cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πινιάτα
Με τι γεμίζει η πινιάτα
Η πινιάτα συνήθως γεμίζει με μικροδωράκια, καραμέλες, γλυφιτζούρια, σοκολάτες, και σοκοφρέτες. Διαλέξτε τα αντικείμενα που θα βάλετε μέσα να είναι σχετικά μικρού μεγέθους, ακίνδυνα, χωρίς αιχμηρές γωνίες, αλλά όχι πολύ μικρά, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να τα καταπιεί κάποιο παιδάκι και για να χωρούν να περάσουν από την τρύπα που ανοίξατε.
Πως παίζεται η πινιάτα
εναλλ.=Πινιάτα γαϊδουράκι κρεμασμένη στο δέντρο|μικρογραφία|Πινιάτα γαϊδουράκι κρεμασμένη στο δέντρο Το παιχνίδι της πινιάτας δεν έχει ηλικία και απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους. Κρεμιέται, συνήθως, σε ένα σχοινί ή σε κάποιο κοντάρι και τα παιδιά το ένα μετά το άλλο με δεμένα τα μάτια τους προσπαθούν να τη χτυπήσουν μέχρι να σπάσει και να ξεχυθούν όλα όσα κρύβει μέσα. Κάποιοι προτιμούν για να γίνει πιο ενδιαφέρον το παιχνίδι το άτομο που χειρίζεται και ελέγχει την πινιάτα (που συνίσταται να είναι ενήλικας όταν απευθύνεστε σε μικρές ηλικίες) να την κουνάει πάνω κάτω με το σχοινί για να είναι πιο δύσκολο να εντοπιστεί ο στόχος. Υπάρχει επίσης και ο τρόπος με τις κορδέλες, όπου συνιστάται για μικρότερες ηλικίες. Κάτω από την πινιάτα κρέμονται πολλές κορδέλες όπου τις τραβάει το κάθε παιδί. Οι περισσότερες δεν έχουν κάποιο αποτέλεσμα, αλλά μία είναι που ανοίγει το πορτάκι της πινιάτας και πέφτουν τα δωράκια που έχει μέσα.
Κατηγορία:Παιδικά παιχνίδια Κατηγορία:Πολιτισμός του Μεξικού Κατηγορία:Χάρτινα παιχνίδια
Αποστολή Ελληνικής Χωροφυλακής στη Σμύρνη
Η Αποστολή μονάδων της Ελληνικής Χωροφυλακής στη Σμύρνη διατάχθηκε και εκτελέστηκε μαζί με την αποστολή του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919, λίγους μήνες μετά την συνθήκη του Μούδρου και ουσιαστικά μετά τη λήξη του Α' Π.Π..
Γενικά
Συγκεκριμένα στις 29 Απριλίου (π.ημερολ) του 1919 το ελληνικό Γενικό Στρατηγείο της Θεσσαλονίκης έλαβε από το Παρίσι κατεπείγον κρυπτογραφημένο τηλεγράφημα από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο με το οποίο αναγγελλόταν ότι "το Ανώτατον Συμβούλιον της Διασκέψεως απεφάσισε παμψηφεί όπως ελληνική στρατιωτική δύναμη καταλάβει την Σμύρνη και εξασφαλίσει την τάξη σ' αυτή". Την ημέρα που αποβιβάζονταν τα πρώτα τμήματα του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη (2 Μαΐου) την ίδια ημέρα από το Σώμα της Ελληνικής Χωροφυλακής αναχωρούσε για τη Σμύρνη η πρώτη δύναμη εκ 500 ανδρών υπό τον συνταγματάρχη Χωροφυλακής, διοικητή της Σχολής Χωροφυλακής, Αλέξανδρο Χατζηιωάννου που αποβιβάστηκε στις 4 Μαΐου και δύο μέρες αργότερα στις 6 Μαΐου αποβιβάστηκε έτερη δύναμη υπό τον αντισυνταγματάρχη Νικηφόρο Νικηφοράκη. Συνολικά στη διάρκεια του 1919 η ελληνική Στρατιά Μικράς Ασίας ενισχύθηκε με 2.500 άνδρες της Ελληνικής Χωροφυλακής.
Ο δημοσιογράφος Μιχαήλ Ροδάς στο βιβλίο του "Η Ελλάδα στην Μικράν Ασίαν", σημειώνει για το 1o απόσπασμα Χωροφυλακής που αποβιβάστηκε στη Σμύρνη (μονοτονικά):
Η περιφέρεια της Ανωτέρας Διοίκησης Χωροφυλακής Ιωνίας επεκτάθηκε μέχρι και του Αϊδινίου και Νασλίου και στη περιοχή Μαγνησίας ακολουθώντας το ελλαδικό σύστημα διάρθρωσης ενώ ένοπλα τμήματά της ενεπλάκησαν στις μάχες των πόλεων Αϊδινίου, Μπαλτατζίκ, Αδραμυτίου, Ισικλέρ, Αδραμυσίου και Καγιαγκιόι αποσπώντας την εκτίμηση του πληθυσμού και ηθικές αμοιβές των ελληνικών στρατιωτικών μονάδων. Στην αντιμετώπιση των συχνών επιδρομών των ατάκτων Τσετών δημιουργήθηκαν διάφορα αποσπάσματα που αγωνίσθηκαν με ιδιαίτερη γενναιότητα. Σημαντικότερα εξ αυτών ήταν τα αποσπάσματα της Αστυνομικής Διεύθυνσης της Μαγνησίας που τελούσαν υπό τους ανθυπομοιράρχους Γ. Αγγελίδη και Γ. Γρηγοράκο και των Ανθυπασπιστών Απ. Μασούρα, Μ. Μυγωμάκη, Αντ. Βαρβέρη, Ι. Φραγκιαδάκη και Ν. Σηφάκη.
Τον Ιούνιο του 1919 ένα μικρό τμήμα του οθωμανικού τακτικού στρατού που είχε ενωθεί με τμήμα ατάκτων επιτέθηκαν στην Πέργαμο και στη συνέχεια στο Αϊδίνιο επιδεικνύοντας ιδιαίτερη αγριότητα. Τις δυνάμεις αυτές απέκρουσαν επιτυχώς αποσπάσματα Χωροφυλακής, εξαναγκάζοντας τα σε φυγή αφήνοντας πολλούς νεκρούς. Τα άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα που ακολουθούσε η Ανωτέρα Διοίκηση της Ιωνίας δεν άργησαν να προσκρούσουν στις υστερόβουλες απαιτήσεις της Ύπατης Αρμοστείας Σμύρνης, όταν ο Αριστείδης Στεργιάδης, που είχε τοποθετηθεί ύπατος αρμοστής με προσωπική επιλογή του Ε. Βενιζέλου και έκτοτε ακόλουθός του, άρχισε να επεμβαίνει στις αστυνομικές υπηρεσίες επιζητώντας αυτός να ρυθμίζει τις δράσεις των. Η επιμονή του αυτή έφερε σε σύγκρουση τον Διοικητή Α. Χατζηιωάννου με τον Στεργιάδη, μέχρι που ο τελευταίος με την με αριθμό 4260/ 3 - 18 Ιουλίου 1919 αναφορά του απαίτησε από την Αθήνα την άμεση αντικατάσταση του Χατζηιωάννου. Δυστυχώς τότε για την Αθήνα αντί να ελέγξει σχετικά, προτίμησε να ικανοποιήσει άμεσα το αίτημα του Αρμοστή ανακαλώντας τον Χατζηιωάννου και τοποθετώντας στη θέση του τον συνταγματάρχη Δημήτριο Κάτσωνα. Της αντικατάστασης αυτής ακολούθησαν στη συνέχεια και άλλες κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με συνέπεια την μείωση του κύρους του Αρμοστή από τις ελληνικές δυνάμεις στη Μικρά Ασία, αποκαλούμενος στη συνέχεια "ο επικατάρατος Αρμοστής", (Στην εκκένωση της Σμύρνης του 1922 κατέφυγε με αγγλικό πλοίο στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί κατέληξε και εγκαταστάθηκε στη Κυανή Ακτή ως συνταξιούχος της Ιντέλιτζενς Σέρβις.
Σημαντικές δράσεις
Η εξιστόρηση των ηρωικών αγώνων των ανδρών της Ελληνικής Χωροφυλακής στη Μικρά Ασία απαιτεί τόμους ολόκληρους. Σημαντικότεροι εξ αυτών μόνο κατά το 1919 κρίνονται οι παρακάτω εκτός των εμπλοκών σε πολεμική δράση, που τελούνταν υπό στρατιωτική Αρχή:
Πηγές
Κατηγορία:Κατοχή της Σμύρνης Κατηγορία:Ελληνική Χωροφυλακή Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας
Δισιλιράνιο
To δισιλιράνιο (αγγλικά disilirane) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και πυρίτιο, με μοριακό τύπο CH6Si2, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό τύπο του 30px|Τύπος δισιλιράνιου. Είναι το απλούστερο ετεροκυκλικό οργανοδισιλάνιο.
«Μητρικό» και «θυγατρικά» δισιλιράνια
Το δισιλιράνιο είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» του παραγώγων, που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «δισιλιράνια». Πρόκειται, δηλαδή, για όλες οι παράγωγες ετεροκυκλικές οργανικές ενώσεις που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) δισιλιρανικό δακτύλιο, δηλαδή τριμελή ετεροκυκλικό δακτύλιο που μεριέχει δύο (2) σιλυλενικές ομάδες (-SiH2-) και μία (1) μεθυλενική ομάδα (-CH2-).
Ονοματολογία
Η ονομασία «δισιλιράνιο» παράγεται από την συστηνόμενη από την IUPAC συστηματική ονοματολογία Hantzsch-Widman. Πιο συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «δισιλ(α)» σημαίνει την παρουσία δύο (2) ατόμων πυριτίου στον ετεροκυκλικό δακτύλιο. Η συλλαβή «-ιρ-» σημαίνει ότι ο ετεροκυκλικός δακτύλιος είναι τριμελής, δηλαδή αποτελείται από τρία (3) συνολικά άτομα. Η συλλαβή «-αν-» σημαίνει την απουσία διπλού δεσμού στον ετεροκυκλικό δακτύλιο και τέλος, η κατάληξη «-ιο» δίνεται επειδή ο ετεροκυκλικός δακτύλιος δεν περιέχει άζωτο.
Η ονομασία «δισιλακυκλοπροπάνιο» παράγεται από την εναλλακτική ονοματολογία αντικατάστασης οργανικών ενώσεων. Πιο συγκεκριμένα, η ένωση θεωρείται κυκλοπροπάνιο, δύο (2) άτομα άνθρακα του οποίου αντικαταστάθηκαν από δύο (2) άτομο πυριτίου («δισιλ(α)-»).
Η ονομασία «επιδισιλαμεθάνιο» παράγεται από την εναλλακτική «ονοματολογία υποκατάστασης», δηλαδή μεθάνιο που δυο άτομα υδρογόνου του οποίου έχουν υποκατασταθεί από δύο (2) άτομα πυριτίου (-δισιλ(α)-), που σχηματίζουν δακτύλιο, όπως δηλώνει το πρόθεμα «επ(ι)-».
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Το δισιλιράνιο, από τη δομή του, συνδυάζει τις ιδιότητες ένωσης με τριμελή δακτύλιο, με αυτές οργανοδισιλανίου. Έτσι, ως ένωση με τριμελή δακτύλιο δίνει αντιδράσεις 1,3-κυκλοπροσθήκης με διάνοιξη δακτυλίου, όπου «σπάει» ο δεσμός Si-Si (ενέργεια δεσμού 222 kJ/mole ), γιατί είναι ασθενέστερος από τους δεσμούς C-Si (ενέργεια δεσμών 318 kJ/mole ). Ακόμη, ως οργανοσιλάνιο συνδυάζει τις αναγωγικές ιδιότητες ενός καρβιδίου και ενός υδριδίου, αφού το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα από τον άνθρακα αλλά και από το υδρογόνο.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:Οργανοσιλάνια Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Κλουτσέφσκαγια
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
Το Κλουτσεφσκόι είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον λεγόμενο Δακτύλιο της φωτιάς του Ειρηνικού Ωκεανού. Το ηφαίστειο, μαζί με τα επίσης ενεργά Μπεζιμιάνι και Τολμπάτσικ, σχηματίζουν την ομάδα ηφαιστείων Κλουτσέφσκαγια, η οποία αποτελεί ίσως το πιο ενεργό ηφαιστειακό κέντρο που προκαλείται από την καταβύθιση τεκτονικών πλακών. Μαζί με το Σιβελούτς, η Κλουτσέφσκαγια αποτελεί το βόρειο άκρο του ηφαιστειακού τόξου της Καμτσάτκας, στο σημείο που οι Αλεούτιες στα δυτικά συναντούν την Καμτσάτκα. Το Κλουτσεφσκόι παράγει κατά μέσο όρο 60 εκατομμύρια τόνους βασάλτη κάθε χρόνο, που αντιστοιχεί σχεδόν στην μισή παραγωγή νέων πετρωμάτων στην Καμτσάτκα και το ένα τέταρτο όλων των αναβλημάτων στην ίδια περιοχή. Μεγάλο μέρος του κώνου του Κλουτσεφσκόι δημιουργήθηκε τα τελευταία 8.000 χρόνια.
Η Κλουτσέφσκαγια εκρήγνυται συνήθως κάθε πέντε χρόνια, ενώ ανά περιόδους συμβαίνει μια έκρηξη κάθε χρόνο ή μια έκρηξη διαρκεί μερικά χρόνια. Οι μεγαλύτερες εκρήξεις του λαμβάνουν χώρα στον κεντρικό κρατήρα, όπως συνέβη στην έκρηξη του 1944-45, ενώ εκρήξεις έχουν λάβει χώρα και σε παρασιτικούς κώνους, οι οποίοι βρίσκονται σε απόσταση μέχρι 25 χιλιομέτρων από τον κύριο κώνο. Ο κύριος κίνδυνος που σχετίζεται με την δραστηριότητα του ηφαιστείου είναι όταν η στάχτη φτάσει σε μεγάλο υψόμετρο, δημιουργώντας προβλήματα στις εναέριες συγκοινωνίες. Η πόλη Κλούσκι, περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά από το ηφαίστειο, δεν έχει αντιμετωπίσει προβλήματα που σχετίζονται με τις εκρήξεις της Κλουτσέφσκαγια. thumb|right|Η έκρηξη του Οκτωβρίου 1994.
Μια μεγάλη έκρηξη της Κλουτσέφσκαγια άρχισε τις 8 Σεπτεμβρίου 1994. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στην αρχή ήταν ήπια, όμως στις 30 Σεπτεμβρίου το ηφαίστειο εξερράγη βιαίως. Η έκρηξη προκάλεσε μια στήλη τέφρας, η οποία έφτασε σε ύψος σχεδόν 20 χιλιομέτρων και μετά παρασύρθηκε από ισχυρούς ανέμους προς τα νοτιοανατολικά, με αποτέλεσμα η τέφρα να φτάσει σε απόσταση 640 χιλιομέτρων από το ηφαίστειο και να προκαλέσει διατάραξη των αεροπορικών πτήσεων που ακολουθούν την λεγόμενη διαδρομή του Βόρειου Ειρηνικού (NORPAC). Η έκρηξη παρήγαγε τέφρα με όγκο 0,05 κυβικά χιλιόμετρα που συνοδευόταν με ροές λάβας όγκου 0,03 χλμ³. Η έκρηξη αυτή είχε ισχύ στην κλίμακα VEI 3 και θεωρείται η ισχυρότερη έκρηξη του ηφαιστείου τα τελευταία 60 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Καμτσάτκας
Καλονύκτης Ρεθύμνης
Κυριότερα προϊόντα της περιοχής είναι το λάδι, η ρακή, το κρασί, το αβοκάντο, τα χαρούπια και τα κτηνοτροφικά. Έχει έκταση 2,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διαρέεται από τον ποταμό Πετρέ (σε ένα μέρος του) που είναι το μεγαλύτερο ποτάμι στον Δήμο Ρεθύμνης και από τον παραπόταμο του τον Αβλεδιάρη.
Ιστορία
Δείτε: Κοινότητα Καλονύκτου
Μνημεία - Υποδομές
thumb|250px|Ο Κούλες Καλονύκτη Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι του εκλογικού κέντρου είναι 257 τον Ιούνιο 2019
Εκκλησίες
thumb|250px|Ο ναός του Γενεσίου της Θεοτόκου Ο Καλονύκτης είναι ενορία της B΄ Αρχιερατικής Περιφέρειας της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης, στην οποία ανήκει και η Παλαίλιμνος Ρεθύμνης με 14 ναούς, στους οποίους περιλαμβάνονται η Αγία Κυριακή Γωνιάς (πετρόκτιστη, εορτάζει 7 Ιουλίου και ο Άγιος Στέφανος Μαλακίων. Βενετικής περιόδου θεωρείται και η ενοριακή, πολιούχος, μονόκλιτη και παλιά διατηρητέα εκκλησία του Γενέσιου (Γενέθλιου) της Θεοτόκου, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Για τη χάρη της γίνεται πανηγύρι. Η παράδοση αναφέρει, ότι την οθωμανική περίοδο, μπήκαν οι Τούρκοι για να την καταστρέψουν. Πήραν μια βαρέ και χτύπησαν την Αγία Τράπεζα. Το σημάδι του κτυπήματος υπάρχει και σήμερα. Με το κτύπημα, ωστόσο, πετάχτηκαν σπίθες, ενώ παράλληλα μια μεγάλη μέλισσα εμφανίστηκε στο καμπαναριό. Οι Τούρκοι φοβήθηκαν κι έφυγαν, χωρίς να πειράξουν την εκκλησία. Στην εκκλησία εορτάζεται στις 27 Μαΐου ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Παρεκκλήσια είναι το παλιό εκκλησάκι, καθολικού ρυθμού, του Μιχαήλ Αρχαγγέλου (Ταξιάρχες), στην τοποθεσία «Μοναστηρικό Μετόχι», που ανήκει στη μονή Προφήτη Ηλία Ρουστίκων και ο Άγιος Νεκτάριος (ιδιωτική). Από τις 14 Οκτωβρίου 2018, λειτουργεί κατηχητικό σχολείο από τον Ιερό Ενοριακό Ναό Γενεσίου της Θεοτόκου Καλονυκτίου, με κατηχήτρια τη διδασκάλισσα Φιλιώ Μητσοπούλου - Σταυρουλάκη.
Αθλητισμός
Διακεκριμένοι αθλητές είναι ο Σταυρουλάκης Ελ. Αετός, αθλητής του Παναθηναϊκού, ο οποίος κατέχει το ρεκόρ ομάδας Παναθηναϊκού στο κρητικό βόλι με επίδοση 15.90 στα Αρκάδια στη Σοχώρα στο Ρέθυμνο στις 8/11/1986 και Ατρόμητου Ρεθύμνης, πρωταθλητής Κρήτης στη σφαιροβολία, δισκοβολία και το κρητικό βόλι σε Βαρδινογιάννεια, Μελιδόνειους Αγώνες και Αρκάδια ( και οι αθλητές στίβου Γαλερού Ρούσσα και Ηλιάκης Ευαγγ. Εμμανουήλ.
Απογραφικά Στοιχεία
Το 1577 αναφέρεται ως Calinicte, το 1630 ως Calonicti, το 1659 ως Kalonikti και το 1832 ως Kalonykti. Στην Αιγυπτιακή απογραφή του 1834, που αναδημοσιεύει ο Robert Pashley, αναφέρεται ως χωριό στα Ρεθεμνιώτικα με 6 χριστιανικές και 5 μουσουλμανικές οικογένειες και το 1881 αναφέρεται ως Καλονύκτι. Στον παρακάτω πίνακα, αποτυπώνεται χρονικά η πληθυσμιακή εξέλιξη. To 1900 εμφανίζονταν ακόμα Τούρκοι στο χωριό, που τότε ανήκε στην Ε' Περιφέρεια Δήμου Ρουστίκων Επαρχίας Ρεθύμνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης
Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης (πραγματικό όνομα: Πέτρος Μαυρομιχάλης) (Αρεόπολη Μάνης, 6 Αυγούστου 1765 - Αθήνα, 17 Ιανουαρίου 1848) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και πολιτικός. Ήταν γόνος της ιστορικής μανιάτικης οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων, έκτος και τελευταίος Μπέης της Μάνης, οπλαρχηγός του 1821, αναδειχθείς "αρχιστράτηγος των σπαρτιατικών δυνάμεων" και πρωθυπουργός της Ελλάδας από τη θέση του προέδρου του Εκτελεστικού Σώματος του ελληνικού κράτους. Σχεδόν πενήντα από τα μέλη της πολυάριθμης και επιφανούς οικογένειάς του, έπεσαν στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Βιογραφικό
αριστερά|180px|μικρογραφία|Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης σηκώνει τη σημαία της επανάστασης στη Μάνη
Γεννήθηκε στην Τσίμοβα, όπως λεγόταν η σημερινή Αρεόπολη, επί Οθωμανοκρατίας, πρωτεύουσα τότε της Μάνης, και ήταν γιος του Πιέρρου Μαυρομιχάλη. Μητέρα του ήταν η Κατερίνη, θυγατέρα του ιατρού και ηγεμόνα της Λακωνίας Κουτσογρηγοράκου.
Κατά την περίοδο του διωγμού των κλεφτών, φυγάδευσε πολλούς προς τα γαλλοκρατούμενα Επτάνησα. Συνδέθηκε συναισθηματικά με τη Γαλλία καθώς πίστευε ότι ήταν η μόνη δύναμη που μπορούσε πραγματικά να βοηθήσει τους υποδουλωμένους Έλληνες να ξεσηκωθούν. Γι' αυτό τον λόγο σύναψε φιλικές σχέσεις με τον Ναπολέοντα Α΄, χωρίς όμως να καταφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το 1814 διορίστηκε από την Υψηλή Πύλη Μπέης της Μάνης.
Στις 2 Αυγούστου 1818, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, που ήταν τότε 53 χρονών, μυήθηκε στη φιλική Εταιρεία, από τον Ηλία Χρυσοσπάθη στις Κιτριές, αλλά σύμφωνα με τον κατάλογο των Φιλικών που συνέταξε ο Παναγιώτης Σέκερης, από τον Κυριάκο Καμαρινό. Ο Σέκερης μας παρέχει επίσης την πληροφορία ότι ο Πετρόμπεης εκτός της αρχικής οικονομικής εισφοράς του «υπόσχεται έτι 5000 γρόσια και είκοσι χιλιάδας οπλοφόρους πρόθυμους πλην πτωχούς».
Στη 1 Οκτωβρίου του 1819 συνυπογράφει το Σύμφωνο των Κιτριών μετά από παρότρυνση του Χ. Περραιβού, διατηρώντας τον τίτλο του Μπέη κατά τους τύπους θέτοντας όλη τη Μάνη σε προετοιμασία πολέμου. Στις 17 Μαρτίου του 1821 υψώνοντας το λάβαρο του Αγώνα στην Τσίμοβα, όπως λεγόταν τότε η Αρεόπολη τεθείς επικεφαλής πέντε χιλιάδων Μανιατών προχώρησε μαζί με άλλους οπλαρχηγούς στην απελευθέρωση της Καλαμάτας. Στις 25 Μαρτίου ο Πετρόμπεης συγκρότησε τη Μεσσηνιακή Γερουσία, με πρόεδρο τον ίδιο όπου και εκδίδει την ιστορική διακήρυξη (Προειδοποίηση) προς τις Ευρωπαϊκές Αυλές, την οποία υπέγραψαν ο ίδιος ως αρχιστράτηγος, και όλα τα μέλη της Γερουσίας. Δύο μήνες αργότερα συμμετέχοντας στη Συνέλευση των Καλτεζών που έλαβε χώρα στην ομώνυμη μονή των Καλτεζών εκλέχτηκε πρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας, στην οποία προσπάθησε να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες πλευρές, χωρίς ωστόσο να αποφύγει τις κατηγορίες για ιδιοτέλεια και προδοσία.
Αλλά και στον στρατιωτικό τομέα η δράση του ήταν αξιόλογη. Πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς, της Καλαμάτας και του Άργους, καθώς και στην άμυνα του Μεσολογγίου. Επίσης, σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και στην άμυνα της Μάνης από την επίθεση των Τουρκοαιγυπτίων και συγκεκριμένα του Ιμπραήμ. Κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα δύο γιοι του Πετρόμπεη σκοτώθηκαν σε μάχες, οι Ηλίας και Ιωάννης Μαυρομιχάλης.
Στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας ο Πετρόμπεης αποδέχτηκε την εκλογή του Καποδίστρια ως κυβερνήτη της Ελλάδος.
Η κόντρα δεν άργησε να ξεσπάσει. Το Πάσχα του 1830 ο αδελφός του Πετρόμπεη, Τζανής, ξεσηκώνει όλη τη Μάνη σε στάση κατά του Καποδίστρια. Ο Πετρόμπεης προσπάθησε να διαφύγει στη Ζάκυνθο, αλλά συνελήφθη και φυλακίστηκε για 9 μήνες στην Ακροναυπλία. Αποκορύφωμα της σύγκρουσης του Καποδίστρια με την οικογένεια Μαυρομιχάλη ήταν η δολοφονία του Καποδίστρια, το 1831, από τον γιο του Γεώργιο Μαυρομιχάλη και τον αδελφό του Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη. Τον επόμενο χρόνο, ύστερα από διαταγή του Αυγουστίνου Καποδίστρια, ο Πετρόμπεης αποφυλακίστηκε.
Στην τελευταία περίοδο της ζωής του, ο Πετρόμπεης τιμήθηκε ιδιαίτερα από την Αντιβασιλεία. Διορίστηκε αντιπρόεδρος του νεοσύστατου Συμβουλίου της Επικρατείας και, μετά την αντιπολίτευση, γερουσιαστής. Επίσης, τιμήθηκε με τον βαθμό του Αντιστρατήγου. Ως ευγνωμοσύνη του έθνους, δωρίστηκε στην οικογένειά του ένα κτήμα στην Πελοπόννησο, το ονομαζόμενο «Λυκοβούνιο», που βρίσκεται στο Δαφνί Λακωνίας.
Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 1848. Στην κηδεία του εκφώνησαν λόγους ο Σπυρίδων Τρικούπης και ο Παναγιώτης Σούτσος.
Οικογενειακή κατάσταση
thumb|right|180px|Άγαλμα του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στην [[Αρεόπολη.]]
Σύζυγός του ήταν η Φωτεινή Π. Μαυρομιχάλη, το γένος Δημητρακαράκου με την οποία και απέκτησε εννέα παιδιά, έξι γιους και τρεις κόρες: ο Ηλίας, ο Αναστάσιος, ο Γεώργιος, ο Ιωάννης, ο Δημήτρης Μαυρομιχάλης, η Μαριγώ (σύζυγος του Λυκούργου Κρεστενίτη), η σύζυγος Γιατράκου (το όνομά της οποίας παρέμεινε άγνωστο) και η Παναγιωτίτσα (σύζυγος Δημητρίου Σαχίνη).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Μπέηδες της Μάνης Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Πετρομπεης Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί πολέμου Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους
Το Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους (πρωτότυπος τίτλος: No Country for Old Men) είναι αστυνομικό θρίλερ του 2007, το οποίο διασκευάστηκε για το κινηματογράφο και σκηνοθετήθηκε από τους αδερφούς Τζόελ και Ήθαν Κοέν, με πρωταγωνιστές τους Τόμι Λι Τζόουνς, Τζος Μπρόλιν και Χαβιέρ Μπαρδέμ. Διασκευασμένο από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Κόρμακ ΜακΚάρθυ, το Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους, διηγείται την ιστορία μιας αποτυχημένης συναλλαγής ναρκωτικών και του επακόλουθου δραματικού παιχνιδιού της γάτας με το ποντίκι, καθώς τρεις άντρες διασχίζουν επανειλημμένα ο ένας το μονοπάτι του άλλου στις ερήμους του δυτικού Τέξας της δεκαετίας του 80. Η ταινία εξετάζει τη μοίρα και τις συγκυρίες, στοιχεία που είχαν εξερευνήσει και παλαιότερα οι αδερφοί Κοέν στις ταινίες Μόνο Αίμα και Fargo.
Η ταινία επαινέθηκε από τους κριτικούς. Ο Ρότζερ Ίμπερτ της εφημερίδας Chicago Sun-Times, την αποκάλεσε "την καλύτερη ταινία που έχουν κάνει οι αδερφοί Κοέν". Δημοσιογράφος της Γκάρντιαν είπε ότι η ταινία αποδεικνύει "πως λίγοι εν ζωή σκηνοθέτες μπορούν να φτάσουν τις τεχνικές ικανότητες των Κοέν και την αίσθηση που έχουν για ένα, βασισμένο στα τοπία, κλασσικισμό της Δύσης, ο οποίος θυμίζει Άντονυ Μαν και Σαμ Πέκινπα." Η ταινία τιμήθηκε με πολυάριθμα βραβεία, συγκεντρώνοντας τρία βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, δύο Χρυσές Σφαίρες και τέσσερα Όσκαρ, ανάμεσα στα οποία Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αδερφών Κοέν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Ανδρόνικος ο Κυρρήστης
Ο Ανδρόνικος ο Κυρρήστης ή Κύρρηστος ήταν αρχαίος Έλληνας μηχανικός, αστρονόμος και αρχιτέκτονας.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Κύρρο της Μακεδονίας και άκμασε περί το τέλος του 2ου αιώνα π.Χ. Ήταν γιος του Ερμεία. Τον αναφέρουν ο Παυσανίας, ο Βιτρούβιος και ο Ουάρρων.
Ο Ανδρόνικος ο Κυρρήστης φέρεται να κατασκεύασε από λευκό μάρμαρο ηλιακό ωρολόγιο, το οποίο βρέθηκε στη Τήνο και φυλάσσεται σήμερα στο μουσείο της πόλης. Από την κατασκευή εκείνη απέκτησε μεγάλη φήμη, με αποτέλεσμα να κληθεί στην Αθήνα όπου κατασκεύασε τον γνωστό μετεωρολογικό και ωρομετρικό σταθμό, σήμερα μνημείο, το «Ωρολόγιο του Κυρρήστου», γνωστό και ως Πύργος των Ανέμων, κατά τον Βιτρούβιο, ή Αέρηδες κατά τους νεότερους Αθηναίους.
Εκτός των παραπάνω, ο Ανδρόνικος κατασκεύασε ουράνιες σφαίρες και διάφορα αστρονομικά όργανα. Υπήρξε δε και εφευρέτης παραλλαγών αλλά και βελτιώσεων άλλων προηγουμένων σχετικών εφευρέσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Firefly
Firefly είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1977 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Bronze" στην Ευρώπη και της "Warner Bros." στην Αμερική.
Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον τραγουδιστή Τζον Λότον και τον μπασίστα Τρέβορ Μπόλντερ στη σύνθεση τους. Ο Μπόλντερ παραμένει στους Uriah Heep μέχρι σήμερα, με εξαίρεση την περίοδο 1982-1983 όπου είχε αντικατασταθεί από τον Μπομπ Ντέισλι.
Η εμπορική επιτυχία του "Firefly" ήταν μηδαμινή στην πατρίδα τους, αφού ήταν το πρώτο τους άλμπουμ το οποίο δεν κατάφερε να μπει στα τσαρτ, πορεία ανάλογη με αυτήν που ακολούθησε στις Ηνωμένες Πολιτείες φτάνοντας, μόλις στο # 166. Παρ' όλα αυτά, γνώρισε επιτυχία σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες ανεβαίνοντας στο Top-20 των γερμανικών τσαρτ, όπου σημείωσε αξιόλογη πορεία και το δεύτερο σινγκλ του δίσκου, "Sympathy".
Τραγούδια
1. The Hanging Tree (Hensley, Williams) - 3:40
2. Been Away too Long (Hensley) - 5:03
3. Who Needs Me (Kerslake) - 3:39
4. Wise Man (Hensley) - 4:40
5. Do You Know (Hensley) - 3:12
8. Firefly (Hensley) - 6:21
Θέσεις τσαρτ
Firefly (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Φεβρουάριος 1977
Sympathy (σινγκλ)
Μέλη των Uriah Heep
Τζον Λότον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 1977
Αγία Τριάδα Καρδίτσας
Η Αγία Τριάδα ή Μερίχοβο, είναι πεδινό χωριό της Θεσσαλικής Πεδιάδας στον Νομό Καρδίτσας σε υψόμετρο 95 μέτρα. Ανήκει στα Σέλλανα του Δήμου Παλαμά. Οι κάτοικοί του είναι ως επί τω πλείστον αγρότες.
Ιστορία
Από αρχαιοτάτων χρόνων αναπτύχθηκε στην περιοχή ακμάζουσα πόλη της Θεσσαλιώτιδας που ονομαζόταν Μερίκαστρον. Για άγνωστους λόγους παρήκμασε κατά την Βυζαντινή περίοδο. Κάποια στιγμή πήρε την σλαβική κατάληξη «οβο». Στην περιοχή αναπτύχθηκε η ελληνική φυλή των Καραγκούνηδων, που προέρχονται από τους Θεσσαλιώτες. Το Μερίχωβο μαζί με τα χωριά της ευρύτερης περιοχής των Σελλάνων (Προάστιο, Μιζντάνι, Καλογριαννά, Σερβωτά, Κόρδα, Ριζάβα, Μακρυχώρι, Μαραθέα, Πεδινό, Κρανέα, Μαγούλα, Παλαιοχώρι) θεωρείται η καρδιά των Καραγκούνηδων. Οι κάτοικοι του χωριού είναι ίσως και αυτοί που έχουν διατηρήσει περισσότερο την παράδοση των Καραγκούνηδων, μακριά από τουρισμό. Αυτόχθονες, λεβέντες, εργατικοί, με χαρακτηριστική διάλεκτο! Άνθρωποι ολιγαρκείς, του μόχθου αλλά και του γλεντιού, προσάρμοσαν τη καθημερινή ζωή τους, την εργασία και τη διασκέδαση στις δυνατότητες και τις ανάγκες του κάμπου. Πρωταγωνίστησαν στην εξέγερση κατά των τσιφλικάδων, στα γεγονότα του Κιλελέρ, όπως και όλοι οι Καραγκούνηδες.
Γεωγραφία
Το Μερίχοβο βρίσκεται νότια του Πηνειού ποταμού, στα βόρεια όρια του νομού Καρδίτσας με το νομό Τρικάλων. Απέχει 23,5 χλμ. Δ. από τον Παλαμά, 15 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Καρδίτσα και 18 χλμ. ΝΑ. από τα Τρίκαλα. Στα βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας, ενώ στα δυτικά η ΕΟ Τρικάλων - Καρδίτσας.
Ανήκει στα χωριά των Σελλάνων με κεφαλοχώρι τους την κωμόπολη Προάστιο. Συνορεύει στα βόρεια με το Προάστιο και δυτικά με τα Καλογριανά. Το χωριό συμπεριλαμβάνεται στα "Βαλτοχώρια" του Δήμου Παλαμά, οι κάτοικοί του στην πλειοψηφία τους είναι Καραγκούνηδες, γι΄ αυτό και αποκαλούνται "Βαλτοκαραγκούνηδες".
Αξιοθέατα
Στα βόρεια και προς το Προάστιο υπάρχει προϊστορική θέση η οποία έχει ανασκαφεί και με βάση ευρήματά της (όστρακα, αγγεία κ.α.) χρονολογήθηκε από τον αρχαιολόγο Χρήστο Τσούντα στην Προϊστορική Εποχή της Αρχαιότερης Νεολιθικής (6.000 με 5.800 π.Χ). Στην τοποθεσία "Ντόβρες" ή "Ράχες" έχει βρεθεί αρχαϊκό ιερό και νεκροταφείο. Η εκκλησία της Αγίας Τριάδος και οι ιερές εικόνες της έχουν χαρακτηριστεί από το 2002 "ως μνημεία και έργα τέχνης που χρήζουν ειδικής κρατικής προστασίας, με περιβάλλοντα χώρο 50 μ.".
Πολιτισμός
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός Σύλλογος Μεριχόβου ο οποίος ιδρύθηκε το 1981. Από τότε αναπτύσσει δράση με σκοπό την διάσωση & διαφύλαξη της τοπικής παράδοσης & την μεταλαμπάδευση της στις νεότερες γενιές. Είναι από τους πιο ενεργούς συλλόγους της περιοχής και συμμετέχει σχεδόν κάθε χρόνο στα Καραϊσκάκεια στην Καρδίτσα, στο ετήσιο Καραγκούνικο Αντάμωμα και σε άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Τέλος διατηρεί πλούσιο φωτογραφικό αρχείο και τράπεζα αίματος στο Γενικό Νοσοκομείο Καρδίτσας.
Το χωριό και οι κάτοικοί του θεωρούνται γνήσιο δείγμα των Καραγκούνηδων Θεσσαλών.
Αθλητισμός
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Δόξα Μεριχόβου (ή Δόξα Αγίας Τριάδας όπως αποκαλείται επίσημα). Μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Καρδίτσας την περίοδο 2012-13, γεγονός πολύ σημαντικό για το χωριό, εφόσον κάτι τέτοιο για μια ομάδα ενός χωριού σαν το Μερίχοβο (στην οποία αγωνίζονταν μόνο ντόπιοι), ήταν σχεδόν αδύνατο. Χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το μαύρο.
Υποδομές
Το χωριό διαθέτει μεγάλη πλατεία, σχολείο και τρεις Εκκλησίες (Αγία Τριάδα, Άγιος Ταξιάρχης, Άγιος Δαμιανός). Το ξυλόγλυπτο τέμπλο της Αγίας Τριάδας θεωρείται μοναδικής ομορφιάς. Τέλος υπάρχει παραδοσιακό παντοπωλείο το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα.
Γνωστοί Μεριχοβίτες
Οσιομάρτυρας Δαμιανός εκ Μεριχοβου
Διοικητικά
Η παλιά ονομασία ήταν Μερίχοβο (ή στην τοπική διάλεκτο Ρίχοβο) και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α-02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σιλάνων που ανήκε στο νομό Τρικάλων. Το 1944 με το ΦΕΚ 82Α-13/04/1944 αποσπάται από το νομό Τρικκάλων και υπάγεται στο νομό Καρδίτσης και το 1958 μετονομάζεται σε Αγία Τριάδα, παρ' όλο που οι ντόπιοι χρησιμοποιούν την ονομασία Μερίχοβο μέχρι και σήμερα. . Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίας Τριάδος που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σελλάνων του δήμου Παλαμά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 699 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Παλαμά
Τζόνι Λι Μίντλτον
Βιογραφία
Ο Μίντλτον γεννήθηκε στο Σαιντ Πίτερσμπεργκ της Φλόριντα το 1963. Ξεκίνησε να παίζει μουσική όταν φοιτούσε στο δημοτικό σχολείο, μαθαίνοντας πνευστά όργανα. Στα 14 του χρόνια εντάχθηκε στο συγκρότημα τζαζ του σχολείου του, ενώ είχε ήδη αρχίσει να παίζει μπάσο. Κύριες επιρροές του ήταν ο Γκίζερ Μπάτλερ των Black Sabbath, ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ των Beatles, ο Φιλ Λάινοτ των Thin Lizzy, ο Τζον Εντουίστλ των The Who, κ.α..
Λίγο αργότερα, σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα με την ονομασία Mariah, με το οποίο έπαιζε σε πάρτι του σχολείου και άλλες εκδηλώσεις. Μετά την αποφοίτηση του, έγινε επαγγελματίας με το Glam Metal συγκρότημα Lefty. Σε μία συναυλία των Lefty, ο Μίντλτον γνώρισε το ντράμερ των Savatage, Στιβ Γουόχολζ, ο οποίος τον κάλεσε να ενταχθεί στο συγκρότημα του, με τον Μίντλτον να αρνείται αρχικά, αλλά στα τέλη του 1985 να γίνεται μέλος του συγκροτήματος.
Το 1995, ο παραγωγός Πωλ Ο'Νηλ σχημάτισε τους Trans-Siberian Orchestra εμπνεόμενος από το τραγούδι "Christmas Eve (Sarajevo 12/24)" από το άλμπουμ "Dead Winter Dead". Με το συγκεκριμένο σχήμα έπαιξαν τα περισσότερα μέλη των Savatage μαζί με μία πλήρη ορχήστρα και διάφορους τραγουδιστές και πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το πολυπλατινένιο "Christmas Eve and Other Stories", ένα άλμπουμ με κοινό στιχουργικό περιεχόμενο του οποίου η ιστορία αναφερόταν σε έναν άγγελο ο οποίος κατέβηκε στην Γη αναζητώντας το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων. Από τότε και έπειτα, οι Trans-Siberian Orchestra έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις βραβευμένους δίσκους με τον Μίντλτον να συμμετέχει μόνιμα.
Το 2011, ο Μίντλτον σχημάτισε τους Big Shooter μαζί με τον Κένι ΜακΓκι, τον Τζον Κόραμπι, τον Τζεφ Σκοτ και τον Ντάνι Έλιοτ.
Δισκογραφία
{|width="90%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ
Το Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, γαλλ.: Château de Fontainebleau, βρίσκεται στην πόλη Φονταινεμπλώ της Γαλλίας και είναι οικοδόμημα, στο οποίο κατοίκησε για ένα διάστημα και ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης. Είναι γνωστό κυρίως για τον εσωτερικό του διάκοσμο από την εποχή της Αναγέννησης και τα πολυάριθμα έργα τέχνης. Ανακηρύχθηκε το 1981 από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Ιστορία
Κτίστηκε από τον Φραγκίσκο Α΄ και τον Ερρίκο Β΄ στο σημείο που παλαιότερα βρίσκονταν μια κυνηγετική έπαυλη την περίοδο της Γαλλικής Αναγέννησης. Οι οικοδομικές εργασίες ξεκίνησαν το 1528. Είναι το πρώτο αναγεννησιακό κτίριο στη Γαλλία. Διαθέτει πέντε εσωτερικές αυλές, ένα παρεκκλήσι, πολυτελείς αίθουσες, και είναι διακοσμημένο με νωπογραφίες στους τοίχους και με γύψινα αρχιτεκτονικά διακοσμητικά ανάγλυφα. Ο διάκοσμος είναι έργο Ιταλών καλλιτεχνών, σε στυλ ιταλικού μανιερισμού, που από το 1530 συγκρότησαν την καλλιτεχνική Σχολή του Φονταινεμπλώ. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ το συμπλήρωσε με κήπους και παρτέρια σε στυλ μπαρόκ, ένα ποταμάκι και ένα πάρκο αναψυχής.
Το αναγεννησιακό κάστρο του Φραγκίσκου Α΄ (1528-1547)
Ξεκινώντας περί το 1528, ο Φραγκίσκος Α΄ κατασκεύασε τη στοά-πινακοθήκη που φέρει το όνομά του (Gelerie de François I), που του επέτρεπε να περνά απευθείας από τα διαμερίσματά του στο περεκκλήσιο των Τριαδιστών (Trinitaires). Έφερε από την Ιταλία τον αρχιτέκτονα Σεμπαστιάνο Σέρλιο και από τη Φλωρεντία τον ζωγράφο Τζιοβάννι-Μπατίστα ντι Τζάκοπο (γνωστό ως Ρόσο Φιορεντίνο) για να διακοσμήσουν τη νέα στοά. Μεταξύ τβν ετών 1533 και 1539 ο Ρόσο Φιορεντίνο γέμισε τη στοά με τοιχογραφίες που δοξάζουν τον βασιλιά, πλαισιωμένες με γύψινα ανάγλυφα και ξύλινες επενδύσεις (lambris) σκαλισμένα από τον επιπλοποιό Φραντσέσκο Σκρίμπεκ ντα Κάπρι. Αργότερα ένας άλλος ιταλός ζωγράφος, ο Φραντσέσκο Πριματίτσιο (γαλλ.: Πριματίσε) από το Μπολόνια, συμμετείχε στη διακόσμηση του ανακτόρου. Το στυλ διακόσμησής τους έγινε μετά γνωστό ως Σχολή του Φονταινεμπλώ. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη διακοσμημένη στοά-πινακοθήκη που φτιάχτηκε στη Γαλλία. Σε γενικές γραμμές η Αναγέννηση εισήχθη στη Γαλλία από το Φονταινεπλώ.
Περί το 1540 ο Φραγκίσκος Α΄ ξεκίνησε μία άλλη σημαντική προσθήκη στο κάστρο. Χρησιμοποιώντας γη στην ανατολική πλευρά του πύργου, που αγόρασε από το τάγμα των Τριαδιστών, άρχιζε να κτίζει γύρω από μία τετράγωνη αυλή. Βόρεια ήταν η πτέρυγα των Υπουργών, ανατολικά η πτέρυγα της Φερράρας, και νότια η πτέρυγα που περιείχε τη νέα στοά του Οδυσσέα. Το κάστρο περιβλήθηκε από ένα νέο πάρκο στο στυλ του ιταλικού αναγεννησιακού κήπου με περίπτερο και ένα σπήλαιο, το πρώτο στη Γαλλία. Ο Πριματίτσιο δημιούργησε πιο μνημειώσεις τοιχογραφίες για τη στοά του Οδυσσέα.
Το κάστρο του Ερρίκου Β΄ και της Αικατερίνης των Μεδίκων (1547-1570)
Μετά το τέλος του Φραγκίσκου Α΄ ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ αποφάσισε να συνεχίσει επεκτείνοντας το κάστρο. μαζί με τη σύζυγό του Αικατερίνη επέλεξαν τους αρχιτέκτονες Φιλιμπέρ ντε λ'Ορμ και Ζαν Μπυλάν για το έργο. Επέκτειναν την ανατολική πτέρυγα της κάτω αυλής και τη διακόσμησαν με μία σκάλα σε σχήμα πετάλου, την πρώτη του είδους της. Στην οβάλ αυλή μετέτρεψαν τη στοά (loggia) σε αίθουσα εορτών (χορού) με οροφή από φατνώματα. Απέναντι από την αυλή με το αναβρυτήριο και τη λίμνη με τα ψάρια, σχεδίασαν ένα νέο κτίριο, το περίπτερο με τις σόμπες (pavillon de poêles), τώρα κατεστραμμένο, για να περιέχει τα διαμερίσματα του βασιλιά. Η διακόσμηση της νέας αίθουσας χορού και της στοάς-πινακοθήκης του Οδυσσέα συνεχίστηκε με τοιχογραφίες του Φραντσέσκο Πριματίτσιο και γλυπτά γύψινα, υπό τη διεύθυνση των μανιεριστών ζωγράφων Πριματίτσιο και Νικολό ντελ'Αμπάτε. Κατόπιν εντολής του Ερρίκου Β΄, η Νύμφη του Φονταινεμπλώ τοποθετήθηκε στην είσοδο της πύλης του Σατώ ντ'Ανέ, της κύριας κατοικίας της ερωμένης του Ερρίκου Β΄, Ντιάν ντε Πουατιέ (το αυθεντικό χάλκινο γλυπτό βρίσκεται τώρα στο Λούβρο, ενώ ένα αντίγραφο βρίσκεται στη θέση του). Επίσης ήταν ο τόπος γέννησης του Φραγκίσκου Β΄, του πρωτότοκου γιου του Ερρίκου Β΄.
Μετά το τέλος το Ερρίκου Β΄ από ένα ατύχημα σε κονταρομαχία, η χήρα του Αικατερίνη των Μεδίκων συνέχισε την κατασκευή και διακόσμηση του κάστρου. Όρισε τον Πριματίτσιο ως νέο επιθεωρητή των βασιλικών δημοσίων έργων. Σχεδίασε το τμήμα που είναι σήμερα γνωστό ως η πτέρυγα των Ωραίων Καμινάδων (Belle Cheminée), η οποία φημίζεται για τις περίτεχνες καμινάδες της, και τις δύο αντίθετες σκάλες του κάστρου. Το 1565, ως μέτρο ασφάλειας λόγω των Θρησκευτικών Πολέμων, είχε επίσης σκάψει τάφρο γύρω από το κάστρο, για να το προστατεύσει από επίθεση.
Το κάστρο του Ερρίκου Γ΄ (1570-1610)
Ο Ερρίκος Δ΄ έκανε περισσότερες προσθήκες στο κάστρο από οποιονδήποτε βασιλιά από τον Φραγκίσκο Α΄. Επέκτεινε την οβάλ αυλή πρς τα δυτικά, κτίζοντας δύο περίπτερα, που ονομάζονταν Τίβερης και Λουξεμβούργο. Το διάστημα 1601-1606 ανακατασκεύασε όλες τις προσόψεις γύρω από τη αυλή, συμπεριλαμβανομένης αυτής του παρεκκλησίου του Σαιν-Σατουρνέν για να δώσει στο αρχιτεκτόνημα μεγαλύτερη αρμονία. Στην ανατολική πλευρά έκτισε μία νέα μνημειακή πύλη με θόλο, την Πύλη του Βαπτιστηρίου (Porte de Baptistère). Τα έτη 1606-1609 έκτισε μία νέα αυλή, αυτή των Αξιωματούχων ή Περιοχή Ερρίκου Β΄ (Quartier Henry IV) για να έχει ένα μέρος για τις κουζίνες και για τις κατοικίες των αυλικών αξιωματούχων. Δύο νέες στοές-πινακοθήκες, της Ντιάν ντε Πουατιέ και των ελαφιών κτίστηκαν για να περικλείσουν τον παλαιό κήπο της Ντιάν. Πρόσθεσε επίσης ένα μεγάλο κλειστό γήπεδο τένις (jeu de paume), το μεγαλύτερο που υπάρχει στον κόσμο.
Mία Δεύτερη Σχολή του Φονταινεμπλώ ζωγράφων και διακοσμητών πήγε να εργαστεί στους εσωτερικούς χώρους. Ο αρχιτέκτονας Μαρτέν Φρεμινέ δημιούργησε το παρεκκλήσιο της Τριάδας, ενώ οι ζωγράφοι Αμπρουάζ Ντυμπουά και |Τουσαίν Ντυμπρέιλ δημιούργησαν μία σειρά ηρωικών πινακων για τα σαλόνια. Μία νέα πτέρυγα, που πήρε το όνομά της από το κεντιρκό κτίριο, Η Ωραία Καμινάδα, κτίστηκε δίπλα στη λίμνη με τα ψάρια.
Το κάστρο από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ ως τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄
Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ γεννήθηκε και βαπτίστηκε στο κάστρο και συνέχισε τα έργα, που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Ολοκλήρωσε τη διακόσμηση του παρεκκλησίου της Τριάδας και ανέθεσε στον αρχιτέκτονα της αυλής Ζαν Αντρουέ ντυ Σερσώ να ανακατασκευάσει την πεταλοειδή σκάλα, που είχε σχεδιάσει νωρίτερα ο Φιλιμπέρ Ντελόρμ στην αυλή, που είχε γίνει γνωστή ως αυλή του Λευκού Αλόγου (Cour de Cheval Blanc). Μετά το τέλος του, η χήρα του Άννα της Αυστρίας διακόσμησε την πτέρυγα των Βασιλομητέρων (Aile des Reines Mères) δίπλα στην αυλή του Αναβρυτηρίου, σχεδιασμένης από τον Πριμαρίτσε.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ πέρασε περισσότερες ημέρες στο Φονταινεμπλώ πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον μονάρχη. Του άρεσε να κυνηγά εκεί κάθε χρόνο στο τέλος του καλοκαιριού και στις αρχές του φθινοπώρου. Έκανε ελάχιστες αλλαγές στο εξωτερικό οτ υκάστρου, αλλά έκτισε ένα νέο διαμέρισμα για τη σύντροφό του Μαντάμ ντ εΜαιντενόν, επιπλωμένο με μερικά σημαντικά έργα του Αντρέ-Σαρλ Μπουλ και κατεδάφισε τα παλαιά διαμερίσματα των λουτρών κάτω από τη στοά-πινακοθήκη του Φραγκίσκου Α΄. Δημιούργησε νέα διαμερίσματα για τους βασιλικούς πρίγκιπες του έκανε κάποιες τροποποιήσεις στα διαμερίσματα του βασιλιά. Ο αρχιτέκτονας Ζυλ Αρντουέν-Μανσάρ έκτισε μία νέα πτέρυγα καταμήκος της στοάς των Ελαφιών και της στοάς της Ντιάν για να παράσχει περισσότερο χώρο διαβίωσης για την Αυλή. Έκανε σημαντικές αλλαγές στο πάρκο και τους κήπους. Ανέθεσε στον Αντρέ Λε Νοτρ και τον Λουί Λε Βω να επαναχεσιάσουν το μεγάλο παρτέρι σε έναν γαλλικό επίσημο κήπο. Αφαίρεσε τον κρεμαστό κήπο, που είχε φτιάξει ο Ερρίκος Δ΄ δίπλα στη λίμνη με τα ψάρια, και αντ' αυτού έκτισε ένα περίπτερο σχεδιασμένο από τον Λε Βω, σε ένα μικρό νησί στο κέντρο της λίμνης.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ υποδέχθηκε πολλούς ξένους καλεσμένους εκεί, συμπεριλαμβανομένης της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας, η οποία μόλις είχε παραιτηθεί από το στέμμα της. Ενώ ήταν φιλοξενούμενη στο κάστρο στις 10 Δεκεμβρίου 1657, υποψιάστηκε τον Κύριο των Ίππων και φημισμένο εραστή της, τον μαρκήσιο Τζιάν-Ρινάλντο Μοναλντέσκι ότι προδίδει τα μυστικά της στους εχθρούς της. Οι υπηρέτες της τον κυνήγησαν στις αίθουσες του κάστρου και τον μαχαίρωσαν θανάσιμα. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ήρθε να την δει στο κάστρο, δεν ανέφερε τη δολοφονία και της επέτρεψε να συνεχίσει το ταξίδι της. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ υπέγραψε το διάταγμα του Φονταινεμπλώ στο κάστρο στις 22 Οκτωβρίου 1685, ανακαλώντας την πολιτική ανεκτικότητας στους Προτεστάντες, που είχε ξεκινήσει ο Ερρίκος Δ΄.
Στις 19-20 Μαΐου 1717, κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας μετά το τέλος του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο τσάρος Πέτρος Α΄ της Ρωσίας ήταν φιλοξενούμενος στο Φονταινεμπλώ. Του οργανώθηκε κυνήγι ελαφιών και συμπόσιο. Επισήμως η επίσκεψη είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά στα απομνημονεύματα που δημοσιεύθηκαν αργότερα από μέλη της αντιπροσωπείας, φαίνεται ότι ο Πέτρος Α΄ αντιπαθούσε το γαλλικό στυλ κυνηγίου και ότι βρήκε το κάστρο πολύ μικρό σε σύγκριση με άλλες βασιλικές κατοικίας στη Γαλλία. Επίσης η ρουτίνα του Φοντεναιμπλώ δεν ταίριαζε στο γούστο του· προτιμούσε την μπύρα από το κρασί (και είχε φέρει μαζί του τη δική του προμήθεια)· και του άρεσε να σηκώνεται νωρίς,μ σε αντίθεση με τη Γαλλική Αυλή.
Τα έργα ανακαίνισης του Λουδοβίκου ΙΕ΄ ήταν πιο φιλόδοξα από αυτά του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Για να δημιουργήσει περισσότερα καταλύματα για τον τεράστιο αριθμό των αυλικών του, το 1737–38 ο βασιλιάς έκτισε μία νέα αυλή, που ονομάζεται αυλή του Θυρωρού ή των Πριγκίπων (Cour de la Conciergerie ή Cour des Princes), στα ανατολικά της στοάς των Ελαφιών. Στην αυλή του Λευκού Ίππου, η πτέρυγα της στοάς του Οδυσσέα γκρεμίστηκε, και σταδιακά αντικαταστάθηκε από ένα νέο κτίριο από τούβλα και πέτρα, που κτίστηκε σταδιακά το 1738-1741 και 1773-74, εκτεινόμενο δυτικά προς το περίπτερο και το σπήλαιο των πεύκων.
Μεταξύ 1750 και 1754, ο βασιλιάς ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Aνζ-Ζακ Γκαμπριέλ να κτίσει μία νέα πτέρυγα κατά μήκος της αυλής του Αναβρυτηρίου και της λίμνης με ψάρια. Το παλαιό περίπτερο των Σομπών κατεδαφίστηκε, και αντικαταστάθηκε από το Μεγάλο Περίπτερο (Gros Pavilion), κτισμένο από κρεμ πέτρα. Μέσα σε αυτό το κτίριο δημιουργήθηκαν πολυτελή νέα διαμερίσματα για τον βασιλιά και τη βασίλισσα. Η νέα αίθουσα συνεδριάσεων για το Βασιλικό Συμβούλιο διακοσμήθηκε από τους κορυφαίους ζωγράφους της εποχής, συμπεριλαμβανομένων των Φρανσουά Μπουσέ, Κάρλ Βάνλοου, Ζαν-Μπατίστ ΜΑρί Πιέρ και Aλεξίς Πεϋρότ. Ένα υπέροχο μικρό θέατρο δημιουργήθηκε στον πρώτο όροφο της πτέρυγας της Ωραίας Καμινάδας.
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ έκανε επίσης προσθήκες στο κάστρο, για να δημιουργήσει περισσότερο χώρο για τους αυλικούς του. Ένα νέο κτίριο κατασκευάστηκε παράλληλα με τη στοά-πινακοθήκη του Φραγκίσκου Α'· δημιούργησε ένα μεγάλο νέο διαμέρισμα στον πρώτο όροφο, και μία σειρά από μικρά διαμερίσματα στο ισόγειο, αλλά επίσης έφραξε τα παράθυρα στη βόρεια πλευρά της στοάς-πινακοθήκης του Φραγκίσκου Α΄. Τα διαμερίσματα της βασίλισσας Μαρίας-Αντουανέτας ανακαινίστηκαν, ένα τουρκικού στυλ σαλόνι δημιουργήθηκε γι' αυτήν το 1777, μία αίθουσα παιχνιδιών το 1786–1787, και ένα μπουντουάρ με αραβουργήματα. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και η Μαρία-Αντουανέτα έκαναν την τελευταία τους επίσκεψη στο Φονταινεμπλώ το 1786, την παραμονή της Γαλλικής Επανάστασης.
Το κάστρο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και της A΄ Αυτοκρατορίας
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης το κάστρο δεν υπέστη σημαντικές ζημιές, αλλά όλα τα έπιπλα πωλήθηκαν σε δημοπρασία. Τα κτίρια καταλήφθηκαν από την Κεντρική Σχολή του Τμήματος Σεν-ε-Μαρν (Seine-et-Marne), μέχρι το 1803, όταν ο Ναπολέων Α΄ εγκατέστησε εκεί μία στρατιωτική σχολή. Καθώς ετοιμαζόταν να γίνει αυτοκράτορας, ο Ναπολέων ήθελε να διατηρήσει όσο το δυνατόν περισσότερο τα ανάκτορα και το πρωτόκολλο του Παλαιού Καθεστώτος. Επέλεξε το Φονταινεμπλώ ως τόπο της ιστορικής συνάντησής του το 1804 με τον πάπα Πίο Ζ', ο οποίος είχε ταξιδέψει από τη Ρώμη για να στέψει τον Ναπολέοντα ως αυτοκράτορα. Ο Ναπολέων είχε μία σουίτα από δωμάτια διακοσμημένα για τον πάπα, και είχε επιπλώσει και διακοσμήσει ολόκληρο το κάστρο. Το υπνοδωμάτια των βασιλέων μετατράπηκε σε δωμάτιο θρόνου για τον Ναπολέοντα. Τα διαμερίσματα επιπλώθηκαν και διακοσμήθηκαν για τον αυτοκράτορα και την αυτοκράτειρα στο νέο στυλ Αμπίρ (Empire). Η Αυλή του Λευκού Αλόγου (Cour du Cheval Blanc) μετονομάστηκε σε Αυλή της Τιμής (Cour d'Honneur). Η μία πτέρυγα που έβλεπε στην αυλή, η Πτέρυγα της Φερράρας (Aile de Ferrare), γκρεμίστηκε και αντικαταστάθηκε με ένα διακοσμητικό σιδερένιο φράχτη και πύλη, κάνοντας ορατή την πρόσοψη του Ανακτόρου. Οι κήποι της Νταϊάν και οι κήποι των Πεύκων ξαναφυτεύτηκαν και μετατράπηκαν σε αγγλικό κήπο τοπίου από τον σχεδιαστή τοπίου Μαξιμιλιάν-Ζοζέφ Υρτώ (Hurtault).
Οι επισκέψεις του Ναπολέοντα στο Φονταινεμπλώ δεν ήταν συχνές, διότι απασχολούσαν πολύ τον χρόνο του οι στρατιωτικές εκστρατείες. Μεταξύ 1812 και 1814, το κάστρο χρησίμευσε ως μια πολύ κομψή φυλακή για τον πάπα Πίο Ζ'. Στις 5 Νοεμβρίου 1810, το παρεκκλήσιο του κάστρου χρησιμοποιήθηκε για τη βάπτιση τού ανιψιού τού Ναπολέοντα, του μελλοντικού Ναπολέοντα Γ΄, με τον Ναπολέοντα να υπηρετεί ως ανάδοχός του και την αυτοκράτειρα Μαρίά-Λουίζα ως ανάδοχή του.
Ο Ναπολέων πέρασε τις τελευταίες ημέρες της βασιλείας του στο Φονταινεμπλώ, πριν παραιτηθεί εκεί στις 4 Απριλίου 1814, υπό την πίεση των στραταρχών του, Νε (Ney), Μπερτιέ (Berthier) και Λεφέβρ (Lefebvre). Στις 20 Απριλίου, αφού απέτυχε στην απόπειρα αυτοκτονίας, έδωσε ένα συγκινητικό αντίο στους στρατιώτες της Παλαιάς Φρουράς, που συγκεντρώθηκαν στην Αυλή της Τιμής. Αργότερα, κατά τη διάρκεια των Εκατό Ημερών, σταμάτησε εκεί στις 20 Μαρτίου 1815.
Στα απομνημονεύματά του, που έγραψε ενώ ήταν εξόριστος στην Αγία Ελένη, θυμήθηκε την εποχή του στο Φονταινεμπλώ. «...η αληθινή κατοικία των βασιλέων, ο οίκος των αιώνων. Ίσως δεν ήταν ένα αυστηρά αρχιτεκτονικό ανάκτορο, αλλά ήταν σίγουρα ένας τόπος διαμονής καλά μελετημένος και απόλυτα κατάλληλος. Ήταν σίγουρα το πιο άνετο και σε ευχάριστη τοποθεσία ανάκτορο στην Ευρώπη.»
Το κάστρο κατά την Αποκατάσταση και τη βασιλεία του Λουδοβίκου-Φιλίππου (1815–1848)
Μετά την Αποκατάσταση της μοναρχίας, οι βασιλείς Λουδοβίκος ΙΗ΄ και Κάρολος Ι΄ έμειναν στο Φονταινεμπλώ, αλλά κανένας από τους δύο δεν έκανε σημαντικές αλλαγές στο ανάκτορο. Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος ήταν πιο δραστήριος, ανακαινίζοντας ορισμένα δωμάτια και διακοσμώντας άλλα με το στυλ της περιόδου του. Η Αίθουσα των Φρουρών και η Πινακοθήκη των Πλακών διακοσμήθηκαν εκ νέου σε νεοαναγεννησιακό στυλ, ενώ η Αίθουσα των Στηλών, κάτω από την αίθουσα χορού, ανακατασκευάστηκε σε νεοκλασικό στυλ. Πρόσθεσε νέα παράθυρα με υαλογραφήματα, κατασκευασμένα από το βασιλικό εργοστάσιο των Σεβρών.
Το Κάστρο κατά τη διάρκεια της Β΄ Αυτοκρατορίας
Ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ', ο οποίος είχε βαπτιστεί στο Φονταινεμπλώ, επανέλαβε το έθιμο της μακροχρόνιας παραμονής στο Φονταινεμπλώ, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Πολλά από τα ιστορικά δωμάτια, όπως η Στοά των Ελαφιών (Galerie des Cerfs), ανακαινίστηκαν σε κάτι σαν την αρχική τους εμφάνιση, ενώ τα ιδιωτικά διαμερίσματα ανακαινίστηκαν για να ταιριάζουν στα γούστα τού αυτοκράτορα και της αυτοκράτειρας. Πολυάριθμα διαμερίσματα φιλοξενήθηκαν στριμωγμένα σε αχρησιμοποίητους χώρους των κτιρίων. Το παλαιό θέατρο τού ανακτόρου, που κτίστηκε τον 18ο αι., καταστράφηκε από πυρκαγιά στην πτέρυγα της Ωραίας Καμινάδας (Belle Cheminée) το 1856. Μεταξύ 1854 και 1857 ο αρχιτέκτονας Εκτόρ Λεφυέλ (Lefuel) έκτισε ένα νέο θέατρο στο στυλ τού Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.
Στο ισόγειο του Μεγάλου Περιπτέρου (Gros Pavilion), η αυτοκράτειρα Eυγενία έκτισε ένα μικρό αλλά πλούσιο μουσείο, που περιείχε δώρα από τον βασιλιά του Σιάμ το 1861, και έργα τέχνης που ελήφθησαν κατά τη λεηλασία του Θερινού Ανακτόρου στο Πεκίνο. Περιείχε επίσης πίνακες σύγχρονων καλλιτεχνών, όπως τού Φραντς-Ξάβερ Γουίντεραλτερ και τού γλύπτη Τσαρλς-Ανρί-Ζοζέφ Κορντιέ (Cordier). Κοντά, στην πτέρυγα του Λουδοβίκου Ιε΄, ο αυτοκράτορας ίδρυσε το γραφείο του και η αυτοκράτειρα έκανε το Σαλόνι της Λάκας. Αυτά ήταν τα τελευταία δωμάτια που δημιούργησαν οι βασιλικοί κάτοικοι του Φονταινεμπλώ. Το 1870, κατά τη διάρκεια τού Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου, η Δεύτερη Αυτοκρατορία έπεσε και το κάστρο έκλεισε.