cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Μεσσάτιδος
Δήμος Μεσσάτιδος (1997-2010)
right|thumb|Η ιστορική οινοποιία Achaia Clauss Το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας» (Φ.Ε.Κ. Α΄ 244/1997) που αφορούσε τη δημιουργία νέων δήμων με τη συνένωση κοινοτήτων, συστάθηκε ο Δήμος Μεσσάτιδος, ο οποίος περιλάμβανε τις πρώην κοινότητες Οβρυά, Κρήνη, Σαραβάλι, Θέα, Καλλιθέα, Πετρωτό και Κρυσταλλόβρυση και τους οικισμούς τους Λυγιές, Παυλόκαστρο και Δεμένικα. Έδρα του δήμου αποτέλεσε η Οβρυά καθώς ήταν και ο μεγαλύτερος οικισμός. Το 2011, με την εφαρμογή του Σχεδίου «Καλλικράτης» (Φ.Ε.Κ. 87/τ.Α'/2010), ο Δήμος απορροφήθηκε από τον Δήμο Πατρέων και έκτοτε η έκταση του αποτελεί μια εκ των πέντε δημοτικών ενοτήτων αυτού.
Ο δήμος συνόρευε με τους Δήμους Πατρέων, Παραλίας, Βραχνεΐκων, Φαρρών και με την Κοινότητα Λεοντίου. Αποτελούταν από πεδινές, ημιορεινές και ορεινές εκτάσεις και ο πληθυσμός του χαρακτηριζόταν κυρίως ως ημιαστικός.
Εκλογές
Στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2006 ο από το 2002 δήμαρχος Αθανάσιος Κολλιτσίδας επενεξελέγη με 43,8% και 13 έδρες στον πρώτο γύρο έναντι 27,9% και 4 έδρες για τον αντίπαλό του Γεράσιμο Γέμο. Συμπληρωματικά, ο υποψήφιος Γιώργος Μπούρδος έλαβε 24,9% και 4 έδρες και ο υποψήφιος Ιωάννης Κασπίρης 3,4% και καμία έδρα.
Δημοτικά Διαμερίσματα (1997-2010)
Ο «καποδιστριακός» δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς :
Αθλητισμός
Στα όρια του Δήμου δραστηριοποιούνται τα σωματεία Α.Π.Σ. Φωστήρας Οβρυάς, Γ.Π.Σ. Αχαιός Σαραβαλίου, Α.Ο. Γαλήνη Πατρών, Α.Ο. Ίκαρος Πετρωτού, Α.Ο. Σπάρτακος Οβρυάς, Α.Ο. Κρήνη 97, Α.Ο. Γαλαξίας Δεμενίκων-Σαραβαλίου, Α.Ο. Δίας Σαραβαλίου, Α.Ο. Θέας, Α.Ο. Καλλιθέας, Α.Π.Σ. Άτλας Οβρυάς και Α.Ο. Μίλων Οβρυάς.
Ο Δήμος διαθέτει ένα δημοτικό γήπεδο στο Σαραβάλι, ενώ γήπεδο ποδοσφαίρου έχουν επίσης ο Ίκαρος και ο Φωστήρας (με χόρτο). Υπάρχει επίσης ποδοσφαιρικό γήπεδο με χώρα (ξερό) στη θέα. Ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ έχουν η Κρήνη 97, ο Αχαιός και ο Γαλαξίας, ενώ ο Μίλων έχει γήπεδο βόλευ (ανοιχτό). Στην περιοχή των Δεμενίκων βρίσκεται το αθλητικό ποδοσφαιρικό κέντρο «Ντα Λουζ», καθώς και τα γήπεδα της Γαλήνης Πατρών. Στα όρια του Δήμου Μεσσάτιδος, παραπλεύρως του ποταμού Γλαύκου, βρίσκεται το αθλητικό κέντρο της Θύελλας Πατρών￼￼.
Στον Ομπλό γίνονται πτήσεις με αλεξίπτωτο πλαγιάς (παραπέντε).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αχαΐας * Δ
Γεωλογική ωκεανογραφία
Κλάδος της ωκεανογραφίας που μελετά τη τεκτονική των λιθοσφαιρικών πλακών, τις διεργασίες που διαμορφώνουν τη μορφολογία και τη δομή του ωκεάνιου πυθμένα και τα ιζήματά του. Επίσης, εξετάζει τη γεωλογική ιστορία του παγκόσμιου ωκεανού. Η γνώση για τη μορφολογία του θαλάσσιου πυθμένα οφείλεται κατά μεγάλο βαθμό σε ηχοβολίσεις. Με τις ηχοβολίσεις υπολογίζεται το βάθος του νερού, μετρώντας το χρόνο που χρειάζεται για να επιστρέψει στο σκάφος η ανάκλαση ενός ηχητικού σήματος. Γενικά, όμως, η μελέτη του πυθμένα των ωκεανών δυσχεραίνεται από τη παρεμβολή στρώματος θαλάσσιου νερού πάχους συχνά μερικών χιλιομέτρων.
Παράκτια ζώνη
Η παράκτια ζώνη αφορά στο τμήμα των ηπείρων που βρίσκεται σε γειτονία, σε άμεση επαφή και επίδραση από τη θάλασσα. Η παράκτια ζώνη περιλαμβάνει τις ακτογραμμές, τις ακτές (παραλίες, δέλτα ποταμών), τις λιμνοθάλασσες, τα έλη. Η παράκτια ζώνη αντιστοιχεί σε ένα μικρό τμήμα του ηπειρωτικού περιθωρίου, ενώ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τμήματα του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
Ακτογραμμή
Η ακτογραμμή είναι η γραμμή επαφής ξηράς με θάλασσα. Η θέση τής ακτογραμμής μεταβάλλεται διαρκώς έχοντας τη δυνατότητα να μετακινείται ευρέως και σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Το σύνολο των ακτογραμμών είναι περίπου της τάξης των 356.000 χλμ.
Ακτές
Οι ακτές μπορούν να διαιρεθούν σε δύο κατηγορίες, τις πρωτογενείς και τις δευτερογενείς.
Πρωτογενείς ακτές
Οι πρωτογενείς ακτές οφείλουν τη δημιουργία τους σε μηχανισμούς που δεν σχετίζονται με θαλάσσιες δραστηριότητες, ενώ αντίθετα συνδέονται με κάποια μεταβολή που σημειώνεται στη χέρσο. Τέτοιου είδους ακτές μπορούν να σχηματιστούν σε περιοχές κοντά στα δέλτα ποταμών ή εκεί όπου συσσωρεύεται ηφαιστειακή λάβα. Στη δημιουργία των πρωτογενών ακτών συμμετέχουν η διάβρωση πετρώματος, η απόθεση ιζήματος ή άμμου ή μια τεκτονική δραστηριότητα, λόγω παραδείγματος χάριν μιας ηφαιστειακής δράσης που μπορεί να μεταβάλλει τη δομή ενός πετρώματος.
Ωκεάνιες λεκάνες
Η περιοχή του ωκεάνιου πυθμένα, που εκτείνεται από τη μεσο-ωκεάνια ράχη έως την ωκεάνια τάφρο ή το ηπειρωτικό περιθώριο, ονομάζεται ωκεάνια λεκάνη. Οι ωκεάνιες λεκάνες καλύπτουν συνολικά το 30% της γήινης επιφάνειας και είναι σχεδόν επίπεδες επιφάνειες με διάσπαρτους μικρούς λόφους που ονομάζονται αβυσσικοί λόφοι και σποραδικά από μεγαλύτερου μεγέθους ηφαιστειακά υποθαλάσσια βουνά. Το ανάγλυφο των ωκεάνιων λεκανών γίνεται ομαλότερο με την απόσταση από τη ράχη, λόγω μεγαλύτερης ηλικίας και πάχους του ιζηματογενούς καλύμματος. Επίσης, κοντά στα ηπειρωτικά περιθώρια παρατηρούνται τεράστιες επίπεδες εκτάσεις, λόγω των μεταφερόμενων από τη γειτονική ήπειρο ιζημάτων. Οι περιοχές αυτές ονομάζονται αβυσσικές πεδιάδες. Οι αβυσσικές πεδιάδες εξαπλώνονται από τις δύο πλευρές της μεσο-ωκεάνιας ράχης. Είναι περιοχές πολύ μεγάλου βάθους με ιζηματογένεση βαθιάς θάλασσας.
Ρήγματα μετασχηματισμού
Στον πυθμένα των ωκεανών παρατηρούνται και πολλά αλλά μικρότερα, αλλά άκρως ενδιαφέροντα μορφολογικά στοιχεία. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα εκατοντάδες ρήγματα μετασχηματισμού που κατατέμνουν την ωκεάνια ράχη. Αυτό σημαίνει ότι η επέκταση νέου πυθμένα από τη ράχη δε γίνεται ομοιόμορφα. Έτσι, μπορεί να γίνεται επέκταση νέου πυθμένα σε μια περιοχή, όχι όμως και στη γειτονική της ή, και εάν συμβαίνει εκεί, οι ρυθμοί επέκτασης μπορεί να είναι διαφορετικοί στις δύο περιοχές, με συνέπεια τη δημιουργία ρηγμάτων στον ψυχρό και εύθραυστο φλοιό. Τα ρήγματα αυτά προκαλούνται, καθώς η μια πλευρά απομακρύνεται από τον άξονα της ράχης με μεγαλύτερη ταχύτητα σε σχέση με την άλλη. Επίσης, σε πολλές περιοχές η διεύθυνση εξάπλωσης δεν είναι κάθετη στον άξονα της ράχης, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μετατοπίζεται πλευρικά κατά πλάτος των ρηγμάτων.
Ηφαιστειακά μορφολογικά στοιχεία
Στον ωκεάνιο πυθμένα είναι εμφανή αρκετά μορφολογικά χαρακτηριστικά που προέρχονται από ηφαιστειακή δραστηριότητα. Πολλά από τα ενεργά ηφαίστεια της Γης βρίσκονται στην ηπειρωτική πλευρά των ζωνών καταβύθισης, επάνω από την περιοχή όπου βυθίζεται η ωκεάνια πλάκα. Σχεδόν ολόκληρη η υπόλοιπη ηφαιστειακή δραστηριότητα σχετίζεται με τις ωκεάνιες ράχες. Υπάρχουν, όμως, μερικές μεμονωμένες περιοχές ηφαιστειακής δράσης, που δε σχετίζονται ούτε με τις ζώνες καταβύθισης ούτε με τις ωκεάνιες ράχες. Οι περιοχές προκαλούνται από μανδυακά αναβλύσματα, από τα οποία εκτοξεύεται, κατά διαστήματα, προς την επιφάνεια του ωκεάνιου πυθμένα, μάγμα. Η ακριβής αιτία των μεμονωμένων αυτών μανδυακών αναβλυσμάτων παραμένει μυστηριώδης, μολονότι έχουν διατυπωθεί διάφορες ερμηνείες.
Η γένεση ενός ογκώδους ηφαιστείου επάνω στο σχετικά μικρού πάχους ωκεάνιο φλοιό προκαλεί τοπικά την κάμψη του εύκαμπτου φλοιού. Αυτή συνεχίζεται μέχρις ότου αποκατασταθεί και πάλι ανωστική ισορροπία, δηλαδή για μερικά εκατομμύρια χρόνια. Στη περίπτωση που το ηφαίστειο ανυψωθεί πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας δημιουργείται ένα ηφαιστειακό νησί. Τα σημερινά ηφαιστειακά νησιά, όπως π.χ. η Χαβάη, βυθίζονται με πολύ βραδείς ρυθμούς και κάποτε θα είναι τελείως υποθαλάσσια. Πολλά πρώην ηφαιστειακά νησιά έχουν σήμερα τελείως καλυφθεί από θάλασσα και η κορυφή τους είναι σχεδόν επίπεδη επιφάνεια, γεγονός που υποδηλώνει τη διαβρωτική δράση της ατμόσφαιρας και του κυματισμού, όταν ακόμη τα νησιά αυτά ανυψώνονταν πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Αλυσίδες ηφαιστειακών νησιών
Οι αλυσίδες των ηφαιστειακών νησιών δημιουργούνται, όταν ο ωκεάνιος φλοιός κατά την επέκταση του διέλθει πάνω από ένα μανδυακό ανάβλυσμα. Τα γεωλογικά πολύ νέα ηφαίστεια μιας αλυσίδας εξέρχονται από την επιφάνεια της θάλασσας και αποτελούν ηφαιστειακά νησιά, ενώ τα μεγαλύτερης ηλικίας έχουν προ πολλού βυθιστεί. Ο τύπος αυτός ηφαιστειακής δραστηριότητας είναι ιδιαίτερα εμφανής στον κεντρικό και δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Καθώς ο ωκεάνιος πυθμένας επεκτείνεται προς τα βορειοδυτικά από το Ύψωμα του Ανατολικού Ειρηνικού, σχηματίζονται επιμήκεις σειρές ηφαιστειακών νησιών, στις οποίες τα μεγαλύτερης ηλικίας ηφαίστεια βρίσκονται στο βορειοδυτικό άκρο κάθε αλυσίδας. Τα νησιά Χαβάη, η Γαλλική Πολυνησία, τα νησιά Μάρσαλ και πολλά άλλα είναι απλώς τα νεαρότερα μέλη μακρών αλυσίδων ηφαιστειακών υποθαλάσσιων νησιών, που εκτείνονται χιλιάδες χιλιόμετρα προς τα βορειοδυτικά. Τα παραπάνω νησιά μετακινούνται μαζί με τον ωκεάνιο πυθμένα προς τα βορειοδυτικά και στο μέλλον θα βυθιστούν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ωστόσο νέα νησιά θα εμφανιστούν και θα τα αντικαταστήσουν, καθώς το μανδυακό ανάβλυσμα θα συνεχίσει τη δράση του.
Κοραλλιογενείς ύφαλοι
Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι είναι ύφαλοι στερεοί, πορώδεις, ανθεκτικοί στη δράση των κυμάτων και έχουν προέλθει από τη συσσωμάτωση και στερεοποίηση σκελετικών υπολειμμάτων πολλών γενιών Κοραλλιών αλλά και Μαλακίων.
Συνθήκες Βέλτιστης Κοραλλιογενούς Ανάπτυξης
Η βάση της τροφικής αλυσίδας σε μια αποικία κοραλλιών είναι η φωτοσυνθετική δραστηριότητα ενός φύκους, που ζει στον ιστό των κοραλλιών. Επομένως, η ανάγκη ηλιακής ακτινοβολίας απαιτεί την παρουσία των κοραλλιών κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας. Επίσης, επειδή τα κοράλλια είναι διηθηματοφάγοι οργανισμοί, αναγκαία είναι και η κινητικότητα του θαλάσσιου νερού για την προσκομιδή τροφικών σωματιδίων. Συνεπώς, τα κοράλλια ευδοκιμούν στα θερμά και αλμυρά τροπικά νερά, μακριά από εκβολές ποταμών.
Στάδια ανάπτυξης
Όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, οι πρώτες κοραλλιογενείς αποικίες εμφανίζονται στα ρηχά νερά, κοντά στη ξηρά. Η ανάπτυξη των κοραλλιών είναι ταχύτερη στη θαλάσσια πλευρά της αποικίας, όπου η δράση των κυμάτων είναι έντονη και η επίδραση πιθανών χερσαίων απορροών μηδαμινή. Αυξανόμενη η κοραλλιογενής αποικία εγκαταλείπει πίσω της μια λιμνοθάλασσα και στο στάδιο αυτό της ανάπτυξης της ονομάζεται κοραλλιογενές φράγμα. Η συνεχής συσσώρευση σκελετικών υπολειμμάτων συμβάλλει στη προς τη θάλασσα επέκταση ενός κοραλλιογενούς φράγματος και στη διεύρυνση της λιμνοθάλασσας.
Ατόλες
Ατόλες είναι μικροί δακτυλιοειδείς κοραλλιογενείς ύφαλοι. Ο Κάρολος Δαρβίνος στο ταξίδι του με το σκάφος H.M.S. Beagle από το 1831 έως και το 1836, μεταξύ άλλων μελέτησε και τις κοραλλιογενείς ατόλες του Νότιου Ειρηνικού και μάλιστα έδωσε και τη σωστή, όπως αποδείχθηκε αργότερα, ερμηνεία της δημιουργίας τους. Κατά τη διάρκεια της βαθμιαίας βύθισης ενός ηφαιστειογενούς νησιού σχηματίζονται στις παρυφές του κοραλλιογενείς αποικίες. Καθώς το νησί βυθίζεται, οι κοραλλιογενείς ύφαλοι αυξάνονται σε ύψος με την ίδια περίπου ταχύτητα, δημιουργώντας στη θέση του νησιού μια λιμνοθάλασσα. Τελικά, αφού βυθισθεί ολόκληρο το ηφαιστειογενές νησί, μένει μόνο ο δακτυλιοειδής κοραλλιογενής ύφαλος, που ονομάζεται ατόλη.
Υποθαλάσσια υψίπεδα
Ο σχετικά επίπεδος ωκεάνιος πυθμένας διακόπτεται συχνά από ανυψωμένες περιοχές που ανέρχονται σε ύψη 1 ή 2 χλμ. Οι περιοχές αυτές δε φθάνουν στην επιφάνεια της θάλασσας και δεν αποτελούν μέρος της ωκεάνιας ράχης. Τα υποθαλάσσια αυτά υψίπεδα αποτελούνται από υλικά που έχουν μεγαλύτερη άνωση από εκείνα του τυπικού ωκεάνιου φλοιού. Μερικά υψίπεδα είναι ηπειρωτικής προέλευσης ενώ άλλα είναι ηφαιστειογενή. Τα υψίπεδα μεταφέρονται μαζί με τον ωκεάνιο πυθμένα στις ζώνες καταβύθισης, όμως δε βυθίζονται όπως εκείνος, αλλά "επιπλέουν" προσαρτώμενα στο γειτονικό ηπειρωτικό περιθώριο, ενώ η ωκεάνια τάφρος παρατηρείται στην οπίσθια πλευρά τους.
Ηπειρωτικά περιθώρια
Μετά την ακτή, η πρώτη βυθισμένη περιοχή ονομάζεται ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα. Ουσιαστικά, η υφαλοκρηπίδα είναι προέκταση της γειτονικής ηπείρου, που συμβαίνει την εποχή αυτή να είναι βυθισμένη στη θάλασσα. Δεν ήταν, όμως, πάντοτε έτσι και στο μέλλον είναι πιθανό, ανάλογα με τις γεωλογικές διεργασίες και τις μεταβολές της θαλάσσιας στάθμης, να πάψει να είναι βυθισμένη. Οι υφαλοκρηπίδες είναι σχεδόν πάντα επίπεδες, με μέσο βάθος περίπου 100 m. Το πλάτος τους, όμως, ποικίλλει σημαντικά, με μέσο πλάτος περίπου 75 χλμ. Το εξωτερικό όριο της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας ονομάζεται υφαλόριο και σημειώνει την αρχή της περιοχής του υποθαλάσσιου αναγλύφου με αυξημένη κλίση, της ηπειρωτικής κατωφέρειας. Η κλίση της τελευταίας σε σχέση με τη γειτονική ωκεάνια λεκάνη είναι λίγο μεγαλύτερη των 4ο. Στη βάση μερικών ηπειρωτικών κατωφερειών συγκεντρώνονται αποθέσεις ιζημάτων και αποτελούν το ηπειρωτικό ύψωμα. Τα ιζήματα αυτά διασχίζουν την ηπειρωτική κατωφέρεια και αποτίθενται στη βάση της τελευταίας, όπου σχηματίζουν στην επιφάνεια του πυθμένα "ριπιδοειδείς" σχηματισμούς, στους οποίους καταλήγουν υποθαλάσσιες χαραδρώσεις.
Ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα
Έχει μεγάλο πλάτος και είναι καλά αναπτυγμένη, όταν βρίσκεται στο οπίσθιο μέρος της μετακινούμενης - μαζί με τον επεκτεινόμενο ωκεάνιο πυθμένα - ηπείρου, όπως π.χ. οι ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες των Ατλαντικών ακτών της Αμερικής, της Ευρώπης και της Αφρικής, που ακολουθούν τις αντίστοιχες ηπείρους στη μετακίνησή τους μακριά από τη Μεσο-Ατλαντική Ράχη.
Το μέσο βάθος του υφαλορίου είναι 130 μέτρα, αλλά σε ορισμένες περιοχές φθάνει μέχρι και 550 m. οι ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες έχουν σχεδόν ισοπεδωθεί από διάφορες διαβρωτικές διεργασίες, όπως μεταξύ άλλων, από τη προκαλούμενη από τα κύματα μετακίνηση και δράση των ιζημάτων επάνω στον πυθμένα. Επίσης, σε περιόδους χαμηλής θαλάσσιας στάθμης, όπως λόγου χάρη κατά τις παγετώδεις περιόδους, οπότε αποκαλύπτεται η υφαλοκρηπίδα, σημαντική είναι η επίδραση της αιολικής διάβρωσης αλλά και των πάγων.
Τεκτονικά αίτια
Οι λόγοι για τους οποίους οι υφαλοκρηπίδες που ακολουθούν τις μετακινούμενες ηπείρους έχουν μεγάλο πλάτος, ανάγονται στην εποχή της εμφάνισης της ωκεάνιας ράχης και την έναρξη επέκτασης του ωκεάνιου φλοιού. Ο ηπειρωτικός φλοιός, λόγω εφελκυσμού, λέπτυνε, πριν τελικά θραυστεί και δημιουργηθεί μια νέα θάλασσα. Αυτό ακριβώς είναι πιθανόν να συμβαίνει σήμερα με τη διάνοιξη της Ερυθράς Θάλασσας. Μετά την απομάκρυνσή τους από τα κέντρα διάρρηξης, τα εφελκυσμένα τμήματα του φλοιού βυθίστηκαν, τόσο λόγω απομάκρυνσης από τη θερμή περιοχή ανύψωσης, όσο και λόγω αποκατάστασης ισοστατικής ισορροπίας. Η συνεχής προσθήκη ιζημάτων από τη γειτονική ήπειρο, αφενός, ομαλοποίησε το ανάγλυφό τους, αφετέρου, τις βύθισε ακόμα περισσότερο, προσδίδοντάς τους την εμφάνιση των σημερινών ηπειρωτικών υφαλοκρηπίδων.
Υποθαλάσσιες Χαραδρώσεις
Όπως οι πλευρές των μεγάλων ηπειρωτικών οροσειρών, έτσι και η ηπειρωτική κατωφέρεια διασχίζεται από χαράδρες και κοιλάδες. Μερικές από αυτές έχουν τεράστιες διαστάσεις και ονομάζονται υποθαλάσσιες χαραδρώσεις. Αυτές έχουν ανάγλυφο ανάλογο με εκείνου του Γκραν Κάνυον ή μερικές φορές και ακόμη εντονότερο.
Τουρβιδιτικά Ρεύματα
Οι υποθαλάσσιες χαραδρώσεις σχηματίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα με το άνοιγμα του νέου ωκεανού. ορισμένες υπήρξαν κοιλάδες ποταμών που διέσχιζαν την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα την εποχή που αυτή δεν είχε καλυφθεί ακόμη από θάλασσα. Ανεξάρτητα, όμως, από τον τρόπο που ξεκίνησαν την ύπαρξή τους, οι τεράστιες διαστάσεις, που βαθμιαία απέκτησαν, οφείλονται σε καταρρακτώδεις ροές λάσπης και ιζημάτων που λέγονται τουρβιδιτικά ρεύματα. Τα ρεύματα αυτά δημιουργούνται από την κατολίσθηση ιζημάτων που συσσωρεύονται στην κεφαλή μιας υποθαλάσσιας χαράδρωσης και προέρχονται είτε από αποθέσεις ποταμών είτε από τη δράση παράκτιων ρευμάτων. Τα τουρβιδιτικά ρεύματα κατά τη ροή τους στα υποθαλάσσια φαράγγια συμπαρασύρουν υλικά από τα τοιχώματα και τον πυθμένα των τελευταίων διευρύνοντας αυτά ακόμη περισσότερο.
Ηπειρωτικό Ύψωμα
Τα ιζήματα που αποτίθενται στη βάση των ηπειρωτικών κατωφερειών δημιουργούν τα ηπειρωτικά υψώματα. Ένα μέρος από τα ιζήματα αυτά προέρχεται από τη βραδεία και συνεχή ροή αιωρούμενων σωματιδίων, αφού αυτά διασχίσουν την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα και κατωφέρεια. Το μεγαλύτερο, όμως, μέρος τους είναι ιζήματα που μεταφέρονται από τα τουρβιδιτικά ρεύματα και λέγονται τουρβιδιτικές αποθέσεις. Σε ορισμένες περιοχές στις οποίες τα τουρβιδιτικά ρεύματα είναι ιδιαίτερα ισχυρά, η ροή τους συνεχίζεται και πέρα από τα ηπειρωτικά υψώματα έως τα βάθη του πυθμένα των ωκεανών, όπου σχηματίζουν τεράστιες αβυσσαίες πεδιάδες.
Ήπειροι
Παραπάνω είδαμε ότι τα κύρια χαρακτηριστικά του πυθμένα των ωκεανών προκύπτουν από τη τεκτονική δραστηριότητα της Γης. Τώρα θα εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο η ίδια τεκτονική δράση δημιούργησε τις ηπείρους. Στις ζώνες καταβύθισης η βυθιζόμενη ωκεάνια πλάκα βρίσκεται κάτω από θερμοκρασίες και πιέσεις πολύ υψηλότερες από εκείνες που επικρατούν στην επιφάνεια του πυθμένα των ωκεανών. οι συνθήκες αυτές προκαλούν τη σταδιακή απομάκρυνση των πτητικών συστατικών τα οποία επανέρχονται στην επιφάνεια με πλουτώνιες ή ηφαιστειακές ροές, που στη συνέχεια ψύχονται και στερεοποιούνται. Επειδή οι λάβες αυτές αποτελούνται από υλικά ελαφρότερα από εκείνα του ωκεάνιου πυθμένα, δεν επανέρχονται μαζί με τον τελευταίο στις ζώνες καταβύθισης, αλλά "επιπλέουν" και τελικά με τη βαθμιαία συσσωμάτωσή τους δημιουργούν τις ηπείρους. Οι σημερινές ήπειροι συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να αυξάνονται, καθώς η βαθμιαία απομάκρυνση των ελαφρών συστατικών του ωκεάνιου φλοιού στις ζώνες καταβύθισης εξακολουθεί να τις τροφοδοτεί με ελαφρά ηπειρωτικά υλικά.
Ανκόνα
Η Ανκόνα (ιταλικά: Ancona), παλαιότερα γνωστή στα ελληνικά ως Αγκών, είναι πόλη και λιμάνι της Ιταλίας στην Αδριατική, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην περιοχή Μάρκε. Έχει 101.909 κατοίκους και απέχει 380 μίλια από την Κέρκυρα. Σύμφωνα με τον Στράβωνα και τον Πλίνιο, χτίστηκε το 394 π.Χ. από τους Συρακούσιους. Το αρχικό της όνομα ήταν «Δωρική Αγκών». Στην αρχαιότητα ήταν ξακουστή για τα κρασιά της και την πορφύρα της. Σημείωσε μεγάλη ακμή κατά τη ρωμαϊκή εποχή, όταν αποτελούσε ναυτική βάση των Ρωμαίων στην Αδριατική και ο αυτοκράτορας Τραϊανός κατασκεύασε κυματοθραύστη. Οι κάτοικοι προς τιμή του έχτισαν το 105 μ.Χ. μια αψίδα, που σώζεται μέχρι σήμερα.
Γεωλογική ωκεανογραφία
Αύξηση των ηπείρων και των ωκεανών
Η παραπάνω διεργασία θέτει ένα ενδιαφέρον εννοιολογικό πρόβλημα: γιατί η ηφαιστειότητα, που αυξάνει τις ηπείρους, η ίδια συγχρόνως προσθέτει και νερό στους ωκεανούς; Είναι δυνατό οι ήπειροι και οι ωκεανοί να αυξάνονται ταυτοχρόνως;
Ανκόνα
Στο χάρτη της Ιταλίας, η ευρύτερη περιοχή της Ανκόνας μοιάζει με ανθρώπινο αγκώνα, από όπου και πήρε ενδεχομένως την ονομασία της.
Γεωλογική ωκεανογραφία
Αύξηση των ηπείρων και των ωκεανών
Πράγματι, αυτό συμβαίνει, διότι οι μεν ήπειροι αυξάνονται σε πάχος, ενώ οι ωκεανοί σε βάθος. Οι κινήσεις των λιθοσφαιρικών πλακών που προκαλούν τις συγκρούσεις των ηπείρων με υψίπεδα ή με άλλες ηπείρους ή και με ηφαιστειογενή μορφολογικά χαρακτηριστικά του πυθμένα, προκαλούν αύξηση του πάχους των τελευταίων. Φαίνεται ότι η λόγω αύξησης του πάχους των ηπείρων αύξηση του βάθους των ωκεανών είναι ταχύτερη από το ρυθμό προσθήκης νερού σε αυτούς. Κατά συνέπεια, η καλυμμένη από θάλασσα σημερινή επιφάνεια των ηπείρων είναι μικρότερη της αντίστοιχης πριν από μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Έτσι, ενώ η ολική επιφάνεια του πλανήτη μας που καλύπτεται από ωκεανούς ελαττώνεται, εν τούτοις η ποσότητα του νερού των ωκεανών αυξάνεται.
Ανκόνα
Αρχαιότητα
Την Ανκόνα κατοίκησαν τον 6ο αιώνα π.Χ. οι Πικηνοί, αναπτύχθηκε στην αρχαιότητα σαν μικρή πόλη. Αργότερα (387 π.Χ.) ήρθαν Έλληνες έποικοι από τις Συρακούσες στους χρόνους του τυράννου Διονύσιου του Πρεσβύτερου, πήρε το όνομα "Ανκόνα" από το σχήμα που είχε το λιμάνι στα ανατολικά της πόλης και προστατευόταν από το ακρωτήρι στα βόρεια. Οι Έλληνες έμποροι εγκατέστησαν στην πόλη ένα εργοστάσιο Πορφύρας και έχτισαν μεγάλο ναό στην Αφροδίτη. Στην Αρχαία Ρώμη η πόλη διατήρησε το δικό της νόμισμα, στην μια όψη παρουσίαζε ένα λυγισμένο χέρι που κρατούσε ένα κλαδί φοίνικα και στο άλλο το κεφάλι της Αφροδίτης με επιγραφή στην Ελληνική γλώσσα. Ήταν κυριότερο λιμάνι του Ιλλυρικού εμπορίου και είχε περίφημο ναό της Αφροδίτης. Δεν είναι γνωστό πότε έγινε Ρωμαϊκή πόλη, την εποχή που ξέσπασαν οι Ιλλυρικοί πόλεμοι (178 π.Χ.) ήταν ναυτικός σταθμός. Ο Ιούλιος Καίσαρ κατέλαβε την Ανκόνα την εποχή που διέσχισε τον Ρουβίκωνα. Στους αυτοκρατορικούς χρόνους έγινε σημαντικό λιμάνι λόγω της θέσης της απέναντι από την Δαλματία, ο Τραϊανός προχώρησε σε σημαντικά έργα, την βόρεια προκυμαία κατασκεύασε ο Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός. Στην είσοδο της πόλης κατασκευάστηκε Θριαμβική αψίδα γνωστή ως Αψίδα του Τραϊανού με απόφαση του Ρωμαϊκού λαού και της Γερουσίας (115 μ.Χ.).
Μεσαίωνας
Από τον 3ο μέχρι τον 5ο αιώνα μ.Χ. επιτέθηκαν στην Ανκόνα οι Λομβαρδοί και οι Γότθοι, σύντομα η πόλη ανέκαμψε. Τον 7ο-8ο αιώνα ήταν μία από τις πόλεις της Πεντάπολης στην Εξαρχία της Ραβέννας που ανήκε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Οι Σαρακηνοί επιδρομείς επιτέθηκαν και κατέστρεψαν την Ανκόνα (840). Όταν ο Καρλομάγνος κατέκτησε την βόρεια Ιταλία έγινε η πρωτεύουσα της Μάρκα ντι Αντονία που προσδιορίζει την σύγχρονη περιοχή. Μετά το 1000 η Ανκόνα ανεξαρτητοποιήθηκε, μαζί με την Γκαέτα και το Ντούμπροβνικ αποτελούσε μια από τις μεγαλύτερες Ναυτικές δημοκρατίες αλλά ερχόταν συχνά σε σύγκρουση με την πανίσχυρη Δημοκρατία της Βενετίας. Την πόλη κυβερνούσε μια Ολιγαρχική κυβέρνηση με 6 Πρεσβύτερους εκλεγμένοι από τα τρία προάστεια. Η Ανκόνα είχε το δικό της νόμισμα και την δική της νομοθεσία, συχνά συμμαχούσε με την Δημοκρατία της Ραγούσας και το Βυζάντιο.
Γεωλογική ωκεανογραφία
Θαλάσσια Ιζήματα
Τα ιζήματα με κριτήριο τη πηγή προέλευσής τους ταξινομούνται στα:
Ανκόνα
Μεσαίωνας
Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προχώρησε σε συνεχείς επιθέσεις (1137, 1167, 1174) αλλά οι κάτοικοι τις Ανκόνα τις απέκρουσαν επιτυχώς. Αργότερα συμμετείχε στις Σταυροφορίες, ο πιο διάσημος από τους Σταυροφόρους της ήταν ο Κυριακός Αγκωνίτης. Στις διαμάχες ανάμεσα στους πάπες και τους αυτοκράτορες που συντάραξαν σε εμφύλιο ολόκληρη την Ιταλία οι Ανκονίτες συμμάχησαν με τους Γουέλφους. Σε αντίθεση με τις περισσότερες πόλεις της βόρειας Ιταλίας η Ανκόνα δεν έγινε ποτέ ηγεμονία, ο Οίκος των Μαλατέστα βρήκε την ευκαιρία να πάρει την εξουσία στην πόλη όταν η Μαύρη πανώλη θέρισε τον πληθυσμό και μια φωτιά κατέστρεψε τα περισσότερα κτίσματα (1348), εκδιώχθηκαν σύντομα (1383). Η Ανκόνα έχασε την ανεξαρτησία της, με τον πάπα Κλήμη Ζ΄ εισήλθε στα Παπικά Κράτη, η πανίσχυρη Ακρόπολη έγινε το σύμβολο της Παπικής κυριαρχίας. Η Ανκόνα, η Ρώμη και η Αβινιόν στην νότια Γαλλία ήταν τα τρία Παπικά Κράτη που δέχτηκαν να ζήσουν οι Εβραίοι στην πόλη τους, εγκαταστάθηκαν σε ξεχωριστή συνοικία που είχε οικοδομηθεί λίγο πιο νωρίς (1555) Από τα μέσα του 15ου αιώνα συγκεντρώθηκαν στην Ανκόνα πολλοί Έλληνες από διάφορα μέρη της Ελλάδας (Ρόδο, Ήπειρο, Επτάνησα, Κύπρο κλπ). Κατά το 16ο αιώνα οργανώθηκε μια αξιόλογη ελληνική παροικία γύρω από την Αδελφότητα της Αγίας Άννας (Confraternita di Sant’Anna dei Greci). Η παροικία άρχισε να φθίνει κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.
Νεότερα χρόνια
Ο Πάπας Κλήμης ΙΒ΄ επέκτεινε την προκυμαία και δημιούργησε μια απομίμηση παρόμοια με την Αψίδα του Τραιανού, ο διάσημος αρχιτέκτονας Λουίτζι Βανβιτέλλι έκτισε στο βόρειο τμήμα της ένα Λαζαρέτο. Το νότιο τμήμα της προκυμαίας κατασκευάστηκε αργότερα (1880) και το λιμάνι βρισκόταν υπό την προστασία υψηλών κάστρων, από την εποχή που την κατέλαβαν οι Γάλλοι (1797), έγινε σημαντικό κάστρο. Η Ανκόνα όπως και η Βενετία ήταν κορυφαία εμπορικά κέντρα τον 16ο αιώνα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Έλληνες αποτελούσαν την μεγαλύτερη από την κοινότητα των ξένων εμπόρων. Την περίοδο που οι Οθωμανοί κατέλαβαν τις περισσότερες Ελληνικές περιοχές (15ος-16ος αιώνας) πολλοί Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην Ανκόνα και ίδρυσαν κοινότητα. Η Ανκόνα εισήλθε στο Βασίλειο της Ιταλίας 11 μέρες αργότερα αφότου ο Λουί Ζουσό ντε Λαμορισιέρ έχασε στο Καστελφιντάρντο (29 Σεπτεμβρίου 1860).
Γεωλογική ωκεανογραφία
Θαλάσσια Ιζήματα
Ανάλογα με την απόσταση της θέσης τους από την ξηρά διακρίνονται σε:
Τα νεριτικά ιζήματα καταλαμβάνουν την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, τη κατωφέρεια (με ρυθμό ιζηματογένεσης 40-200 mm ανά 1000 χρόνια) και την ανωφέρεια και η απόθεσή τους αντιστοιχεί σε μεγάλο εύρος περιβαλλόντων ιζηματογένεσης. Τα ωκεάνια ιζήματα καλύπτουν τον βαθύ ωκεάνιο πυθμένα, η έκτασή τους είναι μεγαλύτερη του 50% της επιφάνειας της Γης και χαρακτηρίζονται από μικρό βαθμό ιζηματογένεσης (1-2 mm ανά 100 χρόνια).
Ανκόνα
Νεότερα χρόνια
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (23 Μάϊου 1915) οι Ιταλοί εισήλθαν στις δυνάμεις της Αντάντ. Τα αντίποινα ήταν σκληρά, οι αυστροουγγρικές δυνάμεις προχώρησαν σε σοβαρούς βομβαρδισμούς στο λιμάνι της Ανκόνα, προκάλεσαν εκτεταμένες φθορές και σκότωσαν δεκάδες ανθρώπους. Στην διάρκεια του Μεσοπολέμου αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα Ιταλικά λιμάνια στην Αδριατική Θάλασσα. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος την πόλη κατέλαβε το 2ο Πολωνικό Στρατιωτικό Σώμα που βρισκόταν στην υπηρεσία του Βρετανικού Ναυτικού. Οι Πολωνοί κατέλαβαν την Ανκόνα (16 Ιουνίου 1944) και προετοιμάστηκαν για την περίφημη Μάχη της Ανκόνας, έναν μήνα αργότερα (18 Ιουλίου 1944). Οι Σύμμαχοι είχαν έντονο ενδιαφέρον να καταλάβουν την πόλη που την χρησιμοποίησαν σαν βάση για να καταλάβουν τις βόρειες ακτές της Αδριατικής. Το λιμάνι της Αγκώνας τον 20ο αιώνα παρουσιάζει ιδιαίτερα αυξημένη εμπορική και τουριστική κίνηση. Συνδέεται πορθμειακά με ελληνικά λιμάνια, ιδιαίτερα της Πάτρας και της Κέρκυρας, καθώς τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί σημαντικά οι ακτοπλοϊκές γραμμές με προορισμό την Αγκώνα.
Γεωλογική ωκεανογραφία
Θαλάσσια Ιζήματα
Τα ιζήματα, ανάλογα με τον τρόπο δημιουργίας τους διακρίνονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες τα κλαστικά και τα χημικά / βιοχημικά ιζήματα ενώ υπάρχει και μια μικρότερη κατηγορία που αναφέρεται στα κοσμογενή ιζήματα.
Κλαστικά ιζήματα
Τα κλαστικά ιζήματα αποτελούνται από υλικό προϋπαρχόντων πετρωμάτων, τα οποία αρχικά διαβρώθηκαν και στη συνέχεια το υλικό που προέκυψε μεταφέρθηκε και εναποτέθηκε όταν οι επικρατούσες συνθήκες το επέτρεψαν. Ένα παράδειγμα κλαστικού ιζήματος είναι αυτό που προκύπτει από τα προϊόντα μιας ηφαιστειακής έκρηξης, που αφού διανύσουν κάποια απόσταση στην ατμόσφαιρα στη συνέχεια καταλήγουν στην ωκεάνια στήλη. Σε ένα επόμενο στάδιο εναποτίθενται με τη μορφή τέφρας, ελαφρόπετρας, κ.λπ. στον ωκεάνιο πυθμένα. Τα βιοκλαστικά ιζήματα αποτελούνται από κελύφη και άλλα σκληρά τμήματα που έχουν εκκρίνει διάφοροι οργανισμοί.
Ανκόνα
Η Εβραϊκή κοινότητα
Οι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην Ανκόνα από πολύ νωρίς (967 μ.Χ.). Ένας επιφανής Ιουδαίος ο Ιάκωβος της Ανκόνα επισκέφτηκε την Κίνα περίπου 4 χρόνια πριν από τον Μάρκο Πόλο (1270), κατέγραψε τις εντυπώσεις του σε ένα βιβλίο με το όνομα "η πόλη του φωτός". Η Εβραϊκή κοινότητα της Ανκόνα αναπτύχθηκε σημαντικά μετά το 1330 μετατρέποντας την πόλη σε ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα με το Λεβάντες. Την ίδια εποχή ο Εβραίος ποιητής Ιμμάνουελ Δε Ρόμαν προσπάθησε να πετύχει την ελάττωση της φορολογίας στην κοινότητα της πόλης του. Τους επόμενους 2 αιώνες έφτασε σημαντικός αριθμός Ιουδαίων προσφύγων από τις χώρες που εκδιώχθηκαν όπως την Γερμανία, την Ισπανία και την Αυστρία, την μετέτρεψαν εκτός από εμπορικό και σε τραπεζικό κέντρο, η κοινότητα έφτασε τους 1500 κατοίκους (1550). Ο Πάπας Παύλος Δ΄ αποφάσισε να προσηλυτίσει τους Εβραίους στον χριστιανισμό με την βία, όσοι αρνήθηκαν βρήκαν φρικτό θάνατο ή κάηκαν ζωντανοί. Οι Εβραίοι έμποροι υπό την ηγεσία της Γκρατσία Μέντες Νάζη έκαναν για σύντομο χρονικό διάστημα μποϊκοτάζ στο λιμάνι της Ανκόνα. Ο Ναπολέων Α΄ κατέκτησε την Ιταλία και απελευθέρωσε τους Εβραίους από όλους τους ρατσιστικούς περιορισμούς. Σε λίγα χρόνια (1843) ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ διέταξε την απαγόρευση της κυκλοφορίας των Εβραίων σε άλλες συνοικίες της πόλης εκτός από το Γκέτο, αν το έκαναν θα έπρεπε να φοράνε ειδικό σήμα για να αναγνωρίζονται. Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και καταργήθηκε σύντομα. Ο Πάπας Πίος Θ΄ παραχώρησε στους Εβραίους πλήρη απελευθέρωση (1848). Με την άνοδο του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι ζούσαν στην Ανκόνα 1117 Εβραίοι (1938), οι 53 απεστάλησαν στην Γερμανία, επέστρεψαν μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μόνο οι 15. Η πλειοψηφία των Εβραίων της Ανκόνα μετανάστευσε από την πόλη λόγω της ψηλής φορολογίας, ο πληθυσμός τους καταγράφηκε στους 200 κατοίκους (2004).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Γεωλογική ωκεανογραφία
Χημικά/Βιοχημικά ιζήματα
Τα χημικά / βιοχημικά ιζήματα, αντίθετα από τα κλαστικά, δημιουργούνται εκεί όπου τελικά αποτίθενται χωρίς τη συμμετοχή ενός μηχανισμού μεταφοράς. Στη κατηγορία αυτή ανήκουν οι περισσότεροι ασβεστόλιθοι, τα φωσφορικά ορυκτά, οι εβαπορίτες, οι κερατόλιθοι, κ.λπ. Κάποιες φορές συμμετέχουν οργανισμοί όπως τα μικρόβια.
Κοσμογενή ιζήματα
Τα κοσμογενή ιζήματα ανιχνεύονται σε μικρές ποσότητες στον ωκεάνιο πυθμένα και αποτελούνται από υλικό κοσμογενούς προέλευσης. Η δημιουργία τους συνδέεται είτε με την είσοδο μετεωριτών στη γήινη ατμόσφαιρα είτε με τη βροχή διαστημικής σκόνης λόγω σύγκρουσης αστεροειδών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωλογία Κατηγορία:Ωκεανογραφία
Τσάγλα Ιρμάκ
Η Ναζ Τσάγλα Ιρμάκ (τουρικικά: Naz Çağla Irmak, 19 Οκτωβρίου 1997) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.
Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1997 στην Άγκυρα, και είναι κόρη της Χιουλγιά Γκουλσέν Ιρμάκ. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην τηλεοπτική σειρά Bizim Evin Halleri δίπλα στη μητέρα της, όπου και ξεκίνησε την καριέρα της. Το 2015 πρωταγωνίστησε στη σειρά Kırgın Çiçekler.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Κατερίνα Βασιλάκη
Η Κατερίνα Βασιλάκη (γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1976) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια της πετοσφαίρισης που αγωνιζόταν ως πασαδόρος.
Καριέρα
Η Κατερίνα Βασιλάκη έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του ΑΟ Καρέα στις οποίες εισήχθη το 1988 σε ηλικία μόλις 12 ετών. Στην ομάδα του Καρέα παρέμεινε μέχρι το 1993, όταν και πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό.
Στον Παναθηναϊκό παρέμεινε μόλις για μία σεζόν, καθώς το 1994 μετεγγράφη στον Άγιο Σώστη, στον οποίο παρέμεινε για τρεις αγωνιστικές σεζόν.
Το 1997 μετεγγράφη στα Βριλήσσια, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στον ΑΟ Παπάγου, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2002 με εξαίρεση την περίοδο 1999-01 όπου αγωνιζόταν με τη φανέλα της Ηλιούπολης.
Τη διετία 2002-04 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Ολυμπιακού Πειραιώς, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Επόμενος σταθμός στην καριέρα της Βασιλάκη ήταν η ΑΕΚ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.
Το 2006 αποφάσισε να σταματήσει την επαγγελματική της καριέρα σε ηλικία 30 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Ο Παραχαράκτης
Ο Παραχαράκτης (Πρωτότυπος τίτλος: Le cave se rebiffe) είναι μια κωμωδία Γαλλικής παραγωγής του 1961 σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ και σενάριο του Μισέλ Όντιαρ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Μπερνάρντ Μπλιέρ και η Μάρτιν Κάρολ.
Πλοκή
Ο Έρικ, ένας ανέντιμος μεταπωλητής αυτοκινήτων στο Παρίσι, έχει ερωτική σχέση με τη Σολάνζ, της οποίας ο άνεργος άντρας Ρομπέρ είναι εξειδικευμένος τυπογράφος και χαράκτης. Με τους δύο φίλους του, τον Τσαρλς και τον Λούκας, συζητά την ιδέα ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον Ρομπέρ για να τυπώσουν κάποια πλαστά χαρτονομίσματα. Γι' αυτό θα χρειαζόταν αυθεντικό χαρτί και αξιόπιστο χαράκτη. Στην πραγματικότητα, αποφασίζουν, ότι πρέπει να καλέσουν έναν εμπειρογνώμονα κι ο καλύτερος άνθρωπος για τη δουλειά είναι ο Φερντινάντ, που ζει, συνταξιούχος, στη Βενεζουέλα.
Ο Φερντινάντ συμφωνεί να βοηθήσει, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα πάρει τα μισά από τα κέρδη, κάτι που βάζει τους άλλους τρεις να βρούνε τρόπο για να του μειώσουν αυτό το μερίδιο. Έχοντας επίγνωση του σχεδίου τους, ο Φερντινάντ δημιουργεί μια στενή σχέση με τον ντροπαλό Ρομπέρ. Όταν ο Ρομπέρ τελικά παράγει τα πλαστά χαρτονομίσματα και τα δίνει στον κλεπταποδόχο, εκείνος του δίνει μια τσάντα που είναι γεμάτη από γνήσια δολάρια. Στη συνέχεια ο Ρομπέρ κατευθύνεται προς το αεροδρόμιο και κατά την επιβίβαση του σε αεροπλάνο με προορισμό τη Βενεζουέλα, η οποία δεν έχει συνθήκη έκδοσης με τη Γαλλία, βρίσκει τον Φερντινάντ να τον περιμένει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες του 1961
Επιχείρησις Απόλλων (ταινία)
Το Επιχείρησις Απόλλων είναι ελληνοσουηδική συμπαραγωγή μεγάλου μήκους του 1968 σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκαλενάκη. Το σενάριο είναι του Γιάννη Τζιώτη και του Volodja Semitjov και η παραγωγή της Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης, Film AB TVS και Inge Ivarson Filmproductions. Τη μουσική έχει γράψει ο Γιάννης Μαρκόπουλος.
Πλοκή
Ένας νεαρός Γερμανός πρίγκιπας που επισκέπτεται την Ελλάδα ερωτεύεται μία Ελληνίδα ξεναγό και το σκάει από τη θαλαμηγό του, για να μπορέσει να ζήσει ελεύθερος τον έρωτά του, έστω και για δυο μέρες.
Σύνοψη
Ο Γερμανός πρίγκιπας Γιαν έρχεται στην Ελλάδα για διακοπές και φιλοξενείται στη θαλαμηγό μιας διάσημης πριμαντόνας. Ένα πρωινό, και παρά τις σθεναρές αντιρρήσεις της ακολουθίας του, κάνει μια βόλτα με ελικόπτερο πάνω από την Αθήνα. Στον Λυκαβηττό, διακρίνει μια πανέμορφη ξεναγό, την Έλενα, και καταγοητευμένος απ’ τη λαμπερή παρουσία της αποφασίζει να τη γνωρίσει από κοντά, παριστάνοντας τον απλό τουρίστα. Ενώ εκείνος χαίρεται τις ελληνικές αρχαιότητες, σαν μέλος του γκρουπ της Έλενας, η εξαφάνισή του έχει κινητοποιήσει τις μυστικές υπηρεσίες και τον πρέσβη της χώρας του. Μέχρι όμως να τον ανακαλύψουν, ο Γιαν και η Έλενα έχουν ερωτευτεί ο ένας την άλλη κι έχουν ζήσει υπέροχες στιγμές. Ο πρίγκιπας δυσανασχετεί όταν τον ανακαλύπτουν και αρνείται να επανέλθει στα καθήκοντά του, η Έλενα όμως τον πείθει ότι είναι καλύτερα να χωρίσουν οι δρόμοι τους, καθώς ανήκουν σε δυο τελείως διαφορετικούς κι ασύμβατους κόσμους.
Πληροφορίες για την ταινία
Η ταινία κυκλοφόρησε στην Αγγλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον τίτλο Apollo Goes on Holiday, ενώ στη Γαλλία με τον τίτλο Apollo part en vacances.
Η διάρκεια της ταινίας είναι 88 λεπτά. Στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, έκανε πρεμιέρα στις 5 Φεβρουαρίου 1968. Κόβοντας 316.511 εισιτήρια, ήρθε στην 22η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010.
Η φωνή του νεαρού πρίγκιπα ντουμπλάρεται από τον Κώστα Καρρά.
Εκτός από τον Λυκαβηττό και την Αθήνα, υπάρχουν στην ταινία πλάνα από το Ναύπλιο, την Επίδαυρο και την Κέρκυρα. Στις σκηνές της Επιδαύρου ερμηνευμένο από τον Γιάννη Μαρκόπουλου το γνωστό τραγούδι του “Ζαβαρακατρανέμια“.
Αντώνης Βαβαγιάννης
Ο Αντώνης Βαβαγιάννης (1981) είναι Έλληνας δημιουργός κόμικς, μουσικός και δάσκαλος. Είναι κυρίως γνωστός για τη σειρά χιουμοριστικών στριπ Κουραφέλκυθρα.
Κόμικς
μικρογραφία|277x277εσ|Εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Φωτογράφου
Πορεία
Η καριέρα του Βαβαγιάννη ξεκίνησε το 2006 με το κόμικ Ο Φωτογράφος, για το οποίο έγραψε το σενάριο και ο Σπύρος Δερβενιώτης έκανε το σχέδιο. Το 2007, ο Βαβαγιάννης βραβεύτηκε ως ο Καλύτερος Σεναριογράφος στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς (τότε Comicdom Awards), βραβείο που ξανακέρδισε τον επόμενο χρόνο για το δεύτερο τεύχος. Την ίδια περίοδο, ιστορίες του Βαβαγιάννη εμφανίστηκαν στη Γαλέρα και το 2008, σε σκίτσο του Κώστα Φουτσίδη, έγραψε το A.V.P.D. - Ano Vyziki Police Department,
Από το 2007, ο Βαβαγιάννης δημοσίευε στο διαδίκτυο μια σειρά από χιουμοριστικά στριπ, υπό τον τίτλο Κουραφέλκυθρα. Από την αρχή κιόλας εμφανίστηκαν ορισμένοι από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες του Βαβαγιάννη, όπως ο Θείος Αιμίλιος και η μαθήτρια Ζοζεφίνα. Το 2008 κάποια από τα πρώτα στριπ εκδόθηκαν από την Comicdom Press, ενώ μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις συγκεντρωτικοί τόμοι από την Jemma Press. Η σειρά τιμήθηκε το βραβείο Καλύτερου Διαδικτυακού Κόμικ του 2016 στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς, ενώ έχει κατά καιρούς λάβει διάφορες υποψηφιότητες.
Το 2015, κυκλοφόρησε ένα νέο κόμικ, σε συνεργασία με τον Θανάση Πετρόπουλο, ονόματι Προτελευταίοι, το οποίο ακολουθήθηκε τον επόμενο χρόνο από το άλμπουμ Προτελευταίοι Ξανά. Στο κόμικ αυτό, οι δύο δημιουργοί σχεδιάζουν στιγμιότυπα από τη διαδικτυακή ραδιοφωνική εκπομπή που παρουσιάζουν μαζί.
Στυλ και επιρροές
Το σχεδιαστικό στυλ του Βαβαγιάννη έχει συγκριθεί με αυτό του South Park και χαρακτηρίζεται από απλοϊκές γραμμές και άγαρμπο στήσιμο. Ο ίδιος ο Βαβαγιάννης έχει πει ότι δεν το θεωρεί καλό, αλλά δεν επιθυμεί να το διορθώσει, καθώς ταιριάζει απόλυτα με το χιουμοριστικό περιεχόμενο. Στα κόμικς του κυριαρχούν σουρεαλιστικές καταστάσεις και ναΐφ χαρακτήρες.
Οι επιρροές του Βαβαγιάννη εντοπίζονται σε ένα ευρύ φάσμα Ελλήνων και ξένων δημιουργών, συμπεριλαμβανομένων των Αρκά, Γιάννη Καλαϊτζή, Μποστ, Γκάρι Λάρσον, Édika, Ρενέ Γκοσινί και Quino. Έξω από τον χώρο των κόμικς, σημαντική επίδραση στο χιούμορ του έχουν οι Monty Python και τα αδέλφια Μαρξ.
Μουσική καριέρα
Ο Βαβαγιάννης παίζει κιθάρα, πιάνο και μαντολίνο για το συγκρότημα Empty Frame, το οποίο σχηματίστηκε το 2005. Το συγκρότημα έχει γράψει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά Ηρωίδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες δάσκαλοι
Σεφίκ Τζαφέροβιτς
Ο Σεφίκ Τζαφέροβιτς  (Šefik Džaferović, 9 Σεπτεμβρίου 1957-) είναι ο πρόεδρος του Προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από τις 20 Μαρτίου 2022 και ο αντιπρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης (SDA) και μέλος του Προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης για τους Βόσνιους Μουσουλμάνους από τις 20 Νοεμβρίου 2018.
Προσωπική ζωή
Γεννημένος στην βοσνιακή πόλη Ζαβιντόβιτσι το 1957, ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαράγεβο το 1979.Εργάστηκε σε δικαστικά ιδρύματα και στην αστυνομία στη γενέτειρά του και στην πόλη Ζένιτσα ως το 1996. Είναι παντρεμένος με τη Βιλντάνα και έχουν δύο παιδιά (Γιασμίν και Γιασμίνα).
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1996 εξελέγη στο συμβούλιο του καντονιού Ζένιτσα-Ντομπόι και την ίδια χρονιά αντιπρόσωπος στη Βουλή της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Τέσσερα χρόνια μετά αναδείχθηκε βουλευτής της Βουλής της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Στις γενικές εκλογές του 2002 εξελέγη βουλευτής και το 2014 πέτυχε ξανά να εκλεγεί βουλευτής, συγκεντρώνοντας 30.000 ψήφους. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2018, ο Τζαφέροβιτς εξελέγη μέλος του Προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης για τους Βόσνιους Μουσουλμάνους με ποσοστό άνω του 36% των ψήφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόσνιοι πολιτικοί Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είναι Έλληνας καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων από τον Ιούνιο του 2012 έως αυτόν του 2014. Από τον Σεπτέμβριο του 2022 είναι Διευθυντής του Ιδρύματος "Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής".
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1960. Το 1977 αποφοίτησε από την Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή Πειραιά. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, απ’ όπου αποφοίτησε το 1982 με άριστα. Συνέχισε τις σπουδές του στις Ηνωμένες Πολιτείες στο School of International Service του Πανεπιστημίου American στην Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις το 1985 με άριστα (GPA 4.0) και διδακτορικό στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Συγκριτική Πολιτική το 1989 επίσης με άριστα.
Τα δύο τελευταία χρόνια των διδακτορικών του σπουδών (1987-1989) δίδαξε ως λέκτορας Διεθνών Σχέσεων και Συγκριτικής Πολιτικής στο School of International Service του Πανεπιστημίου American. Από το 1990 μέχρι το 1992, ήταν μεταδιδακτορικός υπότροφος και επισκέπτης ερευνητής στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Από το 1992 μέχρι το 1995, δίδαξε ως Επίκουρος Καθηγητής Διεθνούς και Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο τμήμα Δημοσίων και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Τζωρτζ Μέισον στη Βιρτζίνια.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1995 και εξελέγη Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Από τον Φεβρουάριο του 2001 μέχρι τον Ιούλιο του 2008 ήταν Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων. Τον Ιούλιο του 2008 εξελέγη Πρωτοβάθμιος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου διδάσκει μέχρι σήμερα. Το διάστημα 2004-2009, ήταν εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Σύγκλητο του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας. Από τον Σεπτέμβριο του 2019 και για τρία χρόνια δίδαξε στην Έδρα Ελληνικών & Ευρωπαϊκών Σπουδών «Κωνσταντίνος Καραμανλής» στη Σχολή Διπλωματίας Fletcher του Πανεπιστημίου Tufts της Βοστώνης.
Το ερευνητικό του ενδιαφέρον εστιάζεται στη θεωρία των Διεθνών Σχέσεων, την Πολιτική Θεωρία, την Ευρωπαϊκή Πολιτική και την Ανάλυση της Εξωτερικής Πολιτικής των ΗΠΑ. Υπήρξε εισηγητής σε πολλά διεθνή συνέδρια και έχει δώσει διαλέξεις σε γνωστά πανεπιστήμια του εξωτερικού (Harvard, Πανεπιστήμιο Πρίνστον, Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν, Πανεπιστήμιο του Σικάγου). Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται επτά επιστημονικές μονογραφίες, δύο συλλογές άρθρων και δέκα επιμέλειες συλλογικών τόμων καθώς και άρθρα δημοσιευμένα σε εφημερίδες, ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά. Στο τελευταίο του βιβλίο αναλύει τις Ευρωατλαντικές Σχέσεις στη μεταψυχροπολεμική εποχή.
Εξελέγη πρώτος βουλευτής στην περιφέρεια Α' Πειραιά και Νήσων με τη Νέα Δημοκρατία (εθνικές εκλογές 2012). Στις 11 Νοεμβρίου 2011 διορίστηκε Αν. Υπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Λουκά Παπαδήμου. Υπηρέτησε ως Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολτισμού και Αθλητισμού από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι τον Ιούνιο του 2014. Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 συμμετείχε στην τιμητική 8η θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΝΔ. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 συμμετείχε ως εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας, ενώ τοποθετήθηκε στην τιμητική 6η θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Ν.Δ.
Διετέλεσε Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας (2009-2011) και Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής» από τον Ιούλιο του 2000 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009. Έχει επίσης διατελέσει εξωκοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ) στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής και μέλος του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου του Martens Centre for European Studies του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή και πολιτική του δράση, διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. της Εκπαιδευτικής Επιστημονικής και Πολιτιστικής Οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) καθώς και μέλος του Δ.Σ. του Πολεμικού Μουσείου. Σήμερα είναι μέλος του Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών.
Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 06/2013
Παιδιά χωρίς όνομα
Η ταινία Παιδιά χωρίς όνομα (αγγλ. The Search) είναι δραματική περιπέτεια παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν, βασισμένη στην ιστορία των Ρίτσαρντ Σβάιτσερ και Ρόμπερτ Βέχσλερ. Πρωταγωνιστούν οι Μοντγκόμερι Κλιφτ, Γουέντελ Κόρεϊ, Γιαμίλα Νόβοτνα και Ίβαν Γιαντλ. Η ταινία προτάθηκε για 5 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Σκηνοθεσίας και Α' Ανδρικού Ρόλου κερδίζοντας ένα συν ένα τιμητικό για τον Ίβαν Γιαντλ στον οποίο απένειμαν το Όσκαρ του καλύτερου νεαρού ηθοποιού της χρονιάς.
Πλοκή
Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία ήταν μια χώρα γεμάτη ερείπια και κόσμο που περιπλανιόταν στους δρόμους σαν χαμένος. Μεγαλύτερα θύματα της λαίλαπας του πολέμου, ήταν τα παιδιά, τα οποία είτε είχαν χάσει τους γονείς τους ή είχαν αποδράσεις από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο νεοσύστατος τότε Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών προκειμένου να βοηθήσει εκείνα τα παιδιά να βρουν τους δικούς τους ίδρυσε σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας Κέντρα Ανεύρεσης ή Αναζήτησης, τα οποία προσέφεραν ένα καταφύγιο στα ταλαιπωρημένα εκείνα παιδιά μέχρι να μπορέσουν να βρουν τους εναπομείναντες συγγενείς τους ή μέχρι να βρεθούν κατάλληλες εγκαταστάσεις που να τα φιλοξενήσουν. Σε ένα από αυτά τα κέντρα καταφθάνει μια μέρα ο Κάρελ Μάλικ (Ίβαν Γιαντλ), ένα εννιάχρονο αγόρι από την Τσεχοσλοβακία, το οποίο έχει τρομοκρατηθεί από την φρίκη του Πολέμου με αποτέλεσμα να χάσει τη μνήμη του και να μην έχει τη δύναμη να μιλήσει. Τα μέλη του Κέντρου του ΟΗΕ δεν καταφέρνουν να επικοινωνήσουν μαζί του, ούτε να μάθουν πράγματα για την καταγωγή ή τους γονείς του. Λίγο αργότερα ο Κάρελ, ο οποίος είχε μείνει για κάμποσο καιρό με τη μητέρα του Χάνα (Γιαρμίλα Νοβότνα) στο Άουσβιτς το σκάει από το κέντρο. Παράλληλα η μητέρα του, η οποία είναι μια από τις λίγες γυναίκες που κατάφεραν να επιβιώσουν από το ολοκαύτωμα, τον ψάχνει επίσης απεγνωσμένα πηγαίνοντας από στρατόπεδο σε στρατόπεδο. Λίγο καιρό μετά την απόδρασή του, ο Κάρελ, συναντά έναν Αμερικανό στρατιώτη τον Ραλφ "Στιβ" Στίβενσον (Μοντγκόμερι Κλιφτ), ο οποίος μαζί με τον αξιωματικό Τζέρι Φίσερ (Γουέντελ Κόρεϊ) αποφασίζουν να του προσφέρουν καταφύγιο και να του δώσουν μια αίσθηση ασφάλειας, ψάχνοντας παράλληλα να βρουν τους συγγενείς του άτυχου αγοριού. Ο Ραλφ μαθαίνει αγγλικά στον Κάρελ κι όταν κάποια στιγμή φτάνει από κάποιο Κέντρο Αναζήτησης η λανθασμένη είδηση ότι η μητέρα του Κάρελ, απεβίωσε σε θάλαμο αερίων, ο στρατιώτης αποφασίζει να πάρει το παιδί στην Αμερική έχοντάς τον σαν παιδί του, ενώ η μητέρα του Κάρελ, που είναι ζωντανή συνεχίζει να ψάχνει τον γιο της.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία γυρίστηκε στις πόλεις Νυρεμβέργη, Ίνγκοσταντ και Βίρτσμπουργκ και ήταν αμερικανό-ελβετικής παραγωγής. Η ταινία αυτή του Τσίνεμαν ήταν αυτή που σύστησε στο κοινό τον Μοντγκόμερι Κλιφτ και παρά το γεγονός ότι είχε ήδη συμπρωταγωνιστήσει με τον Τζον Γουέιν στο γουέστερν του Χάουαρντ Χοκς Το Κόκκινο Ποτάμι (Red River), του οποίου τα γυρίσματα είχαν ολοκληρωθεί από το 1946, η δίχρονη καθυστέρηση της προβολής της ταινίας του Χοκς στους κινηματογράφους κατέστησε το Παιδιά Χωρίς Όνομα ως το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Κλιφτ.
Βραβεία
Η ερμηνεία του Κλιφτ επαινέθηκε από τους κριτικούς και έλαβε την πρώτη του (από τις τέσσερις συνολικά) υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (το οποίο έχασε από τον Λόρενς Ολίβιε νικητή για την κινηματογραφική μεταφορά του Άμλετ), ενώ ο συμπρωταγωνιστής του, ο μικρός Ίβαν Γιαντλ, έλαβε τιμητικό όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία ως παιδί ηθοποιός. Ο Γιαντλ δε μιλούσε αγγλικά, σύμφωνα με τον Μπεν Μάνκιεβιτς και αποστήθισε όλες τις ατάκες του, στην ουσία χωρίς να ξέρει ακριβώς τι λέει. Ο Τσίνεμαν ήταν ήδη γνωστός στις Η.Π.Α. για τη σκηνοθεσία της ταινίας του 1944 Έβδομος Σταυρός (Seventh Cross) που είχε επίσης ως θέμα της τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Τσίνεμαν προτάθηκε έλαβε επίσης την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας, αλλά το βραβείο πήγε στον παλαίμαχο, Τζον Χιούστον, ο οποίος το κέρδισε για το αριστουργηματικό Ο Θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure Of Sierra Madre).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Τιμητικό:
Υποψηφιότητα: