cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λίμνη Ζαϊσάν
Ιστορία
Τα ρωσοκινεζικά σύνορα στη λεκάνη του Ιρτίς καθορίστηκαν με σχήμα αρκετά παρόμοιο με αυτό των σημερινών συνόρων Ρωσίας, Καζακστάν και Κίνας με τη Σύμβαση του Πεκίνου το 1860. Η πραγματική γραμμή των συνόρων σύμφωνα με τη σύμβαση σχεδιάστηκε από το Πρωτόκολλο του Τσουγκουτσάκ (1864), αφήνοντας τη λίμνη σε ρωσικό έλεγχο. Η στρατιωτική παρουσία της αυτοκρατορίας των Τσινγκ στην λεκάνη των Ιρτίς κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Ντουνγκάν το 1862–77. Μετά την πτώση της εξέγερσης και την ανάκτηση του Σιντσιάνγκ από τον Τσουό Τσονγκτάνγκ, τα ρωσοκινεζικά σύνορα στη λεκάνη του Ιρτίς προσαρμόστηκαν ελαφρώς υπέρ της Ρωσίας από τη Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης το 1881.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρά Αλτάι Κατηγορία:Λίμνες του Καζακστάν
Brave (φυλλομετρητής)
Ο Brave είναι ελεύθερος και ανοικτού κώδικα περιηγητής ιστού, τον οποίο διαχειρίζεται η Brave Software Inc. Ιδρύθηκε στις 28 Μαϊου 2015. Ως φυλλομετρητής δίνει έμφαση στην ιδιωτικότητα των χρηστών και στο μπλοκάρισμα των διαδικτυακών διαφημίσεων. Επίσης δίνει την δυνατότητα στους χρήστες να ανταλλάσσουν κρυπτονομίσματα. Είναι διαθέσιμος σε διάφορες πλατφόρμες, όπως Android, Linux, Windows, IoS, κ.λπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλλομετρητές Κατηγορία:Διαδίκτυο
Ότα (σύζυγος του Αρνούλφου της Καρινθίας)
Η Ότα ή Ουότα ή Ούτα (περί το 974 - 899/903) ήταν βασίλισσα τον Ανατολικών Φράγκων και της Λομβαρδίας μέσω του γάμου της με τον Αρνούλφο της Καρινθίας από την Δυναστεία των Καρολιδών. Ο γιος τους Λουδοβίκος το Παιδί ήταν ο τελευταίος Καρολίδης βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων. Δεν είναι γνωστά πράγματα σχετικά με την Ότα, ήταν πιθανότατα κόρη του Βερεγγάριου, κόμη του Έσεν και μέλος του Οίκου των Κορραδιδών. Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά σχετικά με αυτό αφού ο Ντόναλντ Τζάκμαν δεν βρήκε καμιά ένδειξη ότι η Ότα ήταν μέλος της Οικογένειας των Κορραδιδών.
Βασίλισσα των Ανατολικών Φράγκων
Σε ηλικία περίπου 16 ετών (888) ο Ότα παντρεύτηκε τον βασιλιά των Ανατολικών Φράγκων Αρνούλφο της Καρινθίας. Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι έγινε η στέψη της Ότας σαν βασίλισσα, αν ανήκε πραγματικά στους Κορραδίνους στόχος του Αρνούλφου ήταν να αποκτήσει υποστήριξη στην Βαυαρία και την Λωρραίνη. Τα πρώτα χρόνια του γάμου το ζεύγος δεν απέκτησε παιδιά με αποτέλεσμα ο Αρνούλφος να συγκαλέσει προβληματισμένος Σύνοδο, οι δύο νόθοι γιοι του από διαφορετικές μητέρες Ζβέντιμπολντ και Ρατόλδος ανακηρύχτηκαν διάδοχοι. Η Ότα ωστόσο γέννησε λίγο αργότερα τον νόμιμο διάδοχο του θρόνου Λουδοβίκο το Παιδί (893). Δεν πρέπει να συνδέεται με την μητέρα της Γκλίσμουτ την σύζυγο του Κορράδου της Θουριγγίας, ο γιος τους Κορράδος Α΄ της Γερμανίας γεννήθηκε γύρω στο 890. Το όνομα της Ότας καταγράφεται πολλές φορές στα έγγραφα του συζύγου της ιδιαίτερα στα τέλη της βασιλείας του, παραχώρησε πολλά προνόμια σε επιστημονικά ιδρύματα όπως η επισκοπή του Βορμς και η επισκοπή του Φράιζινγκ. Το πιο διάσημο περιστατικό που συνδέεται με την ζωή της Ότας καταγράφεται τον Ιούνιο του 889, τότε σύμφωνα με τα "Χρονικά της Φούλντα" κατηγορήθηκε για μοιχεία :
"Μεγάλο σκάνδαλο, μια αμαρτία που δεν είχε ακουστεί για πολλά χρόνια για την βασίλισσα Ότα, παρέδωσε το σώμα της σε μοιχεία και ανεπιθύμητη ένωση".
Η Ότα κλήθηκε στο Ρέγκενσμπουργκ να υπερασπιστεί τον εαυτό της για την κατηγορία της μοιχείας, η Ριχάρδις της Σουαβίας σύζυγος του Καρόλου του Παχύ είχε επίσης κατηγορηθεί για μοιχεία πριν από 12 χρόνια. Η Ότα υπερασπίστηκε έντονα την αθωότητα της "με 72 όρκους που πήρε κατά την διάρκεια της δίκης παρουσία των ανδρών που ήταν παρόντες". Την εποχή της κατηγορίας ο Αρνούλφος ήταν ήδη άρρωστος, πιθανότατα την κατηγόρησαν άδικα λόγω της ασθένειας του Αρνούλφου. Ο Αρνούλφος πέθανε στα τέλη του 899, τον διαδέχθηκε ο γιος τους Λουδοβίκος αλλά η Ότα αποσύρθηκε από την αντιβασιλεία. Την κηδεμονία του μικρού Λουδοβίκου ανέλαβαν ο Άττο Α΄ αρχιεπίσκοπος του Μάιντζ και ο Αντάλμπερο φον Άουγκσμπουργκ μαζί με άλλους ευγενείς. Η Ότα αποσύρθηκε στα πατρικά της εδάφη όπου και πέθανε σύμφωνα με μερικές πηγές γύρω στο 903, κληροδότησε την παριουσία της στην εκκλησία. Η Ότα τάφηκε στο Αβαείο του Σαίντ Έμμεραν στο Ρέγκενσμπουργκ.
Παλαιά Καβάλα
Η Παλαιά Καβάλα (γνωστή και ως Εσκί Καβάλλα και Σκάβαλα) είναι χωριό του Δήμου Καβάλας της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 108 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 360 μέτρων, στα Όρη Λεκάνης. Απέχει 15 χιλιόμετρα από την Καβάλα. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Φιλίππων, και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Παλαιάς Καβάλας. Είναι αναγνωρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο Ναός της [[Παναγία|Παναγίας Οδηγήτριας στην Πλατεία της Παλαιάς Καβάλας]]
Στην περιοχή της Παλιάς Καβάλας έχουν βρεθεί βραχογραφίες, οι οποίες χρονολογούνται από την Εποχή του χαλκού και του σιδήρου. Παρόμοιες βραχογραφίες έχουν βρεθεί και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, όπου γινόταν εκσκαφή μετάλλων ή βρίσκονταν σπήλαια. Κατά την αρχαιότητα, στην περιοχή βρισκόταν η αρχαία πόλη Σκάβαλα, μια από τις πόλεις της Ηδωνίδας, αποικία της Ερέτριας. Το όνομα της πόλης ετυμολογείται από τα σκάμματα από τα μεταλλεία χρυσού και αργύρου. Το όνομα Σκάβαλα με το καιρό παραφθάρηκε σε Καβάλα.
Μετά την κατάληψη της Χριστούπολης (σημερινή Καβάλα) από τους Οθωμανούς το 1391, οι κάτοικοί της μετοίκησαν στην Παλαιά Καβάλα, ενώ στο χωριό λίγο αργότερα εγκαταστάθηκαν και Τούρκοι (το Εσκί στα τουρκικά σημαίνει παλιό). Οι Έλληνες κάτοικοί της την εγκατέλειψαν το 1528 και εγκαταστάθηκαν πάλι στην Καβάλα, όταν αυτή ξαναχτίστηκε. Για την υδροδότηση της Καβάλας κατασκευάστηκε ένα υδραγωγείο το οποίο μετέφερε νερό από τις πηγές στην Παλαιά Καβάλα μέχρι τις Καμάρες στο κέντρο της Καβάλας. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, η Παλαιά Καβάλα κατοικούνταν από μουσουλμάνους, περίπου 600 στην απαρίθμηση του πληθυσμού το 1913. Το χωριό ήταν διοικητικό κέντρο του ορεινού τμήματος της Καβάλας και έδρα του Τούρκου έπαρχου. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, το 1923, οι μουσουλμάνοι αποχώρησαν και στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
Ελληνικό Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ελληνικό
Το Ελληνικό είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 350 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 14,5 χλμ. ΒΑ. από το Αγρίνιο και δυτικά του χείμαρρου Ερμίτσα. Το 1928 αναφέρεται επίσημα ως οικισμός με την ονομασία Ελληνικός να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σκουτεράς και το 1940 να καταργείται. Το 1971 αναφέρεται να απογράφεται ξανά στην κοινότητα Σκουτερά ως Ελληνικόν. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Σκουτερά, τα Βαρκούλια, το Ζευγαράκι, τον Κακαβά, τη Λίμνη και τα Σταματογιανναίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκουτεράς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παναιτωλικού του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 30 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Viszlát nyár
Το "Viszlát nyár" (Ελληνικά: Αντίο, καλοκαίρι) είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από το Ουγγρικό συγκρότημα AWS. Το τραγούδι κυκλοφόρησε σαν ψηφιακή λήψη στις 21 Οκτωβρίου 2017 από την EDGE Records και γράφτηκε από τους Ντάνιελ Κοκένιες, Μπένς Μπρούκερ, Άρον Βερές, Σόμα Σχίζλερ και Ούρς Σικλόσι. Εκπροσώπησε την Ουγγαρία στη Eurovision 2018 και ήρθε 21ο με 93 βαθμούς στον τελικό.
Eurovision
Οι AWS επιβεβαιώθηκαν ως ένας από τους συμμετέχοντες στο A Dal 2018, την εθνική επιλογή της Ουγγαρίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018, στις 6 Δεκεμβρίου 2017. Συνέχισαν να αγωνίζονται στη δεύτερη θέση στις 27 Ιανουαρίου 2018 και προχώρησαν στους ημιτελικούς μέσω της ψηφοφορίας της κριτικής επιτροπής. Αργότερα ανταγωνίστηκαν στο δεύτερο ημιτελικό στις 17 Φεβρουαρίου 2018 και ήταν σε θέση να προκριθούν στους τελικούς μέσω της ψηφοφορίας των κριτών. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου, όπου το τραγούδι ανακηρύχθηκε νικητής μετά τη νίκη της δημόσιας ψηφοφορίας.
Το τραγούδι αγωνίστηκε στο δεύτερο ημιτελικό, που θα πραγματοποιηθεί στις 10 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Singles του 2017
Αδρενόχρωμα
μικρογραφία|Δομή της χημικής ένωσης του αδρενοχρώματος. Το αδρενόχρωμα είναι η χημική ένωση με τον τύπο C9H9NO3, που παράγεται μετά από οξείδωση της αδρεναλίνης σε περιβάλλον ουδέτερου pH.
Τη δεκαετία του 1950, αρχίζοντας το 1952 προτάθηκε ότι η συσσώρευση αδρενοχρώματος προκαλεί διαταραχές αντίληψης που μοιάζουν με ψύχωση και ότι σχετίζεται με τη σχιζοφρένεια, και πρότειναν τη χρήση νιασίνης και βιταμίνης D για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας, προχωρώντας σε πειράματα μικρής κλίμακας τα οποία έδειξαν όφελος. Περαιτέρω έρευνες όμως, από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία, η οποία βρήκε συστηματικά λάθη στην έρευνα, και περαιτέρω μελέτες απέτυχαν να βρουν όφελος. Μελέτες στα τέλη της δεκαετίας του 1990 βρέθηκε ότι το αδρενόχρωμα ίσως απαντάται φυσικά σε περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με το μεταιχμιακό σύστημα.
Το αδρενόχρωμα αναφέρεται από τον Άλντους Χάξλεϊ στο βιβλίο του 1954 Oι πύλες της αντίληψης, στο βιβλίο του Άντονι Μπέρτζες Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1962) ως παραισθησιογόνο ναρκωτικό. Στο μυθιστόρημα του Χάντερ Τόμσον Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας (1971) αναφέρεται ως παραισθησιογόνο ναρκωτικό, το οποίο πρέπει να ληφθεί από τα επινεφρίδια ζωντανού ανθρώπου για να είναι καλής ποιότητας. Η σκηνή χρήσης αδρενοχρώματος μεταφέρθηκε και στην κινηματογραφική μεταφορά του 1998. Το αδρενόχρωμα αποτελεί κομμάτι διαφόρων θεωριών συνωμοσιών, όπως η QAnon και το Pizzagate.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινόνες Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες Κατηγορία:Αλκοόλες
Βυζαντινή Κοινοπολιτεία
δεξιά|μικρογραφία| Η [[Ανατολική Ορθοδοξία στην Ευρώπη . ]] Ο όρος Βυζαντινή Κοινοπολιτεία επινοήθηκε του 20ού αιώνα από τον ιστορικό Δημήτριο Ομπολένσκυ για να αναφερθεί στην περιοχή όπου η γενικότερη βυζαντινή επιρροή ( βυζαντινή λειτουργική και τέχνη ) εξαπλώθηκε κατά τον Μεσαίωνα από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους ιεραποστόλους της. Αυτή η περιοχή καλύπτει την Ελλάδα, την Κύπρο, τα Σκόπια, τη Βουλγαρία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, τη νοτιοδυτική Ρωσία και τη Γεωργία. Σύμφωνα με τον Αντώνη Καλδέλλη, οι Έλληνες της Ρωμανίας γενικά δεν είχαν οικουμενική αντίληψη, ούτε συλλογίζονταν την έννοια της πανορθόδοξης κοινοπολιτείας, την οποία περιγράφει ως «ρωμαϊκό σοβινισμό».
Το μοντέλο Ομπολένσκυ
Η πιο συστηματική μελέτη για τον όρο εμπεριέχεται σε μια μελέτη του Ομπολένσκυ, με τίτλο «Η Βυζαντινή Κοινοπολιτεία» (The Byzantine Commonwealth). Στο βιβλίο του Έξι Βυζαντινά Πορτρέτα εξέτασε τον βίο και τα έργα έξι προσώπων που αναφέρονται στο Βυζαντινή Κοινοπολιτεία. Περιέγραψε επίσης την κοινοπολιτεία ως τη διεθνή κοινότητα εντός της σφαίρας εξουσίας του Ρωμιού αυτοκράτορα, επηρεασμένη από την Ορθόδοξο Χριστιανισμό και αποδεχόμενη τις αρχές του Ρωμανοβυζαντινού Δικαίου.
Υπάρχουν, όμως, ερευνητές που απορρίπτουν την μελέτη του Ομπολένσκυ, αμφισβητώντας την έννοια της αδιαμφισβήτητης ανωτερότητας και υπεροχής της Ρωμανίας (δηλαδή, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως λέγουν οι ιστορικοί). Υποστηρίζεται ότι η σύνθετη και πολύπλευρη δυναμική των τεκμηριωμένων πολιτιστικών ανταλλαγών δεν ευθυγραμμίζεται με τη θεωρία ότι η Κωνσταντινούπολη ήταν ο ανώτερος πυρήνας, ενώ οι περιφερειακοί ηγέτες (δηλαδή, αυτοί που κατοικούσαν σε εδάφη τα οποία προσαρτούσε στην αυτοκρατορία ο ρωμαίικος στρατός) παραγκωνίζονταν και απλώς μιμούνταν όσους κατοικούσαν στα υψίστης σημασίας, για την Ρωμανία, εδάφη, όπως την Βασιλεύουσα, την Προύσα, την Θεσσαλονίκη και άλλες βόρειες πόλεις). Αντί για τον όρο «Βυζαντινή Κοινοπολιτεία», ο ιστορικός Κρίστιαν Ραφφενσπέργκερ προτείνει την μετονομασία του σε «βυζαντινό ιδεώδες». Η Βουλγαρία ήταν σταθερός και ισχυρός αντίπαλος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας κατά τον Μεσαίωνα . Εδώ, η αυτοκρατορία διατηρεί την πίστη της στην παραδοσιακή ιεραρχία και την αυτοκρατορική εξουσία, ενώ η εμβέλεια και η επιρροή της είχαν ήδη μειωθεί σημαντικά.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολιτισμικές περιοχές Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός
Σαν Χοσέ (Καλιφόρνια)
Το Σαν Χοσέ (αγγλικά: San Jose, California) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία της Καλιφόρνιας και η δέκατη μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Έδρα της κομητείας Σάντα Κλάρα, βρίσκεται στο νότιο άκρο του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο.
Οικονομία
Μετά από περισσότερα από 150 χρόνια ως μια μικρή γεωργική πόλη το Σαν Χοσέ και η γύρω περιοχή της κοιλάδας Σάντα Κλάρα έμεινε η τελευταία και μεγαλύτερη περιοχή γύρω από το κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Το Σαν Χοσέ άρχισε να παρουσιάζει αυξημένη ζήτηση για κατοικίες από τους στρατιώτες και τους βετεράνους που επιστρέφουν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο .Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και 1960 το Σαν Χοσέ συνέχισε την επιθετική επέκτασή της πόλης με την προσάρτηση μεγαλύτερης έκτασης γης. Η ραγδαία ανάπτυξη της υψηλής τεχνολογίας και των ηλεκτρονικών επιταχύνθηκε ακόμη περισσότερο όπως και η μετάβαση από ένα γεωργικό κέντρο, σε μια αστικοποιημένη μητροπολιτική περιοχή. Τη δεκαετία του 1990, το Σαν Χοσέ λόγω της ακμάζουσας τοπικής βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας, απέκτησε το ψευδώνυμό πρωτεύουσα της Σίλικον Βάλλεϊ. Η Υπηρεσία Απογραφής των ΗΠΑ ανέφερε ότι ο πληθυσμός της πόλης είναι 945.942 κάτοικοι από την απογραφή του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Σύνδεσμος Ελληνίδων Επιστημόνων
Σκοπός
Από τότε οι σκοποί του εξελίχθηκαν, προσαρμοζόμενοι στις ανάγκες των ελληνίδων επιστημόνων και της ελληνικής κοινωνίας. Σύμφωνα με το ισχύον καταστατικό (τελευταία τροποποίηση 1999), οι σκοποί του ΣΕΕ είναι:
Οι σκοποί αυτοί πραγματοποιούνται:
Τακτικά μέλη
Τακτικά μέλη γίνονται, με γραπτή αίτησή τους, ανεξάρτητα από την θρησκεία, τη φυλή ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις Ελληνίδες, κάτοικοι Αττικής και των ομόρων νομών, πτυχιούχοι των ελληνικών ανωτάτων σχολών και ισοτίμων προς αυτές σχολών του εξωτερικού καθώς και πτυχιούχοι παιδαγωγικών ακαδημιών και νηπιαγωγών.
Ίδρυση
Ιδρύτρια του ΣΕΕ και πρώτη του πρόεδρος ήταν η Μαρία Φλαμπουριάρη - νομικός, η οποία λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει και τον Σύνδεσμο Ελληνίδων Φοιτητριών, του οποίου υπήρξε και πρόεδρος. Τα άλλα μέλη του πρώτου διοικητικού συμβουλίου ήταν: η Κ. Σακελαρίου - φυσικός, η Κ. Καρύδη - φαρμακοποιός, η Κωνσταντίνα (Ντίνα) Πετρουντζή - νομικός, η Ελένη Κανελλοπούλου Πατρικίου - αρχιτέκτων μηχανικός, η Θηρεσία Σερβετά - μαθηματικός, η Ισμήνη Περράκη Παπατέστα - ιατρός, η Ν. Κιοσέ - φαρμακοποιός, η Μαρίκα Μπότση - φαρμακοποιός, η Ε. Δουκάκη - φιλόλογος και η Μ. Λεούση - οδοντίατρος.
Ιστορικό και δράση
Στη διάρκεια της πορείας του ο ΣΕΕ εργάζεται για τη συνειδητοποίηση των γυναικείων προβλημάτων και γενικότερα παρέχοντας έργο κοινωνικής προσφοράς και ενεργού συμμετοχής στα προβλήματα του τόπου. Το πρώτο επίτευγμά του ήταν η παροχή άδειας ασκήσεως επαγγέλματος στις επιστήμονες δικηγόρους, το 1925, ενώ αργότερα μαζί με άλλα γυναικεία σωματεία, αγωνίστηκε για την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες, πράγμα που κατακτήθηκε μετά από πολλούς αγώνες το 1955. Ουσιαστικό έργο προσέφερε και η συντονιστική επιτροπή των γυναικείων σωματείων από γυναίκες όλων των κομματικών & γυναικείων οργανώσεων, οι οποίες αγωνίστηκαν για την αναθεώρηση των διατάξεων του Οικογενειακού Δικαίου του Αστικού Κώδικα, ενάντια στη στράτευση των γυναικών και για άλλα θέματα που αφορούσαν τις διεκδικήσεις των γυναικών τη δεκαετία του '80.
Από την ίδρυσή του ο ΣΕΕ αγωνίζεται για την προώθηση των Ελληνίδων επιστημόνων, είτε στην ιεραρχία της δημόσιας διοίκησης, είτε στην άσκηση του ελευθέρου επαγγέλματος. Έτσι σήμερα, πολλά μέλη του ΣΕΕ βρίσκονται στις ανώτερες θέσεις της δημόσιας ζωής, στη δημοσιοϋπαλληλική ιεραρχία, στην ακαδημαϊκή ζωή, στην επιστημονική έρευνα, στους διεθνείς οργανισμούς, στον επαγγελματικό τομέα.
Βραβείο «ΥΠΑΤΙΑ»
Το 1992, ο ΣΕΕ καθιέρωσε την απονομή του βραβείου «ΥΠΑΤΙΑ» σε γυναίκες επιστήμονες, για την προσφορά τους στην επιστήμη, την τέχνη και την προβολή του ελληνικού πολιτισμού. Η απονομή του συνήθως συνδυάζεται με τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας (8 Μαρτίου). Ο ΣΕΕ τιμά κατ’ αυτόν τον τρόπο την Αλεξανδρινή φιλόσοφο, μαθηματικό και αστρονόμο Υπατία.
Το βραβείο «ΥΠΑΤΙΑ» μέχρι σήμερα έχει απονεμηθεί:
Πρόεδροι του ΣΕΕ
Από τα αρχεία του ΣΕΕ προκύπτει ότι υπήρξαν πρόεδροι γυναίκες επιστήμονες, μεταξύ των οποίων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Φεμινισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Γυναικείοι οργανισμοί Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Ελλάδα
Σπήλαια Ατζάντα
thumb|right|295px|Τα Σπήλαια Ατζάντα thumb|right|Το «Σπήλαιο 19» των Ατζάντα, ιερό του 5ου αιώνα μ.Χ. Τα Σπήλαια Ατζάντα ή Αγιάντα (αγγλ. Ajanta Caves) είναι περίπου 30 τεχνητά σπήλαια στην Ινδία. Ακριβέστερα πρόκειται για κομμένα στον βράχο βουδιστικά μνημεία, που χρονολογούνται από τον 2ο αιώνα π.Χ. μέχρι περίπου το έτος 480 μ.Χ., στο ομοσπονδιακό κρατίδιο Μαχαράστρα. Αυτές οι τεχνητές κοιλότητες στον βράχο περιέχουν ζωγραφικά έργα και γλυπτά επίσης κομμένα στον βράχο, τα οποία χαρακτηρίζονται ως τα καλύτερα ίσως σωζόμενα δείγματα αρχαίας ινδικής τέχνης, ιδίως οι εκφραστικές ζωγραφιές που αναπαριστούν συναισθήματα μέσω χειρονομιών, στάσεων του σώματος και μορφής. Θεωρούνται επίσης αριστουργήματα της βουδιστικής θρησκευτικής τέχνης.
Τα σπήλαια δημιουργήθηκαν σε δύο φάσεις: Η πρώτη άρχισε τον 2ο αιώνα π.Χ. και η δεύτερη διάρκεσε από το 400 έως το 650 μ.Χ. σύμφωνα με παλαιότερες πηγές, ή μόλις 20 χρόνια, από το 460 έως το 480 μ.Χ. κατά μεταγενέστερους ειδικούς. Η τοποθεσία των σπηλαίων αποτελεί προστατευόμενο μνημείο υπό την ευθύνη και φροντίδα της Αρχαιολογικής Υπηρείας της Ινδίας. Από το 1983 τα Σπήλαια Ατζάντα έχουν ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Τα Σπήλαια αναφέρονται στα κείμενα αρκετών μεταγενέστερων Κινέζων Βουδιστών ταξιδιωτών στην Ινδία, καθώς και ενός αξιωματούχου της εποχής του Ακμπάρ (αρχές του 17ου αιώνα). Παρέμεναν μισοκρυμμένα μέσα στη βλάστηση της ζούγκλας, μέχρι που «ανακαλύφθηκαν» από τους Βρετανούς αποικιοκράτες τυχαία: το 1819 κάποιος αξιωματικός τους, ο λοχαγός Τζων Σμιθ, τα είδε ενώ κυνηγούσε τίγρεις με μια κυνηγετική ομάδα. Βρίσκονται στο βόρειο βραχώδες τοίχωμα ενός φαραγγιού σε σχήμα U, που δημιούργησε ο ποταμός Ουαγκούρ ή Ουαγκόρα στο Οροπέδιο Ντέκκαν. Μέσα στο φαράγγι υπάρχουν μερικοί καταρράκτες, που αντηχούν στην είσοδο των σπηλαίων όταν τα νερά είναι πολλά.
Μαζί με τα Σπήλαια Ελόρα, τα Αγιάντα είναι κορυφαίοι τουριστικοί προορισμοί της Μαχαράστρα. Απέχουν περί τα 6 χιλιόμετρα από το χωριό Φαρνταπούρ, 59 από την πόλη Τζαλγκαόν της Μαχαράστρα και 350 ανατολικά-βορειοανατολικά από το Μουμπάι (πρώην Βομβάη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ινδία Κατηγορία:Σπήλαια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδία
Σάντα Ρόζα δε Όζος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαντα Ροζα δε Οζος
Ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας
Οι ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας (αραβικά: قوات الأمن العراقية, αγγλικά: Iraqi security forces, ISF) είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών (DoD) για την περιγραφή των δυνάμεων επιβολής του νόμου και των στρατιωτικών δυνάμεων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Δημοκρατίας του Ιράκ.
Σύνθεση
Οι ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας αποτελείται από τους ακόλουθους οργανισμούς και τμήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιράκ
Οθωμανική αρχιτεκτονική
δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ| Η Οθωμανική αρχιτεκτονική είναι η αρχιτεκτονική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εμφανίστηκε στην Προύσα τον 14ο αιώνα και είναι μετεξέλιξη της παλαιότερης σελτζουκικής.
Οι Οθωμανοί πέτυχαν το υψηλότερο επίπεδο αρχιτεκτονικής στα εδάφη τους. Αφομοίωσαν την τεχνική της κατασκευής τεράστιων εσωτερικών χώρων που περιορίζονται από φαινομενικά αβαρείς αλλά τεράστιους θόλους. Πέτυχαν την αρμονία μεταξύ των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, καθώς και του φωτός και της σκιάς. Τεμένη, που μέχρι τότε ήταν απλά, αλλά με περίτεχνη διακόσμηση, άλλαξαν ριζικά την όψη τους. Οι Οθωμανοί τοποθέτησαν θόλους, τρούλους, ημιτρούλους και κίονες.
Αγιαστής
Με την ονομασία Αγιαστής αναφέρεται ένας ορθόδοξος χριστιανικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που βρισκόταν σε ύψωμα πάνω από την πόλη της Τραπεζούντας.
Καλαμάρι γεμιστό
Καλαμάρια γεμιστά (Kalamar dolması, ) είναι η γενική ονομασία για τα γεύματα που παρασκευάζονται από ελαιόλαδο, κρεμμύδι, σκόρδο, ρύζι, τομάτες, αλάτι, μαύρο πιπέρι, φύλλα μέντας, μαϊντανό, καλαμάρι και τοματοχυμό. Είναι κυρίως δημοφιλές στην Ελλάδα και στην Τουρκία.
Αγιαστής
Στη θέση του Αγιαστή σήμερα υπάρχει ένα τζαμί. Πρόκειται έτσι για τη σπάνια περίπτωση όπου κτίσθηκαν στην ίδια θέση ναοί τριών διαφορετικών θρησκειών.
Πηγή
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τραπεζούντα Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Ιωάννη
Καλαμάρι γεμιστό
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα
Ντάναμπλου
Το ντάναμπλου (δανικά: danablu), γνωστό επίσης και ως δανικό μπλε τυρί, είναι έντονο μπλε τυρί. Είναι ημιμαλακό κρεμώδες τυρί, έχει τυπικό σχήμα τυμπάνου ή μπλοκ και έχει κιτρινωπό, ελαφρώς υγρό, βρώσιμο φλοιό. Παρασκευάζεται από πλήρες αγελαδινό γάλα και ομογενοποιημένη κρέμα, έχει περιεκτικότητα σε λιπαρά 25–30% (50–60% σε ξηρή ύλη) και ωριμάζει για 8 έως 12 εβδομάδες.
Πριν από την ωρίμανση, χρησιμοποιούνται χάλκινα σύρματα ή ράβδοι για να τρυπηθούν τα σχηματισμένα τυροπήγματα για να διανεμηθεί ομοιόμορφα η μούχλα (Penicilium roqueforti) στο τυρί. Οι τρύπες εξακολουθούν να φαίνονται όταν κόβεται το τυρί.
Το ντάναμπλου επινοήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από έναν Δανό τυροκόμο ονόματι Μάριους Μπόελ, με σκοπό να μιμηθεί ένα τυρί ροκφόρ. Το ντάναμπλου έχει πιο ήπια γεύση που χαρακτηρίζεται από μια έντονη, αλμυρή γεύση και συχνά σερβίρεται θρυμματισμένο σε σαλάτες ή ως επιδόρπιο τυρί με φρούτα. Στη Δανία, σερβίρεται συχνά σε ψωμί ή αλμυρά μπισκότα.
Το ντάναμπλου, το ντανμπό και το έσρομ είναι τα μόνα τρία δανικά τυριά που φέρουν σήμανση ΠΓΕ από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που σημαίνει ότι μπορούν να παράγονται μόνο στη Δανία από δανικό γάλα και σε εγκεκριμένα γαλακτοκομεία που παράγουν τα τυριά, σύμφωνα με τις καθορισμένες προδιαγραφές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανικά τυριά Κατηγορία:Τυριά αγελαδινού γάλακτος Κατηγορία:Μπλε τυριά Κατηγορία:Δανικά προϊόντα με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης Κατηγορία:Τυριά με ονομασία προέλευσης που προστατεύονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Βασιλικό Κάστρο του Πόζναν
Το Βασιλικό Κάστρο στο Πόζναν (Zamek Królewski w Poznaniu) χρονολογείται από το 1249 και τη βασιλεία του Πσέμισλ Α΄. Βρίσκεται στην πολωνική πόλη Πόζναν, καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά έκτοτε έχει εν μέρει ανοικοδομηθεί.
Ιστορία και σύγχρονη άποψη
Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε πιθανώς από τον Πσέμισλ Α΄ το 1249, στον λόφο που αργότερα ονομάστηκε Λόφος του Κάστρου (πολων.: Góra Zamkowa, λατινικά mons castrenis), και τώρα πιο γνωστός ως Λόφος του Πσέμισλαφ (Góra Przemysława). Το πρώτο κτίσμα ήταν ένας κατοικήσιμος πύργος από τούβλα με ένα πηγάδι στο εσωτερικό του, και ο υπόλοιπος λόφος περιβαλλόταν από προμαχώνα με περίβολο. Μια μικρή δουκική κατοικία ενσωματώθηκε στο σύστημα των τειχών της πόλης στα τέλη του 13ου αι. αριστερά|μικρογραφία| Το κεφάλι αναγνωρίζεται παραδοσιακά ως το πρόσωπο του Πσέμισλ Α΄ από την Εκκλησία της Αγίας Καρδιάς του Ιησού και της Μητέρας του Θεού της Παρηγοριάς στο Πόζναν. Ο γιος του Πσέμισλ Α΄, Πσέμισλ Β΄, ελπίζοντας στην επανένωση της Πολωνίας υπό την κυριαρχία του, αποφάσισε να κτίσει ένα μεγαλύτερο κάστρο, πιο κατάλληλο για έναν βασιλιά. Το 1295 ο Πσέμισλ έγινε βασιλιάς της Πολωνίας, αλλά δολοφονήθηκε ένα χρόνο αργότερα. Το κάστρο δεν είχε τελειώσει. Το έργο που ξεκίνησε ο Πσέμισλ Β΄ συνεχίστηκε από έναν κλάδο των Πιάστ από το Γκλόγκουφ, που κυβερνούσε στη Μεγάλη Πολωνία και ολοκληρώθηκε πριν από το 1337. Το κάστρο χρησίμευε ως κατοικία του πρίγκιπα Καζίμιρ (Γ΄), τότε κυβερνήτη της Μεγάλης Πολωνίας.
Το 1337, το Βασιλικό Κάστρο στο Πόζναν ήταν το μεγαλύτερο κάστρο στο Πολωνικό Βασίλειο, διαμορφωμένο σύμφωνα με το παναάκτορο του Ερρίκου Α' του Γενειοφόρου στη Λεγκνίτσα. Το κάστρο αποτελούνταν από έναν πύργο, που έκτισε ο Πσέμισλ Α΄ και ένα τεράστιο κτίριο (63,0 μ. x 17,5 μ.) με τρία επίπεδα και ένα υπόγειο. Είναι αβέβαιο αν υπήρχε εκείνη την εποχή η χαρακτηριστική στέγη του κάστρου, αποτελούμενη από τέσσερα μέρη.
μικρογραφία| Το κάστρο φαίνεται από [[Παλιά Πόλη του Πόζναν|την Παλαιά Πόλη.]]
Τα υπόγεια χρησίμευαν ως φυλακές και για αποθήκευση κρασιών, ενώ στο ισόγειο υπήρχαν αίθουσες ανθράκων. Αυτοί οι δύο όροφοι καλύπτονταν από θόλους. Δύο υψηλότεροι όροφοι είχαν πιθανώς ξύλινες οροφές. Στις άκρες του πρώτου ορόφου υπήρχαν αντιπροσωπευτικοί θάλαμοι, και ανάμεσά τους υπήρχαν συνηθισμένα δωμάτια. Ολόκληρος ο δεύτερος όροφος καταλαμβανόταν από μια αίθουσα για 2000 επισκέπτες. Στο νότιο άκρο του μεγάλου κτηρίου υπήρχε ένας αμυντικός πύργος. Από τη βασιλεία του Βλαδίσλαου Α΄ του Βραχύ, το κάστρο χρησίμευε ως κατοικία του σταρόστα, στρατηγού της Μεγάλης Πολωνίας. Αργότερα μόνο ένας βασιλιάς, ο Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο, διέταξε κάποιες μικρές εργασίες στο κάστρο.
Κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς του Πόζναν το 1536 το κάστρο κάηκε επίσης. Ξαναχτίστηκε σε αναγεννησιακό στυλ από τον κυβερνήτη της Μεγάλης Πολωνίας, Aντρέι Β΄ Γκόρκα. Τα επόμενα χρόνια το παλαιότερο μέρος του κάστρου μετατράπηκε σε κουζίνα. Το κάστρο καταστράφηκε αργότερα κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής, λεηλατήθηκε το 1704 από τους στρατούς της Ρωσίας και της Σαξονίας κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου και το 1716 κατά τη διάρκεια της Συνομοσπονδίας του Tάρνογκρουντ από τους ομοσπονδιακούς. Το κάστρο ανακαινίστηκε μερικώς το 1721, αλλά δεν σταμάτησε την καταστροφή. Ο τελευταίος σταρόστα, στρατηγός Kαζίμιες Ρατσύνσκι, ξαναέκτισε τα ερείπια των μεσαιωνικών κτιρίων σε αρχείο (ολοκληρώθηκε το 1783). Το 1804, μετά τον Β΄ διαμελισμό της Πολωνίας, οι Πρώσοι κατεδάφισαν το νότιο τμήμα του κάστρου, αντικαθιστώντας το από κτίρια, τα οποία, μαζί με το αρχείο του Ρατσύνσκι χρησίμευαν ως το γραφείο του τοπικού διοικητή (Regierungsbezirk). Αργότερα το κάστρο λειτουργούσε και ως έδρα του Εφετείου και του Κρατικού Αρχείου (το κάστρο χρησίμευε ως αρχείο μέχρι το 1939). Κατά τη διάρκεια της μάχης για την ακρόπολη του Πόζναν, τον Φεβρουάριο του 1945, ο λόφος Πσέμισλ βρισκόταν στη γραμμή των πυρών του πυροβολικού και το υπόλοιπο τμήμα του κάστρου κατεδαφίστηκε.
Κατά τα έτη 1959–1964, το αρχείο του Ρατσύνσκι και μέρος του πρωσικού κτηρίου ξανακτίστηκαν και στη βάση του παλαιότερου πύργου στέκεται ένα μικρό περίπτερο, που ονομάζεται Βασιλική Κουζίνα (Kuchnia Królewska). Σήμερα το Κάστρο φιλοξενεί το Μουσείο Χρηστικής Τέχνης (Muzeum Sztuki Użytkowej).
Στις 20 Δεκεμβρίου 2010 ξεκίνησαν οι εργασίες για την ολική ανακατασκευή των κατεδαφισμένων τμημάτων του κάστρου και την σχολαστική αποκατάσταση των σωζόμενων κτιρίων.
Σημαντικά γεγονότα στην ιστορία του κάστρου
μικρογραφία| Η ανακατασκευή το 2011. μικρογραφία| Βασιλικό Κάστρο περί το 1617. Μέρος μιας εικονογράφησης της πόλης [[:Αρχείο:Poznan Braun Hohenberg.jpg|Ποσνανίας από το βιβλίο, Civitates Orbis Terrarum . Theatri praecipuarum totius mundi urbium liber sextus.]]
Θρύλοι
Σύμφωνα με το μύθο, ο λόφος Πσέμισλ δημιουργήθηκε από σκοτεινές δυνάμεις. Όταν βαπτίστηκε ο Mιέσκο Α΄, ο Διάβολος, θυμωμένος, αποφάσισε να βυθίσει ολόκληρη την πόλη του Πόζναν. Τράβηξε έναν από τους λόφους κοντά στο Γκνιέζνo και, με μια ομάδα δαιμόνων, προσπάθησε να εμποδίσει τη ροή του Βάρτα. Ωστόσο, οι κακές δυνάμεις άρχισαν να εορτάζουν τη νίκη τους πολύ νωρίς: η θορυβώδης συμπεριφορά τους ξύπνησε τα κοκόρια, που άρχισαν να λαλούν. Ο διάβολος και οι δαίμονές του φοβήθηκαν τόσο πολύ, που έφυγαν από τον λόφο στην όχθη του Βάρτα.
Ένας άλλος θρύλος συνδέεται με τη μυστηριώδη δολοφονία της Λουτγκάρντας, συζύγου του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας, που πιθανότατα στραγγαλίστηκε από υπηρέτες στο μπάνιο ή στην κρεβατοκάμαρά της στις 14 Δεκεμβρίου 1283. Ο δούκας συνδέθηκε με αυτόν τον φόνο, επειδή η δούκισσα δεν μπορούσε να του δώσει γιο. Το Ίδρυμα της Γυναικείας Μονής των Δομινικανών στο Πόζναν, που δημιουργήθηκε κοντά στα τέλη του 1238, λέγεται ότι ήταν η συμφιλίωση του Πσέμισλ Β΄ γι' αυτήν την πράξη. Ωστόσο, τα σύγχρονα χρονικά αναφέρουν μόνο ασαφείς συνθήκες θανάτου της Λουνγκάρντα. Η πρώτη σαφής σύνδεση του Πσέμισλ Β΄ και αυτής της δολοφονίας αναφέρεται στο Χρονικό του Oλίβα, που χρονολογείται από τον 14ο αι., και στο χρονικό του Eρνστ φον Κίρχμπεργκα, που χρονολογείται περίπου στο 1370. Ο Γιαν Νλούγκος, στα χρονικά του, γράφει μόνο για το γεγονός ότι οι άνθρωποι μιλούσαν γι' αυτή τη σύνδεση.
Έχει επίσης ειπωθεί ότι το φάντασμα της Λουντγκάρντας, που φαίνεται ως Λευκή Κυρία, περπατούσε στους θαλάμους και στους τοίχους του Βασιλικού Κάστρου. Κάτω από τα τείχη εθεάθη ο Μαύρος Ιππότης, ο οποίος έκλαψε για τη δούκισσα στην κηδεία της.
Ναός του Αγίου Ιωάννη Μονμάρτρης
Ο Ναός του Αγίου Ιωάννη Μονμάρτρης (γαλλ. Saint-Jean de Montmartre) είναι ενοριακός ρωμαιοκαθολικός ναός στην οδό des Abbesses 19, στο 18ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού, στους πρόποδες του λόφου της Μονμάρτρης.
Λέα Σιρκ
Η Λέα Σιρκ (γ. 1 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Σλοβένα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε τη Σλοβενία στη Eurovision 2018 με το τραγούδι "Hvala, ne!"το οποίο κατέκτησε την 22η θέση. Είχε προηγουμένως προσπαθήσει να εκπροσωπήσει την χώρα της στη Eurovision το 2009, το 2010 και το 2017.
Επιπλέον σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Μέγας Κομήτης του 1577
thumb|upright=1.2|Ο Μέγας Κομήτης του 1577 παρατηρούμενος πάνω από την [[Πράγα στις 12 Νοεμβρίου. Χαρακτικό του Γ. Ντασίτζκυ.]] Ο Μέγας Κομήτης του 1577, με επίσημο προσδιορισμό C/1577 V1, είναι μη περιοδικός κομήτης που πέρασε κοντά από τη Γη το έτος 1577. Ως μη περιοδικός, δεν αναμένεται να επιστρέψει ποτέ. Το 1577 έγινε ορατός από πολλές χιλιάδες ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και ο περίφημος Δανός αστρονόμος Τύχων (Τύχο Μπράχε). Από τις παρατηρήσεις αυτού του κομήτη, ο Τύχων μπόρεσε να αποδείξει ότι οι κομήτες κινούνται πολύ πάνω από την ατμόσφαιρα της Γης, αντίθετα με ό,τι πίστευε ο Αριστοτέλης, που τους θεωρούσε ατμοσφαιρικά φαινόμενα. Η τροχιά καλύτερης συμφωνίας με τα δεδομένα (24 από τις παρατηρήσεις του Τύχωνος, που καλύπτουν 74 ημέρες, από τις 13 Νοεμβρίου 1577 έως τις 26 Ιανουαρίου 1578) μπορεί να ληφθεί με άριστη προσέγγιση ως παραβολική και υποδεικνύει ότι ο κομήτης βρίσκεται σήμερα σε απόσταση περίπου 325 AU (αστρονομικών μονάδων) από τον Ήλιο και τη Γη.
Παρατηρήσεις από τον Τύχωνα και άλλους
Ο Τύχων, που λέγεται ότι πρωτοείδε τον κομήτη λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα της 13ης Νοεμβρίου επιστρέφοντας από μία ημέρα ψαρέματος, υπήρξε ο πλέον διακεκριμένος παρατηρητής και καταγραφέας της εμφανίσεως του κομήτη.
Σχέδια που βρέθηκαν σε ένα από τα τετράδια του Τύχωνα φαίνεται να υποδεικνύουν ότι ο κομήτης πιθανώς πέρασε κοντά από την Αφροδίτη. Τα σχέδια εμφανίζουν τη Γη στο κέντρο του Ηλιακού Συστήματος, με τον Ήλιο και τη Σελήνη σε τροχιά περί τη Γη, και τους άλλους πλανήτες να περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο, ένα ενδιάμεσο μοντέλο, που αντικαταστάθηκε αργότερα από το Ηλιοκεντρισμό. Ο Τύχων, ο τελευταίος παρατηρησιακός αστρονόμος που δεν χρησιμοποίησε τηλεσκόπιο, προέβη σε χιλιάδες ακριβείς μετρήσεις της φαινόμενης τροχιάς του κομήτη, οι οποίες συνετέλεσαν στην ανακάλυψη από τον Γιοχάνες Κέπλερ των νόμων των πλανητικών κινήσεων, κατά τους οποίους οι πλανήτες, κομήτες κλπ. κινούνταν σε ελλειπτικές τροχιές. Ο Κέπλερ, που κατάφερε να εξασφαλίσει τις μετρήσεις του Τύχωνος στην Πράγα, πίστευε ότι η συμπεριφορά και η ίδια η ύπαρξη του συγκεκριμένου κομήτη αποτελούσαν επαρκείς αποδείξεις ώστε να απορριφθεί η θεωρία των επάλληλων ουράνιων σφαιρών, αν και αυτή η άποψη αποδείχθηκε υπεραισιόδοξη.
thumb|left|upright=1.2|Τον Νοέμβριο του 2013 η απόσταση του κομήτη C/1577 V1 από τον Ήλιο ήταν περίπου 323 AU. Η ανακάλυψη του Τύχωνος Μπραχέ ότι η κόμη του κομήτη «έβλεπε» προς την αντίθετη του Ήλιου κατεύθυνση ήταν επίσης σημαντική.
Ο Τύχων μπόρεσε να αποδείξει ότι ο κομήτης βρισκόταν πέρα από την τροχιά της Σελήνης και, επιπλέον, εξετίμησε ότι πιθανόν απείχε τρεις φορές περισσότερο από τη Γη από ό,τι η Σελήνη. Αυτό το κατόρθωσε συγκρίνοντας τη θέση του κομήτη στον νυκτερινό ουρανό από το μέρος που παρατηρούσε ο ίδιος (το νησί Βεν, έξω από την Κοπεγχάγη) με τη θέση του κομήτη που παρατήρησε την ίδια στιγμή ο Τάντεας Χάγιεκ από την Πράγα. Διαπιστώθηκε ότι ο κομήτης βρισκόταν στην ίδια περίπου θέση για τους δύο παρατηρητές, ενώ η Σελήνη όχι, κάτι που σήμαινε ότι ο κομήτης απείχε πολύ περισσότερο.
Η ανακάλυψη του Τύχωνα ότι οι κομήτες ήταν ουράνια σώματα, αν και γνώρισε ευρεία αποδοχή, απετέλεσε το θέμα πολλών συζητήσεων μέχρι και τον 17ο αιώνα, με πολλές θεωρίες να κυκλοφορούν μέσα στην αστρονομική κοινότητα. Ο Γαλιλαίος ισχυριζόταν ότι οι κομήτες ήταν οπτικά φαινόμενα και για τον λόγο αυτόν οι παραλλάξεις τους θα ήταν αδύνατο να μετρηθούν. Ωστόσο, η υπόθεσή του αυτή δεν έγινε αποδεκτή.
Αρκετοί άλλοι παρατηρητές κατέγραψαν ότι είδαν τον κομήτη: Ο Οθωμανός Τακί αλ-ντίν Μουχάμαντ ιμπν Μααρούφ σημείωσε τη διέλευση του κομήτη, αλλά ο σουλτάνος Μουράτ Γ΄ θεώρησε αυτές τις παρατηρήσεις κακό οιωνό για τον πόλεμο με την Περσία και κατηγόρησε τον ιμπν Μααρούφ για την επιδημία που εξαπλωνόταν εκείνο τον καιρό. Ο κομήτης παρατηρήθηκε επίσης, μεταξύ άλλων, από τους Ελισαίο Ρέσλιν, Γουλιέλμο Δ΄ της Έσσης-Κάσσελ, Κορνήλιο Γέμμα (που σημείωσε ότι ο κομήτης είχε δύο ουρές) και Μίκαελ Μέστλιν , που επίσης υπεστήριξε ότι ο κομήτης βρισκόταν πέρα από τη Σελήνη. Επίσης καταγράφηκε από τον Αμπούλ-Φαζλ ιμπν Μουμπάρακ στο έργο του Ακμπαρνάμα.
Στην τέχνη και τη λογοτεχνία
thumb|right|Cometographia, ένα βιβλίο για τον Μέγα Κομήτη του 1577 Τα κείμενα που προέκυψαν από τη διέλευση του Μέγα Κομήτη του 1577 ήταν πολλά και, όπως και οι ιδέες και απόψεις που υποστηρίχθηκαν από πολλούς αστρονόμους, προκάλεσαν πολλές συζητήσεις και αντιδικίες. Ωστόσο, η άποψη ότι οι κομήτες ήσαν ουράνια σώματα έγινε μια γενικώς σεβαστή θεωρία, την οποία υιοθέτησαν οι περισσότεροι ως αληθή.
Αρκετά έργα τέχνης δημιουργήθηκαν με έμπνευση από την εμφάνιση του κομήτη. Ο χαράκτης Γίρι Ντασίτζκυ (Jiri Daschitzky) φιλοτέχνησε μία γκραβούρα με θέμα την εμφάνιση του κομήτη πάνω από την Πράγα στις 12 Νοεμβρίου 1577. Ο Κορνέλις Κέτελ ζωγράφισε την προσωπογραφία ενός Βρετανού ευγενή, του Ρίτσαρντ Γκούντρικ, περί το 1578. Ο Γκούντρικ είχε ενηλικιωθεί κατά το «έτος του κομήτη», το 1577, και, θεωρώντας προφανώς το ουράνιο σώμα ως οιωνό, παρήγγειλε να συμπεριληφθεί στον πίνακα. Ο Ελισαίος Ρέσλιν επίσης φιλοτέχνησε μία από τις πλέον πολυσύνθετες αναπαραστάσεις του Μεγάλου Κομήτη, η οποία έχει χαρακτηρισθεί ως «ενδιαφέρουσα, αν και χονδροειδή, προσπάθεια».
Σύγχρονες αναφορές
Ο Μέγας Κομήτης του 1577 αναφέρεται στο βιβλίο Sêfer Chazionot (= «Το βιβλίο των οραμάτων») του ραββίνου Χαγίμ μπεν Γιοζέφ Βιτάλ: ''«1577. Rosh Hodesh Kislev (11 Νοεμβρίου), μετά την ανατολή του ήλιου, ένα μεγάλο άστρο με μακριά ουρά, η οποία έδειχνε προς τα πάνω, φάνηκε στο νοτιοδυτικό μέρος του ουρανού. Μέρος της ουράς έδειχνε και προς τα ανατολικά. Παρέμεινε επί τρεις ώρες. Μετά βυθίστηκε στη δύση, πίσω από τους λόφους του Σαφέντ. Αυτό συνεχίστηκε για περισσότερες από πενήντα νύχτες...»''.
Στην Ιρλανδία, μια καταγραφή από το πέρασμα του Μεγάλου Κομήτη συμπεριελήφθηκε αργότερα στα Annals of the Four Masters:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεγας Κομητης 1577
Φίλφλα
Η Φίλφλα, επίσης γνωστή και ως Άντλαντ, είναι ένα μικρό, ως επί το πλείστον άγονο, ακατοίκητο νησάκι, 4,5 χιλιόμετρα (2,8 μίλια) νότια της Μάλτας και αποτελεί ένα από τα νοτιότερα σημεία του Αρχιπελάγους της Μάλτας. Περίπου 101 μέτρα (331 πόδια) νοτιοδυτικά της Φίλφλα βρίσκεται μια μικρή βραχονησίδα, η Φιλφλαφιλφλού (ή Φιλφλού), που αποτελεί το νοτιότερο σημείο της Μάλτας. Το όνομα της νησίδας πιστεύεται ότι προέρχεται από την αραβική λέξη «φελφέλ», που σημαίνει πιπερόκκοκος.
Περιβάλλον
Η Φίλφλα έχει έκταση μόλις 37,282 τετραγωνικά μέτρα (9,213 στρέμματα) με μια ακτογραμμή μήκους 988 μέτρων. Στο κεντρικό του μέρος αποτελείται από πέτρωμα ασβεστόλιθου, το οποίο περιβάλλεται από 60 μέτρα (197 πόδια) ψηλά βράχια. Στη νησίδα κατοικούν και αναπαράγωνται τρία είδη θαλάσσιων πτηνών: ο υδροβάτης ο πελαγικός (5000 - 8000 ζεύγη), το καλονέκτρις μπορεάλις (περ. 200 ζεύγη) και ο κιτρινοπόδης γλάρος (περ. 130 ζεύγη). Το νησί έχει χαρακτηριστεί ως Σημαντική Περιοχή Πτηνών (IBA) από την οργάνωση BirdLife International, κυρίως λόγω της αποικίας του υδροβάτη πελαγικού. Ένας τύπος σαύρας (πόδακρις φιλφολένσις) και ένα είδος σαλιγκαριού (κλαυσιλίδες) είναι ενδημικά στη Φίλφλα. Ένα μεγάλο άγριο πράσο, που φτάνει μέχρι τα 2 μέτρα σε ύψος, εμφανίζεται επίσης εκεί.
Η πρόσβαση στο Φίλφλα είναι δυνατή μόνο για εκπαιδευτικούς ή επιστημονικούς σκοπούς και οι επισκέπτες πρέπει να λάβουν προηγουμένως άδεια από την Αρχή Περιβάλλοντος και Σχεδιασμού της Μάλτας.
Ιστορικά στοιχεία
Η νησίδα Φίλφλα ήταν πιθανώς ιερό μέρος για τους νεολιθικούς κατοίκους της Μάλτας, οι οποίοι έχτισαν τους ναούς του Χαγκάρ Κιμ και της Μνάιντρα στην ακτή της Μάλτας απέναντι από αυτό.
Η μόνη γνωστή μόνιμη κατασκευή εκεί ήταν ένα παρεκκλήσι που χτίστηκε μέσα σε μια σπηλιά, το 1343, που καταστράφηκε από σεισμό το 1856, ο οποίος βύθισε επίσης μέρος του νησιού. Ένας χάρτης της Μάλτας που χρονολογείται στο 1798 δείχνει ένα φρούριο, ένα φάρο και ένα μοναστήρι με παρεκκλήσι στη Φίλφλα.
Μέχρι το 1971 το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και η Βρετανική Βασιλική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποιούσαν τη νησίδα για στρατιωτικές ασκήσεις, ενώ τα χρησιμοποιημένα φυσίγγια από τις βολές μπορούν ακόμα να εντοπιστούν εκεί. Το 1980 αναγνωρίστηκε επίσημα ως καταφύγιο πτηνών και με το νόμο περί φυσικού αποθέματος της Φίλφλα, που θεσπίστηκε το 1988, επιβλήθηκαν περαιτέρω περιορισμοί στην πρόσβαση και τη χρήση, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης της αλιείας σε απόσταση ενός ναυτικού μιλίου (1,9 χλμ.) γύρω από το νησί, λόγω της πιθανότητας ύπαρξης πυρομαχικών που δεν είχαν εκραγεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Μάλτας
Hvala, ne!
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Τραγούδια του 2018
Τζων Χώκινς (γεωλόγος)
Ο Τζων Χώκινς (John Hawkins, 6 Μαΐου 1761 – 4 Ιουλίου 1841) ήταν Άγγλος γεωλόγος, περιηγητής και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τζων Χώκινς ήταν ο νεότερος γιος του βουλευτή Τόμας Χώκινς από την Κορνουάλη και της Άννας, κόρης του Τζέιμς Χέυγουντ από το Λονδίνο. Ο μεγαλύτερος αδελφός τού Τζων, ο σερ Κρίστοφερ Χώκινς (1758-1829), έγινε επίσης βουλευτής και ιδιοκτήτης ορυχείου.
Πήγε σχολείο στο Χέλστον και στο Κολέγιο Γουίντσεστερ, και πήρε πτυχίο στις ανθρωπιστικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ (Κολέγιο Τρίνιτυ) το 1782. Μετά έγινε μέλος του δικηγορικού συλλόγου (Lincoln's Inn), καθώς η οικογενειακή παράδοση ήταν τα νομικά επαγγέλματα, αλλά απεφάσισε να ταξιδέψει, οπότε στη Γερμανία σπούδασε μηχανικός ορυχείων και ορυκτολόγος.
Το 1806 ο Χώκινς αγόρασε το Bignor Park στο Σάσσεξ, πρώην κατοικία της ποιήτριας Σαρλότ Τέρνερ Σμιθ. Από το 1826 ως το 1832 ξανάχτισε το σπίτι σε ελληνικό ρυθμό ως μία κατοικία πιο κοντά στο Λονδίνο, ενώ συνέλεξε μεγάλο αριθμό πολύτιμων έργων ζωγραφικής.
Ο Χώκινς συνέγραψε εργασίες σε θέματα φυσικών επιστημών, κυρίως σχετικά με τη γεωλογία της Κορνουάλης (πλήρης κατάλογος δίνεται από τους Boase & Courtney στο Bibliotheca Cornubiensis, i. 222, 223, iii. 1224). γι' αυτό εξάλλου εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας, το 1791.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Κηπουρικής (Royal Horticultural Society, 1804), επίτιμο μέλος της Γεωλογικής Εταιρείας του Λονδίνου και ιδρυτικό μέλος (1814) της τοπικής Βασιλικής Γεωλογικής Εταιρείας της Κορνουάλης. Στην τελευταία κατέθεσε εργασίες για το υποβρύχιο ορυχείο στο Wherrytown, κοντά στην Πενζάνς.
Ο Τζων Χώκινς πέθανε στη γενέτειρά του, στο Κτήμα Trewithen της Κορνουάλης. Είχε σύζυγο την Έστερ, κόρη του βουλευτή Χάμφρεϋ Σίμπθορπ, και απέκτησαν μαζί 4 γιους και 2 κόρες. Ο πρωτότοκος, ο Τζων Χέυγουντ Χώκινς (1802-1877), έγινε βουλευτής του Νιούπορτ της Νήσου Γουάιτ και κληρονόμησε το ακίνητο του Σάσσεξ, ενώ ο νεότερος γιος, ο Κρίστοφερ (1820-1903), κληρονόμησε τις ιδιοκτησίες της Κορνουάλης.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Άγγλοι περιηγητές Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Βεατρίκη της Πορτογαλίας, κόμισσα του Αλμπουρκέρκε
H Βεατρίκη, πορτογαλ. Beatrice contessa de Alburquerque (π. 1347 - 5 Ιουλίου 1381) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αλμπουρκέρκε.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (μόνη κόρη από τον 2ο γάμο) του Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας και της 2ης συζύγου του Ινές ντε Κάστρο, κόρης του Πέντρο Φερνάντες κύριο του Λέμος & Σαρρία, μαγιορδόμου και κυβερνήτη (adelantado).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1373 τον Σάντσο-Αλφόνσο των Ιβρέα-Καστίλης 1ο κόμη του Αλμπουρκέρκε και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Ελληνοϊβηρικό αλφάβητο
Το ελληνοϊβηρικό αλφάβητο ήταν σε χρήση κυρίως κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. και αποτελεί προσαρμοσμένη έκδοση της ιωνικής μορφής του ελληνικού αλφαβήτου για τις ανάγκες της ιβηρικής γλώσσας. Η γραφή είναι αλφαβητική και δεν διαθέτει τα διακριτά χαρακτηριστικά των παλαιοισπανικών συστημάτων γραφής τα οποία έχουν σύμβολα με συλλαβική αξία για τα κλειστά φωνήματα και αντίστοιχα σύμβολα για τα υπόλοιπα φωνήεντα και σύμφωνα. Εναλλακτικά είναι γνωστό και ως κοντενστανική γραφή, από την περιοχή της Κοντεστάνια στην οποία ανακαλύφθηκαν τα περισσότερα ευρήματα. Εκτιμάται πως το αλφάβητο προήλθε από τους Φωκαείς άποικους της Μασσαλίας και του Εμπορίου.
Χρήση
Πριν την εμφάνιση της ελληνοιβηρικής γραφής υπήρχαν ήδη συστήματα γραφής με προέλευση τον πολιτισμό της Ταρτησσού. Η κύρια διαφοροποίηση της νέας γραφής ήταν ότι ήταν αλφαβητική σε αντίθεση με τα παλαιότερα ημισυλλαβογραφικά συστήματα. Θεωρείται πως η εμφάνιση του ήταν το αποτέλεσμα της εμπορικής δραστηριότητας των ελληνικών αποικιών και εμπορικών σταθμών με τους γηγενείς ιβηρικούς πληθυσμούς, με το Εμπόριον να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο. Σχεδόν όλα τα κείμενα που διασώζονται αφορούν εμπορικές συναλλαγές.
Από τον 3ο αιώνα π.Χ. και έπειτα, το ιβηρικό σύστημα γραφής αντικατέστησε εξ ολοκλήρου τόσο το ελληνοιβηρικό όσο και το σύστημα γραφής της Ταρτησσού, παρότι το ιβηρικό σύστημα είναι ημισυλλαβικό και τεχνικά μειονεκτεί έναντι του ελληνοιβηρικού το οποίο ήταν αλφαβητικό. Έτσι θεωρείται πιθανό πως η καθολική υιοθέτηση του ιβηρικού οφείλεται όχι σε γλωσσολογικά στοιχεία, αλλά λόγω του ότι συνέπεσε τόσο με την ανάδειξη της ευρύτερης ιβηρικής ταυτότητας, όσο και με την σταδιακή εξασθένιση της εμπορικής δραστηριότητας των ελληνικών αποικιών και την αντικατάσταση τους από τις καρχηδονιακές.
Τοποθεσίες
Οι επιγραφές έχουν βρεθεί κυρίως στο Αλικάντε και την Μούρθια στα κεντροανατολικά της ιβηρικής χερσονήσου. Κατά την αρχαιότητα στην ευρύτερη αυτή περιοχή βρισκόταν οι ελληνικές αποικίες του Ημεροσκοπείου, της Αλωνίδος, και της Άκρας Λευκής, η ύπαρξη τους είναι ωστόσο αμφισβητούμενη. Στην σύγχρονη εποχή, τα περισσότερα ευρύματα έχουν βρεθεί στην Σάντα Πόλα -πιθανώς η αρχαία Αλωνίς- και στην Σαγούντο -αρχαία Ζάκυνθος- στην επαρχία της Βαλένθια, περιοχή όπου στην αρχαιότητα ζούσε ο ιβηρικός λαός των Κοντεστάνων με την ευρύτερη περιοχή να ονομάζεται Κοντεστάνια.
Επιγραφές έχουν βρεθεί και αρκετά πιο βόρεια στην Αμπούριας (αρχαίο Εμπόριον) της Καταλωνίας η οποία ήταν αποικία των Φωκαέων και πολύ πιθανώς η αρχική πηγή της εισαγωγής της γραφής αυτής, καθώς και στην τοποθεσία Πες Μαό (Pech Maho) στην περιοχή της Ωντ στην νοτιοκεντρική Γαλλία.
Χαρακτηριστικά
Η κατεύθυνση της γραφής είναι από τα αριστερά προς τα δεξιά, και οι επιγραφές που έχουν βρεθεί είναι λιγοστές, κυρίως επιγραφές σε κεραμικά καθώς και σε μολύβδινες πλάκες (έως το 2019 23 σε κεραμικά, και 9 μεγαλύτερα κείμενα σε μολύβδινες πλάκες). Βάσει των αρχαιολογικών εκτιμήσεων οι επιγραφές αυτές χρονολογούνται στον 4ο αιώνα π.Χ., ωστόσο τα παλαιογραφικά χαρακτηριστικά τους υποδεικνύουν πως η χρήση του αλφαβήτου ίσως είχε ξεκινήσει από τον 5ο αιώνα π.Χ..
Το ελληνοιβηρικό αλφάβητο διαθέτει 16 γράμματα, τα οποία αποτελούνται από 5 φωνήεντα, 5 κλειστά σύμφωνα, 2 συριστικά, 2 ρωτικά, ένα πλάγιο προσεγγιστικό, και μόνο ένα ένρινο σύμβολο. Υπάρχουν 2 εκδοχές του Ρ, μια με τόνο όπου αντιπροσωπεύει μακρύ επαναλαμβανόμενο ρ η οποία ήταν η σύνηθης μορφή, και μια χωρίς τον τόνο για βραχύ. Το ήτα χρησιμοποιείται κατά τον αρχαϊκό τρόπο για τον προσδιορισμό του ήχου ε (/e/).
Η τεχνοτροπία των γραμμάτων είναι πετρογλυφική καθώς οι κεραμικές, λίθινες, και μολύβδινες επιφάνειες κάνουν εύκολη την χάραξη γλύφων με ευθείες γραμμές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Ελληνικό αλφάβητο
Κριντ III
Το Κριντ III (πρωτότυπη αγγλική γλώσσα: Creed III) είναι μια αμερικανική αθλητική δραματική ταινία του 2023 σε σκηνοθεσία Μάικλ Μπ. Τζόρνταν (στο μεγάλου μήκους σκηνοθετικό του ντεμπούτο) σε σενάριο των Κίναν Κούγκλερ και Ζακ Μπέιλιν. Η ταινία είναι η συνέχεια του Κριντ II (2018), και η ένατη συνολικά ταινία στην σειρά ταινιών Ρόκυ. Πρωταγωνιστούν επίσης οι Τζόρνταν, Τέσα Τόμπσον, Τζόναθαν Μέιτζορς, Γουντ Χάρις, Φλόριαν Μουντένο και Φιλίσια Ράσαντ. Αυτή είναι η πρώτη ταινία της σειράς χωρίς τον Σιλβέστερ Σταλόνε να πρωταγωνιστεί ως Ρόκι Μπαλμπόα, αν και εξακολουθεί να είναι παραγωγός, μαζί με τον σκηνοθέτη της πρώτης ταινίας, Ράιαν Κούγκλερ.
Η ταινία ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2019 πριν από την κυκλοφορία της δεύτερης ταινίας, με τον Τζόρνταν να είναι έτοιμος να πρωταγωνιστήσει για τον ρόλο και να σκηνοθετήσει την ταινία, μαζί με το καστ που εντάχθηκε από τον Νοέμβριο του 2021 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2022. Η κύρια φωτογραφία ξεκίνησε στα τέλη Ιανουαρίου 2022 και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο.
Το Κριντ III έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στην Πόλη του Μεξικού στις 9 Φεβρουαρίου 2023 και κυκλοφόρησε από την United Artists Releasing στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Warner Bros. Pictures διεθνώς στις 3 Μαρτίου 2023. Η ταινία έλαβε γενικά θετικά σχόλια από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τη σκηνοθεσία του Τζόρνταν, τις σκηνές πυγμαχίας και τις ερμηνείες του καστ (ιδιαίτερα από τον Μέιτζορς), αν και κάποιοι επέκριναν το σενάριο ως προβλέψιμο και τυπικό. Έχει εισπράξει πάνω από $275 εκατομμύρια παγκοσμίως.