cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιοχή Κουίμπα
Η Περιοχή Κουίμπα (Αγγλικά: Kwimba District, Σουαχίλι: Wilaya ya Kwimba), είναι μια από τις επτά Περιοχές της Περιφέρειας Μουάνζα (Mwanza Region) στην Τανζανία. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιοχή Μάγκου (Magu District), στα ανατολικά με τις Περιοχές Μάσουα (Maswa District) και Κισάπου (Kishapu District), στα νότια με την Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Rural District) και δυτικά με την Περιοχή Μισούνγκουι (Misungwi District). Το γραφείο του Επαρχιακού Επίτροπου βρίσκεται στη Νγκούντου (Ngudu). Το Σούμβε (Sumve) είναι άλλος ένας σημαντικός συνοικισμός στην Περιοχή Κουίμπα (Kwimba District), ο οποίος φιλοξενεί ένα νοσοκομείο και μια μεγάλη εκκλησία.
Οι πλειοψηφία των κατοίκων της Κουίμπα είναι Ουασουκούμα (Wasukuma) από την φυλή Σουκούμα (Sukuma) και ομιλούν εκτός από τα Σουαχίλι και την Σουκούμα γλώσσα. Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια επιβίωσης στο ρύζι, γλυκοπατάτες, κασάβα, κεχρί ή αραβόσιτο.
Κατά το 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Κουίμπα (Kwimba District), ήταν 406.509 άτομα.
Ζωντανά
Η Εθνική Απογραφή Τανζανίας, έδειξε τα παρακάτω στατιστικά στοιχεία, σχετικά με τον αριθμό των ζωντανών στην Περιοχή Κουίμπα (Kwimba District):
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος T8 από τη Σινυάνγκα (Shinyanga) προς Μουάνζα (Mwanza), περνά εντός της Περιοχής Κουίμπα (Kwimba District) με κατεύθυνση από το νότο προς βορρά.
Η Κεντρική Γραμμή σιδηροδρόμου από την Ταμπόρα (Tabora) προς Μουάνζα (Mwanza), περνά εντός της Περιοχής Κουίμπα (Kwimba District) με κατεύθυνση από τα ανατολικά προς τα δυτικά και υπάρχουν τρεις σιδηροδρομικοί σταθμοί εντός της Περιοχής στα χωριά Μαλύα (Malya), Μπουκουίμπα (Bukwimba) και Μαντάρε (Mantare).
Τομείς
Από το 2012, η Περιοχή Κουίμπα (Kwimba District) διαιρείτο διοικητικά σε πέντε Τομείς. • 4
Τμήματα
Από το 2012, η Περιοχή Κουίμπα (Kwimba District) διαιρείτο διοικητικά σε τριάντα Τμήματα (παρατίθεται παρακάτω σε παρένθεση, ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2012):
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μουάνζα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Πλάτο Τιμπουρτίνους
Ο Πλάτο Τιμπουρτίνους (Plato Tiburtinus, Πλάτων από το Τίβολι, 1110) ήταν Ιταλός μαθηματικός, αστρονόμος και μεταφραστής του 12ου αιώνα ο οποίος έζησε στη Βαρκελώνη από το 1116 έως το 1138. Είναι πιο γνωστός για τη μετάφραση εβραϊκών και αραβικών κειμένων στα λατινικά, και ο πρώτος που μετέφρασε πληροφορίες για τον αστρολάβο (αστρονομικό όργανο) από τα αραβικά.
Ο Πλάτων από το Τίβολι μετέφρασε το Βιβλίο της Γέννησης του Άραβα αστρολόγου Αλμποχάλι στα λατινικά το 1136. Μετέφρασε την Τετράβιβλο του Κλαύδιου Πτολεμαίου από τα αραβικά στα λατινικά το 1138, τα αστρονομικά έργα του αλ Μπατανί, τα Σφαιρικά του Θεοδόσιου και το Liber Embadorum του Αβραάμ μπαρ Χίγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ιταλοί μεταφραστές
Έντεκα
Η λέξη Έντεκα μπορεί να αναφέρεται:
Αρπαλύκη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αρπαλύκη αναφέρονται τα παρακάτω τρία πρόσωπα:
Πηγές
Λυσιθεα Λυσιθεα
Παπαδόπουλος (αποσαφήνιση)
Παπαδόπουλος (θηλ. Παπαδοπούλου) είναι ελληνικό επώνυμο, ένα από τα συνηθέστερα στην Ελλάδα.
Μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα :
NGC 7012
Ο NGC 7012 είναι μεγάλος, λαμπρός ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 380 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Μικροσκόπιον Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) την 1η Ιουλίου 1834.
Abell S0921
Ο NGC 7012 βρίσκεται στο κέντρο και είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας της μικρής ομάδας αλληλεπιδρώντων γαλαξιών Abell S0921. Όντας ο σημαντικότερος γαλαξίας της ομάδας αυτής, ταξινομείται ως «γαλαξίας Cd». Στην Abell S0921 υπάρχουν επτά περίπου σημαντικοί γαλαξίες ενώ στο υπόβαθρο εντοπίζονται και άλλοι, πιο απομακρυσμένοι, που επίσης ενδέχεται να σχετίζονται με τη ομάδα αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Μικροσκόπιον (αστερισμός) 7012 66116
Ματθαίος Μονκάδα
Ο Ματθαίος Μονκάδα (περί το 1325 - 1378) ήταν μέγας σενεσάλος του βασιλείου της Σικελίας, κόμης της Aderno και της Agosta στη Σικελία, γενικός επίτροπος του Δουκάτου των Αθηνών και των Νέων Πατρών (1359 - 1361 και 1363 - 1366). Δεν ήλθε ποτέ στην Ελλάδα και ασκούσε την εξουσία μέσω διαφόρων Καταλανών ευγενών, με αποτέλεσμα να επικρατεί αποδιοργάνωση. Τον διαδέχτηκε ο Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια, το 1366.
Ιστορία
Μετά τον Ιάκωβο Φαδρίκ, το 1359, για λίγο γενικός επίτροπος ορίζεται ο Γκονσάλβο Χιμένεθ ντε Αρενός. Στη συνέχεια μέσα στο 1359, ο δούκας Φρειδερίκος Γ΄ και βασιλιάς της Σικελίας (1355-1377), διορίζει γενικό επίτροπο τον Ματθαίο Μονκάδα. Παρά την επιμονή του βασιλιά ο Μονκάδα δεν ήλθε ποτέ στην Ελλάδα και προσπαθούσε να διοικήσει θέτοντας εκπροσώπους του ντόπιους Καταλανούς ευγενείς. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί κατάσταση αποδιοργάνωσης στα δουκάτα με τους διάφορους ευγενείς να προσπαθούν να επιβάλουν την ηγεσία τους στο σύνολο των δουκάτων ή κατά περιοχές. Γι' αυτό δεν είναι περίεργο που υπάρχουν ασάφειες για το πότε, ποιός και πού κατείχε την εξουσία. Για παράδειγμα υπάρχει αβεβαιότητα για το ρόλο του Γκονσάλβο Χιμένεθ την περίοδο 1362-1363.
Οι φατρίες
Την εποχή αυτή κυριαρχούν δύο αντίπαλες φατρίες (ομάδες) στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Η μία με ηγετικό πρόσωπο τον Ρογήρο Α΄ ντε Λούρια που είναι εναντίον των καλών σχέσεων με την Βενετία και γι' αυτό επιθυμούν την συμμαχία και υποταγή στην Γένοβα, που ήταν ο κύριος αντίπαλός της. Η άλλη φατρία με αρχηγό τον Πέτρο ντε Που, αντιτίθεται σε αυτά τα σχέδια.
Ο Πέτρος ντε Που
Το 1361-1362, ο Πέτρος ντε Που ασκεί την επιτροπεία στο σύνολο ή σε περιοχές όπου έχει την δύναμη να επιβληθεί. Είναι γνωστό ότι ασκούσε για μεγάλο διάστημα την δικαστική εξουσία στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Χαρακτηρίστηκε όμως σαν βίαιος, πλεονέκτης, φιλόδοξος και κυρίως άδικος δικαστής. Κατείχε το ισχυρό κάστρο του Ζητουνίου (Λαμία). Αρχές του 1362, κατέλαβε κάστρα του αντιπάλου του, Ρογήρου Α΄ και φίλων του με την αιτιολογία της απώθησης αλβανικής επιδρομής, αλλά δεν τους τα επέστρεψε. Μέσα σε αυτά ήταν και τα κάστρα του Ιάκωβου Φαδρίκ στα Σάλωνα, στο Λιδορίκι και τη Veteranitsa.
Ο Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια
Το 1361 ή 1362, ο Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια αναλαμβάνει ανεπίσημα (de facto) την επιτροπεία, παραγκωνίζοντας τον Πέτρο ντε Που. Ο Ρογήρος είχε αξιώματα, ισχυρούς φίλους και συγγενείς, αλλά και πολλούς αντιπάλους, όπως και μια διαμάχη, που προέκυψε μέσα στο 1362, με τους Βενετούς της Εύβοιας. Για να επιβάλλει την εξουσία του κάνει το λάθος, στα μέσα τού 1363, να καλέσει και να φιλοξενήσει τούρκους μισθοφόρους στη Θήβα.
Επαναδιορισμός Μονκάδα το 1363
Στις 16 Αυγούστου του 1363, ο Ρογήρος παύεται από επίτροπος και την ίδια στιγμή επαναδιορίζεται ο Μονκάδα και καλείται επίμονα από τον Φρειδερίκο Γ΄ να αναλάβει προσωπικά την επιτροπεία, παρέχοντάς του και ενισχυμένες εξουσίες. Του ζητείται να εγκατασταθεί στην Θήβα και να δώσει αμνηστία για τις προηγηθείσες πράξεις. Παραχωρούνται στη δικαιοδοσία του τα κάστρα, οι διορισμοί αξιωματούχων, η συγκέντρωση των βασιλικών εσόδων για τη χρηματοδότησή του και επιπλέον «ισοβιότητα» στο αξίωμα του «γενικού επιτρόπου». Ούτε όλες αυτές οι παραχωρήσεις παρακινούν τον Μονκάδα να εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Περιορίστηκε στο να στείλει στρατιωτική δύναμη εναντίον του Ρογήρου, που όμως αντιμετωπίστηκε από τους στρατιώτες του, στους οποίους μπορεί να συμπεριλαμβάνονταν και οι τούρκοι μισθοφόροι.
Συνασπισμός εναντίων των τούρκων
Το σημαντικό είναι ότι υπήρξε μια μικρή «Σταυροφορία» εναντίον της τούρκικης απειλής, ασυνήθιστο για αυτή την εποχή των ανταγωνισμών στη Δύση. Ο πάπας Ουρβανός Ε΄ έκανε έκκληση σε όλους τους χριστιανούς να κινηθούν εναντίων των αλλόθρησκων Τούρκων. Τελικά οι συνεργαζόμενες δυνάμεις του βάιλου της Αχαΐας (Gautier de Lor), των Γάλλων βαρόνων, του Δεσπότη του Μυστρά Μανουήλ Καντακουζηνού, των ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, του βασιλιά Πέτρου Α΄ της Κύπρου και του βενετικού στόλου, κατόρθωσαν να πυρπολήσουν 35 τούρκικα πλοία στο λιμάνι των Μεγάρων. Οι τούρκοι κατέφυγαν στην Θήβα και αποφεύχθηκε μια πιθανή επίθεσή τους στην Πελοπόννησο.
Στις 25 Ιουλίου του 1365, ο Ρογήρος υπογράφει συμφωνία ειρήνης με του Βενετούς της Εύβοιας. Όταν έφυγαν και οι τούρκοι από την Θήβα επικράτησε ειρήνη και μεταξύ των Καταλανών με πρωτοβουλίες του Ρογήρου και του βασιλιά της Σικελίας.
Η επικράτηση του Ρογήρου
Πιθανότατα ο Μονκάδα να θεωρούσε πιο αξιόπιστο τον Πέτρο ντε Που από τον Ρογήρο, λόγο της προδοτικής συμπεριφοράς του τελευταίου, στο θέμα των τούρκων μισθοφόρων. Το καλοκαίρι όμως του 1366, υπήρξε εξέγερση εναντίον τού Πέτρου ντε Που, που είχε σαν αποτέλεσμα να δολοφονηθεί ο ίδιος, η σύζυγος του και οι σημαντικότεροι υποστηρικτές του. Το ίδιο συνέβη και με ανθρώπους του Μονκάδα, που επιχείρησαν να εκδικηθούν τον θάνατό του.
Πριν από τον Αύγουστο του 1366, παρά τα προβλήματα που είχε προκαλέσει με τους τούρκους, ο Ρογήρος ντε Λούρια αναλαμβάνει επίσημα, με έγκριση από το βασίλειο της Σικελίας, την γενική επιτροπεία στη θέση τού Ματθαίου Μονκάδα, ο οποίος τελικά δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Δουκάτου των Αθηνών Κατηγορία:14ος αιώνας
Κάρολος ΙΕ΄ της Σουηδίας
Ο Κάρολος ΙΕ΄ (Karl XV, 3 Μαΐου 1826 - 18 Σεπτεμβρίου 1872) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (ως Κάρολος ΙΕ΄) και της Νορβηγίας (ως Κάρολος Δ΄) από το 1859 μέχρι το θάνατό του το 1872. Η αρίθμησή του ως ΙΕ΄ βασίζεται στη μυθική ιστορία της χώρας· στην πραγματικότητα είναι ο Κάρολος Θ΄.
Βιογραφία
Στις 19 Ιουνίου 1850 νυμφεύτηκε στη Στοκχόλμη τη Λουίζα των Νάσσαου, ανιψιά του Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών και του Γουλιέλμου Α΄ της Γερμανίας. Το ζευγάρι δεν ταίριαζε, καθώς -παρότι η Λουίζα ερωτεύθηκε το σύζυγό της- εκείνος προτιμούσε τη συντροφιά άλλων γυναικών. Γνωστές ερωμένες του ήταν η Γιόσεφινε Σπάρρε, η Βιλελμίνε Σρέντερ, η Χάννα Στύρελ και η Ελίς Βάσσερ. Από την άλλη πλευρά, η σχέση του με τη μοναχοκόρη του Λουίζα ήταν θερμή και στενή. Ο μοναδικός γιος του, ο Κάρολος Όσκαρ, απεβίωσε κατά τη βρεφική του ηλικία.
Εξαιτίας της επιδείνωσης της υγείας του πάτερα του ονομάστηκε αντιβασιλέας στις 25 Σεπτεμβρίου 1857, ενώ η άνοδός του στο θρόνο της Σουηδίας και της Νορβηγίας έγινε στις 8 Ιουλίου 1859, ημέρα που απεβίωσε ο πατέρας του.
Η βασιλεία του σημαδεύτηκε για τις πολλαπλές και εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις της. Το 1858 υπέγραψε τον νόμο, που παραχωρούσε ελευθερία στις ανύπαντρες ενήλικες γυναίκες. Η υφιστάμενη κοινοτική νομοθεσία της Σουηδίας (1862), το εκκλησιαστικό δίκαιο (1863) και το ποινικό δίκαιό της (1864) θεσπίστηκαν με την έγκριση και καθοδήγηση του Καρόλου ΙΕ΄. Βοήθησε επίσης τον Λούις Ντε Γκιρ στην αναθεώρηση του κοινοβουλευτικού συστήματος της χώρας το 1866.
Απεβίωσε στο Μάλμε στις 18 Σεπτεμβρίου 1872, σε ηλικία 46 ετών. Στον θρόνο έπειτα ανέβηκε ο αδελφός του Όσκαρ Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1850 τη Λουίζα των Νάσσαου, κόρη του Φρειδερίκου πρίγκιπα των Κάτω Χωρών, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
}
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Κύπελλο Ιντερτότο 1964-65
Το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο 1964-65 ή Κύπελλο Ράπαν, όπως ήταν πιο γνωστό (το μετέπειτα Κύπελλο Ιντερτότο), κατακτήθηκε από την Πολόνια Μπίτομ, η οποία έχασε στον τελικό της περασμένου περιόδου. Κέρδισε την 1. ΦΚ Λοκομοτίβ Λειψίας στον τελικό. Στη διοργάνωση συμμετείχαν 44 ομάδες, 4 λιγότερες από την προηγούμενη σεζόν. Για πρώτη φορά συμμετείχαν ομάδες από τη Βουλγαρία και την Ελλάδα. Η διοργάνωση επηρεάστηκε από την απόφαση της UEFA να εμποδίζει ομάδες που συμμετείχαν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης ή το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο) να συνεχίζουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετά το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών. Οι ομάδες αυτές έπρεπε να αποχωρήσουν από τη φάση των νοκ-άουτ μέχρι τον αποκλεισμό τους από τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ ή να αποσυρθούν εντελώς.
Όμιλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 11 ομίλους των 4 ομάδων, αφού ήταν αδύνατο να εξασφαλιστούν ομάδα για να δημιουργηθεί και τέταρτος όμιλος. Οι όμιλοι διαχωρίστηκαν γεωγραφικά: Περιφέρεια Α για το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ελβετία και τη Δυτική Γερμανία, Περιφέρεια Α για την Αυστρία, τη Βουλγαρία, τη Τσεχοσλοβακία, την Ανατολική Γερμανία, την Πολωνία, τη Γιουγκοσλαβία και μια ομάδα από τη Σουηδία; Περιφέρεια Γ (με μόνο 3 ομίλους) για τη Γαλλία, Ελλάδα και Σουηδία και μία ομάδα από τη Τσεχοσλοβακία, την Πολωνία και τη Δυτική Γερμανία και δύο από τη Γιουγκοσλαβία, ώστε να συμπληρωθούν οι αριθμοί. Οι νικητές των έντεκα ομίλων (που παρουσιάζονται με έντονη γραφή στους πίνακες πιο κάτω) προκρίθηκαν στη φάση των νοκ-άουτ.
Όμιλος Α1
Το παιχνίδι μεταξύ Φέγενορντ και Σταντάρ Λιέγης αναφέρεται επίσης ως 1-0, αλλά επίσημα καταγράφεται ως 2-0. Το παιχνίδι της Σταντάρ Λιέγης και της Φέγενορντ αναφέρεται επίσης ως 0-4, αλλά επίσημα καταγράφεται ως 0-3.
Όμιλος Α4
Το παιχνίδι μεταξύ Ρ.Φ.Κ. ντε Λιέζ και 1. ΦΚ Σααρμπρύκεν αναφέρεται επίσης και ως 2-0, αλλά επίσημα καταγράφεται 3-0.
Ημιτελικά
Ο αγώνας μεταξύ 1. ΦΚ Λοκομοτίβ Λειψίας και Χέρτα Βερολίνου αναφέρονται επίσης σαν 4–0 4–1 και 4–1 4–0 (με πρώτο αγώνα στην Λειψία και στις δύο περιπτώσεις), αλλά επίσημα αναφέρονται σαν 1–4 0–4 (με πρώτο αγώνα στο Βερολίνο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1964 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1965
Όσκαρ Κοκόσκα
Ο Όσκαρ Κοκόσκα (Oskar Kokoschka, 1 Μαρτίου 1886 - 22 Φεβρουαρίου 1980), ήταν Αυστριακός καλλιτέχνης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, γνωστός για τα εξπρεσιονιστικά του τοπία και πορτρέτα.
Διαφυγή από τους Ναζί
Η τέχνη του Όσκαρ Κοκόσκα θεωρήθηκε από τους Ναζί ως εκφυλισμένη. Οι Ναζί χρησιμοποιούσαν τον χαρακτηρισμό αυτό για πολλά έργα του Μοντερνισμού θεωρώντας τα μη γερμανικά ή και εβραιοκομμουνιστικά. Για τον λόγο αυτό οι καλλιτέχνες που δημιουργούσαν τέτοια έργα υφίσταντο διώξεις. Έχοντας χαρακτηριστεί ως "επικίνδυνος" καλλιτέχνης, ο Όσκαρ Κοκόσκα διέφυγε από την Αυστρία στην Πράγα το 1934. Εκεί ίδρυσε τον Σύλλογο Όσκαρ Κοκόσκα μαζί με άλλους εκπατρισμένους καλλιτέχνες. Στα 1938, όταν οι Τσέχοι άρχισαν να μετακινούνται λόγω της παράδοσης της Σουδητίας στη Γερμανία και της επικείμενης εισβολής της Βέρμαχτ, ο Κοκόσκα απέδρασε από την Τσεχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, και παρέμεινε εκεί καθ' όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πήρε την αγγλική υπηκοότητα από το 1946, μέχρι και το 1978 οπότε και ξαναπήρε την αυστριακή υπηκοότητα.
Το έργο του
Ο Όσκαρ Κοκόσκα είχε πολλές κοινές καλλιτεχνικές τάσεις με τον σύγχρονό του Μαξ Μπέκμαν. Και οι δύο διατήρησαν την καλλιτεχνική τους ανεξαρτησία από τον Γερμανικό εξπρεσιονισμό. Η ανεξαρτησία τους αυτή, τους έκανε όμως αφ' ενός να μην ηγηθούν κανενός καλλιτεχνικού ρεύματος κι αφετέρου να μείνουν εκτός των μεγάλων καλλιτεχνικών κινημάτων του Μοντερνισμού. Και οι δυο ανέπτυξαν συγγραφική δράση, κι εξέφρασαν την ανάγκη τους να αναπτύξουν την τέχνη του "οράν". Ειδικά ο Κοκόσκα έδωσε έμφαση στην "βαθειά σύλληψη", ενώ τον Μπέκμαν απασχόλησε με την μυστική ενόραση του βασιλείου του αόρατου. Και οι δυο υπήρξαν πρωτοπόροι καινοτόμων τεχνικών ελαιογραφίας, βασισμένων σε παλαιότερες καλλιτεχνικές παραδόσεις.
Τα όψιμα χρόνια του Κοκόσκα "δηλητηριάστηκαν" από την περιθωριοποίησή του στην Ιστορία της Τέχνης. Δεν ήταν ο μόνος που θεωρούσε ότι του άξιζε η αναγνώριση ως ενός από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες του 20ου αιώνα. Ένας αξιόλογος καλλιτέχνης της Σχολής του "οράν", υπήρξε ο Κόνραντ Τζούεστελ (1924 - 2001).
Το συγγραφικό έργο του Κοκόσκα είναι εξίσου παράξενο κι ενδιαφέρον με το εικαστικό του έργο. Τα απομνημονεύματά του που φέρνουν τον τίτλο Μια θάλασσα περιτριγυρισμένη από Οράματα, είναι ένα άγριο ψυχεδελικό κείμενο, γραμμένο υπό την επήρεια παραισθησιογόνων ουσιών. Το σύντομο θεατρικό του έργο Δολοφόνος, η ελπίδα των γυναικών, μελοποιήθηκε δέκα χρόνια αργότερα από τον Πάουλ Χίντεμιτ και αποκαλείται συχνά ως το πρώτο εξπρεσιονιστικό δράμα. Το έργο του Ορφέας κι Ευρυδίκη (1918) αποτέλεσε το λιμπρέτο για την ομώνυμη Όπερα του Ένστ Κρένεκ, που αποτελεί το πρώτο δείγμα Προγραμματικής Μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές Κατηγορία:Αυστριακοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Απομνημονευματογράφοι
Κρατήρας του Κλειτία
Ο κρατήρας του Κλειτία ή αγγείο του Φρανσουά είναι αρχαιολογικό εύρημα που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας. Είναι ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνήματα αρχαίας αττικής κεραμικής και αγγειογραφικής τέχνης.
Ιστορία του ευρήματος
Τον βρήκε ο Ιταλός Αλεσάντρο Φρανσουά το 1844 σε ένα τάφο στο Κιούζι της Ιταλίας.
Περιγραφή
Είναι μεγάλο αγγείο ζωγραφισμένο σε αττικό μελανόμορφο ρυθμό. Ως κρατήρας χρησίμευε στην ανάμειξη του κρασιού με νερό πριν την πόση.
Η πρώτη ζωφόρος
Στην υψηλότερη ζωφόρο που διακοσμεί τον λαιμό του αγγείου εικονίζει στην Α' πλευρά τον Καλυδώνιο Κάπρο συμπεριλαμβανομένων των ηρώων Μελέαγρο, Πηλέα, Αταλάντη. Η παράσταση είναι πλαισιωμένη από δύο σφίγγες με ταινία φοινίκων και ανθέων λοτού. Η Β' πλευρά περιέχει παράσταση Αθηναίων εφήβων ορχούμενων, ενώ ο Θησέας τους οδηγεί παίζοντας λύρα μπροστά από την ιστάμενη Αριάδνη και την τροφό της.
Παράσταση αρματοδρομίας
Η πρώτη ταινία στην Α' πλευρά εικονίζει αγώνα αρματοδρομίας που είναι μέρος των αγώνων που διοργάνωσε ο Αχιλλέας προς τιμή του νεκρού φίλου του Πάτροκλου το τελευταίο έτος του Τρωικού πολέμου. Ο Αχιλλέας ίσταται μπροστά από χάλκινο τρίποδα, που ίσως ήταν έπαθλο των αγώνων, στους οποίους παίρνουν μέρος ήρωες συμπεριλαμβανομένων και των Διομήδη και Οδυσσέα.
Κενταυρομαχία
Στη Β' πλευρά εικονίζεται η Κενταυρομαχία μεταξύ των Λαπίθων και Κενταύρων που έλαβε μέρος στους γάμους του Πειρίθου και της Ιπποδάμειας. Η πολύπλοκη αυτή παράσταση αποτελείται από επτά επί μέρους εικόνες. Ξεκινώντας από τα αριστερά, ένας Κένταυρος προς τα αριστερά υψώνει με τα δύο χέρια έναν μεγάλο λευκό βράχο κάνοντας προσπάθεια βολής στοχεύοντας τον Θησέα που ήταν καλεσμένος στο γαμήλιο γλέντι. Ο Θησέας με την ασπίδα του πολεμάει στο πλευρό του οικοδεσπότη. Ένας άλλος Κένταυρος προς τα δεξιά πολεμάει. Στα πόδια του μπροστά κείτεται ένας τρίτος νεκρός κένταυρος προς τα δεξιά. Απέναντί του βρίσκεται ο Λαπίθης Αντίμαχος με κράνος στο κεφάλι και μακρύ δόρυ. Ο Καινέας εικονίζεται από μπροστά με το κεφάλι προς τα δεξιά. Εξακοντίζει το δόρυ του ενώ τρεις κένταυροι του επιτίθεται. Οι τρεις αυτοί Κένταυροι είναι: ο Υλαίος προς τα δεξιά κρατάει ένα κλαδί στα δύο του χέρια. Ο Άκριος και ο Άσβολος προς τα αριστερά κρατούν από ένα μεγάλο βράχο στα δύο τους χέρια. Ο Άσβολος εικονίζεται με μαύρο ανθρώπινο σώμα, αλογίσιο σώμα και μαύρη αλογίσια ουρά. Ο Πετραίος καλπάζει προς τα δεξιά κρατώντας ένα κλαδί δέντρου στα δύο του χέρια. Επιτίθεται στον Λαπίθη Όπλωνα προς τα αριστερά. Ο Κένταυρος Μελάνιππος κρατάει έναν λευκό βράχο στα δύο του χέρια κάνοντας άλμα προς τα δεξιά, επάνω από τον θνήσκοντα Κένταυρο Πύρρο, και έτοιμος να επιτεθεί έναν Λαπίθη προς τα αριστερά. Δύο άλλοι Κένταυροι, ένας από αριστερά και ένας από δεξιά επιτίθεται με κλαδιά σε έναν Λαπίθη. Ένας άλλος Λαπίθης, ο Δρύας προς τα δεξιά έχει αιχμαλωτίσει τον Κένταυρο Ορόσβιο και ετοιμάζεται να τον σφάξει, ενώ ο Ορόσβιος προς τα αριστερά εκλιπαρεί προς έλεος.
Η κύρια ζωφόρος
Η κύρια ζωφόρος εικονίζει πομπή θεών στον γάμο του Πηλέα και της Θέτιδος. Πλήθος χαρακτήρων γεμίζουν το αγγείο με την εικόνα αυτή. Στο τέλος της πομπής βλέπουμε τον Πηλέα στον βωμό και τη Θέτιδα στον οίκο. Ο Πηλέας χαιρετά τον δάσκαλό του Χείρωνα που μαζί με τη θεά Ίριδα είναι επικεφαλής της πομπής.
Η τέταρτη ζωφόρος
Η τέταρτη ζωφόρος στην Α' πλευρά εικονίζει τον Αχιλλέα που σκοτώνει τον Τρωίλο. Η πλευρά Β' εικονίζει την επιστροφή του Ήφαιστου στον Όλυμπο καβάλα σε ένα μουλαράκι, με οδηγό τον Διόνυσο και ακολουθία σατύρων και νυμφών.
Ο πόδας και οι λαβές
thumb|right|150px|Λεπτομέρεια:Ζωγραφιά της λαβής Στον πόδα του αγγείου εικονίζεται μάχη πυγμαίων και ερωδιών. Οι λαβές του αγγείου είναι διακοσμημένες με εικόνα της Ποτνίας θηρών με τον Αίαντα να μεταφέρει το σώμα του νεκρού Αχιλλέα. Στην εσωτερική καμπύλη των λαβών εικονίζονται από μια γοργόνα στην κάθε λαβή.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο του κεραμέα Εργότιμου, ενώ φιλοτεχνήθηκε από τον αγγειογράφο Κλειτία, δύο από τους αρχαιότερους γνωστούς αττικούς καλλιτέχνες. Τα γράμματα των επιγραφών είναι αττικά. Δείχνει μια κάποια Κορινθιακή επιρροή. Οι φτερωτές θεές, Σφίγγες και τα τέρατα δεν είναι αττικά, αλλά ούτε και κορινθιακά. Κατασκευάστηκε στην Αττική και χρονολογείται στα 570 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Κρατήρας Κατηγορία:Θησέας Κλειτια
Αλθαία (φυτό)
μικρογραφία Η Αλθαία (Althaea) είναι γένος αγριολούλουδων πολύ διαδεδομένο κυρίως στη νότια Ευρώπη αλλά υπάρχει αυτοφυές και στην Αυστραλία και την Ασία. Λέγεται επίσης και δεντρομολόχα. Είναι ιθαγενή φυτά των εύκρατων περιοχών, συγγενικά με τη μολόχα, από την οποία διακρίνονται εύκολα.
Ονοματολογία
Η ονομασία της προέρχεται από το αρχαία ελληνικό ρήμα αλθαίνω που σημαίνει θεραπεύω, γιατρεύω.
Περιγραφή
Πρόκειται για πόες ή θάμνους με φύλλα παλαμοειδή, χνουδωτά, με οδοντωτά ή πριονωτά χείλη. Είναι πολυετή φυτά με πολύ ψηλό όρθιο βλαστό, ο οποίος καλύπτεται από μεγάλα άνθη κατά μήκος του. Τα άνθη της Αλκέας είναι συνήθως κόκκινα, ροζ ή ιώδη και έχουν σχήμα χωνιού και διάμετρο μέχρι 10 εκατοστά που ευδοκιμούν σε περιοχές μέσου και χαμηλού υψομέτρου. Η περίοδος ανθοφορίας της Αλθέας είναι από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο. Η συλλογή των φύλλων πραγματοποιείται στο τέλος του καλοκαιριού, των ανθέων κατά τη διάρκεια τις ανθοφορίας και της ρίζας το φθνιπόπωρο μετά το δεύτερο έτος ζωής του.
Είδη
Από τα δεκαπέντε είδη του γένους, έξι ευδοκιμούν και στην Ελλάδα.
Χρήσεις
Είναι χρήσιμη για τις φαρμακευτικές ρίζες του, το αφέψημα των οποίων έχει μαλακτικές και αντιβηχικές ιδιότητες. Η χρήση της ρίζας είναι ευεργετική για πεπτικές διαταραχές και φλεγμονές του πεπτικού σωλήνα. Θεωρείται βότανο το οποίο δεν έχει παρενέργειες στον ανθρώπινο οργανισμό. Υπάρχουν φυσικά και καλλυντικές χρήσεις της δενδρομολόχας, ως κατάπλασμα για ερεθισμούς, εγκαύματα, μικροτραυματισμούς και μώλωπες. Ενώ επίσης έχει παρατηρηθεί αντιμετώπιση και εξομάλυνση των κιρσών με τη χρήση τοπικού καταπλάσματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαλαχοειδή Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Βουκράνιο
Βουκράνιο είναι διακοσμητικό και αρχιτεκτονικό στοιχειο της αρχαιότητας. Έχει μορφή κερασφόρου ταυροκεφαλής σε εμπρόσθια όψη. Πρωτοεμφανίστηκε και παρέμεινε σε χρήση από τους προϊστορικούς μέχρι και τους ελληνικούς και ρωμαϊκούς κλασικούς χρόνους, ενώ επανήλθε στους αναγεννησιακούς χρόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική τέχνη
2097 Γκάλε
Ο Γκάλε (Galle) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε, γνωστού από την ανακάλυψη του πλανήτη Ποσειδώνα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Γκάλε είναι άγνωστα. Ο Γκάλε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5,5 ως 9 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαλε
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1956
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1956 ήταν η 1η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αγωνιστικής Σκοποβολής (ISSF). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν, στην Ισπανία μεταξύ 31 Ιουλίου και 6 Αυγούστου του 1956. Διεξήχθησαν 5 αγωνίσματα ανδρών (2 ατομικά, 2 ομαδικά και 1 μικτό) και έλαβαν μέρος αθλητές από 14 χώρες. Συμμετείχαν και χώρες εκτός της Ευρώπης όπως ο Λίβανος και η Αίγυπτος.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε ο Λίβανος με 3 χρυσά μετάλλια και 5 συνολικά. Η Γαλλία κέρδισε τη δεύτερη θέση με 2 χρυσά μετάλλια και 4 συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε η Ελλάδα και η Ιταλία με 1 αργυρό μετάλλιο έκαστη.
Παραπομπές
1956 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Σκοποβολή το 1956
Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας
thumb|right|250px|Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας ή Λουδοβίκος ο Άγιος (γαλλικά: Louis IX, 25 Απριλίου 1214 - 25 Αυγούστου 1270) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1226-1270). Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Η΄ του Λέοντος και της Λευκής της Καστίλης, εγγονός από πατέρα του Φιλίππου Β΄ Αυγούστου και, από μητέρα, του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης.
Νεανική ηλικία
Ο Λουδοβίκος Θ΄ ήταν εννέα ετών όταν πέθανε ο παππούς του και δώδεκα ετών όταν πέθανε ο πατέρας του. Μετά τον θάνατο του πατέρα του στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας στον καθεδρικό ναό της Ρενς, υπό την κηδεμονία της μητέρας του, Λευκής της Καστίλης (1234). Η δυναμική μητέρα του εξακολουθούσε να είναι ο πραγματικός κυβερνήτης της Γαλλίας και μετά την ενηλικίωση του Λουδοβίκου μέχρι τον θάνατο της (1252). Η Λευκή της Καστίλης είχε τόσο έντονη επιθυμία να παραμείνει ο γιος της πιστός χριστιανός που ακούστηκε ότι του είπε τη φράση: "Σε αγαπώ όπως κάθε μητέρα το παιδί της αλλά θα προτιμούσα να σε δω νεκρό παρά με κάποιο θανάσιμο αμάρτημα". Η μητέρα του σύμφωνα με τις περισσότερες πληροφορίες είχε τον ολοκληρωτικό έλεγχο του βασιλείου μέχρι τη χρονιά που έγινε ο Λουδοβίκος 20 ετών (1234). Μετά την ενηλικίωση του βασιλιά του εξακολουθούσε να έχει ισχυρή επίδραση πάνω του μέχρι τον θάνατό της (1252). Ο Λουδοβίκος έχρισε τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο τον Ανδεγαυό κόμη του Ανζού. Ο Κάρολος θα καταλάβει τη Σικελία και θα ιδρύσει τη Β΄ Ανδεγαυική δυναστεία. Η τυχοδιωκτική δράση του Καρόλου και αργότερα των απογόνων του δεν στάθηκε εμπόδιο στις προσπάθειες για αγιοποίηση του Λουδοβίκου που τελικά πραγματοποιήθηκε.
Γάμος με τη Μαργαρίτα της Προβηγκίας
Ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Προβηγκίας (1234), αδελφή της Ελεονώρας της Προβηγκίας συζύγου του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Η μεγάλη θρησκευτική πίστη της συζύγου του έκανε τον Λουδοβίκο και τη Μαργαρίτα πολύ ταιριαστό ζευγάρι· ο Λουδοβίκος της παρουσίαζε με μεγάλη ευχαρίστηση τα φιλανθρωπικά του έργα και η Μαργαρίτα πρόσεχε πολύ την άσχημη υγεία του συζύγου της. Διάβαζαν μαζί βιβλία, έκαναν ιππασία και άκουγαν μουσική. Οι πολύ καλές σχέσεις του βασιλικού ζεύγους προκάλεσαν τη ζήλια της μητέρας του Λουδοβίκου Λευκής της Καστίλης, που προσπαθούσε να την κρατήσει μακριά του όσο μπορούσε. Έκαναν μαζί συνολικά 11 παιδιά, μαζί με αυτά που δεν επέζησαν. Τα τελευταία χρόνια της ζωής τους ωστόσο, αποξενώθηκαν.
Απόφαση του Λουδοβίκου για Σταυροφορίες
Η μητέρα του υπέγραψε με τον κόμη της Τουλούζης, Ραϊμόνδο Ζ΄, συνθήκη που έβαζε τέλος στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών (1229). Στη συνθήκη αυτή ξεκαθάρισε ότι ο σύζυγος της έσφαλε. Ο Ραϊμόνδος Ζ' είχε κατηγορηθεί για τη δολοφονία ενός ιερέα σε κάποια αποστολή του για τον προσηλυτισμό των Καθαρών. Ο Λουδοβίκος ξεκαθάρισε τελικά ότι οι υποχρεώσεις του ως πιστού Χριστιανού ήταν σπουδαιότερες από τις υποχρεώσεις του ως βασιλιά (1248), γι'αυτό αποφάσισε να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του στις Σταυροφορίες. Η βάση των Μουσουλμάνων είχε μετακινηθεί στην Αίγυπτο γι'αυτό και ο Λουδοβίκος μετακίνησε στην Αίγυπτο τη βάση και των δικών του επιχειρήσεων του από τους Αγίους Τόπους. Ο Λουδοβίκος ο Άγιος συμμετείχε στη Ζ΄ Σταυροφορία (1248) και στην Η΄ Σταυροφορία (1270). Και οι δύο σταυροφορίες κατέληξαν τελικά σε αποτυχία. Η Αθήνα μετετράπη σε δουκάτο, ο τίτλος του δούκα απενεμήθη στον Γκυ Α΄ ντε λα Ρος, διάδοχο του πρώτου Κύρη των Αθηνών Όθων ντε λα Ρος (1259), η περιοχή της Αττικής, της Βοιωτίας και της Μεγαρίδας ονομάσθηκε δουκάτο των Αθηνών.
Ζ' Σταυροφορία
Με την έναρξη της Ζ' Σταυροφορίας ο Λουδοβίκος με τον στρατό του στρατοπέδευσαν στην Αίγυπτο στις 5 Ιουνίου 1249. Πρώτη πράξη ήταν η γρήγορη άλωση της Δαμιέτας.. Η άλωση αυτή προκάλεσε σοβαρές ταραχές στους Μουσουλμάνους. Την ίδια εποχή ο σουλτάνος Αλ - Σαλίχ Αγιούμπ της δυναστείας των Αγιουβιδών ήταν ετοιμοθάνατος. Η πορεία από τη Δαμιέτα προς το Κάιρο έγινε στη συνέχεια με πολλά προβλήματα αφού η άνοδος της στάθμης του Νείλου δυσκόλεψε πολύ τον στρατό. Ο σουλτάνος Αλ - Σαλίχ Αγιούμπ πέθανε και τη διοίκηση των μουσουλμάνων ανέλαβε η σύζυγος του Σαζάρ αλ - Ντούρ η οποία αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους Σταυροφόρους. Στην κρίσιμη μάχη του Αλ Μανσούρα στις 6 Απριλίου 1250 οι Σταυροφόροι συνετρίβησαν από τους Μουσουλμάνους. Ο βασιλιάς Θ΄ συνελήφθη αιχμάλωτος, απελευθερώθηκε με ανταλλάγματα 400.000 λίβρες ως λύτρα και την παράδοση της πόλης της Δαμιέτας.
Τετράχρονη παραμονή στους Αγίους Τόπους
Μετά την απελευθέρωση του από την αιχμαλωσία ο Λουδοβίκος πέρασε τα επόμενα τέσσερα χρόνια στα Λατινικά βασίλισσα της Άκρας, της Καισάρειας και της Γιάφας με σκοπό να ενισχύσει την άμυνα των Σταυροφόρων. Χρησιμοποίησε τα πλούτη του και τις διπλωματικές του ικανότητες, επέστρεψε στη Γαλλία μαζί με τον στρατό του την άνοιξη του 1254. Την περίοδο αυτή ο Λουδοβίκος είχε ανταλλάξει πολλές επιστολές με τους Μογγόλους ηγεμόνες, το 1248 αντάλλαξε επιστολές με τον Μογγόλο ηγεμόνα στην Αρμενία και την Περσία Ελζιζιδέι. Ο Ελζιζιδέι συμβούλευσε τον Γάλλο βασιλιά να στρατοπεδεύσει στην Αίγυπτο, ο ίδιος ο Ελζιζιδέι θα βρισκόταν στη Βαγδάτη εξουδετερώνοντας ταυτόχρονα τις δυνάμεις των Σαρακηνών. Ο Λουδοβίκος έστειλε έναν Δομινικανό ιερέα, τον Ανδρέα του Λονγκζιμώ, απεσταλμένο στον μεγάλο αυτοκράτορα των Μογγόλων Γκουγιούκ Χαν με αίτημα να ζητήσει βοήθεια κατά των Σαρακηνών (Αράβων) αλλά ο αυτοκράτορας πέθανε την ίδια χρονιά πριν φτάσει ο ιερέας, η χήρα του αυτοκράτορα απέρριψε την πρόταση. Οι Μογγόλοι ανέβασαν στον θρόνο τους νέα δυναστεία υπό τον Γκουγιούκ Χάν τέταρτο γιο του Τζένγκις Χαν (1251). Ο Λουδοβίκος έστειλε στην αυλή του νέου Μογγόλου αυτοκράτορα τον Φραγκισκανό Γουλιέλμο του Ρουμπρούκ. Ο απεσταλμένος αφού έζησε πολλά χρόνια στην αυλή του Μογγόλου αυτοκράτορα δέχτηκε πρόταση από τον κυβερνήτη του δυτικότερου τμήματος για την υποταγή του Λουδοβίκου (1259). Ο ίδιος αυτοκράτορας απέρριψε την πρόταση του αλαζόνα κυβερνήτη, δέχτηκε να στείλει βοήθεια αλλά το γράμμα του δεν έφτασε ποτέ στη γαλλική αυλή.
Η Η΄ Σταυροφορία και το τέλος
thumb|right|250px|Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ' με τον πάπα Ιννοκέντιο Δ' Στη συνεδρίαση του γαλλικού Κοινοβουλίου στις 24 Μαΐου 1467 ο Λουδοβίκος και τρεις από τους γιους του αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν νέα σταυροφορία στην περιοχή της Τύνιδας, ζήτησε και από τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο τον Ανδεγαυό να συμμετέχει και να τους βοηθήσει. Στη σταυροφορία συμμετείχε και ο διάδοχος της Αγγλίας Εδουάρδος, ο στρατός έφτασε στην Καρχηδόνα στις 25 Αυγούστου 1270, αμέσως μετά την άφιξη μεγάλο κύμα πανώλης θέρισε το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού, θύμα και ο ίδιος ο βασιλιάς που πέθανε από αυτό.
Προστάτης της χριστιανικής θρησκείας
thumb|right|250px|Τα λείψανα του Λουδοβίκου Θ΄ στο Μουσείο του Ναού του Αγίου Δομίνικου στη [[Μπολόνια της Ιταλίας]] thumb|right|250px|Θάνατος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' thumb|right|250px|Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Θ' συλλαμβάνεται αιχμάλωτος στην Ζ' Σταυροφορία. Πήρε σοβαρά τον ρόλο του ως "απεσταλμένος του Θεού στη γη" και οργάνωσε δύο σταυροφορίες. Αν και οι δυο σταυροφορίες ήταν αποτυχημένες αυξήθηκε σημαντικά η αίγλη του επειδή έκανε τα πάντα για τη δόξα του θεού και για το καλό του λαού του. Προστάτευε τον λαό διακρίθηκε για τη μεγάλη αγάπη του για τον συνάνθρωπο του ακόμα και για τους επαναστάτες, όταν του πρότειναν να θανατώσει κάποιον πρίγκηπα επειδή ακολούθησε τον πατέρα του στην εξέγερση απάντησε: "Ένας γιος δεν μπορεί να αρνηθεί να υπακούσει τον πατέρα του". Υπάρχει πληθώρα στοιχείων σχετικά με τη ζωή και τη δράση του που έρχονται ιδιαίτερα από τρία οικεία σε αυτόν πρόσωπα: τον βιογράφο του Ιωάννη του Τζόινβιλλ προσωπικό φίλο και σύμβουλο του, τον εξομολογητή του Γοδεφρείδο του Μπωλί και τον ιερέα Γουλιέλμο του Σαρτρ. Υπάρχει και μια τέταρτη πηγή ο Γουλιέλμος του Σαιν - Παθί, οι μαρτυρίες του δεν προέρχονται από προσωπική επαφή αλλά από αναφορές του πάπα. Η βασιλεία και η ζωή του Λουδοβίκου υμνήθηκαν από όλους τους συγγραφείς και τους ποιητές. Πολύ πιστός χριστιανός και Καθολικός, ανέλαβε την πρωτοβουλία για το κτίσιμο του Αγίου Παρεκκλησίου στα βασιλικά ανάκτορα (τώρα Μέγαρο Δικαιοσύνης) στο κέντρο του Παρισιού. Ήταν τέλειο υπόδειγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής και κτίσθηκε ως λατρευτικό ιερό περιέχοντας το ακάνθινο στεφάνι, τμήμα του Τίμιου Σταυρού και σημαντικά αντικείμενα της ζωής του Ιησού. Τα αντικείμενα αυτά τα αγόρασε ο Άγιος Λουδοβίκος (1239 - 1241) από τον μακρινό ξάδελφό του, Βαλδουίνο Β΄ της Κωνσταντινούπολης, με το αστρονομικό ποσό των 135.000 λιβρών, ενώ το κτίσιμο ολόκληρου του ναού στοίχισε 60.000 λίβρες. Η αγορά έγινε προκειμένου να εδραιώσει τη φήμη του Παρισιού ως ενός από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κέντρα στον κόσμο και να του δώσει παγκόσμια για την εποχή του αξία.
Πολέμησε τους Εβραίους και τις αιρέσεις
Στην προσπάθεια του να συγκεντρώσει χρήματα για να ανταποκριθεί στα έξοδα της Ζ' Σταυροφορίας, διέταξε την απέλαση των υπεύθυνων για την τοκογλυφία Εβραίων, δήμευσε και τις περιουσίες τους. Με την πράξη του αυτή κατάφερε να ανταποκριθεί οικονομικά στα έξοδα της Σταυροφορίας. Το 1230 ένας Ιουδαίος που είχε ασπαστεί τον χριστιανισμό ο Νίκολας Ντόνιν μετέφρασε το Ταλμούδ. Ο Ντόνιν κατηγορήθηκε από τον πάπα Γρηγόριο Θ' ότι βλαστήμησε τον Ιησού, τη Θεοτόκο και τον Χριστιανισμό με 35 κατηγορίες, αφορμή η σκηνή που έδειχνε τον Ιησού στην κόλαση και μια παράγραφος που έγραφε ότι ένας Ιουδαίος μπορεί να σκοτώνει αλλόφυλο του. Ο Λουδοβίκος συγκάλεσε τη Σύνοδο των Παρισίων (1240), κάλεσε τον ραβίνο Γεχιέλ ο οποίος τόνισε ότι η μετάφραση του Ταλμούδ σε άλλες γλώσσες εκτός της Ιουδαϊκής είναι για τους ίδιους τους Ιουδαίους σοβαρό παράπτωμα. Το Ταλμούδ καταδικάστηκε κατόπιν από τον Γάλλο βασιλιά, ο Λουδοβίκος διέταξε να καούν 12.000 αντίγραφά του στο Παρίσι. Παράλληλα ασχολήθηκε με την καταπολέμηση των αιρέσεων όπως οι Καθαροί στη Νότια Γαλλία, δημεύοντας την περιουσία τους. Οι διώξεις έφτασαν στο αποκορύφωμα τους λίγο πριν την κήρυξη της Ζ' Σταυροφορίας (1248) αλλά μειώθηκαν στη συνέχεια.
Ο Χρυσός Αιώνας του Αγίου Λουδοβίκου
Ο 13ος αιώνας στον οποίο βασίλεψε ο Λουδοβίκος Θ' ονομάστηκε «Χρυσός αιώνας του Αγίου Λουδοβίκου». Ο Λουδοβίκος ήταν ο σημαντικότερος Ευρωπαίος ηγεμόνας του 13ου αιώνα, με το πιο ισχυρό και εύρωστο βασίλειο και τον ισχυρότερο στρατό. Ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, η τέχνη του Αγίου Λουδοβίκου με τη Γοτθική αρχιτεκτονική είχε σημαντική επίδραση σε όλους τους Ευρωπαίους της εποχής του. Οι κόρες του Αγίου Λουδοβίκου έγιναν οι πιο περιζήτητες νύφες στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης. Η τεράστια φήμη που είχε αποκτήσει ως βασιλιάς στηριζόταν περισσότερο στη μόρφωση και στον χαρακτήρα του, στον στρατιωτικό τομέα αντίθετα δεν στάθηκε τόσο ικανός με αποτέλεσμα να ηττηθεί και στις δυο Σταυροφορίες. Είναι ο ιδρυτής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1257) του κορυφαίο ευρωπαϊκό πανεπιστημίου μέχρι τις μέρες μας. Ο Λουδοβίκος ήταν ο πρώτος Γάλλος βασιλιάς που οργάνωσε στην αυλή του ειδικό δικαστικό σώμα, ειδικό οικονομικό σώμα και το ελεγκτικό συμβούλιο. Για τους περισσότερους Καθολικούς της εποχής λόγω του υποδειγματικού τρόπου ζωής ενσάρκωνε στο πρόσωπό του ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο, οι υπόλοιποι βασιλιάδες τον χρησιμοποιούσαν σαν δικαστή για να λύσουν τις διαφορές τους. Ενσάρκωνε την προσωποποίηση του χριστιανισμού και της χριστιανικής θρησκείας γι'αυτό οι προσπάθειες του να αγιοποιηθεί ξεκίνησαν από την εποχή που ζούσε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1234 τη Μαργαρίτα του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του Ραϋμόνδου-Βερεγκάριου Δ΄ κόμη της Προβηγκίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Aeroplane (τραγούδι, Red Hot Chili Peppers)
Το Aeroplane είναι το δεύτερο τραγούδι καθώς και το τρίτο single από το έκτο άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, One Hot Minute.Το τραγούδι δεν συμπεριλήφθηκε στο Greatest Hits αλλά το βίντεο κλιπ ήταν μέρος του DVD που συνόδευε το CD. Αν και οι στίχοι του είναι σκοτεινοί το τραγούδι είναι από τα πιο εύθυμα τραγούδια του άλμπουμ. Περιέχει φωνητικά από την κόρη του Flea, Κλάρα, που τότε πήγαινε νηπιαγωγείο, και των συμμαθητών της. Τα τραγούδια "Backwoods" και "Me and My Friends" δεν γράφτηκαν από τους Anthony Kiedis, Flea, John Frusciante και Chad Smith, όπως αναφέρεται στο CD single, αλλά από τους Anthony Kiedis, Flea, Hillel Slovak και Jack Irons.
Τραγούδια
CD single 1
Limited Edition CD single 2
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 1995 Κατηγορία:Singles του 1996 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Δώδεκα
Η λέξη Δώδεκα μπορεί να αναφέρεται:
Κιέτι
Το Κιέτι (ιταλικά: Chieti, ) είναι πόλη της Ιταλίας στην περιφέρειας του Αμπρούτσο, με πληθυσμό 55.102 κατοίκους, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας.
Βρίσκεται στο άκρο του ποταμού Ατέρνο, λίγα χιλιόμετρα από την Αδριατική. Δυτικά της πόλης βρίσκεται το Γκραν Σάσσο, το ψηλότερο σημείο των Απεννίνων.
Ιστορία
Το Κιέτι είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ιταλίας, αρχαιότερη κατά 500 χρόνια και από τη Ρώμη και η ιστορία της συχνά μπερδεύεται με τη μυθολογία, σύμφωνα με την οποία την ίδρυσε ο Αχιλλέας, ονομάζοντας την Θεάτη, προς τιμήν της μητέρας του. Μάλιστα, ο Αχιλλέας απεικονίζεται και στο οικόσημο της πόλης, πάνω σε ένα σηκωμένο άλογο ενώ κρατά ένα ξίφος και μία ασπίδα. Στην ασπίδα απεικονίζεται ένας λευκός σταυρός σε κόκκινο φόντο με τέσσερα κλειδιά, που πιθανότατα αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις πύλες του αρχαίου Κιέτι.
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, η πόλη ιδρύθηκε από τους Πελασγούς προς τιμήν της Νηρηίδας Θέτις ή από τον Έκτορα το 1247 π.Χ. Κατά τον Στράβωνα ιδρύθηκε από τους Άρκαδες, οι οποίοι την ονόμασαν Τεγέα.
Σίγουρο είναι ότι το σημερινό Κιέτι είναι η αρχαία Teate Marrocinorum, από την φυλή των Μαρρουκίνων, γνωστών για τις σκληρές διαμάχες με τους Ρωμαίους, ως την ειρήνη που σύνηψαν μαζί τους, οπότε και έγιναν σύμμαχοι τους, πολεμώντας στο πλευρό τους σε πολλές μάχες όπως για παράδειγμα εναντίον του Πύρρου, του Περσέα, του Αννίβα κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Αμπρούτσο Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Λιθόσφαιρα
thumb|right|350px|Οι τεκτονικές πλάκες της λιθόσφαιρας.
Λιθόσφαιρα είναι το άκαμπτο εξωτερικό κέλυφος ενός πλανήτη γήινου τύπου, ή ενός φυσικού δορυφόρου, που καθορίζεται από τις άκαμπτες μηχανικές του ιδιότητες. Στη Γη, αποτελείται από τον φλοιό και το τμήμα του άνω μανδύα που συμπεριφέρεται ελαστικά σε χρονικές κλίμακες χιλιάδων ετών και άνω. Το πάχος της λιθόσφαιρας κυμαίνεται ανάλογα με το πάχος του φλοιού. Στις ωκεάνιες περιοχές το πάχος της λιθόσφαιρας είναι περίπου 80 χιλιόμετρα, ενώ στις ηπειρωτικές κυμαίνεται μεταξύ 100 και 150 χιλιομέτρων. Η λιθόσφαιρα δεν είναι ενιαία, αλλά απαρτίζεται από επτά (7) μεγάλες πλάκες (Αφρικανική, Ευρασιατική, Ινδο-Αυστραλιανή, Ανταρκτική, πλάκα του Ειρηνικού, Βορειο-Αμερικανική, Νοτιο-Αμερικανική) και πολλές άλλες μικρότερες, που ολισθαίνουν, πάνω στο υποκείμενο παχύρρευστο μανδυακό υλικό, την ασθενόσφαιρα, πραγματοποιώντας σχετικές μεταξύ τους κινήσεις. Οι πλάκες αυτές λέγονται λιθοσφαιρικές πλάκες ή τεκτονικές πλάκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεκτονικές πλάκες Κατηγορία:Φυσική γεωγραφία Κατηγορία:Δομή της Γης Κατηγορία:Οικολογία συστημάτων
Τζόζεφ Μποακάι
Ο Τζόζεφ Μποακάι  (Joseph Nyumah Boakai) είναι πολιτικός από τη Λιβερία, ο οποίος διατέλεσε Αντιπρόεδρος από το 2006 έως το 2018. Ανήκει στο Ενωτικό Κόμμα της Προέδρου Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1944 στη Γουορσόνγκα, στην επαρχία Φόνγκα της κομητείας Λόφα και οι γονείς του ήταν αναλαφάβητοι Είναι παντρεμένος με την Καρτούμου Μποακάι και έχουν 4 παιδιά. Σπούδασε στο Κολέγιο Δυτικής Αφρικής, έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Λιβερίας και στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κάνσας. Στο τελευταίο φοίτησε με υποτροφία από την USAID.
Πολιτική καριέρα
Την περίοδο από το 1983 ως το 1985 θήτευσε στο Υπουργείο Γεωργίας, επί καθεστώτος του δικτάτορα Σάμιουελ Ντόε. Την περίοδο εκείνη, προήδρευσε της 15μελούς Ένωσης για την Ανάπτυξη του Δυτικοαφρικανικού Ρυζιού, με 15 κράτη-μέλη. Με την εκλογή της Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ στην προεδρία του κράτους, το 2005, ο Μποακάι έγινε αντιπρόεδρος, τον Ιανουάριο του 2006.
Ζαν-Πωλ Ριοπέλ
Ο Ζαν-Πωλ Ριοπέλ (Jean-Paul Riopelle, Μόντρεαλ, 7 Οκτωβρίου 1923 – Μονμανύ, Κεμπέκ, 12 Μαρτίου 2002) ήταν Καναδός υπερρεαλιστής ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης.
Τα πρώτα χρόνια
Από πολύ μικρός έδειξε το ζωγραφικό του ταλέντο. Σε ηλικία έξι ετών άρχισε να παίρνει μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Γαλλοκαναδό ζωγράφο Ανρί Μπισσόν (Henri Bisson). Ένα χρόνο αργότερα πέθανε ο μικρότερος αδελφός του, Πιέρ (Pierre), και το γεγονός αυτό σημάδεψε τη ζωή του καλλιτέχνη.
Σπουδές και ένταξη σε κινήματα
Το 1941 εγγράφηκε στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ για να σπουδάσει αρχιτεκτονική, αλλά από τον επόμενο χρόνο εγκατέλειψε τις σπουδές αρχιτεκτονικής για να σπουδάσει ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ (École des beaux-arts de Montréal). Εκεί γνώρισε τον πρωτοπόρο για την εποχή του Γαλλοκαναδό ζωγράφο Πωλ-Εμίλ Μπορντουά και έγινε μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας των αυτοματιστών, που είχε δημιουργήσει ο τελευταίος. Μαζί με άλλους καλλιτέχνες και διανοούμενους του Κεμπέκ υπέγραψε τη διακήρυξη της Παγκόσμιας απόρριψης που συνέταξε ο Μπορντουά. Πρόκειται για ένα ιδεολογικό μανιφέστο εναντίον όλων των περιορισμών που έθετε η κοινωνία του Κεμπέκ την εποχή εκείνη — κυρίως εναντίον της καθολικής θρησκευτικής παράδοση των Γαλλοκαναδών.
Μετά τον πόλεμο
Το 1946, νυμφεύθηκε τη Φρανσουάζ Λ'Εσπεράνς (Françoise L'Éspérance), με την οποία απέκτησε δύο κόρες, την Υζέλ (Yseult, γεν. 1948) και τη Συλβί (Sylvie, γεν. 1949). Αργότερα, ο Ριοπέλ απέκτησε και ένα γιο από εξώγαμη σχέση, τον Γιαν Φραβαλό (Yann Fravalo).
Το 1949 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου γνώρισε τους υπερρεαλιστές και έγινε φίλος με τον Αντρέ Μπρετόν. Ο τελευταίος τού έβγαλε το παρωνύμιο «ο Καναδός ξυλοκόπος» (γαλλ., «le bucheron canadien»). Στη γαλλική πρωτεύουσα, γνώρισε την Αμερικανίδα ζωγράφο Τζόαν Μίτσελ, με την οποία συνδέθηκε από το 1955 και επί είκοσι πέντε χρόνια. Στο Παρίσι αφοσιώθηκε αποκλειστικά στην αφηρημένη ζωγραφική και στο all-over, μια τεχνική αφαίρεσης κάθε φόρμας με επάλληλες επικαλύψεις του πίνακα με το πινέλο ή με ψεκασμό (αεροζόλ). Αργότερα, μετά την επιστροφή του στο Μόντρεαλ, επανήλθε στη φόρμα, δημιουργώντας μια σειρά από πίνακες με πουλιά.
Από τη δεκαετία του 1960, άρχισε να μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη Γαλλία και τον Καναδά. Ταυτοχρόνως, η φήμη του άρχισε να απλώνεται, με αποτέλεσμα να γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος Καναδός ζωγράφος. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, αρχής γενομένης από το Βραβείο UNESCO στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1952.
Το 1956 15 έργα του εκτέθηκαν στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ. Ακολούθησαν πλήθος άλλες εκθέσεις ανά την υφήλιο και το 1963, η Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά διοργάνωσε προς τιμή του μεγάλη αναδρομική έκθεση. Παρόμοια αναδρομική έκθεση με έργα του καλλιτέχνη διοργανώθηκε το 1980 στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι.
Το τέλος
Από το 1990 περίπου σταμάτησε τις μετακινήσεις ανάμεσα στη Γαλλία και τον Καναδά και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Κεμπέκ. Για αρκετά χρόνια ήταν άρρωστος και από το 1993 είχε σχεδόν σταματήσει κάθε καλλιτεχνική δουλειά.
Η μεγάλη αξία των έργων που άφησε με τον θάνατό του προκάλεσε μακροχρόνια και πολυδάπανη δικαστική διαμάχη ανάμεσα στα παιδιά του καλλιτέχνη και την τελευταία του σύντροφο, Υγκέτ Βασόν (Huguette Vachon).
Τα έργα του
Έργα του βρίσκονται σε πολλά μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Το 2006 το Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης τίμησε τον ζωγράφο με μεγάλη έκθεση έργων του. Ένα από τα πιο διάσημα έργα του, η τοιχογραφία Τιμή στη Ρόζα Λούξεμπουργκ (Hommage à Rosa Luxembourg, 1993), που ο ζωγράφος δημιούργησε όταν έμαθε τον θάνατο της πρώην συντρόφου του Τζόαν Μίτσελ, φιλοξενείται στο Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών του Κεμπέκ (Musée national des beaux-arts du Québec).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καναδοί γλύπτες Κατηγορία:Κεμπέκ Κατηγορία:Χαράκτες
Μπέρτολντ Λιουμπέτκιν
Ο Μπέρτολντ Ρουβίμοβιτς Λιουμπέτκιν (ρωσ. Бертольд Рувимович Любеткин, 1901-1990) ήταν Ρώσος αρχιτέκτονας, πρωτοπόρος του μοντερνιστικού κινήματος, που έδρασε κυρίως στην Μεγάλη Βρετανία. Ήταν ένας άνθρωπος με περίπλοκο χαρακτήρα, αφού ο ανυπότακτος αυθορμητισμός και αυταρχισμός του συνοδεύονταν από την επιθυμία του να δουλεύει πάντα με άλλους και ποτέ μόνος. Για αυτόν η αρχιτεκτονική ήταν ένα ιδεολογικό μέσο στο κοινωνικό αδιέξοδο καθώς είχε πει σχετικά «με τον ίδιο τρόπο που η φιλοσοφία αλλάζει και φωτίζει διάφορες πλευρές της ύπαρξής μας, έτσι και η τέχνη και η αρχιτεκτονική παράλληλα αντανακλούν τις ίδιες αμφιβολίες, ελπίδες και φιλοδοξίες». Πίστευε ότι ο σχεδιασμός κτιρίων ήταν ένα εργαλείο για κοινωνική εξέλιξη, την οποία προσπαθούσε να πετύχει με την χρήση τεχνολογικών καινοτομιών.
Βιογραφία
Ο Λουμπέτκιν γεννήθηκε στην Τιφλίδα, Γεωργία (14 Δεκεμβρίου 1901) και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην προπολεμική Ρωσία, όπου ο Κονστρουκτιβισμός και η πολιτιστική διαταραχή που επήλθε με τα γεγονότα του 1917 είχαν έντονη επίδραση στο καλλιτεχνικό μέλλον του. Μετά από σπουδές σε κάποιες σχολές της Ρωσίας (Stronagov School Of Art 1917, Svomas Workshops 1918-20,Moscow Vkhutemas 1920-22) ξεκίνησε ένα ταξίδι εκπαίδευσης σε διάφορες χώρες της Ευρώπης (Berlin Textile Academy και Bauschule Charlottenburg στο Βερολίνο 1922-23, Burg στη Βιέννη 1923, Architectural School στο Πολυτεχνείο Warsaw 1923-25, Ecole Speciale d'Architecture, Auguste Perret's Atelier de Bois και Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι 1926-29, Institute d'Urbanisme Σορβόνη 1930-31) όπου παράλληλα ήρθε σε επαφή με πολλούς διανοούμενους και καλλιτέχνες της εποχής του (E.May, B.Taut, Mies van der Rohe, Fernand Léger, Jean Cocteau) -αυτοί που τον επηρέασαν κατά κύριο λόγο ήταν ο Wilhelm Worringer,ο Auguste Perret και ο Le Corbusier. Ο ίδιος είχε πει για τη ζωή του «γεννήθηκα σε έναν κόσμο (προεπαναστατική Ρωσία),δοκιμάστηκα σε έναν άλλον (Παρίσι '20,Λονδίνο '30)  και εγκαταλείφθηκα από έναν τρίτο (συντηρητική Αγγλία μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο)!».