι Λάνκα και την Ινδία τουλάχιστον το 1500 π.Χ.. Αυτά τα εμπορεύματα μεταφέρονταν στη συνέχεια χερσαία προς τη Μεσόγειο και τον Ελληνορωμαϊκό κόσμο μέσω του Δρόμου των Μπαχαρικών και της Ινδο-Ρωμαϊκής οδού από Ινδούς και Πέρσες εμπόρους. Οι θαλάσσιες εμπορικοί οδοί των Αυστρονήσιων αργότερα επεκτάθηκαν στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Αφρική μέχρι την 1η χιλιετία μ.Χ., με αποτέλεσμα τον αποικισμό της Μαδαγασκάρης από τους Αυστρονήσιους.
Νομός Μεσσηνίας
Βουνά
Το ψηλότερο βουνό είναι ο Ταΰγετος (2.404 μ., κορυφή Προφήτης Ηλίας), τον οποίο η Μεσσηνία μοιράζεται με τη Λακωνία και του οποίου η αλυσίδα συνεχίζεται με άλλες ψηλές κορυφές προς βορειοδυτικά. Στα βορειοανατολικά σύνορα με την Αρκαδία και σε μικρή απόσταση από την Ανδρίτσαινα της Ηλείας βρίσκεται το Λύκαιο όρος (1.420 μ.). Στα βόρεια σύνορα με την Ηλεία βρίσκεται το Τετράζιο. Στα δυτικά και προς το Ιόνιο Πέλαγος εκτείνονται από βορρά προς νότο τα όρη της Κυπαρισσίας (όρος Αιγάλεω, 1224 μ), στην προέκταση των οποίων βρίσκεται, στη δυτική μεσσηνιακή χερσόνησο, το όρος Λυκόδημος (960 μ.). Στο κέντρο του νομού και από βορρά προς νότο εκτείνεται η ευφορότατη πεδιάδα της Μεσσηνίας.
Ποτάμια
Μεγαλύτερο ποτάμι είναι ο Πάμισος, ο οποίος διασχίζει την πεδιάδα της Μεσσήνης και χύνεται στον Μεσσηνιακό κόλπο. Στα σύνορα με την Ηλεία βρίσκεται ο ποταμός Νέδα. Μικρότερα ποτάμια είναι ο Βελίκας και ο Νέδωνας, που διασχίζει την πόλη της Καλαμάτας.
Εμπόριο μπαχαρικών
Οι Άραβες έμποροι τελικά πήραν τον έλεγχο της μεταφοράς εμπορευμάτων μέσω των Λεβάντων και των Βενετών εμπόρων στην Ευρώπη μέχρι την άνοδο των Σελτζούκων Τούρκων και αργότερα οι Οθωμανοί Τούρκοι έκοψαν τη διαδρομή ξανά το 1090 και το 1453 αντίστοιχα. Οι χερσαίες διαδρομές βοήθησαν αρχικά το εμπόριο μπαχαρικών, αλλά οι θαλάσσιες εμπορικές οδοί οδήγησαν σε τεράστια ανάπτυξη στις εμπορικές δραστηριότητες. Κατά τη διάρκεια των υψηλών και ύστερων μεσαιωνικών περιόδων, οι μουσουλμάνοι έμποροι κυριάρχησαν στις θαλάσσιες εμπορικές οδούς μπαχαρικών σε ολόκληρο τον Ινδικό Ωκεανό, χτυπώντας τις περιοχές προέλευσης στην Ανατολική Ασία και στέλνοντας μπαχαρικά από κέντρα εμπορίου στην Ινδία δυτικά προς τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα, από τα οποία οι χερσαίες οδοί οδήγησαν στην Ευρώπη.
Νομός Μεσσηνίας
Οικονομία
Η Καλαμάτα είναι το εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο του νομού, καθώς και σημαντικό λιμάνι. Ο αγροτικός τομέας παραμένει σημαντικός με κύρια προϊόντα τα σύκα, τη σταφίδα, τα σταφύλια και το κρασί, τα πορτοκάλια, τις ελιές και το ελαιόλαδο.
Αρχαία περίοδος
Η Μεσσηνία ήταν κατοικημένη από τα προϊστορικά χρόνια, κυρίως λόγω των εύφορων πεδιάδων της. Υπάρχει συνέχεια ευρημάτων από τη νεολιθική εποχή.
Κοντά στη Χώρα βρίσκεται τα απομεινάρια του μυκηναϊκού ανακτόρου του Νέστορα, του μυθικού βασιλιά που αναφέρεται στα ομηρικά έπη. Η κάθοδος των Δωριέων τον 12ο αιώνα π.Χ. έθεσε τέλος στον μυκηναϊκό πολιτισμό.
1683-1715: Β΄ Ενετοκρατία
Η περιοχή της Μεσσηνίας την περίοδο της Δεύτερης Ενετοκρατίας (1683/84-1715), δηλαδή το χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Ενετοί κατείχαν εκ νέου την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως βασίλειο του Μορέως (1688-1715), αναφερόταν ως θέμα της Μεσσηνίας ή επαρχία της Μεσσηνίας (Provincia di Messenia) και ήταν ένα από τα 4 θέματα ή τις 4 επαρχίες (Provincie), στα οποία χώρισε η ενετική γερουσία (per ordine dell'Eccellentissimo Senato), σύμφωνα με την ενετική απογραφή του 1704, τότε την Πελοπόννησο (Ρωμανίας, Αχαΐας, Λακωνίας και Μεσσηνίας με πρωτεύουσες το Ναύπλιο, την Πάτρα, την Μονεμβασία και το Νέον Ναυαρίνον αντίστοιχα). Στη Μεσσηνία, όπως και σε κάθε μια από τις άλλες επαρχίες (θέματα) διωρίσθηκε επίσης ένας προβλεπτής (πρεβεδούρος) για την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση, ένας διευθυντής της δικαιοσύνης και ένας οικονομικός επίτροπος.
Κατάλογος Ενετών Προβλεπτών Μεσσηνίας
Ο κατάλογος των εδρευόντων Ενετών προβλεπτών ή πρεβεδούρων στην επαρχία της Μεσσηνίας (Provveditori di Messenia), σύμφωνα με τον Γερμανό ιστορικό Καρλ Χοπφ στο έργο του Ελληνορρωμανικά χρονικά (Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues), 1873, έχει ως εξής:
Οι Βενετοί, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου του Μοριά (1684-1699), προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν την περιοχή του Μοριά, που είχε ερημωθεί από τον πόλεμο, και να αναζωογονήσουν την γεωργία και την οικονομία της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κερδίσουν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, ούτε να εξασφαλίσουν την νέα τους κτήση στρατιωτικά. Έτσι, σύντομα η Πελοπόννησος ανακτήθηκε και πάλι από τους Οθωμανούς μετά από μια σύντομη εκστρατεία τους που έγινε μεταξύ του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου του 1715.
1821: Απελευθέρωση της Καλαμάτας και της Μεσσηνίας
Ο Παπαφλέσσας κήρυξε την επανάσταση κατά των Τούρκων στις 23 Μαρτίου 1821 και μετά τις καταστροφές που προκάλεσε ο τουρκοαιγυπτιακός στρατός του Ιμπραήμ, η Ναυμαχία του Ναυαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827) οδήγησε στην απελευθέρωση της Πελοποννήσου και στη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους.
Η Μεσσηνία από το 1828 ως το 1833
Κατά την πρώτη διοικητική διαίρεση της Ελληνικής Πολιτείας το 1828, που πραγματοποιήθηκε από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι΄ ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 δημιουργήθηκαν 13 θέματα ή τμήματα ή επιτροπείες, για την διοίκηση των οποίων ορίσθηκαν έκτακτοι επίτροποι για το καθένα από αυτά. Στην περιοχή της Μεσσηνίας, στο χρονικό διάστημα μεταξύ του 1828 και του 1833, αντιστοιχούσαν χωριά – οικισμοί και περιοχές κυρίως 2 τμημάτων με τις επαρχίες τους και 2 (1+1) ακόμα επαρχίες από άλλα 2 τμήματα. (Τα στοιχεία πληθυσμού των επαρχιών με βάση την απογραφή του 1829):
Οι 2 ακόμα επαρχίες από άλλα τμήματα ήταν:
1833: Σύσταση του νομού Μεσσηνίας
300px|right|thumb|Ο νομός Μεσσηνίας (κάτω αριστερά με πράσινο χρώμα), ως ένας από τους δέκα αρχικούς νομούς της τότε Ελλάδας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του 1833.
Η τυπική σύσταση του νομού Μεσσηνίας έγινε το 1833 από την κυβέρνηση Μαυροκορδάτου, στους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης της χώρας από την Αντιβασιλεία μετά την άφιξη του βασιλέα Όθωνα στην Ελλάδα, ο οποίος όμως ήταν ακόμη ανήλικος. Το νεοσυσταθέν ελληνικό κράτος, τότε βασίλειο, ήταν πολύ μικρότερο από το σημερινό και περιελάμβανε μόλις την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, και τις Κυκλάδες. Με βασιλικό διάταγμα του 1833, λοιπόν, η τότε έκταση της Ελλάδας διαιρέθηκε σε 10 νομούς και 47 επαρχίες. Στους 10 αυτούς πρώτους νομούς της Ελλάδας περιλαμβανόταν και ο νομός Μεσσηνίας, στον οποίο ως έδρα του και αρχική του πρωτεύουσα (μητρόπολις) ορίσθηκε η Κυπαρισσία, τότε ονομαζόμενη και Αρκαδία ή Αρκαδιά. Επικεφαλής του νομού, δηλαδή της νομαρχίας, ήταν ο νομάρχης, ανώτερο διοικητικό όργανο στη διοικητική διεύθυνση του νομού, με υπαγόμενες επαρχίες και δήμους, τα καθήκοντα του οποίου ορίσθηκαν με νεώτερο βασιλικό διάταγμα του 1833.
Με το άρθρο 5, του Β.Δ. της 3/15 Απριλίου του 1833 καθορίσθηκε επίσης ότι:"Ο Νομός της Μεσσηνίας περιλαμβάνει τους επί της αριστεράς όχθης του Αλφειού κειμένους τόπους της επαρχίας Πύργου, και τας μέχρι τούδε επαρχίας Φαναρίου, Αρκαδίας, Μεθώνης, Νεοκάστρου, Κορώνης, Καλαμάτας, Νησίου, Ανδρούσσης, Ιμπλακίκων και Μικρομάνης. Το όριον της Μεσσηνίας, προς μεν την Ήλιδα θέλει σχηματίζει ο Αλφειός, προς δε την δυτικήν Λακωνίαν η από του Ταϋγέτου προβαίνουσα ράχις Βέργα παρά τον Αρμυρόν."Ο νομός Μεσσηνίας, στη συνέχεια, διαιρέθηκε στις ακόλουθες 5 επαρχίες:
Η Μεσσηνία από το 1836 ως το 1844
Με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας το 1836 καταργήθηκε προσωρινά ο νομός Μεσηνίας, καθώς η κυβέρνηση κατάργησε τις θέσεις των νομαρχών, νομοδιευθυντών και επάρχων και η Ελλάδα χωρίσθηκε σε 30 διοικήσεις και 10 υποδιοικήσεις με αντίστοιχες θέσεις διοικητών και υποδιοικητών. Αυτή η διοικητική διαίρεση παρέμεινε σε ισχύ για 12 χρόνια, μέχρι το 1845, οπότε αντικαταστάθηκε από τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας το 1845. Στα όρια της Μεσσηνίας διαμορφώθηκαν οι εξής δοικήσεις και υποδιοικήσεις:
Οι δήμοι του νομού, σε συνέχεια του προηγούμενου σχετικού «Νόμου περί συστάσεως των δήμων» (ΦΕΚ Α3/1834), καταγράφονται, πιθανώς για πρώτη φορά, σε πίνακα που αναφερόταν ως «Γενικός πίναξ των δήμων του Κράτους» (ΦΕΚ A 80/1836), ο οποίος περιλάμβανε τους δήμους με την έδρα, τα χωριά και τους διορισθέντες τότε δημάρχους, δημοτικούς εισπράκτορες και αστυνόμους (σε κεντρικά σημεία διοικήσεων και υποδιοικήσεων). Σε κάποιες πηγές του πίνακα αυτού δεν περιλαμβανόταν η υποδιοίκησις Ολυμπίας, η οποία όμως περιλαμβάνεται σε άλλη παραλλαγή-πηγή, η οποία διασώζεται επίσης ως «Γενικός πίναξ των δήμων του Κράτους», στις σπάνιες εκδόσεις 16ου-20ού αιώνα, της κεντρικής βιβλιοθήκης της Ακαδημίας Αθηνών. Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται οι δήμοι του νομού, όπως είχαν διαμορφωθεί την χρονική περίοδο μεταξύ 1835-1836:
Η Μεσσηνία το 1844
Σε στατιστικό πίνακα-αναφορά του 1846, του Ι. Δ. Σταματάκη, στο έργο του Πίναξ χωρογραφικός της Ελλάδος, η περιοχή που αντιστοιχούσε στον τότε προσωρινά καταργημένο νομό Μεσσηνίας, κατά το έτος 1844, είχε πληθυσμό 96.857 κατοίκους, σε 5 επαρχίες και 28 δήμους και ήταν κατανεμημένος ως εξής, σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα:
Ο Νομός Μεσσηνίας το 1845
Με τη διοικητική διαίρεση του 1845 η Κυβέρνηση Κωλέττη άλλαξε την προηγούμενη διοικητική διαίρεση του 1836 και επανέφερε το σύστημα της διανομής της Ελλάδας σε 10 νομούς, διαιρεμένους σε 49 επαρχίες (το 1833 ήταν 47) και σε δήμους. Η διαίρεση αυτή ορίστηκε με τον Νόμο ΚΕ', ο οποίος δημοσιεύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1845. Σύμφωνα με το άρθρο 10 του νόμου αυτού (Νόμος ΚΕ', ΦΕΚ 32Α/08.12.1845), ο νομός της Μεσσηνίας, το 1845, περιλάμβανε τις εξής 5 επαρχίες:
Ο Νομός Μεσσηνίας το 1861
Σε στατιστικό πίνακα-αναφορά του 1867, από τον τότε τμηματάρχη της δημόσιας οικονομίας του Υπουργείου Εσωτερικών Αλέξανδρο Μανσόλα, στο έργο του Πολιτειογραφικαί πληροφορίαι περί Ελλάδος, ο νομός Μεσσηνίας κατά το έτος 1861 είχε πληθυσμό 117.181 κατοίκους, σε 5 επαρχίες και 29 δήμους και ήταν κατανεμημένος ως εξής, σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα:
Πληθυσμός
Ο νομός Μεσσηνίας γνώρισε μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση απο το 1856 μέχρι και το 1940 (με εξαίρεση την απογραφή του 1920) ενώ απο το 1951 μέχρι και το 1991 υπήρξε σημαντική μείωση πληθυσμού. Μετά απο το 1991 ο πληθυσμός έχει σταθεροποιηθεί με μία ελαφρά μείωση τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός καταγράφτηκε το 1940 και ο μικρότερος το 1856. Η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφτηκε το 1879 (20,8%) και η μικρότερη το 1991 (0,6%). Η μεγαλύτερη μείωση καταγράφτηκε το 1971 (18,3%) και η μικρότερη το 2020 (1,5%).
Η ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού από το 1856 αποτυπώνεται στο παρακάτω διάγραμμα:
Οικισμοί
Μοναδική πόλη και πρωτεύουσα του νομού Μεσσηνίας είναι η Καλαμάτα. Σημαντικές κωμοπόλεις είναι η Μεσσήνη, τα Φιλιατρά, η Κυπαρισσία, οι Γαργαλιάνοι, η Χώρα και η Πύλος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πελοπόννησος
Εμπόριο μπαχαρικών
Το εμπόριο άλλαξε από τις Σταυροφορίες και αργότερα από την Ευρωπαϊκή Εποχή των Ανακαλύψεων, κατά τη διάρκεια της οποίας το εμπόριο μπαχαρικών, ιδίως με μαύρο πιπέρι, έγινε μια δραστηριότητα επιρροής για τους Ευρωπαίους εμπόρους. Η Διαδρομή του Ακρωτηρίου από την Ευρώπη προς τον Ινδικό Ωκεανό μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας πρωτοστάτησε από τον Πορτογάλο εξερευνητή πλοηγό Βάσκο ντε Γκάμα το 1498, με αποτέλεσμα νέες θαλάσσιες διαδρομές για εμπόριο.
Προέλευση
μικρογραφία| Το εμπόριο μπαχαρικών από την Ινδία τράβηξε την προσοχή της [[Δυναστεία των Πτολεμαίων|δυναστείας των Πτολεμαίων και στη συνέχεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.]] Άνθρωποι από τη Νεολιθική περίοδο εμπορεύονταν μπαχαρικά, οψιανούς, κοχύλια, πολύτιμους λίθους και άλλα υλικά υψηλής αξίας ήδη από τη 10η χιλιετία π.Χ.. Οι πρώτοι που ανέφεραν το εμπόριο σε ιστορικές περιόδους είναι οι Αιγύπτιοι. Την 3η χιλιετία π.Χ., εμπορεύονταν με τη Γη του Πουντ, η οποία πιστεύεται ότι βρισκόταν σε μια περιοχή που περιλάμβανε τη βόρεια Σομαλία, το Τζιμπουτί, την Ερυθραία και την ακτή της Ερυθράς Θάλασσας του Σουδάν. αριστερά|μικρογραφία| Το αυστρονήσιο πρωτο-ιστορικό και [[Θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού|ιστορικό δίκτυο θαλάσσιου εμπορίου στον Ινδικό Ωκεανό. ]] μικρογραφία| Ρωμαϊκό εμπόριο με την Ινδία σύμφωνα με το Periplus Maris Erythraei, ([[Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας) 1ος αιώνας μ.Χ.]] Το εμπόριο μπαχαρικών συσχετίστηκε νωρίς με χερσαίες διαδρομές, αλλά οι θαλάσσιες διαδρομές αποδείχθηκαν ο παράγοντας που βοήθησε την ανάπτυξη του εμπορίου. Το πρώτο πραγματικό δίκτυο θαλάσσιου εμπορίου στον Ινδικό Ωκεανό ήταν από τους αυστρονήσιους λαούς των νησιών της Νοτιοανατολικής Ασίας, που έφτιαξαν τα πρώτα πλοία για τους ωκεανούς. Καθιέρωσαν εμπορικούς δρόμους με τη Νότια Ινδία και τη Σρι Λάνκα ήδη από το 1500 π.Χ., δημιουργώντας μια ανταλλαγή υλιστικού πολιτισμού (όπως καταμαράν, κανό με ισορροπιστή, ξύλινων βαρκών και παάν) και τεχνικών ποικιλιών (όπως κοκοφοίνικες, σανταλόξυλο, μπανάνες και ζαχαροκάλαμο), καθώς και τη σύνδεση των υλιστικών πολιτισμών της Ινδίας και της Κίνας. Οι Ινδονήσιοι, ειδικότερα, διαπραγματεύονταν μπαχαρικά (κυρίως κανέλα και κασσία) με την Ανατολική Αφρική χρησιμοποιώντας καταμαράν και κανό με ισορροπιστή και έπλεαν με τη βοήθεια των δυτικών ανέμων στον Ινδικό Ωκεανό. Αυτό το εμπορικό δίκτυο επεκτάθηκε και έφτασε μέχρι την Αφρική και την Αραβική Χερσόνησο, με αποτέλεσμα τον αποικισμό των Αυστρονήσιων στη Μαδαγασκάρη μέχρι το πρώτο μισό της πρώτης χιλιετίας μ.Χ.. Συνεχίστηκε μέχρι και τους ιστορικούς χρόνους, όπου αργότερα έγινε ο Θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού.
Την πρώτη χιλιετία π.Χ., οι Άραβες, οι Φοίνικες και οι Ινδοί ασχολήθηκαν επίσης με το θαλάσσιο και χερσαίο εμπόριο προϊόντων πολυτελείας, όπως μπαχαρικά, χρυσός, πολύτιμοι λίθοι, δέρμα σπάνιων ζώων, έβενο και μαργαριτάρια. Το θαλάσσιο γινόταν στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Ινδικό Ωκεανό. Η θαλάσσια διαδρομή στην Ερυθρά Θάλασσα ήταν από το Μπαμπ ελ Μαντέμπ προς το Μπερενίκε και από εκεί από τη στεριά μέχρι το Νείλο και στη συνέχεια με πλοία για την Αλεξάνδρεια. Πολυτελή αγαθά εμπορεύονταν κατά μήκος της χερσαίου Δρόμου των Μπαχαρικών, συμπεριλαμβανομένων ινδικών μπαχαρικών, έβενου, μεταξιού και εκλεκτών υφασμάτων.
Στο δεύτερο μισό της πρώτης χιλιετίας π.Χ., οι αραβικές φυλές της Νότιας και Δυτικής Αραβίας ανέλαβαν τον έλεγχο του χερσαίου εμπορίου μπαχαρικών από τη Νότια Αραβία έως τη Μεσόγειο Θάλασσα. Οι φυλές ήταν οι Μηναίοι, Καταβανοί, Χαντραμαούτ, Σαβαίοι και Χιμιαρίτες. Στο βορρά, οι Ναβαταίοι ανέλαβαν τον εμπορικό δρόμο που διέσχιζε το Νεγκέβ από την Πέτρα στη Γάζα. Το εμπόριο έκανε τις αραβικές φυλές πολύ πλούσιες. Η περιοχή της Νότιας Αραβίας ονομαζόταν Ευδαίμων Αραβία (Arabia Felix) από τους Έλληνες και ήταν στον κατάλογο των κατακτήσεων του Αλεξάνδρου του Μέγα πριν πεθάνει. Οι Ινδοί και οι Άραβες είχαν τον έλεγχο του θαλάσσιου εμπορίου με την Ινδία. Στα τέλη του δεύτερου αιώνα π.Χ., οι Έλληνες από την δυναστεία των Πτολεμαίων της Αιγύπτου έμαθαν από τους Ινδούς πώς να πλέουν απευθείας από το Άντεν στη δυτική ακτή της Ινδίας χρησιμοποιώντας τους ανέμους των μουσώνων (Ίππαλος) και ανέλαβαν τον έλεγχο του θαλάσσιου εμπορίου μέσω των λιμένων της Ερυθράς Θάλασσας.
Τα μπαχαρικά συζητούνται σε βιβλικές αφηγήσεις και υπάρχουν λογοτεχνικά στοιχεία για τη χρήση τους στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή κοινωνία. Υπάρχει ένα αρχείο από τα κείμενα Ταμίλ, με τους Έλληνες να αγοράζουν μεγάλους σάκους μαύρου πιπεριού από την Ινδία και πολλές συνταγές στο ρωμαϊκό βιβλίο μαγειρικής Apicius του 1ου αιώνα χρησιμοποιούν το μπαχαρικό. Το εμπόριο μπαχαρικών ελαττώθηκε μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά η ζήτηση για πιπερόριζα, μαύρο πιπέρι, γαρίφαλο, κανέλα και μοσχοκάρυδο αναζωογόνησε το εμπόριο στους επόμενους αιώνες.
Αραβικό εμπόριο και μεσαιωνική Ευρώπη
μικρογραφία| Εμπορική διαδρομή στην Ερυθρά Θάλασσα που συνδέει την Ιταλία με τη νοτιοδυτική Ινδία. Η Ρώμη έπαιξε ρόλο στο εμπόριο μπαχαρικών κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα, αλλά αυτός ο ρόλος, σε αντίθεση με τον αραβικό, δεν διήρκεσε μέχρι τον Μεσαίωνα. Η άνοδος του Ισλάμ έφερε μια σημαντική αλλαγή στο εμπόριο, καθώς οι Ραδανίτες Εβραίοι και οι Άραβες έμποροι ιδίως από την Αίγυπτο, ανέλαβαν τελικά τη μεταφορά αγαθών μέσω των Λεβάντων στην Ευρώπη.
Το εμπόριο μπαχαρικών είχε φέρει μεγάλα πλούτη στο Χαλιφάτο των Αββασιδών και μάλιστα ενέπνευσε διάσημους θρύλους όπως αυτός του Σεβάχ του Θαλασσινού. Αυτοί οι πρώτοι ναυτικοί και έμποροι συχνά έπλεαν από το λιμάνι της Βασόρας και τελικά μετά από πολλά ταξίδια επέστρεφαν για να πουλήσουν τα προϊόντα τους, συμπεριλαμβανομένων μπαχαρικών στη Βαγδάτη. Η φήμη πολλών μπαχαρικών όπως το μοσχοκάρυδο και η κανέλα αποδίδονται σε αυτούς τους πρώιμους εμπόρους μπαχαρικών.
Η ινδική εμπορική σύνδεση με τη Νοτιοανατολική Ασία αποδείχθηκε ζωτικής σημασίας για τους εμπόρους της Αραβίας και της Περσίας κατά τον 7ο και 8ο αιώνα. Οι Άραβες έμποροι - κυρίως απόγονοι ναυτικών από την Υεμένη και το Ομάν - κυριαρχούσαν στις θαλάσσιες διαδρομές σε ολόκληρο τον Ινδικό Ωκεανό, αγγίζοντας τις περιοχές των πηγών της Άπω Ανατολής - όπου συνδέθηκαν με τα μυστικά «νησιά μπαχαρικών» (Μολούκες και Νήσοι Μπαντά). Τα νησιά Μολούκες αναφέρονται επίσης σε πολλά αρχεία: ένα χρονικό της Ιάβας (1365) αναφέρει τις Μολούκες και το Μαλόκο και τα έργα ναυσιπλοΐας του 14ου και 15ου αιώνα περιέχουν την πρώτη σαφή αραβική αναφορά στις Μολούκες. Ο Σουλάιμα αλ Μαχρ γράφει: «Ανατολικά του Τιμόρ (όπου βρίσκεται το σανταλόξυλο) βρίσκονται τα νησιά Μπαντά και είναι τα νησιά όπου βρίσκονται τα μοσχοκάρυδο και η ράβδος. Τα νησιά των γαρίφαλων ονομάζονται Μαλούκου...».
Στη συνέχεια, τα προϊόντα των Μολούκων αποστέλλονταν σε κέντρα εμπορίου στην Ινδία, περνώντας από λιμάνια όπως το Κορικόντ στην Κεράλα, και μέσω της Σρι Λάνκα. Από εκεί στέλνονταν δυτικά στα λιμάνια της Αραβίας προς την Εγγύς Ανατολή, στο Όρμους στον Περσικό Κόλπο και στη Τζέντα στην Ερυθρά Θάλασσα και μερικές φορές αποστέλλονταν στην Ανατολική Αφρική, όπου χρησιμοποούνταν για πολλούς σκοπούς, συμπεριλαμβανομένων των τελετών ταφής. Οι Αββασιδές χρησιμοποίησαν την Αλεξάνδρεια, τη Δαμιέτη, τον Άντεν και το Μπαντάρ Σιράφ ως λιμάνια εισόδου στην Ινδία και την Κίνα. Οι έμποροι που έφτασαν από την Ινδία στην πόλη λιμάνι του Άντεν αποτίμησαν φόρο τιμής σε μορφή μόσχου, καμφοράς, άμπαρου και σανταλόξυλου στον Ούμπαϊντ Αλάχ ιμπν Ζιγιάντ, τον σουλτάνο της Υεμένης.
Οι εξαγωγές ινδικών μπαχαρικών αναφέρονται στα έργα των Ιμπν Χούρνταντμπε (850), Αλ Γαφίκι (1150), Ίσακ μπιν Ιμαράν (907) και Αλ Καλκασαντί (14ος αιώνας). Ο Κινέζος ταξιδιώτης Χσουάν Τσανγκ αναφέρει την πόλη Πουρί όπου «οι έμποροι αναχωρούν για απομακρυσμένες χώρες».
23 (αριθμός)
Το 23 (είκοσι τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 22 και πριν από το 24. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 23 συμβολίζεται ως XXIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚΓ´ ή κγ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εμπόριο μπαχαρικών
Αραβικό εμπόριο και μεσαιωνική Ευρώπη
Από εκεί, οι χερσαίες διαδρομές οδήγησαν στις ακτές της Μεσογείου. Από τον 8ο έως τον 15ο αιώνα, οι ναυτικές δημοκρατίες (Βενετική Δημοκρατία, Δημοκρατία της Πίζας, Δημοκρατία της Γένοβας, Δουκάτο του Αμάλφι, Δουκάτο της Γκαέτα, Δημοκρατία της Ανκόνα και Δημοκρατία της Ραγούσας ) κατείχαν το μονοπώλιο του ευρωπαϊκού εμπορίου με τη Μέση Ανατολή. Το εμπόριο μεταξιού και μπαχαρικών, που περιλαμβάνει μπαχαρικά, θυμίαμα, βότανα, δρόγη και όπιο, έκανε αυτές τις πόλεις της Μεσογείου φαινομενικά πλούσιες. Τα μπαχαρικά ήταν από τα πιο ακριβά και κατ 'απαίτηση προϊόντα του Μεσαίωνα, που χρησιμοποιούνται στην ιατρική. Όλα εισάγονταν από την Ασία και την Αφρική. Οι Βενετοί και άλλοι πλοηγοί ναυτικών δημοκρατιών διένεμαν τα αγαθά μέσω της Ευρώπης.
23 (αριθμός)
Αναφορές και παρατηρήσεις
Το ελληνικό συγκρότημα Βήταπεις χρησιμοποιεί τον αριθμό 23 σαν "σήμα κατατεθέν", καθώς και πολλές φορές εμφανίζεται και ως "Θύρα 23"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
23 23
Εμπόριο μπαχαρικών
Αραβικό εμπόριο και μεσαιωνική Ευρώπη
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, απέκλεισε τους Ευρωπαίους από σημαντικές συνδυαστικές χερσαίες-θαλάσσιες οδούς.
Εποχή των Ευρωπαϊκών Ανακαλύψεων: εύρεση μιας νέας διαδρομής και ενός Νέου Κόσμου
μικρογραφία| Εμπορικές διαδρομές των [[Αρμάδες πορτογαλικής Ινδίας|αρμάδων πορτογαλικής Ινδίας (μπλε) από το Βάσκο ντα Γκάμα το 1498 και οι αντίπαλοι της Μανίλα-Ακαπούλκο γαλόνια και ισπανικοί στόλοι θησαυρών (λευκό) ιδρύθηκαν το 1568]]
Πολιτιστική διάδοση
μικρογραφία| Ένα από τα [[Πλοίο Μπορομπουντούρ|πλοία Μπορομπουντούρ από τον 8ο αιώνα, ήταν απεικονίσεις μεγάλων γηγενών εμπορικών σκαφών, πιθανόν των θαλασσοκρατιών Σαϊλεντρά και Σριβιτζάγια. Εμφανίζεται με το χαρακτηριστικό Τάντζα των Αυστρονήσιων της Νοτιοανατολικής Ασίας.]] Μία από τις σημαντικότερες τεχνολογικές ανταλλαγές του δικτύου εμπορίου μπαχαρικών ήταν η πρώιμη εισαγωγή ναυτικών τεχνολογιών στην Ινδία, τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Αφρική και την Κίνα από τους Αυστρονήσιους. Αυτό είναι ακόμη εμφανές στις γλώσσες της Σρι Λάνκα και της Νότιας Ινδίας. Για παράδειγμα, τα Ταμίλ paṭavu, Τελούγκου paḍava και Κανάντα paḍahu, που σημαίνουν «πλοίο», όλα προέρχονται από το πρωτοεσπερονησιακό padaw, «ιστιοφόρο», με αυστρονήσια ομόρριζα όπως το ιαβαϊκό perahu, σαμόα folau, χαβαϊκό χαλάου και μάορι wharau.
Οι Αυστρονήσιοι εισήγαγαν επίσης μεγάλο αριθμό αυστρονήσιων τεχνητών ποικιλιών στη νότια Ινδία, τη Σρι Λάνκα και την ανατολική Αφρική, οι οποίες εμφανίστηκαν στο εμπόριο μπαχαρικών. Περιλαμβάνουν μπανάνες, εξημερωμένες καρύδες του Ειρηνικού, γλυκοπατάτες Dioscorea, υγρότοπο ρύζι, σανδαλόξυλο, γιγαντιαία τάρο, πολυνησιακές βελόριζες, πιπερόριζα, alpinia galanga, βετέλ, καρύδια αρίκα και ζαχαροκάλαμο.
Τα ινδουιστικά και βουδιστικά θρησκευτικά ιδρύματα της Νοτιοανατολικής Ασίας συσχετίστηκαν με την οικονομική δραστηριότητα και το εμπόριο, καθώς οι προστάτες ανέθεσαν μεγάλα κεφάλαια τα οποία αργότερα θα χρησιμοποιηθούν για να ωφελήσουν την τοπική οικονομία από τη διαχείριση ακινήτων και την τεχνική προώθηση εμπορικών δραστηριοτήτων. Ο Βουδισμός, συγκεκριμένα, ταξίδεψε παράλληλα με το ναυτικό εμπόριο, προωθώντας νομίσματα, τέχνη και παιδεία. Το Ισλάμ εξαπλώθηκε σε όλη την Ανατολή, φτάνοντας στη Θαλάσσια Νοτιοανατολική Ασία τον 10ο αιώνα. Οι μουσουλμάνοι έμποροι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο εμπόριο. Οι Χριστιανοί ιεραπόστολοι, όπως ο Άγιος Φράνσις Σαβιέρ, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διάδοση του Χριστιανισμού στην Ανατολή. Ο Χριστιανισμός ανταγωνίστηκε με το Ισλάμ για να γίνει η κυρίαρχη θρησκεία στις Μολούκες. Ωστόσο, οι ντόπιοι των Νήσων των Μπαχαρικών δέχτηκαν εύκολα πτυχές και των δύο θρησκειών.
Οι πορτογαλικοί αποικιακοί οικισμοί είδαν εμπόρους να ασχολούνται με το εμπόριο μπαχαρικών. Τα έπη, οι γλώσσες και τα πολιτιστικά έθιμα δανείστηκαν από τη Νοτιοανατολική Ασία από την Ινδία και αργότερα από την Κίνα. Η γνώση της πορτογαλικής γλώσσας έγινε απαραίτητη για τους εμπόρους που ασχολούνταν με το εμπόριο. Το εμπόριο αποικιακών πιπεριών άλλαξε δραστικά την εμπειρία του νεωτερισμού στην Ευρώπη και στην Κεράλα και έφερε, μαζί με την αποικιοκρατία, τον πρώιμο καπιταλισμό στην ακτή Μαλαμπάρ της Ινδίας, αλλάζοντας την κουλτούρα της εργασίας και της κοινωνικής τάξης.