cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Β΄ της Αγγλίας
Οικογένεια
Από τη Μαίρυ "Μολλ" Ντέηβις:
Άλλες πιθανές ερωμένες:
Περαιτέρω διάβασμα
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σκωτίας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης
Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Ε.Κ.Π.Α.
Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Αθήνας ανήκει στην Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνὠν.
Σκοπός του ΤΕΦΑΑ είναι να εμφυσήσει στους φοιτητές του αλλά και στους πολίτες τις αρχές και αξίες της επιστήμης της φυσικής αγωγής καθώς και τα ιδεώδη του αθλητισμού και της ευγενούς άμιλλας. Επιπλέον, οφείλει να παρέχει στους πτυχιούχους τα απαραίτητα εχέγγυα για την επιστημονική και επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Ιστορία
Ιδρύθηκε με το άρθρο 47 του νόμου 1268/1982. Mε το Προεδρικό Διάταγμα 107/1983 το παράρτημά της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής (ΕΑΣΑ) στη Δάφνη εντάχθηκε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ως Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού. Η λειτουργία του ξεκίνησε το ακαδημαϊκό έτος 1983-84 ενώ το 1996 έγινε ανεξάρτητο Τμήμα. Με το ΠΔ 98/2013 του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων εντάχθηκε στην Σχολή Επιστήμης και Φυσικής Αγωγής Α.Π.Θ.
Προσωπικό
Το Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό (Δ.Ε.Π.) της σχολής είναι 78 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες). Επίσης το έργο των Καθηγητών συνεπικουρούν 25 Επιστημονικοί Συνεργάτες της Σχολής. Τέλος άλλα 20 άτομα απασχολούνται ως διοικητικοί υπάλληλοι.
Εγκαταστάσεις
Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Αθήνας στεγάζεται στους ακόλουθους χώρους:
Σπουδές
Τα Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Αθήνας παρέχει την δυνατότητα προπτυχιακών καθώς και μεταπτυχιακών σπουδών. Ειδικότερα, οι προπτυχιακές σπουδές έχουν διάρκεια τεσσάρων ετών (8 εξάμηνα) και οι μεταπτυχιακές σπουδές ενάμισι έτος (3 εξάμηνα).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ιστοσελίδα Σχολής Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού
Ιστοσελίδα Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Αθήνας
Κατηγορία:Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Χουσεϊνκουλουλάρ (Τοβούζ)
Το Χουσεϊνκουλουλάρ (επίσης, Γκουσεϊνκουλλάρ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τοβούζ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Γκογιεμπαχάν και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τοβούζ
Αλβέρτσε
Αρχίζει τον ρου του σε υψόμετρο 1.800 μέτρα, στον δήμο Σαν Μαρτίν δε λα Βέγα δελ Αλβέρτσε της Επαρχίας Άβιλα. Σχηματίζει το φυσικό όριο ανάμεσα στη Sierra de Gredos and the Sierra de Guadarrama, in the Sistema Central.
Ο Αλβέρτσε ρέει πρώτα προς τα ανατολικά και νοτιοανατολικά και στρέφεται κατόπιν απότομα στα μέσα του ρου του προς τα νοτιοδυτικά. Χύνεται στον Τάγο λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της πόλεως Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα. Τέσσερα φράγματα έχουν ανεγερθεί στον ρου του ποταμού αυτού, τα εξής: Μπουργουίλο, Τσάρκο δελ Κούρα, Σαν Χουάν υ Πικάδας και Καθαλέγας.
Αρχίζει τον ρου του σε υψόμετρο 1.800 μέτρα, στον δήμο Σαν Μαρτίν δε λα Βέγα δελ Αλβέρτσε της Επαρχίας Άβιλα. Σχηματίζει το φυσικό όριο ανάμεσα στη Σιέρα δε Γκρέδος και τη Σιέρα δε Γκουαδαράμα, στο Σιστέμα Θεντράλ.
Ο ποταμός Αλβέρτσε ρέει πρώτα προς τα ανατολικά και νοτιοανατολικά και στρέφεται κατόπιν απότομα στα μέσα του ρου του προς τα νοτιοδυτικά. Χύνεται στον Τάγο λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της πόλεως Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα. Τέσσερα φράγματα έχουν ανεγερθεί στον ρου του ποταμού αυτού, τα εξής: Μπουργουίλο, Τσάρκο δελ Κούρα, Σαν Χουάν υ Πικάδας και Καθαλέγας. Μια δημοφιλής τοποθεσία για όσους έρχονται για διακοπές από τη Μαδρίτη είναι η «Alberche Beach», μια αμμώδης έκταση στις όχθες του ποταμού Αλβέρτσε.
Fifth Harmony
Οι Fifth Harmony ήταν ένα αμερικανικό μουσικό συγκρότημα γυναικών που συγκροτήθηκε κατά τη δεύτερη σεζόν του μουσικού σόου The X Factor USA τον Ιούλιο του 2012. Η ομάδα αποτελείται από την Ally Brooke, την Normani Kordei, την Dinah Jane, την Lauren Jauregui και, αρχικά, την Καμίλα Καμπέγιο, η οποία, όμως, αργότερα αποχώρησε από το γκρουπ. Το συγκρότημα, αφού κατέλαβε την τρίτη θέση στο The X Factor USA το 2012, υπέγραψε κοινή συμφωνία με την Syco Music, που ανήκει στον Simon Cowell, και την Epic Records, που ανήκει στον L. A. Reid.
Μετά την έξοδό του από The X Factor USA, το γκρουπ κυκλοφόρησε το single "Miss Movin' On", το οποίο έγινε χρυσό. Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού κέρδισε το MTV Video Music Award for Artist to Watch. Το πρώτο τους extended play (EP), Better Together (2013), κατέλαβε την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του το νούμερο έξι στο αμερικανικό τσαρτ Billboard 200. Η ομάδα κυκλοφόρησε το πρώτο της album Reflection μέσα στο 2015, το οποία έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο πέντε του Billboard 200 και ανακηρύχθηκε χρυσό από την RIAA. Στο άλμπουμ περιλαμβάνονται τα πλατινένια singles "Boss", "Sledgehammer" και "Worth It". Το τραγούδι "Work from Home", το πρώτο single από το δεύτερο άλμπουμ τους 7/27 (2016), έγινε το πρώτο τους top-ten single στο αμερικανικό Billboard Hot 100 και το πρώτο top-five από ένα γυναικείο συγκρότημα σε μια δεκαετία.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2016, η Καμίλα Καμπέγιο ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το συγκρότημα, προκειμένου να ακολουθήσει σόλο καριέρα. Το συγκρότημα εξακολουθεί να διατηρεί το ίδιο όνομα. Μάλιστα, κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ μέσα στο 2017, το τρίτο του κατά σειρά, με τίτλο "Fifth Harmony".
Στις 19 Μαρτίου του 2018, το γκρουπ ανακοίνωσε μέσα από τα Social Media του ότι θα κάνει ένα διάλειμμα από τη δισκογραφία και τις εμφανίσεις, χωρίς όμως να διευκρινίζει αν θα επιστρέψει ή όχι.
μικρογραφία|275x275εσ|Οι Fifth Harmony τον [[Ιούλιος|Ιούλιο του 2017, εκτελώντας το τραγούδι τους "Down" στο αμερικανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα "Good Morning America".]]
Κρικόρ Ζοχράμπ
Ο Κρικόρ Ζοχράμπ (αρμενικά: Գրիգոր Զոհրապ, 1861 – 1915) ήταν Αρμένιος δικηγόρος, συγγραφέας και βουλευτής του Οθωμανικού Κοινοβουλίου. Εξέχουσα μορφή της αρμενικής κοινότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δολοφονήθηκε το 1915 κατά την πρώτη φάση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Νεότουρκους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου του 1861 στη συνοικία Μπεσίκτας της ευρωπαϊκής πλευράς της Κωνσταντινούπολης και προερχόταν από εύπορη οικογένεια. Αρχικά φοίτησε σε αρμενικά σχολεία της γενέτειράς του και στα 15 του εισήλθε στο Λύκειο Γαλατασαράι, από το οποίο έλαβε πτυχίο πολιτικού μηχανικού χωρίς ωστόσο να ασκήσει ποτέ το επάγγελμα. Κατόπιν σπούδασε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, ολοκληρώνοντας τη φοίτησή του το 1892. Ξεκινώντας τη δικηγορία το επόμενο έτος, αρχικά ασχολήθηκε με υποθέσεις του Αστικού και Ποινικού Δικαίου. Με το πέρασμα των ετών απέκτησε υψηλό κύρος και ανέλαβε τη νομική εκπροσώπηση ξένων εμπορικών οίκων και εταιρειών που δρούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επιπλέον διετέλεσε νομικός σύμβουλος της ρωσικής πρεσβείας. Παράλληλα, το διάστημα 1895-1896 υπερασπίστηκε με επιτυχία Αρμένιους που διώκονταν από τις αρχές με διάφορες πολιτικές ή ποινικές κατηγορίες.
Ωστόσο η θέση του επιβαρύνθηκε λόγω της ενεργής ανάμειξής του στο αρμενικό εθνικό κίνημα, καθώς και του γεγονότος πως ανέλαβε την υπεράσπιση Βούλγαρου επαναστάτη που αντιμετώπιζε κατηγορίες για δράση εναντίον του κράτους. Ακόμη, συνελήφθη προσωρινά μετά την απόπειρα δολοφονίας του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ, ενώ παρά την απελευθέρωσή του, του απαγορεύθηκε να ασκεί δικηγορία. Κατόπιν τούτου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να εγκατασταθεί στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με άλλους εξόριστους (Αρμένιους αλλά και Νεότουρκους). αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Ο Ζοχράμπ στο διαμέρισμά του στην Κωνσταντινούπολη. Επέστρεψε στη χώρα το 1908 μετά τη χορήγηση αμνηστείας που δόθηκε έπειτα από την επικράτηση των Νεότουρκων και το ίδιο έτος εξελέγη στο οθωμανικό κοινοβούλιο, στο οποίο έδρασε μέχρι τον θάνατό του. Παράλληλα, ήταν μέλος της εθνοσυνέλευσης του Αρμενικού Πατριαρχείου. Στα τέλη Μαΐου του 1915 συνελήφθη στην Κωνσταντινούπολη από τις οθωμανικές αρχές και εκτοπίστηκε στα ανατολική εδάφη της αυτοκρατορίας μαζί με τον επίσης Αρμένιο βουλευτή Βαρτκές Σερενγκιουλιάν. Αμφότεροι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους προς το Ντιγιάρμπακιρ.
Συγγραφικό έργο
Ο Ζοχράμπ εμφανίστηκε στα γράμματα το 1878 και αναφέρεται ως πρωτοπόρος της νουβέλας στη δυτική αρμενική διάλεκτο. Το λογοτεχνικό έργο του χαρακτηρίζεται από δυναμική και γλαφυρή αφήγηση, απλότητα και τον κοινωνικό του χαρακτήρα. Χαρακτηριστικά έργα του είναι «Τ' όνομα του αρχιμανδρίτη» (1888), το «Νέρσες» (1888), η «Καταιγίδα» (1899), το «Τεφαρίκ» (1892), «Το καθήκον του πατέρα» (1892), η «Μαγδαληνή» (1902) και το αυτοβιογραφικό «Γράμματα στο πεδίο της μάχης» (1914).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Οθωμανοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Αρμένιοι ακτιβιστές Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Δολοφονημένοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Ναυπάκτια έπη
Ο λογογράφος Χάρων υποστήριζε ότι ποιητής του έπους αυτού ήταν ο Καρκίνος ο Ναυπάκτιος, αντίθετα ο Παυσανίας θεωρούσε κατά την ευρύτερη παράδοση της εποχής του ότι ήταν ο Νεοπτόλεμος ο Μιλήσιος. Το δε όνομα Νευπάκτια δεν προερχόταν από την πόλη Ναύπακτος, αλλά από τη ναυπήγηση (ναυς + πήγνυμι) της περίφημης Αργούς όπου και είναι το κυρίαρχο στοιχείο του έπους.
Πρασούδι Κέρκυρας
Το Πρασούδι είναι μικρή παραλία, η οποία βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά της Κέρκυρας, μεταξύ των παραθαλάσσιων χωριών Παραμόνας (ΝΑ.) και Χαλικούνας (ΒΔ.). Απέχει 28 χλμ. Ν-ΝΑ. από το κέντρο της πόλης της Κέρκυρας και 4 χλμ. από τον Άγιο Ματθαίο. Πήρε την ονομασία του από ένα φυτό που ονομάζεται Πρασουλίδα και φυτρώνει σε ένα βράχο 100 μέτρα μακριά από την ακτή.
Ναυπάκτια έπη
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία
Πρασούδι Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέρκυρα
Σπύρος Ασδραχάς
Ο '''Σπύρος Ι. Ασδραχάς''' (Αργοστόλι, 5 Ιουλίου 1933 - Νέα Σμύρνη, 11 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Έλληνας ιστορικός, με ιδιαίτερο πεδίο έρευνας την οικονομική ιστορία. Το πολυσχιδές έργο του, που επεκτάθηκε και πέρα από τη μελέτη των οικονομικών μηχανισμών, σε θέματα θεωρίας της ιστορίας, θεωρείται πως άφησε βαθύ αποτύπωμα στη ελληνική ιστορική επιστήμη της μεταπολιτευτικής εποχής.
Βιογραφία
Ο Σπύρος Ασδραχάς, γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1933 (στις 5 Ιουλίου). Ήταν γιος του Γιάννη Σπ. Ασδραχά από την Περατιά της Ακαρνανίας, ο οποίος δικηγορούσε στη Λευκάδα, και της Κεφαλονίτισσας Ρουμπίνας Κρητικού. Μεγάλωσε στη Λευκάδα, όπου και έλαβε τις εγκύκλιες σπουδές του, τελειώνοντας το δημοτικό και το γυμνάσιο. Στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα για να σπουδάσει. Φοίτησε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου έλαβε το πτυχίο του, το 1960. Μεταξύ 1965-1967 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι με υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Το 1972 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα 3ου κύκλου από το 6ο τμήμα (VIe section) της École pratique des hautes études (EPHE) και το Πανεπιστήμιο Paris VII) στην οικονομική και κοινωνική ιστορία. To 1976 έλαβε το Diplôme της EPHE (ειδικός μεταδιδακτορικός τίτλος της σχολής, πιστοποίηση διεξαγωγής και καθοδήγησης ερευνών). Αρχικά απασχολήθηκε ως ερευνητής στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ), ως συνεργάτης του Κ. Θ. Δημαρά και ως διευθυντής ερευνών στο Κέντρο Νεοελληνικών Σπουδών του ΕΙΕ, όπου κατηύθυνε το πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής ιστορίας. Στην συνέχεια υπήρξε ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS), καθηγητής στην EPHE (στην έδρα του Νίκου Σβορώνου) κατά τη χρονική περίοδο 1974-1984, στο Πανεπιστήμιο Paris IV το 1976-1977, και στην παρισινή École des hautes études en sciences sociales τα έτη 1986–1988. Στο Πανεπιστήμιο Paris I (Πάνθεον-Σορβόνη), μεταξύ 1982 και 1998, διηύθυνε κύκλο μεταπτυχιακών σπουδών ειδίκευσης και επέβλεψε την εκπόνηση πλήθους διδακτορικών διατριβών, διαμορφώνοντας μια ολόκληρη γενιά μαθητών και αφήνοντας πλούσια κληρονομιά ιδεών. Στο διάστημα 1993–2005 δίδαξε σε εβδομαδιαία σεμινάρια στου Kέντρου Νεοελληνικών Ερευνών του ΕIE με θέμα «Προβλήματα οικονομικής ιστορίας, 15ος–19ος αι.»
Ο Ασδραχάς συμμετείχε, μαζί με τους ιστορικούς Φίλιππο Ηλιού και Βασίλη Παναγιωτόπουλο και τον εκδότη Γιώργο Ραγιά, στην ιδρυτική και διεθυντική ομάδα του επιστημονικού περιοδικού Τα Ιστορικά, από το 1983 έως το 2005. Διετέλεσε συνεργάτης ή επικεφαλής διαφόρων επιστημονικών φορέων, όπως διευθυντής του ερευνητικού προγράμματος της Επιτροπής Ιστορίας της Εθνικής Τράπεζας (μεταξύ 1977-1990) και μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Έρευνας και Παιδείας της Εμπορικής Τράπεζας (μεταξύ 1987-1991). Διετέλεσε αντιπρόεδρος της πρώτης Διοικούσας Επιτροπής του Ιονίου Πανεπιστημίου (1985-1990), του οποίου ήταν σχεδιαστής του Τμήματος Ιστορίας, όπως και εμπνευστής του Τμήματος Αρχειονομίας-Βιβλιοθηκονομίας. Υπήρξε, επίσης, από τους ιδρυτές των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), των οποίων θήτευσε ως πρόεδρος επί σειρά ετών.
Ο Ασδραχάς αρθρογράφησε σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά και επετηρίδες, όπως τα Études Balkaniques, Südost-Forschungen, Cahiers de la Méditerranée, Νέον Αθήναιον (της Ελληνικής Επιγραφικής Εταιρείας), Ο Ερανιστής, Τα Ιστορικά, Αρχειοτάξιο (των ΑΣΚΙ) κ.άλ. Επίσης, δημοσίευε συχνά σε μη επιστημονικά έντυπα, όπως εφημερίδες (Η Αυγή, Η Καθημερινή ) και σε περιοδικά πολιτικά, λογοτεχνικά ή ευρύτερου ιστορικού και πολιτισμικού ενδιαφέροντος (Αιτωλικά Γράμματα, Κερκυραϊκά Χρονικά, Λευκαδίτικες Σελίδες, Επιθεώρηση Τέχνης, Αντί, Ο Πολίτης), λαμβάνοντας μέρος και σε συζητήσεις γύρω από τα κατά καιρούς προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Όπως ο ίδιος ο Ασδραχάς τόνιζε για το επάγγελμα του ιστορικού, το ρόλο του μέσα στην κοινωνία και τη συμβολή της ιστορικής επιστήμης στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι: «από τη στιγμή που δεν γίνεται πράκτορας ταξικών συμφερόντων, [ο ιστορικός] αναγκαστικά είναι ένα πολιτικό πρόσωπο που υπηρετεί τη διαδικασία της ανατροπής. Από την ώρα που υπάρχει η έννοια της εξέλιξης ή της προόδου, είναι επόμενο να αξιοποιεί ο ιστορικός την έννοια της αντίθεσης και αντίφασης, να γίνεται πολιτικό πρόσωπο. Απ' αυτή την άποψη, η Ιστορία δεν είναι υπηρετική ταξικών συμφερόντων, είναι υπηρετική συμφερόντων που έχουν ανθρωπιστικό υπόβαθρο, δηλαδή είναι και Ιστορία που ασχολείται με τους πολλούς, και συνήθως άφωνους, συντελεστές της».
Ήταν παντρεμένος με τη βυζαντινολόγο Αικατερίνη Ασδραχά.
Γενική αποτίμηση
Ο Ασδραχάς υπήρξε από τους ανανεωτές της ιστορικής επιστήμης στην μεταπολεμική Ελλάδα. Την πρώτη περίοδο της επιστημονικής ενασχόλησής του (1954-1965) ενδιαφέρθηκε για το φαινόμενο του κλεφταρματωλισμού, μελετώντας τα αρχεία της Λευκάδας και δημοσιεύοντας 10 μελέτες. Υπήρξε έτσι από τους πρωτοπόρους -σε διεθνές επίπεδο- ιστορικούς του ερευνητικού πεδίου της «πρωτόγονης επανάστασης» (primitive rebellion· révolte primitive) και της «κοινωνικής ληστείας» (αγγλ.: social banditry· γαλλ.: banditisme social). Πρώτη δημοσίευση σε αυτόν τον κύκλο μελετών υπήρξε το άρθρο «Αρματολοί και κλέφτες στη Λευκάδα» (συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή του 2003 Πατριδογραφήματα), όπου ο Ασδραχάς, δημοσιεύοντας επιστολές της περιόδου 1777-1816 από το Αρχειοφυλακείο της Λευκάδας, έδωσε ένα αποτύπωμα της κλεφταρματολικής δραστηριότητας και των ενεργειών των επτανησιακών Αρχών που επιδίωκαν τη διαχείριση της «πρωτόγονης επανάστασης», ανάλογα με τις συγκυρίες. Διακρίθηκε ως σχολιαστής των Απομνημονευμάτων του Στρατηγού Μακρυγιάννη. Επιπλέον, επιμελήθηκε και σχολίασε την ανέκδοτη Ιστορία της Ιονίου Ακαδημίας του Γεωργίου Τυπάλδου-Ιακωβάτου. Ξεχώρισε ως ερευνητής της οικονομικής ιστορίας της Μονής του Αγίου Ιωάννη της Πάτμου και, κυρίως, ως μελετητής και αναλυτής της οικονομικής δομής των Βαλκανικών χωρών, των μηχανισμών του οικονομικού και κοινωνικού βίου της Τουρκοκρατίας και της ελληνικής οικονομικής ιστορίας από τον 14ο έως και τον 19ο αιώνα. Ενδιαφέρθηκε, επίσης, για την τοπική ιστορία των Επτανήσων, το φεουδαλισμό στην Κέρκυρα, την Ενετοκρατία και την ιστορία της Ακαρνανίας.
Σημείο αναφοράς στο έργο του Ασχδραχά υπήρξε η «ιστορία των αφανών», η έρευνα και ανάδειξη της ιστορίας των ταπεινών, απλών ανθρώπων και των ομάδων που δεν βρίσκονταν στην κορυφή της κοινωνικής και οικονομικής πυραμίδας (αγγλ.: people's history, history from below· λαϊκή ιστορία, ιστορία από τα κάτω). «Προσωπικά», είχε δηλώσει, «ποτέ δεν θέλησα να ασχοληθώ με τις μεγάλες προσωπικότητες —βασιλιάδες, μεγάλους πολιτικούς, μεγάλους οικονομικούς συντελεστές— αλλά με κείνους που επιτρέπουν την ανάδειξη αυτών των μεγάλων. Πρόκειται για τα άφωνα πρόσωπα της Ιστορίας, τα οποία, μέσα από τις διαδρομές του επαναστατικού, άρα απελευθερωτικού, κινήματος απέκτησαν ταξική αυτοσυνειδησία.
Εργογραφία
Επίσης, προλόγισε πολλές εκδόσεις άλλων ιστορικών και συλλογικούς τόμους, όπως: Τιμές και αγαθά στην Αθήνα, 1839-1846: μία μαρτυρία από το κατάστιχο του εμπόρου Χριστοδούλου Ευθυμίου (της Ευτυχίας Δ. Λιάτα· Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1984), ''Η Θεσσαλονίκη του 18ου αιώνα: τα πριν και τα μετά. Η φωνή των εικόνων (έκδοση του Οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 1997· Θεμέλιο 1996), Πεθαίνοντας στη Σύρο τον 19ο αιώνα: οι μαρτυρίες των διαθηκών (του Χρήστου Λούκου· Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2000), Οθωμανικές πηγές για τη νεώτερη ιστορία της Λευκάδας'' (επιμέλεια: Ηλίας Κολοβός· Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2013) κ.άλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Πολιτισμός Νακάντα
Ο πολιτισμός Νακάντα είναι ένας αρχαιολογικός πολιτισμός της Χαλκολιθικής Προδυναστικής Αιγύπτου (περ. 4400 με 3000 π.Χ.), που πήρε το όνομά του από την πόλη Νακάντα, σήμερα στο Κυβερνείο της Κένα. Μία μελέτη ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, υποδεικνύει μια πολύ πιο κατοπινή χρονολόγηση, με αρχή κάπου μεταξύ του 3800 με 3700 π.Χ.
Η τελευταία φάση του πολιτισμού Νακάντα είναι ο Νακάντα ΙΙΙ, περίοδος που είναι κοντινή με την Προδυναστική Περίοδο (Πρώιμη εποχή του Χαλκού), περ. 3200 με 3000 π.Χ.) της αρχαίας Αιγύπτου.
Φλάιντερς Πέτρι
Η περίοδος της Νακάντα διαχωρίστηκε πρώτα από τον Βρετανό αιγυπτιολόγο Φλάιντερς Πέτρι, ο οποίος εξερεύνησε την περιοχή το 1894, σε τρεις υποπεριόδους:
Βέρνερ Κάιζερ
Η χρονολόγηση του Πέτρι αντικαταστάθηκε από εκείνη του αιγυπτιολόγου Βέρνερ Κάιζερ το 1957. Η χρονολόγηση του τελευταίου άρχιζε από το περ. 4000 π.Χ., αλλά η σύγχρονη εκδοχή της αρχίζει ελαφρά νωρίτερα, ως εξής:
Ανασκαφές
Οι Αιγύπτιοι της Προδυναστικής περιόδου της Νακάντα Ι κάνανε εμπόριο με τη Νουβία στα νότια, τις οάσεις στη Δυτική Έρημο στα δυτικά, και τους πολιτισμούς της Ανατολικής Μεσογείου στα ανατολικά. Εισήγαγαν επίσης οψιανό από την Αιθιοπία για την κατασκευή λεπίδων και άλλων αντικειμένων από θραύσματα λίθων. Δείγματα από κάρβουνα που βρέθηκαν σε τάφους στην Ιερακόπολη, που χρονολογούνται στις περιόδους Νακάντα Ι και ΙΙ, έχουν αναγνωριστεί ως κέδρος του Λιβάνου.
Κρανιομετρική ανάλυση από απολιθώματα της προδυναστικής Νακάντα βρήκε ότι σχετίζονταν στενά και με άλλους πληθυσμούς αφροασιατικών γλωσσών που κατοικούσαν στο Κέρας της Αφρικής και το Μαγκρέμπ, όπως και Νούβιους της Εποχής του Ορείχαλκου, της εποχής του Μεσαίωνα, καθώς και δείγματα από την αρχαία Ιεριχώ. Οι σκελετοί της Νακάντα επίσης ήταν μορφολογικά κοντά σε σύγχρονες οστεολογικές σειρές από την Ευρώπη και την Ινδική υποήπειρο. Όμως, τα απολιθώματα της Νακάντα και οι αρχαίοι και σύγχρονοι εκείνοι σκελετοί διαφέρουν φαινοτυπικά από απολιθώματα σύγχρονων σκελετών πληθυσμών Νιγηριο-Κονγκολέζικων γλωσσών που κατοικούν στη Τροπική Αφρική, όπως και από Μεσολιθικούς σκελετούς που βρέθηκαν στο Ουάντι Χάλφα και την Κοιλάδα του Νείλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προδυναστική περίοδος αρχαίας Αιγύπτου
Βοώτης
Ο μεγάλος αυτός αστερισμός βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, πλην όμως είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Συνορεύει με 8 διαφορετικούς αστερισμούς, τους: Δράκοντα, Μεγάλη `Αρκτο, Θηρευτικούς Κύνες, Κόμη Βερενίκης, Παρθένο, `Οφι (το τμήμα της κεφαλής), Βόρειο Στέφανο και Ηρακλή.
Ονομασίες και ιστορία
Η ονομασία Βοώτης εμφανίζεται στην Οδύσσεια, και επομένως βρίσκεται σε χρήση για σχεδόν 3.000 χρόνια, αν και αρχικά σήμαινε μόνο το φωτεινότερο αστέρα του. Η ετυμολογία της προέρχεται κατά μία εκδοχή από το βους (βόδι) και το ωθείν (την καθοδήγηση, το σπρώξιμο), δηλαδή τον έβλεπαν ως τον οδηγό της ομηρικής `Αμαξας (Μεγάλη `Αρκτος). Αλλά στους νεότερους χρόνους τον φαντάσθηκαν (Εβέλιος) ως τον κυνηγό που οδηγεί τους Θηρευτικούς Κύνες κυνηγώντας την `Αρκτο γύρω από το βόρειο ουράνιο πόλο: Ο Σκωτσέζος ποιητής Τόμας Καρλάιλ γράφει στο Sartor Resartus: Μία άλλη ετυμολόγηση είναι από το βοητής (βουερός, θορυβώδης), εξαιτίας των κραυγών του οδηγού προς τα ζώα του ή του κυνηγού καθώς κυνηγά. Σε λατινικές μεταφράσεις της Αλμαγέστης η ιδέα αυτή δίνει τις ονομασίες Vociferator, Vociferans, Clamans, Clamator και Plorans. Ακόμα, Canis Latrans (ο σκύλος που γαυγίζει), που ο Aben Ezra έδωσε στα άστρα του με το εβραϊκό Kelebh hannabah. Οι `Αραβες απέδωσαν την παρόμοια άποψή τους για τον αστερισμό με το Al Awwa. Ο Στάτιος αποκαλεί το Βοώτη Portitor Ursae, ο Βιτρούβιος Custos ή Custos Arcti και ο Οβίδιος Custos Erymanthidos Ursae.
Αρκετά συνηθισμένα ήταν και τα ονόματα Αρκτοφύλαξ και Αρκτούρος (ο φύλακας και ο φρουρός της αρκούδας), με το πρώτο συνήθως να χρησιμοποιείται για τον αστερισμό και το δεύτερο για τον φωτεινότερο αστέρα του, όπως συμβαίνει στο Γεμίνο, τον Πτολεμαίο και στα Φαινόμενα του Αράτου. Οι μεταφραστές του Αράτου όμως συγχέουν τα δύο ονόματα, παρότι ο Κικέρων γράφει κάπου καθαρά: "Arctophylax, vulgo qui dicitur esse Bootes". Με αυτή την μεταγραφή στα λατινικά, ή την Artophilaxe, και ως Arcturus, αμφότερες οι ονομασίες επιβιώνουν για τον αστερισμό μέχρι και το 18ο αιώνα μ.Χ.. Ο μεσαιωνικός `Αγγλος ποιητής Τσόσερ (Chaucer) γράφει για "ye sterres of Arctour". `Αλλες ελληνικές ονομασίες ήταν Κάνδαος και Κανδάων, ενώ κάποιος σχολιαστής του Αράτου απεκάλεσε τον αστερισμό Τρυγετής, επειδή πρωτογινόταν ορατός κάθε χρόνο πριν την ανατολή του Ηλίου όταν πλησίαζε ο καιρός του τρύγου, παρόμοια με τον αστέρα ε της Παρθένου. Η ονομασία Alkalurops, ή Incalurus στους Αλφόνσειους Πίνακες προέρχεται από το ελληνικό Καλαύροψ, το ραβδί του βοσκού, που τώρα είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα μ Βοώτου. Το ραβδί, που τελικώς «μετατράπηκε» σε λόγχη, έδωσε το συνηθισμένο στους `Αραβες Al Ramih, από όπου τα Αναγεννησιακά Aramech, Ariamech κ.ά. παραλλαγές, ή το Al Hamil Luzz (ο λογχοφόρος), το Kolanza του Ριτσιόλι. Ομοίως ο Bayer ανέφερε ότι σε έναν τουρκικό χάρτη ήταν γραμμένος ως Οϊστοφόρος (ο φέρων βέλος-η), και αλλού Sagittifer και Lanceator. Επίσης, το εναλλακτικό Al Haris al Sama στην αραβική γραμματεία ήταν αρχικά για τον φωτεινότερο αστέρα, αλλά τελικά αποδόθηκε σε όλο τον αστερισμό.
Ο `Αγγλος ανατολιστής Robert Brown, Jr., αναφέρει ότι ο Βοώτης ήταν γνωστός στην Ασσυρία ως Riu-but-same, (οδηγός βοοειδών). Αντίθετα, ο Βοώτης στη μεσαιωνική Πολωνία σχημάτιζε τον Ogka, τον ρυμό της πολύ εκτεταμένης τους Ουράνιας `Αμαξας (Woz Niebeski).
Η πρότυπη μορφή του αστερισμού χρειάζεται οκτώ ολόκληρες ώρες για να δύσει από τα γεωγραφικά πλάτη της νότιας Ευρώπης και ακόμα και τότε το χέρι του δεν εξαφανίζεται κάτω από τον ορίζοντα, γεγονός πιο εμφανές πριν από 3.000 χρόνια εξαιτίας της μεταπτώσεως του γήινου άξονα. Αυτό εξηγεί το χαρακτηρισμό που του έδωσε ο Όμηρος: «οψέ δύων», αργός στη δύση του. Λιγότερο λακωνικός, ο Άρατος γράφει: «όταν κουραστεί απ' τη μέρα, εξίσου βραδυχρονίζει πάνω απ' το μισό της νύχτας». Το αντίθετο συμβαίνει όταν ανατέλλει σε οριζόντια στάση, από όπου και το επίθετο «αθρόος» («όλος μαζί») του Αράτου.
Οι απεικονίσεις της μορφής στους ιστορικούς άτλαντες των ουρανών είναι συνήθως ενός κυνηγού (εξοπλισμένου με κυνηγετικά όπλα), ώριμου άνδρα στις μεταγενέστερες αναπαραστάσεις και γενικά νεότερου στις παλαιότερες, που κρατά με το δεξί του χέρι τα λουριά των Θηρευτικών Κυνών.
Τέλος, ενδιαφέρον είναι ότι ο Βοώτης μαζί με την «άρκτο-άμαξα», τον Ωρίωνα, τις Υάδες, τις Πλειάδες και τον Σκύλο με τον Σείριο είναι οι μοναδικοί αστρικοί σχηματισμοί που αναφέρονται από τους δύο μεγάλους επικούς ποιητές, τον `Ομηρο και τον Ησίοδο. Ο μεταφραστής του δεύτερου T. Cooke δίνει ένα καλό λόγο: «τα ονόματα που φυσιολογικά ταιριάζουν σε εξάμετρο στίχο», αφού φαίνεται παράλογο οι μεγάλοι αυτοί ποιητές να μη γνώριζαν άλλους αστερισμούς.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Βοώτη 85 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 140. Λογικό είναι οι κυριότεροι αστέρες του μεγάλου (περίπου 50 επί 30 μοίρες) αυτού αστερισμού να είναι αρκετά φωτεινοί ώστε να έχουν και δικά τους ιδιαίτερα ονόματα.
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το μακρινότερο ίσως αντικείμενο στο Βοώτη είναι ο ελλειπτικός γαλαξίας-ραδιοπηγή κβάζαρ 3C 295: υπολογίσθηκε ότι απέχει 5 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Ανήκει στο σμήνος γαλαξιών CL 1409+524. `Αλλος κβάζαρ στο Βοώτη είναι ο Η 1413+117 που δημιουργεί το βαρυτικό φακό «Φύλλο Τριφυλλιού» ("Cloverleaf").
- Ο πάλσαρ (pulsar) J1518+4904 αποτελεί πιθανώς διπλό σύστημα αστέρων νετρονίων με περίοδο περιφοράς 207 ώρες και εκκεντρότητα 0,249. Η απόστασή του από τη Γη υπολογίζεται στα 2.300 έτη φωτός.
Μπεάτε Κλάρσφλεντ
Η Μπεάτε Κλάρσφλεντ (Beate Klarsfeld, 13 Φεβρουαρίου 1939) είναι Γερμανίδα δημοσιογράφος. Έγινε διάσημη από τη συμμετοχή της στην έρευνα και τη δίωξη των Ναζί εγκληματιών πολέμου. Μαζί με τον Γάλλο σύζυγό της, Σερζ Κλάρσφελντ, διερεύνησε με αναλυτική τεκμηρίωση πολλές περιπτώσεις Ναζί, όπως των Αλόις Μπρούνερ, Κλάους Μπάρμπι κ.α. Τον Μάρτιο του 2012 ήταν υποψήφια με την Αριστερά για τη θέση του προέδρου της Γερμανίας εναντίον του Γιοάχιμ Γκάουκ αλλά έχασε με ψήφους 126-991.
Βιογραφία
Η Μπεάτε Κίντσερ, όπως ήταν το όνομά της, γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1939 στο Βερολίνο, σε μία φτωχή και μικροαστική γερμανική οικογένεια. Ο πατέρας της, Κουρτ Κίντσερ, ήταν υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρεία όταν κλήθηκε ως στρατιώτης στη Βέρμαχτ. Ο Κουρτ Κίντσερ υπηρέτησε στο ανατολικό μέτωπο και, επιζώντας των πολεμικών συγκρούσεων, επέστρεψε στην κατεστραμμένη από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς πατρίδα του. Ο τελικώς αλκοολικός πατέρας δημιούργησε ένα ζοφερό κλίμα στο σπίτι εξαιτίας και των συζυγικών καβγάδων με τη μητέρα.
«Από τη στιγμή που έκλεισα τα 21, τα οποία γιόρτασα στις 13 Φεβρουαρίου 1960, δεν είχα παρά μία σκέψη στο μυαλό μου – να εγκαταλείψω αυτήν την πόλη για την οποία ένιωθα, παρ’ όλα αυτά, ένα βαθύ και ανεξήγητο δέσιμο», αφηγήθηκε αργότερα η ίδια.
Τον Μάιο του 1960, η νεαρή τότε Μπεάτε γνώρισε σε έναν σταθμό του μετρό στο Παρίσι τον 35χρονο Σερζ Κλάρσφελντ που την πλησίασε και τη ρώτησε αν είναι Αγγλίδα. Ο γεννημένος στη Ρουμανία Σερζ Κλάρσφελντ ήταν γιος Εβραίου, που συνελήφθη τον Οκτώβριο του 1943 από την Γκεστάπο, η οποία επιδίωκε να αφανίσει το εβραϊκό στοιχείο από τη Νίκαια (Γαλλία), όπου οι Κλάρσφελντ είχαν διαφύγει από το 1940, για να γλιτώσουν από τους προελαύντοντες στο Παρίσι Ναζί. Ο πατέρας του Σερζ, Αρνό Κλάρσφελντ, εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, από το οποίο δεν επέστρεψε ποτέ.
Η Μπεάτε και ο Σερζ Κλάρσφελντ παντρεύτηκαν στο Παρίσι το 1963. Η σχέση της με τον Σερζ έκανε την Μπεάτε να έρθει για πρώτη φορά σε επαφή με τα εγκλήματα των Ναζί που κυλίδωναν και ντρόπιαζαν ακόμα το γερμανικό έθνος. Βλέποντας πρώην ναζί εγκληματίες να αποκτούν πρόσβαση σε θέσεις ευθύνης, στρατεύθηκαν σε έναν πολύχρονο αγώνα, με στόχο την απόδοση δικαιοσύνης. Μαζί επιδόθηκαν στην καταδίωξη των Ναζί και έγιναν δύο από τους μεγαλύτερους κυνηγούς ναζιστών στον κόσμο.
Στις 7 Νοεμβρίου του 1968, η Μπεάτε Κλάρσφελντ, κάνοντας χρήση της δημοσιογραφικής ταυτότητας του συζύγου της, πέρασε την είσοδο του Συνεδριακού Κέντρου στο Δυτικό Βερολίνο. Γρήγορα και αθόρυβα πλησίασε από πίσω τον Δυτικογερμανό καγκελάριο Κουρτ Γκέοργκ Κίζινγκερ, που ανυποψίαστος μοίραζε αυτόγραφα, σε κάποιο διάλειμμα του συνεδρίου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος. Κάτι στις κινήσεις της Κλάρσφελντ κίνησε την προσοχή. Καθώς, όμως, γύρισε προς το μέρος της, εκείνη σήκωσε το χέρι και φωνάζοντας "Ναζί! Ναζί!, του άστραψε ένα δυνατό χαστούκι. Εμβρόντητος ο καγκελάριος σκέπασε με το χέρι του το αριστερό του μάτι. Λίγο αργότερα εκείνος οδηγήθηκε στον οφθαλμίατρο και η εκρηκτική Κλάρσφελντ στον εισαγγελέα. Την ίδια ημέρα καταδικάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε ένα χρόνο φυλάκιση, προς μεγάλη της απογοήτευση, όχι τόσο για την καταδίκη, αλλά επειδή με το χαστούκι απέβλεπε σε ανοιχτή πολιτική δίκη. Η ηλικίας 29 χρόνων Βερολινέζα είχε κηρύξει τον πόλεμο εναντίον του Κίζινγκερ ήδη από το 1966, όταν αυτός ανέλαβε την καγκελαρία. Η νεαρή Γερμανίδα τόλμησε να δημοσιεύσει μια σειρά άρθρων στο γαλλικό περιοδικό «Combat», στα οποία κατηγορούσε τον καγκελάριο Κουρτ Κίζινγκερ, εξαιτίας του ναζιστικού του παρελθόντος. Επικαλούμενη το αμαρτωλό παρελθόν του στο ναζιστικό κόμμα, του οποίου ο καγκελάριος υπήρξε μέλος από το 1933 ως το 1945, τον αποκάλεσε "εγκληματία και δολοφόνο", με αποτέλεσμα να χάσει τη θέση της στη γραμματεία της Γαλλογερμανικής Ένωσης Νεολαίας. Απτόητη, σχεδίαζε επί ένα εξήμηνο το χαστούκι, που τελικώς έμεινε ιστορικό. Το αφιέριωσε μάλιστα στον Μανώλη Γλέζο για την αντιναζιστική του δράση. Το χαστούκι της Κλάρσφελντ στον Κίζινγκερ προκάλεσε και δημόσια διαμάχη ανάμεσα στον Γκύντερ Γκρας και τον Χάινριχ Μπελ.
μικρογραφία|Η Μπεάτε Κλάρσφελντ το 1986 Η Μπεάτε Κλάρσφελντ έγινε αργότερα διάσημη για τις αναζητήσεις και τον εντοπισμό του γνωστού ως "χασάπη της Λιόν" Κλάους Μπάρμπι στη Λα Πας της Βολιβίας. Αυτή τη φορά οι ταλαιπωρίες της ανταμείφθηκαν, αφού ο Μπάρμπι συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1983 και αργότερα δικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου. Επίσης, μαζί με τον σύζυγό της, έφτασαν μία ανάσα πριν την απαγωγή του πρώην αρχηγού της Γκεστάπο στο Παρίσι και κατεδίωξαν τον «άγγελο του θανάτου», τον γιατρό Γιόζεφ Μένγκελε. Αποκαλύπτοντας το ναζιστικό παρελθόν του Ερνστ Άχενμπαχ, η Κλάρσφελντ τον υποχρέωσε να αποσύρει την υποψηφιότητά του για τη θέση του Ευρωπαίου επιτρόπου. Έσυραν στα δικαστήρια πρώην ναζί που είχαν επανενταχθεί στη γερμανική κοινωνία, όπως οι Κουρτ Λίσκα, Χέρμπερτ Χάγκεν και Ερνστ Χάινριχζον, ή που είχαν φτάσει σε υψηλά αξιώματα στη Γαλλία, όπως ο Μορίς Παπόν, υπουργός στην κυβέρνηση Μπαρ. Παράλληλα, έκαναν ένα τιτάνιο έργο για τη διατήρηση της μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, για το οποίο παρασημοφορήθηκαν από τη Γαλλική και τη Γερμανική Δημοκρατία, όπως και από το κράτος του Ισραήλ. Δεν έχασαν το θάρρος τους ακόμα κι όταν φυλακίστηκαν για την «παράνομη» δράση τους, δεν πτοήθηκαν ακόμα κι όταν η οργάνωση ODESSA έβαλε το 1979 βόμβα στο αυτοκίνητό τους -διασώθηκαν χωρίς αμυχή.
μικρογραφία|Ο Σερζ και η Μπεάτε Κλάρσφελντ στην [[Ιερουσαλήμ (2007)]] Το ζεύγος Μπεάτε και Σερζ Κλάρσφελντ απέκτησε δύο παιδιά: τον Αρνό και τη Λίνα. Το 2015 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του, που στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν με τον τίτλο «Απομνημονεύματα: Κυνηγώντας τους Ναζί» (εκδόσεις Καπόν), όπου διδάσκουν ότι ο αγώνας ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό είναι, πέρα από μία μάχη ιδεών, υπόθεση της καθημερινής συνείδησης των πολιτών. Στις 19 Ιανουαρίου του 2016, η Μπεάτε και ο Σερζ Κλάρσφελντ μίλησαν για το βιβλίο τους στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας. «Είμαστε μαζί από τον Μάιο του 1960, τότε που είδαμε το "Ποτέ την Κυριακή" του Ζυλ Ντασέν», ξεκίνησε την ομιλία του ο Σερζ Κλάρσφελντ: «''Όταν αρχίσαμε να ψάχνουμε τα εγκλήματα των ναζί δεν ήμασταν πολιτικοποιημένοι. Εγώ ήμουν γιος Εβραίου που έχασε τη ζωή του στο Ολοκαύτωμα και η Μπεάτε κόρη Γερμανού αξιωματικού. Εν συνεχεία στρατευτήκαμε''.
Το Φεβρουάριο του 2016, η Μπεάτε Κλάρσφελντ έλαβε τιμητικά την ισραηλινή υπηκοότητα, για τις υπηρεσίες που προσέφερε στον εβραϊκό λαό μολονότι η ίδια δεν είναι Εβραία. «Είναι τιμή μου να σας απονείμω την ισραηλινή υπηκοότητα», είπε ο υπουργός Εσωτερικών Άριε Ντέρι, παραδίδοντας στην Κλάρσφελντ την καινούρια ταυτότητά της. «Είστε μια ηρωίδα που αφοσίωσε τη ζωή της στον εβραϊκό λαό», πρόσθεσε ο υπουργός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Υπερδνειστερία
Η Δημοκρατία της Μολδαβίας ορίζει την Υπερδνειστερία ως αυτόνομη εδαφική ενότητα της Υπερδνειστερίας με ειδικό νομικό καθεστώς (Unitatea teritorială autonomă cu statut juridic special Transnistria), ή Stînga Nistrului ("Αριστερή Όχθη του Δνείστερου").
Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, οι εντάσεις μεταξύ της Μολδαβίας και της αποσχισθείσας Υπερδνειστερίας οδήγησαν σε στρατιωτική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1992 και ολοκληρώθηκε με εκεχειρία τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Στο πλαίσιο της εν λόγω συμφωνίας, μια τριμερής Επιτροπή Κοινού Ελέγχου (Ρωσία, Μολδαβία και Υπερδνειστερία) επιβλέπει τις ρυθμίσεις ασφαλείας στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, η οποία περιλαμβάνει είκοσι τοποθεσίες και στις δύο πλευρές του ποταμού. Παρόλο που η εκεχειρία έχει διατηρηθεί, η πολιτική κατάσταση της περιοχής δεν έχει επιλυθεί: η Υπερδνειστερία είναι μια μη αναγνωρισμένη αλλά ντε φάκτο ανεξάρτητη ημιπροεδρική δημοκρατία με τη δική της κυβέρνηση, κοινοβούλιο, στρατό, αστυνομία, ταχυδρομικό σύστημα, νόμισμα και πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων. Οι αρχές της έχουν υιοθετήσει σύνταγμα, εθνικό ύμνο, σημαία και εθνόσημο. Είναι η μόνη χώρα που χρησιμοποιεί ακόμα το σφυροδρέπανο στη σημαία της.
Μετά από συμφωνία του 2005 μεταξύ Μολδαβίας και Ουκρανίας, όλες οι επιχειρήσεις της Υπερδνειστερίας που επιδιώκουν να εξάγουν αγαθά μέσω των ουκρανικών συνόρων πρέπει να εγγραφούν στις αρχές της Μολδαβίας. Η συμφωνία αυτή εφαρμόστηκε μετά την έναρξη ισχύος της Ευρωπαϊκής Αποστολής Συνοριακής Βοήθειας στη Μολδαβία και την Ουκρανία (EUBAM) το 2005. Οι περισσότεροι Υπερδνειστέριοι έχουν Μολδαβική υπηκοότητα, αλλά πολλοί Υπερδνειστέριοι έχουν επίσης Ρωσική και Ουκρανική υπηκοότητα. Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα είναι οι Ρώσοι που αποτελούσαν το 34% το πληθυσμού το 2015.
Η Υπερδνειστερία, η Αμπχαζία, η Νότια Οσετία και το Αρτσάχ είναι μετασοβιετικές ζώνες «παγωμένων συγκρούσεων». Αυτά τα τέσσερα εν μέρει αναγνωρισμένα κράτη διατηρούν φιλικές σχέσεις μεταξύ τους και αποτελούν την Κοινότητα για τη Δημοκρατία και τα Δικαιώματα των Εθνών.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2017, η κυβέρνηση της Υπερδνειστερίας ζήτησε το καθεστώς παρατηρητή στον ΟΗΕ και διαμαρτυρήθηκε για την επιθετικότητα της Μολδαβίας.
Στην επικράτεια της Υπερδνειστερίας κατοικούν 213.000 πολίτες της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Ετυμολογία
Η περιοχή είναι γνωστή στα ελληνικά ως Υπερδνειστερία. Ετυμολογικά, τα ονόματα αυτά είναι προσαρμογές του ρουμανικού καθομιλούμενου ονόματος της περιοχής, του "Transnistria" που σημαίνει "πέρα από τον ποταμό Δνείστερο".
Τα έγγραφα της κυβέρνησης της Μολδαβίας αναφέρονται στην περιοχή ως Stînga Nistrului (στο σύνολό της, Unităţile Administrativ-Teritoriale din Stînga Nistrului) που σημαίνει "Αριστερή όχθη του Δνείστερου" (στο σύνολό της, "διοικητική εδαφική μονάδα της Αριστερής Όχθης του Δνείστερου ").
Το όνομα της περιοχής σύμφωνα με τις αρχές της Υπερδνειστερίας είναι Υπερδνειστεριακή Μολδαβική Δημοκρατία (ΥΜΔ) (Приднестровская Молдавская Республика, ПМР, Pridnestrovskaya Moldavskaya Respublika, Μολδαβικό Κυριλλικό αλφάβητο: Република Молдовеняскэ Нистрянэ, РМН, Republica Moldovenească Nistreană; Придністровська Молдавська Республіка, ПМР, Prydnistrovs'ka Moldavs'ka Respublika). Η σύντομη μορφή αυτού του ονόματος είναι το Πριντνεστρόβιε (Приднестровье, Pridnestrovye, Μολδαβικό Κυριλλικό αλφάβητο: Нистрения, Nistrenia; Придністров'я, Prydnistrovya). Το "Πριντνεστρόβιε" είναι μια μεταγραφή του ρωσικού "Приднестровье" που σημαίνει "[μια γη] πλησίον του [ποταμού] Δνείστερου".
Ιστορία
μικρογραφία|Η Υπερδνειστεριακή Επικράτεια σε σχέση με την υπόλοιπη Μολδαβία, η οποία είναι περίκλειστη κατά μήκος των συνόρων με την Ουκρανία
Σοβιετική και Ρουμανική διοίκηση
μικρογραφία|250x250εσ|Η Μολδαβική ΑΣΣΔ (πορτοκαλί) και η Ρουμανία, 1924–1940 Η Υπερδνειστερία έγινε μια αυτόνομη πολιτική οντότητα το 1924, με τη διακήρυξη της Μολδαβικής ΑΣΣΔ, η οποία περιελάμβανε τη σημερινή Υπερδνειστερία (4.000 τ.χλμ.) και μια παρακείμενη περιοχή (9.000 τ.χλμ.) γύρω από την πόλη Μπάλτα στη σημερινή Ουκρανία, αλλά τίποτα από τη Βεσσαραβία, που τότε αποτελούσε μέρος της Ρουμανίας. Ένας από τους λόγους για τη δημιουργία της Μολδαβικής ΑΣΣΔ ήταν η επιθυμία της τότε Σοβιετικής Ένωσης να ενσωματώσει τελικά τη Βεσσαραβία. Η Μολδαβική ΣΣΔ, που οργανώθηκε με απόφαση του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στις 2 Αυγούστου 1940, σχηματίστηκε από ένα μέρος της Βεσσαραβίας (που προσαρτήθηκε από τη Ρουμανία στις 28 Ιουνίου μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ) και από ένα μέρος της Μολδαβικής ΑΣΣΔ περίπου ισοδύναμο με τη σημερινή Υπερδνειστερία.
Το 1941, αφού οι δυνάμεις του Άξονα εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, νίκησαν τα σοβιετικά στρατεύματα στην περιοχή και την κατέλαβαν. Η Ρουμανία ήλεγχε ολόκληρη την περιοχή μεταξύ των ποταμών Δνείστερου και Νότιου Μπουγκ, συμπεριλαμβανομένης της τοπικής πρωτεύουσας Οδησσού.
Το έδαφος της Ρουμανίας - το οποίο ονομάστηκε Κυβερνείο της Υπερδνειστερίας - με έκταση 44.000 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.3 εκατομμυρίων κατοίκων, χωρίστηκε σε 13 κομητείες: Ανάνιεφ, Μπάλτα, Μπερζόβτσα, Ντουμπασάρι, Γκόλτα, Ζουγκάστρου, Μοβιλάου, Οτσέακοφ, Οδησσός, Οβιντιοπόλ, Ρίμπνιτσα, Τιρασπόλ και Τούλτσιν. Αυτή η διευρυμένη Υπερδνειστερία φιλοξενούσε σχεδόν 200.000 Ρουμάνους / Μολδαβόφωνους κατοίκους.
Η ρουμανική κυβέρνηση της Υπερδνειστερίας προσπάθησε να σταθεροποιήσει την κατάσταση στην περιοχή υπό ρουμανικό έλεγχο, εφαρμόζοντας μια διαδικασία ρουμανοποίησης.
Κατά τη ρουμανική κατοχή του 1941-44, 150.000-250.000 Ουκρανοί και Ρουμάνοι Εβραίοι είχαν απελαθεί στην Υπερδνειστερία και η πλειοψηφία τους εκτελέστηκε ή πέθανε από άλλες αιτίες σε γκέτο και στρατόπεδα συγκέντρωσης του Κυβερνείου.
Αφού ο Κόκκινος Στρατός επανέκτησε την περιοχή το 1944, οι σοβιετικές αρχές εκτέλεσαν, εξόρισαν ή φυλάκισαν εκατοντάδες κάτοικους της Μολδαβικής ΣΣΔ τους επόμενους μήνες, με την κατηγορία της συνεργασίας με τους «γερμανοφασιστές κατακτητές». Μια μεταγενέστερη εκστρατεία στράφηκε εναντίον των πλούσιων αγροτικών οικογενειών, οι οποίες απελάθηκαν στο Καζακστάν και τη Σιβηρία. Κατά τη διάρκεια των δύο ημερών, 6-7 Ιουλίου 1949, ένα σχέδιο με την επωνυμία "Επιχείριση Νότος" οδήγησε στην απέλαση περισσότερων από 11.342 οικογενειών, με διαταγή του υπουργού Κρατικής Ασφάλειας της Μολδαβίας, Ι. Λ. Μόρντοβετς.
Απόσχιση
μικρογραφία|Ο Ιγκόρ Σμιρνόφ, πρώτος πρόεδρος της Υπερδνειστερίας από το 1991 έως το 2011 Στη δεκαετία του 1980, οι πολιτικές της περεστρόικα και γκλάσνοστ του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στη Σοβιετική Ένωση επέτρεψαν την πολιτική απελευθέρωση σε περιφερειακό επίπεδο. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία διαφόρων ανεπίσημων κινημάτων σε όλη τη χώρα και στην άνοδο του εθνικισμού στις περισσότερες σοβιετικές δημοκρατίες. Ειδικά στη Μολδαβική ΣΣΔ, σημειώθηκε σημαντική αναζωπύρωση του φιλορουμανικού εθνικισμού μεταξύ των εθνοτικών Μολδαβών. Το πιο σημαντικό από αυτά τα κινήματα ήταν το Λαϊκό Μέτωπο της Μολδαβίας. Την άνοιξη του 1988, το ΛΜΜ ζήτησε από τις σοβιετικές αρχές να δηλώσουν τα μολδαβικά ως τη μόνη κρατική γλώσσα, να επιστρέψουν στη χρήση του λατινικού αλφάβητου και να αναγνωρίσουν την κοινή εθνική ταυτότητα των Μολδαβών και των Ρουμάνων. Οι πιο ριζοσπαστικές ομάδες του Λαϊκού Μετώπου υιοθέτησαν τις ακραίες θέσεις κατά των μειονοτήτων, τις εθνοκεντρικές και τις σοβινιστικές θέσεις, καλώντας τους μειονοτικούς πληθυσμούς, ιδίως τους Σλάβους (κυρίως Ρώσους και Ουκρανούς) και τους Γκαγκαύους, να εγκαταλείψουν ή να απελαθουύν από τη Μολδαβία.
Στις 31 Αυγούστου 1989, το Ανώτατο Σοβιέτ της Μολδαβικής ΣΣΔ ενέκρινε τη μολδαβική ως τη μοναδική επίσημη γλώσσα με τη ρωσική διατηρημένη μόνο για δευτερεύοντες σκοπούς, επέστρεψε τα μολδαβικά στο λατινικό αλφάβητο και δήλωσε μια κοινή μολδαβική-ρουμανική γλωσσική ταυτότητα. Καθώς τα σχέδια για σημαντικές πολιτιστικές αλλαγές στη Μολδαβία δημοσιοποιήθηκαν, οι εντάσεις αυξήθηκαν περαιτέρω. Οι εθνικές μειονότητες αισθάνθηκαν απειλούμενες από τις προοπτικές της κατάργησης της ρωσικής ως επίσημης γλώσσας, η οποία χρησίμευσε ως μέσο ενδοεθνικής επικοινωνίας και από την πιθανή μελλοντική επανένωση της Μολδαβίας και της Ρουμανίας, καθώς και την εθνοκεντρική ρητορική του Λαϊκού Μετώπου. Το Κίνημα Γιεντίνστβο (Ενότητα), το οποίο ίδρυσε ο Σλαβικός πληθυσμός της Μολδαβίας, πίεσε να δοθεί ισότιμο καθεστώς τόσο στα ρωσικά όσο και τα μολδαβικά. Η εθνοτική και γλωσσική σύνθεση της Υπερδνειστερίας διέφερε σημαντικά από την υπόλοιπη Μολδαβία. Το ποσοστό των εθνοτικών Ρώσων και Ουκρανών ήταν ιδιαίτερα υψηλό και η συνολική πλειοψηφία του πληθυσμού, μαζί με μερικούς εθνοτικούς Μολδαβούς, μιλούσε τα ρωσικά ως μητρική γλώσσα. Οι εθνοτικοί Μολδαβοί αντιπροσώπευαν λιγότερο από το 40% του πληθυσμού της Υπερδνειστερίας το 1989. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Τα σοβιετικά σύμβολα διατηρούνται ακόμη στην Υπερδνειστερία. Το εθνικιστικό Λαϊκό Μέτωπο κέρδισε τις πρώτες ελεύθερες κοινοβουλευτικές εκλογές στη Μολδαβική ΣΣΔ την άνοιξη του 1990, και η ατζέντα της άρχισε αργά να εφαρμόζεται. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1990, η Υπερδνειστεριακή Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία κηρύχθηκε ως σοβιετική δημοκρατία από επί τούτω συνέλευση, το Δεύτερο Συνέδριο των Λαϊκών Αντιπροσώπων της Υπερδνειστερίας. Η βία εντάθηκε όταν τον Οκτώβριο του 1990 το Λαϊκό Μέτωπο κάλεσε τους εθελοντές να σχηματίσουν ένοπλες πολιτοφυλακές για να σταματήσουν ένα αυτονομιστικό δημοψήφισμα στη Γκαγκαουζία, το οποίο είχε ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο εθνικών μειονοτήτων. Σε απάντηση, σχηματίσθηκαν εθελοντικές πολιτοφυλακές στην Υπερδνειστερία. Τον Απρίλιο του 1990, εθνικιστικοί όχλοι επιτέθηκαν εναντίον εθνοτικών Ρώσων μελών του κοινοβουλίου, ενώ η αστυνομία της Μολδαβίας αρνήθηκε να παρέμβει ή να επαναφέρει την τάξη.
Προς το συμφέρον της διατήρησης μιας ενοποιημένης Μολδαβικής ΣΣΔ εντός της ΕΣΣΔ και της αποτροπής της περαιτέρω κλιμάκωσης της κατάστασης, ο Σοβιετικός πρόεδρος Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, επικαλούμενος τον περιορισμό των πολιτικών δικαιωμάτων των εθνοτικών μειονοτήτων από τη Μολδαβία ως αιτία της διαμάχης, κήρυξε τη διακήρυξη της Υπερδνειστερίας χωρίς νομική βάση και την ακύρωσε με προεδρικό διάταγμα στις 22 Δεκεμβρίου 1990. Εντούτοις, δεν αναλήφθηκαν σημαντικές ενέργειες κατά της Υπερδνειστερίας και οι νέες αρχές ανέλαβαν αργά τον έλεγχο της περιοχής.
Πόλεμος της Υπερδνειστερίας
Ο πόλεμος της Υπερδνειστερίας ακολούθησε ένοπλες συγκρούσεις σε περιορισμένη κλίμακα, οι οποίες ξέσπασαν μεταξύ των αυτονομιστών της Υπερδνειστερίας και της Μολδαβίας ήδη από τον Νοέμβριο του 1990 στο Ντουμπασάρι. Οι εθελοντές, συμπεριλαμβανομένων των Κοζάκων, ήρθαν από τη Ρωσία για να βοηθήσουν την αυτονομιστική πλευρά. Στα μέσα Απριλίου 1992, σύμφωνα με τις συμφωνίες για τη διάσπαση του στρατιωτικού εξοπλισμού της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που διαπραγματεύτηκαν μεταξύ των πρώην 15 δημοκρατιών τους προηγούμενους μήνες, η Μολδαβία δημιούργησε το δικό της υπουργείο Άμυνας. Σύμφωνα με το διάταγμα της δημιουργίας του, το μεγαλύτερο μέρος του στρατιωτικού εξοπλισμού του 14ου Σοβιετικού Στρατού έπρεπε να διατηρηθεί από τη Μολδαβία. Από τις 2 Μαρτίου 1992, πραγματοποιήθηκε συντονισμένη στρατιωτική δράση μεταξύ Μολδαβίας και Υπερδνειστερίας. Κατά τη διάρκεια των αρχών του 1992, οι μάχες εντάθηκαν. Ο πρώην Σοβιετικός 14ος Στρατός εισήλθε στη σύγκρουση στο τελικό στάδιο, ανοίγοντας πυρ εναντίον των δυνάμεων της Μολδαβίας. Περίπου 700 άνθρωποι σκοτώθηκαν. Έκτοτε, η Μολδαβία δεν ασκεί ουσιαστικό έλεγχο ή επιρροή στις αρχές της Υπερδνειστερίας. Στις 21 Ιουλίου 1992 υπογράφηκε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα.
Περαιτέρω διαπραγματεύσεις
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Ο Ιγκόρ Σμιρνόφ με τον Βλαντιμίρ Βορόνιν και τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ στην Μπαρβίχα, 18 Μαρτίου 2009 Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) προσπαθεί να διευκολύνει μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων. Υπό την αιγίδα του ΟΑΣΕ, στις 8 Μαΐου 1997, ο πρόεδρος της Μολδαβίας, Πέτρου Λουτσίνσι, και ο πρόεδρος της Υπερδνειστερίας, Ιγκόρ Σμιρνόφ, υπέγραψαν το «Μνημόνιο για τις αρχές της ομαλοποίησης των σχέσεων μεταξύ της Δημοκρατίας της Μολδαβίας και της Υπερδνειστερίας», γνωστό και ως «Μνημόνιο Πριμάκοφ», διατηρώντας τη δημιουργία νομικών και κρατικών σχέσεων, αν και οι διατάξεις του μνημονίου ερμηνεύθηκαν διαφορετικά από τις κυβερνήσεις της Μολδαβίας και της Υπερδνειστερίας.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Ο ποταμός Δνείστερος στο Μπέντερ Η Υπερδνειστερία είναι περίκλειστο κράτος και συνορεύει με τη Βεσσαραβία (δηλαδή με την υπόλοιπη Μολδαβία, έχοντας μήκος συνόρων 411 χλμ.) στα δυτικά και την Ουκρανία (μήκος συνόρων 405 χλμ.) προς τα ανατολικά. Πρόκειται για μια στενή κοιλάδα που εκτείνεται προς την κατεύθυνση Βορρά-Νότου κατά μήκος της όχθης του ποταμού Δνείστερου, ο οποίος αποτελεί φυσικό σύνορο στο μεγαλύτερο μέρος των συνόρων με τη Μολδαβία.
Η επικράτεια που ελέγχεται από την ΥΜΔ είναι ως επί το πλείστον, αλλά όχι εντελώς, συμπίπτουσα με την αριστερή (ανατολική) όχθη του Δνείστερου. Περιλαμβάνει δέκα πόλεις και 69 κοινότητες, με συνολικά 147 τοποθεσίες (μετρώντας επίσης τις μη ενσωματωμένες). Έξι κοινότητες στην αριστερή όχθη (Κοτσιέρι, Μολοβάτα Νουά, Κορζόβα, Πιρίτα, Κοσνίτσα και Ντοροτσκάια) παρέμειναν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης της Μολδαβίας μετά τον πόλεμο της Υπερδνειστερίας το 1992, ως τμήμα της επαρχίας Ντουμπασάρι. Βρίσκονται βόρεια και νότια της πόλης Ντουμπασάρι, η οποία είναι υπό τον έλεγχο της ΥΜΔ. Το χωριό Ρόγκι της κοινότητας Μολοβάτα Νουά ελέγχεται επίσης από την ΠΜΔ (η Μολδαβία ελέγχει τα υπόλοιπα εννέα από τα δέκα χωριά των έξι κοινοτήτων).
Στη δυτική όχθη, στη Βεσσαραβία, στην πόλη Μπέντερ και σε τέσσερις κοινότητες (που περιλαμβάνουν έξι χωριά) στα ανατολικά, νοτιοανατολικά και νότια, στην απέναντι όχθη του ποταμού Δνείστερου από την πόλη Τιράσπολ (Προτεαγκαϊλόβκα, Γκίσκα, Κιτσκάνι και Κρεμεντσιούγκ) ελέγχονται από την ΥΜΔ.
Οι περιοχές που ελέγχεται από τη Μολδαβία στην ανατολική όχθη, το χωριό Ρόγκι και η πόλη Ντουμπασάρι (που βρίσκεται στην ανατολική όχθη και ελέγχονται από την ΥΜΔ) αποτελούν ζώνη ασφαλείας μαζί με τα έξι χωριά και μια πόλη που ελέγχεται από την ΥΜΔ στη δυτική όχθη, καθώς και δύο (Βάρνιτσα και Κοπάνκα) στην ίδια δυτική όχθη υπό τον έλεγχο της Μολδαβίας. Η κατάσταση ασφαλείας στο εσωτερικό της υπόκειται στις αποφάσεις της Επιτροπής Κοινής Ελέγχου.
Η κύρια διαδρομή μεταφοράς στην Υπερδνειστερία είναι ο δρόμος Τιράσπολ-Ντουμπασάρι-Ρίμπνιτσα. Βόρεια και νότια του Ντουμπασάρι περνά μέσα από τα εδάφη των ελεγχόμενων από τη Μολδαβία χωριών (Ντοροτσκάια, Κοτσιέρι, Ρόγκι, ενώ η Βασιλιέβκα βρίσκεται εξ ολοκλήρου ανατολικά του δρόμου). Συγκρούσεις έχουν ξεσπάσει επανειλημμένα όταν η ΥΜΔ εμπόδιζε τους χωρικούς από το να φτάσουν στο αγρόκτημα τους ανατολικά του δρόμου.