cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εύδης της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Οικογένεια
Ο Εύδης και η Άννα-Μαρία διαζεύχθηκαν το 1976. Τέσσερις ημέρες μετά έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μερσέδες Βιλιάμσες Νέβες δα Ρόχα και έχει τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Ανδρέας Παύλου
Ο Ανδρέας Παύλου ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνιζόταν στην θέση του κεντρικού μέσου. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1938 στον ΑΠΟΕΛ, παραμένοντας στην ομάδα έως το 1956. Είχε καθοριστική συμβολή στην πετυχημένη πορεία της ομάδας την περίοδο αυτή. Με τον ΑΠΟΕΛ κατέκτησε 6 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα. Ήταν γνωστός με το προσωνύμιο Κερεμέζος. Ο Ανδρέας Παύλου πέτυχε το πρώτο γκολ σε επίσημο παιχνίδι μεταξύ ΑΠΟΕΛ-Ομόνοιας.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας συνέχισε ως προπονητής σε πολλές ομάδες (Κεραυνός, Ορφέας, Ομόνοια Αραδίππου, ΠΑΕΚ, Χαλκάνορα, ΑΣΙΛ, Ομόνοια Λευκωσίας, Ολυμπιακό). Ως προπονητής της Ομόνοιας κατέκτησε το κύπελλο την περίοδο 1964-65,   το οποίο ήταν το πρώτο Κύπελλο Κύπρου που κατέκτησε η ομάδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ορφέα Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Αραδίππου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΕΕΚ Κερύνειας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χαλκάνορα Ιδαλίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣΙΛ Λύσης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Λευκωσίας
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Η Μαργαρίτα του Ανζού (γαλλικά: Marguerite, 23 Μαρτίου 1430 - 25 Αυγούστου 1482) βασίλισσα της Αγγλίας (1445 - 1461 και 1470 - 1471) ως σύζυγος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας ήταν δεύτερη κόρη και τέταρτο παιδί του Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως και της Ισαβέλλας της Λωρραίνης. Γεννημένη στο Δουκάτο της Λωρραίνης και μέλος του Οίκου των Βαλουά-Ανζού ήταν μια από της ηγετικές φυσιογνωμίες όταν ξέσπασε ο Πόλεμος των Ρόδων σαν αρχηγός του Οίκου του Λάνκαστερ στο πλευρό του ασθενούς συζύγου της.
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας έπασχε συνεχώς από διανοητικές διαταραχές, τα διαστήματα αυτά η Μαργαρίτα είχε αναλάβει τη διοίκηση του βασιλείου και συγκάλεσε βασιλικό Συμβούλιο τον Μάιο του 1455 στο οποίο αποκλείστηκαν ο Ριχάρδος της Υόρκης και οι απόγονοι του ο Οίκος της Υόρκης από τον θρόνο. Η απόφαση προκάλεσε πολλές συγκρούσεις στα μέλη των Πλανταγενετών που κράτησαν πολλά χρόνια με αμέτρητα θύματα ανάμεσα τους και ο γιος της Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ που σκοτώθηκε στη μάχη του Τιουκέσμπουρι (1471). Η Μαργαρίτα συνελήφθη αιχμάλωτη μετά τη μάχη και ελευθερώθηκε από τα λύτρα που πλήρωσε ο ξάδελφος της Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας (1475), έζησε τα τελευταία χρόνια στη Γαλλική αυλή σαν φτωχή συγγενής του βασιλιά και πέθανε σε ηλικία 52 ετών.
Εκπαίδευση
Η Μαργαρίτα γεννημένη στο Ποντ-α-Μουσσόν της Λωρραίνης ανατολικά της Γαλλίας, η Λωρραίνη ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κυβερνήθηκε από έναν κλάδο της βασιλικής οικογένειας της Γαλλίας τον Οίκο των Βαλουά - Ανζού. Είχε άλλους πέντε αδελφούς, τέσσερις αδελφές και τρία ετεροθαλή αδέλφια από τις ερωμένες του πατέρα της. Ο πατέρας της που ήταν γνωστός σαν "ο καλός βασιλιάς Ρενέ" ήταν δούκας του Ανζού και τιτλούχος βασιλιάς στη Νάπολη, τη Σικελία και την Ιερουσαλήμ, περιγράφεται σαν "άντρας με πολλά στέμματα και κανένα βασίλειο". Η Μαργαρίτα βαπτίστηκε στην Τουλ της Λωρραίνης με τη φροντίδα του πατέρα της και της ηλικιωμένης νοσοκόμας Θεοφανίας λα Μαζίν, τα πρώτα χρόνια έζησε στο κάστρο του Ταρασκόν στον ποταμό Ροδανό στην Προβηγκία και στα παλιά ανάκτορα της Καπούα στο Βασίλειο της Σικελίας. Η μητέρα της ανέλαβε την εκπαίδευση της με τον Ακαδημαικό Αντουάν ντε λα Σαλ που δίδαξε την ίδια και τα αδέλφια της.
Γάμος
thumb|right|250px|Ο γάμος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας και της Μαργαρίτας του Ανζού όπως απεικονίζεται σε ένα χειρόγραφο του Μαρσιάλ ντ'Οβέρν (1420 - 1508) Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον οκτώ χρόνια μεγαλύτερο της Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας στο αβαείο του Τίτχφιλντ του Χαμσάιρ (23 Απριλίου 1445). Ο βασιλιάς και η βασίλισσα της Γαλλίας ήταν θείος και θεία του γαμπρού και της νύφης αντίστοιχα : η μητέρα του Ερρίκου Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437) ήταν αδελφή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και η σύζυγος του Καρόλου Μαρία του Ανζού ήταν αδελφή του πατέρα της Μαργαρίτας Ρενέ. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ διεκδικούσε επίσης το βασίλειο της Γαλλίας λόγω συμφωνίας του πατέρα του και κατείχε μεγάλες εκτάσεις στα βόρεια. Ο Γάλλος βασιλιάς συμφώνησε παρόλα αυτά για τον γάμο υπό την προϋπόθεση να μην δώσει καμιά προίκα, θα έπαιρνε αντίθετα από τους Άγγλους το Μέιν και το Ανζού, η Αγγλική κυβέρνηση έκρυψε τη συμφωνία από τον λαό επειδή φοβήθηκε επανάσταση.
Γέννηση του διαδόχου
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ που ασχολήθηκε περισσότερο με την εκπαίδευση και τη θρησκεία ήταν ανεπαρκής βασιλιάς. Ανέβηκε στον θρόνο μόλις 6 μηνών και κυβερνούσε συνεχώς με κηδεμόνες, όταν παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα είχε ήδη διανοητική αστάθεια αλλά με τη γέννηση του γιου η κατάσταση του χειροτέρευσε έντονα (13 Οκτωβρίου 1453). Οι φήμες έλεγαν ότι το παιδί δεν ήταν δικό του, ο Εδμόνδος Μπωφόρ, 2ος δούκας του Σόμερσετ και ο Τζέιμς Μπάτλερ, 5ος κόμης του Όρμοντ ήταν για πολλούς οι υποψήφιοι πατεράδες. Η Μαργαρίτα σαν δυναμικός χαρακτήρας που ασχολήθηκε περισσότερο με στρατιωτικά θέματα μοίρασε τα ενδιαφέροντα του συζύγου της στα γράμματα και τις τέχνες, ίδρυσε το Κολέγιο της βασίλισσας στο Κέιμπριτζ. Η Ελισάβετ Γούντβιλ (γεννημένη το 1437) που έγινε αργότερα βασίλισσα της Αγγλίας όταν παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας ήταν σύμφωνα με πολλές πηγές κυρία σε συνοδεία της Μαργαρίτας του Ανζού. Η πληροφορία ωστόσο αμφισβητήθηκε επειδή η Μαργαρία είχε πολλές κυρίες στη συνοδεία της με το όνομα Μαργαρίτα η Ελισάβετ Γκρέυ.
Πρώτες εχθρότητες ανάμεσα στη Μαργαρίτα και τον δούκα της Υόρκης
thumb|right|250px|Τα σύμβολα της Μαργαρίτας του Ανζού σαν βασίλισσας της Αγγλίας Μετά τη γέννηση του γιου της η Μαργαρίτα αποσύρθηκε από το Λονδίνο, δεν συμμετείχε ενεργά στις πολιτικές υποθέσεις και ασχολήθηκε με την ανατροφή του γιου της μέχρι την εποχή που κατάλαβε ότι ο σύζυγος της απειλήθηκε από τον θείο του αντιβασιλιά Ριχάρδο της Υόρκης. Ο ασθενής Ερρίκος ΣΤ΄ είχε αφήσει την περίοδο 1453 - 1454 την κυβέρνηση στα χέρια του, είχε ισχυρά δικαιώματα στον Αγγλικό θρόνο και πολλούς οπαδούς. Η Μαργαρίτα με τη σειρά της είχε γίνει εξαιρετικά αντιδημοφιλής στους Άγγλους επειδή είχε συμμαχήσει με πολλούς παραδοσιακούς εχθρούς, πολλοί ιστορικοί θεωρούν την πτώση του Οίκου του Λάνκαστερ αποτέλεσμα της αντιδημοφιλίας της. Η Μαργαρίτα ήταν πάντοτε η ισχυρότερη δύναμη πίσω από τον θρόνο και ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν απλά ένα άβουλο πιόνι στα χέρια της.
Εθνικό Πάρκο Σλίτερε
Το Εθνικό Πάρκο Σλίτερε ( Slīteres nacionālais parks) είναι ένα εθνικό πάρκο στο Δήμο Ντούνταγκα, στην περιοχή Κούρζεμε, στη δυτική ακτή της Λετονίας. Αν και ιδρύθηκε επίσημα το 2000, βασίζεται στο πρώην φυσικό καταφύγιο Σλίτερε, ένα από τα παλαιότερα φυσικά καταφύγια στις χώρες της Βαλτικής. Είναι το μικρότερο εθνικό πάρκο στη Λετονία.
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Πρώτες εχθρότητες ανάμεσα στη Μαργαρίτα και τον δούκα της Υόρκης
Η βιογράφος της Μαργαρίτας Έλενα Μάουρερ έχει άλλη γνώμη, σημειώνει ότι η έχθρα της Μαργαρίτας με τους Υορκιστές δεν προϋπήρχε αλλά δημιουργήθηκε δυο χρόνια μετά την τοποθέτηση του Ριχάρδου της Υόρκης σαν αντιβασιλιά (1455) λόγω του ανταγωνισμού και ιδιαίτερα μετά την 1η μάχη του Σαιν Άλμπαν που απειλήθηκε ο σύζυγος της. Τα στοιχεία της Μάουρερ έχουν μεγάλη βάση επειδή ο δούκας της Υόρκης και ο Σόμερσετ είχαν δεχτεί πολλά δώρα από τη βασίλισσα στις αρχές της δεκαετίας του 1450 ενώ και η ίδια η Μαργαρίτα υποστήριξε τον Ριχάρδο για αντιβασιλιά. Η Μαργαρίτα ήταν υπεύθυνη για τον αποκλεισμό των Υορκιστών από το βασιλικό συμβούλιο μετά την ανάκαμψη του Ερρίκου ΣΤ΄ από την ασθένεια του.
Εθνικό Πάρκο Σλίτερε
Γεωγραφία
Το πάρκο βρίσκεται στη χερσόνησο Κούρλαντ, στο σημείο του ακρωτηρίου Κόλκα, που σηματοδοτεί το τέλος του στενού Ίρμπε, τη νότια έξοδο από τον κόλπο της Ρίγας.
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Ο ρόλος του Εδμόνδου Μπωφόρ
Ο μετέπειτα ιστορικός Πολ Μάρεϊ Κένταλλ (1911 - 1973) αναφέρει ότι οι καλύτεροι φίλοι της Μαργαρίτας Εδμόνδος Μπωφόρ, δούκας του Σόμερσετ και ο Γουίλιαμ ντε λα Πολ, κόμης του Σάφοκ την έπεισαν ότι ο Ριχάρδος της Υόρκης που εμπιστευόταν μέχρι τότε ήταν στην πραγματικότητα μεγάλος εχθρός της. Η Μαργαρίτα έπεισε τον Ερρίκο ΣΤ΄ όχι μόνο να διώξει τον Ριχάρδο από κυβερνήτη του Καλαί αλλά και να τον στείλει στην Ιρλανδία από τότε έκανε ασταμάτητες προσπάθειες να τον δολοφονήσει στα ταξίδια (1449, 1450). Ο Εδμόνδος Μπωφόρ και ο Σάφοκ ήταν υπεύθυνοι για την παράνομη παράδοση του Μέιν στους Γάλλους (1448), την απώλεια στη συνέχεια ολόκληρης της Νορμανδίας (1449) και την εξέγερση των μεγιστάνων που ζητούσαν την εκτέλεση των δυο ισχυρότερων συμμάχων της Μαργαρίτας. Ο Ριχάρδος της Υόρκης απέκτησε ισχυρά στηρίγματα στη Βουλή των Κοινοτήτων και έγινε σε επικίνδυνο βαθμό δημοφιλής, επέστρεψε από την Ιρλανδία συνάντησε τον Ερρίκο (1450) και έγινε ξανά έμπιστος σύμβουλος του. Το Κοινοβούλιο που συνεκλήθη ήταν καταπέλτης για τη Μαργαρίτα: οι δούκες του Σόμερσετ και του Σάφοκ κατηγορήθηκαν όχι μονάχα για την αποτυχία των Γαλλικών υποθέσεων αλλά και ότι έστρεψαν τον δούκα της Υόρκης εναντίον του βασιλιά. Η Βουλή απαίτησε επίσης να γίνει ο Ριχάρδος πρόεδρος του βασιλικού Συμβουλίου, ομιλητής στη Βουλή των Κοινοτήτων και διάδοχος του Αγγλικού θρόνου μετά τον θάνατο του βασιλιά. Η Μαργαρίτα απέκτησε σε λίγο καιρό ξανά τον έλεγχο του Κοινοβουλίου, ο ομιλητής φυλακίστηκε και ο Ριχάρδος δραπέτευσε στην Ουαλία.
Πρώτες επιδρομές του Ριχάρδου της Υόρκης
thumb|right|250px|Η Μαργαρίτας του Ανζού όπως απεικονίζεται σε ένα βιβλίο του Σκίνερς Κόμπανι (1420) Το βασίλειο βρέθηκε ξανά σε μεγάλη αναταραχή όταν ένας πανίσχυρος Γάλλος στρατηγός ο Πιερ ντε Μπρεζέ και οπαδός της Μαργαρίτας λεηλάτησε τις Αγγλικές ακτές και έκαψε την πόλη του Σάντουιτς, εκμεταλλεύτηκε το χάος που κυριαρχούσε στην Αγγλία με 10.000 δυνάμεις από το Ονφλέρ. Ο δήμαρχος του Σάντουιτς Τζον Ντρούρι σκοτώθηκε στην επιδρομή, από τότε επικράτησε η παράδοση που έμεινε μέχρι σήμερα να φοράει εκείνη την ημέρα ο δήμαρχος του Σάντουιτς ένα μαύρο φόρεμα σαν ένδειξη πένθους. Η Μαργαρίτα έγινε αντικείμενο μεγάλης οργής και πολλές μπαλάντες που τη δυσφήμησαν γράφτηκαν σε βάρος της. Η δημόσια οργή ήταν τόσο μεγάλη που η Μαργαρίτα έδωσε εντολή στον Ριχάρδο Νέβιλ, 16ο κόμη του Γουόρικ να γίνει φύλακας της θάλασσας για τρία χρόνια και πήρε τη θέση του Καπετάνιου του Καλαί.
Εθνικό Πάρκο Σλίτερε
Γεωγραφία
Το "Zilie Kalni" ή το "Blue Hills" είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα γεωλογικά χαρακτηριστικά του πάρκου. Πριν από χιλιάδες χρόνια, το Zilie Kalni σχημάτισε την αρχαία όχθη της Βαλτικής παγωμένης λίμνης. Πιο πίσω στο παρελθόν, πριν από 40 εκατομμύρια χρόνια, το κλίμα ήταν υπο-τροπικό. Απολιθωμένο κεχριμπάρι από εκείνη την περίοδο εξακολουθεί να βρίσκεται ακόμα στην ακτή μετά από έντονες καταιγίδες, που αναδεύουν τα ιζήματα στον πυθμένα της θάλασσας.
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Πρώτες επιδρομές του Ριχάρδου της Υόρκης
Οι εχθρότητες ανάμεσα στους Οίκους της Υόρκης και του Λάνκαστερ κατέληξαν σύντομα σε ένοπλη σύγκρουση, τον Μάιο του 1455 περίπου πέντε μήνες μετά την ανάκαμψη του Ερρίκου ΣΤ΄ από την ασθένεια του τελείωσε η αντιβασιλεία της Υόρκης και η Μαργαρίτα συγκάλεσε βασιλικό συμβούλιο που απέκλεισε τους Υορκιστές. Το Συμβούλιο έκανε έκκληση στους ευγενείς του Λέστερ "να προστατέψουν τον βασιλιά από τους εχθρούς του". Ο δούκας της Υόρκης ετοιμάστηκε για ένοπλη σύγκρουση, προχώρησε νότια για να συναντήσει τον στρατό του Λάνκαστερ που βάδιζε βόρεια. Οι Λάνκαστερ συνετρίβησαν στην 1η μάχη του Σαιν Άλμπαν (22 Μαΐου 1455), ο Εδμόνδος Μπωφόρ σκοτώθηκε, ο Γουιλσάιρ δραπέτευσε και ο βασιλιάς Ερρίκος ΣΤ΄ συνελήφθη αιχμάλωτος από τον δούκα της Υόρκης. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν στη μάχη του Μπλορ Χιθ (1459) στην οποία ο Τζέιμς Τάκετ, 5ος βαρόνος του Αούντλει ηττήθηκε από έναν στρατό Υορκιστών υπό την ηγεσία του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι.
Εθνικό Πάρκο Σλίτερε
Χλωρίδα
Το Εθνικό Πάρκο Σλίτερε είναι διάσημο για τα πλατύφυλλα δάση, που καλύπτουν τις πρώην ακτογραμμές και για το μοναδικό συγκρότημα αμμόλοφων (που ονομάζονται kangari στα Λετονικά) και τα κοιλώματα (vigas), που χαρακτηρίζουν  τα έλη μεταξύ των αμμόλοφων. Το μεγαλύτερο μέρος του πλατύφυλλου δάσους βρίσκεται στο "Zilie Kalni" ή στο "Blue Hills".Ένα άλλο 30% του πάρκου καλύπτεται από κωνοφόρα δάση.
Το πάρκο φιλοξενεί εκατοντάδες είδη φυτών και βρυόφυτων, 29 είδη από τα οποία δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στη Λετονία.
Ο πραγματικός κόσμος
Ο πραγματικός κόσμος (γαλλικός τίτλος: Le Monde réel) είναι μυθιστορηματικός κύκλος του Λουί Αραγκόν που δημοσιεύθηκε από το 1934 έως το 1951. Αποτελείται από πέντε μυθιστορήματα με έντονο κοινωνικό περιεχόμενο και παρουσιάζει μια κριτική ανάλυση της αστικής κοινωνίας της Γαλλίας από το 1890 έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Ήττα από τον Οίκο της Υόρκης
Ο στρατός του Λάνκαστερ συνετρίβη στη μάχη του Τάουτον (29 Μαρτίου 1461) από τον μεγαλύτερο γιο του Ριχάρδου της Υόρκης Εδουάρδο που ανέβηκε στον θρόνο ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας. Η Μαργαρίτα δραπέτευσε στην Ουαλία, στη συνέχεια στη Σκωτία και τη Γαλλία και προχώρησε σε έντονες προσπάθειες να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον γιο της Εδουάρδο. Ο ξάδελφος της Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας της δήλωσε τη στήριξη του αλλά βρήκε αργότερα έναν απρόσμενο σύμμαχο τον παλιό φανατικό οπαδό του Εδουάρδου Δ΄ κόμη του Γουόρικ που συγκρούστηκε σκληρά με τον νέο βασιλιά επειδή παντρεύτηκε την Ελισάβετ Γούντβιλ. Η κόρη του Γουάρικ Άννα Νέβιλ παντρεύτηκε τον γιο και διάδοχο των Λάνκαστερ Εδουάρδο, πρίγκιπα της Ουαλίας και η Μαργαρίτα έπεισε τον Γουόρικ να επιστρέψει στην Αγγλία λίγο πριν ακολουθήσει η ίδια με τον στρατό της για να ανατρέψουν τον Εδουάρδο Δ΄. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ αποκαταστάθηκε για λίγο στον θρόνο (3 Οκτωβρίου 1470). Την εποχή που η Μαργαρίτα και ο μικρός της γιος ετοιμάστηκαν να επιστρέψουν στην Αγγλία η τύχη γύρισε ξανά υπέρ των Υορκιστών, ο Εδουάρδος Δ΄ επέστρεψε ενώ ο Γουόρικ ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη του Μπάρνετ (14 Απριλίου 1471). Η Μαργαρίτα σε λίγες μέρες επέστρεψε η ίδια με τον στρατό της για να αντιμετωπίσει τον Εδουάρδο αλλά ηττήθηκε οριστικά από τους Υορκιστές (4 Μαΐου 1471), στη μάχη σκοτώθηκε και ο 17χρονος γιος της και διάδοχος Εδουάρδος. Οι συνθήκες θανάτου του μικρού Εδουάρδου είναι ασαφείς σύμφωνα με μερικές πληροφορίες σκοτώθηκε στη μάχη, σύμφωνα με άλλες εκτελέστηκε μετά τη μάχη από τον Γεώργιο Πλανταγενέτη, 1ο δούκα του Κλάρενς.
Ο πραγματικός κόσμος
Παρουσίαση
Το 1930, ο Λουί Αραγκόν αποστασιοποιήθηκε από τον σουρεαλισμό και άρχισε να γράφει τη σειρά μυθιστορημάτων με τον γενικό τίτλο Ο πραγματικός κόσμος, έργο που κατατάσσεται στη λογοτεχνία του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Παρουσιάζοντας διάφορα σημαντικά ιστορικά γεγονότα και αναμειγνύοντας πραγματικότητα, μυθοπλασία και ορισμένα αυτοβιογραφικά του στοιχεία, δημιούργησε μια κοινωνική και ιστορική τοιχογραφία του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.
Εθνικό Πάρκο Σλίτερε
Πανίδα
Το Εθνικό Πάρκο Σλίτερε βρίσκεται κατά μήκος των μεταναστευτικών διαδρόμων της Βαλτικής, καθιστώντας το Σλίτερε ένα από τα καλύτερα μέρη στη Λετονία για παρατήρηση πουλιών. Για παράδειγμα, η ακτογραμμή της είναι μια ενδιάμεση στάση στα τέλη του φθινοπώρου για τη θαλασσολιμόζα στο δρόμο της προς τα νότια από τη βόρεια τούνδρα. Η μεγάλη γκρίζα κουκουβάγια μεταναστεύει εδώ από τη Ρωσία το χειμώνα. Σχεδόν όλα τα είδη των πτηνών, που βρέθηκαν στη Λετονία, έχουν παρατηρηθεί στο Σλίτερε, με 60.000 πουλιά ανά ώρα να έχουν παρατηρηθεί ότι πετούν κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης την άνοιξη και το φθινόπωρο.
Ο πραγματικός κόσμος
Παρουσίαση
Από τους πολλούς χαρακτήρες όλων των κοινωνικών τάξεων που εμφανίζονται στον κύκλο, αρκετοί επανεμφανίζονται στην εξέλιξη των μυθιστορημάτων, μετακινούμενοι από την κεντρική σκηνή στο παρασκήνιο, ανάλογα με το έργο.
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Τελευταία χρόνια
thumb|right|250px|Μετάλλιο της Μαργαρίτας του Ανζού από τον γλύπτη Πιέρο του Μιλάνου (1463) Η Μαργαρίτα που είχε δείξει μεγάλη σκληρότητα τα τελευταία δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του γιου της έγινε ηπιότερη και ασχολήθηκε περισσότερο με πνευματικές δραστηριότητες. Μετά το τέλος της μάχης συνελήφθη αιχμάλωτη από τον στρατιώτη Ουίλιαμ Στάνλεϊ (1435 - 1495) και μεταφέρθηκε με διαταγή του Εδουάρδου Δ΄ στο κάστρο του Γουόλινγκφορντ και από εκεί στον Πύργο του Λονδίνου. Ο σύζυγος της Ερρίκος ΣΤ΄ φυλακίστηκε και εκείνος στον Πύργο του Λονδίνου και πέθανε τη νύχτα της 21ης Μαΐου σε περίεργες συνθήκες, σύμφωνα με τις περισσότερες πληροφορίες δολοφονήθηκε με εντολή του Εδουάρδου Δ΄. Το 1472 η Μαργαρίτα τοποθετήθηκε στη συνοδεία της Αλίκης Σώσερ, κόμισσας του Σάφοκ μέχρι την εποχή που ελευθερώθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ (1475).
Ο πραγματικός κόσμος
Παρουσίαση
Ο κύκλος τελειώνει με το τεράστιο και ημιτελές μυθιστόρημα Οι Κομμουνιστές, που επρόκειτο να καλύψει ολόκληρη την περίοδο 1939-1945, διακόπτεται όμως μετά από έξι τόμους και σχεδόν 1500 σελίδες. Κουρασμένος μπροστά στο υπερβολικά φιλόδοξο μυθιστορηματικό του σχέδιο, τα όρια του ρεαλισμού στην ερμηνεία της ιστορίας ή αποθαρρυνμένος μπροστά στις υπερβολικά δογματικές αντιδράσεις στο έργο του, ο Λουί Αραγκόν αποφάσισε να κλείσει τον κύκλο του σε αυτό το αδιέξοδο και να συνεχίσει τους προβληματισμούς του και τον αγώνα του με άλλους τρόπους. Η συνέχιση της λογοτεχνικής του παραγωγής θα λάβει μια έντονη μοντερνιστική κατεύθυνση.
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Θάνατος
Η Μαργαρίτα έζησε τα τελευταία επτά χρόνια στη Γαλλία σαν φτωχή συγγενής του Γάλλου βασιλιά, φιλοξενήθηκε από τον Φραγκίσκο του Βινιόλ και πέθανε σε ηλικία 52 ετών (25 Αυγούστου 1482) στο κάστρο του Νταμπιέρ-συρ-Λουάρ κοντά στο Σομίρ. Τάφηκε μαζί με τους γονείς της στον Καθεδρικό ναό του Ανζέ αλλά ο τάφος της λεηλατήθηκε όταν έγινε η Γαλλική Επανάσταση και διασκορπίστηκαν τα οστά της.
Ο πραγματικός κόσμος
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Τα γράμματα της Μαργαρίτας
Βρέθηκαν πολλά γράμματα από τη Μαργαρίτα την εποχή που η ίδια ήταν βασίλισσα, ένα από αυτά απευθυνόταν στη δικαστική υπηρεσία του Λονδίνου σχετικά με της φθορές των ενοίκων στην Οικία του Ένφιλντ που ήταν μέρος της προίκας της. Άλλο ένα γράμμα απευθυνόταν στον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι, όλα τα γράμματα της Μαργαρίτας ξεκινούσαν τυπικά με τη φράση "Από τη βασίλισσα". Τα γράμματα δημοσιοποιήθηκαν στην Κοινωνία του Κάμντεν (1863) και καταγράφηκαν σε βιβλίο του Σέσιλ Μόνρο (1883 - 1966).
Εθνικό Πάρκο Σλίτερε
Πανίδα
Ο γκρίζος λύκος, ο ευρασιατικός λύγκας και η άλκη, ένα είδος ελαφιού, μπορούν να βρεθούν στο Σλίτερε. Το εθνικό πάρκο έχει πολλά σπάνια είδη εντόμων και σαλιγκαριών λόγω της μεγάλης ποικιλίας φυτών και μεγαοικοσυστημάτων. Κατά μήκος της ακτής, οι γκρίζες φώκιες της Βαλτικής δημιουργούν μικρούς χώρους για τα μωρά τους κάτω από την παγωμένη θάλασσα το χειμώνα. Αυτή είναι η πιο νότια τοποθεσία τους στον κόσμο. Η σπανιότερη δακτυλιοφόρος φώκια εμφανίζεται περιστασιακά.
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Η Μαργαρίτα του Ανζού στην τέχνη
Η Μαργαρίτα είναι βασικός χαρακτήρας στην πρώτη τετραλογία των έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ερρίκος ο ΣΤ' (πρώτο μέρος), Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος), Ερρίκος ο ΣΤ΄ (τρίτο μέρος) και  Ριχάρδος Γ' , είναι ο μοναδικός χαρακτήρας που παρουσιάζεται ζωντανός και στα τέσσερα έργα. Η Μαργαρίτα περιγράφεται σαν έξυπνη και σκληρή γυναίκα που κυριαρχεί στον άντρα της και υποτάσσει σκληρά τους εχθρούς της. Στο έργο "Ερρίκος ΣΤ΄, Μέρος Β΄" παρουσιάζεται να έχει ερωτική σχέση με τον δούκα του Σάφοκ και να θρηνεί μεταφέροντας το κομμένο κεφάλι του. Στο "Ερρίκος ΣΤ΄, Μέρος Γ΄" χτυπά η ίδια τον δούκα της Υόρκης στο πεδίο της μάχης και αυτοκτονεί όταν σκοτώνεται μπροστά της ο γιος της Εδουάρδος. Η Μαργαρίτα εμφανίζεται και στο έργο του Σαίξπηρ Ριχάρδος Γ΄ παρά το γεγονός ότι πέρασε την υπόλοιπη ζωή της στη Γαλλία μετά τον θάνατο του συζύγου και του γιου της. Εμφανίζεται σαν Κασσάνδρα να καταριέται όλους όσους έριξαν τον Οίκο του Λάνκαστερ, όλοι οι ευγενείς που καταράστηκε εκτελέστηκαν ή προδόθηκαν από τον Ριχάρδο του Γκλόστερ, κάθε ευγενής συμβόλιζε από μια κατάρα. Ο Σαίξπηρ αναφέρει για τη Μαργαρίτα: "πόσο έκφυλο είναι για μια γυναίκα να χορεύει σαν Αμαζόνα με τόσα δεινά της τύχης".
Η Μαργαρίτα είναι πρωταγωνίστρια στην όπερα του Τζιάκομο Μάγερμπεερ "Μαργαρίτα του Ανζού" (1920) Στην παραγωγή του BBC (1963) ο Πόλεμος των Ρόδων (μια διασκευή των σαιξπηρικών Ερρίκος ΣΤ' (και τα 3 μέρη) και Ριχάρδος Γ' σε ενιαίο έργο από τον σκηνοθέτη Τζον Μπάρτον), που μεταδόθηκε τηλεοπτικά (1964, 1965), τη Μαργαρίτα του Ανζού έπαιξε η ηθοποιός Πέγκι Άσκροφτ. Στη δεύτερη σειρά με τίτλο "Το άδειο στέμμα : ο Πόλεμος των Ρόδων και στην τηλεοπτική μετάδοση της τετραλογίας τη Μαργαρίτα έπαιξε η ηθοποιός Σοφί Οκονέντο (γεν.το 1968).
Εθνικό Πάρκο Σλίτερε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λετονίας Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ευρώπης Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Λετονίας
Μαργαρίτα του Ανζού (1430-1482)
Η Μαργαρίτα του Ανζού στην τέχνη
Η Μαργαρίτα εμφανίζεται επίσης στα παρακάτω έργα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Το ημερολόγιο ενός τρελού (Γκόγκολ)
Το ημερολόγιο ενός τρελού (Ρωσικά: Записки сумасшедшего ) είναι νουβέλα του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ, γραμμένη το 1834. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1835 στη συλλογή Αραβουργήματα με τον τίτλο Αποσπάσματα από το ημερολόγιο ενός Τρελού. Το 1843, ο συγγραφέας επέλεξε να το συμπεριλάβει στις Ιστορίες της Πετρούπολης.
Η ιστορία επικεντρώνεται στη ζωή ενός κατώτερου δημοσίου υπαλλήλου την εποχή του Νικολάου Α' και παρουσιάζει τη σταδιακή καταβύθιση του πρωταγωνιστή στην παράνοια. Είναι το μοναδικό έργο του Γκόγκολ γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και σε μορφή ημερολογίου. Μαζί με Το παλτό και τη Μύτη, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του Γκόγκολ, κλασικά της ρωσικής λογοτεχνίας.
Το Ημερολόγιο ενός τρελού έχει διασκευαστεί για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και το θέατρο.
Έντουαρντ Έβερετ
Ο Έντουαρντ Έβερετ (στα αγγλικά Edward Everett, ΗΠΑ, 11 Απριλίου 1794 – 15 Ιανουαρίου 1865) ήταν Αμερικανός πάστορας, διπλωμάτης, πολιτικός, φιλόλογος και ακαδημαϊκός, γνωστός επίσης για τις θέσεις του υπέρ του θεσμού της δουλείας αλλά και για το φιλελληνισμό του κατά τη διάρκεια της Ελληνικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα 1821-1828.
Το ημερολόγιο ενός τρελού (Γκόγκολ)
Εισαγωγικά
Τα γεγονότα στο Ημερολόγιο καταγράφονται αποκλειστικά από την ψυχικά διαταραγμένη σκοπιά του πρωταγωνιστή και τα συμπεράσματα γι' αυτόν και το τι του συμβαίνει συνάγονται από τον αναγνώστη μόνο από την όλο και πιο παρανοϊκή αφήγηση γεγονότων και σκέψεων που καταγράφονται. Οι καταχωρήσεις αναμειγνύουν τυχαία αφήγηση γεγονότων και καταγραφή σκέψεων. Αρχίζει σαν μια τυπική μορφή ημερολογίου που βασίζεται σε ημερομηνίες, αλλά από ένα ορισμένο σημείο, ακόμη και οι ημερομηνίες παίρνουν μια παράλογη μορφή, σαν να έχει διαλυθεί η αίσθηση του συμβατικού χρόνου του συγγραφέα. Στο τέλος της ιστορίας χάνεται τελείως ο λογικός ειρμός, οι προτάσεις γίνονται εντελώς παράλογες.
Έντουαρντ Έβερετ
Το 1819 ο Έβερετ έφτασε περιοδεύοντας στην Ευρώπη, όπου μεταξύ άλλων επισκέφτηκε και την υπόδουλη στους Οθωμανούς Ελλάδα. Μετά από παρότρυνση φίλων του, μεσολάβησε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ γνωστοποιώντας τη διεθνή έκκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη για τη στήριξη του Αγώνα της ανεξαρτησίας, η οποία συντάχθηκε στις 25 Μαρτίου του 1821 και βάσει της οποίας εξαγγέλθηκε το περίφημο δόγμα Μονρόε το Δεκέμβριο του 1822. Υπήρξε ακόμη, πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1846 ενώ κατά καιρούς θήτευσε σε διάφορα δημόσια αξιώματα, ως μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων (1825 – 1835), πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στο Λονδίνο (1841 – 1845), υπουργός Εσωτερικών (1852) και γερουσιαστής (1853).
Το ημερολόγιο ενός τρελού (Γκόγκολ)
Υπόθεση
Το διήγημα παρουσιάζεται με τη μορφή ημερολογίου που κρατάει ο κεντρικός ήρωας Αξέντι Ιβάνοβιτς Προπίτσιν. Αρχικά, περιγράφει επεισόδια της ζωής του, τη δουλειά του καθώς και τους διάφορους ανθρώπους που συναντά, όπου διαφαίνεται η αποτυχία και απογοήτευσή του τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Συγχρόνως, αρχίζει να εκμυστηρεύεται τα συναισθήματά του για την κόρη του διευθυντή του. Τα πρώτα σημάδια της τρέλας εμφανίζονται σύντομα: ο ήρωας κατασκοπεύει διακριτικά τις συζητήσεις της Μέτζι, του σκύλου του κοριτσιού και καταλήγει να πάρει στα χέρια του γράμματα που έγραψε η Μέτζι σε έναν άλλο σκύλο, από τα οποία αντιλαμβάνεται οδυνηρά την απόλυτη αδιαφορία της κοπέλας.
Πολύ σύντομα, ο ο Αξέντι Ιβάνοβιτς χάνει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Όταν διαβάζει στην εφημερίδα την είδηση ότι ο θρόνος της Ισπανίας είναι κενός, συνειδητοποιεί ότι στην πραγματικότητα είναι ο βασιλιάς της Ισπανίας, αρχίζει να υπογράφει έγγραφα σαν Φερδινάνδος Η' και ζητά το χέρι της κόρης του διευθυντή του. Ακόμη, μετατρέπει τη στολή του για να την κάνει βασιλικό μανδύα.
Η τρέλα του ήρωα αυξάνεται με τον καιρό. Καταλήγει να οδηγηθεί αναγκαστικά σε ψυχιατρείο, όπως φαντάζεται ο ίδιος φτάνει στην αυλή της Ισπανίας. Εκεί, εκπλήσσεται ολοένα και περισσότερο με το παράξενο των ισπανικών εθίμων. Όταν τον χτύπησαν πιστεύει ότι είναι μέρος κάποιου τελετουργικού, όταν ξύρισαν το κεφάλι του και του έριξαν κρύο νερό, αγνοώντας τις έντονες διαμαρτυρίες του, φοβάται ότι μπορεί να έπεσε στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης. Δεν αντέχει άλλο τα βασανιστήρια και την ταπείνωση και απευθύνεται τραγικά προς τη μητέρα του: «Μάνα, κοίταξε πώς βασανίζουν το παιδί σου! ......λυπήσου το άρρωστο παιδάκι σου!» και αμέσως μετά συμπληρώνει: «Το ξέρετε ότι ο μπέης του Αλγερίου έχει μια ελιά ακριβώς κάτω από τη μύτη του;»
Η τρέλα αποτυπώνεται ακόμη και στις ημερομηνίες του ημερολογίου: αρχίζει κανονικά στις 3 Οκτωβρίου, αλλά η ημέρα που αυτοανακηρύσσεται μονάρχης χρονολογείται στις 43 Απριλίου 2000 και η τελευταία μέρα στις «Ίου 34η ερ Μίου τους 349 Φρεφρουάρος».
Σχόλιο
Ο Γκόγκολ περιγράφει την τρέλα του Προπίτσιν - ηχητική ψευδαίσθηση (οι σκύλοι που μιλάνε), ψευδαίσθηση μεγαλομανίας (νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς της Ισπανίας) - καθώς και το ψυχιατρικό άσυλο και την επίδρασή του στο άτομο. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το Ημερολόγιο ενός Τρελού αναφέρονταν συχνά ως ρεαλιστική μελέτη ψυχιατρικής περίπτωσης: ειδικοί ιατροί έγραψαν άρθρα που επιβεβαίωναν την αυθεντικότητά του ως περιγραφή της πορείας της παρανοϊκής αυταπάτης, θεωρήθηκε από τις παλαιότερες και πιο εκτενείς απεικονίσεις της ασθένειας που έγινε αργότερα γνωστή ως σχιζοφρένεια. Η εικόνα του φρενοκομείου, όπως παρουσιάζεται έμμεσα μέσα από τις διαταραγμένες εγγραφές του ημερολογίου, είναι σύμφωνη με τις ιδεολογικές και ιατρικές πρακτικές για την αντιμετώπιση της τρέλας εκείνη την εποχή.
Επιρροή
Το 1918, ο Κινέζος συγγραφέας Λου Σιουν, που γνώριζε καλά τη ρωσική λογοτεχνία, έγραψε μια ιστορία με παρόμοια υπόθεση και με τον ίδιο τίτλο με αυτή του Γκόγκολ.
Ο τίτλος της ιστορίας αντικατοπτρίστηκε στο μυθιστόρημα της Λίνα Κοστένκο Σημειώσεις ενός τρελού της Ουκρανίας (2010), το οποίο κάνει συχνές αναφορές στα γραπτά του Γκόγκολ.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Έχει μεταφραστεί πολλές φορές στα ελληνικά με τον τίτλο Το Ημερολόγιο ενός τρελού. Μερικές από τις μεταφράσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ
Σφαγή της Μπορόβας
μικρογραφία|Ο χώρος του μνημείου των θυμάτων στη Μπορόβα. Ως σφαγή της Μπορόβας αναφέρεται η μαζική εκτέλεση 107 κατοίκων του χωριού Μπορόβα Κορυτσάς της Αλβανίας που πραγματοποιήθηκε στις 6 Ιουλίου του 1943 από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής ως αντίποινα για τη δράση των Αλβανών παρτιζάνων, με την πλειοψηφία των θυμάτων να αποτελείται από γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους.
Η μάχη της Μπορόβας
Το απόγευμα της 6ης Ιουλίου του 1943, τρεις λόχοι του 98ου συντάγματος και άνδρες του 54ου αναγνωριστικού αποσπάσματος της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ δέχτηκαν επίθεση από Αλβανούς αντάρτες του LANÇ τη στιγμή που διέσχιζαν την Μπορόβα. Κατά τη διάρκεια της πολύωρης συμπλοκής - στην οποία ενεπλάκη και γειτονική ιταλική μονάδα - οι Γερμανοί στρατιώτες απέκρουσαν τους αντάρτες μετρώντας απώλειες τεσσάρων τραυματιών.
Η σφαγή
Αμέσως μετά το τέλος της μάχης, Γερμανοί στρατιώτες των λόχων του 98ου συντάγματος κατευθύνθηκαν προς την Μπορόβα και για αντίποινα σκότωσαν επί τόπου όσους κατοίκους συνάντησαν, πυρπολώντας παράλληλα τα 95 από τα 102 κτίρια του οικισμού (τις οικίες, τις τρεις εκκλησίες, τους δύο νερόμυλους κλπ). Από τους περίπου 500 κατοίκους της Μπορόβας έχασαν τη ζωή τους 107 άτομα - 64 γυναίκες και 43 άνδρες - όλων των ηλικιών και αμφότερων των φύλων. Από τα θύματα, 47 ήταν έως 20 ετών (ανάμεσά τους και ένα βρέφος τεσσάρων μηνών), 37 από 21 ως 60 ετών και άλλα 23 από 61 μέχρι 80.
Μετά τη σφαγή
Μετά την ολοκλήρωση της σφαγής και της καταστροφής της Μπορόβας οι Γερμανοί στρατιώτες διανυκτέρευσαν σε θέση ανάμεσα στον οικισμό και το γειτονικό Μπαρμάς. Δύο μέρες μετά τη θηριωδία στην Μπορόβα, οι ίδιοι λόχοι προέβησαν στην πυρπόληση του Μπαρμάς και στην εκτέλεση οκτώ κατοίκων του ως αντίποινα για τον τραυματισμό άλλων τριών στρατιωτών από εκρήξεις ναρκών στις 7 και 8 Ιουλίου.
Αρκετές μέρες μετά τη σφαγή, οι αρχές Κατοχής επέτρεψαν στους κατοίκους της Μπορόβας, που στις 6 Ιουλίου απουσίαζαν για λόγους εργασίας είτε στα χωράφια είτε στη γειτονική Ερσέκα, να μεταβούν στο κατεστραμμένο χωριό τους για να προχωρήσουν στην ταφή των θυμάτων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Νομός Κορυτσάς
Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο (Βρότσουαφ)
Το Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο στο Βρότσουαφ (πολωνικά: Pomnik Aleksandra Fredry we Wrocławiu) είναι χάλκινο άγαλμα αφιερωμένο στον Πολωνό ποιητή, θεατρικό συγγραφέα και συγγραφέα της ρομαντικής εποχής Αλεξάντερ Φρέντρο (1793–1876). Αρχικά χτίστηκε στο Λβιβ το 1897 σύμφωνα με το σχέδιο του Λεόναρντ Μαρκόνι και στη συνέχεια το μνημείο μεταφέρθηκε στο Βρότσουαφ το 1956.
Ιστορία
Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Λεόναρντ Μαρκόνι το 1897 στο Λβιβ του Βασιλείου της Γαλικίας και Λοδομερίας (μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας ) και χυτεύτηκε σε μπρούτζο. Το νεοκλασικό γλυπτό παρουσιάζει τον θεατρικό συγγραφέα Αλεξάντερ Φρέντρο σε ένα βάθρο από ψαμμίτη με επιγραφές στις τρεις πλευρές, να φοράει μια τσαμάρα και να κρατά ένα ρολό χαρτιού και μία πένα από φτερό χήνας.
Το μνημείο χρηματοδοτήθηκε από την Καλλιτεχνική και Λογοτεχνική Εταιρεία του Λβιβ (Lwowskie Koło Literacko-Artystyczne) και αποκαλύφθηκε τελετουργικά στις 24 Οκτωβρίου 1897 στην Ακαδημαϊκή Πλατεία (σημερινή Λεωφόρος Σεφτσένκο) στο Λβιβ, παρουσία πολλών επιφανών αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένων του Στρατάρχη της Γαλικίας Στανίσουαφ Μάρτσιν Μπαντένι, του Πρίγκιπα Εουστάχι Στανίσουαφ Σανγκούσκο, του αρχιεπίσκοπου Ίζαακ Μικοουάι Ισακόβιτς και του δημάρχου του Λβιβ Γκοτζίμιρ Μαουαχόφσκι. Το μνημείο βρισκόταν σε αυτή τη θέση μέχρι το 1950. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Λβιβ ενσωματώθηκε στην ΕΣΣΔ και το 1945 στο Κίεβο, η πολωνική αντιπροσωπεία υπέγραψε ένα πρόσθετο πρωτόκολλο στη συμφωνία του 1944 μεταξύ της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης και της Ουκρανικής ΣΣΔ, η οποία επέτρεψε την παράδοση στην πολωνική κυβέρνηση των εθνικών μνημείων στο Λβιβ τα οποία συνδέονται με τον πολωνικό πολιτισμό και την ιστορία, με εξαίρεση το Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, το οποίο «απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα και αγαπιέται από το ουκρανικό έθνος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βρότσουαφ Αλεξαντερ Φρεντρο Μνημειο Βροτσουαφ
Γεβγκένι Σικάβκα
Ο Γεβγκένι Σικάβκα (λευκορωσικά:Яўген Шыкаўка, ρώσικα:Евгений Шикавка) (15 Οκτωβρίου 1992) είναι Λευκορώσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την ΦΚ Σαχτιόρ Καραγκαντί.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 20 Δεκεμβρίου 2018, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από την ΑΕΛ.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Λευκορωσίας στις 9 Ιουνίου 2018, στη φιλική ήττα με 2-0 από τη Φινλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λευκορωσίας U20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λευκορωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόλοτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σλάβια Μοζίρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Λευκορωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ ΝΦΚ Μινσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Λευκορώσοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Μινσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτιόρ Καραγκαντί
Ο ασπασμός της Θεοτόκου και της Ελισάβετ
Ο ασπασμός της Θεοτόκου και της Ελισάβετ είναι εικονογραφικό θέμα της χριστιανικής ζωγραφικής κατά το οποίο η Θεοτόκος και η Ελισάβετ ευρισκόμενες μπροστά στην είσοδο του οίκου Ζαχαρίου αγκαλιάζονται μεταξύ τους.
Προέλευση θέματος
Στην Καινή Διαθήκη και στον Ευαγγελιστή Λουκά αναφέρεται πως η Θεοτόκος εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ, όμως στην ζωγραφική αναπαριστάνεται εκτός του οίκου Ζαχαρίου και κατ΄επίδραση του Πρωτευαγγελίου.
Κόιντος Πομπόνιος Μούσας
Ο Κόιντος Πομπόνιος Μούσας (λατινικά: Quintus Pomponius Musa, 1ος αιώνας π.Χ.) ήταν πολιτικός, δικαστής, και τραπεζίτης με καταγωγή από την Ρώμη κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, και μέλος της φυλής των Πομπονίων.
Μούσες
Ήταν επίσης χρηματιστής (μπορούσε να εκδώσει τα δικά του νομίσματα ) και είναι κυρίως γνωστός για τα 10 σχέδια ρωμαϊκών δηναρίων που παρήγαγε με αναπαραστάσεις των Μουσών το 56 π.Χ., κάνοντας παράλληλα λογοπαίγνιο με το επώνυμο του. Σε όλα τα νομίσματα υπάρχει η αναπαράσταση του Απόλλωνα από τη μια πλευρά, και στην άλλη η παράσταση της αντίστοιχης Μούσας.
Εννέα Μούσες
μικρογραφία|Το νόμισμα του [[Ηρακλής (μυθολογία)|Ηρακλή Μουσαγέτη]]
Ηρακλής Μουσαγέτης
Τα 9 από αυτά αντιστοιχούσαν στις 9 μούσες, και το 10ο στον Ηρακλή Μουσαγέτη (HERCULES MUSARUM ή MUSAGETES) μια εξειδικευμένη παράσταση του Ηρακλή ως καθοδηγητή των Μουσών, κάτι που φαίνεται πως προκύπτει από ένα συγκρότημα αγαλμάτων το οποίο είχε μεταφερθεί από την Ελλάδα στη Ρώμη με τις Μούσες και τον Ηρακλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Εθνική Καναδά (χόκεϊ επί πάγου ανδρών)
Η εθνική ομάδα χόκεϊ επί πάγου ανδρών του Καναδά εκπροσωπεί τον Καναδά στις διεθνείς διοργανώσεις χόκεϊ επί πάγου. Η ομάδα τελεί υπό την εποπτεία της Καναδικής Ομοσπονδίας Xόκεϊ επί Πάγου (HC), μέλους της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου. Από το 1920 έως το 1963, η διεθνής εκπροσώπηση του Καναδά γινόταν από ανώτερες ομάδες ερασιτεχνικών συλλόγων. Η εθνική ομάδα ανδρών του Καναδά ιδρύθηκε το 1963 από τον Φάδερ Ντειβιντ Μπάουερ ως μέλος της Καναδικής Ερασιτεχνικής Ομοσπονδίας Χόκεϋ, που αγωνιζόταν έξω από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας. Το ψευδώνυμο «Team Canada» (Équipe Canada) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Σειρά Κορυφής του 1972 και αποτελεί το επίσημο ψευδώνυμο της καναδικής εθνικής ομάδας από τότε.
Ο Καναδάς είναι η κορυφαία εθνική ομάδα χόκεϊ επί πάγου σε διεθνές επίπεδο, νικήτρια της Σειράς Κορυφής του 1972 κατά της Σοβιετικής Ένωσης, τέσσερα από τα πέντε Κύπελλα του Καναδά που χρονολογούνται από το 1976, εννέα ολυμπιακά χρυσά μετάλλια (τα περισσότερα στον κόσμο), συμπεριλαμβανομένων τριών από τα τελευταία τέσσερα: Σολτ Λέικ Σίτι 2002, Βανκούβερ 2010 και Σότσι 2014. Είναι 26 φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια IIHF και νικήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Χόκεϊ του 2004 και του 2016. Ο Καναδάς είναι μέλος των λεγόμενων «Big Six», των έξι ισχυρότερων εθνικών ομάδων ανδρών, μαζί με την Τσεχία, τη Φινλανδία, τη Ρωσία, τη Σουηδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιστορία
Το χόκεϊ ήταν ανέκαθεν το εθνικό χειμερινό άθλημα του Καναδά, και οι Καναδοί εξαιρετικά παθιασμένοι με το παιχνίδι. Ο Καναδάς εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά διεθνώς στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1910 από τους Όξφορντ Κανάντιενς, μια ομάδα Καναδών από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Εκπροσώπησαν τον Καναδά και πάλι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1912.
Από το 1920 έως το 1963, οι ανώτερες ομάδες ερασιτεχνικών συλλόγων που εκπροσωπούσαν τον Καναδά ήταν συνήθως οι πιο πρόσφατες πρωταθλήτριες του Allan Cup. Η τελευταία ομάδα ερασιτεχνικού συλλόγου από τον Καναδά που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ήταν οι Τράιλ Σμόουκ Ίτερς το 1961. Μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1963, ο Φάδερ Ντειβιντ Μπάουερ ίδρυσε την εθνική ομάδα ως μόνιμο ίδρυμα. Η νέα μόνιμη εθνική ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 1964.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές ομάδες
Χένρυ Νόρις Ράσελ
Βιογραφία
Ο Χ.Ν. Ράσελ γεννήθηκε στο προάστιο Όυστερ Μπέυ της Νέας Υόρκης (στο Λονγκ Άιλαντ) και ήταν γιος του αιδεσιμώτατου Αλεξάντερ Γκάδερερ Ράσελ (Alexander Gatherer Russell, 1845-1911) και της συζύγου του Ελίζα Χόξι Νόρις (Eliza Hoxie Norris).
Σπούδασε αστρονομία στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και πήρε το πτυχίο του το 1897 και το διδακτορικό του το 1899 υπό την επίβλεψη του Τσαρλς Ωγκάστους Γιανγκ. Από το 1903 μέχρι το 1905 ο Ράσελ εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο του Κέιμπριτζ στην Αγγλία με τον Άρθουρ Ρόμπερτ Χινκς (Arthur Robert Hinks, 1873-1945) ως ερευνητικός βοηθός του Ινστιτούτο Κάρνετζι της Ουάσινγκτον. Τότε δέχθηκε την ισχυρή επίδραση του Τζωρτζ Ντάργουιν.
Ο Ράσελ επέστρεψε στο Πρίνστον, δίδαξε αστρονομία από το 1905 ως το 1908 και έγινε επίκουρος καθηγητής (1908-1911), καθηγητής (1911-1927) και ερευνητής καθηγητής (1927–1947). Διετέλεσε επίσης διευθυντής του Πανεπιστημιακού Αστεροσκοπείου του Πρίνστον από το 1912 μέχρι το 1947.
Οικογένεια
Τον Νοέμβριο του 1908 ο Χένρυ Νόρις Ράσελ νυμφεύθηκε τη Λούσυ Μέυ Κόουλ (Lucy May Cole, 1881-1968). Απέκτησαν μαζί τέσσερα τέκνα. Η μικρή τους κόρη, η Μάργκαρετ Ράσελ (1914-1999), παντρεύτηκε τον αστρονόμο Φρανκ Κ. Έντμοντσον.
Το έργο του
Ο Ράσελ ήταν εκ των συγγραφέων του με σημαντική επίδραση δίτομου έργου Astronomy: A Revision of Young’s Manual of Astronomy (Ginn & Co., Βοστώνη 1926–1927, 1938, 1945), μαζί με τους Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν και Τζων Κουίνσυ Στιούαρτ. Υπήρξε το πρότυπο αστρονομικό πανεπιστημιακό σύγγραμμα για περίπου δύο δεκαετίες. Ο πρώτος τόμος του είχε ως θέμα το Ηλιακό Σύστημα, ενώ ο δεύτερος είχε τίτλο «Αστροφυσική και αστρονομία των απλανών». Το έργο αυτό διέδωσε την ιδέα ότι τα χαρακτηριστικά ενός αστέρα (διάμετρος, θερμοκρασία, λαμπρότητα, κλπ.) καθορίζονταν σε μεγάλο βαθμό από τη μάζα και τη χημική σύσταση του αστέρα, κάτι που έγινε γνωστό ως «θεώρημα Vogt-Russell» (και προς τιμή του Χάινριχ Φοχτ, που είχε ανακαλύψει ανεξαρτήτως την ίδια αρχή). Επειδή η χημική σύσταση ενός αστέρα μεταβάλλεται αργά κατά τη διάρκεια της ζωής του (συνήθως με άνισο ρυθμό και ανομοιογενώς), προκύπτει το φαινόμενο της αστρικής εξελίξεως.
Ο Ράσελ είχε αποθαρρύνει τη Σεσίλια Πέιν-Γκαπόσκιν, κατά την εξέταση της διδακτορικής διατριβής της, από το να συμπεράνει ότι η σύσταση του Ήλιου διέφερε από αυτή της Γης, πράγμα που ερχόταν σε αντίθεση με την επικρατούσα τότε άποψη. Ωστόσο, ο ίδιος ο Ράσελ άλλαξε γνώμη 4 χρόνια αργότερα, όταν κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα με διαφορετικό τρόπο. Στην εργασία του αυτή ο Ράσελ πίστωσε στην Πέιν την ανακάλυψη ότι ο Ήλιος είχε διαφορετική σύσταση από τη Γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Παγετωνική περίοδος
Παγετωνική περίοδος είναι ένα χρονικό διάστημα (χιλιάδων χρόνων) μέσα σε μια Εποχή των Παγετώνων που χαρακτηρίζεται από χαμηλότερες θερμοκρασίες και μετακίνηση των παγετώνων. Η μεσοπαγετωνική περίοδος, από την άλλη πλευρά, είναι περίοδοι θερμότερου κλίματος μεταξύ των παγετωνικών περιόδων. Η Τελευταία Παγετωνική Περίοδος τελείωσε πριν από περίπου 15.000 χρόνια. Η Ολόκαινος εποχή είναι η σημερινή μεσοπαγετωνική περίοδος. Μια εποχή χωρίς παγετώνες στη Γη θεωρείται κλιματική κατάσταση θερμοκηπίου.
Τεταρτογενής Περίοδος
μικρογραφία|320x320εσ| Παγετωνικοί και μεσοπαγετωνικοί κύκλοι όπως αντιπροσωπεύονται από το ατμοσφαιρικό [[διοξείδιο του άνθρακα, μετρημένο από δείγματα πυρήνα πάγου που χρονολογούνται 800.000 χρόνια πίσω. Τα ονόματα είναι μέρος των υποδιαιρέσεων της Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης των Άλπεων. Η συσχέτιση μεταξύ των δύο υποδιαιρέσεων είναι δοκιμαστική.]] Μέσα στην Τεταρτογενή περίοδο, η οποία ξεκίνησε περίπου 2,6 εκατομμύρια χρόνια πριν από το παρόν, υπήρξε ένας αριθμός παγετωνικών και μεσοπαγετωνικών περιόδων. Τουλάχιστον οκτώ παγετωνικοί κύκλοι έχουν συμβεί μόνο τα τελευταία 740.000 χρόνια.
Προτελευταία Παγετωνική Περίοδος
Η Προτελευταία Παγετωνική Περίοδος είναι η παγετωνική περίοδος που συνέβη πριν από την Τελευταία Παγετωνική Περίοδος. Ξεκίνησε πριν από περίπου 194.000 χρόνια και τελείωσε πριν από 135.000 χρόνια, με την έναρξη της μεσοπαγετωνικής περιόδου της Eemian.
Τελευταία Παγετωνική Περίοδος
Η Τελευταία Παγετωνική Περίοδος ήταν η πιο πρόσφατη παγετωνική περίοδος στην τεταρτογενή παγετωνοποίηση. Συνέβη στο Πλειστόκαινο, το οποίο ξεκίνησε περίπου 110.000 χρόνια πριν και τελείωσε περίπου πριν από 15.000 χρόνια. Οι παγετώνες που εμφανίστηκαν κατά την περίοδο των παγετώνων κάλυψαν πολλές περιοχές του Βόρειου Ημισφαιρίου και έχουν διαφορετικά ονόματα, ανάλογα με τη γεωγραφική τους κατανομή: Wisconsin («Ουισκόνσιν», στη Βόρεια Αμερική), Devensian («Ντεβένσιαν», στη Μεγάλη Βρετανία), Midlandian («Μιντλάντιαν», στην Ιρλανδία ), Würm («Βυρμ», στην Άλπεις), Weichsel («Βάιχσελ», στη βόρεια Κεντρική Ευρώπη), Dali («Ντάλι», στην Ανατολική Κίνα), Beiye («Μπέιγε», στη Βόρεια Κίνα), Taibai («Ταϊμπάι», στο Σαανσί) Luoji Shan («Λουότσι Σαν», στη νοτιοδυτική Σιτσουάν), Zagunao («Ζαγκουνάο», στη βορειοδυτική Σιτσουάν), Tianchi («Τιαντσί», στο Τιεν Σαν), Jomolungma («Γιμολούνγκμα», στα Ιμαλάια) και Llanquihue («Γιανκίχουε», στη Χιλή). Η προέλαση των παγετώνων έφτασε στην τελευταία μέγιστη παγετωνική περίοδο περίπου 26.500 χρόνια πριν το παρόν. Στην Ευρώπη, το στρώμα πάγου έφτασε στη Βόρεια Γερμανία. Τα τελευταία 650.000 χρόνια, έχουν σημειωθεί κατά μέσο όρο επτά κύκλοι παγετωνικών προόδου και υποχώρησης.
Επόμενη παγετωνική περίοδος
Δεδομένου ότι οι τροχιακές διακυμάνσεις είναι προβλέψιμες, μοντέλα υπολογιστών που συσχετίζουν τις τροχιακές διακυμάνσεις με το κλίμα μπορούν να προβλέψουν μελλοντικές κλιματικές πιθανότητες. Έργα των Μπέργκερ και Λουτρ υποδηλώνουν ότι το σημερινό θερμό κλίμα μπορεί να διαρκέσει άλλα 50.000 χρόνια. Η ποσότητα των αερίων που παγιδεύουν τα αέρια του θερμοκηπίου που εκπέμπονται στους ωκεανούς της Γης και στην ατμόσφαιρά της μπορεί να καθυστερήσει την επόμενη παγετώδη περίοδο κατά 50.000 επιπλέον χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγετωνολογία
Ερρίκος Θαλασσινός
Ο Ερρίκος Θαλασσινός (8 Μαΐου 1927 – 30 Ιουλίου 2000) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, καθώς και ποιητής. Στο έργο του περιλαμβάνονται 44 ελληνικές ταινίες (εκ των οποίων στις 17 είχε ο ίδιος γράψει το σενάριο) καθώς και ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές σειρές και εορταστικά προγράμματα για την κρατική τηλεόραση. Πολλά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από γνωστούς συνθέτες κι έχουν γίνει επιτυχίες, ενώ έγραψε 9 ποιητικές συλλογές.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1927 όπου και μεγάλωσε, γιος γνωστού δικηγόρου του Ηρακλείου. Για τις σπουδές του μετέβη στην Αθήνα, όπου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Παράλληλα σπούδασε κινηματογράφο στη σχολή Σταυράκου, όπου και υπήρξε συμφοιτητής με σημαντικούς καλλιτέχνες του θεάτρου και του κινηματογράφου (Ιάκωβος Καμπανέλης, Μίνως Βολανάκης, Γρηγόρης Γρηγορίου, Κάρολος Κουν, Γιάννης Τσαρούχης, Μίκης Θεοδωράκης).
Σκηνοθέτησε 44 ελληνικές ταινίες, από το 1959 έως το 1986, εκ των οποίων σε 17 έγραψε το σενάριο. Επίσης τη δεκαετία του 1980 παρήγαγε επιπλέον 5 βιντεοταινίες. Στην πλειονότητά τους οι ταινίες ήταν κωμωδίες με πρωταγωνιστές λαϊκούς τύπους που προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα. Στο έργο του υπήρξαν όμως και αρκετές δραματικές ταινίες, με ήρωες και ηρωίδες φτωχούς και ηθικούς ανθρώπους, γεμάτους αισθήματα, που πάλευαν ενάντια στην ορφάνια, την ξενιτιά, την αδικία. Συνεργάστηκε με πολλούς γνωστούς ηθοποιούς της εποχής και όλες τις εταιρίες παραγωγής. Το 1976 ξεκινάει να σκηνοθετεί τηλεοπτικές σειρές στην ΥΕΝΕΔ. Συνολικά σκηνοθέτησε 10 τηλεοπτικές σειρές, που προβάλλονταν στην ΥΕΝΕΔ, την ΕΡΤ και τον ΑΝΤ1 μέχρι το 1991.
Η ικανότητές του ως ποιητή έγιναν εμφανείς ήδη από τη δεκαετία του 1960 καθώς έγραφε τους στίχους για τα τραγούδια των ταινιών του, τα οποία μελοποιήθηκαν από μεγάλους συνθέτες (Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Κώστας Χατζής) και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Τραγούδια σε στίχους δικούς του παρουσιάστηκαν στα πλαίσια του έργου "Όμορφη Πόλη" του Μίκη Θεοδωράκη, που ανέβηκε στο θέατρο Παρκ το 1962, ενώ στη κατά τη διάρκεια της δικτατορίας έγραφε ποιήματα που έστελνε στον εξόριστο Θεοδωράκη, ο οποίος τα μελοποίησε. Αργότερα κυκλοφόρησαν μαζί το «Οκτώβρης '78», ενώ οι στίχοι του Θαλασσινού μελοποιήθηκαν από τον Κώστα Χατζή στο έργο του τελευταίου «Αναγέννησις - Αλόννησος».
Ωστόσο η ποίηση ήταν για τον ίδιο ένα μέσο ύπαρξης, προκειμένου να εκφράσει όλα αυτά που δεν μπορούσε να περιλάβει στις ταινίες του (λόγω της αυστηρής λογοκρισίας, της ατέλειας των μηχανημάτων και των εμπορικών πιέσεων των παραγωγών). Το 1963 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή "Σχέδια Μάνα και Δώδεκα Χωρισμοί" ενώ ετοίμασε άλλες 8 ποιητικές συλλογές, οι οποίες δεν είχαν εκδοθεί μέχρι το θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου
Νικολάι Τανάγιεφ
Ο Νικολάι Τιμοφέγιεβιτς Τανάγιεφ (ρωσικά: Николай Тимофеевич Танаев, γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1945 στο χωριό Μιχαϊλόβκα, Περιφέρεια Πένζας, Ρωσική ΣΟΣΔ, Σοβιετική Ένωση και απεβίωσε στις 19 Ιουλίου 2020) υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 2002 έως το 2005, υπό τον Πρόεδρο Ασκάρ Ακάγιεφ. Είναι εθνοτικός Ρώσος. Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης υπό τον Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ και έγινε προσωρινός πρωθυπουργός στις 22 Μαΐου 2002, αφού ο Ακάγιεφ απέλυσε τον Μπακίγιεφ. Έγινε επίσημα πρωθυπουργός οκτώ ημέρες αργότερα, όταν τον επιβεβαίωσε το Ανώτατο Συμβούλιο.
Ως πρωθυπουργός επέζησε πρότασης δυσπιστίας στις 8 Απριλίου 2004. 27 βουλευτές ψήφισαν υπέρ και 14 κατά για να τον απομακρύνουν από το αξίωμα, αποτυγχάνοντας να φτάσουν το όριο των 30 ψήφων.
Στις 24 Μαρτίου 2005, ο Τανάγιεφ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός εν μέσω της Επανάστασης του Τουλίπας. Σχεδόν έναν μήνα αργότερα έγινε ειδικός απεσταλμένος για τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Πένζα, στη Ρωσία. Ωστόσο, μέχρι τον Ιούνιο ο Γενικός Εισαγγελέας Αζιμπέκ Μπεκναζάροφ δήλωσε στο Κοινοβούλιο ότι το γραφείο του είχε εκδώσει εντολή για σύλληψη του Τανάγιεφ. Μια από τις κατηγορίες ήταν για τα 40 εκατομμύρια δολάρια (977.000 δολάρια ΗΠΑ) σε κρατικά κεφάλαια που φέρεται ότι μεταφέρθηκαν σε εταιρεία που ελέγχεται από το γιο του.
Ήταν ο πρώτος εθνοτικός Ρώσος πρωθυπουργός της Κιργιζίας μετά την ανεξαρτησία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας
Βίτολντ Ζαγκούρσκι
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Κατά τη διάρκεια της συλλογικής σταδιοδρομίας του, αγωνίστηκε στις πολωνικές Πολόνια Βαρσοβίας (1950-1960) και Λέγκια Βαρσοβίας (1960-1961). Κέρδισε δύο πρωταθλήματα Πολωνίας, το 1959 και το 1961.
Εθνική Πολωνίας
Ο Ζαγκούρσκι αγωνίστηκε σε 49 αγώνες με την Εθνική Πολωνίας από το 1951 έως το 1956. Με την Πολωνία, έπαιξε στο Ευρωμπάσκετ 1955.
Σε συλλόγους
Ο Ζαγκούρσκι επιλέχθηκε 7 φορές (1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973) ως προπονητής της ομάδας European Selection της FIBA.