cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μορμπιάν
Γαστρονομία
Η εισαγωγή του κύριου συστατικού της βρετονικής κρέπας ανάγεται στην εποχή των Σταυροφοριών. Στον 12ο αιώνα στην Ασία, οι Σταυροφόροι για πρώτη φορά είδαν ροζ λουλούδια που εκτείνονταν σε μεγάλες εκτάσεις. Αυτά τα λουλούδια περιείχαν το μυστικό του μαυροσίταρου. Έτσι, οι Σταυροφόροι έφεραν το φυτό στην Ευρώπη, αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι η καλλιέργειά του  δεν ήταν εύκολη. Κατά συνέπεια, η παραγωγή ήταν αδύνατη μέχρι να βρεθεί μια πιο ευνοϊκή θέση, δηλαδή στη Βρετάνη. Το κέικ του Breton είναι μια επιτυχία χάρη στις πολλές δυνατότητες του φλοιού.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|280x280εσ|Μεγαλιθικό μνημείο στο νησί [[Γκαβρινίς]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Βρετάνης Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Γεώργιος Παπαγεωργίου (βιομήχανος)
Ο Γεώργιος Παπαγεωργίου (1883 - 1949) ήταν Έλληνας πολιτικός, κτηματίας και βιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του κτηματία Στυλιανού Παπαγεωργίου από το Κατηχώρι Πηλίου.
Ασχολήθηκε σε νεαρή ηλικία με τις οικογενειακές επιχειρήσεις και το 1905 ίδρυσε το πρώτο εργοστάσιο υφαντουργίας στο Βόλο, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1965. Το 1912 αγόρασε το άνω των 36.000 στρεμμάτων τσιφλίκι στη Μπάκραινα, στο οποίο οργάνωσε ένα πρότυπο αγρόκτημα εισάγοντας νέες μεθόδους καλλιέργειας αλλά και εγκαταλείποντας το κολληγικό σύστημα. Για μια περίοδο διευθυντής του κτήματός του ήταν ο Επαμεινώνδας Κυπριάδης. Το 1920 ίδρυσε τη «Μακεδονική Γεωργική Εταιρεία» μέσω της οποίας αγόρασε σημαντικές εκτάσεις στη Μακεδονία, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στην ίδρυση της Τράπεζας της Θεσσαλίας, η οποία χρεοκόπησε το 1930. Επίσης συμμετείχε στις εταιρείες «Ανώνυμος Εταιρεία Θαλασσίων Έργων ΕΡΘΑ» και «Εταιρεία Σιδηροδρόμων Πειραιώς- Αθηνών-Πελοποννήσου» (ΣΠΑΠ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Βόλου
Ναυτικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης
thumb|300px|right|Το Ναυτικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης Το Ναυτικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης (τουρκικά: İstanbul Deniz Müzesi) είναι ένα κρατικό ναυτικό μουσείο στην περιοχή Μπεσίκτας της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία. Ιδρύθηκε το 1897 από τον Υπουργό Ναυτικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Χασάν Χιουσνιού Πασά. Το Ναυτικό Μουσείο περιέχει συλλογές από στρατιωτικά αντικείμενα εποχής του Οθωμανικού Ναυτικού και είναι το μεγαλύτερο ναυτικό και πολεμικό μουσείο της χώρας. Τα εκθέματά του υπολογίζονται σε 20.000. Περιλαμβάνονται προτομές ηγετών του ναυτικού, στολίδια από πλοία, μακέτες παλαιών πλοίων, μοντέλα και τεμάχια από πλοία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλυσίδα του Κεράτιου κόλπου που εμπόδιζε την είσοδο των πλοίων, σουλτανικά και άλλα καΐκια. Τα περισσότερα εκθέματα είναι ευπαθή στη ζέστη, το φως και την υγρασία, γι αυτό και προστατεύονται κατάλληλα με χρήση τεχνολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις
Roma (ταινία)
Το Roma είναι μεξικανική-αμερικανική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Αλφόνσο Κουαρόν.
Πλοκή
Η ταινία τοποθετείται στο Μεξικό το 1970 και το 1971 και αναφέρεται στη ζωή μιας υπηρέτριας σε ένα σπίτι μιας μεσοαστικής οικογένειας.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο 75ο φεστιβάλ της Βενετίας.
Στα 91α Βραβεία Όσκαρ κέρδισε σε τρεις κατηγορίες: σκηνοθεσίας, ξενόγλωσσης ταινίας και φωτογραφίας, ενώ ήταν υποψηφια σε άλλες επτά: καλύτερης ταινίας, Α' Γυναικείου Ρόλου, Β' Γυναικείου Ρόλου, πρωτότυπου σεναρίου, ηχητικού μοντάζ, μιξάζ και σχεδιασμού παραγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες ταινίες Κατηγορία:Μεξικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλφόνσο Κουαρόν Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Άννα Φρειδερίκη Φιλιππίνα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ
H Άννα Φρειδερίκη Φιλιππίνα, δανικά: Anna Fredericka Philippine af Schleswig-Holstein-Sonderburg-Wiesenburg από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν κόρη του δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Τσάιτς-Πέγκαου-Νόιστατ.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Φίλιππου-Λουδοβίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ και της Άννας-Μαργαρίτας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ λαντγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Σχολή μαθημάτων Γκεριέ
Η Σχολή μαθημάτων Γκεριέ στη Μόσχα ήταν πανεπιστήμιο για γυναίκες μεταξύ 1872 και 1918. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εξέχοντα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για γυναίκες στην Αυτοκρατορική Ρωσία, δεύτερο μόνο μετά τη Σχολή μαθημάτων Μπεστούζεφ.
Ιστορία
Όπως και τα αντίστοιχα της Αγίας Πετρούπολης, τα μαθήματα Γκέριε ιδρύθηκαν για να εμποδίσουν τις Ρωσίδες γυναίκες να σπουδάσουν στο εξωτερικό, κάτι που έκαναν από τότε που τα πανεπιστήμια έκλεισαν για τις γυναίκες στη Ρωσία το 1863. Παρείχαν εκπαίδευση σε πανεπιστημιακό επίπεδο, αλλά σε αντίθεση με τα μαθήματα για τους άνδρες, δεν τους επετράπη να εκδώσουν επίσημο πτυχίο, ούτε τους δόθηκε κυβερνητική χρηματοδότηση. Έκλεισαν το 1888 αλλά άνοιξαν ξανά το 1900. Το 1911, οι γυναίκες έγιναν τελικά δεκτές στα ρωσικά πανεπιστήμια και έτσι τα γυναικεία πανεπιστήμια ενσωματώθηκαν στα κανονικά πανεπιστήμια, στην περίπτωση των μαθημάτων Γκέριε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Ρωσία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας
Ο Λαδίσλαος Α΄ ή Άγιος Λαδίσλαος (ουγγρικά: I. László, 1046 - 29 Ιουλίου 1095) ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας από το 1077 και βασιλιάς της Κροατίας από το 1091.
Βιογραφία
Το 1063 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Λαδίσλαος Α΄ μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκέζα Α΄ αναγνώρισαν τον εξάδελφό τους Σολομώντα, γιο του Ανδρέα Α΄, ως βασιλιά με αντάλλαγμα το δουκάτο του 1/3 της Ουγγαρίας, που είχε παλαιότερα ο πατέρας τους.
Αποκατέστησε τη δημόσια ασφάλεια: θέσπισε νόμους τιμωρώντας την κλοπή με ακρωτηριασμό ή θάνατο. Το 1091 κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Κροατίας, εγκαινιάζοντας περίοδο επέκτασης του βασιλείου. Οι νίκες του εναντίον των Πετσενέγκων και των Κουμάνων εξασφάλισαν τα ανατολικά του σύνορα για 150 έτη. Οι σχέσεις του με τον πάπα άρχισαν να χαλάνε, όταν ο ποντίφηκας ισχυρίστηκε ότι η Κροατία ήταν φέουδό του.
Το 1095 απεβίωσε σε ηλικία 55 ετών και τάφηκε στο αββαείο Σομογκυβάρ της Ουγγαρίας. Το 1192 αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κελεστίνο Γ΄. Ήταν ένας ευλαβής ιππότης, το ιδεώδες του καιρού του στην Ουγγαρία. Είναι δημοφιλής άγιος στη χώρα του και στις γύρω περιοχές και πολλοί ναοί έχουν αφιερωθεί σε αυτόν.
Οικογένεια
Το όνομα της πρώτης συζύγου του δεν είναι γνωστό· είχε τέκνο:
Το 1078 ο Λαδίσλαος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα του Ράινφελντεν, κόρη του Ροδόλφου δούκα της Σουαβίας, διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Κροατίας
Λα Ριόχα (Αργεντινή)
Η Λα Ριόχα (La Rioja ) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Λα Ριόχα της Αργεντινής, στα ανατολικά της επαρχίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 178.872 κατοίκους.
Η Λα Ριόχα βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς Βελάσκο, 1.167 χιλιόμετρα από το Μπουένος Άιρες και 430 χιλιόμετρα από την Κόρδοβα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο του [[Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, στην Πλατεία 25ης Μαΐου.]] Η πόλη ιδρύθηκε το 1591 από τον κυβερνήτη της επαρχίας Τουκουμάν. μικρογραφία|Αποικιακή αρχιτεκτονική
Κλίμα
Η Λα Ριόχα έχει ημίξηρο κλίμα (BSh, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), με μέσες θερμοκρασίες από 5 °C έως 19 °C το χειμώνα και από 21 °C έως 35 °C το καλοκαίρι, αλλά με μέγιστες θερμοκρασίες άνω των 45 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 411,4 mm (16 in), η οποία πέφτει σχεδόν αποκλειστικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν υγρός τροπικός αέρας από τα βορειοανατολικά εισέρχεται στην περιοχή. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν 46,4 °C στις 28 Δεκεμβρίου 1971, ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν -7,2 °C στις 5 Αυγούστου 1966.
Αξιοθέατα
Το Λαογραφικό Μουσείο στεγάζεται σε ένα κτίριο του 17ου αιώνα και οι εκθέσεις του περιλαμβάνουν την τοπική μουσική chaya και το φεστιβάλ Tinkunaco. Το Στάδιο Κάρλος Αουγκούστο Μερκάντο Λούνα χωρητικότητας 35.000 ατόμων βρίσκεται στη Λα Ριόχα.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο Καπιτάν Βιθέντε Αλμάνδος Αλμονασίδ, με πτήσεις της Aerolíneas Argentinas.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Σχολή μαθημάτων Μπεστούζεφ
μικρογραφία|Σπουδαστές στο εργαστήριο χημείας Η Σχολή μαθημάτων Μπεστούζεφ (ρωσ. Бестужевские курсы) στην Αγία Πετρούπολη ήταν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως για γυναίκες στην Αυτοκρατορική Ρωσία.
Το ινστιτούτο άνοιξε τις πόρτες του το 1878. Πήρε το όνομά του από τον πρώτο διευθυντή του Κονσταντίν Μπεστούζεφ-Ριούμιν. Άλλοι καθηγητές ήταν οι Μπουντουάν ντε Κορτονέ, Αλεξάντρ Μποροντίν, Φαντέι Ζιελίνσκι, Ντμίτρι Μεντελέγιεφ, Ιβάν Σετσένοφ και Σεργκέι Πλατόνοφ. Επίκουρη καθηγήτρια υπήρχε η Βέρα Μπογκντάνοφσκαγια, η πρώτη γυναίκα χημικός που πέθανε ως αποτέλεσμα της δικής της έρευνας. Η Ναντέζντα Κρούπσκαγια και η Μαρία Πιλσούντσκα ήταν απόφοιτοι. Τα μαθήματα πραγματοποιούνταν ένα κτίσμα στο νησί Βασίλιεφσκι.
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση αναδιοργανώθηκαν ως το Τρίτο Πανεπιστήμιο του Πέτρογκραντ, το οποίο συγχωνεύθηκε στο Πανεπιστήμιο Πέτρογκραντ τον Σεπτέμβριο του 1919.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Ρωσία
Ιερός Ναός Αγίου Χαραλάμπους Θεσπιών
Η ιστορία του Ιερού Ναού του Αγίου Χαραλάμπους σύμφωνα με προφορικές και γραπτές μαρτυρίες έχει μια διαδρομή τετρακοσίων και πλέον ετών.
Η ευλάβεια των Χριστιανών των Θεσπιών, αλλά και όλης της Βοιωτίας, ανοικοδόμησε μέσα σε λίγα χρόνια τον νέο Ιερό ναό, στον οποίο διασώθηκαν παλαιές λειψανοθήκες με τεμάχιο της Ιεράς κάρας του Αγίου Χαραλάμπους και άλλων Αγίων, ως και η εφέστιος εικόνα του Αγίου.
Από το 1983 ξεκίνησε προσπάθεια ριζικής αναστηλώσεως και ανακαινίσεως του ιερού ναού, ο οποίος αποτελεί πόλο έλξης προσκυνητών τόσο από την Βοιωτία όσο και από την Αττική.
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Θρησκεία στη Βοιωτία
Μορρόσαυρος
Το 2002 ο Αργεντινός παλαιοντολόγος Fernando Novas ανέφερε την ανακάλυψη ενός μερικού σκελετού ενός ευορνιθόποδου στην Ανταρκτική. Το 2016 αυτά τα υπολείμματα αποτέλεσαν τη βάση για την ονομασία του είδους Morrosaurus antarcticus, που ονομάστηκε και περιγράφηκε από τους Sebastian Rozadilla, Federico Lisandro Agnolin, Fernando Emilio Novas, Alexis Rolando Aranciaga Mauro, Matthew J. Motta, Juan Manuel Lirio Marcelo και Pa. Το όνομα του γένους αναφέρεται στην τοποθεσία El Morro στο νησί James Ross, όπου βρέθηκαν τα υπολείμματα του είδους. Το συγκεκριμένο όνομα αναφέρεται στην Ανταρκτική.
Ανακάλυψη
Το 2002 ο Αργεντινός παλαιοντολόγος Fernando Novas ανέφερε την ανακάλυψη ενός μερικού σκελετού ενός ευορνιθόποδου στην Ανταρκτική. Το 2016 αυτά τα υπολείμματα αποτέλεσαν τη βάση για την ονομασία του είδους Morrosaurus antarcticus, που ονομάστηκε και περιγράφηκε από τους Sebastian Rozadilla, Federico Lisandro Agnolin, Fernando Emilio Novas, Alexis Rolando Aranciaga Mauro, Matthew J. Motta, Juan Manuel Lirio Marcelo και Pa. Το όνομα του γένους αναφέρεται στην τοποθεσία El Morro στο νησί James Ross, όπου βρέθηκαν τα υπολείμματα του είδους. Το συγκεκριμένο όνομα αναφέρεται στην Ανταρκτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεινόσαυροι
Ηλεκτρονική τιμολόγηση
Ηλεκτρονική τιμολόγηση σημαίνει η κατάργηση της εκτύπωσης των παραστατικών πώλησης σε χαρτί και η ηλεκτρονική αποστολή αυτών (με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) στον αντισυμβαλλόμενο που είναι ο λήπτης της παροχής υπηρεσίας ή του εμπορεύματος. Ο λήπτης μπορεί να είναι επιχείρηση ή ιδιώτης.
Η ηλεκτρονική τιμολόγηση (αγγλ. Electronic invoicing) εμφανίστηκε ως όρος στην Ελλάδα Με το άρθρο 1 του Ν.3193/2003  (Φ.Ε.Κ 266/Α’/20.11.2003), στο άρθρο 18/α παρ. 5 έως 9 και 10 έως 15).
Στα ανωτέρω, ενσωματώθηκαν οι διατάξεις της 6ης κοινοτικής οδηγίας για την ηλεκτρονική τιμολόγηση που περιλάμβανε αρχικά την: Στο νομοσχέδιο υπήρχαν αρκετοί περιορισμοί για το πώς θα αποθηκεύονταν και θα αποστέλλονταν τα παραστατικά.
Ηλεκτρονικό τιμολόγιο δεν σημαίνει η αποστολή ενός παραστατικού με email ως PDF ή μιας φωτογραφίας ενός χειρόγραφου τιμολογίου. Η εφαρμογή ηλεκτρονικής τιμολόγησης, πρέπει να εγγυάται την γνησιότητα της προέλευσης και την διασφάλιση των δεδομένων του ηλεκτρονικού παραστατικού (απόδειξη ή τιμολόγιο). Αυτό το διασφαλίζουν σε συνεργασία με την εφαρμογή ηλεκτρονικής τιμολόγησης επιπρόσθετες έγκυρες τεχνολογίες (hardware και software) που αναγνωρίζει το κράτος όπως είναι ο φορολογικός μηχανισμός με λογισμικό τύπου β και η προηγμένη ψηφιακή υπογραφή. Ταυτόχρονα πρέπει να γίνεται και η ηλεκτρονική αρχειοθέτηση από την εφαρμογή ηλεκτρονικής τιμολόγησης, ώστε να επιτυγχάνεται η ανάκληση των ηλεκτρονικών τιμολογίων ανά πάσα στιγμή από τις αρχές ή την επιχείρηση
Στόχοι της ηλεκτρονικής τιμολόγησης είναι
Η ανταλλαγή ηλεκτρονικών δεδομένων μεταξύ των επιχειρήσεων για ποσότητες, αξίες και ποσά των τιμολογίων και η εξάλειψη του κόστους εκτύπωσης σε χρήμα και σε πόρους.
Το επίτευγμα της ηλεκτρονικής τιμολόγησης είναι :
Ιστορική αναδρομή
Πριν από τις διατάξεις αυτές οι Ελληνικές επιχειρήσεις είχαν την διαδικασία της «Θεώρησης βιβλίων και στοιχείων» ως διαδικασία ελέγχου από το κράτος. Για να μπορέσει μια επιχείρηση να «Θεωρήσει» βιβλία και στοιχεία έπρεπε να προσκομίσει στην αρμόδια οικονομική υπηρεσία έντυπα μη οφειλής φόρων, μη οφειλής ασφαλιστικών εισφορών και μη οφειλής στο αρμόδιο επιμελητήριο και για την επιχείρηση και για τους διαχειριστές.
Τα βιβλία και τα στοιχεία είχαν έναν α.α (αύξων αριθμό) προ εκτυπωμένο και ονομάζονταν αριθμός θεώρησης που ήταν ενιαίος. Ο επιχειρηματίας έκλεινε ραντεβού στην αρμόδια δημόσια οικονομική υπηρεσία (Δ.Ο.Υ) και δήλωνε πριν προβεί στην θεώρηση όλο το πλήθος της πληροφορίας που του ζητούνταν. Εφόσον πληρούσε τις προϋποθέσεις μπορούσε να προβεί σε θεώρηση (τρύπημα) των έγκυρων χαρτιών στα οποία στην συνέχεια θα εκτύπωνε μέσω λογισμικού ή θα έγραφε με το χέρι τις αξίες και τις ποσότητες των πωλήσεων του. Ο Κ.Β.Σ όχι μόνο δεν επέτρεπε την ηλεκτρονική αποστολή των τιμολογίων, αλλά σε περίπτωση που σε σταματούσε έλεγχος και τα εμπορεύματα δεν συνοδεύονταν από το «θεωρημένο» τιμολόγιο ή αυτό δεν ήταν καθαρό, υπήρχε κίνδυνος σοβαρού προστίμου και υπό κάποιες συνθήκες κλείσιμο της επιχείρησης.
Παρατυπίες υπήρχαν καθημερινά από δόλο τόσο από τους επιχειρηματίες που «τρυπούσαν» μόνοι τους πλαστά παραστατικά, όσο και από τους κρατικούς ελεγκτές. Το κύκλωμα αυτό συμπεριλάμβανε και ένα μεγάλο μέρος γραφειοκρατίας και διαφθοράς το οποίο το συντηρούσε.
Η γραφειοκρατία και η διαφθορά στις οικονομικές υπηρεσίες, καθυστερούσε την επιχείρηση και είχε ως αποτέλεσμα: Στα πλαίσια της διοικητικής μεταρρύθμισης και της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης στην Ελλάδα το 2012 ο Κ.Β.Σ καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε με τον Κ.Φ.Α.Σ
Η ηλεκτρονική τιμολόγηση, μέσα από το πλαίσιο της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και της διοικητικής μεταρρύθμισης, έχει επιπλέον στόχο να εξαλείψει την διαφθορά και την απάτη.
Η διασφάλιση των ηλεκτρονικών τιμολογίων με τον Φορολογικός μηχανισμό (Ε.Α.Φ.Δ.Σ.Σ)
Στον ενδιάμεσο χρόνο με αρχή το 2002, ενεργοποιήθηκε στην Ελλάδα ως προς μέσο θεώρησης των στοιχείων ο φορολογικός μηχανισμός. Η κατάργηση της θεώρησης των βιβλίων ήρθε τμηματικά και η πλήρη κατάργηση τους έγινε περίπου το 2008. Ο Φορολογικός μηχανισμός δεν έχει καταργηθεί ακόμα στην Ελλάδα έως σήμερα και είναι τροχοπέδη για την εξέλιξη των λογισμικών στην ηλεκτρονική αποστολή των τιμολογίων. Ο φορολογικός μηχανισμός είναι μια υπολογιστική μηχανή, διπλού σημείου ελέγχου. Δημιουργεί ειδικό αλγόριθμο, βάση οδηγίας της Ελληνικής κυβέρνησης, που αποθηκεύεται στην εσωτερική του μνήμη. Κατ επέκταση τα αρχεία αυτά αποθηκεύονται και στον ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Κάποιοι τύποι φορολογικών μηχανισμών αναλαμβάνουν και την ηλεκτρονική τιμολόγηση (ηλεκτρονική διαβίβαση παραστατικών).
Πότε θα εφαρμοστεί στην Ευρώπη και ποιο είναι το Ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο
Οι γενικές διατάξεις της Οδηγίας 2014/55/Ε.Ε του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Απριλίου 2014 για την έκδοση ηλεκτρονικών τιμολογίων
Στην βόρεια Ευρώπη εφαρμόζεται ήδη.
Η Ιταλία η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν την υποχρέωση από την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία να εναρμονιστούν και να υποχρεώσουν τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα στην εφαρμογή του μέτρου
Ποια είναι τα αποτελέσματα στην Ευρώπη
Στις αρχές του 2018,, περισσότεροι από 110.000 φορείς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα αποτελούν μέρος του δικτύου PEPPOL eDelivery μέσω 160 πιστοποιημένων σημείων πρόσβασης σε 19 κράτη μέλη. Περισσότεροι από έξι εκατομμύρια ηλεκτρονικά τιμολόγια και άλλα έγγραφα ηλεκτρονικής προμήθειας ανταλλάσσονται κάθε μήνα, χρησιμοποιώντας το δίκτυο PEPPOL eDelivery. Το OpenPEPPOL διαθέτει περισσότερα από 260 μέλη από 27 χώρες. Ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένου του Βελγίου, της Δανίας, της Ιταλίας, των Κάτω Χωρών, της Πολωνίας, της Σουηδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Νορβηγίας (ΕΟΠ), εγκατέστησαν τις Αρχές της PEPPOL για να υποστηρίξουν την εφαρμογή της ηλεκτρονικής προμήθειας ή / και της ηλεκτρονικής τιμολόγησης βασιζόμενης στο PEPPOL σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο. Εξετάζεται στενότερη συνεργασία με τα άλλα δομικά στοιχεία και υπηρεσίες της Επιτροπής.
Με τις συμφωνίες μεταξύ της Επιτροπής και της OpenPeppol και με τη φιλοξενία μιας κεντρικής συνιστώσας του δικτύου PEPPOL eDelivery, η Επιτροπή έκανε ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της επαναχρησιμοποίησης της λύσης CEF eDelivery σε διάφορους τομείς πολιτικής, συμβάλλοντας έτσι στην υλοποίηση της ψηφιακής ενιαίας αγοράς.
Κοινοτική οδηγία για την Ηλεκτρονική τιμολόγηση
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι η μαζική υιοθέτηση της ηλεκτρονικής τιμολόγησης εντός της Ε.Ε θα οδηγήσει σε σημαντικά οικονομικά οφέλη.
Η μετάβαση από το χαρτί σε ηλεκτρονικά τιμολόγια θα οδηγήσει σε εξοικονόμηση περίπου 240€ δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε έξι έτη.
Με βάση αυτή την εκτίμηση Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα καταστήσει την ηλεκτρονική τιμολόγηση την κυρίαρχη μέθοδο τιμολόγησης μέχρι το 2020.
Ως μέσο για την επίτευξη αυτού του παραπάνω στόχου, είναι η οδηγία 2014/55 για την ηλεκτρονική τιμολόγηση στις δημόσιες συμβάσεις που αποσκοπεί στη διευκόλυνση της χρήσης των ηλεκτρονικών τιμολογίων από τους οικονομικούς φορείς κατά την παροχή αγαθών  και υπηρεσιών στη δημόσια διοίκηση.
Ειδικότερα, καθορίζει το νομικό πλαίσιο για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού προτύπου (EN) που θα αποτελέσει το βασικό στοιχείο υλοποίησης της ηλεκτρονικής τιμολόγησης.
Ο νόμος για τον μορφότυπο του ηλεκτρονικού τιμολογίου με το ΦΕΚ Τεύχος B’ 457/14.02.2020
Ο ψηφιακός μετασχηματισμός της Ελληνικής κυβέρνησης καθορίζεται με βάση τα Ευρωπαϊκά πρότυπα.
Ορισμοί
Για τους σκοπούς της παρούσας νοούνται:
1. Ως «Ευρωπαϊκό πρότυπο»: Το «ευρωπαϊκό πρότυπο έκδοσης ηλεκτρονικών τιμολογίων» είναι το ευρωπαϊκό πρότυπο ΕΝ 16931: 2017 που έχει ενταχθεί στο εθνικό σύστημα τυποποίησης και ισχύει ως ΕΛΟΤ ΕΝ 16931: 2017.
2. Ως «PEPPOL (Pan-European Public Procurement Online)»: To πανευρωπαϊκό ανοικτό τεχνολογικό πρότυπο του φορέα OpenPEPPOL που περιλαμβάνει ένα σύνολο τεχνουργημάτων (artifacts) και τεχνικών προδιαγραφών που μπορούν να εφαρμοστούν σε υπάρχουσες λύσεις ηλεκτρονικών προμηθειών και υπηρεσίες ανταλλαγής ηλεκτρονικού επιχειρείν, ώστε να καταστούν διαλειτουργικές μεταξύ διαφόρων πληροφοριακών συστημάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη.
3. Ως «PEPPOL CIUS»: Η προδιαγραφή χρήσης βασικών στοιχείων τιμολογίου (Core Invoice Usage Specification) πλήρως συμβατή με το Ευρωπαϊκό πρότυπο.
Άρθρο 2
Μορφότυπος του Ηλεκτρονικού Τιμολογίου
1. Καθορίζεται η μορφή του προτύπου έκδοσης του Ηλεκτρονικού Τιμολογίου, που χρησιμοποιείται σε όλες τις συναλλαγές μεταξύ των οντοτήτων, εκτός των συναλλαγών που διενεργούνται στο πλαίσιο των δημοσίων συμβάσεων, σύμφωνα με το «ευρωπαϊκό πρότυπο έκδοσης ηλεκτρονικών τιμολογίων», όπως αυτό ορίζεται στο στοιχείο 12 του άρθρου 149 του ν. 4601/2019 (Α΄ 44) (ΕΝ 16931-1:2017- Electronic Invoicing – Part l:Semantic data model of the core elements of an electronic invoice), καθώς και με τους επιχειρησιακούς κανόνες που ορίζονται στο PEPPOL CIUS.
Φ.Ε.Κ Τεύχος Β 457/14.02.2020
Πηγές
Φ.Ε.Κ Τεύχος Β 457/14.02.2020 Ηλεκτρονική τιμολόγηση νόμος, Εθνικό τυπογραφείο, Υπουργείο Οικονομικών, Υπουργείο Οικονομικών Peppol (SDI)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιμολόγηση
Χρυσό κόσμημα των Μαλίων
Το Χρυσό Κόσμημα των Μαλίων, γνωστό και ως των μελισσών ή σφηκών, που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, είναι διάσημο αρχαιολογικό εύρημα του 1930 από τον Χρυσόλακκο, τον ταφικό περίβολο της νεκρόπολης των Μαλίων, Μάλια Κρήτης.
Περιγραφή
Η πρώτη περιγραφή του κοσμήματος έγινε από τον Pierre Demargne. Πρόκειται για περίαπτο, κρεμαστό κόσμημα, με βασικό στοιχείο αυτό των δύο αντικριστών εντόμων (υμενόπτερα). Επάνω από τα κεφάλια των εντόμων βρίσκεται ένας χρυσός συρμάτινος κλωβός, που περικλείει στο εσωτερικό του ένα χρυσό σφαιρίδιο. Στα φτερά και στο άκρο της κοιλιάς των εντόμων κρέμονται τρία στρογγυλά δισκία. Κατά την ερμηνεία του κοσμήματος έχει ειπωθεί ότι τα έντομα είναι σφήκες ή κοινές μέλισσες που κρατούν ανάμεσα στα πόδια τους μια κηρήθρα. Η απόδοση ότι τα έντομα είναι μέλισσες δεν θεωρείται ορθή, αν και αυτό επικρατεί στην κοινή αντίληψη του κόσμου. Τα έντομα μπορούν με ασφάλεια να καταταγούν στα Aculeata (Apocrita, Hymenoptera). Η πιο πρόσφατη πλήρη μελέτη του κοσμήματος, προτείνει ότι ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε ως μοντέλα για τα έντομα το Megascolia maculata και για τα τρία στρογγυλά κρεμαστά δισκία του κοσμήματος τους καρπούς του φυτού Καυκαλήθρα Tordylium apulum .
Ιστορική τοποθέτηση
Το κόσμημα είναι έργο Μινωικής χρυσοτεχνίας του 1800 - 1700 π.Χ.. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν όλες οι προηγμένες τεχνολογίες της εποχής.
Πηγές
Κατηγορία:Μινωική τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στο Ηράκλειο
Έρικ Μπάκνερ
Ο Έρικ Μπάκνερ, γεννημένος στις 26 Απριλίου 1990, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του σέντερ.
Καριέρα
Ο Μπάκνερ ξεκίνησε να αγωνίζεται στο κολέγιο Γκαλφ Κόουστ Στέιτ σε ηλικία δεκαοκτώ ετών και το 2010 συνέχισε για δύο ακόμη χρόνια στο Τζόρτζια Στέιτ, με μέσους όρους 10,1 πόντων, 6,1 ριμπάουντ και 2,6 κοψιμάτων. Κρατάει το ρεκόρ περισσότερων κοψιμάτων όλων των εποχών για το Τζόρτζια Στέιτ με 167, όπως και το ρεκόρ κοψιμάτων σε μία μόνο σεζόν, με 118 το 2011-12.
Το 2012, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην τουρκική Ουσάκ Σπορτίφ, για να συνεχίσει την επόμενη χρονιά στην ομάδα του Τεχνικού Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης. Το 2014-15 επέστρεψε στην Ουσάκ Σπορτίφ, ενώ το επόμενο καλοκαίρι συμφώνησε με την Τουρκ Τέλεκομ, με την οποία αγωνίστηκε σε 29 αγώνες πρωταθλήματος με μέσους όρους 10,3 πόντων, 6,3 ριμπάουντ και 0,7 κοψιμάτων. Στο FIBA Europe Cup έπαιξε σε 13 παιχνίδια με 14,0 πόντους, 4,6 ριμπάουντ και 1,2 κοψίματα.
Το καλοκαίρι του 2015, ο Μπάκνερ συμμετείχε στο NBA Summer League με την ομάδα των Μπόστον Σέλτικς, ενώ το επόμενο καλοκαίρι αγωνίστηκε στα πλέι-οφ του κινέζικου πρωταθλήματος με την φανέλα της Χενάν Σεντιάν Λαογιού.
Στις 9 Αυγούστου 2016, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Παρ' όλα αυτά, έλυσε την συνεργασία του με την ελληνική ομάδα στις 15 Ιανουαρίου 2017, μία ημέρα μετά την πρόκριση του Άρη στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Την ίδια ημέρα, συμφώνησε με την τουρκική Μπουγιουκεκμετζέ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τεχνικού Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τουρκ Τέλεκομ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων‎‎
Μάριος Μερκάτωρ
Ο Μάριος Μερκάτωρ έζησε τον 5ο αι. μ.Χ. και ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας.
Βίος
Ο Μάριος Μερκάτωρ γεννήθηκε στην Ιταλία. Στα 418 τον βρίσκουμε στην Ρώμη για να καταγγείλει τους Πελεγιανούς. Ο Μάριος Μερκάτωρ είναι κυρίως γνωστός ως θαυμαστής του Αυγουστίνου και αντιπελαγιαννός συγγραφέας, συμπιλητής και συλλογέας. Το 429 τον βρίσκουμε στην Θράκη να μονάζει Εκεί συντάσσει στην ελληνική γλώσσα έργο κατά του Πελαγιανού Καιλεστίου. Το 431 συντάσσει ένα Commonitorium κατά το Πελαγίου, Καιλεστίου και Ιουλιανού Αικλάνων. Ο Μάριος Μερκάτωρ συγκεντρώνει ότι έχει διατυπωθεί από τους Πελαγιανούς και τις πολεμικές σε βάρος τους, κυρίως αυτές του Αυγουστίνου. Τα κείμενά του το 550 περιλήφθηκαν στο Collegio Palatina. Μετέφρασε επίσης έργα του Νεστόριου, και του Κύριλλου συμβάλλοντας κατ'αυτόν τον τρόπο στο να γίνει γνωστή η θεολογία των Ανατολικών στη δύση. Ο Μάριος υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ήταν παρών στη Σύνοδο της Εφέσου (431). Μετά από αυτήν δεν αναφέρεται πλέον.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Κεντρονήσι Πάτμου
Το Κεντρονήσι είναι βραχονησίδα των Δωδεκανήσων κοντά στην Πάτμο με έκταση 0,028 τ.χλμ. και η οποία βρίσκεται δυτικά από το ακρωτήριο Τρυπητή, κατά μήκος της χερσονήσου του Γερανού, μαζί με την νησίδα Άγιο Γεώργιο. Απέναντι είναι οι παραλίες της Παναγίας Γερανού και βορειοδυτικά το ομώνυμο μοναστήρι. Παλιότερα υπήρχε ερημητήριο όπου σύμφωνα με την παράδοση ασκήτεψε για δύο χρόνια ο μοναχός Θεόκτιστος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου
Βαλγκριζάνς
Το Βαλγκριζάνς (γαλλικά: Valgrisenche, βαλντοταίν: Vâgresèntse ), κατά τη διάρκεια της φασιστικής περιόδου, πιο συγκεκριμένα μεταξύ 1939 και 1946, γνωστό ως Βαλγκριζέντσα (ιταλικά: Valgrisenza), μεταξύ 1946 και 1976 επίσης γνωστό ως Βαλγκριζάνς (γαλλικά: Valgrisanche ), είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα, εντός της ομώνυμης κοιλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Σαυρίσχια
Τα Σαυρίσχια (Saurischia, από τα ελληνικά σαύρος και ισχίον) είναι μία από τις δύο τάξεις, ή βασικές κατηγορίες, δεινοσαύρων. Το 1888, ο Χάρι Σίλεϊ ταξινόμησε τους δεινόσαυρους σε δύο τάξεις με βάση την δομή του ισχίου τους. Τα σαυρίσχια διαχωρίζονται από τα ορνιθίσχια από την διατήρηση της αρχέγονης διάταξης των οστών του ισχίου.
Όλοι οι σαρκοφάγοι δεινόσαυροι (τα θηριόποδα) είναι σαυρίσχιοι, καθώς και ένας από τους κύριους κλάδους φυτοφάγων δεινόσαυρων, τα σαυροποδόμορφα. Στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου, όλα τα σαυρίσχια πλην των πτηνών εξαφανίστηκαν. Αυτό αναφέρεται και ως συμβάν εξαφάνισης Κρητιδικού-Τριτογενούς. Τα σύγχρονα πτηνά, ως άμεσοι απόγονοι μίας ομάδας θηριόποδων δεινοσαύρων, θεωρούνται υπο-κλάδος των σαυρίσχιων δεινοσαύρων στην φυλογενετική ταξινόμηση.
Περιγραφή
Οι σαυρίσχιοι ξεχωρίζουν από τους ορνιθίσχιους από την τριμερή δομή της λεκάνης, με το ηβικό οστούν να είναι στραμμένο προς τα εμπρός. Η λεκάνη των ορνιθίσχιων διατάσεται με το ηβικό οστό στραμμένο προς τα πίσω, παράλληλα με το ισχίο, συχνά με μία στραμμένη προς τα εμπρός απόφυση κάνοντας την δομή τετραμερή.
Η δομή του ισχίου των ορνιθίσχιων μοιάζει επιφανειακά με αυτή των πτηνών, πράγμα που οδήγησε τον Σίλεϊ να τα ονομάσει έτσι, αν και δεν πρότεινε κάποια συγκεκριμένη συγγένεια με τα πτηνά. Ονόμασε τα σαυρίσχια έτσι γιατί διατηρούσαν την ανατομία του αρχέγονου ισχίου που βρίσκεται και στις σύγχρονες σαύρες.
Εντούτοις, όπως αποκάλυψαν μεταγενέστερες μελέτες, η δομή του ισχίου των σύγχρονων πτηνών στην πραγματικότητα εξελίχθηκε ανεξάρτητα, από την δομή των σαυρίσχιων, και συγκεκριμένα από μια υποομάδα σαυρίσχιων, τα Μανιράπτορα, κατά την Ιουράσια περίοδο. Σε αυτό το παράδειγμα συγκλίνουσας εξέλιξης, τα πτηνά ανέπτυξαν ισχία παρόμοια με αυτά των προγενέστερων ορνιθίσχιων, και στις δύο περιπτώσεις πιθανώς ως προσαρμογή στην φυτοφάγα ή παμφάγα δίαιτα.
Ταξινόμηση
Στην εργασία του όπου ονόμασε τις δύο ομάδες, ο Σίλεϊ εξέτασε τα προηγούμενα σχέδια ταξινόμησης άλλων παλαιοντολόγων για την διαίρεση της παραδοσιακής τάξης Δεινοσαύρια. Προτίμησε την ταξινόμηση του Όθνιελ Τσαρλς Μαρς του 1878, όπου χώριζε τους δεινόσαυρους σε τέσσερεις τάξεις: Σαυρόποδα, Θηριόποδα, Ορνιθόποδα και Στεγοσαύρια (τα ονόματα αυτά βρίσκονται ακόμα σε χρήση σημέρα, και αναφέρονται κατά τον ίδιο περίπου τρόπο σε υποτάξεις ή κλάδους εντός των Σαυρίσχιων ή των Ορνιθίσχιων).
Ο Σίλεϊ, ωστόσο, ήθελε να διατυπώσει μία ταξινόμηση η οποία θα λάμβανε υπόψη μία μόνο κύρια διαφορά μεταξύ ομάδων δεινοσαύριων με βάση ένα χαρακτηριστικό που θα τα διαφοροποιούσε και από τα υπόλοιπα ερπετά. Βρήκε αυτό που ήθελε στη διάταξη των οστών του ισχίου, και διαπίστωσε ότι όλες οι τέσσερις τάξεις του Μαρς μπορούσαν να διαχωριστούν συστηματικά σε δύο κύριες ομάδες με βάση αυτό το χαρακτηριστικό. Τοποθέτησε τα Στεγοσαύρια και τα Ορνιθόποδα στα Ορνιθίσχια, και τα Θηριόποδα και τα Σαυρόποδα στα Σαυρίσχια. Επιπλέον, ο Σίλεϊ χρησιμοποίησε αυτή τη μείζονα διαφορά στα οστά του ισχίου, μαζί με άλλες παρατηρημένες διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες, ώστε να διατυπώσει την άποψη ότι οι «δεινόσαυροι» δεν ήταν καθόλου φυσική ομαδοποίηση, αλλά μάλλον δύο διακριτές τάξεις που εξελίχθηκαν ανεξάρτητα από πιο πρωτόγονους αρχόσαυρους. Η ιδέα ότι ο όρος «δεινόσαυροι» ήταν ξεπερασμένος όρος για δύο διακριτές τάξεις διατηρήθηκε για πολλές δεκαετίες στην επιστημονική και στην κοινή λογοτεχνία, μέχρι την δεκαετία του 1960 οπότε οι επιστήμονες άρχισαν ξανά να εξετάζουν την πιθανότητα τα σαυρίσχια και τα ορνιθίσχια να είναι πιο συγγενικά μεταξύ τους παρά με τους υπόλοιπους αρχόσαυρους.
Αν και η ιδέα του ότι τα Δεινοσαύρια ήταν παραφυλετική ομάδα δεν είναι πλέον αποδεκτή από τους παλαιοντολόγους, η βασική διαίρεση των δεινοσαύριων από τον Σίλεϊ σε δύο ομάδες άντεξε στον χρόνο, και υποστηρίζεται πλέον από σύγχρονες κλαδιστικές αναλύσεις των σχέσεων ανάμεσα στους δεινόσαυρους. Μία εναλλακτική υπόθεση που αμφισβητεί την ταξινόμηση του Σίλεϊ προτάθηκε από τον Ρόμπερτ Μπάκερ στο βιβλίο του το 1986, The Dinosaur Heresies. Η ταξινόμηση του Μπάκερ χώρισε τα θηριόποδα στη δική τους ομάδα και τοποθέτησε τις δύο ομάδες των φυτοφάγων δεινοσαύρων (σαυροποδόμορφα και ορνιθίσχια) μαζί σε ξεχωριστή ομάδα την οποία ονόμασε Φυτοδεινοσαύρια. Η υπόθεση των φυτοδεινοσαύριων βασίστικε εν μέρει στον υποτειθέμενο σύνδεσμο μεταξύ ορνιθίσχιων και προσαυρόποδων, και την ιδέα ότι τα πρώτα εξελίχθηκαν άμεσα από τα τελευταία, πιθανώς μέσω μιας αινιγματικής οικογένειας η οποία φαίνεται ότι είχε χαρακτηριστικά και των δύο ομάδων, τους σεγνόσαυρους. Διαπιστώθηκε εντούτοις αργότερα ότι οι σεγνόσαυροι ήταν στην πραγματικότητα ασυνήθιστος τύπος φυτογάγων θηριόποδων σαυρίσχιων, στενοί συγγενείς των πτηνών, και έτσι η υπόθεση των φυτοδεινοσαύριων έχασε έδαφος.
Ταξινομία
Επιπλέον, τα γένη Teyuwasu και Agnosphitys ενδέχεται να αναπαριστούν πρώιμους σαυρίσχιους, ή πρωτόγονους μη-δεινόσαυρους.
Φυλογενετική
Το ακόλουθο κλαδόγραμμα προέρχεται από τον Weishampel et al., 2004.
Πάμελα ή Η ανταμειφθείσα αρετή
Πάμελα, ή Η ανταμειφθείσα αρετή (αγγλικός τίτλος: Pamela; or, Virtue Rewarded) είναι επιστολικό μυθιστόρημα του Σάμιουελ Ρίτσαρντσον που εκδόθηκε το 1740. Θεωρείται ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα της αγγλικής λογοτεχνίας. Αναφέρεται στην ιστορία μιας υπηρέτριας που ο κύριός της, αποτυγχάνοντας να την αποπλανήσει, την παντρεύεται.
Η Πάμελα οφείλει τη δημοτικότητά της σε δύο βασικούς λόγους: αφενός, στην αναφορά στην κοινωνική άνοδο της ηρωίδας και, αφετέρου, στη μορφή που υιοθέτησε ο συγγραφέας, αυτή των επιστολών που γράφτηκαν στο απόγειο των παθών, των δοκιμασιών και του κινδύνου της ηρωίδας — με το πλεονέκτημα ότι ο αναγνώστης βρίσκεται σε άμεση επαφή με τους χαρακτήρες, ότι ζει στην καθημερινότητά τους, γνωρίζει ακόμη και τις πιο κρυφές τους σκέψεις, που το καθιστά πρόδρομο του σύγχρονου ψυχολογικού μυθιστορήματος.
Ο συναισθηματικός και διδακτικός χαρακτήρας της ιστορίας εξασφάλισε μεγάλη εκδοτική επιτυχία για το βιβλίο. Η αποτελεσματικότητα της επιστολικής μορφής, μια καινοτομία που ήταν πηγή μεγάλης υπερηφάνειας για τον Ρίτσαρντσον, που αποκαλύπτει την πλοκή μέσα από τις επιστολές του πρωταγωνιστή, συνέβαλε περαιτέρω στην αποδοχή του μυθιστορήματος από την αστική τάξη του 18ου αιώνα.
Η τεράστια επιτυχία, που έκανε τον Ρίτσαρντσον έναν από τους πιο διάσημους συγγραφείς της εποχής του, ώθησε τον συγγραφέα να γράψει μια συνέχεια, Η Πάμελα στην ανώτερη θέση της που στην εποχή του σημείωσε επίσης μεγάλη επιτυχία, αλλά σήμερα θεωρείται έργο μικρότερου ενδιαφέροντος.
Υπόθεση
Ο άντρας αντιλαμβάνεται ότι η βαρβαρότητα που έδειξε δεν θα τον οδηγήσει σε κάποιο αποτέλεσμα και αρχίζει να γοητεύει το κορίτσι με τρυφερό και ευγενικό τρόπο. Αφού υποκλέψει και διαβάζει τα γράμματα που γράφει η κοπέλα στους γονείς της, συγκινείται και καταλήγει να την ερωτευτεί, αναγνωρίζοντας σ' αυτήν τις εξαιρετικές ηθικές της αξίες.
Δύο φορές ο Κ. Μπ. ζητά το χέρι της - ένα αποτέλεσμα που ο Ρίτσαρντσον παρουσιάζει ως ανταμοιβή για την αρετή της - πριν η Πάμελα πειστεί πραγματικά για τις προθέσεις του, στο τέλος της αφήγησης, ο αναγνώστης θα δει τους δύο ήρωες ευτυχισμένους παντρεμένους και αποδεκτούς από την κοινωνία της εποχής, αν και γίνεται σαφές ότι η κοινωνική άνοδος της Πάμελα είναι μια εξαίρεση, που έγινε λόγω των ασυνήθιστων προτερημάτων της.
Στο δεύτερο μέρος του μυθιστορήματος, η Πάμελα προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα της θέση στην κοινωνία της ανώτερης τάξης και να δημιουργήσει μια επιτυχημένη σχέση με τον σύζυγό της, κερδίζοντας εκείνους που είχαν αποδοκιμάσει τον αταίριαστο γάμο της.
Σχολιασμός
μικρογραφία|250x250εσ|Η Πάμελα προσπαθεί να δραπετεύσει, Φράνσις Χέιμαν, 1741. Σε αντίθεση με τον Ντάνιελ Ντεφόου, συγγραφέα του μυθιστορήματος Ροβινσώνας Κρούσος (1719), που δεν παρουσιάζει κανένα ψυχολογικό και ηθικό στοιχείο του ήρωα, ο Σάμιουελ Ρίτσαρντσον εισάγοντας το συναισθηματικό μυθιστόρημα δίνει ιδιαίτερη προσοχή στις σκέψεις και τα συναισθήματα της Πάμελα. Ο ίδιος ο τίτλος του μυθιστορήματος υποδηλώνει ότι το κορίτσι είναι προικισμένο με ήθος και αρετή: αντιστοιχεί στο στερεότυπο του κοριτσιού που ανήκει στην αγγλική πουριτανική κοινωνία του 18ου αιώνα, μιας νεαρής γυναίκας που νοιάζεται για την αρετή και την παρθενία περισσότερο από τη ζωή της. Το έργο είναι εξομολογητικό και διδακτικό, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον χαρακτήρα της Πάμελα για να συστήσει τις αρετές της στις κοπέλες της εποχής. Η αφηγηματική ένταση οφείλεται στις συνεχείς δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλεται η ηρωίδα: δοκιμασίες ηθικής φύσεως κυρίως αλλά και πραγματικές «περιπέτειες». Το ύφος είναι δραματικό και οι διάλογοι με συναισθηματική ένταση και γεμάτοι έμφαση.
Πολλοί αναγνώστες της εποχής, ωστόσο, συγκλονίστηκαν από τις τολμηρές σκηνές και από κάποια αμφισβητήσιμη συμπεριφορά των χαρακτήρων του έργου. Ήταν εύκολο, για παράδειγμα, η ηρωίδα να θεωρηθεί ως μια νεαρή μηχανορράφος που προσπαθεί να ανέλθει κοινωνικά μέσω του γάμου της με έναν ευγενή. Οι πολέμιοι του υπερβολικού συναισθηματισμού της Πάμελα κατήγγειλαν τον ηθικισμό και διδακτισμό του βιβλίου.
Παρωδίες
Η επιτυχία του έργου ενέπνευσε μια σειρά από παρωδίες, σημαντικότερες από τις οποίες είναι δύο του Χένρυ Φήλντινγκ: η πρώτη, γραμμένη με την ίδια επιστολική μορφή με το αρχικό έργο έχει τίτλο Σάμελα ή Έπαινος της ζωής της κυρίας Σάμελα Άντριους, όπου αποκαλύπτονται τα πολλά περιβόητα ψέματα και παραποιήσεις ενός βιβλίου με το όνομα Πάμελα, δημοσιεύτηκε ανώνυμα μόλις τέσσερις μήνες μετά το πρωτότυπο και αποκάλυπτε την πραγματική ταυτότητα της Πάμελα και η δεύτερη παρωδία: Τζόζεφ Άντριους, όπου ο Φήλντινγκ παρουσιάζει χιουμοριστικά έναν αδερφό της ηρωίδας, υπερβολικά αγνό όπως εκείνη, που αντιστέκεται με την ίδια αρετή σε παραπλήσιες καταστάσεις. Η Ελίζα Χέυγουντ έγραψε επίσης ένα από τα πιο γνωστά μυθιστορήματά της, Αντι-Πάμελα (1741), όπου χλευάζει την ιδέα να ανταλλάξει την παρθενιά της για μια θέση στην κοινωνία μετά από όσα βίωσε. Η Ζυστίν ή Τα βάσανα της αρετής του Μαρκήσιου ντε Σαντ (1791) δεν είναι παρωδία του μυθιστορήματος του Ρίτσαρντσον, ο τίτλος μπορεί ωστόσο να διαβαστεί ως σκόπιμη αναφορά, δηλώνοντας μια αντίθεση της Πάμελα.
Επιρροή - Διασκευές
μικρογραφία|250x250εσ|Η Πάμελα λιπόθυμη, Τζόσεφ Χάιμορ (1743). Το έργο ενέπνευσε ζωγράφους που δημιούργησαν σειρές από πίνακες και χαρακτικά.
Η επιτυχία του έργου το έφερε σύντομα στη σκηνή σε θεατρικές παραστάσεις και στην όπερα, όπως στην Καλή κόρη (1760) από τον Νικολό Πιτσίνι, ενώ ο αββάς Πρεβώ το μετέφρασε σύντομα στα γαλλικά.
Στην Ιταλία, το μυθιστόρημα διασκευάστηκε από τον Πιέτρο Κιάρι και τον Κάρλο Γκολντόνι. Στη Γαλλία, ο Λουί ντε Μπουασύ έγραψε μια Πάμελα ή η καλύτερα δοκιμασμένη αρετή, κωμωδία σε στίχους και σε 3 πράξεις (1743). Ο Νεφσατώ έγραψε μια κωμωδία σε 5 πράξεις, σε στίχους (1793). Ο Ρομπέρ-Μαρτέν Λεζύρ μιμήθηκε το έργο με τη γαλλική Πάμελα, ή οι επιστολές μιας νεαρής αγρότισσας και ενός νεαρού που περιλαμβάνει τις περιπέτειές τους (1803).
Το 1970 διασκευάστηκε σε κινηματογραφική ταινία με τίτλο Mistress Pamela.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Επιστολικά μυθιστορήματα
Θεά των όφεων
Ως η θεά με τα φίδια ονομάζεται ο τύπος αγαλματίδιου που βρέθηκε σε ανασκαφές στους Μινωικούς αρχαιολογικούς τόπους που παρουσιάζει γυναίκα εξώστηθη να κρατάει φίδια. Τα αγαλματίδια χρονολογούνται στον 16ο αιώνα π.Χ.. Λίγες πληροφορίες έχουμε για την ερμηνεία των αγαλματιδίων. Ο Έβανς συνδέει τη θεά των όφεων με την Αιγυπτιακή θεά Ουατζέτ. Είναι προπομπός της κρητικής Ρέας και παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με τη φρυγική Κυβέλη και την εφεσία Αρτέμιδα.
Αγαλματίδια
Τα πρώτα αγαλματίδια βρέθηκαν στις ανασκαφές που διενήργησε ο Άρθουρ Έβανς το 1903. Ήταν της τεχνοτροπίας αιγυπτιακής αγγειοπλαστικής σμάλτου, που συμβόλιζε την ανανέωση της ζωής και χρησιμοποιούνταν στις ταφικές τελετές. Τα αγαλματίδια αυτά εκτίθονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου στην Κρήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου Κατηγορία:Μινωική τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στο Ηράκλειο
Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία
Ο όρος Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία αποδίδεται σε έναν αριθμό Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών με Βυζαντινή ή Ελληνική λειτουργική παράδοση (Ritus Graecus), με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Η κοινότητα των Ρωμαιοκαθολικών αυτού του τυπικού συνηθίζεται να αποκαλούνται Ουνίτες από τη λατινική λέξη unitus, δηλαδή «ενωμένος» και εννοεί την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία που επιχειρήθηκε να ενωθεί με τη Δυτική Εκκλησία κατ' εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας (1439). Οι Ελληνόρρυθμοι Καθολικοί έχουν πλήρη κοινωνία με την Εκκλησία της Ρώμης και τον Πάπα, αλλά διατηρούν τις λειτουργικές παραδόσεις και το εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αναγνωρίζουν όλα τα δόγματα και τη θεολογία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ενώ τιμούν όλους τους ορθοδόξους αγίους, εκτός όσων αναγνωρίστηκαν από τους ορθοδόξους μετά τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1439).
Η λατρεία των Ελληνορρύθμων Καθολικών
300px|μικρογραφία|αριστερά|Ελληνοκαθολικός ναός στην [[Ουκρανία]] Οι ελληνόρρυθμοι τηρούν στις τελετές τους το βυζαντινό τυπικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τη γενική αισθητική της λατρείας της. Οι κληρικοί φέρουν άμφια του βυζαντινού τύπου, ενώ οι ναοί είναι επιπλωμένοι και διακοσμημένοι όπως και οι λοιπές ορθόδοξες εκκλησίες. Η λατρευτική μουσική είναι συνήθως το βυζαντινό εκκλησιαστικό μέλος, αν και ενίοτε ψάλλονται ύμνοι σε μέλος δυτικό και χρησιμοποιείται μουσικό όργανο. Μία αξιοσημείωτη διαφοροποίηση των ελληνορρύθμων από τους ορθοδόξους είναι ότι στο πνεύμα των λειτουργικών μεταρρυθμίσεων της Β’ Βατικανής Συνόδου (1965) ορισμένες δεήσεις εκφωνούνται στα νεοελληνικά. Η μετάληψη γίνεται με ένζυμο άρτο και οίνο, αλλά οι ελληνόρρυθμοι, κατά πιστή εφαρμογή μιας διάταξης της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, δεν χρησιμοποιούν λαβίδα (κουτάλι) για τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας. Ο κληρικός παίρνει από το δίσκο με το χέρι μικρές μερίδες άρτου, τις εμβαπτίζει στο ποτήριο του οίνου και μεταδίδει το μυστήριο στους πιστούς.
Περίοδος της οθωμανικής και ενετικής κυριαρχίας ως τον 19ο αιώνα
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ελληνοκαθολική εκκλησία στη [[Ρουμανία]] Σήμερα οι ελληνόρρυθμοι καθολικοί ισχυρίζονται ότι αποτελούν τη φυσική συνέχεια της ομάδας των ενωτικών, που κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο (13ος-15ος αιώνας) υποστήριζαν την ένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Εκκλησία. Θεολογικά η θέση αυτή μπορεί να γίνει δεκτή, από την άποψη ότι οι Ελληνόρρυθμες Καθολικές (Ουνιτικές) Εκκλησίες αποτελούν την πρακτική εφαρμογή των αποφάσεων της ενωτικής Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας (1439). Ιστορικά όμως κοινότητες ελληνορρύθμων με δικό τους κλήρο δεν εντοπίζονται στις πρώην βυζαντινές περιοχές πριν τον 19ο αιώνα. Άλλωστε πουθενά οι ουνιτικές κοινότητες δεν σχηματίστηκαν ως φυσική συνέχεια κοινοτήτων και κλήρου ενωτικών ορθοδόξων της μεσαιωνικής περιόδου. Επιπλέον οι ενωτικοί παρ' ότι υπήρξαν ως κίνηση μέσα στη Βυζαντινή Εκκλησία, δεν σχημάτισαν ιδιαίτερες κοινότητες.
Η ίδρυση και οργάνωση Ελληνόρρυθμων Καθολικών Εκκλησιών άρχισε μετά τη Σύνοδο της Βρέστης (1596), η οποία αποφάσισε την επιβολή των αποφάσεων της Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας στις ορθόδοξες κοινότητες του βασιλείου της Πολωνίας. Έκτοτε άρχισαν να υφίστανται στην κεντρική Ευρώπη κοινότητες πλήρως ενταγμένες στον Καθολικισμό, αλλά με τα λατρευτικά έθιμα της Ορθοδοξίας. Το πρότυπο αυτό εφαρμόστηκε στις ορθόδοξες επαρχίες που περνούσαν υπό την κυριαρχία καθολικών ηγεμόνων, είτε της Πολωνίας είτε της Αυστρίας, με αποτέλεσμα την ίδρυση ισχυρών Ελληνόρρυθμων Εκκλησιών που υφίστανται ως τις μέρες μας στη δυτική Ουκρανία, στην Πολωνία, στην Τρανσυλβανία (Ρουμανία), στην Τσεχία, στη Σλοβακία, στην Ουγγαρία, στην Κροατία και στις βαλτικές χώρες (Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία). Το έργο της ιεραποστολής και προώθησης της υπόθεσης του Ουνιτισμού ανέλαβαν κυρίως οι κληρικοί του Τάγματος των Ιησουϊτών.
Ελληνόρρυθμες Καθολικές Εκκλησίες
Αναφέρονται, επίσης, ως Βυζαντινές Καθολικές Εκκλησίες και είναι οι 14 από τις 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες που ακολουθούν το βυζαντινό ή άλλως, ελληνικό τυπικό:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Βαλπελίν
Το Βαλπελίν (γαλλικά: Valpelline, βαλντοταίν: Valpeleunna ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Γρήγορο Ξάνθης
Το Γρήγορο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Μινωικός κρατήρας με άνθη (Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου)
Ο κρατήρας με άνθη που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, είναι διάσημο αρχαιολογικό εύρημα από το ανάκτορο της Φαιστού.
Περιγραφή
Πρόκειται για πήλινο αγγείο. Παρουσιάζει ιδιαίτερη ανάγλυφη τροποποίηση και πλούσιο ζωγραφικό διάκοσμο. Είναι διακοσμημένος με άνθη κρίνου, και πλούσιες αγγειογραφίες.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Ο κρατήρας αυτός είναι πολυτελές σκεύος που χρησιμοποιείτο στα ανάκτορα για επίδειξη και στα συμπόσια. Είναι έργο της Παλαιοανακτορικής περιόδου και χρονολογείται μεταξύ 1800 και 1700 π.Χ.. .
Πηγές
Κατηγορία:Μινωική τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στο Ηράκλειο
Δήμος Λυκουρίας
Ο Δήμος Λυκουρίας ήταν βραχύβιος δήμος της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων που συστάθηκε το 1835 και καταργήθηκε το 1841.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος συστάθηκε αρχικά με το Β.Δ. της 9ης (21) Νοεμβρίου 1834 ως δήμος της Eπαρχίας Γορτύνης του Νομού Αρκαδιάς.Το 1835 με το Β.Δ της 8ης (20) Απριλίου, κατατάχτηκε μεταξύ των δήμων της νεοϊδρυθείσας Επαρχίας Διποταμίας του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος. Ανήκε στους δήμους Β΄ τάξεως με πληθυσμό 2.133 κατοίκους και έδρα του ορίστηκε ο οικισμός Φίλια. Ο δε δημότης του ονομαζόταν Λυκουρεύς. Οι οικισμοί που τον αποτελούσαν ήταν οι εξής: Φίλια (576), Τσορωτά (213), Κόκοβα (242), Λυκουρία (751), Κρινόφυτα (230), Μαμαλούκα (103), Μονή Αγίου Αθανασίου (18). Με το Β.Δ. της 21 Ιουνίου 1836 ο Δήμος Λυκουρίας αποσπάστηκε από την Επαρχία Διποταμίας και εντάχθηκε στην Επαρχία Κυναίθης (Καλαβρύτων) του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος.
Με το Β.Δ. της 19ης Ιουνίου (1ης Ιουλίου) 1841 ο Δήμος Λυκουρίας καταργήθηκε και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν προσαρτήθηκαν στο γειτονικό Δήμο Κλειτορίας του ίδιου νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λ Δ Δ
Ρήγας Πάντος
Ο Ρήγας Πάντος (1886 - 1936) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζαγορά και σπούδασε νομικά ιδιωτεύοντας ως δικηγόρος στον Βόλο και την Αίγυπτο.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1915 και επανεξελέγη σε επαναληπτική εκλογή στις 29 Μαρτίου 1921.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Βαλσαβαράνς
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα