cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφία Μπράχε
Η κληρονομιά της
Η Σοφία Μπράχε θεωρείται μία από τις πρωτοπόρες γυναίκες στην επιστήμη στη Δανία και τη Σκανδιναβία. Η αμοιβαία αγάπη και ο αμοιβαίος σεβασμός με τον διάσημο αδελφό της Τύχο Μπράχε οδήγησαν σε μία μακρόχρονη συνεργασία που ωφέλησε και τους δυο τους. Το έργο της Σοφία Μπράχε, που εργάστηκε τόσο στα εργαστήρια του αδελφού της όσο και στο δικό της εργαστήριο στο Έρικσχολμ, δυστυχώς σήμερα δεν είναι ευρέως γνωστό παρά το γεγονός ότι ήταν διάσημη ως μία από τις πιο μορφωμένες γυναίκες της εποχής της. Συγκέντρωσε έναν μεγάλο όγκο δεδομένων και κατέγραψε πολυάριθμες αστρονομικές παρατηρήσεις και συνέβαλλε κι εκείνη σημαντικά στις γνώσεις μας για τις τροχιές των πλανητών, ενώ ανέπτυξε τη δική της ερευνητική μέθοδο που διδάσκεται μέχρι σήμερα στα πανεπιστήμια. Συνήθως όμως είναι μόνο ο αδελφός της, ο Τύχο Μπράχε, που αναφέρεται στην ιστορία παρά το γεγονός ότι ο ίδιος επανειλημμένως εξήρε τη συνεισφορά της, τη θεωρούσε ισάξιά του και την αποκαλούσε «μούσα» του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Αστρονόμοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Δανοί χημικοί Κατηγορία:Αστρολόγοι
Λιούμπομιρ Σπάγιτς
Καριέρα
Ο Λιούμπομιρ Σπάγιτς υπέγραψε το 1945 το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ερυθρό Αστέρα, στον οποίο αρχικά παρέμεινε μέχρι το 1947 έχοντας προηγουμένως πραγματοποιήσει με τη φανέλα της ομάδας οκτώ συμμετοχές. Επόμενο σταθμό στην καριέρα του αποτέλεσε η Μπουντούσνοστ Ποτγκόριτσα, ομάδα του Μαυροβουνίου, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.
Το 1950 μεταπήδησε στην ΟΦΚ Βελιγραδίου, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια πραγματοποιώντας 59 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και επτά γκολ. Το 1952 επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα στον οποίο παρέμεινε για οκτώ χρόνια. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης παρουσίας του στην ομάδα του Βελιγραδίου, ο Λιούμπομιρ Σπάγιτς κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (1953, 1956, 1957, 1959, 1960), 2 Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας (1958, 1959) και ένα Μιτρόπα Καπ (1958).
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1959-60, ο Λιούμπομιρ Σπάγιτς αποφάσισε να βάλει τέλος στην πολυετή του καριέρα.
Προπονητής
Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Λιούμπομιρ Σπάγιτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Πρώτη ομάδα στην οποία διατέλεσε προπονητής ήταν ο Άρης Θεσσαλονίκης από τις 8 Φεβρουαρίου 1962 μέχρι τις 12 Μαρτίου 1962. Πιο συγκεκριμένα, κάθισε στον πάγκο της ομάδας μόλις για 5 επίσημους αγώνες με συνολικό απολογισμό μια νίκη, τρεις ισοπαλίες και μία ήττα.
Το Μάρτιο του 1962 ανέλαβε το πόστο του ομοσπονδιακού προπονητή της Εθνικής Τουρκίας, ενώ λίγο καιρό αργότερα ανέλαβε προπονητής στην τουρκική Μπεσίκτας.
Μετά την λύση της συνεργασίας του με την Μπεσίκτας, ο Σπάγιτς συνέχισε την καριέρα του στο Ισραήλ και στον σύλλογο Shimshon Tel Aviv F.C.. Μετά από μόλις μία σεζόν στο Τελ Αβίβ, η Μπεσίκτας αποφάσισε να συνεργαστεί ξανά με τον Σπάγιτς για τη σεζόν 1964/65, και τον υπέγραψαν σχετικό συμβόλαιο συνεργασίας.
Τη σεζόν 1964/65 κατέκτησε τη δεύτερη θέση με την Μπεσίκτας και το άτυπο TSYD Istanbul Cup. Τις επόμενες δυο σεζόν, κέρδισε το πρωτάθλημα (1965/66 και 1966/67), και το Τουρκικό Σούπερ Καπ (1966-67). Την τελευταία του σεζόν οδηγήθηκε επανειλημμένα ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής της Τουρκικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου για διάφορα αδικήματα. Μετά την αύξηση των περιστατικών, το καλοκαίρι του 1967, ο Σπάγιτς τιμωρήθηκε με 17μηνη απαγόρευση εργασίας στο τουρκικό ποδόσφαιρο. Αυτή η τιμωρία σηματοδότησε και τη διακοπή της συνεργασίας μεταξύ Μπεσίκτας και Σπάγιτς.
Το 1968 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο. Την τριετία 1969-72 εργάστηκε ως προπονητής στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ενώ την αμέσως επόμενη διετία ήταν προπονητής της Παναχαϊκής. Το 1974 επέστρεψε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Το 1976, Λιούμπομιρ Σπάγιτς επέστρεψε στην Παναχαϊκή, η οποία έμελλε να αποτελέσει και τον τελευταίο σταθμό της προπονητικής του καριέρας επί ελληνικού εδάφους. Από το 1977 εργάστηκε στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, ως σύμβουλος.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Λιούμπομιρ Σπάγιτς είχε πραγματοποιήσει με την εθνική ομάδα ανδρών της Γιουγκοσλαβίας 15 συμμετοχές, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Ήταν μέλος της αποστολής της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 1954. Το 1956 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης, ο Σπάγιτς υπήρξε βασικό στέλεχος και αρχηγός της ομάδας της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, η οποία κατέλαβε τελικά το αργυρό μετάλλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Γκλεν Γιάνγκιν
Πριν εισέλθει στην πολιτική έως το 2020, ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος και πρόσφατα Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος (CEO), στην εταιρεία μετοχών "The Carlyle Group".
Κατάφερε και νίκησε στις Κυβερνητικές εκλογές του 2021 στη Βιρτζίνια για το αξίωμα του Κυβερνήτη της Βιρτζίνια, τον Δημοκρατικό ανθυποψήφιό του και πρώην Κυβερνήτη Τέρι ΜακΌλιφ.
Βιογραφία
Ο Γκλεν Γιάνγκιν, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1966 στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, και μεγάλωσε στη Βιρτζίνια Μπιτς. Αφού αποφοίτησε από το λύκειο της Norfolk Academy στο Νόρφολκ, σπούδασε αρχικά Μάνατζμεντ και στη συνέχεια Μηχανολογία (1990), από το Πανεπιστήμιο Ράις στο Χιούστον. Κατόπιν, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές επάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MBA) από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, το 1994.
Προσωπική ζωή
Ο Γιάνγκιν, διαμένει στο Γκρέιτ Φολς της Βιρτζίνια, με τη σύζυγό του Σούζαν και με τα 4 παιδιά τους. Η προσωπική του περιουσία, ξεπερνάει τα 440 εκατομμύρια δολάρια. Έχει ύψος 2,01 μέτρα.
Πολιτική
Τον Ιανουάριο του 2021, ανακοίνωσε πως θα είναι υποψήφιος για το χρίσμα του υποψηφίου Κυβερνήτη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, για τις Κυβερνητικές εκλογές του 2021 στη Βιρτζίνια. Τον Μάιο του 2021, κατάφερε να κερδίσει το χρίσμα του υποψηφίου Κυβερνήτη.
Οι γενικές εκλογές, πραγματοποιήθηκαν στις 2 Νοεμβρίου 2021, με αντίπαλο τον Δημοκρατικό υποψήφιο και πρώην Κυβερνήτη της Βιρτζίνια, Τέρι ΜακΌλιφ.
Ιδεολογικά ο Γιάνγκιν, θεωρείται μετριοπαθής συντηρητικός Ρεπουμπλικανός.
Κυβερνήτης της Βιρτζίνια
Στις 3 Νοεμβρίου 2021, ύστερα από τις Κυβερνητικές εκλογές στη Βιρτζίνια το 2021, ο Γκλεν Γιάνγκιν κατάφερε να νικήσει τον Δημοκρατικό ανθυποψήφιό του και πρώην Κυβερνήτη Τέρι ΜακΌλιφ, με ποσοστό 51,0% έναντι 48.4% του ΜακΌλιφ.
Ορκίστηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022, ως 74ος Κυβερνήτης της Βιρτζίνια, διαδεχόμενος τον Δημοκρατικό κυβερνήτη Ραλφ Νόρθαμ, στην πρωτεύουσα της Κοινοπολιτείας στο Ρίτσμοντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Βιρτζίνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Γουίλ Φέρελ
Ο Τζον Γουίλιαμ "Γούιλ" Φέρελ (αγγλικά: John William "Will" Ferrell, προφορά: /ˈfɛrəl/, 16 Ιουλίου 1967) είναι Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός, παραγωγός και σεναριογράφος. Κατά τη δεκαετία του 1990, και συγκεκριμένα στα μέσα της, άρχισε να γίνεται γνωστός, συμμετέχοντας σε κωμικά σκετς της εκπομπής Saturday Night Live. Σχεδόν στην αρχή της επόμενης δεκαετίας άρχισε να πρωταγωνιστεί σε κωμικές ταινίες όπως το Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004), το Step Brothers (2008), το The Other Guys (2010), το Anchorman 2: The Legend Continues (2013) κ.ά. Επίσης, είναι συνιδρυτής του κωμικού ιστότοπου Funny or Die.
Ο Φέρελ, επίσης, θεωρείται μέλος της Frat Pack, μιας ομάδας που αποτελείται από κωμικούς που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1990 και συνέχισαν και σε αυτή του 2000 να πρωταγωνιστούν σε κωμικούς ρόλους, σαν κι αυτόν θεωρείται, μεταξύ άλλων, ο Τζακ Μπλακ, ο Μπεν Στίλερ και ο Στιβ Καρέλ. Έχει υπάρξει υποψήφιος για ένα Emmy, για τη δουλειά του στο Saturday Night Live. Επίσης, έχει και δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα. Το 2015, το βρετανικό περιοδικό GQ, τον ονόμασε τον καλύτερο κωμικό της χρονιάς. Στις 26 Μαρτίου του 2015, τιμήθηκε με αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κωνσταντίνος Αργυρός
Ο Κωνσταντίνος Αργυρός (Ίλιον Αττικής, 21 Μαΐου 1986) είναι Έλληνας τραγουδιστής του λαϊκού και της ποπ. Το δισκογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 2008, με το CD single «Όλα Θα Αλλάξουν», ενώ ο πρώτος του ολοκληρωμένος δίσκος κυκλοφόρησε το 2011, με τίτλο «Μάλλον Κάτι Ξέρω».
Έχει λάβει 15 μουσικά βραβεία σε Ελλάδα (MAD VMA) και Κύπρο (SMA), κατακτώντας, μεταξύ άλλων, τον τίτλο του καλύτερου τραγουδιστή 6 συνεχόμενες χρονιές.
Τον Οκτώβριο του 2016, τραγούδησε στο Κρατικό Ανάκτορο του Κρεμλίνου στη Μόσχα, ενώ τον Απρίλιο του 2019 εμφανίστηκε στην «Pais Arena» της Ιερουσαλήμ και τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς στη μεγάλη επετειακή συναυλία για τα 55 χρόνια του Χρήστου Νικολόπουλου στη δισκογραφία, στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας. Το καλοκαίρι του 2022 έκανε την πιο επιτυχημένη περιοδεία της σεζόν, με συναυλίες σε στάδια και μεγάλα θέατρα σε Ελλάδα και Κύπρο, η οποία ολοκληρώθηκε στο ΟΑΚΑ.
Παρ’όλα αυτά, η επιτυχία του ακόμη συνεχίζεται. Με τον τίτλο «Elpida tour», ο μοναδικός αυτός καλλιτέχνης ταξιδεύοντας στην Αυστραλία, στην Κύπρο και στην Ελλάδα χαρίζει στιγμές χαράς και διασκέδασης στο κοινό του. Η περιοδεία του, όπως ήδη γνωρίζουμε, κλείνει στις 30 Αυγούστου στην Καβάλα. Στο «ταξίδι» του τον συνοδεύουν η Ανδρομάχη, η Κλαυδία και οι Playmen, αλλά και σε ορισμένους προορισμούς οι guest stars Light και Rack.
Εμφανίσεις-συμμετοχές
Ύστερα από τη συμμετοχή του στην εκπομπή Fame Story, ξεκίνησε πλέον να ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι. Άρχισε να εμφανίζεται στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης FIX στη Θεσσαλονίκη. Έπειτα, ακολούθησαν πολλές συναυλίες, ορισμένες από αυτές και στο εξωτερικό, αλλά και η συνεργασία με την Ελένη Μενεγάκη, στην εκπομπή της οποίας συμμετείχε.
Τον χειμώνα του 2005 κάνει το πρώτο του βήμα στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας, τραγουδώντας με την Άννα Βίσση στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Βοτανικό, ενώ τον χειμώνα του 2006-2007 εμφανιζόταν μαζί με τον Νίκο Κουρκούλη και την Κέλλυ Κελεκίδου στο Φως. Λίγους μήνες αργότερα, επέστρεψε και πάλι στη Θεσσαλονίκη, κάνοντας μια σειρά από εμφανίσεις μαζί με τον Νίκο Κουρκούλη, τη Νατάσα Θεοδωρίδου και τον Σαρμπέλ στο Odeon. Ακολούθησαν συναυλίες με τον Κουρκούλη σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Το 2007 εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη με τον Γιώργο Γιαννιά στο Ρόδον.
Το καλοκαίρι του 2008 συνεργάστηκε με τη δισκογραφική εταιρεία Sony Bmg και κυκλοφόρησε ένα CD Album με 14 τραγούδια, τις συνθέσεις των οποίων υπογράφουν ο Χριστόφορος Γερμενής, ο Βασίλης Κελαϊδής, ο Αλέκος Χρυσοβέργης, ο Χάρης Γαλανός και ο Νίκος Παπαδόπουλος. Τους στίχους έγραψαν ο Πάνος Φαλάρας, η Βίκυ Γεροθόδωρου, ο Γιάννης Μπαγουλής και ο Σπύρος Γιατράς.
Από τον Απρίλιο του 2009 μέχρι και τον Μάιο του 2010 ακολούθησαν εμφανίσεις στο Κέντρο Αθηνών με τον Νίκο Βέρτη. Το καλοκαίρι του 2010 ο Κωνσταντίνος Αργυρός εμφανίστηκε με τον Πάνο Καλίδη και την Χριστίνα Κολέτσα στο Romeo. Το φθινόπωρο του 2010 κυκλοφόρησε το νέο του τραγούδι με τίτλο Είσαι ό,τι να 'ναι. Έπειτα, από τον Οκτώβριο του 2010 έως και τον Απρίλιο του 2011 εμφανίστηκε με τον Γιάννη Πλούταρχο και την Αμαρυλλίδα στο COSMOS stage. Η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης της Θεσσαλονίκης Politia. Παράλληλα, κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ Μάλλον κάτι ξέρω. Το τραγούδι αυτό έδωσε τον τίτλο σε όλο τον δίσκο και τον υπογράφουν ο Θάνος Παπανικολάου και ο Βασίλης Γαβριηλίδης. Ο δίσκος περιλαμβάνει επιτυχίες όπως Είσαι ό,τι να 'ναι, Ερωτευμένος και τρελός, καθώς και 8 ακόμα τραγούδια, των οποίων τη μουσική υπογράφουν οι Μάριος Ψιμόπουλος, Παναγιώτης Μπρακούλιας και Βασίλης Γαβριηλίδης, ενώ τους στίχους οι Θάνος Παπανικολάου, Νίκος Βαξαβανέλης, Δημήτρης Τσάφας, Μαργαρίτα Δρούτσα και Ναταλία Γερμανού.
Από τον Σεπτέμβριο του 2011 μέχρι τον Μάιο του 2012 εμφανίζεται στο "VOX" της Ιεράς Οδού δίπλα στον Πάνο Καλίδη και τη Στέλλα Καλλή. Το καλοκαίρι το ίδιο σχήμα εμφανίζεται στο "La Mamounia" στη Θεσσαλονίκη. Τον Σεπτέμβριο του 2012 κυκλοφορεί το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "Παιδί γενναίο" και όλο το άλμπουμ το υπογράφει ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Θεοφάνους σε στίχους από Ναταλία Γερμανού, Όλγα Βλαχοπούλου, Γιάννη Δόξα, Ποσειδώνα Γιαννόπουλο, Βίκυ Γεροθόδωρου, Βαγγέλη Κωνσταντινίδη και Κωνσταντή Χανιώτη. Το "Ποτέ ξανά", το "Παιδί γενναίο", το "Μια νύχτα κόλαση" και το "Θα σ' εκδικηθώ" είναι μερικά από τα 10 τραγούδια που ξεχώρισαν.
Τον Νοέμβριο του 2012 εμφανίστηκε στο "REX Music Theater" δίπλα στην Άντζελα Δημητρίου και τον Νίνο μέχρι τον Ιανουάριο του 2013. Από τον Μάρτιο του 2013 ηγούνταν σχήματος στο "Posidonio", μετά στο "Teatro Music Hall", ενώ φέτος συνεχίζει τις εμφανίσεις του για δεύτερη συνεχή χρονιά στο "Fantasia Live" μαζί με την Ελένη Φουρέιρα και τον Πέτρο Ιακωβίδη.
Το καλοκαίρι του 2017 έκανε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Συγκεκριμένα, στην Κατερίνη, Μυτιλήνη, Πτολεμαΐδα, Σαντορίνη, Σύρο, Ναύπλιο, Ζάκυνθο, Καλλιθέα Χαλκιδικής, Πρέβεζα, Αγία Νάπα, Πάτρα και Λάρισα. Το 2017-2018 συνεχίζει για τρίτη συνεχόμενη χρόνια τη συνεργασία του με το Fantasia live μαζί με τους Other view. Στις 29 Μάιου 2020 κυκλοφόρησε το καινούριο του τραγούδι με τίτλο: "Αθήνα Μου".
Το 2021 και συγκεκριμένα στις 17 Σεπτεμβρίου κυκλοφορεί ακόμα ένα νέο τραγούδι με τίτλο "Τελικά" σε συνεργασία με τον Rack από την P&C 2021 Panik Platinum. Από τις 4 Φεβρουαρίου 2022 έως τις 25 Ιουνίου 2022 εμφανιζόταν κάθε Παρασκευή και Σάββατο μαζί με την Ελένη Φουρέιρα στο Teatro Athens. Επίσης, από τις 11 Νοεμβρίου 2022 μέχρι τις 27 Μαΐου 2023, με μία σειρά από sold out εμφανίσεις, συνεργαζόταν με το φίλο του Σάκη Ρουβά. Μάλιστα, κάθε Παρασκευή και Σάββατο εμφανίζονταν στο Teatro Athens, μαγεύοντας τους παρευρισκόμενους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Ραφαέλ Γκουαλάτσι
Ο Ραφαέλ Γκουαλάτσι (Ουρμπίνο, 11 Νοεμβρίου 1981) είναι Ιταλός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και πιανίστας. Στις 19 Φεβρουαρίου 2011 κέρδισε το φεστιβάλ Σανρέμο του 2011 και έτσι επελέγη να εκπροσωπήσει Ιταλία στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2011 με το τραγούδι madness of love όπου τερμάτισε 2ος με 189 πόντους.
Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι
Η Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι (γεωργιανά: რაჭა-ლეჩხუმი და ქვემო სვანეთი) είναι μια περιφέρεια (μχάρε) στην βορειοδυτική Γεωργία που περιλαμβάνει τις ιστορικές επαρχίες Ράτσα, Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι (Κάτω Σβανέτι).
Καλύπτει έκταση 4.954 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 32.089 κατοίκους (απογραφή 2014), καθώς και ένα τμήμα της βορειοδυτικής Νότιας Οσσετίας, πάνω στο οποίο η Γεωργία δεν έχει καμία δικαιοδοσία και έλεγχο. Είναι η πιο αραιοκατοικημένη περιφέρεια της χώρας. Η πρωτεύουσα είναι το Αμπρολάουρι.
Γεωγραφία
Η περιφέρεια Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι διαπερνάται από δύο τμήματα βορειοανατολικής γραμμής ίσου γεωγραφικού πλάτους και μήκους. Οι ανατολικότερες περιοχές ελέγχονται από την Νότια Οσσετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Γεωργίας (χώρας)
Σταύρος Φρυγανάς
Ο Σταύρος Φρυγανάς (Αθήνα 1906 - Μάλαγα 7 Αυγούστου 1996) ήταν Έλληνας σκακιστής και ο πρώτος ανεπίσημος πρωταθλητής Ελλάδας στο σκάκι (1935) και Πρόεδρος της ΕΣΟ ως το 1957.
Ο Φρυγανάς ζούσε κυρίως εκτός Ελλάδας και το 1925 και το 1931 αντιμετώπισε τον Εμμάνουελ Λάσκερ σε φιλικές παρτίδες. Είναι ο πρώτος Έλληνας που έφερε δύο σκακιστικά ρολόγια στην Ελλάδα τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα του 1947. Διετέλεσε πρόεδρος της ΕΣΟ μέχρι το 1957.
Παραπομπές
Φρυγανας Φρυγανας
Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών (Ισραήλ)
thumb|205px|right|Το λογότυπο της Ακαδημίας thumb|left|250px|Η κύρια είσοδος της Ακαδημίας thumb|left|250px|Άγαλμα του [[Άλμπερτ Αϊνστάιν.]] Η Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ισραήλ με έδρα την Ιερουσαλήμ ιδρύθηκε το 1961 από το κράτος του Ισραήλ για την προώθηση των επαφών μεταξύ επιστημόνων από τις επιστήμες και ανθρωπιστικές σπουδές στο Ισραήλ, για να συμβουλεύει την κυβέρνηση σε ερευνητικά έργα εθνικής σημασίας, και για να προωθηθεί η αριστεία. Αποτελείται από 102 από τους πλέον διακεκριμένους επιστήμονες του Ισραήλ. Η έδρα της Ακαδημίας βρίσκεται δίπλα στην επίσημη κατοικία του προέδρου του Ισραήλ.
Στις επιστήμες, ασχολείται με τη γεωλογία, τη χλωρίδα και την πανίδα του Ισραήλ, και διευκολύνει τη συμμετοχή των Ισραηλινών επιστημόνων στον τομέα της έρευνας σε διεθνή έργα, όπως η φυσική υψηλών ενεργειών στο CERN) και ακτινοβολία συγχρότρου στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Ακτινοβολίας Σύγχροτρον. Στις ανθρωπιστικές επιστήμες, η έρευνα χρηματοδοτείται στη μελέτη του Tanakh και του Ταλμούδ, στην εβραϊκή ιστορία, την εβραϊκή φιλοσοφία, την εβραϊκή τέχνη και την εβραϊκή γλώσσα.
Η Ακαδημία διαχειρίζεται το ταμείο υποτροφιών «Einstein», το οποίο αποσκοπεί στην προώθηση των σχέσεων μεταξύ των επιστημόνων από όλο τον κόσμο και την ισραηλινή ακαδημαϊκή κοινότητα, το «Ταμείο Επιστήμης του Ισραήλ», με ετήσιο προϋπολογισμό των 53 εκατομμυρίων δολαρίων, και μια σειρά από ερευνητικά κονδύλια με βάση τις επιχορηγήσεις του Ταμείου Διαστημικών Ερευνών Adler, του Ιδρύματος Wolf, και του Ταμείου Fulks για την ιατρική έρευνα. Η Ακαδημία λειτουργεί επίσης ισραηλινό ακαδημαϊκό κέντρο στο Κάιρο, που βοηθά τους μελετητές του Ισραήλ με την έρευνα στην Αίγυπτο και το αιγυπτιακό πολιτισμό, και διευκολύνει τη συνεργασία με τους Αιγύπτιους ακαδημαϊκούς. Παράλληλα, έχει το καθεστώς του παρατηρητή στο Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επιστημών και τρέχει τα προγράμματα ανταλλαγών με τη βρετανική Βασιλική Εταιρεία, τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών και το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας της Σιγκαπούρης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισραηλ Ακαδημια
Βουοντζίμιες Σμολάρεκ
Ο Βλόντζιμεζ Βόιτσεχ Σμολάρεκ (πολωνικά: Włodzimierz Wojciech Smolarek, 16 Ιουλίου 1957 - 7 Μαρτίου 2012) ήταν Πολωνός ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στο Αλεξάντροφ Λότζκι της Πολωνίας. Είναι πατέρας του πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή Εουζέμπιουζ Σμολάρεκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουτρέχτη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίντζεφ Λοτζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Έρολ Φλιν
Ο Έρολ Λέσλι Φλιν (Errol Leslie Flynn, 20 Ιουνίου 1909 – 14 Οκτωβρίου 1959) ήταν Αυστραλός ηθοποιός του κινηματογράφου γεννημένος στην Αυστραλία. Έγινε γνωστός για τους ρομαντικούς ηρωικούς ρόλους του στις ταινίες του Χόλιγουντ και τον επιδεικτικό τρόπο ζωής του. Το 1942 αποπλάνησε μια ανήλικη κοπέλα. Το συμβάν αυτό τον οδήγησε στα δικαστήρια, όπου αθωώθηκε, έχοντας όμως ήδη κλονίσει το Χόλιγουντ.
Καταγωγή και νεαρή ηλικία
Ο Έρολ Φλιν γεννήθηκε στο Χόμπαρτ της Τασμανίας, όπου ο πατέρας του Θίοντορ Τόμσον Φλιν (Theodore Thomson Flynn) ήταν λέκτορας (1909) και αργότερα καθηγητής (1911) της βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Τασμανίας (UTAS). Το όνομα της μητέρας του ήταν αρχικά Λίλυ Μαίρη Γιανγκ (Lily Mary Young), αλλά μόλις παντρεύτηκε άλλαξε το Λίλυ Μαίρη σε Μαρέλ (Marelle). Ο Φλιν περιέγραφε την οικογένεια της μητέρας του ως ναυτικούς και σ' αυτό το γεγονός φαίνεται να οφείλεται το ενδιαφέρον του για τα πλοία και τη θάλασσα, καθόλη τη διάρκεια της ζωής του. Παρά τους ισχυρισμούς του Φλιν, τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν καταγόταν από κανένα από τους στασιαστές του Μπάουντι. Οι γονείς του παντρεύτηκαν στον Αγγλικανικό ναό του Αγίου Ιωάννη στο Μπάλμεϊν Νορθ του Σίδνεϊ, στις 23 Ιανουαρίου 1909. Οι γονείς του είχαν γεννηθεί στην Αυστραλία από Ιρλανδούς, Άγγλους και Σκώτους προγόνους οι οποίοι είχαν φθάσει στην Τασμανία ως κατάδικοι, πολύ πριν τη γέννηση του Φλιν. Το 1926, όταν ο Φλιν ζούσε στο Τσάτσγουντ του Σίδνεϊ, παρακολουθούσε το Αγγλικανικό Σχολείο του Σίδνεϊ (Sydney Church of England Grammar School), όπου ήταν συμμαθητής του μετέπειτα πρωθυπουργού της Αυστραλίας Τζον Γκόρτον (John Gorton). Εκδιώχθηκε από το σχολείο εξαιτίας της εμπλοκής του σε καβγάδες και, σύμφωνα με ισχυρισμούς, της σύναψης ερωτικής σχέσης με μια πλύντρια του σχολείου. Εκδιώχθηκε επίσης και από αρκετά άλλα σχολεία της Τασμανίας. Σε ηλικία 20 ετών μετακόμισε στη Νέα Γουινέα όπου αγόρασε μια φυτεία καπνού, επιχείρηση η οποία απέτυχε. Επίσης απέτυχε σε μια επιχείρηση εξόρυξης χαλκού, την οποία ξεκίνησε στους λόφους κοντά στην κοιλάδα Λαλόκι (Laloki Valley), πίσω από τη σημερινή πρωτεύουσα Πορτ Μόρεσμπι.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Φλιν έφυγε για το Ηνωμένο Βασίλειο και το 1933 κατάφερε να πιάσει δουλειά ως ηθοποιός στη θεατρική εταιρεία του Νορθάμπτον όπου εργάσθηκε για επτά μήνες στο Βασιλικό Θέατρο της πόλης. Επίσης έπαιξε το 1934 στο φεστιβάλ του Μάλβερν (Malvern Festival), στη Γλασκώβη και στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου.
Το 1933 πρωταγωνίστησε στην αυστραλιανή ταινία In the Wake of the Bounty που σκηνοθέτησε ο Τσαρλς Σόουβελ (Charles Chauvel). Το 1935 εμφανίστηκε στην ταινία Murder at Monte Carlo που γυρίστηκε στα βρετανικά στούντιο Τέντινγκτον της Warner Bros., ταινία η οποία πλέον θεωρείται απωλεσθείσα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αυτής της ταινίας τον ανακάλυψε ένα στέλεχος της εταιρείας, υπέγραψε συμβόλαιο και μετανάστευσε στις Η.Π.Α. ως ηθοποιός επί συμβολαίω. Το 1942 ο Φλιν έλαβε την αμερικανική ιθαγένεια.
Καριέρα
thumb|Ο Φλιν στον ρόλο του κάπτεν Μπλαντ στην ομώνυμη ταινία του 1935 Ο Έρολ Φλιν έκανε αμέσως αίσθηση με τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο του στην ταινία Κάπτεν Μπλαντ το 1935. Γρήγορα καθιερώθηκε ως ηθοποιός σε ρόλους όπου υποδυόταν τον άφοβο, ρομαντικό, ριψοκίνδυνο και ικανό ξιφομάχο ήρωα, που προσπαθεί να κερδίσει την καρδιά μιας όμορφης γυναίκας, σώζοντας ταυτόχρονα την κοινωνία από τα νύχια ενός θρασύδειλου κακού. Η επόμενη ταινία του ήταν Η επέλασις της ελαφράς ταξιαρχίας το 1936. Μετά την εμφάνισή του στον ρόλο τού Μάιλς Χέντον στην ταινία Πρίγκηψ και πτωχός (The Prince and the Pauper) το 1937, ερμήνευσε τον πλέον επιτυχημένο ρόλο του, υποδυόμενος τον Ρομπέν των Δασών στην ομώνυμη ταινία το 1938. Άλλες κινηματογραφικές επιτυχίες του ήταν Αι αερομαχίαι του Δυτικού Μετώπου (τίτλος επανέκδοσης Αποστολή θανάτου) (The Dawn Patrol) όπου εμφανίστηκε μαζί με τον στενό φίλο του Ντέιβιντ Νίβεν το 1938, Ο κατακτητής το 1939, Ο αετός των θαλασσών (The Sea Hawk) το 1940 και Δον Ζουάν (Adventures of Don Juan) το 1948.
Ο Φλιν έχοντας εκπαιδευθεί στην ξιφομαχία από τους καλύτερους δασκάλους ξιφομαχίας των ηθοποιών του Χόλυγουντ, είχε γίνει ικανότατος στο να μάχεται με ταχύτητα, όπως φαίνεται στις ταινίες Ο Ρομπέν των Δασών, Ο αετός των θαλασσών και Κάπτεν Μπλαντ.
Ο Φλιν συμπρωταγωνίστησε με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ σε οκτώ ταινίες: Κάπτεν Μπλαντ (Captain Blood, 1935), Η επέλασις της ελαφράς ταξιαρχίας (The Charge of the Light Brigade, 1936), Ο Ρομπέν των Δασών (The Adventures of Robin Hood, 1938), Μοντέρνος Καζανόβας (Four's a Crowd, 1938), Ο κατακτητής (Dodge City, 1939), Ελισάβετ και Έσσεξ (τίτλος επανέκδοσης Βασίλισσα Ελισάβετ) (The Private Lives of Elizabeth and Essex, 1939), Σάντα Φε (Santa Fe Trail, 1940) και Η επέλασις των δραγώνων (They Died with Their Boots On, 1941). Αν και ο Φλιν γνώριζε την έλξη την οποία ασκούσε πάνω της, οι ισχυρισμοί του ιστορικού του κινηματογράφου Ρούντι Μπέλμερ ότι είχαν ένα ρομαντικό ειδύλλιο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ο Ρομπέν των Δασών αμφισβητήθηκαν από την ίδια τη ντε Χάβιλαντ. Σε μια συνέντευξη στο τηλεοπτικό κανάλι Turner Classic Movies, ανέφερε ότι η σχέση τους ήταν πλατωνική, κυρίως διότι ο Φλιν ήταν ήδη παντρεμένος με τη Λίλι Νταμίτα. Η ταινία Ο Ρομπέν των Δασών ήταν η πρώτη ταινία του Φλιν που γυρίστηκε σε Technicolor.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ελισάβετ και Έσσεξ (1939), ο Φλιν και η συμπρωταγωνίστριά του Μπέτι Ντέιβις μάλωσαν εκτός γυρισμάτων, γεγονός το οποίο υποτίθεται ότι οδήγησε τη Ντέιβις να τον χτυπήσει δυνατότερα από ότι έπρεπε στο γύρισμα μιας σκηνής. Αν και οι σχέσεις τους ήταν πάντοτε τεταμένες, η Warner Bros. τους έβαλε να συμπρωταγωνιστήσουν δύο φορές. Η εκτός σκηνής σχέση τους αργότερα αποκαταστάθηκε, με αποτέλεσμα να υπογραφεί συμβόλαιο για τη συμμετοχή τους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους της ταινίας Όσα παίρνει ο άνεμος, χωρίς όμως αυτό να υλοποιηθεί.
thumb|Ο Φλιν ως λοχαγός Νέλσον στην ταινία του 1945 Λαίλαψ στην Μπούρμα (Objective, Burma!). Μετά την είσοδο των Η.Π.Α. στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ο Φλιν συχνά κατηγορήθηκε επειδή δεν κατατάχθηκε, ενώ συνέχιζε να ερμηνεύει ρόλους πολεμικών ηρώων σε ταινίες. Στην πραγματικότητα, είχε προσπαθήσει να καταταγεί σε όλους τους κλάδους για στρατιωτική υπηρεσία, αλλά είχε απορριφθεί από παντού λόγω υγείας. Η αποτυχία των κινηματογραφικών στούντιο να αντιμετωπίσουν αυτήν την κατηγορία, οφειλόταν, στην πραγματικότητα, στην επιθυμία τους να κρύψουν την κακή κατάσταση της υγείας του. Ο Φλιν, όχι μόνο είχε μεγαλοκαρδία, η οποία είχε φέρει ως αποτέλεσμα τουλάχιστον μία καρδιακή προσβολή, αλλά υπέφερε επίσης από φυματίωση, πόνους στην πλάτη (τους οποίους από μόνος του αντιμετώπιζε με χρήση μορφίνης, και αργότερα ηρωίνης), και κρίσεις ελονοσίας από την οποία είχε προσβληθεί στη Νέα Γουινέα.
Καταχρήσεις
Τη δεκαετία του 1950 ο Φλιν είχε γίνει μια κακή απομίμηση του εαυτού του. Η κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών είχε ως αποτέλεσμα να φαίνεται πρόωρα γερασμένος, ενώ και το πρόσωπό του ήταν πρησμένο. Παρ' όλα αυτά κέρδισε την αναγνώριση στον ρόλο ενός άχρηστου μπεκρή στην ταινία Ο ήλιος ανατέλλει ξανά (The Sun Also Rises, 1957), και στον ρόλο του ειδώλου του Τζον Μπάριμορ (John Barrymore) στην ταινία Too Much, Too Soon (1958). Η αυτοβιογραφία του My Wicked, Wicked Ways κυκλοφόρησε λίγο μετά τον θάνατό του και περιέχει χιουμοριστικά ανέκδοτα σχετικά με το Χόλυγουντ. Σύμφωνα με τον βιβλιοκριτικό Σάιμον Κάτερσον, το βιβλίο "παραμένει μία από τις πιο συγκλονιστικές και αποκρουστικές αυτοβιογραφίες που έχει γραφτεί ποτέ από ένα αστέρα του Χόλυγουντ ή οποιοδήποτε άλλον γι' αυτό το θέμα." Ο Φλιν ήθελε να ονομάσει το βιβλίο In Like Me, αλλά ο εκδότης του αρνήθηκε. Το 1984, το CBS γύρισε μια τηλεταινία βασισμένη στην αυτοβιογραφία του, στην οποία πρωταγωνίστησε ο Ντάνκαν Ρεγκίρ (Duncan Regehr) στον ρόλο του Φλιν.
Το 1956 ο Φλιν πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά The Errol Flynn Theatre γυρισμένη στην Αγγλία, στην οποία παρουσίαζε τα επεισόδια και μερικές φορές εμφανιζόταν σ' αυτά.
Ο Φλιν και η Μπέβερλι Άαντλαντ (Beverly Aadland) συναντήθηκαν με τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ (Stanley Kubrick) για να συζητήσουν για την κοινή εμφάνισή τους στην ταινία Λολίτα. Η περιπετειώδης νουβέλα του Showdown εκδόθηκε το 1946. Το πρώτο του βιβλίο Beam Ends είχε εκδοθεί το 1937.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Αγγελόκαστρο Κέρκυρας
thumb|250x250px|Άποψη του Αγγελόκαστρου από το κοντινό χωριό Κρήνη. Φαίνονται το εκκλησάκι του Αρχάγγελου Μιχαήλ και η ακρόπολη του κάστρου με φόντο το Ιόνιο.
Το Αγγελόκαστρο είναι ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά κάστρα της Ελλάδας. Βρίσκεται στο νησί της Κέρκυρας στην κορυφή της υψηλότερης αιχμής της ακτής του νησιού στη βορειοδυτική ακτή κοντά στην Παλαιοκαστρίτσα και πάνω στην άκρη της κορυφής της απότομης πλαγιάς.
Η προέλευση του ονόματός του δεν είναι απολύτως σαφής, μερικοί ιστορικοί αναφέρουν ότι το 1214 ο Μιχαήλ Α΄ ο Κομνηνός, δεσπότης της Ηπείρου κατέλαβε την Κέρκυρα και μετά από το θάνατό του, ο Μιχαήλ Β' ο Κομνηνός, οχύρωσε την περιοχή χτίζοντας το κάστρο και του έδωσε το όνομα του πατέρα του: Αγγελόκαστρο.Σήμερα το κάστρο, αν και εσφαλμένα, ονομάζεται και Κάστρο του Αρχάγγελου Μιχαήλ.
Προέλευση και στρατηγική σημασία
thumb|250px|Θέα από τις πολεμίστρες Επειδή η τοποθεσία του κάστρου βρίσκεται σε σημαντική στρατηγική θέση, το Αγγελόκαστρο έπαιξε σημαντικό ρόλο για την τύχη του νησιού για πολλούς αιώνες. Σε εποχές ειρήνης ήταν επίσης κέντρο εμπορίου και ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών το 1997 από την Εταιρεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων της Κέρκυρας, δύο αρχαίοι χριστιανικοί τάφοι ανακαλύφτηκαν στην άκρη της ακρόπολης, επιδεικνύοντας ότι η περιοχή κατοικείτο από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο (5ος-7ος αι. μ.Χ.).
Ανδηγαυοί
Στο 1272 ο Giordano di San Felice πήρε την κυριότητα του φρουρίου για λογαριασμό του Καρόλου Α ' της Νάπολης βασιλιά των Ανδηγαυών. Οι Ανδηγαυοί κατέλαβαν την Κέρκυρα 1267-1386 και ένα έγγραφο που σχετίζονται με την εξαγορά τους από το φρούριο είναι η πρώτη γραπτή απόδειξη που βεβαιώνουν την ύπαρξη του κάστρου. Το 1386, μετά το βίαιο θάνατο του βασιλιά Καρόλου ΙΙΙ της Νάπολης, οι επιβαίνοντες του κάστρου, ακόμα και οι πιστοί στον διάδοχο βασιλιά Ladislaus της Νάπολης, αντιστάθηκαν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην ενετική εξαγορά.
Αρχιτεκτονικά Αξιοθέατα
Το Αγγελόκαστρο θεωρείται ένα από τα πιο επιβλητικά αρχιτεκτονικά λείψανα των Ιονίων Νήσων, μαζί με τέσσερις άλλες οχυρώσεις της Κέρκυρας, όπως το Γαρδίκι, το Κάστρο Κασσιώπης που χτίστηκε από Ανδηγαυούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Κέρκυρας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα Κατηγορία:Αξιοθέατα στις Ιόνιες Νήσους Κατηγορία:Δεσποτάτο της Ηπείρου Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βενετικής Δημοκρατίας
Μεγάλη Ελλάδα
Η Μεγάλη Ελλάδα (αρχαία ελληνικά: Μεγάλη Ἑλλάς, λατινικά: Magna Graecia ή Magna Grecia, ιταλικά: Grande Ellade) ήταν η ονομασία που είχαν δώσει οι Ρωμαίοι στην επικράτεια των διαφόρων αρχαίων ελληνικών αποικιών στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία.
Σύμφωνα με τον Στράβωνα που έχει γράψει τη σημαντικότερη αρχαία γεωγραφία, η Μεγάλη Ελλάδα ιδρύθηκε ήδη από την εποχή του Τρωικού πολέμου από τους Έλληνες.
Απουλία
Η αποικία ιδρύθηκε από κατοίκους της Αιτωλοακαρνανίας, δεδομένου ότι στις ανασκαφές βρέθηκαν νομίσματα, που φέρουν το όνομα Οινιάδες. Το όνομά της προέρχεται, πιθανότατα, από το ρήμα ἀπανίστημι (αναδύομαι, εγείρομαι, γεννώμαι). Δεδομένου ότι βρίσκεται από την πλευρά της Αδριατικής θάλασσας (δηλαδή προς την ανατολή), οι κάτοικοι έδωσαν το όνομα αυτό, θέλοντας να ορίσουν ότι ο Ήλιος, αναδύεται (εγείρεται) από την πλευρά της πόλης τους. Για τον ίδιο λόγο, ίσως το όνομα να σημαίνει και αυγή (σημειώνεται ότι το όνομα του σύγχρονου δήμου, που βρίσκεται στη θέση της: Mattinata στα ιταλικά σημαίνει αυγή ή πρωινό).thumb|upright=2|Οι κυριότερες αποικίες της Ιταλίας.
Καμπανία
Αποικία των Χαλκιδαίων και της Κύμης. Δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για την ίδρυσή της και κάποιοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι είναι αποικία της Κύμης Αιολίας (στη Μικρά Ασία) Η πόλη ιδρύθηκε, πιθανότατα, από κατοίκους της Κύμης (σημερινή Cuma), γύρω στον 9ο και 8ο αι. π.Χ., με το όνομα Παρθενόπη. Η αποικία αυτή ονομάστηκε αργότερα Παλαιόπολις, όταν κατά τον 5ο αι. π.Χ., ιδρύθηκε σε μια κοντινή περιοχή η σημερινή Νάπολη (Νεάπολις=Νέα πόλις). Δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για την ίδρυσή της: η μία άποψη αναφέρει ως ιδρυτές της, εξόριστους από τη Σάμο, ενώ μία άλλη ως αποικία της γειτονικής (ιταλικής) Κύμης (σημερινή Cuma) Πιθανότατα, το όνομα της αποικίας προήλθε από τον Παλίνωρο, επικεφαλής (καπετάνιο) του πλοίου του Αινεία, όταν ο τελευταίος διέφυγε μετά την καταστροφή της Τροίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας
Φραντσέσκο Πιατσέντζα
μικρογραφία|Η προμετωπίδα του L'Egeo redivivo, 1688
Ο Φραντσέσκο Πιατσέντζα (ιταλικά: Francesco Piacenza, Νάπολη, 1637 – Μόντενα, 1687) ήταν Ιταλός χαρτογράφος, νομικός, και σκακιστής. Εργαζόταν ως δικηγόρος του αστικού και εκκλησιαστικού δικαίου, και υπηρέτησε ως γραμματέας στην πρεσβεία της Ισπανίας (Rex Catholicissimus) στη Γερμανία για 8 χρόνια, και μετέπειτα εργάστηκε στην Μπολόνια ως εκκλησιαστικός αξιωματούχος. Κατόπιν ταξίδεψε στα νησιά του Αιγαίου και με τις σημειώσεις που συνέλεξε έγραψε το γεωγραφικό έργο L'Egeo redivivo (το αναβιωμένο Αιγαίο) το οποίο εκδόθηκε το 1688 στη Μόντενα μετά τον θάνατο του. Στο έργο αυτό περιέχονταν λεπτομερείς περιγραφές και χάρτες για τα διάφορα ελληνικά νησιά, καθώς και λαογραφικές πληροφορίες για τα έθιμα και τρόπο ζωής των κατοίκων των νησιών. Είναι επίσης γνωστός και για τη σκακιστική πραγματεία του με τίτλο I compeggiamenti dgli Scacchi (τα στρατόπεδα του σκακιού) η οποία εκδόθηκε στο Τορίνο το 1683 και περιέγραφε διάφορες σκακιστικές τεχνικές.
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2013-2014
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2013-2014, είναι το 19ο κατά σειρά και το 15ο που η τελική του φάση γίνεται σε μορφή "Final Four". Ξεκίνησε στις 22 Σεπτεμβρίου 2013 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και ολοκληρώθηκε στις 16 Μαρτίου 2014 με τον τελικό. Το φάιναλ φορ του Κυπέλλου Ελλάδας φιλοξενήθηκε στην Κω. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα των Σουρμένων-Ελληνικού επικρατώντας στον τελικό με 57-55 του Παναθηναϊκού.
Α' φάση
Οι αγώνες της πρώτης φάσης διεξήχθησαν στις 22 και 29 Σεπτεμβρίου 2013, με τις ομάδες μοιρασμένες σε δύο ομίλους.
Β' φάση
Οι αγώνες της δεύτερης φάσης διεξήχθησαν στις 6 Οκτωβρίου 2013. Στη φάση αυτή μετείχαν και οι 12 ομάδες της Α1΄. Ανεξάρτητα από την κλήρωση οι ομάδες χαμηλότερης κατηγορίας ήταν γηπεδούχες.
Γ' φάση - Προημιτελική
Οι αγώνες της προημιτελικής φάσης διεξήχθησαν στις 22 Δεκεμβρίου 2013.
Τελική φάση
Η τελική φάση (Final Four) διεξήχθη στις 15 και 16 Μαρτίου 2014 στην Κω.
Πηγές
Γυναικων 2013 2014 Κυπελλο Ελλαδος Γυναικων Κυπελλο Ελλαδος Γυναικων
Σταμάτα Ρεβίθη
Η Σταμάτα Ρεβίθη (1866 – μετά το 1896) ήταν Ελληνίδα δρομέας, η οποία διένυσε τη μαραθώνια διαδρομή των 40 χιλιομέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Στους αγώνες δεν επιτρεπόταν η συμμετοχή των γυναικών, ωστόσο η Ρεβίθη επέμενε να λάβει μέρος. Έτρεξε μία ημέρα μετά τον επίσημο αγώνα, αλλά, παρά το ότι ολοκλήρωσε τη διαδρομή σε 5 ώρες και 30 λεπτά και εξασφάλισε μάρτυρες που επιβεβαίωσαν εγγράφως τον χρόνο της, δεν της επιτράπηκε να εισέλθει στο Παναθηναϊκό Στάδιο και να τερματίσει επίσημα. Σκόπευε να υποβάλει τα έγγραφά της στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή με την ελπίδα να αναγνωριστεί το επίτευγμά της, αλλά οι πηγές δεν μας διαφωτίζουν ως προς το αν τελικά το έπραξε. Δεν σώζονται στοιχεία για τη ζωή της ύστερα από το τέλος του αγώνα.
Σύμφωνα με πηγές της εποχής, μία δεύτερη γυναίκα, η Μελπομένη, έτρεξε επίσης στο μαραθώνιο του 1896. Υπάρχουν, όμως, διαφωνίες ανάμεσα στους ιστορικούς των Ολυμπιακών Αγώνων για το ενδεχόμενο η Ρεβίθη και η Μελπομένη να είναι το ίδιο πρόσωπο.
Πριν τους Ολυμπιακούς του 1896
Η Σταμάτα Ρεβίθη γεννήθηκε στη Σύρο το 1866. Πηγές του 1896 φανερώνουν ότι 30 χρόνια μετά τη γέννησή της ζούσε σε κατάσταση φτώχειας στον Πειραιά. Είχε ήδη κάνει δύο γέννες: ένα αγόρι το οποίο πέθανε το 1895 σε ηλικία επτά ετών και ένα ακόμη παιδί, το οποίο ήταν δεκαεπτά μηνών τον καιρό τον Αγώνων. Οι πηγές δεν αναφέρουν τον σύζυγό της και, γι' αυτό, πιθανολογείται ότι ήταν χήρα. Σύμφωνα με τον ιστορικό των Ολυμπιακών Αγώνων Αθανάσιο Ταρασουλέα, η Ρεβίθη ήταν ξανθιά και λεπτή, με μεγάλα μάτια και έμοιαζε πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία της.
Η Ρεβίθη πίστευε ότι μπορούσε να βρει εργασία στην Αθήνα. Έχοντας εδραιωμένη την πίστη αυτή, περπάτησε από το σπίτι της έως την πρωτεύουσα, απόσταση 9 χιλιομέτρων περίπου. Το εν λόγω ταξίδι έλαβε χώρα αρκετές μέρες πριν από τον Ολυμπιακό μαραθώνιο, μια ειδική διαδρομή 40 χιλιομέτρων, που βασίστηκε σε ιδεά του Michel Bréal για έναν αγώνα δρόμου από την πόλη του Μαραθώνα έως την Πνύκα και εντάχθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα στίβου. Πηγή έμπνευσης για τον Bréal υπήρξε ο Φειδιππίδης, ο αγγελιαφόρος που, σύμφωνα με τον θρύλο, έτρεξε από τον Μαραθώνα στην Αθήνα για να ανακοινώσει την νίκη των Ελλήνων στη σχετική μάχη ενάντια στους Πέρσες.
Καθ' οδόν για την Αθήνα, η Ρεβίθη συνάντησε έναν δρομέα. Αυτός της έδωσε λεφτά και τη συμβούλεψε να λάβει μέρος στον μαραθώνιο, ώστε να γίνει διάσημη και, κατά συνέπεια, να βγάλει χρήματα ή να εξασφαλίσει πιο εύκολα δουλειά. Η Ρεβίθη έλαβε την απόφασή της να λάβει μέρος στον αγώνα ύστερα από αυτή τη συζήτηση. Της άρεσε, άλλωστε, από παιδί να τρέχει μεγάλες αποστάσεις και πίστευε ότι μπορούσε να κερδίσει του άντρες διαγωνιζόμενους.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896 ήταν οι πρώτοι της σύγχρονης εποχής και αποτελούσαν την πιο σημαντική διεθνή διοργάνωση πολλαπλών αθλημάτων που είχε φιλοξενήσει έως τότε η Ελλάδα. Οι κανονισμοί, όμως, των Αγώνων δεν επέτρεπαν την εν γένει συμμετοχή των γυναικών. Ο βαρόνος Πιέρ ντε Κουμπερτέν, ο οραματιστής των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, επηρεασμένος και από τα ήθη του καιρού του—στην Βικτωριανή εποχή οι γυναίκες θεωρούνταν κατώτερες από τους άντρες —αλλά και από το θαυμασμό του για τους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου μόνο οι άντρες είχαν δικαίωμα συμμετοχής, εναντιωνόταν στη συμμετοχή των γυναικών τόσο στους Ολυμπιακούς Αγώνες όσο και γενικότερα στον αθλητισμό. Πίστευε δε ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα για μία γυναίκα ήταν να ενθαρρύνει τους γιους της να διακριθούν στον αθλητισμό και να επικροτεί, ακολούθως, τις προσπάθειες των ανδρών.
Ο μαραθώνιος του 1896
Η Ρεβίθη έφτασε στην τοποθεσία της εκκίνησης την Πέμπτη, 9 Απριλίου [ Γ.Η. 28 Μαρτίου ], όπου οι αθλητές είχαν ήδη συγκεντρωθεί για τον αγώνα της επόμενης ημέρας. Στο μικρό χωριό του Μαραθώνα την υποδέχτηκε θερμά ο δήμαρχος, που τη φιλοξένησε, μάλιστα, στο σπίτι του. Η αθλήτρια προσέλκυσε το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων, στις ερωτήσεις των οποίων απάντησε, ενώ ήταν ετοιμόλογη όταν ένας δρομέας από το Χαλάνδρι την πείραξε, προβλέποντας ότι τη στιγμή που θα έμπαινε στο στάδιο αυτό, θα ήταν πλέον άδειο από κόσμο. Η Ρεβίθη του απάντησε ότι δεν θα έπρεπε να προσβάλλει τις γυναίκες, καθώς οι άντρες αθλητές είχαν ήδη ταπεινωθεί από τους Αμερικάνους.
Πριν από την εκκίνηση του αγώνα το πρωί της Παρασκευής, 10 Απριλίου [ Γ.Η. 29 Μαρτίου ], ο γηραιός ιερέας του Μαραθώνα, Ιωάννης Βελιώτης, ανέλαβε να διαβάσει μία προσευχή για τους αθλητές στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Ο Βελιώτης, όμως, δεν δέχθηκε να ευλογήσει και την Ρεβίθη, επειδή αυτή δεν ήταν επισήμως αναγνωρισμένη αθλήτρια. Τελικά, η οργανωτική επιτροπή της αρνήθηκε τη συμμετοχή στον αγώνα με την επίσημη δικαιολογία ότι είχε λήξει η προθεσμία υποβολής συμμετοχών. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ιστορικούς David Martin και Roger Gynn, το πραγματικό εμπόδιο ήταν το φύλο της. Σύμφωνα με τον Ταρασουλέα, οι διοργανωτές τής υποσχέθηκαν ότι θα αγωνιζόταν με μια ομάδα γυναικών από την Αμερική σε άλλο αγώνα στην Αθήνα, ο οποίος όμως ουδέποτε πραγματοποιήθηκε.
Τελικά, η Ρεβίθη ξεκίνησε να διανύσει μόνη της τη μαραθώνια διαδρομή στις 8:00 την επόμενη ημέρα. Πριν εκκινήσει, εξασφάλισε από τον δάσκαλο της πόλης, τον δήμαρχο και τον ειρηνοδίκη υπεύθυνη δήλωση, στην οποία βεβαιωνόταν η ώρα αναχώρησης από το Μαραθώνα. Έτρεξε τη διαδρομή με σταθερό ρυθμό και έφτασε στα Παραπήγματα (το μέρος όπου σήμερα βρίσκεται το νοσοκομείο Ευαγγελισμός, κοντά στο Χίλτον) στις 13:30 (5½ ώρες). Στη Ρεβίθη δεν επιτράπηκε η είσοδος στο Παναθηναϊκό Στάδιο, καθώς την σταμάτησαν κάποιοι αξιωματικοί στα Παραπήγματα, από τους οποίους ζήτησε και εξασφάλισε αναφορά, όπου πιστοποιούταν η ώρα άφιξής της στην Αθήνα. Ακολούθως, η δρομέας δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι ήθελε να συναντήσει τον Τιμολέοντα Φιλήμονα, Γενικό Γραμματέα της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, ώστε να του εκθέσει την υπόθεσή της. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι σχεδίαζε να καταθέσει τα έγγραφά της στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, με την ελπίδα ότι θα της αναγνώριζαν το κατόρθωμά της. Δεν ανακαλύφθηκαν, όμως, ποτέ ούτε τα έγγραφά της αυτά ούτε κάποιο άλλο έγγραφο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, που να επιβεβαιώνουν ότι η Ρεβίθη υλοποίησε τα σχέδιά της.
Επίλογος
Δεν υπάρχει κάποια αναφορά για τη ζωή της Ρεβίθη μετά το μαραθώνιο. Αν και κάποιες εφημερίδες δημοσίευσαν άρθρα για την ιστορία της, δεν αναφέρουν τίποτα για τη μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες ζωή της. Δεν είναι γνωστό ούτε αν συνάντησε τον Φιλήμονα ούτε αν βρήκε ποτέ δουλειά. Όπως παρατηρεί χαρακτηριστικά ο Ταρασουλέας, «η Σταμάτα Ρεβίθη χάθηκε στη σκόνη της ιστορίας». Η Βάιολετ Πίρσι (Violet Piercy) από το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η πρώτη γυναίκα που τερμάτισε σε επίσημα χρονομετρημένη μαραθώνια διαδρομή (στις 3 Οκτωβρίου του 1926 στη Μεγάλη Βρετανία), με χρόνο 3 ώρες και 40 λεπτά. Η επίσημη, όμως, συμμετοχή γυναικών σε ολυμπιακό μαραθώνιο επετράπη μόλις στους Αγώνες του 1984 με νικήτρια την Τζοάν Μπενουά (Joan Benoit) και χρόνο 2 ώρες και 24 λεπτά.
Μελπομένη
Το Μάρτιο του 1896, η γαλλόφωνη εφημερίδα της Αθήνας Messager d' Athènes (Αγγελιαφόρος των Αθηνών) ανέφερε ότι γινόταν «λόγος για μια γυναίκα η οποία είχε δηλώσει συμμετοχή στο μαραθώνιο. Στη δοκιμαστική διαδρομή, την οποία ολοκλήρωσε μόνη της [...] χρειάστηκε 4½ ώρες για να διανύσει την απόσταση των 42 [sic] χιλιομέτρων, που χωρίζουν τον Μαραθώνα από την Αθήνα.» Αργότερα τον ίδιο χρόνο, ο Franz Kémény, ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής από την Ουγγαρία, έγραψε στα γερμανικά ότι «όντως μία κυρία, η Κυρία Μελπομένη, ολοκλήρωσε τον μαραθώνιο των 40 χιλιομέτρων σε 4½ ώρες και αιτήθηκε όπως συμμετάσχει στο διαγωνιστικό κομμάτι των Ολυμπιακών αγώνων. Η επιτροπή φέρεται να απέρριψε το αίτημά της.» Σύμφωνα με τους Martin και Gynn, «είναι περίεργο το γιατί δεν αναφέρεται ολόκληρο το όνομα της Μελπομένης». Το δημοσίευμα της Messager d' Athènes παρέμεινε στην αφάνεια για περίπου 30 χρόνια, έως ότου επανεμφανίστηκε σε τεύχος του Der Leichtathlet.
Ο ιστορικός των Ολυμπιακών Αγώνων Karl Lennartz πιστεύει ότι στο μαραθώνιο του 1896 έτρεξαν δύο γυναίκες και πως το όνομα «Μελπομένη» επιβεβαιώνεται τόσο από τον Kémény όσο και από τον Άλφρεντ Χάγιος, δις ολυμπιονίκη κολύμβησης του 1896. Ο Lennartz παρουσιάζει την ακόλουθη εκδοχή των γεγονότων: Μία νεαρή γυναίκα ονόματι Μελπομένη ήθελε να τρέξει στην κούρσα και ολοκλήρωσε τη διαδρομή σε 4½ ώρες στα τέλη Φεβρουαρίου ή στις αρχές Μαρτίου. Η οργανωτική επιτροπή, ωστόσο, δεν της επέτρεψε να τρέξει στον επίσημο μαραθώνιο και η εφημερίδα Ακρόπολις άσκησε κριτική στην απόφαση αυτή. Ο ολυμπιακός μαραθώνιος έλαβε χώρα στις 10 Απριλίου [ Γ.Η. 29 Μαρτίου ] 1896, όμως μία άλλη γυναίκα δρομέας, η Σταμάτα Ρεβίθη, πραγματοποίησε τη διαδρομή σε 5½ ώρες στις 11 Απριλίου [ Γ.Η. 30 Μαρτίου ] 1896. Οι εφημερίδες Άστυ, Νέος Αριστοφάνης και Ατλαντίδα μνημόνευσαν το γεγονός στις 12 Απριλίου [ Γ.Η. 31 Μαρτίου ] 1896.
Πηγές
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896 Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του στίβου Κατηγορία:Γυναικείος αθλητισμός στην Ελλάδα
Οι χωριάτες (Μπαλζάκ)
Οι χωριάτες (γαλλικός τίτλος: Les Paysans) είναι ημιτελές μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που γράφτηκε το 1844 και περιλαμβάνεται στις Σκηνές της αγροτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας. Εκδόθηκε μεταθανάτια το 1855 από τη χήρα του Εβελίνα Χάνσκα, η οποία συμπλήρωσε το τέλος του υπάρχοντος κειμένου για να του δώσει την εμφάνιση ολοκληρωμένης αφήγησης.
Ο Μπαλζάκ σκιαγραφεί εδώ ένα ζοφερό πορτρέτο της γαλλικής επαρχίας υπό την Παλινόρθωση, όπου η ταξική πάλη - οι φτωχοί χωρικοί σε συμμαχία με αστούς που προέρχονταν από την αγροτιά ενάντια στην αριστοκρατία - είναι σφοδρή.
Υπόθεση
Ένας πρώην στρατηγός της Αυτοκρατορίας, γιος Παριζιάνου επιπλοποιού, που έγινε διάσημος για την ανδρεία του στη μάχη του Έσλινγκ και τιτλοφορήθηκε κόμης του Μονκορνέ από τον Ναπολέοντα, αγόρασε το κάστρο ντεζ Αιγκύ στη Βουργουνδία και τη γη γύρω από αυτό, κοντά στη μικρή (φανταστική) υπονομαρχία της Λα Βιλ-ο-Φε. Μαγεμένος με την παλιά αριστοκρατία - παντρεύτηκε μια απόγονο των Τρουασβίλ και ονειρεύεται να γίνει δεκτός ως Ομότιμος της Γαλλίας - ο κόμης θα ήθελε, για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του, να επανασυνδεθεί με τα μεγαλεία πριν από την Επανάσταση εξουσιάζοντας μια μεγάλη και ευημερούσα περιοχή. Αυτό το κατάφερε στηριζόμενος σε τρεις παλιούς ικανούς στρατιώτες του, επιλεγμένους από τον ίδιο ως δασοφύλακες για να ελέγχουν την περιοχή.
Θέμα
Στην αφιέρωσή του στον φίλο και δικηγόρο του κ. Γκαβώ, ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι «εδώ και οκτώ χρόνια, εκατό φορές ασχολήθηκα με αυτό το βιβλίο, το πιο σημαντικό από αυτά που αποφάσισα να γράψω» και εξηγεί την κεντρική ιδέα: στην αγροτιά, η Επανάσταση ξύπνησε δυνάμεις που κατέληξαν να καταβροχθίσουν αυτούς που ήταν οι εμπνευστές της και πρώτοι ωφελούμενοι, τους αστούς.
Σ' αυτό το βιβλίο, το πορτρέτο που σχεδιάζει ο Μπαλζάκ για τους αγρότες είναι εντυπωσιακά σκοτεινό: όντα βάναυσα και αλκοολικά, χωρίς ήθος, σχεδόν εντελώς αποχριστιανισμένα, υπολογιστικά και εκδικητικά που συμμαχούν με τους αδίστακτους διεφθαρμένους τοπικούς άρχοντες για να αποτρέψουν κάθε αλλαγή και πρόοδο που θα μπορούσε να αμφισβητήσει τα παλιά τους «δικαιώματα». Η αντίθεση είναι σαφής με το Ο επαρχιακός γιατρός (1833), όπου ο Μπαλζάκ τους απεικόνισε ως ωμούς και αδαείς αλλά συνεργάσιμους και φιλοπρόοδους.
Αυτή η απαισιόδοξη θέση, ενδεικτική της στροφής του Μπαλζάκ προς τον συντηρητισμό στο τέλος της καριέρας του, συγκρούστηκε με την τότε κυρίαρχη τάση στη ρομαντική λογοτεχνία για εξιδανίκευση του αγροτικού κόσμου, ιδίως με τα πρώιμα μυθιστορήματα της Ζωρζ Σαντ (παρόλα αυτά φίλη του Μπαλζάκ), στον απόηχο του Ζαν-Ζακ Ρουσώ.
Ο ιστορικός Ζυλ Μισλέ σκανδαλίστηκε από αυτή την παρουσίαση. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο Μπαλζάκ ήταν αρκετά καλά ενημερωμένος για τις κοινωνικές συγκρούσεις στις αγροτικές περιοχές της Ιόν όπου διαδραματίζεται το μυθιστόρημα: αυτός ο νομός φαίνεται ότι ήταν, υπό τη μοναρχία του Ιουλίου, το σκηνικό για έναν «ανταρτοπόλεμο» μεταξύ αγροτών και μεγαλογαιοκτημόνων, που χαρακτηρίζονταν από πολυάριθμες εμπρηστικές επιθέσεις και δολοφονίες δασοφυλάκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Χορογραφία
Χορογραφία είναι μια αλληλουχία χορευτικών κινήσεων, βάσει της οποίας υποδεικνύεται ή καθορίζεται στους χορευτές ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να κινηθούν και να εκφραστούν, ανάλογα με το είδος της εκάστοτε μουσικής συνοδείας.