cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος
Οι πρώτες εξεγέρσεις κατά των Μπολσεβίκων
Έχοντας διατυπώσει τον Νοέμβριο του 1917 στη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Εθνών της Ρωσίας» ότι σε κάθε έθνος που ήταν κάτω από την αυτοκρατορική Ρωσική κυριαρχία θα έπρεπε να δοθεί αμέσως το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, οι Μπολσεβίκοι είχαν αρχίσει να σφετερίζονται την εξουσία της Προσωρινής Κυβέρνησης στα εδάφη της Κεντρικής Ασίας αμέσως μετά τη σύσταση της Επιτροπής Τουρκεστάν στην Τασκένδη. Τον Απρίλιο του 1917 η Προσωρινή Κυβέρνηση συνέστησε αυτή την επιτροπή, η οποία αποτελείτο κυρίως από πρώην Τσαρικούς αξιωματικούς. Οι Μπολσεβίκοι έκαναν προσπάθεια να πάρουν τον έλεγχο της Επιτροπής στην Τασκένδη στις 12 Σεπτεμβρίου 1917, αλλά ήταν ανεπιτυχής, και πολλά ηγετικά στελέχη συνελήφθησαν. Ωστόσο, επειδή η Επιτροπή δεν είχε εκπροσώπηση του γηγενούς πληθυσμού και των φτωχών Ρώσων εποίκων, έπρεπε να ελευθερώσουν τους Μπολσεβίκους κρατούμενους σχεδόν αμέσως λόγω της λαϊκής κατακραυγής, και η επιτυχής κατάληψη του κυβερνητικού οργάνου έγινε δύο μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο. Ο θρίαμβος του Μπολσεβίκικου κόμματος επί της Προσωρινής Κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του 1917 οφειλόταν κυρίως στη στήριξη που έλαβαν από την εργατική τάξη της Κεντρικής Ασίας. Οι Λίγκες του Μοχαμεντάν Εργαζόμενου Λαού, τις οποίες οι Ρώσοι έποικοι και οι γηγενείς οι οποίοι είχαν σταλεί να εργαστούν πίσω από τις γραμμές για την Τσαρική κυβέρνηση το 1916 σχημάτισαν τον Μάρτιο του 1917, είχαν καθοδηγήσει πολυάριθμες απεργίες στα βιομηχανικά κέντρα καθ’ όλο τον Σεπτέμβριο του 1917. Ωστόσο, μετά τη φθορά των Μπολσεβίκων της Προσωρινής Κυβέρνησης στην Τασκένδη, οι Μουσουλμανικές ελίτ σχημάτισαν αυτόνομη κυβέρνηση στο Τουρκεστάν, που συνήθως ονομάζεται «αυτονομία Κοκάντ» (ή απλά Κοκάντ). Οι Λευκοί Ρώσοι στήριξαν αυτό το κυβερνητικό σώμα, το οποίο κράτησε αρκετούς μήνες λόγω της απομόνωσης των Μπολσεβίκικων στρατευμάτων από τη Μόσχα. Τον Ιανουάριο του 1918 οι Σοβιετικές δυνάμεις υπό τον Αντισυνταγματάρχη Μουραβιόφ εισέβαλαν στην Ουκρανία και πολιόρκησαν το Κίεβο, όπου το Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας είχε την εξουσία. Με τη βοήθεια της Εξέγερσης του Οπλοστασίου του Κιέβου, οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την πόλη στις 26 Ιανουαρίου.
Ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις
Οι Μπολσεβίκοι αποφάσισαν να κάνουν αμέσως ειρήνη με τη Γερμανική Αυτοκρατορία και τις Κεντρικές Δυνάμεις, όπως είχαν υποσχεθεί στον Ρωσικό λαό πριν την Επανάσταση. Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Βλαντιμίρ Λένιν απέδωσαν αυτή την απόφαση ως αντάλλαγμα για την υποστήριξη που είχε δεχθεί ο Λένιν από το Υπουργείο Εξωτερικών του Γερμανού Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β’, προκειμένου να επιστρέψει στη Ρωσία, με την προσδοκία εκ μέρους των Γερμανών, να προκαλέσει πολιτική αναταραχή η οποία θα έκαμπτε την ικανότητα της Ρωσίας να συνεχίσει τον πόλεμο. Ωστόσο, μετά τη στρατιωτική αποτυχία της θερινής επίθεσης (Ιούνιος 1917) από την Προσωρινή Κυβέρνηση, κατέστη αποφασιστικής σημασίας όπως ο Λένιν πραγματοποιήσει την υπεσχημένη ειρήνη. Ακόμη και πριν την αποτυχημένη θερινή επίθεση ο Ρωσικός λαός ήταν πολύ σκεπτικιστής σχετικά με τη συνέχιση του πολέμου. Οι Δυτικοί σοσιαλιστές είχαν έρθει αμέσως από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο για να πείσουν τους Ρώσους να συνεχίσουν τον αγώνα, αλλά δεν μπόρεσαν να αλλάξουν τη νέα ειρηνιστική διάθεση της Ρωσίας. μικρογραφία|δεξιά|Γερμανοί αξιωματικοί χαιρετούν τη Σοβιετική αντιπροσωπεία με τον Τρότσκι στο Μπρεστ-Λιτόφσκ, 8 Ιανουαρίου 1918
Στις 16 Δεκεμβρίου 1917 υπεγράφη ανακωχή μεταξύ Ρωσίας και Κεντρικών Δυνάμεων στο Μπρεστ-Λιτόφσκ και άρχισαν ειρηνευτικές συνομιλίες. Ως προϋπόθεση για την υπογραφή της συνθήκης, οι Κεντρικές Δυνάμεις απαιτούσαν να αποδοθούν τεράστιες εκτάσεις της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη Γερμανική Αυτοκρατορία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, γεγονός το οποίο αναστάτωσε πολύ τους εθνικιστές και τους συντηρητικούς. Ο Λέον Τρότσκι, εκπροσωπώντας τους Μπολσεβίκους, αρνήθηκε αρχικά να υπογράψει τη συνθήκη ενώ συνέχισε να τηρεί μονομερή κατάπαυση του πυρός, ακολουθώντας την πολιτική «Κανένας πόλεμος, καμιά ειρήνη».
Λαμβανομένου αυτού υπόψη, στις 18 Φεβρουαρίου 1918 οι Γερμανοί άρχισαν την Επιχείρηση Faustschlag (γρονθοκόπημα) στο Ανατολικό Μέτωπο, αντιμετωπίζοντας σχεδόν καμιά αντίσταση σε μια εκστρατεία που κράτησε 11 ημέρες. Η υπογραφή της επίσημης συνθήκης ειρήνης ήταν η μόνη επιλογή στα μάτια των Μπολσεβίκων, επειδή ο Ρωσικός στρατός αποστρατευόταν και η νεοσυσταθείς Κόκκινος Στρατός ήταν ανίκανος να σταματήσει την προέλαση. Αντιλαμβάνονταν επίσης ότι η επικείμενη αντεπαναστατική αντίσταση ήταν πιο επικίνδυνη από τις παραχωρήσεις της συνθήκης, την οποία ο Λένιν θεωρούσε προσωρινή υπό το φως των προσδοκιών για παγκόσμια επανάσταση. Οι Σοβιετικοί συναίνεσαν σε μια συνθήκη ειρήνης, και η επίσημη συμφωνία, η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, κυρώθηκε στις 6 Μαρτίου. Οι Σοβιετικοί θεωρούσαν τη συνθήκη απλώς ως ένα απαραίτητο και πρόσφορο μέσο για τον τερματισμό του πολέμου. Ως εκ τούτου, παραχώρησαν τεράστιες περιοχές στη Γερμανική Αυτοκρατορία.
Ουκρανία, Νότια Ρωσία και Καύκασος 1918
Υπό τη Σοβιετική πίεση, ο Εθελοντικός Στρατός άρχισε την επική Παγωμένη Πορεία από το Εκατερίνονταρ στο Κουμπάν στις 22 Φεβρουαρίου 1918, όπου ενώθηκαν με τους Κοζάκους του Κουμπάν για να εξαπολύσουν μια αποτυχημένη επίθεση κατά του Εκατερίνονταρ. Οι Σοβιετικοί ανακατέλαβαν το Ροστόφ την επόμενη ημέρα. Ο Στρατηγός Κορνίλοφ σκοτώθηκε στη μάχη στις 13 Απριλίου, και ο Στρατηγός Ντενίκιν ανέλαβε τη διοίκηση. Πολεμώντας κατά των διωκτών του χωρίς ανάπαυλα, ο στρατός πέτυχε να ανοίξει δρόμο από τα νώτα προς τον Ντον, όπου είχε αρχίσει η εξέγερση των Κοζάκων κατά των Μπολσεβίκων.
μικρογραφία|αριστερά|Άρθρο των Τάιμς της Νέας Υόρκης του Φεβρουαρίου 1918 που δείχνει έναν χάρτη των Ρωσικών Αυτοκρατορικών εδαφών που διεκδικούνται από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας εκείνη την εποχή, πριν από την προσάρτηση των Αυστρο-Ουγγρικών εδαφών της Δυτικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας.
Η Σοβιετική Κομμούνα του Μπακού ιδρύθηκε στις 13 Απριλίου. Η Γερμανία αποβίβασε το Εκστρατευτικό Σώμα του Καυκάσου στο Πότι στις 8 Ιουνίου. Ο Οθωμανικός Στρατός του Ισλάμ (σε συνασπισμό με το Αζερμπαϊτζάν) τους εξώθησε από το Μπακού στις 26 Ιουλίου 1918. Στη συνέχεια η Ντασνάκ, (Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία), οι, Δεξιοί Εσέροι και οι Μενσεβίκοι άρχισαν διαπραγματεύσεις με τον Στρατηγό Ντάνστερβιλ, διοικητή των Βρετανικών στρατευμάτων στην Περσία. Οι Μπολσεβίκοι και οι Αριστεροί Εσέροι σύμμαχοί τους ήταν αντίθετοι σε αυτό, αλλά στις 25 Ιουλίου η πλειοψηφία του Σοβιέτ αποφάσισε να καλέσει τους Βρετανούς και οι Μπολσεβίκοι παραιτήθηκαν. Η Σοβιετική Κομμούνα του Μπακού τελείωσε την ύπαρξή της και αντικαταστάθηκε από τη Δικτατορία της Κεντρικής Κασπίας.
Τον Ιούνιο του 1918 ο Εθελοντικός Στρατός, αριθμώντας κάπου 9.000 άνδρες, άρχισε τη δεύτερη εκστρατεία του στο Κουμπάν. Το Εκατερίνονταρ περικυκλώθηκε την 1η Αυγούστου και έπεσε στις 3. Τον Σεπτέμβριο – Οκτώβριο, έγιναν σκληρές μάχες σε Αρμαβίρ και Σταυρούπολη. Στις 13 Οκτωβρίου η μεραρχία του Στρατηγού Καζανόβιτς κατέλαβε το Αρμαβίρ, και την 1η Νοεμβρίου ο Στρατηγός Πιότρ Βράγγελ εξασφάλισε τη Σταυρούπολη. Αυτή τη φορά τα Ερυθρά στρατεύματα δεν είχαν καμιά διαφυγή, και από τις αρχές του 1919 ολόκληρος ο Βόρειος Καύκασος ήταν απαλλαγμένος από τους Μπολσεβίκους.
Τον Οκτώβριο ο Στρατηγός Αλεξέγιεφ, ο ηγέτης των Λευκών στρατευμάτων στη νότια Ρωσία, πέθανε από καρδιακή προσβολή. Επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ του επικεφαλής του Εθελοντικού Στρατού Ντενίκιν, και Π.Ν. Κρασνόφ, Αταμάνου των Κοζάκων του Ντον, η οποία ένωσε τις δυνάμεις τους υπό την αποκλειστική διοίκηση του Ντενίκιν. Έτσι δημιουργήθηκαν οι Ένοπλες Δυνάμεις της Νότιας Ρωσίας.
Ανατολική Ρωσία, Σιβηρία και Ρωσική Άπω Ανατολή, 1918
Η εξέγερση της Τσεχοσλοβακικής Λεγεώνας ξέσπασε τον Μάιο του 1918, και οι λεγεωνάριοι πήραν τον έλεγχο του Τσελύαμπινσκ τον Ιούνιο. Ταυτόχρονα οι οργανώσεις των Ρώσων αξιωματικών ανέτρεψαν τους Μπολσεβίκους στο Πετροπαβλόσκ (σήμερα Καζακστάν) και στο Ομσκ. Μέσα σε ένα μήνα οι Λευκοί έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος του Υπερ-Σιβηρικού Σιδηροδρόμου μεταξύ λίμνης Βαϊκάλης και περιφέρειας των Ουραλίων. Το καλοκαίρι η εξουσία των Μπολσεβίκων στη Σιβηρία εξαλείφθηκε. Σχηματίστηκε στο Ομσκ η Προσωρινή Κυβέρνηση της Αυτόνομης Σιβηρίας. Μέχρι το τέλος του Ιουλίου οι Λευκοί είχαν επεκτείνει τα κέρδη τους δυτικά, καταλαμβάνοντας το Εκατερίνμπουργκ στις 26 Ιουλίου 1918. Λίγο πριν την πτώση του Εκατερίνμπουργκ, στις 17 Ιουλίου 1918, ο πρώην Τσάρος και η οικογένειά του εκτελέστηκαν από το Σοβιέτ των Ουραλίων για να μην πέσουν στα χέρια των Λευκών.
Μενσεβίκοι και Σοσιαλ-Επαναστάτες στήριζαν τον αγώνα των αγροτών κατά του Σοβιετικού ελέγχου των αποθεμάτων των τροφίμων. Τον Μάιο του 1918, με την υποστήριξη της Τσεχοσλοβακικής Λεγεώνας, πήραν τη Σαμάρα και το Σαράτοφ, συστήνοντας την Επιτροπή των Μελών της Συντακτικής Συνέλευσης – γνωστής ως «Κομούτς». Μέχρι τον Ιούλιο η εξουσία της Κομούτς επεκτάθηκε πάνω από ένα μεγάλο μέρος της περιοχής που ελεγχόταν από την Τσεχοσλοβακική Λεγεώνα. Η Κομούτς ακολουθούσε μια αμφίθυμη κοινωνική πολιτική. Από τη μια πλευρά υποστήριζε τον θεσμό της οκτάωρης εργάσιμης ημέρας, και από την άλλη ευνοούσε την επιστροφή εργοστασίων και γαιών στους πρώην ιδιοκτήτες τους. Μετά την πτώση του Καζάν, ο Βλαδίμηρος Λένιν ζήτησε την αποστολή των εργατών της Πετρούπολης στο Μέτωπο του Καζάν. «Πρέπει να στείλουμε τον μέγιστο αριθμό των εργατών της Πετρούπολης: μερικές δεκάδες ηγέτες όπως ο Καγιουρόφ, και μερικές χιλιάδες αγωνιστές, από τους πιο ικανούς».
Μετά από μια σειρά αποτυχίες στο μέτωπο, ο Επίτροπος Πολέμου των Μπολσεβίκων, Τρότσκι, καθιέρωσε όλο και πιο σκληρά μέτρα για να εμποδίσει τις χωρίς άδεια αποχωρήσεις, τις λιποταξίες και ανταρσίες στον Ερυθρό Στρατό. Στη μάχη οι δυνάμεις ειδικών ερευνών της Τσεκά, που ονομάστηκαν Ειδικό Σωφρονιστικό Τμήμα της Παν-Ρωσικής Έκτακτης Επιτροπής για την Καταπολέμηση της Αντεπανάστασης και του Σαμποτάζ ή Ειδικές Σωφρονιστικές Ταξιαρχίες, ακολουθούσαν τον Ερυθρό Στρατό, διενεργώντας δίκες και συνοπτικές εκτελέσεις στρατιωτών και αξιωματικών που λιποτακτούσαν, εγκατέλειπαν τις θέσεις τους ή δεν έδειχναν επαρκή επιθετικό ζήλο. Ο Τρότσκι επεξέτεινε τη χρήση της ποινής του θανάτου μέχρι τον τυχαίο πολιτικό κομισάριο του οποίου το απόσπασμα οπισθοχωρούσε ή διαλυόταν μπροστά στον εχθρό. Τον Αύγουστο, απογοητευμένος από τις συνεχείς αναφορές για τη διάλυση των στρατευμάτων του Ερυθρού Στρατού κάτω από πυρά, ο Τρότσκι ενέκρινε τον σχηματισμό του στρατού φράκτη – τοποθετημένου πίσω από αναξιόπιστες μονάδες του Ερυθρού Στρατού και με διαταγές να πυροβολεί οποιονδήποτε έφευγε από τη μάχη χωρίς άδεια. μικρογραφία|δεξιά|Μπολσεβίκοι φονευθέντες από Τσεχοσλοβάκους λεγεωνάριους του 8ου Συντάγματος στο Νικόλσκ Ουσουρίσκι, το 1918.
Τον Σεπτέμβριο του 1918 η Κομούτς, η Σιβηριανή Προσωρινή Κυβέρνηση και άλλες τοπικές αντι-Σοβιετικές κυβερνήσεις συνεδρίασαν στην Ούφα και συμφώνησαν να σχηματίσουν τη νέα Προσωρινή Παν-ρωσική Κυβέρνηση στο Ομσκ, με επικεφαλής ένα Διευθυντήριο από πέντε: τρεις Σοσιαλ-Επαναστάτες (Νικολάι Αυξεντίεφ, Μπολντίρεφ και Βλαντιμίρ Ζενζινόφ) και δύο Καντέτ (Β.Α. Βινογκράντοφ και Π.Β. Βολογκόντσκι).
Μέχρι το φθινόπωρο του 1918 οι αντι-Μπολσεβίκικες Λευκές δυνάμεις στην ανατολή περιλάμβαναν τον Λαϊκό Στρατό (Κομούτς), τον Σιβηριανό Στρατό (της Σιβηριανής Προσωρινής Κυβέρνησης) και στασιαστικές Κοζάκικες μονάδες των Αρινμπούρκ, Ουραλίων, Σιβηρίας, Σεμιρέτσιγιε, Βαϊκάλης, Αμούρ και Ουσούρι Κοζάκων, ονομαστικά υπό τις διαταγές του Στρατηγού Β. Γκ. Μπολντίρεφ, Αρχιστρατήγου, διορισμένου από το Διευθυντήριο της Ούφα.
Στον Βόλγα, το Λευκό απόσπασμα του Συνταγματάρχη Κάπελ κατέλαβε το Καζάν στις 7 Αυγούστου, αλλά οι Ερυθροί ανακατέλαβαν την πόλη στις 8 Σεπτεμβρίου 1918 μετά από αντεπίθεση. Στις 11 έπεσε το Σιμπίρσκ, και στις 8 Οκτωβρίου η  Σαμάρα. Οι Λευκοί υποχώρησαν ανατολικά προς Ούφα και Αρινμπούρκ.
Κεντρική Ασία 1918
Τον Φεβρουάριο του 1918 ο Ερυθρός Στρατός ανέτρεψε την υποστηριζόμενη από τους Λευκούς Ρώσους αυτονομία του Κοκάντ στο Τουρκεστάν. Αν και αυτή η κίνηση φαινόταν να σταθεροποιεί την Μπολσεβίκικη εξουσία στην Κεντρική Ασία, σύντομα εμφανίστηκαν περισσότερα προβλήματα για τον Ερυθρό Στρατό καθώς άρχισαν να επεμβαίνουν οι Συμμαχικές δυνάμεις. Η Βρετανική υποστήριξη στον Λευκό Στρατό ήταν η μεγαλύτερη απειλή κατά τη διάρκεια του 1918 για τον Ερυθρό Στρατό στην Κεντρική Ασία. Η Μεγάλη Βρετανία έστειλε τρεις εξέχοντες στρατιωτικούς ηγέτες στην περιοχή. Ένας ήταν ο Αντισυνταγματάρχης Μπέλεϊ, ο οποίος κατέγραψε μια αποστολή στην Τασκένδη, απ’ όπου οι Μπολσεβίκοι τον ανάγκασαν να φύγει. Άλλος ήταν ο Στρατηγός Μάλεσον, ηγούμενος της ομώνυμης αποστολής, ο οποίος βοήθησε τους Μενσεβίκους στο Ασκαμπάντ (τώρα πρωτεύουσα του Τουρκμενιστάν) με μια μικρή Αγγλο-Ινδική δύναμη. Ωστόσο, απέτυχε να πάρει τον έλεγχο σε Τασκένδη, Μπουχάρα και Κίβα. Ο τρίτος ήταν ο Υποστράτηγος Ντάνστερβιλ, τον οποίο οι Μπολσεβίκοι εκδίωξαν από την Κεντρική Ασία ένα μόνο μήνα μετά την άφιξή του τον Αύγουστο του 1918. Παρά τις την ανασχετική δράση των Βρετανικών δυνάμεων εισβολής κατά το 1918, οι Μπολσεβίκοι συνέχισαν να κάνουν πρόοδο στο να φέρουν τον πληθυσμό της Κεντρικής Ασίας κάτω από την επιρροή τους. Το πρώτο περιφερειακό συνέδριο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος συγκλήθηκε στην Τασκένδη τον Ιούνιο του 1918 με σκοπό να υποστηρίξει το τοπικό Μπολσεβίκικο Κόμμα. μικρογραφία|αριστερά|Χάρτης της Ευρώπης του Γεωγραφικού Ινστιτούτου του Λονδίνου μετά τις συνθήκες Μπρεστ-Λιτόφσκ και Βατούμ και πριν από τις συνθήκες Τάρτου, Καρς και Ρίγα.
Εξέγερση των Αριστερών Εσέρων
Τον Ιούλιο δύο Αριστεροί Εσέροι υπάλληλοι της Τσεκά, οι Μπλιούμκιν και Αντρέγιεφ, δολοφόνησαν τον Γερμανό πρέσβη, Κόμη Μίρμπαχ. Στη Μόσχα η εξέγερση των Αριστερών Εσέρων κατεστάλη από τους Μπολσεβίκους, με τη χρήση στρατιωτικών αποσπασμάτων της Τσεκά. Ο Λένιν προσωπικά ζήτησε συγγνώμη από τους Γερμανούς για τη δολοφονία. Ακολούθησαν μαζικές συλλήψεις Σοσιαλ-Επαναστατών.
Εσθονία, Λεττονία και Πετρούπολη
Η Εσθονία εκκαθάρισε τα εδάφη της από τον Ερυθρό Στρατό μέχρι τον Ιανουάριο του 1919. Οι Γερμανοί εθελοντές της Βαλτικής κατέλαβαν τη Ρίγα από τους Ερυθρούς Λετονούς Τυφεκιοφόρους στις 22 Μαΐου, αλλά η Εσθονική 3η Μεραρχία νίκησε τους Γερμανούς της Βαλτικής ένα μήνα αργότερα, βοηθώντας την ίδρυση της Δημοκρατίας της Λετονίας. μικρογραφία|δεξιά|Στρατηγός Νικολάι Γιουντένιτς
Αυτό κατέστησε δυνατή μια άλλη απειλή για τον Ερυθρό Στρατό – αυτή του Στρατηγού Γιουντένιτς, ο οποίος πέρασε το καλοκαίρι οργανώνοντας τη Βορειοανατολική Στρατιά στην Εσθονία με τοπική και Βρετανική στήριξη. Τον Οκτώβριο του 1919 προσπάθησε να καταλάβει την Πετρούπολη αιφνιδίως με δύναμη 20.000 περίπου ανδρών. Η επίθεση εκτελέστηκε δεξιοτεχνικά, χρησιμοποιώντας νυκτερινές επιθέσεις και αστραπιαίους ελιγμούς του ιππικού για να παρακάμψει τις πλευρές του αμυνόμενου Ερυθρού Στρατού. Ο Γιουντένιτς είχε επίσης έξι Βρετανικά τανκς, τα οποία προκαλούσαν πανικό όποτε εμφανίζονταν. Οι Σύμμαχοι έδωσαν μεγάλες ποσότητες βοήθειας στον Γιουντένιτς, ο οποίος, ωστόσο, παραπονιόταν ότι λάμβανε ανεπαρκή στήριξη.
Βόρεια Ρωσία 1919
Οι Βρετανοί κατέλαβαν το Μούρμανσκ και, μαζί με τους Αμερικανούς, πολιόρκησαν το Αρκανγκέλς. Με την υποχώρηση του Κολτσάκ στη Σιβηρία, απέσυραν τα στρατεύματά τους από τις πόλεις πριν ο χειμώνας τους παγιδεύσει στο λιμάνι.
Σιβηρία 1919
μικρογραφία|αριστερά|Ο Ναύαρχος Κολτσάκ επιθεωρώντας τα στρατεύματα, 1919 Στις αρχές Μαρτίου 1919 άρχισε η γενική επίθεση των Λευκών στο ανατολικό μέτωπο. Η Ούφα ανακαταλήφθηκε στις 13 Μαρτίου· από τα μέσα Απριλίου ο Λευκός Στρατός σταμάτησε στη γραμμή Γκλαζόφ-Κριστοπόλ-Μπουγκούλμα-Μπουγκουρουσλάν-Σαρλίκ. Οι Ερυθροί άρχισαν την αντεπίθεσή τους κατά των δυνάμεων του Κολτσάκ στο τέλος Απριλίου. Ο Ερυθρός Στρατός, με επικεφαλής τον ικανό διοικητή Τουχατσέφσκι, κατέλαβε την Ελαμπούγκα στις 26 Μαΐου, τη Σαραπούλ στις 2 Ιουνίου και το Ιζέφσκ στις 7 και συνέχισε να πιέζει προς τα εμπρός. Και οι δύο πλευρές είχαν νίκες και απώλειες, αλλά από τα μέσα καλοκαιριού ο Ερυθρός Στρατός ήταν μεγαλύτερος από τον Λευκό Στρατό και είχε καταφέρει να ανακαταλάβει εδάφη χαμένα στα παρελθόν.
Μετά την αποτυχημένη επίθεση στην Τσελιάμπινσκ, τα Λευκά στρατεύματα αποσύρθηκαν πίσω από τον Τομπόλ. Τον Σεπτέμβριο του 1919 εξαπολύθηκε Λευκή επίθεση κατά του μετώπου του Τομπόλ, η τελευταία προσπάθεια να αλλάξει η πορεία των γεγονότων. Ωστόσο, στις 14 Οκτωβρίου οι Ερυθροί αντεπιτέθηκαν, και έτσι άρχισε η αδιάκοπη υποχώρηση των Λευκών προς τα ανατολικά. Στις 14 Νοεμβρίου 1919 ο Ερυθρός Στρατός κατέλαβε την Ομσκ. Ο Ναύαρχος Κολτσάκ έχασε τον έλεγχο της κυβέρνησής του λίγο μετά την ήττα του, τα στρατεύματα του Λευκού Στρατού στη Σιβηρία έπαψαν ουσιαστικά να υπάρχουν μέχρι τον Δεκέμβριο. Η υποχώρηση του στρατού των Λευκών στο ανατολικό μέτωπο κράτησε τρεις μήνες, μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου 1920, όταν οι επιζώντες, αφού διέβησαν τη Λίμνη Βαϊκάλη, έφθασαν στην περιοχή της Τσιτά και ενώθηκαν με τις δυνάμεις του Αταμάνου Σεμενόφ.
Νότια Ρωσία 1919
Οι Κοζάκοι δεν μπορούσαν να οργανωθούν και να αξιοποιήσουν τις επιτυχίες τους στα τέλη του 1918. Από το 1919 άρχισαν να έχουν ελλείψεις σε εφόδια. Κατά συνέπεια, όταν άρχισε η Σοβιετική αντεπίθεση τον Ιανουάριο του 1919 με ηγέτη τον Μπολσεβίκο Αντόνοφ-Οβσέγενκο, τα στρατεύματα των Κοζάκων γρήγορα διαλύθηκαν. Ο Ερυθρός Στρατός κατέλαβε το Κίεβο στις 3 Φεβρουαρίου 1919.
Μετά την κατάληψη του Τσαρίτσιν, ο Βράγγελ προωθήθηκε προς Σαράτοφ, αλλά ο Τρότσκι, βλέποντας τον κίνδυνο της ένωσης με τον Κολτσάκ, κατά του οποίου η Ερυθρή διοίκηση συγκέντρωνε μεγάλες μάζες στρατευμάτων, απέκρουσε τις προσπάθειές του με βαρειές απώλειες. Όταν τα στρατεύματα του Κολτσάκ άρχισαν να υποχωρούν τον Ιούνιο και Ιούλιο, η μάζα του Ερυθρού Στρατού, απαλλαγμένου τώρα από κάθε σοβαρό κίνδυνο από τη Σιβηρία, κατευθύνθηκε κατά του Ντενίκιν.
Οι δυνάμεις του Ντενίκιν αποτελούσαν πραγματική απειλή και για μια στιγμή απείλησε να φτάσει στη Μόσχα. Ο Ερυθρός Στρατός, εκτεινόμενος διάσπαρτα σε όλα τα μέτωπα, εκδιώχθηκε από το Κίεβο στις 30 Αυγούστου. Ακολούθησαν το Κουρσκ και το Ορέλ. Ο Κοζακικός Στρατός του Ντον υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Κονσταντίν Μαμόντοφ συνέχισε προς βορράν κατά του Βορονέζ, αλλά τα στρατεύματα του Τουχατσέφσκι τους νίκησαν στις 24 Οκτωβρίου. Τα στρατεύματα του Τουχατσέφσκι στη συνέχεια στράφηκαν προς ακόμα μια απειλή, τον αναδιοργανωμένο Εθελοντικό Στρατό του Στρατηγού Ντενίκιν.
Το αποκορύφωμα των στρατιωτικών αποτελεσμάτων του Λευκού κινήματος κατά των Σοβιετικών σημειώνεται τον Σεπτέμβριο του 1919. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι δυνάμεις του Ντενίκιν είχαν επεκταθεί επικίνδυνα. Το Λευκό μέτωπο δεν είχε βάθος ή σταθερότητα – είχε γίνει ένα σύνολο περιπόλων από σποραδικές φάλαγγες στρατευμάτων που προχωρούσαν αργά χωρίς εφεδρείες. Με έλλειψη πυρομαχικών, πυροβολικού και φρέσκιες ενισχύσεις, τα στρατεύματα του Ντενίκιν ηττήθηκαν αποφασιστικά σε μια σειρά από μάχες τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 1919. Ο Ερυθρός Στρατός ανακατέλαβε το Κίεβο στις 17 Δεκεμβρίου και οι ηττημένοι Κοζάκοι διέφυγαν προς τη Μαύρη Θάλασσα. Αν και τα Λευκά στρατεύματα κατευθύνονταν στο κέντρο και τα ανατολικά, είχαν επιτύχει να οδηγήσουν τον αναρχικό Μαύρο Στρατό του Νέστορ Μαχνό (επίσημα γνωστό ως Επαναστατικό Εξεγερσιακό Στρατό της Ουκρανίας) εκτός ενός τμήματος της νότιας Ουκρανίας και της Κριμαίας. Παρά αυτή την αποτυχία, η Μόσχα ήταν απρόθυμη να βοηθήσει τον Μαχνό και τον Μαύρο Στρατό, και αρνήθηκε να προμηθεύσει όπλα τα αναρχικά στρατεύματα στην Ουκρανία. Το κύριο σώμα των Λευκών στρατευμάτων, οι Εθελοντές και ο Στρατός του Ντον, εκδιώχθηκε πίσω στον Ντον, προς Ροστόβ. Το μικρότερο σώμα (στρατεύματα Κιέβου και Οδησσού) αποσύρθηκαν προς Οδησσό και Κριμαία, τις οποίες είχε καταφέρει να προστατεύσει από τους Μπολσεβίκους κατά τη διάρκεια του χειμώνα 1919-1920.
Κεντρική Ασία 1919
Μέχρι τον Φεβρουάριο 1919 η Βρετανική κυβέρνηση είχε αποσύρει τις στρατιωτικές της δυνάμεις από την Κεντρική Ασία. Παρά την επιτυχία αυτή του Ερυθρού Στρατού, οι επιθέσεις του Λευκού Στρατού στην Ευρωπαϊκή Ρωσία και άλλες περιοχές διέκοψαν την επικοινωνία μεταξύ Μόσχας και Τασκένδης. Για κάποιο διάστημα η Κεντρική Ασία ήταν πλήρως αποκομμένη από τις δυνάμεις του Ερυθρού Στρατού στη Σιβηρία. Αν και αυτή η αποτυχία επικοινωνίας αποδυνάμωσε τον Ερυθρό Στρατό, οι Μπολσεβίκοι συνέχισαν τις προσπάθειές τους για να επιτύχουν υποστήριξη για το Κόμμα των Μπολσεβίκων στην Κεντρική Ασία κάνοντας το δεύτερο περιφερειακό συνέδριο τον Μάρτιο. Κατά τη διάρκεια αυτού του συνεδρίου δημιουργήθηκε το περιφερειακό γραφείο των Μουσουλμανικών οργανώσεων του Ρωσικού Μπολσεβικικού Κόμματος. Το Μπολσεβίκικο Κόμμα συνέχισε να προσπαθεί να επιτύχει υποστήριξη μέσα στον γηγενή πληθυσμό δίνοντάς του την εντύπωση καλύτερης εκπροσώπησης για τον πληθυσμό της Κεντρικής Ασίας και μέχρι το τέλος του χρόνου μπόρεσαν να διατηρήσουν την αρμονία με τους ανθρώπους της Κεντρικής Ασίας.
Οι δυσκολίες επικοινωνίας στις δυνάμεις του Ερυθρού Στρατού σε Σιβηρία και Ευρωπαϊκή Ρωσία έπαυσαν να είναι πρόβλημα από τα μέσα Νοεμβρίου 1919. Λόγω των επιτυχιών του Ερυθρού Στρατού βόρεια της Κεντρικής Ασίας, η επικοινωνία με τη Μόσχα αποκαταστάθηκε και οι Μπολσεβίκοι μπορούσαν να διεκδικούν τη νίκη από τον Λευκό Στρατό στο Τουρκεστάν.
Νότια Ρωσία, Ουκρανία και Κρονστάνδη 1920-21
Με την έναρξη του 1920 το κύριο σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων της Νότιας Ρωσίας υποχωρούσε γρήγορα προς τον Ντον, το Ροστόβ. Ο Ντενίκιν ήλπιζε να κρατήσει τα περάσματα του Ντον, στη συνέχεια να σταματήσει και να αναμορφώσει τα στρατεύματά του, αλλά ο Λευκός Στρατός δεν ήταν σε θέση να κρατήσει την περιοχή του Ντον και στα τέλη Φεβρουαρίου 1920, άρχισε να υποχωρεί στην άλλη πλευρά του Κουμπάν προς Νοβοροσίσκ. Η πρόχειρη εκκένωση του Νοβοροσίσκ αποδείχτηκε ένα σκοτεινό γεγονός για τον Λευκό Στρατό. Περίπου 40.000 άνδρες διεκπεραιώθηκαν με Ρωσικά και Συμμαχικά πλοία από το Νοβοροσίσκ στην Κριμαία, χωρίς άλογα ή βαρύ εξοπλισμό, ενώ 20.000 αφέθηκαν πίσω και είτε διασκορπίστηκαν είτε συνελήφθησαν από τον Ερυθρό Στρατό. Μετά την καταστροφική εκκένωση του Νοβοροσίσκ, ο Ντενίκιν παραιτήθηκε και το στρατιωτικό συμβούλιο εξέλεξε τον Βράγγελ ως τον νέο Αρχιστράτηγο του Λευκού Στρατού. Μπορούσε να αποκαταστήσει την τάξη στα αποθαρρυμένα στρατεύματα και να αναδιαμορφώσει έναν στρατό που θα μπορούσε να πολεμήσει σαν τακτική δύναμη πάλι. Παρέμεινε μια οργανωμένη δύναμη στην Κριμαία σε όλο το 1920. μικρογραφία|αριστερά|Θύματα της [[Ρωσικής πείνας του 1921.]] Αφού η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων στη Μόσχα υπέγραψε στρατιωτική και πολιτική συμμαχία με τον Νέστορ Μαχνό και τους Ουκρανούς αναρχικούς, ο Μαύρος Στρατός επιτέθηκε και νίκησε αρκετά συντάγματα των στρατευμάτων του Βράγγελ στη νότια Ουκρανία, αναγκάζοντάς τον να υποχωρήσει πριν μπορέσει να αρπάξει τη σοδειά σίτου εκείνης της χρονιάς. Εμποδιζόμενος στις προσπάθειές του να σταθεροποιήσει τις θέσεις του, ο Βράγγελ στη συνέχεια επιτέθηκε βόρεια σε μια προσπάθεια να επωφεληθεί από τις πρόσφατες ήττες του Ερυθρού Στρατού στο τέλος του Πολωνο-Σοβιετικού πολέμου του 1919-1920. Αυτή η επίθεση τελικά αναχαιτίστηκε από τον Ερυθρό Στρατό, και τα στρατεύματα του Βράγγελ αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στην Κριμαία τον Νοέμβριο του 1920, καταδιωκόμενα τόσο από το Ερυθρό όσο και από το Μαύρο ιππικό και πεζικό. Ο Βράγγελ και τα απομεινάρια του στρατού του διεκπεραιώθηκαν από την Κριμαία στην Κωνσταντινούπολη στις 14 Νοεμβρίου 1920. Έτσι τελείωσε η πάλη Ερυθρών και Λευκών στη Νότια Ρωσία. μικρογραφία|δεξιά|Στρατεύματα του Ερυθρού Στρατού επιτίθενται στους ναύτες της Κρονστάνδης τον Μάρτιο του 1921. Μετά την ήττα του Βράγγελ ο Ερυθρός Στρατός αποκήρυξε αμέσως τη συμμαχία με τον Νέστορ Μαχνό και επιτέθηκε στον αναρχικό Μαύρο Στρατό· η εκστρατεία για την εκκαθάριση του Μαχνό και των Ουκρανών αναρχικών άρχισε με μια απόπειρα δολοφονίας του Μαχνό από πράκτορες της Τσεκά. Εξοργισμένοι από τη συνεχιζόμενη καταπίεση από την Μπολσεβίκικη Κομμουνιστική Κυβέρνηση και τη χωρίς προκαταλήψεις χρήση της Τσεκά να καταστείλουν τα αναρχικά στοιχεία, ξέσπασε ναυτική ανταρσία στην Κρονστάνδη, ακολουθούμενη από αγροτικές εξεγέρσεις. Οι επιθέσεις του Ερυθρού Στρατού στα αναρχικά στρατεύματα και τους συμπαθούντες πολλαπλασιάστηκαν σε αγριότητα σε όλο το 1921.
Σιβηρία και Άπω Ανατολή 1920-22
Στη Σιβηρία, ο στρατός του Ναυάρχου Κολτσάκ είχε διαλυθεί. Ο ίδιος εγκατέλειψε τη διοίκηση μετά την απώλεια του Ομσκ και όρισε τον Στρατηγό Γκριγκόρι Σεμιόνοφ σαν τον νέο ηγέτη του Λευκού Στρατού στη Σιβηρία. Όχι πολύ καιρό μετά από αυτό, ο Κολτσάκ, καθώς ταξίδευε προς το Ιρκούτσκ χωρίς την προστασία του στρατού παραδόθηκε στο σοσιαλιστικό Πολιτικό Κέντρο στο Ιρκούτσκ από το Τσεχοσλοβακικό Σώμα. Έξι ημέρες μετά αυτό το καθεστώς αντικαταστάθηκε από την ελεγχόμενη από τους Μπολσεβίκους Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή. Στις 6-7 Φεβρουαρίου ο Κολτσάκ και ο πρωθυπουργός του Βίκτορ Πεπελάγιεφ εκτελέστηκαν και τα πτώματά τους πετάχτηκαν στον παγωμένο Ποταμό Ανγκαρά. Λίγο πριν την άφιξη του Λευκού Στρατού στην περιοχή.
Απομεινάρια του στρατού του Κολτσάκ έφθασαν στην Τρανσμπαϊκάλια και ενώθηκαν με τα στρατεύματα του Σεμιόνοφ, σχηματίζοντας τον στρατό της Άπω Ανατολής. Με την υποστήριξη του Ιαπωνικού στρατού μπόρεσε να κρατήσει την Τσιτά, αλλά μετά την αποχώρηση των Ιαπώνων στρατιωτών από την Τρανσμπαϊκάλια η θέση του Σεμενόφ γίνεται ανίσχυρη, και τον Νοέμβριο του 1920 αναγκάστηκε από τον Ερυθρό Στρατό να κινηθεί από την Τρανσμπαϊκάλια και βρήκε καταφύγιο στην Κίνα. Οι Ιάπωνες, που είχαν σχέδια να προσαρτήσουν την Αμούρ Κράι, τελικά απέσυραν τα στρατεύματά τους καθώς οι Μπολσεβίκικες δυνάμεις σταδιακά επέβαλαν τον έλεγχο επί της Ρωσικής Άπω Ανατολής. Στις 25 Οκτωβρίου 1922 το Βλαδιβοστόκ έπεσε στον Ερυθρό Στρατό, και η Προσωρινή Κυβέρνηση του Πριαμούρ εξαλείφθηκε.
Επακόλουθη εξέγερση
Στην Κεντρική Ασία τα στρατεύματα του Ερυθρού Στρατού συνέχισαν να αντιμετωπίζουν αντίσταση το 1923, όπου μπασμάτσι (ένοπλες συμμορίες Ισλαμιστών ανταρτών) είχαν σχηματιστεί για να πολεμήσουν την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους. Οι Σοβιετικοί συνδέθηκαν με τους μη Ρωσικούς λαούς στην Κεντρική Ασία, όπως τον Μαγκάζα Μασάντσι, διοικητή του Συντάγματος Ιππικού Ντούνγκαν, για να πολεμήσουν κατά των Μπασμάτσι. Το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν διέλυσε πλήρως αυτή την ομάδα μέχρι το 1934. Ο Στρατηγός Ανατόλι Πεπελάγιεφ συνέχισε την ένοπλη αντίσταση στην Περιφέρεια Αγιάνο-Μάισκι μέχρι τον Ιούνιο του 1923. Οι περιοχές της Καμτσάτκα και της Βόρειας Σαχαλίνης παρέμειναν υπό Ιαπωνική κατοχή μέχρι τη διαπραγμάτευσή τους με τη Σοβιετική Ένωση το 1925, όταν οι δυνάμεις τους τελικά αποσύρθηκαν.
Απώλειες
μικρογραφία|αριστερά|Θύματα της [[Ερυθράς Τρομοκρατίας στην Κριμαία, το 1918]]
Τα αποτελέσματα του εμφυλίου πολέμου ήταν βαρυσήμαντα. Ο Σοβιετικός δημογράφος Μπορίς Ουρλάνις εκτίμησε τον συνολικό αριθμό των ανδρών που σκοτώθηκαν στις μάχες του Εμφυλίου Πολέμου και του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου σε 300.000 (125.000 του Ερυθρού Στρατού, 175.000 τα Λευκά στρατεύματα και Πολωνοί) και ο συνολικός αριθμός του στρατιωτικού προσωπικού που πέθανε από ασθένεια (και στις δύο πλευρές) σε 450.000. Κατά τη διάρκεια της Ερυθράς Τρομοκρατίας η Τσεκά διενήργησε τουλάχιστον 250.000 συνοπτικές εκτελέσεις «εχθρών του λαού» με τις εκτιμήσεις να φθάνουν πάνω από ένα εκατομμύριο. μικρογραφία|δεξιά|Παιδιά του δρόμου κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου
Κάπου 300.000-500.000 Κοζάκοι σκοτώθηκαν ή εκτοπίστηκαν κατά την από-κοζακοποίηση, από έναν πληθυσμό περίπου τριών εκατομμυρίων. Υπολογίζεται ότι 100.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν στην Ουκρανία, κυρίως από τον Λευκό Στρατό. Τιμωριτικά όργανα του Παν-Κοζάκικου Χοστ του Μεγάλου Ντον καταδίκασαν 25.000 ανθρώπους σε θάνατο μεταξύ Μαΐου 1918 και Ιανουαρίου 1919. Η κυβέρνηση Κολτσάκ εκτέλεσε 25.000 ανθρώπους στην επαρχία Εκατερίνμπουργκ μόνο. Στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου η Ρωσική ΣΟΣΔ ήταν εξουθενωμένη και σχεδόν ερείπιο. Οι ξηρασίες του 1920 και 1921, καθώς και η πείνα του 1921, επιδείνωσαν την καταστροφή ακόμη παραπέρα. Οι ασθένειες είχαν πάρει πανδημικές διαστάσεις, με 3.000.000 να πεθαίνουν από τύφο, μόνο το 1920. Εκατομμύρια άλλοι πέθαναν επίσης από τη γενική πείνα, τις χωρίς διακρίσεις σφαγές και από τις δυό πλευρές, και τα πογκρόμ κατά των Εβραίων στην Ουκρανία και τη νότια Ρωσία. Μέχρι το 1922 υπήρχαν τουλάχιστον 7.000.000 παιδιά του δρόμου στη Ρωσία σαν αποτέλεσμα της σχεδόν επί δεκαετία καταστροφής από τον Μεγάλο Πόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο. μικρογραφία|αριστερά|Πρόσφυγες σε επίπεδα βαγόνια
Άλλο ένα με δύο εκατομμύρια άνθρωποι, γνωστοί ως Λευκοί εμιγκρέ, έφυγαν από τη Ρωσία, πολλοί με τον Στρατηγό Βράγγελ – κάποιοι μέσω Άπω Ανατολής, άλλοι δυτικά στις πρόσφατα ανεξάρτητες Βαλτικές χώρες. Σε αυτούς τους μετανάστες περιλαμβανόταν μεγάλο ποσοστό μορφωμένου και ειδικευμένου πληθυσμού της Ρωσίας.
Η Ρωσική οικονομία ρημάχτηκε από τον πόλεμο, με εργοστάσια και γέφυρες κατεστραμμένες, ζωικό κεφάλαιο και πρώτες ύλες λεηλατημένα, ορυχεία πλημμυρισμένα και μηχανήματα κατεστραμμένα. Η αξία της βιομηχανικής παραγωγής στο ένα έβδομο της αξίας του 1913 και της γεωργίας στο ένα τρίτο. Σύμφωνα με την Πράβδα: «Οι εργάτες των πόλεων και κάποιοι των χωριών ασφυκτιούν αγωνιζόμενοι κατά της πείνας. Οι σιδηρόδρομοι μόλις που σέρνονται. Τα σπίτια καταρρέουν. Οι πόλεις είναι γεμάτες σκουπίδια. Οι επιδημίες εξαπλώνονται και ο θάνατος χτυπά – η βιομηχανία είναι κατεστραμμένη». Εκτιμάται ότι η συνολική παραγωγή ορυχείων και εργοστασίων το 1921 είχε πέσει στο 20% του προ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επιπέδου, και πολλά κρίσιμα στοιχεία υπέστησαν μια ακόμα πιο δραστική μείωση. Για παράδειγμα, η παραγωγή βαμβακιού έπεσε στο 5%, και του σιδήρου στο 2%, των προ πολέμου επιπέδων.
Ο Πολεμικός Κομμουνισμός έσωσε τη Σοβιετική κυβέρνηση στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, αλλά μεγάλο μέρος της Ρωσικής οικονομίας είχε περιέλθει σε στασιμότητα. Οι αγρότες αντέδρασαν στις επιτάξεις αρνούμενοι να καλλιεργήσουν τη γη. Μέχρι το 1921 η καλλιεργούμενη γη είχε συρρικνωθεί στο 62% της προπολεμικής έκτασης, και η απόδοση της παραγωγής ήταν μόνο το 37% περίπου της κανονικής. Ο αριθμός των αλόγων μειώθηκε από 35 εκατομμύρια το 1916 σε 24 εκατομμύρια το 1920 και των βοοειδών από 58 σε 37 εκατομμύρια. Η συναλλαγματική ισοτιμία με το δολάριο ΗΠΑ μειώθηκε από δύο ρούβλια το 1914 στα 1.200 το 1920.
Με το τέλος του πολέμου το Κομμουνιστικό Κόμμα αντιμετώπισε πλέον μια οξεία στρατιωτική απειλή για την ύπαρξη και την εξουσία του. Ωστόσο, η διαβλεπόμενη απειλή και άλλης επέμβασης, συνδυασμένης με την αποτυχία των σοσιαλιστικών επαναστάσεων σε άλλες χώρες – πιο ειδικά η Γερμανική Επανάσταση – συνέβαλε στη συνεχιζόμενη στρατιωτικοποίηση της Σοβιετικής κοινωνίας. Αν και η Ρωσία βίωσε ιδιαίτερα γρήγορη παραπομπή οικονομική ανάπτυξη στη δεκαετία του 1930, το συνδυασμένο αποτέλεσμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου Πολέμου άφησε μια μόνιμη ουλή στη Ρωσική κοινωνία και είχε μόνιμες επιπτώσεις στην ανάπτυξη της Σοβιετικής Ένωσης.
Σύντομο Χρονικό
μικρογραφία|δεξιά|[[Το Περιστατικό του Νικολάγεβσκ: ο αναρχικός Γιακόβ Τριαπίτσιν σφαγίασε τους περισσότερους κατοίκους της πόλης Νικολάγεβσκ-στον- Αμούρ στη Ρωσική Άπω Ανατολή.]]
Απόψεις, αποτελέσματα και μνημεία
Ο Τζων Ριντ έγραψε ότι «τα γεγονότα του 1917 και του 1918 συνετάραξαν ολόκληρο τον κόσμο». Στον Ρωσικό Εμφύλιο πέθαναν περίπου 9 εκατομμύρια άτομα και θεωρείται ως η 20η μεγαλύτερη αγριότητα στην παγκόσμια ιστορία. Ο πρώτος Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Μπορίς Γιέλτσιν, υπέγραψε το «Διάταγμα για τη δημιουργία μνημείου για τους νεκρούς Ρώσους του εμφυλίου πολέμου», στις 6 Νοεμβρίου 1997.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας
Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος
Ο Ελευθέριος (Λευτέρης) Βενιζέλος (1924) είναι Έλληνας πολιτικός και εφοπλιστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1924 και είναι γιος του Κυριάκου Βενιζέλου, πρωτότοκου γιου του Ελευθερίου Βενιζέλου, και της Μαρίκας Ρούσσου, κόρης του εκ Λέρου μεγαλοεφοπλιστή Νικήτα Ρούσσου. Αδελφός του ήταν ο Νικήτας Βενιζέλος. Σπούδασε οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Χανίων στις εκλογές του 1952 και του 1956 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωση. Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική ασχολήθηκε με την οικογενειακή ναυτιλιακή επιχείρηση μέχρι και το 2002, οπότε και πωλήθηκε και το τελευταίο καράβι της εταιρείας.
Παραπομπές
Ελευθέριος Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Στενό της Κορέας
Το Στενό της Κορέας είναι θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας, που συνδέει την Ανατολική Θάλασσα της Κίνας, τη Κίτρινη Θάλασσα (Δυτική θάλασσα) και τη Θάλασσα της Ιαπωνίας στο βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Το στενό χωρίζεται από το νησί Τσουσίμα στο δυτικό κανάλι και το στενό Τσουσίμα ή Ανατολικό Κανάλι.
Γεωγραφία
Στα βόρεια οριοθετείται από την νότια ακτή της Κορεατικής Χερσονήσου, και στα νότια από τα νοτιοδυτικά Ιαπωνικά νησιά Κιούσου και Χονσού. Είναι περίπου 200 χιλιόμετρα ευρύ και κατά μέσο όρο περίπου 90 έως 100 μέτρα (300 πόδια) βαθύ.
Το νησί Τσουσίμα χωρίζει το Στενό της Κορέας στο δυτικό κανάλι και το Στενό Τσουσίμα. Το Δυτικό κανάλι είναι βαθύτερο (έως και 227 μέτρα) και έχει μικρότερο πλάτος από το Στενό Τσουσίμα.
Ρεύματα
Ένα παράρτημα του Ρεύματος Κουρόσιο περνά μέσα από το στενό. Το ζεστό παράρτημα είναι μερικές φορές ονομάζεται Ρεύμα Τσουσίμα. Κατάγεται κατά μήκος των νησιών της Ιαπωνίας, ενώ το ρεύμα περνά μέσα από τη Θάλασσα της Ιαπωνίας και στη συνέχεια, χωρίζει κατά μήκος των ακτών της Σαχαλίνης, τελικά εισρέοντας στο βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό μέσω του στενού βόρεια του Χοκκάιντο και στη Οχοτσκική Θάλασσα βόρεια της Σαχαλίνης κοντά στο Βλαδιβοστόκ. Τα χαρακτηριστικά υδάτινης μάζας ποικίλλουν ευρέως, λόγω της χαμηλής αλατότητας στα νερά της νοτιοανατολικής ακτής της Κορέας και της Κίνας.
Οικονομική σημασία
Πολυάριθμες διεθνείς θαλάσσιες οδοί περνούν μέσα από το στενό, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που μεταφέρουν ένα μεγάλο μέρος της κυκλοφορίας με προορισμό τα λιμάνια της νότιας Νότιας Κορέας. Τόσο η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία έχουν περιορισμένες εδαφικές διεκδικήσεις στο στενό, στα 3 ναυτικά μίλια (5.6 χιλιόμετρα) από την ακτή, ώστε να επιτρέψει την ελεύθερη διέλευση.
Τα επιβατηγά πλοία ταξιδεύουν σε πολλές διαδρομές σε όλο το στενό. Τα εμπορικά δρομολόγια εκτελούνται από τις Νοτιοκορεατικές πόλεις Μπούσαν και Γκότζε προς Ιαπωνικά λιμάνια όπως τα Φουκουόκα, Τσουσίμα και Σιμονοσέκι και Χιροσίμα. Πλοία συνδέουν το νησί Τσουσίμα με τη Φουκουόκα, και το νοτιοκορεατικό νησί Τζέτζου με την κορεατική ηπειρωτική χώρα. Δρομολόγια που συνδέουν το Μπούσαν και Ιαπωνικές πόλεις με λιμάνια στην Κίνα επίσης διασχίζουν το στενό.
Τα ιαπωνικά χωρικά ύδατα εκτείνονται σε τρία ναυτικά μίλια (5.6 χλμ) στο στενό αντί για τα συνηθισμένα δώδεκα, πιθανώς για να επιτρέψει διέλευση των οπλισμένων με πυρηνικά πολεμικά πλοία και υποβρύχια του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών από τα στενά, χωρίς να παραβιάζει την απαγόρευση της Ιαπωνίας για τα πυρηνικά όπλα στο έδαφός της.
Χερσαία γέφυρα
Κατά τους Πλειστοκαινικούς παγετωνικούς κύκλους, το Στενό της Κορέας και ο Βερίγγειος Πορθμός, και η Κίτρινη Θάλασσα (Δυτική θάλασσα) συχνά μειωνόταν και τα Ιαπωνικά νησιά μπορεί κατά καιρούς έχουν συνδεθεί με την Ευρασιατική Ήπειρο μέσα από την κορεατική Χερσόνησο ή τη Σαχαλίνη. Κατά καιρούς, η Θάλασσα της Ιαπωνίας ήταν μια παγωμένη εσωτερική λίμνη λόγω της έλλειψης του ζεστού Ρεύματος Τσουσίμα με αποτέλεσμα διάφορα φυτά και ζώα όπως το Palaeoloxodon naumanni να πιστεύεται ότι έχουν εξαπλωθεί στην Ιαπωνία.
Πρώιμη ιστορία
Ιστορικά, αυτό το στενό έχει εξυπηρετήσει ως λεωφόρος για ταξίδια υψηλού κινδύνου. Η μικρότερη απόσταση μεταξύ του Μπούσαν στη Νότια Κορέα και της Νήσου Τσουσίμα είναι περίπου 50 χλμ., όσο είναι η συντομότερη απόσταση από τη Τσουσίμα στο Νησί Ίκι στην Ιαπωνία.
Η ιαπωνική Γιαματάι έστελνε περιοδικά ετήσιες πρεσβείες στις Κινεζικές δυναστείες, που πιστεύεται ότι είχαν ταξιδέψει μέσω του πορθμού της Κορέας και της κορεατικής χερσονήσου, για να αποκτήσουν τον πιο πρόσφατο πολιτισμός και τεχνολογίες. Τον 6ο αιώνα, ο Βουδισμός (Μαχαγιάνα) διαβιβάστηκε από τους Μπέκτζε στην ανατολικότερη Ιαπωνία στην εποχή του Αυτοκράτορα Κινμέι πάνω από αυτό το στενό (Βλ. επίσης: Βουδισμός στην Ανατολική Ασία και Βουδισμός στην Ιαπωνία).
Μογγολική εισβολή
Ένας κοινός μογγολοκορεατικός στόλος διέσχισε το στενό και προσπάθησε να εισβάλει στην Ιαπωνία το 1274 και το 1281. Η δύναμη ρήμαξε σοβαρά το νησί Τσουσίμα στο δρόμο προς την Ιαπωνία, αλλά απέτυχε να νικήσει την Ιαπωνία. Ο τυφώνας (καμικάζι, συνήθως μεταφράζεται ως "θεϊκός άνεμος") λέγεται ότι έσωσε την Ιαπωνία από ένα Μογγολικό στόλο εισβολής οδηγούμενο από τον Κουμπλάι Χαν το 1281.
Εισβολή Γουόκου και Όεϊ
Αφού η μογγολική εισβολή ρήμαξε τη Τσουσίμα, έγινε μια βάση για τους Γουόκου (Ιάπωνες πειρατές). Η Κορεατική Δυναστεία Τζόσον έστειλε ένα στόλο στη Τσουσίμα το 1419 για την καταστολή της δραστηριότητας των Γουόκου. Η Κορέα στη συνέχεια συμφώνησε να χορηγήσει στους Ιάπωνες περιορισμένα εμπορικά προνόμια.
Ναυμαχία της Τσουσίμα
Η Ναυμαχία της Τσουσίμα διεξήχθη μεταξύ των Ιαπώνων και του ρωσικού ναυτικού στις 27 και 28 Μαΐου του 1905, πήρε μέρος στο στενό Τσουσίμα στο Στενό της Κορέας, ανατολικά από το βόρειο τμήμα της Τσουσίμα και βόρεια του νησιού Ίκι. Ο ρωσικός στόλος είχε σχεδόν καταστραφεί από τους Ιάπωνες.
Μάχη του Στενού της Κορέας
Η Μάχη του Στενού της Κορέας ήταν μια ναυτική μάχη για την πρώτη ημέρα του Πολέμου της Κορέας στις 25-26 Ιουνίου 1950, ανάμεσα στις ναυτικές δυνάμεις της Νότιας Κορέας και της Βόρειας Κορέας. Ένα βορειοκορεατικό μεταγωγικό που μετέφερε εκατοντάδες στρατιώτες επιχείρησε να προσγειώσει το φορτίο του κοντά στο Μπούσαν, αλλά αντιμετώπισε ένα νοτιοκορεατικό περιπολικό σκάφος και βυθίστηκε. Ήταν μια από τις πρώτες επιχειρήσεις του πολέμου στην επιφάνεια και οδήγησε σε μια σημαντική νοτιοκορεατική νίκη.
Μέλλον
Η δυνατότητα μιας Υποθαλάσσιας Σήραγγας Ιαπωνίας–Κορέας, παρόμοια με τη Σήραγγα της Μάγχης που περνούσε κάτω από τη Μάγχη μεταξύ της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, συζητείται εδώ και δεκαετίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς πορθμοί Κατηγορία:Πορθμοί της Ιαπωνίας
Πώς να Εκπαιδεύσετε το Δράκο σας 3
Το Πώς να εκπαιδεύσετε το δράκο σας 3 είναι επερχόμενη 3D-κινουμένων σχεδίων ταινία φαντασίας του 2019. Η DreamWorks Animation και η Mad Hatter Entertainment έχουν αναλάβει την παραγωγή της ταινίας ενώ η Universal Studios έχει αναλάβει την διανομή. Το σενάριο βασίζεται στη σειρά βιβλίων της συγγραφέα Cressida Cowell. Η πρώτη ταινία προβλήθηκε το 2010 ενώ η δεύτερη το 2014. Ανήκει στην τριλογία Πώς να εκπαιδεύσετε το δράκο σας και είναι η τελευταία.
Η ταινία έχει σκηνοθετηθεί από τον σκηνοθέτη Ντιν ΝτεΜπλουά.
Πλοκή
Τώρα ο αρχηγός του Μπέρκ, ο Ψάρης έχει εκπληρώσει το όνειρό του να δημιουργήσει μια ουτοπία για τους δράκους ενώ η ξαφνική ανακάλυψη συντρόφου είδους οργή της νύχτας προσελκύει τον Φαφούτη. Όταν ο κίνδυνος απειλεί το χωριό τους και δοκιμάζει τη βασιλεία του Ψάρη, ο λόφος μαζί με τον Ψάρη αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το μοναδικό σπίτι που γνωρίζουν. Καθώς ταξιδεύουν σε έναν κρυφό κόσμο που πιστεύεται ότι υπάρχει μόνο στο μύθο, τόσο ο Φαφούτης όσο και ο Ψάρης θα αγωνιστούν μαζί μέχρι το τέλος για να προστατεύσουν ό,τι αγαπούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Μπόνι Άρνολντ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Πώς να Εκπαιδεύσετε το Δράκο σας
Γεωργία (αποσαφήνιση)
Η λέξη Γεωργία μπορεί να αναφέρεται:
Παραγραφή (ναυτιλία)
Κατά την ελληνική νομοθεσία και ειδικά στον Κ.Ι.Ν.Δ., τίτλο 15ο, άρθρα 289-292 ορίζονται οι παραγραφές (prescriptions) ορισμένων αξιώσεων.
Σε ετήσια παραγραφή υπόκεινται οι αξιώσεις:
Σε διετή παραγραφή υπόκεινται οι αξιώσεις:
Τέλος ακόμη ορίζεται πως ο "καλή τη πίστει" και δυνάμει τίτλου νεμόμενος το πλοίο επί 3ετία, καθώς και ο νεμόμενος το πλοίο επί 10ετία ανεξαρτήτως τίτλου, γίνεται κύριος αυτού.
Η έναρξη της κάθε παραγραφής αρχίζει από το τέλος του έτους εντός του οποίου γεννήθηκε η αξίωση (αρθρ. 291 ΚΙΝΔ, σε συνδ. με αρθρ. 251, 253 ΑΚ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο Κατηγορία:Ναυτική εργασία
Ναυταπάτη
Με τον όρο ναυταπάτη (barratry) χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε ζημία που προκαλείται στο πλοίο ή στο μεταφερόμενο φορτίο εκ προθέσεως (δόλος) από τον Πλοίαρχο ή το πλήρωμα, που έχει ως σκοπό την πρόκληση βλάβης στον πλοιοκτήτη ή τον εφοπλιστή, ή τον ναυλωτή (φορτωτή) ή τον ασφαλιστή. Ενίοτε περιλαμβάνεται και η εξ αμελείας πρόκληση βλαβών επί των παραπάνω.
Υπάρχουν ορισμένοι τύποι και συνδυασμοί των ναυταπατών που συναντώνται κατά τη διεξαγωγή του εμπορίου και των μεταφορών. Ωστόσο μια ναυταπάτη είναι δυνατόν να πάρει μία από τις ακόλουθες μορφές ή συνδυασμό τους :
Ναυταπάτη στηριζόμενη σε έγγραφα.
Για την αποφυγή ναυταπάτης τέτοιας μορφής είναι απαραίτητος ο έλεγχος αξιοπιστίας των συμβαλλομένων. Φορείς που μπορούν να συμβάλλουν στην κατεύθυνση αυτή είναι :
Εμπορικά Τμήματα Πρεσβειών, Εμπορικά Επιμελητήρια, Εμπορικές Τράπεζες, αναγνωρισμένοι πράκτορες, εκτελωνιστές, επιθεωρητές φορτίου κ.α..
Ειδικά οι πλοιοκτήτες που εμπλέκονται στη μεταφορική διαδικασία θα πρέπει να συμβουλεύονται τα Ρ & Ι clubs και, βέβαια, να εφιστούν την προσοχή των πλοιάρχων στο θέμα της φορτωτικής.
Πρόκληση ναυαγίου, παρέκκλιση πορείας και κλοπή φορτίου.
Η πρόκληση ναυαγίου είναι δυνατόν, επίσης, να συνδυαστεί είτε με απάτη σχετικά με το φορτίο όταν το πλοίο είναι έμφορτο με εμπορεύματα μεγάλης αξίας, είτε με παρέκκλιση από την κανονική πορεία και την πώληση του φορτίου.
Οι προϋποθέσεις για ναυταπάτη αυτού του είδους είναι :
Εμπρησμός.
Η πράξη του εμπρησμού συνδέεται στενά με την πρόκληση ναυαγίου και ακριβέστερα με την πρόκληση "ολικής απώλειας" (Total Loss) προσφέρει στον πλοιοκτήτη έναν εναλλακτικό τρόπο καταστροφής του πλοίου με σκοπό να εγείρει απαίτηση έναντι της ασφαλιστικής εταιρείας.
Απάτη στη ναύλωση.
Η εμπορική λειτουργία ενός ταξιδιού που διεξάγεται με ναυλοσύμφωνο συμπεριλαμβάνει τις συμβατικές υποχρεώσεις μεταξύ των μερών που εμπλέκονται και που πηγάζουν από την υπογραφή του ναυλοσύμφωνου, καθώς και τη ροή των χρηματικών κεφαλαίων και των απαραίτητων εγγράφων.
Οι δύο βασικές μορφές ναυταπάτης είναι ανάλογες με τις μορφές ναύλωσης. Έτσι διακρίνουμε :
Απάτη αναφερόμενη στο φορτίο.
Χαρακτηρίζεται από την ασφάλιση των εμπορευμάτων ή του πλοίου, σε βαθμό υπερβολικό σε σχέση με την πραγματική τους αξία, με αντικειμενικό σκοπό το κέρδος που θα προκύψει από μια απώλεια ή ζημιά του φορτίου.
Αυτού του είδους η απάτη γενικά συναντάται σε χώρες όπου υπάρχουν συναλλαγματικοί περιορισμοί και η μέθοδος των υπερτιμολογήσεων χρησιμοποιείται σαν μέσο για τη μετατροπή του εγχωρίου νομίσματος σε "σκληρό" συνάλλαγμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο Κατηγορία:Ναυτιλιακή οικονομία
Λουγκάνσκ
Η πόλη έχει 399.559 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση του 2021. Πριν την ανακήρυξη της προσάρτησης, η πόλη απείχε απόσταση περίπου 30 χιλιόμετρα από τα ρωσικά σύνορα και βρίσκεται στην πεδιάδα του ποταμού Ντονέτς.
Η πόλη δημιουργήθηκε γύρω από ένα μεταλλουργικό εργοστάσιο το οποίο ιδρύθηκε το 1795 από τον Βρετανό βιομήχανο Τσαρλς Γκασκόιν. Το Λουγκάνσκ έλαβε το καθεστώς πόλης το 1882. Η πόλη έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, έδρα της κατασκευάστριας ατμομηχανών Λουγκανσκτεπλοβόζ (Луганськтепловоз) που ιδρύθηκε το 1895. Η πόλη το 1935 έλαβε το όνομα Βοροσίλοφγκραντ, από το Ρώσο πολιτικό Κλίμεντ Βοροσίλοφ, αλλά επειδή ζούσε ακόμη έλαβε πάλι το παλιό της όνομα μέχρι το 1970. Το 1990 ονομάστηκε πάλι Λουχάνσκ (στα ουκρανικά). Το ρωσικό όνομα της πόλης είναι Λουγκάνσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ουκρανίας
Άλμπερτ Παρκ
Το Άλμπερτ Παρκ (Albert Park) είναι προάστιο της κεντρικής Μελβούρνης, το οποίο απέχει 3 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της πόλης. Κατά την απογραφή του 2011, το Άλμπερτ Παρκ είχε πληθυσμό 5.955 κατοίκων.
Το προάστιο του Άλμπερτ Παρκ εκτείνεται από τους Κήπους Άγιου Βικέντιου ως τη Λεωφόρο Μπίκονσφιλντ (Beaconsfield Parade) και την Μιλλς Στριτ (Mills Street). Eγκαταστάθηκε οικιστικώς ως προέκταση του Έμεραλντ Χιλ (Emerald Hill). Σήμερα η περιοχή ονομάζεται Νότια Μελβούρνη (South Melbourne). Χαρακτηρίζεται από ευρείς δρόμους, κτίρια πολιτιστικής κληρονομιάς, υπαίθριες καφετέριες, πάρκα και ώριμα εξωτικά δέντρα. Από το 1996 το Άλμπερτ Παρκ έχει φιλοξενήσει το πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 της Αυστραλίας, μια εκδήλωση του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μελβούρνη Κατηγορία:Βικτώρια (Αυστραλία)
Steve Angello
Ο Steve Angello (γεννημένος ως Στέφεν Άντζελο Γιόζεφσον Φραγκόγιαννης στις 22 Νοεμβρίου 1982) είναι Ελληνοσουηδός DJ, μουσικός παραγωγός και ιδιοκτήτης δισκογραφικής εταιρείας. Ο Angello είναι μέλος των Swedish House Mafia, μαζί με τους Axwell και Sebastian Ingrosso.
Βιογραφία
Ο Angello γεννήθηκε από Έλληνα πατέρα και Σουηδή μητέρα στην Αθήνα της Ελλάδας. Μεγαλωμένος στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, ο Angello ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη μουσική και πιο συγκεκριμένα με τη δραστηριότητα του DJ σε ηλικία 12 ετών.
Ξεκίνησε ως Turntablist, ανακατεύοντας το χιπ-χοπ, τα breakbeats και μεγάλες μουσικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1970. Κατά την ύστερη περίοδο της εφηβείας του, ο Angello ξεκίνησε να ασχολείται με την ηλεκτρονική μουσική. Ο Angello ανακάλυψε τη house μουσική μέσω των νυχτερινών κέντρων της Στοκχόλμης μαζί με τον καλύτερό του φίλο Sebastian Ingrosso, κι ενώ άκουγε το κομμάτι Da Funk. Αναφορές τον θέλουν να "είχε έναν μουσικό οργασμό ενώ άκουγε αυτό (το κομμάτι)."