cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ford Crown Victoria
Βασικά στοιχεία
Η αστυνομική έκδοση του Ford Crown Victoria ονομαζόταν επίσημα Crown Victoria P71 στην πρώτη γενιά του μοντέλου και στη συνέχεια Crown Victoria Police Interceptor στη δεύτερη γενιά, και είχε μια ειδική ρύθμιση στον κινητήρα, για απόδοση μεγαλύτερης ισχύος και ευκολότερη πολύωρη λειτουργία στις υψηλές στροφές, καθώς και περαιτέρω ενισχύσεις στο αμάξωμα, ενισχυμένα αμορτισέρ και στάνταρ διπλές εξατμίσεις (στα άλλα μοντέλα η δεύτερη πίσω εξάτμιση ήταν έξτρα). Αν και δεν διατέθηκε ποτέ επίσημα στο ευρύ κοινό ως καινούριο, μπορούσε ανέκαθεν και μπορεί να αποκτηθεί νόμιμα ως μεταχειρισμένο, υπό τον όρο ότι έχει αφαιρεθεί το σύνολο του αστυνομικού εξοπλισμού - και πράγματι έχει γνωρίσει μεγάλη απήχηση στους υποψήφιους αγοραστές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων. Η έκδοση Police Interceptor έφερε πάντα ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 140 μίλια την ώρα (225 χιλιόμετρα την ώρα) και ηλεκτρονικό κόφτη της τελικής ταχύτητας συνήθως στα 135 μίλια την ώρα (217 χιλιόμετρα την ώρα). Αντιθέτως, το ταχύμετρο της πολιτικής έκδοσης είχε ως μέγιστη ένδειξη τα 120 μίλια την ώρα (193 χιλιόμετρα την ώρα) και η τελική ταχύτητα στην πρώτη γενιά του μοντέλου περιοριζόταν ηλεκτρονικά μόλις στα 106 μίλια την ώρα (170,5 χιλιόμετρα την ώρα) και στη δεύτερη γενιά του στα 110 μίλια την ώρα (177 χιλιόμετρα την ώρα).
Συγγενικά μοντέλα
Το δίδυμο μοντέλο του Ford Crown Victoria ήταν το κάπως ακριβότερο Mercury Grand Marquis, το οποίο ήταν ουσιαστικά μια παράλληλη έκδοσή του, με λίγο πληρέστερο εξοπλισμό και κάπως διαφορετικό μπροστινό μέρος, αν και συνολικά εμφανώς παρόμοιο.
Επίσης, ο κινητήρας, το κιβώτιο ταχυτήτων και το δάπεδο στήριξης της πλατφόρμας του Crown Victoria ήταν πάντα κοινά με το πολυτελές συγγενικό Lincoln Town Car, ενώ αρχικά, έως το 2002, και το ταμπλό του. Ωστόσο, όλα τα υπόλοιπα εσωτερικά συστατικά, τα εξωτερικά πάνελ του αμαξώματος και οι πλευρικοί αερόσακοι, ήταν εντελώς διαφορετικά από αυτά του Town Car, καθώς το Crown Victoria είχε πλευρικούς προστασίας μόνο της κεφαλής, ενώ στο Town Car ήταν προστασίας πλευρών και κεφαλής (τύπου combo).
Διαθεσιμότητα
thumb|right|Μία σειρά Ford Crown Victoria, μοντέλα 2006, σε αντιπροσωπεία Ford - Lincoln - Mercury, στο [[Κουβέιτ.]]
Τα περισσότερα Ford Crown Victoria, όπως και τα συγγενικά Mercury Grand Marquis και Lincoln Town Car, κυκλοφόρησαν στις ΗΠΑ και στον Καναδά, αλλά από το 1996 έως τη λήξη της παραγωγής τους, όλα μέσα στο έτος 2011, διατέθηκαν επίσημα και σε 2 από τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες της Μέσης Ανατολής, τη Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ, όπου και τα 3 αυτά μοντέλα γνώρισαν επίσης μεγάλη απήχηση. Ειδικότερα όμως το Town Car διατέθηκε τότε επίσημα και σε αρκετές άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, μεταξύ των οποίων τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Ομάν και το Μπαχρέιν, καταφέρνοντας επίσης μεγάλη απήχηση, ενώ κυκλοφόρησε επίσημα και στο Μεξικό.
Από τα κράτη της Ευρώπης, το Crown Victoria μόνο στη Σουηδία διατέθηκε κατά την εποχή παραγωγής του, αν και όχι επίσημα από την Ford Σουηδίας, αλλά από κάποιους ανεξάρτητους εισαγωγείς που εισήγαγαν κάποια Crown Victoria, αρκετοί μάλιστα ακόμα και ως καινούρια. Αντιθέτως, στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς δρόμους είναι πρακτικώς άγνωστο θέαμα, καθώς δεν εισήχθη ούτε καν ως μεταχειρισμένο από παράλληλες εισαγωγές. Η μοναδική πιθανότητα να το έβλεπε κανείς (εκτός φυσικά από τις αμερικανικές ταινίες και σειρές, όπου εξελίχθηκε σε οικείο θέαμα λόγω της τεράστιας απήχησης τόσο στην αμερικανική Αστυνομία όσο και ως ταξί), ήταν ουσιαστικά μόνο ως όχημα σε χρήση από τις πρεσβείες των Ηνωμένων Πολιτειών ή ενδεχομένως (πολύ σπανιότερα, λόγω των εξαιρετικά μεγάλων αποστάσεων) από κάποιους τουρίστες από τις χώρες όπου είχε διατεθεί επίσημα.
Πρώτη γενιά (1991 - 1997)
Η εξέλιξη του διαδόχου του Ford LTD Crown Victoria ξεκίνησε μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 1987 και το σχετικό πρότζεκτ έφερε τον κωδικό «EN53». Το νέο μοντέλο αποκαλύφθηκε επίσημα στις 28 Νοεμβρίου 1990 και η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε στις 14 Ιανουαρίου 1991, ενώ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά των ΗΠΑ στις 21 Μαρτίου 1991, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 1992, και λίγους μήνες μετά και στον Καναδά. thumb|left|Ο πίνακας οργάνων και ο λεβιές ταχυτήτων ενός Ford Crown Victoria της σεζόν του 1992. Μάλιστα αυτός ο πίνακας οργάνων διατηρήθηκε έως το 2005.
Ταυτόχρονα με την παρουσίασή του, ο προσδιορισμός LTD καταργήθηκε, προκειμένου να διαφοροποιηθεί περαιτέρω από τον προκάτοχό του. Ως αποτέλεσμα, το νέο μοντέλο μετονομάστηκε επίσημα σε Ford Crown Victoria. Η πρώτη γενιά του Crown Victoria διατέθηκε αρχικά μόνο στις αντιπροσωπείες για το ευρύ κοινό, ενώ οι εταιρικές πωλήσεις καθυστέρησαν 14 μήνες ακόμα να ξεκινήσουν, ώστε η Ford να επικεντρωθεί στην πολιτική έκδοση, προκειμένου να καλυφθεί η εξαιρετικά υψηλή ζήτηση. Λόγω των νέων τάσεων και απαιτήσεων του κοινού, η έκδοση station wagon του προκατόχου καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τα Ford Aerostar και Ford Explorer, καθώς τα mini βαν και τα SUV είχαν αρχίσει πλέον να εκτοπίζουν τα μεγάλα station wagon, στον ρόλο των οικογενειακών αυτοκινήτων. Κατά συνέπεια, το Ford Crown Victoria διατέθηκε αποκλειστικά ως 4-πορτο σεντάν, σε όλα τα έτη παραγωγής του. thumb|left|Ford Crown Victoria του 1991 - 1994.
Το αρχικό Crown Victoria είχε ένα πολύ πιο καμπυλωτό και αεροδυναμικό σχήμα από τον προκάτοχό του, με σημαντική μείωση του αεροδυναμικού συντελεστή Cd από 0,42 σε 0,34 και πολλά κοινά σχεδιαστικά στοιχεία με το Ford Taurus δεύτερης γενιάς, που μπήκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του 1991 (και είχε Cd 0,32), ενώ και η ανάρτηση του Crown Victoria βελτιώθηκε σημαντικά. Το σαλόνι και το ταμπλό, επίσης, ανανεώθηκαν αισθητικά, ενώ ταυτόχρονα εμφανίστηκε και προαιρετικός ψηφιακός πίνακας οργάνων. Ωστόσο στροφόμετρο δεν προσφερόταν (αντίθετα με το Taurus), ούτε στο αναλογικό, ούτε στο ψηφιακό κοντέρ. Επίσης, η υπερβολικά μεγάλη ομοιότητα της εξωτερικής του εμφάνισης με το μεσαίο Ford Taurus πυροδότησε τότε κάποια αρνητικά σχόλια και, ως απάντηση, στα τέλη του 1992, με την έναρξη της σεζόν του 1993, προστέθηκε μια γρίλια μεταξύ των μπροστινών φώτων, καθώς και ένας ανακλαστήρας μεταξύ των πίσω φώτων, που κάλυπτε όλο το διάστημα ανάμεσά τους. Για την ακρίβεια, η μπροστινή αυτή γρίλια δεν είχε ιδιαίτερη χρησιμότητα, καθώς ο κινητήρας είχε ήδη επαρκή ψύξη - απλώς προστέθηκε στο αμάξωμα για λόγους αισθητικής διαφοροποίησης από το Taurus.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|left|Ford Crown Victoria Police Interceptor πρώτης γενιάς, στο [[Μαϊάμι, Φλόριντα.]]
Σημαντικές βελτιώσεις έγιναν και στον τομέα της ασφάλειας. Ήδη από το λανσάρισμα, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά έξτρα Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) και Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), τα οποία ήδη από το πρώτο έτος παραγγέλθηκαν σε ποσοστό 60% των αυτοκινήτων που πωλήθηκαν. Αν και το ABS έγινε τελικώς στάνταρ μόλις στο ξεκίνημα της σεζόν του 1999, στην πράξη τα περισσότερα Crown Victoria της δεκαετίας του 1990 κυκλοφόρησαν με το σύστημα αυτό. Επιπλέον, όλα τα Crown Victoria ήταν εξ αρχής εξοπλισμένα με 4 δισκόφρενα.
Εκτός του ήδη στάνταρ αερόσακου οδηγού (είχε εισαχθεί για πρώτη φορά στον προκάτοχο Ford LTD Crown Victoria από τη σεζόν του 1990 και ως στάνταρ), μέσα στο έτος 1991 και λίγους μήνες μετά την έναρξη των πωλήσεων, άρχισε να προσφέρεται και προαιρετικός αερόσακος συνοδηγού, ο οποίος τελικά έγινε στάνταρ το καλοκαίρι του 1993, με την έναρξη της σεζόν του 1994.
Ανανέωση του 1995
Το καλοκαίρι του 1994, για την σεζόν (model year) του 1995, έγινε μια ακόμα αισθητική ανανέωση στο Ford Crown Victoria, με λίγο διαφορετική μπροστινή γρίλια και νέα, φαρδύτερα πίσω φώτα. Επίσης, η πίσω πινακίδα κυκλοφορίας, που βρισκόταν προηγουμένως κάτω στον προφυλακτήρα, τοποθετήθηκε ψηλότερα και στο κέντρο ανάμεσα στα πίσω φώτα, συμπληρώνοντας πλήρως το κενό ανάμεσά τους, ώστε να «ταιριάξει» με το νέο ντιζάιν τους. Το πίσω καπό απέκτησε φαρδύτερο και χαμηλότερο άνοιγμα, διευκολύνοντας περαιτέρω την φόρτωση. Στο σαλόνι, τα καθίσματα επανασχεδιάστηκαν και έγιναν πιο ανατομικά, τοποθετήθηκε ένα νέο ταμπλό, πιο καμπυλωτό και σύγχρονο, με μεγαλύτερους διακόπτες και με περισσότερη επένδυση ξύλου, ενώ και το ηχοσύστημα έγινε μεγαλύτερο και επανατοποθετήθηκε ψηλότερα, για ευκολότερο έλεγχο από τον οδηγό. Τόσο ο στάνταρ αναλογικός πίνακας οργάνων, όσο και ο προαιρετικός πλήρως ψηφιακός, έλαβαν μια ελαφρά αισθητική ανανέωση, αν και η σχεδιαστική διάταξη των οργάνων τους, και στα δύο κοντέρ, παρέμεινε εντελώς αμετάβλητη. Μάλιστα οι πίνακες οργάνων και συνολικά ολόκληρο το ταμπλό έγιναν κοινά με το δίδυμο Mercury Grand Marquis.
Η νέα αυτή αισθητική είχε πιο θετική αποδοχή και απήχηση στο ευρύ κοινό από τον κυριότερο αντίπαλό του, το Chevrolet Caprice, και πιθανώς αυτό να συνετέλεσε στην τελική διακοπή της παραγωγής του Caprice και της ισχυρότερης έκδοσής του, Chevrolet Impala SS, καθώς και του λίγο πολυτελέστερου συγγενικού Buick Roadmaster από τον όμιλο της General Motors, όλα στις 13 Δεκεμβρίου 1996, που άφησε το Crown Victoria μοναδικό κυρίαρχο στην κατηγορία αυτή. Προς τα τέλη του 1995, με την έναρξη της σεζόν του 1996, το μοντέλο απέκτησε και ένα νέο τιμόνι, επίσης 4 ακτίνων, αλλά πιο καμπυλωτό, δανεικό από την τότε γενιά της Ford Mustang, και με μικρότερο «καπάκι» που επανέφερε το μπουτόν της κόρνας στο κέντρο του τιμονιού, αντί στις άκρες. Ταυτόχρονα, όλες οι εκδόσεις απέκτησαν στάνταρ σύστημα εισόδου με ένα μόνο κλειδί, θερμαινόμενο πίσω παρμπρίζ, πιο σκούρα τζάμια και η εξωτερική ραδιοφωνική κεραία ενσωματώθηκε στο αμάξωμα. Επίσης, η πληρέστερη έκδοση LX άρχισε να προσφέρει έξτρα αυτόματο κλιματισμό και ένα πιο σύγχρονο ηχοσύστημα της JBL.
Τη σεζόν του 1997, έγιναν μόνο κάποιες βελτιώσεις στο σύστημα διεύθυνσης, για καλύτερο έλεγχο του αυτοκινήτου. Δεν υπήρξαν τότε περαιτέρω αλλαγές, καθώς η Ford είχε πλέον επικεντρωθεί στην προετοιμασία της καινούριας γενιάς του Crown Victoria, που είχε γίνει ήδη γνωστό ότι ερχόταν σύντομα. Η παραγωγή αυτής της εκδοχής έληξε τον Οκτώβριο του 1997.
Δεύτερη γενιά (1998 - 2011)
Η δεύτερη γενιά μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Νοέμβριο του 1997 και κυκλοφόρησε στις 26 Δεκεμβρίου. Ο ανασχεδιασμός αυτός έμελλε να είναι και ο τελευταίος, καθώς όσες αλλαγές έγιναν στα επόμενα χρόνια ζωής του μοντέλου, ήταν «κάτω από το δέρμα». Ωστόσο, λόγω της διακοπής των Chevrolet Caprice και της ισχυρότερης έκδοσής του, Chevrolet Impala SS, έναν χρόνο νωρίτερα, στις 13 Δεκεμβρίου 1996, η δεύτερη γενιά του Crown Victoria, εντελώς αναπάντεχα, κυριάρχησε ολοκληρωτικά στις πωλήσεις ταξί και αστυνομικών σεντάν στις ΗΠΑ και στον Καναδά, επιτυγχάνοντας μάλιστα ένα σχεδόν μονοπώλιο μεταξύ των ετών 2000 έως 2004.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Με την έναρξη της σεζόν του 1999, το προηγουμένως έξτρα Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) έγινε στάνταρ σε όλα (εκτός, παραδόξως, από την αστυνομική έκδοση), αν και το Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) παρέμεινε έξτρα σε όλες τις εκδόσεις και για όλα τα έτη παραγωγής του. Σημειωτέον ότι τόσο στο Ford Crown Victoria, όσο και στα συγγενικά του μοντέλα, Mercury Grand Marquis και Lincoln Town Car, δεν προσφέρθηκε ποτέ Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP) κατά τη συνολική διάρκεια παραγωγής τους, ούτε καν στον προαιρετικό εξοπλισμό.
Από την εισαγωγή της σεζόν του 2000, το Crown Victoria απέκτησε αρκετά ακόμα συστήματα ασφαλείας, μεταξύ των οποίων βομβητή υπενθύμισης χρήσης της ζώνης ασφαλείας για τους μπροστινούς επιβάτες, υποδοχές για παιδικά καθίσματα και ένα σύστημα για επείγον άνοιγμα του χώρου αποσκευών από μέσα, για το σενάριο της απαγωγής.
Στο ξεκίνημα της σεζόν του 2001, στις 8 Αυγούστου 2000, τοποθετήθηκε το Personal Safety System της Ford, ως στάνταρ. Το σύστημα αυτό περιλαμβάνει πυροτεχνικούς προεντατήρες στις ζώνες ασφαλείας, αισθητήρα ταχύτητας πρόσκρουσης, αισθητήρες θέσης και βάρους των επιβατών στα μπροστινά καθίσματα και πιο εξελιγμένους μπροστινούς αερόσακους 2 σταδίων, με την ικανότητα να προσαρμόζουν τον βαθμό ανοίγματός τους ανάλογα με τους παράγοντες που αναφέρθηκαν (adaptive airbags). Επίσης, με την έναρξη της σεζόν, οι μπροστινοί προβολείς απέκτησαν την ιδιότητα να ανάβουν αυτόματα όταν ενεργοποιούνται οι υαλοκαθαριστήρες, τα πεντάλ έγιναν ρυθμιζόμενα και ο κινητήρας κέρδισε λίγο σε ισχύ: τα μοντέλα με μία εξάτμιση από 210 σε 220 hp, ενώ οι εκδόσεις με 2 πίσω εξατμίσεις, μεταξύ αυτών και το αστυνομικό Police Interceptor, από 225 σε 235 hp. thumb|left|Ford Crown Victoria του 1998 - 2002, σε εξωτερικό χρωματισμό «Arizona Beige» (το μπεζ της [[Αριζόνα, μια ιδιαίτερα δημοφιλής χρωματική επιλογή στο Crown Victoria), σε φωτογραφία στο Κεμπέκ, Καναδάς.]]
Την σεζόν του 2002, που ξεκίνησε στις 30 Ιουλίου 2001, ο εσωτερικός καθρέφτης με την ικανότητα να σκοτεινιάζει αυτόματα σε έντονο φωτισμό από τα πίσω αυτοκίνητα, έγινε στάνταρ. Ταυτόχρονα, έγιναν στάνταρ και οι θερμαινόμενοι εξωτερικοί καθρέπτες.
Στις 26 Μαρτίου 2002, ξεκίνησε νωρίς η σεζόν του 2003, με σημαντικές βελτιώσεις. Αν και η εξωτερική του εμφάνιση παρέμεινε αμετάβλητη (με εξαίρεση μια μικρή διαφορά στη μπροστινή γρίλια μόνο της αστυνομικής έκδοσης), το πλαίσιο του Crown Victoria επανασχεδιάστηκε πλήρως. Προκειμένου να ενισχυθεί το αμάξωμα και ταυτόχρονα να διατηρηθεί το βάρος σε λογικά επίπεδα, υιοθετήθηκε μια διαδικασία μορφοποίησης του ατσάλινου πλαισίου με έγχυση νερού σε πολύ υψηλή πίεση (με τον τρόπο αυτό, αφού καταργούνται οι συγκολλήσεις, δεν υπάρχει ανάγκη για επιπλέον ενισχύσεις). Επίσης, τοποθετήθηκε ένα νέο, πιο σύγχρονο σύστημα διεύθυνσης και νέα φρένα, βελτιώνοντας τον οδηγικό έλεγχο. Για την βελτίωση και της οδικής συμπεριφοράς, η μπροστινή και η πίσω ανάρτηση επανασχεδιάστηκαν, αν και ο πίσω άξονας παρέμεινε άκαμπτος. Στο σαλόνι, έγινε ένας μικρός επανασχεδιασμός στα μπροστινά και στα πίσω καθίσματα (με εμφανέστερη διαφορά τα ψηλότερα προσκέφαλα), καθώς και στο ντιζάιν των εσωτερικών επενδύσεων στις πόρτες. Τότε ακριβώς, οι εκδόσεις LX και LX Sport άρχισαν να προσφέρουν έξτρα μπροστινούς πλευρικούς αερόσακους προστασίας της κεφαλής, οι οποίοι ήταν μέσα στα μπροστινά καθίσματα. Η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε πάλι, κατά 4 ίππους, φτάνοντας πλέον στα μέγιστα νούμερα στην ιστορία της πολιτικής έκδοσης του μοντέλου: τα Standard και LX απέδιδαν ιπποδύναμη 224 hp στις 4.800 στροφές το λεπτό και ροπή 359 N·m στις 4.000 στροφές το λεπτό, ενώ οι εκδόσεις με 2 πίσω εξατμίσεις, δηλαδή το LX Sport και το LX με το έξτρα σπορ πακέτο Handling and Performance Package (για 1 χρόνο και το αστυνομικό Police Interceptor) απέδιδαν ιπποδύναμη 239 hp στις 4.900 στροφές το λεπτό και ροπή 390 N·m στις 4.100 στροφές το λεπτό. Η μέση κατανάλωση ήταν 13,1 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
Στο ξεκίνημα της σεζόν του 2004, που έλαβε χώρα στις 28 Ιουλίου 2003, η Ford προέβη σε επαναρύθμιση στον μετατροπέα ροπής του 4-τάχυτου αυτόματου κιβωτίου, για καλύτερη επιτάχυνση. Παράλληλα, βελτίωσε την εργονομία της έξτρα κονσόλας πληροφοριών που βρισκόταν στην οροφή μεταξύ οδηγού και συνοδηγού, αν και οι θερμαινόμενοι εξωτερικοί καθρέπτες και λίγα ακόμα δευτερεύοντα στοιχεία εξοπλισμού ξαναέγιναν προαιρετικά, προκειμένου να συγκρατηθεί η βασική τιμή αγοράς του Crown Victoria σε χαμηλά επίπεδα. Στα πλαίσια αυτής της κίνησης, επίσης, σε όσα αντίτυπα παρήχθησαν μετά τον Δεκέμβριο του 2002 η Ford είχε ήδη αφαιρέσει κάποια στοιχεία εξοπλισμού, όπως τον φωτισμό του θαλάμου του κινητήρα, το κλείδωμα στο καπάκι ανεφοδιασμού της βενζίνης, τα «σακίδια» των μπροστινών καθισμάτων και τη βαφή των εξωτερικών καθρεφτών στο χρώμα του αμαξώματος. Την σεζόν του 2004 έλαβε χώρα και μια τελευταία αύξηση της ισχύος στο αστυνομικό Police Interceptor, το οποίο έφτασε στους 250 hp, καθώς απέκτησε την εισαγωγή αέρα του ισχυρότερου συγγενικού Mercury Marauder. thumb|right|Ford Crown Victoria LX του 2005 στο [[Ουισκόνσιν, ΗΠΑ.]]
Με την εισαγωγή της σεζόν του 2005, στις 19 Ιουλίου 2004, το στάνταρ σύστημα ασφαλείας Personal Safety System της Ford, απέκτησε και 2 συμπληρωματικούς αισθητήρες πρόσκρουσης μπροστά, ενώ πλέον έδινε στον οδηγό και τη δυνατότητα να απενεργοποιεί τον αερόσακο του συνοδηγού, όταν δεν καθόταν κανείς στην θέση αυτή. Με την έναρξη της σεζόν, επίσης, καθιερώθηκε ένα τιμόνι διαφορετικής σχεδίασης, με μεγαλύτερα πλήκτρα ελέγχου (το ίδιο που εισήχθη ταυτόχρονα στα συγγενικά Mercury Grand Marquis και Lincoln Town Car), και εισήχθη έξτρα ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ηλιοροφή, καθώς και προαιρετικό 6-δισκο CD-changer. Μάλιστα από το καλοκαίρι του 2004, κατά την έναρξη της σεζόν, και για ένα χρονικό διάστημα γύρω στο 1 έτος, είχαν κυκλοφορήσει έντονες φήμες ότι η Ford σκόπευε να αντικαταστήσει το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο των 3 συγγενικών μοντέλων Ford Crown Victoria, Mercury Grand Marquis και Lincoln Town Car με ένα 6-τάχυτο αυτόματο από την επόμενη σεζόν, του 2006, αλλά τελικώς ουδέποτε συνέβη κάτι τέτοιο έως και τη λήξη της παραγωγής τους το 2011. thumb|left|Ford Crown Victoria δεύτερης γενιάς [[ταξί με μακρύτερο μεταξόνιο, στη Νέα Υόρκη το 2006.]]
Το καλοκαίρι του 2005, για τη σεζόν του 2006, τοποθετήθηκε ένας πιο σύγχρονος αναλογικός πίνακας οργάνων με φωτισμό LED και, με την εισαγωγή του, ο έξτρα πλήρως ψηφιακός πίνακας οργάνων καταργήθηκε. Ωστόσο, ο νέος πίνακας οργάνων, που ήταν σχεδόν κοινός με αυτόν του Mercury Grand Marquis και του Lincoln Town Car των σεζόν 2006 - 2011, αν και στο Town Car είχε τότε λίγο διαφορετική γραμματοσειρά στα κυκλικά όργανα, έφερε έναν συνδυασμό αναλογικών και ψηφιακών ενδείξεων, με εμφανέστερο παράδειγμα την συνύπαρξη και ψηφιακού ταχυμέτρου. Επίσης, το νέο κοντέρ καθιέρωσε και στάνταρ στροφόμετρο, ταυτόχρονα με τα Mercury Grand Marquis και Lincoln Town Car, με αποτέλεσμα και τα 3 μοντέλα να γίνουν τα τελευταία Αμερικανικά αυτοκίνητα που υιοθέτησαν στροφόμετρο, καθώς προηγουμένως, κανένα από τα τρία δεν το προσέφερε. Ωστόσο, αυτό ήταν μια συνειδητή επιλογή, προκειμένου να τονιστεί ο ήπιος οικογενειακός χαρακτήρας των μοντέλων και το γεγονός ότι είχαν σχεδιαστεί για να διασχίζουν ομαλά τους αμερικανικούς αυτοκινητοδρόμους, αποσκοπώντας στη μέγιστη δυνατή άνεση κυρίως, παρά στις επιδόσεις, και ότι κανένα δεν απευθυνόταν σε κοινό που ενδεχομένως «θα το έφτανε στην κόκκινη ζώνη». Τότε επίσης, το Crown Victoria έγινε και το τελευταίο μοντέλο της Ford που καθιέρωσε ως στάνταρ και ψηφιακούς χιλιομετρητές, οι οποίοι προηγουμένως υπήρχαν μόνο στον έξτρα πλήρως ψηφιακό πίνακα οργάνων. Η έκδοση LX απέκτησε και στάνταρ υπολογιστή ταξιδιού και πλήρη ηλεκτρονικό κατάλογο πληροφοριών σχετικά με το αυτοκίνητο, τα οποία προηγουμένως υπήρχαν επίσης μόνο στον έξτρα πλήρως ψηφιακό πίνακα οργάνων. thumb|right|Αστυνομικό Ford Crown Victoria Police Interceptor στη [[Νέα Ορλεάνη, Λουϊζιάνα, ΗΠΑ, σε φωτογραφία του 2009.]]
Σε crash test πλευρικής πρόσκρουσης του Αμερικανικού Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας Αυτοκινητοδρόμων (Insurance Institute for Highway Safety - IIHS) που έγινε το 2006 σε μοντέλο της ίδιας σεζόν, σημειώθηκε καταστροφικό αποτέλεσμα, καθώς το Crown Victoria της γενιάς που είχε εισαχθεί από τη σεζόν του 2003 απέσπασε απαράδεκτα χαμηλό σκορ, ιδίως για τον οδηγό, που ήταν μάλιστα το χαμηλότερο σκορ ανάμεσα σε όλα τα αυτοκίνητα της κατηγορίας του. Ο κυριότερος λόγος ήταν ότι, κατά την πρόσκρουση, η πλατφόρμα προσομοίωσης μπροστινού μέρους οχήματος εισχώρησε κατά πάρα πολύ μέσα στο αμάξωμα του Crown Victoria, καθώς και λόγω του ότι η δοκιμή έγινε χωρίς τους έξτρα πλευρικούς αερόσακους. Ως απάντηση, η Ford προέβη αμέσως σε επείγουσες σχεδιαστικές αλλαγές στις πόρτες, με σκοπό την βελτίωση της παθητικής ασφάλειας στις πλευρικές προσκρούσεις. Σύντομα ακολούθησε δεύτερη δοκιμή πρόσκρουσης, με ένα μοντέλο της σεζόν (model year) του 2007 που είχε τους έξτρα πλευρικούς αερόσακους και με βάση όσα αντίτυπα κατασκευάστηκαν από τον Ιούλιο του 2006 και μετά, όπου και καταγράφτηκε μια ελαφρά βελτίωση. Και πάλι, ωστόσο, ενώ ο πλευρικός αερόσακος προσέφερε προστασία της κεφαλής, η προστασία των πλευρών του οδηγού ήταν εντελώς ανεπαρκής, καθώς ο αερόσακος δεν τα κάλυπτε, με αποτέλεσμα να μετρηθεί μεγάλη πιθανότητα σοβαρού τραυματισμού στα εσωτερικά όργανα του οδηγού. thumb|left|Ford Crown Victoria LX του 2007, με το ειδικό σπορ πακέτο Handling and Performance Package, όπως φαίνεται από τις σχετικές σπορ ζάντες του.
Κατά την έναρξη της σεζόν του 2007, την τελευταία που διατέθηκε στο ευρύ κοινό στις Ηνωμένες Πολιτείες, και η οποία ξεκίνησε στις 5 Ιουνίου 2006, το LX Sport διακόπηκε, αλλά παρέμεινε το έξτρα σπορ πακέτο Handling and Performance Package για την έκδοση LX, διατηρώντας έτσι τη δυνατότητα να παραγγελθεί με 2 πίσω εξατμίσεις και συνεπακόλουθη ισχύ 239 hp. Εξωτερικά, τα μοντέλα με το πακέτο αυτό ξεχώριζαν από τις σπορ ζάντες του, κοινές με αυτές του LX Sport.
Τον Ιούνιο του 2007, η πολιτική έκδοση του μοντέλου αποσύρθηκε από την αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, λόγω εκμηδενισμού της ζήτησης, καθώς ήδη από το ημερολογιακό έτος 2006 το 95% της παραγωγής αφορούσε την αστυνομική εκδοχή, εταιρικές πωλήσεις και την εκδοχή ταξί, ενώ αντιθέτως οι πωλήσεις προς ιδιώτες είχαν κατρακυλήσει στα μόλις 3.000 αντίτυπα, από τα 62.976 που πωλήθηκαν συνολικά μέσα στο ίδιο έτος. Από τη σεζόν του 2008 και μετά, διατηρήθηκαν μόνο οι εκδόσεις για εταιρικές πωλήσεις, η εκδοχή ταξί και (στη συντριπτική πλειοψηφία της παραγωγής) το αστυνομικό Crown Victoria Police Interceptor, καθώς συνέχιζε ακόμα και τότε να διατηρεί εξαιρετικά υψηλή ζήτηση από την αμερικανική Αστυνομία. Επίσης, από την έναρξη της ίδιας σεζόν τοποθετήθηκε στάνταρ σύστημα ελέγχου πίεσης των ελαστικών, καθώς έγινε τότε υποχρεωτικό για όλα τα μοντέλα αμερικανικής κυκλοφορίας. Από τη σεζόν του 2009, η Ford διατήρησε μόνο την πληρέστερη έκδοση εξοπλισμού Crown Victoria LX και οι πλευρικοί αερόσακοι έγιναν τελικώς στάνταρ.
Έκδοση με μακρύτερο μεταξόνιο
Από το 2002 έως τη λήξη της παραγωγής, το 2011, διατέθηκε επίσημα και μια εργοστασιακής κατασκευής έκδοση με μακρύτερο μεταξόνιο. Ως αποτέλεσμα, έφτανε το εντυπωσιακό συνολικό μήκος των 5.588 χιλιοστών, έναντι των 5.385 χιλιοστών της στάνταρ εκδοχής αμαξώματος, προσφέροντας έτσι τεράστιους χώρους για τους πίσω επιβάτες.
Στη Βόρεια Αμερική, η εκδοχή αυτή απευθυνόταν μόνο σε εταιρείες ταξί και σε εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων, ενώ δεν πωλήθηκε στο ευρύ κοινό ως καινούριο (παρά μόνο εκ των υστέρων ως μεταχειρισμένο), ούτε συνδυάστηκε ποτέ με την αστυνομική έκδοση Police Interceptor. Ωστόσο, διατέθηκε στο ευρύ κοινό στη Σαουδική Αραβία και στο Κουβέιτ, μαζί και με την έκδοση με μακρύτερο μεταξόνιο του δίδυμου Mercury Grand Marquis.
2008 - 2011 : Εταιρικές πωλήσεις
thumb|left|Ford Crown Victoria του 2008, με μακρύτερο μεταξόνιο, σε αντιπροσωπεία στο [[Κουβέιτ τον Ιανουάριο του 2008.]]
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αντίστοιχα, η πολιτική έκδοση έφτασε έως τον Ιούνιο του 2007, οπότε και αποσύρθηκε από την επίσημη ιστοσελίδα της Ford. Όπως προαναφέρθηκε, από τη σεζόν (model year) του 2008, το Crown Victoria παρομοίως περιορίστηκε κυρίως στην Αστυνομία, καθώς και στις εταιρικές πωλήσεις και ως ταξί, έως και τη λήξη της παραγωγής, στις 15 Σεπτεμβρίου 2011. Αντιθέτως, τα συγγενικά Mercury Grand Marquis και Lincoln Town Car συνέχισαν να πωλούνται και στο κοινό, έως τη λήξη της παραγωγής τους, στις 4 Ιανουαρίου και 26 Αυγούστου 2011 αντίστοιχα.
Πρακτικώς, από το 2000 έως το 2007, τα περισσότερα Crown Victoria πολιτικής έκδοσης διατέθηκαν σε 2 από τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες της Μέσης Ανατολής, στη Σαουδική Αραβία και στο Κουβέιτ, ενώ από την σεζόν του 2008 περιορίστηκαν αποκλειστικά σε αυτές. Επίσης, μεταξύ του 2000 και του 2011, οι αγορές αυτές ήταν και οι μοναδικές εξαγωγικές εκτός ΗΠΑ, για την πολιτική έκδοση. Όσα Crown Victoria, Grand Marquis και Town Car εξάγονταν σε αυτές, αναφέρονταν επίσημα ως «οχήματα προδιαγραφών GCC», από τα αρχικά του Gulf Cooperation Council / Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου.
2011 : Τέλος εποχής
thumb|right|Ford Crown Victoria Police Interceptor σε φωτογραφία στις 4 Απριλίου 2009.
Αρχικά η Ford είχε ανακοινώσει ότι η παραγωγή του Crown Victoria θα έληγε τον Αύγουστο του 2011, αλλά υπήρξε μια παράταση για αρκετές ακόμα ημέρες, καθώς πολλές αστυνομικές υπηρεσίες προέβησαν σε επείγουσες παραγγελίες της τελευταίας στιγμής, για Crown Victoria Police Interceptor. Τελικώς, η μαζική παραγωγή του για τη Βόρεια Αμερική έφτασε έως τις 31 Αυγούστου 2011, ενώ το τελευταίο αντίτυπο του μοντέλου κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 15 Σεπτεμβρίου 2011 και ώρα 12:25 μ.μ. Ωστόσο, δεν ήταν ούτε αστυνομικό Police Interceptor, ούτε ταξί, αλλά ένα λευκό πολιτικής έκδοσης προς εξαγωγή και ανακοινώθηκε ότι θα εξαγόταν στη Σαουδική Αραβία.
Ετήσιες πωλήσεις στις ΗΠΑ
thumb|right|Ford Crown Victoria δεύτερης γενιάς, μοντέλο του 1999. thumb|right|Ford Crown Victoria δεύτερης γενιάς [[ταξί, στη Νέα Υόρκη.]] thumb|right|Ford Crown Victoria δεύτερης γενιάς ταξί, στη Νέα Υόρκη. thumb|right|Ford Crown Victoria δεύτερης γενιάς ταξί, στη Νέα Υόρκη. thumb|right|Ford Crown Victoria Police Interceptor, στον [[Καναδάς|Καναδά.]]
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
Αμαλία του Ζολμς-Μπράουνφελς
Η Αμαλία (γερμ. Amalia von Solms-Braunfels, 31 Αυγούστου 1602, Μπράουνφελς - 8 Σεπτεμβρίου 1675, Χάγη) από τον Οίκο του Ζολμς, ήταν κόρη του Κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Οράγγης. Ενεργούσε ως πολιτική σύμβουλος του συζύγου της κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του και ενήργησε ως εκ των πραγμάτων αναπληρωτής και επίτροπός του, κατά τη διάρκεια της αναπηρίας του το διάστημα 1640-47. Υπηρέτησε επίσης ως πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του εγγονού της Γουλιέλμου Γ΄ της Οράγγης από το 1650 έως το 1672.
Ήταν κόρη του Ιωάννη Αλβέρτου Α΄ του Ζολμς-Μπράουνφελς (1563-1623) και της Aγνής, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ του Ζάυν-Βίτγκενσταϊν (1568-1617).
Βιογραφία
Η Αμαλία, γεννημένη στον Οίκο του Ζολμς, μία άρχουσα οικογένεια άμεσα υπαγόμενη στον Αυτοκράτορα, πέρασε την παιδική της ηλικία στο γονικό Κάστρο Μπράουνφελς.
Έγινε μέλος της Αυλής της Ελισάβετ Σιούαρτ, συζύγου του Φρειδερίκου Ε΄ του Παλατινάτου και "για έναν χειμώνα" βασιλιά της Βοημίας. Όταν ο Αυτοκράτορας της Γερμανίας νίκησε τον Φρειδερίκο Ε΄, αυτός έφυγε από την Πράγα με τη έγκυο βασίλισσα στα δυτικά. Στη διαδρομή όλοι τούς αρνιόταν κατάλυμα, καθώς ο Φρειδερίκος Ε΄ είχε τεθεί υπό αυτοκρατορική απαγόρευση. Η Ελισάβετ ανέλαβε δουλειές κατά τη διάρκεια της φυγής τους και η Αμαλία τη βοήθησε με την παράδοση του πρίγκιπα Μαυρίκιου στο Κάστρο Κυστρίν.
Το τέλος του ταξιδιού τους ήταν στη Χάγη, όπου ο κυβερνήτης Mαυρίκιος της Οράγγης, θείος του εκλέκτορα (η μητέρα του εκλέκτορα Λουίζα Ιουλιάνα του Νάσσαου ήταν αδελφή του Μαυρίκιου), τους έδωσε άσυλο το 1621. Εμφανίζοντο συχνά στην Αυλή του, όπου ο μικρότερος αδελφός τού Mαυρίκιου, ο Φρειδερίκος Ερρίκος της Οράγγης, ενθουσιάστηκε με την Αμαλία το 1622. Αυτή αρνήθηκε να γίνει η ερωμένη του και ζητούσε γάμο. Ήταν συγγενείς: ο πατέρας της Αμαλίας, ο Ιωάνης Αλβέρτος Α΄ ήταν εξάδελφος του Φρειδερίκου Ερρίκου, καθώς οι γονείς τους -Ελισάβετ των Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και Γουλιέλμος Α΄ πρίγκιπας της Οράγγης αντίστοιχα- ήταν αδέλφια.
Όταν ο Mαυρίκιος των Νάσσαου απεβίωσε, έκανε τον αδελφό του Φρειδερίκο Ερρίκο να υποσχεθεί ότι θα τη νυμφευτεί. Ο γάμος με την Αμαλία έγινε στις 4 Απριλίου 1625.
Σύζυγος του κυβερνήτη
αριστερά|μικρογραφία|300px|Οικογενειακό πορτραίτο, έργο του [[Χέρριτ φαν Χόντχορστ|Χέριτ φαν Χόντχορστ, 1647.]] μικρογραφία|150px|Πορτρέτο της Αμαλίας, έργο του [[Ρέμπραντ|Ρέμπραντ φαν Ρίιν, 1632.]]
Όταν ο Φρειδερίκος Ερρίκος έγινε κυβερνήτης μετά το τέλος του ετεροθαλούς αδελφού του Μαυρικίου, η επιρροή του αυξήθηκε σημαντικά, όπως και της Αμαλίας. Οι δύο τους κατάφεραν να επεκτείνουν την Αυλική ζωή στη Χάγη: έκτισαν πολλά παλάτια, συμπεριλαμβανομένου του Χούις τεν Μπος. Η Αμαλία ήταν μία μεγάλη συλλέκτης έργων τέχνης και συγκέντρωσε πολλά κοσμήματα, τα οποία κληρονόμησαν οι τέσσερις κόρες της που επιβίωσαν. Περιγράφεται ως έξυπνη, αλαζονική και φιλόδοξη, όχι όμορφη, αλλά με φρέσκια και ελκυστική εμφάνιση.
Η σχέση μεταξύ της Aμαλίας και του Φρειδερίκου Ερρίκου χαρακτηρίστηκε ευτυχισμένη και η Aμαλία αναγνωρίζεται ότι ενήργησε ως πολιτικός σύμβουλός του. Από το 1640 έως το τέλος του το 1647 η υγεία του Φρειδερίκου Ερρίκου -υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα (ποδάγρα) και πιθανώς επίσης από μία μορφή Αλτσχάιμερ- έκανε όλο και πιο δύσκολο γι' αυτόν να συμμετάσχει στην πολιτική και κατά τη διάρκεια αυτών των επτά ετών η Αμαλία λειτούργησε αποτελεσματικά ως επίτροπος και κυβερνήτης, διατηρώντας διπλωματικές επαφές και λαμβάνοντας πολιτικές αποφάσεις για λογαριασμό του. Η de facto πολιτική της θέση αναγνωρίστηκε, και οι διπλωμάτες, γνωρίζοντάς το, προσπαθούσαν να επηρεάσουν τις αποφάσεις της με δαπανηρά δώρα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Αμαλία ήταν πίσω από τη συμμετοχή του Φρειδερίκου-Ερρίκου στις διαπραγματεύσεις, οι οποία τελικά είχαν ως αποτέλεσμα την Ειρήνη του Μύνστερ του 1648. Ως αναγνώριση, ο Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας της παραχώρησε την κυριότητα και το Κάστρο του Tούρνχοουτ το 1649.
Επιτροπεία
Μετά το τέλος του γιου της Γουλιέλμου Β΄ το 1650, ο εγγονός της Γουλιέλμος Γ΄ (μετέπειτα βασιλιάς της Αγγλίας) έγινε Πρίγκιπας του Οράγγης. Διορίστηκε ένα συμβούλιο επιτρόπων κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, και η Aμαλία και η πρώην νύφη της Mαρία Στιούαρτ πολέμησαν για την κηδεμονία, δηλ. την προεδρία του συμβουλίου επιτρόπων. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας έδωσε τελικά κοινή επιτροπεία τόσο στη Μαίρη, όσο και την Αμαλία και έτσι συμμετείχαν οι δύο τους στο συμβούλιο επιτρόπων.
Η Αμαλία υποστηρίχθηκε εναντίον της Μαρίας από τον γαμπρό της, τον Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου, και ήταν σε καλές σχέσεις με τον μεγάλο αξιοματούχο Γιόχαν ντε Βιττ, μία σχέση που δεν άλλαξε με την Πράξη Αποκλεισμού του 1654, εμποδίζοντας τον πρίγκιπα από όλα τα αξιώματα των προγόνων του. Όταν η Μαρία απεβίωσε το 1660, η Αμαλία ανέλαβε τον αποκλειστικό έλεγχο της επιτροπείας του εγγονού της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ζούσε στο Όουντε Χοφ στο Nόορντεϊντε, διατηρώντας την Αυλή και τις διπλωματικές επαφές της με τους ηγεμόνες.
Το 1672 ο εγγονός της κηρύχθηκε ενήλικας και το συμβούλιο επιτροπείας του διαλύθηκε. Η Αμαλία αποσύρθηκε και τον είδε να γίνετε κυβερνήτης της Ολλανδίας, της Ζηλανδίας, της Ουτρέχτης, του Γκέλντερλαντ και του Όβερισελ και γενικός διοικητής της Ένωσης των Επαρχιών.
Αφιερώματα
μικρογραφία|150px|Το Πορτρέτο της Aμαλίας του Ζολμς, συζύγου του πρίγκιπα της Οράγγης έγινε από τον Γκέριτ φαν Χόντχορστ, στα μέσα 17ου αι. Το χαρακτικό ανήκει στο Τμήμα Συλλογών Εικόνας, στην Εθνική Πινακοθήκη Βιβλιοθήκης Τέχνης, της Γουάσιγκτον ΠΚ.
Ένα κρασί από τον αμπελώνα στο Φράνσχεκ (στη Νότια Αφρική) πήρε το όνομά του από την Αμαλία του Ζολμς-Μπράουνφελς. Το κρασί τιμά τον ρόλο που έπαιξε αυτή στην πολιτική ζωή της Ολλανδίας. Ο εγγονός της Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας παρείχε καταφύγιο και υποστήριξη σε χιλιάδες Γάλλους Ουγενότους, μετά την ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης το 1685. Περίπου 180 από αυτούς τους πρόσφυγες που διέφυγαν από τη θρησκευτική δίωξη, μεταφέρθηκαν στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος και τους παραχωρήθηκαν αγροκτήματα στο Φράνσχεκ. Εκεί έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης βιομηχανίας κρασιού της Νότιας Αφρικής.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1625 τον Φρειδερίκο Ερρίκο της Οράγγης, κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Γκέλντερς, Όβεριισελ, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου Κατηγορία:Οίκος του Ζολμς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης
Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός)
Ο πολιτικός Θεόδωρος Πάγκαλος ήταν εγγονός του.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε το 1878 στη Σαλαμίνα (στην οικία Κυριάκου Πάλλα επί της οδού Αγίου Μηνά 7, όπου αργότερα λειτούργησε το τριτάξιο ελληνικό σχολείο Σαλαμίνας) και ήταν το τρίτο παιδί του γιατρού και βουλευτή Αττικοβοιωτίας Δημητρίου Πάγκαλου και της Κατίγκως Χατζημελέτη, κόρης αρχοντικής οικογένειας της Ελευσίνας με αρβανίτικη καταγωγή. Η οικογένεια Πάγκαλου καταγόταν από τη Μικρά Ασία και εμφανίζεται ήδη από τα βυζαντινά χρόνια. Ανάδοχος του Θεοδώρου ήταν ο στρατηγός και μακρινός συγγενής του, Τιμολέων Βάσσος - Μαυροβουνιώτης. Ο πατέρας του, Δημήτριος, πολιτευόταν με την παράταξη του Χαρίλαου Τρικούπη και είχε εκλεγεί βουλευτής της Η΄ βουλευτικής περιόδου (από τις 23 Σεπτεμβρίου 1879 μέχρι τις 22 Οκτωβρίου 1881) μαζί με τον Στέφανο Ν. Δραγούμη.
Αποφοίτησε από την Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά. Το 1895 έκανε αίτηση για τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, από την οποία απορρίφθηκε. Τελικά κατέληξε να σπουδάζει στην ιατρική σχολή, λογικά λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του, την οποία όμως εγκατέλειψε δύο χρόνια αργότερα για να εισαχθεί τελικά στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ο Θεόδωρος Πάγκαλος τον παρακολούθησε ως πρωτοετής της Σχολής Ευελπίδων. Τα συναισθήματα τα οποία ένιωσε μετά την ήττα της Ελλάδας περιγράφονται στα απομνημονεύματά του και είναι τα ίδια με αυτά της πλειονότητας των άλλων αξιωματικών. Υπεύθυνοι για την ήττα, σύμφωνα με τον Πάγκαλο, ήταν οι πολιτικοί, αλλά και ο ίδιος ο διάδοχος Κωνσταντίνος.
Η πορεία του Πάγκαλου στην Ευελπίδων ήταν αρκετά αξιόλογη. Ήταν αρχηγός στην τάξη του όλες τις χρονιές, με συμμαθητές όπως τον Αλέξανδρο Οθωναίο, τον πρίγκιπα Ανδρέα, τον Μαργαρίτη κ.ά. Μάλιστα το 1899 δημιουργήθηκε επεισόδιο μεταξύ του συνταγματάρχη Νικολάου Ζορμπά, διοικητή της σχολής Ευελπίδων, και της βασιλικής Αυλής εξαιτίας της προαγωγής του Πάγκαλου σε επιλοχία, σε αντίθεση με τον συμμαθητή του, πρίγκιπα Ανδρέα, ο οποίος έμεινε στον ίδιο βαθμό. Τον επόμενο χρόνο αποφοίτησε από τη σχολή Ευελπίδων πρώτος στην τάξη του με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού.
Στα απομνημονεύματά του, ο Πάγκαλος αναφέρει πως, τον Οκτώβριο του 1908, στο σπίτι του συγκεντρώθηκαν οι Πάσσαρης, Σιώχας, Γεωργακόπουλος, Σάρρος, Ψύχας, Πανάς, Κατσούλης, Φαληρέας, Καθενιώτης και Χατζημιχάλης για να συζητήσουν για τα προβλήματα του στρατού και της χώρας και πως στο τέλος αυτής της συνάντησης ιδρύθηκε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος. Ο Σύνδεσμος θα αποτελέσει τη βάση του κινήματος στο Γουδί και είχε ως σκοπό να προωθήσει μεταρρυθμίσεις στο στρατό, την οικονομία, τη διοίκηση και γενικά στο κράτος. Εκείνη την εποχή ο Θεόδωρος Πάγκαλος υπηρετούσε στον 2ο λόχο του 7ου συντάγματος πεζικού υπό τον Σάρρο. Μέχρι το 1909, στην οργάνωση είχαν ενταχθεί και ανώτεροι αξιωματικοί, όπως οι Νικόλαος Ζορμπάς, Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης, Γεώργιος Σ. Καραϊσκάκης, εγγονός του ομώνυμου οπλαρχηγού του '21, Γεώργιος Κονδύλης κ.ά. Πολλές από τις συνεδριάσεις του στρατιωτικού συνδέσμου πραγματοποιούνταν στο σπίτι του Πάγκαλου, στην οδό Αριστοτέλους 37 ή σε αυτό στην Ελευσίνα.
Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος γρήγορα μύησε πολλούς αξιωματικούς του στρατού και του ναυτικού και η δράση του έγινε γνωστή και στους κύκλους των ανακτόρων. Η κυβέρνηση Ράλλη, φιλικά προσκείμενη στα ανάκτορα, εξαπέλυσε κύμα μεταθέσεων και παρέπεμψε 12 αξιωματικούς, μεταξύ αυτών και τον Πάγκαλο, στο Ανακριτικό Συμβούλιο προς απόταξη. Εκτός από τον Πάγκαλο οι υπόλοιποι 11 αξιωματικοί καταδικάστηκαν, αλλά και οι δώδεκα αποτάχθηκαν από το στράτευμα. Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, βλέποντας τον κίνδυνο ματαίωσης του κινήματος, πήρε την απόφαση να δράσει.
Στις 14 Αυγούστου του 1909 ο Πάγκαλος απελευθέρωσε με τη βία αξιωματικούς του στρατού που κρατούνταν φυλακισμένοι λόγω της τότε πολιτικής κατάστασης. Η αποστολή πέτυχε και ο Πάγκαλος με τους συνεργάτες του και τους δραπέτες κατέφυγε στο σπίτι Παπαμαλέκου στην Καστέλλα. Το πρωί όλοι μαζί πήγαν στο Γουδί, όπου είχε δοθεί εντολή να ξεκινήσει η επανάσταση. Το ίδιο πρωί συνέβη ένα περιστατικό με πρωταγωνιστή τον Πάγκαλο και τον Παπούλα, αρκετά παράξενο αν σκεφτεί κανείς τη μεταξύ τους διαφορά στην ιεραρχία. Ο Παπούλας μαζί με τον Σπυρίδωνα Μερκούρη έφτασαν νωρίς το πρωί ως απεσταλμένοι του Ράλλη για να διαπραγματευτούν. Τότε ένας στρατιώτης ρώτησε τον Πάγκαλο αν θα έπρεπε να πάρουν εκτός από τα όπλα και το σπαθί του Παπούλα. Τότε ο Πάγκαλος απάντησε: «Όχι, ας το κρατήσει όπως ο Ναπολέων στο Σεντάν». Το επεισόδιο δεν είχε συνέχεια.
Τον Ιανουάριο του 1910 ο Πάγκαλος αντικατέστησε τον ανθυπολοχαγό Λιδωρίκη στη θέση του γραμματέα στη διοικητική επιτροπή του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Ήταν από τους πρώτους που υποστήριξαν τον ερχομό του Ελευθερίου Βενιζέλου. Στις 15 Μαρτίου 1910 και μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Βενιζέλο, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος διαλύθηκε, έχοντας πετύχει τις επιδιώξεις του.
Το 1911 εισήχθη στη σχολή πολέμου και στη συνέχεια στάλθηκε για σπουδές μαζί με άλλους τέσσερις αξιωματικούς στο Παρίσι και συγκεκριμένα στη Γαλλική Ακαδημία Πολέμου. Το 1912 τον βρίσκει διοικητή του λόχου του 7ου συντάγματος πεζικού. Με την έκρηξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου στέλνεται στο Ναύπλιο και λίγο αργότερα στη Λάρισα. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή του στη μάχη των Γιαννιτσών στις 19 και 20 Οκτωβρίου του 1912. Ήταν από τους πρώτους που μπήκαν στη Θεσσαλονίκη, από την οποία όμως αναχώρησε λίγο μετά με το 18ο σύνταγμα πεζικού. Στις 24 Νοεμβρίου καταλαμβάνει τη Φλώρινα και επτά μέρες αργότερα επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Από εκεί φεύγει για το οχυρό του Μπιζανίου, το οποίο, όπως εξομολογείται στα απομνημονεύματά του, δεν θα καταλαμβανόταν χωρίς τη συμβολή του Ιωάννη Μεταξά. Τον Μάρτιο του 1913 επιστρέφει μαζί με όλα τα άλλα τάγματα στη Θεσσαλονίκη. Εκεί, και αφού οι πολεμικές συγκρούσεις σταματούν, πετυχαίνει να πάρει ολιγοήμερη άδεια για να επισκεφθεί την οικογένειά του. Στην Αθήνα έρχεται σε επαφή με τον Βενιζέλο, με τον οποίο συζητά θέματα πολεμικής φύσεως.
Στις 16 Ιουνίου 1913 ξεσπάει ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος μεταξύ Ελλάδας, Σερβίας, Τουρκίας και Βουλγαρίας. Συμμετείχε στη μάχη του Λαχανά, όπου μάλιστα εν μέσω εχθρικών πυρών οδήγησε τις πυροβολαρχίες μέσα από την περιοχή των συγκρούσεων με ελάχιστες απώλειες. Τις επόμενες μέρες θα αναλάβει το 9ο ευζωνικό τάγμα, το οποίο και θα οδηγήσει στο Μπέλες, όπου διεξήχθη νικηφόρα για τον ελληνικό στρατό μάχη. Στις 27 Ιουνίου καταλαμβάνει το Σιδηρόκαστρο και στις 10 Αυγούστου ο σύντομος αυτός πόλεμος έληξε. Ο Πάγκαλος, λόγω των διαφωνιών που αντιμετώπιζε με τον Χατζανέστη, μετατέθηκε στο 1/38 τάγμα ως υπασπιστής.
thumb|upright|Ο Πάγκαλος (αριστερά) με τον στρατηγό Νίδερ, το 1917 Το Φθινόπωρο του 1913 αναχώρησε για τη Γαλλία, για να σπουδάσει στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου μέχρι και τον Αύγουστο του 1914, όταν και εξερράγη ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο η Ελλάδα αρχικά κράτησε ουδέτερη στάση, με συνέπεια να ξεκινήσει ο Εθνικός Διχασμός και να εκδιωχθεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Συγκεκριμένα ο βασιλιάς άσκησε πιέσεις για να παραμείνει η χώρα ουδέτερη, καθώς και αυτός και ο κυριότερος σύμβουλός του, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Στρέιτ, ήταν πεπεισμένοι για την ανωτερότητα του γερμανικού κοινωνικοπολιτικού συστήματος και την τελική νίκη της Γερμανίας. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πρωθυπουργός τότε, θεωρώντας ως επέμβαση στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης τη στάση του βασιλιά, γεγονός που αντέβαινε στο Σύνταγμα, παραιτήθηκε και λίγο αργότερα προχώρησε στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο Πάγκαλος διορίστηκε επιτελάρχης της 8ης μεραρχίας στην Πρέβεζα. Λίγους μήνες αργότερα μετατέθηκε στην 4η μεραρχία Ναυπλίου. Το καλοκαίρι του 1916 θα είναι καθοριστικό για την πολιτική ζωή του τόπου. Ο Πάγκαλος μαζί με τον Φικιώρη συστήνουν κρυφή ομάδα αξιωματικών με σκοπό την είσοδο της χώρας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου είχαν μυηθεί πάνω από 60 αξιωματικοί του στρατού. Το κίνημα της Θεσσαλονίκης, στο οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω, ξεσπά και αμέσως η ομάδα Πάγκαλου σπεύδει να το ενισχύσει.
Στις 12 Σεπτεμβρίου αναχωρεί μαζί με άλλους στρατιωτικούς και πολιτικούς με πλοίο από τον Πειραιά και εγκαθίσταται στη Μυτιλήνη, όπου διορίζεται από την Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας διοικητής Αιγαίου. Στη συνέχεια διορίζεται στρατιωτικός διοικητής Ηρακλείου και τον Μάρτιο του 1917 προάγεται σε αντισυνταγματάρχη, αναλαμβάνοντας παράλληλα τη διοίκηση του 9ου Συντάγματος. Ο Βενιζέλος με τη βοήθεια των δυνάμεων της Αντάντ καταφέρνει να εκδιώξει τον Κωνσταντίνο, να ανέλθει στην κυβέρνηση και ουσιαστικά να εγκαινιάσει την είσοδο της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.
Με το 9ο σύνταγμα ο Πάγκαλος εισέρχεται στην Αθήνα και εγκαθίσταται στον στρατώνα του Ρουφ αμέσως μετά την έξωση του Κωνσταντίνου. Στις 15 Μαρτίου του 1917 ο Πάγκαλος, έχοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη του Βενιζέλου, γίνεται προσωπάρχης του υπουργείου στρατιωτικών, το χαρτοφυλάκιο του οποίου είχε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Κατά τη διάρκεια της θητείας του δημιουργήθηκε παρεξήγηση με τον βασιλιά Αλέξανδρο εξαιτίας κάποιων κατηγοριών του Πάγκαλου που εξελήφθησαν ως ύβρεις κατά του έκπτωτου βασιλιά Κωνσταντίνου Α. Ύστερα όμως από τις απαραίτητες εξηγήσεις προς τον βασιλιά Αλέξανδρο, η παρεξήγηση λύθηκε. Ο Πάγκαλος ήταν ο κύριος εισηγητής και εκτελεστής του νόμου με τον οποίο όλοι οι λιποτάκτες θα έπρεπε εντός 48ωρου να επιστρέψουν στις θέσεις τους, αλλιώς θα εκτελούνταν, νόμο που αργότερα ο Βενιζέλος αναίρεσε. Στις 18 Ιανουαρίου του 1918 ο Πάγκαλος παύθηκε από τη θέση του προσωπάρχη. Λίγες μέρες αργότερα μετατέθηκε στη μεραρχία Σερρών και τον Μάιο του ίδιου χρόνου έγινε διοικητής της 1ης μεραρχίας.
thumb|right|Ο Πάγκαλος με τον Παρασκευόπουλο και τον Στεργιάδη στη Σμύρνη, Οκτώβριος 1920
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε σε διάφορες μάχες, για τις οποίες τιμήθηκε με εύφημη μνεία και πολεμικό σταυρό. Απότοκος όλων αυτών των διακρίσεων ήταν και η επιλογή του από τον αρχιστράτηγο του στρατού Λεωνίδα Παρασκευόπουλο ως γενικού επιτελάρχη της στρατιάς. Τον Μάιο του 1919 αποβιβάστηκε στη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε εκεί ως αρχηγός του επιτελείου. Οι συγκρούσεις του με τον Αριστείδη Στεργιάδη, αρμοστή της Σμύρνης, ήταν αρκετές, με αποτέλεσμα να προταθεί από αυτόν και τον Παρασκευόπουλο η αντικατάστασή του. Ο Πάγκαλος εκείνη την εποχή αναχώρησε για το Παρίσι για κατ' ιδίαν συζητήσεις με τον Βενιζέλο και τους Ευρωπαίους στρατηγούς. Η καλή συνεργασία που είχαν είχε ως αποτέλεσμα την παραμονή του στη θέση του αρχηγού του επιτελείου.
Χάρη στην εξυπνάδα του ο ελληνικός στρατός προέλασε στη Μικρά Ασία και μάλιστα έφτασε να καταλάβει την Προύσα και να σώσει τους Άγγλους στρατιώτες που βρίσκονταν σε δεινή θέση. Η κίνηση αυτή όμως εξόργισε τον Βενιζέλο, αφού η Προύσα δεν εντασσόταν στο σχέδιο δράσης. Στις 22 Αυγούστου του 1920, και ύστερα από διαμάχη του Βενιζέλου με τον Παρασκευόπουλο, λόγω της κατάληψης της Προύσας, ο δεύτερος παραιτείται. Ο Πάγκαλος, παρών στο επεισόδιο, δηλώνει και αυτός την παραίτησή του. Τελικά δεν γίνονται δεκτές. Τις επόμενες μέρες ο Πάγκαλος προάγεται σε υποστράτηγο.
Με την άνοδο της φιλοβασιλικής κυβέρνησης Γούναρη, ο Πάγκαλος ανακαλείται από το μέτωπο και αποστρατεύεται τον Νοέμβριο του 1920. Μέχρι τα γεγονότα της Μικρασιατικής καταστροφής, ο Πάγκαλος είχε αποσυρθεί στην Ελευσίνα, απ' όπου παρακολουθούσε τις πολιτικές εξελίξεις.
2867 Στέινς
Ο Στέινς (Šteins) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,90. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού-Λεττονού αστρονόμου και εκλαϊκευτή της αστρονομίας Κάρλις Στέινς.
Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1922, παράλληλα με το στρατιωτικό κίνημα της Χίου, ο Πάγκαλος έχοντας συστήσει από καιρό μια ομάδα αξιωματικών, σχηματίζει την επιτροπή Αθηνών, η οποία προχωρεί κατευθείαν σε συλλήψεις πολιτικών και απελευθερώσεις φιλελεύθερων προσωπικοτήτων. Με την έλευση της επαναστατικής επιτροπής Πλαστήρα-Φωκά-Γονατά, ο Πάγκαλος διορίζεται διοικητής της σχολής Ευελπίδων. Μέχρι την έλευση της Επαναστατικής Επιτροπής συμπεριφερόταν ως αρχηγός αυτής καθώς είχε την πίστη ότι αυτή θα τίθετο υπό της διαταγές του. Παρ' όλα αυτά όχι μόνο αγνοήθηκε, αλλά αρκετές αποφάσεις για τη σύλληψη στελεχών της κυβέρνησης που είχαν πραγματοποιηθεί από αυτόν ακυρώθηκαν. Ο Πάγκαλος μαζί με τον Αλέξανδρο Οθωναίο και τον Αλέξανδρο Χατζηκυριάκο αποτελούσαν ανεξάρτητη ομάδα από την επαναστατική επιτροπή, με την οποία αν και συνεργάζονταν διαφωνούσαν ριζικά ως προς το θέμα της τιμωρίας των υπευθύνων για την καταστροφή. Αυτή η ομάδα δεν είχε συμμετάσχει στη μικρασιατική εκστρατεία παραμένοντας στην Αθήνα και διατηρώντας ζωντανή τη νοοτροπία του διχασμού. Υποστηρίζεται ότι σε αυτόν οφείλεται η παραπομπή των οκτώ σε στρατιωτικό δικαστήριο μέσω των έντονων πιέσεων που ασκούσε στον Πλαστήρα.
2867 Στέινς
Το σκάφος της διαστημικής αποστολής Ροζέττα πέρασε πολύ κοντά από τον Στέινς το 2008, οπότε αποκτήθηκαν φωτογραφίες που δείχνουν λεπτομέρειες της επιφάνειάς του.
Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Στις 5 Οκτωβρίου συστήθηκε ανακριτική επιτροπή για την τιμωρία των υπευθύνων της Μικρασιατικής Καταστροφής με πρόεδρο τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Στην επιτροπή κατέθεσαν όλοι οι κατηγορούμενοι και στις 24 Οκτωβρίου εκδόθηκε το πόρισμα αυτής με το οποίο καταλόγιζε ευθύνες στους κατηγορουμένους. Στη συνέχεια συστήθηκε έκτακτο στρατοδικείο, του οποίου τα μέλη, σε μεγάλο βαθμό, ορίστηκαν από τον Πάγκαλο. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε ο Πάγκαλος και στην ουσιαστική αθώωση του πρίγκιπα Ανδρέα, συμμαθητή του στη σχολή Ευελπίδων, τον οποίο μάλιστα συνόδευσε ο ίδιος στο Φάληρο απ' όπου αναχώρησε για το εξωτερικό. Παραδίδεται μάλιστα και χαρακτηριστικός διάλογος μεταξύ των δύο κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Στο ερώτημα του Πάγκαλου προς τον πρίγκιπα Ανδρέα αν έχει παιδιά, ο δεύτερος του απάντησε καταφατικά. Τότε ο Πάγκαλος αποκρίθηκε: «Κρίμα που θα μείνουν ορφανά», σίγουρος ότι, παρά τις διεθνείς πιέσεις, το δικαστήριο δεν θα τον αθώωνε, προκειμένου να ικανοποιήσει το λαϊκό αίσθημα. Μετά από χρόνια ο ίδιος ο Πάγκαλος δήλωσε ότι «οι έξι εκτελεσθέντες υπήρξαν μοιραία κατ' ανάγκην θύματα στο βωμό της πατρίδας σε κρίσιμες στιγμές».
2867 Στέινς
Φυσικά χαρακτηριστικά
Μία μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2006 από αστρονόμους στο Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο έδειξε ότι ο φασματικός τύπος του Στέινς είναι E, ενώ η μέση διάμετρός του εκτιμήθηκε σε περίπου 4,6 χλμ.. Μελετώντας τον Στέινς πριν ακόμα την εγγύτερη προσέγγισή της σε αυτόν, η Ροζέττα εξασφάλισε την καμπύλη φωτός του, από την ανάλυση της οποίας προέκυψε ότι ο αστεροειδής περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 3 λεπτά, έχει ακανόνιστο σχήμα και δεν διαθέτει δορυφόρους.