cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λίντα Μπακ
Βραβεία και τιμές
Η Μπακ απονεμήθηκε το Βραβείο Takasago για Έρευνα στην Όσφρηση (1992), το Βραβείο Unilever Science Award (1996), το Βραβείο RH Wright στην Οσφρητική Έρευνα (1996), το Βραβείο Lewis S. Rosenstiel για Διακεκριμένη Εργασία στη Βασική Ιατρική Έρευνα (1996), το Βραβείο Νευροεπιστήμης Perl-UNC (2002) και το Διεθνές Βραβείο Gairdner Foundation (2003). Εισήχθη στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών το 2003 και στην Εθνική Ακαδημία Ιατρικής το 2006. Είναι μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης και της Αμερικανικής Ακαδημίας των Τεχνών και Επιστημών από το 2008. Είναι επίσης μέλος της Επιτροπής Επιλογής για την Επιστήμη Ζωής και Ιατρικής που επιλέγει τους νικητές του Βραβείου Σάο. Το 2015, της απονεμήθηκε επίτιμο διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και εξελέγη Αλλοδαπός Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανίδες επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανίδες νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια Κατηγορία:Σελίδες που περιέχουν συνδέσμους για περιεχόμενο μόνο με συνδρομή
Λίμνη Μπαμπάτη
Η Λίμνη Μπαμπάτη ή άλλως Λίμνη Μπαμπάτι (Αγγλικά Lake Babati και Σουαχίλι Ziwa Babati), η οποία βρίσκεται στην Τανζανία, είναι ευρέως γνωστή για την πληθώρα των ιπποπόταμων.
Πρόσφατες ανομβρίες όμως, οδήγησαν σε μείωση των ιπποπόταμων με αποτέλεσμα να έχει μειωθεί και ο αριθμός των παρατηρήσεών των, προκαλώντας ανησυχία στους τοπικούς ξενοδόχους.
Η λίμνη βρίσκεται πλησίον της πόλεως Μπαμπάτι (Babati), στην Αστική Περιοχή Μπαμπάτη (Babati Urban District) στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region).
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Φιλελεύθερα κινήματα στο Ισλάμ
Οι στοχαστές του προοδευτικού Ισλάμ (الإسلام التقدمي), ξεκινώντας από τον 19ο αιώνα, έχουν διανύσει πολύ δρόμο στην πορεία του φιλελευθερισμού, προτείνοντας ένα Ισλάμ βασισμένο στην ερμηνεία (الإسلام الاجتهادي). Μερικοί συγγραφείς, ωστόσο, προτιμούν να θεωρούν τον ισλαμικό προοδευτισμό και φιλελευθερισμό ως προωθούμενους από δύο διαφορετικά κινήματα.
Όποια και αν είναι η πραγματικότητα, και οι δύο έχουν ως κοινό μία θεώρηση της θρησκείας που θεμελιώνεται κυρίως στην ιζντιχάντ (ijtihad), δηλαδή σε μια αυθεντική ερμηνεία των ιερών Γραφών. Οι φιλελεύθεροι μουσουλμάνοι, στην πραγματικότητα, δεν συμφωνούν απαραίτητα με τις παραδοσιακές ερμηνείες του Κορανίου και των χαντίθ (hadith) και ισχυρίζονται ότι θέλουν να αποκαταστήσουν τις αρχές που καθοδηγούσαν τις πρώτες μουσουλμανικές κοινότητες και την ηθική και πλουραλιστική σημασία του ιερού κορανικού κειμένου.
Αυτό το μεταρρυθμιστικό κίνημα χρησιμοποιεί τον μονοθεϊσμό (tawhid) "ως μία οργανωτική αρχή για την ανθρώπινη κοινωνία και τη βάση της θρησκευτικής γνώσης, της ιστορίας, της μεταφυσικής, της αισθητικής και της ηθικής, καθώς και της κοινωνικής, οικονομικής και παγκόσμιας τάξης."
Μία από τις τελευταίες οργανώσεις είναι η "Μουσουλμάνοι για Προοδευτικές Αξίες" (Muslims for Progressive Values), μια ένωση που ιδρύθηκε από τον Ανί Ζονεβέλντ (Ani Zonneveld), ιδιαίτερα γνωστή για τον δεκάλογο των αρχών της. Άλλες σημαντικές οργανώσεις είναι το "Διεθνές Συνέδριο Ισλαμικού Φεμινισμού" (International Congress on Islamic Feminism) και οι "Προοδευτικοί Μουσουλμάνοι-ες της Γαλλίας" ("Musulman-es Progressistes de France" ).
Μεταρρυθμιστές, όχι σχισματικοί
Τα κινήματα αυτά στοχεύουν στη μεταρρύθμιση του Ισλάμ από μέσα και, ως εκ τούτου, δεν θεωρούνται ως σχισματικά, επειδή πιστεύουν επίσης στα θεμελιώδη δόγματα του Ισλάμ, (Έξι άρθρα της πίστης και οι Πέντε στύλοι του Ισλάμ).Ισχυρίζονται, επίσης, ότι η προσέγγιση του Ισλάμ από μέρους τους είναι πλήρως συμβατή με τις διδασκαλίες του, διαφοροποιούμενη από τις πιο συντηρητικές θεωρήσεις μόνο ως προς το πώς θα προσαρμόσουν τις ισλαμικές αξίες στη σύγχρονη ζωή.
Ειδικότερα, υποστηρίζουν μια ατομική και ηθική ερμηνεία των γραφών, παρά μια κυριολεκτική ερμηνεία. Από αυτή την άποψη, τοποθετούνται κατά κάποιο τρόπο σε συμφωνία με τον σουφικό ισλαμικό μυστικισμό.
Βασικές κατευθυντήριες γραμμές
Οι πιο αποδεκτές κατευθυντήριες γραμμές μεταξύ των φιλελεύθερων ισλαμικών φιλελεύθερων κινημάτων:
Κορανιστές
Οι μουσουλμάνοι που αποδέχονται μόνο το Κοράνι έχουν επικριτικές γνώμες για τα χαντίθ (γι' αυτό ονομάζονται επίσης αντι-χαντίθ [anti-ḥadīth]) τα οποία δεν δέχονται ως πηγή αυθεντική και/ή αξιόπιστη για την πίστη τους. Προτείνουν γενικά την πρωτοκαθεδρία του Κορανίου και σε μερικές περιπτώσεις αρνούνται στο σύνολο τα χαντίθ. Μειώνοντας τη σπουδαιότητα των χαντίθ ανοίγει η δυνατότητα να ξαναδιαβάσει κανείς τους κορανικούς στίχους με πιο φιλελεύθερο πνεύμα. Γι' αυτό τον λόγο επικρίνονται από τους περισσότερους που αντιθέτως πιστεύουν ότι ακριβώς τα χαντίθ διαφυλάσσουν την πιο αγνή ουσία του κορανικού κειμένου.
Ζητήματα και Διαμάχες
Κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ου αιώνα, καθώς αναπτύσσονται στην κοινωνία ολοένα και πιο μοντέρνα ιδεολογικά ρεύματα, οι φιλελεύθεροι μουσουλμάνοι, προσπάθησαν να επανερμηνεύσουν πολλές πτυχές της θρησκείας τους.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για εκείνους που ζούσαν σε μη-μουσουλμανικές χώρες.
Σε γενικές γραμμές, χαρακτηρίζονται ως φιλελεύθεροι, προοδευτικοί ή μεταρρυθμιστές, όροι οι οποίοι, ωστόσο, δεν περιλαμβάνουν την ιεράρχηση των αντίστοιχων δυτικών πολιτικών κατηγοριών, αλλά μόνο την αντίθεση σε διάφορες συντηρητικές πτυχές των ισλαμικών κοινωνιών και στις παραδοσιακές ερμηνείες του Ισλάμ.
Αν και δεν υπάρχει πλήρης σύμπνοια, οι φιλελεύθεροι μουσουλμάνοι γενικά, συμφωνούν ως προς τα ακόλουθα σημεία:
Ο Φεμινισμός
thumb|right|150px|Το σύμβολο του ισλαμικού φεμινισμού
Κριτική του φιλελεύθερου ισλάμ
Τόσο οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι όσο και οι παραδοσιακοί ασκούν συχνά κριτική προς τους φιλελεύθερους επειδή προωθούν, από τη δική τους άποψη, μια μορφή ήπια και όχι αυθεντική του Ισλάμ, ως εκ τούτου, αφομοιωμένη από τον δυτικό πολιτισμό.
Οι επικριτές των φιλελευθέρων λένε, εξάλλου, ότι είναι επίσης δυνατόν να δεχθούν τις διεκδικήσεις των γυναικών και τις επιστημονικές θεωρίες όπως τον εξελικτισμό στο πλαίσιο μιας παραδοσιακής θεώρησης του Ισλάμ. Επίσης, υπάρχει μεγάλη διαφωνία σχετικά με άλλα θέματα, όπως η ομοφυλοφιλία, που οι φιλελεύθεροι είναι πρόθυμοι να ανεχθούν, αλλά οι συντηρητικοί απαγορεύουν. Ωστόσο, τα θέματα αυτά εξακολουθούν να είναι πολύ αμφιλεγόμενα, ακόμη και ανάμεσα σε φιλελεύθερους (βλ. Ομοφυλοφιλία και Ισλάμ).
Επικριτικοί προς τους φιλελεύθερους μουσουλμάνους είναι επίσης άνθρωποι οι οποίοι είναι μη-μουσουλμάνοι και αντι-ισλαμιστές (βλέπε "Διεθνής Ελευθερία Πίστης). Αυτοί οι άνθρωποι καταδικάζουν ανοιχτά την ισλαμική θρησκεία και θεωρούν το Φιλελεύθερο Ισλάμ, μια άχρηστη μειοψηφία, ως εκ τούτου, ελάχιστα αξιόπιστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλελευθερισμός
Αγνή του Κουρτεναί
Η Αγνή, γαλλ. Agnes de Courtenay (π. 1136 - π. 1184) από τον Οίκο του Κουρτεναί ήταν κόρη του κόμη της Έδεσσας και με τους γάμους έγινε πρώτα κυρία του Μαράς, έπειτα βασίλισσα της Ιερουσαλήμ, μετά κυρία της Ράμλα και τέλος κυρία της Σιδώνος.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ζοσλέν Β΄ κόμη της Έδεσσας και της Βεατρίκης του Σαόν, κόρης ευγενούς.
Η Αγνή ήταν μία αξιόλογη κληρονόμος. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ρεϋνάλντ του Μαράς, που όμως σκοτώθηκε το 1149 στη μάχη του Ινάμπ. Εκείνη ήταν μόνο 15 ετών και δεν είχαν παιδιά. Το επόμενο έτος οι Τούρκοι κατέλαβαν το Μαράς και ο πατέρας της, προσπαθώντας να ανακτήσει την Έδεσσα, αιχμαλωτίστηκε, τυφλώθηκε και φυλακίστηκε στο Χαλέπιο. Όταν η Βεατρίκη άκουσε για την αιχμαλωσία του, μη μπορώντας μόνη να ασφαλίσει το Τυρμπεσέλ, πώλησε το υπόλοιπο της κομητείας της Έδεσσας στη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία και αποσύρθηκε με τα παιδιά της στο κάστρο Σαόν (νυν Σαΰν Καλάτ Σαλάχ αλ-Ντίν), που είχε κληρονομήσει από τον πρώτο σύζυγό της, στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Οι Ρωμαίοι έχασαν το Τυρμπεσέλ αργότερα το έτος αυτό. Δεν υπάρχει καταγραφή της Βεατρίκης, της Αγνής και του αδελφού της Ζοσλέν Γ΄ στην Ιερουσαλήμ πριν το 1157.
Με τον γάμο αυτόν η Αγνή έκανε τη Σιβύλλα (1160) και τον Βαλδουίνο Δ΄ (1161), που ζούσαν στη βασιλική Αυλή. Εκεί κυβερνούσε η Μελισσάνθη, όταν ο γιος της Βαλδουίνος Γ΄ έλειπε σε εκστρατεία.
Ακύρωση του γάμου της
Τα ηγετικά μέλη της Συνέλευσης των Βαρόνων (Haute Court) αρνήθηκαν να εγκρίνουν τον Αμαλρίκ Α΄ ως βασιλιά, εκτός αν ακύρωνε τον γάμο του με την Αγνή. Αυτός συμφώνησε, με τον όρο τα παιδιά τους να είναι νόμιμα και διάδοχοι του θρόνου· ακόμη η Αγνή θα διατηρούσε τον τίτλο της ως "κόμισσα της Γιάφας & Ασκαλώνος" μαζί με ένα μέρος των εσόδων από τα δύο αυτά φέουδα. Ο γάμος ακυρώθηκε για τον λόγο ότι ήταν 2α εξαδέλφια, ως τρισεγγονοί του Γκυ Α΄ κυρίου του Μονλερύ.
Η βασιλεία του Αμαλρίκ Α΄
Αν και η θέση της είχε εξασφαλιστεί, η Αγνή δεν είχε θέση στις ζωές των παιδιών της. Ο Βαλδουίνος Δ΄ ανατράφηκε από τον Γουλιέλμο της Τύρου στην Αυλή και η Σιβύλλα ανατράφηκε από τη μεγάλη θεία της Ιοβέτα της Βηθανίας στη μονή του Αγ. Λαζάρου. Το 1167 ο Αμαλρίκ έκανε μία επωφελή συμμαχία με τη Ρωμανία (Βυζάντιο), νυμφευόμενος τη Μαρία Κομνηνή, μικρανιψιά του Μανουήλ Α΄. Η Αγνή δεν είχε επιρροή στην Αυλή την περίοδο αυτή. Έτσι σύντομα μετά την ακύρωση, το 1163 παντρεύτηκε τον Ούγο των Ιμπελέν, τον προηγούμενο μνηστήρα της ή σύζυγο. Όμως αυτός απεβίωσε σε προσκύνημα στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα περί το 1169.
Η βασιλεία του Βαλδουίνου Δ΄
Το 1174 απεβίωσε ο Αμαλρίκ Α΄, αφήνοντας τον Βαλδουίνο Δ΄, έναν λεπρό ανήλικο, ως διάδοχό του. Πρώτος αντιβασιλιάς έγινε ο Μιλ ντε Πλανσύ και σύντομα τον διαδέχθηκε ο Ραϋμόνδος Γ΄ κόμης της Τρίπολης, εξάδελφος του Αμαλρίκ Α΄. Είχε την υποστήριξη του Ρετζινάλντ κόμη της Σιδώνας, 4ου συζύγου της Αγνής, και των Ιμπελέν, πρώην κουνιάδων της, από τον 3ο της γάμο. Η Αγνή επανεγκαταστάθηκε στην Αυλή και έφτιαξε τη σχέση με τον γιο της, από τον οποίο είχε χωριστεί από νήπιο. Στα επόμενα έτη τον συνόδευε στις συνεδριάσεις της Συνέλευσης των Βαρόνων (Haute Cour) και τον ακολουθούσε ακόμη και στις στρατιωτικές εκστρατείες, στις οποίες επέμενε να λαμβάνει μέρος, ακόμη και όταν η όρασή της είχε απωλεσθεί και δεν μπορούσε να περπατήσει ή να ιππεύσει. Η χήρα βασίλισσα Μαρία Κομνηνή, που τώρα δεν είχε ρόλο στην Αυλή, αποσύρθηκε στη Ναμπλούς. Η Μαρία φιλοδοξούσε να διαδεχθεί τον Βαλδουίνο Δ΄ η κόρη της από τον Αμαλρίκ Α΄, η Ισαβέλλα και έτσι δεν τα πήγαινε καλά με την Αγνή. Η Σιβύλλα επανήλθε στην Αυλή, όταν έφθασε σε ηλικία γάμου· το 1176 ο αδελφός της Βαλδουίνος Δ΄ την πάντρεψε με τον Γουλιέλμο του Μομφερράτου. Η κομητεία της Γιάφας & Ασκαλώνος, που η Αγνή κρατούσε ως κληρονομία από τον Αμαλρίκ Α΄ όταν αυτός την κατείχε ως διάδοχος του θρόνου, τώρα πέρασε στη Σιβύλλα και τον Γουλιέλμο. Όμως ο Γουλιέλμος απεβίωσε το 1177 αφήνοντας έγκυο τη Σιβύλλα, που γέννησε τον Βαλδουίνο Ε΄.
Το 1176 δημιουργήθηκε μία κρίση. Ο Φίλιππος Α΄ κόμης της Φλάνδρας έφθασε το έτος αυτό, ζητώντας να ονομαστεί αντιβασιλιάς, ως ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του βασιλιά: ήταν (μέσω της μητέρας του) εγγονός του Φουλκ Ε΄ κόμη του Ανζού από την 1η σύζυγό του, ενώ ο Βαλδουίνος Δ΄ ήταν από τη 2η σύζυγο τού Φουλκ Ε΄, τη Μελισσάνθη του Ρετέλ. Ήταν λοιπόν εξάδελφος του βασιλιά, ενώ ο Ραϋμόνδος Γ΄ ήταν κάπως μακρύτερος συγγενής: η μητέρα του Ορντιένα των Ρετέλ ήταν αδελφή της Μελισσάνθης. Επίσης ο Φίλιππος Α΄ ζήτησε οι πριγκίπισσες Σιβύλλα και Ισαβέλλα να μνηστευθούν υποτελείς του. Όμως η πρώτη δεν ενδιαφερόταν για τέτοιον γάμο και η δεύτερη ήταν ανήλικη. Η Συνέλευση των βαρόνων, οδηγούμενη από τον Βαλδουίνο των Ιμπελέν, αρνήθηκε τις απαιτήσεις. Το έτος αυτό ο Βαλδουίνος Δ΄ έγινε 15 ετών (ενηλικιώθηκε) και ο Ραϋμόνδος Γ΄ όφειλε να παραιτηθεί, ενώ το αίτημα του Φιλίππου Α΄ έπρεπε να αποσυρθεί.
Με τον γιο της να ασκεί τα βασιλικά του προνόμια πλήρως, η Αγνή έπαιζε έναν σημαντικό ρόλο στην Αυλή, καθόλου όμως τόσο όσο ισχυρίζονται παλαιοί ιστορικοί, επηρεασμένοι από τον Γουλιέλμο της Τύρου και την "Παλαιά Γαλλική Συνέχεια". Η βασιλομήτωρ συγκέντρωσε 50.000 δηνάρια ως λύτρα για τον αδελφό της Ζοσλέν Γ΄ τιτουλάριο κόμη της Έδεσσας, προφανώς από το θησαυροφυλάκιο και με τη συγκατάθεση του Ραϋμόνδου Γ΄. Ο Ζοσλέν Γ΄ ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία και τοποθετήθηκε σενεσάλης της Ιερουσαλήμ. Ο βασιλιάς κανόνισε τον γάμο του με τη συγκληρονόμο Αγνή του Μιγύ. Για τον Βαλδουίνο Δ΄ η μητέρα του και ο θείος του ήταν μία πηγή υποστήριξης που μπορούσε να εμπιστεύεται, χωρίς να αισθάνεται απειλή αφού δεν διεκδικούσαν τον θρόνο, ενώ ο εξάδελφός του Ραϋμόνδος Γ΄ είχε αξίωση σε αυτόν ως εγγονός του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ.
Η Αγνή είχε διορίσει τον Αμωρί των Λουζινιάν ως κοντόσταυλο της Ιερουσαλήμ το 1179. Αυτός είχε έρθει για πρώτη φορά στην Αυλή το 1174, ως γαμπρός του Βαλδουίνου των Ιμπελέν. Είναι πιθανό αυτή η προαγωγή να ήταν μία προσπάθεια της Αγνής να τον αποσπάσει πολιτικά από την οικογένεια της συζύγου του. Η "Παλαιά Γαλλική Συνέχεια" ωστόσο (σφοδρά μεροληπτική εναντίον των Ιμπελέν) υποθέτει, ότι έγινε επειδή ήταν εραστής της Αγνής. Το 1180 ο Βαλδουίνος Δ΄ έθεσε την Αγνή υπεύθυνη για τον διορισμό του Λατίνου πατριάρχη της Ιερουσαλήμ. Επιλέχθηκε ο Ηράκλειος αρχιεπίσκοπος της Καισαρείας, αντί του καγκελάριου Γουλιέλμου της Τύρου. Φαίνεται πως η δυσαρέσκεια για την τοποθέτηση αυτή είναι η αρχή της εχθρότητας του Γουλιέλμου εναντίον της Αγνής. Μάλιστα η "Παλαιά Γαλλική Συνέχεια" ισχυρίζεται ότι αυτή και ο Ηράκλειος ήταν εραστές. Όμως υπάρχει προηγούμενο για την εμπλοκή της στον διορισμό: η βασίλισσα Μελισσάνθη είχε εξουσιοδοτηθεί ως υπεύθυνη για τους εκκλησιαστικούς διορισμούς από τον γιο της Βαλδουίνο Γ΄.
Ο μουσουλμάνος ταξιδιώτης Ιμπν Ζουμπαίρ, που αποκαλεί τον Βαλδουίνο Δ΄ al-khinzir (ο χοίρος), καλεί την Αγνή al-khinzira (σκρόφα), χαρακτηρισμούς που προφανώς είχαν δοθεί από τους μουσουλμάνους κατοίκους της Ανατολής.
Πολιτικής σκοπιμότητας γάμοι
Έγιναν προσπάθειες για να βρεθεί σύζυγος για τη Σιβύλλα. Το Πάσχα του 1180 ο Ραϋμόνδος Γ΄ και ο Βοημούνδος Γ΄ πρίγκιπας της Αντιόχειας ήλθαν στο βασίλειο και άσκησαν πίεση σε μία, όπως αντιλαμβανόταν, ισχνή μοναρχία. Ένας από τους σκοπούς της ήταν η διάδοχος Σιβύλλα να παντρευτεί έναν της επιλογής τους, ίσως τον Βαλδουίνο των Ιμπελέν, χήρο με ηλικία διπλάσια εκείνης. Μια και οι διαπραγματεύσεις με τον Ούγο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας είχαν περιέλθει σε αδιέξοδο, ο Βαλδουίνος Δ΄ κανόνισε βιαστικά τον γάμο της με τον Γκυ των Λουζινιάν, νεότερο αδελφό του κοντόσταυλου Αμαλρίκ, για να εμποδίσουν τα σχέδια του Ραϋμόνδου Γ΄ και του Βοημούνδου Γ΄. Οι Λουζινιάν ήταν απειθάρχητοι υποτελείς του εξαδέλφου του βασιλιά, Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, ο οποίος είχε συμφέρον να τους κρατά μακριά από το Πουατιέ.
Το έργο του 13ου αι. "Παλαιά Συνέχεια του Γουλιέλμου της Τύρου" που είναι υπέρ των Ιμπελέν, προσπαθεί να θέσει μία ρομαντική λάμψη στη Σιβύλλα, πάλι κατηγορώντας την Αγνή. Το κείμενο ισχυρίζεται ότι η Σιβύλλα και ο Βαλδουίνος των Ιμπελέν ήταν ερωτευμένοι, όμως ο Σαλαντίν στη μάχη του Περάσματος του Ιακώβ το 1179 αιχμαλώτισε τον Βαλδουίνο. Κατά τη φυλάκισή του οι δύο ερωτευμένοι αντάλλασσαν επιστολές και σε μία η Σιβύλλα του πρότεινε γάμο· συμφώνησαν να γίνει με την απελευθέρωσή του. Ο Σαλαντίν είχε ζητήσει ένα μεγάλο ποσό ως λύτρα, τον άφησε όμως με την υπόσχεση να πληρώσει. Επειδή ο Βαλδουίνος είχε δώσει τον λόγο της τιμής του και έπρεπε να βρει το ποσό, αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, όπου έλαβε μία επιχορήγηση από τον Μανουήλ Α΄ (του οποίου η μικρανιψιά Μαρία Κομνηνή είχε ξαναπαντρευτεί, με τον Μπαλιάν του Ιμπελέν, αδελφό του Βαλδουίνου). Όμως κατά την απουσία του η Αγνή έπεισε τη Σιβύλλα, που το κείμενο την εμφανίζει ευμετάβλητη, να παντρευτεί τον Γκυ των Λουζινιάν. Ωστόσο στην πραγματικότητα ο Βαλδούινος των Ιμπελέν ήταν στην Ιερουσαλήμ την εποχή του γάμου της Σιβύλλας και αυτό δείχνει τον λογοτεχνικό ρομαντισμό και τη μεγάλη πολιτική προκατάληψη του κειμένου.
Το 1182 ο Βαλδουίνος Δ΄, τυφλός πια και κλινήρης, έκανε τον Γκυ αντιβασιλιά του. Ο Γκυ δεν έκανε καλή χρήση του αξιώματός του· αγνόησε τις ενοχλήσεις που έκανε ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν στα εμπορικά καραβάνια των Μουσουλμάνων, προκαλώντας διπλωματική κρίση μεταξύ Ιερουσαλήμ και Αιγυπτο-Συρίας. Η υπερβολική επιφυλακτικότητα του Γκυ στο Κεράκ έκανε τον Βαλδουίνο Δ΄ να καθαιρέσει τον Γκυ από αντιβασιλιά και να λύσει την πολιορκία του Σαλαντίν στο Κεράκ, όπου γινόταν ο γάμος της πριγκίπισσας Ισαβέλλας με τον Χάμφρεϋ Δ΄ κύριο του Τορόν.
Απόσυρση και το τέλος
Ωστόσο η υγεία της Αγνής έφθινε. Απεβίωσε στην ιδιοκτησία της στην Άκρα, το β' ήμισυ του 1184 σε ηλικία περίπου 50 ετών. Ο χήρος Ρεϋνάλδος Γ΄ κόμης της Σιδώνας νυμφεύτηκε την Ελβίς του Ιμπελέν, πρώτη κόρη της Μαρίας Κομηνής και του Μπαλιάν κυρίου του Ιμπελέν, το 1190 ή μετά. Ο ίδιος ο Βαλδουίνος Δ΄ απεβίωσε την άνοιξη του 1185, αφήνοντας τον γιο της Σιβύλλας ως βασιλιά και τον Ραϋμόνδο Γ΄ ως αντιβασιλιά. Το θέρος του 1186 απεβίωσε και ο Βαλδουίνος Ε΄, αφήνοντας τελικά τη Σιβύλλα ως βασίλισσα και τον Γκυ ως βασιλικό σύζυγο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ρεϋνάλντ του Μαράς, ο οποίος απεβίωσε το 1149 στη μάχη του Ινάμπ.
Το 1157 παντρεύτηκε για 2η φορά τον Αμαλρίκ Α΄ των Ανζού βασιλιά της Ιερουσαλήμ και είχε τέκνα:
Το 1162 ο γάμος της ακυρώθηκε και το 1163 έκανε 3ο γάμο με τον Ούγο των Ιμπελέν κύριο της Ράμλα. Αυτός απεβίωσε περί το 1169 σε προσκύνημα στο Σαντιάγκο της Κομποστέλα.
Έκανε τέταρτο γάμο το 1170 με τον Ρετζινάλντ κόμη της Σιδώνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Κουρτεναί
Google Play
Το Google Play, παλαιότερα γνωστό ως Android Market, είναι μια ψηφιακή εφαρμογή διανομής για το Android και ένα σε κατάστημα ηλεκτρονικών, το οποίο αναπτύσσεται και συντηρείται από τη Google. Η υπηρεσία επιτρέπει στους χρήστες να περιηγηθούν και να κατεβάσουν βιβλία, ταινίες, παιχνίδια και εφαρμογές που δημοσιεύθηκαν μέσω του Google, ενώ παλαιότερα επέτρεπε και την εγκατάσταση μουσικής.
Οι εφαρμογές του Google Play είναι είτε δωρεάν είτε με κόστος. Μπορείτε να τα κατεβάσετε κάτι απευθείας σε μια συσκευή Android μέσω της κινητής εφαρμογής Google Play Store για κινητές συσκευές ή μέσω μιας συσκευής από τον ιστότοπο του Google Play. Το κατάστημα Google Play είχε πάνω από 82 δισεκατομμύρια λήψεις εφαρμογών το 2016 και έφτασε σε πάνω από 3,5 εκατομμύρια εφαρμογές που δημοσιεύθηκαν το 2017, ενώ μετά από μια εκκαθάριση εφαρμογών έχει επιστρέψει στα 3 εκατομμύρια. Έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλαπλών ζητημάτων σχετικά με την ασφάλεια, στα οποία έχει εγκριθεί και μεταφορτωθεί κακόβουλο λογισμικό στο κατάστημα και έχει γίνει λήψη από χρήστες, με διαφορετικό βαθμό σοβαρότητας.
Το Google Play κυκλοφόρησε στις 6 Μαρτίου 2012, ενώνοντας το Android Market και τη Google υπό μία μάρκα, σηματοδοτώντας μια αλλαγή στη στρατηγική ψηφιακής διανομής της Google. Οι υπηρεσία μουσικής που διέθετε το Google Play διακόπτηκε με το YouTube Music τον Δεκέμβριο του 2020.
Μετά την επωνυμία τους, η Google επέκτεινε σταδιακά τη γεωγραφική υποστήριξη για καθεμία από τις υπηρεσίες.
Ιστορία
Το Google Play είναι συνδυασμός τριών ξεχωριστών προϊόντων: το Android Market, τη Μουσική Google και το eBookstore Google. Το Android Market ανακοινώθηκε από την Google στις 28 Αυγούστου 2008, και διατέθηκε στους χρήστες τον Οκτώβριο. Τον Δεκέμβριο του 2010, το φιλτράρισμα περιεχομένου προστέθηκε στο Android Market, η σελίδα λεπτομερειών κάθε εφαρμογής άρχισε να εμφανίζει ένα γραφικό προώθησης στο επάνω μέρος και το μέγιστο μέγεθος μιας εφαρμογής αυξήθηκε από 25 megabyte σε 50 megabyte. Το Google eBookstore κυκλοφόρησε στις 6 Δεκεμβρίου 2010, με το ντεμπούτο του με τρία εκατομμύρια ebooks, καθιστώντας το "τη μεγαλύτερη συλλογή ebooks στον κόσμο". Τον Νοέμβριο του 2011, η Google ανακοίνωσε το Google Music, ένα τμήμα του Play Store που αγοράζετε μουσική. Τον Μάρτιο του 2012, η ​​Google αύξησε το μέγιστο επιτρεπόμενο μέγεθος μιας εφαρμογής επιτρέποντας στους προγραμματιστές να επισυνάψουν δύο αρχεία επέκτασης στη βασική λήψη μιας εφαρμογής. κάθε αρχείο επέκτασης με μέγιστο μέγεθος 2 gigabytes, δίνοντας στους προγραμματιστές εφαρμογών συνολικά 4 gigabyte. Επίσης, τον Μάρτιο του 2012, το Android Market μετονομάστηκε σε Google Play. Τον Μάιο του 2021, το Google Play ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να εφαρμόσει μια νέα ενότητα με πληροφορίες απορρήτου για όλες τις εφαρμογές στη βιτρίνα του. Το έργο είναι παρόμοιο με τις ετικέτες απορρήτου του App Store και αναμένεται να κυκλοφορήσει πλήρως το πρώτο εξάμηνο του 2022. Η λειτουργία θα δείξει στους χρήστες τι είδους πληροφορίες συλλέγει κάθε εφαρμογή, αν τα δεδομένα που αποθηκεύει είναι κρυπτογραφημένα και αν μπορούν να απαλλαχθούν από αυτά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Google (λογισμικά)
Λονγκίντο
Το Λονγκίντο (Αγγλικά Longido, Σουαχίλι Longido), είναι μια μικρή πόλη και Τμήμα της Περιοχής Λονγκίντο στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας.
Είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Περιοχής Λονγκίντο. Οι πλειονότης των κατοίκων του είναι Μαασάι, αλλά υπάρχουν και άλλες φυλές της Ανατολικής Αφρικής.
Το Λονγκίντο (Longido), βρίσκεται στους πρόποδες του Όρους Λονγκίντο και το οποίο δύναται κάποιος να αναρριχηθεί σε μιάμιση ημέρα.
Το Λονγκίντο (Longido) διαθέτει κάποια βασικά καταλύματα (ξενώνες), εστιατόρια, μπαρ και παντοπωλεία. Επίσης, υπάρχει αστυνομικό τμήμα, αρκετές εκκλησίες, Δημοτικό και Γυμνάσιο. Η μοναδική παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, πραγματοποιείται μόνο μέσω ιδιωτικών γεννητριών.
Ιστορία
Η ανάβαση στο Όρος Λονγκίντο κατά το 1928, περιγράφεται στο βιβλίο της Vivienne de Watteville «Speak to the Earth» (1935).
Το ορυκτό anyolite πρωτο-ανακαλύφθηκε το 1954, στο Ορυχείο «Mundarara Mine» πλησίον του Λονγκίντο.
Το Λονγκίντο (Longido), προήλθε μετά την Κυβερνητική απόφαση του 2007, αναφορικά με το διαχωρισμό της Περιοχής Μοντούλι (Monduli District).
Κατάσταση Τμήματος
Επιπλέον της πόλης Λονγκίντο, το Τμήμα περιλαμβάνει το χωριό Engikareti.
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Υποσημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχή Λονγκίντο Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Αρούσα
Σταυρός Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Σταυρός (αποσαφήνιση)
Ο Σταυρός είναι ημιορεινό χωριό του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 500 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, ανάμεσα στις τεχνητές λίμνες Καστρακίου (Α.) και Κρεμαστών (Ν.). Απέχει 31 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Αγρίνιο και μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Η παλιά ονομασία του είναι Τσιάκλα και έτσι αναφέρεται το 1951 να ανήκει στην τότε κοινότητα Αμπελίων. Το 1954 μετονομάζεται σε Σταυρός. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Αμπελίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 15 κατοίκους.
Αλίντα Βάλι
Η Αλίντα Μαρία Λόρα, Αλτενμπούργκερ φον Μάρκενσταϊν-Φράουενμπεργκ (ιταλικά: Αλίντα Μαρία Λόρα, Αλτενμπούργκερ φον Μάρκενσταϊν-Φράουενμπεργκ 31 Μαΐου 1921 – 22 Απριλίου 2006), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Αλίντα Βάλι (ιταλικά: Alida Valli), ήταν Ιταλίδα ηθοποιός που εμφανίστηκε σε περισσότερες από 100 ταινίες σε μια 70χρονη καριέρα, από τη δεκαετία του 1930 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του ιταλικού κινηματογράφου κατά τη διάρκεια της φασιστικής εποχής, κάποτε ονομάστηκε «η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο» από τον Μπενίτο Μουσολίνι, αλλά κατάφερε να συνεχίσει να έχει διεθνή επιτυχία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με τον Φρεντερίκ Μιτεράν, η Βάλι ήταν η μόνη ηθοποιός στην Ευρώπη που συναγωνιζόταν τη Μαρλέν Ντίτριχ και την Γκρέτα Γκάρμπο.
Η Βάλι συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό, όπως οι Άλφρεντ Χίτσκοκ (Υπόθεση Παραντάιν, 1947), Κάρολ Ριντ (Ο τρίτος άνθρωπος, 1949), Λουκίνο Βισκόντι (Έτσι τελείωσε μια μεγάλη αγάπη, 1954), Μικελάντζελο Αντονιόνι (Η κραυγή, 1957) Πιερ Πάολο Παζολίνι (Βασιλεύς Οιδίπους, ο γιις της μοίρας, 1967), Μάριο Μπάβα (Η Λίζα και ο Σατανάς, 1974), Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (1900, 1976, Το φεγγάρι, 1979) και Ντάριο Αρτζέντο (Suspiria, 1977). Όσο ήταν εν ζωή, η Βάλι αναγορεύτηκε Ιππότης του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας και έλαβε Χρυσό Λέοντα για τη συνολική της συνεισφορά στον κινηματογράφο στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1997.
Βιογραφία
Η Βάλι γεννήθηκε στην Πόλα της Ίστριας στην Ιταλία (σημερινή Πούλα της Κροατίας και μέχρι το 1918 μέρος της Αυστροουγγαρίας). Ήταν αυστριακής, σλοβενικής και ιταλικής καταγωγής, αν και «ποτέ δεν θεωρήθηκε οτιδήποτε άλλο εκτός από Ιταλίδα». Ο παππούς της από την πλευρά του πατέρα της ήταν ο βαρόνος Λουίτζι Αλτενμπούργκερ, Ιταλοαυστριακός από το Τρέντο, ευγενούς καταγωγής. Η γιαγιά της από την πλευρά του πατέρα της ήταν η Ελίζα Τομάζι από το Τρέντο, ξαδέρφη του γερουσιαστή Έτορε Τολομέι από τη Ρώμη. Η μητέρα της Βάλι, Σίλβια Ομπερέκερ Ντελαμαρτίνα, γεννημένη στην Πόλα, ήταν μια «πολιτιστικά εκλεπτυσμένη» νοικοκυρά μισής σλοβενοϊταλικής καταγωγής. Η μητέρα της Βάλι ήταν η κόρη του Φέλιξ Ομπερέκερ από το Λάιμπαχ της Αυστρίας (σημερινή Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας) και της Βιρτζίνια Ντελαμαρτίνα από την Πόλα της Ίστριας (τότε μέρος της Αυστροουγγαρίας). Ο θείος της μητέρας της Βάλι από, Ροντόλφο, ήταν στενός φίλος του Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο.
Η Βάλι ήταν πολύγλωσση. Μεγάλωσε μιλώντας σλοβενικά, ιταλικά και γερμανικά και μιλούσε επίσης άπταιστα σερβοκροατικά, γαλλικά και αγγλικά. Σε ευρωπαϊκές ταινίες με διεθνή καστ ηχογραφούσε τακτικά τους διαλόγους της στη γλώσσα των ηθοποιών που έπαιζαν απέναντί της και στη συνέχεια μεταγλωττιζόταν (συνήθως στα ιταλικά).
Καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|330x330εσ| Η Βάλι με τον Φάρλεϊ Γκρέιντζερ σε μια σκηνή από την ταινία του 1954 [[Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη|Έτσι τελείωσε μια μεγάλη αγάπη]] Πνευματικά προικισμένη, στα δεκαπέντε της η Βάλι πήγε στη Ρώμη, όπου παρακολούθησε το Centro Sperimentale di Cinematografia, την παλαιότερη σχολή για ηθοποιούς και σκηνοθέτες κινηματογράφου στη Δυτική Ευρώπη και μια από τις πιο διάσημες σχολές μέχρι σήμερα. Εκείνη την εποχή ζούσε με τον θείο της, Έτορε Τολομέι. Η Βάλι ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα το 1934, με την ταινία Il cappello a tre punte. Η πρώτη της μεγάλη επιτυχία ήρθε με την ταινία Mille lire al mese (1939). Μετά από πολλούς ρόλους σε κωμωδίες, βρήκε την επιτυχία ως δραματική ηθοποιός στο Θανάσιμο μίσος (1941), σε σκηνοθεσία Μάριο Σολντάτι, για το οποίο κέρδισε ειδικό βραβείο καλύτερης ερμηνείας στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες, μεταξύ των οποίων τα Απόψε ουδέν νεότερο (1942) και το δίπτυχο Noi Vivi / Addio Kira! (1942) (βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα της Άιν Ραντ). Αυτές οι δύο τελευταίες ταινίες παραλίγο να λογοκριθούν από την ιταλική κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι, αλλά τελικά επιτράπηκαν επειδή το μυθιστόρημα στο οποίο βασίστηκαν ήταν αντισοβιετικό. Οι ταινίες ήταν επιτυχημένες και το κοινό συνειδητοποίησε εύκολα ότι ήταν τόσο ενάντια στον φασισμό όσο και στον κομμουνισμό. Αρκετές εβδομάδες αργότερα, ωστόσο, οι ταινίες αποσύρθηκαν από τις αίθουσες καθώς οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας, που αποστρέφονταν τον κομμουνισμό, ανακάλυψαν ότι η ιστορία έκρυβε και αντιφασιστικό μήνυμα. δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Φρανκ Σινάτρα με τη Βάλι, γύρω στη δεκαετία του 1940]] Μετά τα 20 χρόνια της, ήδη θεωρούμενη ευρέως ως η «πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο», η Βάλι έκανε καριέρα σε αγγλόφωνες ταινίες μέσω του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, ο οποίος έσπευσε να υπογράψει μαζί της συμβόλαιο, νομίζοντας ότι είχε βρει μια δεύτερη Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Στο Χόλιγουντ έπαιξε σε μεγάλες επιτυχίες και αξέχαστες ταινίες, όπως Υπόθεση Παραντάιν (1947) του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τον Γκρέγκορι Πεκ, Φρεντ Μακμάρεϊ και Φρανκ Σινάτρα (στον πρώτο του μη μουσικό ρόλο), Χαμένος άγγελος (1948) δίπλα στους Όρσον Γουέλς και Τζόζεφ Κότεν και Ο τρίτος άνθρωπος (1949) του Κάρολ Ριντ, που θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες που γυρίστηκεν ποτέ παγκοσμίως και η επιλογή του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου ως η καλύτερη βρετανική ταινία όλων των εποχών. Η ηθοποιός δεν μπορούσε να ανεχθεί τους αυστηρούς κανόνες του Σέλζνικ, ο οποίος επέβαλε απόλυτο έλεγχο στους ηθοποιούς του και κατάφερε να σπάσει το συμβόλαιό της, αν και με υψηλή ρήτρα.
Το 1956, η Βάλι αποφάσισε να σταματήσει να γυρίζει ταινίες, δίνοντας το βάρος της στο θέατρο. Ήταν επικεφαλής ενός θιάσου που ανέβαζε έργα του Μπρόντγουεϊ στην Ιταλία.
Αργότερα, η Βάλι εμφανίστηκε στην ταινία τρόμου Μάτια χωρίς πρόσωπο (Les Yeux sans visage, 1959). Από τη δεκαετία του 1960, δούλεψε σε πολλές ταινίες με διακεκριμένους σκηνοθέτες, όπως Βασιλεύς Οιδίπους, ο γιος της μοίρας του Πιερ Πάολο Παζολίνι (1967), Η στρατηγική της αράχνης (1970) και 1900 (1976) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, και Suspiria του Ντάριο Αρτζέντο (1977). Ο τελευταίος της ρόλος στον κινηματογράφο ήταν στο Semana Santa (2001), με Μίρα Σορβίνο. Στην Ιταλία, ήταν επίσης γνωστή για τις θεατρικές της εμφανίσεις σε έργα των Χένρικ Ίψεν, Λουίτζι Πιραντέλλο, Τζον Όσμπορν, Άρθουρ Μίλερ και άλλων. Στο 54ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1997 η Βάλι κέρδισε Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της καριέρας της.
Προσωπική ζωή
δεξιά|μικρογραφία|243x243εσ| Η Βάλι με τον Όσκαρ ντε Μέχο Ο εφηβικός έρωτας της Βάλι, Κάρλο Κουνιάσκα, ήταν διάσημος Ιταλός πιλότος ακροβατικών. Υπηρέτησε ως πιλότος μαχητικών στη Regia Aeronautica και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας αποστολής πάνω από το βρετανοκρατούμενο Τομπρούκ στις 14 Απριλίου 1941. μικρογραφία|200x200εσ|Η Βάλι (αριστερά) με τον Κάρλο Μικελούτσι και την Τζουντίτα Ρισόνε στην ταινία του 1941 Ώρα 9: Μάθημα χημείας μικρογραφία|200x200εσ|Η Βάλι με τον Μάσιμο Σεράτο στην ταινία του 1941 Θανάσιμο μίσος Η Βάλι παντρεύτηκε τον σουρεαλιστή ζωγράφο Όσκαρ ντε Μέχο το 1943 και υπέβαλε αίτηση διαζυγίου από αυτόν το 1949, αλλά τελικά το ζευγάρι συμφιλιώθηκε. Απέκτησαν δύο γιους, πριν ο γάμος τους καταλήξει σε διαζύγιο το 1952 και εκείνη επιστρέψει στην Ιταλία. Εκεί, παντρεύτηκε τον Ιταλό σκηνοθέτη Τζιανκάρλο Ζάνι στις αρχές της δεκαετίας του 1960, χωρίζοντας το 1970. μικρογραφία|200x200εσ|Η Βάλι με τον Αμαντέο Νατσάρι στην ταινία του 1953 Ο κόσμος με καταδίκασε μικρογραφία|200x200εσ|Η Βάλι (δεξιά) με τη Ρίνα Μορέλι στην ταινία του 1954 [[Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη|Έτσι τελείωσε μια μεγάλη αγάπη]] μικρογραφία|200x200εσ|Η Βάλι με τον Φάρλεϊ Γκρέιντζερ στην ταινία του 1954 [[Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη|Έτσι τελείωσε μια μεγάλη αγάπη]] Η κινηματογραφική καριέρα της Βάλι υπέφερε το 1953 μετά από ένα σκάνδαλο γύρω από το θάνατο της Βίλμα Μοντέζι, η σορός της οποίας βρέθηκε σε δημόσια παραλία κοντά στην Όστια. Ακολούθησαν παρατεταμένες έρευνες, που αφορούσαν υπόνοιες για ναρκωτικά και σεξουαλικά όργια στην "καλή κοινωνία" της Ρώμης. Μεταξύ των κατηγορουμένων –οι οποίοι αθωώθηκαν όλοι, αφήνοντας την υπόθεση ανεξιχνίαστη– ήταν ο εραστής της Βάλι, μουσικός της τζαζ Πιέρο Πιτσιόνι (γιος του τότε Ιταλού υπουργού εξωτερικών).
Θάνατος
Ο θάνατος της Βάλι στο σπίτι της στις 22 Απριλίου 2006 ανακοινώθηκε από το γραφείο του δημάρχου της Ρώμης, Βάλτερ Βελτρόνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βονιφάτιος Β΄ της Τοσκάνης
Ο Βονιφάτιος Β΄ (απεβ. π. το 838) από τον Οίκο των Βονιφατιδών ήταν κόμης και δούκας της Λούκα (από τις 5 Οκτωβρίου 823) και ο πρώτος μάργραβος της Τοσκάνης από το 828 περίπου. Διαδέχθηκε τον πατέρα του Βονιφάτιο Α΄ μάργραβο της Τοσκάνης στη Λούκα —σε αυτό που ήταν ένα πρώιμο παράδειγμα κληρονομικής διαδοχής— και επέκτεινε την εξουσία του στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, οι επίσκοποι της Λούκα έχασαν σταδιακά τον έλεγχο της κυβέρνησης του δήμου, ο οποίος περιήλθε στους κόμητες.
Από το 770 στους κόμητες της Λούκα δόθηκε η παράκτια άμυνα της Τοσκάνης και της Κορσικής. Τον Φεβρουάριο του 825, στο Mαρένγκo, ο βασιλιάς Λοθάριος Α΄ των Φράγκων δημιούργησε ένα Κεφάλαιο για την εκστρατεία της Κορσικής (Capitula de expeditione Corsicana) για την άμυνα του νησιού. Το 828 ο Βονιφάτιος έλαβε τους τίτλους του επάρχου (prefectus) και του προστάτη (tutela) του νησιού από τον Λοθάριο Α΄ και την αντιπροσώπευση του νησιού από τον επίσκοπο του Λούνι. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 828 ηγήθηκε ενός μικρού στόλου σε αναζήτηση Σαρακηνών πειρατών. Μη βρίσκοντας κανέναν στη θάλασσα, ο στόλος αποβιβάστηκε στη Σαρδηνία και εκεί αποφάσισε να επιτεθεί στην Αφρική. Επιτέθηκαν στην ακτή των Σαρακηνών μεταξύ Ούτικα και Καρχηδόνας με επιτυχία. Στη συνέχεια, ο στόλος επέστρεψε στην Κορσική.
Το 833 ο Βονιφάτιος υποστήριξε τον Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή εναντίον του γιου του Λοθαρίου Α΄, ο οποίος τον απέλυσε αμέσως και έβαλε τον Αγανό στη θέση του. Το 834 ενώθηκε με τον Ράταλντ επίσκοπο της Βερόνας και τον Πεπίνο κόμη του Βερμαντουά, για να ελευθερώσει την αυτοκράτειρα Ιουδήθ της Βαυαρίας από τη μονή-φυλακή της. Την συνόδευσαν πίσω στον Λουδοβίκο στο Άαχεν. Ο Βονιφάτιος πέρασε τα έτη 836 έως 838 στη Γερμανία στην Αυλή.
Τελικά αποσύρθηκε σε κληρονομικά εδάφη στη νότια Γαλλία. Προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη δίκη του Bερνάρδου της Σεπτιμανίας, αλλά απεβίωσε πριν προλάβει. Ο γιος του Αδαλβέρτος Α΄ ανέκτησε τη μαρκιωνία της Τοσκάνης αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βονιφατιδών
Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος
Ο Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος του Δημητρίου (1925 - 2017) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και άσκησε στρατιωτικά διοικητικά καθήκοντα στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ.) τον Αύγουστο 1974, κατά την εισβολή του "Αττίλα" στην Κύπρο.
Βιογραφία
Ο Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος γεννήθηκε στον Ψαθόπυργο Αχαΐας την 31/12/1925 και καταγόταν από στρατιωτική οικογένεια. Σε ηλικία 18 ετών εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση από τον λόχο του Δεδούση του 5/42 του Συνταγματάρχη Δ. Ψαρρού. Μετά την απελευθέρωση εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε το 1949. Έλαβε μέρος στις τελευταίες επιχειρήσεις του Εθνικού Στρατού κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο υπηρετώντας στη Φλώρινα, όπου τραυματίσθηκε δις και παρασημοφορήθηκε.
Στην Κύπρο υπηρέτησε για πρώτη φορά την περίοδο 1961-1963 ως Διοικητής του Λ.Β.Ο. Το 1974 υπηρετούσε στο 2ο Ε.Γ. του Αρχηγείου Στρατού με τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Τον Ιούλιο 1974 διατάχθηκε να μεταβεί στην Κύπρο με το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ για να συνοδεύσει τη σειρά αντικαταστάσεως της ΕΛ.ΔΥ.Κ. και να παραλάβει τους απολυόμενους που θα επαναπατρίζονταν.
Λόγω της εισβολής, παρέμεινε στην Κύπρο και διετέλεσε υποδιοικητής της ΕΛ.ΔΥ.Κ. από 10/8/1974, στρατοπεδάρχης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. από 13/8/1974 και επικεφαλής των Δυνάμεων Αμύνης του Στρατοπέδου ΕΛ.ΔΥ.Κ. κατά τις κρίσιμες μάχες που έγιναν από την 14η Αυγούστου 1974 ως τις 16η Αυγούστου 1974.
Κατά την Μάχη του Στρατοπέδου 318 άνδρες της ΕΛΔΥΚ, αντιμετώπισαν Τούρκους και Τουρκοκυπρίους στρατιώτες. Υποχώρησαν μόνο όταν λίγο προ της συμφωνηθείσας εκεχειρίας έπαψαν οι ανασχετικές βολές του Πυροβολικού της 187 ΜΠΠ με αποτέλεσμα να καταφέρουν τα άρματα των Τούρκων να περάσουν την γραμμή Αμύνης του Λόχου Διοικήσεως στο Ύψωμα Β' εκτός του Στρατοπέδου. Με ορατό πλέον τον κίνδυνο να εγκλωβισθούν και να χαθούν άπαντες οι υπερασπιστές, ο Ανχης Σταυρουλόπουλος περί την 13.30 διέταξε απαγκίστρωση εν ημέρα και υπό την ισχυράν πίεσιν του εχθρού. Χάθηκαν περί τους 90 άνδρες συνολικά (πεσόντες και αγνοούμενοι) αλλά σώθηκαν 230 περίπου.
Το 1975 προήχθη σε Συνταγματάρχη και μετατέθηκε σε Τάγμα Επιστρατεύσεως στην Κρήτη.
Το 1977 προήχθη και αυτόματα αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ταξιάρχου.
Οι ιστορικές αναμνήσεις του περιέχονται στο βιβλίο "Το Χρονικό της μάχης της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ.) 14-16/8/1974, που επιμελήθηκε ο Κων/νος Δημητριάδης. Το υλικό του βιβλίου αυτού περιέχει πολύτιμα ιστορικά τεκμήρια για τα πολεμικά συμβάντα κατά την εισβολή και συνιστά μνημείο της αυτοθυσίας και της γενναιότητας που επέδειξαν οι Έλληνες στρατιώτες (αλλά και Έλληνες άμαχοι) στις μάχες του Αυγούστου 1974 στο στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ. και στο ολοκαύτωμα του.
Απεβίωσε στις 11 Ιουνίου του 2017.
Πηγές
Π.Δ. Σταυρουλόπουλος : "Το Χρονικό της μάχης της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ.) 14-16/8/1974", επιμέλεια Κ. Δημητριάδης, Εκδόσεις Πελασγός.
Σύνδεσμοι
http://www.argolidaportal.gr/news/19434/timithike-apo-dimo-argoys-mykinon-o-stratigos-tis-eldyk-p-stayroylopoylos-fotovinteo
http://www.protothema.gr/greece/article/558431/elduk/
http://www.onalert.gr/stories/den-erixe-oute-vlima-ki-egine-ages/43854
http://defenceline.gr/index.php/history/item/1803-eldyk
http://www.paratiritis-news.com/?p=150919
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Μέλη του 5/42 συντάγματος
Ζαντόρο Σατιμπαλντίγιεφ
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Σατιμπαλντίγιεφ γεννήθηκε στο Ος της Σοβιετικής Ένωσης το 1956. Είναι κάτοχος πτυχίου μπάτσελορ στη μηχανική και τις κατασκευές από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Φρούνζε, οποίο έλαβε το 1979.
Καριέρα
Το Κοινοβούλιο της Κιργιζίας εξέλεξε ως πρωθυπουργό τον Σατιμπαλντίγιεφ στις 5 Σεπτεμβρίου 2012 με 111 ψήφους υπέρ και 2 κατά. Η εκλογή του ήρθε μετά την κατάρρευση του συνασπισμού του προηγούμενου πρωθυπουργού Ομουρμπέκ Μπαμπάνοφ τον Αύγουστο, ύστερα από ισχυρισμούς περί διαφθοράς και απότομη συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 5% μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουλίου 2012.
Πρωθυπουργία
Γενικά θεωρούμενος ως τεχνοκράτης, ο Σατιμπαλντίγιεφ εκλέχτηκε για να αποκαταστήσει την τάξη και να φέρει πίσω την επένδυση και την εμπιστοσύνη στην Κιργιζία.
Ένα από τα πιο πιεστικά ζητήματα του πρωθυπουργού που αντιμετώπισε είναι τα αυξανόμενα αιτήματα για εθνικοποίηση από το κόμμα Άτα-Ζουρτ του ορυχείου χρυσού Κουμτόρ. Το χρυσωρυχείο που ανήκει στην καναδική εταιρεία Centerra Gold, είναι ένας από τους σημαντικότερους συντελεστές στην οικονομία της Κιργιζίας, προστίθοντας σχεδόν το 12% στο εθνικό ΑΕΠ. Η οικονομική συρρίκνωση που παρατηρήθηκε τους προηγούμενους μήνες ήταν σε μεγάλο βαθμό ως αντίδραση στη μείωση της παραγωγής του ορυχείου. Ο πρωθυπουργός αντιμετώπισε αυξανόμενες επικρίσεις από το φτωχότερο, πιο εθνικιστικό νότο της χώρας, ιδιαίτερα στο Τζαλάλ-Αμπάντ. Ωστόσο, ο Σατιμπαλντίγιεφ επισκέφηκε το ορυχείο στις 1 Οκτωβρίου 2012 και έδωσε διαβεβαιώσεις ότι δεν θα εθνικοποιηθεί. Ορισμένοι παρατηρητές σημείωσαν ότι για να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις για μείωση της φτώχειας, η εθνικοποίηση αυτής της εταιρείας δεν θα είχε νόημα.
Στις 30 Μαΐου 2013, υπήρξαν διαδηλώσεις στο ορυχείο με αίτημα την εθνικοποίησή του, τραυματίζοντας 50 άτομα. Ως απάντηση, ο Σατιμπαλντίγιεφ δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα βρει τρόπους να αυξήσει τα έσοδα από το ορυχείο, είτε πρόκειται με φόρους ή από άλλους τρόπους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας
Αδαλβέρτος Α΄ της Τοσκάνης
Ο Αδαλβέρτος Α΄, γερμ.: Adalbert I (π. 820 – 886 ) από τον Οίκο των Βονιφατιδών ήταν μάργραβος της Τοσκάνης από το 847 περίπου και ο προστάτης της νήσου Κορσικής (tutor Corsicae insulae).
Ήταν γιος του Βονιφάτιου Β΄ μαργράβου της Τοσκάνης, που είχε εκπέσει από τα φέουδα του από τον βασιλιά Λοθάριο Α΄ της Φραγκίας και διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Αγάνου. Η βασιλεία του Aδαλβέρτου Α΄ ήταν μακρά και επιτυχημένη.
Πήρε το μέρος του Καρλομάν βασιλιά της Βαυαρίας, εναντίον του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού, βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας, στον αγώνα για το βασίλειο της Λομβαρδίας, παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος υποστηρίχθηκε από τον πάπα. Όταν η Ρωμαϊκή Αυλή επέμενε σε αυτή την «παρέμβαση», ο Aδαλβέρτος Α΄ βάδισε στη Ρώμη, ανάγκασε τον Ιωάννη Η΄ να καταφύγει στη βασιλική του Αγίου Πέτρου και ανάγκασε τους Ρωμαίους πολίτες να ορκιστούν πίστη στον Καρλομάν. Ο αφορισμός από τον πάπα Ιωάννη Η΄ είχε μικρή επίδραση επάνω του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ρότιλντ του Σπολέτο, κόρη του Γουίδων Α' δούκα του Σπολέτο  και αδελφή των Λαμβέρτου Α΄ και Γουίδων Γ΄ δουκών του Σπολέτο.
Απεβίωσε το 884 ή, πιθανότερα το 886, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Aδαλβέρτος Β΄.
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (γιος Ανδρόνικου)
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (απεβ. 1271) ήταν ο νεότερος, ετεροθαλής αδελφός του Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Κατείχε τους τίτλους του καίσαρος και του σεβαστοκράτορος.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ανδρόνικου μεγάλου δομεστίκου (αρχιστρατήγου) της Νίκαιας και της δεύτερης συζύγου του.
Το 1259 ο αδελφός του Μιχαήλ Η΄ του απένειμε τον τίτλο του καίσαρος και το επόμενο έτος τον τίτλο του σεβαστοκράτορος. Το 1261 ανακτήθηκε η Κωνσταντινούπολη. Ήταν διοικητής των Ρωμαϊκών στρατευμάτων στην εκστρατεία εναντίον του πριγκιπάτου της Αχαΐας στη μάχη της Πρινίτσας ηττήθηκε. Είχε ήδη φύγει από την περιοχή το 1263/64, όταν έγινε η μάχη στο Μακρυπλάγι.
Αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Καλλίνικος και απεβίωσε το 1271.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1259/60 την Ειρήνη Βράναινα Παλαιολογίνα και είχε τέκνα :
Αναφορές
Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί καίσαρες Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Φιορεντσουόλα ντ'Άρντα
Η Φιορεντσουόλα ντ'Άρντα (ιταλικά: Fiorenzuola d'Arda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Μάρτιν Χέινριτς
Ο Μάρτιν Τρέιβορ Χέινριτς (αγγλ. Martin Travor Heinrich, 17 Οκτωβρίου 1971), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Νέο Μεξικό από το 2013. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η περιφέρεια του Νέου Μεξικού (2009-2013), καθώς και ως Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Αλμπουκέρκης (2004-2008).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Νέο Μεξικό Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Γκατσόλα
Η Γκατσόλα (ιταλικά: Gazzola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Stranger Things
Το Stranger Things είναι Αμερικανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας-τρόμου που δημιουργήθηκε από τους αδελφούς Ντάφερ. Είναι γραμμένο και σκηνοθετημένο από τους Ματ και Ρος Ντάφερ και η εκτελεστική παραγωγή του έγινε από τον Σον Λεβί. Οι πρωταγωνιστές του πρώτου κύκλου είναι οι Φιν Γούλφχαρντ, Νόα Σναπ, Γουινόνα Ράιντερ, Ντέιβιντ Χάρμπορ, Μίλι Μπόμπι Μπράουν, Γκέιτεν Ματαράτσο, Κέιλεμπ ΜακΛάφλιν, Ναταλία Ντάιερ, Τσάρλι Χίτον, Κάρα Μπουόνο και Μάθιου Μόνταϊν. Ο πρώτος κύκλος εστιάζει στην εξαφάνιση ενός νεαρού αγοριού και την εμφάνιση ενός ψυχοκινητικού κοριτσιού, που βοηθά τους φίλους του στην αναζήτησή τους, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του αγοριού, η μητέρα του και ο αρχηγός της αστυνομίας της πόλης θα ξεκινήσουν τη δική τους έρευνα.
Η σειρά εκτυλίσσεται στη δεκαετία του 1980 στη φανταστική πόλη Χόκινς της Ιντιάνα και αποτελεί φόρο τιμής στη δεκαετία του 1980 και της ποπ κουλτούρας. Οι δημιουργοί εμπνεύστηκαν από τα έργα του Στίβεν Σπίλμπεργκ, του Τζον Κάρπεντερ και του Στίβεν Κινγκ, μεταξύ άλλων.
Υπόθεση
Το Stranger Things βρίσκεται στη φανταστική αγροτική πόλη Hawkins της Ιντιάνα, στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το κοντινό εργαστήριο φαινομενικά εκτελεί επιστημονική έρευνα για το Υπουργείο Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά κρυφά πραγματοποιεί πειράματα σε παραφυσικά και υπερφυσικά, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που περιλαμβάνουν υποκείμενα ανθρωπίνων τεστ. Χωρίς τη θέληση τους, οι επιστήμονες του εργαστηρίου έχουν δημιουργήσει μια πύλη σε μια εναλλακτική διάσταση που ονομάζεται "Upside Down". Η επίδραση του Upside Down αρχίζει να επηρεάζει τους κατοίκους του Hawkins με καταστροφικούς τρόπους.
Ο πρώτος κύκλος ξεκινάει τον Νοέμβριο του 1983, όταν ο Γουίλ Μπάιερς απάγεται από ένα πλάσμα που προέρχεται από το Upside Down. Η μητέρα του, η Τζόις, και ο επικεφαλής της αστυνομίας της πόλης, Jim Hopper, ψάχνουν για τον Will. Ταυτόχρονα, μια νεαρή ψυχοκινητική κοπέλα που ονομάζεται Eleven διαφεύγει από το εργαστήριο και βοηθά τους φίλους του Will, τον Mike, τον Dustin και τον Lucas, στις δικές τους προσπάθειες να βρουν τον Γουίλ. Ο Δεύτερος Κύκλος τοποθετείται χρονικά ένα χρόνο αργότερα, αρχίζοντας τον Οκτώβριο του 1984. Στον τρίτο κύκλο, το Hawkins δέχεται πάλι επίθεση αυτή την φορά όμως από ένα τέρας φτιαγμένο από ποντίκια και λιωμένους ανθρώπους από το Upside Down ψάχνοντας έναν νέο ξενιστή.
Μουσική
To πρωτότυπο soundtrack δημιουργήθηκε από τον Μάικλ Στάιν και Κάιλ Ντίξον της ηλεκτρονικής μπάντας Survive. Έγινε εκτεταμένη χρήση του αρμόνιου προς τιμήν των καλλιτεχνών και συνθετών ταινιών του 1980, συμπεριλαμβανομένων των Ζαν-Μισέλ Ζαρ, Tangerine Dream, Goblin, Τζον Κάρπεντερ, Τζόρτζιο Μόροντερ και Φάμπιο Φρίτσι. Αποσπάσματα από τους Tangerine Dream έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί στη σειρά.
Soundtrack
Στις 10 Αυγούστου του 2016, η σελίδα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης του "Stranger Things" ανακοίνωσε ότι το πρωτότυπο soundtrack θα είναι διαθέσιμο για ψηφιακή λήψη και μετάδοση στις 10 Αυγούστου για τον 1ο Τόμο και στις 19 Αυγούστου για τoν 2ο Τόμο.
Πρώτος Κύκλος
Οι Review aggregator Rotten Tomatoes έδωσαν στην πρώτη σεζόν μια βαθμολογία έγκρισης 94% με βάση 69 κριτικές και σταθμισμένη μέση βαθμολογία 7,96 / 10. Οι συναντήσεις της κριτικής συναίνεσης του ιστότοπου, "Συναρπαστικές, σπασμωδικές και μερικές φορές τρομακτικές, Τα Stranger Things δρουν ως εθιστικό εφιάλτης στις ταινίες του Spielberg και στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1980." Ο ανασυντάκτης αναθεώρησης Metacritic έδωσε την πρώτη σεζόν ένα κανονικοποιημένο σκορ 76 από τα 100 με βάση 34 κριτικούς, αναφέροντας "γενικά ευνοϊκές αναθεωρήσεις".