cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκρέις Κέλι
Κινηματογραφική καριέρα
Επόμενός της στόχος ήταν η οντισιόν για την ταινία του Τζον Φορντ, Μογκάμπο, όπου θα πρωταγωνιστούσε πλάι στον Κλαρκ Γκέιμπλ και την Άβα Γκάρντνερ. Η Τζιν Τίρνεϊ που είχε προσληφθεί αρχικά, αποφάσισε να αφήσει το ρόλο λόγω της ψυχολογικής αστάθειας που την ταλαιπωρούσε εκείνη την περίοδο. Η οντισιόν της Κέλι ήταν επιτυχημένη και ο ρόλος ήταν δικός της. Δυο μήνες αργότερα το συνεργείο και οι συντελεστές της ταινίας βρέθηκαν στη Ναϊρόμπι της Κένυα για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Το γεγονός ότι η ταινία γυριζόταν στην Αφρική αποτέλεσε τότε μεγάλο δέλεαρ για την Γκρέις. Η ταινία προβλήθηκε το 1953 και η Κέλι που είχε πλέον γίνει σταρ προτάθηκε για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου. Η επιτυχία ακολούθησε όταν το 1954 πρωταγωνίστησε στη μεταφορά του θεατρικού του Φρέντρικ Νοτ Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder, 1954) με σκηνοθέτη τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Χίτσκοκ της μιλούσε συνέχεια για την επόμενή του ταινία με τίτλο Σιωπηλός Μάρτυς (Rear Window), εντυπωσιάζοντάς την σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αρνηθεί την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στο πλευρό του Μάρλον Μπράντο στην ταινία του Ηλία Καζάν Το λιμάνι της αγωνίας (On The Waterfront, 1954). Ο Χίτσκοκ προσέλαβε την Κέλι για το Σιωπηλός Μάρτυς και η Έυα Μαρί Σεντ ερμήνευσε το ρόλο της Ίντι στο πλευρό του Μπράντο. Ο Τζέιμς Στιούαρτ, συμπρωταγωνιστής της στην ταινία Σιωπηλός Μάρτυς, ενθουσιάστηκε με την ερμηνεία της. Το φιλμ έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 1954 και η Κέλι έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Κατά τη διάρκεια του 1954 γύρισε άλλες δυο ταινίες και τις δυο με συμπρωταγωνιστή τον Γουίλιαμ Χόλντεν. Η πρώτη ήταν το Οι γέφυρες του Τόκο-Ρι (The Bridges at Toko-Ri) και η δεύτερη ήταν Η χωριατοπούλα (The Country Girl), βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό δράμα του Κλίφορντ Όντετς. Εκτός από τον Χόλντεν, στην ταινία πρωταγωνιστούσε και ο Μπινγκ Κρόσμπι στο ρόλο του αλκοολικού της συζύγου. Η Κέλι δεν ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο. Πρώτη επιλογή ήταν η Τζένιφερ Τζόουνς, που αναγκάστηκε όμως να τον απορρίψει λόγω εγκυμοσύνης. Η Metro-Goldwyn-Mayer που έπρεπε να τη δανείσει στην εταιρεία Paramount δεν της επέτρεπε να αναλάβει το ρόλο. Όταν όμως η Κέλι απείλησε να μαζέψει τα πράγματά της και να σπάσει το συμβόλαιό της με την εταιρεία, της επέτρεψαν να λάβει μέρος στην ταινία.
Όσκαρ και αριστοκρατία
thumb|left|Το αστέρι της Γκρέις Κέλι στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.]]
Η ερμηνεία της στη Χωριατοπούλα έλαβε τις καλύτερες κριτικές και η Κέλι θεωρούταν το φαβορί για το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου το 1954. Η πιο κοντινή της αντίπαλος για το βραβείο ήταν η Τζούντι Γκάρλαντ, που είχε κάνει επιτυχημένη επανεμφάνιση την ίδια χρονιά με το Ένα αστέρι γεννιέται (A star is Born). Τα σκανδαλοθηρικά περιοδικά ανέφεραν κόντρα μεταξύ των δυο σταρ. Τη βραδιά της απονομής η Γκάρλαντ βρισκόταν στο νοσοκομείο έχοντας μόλις γεννήσει το γιο της Τζόζεφ και δίπλα της υπήρχαν κάμερες, ώστε σε περίπτωση που κέρδιζε το βραβείο να μπορούσε να βγάλει ευχαριστήριο λόγο από το νοσοκομείο. Νικήτρια όμως αναδείχτηκε η Κέλι, κάτι που η Γκάρλαντ δεν ξέχασε ποτέ. Τα επόμενα δυο χρόνια γύρισε άλλες τρεις ταινίες, εκ των οποίων η πρώτη ήταν η τρίτη και τελευταία της συνεργασία με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στην ταινία Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch A Thief, 1955), όπου σαγηνεύει με τη γοητεία της τον μικροαπατεώνα Κάρι Γκραντ στο ηλιόλουστο Μόντε Κάρλο. Την ίδια χρονιά στο φεστιβάλ των Καννών γνώρισε τον πρίγκιπα Ρενιέ Γ' του Μονακό, με τον οποίον κράτησε για μήνες επικοινωνία. Επιστρέφοντας στη Αμερική γύρισε την ταινία Ο κύκνος (The Swan, 1956) όπου πλάι στον Άλεκ Γκίνες υποδύθηκε μια πριγκίπισσα. Η ταινία ήταν προφητική και η ζωή να μιμήθηκε την τέχνη, καθώς ο Ρενιέ μετά το τέλος των γυρισμάτων τη ζήτησε σε γάμο. Η εταιρεία παραγωγής της ταινίας καθυστέρησε την κυκλοφορία της μέχρι την ημέρα του γάμου της Κέλι με το Ρενιέ. Στο μεταξύ είχε προβληθεί και η πρoτελευταία της ταινία το Υψηλή κοινωνία (High Society, 1956) που αποτέλεσε ριμέικ της ταινίας του 1940, Κοινωνικά σκάνδαλα (The Philadelphia Story). Στην αυτή ταινία συμπρωταγωνιστούσε με τον Φρανκ Σινάτρα και τον Μπινγκ Κρόσμπι.
Μαρίμπα
μικρογραφία|Μαρίμπα ενώ παίζεται Η μαρίμπα είναι κρουστό μουσικό όργανο με προέλευση από την Αφρική.
Γκρέις Κέλι
Πριγκίπισσα του Μονακό
Εννιά μήνες και τέσσερις μέρες μετά το γάμο της με το Ρενιέ, η Κέλι έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί, την πριγκίπισσα Καρολίνα, της οποίας των ερχομό ανακοίνωσαν 21 πυροβολισμοί και η ημέρα της γέννησής της κηρύχθηκε ημέρα αργίας. Ο πρίγκιπας Ρενιέ και η πριγκίπισσα Γκρέις απέκτησαν τρία παιδιά: την πριγκίπισσα Καρολίνα, τον πρίγκηπα Αλβέρτο και την πριγκίπισσα Στεφανί. Μετά το γάμο ο Ρενιέ απαγόρευσε την προβολή των φιλμ της Κέλι. Το 1962 ο Άλφρεντ Χίτσκοκ της προσέφερε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ Μάρνι (Marnie) και η Κέλι ήθελε να ξανασυνεργαστεί μαζί του. Όταν όμως η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον της, λόγω του γεγονότος ότι η υπόθεση του φιλμ θα αμαύρωνε την εικόνα της, αναγκάστηκε να μη δεχτεί το ρόλο. Το 1977 ο σκηνοθέτης Χέρμπερτ Ρος προσπάθησε να τη δελεάσει να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη, προσφέροντάς της τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Η Κρίσιμη Καμπή (The Turning Point). Συνεπώς η Κέλι δεν επέστρεψε ποτέ στη μεγάλη οθόνη, προσπάθησε παρ' όλα αυτά να υποστηρίξει την καλλιτεχνική άνθιση στο Μονακό, ιδρύοντας το Ίδρυμα Πριγκίπισσα Γκρέις που βοηθούσε όλους τους καλλιτέχνες και τεχνίτες της περιοχής. Επίσης οργάνωνε κάθε χρόνο γιορτή για τα ορφανά. Τα χρόνια πέρασαν και το 1981 η Γκρέις και ο Ρενιέ γιόρτασαν 25 χρόνια γάμου.
Μαρίμπα
Περιγραφή
Η μαρίμπα είναι μακρόστενη με στήριξη στο δάπεδο. Έχει όψη παρόμοια με αυτή του ξυλόφωνου. Τα πλήκτρα της είναι ξύλινα και βρίσκονται σε διάταξη δυο παράλληλων σειρών εκ των οποίων η μια είναι υπερυψωμένη. Ο ήχος της προέρχεται από το χτύπημα των πλήκτρων και ενισχύεται στην κάτω μεριά του οργάνου από σωληνωτά αντηχεία των οποίων το μέγεθος σταδιακά αυξάνεται ώστε να συμβαδίζει με τον ήχο των πλήκτρων. Το παίξιμο του οργάνου γίνεται με την χρήση μπαγκετών που στην άκρη τους έχουν μπίλιες οι οποίες ανάλογα με την σκληρότητα τους αναπαράγουν γλυκό η και πιο οξύ ήχο.
Γκρέις Κέλι
Θάνατος
Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1982, ενώ επέστρεφε οδικώς μαζί με τη 17-χρονη της κόρη της Στεφανί, από το εξοχικό τους στην επαρχία, σε έναν δρόμο με στροφές, η πριγκίπισσα Γκρέις υπέστη ένα ξαφνικό εγκεφαλικό επεισόδιο που την έκανε να χάσει τις αισθήσεις της και να ρίξει το αυτοκίνητο, ένα Rover P6 3500 V8 του 1971, από βουνοπλαγιά ύψους 37 μέτρων. Η κόρη της καθόταν στη θέση του συνοδηγού και προσπάθησε να ανακτήσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, αλλά μάταια. Το σώμα της Γκρέις ανασύρθηκε από το αυτοκίνητο, αλλά είχε υποστεί πολλαπλά κατάγματα και είχε πέσει σε κώμα. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Μονακό, όπου της διαγνώστηκε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Ο πρίγκηπας Ρενιέ, μία μέρα μετά δέχτηκε να της αποσυνδέσουν το μηχανισμό που την κρατούσε στη ζωή. Η κόρη της Στεφανί είχε υποστεί σοβαρό κάταγμα στην αυχενική μοίρα και αναγκάστηκε να φορέσει κολάρο, ενώ λόγω της κατάστασής της δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει την κηδεία της μητέρας της.
Μαρίμπα
Αντηχεία
μικρογραφία|Μεταλλικά αντηχεία Τα αντηχεία στην Αφρική κατασκευάζονταν από κολοκύθα ενώ στην Ασία και στην Ν. Αμερική από ξύλο. Σε σύγχρονες μαρίμπες παρατηρούνται και μεταλλικά αντηχεία. Ο ρόλος των αντηχείων είναι η ενίσχυση του ήχου που παράγεται από το χτύπημα των πλήκτρων.
Δεκαετία 1920
μικρογραφία|1920 μια τραγοδεία 19ος αιώνας | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας
Δεκαετία 1900 | Δεκαετία 1910 | Δεκαετία 1920 | Δεκαετία 1930 | Δεκαετία 1940
Διδαχαίικα Αχαΐας
Τα Διδαχαίικα (εναλλακτική γραφή: Διδαχέικα) είναι μικρή οικιστική περιοχή και τοποθεσία του Αχαϊκού της Δ.Ε. Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Βρίσκονται έναντι από τις Κρατικές Φυλακές Αγίου Στεφάνου και τη Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙ.ΠΕ.) Πάτρας.
Ονομασία
Το όνομα του συνοικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας Διδάχος που κατοικεί στην περιοχή.
Δεκαετία 1920
Η δεκαετία του 1920 ήταν μια δεκαετία του Γρηγοριανού ημερολογίου που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1920 και έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1929.
Διδαχαίικα Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Στις 16/04/1930 (ΦΕΚ 115Α) ο οικισμός αποσπάται από τον τότε Νομό Αχαιοήλιδος και υπάγεται στο Νομό Αχαΐας. Στις 26/09/1946 (ΦΕΚ 290Α) ο οικισμός αποσπάται από την Κοινότητα Αχαϊκού στην οποία ανήκε μέχρι τότε και προσαρτάται στην Κοινότητα Περιστέρας. Στις 07/04/1951 ο οικισμός καταργήθηκε. Δεν απογράφηκε ποτέ ως αυτοτελής οικισμός. Το κοιμητήριο του παλιού οικισμού των Διδαχαίικων βρίσκεται στο ναό του Αγίου Στεφάνου στην περιοχή «Κατσουλαίικα», που ανήκει διοικητικά στην κοινότητα Αγίου Στεφάνου (Περιστέρας).
Μαρίμπα
Ιστορία - προέλευση
μικρογραφία|187x187εσ|Θεότητα των Μάγια που παίζει μαρίμπα Η επικρατούσα θεωρία είναι ότι προέρχεται από την Αφρική. Σύμφωνα με άλλη θεωρία προέρχεται από την κεντρική Αμερική και συγκεκριμένα από τους Μάγια. Στην κεντρική και δυτική Αφρική η χρήση του ξυλόφωνου είναι πολύ διαδεδομένη και πρώτο εμφανίστηκαν εκεί τον 16ο ή 17ο αιώνα. Το όνομα μαρίμπα προέρχεται από τη Λατινική Αμερική.
Διδαχαίικα Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Μαρίμπα
Ηχόχρωμα
Το παίξιμο του οργάνου γίνεται με την χρήση μπαγκετών που στην άκρη τους έχουν μπίλιες οι οποίες ανάλογα με την σκληρότητα τους αναπαράγουν γλυκό η και πιο οξύ ήχο. Σε σχέση με το ξυλόφωνο έχει πιο γλυκό ήχο καθώς χρησιμοποιείται πιο μαλακό και πιο λεπτό σε πάχος ξύλο στα πλήκτρα.
Τεχνικές παιξίματος
Για το παίξιμο της μαρίμπα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από δυο έως έξι μπαγκέτες (μέχρι τρεις σε κάθε χέρι). Η μαρίμπα, λόγω μεγέθους και διάταξης, δίνει την δυνατότητα να παίζουν σε αυτήν ταυτόχρονα παραπάνω από ένα άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα
Γκρέις Κέλι
Θάνατος
Η κηδεία της έγινε στις 18 Σεπτεμβρίου στον καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου στο Μονακό. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους στην κηδεία της, ήταν οι πρώην συμπρωταγωνιστές της Τζέιμς Στιούαρτ και Κάρι Γκραντ, καθώς και η Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας. Ενώ την κηδεία της παρακολούθησαν από την τηλεόραση 100 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως. Ο πρίγκηπας Ρενιέ που δεν ξαναπαντρεύτηκε, κηδεύτηκε στο πλευρό της μετά το θάνατό του το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Εύη Βουτσινά
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής
Ρουαμαγκάνα
Η Ρουαμαγκάνα (κινιαρουάντα: Rwamagana) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Είναι η πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρουάντα και του Δήμου Ρουαμαγκάνα. Έχει πληθυσμό 47.203 κατοίκων. Βρίσκεται ανατολικά της Ρουάντα και κεντρικά της Ανατολικής επαρχίας. Βρίσκεται 50 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας Κιγκάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολική Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Θεόδωρος Γρηγορίου
Ο Θεόδωρος Γρηγορίου του Εμμανουήλ, ήταν Έλληνας ιατρός, νομάρχης και πολιτικός. Γεννήθηκε το 1880 και πέθανε στις 1.10.1962.
Βαχίντ Σελίμοβιτς
Γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο, υπήρξε διεθνής με τη Σερβία σε επίπεδο νέων, αλλά εκπροσώπησε την Εθνική Λουξεμβούργου σε επίπεδο ανδρών.
Θεόδωρος Γρηγορίου
Βιογραφικά στοιχεία
Επί της κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου, διορίστηκε νομάρχης Δράμας & Καβάλας την 9.10.1919, θέση την οποία υπηρέτησε μέχρι την 29.9.1920. Διαδέχθηκε τον Αλή Ναΐπ Ζαδέ βέη.
Βαχίντ Σελίμοβιτς
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Σελίμοβιτς εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μετς σε ηλικία 8 ετών το 2005 και πέρασε ολόκληρη τη νεανική σταδιοδρομία σε αυτή, υπογράφοντας το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο 11 χρόνια αργότερα, στις 4 Ιουλίου 2016. Ο Σελίμοβιτς έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με την ομάδα στην ήττα με 1-0 εναντίον της Ανζέ για το Λιγκ Καπ Γαλλίας στις 12 Δεκεμβρίου 2017. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στη νίκη με 3-1 επί της Μονπελιέ στις 16 Δεκεμβρίου 2017.
Θεόδωρος Γρηγορίου
Βιογραφικά στοιχεία
Εκλέχθηκε βουλευτής Αρκαδίας στη Β΄ Αναθεωρητική Βουλή το 1910 και το 1912, καθώς και βουλευτής Κυνουρίας το 1926.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας-Καβάλας Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές Κυνουρίας
Βαχίντ Σελίμοβιτς
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Τον Ιανουάριο του 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Απόλλωνα Λεμεσού.
Εθνική ομάδα
Ο Σελίμοβιτς γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο και είναι σερβικής και βοσνιακής καταγωγής. Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Σερβίας U19 σε μία φιλική νίκη με 2-0 επί της Βουλγαρίας U19.
Ο Σελίμοβιτς άλλαξε την επιλεξιμότητα του για την Εθνική Λουξεμβούργου το 2019 και έλαβε την πρώτη του κλήση στην ομάδα τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Έκανε το ντεμπούτο του στις 2 Ιουνίου, στον φιλικό αγώνα εναντίον της Μαδαγασκάρης.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Νέντζιμπ Σελίμοβιτς είναι προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος έχει εργαστεί σε διάφορες ομάδες της Β' κατηγορίας Λουξεμβούργου (μεταξύ των οποίων, οι Μπλου Μπόις Μούλενμπαχ, ΟΝΑ Στράσεν, Χέσπερανγκε).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι σερβικής καταγωγής Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι με καταγωγή από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Σέρβοι με καταγωγή από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ίβσαμ
Το Ίβσαμ (αγγλικά: Evesham, προφορά:/ˈiːv(ɪ)ʃəm, ˈiːsəm/) είναι πόλη και εμπορικό κέντρο, και ενορία στην επαρχία Ουιτσέιβον στο Ουόρσεστερσιρ στο δυτικό Μίντλαντς στην Αγγλία. Βρίσκεται περίπου στην ίδια απόσταση από το Γούστερ, το Τσέλτεναμ και το Στράτφορντ-άπον-Έιβον. Βρίσκεται στην κοιλάδα του Έβεσαμ, μια περιοχή που αποτελεί την πλημμυρική πεδιάδα του ποταμού Έιβον. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε ένα μαίανδρο του ποταμού και υπόκειται τακτικά σε πλημμύρες. Οι πλημμύρες του 2007 ήταν οι σοβαρότερες στην ιστορία.
Η πόλη ιδρύθηκε γύρω από ένα αββαείο του 8ου αιώνα, ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, το οποίο καταστράφηκε στην λεγόμενη Διάλυση των Μοναστηριών, και σήμερα παραμένει μόνο το κωδωνοστάσιο του Άμποτ Λίτσφιλντ. Κατά τον 13ο αιώνα μια από τις δύο κύριες μάχες του Δεύτερου Πολέμου των Βαρόνων στην Αγγλία έλαβε χώρα κοντά στην πόλη, σηματοδοτώντας την νίκη του πρίγκιπα Εδουάρδου, μετέπειτα βασιλιά της χώρας. Αυτή ήταν η μάχη του Έβεσαμ.
Τορτολί
Η Τορτολί (Tortolì,, σαρδηνιακά: Tortolì ή Tortuelie) είναι η πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας της Ολιάστρα στη Σαρδηνία μαζί με τη Λανουζέι, βρίσκεται στο κέντρο των ανατολικών ακτών του νησιού. Η έκταση της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2018 είναι 33.97 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 11.081 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 280 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το γειτονικό χωριό Αρμπατάξ διαθέτει το αεροδρόμιο που συνδέει το νησί με την Ιταλία και την ηπειρωτική Ευρώπη. Το αεροδρόμιο δεν λειτούργησε το 2012 χάρη σε εργασίες επέκτασης της προβλήτας.
Η πόλη κατοικήθηκε συνεχώς από τη Νεολιθική εποχή, την κατέλαβαν διαδοχικά οι Φοίνικες, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Βάνδαλοι και η Βυζαντινή αυτοκρατορία, από τον 10ο μέχρι τον 13ο αιώνα ανήκε στη "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι". Η Τορτολί έγινε επικεφαλής 27 χωριών (1807) αλλά η πρωτεύουσα της επαρχίας μετακινήθηκε στο Λανουζέι (1921), ενσωματώθηκε αρχικά στην Επαρχία του Κάλιαρι (1859) και κατέληξε στην Επαρχία της Ολιάστρα. Το αεροδρόμιο του Αρμπατάξ βομβαρδίστηκε από τις Συμμαχικές δυνάμεις και θανατώθηκαν 13 άνθρωποι.
Μάαρ
thumb|250px|Τρεις μάαρ κοντά στο Ντάουν, στη Γερμανία Στη Γεωλογία και ειδικότερα στην Υδρολογία και την Ηφαιστειολογία με τον διεθνή όρο Μάαρ (Maar) ή Μάαρε (Maare), που ετυμολογείται εκ της λατινικής «mare» που σημαίνει θάλασσα, χαρακτηρίζεται η χαμηλή δακτυλιοειδής γεωμορφή ενός ηφαιστειακού κρατήρα, η κοίτη του οποίου καλύπτεται με νερό συνήθως ομβρίων υδάτων σε μορφή λίμνης. Η παραμονή του νερού μέσα στον κρατήρα οφείλεται στα αδιάβροχα πετρώματα της ίδιας της γεωμορφής που σχηματίσθηκαν μετά από κάποια βίαιη εκρηξιγενή δραστηριότητα μαγματικού αερίου πριν από 100 μέχρι 17,5 χιλιετίες η νεότερη.
Οι ηφαιστειολίμνες αυτές εμφανίζουν ποικιλία διαστάσεων με διάμετρο από 50 μέτρα μέχρι λίγα χιλιόμετρα, και βάθος μέχρι 200 μέτρα. Χαρακτηριστικές σε μέγεθος τέτοιες λίμνες είναι οι απαντώμενες στην Αλάσκα, τον Καναδά, και τη Νέα Ζηλανδία που φέρονται να δημιουργήθηκαν πριν 100 χιλιετίες καθώς και μικρότερες στη βόρεια Ευρώπη. Στην Ελλάδα λίμνες μάαρ έχουν χαρακτηριστεί οι λίμνες Ζερέλια στη περιοχή Αλμυρού Θεσσαλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Λίμνες Μααρ
Αγία Βαρβάρα Ωρωπού
Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Μαρκόπουλου, της δημοτικής ενότητας Μαρκόπουλου, του δήμου Ωρωπού, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται σε λοφώδη περιοχή, στην είσοδο μικρού φαραγγιού λίγο βορειότερα της Μαλακάσας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει περίπου 42 χλμ. Β. του κέντρου της Αθήνας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαρκόπουλου Ωρωπού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μαρκόπουλου Ωρωπού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ωρωπού.
Αξιοθέατα
Η περιοχή είναι αρκετά δασωμένη και χαρακτηρίζεται από αρκετούς γεωλογικούς σχηματισμούς καρστικού τύπου και τρεχούμενα νερά. Ένας από αυτούς τους σχηματισμούς είναι ο εντυπωσιακός «Κοκκινόβραχος».
Αναρρίχηση
Νότια του οικισμού και σε αρκετά δασωμένη περιοχή, σε μικρό φαράγγι με ΒΝ διεύθυνση, υπάρχει ένας καρστικός ημισπηλαιώδης σχηματισμός, εντυπωσιακού μεγέθους, ο «Κοκκινόβραχος». Ο συγκεκριμένος βράχος «ανακαλύφθηκε» σχετικά πρόσφατα και χρησιμοποιείται ως sport αναρριχητικό πεδίο, μεγάλης σημασίας για την κοινότητα των αναρριχητών. Χαρακτηρίζεται από το σχετικά μεγάλο ύψος του, το κοκκινωπό χρώμα, την υφή και καθαρότητα του πετρώματος και την αρνητική του κλίση. Έχουν ανοιχτεί πάνω από 20 διαδρομές, υψηλής έως πολύ υψηλής δυσκολίας, που σημαίνει ότι είναι πεδίο κατάλληλο για αναρριχητές ικανούς για εκτέλεση διαδρομών αντίστοιχου επιπέδου. Το ανάπτυγμα των διαδρομών κυμαίνεται από 15-35 μ., περίπου, ενώ η δυσκολία κυμαίνεται από τον 7ο βαθμό και πάνω στην κλίμακα UIAA, ξεπερνώντας και τον 10ο βαθμό, ενώ η πλειονότητα των διαδρομών είναι μέσα στον 8ο και 9ο βαθμό, με ελάχιστες «εύκολες» διαδρομές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
Πλάκα Αττικής
Πορεία του πληθυσμού:
Κοινότητα Πλάκας
Η κοινότητα Πλάκας υπήρξε για διάστημα μόλις οκτώ ετών. Αποσπάστηκε από την κοινότητα Κερατέας το 1929 (ΦΕΚ 221Α - 06/07/1929) ενώ καταργήθηκε και επανεντάχθηκε στην κοινότητα Κερατέας το 1937 (ΦΕΚ 298Α - 03/08/1937). Έδρα της κοινότητας ήταν η Πλάκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής
Ανατολική Ρουάντα
Η Ανατολική Ρουάντα είναι μια επαρχία της Ρουάντα από τη 1 Ιανουαρίου 2006. Έχει έκταση 9.813 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.141.174 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Ρουαμαγκάνα.
Δήμοι
Η Ανατολική Ρουάντα διαιρείται σε 7 δήμους:
Δημογραφία
Η Ανατολική Ρουάντα έχει 2.141.174 κατοίκους (2006). Είναι σε πληθυσμό δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Ρουάντα μετά τη Νότια. Έχει πυκνότητα 218,2 κατοίκων ανά τ.χλμ.. Είναι κατά πυκνότητα η μικρότερη επαρτχία της Ρουάντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Ρουάντα
Ρέγκε
Η ρέγκε (reggae) είναι σύγχρονο μουσικό είδος που αναπτύχθηκε με επίκεντρο τη Τζαμάικα στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Σε σύντομο χρονικό διάστημα εξελίχθηκε σε κυρίαρχο είδος της τζαμαϊκανής μουσικής σκηνής, ενώ παράλληλα διαδόθηκε διεθνώς με αξιοσημείωτη απήχηση στη Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στην Αφρική. Οι ρίζες της ανιχνεύονται στο παραδοσιακό είδος που ονομάζεται μέντο (mento) και χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς και στο είδος τού σκα (ska). Το μέντο χαρακτηρίζεται ως μία κατά βάση λαϊκή και εορταστική μουσική, συνδεδεμένη με το χορό, που αναπτύχθηκε αρχικά στο περιβάλλον των αγροτικών πληθυσμών της Τζαμάικα. Η μουσική σκα, επίσης ρυθμική και χορευτική, αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, με χαρακτηριστικό ρυθμό 4/4, παρόμοιο με εκείνο του κλασικού rhythm and blues.
Ο μουσικός όρος ρέγκε και ο χαρακτηριστικός ρυθμός που ταυτίζεται με αυτόν χρονολογούνται από το 1968, έτος κυκλοφορίας του τραγουδιού Do the Reggay του συγκροτήματος Toots & the Maytals. Ένας ακόμα εκπρόσωπος της ρέγκε, ο δημοφιλής τραγουδιστής Τζίμι Κλιφ (Jimmy Cliff), κατάφερε να αποκτήσει διεθνή φήμη ως πρωταγωνιστής της ταινίας The Harder They Come (1972), που συνέβαλε σημαντικά στη διάδοση του νέου μουσικού είδους. Η ρέγκε διατήρησε κυρίως τοπικό χαρακτήρα κατά τα πρώτα χρόνια διαμόρφωσής της, καθώς οι περισσότεροι εκπρόσωποί της παρέμεναν στη Τζαμάικα ενώ μικρό δείγμα της μουσικής τους ακουγόταν σε ραδιοφωνικούς σταθμούς εκτός της χώρας, κυρίως τραγούδια των Τζίμι Κλιφ και Ντέσμοντ Ντέκερ που περιστασιακά προβάλλονταν στην Αμερική και στην Ευρώπη. Στη δεκαετία του 1970 διαδόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, κυρίως μέσω Τζαμαϊκανών μεταναστών αλλά και εγχώριων μουσικών, ενώ σημαντική συνεισφορά στη διάδοση της στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλές ακόμα χώρες του κόσμου είχε ο Μπομπ Μάρλεϊ, ηγέτης του συγκροτήματος The Wailers και ένας από τους δημοφιλέστερους καλλιτέχνες του είδους παγκοσμίως. Ο Μάρλεΐ εισήγαγε επίσης ορισμένες καινοτομίες στη ρέγκε, επιταχύνοντας ελαφρά το ρυθμό της, χρησιμοποιώντας ενισχυμένες ροκ και μπλουζ κιθάρες καθώς και ένα φωνητικό γκόσπελ τρίο (I-Threes). Επιπλέον, οι Wailers ενσωμάτωσαν στοιχεία δανεισμένα από παραδοσιακούς αφρικανικούς και τζαμαϊκανούς ρυθμούς, όπως και από τους τελετουργικούς τυμπανισμούς που αποτελούσαν μέρος της μουσικής παράδοσης του κινήματος των Ρασταφάρι.
thumb|left|250px|Μπομπ Μάρλεϊ
Ο Μπομπ Μάρλεϊ θεωρείται η αιχμή του δόρατος της ρέγκε μουσικής, ωστόσο κατά τη δεκαετία του 1970 αρκετοί μουσικοί συνεισέφεραν επίσης στην εξέλιξη του είδους, με αποτέλεσμα την εμφάνιση αρκετών παραλλαγών του. Οι Sly and Robbie εισήγαγαν ένα γρηγορότερο είδος της ρέγκε που ονομάστηκε rockers, οι τραγουδιστές Γκρέγκορι Άιζακς και Ντένις Μπράουν τραγούδησαν με το χαρακτηριστικό ύφος τους το είδος που αποκαλείται lovers rock, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ξεκίνησε να αναπτύσσεται από DJs το πολύ δημοφιλές είδος του dancehall που χαρακτηρίζεται από το γρηγορότερο ρυθμό του, τη χρήση συνθεσάιζερ και rap φωνητικών. Ως μουσικό είδος εξέφρασε κυρίως τις καταπιεσμένες και οικονομικά υποβαθμισμένες κοινωνικές τάξεις, με συχνές αναφορές στην ανάγκη ισότητας και δικαιοσύνης, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στους στίχους των τραγουδιών. Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος των Maytals, Φρέντερικ Χίμπερτ, όρισε τον όρο ρέγκε σχολιάζοντας χαρακτηριστικά: «Ρέγκε σημαίνει ό,τι προέρχεται από το λαό, κάτι καθημερινό, από το γκέτο [...] σημαίνει φτώχεια, δεινά, Ρασταφάρι, οτιδήποτε από το γκέτο. Είναι μουσική επαναστατών, ανθρώπων που δεν έχουν αυτό που επιθυμούν». Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, η ρέγκε συνδέθηκε επίσης στενά με το ρασταφαριανισμό, μεταφέροντας τα κοινωνικά και θρησκευτικά μηνύματά του και συμβάλλοντας στη διάδοσή του.
Δεκαετία 1950
19ος αιώνας | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας
Δεκαετία 1930 | Δεκαετία 1940 | Δεκαετία 1950 | Δεκαετία 1960 | Δεκαετία 1970
1950 | 1951 | 1952 | 1953 | 1954 | 1955 | 1956 | 1957 | 1958 | 1959 Η δεκαετία του 1950 ήταν μια δεκαετία του Γρηγοριανού ημερολογίου που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1950 και έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1959.
Δεκαετία 1940
19ος αιώνας | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας
Δεκαετία 1920 | Δεκαετία 1930 | Δεκαετία 1940 | Δεκαετία 1950 | Δεκαετία 1960
1940 | 1941 | 1942 | 1943 | 1944 | 1945 | 1946 | 1947 | 1948 | 1949 μινιατούρα| Γεγονότα της δεκαετίας του 1940
Μουσική
Κατηγορία:Δεκαετίες
Φυτό
Με τον όρο φυτό (αγγλικά: plant) χαρακτηρίζεται ένας από τους τύπους των οργανισμών, με τους οποίους εμφανίζεται η ζωή στον πλανήτη Γη. Ο όρος φυτό είναι γενική ονομασία που δίνεται στα ποώδη, θαμνώδη και δενδρώδη ζώντα είδη. Τα Φυτά (Plantae) αποτελούν ένα από τα τέσσερα βασίλεια (μαζί με τα Ζώα, τα Πρώτιστα και τους Μύκητες) που σχηματίζουν το υπερβασίλειο των Ευκαρυωτικών οργανισμών (Ευκάρυα). Μέχρι το 2010 είχαν βρεθεί 300-315 χιλιάδες είδη φυτών, εκ των οποίων τα 260-290 χιλιάδες ήταν Σπερματόφυτα.
Σαφή όρια μεταξύ των ζώων και των φυτών είναι δύσκολο να ανευρεθούν και, τις περισσότερες φορές, η διάκριση αυτών είναι τεχνητή, ιδιαίτερα στο επίπεδο των μικροοργανισμών. Τούτο είναι δε πολύ φυσικό αφού και οι δύο κατηγορίες φέρονται να εξελίχθηκαν από ίδιους προγονικούς παράγοντες. Τα ανώτερα, όμως, φυτά διακρίνονται σαφώς από τα ζώα. Ως κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα των φυτών (φυτικών οργανισμών) προβάλλονται: η αδυναμία μετακίνησης και μερική έλλειψη αισθήσεων, η παρουσία χλωροφύλλης και η θρέψη αυτών από ανόργανες ενώσεις με τη λειτουργία της φωτοσύνθεσης. Επίσης, η παρουσία στα φυτικά κύτταρα της κυτταρίνης, που λείπει τελείως στα ζωικά, είναι εκείνη που αποτελεί και τον ασφαλέστερο χαρακτήρα των φυτών. Η επιστήμη που εξετάζει τα φυτά ονομάζεται Φυτολογία ή Βοτανική.
Ορισμός
Τα φυτά είναι μια από τις δύο ομάδες στις οποίες παραδοσιακά χωρίζονται οι οργανισμοί· η άλλη είναι τα ζώα. Η διαίρεση χρονολογείται τουλάχιστον από τον Αριστοτέλη (384 π.Χ. - 322 π.Χ.), ο οποίος διέκρινε σε φυτά, που γενικά δεν κινούνται, και σε ζώα, τα οποία συχνά κινούνται για να πιάσουν την τροφή τους. Πολύ αργότερα, όταν ο Λινναίος (1707-1778) δημιούργησε τη βάση του σύγχρονου συστήματος επιστημονικής ταξινόμησης, οι δύο αυτές ομάδες έγιναν τα βασίλεια Vegetabilia (αργότερα Metaphyta ή Φυτά) και Animalia (ονομάζονται επίσης Μετάζωα). Από τότε έχει καταστεί σαφές ότι στο φυτικό βασίλειο, όπως είχε αρχικά οριστεί, περιλαμβάνονταν αρκετές άσχετες ομάδες, όπως οι μύκητες και αρκετές ομάδες φυκών, οι οποίες αφαιρέθηκαν και ταξινομήθηκαν σε νέα βασίλεια. Ωστόσο, οι εν λόγω οργανισμοί εξακολουθούν να θεωρούνται συχνά φυτά, κυρίως σε δημοφιλή πλαίσια.
Έξω από τα επίσημα επιστημονικά πλαίσια, ο όρος "φυτό" υπονοεί συσχετισμό με ορισμένα χαρακτηριστικά, όπως το να είναι ο οργανισμός πολυκύτταρος, να διαθέτει κυτταρίνη, και να έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει φωτοσύνθεση.
Τρέχοντες ορισμοί
Όταν το όνομα φυτό χρησιμοποιείται για μια συγκεκριμένη ομάδα οργανισμών ή ταξινομική βαθμίδα, συνήθως αναφέρεται σε μία από τρεις έννοιες. Από τη στενότερη στην ευρύτερη, υπάρχουν αυτές οι τρεις κατηγοριοποιήσεις:
Φύκη
thumb|220px|Πράσινα φύκη
Τα φύκη περιλαμβάνουν πολλές διαφορετικές ομάδες οργανισμών που παράγουν ενέργεια μέσω της φωτοσύνθεσης και για το λόγο αυτό έχουν συμπεριληφθεί στο φυτικό βασίλειο και στο παρελθόν. Τα πιο εμφανή από τα φύκια είναι τα θαλάσσια φύκια, πολυκύτταρα φύκη που μπορεί να μοιάζουν σχεδόν με τα χερσαία φυτά, αλλά κατατάσσονται μεταξύ των καφέ, κόκκινων και πράσινων φυκών. Κάθε μια από αυτές τις ομάδες φυκών περιλαμβάνει επίσης διάφορους μικροσκοπικούς και μονοκύτταρους οργανισμούς. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι κάποιες από αυτές τις ομάδες φυκών προέκυψαν ανεξάρτητα από ξεχωριστούς μη φωτοσυνθετικούς προγόνους, με αποτέλεσμα πολλές ομάδες φυκών να μην κατατάσσονται πλέον στο φυτικό βασίλειο, όπως αυτό ορίζεται εδώ.
Τα πράσινα φυτά - πράσινα φύκη και χερσαία φυτά - σχηματίζουν ένα κλάδο, μια ομάδα που αποτελείται από όλους τους απογόνους ενός κοινού προγόνου. Με λίγες εξαιρέσεις μεταξύ των πράσινων φυκών, όλα τα πράσινα φυτά έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των κυτταρικών τοιχωμάτων που περιέχουν κυτταρίνη, των χλωροπλαστών που περιέχουν χλωροφύλλη α και β, και της αποθήκευσης τροφίμων με τη μορφή αμύλου. Υφίστανται μίτωση χωρίς κεντρύλλια και συνήθως έχουν μιτοχόνδρια με επίπεδα ακρολόφια. Οι χλωροπλάστες των πράσινων φυτών περιβάλλονται από δύο μεμβράνες, γεγονός που υποδηλώνει ότι προέρχονται απευθείας από ενδοσυμβιωτικά κυανοβακτήρια.
Δύο επιπλέον ομάδες, τα Ροδόφυτα (κόκκινα φύκια) και τα Γλαυκόφυτα, έχουν επίσης χλωροπλάστες που φαίνεται να προέρχονται απευθείας από ενδοσυμβιωτικά κυανοβακτήρια, αν και διαφέρουν ως προς τις χρωστικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στη φωτοσύνθεση και έτσι έχουν διαφορετικό χρώμα. Και οι τρεις ομάδες μαζί γενικά πιστεύεται ότι έχουν μια ενιαία κοινή καταγωγή, και έτσι ταξινομούνται μαζί στην ταξινομική ομάδα Αρχαιοπλάστιδα, της οποίας το όνομα υπονοεί ότι οι χλωροπλάστες ή πλαστίδια όλων των μελών της ταξινομικής μονάδας προήλθαν από ένα ενιαίο αρχαίο ενδοσυμβιωτικό γεγονός. Αυτός είναι ο ευρύτερος σύγχρονος ορισμός των φυτών.
Αντιθέτως, τα περισσότερα άλλα φύκια (π.χ. ετεροκοντόφυτα, απτόφυτα, δινομαστιγωτά, και ευγλήνες) όχι μόνο έχουν διαφορετικές χρωστικές, αλλά έχουν και χλωροπλάστες που περιβάλλονται από τρεις ή τέσσερις μεμβράνες. Δεν είναι στενοί συγγενείς των αρχαιοπλάστιδων, έχοντας προφανώς αποκτήσει χλωροπλάστες ξεχωριστά από αφομοιωθέντα ή συμβιωτικά πράσινα και κόκκινα φύκια. Επομένως, δεν περιλαμβάνονται ακόμη και στον ευρύτερο σύγχρονο ορισμό του φυτικού βασιλείου, αν και ανήκαν σε αυτό στο παρελθόν.
Μύκητες
Η ταξινόμηση των μυκήτων ήταν αμφιλεγόμενη μέχρι πολύ πρόσφατα στην ιστορία της βιολογίας. Η αρχική ταξινόμηση του Λινναίου τοποθετούσε τους μύκητες στα φυτά, δεδομένου ότι αναμφισβήτητα δεν ήταν ζώα ή ορυκτά και αυτή ήταν η μόνη άλλη εναλλακτική λύση. Με μεταγενέστερες εξελίξεις στη μικροβιολογία, τον 19ο αιώνα ο Ερνστ Χέκελ αισθάνθηκε ότι ένα τρίτο βασίλειο ήταν αναγκαίο για την κατάταξη των μικροοργανισμών που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα. Η εισαγωγή του νέου βασιλείου Πρώτιστα εκτός από Φυτά και Ζώα, οδήγησε σε αβεβαιότητα ως προς το αν οι μύκητες πραγματικά ήταν ορθότερα ταξινομημένοι στα φυτά ή αν θα έπρεπε να επαναταξινομηθούν ως πρώτιστα. Ο ίδιος ο Χέκελ δυσκολεύτηκε να αποφασίσει και μόνο το 1969 βρέθηκε μια λύση, σύμφωνα με την οποία ο Ρόμπερτ Γουίτακερ (Robert Whittaker) πρότεινε τη δημιουργία του βασιλείου των μυκήτων. Μοριακά στοιχεία έχουν δείξει ότι από ο τελευταίος κοινός πρόγονος των μυκήτων ήταν ίσως πιο παρόμοιος με αυτόν των ζώων από ότι με αυτόν των φυτών ή οποιουδήποτε άλλου βασιλείου.
Η αρχική ανακατάταξη του Whittaker βασίστηκε στις θεμελιώδεις διαφορές στη διατροφή μεταξύ των μυκήτων και των φυτών. Σε αντίθεση με τα φυτά, τα οποία αποκτούν γενικά άνθρακα μέσω της φωτοσύνθεσης, και έτσι ονομάζονται αυτότροφοι φωτότροφοι οργανισμοί, οι μύκητες αποκτούν άνθρακα από την αποικοδόμηση και απορρόφηση γύρω υλικών, και έτσι ονομάζονται ετερότροφοι σαπρότροφοι. Επιπλέον, η υποδομή των πολυκύτταρων μυκήτων είναι διαφορετική από εκείνη των φυτών, λαμβάνοντας τη μορφή πολλών μικροσκοπικών νημάτων που ονομάζονται υφές, οι οποίες μπορεί να υποδιαιρούνται περαιτέρω σε κύτταρα ή μπορεί να σχηματίζουν ένα συγκύτιο που περιέχει πολλούς ευκαρυωτικούς πυρήνες. Τα καρποφόρα όργανα, εκ των οποίων τα μανιτάρια είναι πιο γνωστό παράδειγμα, είναι οι αναπαραγωγικές δομές των μυκήτων, και είναι διαφορετικές από οποιεσδήποτε δομές των φυτών.
Ποικιλία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον εκτιμώμενο αριθμό των ειδών πρασίνων φυτών (Viridiplantae) ανά ομάδες. Στον πίνακα φαίνεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον 300.000 ζώντα είδη, εκ των οποίων τα περισσότερα ανήκουν στα αγγειόσπερμα. (Σημ.: Επειδή τα δεδομένα είναι από διαφορετικές πηγές και διαφορετικές ημερομηνίες, δεν είναι κατ' ανάγκη συγκρίσιμα, και, όπως όλες οι εκτιμήσεις περί αριθμών ειδών, υπόκεινται σε κάποιον βαθμό αβεβαιότητας.)
Εξέλιξη
Η εξέλιξη των φυτών έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων της πολυπλοκότητας, από τα πρώτα φύκια, μέσα από τα βρυόφυτα, τα λυκόποδα, τις φτέρες στα σύνθετα γυμνόσπερμα και αγγειόσπερμα του σήμερα. Οι ομάδες που εμφανίστηκαν νωρίτερα συνεχίζουν να αναπτύσσονται, ιδίως στο περιβάλλον στο οποίο εξελίχθηκαν.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα πρώτα φύκη σχηματίστηκαν πάνω στη γη 1.200 εκατομμύρια χρόνια πριν, αλλά δεν ήταν μέχρι την Ορδοβίκια περίοδο, περίπου 450 εκατομμύρια χρόνια πριν, που τα χερσαία φυτά εμφανίστηκαν. Ωστόσο, νέα στοιχεία από τη μελέτη των αναλογιών των ισοτόπων του άνθρακα σε βράχους του Προκάμβριου έχει δείξει ότι τα σύνθετα φωτοσυνθετικά φυτά αναπτύχθηκαν πάνω στη γη πριν από 1 δις χρόνια. Αυτά ξεκίνησαν να διαφοροποιούνται προς το τέλος της Σιλούριας περιόδου, περίπου 420 εκατομμύρια χρόνια πριν, και τα αποτελέσματα της διαφοροποίησής τους εμφανίζονται με αξιοσημείωτη λεπτομέρεια σε σύμπλεγμα απολιθωμάτων του πρώιμου Δεβονίου από τον πυριτόλιθο του Rhynie ("Rhynie chert", Rhynie, Σκωτία). Σε αυτόν τον πυριτόλιθο διατηρούνται τα πρώτα φυτά με κυτταρική λεπτομέρεια, απολιθωμένα σε ηφαιστειακές πηγές. Έως τα μέσα της Δεβόνιας Περιόδου τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που αναγνωρίζονται στα φυτά σήμερα είναι παρόντα, συμπεριλαμβανομένων των ριζών, των φύλλων και του δευτερεύοντος ξύλου, και μέχρι το ύστερο Δεβόνιο είχαν αναπτυχθεί οι σπόροι. Τα φυτά του ύστερου Δεβονίου είχαν έτσι φτάσει έτσι σε ένα βαθμό πολυπλοκότητας που τους επέτρεψε και να σχηματίσουν δάση ψηλών δέντρων. Η εξελικτική καινοτομία συνεχίστηκε και μετά τη Δεβόνια περίοδο. Οι περισσότερες ομάδες φυτών ήταν σχετικά αλώβητες από την Πέρμια-Τριασική εξαφάνιση, αν και οι δομές των κοινοτήτων αλλάξαν. Αυτό ίσως να προετοίμασε το σκηνικό για την ανάπτυξη των ανθοφόρων φυτών στο Τριαδικό (~ 200 εκατομμύρια χρόνια πριν), η οποία ανάπτυξη ήταν εκρηκτική στην Κρητιδική περίοδο και το Τριτογενές. Η τελευταία μεγάλη ομάδα φυτών που αναπτύχθηκε ήταν τα χόρτα, τα οποία έγιναν σημαντικά στα μέσα του Τριτογενούς, πριν από περίπου 40 εκατομμύρια χρόνια. Τα χόρτα, καθώς και πολλές άλλες ομάδες, ανέπτυξαν νέους μηχανισμούς μεταβολισμού για να επιβιώσουν των χαμηλών συγκεντρώσεων CO2 και των θερμών και ξηρών συνθηκών στους τροπικούς τα τελευταία 10 εκατομμύρια χρόνια.
Διάκριση με βάση τη διατροφή
Σχετικά με την ικανότητα της διατροφής τους, τα φυτά διακρίνονται σε αυτότροφα και ετερότροφα. Αυτότροφα είναι τα φυτά εκείνα που χάρη στην παρουσία της χλωροφύλλης που απορροφά την ακτινοβολούμενη ενέργεια του ηλιακού φωτός είναι ικανά να αυξήσουν το σώμα τους, μετατρέποντας τις ανόργανες ουσίες του εδάφους και του αέρα σε οργανικές συνθέσεις. Τα ετερότροφα φυτά είναι εκείνα που είναι ανίκανα για μια αυτόνομη ζωή και ζουν σε βάρος άλλων οργανισμών (παράσιτα) ή αναπτύσσονται πάνω σε οργανικές ουσίες που βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης (σαπρόφυτα).
Διάκριση με βάση τη μορφή
Τα φυτά ανάλογα με τη μορφή τους διακρίνονται σε: ξυλώδη (π.χ. δέντρα), στα οποία ο βλαστός και τα κλαδιά είναι ξυλοποιημένα, σε θαμνώδη, που δεν έχουν πραγματικό κορμό, αλλά ξυλοποιημένα κλαδιά που φυτρώνουν από το έδαφος, σε φρυγανώδη, σε αναρριχώμενα και σε ποώδη.
Επίσης τα φυτά διακρίνονται σε καλλιεργούμενα, σε άγρια, σε φυτά των τοίχων, σε φυτά φαρμακευτικά, που χρησιμεύουν στην Ιατρική ως φάρμακα, σε δηλητηριώδη κ.ά. Επίσης σε ξηρόφυτα που ζουν σε ξερά περιβάλλοντα, σε υδρόφυτα που προτιμούν ποσότητα νερού, σε θερμόφιλα, σε ψυχρόφιλα κλπ.
Μορφολογία των φυτών
Γενικά η μορφολογία των φυτών ασχολείται τόσο με τη μορφή, τη κατασκευή και τα μέρη των φυτών, όσο και με τις σχέσεις αυτών μεταξύ τους και με το σύνολο στο χώρο τους. Σημαντικό αντικείμενο επίσης είναι η αναζήτηση ομοιοτήτων μεταξύ των διαφόρων ομάδων. Συνεπώς πρόκειται για μία συγκριτική που διενεργείται υπό το φως της εξελικτικής μεταβολής της ανάπτυξης των φυτών. Έτσι οι μορφολογικές σπουδές ακολουθούν τρεις μεθόδους: α) τη σύγκριση των πλήρων μορφών των φυτών που υφίστανται σήμερα, β) τη σύγκριση αυτών με εκείνα που έχουν εκλείψει, (απολιθωμένα λείψανα), και γ) την παρατήρηση επί της ανάπτυξης καθενός ατόμου χωριστά (οντογένεση).
Η Μορφολογία των φυτών διακρίνεται στην " εξωτερική μορφολογία ", που πραγματεύεται την εξωτερική μορφή των φυτών, και στην " εσωτερική μορφολογία " που εξετάζει την εσωτερική δομή των φυτών. Αυτή επιμέρους διακρίνεται στη "φυτική κυτταρολογία" που εξετάζει τη μορφή, τη σύσταση, κλπ. του κυττάρου και στην ανατομία ή "ιστολογία του φυτού" που εξετάζει τις διάφορες μορφές των φυτικών μερών, που προέρχονται από τη συναρμογή των φυτικών κυττάρων.
Εξωτερική μορφολογία
Στα απλούστερα φυτά το σώμα τους συνίσταται από ένα και μόνο κύτταρο, μέσα στο οποίο και πραγματοποιούνται όλες οι λειτουργίες της ζωής. Σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία τα απλά αυτά φυτικά κύτταρα συνενώθηκαν σε αποικίες ως αθροίσματα, αρχικά με χαλαρό δεσμό και αργότερα με σταθερότερο, απ΄ όπου και προέκυψαν τα πολυκύτταρα φυτά. Παράλληλα δε με τον "καταμερισμό της εργασίας" που αρχικά εκδηλώθηκε μεταξύ των διαφόρων μερών του πολυκύτταρου σώματος, βαθμιαία άρχισε και η διαφοροποίηση των μερών αυτών η οποία και οδήγησε τελικά στο πολύπλοκο φυτικό σώμα των ανωτέρων φυτών. Έτσι, ενώ στα κατώτερα φυτά ένα τμήμα μπορεί να εκτελέσει όλες της λειτουργίες, στα ανώτερα φυτά οι διάφορες λειτουργίες γίνονται μέσα σε ίδια όργανα, όπου τα κύτταρα αθροίζονται σε καθορισμένους και ειδικευμένους ιστούς.
Στα κατώτερα φυτά, (θαλλόφυτα), η πολυπλοκότητα της μορφής και της κατασκευής τους εμφανίζει ποικίλες διαβαθμίσεις. Ομάδες των αλγών όπως φαιοφύκη και ερυθροφύκη μοιάζουν συχνά με ανώτερα φυτά ως προς το σχηματισμό και τη διάταξη των μερών του σώματός τους. Στα δε βρυόφυτα η σταδιακή διαφοροποίηση του θαλλού παρουσιάζει ακόμη στενότερη και παράλληλη ανάπτυξη ως προς τα ανώτερα φυτά. Κάποια μάλιστα εξ αυτών έχουν βλαστόμορφα και φυλλόμορφα σωματικά τμήματα που μοιάζουν με όργανα ανωτέρων φυτών. Πάντως ρίζες βλαστοί και φύλλα δεν εμφανίζονται ούτε στα θαλλόφυτα. Αυτά αποτελούν μέρη των ανωτέρων και ανωτάτων φυτών που προέκυψαν σύμφωνα με νεότερες αντιλήψεις βαθμιαία μετά την εξάπλωση στην ξηρά των φυτών που προηγουμένως ζούσαν στη θάλασσα.
Η φύση των διαφόρων μερών του φυτικού σώματος στα τελειότερα φυτά υπήρξε για μακρό χρόνο βασικό μορφολογικό πρόβλημα. Συγκριτικές μελέτες επ' αυτών απέδειξαν πως τμήματα, αν και φαίνονται διαφορετικά, εντούτοις μπορούν να έχουν όμοια σχέση προς το όλο σώμα του φυτού, δηλαδή να είναι "ομόλογα". Το άνθος για παράδειγμα σε κάποιες περιπτώσεις είναι ομόλογο προς το βλαστό, και τα μέρη του άνθους ομόλογα με τα φύλλα. Αντίθετα, τμήματα διάφορα ως προ τη σχέση τους προς το όλο, μπορεί να είναι όμοια ως προς τη λειτουργία, οπότε αυτά καλούνται "ανάλογα". Έτσι τα πεπλατυσμένα πράσινα στελέχη πολλών φυτών ξηράς αγόνων περιοχών είναι ανάλογα προς τα φύλλα. Έτσι με την ανάπτυξη των γνώσεων επί της αμοιβαίας σχέσης των διαφόρων μερών του φυτού οι βασικές οργανικές μονάδες του περιορίστηκαν σε τρεις: τη ρίζα, το βλαστό και τα φύλλα. Κατά τελευταίες επίσης παρατηρήσεις σε απολιθωμένα λείψανα παλαιότερων φυτών ξηράς απέδειξαν πως και οι τρεις αυτές κατηγορίες των φυτικών τμημάτων δεν είναι απόλυτες. Διαπιστώθηκε ότι τελικά αυτές προέκυψαν ως αποτέλεσμα της εξελικτικής ανάπτυξης που δεν μπορούν σαφώς να χωριστούν μορφολογικά.
Υποστηρίζεται πως η γενική μορφολογική εικόνα του φυτού πρέπει να είναι ο άξονας ανάπτυξής του. Έτσι υπό αυτή την έννοια δεν υφίστανται θεμελιώδη τμήματα. Ρίζες και φύλλα θεωρούνται δευτερεύουσες εμφανίσεις οι οποίες διαφοροποιήθηκαν σε διαφορετικά όργανα επί ενός πρωτογενούς άξονα του βλαστού, όπου το φύλλο για παράδειγμα προέκυψε είτε ως πλάγια επέκταση του άξονα, είτε ως κλαδικό σύστημα που έγινε επίπεδο και πλατύ για την ανάπτυξη ιστού.
Η ρίζα είναι το υπόγειο τμήμα του φυτού και απορροφά νερό και ανόργανα στοιχεία του εδάφους. Τα ριζικά κύτταρα δεν εκτείθενται στο φως και ως εκ τούτου δεν φωτοσυνθέτουν. Τις ενεργειακές ανάγκες τους καλύπτουν από ουσίες που προμηθεύονται από τα φύλλα και το βλαστό. Ο βλαστός είναι το επίμηκες –συνήθως κυλινδρικό- όργανο του φυτού που συνδέει όλα τα υπόλοιπα φυτικά μέρη. Πολλές φορές κύτταρά του φωτοσυνθέτουν ή/και αποταμιεύουν ουσίες.
Τα φύλλα είναι τα «φωτοσυνθετικά εργοστάσια», μπορούμε να πούμε, κάθε φυτού. Τις περισσότερες φορές έχουν μεγάλη επιφάνεια, με στόχο να συλλέγουν μεγάλες ποσότητες φωτός και να δουλεύει πιο εντατικά η φωτοσύνθεση.
Τα άνθη χρησιμοποιούνται από τα φυτά για φυλετική αναπαραγωγή. Το τυπικό άνθος αποτελείται από σέπαλα ή κάλυκα, πέταλα ή στεφάνη και στήμονες ή/και ύπερο. Πολλές φορές τα φυτά στα άνθη τους χρησιμοποιούν ελκυστικά χρώματα κι αρώματα για την προσέλκυση εντόμων που βοηθούν στη διάδοση γενετικού υλικού και την επικονίαση. Τα άνθη που χρησιμοποιούνται συνήθως εξελίσσονται σε καρπούς, οι οποίοι περιέχουν έναν ή περισσότερους σπόρους (σπέρματα).
Τμήματα του φυτού
Το φυτό αποτελείται από τρία βασικά λειτουργικά μέρη: Αν γίνει τομή με ένα ξυραφάκι στη ρίζα, στο στέλεχος ή στα φύλλα του φυτού και παρατηρηθούν με μικροσκόπιο, φαίνεται πως η τομή αυτή και, συνεπώς, κάθε μέρος του φυτού αποτελείται από μικρές κυψελίδες που ονομάζονται κύτταρα.
Το φυτικό κύτταρο αποτελεί ένα είδος ελαστικού καψυλίου, που έχει σχήμα κυβικό, κυλινδρικό ή ατρακτοειδές. Το περίβλημα του κυττάρου αποτελείται από κυτταρίνη. Η κυτταρίνη είναι πολύ λεπτή και με το μικροσκόπιο μέσα από αυτή είναι ορατό το ημίρρευστο άχρωμο περιεχόμενο του κυττάρου. Αυτό αποτελεί το σπουδαιότερο μέρος του κυττάρου, ονομάζεται πρωτόπλασμα και είναι η πιο απλή ζωντανή ουσία. Στο πρωτόπλασμα γίνεται η αναπνοή του φυτού και η μεταβολή των θρεπτικών ουσιών. Τα κύτταρα σε μερικά φυτά είναι τόσο μεγάλα (π.χ. πορτοκάλια, καρπούζια), που διακρίνονται και χωρίς μικροσκόπιο.
Κύτταρα
Τα φυτά όπως όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί αποτελούνται από κύτταρα. Ειδικά τα φυτικά κύτταρα παρουσιάζουν διαφοροποιήσεις σε σχέση με άλλα (ζωικά, βακτηριακά) με τις κυριότερες να είναι το κυτταρικό τοίχωμα, η συχνή χρήση των χυμοτοπίων, η φωτοσύνθεση στους χλωροπλάστες και η σύνδεση των κυττάρων με πλασμοδέσμες (από βοθρίο σε βοθρίο). Αυτές οι διαφορές των φυτικών κυττάρων προέκυψαν μετά από εκατομμύρια χρόνια δράσης της εξέλιξης και εξυπηρετούν τη βέλτιστη λειτουργία του φυτού με συνδυασμό των διάφορων φυτικών ιστών. Οι φυτικοί ιστοί μεταξύ τους είναι πολύ διαφορετικοί, χωρίς αυτό να σημαίνει πως και τα κύτταρά τους διαφέρουν τόσο.
Ιστοί
Τα πιο συνηθισμένα είδη ιστών στα φυτά είναι:
Ο παρεγχυματικός ιστός, που είναι το μεγαλύτερο τμήμα του φυτικού σώματος και οι λειτουργίες που επιτελεί είναι η φωτοσύνθεση, η αποταμίευση ουσιών (άμυλο, έλαια, φαινόλες, αέρια) και η γρήγορη μεταφορά ουσιών (που οφείλεται στη διαμόρφωση του πλασμαλήμματος και του κυτταρικού τοιχώματος). Αυτονόητο είναι πως κάθε παρεγχυματικό κύτταρο μπορεί να εκτελεί όλες ή κάποιες από τις παραπάνω λειτουργίες ανάλογα με τις ανάγκες.
Ο στηρικτικός ιστός έχει σαν ρόλο να προσδίδει συγκεκριμένο σχήμα και κατάλληλη ελαστικότητα στα διάφορα φυτικά μέρη. Χωρίζεται σε κολλέγχυμα και σκληρέγχυμα, με κύρια διαφορά μεταξύ αυτών των δύο την ύπαρξη ή απουσία λιγνίνης στα κυτταρικά τοιχώματα.
Ο επιδερμικός ιστός που «περιβάλλει το πρωτογενές φυτικό σώμα» είναι ρυθμιστής των ουσιών που εισέρχονται ή αποβάλλονται απ’ το φυτό και «προστατεύει το υπέργειο τμήμα από τις υπεριώδεις ακτίνες, τον άνεμο, τα ζώα και τη σκόνη».
Ο εκκριτικός ιστός συναντάται συχνά στις εξωτερικές επιφάνειες και το πλήθος των εκκριτικών κυττάρων συνήθως εργάζεται για την παραγωγή και έκκριση ουσιών όπως ρητίνες, βλέννες, σάκχαρα, άλατα, αρωματικές ουσίες κ.τ.λ.
Ο αγωγός ιστός φροντίζει για τη μαζική μεταφορά ουσιών. Το φλοίωμα μεταφέρει προϊόντα της φωτοσύνθεσης στους ιστούς του βλαστού, της ρίζας και στα μεριστώματα, ενώ το ξύλωμα μεταφέρει νερό και ανόργανα στοιχεία από τη ρίζα στα υπόλοιπα φυτικά μέρη.
Το φυτό απορροφά νερό μέσω των ριζών από τον άμεσο περίγυρό τους, γνωστό ως ριζόσφαιρα. Η απορρόφηση μπορεί να γίνει με τη μέθοδο της μαζικής ροής. Το νερό από τη στιγμή που έρχεται σε επαφή τα ριζικά τριχίδια προχωράει προς το εσωτερικό της ρίζας. Το νερό αντλείται αναρροφητικά προς τα φύλλα και η αιτία της αρνητικής πίεσης στην κορυφή των αγγείων είναι η διαπνοή, η οποία είναι υπεύθυνη και για τη μαζική ροή. Σε περίπτωση που σχηματιστούν φυσαλίδες μέσα στα αγγεία, τότε τα βοθρία και οι διάτρητες πλάκες εμποδίζουν την επέκταση του αερίου.
Τα διάφορα μεριστώματα, που είναι συστήματα ταχέως πολλαπλασιαζόμενων κυττάρων και από αυτά θα προκύψουν νέα όργανα του φυτού. Η συνεργασία όλων αυτών των ιστών στα φυτά δίνει τη δυνατότητα να σχηματιστούν φυτικά όργανα και τελικά να λειτουργούν φυτικοί οργανισμοί. Στα φυτά ξεχωρίζουν η ρίζα, ο βλαστός, τα φύλλα, τα άνθη, οι καρποί και οι σπόροι (σπέρματα).
Ανάπτυξη
Το φυτό αρχίζει να αναπτύσσεται από ένα μικρό σπόρο και μπορεί να γίνει ένα μεγάλο δέντρο. Η ανάπτυξη και οι διαστάσεις που θα πάρει το φυτό εξαρτώνται κατά πρώτο λόγο από την αύξηση του αριθμού των κυττάρων. Το φυτό τρέφεται και οι σχηματιζόμενες, στην περίπτωση αυτή, οργανικές ουσίες μετατρέπονται σε ουσίες του ίδιου του πρωτοπλάσματος. Το κύτταρο αρχίζει να διαιρείται και από το ένα δημιουργούνται δύο.
Η σημασία της ρίζας για το φυτό είναι μεγάλη. Αυτή στερεώνει το φυτό στο έδαφος, προσλαμβάνει από το έδαφος νερό και ορυκτές ουσίες και εφοδιάζει μ' αυτές όλα τα άλλα όργανα του φυτού. Το ριζικό σύστημα στα περισσότερα φυτά μπαίνει σε μεγάλο βάθος μέσα στο έδαφος. Όταν τραβήξουμε το φυτά από τη γη, ολόκληρο σχεδόν το ριζικό σύστημα παραμένει στο έδαφος. Τα ριζικά τριχίδια έχουν για τη ζωή του φυτού τεράστια σημασία. Αυτά προσλαμβάνουν από το έδαφος το νερό και τις θρεπτικές ουσίες. Είναι πολύ τρυφερά, ευπαθή και βραχύβια.
Χρήση
Τα φυτά διακρίνονται σε καλλιεργούμενα, σε άγρια, σε φυτά των τοίχων, σε φυτά φαρμακευτικά, που χρησιμεύουν στην Ιατρική ως φάρμακα, σε δηλητηριώδη κ.ά. Επίσης σε ξηρόφυτα που ζουν σε ξερά περιβάλλοντα, σε υδρόφυτα που προτιμούν ποσότητα νερού, σε θερμόφιλα, σε ψυχρόφιλα κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταξινομία φυτών Φυτο
Γραμμή 2 (Μετρό Θεσσαλονίκης)
Η Γραμμή 2 του Μετρό Θεσσαλονίκης (γνωστή και ως μπλε γραμμή), είναι μια υπό κατασκευή υπόγεια γραμμή μετρό στη Θεσσαλονίκη, η οποία συνδέει τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης με τη Μίκρα. Το τμήμα της γραμμής από τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό μέχρι τον σταθμό 25ης Μαρτίου είναι προγραμματισμένο να τεθεί σε λειτουργία στης αρχές του 2024 και η υπόλοιπη γραμμή το καλοκαίρι του του ίδιου έτους.
Από τους 16 σταθμούς της γραμμής οι 11 ανήκουν και στην Γραμμή 1, καθώς έχουν κοινές σήραγγες.
Το κόστος κατασκευής του τμήματος 25ης Μαρτίου – Μίκρα ανέρχεται στα 518 εκατομμύρια ευρώ.
Σταθμοί
300px|thumb|Τοπογραφικός χάρτης της γραμμής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετρό Θεσσαλονίκης
Πίννα
Η πίννα (Pinna), είναι γένος δίθυρων μαλακίων της οικογένειας των Πιννιδών και της τάξης των Ανισομυαρίων. Ζει στις εύκρατες και στις θερμές θάλασσες. Μοιάζει με τεράστιο μύδι. Το όστρακό της αποτελείται από λεπτά και πλατιά ελάσματα, τα οποία είναι ενωμένα στην κορυφή τους, ώστε να ανοίγουν και να κλείνουν. Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό pinna που σημαίνει φτερούγα από το σχήμα που έχουν τα όστρακά τους. Το ζώο, το οποίο τρώγεται χωρίς να είναι ιδιαίτερα εύγευστο, χρησιμοποιείται κυρίως ως δόλωμα στο ψάρεμα. Στο όστρακο της πίννας σπάνια σχηματίζονται μαργαριτάρια, τα οποία όμως δεν έχουν ιδιαίτερη οικονομική αξία.
Περιγραφή
Το μήκος του ζώου φτάνει τα 80 εκατοστά.(σε μία περίπτωση, στον Σκαραμαγκά Αττικής, ανασύρθηκε το 1961 πίννα με μήκος 103 εκ.) Τα όστρακα της πίννας είναι λεπτά στο πλατύ μέρος τους, σε σχήμα τριγώνου και μυτερά στο ένα άκρο, ενώ από το άλλο είναι στρογγυλεμένα. Στο εξωτερικό μέρος έχουν χρώμα κίτρινο και από μέσα παρουσιάζουν ελαφρύ ιριδισμό.