cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεοβάλδος Α΄ του Σπολέτο
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βονιφάτιου Β΄, πρώην δούκα, και μέλος της γραμμής των Χουκπολντιδών, ενός οίκου με καταγωγή από τους Ριπουάριους Φράγκους· ο Οίκος έφτιαξε τις περιουσίες του στην Ιταλία από τον 9ο αι. Ο Θεοβάλδος Α΄ ήταν ένας αδίστακτος πρίγκιπας, ακόμα και για την ηλικία του, και η καριέρα του ήταν μία διαρκώς μεταβαλλόμενη συμμαχία, καθώς οι πολιτικοί άνεμοι της κεντρικής και νότιας Ιταλίας άλλαζαν κατεύθυνση.
Το 929 ο Θεοβάλδος ενώθηκε με τον Λανδούλφος Α΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντo και τον Γουαϊμάρος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo σε μία σειρά κοινών επιθέσεων κατά της Βυζαντινής Καμπανίας, της Απουλίας και της Καλαβρίας. Ο Θεοβάλδος Α΄ ήταν επιζήμιος για τη συνεργασία των άλλων και οι τρεις ήταν ανεπιτυχείς. Ο Γουαϊμάρος Β΄ επέστρεψε στην προηγούμενη Βυζαντική υποταγή του.
Ο Θεοβάλδος Α΄ συμμάχησε επίσης με τον Ντοσίμπιλις Β΄ κυβερνήτη της Γκαέτα κατά των Βυζαντινών.
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Μαρία Τερέζα Νούτσο
Η Μαρία Τερέζα Νούτσο (11 Μαΐου 1851 στη Βαλέτα, Μάλτα - 17 Απριλίου 1923) ήταν Ρωμαιοκαθολική καλόγρια, ιδρυτής του θρησκευτικού ινστιτούτου Κόρες της Ιερής Καρδιάς.
Νεανικά χρόνια
Η Μαρία Τερέζα γεννήθηκε σε μια έντονα χριστιανική οικογένεια. Ήταν το δεύτερο παιδί, που γεννήθηκε από τον Παύλο και τη Λουίζα Μορόκι
Νούτσο. Ο μεγαλύτερος αδερφός της πέθανε σε μία επιδημία χολέρας, αφήνοντας τη Μαρία Τερέζα ως την μεγαλύτερη. Μια μέρα μετά τη γέννηση της Μαρίας Τερέζα, βαφτίστηκε στη Κολεγιακή Ενορία του Αγίου Παύλου και έλαβε χρίσμα στην ηλικία των οκτώ.
Στα πρώτα χρόνια της Μαρίας Τερέζα, η εκπαίδευση δεν ήταν υποχρεωτική στη Μάλτα. Λίγοι είχαν οικονομική δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Τα περισσότερα παιδιά εργάζονταν, για να κερδίσουν χρήματα, για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Ωστόσο, η Μαρία Τερέζα ήταν αρκετά τυχερή, που έλαβε εκπαίδευση. Ταλαντούχος στη χειροτεχνία και τη μουσική, ανέπτυξε ένα πρώιμο ενδιαφέρον για τα παιδιά και την ευημερία τους. Το 1867, σε ηλικία δεκαέξι ετών, η Μαρία Τερέζα έγινε υπεύθυνη για ένα σχολείο, που διεύθυνε η θεία της, η οποία είχε γίνει τυφλή και πέθανε στις 4 Μαρτίου 1867
Παρόλο που η Μαρία Τερέζα άρχισε να αισθάνεται την επιθυμία να ασπαστεί τη θρησκευτική ζωή, ένιωθε ευθύνη για τους γονείς της - ο πατέρας της ήταν εβδομήντα και άρρωστος - και για το σχολείο, που ήταν υπό τη φροντίδα της. Σε ηλικία 21 ετών εξέτασε τη δυνατότητα να πάρει ιδιωτικούς όρκους φτώχειας, αγνότητας και υπακοής ως λαϊκός άνθρωπος.
Ιδιωτικοί όρκοι
Η Μαρία Τερέζα συμβουλεύτηκε τον πνευματικό της, Πιέτρο Πάτσε,  που την ενθάρρυνε να κάνει τους όρκους της στη γιορτή της Αγίας Τερέζα της Άβιλας. Η Μαρία Τερέζα εξακολουθούσε να αισθάνεται διχασμένη: αν και έτεινε στη θρησκευτική ζωή, δεν ήταν σίγουρη, αν θα άφηνε τελικά την οικογένειά της. Στις 21 Οκτωβρίου 1874, έκανε τους όρκους της ιδιωτικά στα χέρια του Πιέτρο Πάτσε. Δύο χρόνια αργότερα, όταν ήταν ακόμα είκοσι πέντε, ο πατέρας της πέθανε.
Η Μαρία Τερέζα συνέχισε να αισθάνεται την έλξη, για να μπει σε ένα μοναστήρι, και επιπλέον για να ενταχθεί στις μοναχές. Το 1880, το ανέφερε στον πνευματικό της, ο οποίος της είπε εντελώς: "Δεν ταιριάζετε για το μοναστήρι". Έτσι, η ζωή της συνέχισε να περιστρέφεται γύρω από το σχολείο, και τη κατηχητική και ποιμαντική φροντίδα μετά τις ώρες του σχολείου. Ένα χρόνο αργότερα το 1881 η μητέρα της πέθανε.
Οι Κόρες της Ιερής Καρδιάς
Η Μαρία Τερέζα άρχισε να ελπίζει να ιδρύσει ένα θρησκευτικό εκκλησίασμα, που θα ακολουθούσε στενά τον Χριστό και θα ήταν αφοσιωμένο στη φιλανθρωπική υπηρεσία της εκπαίδευσης και της κοινωνικής εργασίας. Παρά την έλλειψη χρηματοδότησης, η Μαρία Τερέζα εμπιστεύτηκε την πρόνοια του Θεού, και μετά από έναν μακρύ αγώνα, κατάφερε να δει την πραγματοποίηση των ονείρων της το 1902.
Ένας ξάδελφος, ο Ενρίκο Νούτσο, μοιράστηκε το ίδιο ιδανικό: να βοηθήσει στην εκπαίδευση των άτυχων στην κοινωνία, ειδικά των κοριτσιών. Στα μέσα της ζωής του, ο τελευταίος ήθελε να χρησιμοποιήσει τα χρήματά του για ένα κοινωνικό έργο, για να πραγματοποιήσει τα ιδανικά του. Όταν συναντήθηκαν οι δύο, ο Ενρίκο είπε στη Μαρία Τερέζα το όνειρό του. Εξέφρασε την επιθυμία να αποδεχτεί την προσφορά και την επιθυμία της να ιδρύσει Θρησκευτικό Ινστιτούτο. Αυτό μεταβιβάστηκε στον Αρχιεπίσκοπο στον οποίο ο Ενρίκο είχε εμπιστευτεί τη γη με ένα σπίτι για το έργο. Η Αρχιεπίσκοπος γνώριζε καλά τη Μαρία Τερέζα και ήταν χαρούμενος, που είδε τις ελπίδες και τα όνειρά της να υλοποιούνται.
Το 1902, το κτίριο ξεκίνησε και το 1903, η Μαρία Τερέζα - τώρα 52 ετών - άρχισε να ζει σε αυτό το σπίτι με τα πρώτα μέλη του νέου της ιδρύματος. Έτσι, σε ηλικία 52 ετών, η Μαρία Τερέζα κατάφερε να οργανώσει την εκκλησία, που είχε ονειρευτεί. Το εκκλησίασμα των Κόρων της Ιερής Καρδιάς ιδρύθηκε επίσημα στις 21 Νοεμβρίου 1903.
Σήμερα
Σήμερα, οι Κόρες της Ιερής Καρδιάς βρίσκονται στη Μάλτα, την Ινδία, τη Λιβύη, την Κένυα, την Τανζανία, τις Φιλιππίνες και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Τζούνο (διαστημόπλοιο)
Το  Τζούνο (αγγλικά: Juno, ελληνικά: Ήρα) είναι μια μη επανδρωμένη αποστολή της NASA, στα πλαίσια του προγράμματος "New Frontiers" (Νέα Σύνορα), για την εξερεύνηση του πλανήτη Δία. Το διαστημόπλοιο εκτοξεύθηκε από το Κέιπ Κανάβεραλ (πολεμική αεροπορική βάση), στις 5 Αυγούστου του 2011, και εισήλθε σε τροχιά γύρω από τον Δία στις 4 Ιουλίου 2016. Το διαστημόπλοιο βρίσκεται σε πολική τροχιά για να μελετήσει τη σύνθεση, το βαρυτικό πεδίο,το μαγνητικό πεδίο, και την πολική μαγνητόσφαιρα του Δία. Το Τζούνο θα αναζητήσει επίσης ενδείξεις για το πώς σχηματίστηκε ο πλανήτης, εξετάζοντας μεταξύ άλλων κατά πόσον έχει βραχώδη πυρήνα, τα όποια υδάτινα στοιχεία στην ατμόσφαιρα, την κατανομή της μάζας, καθώς και τους ισχυρούς ανέμους, που μπορεί να φτάσουν ταχύτητες των 618 χιλιομέτρων ανά ώρα (384 mph).
Το Τζούνο είναι το δεύτερο διαστημόπλοιο που τίθεται σε τροχιά γύρω από τον Δία, μετά το Galileo, που ήταν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη από το 1995 έως το 2003.
Το διαστημόπλοιο τροφοδοτείται με ηλιακή ενέργεια μέσω φωτοβολταϊκών πάνελ. Τα πάνελ αυτά χρησιμοποιούνται συνήθως από δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη ή λειτουργούν στο εσωτερικό του Ηλιακού συστήματος, ενώ για αποστολές στο εξωτερικό Ηλιακό σύστημα και πέρα από αυτό χρησιμοποιούνται συνήθως θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων. Για το Τζούνο, ωστόσο, χρησιμοποιείται μια συστοιχία αποτελούμενη από τρία ηλιακά πάνελ, η μεγαλύτερη που έχει αναπτυχθεί σε διαστημική αποστολή. Εκτός από την παραγωγή ενέργειας, τα πάνελ παίζουν αναπόσπαστο ρόλο και στη σταθεροποίηση του διαστημικού σκάφους. Το Τζούνο είναι το πρώτο σκάφος που χρησιμοποιεί ηλιακή ενέργεια πέρα από την τροχιά του Άρη.
Το όνομα του διαστημόπλοιου προέρχεται από την Ελληνο-Ρωμαϊκή μυθολογία. "Ο θεός Δίας συγκέντρωνε ένα πέπλο από σύννεφα γύρω από τον εαυτό του για να κρύβει τις ατασθαλίες του, αλλά η γυναίκα του, η θεά Ήρα, ήταν σε θέση να κοιτάξει μέσα από τα σύννεφα και να δει την αληθινή φύση του Δία." Η αποστολή αναφερόταν προηγουμένως με το αντακρώνυμο JUpiter Near-polar Orbiter σε μια λίστα με ακρωνύμια της NASA.
Επισκόπηση
Το ταξίδι του Τζούνο προς τον Δία κράτησε πέντε χρόνια. Το διαστημόπλοιο έφτασε στον πλανήτη στις 4 Ιουλίου 2016. Το σκάφος διάνυσε συνολική απόσταση περίπου 2,8 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων (18.7 Αστρονομικών μονάδων ή 1,74 δισ. μιλίων) για να φθάσει στον Δία. Το διαστημικό σκάφος θα ολοκληρώσει 37 περιφορές γύρω από τον Δία κατά τη διάρκεια των 20 μηνών που θα διαρκέσει η αποστολή. Η τροχιά του διαστημόπλοιου έλαβε ώθηση ταχύτητας από τη βαρύτητα της Γης, η οποία επιτεύχθηκε με κοντινό πέρασμα από τη Γη τον Οκτώβριο του 2013, δύο χρόνια μετά την εκτόξευσή του στις 5 Αυγούστου 2011. Στις 5 Ιουλίου 2016, το διαστημόπλοιο χρησιμοποίησε τον κινητήρα του για να επιβραδύνει αρκετά και να μπορέσει να εισέλθει σε τροχιά. Θα πραγματοποιήσει δύο τροχιές 53 ημερών πριν ξανά χρησιμοποιήσει τον κινητήρα στις 19 Οκτωβρίου για να έρθει σε πολική τροχιά διάρκειας 14 ημερών.
Μόλις εισέλθει στη φάση που μία τροχιά διαρκεί 14 ημέρες, όργανα υπερύθρων και μικροκυμάτων θα ξεκινήσουν να μετρούν τη θερμική ακτινοβολία που προέρχεται από τα βαθύτερα στρώματα της ατμόσφαιρας του Δία. Οι παρατηρήσεις αυτές θα συμπληρώσουν προηγούμενες μελέτες της σύνθεσής του από την εκτίμηση της συγκέντρωσης και της κατανομής του νερού, και ως εκ τούτου του οξυγόνου. Αυτά τα δεδομένα θα δώσουν πληροφορίες σχετικά με την προέλευση του Δία. Το Τζούνο θα διερευνήσει επίσης τη συναγωγή θερμότητας που οδηγεί διάφορα μοτίβα στην ατμόσφαιρα του Δία. Άλλα όργανα στο σκάφος θα συγκεντρώσουν στοιχεία σχετικά με το βαρυτικό του πεδίο και την πολική μαγνητόσφαιρα. Η αποστολή πρόκειται να ολοκληρωθεί τον Φεβρουάριο του 2018, αφού το σκάφος ολοκληρώσει 37 τροχιές γύρω από τον Δία. Τότε θα κατευθυνθεί προς τον Δία για να καεί στην εξωτερική του ατμόσφαιρα,, ώστε να αποφευχθεί κάθε πιθανότητα πρόσκρουσης σε κάποιον από τους δορυφόρους του Δία και βιολογικής του μόλυνσης.
Πλάκα Γαλιλαίου και μίνι φιγούρες Lego
αριστερά|μικρογραφία|Πλάκα Γαλιλαίου
Το Τζούνο μεταφέρει στον Δία μια πλάκα αφιερωμένη στον Γαλιλαίο Γαλιλέι. Η πλάκα παρεσχέθη από την Ιταλική Υπηρεσία Διαστήματος και οι διαστάσεις της είναι 7,1 επί 5,1 εκατοστά (2,8 επί 2,0 ίντσες). Είναι κατασκευασμένη από αλουμίνιο και ζυγίζει 6 g. Η πλάκα απεικονίζει ένα πορτρέτο του Γαλιλαίου και ένα κείμενο που έγραψε ο ίδιος τον Ιανουάριο του 1610, ενώ παρατηρούσε τα ουράνια σώματα που θα γίνονταν αργότερα γνωστά ως τα φεγγάρια του Γαλιλαίου. Το κείμενο μεταφράζεται ως εξής:
Στις 11 ήταν σε αυτόν τον σχηματισμό - και το αστέρι πιο κοντά στον Δία ήταν μισό σε μέγεθος από το άλλο και πολύ κοντά στο άλλο τόσο ώστε κατά τις προηγούμενες νύχτες και τα τρία παρατηρούμενα αστέρια φαινόταν ίδιας διάστασης η απόσταση μεταξύ τους ίση, είναι εμφανές ότι γύρω από τον Δία υπάρχουν τρία κινούμενα αστέρια αόρατα μέχρι τώρα σε όλους.
Το διαστημόπλοιο μεταφέρει επίσης τρεις φιγούρες Lego που αναπαριστούν τον Γαλιλαίο, το Ρωμαϊκό θεό Δία και τη γυναίκα του Ήρα. Στη Ρωμαϊκή μυθολογία, ο Δίας συγκέντρωνε γύρω από τον εαυτό του πέπλο από σύννεφα, για να κρύβει τις απιστίες του. Από το βουνό του Ολύμπου, η Ήρα ήταν σε θέση να κοιτάξει μέσα στα σύννεφα και να διακρίνει τη φύση των δραστηριοτήτων του συζύγου της. Η Ήρα κρατά έναν μεγεθυντικό φακό ως ένδειξη αναζήτησης της αλήθειας, και ο σύζυγός της κρατά έναν κεραυνό, το γνωστό σύμβολο του Δία. Το τρίτο μέλος της ομάδας Lego, ο Γαλιλαίο Γαλιλέι, έχει το τηλεσκόπιό του μαζί του στο ταξίδι. Αν και τα περισσότερα παιχνίδια Lego είναι κατασκευασμένα από πλαστικό, η εταιρία Lego έφτιαξε ειδικά αυτές τις φιγούρες από αλουμίνιο για να αντέξουν τις ακραίες συνθήκες της διαστημικής πτήσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ Κατηγορία:Δίας (πλανήτης)
Samsung Internet
Το Samsung Internet Browser (ή απλά Samsung Internet ή S Browser ) είναι ένα πρόγραμμα περιήγησης ιστού για έξυπνα τηλέφωνα και tablet που αναπτύχθηκε από τη Samsung Electronics. Βασίζεται στο έργο ανοιχτού κώδικα Chromium. Έρχεται προεγκατεστημένο στις συσκευές Samsung Galaxy. Η Samsung υπολόγισε ότι είχε περίπου 400 εκατομμύρια μηνιαίους ενεργούς χρήστες το 2016. Σύμφωνα με το StatCounter, το μερίδιο αγοράς του ήταν περίπου 4,98% (μεταξύ 53,26% για όλες τις παραλλαγές του Chrome ) γύρω στον Μάιο του 2018.
Ιστορία
Το Samsung Internet αντικατέστησε το πρόγραμμα περιήγησης Android που ήταν προεπιλεγμένο στις συσκευές Samsung Galaxy το 2012. Γύρω στις αρχές του 2013, αποφάσισε να βασίσει το πρόγραμμα περιήγησης στο Chromium και η πρώτη έκδοση που βασίζεται στο Chromium κυκλοφόρησε με ένα μοντέλο S4 αργότερα εκείνο το έτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλλομετρητές
Δημήτριος Αναγνωστόπουλος
Σκακιστική καριέρα
Το 1987 (στο Σαν Χουάν) και το 1988 (στην Αγκουαδίγια), κέρδισε δύο φορές ασημένια μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων, στην κατηγορία κάτω των 18 ετών, ενώ το 1990 μοιράστηκε την 4η θέση (μαζί με τον μετέπειτα παγκόσμιο πρωταθλητή Βεσελίν Τοπάλοφ) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων, στην κατηγορία κάτω των 20 ετών στο Άρνεμ. Το 1994 κέρδισε το ανοικτό τουρνουά στη Μπέργα και το 1997 στα Άνω Λιόσια.
Μετά την αλλαγή της υπηκοότητας εξαρτιόταν από τους κορυφαίους Έλληνες σκακιστές. Το 1996 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ελληνικό ατομικό πρωτάθλημα σκακιού ανδρών, ενώ την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα στη σκακιστική Ολυμπιάδα στο Ερεβάν και την επόμενη χρονιά έπαιξε στο ευρωπαϊκό ομαδικό πρωτάθλημα στην Πούλα. Το 2001, μοιράστηκε την 4η θέση στο Λονδίνο.
Την υψηλότερη κατάταξη στην καριέρα του πέτυχε την 1η Ιουλίου 1996, με 2515 βαθμούς, ήταν τότε 4ος (πίσω από τον Βασίλειο Κοτρωνιά, τον Ιωάνη Νικολαΐδη και τον Ιγκόρ Μιλαντίνοβιτς) μεταξύ των Ελλήνων σκακιστών. Από το 2003, παίζει πολύ σπάνια σε τουρνουά που διοργανώνονται από τη Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκάκι Κατηγορία:Σκάκι στην Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Αντρέας Τόρκιλντσεν
Ο Αντρέας Τόρκιλντσεν (Andreas Thorkildsen, γεννήθηκε 1 Απριλίου 1982) είναι Νορβηγός πρώην αθλητής του ακοντισμού. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης δύο φορές (2004, 2008), παγκόσμιος πρωταθλητής μία (2009) και πρωταθλητής Ευρώπης δύο φορές (2006, 2010), ενώ έχει κερδίσει και τρία ασημένια μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα.
Βιογραφία
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, με βολή στα 86μ. και 50 εκ. Μέχρι τους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες, κέρδισε δύο ασημένια μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, το 2005 στο Ελσίνκι και το 2007 στην Οσάκα και ένα χρυσό μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό πρωταθλήμα το 2006 στο Γκέτεμποργκ. Τον Μάιο του 2006 ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 90μ., στο Super Grand Prix στην Ντόχα, στο Κατάρ.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 ήταν και πάλι πρώτος με 90μ. και 57 εκ. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Βερολίνο, ρίχνοντας το ακόντιο στα 89μ. και 59 εκ. Πρώτος ήταν και το 2010 στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Βαρκελώνη ενώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Νταεγού, το 2011, ήρθε δεύτερος.
Το 2004 επιλέχθηκε ως ο αθλητής της χρονιάς στη Νορβηγία, ενώ το 2008 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ευρωπαίου αθλητή της χρονιάς από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου (''European Athletic Association':).
Ζαρκαδαίικα Άρτας
Τα Ζαρκαδαίικα είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 22 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 8 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Ζαρκαδαίικα υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του νεοσύστατου Δήμου Βλαχέρνας. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, τα Ζαρκαδαίικα εντάχθηκαν στο Δήμο Αρταίων. Τα Ζαρκαδαίικα μαζί με τη Βλαχέρνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βλαχέρνας με συνολικό πληθυσμό 388 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και εντάχθηκε στη Βλαχέρνα. Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Βλαχέρνας και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Ο οικισμός γειτνιάζει με τα χωριά Γραμμενίτσα και Γρίμποβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1991–92
Για την περίοδο 1991-92, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Π.Α.Ο Βάρδας ο οποίος κέρδισε την άνοδο στην Δ εθνική.
Πρωταθλητής
Η περίοδος 1991-92 ήταν η 23η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Μάργκαρετ Μόρτιμερ, 3η βαρόνη του Μπέρκλεϋ
Ο πατέρας της Ρότζερ πρότεινε τον γάμο της μεγαλύτερης κόρης του Μάργκαρετ με τον γιο και διάδοχο του Μωρίς Μπέρκλεϋ, 2ου βαρόνου του Μπέρκλεϋ Τόμας Μπέρκλεϋ, με τον γάμο εξασφάλισε συμμαχία με τους ισχυρότερους λόρδους των δυτικών Μαρς. Ο γάμος ανάμεσα στην Μάργκαρετ και τον Τόμας Μπέρκλεϋ έγινε το 1319 και ο σύζυγος της διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν 3ος βαρόνος του Μπέρκλεϋ (1326). Με τον σύζυγο της Τόμας απέκτησε :
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1991–92
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες.
Μάργκαρετ Μόρτιμερ, 3η βαρόνη του Μπέρκλεϋ
Ο μεγαλύτερος γιος της Μωρίς παντρεύτηκε την Ελισάβετ Ντεσπένσερ παρά το γεγονός ότι ο παππούς του Ρότζερ Μόρτιμερ ήταν υπεύθυνος για την εκτέλεση του πατέρα της Ούγου Ντεσπένσερ (1326). Μετά την πτώση του πατέρα της (1322) η Μάργκαρετ συνελήφθη και απεστάλη στην μονή του Σόλντχαμ (1324), ο γάμος της με τον Μπέρκλεϋ επικυρώθηκε με παπική απαλλαγή του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ (1329). Η Μάργκαρετ Μόρτιμερ, 3η βαρόνη του Μπέρκλεϋ πέθανε στις 5 Μαίου 1337 και τάφηκε στην Αυγουστινιανή μονή του Μπρίστολ στο Γκλόστερσαιρ. Ο σύζυγος της μετά τον θάνατο της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αικατερίνη Κλίβεντον.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1991–92
Β κατηγορία
Στην Β κατηγορία μετείχαν 36 ομάδες σε 3 ομίλους.
Μάργκαρετ Μόρτιμερ, 3η βαρόνη του Μπέρκλεϋ
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Μόρτιμερ Κατηγορία:Αγγλίδες βαρώνισσες
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1991–92
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 37 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
Κύπελλο Ηλείας
Τελικός
25 Μαρτίου 1992 Ηλειακός Λεχαινών - Δάφνη Ανδραβίδας 4-0 - εθνικό στάδιο Πύργου -
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1991-1992 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1991-1992
Τομαρχανλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαλιλαμπάντ
Θεοβάλδος Β΄ του Σπολέτο
Ο Θεοβάλδος Β΄ (923/925 - Ιούλιος 957/961 ή 964) ήταν δούκας του Σπολέτo και μάργραβος του Καμερίνο από το 953. Ήταν γιος του Βονιφάτιου Β΄ του Σπολέτο και της Βαλντράντα.
Βιογραφία
Το 959 ο Bερεγκάριος Β΄ μάργραβος της Ιβρέα με τον γιο του Γκυ της Ιβρέα ηγήθηκαν μίας αποστολής εναντίον του Θεοβάλδου Β΄. Τον νίκησαν και κατέλαβαν το Σπολέτο και το Καμερίνο. Ο δούκας Θεοβάλδος Β΄ καθαιρέθηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας γύρω στο έτος 964, λόγω της υποστήριξής του στον έκπτωτο πάπα Ιωάννη ΙΒ΄. Τα Χρονικά της Φάρφα υποδηλώνουν, ότι τον διαδέχθηκε ο Θρασαμούνδος κόμης του Καμερίνο, αλλά δεν υπάρχουν έγγραφα, που να πιστοποιούν αυτή τη διαδοχή. Αντίθετα, φαίνεται πιθανό ότι τον Θεοβάλδο Β΄ διαδέχθηκε ο πιστός υποστηρικτής του Όθωνα Α΄, Πάντουλφ Α΄ ο Σιδηροκέφαλος, ως πρίγκιπας.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Λεπιδίνη
Η λεπιδίνη  (αγγλικά Lepidine) είναι ετεροαρωματική οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C10H9N. Ανήκει στις «θυγατρικές» κινολίνες, και πιο συγκεκριμένα στις μεθυλο κινολίνες. Περιέχεται στη λιθανθρακόπισσα, ενώ είναι δυνατή η παραγωγή της και από την κιγχανίνη, μετά από συναπόσταξη της τελευταίας με υδροξείδιο του καλίου (KOH). Η μεθυλική ομάδα είναι αρκετά όξινη, επιτρέποντας αντιδράσεις συμπύκνωσης να συμβούν σε αυτή τη θέση, ειδικά όταν το άζωτο είναι τεταρτοταγές. Χρησιμοποιείται για την παραγωγή ορισμένων χρωστικών και φαρμάκων.
Ιστορία
Η πρώτη σύνθεση λεπιδίνης πιστώθηκε στο Μπίβανκ (G. Bivank), το 1898, με αναγωγή ιωδο λεπιδίνης, που με τη σειρά της προήλθε από χλωρο λεπιδίνη, η οποία με τη δική της σειρά λήφθηκε με σύνθεση Κνορ (Knorr synthesis) από γ-μεθυλοκαρβοστυρίλιο, με πενταχλωριούχο φωσφόρο (PCl5) ή και με τριχλωριούχο φωσφόρο (PCl3).
Φυσικές ιδιότητες
Η χημικά καθαρή λεπιδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο προς το κιτρινωπό υγρό, με θερμοκρασία τήξης 9-10°C και θερμοκρασία βρασμού 261-263° C. Είναι (πρακτικά) αδιάλυτη στο νερό, αλλά ευδιάλυτη στην αιθανόλη (EtOH) και στο διαιθυλαιθέρα (Et2O).
Χημικές ιδιότητες
H μεθυλομάδα της είναι αρκετά όξινη, επιτρέποντας αντιδράσεις συμπύκνωσης, ιδιαίτερα όταν το άτομο του αζώτου είναι τετατροταγές.
Η νίτρωση λεπιδίνης παράγει 4-μεθυλο-8-νιτροκινολίνη, ενώ η σουλφούρωση λεπιδίνης παράγει 4-μεθυλο-6-κινολινοσουλφονικό οξύ, το οποίο, με τη σειρά του, μετά από επίδραση βάσης παράγει 4-μεθυλο-2-κινολινόλη.
Η λεπιδίνη συμπυκνώνεται με τη μεθανάλη (HCHO), δίνοντας αρχικά 2-(3-κινολιν)αιθανόλη [3-(C6H4)(C3H2N)CH2CH2OH], που είναι ένα ελαιώδες υγρό, ενώ στη συνέχεια παράγει 2-(3-κινολινο)-1,3-προπανοδιόλη [3-[(C6H4)(C3H2N)CH(CH2OH)2].
Εφαρμογές
Η λεπιδίνη χρησιμοποιήθηκε ως πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση κυανινοχρωστικών και φαρμάκων.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:C10 Κατηγορία:Κινολίνες Κατηγορία:Αρωματικές ιμίνες
Νότια Εσθονική γλώσσα
Το σύγχρονο πρότυπο των Εσθονικών έχει εξελιχθεί με βάση διαλέκτους της Βόρειας Εσθονίας. Ωστόσο, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα στη Νότια Εσθονία, η λογοτεχνία δημοσιεύθηκε σε τυποποιημένη μορφή σε Νότια Τάρτου και Βόρεια Βόρο. Αυτή η χρήση ονομάστηκε Τάρτου ή λογοτεχνικά Νότια Εσθονικά. Το γραπτό πρότυπο χρησιμοποιήθηκε στα σχολεία, τις εκκλησίες και τα δικαστήρια της γλωσσικής περιοχής Βόρο και Τάρτου αλλά όχι στις περιοχές Σέτο και Μούλγκι.
Ρισελιέ
Το όνομα Ρισελιέ μπορεί να αναφέρεται:
Νότια Εσθονική γλώσσα
Μετά την ανεξαρτησία της Εσθονίας το 1918, οι τυποποιημένες πολιτικές της εσθονικής γλώσσας εφαρμόστηκαν περαιτέρω σε ολόκληρη τη χώρα. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι την εποχή εκείνη πίστευαν ότι το εσθονικό κράτος έπρεπε να έχει μια τυπική γλώσσα για όλους τους πολίτες του, γεγονός που οδήγησε στον αποκλεισμό της Νότιας Εσθονικής στην εκπαίδευση. Η απαγόρευση της διδασκαλίας και της χρήσης διαλέκτων της Νότιας Εσθονικής στα σχολεία συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής κατοχής (1940-1990).
Από τότε που η Εσθονία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1991, η εσθονική κυβέρνηση έχει υποστηρίξει περισσότερο την προστασία και την ανάπτυξη των Νοτίων Εσθονικών. Έχει καθιερωθεί μια εκσυγχρονισμένη λογοτεχνική μορφή που βασίζεται στη διάλεκτο Βόρο της Νότιας Εσθονικής.
Διάλεκτοι
Οι σημερινές διάλεκτοι της περιοχής της Νότιας Εσθονικής γλώσσας είναι οι Μούλγκι, Τάρτου, Βόρο και Σέτο. Οι Βόρο και Σέτο παρέμειναν απόμακρες από την τυπική γραπτή εσθονική γλώσσα και είναι πιο δύσκολες για τους ομιλητές της Βόρειας Εσθονικής.
Χαρακτηριστικά
Η διάκριση μεταξύ της Νότιας Εσθονικής και της Βόρειας Εσθονικής είναι πιο έντονη από οποιαδήποτε άλλη αντίθεση μεταξύ των εσθονικών διαλέκτων και υπάρχει σε κάθε επίπεδο της γλώσσας.
Φωνολογικές διαφορές περιλαμβάνουν: Μορφολογικές διαφορές:
Τρέχουσα κατάσταση
μικρογραφία|300x300εσ|Σύμφωνα με την [[Εσθονική απογραφή του 2011|απογραφή της Εσθονίας του 2011, υπήρχαν 101.857 ομιλητές της Νότιας Εσθονικής: 87.048 ομιλητές Βόρο (συμπεριλαμβανομένων 12.549 ομιλητών Σέτο), 9.698 ομιλητές Μούλγκι, 4.109 ομιλητές Τάρτου και 1.002 λιποί ομιλητές της Νότιας Εσθονικής.]] Η Νότια Εσθονική γλώσσα άρχισε να αναβιώνει στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Σήμερα, η Νότια Εσθονική χρησιμοποιείται στα έργα μερικών από τους πιο γνωστούς συγγραφείς, ποιητών και συγγραφέων της Εσθονίας. Η μεγαλύτερη επιτυχία έχει επιτευχθεί στην προώθηση της γλώσσας Βόρο και ενός νέου λογοτεχνικού προτύπου που βασίζεται στην Βόρο. Ωστόσο, η Μούλγκι και ειδικά οι διάλεκτοι Τάρτου έχουν πολύ λίγους ομιλητές. Η απογραφή του 2011 στην Εσθονία απαρίθμησε 101.857 αυτοαναφερόμενους ομιλητές της Νότιας Εσθονικής: 87.048 ομιλητές της Βόρο (συμπεριλαμβανομένων 12.549 ομιλητών Σέτο), 9.698 ομιλητές Μούλγκι, 4.109 ομιλητές Τάρτου και 1.002 άλλους ομιλητές της Νότιας Εσθονικής που δεν διευκρίνισαν διάλεκτο.
Γλωσσικό δείγμα σύγχρονης λογοτεχνικής Νότιας Εσθονικής, διάλεκτος Βόρο
Άρθρο 1 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων:
‘Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονική γλώσσα
Νομίτσι Μεσσηνίας
Το Νομιτσί (άλλες ονομασίες Νομιτσής και Νομίτσι) είναι χωριό του νομού Μεσσηνίας και ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Δυτικής Μάνης. Βρίσκεται 57 χιλιόμετρα νότια της Καλαμάτας στον δρόμο Καλαμάτας – Οιτύλου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 105 κατοίκους. Κτισμένος αμφιθεατρικά στους πρόποδες ενός μικρού λόφου του Γαϊδουροβουνιού έχει θέα τον Μεσσηνιακό κόλπο και αγναντεύει την Κορώνη.
Ονομασία
Υπάρχουν διάφορες απόψεις για την προέλευση του ονόματος. Το Νομιτσί πήρε το όνομά του από ένα ζωγράφο που οίκησε την περιοχή και λεγόταν Νομιτσής ή επειδή εκεί βρισκόταν η Νομική, ο χώρος λήψης αποφάσεων, στα χρόνια της ακμής των αρχαίων Θαλαμών ή ακόμα επειδή εκεί ήταν η κατοικία των νομικών, που εξυπηρετούσαν τις αρχαίες Θαλάμες. Οι βυζαντινές εκκλησίες κατά μήκος του δρόμου που συνδέει τα χωριά πιστοποιούν την ακμή του τόπου και κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Πάνω από το χωριό βρίσκονται χαλάσματα μεσαιωνικού οικισμού.
Βυζαντινά μνημεία
Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του χωριού είναι οι βυζαντινές του εκκλησίες, τις οποίες έχει υπό την προστασία του το Υπουργείο Πολιτισμού. Εξαίρετα δείγματα Βυζαντινής τέχνης αποτελούν η Υπαπαντή με αγιογραφημένο τέμπλο, οι Άγιοι Ανάργυροι (11ου αι.) με τρούλο και μικρό καμπαναριό, η Παναγίτσα μονοκάμαρη με τοιχογραφία στο φάτνωμα του υπέρθυρου, ο Άη Στράτηγος, η Ανάληψη με τοιχογραφίες του 1704 και ο Άγιος Νικόλαος με τοιχογραφίες από τη σχολή του Κουτήφαρη. Η κεντρική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είναι τοιχογραφημένη, έχει ξυλόγλυπτο τέμπλο και επιβλητικό κωδωνοστάσιο του 1730. Η αγιογράφηση είναι του Ηλία Κουλουφάκου (1814), που αγιογράφησε και τη Μονή Ντεκούλου στο Οίτυλο.
Από το Νομιτσί ήταν ο ζωγράφος Νικόλαος, ο οποίος μαζί με τον Αναγνώστη από τη Λαγκάδα, αγιογράφησαν το 1750 την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο Σκουτάρι, αλλά και άλλες.
Μεταμόρφωση του Σωτήρος
Σημαντικότερος όμως από τους ναούς θεωρείται η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, που ανήκει στον τύπο του απλού σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού με τρούλο και χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 11ου αιώνα, αποτελώντας έναν από τους παλαιότερους βυζαντινούς ναούς της περιοχής. Σήμερα λειτουργεί ως κοιμητηριακός ναός. Πρώτοι που περιέγραψαν το μνημείο ήταν οι μελετητές Traquair στις αρχές του αιώνα και ο Μegaw το 1932-1933, ενώ συστηματικότερη μελέτη του παρουσίασε ο καθηγητής Νικόλαος Δρανδάκης το 1985. Στο σύνολό του διατηρεί την αρχική του μορφή, χωρίς όμως να λείπουν αυθαίρετες επεμβάσεις, κυρίως στη δυτική και νότια πλευρά. Ο ναός διακρίνεται για την κομψότητα της κατασκευής του, τον πλούσιο και πρωτότυπο γλυπτό και κεραμικό του διάκοσμο, τις ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες του Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα συνιστά ένα εξαιρετικό παράδειγμα βυζαντινού ναού στο σύνολό του, που εμπλουτίζει τις γνώσεις μας για την τοπική μεσαιωνική αρχιτεκτονική, γλυπτική και ζωγραφική, φωτίζοντας παράλληλα την ιστορία της ευρύτερης περιοχής και κυρίως του οικισμού Νομιτσί, καθώς ανάγει την ίδρυσή του σε μια πρώιμη εποχή.
Δημόσιες κρήνες
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του χωριού είναι οι δυο δημόσιες βρύσες, οι οποίες εμπλουτίζονται από υπόγειες πηγές και βρίσκονται η μία κάτω από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στο κέντρο του χωριού και η δεύτερη δίπλα στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων στον οικισμό Κούμανι. Η ύδρευση του χωριού γινόταν παλιότερα από τα νερά τους. Στις βρύσες αυτές δεν πήγαιναν μόνο οι γυναίκες για να πάρουν νερό αλλά για να πλύνουν τα υφαντά στρωσίδια και τα ρούχα. Εκεί όμως πότιζαν και τα ζώα τους καλοκαιρινούς μήνες σε μαρμάρινες γούρνες. Στις βρύσες αυτές υπάρχουν εντοιχισμένα διακοσμητικά ανάγλυφα και αποτελούν μοναδικά αρχιτεκτονικά κτίσματα με έντονο ενδιαφέρον.
Μεντετλί
Το Μεντετλί (Αζερικά: Mədətli) είναι χωριό και δήμος της επαρχίας Τζαλιλαμπάντ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει σήμερα πληθυσμό 575 κατοίκων και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας. Τον Ιανουάριο του 1914 ζούσαν στο χωριό κυρίως εθνοτικοί Τάταροι, συνολικά 83 άτομα και των δύο φύλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαλιλαμπάντ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Θρασιμούνδος Γ΄ του Σπολέτο
Ο Θρασιμούνδος Γ΄, γερμ.: Transamund III, Transmund ή Trasmund (άκμασε 982 - 989) ήταν δούκας του Σπολέτo και μαρκήσιος του Καμερίνo από το 982 μέχρι το τέλος του το 989.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν ο κόμης Άττο Α΄ του Κιέτι (Tεάτε) και η Πέννε. Οι ακριβείς ημερομηνίες της δουκικής του εξουσίας στο Σπολέτo είναι αμφισβητούμενες και η εξουσία του φαίνεται να είχε διακοπεί τουλάχιστον μία φορά. Αυτή η διακοπή έχει προκαλέσει σύγχυση ως προς το πόσα άτομα με το όνομα Θρασαμούνδος κυβερνούσαν πραγματικά το Σπολέτo σε αυτή την εποχή. Τα Χρονικά της Φάρφα ισχυρίζονται, ότι ένας Θρασιμούνδος διαδέχθηκε τον Θεοβάλδο Β΄ γύρω στο 964, αλλά αυτό φαίνεται να είναι μία εσφαλμένη δήλωση της χρονολογίας. Τα Χρονικά του Αγίου Στεφάνου στο Ρίβο Μαρίς αναφέρονται σε έναν δούκα Θρασιμούνδο ήδη από το 971, αλλά αυτή η πηγή έχει απαξιωθεί ως ψευδής. Φαίνεται ότι υπήρχε ένας μόνο δούκας Θρασιμούνδος, που κυβέρνησε τον Σπολέτο τουλάχιστον δύο φορές και ότι θα έπρεπε να αναφέρεται ως Θρασιμούνδος Γ΄. Φαίνεται ότι απεβίωσε κάπου γύρω στο 989 και τον διαδέχθηκε ο Ούγος των Μποζονιδών μάργραβος της Τοσκάνης.
Υπάρχουν διάφορες πηγές που αναφέρονται σε έναν δούκα Θρασιμούνδο Γ΄ και έναν Θρασιμούνδο Δ΄. Αν και είναι πιθανό ότι και οι δύο είναι στην πραγματικότητα ο Θρασιμούνδος Γ΄ γιος του κόμη Άττο Β΄, δεν μπορεί να αποκλειστεί, ότι στην πραγματικότητα υπήρχαν δύο άτομα με το όνομα Θρασαμούνδος, που κατείχαν τη δουκική εξουσία.
Οικογένεια
Ο Θρασαμούνδος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Σιχελγκάρντα και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Σαπάλα
Η Σαπάλα (Zapala) είναι πόλη και τουριστικός προορισμός στην επαρχία Νεουκέν της Παταγονίας, στην Αργεντινή. Σύμφωνα με υπολογισμό του 2019 έχει περίπου 35.300 κατοίκους.
Η πόλη βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της επαρχίας, στη συμβολή εθνικών και επαρχιακών δρόμων, σε διαδρομή προς τις Άνδεις και τη Χιλή. Η πόλη φιλοξενεί το εργοστάσιο τσιμέντου Loma Negra.
Ιστορία
thumb|Είσοδος στην πόλη Η Σαπάλα ιδρύθηκε στις 12 Ιουλίου 1913 και μετατράπηκε σε δήμο το 1948. Βρισκόταν (και εξακολουθεί να βρίσκεται) γύρω από έναν σιδηροδρομικό σταθμό που κατασκευάστηκε από τον Μεγάλο Νότιο Σιδηρόδρομο του Μπουένος Άιρες, μια βρετανικής ιδιοκτησίας εταιρεία που περιήλθε στην Ferrocarril General Roca μετά την εθνικοποίηση των σιδηροδρόμων το 1948 και, μετά την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων το 1993, στα χέρια της Ferrosur Roca. Η πόλη χωρίζεται στα δύο από τη σιδηροδρομική γραμμή - από τη μία πλευρά υπάρχει μια εμπορική περιοχή με παλιά κτίρια και από την άλλη μια σύγχρονη περιοχή κατοικιών.
Ο σταθμός είναι ο τερματικός σταθμός στο τέλος της γραμμής από την Μπαΐα Μπλάνκα και τη Νεουκέν, η οποία επρόκειτο να συνεχίσει να διασχίζει τις Άνδεις και να καταλήγει στη Χιλή. Η κατασκευή του εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1920, αν και το 2006 προτάθηκε η επανάληψη της κατασκευής του.
Το 1918 η Σαπάλα ήταν το σημείο εκκίνησης της πρώτης πτήσης αεροπλάνου πάνω από τις Άνδεις, όταν ο Λουίς Καντελάρια πέταξε προς το Κούνκο της Χιλής στις 13 Απριλίου. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο της Σαπάλα.
Κλίμα
Το κλίμα της Σαπάλα είναι ψυχρό ημίξηρο (BSk, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), που καταλήγει σε ψυχρό-θερινό μεσογειακό κλίμα (Csb). Οι χειμώνες είναι ψυχροί. Το κλίμα είναι επίσης πολύ θυελλώδες κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους- έχουν καταγραφεί άνεμοι ταχύτητας 160 χιλιομέτρων την ώρα. Επίσης, κατά μέσο όρο ενδέχεται να πέσει χιόνι ύψους 30-40 εκατοστών κάθε χρόνο. Είναι πολύ ξηρή περιοχή, με περίπου 369 χιλιοστά βροχής ετησίως. Τα καλοκαίρια μπορεί να έχουν υψηλές θερμοκρασίες, έως και 35 °C, με ηλιόλουστες και σταθερές θερμοκρασιακά ημέρες και δροσερές νύχτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Εύπομπος ο Σικυώνιος
Ο Εύπομπος ήταν ζωγράφος από τη Σικυώνα, που έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. Η καλλιτεχνική επιρροή που άσκησε στους μεταγενέστερους ήταν τόσο μεγάλη ώστε να θεωρείται, μαζί με τον Πάμφιλο και τον Παυσία, ότι καθιέρωσαν τη σχολή της Σικυώνος ή αλλιώς «Σικυώνιον εργαστήριον», μια από της σημαντικότερες σχολές ζωγραφικής του Ελληνικού κόσμου, σε αντιδιαστολή της Αττικής και της Ιωνικής. Αναφέρεται ότι επηρέασε και τον γλύπτη Λύσιππο τον οποίο όταν συνάντησε στην αγορά σε νεαρά τότε ηλικία του είπε: «Ίδε αυτό το πλήθος, το κινούμενον προ των ομμάτων σου, αυτό έχε διδάσκαλον, τη φύση». Υπήρξε περισσότερο δάσκαλος της ζωγραφικής τέχνης και ο Πάμφιλος ήταν μαθητής αλλά και διάδοχός του στη σχολή στην οποία εν συνεχεία φοίτησε ο Απελλής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι
Ευρυμένης ο Σάμιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων συμπλοκής
Νομός Τριφυλίας
Ο Νομός Τριφυλίας μαζί με τους νομούς Λακεδαίμονος και Λακωνικής που καταργήθηκαν με την διοικητική διαίρεση του 1909 δεν επανασυστάθηκαν ποτέ ξανά ως νομαρχίες, σε αντίθεση με άλλους νομούς που είχαν συσταθεί το 1899 και ανασυστάθηκαν μελλοντικά όπως έγινε για παράδειγμα με την Μαγνησία και την Ευρυτανία.
Το νομό αποτελούσαν οι δυο επαρχίες:
Πρωτεύουσα του νομού Τριφυλίας ήταν η Κυπαρισσία. Σήμερα ο νομός Τριφυλίας ταυτίζεται σχεδόν με την έκταση της Μητρόπολης Τριφυλίας και Ολυμπίας.
Η επαρχία Τριφυλίας το 1909 είχε 51.004 κατοίκους και η επαρχία Ολυμπίας 39.519, ενώ συνολικά ο νομός Τριφυλίας είχε περίπου 90.000 κατοίκους.
Οι δήμοι που αποτελούσαν τον νομό Τριφυλίας και ο πληθυσμός κατά το 1909 ήταν :
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομοί της Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ηλείας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Μεσσηνίας
Γιάννης Στάθης
Ο Γιάννης Στάθης (γκει παπαγαλος) (γεννημένος στις 20 Μαΐου 1987) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Ξάνθης στη Σούπερ Λίγκα 2.
Συλλογική Καριέρα
Ο Στάθης έχει αγωνιστεί στη Σούπερ Λίγκα, επίσης, με τα χρώματα των Απόλλωνα Καλαμαριάς, ΠΑΣ Γιάννινα, Πανθρακικού, ΟΦΗ, Λεβαδειακού, καθώς και Α.Ο. Πλατανιά, προ της μεταγραφής του στον Απόλλωνα Σμύρνης, κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου του 2017-18.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη
Μαρία φαν Οοστερβάικ
Η Μαρία φαν Οοστερβάικ (ολλανδικά: Maria van Oosterwijck, αναγραφόμενη και ως Oosterwyck, 1630–1693) ήταν Ολλανδή ζωγράφος της ολλανδικής Χρυσής Εποχής, η οποία ειδικευόταν σε ιδιαίτερα λεπτομερείς νεκρές φύσεις με άνθη.
Βιογραφία και έργο
Η Μαρία φαν Οοστερβάικ γεννήθηκε το 1630 στο Νόοτντορπ, κωμόπολη κοντά; στο Ντελφτ της Νότιας Ολλανδίας. Ως ημερομηνία γέννησής της αναγράφεται εν γένει η 20ή Αυγούστου, αλλά ορισμένες πηγές αναφέρουν και την 27η Αυγούστου. Ο πατέρας της ήταν εφημέριος της Αναμορφωμένης Ολλανδικής Εκκλησίας, όπως και ο παππούς της. Όταν ήταν πολύ μικρή, ο πατέρας της την πήγε στο εργαστήριο του Γιαν Ντάβιντσζοον ντε Χέιμ. Υπό την επιρροή του, η φαν Οοστερβάικ ανακάλυψε το ενδιαφέρον της για τη ζωγραφική ανθέων. Έγινε μαθήτριά του αποκαλύπτοντας το ταλέντο της να απεικονίζει ζωηρά ρεαλιστικούς πίνακες. Η φαν Οοστερβάικ αρχικά εργάστηκε στο Ντελφτ, αλλά αργότερα μετοίκησε στην Ουτρέχτη. Εργάστηκε με τον ντε Χέιμ και ύστερα από μερικά χρόνια δημιούργησε τον πρώτο της επαγγελματικό πίνακα, τον οποίο είχε ζωγραφίσει μόνη της. Όταν ο ντε Χέιμ μετοίκησε στην Αμβέρσα, η φαν Οοστερβάικ είχε τη μεγάλη ευκαιρία να εργαστεί ως ανεξάρτητη ζωγράφος.
Κάπου στις αρχές ή στα μέσα της δεκαετίας του 1670 μετοίκησε στο Άμστερνταμ, με το εργαστήριό της να βρίσκεται απέναντι από του συναδέλφου της, επίσης ζωγράφου ανθέων, Βίλλεμ φαν Ελστ. Ο φαν Ελστ τη ζήτησε σε γάμο, αλλά αυτή αρνήθηκε, με αποτέλεσμα αυτός να σταματήσει να την πολιορκεί, καθώς η αφοσίωσή της στη ζωγραφική ήταν γι' αυτήν περισσότερο σημαντική. Η φαν Οοστερβάικ παρέμεινε ανύπαντρη σε όλη της τη ζωή, αλλά μεγάλωσε τον ανεψιό της, ο οποίος είχε μείνει ορφανός.
Εκτός από ταλαντούχα ζωγράφος ήταν και πρακτική επιχειρηματίας: Μίσθωσε τις υπηρεσίες ενός ατζέντη στο Άμστερνταμ για να πωλήσει πίνακές της σε Γερμανούς. Ανάμεσα στους πάτρονές της συγκαταλέγονται ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας, ο Λεοπόλδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Αύγουστος Β΄ ο Ισχυρός και ο Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας Πώλησε τρεις πίνακές της στον βασιλέα της Πολωνίας. Παρά το γεγονός ότι ήταν επιδεξιότατη ζωγράφος και τα έργα της ήταν περιζήτητα εντός και εκτός Ολλανδίας, δεν έγινε δεκτή στη Συντεχνία των ζωγράφων, καθώς απαγορευόταν η συμμετοχή των γυναικών. Ελάχιστες ήταν οι γυναίκες επαγγελματίες καλλιτέχνιδες τον 17ο αιώνα. Σε βιβλίο του σχετικά με τη Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής του ιστορικού τέχνης Κρίστοφερ Λόιντ, η φαν Οοστερβάικ είναι η μόνη γυναίκα της οποίας περιλαμβάνεται το έργο. Οι πρώιμοι συγγραφείς έτειναν να παρουσιάζουν τις γυναίκες καλλιτέχνιδες συσχετίζοντάς τις με αρετές που παραδοσιακά χαρακτήριζαν γυναίκες, σταχυολογώντας τις από ερμηνείες των πινάκων τους. Η φαν Οοστερβάικ, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της στη ζωγραφική, αντί να γίνει σύζυγος και μητέρα, αποτέλεσε πρόκληση για τους συγγραφείς αυτούς και οι αναφορές τους πιθανόν να μην την παρουσιάζουν ως πλήρως ανεπτυγμένη προσωπικότητα. Οι πιο προσωπικές εκφάνσεις της ζωγραφικής της παρέμεναν, επίσης, σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητες, σε αντίθεση με την Ράχελ Ρόις (1664–1750), η οποία παντρεύτηκε και απέκτησε δέκα παιδιά, η οποία καταγράφηκε με πολύ προσωπικούς και φλογερούς όρους.
Ως φόρο τιμής στη δεξιοτεχνία της φαν Οοστερβάικ ως ζωγράφου ανθέων - θεωρούμενης ως αποδεκτής κλίσης για γυναίκα της εποχής - ο Βαλεράν Βεγιάν (Wallerant Vaillant) της ζωγράφισε το πορτρέτο της, με την ίδια να κρατά μια παλέτα. Αυτό το πορτρέτο του 1671 (σήμερα βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ), την παρουσιάζει να κρατά στο άλλο της χέρι τη Βίβλο. Ένα άλλο πορτρέτο της, αποδιδόμενο στον Χεράρντ ντε Λαιρές (Gerard de Lairesse), την παρουσιάζει να ποζάρει μαζί με τον ποιητή Ντιρκ Σχέλτε (Dirk Schelte). Το 1673 ο Σχέλτε είχε γράψει ένα ποίημα σχετικά με το κάλλος των πινάκων της Οοστερβάικ, καθώς και για το κάλλος του χαρακτήρα της. Το πορτρέτο μοιάζει να αναφέρεται στο ποίημα, απεικονίζοντας την φαν Οοστερβάικ με παλέτα και πινέλα, ως ζωγράφο - μούσα, που ενέπνευσε στον Σχέλτε το ποίημα.
Δίδαξε την υπηρέτριά της, Χέερτχεν Βάιντχες (Geertgen Wyntges), γνωστή και ως Χέερτχε Πίτερς, να αναμιγνύει τα χρώματα που χρησιμοποιούσε και την εκπαίδευσε ως ζωγράφο. Όταν η φαν Οοστερβάικ απεβίωσε, η Βάιντχες έζησε αυτόνομα, κερδίζοντας τα προς το ζην ως ζωγράφος.
Το 1689 η φαν Οοστερβάικ δημιούργησε τον τελευταίο γνωστό της πίνακα, μια νεκρή φύση που βρίσκεται, ως τμήμα της Βασιλικής Συλλογής στο Ανάκτορο του Κένσινγκτον στην Αγγλία. Αυτός ο πίνακας, Νεκρή φύση με άνθη, έντομα κι ένα κοχύλι αποκτήθηκε ως τμήμα της Βασιλικής Συλλογής κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Άννας της Μεγάλης Βρετανίας. Η φαν Οοστερβάικ απεβίωσε στο σπίτι της στο Άουτνταμ (περίπου 12 χλμ. από το Άμστερνταμ) το 1693. Ως ημερομηνία θανάτου της αναφέρεται η 12η Νοεμβρίου, άλλες πηγές αναφέρουν ότι ο θάνατός της επήλθε τον Δεκέμβριο.
Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν, βιογράφος των καλλιτεχνών της ολλανδικής Χρυσής Εποχής εγκωμιάζει την φαν Οοστερβάικ, αλλά δεν την θεωρεί επαγγελματία καλλιτέχνη, παρά τα μεγάλα ποσά που καταβάλλονταν για τους πίνακές της από τόσο υψηλού προφίλ συλλέκτες, όπως μέλη βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης.
Η τέχνη της
Η φαν Οοστερβάικ δημιούργησε πίνακες με άνθη και νεκρές φύσεις με αλληγορικά θέματα σε μια εποχή που παρόμοια έργα παρουσίαζαν μεγάλη ζήτηση στην Κεντρική Ευρώπη. Αυτή και η Ράισχ κρίθηκαν ως οι πλέον διαπρεπείς καλλιτέχνιδες νεκρών φύσεων στις Κάτω Χώρες. Το έργο της φαν Οοστερβάικ, με τη χρήση φωτεινών χρωμάτων, είναι ιδιαίτερα πλούσιο σε λεπτομέρειες, ενώ μερικές φορές χρησιμοποιεί την τεχνική του κιαροσκούρο στη χρήση φωτός και σκιάσεων. Συχνά χρησιμοποιούσε σκούρο παρασκήνιο, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη λαμπρότητα του προσκηνίου. Βοήθησε στον μετασχηματισμό του είδους της νεκρής φύσης, ζωγραφίζοντας με ρεαλιστικό τρόπο παρόμοιο με της ολλανδικής παράδοσης της "οφθαλμαπάτης" του 16ου αιώνα. Υπάρχουν πολύ λίγοι πίνακες που έχουν με ασφάλεια αποδοθεί στην φαν Οοστερβάικ, οι περισσότεροι από τους οποίους απεικονίζουν άνθη, αλλά ο Χαουμπράκεν αναφέρει ότι είχε δημιουργήσει και πολλές άλλες νεκρές φύσεις. Πολλοί από τους πίνακές της είναι μικρών διαστάσεων, κάτι που συνηθιζόταν στους καλλιτέχνες της εποχής, καθώς οι μεγάλων διαστάσεων πίνακες έτειναν να περιορίζουν τις πωλήσεις σε πιο εύπορους πελάτες, όπως οι εκκλησίες ή το κράτος. Μέσω της χρήσης συμβολικών στοιχείων, οι πίνακές της απεικονίζουν θέματα που συναντώνται συχνά σε νεκρές φύσεις του 17ου αιώνα, όπως vanity (ματαιοδοξία), παροδικότητα και την υποχρέωση να αφιερώνεται κανείς στον Θεό. Οι τύπου vanitas πίνακές της ενσωματώνουν αντικείμενα που αποσκοπούν στον συμβολισμό της εφήμερης φύσης της ζωής: Κρανία, κλεψύδρες, βιβλία, σφαίρες, μισοφαγωμένα τρόφιμα, σάκοι με χρήματα, έντομα, μαραμένα φύλλα και άνθη. Περιέλαβε, επίσης, σύμβολα της Ανάστασης, κάτι που έδωσε στα έργα της μια λεπτή γλυκόπικρη αίσθηση ποιότητας, σε αντίθεση με κάποιους άλλους καλλιτέχνες της εποχής, οι οποίοι, ορισμένες φορές, απεικόνιζαν μια μεγάλη στοίβα κρανίων για να "περάσουν" το ηθικό μήνυμα στους πίνακές τους τύπου vanitas.
Η φαν Οοστερβάικ ήταν πολύ θρησκευόμενη και συχνά απεικόνιζε με συμβολικό τρόπο τις βαθειά ριζωμένες πεποιθήσεις της στους πίνακές της. Ο ηλίανθος είναι σύμβολο μεταστροφής προς τον Θεό, τα σταφύλια επέχουν συμβολική θέση λόγω της χρήσης τους στη δημιουργία του οίνου της Θείας Ευχαριστίας. Ακόμη και τα χρώματα χρησιμοποιούνται με συμβολικό τρόπο, με το λευκό να υποδηλώνει την αθωότητα, το κίτρινο της θειότητας και το κόκκινο της μαρτύρησης.
Η φαν Οοστερβάικ περιέλαβε επαναλαμβανόμενα ποιητικά σύμβολα στις νεκρές της φύσεις. Η πεταλούδα Vanessa atalanta (επιλεγόμενη και ερυθρός ναύαρχος) εμφανίζεται σε ποικίλες θέσεις, στις περισσότερες συνθέσεις της. Ορισμένες φορές η πεταλούδα έχει καθίσει επάνω σε ένα άνθος ή στην άκρη ενός τραπεζιού που έχει επάνω του βάζο με άνθη ή επάνω σε ένα βιβλίο. Η πεταλούδα αποτέλεσε "εργαλείο" που τραβά το βλέμμα του θεατή στον πίνακα αλλά και στο καλλιτεχνικό όραμα της δημιουργού. Οι πεταλούδες είναι, επίσης, σύμβολο της Ανάστασης του Χριστού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ντιμίτρις Νίκολς
Ο Ντιμίτρις Νίκολς (γεννημένος στις 4 Σεπτεμβρίου του 1984 στη Βοστώνη) είναι ένας Αμερικάνος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και αγωνίζεται στη θέση του φόργουορντ. Έχει ύψος 2,03 μ. και βάρος 96 κιλά, ενώ από τη σεζόν 2016-2017 αγωνίζεται στην ομάδα του Παναθηναϊκού. Αποφοίτησε στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών, ενώ στο παρελθόν υπήρξε μέλος των Κλίβελαντ Καβαλίερς, Σικάγο Μπουλς και Νιου Γιορκ Νικς.
Επαγγελματική καριέρα
Ο Νίκολς επιλέχθηκε στο δεύτερο γύρο των NBA drafts στο νούμερο 53 από τους Πορτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς το 2007, αλλά αμέσως ανταλλάχθηκε στους Νιου Γιορκ Νικς. Συμμετείχε στην καλοκαιρινή λίγκα του Λας Βέγκας τον Ιούλιο του 2017, όπου κατά μέσο όρο είχε 15,6 πόντους. Στις 25 Οκτωβρίου του 2007 οι Νικς έδιωξαν τον Νικολς, ο οποίος υπέγραψε στους Κλίβελαντ Καβαλιέρς 4 μέρες αργότερα. Ούτε οι Κλίβελαντ κράτησαν για πολύ τον Νίκολς και στις 5 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους τον άφησαν ελεύθερο προκειμένου να εντάξουν στο δυναμικό τους τον Άντερσον Βαρεζάο. Επόμενη στάση στην καριέρα του αποτέλεσαν οι Σικάγο Μπουλς οι οποίοι έδωσαν τον Νίκολς τους Αϊόβα Ένερτζι, ομάδα της D-League. Στα 14 παιχνίδια που αγωνίστηκε με τους Αϊόβα Ένερτζι μέτρησε 19.3 πόντους μέσο όρο και οι εντυπωσιακές εμφανίσεις του έκαναν τους Σικάγο Μπουλς να του δώσουν μια ευκαιρία για να αποδείξει τις δυνατότητές του. Με τη φανέλα των Σικάγο έπαιξε για πρώτη φορά στις 23 Ιανουαρίου του 2008.
Στις 6 Μαρτίου του 2009 ο Νίκολς υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Νικς
Στις 1 Δεκεμβρίου του 2009, υπέγραψε συμβόλαιο με τη γαλλική ομάδα BCM Gravelines-Dunkerque.
Το Νοέμβριο του 2010, υπέγραψε για μέχρι το τέλος της χρονιάς συμβόλαιο με τη γαλλική ομάδα Ja Vichy. Στις 12 Αυγούστου του 2012, αγωνίστηκε στους Μέτρος Ντε Σαντιάγκο, ομάδα της Δομινικανής Δημοκρατίας. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους ο Νίκολς εντάχθηκε στο δυναμικό των Σίουξ Φολς Σκάιφορς, ομάδα που αγωνίζεται στη D-League
Στις 4 Φεβρουαρίου του 2013, υπέγραψε στη ρώσικη ομάδα, Κράσνε Κρύλια.
Στις 18 Αυγούστου του 2014 ο Νίκολς υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας δυο εβδομάδων για χάρη της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Τελικά επέκτεινε το συμβόλαιό του μέχρι το τέλος της σεζόν 2014-2015. Η ΤΣΣΚΑ τελείωσε τη σεζόν κατακτώντας τη VTB Λίγκα.
Tον Ιούλιο του 2015 ανανέωσε τη συνεργασία του με τη ΤΣΣΚΑ για ακόμα ένα χρόνο. Αποχώρησε από την ομάδα στις 18 Ιουνίου του 2016.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 2016, ο Νίκολς υπέγραψε στον Παναθηναϊκό για τη σεζόν 2016-2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αϊόβα Ένερτζι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιου Φωλς Σκάιφορς Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζα Βισί
Ιλόνα Σλούπιανεκ
Η Ιλόνα Σλούπιανεκ (Ilona Slupianek, γεννήθηκε 24 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Ανατολικογερμανίδα πρώην αθλήτρια του στίβου που αγωνιζόταν στη σφαιροβολία. Μία από τις κορυφαίες του αγωνίσματος όλων των εποχών, ήταν χρυσή Ολυμπιονίκης το 1980 στη Μόσχα και παραμένει η δεύτερη καλύτερη σε επίδοση σφαιροβόλος με 22,45 μέτρα.
Καριέρα
Το 1973 ήταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης Νεανίδων με παγκόσμιο ρεκόρ για την ηλικία της (17,20 μέτρα), ενώ στην ίδια διοργάνωση του Ντούισμπουργκ αγωνίστηκε και στη δισκοβολία κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο. Τερμάτισε πέμπτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976. Το 1977 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ανατολικής Γερμανίας, ο πρώτος τίτλος από τους επτά συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Μετά το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Στίβου τον Αύγουστο του 1977 στο Ελσίνκι, βρέθηκε θετική στη νανδρολόνη κατά τη διάρκεια των δοκιμών και τιμωρήθηκε για ένα χρόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση Στίβου (EAA). Το πρώτο αυτό επίσημο περιστατικό ντόπινγκ στην Ανατολική Γερμανία οδήγησε σε αυστηροποίηση των ελέγχων των αθλητών, ώστε να αποφευχθεί επανάληψή του, ειδικά σε αγώνες στο εξωτερικό. Η τιμωρία της έληγε δύο ημέρες πριν την έναρξη του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου στη Πράγα όπου πρώτευσε με 21,41 μέτρα, επίτευγμα που επανέλαβε το 1982 στη διοργάνωση της Αθήνας με 21,59 μέτρα.