cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τόνι Σταρκ (Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel)
Υποδοχή
Το 2015, το κινηματογραφικό περιοδικό Empire ονόμασε τον Τόνι Σταρκ τον 13ο καλύτερο κινηματογραφικό χαρακτήρα όλων των εποχών. Το 2019, μετά τον θάνατο του Σταρκ στην ταινία Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη, ένα άγαλμα το οποίο αντιπροσώπευε τον χαρακτήρα μέσα στην Iron Man στολή του, ανεγέρθηκε στην πόλη Φόρτε ντέι Μάρμι στην Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Iron Man (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Εκδικητές (σειρά ταινιών) Σταρκ, Τόνι
Λοκγκουάμπε
Η Λοκγκουάμπε (σετσουάνα: Lokgwabe) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναι ο έκτος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Κγκαλαγκάντι. Έχει πληθυσμό 1.304 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι
Τζοβάνι Πέζαρο
Ο Τζοβάνι Πέζαρο (Ιταλικά : Giovanni Pesaro, Βενετία, 1 Σεπτεμβρίου 1589 - Βενετία, 30 Σεπτεμβρίου 1659) ήταν ο 103ος Δόγης της Βενετίας (8 Απριλίου 1658 - 30 Σεπτεμβρίου 1659). Στην εποχή του ο Μεγάλος Κρητικός Πόλεμος βρισκόταν στο αποκορύφωμα του. Ο Τζοβάνι Πέζαρο ήταν γιος του πλούσιου ευγενούς Βέττορ Πέζαρο και της Έλενας Σοράνζο.
Πρώτα χρόνια
Η άνοδός του ήταν ταχύτατη, έγινε δουκικός σύμβουλος, μέλος στην Βενετική Γερουσία, υπηρέτησε την Δημοκρατία της Βενετίας σαν πρέσβης στην Αγία Έδρα και έγινε Προκουράτωρ του Αγίου Μάρκου. Η συμπεριφορά του δεν ήταν ωστόσο ανάλογη με τα αξιώματα του, εγκατέλειψε την φρουρά στην οποία ήταν διοικητής την ίδια στιγμή που βρισκόταν αντιμέτωπος με τον εχθρό. Τα επόμενα χρόνια κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση και κατάχρηση εξουσίας, όταν κατάσχεσε την περιουσία ενός αθώου πολίτη για να την ιδιοποιηθεί. Με τον θάνατο της συζύγου του Λουκίας Μπαρμπαρίγκο ο Πέζαρο παντρεύτηκε την οικονόμο του, μια γυναίκα ευτελούς καταγωγής που ο αδελφός της είχε εξοριστεί από την Βενετία για βαριά αδικήματα.
Σε πείσμα όλων των αρνητικών χαρακτηριστικών του, κατάφερε να έχει σημαίνουσα παρουσία στα πολιτικά φρώμενα της εποχής. Κατά την διάρκεια του Κρητικού Πολέμου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ ο πόλεμος φαινόταν χαμένος και η Βενετία ήταν έτοιμη να παραδώσει την Κρήτη, με μια χειμαρρώδη ομιλία του στο Μεγάλο Συμβούλιο έπεισε την Δημοκρατία να συνεχίσει τον πόλεμο με τους Τούρκους και δώρισε 6.000 δουκάτα από την προσωπική του περιουσία. Η πολεμοχαρής του στάση έδωσε μεγάλη φήμη με αποτέλεσμα μετά τον θάνατο του δόγη Μπερτούτσιο Βαλιέρ (29 Μαρτίου 1658) να είναι ο δημοφιλέστερος υποψήφιος για την διαδοχή του.
Δόγης της Βενετίας
Ο Τζοβάνι Πέζαρο εξελέγη Δόγης της Βενετίας με την πρώτη ψηφοφορία (8 Απριλίου 1658) με την πρόφαση ότι ήταν νεώτερος σε ηλικία από τους υπόλοιπους υποψηφίους και υπήρχαν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνει γρήγορα, σκέψη που αποδείχτηκε εσφαλμένη. Ο Πέζαρο με την άνοδό του αρρώστησε αμέσως, ενώ μισήθηκε από τον λαό της Βενετίας. Τα οικονομικά προβλήματα της Δημοκρατίας έφεραν μεγάλες δυσκολίες, το εμπόριο βρισκόταν σε κατακόρυφη πτώση και έπρεπε να φορολογήσει βαριά τους πολίτες για να συγκεντρώσει χρήματα. Ο Τζοβάνι Πέζαρο πέθανε στις 30 Σεπτεμβρίου 1659 και τάφηκε με μια μεγαλοπρεπή πομπή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Φρέντερικ Νορθ (1766-1827)
Πρώμα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1766 στην Αγγλία. Ήταν γιος του Βρετανού λόρδου Φρέντερικ Νορθ και πρωθυπουργού της Αγγλίας από το 1770 ως το 1782. Ανατράφηκε αριστοκρατικά και γράφτηκε σε ηλικία εννιά ετών στο περίφημο Eton College, όπου μαθήτευσε από το 1775 ως το το 1782. Έδειξε ιδιαίτερο ταλέντο στο γλώσσες και έμαθε γρήγορα πολλές. Όταν ενηλικιώθηκε, αποφάσισε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Νομικά, λατινικά κι ελληνικά. Και τα δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα θεωρούνταν κέντρα του Διαφωτισμού της εποχής και του εμφύτευσαν το ζήλο για την Παιδεία, την Ελευθερία και τον Ανθρωπισμό. Λόγω ενός προβλήματος υγείας, οι γιατροί του σύστησαν να περνά περισσότερο χρόνο σε πιο θερμό, νότιο κλίμα και γι' αυτό ταξίδευε συχνά στη Μεσόγειο. Ξεκίνησε τα ταξίδια του από την Ισπανία, και έπειτα μετέβη στην Ιταλία, με στόχο να καταλήξει στην Ελλάδα. Επισκέφθηκε διάφορες χώρες και μέρη της Μεσογείου, ανάμεσά τους,  τις ανατολικές ακτές της Αδριατικής και τα νησιά του Ιονίου, όπως την Κέρκυρα, πριν συνεχίσει προς την κεντρική Ελλάδα. Στο Ντουμπρόβνικ της Δαλματίας περί το 1789 γνώρισε τον Ιταλό λόγιο και φιλόλογο Φραντσέσκο Απεντίνι, που του έδειξε γραφές της σλαβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι γραφές αυτές τον βοήθησαν να αντιληφθεί και να μπορέσει στη συνέχεια να κατανοήσει τις διαφορές μεταξύ της Καθολικής και Ορθοδόξου Εκκλησίας από πρώτο χέρι. Μελέτησε την Παλαιά και Καινή Διαθήκη στο ελληνικό πρωτότυπο.
Ένας χριστιανός ορθόδοξος Άγγλος λόρδος
Το 1791 ασπάστηκε τον ορθόδοξο χριστιανισμό, του οποίου έγινε ένθερμος υποστηρικτής. Παρουσιάστηκε στη Βενετία, που τότε είχε μεγάλη ελληνική παροικία, στις 22 Ιανουαρίου στον ιερέα της ενορίας του Αγ.Γεωργίου Δημήτριο Πετρεττίνη και με ανάδοχο τον 88χρονο τότε νομικό Γεώργιο Προσαλέντη που τον κατήχησε, βαφτίστηκε στην Κέρκυρα με το όνομα Δημήτριος. Όταν ο έκπληκτος κληρικός τον ρώτησε, τι παρακίνησε έναν Άγγλο λόρδο στην απόφαση αυτή, απάντησε σε σπαστά, αλλά κατανοητά ελληνικά, η "σωτηρία της ψυχής μου", ενώ κατύ τον πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Μεταλληνό απάντησε στα αγγλικά "to be full greek"(=για να γίνω πλήρης Έλληνας, θεωρώντας την ορθοδοξία αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού). Ζήτησε μόνο η βάπτιση αυτή να γίνει κρυφά και να μείνει μυστική, γιατί αν μαθαινόταν στην Αγγλία, θα έχανε κάθε προνόμιο και πολιτικό δικαίωμα. Έπειτα ταξίδεψε στη Λευκάδα, στη μονή του Αγ. Ιωάννου, όπου έμεινε και νήστεψε με ξηροφαγία όλη τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και ευχαριστιόταν να ακούει βυζαντινή μουσική στη λειτουργία. Από τότε άρχισε να σκέφτεται την ίδρυση ενός ελληνόφωνου πανεπιστημίου στα Ιόνια νησιά, όπως αποδεικνύεται από επιστολή του Γεωργίου Προσαλέντη με ημερομηνία 18 Μαρτίου 1792.
Βουλευτής στη Μ.Βρετανία και διοικητής στην Κεϋλάνη
Έγινε μέλος του βρετανικού κοινοβουλίου στη Βουλή των Λόρδων από το 1792 έως το 1794, το 1794 ελεγκτής των τελωνείων του Λονδίνου, το 1795-1797 γραμματέας του αντιβασιλιά της Κορσικής και από το 1798 έως το 1805 υπηρέτησε ως ο πρώτος Βρετανός διοικητής στην αποικία της Κεϋλάνης. Κατά τη θητεία του αυτή, αντικατέστησε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία με φόρο, τον οποίο θα έπρεπε να πληρώνουν οι παραγωγοί αγρότες από τα κέρδη τους, ελευθερώνοντάς τους ουσιαστικά από καταναγκαστική εργασία. Παράλληλα ασχολήθηκε και με την ανάπτυξη του εμπορίου μαργαριταριών.
Καγκελάριος Παιδείας και ιδρυτής της Ιονίου Ακαδημίας
Ταξίδεψε εκτεταμένα στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο από το 1810 ως το 1813, αφήνοντας εξαιρετικές περιηγητικές σελίδες και το 1814 έγινε πρόεδρος της Φιλομούσου Εταιρείας με έδρα την Αθήνα με καταγεγραμμένο σκοπό οι Έλληνες "νά ίδωσι τάς επιστήμας να επιστρέψωσι πάλιν εις το Λύκειον και την αρχαίαν Ακαδημίαν των». Το 1819 απέκτησε το αξίωμα του καγκελάριου στην Κέρκυρα, η οποία βρισκόταν υπό τη βρετανική διοίκηση ως μέρος του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων. Την περίοδο εκείνη αρμοστής ήταν ο Τόμας Μαίτλαντ και ο Νορθ, πιστεύοντας στην Παιδεία ως κλειδί για την αφύπνιση των Ελλήνων, εργάστηκε αμισθί με ζήλο για την οργάνωση όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης. Συνέχισε την εργασία του αυτή ταξιδεύοντας συχνά με ατμόπλοιο στα νησιά του Ιονίου, ώσπου το 1824 -με προσωπικά του έξοδα- ίδρυσε την Ιόνιο Ακαδημία στην πόλη της Κέρκυρας, ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, το οποίο αποτέλεσε και το πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο στη νεότερη εποχή, στο οποίο δίδαξαν δάσκαλοι του Γένους όπως ο Νεόφυτος Βάμβας, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Νικόλαος Πίκκολος, ο Πέτρος Βράιλας Αρμένης και ο Θεόκλητος Φαρμακίδης. Η διδασκαλία γινόταν στη νέα ελληνική γλώσσα και υπήρχαν τέσσερεις σχολές: Θεολογίας, Νομικής, Ιατρικής και Φιλοσοφίας. Γραμματέας του Νορθ ήταν ο νεαρός τότε Σπυρίδων Τρικούπης. Με έξοδά του έστειλε αρκετά ελληνόπουλα να σπουδάσουν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού, όπως ο Κωνσταντίνος Ασώπιος και ο Χριστόφορος Φιλητάς, που επίσης δίδαξαν στην Ακαδημία. Το κτήριο της Ακαδημίας δεν λειτουργεί πλέον, ωστόσο υπάρχει ένας αδριάντας του στην περιοχή, ενώ προς τιμή του έχει ονομαστεί η οδός Γκύλφορδ. Η ονομασία Γκύλφορδ ή Γκίλφορντ είναι παραφθορά του τίτλου ευγενείας που κατείχε ο Νορθ από το 1817, όταν σε μεγάλη ηλικία απέκτησε τον τίτλο του 5ου Κόμη του Γκίλφορντ, πίσω στο Γκίλντφορντ της Μεγάλης Βρετανίας.
Η βιβλιοθήκη του
Είχε αποκτήσει από τα ταξίδια του μια πλούσια προσωπική συλλογή βιβλίων, εντύπων και χειρογράφων. Αυτά τα κατέθεσε στην Ακαδημία, ώστε με δωρεές Ελλήνων και φιλελλήνων και την -υπάρχουσα στην Κέρκυρα από την περίοδο της Επτανήσου Πολιτείας- «Βιβλιοθήκη του Γένους» να δημιουργηθεί μία μεγάλη Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη. Υπεύθυνο για την καταλογογράφηση και την έκδοση των χειρογράφων όρισε τον Ανδρέα Κάλβο. Μετά το τέλος του, η βιβλιοθήκη, χάρις στον αρμοστή σερ Φρέντερικ Άνταμ (Lt. General sir Frederick Adam), που δεν τήρησε τις διατάξεις της διαθήκης του Γκίλφορντ, παραδόθηκε στους αντιπροσώπους του κληρονόμου του «άρχοντα» (ανεψιού του από την αδελφή του) κόμη Σέφιλντ (George Holroyd, 2nd Earl of Sheffield), ο οποίος την πώλησε στο Λονδίνο σε επτά δημοπρασίες μεταξύ των ετών 1828 και 1835. Ένα μεγάλο μέρος από αυτά, ευτυχώς, αγόρασε το Βρετανικό Μουσείο και σήμερα είναι στη διάθεση των ερευνητών.
Η σχέση του με τον Σολωμό
Διατηρούσε φιλία και αλληλογραφία με τον ποιητή Διονύσιο Σολωμό από το 1821 και συνεργάζονταν για εκπαιδευτικά και άλλα θέματα, που αφορούσαν έμμεσα την Επανάσταση, που μόλις είχε ξεκινήσει στην Πελοπόννησο. Έξι γράμματα του Σολωμού στα ιταλικά ανακαλύφθηκαν από Έλληνα μεταπτυχιακό φοιτητή στο Κεντ το 1975. Αποδεικνύουν ότι γνωρίστηκαν σε επίσκεψη του Γκίλφορντ στη Ζάκυνθο περί το 1821 και συνδέθηκαν με αλληλοσεβασμό και βαθιά εκτίμηση.
Τέλος
Πέθανε μετά από μακροχρόνια ασθένεια στο Λονδίνο, χωρίς απογόνους, στις 14 Οκτωβρίου του 1827, έξι μέρες πριν τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απελευθέρωση της Ελλάδας. Η προτομή του φιλοτεχνήθηκε από τον Κερκυραίο γλύπτη του 19ου αιώνα Ιωάννη-Βαπτιστή Καλοσγούρο και εκτίθεται στο κτήριο της Εθνικής Πινακοθήκης στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ευγενείς Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Φιλέλληνες
Μόλυβδος
thumb|left|100px|Το σύμβολο του μόλυβδου για τους αλχημιστέςΟ αδύναμος μεταλλικός του χαρακτήρας γίνεται αντιληπτός από την αμφοτερική του φύση. Ο μόλυβδος και τα οξείδια του μολύβδου αντιδρούν με οξέα και βάσεις, και σχηματίζουν ομοιοπολικούς δεσμούς Ο μόλυβδος εφόσον εκτεθεί στη φύση και έρθει σε επαφή με τον άνθρωπο, μπορεί να προκαλέσει βλάβες σε νεφρά, συκώτι, αίμα, δερματίτιδες / αλλεργίες, βλάβη σε πνεύμονες / μόνιμα αναπνευστικά προβλήματα και καρκινογενέσεις. Γι' αυτό τα υλικά τα οποία περιέχουν μόλυβδο, όπως οι ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, επιβάλλεται να ανακυκλώνονται.
Ο μόλυβδος εξάγεται από το γαληνίτη. Χρησιμοποιείται σε μονώσεις, στις μπαταρίες αυτοκινήτων, στον ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό και σε διάφορα κράματα. Θεωρείται αξιόλογο προστατευτικό απέναντι στη ραδιενέργεια. Λόγω της ανθεκτικότητάς του στη διάβρωση, χρησιμοποιείται εκτενώς στην οικοδόμηση κτιρίων.
Ατομικές
Ενα άτομο μολύβδου έχει 82 ηλεκτρόνια σε δομή [Xe]4f145d106s26p2
Υλικό
Όταν κόβεται, αρχικά, έχει κυανόλευκο χρώμα, αλλά εξασθενεί σε ματ γκρι όταν εκτίθεται στον αέρα και σε γυαλιστερό ασημί όταν βρίσκεται σε υγρό. Είναι ελατό και όλκιμο μέταλλο, με μεγάλη πυκνότητα και αντοχή στη διάβρωση. Είναι πολύ μαλακό μέταλλο με σκληρότητα Mohs 1.5.
Ιστορία
Ο μόλυβδος ήταν γνωστός από την αρχαιότητα. Στην αρχαία Αίγυπτο και μετέπειτα στη Ρώμη ο μόλυβδος χρησιμοποιήθηκε ευρέως για την κατασκευή δοχείων και άλλων αντικειμένων.
Τον 18ο αιώνα ο μόλυβδος άρχισε να χρησιμοποιείται ως φάρμακο για τη θεραπεία της επιληψίας.
Χρήσεις
Ο μόλυβδος έχει ποικίλες χρήσεις στην καθημερινότητα. Χρησιμοποιείται ευρέως σε μπαταρίες για οχήματα αλλά και ως πρόσθετο για καύσιμα αεροσκαφών. Επιπλέον, καθώς έχει μονωτικές ιδιότητες, χρησιμοποιείται στην ιατρική για προστασία από τη ραδιενέργεια και την επικίνδυνη ακτινοβολία στις ποδιές των ασθενών οι οποίοι εκτίθενται σε ακτίνες Χ. Επίσης, ως ηχομονωτικό υλικό χρησιμοποιείται σε στούντιο ηχογράφησης και άλλους παρόμοιους χώρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυκτικά Κατηγορία:Ρύπανση του εδάφους
Γλώσσες του Αγίου Μαρίνου
Ο Άγιος Μαρίνος είναι ένα έθνος που περιβάλλεται από την Ιταλία. Το Άγιο Μαρίνο αναγνωρίζει δύο επίσημες γλώσσες, τα Ιταλικά και τα Αγιομαρινικά. Περίπου το 83% του πληθυσμού μιλά τα Αγιομαρινικά, η οποία θεωρείται μια παραλλαγή της Εμιλιανο-Ρομανιολικής διαλέκτου που ομιλείται επίσης στις γύρω περιοχές της Ιταλίας. Ενώ τα ιταλικά είναι η γλώσσα της καθημερινής χρήσης, χρησιμοποιούνται επίσης φράσεις και ιδιωματισμοί από τα Αγιομαρινικά. Πολλοί κάτοικοι ομιλούν τα αγγλικά ως τρίτη γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Αγίου Μαρίνου
Μάντοβα ΦΚ
Η Μάντοβα ΦΚ είναι μια ιταλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Συμμετείχε στη Σέριε Β από την περίοδο 2005-06 έως την περίοδο 2009–10 σαν ΑΚ Μάντοβα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1911. Αγωνίζεται στο Stadio Danilo Martelli, χωρητικότητας 14884 θεατών. Έχει αγωνιστεί στη Σέριε Α 5 περιόδους (1961-62, 1964-65, 1966-67, 1967-68, 1971-72).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιταλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1911
Μαρία του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ
Η Μαρία του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ (Marie von Schwarzburg-Rudolstadt, 29 Ιανουαρίου 1850 - 22 Απριλίου 1922) ήταν κόρη του Αδόλφου του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ.
Βιογραφία
Η Μαρία Καρολίνα Αυγούστα γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1850 στο Ράμπεν Στάινφελντ, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Αδόλφου του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ και της Ματθίλδης του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ.
Στις 4 Ιουλίου 1868 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φραγκίσκο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν στο Ρούντολστατ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Yu-Gi-Oh!
Το Yu-Gi-Oh! (ιαπωνικά: 遊☆戯☆王, Χέπμπορν: Yū-Gi-Ō!, δηλ. "Game King") είναι ιαπωνική σειρά manga που γράφτηκε και εικονογραφήθηκε από τον Καζούκι Τακαχάσι. Εκδιδόταν στο περιοδικό Weekly Shōnen Jump μεταξύ 30 Σεπτεμβρίου 1996 και 8 Μαρτίου 2004. Η ιστορία ακολουθεί τον Γιούγκι Μούτο, ένα νεαρό αγόρι που λύνει το αρχαίο Παζλ της Χιλιετίας. Ο Γιούγκι ξυπνά το alter-ego του, το οποίο λύνει τις αντιδικίες συμμετέχοντας σε παιχνίδια με κάρτες.
Από το manga προέκυψαν δύο σειρές anime: μία από την Toei Animation, που προβλήθηκε από τις 4 Απριλίου μέχρι τις 10 Οκτωβρίου του 1998, και μία δεύτερη από τη NAS και το Studio Gallop με τον τίτλο ''Yu-Gi-Oh! Duel Monsters'', που προβλήθηκε μεταξύ 18 Απριλίου 2000 και 29 Σεπτεμβρίου 2004.
Η σειρά manga έχει δημιουργήσει ένα franchise που περιλαμβάνει πολλά spin-off manga και σειρές anime, ένα παιχνίδι ανταλλαγής καρτών και πολλά βιντεοπαιχνίδια. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται το παιχνίδι ανταλλαγής καρτών με το όνομα Duel Monsters, όπου ο κάθε παίκτης χρησιμοποιεί κάρτες για να μονομαχήσει σε μία μάχη με φανταστικά πλάσματα. Αυτή είναι η βάση του πραγματικού παιχνιδιού καρτών Yu-Gi-Oh! Trading Card Game το οποίο, σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες, κατέχει το ρεκόρ για το μεγαλύτερο τουρνουά παιχνιδιού καρτών, συγκεντρώνοντας 4.364 συμμετέχοντες στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνιας.
Το ''Yu-Gi-Oh! Duel Monsters'' προβλήθηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2002 από το κανάλι Star.
1ος κύκλος: Yu-Gi-Oh! Duelist Kingdom
Στο πρώτο επεισόδιο ο Γιούγκι μονομαχεί με τον Σέτο Κάιμπα και νικά καλώντας τον Εξόντια τον Απαγορευμένο, ένα τέρας που αποτελείται από 5 κάρτες. Μαθαίνοντας ότι νίκησε τον πρωταθλητή του παιχνιδιού, ο δημιουργός του παιχνιδιού Μαξιμίλιον Πέγκασους κλέβει την ψυχή του παππού του Γιούγκι με το Μάτι της Χιλιετίας, ένα αντικείμενο παρόμοιο με το Παζλ του Γιούγκι, το οποίο ο Πέγκασους επίσης επιθυμεί. Κλέβοντας την ψυχή του παππού του Γιούγκι, ο Πεγκ διοργανώνει ένα τουρνουά στο Βασίλειο των Μονομάχων και ωθεί τον Γιούγκι και τους φίλους του να συμμετέχουν στο τουρνουά για να τον νικήσουν, ώστε ο Γιούγκι να πάρει πίσω τον παππού του. Ο Γιούγκι και οι φίλοι του Τζόι, Τρίσταν και Τέα έρχονται στο τουρνουά και μονομαχούν με πολλούς αντιπάλους, για να φτάσουν στο κάστρο του Πεγκ. Ο Γιουγκι τον νικά και παίρνει πίσω τον παππού του. Την ώρα εκείνη ο Πεγκ χάνει το Μάτι της Χιλιετίας από τον Κακό Μπακούρα και διαταράζεται η ισορροπία των 7 Αντικειμένων της Χιλιετίας. Λίγο πριν φύγουν από το νησί ο Γιούγκι συναντά για πρώτη φορά τον Σάντι -φύλακας των 7 Αντικειμένων της Χιλιετίας- όπου νομίζει ότι έκλεψε το Μάτι της Χιλιετίας αλλά ανακαλύπτει της αρχαίες δυνάμεις του Yami Yugi χάρη στο Κλειδί της Χιλιετίας.
2ος κύκλος: Yu-Gi-Oh! Battle City Tournament
Ο Γιούγκι και ο φίλος του Τζόι παίρνουν μέρος σε ένα τουρνουά που διοργάνωσε ο Σέτο Κάιμπα. Αντιμετωπίζουν όμως και έναν καινούργιο εχθρό, τον Μάρικ Ίσταρ, ο οποίος έχει το Σκήπτρο της Χιλιετίας και θέλει να πάρει στη κατοχή του τους τρεις Αιγύπτιους θεούς σε κάρτες: Οbelisk τον Βασανιστή, Slifer τον Ουράνιο Δράκο & τον Φτερωτό Δράκο τού Ρα. Ο Μάρικ είναι ο αρχηγός της Συμμορίας των Κυνηγών Σπανίων Καρτών, που τους ελέγχει το μυαλό με το Σκήπτρο της Χιλιετίας. Τέτοιοι είναι: ο Μπάντιτ Κίθ, ο Seeker, ο Αρκάνα, ο Στρίνγκς, ο Λούμις και ο Ούμπρα, καθώς και σε υψηλότερη ιεραρχία, ο ετεροθαλής αδερφός του Μάρικ, ο Όντιον. Τους τελευταίους πέντε πλην του Όντιον, τους αντιμετώπισε ο Γιούγκι και τους νίκησε πριν τους προημιτελικούς. Ο Τζόι αντιμετώπισε τον Έσπα Ρόμπα, τον Γουέβιλ Άντεργουντ και τον Μάκο Τσουνάμι, νικώντας τους. Ο Μάρικ και ο Όντιον, όπως και η Ισίζου πέρασαν νικώντας άγνωστους αντιπάλους. Ο Κακός Μπακούρα νίκησε σε μια μονομαχία τον Μπόνζ, που είχε 5 κάρτες τόπου, ενώ η Μάι, στην τελευταία της μονομαχία πριν τους προημιτελικούς, νίκησε τον Ζάν-Κλόντ Μάγκνουμ. Ο Κάιμπα νίκησε δύο φορές μαζί με τον Γιούγκι, το Λούμις και τον Ούμπρα, το Κότζι Ναγκούμο, καθώς και άλλους άγνωστους μονομάχους.
Ο Γιούγκι και ο Τζόι αφού περνάνε στους τελικούς του τουρνουά μαζί με τον Κάιμπα, νικούν τους αντιπάλους τους, κακό Μπακούρα, Όντιον και την αδερφή του Μάρικ, Ισίζου. Ο Κακός Μαρικ νίκησε επίσης τη Μάι στους προημιτελικούς, και λίγο αργότερα, τον κακό Μπακούρα. Ο Γιούγκι έχει την κάρτα του Slifer, ο Κάιμπα του Οbelisk και ο Μάρικ του Ra. Η σειρά Battle City τελειώνει με τον Μάρικ να έχει πέσει θύμα του κακού εαυτού του και με τους ήρωες να είναι φυλακισμένοι σε έναν εικονικό κόσμο, όπου οι Big 5 (Gangsley για Γιούγκι, Crump για Τέα, Johnson για Τζόι, Nesbitt για Τρίσταν, Ντιούκ για Σερένιτι, Lector για Κάιμπα) θέλουν την εκδίκηση τους από τον Κάιμπα και τους άλλους.
3ος κύκλος: Yu-Gi-Oh! Εnter the Shadow Realm
Στον τρίτο κύκλο επεισοδίων, ο Γιούγκι, ο Τζόι, ο Κάιμπα και ο αδελφός του, Μόκουμπα, ο Τρίσταν, ο Ντιούκ και η Τέα -άλλοι φίλοι του Γιούγκι-, φυλακίζονται στον εικονικό κόσμο του Νόα Κάιμπα, του θετού αδελφού του Σέτο Κάιμπα. Αφού ο Γιούγκι νικά τον Νόα σε μονομαχία με κάρτες, αποκαλύπτεται ο πραγματικός λόγος της αιχμαλωσίας τους. Υπεύθυνος είναι ο Γκοζαμπούρο Κάιμπα, ο πατριός του Σέτο, ο οποίος τους παγίδεψε για να εκδικηθεί τον Σέτο, όταν αυτός πήρε τα περισσότερα δικαιώματα της εταιρείας Κάιμπα και κατά συνέπεια την προεδρία. Στόχος του Γκοζαμπούρο ήταν να τους παγιδεύσει σε αυτόν τον ψηφιακό κόσμο και στη συνέχεια η ψηφιοποίηση ολόκληρου του κόσμου! Ανέλπιστα, όμως, ο Νόα εμποδίζει τα σχέδια του πατέρα του και γίνεται η αιτία να καταστραφεί ο εικονικός κόσμος. Οι ήρωες στη συνέχεια γυρνάνε στον πραγματικό κόσμο και στους τελικούς του τουρνουά, που γίνονται στο νησί του ομίλου Κάιμπα. Ο Τζόι χάνει από τον Μάρικ, και ο Γιούγκι νικά τον Κάιμπα. Στην τελευταία μάχη, ο Γιούγκι νικά το Μάρικ και η κακή πλευρά του πάει στο βασίλειο των σκιών. Μετά τη μάχη, ο Γιούγκι είναι ο κάτοχος των τριών καρτών των Αιγυπτίων θεών. Τότε βλέπει ένα όραμα-πρέπει να κρατήσει τις κάρτες των θεών μπροστά από την πλάκα της μάχης του Φαραώ και του αρχαίου ιερέα, για να επιστρέψει το πνεύμα του Φαραώ στον αρχαίο κόσμο και να ξεκλειδώσει τις χαμένες αναμνήσεις του.thumb|150px|Υπόδειγμα κάρτας Yu-Gi-Oh!.
4ος κύκλος: Yu-Gi-Oh! Waking The Dragons
Στην τέταρτη σεζόν, το σκηνικό αλλάζει. Ο Γιούγκι και οι φίλοι του έρχονται αντιμέτωποι με τον Νταρτζ. (Πρώτα, ο Γιούγκι νικάει τον Τζερίμο, υπηρέτη του Νταρτζ). Ο Νταρτζ είναι ο τελευταίος βασιλιάς της χαμένης Ατλαντίς, η οποία είχε καταστραφεί στον μεγάλο πόλεμο, ανάμεσα στις δυνάμεις Ορείχαλκου και τεράτων. Ο Νταρτζ θέλει να ζωντανέψει ένα τέρας ονόματι Λεβιάθαν, και για αυτό πρέπει να μαζέψει ψυχές ανθρώπων. Μία ισχυρή κάρτα τερατομορφιών έρχεται στο προσκήνιο, η Σφραγίδα του Ορείχαλκου. Όποιος χάνει ενώ υπάρχει αυτή η κάρτα στην αρένα, χάνει την ψυχή του .Ο Νταρτζ έχει μερικούς μπράβους, οι οποίοι έχουν στη τράπουλα τους τη Σφραγίδα του Ορείχαλκου και κάθε ένας από αυτούς αποφασίζει να στείλει στις σκιές έναν από τους βασικούς ήρωες τον Τζόι, τον Γιούγκι και τον Κάιμπα. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η μαγεία του Ορείχαλκου, είναι οι κάρτες των θρυλικών δράκων της Ατλαντίδας. Ο Γιούγκι έχει τον Τιμέους (Timaeus), ο Κάιμπα έχει τον Κρίτιους (Critius) και ο Τζόι έχει τον Χέρμος (Hermos). Στο τέλος, αφού πρώτα νικούν τους οπαδούς του (Ραφαέλ για τον Γιούγκι, Βάλον για τον Τζόι, Άλιστερ για τον Κάιμπα) (μετά, ο Τζόι χάνει από την Μάι και χάνεται η ψυχή του, μετά η Μάι χάνει από τον Ραφαέλ) (επίσης ο Γιούγκι και ο Τζόι αντιμετώπισαν τον Γουέβιλ και τον Ρέξ αντίστοιχα, νικώντας τους ξανά), ο Γιούγκι και ο Κάιμπα μονομαχούν με τον Ντερτζ. Ο Γιούγκι τον νικά αλλά ο Νταρτζ καταφέρνει να ζωντανέψει τον Λεβιάθαν, καθώς θυσίασε τη δική του ψυχή μαζί με τις ψυχές των αιχμαλώτων του Ορείχαλκου για να το καταφέρει. Λίγο πριν ο Λεβιάθαν απορροφήσει και τους τρεις ήρωες, ο Φαραώ καταφέρνει να μετατρέψει το κακό που βρίσκεται στις ψυχές των ανθρώπων σε φως. Αυτό αποδυναμώνει τον Λεβιάθαν και στην αναμέτρησή του με τα πνεύματα των Αιγυπτίων Θεών, καταστρέφεται. Ο Νταρτζ ελευθερώνεται από τη δύναμη του Ορείχαλκου και το πνεύμα του, μετά από 10.000 χρόνια, φεύγει από αυτό τον κόσμο και μαζί του χάνεται και η Ατλαντίδα.
Μέρος δεύτερο: Yu-Gi-Oh! Dawn of the Duel
Στο δεύτερο μέρος της πέμπτης σεζόν, ξεκινάμε με τον Μπακούρα να καταδιώκεται από το πνεύμα του Δαχτυλιδιού της Χιλιετίας το οποίο και τον καταλαμβάνει και με τον παππού του Γιούγκι να διηγείται στον εγγονό του το πως ανακάλυψε το Παζλ της Χιλιετίας. Όταν όμως ο Ρεξ Ράπτορ και ο Γουήβιλ Άντεργουντ επιχειρούν να κλέψουν το σάκο με τα Αντικείμενα της Χιλιετίας, που κατά τη γνώμη τους περιλαμβάνει τις τρεις κάρτες των Αιγύπτιων Θεών, εμποδίζονται από τον κακό Μπακούρα που τους στέλνει στο Βασίλειο των Σκιών. Στη συνέχεια, ο Μπακούρα προκαλεί τον Φαραώ να έρθει στην Αίγυπτο για να παίξουν το "Απόλυτο παιχνίδι των Σκιών" όπως επίσης και τον Κάιμπα, με σκοπό εκείνος να ανακαλύψει περισσότερα για το αρχαίο παρελθόν του. Ο Γιούγκι και οι φίλοι του φτάνουν στην Αίγυπτο, όπου με τη συνοδεία του Μάρικ, του Όντιον και της Ισίζου επισκέπτονται την αρχαία πλάκα. Εκεί, το πνεύμα του Φαραώ αλλά και του Πνεύματος του Δαχτυλιδιού επιστρέφουν στην αρχαία Αίγυπτο. Ο Φαραώ συναντά τους ακολούθους του, οι οποίοι είναι κάτοχοι των Αντικειμένων της Χιλιετίας. Το Πνεύμα του Δαχτυλιδιού μπαίνει στο σώμα του βασιλιά των κλεφτών, Μπακούρα, και επισκέπτεται το παλάτι του Φαραώ για να τον νικήσει με το πλάσμα των Σκιών που κατέχει, τον Ντίαμπαουντ. Όμως τότε ο Φαραώ αποκαλύπτει ότι είναι ο Φαραώ της προφητείας, καθώς καλεί τον Όμπελισκ τον Βασανιστή για να αντικρούσει τον Ντίαμπαουντ. Ο Μπακούρα υποχωρεί. Σύντομα όμως επιστρέφει, παίρνοντας το Δαχτυλίδι της Χιλιετίας από τον αρχαίο κάτοχό του, τον Μαχάντ, και αποκτώντας τον έλεγχο πάνω στο μυαλό του κατόχου του Ματιού της Χιλιετίας, του Ακνάντιν.
Όμως, στο διάστημα αυτό, οι πύλες που ενώνουν το Βασίλειο των Σκιών με τη Γη ανοίγουν. Ο Μπακούρα θυσιάζει τον Ντίαμπαουντ και τον εαυτό του για να εμφανιστεί ο Σκοτεινός Ζορκ. Στη μάχη που ακολουθεί, εξαφανίζονται όλοι οι ακόλουθοι του Φαραώ. Ο Ζορκ είναι ασταμάτητος-ούτε οι Αιγύπτιοι Θεοί δεν κατάφεραν να τον εξοντώσουν καθώς και ο παππούς του Γιούγκι (ήταν και αυτός ακόλουθος του Φαραώ) καλεί τον Εξόντια τον Απαγορευμένο που είχε την ίδια τύχη με τους θεούς-. Υπάρχει ένας μόνο τρόπος να εξοντωθεί ο Ζορκ και αυτός θα φανερωθεί μόνο όταν ο Φαραώ καταφέρει να ανακαλύψει το όνομά του. Την ύστατη στιγμή όμως, εμφανίζονται ο Γιούγκι και οι φίλοι του, που μετά από πολλές περιπέτειες φέρνουν στο Φαραώ την πληροφορία που περίμενε-το όνομά του. Ο Φαραώ μαθαίνει ότι είναι ο Βασιλιάς Ατέμ και έτσι η αλλοτινή του δύναμη και σοφία επιστρέφουν. Ο Ζορκ στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος ο Μπακούρα, το σατανικό Πνεύμα του Δαχτυλιδιού, ένα τμήμα του οποίου είχε ενσωματωθεί στο Δαχτυλίδι για να αποφύγει το θάνατο. Τώρα όμως, τα πράγματα αλλάζουν. Ο Ατέμ ενώνει τους τρεις Αιγύπτιους Θεούς και καλεί τη Δημιουργό του Φωτός, η οποία και εξοντώνει το Ζορκ. Έτσι, ο Ατέμ, ο Γιούγκι και οι φίλοι του επιστρέφουν στο παρόν για μια τελευταία αποστολή - την Τελική Μονομαχία.
Εκεί, ο Ατέμ και ο Γιούγκι μονομαχούν για να καθοριστεί εάν ο Ατέμ θα επιστρέψει μια και καλή στο παρελθόν, απαλλαγμένος από το Παζλ της Χιλιετίας ή θα παραμείνει για άλλα 5.000 χρόνια φυλακισμένος. Ο Ατέμ έχει στην τράπουλά του τη δύναμη των Αιγυπτίων Θεών. Ο Γιούγκι με μια έξυπνη στρατηγική όμως, καταφέρνει το ακατόρθωτο: να τους νικήσει έναν έναν. Η επόμενη στρατηγική του Ατέμ έχει να κάνει με το Σκοτεινό του Μάγο. Και ο σκοτεινός Μάγος όμως έχει την ίδια τύχη με τους Θεούς. Η τελευταία κίνηση του Φαραώ είναι να αναστήσει το Σλάιφερ τον Ουράνιο Δράκο. Ο Γιούγκι όμως καταφέρνει να ακυρώσει το κάλεσμα του Σλάιφερ και να τον εξοντώσει και τελικά να νικήσει τον Ατέμ. Έτσι, ο Ατέμ ελευθερώνεται και επιστρέφει εκεί που ανήκει. Τα Αντικείμενα της Χιλιετίας εξαφανίζονται και ο Γιούγκι μένει μόνος, αλλά αισιόδοξος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Anime και manga φαντασίας Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Σειρές manga Κατηγορία:Yu-Gi-Oh! Κατηγορία:Shōnen anime και manga Κατηγορία:Υπερφυσικά anime και manga Κατηγορία:Toei Animation
Γαλλική γλώσσα στον Λίβανο
μικρογραφία|280x280εσ|Πινακίδα που καλωσορίζει τους επισκέπτες στα πρότυπα Αραβικά και στα [[Γαλλική γλώσσα|γαλλικά στην είσοδο της Ρετσμάγια στον Λίβανο.]]Η γαλλική γλώσσα στο Λίβανο χρησιμοποιείται ως η δεύτερη γλώσσα της χώρας.
Ιστορία
Η χρήση της γαλλικής γλώσσας είναι μια κληρονομιά από την εποχή των Γαλλικών σταυροφοριών και των γαλλικών ιστορικών δεσμών στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Εντολής της Κοινωνίας των Εθνών πάνω από τον Λίβανο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 2004, το 20% του πληθυσμού χρησιμοποιούσε τα γαλλικά σε καθημερινή βάση.
Ρόλος και σκοπός
Το άρθρο 11 του Συντάγματος του Λιβάνου αναφέρει τα παρακάτω: "Τα αραβικά είναι η επίσημη εθνική γλώσσα. Ένας νόμος καθορίζει τις περιπτώσεις στις οποίες χρησιμοποιείται η γαλλική γλώσσα". Η γαλλική γλώσσα χρησιμοποιείται σε χαρτονομίσματα της λίρας του Λιβάνου, οδικές πινακίδες, πινακίδες οχημάτων και δημόσια κτίρια, παράλληλα με τα αραβικά.
Η πλειοψηφία των κατοίκων του Λιβάνου ομιλεί τα Λιβανεζικά Αραβικά, τα οποία είναι ομαδοποιημένα σε μια ευρύτερη κατηγορία που ονομάζεται Λεβαντινικά αραβικά, ενώ τα Σύγχρονα Πρότυπα Αραβικά ως επί το πλείστον χρησιμοποιούνται σε περιοδικά, εφημερίδες και επίσημα ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης. Η εναλλαγή ανάμεσα στα αραβικά και τα γαλλικά είναι πολύ συχνή.
Σχεδόν το 40% του πληθυσμού του Λιβάνου θεωρείται γαλλόφωνο, και άλλο ένα 15% θεωρείται "μερικώς γαλλόφωνο". Το 70% των σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Λιβάνου χρησιμοποιούν τα γαλλικά ως δεύτερη γλώσσα διδασκαλίας. Με σύγκριση, τα αγγλικά χρησιμοποιούνται ως δευτερεύουσα γλώσσα στο 30% των σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας. Η χρήση της αραβικής από τη μορφωμένη νεολαία του Λιβάνου είναι φθίνουσα και ως συνήθως προτιμούν να ομιλούν στα γαλλικά και σε ένα μικρότερο βαθμό στα αγγλικά.
Στάση απέναντι στα γαλλικά
δεξιά|μικρογραφία|Λιβανέζικες πινακίδες κυκλοφορίας με τη γαλλόγλωσση επιγραφή "Liban". δεξιά|μικρογραφία|Η επιγραφή "Banque du Liban" στη γαλλική γλώσσα στην έδρα της Τράπεζας του Λιβάνου. Τα γαλλικά και τα αγγλικά είναι οι δευτερεύουσες γλώσσες του Λιβάνου, με περίπου το 45% του πληθυσμού να χρησιμοποιεί τα γαλλικά ως δεύτερη γλώσσα και το 30% τα αγγλικά. Η χρήση της αγγλικής γλώσσας αυξάνεται στο περιβάλλον των επιχειρήσεων και των μέσων ενημέρωσης. Από τους περίπου 900.000 μαθητές της χώρας, περίπου 500.000 είναι εγγεγραμμένοι σε γαλλόφωνα σχολεία, δημόσια ή ιδιωτικά, κατά την οποία η διδασκαλία των μαθηματικών και επιστημονικών θεμάτων παρέχεται στα γαλλικά. Η πραγματική χρήση της γαλλικής ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή και την κοινωνική θέση. Το ένα τρίτο των μαθητών που εκπαιδεύονται στα γαλλικά στο λύκειο πηγαίνουν σε σπουδές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε αγγλόφωνα ιδρύματα. Τα αγγλικά είναι η γλώσσα των επιχειρήσεων και της επικοινωνίας, με τα γαλλικά να είναι ένα στοιχείο κοινωνικής διάκρισης, επιλεγμένα για τη συναισθηματική αξία.
Λιβανικά Γαλλικά
Τα λιβανικά γαλλικά (français libanais) είναι μια διάλεκτος της γαλλικής που ομιλείται στη Λίβανο. Ομιλείται συχνά στον Λίβανο, καθώς η γαλλική γλώσσα διδάσκεται στα σχολεία ως δεύτερη γλώσσα μετά τα αραβικά.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γλώσσες του Λιβάνου
Ψευδοκράτος
Ως ψευδοκράτος αναφέρεται μια πολιτική οντότητα η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως κράτος, ωστόσο δεν έχει καθόλου ή έχει ελάχιστη διεθνή αναγνώριση. Συνήθως προκύπτει ως αποτέλεσμα κάποιας στρατιωτικής ή πολιτικής σύγκρουσης. Στην ελληνική βιβλιογραφία, με τον όρο ψευδοκράτος γίνεται αναφορά συνήθως στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) ή απλώς Βόρεια Κύπρος. Επίσης, ως ψευδοκράτη είναι γνωστά και η Υπερδνειστερία, η Παλαιστίνη, το Κόσοβο, η Αμπχαζία, το Ναγκόρνο Καραμπάχ (γνωστό ως Αρτσάχ από το 2017), η Σομαλιλάνδη και η Νότια Οσσετία. Ως ψευδοκράτη μπορούν να χαρακτηριστούν και οι λαϊκές δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ, στην ανατολική Ουκρανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική
Φεφένγκ
Η Φεφένφκ (σετσουάνα: Phepheng) ή Ντρααϊχούκ (Draaihoek) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναι ο έβδομος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Κγκαλαγκάντι. Έχει πληθυσμό 1.202 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι
2436 Χατσεψούτ
Η Χατσεψούτ (Hatshepsut) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,196. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη βασίλισσα της 18ης Δυναστείας της Αρχαίας Αιγύπτου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Χατσεψούτ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χατσεψουτ
Γουλιέλμος Γ΄ της Προβηγκίας
Ο Γουλιέλμος Γ΄ της Προβηγκίας, (Γαλλικά : Guillaume V, πέθανε μετά το 1037) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1015 - 1037) σε συμβασιλεία με τον θείο του Γουλιέλμο τον Ευσεβή (1015 - 1018), τον εξάδελφό του Γουλιέλμο Δ΄ (1018 - 1030) και τα μικρότερα εξαδέλφια του Φουλκ Βερτράνδο και Γοδεφρείδο Α΄ (1030 - 1037).
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Γ΄ ήταν γιος του Ρότμπολντ Β΄ της Προβηγκίας κόμη & μαργάβου της Προβηγκίας και της Ερμενγάρδης.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του στους τίτλους του, αλλά στην πραγματικότητα διαδέχθηκε τον 2ο εξάδελφό του Γουλιέλμο Δ΄ κόμη της Προβηγκίας. Η χήρα μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροδόλφο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων της Βουργουνδίας. Η πιο παλαιά αναφορά στον Γουλιέλμο Ε΄ είναι του 1032, που αποκαλείται μαγδράβος (marchio) και η πιο νέα αναφορά είναι του 1037, όπου δωρίζει ιδιοκτησίες στο Κλυνύ.
Δεν είχε (γνωστούς) απογόνους και άφησε την μαγδραβία στην αδελφή του Έμμα, σύζυγο του Γουλιέλμου Γ΄ κόμη της Τουλούζης. Έτσι η μαγδραβία πέρασε στον Οίκο των Ρουέργκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Γεώργιος Τόμπρας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αϊβαλί (Κυδωνίες) της Μικράς Ασίας και σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή του ΕΚΠΑ. Το Μάρτιο του 1897 εντάχθηκε στον ελληνικό στρατό και τρία χρόνια μετά έλαβε το βαθμό του ανθυποφαρμακοποιού (ανθυπολοχαγός). Στις αρχές του 1905 πήρε ενεργά μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα, ως υπαρχηγός της άτακτης ομάδας του Γεωργίου Κατεχάκη («Καπετάν Ρούβας»). Από τα τέλη της επόμενης χρονιάς (1906) έως το 1909 ήταν κι ο ίδιος επικεφαλής σώματος, που έδρασε κυρίως στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών. Έλαβε επίσης μέρος στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, όπου τραυματίσθηκε σοβαρά. Το 1926 έγινε υποστράτηγος. Το υπόλοιπο της ζωής του το έζησε στην κατοικία του, επί της οδού Μεσογείων 375 στο Χαλάνδρι, ο δήμος της Αγίας Παρασκευή με ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που λήφθηκε στις 5 Ιουλίου 2016 την έχει ανακηρύξει ιστορικό τόπο, με ανάρτηση τιμητικής πινακίδας στη μνήμη του. Το όνομα και η δράση του αναφέρονται στο έργο της Πηνελόπης Δέλτα «Τα Μυστικά του Βάλτου».
Πηγές
Η Αγία Παρασκευή τιμά τον στρατηγό Γεώργιο Τόμπρα
Παραπομπές
Τομπρας Τομπρας Τομπρας
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1948-49
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1948-49 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για 10η φορά και πρώτη μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ο Παναθηναϊκός εκπροσώπησε την ΕΠΣΑ στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1948-49.
Κατηγορίες
Επίσης, διεξήχθη πρωτάθλημα ανεξαρτήτων ομάδων της ΟΠΑΣΑ: Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Ανεξάρτητων Σωματείων Αθηνών με δώδεκα (12) ομάδες.
Βαθμολογία
1 Πρόκειται για τον "ΑΟ Δάφνης" και όχι για τον Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου. Ο Δήμος Δάφνης λεγόταν τότε "Δήμος Αγ. Δημητρίου", από όπου και η ονομασία της ομάδας.
Σωματεία
1 Τη επόμενη σεζόν μετονομάστηκε σε Ηρακλή Αθηνών (Καλλιθέας).
Πρωτάθλημα Ανεξαρτήτων (ΟΠΑΣΑ)
Τη σεζόν αυτή το πρωτάθλημα της Ομοσπονδίας Ανεξαρτήτων (ΟΠΑΣΑ) διεξήχθη υπό την αιγίδα της ΕΠΣΑ και αποτέλεσε ένα είδος Δόκιμης κατηγορίας, όπως καθιεωρώθηκε να λέγεται τα επόμενα χρόνια. Το Νοέμβριο του 1948 στην ΟΠΑΣΑ ανήκαν οι εξής 25 σύλλογοι-μέλη: Άμυνα Αμπελοκήπων, Σεπολιακός, Φωστήρ Κοπανά, Γκυζιακός, Αστήρ Αγ. Γεωργίου, Λευκός Αστήρ, Ένωσις Ασυρμάτου, Ένωσις Αγ. Νικολάου, Ένωσις Αγ. Ελεούσης, ΑΕ Καλλιθέας, Ένωσις Καισαριανής, Λαρισαϊκός, Ένωσις Πολυγώνου, Άμιλλα, Αναγέννησις Γαλατσίου, Αναγέννησις Ψυρρή, ΠΕΑΚΟ Μεταξουργείου, Φωστήρ Καισαριανής, Ένωσις Βυζαντίου, Προμηθεύς Γκύζη, Δάφνη Αμπελοκήπων, Αργοναύτης, Καραμεραϊκός Αγ. Αναργύρων, Αστήρ Καλλιθέας, Ένωσις Αγ. Παντελεήμονος.
Τελικά, στο πρωτάθλημα που ονομάστηκε "Πρωτάθλημα ΕΠΣΑ/ΟΠΑΣΑ" έλαβαν μέρος 12 σωματεία σε αγώνες ενός γύρου και ο νικητής ανέβηκε στην Γ΄ ΕΠΣΑ.
Βαθμολογία
1Το Σεπτέμβριο του 1949 συγχωνεύτηκε με τον "Α.Ο. Ηρακλής" (πρώην Αγιελεουσιακό), έναν από τους πρόδρομους συλλόγους του Γ.Σ. Καλλιθέα.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1948-1949
Άγκρα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Άγκρα μπορεί να αναφέρεται σε:
1360 Τάρκα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τάρκα εκτιμάται σε 29,84 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0790. Ο Τάρκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 52 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταρκα
Μπωφόρ (Ερώ)
Το Μπωφόρ (γαλλικά: Beaufort, οξιτανικά: Baufòrt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωφορταί (γαλλικά: Beaufortais).
Ρεντά Μανσούρ
Ο Mansour γεννήθηκε το 1965 στο χωριό Ισφίγια των Δρούζων στο βόρειο Ισραήλ.
Βιβλία
Κατηγορία:Ισραηλινοί ποιητές
Μπόκσπιτς
Η Μπόκσπιτς (σετσουάνα: Bokspits) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναι ο έβδομος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Κγκαλαγκάντι. Έχει πληθυσμό 1.069 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι
Κομητείες της Σκωτίας
Οι κομητείες της Σκωτίας ήταν οι κύριες διαιρέσεις της Σκωτίας μέχρι το 1975. Οι τωρινές περιοχές τοποτήρησης της Σκωτίας είναι ευρέως βασισμένες σε αυτές.
Καταγωγή
Κάποιες Σκωτικές κομητείες έλκουν την καταγωγή τους από τις σεριφείες της Μέσος Μεσαίωνας.Πολές από αυτές τις πρώιμες οντότητες, ενώ μοιράζονταν τη ρίζα ενός ονόματος με μια μεταγενέστερη κομητεάι, αντιπροσωπεύουν μια μεγαλύτερη ή μικρότερη περιοχή.
Εξοχή Θεσσαλονίκης
Η Εξοχή είναι χωριό και κοινότητα του δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν τμήμα του δήμου Χορτιάτη, του οποίου αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα. Η απογραφή του 2021 κατέγραψε 1.265 κατοίκους στην κοινότητα. Η κοινότητα της Εξοχής έχει έκταση 2.575 km².
Γεωγραφία
Η εξοχή βρίσκεται 12 χιλιόμετρα ανατολικά από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, 1,5 χιλιόμετρο από το Ασβεστοχώρι και 6 χιλιόμετρα από τον Χορτιάτη. Στην Εξοχή ξεκινάει το ρέμα δενδροπόταμου (καμία σχέση με την περιοχή Δενδροπόταμος) οπού καταλήγει υπογείως κάτω από την Ευκαρπία και Πολίχνη.
Ιστορία
Η Περιοχή της Εξοχής Πριν την κατασκευή του σανατορίου, ήταν μία άδενδρη πλαγιά. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι βρετανοί στρατιώτες χτίσανε κοιτώνες για τους τραυματίες του πολέμου 2 χιλιόμετρα περίπου από το Ασβεστοχώρι προς την κατεύθυνση του Χορτιάτη. Όταν ο πόλεμος τελείωσε, οι βρετανοί άφησαν πίσω την περιοχή των κοιτώνων αφότου χτίστηκαν και τα συμμαχικά νεκροταφεία στην απέναντι πλαγιά.
Το 1951, δημιουργείται η κοινότητα σανατορίου, και μετέπειτα η Φυματιούπολη μετονομάζεται σε Εξοχή που με την σειρά της η κοινότητα μετονομάζεται σε "Κοινότητα Εξοχής". Την Περίοδο 1950-1980, η Εξοχή ήταν προορισμός για πολλούς γνωστούς έλληνες (τραγουδιστές, αλλοι διάσημοι έλληνες), και κάποια από τα πιο γνωστά τραγούδια του 60 και 70, γράφτηκαν και παίχτηκαν στην εξοχή. Την ίδια τριακονταετία μετονομάστηκε το σανατόριο σε Νοσοκομείο Παπανικολάου, προς τιμήν του ιατρού Γεώργιου Παπανικολάου και συνέχισαν να προστίθενται καινούργια κτίρια και παραρτήματα.
Μεταξύ του 1950 και τέλη 1990, η εξοχή μεγάλωσε σθεναρά από την αρχική της έκταση. Πολλοί νέοι κάτοικοι ήρθαν αυτή την περίοδο, και από λίγους εκατοντάδες κατοίκους (οι περισσότεροι αυτών, οικογένειες πρώην ασθενών, ασθενείς, με πληθυσμό λιγότερο από 300) Πυκνώθηκε το χωριό και μεγάλωσε αρκετά, με πάνω από 800 κατοίκους στην αρχή του 90'. Για μία μικρή περίοδο στα τέλη του 70΄ και αρχές του 80', η εξοχή μαζί με το νοσοκομείο, είχαν εγγεγραμμένο πληθυσμό γύρω στις 4.500 κατοίκους όπου οι περισσότεροι ήταν το προσωπικό και οι ασθενείς του νοσοκομείου, αλλά μετά διαχωρίστηκαν για προφανείς λόγους. Το 1997, η κοινότητα εξοχής, μαζί με την κοινότητα Ασβεστοχωρίου, Χορτιάτη και Φιλύρου, συνενώνονται ως δήμος Χορτιάτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη
Οίκος των Βαλουά
Ο Οίκος των Βαλουά (γαλλικά: Maison de Valois) ήταν ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών, που διαδέχθηκε τον κύριο κλάδο των απευθείας Καπετιδών όταν αυτός εξέλιπε. Μέλη του έγιναν βασιλείς της Γαλλίας από το 1328 έως το 1589. Ένα νεότερος κλάδος των Βαλουά ήταν οι δούκες της Βουργουνδίας από το 1363 ως το 1482.
Ήταν απόγονοι του Καρόλου κόμη του Βαλουά, του τέταρτου γιου του βασιλιά Φιλίππου Γ΄.
Μετά το θάνατο του Καρόλου Δ', τελευταίου των (απευθείας) Καπετιδών, επόμενοι στη διαδοχή θα ήταν οι ανηψιές του Ιωάννα (σύζυγος του Όδου Δ' δούκα της Βουργουνδίας) και Ιωάννα Β' βασίλισσα της Ναβάρρας, ή η αδελφή του Ισαβέλλα (σύζυγος του Εδουάρδου Β' βασιλιά της Αγγλίας).
Απροσδόκητη κληρονομιά
Το 1328 υπήρχαν τρεις λογικοί υποψήφιοι για τον θρόνο :
Η Ισαβέλλα της Γαλλίας απαιτούσε τον Γαλλικό θρόνο για χάρη του 15χρονου γιου της Εδουάρδου, οι Γάλλοι ωστόσο επικαλέστηκαν τον Σαλικό νόμο που απαγόρευε απογόνους από γυναίκες στη διαδοχή και απέρριψαν το αίτημα της. Οι Γάλλοι όρισαν νέο βασιλιά τον πλησιέστερο αρσενικό συγγενή των τελευταίων βασιλέων, ο πρώτος τους ξάδελφος Φίλιππος των Βαλουά που ορκίστηκε βασιλιάς ως Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας. Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων ο γιος της Ισαβέλλας Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας θα διεκδικήσει αργότερα τον Γαλλικό θρόνο με τη βία. Οι σχέσεις ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία ήταν αρχικά ειρηνικές μέχρι την εποχή που ο Φίλιππος ΣΤ΄ έκανε κατάσχεση στο Δουκάτο της Ακουιτανίας (1337). Ο ανεψιός του Εδουάρδος Γ΄ αρνήθηκε να του δώσει όρκο υποτέλειας για το δουκάτο όπως έκαναν οι προκάτοχοι του με τον ισχυρισμό ότι ο ίδιος ήταν ο νόμιμος κληρονόμος του Γαλλικού θρόνου. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο Εκατονταετής Πόλεμος (1337 - 1453) ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία, οι Άγγλοι απέτυχαν τελικά παρά τις επιτυχίες τους να κερδίσουν το Γαλλικό στέμμα, θα εξακολουθήσουν ωστόσο να το διεκδικούν μέχρι το 1801.
Πλάγιοι κλάδοι
Ο Κάρολος κόμης του Βαλουά είχε δύο γιους, τον Φίλιππο ΣΤ' του Βαλουά και τον Κάρολο Β' κόμη του Αλανσόν (γενάρχη των Βαλουά-Αλανσόν).
Ο Λουδοβίκος Α' δούκας της Ορλεάνης είχε τρεις γιους, τον Κάρολο δούκα της Ορλεάνης, τον Ιωάννη κόμη του Ανγκουλέμης (γενάρχη των Ορλεάνης-Ανγκουλέμης) και τον νόθο Ιωάννη κόμη του Λονγκεβίλ (γενάρχη των Ορλεάνης-Λονγκεβίλ).
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1970 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1970 πραγματοποιήθηκε στις 16 Αυγούστου στο Στάδιο 23ης Αυγούστου.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 16 Αυγούστου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
• 4
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1970 1970
Αντόνιο Κάμπι
μικρογραφία| Τοιχογραφία του Κάμπι στην εκκλησία του Αγίου Σιγισμούνδου της [[Κρεμόνα]] μικρογραφία| Άγιος Ιερόλαμος (1563) Ο Αντόνιο Κάμπι (Antonio Campi, περ. 1522 – 1587) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης.
Γεννήθηκε στην Κρεμόνα. Το ύφος του συγχωνεύει το λομβαρδικό με το μανιεριστικό ύφος. Στην Κρεμόνα, η εκτεταμένη οικογένειά του ήταν η ιδρύτρια της σχολής ζωγραφικής της Κρεμόνας. Ο Τζούλιο Κάμπι και ο Αντόνιο Κάμπι ήταν ετεροθαλή αδέλφια, ενώ ο Βιντσέντσο Κάμπι ήταν κανονικός αδελφός του. Ο Μπερναρντίνο Κάμπι μπορεί να ήταν συγγενής. Όλοι είχαν δραστηριοποιηθεί ως ζωγράφοι. Μεταξύ των μαθητών του Αντόνιο ήταν οι Γκαλεάτσο Γκιντόνι (Galeazzo Ghidoni), Ιππολίτο Στόρτο (Ippolito Storto), Τζοβάννι Μπαττίστα Μπελλιμπόνι (Giovanni Battista Belliboni) και Τζοβάννι Πάολο Φοντούλο (Giovanni Paolo Fondulo).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Τσινγκίζ Αμπντουλάεφ
Έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα το 1985, αλλά δεν δημοσιεύτηκε λόγω των μυστικών που αποκάλυψε. Από το 1988 η σοβιετική λογοκρισία χαλάρωσε και το βιβλίο του δημοσιεύτηκε.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέροι Κατηγορία:Συγγραφείς
Επαρχία της Φερράρα
Η επαρχία της Φερράρα (ιταλικά: Provincia di Ferrara) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.631 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 355.809 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Φερράρα (Ferrara). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 26 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Βένετο (επαρχία του Ροβίγκο) και την Λομβαρδία (επαρχία της Μάντοβας) κατά μήκος του Πάδου, δυτικά με την επαρχία της Μόντενας, νότια με την επαρχία της Μπολόνιας και την επαρχία της Ραβέννας. Τέλος, βρέχεται ανατολικά από την Αδριατική θάλασσα.
Είναι η επαρχία με της Εμίλια-Ρομάνια με τον μεγαλύτερο φυσικό πλούτο και τις περισσότερες προστατευμένες ζώνες οι οποίες υπολογίζονται περίπου σε 34.000 εκτάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φερραρα
Γκογοβίτ
Το Γκογοβίτ (αρμενικά: Գոգհովիտ, έως το 1978 γνωστό ως Τακναλού ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 355 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Ομαουενένο
To Ομαουενένο (σετσουάνα: Omaweneno) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναι ο όγδοος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Κγκαλαγκάντι. Έχει πληθυσμό 1.068 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄
Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ (ιταλικά:Vittorio Emanuele II, 14 Μαρτίου 1820 - 9 Ιανουαρίου 1878) ήταν βασιλιάς του Πεδεμοντίου, Δούκας της Σαβοΐας και Βασιλιάς της Σαρδηνίας (1849 - 1861). Έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ιταλίας, όταν στις 18 Φεβρουαρίου 1861 του δόθηκε ο τίτλος. Παρέμεινε στον θρόνο του μέχρι και το θάνατό του το 1878.
Βιογραφία
Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Μαρία Αλβέρτος Ευγένιος Φερδινάνδος Θωμάς γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κάρολου Αλβέρτου της Σαρδηνίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Γ΄ της Τοσκάνης. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας. Έζησε αρκετά από τα παιδικά του χρόνια στη Φλωρεντία, και έδειξε ένα πρώιμο ενδιαφέρον για την πολιτική, τη στρατιωτική, και τα αθλητικά.
Πήρε μέρος στον πρώτο πόλεμο της ιταλικής ανεξαρτησίας, υπό τον πατέρα του, αγωνιζόμενος στην πρώτη γραμμή κατά τις μάχες του Παστρένγκο, της Σάντα Λουκία, του Γκόιτο και της Κούστοζα.
Έγινε βασιλιάς του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας το 1849, όταν ο πατέρας του είχε εγκαταλείψει το θρόνο μετά από μια ταπεινωτική στρατιωτική ήττα από τους Αυστριακούς στη Νοβάρα. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ ήταν άμεσα σε θέση να αποκτήσει μια μάλλον ευνοϊκή συμφωνία εκεχειρίας από τον αυστριακό διοικητή, Στρατηγό Ραντέτσκυ. Η Συνθήκη, όμως, δεν επικυρώθηκε από το Συμβούλιο του Πεδεμοντίου, και ο Βίκτορ Εμμανουήλ αντέδρασε απολύοντας τον τότε πρωθυπουργό και αντικαθιστώντας τον με τον Μάσσιμο Ντ' Αλέζιο. Μετά από νέες εκλογές, η ειρήνη με την Αυστρία, έγινε δεκτή από τη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων. Το 1849 αντιμετωπίζει την εξέγερση στη Γένοβα.
Το 1852, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ έδωσε στον κόμη Κάμιλλο Μπένσο Καβούρ τον τίτλο του πρωθυπουργού. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν μια σοφή επιλογή, διότι ο Καβούρ ήταν μια πολιτική ιδιοφυΐα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιταλική ενοποίηση. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ έγινε σύντομα ένα σύμβολο της ιταλικής ενοποίησης. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο Βασίλειο της Σαρδηνίας, λόγω του σεβασμού για το νέο σύνταγμα και τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις.
Πόλεμος της Κριμαίας
Μετά τη συμβουλή του Βίκτωρ Εμμανουήλ, ο Καβούρ προσχώρησε στη συμμαχία της Βρετανίας και της Γαλλίας εναντίον της Ρωσίας. Ο Καβούρ ήταν προσεκτικός ως προς τη διένεξη πολέμου εναντίον της Ρωσίας, λόγω της μεγάλης της ισχύος και το μέγεθος των πολεμικών εξόδων. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ, ωστόσο, ήταν πεπεισμένος για την ανταμοιβή που θα είχε από τη συμμαχία που θα δημιουργηθεί μεταξύ της Βρετανίας και κυρίως με τη Γαλλία. Μετά την επιτυχή αναζήτηση βρετανικής υποστήριξης και την πραγματοποίηση του συνεδρίου του Παρισιού το 1856, μετά το τέλος του πολέμου, ο Καβούρ οργάνωσε μια μυστική συνάντηση με τον Γάλλο αυτοκράτορα. Το 1858, συναντήθηκαν στη Λωρραίνη, όπου συμφωνήθηκε ότι, αν οι Γάλλοι βοηθούσαν το Πεδεμόντιο να νικήσει την Αυστρία, η οποία εξακολουθεί να κατέχει το Βασίλειο της Λομβαρδίας και της Βενετίας στη βόρεια Ιταλία, θα έπαιρνε τη Νίκαια και τη Σαβοΐα.
Εκείνη την περίοδο ο Βίκτωρ Εμμανουήλ είχε γίνει καθολικό σύμβολο της κίνησης για την Ιταλική Ενοποίηση.