cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπόγεια φυλακή
δεξιά|μικρογραφία|Μπουντρούμια του Blarney Castle Υπόγεια φυλακή, αλλιώς μπουντρούμι (oubliette), ήταν ένα δωμάτιο ή ένα κελί, στο οποίο κρατούνταν  οι φυλακισμένοι, και  το  οποίο βρισκότανε κυρίως κάτω από τη γη. Οι υπόγειες φυλακές συναντιούνται γενικά στα μεσαιωνικά κάστρα, ακόμη και αν η σύνδεσή τους με την πρακτική του βασανιστηρίου ανάγεται στην Αναγέννηση. Το μπουντρούμι (oubliette), είναι ένας ιδιαίτερος τύπος υπόγειας φυλακής, στην οποία είχε κανείς πρόσβαση μόνο μέσω μίας καταπακτής που βρισκόταν πάνω σε ένα υψηλό σημείο.
Ετυμολογία
Ο γαλλικός όρος "oubliette", μπουντρούμι, έχει την ίδια ρίζα του όρου "oublier", "ξεχνώ". Η δομή αυτή είχε χρησιμοποιηθεί για εκείνους τους φυλακισμένους που οι αρχές ήθελαν να λησμονηθούν.
Ιστορία
Λίγα Νορμανδικά μπουντρούμια ήταν τμήματα των αγγλικών κάστρων που περιείχαν φυλακές, αν και ήταν πιο συνηθισμένα στην Σκωτία. Ο εγκλεισμός στη φυλακή δεν ήταν μια κοινή τιμωρία στο Μεσαίωνα επομένως πολλοί φυλακισμένοι κρατούνταν εν αναμονή της ετυμηγορίας των ενόρκων, ή της εκτέλεσης, ή απλά για πολιτικούς λόγους. Οι ευγενείς φυλακισμένοι δεν κρατούνταν  συνήθως έγκλειστοι  σε φυλακές, αλλά στα άνετα δωμάτια του κάστρου. Ο Πύργος του Λονδίνου είναι μια διαβόητη φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους, ενώ το κάστρο του Πόντεφρακτ χρησίμεψε για να φυλακίσει τον Θωμά του Λάνκαστερ (1322), τον Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας (1400), τον Άντονι Γούντβιλ (1483), τον Ρίτσαρντ Σκροπ, αρχιεπίσκοπο της Υόρκης (1405), τον Ιάκωβο Α 'της Σκωτίας (1405-1424) και τον Κάρολο, δούκα της Ορλεάνης (1417-1430). Η κατασκευή των δωματίων που χρησιμοποιούνταν για  φυλακή  έγινε  πιο συνηθισμένη όταν εντάχθηκαν στα σώματα φρουράς ή  στους εντοιχισμένους πύργους. Μερικά κάστρα έχουν μεγάλους χώρους για τους φυλακισμένους, όπως ο πύργος της φυλακής του Κάστρου του Καερνάρφορντ (Caernarfon). Τα κάστρα, του Κάστρου Αλνγουίκ (Alnwick) και Κοκερμάουθ (Cockermouth), και τα δύο στο Νορθάμπερλαντ (Northumberland), είχαν φυλακές στα σώματα φρουράς με μπουντρούμι κάτω από αυτά.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Σχέδιο μπουντρουμιού (oubliette) στη φυλακή της Βαστίλλης στο Παρίσι, προέρχεται από το λεξικό της γαλλικής αρχιτεκτονικής από τον 11ο έως τον 16ο αιώνα (1854-1868) του Εζέν Βιολέ-λε-Ντουκ (Eugène Viollet-le-Duc): το σχόλιο βεβαιώνει ότι στην πραγματικότητα θα μπορούσε να έχει κατασκευαστεί μόνο για τη διατήρηση του πάγου. Μολονότι πολλές φυλακές είναι απλά δωμάτια  σε έναν όροφο με θωρακισμένες πόρτες ή με πρόσβαση μόνο μέσω καταπακτής στο πάτωμα  του δωματίου που βρισκόταν από πάνω, η χρήση των φυλακών για τα βασανιστήρια τις κατέστησε μια έντονη μεταφορά σε διαφορετικά πλαίσια. Οι "φυλακές", στον πληθυντικό, αναφέρονται στο σύνολο των κελιών και των δωματίων βασανιστηρίων, τόσο ώστε ο αριθμός τους στα κάστρα να αυξάνεται πάντα για να "τραβήξει" το ενδιαφέρον των τουριστών, ενώ κατά το μεσαίωνα, οι κρατούμενοι ήταν κάθε άλλο παρά πολυάριθμοι, μειώνονταν σε σύντομο χρονικό διάστημα με την καταδίκη τους σε θάνατο, ή (στην περίπτωση των πολιτικών κρατουμένων) με τη στέρηση της τροφής. Πολλά από τα δωμάτια που περιγράφονται ως φυλακές ή μπουντρούμια (oubliette) ήταν, στην πραγματικότητα, αποθήκες, δεξαμενές νερού ή και αποχωρητήρια.
Στη βιβλιογραφία
Το μπουντρούμι και οι φυλακές ήταν ένα θέμα που προτιμούνταν στα γοτθικά μυθιστορήματα ή στα ιστορικά μυθιστορήματα του δέκατου ένατου αιώνα, όπου εμφανίζονταν  ως σύμβολα της τυραννίας και της σκληρότητας, ως η αληθινή αντίθεση έναντι των αξιών του Διαφωτισμού, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Συνήθως τοποθετημένα κάτω από τα κάστρα ή τα μεσαιωνικά μοναστήρια, που χρησιμοποιούνταν από καθολικούς μοναχούς και ιεροεξεταστές για να βασανίζουν τους ανθρώπους. Στο έργο του Αλέξανδρου Δουμά, που έχει τον τίτλο Η Βασίλισσα Μαργκό, η Αικατερίνη των Μεδίκων (Caterina de Medici) απεικονίζεται οδυνηρή πάνω σ' ένα θύμα των μπουντρουμιών του Λούβρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλακές Κατηγορία:Δωμάτια
Η περιπέτεια του άδειου σπιτιού
Η περιπέτεια του άδειου σπιτιού (αγγλικός τίτλος:The Adventure of the Empty House) είναι ένα από τα πενήντα έξι διηγήματα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο αμερικανικό περιοδικό Collier's τον Σεπτέμβριο του 1903 και στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Οκτώβριο του 1903. Είναι το πρώτο διήγημα της συλλογής Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς.
Το διήγημα αναφέρεται στην επιστροφή του Χολμς στο Λονδίνο μετά τον υποτιθέμενο θάνατό του στοΤελευταίο πρόβλημα, που δημοσιεύτηκε δέκα χρόνια νωρίτερα. Η απαίτηση του κοινού ανάγκασε τον Κόναν Ντόιλ να γράψει νέες περιπέτειες του ντετέκτιβ, έτσι το 1901-1902 έγραψεΤο σκυλί των Μπάσκερβιλ (που χρονολογικά αναφέρεται πριν από το Τελευταίο πρόβλημα) και στη συνέχεια επανέφερε στη ζωή τον αδικοχαμένο ντεντέκτιβ με αυτή την ιστορία, όπου εξηγεί λεπτομερώς πώς διασώθηκε από τη θανάσιμη πάλη του με τον καθηγητή Μοριάρτι.
Ο Ντόιλ κατέταξε την Περιπέτεια του άδειου σπιτιού έκτη στον κατάλογο με τις δώδεκα αγαπημένες του ιστορίες του Χολμς.
Το διήγημα έχει διασκευαστεί για την τηλεόραση.
Μια μυστηριώδης δολοφονία
μικρογραφία|Ο δρ Γουάτσον σκουντάει κατά λάθος έναν ηλικιωμένο κύριο. Η ιστορία διαδραματίζεται το 1894, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Σέρλοκ Χολμς. Το βράδυ της 30ης Μαρτίου, μια δολοφονία συντάραξε το Λονδίνο: ο αριστοκράτης Ρόναλντ Άνταιρ, νεαρός γιος ενός αποικιακού κυβερνήτη στην Αυστραλία, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στο Λονδίνο με μια σφαίρα στο κεφάλι του. Ο Άνταιρ βρισκόταν στο καθιστικό του και ήταν απασχολημένος με λογαριασμούς, όπως υποδεικνύεται από τα χαρτιά και τα χρήματα που βρέθηκαν από την αστυνομία. Του άρεσε να παίζει χαρτιά και έπαιζε τακτικά σε διάφορες λέσχες, αλλά ποτέ για μεγάλα χρηματικά ποσά. Ωστόσο, φαίνεται ότι κέρδισε 420 λίρες παίζοντας σε συνεργασία με κάποιον συνταγματάρχη Σεμπάστιαν Μοράν. Το κίνητρο της δολοφονίας δεν φαίνεται να ήταν η ληστεία καθώς δεν έχει κλαπεί τίποτα και ο Άντερ δεν είχε εχθρούς. Ωστόσο, η δολοφονία έφερε σε αδιέξοδο την Σκότλαντ Γιαρντ, καθώς κανείς δεν μπήκε στο δωμάτιο από την πόρτα, που ήταν κλειδωμένη από μέσα, και το παράθυρο ήταν απρόσιτο από τον δρόμο. Αν και το παράθυρο ήταν ανοιχτό, θεωρήθηκε απίθανο ο δολοφόνος να είχε πυροβολήσει τον Ρόναλντ Άνταιρ απ' έξω, καθώς ένας πυροβολισμός με περίστροφο από απόσταση θα ήταν σίγουρα πολύ ανακριβής και θα είχε ακουστεί από τους γείτονες.
Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς
μικρογραφία|Ο Χολμς, εδώ στην άκρη των καταρρακτών του Ράιχενμπαχ, δεν σκοτώθηκε μαζί με τον Μοριάρτι όπως πίστευε ο δρ Γουάτσον. Ο δρ Γουάτσον (τώρα χήρος), έχοντας διατηρήσει το ενδιαφέρον του για το έγκλημα από την προηγούμενη συνεργασία του με τον Χολμς, επισκέπτεται τον τόπο του εγκλήματος λίγο αφότου μαθαίνει την υπόθεση. Υπάρχει ήδη ένα μικρό πλήθος θεατών, μεταξύ των οποίων ένας ηλικιωμένος κύριος τον οποίο ο Γουάτσον σκουντάει κατά λάθος και τα βιβλία που κρατούσε πέφτουν στο έδαφος. Επιστρέφοντας στο ιατρείο του, ο Γουάτσον δέχεται με έκπληξη την επίσκεψη του άντρα που είχε χτυπήσει λίγο νωρίτερα. Ο ηλικιωμένος βιβλιοπώλης επιθυμεί να του πουλήσει βιβλία και υποστηρίζει ότι το ράφι πίσω από τον γιατρό θα είχε καλύτερη εμφάνιση με λίγα βιβλία που θα κάλυπταν το κενό. Ο Γουάτσον γυρίζει να κοιτάξει το ράφι και μένει έκπληκτος, όταν καθώς στρέφεται, βλέπει μπροστά του τον παλιό του φίλο Σέρλοκ Χολμς, ο οποίος είχε αφαιρέσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τη μεταμφίεσή του. Σοκαρισμένος, ο γιατρός λιποθυμά. μικρογραφία|Ο Χολμς εμφανίζεται στον δρ Γουάτσον που δεν μπορεί να το πιστέψει. Όταν συνέρχεται, ο Χολμς του εξηγεί ότι κατά τη διάρκεια της πάλης του με τον Μοριάρτι τρία χρόνια νωρίτερα, κατάφερε να ρίξει τον εχθρό του στους καταρράκτες του Ράιχενμπαχ. Βλέποντας τον Μοριάρτι να πέφτει στην άβυσσο, ο Χολμς επέλεξε να παρουσιαστεί ως νεκρός, για να καταδιώξει ανενόχλητος τους συνεργάτες του Μοριάρτι. Στη συνέχεια, σκαρφάλωσε στον γκρεμό σε μια εσοχή του βράχου, όπου παρέμεινε για αρκετή ώρα, έως ότου η αστυνομία και ο Γουάτσον έφυγαν. Ωστόσο, καθώς ο Χολμς βρισκόταν ακόμη κρυμμένος, ένας συνεργάτης του Μοριάρτι εμφανίστηκε στην κορυφή του γκρεμού και προσπάθησε να τον σκοτώσει πετώντας του πέτρες. Ο Χολμς κατάφερε να ξεφύγει από τον νέο αντίπαλο. Για τη σωτηρία του ειδοποίησε μόνο τον αδελφό του Μάικροφτ, που του παρείχε τα απαραίτητα χρήματα, και μετά έφυγε για δύο χρόνια στο Θιβέτ, έπειτα στην Περσία και τελικά εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, πάντα με ψεύτικη ταυτότητα. Μαθαίνοντας για το μυστήριο της δολοφονίας στο Λονδίνο, επέστρεψε για να το λύσει.
Το άδειο σπίτι
Ο Χολμς λέει στον Γουάτσον ότι πρόκειται να κάνουν κάποια επικίνδυνη δουλειά και όταν πέφτει η νύχτα, μετά από μια περιπλάνηση στην πόλη μπαίνουν σε ένα άδειο σπίτι του οποίου το παράθυρο έχει θέα -προς μεγάλη έκπληξη του Γουάτσον- στην οδό Μπέικερ 221Β. Ένα κέρινο ομοίωμα του Χολμς στο διαμέρισμα, που φωτίζεται από μια αναμμένη λάμπα, δίνει την εντύπωση ότι ο Χολμς είναι πράγματι παρών στο διαμέρισμά του. Ο Χολμς χρησιμοποιεί το ομοίωμα επειδή τον είδε ένας από τους συνεργούς του Μοριάρτι, και έτσι περιμένει μια απόπειρα κατά της ζωής του το ίδιο βράδυ. Ο Χολμς και ο Γουάτσον περιμένουν δύο ώρες - μέχρι περίπου τα μεσάνυχτα - μέσα στο άδειο σπίτι.
Ο Χολμς περιμένει ότι κάποιος θα εμφανισθεί στον δρόμο για να πυροβολήσει τη φιγούρα στο παράθυρο και έχει ειδοποιήσει την Σκότλαντ Γιαρντ για να τον συλλάβουν. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις προβλέψεις του ντετέκτιβ, ο επίδοξος δολοφόνος του έχει επίσης την ιδέα να έρθει στο άδειο σπίτι για να πυροβολήσει τον Χολμς από το παράθυρο. Έτσι, ακούγοντας βήματα να πλησιάζουν στην κρυψώνα τους, ο Χολμς και ο Γουάτσον κρύβονται για να μην τους δει ο νεοφερμένος. Μόλις ο άνδρας πυροβολεί τη φιγούρα του Χολμς νομίζοντας ότι πυροβόλησε τον εχθρό του, του επιτίθενται, τον ακινητοποιούν και ο Χολμς ειδοποιεί την αστυνομία με ένα σφύριγμα. αριστερά|μικρογραφία|Ο Σεμπάστιαν Μοράν συλλαμβάνεται Επικεφαλής τους είναι ο επιθεωρητής Λεστράντ, ο οποίος συλλαμβάνει τον ένοπλο. Αποδεικνύεται ότι είναι ο συνταγματάρχης Μοράν, αυτός με τον οποίο έπαιζε χαρτιά ο Άνταιρ και αυτός που προσπάθησε να δολοφονήσει τον Χολμς πετώντας του πέτρες από την κορυφή του γκρεμού πριν από τρία χρόνια. Ο Χολμς δεν επιθυμεί η αστυνομία να ασκήσει κατηγορίες για απόπειρα ανθρωποκτονίας εναντίον του. Αντίθετα, λέει στον έκπληκτο Λεστράντ να τον κατηγορήσει για φόνο, γιατί ο Μοράν είναι ο δολοφόνος του Άνταιρ. Το όπλο του, που έχει σχεδιαστεί ειδικά για να πυροβολεί με εξαιρετική ακρίβεια και αθόρυβα με σφαίρες περίστροφου, αποδεικνύεται, ακριβώς όπως περίμενε ο Χολμς, ότι είναι αυτό που χρησιμοποιήθηκε για να σκοτώσει τον Άνταιρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς
Αρτούρ Φριντενράιχ
Βιογραφία
Ο Φριντενράιχ μεγάλωσε στην περιοχή Λουζ του Σάο Πάολο. Ο πατέρας του Όσκαρ, ήταν έμπορος, γιος γερμανού μετανάστη, ενώ η μητέρα του, Ματίλντε ήταν μαύρη, απόγονος σκλάβων. Ως 10χρονος, ανακάλυψε το ποδόσφαιρο μέσω της φυσικής αγωγής στο Κολέγιο Μακένζι, ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο στο Σάο Πάολο.
Καριέρα σε συλλόγους
Από την άλλη πλευρά, η μητρική του προέλευση, του προκάλεσε, ως μη λευκού, να ταλαιπωρείται από τον ρατσισμό που επικρατούσε στη Βραζιλία στις αρχές του 20ού αιώνα. Μερικοί διαιτητές δεν καταλόγιζαν φάουλ σε μη λευκούς παίκτες. Οι αντίπαλοί του γνώριζαν βεβαίως, ότι οι αθέμιτες επιθέσεις συχνά παρέμειναν ατιμώρητες. Ο Φριντενράιχ ήταν λεπτός (μόνο 52 κιλά) και λέγεται ότι ανέπτυξε τους θρυλικούς ελιγμούς του σώματος, για να δυσκολέψει τους λευκούς του αντιπάλους να τον σταματήσουν. Προκειμένου να εμφανιστεί σαν λευκός, όπως και άλλοι παίκτες από την Αφρο-Βραζιλία, έβαφε τα μαλλιά ή ακόμα και το πρόσωπο με σκόνη ριζιού. Παρά αυτές τις αντιξοότητες, έγινε ο πρώτος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στη χώρα του, εθνικός ήρωας και θεωρείται το πρώτο βραζιλιάνικο ποδοσφαιρικό αστέρι. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που έγινε εξώφυλλο σε περιοδικό, συγκεκριμένα το 1917 στο Cigarra Esportiva ακολουθούμενο από άλλα τέσσερα.
Από το 1909, ο Φριντενράιχ έπαιξε σε πολλά ποδοσφαιρικά σωματεία, κυρίως στο Σάο Πάολο. Κέρδισε το Πρωτάθλημα Παουλίστα με την Ατλέτικο Παουλιστάνο το 1918, 1919, 1921, 1926, 1927 και 1929 και με τη Φλορένστα του Σάο Πάολο το 1931.
Ο Φριντενράιχ ήταν πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα του Σάο Πάολο 9 φορές ως εξής:
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1928 σε αγώνα για το πρωτάθλημα Παουλίστα απέναντι στην  União da Lapa (9–0) σημείωσε 7 γκολ, επίδοση ρεκόρ που καταρρίφθηκε από τον Πελέ. Διατηρήθηκε σε εξαιρετική κατάσταση και σε μεγάλη για το άθλημα ηλικία και στις 27 Δεκεμβρίου 1931 σημείωσε τέσσερα γκολ σε αγώνα πρωταθλήματος με την Σάο Μπέντο, τότε 39 ετών και 162 ημερών, που παρέμεινε ως ρεκόρ κόσμου για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα. Το 1933 το ποδόσφαιρο της χώρας επαγγελματικοποιήθηκε και το πρώτο παιχνίδι της νέας εποχής ήταν ένα φιλικό μεταξύ Σάντος και Σάο Πάολο στο στάδιο Βίλα Μπελμίρο. Ο Φριντενράιχ δεν μπορούσε να αρνηθεί την ευκαιρία να γράψει το όνομά του στα βιβλία της ιστορίας για τελευταία φορά. Σημείωσε το εναρκτήριο γκολ, το πρώτο στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο της Βραζιλίας, στη νίκη 5–1 για την ομάδα του. 26 χρόνια μετά την έναρξη της καριέρας του, αγωνίστηκε στο τελευταίο του παιχνίδι ως παίκτης συλλόγου στις 21 Ιουλίου 1935 με τη νίκη της ομάδας του επί της Ρίβερ Πλέιτ με 2–1 όταν ήταν στην ηλικία των 43 ετών. Προς το τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε σε φιλικούς αγώνες ως φιλοξενούμενος σε αρκετές ομάδες, ενώ ήταν και περιστασιακά διαιτητής.
Διεθνής καριέρα
Ο Φριντενράιχ δεν μπόρεσε να λάβει μέρος στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, λόγω ασυνεννοησίας των τοπικών ποδοσφαιρικων ομοσπονδιών. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 ήταν ήδη 42χρονος. Έπαιξε συνολικά 17 επίσημους διεθνείς αγώνες για τη Βραζιλία, στους οποίους σημείωσε 8 τέρματα και 6 ανεπίσημα παιχνίδια στα οποία σημείωσε 2 γκολ. Στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής και αργότερα ως διαφημιστής ζυθοποιίας μέχρι το 1963 που προσβλήθηκε από τη νόσο του Πάρκινσον, ξοδεύοντας μεγάλη κομμάτι της περιουσίας του στην προσπάθεια θεραπείας. Σύντομα αρρώστησε και από άνοια, αποσύρθηκε πλήρως και πέθανε ξεχασμένος το 1969. Το 2000 ψηφίστηκε 54ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
thumb |280px| Ο Φριντενράιχ το 1921
Η στατιστική
Τα στατιστικά στοιχεία της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας του Φριντενράιχ αποτελούν ένα από τα πιο δυσεπίλυτα ζητήματα της στατιστικής ιστορίας του αθλήματος. Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα γνωστά, ο πατέρας του παίκτη κατέγραψε λεπτομερώς όλα τα παιχνίδια και τα γκολ του μέχρι το 1918. Μετά παρέδωσε το φάκελο με αυτά σε στενό φίλο του γιου του, ο οποίος συνέχισε το έργο. Σύμφωνα με το αποτέλεσμα, ο μεγάλος σκόρερ σημείωσε 1.329 τέρματα σε 1.229 αγώνες, όμως ο θάνατος του έχοντα τα στοιχεία οδήγησε στην απώλεια του φακέλου. Παρ' αυτά, είχε προλάβει να ενημερώσει το γνωστό δημοσιογράφο της χώρας Ντε Βανέι στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο οποίος μετέφερε τους αριθμούς 1.329 τέρματα σε 1.239 αγώνες. Οι δύο αυτοί αριθμοί παρέμειναν, καθώς όταν δημοσιοποιήθηκαν, ο Φριντενράιχ λόγω των προβλημάτων υγείας του δεν ήταν σε θέση να τα επιβεβαιώσει, και σύντομα η αλληλουχία των γεγονότων οδήγησε στην αμφισβήτηση, και σε εποχή που ο Πελέ μεσουρανούσε.
Δύο ανεξάρτητες μελέτες ακολούθησαν με βάση τα ιστορικά αρχεία εφημερίδων και κατέληξαν στα εξής συμπεράσματα: Τα στοιχεία αυτά αφορούν μόνο τους επίσημους αγώνες και ως εκ τούτου δεν καλύπτουν την υπόλοιπη καριέρα του ποδοσφαιριστή. Η RSSSF αναγνωρίζει 477 τέρματα σε 429 επίσημους αγώνες, ενώ η IFFHS αναγνώρισε 357 τέρματα σε 323 αγώνες πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας (στην έκτη θέση του συνόλου εθνικών και πολιτειακών πρωταθλημάτων πρώτης κατηγορίας ), ενώ το ίδιο ισχύει και για το σύνολο των 1.329 τερμάτων.
Παρά το γεγονός ότι οι συνολικοί αριθμοί της καριέρας του αμφισβητούνται, έχουν μείνει ως σημείο αναφοράς των ικανοτήτων σκοράρισματος του Φριντενράιχ, η δε FIFA τα αναγνωρίζει. Οι 9 τίτλοι πρώτου σκόρερ υστερούν μόνο των Γιόζεφ Μπίτσαν (12), Πελέ και Ρομάριο (από 11).
Ανεξάρτητα από τα ερωτήματα σχετικά με τον αριθμό των γκολ του, ο Φριντενράιχ θεωρείται θρύλος του αθλήματος. Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στο βιβλίο του El fútbol a sol y sombra (Το ποδόσφαιρο στον ήλιο και τη σκιά), τον περιγράφει ως εξής: «Αυτός ο μουλάτος με τα πράσινα μάτια ίδρυσε τον βραζιλιάνικο τρόπο παιχνιδιού. Έσπασε τις αγγλικές επιταγές: αυτός, ή ο διάβολος που μπήκε στο πέλμα του ποδιού του. Ο Φριντενράιχ έφερε στο πανηγυρικό στάδιο των λευκών την ασέβεια των καστανών πιτσιρικάδων που διασκέδαζαν αμφισβητώντας με μια μπάλα κουρέλια στα προάστια. Έτσι γεννήθηκε ένα στυλ ανοιχτό στη φαντασία, που προτιμά την ευχαρίστηση από το αποτέλεσμα». Ήταν πρωτοπόρος στον τρόπο παιχνιδιού του χρησιμοποιώντας πιο συχνά την εναλλαγή κοντινής πάσας, ενώ θεωρείται ότι ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τα «ψηλοκρεμαστά» σουτ για την επίτευξη τερμάτων. Μπορεί να μην έδρεψε τις δάφνες των κόπων του και να μην έτυχε ανάλογης αναγνώρισης, καθώς τα κατορθώματά του βυθίστηκαν στη λήθη, εντούτοις έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους καλύτερους. Ως εκείνος που νίκησε τη ρατσιστική μισαλλοδοξία της εποχής του. Έδωσε στη Βραζιλία την παγκόσμια αναγνώριση στον κόσμο του ποδοσφαίρου και έγινε ο πρώτος παίκτης που έσπασε τη λευκή ηγεμονία στο άθλημα. Γεννημένος σε μια ταξική κοινωνία, γεμάτη διακρίσεις, ήρθε να προταγωνιστήσει στον κόσμο του «όμορφου παιχνιδιού». Το ποδόσφαιρο ξεκίνησε νωρίτερα ως εξάπλωση της βιομηχανίας, αλλά ο Φριντενράιχ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετατροπή του αθλήματος ως παιχνιδιού των ανθρώπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος Κατηγορία:Βραζιλιάνοι γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Λιμβουργία (αποσαφήνιση)
Ο όρος Λιμβουργία μπορεί να αναφέρεται στις:
Λος Άντζελες ΦΚ
Η Λος Άντζελες Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Los Angeles Football Club), η οποία συνήθως αναφέρεται ως ΛΑΦΚ (LAFC), είναι αμερικανική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα το Λος Άντζελες. Ο σύλλογος αγωνίζεται στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (Major League Soccer, MLS) ως σύλλογος μέλος της Δυτικής Περιφέρειας του πρωταθλήματος. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2014 και άρχισε να παίζει κατά τη διάρκεια της σεζόν 2018 ως ομάδα επέκτασης. Ο σύλλογος παίζει τους εντός έδρας αγώνες του στο Στάδιο Τράπεζας της Καλιφόρνια, ένα στάδιο ποδοσφαίρου που βρίσκεται στο Εξποζίσιον Παρκ (Exposition Park).
Οι διευθύνοντες ιδιοκτήτες του συλλόγου είναι οι Μπράντον Μπεκ, Λάρι Μπεργκ και Μπένετ Ρόζενταλ. Ο σύλλογος έχει επίσης πολλούς άλλους ιδιοκτήτες μικρού ποσοστού. Ο πρώτος προπονητής του συλλόγου ήταν ο Μπομπ Μπράντλεϊ, ο οποίος υπηρέτησε από το 2017 έως το 2021. Κατά τη δεύτερη σεζόν της, η Λος Άντζελες ΦΚ κέρδισε το Supporters' Shield, με τον αρχηγό της ομάδας Κάρλος Βέλα να κερδίζει το βραβείο του Πολυτιμότερου Παίκτη. Το 2020, η Λος Άντζελες ΦΚ τερμάτισε δεύτερη στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ, χάνοντας στον τελικό από τη μεξικανική Τίγρες ΟΑΝΛ.
Από τότε που ξεκίνησε να αγωνίζεται, η Λος Άντζελες ΦΚ είχε μια δυναμική αντιπαλότητα με την Λος Άντζελες Γκάλαξι, την παλαιότερη από τις δύο ομάδες του MLS με έδρα το Λος Άντζελες. Η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο συλλόγων έχει ονομαστεί El Tráfico από τους οπαδούς και των δύο συλλόγων.
Ιστορία
Η ΛΑΦΚ ανακοίνωσε τον Μπομπ Μπράντλεϊ ως προπονητή της τον Ιούλιο του 2017, μαζί με τον γενικό διευθυντή Τζον Θόρινγκτον. Ο Μεξικανός επιθετικός Κάρλος Βέλα υπέγραψε ως ο πρώτος καθορισμένος παίκτης του συλλόγου στις 11 Αυγούστου 2017.
Στις 31 Μαρτίου 2018, η ΛΑΦΚ υπέστη την πρώτη της ήττα στο MLS, χάνοντας με 4–3 από την Λος Άντζελες Γκάλαξι στο ντεμπούτο του Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς στο MLS. Η ΛΑΦΚ ήταν η δεύτερη ομάδα που έχασε αγώνα του MLS αφού προηγήθηκε με 3–0 κατά τη διάρκεια του αγώνα. Παρά την ήττα, η ΛΑΦΚ κέρδισε 4 από τα 6 παιχνίδια στην αρχή της σεζόν και έγινε η πρώτη ομάδα που κέρδισε 12 πόντους στους πρώτους 6 ή περισσότερους αγώνες σε μια σεζόν. Ολοκλήρωσε τη σεζόν με 7 εκτός έδρας νίκες, οι οποίες είναι οι περισσότερες για μια ομάδα επέκτασης στην εποχή μετά τα πέναλτι.
Η ΛΑΦΚ πέτυχε την καλύτερη κανονική περίοδο για ομάδα επέκτασης του MLS, κερδίζοντας 57 πόντους. Το σύνολο ξεπέρασε τους 56 που πέτυχε η Σικάγο Φάιαρ ΣΚ το 1998, με προπονητή επίσης τον Μπομπ Μπράντλεϊ, καθώς και το ρεκόρ της εποχής μετά τα πέναλτι των 55 πόντων που σημειώθηκε το 2017 από την Ατλάντα Γιουνάιτεντ ΦΚ. Οι 7 νίκες της ΛΑΦΚ ισοφάρισαν επίσης τις περισσότερες από μια ομάδα επέκτασης στην προ ή μετά την περίοδο των πέναλτι, με τη Σικάγο Φάιαρ του '98 που είχε δύο νίκες μέσω των πέναλτι. Τερμάτισε δεύτερη όλων των εποχών σε γκολ που σημείωσε μια ομάδα επέκτασης σε μια σεζόν, με 68, ακριβώς πίσω από τα 70 της Ατλάντα.
Εκστρατεία ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ 2020
Η ΛΑΦΚ εμφανίστηκε για πρώτη φορά, στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ το 2020, όπου προκρίθηκε στη φάση των 16 αφού νίκησε με 3-2 στο συνολικό σκορ την Κλουμπ Λεόν, αφού είχε χάσει με 2-0 τον πρώτο αγώνα. Μετά τη διακοπή της διοργάνωσης λόγω της πανδημίας Covid-19, η ΛΑΦΚ νίκησε στη συνέχεια την Κρουζ Αζούλ (2-1) και την Κλουμπ Αμέρικα (3–1) στους προημιτελικούς και στους ημιτελικούς. Έγιναν η τρίτη ομάδα του MLS που προκρίθηκε στον τελικό, όπου ηττήθηκε από την Τίγρες ΟΑΝΛ με 2–1, η οποία ήταν φιναλίστ της διοργάνωσης την προηγούμενη σεζόν.
Χορηγία
Στις 31 Ιανουαρίου 2018, η ΛΑΦΚ ανακοίνωσε ότι το YouTube TV θα ήταν ο χορηγός της φανέλας του συλλόγου. Στις 11 Οκτωβρίου 2019, η ΛΑΦΚ ανακοίνωσε ότι η Target Corporation θα εμφανίζεται ως χορηγός στα μανίκια. Στις 26 Μαρτίου 2021, η ΛΑΦΚ ανακοίνωσε ότι η Flex-Elektrowerkzeuge θα ήταν ο νέος χορηγός του συλλόγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες ΗΠΑ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2014
Ταξιάρχης Αιτωλοακαρνανίας
Ο Ταξιάρχης είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί τμήμα της Δημοτικής Κοινότητας Θέρμου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Θέρμου του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή ανατολικά-βορειοανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 480 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Καλλιθέα, Λευκό, Λούστρα, Μέγας Δένδρος, Νερομάννα και Αγία Σοφία. Απέχει από το Αγρίνιο 26 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 34 χλμ. Σε κοντινή απόσταση, σε λίγο πιο ψηλά, βρίσκεται το «Μοναστήρι του Καταφυγίου», γνωστό ως «Καταφύγι» ή και Καταφίδι».
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη αρχαίας κατοίκησης και έχουν βρεθεί ερείπια δύο ναών που χρονολογούνται τέλη του 6ου αι. π.Χ. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θέρμου εκτίθενται ακροκέραμο με τη μορφή Σιληνού, μικρό πήλινο ειδώλιο αμνού και πήλινες κεφαλές κορών. Ενδιαφέρουν παρουσιάζουν μια κεφαλή της θεάς Αθηνάς με αττικό τρίλοφο κράνος και μικρό χάλκινο έλασμα με ανάγλυφη παράσταση μικρού σκύλου.
Ο Ταξιάρχης αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Σύμφωνα με κάποιες απόψεις το χωριό θεωρείται ως τόπος γέννησης του αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
ISS Pro Evolution 2
Το ISS Pro Evolution 2 (γνωστό ως World Soccer Jikkyou Winning Eleven 2000: U-23 Medal e no Chousen, "World Soccer Live Winning Eleven 2000: Challenge for the Olympic Medal" in Japan) είναι το τέταρτο βιντεοπαιχνίδι στη σειρά ISS Pro και η δεύτερη έκδοση της σειράς ISS Pro Evolution. Αναπτύχθηκε αποκλειστικά για το PlayStation από την Konami Computer Entertainment Tokyo, ένα τμήμα της Konami, ήταν διαθέσιμο στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία αλλά δεν ήταν διαθέσιμο στη Βόρεια Αμερική λόγω της προηγουμένης βελτιωμένης έκδοσης remake της προηγούμενης καταχώρησης της σειράς.
Η εταιρία του βιντεοπαιχνιδιού ISS Pro Evolution, κυκλοφόρησε ξανά ένα άλλο ποδοσφαιρικό παιχνίδι το ESPN MLS GameNight με ομάδες από το MLS. Είναι το πρώτο παιχνίδι ISS Pro με κατάλληλες άδειες, αν και μερικοί, ορισμένοι παίκτες έχουν πραγματικά ονόματα - π.χ. Beckham αντί για Bekham στο ISS Pro Evolution. Το βιντεοπαιχνίδι ISS Pro Evolution 2 έχει επιπλέων λειτουργεία Master League, με 2 τμήματα και οκτώ ακόμη κλαμπ, με αποτέλεσμα συνολικά είκοσι τέσσερις ομάδες κλαμπ, όπως η Λιντς Γιουνάιτεντ και η Ρίβερ Πλέιτ. Προστέθηκαν επίσης περισσότερες διεθνείς ομάδες. Δίπλα σε αυτές τις προσθήκες, το παιχνίδι άλλαξε, καθώς είναι πιο ομαλό και πιο ρεαλιστικό. Η ιαπωνική έκδοση του παιχνιδιού περιλαμβάνει Εθνικές Ομάδες K23, καθώς η Ιαπωνία K-23 έχει προκριθεί στον τελικό γύρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, καθώς και στην Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου K-23 της Αυστραλίας που δεν είναι παρούσα στις εκδόσεις της Ευρώπης του παιχνιδιού. Το ISS Pro Evolution 2 κέρδισε το BAFTA Interactive Entertainment Awards για το "Καλύτερο Αθλητικό Παιχνίδι" του 2001. Το παιχνίδι προτάθηκε επίσης για το "Game of the Year" από το βρετανικό περιοδικό Edge στις αρχές του 2002, αλλά έχασε λόγο του βιντεοπαιχνιδιού Halo: Combat Evolved.
Ομάδες
Το παιχνίδι περιέχει 54 εθνικές ομάδες και 24 κλαμπς. Το παιχνίδι δεν έχει επίσημη άδεια για τα κλαμπς, έτσι όλες οι ομάδες που είναι παρόμοιες με τις πραγματικές δεν έχουν εμβλήματα.
Κάποιες ομάδες δεν έχουν τα αληθινά ονόματά τους, αντιθέτως έχουν πλαστά ονόματά.
Critical
Το παιχνίδι έλαβε πολύ θετικές κριτικές από κριτικούς, σημειώνοντας 95/100 στο Metacritic. Ο Gibbons του BBC Sport έδωσε στο παιχνίδι το 94% αναφέροντας ότι "το ISS Pro Evolution 2 είναι το καλύτερο ποδοσφαιρικό παιχνίδι που έχει δει ποτέ ο κόσμος και είναι εντάξει για ένα μικρό είδος ποδοσφαιρικού παιχνιδιού, αλλά αν θέλει κάποιος να απολαύσει τις περίπλοκες δεξιότητες του στο εθνικό αυτό παιχνίδι. Αυτό το παιχνίδι είναι η μόνη πραγματική επιλογή του για αυτό. Το παιχνίδι έλαβε 92% από το Absolute-PlayStation. Στο τελευταίο τεύχος του Επίσημου περιοδικού PlayStation στο Ηνωμένο Βασίλειο, το παιχνίδι επιλέχθηκε ως το καλύτερο παιχνίδι PlayStation όλων των εποχών. Ο Gideon Kibblewhite του GamesRadar + έδωσε στο παιχνίδι καταπληκτικό hit, αναφέροντας ότι είναι "Το καλύτερο simulator παιχνίδι ποδοσφαίρου στον κόσμο λέγοντας "Είναι εκπληκτικό με έναν λεπτό, μαγικό τρόπο. Γι 'αυτό ξεχάστε τη FIFA και όλα τα άλλα δύο ρούχα πένας που κολακεύουν να εξαπατούν - δεν είναι καν στο ίδιο πρωτάθλημα."
Ωστόσο, το Σουηδικό περιοδικό βιντεοπαιχνιδιών Super PLAY έδωσε στο παιχνίδι 7 στα 10 αναφέροντας ότι "Συνοπτικά, είναι δυνατό να πούμε ότι το ISS Pro Evolution 2 είναι ένα άλλο βήμα μακριά από τη διάταξη που κάποτε έκανε το International Superstar Soccer τόσο μοναδικό. Αν και δεν είναι ορατό Στα γραφικά, η Konami ξέρει πώς να αξιοποιήσει πλήρως την ικανότητα του PlayStation. Τόσο ο έλεγχος όσο και η τεχνητή νοημοσύνη κατέχουν μια πολύ υψηλή κατηγορία. Αλλά αν είναι ρεαλιστικό ποδοσφαιρικό παιχνίδι που θέλει να κάνει ο Konami, θα πρέπει ακόμα να σκεφτούν να φέρουν περισσότερες ομάδες κλαμπ. Και τότε πρέπει να μάθουν να γράφουν τα ονόματα των παικτών."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία
Λεμόβιοι
Οι Λεμόβιοι ήταν αρχαία γερμανική φυλή που αναφέρεται από τον Τάκιτο, τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Ο συγγραφέας σημειώνει πως έζησαν δίπλα στους Ρούγιους και τους Γότθους στη βορειοανατολική Γερμανία, και πως κουβαλούσαν στρογγυλές ασπίδες και κοντά σπαθιά. Οι Λεμόβιοι ενδέχεται να ήταν οι ίδιοι με τους Γκλόμμας, που ήταν γείτονες των Ρούγιων στη βόρεια Πολωνία, στη Βαλτική θάλασσα, πριν τις μεγάλες μεταναστεύσεις. Τόσο η ονομασία Λεμόβιοι όσο και το Γκλόμμας σημαίνουν «το γάβγισμα». Οι γερμανικοί θρύλοι αναφέρουν μια μάχη στο νησί Χίντενζεε μεταξύ του βασιλιά Χέτελ των Γκλόμμας και του Χάγκεν των Ρουγίων, με αφορμή την απαγωγή της κόρης του Χάγκεν, της Χίλντε, από τον Χέτελ. Παρά τις πληροφορίες αυτές, υπάρχουν άλλες πηγές που δεν επιβεβαιώνουν τη συνύπαρξη ή την ταύτηση των Λεμόβιων με τους Γκλόμμας. Οι Λεμόβιοι έχουν, επίσης, ταυτιστεί με τους Τουρκίλινγκους του ιστορικού Ιορδάνη αλλά και με τους Ρουτίκλειους και τους Λευονούς του Πτολεμαίου.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Γερμανικές φυλές
Χρέος
Το χρέος είναι το αντίστοιχο της αποταμίευσης, καθώς ορίζει τη μεταφορά πλούτου από τον πιστωτή (που κατ' αυτόν τον τρόπο αναβάλει την παρούσα κατανάλωση για μία μελλοντική κατανάλωση)  στον οφειλέτη (που με αυτό τον τρόπο, υποχρεούται να επιστρέψει στο δανειστή το δάνειο προσθέτοντας το συμφωνηθέντα τόκο). Η τιμή ισορροπίας είναι τέτοια ώστε η ζήτηση για δάνεια να είναι ίση με τη ζήτηση για πίστωση και  καλείται επιτόκιο.
Στη διοίκηση επιχειρήσεων και τη λογιστική του κράτους, χρέος είναι η κατάσταση που επιτυγχάνεται όταν υπάρχει αρνητική ισορροπία μεταξύ εσόδων και εξόδων (έλλειμμα) του προϋπολογισμού της επιχείρησης ή του κράτους (κρατικού προϋπολογισμού).
Αποπληρωμή
Πριν την ενεργοποίηση του χρέους, ο οφειλέτης και ο πιστωτής  συμφωνούν για τον τρόπο αποπληρωμής του αρχικού κεφαλαίου και για την καταβολή των τόκων (αναβολή  πληρωμής). Αυτή η πληρωμή συνήθως ποσοτικοποιείται με ένα ποσό σε μονάδες παραστατικού χρήματος, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να οριστεί σε κάποιο άλλο νόμισμα ή σε άλλα αγαθά. Οι πληρωμές μπορεί να είναι περιοδικές ή μπορεί να αναμένεται η εφάπαξ συνολική καταβολή στη λήξη του δανείου, στην οποία περίπτωση μιλάμε για  αποπληρωμή bullet.
Μορφές του χρέους
Η κυριότερη διάκριση του χρέους είναι το δημόσιο χρέος και το ιδιωτικό. Υπάρχουν πολλές μορφές ιδιωτικού χρέους όπως τα κανονικά δάνεια και τα κοινοπρακτικά δάνεια, αλλά και δημοσίου όπως τα ομολογιακά δάνεια και τα διακρατικά.
Οι οφειλές, ειδικά αν είναι μεγάλες, μπορούν να εξασφαλίζονται με υποθήκη ή άλλες εξασφαλίσεις από την περιουσία του οφειλέτη. Στην περίπτωση αυτή, ο πιστωτικός φορέας θα απολαύσει τα εμπράγματα δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιοκτησία, στην περίπτωση που, κατά τη λήξη του δανείου, ο οφειλέτης καταστεί υπερήμερος, δηλαδή δεν εξοφλήσει το χρέος με τους τόκους.
Ένα δάνειο είναι η απλούστερη μορφή δανεισμού. Από νομικής πλευράς, μπορεί να συνίσταται σε μια σύμβαση δανείου,  πιστωτικής ευχέρειας, τραπεζικών προκαταβολών ή χρηματοδότησης, υπό την ευρεία έννοια συμφωνημένης, η οποία διαφοροποιείται από την υποθήκη, διότι αφορά μια σύμβαση που συνάπτεται χωρίς να είναι αναγκαία, όπως για την υποθήκη, η παράδοση του ζητούμενου ποσού από τους χρηματοδότες στους χρηματοδοτούμενους. Άλλες μορφές συμβάσεων που επιτρέπουν να επιτευχθούν οι σκοποί του δανείου μπορούν να είναι η εξόφληση συναλλαγματικών ή άλλοι τύποι συμβάσεων, πιο εξελιγμένοι, όπως το factoring ή η τιτλοποίηση, σύμφωνα με τα οποία ο δανειστής επιστρέφει στο χρηματοδότη ένα χρηματικό ποσό, έναντι του δικαιώματος να λαμβάνει μελλοντικές χρηματοροές, που απορρέουν από τις απαιτήσεις που ο χρηματοδότης προσφέρει έναντι τρίτων (είσπραξη συναλλαγματικών, καταβολή μελλοντικών απαιτήσεων).
Στα εμπορικά δάνεια προβλέπονται τόκοι, που υπολογίζονται ως ετήσιο ποσοστό του κεφαλαίου, για να καταβάλλονται περιοδικά, ή ακόμα μόνο κατά τη στιγμή αποπληρωμής του δανείου. Είναι πιθανό ότι, ακόμη και ελλείψει τόκου θα συνεχίσει, ωστόσο, να υπάρχει το δάνειο, όταν το ένα μέρος χορηγεί στο άλλο παράταση της πληρωμής, στην οποία περίπτωση το ποσό που οφείλεται βάσει εμπορικής συμφωνίας μεταξύ των μερών δεν καταβάλλεται αμέσως, αλλά μόνο μετά από κάποιες ημέρες. Στην τελευταία περίπτωση, το στοιχείο τόκος περιέχεται στο ίδιο ποσό, το οποίο θα αυξηθεί κατά ένα ποσό ίσο με την αμοιβή των αποδεκτών, από το γεγονός ότι η πληρωμή θα γίνεται μόνο μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, και όχι άμεσα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Εταιρική χρηματοδότηση Κατηγορία:Δημοσιονομικό δίκαιο
Σάββας Καμινάρης Φωκιανός
Ο Σάββας Καμινάρης Φωκιανός ήταν Έλληνας αξιωματούχος στη Μολδαβία, Φιλικός και παράγων που σχετίστηκε με την επανάσταση του Αλ. Υψηλάντη το 1821.
Γεννήθηκε στην Πάτμο το 1785 από πατέρα που καταγόταν από την Παλαιά Φώκαια (Μ. Ασία). Σπούδασε στην Πατμιάδα Σχολή και στις αρχές του 19ου αιώνα μετέβη στη Μολδαβία. Σχετίστηκε με το περιβάλλον του Σκαρλάτου Καλλιμάχη και αναρριχήθηκε σε στρατιωτικά αξιώματα όπως του "καμινάρη", δηλαδή αρμόδιος για τον φόρο του κρασιού, των οινοπνευματωδών ποτών και του καπνού. Πολέμησε κατά Τούρκων που είχαν αυτονομηθεί από την οθωμανική εξουσία και λυμαίνονταν τη χώρα, και ιδίως κατά του πασά Πασβάνογλου του Βιδινίου. Για τις υπηρεσίες του αυτές προήχθη σε χιλίαρχο από τον μεγάλο βεζύρη Κιόρ-Γιουσούφ. Έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας αλλά με επιφυλάξεις γιατί ζητούσε την πλήρη ετοιμασία πριν ξεκινήσει η επανάσταση. Εστάλη στη Σερβία για να συνεννοηθεί με τους Σέρβους για κοινή δράση αλλά επέστρεψε άπρακτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Λιμβουργία (Ολλανδία)
Η Λιμβουργία (Ολλανδικά: ) είναι επαρχία στα νοτιοανατολικά της Ολλανδίας και συνορεύει με το Βέλγιο και τη Γερμανία. Πρωτεύουσά της είναι το Μάαστριχτ. Η Λιμβουργία διαθέτει ξεχωριστό χαρακτήρα και τη δική της γλώσσα, τα Λίμπουρχς. Οι πρόσφατες οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές που σχεδιάστηκαν στο εσωτερικό της Λιμβουργίας της επέτρεψαν να αποκτήσει διεθνές στίγμα ως σύνδεσμος μεταξύ της μητροπολιτικής κοιλάδας του Ρουρ και της Μπενελούξ, αν και με κάποιο κόστος (αύξηση διεθνούς εγκλήματος και ναρκωτικών), ιδίως στα νότια της επαρχίας.
Ιστορία
thumb|left|220px|Χάρτης με τα μεσαιωνικά δουκάτα και βασίλεια της περιοχής Το όνομα της περιοχής προέρχεται από την μεσαιωνική πόλη-οχυρό Λίμπουρχ που βρισκόταν επί του ποταμού Βεσντρ κοντά στους ψηλούς βάλτους, στη σημερινή επαρχία της Λιέγης του Βελγίου. Η πόλη ήταν η έδρα του Δουκάτου της Λιμβουργίας που εκτεινόταν μέχρι τα βόρεια του ποταμού Μεύση. Παρ’όλα αυτά, η έκταση της σημερινής Λιμβουργίας δεν αποτελούσε μέρους αυτού του Δουκάτου αλλά μοιράζονταν μεταξύ των Δουκάτου της Βραβάντης, Δουκάτου του Γίλικ, Δουκάτου του Χίλντερς και της Αρχιεπισκοπής της Λιέγης. Η διαίρεση αυτή είναι ακόμα και σήμερα εμφανής στην πληθώρα διαλέκτων της Λίμπουρχς που ομιλούνται στην περιοχή.
Η Λιμβουργία υπήρξε η σκηνή πολλών μεγάλων πολέμων κατά τον Ογδοηκονταετή πόλεμο (1568-1648) κατά τον οποίο η Ολλανδική Δημοκρατία απετίναξε τους Ισπανούς κατακτητές. Πολλοί Λιμβούργιοι πολέμησαν τότε στο πλευρό των Ισπανών, καθώς ήταν καθολικοί και αντιπαθούσαν τους Καλβινιστές Ολλανδούς. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, το 1815, οι μεγάλες δυνάμεις (Βρετανία, Πρωσσία, Αυστροουγγαρία, Ρωσική αυτοκρατορία και Γαλλία) συνένωσαν τις επαρχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών. Το αρχικό πλάνο τους πρότεινε τη μετονομασία της περιοχής σε Μάαστριχτ, αλλά ο πρώτος βασιλιάς της, ο Βίλεμ Α΄ της Ολλανδίας επέμεινε στη διατήρηση του ιστορικού τίτλου της Λιμβουργίας που κρατούσε από τα 1648. thumb|left|260px|Η κεντρική παλτεία της πόλης Ρούρμοντ Όταν οι καθολικοί και γαλλόφωνοι Βέλγοι αποσπάστηκαν από την Καλβινιστική Ολλανδία μετά τη Βελγική Επανάσταση του 1830, η Λιμβουργία πέρασε σχεδόν ολοκληρωτικά στον έλεγχό τους. Εντούτοις, η Συνθήκη του Λονδίνου του 1839 διαίρεσε την περιοχή στα δύο με το ανατολικό κομμάτι να δίδεται στην Ολλανδία και το δυτικό στο Βέλγιο (οι δυο πλευρές κατέχουν τον ίδιο τοπικό ύμνο). Μετά το Συνέδριο της Βιέννης και προκειμένου να κατευναστεί η αντίδραση της Πρωσσίας, η Λιμβουργία παραδόθηκε εκ νέου στη Γερμανική Συνομοσπονδία (με εξαίρεση το Μάαστριχτ και το Φένλο) μεταξύ 5 Σεπτεμβρίου 1839 και 23 Αυγούστου 1866 με το όνομα «Δουκάτο της Λιμβουργίας». Το Μάιο του 1867, το Δουκάτο που ουσιαστικά παρέμεινε συνδεδεμένο με το Βασίλειο της Ολλανδίας επανήλθε οριστικά στην κατοχή του τελευταίου με τη νέα Συνθήκη του Λονδίνου (1867). Ο τίτλος του Δουκάτου συνέχισε να χρησιμοποιείται σε αρκετές επίσημες πράξεις μέχρι το 1907, ενώ παρά το γεγονός ότι η υπόλοιπη Ολλανδία διαθέτει «Βασιλικούς αντιπροσώπους» στο ενωμένο Βασίλειο, η Λιμβουργία διαθέτει «Κυβερνήτη».
Κατά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λιμβουργία έχασε πολλούς αμάχους και αρκετές πόλεις και χωριά καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς και πηρά του πυροβολικού. Η περιοχή είναι διάσπαρτη με νεκροταφία του πολέμου στο Μαρχράτεν (όπου είναι θαμμένοι 8.500 αμερικανοί στρατιώτες), το Όφερλοον (βρετανικό νεκροταφείο) και το Φενράι (31.000 γερμανοί νεκροί).
Η Λιμβουργία είναι επίσης γνωστή για την Ευρωπαϊκή Συνθήκη του Μάαστριχτ που έλαβε χώρα το Δεκέμβριο του 1991.
Γλώσσες
Από το 1997 και ύστερα, Λιμβουργιανή γλώσσα είναι η επίσημη τοπική γλώσσα της Λιμβουργίας και βρίσκεται υπό την προστασία του ευρωπαϊκού χάρτη των περιφερειακών και μειονοτικών γλωσσών. Παρ’όλα αυτά, δεν είναι αναγνωρισμένη ως επίσημη γλώσσα ούτε στην Ολλανδία αλλά ούτε και στο Βέλγιο ή τη Γερμανία. Η Λίμπουρχς ομιλείται από συνολικά 1,6 εκατ. κατοίκους και σχεδόν κάθε σημαντική πόλη διαθέτει τη δική της διάλεκτο. Οι διάλεκτοι στα νοτιοανατολικά (κοντά στο Άαχεν) μοιάζουν στη Ριπουριανή γλώσσα, ενώ όσοι βρίσκονται επί του Μεύση μιλούν με ελαφριά προφορά σε σχέση με τους πρώτους. Οι τοπικές διάλεκτοι είναι εμφανείς ακόμα και μεταξύ των πόλεων του Μάαστριχτ και του Φένλο, καθώς οι διαφορετικές ισόγλωσσες γραμμές προέρχονται από αιώνες εξέλιξης.
Γεωγραφία
thumb|right|500px|Χαρακτηριστικό τοπίο της Λιμβουργίας με σπάνιους για τα Ολλανδικά δεδομένα λόφους Η νότια Λιμβουργία είναι αξιοσημείωτα διαφορετική από την υπόλοιπη Ολλανδία, καθώς είναι η μόνη που διαθέτει λόφους. Το υψηλότερο σημείο της χώρας βρίσκεται εδώ, στο Φάαλσερμπερχ, στα σύνορα με το Βέλγιο και τη Γερμανία. Η Λιμβουργία διασχίζεται κάθετα από βορά προς νότο από τον ποταμό Μάας και έχει έυφορο υπέδαφος καθώς και αρκετά κοιτάσματα μετάλλων. Η επαρχία είναι μία εκ των περιοχών του Διεθνή Οργανισμού Τυποποίησης με κωδικό ISO 3166-2:NL-LI.
Οικονομία
thumb|right|150px|Σπαράγγια της Λιμβουργίας Εκτός από την εξόρυξη μετάλλων (γαιάνθρακας, χαλίκι, τύρφη), η οικονομία της Λιμβουργίας στηρίζεται στην παραγωγή χημικών προϊόντων, αυτοκινήτων (Born), εκτυπωτών και φωτοαντιγραφικών (Oce) καθώς και μπύρας, στις αναρίθμητες μικρές ή μεγάλες ζυθοποιείες της. Η Λιμβουργία είναι επίσης σημαντικός παραγωγός φρούτων και λαχανικών, όπως τα διάσημα σπαράγγια της.
Διοικητική διαίρεση
Οι δήμοι της Λιμβουργίας είναι οι ακόλουθοι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ολλανδίας
Χέλβιγκ του Σλέσβιχ
Η Χέλβιγκ του Σλέσβιχ (περί το 1320 - 1374), βασίλισσα της Δανίας ως σύζυγος του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και μητέρα της Μαργαρίτας Α΄ της Δανίας ήταν κόρη του Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ και της Αδελαΐδας του Χόλσταϊν- Ρέντσμπουργκ, η ημερομηνία γέννησης της είναι άγνωστη αλλά είναι βέβαιο οτι είχε γεννηθεί αυτή όπως και όλα τα αδέλφια της όταν πέθανε ο πατέρας της (1325), νεώτερες εκτιμήσεις τοποθετούν την ημερομηνία γέννησης της γύρω στο 1320.
Γάμος με τον βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Δ΄ και βασίλισσα της Δανίας
Ο αδελφός της Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας εξελέγη βασιλιάς της Δανίας την τριετία (1326 - 1329) το μοναδικό μέλος από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας που ανέβηκε στον θρόνο και επειδή ήταν ακόμα παιδί βρισκόταν υπό την κηδεμονία του από μητέρα θείου Γεράρδου του Χόλσταϊν ο οποίος είχε ανατρέψει τον βασιλιά Χριστόφορο Β΄. Την δεκαετία του 1330 πραγματοποιήθηκε συμμαχία ανάμεσα στον αδελφό της Βάλντεμαρ ο οποίος είχε ανατραπεί και στον νέο βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Δ΄ γιο του Χριστοφόρου Β΄ εναντίον του θείου του Γεράρδου του Χόλσταϊν, σαν επισφράγιση της συμμαχίας ήταν ο γάμος της Χέλβιγκ με τον ίδιο τον βασιλιά, η γαμήλια τελετή έγινε στο κάστρο του Σόντεμπουργκ (1340) στην συνέχεια μετακινήθηκα στο Βίμποργκ όπου χαιρετήθηκαν σαν βασιλικό ζεύγος. Η προίκα που έφερε στον σύζυγο της ήταν μια περιοχή στην βόρεια Γιουτλάνδη βόρεια του ποταμού Κονγκέα.
Διαζύγιο με τον Βάλντεμαρ μετά την γέννηση του τελευταίου τους παιδιού
Ελάχιστες αναφορές υπάρχουν για τον ρόλο της Χέλβιγκ ως βασίλισσας, η μοναδική αναφορά φαίνεται την εποχή που είχε τον ρόλο της αντιβασίλισσας στο ταξίδι του Βάλντεμαρ σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους (1346) αλλά τίποτε άλλο πέρα απο αυτό, ζούσε μαζί μέχρι τον σύζυγο της μέχρι την γέννηση του τελευταίου τους παιδιού Μαργαρίτας αλλά μετά χώρισαν. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τον λόγο του διαζυγίου τους μια παραδοσιακή θεωρία από κάποιο λαϊκό τραγούδι λέει ότι φυλακίστηκε στο κάστρο του Σόμποργκ αλλά μένει ανεπιβεβαίωτη, άλλη μια θεωρία λέει ότι χώρισαν λόγω της οργής της για την ερωμένη του Βάλντεμαρ Τόβ αλλά ούτε και αυτή έχει επιβεβαιωθεί. Το βέβαιο είναι ότι μετά το διαζύγιο τους έμεινε στα αβαείο του Εσρούμ όπου πέθανε ως μοναχή έναν χρόνο πριν τον θάνατο του συζύγου της, τάφηκε μαζί με τον Βάλντεμαρ Δ΄ στο αβαείο του Σόρο, τον θρόνο της Δανίας διαδέχθηκε η μικρότερη κόρη τους Μαργαρίτα.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Άλφρεντ Κοβάλσκι
Ο Άλφρεντ Κοβάλσκι (πολωνικά: Alfred Kowalski), (1849-1915), αναφέρεται και Άλφρεντ Βιέρους-Κοβάλσκι, ήταν Πολωνός ζωγράφος και εκπρόσωπος της Σχολής του Μονάχου, μέλος και επίτιμος καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλφρεντ Κοβάλσκι γεννήθηκε, με πλήρες όνομα Άλφρεντ Γιαν Μαξιμίλιαν Κοβάλσκι, στις 11 Οκτωβρίου 1849, στο Σουβάουκι στη βορειοανατολική Πολωνία, σε ευκατάστατη οικογένεια, ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος. Μεγάλωσε στη γενέτειρα και στο Κάλις, όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα σχεδίου. Από το 1868, συνέχισε τις σπουδές του στη σχολή σχεδίου στη Βαρσοβία, στην Πράγα και στη συνέχεια στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Δρέσδης. Το 1876 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μόναχο, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου με δάσκαλο τον Πολωνό ζωγράφο ιστορικών μαχών Γιούζεφ Μπραντ.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ζωγράφισε σκηνές της καθημερινής ζωής της εποχής του, όπως κυνήγι, εργασίες στα χωράφια, θρησκευτικές τελετές ή ταξίδια με άλογα, σε διάφορες περιόδους του χρόνου, κάτι που του επέτρεψε να παίζει με το φως, τις σκιές και το χρώμα. Μερικά από αυτά τα έργα έχουν ευρωπαϊκά θέματα, άλλα χαρακτηρίζονται από την πολωνική παράδοση και έθιμα. Στα αγαπημένα του θέματα συγκαταλέγονται η απεικόνιση λύκων, ως άγρια αγέλη που επιτίθεται σε ανθρώπους ή ως μοναχικό ζώο, και τα χειμερινά τοπία.
Ο Κοβάλσκι ήταν ο πιο δημοφιλής Πολωνός ζωγράφος στο Μόναχο, μαζί με τον Γιόζεφ Μπραντ. Οι πίνακές του ήταν περιζήτητοι από συλλέκτες και Γερμανούς εμπόρους τέχνης και έλαβαν βραβεία σε πολλές εκθέσεις τέχνης, όπως το 1883, που έλαβε μετάλλιο κατά τη διάρκεια έκθεσης στο Γκλασπαλάστ στο Μόναχο. Το 1890 έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Το 1903, ταξίδεψε στη Βόρεια Αφρική, φέρνοντας στους πίνακές του θέματα από τον Οριενταλισμό.
Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1915 στο Μόναχο, όπου και ενταφιάστηκε. Τα οστά του μεταφέρθηκαν αργότερα στο κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Τα έργα του Άλφρεντ Κοβάλσκι εκτίθενται ή φυλάσσονται σε ιδιωτικές συλλογές και πολλά ευρωπαϊκά και αμερικανικά μουσεία, όπως το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας, το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας, το Περιφερειακό Μουσείο στο Σουβάλκι, τη Νέα Πινακοθήκη στο Μόναχο, το Μουσείο Stedelijk στο Άμστερνταμ, το Μουσείο Καλών Τεχνών στη Βοστώνη, το Μουσείο Τέχνης στο Σιάτλ, το Μουσείο Τέχνης Μιλγουόκι κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Καγιά Σουλτάνα
Η Ισμιχάν Καγιά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:كايا سلطان) (Τούρκικα: İsmihan Kaya Sultan, 1633 - 1659) ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Δ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανιψία του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ και εγγονή του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ και της Κιοσέμ Σουλτάν.
Παντρεύτηκε τον πολιτικό Μελέκ Αχμέτ Πασά το 1644 και πέθανε λίγο μετά τον τοκετό, σε ηλικία 26 ετών, λόγω επιπλοκών. Ο φημισμένος Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί έχει σημειώσει μια συγκεκριμένη συνάντηση με την Καγιά Σουλτάνα στο Βιβλίο των ταξιδιών του. Ένα ολόκληρο κεφάλαιο του βιβλίου είναι αφιερωμένο στην Καγιά Σουλτάν, από την εγκυμοσύνη της μέχρι τον θάνατο της.
Βιογραφία
Η Καγιά ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Δ΄, που ήταν γνωστός για την σκληρότητα και την αυταρχικότητα του. Ο γάμος των πριγκιπισσών για πολιτικούς σκοπούς είχε χρησιμοποιηθεί πάντα από τους σουλτάνους και η Καγιά δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Στην ηλικία των 13 ετων, η Καγιά παντρεύτηκε με τον Μελέκ Αχμέτ Πασά, ένα μελλοντικό Οθωμανό Μεγάλο Βεζίρη από την Αμπχαζία ο οποίος ήταν περίπου 50 χρονών. Η χρόνια του γάμου τους ήταν το 1644. Ωστόσο, η Καγιά ήταν εξαιρετικά εχθρική προς τον άντρα της, όπως έγινε εμφανές τη νύχτα του γάμου της, όταν τον χτύπησε με ένα στιλέτο.
Γάμος
Η Καγιά αποδείχθηκε ότι ήταν σημαντική στην πολιτική καριέρα του συζύγου της. Συχνά τον βοήθησε με στρατηγική και οικονομική βοήθεια. Ο Εβλιγιά Τσελεμπί θεωρεί την Καγιά ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ευεργεσίας της δυναστείας. Σημείωσε επίσης, ότι στο μεταξύ όλων των πριγκιπισσών και των συζύγων τους, κανείς δεν ήταν σαν την Καγιά και τον Μελέκ. Μετά το θάνατο της Καγιά, ο Μελέκ φέρεται να ρίχτηκε στο φέρετρο της και έκλαψε ανεξέλεγκτα.
Ερμηνείες των ονείρων της
left|thumb|Ο πατέρας της Καγιά, [[Μουράτ Δ΄]] Προβάλλεται ο ισχυρισμός στο βιβλίο του Εβλιγιά Τσελεμπί ότι η Καγιά έβλεπε παράξενα όνειρα και ζήτησε από τον Μελέκ να τα ερμηνεύσει. Η Καγιά είπε ότι αυτά τα όνειρα περιλαμβάνουν περίπατο στους κήπους με τον παππού της. Στο τέλος του ονείρου της, ο παππούς της Καγιά περνάει το χέρι του πάνω από το πρόσωπό της σε ευλογία, αλλά το χέρι καλύφθηκε αμέσως στο αίμα. Η Καγιά στη συνέχεια πέρασε το δικό της χέρι πάνω από το πρόσωπο της και ήταν καλυμμένο με αίμα.
Ο Μελέκ είπε στην Καγιά να δώσει 1.000 κομμάτια χρυσού στους φτωχούς ως ελεημοσύνη, 2000 στους εσωτερικούς και στους εξωτερικούς αγάδες του, 300 στον Εβλιγιά Τσελεμπί και 100 στην αδελφή του Εβλιγιά. Η Καγιά το έκανε αλλά αργότερα, ο Μελέκ αποκάλυψε στο Εβλιγιά ότι όταν η Καγιά θα γεννά, θα αιμορραγεί μέχρι θανάτου.
Αυτό οδήγησε την Καγιά να γίνεται όλο και περισσότερο ευσεβής καθημερινά, με πολλές δωρεές στη Μέκκα και την Μεδίνα. Αποκαλύφθηκε ότι η Καγιά ήταν η πλουσιότερη όλων των πριγκιπισσών της περιόδου της. Αυτό αποδεικνύεται μέσα από τις τεράστιες δωρεές όλης της περιουσίας της για τα παιδιά και για τους υπαλλήλους αυτής και του Μελέκ.
Θάνατος
26 ημέρες μετά από το όνειρο που ερμήνευσε ο Μελέκ, ο οποίος προέβλεπε το θάνατο της Καγιά κατά τη διάρκεια της γέννησης του παιδιού της, η Καγιά γέννησε μια κόρη. Ο Μελέκ χάρισε πολλές ελεημοσύνες μετά τη γέννηση της κόρης του. Ωστόσο, θα υπάρξουν επιπλοκές μετά τη γέννηση της κόρης της Καγιά. Ο πλακούντας της παρέμεινε στη μήτρα της και "κόλλησε στην καρδιά της".
Εκείνο το βράδυ, όλοι οι υπάλληλοι και οι μαίες στο παλάτι προσπάθησαν τα πάντα για να ελευθερώσουν τον πλακούντα. Αυτές περιλάμβαναν την τοποθέτηση της Καγιά σε κουβέρτες και την κουνούσαν πολύ σκληρά και κρεμώντας την ανάποδα. Για τρεις μέρες και τρεις νύχτες, η Καγιά έπρεπε να υπομείνει αυτό το μαρτύριο. Σε μια απελπισμένη προσπάθεια, οι μαίες κάλυψαν τους βραχίονες με αμυγδαλέλαιο και τοποθέτησαν τα χέρια τους στην μήτρα της πριγκίπισσας και τράβηξαν έξω κομμάτια δέρματος, συμπεριλαμβανομένου του τι έμοιαζε με ήπαρ και πυτιά. Τέσσερις ημέρες μετά τον τοκετό, η Καγιά πέθανε.