cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
Αρχείο - Συλλογές
Στις 2 Μαΐου 2012, σε πυρκαγιά στον μισθωμένο χώρο φύλαξης της εταιρίας «Ορφεύς Βεϊνόγλου» στη Σίνδο όπου φυλάσσονταν μέρος μόνο εκτυπωμένων φωτογραφιών της σύγχρονης συλλογής του μουσείου, καταστράφηκαν 1.985 από τα περισσότερα από 5.200 έργα της συλλογής Ελλήνων και ξένων δημιουργών του μουσείου. Σύμφωνα με τη διεύθυνση του μουσείου, το 95% των κατεστραμμένων έργων μπορεί να διασωθεί με τη συνδρομή τεχνικών αποκατάστασης. Παράλληλα, ακολουθώντας όλες τις νόμιμες διαδικασίες, το Μουσείο προχώρησε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες (ταυτοποίηση έργων, ολοκλήρωση διοικητικών διαδικασιών, έκδοση διαπιστωτικών πράξεων, ενέργειες για απόδοση ασφαλιστικής αξίας κλπ.), ενώ παράλληλα διοργάνωσε συνέντευξη Τύπου στον χώρο του και ημερίδα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο αντικείμενο των οποίων συμπεριλαμβάνονταν η επανασύσταση του μέρους της σύγχρονης συλλογής του. Στις δύο αυτές εκδηλώσεις ήταν παρών ο Xavier Canonne, Διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας του Σαρλερουά. Από το 2013 ξεκίνησαν οι εργασίες ανασύστασης των κατεστραμμένων έργων, με τη βοήθεια της γαλλικής πρεσβείας και του Μουσείου Φωτογραφίας του Σαρλερουά του Βελγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτογραφία στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα Θεσσαλονικης Κατηγορία:Αρχεία στη Θεσσαλονίκη
Φελίπε Φοντέλες
Καριέρα
Ο Φελιπε Φοντέλες υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στην Εσπόρτε Μπανέσπα, ομάδα της Βραζιλίας. Το 2003 αποφάσισε να αφήσει την πατρίδα του και να αναζητήσει τον επόμενο σταθμό της καριέρας του στην Ευρώπη.
Τελικώς, βρέθηκε στην Ιταλία και υπέγραψε συμβόλαιο με την Κερακόλ Μοντένα, στην οποία παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Το 2007 πήγε στην Ιαπωνία για λογαριασμό των Πανασόνικ Πάνθερς, στους οποίους παρέμεινε για περίπου δύο χρόνια.
Το 2009 επέστρεψε για ένα μικρό διάστημα στη Βραζιλία αγωνιζόμενος με τη Μίνας Τενίς, ωστόσο στη συνέχεια επέστρεψε στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2010.
Στη συνέχεια επέστρεψε στη Βραζιλία και αγωνίστηκε αρχικά στη Μίνας Τενίς (2010-11) για δεύτερη φορά στην καριέρα του κι έπειτα στην Ασοσιάο Ντεσπορτίβα (2011-12). Το 2012 ταξίδεψε μέχρι την Πολωνία για λογαριασμό της ΖΑΚΣΑ Κοζλέ, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.
Την περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε με τα χρώματα της τουρκικής Φενέρμπαχτσε, ενώ από το 2014 και μέχρι σήμερα αγωνίζεται στην πατρίδα του και συγκεκριμένα στη Φούνβικ Ταουμπάτε.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Φελίπε Φοντέλες είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βραζιλίας από το 2005 έχοντας πραγματοποιήσει περισσότερες από 60 συμμετοχές. Έχει καταφέρει να κατακτήσει επίσης σε διεθνείς διοργανώσεις τέσσερα χρυσά μετάλλια, τέσσερα αργυρά και ένα χάλκινο.
Πηγές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Νεόφυτος Γ΄
Ο Νεόφυτος Γ΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1636-1637.
Μάλλον καταγόταν από τη Χίο και περιγράφεται ως σεβάσμιος και φιλήσυχος. Το 1623 εξελέγη Μητροπολίτης Ηρακλείας και περί τα μέσα του 1636 Οικουμενικός Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον Κύριλλο Κονταρή. Στις 5 Μαρτίου 1637 παραιτήθηκε από το Θρόνο, καθώς δεν κατάφερε να βρει τρόπο να καλύψει τα υπέρογκα χρέη του Πατριαρχείου (αναφέρονται χρέη 100.000 γροσίων προς Τούρκους, Δυτικούς, Αρμένιους και Εβραίους).
Πηγές
Νεοφυτος Γ Κατηγορία:Μητροπολίτες Ηρακλείας Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Φούλα (νησί)
Το Φούλα ή Φάουλα, (αγγλικά Foula) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το όγδοο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των νησιών Σέτλαντ της Σκωτίας, μετά το Μέινλαντ, το Γελλ, το Ουνστ, το Φέτλαρ, το Μπρέσεϊ, το Γουέλσεϊ και το Μακλ Ρόου. Έχει έκταση 12,7 τ.χλμ. και 38 κατοίκους (2011). Το νησί ανήκει από τις αρχές του 20ου αιώνα στην οικογένεια Χόλμπουρν. Το RMS Oceanic, το μεγαλύτερο πλοίο όταν κατασκευάστηκε, προσέκρουσε σε βράχος κοντά στο Φούλα το 1914 και βυθίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέτλαντ
Φυτόκο Μαγνησίας
Το Φυτόκο είναι ένας μικρός οικισμός του νομού Μαγνησίας, αναγνωρισμένος από το 1961, έτος κατά το οποίο προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μακρυνίτσας. Το 1972 αποσπάστηκε από αυτήν και ενσωματώθηκε στο Δήμο της Ν.Ιωνίας (σήμερα Δήμος Βόλου) του Νομού Μαγνησίας, μαζί με την κοινότητα των Μελισσιάτικων και την περιοχή "Κλήμα" - Φυτόκου.
Με βάση την απογραφή του πληθυσμού το 2011 ο οικισμός έχει 520 κατοίκους, βρίσκεται περίπου 4,34 χλμ.(9' με το αυτοκίνητο) βόρεια από το κέντρο της πόλης της Ν. Ιωνίας και η πρόσβαση είναι εύκολη, αφού ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος μέχρι το τέλος του οικισμού, όπου και βρίσκεται ο Ιερός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου. Πριν τον οικισμό συναντάμε τον ιερό ναό του Αγίου Ανδρέα ο οποίος συγκεντρώνει αρκετούς πιστούς. Συνεχίζοντας βόρεια του οικισμού σε χωματόδρομο καλής βατότητας και μετά από 3 χιλιόμετρα βρίσκεται η γυναικεία Μονή της "Παναγίας Γοργοϋπήκοου".
Η βασική καλλιέργεια της περιοχής είναι η ελιά, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του οικισμού αποτελείται από ελαιοπερίβολα, αλλά το μοναδικό ελαιοτριβείο έχει κλείσει εδώ και αρκετά χρόνια.
Σημαντική είναι η συμβολή τα τελευταία χρόνια του Αγροτικού, Πολιτιστικού και Αθλητικού Συλλόγου Φυτόκου στην ανάδειξη του οικισμού.
Παραπομπές
Φυτοκο Φυτοκο
Περιεκτική Δημοκρατία
Η Περιεκτική Δημοκρατία είναι μια πολιτική φιλοσοφία και πρόταγμα, στόχος της οποίας είναι η επίτευξη της άμεσης (πολιτικής) δημοκρατίας, της οικονομικής δημοκρατίας σε μια α-κρατική, α-χρήματη και χωρίς αγορά οικονομία, της αυτοδιεύθυνσης (δημοκρατία στο κοινωνικό πεδίο) και της οικολογικής δημοκρατίας. Το θεωρητικό πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας (ΠΔ, που διακρίνεται από το πολιτικό πρόταγμα το οποίο είναι τμήμα της αυτόνομης/δημοκρατικής παράδοσης) προέκυψε από την εργασία του πολιτικού φιλόσοφου, πρώην ακαδημαϊκού και ακτιβιστή Τάκη Φωτόπουλου στο Towards An Inclusive Democracy, (Cassell/Continuum, London/New York, 1997) [Ελληνική μετάφραση: Περιεκτική Δημοκρατία (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1999) και επαναδιατύπωση στο Περιεκτική Δημοκρατία: 10 χρόνια μετά (Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, 2008)] και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον ίδιο και άλλους συγγραφείς της πολιτικής επιθεώρησης Democracy & Nature [Ελληνική έκδοση Δημοκρατία & Φύση, πρώην Κοινωνία και Φύση] καθώς και του διαδόχου του ηλεκτρονικού περιοδικού The International Journal of Inclusive Democracy (ISSN 1753-240X) το οποίο διατίθεται ελεύθερα on line και εκδίδεται από το Διεθνές Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία.
Ορισμός
Όπως ο Τάκης Φωτοπουλος περιγράφει την Περιεκτική Δημοκρατία, "αποτελεί μια νέα αντίληψη της δημοκρατίας που, με αφετηρία τον κλασικό ορισμό της, εκφράζει τη δημοκρατία με όρους άμεσης πολιτικής δημοκρατίας, οικονομικής δημοκρατίας (πέρα από τα όρια της οικονομίας της αγοράς και του κρατικού σχεδιασμού) καθώς και με όρους δημοκρατίας στον κοινωνικό χώρο (αυτοδιεύθυνσης) και οικολογικής δημοκρατίας. Εν ολίγοις, η Περιεκτική Δημοκρατία είναι μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης που επανενσωματώνει την οικονομία, την Πολιτεία και τη Φύση στην κοινωνία. Η αντίληψη της Περιεκτικής Δημοκρατίας έχει προέλθει από τη σύνθεση δύο μεγάλων ιστορικών παραδόσεων: της κλασικής δημοκρατικής και της σοσιαλιστικής, καθώς και των ριζοσπαστικών ρευμάτων μέσα στο Πράσινο κίνημα, το φεμινιστικό κίνημα και τα απελευθερωτικά κινήματα στο Νότο”.
Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη της δημοκρατίας, η δημόσια σφαίρα δεν περιλαμβάνει μόνο τη σφαίρα της πολιτικής (δηλαδή τη σφαίρα της λήψης αποφάσεων, ο χώρος στον οποίο εξασκείται η πολιτική δύναμη), όπως είναι η συνήθης πρακτική πολλών υποστηρικτών του δημοκρατικού προτάγματος (Χάνα Άρεντ, Κορνήλιος Καστοριάδης, Μάρεϊ Μπούκτσιν κ.α.), αλλά και την οικονομική σφαίρα (τη σφαίρα της λήψης οικονομικών αποφάσεων, δηλαδή τον χώρο στον οποίο εξασκείται η οικονομική δύναμη σε σχέση με τις οικονομικές επιλογές που κάθε κοινωνία οφείλει να λαμβάνει) καθώς και την "κοινωνική" σφαίρα (τη σφαίρα της λήψης αποφάσεων στους χώρους εργασίας, της εκπαίδευσης και οποιουδήποτε άλλου οικονομικού ή πολιτιστικού θεσμού που αποτελεί συστατικό στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας). Επιπλέον, η δημόσια σφαίρα μπορεί να επεκταθεί ώστε να περιλάβει και τον "οικολογικό χώρο", ο οποίος ορίζεται ως η σφαίρα των σχέσεων μεταξύ της Κοινωνίας και της Φύσης. Επομένως, η δημόσια σφαίρα, σε αντιδιαστολή με την ιδιωτική, περιλαμβάνει κάθε περιοχή ανθρώπινης δραστηριότητας όπου μπορούν να ληφθούν αποφάσεις με συλλογικό και με δημοκρατικό τρόπο.
Σε αντιστοιχία με αυτές τις τέσσερις σφαίρες, μπορούμε να διακρίνουμε τις τέσσερις βασικές συνιστώσες της Περιεκτικής Δημοκρατία: την πολιτική, την οικονομική, τη δημοκρατία στον κοινωνικό χώρο και την οικολογική. Οι πρώτες τρεις συνιστώσες διαμορφώνουν το θεσμικό πλαίσιο που στοχεύει στην ισοκατανομή της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δύναμης, αντίστοιχα. Κατά την έννοια αυτή, οι συγκεκριμένες συνιστώσες ορίζουν ένα σύστημα, το οποίο αποσκοπεί στην εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Παρόμοια, η οικολογική δημοκρατία ορίζεται ως το θεσμικό πλαίσιο που αποσκοπεί στην εξάλειψη κάθε ανθρώπινης προσπάθειας κυριαρχίας πάνω στο φυσικό κόσμο ή, με άλλα λόγια, το σύστημα που στοχεύει στην επανενσωμάτωση των ανθρώπων με τη Φύση.
Πολιτική ή Άμεση Δημοκρατία
Η αναγκαία συνθήκη για την εγκαθίδρυση μιας πολιτικής δημοκρατίας περιλαμβάνει τη δημιουργία κατάλληλων θεσμών που να διασφαλίζουν την ισοκατανομή πολιτικής δύναμης/εξουσίας μεταξύ όλων των πολιτών. Όλες οι πολιτικές αποφάσεις (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με τη διαμόρφωση και εκτέλεση των νόμων) λαμβάνονται συλλογικά από το σώμα των πολιτών και χωρίς να υπάρχει κάποια μορφή αντιπροσώπευσης. Όλοι οι κάτοικοι συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής (που σήμερα μπορεί αποκλειστικά να έχει τη μορφή μιας γεωγραφικής κοινότητας), οι οποίοι υπερβαίνουν κάποια ηλικία ωριμότητας, όπως αυτή ορίζεται από το ίδιο το σώμα των πολιτών, και ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, εθνικής, πολιτισμικής και άλλων τύπων κοινωνικής ταυτότητας, είναι μέλη του σώματος των πολιτών και συμμετέχουν άμεσα στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων.
Η ικανή συνθήκη για την αναπαραγωγή της πολιτικής δημοκρατίας σχετίζεται με το επίπεδο της πολιτικής συνειδητοποίησης των πολιτών και, όπως σημειώνουν οι David Gabbard & Karen Appleton, "η ευθύνη της καλλιέργειας της δημοκρατικής συνειδητοποίησης των πολιτών ανήκει στην παιδεία". που δεν περιλαμβάνει απλά την εκπαίδευση, αλλά και την ανάπτυξη του χαρακτήρα και μιας ολοκληρωμένης διάπλασης τόσο ως προς τις γνώσεις όσο και ως προς τις ικανότητες, δηλ. την εκπαίδευση του ατόμου ως πολίτη, η οποία από μόνη της μπορεί να δώσει ουσιαστικό περιεχόμενο στη δημόσια σφαίρα.
Αυτό συμβαίνει γιατί η δημοκρατία μπορεί να θεμελιώνεται αποκλειστικά στη συνειδητή επιλογή των πολιτών της για ατομική και συλλογική αυτονομία και, επομένως, δεν μπορεί να είναι το αποτέλεσμα κάποιου κοινωνικού, οικονομικού ή φυσικού "νόμου" ή τάσης που οδηγεί διαλεκτικά προς αυτήν και ούτε μπορεί να καθορίζεται, προφανώς, από κάποιο θρησκευτικό ή μυστικιστικό δόγμα και προκατάληψη. Με αυτή την έννοια, ούτε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ούτε η σοβιετική δημοκρατία ικανοποιούν τις συνθήκες της πολιτικής δημοκρατίας και είναι απλώς μορφές πολιτικής ολιγαρχίας, όπου η πολιτική δύναμη συγκεντρώνεται στα χέρια κάποιων ελίτ, όπως επαγγελματιών πολιτικών και κομματικών γραφειοκρατών, αντίστοιχα.
Η βασική μονάδα λήψης των αποφάσεων στην Περιεκτική Δημοκρατία είναι η δημοτική συνέλευση, δηλ. το σώμα πολιτών σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή που μπορεί να περιλαμβάνει μια πόλη μαζί με τα γύρω χωριά, ή ακόμα και κάποιες γειτονιές μεγάλων πόλεων. Η τελευταία μοιάζει με την αντίληψη του "αστικού χωριού" που προτείνεται σήμερα από τους υποστηρικτές της οικονομίας της απο-ανάπτυξης (de-growth). Ωστόσο, εκτός από τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε τοπικό επίπεδο, υπάρχουν πολλές σημαντικές αποφάσεις που πρέπει να λαμβάνονται σε περιφερειακό ή συνομοσπονδιακό επίπεδο. Για το λόγο αυτό, όπως παρατηρεί ο Serge Latouche, για να είναι εφικτή μια ΠΔ, προϋπόθεση είναι "μια «συνομοσπονδία δήμων» που αποτελούνται από μικρές, ομογενείς μονάδες με πληθυσμό περί των 30,000 ανθρώπων". Κατά συνέπεια, μια Περιεκτική Δημοκρατία σήμερα μπορεί να πάρει αποκλειστικά τη μορφή μιας συνομοσπονδιακής δημοκρατίας που βασίζεται σε ένα δίκτυο διαχειριστικών συνελεύσεων, τα μέλη ή οι εντολοδόχοι των οποίων είναι ανακλητοί και εκλέγονται εκ περιτροπής στους επιμέρους δήμους από λαϊκές δημοκρατικές συνελεύσεις. Η λειτουργία τους, λοιπόν, είναι καθαρά διαχειριστική και οργανωτική και δεν παράγει πολιτική, όπως συμβαίνει με το είδος αντιπροσώπευσης στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Καμία πολιτική απόφαση δεν αφήνεται σε ειδικούς, ο ρόλος των οποίων περιορίζεται στο να προσφέρουν συμβουλές προς το σώμα των πολιτών, το οποίο λειτουργεί ως το υπέρτατο σώμα λήψης των αποφάσεων. Όταν τμήματα του σώματος πολιτών μεταβιβάζουν την εξουσία τους σε συγκεκριμένους εντολοδόχους προκειμένου να εκπληρώσουν συγκεκριμένα καθήκοντα (για παράδειγμα, ως μέλη λαϊκών δικαστηρίων, ή σε περιφερειακές και συνομοσπονδιακές συνελεύσεις), οι εντολοδόχοι επιλέγονται εκ περιτροπής μέσω κλήρου και είναι πάντα ανακλητοί από το σώμα των πολιτών. Επιπλέον, στους εντολοδόχους σε περιφερειακά ή συνομοσπονδιακά όργανα πρέπει να δίνονται συγκεκριμένες οδηγίες και εντολές.
Τέλος, η πολιτική ή άμεση δημοκρατία συνεπάγεται μια τελείως διαφορετική αντίληψη της ιδιότητας του πολίτη σε σχέση με τις συνηθισμένες φιλελεύθερες και σοσιαλιστικές αντιλήψεις. Σύμφωνα με τη νέα αυτή αντίληψη, η πολιτική δραστηριότητα δεν αποτελεί το μέσο για κάποιο σκοπό, αλλά είναι από μόνη της ο σκοπός ώστε κάποιος που απασχολείται με αυτή να μην τη θεωρεί μόνο ως τρόπο προώθησης της δικής του ευημερίας, αλλά να αντιλαμβάνεται τις εγγενείς αρχές της πολιτικής ζωής, όπως η ελευθερία, η ισότητα και η αλληλεγγύη. Σε αντίθεση με τις φιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις που υιοθετούν μια «εργαλειακή» αντίληψη της ιδιότητας του πολίτη, δηλ. μια αντίληψη που συνεπάγεται ότι ο πολίτης διαθέτει ορισμένα δικαιώματα τα οποία εξασκεί με σκοπό την ατομική του ευημερία.
Οικονομική Δημοκρατία
Το πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας εισάγει μια εντελώς διαφορετική σύλληψη από την συνηθισμένη για την οικονομική δημοκρατία.
Όπως και με την άμεση δημοκρατία, η οικονομική δημοκρατία είναι σήμερα εφικτή μόνο στο επίπεδο συνομοσπονδιοποιημένων δήμων (κοινοτήτων). Η οικονομική δημοκρατία περιλαμβάνει τη δημοτική ιδιοκτησία της οικονομίας (δηλ. τα μέσα παραγωγής ανήκουν στον κάθε δήμο), γεγονός που διαφέρει ριζικά και από τις δύο βασικές μορφές συγκέντρωσης της οικονομικής δύναμης/εξουσίας (την καπιταλιστική και τη «σοσιαλιστική» οικονομία ανάπτυξης) καθώς και από τις διάφορες μορφές κολεκτιβιστικού καπιταλισμού, είτε εκείνων που «ελέγχονται από τους εργαζόμενους» ή τις περισσότερο ήπιες εκδοχές που προτείνουν οι μετα-κευνσιανιστές σοσιαλδημοκράτες. Συνεπώς, η κοινότητα (ο δήμος) μετατρέπεται στην επίσημη μονάδα της οικονομικής ζωής, εφόσον η οικονομική δημοκρατία δεν είναι εφικτή σήμερα εκτός και αν η ιδιοκτησία και ο έλεγχος των παραγωγικών πόρων οργανωθούν σε κοινοτικό επίπεδο.
Μπορούμε να προσδιορίσουμε τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιούνται ώστε να είναι εφικτή η οικονομική δημοκρατία: τη δημοτική αυτοδυναμία, την δημοτική ιδιοκτησία των μέσον παραγωγής και την συνομοσπονδιακή κατανομή των πόρων
Το μοντέλο της οικονομικής δημοκρατίας, ως συνιστώσα της ΠΔ, περιγράφεται στο Περιεκτική Δημοκρατία, 10 χρόνια μετά (κεφ. 6). Τα βασικά χαρακτηριστικά του προτεινόμενου μοντέλου, που επίσης το διαφοροποιούν από τα σοσιαλιστικά μοντέλα σχεδιασμού όπως το Parecon, είναι ότι προϋποθέτει ρητά μια οικονομία χωρίς κράτος, χωρίς χρήμα και χωρίς αγορά, γεγονός που αποκλείει τη συσσώρευση του πλούτου και τη θεσμοποίηση δικαιωμάτων μόνο για συγκεκριμένα τμήματα της κοινωνίας, χωρίς να βασίζεται σε μυθικές κοινωνίες αφθονίας της μετά σπάνης, ή να θυσιάζεται η ελευθερία επιλογής. Το προτεινόμενο σύστημα αποσκοπεί στο να ικανοποιήσει το διπλό στόχο: (α) να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες όλων των πολιτών, γεγονός που απαιτεί οι βασικές μακροοικονομικές αποφάσεις να λαμβάνονται δημοκρατικά και (β) να διασφαλίσει την ελευθερία επιλογής, γεγονός που απαιτεί το άτομο να λαμβάνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή του (το είδος της εργασίας που θα επιλέξεις, τις καταναλωτικές του συνήθειες κ.λ.π.)
Το σύστημα, επομένως, αποτελείται από δύο βασικές συνιστώσες: (1) μια συνιστώσα σχεδιασμού για τη δημιουργία μιας διαδικασίας αλληλεπίδρασης του δημοκρατικού σχεδιασμού μεταξύ των συνελεύσεων στους χώρους εργασίας, τις δημοτικές συνελεύσεις και τη συνομοσπονδιακή συνέλευση και (2) μια συνιστώσα «αγοράς» που συνεπάγεται τη δημιουργία μιας «τεχνητής αγοράς», η οποία διασφαλίζει την πραγματική ελευθερία επιλογής, χωρίς να επιφέρει τις δυσμενείς συνέπειες των πραγματικών αγορών. Ωστόσο, μολονότι πολλοί συγκρίνουν το σύστημα της Περιεκτικής Δημοκρατίας με «ένα σύστημα διατακτικών (που είναι στην πραγματικότητα μια μορφή χρήματος με βάση την εργασιακή θεωρία της αξίας)», το σύστημα διατακτικών που προτείνεται δεν είναι κάποιο μοντέλο χρήματος, αφού οι διατακτικές εκδίδονται σε προσωπική βάση, έτσι ώστε να μη μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως το χρήμα ως ένα γενικό μέσο ανταλλαγής και συσσώρευσης του πλούτου.
Επιπλέον, η κρίσιμη διάκριση μεταξύ βασικών και μη βασικών αναγκών που γίνεται από το μοντέλο της Περιεκτικής Δημοκρατίας, το διαφοροποιεί από τα μοντέλα που βασίζονται στην αγορά ή το πλάνο. Έτσι, ακολουθώντας αυτή τη διάκριση, το μοντέλο της Περιεκτικής Δημοκρατίας υιοθετεί την αρχή της αμοιβής «σύμφωνα με την ανάγκη» όσον αφορά τις βασικές ανάγκες και «σύμφωνα με την προσπάθεια» όσον αφορά τις μη βασικές ανάγκες. Με αυτόν τον τρόπο, αντίθετα με το Parecon όπου η ικανοποίηση των βασικών περιλαμβάνει μόνο κάποια ελάχιστα αγαθά που θεωρούνται δημόσια και στην "ευσπλαχνία" και από ένα εγγυημένο βασικό εισόδημα για τους άνεργους ή για αυτούς που δεν έχουν δυνατότητα να εργαστούν, το μοντέλο της Περιεκτικής Δημοκρατίας βασίζεται στην αρχή ότι η ικανοποίηση των βασικών αναγκών αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που αναγνωρίζεται σε όλους που έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν την ελάχιστη ποσότητα εργασίας που απαιτείται για αυτές.
Δημοκρατία στο Κοινωνικό Πεδίο
Μια Περιεκτική Δημοκρατία δεν είναι δυνατή παρά μόνο αν διευρύνει τον κοινωνικό χώρο ώστε αυτός να περιλαμβάνει το χώρο εργασίας, το νοικοκυριό, το θεσμό της εκπαίδευσης και, τελικά, κάθε οικονομικό και πολιτισμικό θεσμό που συνιστά στοιχείο αυτού του χώρου. Η ισοκατανομή της δύναμης/εξουσίας σε αυτούς τους θεσμούς και η αυτοδιεύθυνση διασφαλίζονται από τη δημιουργία συνελεύσεων πολιτών σε κάθε χώρο εργασίας ή εκπαίδευσης (συνελεύσεις εργαζομένων, συνελεύσεις φοιτητών και εκπαιδευτικών, αντίστοιχα), οι οποίες λαμβάνουν όλες τις σημαντικές αποφάσεις όσον αφορά τη λειτουργία αυτών των χώρων, στα πλαίσια των αποφάσεων που έχουν λάβει οι δημοτικές συνελεύσεις των πολιτών όσον αφορά τους γενικούς στόχους της παραγωγής, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, αντίστοιχα. Οι συνελεύσεις συνομοσπονδιοποιούνται σε περιφερειακό και συνομοσπονδιακό επίπεδο ώστε οι συνομοσπονδιακές συνελεύσεις των εργαζομένων, των εκπαιδευτικών, των φοιτητών κ.ο.κ. να συμμετέχουν σε μια διαδικασία συνεχούς αλληλεπίδρασης με τις συνομοσπονδιακές συνελεύσεις των πολιτών που καθορίζουν το «γενικό συμφέρον» της κοινωνίας.
Ένα κρίσιμο ζήτημα που προκύπτει σε σχέση με τη δημοκρατία στο κοινωνικό πεδίο σχετίζεται με τις σχέσεις εντός του νοικοκυριού και το ερώτημα για το πώς μπορεί να επιτευχθεί ο «εκδημοκρατισμός» τους. Μια πιθανή λύση είναι η εξάλειψη του χάσματος μεταξύ του νοικοκυριού και του δημόσιου χώρου. Έτσι, μερικές φεμινίστριες συγγραφείς, ιδιαίτερα του οικο-φεμινισμού, εξυμνούν τον οίκο και τις αξίες του ως υποκατάστατου της πόλης και της πολιτικής, κάτι που μπορεί να θεωρηθεί ως μια προσπάθεια απορρόφησης του δημόσιου χώρου από τον ιδιωτικό. Από την άλλη μεριά, κάποιες μαρξίστριες φεμινίστριες προσπαθούν να εξαλείψουν τη δυαδικότητα μεταξύ δημόσιου/ιδιωτικού απορροφώντας ολόκληρο τον ιδιωτικό χώρο σε ένα μοναδικό δημόσιο, μια κοινωνικοποιημένη ή αδελφοποιημένη κρατική σφαίρα. Άλλη μια πιθανή λύση, με δεδομένο ότι το νοικοκυριό ανήκει στον ιδιωτικό χώρο, είναι ο «εκδημοκρατισμός» του με την έννοια ότι οι σχέσεις εντός του νοικοκυριού λαμβάνουν τα χαρακτηριστικά δημοκρατικών σχέσεων και το νοικοκυριό έρχεται σε μια μορφή που είναι συνεπής με την ελευθερία όλων των μελών του.
Για το πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας το θέμα δεν είναι η εξάλειψη του χάσματος μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου χώρου. Το πραγματικό ζήτημα είναι το πώς, διατηρώντας και/ή βελτιώνοντας την αυτονομία των δύο χώρων, να υιοθετηθούν τέτοιες θεσμικές αλλαγές που να εγκαθιστούν τη δημοκρατία στο νοικοκυριό και, γενικά, στο κοινωνικό πεδίο (χώροι εργασίας, εκπαιδευτικοί θεσμούς κ.λ.π.) και, ταυτόχρονα, να βελτιωθούν οι θεσμικές αλλαγές της πολιτικής και της οικονομικής δημοκρατίας. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, δεν νοείται μια αποδοτική δημοκρατία παρά μόνο αν ο ελεύθερος χρόνος ισοκατανέμεται μεταξύ όλων των πολιτών και η συνθήκη αυτή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί για όσο συνεχίζουν να υπάρχουν οι σημερινές ιεραρχικές συνθήκες στο νοικοκυριό, στο χώρο εργασίας και αλλού. Επιπλέον, η δημοκρατία στο κοινωνικό πεδίο και, ιδιαίτερα, στο νοικοκυριό είναι αδύνατη, εκτός εάν εισαχθούν οι απαραίτητες θεσμικές αλλαγές που να αναγνωρίζουν το χαρακτήρα του νοικοκυριού ως μέσου ικανοποίησης αναγκών και η φροντίδα και οι υπηρεσίες που παρέχονται σε αυτό να συμπεριληφθούν στο γενικό σχήμα ικανοποίησης αναγκών.
Οικολογική Δημοκρατία
Όπως υπογραμμίζει ο Steven Best «εντελώς αντίθετα με τους περιορισμούς του κινήματος AAM (Animal Advocacy Movement, Κίνημα για την Υπεράσπιση των Ζώων) και των υπόλοιπων κινημάτων με ρεφορμιστικούς στόχους, ο Τ. Φωτόπουλος προάγει μια διευρυμένη αντίληψη της δυναμικής του ανθρώπου και των κοινωνικών θεσμών, την επίδραση τους στον πλανήτη και τις συνέπειες που προκύπτουν για την ίδια την κοινωνία. Συνδυάζοντας την αντικαπιταλστική, ριζοσπαστική δημοκρατία με την οικολογική μέριμνα στην έννοια της «οικολογικής δημοκρατίας», ο Τ. Φωτόπουλος ορίζει τη συγκεκριμένη έννοια ως «το θεσμικό πλαίσιο που αποσκοπεί στην εξάλειψη κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας κυριαρχίας πάνω στο φυσικό κόσμο, με άλλα λόγια, ως το σύστημα που αποσκοπεί στην επανενσωμάτωση των ανθρώπων και της φύσης. Αυτό συνεπάγεται τη μετάβαση από τη σημερινή «εργαλειακή» αντίληψη της Φύσης, σύμφωνα με την οποία η Φύση θεωρείται ένα εργαλείο ανάπτυξης στα πλαίσια μιας διαδικασία ακατάπαυστης συγκέντρωσης δύναμης/εξουσίας».
Όπως ισχυρίζονται υποστηρικτές του προτάγματος της Περιεκτικής Δημοκρατίας, το θεσμικό της πλαίσιο προσφέρει τη μεγαλύτερη ελπίδα που θα μπορούσε ποτέ να είναι εφικτή σε μια οικονομία της αγοράς, ή σε μια κοινωνία που βασίζεται στο σοσιαλιστικό κρατισμό για βελτίωση της σχέσης του ανθρώπου με τη Φύση. Οι παράγοντες που υποστηρίζουν αυτήν την άποψη αναφέρονται και στις τρεις συνιστώσες της Περιεκτικής Δημοκρατίας: την πολιτική, την οικονομική και την κοινωνική.
Η πολιτική ή άμεση δημοκρατία προϋποθέτει μια ριζική αποκέντρωση (διοικητική και φυσική), ενώ ο «τοπικιστικός» χαρακτήρας μιας συνομοσπονδιοποιημένης κοινωνίας θα βελτιώσει το φιλικό ως προς το περιβάλλον χαρακτήρα της. Επιπλέον, η πολιτική δημοκρατία δημιουργεί μια δημόσια σφαίρα που θα έχει από μόνη της μια σημαντική επίδραση στη μείωση της ελκυστικότητας του υλισμού προσφέροντας ένα νέο νόημα ζωής ώστε να πληρώνεται το υπαρξιακό κενό το οποίο δημιουργεί η σημερινή καταναλωτική κοινωνία. Η οικονομική δημοκρατία αντικαθιστά τη δυναμική «ανάπτυξη ή θάνατος» της οικονομίας της αγοράς με μια νέα κοινωνική δυναμική που στοχεύει στην ικανοποίηση των αναγκών του δήμου και όχι στην ανάπτυξη για την ανάπτυξη. Αν η ικανοποίηση των αναγκών του δήμου δεν εξαρτάται, όπως συμβαίνει σήμερα, στη συνεχή επέκταση της παραγωγής προκειμένου να «καλυφθούν» οι ανάγκες που δημιουργεί η αγορά, και αν αποκατασταθεί η σύνδεση μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας, τότε δεν υπάρχει λόγος η σημερινή εργαλειακή αντίληψη της Φύσης να συνεχίσει να περιορίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ιδιαίτερα αφού, αντίθετα με τα σοσιαλιστικά μοντέλα που είναι «συγκεντρωτικά», ο στόχος της παραγωγής σε μια Περιεκτικής Δημοκρατίας δεν είναι η ανάπτυξη αλλά η ικανοποίηση των βασικών αναγκών της κοινότητας και εκείνων των μη βασικών αναγκών για τις οποίες τα μέλη της κοινότητας εκφράζουν την επιθυμία τους και είναι διατεθειμένα να εργαστούν παραπάνω. Αυτό υποδηλώνει ένα διαφορετικό ορισμό της οικονομικής αποδοτικότητας, ο οποίος γίνεται, όχι με βάση τα στενά τεχνο-οικονομικά κριτήρια της ελαχιστοποίησης των εισροών/μεγιστοποίηση των εκροών όπως συμβαίνει με τα σοσιαλιστικά μοντέλα τύπου Parecon, αλλά στη βάση κριτηρίων τα οποία διασφαλίζουν την πλήρη κάλυψη των δημοκρατικά ορισμένων βασικών αναγκών για όλους τους πολίτες καθώς και των μη βασικών αναγκών τις οποίες επιλέγουν οι ίδιοι να ικανοποιήσουν, ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται την σε κάποιο βαθμό «έλλειψη αποδοτικότητας» σύμφωνα με τα κριτήρια των ορθόδοξων οικονομικών. Τέλος, η δημοκρατία στο κοινωνικό πεδίο αναμένεται να είναι ένα αποφασιστικό βήμα προς τη δημιουργία της ικανής συνθήκης για μια αρμονική σχέση φύσης-κοινωνίας καθώς η σταδιακή εξάλειψη των πατριαρχικών σχέσεων στο νοικοκυριό και των ιεραρχικών σχέσεων, γενικά, αναμένεται να δημιουργήσει ένα νέο ήθος "μη κυριαρχίας", το οποίο θα περιλαμβάνει τόσο τη Φύση όσο και την Κοινωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άμεση δημοκρατία Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Οικονομικές αντιλήψεις Κατηγορία:Οικονομικά συστήματα Κατηγορία:Πολιτική οικονομία
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 19
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-19 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Ανήκει στο σύμπλεγμα συγκροτημάτων εκτόξευσης διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων (αγγλ. InterContinental Ballistic Missile, ICBM). Χρησιμοποιήθηκε από την NASA για την εκτόξευση αποκλειστικά όλων των επανδρωμένων πυραύλων του διαστημικού προγράμματος Gemini. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για την εκτόξευση μη επανδρωμένων πυραύλων τύπου Τιτάνα Ι και ΙΙ.
Ιστορικό
Χτίστηκε μαζί με τα συγκροτήματα LC-15, LC-16 και LC-20 στις αρχές του 1959 και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1966. Μέσα σε αυτό το διάστημα έγιναν 27 εκτοξεύσεις από εκεί, συμπεριλαμβανομένων και αυτών 10 επανδρωμένων πυραύλων.
Πρώτη επιτυχημένη εκτόξευση έγινε στις 2 Φεβρουαρίου 1960, επίσης με έναν Τιτάνα Ι. Από τις επόμενες δεκατέσσερις εκτοξεύσεις πυραύλων Τιτάνων, μόνο δυο είχαν αποτυχία. Ο πρώτος πύραυλος Τιτάνας ΙΙ με διαστημόπλοιο Gemini 1 εκτοξεύτηκε με επιτυχία στις 8 Απριλίου 1964. Τα Gemini 1 και 2 ήταν μη επανδρωμένες δοκιμαστικές πτήσεις. Στις 23 Μαρτίου ακολούθησε τελικά το Gemini 3 με πλήρωμα τους Virgil Grissom και John Young, και μετά από αυτό ακολούθησαν τα Gemini 4 μέχρι 12. Κατόπιν σταμάτησε η λειτουργία του και έκλεισε στις 11 Νοεμβρίου 1966. Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο και ερείπιο. Ο πύργος εκτόξευσης κατεδαφίστηκε, ενώ ο σκελετός του πύργου εργασιών και συντηρήσεως σκουριάζει.
Μόνο ο χώρος διέλευσης των αστροναυτών προς επιβίβαση στο διαστημόπλοιο Gemini, ο λεγόμενος Λευκός Θάλαμος, (αγγλ. White Room) από την κορυφή του πύργου εκτόξευσης έχει αποκατασταθεί και εκτίθεται στο Μουσείο CCAFS Space and Missile Museum του συγκροτήματος LC-26.
Περιγραφή του συγκροτήματος
Η εξέδρα εκτόξευσης βρίσκεται στην κορυφή τεχνητού λόφου. Ένας σταθερός πύργος τροφοδοτούσε τον πύραυλο πριν από την εκτόξευση με καύσιμα. Δίπλα από την εξέδρα βρίσκονταν ένας άλλος, λίγο μεγαλύτερος πύργος με τον λευκό θάλαμο. Πριν την επιβίβαση, ο πύργος αυτός έγερνε στο έδαφος για να επιβιβαστούν οι αστροναύτες. Μετά ανορθώνονταν πάλι στην κάθετη θέση, και οι αστροναύτες επιβιβάζονταν στον πύραυλο.
Στο πλάι επίσης ήταν το οχυρό, καταφύγιο και διευθυντικό κέντρο παρακολούθησης της εκτόξευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Χόρχε Ελγκέτα
Ο Χόρχε Ελγκέτα (ισπανικά: Jorge Elgueta, γεννημένος στις 21 Νοεμβρίου 1969) είναι Αργεντίνος παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 196εκ και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου.
Καριέρα
Ο Χόρχε Ελγκέτα έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Ουνιόν Βενισάλ Τρινιδάδ, τοπική ομάδα της χώρας του, της Αργεντινής.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει βρεθεί σε πολλές χώρες αγωνιζόμενος με αρκετές ομάδες. Συγκεκριμένα έχει αγωνιστεί στην Αργεντινή (Ουνιόν Τρινιδάδ, Τσακαρίτα Ασούλ και Ουνιόν Φορμόσα), στη Γερμανία (Τους Κρίφστελ), στη Βραζιλία (Φρανγκοσούλ), στην Ισπανία (Ουνικάχα Αλμερία και Αμάρ Πάλμα), στην Ιταλία (Ντέλα Καριφάνο), στην Ελλάδα (Ορεστιάδα, Νίκαια, EA Πατρών και Ολυμπιακό) και Πουέρτο Ρίκο (Καρολίνα Τζάϊαντς).
Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως πετοσφαιριστής, ο Χόρχε Ελγκετα αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή.
Προπονητική καριέρα
Ο Χόρχε Ελγκένα ανέλαβε προπονητής της Όμπρας Σαν Χουάν, ωστόσο το 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα προκειμένου να αναλάβει προπονητής στην ομάδα της ΑΕΚ.
Από την ΑΕΚ αποτέλεσε παρελθόν λίγους μήνες αργότερα, λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε ο σύλλογος. Στις 27 Μαρτίου 2017 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Π.Α.Ο.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χόρχε Ελγκέτα ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Αργεντινής από το 1994 μέχρι το 2007 έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών‎ Κατηγορία:Αργεντινοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης ελληνικών συλλόγων
Καλβινιστικό Πολιτικό Κόμμα
Το Καλβινιστικό Πολιτικό Κόμμα (ολλ. Staatkundig Gereformeerde Partij, SGP) είναι καλβινιστικό φονταμενταλιστικό κόμμα στις Κάτω Χώρες. Ιδρύθηκε το 1918 και σημερινός του ηγέτης είναι ο Κις βαν ντερ Στάι. Είναι το παλαιότερο κόμμα της χώρας και έχει υπάρξει καθ'όλη την πορεία της ύπαρξής του στην αντιπολίτευση αρνούμενο να συνεργαστεί με οποιαδήποτε κυβέρνηση. Εξαιτίας αυτού καθώς καο της θεοκρατικής ιδεολογίας του, έχει λάβει τον χαρακτηρισμό «μαρτυρικό κόμμα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Κωνσταντίνου (αποσαφήνιση)
Κωνσταντίνου (θηλ. Κωνσταντίνου) είναι ελληνικό επώνυμο.
Μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:
Άντρες
Γυναίκες
Επιχείρηση του Στρυμόνα
Η Επιχείρηση του Στρυμόνα (ή Εισβολή του Στρυμόνα) ήταν μια επιτυχής και απρόσκοπτη προώθηση του Βουλγαρικού στρατού στην Ελληνική Μακεδονία λόγω των διαταγών του Βασιλιά Κωνσταντίνου προς το στράτευμα να μη προβάλει καμία αντισταση, εν μέσω του Εθνικού Διχασμού, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Έλαβε χώρα στις 17-23 Αυγούστου 1916 και έληξε με την κατάληψη ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας μέχρι τον ποταμό Στρυμόνα.
Υπόβαθρο
Τον Αύγουστο του 1916, η Ρουμανία αποφάσισε να μπει στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ. Οι Σύμμαχοι είχαν σκοπό να προβούν σε μεγάλη επίθεση στο Μακεδονικό Μέτωπο στα μέσα Αυγούστου για να υποστηρίξουν την είσοδο της Ρουμανίας στον πόλεμο και να διαλύσουν όσο το δυνατόν περισσότερες βουλγαρικές δυνάμεις. Η ανώτατη διοίκηση των Βουλγάρων υποψιάστηκε μια επικείμενη επίθεση και η μάχη της Δοϊράνης στις 9 Αυγούστου είχε επιβεβαιώσει αυτές τις υποψίες. Από την πλευρά τους, οι Βούλγαροι σκόπευαν να προχωρήσουν σε επίθεση κατά της Μακεδονίας από την αρχή του έτους και τώρα σχεδίαζαν ταυτόχρονη επίθεση της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς και της 2ης Βουλγαρικής Στρατιάς στα άκρα των Συμμάχων.
Στο δυτικό άκρο, η επίθεση στην Τσεγάνη είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Φλώρινας, αλλά η 1η Βουλγαρική Στρατιά απέτυχε να καταλάβει την Τσεγάνη (νυν Άγιος Αθανάσιος Πέλλας).
Ανάπτυξη του μετώπου και οι συνέπειες
Η εισβολή στον Στρυμόνα ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου όταν η 7η Μεραρχία Ρίλας, η 11η Μακεδονική Μεραρχία, η 3/2 Ταξιαρχία Ιππικού και η 10η μεραρχία προωθήθηκαν σε μέτωπο 230 χιλιομέτρων. Για 6 μέρες, οι βουλγαρικές δυνάμεις πέτυχαν όλους τους στόχους τους λόγω της ανύπαρκτης ελληνικής αντίστασης. Οι Βούλγαροι προωθήθηκαν σε βάθος 80-90 χιλιομέτρων και κατέλαβαν περιοχή 4.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το πιο σημαντικό ήταν πως το Μακεδονικό Μέτωπο είχε σμικρυνθεί κατά 100-120 χιλιόμετρα και πως το Δ' Σώμα Στρατού της Ελλάδας (464 αξιωματικοί και 6373 στρατιώτες) που είχε παραταχθεί στην περιοχή δεν μπορούσε να προβεί σε αντίσταση εξαιτίας απαγόρευσης της ελληνικής κυβέρνησης και είχε μεταφερθεί από τους Γερμανούς στη Σιλεσία, όπου και βρισκόταν μέχρι το τέλος του πολέμου. Επίσης οι πόλεις της Δράμας, της Καβάλας και οι Σέρρες είχαν καταληφθεί.
Η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' να υπερασπιστεί την ελληνική επικράτεια, η οποία είχε προσαρτηθεί στην Ελλάδα μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, σε αγώνα κατά των μισητών Βουλγάρων, οδήγησε στην άνοδο του Μακεδονικού Κινήματος Εθνικής Αμύνης που είχε στηρίξει ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο Στρατηγός Ιωάννης Χατζόπουλος διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού είχε εντολές να μην επέμβει με αποτέλεσμα να παραδοθεί σύσσωμο το Σώμα και να μεταφερθεί στο Γκέρλιτς της Γερμανίας.
κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ιωάννης Σκορδίλης
Ο Ιωάννης Σκορδίλης (24 Ιουλίου 1926 - 10 Ιανουαρίου 2019) υπήρξε Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον Πανιώνιο τις δεκαετίες '40 και '50. Ξεκίνησε ως αθλητής στίβου, ενώ αγωνίστηκε και στις ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ του συλλόγου. Αργότερα υπήρξε και προπονητής του συλλόγου. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 2019, σε ηλικία 93 ετών.
Βιογραφικό
Ο Ιωάννης Σκορδίλης γεννήθηκε το 1926. Στον Πανιώνιο εντάχθηκε το 1938 ως αθλητής στίβου. Είχε τις πρώτες διακρίσεις του σε ημερίδα που διοργάνωσε ο σύλλογος στις 27 Οκτωβρίου 1940, στο νεόδμητο τότε Στάδιο της Νέας Σμύρνης, στο οποίο μόλις είχε μετακομίσει. Πρώτευσε στα 60 μ. και στο άλμα εις μήκος παμπαίδων.
Στην καριέρα του στο στίβο πέτυχε 11 δευτερόλεπτα στα 100 μ., αγγίζοντας το πανελλήνιο ρεκόρ, ενώ με τους Στάικο, Στρατάκο και Πετροπουλάκη πέτυχαν πανελλήνιο ρεκόρ στη σκυταλοδρομία 4Χ400 μ. Επίσης, είχε ρεκόρ 6,60 στο μήκος και 1,65 στο ύψος, ενώ έπαιζε και στην ομάδα μπάσκετ.
Ήταν απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας Αθηνών και ο πρώτος Έλληνας που φοίτησε στη σχολή Ποδοσφαίρου της Κολωνίας. Παράλληλα με την αθλητική του σταδιοδρομία εργάστηκε ως Καθηγητής Φυσικής Αγωγής στη Μέση Εκπαίδευση και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε Σύμβουλος στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και Γενικός Γραμματέας του ΣΕΓΑΣ.
Στο ποδόσφαιρο
Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην επίθεση, ως ακραίος. Διακρινόταν για την ταχύτητα στα μαρκαρίσματα των αντιπάλων, το δυνατό σουτ και το εύκολο σκοράρισμα. Στον Πανιώνιο εντάχθηκε το 1943, έπειτα από ένα φιλικό παιχνίδι της Β΄ ομάδας του Πανιωνίου με το 6ο Γυμνάσιο Αθηνών στο οποίο φοιτούσε, προερχόμενος από την Πράσινη Θύελλα Κουκακίου. Στον αγώνα αυτό το σχολείο του κέρδισε με 9-2 και ο ίδιος πέτυχε οκτώ γκολ. Έπαιξε στην πρώτη μεταπολεμική ομάδα του Πανιώνιου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50.
Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου, η οποία το 1950-51 πήρε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών και αναδείχθηκε δευτεραθλήτρια Ελλάδος, πίσω από τον Ολυμπιακό.
Επίσης, αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1952, πάντα με τον Πανιώνιο. Αφού απέκλεισαν τον Εθνικό με 2-2, 3-2 και τη Δόξα Δράμας με 2-2, 2-1, ηττήθηκαν στον τελικό από τον Ολυμπιακό. Ο πρώτος αγώνας έληξε ισόπαλος 2-2, μιας και οι ερυθρόλευκοι ισοφάρισαν στο 90΄. Στον επαναληπτικό ο Πανιώνιος ηττήθηκε με 2-0.
Οι καλές εμφανίσεις του προκάλεσαν το ενδιαφέρον των ομάδων του ΠΟΚ αλλά εκείνος αρνιόταν να μεταγραφεί. Πιο πιεστική ήταν η ΑΕΚ, με παίκτες της οποίας, όπως ο Μαρόπουλος, είχε φιλίες. Όμως, όταν του μιλούσαν για μεταγραφή, εκείνος απαντούσε: "Ο Πανιώνιος είναι η οικογένειά μου. Αν θέλετε να μείνουμε φίλοι μη μου ξαναπείτε για μεταγραφή". Σταμάτησε το 1958.
Στην Εθνική
Ο Ιωάννης Σκορδίλης αγωνίστηκε δύο φορές με την εθνική ομάδα και τις δύο εναντίον της Τουρκίας. Μαζί με τους Πεντζαρόπουλο και Τσολιά ήταν οι πρώτοι διεθνείς ποδοσφαιριστές του Πανιωνίου.
Η πρώτη συμμετοχή του ήταν στις 28/11/1948 σε εκτός έδρας φιλικό αγώνα στην Κωνσταντινούπολη, στον οποίο η Ελλάδα ηττήθηκε με 1-2.
Η δεύτερη και τελευταία διεθνής συμμετοχή του ήταν στις 16/5/1949 στην Αθήνα για το Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου. Και πάλι η Ελλάδα ηττήθηκε με 1-2.
Παλαίμαχος
Μετά το τέλος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας φοίτησε σε σχολές προπονητών στην Αγγλία και στη Γαλλία με έξοδα του Πανιωνίου. Επιστρέφοντας εργάστηκε ως προπονητής στον Πανιώνιο στα μέσα της δεκαετία του '60. Μάλιστα ήταν ο προπονητής της ομάδας στην πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή της, το 1964-65, στο Κύπελλο Ράπαν. Στη συνέχεια δούλεψε με επιτυχία στο Βύζαντα Μεγάρων στην Α΄ Εθνική (1967 ως 1969), στον Απόλλωνα Αθ. (1969-70) και σε άλλες ομάδες.
Δεν έφυγε ποτέ από τις τάξεις του συλλόγου της Ν. Σμύρνης, τον οποίο υπηρέτησε από διάφορα πόστα. Επί σειρά ετών διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Πανιωνίου Σ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Ζαν Λεν
Ο Ζαν Λεν (στα Γαλλικά: Jean Leune) ήταν Γάλλος πολεμικός ανταποκριτής, δημοσιογράφος, συγγραφέας και αξιωματικός του Γαλλικού στρατού. Το πλήρες όνομά του ήταν: Jean Charles Victor Edmond Leune. Γεννήθηκε την 28η Δεκεμβρίου του 1889 στο Σεν-Κεντέν (Saint-Quentin) της επαρχίας Αιν (Aisne) της βόρειας Γαλλίας και πέθανε την 13η Μαΐου του 1944 κατά τη μεταφορά του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ.
Πρώιμος βίος
Ο Ζαν Λεν γεννήθηκε την 28η Δεκεμβρίου του 1889 στο Σεν-Κεντέν (Saint-Quentin) της επαρχίας Αιν (Aisne) της βόρειας Γαλλίας. Ήταν γιος του Alfred Leune (1857-1930) και της Celine Blanche Daix (1871-1942).
Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι και αποφοίτησε το 1912. Ήταν, μάλλον, εκεί που γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του, Ελέν (Hélène), η οποία αποφοίτησε από την ίδια σχολή το 1909. Ο Ζαν Λεν και η Ελέν Βιτιβίλια παντρεύτηκαν στις 7 Φεβρουαρίου 1911 στο Παρίσι.
Ειδικός απεσταλμένος στη Μέση Ανατολή
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στον γαλλικό στρατό και πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ζαν Λεν βρέθηκε στα Βαλκάνια. Η περιοχή αυτή ήταν για τον Λεν μια αποκάλυψη. Παρέμεινε στην περιοχή και εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής του γαλλικού περιοδικού Λ' Ιλλουστρασιόν (L' Illustration). Κατά τη δεκαετία του 1920 ήταν ο ειδικός απεσταλμένος του περιοδικού στη Μέση Ανατολή. Άρθρα του σχετικά με τον Καύκασο, τη Μέκκα, το Σουέζ, κλπ δημοσιεύθηκαν στο L'Illustration. Ο Ζαν Λεν έγραψε και δημοσίευσε αρκετά βιβλία σχετικά με θέματα των Βαλκανίων και την Μέσης Ανατολής, καθώς και μυθιστορήματα. Είναι ο συγγραφέας του Ελληνικού ενδιαφέροντος βιβλίου ''Une revanche, une étape. Avec les Grecs, de Paris à Salonique par Athènes et la Macédoine. Campagne de 1912'', στο οποίο καταγράφονται οι εμπειρίες του από τα μέτωπα του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου 1912-13.
Το ζεύγος Λεν στην Ελλάδα
Ο Ζαν Λεν και η σύζυγός του Ελέν Βιτιβίλια-Λεν (Hélène Vitivilia-Leune) έφθασαν στην Ελλάδα στα αρχές Οκτωβρίου 1912 (κατά το παλαιό Ιουλιανό ημερολόγιο, στο εξής π.η.) για να καλύψουν δημοσιογραφικά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο. Διέμειναν προσωρινά στην Αθήνα, την οποία εγκατέλειψαν στις 14 Οκτωβρίου (π.η.), για να ακολουθήσουν τον Ελληνικό Στρατό, στην Λάρισα, Κοζάνη, Βέροια και Θεσσαλονίκη.
Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης το ζεύγος Λεν ταξίδεψε προς την Πρέβεζα για να ακολουθήσουν το στρατό της Ηπείρου. Έφτασαν στην Πρέβεζα στις 11 Νοεμβρίου του 1912 (π.η.). Το ζευγάρι ακολούθησε τον Ελληνικό Στρατό σε διάφορες εκστρατείες του μετώπου του πολέμου στην Ήπειρο και πολλά άρθρα και φωτογραφίες τους, παρέχουν μια ζωντανή μαρτυρία για την ανδρεία, τη φρίκη και τις κακουχίες του πολέμου τόσο από την οπτική γωνία των μαχητών όσο και των αμάχων.
Στη διάρκεια των προσπαθειών του Ελληνικού Στρατού για την κατάληψη των Ιωαννίνων (χειμώνας 1912-13) ο Ζαν Λεν και η σύζυγός του βρέθηκαν στο μέτωπο του πολέμου, απ' όπου ο ίδιος έστελνε τις πολεμικές του ανταποκρίσεις και η γυναίκα του προσέφερε τις υπηρεσίες της, ως νοσοκόμα, στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Εκεί συναντήθηκαν και με τον πολεμικό ανταποκριτή της Γαλλικής εφημερίδας Le Temps Etienne Labranche και τον Κωνσταντίνο Βλαστό.
Οικογένεια από τον πρώτο του γάμο
Με την πρώτη του σύζυγο Hélène Vitivilia, απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη, που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1917. Η Ειρήνη Leune παντρεύτηκε το 1942 τον Γάλλο αεροπόρο και αντιστασιακό Baron Alfred Testot-Ferry και ήταν γνωστή ως Ειρήνη Terray. Ήταν μία από τις πρώτες επιτυχημένες οδηγούς ράλλυ στη δεκαετία του 1950 με πολλές νίκες και κύπελλα στους γυναικείους αγώνες ταχύτητας αυτοκινήτων Λιέγη-Ρώμη-Λιέγη και στο Μόντε Κάρλο.
Η Ελέν (Hélène) ήταν Γαλλίδα νοσοκόμα και πέθανε το 1940 κατά τον βομβαρδισμό της πόλης Vitry-le-François της επαρχίας Μαρν της Γαλλίας.
Στρατιωτική καριέρα
Ο Ζαν Λεν ήταν λοχαγός του Πεζικού στον γαλλικό στρατό, στην τεχνική υπηρεσία αεροπορίας (capitaine d'infanterie au service technique de l'aéronautique). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 2 Αυγούστου 1920, τιμήθηκε με το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.
Ο δεύτερος γάμος του
Ο Ζαν Λεν θα παντρευτεί για δεύτερη φορά την 3.11.1923 με την Germaine Berthe Emilie Tougères.
Αντίσταση, σύλληψη και θάνατος
Τον Σεπτέμβριο του 1939 ο Ζαν Λεν επιστρατεύθηκε ως Έφεδρος Αξιωματικός και αποστρατεύθηκε στο τέλος του 1940. Παρέμεινε στην Ελεύθερη Ζώνη της Γαλλίας μέχρι τον Ιούλιο του 1942. Συνέχισε να υπηρετεί την πατρίδα του ως ανθυπολοχαγός στη Γαλλική Αντίσταση.
Στις 15 Ιανουαρίου 1943 η κυβέρνηση της Βισύ (Vichy) τον συνέλαβε και στις 6 Οκτωβρίου 1943 οι αρχές της πόλης τον καταδίκασαν σε ένα χρόνο φυλάκιση και πρόστιμο 1.200 φράγκων για ενέργειες επιβλαβείς προς την εθνική άμυνα (actes de nature à nuire à la Défense nationale). Τον Μάρτιο του 1944 συνελήφθη από τους Γερμανούς και τέθηκε υπό κράτηση στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ντρανσύ (Drancy), και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Compiègne.
Στις 10 Μαΐου του 1944 διαμετακομίστηκε με τρένο με προορισμό το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ. Ο Ζαν Λεν πέθανε από ασφυξία στη διάρκεια αυτής της μεταφοράς. Το σώμα του κάηκε στο κρεματόριο του Μπούχενβαλντ στις 15 Μαΐου 1944.
Μεταθανάτιες Τιμές
Στις 7 Νοεμβρίου 1958, η Γαλλική Λεγεώνα της Τιμής αναγνώρισε ότι ο Ζαν Λεν πέθανε για τη Γαλλία. Το όνομα Jean Leune είναι επίσης χαραγμένο στο Πάνθεον του Παρισιού στον κατάλογο των συγγραφέων οι οποίοι πέθαναν για τη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολεμικοί ανταποκριτές Κατηγορία:Πολεμικοί ανταποκριτές Βαλκανικών πολέμων Κατηγορία:Γάλλοι φωτογράφοι
Θερμική συστολή
Γενικά Θερμική συστολή χαρακτηρίζεται το φυσικό φαινόμενο το ακριβώς αντίθετο της θερμικής διαστολής, που συνίσταται στη μείωση των γεωμετρικών διαστάσεων των σωμάτων λόγω μεταβολής της θερμοκρασίας τους.
Η Θερμική συστολή διακρίνεται αντίστοιχα με την θερμική διαστολή σε:
Πηγές
Κατηγορία:Θερμότητα Κατηγορία:Θερμοδυναμική Κατηγορία:Φυσική στερεάς κατάστασης Κατηγορία:Φαινόμενα
Περιοχή της Μούρθια
Η αυτόνομη Κοινότητα της Μούρθια (ισπανικά: Comunidad Autónoma de la Región de Murcia, προφ. Κομουνιδάδ Αουτόνομα δε λα Ρεχιόν ντε Μούρθια) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες στις οποίες διαιρείται η Ισπανία. Βρίσκεται μεταξύ Ανδαλουσίας και Βαλένθιας. Βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα και η κατάληψή της από το Βασίλειο της Καστίλης το 1266 του επέτρεψε για πρώτη φορά να έχει πρόσβαση σε αυτήν. Καταλαμβάνει έκταση 11.313 τ.χλμ και έχει 1.424.063 κατοίκους. Πρωτεύουσά της είναι η Μούρθια που συγκεντρώνει το 1/3 του πληθυσμού της κοινότητας. Η Μούρθια είναι ευρέως γνωστή για τη μεγάλη παραγωγή της σε φρούτα και λαχανικά.
Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Φερνάντο Λόπεθ Μίρας από τις 3 Μαΐου 2017. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.
Παπά Στάουερ
Το Παπά Στάουερ, (αγγλικά Papa Stour) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το ένατο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των νησιών Σέτλαντ, μετά το Μέινλαντ, το Γελλ, το Ουνστ, το Φέτλαρ, το Μπρέσεϊ, το Γουέλσεϊ, το Μακλ Ρόου και το Φούλα. Έχει έκταση 8,3 τ.χλμ. και 15 κατοίκους (2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέτλαντ
Χουάν Φιγκερόα
Ο Χουάν Φιγκερόα (γεννημένος στις 6 Μαρτίου 1986) είναι Πουερτορικανός εν ενεργεία διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 189εκ και αγωνίζεται στη θέση του ακραίου.
Καριέρα
Ο Χουάν Φιγκερόα πρωτοέπαιξε βόλει με την ομάδα της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Μπάγιαμον, στο Πουέρτο Ρίκο. Όταν αποφοίτησε από την ακαδημία, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όπου με την κολλεγιακή ομάδα, τους Τρόγιανς, συμμετείχε στο κολλεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ.
Οι ατομικές του διακρίσεις τον οδήγησαν μέχρι και τη εθνική ομάδα της χώρας του σε επίπεδο ανδρών (ήταν ήδη διεθνής σε επίπεδο νέων από το 2004). Το 2008 μετεγγράφη στους Πλατανέρος, τοπική ομάδα του Πουέρτο Ρίκο, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.
Το 2009 αποφάσισε να αφήσει την πατρίδα του και να αναζητήσει τον επόμενο σταθμό της καριέρας του στην Ευρώπη. Τελικώς, κατέληξε στη Γερμανία και την BΚ Φράνκεν, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε την περίοδο 2009-10. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Πουέρτο Ρίκο για λογαριασμό της τοπικής Κοροζάλ, ωστόσο τον Ιανουάριο του 2012 βρέθηκε και πάλι στην Ευρώπη προκειμένου να μεταγραφεί στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά ωστόσο δεν έμεινε παρά μονάχα για λίγους μήνες.
Το 2012 και μετά το αποτυχημένο πέρασμά του από την Ελλάδα, ο Φιγκερόα επέστρεψε στην πατρίδα του και μετεγγράφη στην Καπιτάνες ντε Αρετσίμπο, με την οποία μάλιστα κατέκτησε το εγχώριο πρωτάθλημα του 2014.
Επόμενο σταθμό στην καριέρα του Φιγκερόα αποτέλεσε η Γκουαϊνάμπο, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χουάν Φιγκερόα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Πουέρτο Ρίκο από το 2004 σε επίπεδο νέων και από το 2006 σε επίπεδο ανδρών έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες συμμετοχές.