cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιθριδάτης Στ΄ Ευπάτωρ (Μουσείο του Λούβρου αρ. Ma 2321)
Ιστορική τοποθέτηση
Χρονολογείται στον 1ο αιώνα, ενώ θεωρείται σύγχρονο του συμπλέγματος «Ο Λαοκόων και οι γιοι του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου
Σίβυλλα της Βαυαρίας
H Σίβυλλα, γερμ. Sibylle von Bayern-Munich (16 Ιουνίου 1489 - 18 Απριλίου 1519) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1511 τον Λουδοβίκο Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Θεοδικία
Ο όρος Θεοδικία είναι φιλοσοφικός και συγχρόνως θεολογικός όρος που χρησιμοποιήθηκε από τον Γερμανό φιλόσοφο Λάιμπνιτς για να προσδιορίσει τη φιλοσοφική-θεολογική συζήτηση περί του πώς συμβιβάζεται η ύπαρξη του κακού στο διηνεκές στον κόσμο με την πανσοφία, παναγαθότητα, παντοδυναμία και δικαιοσύνη του Θεού. Προσδιορίζοντας έτσι τον όρο Θεοδικία να σημαίνει δικαιοσύνη του Θεού.
Η θεοδικία στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία
Η φύση και η ουσία του κακού δεν απασχόλησαν πιο ειδικά τους προσωκρατικούς, αφού ασχολήθηκαν κυρίως με ζητήματα κοσμολογικά. Ο Πλάτωνας επικεντρώνεται στο θέμα των ηθικών πράξεων και του ηθικού κακού. Ο ίδιος υποστηρίζει στους διαλόγους του Πρωταγόρας και Μένωνας, πως κανείς δεν είναι με τη θέλησή του κακός. Μόνο η εσφαλμένη ‘’δόξα’’ περί του αγαθού οδηγεί στην τέλεση ηθικώς άστοχων ενεργειών.
Στον ‘’Σοφιστή’’ υπάρχουν δύο είδη κακίας είτε από άγνοια, είτε από ηθική νόσο της ψυχής. Η σωκρατική αντίληψη περί αγνοίας σταδιακά εγκαταλείπεται και η ευθύνη εντοπίζεται στα εμπόδια που γεννά η σχέση ψυχής και σώματος. Το σώμα δημιουργεί την κακία και ως εκ της ουσίας του είναι η πηγή του κακού, ενώ η ψυχή λόγω της θεϊκής καταγωγής της διαρκώς επιθυμεί το καλό. Η σωματικότητα του ανθρώπου αποδίδεται στη διαδικασία της πτώσεως των ψυχών και της σύνδεσής τους με τα σώματα σα σε φυλακή ή τάφο. Επομένως για τον Πλάτωνα δεν ευθύνεται ο Θεός, αφού ο Θεός είναι μόνον αίτιος του αγαθού. Άρα μόνο ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. Στους Νόμους (904 c) του λέει πως ο Θεός, ‘’αφήκεν ταις βουλήσεσιν ημών τας αιτίας’’. Και στο ίδιο έργο επισημαίνει πως ο Θεός δεν είναι αίτιος του κακού (732 c-d). Kάτι που επαναλαμβάνει και στην Πόλιτεία (370 c). Το κακό αντιμετωπίζεται με τη θεϊκή βοήθεια: έχει προικίσει τον άνθρωπο με την ελευθερία της επιλογής και την ισχυρή βούληση. Αν ο υπέρτατος σκοπός είναι η ‘’ομοίωσις Θεώ’’, όπως διατυπώνεται στον Θεαίτητο (176 b-c), αυτή επιτυγχάνεται μέσω της φρόνησης και της ηθικής τελείωσης. Άρα αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί η αντιμετώπιση του κακού, που υπάρχει για να δημιουργεί την αγάπη προς το αγαθό. (Λύσις 216 c).
Στους νεότερους χρόνους, ο Λάιμπνιτς έγραψε στα γαλλικά σχετικό σύγγραμμα με τον τίτλο "Essais de theodicic sur la bonte de Dieu" χρησιμοποιώντας πρώτος τον όρο «Θεοδικία».
Πηγές
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Θεολογία Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία
Σούπερ Λίγκα 2006–07
Η Σούπερ Λίγκα 2006–07 (γνωστή και ως Super League 2007) και ειδικότερα το ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της περιόδου 2006-07 ήταν το 48ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 28ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Ήταν επίσης η παρθενική διοργάνωση υπό την ευθύνη της Σούπερ Λιγκ, της Ένωσης των επαγγελματικών ομάδων της 1ης κατηγορίας. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε τον τίτλο για 35η φορά στην ιστορία του. Η ΑΕΚ τερμάτισε δεύτερη, εννέα βαθμούς πίσω από τον Ολυμπιακό και εξασφάλισε θέση στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου.
Βαθμολογία
Η ΑΕΛ προκρίθηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ ως Κυπελλούχος Ελλάδας. Από τον Ιωνικό είχαν αφαιρεθεί 2 βαθμοί για τα επεισόδια στον αγώνα με την Κέρκυρα και 3 για επεισόδια στον αγώνα με τον Ηρακλή.
Νίσυρος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Νίσυρος αναφέρονται:
Δήμος Πραμάντων
Ο Δήμος Πραμάντων ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, ακριβώς πάνω από τον νομό Άρτας, σε μία ορεινή περιοχή στις πλαγιές του όρους Τζουμέρκα. Ο δήμος αποτελούνταν από τρία δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 69,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.194 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο οικισμός Πράμαντα.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Το 1925 η Κοινότητα από τον νομό Άρτας υπήχθη στο νομό Ιωαννίνων. Η κοινότητα προήχθη σε Δήμο το 1997.
Πρόεδροι Κοινότητας Πραμάντων ...
Δήμαρχοι Πραμάντων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π *
Άρια
Η άρια (aria ή air) είναι μουσικός όρος που αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει κάθε εκφραστική μελωδία για φωνή. Σήμερα, ο ίδιος όρος περιγράφει ένα αυτόνομο μουσικό φωνητικό κομμάτι με συνοδεία οργάνων και συνήθως ολοκληρωμένης ορχήστρας. Η άρια αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της όπερας, μαζί με το ρετσιτατίβο, ενώ συναντάται και σε ορατόρια ή καντάτες. Ορισμένοι συνθέτες, όπως ο Μπετόβεν και ο Μότσαρτ έχουν επίσης δημιουργήσει και "άριες για κοντσέρτα" (concert arias). Η άρια ως είδος μουσικής σύνθεσης, γεννήθηκε τον 14ο αιώνα και σήμαινε ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού. Συνδεόταν παράλληλα με αμιγώς ορχηστρική μουσική, γεγονός που δεν ισχύει σήμερα. Στην κλασική περίοδο της μουσικής, η μορφή της άριας που κυριαρχούσε ήταν η λεγόμενη άρια da capo, δηλαδή άρια με επανάληψη. Η μουσική της βασιζόταν σε ένα ποίημα δύο στροφών με την πρώτη να επαναλαμβάνεται μετά τη δεύτερη. Αυτού του είδους η άρια αναπτύχθηκε περισσότερο μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα. Αργότερα, πολλοί συνθέτες προσπάθησαν να την συντομεύσουν περιορίζοντας ή εξαλείφοντας την επανάληψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία Κατηγορία:Όπερα
Δημήτριος Αντωνόπουλος (αποσαφήνιση)
Με το ονοματεπώνυμο Δημήτριος Αντωνόπουλος μπορεί να αναφέρονται:
Datsun 17
Το Datsun 17 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, που κατασκεύαζε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun, από τον Απρίλιο του 1938 έως τα τέλη του ίδιου έτους. Ήταν το τελευταίο προπολεμικό επιβατικό αυτοκίνητο παραγωγής της Datsun πριν τη διακοπή της παραγωγής I.X. αυτοκινήτων, η οποία ίσχυσε με σκοπό την εντατικοποίηση των στρατιωτικών δραστηριοτήτων της Ιαπωνίας. Ως αποτέλεσμα, η παραγωγή του διατηρήθηκε για μόλις μισό έτος, ενώ αντιθέτως η έκδοση 17 Truck (ελαφρύ φορτηγό) παρήχθη μέχρι τον Ιανουάριο του 1944. Τελικώς, τη θέση του Datsun 17 μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ανέλαβε το Datsun DA το 1947.
Εκδόσεις
thumb|left|Datsun 17 Roadster του 1938.
Ακολουθώντας την παράδοση όλων των προηγούμενων μοντέλων, το Datsun 17 ήταν διαθέσιμο σε Phaeton, Sedan, Roadster, Coupe και Van εκδόσεις, καθώς και σε μια έκδοση μικρού φορτηγού Truck. Όπως και τα προηγούμενα σεντάν, έτσι και το Datsun 17 ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένα ως ταξί την εποχή εκείνη.
Σχεδίαση
Στη δοκιμασμένη συνταγή της διατήρησης μιας επιτυχημένης βάσης και της περαιτέρω εξέλιξής της, βασίστηκε και η σχεδίαση του Datsun 17. Έτσι οι ομοιότητες με το Datsun 16 είναι πολλές. Η κυριότερη διαφορά όμως, βρίσκεται στη μπροστινή γρίλια και ειδικότερα στη διαχωριστική μπάρα. Η μπάρα αυτή υπήρχε και στα προηγούμενα μοντέλα, βαμμένη στο χρώμα του αμαξώματος, όμως πλέον ήταν αισθητά πιο φαρδιά.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Μηχανικά, το Datsun 17 χρησιμοποιούσε τον ίδιο τετρακύλινδρο κινητήρα βενζίνης 722 cm³ με το Datsun 16, που απέδιδε 16 ίππους στις 3.600 στροφές το λεπτό. Το κιβώτιο παρέμεινε το ίδιο 3-τάχυτο μηχανικό και, ως αποτέλεσμα, στα 80 χιλιόμετρα την ώρα παρέμεινε και η τελική ταχύτητα του οχήματος.
W3Schools
Το W3Schools είναι ιστότοπος εκμάθησης προγραματισμού. Διαθέτει δωρεάν μαθήματα σε θέματα όπως η HTML, η CSS, η Python, η C, η Java κ.α.
Ο ιστότοπος δημιουργήθηκε το 1998. Το όνομα του προέρχεται από τα αρχικά World Wide Web, αλλά δεν έχει σχέση με το W3C (World Wide Web Consortium). Δραστηριοποιείται από την Refsnes Data στη Νορβηγία.
Ο ιστότοπος προσφέρει προχωρημένα μαθήματα και διπλώματα επί πληρωμή.
Ο ιστότοπος επίσης δημοσιεύει δωρεάν HTML Templates.
Αναφορές
Κατηγορία:Ανάπτυξη λογισμικού Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Νορβηγίας Κατηγορία:Ιστότοποι
Καρλόττα Στάνλεϋ, κόμισσα του Ντέρμπυ
Η Καρλόττα ντε Λα Τρεμουάλ, σύζυγος Στάνλεϋ κόμη τού Ντέρμπυ, γαλλ.: Charlotte de La Trémoille - Stanley, Countess of Derby, (Δεκέμβριος 1599 – 31 Μαρτίου 1664) είναι διάσημη για την σθεναρή υπεράσπιση τού Λέιθομ Χάουζ κατά τη διάρκεια του αγγλικού εμφυλίου πολέμου.
Νεανική ζωή
Γεννημένη στο κάστρο Tουάρ, στο Πουατιέ της Γαλλίας, ήταν κόρη τού Γάλλου ευγενή Κλωντ ντε Λα Τρεμουάλ, 2ου δούκα τού Tουάρ, και της συζύγου του κόμισσας Καρλόττας-Βραβαντίνας τού Νάσσαου. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Γουίλιαμ Α΄ πρίγκιπας της Οράγγης και η Καρλόττα των Βουρβόνων.
Στις 26 Ιουνίου 1626, η Καρλόττα παντρεύτηκε τον Άγγλο ευγενή Τζέιμς Στάνλεϋ, 7ο κόμη τού Ντέρμπυ, και πολιτογραφήθηκε ως Αγγλίδα πολίτης με νόμο του Κοινοβουλίου τον Φεβρουάριο του 1629.
Αγγλικός Εμφύλιος Πόλεμος
Η λαίδη Ντέρμπυ έγινε διάσημη για την υπεράσπιση τού Λέιθομ Χάουζ (Lathom House) στην πολιορκία τού Λέιθομ Χάουζ από τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις κατά τον Α΄ Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1644. Κατά τη διάρκεια της απουσίας τού συζύγου της, έμεινε επικεφαλής αυτού που αποδείχθηκε ότι ήταν το τελευταίο εναπομείναν προπύργιο των Βασιλικών στο Λάνκασαϊρ.
Αμέσως μετά την πτώση τού Γουόριγκτον, της ζητήθηκε να αναγνωρίσει την εξουσία τού Κοινοβουλίου και να παραδώσει το σπίτι της, αλλά αρνήθηκε, με το αιτιολογικό ότι κάτι τέτοιο θα ατίμαζε τον σύζυγό της. Προσφέρθηκε να περιοριστεί στην υπεράσπιση τού σπιτιού της και αυτό ανέβαλε περαιτέρω επιθέσεις στη θέση της.
Τον Φεβρουάριο του 1644, το Λέιθαμ Χάουζ πολιορκήθηκε από τις δυνάμεις τού σερ Tόμας Φέιρφαξ. Η λαίδη Ντέρμπυ είχε οχυρώσει το κάστρο, για να αντισταθεί στους βομβαρδισμούς και συγκέντρωσε μία πολιτοφυλακή έμπειρων σκοπευτών, που μπόρεσαν να προκαλέσουν σημαντικές απώλειες με σκόπευση. Αρνήθηκε ρητά επανειλημμένες προσφορές παράδοσης. Στις 27 Μαΐου 1644 ο πρίγκιπας Ρούπερτ έφτασε με βασιλικές δυνάμεις και η πολιορκία διερράγη. Η λαίδη Ντέρμου και το επιτελείο της εκτοπίστηκαν στη Νήσο τού Μαν. Η ηρωική υπεράσπιση τού Λέιθομ Χάουζ από τη λαίδη Ντέρμπυ μνημονεύεται στην ποιητική εικονογράφηση της Λετίτια-Ελίζαμπεθ Λάντον στο Fisher's Drawing Room Scrap Book, 1833 σε ένα πορτρέτο τού λόρδου και της λαίδης Ντέρμπυ (από τον Γουίλιαμ Ν΄τερμπυ μετά τον φαν Ντάικ).
Στη νήσο του Μαν
Ο σύζυγός της ήταν επίσης λόρδος τού Μαν. Η προσπάθεια της λαίδης Ντέρμπυ να ανταλλάξει το νησί για την ελευθερία τού συζύγου της προκάλεσε μία αντιαγγλική εξέγερση με επικεφαλής τον Ίλιαμ Ντόουν.
Η λαίδη Ντέρμου κρατούσε το Μαν, αλλά η ολοκληρωτική καταστροφή τού βασιλικού στρατού στη μάχη του Γουόρτσεστερ, η φυγή τού πρίγκιπα Καρόλου (Β΄ ) σε μία εξορία στη Γαλλία και η εκτέλεση τού συζύγου της, την άφησαν χωρίς ελπίδα βοήθειας. Το τελευταίο βασιλικό οχυρό που παραδόθηκε στις δυνάμεις τού Κοινοβουλίου στο τέλος των εχθροπραξιών τού εμφυλίου πολέμου, ήταν το κάστρο Ρούσντεν στο Κάστλταουν στη νήσο τού Μαν, το οποίο υπερασπίστηκε υπό την ηγεσία της αμφισβητήσιμης Καρλόττας, χήρας του Τζέιμς Στάνλεϋ, 7ου κόμη τού Ντέρμπυ. Υποχώρησε στον συνταγματάρχη Ντάκενφιλντ τον Οκτώβριο του 1651.
Τελικά υπέκυψε με απροθυμία στην αναγκαιότητα μίας παράδοσης και διατήρησε, λέει λανθασμένα ο Ντέιβιντ Χιούμ, «τη δόξα τού να είναι το τελευταίο άτομο στα τρία βασίλεια και σε όλες τις εξαρτώμενες κυριαρχίες τους, που υποτάχθηκε στους νικητές επαναστάτες». Η τελευταία άμυνα κατά των δυνάμεων τού Κρόμγουελ σημειώθηκε στο νησί Inishbofin, στην κομητεία Galway, στην Ιρλανδία το 1653.
Οικογένεια
Οι δύο γιοι τού Καρόλου, ο Γουλιέλμος, 9ος κόμης (περίπου 1655-1702), και ο Ιάκωβος, 10ος κόμης (1664-1736), απεβίωσαν και οι δύο χωρίς γιους, και κατά συνέπεια, όταν ο Ιάκωβος απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1736, οι τίτλοι και οι ιδιοκτησίες του πέρασαν στον σερ Έντουαρντ Στάνλεϋ (1689–1776), απόγονο τού 1ου κόμη. Από αυτόν κατάγονται οι μετέπειτα κόμητες τού Ντέρμπιυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Κυβερνήτης του Κεντάκι
Ο Κυβερνήτης της Κοινοπολιτείας του Κεντάκι (αγγλ. Governor of Kentucky Commonwealth), είναι ο αρχηγός της πολιτείας του Κεντάκι και ο επικεφαλής του εκτελεστικού κλάδου της πολιτειακής κυβέρνησης του Κεντάκι.
Ο κυβερνήτης, χρηματίζει αρχιστράτηγος των στρατιωτικών δυνάμεων της πολιτείας και είναι εξουσιοδοτημένος να επιβάλλει όλους τους νόμους της πολιτείας. Ο κάτοχος του αξιώματος έχει ευρεία νομοθετική αρμοδιότητα να κάνει διορισμούς σε διάφορα συμβούλια και τμήματα του εκτελεστικού κλάδου, η οποία κάπως περιορίζεται από την υιοθέτηση ενός συστήματος αξιοκρατίας για τους πολιτειακούς υπαλλήλους από το 1960. Επειδή ο κυβερνήτης του Κεντάκι ελέγχει πολλούς διορισμούς σε επιτροπές, το αξίωμα θεωρείται ιστορικά ως μία από τις πιο ισχυρές πολιτειακές εκτελεστικές θέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, η επιρροή του κυβερνήτη έχει αυξηθεί από την ευρεία αρμοδιότητα στην ανάθεση συμβάσεων και σημαντική επιρροή στο νομοθετικό σώμα, αν και η τελευταία φθίνει από τα μέσα της δεκαετίας του '70.
Οι εξουσίες του κυβερνήτη απαριθμούνται στο πολιτειακό σύνταγμα. Έχουν υπάρξει τέσσερα συντάγματα του Κεντάκι—υιοθετημένα το 1792, το 1799, το 1850 και το 1891 αντίστοιχα—τα οποία έχουν διαδοχικά διευρύνει την εξουσία του κυβερνήτη. Μεταξύ των εξουσιών που χορηγούνται στον κυβερνήτη από το σύνταγμα είναι η δυνατότητα να δώσει χάρη, να ασκήσει βέτο σε νομοθεσία και να συγκαλέσει το νομοθετικό σώμα σε συνεδρίαση.
Το Κεντάκι είναι μία από τις πέντε μόνο πολιτείες των Η.Π.Α. που διεξάγουν εκλογές κυβερνητών σε περιττά έτη αμέσως πριν την Προεδρική Εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο τρέχων κυβερνήτης είναι ο Στιβ Μπεσίρ, ο οποίος εκλέχθηκε πρώτη φορά το 2007 και επανεκλέχθηκε το 2011. Υπόκειται σε όρια θητείας και δεν μπορεί να είναι πάλι υποψήφιος το 2015.
Πενήντα έξι άνδρες και μία γυναίκα έχουν χρηματίσει στη θέση του Κυβερνήτη του Κεντάκι. Η θητεία του Κυβερνήτη έχει διάρκεια τεσσάρων ετών· από το 1992 οι κάτοχοι δύνανται να διεκδικήσουν την επανεκλογή τους άπαξ προτού γίνουν μη εκλόγιμοι για τέσσερα έτη. Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της πολιτείας, τέσσερις άνδρες έχουν χρηματίσει κυβερνήτες επί δύο μη συνεχόμενες θητείες και άλλοι δύο έχουν υπηρετήσει δύο συνεχόμενες θητείες.
Η ιστορία του αξιώματος του Κυβερνήτη, συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με μακριές περιόδους κυριαρχίας από ένα κόμμα, παρότι διαφορετικά κόμματα επικράτησαν σε διαφορετικές περιόδους. Οι Φεντεραλιστές σπάνιζαν ανάμεσα στους κατοίκους του Κεντάκι κατά την περίοδο του Πρώτου Κομματικού Συστήματος, και οι Δημοκρατικοί Ρεπουμπλικανοί κέρδιζαν κάθε εκλογή Κυβερνήτη στην πολιτεία μέχρι το 1828. Το Δεύτερο Κομματικό Σύστημα άρχισε όταν οι Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικανοί διασπάστηκαν σε Τζακσονιανούς Δημοκρατικούς (τον προκάτοχο του σύγχρονου Δημοκρατικού Κόμματος) και Εθνικούς Ρεπουμπλικανούς (αργότερα έγιναν οι Ουίγοι). Με αφετηρία την εκλογή του Τόμας Μέτκαλφ το 1828, οι Ουίγοι κυριάρχησαν στο αξίωμα του κυβερνήτη μέχρι το 1851, με τον Τζον Μπρέθχιτ να είναι ο μόνος Δημοκρατικός που εκλέχθηκε κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου. Με την κατάρρευση του Κόμματος των Ουίγων την δεκαετία του 1850, οι Δημοκρατικοί πήραν τον έλεγχο του αξιώματος του κυβερνήτη και τον κράτησαν για όλη τη διάρκεια του Τρίτου Κομματικού Συστήματος, με τον Τσαρλς Σ. Μόρχεντ του Know Nothing Party να είναι η μοναδική εξαίρεση. Η εκλογή του Ρεπουμπλικανού Ουίλλιαμ Ο'Κόνελ Μπράντλι το 1895 εγκαινίασε την μοναδική περίοδο αληθινού δικομματικού ανταγωνισμού για το αξίωμα του κυβερνήτη· από την εκλογή του Μπράντλι μέχρι το 1931, πέντε Ρεπουμπλικανοί και έξι Δημοκρατικοί κατείχαν το αξίωμα του κυβερνήτη του Κεντάκι. Από το 1931, μόνο τρεις Ρεπουμπλικανοί έχουν χρηματίσει κυβερνήτες του Κεντάκι· ο Έρνι Φλέτσερ, ο οποίος υπηρέτησε από το 2003 μέχρι το 2007, είναι ο πιο πρόσφατος.
Εξουσίες και ευθύνες
Και στα τέσσερα συντάγματα του Κεντάκι, η πρώτη εξουσία που απαριθμείται προς τον κυβερνήτη είναι να υπηρετεί ως ανώτατος διοικητής της πολιτοφυλακής και των στρατιωτικών δυνάμεων της πολιτείας. Το 1799 προστέθηκε ένας όρος που ανέφερε ότι ο κυβερνήτης δεν θα οδηγούσε προσωπικά τα στρατεύματα στο πεδίο της μάχης εκτός αν τον έχει συμβουλέψει ούτως ένα ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης. Μια τέτοια περίπτωση συνέβη το 1813 όταν από τον Κυβερνήτη Ισαάκ Σέλμπι, έναν βετεράνο του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, ζητήθηκε να οδηγήσει μια ομάδα στρατευμάτων του Κεντάκι για να βοηθήσει τον Ουίλλιαμ Χένρι Χάρρισον στη Μάχη του Τεμς. Για τις υπηρεσίες του, ο Σέλμπι έλαβε τα Ευχαριστήρια του Κογκρέσου και το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου.
Μεταξύ των άλλων εξουσιών και ευθυνών του κυβερνήτη οι οποίες εμφανίζονται και στα τέσσερα συντάγματα είναι η εξουσία επιβολής όλων των νόμων, η εξουσία να πληροί τα κενά σε αιρετά αξιώματα μέχρι την επόμενη συνάντηση της Γενικής Συνέλευσης και η εξουσία να μετριάζει πρόστιμα και να δίδει χάρες. Η εξουσία απονομής χάρης δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις παραπομπής, και σε περιπτώσεις προδοσίας μια κυβερνητική χάρη είνα σε ισχύ μέχρι το τέλος της επόμενης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης, which can grant a full pardon for treason. Το σύνταγμα του 1891 απαιτούσε περαιτέρω ότι, με κάθε απονομή χάριτος, ο κυβερνήτης πρέπει να καταθέτει "μια δήλωση των λόγων για την απόφαση του επ'αυτού, η οποία θα είναι πάντα ανοικτή σε δημόσια επιθεώρηση." Αυτή η απαίτηση προτάθηκε αρχικά από έναν αντιπρόσωπο στην συνταγματική συνέλευση του 1850, αλλά απορρίφθηκε εκείνη την περίοδο. Ιστορικά, η εξουσία στον εκτελεστικό κλάδο του Κεντάκι έχει παραμείνει διαιρεμένη μεταξύ μιας ποικιλίας αιρετών θέσεων—περιλαμβανομένου του Αναπληρωτή Κυβερνήτη, του Γενικού Εισαγγελέως, του Εκτιμητή Δημόσιων Λογιστικών, του Θησαυροφύλακα και αρκετών επιτρόπων—αλλά κατά τον ύστερο 20ό αιώνα, η πολιτική εξουσία έχει επικεντρωθεί στο αξίωμα του Κυβερνήτη.
Σύγκληση και διακοπή του νομοθετικού σώματος
Η εξουσία του κυβερνήτη να διακόπτει την Γενική Συνέλευση για μια περίοδο μέχρι τεσσάρων μηνών, αν τα δύο σώματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε μια χρονική στιγμή για την διακοπή, εμφανίζεται και στα τέσσερα συντάγματα. Ο κυβερνήτης είναι επίσης εξουσιοδοτημένος να συγκαλέσει τη Γενική Συνέλευση "σε εξαιρετικές περιστάσεις". Από το σύνταγμα του 1799, ο κυβερνήτης επιτρέπεται να συγκαλεί σε συνεδρίαση κάπου εκτός της πολιτειακής πρωτεύουσας αν η πρωτεύουσα είχε, από την προηγούμενη νομοθετική σύνοδο, "καταστεί επικίνδυνη από κάποιον εχθρό ή από μεταδοτικές ασθένειες." Αυτή ήταν μια σημαντική πρόβλεψη κατά τις πρώτες ημέρες της Κοινοπολιτείας, όταν επιδημίες όπως η ευλογιά έθεταν σε κίνδυνο τον τοπικό πληθυσμό. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα μιας προσπάθειας να ασκηθεί αυτή η εξουσία ήταν το 1900 όταν ο Ρεπουμπλικανός Κυβερνήτης Ουίλλιαμ Σ. Τέιλορ προσπάθησε να διακόψει το νομοθετικό σώμα και να το επανασυγκαλέσει στο ευρέως Ρεπουμπλικανικό Λόντον, Κεντάκι μετά την επίθεση εναντίον του Ουίλλιαμ Γκέμπελ. Ο Τέιλορ επικαλέστηκε την ύπαρξη κατάστασης εξέγερσης στην πρωτεύουσα, αλλά προκλητικοί Δημοκρατικοί αρνήθηκαν να εισακούσουν το κάλεσμα να διακόψουν ή να συγκληθούν στο Λόντον.
Το σύνταγμα του 1891 προσέθεσε μια πρόβλεψη ότι ο κυβερνήτης πρέπει να διευκρινίσει τον λόγο οποιασδήποτε ειδικά συγκεκλημένης νομοθετικής συνόδου, και οτιδήποτε άλλο θέμα δεν μπορεί να συζητηθεί κατά την σύνοδο αυτή. Δεν υπάρχει όμως συνταγματική απαίτηση το νομοθετικό σώμα να διεξάγει οποιαδήποτε δραστηριότητα κατά την συγκεκλημένη σύνοδο. Το 2007 ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης Έρνι Φλέτσερ συγκάλεσε την Συνέλευση σε σύνοδο για να συζητηθεί μια μακρά λίστα αντικειμένων. Η ελεγχόμενη από τους Δημοκρατικούς Βουλή των Αντιπροσώπων ισχυρίστηκε ότι ουδέν εξ αυτών των αντικειμένων ήταν αρκετά επείγον ώστε δεν μπορούσε να αναμένει μέχρι τη σύγκληση της τακτικής συνόδου· ισχυρίστηκαν ότι ο Φλέτσερ καλούσε τη συνεδρίαση μόνο για να αναζωογονήσει τα βυθισμένα δημοσκοπικά του νούμερα πριν την επερχόμενη εκλογή στην οποία αντιμετώπισε τον Δημοκρατικό Στιβ Μπεσίρ. Η Βουλή συγκλήθηκε την την ημέρα που είχε οριστεί και διακόπηκε μία ώρα αργότερα χωρίς να ασχοληθεί με οτιδήποτε.
Πλατρειθιάς Ιθάκης
Ο Πλατρειθιάς είναι ένα χωριό στην Ιθάκη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθακης του νομού Κεφαλληνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 202 κατοίκους.
Κυβερνήτης του Κεντάκι
Βέτο
Το σύνταγμα του 1799 περιείχε, για πρώτη φορά, την εξουσία του κυβερνήτη να θέσει βέτο σε νομοθεσία· αυτή η εξουσία ήταν ουσιαστικά παρόμοια με, και πιθανώς βασισμένη σε, αυτή που περιέχεται στο σύνταγμα το Σύνταγμα του Νιου Χάμσαϊρ του 1792 και το Σύνταγμα της Τζόρτζια του 1798. Το βέτο του κυβερνήτη μπορεί να ακυρωθεί από μια ψηφοφορία που θα συγκεντρωθεί μια πλειοψηφία και στα δύο σώματα του νομοθετικού σώματος. Το σύνταγμα του 1891 εξουσιοδότησε τον κυβερνήτη με ένα μερικό βέτο, αλλά η χρήση του απαγορεύθηκε στις συνταγματικές τροποποιήσεις και τους νόμους σχετικά με την ταξινόμηση της ιδιοκτησίας για φορολογικούς σκοπούς.
Πλατρειθιάς Ιθάκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιθάκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας Κατηγορία:Χωριά της Ιθάκης
Κυβερνήτης του Κεντάκι
Βέτο
Αντίθετα με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, ο κυβερνήτης δεν έχει την επιλογή ενός pocket veto. Αν ο κυβερνήτης δεν αποφασίσει να υπογράψει ή να αρνηθεί να κυρώσει ένα νομοσχέδιο, αυτόματα γίνεται νόμος μετά από δέκα ημέρες. Σε περίπτωση που το νομοθετικό σώμα διακόψει για αν αποτρέψει την επιστροφή ενός νομοσχεδίου με βέτο, το νομοσχέδιο γίνεται νόμος τρεις ημέρες μετά την έναρξη της επόμενης νομοθετικής συνεδρίασης εκτός αν ο κυβερνήτης ρητά προβάλλει βέτο. (Με το ομοσπονδιακό pocket veto, το νομοσχέδιο μπορεί να θεωρεί μπλοκαρισμένο μετά από δέκα ημέρες εάν το νομοθετικό σώμα διακόψει την δραστηριότητά του.)
Προϋπολογισμός
Αν και η κατάρτιση του πολιτειακού προϋπολογισμού είναι μια νομοθετική λειτουργία σε πολλές πολιτείες, οι κυβερνήτες του Κεντάκι απαιτείται από το νόμο να παρουσιάζουν ένα προσχέδιο διετούς προϋπολογισμού στην Γενική Συνέλευση για να εγκριθεί αμέσως μετά την έναρξη των συνεδριάσεων των άρτιων ετών. Ο προϋπολογισμός του κυβερνήτη συχνά εγκρίνεται με μικρές αλλαγές, αλλά αφότου οι Ρεπουμπλικανοί πήραν τον έλεγχο της πολιτειακής γερουσίας για πρώτη φορά το 1999, η έγκριση έχει μεταβληθεί σε μια πιο περίπλοκη διαδικασία. Η Γενική Συνέλευση απέτυχε να περάσει έναν προϋπολογισμό πριν το τέλος των συνεδριάσεων το 2002 και το 2004. Και στις δύο περιπτώσεις, η πολιτεία λειτουργούσε υπό ένα εκτελεστικό σχέδιο δαπανών δημιουργημένο από τον κυβερνήτη έως ότου το νομοθετικό σώμα επανασυνεδριάσει και περάσει έναν προϋπολογισμό. Το 2005 το Ανώτατο Δικαστήριο του Κεντάκι αποφάσισε ότι ο κυβερνήτης δεν είχε αρμοδιότητα να δαπανήσει κεφάλαια χωρίς νομοθετική έγκριση, και ότι αν οι νομοθέτες αποτύχουν να περάσουν έναν προϋπολογισμό στο μέλλον, μόνο οι δαπάνες που ρητά αναφέρονται στο πολιτειακό σύνταγμα θα έπρεπε να πραγματοποιούνται.
Διοίκηση και διορισμοί
Αν και το σύνταγμα του Κεντάκι ορίζει τον κυβερνήτη ως κεφαλή του εκτελεστικού κλάδου της πολιτειακής κυβέρνησης, δεν προσδιορίζει τα μέσα εκπλήρωσης αυτού του ρόλου. Εξουσιοδοτημένος να προτείνει όλους τους συνταγματικούς αξιωματούχους από το πρώτο σύνταγμα της πολιτείας, αυτή η εξουσία του αξιώματος του κυβερνήτη έχει ελαττωθεί σε διάδοχα συντάγματα, καθώς τα περισσότερα από αυτά τα αξιώματα έγιναν αιρετά. Επειδή ο κυβερνήτης δεν εξουσιοδοτείται ρητά από το σύνταγμα να διεξάγει πολλές από τις λειτουργίες που είναι απαραίτητες για την διαχείριση της πολιτειακής κυβέρνησης, ο κάτοχος του αξιώματος πρέπει να βασίζεται σε εξουσιοδοτική νομοθεσία που τίθεται σε ισχύ από την Γενική Συνέλευση. Με αυτό κατά νου, ο ιστορικός του Κεντάκι Τόμας Ντ. Κλαρκ έγραψε το 2004 ότι οι εκτεταμένες εκτελεστικές εξουσίες είχαν δοθεί μέσω της δημιουργίας ενός μεγάλου αριθμού επιτροπών οι οποίες έδιναν αναφορές στον κυβερνήτη: "Κατά τον περασμένο ενάμισι αιώνα, και ειδικά στον ύστερο 20ό αιώνα, θα ήταν αδύνατο η πολιτειακή κυβέρνηση να λειτουργεί αποτελεσματικά χωρίς την διεύρυνση των εκτελεστικών εξουσιών. Μέσα στο χρόνο η Γενική Συνέλευση έχει δημιουργήσει μια μυριάδα επιτροπών και τις έστρεψαν προς τον κυβερνήτη για να ασκήσει διοικητική εποπτεία. ...Όλες αυτές οι επιτροπές επεξέτειναν την επιρροή του κυβερνήτη σε κάθε φάση της ανθρώπινης ζωής στην κοινοπολιτεία, αρκετά πέραν των περιορισμών της εκτελεστικής εξουσίας που οραματίζονταν οι αντιπρόσωποι στην συνταγματική συνέλευση το 1891."
Το 1934 ο εκτελεστικός κλάδος αποτελείτο από εξήντα εννέα συμβούλια, επιτροπές και υπηρεσίες επιπροσθέτως των συνταγματικών αξιωματούχων, αν και τα μέλη αυτών των επιτροπών ήταν συχνά οι ίδιοι οι συνταγματικοί αξιωματούχοι. Ο Κυβερνήτης Ρούμπι Λαφούν πρότεινε την Πράξη Διοικητικής Αναδιοργάνωσης του 1934 για να οργανωθούν αυτά τα συμβούλια και οι επιτροπές σε δεκαεπτά εκτελεστικά τμήματα και επτά ανεξάρτητες υπηρεσίες. Η Γενική Συνέλευση πέρασε την νομοθεσία αυτό το νομοθέτημα, δίνοντας στον εκτελεστικό κλάδο κάποια προσομοίωση δομής για πρώτη φορά.
Ο διάδοχος του Λαφούν, Α. Μπ. "Χάπι" Τσάντλερ, συγκάλεσε μια ειδική νομοθετική συνεδρίαση το 1936 επιδιώκοντας την ψήφιση ακόμη μίας πράξης αναδιοργάνωσης. Αυτή η πράξη κατάργησε αρκετές επιτροπές και οργάνωσε τις εναπομείνασες με νόμο σε δέκα: Finance, Revenue, Highways, Health, Welfare, Industrial Relations, Business Regulation, Conservation, Libraries and Archives, and Mines and Minerals. Η Πράξη επίσης δημιούργησε την Executive Cabinet, αποτελούμενη από τους συνταγματικούς αξιωματούχους και τους επικεφαλής έκαστου των δέκα θεσπισμένων από το νόμο τμημάτων. Η αποτελεσματικότητα που δημιούργησε η αναδιοργάνωση του Τσάντλερ του επέτρεψε να αποπληρώσει περισσότερο από τα τρία τέταρτα του χρέους $28,5 εκατομμυρίων της πολιτείας. Εκτός του ότι επηρέασε την αναδιοργάνωση του εκτελεστικού κλάδου, η Πράξη Αναδιοργάνωσης του 1936 επίσης ρητά εξουσιοδότησε τον κυβερνήτη να διορίζει επικεφαλής εκτελεστικών τμημάτων και να ιδρύει, να συνδυάζει ή να διαιρεί τμήματα όποτε είναι απαραίτητο. Μεταγενέστεροι νόμοι έδωσαν στον κυβερνήτη την εξουσία να διορίζει συμβουλευτικές επιτροπές για την αναδιοργάνωση, αναπληρωτές επικεφαλής διαιρέσεων, να μεταθέτει υπαλλήλους και να αλλάζει τις ευθύνες τους μέσα στον εκτελεστικό κλάδο, και να ορίζει γενικούς κανόνες συμπεριφοράς των μελών του εκτελεστικού κλάδου.
Στα 35 έτη μεταξύ της εποχής της αναδιοργάνωσης του Τσάντλερ και της εκλογής του Ουέντελ Χ. Φορντ ως κυβερνήτη το 1971, ο εκτελεστικός κλάδος είχε πάλι γίνει δυσκίνητη. 60 τμήματα και 210 συμβούλια έδιναν αναφορά απευθείας στον κυβερνήτη μέχρι το 1972, και η επικάλυψη υπηρεσιών μεταξύ τμημάτων είχαν δημιουργήσει αναποτελεσματικότητες. Την 1η Ιανουαρίου 1973 τέθηκε σε ισχύ ένα σχέδιο που είχε εκδώσει ο Φορντ στα τέλη του 1972, συμπυκνώνοντας τα τμήματα που ανέφεραν σε εκείνον σε έξι προγραμματικά: Προστασία και Ρύθμιση Καταναλωτών, Ανάπτυξης, Εκπαίδευσης και Τεχνών, Ανθρώπινων Πόρων, Safety and Justice, and Transportation. Ο Φορντ συνέχισε να συγχωνεύει τμήματα και να αναδιοργανώνει τον εκτελεστικό κλάδο καθ'όλο το 1973 σε σημείο που, κατά το τέλος εκείνου του έτους, υπήρχαν μόνο τρεις προγραμματικές cabinets (Development, Education and the Arts, and Consumer Protection and Regulation) και τέσσερα τμήματα (Human Resources, Justice, Natural Resources and Environmental Protection, and Transportation).
Το 2002 ο εκτελεστικός κλάδος είχε πάλι επεκταθεί σε δεκατέσσερις cabinets, αλλά δεν είχε επιπλέον τμήματα. Λίγο μετά την εκλογή του το 2003, ο Κυβερνήτης Έρνι Φλέτσερ ανέλαβε την τελευταία μεγάλη αναδιοργάνωση του εκτελεστικού κλάδου μέχρι σήμερα, μειώνοντας τον αριθμών των cabinets σε εννέα—Justice and Public Safety, Education and Workforce Development, Environmental and Public Protection, Transportation, Economic Development, Health and Family Services, Finance and Administration, Tourism, Arts and Heritage, and Personnel.
Επειδή ο κυβερνήτης ελέγχει πάρα πολλούς διορισμούς σε επιτροπές—περίπου 2.000 σύμφωνα με μια εκτίμηση του 1992—το αξίωμα θεωρείται ιστορικά ως μία από τις ισχυρότερες πολιτειακές εκτελεστικές θέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπρόσθετα, ο κυβερνήτης is given wide discretion in awarding state contracts, further augmenting his influence. Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, έγιναν προσπάθειες για να καμφθεί η χρήση της εξουσίας διορισμών του κυβερνήτη με σκοπό την πολιτική πατρονία. Κατά τη δεύτερη θητεία του στο αξίωμα, ο Χάπι Τσάντλερ εξέδωσε μια εκτελεστική διαταγή που θέσπισε ένα αξιοκρατικό σύστημα το οποίο απαγόρευε την πρόσληψη ή την απόλυση πολιτειακών υπαλλήλων για πολιτικούς λόγους· ο διάδοχός του, Μπερτ Τ. Κομπς, προώθησε ένα νέο αξιοκρατικό σύστημα μέσω του νομοθετικού σώματος, προστατεύοντας το από την κατάργηση λόγω εκτελεστικής διαταγής. Παρά την παρουσία ενός αξιοκρατικού συστήματος, πολλοί κυβερνήτες έχουν δεχθεί κριτική για κατάχρηση της εξουσίας διορισμού τους. Το 2005, ο Έρνι Φλέτσερ και αρκετά μέλη της διοίκησής του ςwere indicted για παραβίαση του συστήματος αξιοκρατίας στις πρακτικές πρόσληψης που χρησιμοποιούσαν· οι κατηγορίες αργότερα καταρρίφθηκαν ως μέρος μιας συμφωνίας με τον κατήγορο, τον Γενικό Εισαγγελέα Γκρεγκ Στούμπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντακι
Κρίση της Ευρωζώνης
right|thumb|upright=1.35|alt=Μακροπρόθεσμα επιτόπια στην ευρωζώνη|Μακροπρόθεσμα επιτόκια (αποδόσεις [[δευτερογενής αγορά|δευτερογενούς αγοράς κυβερνητικών ομολόγων με χρόνο λήξης γύρω στα δέκα χρόνια) όλων των χωρών της ευρωζώνης εκτός της Εσθονίας. Απόδοση μεγαλύτερη από 4% συγκρινόμενη με τη χαμηλότερη συγκρίσιμη απόδοση μεταξύ των κρατών της ευρωζώνης—δηλαδή αποδόσεις πάνω από 6% το Σεπτέμβριο του 2011- σημαίνει ότι οι χρηματαγορές έχουν σοβαρές αμφιβολίες για την πιστοληπτική ικανότητα του κράτους. ]]
Η κρίση της Ευρωζώνης (συχνά αναφέρεται και ως ευρωκρίση) είναι μια συνεχιζόμενη κρίση που επηρεάζει τις χώρες της ευρωζώνης από τις αρχές του 2009, όταν μια ομάδα 10 τραπεζών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης ζήτησαν να λάβουν πακέτο διάσωσης. Τον καιρό εκείνο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε πρόβλεψη για πτώση 1,8% της οικονομικής απόδοσης της ΕΕ για το 2009.
Ιστορικό
Το 1992 τα μέλη της της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, με την οποία ανέλαβαν την υποχρέωση να περιορίσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα και το χρέος τους. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 κάποιες χώρες μέλη της ΕΕ αποτύγχαναν να παραμείνουν εντός των ορίων των κριτηρίων του Μάαστριχτ και στράφηκαν στην τιτλοποίηση μελλοντικών κυβερνητικών εσόδων για να μειώσουν τα χρέη και/η τα ελλείμματά τους, αποφεύγοντας τη βέλτιστη πρακτική και αγνοώντας τα διεθνή πρότυπα. Αυτό επέτρεψε στα κράτη να αποκρύψουν το ύψος του ελλείμματος και του χρέους μέσα από ένα συνδυασμό τεχνικών, που περιλάμβαναν ασυνεπή λογιστική, συναλλαγές εκτός ισολογισμού καθώς και τη χρήση σύνθετων κατασκευών παραγώγων συναλλάγματος και χρέους.
Από τα τέλη του 2009 δημιουργήθηκαν μεταξύ των επενδυτών φόβοι πτώχευσης ως αποτέλεσμα του αυξανόμενου ύψους ιδιωτικού και δημόσιου χρέους σε όλο τον κόσμο, σε συνδυασμό με ένα κύμα υποβάθμισης του δημόσιου χρέους ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Οι αιτίες της κρίσης σε κάθε χώρα ποίκιλλαν. Σε αρκετές χώρες, το ιδιωτικό χρέος που προέκυψε εξαιτίας της φούσκας των ακινήτων μεταφέρθηκε στο δημόσιο χρέος ως αποτέλεσμα της διάσωσης των τραπεζικών συστημάτων και των κυβερνητικών αντιδράσεων απέναντι στις οικονομίες που επιβραδύνθηκαν μετά το σπάσιμο της φούσκας. Στην Ελλάδα το δημόσιο χρέος διογκώθηκε με δανεισμό, εν μέρει λόγω δεσμεύσεων για υψηλούς μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο τομέα. Η δομή της ευρωζώνης ως νομισματικής ένωσης χωρίς δημοσιονομική ένωση (η ύπαρξη, δηλαδή, διαφορετικών φορολογικών και συνταξιοδοτικών συστημάτων) συνεισέφερε στην κρίση και περιόρισε την ικανότητα των Ευρωπαίων ηγετών να αντιδράσουν αποτελεσματικά. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν στην ιδιοκτησία τους σημαντικό τμήμα του δημόσιου χρέους, τόσο ώστε να ενισχύονται ανησυχίες σχετικά με τη φερεγγυότητα των τραπεζικών συστημάτων και των κρατών.
Οι ανησυχίες εντάθηκαν από τις αρχές του 2010 και εξής, οδηγώντας τα Ευρωπαϊκά κράτη στην εφαρμογή μιας σειράς μέτρων χρηματικής υποστήριξης όπως Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM).
Πέρα από την εφαρμογή πολιτικών μέτρων και προγραμμάτων διάσωσης για την αντιμετώπιση της κρίσης της Ευρωζώνης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει επίσης λάβει μέτρα, χαμηλώνοντας τα επιτόκια και παρέχοντας φθηνά δάνεια ύψους πάνω από ένα τρις ευρώ για να διατηρηθεί η ροή του χρήματος ανάμεσα στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2012 η ΕΚΤ καθησύχασε τις χρηματαγορές ανακοινώνοντας δωρεάν άνευ ορίων υποστήριξη για όλες τις χώρες της ευρωζώνης που συμμετέχουν σε πρόγραμμα διάσωσης ή προληπτικό πρόγραμμα του EFSF/ESM, μέσα από Οριστικές Χρηματικές Συναλλαγές (γνωστές ως «OMT»), που χαμηλώνουν την απόδοση των ομολόγων.
Η κρίση έχει αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις για τις χώρες που επηρεάστηκαν περισσότερο -τα ποσοστά της ανεργίας στην Ελλάδα και την Ισπανία φτάνουν το 27%- και επηρέασε επίσης πολιτικά τις κυβερνήσεις που βρισκόταν εν ενεργεία σε 8 από τις 17 χώρες της ευρωζώνης, συμβάλλοντας στην αλλαγή στην κατανομή της πολιτικής ισχύος στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, τη Σλοβενία, τη Σλοβακία και την Ολλανδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της οικονομίας Κατηγορία:Οικονομικές υφέσεις Κατηγορία:Ευρωζώνη
Σουζάνα της Βαυαρίας
Η Σουζάνα (γερμ. Susanna von Bayern, 2 Απριλίου 1502 - 23 Απριλίου 1543), από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ, ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και μετά εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη (επιζήσασα) κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄, αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1518 τον Καζιμίρ των Χοεντσόλερν, μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και είχε τέκνα:
Το 1527 απεβίωσε ο Καζιμίρ και το 1529 η Σουζάνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Όθωνα Ερρίκο των Βίττελσμπαχ, εκλέκτορα του Παλατινάτου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Όπερα
Η όπερα αποτελεί μουσικό θεατρικό είδος, είναι δηλαδή μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει συγχρόνως και σκηνική δράση. Οι διάλογοι των ηθοποιών της όπερας αποδίδονται με τη μορφή τραγουδιού ενώ η θεατρική παράσταση εκτυλίσσεται παρουσία ενός μουσικού συνόλου. Ως είδος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μουσικά επιτεύγματα του Δυτικού πολιτισμού και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά είδη.
Ο όρος όπερα είναι ο πληθυντικός του λατινικού opus που σημαίνει το έργο, δηλώνοντας έτσι την ενσωμάτωση στην όπερα πολλών καλλιτεχνικών ειδών όπως η μουσική, το θέατρο, ο χορός και η σκηνογραφία. Αποδίδεται συχνά στα ελληνικά και ως μελόδραμα, αν και ο όρος αυτός είναι ευρύτερος. Όπερα ονομάζεται επίσης το θέατρο που φιλοξενεί τις παραστάσεις. 250px|thumb|right|Είσοδος της Όπερας Garnier στο Παρίσι (1865).
Μουσική δομή
Η ποίηση της όπερας ή οι διάλογοι που αναδεικνύουν την πλοκή, αποτελεί το αποκαλούμενο λιμπρέτο (libretto), το οποίο ανάλογα με το είδος της όπερας μπορεί να είναι σοβαρό ή περισσότερο κωμικό. Υπάρχει γενικά διχογνωμία σχετικά με το αν το λιμπρέτο ή η μουσική είναι το σημαντικότερο στοιχείο σε μια όπερα. Η μουσική είναι τις περισσότερες φορές συνεχής και έχει ως απώτερο στόχο τη δραματοποίηση των δρώμενων στη σκηνή.
Είδη τραγουδιού
Η παραδοσιακή όπερα αποτελείται από δύο είδη τραγουδιού για την αφήγηση της πλοκής του έργου: το ρετσιτατίβο, το μέρος του διαλόγου που κατά κύριο λόγο προάγει τη δράση και την άρια, όπου μέσω ενός μονολόγου αποκρυσταλλώνεται μια συναισθηματική κατάσταση. Αρκετές φορές έχουμε ντουέτα ή μεγαλύτερα ακόμα φωνητικά σύνολα, χωρίς να λείπουν -αν και είναι σπανιότερα- χορωδιακά μέρη.
Η στερεότυπη δομή μιας πράξης της όπερας υπαγορεύει πως οι βασικοί ήρωες-χαρακτήρες πρέπει να έχουν μια άρια σε κάθε πράξη. Επιπλέον, αποφεύγονται δύο διαδοχικές άριες ίδιου χαρακτήρα ή για τον ίδιο τύπο φωνής, ενώ το ρεπερτόριο των πρωταγωνιστών περιλαμβάνει περισσότερες άριες από το ρεπερτόριο δευτερευόντων χαρακτήρων του έργου.
Τύποι γυναικείων φωνών
Στους παραπάνω τύπους μπορούν να υπάρχουν και φωνές που ανήκουν σε ενδιάμεσες κατηγορίες.
Ιστορία
thumb|right|250px|Η [[Όπερα του Σίδνεϋ (Αυστραλία), ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κτίρια στον κόσμο]] Το παλαιότερο ιστορικό έργο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως όπερα χρονολογείται περίπου στα 1597 και είναι η Δάφνη των Τζάκοπο Πέρι και Οτάβιο Ρινουτσίνι. Το έργο αυτό αποτέλεσε ουσιαστικά μια προσπάθεια μίμησης του κλασικού αρχαίου ελληνικού δράματος. Η Δάφνη δεν είχε διασωθεί. Ένα μεταγενέστερο έργο του Πέρι, η Ευρυδίκη, αποτελεί το παλαιότερο μουσικό κείμενο (παρτιτούρα) όπερας που διασώζεται έως σήμερα.
Σημαντική προϋπόθεση για την ανάπτυξη του είδους ήταν και η μονωδία. Το είδος αυτό αναπτύχθηκε από τους Ιταλούς συνθέτες στα τέλη του 16ου αιώνα. Η γέννηση της όπερας τοποθετείται γεωγραφικά στην Ιταλία, ωστόσο έγινε τόσο δημοφιλές είδος που σύντομα εξαπλώθηκε και στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ισπανία και τη Ρωσία. Το 1637, στη Βενετία, κτίστηκε και το πρώτο θέατρο αποκλειστικά για παραστάσεις όπερας ενώ ακολούθησαν μόνο στην πόλη της Βενετίας επιπλέον 16 ανάλογα θέατρα, ενδεικτικό της απήχησης που είχε το είδος.
Οι πρώτες όπερες χαρακτηρίζονταν ως dramma per musica, δηλάδή το δράμα μέσω μουσικής και το 17ο ή 18ο αιώνα η πλοκή στις περισσότερες όπερες βασιζόταν στη μυθολογία ή σε ιστορικά γεγονότα. Η θεματολογία τους ήταν σοβαρή (opera seria) ή ακόμα και κωμική (opera buffa).
Μπαρόκ Όπερα
Η ανάπτυξη της μπαρόκ όπερας συντελέστηκε κυρίως στη Ρώμη και τη Βενετία. Ένα από τα έργα που καθιέρωσαν την όπερα της Ρώμης ήταν το Sant'Alesio του Στέφανο Λάντι, στα 1632. Η παρουσία όμως του Κλάουντιο Μοντεβέρντι ήταν αυτή που βοήθησε την μπαρόκ όπερα να φθάσει στην ακμή της αλλά και να μετατραπεί από είδος ψυχαγωγίας της αριστοκρατίας της εποχής σε περισσότερο "λαϊκό" είδος ευρύτερης απήχησης. Το έργο Ορφέας του Μοντεβέρντι αποτελεί ίσως την παλαιότερη όπερα η οποία εκτελείται και σήμερα.
Η ανάπτυξη της ιταλικής σοβαρής όπερας ξεκίνησε με το έργο του ποιητή Apostolo Zeno (1688-1750) ο οποίος απέκλεισε τα κωμικά επεισόδια και αφαίρεσε από τα λιμπρέτι τις περιττές σκηνές δίνοντας έμφαση στον διδακτικό χαρακτήρα της όπερας. Οι χαρακτήρες των έργων σταδιακά άρχισαν να αποτελούν περισσότερο σύμβολα συγκεκριμένων ηθικών αξιών ή αρετών. Σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίηση της μορφής της opera seria διαδραμάτισε και ο Pietro Trapassi (ή Metastasio), τα θέματα του οποίου στηρίζονταν πάνω σε μύθους της αρχαίας Ελλάδας και είχαν ως πρωταρχικό σκοπό την πνευματική και ηθική εξύψωση του ακροατή-θεατή. Μεταξύ των πράξεων μιας σοβαρής όπερας παρεμβαλλόταν συχνά και ένα σύντομο κωμικό ιντερλούδιο που αποσκοπούσε στη χαλάρωση των θεατών μέσω της σάτιρας ή της παρωδίας, μια μορφή διαλείμματος. Η πλοκή στα ιντερλούδια διέφερε συνήθως από αυτή της σοβαρής όπερας και σταδιακά αυτονομήθηκαν σχηματίζοντας έτσι ένα νέο είδος, το ιντερμέδιο (intermezzo), με σημαντική ανάπτυξη κυρίως στη Νάπολη την περίοδο 1710-1730.
Γαλλική όπερα
Σε αντιδιαστολή -- και ίσως ανταγωνισμό -- με την Ιταλική όπερα, αναπτύχθηκε μια ξεχωριστή παράδοση Γαλλικής όπερας, με έργα γραμμένα στη γαλλική γλώσσα, της οποίας ιδρυτής θεωρείται ο Ζαν Μπατίστ Λυλί. Η γέννηση της γαλλικής όπερας χρονολογείται επισήμως στα 1669 με την ταυτόχρονη επανασύσταση της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής από τον Lully. Ως πρόδρομοι της αναφέρονται συχνά η γαλλική τραγωδία, τα χορευτικά μπαλέτα στις βασιλικές αυλές αλλά και η ιταλική όπερα. Οι όπερες του Lully αποτελούνταν από πέντε πράξεις και έναν πρόλογο ενώ περιελάμβαναν και χορευτικά μέρη μπαλέτου. Η μουσική διαδραμάτιζε εξίσου σημαντικό ρόλο με το κείμενο, το οποίο συχνά περιείχε θετικές αναφορές στη βασιλική εξουσία. Οι μεταγενέστερες όπερες του Ζαν Φιλίπ Ραμώ δεν είχαν γενικά μεγάλη απήχηση ενώ οι μικρές αποκλίσεις τους από την παράδοση του Lully προκάλεσαν την αντίδραση αρκετών κριτικών της εποχής σε συνδυασμό και με την άνοδο της ιταλικής όπερας μέσα στη Γαλλία. Η ανάμιξη της παραδοσιακής γαλλικής όπερας του Lully με την ιταλική όπερα ή με άλλες επιρροές όπως το τραγούδι bel canto οδήγησε τελικά στη δημιουργία της Grand Opera (Μεγάλη Όπερα), ένα από τα πιο εκλεπτυσμένα οπερετικά είδη του 19ου αιώνα.
Η μεταρρύθμιση στην όπερα
thumb|right|250px|Η Όπερα της [[Κοπεγχάγης]] Η δομή της σοβαρής όπερας θεωρήθηκε από αρκετούς Ιταλούς συνθέτες δύσκαμπτη και απόλυτη, γεγονός που τους οδήγησε σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων με απώτερο σκοπό να γίνει η όπερα περισσότερο φυσική και ρεαλιστική. Πρώτα δείγματα τροποποιήσεων ήταν νέες μορφές άριας, η χρήση μεγαλύτερων φωνητικών συνόλων και η ενίσχυση του ρόλου της ορχήστρας. Οι σημαντικότεροι συνθέτες της μεταρρύθμισης στην όπερα ήταν οι Ιταλοί Νικολό Τζομμέλλι (1714-1774) και Τομμάζο Τραέτα (1727-1779). Είναι άξιο αναφοράς το γεγονός πως αυτοί οι συνθέτες είχαν εργαστεί και σε γαλλικές βασιλικές αυλές, με αποτέλεσμα οι όπερες τους να διακρίνονται από ένα κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, συνδυάζοντας τη γαλλική με την ιταλική όπερα. Τελικά, ο συνθέτης που καθιέρωσε ένα νέο τύπο όπερας αναμιγνύοντας τη γαλλική με την ιταλική οπερετική παράδοση ήταν ο Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ (1714-1787), γεννημένος στη Βαυαρία και βασιλικός συνθέτης στην αυλή της Βιέννης. Ο Γκλουκ απλοποίησε σημαντικά τη μουσική δομή της όπερας, πρόσθεσε την εισαγωγή ως αναπόσπαστο μέρος του δράματος, χρησιμοποίησε τη χορευτική μουσική της γαλλικής όπερας ενώ σε πολλές από τις δικές του όπερες συνέθεσε μεγάλες ενιαίες σκηνές με ανάμιξη ρετσιτατίβων και αριών. Σημαντικότερα έργα του θεωρούνται ο Ορφέας, το Ορφέας και Ευριδίκη, η Αρμίδα, η Ιφιγένεια εν Αυλίδι και η Ιφιγένεια εν Ταύροις. Η επιρροή του είναι εμφανής και σε μεταγενέστερες όπερες των Λουίτζι Κερουμπίνι (1760-1842), Γκασπάρο Σποντίνι (1774-1851) και Εκτόρ Μπερλιόζ (1803-1869).
Γερμανική όπερα
Στη Γερμανία παρατηρήθηκε η δημιουργία του αποκαλούμενου singspiel, ένα είδος γερμανικής κωμικής όπερας. Σημαντικότερο δείγμα αυτού του είδους αποτελεί κατά γενική ομολογία ο Μαγικός Αυλός (1791) του Μότσαρτ, που τοποθετείται πολύ υψηλά σε ολόκληρη τη γερμανική παράδοση και αποτέλεσε και τη βάση για την ανάπτυξη της γερμανικής ρομαντικής όπερας. Στις αρχές του 19ου αιώνα παρουσιάζεται η μοναδική όπερα του Μπετόβεν (Fidelio) καθώς και οι όπερες των Καρλ Μαρία φον Βέμπερ και Χάινριχ Μάρσνερ, που περιέχουν στοιχεία του γερμανικού singspiel και μελοδράματος, ενώ αποτελούν σημαντικές επιρροές στα έργα του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Οι όπερες του Βάγκνερ στιγμάτισαν το είδος με το μεγαλειώδες ύφος τους και καινοτόμησαν ως προς την ανάμειξη του ρετσιτατίβο και της άριας, ταυτόχρονα με τη διαρκή συνοδεία της ορχήστρας δημιουργώντας την αίσθηση μιας διαρκούς μελωδίας που διακόπτεται σε κεντρικά σημεία της πλοκής.
Η όπερα τον 19ο αιώνα
Πέρα από τη ρομαντική όπερα της Γερμανίας, η ιταλική όπερα, στις αρχές του 19ου αιώνα χαρακτηρίζεται από την παρουσία συνθετών όπως ο Τζουζέπε Βέρντι, ο Τζοακίνο Ροσσίνι, ο Γκαετάνο Ντονιτσέτι και ο Βιντσέντσο Μπελλίνι. Στην ιταλική όπερα της εποχής αυτής, οι άριες χωρίζονται συνήθως σε δύο μέρη, ένα μέρος αργού ρυθμού που διαδέχεται ένα γρήγορο ρυθμικά μουσικό τμήμα. Ανάμεσα στις σημαντικότερες όπερες αυτής της περιόδους ανήκουν ο Κουρέας της Σεβίλλης (1816), κωμική όπερα του Ροσσίνι, καθώς και αρκετές τραγωδίες του Ντονιτσέττι όπως η Lucia di Lammermoor (1835). Στο δεύτερο μισό του αιώνα κυριαρχεί η μορφή του συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι με σημαντικές όπερες όπως το Rigoletto (1851), η Τραβιάτα και η Αΐντα. Η τραγική όπερα του Βέρντι Οθέλος (1887) και η κωμική όπερα του Φάλσταφ (1893) περιέχουν λιμπρέτι του Αρρίγκο Μπόιτο βασισμένα σε έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Στα τέλη του 19ου αιώνα, έκανε την εμφάνισή του και το στυλ όπερας Βερισμός που χαρακτηρίζεται ως ένα συναισθηματικό και ρεαλιστικό μελόδραμα. Το είδος αυτό υπηρέτησε μεταξύ άλλων και ο Τζιάκομο Πουτσίνι, ένας από τους σημαντικότερους διαδόχους του Βέρντι, ειδικότερα με τις όπερες La Boheme (1896) και Tosca (1900).
Στη Γερμανία του 19ου αιώνα ξεχώρισε το έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ.
316
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 316 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εθνικό Θέατρο του Μπαχρέιν
Το Εθνικό Θέατρο του Μπαχρέιν (مسرح البحرين الوطني, επίσης γνωστό ως το Εθνικό Αμφιθέατρο του Μπαχρέιν) είναι κτιριακό συγκρότημα που βρίσκεται στην παραλία της Μανάμα, δίπλα στο Εθνικό Μουσείο του Μπαχρέιν και αποτελείται από τη κύρια αίθουσα, που είναι 1001 θέσεων και ένα μικρότερο θέατρο (flexible studio theatre) 150 θέσεων. Άνοιξε στις 12 Νοεμβρίου 2012 και κόστισε 50 εκατομμύρια δολάρια. Αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο θέατρο στη Μέση Ανατολή με συνολική έκταση 11.869 τετραγωνικών μέτρων.
316
Το έτος 316 (CCCXVI ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Σαβίνου και Ρουφίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1069 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 316 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Εθνικό Θέατρο του Μπαχρέιν
Κατασκευή
Τα σχέδια για την κατασκευή ενός νέου θεάτρου ξεκίνησαν το 2003 αλλά καθυστέρησαν για άγνωστους λόγους. Η ίδρυση ενός νέου και μεγαλύτερου θεάτρου θα ανακούφιζε την πίεση στο γερασμένο Θέατρο Πολιτισμού των 670 θέσεων, το οποίο είχε δυσκολευτεί να φιλοξενήσει θεατρικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια των προγραμμάτων της Άνοιξης του Πολιτισμού. Το Δεκέμβριο του 2007 το Υπουργείο Έργων του Μπαχρέιν εγκαινίασε επίσημα το έργο, έχοντας παρουσιάσει ένα εννοιολογικό σχέδιο και σύμφωνα με το πρόγραμμα η κατασκευή θα ξεκινούσε τον Ιούνιο του 2008 και θα ολοκληρωνόταν έως τον Ιούνιο του 2010. Άγνωστοι λόγοι προκάλεσαν την καθυστέρηση της κατασκευής του έργου έως το 2011.
Το θέατρο χτίστηκε στο χώρο όπου βρισκόταν παλιότερα το Χωριό Κληρονομιάς του Μπαχρέιν, το οποίο κατασκευάστηκε το 1980 και προοριζόταν να είναι αντίγραφο ενός τυπικού χωριού του Μπαχρέιν. Το Χωριό Κληρονομιάς μεταφέρθηκε στο Άραντ, στο γειτονικό νησί Μουχάρακ, το Δεκέμβριο του 2009, για να μειωθεί το κόστος.