cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όσκαρ Ουάιλντ
Δεύτερη δίκη
Με το πέρας της δίκης, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης του Ουάιλντ με τις κατηγορίες του σοδομισμού και της προσβολής των χρηστών ηθών. Ο Ρόμπερτ Ρος, μαζί με τον Ρέτζιναλντ Τέρνερ (1869 - 1938), Βρετανό συγγραφέα, αισθητιστή και καλό φίλο του ποιητή, συναντήθηκαν με τον Ουάιλντ στο ξενοδοχείο όπου είχε καταφύγει ο τελευταίος, στο Νάιτσμπριτζ (Knightsbridge) στο δυτικό Λονδίνο. Και οι δύο συμβούλεψαν τον ποιητή να πάει μεμιάς στο Ντόβερ και να πάρει ένα πλοίο με προορισμό τη Γαλλία· η μητέρα του όμως, τον συμβούλεψε να μείνει και να πολεμήσει σαν άνδρας. Ο Ουάιλντ, βυθισμένος στην αδράνεια, το μόνο που ψέλλισε ήταν: «''Το τρένο έχει φύγει. Είναι πολύ αργά''». Ο Ουάιλντ συνελήφθη στις 6 Απριλίου 1895, στο δωμάτιο 118 του ξενοδοχείου Cadogan, για απρεπή συμπεριφορά μεταξύ ανδρών (κατ' ευφημισμό ο ομοφυλοφιλικός έρωτας), σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα του 1885. Κατόπιν εντολής του, ο Ρος και ο υπηρέτης του Ουάιλντ, μάζεψαν προσωπικά αντικείμενα, έγγραφα και γράμματα από το διαμέρισμα του στην οδό Τάιτ 16. Ο Ουάιλντ στην συνέχεια κρίθηκε προφυλακιστέος και μεταφέρθηκε στη γυναικεία φυλακή Χόλλογουεϋ (HM Prison Holloway) στο βόρειο Λονδίνο, όπου ο Ντάγκλας τον επισκεπτόταν καθημερινά. μικρογραφία|δεξιά|Η δίκη του Όσκαρ Ουάιλντ, όπως την παρουσίασε το περιοδικό The Illustrated Police News, 4 Μαΐου 1895. Οι διαδικασίες κινήθηκαν πολύ γρήγορα και στις 26 Απριλίου 1895 ξεκινούσε η δίκη με κατηγορούμενο τον Ουάιλντ, ο οποίος δήλωσε «αθώος». Είχε παρακαλέσει τον Ντάγκλας να εγκαταλείψει το Λονδίνο για το Παρίσι, αλλά ο νεαρός αρνιόταν πεισματικά· ήθελε μάλιστα να καταθέσει υπέρ του Ουάιλντ στην δίκη. Ύστερα από πολλές πιέσεις κατέφυγε στο ξενοδοχείο Hotel du monde στη γαλλική πρωτεύουσα. Φοβούμενοι πιθανή δίωξη, ο Ρος κι άλλοι στενοί φίλοι του ποιητή εγκατέλειψαν την Μεγάλη Βρετανία εκείνη την εποχή. Κατά την ανάκρισή του στο δικαστήριο, ο Ουάιλντ ήταν αρχικά διστακτικός, έπειτα όμως μίλησε με τη γνωστή του άνεση:
Αυτή η απάντηση ήταν αντιπαραγωγική από νομικής άποψης, καθώς ενίσχυε τις κατηγορίες για ομοφυλοφιλική συμπεριφορά. Η δίκη ολοκληρώθηκε με τους ενόρκους να μην μπορούν να καταλήξουν σε ετυμηγορία. Ο συνήγορος του Ουάιλντ, ο Σερ Έντουαρντ Κλαρκ, κατάφερε να πείσει έναν ειρηνοδίκη να επιτρέψει στον Ουάιλντ να αφεθεί με εγγύηση. Ο κληρικός Στιούαρτ Χέντλαμ (1847 - 1924) κατέβαλε το μεγαλύτερο μέρος από τις 5.000 λίρες που είχαν οριστεί ως εγγύηση, όντας αντίθετος με την αντιμετώπιση του Ουάιλντ από τον Τύπο και τους δικαστές. Έτσι, μετά την αποφυλάκισή του από το Χόλογουεΐ, κατέφυγε, με άκρα μυστικότητα, στο σπίτι των πολύ καλών του φίλων Έρνεστ και Άντα Λέβερσον (Ernest & Ada Leverson, 1862 - 1933). Την τελευταία μάλιστα ο ποιητής συνήθιζε να την αποκαλεί χαϊδευτικά Σφίγγα. Τότε ήταν που ο Κάρσον, ο κατήγορος του Ουάιλντ, προσέγγισε τον Νομικό Σύμβουλο της Βασίλισσας (Solicitor General) και τον ρώτησε: «Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε στην ησυχία του τώρα;», για να πάρει την απάντηση ότι, παρόλο που και ο Σύμβουλος επιθυμούσε το ίδιο, η υπόθεση είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα και δεν γινόταν να κλείσει έτσι.
Φυλάκιση
Αρχικά κρατήθηκε στις φυλακές Πέντονβιλ και εν συνεχεία μεταφέρθηκε στο Ουάντσγουορθ· αμφότερες στα περίχωρα του Λονδίνου. Οι τρόφιμοι ακολουθούσαν πρόγραμμα «σκληρής δουλειάς, κακής σίτισης και κακού ύπνου», το οποίο έφθειρε πολύ έντονα τον Ουάιλντ, καθώς ήταν συνηθισμένος σε όλες τις υλικές ανέσεις. Η υγεία του επιδεινώθηκε απότομα και, τον Νοέμβριο του 1895, κατά την διάρκεια του εκκλησιασμού, κατέρρευσε από την αδυναμία και την ασιτία. Από την πτώση αποκόμισε ρήξη τυμπάνου του δεξιού αυτιού, η οποία αργότερα θα αποδεικνυόταν μοιραία. Τους επόμενους δύο μήνες τους πέρασε στο αναρρωτήριο.
Ο περίφημος Άγγλος ρεφορμιστής, μέλος του Φιλελεύθερου κόμματος και μετέπειτα Υπουργός Πολέμου της Βρετανίας για επτά χρόνια (1905 - 1912), Ρίτσαρντ Χάλντεϊν (1856 - 1928), επισκέφτηκε τον Ουάιλντ στην φυλακή και κατάφερε να πετύχει την μεταφορά του στην φυλακή Ρήντινγκ, 50 χλμ. δυτικά του Λονδίνου. Κατά την μεταφορά του, στην αποβάθρα του τρένου, πλήθος κόσμου τον χλεύαζε και τον έφτυνε. Γνωστός πλέον ως κρατούμενος C.3.3, στην αρχή δεν είχε ούτε χαρτί ή μολύβι· μόνο μετά από παρέμβαση του Χάλντεϊν απέκτησε πρόσβαση στη βιβλιοθήκη και τη γραφική ύλη της φυλακής. Ο Ουάιλντ ζήτησε, μεταξύ άλλων: τη Βίβλο στα γαλλικά, ιταλικές και γερμανικές γραμματικές, κάποια κείμενα Αρχαίας Ελληνικής γραμματείας, τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, το πιο πρόσφατο μυθιστόρημα του Ζορίς-Καρλ Υσμάν (1848 - 1907) με τίτλο En route, καθώς και δοκίμια του Αυγουστίνου Ιππώνος, του καρδιναλίου Τζον Νιούμαν και του Ουόλτερ Πέιτερ.
Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο του 1897 ο Ουάιλντ έγραψε μια επιστολή 50.000 λέξεων στον Ντάγκλας, την οποία δεν μπόρεσε να στείλει, αλλά πήρε μαζί του κατά την αποφυλάκισή του. Με στοχαστική διάθεση, ο Ουάιλντ εξετάζει ψύχραιμα την μέχρι τότε καριέρα του, το ότι υπήρξε ένας γραφικός προβοκατόρικος παράγοντας στο βικτωριανό Λονδίνο, την τέχνη του στην οποία - όπως και στα ευφυολογήματά του - αναζητούσε ταυτόχρονα την ανατροπή και την αποθέωση. «Έχω πει για τον εαυτό μου πως ήμουν κάποιος που βρισκόταν σε συμβολικές σχέσεις με την τέχνη και την πνευματική καλλιέργεια της εποχής του», έγραφε στο γράμμα. Εκεί βρισκόταν όταν ξεκίνησε η ζωή του με τον Ντάγκλας, περίοδο την οποία εξετάζει πολύ προσεκτικά ο Ουάιλντ· καταλήγει μάλιστα να τον απαρνηθεί για αυτό που μόλις τώρα αντιλαμβάνεται ως αλαζονεία και ματαιοδοξία: ο συγγραφέας δεν είχε ξεχάσει το σχόλιο του Μπόουζι, όταν ήταν άρρωστος, «όταν δε βρίσκεσαι πάνω στο βάθρο σου, χάνεις κάθε ενδιαφέρον». Κατηγορούσε τον εαυτό του ωστόσο για την ηθική κατάπτωση που επέτρεψε στον Ντάγκλας να προκαλέσει στον εαυτό του, και ανέλαβε την ευθύνη για την δική του πτώση, γράφοντας «Είμαι εδώ γιατί προσπάθησα να ρίξω τον πατέρα σου στην φυλακή». Το πρώτο μέρος της επιστολής καταλήγει με τον Ουάιλντ να συγχωρεί τον Ντάγκλας, για το καλό και των δύο. Το δεύτερο μέρος ακολουθεί το πνευματικό ταξίδι του συγγραφέα στην εξιλέωση και την ολοκλήρωση μέσω της μελέτης του στην φυλακή. Συνειδητοποίησε ότι ο Γολγοθάς του τού προσέφερε τον καρπό της εμπειρίας, όσο πικρή γεύση κι αν είχε εκείνη την στιγμή. ''...ήθελα να δοκιμάσω όλα τα φρούτα απ' όλα τα δέντρα του κήπου του κόσμου... Και πραγματικά έτσι βγήκα κι έτσι έζησα. Το μόνο μου λάθος ήταν ότι περιορίστηκα τόσο αποκλειστικά στα δέντρα εκείνα που μου φαίνονταν να 'ναι η ηλιοφώτιστη πλευρά του κήπου και απέφευγα την άλλη, επειδή ήταν γεμάτη σκιές και σκοτάδι''.
Με την αποφυλάκισή του ο Ουάιλντ έδωσε το χειρόγραφο στον Ρος, με την οδηγία να το στείλει στον Ντάγκλας (ο Μπόουζι αργότερα αρνήθηκε ότι το είχε λάβει ποτέ). Το Εκ Βαθέων δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1905, με αρκετές ελλείψεις. Το βιβλίο εκδόθηκε τελικά στην πλήρη μορφή του το 1962, στην συλλογή Μια ζωή επιστολές (The letters of Oscar Wilde).
Εξορία
μικρογραφία|Η κάρτα του Όσκαρ Ουάιλντ ύστερα από την αποφυλάκισή του.
Ο Ουάιλντ αποφυλακίστηκε στις 19 Μαΐου 1897, δύο χρόνια μετά την καταδίκη του, και παρόλο που η υγεία του είχε κλονιστεί σημαντικά, είχε μια αίσθηση πνευματικής ανανέωσης. Έγραψε άμεσα στην Εταιρία του Ιησού, τη γνωστή αδελφότητα των Ιησουιτών, ζητώντας καταφύγιο για έξι μήνες· όταν του το αρνήθηκαν, το πήρε βαρέως. «Ευελπιστώ να ασπαστώ τον Καθολικισμό σύντομα», ήταν η απάντησή του σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις θρησκευτικές προθέσεις του. Έφυγε την επόμενη κιόλας για την Ευρώπη, περνώντας τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του σε μια εξαθλιωμένη εξορία. Άλλαξε το όνομά του σε "Σεμπάστιαν Μέλμοθ", εμπνευσμένος από τον Άγιο Σεβαστιανό, καθώς και τον ομώνυμο πρωταγωνιστή του γοτθικού μυθιστορήματος Μέλμοθ ο περιπλανώμενος (1820), του μακρινού θείου εξ' αγχιστείας του Ουάιλντ, Τσαρλς Ματούριν (1782 - 1824). Έγραψε δύο μακροσκελείς επιστολές στον συντάκτη της εφημερίδας Daily Chronicle, περιγράφοντας τις απάνθρωπες συνθήκες στις αγγλικές φυλακές, προτείνοντας ολική αναμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος. Η αναφορά του μάλιστα στην απόλυση του φύλακα Μάρτιν επειδή έδωσε ένα μπισκότο σε έναν αναιμικό ανήλικο τρόφιμο, επανάφερε στο προσκήνιο τα θέματα της διαφθοράς και του εκφυλισμού του σωφρονισμού, που είχε υπογραμμίσει πριν από μερικά χρόνια και στο έργο του Η ψυχή του ανθρώπου στον Σοσιαλισμό.
Πέρασε την υπόλοιπη χρονιά με τον Ρόμπερτ Ρος στο Μπερνεβάλ-λε-Γκραν, στις νορμανδικές ακτές, όπου έγραψε τη Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιν. Το ποίημα αναφέρεται την εκτέλεση του Τσαρλς Τόμας Γούλντριτζ (1866 - 1896), ο οποίος δολοφόνησε τη γυναίκα του υποπτευόμενος ότι τον απατούσε· η αφήγηση σταδιακά μετατοπίζεται από την αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων σε μία συμβολική ταύτιση με όλους τους κρατούμενους. Ο ποιητής δεν ενδιαφέρεται να αναλύσει την ορθότητα των νόμων που τους καταδίκασαν, αντ' αυτού επιλέγει να εμβαθύνει στην κτηνωδία της τιμωρίας, που βιώνουν όλοι οι κρατούμενοι - και με μία πιο ευρεία έννοια, οι αμαρτωλοί. Ο Ουάιλντ στέκεται πλάι στον καταδικασμένο άνδρα, συγκρίνεται μαζί του με τον στίχο «Καθένας μας σκοτώνει την αγάπη του» (Yet each man kills the thing he loves), και καταλήγει ότι «Μα δεν τονε σκοτώνουνε γι' αυτό» (Yet each man does not die). Και ο ίδιος ο ποιητής είχε βιώσει την απώλεια: είχε χωριστεί από την σύζυγο και τα παιδιά του, τα οποία δεν θα ξαναέβλεπε ποτέ. Υιοθέτησε την μπαλάντα, πιο λαϊκή από τα πρότερα έργα του, και αντί για το όνομά του, στο εξώφυλλο φιγούραρε το «C.3.3» - ο αριθμός του κελιού του. Προτίμησε να δημοσιευτεί στο περιοδικό Reynold's Magazine, επειδή «''είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στις κατώτερες τάξεις, των εγκληματιών - εκεί όπου πλέον ανήκω. Για πρώτη φορά θα με διαβάσουν οι όμοιοί μου - πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα''». Σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, φτάνοντας τις επτά εκδόσεις σε λιγότερο από δύο έτη - τότε μόνο εμφανίστηκε το όνομα του ποιητή στο εξώφυλλο, αν και μεταξύ των λογοτεχνικών κύκλων της εποχής ήταν κοινό μυστικό ότι το έργο ήταν του Ουάιλντ. Δεν του απέφερε πολλά έσοδα.
Τους τελευταίους μήνες της ζωής του ο Ουάιλντ τους πέρασε στο Παρίσι, στο φτηνιάρικο ξενοδοχείο Hôtel d'Alsace - γνωστό πλέον ως το πολυτελές L'Hôtel. «''Αυτή η πενία αλήθεια σου ραγίζει την καρδιά· είναι τόσο ελεεινή, τόσο τρομακτικά θλιβερή, τόσο απελπιστική. Σε εκλιπαρώ να κάνεις ό,τι μπορείς''», έγραφε στον εκδότη του εκείνες τις ημέρες. Επεξεργαζόταν και επανέκδοσε τον Ιδανικό σύζυγο και την Σημασία του να είναι κανείς σοβαρός, σημάδια τα οποία σύμφωνα με τον Έλλμαν δείχνουν άνθρωπο που έχει «τον έλεγχο του εαυτού του και του έργου του» - αρνήθηκε όμως να γράψει, καθώς έλεγε ότι «μπορώ να γράψω, αλλά έχω χάσει την χαρά της γραφής». Περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας περιπλανώμενος μονάχος στους παριζιάνικους δρόμους, και ό,τι λίγα λεφτά είχε τα ξόδευε στο ποτό. Μια σειρά από ντροπιαστικές συναντήσεις με Βρετανούς επισκέπτες, ή Γάλλους που γνώριζε από τις μέρες της δόξας του, καταρράκωσαν κι άλλο το ηθικό του. Σταδιακά ο Ουάιλντ περνούσε όλο και περισσότερο χρόνο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, και, σε μια από τις ελάχιστες εξόδους του, φημολογείται ότι δήλωσε, με το χαρακτηριστικό του φλέγμα, «''Η ταπετσαρία μου και εγώ παλεύουμε μέχρι θανάτου. Ένας από τους δύο πρέπει να φύγει''». Στις 12 Οκτωβρίου 1900 έστειλε τηλεγράφημα στο Ρος: «''Τρομερά αδύναμος. Παρακαλώ έλα.» Η διάθεσή του είχε τρομερές διακυμάνσεις· ο Ρέτζιναλντ Τέρνερ, από τους ελάχιστους φίλους που στάθηκαν στο πλευρό του συγγραφέα μέχρι και το τέλος, περιέγραφε πως τον βρήκε βυθισμένο στην κατάθλιψη έπειτα από έναν εφιάλτη που είδε: «Ονειρεύτηκα ότι πέθανα, και βρισκόμουν σε δείπνο με τους νεκρούς!''». «Είμαι σίγουρος», αποκρίθηκε ο Τέρνερ, «ότι θα ήσασταν η ψυχή του πάρτι». Ο Τέρνερ μάλιστα ήταν στο προσκέφαλό του τις τελευταίες στιγμές του Ουάιλντ.
Θάνατος
Μέχρι τις 25 Νοεμβρίου ο Ουάιλντ είχε ήδη αναπτύξει μηνιγγίτιδα. Ο Ρόμπερτ Ρος έφτασε στις 29 Νοεμβρίου κι αμέσως έστειλε να φωνάξουν έναν ιερέα, κι έτσι ο συγγραφέας βαπτίστηκε Ρωμαιοκαθολικός, από τον Ιρλανδό αιδεσιμότατο Κάθμπερτ Νταν, μέλος του Τάγματος των Πασιονιστών. Ο Αιδεσιμότατος Νταν θυμάται: "Καθώς η άμαξα διέσχιζε τους σκοτεινούς παριζιάνικους δρόμους εκείνη την κρύα νύχτα του χειμώνα, η θλιβερή ιστορία του Όσκαρ Ουάιλντ μου φανερώθηκε ξανά εν μέρει... Ο Ρόμπερτ Ρος στεκόταν γονατιστός δίπλα στο κρεβάτι, βοηθώντας με όσο καλύτερα μπορούσε, καθώς εγώ τελούσα τη βάπτιση, και εν συνεχεία απαγγέλοντας την δοξολογία του μυστηρίου όσο ο Ουάιλντ, ξαπλωμένος μπρούμυτα, λάμβανε το Χρίσμα των αρρώστων (Anointing of the Sick) και εγώ του έψελνα την επιθανάτια δέηση. Καθώς ο άνθρωπος ήταν σε ημί-κωματώδη κατάσταση, δεν επιχείρησα να του προσφέρω την Θεία Ευχαριστία· εδώ πρέπει να επισημάνω ξανά ότι μπορούσε να συνέλθει από αυτή την κατάσταση και συνήλθε κατά την παρουσία μου. Όταν ήταν ξύπνιος, έδειχνε σημάδια ενδόμυχης συνείδησης... Είμαι πλήρως πεπεισμένος ότι με κατάλαβε όταν του είπα ότι θα γινόταν δεκτός στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και του διάβασα το έσχατο μυστήριο επί επιθανάτιας κλίνης... Κι όταν έγειρα στο αυτί του και ψιθύρισα τα Άγια Ονόματα, την Μετάνοια, την Ελπίδα και την Ελεημοσύνη, προσπάθησε να ψελλίσει τα λόγια μετά από μένα, δείχνοντας ταπεινά υποταγμένος στο Θέλημα του Θεού."
Ο Ουάιλντ απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου 1900, υποκύπτοντας στη μηνιγγίτιδα. Δίνονται διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με τα αίτια της μηνιγγίτιδας: ο βιογράφος Ρίτσαρντ Έλλμαν ισχυριζόταν ότι οφειλόταν σε σύφιλη· ο εγγονός του Ουάιλντ, Μέρλιν Χόλλαντ (γεν. 1945), πίστευε πως η ερμηνεία αυτή αποτελεί παρανόηση, αφού, σημείωνε, η μηνιγγίτιδα του Ουάιλντ εμφανίστηκε ύστερα από μια χειρουργική επέμβαση, πιθανώς μαστοειδεκτομή· σύμφωνα με τις αναφορές των θεραπόντων ιατρών του Ουάιλντ η κατάστασή του προερχόταν από μια παλαιά μόλυνση στο δεξί αυτί (une ancienne suppuration de l'oreille droite d'ailleurs en traitement depuis plusieurs années) και δεν σχετιζόταν με πιθανή σύφιλη.
Ταφή
δεξιά|μικρογραφία|200px|Λεπτομέρεια από τον τάφο του Όσκαρ Ουάιλντ στο κοιμητήριο Περ Λασαίζ. Τα σημάδια είναι από φιλιά θαυμαστών - δείγμα της αγάπης τους για τον πρώτο Αισθητιστή.
Ο Ουάιλντ αρχικά κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Bagneux, έξω από το Παρίσι· μεταφέρθηκε στο Περ-Λασαίζ εννέα χρόνια αργότερα, το 1909. Το μνήμα του σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό με βρετανικές ρίζες γλύπτη Τζέικομπ Έπσταϊν (1880 - 1959), κατόπιν ανάθεσης από τον Ρόμπερτ Ρος, ο οποίος ζήτησε να δημιουργηθεί στο μνήμα ένας χώρος για να τοποθετηθούν οι στάχτες του μετά τον θάνατό του, όπως κι έγινε, το 1950. Ο μοντερνιστικός άγγελος που υψώνεται πάνω από τον τάφο, έχει επιρροές από την αιγυπτιακή και την ινδική τέχνη, και είχε σκανδαλίσει τα παριζιάνικα ήθη εξαιτίας της γύμνιας του, με αποτέλεσμα να έχει πέσει θύμα βανδαλισμού - μέχρι και σήμερα, τα γεννητικά όργανα του αγγέλου που είχαν αφαιρεθεί, δεν έχουν εντοπιστεί.
Το επίγραμμα στο τάφο του είναι ένα τετράστιχο από τη Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιν :
''Του ελέους το λαγήνι θα γεμίσουνε Ξένοι με το δάκρυ το αλμυρό. Οι απόκληροι γι' αυτόνε θα θρηνήσουνε ''
Αυτοί που 'χουν το θρήνο αδελφό.
Μετά θάνατον χάρη
Το 2017, ο Όσκαρ Ουάιλντ ήταν ανάμεσα στους περίπου 50.000 άνδρες στους οποίους χορηγήθηκε μετά θάνατον χάρη για τις καταδίκες τους για ομοφυλοφιλία, η οποία την εποχή της τιμωρίας θεωρούνταν σεξουαλικό αδίκημα. Το πρόγραμμα χορήγησης χάριτος είναι γνωστό ως «Νόμος του Τιούρινγκ», αναφορά στον διάσημο Άγγλο κρυπτογράφο ο οποίος κατάφερε να σπάσει τον κρυπτογραφικό κώδικα των Ναζί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αυτοκτόνησε το 1954, ύστερα από καταδίκη του για προσβολή της δημοσίας αιδούς εξαιτίας των ομοφυλοφιλικών σχέσεων που διατηρούσε.
Βιογραφίες
αριστερά|μικρογραφία|200px|Συνομιλία με τον Όσκαρ Ουάιλντ - ένα μνημείο αφιερωμένο στον ποιητή από τον γλύπτη Maggi Hambling (γεν. 1945), κοντά στην [[πλατεία Τραφάλγκαρ, στο Λονδίνο.]]
Η ζωή του Ουάιλντ συνεχίζει να συναρπάζει κι έχει υπάρξει αντικείμενο δεκάδων βιογραφιών. Οι παλαιότερες είναι αναμνήσεις όσων τον γνώριζαν προσωπικά: συνήθως είναι προσωπικές και ιμπρεσιονιστικές καταγραφές, που αποτελούν αξιόλογες σκιαγραφήσεις του χαρακτήρα του, όμως δεν είναι αξιόπιστες. Ο Φρανκ Χάρις, φίλος και εκδότης του συγγραφέα, έγραψε το 1916 το Oscar Wilde: His Life and Confessions· αν και επιρρεπές στην υπερβολή και μερικές φορές ιστορικά ανακριβές, αποδίδει ένα αρκετά καλό λογοτεχνικό πορτραίτο του Ουάιλντ. Ο Λόρδος Άλφρεντ Ντάγκλας έγραψε δύο βιβλία για την σχέση του με τον Ουάιλντ: το πρώτο, το Oscar Wilde and Myself του 1914, γράφτηκε κατά μεγάλο βαθμό από τον T.W.H. Crosland (1865 - 1924) και σηματοδοτεί την προσπάθεια του Μπόουζι να αποστασιοποιηθεί από τη σκανδαλώδη φήμη που συνόδευε τον ποιητή. Και οι δύο αργότερα μετάνιωσαν για αυτό το πόνημα. Εν συνεχεία, στο Oscar Wilde: A Summing Up (1939) καθώς και στην αυτοβιογραφία του ήταν πιο σπλαχνικός προς τον αλλοτινό εραστή του. Από τους υπόλοιπους κοντινούς φίλους του Ουάιλντ, τόσο ο Ρόμπερτ Σέραρντ, όσο και ο Τσαρλς Ρίκετς (Charles Ricketts, 1866 - 1931) αλλά και ο Ρόμπερτ Ρος (εκτελεστής της διαθήκης του Ουάιλντ σε λογοτεχνικά ζητήματα) εξέδωσαν κάποια στιγμή βιογραφίες, απομνημονεύματα και αλληλογραφία. Η πρώτη κατά γενική ομολογία αντικειμενική βιογραφία του ποιητή ήρθε από τον Χέσκεθ Πήρσον το 1946 με τον τίτλο Oscar Wilde: His Life and Wit. Το 1954 ο γιος του Ουάιλντ, Βίβιαν Χόλλαντ, εξέδωσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο Son of Oscar Wilde, όπου εξιστορεί τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν η σύζυγος και τα παιδιά του Ουάιλντ μετά την φυλάκισή του. Επανεκδόθηκε και ανανεώθηκε από τον γιο του - εγγονό του Ουάιλντ - Μέρλιν Χόλλαντ, το 1989.
Το βιβλίο του Άρθουρ Ράνσομ, Oscar Wilde, a critical study, εκδόθηκε το 1912. Αν και το έργο δεν αναφέρει παρά ελάχιστες λεπτομέρειες από τη ζωή του ποιητή, ο Λόρδος Ντάγκλας κατέθεσε αγωγή για συκοφαντία κατά του Ράνσομ και του εκδοτικού του οίκου, The Times Book Club. Η δίκη που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1913 έμοιαζε με «επανέκδοση» των δικών του Ουάιλντ. Η αντιδικία ήταν απόρροια της ζήλιας μεταξύ Ντάγκλας και Ρος για τον Ουάιλντ. Ο Ντάγκλας έχασε· καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε το Εκ βαθέων, αποσπάσματα του οποίου διαβάστηκαν κατά την διάρκεια της δίκης και κατέρριψαν τους ισχυρισμούς του Μπόουζι (ο Ράνσομ είχε συμβουλευτεί το Εκ βαθέων πριν την συγγραφή του έργου του). Η ζωή του Ουάιλντ ακόμα ανέμενε μία ανεξάρτητη, αληθινή, ακαδημαϊκή έρευνα όταν ο Ρίτσαρντ Έλμαν ξεκίνησε την αναζήτησή του για το μνημειώδες έργο του Oscar Wilde (1987), για το οποίο κέρδισε μετά θάνατον τόσο το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο (National (USA) Book Critics Circle Award) το 1988 όσο και το Βραβείο Πούλιτζερ, έναν χρόνο αργότερα. Το βιβλίο μάλιστα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τίτλο Wilde από τον Μπράιαν Γκίλμπερτ (γεν. 1960) το 1997, με πρωταγωνιστή τον Στίβεν Φράυ (γεν. 1957) στον ομώνυμο ρόλο.
Η βιογραφία του Νηλ ΜακΚέννα The Secret Life of Oscar Wilde (2003), προσφέρει μια εξερεύνηση της σεξουαλικότητας του ποιητή. Καταφεύγει συχνά σε εικασίες και έχει κατηγορηθεί ευρέως για την αμιγώς υποθετική φύση της και την έλλειψη ακαδημαϊκού κύρους. Το Oscar's Books (2008) του Τόμας Ράιτ ακολουθεί τη ζωή του Ουάιλντ από τα παιδικά του χρόνια στο Δουβλίνο μέχρι τον θάνατό του στο Παρίσι, μέσω των βιβλίων που διάβαζε ο ποιητής. Έχοντας καταφέρει να εντοπίσει τα περισσότερα από τα βιβλία που κάποτε αποτελούσαν τη βιβλιοθήκη του συγγραφέα στο σπίτι του στην οδό Τάιτ (τα οποία διασκορπίστηκαν την εποχή των δικαστικών διενέξεων του Ουάιλντ), ο Ράιτ ήταν ο πρώτος που ανέλυσε τις σημειώσεις που κράταγε ο ποιητής στα περιθώρια των βιβλίων του.
Η γοητεία του Ουάιλντ άφησε ανεξίτηλο σημάδι και στην παριζιάνικη λογοτεχνική σκηνή, η οποία τον χρησιμοποίησε ως αντικείμενο για πολλές βιογραφίες και μονογραφίες. Ο Αντρέ Ζιντ (1869 - 1951), στον οποίο ο Ουάιλντ άσκησε απόκοσμη επιρροή, έγραψε το In Memoriam, Oscar Wilde (1905) - ο ποιητής συχνά αναφερόταν στα κείμενα του Γάλλου συγγραφέα. Ο Λουί Τομά (1885 - 1962), ο οποίος είχε μεταφράσει στο παρελθόν βιβλία του ποιητή στα γαλλικά, έγραψε το 1920 το L'esprit d'Oscar Wilde. Σύγχρονοι τίτλοι περιλαμβάνουν το Oscar Wilde του Φιλίπ Ζυλλιάν (1919 - 1977) καθώς και το L'affaire Oscar Wilde, ou, Du danger de laisser la justice mettre le nez dans nos draps του θρησκειολόγου Οντόν Βαλλέ (γεν. 1947).
Θεατρικά έργα
(Οι ημερομηνίες αναφέρονται στην πρώτη παράσταση των έργων.)
Θεατρικές παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ30875%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Λίστα με ελληνικές θεατρικές παραστάσεις έργων του Όσκαρ Ουάιλντ].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κείμενα
Κατηγορία:Ιρλανδοί ποιητές Κατηγορία:Ιρλανδοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί κριτικοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία τον 19ο αιώνα Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Κίρα Σίνου
Η Κίρα Σίνου ήταν Ελληνίδα λογοτέχνης, που υπηρέτησε το παιδικό βιβλίο.
Γεννήθηκε στο Ροστόφ της Ρωσίας, στις 12 Μαρτίου 1923. Σύντομα όμως άρχισε να γράφει κείμενα στα ελληνικά, τα οποία μάλιστα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό η «Διάπλαση των Παίδων», από το οποίο βραβεύτηκε και για πρώτη φορά.
Ήταν πτυχιούχος της Γερμανικής Γλώσσας (Abitur).Ήξερε πολύ καλά την αγγλική, γαλλική και ρώσικη γλώσσα και γι΄αυτό μετέφρασε τα 100 βιβλία που είχε ήδη γράψει σε αυτές.Στη συνέχεια εργάστηκε στη ΔΕΗ και παράλληλα άρχισε να κάνει μεταφράσεις έργων, ιδίως Ρώσων συγγραφέων.Ασχολήθηκε επίσης με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, και επίσης συνεργάστηκε με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.
Προτάθηκε για διεθνή βραβεία στον τομέα του παιδικού διηγήματος. Ήταν μέλος διαφόρων φορέων γύρω από την παιδική λογοτεχνία (όπως Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, Εταιρεία Μεταφραστών και πολλά άλλα.).
Πέθανε στις  27 Σεπτεμβρίου 2007 σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από πνευμονικό οίδημα.
Το 2008 εκδόθηκε από τον "Κέδρο" η βιογραφία της "Κίρα Σίνου, η αγαπημένη σύντροφος των παιδικών μας χρόνων", της Έρικας Αθανασίου.
Παιδικά Χρόνια
Η μικρή Κίρα ήταν το μοναδικό παιδί σε μια οικογένεια διανοουμένων και γι' αυτό είχε την προσοχή όλων.Το σπίτι στο Ροστόφ, όπου μεγάλωσε, ήταν γεμάτο βιβλιοθήκες και από μικρή είχε για συντροφιά τους ήρωες της ρωσικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.Σε ηλικία 9 ετών ήρθε στην Ελλάδα δίχως να γνωρίζει καλά ελληνικά.
Η Κίρα πηγαίνει σε ένα καλό ιδιωτικό ελληνικό δημοτικό. Παρότι δεν υπάρχει οικονομική άνεση στην οικογένεια, οι γονείς της δίνουν ιδιαίτερη έμφαση  στη μόρφωση της μοναχοκόρης τους. Εκεί όμως αντιμετωπίζει προβλήματα, καθώς δε γνωρίζει την ελληνική γλώσσα. Καταφέρνει όμως σιγά σιγά να αντεπεξέλθει στις ανάγκες του σχολείου.
Τις πολλές ώρες που περνάει μόνη της, τις αφιερώνει στο διάβασμα και στις πρώτες της λογοτεχνικές προσπάθειες. Γράφει στα ρωσικά το δικό της περιοδικό, το οποίο ονομάζει Ρόζα, που σημαίνει τριαντάφυλλο. Λόγω της γλώσσας, μοναδικοί αναγνώστες της είναι οι γονείς της. Εκείνη όμως συνεχίζει να το "εκδίδει" με επιμέλεια κάθε μήνα.`
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Παραμερίτα Ευρυτανίας
Η Παραμερίτα είναι μικρός οικισμός της Ευρυτανίας που είναι χτισμένος στην πλαγιά, απέναντι από τον οικισμό των Αγράφων. Στην Παραμερίτα μετέφεραν τις κτηνοτροφικές τους δραστηριότητες οι Αγραφιώτες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η Παραμερίτα είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.380 μέτρων και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 16 κάτοικοι. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961 και εντάχθηκε στην τότε κοινότητα Αγράφων. Σήμερα ανήκει διοικητικά στον διευρυμένο δήμο Αγράφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Κορκ Σέλτικ
Η Κορκ Σέλτικ ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Κορκ της Ιρλανδίας. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ιρλανδίας μεταξύ 1959 και 1979. Έδρα της ομάδας ήταν το Turners Cross. Τα προηγούμενα χρόνια συμμετείχε στο πρωτάθλημα σαν Evergreen United. Τη σεζόν 1973-74 ήταν πρωταθλήτρια Ιρλανδίας και την επόμενη σεζόν συμμετείχε στο Κύπελλο πρωταθλητριών 1974-75.
Ευρωπαϊκή πορεία
Αντιπάλοι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιρλανδίας Κατηγορία:Κορκ Σέλτικ
Γάβρος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Γάβρος είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 760 μέτρων. Σύμφωνα με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με τα Κουτσογιανναίικα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Γάβρου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 11 κάτοικοι.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Γάβρος είναι κτισμένος σε κατωφερικό έδαφος στις δυτικές πλαγιές του βουνού Μακρυνόρος, επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Καταφυγίου - Άνω Χώρας και απέχει 29 χλμ. Β. απο την Ναύπακτο. Η αρχική θέση του χωριού ήταν βορειότερα της σημερινής, στη τοποθεσία "Παλιοχώρια", όπου το 1905, μετά από καθίζηση της ευρύτερης περιοχής ήρθαν στην επιφάνεια τάφοι, όστρακα και άλλα αρχαία ευρήματα, με αποτέλεσμα ορισμένοι να την ταυτίσουν με το αρχαίο Αιγίτιον. Στο Γάβρο υπάρχουν άφθονα νερά και δέκα πηγές, γι΄ αυτό τα παλιότερα χρόνια λειτουργούσαν έως και 6 μύλοι. Πολιούχος άγιος του χωριού είναι ο Άγιος Δημητρίος του οποίου ο ναός ξανακτίσθηκε το 1853.
Το χωριό αναφέρεται το 1912 με το όνομα Δέλγα, πιθανόν από το παρωνύμιο Ντέλγας, που στα τουρκικά σημαίνει χειρομαλάκτης, ντελικάτος ενώ στα σλαβικά μακρύς . Το 1928 μετονομάζεται σε Γάβρος, από το φυλλοβόλο δένδρο γάβρος ή καρπίνος (Carpinus betulus) που φυτρώνει στην γύρω περιοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στον πρώην Δήμο Πυλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Επαρχία Λαλμονιρχάτ
Η Επαρχία Λαλμονιρχάτ (βεγγαλικά: লালমনিরহাট জেলা, Lalmonirhat Jela, επίσης Lalmonirhat Zila) είναι μια επαρχία που βρίσκεται στο βόρειο Μπαγκλαντές. Αποτελεί μέρος της Διαίρεσης Ρανγκπούρ. Το Λαλμονιρχάτ περιλαμβάνει πέντε ουπαζίλα (υποεπαρχίες): Πάτγκραμ, Χατιμπάντα, Αντιτμάρι, Καλιγκάντζ και Λαλμονιρχάτ Σαντάρ. Η μικρότερη είναι η Αντιτμάρι και η μεγαλύτερη είναι η Χατιμπάντα. Το Λαλμονιρχάτ αποτελούσε μέρος του τομέα 6 κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου. Οι κυριότεροι ποταμοί είναι οι Τίστα, Ντάρλα και Ροτνάι.
Εκπαίδευση
Το Λαλμονιρχάτ περιλαμβάνει 27 κολέγια, 200 σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, 597 δημοτικά σχολεία και 269 μεντρεσέδες. Το Λαλμονιρχάτ είναι μια από τις 7 επαρχίες του Μπανγκλαντές ελεύθερες από αναλφαβητισμό.
Οικονομία
Η γεωργία είναι η κύρια πηγή εισοδήματος. Το 72.78% των κατοίκων είναι αγρότες, το 10.49% είναι επιχειρηματίες, το 3.46% είναι εργάτες και το 4.45% είναι υπάλληλοι.
Πηγές
Απογραφή του 2011 και Απογραφή του 2001. Στατιστική Υπηρεσία του Μπανγκλαντές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαλμονιρχατ
Κρείος
Στην ελληνική μυθολογία ο Κρείος ή Κριός ήταν ένας από τους Τιτάνες, ο οποίος λατρευόταν, αρχικώς, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, θεωρούμενος ως προδωρική θεότητα (γνωστή, δηλαδή, πριν από την κάθοδο των Δωριέων). Ο Κρείος αναφέρεται ως σύζυγος της Ευρυβίης (κόρης του Πόντου) και πατέρας του Αστραίου, του Πάλλαντα και του Πέρση.
Ο Κρείος χαρακτηρίζεται ως «ηγεμονικός και βασιλικός». Η μορφή «Κριός» του ονόματός του είναι και η παλαιότερη και για τον λόγο αυτό, τον λάτρευαν, αρχικώς, με τη μορφή Κριαριού. Σε αυτό συνηγορεί και ένα άλλο όνομα του Τιτάνα, το «Καρνείος», που, γενικώς, ετυμολογείται από τη λέξη κάρνος = κριάρι. Αργότερα, ο Κρείος-Καρνείος ταυτίσθηκε από τους Δωριείς με τον «δικό τους» Απόλλωνα, τον «Καρνείο Απόλλωνα».
Σε πολλά τοπωνύμια βρίσκουμε ίχνη του Κρείου. Από τον Τιτάνα αυτόν ονομάσθηκε Κρίος ένας χείμαρρος στην Πελλήνη της Αχαΐας. Οι κάτοικοι της Πελλήνης πίστευαν ότι το όνομα της πόλεώς τους προερχόταν από τον Πάλλαντα, τον υιό του Κρείου. Υπήρχε, επίσης, και το «Κρείον όρος» κοντά στο Άργος. Το όνομα το συναντάμε, επίσης, αργότερα, στη λατρεία των Καβείρων: σε μεταγενέστερη επιγραφή στην Ίμβρο, δίπλα στον Κασμίλο (Καδμίλο) αναφέρονται οι Τιτάνες Ιαπετός, Κοίος, Κρείος και Κρόνος.
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1988
Υπόμνημα:
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]] thumb|250px|Τα μετάλλια των Αγώνων. Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1988 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988.
Συνολικά, 1.423 αθλητές από 57 χώρες έλαβαν μέρος σε 46 αγωνίσματα των 6 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Κάλγκαρι του Καναδά, το διάστημα 13-28 Φεβρουαρίου 1988. Από τις 57 συμμετέχουσες χώρες, οι 17 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ 11 από αυτές πανηγύρισαν την κατάκτηση έστω ενός χρυσού.
Η Σοβιετική Ένωση επέστρεψε στην κορυφή της κατάταξης μετά τη δεύτερη θέση το 1984, αφήνοντας πίσω της την Ανατολική Γερμανία και την Ελβετία. Σε μία επανάληψη των Αγώνων του 1976 στο Μόντρεαλ, οι Καναδοί δεν κατάφεραν ως διοργανώτρια χώρα να πανηγυρίσουν κάποια νίκη μέσα στη χώρα τους. Την ίδια μοίρα είχαν και οι Νορβηγοί αθλητές, οι οποίοι δεν κατέκτησαν χρυσό μετάλλιο σε κάποιο αγώνισμα για πρώτη -και μοναδική έως σήμερα- φορά στην ιστορία τους.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|250px|Η Ολλανδή [[Ιβόν Φαν Γκένιπ κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια σε αγωνίσματα της παγοδρομίας ταχύτητας.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 1988
Φραάτης (Νισαπούρ)
μικρογραφία|Φραάτης Φραάτης (περσικά: فرهاد) είναι ένα χωριό στην κεντρική περιοχή της Νισαπούρ Κομητεία, Χορασάν, στο Ιράν. 1954 το χωριό είχε 132 κατοίκους? Κατά την απογραφή του 2006 ήταν ακατοίκητη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νισαπούρ Κομητεία
Αμαλία
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Repsol
Η Repsol S.A. ( στα ισπανικά ) είναι παγκόσμια εταιρεία ενέργειας με έδρα τη Μαδρίτη της Ισπανίας. Η εταιρεία έχει περισσότερους από 24.000 εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο και δραστηριοποιείται σε πολλές χώρες. Δραστηριοποιείται σε όλους τους τομείς της βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένης της εξερεύνησης και παραγωγής, διύλισης, διανομής και εμπορίας, πετροχημικών, παραγωγής και εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας.
Ιστορία
Το 1927 η CAMPSA (Compañía Arrendataria del Monopolio de Petróleos S.A.), με επικεφαλής τον Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα ι Ορμπανέχα, δημιουργήθηκε με στόχο τη διαχείριση των εταιρειών πετρελαιοειδών του κρατικού μονοπωλίου. Αρχικά η εταιρεία είχε διαμορφωθεί έτσι ώστε το κράτος να έχει μειοψηφική συμμετοχή. Η δημιουργία της CAMPSA ενέτεινε την πρόοδο της ισπανικής βιομηχανίας διύλισης.
Το 1948, συστάθηκε η ανώνυμη εταιρεία REPESA (Refinería de Petróleos de Escombreras S.A.) με σκοπό την εγκατάσταση ενός διυλιστηρίου στην κοιλάδα του Εσκομπρέρας (Καρταχένα). Η «REPESA έγινε το σύμβολο της αυξανόμενης βιομηχανικής ενοποίησης στον τομέα της διύλισης, καθώς ανέλαβε την παραγωγή και την εμπορία βενζίνης, λαδιών και λιπαντικών με το εμπορικό σήμα της». Εξ αρχής, η REPSOL ήταν σημαντική μάρκα πετρελαίου της REPESA.
Η ισπανική κυβέρνηση δημιούργησε την INH το 1981 ως δημόσιο οργανισμό για να ενσωματώσει τις διάφορες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου οι οποίες ήταν κρατικές. Η INH δημιούργησε τη Repsol τον Οκτώβριο του 1987 ως θυγατρική εταιρεία, συγκεντρώνοντας τις εταιρείες, στις οποίες η ισπανική κυβέρνηση είχε την πλειοψηφία των μετοχών, στους τομείς της εξερεύνησης και παραγωγής (πρώην Hispanoil), διύλισης (πρώην ENPETROL), χημικών ουσιών και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), βουτανίου (πρώην Butano S.A.), CAMPSA και Petronor και Repsol Química (Alcudia).
Το 1989, η ΙΝΗ ιδιωτικοποίησε μερικώς τη Repsol, με αρχική δημόσια εγγραφή του 26% του κεφαλαίου της Repsol. Οι μετοχές της Repsol S.A. εισήχθησαν στα χρηματιστήρια της Ισπανίας και στη Νέα Υόρκη. Η ιδιωτικοποίηση ολοκληρώθηκε το 1997, όταν η ισπανική κυβέρνηση πούλησε το υπόλοιπο 10% του κεφαλαίου της Repsol.
Διεθνής επέκταση
Το 1999, η Repsol αγόρασε το 97,81% της αργεντίνικης εταιρείας πετρελαίου και φυσικού αερίου YPF SA, η οποία εκείνη την εποχή ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Λατινική Αμερική. Η εξαγορά βελτίωσε τη θέση της Repsol ως πολυεθνική εταιρεία. Η εξαγορά της YPF από τη Repsol αύξησε επίσης το κεφάλαιό της σε 288 εκατομμύρια μετοχές σε όλο τον κόσμο. Η παρουσία της Repsol στη Λατινική Αμερική ήταν ένα από τα κλειδιά για την εταιρική ανάπτυξη. Ήταν το πρώτο πλήρες έτος μετά την εξαγορά της YPF και την εδραίωση της Gas Natural SDG από την παγκόσμια ολοκλήρωση. Η επιχειρηματική δομή της εταιρείας ήταν πιο ισορροπημένη και διεθνείς. Το 2013 η Repsol έλαβε 5 δισεκατομμύρια δολάρια αποζημίωση για την επανακρατικοποίηση της YPF από την αργεντίνικη κυβέρνηση το 2012.
Στη συνέχεια, το Δεκέμβριο του 2001 η Repsol ολοκλήρωσε μια συμφωνία ανταλλαγής περιουσιακών στοιχείων με την Petrobras, καθιστώντας την έτσι τη δεύτερη μεγαλύτερη ενοποιημένη επιχείρηση πετρελαίου στη Βραζιλία. Την ίδια χρονιά η Repsol ανακοίνωσε νέες ανακαλύψεις κοιτασμάτων στη Λιβύη, την Ινδονησία, την Ισπανία, τη Βενεζουέλα, την Αργεντινή, τη Βολιβία, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη και την εμπορία των επιχειρήσεων ηλεκτρικής ενέργειας της μέσω Gas Natural SDG. Το 2003, η Repsol τριπλασίασε τα αποθέματα και την παραγωγή υδρογονανθράκων στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Με την επέκταη στη Βόρεια Αμερική το 2008, η Repsol δημιούργησε ένα τεράστιο εργοστάσιο επαναεριοποίησης στην ανατολική ακτή του Καναδά, με αρκετή χωρητικότητα για να παρέχει έως και 20% της ζήτησης φυσικού αερίου για τη Νέα Υόρκη και τη Νέα Αγγλία.
Αεροτροπισμός
Ο αεροτροπισμός είναι μια αντίδραση των οργανισμών (φυτών ή ζώων) κατά την οποία παρατηρείται μετακίνηση ή ανάπτυξη προς το σημείο που υπάρχει αρκετό οξυγόνο. Υπάρχει και το αντίθετο φαινόμενο ο Αρνητικός αεροτροπισμός
Χέι-τίκι
Η έννοια της λέξης τίκι
Είναι σημαντικό ότι η λέξη «τίκι» σημαίνει τόσο τον Πολυνήσιο θεό της Δημιουργίας όσο και τον πρώτο άνθρωπο, που έφτιαξε ο θεός.
Η μορφή του ειδώλου
Το Χέι-τίκι, που απεικονίζει μια ανθρώπινη μορφή με αλλόκοτα χαρακτηριστικά και άκρα, είναι ένα είδος τέχνης, που συναντάται σε πολλά νησιά της Πολυνησίας. Τα τυποποιημένα μοτίβα, που σκαλίζονται στα τίκι, απαντώνται επίσης σε πολλά όπλα και εργαλεία.
Η σημασία του ειδώλου
Στις παραδοσιακές κοινωνίες, το Χέι-τίκι αντιπροσώπευε ένα σημαντικό πρόγονο και θεωρείτο πολύτιμο οικογενειακό κειμήλιο, που κληροδοτείτο από γενιά σε γενιά. Σήμερα παράγεται σε μεγάλες ποσότητες ως ενθύμιο για τους τουρίστες, ιδιαίτερα στη Νέα Ζηλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάορι
Ψηφιακή μετάβαση στην Ελλάδα
Μεταβατική περίοδος της ψηφιακής εποχής σε MPEG-4 (2009-2013)
Η Digea είχε ενεργοποιήσει συνολικά 13 κέντρα εκπομπής σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, κατά τη μεταβατική περίοδο της ψηφιακής εποχής, η οποία όμως κυλούσε με πολύ αργούς ρυθμούς με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος της χώρας να βλέπει μέχρι και το 2015 αναλογικό σήμα, ενώ παράλληλα, σημαντικά κέντρα εκπομπής της Ελλάδας όπως η Πάρνηθα και το Πήλιο δεν είχαν ενταχθεί ποτέ στην μεταβατική περίοδο της ψηφιακής εποχής με αποτέλεσμα η μεταβατική ψηφιακή μετάβαση της 27ης Σεπτεμβρίου του 2013 να είναι η τελευταία, και καθοριστική, επειδή « υποχρέωνε ο νόμος 4280/2012 », και κατόπιν Ευρωπαϊκής Οδηγίας, να επεκταθεί το επίγειο ψηφιακό σήμα, σε όλη την Ελλάδα, και να καταργηθεί πλήρως το υπάρχον αναλογικό. Σταδιακά άρχισαν να στήνονται, αναμεταδότες σε όλη την Ελλάδα, μόνο από την Digea, με τελικό της στόχο να επεκτείνει το ψηφιακό σήμα παντού για όλα τα κανάλια εθνικής και περιφερειακής εμβέλειας ενώ παράλληλα υποχρεώθηκε να αναλάβει και την ψηφιακή μετάβαση της ΝΕΡΙΤ, που είχε συσταθεί επί κυβέρνησης Σαμαρά, μετά από το κλείσιμο της ΕΡΤ, και σε μεγάλο μέρος της Ελλάδας είχε έλλειψη αναμεταδοτών. Το χρονολόγιο της μεταβατικής περιόδου είναι:
Πρώτη Ψηφιακή Μετάβαση (2014-2015)
Στις 6 Φεβρουαρίου 2015, ολοκληρώθηκε η αλλαγή συχνοτήτων, στα προϋπάρχοντα 13 κέντρα εκπομπής, που εξέπεμπαν μόνο ψηφιακό σήμα, ενώ το υπάρχον αναλογικό, καταργήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Μετά το πέρας της ψηφιακής μετάβασης που έγινε ένα μήνα μετά (Μάρτιος 2015), αποδόθηκε στις τρεις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας το φάσμα των 800 MHz (Ψηφιακό μέρισμα 1) το οποίο αποδεσμεύτηκε τηλεοπτικά, για τις υπηρεσίες 4G.
Εκπομπές των ιδιωτικών καναλιών εθνικής εμβέλειας σε HD (2016-2020)
Η Digea είχε ενεργοποιήσει συνολικά 23 κέντρα εκπομπής ανά την Ελλάδα.
Δεύτερη Ψηφιακή Μετάβαση (2020-2021)
Ενεργοποιήθηκαν συνολικά 166 κέντρα εκπομπής ανά την Ελλάδα, συν μικρότερα κέντρα εκπομπής. Στα συνολικά παλαιότερα 157 κέντρα εκπομπής, ανά την Ελλάδα, έγινε επανασυντονισμός στις νέες συχνότητες, που αποδόθηκαν για το ψηφιακό μέρισμα 2 (αποδέσμευση του φάσματος των 700 MHz).
Στην δεύτερη ψηφιακή μετάβαση, ο πάροχος, μείωσε τους διαύλους συχνοτήτων των καναλιών εθνικής εμβέλειας από τέσσερις σε τρεις, με την τρίτη συχνότητα να περιλαμβάνει όλα τα κανάλια εθνικής εμβέλειας, ενώ παράλληλα, από τις 15 Ιανουαρίου 2021, ξεκίνησε υποχρεωτικά η πανελλαδική επέκταση των 2 συχνοτήτων των ιδιωτικών καναλιών εθνικής εμβέλειας σε εκπομπή υψηλής ευκρίνειας (HD), επειδή θεωρείται προαιρετική, βάσει Ευρωπαϊκής Οδηγίας.
Στην δεύτερη ψηφιακή μετάβαση, ενοποιούνται τηλεοπτικά οι περιοχές απονομής (allotments) 10 (Θεσπρωτία) και 11 (Κέρκυρα), για τη δημιουργία της νέας περιοχής απονομής 10 (Κέρκυρα-Θεσπρωτία), όπου τα πέντε κέντρα εκπομπής «Ηγουμενίτσα», «Ψάξα», «Παντοκράτορας», «Παλαιοκαστρίτσα» και «Ρόδα», θα έχουν τις ίδιες κοινές συχνότητες, ενώ όλα τα κέντρα εκπομπής της Αττικής, θα έχουν τις ίδιες κοινές συχνότητες παρότι είναι η μόνη περιοχή που διαθέτει τρεις συχνότητες για τα περιφερειακά κανάλια, έναντι των υπολοίπων περιοχών της Ελλάδας, που διαθέτουν δύο συχνότητες. Αναφέρονται επίσης μονάχα τα νέα κέντρα εκπομπής, που ενεργοποιήθηκαν επίσημα και αυτά που άλλαξαν συχνότητες και από τους δύο επίσημους παρόχους, δηλαδή την Digea (πανελλαδικά και περιφερειακά κανάλια) και την ΕΡΤ (δημόσια κανάλια).
Το έργο της μετάβασης προχώρησε σταδιακά ανά γεωγραφική περιοχή και ολοκληρώθηκε στο σύνολο της χώρας στα τέλη Οκτωβρίου του 2021 και έτσι οι τηλεοπτικοί σταθμοί εκπέμπουν στις τελικές διεθνώς κατοχυρωμένες συχνότητες εκπομπής, ενώ ταυτόχρονα αποδεσμεύτηκε φάσμα για νέες υπηρεσίες από τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας (5G).
Σημειώσεις
<references group="σ" />
Κάποτε στη Δύση
Το Κάποτε στη Δύση (ιταλικά: C'era una volta il West) είναι ένα επικό ιταλικό σπαγκέτι γουέστερν παραγωγής 1968, σκηνοθετημένο από τον Σέρτζιο Λεόνε για την Paramount Pictures. Πρωταγωνιστούν οι Χένρι Φόντα σε κόντρα ρόλο ως ο κακός, ο Τσαρλς Μπρόνσον ως η νέμεση του, ο Τζέισον Ρόμπαρντς ως ένας ληστής, και η Κλαούντια Καρντινάλε ως μια προσφάτως χήρα αγρότισσα με παρελθόν ως πόρνη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Λεόνε και τον Σέρτζιο Ντονάτι, βασισμένο σε μια ιστορία των Λεόνε, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και Ντάριο Αρτζέντο. Η widescreen κινηματογράφιση έγινε από τον Τονίνο Ντέλλι Κόλλι, και ο Έννιο Μορικόνε συνέθεσε τη μουσική της ταινίας.
Αφότου σκηνοθέτησε το Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος, ο Λεόνε αποφάσισε να σταματήσει τα γουέστερν και ήθελε να γίνει παραγωγός μιας δικής του ταινίας βασισμένο στο βιβλίο The Hoods, που τελικά έγινε το Κάποτε στην Αμερική. Όμως, ο Λεόνε δέχτηκε μια προσφορά από την Paramount να χρησιμοποιήσει ένα μπάτζετ για την παραγωγή ακόμα μίας ταινίας γουέστερν και πρόσβαση στον Φόντα. Προσέλαβε τον Μπερτολούτσι και τον Αρτζέντο για να φτιάξουν το σενάριο της ταινίας το 1966, μια διαδικασία κατά την οποία μελέτησε και άλλες ταινίες γουέστερν. Στην αρχή πρότεινε το ρόλο του καλού στον Κλιντ Ίστγουντ, αλλά μετά την άρνηση του, πρόσφερε τον ρόλο στον Μπρόνσον. Κατά τη παραγωγή της ταινίας, ο Λεόνε προσέλαβε τον Ντονάτι για να ξαναγράψει το σενάριο εξαιτίας ανησυχιών σχετικά με χρονικούς περιορισμούς.
Η πρώτη έκδοση από τον σκηνοθέτη είχε διάρκεια 166 λεπτά (2 ώρες και 46 λεπτά) όταν κυκλοφόρησε στις 21 Δεκεμβρίου 1968. Αυτή ήταν η έκδοση που προβλήθηκε στους Ευρωπαϊκούς κινηματογράφους και ήταν μεγάλη επιτυχία στα ταμεία. Όμως, για την κυκλοφορία στις ΗΠΑ, στις 28 Μαΐου 1969, η ταινία είχε διάρκεια 145 λεπτά (2 ώρες και 25 λεπτά) από την Paramount και έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές, ενώ ούτε στα ταμεία τα πήγε καλά. Στο παρόν, η ταινία αναγνωρίζεται γενικά ως αριστούργημα και ως μία από τις καλύτερες ταινίες που έγιναν ποτέ.
Το 2009 η ταινία χαρακτηρίστηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Πλοκή
Η ταινία δείχνει δύο συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα γύρω από τη Φλάγκστοουν, μια φανταστική πόλη της Αμερικανικής Δύσης: Μια «μάχη» σχετικά με τη γη για την κατασκευή ενός σιδηροδρόμου, και μια αποστολή εκδίκησης εναντίον ενός φονιά. Η κύρια ιστορία εξελίσσεται γύρω στον αγώνα για το Sweetwater, ένα κομμάτι γης κοντά στο Φλάγκστοουν, το οποίο έχει τη μόνη πηγή νερού στην περιοχή. Η γη αγοράστηκε από τον Μπρετ Μακμπέιν, ο οποίος προέβλεψε πως ο σιδηρόδρομος έπρεπε να περάσει από εκείνη την περιοχή για να παρέχει νερό για τις μηχανές ατμού. Όταν ο μεγιστάνας των σιδηρόδρομων Μόρτον μαθαίνει αυτό, προσλαμβάνει τον πληρωμένο πιστολέρο Φρανκ για να εκφοβίσει τον Μακμπέιν να φύγει από τη γη του. Όμως ο Φρανκ αντί να εκφοβίσει, σκοτώνει τον Μακμπέιν τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του, βάζοντας αποδείξεις στη σκηνή για να ενοχοποιήσει τον ληστή Τσεγιέν και τη συμμορία του. Τότε καταφθάνει η νιόπαντρη σύζυγος του Μακμπέιν, η Τζιλ, από τη Νέα Ορλεάνη, και βρίσκοντας την οικογένεια νεκρή, γίνεται η κληρονόμος και η νέα ιδιοκτήτρια της γης.
Ενώ έχουν συμβεί αυτά, ένας μυστηριώδης πιστολέρο που παίζει φυσαρμόνικα, και ο Τσεγιέν βαφτίζει «Φυσαρμόνικα», κυνηγά τον Φρανκ. Στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, ο Φυσαρμόνικας σκοτώνει τρεις άντρες που ο Φρανκ έστειλε να σκοτώσουν και, σε ένα μοτέλ στο δρόμο για το Sweetwater, πληροφορεί τον Τσεγιέν πως οι τρεις πιστολάδες που σκότωσε, πόζαραν για άντρες του. Λίγο αργότερα, ο Φυσαρμόνικας σκοτώνει δύο άντρες που έστειλε ο Φρανκ να σκοτώσουν την Τζιλ.
Πίσω στο Sweetwater, καταφτάνουν κατασκευαστικά υλικά για να χτιστεί ένας σιδηροδρομικός σταθμός και μια μικρή πόλη. Ο Φυσαρμόνικας εξηγεί στον Τσεγιέν πως η Τζιλ θα χάσει το Sweetwater εκτός κι αν ο σταθμός κτιστεί μέχρι να φτάσουν τα συνεργεία κατασκευής του σιδηροδρόμου σ’ εκείνο το σημείο, και ο Τσεγιέν βάζει τους άντρες του να τον χτίσουν.
Εν τω μεταξύ, ο Φρανκ γυρίζει εναντίον του Μόρτον, που ήθελε να κάνει συμφωνία μ την Τζιλ. Η προδοσία του Φρανκ γίνεται ευκολότερη από το γεγονός πως ο Μόρτον είναι ανάπηρος. Αφού κάνει έρωτα με την Τζιλ, ο Φρανκ την αναγκάζει να πουλήσει την περιουσία της σε πλειστηριασμό. Προσπαθεί να αγοράσει τη φάρμα φτηνά εκφοβίζοντας τους άλλους πλειοδότες, αλλά φτάνει ο Φυσαρμόνικας, κρατώντας τον Τσεγιέν, και κάνει πολύ μεγαλύτερη προσφορά, με τα λεφτά της επικήρυξης του Τσεγιέν. Αφού αρνείται ακόμα μια εκβιαστική προσφορά από τον Φρανκ, ο Φυσαρμόνικας πουλάει τη φάρμα πίσω στην Τζιλ. Σε εκείνο το σημείο, κάποιοι από τους άνδρες του Φρανκ προσπαθούν να σκοτώσουν τον αρχηγό τους, έχοντας πληρωθεί από τον Μόρτον, αλλά ο Φυσαρμόνικας βοηθά τον Φρανκ να τους σκοτώσει, επειδή θέλει να κρατήσει αυτό το προνόμιο για τον εαυτό του.
Ο Φυσαρμόνικας τραβάει πρώτος και πυροβολεί τον Φρανκ. Ξεψυχώντας ο Φρανκ, ρωτάει τον αντίπαλο του ξανά ποιος είναι, κι εκείνος βάζει τη φυσαρμόνικα στο στόμα του Φρανκ. Ο Φρανκ κουνάει το κεφάλι του, δείχνοντας πως θυμήθηκε, και πεθαίνει. Με τον Φρανκ νεκρό, ο Φυσαρμόνικας και ο Τσεγιέν αποχαιρετούν την Τζιλ, που επιβλέπει την κατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού ενώ τα συνεργεία κατασκευή της γραμμής φτάνουν το Sweetwater. Ο Τσεγιέν καταρρέει, αποκαλύπτοντας πως πυροβολήθηκε κατά τη μάχη με τη συμμορία του Φρανκ. Το πρώτο τρένο φτάνει, και ο Φυσαρμόνικας φεύγει με τη σορό του Τσεγιέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Λεόνε Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Ιταλικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Σέρτζιο Λεόνε Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσινετσιτά