cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουίλιαμ Άνταμς
Η άφιξη στην Ιαπωνία
right|thumb|285px|Ο Γουίλιαμ Άνταμς συναντά τον Ιεγιάσου (εξιδανικευμένη αναπαράσταση του 1707). ''Ερχόμενος ενώπιον του άρχοντα, εκείνος με καλόειδε και φάνηκε απίστευτα ευμενής. Μού έκανε πολλά νοήματα, κάποια από τα οποία κατάλαβα και κάποια όχι. Στο τέλος ήρθε ένας Ιάπωνας που μπορούσε να μιλήσει πορτογαλικά. Μέσω αυτού, ο άρχοντας μού ζήτησε να μάθει από ποια γη καταγόμουν και τι μας είχε παρακινήσει να έρθουμε στη χώρα του, που ήταν τόσο μακριά. Του έδειξα το όνομα της χώρας μας και ότι αυτή είχε από μακρού αναζητήσει τις Ανατολικές Ινδίες, και πως επιθυμούσε φιλία με όλους τους βασιλιάδες και κυριάρχους μέσα από το εμπόριο, έχοντας ποικιλία αγαθών άγνωστων σε κείνες τις χώρες… Μετά με ρώτησε εάν η χώρα μας είχε πολέμους. Του απάντησα μάλιστα, με τους Σπανιόλους και τους Πορτογάλους, όντας σε ειρήνη με όλα τα άλλα έθνη. Παραπέρα με ρώτησε σε τι πίστευα. Τού απάντησα «στον Θεό που έκανε τον ουρανό και τη Γη». Με ρώτησε και ποικίλες άλλες ερωτήσεις για θρησκείες και για πολλά άλλα, όπως από ποια διαδρομή φθάσαμε στην Ιαπωνία. Διαθέτοντας έναν παγκόσμιο χάρτη, του έδειξα: από τον Πορθμό του Μαγγελάνου. Στο σημείο αυτό απόρησε και σκέφθηκε ότι του έλεγα ψέματα. Κι έτσι, από το ένα θέμα στο άλλο, έμεινα μαζί του μέχρι τα μεσάνυχτα.'' (από την επιστολή του Γουίλιαμ Άνταμς προς τη σύζυγό του)
Ο Ανταμς γράφει μετά ότι ο Ιεγιάσου αρνήθηκε το αίτημα των Ιησουιτών για εκτέλεσή τους και διέταξε το πλήρωμα να οδηγήσει το ολλανδικό πλοίο από το Μπούνγκο στο Έντο, όπου, σαπισμένο και μη επιδεχόμενο επιδιορθώσεων, βυθίστηκε.
Ναυπηγός και σαμουράι
Το 1604 ο Ιεγιάσου διέταξε τον Άνταμς και τους συντρόφους του να βοηθήσουν τον Μουκάι Σόγκεν Ταντακάτσου, διοικητή του ναυτικού της Ουράγκα, να ναυπηγήσει το πρώτο στην ιστορία πλοίο δυτικού τύπου της Ιαπωνίας. Αυτό το πλοίο ναυπηγήθηκε στο λιμάνι Ιτό στην ανατολική ακτή της χερσονήσου Ίζου, από ντόπιους ξυλουργούς, και είχε εκτόπισμα 80 τόνους. Χρησιμοποιήθηκε για περιπολίες της ακτής της Ιαπωνίας. Το επόμενο έτος ο σόγκουν πλέον Ιεγιάσου διέταξε τη ναυπήγηση ενός μεγαλύτερου σκάφους, των 120 τόνων. Ακόμα και αυτό ήταν μικρότερο από το Liefde, που είχε εκτόπισμα 150 τόνους. Κατά τον Άνταμς, ο Ιεγιάσου «ανέβηκε πάνω στο πλοίο για να το δει και η εικόνα του τον ευχαρίστησε πολύ». Το 1610 αυτό το πλοίο των 120 τόνων δανείσθηκε σε Ισπανούς ναυτικούς που είχαν ναυαγήσει. Μετά τη ναυπήγησή του, ο Ιεγιάσου προσκάλεσε τον Άνταμς να επισκέπτεται το ανάκτορό του όποτε ήθελε, αρκεί ο ίδιος να ήταν μέσα.
Και άλλοι επιζήσαντες του Liefde έτυχαν καλής συμπεριφοράς και τους επιτράπηκε να επιδοθούν στο εμπόριο με το εξωτερικό. Οι περισσότεροι έφυγαν από την Ιαπωνία το 1605. Το 1609 ο Άνταμς ήρθε σε επαφή με τον προσωρινό κυβερνήτη των Φιλιππίνων Ροδρίγο δε Βιβέρο υ Αμπερουθία εκ μέρους του Ιεγιάσου, ο οποίος ήθελε επαφές απευθείας εμπορίου με τη Νέα Ισπανία. Ανταλλάχθηκαν επιστολές σε φιλικό ύφος, που άρχισαν επίσημες σχέσεις ανάμεσα στην Ιαπωνία και τη Νέα Ισπανία.
Συνεχίζοντας την εύνοια προς τον Άνταμς, ο σόγκουν τον διόρισε διπλωματικό και εμπορικό σύμβουλό του, εκχωρώντας του μεγάλα προνόμια. Τελικώς, ο Άνταμς έγινε προσωπικός του σύμβουλος πάνω σε όλα τα θέματα που σχετίζονταν με τον Δυτικό πολιτισμό και τις Δυτικές δυνάμεις, ενώ αντικατέστησε τον Ιησουίτη πατέρα Ζουάου Ροντρίγκες ως ο επίσημος διερμηνέας του.
Παρά το ότι ο Άνταμς είχε σύζυγο και τέκνα στην Αγγλία, ο Ιεγιάσου τού απαγόρευσε να φύγει από την Ιαπωνία. Τού δώρισε δυο ξίφη που αντιπροσώπευαν την ιδιότητα του σαμουράι. Ο σόγκουν ανεκήρυξε ότι ο πλοηγός Άνταμς είχε πεθάνει και ότι ο Μιούρα Αντζίν (三浦按針), ένας σαμουράι, είχε γεννηθεί από αυτόν. Κατά τον σόγκουν, αυτή η πράξη «ελευθέρωνε» τον Άνταμς στο να υπηρετήσει μονίμως το σογκουνάτο, καθιστώντας νομικά χήρα τη σύζυγό του στην Αγγλία (ο Άνταμς κατάφερνε να της στέλνει τακτικά οικονομική στήριξη μετά το 1613 δια των ολλανδικών και αγγλικών εμπορικών εταιρειών). Επίσης του δόθηκε ο τίτλος του χαταμότο («σημαιοφόρου»), μια θέση μόνιμου μέλους σαμουράι της αυλής του σόγκουν.
Ο Άνταμς τότε πήρε ως σύζυγό του την Ο-γιούκι (お雪), υιοθετημένη κόρη του Μαγκόμε Καγκέγιου, αξιωματούχου των οδών. Απέκτησαν μαζί έναν γιο, τον Τζόζεφ, και μία κόρη, τη Σουζάνα.
Αλλά και υλικώς ο Άνταμς αποζημιώθηκε πλουσιοπάροχα: του δόθηκε ένα τσιφλίκι στο Χέμι (逸見), μέσα στα σημερινά όρια της πόλεως Γιοκοσούκα, «με ογδόντα ως ενενήντα εργάτες της γης» ως δουλοπάροικούς του (όπως γράφει σε γράμμα του). Η αξία της γης αποτιμάτο σε 250 «κόκου» (ένα μέτρο της ετήσιας προσόδου της σε ρύζι, 1 κόκου οριζόταν ως η ποσότητα ρυζιού που επαρκούσε για τη διατροφή ενός ανθρώπου επί ένα έτος). Ακόμα καλύτερα, βρισκόταν δίπλα στο λιμάνι της Ουράγκα, το παραδοσιακό σημείο εισόδου στον κόλπο του Τόκιο, και καταγράφηκε ότι από εκεί ο Άνταμς έκανε ντηλς με τα φορτία των ξένων πλοίων. Στο τέλος έγραψε: «ο Θεός προνόησε για μένα μετά τη μεγάλη μου δυστυχία», εννοώντας το γεμάτο συμφορές ταξίδι που τον είχε φέρει στην Ιαπωνία.
Ο Άνταμς με τη σειρά του είχε σε μεγάλη υπόληψη τον ιαπωνικό λαό και πολιτισμό:
''Οι άνθρωποι αυτής της γης της Ιαπωνίας είναι καλής φύσεως, ευγενικοί πέρα από κάθε μέτρο, όσο και γενναίοι στον πόλεμο. Η δικαιοσύνη τους απονέμεται με αυστηρότητα χωρίς κάποια μεροληψία στους παραβάτες των νόμων. Κυβερνώνται εξαιρετικά πολιτισμένα, καλύτερα από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο εξ επόψεως δημοσίας διοικήσεως. Ο λαός είναι πολύ δεισιδαίμονας στη θρησκεία του, και έχει ποικίλες δοξασίες.''
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Άνταμς πραγματοποίησε τέσσερα εξερευνητικά και εμπορικά ταξίδια για λογαριασμό των Ιαπώνων και της Αγγλικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών στη νοτιοανατολική Ασία:
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Γουίλιαμ Άνταμς πέθανε σε ηλικία 55 ετών στο Χιράντο, κοντά στο Ναγκασάκι και τιμητική στήλη του σώζεται ακόμα στο Ναγκασάκι-κεν. Το 2019 Ιάπωνες αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν την ανακάλυψη οστών σε σημείο του Πάρκου του Χιράντο και, σύμφωνα με ανακοινώσεις στα ΜΜΕ τον Μάιο του 2020, τα οστά αυτά είχαν ταυτοποιηθεί ως ανήκοντα στον Γουίλιαμ Άνταμς, μετά από επιστημονικές εξετάσεις
Πηγές
Κατηγορία:Σαμουράι Κατηγορία:Βρετανοί ναυτικοί
Χένρυ Άνταμς
Ο Χένρυ Μπρουκς Άνταμς (Henry Brooks Adams, 16 Φεβρουαρίου 1838 – 27 Μαρτίου 1918) ήταν Αμερικανός ιστορικός, μέλος της πολιτικής οικογένειας των Άνταμς, που έδωσε δύο Προέδρους των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, προπάππους του ήταν ο δεύτερος στην ιστορία Πρόεδρος Τζον Άνταμς και παππούς του ο Πρόεδρος Τζον Κουίνσι Άνταμς.
Κόμο
Το Κόμο (ιταλικά: Como, λατινικά: Comum ή Novum Comum), παλαιότερα γνωστό στα ελληνικά ως Κώμον, είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της ιταλικής Επαρχίας του Κόμο. Το 2010, το Κόμο είχε 84.876 κατοίκους. Είναι κτισμένο στο νοτιοδυτικό άκρο της λίμνης Κόμο, σε υψόμετρο 200 μέτρων, στις όχθες του ποταμού Κοζία. Απέχει από το Μιλάνο περίπου 40 χιλιόμετρα.
Χένρυ Άνταμς
Ο Χένρυ γεννήθηκε στη Βοστώνη και ως νεαρός απόφοιτος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ εκτελούσε χρέη γραμματέα του πατέρα του, του Τσαρλς Φράνσις Άνταμς, πρέσβυ των ΗΠΑ στη Μεγάλη Βρετανία επί προεδρίας Αβραάμ Λίνκολν. Η θέση αυτή επηρέασε τον νεαρό Άνταμς μέσα από την εμπειρία της διπλωματίας σε καιρό πολέμου και από την απορρόφηση της αγγλικής κουλτούρας, ιδίως των έργων του Τζον Στιούαρτ Μιλ. Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, ο Χένρυ Άνταμς ασχολήθηκε με την ιστορία, αλλά και με τη δημοσιογραφία, ως πολιτικός συντάκτης. Προσκαλούσε στα σπίτια του στην Ουάσινγκτον και τη Βοστώνη τους πλέον εξέχοντες Αμερικανούς διανοούμενους της εποχής του.
Κόμο
Εξαιτίας της εγγύτητάς του στη λίμνη Κόμο και στις Άλπεις, το Κόμο είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Η πόλη διαθέτει πολυάριθμα έργα τέχνης, εκκλησίες, κήπους, θέατρα, πάρκα και παλάτια. Από αυτά ξεχωρίζουν, το Ντουόμο (Καθεδρικός), η βασιλική Σαντ'Αμπόντιο, η Βίλα Όλμο, οι δημόσιοι κήποι με το Τέμπιο Βολτιάνο, το Τεάτρο Σοσιάλ, το Μπρολέττο (το μεσαιωνικό δημαρχείο της πόλης) και η Κάζα ντελ Φάτσιο.
Χένρυ Άνταμς
Το 1870 ο Άνταμς έγινε καθηγητής της Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Χάρβαρντ και έμεινε στη θέση αυτή εφτά χρόνια, μέχρι την πρόωρη παραίτησή του σε ηλικία 39 ετών. Το 1872 νυμφεύθηκε τη Μαριάν «Κλόβερ» Χούπερ, η οποία όμως αυτοκτόνησε το 1885.
Κόμο
Ιστορία
Η περιοχή του Κομό κατοικείται τουλάχιστον από την εποχή του Χαλκού από μια Κελτική φυλή γνωστή ως Ορόμπι. Αρχαιολογικές έρευνες από τον 19ου αιώνα έχουν βρει ευρήματα της πρώτης χιλιετίας π.Χ., που δείχνουν ότι στη περιοχή λίγο νότια του Κόμο από τον 7ο αιώνα π.Χ. μέχρι την εισβολή των Γαλατών τον 4ο αιώνα π.Χ. τοποθετείται ο πολιτισμός της Γκολασέτσα που εκτεινόταν από το Μπέργκαμο μέχρι το ποταμό Τιτσίνο. Το ίδιο το Κόμο ήταν ενδιαμέσος εμπορικός σταθμός για το εμπόριο με τις φυλές στις Άλπεις, ενώ υπήρχε εκεί μια νεκρόπολη.
Χένρυ Άνταμς
Το γνωστότερο και σημαντικότερο έργο του Χ. Άνταμς είναι η Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής από το 1801 έως το 1817, που πρωτοεκδόθηκε το 1889-1891, ένα εννεάτομο έργο που έχει επαινεθεί και για το ύφος της γραφής του. Ο ιστορικός Γκάρυ Γουίλς το χαρακτήρισε «το κορυφαίο αριστούργημα μη λογοτεχνικού πεζού λόγου που γράφηκε στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα».
Κόμο
Ιστορία
Μετά τον 4ο αιώνα, το Κόμο παρήκμασε, καθώς με την εισβολή των Γαλατών έχασε τη σημασία που είχε ως θέση. Τελικά, το Κόμο κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 196 π.Χ. με επικεφαλής τον Μάρκο Κλαύδιο Μαρκέλο. Η πόλη λεηλατήθηκε το 89 π.Χ. από τους Ραιτούς και με εντολή του Πομπήιου Στράβωνα η πόλη ξαναχτίστηκε και σε αυτήν, μέχρι το 77 π.Χ., είχαν μεταναστεύσει περίπου 3.000 χωρικοί και στρατιώτες. Το 59 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας έδωσε εντολή να μετακινηθεί στη σημερινή θέση της, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική της θέση για μια πιθανή επέκταση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας βόρεια των Άλπεων και μετέφερε σε αυτό 5.000 κατοίκους, ανάμεσα σε αυτούς και 500 Έλληνες που τους έδωσε τη Ρωμαϊκή υπηκοότητα και γι' αυτό κάποια ονόματα της περιοχής έχουν ελληνική καταγωγή, π.χ. Κορένο (Κόρινθος), Λέμνο και Λέμνα (Λήμνος) και Νέσο (Νάξος). Το 49 π.Χ. έγινε κοινότητα. Η ανάπτυξη της πόλης κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. βοηθήθηκε από δωρεές του Πλινίου του Πρεσβύτερου και του Πλινίου του Νεότερου, αμφότεροι από το Κόμο.
Χένρυ Άνταμς
Τα εκδοθέντα μετά τον θάνατό του αυτοβιογραφικά απομνημονεύματα υπό τον τίτλο Η εκπαίδευση του Χένρυ Άνταμς, κέρδισαν το Βραβείο Πούλιτζερ το 1919.
Κόμο
Ιστορία
Κατά τους Μεσαιωνικούς χρόνους, το Κόμο κατακτήθηκε από τους Λομβαρδούς και τους Γότθους και το 951 έγινε πάλι μέρος της Ιταλίας υπό του Όθωνα Α΄ και ανέκτησε την χαμένη του αίγλη. Το 1127 το Κόμο έχασε ένα πόλεμο που είχε με το Μιλάνο, με αποτέλεσμα την καταστροφή της πόλης και την φυγή των κατοίκων του. Το Κόμο δεν ήταν τμήμα της Λίγκας της Λομβαρδίας η οποία ήταν αντίπαλη με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Με την βοήθεια του Φρειδερίκου Α΄ η πόλη ξαναχτίστηκε το 1158 και για ένα διάστημα διέμεινε στο Κόμο μαζί με την γυναίκα του και πήρε εκδίκηση με την καταστροφή του Μιλάνου το 1162. Στη συνέχεια, η ιστορία του Κόμο ακολούθησε αυτή του Δουκάτου του Μιλάνου, μέχρι τη διάλυσή του το 1797. Κατακτήθηκε από τον Ναπολέοντα Α΄ και μετά το Συνέδριο της Βιέννης πέρασε σε Αυστριακή κατοχή. Η πόλη απελευθερώθηκε από τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι το 1859 και έγινε μέρος της ενοποιημένης Ιταλίας. Ο Μπενίτο Μουσολίνι συνελήφθη και εκτελέστηκε κοντά στο Τζιουλίνο, 30 χιλιόμετρα από το Κόμο, τις 27 Απριλίου 1945, όταν προσπάθησε να διαφύγει στην Ελβετία.
Χένρυ Άνταμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί
Κόμο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Βιτόρια (Βραζιλία)
thumb|250px|Πανοραμική άποψη της πόλης Η Βιτόρια (πορτογαλικά: Vitória) είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Εσπίριτου Σάντου στη Βραζιλία. Σύμφωνα με υπολογισμούς του 2013, η Βιτόρια έχει 348.265 κατοίκους. Βρίσκεται στις δυτικές ακτές του νησιού Βιτόρια έκτασης 45 χλμ² στον κόλπο Εσπιρίτου Σάντου. Είναι η μία από τις τρεις πρωτεύουσες βραζιλιάνικων πολιτειών κτισμένες σε νησιά, με τις άλλες δύο να είναι το Σάο Λουίς και η Φλοριανόπολις.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1535 από τον Βάσκο Φερνάντες Κουτίνιο, στον οποίο δόθηκε από το πορτογαλικό στέμμα η αρχηγεία του Εσπιρίτου Σάντου. Η πόλη αρχικά βρισκόταν στη θέση της Βίλα Βέλια, αλλά μετακινήθηκε στο νησί Βιτόρια ώστε να είναι πιο ασφαλής από τις επιθέσεις Ιθαγενών και Ευρωπαίων. Οι Πορτογάλοι νίκησαν τους ιθαγενείς Ινδιάνους ύστερα από σφοδρή μάχη τις 8 Σεπτεμβρίου 1551 και κατέλαβαν το νησί, το οποίο ονόμασαν Βιτόρια (νίκη στα πορτογαλικά). Η Βιτόρια έλαβε το καθεστώς πόλης το 1823 και έγινε πρωτεύουσα της νεοσύστατης πολιτείας Εσπιρίτου Σάντου. Η πόλη μετά τον Β΄ΠΠ έγινε το μεγαλύτερο λιμάνι εξαγωγής μεταλλευμάτων σιδήρου της Βραζιλίας και οι αυξανόμενες εξαγωγικές ανάγκες είχαν ως αποτέλεσμα την κατασκευή ενός νέου και μεγαλύτερου λιμανιού λίγο βορειότερα, του Πόρτο ντε Τουμπαράου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Γιόζεφ Ράινμπέργκερ
thumb|Ο Γιόζεφ Γκάμπριελ Ράινμπέργκερ Ο Γιόζεφ Γκάμπριελ Ράινμπέργκερ (Josef Gabriel Rheinberger, 17 Μαρτίου 1839 – 25 Νοεμβρίου 1901) ήταν συνθέτης και παίκτης του εκκλησιαστικού οργάνου από το Λίχτενσταϊν, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γερμανία.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ράινμπέργκερ στη Βαντούζ Ο Γ. Ράινμπέργκερ, που γεννήθηκε στη Βαντούζ, ήταν γιος του θησαυροφύλακα του Άλοϋς Β΄ του Λίχτενσταϊν και έδειξε εξαιρετικό ταλέντο στη μουσική από πολύ μικρός: Σε ηλικία μόλις επτά ετών, είχε αναλάβει οργανίστας στον ενοριακό ναό της Βαντούζ και το επόμενο έτος εκτελέστηκε η πρώτη του μουσική σύνθεση. Το 1849 μαθήτευσε στον συνθέτη Φίλιπ Μ. Σμούτσερ (Philipp M. Schmutzer, 1821-1898) στο Φέλντκιρχ της Αυστρίας.
Το 1851 ο πατέρας του, που είχε αρχικώς αντιτεθεί στην επιθυμία του γιου του να σταδιοδρομήσει ως μουσικός, του επέτρεψε να εισαχθεί στο παλαιό Ωδείο του Μονάχου. Λίγο μετά την αποφοίτησή του έγινε καθηγητής του πιάνου και της μουσικής συνθέσεως στο ίδιο ωδείο. Στη συνέχεια διορίσθηκε répétiteur στο Θέατρο της Αυλής, από το οποίο παραιτήθηκε το 1867, όταν νυμφεύθηκε την πρώην μαθήτριά του και ποιήτρια Φραντσίσκα («Φάνυ») φον Χόφναας (Franziska von Hoffnaass, οκτώ χρόνια μεγαλύτερή του). Το ζεύγος δεν απέκτησε παιδιά, αλλά ο γάμος ήταν ευτυχισμένος. Η Φραντσίσκα έγραψε τους στίχους για μεγάλο μέρος του φωνητικού έργου του συζύγου της.
thumb|Ο συνθέτης και η σύζυγός του λίγο μετά τον γάμο τους Οι στιλιστικές επιδράσεις πάνω στον Ράινμπέργκερ διακρίνονται σε επιδράσεις από σύγχρονούς του συνθέτες όπως ο Μπραμς και σε επιδράσεις από προγενέστερους συνθέτες, όπως οι Μέντελσον, Σούμαν, Σούμπερτ και πάνω από όλους ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.
Το 1877 ο Ράινμπέργκερ διορίσθηκε διευθυντής ορχήστρας της Αυλής, υπεύθυνος για τη μουσική στο βασιλικό παρεκκλήσιο. Αργότερα ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Υπήρξε ούτως ή άλλως και προικισμένος δάσκαλος, έχοντας μαθητές που διακρίθηκαν αργότερα, όπως τους: Στέβαν Μοκράνιατς, Τζωρτζ Χουάτφηλντ Τσάντγουικ, Ερμάνο Βολφ-Φεράρι, Ένγκελμπερτ Χούμπερντινκ, Ρίχαρντ Στράους και τον διευθυντή ορχήστρας (και συνθέτη) Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ. Με την ίδρυση του δεύτερου Ωδείου του Μονάχου, του σημερινού Πανεπιστημίου Μουσικής και Ερμηνευτικών Τεχνών του Μονάχου, ο Ράινμπέργκερ διορίσθηκε εκεί «Βασιλικός Καθηγητής» του εκκλησιαστικού οργάνου και της συνθέσεως, μία θέση που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής του.
thumb|205px|Ο Ράινμπέργκερ στα ύστερα χρόνια του Ο Ράινμπέργκερ υπήρξε αρκετά παραγωγικός ως συνθέτης. Τα θρησκευτικά έργα του περιλαμβάνουν 12 Θείες Λειτουργίες (από τις οποίες μία για διπλή χορωδία, τρεις για 4 φωνές a cappella, τρεις για γυναικείες φωνές και εκκλησιαστικό όργανο, δύο για ανδρικές φωνές και μία με ορχήστρα), ένα ρέκβιεμ και ένα Stabat Mater. Τα υπόλοιπα έργα περιλαμβάνουν όπερες, συμφωνίες, μουσική δωματίου και χορωδιακά έργα.
Σήμερα ο Ράινμπέργκερ είναι γνωστός πάνω από όλα για τις περίτεχνες και απαιτητικές συνθέσεις του για το εκκλησιαστικό όργανο: δύο κοντσέρτα, 20 σονάτες σε 20 διαφορετικά κλειδιά του οργάνου, 22 για τρίο και 36 κομμάτια σόλο. Οι σονάτες του αυτές περιγράφηκαν κάποτε ως:
"«αναμφίβολα η πολυτιμότερη προσθήκη στη μουσική για εκκλησιαστικό όργανο από την εποχή του Μέντελσον. Χαρακτηρίζονται από μια ευτυχή ένωση του σύγχρονου ρομαντικού πνεύματος με μια θαυμάσια αντίστιξη και αξιοσέβαστο στιλ του οργάνου.»"
- J. Weston Nicholl
Ο Ράινμπέργκερ είχε ενδιαφέροντα στη ζωγραφική και τη λογοτεχνία (ιδίως την αγγλική και τη γερμανική).
Ο συνθέτης απεβίωσε στο Μόναχο σε ηλικία 62 ετών και τάφηκε στο Παλαιό Νότιο Κοιμητήριο της πόλεως. Αλλά ο τάφος του καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα οστά του μεταφέρθηκαν στη γενέτειρά του Βαντούζ το 1950.
Συνθέσεις
Οι παρακάτω είναι οι συνθέσεις στις οποίες εκχωρήθηκε αριθμός έργου (opus) από τον ίδιο τον Ράινμπέργκερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα από το Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Οργανίστες Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί
The Cry of Love
The Cry of Love είναι ο τίτλος του στούντιο άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ που περιέχει ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε από το 1968 μέχρι λίγο πριν τον θάνατο του. Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου τον Φεβρουάριο του 1971 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Reprise Records".
Το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων πραγματοποιήθηκε στα "Electric Lady Studios" της Νέας Υόρκης το 1970, με τον Χέντριξ στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Μπίλι Κοξ στο μπάσο και τον Μιτς Μίτσελ στα τύμπανα. Ο δίσκος περιλαμβάνει μερικές από τις τελευταίες ηχογραφήσεις που έκανε σε στούντιο ο Χέντριξ πριν τον θάνατο του.
Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο Έντι Κρέιμερ μαζί με τον Μιτς Μίτσελ, ενώ τα πέντε από τα δέκα κομμάτια του δίσκου είχαν ήδη μιξαριστεί από τον ίδιο τον Τζίμι Χέντριξ.
Το "The Cry of Love" ανέβηκε στην δεύτερη θέση των βρετανικών τσαρτ και την τρίτη θέση του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου βραβεύθηκε ως πλατινένιο.
Τραγούδια του δίσκου
1. Freedom (Hendrix) - 3:24
3. Ezy Ryder (Hendrix) - 4:09
4. Night Bird Flying (Hendrix) - 3:50
5. My Friend (Hendrix) - 4:40
6. Straight Ahead (Hendrix) - 4:42
7. Astro Man (Hendrix) - 3:37
8. Angel (Hendrix) - 4:25
9. In From the Storm (Hendrix) - 3:42
10. Belly Button Window (Hendrix) - 3:34
Βραβεία
The Cry of Love (άλμπουμ)
Τα μέλη των Experience
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Cry of Love" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1971
Ένωσις Κοινωνικής Αμύνης
Η Ένωσις Κοινωνικής Αμύνης (EKA) ήταν εθνικιστική αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στην Δυτική Μακεδονία.
Μυρμήκιον
thumb|Ο αρχαιολογικός χώρος του Μυρμηκίου Το Μυρμήκιον ήταν αρχαία Ελληνική αποικία στην Κριμαία. Ο οικισμός ιδρύθηκε στο ανατολικό τμήμα της σύγχρονης πόλης Κερτς, 4 χλμ. βορειοανατολικά από την εξίσου αρχαία Ελληνική πόλη Παντικάπαιον, κοντά στο ακρωτήριο Καραντίνι. Ο οικισμός ιδρύθηκε από τους Ίωνες κατά το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ
Ένωσις Κοινωνικής Αμύνης
Στρατιωτικός ηγέτης της οργάνωσης τέλεσε ο ταγματάρχης Χρήστος Παπαβασιλείου (Γρανιτσιώτης), ενώ πολιτικός ηγέτης ανέλαβε το μέλος των ΥΒΕ (και αργότερα της ΠΑΟ) Κωσταντίνος Γκέκας. Η ίδρυση της οργάνωσης, είχε ως στόχο να αποτελέσει αντίβαρο της παρουσίας ανταρτών του ΕΛΑΣ στο βουνό του Ολύμπου.
Μυρμήκιον
Τον 5ο αιώνα π.Χ., η πόλη εξειδικεύεται στην οινοποίηση και κόβει το δικό της νομισματοκοπείο. Περιβάλλεται από πύργους, με πάχος περίπου 2,5 μέτρων. Το Μυρμήκιον έπεσε στα χέρια του Βασιλείου του Βοσπόρου τον 4ο αιώνα π.Χ. και σταδιακά μειώθηκε σε μια ασήμαντη πόλη σε σχέση με την ανεπτυγμένη πόλη Παντικάπαιον.
Ένωσις Κοινωνικής Αμύνης
Ιστορικό
Η οργάνωση ιδρύθηκε στην Κοζάνη, εκφράζοντας την αντίδραση των ντόπιων εμπόρων απέναντι στα διόδια που πλήρωναν στους αντάρτες του ΕΛΑΣ για τα εμπορεύματά τους, όταν περνούσαν από την περιοχή (ο ΕΛΑΣ στον Όλυμπο είχε επιβάλει το «αντάρτικο δίκαιο»). Εκτός από τους εμπόρους, προσέλκυσε πρώην αξιωματικούς και διάφορους εθνικιστές.
Μυρμήκιον
Τακτικές ανασκαφές ξεκίνησαν το 1934 και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα.
Ένωσις Κοινωνικής Αμύνης
Ιστορικό
Μετά της επιτυχίες του ΕΛΑΣ στην περιοχή κατά την Άνοιξη του 1943, αποφασίστηκε συνεργασία του ΕΛΑΣ και της ΕΚΑ. Παρόλο που δόθηκαν μάχες από κοινού ενάντια στον κατακτητή, εν τέλει οι διαφωνίες υπερίσχυσαν και οι συνεργασίες διακόπηκαν.
Μυρμήκιον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Ένωσις Κοινωνικής Αμύνης
Ιστορικό
Με κύριες διαφορές τον συναισθηματισμό εκ μέρους ΕΛΑΣιτών έναντι του δισταγμού για επιθέσεις (που είχαν οι Εθνικιστές), αλλά και της στάσης των δύο πλευρών προς τους Σλαβομακεδόνες της περιοχής, επήλθε η τελική σύγκρουση. Οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των δύο αντιστασιακών οργανώσεων ξεκίνησαν από την περιοχή της Καστοριάς και επεκτάθηκαν. Μέλη της ΕΚΑ εκτέλεσαν τον Σίμο Κερασίδη (μέλος του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ), τον Λάζαρο Ζησιάδη ή Τερποφσκι και άλλα πέντε μέλη του ΚΚΕ ως αντεκδίκηση για εκτελέσεις αξιωματικών της οργάνωσης από τον ΕΛΑΣ. Μετά την εκτέλεση, το ΚΚΕ θα ορκιστεί «άσβεστο ιερό μίσος» εναντίον της ΕΚΑ. Μετά από αντιπαραθέσεις και ένοπλες συγκρούσεις, ο ΕΛΑΣ θα επικρατήσει και η ΕΚΑ θα περάσει στην αφάνεια.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κοζάνης Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Δήμητρα Ματσούκα
Η Δήμητρα Ματσούκα (Αθήνα, 19 Ιανουαρίου 1974) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα.
Τηλεόραση
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε το 1993, ούσα στο πρώτο έτος της δραματικής σχολής, μέσα από την αστυνομική σειρά του ΑΝΤ1, «Τμήμα Ηθών». Ακολούθησαν κάποιες σύντομες εμφανίσεις στις σειρές «Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα» και «Ταύρος με Τοξότη» το 1994, καθώς και «Δρόμοι της πόλης» και «Ανατομία ενός εγκλήματος» το 1995.Τη σεζόν 1997 Μια νύχτα σαν κι αυτή
Τη σεζόν 1997-1999 πήρε τον πρώτο της μεγάλο ρόλο, στη σειρά «Είμαστε στον αέρα», όπου συνεργάστηκε με τους Θοδωρή Αθερίδη, Ιεροκλή Μιχαηλίδη & Δημήτρη Σταρόβα. Έπειτα, έκανε ένα πέρασμα από τις σειρές «Το φύλλο, το πηγάδι, το αγγέλιασμα» στην ΕΤ1 και «Άγγιγμα ψυχής» στον ΑΝΤ1. Τη σεζόν 1999-2000, επιλέχθηκε από τον Βασίλη Νεμέα να πρωταγωνιστήσει στη κωμική σειρά «Κάτι Τρέχει με τους Δίπλα». Αν και στην αρχή ήταν διστακτική, αφού δεν είχε κάνει ξανά κωμωδία, τελικά δέχθηκε και μάλιστα λόγω επιτυχίας έγινε πιο δημοφιλής στο κοινό. Τη σεζόν 2000-2001 πρωταγωνίστησε στη δραματική σειρά «Δούρειος ίππος» και έπειτα (2001-2002) στη σειρά «Στο δρόμο της καρδιάς» με τον Στράτο Τζώρτζογλου.
Το 2004, έκανε μια guest εμφάνιση στη σειρά του ALPHA, «Όλα στην ταράτσα», ενώ παράλληλα πρωταγωνίστησε με τον Γιώργο Κιμούλη στη σειρά «Ξέχασε με» στο ίδιο κανάλι. Το 2005 συμμετείχε στις σειρές «Το Κόκκινο Δωμάτιο» και «Πες μου ναι», ενώ το 2007, έπαιξε σε ένα επεισόδιο στην αστυνομική σειρά «Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα». Τη σεζόν 2008-2009, πρωταγωνίστησε στη σειρά εποχής «Ματωμένα Χώματα» και τη σεζόν 2010-2011 στη σειρά του MEGA, «Κούκλες».Τη σεζόν 2014-2015 I love Athens του Action 24 Τη σεζόν 2018-2019 και έπειτα από πολυετή τηλεοπτική αποχή, πρωταγωνίστησε με τον Μάριο Αθανασίου στη κωμική σειρά «Ελεύθερη Σχέση» στο κανάλι OPEN.Τη σεζόν 2022 Τα Νεοκλασικά Επεισόδιο: "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης" του ALPHA Τη σεζόν 2023 σειρά Στα 4 του ΑΝΤ1+ Τη σεζόν 2023 σειρά Ψυχοκόρες του ΑΝΤ1+
Θέατρο-Κινηματογράφος
Μετά την αποφοίτηση της από τη δραματική σχολή, εντάχθηκε στην ομάδα του Κρατικού θεάτρου, κάνοντας παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο. Η πρώτη της εμπορική δουλειά, έγινε τη σεζόν 1998-1999, με τη παράσταση «Άγαμοι Θύται». Έκτοτε έχει παίξει σε πολλές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων «Η δίαιτα του αστροναύτη» (2000-2001), «Ο κουρέας της Σεβίλλης» (2003-2004), «Χρυσές Δουλειές» και «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» (2009-2010), «Το ημέρωμα της στρίγγλας» (2011-2012), «Η συνέντευξη» και «Μια πορνογραφική σχέση» (2012-2013), «Ο Περλιμπλίν και η Μπελίσα» (2013-2014), «Μήδεια» (2014-2015), «Έντα Γκάμπλερ» (2015-2016), «Συρανό ντε Μπερζεράκ» (καλοκαίρι 2016), «Πυγμαλίων-Ωραία μου κυρία» (2016-2017), «Μια ξεχωριστή μέρα» (2017-2018), «Ωνάσης- Τα θέλω όλα» (2019-2020), «Μαθήματα Κωμωδίας» (2021-2022) και «Η Μεγάλη Πλεκτάνη» (2022).
Στον κινηματογράφο έχει παίξει σε δέκα ταινίες. Η πρώτη ήταν το «Νετρίνο», η οποία προβλήθηκε τον Μάιο του 1999. Το 2000, έπαιξε στις ταινίες «Η αγάπη είναι... ελέφαντας», η οποία έκοψε 101.000 εισιτήρια πανελλαδικά και «Ριζότο», η οποία έκοψε 300.000 εισιτήρια πανελλαδικά. Το 2003, συμμετείχε στην βιογραφική ταινία για τη ζωή και καριέρα του Παύλου Σιδηρόπουλου, «Να μ' αγαπάς» και το 2004 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Τεστοστερόνη». Το 2005, πρωταγωνίστησε στην ταινία «Ο Δρόμος» και το 2006 στην ταινία μικρού μήκους «Negatif».
Το 2007, έπαιξε στην ελληνικής, ισπανικής και ουγγρικής παραγωγής ταινία «El Greco», η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ενώ το 2008 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους», για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου στα κρατικά βραβεία κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 2015, έπαιξε στη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Η κόρη του Ρέμπραντ», της οποίας τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάιο του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ταμπάσκο (πολιτεία)
Το Ταμπάσκο (ισπανικά: Tabasco, επίσημα Estado Libre y Soberano de Tabasco) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Η πολιτεία χωρίζεται σε 17 δήμους. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Βιγιαερμόσα. Η πολιτεία σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 2.238.603 κατοίκους (20η πολυπληθέστερη).
Το Ταμπάσκο έχει έκταση 24.738 χλμ² (24η μεγαλύτερη). Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό Μεξικό. Συνορεύει στα βόρεια με το Καμπέτσε, στα νότια με την Τσιάπας και στα δυτικά με τη Βερακρούς. Στα ανατολικά συνορεύει με τη Γουατεμάλα και στα βορειοδυτικά βρέχεται από τον κόλπο του Μεξικού. Δέχεται μεγάλα ύψη βροχής και γι αυτό το λόγο μεγάλο τμήμα της πολιτείας είναι καλυμμένο με τροπικά δάση. Λόγω του χαμηλού υψομέτρου της και των άφθονων βροχοπτώσεων, το Ταμπάσκο κινδυνεύει από μεγάλης κλίμακας πλημμύρες. Η τελευταία έλαβε χώρα το 2007, όταν το 80% της πολιτείας καλύφθηκε από νερό.
Στην πολιτεία βρίσκεται η Λα Βέντα, ο κύριος αρχαιολογικός τόπος των Ολμέκων, οι οποίοι θεωρούνται οι πρώτοι από τους λαούς της Μεσοαμερικής. Κύρια βιομηχανία του Ταμπάσκο είναι η εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η πολιτεία έχει έντονο πρόβλημα φτώχειας. Το Ταμπάσκο θεωρείται η πατρίδα του κακάο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Φουλανέ Χατούν
Η Φουλανέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:فولان هاتون) (Τούρκικα: Fülane Hatun, 1496 - 1550) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μητέρα του Ηγεμόνα Μαχμούτ και της Φατμά Σουλτάν.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Fülane Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Το πραγματικό της όνομα είναι άγνωστο. Το "Φουλάνι" χρησιμοποιείται ως κοπλιμέντο για τις γυναίκες. Γεννήθηκε το 1496. Ήταν Ελληνίδα, δηλαδή Ρωμιά, από τη Σμύρνη. Ήταν η πρώτη παλλακίδα του Σουλεϊμάν. Μπήκε στο χαρέμι ​γύρω στο 1510. Ο Σουλεϊμάν ήταν ακόμα Ηγεμόνας και διοικητής στο σαντζάκι της Μανίσας (γνωστό τότε ως Σαρουχάν) όταν γέννησε τον γιο της Ηγεμόνα Μαχμούτ το 1512 και την κόρη της Φατμά Σουλτάν το 1516.
Ωστόσο, λόγω του νεαρού της ηλικίας του ο Σουλεϊμάν δεν ενδιαφέρονταν για τον Μαχμούτ και την Φουλανέ και η Μαχιντεβράν Σουλτάν με την ομορφιά και την ευφυΐα της έγινε η αγαπημένη παλλακίδα του Σουλεϊμάν και γέννησε τον Ηγεμόνα Μουσταφά, με αποτέλεσμα η Φουλανέ Χατούν να μην απολαμβάνει καθόλου υπόληψη.
Το 1521 στην ηλικία των εννέα ετών, ο Μαχμούτ πέθανε εξαιτίας της ευλογιάς και η Φουλανέ στάλθηκε στο παλιό παλάτι. Ακολούθησε ο θάνατος του γιου της Γκιουλφέμ Χατούν, Ηγεμόνα Μουράτ την ίδια χρονιά.Την ίδια χρονιά γεννήθηκε ο πρώτος γιος της, Χουρέμ Σουλτάν, ο Ηγεμόνας Μεχμέτ.
Η κόρη της,Φατμά Σουλτάν πέθανε το 1561. Η Φουλανέ Χατούν πέθανε το 1550 στην Αδριανούπολη, στο παλιό παλάτι.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής
18ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 18ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (γαλλικά: Le 18e arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Δέκατο-Όγδοο.
Το διαμέρισμα, που ονομάζεται επίσημα διαμέρισμα Μπυτ-Μονμάρτρ, βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα. Είναι κυρίως γνωστό για την περιοχή της Μονμάρτρης, έναν γραφικό λόφο γνωστό για την καλλιτεχνική του ιστορία, όπου βρίσκονται, μεταξύ άλλων, το Μπατώ-Λαβουάρ όπου πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Ζωρζ Μπρακ και ο Αμεντέο Μοντιλιάνι έζησαν και εργάστηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα,, το σπίτι της τραγουδίστριας Δαλιδά, το καμπαρέ Μουλέν Ρουζ, η μεγαλοπρεπής βασιλική της Σακρέ Κερ που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου.
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία|Εστιατόριο στη [[Μονμάρτρη]] Το 18ο διαμέρισμα βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα. Συνορεύει με το 19ο Διαμέρισμα στα ανατολικά, το 9ο και το 10ο Διαμέρισμα στα νότια και το 17ο στα δυτικά.
Το 18ο διαμέρισμα περιλαμβάνει την περιοχή Γκουτ ντ'Ορ με πολλούς Αφρικανούς κατοίκους, η οποία είναι γνωστή για την αγορά της, την Μarché Barbès, όπου μπορεί κανείς να βρει διάφορα προϊόντα από την αφρικανική ήπειρο.
Ο λόφος της Μονμάρτρης είναι ιδιαίτερα γραφικός με τα στενά δρομάκια, τις μικρές πλατείες, τους πλακόστρωτους δρόμους που αποπνέουν ατμόσφαιρα εποχής και είναι σημαντικός πόλος έλξης τουριστών.
Ιστορία
Το 18ο διαμέρισμα δημιουργήθηκε το 1860, κατά τη διακυβέρνηση του Ναπολέοντα Γ΄, με την επέκταση και τον μετασχηματισμό του Παρισιού, σύμφωνα με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859, που διεύρυνε το Παρίσι και αύξησε τα δημοτικά διαμερίσματα από 12 σε 20. Δημιουργήθηκε από μεγάλα τμήματα των παλαιών κοινοτήτων της Μονμάρτρης και της Λα Σαπέλ, καθώς και μικρότερα τμήματα των κοινοτήτων Σαιντ-Ουέν και Μπατινιόλ-Μονσώ.
Συνοικίες
μικρογραφία|290x290εσ|Οι 4 συνοικίες του 18ου διαμερίσματος Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 18ου διαμερίσματος:
Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 16ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 69 έως 72.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|[[Πλας ντυ Τερτρ|εναλλ.=]] μικρογραφία|Η [[Βασιλική της Σακρέ-Κερ της Μονμάρτρης|βασιλική της Σακρέ Κερ|εναλλ.=]]
Ω-ντε-Σεν
Τοποθεσία
thumb|Ένας νομός που περικλείει κατά το ήμισυ την πόλη-νομό του [[Παρίσι|Παρισιού]] Ο νομός των Ω-ντε-Σεν αποτελεί τμήμα της περιοχής της Ιλ-ντε-Φρανς. Συνορεύει με τους νομούς της Σεν-Σαιν-Ντενί στα βορειοανατολικά, της Βαλ-ντ'Ουάζ στα βόρεια, των Ιβλίν στα δυτικά, της Εσόν στα νότια, της Βαλ-ντε-Μαρν στα νοτιοανατολικά και του Παρισιού στα ανατολικά.
Με τους νομούς της Σεν-Σαιν-Ντενί και της Βαλ-ντε-Μαρν, τα Ω-ντε-Σεν δημιουργούν μία ζώνη περιμετρικά του Παρισιού, που είναι γνωστή ως petite couronne.
Λόγω της « σφαιρικής » μορφής της και της « κεντρικής » της θέσης, είναι ο νομός της περιοχής του Παρισιού που συνορεύει με τους περισσότερους νομούς στην Ιλ-ντε-Φρανς, συγκεκριμένα έξι.
Τα Ω-ντε-Σεν είναι ο μικρότερος νομός της περιοχής του Παρισιού, αλλά ταυτόχρονα ο πλέον πυκνοκατοικημένος.
Με σχετικά μεγάλο πλάτος αλλά μικρό μήκος, τα Ω-ντε-Σεν περιλαμβάνουν μόλις εννέα πόλεις που να μην βρίσκονται στα σύνορά τους.
Πέραν των πάρκων και των δασών, τα Ω-ντε-Σεν είναι πλήρως αστικοποιημένα, κάτι που τα καθιστά μία πόλη-νομό.
Υδρογραφία
thumb|center|upright=3.6|Άποψη του Σηκουάνα κοντά στην [[Ιλ ντε λα Ζατ (αριστερά) και την Κουρμπεβουά (δεξιά).]] Ο Σηκουάνας βρέχει 17 από τις 36 κοινότητες των Ω-ντε-Σεν.
Τριάντα έξι γέφυρες, από τις οποίες οι εικοσιτέσσερις αυτοκινητιστικές και οι τέσσερις σιδηροδρομικές, διέρχονται του Σηκουάνα. Μεταξύ αυτών των γεφυρών, απαντώνται η Γέφυρα του Νεϊγί, η οποία είναι η σημαντικότερη αστική γέφυρα στην Ευρώπη όσον αφορά την οδική κίνηση, η σιδηροδρομική γέφυρα της Ανιέρ, η οποία, με τις δέκα γραμμές της, είναι η μακρύτερη σιδηροδρομική γέφυρα στην Ευρώπη, και η γέφυρα του Σαιν-Κλου που είναι και η παλαιότερη των γεφυρών των Ω-ντε-Σεν, με την πρώτη της εκδοχή να ανάγεται στον 9ο αιώνα.
Ανάγλυφο και γεωλογία
thumb|Άποψη του [[Μον-Βαλεριάν από το κέντρο του Παρισιού]] Ο νομός των Ω-ντε-Σεν έχει την μορφή ημισελήνου, η οποία περικλείει το δυτικό τμήμα του Παρισιού, το οποίο εκτείνεται από την Κοιλάδα Σαιν-Ντενί στα βόρεια έως τον αυτοκινητόδρομο A6 στα νότια.
Κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως διασχίζεται από τον Σηκουάνα, ο οποίος παρουσιάζει, ως ιδιομορφία, δύο αισθητές κούρμπες, οι οποίες προκαλούνται από την παρουσία δύο λόφων :
Στα βόρεια, ο νομός αποτελείται από ολίπεδες πεδιάδες, ενώ ο νότος αποτελείται από ένα οροπέδιο το οποίο αποτελείται από ασβεστόλιθο απ'όπου, επί αιώνες, εξορύσσονταν οικοδομικά υλικά. Τα ορυχεία του Σατιγιόν, του Μπανιέ και της Κλαμάρ γέννησαν την πλειοψηφία των μνημείων του Παρισιού, με πολλές υπόγειες στοές τους να παραμένουν μέχρι και σήμερα. Το οροπέδιο από ασβεστόλιθο διακόπτεται, στα ανατολικά, από την κοιλάδα της Μπιέβρ που οριοθετεί, ανά σημεία, τον νομό.
Γειτονεύοντες νομοί
Ο νομός των Ω-ντε-Σεν συνορεύει με τους νομούς της Σεν-Σαιν-Ντενί στα βορειοανατολικά, της Βαλ-ντ'Ουάζ στα βόρεια, των Ιβλίν στα δυτικά, της Εσόν στα νότια, της Βαλ-ντε-Μαρν στα νοτιοανατολικά και του Παρισιού στα ανατολικά.
Κλίμα
Το κλίμα των Ω-ντε-Σεν είναι σχετικά ίδιο με αυτό του υπολοίπου της Παρισινής λεκάνης με ήπιους χειμώνες, σχετικά συχνές βροχοπτώσεις κατά το φθινόπωρο, ήπια άνοιξη και υψηλές θερμοκρασίες κατά το καλοκαίρι. Κυριαρχεί ένα μικρόκλιμα με θερμοκρασία υψηλότερη, κατά μερικές μονάδες, του υπολοίπου βόρειου τμήματος της Γαλλίας, λόγω της γεωγραφικής του θέσης εντός λεκάνης και του φαινομένου της υψηλής θερμοκρασίας που παρατηρείται στο σύνολο της Παρισινής μητροπολιτικής περιοχής.
Μέσα Μαζικής Συγκοινωνίας
thumb|Η γραμμή 2 του [[Γραμμή 2 του tramway της Ιλ-ντε-Φρανς|Tramway, η οποία επεκτείνεται στον Βορρά, θα εξυπηρετεί ένα τέταρτο των κοινοτήτων του νομού (9/36), συνδέοντάς τες, ταυτόχρονα, με τους νομούς του Παρισιού και της Βαλ-ντ'Ουάζ]] Οι κοινότητες με περισσότερους από 15,000 κατ/τ.χλμ. εκπροσωπούν ποσοστό μικρότερο του 17 % της έκτασης των Ω-ντε-Σεν, αλλά ποσοστό μεγαλύτερο του 35 % του συνολικού πληθυσμού των Ω-ντε-Σεν. Από αυτή την δημογραφική πυκνότητα, σε συνδυασμό με μια υψηλή οικονομική δραστηριότητα, προκύπτει μια συχνή συμφόρηση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και του οδικού δικτύου της περιοχής, απ'όπου προκύπτει η αναγκαιότητα ανάπτυξης του δικτύου RATP/SNCF, το οποίο είναι λιγότερο εξελιγμένο απ'ότι εντός του Παρισιού, για επίπεδο χρήσης και πυκνότητα των χρηστών που, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι κατά πολύ ανώτερη αυτής του Παρισιού.
Με 44 σταθμούς του transilien, 21 σταθμούς του μετρό, 13 σταθμούς του tramway και 19 σταθμούς του RER, τα Ω-ντε-Σεν μετρούν 97 σταθμούς βαρέων μεταφορών.
Οι επεκτάσεις υπό κατασκευή, καθώς και η κατασκευή νέων γραμμών αναμένεται να αυξήσουν τον αριθμό των στάσεων σε 134 έως το 2012 (πηγή RATP), αλλίως, κατά μέσο όρο 0,76 στάσεις ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Έπειτα από την ακύρωση μιας απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου από το Συμβούλιο Επικρατείας στις 11 Ιουλίου 2008, το σύστημα ελεύθερης χρήσης ποδηλάτων Vélib' επεκτάθηκε στις δώδεκα κοινότητες των Ω-ντε-Σεν που συνορεύουν με το Παρίσι και το Δάσος της Βουλώνης.
Εναέριες Μεταφορές
Το Ελικοδρόμιο του Παρισιού - Ισί-λε-Μουλινώ (OACI : LFPI) είναι ένα ελικοδρόμιο το οποίο βρίσκεται στο Παρίσι, πέρα από την Πορτ ντε Σεβρ και την νότια περιφερειακή λεωφόρο, σε μια ζώνη που αποτελεί επέκταση του 15ου Διαμερίσματος, το οποίο συνορεύει με την κοινότητα του Ισί-λε-Μουλινώ στα Ω-ντε-Σεν. Ο χώρος αυτός είναι διάσημος για την συνεισφορά του στην ιστορία της αεροπλοΐας, στις αρχές του 20ού αιώνα. Φορέας εκμετάλλευσής του είναι η εταιρεία Aéroports de Paris.
Ποταμίσιες Μεταφορές
thumb|Δύο péniches ανταμώνονται στον [[Σηκουάνας|Σηκουάνα]] Η ποταμίσια κίνηση στον Σηκουάνα είναι ιδιαίτερα σημαντική στο ύψος του Πορ ντε Ζενβιλιέ, πρώτου λιμανιού της Ιλ-ντε-Φρανς, πρώτου γαλλικού ποταμίσιου λιμανιού (μπροστά από αυτά του Στρασμπούρ επί του Ρήνου και της Λυών επί του Ροδανού), και δεύτερου ποταμίσιου στην Ευρώπη (μετά το Ντούισμπουργκ της Γερμανίας).
Το λιμάνι του Ζενβιλιέ διαχειρίζεται η εταιρεία Port autonome de Paris (πλέον "Ports de Paris"), ενώ εξυπηρετείται από μια σιδηροδρομική γραμμή και έναν αγωγό. Η Ports de Paris διαχειρίζεται ταυτόχρονα το λιμάνι της Ναντέρ, το οποίο βρίσκεται στην ZAC des Guilleraies.
Δίκτυο Αυτοκινητοδρόμων
Ο ιστορικός άξονας είναι επίσης ένας οδικός άξονας πρώτης γραμμής, ο οποίος συνδέει το Μουσείο του Λούβρου, την Πλας ντε λα Κονκόρντ, τα Ηλύσια Πεδία, την Πλας ντε λ'Ετουάλ και την Πορτ Μαϊγιό εντός του νομού του Παρισιού, και το Νεϊγί-συρ-Σεν και την Λα Ντεφάνς στα Ω-ντε-Σεν. Στο Παρίσι, αντίστοιχα, ο οδικός άξονας αυτός ξεκινά από την ένωση της Πλας ντε λα Νασιόν με την Πλας ντε λα Μπαστίγ, στο Μαραί και στο Δημαρχιακό Μέγαρο του Παρισιού. Ο άξονας αυτός πρώτης γραμμής αποτελεί αντικείμενο σημαντικών μελετών για την τμηματική υπογειοποίηση της RN13 (Λεοφώρος Σαρλ-ντε-Γκωλ) στο Νεϊγί-συρ-Σεν (Ω-ντε-Σεν).
Ένα μεγάλο τμήμα του εθνικού οδικού δικτύου υποβαθμίστηκε σε νομαρχιακό οδικό δίκτυο την περίοδο μεταξύ 1980 και 2006. Οι κυριότεροι νομαρχιακοί αυτοκινητόδρομοι είναι : ο RD7 (κατά μήκος της αριστερής όχθης του Σηκουάνα), ο RD1 (κατά μήκος της δεξιάς όχθης του Σηκουάνα) που διασπώνται σε δύο τμήματα λόγω της διάσχισης του Δάσους της Βουλώνης, ο RD986 μεταξύ Βιλνέβ-λα-Γκαρέν και Ναντέρ, ο RD913 μεταξύ Πυτώ και Ρυέιγ-Μαλμαιζόν, ο RD906 μεταξύ Μονρούζ και Κλαμάρ, ο RD907 μεταξύ Μπουλόν-Μπιγιανκούρ και Βωκρεσόν, ο RD985 μεταξύ Συρέν και Βιλ ντ'Αβραί, ο RD131 μεταξύ Ναντέρ και Λα Γκαρέν-Κολόμπ.
Ο νομός των Ω-ντε-Σεν είναι ο πρώτος νομός της Γαλλίας σε χιλιόμετρα υπόγειων σηράγγων με σήραγγες, πολλές φορές, ανώτερες των 300 μ. (22.5 μ.).
Σιδηροδρομικές Μεταφορές
thumb|Η σιδηροδρομική γέφυρα της [[Ανιέρ-συρ-Σεν|Ανιέρ με τις δέκα γραμμές της]] Το RER A και η Γραμμή L του Σαιν-Λαζάρ μοιράζονται τις γραμμές της αρχαιότερης σιδηροδρομικής γραμμής της Ιλ-ντε-Φρανς μεταξύ Σαιν-Λαζάρ και Λε Πεκ (πρώτος τερματικός σταθμός) και Σαιν-Ζερμάν-αν-Λαι. Πράγματι, το βόρειο τμήμα του νομού γνώρισε τις απαρχές της ανάπτυξης των σιδηροδρομικών μετακινήσεων από το πρώτο μισό, κιόλας, του 19ου αιώνα (1837), και περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό σιδηροδρομικών γραμμών. Η σιδηροδρομική γέφυρα της Ανιέρ διαθέτει δέκα γραμμές. Οι σταθμοί αυτής της γραμμής, παρά το γεγονός πως άλλαξαν μορφή και όνομα, παραμένουν παρόντες : Ανιέρ-συρ-Σεν, Λα Γκαρέν-Κολόμπ, Ναντέρ-Βιλ και Ρυέιγ-Μαλμαιζόν.
Ο νομός διασχίζεται από τις γραμμές των RER A, RER B και RER C, του Transilien J, L, N, U, διασχίζεται από τις γραμμές του μετρό 1, 3, 9, 10, 12, 13, και την γραμμή του τραμ 2.
Τα σχέδια για την περιοχή προβλέπουν την άφιξη των γραμμών E του RER, 4 και 14 του μετρό, και 1 και 6 του τραμ. Σύμφωνα με έγγραφα του STIF, η γραμμή 14 θα περνά κάτω από τον νομό των Ω-ντε-Σεν χωρίς, ωστόσο, να πραγματοποιεί στάση.
Ποδηλατόδρομοι
thumb|Στάση [[Vélib' στην επιχειρηματική συνοικία της Βαλ ντε Σεν στο Ισσί-λε-Μουλινώ.]] Ο νομός διασχίζεται από μια συνεχόμενη ποδηλατική πίστα εκτάσεως 14 χιλιομέτρων, την Coulée verte du sud parisien. Αυτή η coulée verte εκτείνεται από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Μονπαρνάς στο Παρίσι, ως το Μασσί στην Εσόν, διασχίζοντας επτά κοινότητες των Ω-ντε-Σεν, το Μαλακόφ, το Σατιγιόν, το Μπανιέ, το Φοντεναί-ω-Ροζ, το Σω, το Σατεναί-Μαλαμπρί και το Αντονί.
Αυτός ο άξονας που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για ποδήλατο μπορεί να διασχιστεί μέσω Vélib', τα οποία είναι διαθέσιμα σε συνολικά δώδεκα κοινότητες του νομού, αποκλειστικά αυτές που συνορεύουν με τις περιοχές του Δήμου του Παρισιού : το Κλισί, το Λεβαλουά-Περέ, το Νεϊγί-συρ-Σεν, το Πυτώ, η Συρέν, το Σαιν-Κλου, το Σεβρ, το Μπουλόν-Μπιγιανκούρ, το Ισσί-λε-Μουλινώ, το Βανβ, το Μαλακόφ (απ'όπου περνά η Coulée verte du sud parisien) και το Μονρούζ. Συνεπώς, το ένα τρίτο των κοινοτήτων του νομού είναι εξοπλισμένες με το Vélib', αλλά οι ενδονομαρχιακές επικοινωνίες μέσω Vélib' δεν είναι ιδιαίτερα εύκολες, καθώς οι κοινότητες αυτές αποτελούν μια μεγάλη γραμμή που ακολουθεί την περιφερειακή λεωφόρο από τον βορρά ως τον νότο του Παρισιού, στο δυτικό του τμήμα. Το σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων του Δήμου του Παρισιού είναι φτιαγμένο περισσότερο για διαδρομές υπερ-περιφερειακού τύπου.
Η εσπλανάδα και ο περίβολος της Λα Ντεφάνς είναι απαγορευμένες στο σύνολό τους για τα ποδήλατα, καθώς οι διαχωριστικές σχισμές μεταξύ των πλακών του δαπέδου είναι επικίνδυνες για τα ποδήλατα και πιο συγκεκριμένα τις ρόδες τους, με σοβαρό κίνδυνο ατυχημάτων. Κανένας σταθμός Vélib' δεν υπάρχει εντός της επιχειρηματικής συνοικίας. Ο κοντινότερο σταθμός βρίσκεται στο Πυτώ, στην Rue Alexandre Soljenitsyne, και διαθέτει εξήντα θέσεις για στάθμευση των ποδηλάτων.
Τοπωνυμία
Ο νομός των Ω-ντε-Σεν προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τον νομό της Σεν (75), αρχικά "Παρίσι". Ένα σημαντικό ποσοστό του νομού αντιστοιχεί σε αυτό που ήταν το άνω τμήμα του νομού της Σεν, που ήταν και το μεγαλύτερο τμήμα του παλιού νομού. Η ονομασία του νομού υπό τον αριθμό 92 είναι απολύτως λογική : το άνω τμήμα του νομού της Σεν έδωσαν γέννηση στον νομό των Hauts-de-Seine (Άνω Τμήμα του Σηκουάνα, σε ελεύθερη μετάφραση).
Αρχαιολογία
Η ανακάλυψη μιας ευρείας έκτασης πρωτοαστικής αστικοποίησης (15 εκτάρια) στην περιοχή της σημερινής Ναντέρ αφήνει ως εικασία πως η Λουτέτια βρισκόταν στα νότια των Ω-ντε-Σεν και όχι στην Ιλ ντε λα Σιτέ.
Πράγματι, το 2003, ανακαλύφτηκε μια σημαντική γαλατική νεκρόπολη που χρονολογείται στα τέλη του 6ου αιώνα - αρχές του 3ου αιώνα π.Χ..
Προ των Ω-ντε-Σεν
Η έκταση των Ω-ντε-Σεν προέρχεται από τους νομούς της Σεν και της Σεν-ε-Ουάζ που υπήρξαν δύο εκ των 83 νομών που δημιουργήθηκαν κατά την Γαλλική Επανάσταση, στις 4 Μαρτίου 1790 με εφαρμογή του νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με βάση ένα τμήμα της επαρχίας της Ιλ-ντε-Φρανς.
Δημιουργία και οργάνωση ενός νέου νομού
Ο νομός των Ω-ντε-Σεν δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1968, με εφαρμογή του νόμου της 10ης Ιουλίου 1964, σύμφωνα με το νομοσχέδιο της της 25ης Φεβρουαρίου 1965, με βάση το δυτικό τμήμα του παλαιού νομού της Σεν (27 κοινότητες) και ενός μικρού τμήματος αυτού της Σεν-ε-Ουάζ (9 κοινότητες : Σαβίλ, Γκαρς, Μαρν-λα-Κοκέτ, Μεντόν, Ρυέιγ-Μαλμαιζόν, Σαιν-Κλου, Σεβρ, Βωκρεσόν και Βιλ-ντ'Αβραί).
Η Νομαρχία των Ω-ντε-Σεν βρίσκεται στην Ναντέρ σε έναν πύργο ύψους 113 μέτρων, χτισμένο από τον αρχιτέκτονα Αντρέ Βοζενσκί, μαθητή του Le Corbusier.
Ανάπτυξη των Ω-ντε-Σεν
Τα πρώτα χωριά, διατηρούμενα μέχρι και σήμερα, του νομού ανάγονται στις απαρχές του Παρισιού. Σύμφωνα με πρόσφατες ανακαλύψεις στη Ναντέρ, η Λουτέτια βρισκόταν στα Βόρεια του νομού των Ω-ντε-Σεν και όχι στην Ιλ ντε λα Σιτέ στο Παρίσι.
Η αστικοποίηση του νομού προχώρησε σημαντικά κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα με την ανάπτυξη των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών από το 1837 και μετά.
Ορισμένες περιοχές, μέχρι πρότινος ελαφρά δομημένες, εκμεταλλεύτηκαν την κατασκευή σταθμού που τις συνέδεε με το Παρίσι για να αναπτυχθούν. Η έλευση του σιδηροδρομικού δικτύου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην τοπική αστικοποίηση και σε ορισμένες περιπτώσεις στην ιστορία των κοινοτήτων. Οι γραμμές του τρένου δημιούργησαν, κατά τόπους, φυσικά σύνορα μεταξύ των συνοικιών μιας ίδιας πόλης, που τελικώς διαχωρίστηκαν. Το 1910, 73 χρόνια μετά την φυσική απόσχιση της συνοικίας της Λα Γκαρεν από την Κολόμπ, η Λα Γκαρέν-Κολόμπ πέτυχε την ανεξαρτητοποίησή της, καταδεικνύοντας, έτσι, την νέα δυναμική που είχε φέρει το σιδηροδρομικό δίκτυο στις περιοχές που διέσχιζε.
Η ανάπτυξη του νομού ακολούθησε, σε πρώτο χρόνο, αυτή του Παρισιού, το οποίο με την άφιξη πολλών επαρχιωτών (εγκατάλειψη της υπαίθρου) ή ξένων (Ευρωπαίων ή πρώην-αποικιών) δεν είχε, πλέον, επαρκή χώρο για την στέγασή τους.
Στα τέλη του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα, ο νομός των Ω-ντε-Σεν δεν εξαρτιώταν πλέον από αυτόν του Παρισιού, αλλά από την Μητροπολιτική Περιοχή Παρισιού στο σύνολό του. Το Παρίσι αντιπροσώπευε, πλέον, μόλις το 20 % του συνολικού πληθυσμού της μητροπολιτικής περιοχής και δεν συγκέντρωνε πλέον την πλειοψηφία των θέσεων εργασίας. Τα Ω-ντε-Σεν αποτελούν σε μεγάλο βαθμό την "καρδιά" της μητροπολιτικής αυτής περιοχής, η οποία, όσο γι'αυτήν, διαθέτει την πλειοψηφία του πληθυσμού και των θέσεων εργασίας.
Τα Ω-ντε-Σεν διατηρούν μία σημαντική εκτιμώμενη δημογραφική ανάπτυξη με πυκνότητα το 2006 που άγγιζε τους 8700 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, έναντι 20,800 για το Παρίσι, αλλά το εκτιμώμενο οικονομικής ανάπτυξης είναι κατά πολύ χαμηλότερο. Δύο ιδεολογικά ρεύματα αντιπαρατίθενται, μεταξύ μιας επιθυμίας και θέλησης επαναπροσδιορισμού και εξισορρόπησης των θέσεων εργασίας στην Ιλ-ντε-Φρανς που ήθελε την περαιτέρω ανάπτυξη της εργασίας στα ανατολικά της μητροπολιτικής περιοχής, και μιας επιθυμίας ενίσχυσης του ρόλου της Λα Ντεφάνς ως επιχειρηματικού κέντρου πρώτου μεγέθους και χρηματοοικονομικού κέντρου της ευρύτερης περιοχής.
Δημογραφία
Οι αριθμοί της απογραφής της 1ης Ιανουαρίου 2008 που δημοσιεύτηκαν από το INSEE έφερναν τον πληθυσμό των Ω-ντε-Σεν στις 1,549,619 κατοίκους, ήτοι μια δημογραφική πυκνότητα της τάξης των 8.805 κατοίκων/τ.χλμ. .
Πυκνότητα
thumb|Δημογραφική πυκνότητα το 2006. Χωρίς να υπολογίζονται τα 1.500 εκτάρια δάσους (Δάσος του Φος-Ρεπόζ, Δάσος του Μεντόν, Πάρκο του Σω, κτλ.) που διαθέτει ο νομός, η πυκνότητα είναι της τάξης των 9.655 κατοίκων/τ.χλμ. Ως μέτρο σύγκρισης, η πυκνότητα του Λονδίνου είναι 4.700 κάτοικοι/τ.χλμ., του Τόκιο 5.796 κάτοικοι/τ.χλμ. και της Νέας Υόρκης 10.292 κάτοικοι/τ.χλμ.
Ο νομός περιλαμβάνει μια κοινότητα με πληθυσμό μεγαλύτερο των 100,000 κατοίκων : την Μπουλόν-Μπιγιανκούρ. Το μέγεθος των πόλεων όσον αφορά τον πληθυσμό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα γεωγραφικά όρια των πόλεων, συνεπώς της ιστορίας τους, καθώς ο νομός είναι στο μεγαλύτερο μέρος του δομημένος. Η διάσπαση της Κολόμπ εδώ και έναν αιώνα σε τρεις πόλεις (Κολόμπ, Μπουά-Κολόμπ και Λα Γκαρέν-Κολόμπ) αναπαριστά με τον καλύτερο τρόπο αυτή την ιδεολογία. Όντως, χωρίς αυτή την διάσπαση, η Κολόμπ θα έφτανε το 2007 (INSEE) τις 137,153 κατοίκους. Παρομοίως και για το Κλισί και το Νεϊγί-συρ-Σεν που παραχώρησαν και οι δυο τους εδάφη στο Παρίσι και το Λεβαλουά-Περέ. Ο πληθυσμός των πόλεων έχει, συνεπώς, περιορισμένη σημασία. Οι δημογραφικές πυκνότητες έχουν, σαφώς, μεγαλύτερη.