cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέχνη του δρόμου
Πρώιμα εμβληματικά έργα
αριστερά|μικρογραφία|Αναπαράσταση του 2010 της πρωτότυπης τοιχογραφίας του [[Κιθ Χάρινγκ του 1982 στη Νέα Υόρκη]] Ο βορειοδυτικός τοίχος της διασταύρωσης της οδού Χιούστον και του Μπάουερι στη Νέα Υόρκη αποτελεί στόχο καλλιτεχνών από τη δεκαετία του 1970. Το σημείο, που σήμερα μερικές φορές αναφέρεται ως Τοιχογραφία του Bowery, προήλθε από έναν εγκαταλελειμμένο τοίχο που χρησιμοποιούσαν ελεύθερα οι καλλιτέχνες του γκράφιτι. Ο Κιθ Χάρινγκ δέσμευσε κάποια στιγμή το 1982 τον τοίχο για δική του χρήση. Μετά τον Χάρινγκ, ακολούθησαν αρκετοί γνωστοί καλλιτέχνες του δρόμου, μέχρι που ο τοίχος είχε σταδιακά αποκτήσει κύρος. Μέχρι το 2008, ο τοίχος έγινε αντικείμενο ιδιωτικής διαχείρισης και διατέθηκε σε καλλιτέχνες μόνο κατόπιν παραγγελίας ή πρόσκλησης.
Τατιάνα Λύγαρη
Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ
Μετά από πρόσκληση συνεργασίας με το Ακαδημαϊκό Δραματικό Θέατρο του Τβερ, για να πρωταγωνιστήσει στη δίγλωσση παράσταση της Άννας Καρένινας, του Λέοντα Τολστόι, σε σκηνοθεσία Vera Andreevna Efremova, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο, η Τατιάνα Λύγαρη ιδρύει το 1996 την αστική, μη κερδοσκοπική Καλλιτεχνική Εταιρία Αξάνα, της οποίας έως σήμερα ηγείται καλλιτεχνικά και διοικητικά. Η μεγαλύτερη προσφορά της υπήρξε η δημιουργία της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ.
Τέχνη του δρόμου
Πρώιμα εμβληματικά έργα
Μια σειρά από τοιχογραφίες του Ρενέ Μονκάντα άρχισαν να εμφανίζονται στους δρόμους του Σόχο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με την επιγραφή I AM THE BEST ARTIST. Ο Ρενέ έχει περιγράψει τις τοιχογραφίες ως ένα δάχτυλο στη μύτη της καλλιτεχνικής κοινότητας στην οποία ένιωθε ότι είχε συμβάλει ως πρωτοπόρος, αλλά από την οποία αργότερα αισθάνθηκε ότι τον αγνοούσαν. Αναγνωρισμένες ως μια πρώιμη πράξη «καλλιτεχνικής προβοκάτσιας», αποτέλεσαν θέμα συζήτησης και αντιπαράθεσης εκείνη την εποχή - οι σχετικές νομικές διαμάχες έφεραν συζητήσεις σχετικά με την πνευματική ιδιοκτησία, τα δικαιώματα του καλλιτέχνη και την Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ. Οι πανταχού παρούσες τοιχογραφίες έγιναν επίσης δημοφιλές φόντο για φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τουρίστες και φοιτητές τέχνης, καθώς και για διαφημιστικά πλαίσια και ταινίες του Χόλιγουντ. Η τοιχογραφία IATBA συχνά αλλοιώνονταν, και ζωγραφιζόταν ξανά από τον Ρενέ.
Ο Φράνκο ο Μέγας, γνωστός και ως ο «Πικάσο του Χάρλεμ», είναι ένας άλλος παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης του δρόμου, γνωστός και για τη Νέα Τέχνη του. Υπήρξαν ταραχές στους δρόμους όταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ δολοφονήθηκε το 1968. Οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων του Χάρλεμ αντέδρασαν εγκαθιστώντας μεταλλικές πύλες στις βιτρίνες των καταστημάτων τους. Ο Φράνκο αποφάσισε να μετατρέψει το αρνητικό σε θετικό αναπτύσσοντας μια νέα μορφή τέχνης πάνω στις ατσάλινες πύλες το 1978. Από τότε έχει ζωγραφίσει πάνω από 200 πύλες από τη δυτική έως την ανατολική πλευρά της 125ης οδού τις Κυριακές, όταν τα καταστήματα είναι κλειστά. Η 125η οδός στο Χάρλεμ είναι ανεπίσημα γνωστή ως «λεωφόρος του Φράνκο» λόγω των έργων του στις μεταλλικές πύλες των καταστημάτων.
Τατιάνα Λύγαρη
Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ
Η Καλλιτεχνική Εταιρεία Αξάνα δραστηριοποιείται σε όλες τις μορφές Τέχνης, όπως θέατρο, μουσική, εικαστικά, λογοτεχνία, κινηματογράφος κ.ά. επιδεικνύοντας παράλληλα εκπαιδευτικό αλλά και κοινωνικό έργο, σε συνεργασία με φορείς, όπως ο Σύλλογος Φλόγα, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, το Φιλανθρωπικό Σωματείο Οι Φίλοι Του Παιδιού, το Ελληνικό Τμήμα του Διεθνούς Ιδρύματος Νεανικού Διαβήτη, βιβλιοθήκες ακριτικών χωριών κ.ά.
Τέχνη του δρόμου
Εμπορική μετάβαση
Ορισμένοι καλλιτέχνες του δρόμου έχουν κερδίσει τη διεθνή προσοχή για το έργο τους και έχουν κάνει πλήρη μετάβαση από την τέχνη του δρόμου στον κόσμο της mainstream τέχνης, ορισμένοι συνεχίζοντας να παράγουν τέχνη στους δρόμους. Ο Κιθ Χάρινγκ ήταν μεταξύ των πρώτων καλλιτεχνών του δρόμου που έκαναν κάτι τέτοιο τη δεκαετία του 1980. Τα παραδοσιακά μοτίβα του γκράφιτι και της τέχνης του δρόμου ενσωματώνονται επίσης ολοένα και περισσότερο στην mainstream διαφήμιση, με πολλές περιπτώσεις καλλιτεχνών που αναλαμβάνουν να εργαστούν ως γραφίστες σε εταιρείες. Ο καλλιτέχνης γκράφιτι Haze έχει σχεδιάσει γραμματοσειρές και γραφικά για μουσικά σχήματα όπως οι Beastie Boys και οι Public Enemy. Οι αφίσες δρόμου του Σέπαρντ Φέιρι για τον τότε υποψήφιο πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα διαμορφώθηκαν μετά από ειδική παραγγελία για χρήση στην προεδρική εκστρατεία. Μια εκδοχή του έργου εμφανίστηκε επίσης στο εξώφυλλο του περιοδικού Time. Δεν είναι επίσης σπάνιο για τους καλλιτέχνες του δρόμου να ξεκινούν τις δικές τους σειρές εμπορευμάτων.
Τατιάνα Λύγαρη
Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ
Το 1997 η Τατιάνα Λύγαρη εμπνέεται και υλοποιεί την Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ, όνειρο και έργο ζωής για την ίδια, το μοναδικό ‘τρένο – θέατρο’ στον κόσμο, έναν πρωτοποριακό σιδηροδρομικό πολυχώρο πολιτισμού με πυρήνα το θέατρο, στον οποίο έχει επενδύσει το μεγαλύτερο μέρος της καλλιτεχνικής δραστηριότητάς της, έκτοτε.
Το Τρένο στο Ρουφ είναι ένας πλήρης συρμός, αποτελούμενος από εννέα ανακαινισμένα βαγόνια - αντίκες, στα οποία περιλαμβάνονται και μερικά μεγάλης ιστορικής αξίας, που τον καθιστούν ένα βιομηχανικό μνημείο της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Φιλοξενείται μέσα στον εν λειτουργία Σιδηροδρομικό και Προαστιακό Σταθμό του Ρουφ και λειτουργεί από το 1997, ως ένας πρότυπος σιδηροδρομικός πολιτιστικός πολυχώρος, μοναδικός στο είδος του. Δραστηριοποιείται σ’ όλους τους τομείς του πολιτισμού, με πυρήνα του το θέατρο, τα εικαστικά και μουσικά δρώμενα, καθώς και στην εστίαση, την οποία πρώτο συνδύασε με το θέαμα. Έως τώρα, η πρωτοτυπία του χώρου και η ποιότητα των δράσεων έχουν χαρίσει την αποδοχή και την αγάπη του κοινού αλλά και διθυραμβικές κριτικές από τον Τύπο.
Τέχνη του δρόμου
Εμπορική μετάβαση
Η τέχνη του δρόμου έχει λάβει καλλιτεχνική αναγνώριση μέσα από το υψηλό προφίλ του Banksy και άλλων καλλιτεχνών. Αυτό οδήγησε την τέχνη του δρόμου να γίνει ένα από τα «αξιοθέατα» σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Ορισμένοι καλλιτέχνες πραγματοποιούν πλέον ξεναγήσεις στην τέχνη του δρόμου της περιοχής τους και μπορούν να μοιραστούν τις γνώσεις τους, εξηγώντας τις ιδέες πίσω από πολλά έργα, τους λόγους για τα tags και τα μηνύματα που απεικονίζονται σε πολλά έργα γκράφιτι. Το Βερολίνο, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Αμβούργο και άλλες πόλεις έχουν δημοφιλείς ξεναγήσεις στην τέχνη του δρόμου που πραγματοποιούνται όλο τον χρόνο. Μόνο στο Λονδίνο υπάρχουν δέκα διαφορετικές ξεναγήσεις γκράφιτι διαθέσιμες για τους τουρίστες.
Τατιάνα Λύγαρη
Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ
Εναρκτήρια παράσταση στο Θεατρικό Βαγόνι ήταν η Λαχτάρα για κεράσια, όπου πρωταγωνίστησε η ίδια. Το 2001 ανακαινίζει το διατηρητέο Wagon-Restaurant του Simplon Orient Express του 1926, εγκαινιάζοντας το Μουσικό Βαγόνι Orient Express. Το 2008 ιδρύει την Παιδική Σκηνή, ενώ το 2010 καθιερώνει ως θεατρική σκηνή και το Wagon-Bar της Αμαξοστοιχίας. Το 2011 εγκαινιάζει το New Wagon, όπου διοργανώνει κάθε Μάιο το project Τα 12 Κουπέ, ένα φεστιβάλ νέων καλλιτεχνών, ενώ από το καλοκαίρι του 2011 δημιουργεί την Αποβάθρα, ένα open-air bar-theatre με μουσικά και θεατρικά happenings, εκθέσεις ζωγραφικής και εικαστικές εγκαταστάσεις σύγχρονων Ελλήνων εικαστικών.
Τέχνη του δρόμου
Εμπορική μετάβαση
Πολλοί από αυτούς τους οδηγούς είναι ζωγράφοι, πτυχιούχοι καλών τεχνών και άλλοι δημιουργικοί επαγγελματίες που βρήκαν το μέσο της τέχνης του δρόμου ως έναν τρόπο να εκθέσουν τη δουλειά τους. Έχει υποστηριχθεί ότι αυτή η αυξανόμενη δημοτικότητα της τέχνης του δρόμου την έχει καταστήσει παράγοντα εξευγενισμού.
Τατιάνα Λύγαρη
Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ
Με τους συνεργάτες της, η Τατιάνα Λύγαρη έχει παρουσιάσει τις παραστάσεις του Τρένου στο Ρουφ σε δήμους της Αττικής, στο Αθηναϊκό Φεστιβάλ Αττικού Άλσους, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο Μουσείο Μπενάκη, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά καθώς επίσης και σε πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, όπως στο Βουκουρέστι, στην Καζαμπλάνκα και το Ραμπάτ στο Μαρόκο στο πλαίσιο του Festival Théâtre & Cultures Méditerranée, έχει συνεργαστεί με το θίασο Compagnie Tour de Babel του Romain Pompidou στο έργο Poèmes et Chants d’Amour, που παρουσιάστηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών (2004 -5), ενώ το 2010 παρουσιάζει τη θεατρική παράσταση Το κολιέ της Ελένης στον Λίβανο, στο θέατρο Al Madina της Βηρυτού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Τέχνη του δρόμου
Νομιμότητα και ηθική
Η τέχνη του δρόμου μπορεί να έχει νομικά προβλήματα. Τα εμπλεκόμενα μέρη μπορεί να περιλαμβάνουν τον καλλιτέχνη, την πόλη ή τη δημοτική αρχή, τον αποδέκτη και τον ιδιοκτήτη της κατασκευής ή του μέσου όπου εκτίθεται το έργο. Ένα παράδειγμα είναι μια υπόθεση του 2014 στο Μπρίστολ της Αγγλίας, η οποία καταδεικνύει τα νομικά, ηθικά και δεοντολογικά ζητήματα που μπορεί να προκύψουν. Το Mobile Lovers του Banksy ζωγραφίστηκε σε κόντρα πλακέ σε μια δημόσια πόρτα και στη συνέχεια κόπηκε από έναν πολίτη, ο οποίος με τη σειρά του επρόκειτο να πουλήσει το έργο για να συγκεντρώσει χρήματα για μια λέσχη. Η κυβέρνηση της πόλης με τη σειρά της κατάσχεσε το έργο τέχνης και το τοποθέτησε σε ένα μουσείο. Ο Banksy, μαθαίνοντας το πρόβλημα, το κληροδότησε στη συνέχεια στον πολίτη, θεωρώντας ότι οι προθέσεις του ήταν ειλικρινείς. Σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε άλλες, η διαμάχη της ιδιοκτησίας και της δημόσιας περιουσίας, καθώς και τα ζητήματα της καταπάτησης και του βανδαλισμού, είναι ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν νομικά.
Πνευματική ιδιοκτησία
Σύμφωνα με τη νομοθεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, τα έργα τέχνης του δρόμου θα πρέπει να μπορούν να τύχουν προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων εφόσον έχουν εγκατασταθεί νόμιμα και μπορούν να πληρούν δύο πρόσθετες προϋποθέσεις: την πρωτοτυπία του έργου και την κατοχύρωσή του σε υλικό μέσο. Αυτό το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας διαρκεί όσο η ζωή του καλλιτέχνη συν 70 χρόνια. Σε περίπτωση που υπάρχει συνεργασία μεταξύ δύο καλλιτεχνών, και οι δύο θα κατέχουν από κοινού την κυριότητα των πνευματικών δικαιωμάτων. Οι καλλιτέχνες του δρόμου κατέχουν επίσης ηθικά δικαιώματα στο έργο τους, ανεξάρτητα από τα οικονομικά δικαιώματα που απορρέουν από τα πνευματικά δικαιώματα. Αυτά περιλαμβάνουν το δικαίωμα ακεραιότητας και το δικαίωμα απόδοσης. Πρόσφατα, η τέχνη του δρόμου άρχισε να κερδίζει την αναγνώριση των κριτικών τέχνης και ορισμένες μεγάλες εταιρείες βρέθηκαν μπλεγμένες σε διαμάχες επειδή χρησιμοποίησαν την τέχνη αυτή χωρίς άδεια για διαφήμιση. Σε μια τέτοια περίπτωση, η H&M, εταιρεία λιανικής πώλησης γρήγορης μόδας, χρησιμοποίησε τέχνη του δρόμου από τον Τζέισον "Revok" Ουίλιαμς σε μια σειρά διαφημίσεων. Σε απάντηση της αγωγής του Ουίλιαμς, ωστόσο, η H&M κατέθεσε αγωγή, ισχυριζόμενη ότι εφόσον το έργο είναι «προϊόν εγκληματικής συμπεριφοράς», δεν μπορεί να προστατευτεί από πνευματικά δικαιώματα. Η άποψη αυτή είχε υιοθετηθεί και παλαιότερα, στις υποθέσεις Villa v. Pearson Education και Moschino και Jeremy Tierney. Και στις τρεις περιπτώσεις, πριν ο δικαστής προλάβει να εκδώσει απόφαση σχετικά με το ζήτημα της παρανομίας της τέχνης, επιτεύχθηκαν συμβιβασμοί.
Όσον αφορά το ζήτημα της καταστροφής της τέχνης του δρόμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοσαν τον νόμο για τα δικαιώματα των οπτικών καλλιτεχνών (VARA) για να εισαγάγουν ηθικά δικαιώματα στη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Στις υποθέσεις English v. BFC & R East 11th Street LLC και Pollara v. Seymour, κρίθηκε ότι ο νόμος αυτός δεν εφαρμόζεται σε έργα τέχνης που έχουν τοποθετηθεί παράνομα. Έγινε επίσης διάκριση μεταξύ των κινητών και των σταθερών έργων, υποδεικνύοντας ότι εάν ένα έργο μπορεί να μετακινηθεί με τετριμμένο τρόπο, δεν μπορεί να καταστραφεί, ανεξάρτητα από το νομικό του καθεστώς. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που εξέτασε το δικαστήριο στην τελευταία περίπτωση ήταν το κατά πόσον το έργο τέχνης ήταν «αναγνωρισμένου κύρους».
Σε μια υπόθεση όπου μια ομάδα καλλιτεχνών επιδικάστηκε 6,7 εκατομμύρια δολάρια, ο δικαστής έκρινε ότι το έργο δεν έγινε χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη του κτιρίου και ότι ένας σημαντικός παράγοντας ήταν ότι η κατεδάφιση έγινε πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία, γεγονός που υποδηλώνει εσκεμμένη πράξη.
Τέχνη του δρόμου, αντάρτικη τέχνη και γκράφιτι
Τα γκράφιτι αποτελούνται χαρακτηριστικά από γραπτές λέξεις που έχουν σκοπό να αντιπροσωπεύουν μια ομάδα ή κοινότητα με κρυφό τρόπο και σε κοινή θέα. Το διακριτό σημάδι της τέχνης του δρόμου είναι ότι συνήθως περιλαμβάνει εικόνες, απεικονίσεις ή σύμβολα που προορίζονται να μεταφέρουν ένα μήνυμα. Ενώ και τα δύο έργα έχουν σκοπό να αναπαραστήσουν ή να μεταφέρουν ένα μήνυμα στους θεατές, μια διαφορά μεταξύ των δύο υπάρχει στους συγκεκριμένους θεατές στους οποίους απευθύνονται. Ένα χαρακτηριστικό της τέχνης του δρόμου που έχει συμβάλει στο να αναδειχθεί θετικά στο κοινό είναι ότι τα μηνύματα που προβάλλονται συνήθως γίνονται κατανοητά από όλους.
Ενώ και τα δύο αυτά είδη τέχνης έχουν πολλές διαφορές, υπάρχουν περισσότερες ομοιότητες πέρα από την προέλευσή τους. Τόσο το γκράφιτι όσο και η τέχνη του δρόμου είναι έργα τέχνης που δημιουργούνται με την ίδια πρόθεση. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες, είτε εργάζονται ανώνυμα, είτε δημιουργούν ένα σκόπιμα ακατανόητο μήνυμα, είτε αγωνίζονται για κάποιο μεγαλύτερο σκοπό, εργάζονται με τις ίδιες φιλοδοξίες για δημοτικότητα, αναγνώριση και δημόσια προβολή ή διάδοση των προσωπικών τους σκέψεων, συναισθημάτων και παθών.
Ο όρος τέχνη του δρόμου περιγράφεται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ένας από τους οποίους είναι ο όρος «αντάρτικη τέχνη». Και οι δύο όροι περιγράφουν αυτά τα δημόσια έργα που τοποθετούνται με νόημα και πρόθεση. Μπορεί να γίνονται ανώνυμα για έργα που δημιουργούνται για να αντιμετωπίσουν θέματα ταμπού που θα οδηγήσουν σε αντιδράσεις, ή με το όνομα ενός γνωστού καλλιτέχνη. Με οποιαδήποτε ορολογία, αυτά τα έργα τέχνης δημιουργούνται ως πρωταρχικός τρόπος έκφρασης των σκέψεων του καλλιτέχνη για πολλά θέματα και ζητήματα.
Όπως και με το γκράφιτι, ένα αρχικό χαρακτηριστικό της τέχνης του δρόμου είναι ότι συχνά δημιουργείται σε δημόσιο χώρο ή σε δημόσιο χώρο χωρίς ή ενάντια στην άδεια του ιδιοκτήτη. Μια βασική διάκριση μεταξύ των δύο έρχεται στο δεύτερο χαρακτηριστικό της τέχνης του δρόμου ή αντάρτικης τέχνης, όπου γίνεται για να αντιπροσωπεύσει και να επιδείξει μια σκόπιμα μη συμμορφωμένη πράξη που έχει ως στόχο να προκαλέσει το περιβάλλον της. Η πρόκληση αυτή μπορεί να είναι λεπτομερής, εστιάζοντας σε ζητήματα εντός της κοινότητας, ή ευρεία, αντιμετωπίζοντας παγκόσμια ζητήματα σε μία δημόσια σκηνή.
Έτσι συνδέθηκε ο όρος «αντάρτικη τέχνη» με αυτό το είδος έργων και συμπεριφοράς. Η λέξη συνδέεται με τον ανταρτοπόλεμο στην ιστορία, όπου οι επιθέσεις γίνονται άγρια, χωρίς έλεγχο και χωρίς κανόνες εμπλοκής. Αυτός ο τύπος πολέμου διέφερε σημαντικά από τις μέχρι πρότινος επίσημες και παραδοσιακές μάχες που γίνονταν κανονικά στους πολέμους. Όταν χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της τέχνης του δρόμου, ο όρος αντάρτικη τέχνη έχει ως στόχο να δώσει ένα νεύμα στην ανεξέλεγκτη, απροσδόκητη και συχνά ανώνυμη επίθεση του καλλιτέχνη στην κοινωνική δομή ή τους κανόνες της.
Κάποιοι αναρωτήθηκαν αν αρκεί να τοποθετηθεί η τέχνη στον δρόμο ώστε να γίνει τέχνη του δρόμου. Ο Νίκολας Ριγκ εξετάζει πιο κριτικά τα όρια μεταξύ γκράφιτι και τέχνης του δρόμου και δηλώνει ότι «ένα έργο τέχνης είναι τέχνη του δρόμου αν - και μόνο αν - η υλική χρήση του δρόμου είναι εσωτερική στο νόημά του». Ο δρόμος δεν είναι ένας λευκός καμβάς για τον καλλιτέχνη του δρόμου. Έχει έναν χαρακτήρα, μια χρήση, μια ιστορία, μια υφή, ένα σχήμα. Η τέχνη του δρόμου, όπως και η ευρύτερη αστική τέχνη, μεταμορφώνει τον δρόμο ή ανοίγει τον διάλογο. Ο Τζάστιν Άρμστρονγκ αναφέρει ότι το γκράφιτι ταυτίζεται ως αισθητική κατάληψη χώρων, ενώ η αστική τέχνη του δρόμου τους επαναχρησιμοποιεί.
Αντάρτικη γλυπτική
μικρογραφία|Το Framed Rules είναι μια καλλιτεχνική εγκατάσταση σε δημόσιο χώρο από τον Κόεν φαν Ράιν, η οποία τοποθετήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2019, στο [[Museumpark στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.]] Ως αντάρτικη γλυπτική ορίζεται η τοποθέτηση γλυπτών στον δρόμο χωρίς επίσημη έγκριση. Αναπτύχθηκε από την τέχνη του δρόμου στην Αγγλία στα τέλη του 20ού αιώνα. Εκτός από το μη παραδοσιακό περιβάλλον των σχετικών έργων τέχνης, υπάρχουν επίσης πολλές διαφορετικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία αυτού του έργου τέχνης. Οι καλλιτέχνες τείνουν να εργάζονται παράνομα και με μυστικότητα για να δημιουργήσουν και να τοποθετήσουν αυτά τα έργα στο σκοτάδι της νύχτας, καλυμμένα με μυστήριο όσον αφορά την προέλευση και τους δημιουργούς τους. Τα γλυπτά χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν τις απόψεις του καλλιτέχνη και για να προσεγγίσουν ένα κοινό που διαφορετικά δεν θα μπορούσε να προσεγγίσει με πιο παραδοσιακές μεθόδους έκθεσης του έργου του στο κοινό. Εκτελώντας αυτές τις ενέργειες καλλιτεχνικής έκφρασης, δεν εργάζονται για να κερδίσουν την αποδοχή ή την αγάπη των ανθρώπων στους οποίους απευθύνονται, αλλά μερικές φορές μπορεί ακόμη και να εξοργίσουν αυτούς που βλέπουν το έργο τους.
Ένα παράδειγμα είναι η εμφάνιση εν μία νυκτί ενός μη εγκεκριμένου γλυπτού του Έντουαρντ Σνόουντεν σε μια κολώνα στο Πάρκο Φορτ Γκριν της Νέας Υόρκης. Σε άλλες περιπτώσεις, τα γλυπτά ενσωματώνουν δισδιάστατα σκηνικά με ένα τρισδιάστατο στοιχείο, όπως ένα γλυπτό του Banksy με τίτλο Spy Booth (2014). Η σκηνή ζωγραφίστηκε σε έναν τοίχο στο Τσέλτεναμ της Αγγλίας και παρουσίαζε χαρακτήρες κατασκόπων του Ψυχρού Πολέμου, ντυμένους με καμπαρντίνες και φεντόρες, με κατασκοπευτικά εξαρτήματα, μικρόφωνα και κασετόφωνα με μπομπίνα. Αυτοί οι χαρακτήρες φαινόταν να παγιδεύουν έναν σπασμένο τηλεφωνικό θάλαμο.
Στις 15 Ιουλίου 2020, ένα μήνα μετά την απομάκρυνση του αγάλματος του Έντουαρντ Κόλστον κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων Black Lives Matter στο Μπρίστολ, ο καλλιτέχνης Μαρκ Κουίν χρησιμοποίησε το άδειο βάθρο για να εκθέσει το γλυπτό του A Surge of Power (Jen Reid). Το έργο σε φυσικό μέγεθος, που δημιουργήθηκε από μαύρη ρητίνη και χάλυβα, εμπνεύστηκε από μια φωτογραφία της διαδηλώτριας Τζεν Ράιντ, που ύψωσε τη γροθιά της κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας στο Μπρίστολ, η οποία στη συνέχεια έγινε viral και τράβηξε την προσοχή του Κουίν. Το άγαλμα απομακρύνθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Μπρίστολ στις 16 Ιουλίου 2020.
Μια απόκλιση από τη μη εγκεκριμένη γλυπτική του δρόμου είναι η «θεσμοθετημένη αντάρτικη γλυπτική», η οποία εγκρίνεται από τις δημοτικές αρχές και μπορεί να εμπορευματοποιηθεί. Ένας καλλιτέχνης που χρησιμοποίησε αυτή τη μορφή τέχνης είναι ο Φλορεντάιν Χόφμαν από τις Κάτω Χώρες, ο οποίος το 2007 δημιούργησε το Rubber Duck, μια κολοσσιαία αναπαράσταση του παιδικού παιχνιδιού της μπανιέρας.
Στη Λατινική Αμερική, ιδίως στο Μεξικό, ο όρος antimonumento έχει αναπτυχθεί ως το ισοδύναμο της πολιτικής αντάρτικης γλυπτικής, ή απλά, μια παράνομη εγκατάσταση ενός γλυπτού με πολιτικό θέμα. Τα γλυπτά χρησιμοποιούνται για να καταγγείλουν την αδράνεια του κράτους και να διεκδικήσουν τον δημόσιο χώρο. Συνήθως ένα antimonumento εγκαθίσταται κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης και, όπως γράφει ο Μάρσιο Σέλιγκμαν-Σίλβα, «αντιστοιχεί σε μια επιθυμία ενεργής ανάκλησης του (οδυνηρού) παρελθόντος». Μερικά από τα θέματα που μνημονεύονται είναι οι εξαφανίσεις, οι σφαγές, η μετανάστευση και η δολοφονία των γυναικών.
Δημόσια αποδοχή
Αν και η τέχνη του δρόμου μπορεί να είναι πανταχού παρούσα σε όλο τον κόσμο, η δημοτικότητα της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι σχετικά πρόσφατη. Η τέχνη του δρόμου έχει υποστεί σημαντική μεταβολή στην κοινή γνώμη, ώστε να γίνει κοινωνικά αποδεκτή και σεβαστή σε ορισμένους δημόσιους χώρους. Ακόμη και με αυτόν τον βαθμό αποδοχής, η αλλοίωση ιδιωτικής ή δημόσιας περιουσίας με οποιοδήποτε μήνυμα, είτε αυτό θεωρείται τέχνη είτε όχι, εξακολουθεί να θεωρείται ευρέως παράνομη.
Στην αρχή, το γκράφιτι ήταν η μόνη μορφή τέχνης του δρόμου που υπήρχε και θεωρούνταν ευρέως ως μια παραβατική πράξη χωρικής σήμανσης και ωμής μεταφοράς μηνυμάτων. Αρχικά, υπήρχαν πολύ σαφείς διαχωρισμοί μεταξύ του έργου ενός καλλιτέχνη του δρόμου και της πράξης του tagging μιας δημόσιας ή ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αλλά τα τελευταία χρόνια, όπου οι καλλιτέχνες ακροβατούν μεταξύ των δύο, η γραμμή αυτή γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη. Όσοι εκτιμούν πραγματικά το έργο των διάσημων καλλιτεχνών του δρόμου ή τα έργα τέχνης του δρόμου αποδέχονται το γεγονός ότι αυτή η τέχνη δεν θα ήταν η ίδια χωρίς το μέσο να είναι ο δρόμος. Τα έργα υπόκεινται σε οποιαδήποτε αλλαγή ή καταστροφή μπορεί να έρθει, επειδή δημιουργούνται σε δημόσιες ή ιδιωτικές επιφάνειες που ούτε ανήκουν στον καλλιτέχνη ούτε επιτρέπεται να τροποποιηθούν από τους ιδιοκτήτες των ακινήτων. Αυτή η αποδοχή της ενδεχόμενης παροδικότητας των έργων τέχνης και η δημόσια τοποθέτηση των έργων που δεν έχουν λάβει άδεια είναι αυτά που βοηθούν στο νόημα του έργου και, ως εκ τούτου, αυτά που βοηθούν στην ανάπτυξη της δημοτικότητας της τέχνης του δρόμου.
Βόρεια Αμερική
Η Νέα Υόρκη προσελκύει καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Στο Μανχάταν, η «μετα-γκράφιτι» τέχνη του δρόμου αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1980 από τις τότε σε μεγάλο βαθμό άδειες γειτονιές του Σόχο και του Λόουερ Ιστ Σάιντ. Η καλλιτεχνική συνοικία του Τσέλσι έγινε μια άλλη τοποθεσία, με τις γκαλερί της περιοχής να φιλοξενούν επίσης επίσημες εκθέσεις έργων καλλιτεχνών του δρόμου. Στο Μπρούκλιν, βρίσκονται αναγνωρισμένοι χώροι τέχνης του δρόμου. Η ανεπίσημη συνοικία τοιχογραφιών της Νέας Υόρκης βρίσκεται στη γειτονιά Μπάσγουικ του Μπρούκλιν, με την επιμέλεια της περιοχής να γίνεται έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό με όνομα The Bushwick Collective.
Το Σικάγο έχει πολλές μορφές τέχνης του δρόμου, αλλά μερικοί από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες στην πόλη είναι οι Sentrock, Jc Rivera (The Bear Champ) και Hebru Brantley. μικρογραφία|Τέχνη του δρόμου στο Μανχάταν, Νέα Υόρκη, 15 Σεπτεμβρίου 2017
Η Περιοχή Τεχνών του Λος Άντζελες είναι γνωστή για τη μεγάλη συγκέντρωση τοιχογραφιών στους δρόμους. Η γειτονιά του Χόλυγουντ είναι από τις κύριες τοποθεσίες.
Νότια Αμερική
Το Μπουένος Άιρες έχει γίνει γνωστό για τις τοιχογραφίες και τα έργα τέχνης μεγάλης κλίμακας σε πολλούς σταθμούς του μετρό και δημόσιους χώρους. Οι πρώτοι καλλιτέχνες γκράφιτι άρχισαν να ζωγραφίζουν στους δρόμους της πρωτεύουσας της Αργεντινής στα μέσα της δεκαετίας του 1990, αφού επισκέφθηκαν άλλες χώρες της Ευρώπης και της Νότιας Αμερικής.
Η Μπογκοτά διαθέτει πολλούς τοίχους αφιερωμένους στην τέχνη του δρόμου και ένα ισχυρό καλλιτεχνικό κίνημα. Μεταξύ άλλων υπάρχει η Distrito graffiti (συνοικία γκράφιτι), που είναι ένας χώρος με κυβερνητική επιμέλεια ο οποίος διαθέτει περισσότερα από 600 έργα Κολομβιανών και διεθνών καλλιτεχνών.
Στο Καράκας στα πρώτα χρόνια αυτής της τέχνης τα έργα είχαν έναν πιο πολιτιστικό αέρα, και μεγάλο μέρος των πρώτων έργων του δρόμου στη χώρα σχετίζονταν με την πολιτική. Κυριαρχούσαν μηνύματα διαφωνίας ή υποστήριξης των εκάστοτε ηγετών. Με την πάροδο των ετών, η τέχνη του δρόμου στη Βενεζουέλα εξελίχθηκε. Τα έργα με πολιτικές προεκτάσεις συνέχισαν να πρωταγωνιστούν στους δρόμους της χώρας, αλλά ο πολιτισμός έλαβε σημαντικό μερίδιο.
Ευρώπη
μικρογραφία|Το Shop Until You Drop του [[Banksy, στο Λονδίνο. Η πολιτικά ανατρεπτική του τέχνη του δρόμου έχει εμφανιστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε όλο τον κόσμο. ]] Το Λονδίνο έχει γίνει μια από τις πιο φιλικές προς το γκράφιτι πόλεις στον κόσμο. Αν και επίσημα καταδικάζεται και τιμωρείται αυστηρά, η τέχνη του δρόμου έχει τεράστια απήχηση και με πολλούς τρόπους αγκαλιάζεται από το κοινό.
Το Μπρίστολ διαθέτει μια εξέχουσα σκηνή τέχνης του δρόμου, που οφείλεται εν μέρει στην επιτυχία του Banksy, με πολλές μεγάλες και πολύχρωμες τοιχογραφίες να κυριαρχούν σε περιοχές της πόλης.
Το Παρίσι έχει ενεργή σκηνή τέχνης του δρόμου που φιλοξενεί καλλιτέχνες όπως οι Space Invader, Jef Aérosol, SP 38 και Zevs. Ορισμένοι συνδέουν τις ρίζες της τέχνης του δρόμου στη Γαλλία με τον λετρισμό της δεκαετίας του 1940 και τα συνθήματα των καταστασιακών στους τοίχους του Παρισιού από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Οι νεωτεριστές της δεκαετίας του 1960, όπως ο Ζακ ντε λα Βιλέγκλ, ο Υβ Κλάιν και ο Αρμάν Φερναντέζ, αλληλεπιδρούσαν με τους δημόσιους χώρους αλλά, όπως και η pop art, διατήρησαν την παραδοσιακή σχέση στούντιο-γκαλερί. Η εγκατάσταση δρόμου Rideau de Fer (Σιδηρούν παραπέτασμα) του 1962 από τους Κρίστο και Ζαν-Κλοντ αναφέρεται ως πρώιμο παράδειγμα μη εγκεκριμένης τέχνης δρόμου. Στη δεκαετία του 1970, το site-specific έργο του Ντανιέλ Μπυρέν εμφανίστηκε στο μετρό του Παρισιού. Ο Μπλεκ λε Ρατ και το κίνημα Figuration Libre δραστηριοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1980.
Η τέχνη του δρόμου στο τείχος του Βερολίνου ήταν συνεχής κατά τη διάρκεια της διαίρεσης της Γερμανίας, αλλά η τέχνη του δρόμου στο Βερολίνο συνέχισε να ακμάζει ακόμη και μετά την επανένωση.
Η σκηνή της τέχνης του δρόμου στην Ελλάδα είναι ενεργή από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, αλλά απέκτησε δυναμική στην Αθήνα πριν από την οικονομική κρίση της χώρας το 2011, με πολλούς καλλιτέχνες να υψώνουν φωνή αντίστασης, δημιουργώντας αλληγορικά έργα και κοινωνικά σχόλια στο ιστορικό κέντρο της πόλης και στα Εξάρχεια. Οι New York Times δημοσίευσαν άρθρο σχετικά με την κρίση σε σχέση με την τέχνη του δρόμου και την τέχνη γενικότερα.
Στην Ισπανία, η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη αποτελούν τις πόλεις με τον μεγαλύτερο αριθμό γκράφιτι, ενώ η Βαλένθια, η Σαραγόσα και η Μάλαγα διαθέτουν επίσης σκηνές τέχνης του δρόμου.
Η Ιταλία είναι δραστήρια στην τέχνη του δρόμου από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Μερικοί από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες του δρόμου είναι οι BLU, 108 και Sten Lex.
Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1989, η τέχνη του δρόμου επικράτησε στην Πολωνία καθ' όλη τη δεκαετία του 1990. Στην πόλη Λοτζ χρηματοδοτήθηκε το 2011 χρηματοδοτήθηκε το 2011, υπό την αιγίδα του δήμου, μια μόνιμη έκθεση της πόλης με την ονομασία "Urban Forms Gallery". Η έκθεση περιλάμβανε έργα μερικών από την ελίτ των καλλιτεχνών δρόμου της Πολωνίας, καθώς και παγκοσμίως γνωστών καλλιτεχνών. Η Βαρσοβία και το Γκντανσκ είναι άλλες πολωνικές πόλεις με έντονη κουλτούρα τέχνης του δρόμου.
Η Μόσχα έχει γίνει ολοένα και περισσότερο κόμβος για τους Ρώσους καλλιτέχνες γκράφιτι καθώς και για τους διεθνείς επισκέπτες. Η Street Kit Gallery, που άνοιξε το 2008, είναι αφιερωμένη στην τέχνη του δρόμου και διοργανώνει εκδηλώσεις σε γκαλερί, pop-up χώρους και στους δρόμους της πόλης.
Το Σαράγεβο έχει γίνει σημαντικός κόμβος για την τέχνη του δρόμου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Φιλοξενεί το Sarajevo Street Art Festival και το αναγνωρισμένο φεστιβάλ 3D street art, Beton Fest.
Ασία
Στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Νότιας Κορέας, το Μπούσαν, ο Γερμανός ζωγράφος Χέντρικ Μπάικιρχ δημιούργησε μια τοιχογραφία ύψους άνω των 70 μέτρων, η οποία θεωρήθηκε η μεγαλύτερη της Ασίας κατά τη στιγμή της δημιουργίας της τον Αύγουστο του 2012. Η μονοχρωματική τοιχογραφία απεικονίζει έναν ψαρά.
Ωκεανία
Υπάρχει τέχνη του δρόμου σε μεγάλες πόλεις καθώς και περιφερειακές πόλεις της Αυστραλίας. μικρογραφία|Hosier Lane Street Art, Μελβούρνη μικρογραφία|Τοιχογραφία στον τοίχο του ξενοδοχείου South Cross του [[Ντανίντιν]] Το Ντανίντιν ήταν πρωτοπόρο στην «επίσημη» τέχνη του δρόμου στη Νέα Ζηλανδία, καθώς πάνω από εξήντα στάσεις λεωφορείων έλαβαν μοναδικές τοιχογραφίες από τον ζωγράφο Τζον Νόουκς κατά τη δεκαετία του 1980, πολλές από τις οποίες απεικόνιζαν τοπικές σκηνές ή σκηνές εμπνευσμένες από τα ονόματα των περιοχών τους. Το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης ανέθεσε έκτοτε μια σειρά παρόμοιων σχεδίων για να κοσμήσουν τα καφάο σε όλη την πόλη.
Αφρική
Παρόλο που η τέχνη του δρόμου στη Νότια Αφρική δεν είναι τόσο διαδεδομένη όσο στις ευρωπαϊκές πόλεις, η κεντρική περιοχή Νιουτάουν του Γιοχάνεσμπουργκ είναι το επίκεντρο της τέχνης του δρόμου στην πόλη.
Οι New York Times ανέφεραν την ανάδειξη του Καΐρου σε κέντρο της τέχνης του δρόμου στην περιοχή το 2011. Τα συνθήματα που ζητούσαν την ανατροπή του καθεστώτος Μουμπάρακ εξελίχθηκαν σε αισθητικά και πολιτικά προκλητικά μοτίβα.
Η τέχνη του δρόμου από την Αίγυπτο, την Τυνησία, την Υεμένη και τη Λιβύη έχει αποκτήσει φήμη μετά την Αραβική Άνοιξη, συμπεριλαμβανομένης μιας έκθεσης το 2012 στο Casa Árabe της Μαδρίτης.
Λοΐζος Καραμιχάλης
Ο Λοΐζος Καραμιχάλης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λοΐζος Καραμιχάλης γεννήθηκε στον Πεδουλά το 1920. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Απέκτησε δίπλωμα παιδαγωγικής, δίπλωμα γεωργικής σχολής, πτυχίο ιστορίας-ελληνικής φιλολογίας και πτυχίο αγγλικής φιλολογίας. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός.
Απεβίωσε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1980 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ λόγω διαφωνιών. Ακολούθως εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕΔΗΠΑ). Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 η ΝΕΔΗΠΑ δεν εξέλεξε κανένα υποψήφιο της.
Την περίοδο 1988-1993 διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Αμπελονοοικών Προϊόντων.
Τομ Μουρ
Ο Τομ Μουρ (Thomas Moore, γνωστός σαν Captain Tom, γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1920 στο Γιόρκσαϊρ της Βόρειας Αγγλίας και απεβίωσε στις 2 Φεβρουαρίου του 2021) ήταν αιωνόβιος Βρετανός πρώην αξιωματικός του Βρετανικού στρατού και φιλάνθρωπος. Έγινε παγκόσμια δημοφιλής χάρις στην πρωτοβουλία του να συγκεντρώσει για αγαθοεργία, ένα ποσό αρκετών εκατομμυρίων λιρών εν μέσω της παγκόσμιος πανδημίας του ιού COVID-19.
Ο Μουρ υπηρέτησε στις δυνάμεις της Βρετανικής Κοινοπολιτείας κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π., λαμβάνοντας μέρος σε μάχες στην Ινδία, τη Βιρμανία, τη Σουμάτρα και αλλού και προήχθη τιμητικά σε λοχαγό. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε σαν διοικητικό στέλεχος εμπορικής εταιρείας, ενώ, παράλληλα, ασχολήθηκε με το μηχανοκίνητο αθλητισμό. Στις 6 Απριλίου του 2020, στα πρόθυρα συμπλήρωσης των 100 ετών ζωής του, ο Μουρ, ο οποίος έχει ιδιαίτερα επιβαρυμένη υγεία με πολλά κινητικά προβλήματα, ξεκίνησε να συγκεντρώνει χρήματα υπέρ των ασθενών του ιού, κάνοντας βόλτες στον κήπο της οικίας του και καλώντας τους συμπολίτες του να συνεισφέρουν οικονομικά για την ενίσχυση του Βρετανικού Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS). Η πρωτοβουλία του αυτή γρήγορα κέρδισε το ενδιαφέρον και την ανταπόκριση του κοινού, που ξεκίνησε να δωρίζει χρήματα για το σκοπό που εμπνεύστηκε ο Μουρ. Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε σε καλλιτεχνικό σώου μαζί με τον Michal Ball και τη χορωδία του και τραγούδησε μαζί τους το σινγκλ «You’ll Never Walk Alone», κατακτώντας την 1η θέση στα τσαρτς του Ηνωμένου Βασιλείου. Έγινε έτσι το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο που κατακτά αυτή τη διάκριση. Στα 100α γενέθλιά του (που εορτάστηκαν από τις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις με διάφορους τρόπους, ενώ προήχθη σε επίτιμο συνταγματάρχη του Βρετανικού Στρατιωτικού Ιδρύματος), ο Μουρ έλαβε περισσότερες από 150.000 ευχητήριες κάρτες, ενώ αναγνωρίστηκε τιμητικά, ως ιππότης, από τη βασίλισσα Ελισάβετ. Το ποσό που πέτυχε να συγκεντρώσει τελικά, ξεπέρασε κατά πολύ τις αρχικές προσδοκίες του ίδιου κι έφτασε στο ύψος των 32,8 εκατομμυρίων στερλινών, οι οποίες προήλθαν από 1,5 εκατομμύρια ξεχωριστές δωρεές ιδιωτών.
Απεβίωσε στο νοσοκομείο Μπέντφορντ, από COVID-19 σε συνδυασμό με πνευμονία σε ηλικία 101 ετών στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
Παραπομπές
Μουρ Τομ Μουρ Τομ
Μέλιγος Τρικάλων
Ο Μέλιγος είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Ο Μέλιγος βρίσκεται στον κάμπο των Τρικάλων σε υψόμετρο 113 μέτρα και σε απόσταση περίπου 11 χλμ. Δ. από τα Τρίκαλα, ανάμεσα στο Βαλτινό (δίπλα και ΒΔ.), την Φωτάδα (ΒΑ.), την Κάτω Ελάτη (ΝΔ.) και τα Ματσουκιώτικα (Δ.). Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βαλτσινού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κάτω Ελάτη και την Αμμουδιά, αποτελούν την κοινότητα Κάτω Ελάτης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλλιδένδρου του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 128 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Μαρία της Ρουμανίας (1964)
Η Μαρία της Ρουμανίας (Maria a României, 13 Ιουλίου 1964 -) είναι κόρη του Βασιλιά της Ρουμανίας Μιχαήλ.
Είναι έκτη στη γραμμή διαδοχής του πρώην Ρουμανικού θρόνου και της ηγεσίας του Οίκου της Ρουμανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1964 στο Νοσοκομείο Γκεντόφτε στην Κοπεγχάγη, και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Μιχαήλ της Ρουμανίας και της Άννας των Βουρβόνων-Πάρμας. Ονομάσθηκε Μαρία προς τιμήν της πατρικής προγιαγιά της Βασίλισσας Μαρίας της Ρουμανίας. Ανάδοχος της ήταν η αδελφή της Πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Ρουμανίας. Σπούδασε στις Ηνωμένες Πολιτείες Παιδική φροντίδα. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, η Μαρία εργάστηκε για λίγο στον τομέα της παιδικής μέριμνας. Μετά τη σύντομη καριέρα της στη φροντίδα παιδιών, η Μαρία ακολούθησε νέα καριέρα στη Νέα Υόρκη, κάνοντας δημόσιες σχέσεις για ιδιωτικές εταιρείες. Κατά τη διάρκεια της Ρουμανικής Επανάστασης του 1989, η Μαρία, μαζί με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια, εργάστηκε για να βοηθήσει τα θύματα των πληγέντων. Η Μαρία βοήθησε και παρηγόρησε τους πολλούς Αμερικανούς συγγενείς αυτών που σκοτώθηκαν στην εξέγερση. Όταν η κατάσταση στη Ρουμανία ηρέμησε τελικά, άφησε την καριέρα της στις δημόσιες σχέσεις και μετακόμισε στο Νέο Μεξικό, όπου εργάστηκε σε ιδιωτικές συμβουλευτικές υπηρεσίες μέχρι που μετακόμισε στη Ρουμανία το 2015.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1995 παντρεύτηκε τον Καζιμιέρς Βιέσλα Μιστόφσκι στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Νέα Υόρκη. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους και χώρισαν το 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ρουμανίας
Πρόεδρος του Μαυροβουνίου
Καθήκοντα
Στο Άρθρο 88 του Συντάγματος αναφέρεται ότι καθήκοντα του Προέδρου είναι να:
Ο Πρόεδρος θα πρέπει να είναι μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου Άμυνας.
Εκλογή
Η εκλογή του γίνεται χρησιμοποιώντας το σύστημα των δύο γύρων. Εάν κανένας υποψήφιος δεν λάβει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξάγεται τελικός γύρος δύο εβδομάδες αργότερα. Προκειμένου να υποβάλουν την υποψηφιότητά τους στην Κρατική Εκλογική Επιτροπή, οι υποψήφιοι απαιτείται να συλλέξουν 7.993 υπογραφές. Νέος πρόεδρος εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, και μπορεί να υπηρετήσει μόνο μέχρι δύο θητείες. Σύμφωνα με το σύνταγμα, η θητεία του Προέδρου μπορεί να παραταθεί σε περίπτωση κήρυξης πολέμου, για όσο διαρκεί ο πόλεμος.
Θητεία
Σύμφωνα με το Άρθρο 87 του Συντάγματος, η θητεία του Προέδρου τερματίζεται όταν τελειώνει και η θητεία για την οποία εξελέγη, σε περίπτωση ανάκλησης και με την παραίτησή του. Ο Πρόεδρος μπορεί να ανακληθεί από την Συνέλευση, μόνο σε περίπτωση που το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφανθεί ότι παραβίασε τις διατάξεις του Συντάγματος. Την σχετική διαδικασία καθαίρεσης και απομάκρυνσης του Προέδρου ξεκινά η Συνέλευση.
Άσκηση καθηκόντων
Σύμφωνα με το Άρθρο 90 του Συντάγματος, σε περίπτωση που η θητεία του Προέδρου τερματιστεί, μέχρι να εκλεγεί νέος πρόεδρος και όταν ο πρόεδρος προσωρινά εμποδίζεται να ασκήσει τα καθήκοντά του, μπορεί να αναλάβει προεδρικά καθήκοντα η Συνέλευση. Σε περίπτωση που η τελευταία διαλύεται, τότε ο Πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου αναλαμβάνει προσωρινά τα καθήκοντα του Προέδρου.
Παραπομπές
Προεδρος *
Αντιλυγισμικός Σύνδεσμος Δυσκαμψίας
Ο Αντιλυγισμικός Σύνδεσμος Δυσκαμψίας (Βuckling Restrained Brace - BRB) είναι μια κατασκευαστική διάταξη, σχεδιασμένη έτσι ώστε να επιτρέπει στην κατασκευή να αντέχει κυκλικές (επαναλαμβανόμενες) πλευρικές φορτίσεις, συνήθως σεισμικές. Σε γενικές γραμμές αποτελείται από ένα εύκαμπτο χαλύβδινο πυρήνα, ένα περίβλημα από σκυρόδεμα ή άλλο κονίαμα έτσι ώστε να εξασφαλίζεται συνεχόμενα ο πυρήνας έναντι αξονικής θλίψης και να αποτρέπεται ο λυγισμός και μια ολισθηρή διεπιφάνεια που αποτρέπει ανεπιθύμητες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των δύο υλικών. Τα διασυνδεδεμένα πλαίσια που χρησιμοποιούν συνδέσμους BRB - γνωστά ως Πλαίσια με Αντιλυγισμικούς Συνδέσμους Δυσκαμψίας (Buckling Restrained Braced Frames - BRBF) - έχουν σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τα κλασικά διασυνδεδεμένα πλαίσια.
Ιστορική αναδρομή
Η ιδέα του BRB αναπτύχθηκε στην Ιαπωνία από την εταιρία Nippon Steel στο τέλος της δεκαετίας του 1980 και ήταν γνωστός με την εμπορική ονομασία "Σύνδεσμος χωρίς Συνάφεια (Unbonded Brace)". Εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1999, στο Κτίριο Plant & Environmental Sciences Building ου Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια (U.C. Davis). Το 2002, οι εταιρίες CoreBrace LLC και Star Seismic LLC συγχωνεύτηκαν και ξεκίνησαν να ανταγωνίζονται  τη Nippon στην αγορά σχεδιασμού BRB. Η χρήση τους σήμερα έχει γίνει ευρέως αποδεκτή, με το σχεδιασμό τους να ρυθμίζεται σε τωρινές διατάξεις, σε διάφορες χώρες σε όλο τον κόσμο.
Συνιστάμενα Μέρη
Ο χαλύβδινος πυρήνας σχεδιάζεται ώστε να παραλαμβάνει την πλήρη αξονική δύναμη που αναπτύσσεται στο σύνδεσμο. Η επιφάνεια διατομής μπορεί να είναι σημαντικά μειωμένη σε σχέση με τους κλασικούς συνδέσμους, μιας και η αποδοτικότητά του δεν περιορίζεται από το λυγισμό. Ο πυρήνας αποτελείται από την περιοχή στο μέσον του μήκους που σχεδιάζεται ώστε να διαρρέει ανελαστικά στην περίπτωση του σεισμού σχεδιασμού και άκαμπτες ακραίες περιοχές που δεν διαρρέουν. Η αυξημένη διατομή των περιοχών αυτών εξασφαλίζουν ότι παραμένουν ελαστικές, και συνεπώς η πλαστικότητα περιορίζεται στο μεσαίο τμήμα του πυρήνα. Αυτή η διάταξη παρέχει υψηλή αξιοπιστία στην προβλεπόμενη συμπεριφορά του στοιχείου και κατά την αστοχία.
Το ολισθηρό στρώμα αποσυνδέει το περίβλημα από τον πυρήνα. Αυτό επιτρέπει στον πυρήνα να αναλάβει την πλήρη αξονική δύναμη που αναπτύσσεται στο σύνδεσμο, όπως είχε σχεδιαστεί. .
Το περίβλημα μέσω της καμπτικής ακαμψίας του παρέχει την πλευρική αντιστήριξη έναντι καμπτικού λυγισμού του πυρήνα. Συνήθως αποτελείται από χαλύβδινους σωλήνες γεμισμένους με σκυρόδεμα. Το κριτήριο σχεδιασμού για το περίβλημα είναι η παροχή επαρκούς πλευρικής αντιστήριξης (ακαμψίας) έναντι λυγισμού του χαλύβδινου πυρήνα
Χαρακτηριστικά των BRB
Επειδή επιτυγχάνουν υψηλό επίπεδο πλαστιμότητας και σταθερούς επαναλαμβανόμενους βρόχους υστέρησης, τα BRB μπορούν να αναλώνουν σημαντική ποσότητα ενέργειας κατά τις κυκλικές φορτίσεις, όπως σε ένα σεισμικό γεγονός.
Η αποτροπή του λυγισμού οδηγεί σε παρόμοια αντοχή και πλάστιμη συμπεριφορά σε θλίψη και εφελκυσμό, κάτι που φαίνεται στην περιβάλλουσα των καμπυλών υστέρησης, γνωστή επίσης και ως καμπύλη backbone. Αυτή η καμπύλη θεωρείται σημαντική βάση του πρακτικού σχεδιασμού. Η ευμενής κυκλική συμπεριφορά του χάλυβα μπορεί έτσι να επεκταθεί σε επίπεδο μέλους και συνεπώς σε επίπεδο συνολικής κατασκευής. Μια κατασκευή εξαιρετικά αυξημένης ικανότητας ανάλωσης ενέργειας μπορεί να σχεδιαστεί χρησιμοποιώντας BRB.
Τα πειραματικά αποτελέσματα αποδεικνύουν την πλάστιμη, σταθερή και επαναλαμβανόμενη υστερητική συμπεριφορά κατασκευών που ενσωματώνουν BRB. Ανάλογα με τη διαμόρφωση των συνδέσμων οι Αμερικάνικοι Κανονισμοί οι Αμερικάνικοι Κατασκευαστικοί Κανονισμοί επιτρέπουν τη χρήση ενός συντελεστή τροποποίησης απόκρισης (μείωσης δυνάμεων - γνωστό σαν συντελεστή συμπεριφοράς στους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς) έως 8, ο οποίος είναι συγκρίσιμος με αυτόν στα ειδικά καμπτικά πλαίσια (SMRF). Μία υψηλότερη μείωση των ελαστικών δυνάμεων σχετίζεται με μεγαλύτερη πλαστιμότητα και συνεπώς βελτιωμένη συμπεριφορά μετά τη διαρροή. Συνεπώς, τα σεισμικά φορτία που ασκούνται στην κατασκευή μειώνονται σημαντικά, κάτι που οδηγεί σε μικρότερες διατομές δοκών και υποστυλωμάτων των διασυνδεδεμένων πλαισίων, μικρότερες απαιτήσεις στις συνδέσεις και το σημαντικότερο, τα φορτία στη θεμελίωση μειώνονται δραστικά.
Πλεονεκτήματα
Συγκριτικές μελέτες καθώς και να ολοκληρωμένες κατασκευές, επιβεβαιώνουν τα πλεονεκτήματα των συστημάτων με πλαίσια αντιλυγισμικών συνδέσμων (BRBF). Τα συστήματα BRBF μπορεί να είναι ανώτερα από άλλα συνήθη συστήματα ανάλωσης ενέργειας, με παγκόσμιο σεβασμό ως προς την αποτελεσματικότητα του κόστους, για τους εξής λόγους:
Οι σύνδεσμοι αυτοί έχουν συμπεριφορά απορρόφησης ενέργειας που είναι πολύ βελτιωμένη σε σχέση με τα ειδικά κεντρικά διασυνδεδεμένα πλαίσια (SCBF). Επίσης, επειδή ο συντελεστής συμπεριφοράς τους είναι υψηλότερος από αυτό των περισσότερων άλλων σεισμικών συστημάτων (R=8) και τα κτίρια είναι συνήθως σχεδιασμένα με αυξημένη θεμελιώδη ιδιοπερίοδο, τα σεισμικά φορτία είναι συνήθως χαμηλότερα. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει σε μείωση των διαστάσεων των μελών (υποστυλώματα και δοκούς), σε μικρότερες και απλούστερες συνδέσεις, και τα μικρότερες απαιτήσεις θεμελίωσης. Επίσης, τα BRB είναι συνήθως γρηγορότερα σε ανέγερση από τα SCBF, με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση κόστους για τον ανάδοχο. Επιπλέον, τα BRB μπορούν να χρησιμοποιηθεί στο σεισμικό ανασχεδιασμό. Τέλος, σε περίπτωση σεισμού, δεδομένου ότι οι βλάβες είναι συγκεντρωμένες σε μια σχετικά μικρή περιοχή (ο πυρήνας διαρροής του συνδέσμου), μετά το σεισμό η αποτίμηση και η αντικατάσταση είναι σχετικά εύκολες.
Μια ανεξάρτητη μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η χρήση των BRBF αντί για άλλα σεισμικά συστήματα, παρήγαγε ένα κόστος με εξοικονόμηση έως και $5 ανά τετραγωνικό πόδι.
Κατασκευές αναφοράς
μικρογραφία|Levi's Stadium, έδρα των San Francisco 49ers, χρησιμοποιεί BRBFs για το σύστημα ανάληψης σεισμικών δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεισμική μηχανική
Collegium Gostomianum
Το Collegium Gostomianum είναι ένα σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Σαντόμιες της Πολωνίας. Ιδρύθηκε το 1602 και είναι ένα από τα παλαιότερα σχολεία στην Πολωνία.
Ματονέρι Τρικάλων
Το Ματονέρι είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων. Μέχρι το 1930 η επισημη ονομασία του οικισμού ήταν Κοκλέσι και παλαιότερα Κουκλαίοι
Γενικά στοιχεία
Το Ματονέρι βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφέρεια Ηπείρου, νότια του Μαλακασιώτικου ρέματος σε πυκνόφυτη βουνοπλαγια με υψόμετρο 840 μέτρα. Απέχει περίπου 57 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Τρίκαλα και 37 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου). Πρόκειται για βλαχοχώρι του οποίου το όνομα προέρχεται από την τοποθεσία Άpa di okli (δηλ. νερό των ματιών), όπου υπήρχε εικόνισμα των Αγίων Αναργύρων ενώ παλιά περνούσε ο δρόμος Μετσόβου-Τρικάλων. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την αμπελουργία.
Collegium Gostomianum
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχολεία στην Πολωνία Κατηγορία:Σαντόμιες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού
Ματονέρι Τρικάλων
Γενικά στοιχεία
Αναφέρεται, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά ονομασία από την Τουρκοκρατία ως Κουκλαίοι να προσαρτάται στον τότε δήμο Καστανέας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 το όνομα διορθώθηκε σε Κοκλέσι  και το 1930 με το ΦΕΚ 251Α - 24/07/1930 μετονομάστηκε σε  Ματονέρι. Το 1934 με το ΦΕΚ 395Α - 15/11/1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καστανιάς του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 83 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Σχέσεις Πολωνίας-Χιλής
Οι σχέσεις Χιλής-Πολωνίας αναφέρονται στις τρέχουσες και ιστορικές σχέσεις μεταξύ της Χιλής και της Πολωνίας. Και τα δύο έθνη είναι μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Πλάκα στη Βαρσοβία προς τιμήν του [[Ιγκνάτσι Ντομέικο, Πολωνοχιλιανού γεωλόγου, ορυκτολόγου και παιδαγωγού.]] Στα τέλη του 1700, ένας μικρός αριθμός Πολωνών μεταναστών εγκαταστάθηκαν στη Χιλή, όπου αρκετοί από αυτούς είχαν υπηρετήσει στους Ναπολεόντειους Πολέμους. Το 1916, η Χιλή ίδρυσε το ίδρυμα Pro Polonia. Τον Αύγουστο του 1919, η Χιλή αναγνώρισε την πρόσφατα ανεξάρτητη Πολωνία, αφού το έθνος ανέκτησε την ανεξαρτησία του μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1920, και οι δύο χώρες σύναψαν διπλωματικές σχέσεις. Το 1921, η Πολωνία άνοιξε ένα επίτιμο προξενείο στο Σαντιάγο και διαπίστωσε σχέσεις από την πρεσβεία της στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Το 1926, η Χιλή άνοιξε προξενείο στο Γκντανσκ. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, περίπου 1.200 Πολωνοί Εβραίοι μετανάστευσαν στη Χιλή.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών ήταν ανύπαρκτες. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Χιλή ίδρυσε το «Ίδρυμα για τη Βοήθεια των Θυμάτων του Πολέμου», του οποίου η αποστολή ήταν να βοηθήσει τους Πολωνούς υπό τη ναζιστική κατοχή. Λίγο μετά τον πόλεμο, η Χιλή αναγνώρισε την Πολωνική Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας στις 18 Φεβρουαρίου 1946. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Χιλή δέχτηκε περίπου 1.500 Πολωνούς πρόσφυγες, πρώην κρατούμενους από στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και συγκέντρωσης και πρώην στρατιώτες του Πολωνικού Στρατού. Το 1949 ιδρύθηκε η «Ένωση Πολωνών στη Χιλή» και είχαν το δικό τους περιοδικό Polak w Chile (Πολωνοί στη Χιλή).
Στις 25 Μαΐου 1962, η Πολωνία άνοιξε εμπορικό γραφείο στο Σαντιάγο και στις 7 Ιανουαρίου 1965, και τα δύο έθνη ανέπτυξαν τις διπλωματικές τους σχέσεις σε πρεσβεία. Στις 10 Οκτωβρίου 1973, αμέσως μετά το πραξικόπημα στη Χιλή, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Χιλής και της Πολωνίας διακόπηκαν από τον Χιλιανό Στρατηγό, Αουγούστο Πινοσέτ, ο οποίος ήταν ένας ένθερμος αντικομμουνιστής. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη Χιλή το 1989, και τα δύο έθνη αποκατέστησαν τις διπλωματικές σχέσεις στις 11 Μαρτίου 1990. Το 1995, ο πρώην πρόεδρος της Πολωνίας Λεχ Βαλέσα επισκέφθηκε τη Χιλή για να συμμετάσχει σε συνέδριο με τίτλο «Αλληλεγγύη και ειρήνη στη Νέα Χιλιετία».
Τον Μάρτιο του 2000, ο Πρωθυπουργός Γέζι Μπούζεκ πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Χιλή και έγινε ο πρώτος Πολωνός αρχηγός κυβέρνησης που επισκέφτηκε τη χώρα. Το 1999, ο Πρόεδρος Εντουάρντο Φρέι Ρουίζ-Τάγκλε έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους της Χιλής που επισκέφτηκε την Πολωνία.
Επισκέψεις υψηλού επιπέδου
Προεδρικές επισκέψεις από τη Χιλή στην Πολωνία
Προεδρικές και πρωθυπουργικές επισκέψεις από την Πολωνία στη Χιλή
Διμερείς σχέσεις
Και τα δύο έθνη έχουν υπογράψει αρκετές διμερείς συμφωνίες, όπως τη συνθήκη συνδιαλλαγής μεταξύ Πολωνίας και Χιλής (1931), τη συμφωνία για την αναστολή των απαιτήσεων θεώρησης για τουριστικούς σκοπούς (1995), τη συμφωνία για την προστασία των επενδύσεων (1995), τη συμφωνία για την πολιτιστική και επιστημονική συνεργασία (1995), τη συμφωνία για πολιτικές διαβουλεύσεις (1999), τη συμφωνία για την αποφυγή της διπλής φορολογίας (2000), τη συμφωνία συνεργασίας για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και των διεθνών εγκληματικών οργανώσεων (2006) και τη συμφωνία για την απασχόληση εξαρτημένων υπαλλήλων διπλωματικών και προξενικών αποστολών και στα δύο έθνη (2008).