Ιστορία_της_Πολωνίας
Διασφάλιση των εθνικών συνόρων, πόλεμος με τη Σοβιετική Ρωσία
Άλλα όρια διευθετήθηκαν από τον πόλεμο και τις μεταγενέστερες συνθήκες. Συνολικά διεξήχθησαν έξι συνοριακοί πόλεμοι το 1918–1921, συμπεριλαμβανομένων των συνοριακών συγκρούσεων Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας για τη Σιλεσία του Τσιέσιν τον Ιανουάριο του 1919. αριστερά|μικρογραφία| [[Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος, αμυντική θέση κοντά στη Βαρσοβία, Αύγουστος 1920.]] Όσο και δυσάρεστες να ήταν αυτές οι συνοριακές συγκρούσεις, ο Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος του 1919–1921 ήταν η πιο σημαντική σειρά στρατιωτικών ενεργειών της εποχής. Ο Πιουσούτσκι είχε παράγει εκτεταμένα αντιρωσικά σχέδια συνεργασίας στην Ανατολική Ευρώπη και το 1919 οι πολωνικές δυνάμεις ώθησαν ανατολικά προς τη Λιθουανία, τη Λευκορωσία και την Ουκρανία εκμεταλλευόμενοι τη ρωσική ανησυχία για τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά σύντομα αντιμετώπισαν τη σοβιετική δυτική επίθεση του 1918-1919. Η Δυτική Ουκρανία ήταν ήδη ένα πολεμικό θέατρο του Πολωνικού-Ουκρανικού Πολέμου, ο οποίος εξάλειψε την ανακηρυχθείσα Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας τον Ιούλιο του 1919. Το φθινόπωρο του 1919, ο Πιουσούτσκι απέρριψε επείγουσες εκκλήσεις από τις πρώην δυνάμεις της Αντάντ για υποστήριξη του Λευκού κινήματος του Αντόν Ντενίκιν στην προέλαση του προς τη Μόσχα. Ο Πολωνικός-Σοβιετικός πόλεμος ξεκίνησε με την πολωνική επίθεση στο Κίεβο τον Απρίλιο του 1920. Σε συμμαχία με το Ντιρεκτοράτο της Ουκρανίας της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας, οι πολωνικοί στρατοί είχαν προχωρήσει πέρα από το Βίλνιους, το Μινσκ και το Κίεβο μέχρι τον Ιούνιο. Εκείνη την εποχή, μια μαζική σοβιετική αντεπίθεση ώθησε τους Πολωνούς έξω από το μεγαλύτερο μέρος της Ουκρανίας. Στο βόρειο μέτωπο, ο σοβιετικός στρατός έφτασε στα περίχωρα της Βαρσοβίας στις αρχές Αυγούστου. Ένας σοβιετικός θρίαμβος και το γρήγορο τέλος της Πολωνίας φαινόταν αναπόφευκτο. Ωστόσο, οι Πολωνοί σημείωσαν μια εκπληκτική νίκη στη Μάχη της Βαρσοβίας (1920). Στη συνέχεια, ακολούθησαν περισσότερες πολωνικές στρατιωτικές επιτυχίες και οι Σοβιετικοί έπρεπε να αποσυρθούν. Άφησαν τμήματα εδάφους που κατοικούνταν σε μεγάλο βαθμό από Λευκορώσους ή Ουκρανούς υπό την πολωνική κυριαρχία. Το νέο ανατολικό όριο οριστικοποιήθηκε από την Ειρήνη της Ρίγας τον Μάρτιο του 1921. δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Βιντσέτι Βίτος (δεξιά) και ο Ιγκνάτσι Ντασίνσκι ηγούνταν του υπουργικού συμβουλίου στον πόλεμο του 1920. Ο Βίτος ήταν ηγέτης του αγροτικιστικού κόμματος και ένας κεντροκεντρικός πολιτικός, όπου αργότερα διώχθηκε υπό το καθεστώς Σανάτσια.]] Η ήττα των ρωσικών στρατών ανάγκασε τον Βλαντίμιρ Λένιν και τη σοβιετική ηγεσία να αναβάλουν τον στρατηγικό τους στόχο του να συνδεθούν με τους Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους επαναστάτες αριστερούς συνεργάτες για να διαδώσουν την κομμουνιστική επανάσταση. Ο Λένιν ήλπιζε επίσης να δημιουργήσει υποστήριξη για τον Κόκκινο Στρατό στην Πολωνία, ο οποίος απέτυχε να υλοποιηθεί. αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Βόιτσεχ Κορφάντι αγωνίστηκε για μια Πολωνική Σιλεσία και ήταν ο ηγέτης του Πολωνικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.]] Η κατάληψη του Βίλνιους από τον Πιουσούτσκι τον Οκτώβριο του 1920 (γνωστή ως ανταρσία του Ζελιγκόφσκι) ήταν ένα καρφί στο φέρετρο των ήδη φτωχών σχέσεων Λιθουανίας-Πολωνίας που είχαν τεταθεί από τον Πολωνικό-Λιθουανικό Πόλεμο του 1919-1920. Και τα δύο κράτη θα παραμείνουν εχθρικά μεταξύ τους για το υπόλοιπο της περιόδου του μεσοπολέμου. Η έννοια Intermarium του Πιουσούτσκι (μια ομοσπονδία κρατών της Ανατολικής Ευρώπης εμπνευσμένη από την παράδοση της πολυεθνοτικής Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας που θα περιλάμβανε ένα υποθετικό πολυεθνοτικό διάδοχο κράτος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας) είχε το μοιραίο ελάττωμα να είναι ασυμβίβαστο με την υπόθεσή του της πολωνικής κυριαρχίας, η οποία θα ισοδυναμούσε με την καταπάτηση των εδαφών των γειτονικών λαών και τις φιλοδοξίες. Κατά την άνοδο των εθνικών κινημάτων, το σχέδιο έπαψε έτσι να αποτελεί χαρακτηριστικό της πολιτικής της Πολωνίας. Μια μεγαλύτερη ομοσπονδιακή δομή αντιτάχθηκε επίσης από τους Εθνικούς Δημοκρατικούς του Ντμόφσκι. Ο εκπρόσωπός τους στις συνομιλίες στην Ειρήνη της Ρίγας, Στανίσουαφ Γκράπσκι, υιοθέτησε την άποψη να μείνει το Μινσκ, το Μπερντίτσιβ, το Κάμιανετς-Ποντίλσκι και οι γύρω περιοχές στη σοβιετική πλευρά των συνόρων. Οι Εθνικοί Δημοκρατικοί δεν ήθελαν να αναλάβουν τα εδάφη που θεωρούσαν πολιτικά ανεπιθύμητα, καθώς μια τέτοια εδαφική διεύρυνση θα είχε ως αποτέλεσμα μειωμένο ποσοστό πολιτών που θα ήταν εθνικά Πολωνοί.