cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο Ακάγκι
Ιστορική ανασκόπηση
Το Κάστρο Ακάγκι βρίσκεται στους λόφους της πρώην περιφέρειας Μούρο της επαρχίας Κίι στο δυτικό τμήμα της πόλης Κουμάνο, σε υψόμετρο 230 μέτρων, με σχετικό ύψος 30-40 μέτρα πάνω από τον περιβάλλοντα χώρο. Η περιοχή είναι μια μικρή λεκάνη, που περιβάλλεται από τα βουνά Κίι σε μια αρχαία διαδρομή, που συνδέει το Ιερό Ίσε με τα Ιερά του Κουμάνο. Το κάστρο κατασκευάστηκε αρχικά από τον Τόντο Τακατόρα, για να καταστείλει μια τοπική εξέγερση γύρω στο 1589 και αποτελείται από μια σειρά τριών καμπυλωτών αναχωμάτων, που περιβάλλουν τον εσωτερικό περίβολο στην κορυφή του λόφου. Αυτή η διάταξη είναι η τυπική μορφή, που χρησιμοποιείται από την περίοδο Σενγκόκου. Ωστόσο, το κάστρο ενσωμάτωσε επίσης πιο σύγχρονες εξελίξεις, όπως πέτρινους τοίχους και οχυρωμένες πύλες.
Από την περίοδο Νανμπόκου-τσο, η νότια χερσόνησος Κίι ήταν ο τόπος συνεχούς σύγκρουσης μεταξύ πολλών μικρών πολέμαρχων. Ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι εισέβαλε στην περιοχή το 1585 και την ανέθεσε στον έλεγχο του αδελφού του Τογιοτόμι Χιντενάγκα, ο οποίος προσπάθησε να κυβερνήσει από το Κάστρο Βακαγιάμα. Ο Χιντενάγκα προσπάθησε να πραγματοποιήσει μια έρευνα στην περιοχή το επόμενο έτος, κάτι για το οποίο είχαν εναντιωθεί αμέσως όλοι οι τοπικοί πολέμαρχοι, που ξεσηκώθηκαν σε εξέγερση. Αυτό ήταν γνωστό ως «Κιταγιάμα Ίκκι» και αφορούσε χιλιάδες ντόπιους κατοίκους. Οι επαναστάτες ηττήθηκαν γρήγορα από τις δυνάμεις του Χιντενάγκα. Ωστόσο, ο Χιντενάγκα αρνήθηκε την παράδοση των υπολειμμάτων των επαναστατών και διέταξε τον στρατό του να ξαναρχίσει την εκστρατεία την επόμενη άνοιξη, δείχνοντας κανένα έλεος, αλλά τα σχέδιά του να συντρίψουν πλήρως τους επαναστάτες αναβλήθηκαν, όταν οι περισσότερες δυνάμεις του κλήθηκαν για την εισβολή του Χιντεγιόσι στο Κιούσου. Ο Χιντενάγκα διέταξε τον Τόντο Τακατόρα να κατασκευάσει το Κάστρο Ακάγκι ως βάση επιχειρήσεων και τον Μάιο του 1589, αποκεφάλισε μεγάλο αριθμό επαναστατημένων αγροτών στο πέρασμα Ταμπιράκο. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο σκοπός της έρευνας ήταν να επιτρέψει στον στρατηγό του Χιντενάγκα Γιοσικάβα Χεϊσούκε να κόψει πάνω από 20.000 δέντρα από το Κουμάνο, τα οποία στη συνέχεια πουλήθηκαν στην Οσάκα για μεγάλο κέρδος. Ένας εξοργισμένος Χιντεγιόσι διέταξε την εκτέλεση του Γιοσικάβα και ο Χιντενάγκα έπεσε σε δυσμένεια. Ωστόσο, ο Χιντεγιόσι συνειδητοποίησε την αξία της ξυλείας του Κουμάνο και το Κάστρο Ακάγκι συνέχισε να είναι ένα κέντρο για την εκμετάλλευση αυτού του πόρου. Ο Τόντο Τακατόρα παρέμεινε στο Ακάγκι για περίπου 10 χρόνια και μεταφέρθηκε στο Κάστρο Ουβατζίμα με εντολή του Χιντεγιόσι το 1595.
Το κάστρο αργότερα δόθηκε στον Ασάνο Ναγκαακίρα, έναν φύλακα του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα. Κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Οσάκα, όταν πολλές από τις δυνάμεις του ήταν μακριά με τους στρατούς του Τοκουγκάβα, οι ντόπιοι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και πάλι σε εξέγερση με την υποκίνηση του Τογιοτόμι Χιντεγιόρι. Ο Ασάνο αναγκάστηκε να επιστρέψει, για να συντρίψει την εξέγερση και εκτέλεσε 363 επαναστάτες στο πέρασμα Ταμπιράκο. Ο χώρος εκτέλεσης συμπεριλήφθηκε στον χαρακτηρισμό του Εθνικού Ιστορικού Τόπου και ένας μνημειακός πύργος κατασκευάστηκε το 1968. Η φυλή Ασάνο τιμήθηκε με τον Τομέα Βακαγιάμα το 1613, και σύμφωνα με τους κανονισμούς του σογκουνάτου Τοκουγκάβα σχετικά με την ύπαρξη "ενός κάστρου ανά τομέα", το Κάστρο Ακάγκι αφέθηκε να καταρρεύσει.
Τα ερείπια του Κάστρου Ακάγκι ανασκάφηκαν εκτεταμένα και ανακαινίστηκαν από το 1992 έως το 2004. Μετά την προβολή των ερειπίων σε τηλεοπτικό πρόγραμμα το 2015 και τη δημοσίευση φωτογραφιών από τα ερείπια του κάστρου σε μια θάλασσα από ομίχλη, η τοποθεσία έχει δεχθεί μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Το κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017.
Βιβλιογραφία
Ακαγκι Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Νάταν Σέντερμπλουμ
Ο Λαρς Όλοφ Γιόναταν (Νάταν) Σέντερμπλουμ (Lars Olof Jonathan Söderblom, 15 Ιανουαρίου 1866 – 12 Ιουλίου 1931) ήταν Σουηδός Λουθηρανός κληρικός, Αρχιεπίσκοπος της Ουψάλας, ο οποίος βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1930. Η μνήμη του τιμάται στο Αγιολόγιο της Λουθηρανικής και της αμερικανικής Επισκοπικής Εκκλησίας, την ημερομηνία του θανάτου του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νάταν Σέντερμπλουμ γεννήθηκε στο χωριό Τρένε (Trönö), στον σημερινό Δήμο Σέντερχαμ, στην Κομητεία Γιέβλεμποργκ. Ο πατέρας του ήταν Λουθηρανός ιερέας και αφοσιωμένος Χριστιανός με ισχυρή προσωπική πίστη.
Ο Νάταν εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας το 1883. Αρχικώς δεν είχε αποφασίσει τι ήθελε να σπουδάσει, αλλά τελικώς απεφάσισε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του. Μετά την επιστροφή του από ένα ταξίδι στις ΗΠΑ, χειροτονήθηκε ιερέας το 1893.
Το 1912 έγινε καθηγητής της Θρησκειολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Ωστόσο, στις 8 Νοεμβρίου 1914 εκλέχθηκε Αρχιεπίσκοπος της Ουψάλας, αξίωμα που αποτελεί την κεφαλή της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Σουηδίας. Ως τέτοιος, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έκανε έκκληση σε όλους τους Χριστιανούς ηγέτες να εργασθούν για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη.
Πίστευε ότι η ενότητα των Χριστιανών θα έπρεπε να είχε τον στόχο να παρουσιασθεί το Ευαγγέλιο στον κόσμο και ότι τα μηνύματα του Χριστού ήταν καίρια για την κοινωνική ζωή. Η ηγετική του δράση στο χριστιανικό συνέδριο «Ζωή και έργο» (Στοκχόλμη 1925), και στη συνακόλουθη κίνηση της δεκαετίας του 1920 οδήγησε στην αναγνώρισή του ως ενός εκ των κυριότερων θεμελιωτών του κινήματος του Οικουμενισμού. Ο Σέντερμπλουμ ήταν στενός φίλος του Άγγλου οικουμενιστή επισκόπου Τζωρτζ Μπελ. Ακόμη, ήταν ο πάστορας της ενορίας όπου εκκλησιαζόταν ο Άλφρεντ Νόμπελ.
Μόλις ένα έτος πριν από τον θάνατό του, το 1930, ο Σέντερμπλουμ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Πέθανε στην Ουψάλα της Σουηδίας σε ηλικία 65 ετών και το σώμα του τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό της Ουψάλας. Ο Έρλιν Άιντεμ τον διαδέχθηκε ως Αρχιεπίσκοπος της Ουψάλας και ηγέτης της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Σουηδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουθηρανοί επίσκοποι Κατηγορία:Σουηδοί κληρικοί Κατηγορία:Ιστορικοί της θρησκείας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Σουηδοί νομπελίστες Κατηγορία:Άγιοι της Αγγλικανικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Γλώσσα Γιεκόρα
Η Γιεκόρα είναι Παπούα γλώσσα που ομιλείται στην Επαρχία Μορόμπε της Παπούα Νέας Γουινέας. Είναι μέρος της Μπιναντερεανής οικογένειας της Διανεογουινεακής οικογένειας γλωσσών, και συγγενεύει ιδιαίτερα με την Ζία. Ανήκει στον κλάδο Ζία-Γιεκόρα των Μπιναντερεανών γλωσσών.
Παραπομπές
Γ
Λοκοροτόντο
Το Λοκοροτόντο (ιταλικά: Locorotondo, στην τοπική διάλεκτο: U Curdùnne) είναι ιταλική πόλη 13.924 κατοίκων (2021) στη μητροπολιτική περιοχή του Μπάρι στην Απουλία.
Γεωγραφία
Το Λοκοροτόντo συνορεύει στα βόρεια με το Φαζάνο (BR) και το Αλμπερομπέλο, στα δυτικά και νότια με την επικράτεια της Μαρτίνα Φράνκα (TA) και στα ανατολικά με το Τσιστερνίνο (BR).
Η πόλη βρίσκεται στα 410 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στο νότιο τμήμα του οροπεδίου Μούρτζε, και συγκεκριμένα στην κοιλάδα της Ίτρια ή Murgia dei Trulli, μια καρστική κοιλότητα. Η μορφολογία παρουσιάζει κοιλάδες ( polje ), χαμηλά ανάγλυφα, σπήλαια και καταβόθρες. Περίπου το 13% της γεωργικής έκτασης είναι αφιερωμένο στην αμπελοκαλλιέργεια, το υπόλοιπο αφιερώνεται κυρίως σε σιτηρά και ελαιώνες. Η πόλη έχει πάνω από 150 συνοικίες, χωριουδάκια ή ίχνη αγροτικών κοινοτήτων που συγκεντρώνονται γύρω από τρούλους, κοντά σε εκκλησίες, πηγάδια και πλατείες.
Ιστορία
Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι η περιοχή κατοικούνταν ήδη γύρω στην τρίτη χιλιετία π.Χ., αλλά ο πρώτος πραγματικός οικισμός χρονολογείται στην περίοδο μεταξύ του ένατου και του έβδομου αιώνα π.Χ., πιθανώς αποικία των Λοκρών Ελλήνων. Η πρώτη αναφορά στο Rotondo, έναν αγροτικό οικισμό γύρω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που ανήκει στο φέουδο του μοναστηριού των Βενεδικτίνων του Αγίου Στεφάνου, χρονολογείται από το 1195, κατά τη διάρκεια της Σουηβικής κυριαρχίας. Η συγκρότηση του φέουδου και της οικιστικής περιοχής πρέπει να χρονολογούνται στις τελευταίες δεκαετίες του έτους 1000. Στους επόμενους αιώνες ο οικισμός μεγάλωσε και οι κάτοικοι προσπάθησαν πολλές φορές να ξεφύγουν από τη δικαιοδοσία του μοναστηριού, κάτι που συνέβη το 1385, όταν έγινε ιδιοκτησία της οικογένειας Ορσίνι ντελ Μπάλτσο. Στα μέσα του δέκατου πέμπτου αιώνα, μετά την εξαφάνιση της οικογένειας, η πόλη περιήλθε στις κτήσεις του Αραγωνέζου Φερδινάνδου Α' της Νάπολης, ο οποίος την έδωσε στον Λοφρέντο Πίρο, μέλος μιας άλλης οικογένειας ευγενών του νότου. Μετά από λίγα χρόνια, ωστόσο, η πόλη πέρασε στην κυριαρχία των Καράφα, που έχτισαν τα τείχη και το κάστρο, και στη συνέχεια επέστρεψε τις μισές κτήσεις της οικογένειας Λοφρέντο. Το άλλο μισό ανατέθηκε στην οικογένεια Μπορράσσα, η οποία αγόρασε τα υπόλοιπα το 1604. Τον 16ο αιώνα ο πληθυσμός αυξήθηκε, αποκτήθηκε νέα γη και χτίστηκαν πολλές εκκλησίες και ένα νοσοκομείο. Το 1645 η οικογένεια Μπορράσσα, λόγω χρεών, αναγκάστηκε να πουλήσει το φέουδο στους δούκες Καρατσιόλο, στα χέρια των οποίων παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1800. Το 1799 το Λοκοροτόντο ενεπλάκη στη Παρθενόπεια Δημοκρατία.
Θρησκευτικά μνημεία
μικρογραφία|Το εσωτερικό του Σαν Τζόρτζο Μαρτίρε Ο ενοριακός ναός Σαν Τζόρτζο Μαρτίρε χτίστηκε μεταξύ 1790 και 1825 στα ερείπια δύο προηγούμενων εκκλησιών και καθαγιάστηκε τρία χρόνια αργότερα. Το κτίριο έχει σταυροειδή κάτοψη, με προέκταση του πρεσβυτέρου της αψίδας. Η πρόσοψη, έχει ανάγλυφο του Αγίου Γεωργίου στο τύμπανο, με τον δράκο και, στο κάτω μέρος στις γωνίες, δύο αγάλματα του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου, σμιλεμένα από έναν άγνωστο ντόπιο. Ο κεντρικός τρούλος, ύψους πάνω από 35 μ., έχει πεπλατυσμένο προφίλ και κάποτε καλυπτόταν με χρωματιστά εφυαλωμένα πλακάκια από τερακότα δημιουργώντας μια έντονη χρωματική αντίθεση με το υπόλοιπο κτίριο, αλλά καταστράφηκαν από κεραυνούς το 1841 και δεν αποκαταστάθηκαν.
Το εσωτερικό χαρακτηρίζεται από νεοκλασική αρχιτεκτονική νηφαλιότητα μαζί με αναγεννησιακά και μπαρόκ στοιχεία από την προηγούμενη εκκλησία. Ο μπαρόκ βωμός, από μάρμαρο, χτίστηκε το 1764. Στις πλευρές του υπάρχει μια τοιχογραφία του δέκατου έβδομου αιώνα που απεικονίζει τον Άγιο Δονάτο, και στα δεξιά ένας πίνακας του δέκατου έβδομου αιώνα που απεικονίζει τον Αναστημένο Χριστό. Δίπλα του βρίσκεται ο βωμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, διακοσμημένος με πίνακες του Τζενάρο Μαλνταρέλι που χρονολογείται από το 1838. Στις πλευρές της κύριας εισόδου υπάρχουν δύο κόγχες, η μία εκ των οποίων στεγάζει το πολύχρωμο μαρμάρινο βαπτιστήριο του γλύπτη Φεντέλε Κατζάνο και η άλλη ένα μαρμάρινο μνημείο του Βιταντόνιο Μοντανάρο, κτήτορα της νέας εκκλησίας. μικρογραφία| Εκκλησία της Μαντόνα ντέλλα Γκρέκα
Άλλα μνημεία
Κατεδαφίστηκε το 1855 με πρωτοβουλία ενός ιερέα, με σκοπό να κάνει τους ανθρώπους να ξεχάσουν τα φρικτά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο υπόγειο κατά την περίοδο κατά την οποία το Λοκοροτόντο υποτάχθηκε στους δούκες Καρατσιόλο από τη Μαρτίνα Φράνκα. Από τις λίγες εναπομείνασες πηγές, ξεκινώντας από τον 16ο αιώνα, περιγράφουν ένα κτίριο με τετράγωνο σχήμα, με τετράγωνους γωνιακούς προμαχώνες και οπλισμένο με 13 πυροβόλα. Στο κέντρο βρισκόταν ένας ψηλότερος και σίγουρα παλαιότερος πύργος, ενώ κάτω από τον χώρο της παρέλασης βρισκόταν ο λεγόμενος «λάκκος Luogorotondo», ή η υπόγεια φυλακή.
Εκεί που σήμερα βρίσκεται η Δημοτική Βιβλιοθήκη στεγαζόταν το Δημαρχείο, μαζί με τον πύργο του. Το αρχικό κτίριο χρονολογείται από τον 18ο αιώνα και στέγαζε το Πανεπιστήμιο, το τοπικό κοινοβούλιο. Το 1819 ανεγέρθηκε ο πύργος.
Ο τρούλος Ματσιόλλα είναι ο παλαιότερος στην κοιλάδα της Ίτρια του οποίου η ημερομηνία κατασκευής είναι γνωστή, και χρονολογείται από το 1559. Αξιοσημείωτο είναι το μέγεθος και η ιδιόμορφη κατασκευή του, εξ ολοκλήρου χτισμένη με πολύ οδοντωτές πέτρες. Έχει μέγιστο ύψος 5,15 μ. σε κυκλική κάτοψη.
Οικονομία
Το Λοκοροτόντο είναι ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά κέντρα της κοιλάδας Ίτρια. Έχει χαρακτηριστεί ως ένα από «τα πιο όμορφα χωριά της Ιταλίας».
Υποδομές και μεταφορές
Το Λοκοροτόντο συνδέεται με την υπόλοιπη Απουλία μέσω του σιδηροδρομικού σταθμού της Ferrovie del Sud Est από το 1905.
Αδελφοποιήσεις
Το Λοκοροτόντο έχει αδελφοποιηθεί με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Ελλί Ντελβώ
Η Ελλί Ντελβώ (10 Ιουνίου 1999) πιο γνωστή ως Μπλανς, είναι Βελγίδα τραγουδίστρια και στιχουργός. Εκπροσώπησε το Βέλγιο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 στην Ουκρανία με το τραγούδι "City Lights", κατακτώντας την τέταρτη θέση με 363 βαθμούς. Η Μπλανς είχε, προηγουμένως, συμμετάσχει στο The Voice Belgique, όπου ήταν στην ομάδα των Cats on Trees.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Βέλγιο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Smartwatch
thumb|Smartwatch Smartwatch ονομάζεται φορητός υπολογιστής με τη μορφή ρολογιού. Τα smartwatches παρέχουν λειτουργίες διεπαφής οθόνης αφής για καθημερινή χρήση, ενώ σχετική εφαρμογή για smartphones παρέχει δυνατότητες διαχείρισης και τηλεμετρία (όπως μακροπρόθεσμη βιοπαρακολούθηση, όπως ενδείξεις σφυγμού καρδιάς, βημάτων κλπ). Ενώ τα πρώιμα μοντέλα μπορούσαν να εκτελούν βασικές εργασίες, όπως υπολογισμούς, ψηφιακή ένδειξη ώρας, μεταφράσεις και παιχνίδια, τα smartwatches έχουν δυνατότητες εγκατάστασης εφαρμογών για κινητά, συνδεσιμότητας WiFi/Bluetooth. Επίσης, λειτουργούν ως φορητές συσκευές αναπαραγωγής πολυμέσων και διαθέτουν λειτουργίες κινητής τηλεφωνίας, όπως πραγματοποίηση κλήσεων. Τα περισσότερα διαθέτουν ηλεκτρονική οπτική οθόνη, είτε με οπίσθιο φωτισμό LCD ή OLED. Τροφοδοτούνται, ως επί το πλείστον, από επαναφορτιζόμενη μπαταρία ιόντων λιθίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή Κατηγορία:Προσωπικοί υπολογιστές Κατηγορία:Υπολογιστές που φοριούνται
Βασίλης Παπαδιονυσίου
Ο Βασίλης Παπαδιονυσίου (1931-2017) ήταν Έλληνας πολιτικός ο οποίος διετέλεσε ως ο μακροβιότερος δήμαρχος στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Είχε προτάσεις, να αναλάβει τη διοίκηση μεγαλύτερων δήμων, κάτι που όμως αρνήθηκε, μιας και δεν ήθελε να εγκαταλείψει το Γαλάτσι. Ασχολήθηκε επίσης με την τοπική αυτοδιοίκηση μέσω της ενασχόλησης του με την Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας, ενώ το 2013 η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Αττικής, τον τίμησε για την πολυετή συνεισφορά του. Ακόμη το όνομά του δόθηκε στο Άλσος Βεΐκου και στο Δημοτικό Γυμναστήριο Γαλατσίου. Υπηρέτησε συνολικά 32 έτη στην τοπική αυτοδιοίκηση, με μοναδική διακοπή κατά τη διάρκεια της επταετούς Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή το 2002 όταν και ηττήθηκε από τον Θεόδωρο Τούντα στη μάχη για τον Δήμο Γαλατσίου στην δεύτερη Κυριακή των εκλογών.
Έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ και απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Δήμος Γαλατσίου
Μάισσεν
Το Μάισσεν (γερμανικά:Meißen) είναι γερμανική κωμόπολη στο ομόσπονδο κράτος της Σαξονίας στην ανατολική Γερμανία. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Έλβα κοντά στη Δρέσδη και έχει πληθυσμό περίπου 30.000 κατοίκων.
Ιστορία
Το 929 ο βασιλιάς Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας ανέγειρε ένα φρούριο στο λόφο που βρίσκεται στο κέντρο της σημερινής πόλης, όπου βρισκόταν στο παρελθόν το σλαβικό κάστρο της Meisa. Αυτό το κάστρο (που ονομάζεται Albrechtsburg) αργότερα έγινε το εκλογικό σώμα της Σαξονίας και τελικά το βασίλειο της Σαξονίας.
Η κατασκευή του καθεδρικού ναού της πόλης άρχισε το 1260, στον ίδιο λόφο όπου βρισκόταν το κάστρο του Albrechtsburg. Η παρουσία μικρού χώρου σήμερα το διακρίνει ως έναν από τους μικρότερους καθεδρικούς ναούς στην Ευρώπη και έδρα επισκοπίου, παρά το γεγονός ότι είναι γνωστό ως ένα από τα πιο λαμπρά παραδείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής. Οι δύο εντυπωσιακοί πύργοι του καθεδρικού ναού δεν ολοκληρώθηκαν μέχρι το 1909, αφού η δυτική πρόσοψη με τους δύο πύργους της που χτίστηκαν από το 1315 καταστράφηκαν από κεραυνούς το 1547.
Ξεκινώντας το 1470, το κάστρο του Albrechtsburg αρχικά προοριζόταν ως κατοικία των δύο κυβερνώντων Πριγκίπων, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ για το σκοπό αυτό και παρέμεινε άδειο. Από το 1710 έως τα μέσα του 19ου αιώνα, το κάστρο του Albrechtsburg χρησίμευσε ως η έδρα του εργοστασίου πορσελάνης Meissen.
Στο Μάισσεν, οι μάγισσες διώχθηκαν μεταξύ 1540 και 1696. Έντεκα άνθρωποι δικάστηκαν για μαγεία και το 1620 μια γυναίκα κάηκε στην πυρά.
Το 1759, οι Αυστριακοί νίκησαν τους Πρώσους στη Μάχη του Mάισσεν.
Στην εποχή του Εθνικού Σοσιαλισμού, πολιτικοί αντίπαλοι του ναζιστικού καθεστώτος διώχθηκαν επίσης στο Μάισσεν. Ο σοσιαλδημοκράτης εργαζόμενος Max Dietel, ένας μαχητής της αντίστασης, δολοφονήθηκε στο Görden το 1943. Εβραϊκές οικογένειες που ζούσαν στην πόλη εκδιώχθηκαν από τη χώρα ή απελάθηκαν σε στρατόπεδα θανάτου. Μεταξύ αυτών ήταν το ζευγάρι Alex και Else Loewenthal, οι οποίοι είχαν ένα πολυκατάστημα στην οδό Elbstrasse 8 και δολοφονήθηκαν το 1942. Το 1968 τα παιδιά τους που επιβίωσαν εναπόθεσαν μία αναμνηστική πινακίδα στη μνήμη των γονιών τους. Ο τότε επιθεωρητής του Μάισσεν, Herbert Böhme, ο οποίος ήθελε να αποτρέψει το μέρος να κηρυχθεί φρούριο τις τελευταίες ημέρες του πολέμου, καταδικάστηκε σε θάνατο για την στάση του από τον Gauleiter Mutschmann και τον τότε δήμαρχο.
Με τον βομβαρδισμό της Δρέσδης στις 7 Μαΐου 1945, ο Ερυθρός Στρατός εμπόδισε την εκτέλεση της θανατικής ποινής. Η πτέρυγα φυλακών του πρώην περιφερειακού δικαστηρίου είναι προσβάσιμη επί του παρόντος στο μνημείο του Münchner Platz στη Δρέσδη.
Στη διάρκεια του πολέμου ένα παράρτημα του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Φλόσενμπεργκ βρισκόταν στο Μάισσεν.
Το πολυκατάστημα της αλυσίδας Schocken, που βρίσκεται στην οδό Elbstraße 19, κατασχέθηκε από τους Εβραίους ιδιοκτήτες του το 1938 και το κτίριο καταστράφηκε στη διάρκεια του πολέμου. Συνολικά, ωστόσο, η πόλη υπέστη μόνο μικρές απώλειες που σχετίζονται με τον πόλεμο στην ιστορική της δομή. Η γέφυρα Elbe (Altstadtbrücke) και η σιδηροδρομική γέφυρα, ωστόσο, καταστράφηκαν στις 26 Απριλίου 1945 από ανατινάξεις της Βέρμαχτ.
Μετά τον πόλεμο λόγω της συνεχούς αύξησης του πληθυσμού, η DDR εστίασε στη δημιουργία κατοικιών, ειδικά στις περιφερειακές γειτονιές. Έτσι το ιστορικό κέντρο της πόλης παράκμασε ολοένα και περισσότερο.
Μετά την επανένωση της Γερμανίας, το κέντρο της πόλης συγκεκριμένα ανακαινίστηκε πλήρως.
Τον Αύγουστο του 2002, τμήματα του ιστορικού κέντρου της πόλης υπέστησαν σοβαρές ζημιές από πλημμύρες. Τέσσερις ημέρες αργότερα, το επίπεδο πλημμύρας του Έλβα έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο, έτσι ώστε η παλιά πόλη και άλλα μέρη της πόλης πλημμύρισαν μερικώς έως και τρία μέτρα.
Τον Ιούνιο του 2013, μια άλλη πλημμύρα έπληξε την πόλη. μικρογραφία|Νυχτερινή άποψη του Albrechtsburg και του καθεδρικού ναού Τη νύχτα της 29ης Ιουνίου 2015, ξέσπασε πυρκαγιά σε ακατοίκητο καταυλισμό προσφύγων, ακολουθούμενη από απειλές θανάτου κατά του γαιοκτήμονα. Σύμφωνα με την αστυνομία, οι δράστες είναι ύποπτοι για σχέσεις με την ακροδεξιά σκηνή.
Πορσελάνη
Το Μάισσεν είναι γνωστό για την κατασκευή πορσελάνης. Η πορσελάνη Meissen ήταν η πρώτη πορσελάνη υψηλής ποιότητας που παράχθηκε εκτός της Ανατολής.
Η πρώτη ευρωπαϊκή πορσελάνη κατασκευάστηκε στο Μάισσεν το 1710, όταν με διάταγμα του Βασιλιά Αυγούστου ΙΙ το Εργοστάσιο Πορσελάνης Royal-Polish και Electoral-Saxon (Königlich-Polnische und Kurfürstlich-Sächsische Porzellan-Manufaktur) άνοιξε στο Albrechtsburg. Το 1861 μεταφέρθηκε στο δήμο του Triebischtal, όπου το εργοστάσιο πορσελάνης βρίσκεται μέχρι και σήμερα. Μαζί με τη πορσελάνη, άλλα κεραμικά κατασκευάζονται επίσης στην πόλη. Στους δρόμους της παλιάς πόλης, έχουν δημιουργηθεί πολλά καταστήματα πορσελάνης, που συχνά πωλούν πορσελάνινες αντίκες Meissen και μερικές φορές προσφέρουν επισκευή σπασμένης πορσελάνης. Στο Μάισσεν και στην γύρω περιοχή, αρκετοί πρώην ζωγράφοι έχουν δημιουργήσει εργαστήρια ζωγραφικής πορσελάνης και γκαλερί με τα δικά τους κομμάτια από πορσελάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας
NGC 990
Ο NGC 990 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κριό και απέχει περίπου 153 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) το 1786.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Κριός (αστερισμός) 0990 09890 02089
Μπαρονβίλ
Το Μπαρονβίλ (γερμανικά: Μπαρονβάιλερ, 1941-44 Μπαρενβάιλερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Περιφέρεια Μανυάρα
Η Περιφέρεια Μανυάρα (αγγλικά: Manyara Region, σουαχίλι: Mkoa wa Manyara), είναι μια από τις 30 διοικητικές περιφέρειες της Τανζανίας.
Η περιφερειακή πρωτεύουσά της είναι η πόλη Μπαμπάτι (Babati). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, η περιφέρεια είχε πληθυσμό 1.425.131 άτομα, ο οποίος ήταν χαμηλότερος της προ-απογραφής πρόβλεψης των 1.497.555 ατόμων. Για την περίοδο 2002-2012, το 3,2 τοις εκατό του ετησίου μέσου ρυθμού πληθυσμιακής αύξησης στην περιφέρεια, ήταν το τρίτο υψηλότερο στην χώρα. Ήταν επίσης και η 22η πιο πυκνοκατοικημένη περιφέρεια, με 32 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Η Λίμνη Μανυάρα είναι το βόρειο τμήμα της περιφέρειας. Στα βόρεια συνορεύει με την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region), βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region), ανατολικά με την Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region), νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), νότια με την Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region), νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region) και βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Σιμίγιου (Simiyu Region). Το υψηλότερο όρος στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region) είναι το Όρος Χάνανγκ (Mount Hanang).
Δημογραφικά
Η Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), κατοικείται από ποικίλες εθνογλωσσικές ομάδες και κοινότητες. Οι τελευταίες περιλαμβάνουν τους Άσσα (Assa), Γκορόουα (Gorowa), Κου'άντζα (Kw'adza), Μπούγκουε (Mbugwe), Ντατοόγκα (Datooga), Μαασάι (Maasai) και Μπαραμπαΐγκ (Barabaig).
Διαχείριση
Ο Περιφερειακός Επίτροπος στην Περιφέρεια Μανυάρα, είναι ο Elaston J. Mbwilo.
Οικονομία
Οι κάτοικοι στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), είναι κατεξοχήν αγρότες. Η οικονομία της περιφέρειας, βασίζεται στην εξόρυξη πολυτίμων λίθων Τανζανίτη στους λόφους Μερεράνι, βορείως, στα σύνορα με την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region). Άλλες πηγές εσόδων, είναι ο τουρισμός από το Εθνικό Πάρκο Ταρανγκίρε (Tarangire National Park), το οποίο ευρίσκεται στην περιοχή καθώς και από το Εθνικό Πάρκο Λίμνης Μανυάρα (Lake Manyara National Park).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μανυαρα
Γιάννης Κωστόπουλος
Ο Γιάννης Κωστόπουλος (1938-2021) ήταν Έλληνας τραπεζίτης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Alpha Bank. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους τραπεζίτες της μεταπολεμικής Ελλάδας που συνέβαλε στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938 και ήταν γιος του τραπεζίτη Σπύρου Κωστόπουλου, μέλος της οικογένειας Κωστόπουλου.
Απέκτησε πτυχίο Ναυπηγού Μηχανικού από το King College του Πανεπιστημίου Ντάραμ (Durham) της Βρετανίας.
Ξεκίνησε την τραπεζική του σταδιοδρομία στην Τράπεζα Εμπορικής Πίστεως το 1963. Μετά από επιτυχή καριέρα, έγινε Διευθύνων σύμβουλος αλλά και Γενικός διευθυντής της εν λόγω τράπεζας το 1973. Εξελίχθηκε και έγινε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου από το 1984 έως το 1996. Αναδιάρθρωσε ριζικά την τράπεζα και κατάφερε να την αναδείξει, ως Τράπεζα Πίστεως, σε κύριο πιστωτικό ίδρυμα του ελληνικού τραπεζικού τομέα.
Τον Ιούνιο του 2014 η τακτική Γενική Συνέλευση των μετόχων της Alpha Bank, τον επιβράβευσε για την πολυετή προσφορά του με τον τιμητικό τίτλο του Επίτιμου Προέδρου του Δ.Σ.
Απεβίωσε μετά από σύντομη περιπέτεια υγείας σε ηλικία 83 ετών, στις 9 Μαρτίου 2021 αφήνοντας πίσω δύο παιδιά, την Δάφνη και τον Φίλιππο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Λακωνισμός
Μια λακωνική φράση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αποτελεσματικότητα, για έμφαση, για φιλοσοφικούς λόγους (ειδικά μεταξύ στοχαστών που πιστεύουν στον μινιμαλισμό, όπως οι Στωικοί).
Οι Σπαρτιάτες έδιναν λιγότερη προσοχή από άλλους αρχαίους Έλληνες στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης, των τεχνών και της λογοτεχνίας. Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό συνέβαλε στον χαρακτηριστικά αμβλύ λακωνικό λόγο. Ωστόσο, ο Σωκράτης, όπως αναφέρεται στον Πρωταγόρα του Πλάτωνα, φαίνεται να απορρίπτει την ιδέα αυτήν και ότι ήταν απλώς συνέπεια της κακής λογοτεχνικής παιδείας. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρητορική
NGC 992
Ο NGC 992 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κριό και εκτιμάται ότι απέχει 188 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 6 Σεπτεμβρίου 1886.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κριός (αστερισμός) 09938 02103 0992
Σκληρότητα νερού
μικρογραφία|Συσσώρευση αλάτων ασβεστίου σε φίλτρο βρύσης. Η σκληρότητα νερού είναι παράμετρος ποιότητας του νερού που σχετίζεται με την περιεκτικότητα αυτού σε άλατα ασβεστίου και μαγνησίου. Το σκληρό νερό είναι το νερό που προκαλεί προβλήματα από τις επικαθήσεις αλάτων σε σωληνώσεις, οικιακές συσκευές και φθορές σε επιφάνειες.
Το σκληρό πόσιμο νερό δεν είναι επικίνδυνο για την υγεία. Οικιακά, δεν αφρίζει καλά στο πλύσιμο με σαπούνι και αφήνει λευκά αποθέματα πουριού στην εσωτερική επιφάνεια των οικιακών συσκευών, βραστήρες και θερμοσίφωνες. Σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, η σκληρότητα του νερού παρακολουθείται συστηματικά ώστε να αποφευχθούν οι δαπανηρές βλάβες σε λέβητες, ψυκτικούς πύργους, και άλλον εξοπλισμό.
Παράμετροι σκληρότητας
Η σκληρότητα νερού καθορίζεται από την συγκέντρωση των πολυσθεν ών κατιόντ ων σε αυτό, Ca2+ και Mg2+. Τα κατιόντα εισάγονται στην παροχή νερού από τον υδροφορέα, ενώ το νερό της βροχής και το αποσταγμένο νερό είναι μαλακά.
Κριστίνο Νικολαΐδης
Ο Κριστίνο Νικολαϊδης (Κόρδοβα, Αργεντινή, 2 Ιανουαρίου 1925 – 22 Ιανουαρίου 2011) υπήρξε Αργεντινός στρατηγός ελληνικής καταγωγής (με ρίζες από τη Χάλκη των Δωδεκανήσων) και μέλος της Στρατιωτικής Δικτατορίας του 1982-83.
Σκληρότητα νερού
Παράμετροι σκληρότητας
Η ακόλουθη αμφίδρομη αντίδραση περιγράφει την ισορροπία διάλυση ς και σχηματισμού ανθρακικού ασβεστίου :
Το βρόχινο νερό και το διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα αντιδρούν με ανθρακικό άλας ασβεστίου προς σχηματισμό ιόντων ασβεστίου, τα οποία μεταφέρονται και επανακαθιζάνουν ως άλατα ασβεστίτης. Τοιουτοτρόπως σχηματίζονται και οι σταλακτίτες και σταλαγμίτες.
Κριστίνο Νικολαΐδης
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον στρατηγό Λεοπόλντο Φορτουνάτο Γκαλτιέρι το 1982 στην αρχηγία του αργεντινού στρατεύματος μετά την παράδοση των στρατευμάτων του τελευταίου στους Βρετανούς στον Πόλεμο των Μαλβίνων νήσων (Φώκλαντς). Μετά από διαβουλεύσεις δύο εβδομάδων στο εσωτερικό του στρατού της Αργεντινής ανατέθηκε η αρχηγία στο στρατηγό Κριστίνο Νικολαϊδης ο οποίος και ανέλαβε. Ο Νικολαϊδης ήταν ο τέταρτος κατά σειρά αρχηγός του στρατού κατά την διάρκεια της κυβέρνησης της Αργεντινής από την στρατιωτική επιτροπή (junta militar), η οποία ανέλαβε την εξουσία στην χώρα το 1976 και στην οποία μετείχαν και τα τρία σώματα με τους αρχηγούς τους με επικεφαλής στην ιεραρχία πάντα τον αρχηγό του στρατού.
Οι κατά σειρά στρατηγοί και ταυτόχρονα πρόεδροι της Αργεντινής ήταν: 1976-80 Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα Ρεδόντο, 1980-81 Ρομπέρτο Εδουάρδο Βιόλα Πρεβεδίνι, 1981-82 Λεοπόλντο Φορτουνάτο Γκαλτιέρι Καστέλι και 1982-83 Κριστίνο Νικολαϊδης (αρχηγός Στρατού), Ρεινάλντο Μπενίτο Μπινιόνε, Πρόεδρος της χώρας. Ήταν η μοναδική φορά κατά την διάρκεια της κυβέρνησης της Αργεντινής σπό την στρατιωτική επιτροπή όπου ο αρχηγός του Στρατού δεν θα ήταν και ταυτοχρόνως και Πρόεδρος της χώρας. Αλλοι δύο ακόμη Πρόεδροι υπήρξαν που δεν κατείχαν το αξίωμα του αρχηγού του στρατού. Ο Υποστράτηγος Οράσιο Τομάς Λιέντο άσκησε καθήκοντα Προέδρου για λίγες μέρες όταν ο Πρόεδρος Στρατηγός Ρομπέρτο Εδουάρδο Βιόλα Πρεβεδίνι αρρώστησε και απεσύρθη. Και ο Υποστράτηγος Αλφρέδο Οσκαρ Σαίντ Ζαίν άσκησε καθήκοντα Προέδρου για λίγες μέρες μετά την παραίτηση στις 17 Ιουνίου 1982 του Προέδρου Στρατηγού Λεοπόλντο Φορτουνάτο Γκαλτιέρι Καστέλι μετά την αρνητική κατάληξη της στρατιωτικής επιχείρησης καταλήψεως των Μαλβινών νήσων-Φώκλαντς.
Ο Νικολαϊδης διαφώνησε με τα άλλα δύο μέλη της στρατιωτικής επιτροπής, τον αρχηγό του Ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας σχετικά με την απόφασή του να ανατεθεί η Προεδρία της χώρας στον Ρεϊνάλντο Μπενίτο Μπινιόνε. Το αποτέλεσμα αυτής της διαφωνίας ήταν να μην παραστούν στην ορκωμοσία του Στρατηγού Ρεινάλντο Μπενίτο Μπινιόνε ο αρχηγός του Ναυτικού και ο αρχηγός της πολεμικής αεροπορίας. Η ορκωμοσία του Ρεινάλντο Μπενίτο Μπινιόνε ως Προέδρου της χώρας έγινε από τον Στρατηγό Κριστίνο Νικολαϊδης, ο οποίος εκπροσώπησε ως επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής τους άλλους δύο αρχηγούς, του Ναυτικού και της πολεμικής Αεροπορίας.
Σκληρότητα νερού
Μέτρηση σκληρότητας
Προσωρινή σκληρότητα είναι αυτή που οφείλεται σε ανθρακικά και όξινα ανθρακικά άλατα ασβεστίου και μαγνησίου. Μόνιμη σκληρότητα είναι αυτή που οφείλεται σε χλωριούχα, νιτρικά, θεϊκά, φωσφορικά και πυριτικά άλατα ασβεστίου και μαγνησίου. Η ολική σκληρότητα είναι το άθροισμα των δύο, δηλαδή:Ολική σκληρότητα = Προσωρινή σκληρότητα + Μόνιμη σκληρότητα.
Η μέτρηση της σκληρότητας γίνεται με ποσοτική ενόργανη ανάλυση, του αθροίσματος των μοριακών συγκεντρώσ εων των Ca2+ και Mg2+, σε mol/L ή mmol/L μονάδες.
Κριστίνο Νικολαΐδης
Βιογραφία
Η αρνητική έκβαση της στρατιωτικής επιχείρησης για την κατάληψη των Μαλβινών νήσων (Νήσοι Φώκλαντ) με επικεφαλής τον στρατηγό Λεοπόλντο Φορτουνάτο Γκαλτιέρι αποτέλεσε καταλυτικό γεγονός το οποίο ουσιαστικά οδήγησε την στρατιωτική επιτροπή στην απόφαση πως η διαδικασία της εθνικής αναδιοργάνωσης, η οποία αποτελούσε από το 1976 βασική πολιτική της, έπρεπε να περάσει στα χέρια των πολιτικών λόγω της μεγάλης κοινωνικής αναταραχής που είχε προκληθεί στην χώρα. Ο στρατηγός Κριστίνο Νικολαϊδης διαφώνησε με τα άλλα δύο μέλη της στρατιωτικής επιτροπής τα οποία μάλλον ήθελαν να μεταβιβαστεί η εξουσία απευθείας στους πολιτικούς. Η διαφωνία ήταν ότι ίσως υπήρχε ο κίνδυνος πως με την απευθείας μετάβαση της εξουσίας στους πολιτικούς να μετείχαν και μη νόμιμες πολιτικές δυνάμεις. Για αυτόν τον λόγο ο Στρατηγός Κριστίνο Νικολαϊδης αποφάσισε ότι την διαδικασία αυτή έπρεπε να αναλάβει ένα έμπιστο πρόσωπο κύρους το οποίο ήταν ο Στρατηγός Ρεινάλντο Μπενίτο Μπινιόνε. Εκείνος, μετά από διαβουλεύσεις με τα 14 νόμιμα κόμματα της Αργεντινής μεταβίβασε την εξουσία στον εκλεγέντα τελικά πρόεδρο Ραούλ Αλφονσίν. Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι δύο στρατηγοί Νικολαϊδης και Μπινιόνε εξαιρέθηκαν από δικαστικές διώξεις της πολιτικής κυβέρνησης τις οποίες έκανε κατά των άλλων επιφανών μελών της στρατιωτικής επιτροπής η οποία κυβέρνησε την χώρα από το 1976. Αυτό κατά παράδοξο τρόπο έγινε μετά 20 και πλέον χρόνια.
Και στους δύο στρατηγούς επεβλήθησαν πολυετείς ποινές. Στον Κριστίνο Νικολαϊδης επεβλήθη ποινή 25 ετών σε κατ οίκον περιορισμό την οποία εξέτησε μέχρι τον θάνατό του το 2011. Στον στρατηγό Μπινιόνε επεβλήθη ποινή φυλακίσεως 25 ετών. Οι κατηγορίες κατά των δύο στρατηγών αφορούσαν την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από την στρατιωτική επιτροπή της οποίας ήταν και οι πλέον σκληροπυρηνικοί υποστηρικτές, ειδικά ο στρατηγός Νικολαϊδης ο οποίος δεν εμπιστευόταν καθόλου τους πολιτικούς και τους θεωρούσε επικίνδυνους για την χώρα σύμφωνα με τις συνθήκες εκείνης της εποχής.
Σκληρότητα νερού
Μέτρηση σκληρότητας
Αποδίδεται σε μονάδες μέτρησης:
Κριστίνο Νικολαΐδης
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Αποφοίτησε με τον βαθμό του Υπολοχαγού από την Σχολή Μηχανικού το 1947. Κατόπιν πήρε το βαθμό του Λοχαγού και υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στον Αργεντινό Στρατό. Το 1970 έγινε Συνταγματάρχης και το 1975 τοποθετήθηκε Διοικητής της Σχολής Πολέμου. Τον ίδιο χρόνο ορίστηκε με τον βαθμό του Συνταγματάρχη διοικητής της 7ης Ταξιαρχίας Πεζικού. Κατά την διάρκεια της Προεδρίας της Μαρίας Εστέλας Μαρτίνες ντε Περόν προήχθηκε σε Ταξίαρχο και ορίστηκε διοικητής της 601 Υπηρεσίας Πληροφοριών και σαν Ταξίαρχος διεύθυνε το Στρατιωτικό Ινστιτούτο Campo de mayo. Στις 18 Ιουνίου 1982 έγινε Αρχηγός Στρατού.
Σκληρότητα νερού
Χαρακτηρισμός σκληρού/μαλακού νερού
Το θαλασσινό νερό είναι πολύ σκληρό, συνήθως της τάξης του 6630 ppm. Το γλυκό νερό έχει σκληρότητα 15 - 375 ppm.
Κριστίνο Νικολαΐδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες της Νοτίου Αμερικής Κατηγορία:Αργεντινοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Χάλκη (Ελλάδα)
Σουριμόνο
Το σουριμόνο (摺物) είναι ένα υποείδος ξυλογραφίας της Ιαπωνίας. Χρησιμοποιήθηκε για ειδικές περιστάσεις όπως είναι το Νέο Έτος. Κυριολεκτικά η λέξη σουριμόνο σημαίνει «τυπωμένο». Παραγόμενο σε μικρές ποσότητες για ένα ως επί το πλείστον μορφωμένο ακροατήριο, ήταν πειραματικό ως προς τα υλικά και τη μεθοδολογία της εκτύπωσης. Επίσης ήταν δημοφιλέστερο από το 1790 έως τη δεκαετία του 1830, καθώς σουριμόνο παρήγαγαν και πολλοί κορυφαίοι καλλιτέχνες
Το συγκεκριμένο υποείδος περιελάμβανε μείγμα ποίησης και εικόνας καθώς σε πολλές περιπτώσεις φτιάχνονταν από ποιητές και κυκλοφορούσαν σε ποιητικούς κύκλους. Ανάμεσα στα πολλά διαφορετικά εικονογραφικά πρότυπα, τα κοινότερα περιελάμβαναν ιστορικά θέματα, σκηνές από τη φύση και το θέατρο Καμπούκι. Το σουριμόνο τυπωνόταν σε χαρτί υψηλής ποιότητας, το χόσο-γκάμι, με τις καλύτερες τεχνικές της εποχής που αναδείκνυαν την ποιότητα και την απορροφητικότητα του χαρτιού, ώστε οι εικόνες να φαίνονται απαλότερες στην εμφάνιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Ταμάρα Γκατσετσιλάντζε
Η Ταμάρα "Τάκο" Γκατσετσιλάντζε (γεωργιανά: თაკო გაჩეჩილაძე, 17 Μαρτίου 1983) είναι Γεωργιανή τραγουδίστρια, συνθέτης και ηθοποιός.
Βιογραφία
Συμμετείχε στον εθνικό τελικό της Γεωργίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2008, με το τραγούδι "Me and My Funky", καταλαμβάνοντας την δέκατη θέση. Ως μέλος του κουαρτέτου Stephane & 3G, κατέκτησε την τέταρτη θέση στον ίδιο εθνικό τελικό της Γεωργίας με το τραγούδι "I'm Free". Επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την χώρα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2009 με το τραγούδι "We Don't Wanna Put In", μέχρι που η υποψηφιότητα του συγκροτήματος αποκλείστηκε από τον Διαγωνισμό για το πολιτικό περιεχόμενο που έκρυβε το τραγούδι.
Εκπροσώπησε την Γεωργία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017 με το τραγούδι "Keep the Faith". Διαγωνίστηκε στον α' ημιτελικό και δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό καθώς κατέκτησε την ενδέκατη θέση. Στις 7 Μαΐου 2017, κατά την τελετή έναρξης του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2017, η Gachechiladze ανέφερε ότι είναι περήφανη που είναι από την Γεωργία επειδή η Γεωργία είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο.
Ιωάννης Π. Μελάς
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1905 (σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής) ή το 1908 στο Μεσοχώρι της Νίκαιας (στη Μικρά Ασία) και σπούδασε νομικά και πολιτικές-οικονομικές επιστήμες στην Αθήνα.
Εγκαταστάθηκε στην Ικαρία το 1939 και συνέγραψε την ιστορία του νησιού. Ήταν μέλος της 40μελούς επιτροπής του συντάγματος στην Δ΄ Αναθεωρητική Βουλή.
Υπηρέτησε ως δήμαρχος Νίκαιας (Πειραιάς) το 1945, ενώ στον Πειραιά εργαζόταν ως δικηγόρος. Ο Ιωάννης Μελάς υπηρέτησε στην κυβέρνηση του Πλαστήρα ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τις 15 Απριλίου 1950 ως τις 21 Αυγούστου του ίδιου έτους.,
Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων το 1946 με την Εθνική Πολιτική Ένωση (Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα) και το 1950 με το Δημοκρατικόν Προοδευτικόν Κόμμα και Β΄ Πειραιώς με την Ένωση Κέντρου (1961, 1963 και 1964).
Απεβίωσε το 2004 και κηδεύτηκε στην Ικαρία, όπου είχε εγκατασταθεί μόνιμα από το 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Νίκαιας - Αγίου Ιωάννη Ρέντη
Μπρένταν Μάρεϊ
μικρογραφία|Ο Μάρεϊ (πάνω δεξιά), μαζί με τους Hometown, το 2015. Ο Μπρένταν Μάρεϊ (γεν. 16 Νοεμβρίου 1996) είναι Ιρλανδός τραγουδιστής και πρώην μέλος του ιρλανδικού γκρουπ Hometown. Εκπροσώπησε την Ιρλανδία στην Γιουροβίζιον 2017, ως σόλο καλλιτέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Προβηγκίας
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Βερεγγάριου-Ραϋμόνδου κόμης της Προβηγκίας και της Βεατρίκης, κόρης και κληρονόμου τού Βερνάρδου Δ΄ κόμη τού Μελγκέιγ. Το 1144 ο πατέρας του έκανε επίθεση στη Γένουα, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης και τον διαδέχθηκε ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Β΄ σε ηλικία 9 ετών. Τότε ανέλαβε επίτροπος της αρχής ο θείος του Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Δ΄ κόμης της Βαρκελώνης. Όταν ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος συνέχισε την αντιπαράθεση, την οποία είχε ο πατέρας του με τον Οίκο των Μπω, που διεκδικούσε την εξουσία του. Αμέσως έκανε στρατιωτική εκστρατεία, με τη βοήθεια τού θείου του, το 1147 για να εξασφαλίσει τη θέση του. Ο πόλεμος με τους Μπω συνεχίστηκε ως την αποβίωση τού θείου του το 1162.
Το 1161 είχε ταξιδέψει στο Τορίνο με τον θείο του για να λάβει την επικύρωσή του ως κόμη από τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν, μια και η Προβηγκία ήταν νομικά φέουδο υποτελές της Γερμανίας. Εκεί συνάντησε τη Ριχέτσα, κόρη τού εξόριστου Βλάντισλαφ Β΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και έκανε τον γάμο του μαζί της. Κατά το ταξίδι της επιστροφής του ο θείος του απεβίωσε.
Ανανέωσε τον πόλεμο με τη Γένουα, αλλά απεβίωσε προσπαθώντας να καταλάβει τη Νίκαια το 1166. Τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, η Ντούσε Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1161 τη Ριτσέζας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Βλάντισλαφ Β΄ του Εξόριστου, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και είχε τέκνο:
Η χήρα Ριτσέζα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ραϋμόνδο Ε΄ κόμη της Τουλούζης.
αναφορά σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Πιέρος Σωτηρίου
Ο Πιέρος Σωτηρίου (γενν. 13 Ιανουαρίου 1993) είναι Ελληνο - Κύπριος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός για την ιαπωνική Σανφρέτσε Χιροσίμα στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ιαπωνίας και για την Εθνική Κύπρου.
Διεθνής
Στις 10 Οκτωβρίου 2012, ο Σωτηρίου κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κύπρου για τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου ΦΙΦΑ 2014 εναντίον της Σλοβενίας και της Νορβηγίας, αλλά παρέμεινε στον πάγκο και στους δύο αγώνες. Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα στις 14 Νοεμβρίου 2012, σε φιλικό αγώνα ενάντια στη Φινλανδία στο Στάδιο ΓΣΠ, που έρχεται ως 63η λεπτό αναπληρωτής στην ήττα της Κύπρου με 0–3. Πέτυχε το πρώτο γκολ με τη φανέλα της εθνικής στις 13 Νοεμβρίου 2016, στη νίκη της Κύπρου με 3–1 επί του Γιβραλτάρ για τους προκριματικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου ΦΙΦΑ του 2018.
Προσωπική ζωή
Το 2011 ξεκίνησε τη σχέση του με την Κύπρια δημοσιογράφο Μαρία Κορτζιά. Παντρεύτηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 2019 και απέκτησαν δύο γιους, τον Σοφοκλή (γενν. 9 Δεκεμβρίου 2020) και τον Γιώργο (γενν. 14 Ιουνίου 2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κοπεγχάγη Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία
Ιάκωβος Α΄ του Μονακό
Ο Ιάκωβος Α΄ (γαλλικά: Jacques I) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από το 1731 μέχρι το 1733.
Βιογραφία
Ο Ιάκωβος γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1689 και προερχόταν από μια ιστορική οικογένεια της Νορμανδίας. Ο πατέρας του ήταν ο Ζακ Γ΄ Γκουαγιόν ντε Ματινιόν, Κόμης του Τορινί και μητέρα του η Σαρλότ Γκουαγιόν ντε Ματινιόν, Κόμισσα του Τορινί. . Η Σαρλότ ήταν ανιψιά του Ζακ Γ΄, ο οποίος ήταν δισεγγονός του Λεονόρ των Βαλουά δούκα του Λονγκεβίλ.
Όταν ο Αντώνιος Α΄ του Μονακό και η σύζυγός του Μαρία της Λωρραίνης έψαχναν σύντροφο για την κόρη τους Λουίζα-Ιππολύτη, θεώρησαν τον Ιάκωβο ως κατάλληλο. Υποστηρικτής της υποψηφιότητάς του ήταν και ο Λουδοβίκος ΙΔ´ της Γαλλίας, ο οποίος επιθυμούσε να ενισχύσει τη γαλλική επιρροή στο Μονακό.
Ο Ιάκωβος και η Λουίζα-Ιππολύτη παντρεύτηκαν στις 20 Οκτωβρίου 1715 και απέκτησαν εννέα παιδιά. Ο γάμος τους, ωστόσο, δεν θεωρούνταν χαρούμενος. Ο Ιάκωβος προτιμούσε να μένει περισσότερο στο Παλάτι των Βερσαλλιών, όπου είχε πολλές ερωμένες, παρά στο Μονακό.
Μετά το θάνατο του πατέρα της Αντωνίου Α΄, η Λουίζα-Ιππολύτη μετέβη από το Παρίσι στο Μονακό για να αναλάβει το θρόνο του Πριγκιπάτου. Κατά την άφιξή της στις 4 Απριλίου 1731 έλαβε πολύ θερμή υποδοχή από τον πληθυσμό. Αντίθετα, όταν ο Ιάκωβος έφθασε εκεί, η υποδοχή ήταν πολύ πιο κρύα.
Στις 29 Δεκεμβρίου 1731 η Λουίζα Ιππολύτη πέθανε από ευλογιά. Έτσι, στο θρόνο ανέβηκε ο Ιάκωβος, ο οποίος εξαιτίας αντιδράσεων αναγκάστηκε να τον εγκαταλείψει μέσα σε λίγους μήνες υπέρ του γιου του Ονώριου.
Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στις Βερσαλλίες και στο Παρίσι. Στις Βερσαλλίες του προτάθηκε ως νέα σύζυγός του η Λουίζα-Φραντζέσκα των Βουρβόνων, εγγονή του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Ωστόσο, αυτός ο γάμος δεν υλοποιήθηκε.
Απόγονοι
Τα εννιά παιδιά του Ιάκωβου και της Λουίζας Ιππολύτης ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιακωβος Α του Μονακο Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Αντρέας Δημητρίου (ακαδημαϊκός)
Ο Αντρέας Δημητρίου είναι Ελληνοκύπριος αναπτυξιακός ψυχολόγος, πανεπιστημιακός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντρέας Δημητρίου γεννήθηκε στον Στρογγυλό στις 15 Αυγούστου 1950. Σπούδασε στο Τμήμα Ψυχολογίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης παίρνοντας πτυχίο ψυχολογίας το 1975. Το 1978 πήρε μεταπτυχιακό στη ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας της Αυστραλίας με υποτροφία της Κυβέρνησης της Αυστραλίας. Το 1983 πήρε διδακτορικό ψυχολογίας από το Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Διετέλεσε καθηγητής εξελικτικής ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από το 1975 μέχρι το 1996. Την περίοδο 1993-1995 διετέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 1996-2008 ήταν καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Διετέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Επιστημών της Αγωγής (1996-98), Αντιπρύτανης (1998-2002) και Πρυτανεύων (Μάιος-Οκτώβριος 2002) του Πανεπιστημίου Κύπρου και Κοσμήτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών και της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών και Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου από το 2003 έως το 2005.
Το 2004 ανέλαβε πρώτος πρόεδρος της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου, που άρχισε τη λειτουργία του με την εισαγωγή των πρώτων φοιτητών κατά το ακαδημαϊκό έτος 2007-08. Επιπλέον, ήταν πρόεδρος της Συνόδου των Πρυτάνεων των Κυπριακών Πανεπιστημίων (2007-08).
Από το 2004 είναι μέλος του International Academy of Education. Έχει υπηρετήσει σε πολλές εθνικές επιτροπές και συμβούλια στην Ελλάδα και στην Κύπρο, όπως το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών και το Ίδρυμα Προώθησης Έρευνας, και έχει εκπροσωπήσει την Κύπρο σε πολλά σώματα στο εξωτερικό, όπως το European Science Foundation.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα, το Πανεπιστήμιο του Μάριμπορ, το Πανεπιστήμιο του Πόρτο, το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης και το Πανεπιστήμιο του Φρίμπουργκ. Έχει δώσει διαλέξεις για την έρευνά του σε περισσότερα από πενήντα άλλα Πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, το Πανεπιστήμιο Γέιλ, και το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ, και μίλησε ως προσκεκλημένος ομιλητής σε πολλά συνέδρια ψυχολογίας και παιδαγωγικής. Υπήρξε Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του EARLI (European Association for Research on Learning and Instruction). Επίσης, ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής πολλών περιοδικών, όπως το Ψυχολογία και το Cognitive Development.
Είναι νυμφευμένος με την Ιουλία Τσακαλέα και έχει δύο υιούς.
Ερευνητικά ενδιαφέροντα
Τα ερευνητικά ενδιαφέροντά του βρίσκονται στην περιοχή της γνωστικής ανάπτυξης, της γενικής θεωρίας της ευφυίας και των σχετικών εκπαιδευτικών εφαρμογών. Έχει προτείνει μια ενιαία θεωρία για τη νοητική αρχιτεκτονική και ανάπτυξη. Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 150 βιβλία και άρθρα σε διεθνή περιοδικά που παρουσιάζουν την έρευνά του στην περιοχή αυτή. Σήμερα η έρευνά του εστιάζεται στη μελέτη των σχέσεων ανάμεσα στη γνωστική ανάπτυξη και την ανάπτυξη της προσωπικότητας. Τα περιοδικά New Ideas in Psychology (1998), Developmental Review (1999) και Developmental Science (1999) αφιέρωσαν ειδικά τεύχη τους στη συζήτηση του έργου αυτού.
Πολιτική διαδρομή
Στις 29 Φεβρουαρίου 2008 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 5 Αυγούστου 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Κύπριοι ψυχολόγοι Κατηγορία:Κύπριοι επιστήμονες Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008
Το Όνομά μου είναι Τρινιτά
Το Όνομά μου είναι Τρινιτά (Ιταλικά: Lo chiamavano Trinità ...) είναι μια κωμωδία σπαγγέτι γουέστερν σε παραγωγή Δυτικής Γερμανίας του 1970. Το σενάριο και η σκηνοθεσία του Ένζο Μπαρμπόνι (με ψευδώνυμο EB Clucher) και πρωταγωνιστούν ο Τέρενς Χιλλ και ο Μπαντ Σπένσερ.
Πλοκή
Ο Τρινιτά (Τέρενς Χιλ), ένας περιπλανώμενος καουμπόι, φτάνει στην πόλη όπου ο ετεροθαλής αδερφός του, Μπαμπίνο (Μπαντ Σπένσερ), έχει αναλάβει κάπως ανορθόδοξα τα καθήκοντα του σερίφη. Στην πόλη αυτή, τα δύο αδέρφια θα βρεθούν να υπερασπίζονται τον οικισμό των Μορμόνων που κινδυνεύει από μια συμμορία Μεξικανών φυγάδων.
Οι κάτοικοι του οικισμού δεν έχουν τη δύναμη να αντισταθούν, ο Τρινιτά και ο Μπαμπίνο όμως λειτουργούν σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο «οφθαλμός αντί οφθαλμού». Κατά την διάρκεια της παραμονής τους εκεί, θα βρεθούν αντιμέτωποι με ακόμη μια συμμορία ληστών και τα δυο αδέρφια θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ένζο Μπαρμπόνι Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Λεοπόλδος Β΄ της Αυστρίας
Ο Λεοπόλδος Β΄, γερμ. Luitpold (1328 - 10 Αυγούστου 1344) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν δούκας της Αυστρίας.