cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ
Βιογραφικό
Ήταν μέλος της Ακαδημίας Ρασίν (Racine) του Παρισιού και από το 1981 πρόεδρος στη «Στέγη Καλών Τεχνών και Γραμμάτων», ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Πεν Κλαμπ, του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου, της Εταιρείας Κριτικών και Εικαστικών Τεχνών και της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων στην οποία ήταν πρόεδρος από το 1981 ως το 1986. Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος, το βραβείο των Δώδεκα, το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Την πρώτη της επίσημη λογοτεχνική εμφάνιση πραγματοποίησε το 1945 με δημοσιεύσεις διηγημάτων της στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα». Κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχε παράνομα κυκλοφορήσει μια μετάφραση του έργου του Ζαν Μπριλέ Βερκόρ «Η σιωπή της θάλασσας», ενώ ασχολήθηκε επίσης με θεατρικές μεταφράσεις. Το 1947 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Πλατεία Θησείου». Το 1973 εκδίδεται από τον Κέδρο το βιβλίο της με τίτλο «Σπαράγματα» το οποίο είναι μέρος του αρχείου της το οποίο σώθηκε από την κατάσχεση της Δικτατορίας.
Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 2005.
Χρονικά
. (1976) Η Τρίπολη του Πόντου, εκδ. Κέδρος
Παραπομπές
<references group="Αλέξης Ζήρας, Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό Εκδοτικής Αθηνών, τ.6ος, σ.187-188" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Μοντελιμάρ
Το Μοντελιμάρ (Montélimar) είναι κοινότητα και πόλη στο νομό Ντρομ, στη νοτιοανατολική Γαλλία. Ο πληθυσμός της κοινότητας σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 35.372 κάτοικοι και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στο νομό μετά τη Βαλάνς. Η πόλη βρίσκεται στην ομώνυμη κοιλάδα, κοντά στον ποταμό Ροδανό. Εκεί υπάρχει το παλιό κάστρο των Αντεμάρ, με πύργους του 12ου και τείχη των 15ου και 17ου αιώνα. Στην πόλη υπάρχει μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ
Δύο Έννοιες της Ελευθερίας
«Δύο Έννοιες της Ελευθερίας» είναι ο τίτλος της εναρκτήριου διάλεξης που δόθηκε από τον φιλελεύθερο φιλόσοφο Αϊζάια Μπερλίν στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στις 31 Οκτωβρίου 1958. Μεταγενέστερα εκδόθηκε ως 57-φυλλο έντυπο στην Οξφόρδη από την Clarendon Press. Επιπλέον εμφανίζεται στη συλλογή εγγράφων του Μπερλίν, η οποία τιτλοφορείται «Δοκίμια περί Ελευθερίας» (1969) και το 2002 επανεκδόθηκε σε μία συλλογή με τον απλό τίτλο «Ελευθερία ».
Το δοκίμιο με την αναλυτική προσέγγισή του ως προς τον ορισμό των συλλήψεων της πολιτικής, επανεισήγαγε τη μελέτη της πολιτικής φιλοσοφίας στις μεθόδους της αναλυτικής φιλοσοφίας. Επίσης αποτελεί ένα από τα πρώτα έργα του Μπερλίν που εκφράζει την ηθική του αντίληψη αναφορικά με την αξία του πλουραλισμού. Ο Μπερλίν όρισε την αρνητική όψη της ελευθερίας (όπως ο όρος «ελευθερία» χρησιμοποιήθηκε από τον Τόμας Χομπς ) ως απουσία εξαναγκασμού ή παρέμβασης μέσω ιδιωτικής δράσης πρακτόρων, από ένα εξωτερικό κοινωνικό σώμα. Επίσης την όρισε ως ένα σχετικά πρόσφατο πολιτικό ιδεώδες, το οποίο επανεμφανίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα, μετά την αργή και άναρθρη γέννησή του κατά τα αρχαίες διδασκαλίες του σοφιστή Αντιφώντα, τη μαθητεία των Κυρηναϊκών και του Οτάνη μετά το θάνατο του ψευδο-Σμέρδη. Στην εισαγωγή του δοκιμίου ο Μπερλίν γράφει:
Θετική ελευθερία
Η θετική ελευθερία μπορεί να γίνει κατανοητή ως η κυριαρχία επί του εαυτού και περιλαμβάνει το ρόλο κάποιου στην επιλογή του ποιος κυβερνά την κοινωνία, της οποίας είναι μέλος. Ο Μπερλίν συνήγαγε την έννοια της θετικής ελευθερίας από τον ορισμό του Αριστοτέλη για την ιδιότητα του πολίτη, η οποία ιστορικά προκύπτει από τον κοινωνικό ρόλο των ελεύθερων ανδρών στην Αθήνα της κλασικής περιόδου: ήταν, όπως ισχυριζόταν ο Μπερλίν, η ελευθερία επιλογής των αρχόντων τους που είχε παραχωρηθεί στους πολίτες και είχε επαινεθεί κατά τρόπο διάσημο από τον Περικλή. Ο Μπερλίν δεχόταν ότι και οι δύο έννοιες της ελευθερίας αντιπροσωπεύουν ισχυρά ανθρώπινα ιδανικά και ότι και οι δύο μορφές ελευθερίας είναι απαραίτητες σε οποιαδήποτε ελεύθερη και πολιτισμένη κοινωνία.
Αρνητική ελευθερία
Για τον Μπερλίν, η αρνητική ελευθερία εκπροσωπεί μια διαφορετική, και μερικές φορές αντικρουόμενη, κατανόηση της έννοιας της ελευθερίας, που χρειάζεται να εξετασθεί προσεκτικά. Οι μεταγενέστεροι υποστηρικτές της (όπως ο Τοκβίλ, ο Κονστάντ, ο Μοντεσκιέ, ο Τζων Λοκ, ο Ντέιβιντ Χιουμ και ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, που δεχόταν τον αυτοπροσδιορισμό, όπως τον καταλάβαινε ο Χρύσιππος) επέμεναν ότι η συγκράτηση και η πειθαρχία συνιστούσαν την αντίθεση στην ελευθερία και είχαν (και έχουν) την τάση να συγχέουν λιγότερο την ελευθερία με τη συγκράτηση κατά τον τρόπο που έκαναν οι ρασιοναλιστές και οι φιλοσοφικοί πρόδρομοι του ολοκληρωτισμού. Αυτή η έννοια της αρνητικής ελευθερίας, υποστήριζε ο Μπερλίν, συνιστά μια εναλλακτική, και μερικές φορές αντιτιθέμενη, έννοια ως προς τη θετική ελευθερία και βρίσκεται συχνά πιο κοντά στην ενστικτώδη μοντέρνα χρήση της λέξης.
Κατάχρηση θετικής ελευθερίας
Ο Μπερλίν υποστηρίζει ότι υπό την επιρροή του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ρουσσώ, του Καντ και του Έγελου, οι σύγχρονοι πολιτικοί στοχαστές συχνά συγχέουν την έννοια της θετικής ελευθερίας με την ορθολογική δράση, βασισμένοι σε μια ορθολογική γνώση στην οποία πρόσβαση έχει, λέγεται, μόνο μια ορισμένη κοινωνική ομάδα ή ελίτ. Αυτή η ορθολογιστική σύγχυση ήταν ανοιχτή σε πολιτικές καταχρήσεις, η οποία παρείσδυε στην αρνητική ελευθερία, όταν τέτοιες ερμηνείες της θετικής ελευθερίας χρησιμοποιούνταν για να δικαιολογηθούν ο εθνικισμός, ο πατερναλισμός, η κοινωνική μηχανική, ο ιστορικισμός, ο συλλογικός ορθολογικός έλεγχος στο ανθρώπινο μέλλον. Ο Μπερλίν υποστήριζε ότι, ακολουθώντας αυτή τη σκέψη, οι απαιτήσεις για ελευθερία θα μπορούσαν παραδόξως να γίνουν απαιτήσεις για μορφές συλλογικού ελέγχου και πειθαρχίας - αυτές που θεωρούνται αναγκαίες για την «αυτοκυριαρχία» ή την «αυτοδιάθεση» των εθνών, τάξεων, δημοκρατικών κοινοτήτων, και ακόμα και την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Επομένως υπάρχει μια εκλεκτική συγγένεια, στον Μπερλίν, μεταξύ θετικής ελευθερίας, όταν συγχέεται ρητορικά με στόχους που επιβάλλονται από το τρίτο πρόσωπο και λέγεται στο άτομο ότι «οφείλει» να επιθυμεί ορθολογικά, και οι αιτιολογήσεις για πολιτικό απολυταρχισμό, οι οποίες σε αντίθεση με τον πλουραλισμό αξιών, προϋποθέτουν ότι οι αξίες υπάρχουν στην πυθαγόρεια αρμονία.
Διαλεκτική Θετικής και Αρνητικής Ελευθερίας
Ο Μπερλίν δεν υποστήριζε ότι η ιδέα της θετικής ελευθερίας θα πρέπει να απορρίπτεται - αντιθέτως, την αναγνώρισε ως μια από πολλές ανθρώπινες αξίες, και μάλιστα ως απαραίτητη σε μια ελεύθερη κοινωνία. Υποστήριζε ότι η θετική ελευθερία ήταν μια γνήσια και πολύτιμη εκδοχή ελευθερίας, υπό την προϋπόθεση ότι θα ταυτιζόταν με την αυτονομία του στίβου, και όχι με το κατόρθωμα των σκοπών που «θα έπρεπε» το άτομο να επιθυμεί «ορθολογικά». Ο Μπερλίν υποστήριζε μάλλον, ότι αυτές οι διαφοροποιούμενες έννοιες καταδείκνυαν τον πλουραλισμό και την ασυμβατικότητα των ανθρωπίνων αξιών, και την ανάγκη να διακριθούν αναλυτικά και να ανταλλαχθούν μεταξύ τους αντί να συγχέονται.
Επομένως, στις «Δύο Έννοιες της Ελευθερίας» του, ο Μπερλίν παρουσιάζει το εξής επιχείρημα, «''Εκεί που θα τεθεί [το όριο μεταξύ ιδιωτικής ζωής και δημόσιας αρχής] είναι θέμα συζήτησης, μάλιστα παζαρέματος. Οι άνθρωποι είναι εν πολλοίς αλληλεξάρτητοι, και κανενός η δραστηριότητα είναι εντελώς ιδιωτική ώστε να μην εμποδίζει ποτέ τις ζωές άλλων με οποιονδήποτε τρόπο. "Ελευθερία για την τούρνα είναι θάνατος για τα ψαράκια": η ελευθερία κάποιων πρέπει να εξαρτάται από την συγκράτηση κάποιων άλλων. Είναι γνωστό από αναφορές άλλων ότι η ελευθερία για έναν κύριο από την Οξφόρδη διαφέρει σημαντικά από την ελευθερία για έναν χωρικό από την Αίγυπτο''».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας Κατηγορία:Δοκίμια
Μέγαρο ντε Μπωβαί
Το μέγαρο ντε Μπωβαί (γαλλικά: Hôtel de Beauvais) είναι ένα αρχοντικό που βρίσκεται στην οδό Φρανσουά-Μιρόν 68, στο 4ο διαμέρισμα του Παρισιού, στην περιοχή Λε Μαραί. Κατασκευάστηκε το 1655 και στεγάζει το Διοικητικό Εφετείο του Παρισιού. Είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείο από το 1966.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η εσωτερική αυλή Από το 1655, ο Πιέρ ντε Μπωβαί και η σύζυγός του Κατρίν έχτισαν το μέγαρο, με αρχιτέκτονα τον Αντουάν Λε Πωτρ. Η Κατρίν ντε Μπωβαί ήταν η πρώτη κυρία των τιμών της Άννας της Αυστρίας και πρώτη ερωμένη του νεαρού Λουδοβίκου ΙΔ'. Ευνοούμενη της βασίλισσας, η Κατρίν Μπωβαί έλαβε δωρεές σε χρήμα και αργότερα ακριβά οικοδομικά υλικά που προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν στην επέκταση της Τετράγωνης αυλής του ανακτόρου του Λούβρου. Το μέγαρο Μπωβαί χτίστηκε εν μέρει πάνω σε προηγούμενο γοτθικό κτίσμα που ανήκε στους Κιστερσιανούς μοναχούς από τον 13ο αιώνα. Το μόνο που έχει απομείνει από το παλαιότερο κτίσμα είναι το θολωτό κελάρι που έχει διατηρηθεί στο υπόγειο του μεγάρου του 17ου αιώνα.
Στις 26 Αυγούστου 1660 ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ' και η νεαρή σύζυγός του Μαρία-Θηρεσία έκαναν θριαμβευτική είσοδο στο Παρίσι, σταματώντας στο μέγαρο ντε Μπωβαί για να χαιρετήσουν τους Μπωβαί, οι οποίοι βρίσκονταν στο προεξέχον μπαλκόνι που έβλεπε στο δρόμο. Στο μπαλκόνι του μεγάρου βρισκόταν επίσης η Άννα της Αυστρίας, ο καρδινάλιος Μαζαρέν και ο στρατάρχης ντε Τουρέν.
Το 1763 το μέγαρο μισθώθηκε από τον Βαυαρό πρεσβευτή, ο οποίος φιλοξένησε την οικογένεια του κ. Λεοπόλντ Μότσαρτ με τον νεαρό Βόλφγκανγκ, επτά ετών, στην πρώτη του επίσκεψη στο Παρίσι από τον Νοέμβριο του 1763 έως τον Απρίλιο του 1764. μικρογραφία|Το μέγαρο ντε Μπωβαί το 1886 Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το κτίριο κατασχέθηκε από το κράτος και πωλήθηκε σε ιδιώτη. Το 1800 το κτίριο χωρίστηκε σε 40 διαμερίσματα. Έγιναν σημαντικές μετατροπές και ορισμένα τμήματα καταστράφηκαν ή κατεδαφίστηκαν. Ένα επιπλέον πάτωμα προστέθηκε επίσης μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ορόφου προκειμένου να δημιουργηθεί επιπλέον χώρος ενοικίασης.
Μέχρι το 1987 το μέγαρο ενοικιαζόταν, μεταξύ των ενοικιαστών ήταν ένα σχολείο και, από το 1941 έως το 1972, μια ιδιωτική μαιευτική κλινική. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής οι Εβραίοι ένοικοι απομακρύνθηκαν. Το 1918, το κτίριο υπέστη ζημίες κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού. Το 1943 η πόλη του Παρισιού αγόρασε το σπίτι. Το σύνολο του κτηρίου χαρακτηρίσθηκε ιστορικό μνημείο το 1966. Στις αρχές του 20ού αιώνα, το κτίριο κινδύνευε να καταστραφεί ως μέρος μιας προσπάθειας ανακατασκευής περιοχών του Παρισιού στις οποίες περιλαμβάνονταν το Μαραί και οι περιοχές γύρω από το κέντρο Πομπιντού. Ωστόσο, χάρη στις προσπάθειες του Υπουργού Πολιτισμού Αντρέ Μαλρώ και υποστηρικτών της διάσωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς, μεγάλο μέρος των κτισμάτων του Μαραί αποκαταστάθηκαν σταδιακά έως τα τέλη του 20ού αιώνα και δεν κατεδαφίστηκαν. Μεταξύ του 1967 και 1970 αποκαταστάθηκε επίσης το μεσαιωνικό κελάρι από τον οργανισμό Ιστορικό Παρίσι.
Η αναπαλαίωση στην αρχική κατάσταση του μεγάρου ολοκληρώθηκε το 2003 και από το 2004 στεγάζει το Διοικητικό Εφετείο του Παρισιού. Η είσοδος στο κοινό δεν επιτρέπεται εκτός από την αυλή. Ωστόσο, το κοινό μπορεί να επισκεφθεί τα ιστορικά μέρη του κτηρίου κατά τη διάρκεια των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Επισκέψεις του κοινού επίσης επιτρέπονται μία φορά το μήνα υπό την αιγίδα του οργανισμού Ιστορικό Παρίσι. Η αυλή χρησιμοποιείται για συναυλίες κλασσικής μουσικής, κυρίως κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ του Μαραί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το μέγαρο ντε Μπωβαί (γαλλικά)
2476 Άντερσεν
Ο Άντερσεν (Andersen) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,90. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Δανού λογοτέχνη Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Άντερσεν εκτιμάται σε 21,32 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,170 ± 0,026. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Άντερσεν γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αντερσεν
Teräsbetoni
right|thumb|Οι Teräsbetoni στη σκηνή της Eurovision Οι Teräsbetoni είναι Φινλανδικό heavy metal συγκρότημα που υπέγραψε συμβόλαιο με τη Warner Music Finland το 2004. Το 2005 κυκλοφόρησαν το επιτυχημένο ντεμπούτο album τους Metallitotuus κερδίζοντας ένα βραβείο EMMA. Το 2006 η επιτυχία συνεχίστηκε με το Vaadimme metallia. Οι φίλοι του είδους τους αποκαλούν "Φινλανδούς Manowar", και όχι άδικα αφού το συγκρότημα φαίνεται αρκετά επηρεασμένο από το στιλ μουσικής των Manowar. Η μουσική των Teräsbetoni έχει μια πολεμική αύρα, με στίχους που δοξάζουν τον τρόπο ζωής του "ειδωλολάτρη" πολεμιστή αλλά και μια "αδελφότητα του μέταλ".
Ιστορία
Οι ηχογραφήσεις για τον δίσκο τους "Metallitotuus" ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2005 και ολοκληρώθηκαν στα τέλη Μαρτίου. Στης 6 Απριλίου του 2005 κυκλοφόρησε στα δισκοπωλεία της Φινλανδίας, και κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας κυκλοφορίας του, βρέθηκε στην 2η θέση της φιλανδικής λίστας (περιέχει τα 40 άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις σύμφωνα με τα στοιχεία της IFPI Finland) και έμεινε στη λίστα για 29 εβδομάδες. Από το άλμπουμ ξεχώρισε το τραγούδι "Orjatar" (ελληνικά: Γυναίκα σκλάβος) του οποίο το βίντεο κλιπ ήταν στην πρώτη 10αδα προβολών από το φινλανδικό MTV για 5 εβδομάδες.
Το 2005 έγραψαν και το επίσημο τραγούδι της εθνικής ομάδας χόκεϊ επί πάγου της Φινλανδίας.
Την 1η Μαρτίου του 2008 οι Teräsbetoni νίκησαν στον εθνικό τελικό για την ανάδειξη του τραγουδιού που θα εκπροσωπούσε τη Φινλανδία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Με ποσοστό 38.9% των ψήφων του τηλεοπτικού κοινού επιλέχτηκε το τραγούδι τους "Missä miehet ratsastaa" (μετ. Εκεί που οι άνθρωποι καλπάζουν). Στο Βελιγράδι που διεξήχθη η Εurovision το 2008 οι Teräsbetoni συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό, κατέλαβαν την 8η θέση με 79 βαθμούς και προκρίθηκαν στον τελικό που έλαβε χώρα στις 24 Μαΐου του 2008, εκεί συγκέντρωσαν 35 βαθμούς και βρέθηκαν στην 22η θέση της τελικής κατάταξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Φινλανδία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης
Στην κοινωνική ψυχολογία, το θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης (αγγλικά: fundamental attribution error, FAE) είναι ο ισχυρισμός ότι σε αντίθεση με τις ερμηνείες της δικής τους συμπεριφοράς, οι άνθρωποι δίνουν υπερβολική έμφαση στα εσωτερικά χαρακτηριστικά του δρώντος (χαρακτήρα ή πρόθεση), και όχι σε εξωγενείς παράγοντες, εξηγώντας τη συμπεριφορά άλλων ανθρώπων. Το φαινόμενο έχει χαρακτηριστεί ως "η τάση να πιστεύουμε ότι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι αντικατοπτρίζει το ποιοι είναι".
Κριτική
Η ύπαρξη του φαινομένου αμφισβητήθηκε από μια μετα-ανάλυση του 2006, της οποίας τα συμπεράσματα υποδηλώνουν ότι η επίδραση μπορεί να διατηρηθεί μόνο υπό περιορισμένες συνθήκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έννοιες στην ψυχολογία Κατηγορία:Σφάλμα
Σαιντ-Ελί
Το Σαιντ-Ελί (γαλλικά: Saint-Élie) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλικής Γουιάνας
Φράνκα Ράμε
Η Φράνκα Ράμε (ιταλικά: Franca Rame) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός του θεάτρου, συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια.
Βιογραφία
Η Φράνκα Ράμε γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1929 στο Παραμπιάγκο της Λομβαρδίας και καταγόταν από μια οικογένεια με μεγάλη παράδοση στην τέχνη του θεάτρου.
Το 1951 έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο και λίγο αργότερα γνώρισε τον επίσης συγγραφέα και ηθοποιό Ντάριο Φο, με τον οποίον παντρεύτηκαν το 1954. Ένα χρόνο αργότερα γεννήθηκε ο γιος τους, ο συγγραφέας Γιάκοπο Φο.
Η Ράμε και ο Φο δούλεψαν μαζί τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο. Οι δυο τους ίδρυσαν στο Μιλάνο τη θεατρική ομάδα Ντάριο Φο - Φράνκα Ράμε. Η Ράμε ανέλαβε διοικητικό ρόλο, ενώ ήταν και πρωταγωνίστρια του θιάσου. Ο Φο είχε το ρόλο του σκηνοθέτη, του συγγραφέα και του ηθοποιού και παράλληλα σχεδίαζε τα κουστούμια και τα σκηνικά. Γνώρισαν μεγάλη λαϊκή αποδοχή αλλά πολλές φορές ήρθαν αντιμέτωποι με τη λογοκρισία.
Στη δεκαετία του 1970 άρχισε να γράφει δικά της έργα, κυρίως μονολόγους με φεμινιστικό περιεχόμενο, μεταξύ των οποίων το Grasso è bello! και το Tutta casa, letto e chiesa.
Το Μάρτιο του 1973 μια ομάδα νεοφασιστών απήγαγε τη Ράμε, οι οποίοι αφού τη βασάνισαν και τη βίασαν, την άφησαν σ’ ένα πάρκο. Η Ράμε επέστρεψε στη σκηνή δύο μήνες αργότερα με νέους αντιφασιστικούς μονολόγους. Η υπόθεση έκλεισε το 1998, καθώς αναγνωρίστηκαν οι δράστες ύστερα από κατάθεση ενός νεοφασίστα αλλά το έγκλημα είχε παραγραφεί.
Στις 19 Απριλίου 2012 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε στις 29 Μαΐου 2013, σε ηλικία 83 ετών, στο Μιλάνο όπου κηδεύτηκε στο Μνημειακό Νεκροταφείο της πόλης.
Πολιτική δράση
Η Ράμε υπήρξε ενεργό μέλος της Soccorso Rosso, ενός δικτύου για τη στήριξη των φυλακισμένων μελών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και των οικογενειών τους.
Η Ράμε έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (PC) το 1967. Το 2006 εξελέγη γερουσιαστής Πεδεμοντίου εκπροσωπώντας το κεντροαριστερό κόμμα Ιταλία των Αξιών (IDV – Italia dei Valori), το οποίο εγκατέλειψε δύο χρόνια αργότερα (2008) για πολιτικούς λόγους. Επίσης το 2006 προτάθηκε ως υποψήφια Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, λαμβάνοντας 24 ψήφους στην πρώτη ψηφοφορία των προεδρικών εκλογών. Το 2010 εντάχθηκε στο Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (PRC - Partito della Rifondazione Comunista).
Διηπειρωτικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης 2013
To Διηπειρωτικό Κύπελλο 2013 αποτέλεσε την 22 διοργάνωση του θεσμού του Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρώτο Διηπειρωτικό Κύπελλο της ιστορίας του νικώντας δύο φορές (70-81, 86-69 ) την Πινιέιρος Σκάι, ομάδα από τη Βραζιλία που ήταν η τρέχουσα Πρωταθλήτρια Αμερικής. Και οι δύο αγώνες έγιναν στο Σάο Πάολο.
Φράνκα Ράμε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς
Διηπειρωτικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης 2013
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2013 Διηπειρωτικο Κυπελλο 2013
Μάτα Μιχαλαρέα
Η Σταματίνα (Μάτα) Μιχαλαρέα (γεν. το 1936) υπήρξε πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο κατά τη δεκαετία του '50, στον ανώμαλο δρόμο, στους δρόμους ημιαντοχής και στο πένταθλο, ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελλάδος γυναικών 1955 ως 1958. Επίσης, υπήρξε ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο και στον κινηματογράφο και αθλήτρια πανελληνίου επιπέδου στη σκοποβολή.
Στίβος
Η Μάτα Μιχαλαρέα εμφανίστηκε στους στίβους τo 1955. Στις 6 Φεβρουαρίου μετείχε στο περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικής ανωμάλου δρόμου 1.000μ στο Άλσος Νέας Σμύρνης, στο οποίο τερμάτισε στη δεύτερη θέση στο ατομικό με 3.58.3 και στην πρώτη θέση στο ομαδικό με τον Πανιώνιο. Στη συνέχεια, στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1955 αναδείχθηκε πρωτάθλητρια Ελλάδος στα 1.500μ με 5.58.8 και δεύτερη στο ομαδικό με τον Πανιώνιο.
Στις ημερίδες του συλλόγου δοκίμασε την τύχη της σε διάφορα αγωνίσματα, όπως τα 200μ (επίδοση 30.7) και τη δισκοβολία (επίδοση νεανίδων 25,77μ) αλλά το αγώνισμά της στο στίβο ήταν τα 800μ, στο οποίο το 1955 πέτυχε επίδοση 2.34.8. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1955 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 800μ με 2.39.6 και στα 4Χ100 με την ομάδα του Πανιωνίου. Επίσης, μετείχε στα 200μ, όπου ήταν 6η στον τελικό. Μετείχε με την εθνική ομάδα στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1955 στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1956 κατέκτησε ξανά το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών τόσο στο ατόμικο, όσο και στο ομαδικό ως μέλος της ομάδας της ΕΑΣΑ (Γυμναστικής Ακαδημίας), στην oποία πλέον φοιτούσε. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1956 δεν μετείχε αλλά δοκίμασε την τύχη της στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου το Νοέμβριο, στο οποίο αναδείχθηκε δευτεραθλήτρια με 2.671 β.
Το 1957 αναδείχθηκε για 3η συνεχόμενη χρονιά πρωταθλήτρια Ελλάδος ανωμάλου δρόμου, παραμένοντας αήττητη στο αγώνισμα αυτό. Όμως, έπειτα ασχολήθηκε πολλούς μήνες με τη σκοποβολή, με αποτέλεσμα να παραμελήσει την προπόνηση στους στίβους. Τέλειωσε τη σεζόν με 2.35.0 στα 800μ, 29.5 στα 200μ και 25,31 στο δίσκο.
Το 1958 συνέχισε την κυριαρχία της στο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου, το οποίο κατέκτησε για 4η συνεχόμενη χρονιά. Επίσης, επέστρεψε στους στίβους και αποτέλεσε ξανά βασικό στέλεχος της ομάδας γυναικείου στίβου του Πανιωνίου στους δρόμους ημιαντοχής, βοηθώντας το σύλλογο να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδος, με προπονητή τον Ηλία Μισαηλίδη. Ξανακέρδισε τη θέση της στην εθνική ομάδα και στις 11 Αυγούστου μετείχε στους αγώνες Ελλάδος-ΗΠΑ στα 800μ, όπου τερμάτισε τρίτη με 2.34.2.
Το 1959 κατέκτησε για πέμπτη χρονιά το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών, στο οποίο ήταν ασυναγώνιστη. Όμως, η νίκη αυτή αποτέλεσε το κύκνειο άσμα της στον αθλητισμό. Όπως πολλές αθλήτριες εκείνης της εποχής, ενώ είχε δυνατότητες στη συνέχεια σταμάτησε τον αγωνιστικό στίβο για βιοποριστικούς και οικογενειακούς λόγους. Όταν αποφοίτησε ως γυμνάστρια από την ΕΑΣΑ, προτίμησε να ασχοληθεί με την ηθοποιία και υπήρξε ηθοποιός του Εθνικού θεάτρου για πολλά χρόνια. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο της εφημερίδας:
Μπάσκετ και άλλα αθλήματα
Η Μιχαλαρέα ήταν πολυτάλαντος. Ασχολήθηκε επίσης με το μπάσκετ, τη σκοποβολή, το τένις, το πινγκ πονγκ και τις καταδύσεις.
Ηθοποιός
Από το 1959 η Μάτα Μιχαλαρέα εργάστηκε ως ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο μετέχοντας σε 45 παραστάσεις, αρχικά ως μέλος του χορού και αργότερα σε δεύτερους ρόλους. Ξεκίνησε το 1959 από το έργο "Ρόζα Μπερντ", στο οποίο υποδυόταν τη "Μίνα" και συνέχισε ως το 1973 που μετείχε στο έργο "Η ζωή του Γαλιλαίου". Η σημαντικότερη, ίσως, εμφάνισή της ήταν το 1969, στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, ως "Κορυφαίας" στην τραγωδία "Βάκχαι" του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνογραφία Γιώργου Βακαλό και μουσική Μάνου Χατζιδάκι.
Παράλληλα, από το 1965 ως το 1970 έπαιξε σε κινηματογραφικές ταινίες, σε δεύτερους ρόλους, όπως:
Επίσης, δίδαξε σε σχολές θεάτρου.
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές σύνθετων αγωνισμάτων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πανιωνίου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Σκοπευτές ΠΑΟ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ξυλώδες φυτό
Ξυλώδες φυτό (στα αγγλικά: woody plant), ή ξυλώδη φυτά ονομάζονται εκείνα τα φυτά που παράγουν ξύλωμα (κοινώς ξύλο) στους κορμούς τους. Τα φυτά αυτά απαντώνται είτε ως δένδρα, είτε ως θάμνοι, είτε ως κληματίδες. Είναι φυτά πολυετή, δηλ. ζουν πολλά χρόνια, από 20 έτη έως και αιώνες (βλ. ελιά, σεκόγια). μικρογραφία|δεξιά|Τμήμα κορμιδίου από ένα ξυλώδες φυτό (Salvia rosmarinus), στο οποίο αποτυπώνονται χαρακτηριστικά του ξυλώματος. Ένα ξυλώδες φυτό έχει κλαδιά και βαθιές ρίζες, ενώ το κυρίως ξύλωμά του λέγεται κορμός και αποτελείται από το λεγόμενο δευτερογενές ξύλωμα. Επίσης, ο κορμός του καλύπτεται από ένα εξωτερικό περίβλημα, τον φλοιό (ή εξωτερικό φλοιό), για προστασία από μύκητες – έντομα αλλά και για φράγμα διαφυγής της υγρασίας του κορμού. Το ξύλωμα είναι δομικό στοιχείο και αποτελείται από επιμέρους ξυλώδεις ιστούς. Αυξάνει σε δύο άξονες, οριζόντια δηλ. κατά πάχος αύξηση, και καθ’ ύψος με σκοπό το δένδρο να ψηλώνει και να μπορεί να απορροφάει μεγαλύτερη ηλιακή ακτινοβολία. Τα ψηλότερα ξυλώδη φυτά (δηλ. δένδρα) της Γης φτάνουν και τα 100 μέτρα σε ύψος.
Τα ξυλώδη φυτά διακρίνονται σε δύο κατηγορίες (ανάλογα αν ρίχνουν το φύλλωμά τους ή όχι), στα αείφυλλα και στα φυλλοβόλα. Τα φυλλοβόλα είδη (λ.χ. δρύες, οξιά, λεύκη) παύουν τη χειμερινή περίοδο να έχουν κυκλοφορία νερού και θρεπτικών στοιχείων στη μάζα τους. Τα αείφυλλα είδη (λ.χ. ελιά, πουρνάρι) δεν ρίχνουν ποτέ τα φύλλα τους και βρίσκονται μάλλον σε μια συνεχή λειτουργία. Σε όλα τα ξυλώδη φυτά, υπάρχουν δύο περίοδοι ανάπτυξης, η εαρινή και η θερινή. Αυτό ισχύει για την εύκρατη ζώνη του πλανήτη. Η δεύτερη (θερινή) είναι και η σπουδαιότερη και λέγεται κύρια αυξητική περίοδος, αφού το καλοκαίρι τα φυτά αυτά φωτοσυνθέτουν στο μέγιστο.
Το ξύλωμα, από χημικής άποψης, αποτελείται από ξυλώδη κύτταρα, που είναι δομημένα από κυτταρίνη και λιγνίνη αλλά και ημικυτταρίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι Κατηγορία:Φυτά Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Μορφολογία φυτών
Σαιν-Ζωρζ (Γαλλική Γουιάνα)
Το Σαιν-Ζωρζ (γαλλικά: Saint-Georges) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζωρζουά (γαλλικά: Saint-Georgeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλικής Γουιάνας
Τουρλίτης
Ο Τουρλίτης είναι γραφικός φάρος πάνω σε έναν μικρό βράχο, απέναντι από το ενετικό κάστρο στην άκρη της Χώρας της Άνδρου. Είναι σήμα κατατεθέν του νησιού.Ο φάρος πρωτολειτούργησε το 1897 αλλά καταστράφηκε ολοσχερώς σε βομβαρδισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1943. Στην θέση του είχε στηθεί  ένας σιδερένιος οβελός. Η ανακατασκευή  του ανατέθηκε από τον Αλέκο και την Μαριέττα Γουλανδρή εις μνήμην της κόρης τους Βιολάντας, στους πολιτικούς μηχανικούς  Βασίλη Τσόγκα και Ξένια Χαλικιοπούλου. Την εποπτεία του έργου είχε η ΑΝΔΡΙΑΚΗ Shipping Co Ltd. Ο φάρος φωτοδοτήθηκε ξανά το 1995. Ο Τουρλίτης έγινε γραμματόσημο το 2009 και ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάροι στην Ελλάδα
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων (ηλικίας κάτω των 18 ετών) είναι διοργάνωση της FIBA Europe.
Παραπομπές
Εφηβων Ευρωμπασκετ εφηβων
Σιωπηλός δρόμος
Ο Σιωπηλός Δρόμος είναι ελληνική δραματική σειρά αστυνομικού περιεχομένου που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel τη σεζόν 2020- 2021. Σεναριογράφοι της σειράς είναι οι Μελίνα Τσαμπάνη και Πέτρος Καλκόβαλης και σκηνοθέτης ο Βαρδής Μαρινάκης.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 4 Απριλίου 2021 και ολοκληρώθηκε σε έναν κύκλο 13 επεισοδίων, με το τελευταίο επεισόδιο να προβάλλεται στις 4 Ιουλίου 2021. Μετά από την προβολή της στην Ελλάδα, τον Σεπτέμβριο του 2021, η σειρά προβλήθηκε και στην Κύπρο από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha Κύπρου.
Η σειρά έλαβε γενικά καλές κριτικές, με τους κριτικούς να κάνουν λόγο για μία σειρά προδιαγραφών Netflix που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες παραγωγές του εξωτερικού.
Η εταιρία Beta Film απέκτησε τα δικαιώματα παγκόσμιας διανομής της σειράς και, στις αρχές Απριλίου του 2022, παρουσιάστηκε σε ξένους αγοραστές στην αγορά των Καννών MIPTV με τον αγγλικό τίτλο Silent Road, προσελκύοντας το ενδιαφέρον ξένων τηλεοπτικών δικτύων.
Κριτικές
Η σειρά συγκεντρώνει στο YouRate ποσοστό 75%, βασισμένο σε 13 κριτικές.
Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος από το Athens Voice χαρακτήρισε τη σειρά ως μία από τις καλύτερες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης και αναφέρει: «Σε 13 επεισόδια εκπαιδευόμαστε σε μια νέα τηλεόραση: οι χαρακτηρές ξεπηδούν από την οθόνη, γίνονται αληθινοί, τα γεγονότα χτίζουν μια δράση υπόκωφη, η αλληλουχία τους είναι σωστή, ο χρόνος τους ακριβής». Κλείνει την κριτική του δίνοντας συγχαρητήρια στους δημιουργούς, Μελίνα Τσαμπάνη και Πέτρο Καλκοβάλη, και γράφοντας: «''Ήταν ένα αριστούργημα που δεν μοιάζει με άλλο. Με μέτρο και ισορροπία, με ακρίβεια, με σεβασμό στον τηλεθεατή, χωρίς υπερβολικές εντάσεις για εντυπωσιασμό. Με δίκαιο τέλος, όπως πρέπει''».
Ο Νίκος Δρίβας από το Cineramen βαθμολόγησε τη σειρά με 4/5 σημειώνοντας πως η παραγωγή της δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες του εξωτερικού και αναφέρει: «Τα 13 επεισόδια είναι άρτια, με αρχή, μέση και τέλος, ενώ παράλληλα οι χαρακτήρες αυξάνονται, χωρίς ωστόσο να μένουν ανεκμετάλλευτοι, πλην ίσως ελαχίστων περιπτώσεων που θα θέλαμε να είχαν το κάτι παραπάνω».
Η Άννυ Τζαβέλα έγραψε επίσης θετικά σχόλια για τη σειρά, λέγοντας πως «έχει προδιαγραφές Netflix» και πως «έχει καθηλώσει [τον τηλεθεατή] από το πρώτο κιόλας επεισόδιο», ενώ την αποκαλεί «ένα νέο διαμαντάκι της ελληνικής τηλεόρασης». Στην κριτική της αναφέρεται στο «ισχυρό συγγραφικό δίδυμο Τσαμπάνη-Καλκόβαλη, στη σκηνοθεσία και στη διεύθυνση φωτογραφίας, τα οποία «σε συνδυασμό με ένα αξιόλογο καστ Ελλήνων ηθοποιών, οδηγούν σε ένα εξαιρετικό τελικό αποτέλεσμα.
Ο Άγγελος Πολύδωρος από το My Film βαθμολόγησε τη σειρά με 4/5 λέγοντας πως είναι «σαφώς επηρεασμένη με το νέο Σκανδιναβικό νουάρ και συγκρίσιμη μόνο με το Έτερος Εγώ του Σωτήρη Τσαφούλια». Στην κριτική του σημειώνει: «''Ο σκηνοθετικός ρυθμός είναι αργός, στο πλαίσιο του Σκανδιναβικού νουάρ που μιμείται. Η φωτογραφία του Ραμόν Μαλαπέτσα είναι πολύ καλή. Προσφέρει μια έντονα μελαγχολική αισθητική, που δεν ταιριάζει στο Αττικό τοπίο, αλλά νουάρ είναι αυτό και έχει τη συνταγή του. Επίσης, είναι πολύ καλή και η πρωτότυπη μουσική της σειράς, την οποία υπογράφει ο μουσικοσυνθέτης Θοδωρής Ρεγκλής''».
Η Ανδρομάχη Σδούκου από το Move It βαθμολόγησε τη σειρά με 3/5 λέγοντας πως η μυθοπλασία ακολουθεί «παροντικούς όρους» και πως η εξέλιξη «''αν και γεμάτη δυνατότητες, υποκύπτει συχνά σε μια μονοτονία και επαναληψιμότητα που δεν βοηθά, ενώ το τέλος της μοιάζει κάπως γρήγορο και βιαστικό. Παρ’ όλα αυτά το βάρος που έχει δοθεί στους χαρακτήρες, όσα κλισέ κι αν εγκολπώνουν, αντισταθμίζει με έναν τρόπο τις αδυναμίες''».
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Γαυριονήσια
320px|right|thumb|Γαυριονήσια Τα Γαυριονήσια είναι συστάδα βραχονησίδων και κοντά στο Γαύριο της Άνδρου. Το σύμπλεγμα θεωρείται επικίνδυνο για τα σκάφη που προσεγγίζουν τον όρμο και τα αγκυροβόλια του Γαυρίου. Το 1999 το φορτηγό πλοίο «Μαστροπέτρος» προσέκρουσε στα αβαθή υφάλου της περιοχής και βυθίστηκε, ενώ το 2019 το δεξαμενόπλοιο «Άγ. Γεώργιος» προσάραξε σε γνωστό βράχο πλησίον του συμπλέγματος και υπέστη ρήγμα.
Ονοματολογικά
Σχετικά με τις ονομασίες ορισμένων νησίδων του συμπλέγματος και την ταυτοποίησή τους υπάρχει διαχρονικά μια σύγχυση. Διαπιστώνεται χρήση εναλλακτικών ονομάτων, ενώ διαφέρει και το πλήθος των παρατιθέμενων ονομάτων σε διάφορες καταγραφές ή αναφορές, καθόσον δεν υπάρχει κοινή αντίληψη για ορισμένες νησίδες που φαίνεται να είναι απλά μικροί βράχοι ή σκόπελοι. Σύμφωνα με την Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, τα νησάκια είναι τα Μεγάλο (Μεγάλο Νησί ή Μεγανήσι, σε άλλες πηγές), Ακαμάτης, Πράσσο (ή Πρασ[σ]ονήσι σε άλλες πηγές), Τουρλέτα (ή Τουρλίτης σε άλλες πηγές) και Πλατύ, ενώ υπάρχουν και μερικοί ακόμα βράχοι· κατονομάζονται επίσης οι κοντινοί βράχοι Ρόσα και ο ύφαλος Βουβή.
Οζγκούρ Τσεβίκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
Γαυριονήσια
Ονοματολογικά
Ο γιατρός και λόγιος Κωνσταντίνος Α. Γουναρόπουλος, ο οποίος είχε υπηρετήσει στο Γαύριο την περίοδο 1865-66, σε ένα κείμενό του τού 1872, παρέθετε τις ονομασίες των Γαυριονησίων ως εξής: Μέγα νησίον, Μακεδόνα, Ακαμάτης, Πρασονήσιον και Λαγονήσιον ή Αλογονήσιον. Σημείωνε, δε, πως ο Ραγκαβής ανακριβώς θεωρούσε όλα νησιά σκοπέλους εκτός από ένα που λανθασμένα το κατονόμαζε Καιρονήσι, αναφέροντας (ο Κ.Α.Γ.) ως σκόπελο μόνο τον Τουρλίτη. Το 1880, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνιος Μηλιαράκης έγραφε σε βιβλίο του πως τα Γαυριονήσια ονομάζονταν Μεγάλο νησί, Καπητήτα, Λαγωνήσι [sic], Αλιδονήσι, Πλάτη και Πρασσονήσι και οι παρακείμενοι σκόπελοι Τουρλίτης, Βουβή και Ρώσα [sic]. Τα ίδια επανέλαβε και ο ιστορικός και λαογράφος της Άνδρου Δημήτριος Πασχάλης σε κείμενό του τού 1928, Σε μεταγενέστερο ονοματολογικό πόνημά του, ανέφερε την ονομασία Πλατύ ως εναλλακτική του Πρασονησίου Για το Αλιδονήσι σημείωνε, στο ίδιο, ότι είχε λάβει το όνομά του από ένα είδος χταποδιού, την αλιδόνα, που ήταν άφθονο στα νερά του, πως ήταν το δυτικότερο νησάκι του συμπλέγματος, με υψόμετρο 120 πόδια και απόσταση 1,5 ναυτικά μίλια από το φάρο του Γαυρίου, και ότι εναλλακτικά αποκαλείτο Γάιδαρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Άνδρου
2477 Μπιργιούκοφ
Ο Μπιργιούκοφ (Biryukov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού συγγραφέα Νικολάι Ζ. Μπιργιούκοφ (Николай Зотович Бирюков, 1912-1966).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπιργιούκοφ είναι άγνωστα.
Πυρίτιδα
thumb|right|Κόκκοι πυρίτιδας. Η πυρίτιδα, κοινώς (το) μπαρούτι ή η μπαρούτη, είναι μείγμα άνθρακα, θείου και νίτρου και είναι η αρχαιότερη εκρηκτική ύλη. Παραμένει άγνωστο το πότε και από ποιον πρωτοδημιουργήθηκε.
Παλαιότερα άλλοι την απέδιδαν στον Ρότζερ Μπέικον και άλλοι στον Μπέρτχολντ Σβαρτς. Σήμερα είναι βέβαιο ότι ήταν γνωστή στους Κινέζους ως εκρηκτικό μέσον για ανατινάξεις και πυροτεχνήματα.
Τον 12ο αιώνα με αρχές του 13ου αρχίζουν να γίνονται γνωστές στην Ευρώπη οι δυνατότητές της. Ο Άγγλος φραγκισκανός μοναχός Ρότζερ Μπέικον, επιστήμονας και ιδιαίτερα μορφωμένος, ήταν ο πρώτος που κατέγραψε τη "συνταγή" της πυρίτιδας μετά από πολλά σχετικά πειράματα (1250) έτσι ώστε να μπορεί να παρασκευάζεται με σταθερές αναλογίες. Στην Ευρώπη η πρώτη πολεμική χρήση της πυρίτιδας αναφέρεται ότι έγινε από τους Άγγλους έναν αιώνα μετά, το 1346 στη Μάχη του Κρεσύ, αν και τα πρώτα πυροβόλα φαίνεται να είναι ήδη γνωστά το 1326, σύμφωνα με την αρχαιότερη απεικόνισή τους. Γρήγορα η εφεύρεση του πυροβόλου άλλαξε τη μέχρι τότε μορφή του πολέμου, με συνέπεια η χρήση της πυρίτιδας ν΄ αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό σταθμό στην εξέλιξη των όπλων.
Μίγματα
Η συνήθης μαύρη πυρίτιδα είναι μείγμα νιτρικού καλίου, θείου και άνθρακα. Το μείγμα αυτό προκειμένου να μετατραπεί σε κόκκους για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά, αλέθεται σε ειδικούς μύλους, τους μπαρουτόμυλους. Οι συνηθέστερες αναλογίες, επί τοις %, για το σκοπό χρήσης είναι ως ο ακόλουθος πίνακας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μίγματα Κατηγορία:Εκρηκτικά Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Κινεζικές εφευρέσεις
Διπόταμο Ιωαννίνων
Το Διπόταμο είναι χωριό του Δήμου Ζαγορίου του Νομού Ιωαννίνων. Μέχρι το 2010 υπαγόταν στον Δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του Μιτσικελίου, χτισμένο σε υψόμετρο 820 μέτρων. Ο πληθυσμός του είναι 20 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011(το καλοκαίρι και άμα).Τον χειμώνα δεν υπάρχει κάτοικος εκεί.
Χάρμυλος
Στην ελληνική μυθολογία, και ειδικότερα στις τοπικές μυθολογικές παραδόσεις της Δωδεκανήσου, με το όνομα Χάρμυλος είναι γνωστός ένας τοπικός ήρωας της νήσου Κω. Ο Χάρμυλος έγινε ο γενάρχης του γένους των Χαρμυλέων (Χαρμυλείς στην ονομαστική), το οποίο πήρε το όνομά του.
Όμπλαστ της Σαμάρα
Το Όμπλαστ της Σαμάρα (ρωσικά: Сама́рская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βόλγα. Το διοικητικό του κέντρο είναι η πόλη της Σαμάρα (1.164.685 κάτοικοι - απογραφή 2010). Στην διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905 ήταν η έδρα της θνησιγενούς Δημοκρατίας του Σταρομπουγιάν. Μια άλλη μεγάλη πόλη είναι το Τολιάττι (719.632 κάτοικοι - απογραφή 2010), η μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας που δεν είναι πρωτεύουσα κάποιου ομοσπονδιακού υποκειμένου.
Διπόταμο Ιωαννίνων
Ιστορία-ονομασία
Το χωριό στο παρελθόν ονομαζόταν Στόλοβο, σλαβικό τοπωνύμιο που σημαίνει «κάθισμα» ή «θρόνος». Το 1928 μετονομάστηκε σε Μέγα Ανήλιο και την ίδια χρονιά μετονομάστηκε σε Διπόταμο .Η επίσημη ονομασία του οφείλεται στη γεωγραφική του θέση καθώς είναι κτισμένο ανάμεσα από δύο παρακλάδια του Ζαγορίτικου ποταμού. Κοντά στο χωριό έχουν βρεθεί ερείπια ρωμαϊκού φρουρίου. Το χωριό άκμασε ιδιαίτερα στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν συγκέντρωσε τον πληθυσμό κάποιων γειτονικών του μικρών οικισμών που εγκαταλείφθηκαν.
Όμπλαστ της Σαμάρα
Έκταση: 53.600 τ.χλμ. Πληθυσμός: 3.239.737 (σύμφωνα με την ρωσική απογραφή του 2002).
Χάρμυλος
Πηγή
Χαρμυλος
Διπόταμο Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου
Όμπλαστ της Σαμάρα
Δημογραφία
Πληθυσμός: 3,215,532 (απογραφή 2010), 3,239,737 (απογραφή 2002), 3,265,586 (απογραφή 1989) Εθνοτικές ομάδες: Σύμφωνα με την Απογραφή του 2010, η εθνοτική σύνθεση του όμπλαστ ήταν:
Σιναμαρί
Το Σιναμαρί (γαλλικά: Sinnamary) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιναμαριέν (γαλλικά: Sinnamariens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλικής Γουιάνας
Όμπλαστ της Σαμάρα
Θρησκεία
Σύμφωνα με επίσημη έρευνα του 2012  το 35% του πληθυσμού του όμπλαστ της Σαμάρα πιστεύει στην ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, 7% είναι άλλου τύπου Χριστιανοί, το 1% είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι που δεν ανήκουν σε κάποια εκκλησία ή είναι μέλη κάποιας μη-ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το 3% είναι Μουσουλμάνοι, και το 1% του πληθυσμού είναι οπαδοί του Ροντνόβερι (Σλαβική λαϊκή θρησκεία). Επιπλέον, το 30% του πληθυσμού δηλώνει ότι είναι "πνευματικοί αλλά όχι θρησκευτικοί", το 13% είναι άθεοι, και ένα περαιτέρω 10% ακολουθεί άλλες θρησκείες ή δεν απάντησε στην ερώτηση.
Σάννυ Χατζηαργύρη
Η Ελένη (Σάννυ) Χατζηαργύρη είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έγινε ευρύτερα γνωστή με την συμμετοχή της στην επιτυχημένη σειρά Singles και ειδικότερα με τον ρόλο της ως Λίλα, η οποία προβλήθηκε στο Mega Channel.
Βιογραφικό
Ο πατέρας της, Δημοσθένης Χατζηαργύρης, είναι Έλληνας ενώ η μητέρα της, Πατρίτσια Λυν, είναι Αμερικανίδα με ρίζες ιρλανδικές και μακρινές γερμανικές. Βαπτίστηκε Ελένη όπως η γιαγιά της, Ελένη Χατζηαργύρη, που ήταν και αυτή ηθοποιός, αλλά απο όταν ήταν ακόμη παιδάκι, η μητέρα της, την αποκαλούσε Sunny (Σάννυ) που στα αγγλικά σημαίνει "ηλιόλουστη".
Όταν τελείωσε το σχολείο ήρθε στην Ελλάδα και σπούδασε αρχικά υποκριτική στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απο όπου και αποφοίτησε με άριστα, το 1997. Το 2002, επέστρεψε για ένα διάστημα στην Αμερική, όπου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές υποκριτικής, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση, στο Beverly Hills, με καθηγητή τον Milton Katsela. Απο εκεί, αποφοίτησε το 2004.
Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής με τους Casting Directors Lou di Giaimo (Rainman, Gladiator), Bob Morones (Platoon), Aleta Chappele (Godfather). Έχει πρωταγωνιστήσει σε πλήθος τηλεοπτικών σειρών και θεατρικών παραστάσεων.
Το 2010 παντρεύτηκε τον δικηγόρο Αλέξανδρο Μίντζια με τον οποίο το 2015 απέκτησαν δίδυμα αγόρια.
Άλλες συμμετοχές
Το 1996 ήταν ιέρεια στην Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας για την εκατονταετηρίδα των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων - στο ρόλο της απελευθέρωσης του Περιστεριού ως σύμβολο Ειρήνης, σε χορογραφία από τη Μαρία Χορς.
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 1994
Το 9ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 1994 διεξήχθη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από 11 ως 13 Φεβρουαρίου μαζί με το αντίστοιχο ανδρών. Πρωταθλητής σύλλογος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για έβδομη φορά στη μικρή ιστορία της διοργάνωσης.
Χάρμος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χάρμος είναι γνωστός ένας γιος του Αρισταίου και της Αυτονόης, της κόρης του Κάδμου. Επομένως ο Χάρμος ήταν εγγονός του θεού Απόλλωνα (από την πλευρά του πατέρα του) και πρώτος εξάδελφος του θεού Διονύσου (από την πλευρά της μητέρας του).
Αδελφοί του Χάρμου, ο οποίος γεννήθηκε και έζησε στη Βοιωτία, ήταν ο Ακταίωνας και ο Καλλίκαρπος.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Έλληνες της Αιγύπτου
Οι Έλληνες της Αιγύπτου ή Αιγυπτιώτες, ήταν οι ελληνικοί πληθυσμοί που διαχρονικά είχαν μεταναστεύσει και ζούσαν στην Αίγυπτο. Είχαν μια ιδιαίτερα ακμάζουσα παρουσία στη χώρα κατά την κλασική αρχαιότητα, ρωμαϊκή και πρωτοβυζαντινή περίοδο, και κατόπιν από τον 19ο αιώνα έως τη δεκαετία του 1960. Οι σύγχρονοι Αιγυπτιώτες για εκατό και πλέον χρόνια απολάμβαναν μεγάλη οικονομική και πολιτική ισχύ ενώ έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στον εκσυγχρονισμό και την εκκοσμίκευση της χώρας. Ο πληθυσμός και η αίγλη της κοινότητας αποκορυφώθηκε περίπου το 1940, όποτε και αριθμούσε γύρω στα 250.000 άτομα. Η έλευση του καθεστώτος Νάσερ το 1953 και οι αντιδυτικές μεταρρυθμίσεις που εφάρμοσε ήταν καταστροφικές για τους Αιγυπτιώτες και τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τη χώρα. Σήμερα η κοινότητα αριθμεί γύρω στα 9.000 μέλη, συγκεντρωμένα κυρίως στην Αλεξάνδρεια και το Κάιρο.
Αρχαιότητα
Η σχέση ανάμεσα στον αιγυπτιακό και ελληνικό πολιτισμό χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πριν. Οι Έλληνες ζούσαν στην Αίγυπτο ήδη από τα αρχαία χρόνια, με τον Ηρόδοτο ο οποίος επισκέφτηκε την Αίγυπτο τον 4ο αιώνα π.Χ. να αναφέρει πως οι Έλληνες ήταν μια από τις πρώτες ομάδες ξένων που είχαν ζήσει ποτέ στη χώρα. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει πως η μυθολογική Ρόδια Ακτίς, έκτισε την πόλη της Ηλιουπόλ εως πριν από τον μεγάλο κατακλυσμό, και με τον ίδιο τρόπο οι Αθηναίοι έκτισαν την Σ αΐδα, και ενώ όλες οι Ελληνικές πόλεις καταστράφηκαν κατά τον κατακλυσμό -πιθανή αναφορά στη Μινωική έκρηξη-, οι Ελληνικές πόλεις της Αιγύπτου επέζησαν.
Πρώτες Ελληνικές αποικίες
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Β. 154), ο φαραώ Ψαμμύτιχος Α´ (664–610 π.Χ.) τοποθέτησε μια φρουρά ξένων μισθοφόρων στη Δάφνη, κυρίως Κάρες και Έλληνες της Ιωνίας.
Τον 7ο αιώνα π.Χ., η πόλη της Ναυκράτιδος ιδρύθηκε στην Αρχαία Αίγυπτο. Ήταν τοποθετημένη στην Κανώπιαια διακλάδωση του Νείλου ποταμού, 72 χιλιόμετρα από την ανοικτή θάλασσα. Ήταν η πρώτη, και για το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης ιστορίας της, η μοναδική μόνιμη Ελληνική αποικία στην Αίγυπτο -εξαιρώντας αυτές της γειτονικής Κυρήνης-, έχοντας τον ρόλο του συνδετικού κρίκου στη συμβίωση και ανταλλαγή στοιχείων του Ελληνικού με τον Αιγυπτιακό πολιτισμό.
Την ίδια περίπου περίοδο, η πόλη του Ηρακλείου της Αιγύπτου, η πλησιέστερη προς της θάλασσα, εξελίχθηκε σε ένα σημαντικό λιμάνι του Ελληνικού εμπορίου. Εκεί στεγάζονταν και ο διάσημος ναός του Ηρακλή. Η πόλη βυθίστηκε στη θάλασσα κατά τη διάρκεια σεισμού, όμως ανακαλύφθηκε πρόσφατα.
Από τον καιρό του Ψαμμύτιχου και έπειτα, οι Ελληνικοί μισθοφορικοί στρατοί διαδραμάτισαν ένα σημαντικό ρόλο σε κάποιους από τους πολέμους της Αιγύπτου. Ένας από αυτούς τους στρατούς ήταν και αυτός του Μέντωρα του Ροδίου, καθώς και αυτός του Φάνη της Αλικαρνασσού.
Ελληνιστική περίοδος
Ο Πτολεμαίος νομιμοποίησε την κυριαρχία του αποκτώντας το σώμα του Αλέξανδρου το 321 π.Χ., αποκτώντας το από την πομπή που το μετέφερε προς τη Μακεδονία, και το τοποθέτησε σε ένα χρυσό φέρετρο αρχικά στη Μέμφιδα και κατόπιν στην Αλεξάνδρεια. Ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν ένα από τα πιο διάσημα θεάματα της πόλης για πολλά χρόνια, μέχρι που τα ίχνη του χάθηκαν τον 3ο αιώνα μ.Χ..
Ο αρχικός στόχος του Πτολεμαίου ήταν να σταθεροποιήσει τα σύνορα του νεόκτιστου βασιλείου του, κάτι που οδήγησε σε πολλούς και μακρόχρονους πολέμους με τους Διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατά καιρούς, το Πτολεμαϊκό βασίλειο είχε την Παλαιστίνη, Κύπρο, διάφορα νησιά του Αιγαίου, ακόμα και περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Με τη λήξη των πολέμων, έγινε και επίσημα ο Φαραώ της Αιγύπτου το 306 π.Χ.. Το 285 π.Χ. όταν και παραιτήθηκε από τον θρόνο σε μεγάλη ηλικία, και τον διαδέχτηκε ο γιος του, η Πτολεμαϊκή κυριαρχία ήταν σταθερή.
Οι διάδοχοι του Πτολεμαίου, αποτέλεσαν την τελευταία βασιλική δυναστεία της Αιγύπτου, μια ένδοξη δυναστεία, με έντονη την ελληνική χροιά, και πρωτεύουσα την πόλη της Αλεξάνδρειας. Ο Πτολεμαίος και οι απόγονοι του σεβάστηκαν τις Αιγυπτιακές παραδόσεις, και τις χρησιμοποίησαν προς το δικό τους όφελος, και η Αλεξάνδρεια έγινε το εμπορικό κέντρο του Ελληνιστικού κόσμου και η πνευματική πηγή των τεχνών και των επιστημών. Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας, κατά την κυριαρχία του Πτολεμαίου Β´ ήταν ένα από τα Επτά Θαύματα του αρχαίου κόσμου, ενώ η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ήταν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του κόσμου μέχρι τα διαδοχικά στάδια καταστροφής της, από Ρωμαίους, Χριστιανούς, και Άραβες.
Ρωμαϊκή περίοδος
thumb|220x220px|Ο [[Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας αποτελεί έργο της Ρωμαϊκής περιόδου και είναι γραμμένο στην Ελληνιστική Κοινή, με τον συγγραφέα να ενδέχεται να ήταν Έλληνας της Αιγύπτου ]] Υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, το Ελληνικό στοιχείο παρέμεινε έντονο στην Αίγυπτο, και η γλώσσα που χρησιμοποιούνταν ήταν τα Ελληνικά -εκτός των διοικητικών και στρατιωτικών υποθέσεων όπου η επίσημη γλώσσα ήταν τα Λατινικά-. Έτσι κατά την Ελληνορωμαϊκή κυριαρχία, η Αίγυπτος φιλοξενούσε πολλούς Ελληνικούς οικισμούς, κυρίως περιμετρικά της Αλεξάνδρειας, αλλά και σε κάποιες άλλες πόλεις, όπου οι Έλληνες άποικοι ζούσαν δίπλα στους γηγενείς Αιγυπτίους.
Οι πρώτοι Έλληνες κάτοικοι του Φαγιούμ, ήταν βετεράνοι στρατιώτες και κληρούχοι -διακεκριμένοι ανώτεροι αξιωματικοί του στρατού- οι οποίοι τοποθετήθηκαν από τους βασιλείς των Πτολεμαίων στις νέες περιοχές. Οι αυτόχθονες Αιγύπτιοι επίσης μεταφέρθηκαν στο Φαγιούμ, από σχεδόν όλη τη χώρα, κυρίως το Δέλτα του Νείλου, Άνω Αίγυπτο, Οξύρρυνγχο, και Μέμφιδα, για να εργαστούν στην απαλλοτρίωση της γης, όπως φανερώνεται από τις προσωπικές ονομασίες τους, τοπικά έθιμα και ανακαλυφθέντες παπύρους. Εκτιμάται πως έως και 30 τοις εκατό του πληθυσμού του Φαγιούμ ήταν Έλληνες κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο, με το υπόλοιπο να αποτελείται από Αιγύπτιους. Με την έλευση των Ρωμαίων, το μεγάλο μέρος του Ελληνικού πληθυσμού αποτελούνταν πλέον από εξελληνισμένους Αιγύπτιους ή κάτοικους με Ελληνοαιγυπτιακή καταγωγή. Κατά την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καρακάλλα τον 2ο αιώνα π.Χ., ο μόνος τρόπος να ξεχωρίσει κάποιος τους Έλληνες της Αλεξάνδρειας από τους γηγενείς Αιγύπτιους, ήταν από τον τρόπο ομιλίας τους.
Συχνά θεωρείται πως οι προσωπογραφίες του Φαγιούμ αναπαριστούν τους Έλληνες αποίκους της Αιγύπτου, ωστόσο υποστηρίζεται πως είναι πιο ακριβές να ειπωθεί πως αναπαριστούν την περίπλοκη σύνθεση του κυρίαρχου Αιγυπτιακού πολιτισμού και αυτή της προνομιούχας Ελληνικής άνω τάξης της πόλης. Έχει υποστηριχτεί επίσης πως οι πρώτοι Έλληνες άποικοι παντρεύτηκαν γυναίκες από την τοπική κοινωνία και ακολούθησαν τις Αιγυπτιακές λατρευτικές δοξασίες, και μέχρι τον καιρό των Ρωμαίων, 3 αιώνες αργότερα, οι απόγονοι τους θεωρούνταν ως Αιγύπτιοι από τους Ρωμαίους, παρά τον αυτοπροσδιορισμό των ιδίων ως Έλληνες.
Η οδοντική μορφολογία των μουμιών που έχουν βρεθεί στο Φαγιούμ και χρονολογούνται στη Ρωμαϊκή περίοδο, συγκρίθηκε με αυτή των Αιγυπτιακών μουμιών πριν την έλευση των Μακεδόνων της Ελληνιστικής εποχής, και βρέθηκε πως είναι πολύ πιο κοντά στους αρχαίους Αιγύπτιους παρά στους Έλληνες ή άλλους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς. Πιθανώς αυτό να οφείλεται στον σημαντικό βαθμό επιμειξίας μεταξύ των Αιγυπτιακών και Ελληνικών πληθυσμών.
Άραβες
Με τον διαχωρισμό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε Δυτική και Ανατολική (Βυζαντινή), η Αίγυπτος πέρασε στους Βυζαντινούς και οργανώθηκε σε επαρχία με τον τίτλο Διοίκηση Αιγύπτου το 381 μ.Χ., σχεδόν 250 χρόνια αργότερα όμως, σε μια περίοδο τριών ετών από το 639 έως το 642, η Μουσουλμανική κατάκτηση της Αιγύπτου έγινε σχετικά εύκολα από το Αραβικό χαλιφάτο και τη γενικότερη εξάπλωση του Ισλάμ στις αρχές του Μεσαίωνα, το οποίο έκανε την εμφάνιση του λίγες δεκαετίες νωρίτερα, και παρέμεινε υπό Αραβική διοίκηση από τότε. Μέρος των αυτοχθόνων Αιγυπτίων καθώς και σημαντικό μέρος των Ελλήνων της Αιγύπτου αποχώρησαν στα υπόλοιπα μέρη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, με αυτούς που επέλεξαν να μείνουν να πληρώνουν τον κεφαλικό φόρο σύμφωνα με τα έθιμα του Ισλάμ.