cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολωνικές Λεγεώνες (ναπολεόντεια περίοδος)
Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1795, πολλοί Πολωνοί πίστευαν ότι η Επαναστατική Γαλλία και οι σύμμαχοί της θα έρχονταν σε βοήθεια της Πολωνίας. Οι εχθροί της Γαλλίας περιελάμβαναν τους διαμελιστές της Πολωνίας, την Πρωσία, την Αυστρία και την Ρωσική Αυτοκρατορία. Πολλοί Πολωνοί στρατιώτες, αξιωματικοί και εθελοντές λοιπόν μετανάστευσαν, ειδικά στα μέρη της υπό γαλλική κυριαρχία Ιταλίας ή υπηρετώντας ως εξαρτημένα κράτη ή αδελφές δημοκρατίες στη Γαλλία (που οδηγεί στην έκφραση «Πολωνικές Λεγεώνες στην Ιταλία») και στην ίδια τη Γαλλία, όπου ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον τοπικό στρατό. Ο αριθμός των Πολωνών νεοσύλλεκτων έφτασε σύντομα πολλές χιλιάδες. Με την υποστήριξη του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, δημιουργήθηκαν πολωνικές στρατιωτικές μονάδες, που έφεραν πολωνικούς στρατιωτικούς βαθμούς και διοικούνταν από Πολωνούς αξιωματικούς. Έγιναν γνωστοί ως «Πολωνικές Λεγεώνες», ένας εξόριστος πολωνικός στρατός, υπό γαλλική διοίκηση. Οι πιο γνωστοί Πολωνοί διοικητές των Λεγεώνων περιλάμβαναν τους Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, Κάρολ Κνιαζιέβιτς και Γιούζεφ Βιμπίτσκι.
Οι Πολωνικές Λεγεώνες που υπηρέτησαν στο πλευρό του Γαλλικού Στρατού κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων γνώρισαν μάχες στις περισσότερες εκστρατείες του Ναπολέοντα, από τις Δυτικές Ινδίες, μέσω της Ιταλίας και της Αιγύπτου. Όταν δημιουργήθηκε το Δουκάτο της Βαρσοβίας το 1807, πολλοί από τους βετεράνους των Λεγεώνων σχημάτισαν έναν πυρήνα γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκε ο στρατός του Δουκάτου υπό τον Γιούζεφ Πονιατόφσκι. Αυτή η δύναμη πολέμησε έναν νικηφόρο πόλεμο εναντίον της Αυστρίας το 1809 και θα συνέχιζε να πολεμά δίπλα στο Γαλλικό Στρατό σε πολλές εκστρατείες, με αποκορύφωμα την καταστροφική εισβολή στη Ρωσία το 1812, η οποία σηματοδότησε το τέλος της Ναπολεόντειας αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων των Λεγεώνων και των συμμαχικών κρατών, όπως το Δουκάτο της Βαρσοβίας.
Χρονοδιάγραμμα και αριθμοί
Μεταξύ των ιστορικών υπάρχει ένας βαθμός αβεβαιότητας σχετικά με την περίοδο κατά την οποία υπήρχαν οι Λεγεώνες. Ο Μαγκόστσι σημειώνει ότι «η ακμή της δραστηριότητάς τους» πέφτει στα έτη 1797–1801, ενώ ο Λέρσκι ορίζει τις Λεγεώνες ως μονάδες που λειτούργησαν μεταξύ 1797 και 1803. Ομοίως, ο Ντέιβις ορίζει τον χρόνο ύπαρξής τους από πέντε έως έξι χρόνια. Η πολωνική Εγκυκλοπαίδεια PWN τις ορίζει ως μονάδες που λειτουργούσαν την περίοδο 1797–1801 (το 1801 οι Λεγεώνες αναδιοργανώθηκαν σε ημι-ταξιαρχίες). Η πολωνική Εγκυκλοπαίδεια WIEM σημειώνει ότι οι Λεγεώνες καταργήθηκαν με το θάνατο του μεγαλύτερου μέρους του προσωπικού τους στην εκστρατεία της Αϊτής, η οποία ολοκληρώθηκε το 1803. Κατά την αφήγηση της ιστορίας των Πολωνικών Λεγεώνων, ορισμένα έργα περιγράφουν επίσης τις επιχειρήσεις των πολωνικών μονάδων υπό τους Γάλλους την περίοδο μετά το 1803. Αρκετοί μικρότεροι σχηματισμοί υπήρχαν εκείνη την εποχή, ο πιο αξιοσημείωτος από τους οποίους ήταν η Λεγεώνα του Βιστούλα, που υπήρχε μεταξύ 1808 και 1813.
Οι εκτιμήσεις για τη δύναμη των Πολωνικών Λεγεώνων ποικίλλουν επίσης και πιστεύεται ότι μεταξύ 20.000 και 30.000 ανδρών υπηρέτησαν στις τάξεις των Λεγεώνων ανά πάσα στιγμή κατά τη διάρκεια της ύπαρξής τους. Η εκτίμηση της Εγκυκλοπαίδειας WIEM είναι 21.000 για την περίοδο έως το 1803. Ο Ντέιβις προτείνει 25.000 για την περίοδο μέχρι το 1802-1803, όπως και οι Μαγκόστσι. Οι Μπιντελό και Τζέφρις εκτιμούν έως και 30.000 για την περίοδο έως το 1801. Οι περισσότεροι στρατιώτες προέρχονταν από τις τάξεις της αγροτιάς, με μόνο το 10% περίπου να προέρχεται από τους ευγενείς.
Προέλευση
Ο Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, πρώην υψηλόβαθμος αξιωματικός του στρατού της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ξεκίνησε το έργο του το 1796 – ένα χρόνο μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της Κοινοπολιτείας. Εκείνη την εποχή πήγε στο Παρίσι και αργότερα στο Μιλάνο, όπου η ιδέα του υποστηρίχθηκε από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος έβλεπε τους Πολωνούς ως μια πολλά υποσχόμενη πηγή νέων νεοσυλλέκτων και ο οποίος εμφανίστηκε επιφανειακά δεκτικός στην ιδέα της απελευθέρωσης της Πολωνίας. Ο Ντομπρόφσκι εξουσιοδοτήθηκε σύντομα από τη συμμαχική με τη Γαλλία Δημοκρατία της Σισαλπίνης να δημιουργήσει τις Πολωνικές Λεγεώνες, οι οποίες θα ήταν μέρος του στρατού της νεοσύστατης Δημοκρατίας της Λομβαρδίας. Αυτή η συμφωνία, που συντάχθηκε από τον Ναπολέοντα, υπογράφηκε στις 9 Ιανουαρίου 1797 και σηματοδότησε την επίσημη δημιουργία των Λεγεώνων.
Εκτίμηση και μνημόνευση
Στην ανάλυση της δημιουργίας των Πολωνικών Λεγεώνων, πολλοί ιστορικοί υποστήριξαν ότι ο Ναπολέων χρησιμοποίησε τους Πολωνούς ως πηγή στρατολογήσεων και ότι είχε μικρή επιθυμία να επενδύσει στην αναδημιουργία του πολωνικού κράτους. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων από τους σύγχρονους Πολωνούς επικριτές του Ναπολέοντα ήταν ο Ταντέους Κοστσιούσκο, ο οποίος αρνήθηκε να ενταχθεί στις Λεγεώνες, υποστηρίζοντας ότι ο Ναπολέων δεν θα αποκαθιστούσε την Πολωνία σε οποιαδήποτε ανθεκτική μορφή. Από την άποψη αυτή, ο Κοστσιούσκο δήλωσε επίσης ότι το Δουκάτο της Βαρσοβίας δημιουργήθηκε το 1807 μόνο επειδή ήταν σκόπιμο, παρά επειδή ο Ναπολέων υποστήριζε την πολωνική κυριαρχία. Ωστόσο, η μνήμη των Πολωνικών Λεγεώνων του Ναπολέοντα είναι ισχυρή στην Πολωνία και ο ίδιος ο Ναπολέων θεωρείται συχνά ως ήρωας και ελευθερωτής εκεί. Σχετικά με την Πολωνική Λεγεώνα, ο ίδιος ο Ναπολέων φημολογείται ότι είπε πως 800 Πολωνοί θα ισοδυναμούσαν με 8.000 εχθρικούς στρατιώτες.
Παρά την καταστροφή τους, οι Λεγεώνες έγιναν θρυλικές στην Πολωνία, βοηθώντας στη διάδοση των πολιτικών και δημοκρατικών ιδεωδών της Γαλλικής Επανάστασης σε ολόκληρη τη χώρα. Οι λεγεωνάριοι σχημάτισαν ένα στέλεχος για τον Στρατό του Δουκάτου της Βαρσοβίας και επίσης αργότερα για τον Στρατό της Πολωνίας του Συνεδρίου.
Οι Λεγεώνες είναι επίσης αξιοσημείωτες ως η πηγή ενός από τα θέματα που περιέχονται στον μελλοντικό πολωνικό εθνικό ύμνο, «Η μαζούρκα του Νταμπρόφσκι». Γράφτηκε από τον Γιούζεφ Βιμπίτσκι, περιλαμβάνει λέξεις που υπόσχονται «την επιστροφή του πολωνικού στρατού από την Ιταλία στην Πολωνία» και δηλώνει ότι «η Πολωνία δεν χάνεται όσο ζούμε» σε σχέση με τις Πολωνικές Λεγεώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικές Λεγεώνες (ναπολεόντεια περίοδος) Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1795-1918)
Bad Meets Evil
Το Bad Meets Evil είναι ένα αμερικανικό δίδυμο χιπ χοπ που αποτελείται από τους ράπερς Royce da 5'9" (Bad) και Έμινεμ (Evil) με έδρα το Ντιτρόιτ. Το Bad Meets Evil δημιουργήθηκε το 1998, χάρη στον κοινό φίλο του ντουέτου, Proof. Η δισκογραφία τους αποτελείται από ένα εκτεταμένο έργο (EP) και τέσσερα single. Το 1999, το ντουέτο κυκλοφόρησε ένα διπλό σινγκλ χωρίς άλμπουμ, "Nuttin' to Do" και "Scary Movies". ο πρώτος έφτασε στο 36ο στο τσαρτ Hot Rap Songs, ενώ ο δεύτερος έφτασε στο 63 του UK Singles Chart και εμφανίστηκε στο soundtrack της κωμωδίας τρόμου και παρωδίας Scary Movie του 2000.
Το δίδυμο χώρισε μετά από μια διαμάχη μεταξύ του Royce και των μελών της ομάδας του Έμινεμ D12. Η κόντρα έληξε όταν ο Proof, μέλος των D12 και ο καλύτερος φίλος του Έμινεμ, καθώς και φίλος του Royce, σκοτώθηκε τον Απρίλιο του 2006. Αφού το συγκρότημα του Royce Slaughterhouse υπέγραψε με τη δισκογραφική Shady Records που ίδρυσε ο Έμινεμ, ακολούθησε επανένωση του Bad Meets Evil με το εκτεταμένο έργο Hell: The Sequel (2011), το οποίο έφτασε στο νούμερο ένα στο αμερικανικό Billboard 200 και έλαβε χρυσή πιστοποίηση από η Ένωση Βιομηχανίας Ηχογράφησης της Αμερικής (RIAA) και την Αυστραλιανή Ένωση Βιομηχανίας Ηχογράφησης (ARIA). Το άλμπουμ είναι πλέον κατάλληλο για πλατινένια πιστοποίηση στις ΗΠΑ. Το βασικό σινγκλ του EP "Fast Lane" έφτασε στο νούμερο 32 στο Billboard Hot 100, ενώ το δεύτερο σινγκλ "Lighters", με τον Μπρούνο Μαρς, έφτασε στο νούμερο τέσσερα στο ίδιο chart. Το ντουέτο επέστρεψε το 2014 για το επετειακό άλμπουμ της Shady Records, Shady XV, για το "Vegas", και πάλι το 2015 για να ηχογραφήσει δύο κομμάτια για την ταινία πυγμαχίας Southpaw, με τίτλο "All I Think About" και "Raw". Το ντουέτο επανενώθηκε πρόσφατα για το τραγούδι "Not Alike" στο άλμπουμ του Έμινεμ Kamikaze (2018). Ο Eminem εμφανίστηκε επίσης στο τραγούδι του Royce "Caterpillar" στο άλμπουμ του Book of Ryan (2018). Πιο πρόσφατα, ο Royce εμφανίστηκε στο άλμπουμ του Έμινεμ Music To Be Murdered By (2020) με τρία τραγούδια, "You Gon' Learn", "Yah Yah" και "I Will". Στο τραγούδι "Godzilla" από το ίδιο άλμπουμ, ο Έμινεμ επιβεβαιώνει ότι το ντουέτο είναι ακόμα ενεργό με ραπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Eminem
Φερνάντο Κόλορ
Ο Φερνάντο Κόλορ (πλήρες όνομα: Fernando Affonso Collor de Mello) (Ρίο ντε Ζανέιρο, 1949), είναι βραζιλιάνος πολιτικός και επιχειρηματίας. Γεννημένος σε οικογένεια γαιοκτημόνων, επιχειρηματιών και πολιτικών, γιος γερουσιαστή, ο Φερνάντο Κόλορ ασχολήθηκε από πολύ νεαρός με την πολιτική και εξελέγη σε διάφορα πολιτικά αξιώματα. Το 1990, μετά από σκληρό εκλογικό αγώνα εναντίον του κύριου αντιπάλου του Λούλα ντα Σίλβα, εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχοντας την υποστήριξη όλων των δεξιών δυνάμεων και των ΜΜΕ. Μετά από σειρά σκανδάλων και λαϊκών κινητοποιήσεων παραιτήθηκε το 1992, τις παραμονές της καθαίρεσής του από τη Γερουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βραζιλίας Κατηγορία:Σκάνδαλα χρηματισμού
18η Συμφωνία (Μότσαρτ)
μικρογραφία|Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Η '''18η Συμφωνία σε Φα μείζονα, K. 130' (γερμανικά: Sinfonie F-Dur Köchelverzeichnis 130'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε τον Μάιο του 1772 και είναι η τρίτη συμφωνία, από τις συνολικά τρεις, που έγραψε εκείνον τον μήνα, σε ηλικία 16 ετών.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για εξής μουσικά όργανα: 2 φλάουτα, 4 κόρνο και έγχορδα. Πρώτη φορά σε έργο του Μότσαρτ απουσιάζουν τα όμποε, τα οποία αντικαταστάθηκαν από τα φλάουτα, ενώ και η χρησιμοποίηση τεσσάρων κόρνο, στο δεύτερο μέρος, είναι κι αυτό κάτι που το κάνει πρώτη φορά ο συνθέτης.
Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
18 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα μείζονα
Σούπερ Καπ Γαλλίας
Το Σούπερ Καπ Γαλλίας είναι η διοργάνωση στην οποία συμμετέχει ο πρωταθλητής Γαλλίας και ο κυπελλούχος Γαλλίας. Είναι μία από τις πιο σημαντικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Γαλλία.
Το τρόπαιο για το 2022 κατέκτησε η Παρί Σεν Ζερμέν για 11η φορά στην ιστορία της, επικρατώντας της Ναντ με 4-0.
Πρωταθλητές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γαλλίας Γαλλια
Οτσαμτσίρε
Σύμφωνα με τη σοβιετική απογραφή πληθυσμού του 1979, το Οτσαμτσίρε είχε 18.700 κατοίκους. Μετά τη σύγκρουση Γεωργίας-Αμπχαζίας του 1992–93, το Οτσαμτσίρε γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή μείωση λόγω της εθνοκάθαρσης των Γεωργιανών. Οι περισσότεροι από τους εσωτερικά εκτοπισμένους που επλήγησαν από τη σύγκρουση δεν έχουν ακόμη επιστρέψει στην πόλη. Το Οτσαμτσίρε βρίσκεται κατά μήκος της αριστερής όχθης του ποταμού Γαλίτζγκα όπου εισέρχεται στη θάλασσα. Η πόλη βρίσκεται 53 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας της Αμπχαζίας, το Σουχούμι.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009, η πόλη είχε πληθυσμό 14.300 κατοίκους.
Σημαία της Πρετόρια
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η [[σημαία της πόλης της Πρετόρια στη Νότια Αφρική.]] Η σημαία της Πρετόρια είναι η σημαία που αντιπροσωπεύει την πόλη της Πρετόρια, την πρωτεύουσα της Νότιας Αφρικής. Η σημαία είναι απλή στο σχεδιασμό, καθώς έχει μόνο δύο χρώματα, το κόκκινο και κίτρινο. Το κόκκινο βρίσκεται στο πάνω μισό, ενώ το κίτρινο βρίσκεται στο κάτω μέρος. Αυτά τα χρώματα είναι τα επίσημα χρώματα της πόλης, που προέρχονται από το εθνόσημο της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημαίες πόλεων της Νότιας Αφρικής
Άγιος Ιωάννης Επιδαύρου Λιμηράς Λακωνίας
Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μονεμβασίας, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας, προς την πλευρά του Μυρτώου Πελάγους. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές υπώρειες του λόφου «Κεραμωτή» (367 μ.), βορειοδυτικά της Μονεμβασιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 97 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 34,621 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Μονεμβασίας και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Ιωάννη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ιωάννη και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Μερόπη Ιωαννίνων
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μερόπη (αποσαφήνιση)
Η Μερόπη είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 860 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μερόπη βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου. Απέχει 65 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα, 31 χλμ. ΒΔ. από το Καλπάκι (έδρα του Δήμου) και 14 χλμ. ΝΑ. από τον συνοριακό σταθμό Δρυμάδων. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στον Κακόλακκο (ΒΔ.) και δίπλα τον Παλαιόπυργο (Α.). Στην ευρύτερη περιοχή της κοιλάδας που ξεκινά από τον Κακόλακκο μέχρι το Κεφαλόβρυσο έχουν εντοπιστεί ακροπόλεις, αμυντικά συγκροτήματα, νεκρικοί χώροι και μνημεία, γι΄αυτό και έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος
Ως οικισμός αναφέρεται με την παλιά ονομασία Ρουμπάτες το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Μερόπη το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Αγίου Κοσμά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Πωγωνίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 52 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Γουλιέλμος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
O Γουλιέλμος (γερμ. Wilhelm, 5 Μαρτίου 1827 - 28 Ιουλίου 1879) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Νικόλαος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Παύλου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αλεξανδρινής των Χόεντσολλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας.
Το 1879 απεβίωσε στη Χαϊδελβέργη σε ηλικία 52 ετών, χωρίς άρρενα απόγονο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1865 την εξαδέλφη του Αλεξανδρινή των Χόεντσολλερν, κόρη του Αλβέρτου της Πρωσίας, και είχε τέκνο:
Αποσελέμης Ηρακλείου
Ο Αποσελέμης είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου και τον Δήμο Χερσονήσου.
Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία
Ο Αποσελέμης βρίσκεται στα βόρεια παράλια της Κρήτης, δίπλα στις ανατολικές εκβολές του ομώνυμου χείμαρρου ενώ απέχει περίπου 6 χλμ. ΒΔ. από τη Χερσόνησο, 8 χλμ. Α. από τις Γούρνες (έδρα του δήμου) και 22 χλμ. Α. από το Ηράκλειο. Είναι γνωστός για τις μεγάλες τουριστικές και ξενοδοχειακές μονάδες που υπάρχουν στην περιοχή.
Σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο υδροβιότοπος που σχηματίζεται δίπλα στις εκβολές του χειμάρρου Αποσελέμη ο οποίος αποτελεί σημαντικό βιότοπο για τα μεταναστευτικά πτηνά. Σε αυτόν φωλιάζουν 19 είδη πουλιών ενώ 12 άλλα είδη φωλιάζουν σε γειτονικές περιοχές και αναζητούν την τροφή τους στον υγρότοπο.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Χερσονήσου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του (Κλεισθένης Ι) ανήκει στην Κοινότητα Χερσονήσου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Χερσονήσου του Δήμου Χερσονήσου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.
Πηγές
Αποσελεμης Αποσελεμης Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Κομψόγναθος
Ο Κομψόγναθος (Compsognathus, από τα ελληνικά κομψός και γνάθος) ήταν μικρός, δίποδος, σαρκοφάγος θηριόποδος δεινόσαυρος. Είχε το μέγεθος γαλοπούλας και έζησε πριν περίπου 150 εκατομμύρια χρόνια, στο πρώιμο Τιθώνιο στάδιο της ύστερης Ιουράσιας Περιόδου, στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται η Ευρώπη. Οι παλαιοντολόγοι έχουν βρει δύο καλοδιατηρημένα απολιθώματα, το ένα στη Γερμανία τη δεκαετία του 1850 και το άλλο στη Γαλλία πάνω από ένα αιώνα αργότερα. Σήμερα το C. longipes είναι το μόνο αναγνωρισμένο είδος, αν και το μεγαλύτερο είδος που ανακαλύφθηκε στη Γαλλία τη δεκαετία του 70 θεωρούνταν στην αρχή ξεχωριστό είδος, C. corallestris.
Σε πολλές αναφορές ο κομψόγναθος ακόμα περιγράφεται ως δεινόσαυρος με μέγεθος κοτόπουλου εξαιτίας του μικρού μεγέθους του δείγματος από τη Γερμανία, το οποίο πλέον θεωρείται νεανικός τύπος του μεγαλύτερου γαλλικού δείγματος. Ο κομψόγναθος είναι ένας από τους λίγους δεινόσαυρους για τους οποίους η δίαιτά τους είναι γνωστή με σιγουριά: τα κατάλοιπα μικρών, εύκαμπτων σαυρών έχουν διατηρηθεί στις κοιλιές και των δύο δειγμάτων. Δόντια που ανακαλύφθηκαν στην Πορτογαλία ενδέχεται να προέρχονται από το ίδιο γένος.
Αν και δεν αναγνωρίστηκε ως τέτοιο την εποχή που πρωτοανακαλύφθηκε, ο κομψόγναθος είναι ο πρώτος δεινόσαυρος που είναι γνωστός από ένα σχετικά ολόκληρο σκελετό. Μέχρι τις δεκαετίες του 80 και του 90, ο κομψόγναθος ήταν ο μικρότερος γνωστός δεινόσαυρος και θεωρούνταν ο πιο στενός συγγενής του πρώιμου πτηνού Archeaopteryx. Έτσι, το γένος είναι ένας από τα λίγα γένη δεινοσαύρων που έγιναν αρκετά γνωστά και εκτός των παλαιοντολογικών κύκλων.
Περιγραφή
Για δεκαετίες ο κομψόγναθος θεωρούνταν ως ο μικρότερος γνωστός δεινόσαυρος. Τα δείγματα που συγκεντρώθηκαν είχαν μήκος γύρω στο 1 μέτρο. Ωστόσο δεινόσαυροι που ανακαλύφθηκαν αργότερα, όπως ο Caenagnathasia, o Microraptor και ο Parvicursor, ήταν ακόμη μικρότεροι. Το μεγαλύτερο δείγμα κομψόγναθου εκτιμάται ότι ζύγιζε μεταξύ 0.83 και 3.5 kg.
Ο κομψόγναθος ήταν μικρό, δίποδο ζώο, με μακριά οπίσθια άκρα και μακρύτερη ουρά, η οποία χρησίμευε για την ισορροπία κατά την κίνηση. Τα εμπρόσθια άκρα ήταν μικρότερα από τα οπίσθια και είχαν τρία δάκτυλα με συμπαγή νύχια για το άρπαγμα της λείας. Το λεπτοκαμωμένο κρανίο ήταν λεπτό και μακρύ με ρύγχος που σταδιακά ελαττώνονταν το ύψος του. Το κρανίο είχε πέντε ζεύγη θυρίδες (ανοίγματα στο κρανίο), τα μεγαλύτερα εκ των οποίων ήταν για τις οφθαλμικές κόγχες. Τα μάτια ήταν μεγάλα σε σχέση με το υπόλοιπο κρανίο.
Η κάτω γνάθος ήταν λεπτή και δεν είχε γναθιαίες θυρίδες, χαρακτηριστικό που απαντάται στους αρχόσαυρους. Τα δόντια ήταν μικρά αλλά κοφτερά, κατάλληλα για τη δίαιτά του που αποτελούνταν από μικρά σπονδυλωτά και πιθανώς άλλα μικρά ζώα, όπως έντομα. Τα μπροστινά του δόντια (αυτά στο μεσογναθιαίο οστό) δεν είχαν οδοντώσεις, σε αντίθεση με αυτά που βρίσκονταν πιο πίσω στη γνάθο. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν αυτά τα χαρακτηριστικά για να ταυτοποιήσουν τον κομψόγναθο και τους κοντινότερους συγγενείς του.
Ανακάλυψη και είδη
Ο κομψόγναθος είναι γνωστός από δύο σχεδόν ολόκληρους σκελετούς, ένα από τη Γερμανία, ο οποίος έχει μήκος 89cm, και ένα από τη Γαλλία ο οποίος έχει μήκος 125cm. Ο γιατρός και συλλέκτης απολιθωμάτων Γιόσεφ Όμπερντορφερ ανακάλυψε το γερμανικό δείγμα (BSP AS I 563) στο Σόλνχοφεν στις λιθογραφικές ασβεστολιθικές αποθέσεις στην περιοχή Ρίντενμπουργκ-Κέλχαϊμ της Βαυαρίας τη δεκαετία του 1850. Στους ασβεστόλιθους της περιοχής Σόλνχοφεν έχουν επίσης βρεθεί καλοδιατηρημένα απολιθώματα όπως Αρχαιοπτέρυγος με αποτυπώματα πούπουλων και μερικοί πτερόσαυροι με αποτυπώματα της μεμβράνης των φτερών τους, τα οποία χρονολογούνται από την πρώιμη Τιθώνια περίοδο. Ο Γιόχαν Αντρέας Βάγκνερ ασχολήθηκε με το δείγμα για λίγο το 1859, όταν του έδωσε το όνομα Compsognathus longipes, και το περιέγραψε με λεπτομέρεια το 1861. Στις αρχές του 1868, ο Τόμας Χάξλεϊ συνέκρινε τον κομψόγναθο με τον αρχαιοπτέρυγα και συμπέρανε ότι, εκτός από τα χέρια και τα πούπουλα, ο σκελετός του αρχαιοπτέρυγος ήταν παρόμοιος με αυτόν του κομψόγναθου, και ότι το πρωτο-πτηνό ήταν συγγενικό με τους δεινόσαυρους. Το 1896, ο Όθνιελ Μαρς αναγνώρισε το απολίθωμα ως πραγματικό μέλος των δεινοσαύριων. Ο Τζον Όστρομ επαναπεριέγραψε το είδος εκτενώς το 1978, κάνοντάς το ένα από πλέον γνωστά μικρά θηριόποδα της εποχής. Το γερμανικό δείγμα εκτείθεται στο Bayerische Staatsammlung für Paläontology und historische Geologie (Βαυαρικό Κρατικό Ινστιτούτο για την Παλαιοντολογία και την Ιστορική Γεωλογία) στο Μόναχο της Γερμανίας. Το μεγαλύτερο γαλλικό δείγμα (MNHN CNJ 79) ανακαλύφθηκε το 1972 σε πορτλάνδιο λιθογραφικό ασβεστόλιθο στη Canjuers κοντά στη Νίκαια στη νοτιοανατολική Γαλλία. Χρονολογείται από το πρώιμο Τιθώνιο. Αν και ο Bidar αρχικά περιέγραψε το είδος ως ξεχωριστό είδος, το οποίο ονόμασε Compsognathus corallestris, Ο Michard και άλλοι έχουν έκτοτε καταχωρίσει το δείγμα ως άλλον ένα Compsognathus longipes. Ο Quimby πιστοποίησε ότι το γερμανικό δείγμα ήταν άτομο νεαρής ηλικίας του ιδίου είδους. Το 1983, το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Παρίσι, απέκτησε το απολίθωμα του γαλλικού κομψόγναθου, όπου εκεί ο Michard το μελέτησε εκτενώς. Κάποιοι επιστήμονες αρχικά αναγνώρισαν ένα τμηματικό πόδι, επίσης από το Σόλνχοφεν, ως τμήμα κομψόγναθου, μεταγενέστερες όμως έρευνες απέρριψαν αυτό το πόρισμα. Ο Zinke τοποθέτησε δόντια από τον Κιμμερίγδιο σχηματισμό Guimarota της Πορτογαλίας στο γένος του κομψόγναθου.
Ταξινόμηση
ο κομψόγναθος έδωσε το όνομά του στην οικογένεια κομψογναθίδες, ομάδα που αποτελείται κυρίως από μικρούς δεινόσαυρους από την ύστερη Ιουρασική και την πρώιμη Κρητιδική περίοδο της Κίνας, της Ευρώπης και της Νοτίου Αμερικής. Για πολλά χρόνια ο κομψόγναθος ήταν το μόνο γνωστό μέλος, ωστόσο στις πρόσφατες δεκαετίες οι παλαιοντολόγοι έχουν ανακαλύψει διάφορα συγγενικά γένη. Ο κλάδος περιλαμβάνει τον Aristosuchus, τον Huaxiagnathus, τον Mirischia, τον Sinosauropteryx, και πιθανώς τον Juravenator και τον Scipionyx. Κάποια στιγμή ο Mononykus προτάθηκε για μέλος της οικογένειας, όμως αυτό απορρίφθηκε από τον Chen και τους συνεργάτες του σε μία εργασία, το 1998. Θεώρησαν τις ομοιότητες μεταξύ του Mononykus και των κομψογναθίδων ως παράδειγμα συγκλίνουσας εξέλιξης. Η θέση του κομψόγναθου και των συγγενών του εντός της ομάδας των κοιλουροσαύριων είναι αβέβαιη. Κάποιοι, όπως ο ειδικός στα θηριόποδα, Thomas R. Holtz Jr. και οι συνεργάτες του Ralph Molnar και Phil Currie στο έργο ορόσημο, Dinosauria, θεωρούν την οικογένεια ως την πλέον βασική των κοιλουροσαύριων, ενώ άλλοι ως τμήμα των Maniraptora.
Χέρι
Το δείγμα κομψόγναθου που ανακαλύφθηκε στη Γερμανία τον 19ο αιώνα είχε μόνο δύο δάκτυλα σε κάθε εμπρόσθιο άκρο, οδηγώντας τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι έτσι ήταν και όταν ζούσε. Ωστόσο, το απολίθωμα που ανακαλύφθηκε αργότερα στη Γαλλία αποκάλυψε ότι το χέρι είχε τρία δάκτυλα, αντίστοιχα με τα άλλα μέλη των γενών των κομψογναθιδών. Απλώς κατά την απολίθωση του γερμανικού κομψόγναθου δεν είχαν διατηρηθεί τα εμπρόσθια άκρα. Ο Bidar υπέθεσε ότι το γαλλικό δείγμα είχε μεβράνες στα εμπρόσθια πόδια, τα οποία θα έμοιαζαν με πτερύγια όσο ήταν εν ζωή. Το 1975, στο βιβλίο του, The Evolution and Ecology of the Dinosaurs (Η Εξέλιξη και η Οικολογία των Δεινοσαύρων) ο Λ.Μ. Χάλστεντ εμφανίζει το ζώο ως αμφίβιοι δεινόσαυρο ικανό να τρέφεται με θαλάσσια θηράματα και να κολυμπά ώστε να αποφύγει μεγαλύτερους θηρευτές. Ο Όστρομ απέδειξε λανθασμένη αυτή την υπόθεση αποδεικνύοντας οριστικά ότι το γαλλικό δείγμα ήταν σχεδόν πανομοιότυπο με το γερμανικό από κάθε άποψη εκτός από το μέγεθος. Η Πέγιερ επιβεβαίωσε αυτό το συμπέρασμα.
Διαίτα
Τα κατάλοιπα μίας σαύρας στη θωρακική κοιλότητα του γερμανικού δείγματος δείχνουν ότι ο κομψόγναθος κυνηγούσε μικρά σπονδυλωτά. Ο Μαρς, ο οποίος εξέτασε το δείγμα το 1881, θεώρησε ότι αυτός ο μικρός σκελετός στο εσωτερικό της κοιλιάς του κομψόγναθου ήταν έμβρυο, αλλά το 1903 ο Franz Nopsca κατέληξε στο ότι ήταν σαύρα. Ο Όστρομ ταυτοποίησε τα κατάλοιπα με σαύρα του γένους Bavarisaurus, η οποία, κατέληξε, ήταν γρήγορος και ευέλικτος δρομέας λόγω της μακριάς ουράς και των αναλογιών των άκρων της. Αυτό εν συνεχεία οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο θηρευτής της, κομψόγναθος, θα πρέπει να είχε οξεία όραση και την ικανότητα να επιταχύνει αστραπιαία και να φτάνει σε μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι η σαύρα. Ο Bavarisaurus είναι ολόκληρος, σε ένα κομμάτι, υποδεικνύοντας ότι ο κομψόγναθος την καταβρόχθησε ολόκληρη. Η κοιλιά του γαλλικού δείγματος περιέχει μη ταυτοποιημένες σαύρες είτε σφηνοδόντια.
Πιθανά αυγά
Εκσκαφείς ανακάλυψαν αυγά διαμέρου 10 χιλιοστών κοντά στα απολιθωμένα κατάλοιπα του γερμανικού δείγματος κομψόγναθου. Το 1901, ο Φριντριχ φον Χούενε τα θεώρησε δερματικές οστεοποιήσεις. Ο Γκρίφιθς τα επαναπεριέγραψε ως ανώριμα αυγά το 1993. Ωστόσο μεταγενέστεροι ερευνητές αμφέβαλλαν για την καταχώρηση των αυγών στο γένος επειδή αυτά βρέθηκαν έξω από τη σωματική κοιλότητα του ζώου. Ένα καλοδιατηρημένο απολίθωμα σινοσαυροπτέρυγος, γένος συγγενικό με τον κομψόγναθο, εμφανίζει δύο σάλπιγγες με δύο μη αποτεθειμένα αυγά. Αυτά τα αναλογικά μεγαλύτερα και λιγότερο πολυάριθμα αυγά του σινοσαυροπτέρυγος γεννούν περαιτέρω αμφιβολίες για την αρχική αναγνώριση των αυγών του κομψόγναθου.
Δέρμα και σύνδεση με τα πτηνά
Για περίπου ένα αιώνα, ο κομψόγναθος ήταν το μόνο καλομελετημένο μικρό θηριόποδο. Αυτό οδήγησε σε συγκρίσεις με τον αρχαιοπτέρυξ και σε υποθέσεις για σχέση με τα πτηνά. Για την ακρίβεια, περισσότερο ο κομψόγναθος, παρά ο αρχαιοπτέρυξ, κίνησε το ενδιαφέρον του Χάξλεϊ για την καταγωγή των πτηνών. Τα δύο ζώα είχαν πολλά κοινά χαρακτηριστικά στο σχήμα, το μέγεθος και τις αναλογίες, έτσι ένας σκελετός αρχαιοπτέρυγος χωρίς πούπουλα για πολλά χρόνια θεωρούνταν εσφαλμένα ότι ανήκει σε κομψόγναθο. Πολλοί άλλοι δεινόσαυροι, όπως ο δεινόνυχος, ο οβιράπτορ, και ο σεγκνόσαυρος, θεωρούνται πλέον ότι έχουν πιο στενή σχέση με τα πτηνά.
Κάποιοι συγγενείς του κομψόγναθου, οι σινοσαυροπτέρυξ και σινοκαλλιοπτέρυξ, έχουν διατηρηθεί με κατάλοιπα απλών πούπουλων που καλύπτουν το σώμα σαν γούνα, κάνοντας κάποιους επιστήμονες να υποθέτουν ότι και ο κομψόγναθος ενδέχεται να είχε πούπουλα κατά παρόμοιο τρόπο. Κατά συνέπεια, πολλές απεικονίσεις του κομψόγναθου τον παρουσιάζουν με χνουδωτά πρωτο-πούπουλα. Ωστόσο δεν έχουν διατηρηθεί πούπουλα ή πρωτο-πούπουλα στα απολιθώματα του κομψόγναθου, εν αντιθέσει με τον αρχαιοπτέρυγα που βρέθηκε στις ίδιες αποθέσεις. Η Κάριν Πέγιερ (Karin Peyer) ανέφερε το 2006 διατηρημένα αποτυπώματα δέρματος στην πλευρά της ουράς που ξεκινούσαν από τον 13ο σπόνδυλο. Τα αποτυπώματα έδειχναν μικρά ανώμαλα εξογκώματα, παρόμοια με τις φολίδες που εμφανίζονται στην ουρά και τα οπίσθια άκρα του Juravenator.
Όπως ο κομψόγναθος και σε αντίθεση με τον σινοσαυροπτέρυξ, ένα κομμάτι απολιθωμένου δέρματος από την ουρά και τα οπίσθια άκρα του πιθανώς συγγενούς γένους γιουραβενάτορ δείχνει κυρίως φολίδες, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχαν και απλά πούπουλα στις διατηρημένες περιοχές. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι η κάλυψη με πούπουλα δεν ήταν ευρέως διαδεδομένη σε αυτή την ομάδα δεινοσαύρων.
Η Μάγισσα (βιβλίο)
μικρογραφία|Το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου Η Μάγισσα είναι βιβλίο αστυνομικής λογοτεχνίας του 2017. Η συγγραφέας του είναι η Camilla Lackberg, συγγραφέας άλλων 10 βιβλίων. Το βιβλίο έγινε σχεδόν αμέσως best seller, φτάνοντας τις 20.000.000 πωλήσεις παγκοσμίως.
Κομψόγναθος
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το ζώο εμφανίστηκε στις ταινίες The Lost World: Jurassic Park και Jurasic Park III. Στο The Lost World: Jurassic Park, ένας από τους χαρακτήρες αναφέρεται εσφαλμένα στο είδος ως «Compsognathus triassicus», συνδυάζοντας το όνομα γένους Compsognathus με το όνομα είδους του Procompsognathus, ένα μακρυνό σαρκοφάγο συγγενή που εμφανίζεται στα μυθιστορήματα Jurassic Park. Τα ζώα απεικονίζονται ως κοινωνικά ζώα που κυνηγούν σε αγέλες, όντας έτσι ικανά σε μεγάλους αριθμούς να κυνηγήσουν θηράματα στο μέγεθος ανθρώπου. Η συμπεριφορά αυτή εφευρέθηκε από τους δημιουργούς του Jurassic Park καθώς δεν υπάρχει ένδειξη από το αρχείο απολιθωμάτων ότι ο κομψόγναθος (ή ο προκομψόγναθος) είχαν τέτοιου είδους κοινωνική συμπεριφορά.
Σχέσεις Ελλάδας-Αλγερίας
Οι σχέσεις Ελλάδας-Αλγερίας υπάρχουν εδώ και πάνω από 2000 χρόνια. Οι διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Αλγερίας είναι καλές από τα πρώτα χρόνια της Αλγερινής ανεξαρτησίας. Η Ελλάδα διατηρεί πρεσβεία στο Αλγέρι ενώ η Αλγερία διατηρεί πρεσβεία στην Αθήνα. Το διμερές εμπόριο αυξάνεται. Η Ελλάδα εισάγει πολλά προϊόντα από την Αλγερία. Το σημαντικότερο αλγερινό προϊόν που εισάγει η Ελλάδα είναι το φυσικό αέριο. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν μεταναστευτικά προβλήματα μεταξύ των δύο χωρών, καθώς πληθυσμοί από τις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής που επιδιώκουν να μεταναστεύσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση περνούν μέσω της Αλγερίας.
Η Μάγισσα (βιβλίο)
Βασική πλοκή
Όμως, κανένας δεν έχει γυρίσει πίσω στην εποχή του Μεσαίωνα, σε μια πολύχρονη αλυσίδα κατάρων, η οποία κόστισε τη ζωή της Στέλλας και πιθανόν άλλων κοριτσιών στο παρελθόν. Ο αστυνόμος Πάτρικ, σύζυγος της Ερίκα, αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση, ψάχνοντας την αγνοουμένη Νία. Η υπόθεση γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη, όταν η Νία βρίσκεται νεκρή, στο ίδιο μέρος που βρέθηκε και η Στέλλα. Όλα τα κεφάλια, δημοσιογράφων και πολιτών, στρέφονται προς τη Μαρί. Η αστυνομία επανεξετάζει την υπόθεση Στέλλα και ανακρίνει ξανά τη Μαρί και τη Χέλεν. Η Ερίκα, πρόθυμη να βοηθήσει, παρουσιάζει τα στοιχεία της πρώτης και δεύτερης υπόθεσης συγκεντρωμένα μαζί στους ερευνητές. Τότε, μία πολύ σημαντική πληροφορία εμφανίζεται: ένας από τους αστυνομικούς στην υπόθεση Στέλλα, με αρκετά υψηλή θέση στο τμήμα εκείνη την εποχή, λίγο πριν τον θάνατό του, δήλωσε στην κόρη του ότι αμφιβάλλει για την ενοχή των δύο κοριτσιών.
Κομψόγναθος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομψογναθίδες
Σχέσεις Ελλάδας-Αλγερίας
Παραπομπές
Αλγερια Κατηγορία:Πολιτική της Αλγερίας
Η Μάγισσα (βιβλίο)
Βασική πλοκή
Ο Μεσαίωνας όμως, αν κάνει κανείς αναδρομή 4 αιώνες πίσω, είναι μία ολόκληρη διαφορετική ιστορία, η οποία συνδέει τις δύο υποθέσεις μαζί με την κατάρα μίας μάγισσας, Έλιν Γιονσντότερ.
Η Μαρί παραδέχεται ότι υπήρξε σε ερωτική σχέση με τη Χέλεν όσο ήταν ακόμη 13χρονες και ότι ακόμη την αγαπούσε.
Η κατάσταση στον Μεσαίωνα
Οι κύριοι χαρακτήρες είναι η Έλιν, η Μέρτα, ο Πρέμπεν και η Μπρίτα. Η Έλιν είναι μια φτωχή, νεαρή χήρα ενός ψαρά. Μαζί με την τετράχρονη κόρη της, τη Μέρτα, μένουν μόνες τους, και λόγω της αποδοχής μίας νεαρής, χήρας μητέρας στην κοινωνία ήταν αρνητική, φιλοξενείται από την αδερφή της, Μπρίτα και τον άντρα της, ο οποίος τυχαίνει να έχει υψηλή θέση στην εκκλησία, τον Πρέμπεν. Η Έλιν έχει πειστεί ότι η Μπρίτα τη φιλοξενεί στο αρχοντικό της, επειδή τη λυπάται. Ο Πρέμπεν όμως, είναι πάντα ευγενικός μαζί της, καθώς επίσης και οι υπηρέτες την αντιμετωπίζουν μικτά, αφού μπορεί να είναι και αυτή μία υπηρέτρια, αλλά και αδερφή της οικοδέσποινας. Έτσι, αντιμετωπίζεται φιλικά και με σεβασμό από τους υπηρέτες, κάνοντάς την ανώτερη στη βαθμίδα τους. Η Μέρτα και ο Πρέμπεν δένονται αρκετά, και την αντιμετωπίζει σαν δικό του παιδί. Η Μπρίτα, σχεδόν ανίκανη να κάνει παιδιά, ζητά τη βοήθεια της Έλιν, κι εκείνη συμφωνεί, χρησιμοποιώντας τα ξόρκια που της είχε μάθει η γιαγιά τους. Η Μπρίτα όμως ζηλεύει τη σχέση μεταξύ της Έλιν, του Πρέμπεν και της Μέρτα, και μία μέρα παροτρύνει τη Μέρτα να πάει μαζί της στη λιμνούλα λίγο πιο πέρα από την αγροικία. Η Έλιν και ο Πρέμπεν, όταν το μαθαίνουν αυτό, πηγαίνουν τρέχοντας εκεί. Προλαβαίνουν τη Μέρτα λίγο πριν πνιγεί, και ο Πρέμπεν πηγαίνει να μιλήσει με την Μπρίτα, ενώ η Έλιν πηγαίνει να φροντίσει τη Μέρτα. Μετά από λίγες μέρες, μία παράνομη σχέση εκτυλίσσεται ανάμεσα στην Έλιν και στον Πρέμπεν, χωρίς να το ξέρει κανένας. Η Έλιν, αργότερα, μένει έγκυος με το παιδί του Πρέμπεν και κάνει έκτρωση, με τη βοήθεια μιας γυναίκας. Ύστερα κατηγορείται από τη Μπρίτα για μαγεία, και μετά από τη δοκιμασία του νερού, κρίνεται μάγισσα. Μετά περνά από δικαστήριο, όμως χωρίς να έχει μάρτυρες για την υποστήριξή της. Καταδικάζεται σε θάνατο, και λίγο πριν εκτελεστεί, καταριέται όλους τους απογόνους όσων κατάθεσαν εναντίον της.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα
Angry Blonde
Το Angry Blonde είναι αυτοβιογραφικό βιβλίο και εκδόθηκε το 2000 από τον Αμερικανό ράπερ Έμινεμ. Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 21 Νοεμβρίου 2000 από την HarperEntertainment και περιλαμβάνει τον σχολιασμό των τραγουδιών του από τον Eminem καθώς και πολλές φωτογραφίες που δεν είχαν δημοσιευτεί στο παρελθόν. Μια χαρτόδετη έκδοση κυκλοφόρησε το 2002. Το βιβλίο συμπεριλήφθηκε στην κατηγορία "Γρήγορες επιλογές για απρόθυμους νεαρούς ενήλικες αναγνώστες" της ALA για το 2002.
Σύνοψη
Στο βιβλίο ο Έμινεμ σχολιάζει τραγούδια που έγραψε, σχεδόν αποκλειστικά σε εκείνα που έχουν δεχτεί διαμάχες για συγκεκριμένους στίχους. Οι στίχοι των τραγουδιών παρατίθενται στο έργο χωρίς λογοκρισία (με αποτέλεσμα το βιβλίο να πωλείται με αυτοκόλλητο Parental Advisory), με την προσωπική άποψη του Έμινεμ για το καθένα. Τα τραγούδια που αναφέρονται στο βιβλίο περιλαμβάνουν τα "Kim", "The Way I Am" και "The Real Slim Shady".
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικές αυτοβιογραφίες Κατηγορία:Eminem
Αλεξάντρια Βιλασενιόρ
Η Αλεξάντρια Βιλασενιόρ (γεννημένος στις 18 Μαΐου 2005) είναι Αμερικανίδα ακτιβίστρια για την κλιματική αλλαγή που ζει στη Νέα Υόρκη. Είναι μέλος των μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα. Η Βιλασενιόρ είναι συνιδρύτρια της Αμερικανικής Νεανικής Απεργίας για το κλίμα και ιδρύτρια της "Εξέγερσης για τη Γη".
Βιογραφία
Η Βιλασενιόρ γεννήθηκε στο Ντέιβις της Καλιφόρνιας το 2005, όπου και μεγάλωσε. Η οικογένεια μετακόμισε από τη βόρεια Καλιφόρνια στη Νέα Υόρκη το 2018. Είναι λατινοαμερικάνικης καταγωγής. Στόχος της είναι να εργαστεί για τα Ηνωμένα Έθνη.
Ακτιβισμός
Η δράση της Βιλασενιόρ για το κλίμα ξεκίνησε με αφορμή όταν παγιδεύθηκε σε ένα σύννεφο καπνού από την πυρκαγιά που ξέσπασε στην Καλιφόρνια κατά τη διάρκεια μια οικογενειακής επίσκεψης, τον Νοέμβριο του 2018. Επειδή πάσχει από άσθμα, αρρώστησε και κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης της μελέτησε την κλιματική αλλαγή και την άνοδο της θερμοκρασίας που συνέβαλαν στην ένταση της φωτιάς. Η μητέρα της, Κρίστιν Χογκ, σπούδασε σε μάστερ στο κλίμα και την κοινωνία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, όπου περιστασιακά η Βιλασενιόρ παρακολουθούσε και εκείνη τα μαθήματα όπου μάθαινε για την επιστήμη της κλιματικής αλλαγής. Λίγο αργότερα, εντάχθηκε στο νεοϋορκέζικο παράρτημα της "Ώρα Μηδέν", μια ομάδα Αμερικανών νεαρών ακτιβιστών για το κλίμα.
Η Βιλασενιόρ έχει λάβει παρόμοια δράση για το κλίμα με την Τούνμπεργκ, ενώ εμπνεύστηκε από την ομιλία της στο Κατοβίτσε στην Πολωνία, κατά τη διάρκεια του εκεί συνεδρίου για το κλίμα του ΟΗΕ τον Δεκέμβριο του 2018, ενώ από τις 14 Δεκεμβρίου 2018 και κάθε Παρασκευή κάνει διαμαρτυρία για την έλλειψη δράσης για το κλίμα μπροστά από την Έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Πλέον δεν ασχολείται με την Αμερικανική Νεανική Απεργία για το κλίμα αλλά με την ομάδα εκπαίδευσης στην κλιματική αλλαγή, Εξέγερση για τη Γη.
Τον Μάιο του 2019, η Βιλασενιόρ ήταν ο παραλήπτης του Βραβείου του Διαταρακτή από τα Βραβεία Διαταρακτικής Πρωτοπορίας Τριμπέκα, λαμβάνοντας μια υποτροφία από τον οργανισμό "Το κοινό καλό", και έλαβε Βραβείο Νεανικής Ηγεσίας για το Κλίμα από το Δίκτυο της Ημέρας της Γης.
Όταν η Τούνμπεργκ έφτασε στη Νέα Υόρκη τον Αύγουστο του 2019, η Βιλασενιόρ, η Σίγιε Μπαστίδα και άλλοι ακτιβιστές καλωσόρισαν την Τούνμπεργκ κατά την άφιξη. Εκείνη την περίοδο είχαν ξεκινήσει τις επαφές τους μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2019, η Βιλασενιόρ, μαζί με 15 άλλους ακτιβιστές για το κλίμα, όπως η Γκρέτα Τούνμπεργκ, η Καταρίνα Λορένσο και ο Καρλ Σμιθ, υπέβαλαν μια νομική καταγγελία με τα Ηνωμένα Έθνη, κατηγορώντας τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και την Τουρκία κατηγορώντας τους ότι απέτυχαν να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους στη Συμφωνία του Παρισιού.
Στα μέσα Οκτωβρίου 2019, συμμετείχε στη Σύνοδο κορυφής των δημάρχων C40 στην Κοπεγχάγη.
Στα μέσα Ιανουαρίου 2020 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ως νέος ομιλητής και έπειτα συμμετείχε στην κινητοποίηση για το κλίμα στο Νταβός στην Ελβετία, μαζί με την Γκρέτα Τούνμπεργκ τον Ιανουάριο 2020.
Στις 19 Αυγούστου 2020 η Βιλασενιόρ συμμετείχε στη Δημοκρατική Εθνική Συνέλευση ως μέρος του τμήματος για την κλιματική αλλαγή.
Στις 1 Δεκεμβρίου 2020 ονομάστηκε από το περιοδικό Seventeen ως μια από τις Φωνές του Έτους του 2020.
Λέιλα Χουσεΐν
Η Λέιλα Χουσεΐν OBE (Σομαλικά: Leyla Xuseen) (γεν. 27. Οκτωβρίου 1980 ) είναι ψυχοθεραπεύτρια και ακτιβίστρια κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Είναι συνιδρύτρια του Project Dahlia και της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Daughter of Eve. Στις γερμανόφωνες χώρες έγινε γνωστή κυρίως μέσω του ντοκυμαντέρ #Female Pleasure.
Η Χουσεΐν γεννήθηκε στη Σομαλία το 1980. Προέρχεται από μια προνομιακή οικογένεια, οι γονείς της ήταν εξειδικευμένοι επαγγελματίες.
Όταν ήταν επτά ετών υπέστη ακρωτηριασμό των γεννητικών της οργάνων, όπως ήταν το έθιμο στην εθνότητά της. Σε ηλικία δώδεκα ετών μετανάστευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όταν ήταν έγκυος, εμφάνισε κατά τη διάρκεια των ιατρικών εξετάσεων επανειλημμένα λιποθυμικά επεισόδια. Μετά τον τοκετό μια νοσοκόμα της μίλησε για τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων και της εξήγησε ότι οι λιποθυμικές κρίσεις πιθανώς να σχετίζονταν με τον ακρωτηριασμό. Η Χουσεΐν αποφάσισε τότε η κόρη της να μην περιτομηθεί, και άρχισε να αγωνίζεται κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων.
Η Hussein γράφει στήλες στο Cosmopolitan, στην Huffington Post και στον Guardian από το 2013.
Στις 16. Τον Οκτώβριο του 2020 εξελέγη ως τρίτη γυναίκα και ως πρώτη μαύρη πρύτανης του Πανεπιστημίου του Αγίου Ανδρέα στη Σκωτία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες Κατηγορία:Βρετανοί Κατηγορία:Σομαλοί Κατηγορία:Ακτιβιστές
Βισάργκα
Το Βισάργκα (IAST: visarga) (विसर्गः) είναι διακριτικό σύμβολο που χρησιμοποιείται σε διάφορα βραχμικά αλφάβητα. Στα ελληνικά, η λέξη βισάργκα σημαίνει "αποστέλνοντας εμπρός, απαλλαγή". Στη Σανσκριτική φωνολογία (σικσά), η βισάργκα (επίσης ονομάζεται αντίστοιχα ως βισαρτζανίγια από νωρίτερους γραμματιστές) είναι το όνομα του ενός φωνήματος,, γραμμένο ως: Το Βισάργκα είναι αλλόφωνο του και  σε παύση (στο τέλος της έκφρασης). Από τότε που το είναι κοινή κλιτή κατάληξη (ονομαστική ενικού, δεύτερο ενικό πρόσωπο, κλπ.), η βισάργκα εμφανίζεται συχνά σε Σανσκριτικά κείμενα. Στην παραδοσιακή τάξη των σανσκριτικών ήχων, η βισάργκα και ανουσβάρα εμφανίζονται μεταξύ των φωνηέντων και να σταματημένων συμφώνων.
Η ακριβής προφορά των βισάργκα στα Βεδικά κείμενα μπορεί να διαφέρουν μεταξύ Σάχα. Κάποια προφέρουν μια μικρή ηχώ από το προηγούμενο φωνήεν μετά την δάσυνση: το aḥ θα πρέπει να προφέρεται, και το iḥ θα πρέπει να προφέρεται. Η Βισάργκα δεν πρέπει να συγχέεται με την άνω και κάτω τελεία.
Τύποι
Η Βισάργκα βρίσκεται συνήθως στο γράψιμο, που μοιάζει με το σημείο στίξης της άνω και κάτω τελείως ή ως δύο μικρούς κύκλους ο ένας πάνω στο άλλο. Αυτή η μορφή έχει διατηρηθεί στα περισσότερα Ινδικά αλφάβητα.
Σύμφωνα με τους Σανσκριτικούς φωνολόγους, η βισάργκα έχει δύο προαιρετικά αλλόφωνα, δηλαδή τα जिह्वामूलीय (Τζιχβαμουλίγια ή λαρυγγικό βισάργκα) και उपध्मानीय (Ουπαντμανίγια ή προφερόμενο βισάργκα). Το πρώτο μπορεί να προφέρεται πριν τα γράμματα क, ख, και το τελευταίο πριν τα γράμματα प και फ, όπως στς φράσεις तव पितामहः कः (tava pitāmahaḥ kaḥ?, "Ποιος είναι ο παππούς σου,"), पक्षिणः खे उड्डयन्ते (pakṣiṇaḥ khe uḍḍayante, "τα πουλιά πετούν στον ουρανό"), भोः पाहि (bhoḥ pāhi, "κύριε, σώσε με"), και तपःफलम् (tapaḥphalam, "αποτέλεσμα των κανόνων'). Γράφονταν με διάφορα σύμβολα, όπως σε σύμβολο παρόμοιο με το Χ ή πλάγιο σύμβολο σαν το 3 με μια τελεία πάνω και δύο κάτω, ή και δύο ημικύκλια σε σχήμα ημισελήνου το ένα πάνω στο άλλο, στραμμένο προς τα πάνω και κάτω αντίστοιχα. Ευδιάκριτα διακριτικά για τα τζιβαχαμουλίγια και ουπαντμανίγια υπάρχουν στο αλφάβητο Κανάντα, στο Θιβετιανό αλφάβητο, στο Σαράντα, στο Βράχμι και το Λάντσα.
Βιρμανικά
Στο βιρμανικό αλφάβητο, η βισάργκα (που ονομάζεται ποικιλοτρόπως ရှေ့ကပေါက် σάι γκα πάουκ, ဝစ္စနစ်လုံးပေါက် ουιζά ναλόνε πάουκ, ή ရှေ့ဆီး σάι ζι και εκπροσωπείται με δύο τελείες δεξιά από το γράμμα ως ◌း) όταν χρησιμοποιείται ενταγμένη σε ένα γράμμα, δημιουργεί το υψηλό τόνο.
Ιαπωνικά
μικρογραφία|Το σημάδι βισάργκα που χρησιμοποιήθηκε από τον Νορινάγκα. Ο Μοτοόρι Νορινάγκα εφύηρε ένα σημάδι για τη βισάργκα που χρησιμοποίησε σε ένα βιβλίο για την Ινδική ορθογραφία.
Ιαβανεζικά
Στο Ιαβανεζικό αλφάβητο, η βισάργκα (γνωστή ως ουίνγκγιαν) αντιπροσωπεύεται από δύο γραμμές στα δεξιά μιας συλλαβής, σχηματίζοντας το σχήμα ꦃ: η πρώτη γραμμή είναι μικρή και κυκλική και το δεύτερη γραμμή είναι μακριά. Προσθέτει το /-h/ μετά το φωνήεν.
Χμερ
Στο Χμερικό αλφάβητο, η βισάργκα (γνωστή ως ρεάχμουχ (χμερ: រះមុខ, "φωτεινό πρόσωπο")) δείχνει μια δάσυνση του ήχου /-ʰ/ που προστίθεται μετά από μια συλλαβή. Εκπροσωπείται με δύο μικρούς κύκλους στα δεξιά ενός γράμματος ះ και δεν πρέπει να συγχέεται με το παρόμοιο γιουκολεακπιντού (យុគលពិន្ទុ, "ζευγάρι σημείων"), που υποδεικνύει ένα βραχύ φωνήεν που ακολουθείται από ένα λαρυγγικό φθόγγο, όπως το ισοδύναμο διακριτικό για τη βισάργκα που χρησιμοποιείται στο ταϊλανδικό και το λαοτινό αλφάβητο.
Λαοτινά
Στο λαοτινό αλφάβητο, η βισάργκα εκπροσωπείται με δύο μικρές κάθετες γραμμές προς τα δεξιά ενός γράμματος ως ◌ະ. Όπως και στο γειτονικό σχετιζόμενο ταϊλανδικό αλφάβητο, υποδεικνύει έναν λαρυγγικό φθόγγο μετά το φωνήεν.
Ταμίλ
Στο ταμιλικό αλφάβητο, η βισάργκα (γνωστή ως αγιούθα ελούτου (ஆயுத எழுத்து) ή άιταμ (ஆய்தம்)) εκπροσωπείται με τρεις μικρούς κύκλους στα δεξιά ενός γράμματος ως ஃ. Αντιπροσώπευε έναν πεπαλαιωμένο ήχο /h/ και /x/ που έχει γίνει σιωπηλός, ή προφέρεται ως /x/, /(a)k -/ - ή /-ka/ στην προσεκτική ομιλία. Επίσης, τοποθετείται πριν από ένα σύμφωνο για να μεταγράψει κάποια ξένα φωνήματα, όπως το ஃப (/f/, όπως και στο ஃபேஷன் (fēṣaṉ, "μόδα") και ஒஃபீஸ் (ōfīs, "γραφείο")), τα ஃஜ (/z/), ஃஸ் (/ks/), και ஃக் (/x/).
Ταϊλάνδης
Στο ταϊλανδικό αλφάβητο, η βισάργκα (γνωστή ως ουισαντσάνι (วิสรรชนีย์) ή νομ νανγκ θανγκχού (นมนางทั้งคู่)) αντιπροσωπεύεται με δύο μικρούς κάθετους κύκλους προς τα δεξιά ενός γράμματος με τη μορφή ◌ะ. Αντιπροσωπεύει έναν λαρυγγικό φθόγγο που ακολουθεί το επηρεασμένο φωνήεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχμικά γραφήματα
Ροζάν-τζι
Ο Ροζάν-τζι ( 廬山寺, Ή Ροζάν Τεντάικοτζί) είναι βουδιστικός ναός της σχολής Τεντάι στην Καμιγκιό-κου, στο Κιότο και ο κεντρικός ναός (χόνζαν) της αίρεσης Έντζο (圓浄). Το σάνγκο (κυριολεκτικά, όνομα βουνού) του Ροζάν-τζι είναι το όρος Λου, ή Λούσαν, που προφέρεται ροζάν (rozan) στα Ιαπωνικά. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Αυτοκρατορικού Παλατιού του Κιότο, ιδρύθηκε από τον Ριόγκεν, τον ηγούμενο του Ενριάκου-τζι, το 938 στη γειτονιά Φουναοκαγιάμα, νότια του Νταϊτόκου-τζι. Ήταν ένας από τους τέσσερις ναούς που είχαν ένα οκουρόντο (御黒戸), ένα ιδιωτικό βουδιστικό παρεκκλήσι για την Αυτοκρατορική Οικογένεια, που αρχικά βρισκόταν στο Αυτοκρατορικό Παλάτι. Αυτοί οι ναοί, οι άλλοι είναι οι Νίσον-ιν, Χάντζου-ιν και Κένγκο-ιν, ανήκουν απευθείας στην Αυτοκρατορική Οικία. Ο ναός προστατεύτηκε από την καταστροφή από ένα νιόμπο χόσο (nyōbō hosho), ένα επίσημο έγγραφο, που καταγράφει τις εντολές και τα λόγια του αυτοκράτορα που γράφτηκε από τη γυναίκα μέλος της αυλής Μαντενοκότζι Φουσάκο, κατά τη διάρκεια της επίθεσης του Όντα Νομπουνάγκα στους ναούς του Κιότο, συγκεκριμένα στον κλάδο Τεντάι, και στην πολιορκία του Όρους Χιέι. Το 1573 μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση στην οδό Τεραμάτσι ως μέρος της αναδιοργάνωσης του Κιότο από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε με την οδηγία του αυτοκράτορα Κοκάκου.
Ο ανακατασκευασμένος ναός καταστράφηκε στην πυρκαγιά του Κιότο το 1708 ( Χόεϊ 5) και ξανά το 1788 (Τενμέι 8) κατά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του Κιότο. Η σημερινή κατασκευή ξαναχτίστηκε το 1794 ( Κανσέι 6) από ένα τμήμα του αυτοκρατορικού παλατιού Σέντο.
Ο βραχόκηπος του ναού είναι γνωστός ως Κήπος Γκέντζι (源氏庭), από τον ομώνυμο χαρακτήρα στο Η ιστορία του Γκέντζι, και είναι γνωστός για τις ιαπωνικές καμπανούλες του, που είναι ένα είδος λουλουδιών, που ανθίζει μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου.
Σημασία
Ο ναός του Ροζάν-τζι χτίστηκε στο πρώην αρχοντικό του Φουτζιβάρα νο Κανεσούκε, του προπάππου του Μουρασάκι Σικίμπου, και είναι αξιοσημείωτο ως το μέρος όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε, παντρεύτηκε και γέννησε την κόρη της. Η κατοικία του Μουρασάκι στο Ροζάν-τζι επιβεβαιώθηκε και αναγνωρίστηκε το 1965 από τον Ιάπωνα ιστορικό Τσουνόντα Μπουν'έι, και ο Ροζάν-τζι έγινε έκτοτε δημοφιλής στους λάτρεις του Γκέντζι, αν και τίποτα από τη βίλα δεν έχει παραμείνει και η παρούσα τοποθεσία δεν είναι εκεί όπου το αρχοντικό στεκόταν αρχικά.
Υπάρχουν πολλά αυτοκρατορικά και άλλα σημαντικά μαυσωλεία στους χώρους του ναού, συμπεριλαμβανομένου του γλύπτη Τζότσο και του πατέρα του αυτοκράτορα Κοκάκου, που μετά θάνατον αναγνωρίστηκε ως Αυτοκράτορας Κιόκο. Ένας από τους Εθνικούς Θησαυρούς της Ιαπωνίας, η διαθήκη του Ριόγκεν στον μαθητή του Τζίνζεν, από το 972, φυλάσσεται στο Ροζάν-τζι.
Φεστιβάλ
Το Ροζάν-τζι είναι γνωστό για τις γιορτές του Σετσουμπούν, ιδιαίτερα για το όνι-οντόρι (oni-odori), ή τον χορό των δαιμόνων, πιο επίσημα γνωστό ως τσουινασίκι όνι χοράκου (tsuinashiki oni hōraku) (追儺式鬼法楽), τελετουργική γιορτή που εξορκίζει τους δαίμονες. Η τελετή ξεκινά το απόγευμα του Σετσουμπούν με κόκκινο, πράσινο και μαύρο όνι, που αντιπροσωπεύει τα τρία δηλητήρια του βουδισμού (απληστία, μίσος και άγνοια) που χορεύουν σε μια σκηνή με τάικο και παίζουν χοράγκαϊ. Στη συνέχεια παρεμβαίνουν στις προσευχές του κοινού, αλλά τελικά νικούνται από το τελετουργικό γκομά των ιερέων και το τσουινάσι (tsuinashi), τον ιερέα που διεξάγει τους εξορκισμούς.
Υπάρχει επίσης μια τελετή θεραπείας δαιμόνων, όπου τα μέλη του ακροατηρίου λένε στον λευκό πλέον δαίμονα, που έχει εξορκιστεί, ποια μέρη του σώματός τους χρειάζονται θεραπεία. Στη συνέχεια, ο δαίμονας βάζει ένα ιερό ξίφος στον ώμο του ατόμου και προσεύχεται, για να θεραπευτεί.
Παραπομπές
κατηγορία: Ιαπωνική θρησκεία κατηγορία: Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία: Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί Κατηγορία:Εξορκισμός
Αλβέρτος Δ΄ του Μεκλεμβούργου
O Αλβέρτος, γερμ. Albrecht (πριν το 1363 - 24/31 Δεκεμβρίου 1388) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου (1383-1388).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ίνγκεμπορκ των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας.
Το 1388 απεβίωσε σε ηλικία 25 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο θείος του Αλβέρτος της Σουηδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Σάουενμπουρκ, κόρη του Νικολάου κόμη του Χόλσταϊν-Ρένντσμπουρκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Έρικ Α΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Έρικ Α΄, γερμ. Eric I (μετά το 1359, μάλλον το 1365 - 26 Ιουλίου 1397) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου, διάδοχος της Σουηδίας και κυβερνήτης του Γκότλαντ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου της Σουηδίας και, ως Αλβέρτου Γ΄, δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ριχάρδις των Χάγκεν, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Σβερίν.
Το 1397 απεβίωσε στο Βίσμπυ της Σουηδίας σε ηλικία 32 ετών (ή μεγαλύτερος), άτεκνος.