cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταχτοτσικνιάς
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Όπως φαίνεται στον πίνακα κατανομής υποειδών, ο σταχτοτσικνιάς είναι μεταναστευτικό είδος, στα περισσότερα τμήματα της επικρατείας του. Στην ευρωπαϊκή ήπειρο είναι μόνιμος κάτοικος στα βορειοδυτικά της ηπείρου και σε περιορισμένους θύλακες στα κεντρικά και νότια (Ισπανία, Ιταλία κ.α.). Έρχεται το καλοκαίρι για να φωλιάσει στις εκτεταμένες υγρές πεδιάδες της ΑΚ. και Α. Ευρώπης και Ρωσίας, ενώ διαχειμάζει στις μεσογειακές χώρες από την Ιβηρική και τη ΒΔ Αφρική μέχρι τη Μικρά Ασία και τη Μέση Ανατολή.
Στην Ασία, οι εκεί πληθυσμοί μεταναστεύουν νότια και, ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος, προς Ταϊβάν, Φιλιππίνες και Ινδοκίνα, ενώ στην Κ. και Δ. Αφρική μεταναστεύουν οι βόρειοι και νότιοι πληθυσμοί της ηπείρου, αλλά και πολλοί ευρωπαϊκοί.
Η φθινοπωρινή μετανάστευση πραγματοποιείται, γενικά, σε Ν.-ΝΔ. κατεύθυνση. Η μεγαλύτερη αποδημία καταγράφηκε σε δακτυλιωμένο πουλί, από τη Σουηδία στη Σιέρα Λεόνε και αντιστρόφως, μια γραμμή συνολικού μήκους 5.865 χιλιομέτρων. Το φθινόπωρο, τα πουλιά φεύγουν τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο και αρχίζουν να επιστρέφουν ήδη από τον Φεβρουάριο και τις αρχές Μαρτίου στα εδάφη αναπαραγωγής. . Τα περισσότερα ταξίδια πραγματοποιούνται κατά τις νυκτερινές ώρες, με τα πουλιά να πετούν σε μικρές ομάδες ή μεγαλύτερα σμήνη των 200-250 ατόμων.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Γροιλανδία, την Αγία Ελένη και τα Σβάλμπαρντ, ενώ δεν είναι εξακριβωμένη η παρουσία του είδους στην Αυστραλία.
Στην Ελλάδα, ο σταχτοτσικνιάς είναι επιδημητικό και μερικώς μεταναστευτικό είδος. Έρχεται από τα μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη της Ευρώπης για να ξεχειμωνιάσει σε σημαντικούς αριθμούς, ιδιαίτερα στη βόρεια χώρα (Κερκίνη, Καστοριά, κ.α.). Στις ίδιες περιοχές φωλιάζει ως επιδημητικό πτηνό, αλλά σε μικρότερους αριθμούς. Ωστόσο, «χρησιμοποιεί» ολόκληρη την Ελλάδα ως περιοχή ανάπαυλας και ανεφοδιασμού κατά τις μεταναστεύσεις, από και προς τα εδάφη αναπαραγωγής.
Αναφέρεται και από την Κρήτη ως διαχειμάζον πτηνό, ενώ από την Κύπρο ως σπάνιο διαχειμάζον και με ελάχιστα αναπαραγωγικά ζευγάρια, αλλά πολύ κοινό κατά τις μεταναστεύσεις.
Βιότοπος
Το είδος ζει σε όλες τις κατηγορίες εσωτερικών και παράκτιων υγροτόπων, αν και τα ρηχά νερά, τα σχετικά μεγάλα θηράματα και, τέσσερις ή πέντε μήνες χωρίς πάγο κατά την εποχή αναπαραγωγής είναι μεταξύ των βασικών χαρακτηριστικών των ενδιαιτημάτων του. Απαντά σε κάθε είδους ρηχά νερά (γλυκά, υφάλμυρα ή αλμυρά), τόσο στάσιμα όσο και ρέοντα και, δείχνει προτίμηση για περιοχές με δέντρα, μιας και κουρνιάζει ή φωλιάζει πάνω σε αυτά. Ο μερικός βαθμός απομόνωσης και η κάλυψη είναι επίσης στοιχεία χαρακτηριστικά των θέσεων που επιλέγονται για κούρνιασμα και φώλιασμα.
Στην ενδοχώρα προτιμάει τα μεγάλα ποτάμια, αλλά μπορεί να βρεθεί μέχρι και σε στενά ρέματα, όχθες λιμνών (φυσικές ή διακοσμητικές), έλη, πλημμυρισμένες εκτάσεις, καλαμιώνες, ορυζώνες και άλλες αρδευόμενες περιοχές, ταμιευτήρες, αρδευτικά ή αποχετευτικά κανάλια, εσωτερικά δέλτα, νησίδες ή βράχια που προεξέχουν από το νερό.
Οι περιοχές αναπαραγωγής μπορεί να βρίσκονται από το επίπεδο της θάλασσας έως τα 500 ή ακόμη και τα 1.000 μ. αλλά, περιστασιακά, σε μεγαλύτερα υψόμετρα (2.000 μ. στην Αρμενία, 3.500-4.000 μ. στο Λαντάκ της ΒΔ. Ινδίας).
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Ποτάμια, Λίμνες, Καλαμιώνες, Έλη και Ταμιευτήρες.
Στην Ελλάδα ο σταχτοτσικνιάς φωλιάζει σε δένδρα, καλαμιώνες και απότομες πλαγιές, κοντά σε λίμνες και υφάλμυρα νερά. Τον χειμώνα και κατά τις μεταναστεύσεις, παρατηρείται σε όχθες λιμνών, αβαθή γλυκά ή παράκτια νερά, έλη και τενάγη.
Μορφολογία
thumb|right|300px|Ενήλικος σταχτοτσικνιάς Ο σταχτοτσικνιάς είναι ο μεγαλύτερος και κοινότερος ευρωπαϊκός ερωδιός, που χαρακτηρίζεται από το γκρίζο χρώμα του πτερώματός του –γκριζόλευκο το κάτω μέρος. Το μέτωπο και το στέμμα είναι λευκά, ενώ τα πλαϊνά του κεφαλιού πάνω από τους οφθαλμούς (υπερκόγχια ράχη και οφρυικό τόξο) έχουν μαύρο χρώμα. Στο πίσω μέρος του στέμματος προεξέχουν δύο χαρακτηριστικά, μακριά μαύρα φτερά που σχηματίζουν λοφίο, το οποίο δεν είναι πάντοτε διακριτό, ιδιαίτερα από κάποια απόσταση. ΟΙ παρειές και τα πλαϊνά τμήματα του μακρύ λαιμού έχουν λευκό χρώμα, ενώ ο λάρυγγας και όλη η περιοχή μέχρι το στήθος διακοσμούνται από γκριζόμαυρες ρίγες.
Το ράμφος του σταχτοτσικνιά είναι ιδιαίτερα ισχυρό, μακρόστενο και ίσιο σε σχήμα «στιλέτου». Έχει γκριζοκίτρινο χρώμα που γίνεται πιο ροδαλό-πορτοκαλί κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Το πάνω μέρος των πτερύγων είναι γκρίζο, αλλά με μαύρα ερετικά και μεγάλα πρωτεύοντα στέγαστρα. Η περιοχή του ωλέκρανου και το πατάγιο (εμπρόσθια επιφάνεια διατομής της πτέρυγας) είναι λευκά. Η κάτω επιφάνεια των πτερύγων είναι γκρί με κάποια κυανή απόχρωση, ενώ το στήθος είναι γκριζόλευκο με χαρακτηριστικά μακριά φτερά που κρέμονται, στο κάτω μέρος του. Οι πλευρές του σώματος και η περιοχή της κοιλιάς έχουν λευκό χρώμα, με μαύρα «μπαλώματα» στο σημείο που αρχίζουν οι μηροί. Οι ταρσοί και τα πόδια είναι σαρκόχρωμα γκρι, αλλά παίρνουν πιο ροδαλό χρώμα κατά την εποχή φωλιάσματος. Η ίριδα είναι κίτρινη. Τα φύλα είναι παρόμοια σε εμφάνιση, αλλά τα τα νεαρά άτομα έχουν μέτωπο, στέμμα, πλαϊνά του κεφαλιού και λαιμού γκρίζα, ενώ το κεντρικό τμήμα του λαιμού είναι ωχρόλευκο. Στην κοιλιά λείπουν τα χαρακτηριστικά μαύρα «μπαλώματα», όπως και το λοφίο του κεφαλιού, ενώ το ράμφος είναι σκούρο καφέ.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:        )
Τροφή
Ο τρόπος σύλληψης του θηράματος είναι εκείνος των ερωδιών, δηλαδή το πουλί περιμένει εντελώς ακίνητο (frozen still) πάνω από ένα πιθανό πέρασμα στο νερό και, την κατάλληλη στιγμή, καμακώνει (sic) το θύμα με το οξύτατο ράμφος του. Πολλές φορές, ο σταχτοτσικνιάς περιμένει το θήραμά του, στηριζόμενος μόνο στο ένα (1) πόδι. Τα μεγαλύτερα θηράματα μεταφέρονται και καταναλώνονται έξω από το νερό, στην όχθη.
Πτήση
thumb|right|300px|Η χαρακτηριστική φιγούρα του σταχτοτσικνιά όταν πετάει Ο σταχτοτσικνιάς πετάει με αργά, ακανόνιστα φτεροκοπήματα και εντελώς ανοιγμένες πτέρυγες, που φαίνονται στρογγυλεμένες και, συνήθως τις διατηρεί υψηλότερα από το οριζόντιο επίπεδο, σε σχήμα τόξου, ενώ τα πόδια εξέχουν πολύ από το πίσω μέρος του σώματος. Επίσης, κρατάει τον μακρύ του λαιμό κυρτωμένο ανάμεσα στους ώμους σε χαρακτηριστικό S. Αυτό το στοιχείο είναι χαρακτηριστικό των ερωδιών και τους διακρίνει από τους πελαργούς, τους γερανούς, και άλλα συγγενικά γένη, κατά την πτήση.
Φώλιασμα
Ο σταχτοτσικνιάς, στην Ευρώπη αποτελεί σχετικά κοινό είδος που, στις περιοχές όπου αναπαράγεται, μπορεί να φωλιάζει κατά αποικίες δεκάδων ατόμων, οι οποίες αποκαλούνται με την χαρακτηριστική ονομασία ερωδιώνες (heronries). Πολύ σπάνια παρατηρείται να φωλιάζει μοναχικά.
Η φωλιά είναι μια πλατφόρμα από χοντρά κλαδιά, που συχνά επαναχρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια διαδοχικών ετών. Συνήθως είναι τοποθετημένη σε ένα δέντρο έως 50 μ. ψηλά, αλλά μπορεί να βρίσκεται και στο έδαφος, στην άκρη μιας ορθοπλαγιάς, σε θάμνους, γλώσσες άμμου ή καλαμιώνες. Ειδικά στους τελευταίους, η φωλιά κατασκευάζεται από καλάμια, ενώ στο έδαφος φωλιές μπορεί να είναι μια απλή κοιλότητα που περιστοιχίζεται από μικρές πέτρες και φερτά υλικά. Το υλικό επίστρωσης είναι λεπτά κλαδιά, βλαστοί ή ρίζες ανάλογα με την περίσταση. Δομείται από το θηλυκό, ενώ το αρσενικό προμηθεύει τα υλικά.
Oι φωλιές συνήθως βρίσκoνται σε «βολική απόσταση», 2-38 χλμ. από τις προνομιούχες περιοχές σίτισης. Όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, βρίσκονται κοντά η μία στην άλλη, κάποιες φορές πολλές μαζί σε ένα (1) δένδρο. Η περίοδος φωλιάσματος αρχίζει τον Φεβρουάριο και διαρκεί μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ, αλλά σε περίπτωση απώλειας μπορεί να επαναληφθεί. thumb|right|300px|Ενήλικος και νεαρός σταχτοτσικνιάς (δεξιά) στη φωλιά
Η γέννα αποτελείται από 3-5 (μερικές φορές 6, σπανίως 7) αβγά, διαστάσεων 59,9 Χ 43,2 χιλιοστών και βάρους 61 γραμμαρίων, εκ των οποίων ποσοστό 8% είναι κέλυφος, που εναποτίθενται ανά διαστήματα δύο ημερών. Η έναρξη της επώασης εξαρτάται από τον αριθμό των αβγών, πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και διαρκεί (23-) 25 έως 26 (-28) ημέρες.
Οι νεοσσοί είναι ημι-φωλεόφιλοι, χρήζουν δηλαδή μερικής προστασίας από τους γονείς, οι οποίοι μεταφέρουν την τροφή στον πρόλοβό τους και την εξεμούν στο ράμφος των νεοσσών. Πτερώνονται στις 50-55 ημέρες, περίπου.
Απειλές
Στην Ευρώπη, το είδος ήταν υπό δίωξη κατά τον 19ο αιώνα, λόγω της κατανάλωσης ψαριών που το οδήγησε σε ανταγωνισμό με τους αλιείς και τους υδατοκαλλιεργητές. Αν και οι θανατώσεις δεν είχαν αντίκτυπο στον παγκόσμιο πληθυσμό (ίσως επειδή μικρά πουλιά σκοτώνονταν ως επί το πλείστον), ck 2005) περίπου 800 ερωδιοί εκτιμάται ότι έχαναν τη ζωή τους κάθε χρόνο στα ιχθυοτροφεία της Σκωτίας, μεταξύ 1984 και 1987.
Η υλοτομία αποτελεί απειλή σε μεγάλο μέρος της κατανομής του πτηνού, διότι κόβονται δένδρα που χρησιμοποιούνται από τις αποικίες φωλιάσματος. Το είδος είναι επίσης ευαίσθητο στη γρίπη των πτηνών και την αλλαντίαση, οπότε μπορεί να απειλούνται από μελλοντικά κρούσματα των ασθενειών αυτών. Τέλος, πολλά πτηνά που θηρεύονται, αποτελούν αντικείμενο εμπορίου σε αγορές παραδοσιακής «ιατρικής» στη Νιγηρία.
Κατάσταση πληθυσμού
Παρά τις προαναφερθείσες απειλές, τo είδος δεν διατρέχει κάποιο σοβαρό κίνδυνο, και αξιολογείται σε παγκόσμιο επίπεδο, ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Άλλες ονομασίες
Ο Σταχτοτσικνιάς απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες: Σταχτοερωδιός, Τρυγονοκράχτης, Τρυγονοσούρτης, Ψαροφάγος και Ψαροφάς.
Κουλτούρα
ΟΙ ονομασίες Τρυγονοκράχτης και Τρυγονοσούρτης για τον σταχτοτσικνιά, προέρχονται από τη δοξασία, ότι ηγείται των σμηνών των τρυγονιών κατά τις μεταναστεύσεις τους και τα καλεί να τον ακολουθήσουν.
Σημειώσεις
i. Υπάρχει έντονη διαφωνία μεταξύ των ερευνητών για το, εάν η οικογένεια Ερωδιίδες ανήκει στα Πελαργόμορφα ή στα Πελεκανόμορφα, ενώ αμφισβητείται ακόμη και η ύπαρξη της τάξης Πελεκανόμορφα! Ωστόσο, προς το παρόν, και κατόπιν εισήγησης του Διεθνούς Ορνιθολογικού Συνεδρίου (IOC), οι οικογένειες Ερωδιίδες (Ardeidae) και Θρησκειορνιθίδες (Thresciornithidae) ταξινομούνται στην τάξη Πελεκανόμορφα αντί για την «παραδοσιακή» Πελαργόμορφα. Αυτή η απόφαση πάρθηκε κατόπιν έρευνας μοριακών δεδομένων που πραγματοποιήθηκε το 2008.
Πηγές
Κατηγορία:Ερωδιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
Αδελφότητα Φούτζιγουαρα
Η αδελφότητα Φούτζιγουαρα (ιαπωνικά: 藤原 氏, Fujiwara-uji ή Fujiwara-shi), για λόγους συντομίας, πολλές φορές αναφέρεται ως Tōshi (ιαπωνικά: 藤 氏), κατάγεται από τη φυλή Nakatomi και συνεπώς κατάγεται απο την Ame-no-Koyane-no-Mikoto. Η αδελφότητα Fujiwara ήταν μια ισχυρή οικογένεια αντιβασιλέων στην Ιαπωνία. Η ιστορία της αδελφότητας, γραμμένη τον 8ο αιώνα μ.Χ ,γνωστή και ως  Tōshi Kaden (ιαπωνικά: 藤 氏 家 伝),  αναφέρει τα ακόλουθα στη βιογραφία του πατριάρχη της αδελφότητας, Nakatomi no Kamatari (614 μ.Χ–669 μ.Χ): της επαρχίας Takechi της επαρχίας Yamato «Ο Καματάρι, υπουργός του εσωτερικού ανακτόρου που ονομαζόταν επίσης" Chūrō ", ήταν άνθρωπος της περιοχής Takechi της επαρχίας Yamato. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από την Ame no Koyane no Mikoto, και για γενιές ήταν αυτοί που όριζαν τις τελετές για τον Ουρανό και τη Γη, εναρμονίζοντας το διάστημα μεταξύ των ανθρώπων και των θεών. Επομένως, διατάχθηκε η αδελφότητα τους να ονομάζεται Ōnakatomi.
Η αδελφότητα δημιουργήθηκε όταν ο ιδρυτής, Nakatomi no Kamatari (614–669) της φυλής Nakatomi, ανταμείφθηκε από τον αυτοκράτορα Tenji με το τιμητικό «Fujiwara», το οποίο εξελίχθηκε ως επώνυμο για το Kamatari και τους απογόνους του. Με τον καιρό, το Φούτζιγουαρα έγινε γνωστό ως όνομα της αδελφότητας.
Η αδελφότητα Φούτζιγουαρα κυριάρχησε στην ιαπωνική πολιτική της περιόδου Heian (794–1185) καθώς είχαν το μονοπώλιο στις θέσεις αντιβασιλέων, sesshō και kampaku. Η πρωταρχική στρατηγική της οικογένειας για να αποκτήσει επιρροή ήταν μέσω του γάμου των κορών της αδελφότητας με τους αυτοκράτορες. Μέσα από αυτό, η Φούτζιγουαρα αποκτούσε επιρροή στον επόμενο αυτοκράτορα που, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση εκείνης της εποχής, θα μεγάλωνε στο νοικοκυριό από την πλευρά της μητέρας του και θα όφειλε πίστη στον παππού του.
Καθώς οι παραιτούμενοι αυτοκράτορες ανέλαβαν την εξουσία ασκώντας insei (ιαπωνικά: 院 政, μοναστηριακός κανόνας) στα τέλη του 11ου αιώνα, και στη συνέχεια ακολούθησε η άνοδος της τάξης των πολεμιστών (σαμουράι), η αδελφότητα έχασε σταδιακά τον έλεγχό της πολιτικής.
Η αδελφότητα Φούτζιγουαρα του Βορρά (Ōshū Fujiwara) κυβέρνησε την περιοχή Tōhoku (βορειοανατολικά Honshū) της Ιαπωνίας κατά τον 12ο αιώνα.
Πέρα από τον 12ο αιώνα, συνέχισαν να μονοπωλούν τους τίτλους του sesshō και του kampaku για μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου το σύστημα καταργήθηκε στην περίοδο των Meiji. Αν και η επιρροή τους μειώθηκε, μέλη της αδελφότητας παρέμειναν στενοί σύμβουλοι των διαδόχων Αυτοκράτορων.
Παραπομπές
https://www.britannica.com/topic/Fujiwara-family
https://www.ancient.eu/Fujiwara_Clan/
http://kansai-odyssey.com/fujiwara-clan-japan-history/
Κατηγορία:Αδελφότητες
Τεφνούτ
Η Τεφνούτ (επίσης Τεφνέτ και Θέφνις) μάλλον πρέπει να ήταν θεολογική οντότητα της Αιγυπτιακής Μυθολογίας παρά πραγματικό πρόσωπο. Στην Ηλιούπολη θεωρείτο δίδυμη αδελφή και σύζυγος του Σου, αλλά απ' ό,τι φαίνεται, σε αρχαιότερους χρόνους σχημάτιζε ζεύγος με κάποιο θεό Τεφέν, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο πέρα από το όνομά του. Η Τεφνούτ και ο Σου αποτελούσαν το πρώτο ζεύγος της Ηλιοπολιτικής Εννεάδας.
Ήταν θεά της δροσιάς ή της βροχής, λίαν απαραίτητες στις κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής και θεωρείτο επίσης ηλιακή θεότητα, η οποία απεικονίζονταν με μορφή λέαινας ή γυναικός με κεφάλι λέαινας και ο αδελφός της ως λέων. Με τη μορφή αυτή την απεικονίζει ο μύθος να περνά στη Νουβία, μετά από φιλονικία με τον σύζυγό της. Οι Έλληνες την ταύτιζαν κάποιες φορές με την Άρτεμη και στα κείμενα περιγράφεται ως ωχρά αδελφή του Σου, καθώς τον βοηθούσε να κρατά τον ουρανό. Η Τεφνούτ υποδέχονταν μαζί με τον αδελφό της κάθε πρωί τον Ήλιο, όταν εκείνος ανέτειλε πίσω από τα ανατολικά βουνά, ως συμβολικές μορφές της αιωνιότητας.
Οικογένεια
Στην Heliopolitan θεολογία, ο Atum δημιούργησε το πρώτο ζευγάρι της Εννεάδας της Ηλιούπολης, Shu και Tefnut με αυνανισμό ή φτάρνισμα. Η Τεφνούτ ήταν η μητέρα της Nut και του Geb και γιαγιά των Osiris, Isis, Set, και Nephthys. Δισέγγονα της ήταν ο Ώρος και ο Άνουβης.
Μύθοι
Σε έναν μύθο, που αντιπροσωπεύει μια τρομερή καιρική καταστροφή στο τέλος του Παλαιού Βασιλείου, λέγεται ότι η Tefnut και ο Shu κάποτε διαφώνησαν και η Tefnut άφησε την Αίγυπτο για τη Nubia (η οποία ήταν πάντα πιο εύκρατη). Λέγεται ότι ο Shu γρήγορα αποφάσισε ότι του έλειπε, αλλά άλλαξε σε γάτα που κατέστρεψε οποιονδήποτε άνθρωπο ή θεό που την πλησίασε. Ο Θωθ, μεταμφιεσμένος, κατάφερε τελικά να την πείσει να επιστρέψει.
Σύμφωνα με την κοσμολογία Heliopolitan, το πρώτο ζευγάρι κοσμικών στοιχείων, Shu και Tefnut, δημιούργησαν τη θεά του ουρανού, την Νουτ και τον θεό της γης, Γκεμπ. Ο Shu χώρισε την Nut από τον Geb όταν βρίσκονταν σε ερωτική πράξη, δημιουργώντας δυαδικότητα στον κόσμο: πάνω και κάτω, φως και σκοτάδι, καλό και κακό. Πριν από τον διαχωρισμό τους, όμως, η Nut είχε γεννήσει τους θεούς Ίσιδα, Όσιρις, Νέφθυς (Horus) και Σεθ. Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι αν ο Shu δεν κρατούσε την Nut (ουρανό) και το Geb (γη) χωριστά δεν θα υπήρχε τρόπος για να υπάρξει φυσικά προφανής ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εννεάδα της Ηλιούπολης Κατηγορία:Θεότητες της βροχής Κατηγορία:Θεότητες του ανέμου Κατηγορία:Αιγύπτιες θεές Κατηγορία:Θεές της γονιμότητας Κατηγορία:Θεές του νερού Κατηγορία:Θεές των ζώων Κατηγορία:Μυθολογικά αιλουροειδή Κατηγορία:Ανθρωπόμορφα ζώα
Άτυς (γιος του Κροίσου)
Ο Άτυς ήταν γιος του βασιλέα της Λυδίας, Κροίσου. Απέκτησε γιο που ονομάστηκε Πυθίος.
Σύμφωνα με το πρώτο βιβλίο των Ιστοριών του Ηροδότου, ο Κροίσος είχε ένα όνειρο, στο οποίο ο Άτυς σκοτωνόταν από δόρυ. Ως αποτέλεσμα, ο Κροίσος πάντρεψε αμέσως τον γιο του και τον έστειλε μακριά από το πεδίο του πολέμου. Εκείνη την εποχή, ένας γιγάντιος αγριόχοιρος τρομοκρατούσε τους Μυσούς, οι οποίοι ζήτησαν από τον Κροίσο να στείλει μια ομάδα αρίστων ανδρών με αρχηγό τον Άτυ. Ο Κροίσος αρχικά αρνήθηκε, αλλά ο Άτυς δήλωσε πως μπορούσε να κυνηγήσει αγριόχοιρους, καθώς οι τελευταίοι δεν κυκλοφορούσαν με σιδηρά όπλα. Ο Κροίσος έδωσε τη συγκατάθεση του, αλλά έστειλε τον Άδρηστα ως σωματοφύλακα του Άτυος. Κατά τη διάρκεια του κυνηγιού, ωστόσο, ο Άδρηστος σκότωσε κατά λάθος τον Άτυ καθώς έριχνε το δόρυ του κατά του ζώου. Μετά απ' αυτό, ο Άδρηστος αυτοκτόνησε πάνω στον τάφο του Άτυος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μερμνάδων
Άσραμ
Τα άσραμ ήταν ερημητήρια Ινδουιστών σοφών στην αρχαία Ινδία, οι οποίοι κατέφευγαν εκεί για να βρουν γαλήνη, με στόχο την περισυλλογή. Τα άσραμ λειτουργούσαν και ως σχολεία. Οι μαθητές έμεναν μέσα στο χώρο του άσραμ, συμμετείχαν στις εργασίες και εξασκούνταν σωματικές και πνευματικές ασκήσεις. Τέτοιου είδους ασκήσεις αποτελούν, για παράδειγμα, η Γιόγκα και ο Διαλογισμός. Ο δάσκαλος στα σανσκριτικά ονομάζεται Γκουρού (ή Γκούρου).
Σημερινή εποχή
Στη σημερινή εποχή λειτουργούν άσραμ στην Ινδία ως ομάδες που έχουν σχηματιστεί με σκοπό την πνευματική ανύψωση των μελών τους. Σε μερικά από αυτά γίνεται χρήση και της αγγλικής γλώσσας, αφού γεμίζουν με διάφορα άτομα από τη Δύση. Φαίνεται πως υπάρχει μια συνεχόμενη και συνεχιζόμενη τάση προς την πνευματική παράδοση της Ινδίας στο Δυτικό κόσμο. Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για αυτή την τάση, η οποία ξεκίνησε από το φιλοσοφική θρησκεία της Θεοσοφίας τον 19ο αιώνα, θεωρείται ότι ήταν και το κίνημα των χίπηδων.
Κατηγορία:Ινδουισμός
456
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 456 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κατάλογος αντικειμένων Μεσιέ
Ο κατάλογος των αντικείμενων Μεσιέ είναι μια συλλογή αστρονομικών αντικειμένων που καταχωρήθηκαν από τον Γάλλο αστρονόμο Σαρλ Μεσιέ (Charles Messier).
Ο Χάρτης των Αντικειμένων Μεσιέ
frame|left|Τα Αντικείμενα Μεσιέ.
Παραπομπές
Αντικείμενο Μεσιέ Κατάλογος *
Έθελχελμ
Ιστορικές αναφορές
Μερικοί ιστορικοί τον ταυτίζουν με τον Έθελχελμ που διετέλεσε κόμης του Γουιλσάιρ και ήταν πατέρας της Έλφλιντ του Ουέσσεξ της δεύτερης συζύγου του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου (899). Η ιστορικός Μπάρμπαρα Γιόρκε (γεν. 1951) απέρριψε αυτή την αναφορά με τον ισχυρισμό ότι δεν ήταν συνηθισμένη πρακτική για τους Έθελινγκ να παίρνουν τον τίτλο του κόμη και μια αναφορά του βασιλιά Αλφρέδου στον κόμη Έθελχελμ δεν λέει τίποτα για συγγένεια μεταξύ τους. Ο γάμος επιπλέον του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου με μια πρώτη του ξαδέλφη θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν αιμομιξία. Με τον θάνατο του Αλφρέδου του Μέγα (899) ο μικρότερος αδελφός του Έθελχελμ Έθελγουλντ Έθελινγκ διεκδίκησε τον θρόνο του Ουέσσεξ από τον ξάδελφο τους Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο. Ο ιστορικός Έθελγουιρντ (πέθανε γύρω στο 998) διεκδίκησε την καταγωγή του από τον Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ, αν ισχύει πιθανό να ήταν απόγονος του Έθελχελμ, μερικοί γενεαλόγοι ισχυρίζονται την καταγωγή του Γκόντουιν του Ουέσσεξ από τον πατέρα του αλλά οι ιστορικοί το έχουν απορρίψει.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Σάσα Μανέττα
Η Σάσα Μανέττα (Νίκαια Αττικής, Πειραιάς – Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2020 ) ήταν ελληνίδα βραβευμένη στιχουργός, ηθοποιός, συγγραφέας, ποιήτρια  και δημοσιογράφος, η πρώτη παρουσιάστρια στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Γονείς της ήταν ο δημοσιογράφος Τάκης Μανέττας και η ανιψιά του ποιητή Γιώργου Βιζυηνού, Βαρβάρα Βιζυηνού. Σπούδασε σκηνογραφία και υποκριτική και έλαβε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις. Εργάσθηκε στην κρατική τηλεόραση, ενώ συνέγραψε τους στίχους εκατοντάδων τραγουδιών. Ήταν τιμημένη τρις με πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης και άλλες τρεις με μικρότερες διακρίσεις. Εξέδωσε μία βραβευμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού ποιητική συλλογή, ενώ έγραψε νουβέλες και μυθιστορήματα. Πρωταγωνίστησε, επίσης, σε ταινίες του κινηματογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες τηλεπαρουσιαστές
Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός
Ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός (Γ.Ο.Κ.) είναι νόμος του ελληνικού κράτους (Νόμος 1577/1985 «Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός», ΦΕΚ 210/Α/18-12-1985, όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τον Νόμο 2381/2000 «Τροποποίηση των διατάξεων του ν. 1577/1985 "Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός" και άλλες πολεοδομικές διατάξεις», ΦΕΚ 140/Α/13-6-2000] ), που ρυθμίζει τα σχετικά με την εκτέλεση δομικών έργων. Ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός μαζί με τον Κτιριοδομικό Κανονισμό είναι η βασική νομοθεσία που διέπει την κατασκευή κτιρίων στην Ελλάδα. Το 2012 αντικαταστάθηκε από τον Νέο Οικοδομικό Κανονισμό (Ν.Ο.Κ.)
Σκοπός
Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός έχει σκοπό τον καθορισμό των όρων, των περιορισμών και των προϋποθέσεων για την σωστή εκτέλεση οποιασδήποτε κατασκευής μέσα ή έξω από τα εγκεκριμένα σχέδια πόλεων ή οικισμών (κατασκευές εντός ή εκτός σχεδίου). Επιδίωξη των προβλεπόμενων μέτρων είναι η προστασία του φυσικού, οικιστικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος και η εξυπηρέτηση του κοινωνικού συμφέροντος.
Πηγές
Κατηγορία:Δόμηση Κατηγορία:Ελληνικοί Νόμοι
Ατς (πόλη)
Το Ατς (ουγγρ. Ács, γερμ. Atsch) είναι κωμόπολη της βόρειας Ουγγαρίας, στην Κομητεία Κόμαρομ-Έστεργκομ. Ο πληθυσμός της το 2004 ήταν 7.260 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Το Ατς βρίσκεται στο Διαμέρισμα Κόμαρομ, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 47°43΄ Βόρειο και μήκος 18°01΄ Ανατολικό. Αυτές αντιστοιχούν στο ανατολικό μέρος της Μικρής Ουγγρικής Πεδιάδας, κοντά στη συμβολή του ποταμού Κόνκο με τον Δούναβη, από τον οποίο απέχει μόλις τρία χιλιόμετρα. Δεδομένου ότι στο σημείο αυτό ο Δούναβης αποτελεί το σύνορο μεταξύ Ουγγαρίας και Σλοβακίας, το Ατς είναι ουσιαστικά ένας παραμεθόριος οικισμός. Επίσης απέχει οκτώ χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη Κόμαρνο, ενώ η οδική απόστασή της από τη Βουδαπέστη είναι 98,2 χιλιόμετρα (αυτοκινητόδρομος M1).
Ιστορία
Το Ατς ήταν οικισμός ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή, οπότε ήταν ενταγμένος στην Επαρχία της Παννονίας. Υπήρχαν δύο ρωμαϊκά κάστρα στην περιοχή, το Ad Mures και το Ad Statuas.
Μια πρώιμη μνεία του 13ου αιώνα αποκαλεί τον τόπο Iwan de As, ενώ ένα έγγραφο του 1346 τον ονομάζει Alchy.
Το 1970 η πόλη ανακηρύχθηκε «μεγάλη κοινότητα» (Nagyközség), ενώ την 1η Ιουλίου 2007 ανακηρύχθηκε «πόλη».
«Αδελφές» πόλεις
Το Ατς είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω τρεις κωμοπόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ατς
459
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 459 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Purple Hits
Purple Hits είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2003 από την εταιρεία "ΕΜΙ", μόνο στη Φινλανδία, σε μορφή διπλού CD. Η συλλογή αυτή, γνώρισε επιτυχία στη συγκεκριμένη χώρα, αφού ανέβηκε στο Top-10 και παρέμεινε στα τσαρτ για δώδεκα εβδομάδες.
Τραγούδια
CD 1
1. Hush (South) - 4:24
2. Kentucky Woman (Diamond) - 4:41
Λίμνη Βιέδμα
Η Λίμνη Βιέδμα (ισπανικά: Lago Viedma, προφορά ΔΦΑ : [laɣo ˈβjeðma]) είναι λίμνη στη νότια Παταγονία, κοντά στα σύνορα μεταξύ Χιλής και Αργεντινής, και έχει μήκος περίπου 80 χλμ.. Πήρε το όνομά της από τον Ισπανό εξερευνητή Αντόνιο δε Βιέδμα, ο οποίος το 1783 ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στις όχθες της.
Purple Hits
Τραγούδια
4. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:26
Λίμνη Βιέδμα
thumb|255px|Άποψη της λίμνης από το διάστημα τον Οκτώβριο του 1994 Η πόλη του Ελ Τσαϊτέν και οι κορυφές των Άνδεων Σέρρο Τόρρε και Φιτζ Ρόι βρίσκονται κοντά στη λίμνη Βιέδμα. Η λίμνη τροφοδοτείται κυρίως από τον παγετώνα Βιέδμα στο δυτικό άκρο της. Ο παγετώνας Βιέδμα έχει 3 χλμ. πλάτος στο τέρμα του στη λίμνη. Νερό από τη Λίμνη Βιέδμα ρέει στη Λίμνη Αρχεντίνο, μέσω του μήκους 50 χιλιομέτρων ποταμού Λα Λεόνα, και τελικά από εκεί στον Ατλαντικό Ωκεανό μέσω του ποταμού Σάντα Κρους.
Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης βρίσκεται στο έδαφος της Αργεντινής. Ωστόσο, οι δυτικές όχθες της φθάνουν στο Παγοπέδιο της Νότιας Παταγονίας σε μία περιοχή όπου τα ακριβή σύνορα παραμένουν ακαθόριστα.
Purple Hits
Τραγούδια
6. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:14
Λίμνη Βιέδμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Αργεντινής Κατηγορία:Λίμνες της Χιλής Κατηγορία:Παγετωνικές λίμνες
Purple Hits
Τραγούδια
7. Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:22
9. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:59
10. I'm Alone (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:55
11. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:09
12. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:05
13. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:40
14. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:19
15. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:28
CD 2
1. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:48
2. Burn (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) - 6:00
3. Mistreated (Blackmore, Coverdale) - 7:25
5. Soldier of Fortune (Blackmore, Coverdale) - 3:13
6. Comin' Home (Bolin, Coverdale, Paice) - 3:51
7. You Keep on Moving (Coverdale, Hughes) - 5:18
8. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover) - 5:19
9. Knockin' at your Back Door (Blackmore, Gillan, Glover) - 7:00
10. Fire in the Basement (Blackmore, Turner, Glover, Lord, Paice) - 4:42
11. Ramshackle Man (Blackmore, Gillan, Glover) - 5:33
12. The Battle Rages On... (Blackmore, Gillan, Lord, Paice) - 5:54
13. Vavoom: Ted the Mechanic (Gillan, Glover, Morse, Paice) - 4:14
14. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 4:35
Θέσεις τσαρτ
Purple Hits (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Ιούνιος 2003
Τα μέλη των Deep Purple
Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια του "Purple Hits" προέρχονται από έξι διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969), την Mark II (1969-1973), την Mark III (1974-1975), την Mark IV (1975-1976), την Mark V (1990-1992) και την Mark VII (1994-2002) και είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Κερίντσι
Το όρος Κερίντσι (Kerinci, Kerintji, Berapi Kurinci, Kerinchi ή Korinci/Korintji), ή κορυφή Ιντραπούρα (Indrapura/Indrapoera) είναι ηφαίστειο στη νήσο Σουμάτρα της Ινδονησίας. Περιβάλλεται από το πυκνό δάσος του Εθνικό Πάρκο Κερίντσι Σεμπλάτ, που φιλοξενεί τα απειλούμενα είδη τίγρη της Σουμάτρας και ρινόκερος της Σουμάτρας.
Γεωγραφία
Με υψόμετρο κορυφής 3.805 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το Κερίντσι είναι το υψηλότερο ηφαίστειο της Ινδονησίας και το υψηλότερο βουνό της Σουμάτρας, καθιστώντας τη Σουμάτρα την πέμπτη κατά σειρά μέγιστου υψομέτρου νήσο της Γης μετά τη Νέα Γουινέα, τη μεγαλόνησο της Χαβάης, το Βόρνεο και την Ταϊβάν. Επιπλέον, είναι το υψηλότερο ηφαίστειο ασιατικής νήσου και το δεύτερο υψηλότερο ηφαίστειο σε νησί παγκοσμίως μετά το Μάουνα Κέα. Σε ακτίνα 1.905 χιλιομέτρων γύρω του δεν υπάρχει άλλη υψηλότερη κορυφή.
Το Κερίντσι βρίσκεται στα σύνορα των επαρχιών Τζάμπι και Δυτική Σουμάτρα, στο δυτικό κεντρικό μέρος του νησιού, περίπου 130 χλμ. νότια της πόλης Πάνταν. Αποτελεί μέρος της αλυσίδας ηφαιστείων όρη Μπαρισάν, που εκτείνεται σε όλο το μήκος της Σουμάτρας. Ο ηφαιστειακός κώνος του, με διαστάσεις 25 επί 13 χλμ. στη βάση του είναι επιμήκης κατά τη διεύθυνση βορρά-νότου. Στην κορυφή υπάρχει βαθύς κρατήρας με διάμετρο 600 μέτρα, που συχνά γεμίζει μερικώς με νερό, δημιουργώντας μια μικρή κρατηρολίμνη στον πυθμένα του.
Λίμνες
left|thumb|Μια ματιά μέσα στον κρατήρα του Κερίντσι Το Εθνικό Πάρκο Κερίντσι Σεμπλάτ περιέχει τουλάχιστον 15 αξιοσημείωτες λίμνες. Η μεγαλύτερη είναι η λίμνη Κερίντσι (42 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε υψόμετρο 650 μέτρα), με τη Γκουνούνγκ Τουτζού (Gunung Tujuh) να έρχεται δεύτερη. Στη λίμνη Κερίντσι γίνεται το ετήσιο ομώνυμο φεστιβάλ. Η Γκουνούνγκ Τουτζού (= «Λίμνη των Επτά Βουνών») είναι μια καλντέρα εσβεσμένου ηφαιστείου που περιβάλλεται από επτά κορυφές και έχει υψόμετρο 1.996 μέτρα, κάτι που την καθιστά την υψηλότερη λίμνη της νοτιοανατολικής Ασίας.
Ανάβαση
Η ανάβαση στο Κερίντσι μπορεί να γίνει ξεκινώντας από το χωριό Κερσίκ Τούο, 6 ως 7 ώρες από το Πάνταν με λεωφορείο. Η ανάβαση και η κατάβαση μέχρι την κορυφή συνήθως διαρκεί δύο ημέρες με μία διανυκτέρευση στο βουνό. Μπορεί όμως κάποιος να ανεβεί μόνο μέχρι το Καταφύγιο (Camp) 2 ή το 3.
Οι κατώτερες πλαγιές καλύπτονται από πυκνή ζούγκλα και μπορεί το έδαφός τους να καταστεί λασπώδες και γλιστερό, ακόμα και από μικρά ψιχαλίσματα, που μπορεί να συμβούν πού και πού ακόμα και κατά την ξηρή εποχή. Για την ανάβαση στο ηφαίστειο χρειάζεστε έναν οδηγό, καθώς υπήρξαν περιπτώσεις ανθρώπων που εξαφανίσθηκαν για πάντα κατά την προσπάθεια να ανεβούν μόνοι τους στο βουνό.
Οι Kecik Wok Gedang Wok
Σε έρευνα του 1973 η φυλή Kecik Wok Gedang Wok αναγνωρίζεται ως η πρώτη που εγκαταστάθηκε σε ένα υψίπεδο στο βουνό Κερίντσι, πριν από 10 χιλιάδες χρόνια. Σήμερα, η φυλή περιορίσθηκε εξαιτίας της αφομοιώσεως με πρωτο-μαλαϊκές φυλές, που ήρθαν στην περιοχή πολύ αργότερα. Υπάρχουν περί τις 135 διαλέκτους που χρησιμοποιούνται μόνο στην περιοχή, κάτι που καθιστά δύσκολη τη διεξαγωγή εθνογραφικών αναλύσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ινδονησίας Κατηγορία:Σουμάτρα
Αιμίλιος Βεάκης
Ο Αιμίλιος Βεάκης (Πειραιάς, 13 Δεκεμβρίου 1884 – Αθήνα, 29 Ιουνίου 1951) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς. Διακρίθηκε στους Βαλκανικούς πολέμους, έλαβε μέρος στην Αντίσταση κατά την Κατοχή ως μέλος του ΕΑΜ, αλλά αργότερα δέχτηκε διώξεις λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων.
Βιογραφία
Εγγονός του λόγιου και θεατρικού συγγραφέα Ιωάννη Βεάκη, αλλά ορφανός και από τους δυο γονείς, πέρασε τα παιδικά του χρόνια μαζί με άτεκνους συγγενείς. Παρά τις ενστάσεις των κηδεμόνων του, γράφτηκε σε ηλικία 16 ετών (1900) στη Βασιλική Δραματική Σχολή. Μετά την απότομη διακοπή της δραματικής σχολής του Βασιλικού Θεάτρου, εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου και σπούδασε ζωγραφική. Το 1901, όμως, διέκοψε τις σπουδές του και άρχισε την καριέρα του ως ηθοποιός στον Βόλο με τον θίασο της Ευαγγελίας Νίκα. Από τότε θα περιοδεύσει στις επαρχίες όπου υπάρχει ελληνικό στοιχείο, μέχρι την επιστράτευσή του στους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), κατά την οποία και θα προαχθεί σε λοχία λόγω «ανδραγαθίας».
Επιστρέφοντας από το μέτωπο, ο Βεάκης συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής (Τηλέμαχου Λεπενιώτη, Χριστίνας Καλογερίκου, Μαρίκας Κοτοπούλη, Κυβέλης, Θωμά Οικονόμου) και διακρίθηκε σε όλα τα θεατρικά είδη. Αναδείχθηκε εξαίρετος καρατερίστας και διέπρεψε στις κλασικές τραγωδίες και δράματα. Σταθμός στην καριέρα του θεωρήθηκε η ερμηνεία του Οιδίποδα στην ομώνυμη τραγωδία (Οιδίπους τύραννος), σε σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη με την Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου. Από το 1932 μεσουράνησε στο επανασυσταθέν Βασιλικό Θέατρο, ως Εθνικό Θέατρο. Διετέλεσε και ο ίδιος θιασάρχης του, καθώς επίσης και καθηγητής υποκριτικής στην επαγγελματική σχολή του Εθνικού θεάτρου.
Πόλεμοι
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, συνεργάστηκε με την κυρία Κατερίνα και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση από τις τάξεις του ΕΑΜ. Μετά τα Δεκεμβριανά, ακολούθησε το ΕΑΜ μαζί με άλλους ηθοποιούς στην υποχώρηση προς τα βουνά, όπου και συνέχισαν να δίνουν θεατρικές παραστάσεις. Υπήρξε μέλος του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου. Για αυτήν την πολιτική του τοποθέτηση ο Βεάκης μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας αντιμετώπισε διώξεις που κλόνισαν την υγεία του και έκαμψαν την ιδιοσυγκρασία του.
Θάνατος
Συνταξιοδοτήθηκε το 1947 και έκανε κάποιες σποραδικές εμφανίσεις, μέχρι τις αποχαιρετιστήριες παραστάσεις του στο Εθνικό Θέατρο τον Απρίλιο και το Μάιο του 1951. Πέθανε ξεχασμένος και πένης και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο.
Οι τιμές μετά θάνατον
Μετά τον θάνατό του, αναγνωρίστηκε μερικώς η τεράστια προσφορά του στο ελληνικό θέατρο με ορισμένες τιμητικές κινήσεις. Το σύγχρονο θερινό θέατρο -τύπου αρχαίου θεάτρου- "Σκυλίτσειο" στη Καστέλλα, στον Πειραιά, που είχε ανεγείρει ο δήμαρχος Αριστείδης Σκυλίτσης το 1969, μετονομάσθηκε το 1976 σε "Βεάκειο". Επίσης προτομή του Αιμίλιου Βεάκη ανεγέρθη στη δεξιά πλευρά της πρόσοψης του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά, ενώ το θεατρικό μουσείο απονέμει σε άνδρες ηθοποιούς από το 1994 και ανά διετία, το έπαθλο «Αιμίλιος Βεάκης» για την ερμηνεία α' ανδρικού ρόλου, καθώς και το τιμητικό έπαθλο Βεάκη για τη συνολική προσφορά τους στο θέατρο.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ριμπάτ Σαράφ
Το Ριμπάτ Σαράφ (Περσικά: رباط شرف) είναι ένα καραβάν σαράι (σημείο ανάπαυσης ταξιδιωτών) το οποίο χρονολογείται από το 1114. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Ιράν στην επαρχία Ραζαβί Χορασάν. Πιθανολογείται ότι ανοικοδομήθηκε από τον Σαράφ αλ-Ντιν ιμπν Ταχίρ (ηγεμόνα της επαρχίας του Χορασάν). Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται 7 χιλιόμετρα μακρυά από το χωριό Σχολόκ (130 χιλιόμετρα από τη Μασχάντ).
Περιγραφή
Ανοικοδομήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει οχύρωση ώστε να προστατεύονται τα καραβάνια από τις επιθέσεις ληστών. Μάλιστα υπήρχε μόνο μια πύλη εισόδου η οποία μπορούσε να φρουρείται. Το συγκρότημα έχει μέγεθος 110x75 μέτρα και είναι περιτοιχισμένο από πλίθινους τείχους ύψους 6 μέτρων οχυρωμένο από έξι στρογγυλούς πύργους. Αρχικά λειτούργησε ως καραβάν σαράι αλλά αργότερα, μετά από λεηλασία που υπέστη αναδιαμορφώθηκε ως παλάτι της πριγκίπισσας Τουρκάν Χατούν η οποία ήταν σύζυγος του Σελτζούκου Σουλτάνου Σαντζάρ (1118-1157). Ο Σαντζάρ είχε έδρα στην πρωτεύουσα Μερβ (σήμερα η Μερβ βρίσκεται στο Τουρκμενιστάν).
Το καραβάν σαράι αποτελείται από δύο μέρη: το ένα μικρότερο μέρος περιλαμβάνει τρία μικρά ισλαμικά τεμένη και απευθυνόταν στην πλειοψηφία των ταξιδιωτών, ενώ υπήρχε ένα μεγαλύτερο μέρος με τρεις δεξαμενές νερού και δωμάτια ξεκούρασης τα οποία απευθυνόταν στους πλουσιότερους ταξιδιώτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμιά στο Ιράν Κατηγορία:Χάνια
Μαρίσκα Βέρες
Η Μαρίσκα Βέρες (Mariska Veres, 1 Οκτωβρίου 1947- 2 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Ολλανδή τραγουδίστρια, η οποία έγινε περισσότερο γνωστή ως επικεφαλής του συγκροτήματος της ποπ Shocking Blue.
Κόρη βιολονίστα, γεννήθηκε στη Χάγη και ξεκίνησε τη μουσική της καριέρα το 1964 με το συγκρότημα Les Mysteres, στη συνέχεια με τους Blue Fighters το 1966, τους Bumble Bees, τους Danny and his Favorites το 1967 και τους Motowns. Το 1968 έγινε μέλος των Shocking Blue και το 1969-1970 έκανε διεθνή επιτυχία με το τραγούδι «Venus».
Οι Shocking Blue διαλύθηκαν την 1 Ιουνίου 1974 και η Veres έκανε σόλο καριέρα μέχρι την επανασύνδεση του συγκροτήματος, το 1984. Ωστόσο, ένα από τα αρχικά μέλη του συγκροτήματος, ο Robbie van Leeuwen, έφυγε από το συγκρότημα, επειδή οι Bananarama με τη διασκευή του «Venus» σημείωσαν τεράστια επιτυχία. Η Veres έγινε μέλος του τζαζ συγκροτήματος The Shocking Jazz Quintet το 1993 και το 1993-2006 τραγουδούσε σε μια ακόμη μετενσάρκωση των Shocking Blue, ενώ ηχογράφησε και ένα album με τον Andrei Serban το 2003. Απεβίωσε από καρκίνο το 2006.
2177 Όλιβερ
Ο `Ολιβερ (Oliver) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,828. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού μηχανικού και επιστήμονα των υπολογιστών Μπέρναρντ (ή Μπάρνεϋ) `Ολιβερ (1916-1995).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του `Ολιβερ εκτιμάται σε 20,42 ± 2,2 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,128 ± 0,034.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολιβερ
Αμμώνια
Τα Αμμώνια ήταν αρχαία αθηναϊκή θρησκευτική εορτή προς τιμήν του Διός Άμμωνα («Άμμων Ζευς»). Την αναφέρει ο Ησύχιος στο λήμμα «Αμμών» ως «εορτή Αθήνησι αγομένη». Η εορτή αυτή μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από το Αμμώνειο της Λιβύης, οπότε αρχικώς εορταζόταν μόνο στη Δωδώνη, αργότερα όμως καθιερώθηκε και στην Αθήνα από τον Κίμωνα. Στην Αθήνα τα Αμμώνια εορτάζονταν κατά τον μήνα Εκατομβαιώνα, λίγο πριν από τα Παναθήναια, και υπό την επίβλεψη των στρατηγών. Σε μια επιγραφή που χρονολογείται από το 333 π.Χ. αναγράφονται οι θυσίες που προσφέρθηκαν στον Άμμωνα Δία από τους στρατηγούς.
Πηγές
Αμμωνια
Άνθιμος Σίσκος
Ο Άνθιμος Σίσκος (1890 – 26 Απριλίου 1958) ήταν Έλληνας θεολόγος, τακτικός καθηγητής του Κανονικού Δικαίου και της Ποιμαντικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, που διετέλεσε Μητροπολίτης Νουβίας από το 1940 μέχρι τον θάνατό του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σίσκος γεννήθηκε στον Πύργο Καρδίτσας, σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου απεφοίτησε το 1922, και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, κανονικού Δικαίου και κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Από μικρή ηλικία χειροτονήθηκε κληρικός και υπηρέτησε διαδοχικά ως συνήγορος στα εκκλησιαστικά δικαστήρια στην Αθήνα, διευθυντής του ιεροδιδασκαλείου Λαμίας και, το 1927, εφημέριος του ελληνικού ναού της Βουδαπέστης. Από το 1930 το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας τού ανέθεσε τη διοργάνωση των πατριαρχικών δικαστηρίων και της αρχιγραμματείας της Ιεράς Συνόδου του, αλλά και τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα εκεί ελληνικά σχολεία. Στις 8 Δεκεμβρίου 1940 χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστοφόρο Β΄ και έγινε Μητροπολίτης Νουβίας, «υπέρτιμος και Έξαρχος παντός Σουδάν, Συήνης και Πτολεμαΐδος», με έδρα το Χαρτούμ. Από το 1947 και μετά όμως διέμενε κυρίως στην Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Ανθιμος Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Μεσογειακοί Αγώνες 1951
Οι Μεσογειακοί Αγώνες 1951, επίσημα γνωστοί ως I Μεσογειακοί Αγώνες (αιγυπτιακά αραβικά:ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1951) και κοινώς γνωστοί ως Αλεξάνδρεια 1951, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από τις 5 έως τις 20 Οκτωβρίου του 1951. Ήταν η 1η διοργάνωση Μεσογειακών Αγώνων υπό την αιγίδα της Διεθνούς Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων (Δ.Ε.Μ.Α.) (Comité international des Jeux méditerranéens). Συνολικά 734 αθλητές (όλοι άνδρες) από 10 Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές (NOCs) συμμετείχαν στους Αγώνες. Το πρόγραμμα περιλάμβανε αγωνίσματα σε 13 διαφορετικά αθλήματα.
Εγκαταστάσεις
Οι εγκαταστάσεις ήταν:
Πρόγραμμα αγώνων
Το πρόγραμμα των αγώνων ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1951 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1951
Ναός της Άρτεμης (Κέρκυρα)
Ο ναός της Άρτεμης είναι ένας αρχαϊκός ελληνικός ναός στην Κέρκυρα, κτισμένος περί το 580 π.Χ. στην αρχαία πόλη της Κόρκυρας (σημερινή Γαρίτσα). Ο ναός ήταν αφιερωμένος στην Άρτεμη και είναι ο πρώτος γνωστός δωρικός ναός, που οικοδομήθηκε από πέτρα. Επίσης είναι το πρώτο κτήριο, που ενσωμάτωση όλα τα στοιχεία του δωρικού ρυθμού στην αρχιτεκτονική. Λίγα γλυπτά ελληνικών ναών έχουν επιζήσει από την αρχαϊκή περίοδο και τα μεγάλα μέρη της σύνθεσης από το αέτωμά του είναι τα πρωϊμότερα σημαντικά ευρήματα.
Ο ναός είναι περίπτερος, ακριβέστερα ψευδοδίπτερος. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους της εποχής του. Η ορθογώνια περίμετρός του έχει διαστάσεις 23,46 μ. Χ 49 μ. με είσοδο από τα ανατολικά, όπως όλοι οι αρχαίοι ναοί, ώστε το φως να εισχωρεί το πρωί.
Η πρόσοψη του ναού ήταν διακοσμημένη με μετόπες· υπολείμματά τους με τον Αχιλλέα και τον Μέμνονα βρέθηκαν στα αρχαία ερείπια. Ο ναός έχει κεντρική θέση στην αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική και είναι ένα από τα 150 αριστουργήματα της Δυτικής αρχιτεκτονικής. Ένας ναός με όμοια διακοσμητικά στοιχεία υπάρχει στο Σάντο Ομομπόνο, κοντά στον Τίβερη της αρχαίας Ρώμης, της εποχής των Ετρούσκων και η αρχιτεκτονική του ναού στην Κέρκυρα ίσως επηρεάστηκε από αυτόν. Αν ο ναός της Κέρκυρας λειτουργούσε ως τον 4ο αι. μ.Χ., θα έκλεισε κατά τις διώξεις των εθνικών ("ειδωλολατρών"), όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε γίνει πια χριστιανική. Στις ανασκαφές που έγιναν κατά την προετοιμασία της Ευρώπης για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε ο Γουλιέλμος Β΄ αυτοκράτορας (Kaiser) της Γερμανίας, καθώς συνήθιζε να κάνει τις διακοπές του εκεί.
Οι ανασκαφές
Τα ερείπια βρέθηκαν κατά τους Ναπολεόντιους Πολέμους από στρατιώτες του στρατηγού των Γάλλων Φρανσουά Ξαβιέ Ντονζελό, καθώς έσκαβαν, ετοιμάζοντας όρυγμα μάχης.
Ο Γουλιέλμος Β΄ είχε σε όλη του τη ζωή εμμονή με γλυπτά της Γοργούς, από τότε που είχε παρακολουθήσει σεμινάρια Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Τα σεμινάρια διδόταν από τον αρχαιολόγο Ράινχαρτ Κεκουλέ φον Στράντονιτς, μετέπειτα σύμβουλο του Kάιζερ. Ο ίδιος ο Γουλιέλμος Β΄, καθώς διέμενε στο θερινό του ανάκτορο στο Αχίλλειο της Κέρκυρας και όταν η Ευρώπη προετοιμαζόταν για πόλεμο, συμμετείχε στις ανασκαφές στη θέση του αρχαίου ναού.
Το 1911 ο Kάιζερ, μαζί με τον Έλληνα αρχαιολόγο Φεντερίκο Βερσάκη και τον διάσημο Γερμανό αρχαιολόγο Βίλελμ Ντέρπφελντ, ξεκίνησε ανασκαφές στον ναό της Άρτεμης στην Κέρκυρα για λογαριασμό της Γερμανικής Αρχαιολογικής Σχολής. Τότε οι δραστηριότητες του Γουλιέλμου Β΄ στην Κέρκυρα περιελάμβαναν πολιτικά και αρχαιολογικά θέματα. Οι ανασκαφές περιείχαν πολιτικούς χειρισμούς, λόγω του ανταγωνισμού που είχε αναπτυχθεί μεταξύ του Έλληνα και του Γερμανού αρχαιολόγου στη θέση του ναού.
Λίγα λείψανα του ναού αποκαλύφθηκαν: μόνο τα θεμέλια και άλλα τμήματα, που υπάρχουν ακόμη εκεί. Ωστόσο τα υπάρχοντα ευρήματα δίνουν επαρκείς πληροφορίες για την πλήρη ανακατασκευή των αρχιτεκτονικών λεπτομερειών του ναού.
Η αρχιτεκτονική του ναού
Στο κέντρο ο σηκός είναι διαστάσεων 9,4 μ. Χ 34,4 μ. και χωρίζεται σε τρία κλίτη, από δύο κιονοστοιχίες των 10 κιόνων. Ο πρόναος και ο οπισθόδομος έχουν είσοδο από δύο παραστάδες και δύο κίονες. Γενικά η διάταξη (διπλός εν παραστάσει) ομοιάζει με του Παρθενώνα. Η απόσταση μεταξύ της κιονοστοιχίας και του σηκού είναι όσο δύο μετακιόνια διαστήματα συν μία διάμετρο κίονα, δηλ. θα μπορούσε να υπάρχει και δεύτερο πτερό. Έτσι ο ναός έχει αναλογίες δίπτερου, λείπει όμως η δεύτερη, εσωτερική κιονοστοιχία. Είναι το πρώτο παράδειγμα μίας τέτοιας δομής ναού.
Από τα δύο αετώματα, σε καλύτερη κατάσταση σώζεται το δυτικό, ενώ το ανατολικό υπάρχει σε τμήματα. Το μυθολογικό θέμα τους είναι σε ανάγλυφα με μεγάλο βάθος (έξεργα). Είναι το πρώτο γνωστό παράδειγμα αετώματος με γλυπτά στην Ελλάδα. Φαίνεται να έχουν διακοσμηθεί με τον ίδιο τρόπο, με τη Γοργόνα Μέδουσα να έχει ύψος 2,85 μ. Τα αετωματικά γλυπτά θεωρούνται τα πρώτα υπολογίσιμα δείγματα της Ελληνικής γλυπτικής ενός δωρικού κτηρίου. Το δυτικό αέτωμα με άλλα τμήματα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κέρκυρας. Το περιοδικό "New York Times" περιγράφει το αέτωμα ως το τελειότερο δείγμα γλυπτού από αρχαϊκό ναό, που υπάρχει.
Περιγραφή του αετώματος
Στο κέντρο το αέτωμα παριστά τη μορφή της Μέδουσας στυλιζαρισμένα. Τα πόδια της δείχνουν ότι τρέχει και εμφανίζονται από το πλάι (profile), σε αντίθεση με το άνω μέρος του σώματος, που εμφανίζεται κατ' ενώπιον (en face)· η περιστροφή του κορμού είναι έντονη. Η Γοργόνα φορεί κοντό, ως τα γόνατα χιτώνα, για να μπορεί να τρέχει προς τα δεξιά. Η κίνηση είναι έκδηλη: το δεξί πόδι είναι γονατισμένο και γενικά τα τέσσερα άκρα της είναι σε ορθή γωνία.
Τα φτερά της εφάπτονται στην επιφάνεια του αετώματος. Η ζώνη της αποτελείται από δύο αλληλοπλεκόμενα φίδια και από τον λαιμό της εκτείνονται άλλα δύο, στοιχεία αναγέννησης αλλά και φόβου. Φέρνει στον νου την Πότνια θηρών της Εγγύς Ανατολής, τη Λαμασχτού της Μεσοποταμίας ή την ελληνική Λάμια.
Το κεφάλι της Μέδουσας επικαλύπτει το γείσο, στην άνω κορυφή του τριγωνικού αετώματος, κάτι που τη δείχνει αγριότερη. Θα περίμενε κανείς να δει τη μορφή της Άρτεμης στο αέτωμα του ναού της, φαίνεται όμως, ότι η Μέδουσα αντιπροσωπεύει την χθόνια πλευρά της θεάς· και οι δύο είναι προστάτιδες των ζώων. Η λειτουργία της Μέδουσας και των πανθήρων είναι αποτροπαϊκή, δηλ. για να φοβερίσει το κακό και να μην εισέλθει αυτό στο ναό. Πιο αριστερά υπάρχει μία καθιστή μορφή, με σηκωμένα τα χέρια προς άλλη μορφή, που της επιτίθεται με δόρυ· η δεύτερη μορφή δεν σώζεται. Πιο αριστερά, στη γωνία του αετώματος, κείτεται γενειοφόρος πολεμιστής που απεβίωσε, γυρισμένος προς τον θεατή. Αντίστοιχα στη δεξιά μεριά μία μορφή, που κραδαίνει κεραυνό (ο Ζευς), επιτίθεται σε γονυπετή μορφή. Ο Ζευς στρέφει στον θεατή τον κορμό του (όχι όμως το κεφάλι του)· ο γονυπετής στρέφει το επάνω μέρος του σώματός του στον θεατή, όπως η Μέδουσα. Στο δεξί άκρο, στη γωνία του αετώματος, θα υπήρχε ακόμη ένας τεθνηκώς πολεμιστής.
Αν η καθιστή μορφή αριστερά είναι η Ρέα ή ο Κρόνος, τότε στα άκρα του αετώματος αναπαρίσταται η Τιτανομαχία, μάλιστα ο Ζευς παριστάται αγένειος στη μάχη των θεών εναντίον των Τιτάνων. Άλλη άποψη θεωρεί την καθιστή μορφή ως τον Πρίαμο, που λογχίζεται από τον Νεοπτόλεμο, οπότε το θέμα είναι η Άλωση της Τροίας.
Όπως και να έχει το πράγμα, οι μορφές δεν συνδέονται με την αποτροπαϊκή Μέδουσα και τους φρουρούς πάνθηρες, που θα ήταν το μόνο θέμα σε παλαιότερους ναούς. Φαίνεται πως εδώ, το θέμα είναι σε μία μεταβατική φάση συνύπαρξης αποτροπαϊκών και μυθολογικών σκηνών, από τις οποίες θα επικρατήσουν οι δεύτερες για τη διακόσμηση των ναών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Κατηγορία:Αρχαία Κέρκυρα‎
Αμαξάδες Ροδόπης
Οι Αμαξάδες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κoινότητας και δημοτικής ενότητας, του δήμου Ιάσμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ροδόπης, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κομοτηνής του νομού Ροδόπης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Οι Αμαξάδες είναι μεγάλο χωριό στο δυτικό τμήμα του νομού Ροδόπης. Βρίσκονται πάνω στην επαρχιακή οδό Ιάσμου-Ξάνθης και βόρεια της σιδηροδρομικής γραμμής προς Κομοτηνή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Το χωριό απέχει 32 χλμ. περίπου δυτικά της Κομοτηνής.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε με το ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιάσμου του νομού Ροδόπης. Το 1951 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αμαξάδων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμαξάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιάσμου.
Γενικά στοιχεία
Το ημιορεινό έδαφος της περιοχής καλύπτεται κυρίως από καλλιέργειες και βοσκοτόπους. Καλλιεργούνται κυρίως δημητριακά, ζαχαρότευτλα, καπνά, ζωοτροφές και οπωροφόρα δένδρα.