cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στανίσουαφ Ζουουκιέφσκι
Μνήμη
Ένα μνημείο χτίστηκε στον τόπο του θανάτου του Ζουουκιέφσκι από τον γιο του, Γιαν, το 1621. Υπάρχει μία επιγραφή με ένα σύνθημα από τον Οράτιο: «Quam dulce et decorum est pro patria mori» (Πόσο γλυκό και ταιριαστό είναι να πεθαίνεις για την πατρίδα σου). Το μνημείο καταστράφηκε το 1868, ξαναχτίστηκε το 1912 και ανακαινίστηκε το 2003. Είναι ένας χώρος εκδηλώσεων που διοργανώνονται από την πολωνική μειονότητα στη Μολδαβία.
Το 1903 χτίστηκε ένα άγαλμα του Ζουουκιέφσκι στο Ζούουκιεφ, αλλά κατεδαφίστηκε το 1939 από τα σοβιετικά στρατεύματα στον απόηχο της σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία. Στη σύγχρονη Πολωνία, ο Ζουουκιέφσκι εορτάζεται ως στρατιωτικός ήρωας, αλλά η Ημέρα Ενότητας της σύγχρονης Ρωσίας γιορτάζει την επέτειο της παράδοσης των πολωνικών δυνάμεων που εγκατέστησε στη φρουρά της Μόσχας. Από το 2011, η εκκλησία και το κάστρο του Αγίου Λαυρεντίου στη Ζούουκφια ανακαινίστηκε από μια ομάδα Πολωνών και Ουκρανών συντηρητών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί
Αλγέρι
Το Αλγέρι (الجزائر, Al-Jazāʾir, Alger) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Αλγερίας. Το 2011, ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάται ότι ήταν περίπου 3.500.000 κάτοικοι. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο πληθυσμός της ευρύτερης μητροπολιτικής πόλης είναι περίπου 5.000.000 κάτοικοι. Το Αλγέρι βρίσκεται στη Μεσόγειο Θάλασσα και στο βόρειο-κεντρικό τμήμα της Αλγερίας.
Το Αλγέρι βρίσκεται στη δυτική πλευρά ενός κόλπου της Μεσογείου. Το σύγχρονο τμήμα της πόλης είναι χτισμένο σε επίπεδο έδαφος δίπλα στη θάλασσα ενώ το παλιό τμήμα, η παλαιά πόλη των νταήδων, βρίσκεται στον απότομο λόφο πίσω από τη σύγχρονη πόλη και στέφεται από το Κάσμπαχ ή ακρόπολη, 122 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Το Κάσμπαχ και οι δύο αποβάθρες σχηματίζουν ένα τρίγωνο.
Ονομασίες
Η ονομασία της πόλης προέρχεται από τη γαλλική και καταλανική λέξη Alger η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την αραβική ονομασία al-Jazā'ir (الجزائر) που μεταφράζεται ως «τα νησιά». Αυτό το όνομα αναφέρεται στα τέσσερα πρώην νησιά που βρισκόταν στα ανοιχτά της ακτής της πόλης πριν γίνουν τμήμα της ηπειρωτικής χώρας το 1525. Το Al-Jazā'ir είναι η περικομμένη μορφή του παλαιότερου ονόματος της πόλης Jaza'ir Banī Mazghanna (جزائر بني مزغانة), που μεταφράζεται ως «τα νησιά των γιων του Μαζγκαχάνα». Η ονομασία αυτή χρησιμοποιούνταν από πρώιμους μεσαιωνικούς γεωγράφους όπως ο Αλ-Ιντρίσι και ο Γιακούτ αλ-Χαμαουί.
Στην αρχαιότητα, οι Έλληνες αποκαλούσαν την πόλη ως Ικόσιον (Ἰκόσιον). Η πόλη απέκτησε τη λατινική της ονομασία Icosium κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία. Οι Έλληνες εξήγησαν ότι το όνομα προέρχεται από τη λέξη «είκοσι» (εἴκοσι), μιας και βάση με τον μύθο είχε ιδρυθεί από 20 συντρόφους του Ηρακλή όταν επισκέφθηκε τα Όρη του Άτλαντα κατά τη διάρκεια των άθλων του.
Το Αλγέρι είναι επίσης γνωστό ως el-Behdja (البهجة, «το εύθυμο») ή «Αλγέρι το Λευκό» (Alger la Blanche) για τα ασβεστωμένα κτίρια του, τα οποία είναι ορατά από τη θάλασσα.
Πρώιμη ιστορία
Μια μικρή φοινικική αποικία στα πρώην νησιά του Αλγερίου ιδρύθηκε και καταλήφθηκε από τους Καρχηδόνιους κάποια στιγμή πριν από τον 3ο αιώνα π.Χ. Μετά τους Καρχηδονιακούς Πολέμους, οι Ρωμαίοι ανέλαβαν τελικά τη διοίκηση της πόλης, την οποία ονόμασαν Icosium. Τα ερείπια της αποτελούν πλέον μέρος της παραθαλάσσιας συνοικίας της σύγχρονης πόλης, με τη Rue de la Marine να ακολουθεί μία πρώην ρωμαϊκή οδό. Τα ρωμαϊκά νεκροταφεία υπήρχαν κοντά στα Μπαμπ-ελ-Ουέντ και Μπαμπ Αζούν. Η πόλη έλαβε λατινική ιθαγένεια από τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό. Οι επίσκοποι του Icosium αναφέρονται μέχρι τον 5ο αιώνα, αλλά η παλιά πόλη έπεσε στην αφάνεια κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κατάκτησης της Βόρειας Αφρικής.
Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε το 944 από τον Μπολογκίνε ιμπν Ζιρί, τον ιδρυτή της βερβερικής δυναστείας Ζιρίδων–Σανχάτζα. Προηγουμένως (935) είχε οικοδομήσει την έπαυλή του και ένα κέντρο των Σανχάτζα στο Ασίρ, νότια του Αλγερίου. Αν και η δυναστεία των Ζιρίδων ανατράπηκε από τον Ρογήρο Β΄ της Σικελίας το 1148, οι Ζιρίδςς είχαν ήδη χάσει τον έλεγχο του Αλγερίου από τους ξαδέλφους τους Χαμαμίδες το 1014. Η πόλη αποσπάστηκε από τους Χαμαμίδες από τους Αλμοάδες το 1159 και τον 13ο αιώνα βρέθηκε υπό την κυριαρχία των Ζιγιανίδων σουλτάνων του Τλεμσέν. Θεωρητικά μέρος του σουλτανάτου του Τλεμσέν, το Αλγέρι είχε μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας υπό τους εμίρηδές του, επειδή το Οράν ήταν ο κύριος λιμένας των Ζιγιανιδών.
Το Πενιόν του Αλγερίου, ένα νησάκι μπροστά στο λιμάνι του Αλγερίου, είχε καταληφθεί από τους Ισπανούς ήδη από το 1302. Στη συνέχεια, άρχισε να πραγματοποιείται σημαντικό εμπόριο μεταξύ του Αλγερίου και της Ισπανίας. Ωστόσο, το Αλγέρι συνέχισε να έχει σχετικά μικρή σημασία μέχρι και μετά την απέλαση των Μαυριτανών από την Ισπανία, πολλοί από τους οποίους ζήτησαν άσυλο στην πόλη. Το 1510, μετά την κατοχή τους στο Οράν και σε άλλες πόλεις στις ακτές της Αφρικής, οι Ισπανοί οχύρωσαν το νησάκι Πενιόν και επέβαλαν φόρο με σκοπό να καταστείλουν τη δραστηριότητα των κουρσάρων.
Οθωμανική κυριαρχία
αριστερά|μικρογραφία|Ιστορικός χάρτης του Αλγερίου από τον [[Πίρι Ρέις]] Το Αλγέρι από την εποχή εκείνη έγινε η πρώτη έδρα των Βερβερίνων πειρατών. Τον Οκτώβριο του 1541 στην εκστρατεία του Αλγερίου, ο βασιλιάς της Ισπανίας και Άγιος Ρωμαίος αυτοκράτορας Κάρολος Β΄ προσπάθησέ να καταλάβει την πόλη, αλλά μια καταιγίδα κατέστρεψε μεγάλο αριθμό πλοίων του στόλου του και ο στρατός του των 30.000 ανδρών, κυρίως αποτελούμενος από Ισπανούς, νικήθηκε από τους Αλγερινούς υπό τον πασά τους, Χασάν. αριστερά|μικρογραφία|Ο βομβαρδισμός του Αλγερίου από τον Λόρδο Εξμάουθ, Αύγουστος 1816, πίνακας του Τόμας Λούνι δεξιά|μικρογραφία|Περίτεχνο [[Οθωμανικά όπλα|οθωμανικό κανόνι που βρέθηκε στο Αλγέρι στις 8 Οκτωβρίου 1581 από τον Κα'φερ ελ-Μου'αλίμ. Μήκος: 385 cm, διαμέτρημα: 178 mm, βάρος: 2910 kg, πέτρινο βλήμα. Κατασχέθηκε από τους Γάλλους κατά την εισβολή στο Αλγέρι το 1830. Musée de l'Armée, Παρίσι.]] Επισήμως μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά ουσιαστικά απαλλαγμένο από οθωμανικό έλεγχο, ξεκινώντας από τον 16ο αιώνα, το Αλγέρι στράφηκε στην πειρατεία και τις ομηρίες. Λόγω της θέσης της στην περιφέρεια τόσο της οθωμανικής όσο και της ευρωπαϊκής οικονομικής σφαίρας και εξαρτόμενο για την ύπαρξή του σε μια Μεσόγειο που ελεγχόταν όλο και περισσότερο από την ευρωπαϊκή ναυτιλία, υποστηριζόμενη από ευρωπαϊκούς ναυτικούς, η πειρατεία έγινε η κύρια οικονομική δραστηριότητα. Επαναλαμβανόμενες προσπάθειες έγιναν από διάφορα έθνη για να υποτάξουν τους πειρατές που διατάρασσαν τη ναυτιλία στη δυτική Μεσόγειο και ασχολούνταν με εχθρικές επιδρομές μέχρι την Ισλανδία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πολέμησαν σε δύο πολέμους (Πρώτος και Δεύτερος Βαρβαρικός Πόλεμος) για τις επιθέσεις του Αλγερίου στη ναυτιλία.
Μεταξύ των αξιοσημείωτων ατόμων που κρατήθηκαν όμηροι ήταν ο μετέπειτα Ισπανός μυθιστοριογράφος Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο οποίος ήταν αιχμάλωτος στο Αλγέρι για σχεδόν πέντε χρόνια και ο οποίος έγραψε δύο θεατρικά έργα στο Αλγέρι της εποχής. Η πρωτογενής πηγή γνώσης του Αλγερίου της εποχής αυτής, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν σύγχρονες τοπικές πηγές, είναι το Topografía e historia general de Argel (εκδόθηκε το 1612, αλλά γράφτηκε νωρίτερα), που δημοσιεύθηκε από τον Ντιέγκο ντε Χαέδο, αλλά του οποίου η συγγραφική ταυτότητα αμφισβητείται. Το έργο αυτό περιγράφει λεπτομερώς την πόλη, τη συμπεριφορά των κατοίκων της και τις στρατιωτικές της άμυνες, με την ανεπιτυχή ελπίδα να διευκολυνθεί η επίθεση της Ισπανίας ώστε να τερματιστεί η πειρατεία.
Η πόλη υπό οθωμανικό έλεγχο περιβαλλόταν από τείχη σε όλες τις πλευρές, συμπεριλαμβανομένης της παραλίας. Σ' αυτό το τείχος, πέντε πύλες επέτρεπαν την πρόσβαση στην πόλη, με πέντε δρόμους από κάθε πύλη που χώριζαν την πόλη και σύγκλιναν μπροστά στο τζαμί Κετσαουά. Το 1556 κατασκευάστηκε ακρόπολη στο ψηλότερο σημείο του τείχους. Ένας μεγάλος δρόμος από βορρά προς νότο χώριζε την πόλη σε δύο τμήματα: την άνω πόλη (αλ-Γκαμπάλ, ή «το βουνό») που αποτελούνταν από περίπου πενήντα μικρές συνοικίες κοινοτήτων Ανδαλουσιανών, Εβραίων, Μαυριτανών και Καβύλων, και της κάτω πόλης (αλ-Βατά ή «η πεδιάδα»), η οποία ήταν το διοικητικό, στρατιωτικό και εμπορικό κέντρο της πόλης, το οποίο κατοικούταν κυρίως από Τούρκους αξιωματούχους και άλλες οικογένειες ανώτερης τάξης.
Τον Αύγουστο του 1816, η πόλη βομβαρδίστηκε από βρετανική μοίρα υπό τον Λόρδο Εξμάουθ (απόγονος του Τόμας Πέλιου, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε σε επιδρομή αλγερινών σκλάβων το 1715 ), επικουρούμενη από Ολλανδούς πολεμιστές, που κατέστρεψε τον στόλο των κουρσάρων του Αλγερίου.
Γαλλική κυριαρχία
μικρογραφία|Αμαξοστάσιο και σταθμός των Αλγερινών Σιδηροδρόμων στο Αλγέρι, 1894 Η ιστορία του Αλγερίου από το 1830 έως το 1962 συνδέεται με την ευρύτερηη ιστορία της Αλγερίας και τη σχέση της με τη Γαλλία. Στις 4 Ιουλίου, του 1830, με το πρόσχημα μιας προσβολή προς τον Γάλλο πρόξενο—τον οποίο ο νταής είχε χτυπήσει με μια μυγοσκοτώστρα, όταν ο πρόξενος είπε ότι η γαλλική κυβέρνηση δεν ήταν διατεθειμένη να πληρώσει μεγάλα εκκρεμή χρέη της προς δύο Αλγερινούς εμπόρους—ο γαλλικός στρατός υπό τον στρατηγό Μπουρμόν επιτέθηκε στην πόλη κατά την εισβολή του Αλγέρι του 1830. Η πόλη καταλήφθηκε την επόμενη μέρα. Το Αλγέρι έγινε πρωτεύουσα της Γαλλικής Αλγερίας.
Πολλοί Ευρωπαίοι εγκαταστάθηκαν στο Αλγέρι και από τις αρχές του 20ού αιώνα και αποτέλεσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης. Κατά τη δεκαετία του 1930, ο αρχιτέκτονας Λε Κορμπυζιέ συνέταξε σχέδια για έναν πλήρη επανασχεδιασμό της αποικιακής πόλης. Ο Λε Κορμπυζιέ ήταν εξαιρετικά επικριτικός σε σχέση με το αστικό στυλ του Αλγερίου, περιγράφοντας την ευρωπαϊκή συνοικία ως «τίποτα άλλο παρά διαλυμένοι τοίχοι και κατεστραμμένη φύση, ολοκληρωτικά μία σπιλωμένη κηλίδα». Επέκρινε επίσης τη διαφορά στο επίπεδο διαβίωσης που αντιλαμβανόταν μεταξύ των Ευρωπαίων και Αφρικανών κατοίκων της πόλης, περιγράφοντας μια κατάσταση στην οποία «οι "εκπολιτισμένοι" ζουν όπως οι αρουραίοι σε τρύπες» ενώ «οι "βάρβαροι" ζουν μόνοι, σε ευημερία». Ωστόσο, τα σχέδια αυτά τελικά αγνοήθηκαν από τη γαλλική διοίκηση.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Αλγέρι ήταν η πρώτη πόλη που καταλήφθηκε από τους Γερμανούς από τους Συμμάχους κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Πυρσός. αριστερά|μικρογραφία|Πόλη και λιμάνι του Αλγερίου, c. 1921 Το 1962, μετά από αιματηρή μάχη ανεξαρτησίας, κατά την οποία εκατοντάδες χιλιάδες (εκτιμήσεις κυμαίνονται μεταξύ 350.000 και 1.500.000) πέθαναν (κυρίως Αλγερινοί αλλά και Γάλλοι και Πιε-νουάρ) κατά τη διάρκεια των μαχών μεταξύ του Γαλλικού Στρατού και του αλγερινού Εθνικού Μετώπου Απελευθέρωσης όπου η Αλγερία απέκτησε την ανεξαρτησία της και το Αλγέρι έγινε πρωτεύουσα της. Έκτοτε, παρά την απώλεια ολόκληρου του πληθυσμού των πιε-νουάρ, η πόλη έχει επεκταθεί μαζικά. Έχει τώρα περίπου πέντε εκατομμύρια κατοίκους, ή το 10% του πληθυσμού της Αλγερίας—και τα προάστιά του καλύπτουν πλέον το μεγαλύτερο μέρος της περιβάλλουσας περιοχής Μιτίτζα.
Πόλεμος της Αλγερίας
δεξιά|μικρογραφία|Η «ανακωχή της έντασης» μεταξύ των Αλγερινών ανταρτών, του γαλλικού στρατού και της Μυστικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (OAS) το 1962 Το Αλγέρι διαδραμάτισε επίσης βασικό ρόλο στον πόλεμο της Αλγερίας (1954–1962), ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Μάχης του Αλγερίου, όταν το 10ο Σώμα Αλεξιπτωτιστών του Γαλλικού Στρατού υπό τις διαταγές του Γάλλου Υπουργού Δικαιοσύνης Φρανσουά Μιτεράν (ο οποίος ενέκρινε κάθε μέσο για «να εξαλείψει τους εξεγερμένους»), ξεκινώντας από τις 7 Ιανουαρίου 1957, πραγματοποίησε επιθέσεις εναντίον των αλγερινών μαχητών για την ανεξαρτησία. Το Αλγέρι έχει ακόμη σημάδια από αυτή τη μάχη, η οποία χαρακτηρίστηκε από ανελέητες μάχες μεταξύ των δυνάμεων του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου που διεξήγαγαν μια αντάρτικη εκστρατεία εναντίον των γαλλικών στρατιωτικών και αστυνομικών και φιλογάλλων Αλγερινών στρατιωτών και του γαλλικού στρατού που ανταποκρίθηκαν με αιματηρή καταστολή, βασανιστήρια και γενική τρομοκρατία ενάντια στον ιθαγενή πληθυσμό. Οι διαδηλώσεις της 13ης Μαΐου κατά την κρίση του 1958 προκάλεσαν την πτώση της Τέταρτης Δημοκρατίας στη Γαλλία, καθώς και την επιστροφή του στρατηγού Ντε Γκωλ στην εξουσία.
Ανεξαρτησία
Η Αλγερία πέτυχε την ανεξαρτησία της στις 5 Ιουλίου 1962. Διοικούμενο από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο που είχε εξασφαλίσει την ανεξαρτησία, το Αλγέρι έγινε μέλος του Κινήματος των Αδεσμεύτων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τον Οκτώβριο του 1988, έναν χρόνο πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το Αλγέρι ήταν ο τόπος διαδηλώσεων που απαιτούσαν το τέλος του μονοκομματικού συστήματος και τη δημιουργία μιας πραγματικήςωδημοκρατίας οι οποίες ονομάστηκαν «Άνοιξη του Αλγερίου». Οι διαδηλωτές καταπιέστηκαν από τις αρχές (περισσότεροι από 300 νεκροί), αλλά το κίνημα αποτελούσε μια καμπή στην πολιτική ιστορία της σύγχρονης Αλγερίας. Το 1989 υιοθετήθηκε ένα νέο Σύνταγμα που έθεσε τέλος στη μονοκομματική διακυβέρνηση και προκάλεσε τη δημιουργία περισσότερων από πενήντα πολιτικών κομμάτων, καθώς και την επίσημη ελευθερία του τύπου.
Κρίση της δεκαετίας του 1990
Η πόλη έγινε το πεδίο πολλών πολιτικών διαδηλώσεων όλων των ειδών έως το 1993. Το 1991, μια πολιτική οντότητα που κυριαρχούνταν από θρησκευτικούς συντηρητικούς το οποίο ονομαζόταν Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας άσκησε πολιτική δοκιμασία βουλήσεων με τις αρχές. Στις εκλογές του 1992 για την Αλγερινή Εθνοσυνέλευση, οι ισλαμιστές συγκέντρωσαν ένα μεγάλο ποσοστό στήριξης στον πρώτο γύρο, με τη βοήθεια μαζικής αποχής από απογοητευμένους Αλγερινούς ψηφοφόρους από την τροπή των γεγονότων. Φοβούμενος μια ενδεχόμενη νίκη από τους ισλαμιστές, ο στρατός ακύρωσε την εκλογική διαδικασία, ξεκινώντας έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του κράτους και των ένοπλων θρησκευτικών συντηρητικών που διήρκεσε για μια δεκαετία.
Συνοικίες του Αλγερίου
μικρογραφία|Η [[Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (Αλγέρι)|Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής, που χτίστηκε από Ευρωπαίους αποίκους το 1872 ]]
μικρογραφία|Αστροναυτική άποψη του Αλγερίου
Τοπική αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Προκυμαία του Αλγερίου μικρογραφία|Κοσμοπολίτικο Αλγέρι Υπάρχουν πολλά δημόσια κτίρια ενδιαφέροντος, συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης συνοικίας του Κάσμπαχ, την Πλατεία Μαρτύρων (Sahat ech-Chouhada ساحة الشهداء), τα κυβερνητικά γραφεία (πρώην βρετανικό προξενείο), τα «Μεγάλο», «Νέο», και Τζαμί Κετσαουά, ο ρωμαιοαθολικό καθεδρικός ναός της Παναγίας της Αφρικής, το Μουσείο Μπαρντό (πρώην τουρκικό μέγαρο), την παλιά Εθνική Βιβλιοθήκη της Αλγερίας—τούρκικο παλάτι που χτίστηκε το 1799–1800—και η νέα Εθνική Βιβλιοθήκη, χτισμένη σε ύφος που θυμίζει τη Βρετανική Βιβλιοθήκη.
Το κεντρικό κτίριο του Κάσμπαχ ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1516 στην τοποθεσία ενός παλαιότερου κτιρίου και χρησίμευσε ως το παλάτι των νταήδων μέχρι τη γαλλική κατάκτηση. Ένας δρόμος διανοίχθηκε στο κέντρο του κτιρίου, το τζαμί μετατράπηκε σε στρατώνα και η αίθουσα του κοινού καταστράφηκε. Εξακολουθεί να υπάρχει μιναρές και κάποιες μαρμάρινες καμάρες και στήλες. Υπάρχουν ίχνη των θησαυροφυλακίων στα οποία φυλάσσονταν οι θησαυροί του μνημείου.
Το Τζαμάα ελ Κεμπίρ (Jamaa-el-Kebir الجامع الكبير) είναι το παλαιότερο τζαμί στο Αλγέρι. Κατασκευάστηκε αρχικά από τον Γιουσούφ ιμπν Τασφίν, αλλά ανακατασκευάστηκε πολλές φορές. Ο άμβωνας (μινμπάρ منبر) φέρει επιγραφή που δείχνει ότι το κτίριο υπήρχε το 1097. Ο μιναρές χτίστηκε από τον σουλτάνο του Τλεμσέν, το 1324. Το εσωτερικό του τζαμιού είναι τετράγωνο και χωρίζεται σε διαδρόμους από στήλες που ενώνονται με μαυριτανικές καμάρες.
Το Νέο Τζαμί (Jamaa-el-Jedid الجامع الجديد), που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα, έχει τη μορφή σταυρού, με έναν μεγάλο λευκό τρούλο στην κορυφή και με τέσσερις μικρούς θόλους στις γωνίες. Ο μιναρές έχει ύψος 27 μέτρων. Το εσωτερικό μοιάζει με αυτό του Μεγάλου Τζαμιού.
Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας (κτισμένη το 1870) βρίσκεται στο νότιο άκρο της rue d'Isly, κοντά στο χώρο του κατεδαφισμένου οχυρού Μπαμπ Αζούν (باب عزون). Το εσωτερικό είναι πλούσια διακοσμημένο με διάφορα χρωματιστά μάρμαρα. Πολλά από αυτά τα μάρμαρα περιέχουν αναμνηστικές επιγραφές σχετικά με τους Βρετανούς (εκούσιους και ακούσιους) κατοίκους του Αλγερίου από την εποχή του Τζον Τίπτον, του πρώτου Άγγλου προξένου, το 1580 (Σημείωση: ορισμένες πηγές αναφέρουν 1585). Ένα δισκίο καταγράφει ότι το 1631 δύο αλγερινά πειρατικά πληρώματα αποβιβάστηκαν στην Ιρλανδία, κατέστρεψαν τη Βαλτιμόρη και υποδούλωσαν τους κατοίκους της. αριστερά|μικρογραφία|Το τζαμί Κετσαουά Το τζαμί Κετσαουά (Djamaa Ketchaoua جامع كتشاوة), στους πρόποδες του Κάσμπαχ, ήταν πριν από την ανεξαρτησία το 1962 ο καθεδρικός ναός του Αγίου Φιλίππου, που κατασκευάστηκε το 1845 πάνω σε τζαμί που χρονολογείται από το 1612. Η κύρια είσοδος, που βρίσκεται μπροστά από 23 σκαλοπάτια, είναι διακοσμημένη με μια στοά υποστηριζόμενη από τέσσερις μαύρους κίονες με μαύρο μάρμαρο. Η οροφή του ναού είναι μαυριτανικής τεχνοτροπίας. Στηρίζεται σε μια σειρά από στοές που υποστηρίζονται από λευκές μαρμάρινες στήλες. Πολλές από αυτές τις στήλες ανήκαν στο αρχικό τζαμί. Σε ένα από τα παρεκκλήσια υπήρχε ένας τάφος που περιείχε τα οστά του Αγίου Ιερωνύμου. Το κτίριο μοιάζει ως περίεργο μείγμα μαυριτανικού και βυζαντινού ύφους.
Το Αλγέρι διαθέτει κολέγιο με σχολές νομικής, ιατρικής, φυσικής και φιλολογίας. Το Μουσείο Μπαρντό διαθέτει μερικά από τα αρχαία γλυπτά και ψηφιδωτά που ανακαλύφθηκαν στην Αλγερία μαζί με μετάλλια και νομίσματα.
Το λιμάνι του Αλγερίου προστατεύεται από όλους τους ανέμους. Υπάρχουν δύο λιμάνια, και τα δύο τεχνητά—το παλιό ή βόρειο λιμάνι και το νότιο λιμάνι ή το λιμάνι Αγκά. Το βόρειο λιμάνι καλύπτει έκταση 95 εκταρίων (235 στρέμματα). Ένα άνοιγμα στη νότια προβλήτα προσφέρει είσοδο στο λιμάνι Αγκά, που κατασκευάστηκε στον ομώνυμο κόλπο. Το λιμάνι Αγκά έχει επίσης μια ανεξάρτητη είσοδο στη νότια πλευρά του. Το εσωτερικό λιμάνι άρχισε να κατασκευάζεται το 1518 από τον Χαΐρ-αντ-Ντιν Μπαρμπαρόσα, ο οποίος, για να φιλοξενήσει τα πειρατικά του πλοία, δημιούργησε το νησί στο οποίο το Οχυρό Πενιόν συνδέθηκε με την ηπειρωτική χώρα μέσω μώλου. Ο φάρος που καταλαμβάνει το χώρο του Οχυρού Πενιόν κτίστηκε το 1544.
Το Αλγέρι ήταν περιτοιχισμένη πόλη από την εποχή των νταήδων μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Οι Γάλλοι, μετά την κατάληψη της πόλης (1830), έχτισαν έναν προμαχώνα, ένα παράπετο και μία τάφρο, με δύο τερματικά οχυρά, το Μπαμπ Αζούν (باب عزون) προς τα νότια και το Μπαμπ-ελ-Ουέντ προς βορρά. Τα οχυρά και μέρος των προμαχώνων κατεδαφίστηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν γραμμή οχυρών που καταλάμβαναν τα ύψη των Μπουζαρεάχ (بوزريعة, σε υψόμετρο 396 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας) πήραν τη θέση τους.
Η Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής, μια εκκλησία κτισμένη (1858–1872) σε μείγμα ρωμαϊκού και βυζαντινού ύφους, βρίσκεται στις παρυφές των λόφων Μπουζαρεάχ, 3 χλμ. βόρεια της πόλης. Πάνω από τον ναό βρίσκεται ένα άγαλμα της Παρθένου που απεικονίζεται ως μαύρη γυναίκα. Η εκκλησία περιέχει επίσης ένα συμπαγές ασημί άγαλμα του αρχαγγέλου Μιχαήλ, που ανήκει στην αδελφότητα των ναπολιτάνων αλιέων.
Η Βίλα Αμπντ-ελ-Τιφ, πρώην κατοικία του νταή, χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της γαλλικής περιόδου, για να φιλοξενήσει γάλλους καλλιτέχνες, κυρίως ζωγράφους, και νικητές του βραβείου Αμπντ-ελ-Τιφ, μεταξύ των οποίων ο Μωρίς Μπουατέλ, για δύο χρόνια.
Δημογραφικά στοιχεία
Το Αλγέρι έχει πληθυσμό περίπου 3.335.418 (υπολογισμοί 2012).
Η εθνοτική κατανομή είναι 53% από αραβόφωνο περιβάλλον, 44% από βερβερικόφωνο και 3% από το εξωτερικό.
Οικονομία
μικρογραφία|«Εμπορικό Κέντρο Αλ Κοντς» στο Αλγέρι μικρογραφία|Υπουργείο Οικονομικών της Αλγερίας Το Αλγέρι είναι σημαντικό οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό κέντρο, διαθέτοντας χρηματιστήριο με κεφαλαιοποίηση 60 εκατομμυρίων ευρώ. Η πόλη έχει το 11o υψηλότερο κόστος ζωής στην Αφρική, καθώς και το 326ο υψηλότερο σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τουριστικές εγκαταστάσεις
μικρογραφία|Πανόραμα της πόλης όπως φαίνεται από την περιοχή [[Μπολογκίνε]] Περίπου 20 χλμ. δυτικά του Αλγερίου βρίσκονται παραθαλάσσια θέρετρα όπως το Σιντί Φρεντζ (πρώην Σιντί Φερούς), το Παλμ Μπιτς, η Ντουαουντά, η Ζεράλντα και το Club of the Pines (κρατικό κτήμα). Υπάρχουν τουριστικά συγκροτήματα, αλγερινά και άλλα εστιατόρια, καταστήματα με σουβενίρ, επιτηρούμενες παραλίες και άλλες ανέσεις. Η πόλη είναι επίσης εξοπλισμένη με σημαντικά ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Το Αλγέρι διαθέτει επίσης το πρώτο υδάτινο πάρκο στη χώρα. Ο τουρισμός του Αλγερίου αυξάνεται αλλά δεν είναι τόσο ανεπτυγμένος όσο αυτός των μεγαλύτερων πόλεων του Μαρόκου ή της Τυνησίας.
Δημόσια συγκοινωνία
μικρογραφία|Δημόσιες συγκοινωνίες στο Αλγέρι
Αθλητισμός
Το Αλγέρι είναι το αθλητικό κέντρο της Αλγερίας. Η πόλη έχει μια σειρά επαγγελματικών συλλόγων σε όλα τα αθλήματα, οι οποίοι έχουν κερδίσει εθνικούς και διεθνείς τίτλους. Ανάμεσα στις αθλητικές εγκαταστάσεις μέσα στην πόλη, υπάρχει ένα τεράστιο αθλητικό συγκρότημα. Σε αυτό περιλαμβάνεται το Στάδιο 5ης Ιουλίου 1962 (χωρητικότητα 80.000), ένας χώρος στίβου, μια ολυμπιακή πισίνα, ένα κλειστό γυμναστήριο πολλαπλών χρήσεων, ένα γήπεδο γκολφ 18 οπών και πολλά γήπεδα τένις.
Τα ακόλουθα σημαντικά αθλητικά γεγονότα πραγματοποιήθηκαν στο Αλγέρι (ενδεικτικά):
Δίδυμες πόλεις – Αδελφές πόλεις
Το Αλγερι είναι αδελφοποιημένο με:
Συμφωνίες συνεργασίας
Το Αλγέρι έχει συμφωνίες συνεργασίας με:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αλγερία
Ντένζελ Ουάσινγκτον
Ο Ντένζελ Ουάσινγκτον ή Ντενζέλ Ουάσινγκτον (αγγλικά: Denzel Hayes Washington, Jr., γεννημένος στις 28 Δεκεμβρίου 1954) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Έχει λάβει τρεις Χρυσές Σφαίρες και δυο βραβεία Όσκαρ: Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την δραματική-πολεμική ταινία Glory (1989) και Καλύτερου Ηθοποιού για τον ρόλο του ως αστυνομικού στο θρίλερ Ημέρα εκπαίδευσης (2001).
Ο Ουάσινγκτον έχει λάβει αρκετούς επαίνους από τους κριτικούς του κινηματογράφου για τις συμμετοχές του σε ταινίες από τη δεκαετία του 1980 και έπειτα, συμπεριλαμβανομένων των ερμηνειών του σε πραγματικά πρόσωπα, όπως ο Νοτιοαμερικανός ακτιβιστής Στιβ Μπίκο στην ταινία Κραυγή ελευθερίας (1987), ο μουσουλμάνος υπουργός και ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Μάλκομ Χ στην ομώνυμη ταινία του 1992, ο μποξέρ Ρούμπιν "Τυφώνας" Κάρτερ στην ταινία Ο Τυφώνας (1999), ο προπονητής αμερικανικού ποδοσφαίρου Χέρμαν Μπουν στην ταινία Σύγκρουση τιτάνων (2000), ο δάσκαλος και ποιητής Μέλβιν Τόλσον στην ταινία The Greate Debaters (2007) και ο διακινητής ναρκωτικών Φρανκ Λούκας στην ταινία American Gangster (2007). Υπήρξε ο πρωταγωνιστής στις ταινίες στις οποίες την παραγωγή έκανε ο Τζέρυ Μπρουκχάιμερ και έχει υπάρξει συχνός συνεργάτης των σκηνοθετών Σπάικ Λι, Αντουάν Φουκά και Τόνυ Σκοτ. Το 2016 ο Ουάσινγκτον επιλέχθηκε για το βραβείο Σεσίλ ντε Μιλ στην 73η απονομή των Χρυσών Σφαιρών.
Το 2002 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τη βιογραφική ταινία Αντουάν Φίσερ. Η δεύτερη σκηνοθετική του προσπάθεια ήταν η ταινία The Great Debaters, που προβλήθηκε το 2007. Η τρίτη σκηνοθετική του προσπάθεια ήταν στην ταινία Εμπόδια (Fences) όπου πρωταγωνίστησε ο ίδιος και η Βαϊόλα Ντέιβις, ταινία που προβλήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016 και ήταν υποψήφια για βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Βιογραφία
Ο Ουάσινγκτον φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του Πένιγκτον-Γκράιμς στο Μάουντ Βέρνον μέχρι το 1968. Όταν ήταν 14 ετών, οι γονείς του χώρισαν και η μητέρα του τον έστειλε σε ένα ιδιωτικό προπαρασκευαστικό σχολείο, στη στρατιωτική ακαδημία του Όκλαντ στο Νιου Ουίνσδορ της Νέας Υόρκης. "Αυτή η απόφαση άλλαξε τη ζωή μου", δήλωσε αργότερα ο Ουάσινγκτον, "γιατί δεν θα είχα επιβιώσει εάν συνέχιζα την κατεύθυνση που είχα πάρει. Οι τύποι με τους οποίους συναναστρεφόμουν εκείνη την περίοδο έχουν περάσει ίσως 40 χρόνια στο σωφρονιστικό ίδρυμα. Ήταν ωραίοι τύποι αλλά η ζωή του δρόμου τούς κατέστρεψε". Μετά το Όκλαντ ο Ουάσινγκτον φοίτησε στο δημόσιο γυμνάσιο της Φλόριντας από το 1907 έως το 1971. Ενδιαφερόταν να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο του Τέξας: "Μεγάλωσα στο Μάουντ Βέρνον και θεωρούμασταν οι Κόκκινοι Επιδρομείς. Έτσι όταν ήμουν ακόμα στο γυμνάσιο, ήθελα να πάω στο Πανεπιστήμιο του Τέξας μόνο και μόνο επειδή αποκαλούνταν Κόκκινοι Επιδρομείς και οι στολές τους έμοιαζαν με τις δικές μας". Ο Ουάσινγκτον έλαβε πτυχίο στην υποκριτική και τη δημοσιογραφία από το Πανεπιστήμιο Φόρντχαμ το 1977. Εκεί συμμετείχε στη φοιτητική ομάδα μπάσκετ με προπονητή τον Π. Καρλεσίμο. Μετά από μια περίοδο αναποφασιστικότητας, ο Ουάσινγκτον εργάστηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής στην κατασκήνωση Camp Sloane YMCA του Κονέκτικατ. Συμμετείχε σε μια εκπομπή ταλέντων για τους κατασκηνωτές και ένας συνάδελφος του πρότεινε να δοκιμάσει την υποκριτική.
Επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο Φόρντχαμ το ίδιο φθινόπωρο, ο Ουάσινγκτον εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Λίνκολν για να σπουδάσει υποκριτική και εκεί έλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον "Οθέλλο" του Σαίξπηρ και στο "Αυτοκράτορας Τζόουνς" του Ευγένιου Ο' Νηλ. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στο αμερικανικό Conservatory Theatre στο Σαν Φρανσίσκο, όπου έμεινε για ένα χρόνο προτού επιστρέψει στην Νέα Υόρκη για να ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Προσωπική ζωή
Στις 25 Ιουνίου 1983 ο Ουάσινγκτον παντρεύτηκε την Πολέτα Πίρσον, την οποία συνάντησε στην πρώτη του δουλειά, την ταινία Wilma. Το ζευγάρι έχει τέσσερα παιδιά: τον Τζον Ντέιβιντ (28 Ιουλίου 1984), πρώην ποδοσφαιριστή της Sacramento Mountain Lions, την Κάτια (27 Νοεμβρίου 1986), απόφοιτο του Πανεπιστημίου Γέιλ με πτυχίο στις καλές τέχνες το 2010, και τα δίδυμα Ολίβια και Μάλκολμ (10 Απριλίου 1991). Ο Μάλκολμ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια με πτυχίο στον κινηματογράφο και η Ολίβια έπαιξε έναν ρόλο στην ταινία του Λι Ντάνιελς Ο μπάτλερ. Το 1995 το ζευγάρι ανανέωσε τους γαμήλιους όρκους του στη Νότια Αφρική.
Ο Ουάσινγκτον είναι ευσεβής χριστιανός και έχει σκεφτεί να γίνει ιεροκήρυκας. Το 1999 ανέφερε "Ένα κομμάτι του εαυτού μου εξακολουθεί να λέει Ίσως Ντένζελ πρέπει να γίνεις ιεροκήρυκας. Ίσως ακόμα να συμβιβάζεσαι. Είχα την ευκαιρία να ενσαρκώσω σπουδαίους άνδρες και μέσα από τα λόγια τους να κηρύξω. Παίρνω στα σοβαρά το ρόλο που μου δίνεται και θέλω να τον χρησιμοποιήσω με σωστό τρόπο". Το 1995 δώρισε 2,5 εκατομμύρια δολάρια για να χτιστεί η Εκκλησία του Θεού στο δυτικό Λος Άντζελες. Ο Ουάσινγκτον έχει πει ότι διαβάζει τη Βίβλο καθημερινά.
Ο Ουάσινγκτον έχει διατελέσει εκπρόσωπος της εταιρείας Boys & Girls Clubs της Αμερικής από το 1993 και έχει εμφανιστεί σε δημόσιες εκστρατείες ευαισθητοποίησης αυτής της εταιρείας. Επιπλέον έχει υπηρετήσει ως μέλος της εταιρείας Boys & Girls Clubs της Αμερικής από το 1995. Λόγω του φιλανθρωπικού του έργου με την Boys & Girls Club, ένα δημοτικό σχολείο στη Νέα Υόρκη αποφάσισε να ονομαστεί "Ντένζελ Ουάσινγκτον".
Στα μέσα του 2004 ο Ντένζελ Ουάσινγκτον επισκέφτηκε το Ιατρικό Κέντρο Brooke Army στο Χιούστον, όπου συμμετείχε σε μια εκδήλωση απονέμοντας μετάλλια σε τρεις στρατιώτες που ανάρρωναν από τα τραύματα που είχαν υποστεί κατά τη θητεία τους στο Ιράκ. Επισκέφτηκε επίσης τις εγκαταστάσεις του Fisher House όπου έκανε μια σημαντική δωρεά στο ομώνυμο ίδρυμα. Οι υπόλοιπες φιλανθρωπικές συνεισφορές του Ουάσινγκτον περιλαμβάνουν 1 εκατομμύριο δολάριο στο Ταμείο Νέλσον Μαντέλα για Παιδιά το 1995 και 1 εκατομμύριο δολάρια στο κολέγιο Wiley για την αναζωογόνηση της ομάδας συζήτησης του κολεγίου.
Ο Ουάσινγκτον είναι ψηφοφόρος των ανεξαρτήτων. Το 2008 υποστήριξε ανοιχτά τον Μπαράκ Ομπάμα. Είναι οπαδός των Dallas Cowboys και των Λος Άντζελες Λέικερς.
Οι Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις Κολομβίας αποκάλεσαν τον Ουάσινγκτον έναν από τους τρεις ανθρώπους (οι άλλοι δυο ήταν οι σκηνοθέτες Όλιβερ Στόουν και Μάικλ Μουρ) με τους οποίους ήταν πρόθυμοι να διαπραγματευτούν την απελευθέρωση των τριών υπερασπιστών της άμυνας τους οποίους κρατούσαν αιχμαλώτους από το 2003 έως το 2008.
Στις 18 Μαρτίου 1991 το Πανεπιστήμιο Φόρντχαμ απένειμε στον Ουάσινγκτον διδακτορικό επειδή "κατάφερε με εντυπωσιακό τρόπο να εξερευνήσει το πολύπλευρο ταλέντο του". Το 2011 δώρισε 2 εκατομμύρια δολάρια στο Πανεπιστήμιο Φόρντχαμ για το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών και 250.000 δολάρια για τη θέσπιση υποτροφίας θεατρικών σπουδών στο πανεπιστήμιο. Στις 20 Μαΐου 2007 έλαβε διδακτορικό στις ανθρωπιστικές επιστήμες από το Morehouse College. Έγινε επίτιμος διδάκτορας στο Τμήμα Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια στις 16 Μαΐου 2011.
Το 2008 ο Ουάσινγκτον επισκέφτηκε το Ισραήλ με μια αντιπροσωπεία Αφροαμερικανών καλλιτεχνών προς τιμήν των 60ών γενεθλίων του κράτους.
Τον Απρίλιο του 2014 ο Ουάσινγκτον παρουσίασε στο Μπρόντγουεϊ μια εκδήλωση για το AIDS μαζί με τους Μπράιαν Κράνστον, Ιντίνα Μέτζελ και Φραν Ντρέσλερ, αφού πρώτα έκανε δωρεές στο σόου του A Raisin in the Sun στο Μπρόντγουεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Toyota Land Cruiser
thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Toyota Land Cruiser του 2011 (γενιά του 2007 - 2011) στην Αυστραλία.]] Το Toyota Land Cruiser είναι μια σειρά από τετρακίνητα SUV αυτοκίνητα που κατασκευάζονται σε πολλές γενιές από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota. Η σειρά Land Cruiser είναι το μακροβιότερο όνομα στην ιστορία της Toyota.
Η παραγωγή της πρώτης γενιάς Land Cruiser άρχισε το 1951, όταν κατασκευάστηκαν μόλις 90 αντίτυπα, όλα για στρατιωτική χρήση. Το Land Cruiser έχει παραχθεί σε πολλές γενιές και εκδόσεις μέχρι σήμερα. Ειδικότερα η αμιγώς πολιτική έκδοση του μοντέλου, που αποσκοπεί και στην πολυτέλεια, μπήκε στην παραγωγή το 1967 και, διαχρονικά, ανήκει στην κατηγορία των μεσαίων SUV. Μάλιστα σε όλες τις γενιές του, διατηρεί μεγάλη δημοτικότητα λόγω της αξιοσημείωτης αξιοπιστίας και αντοχής του σε βάθος χρόνου, καθώς και των μεγάλων ικανοτήτων, ακόμα και της πολιτικής έκδοσης, σε δύσκολες καταστάσεις οδήγησης εκτός δρόμου.
Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του στην κατηγορία του, είναι τα SUV Range Rover, Land Rover Discovery, Jeep Grand Cherokee, Mitsubishi Pajero και Nissan Patrol.
Εκδοχές αμαξώματος
Heavy Duty
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Τον Αύγουστο του 2019, οι συνολικές πωλήσεις διεθνώς του Toyota Land Cruiser ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Land Cruiser Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Βασίλης Καζούλης
Ο Βασίλης Καζούλης (ή Καζούλλης όπως είναι η σωστή γραφή του επωνύμου του) είναι Έλληνας τραγουδοποιός της ροκ σκηνής και έχει υπογράψει κάποια από τα πιο γνωστά τραγούδια, όπως "Φανή", "Αν ήσουν άγγελος", "Κάτι να γυαλίζει", "Αεροπλάνα", "Το τελευταίο πλοίο για την Αμοργό", "Κοπέλες για λίγο", "Βορινό λιμάνι", "Τα φιλιά του Αυγούστου" κ.α.
Γεννήθηκε στο χωριό Ασκληπειό της Ρόδου. Σε ηλικία τεσσάρων ετών μετακομίζει στην Αθήνα. Από νεαρή ηλικία διακρίνεται η κλίση του στη μουσική. Είναι αυτοδίδακτος στην κιθάρα και απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ. Στα φοιτητικά του χρόνια δημιούργησε ένα ερασιτεχνικό συγκρότημα, συνεχίζοντας να γράφει στίχους και μουσική. Μετά τη Σχολή, υπηρέτησε για δύο χρόνια στην Αεροπορία, απ' όπου όταν απολύεται έχει έτοιμη ήδη την πρώτη συλλογή τραγουδιών του.
Οι δύο άνθρωποι που πίστεψαν στο ταλέντο του και τον ανέδειξαν ήταν ο Σταμάτης Σπανουδάκης και ο Διονύσης Σαββόπουλος. Ο Σταμάτης Σπανουδάκης άκουσε πρώτος τη δουλειά του και ήταν ο άνθρωπος που τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική και να κάνει το πρώτο του βήμα στη δισκογραφία. Την ίδια εποχή (γύρω στο 1987) ο Διονύσης Σαββόπουλος τον παρουσιάζει στην εκπομπή του "Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι" ως "νέο ταλέντο" και εκεί ερμηνεύει για πρώτη φορά τηλεοπτικά τη μεγάλη επιτυχία "Φανή".
Το 1990, με το τραγούδι «Γράμματα στην Σκόνη» από τη συλλογή «Τρύπια καπέλα», λαμβάνει μέρος στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής του Λάχτι (Φινλανδία), όπου και διακρίνεται, ενώ το 2002 πραγματοποιεί το όνειρό του να παίξει στο Λίβερπουλ, τη γενέτειρα των The Beatles, καθώς και στο Κάρντιφ, στο Μάντσεστερ και στο Λονδίνο.
Με την μπαλάντα να κυριαρχεί, με εμφανείς τις επιρροές από τους μουσικούς του «συγγενείς», όπως ο ίδιος αποκαλεί τους Beatles, με στοιχεία από την παράδοση των Δωδεκανήσων και ιδιαίτερα της πατρίδας του της Ρόδου έχει συνθέσει ένα ξεχωριστό μουσικό ύφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Ρόδος
Πάιονηρ P-3
Το Πάιονηρ P-3 (επίσης γνωστή ως Atlas-Able 4 ή Pioneer X) ήταν ένα διαστημικό σκάφος προγραμματισμένο να μπει σε Σεληνιακή τροχιά.
Η αποστολή όμως απέτυχε λίγο μετά την εκτόξευση. Οι στόχοι ήταν να ερευνήσει το περιβάλλον μεταξύ Γης και Σελήνης, και να αναπτύξει την τεχνολογία για τον έλεγχο και τους ελιγμούς ενός διαστημοπλοίου μακριά από τη Γη. Ήταν εξοπλισμένο για να τραβήξει εικόνες της σεληνιακής επιφάνειας, να εκτιμήσει την μάζα της Σελήνης, να καταγράψει τη δομή και την ταχύτητα των μικρομετεωριτών, να μελετήσει την ακτινοβολία, το μαγνητικό πεδίο, και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα χαμηλής συχνότητας στο διάστημα. Θα είχε το πρώτο αυτόνομο σύστημα πρόωσης και θα μπορούσε να λειτουργεί πολλούς μήνες μετά την εκτόξευσή του σε μεγάλες αποστάσεις από τη Γη. Επίσης θα έκανε τις πρώτες δοκιμές των ΗΠΑ για έναν δορυφόρο στο διάστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Πάιονηρ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1959
Freaky Styley
To Freaky Styley είναι το δεύτερο άλμπουμ από το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Red Hot Chili Peppers. Κυκλοφόρησε στις 16 Αυγούστου του 1985 από την EMI. Το όνομα του άλμπουμ προέρχεται από μια φράση που χρησιμοποιούταν συνήθως στη δεκαετία του '80 για να περιγραφεί κάτι φοβερό. Το Freaky Styley σηματοδοτεί το ντεμπούτο άλμπουμ του ιδρυτικού μέλους Hillel Slovak, μετά την επιστροφή του στο συγκρότημα στις αρχές του έτους. Το άλμπουμ είναι επίσης το τελευταίο στο οποίο συμμετείχε ο ντράμερ Cliff Martinez. Στο Freaky Styley παραγωγός ήταν ο George Clinton, από τους Parliament-Funkadelic. Από το άλμπουμ βγήκαν τρία singles: "Jungle Man", "Catholic School Girls Rule" και "Hollywood (Africa)"
Επανακυκλοφόρησε το 2003 με επιπλέον τραγούδια για τον εορτασμό των 20 χρόνων από την δημιουργία της μπάντας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς
Ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς (Ο.Σ.Φ.Π.) ή εν συντομία Ολυμπιακός Πειραιώς, είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο το οποίο εδρεύει στον Πειραιά. Ο σύλλογος γιορτάζει τα γενέθλιά του στις 10 Μαρτίου 1925. Η ημερομηνία αυτή αποτυπώνει στο συμβολικό επίπεδο την επίλυση διαφόρων προβλημάτων μεταξύ των ιδρυτών, που είχαν καθυστερήσει την οριστικοποίηση της σύστασής του. Η ιδρυτική συνέλευσή του είχε λάβει χώρα σχεδόν ένα ολόκληρο έτος πριν, τον Μάιο του 1924. Επίσημα, τυπικά, συστάθηκε στις 20 Μαΐου 1925 (βλ. αναλυτ. στην ενότ. Ιστορία. Ίδρυση). Το έμβλημα της ομάδας είναι ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος. Ο σύλλογος είναι γνωστός με το προσωνύμιο Θρύλος και οι φίλοι και οπαδοί του με το παρατσούκλι γαύροι.
Είναι το λαοφιλέστερο αθλητικό σωματείο της Ελλάδος, σύμφωνα με την UEFA, αλλά και σύμφωνα με έρευνα πανεπιστημιακών και των μετρήσεων που έχουν διεξαχθεί διαχρονικά. Η δημοτικότητα του Ολυμπιακού πέρα από τα γεωγραφικά όρια του Πειραιά και η ύπαρξη πλήθους οπαδών του σε όλη την Ελλάδα, αποτυπώνει -από κοινωνιολογική σκοπιά- την ταύτιση του κόσμου της επαρχίας με τον φορέα που αντιμάχεται και τιμωρεί τον αθηναϊκό υδροκεφαλισμό και αριστοκρατισμό, ο οποίος ταυτίζεται συμβολικά με τον Παναθηναϊκό.
Ο Ολυμπιακός σε πανελλήνιο επίπεδο έχει κατακτήσει εκατοντάδες ομαδικούς τίτλους, όντας ο πολυνίκης -στο σύνολο των εγχώριων διοργανώσεων ανά άθλημα- σε πολλά από αυτά, όπως το Ποδόσφαιρο ανδρών, το Πόλο ανδρών, το Πόλο γυναικών, το Βόλεϊ ανδρών, η Επιτραπέζια Αντισφαίριση γυναικών και η Κολύμβηση ανδρών-γυναικών, στην οποία μάλιστα έχει τις περισσότερες σε αριθμό κατακτήσεις τροπαίων σε μια συγκεκριμένη αθλητική διοργάνωση (64 στο Πρωτάθλημα Ελλάδας) από τo σύνολο των υπαρχουσών εγχώριων διοργανώσεων, με το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων στην όλη διάρκεια του συγκεκριμένου θεσμού να το έχει επίσης ο Ολυμπιακός με 28 συνεχόμενα (1996-2023).
Έχει αναδείξει δεκάδες Ολυμπιονίκες, Παγκόσμιους Πρωταθλητές, Πρωταθλητές Ευρώπης, Μεσογειονίκες, Βαλκανιονίκες, περισσότερους από κάθε άλλο Ελληνικό σύλλογο, και εκατοντάδες Πανελληνιονίκες στο πέρασμα των χρόνων.
Έχει την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στους ελληνικούς συλλόγους, στις διεθνείς κατακτήσεις, με 21 τίτλους. Έχει 19 ευρωπαϊκούς (ρεκόρ για ελληνικό σύλλογο), από τους οποίους οι 8 είναι πρωταθλήματα Ευρώπης, ένα Διηπειρωτικό και ένα Βαλκανικό τρόπαιο. Είναι ο μόνος σύλλογος της Ελλάδας που έχει ευρωπαϊκούς τίτλους σε τρία διαφορετικά ομαδικά αθλήματα και σε 7 διαφορετικά αθλητικά τμήματα. Πιο συγκεκριμένα έχει κατακτήσει δέκα ευρωπαϊκούς τίτλους στο Πόλο (τρεις με το ανδρικό του τμήμα και επτά με το γυναικείο), τέσσερις στο βόλεϊ (τρείς με το ανδρικό του τμήμα και ένα με το γυναικείο), τρεις στο Μπάσκετ ανδρών, ένα στην Ελληνορωμαϊκή Πάλη ανδρών και ένα στην Επιτραπέζια αντισφαίριση Ανδρών, καθώς και το Διηπειρωτικό Κύπελλο στο Μπάσκετ ανδρών και το Βαλκανικό κύπελλο στο Ποδόσφαιρο ανδρών (η πρώτη κατάκτηση διεθνούς τροπαίου από ελληνικό σωματείο σε όλα τα καλλιεργούμενα εν Ελλάδι αθλήματα).
Οι κατακτήσεις αυτές συνοδεύονται ορισμένες φορές και από κάποια μοναδικά επιτεύγματα. Το 1997 η ανδρική ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού κατέκτησε Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρωλίγκα δημιουργώντας τρεμπλ σε κάποιο σπορ, πρώτη φορά αυτή χρονολογικά, από το σύνολο των αγωνιστικών τμημάτων όλων των ελληνικών αθλητικών συλλόγων.
Το 2002 η ομάδα Πόλο ανδρών έγινε η πρώτη στην ιστορία του ευρωπαϊκού πόλο που κατέκτησε σε μια χρονιά Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Πρωτάθλημα Ευρώπης και Σούπερ Καπ Ευρώπης, ενώ επανέλαβε το τετραπλό στέμμα το 2018 με την κατάκτηση του ελληνικού Σούπερ Καπ. Το 2015 το γυναικείο τμήμα πόλο του συλλόγου, κατέκτησε Πρωτάθλημα, Πρωτάθλημα Ευρώπης και Ευρωπαϊκό Σούπερ καπ κάτι που επανέλαβε το 2021 και το 2022, προσθέτοντας μάλιστα και το κύπελλο Ελλάδας. Το 2018 το γυναικείο τμήμα βόλεϊ κατέκτησε Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Κύπελλο Ευρώπης, καθιστώντας έτσι τον Ολυμπιακό το μοναδικό ελληνικό σύλλογο που έχει κατακτήσει το τρέμπλ σε τρία διαφορετικά ομαδικά αθλήματα με τέσσερα διαφορετικά τμήματα.
Είναι ο μοναδικός σύλλογος στην Ελλάδα που έχει καταφέρει να κατακτήσει δυο συνεχόμενες χρονιές το Πρωτάθλημα Ευρώπης σε ομαδικό άθλημα και μάλιστα με δύο διαφορετικά τμήματα. Στο Μπάσκετ ανδρών το 2012 και το 2013 και στο Πόλο γυναικών το 2021 και το 2022.
Επίσης, ρεκόρ για ελληνικό αθλητικό σύλλογο αποτελούν και οι 45 συμμετοχές σε τελικούς διεθνών διοργανώσεων των τμημάτων του, όπως επίσης και οι επί 8 συνεχόμενες χρονιές, συμμετοχές τμημάτων του (2012-2019) σε τελικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων.
Με τη νίκη 1-0 επί του Ερυθρού Αστέρα στο Champions League, στις 11 Δεκεμβρίου 2019, ο Ολυμπιακός ως σύλλογος συμπλήρωσε 1.000 νίκες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε όλα τα ομαδικά αθλήματα σε άνδρες και γυναίκες. Ευρωπαϊκές νίκες έχει κατακτήσει και το τμήμα του πινγκ πονγκ σε άνδρες και γυναίκες όπως και τα τμήματα πάλης και κολύμβησης.
Ίδρυση
Το 1924, το ποδοσφαιρικό τμήμα του Πειραϊκού Συνδέσμου (έτος ίδρυσης 1894) αποσπάστηκε από το σωματείο και συγχωνεύτηκε με την Πειραϊκή Ένωση (έτος ίδρυσης 1913), σχηματίζοντας τον Αθλητικό και Ποδοσφαιρικό Σύλλογο Πειραιώς. Το 1925, Ο Α.Π.Σ. Πειραιώς συνενώθηκε με την Ένωσιν (ή Όμιλον) Φιλάθλων Πειραιώς, δημιουργώντας τον «Ολυμπιακό Σ.Φ.Π.» Ο Ολυμπιακός συστάθηκε επίσημα στις 20 Μαΐου 1925 με την υπ. αριθμ. 1247 απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιά. Ωστόσο, ουσιαστικά ο σύλλογος είχε ιδρυθεί ένα χρόνο πριν, τον Μάιο του 1924, όταν έλαβε χώρα η καταστατική συνέλευση που αποφάσισε το όνομα και εξέλεξε ως πρόεδρο το βιομήχανο Μιχάλη Μανούσκο και ως αντιπρόεδρο και έφορο επί του ποδοσφαίρου τον ανώτατο αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού Νότη Καμπέρο.
right|thumb|upright=1.4|Οι ιδρυτές του συλλόγου Αν και η αίτηση αναγνώρισης του ΟΣΦΠ υποβλήθηκε από τον Μανούσκο, με την ιδιότητα του Προέδρου, άμεσα στο Πρωτοδικείο Πειραιά για έγκριση (στις 16 Μαΐου 1924), η απόφαση καθυστέρησε για ένα χρόνο, διότι υπήρξε χρονοτριβή στις συζητήσεις και την τελική συμφωνία μεταξύ των εταίρων. Σημαντικός ανασχετικός παράγοντας στην οριστικοποίηση της σύστασης του συλλόγου υπήρξε και η αντίδραση της «Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων», εξαιτίας της σύνδεσης του ονόματος του νέου σωματείου με την κίνηση του Ολυμπισμού. Ωστόσο, το Σεπτέμβριο του 1924 οι τέσσερις Ανδριανόπουλοι (βλ. και παρακάτω), Βασίλης, Γιάννης, Γιώργος και Ντίνος (πλην του ανήλικου τότε Λεωνίδα), αποσπάστηκαν από τον Α.Π.Σ.Π. και σχημάτισαν τον «Ολυμπιακό Όμιλο Πειραιώς». Φαίνεται όμως πως σύντομα επήλθε επαναπροσέγγιση, διότι όπως εξιστορεί ο Γιάννης Ανδριανόπουλος: «Δώσαμε τα χέρια με τον Νότη Καμπέρο το βράδυ στην ταβέρνα του Νέου Φαλήρου Τσίου–Τσίου, υπό τας ευλογίας των γονέων μου και των αδερφών μου».
Στο ρευστό τοπίο του μεσοδιαστήματος μέχρι την επίσημη αναγνώριση του νέου συλλόγου, ο Α.Π.Σ. Πειραιώς πρόσθεσε στον τίτλο του τη διακριτική επωνυμία «Ολυμπιακός» (εντός εισαγωγικών), εμφανιζόμενος ως «”Ολυμπιακός„ Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πειραιώς». Πρακτικά, ο Ολυμπιακός λειτουργούσε μέχρι την τυπική ίδρυσή του «στο πλαίσιο» του Α.Π.Σ. Πειραιώς. Η τελική συμφωνία ανάμεσα στα δυο μέρη, τον Α.Π.Σ.Π. υπό τους Μανούσκο και Καμπέρο, και την Ένωσιν Φιλάθλων υπό τον Σταύρο Μαραγκουδάκη, επετεύχθη στις 10 Μαρτίου 1925, στην «Ταβέρνα του Μοίρα», στον Πειραιά.
Το όνομα του νέου συλλόγου, που έγινε αποδεκτό ομόφωνα από τους ιδρυτές, δίνοντας τέλος στις διαφωνίες που είχαν προκύψει, υπήρξε ιδέα του Νότη Καμπέρου. Όπως αναφέρεται σε έγγραφο της 14ης Μαρτίου 1925 του «”Ολυμπιακού„ Αθλητικού και Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Πειραιώς», οι ιδρυτές αναζήτησαν για το νέο σύλλογο επωνυμία με δυνατό συμβολισμό, όνομα «διακριτικόν, πρόσφορον δι' αθλητικόν σωματείον και σύντομον [...] χάριν της ηθικής επιβολής του επί του αθλητικού κόσμου και της κοινωνίας του Πειραιώς». Με την επιλογή αυτή, ο Καμπέρος θέλησε η επωνυμία του συλλόγου «να υποδηλώνει τη δύναμη, την αθλητική ισχύ, το ήθος, την ευγενική άμιλλα, την επικράτηση, εν τέλει το ολυμπιακό ιδεώδες». Η εκλογή του τίτλου του συλλόγου («Ολυμπιακός») ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη, καθόσον παρέκκλινε από την συνηθισμένη τότε ονοματοδοσία των αθλητικών σωματείων, αφού δεν είχε τον προσδιορισμό «Πειραϊκός». Ο λόγος ήταν, όπως είχε ειπωθεί στην ιδρυτική συνέλευση, ότι επρόκειτο «να κατακτήσει όλη την Ελλάδα». Το συμπληρωματικό της πλήρους επωνυμίας, «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς», υπήρξε πρόταση του Μανούσκου. Ως έμβλημα του συλλόγου ορίστηκε η «δαφνηφόρος κεφαλή αθλητού». Τα χρώματα, κόκκινο και λευκό, φέρονται ως ιδέα του Γιάννη Ανδριανόπουλου, από την ομάδα του στο Κέιμπριτζ κατά τη διάρκεια σπουδών του εκεί. Θεωρείται ότι συμβολίζουν το πάθος και τη νίκη, από τη μια μεριά, και την αγνότητα και το δίκαιο ανταγωνισμό, από την άλλη.
Στο Καταστατικό του νέου συλλόγου όριζε ως στόχο «την ανάπτυξιν της σωματικής αγωγής παρά τη νεολαία» και όριζε τα μέσα επίτευξής του ως εξής:
thumb|left|upright=1.2|Η εμβληματική πεντάδα των Ανδριανόπουλων (από αριστερά): Γιάννης, Ντίνος, Γιώργος, Βασίλης και Λεωνίδας Ανδριανόπουλος. Η συμβολή τους στη δημιουργία και τη γιγάντωση του Ολυμπιακού υπήρξε καθοριστικότατη. Αλφαβητικά τα ιδρυτικά μέλη ήταν οι: Βασίλης Ανδριανόπουλος, Γιάννης Ανδριανόπουλος, Γιώργος Ανδριανόπουλος, Ντίνος Ανδριανόπουλος, Δημήτρης Ανδρόνικος, Νίκος Ανδρόνικος, Δημήτρης Αυδής, Νίκος Βλάσσης, Στέφανος Εμμανουήλ, Νίκος Ζαχαρίας, Θανάσης Καλλίτσης, Νίκος Καλούδης, Ντίνος Καλούδης, Νότης Καμπέρος, Κώστας Κλειδουχάκης, Όθων Κόκκινος, Τριαντάφυλλος Κρέμος, Παναγιώτης Κωστάλας, Παναγιώτης Λαγουμιτζής, Ανδρέας Λουκάκης, Σπύρος Λουκάκης, Γιάννης Λουλουδάκης, Βαγγέλης Μαγκόπουλος, Μιχάλης Μανούσκος, Σταύρος Μαραγκουδάκης, Γρηγόρης Ντούφας, Θόδωρος Ορλώφ, Φώτης Πρωτοψάλτης, Γιάννης Σιμιγδαλάς, Νίκος Σιμιγδαλάς, Χρήστος Τζουμερικιώτης, Βρασίδας Τρουποσκιάδης και Σπύρος Ψαλλιδάς.
Ο ισχυρός άνδρας του Ολυμπιακού ήταν ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, πατέρας της εμβληματικής πεντάδας των Ανδριανοπουλαίων, εισαγωγέας και έμπορος, απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιφανείς παράγοντες του Πειραιά στήριξαν έμπρακτα την ίδρυση του Ολυμπιακού, έχοντας ως σκοπό να δημιουργήσουν ένα αθλητικό σωματείο που να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Πειραϊκού Συνδέσμου. Εκτός του Μιχάλη Μανούσκου και του Νότη Καμπέρου, ενεργή συμμετοχή είχαν και οι λεγόμενοι «κοινωνικοί φίλοι» του σωματείου, σημαντικές προσωπικότητες της πειραϊκής ζωής ως επί το πλείστον, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν οι: Σταύρος Μαραγκουδάκης (διευθυντής του Ταχυδρομείου), Νίκος Ανδρόνικος (έμπορος), Δημήτρης Σκλιάς (αξιωματικός του Στρατού), Νικόλαος Ζαχαρίας (δικηγόρος), Θανάσης Μέρμηγκας (συμβολαιογράφος), Ιωάννης Κεκκές (χρηματομεσίτης) και η οικογένεια των Ανδριανόπουλων.
1925–1930
thumb|left|upright=0.9|Η πρώτη ομάδα [[Ολυμπιακός (πετοσφαίριση ανδρών)|βόλεϊ του Ολυμπιακού το 1926]] thumb|right|upright=0.9|Η ομάδα [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)|ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού μεταξύ 1927 και 1929]]
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Ολυμπιακού ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου του 1925. Πρώτος προπονητής στην ιστορία της τμήματος ήταν ο Γιάννης Ανδριανόπουλος. Ποδοσφαιρική έδρα της ομάδας ήταν το Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου, που χρησίμευε και για τα αθλήματα του στίβου. Ο Ολυμπιακός είχε κατασκευάσει εκεί με δικές του δαπάνες χώρους αποδυτηρίων. Το 1925 ιδρύθηκαν επίσης το τμήμα υδατοσφαίρισης, το τμήμα στίβου και το τμήμα της κολύμβησης. Το τμήμα βόλεϊ του Ολυμπιακού ιδρύθηκε το 1926 με πρώτους αθλητές του τμήματος τους Γιώργο Ανδριανόπουλο, Βασίλη Ανδριανόπουλο, Ντίνο Ανδριανόπουλο, Λάκη Λεκκό, Λεωνίδα Καλογερόπουλο, Νίκο Καλούδη και Ηλία Μπουρτεζίδη. Έφορος της ομάδας ήταν ο Σεβαστιανός Κασιμάτης. Την ίδια χρονιά ιδρύεται και το οπλομαχητικό τμήμα, με δάσκαλο τον Ιταλό προπονητή Αρθούρο Τσερένσκυ.
Το 1927 ιδρύθηκε το τμήμα της κωπηλασίας, ενώ το τμήμα της υδατοσφαίρισης ανδρών κατέκτησε το πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα της ιστορίας του, κερδίζοντας 3–2 στον τελικό τον Εθνικό Πειραιώς. Το τμήμα κολύμβησης του Ολυμπιακού κατέκτησε τα Πανελλήνια πρωταθλήματα του 1929 και 1930. Επίσης, το 1930, ο Ολυμπιακός ίδρυσε ομάδα χάντμπολ και τμήμα ποδηλασίας με έφορο τον Ι. Παούρη. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πήρε μέρος με μόλις έναν αθλητή.
1931–1940
thumb|right|upright=1.3|Επιθετικοί της ομάδας του Ολυμπιακού της δεκαετίας του '30 από αριστερά: Γρηγοράτος (ορθό), [[Χριστόφορος Ράγκος|Ράγκος, Βάζος, Συμεωνίδης, Αναματερός]]