cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρί Λαφορέ
Δεκαετία του 1960
Η καριέρα της Λαφορέ ξεκίνησε τυχαία το 1959, όταν αντικατέστησε την αδερφή της την τελευταία στιγμή στον ραδιοφωνικό διαγωνισμό ταλέντων Naissance d'une étoile (η γέννηση ενός αστεριού) και κέρδισε. Στη συνέχεια, ο σκηνοθέτης Λουί Μαλ πήρε τη νεαρή στάρλετ στην ταινία που γύριζε εκείνη την εποχή με τίτλο Liberté, την οποία τελικά εγκατέλειψε. Τελικά, η πρώτη εμφάνιση της Λαφορέ στην οθόνη έγινε απέναντι στον Αλέν Ντελόν στο δράμα του 1960 Γυμνοί στον ήλιο του Ρενέ Κλεμάν.
Μετά από αυτή την ταινία έγινε πολύ δημοφιλής και ερμήνευσε πολλούς ρόλους τη δεκαετία του 1960. Παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Ζαν-Γκαμπριέλ Αλμπικοκό, ο οποίος τις έδωσε ρόλους σε μερικά δικά του έργα, μεταξύ των οποίων και Το κορίτσι με τα χρυσά μάτια, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, που θα γινόταν το παρατσούκλι της.
Στη δεύτερη ταινία της με τίτλο Saint Tropez Blues τραγούδησε το τραγούδι των τίτλων και άρχισε αμέσως να κυκλοφορεί σινγκλ, με την πρώτη της επιτυχία να είναι το Les Vendanges de l'Amour του 1963. Τα τραγούδια της πρόσφεραν μια πιο ώριμη, ποιητική, τρυφερή εναλλακτική στα ελαφριά, εφηβικά γιεγιέδικα τραγούδια που κυκλοφορούσαν στη Γαλλία εκείνη την εποχή. Οι μελωδίες της είχαν στοιχεία περισσότερο από τη λαϊκή μουσική, ιδιαίτερα της Νότιας Αμερικής και της Ανατολικής Ευρώπης, παρά από τη σύγχρονη αμερικάνικη και βρετανική ποπ. Η Λαφορέ συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς Γάλλους συνθέτες, μουσικούς και στιχουργούς, όπως ο Αντρέ Ποπ και ο Πιερ Κουρ, οι οποίοι της παρείχαν πληθώρα ορχηστρικών διασκευών, με δεκάδες μουσικά όργανα και ποικιλία ήχων, μερικές φορές σχεδόν μεσαιωνικά, αναγεννησιακά ή μπαρόκ, άλλες φορές αρκετά μοντέρνα και καινοτόμα.
Με τον επιχειρηματία Ζουντά Αζουέλος, έναν Μαροκινό Εβραίο σεφαραδίτης καταγωγής, απέκτησε δύο παιδιά, μια κόρη και έναν γιο. Η κόρη της, Λίζα Αζουέλος, είναι Γαλλίδα σκηνοθέτρια, συγγραφέας και παραγωγός, η οποία γύρισε ταινία για μια άλλη διάσημη Γαλλίδα τραγουδίστρια, τη Δαλιδά, το 2017.
Δεκαετία του 1970
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Λαφορέ είχε γίνει αρκετά ξεχωριστή φιγούρα στη γαλλική ποπ σκηνή. Η μουσική της ξεχώρισε, ίσως περισσότερο για τη νέα της δισκογραφική CBS Records. Αν και τα πιο επιτυχημένα οικονομικά σινγκλ της ("Viens, Viens", μια διασκευή της γερμανικής επιτυχίας ″ Rain Rain Rain″ και "Il a neigé sur Yesterday", μια μπαλάντα για τη διάλυση των Beatles) κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 1970, Η Λαφορέ έχασε σταδιακά το ενδιαφέρον της για το τραγούδι, μετακομίζοντας στη Γενεύη της Ελβετίας το 1978, όπου άνοιξε γκαλερί εγκαταλείποντας τη μουσική.
Από το 1980 έως το 2019
Στη δεκαετία του 1980, η Λαφορέ επικεντρώθηκε στην καριέρα της ως ηθοποιού, εμφανιζόμενη σε μερικές γαλλικές και ιταλικές ταινίες. Μερικά μουσικά σινγκλ κυκλοφόρησαν τελικά, αλλά με περιορισμένη επιτυχία. Έκανε μια επιστροφή, ωστόσο, το 1993 με τον τελευταίο της δίσκο, για τον οποίο έγραψε τους στίχους. Στη δεκαετία του 1990, συνέχισε και πάλι να εργάζεται ως ηθοποιός, τόσο στην οθόνη όσο και στη σκηνή. Έπαιξε σε μια σειρά από θεατρικά έργα στο Παρίσι όλα αυτά τα χρόνια, που εκτιμήθηκαν τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς. Τον Σεπτέμβριο του 2005 τραγούδησε άλλη μια φορά, κάνοντας περιοδεία στη Γαλλία για πρώτη φορά από το 1972. Όλες οι συναυλίες ήταν sold out. Η Λαφορέ έμεινε στη Γενεύη και απέκτησε την ελβετική υπηκοότητα.
Δοκιμαστικό σώμα αντοχής εδάφους
Το δοκιμαστικό σώμα αντοχής εδάφους (γερμανικά: Schwerbelastungskörper, προφέρεται σβερ-μπελάστουνγκς-κέρπερ) είναι ένα τεχνητό αντικείμενο που βρίσκεται στο Βερολίνο της Γερμανίας. Έχει τεράστιο μέγεθος (ύψος 18 μέτρων) και σχήμα όρθιου κυλίνδρου, ενώ είναι κατασκευασμένο από συμπαγές σκυρόδεμα. Η μάζα του ανέρχεται στους 12.650 τόνους.
Μαρί Λαφορέ
Θάνατος
Η Μαρί Λαφορέ πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 2019 στο Ζενολιέ της Ελβετίας, μια μικρή πόλη στην περιοχή Νιόν κοντά στη Γενεύη, από τις συνέπειες καρκίνου των οστών όπως αποκαλύφθηκε από μια από τις κόρες της το 2020. Ήταν 80 ετών. Η κηδεία της έγινε στο Παρίσι, στην Εκκλησία του Αγίου Ευσταθίου, στις 24 Νοεμβρίου. ακολούθησε η ταφή στην οικογενειακή κρύπτη στο κοιμητήριο του Περ-Λασέζ.
Δοκιμαστικό σώμα αντοχής εδάφους
Κατασκευαάσθηκε το 1941 με σκοπό τη δοκιμή της ανθεκτικότητας του εδάφους. Δηλαδή για να ελεγχθεί πειραματικά, αν το έδαφος του Βερολίνου ήταν αρκετά ανθεκτικό στην πίεση που θα ασκούσε το βάρος των τεράστιων οικοδομημάτων, την κατασκευή των οποίων είχε προγραμματίσει ο Χίτλερ μέσα στα πλαίσια της οικοδομικής ανέγερσης της «Γκερμάνια». Το πείραμα έπρεπε να αποδείξει ότι το έδαφος, παρ' όλη την πίεση, δεν θα υποχωρούσε πάνω από πέντε εκατοστά. Τελικά το σώμα βυθίστηκε 15 εκατοστά μέσα σε τρία χρόνια.
Μαρί Λαφορέ
Φολκ
Η Λαφορέ λάτρευε τη φολκ μουσική από την αρχή της καριέρας της στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Βοήθησε στη διάδοση του τραγουδιού του Μπομπ Ντίλαν "Blowin' in the Wind" στη Γαλλία με την ερμηνεία της το 1963. Στην B-side του ίδιου EP τραγουδάει την κλασική αμερικανική φολκ μπαλάντα "House of the Rising Sun". Άλλες φολκ ηχογραφήσεις της είναι: "Viens sur la montagne", μια γαλλική διασκευή του 1964 του αφροαμερικανού σπιρίτσουαλ "Go Tell It on the Mountain", που είχε ηχογραφηθεί από το αμερικανικό φολκ τρίο Peter, Paul and Mary τον προηγούμενο χρόνο, "Coule doux" (Hush-a-Bye), ένα ακόμη τραγούδι των Peter, Paul and Mary, "Sur les chemins des Andes" του 1966, μια γαλλική εκδοχή του παραδοσιακού περουβιανού τραγουδιού "El Cóndor Pasa" και "La voix du silence", μια διασκευή του 1966 της πρώτης επιτυχίας του αμερικανικού ντουέτου Simon & Garfunkel "The Sound of Silence".
Δοκιμαστικό σώμα αντοχής εδάφους
Μετά το τέλος του πολέμου, δεν ήταν δυνατό να κατεδαφιστεί ούτε με εκρηκτικές ύλες και έτσι παρέμεινε. Από το 1995 έχει ανακηρυχτεί διατηρητέο και προστατεύεται ως ιστορικό μνημείο.
Μαρί Λαφορέ
Ροκ
Ηχογράφησε επίσης μερικά ροκ τραγούδια κατά τη δεκαετία του 1960, με πιο γνωστό το "Marie-douceur, Marie-colère", μια διασκευή του 1966 της επιτυχίας των Rolling Stones "Paint It Black". Μια άλλη δημοφιλής ηχογράφηση ήταν το "A Demain, my darling" του 1965, γνωστό στους αγγλόφωνους ως "The Sha La La Song" που έγραψε η Μαριάν Φέιθφουλ στο πρώτο άλμπουμ της με το όνομά της.
Ποπ
Μερικά από τα πιο αξιομνημόνευτα ποπ τραγούδια της είναι αυτά που έγραψε ή ενοσχήστρωσε ο Γάλλος συνθέτης Αντρέ Ποπ, όπως τα "Entre toi et moi", "L'amour en fleurs", "Les noces de campagne", "Mon amour, mon ami", και "Μάντσεστερ και Λίβερπουλ". Η μελωδία του τελευταίου τραγουδιού έγινε δημοφιλής στην πρώην Σοβιετική Ένωση ως μουσική υπόκρουση στο μετεωρολογικό δελτίο του τηλεοπτικού ειδησεογραφικού προγράμματος Βρέμια τη δεκαετία του 1970.
Δοκιμαστικό σώμα αντοχής εδάφους
Σήμερα βρίσκεται στην διασταύρωση των οδών Dudenstraße, General-Pape-Straße και Loewenhardtdamm στο βορειοδυτικό τμήμα του προαστίου Τέμπελχοφ (Tempelhof).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βερολίνο Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία
Μαρί Λαφορέ
Άλλα μουσικά είδη
Η απαλή, γλυκόπικρη και ελάχιστα ενορχηστρωμένη μπαλάντα "Je voudrais tant que tu comprennes" (1966), σε σύνθεση του Φρανσίς Λε, είναι ένα από τα αγαπημένα της Μαρί Λαφορέ. Αποδόθηκε φόρος τιμής στο τραγούδι τη δεκαετία του 1980, όταν η Γαλλίδα ποπ σούπερ σταρ Μιλέν Φαρμέρ το πρόσθεσε στο ρεπερτόριο των συναυλιών της.
Η επιτυχία του 1973 "Viens, viens" ήταν μια διασκευή του γερμανικού τραγουδιού "Rain, Rain, Rain".
Η επιτυχία του 1977 της Λαφορέ "Il a neigé sur Yesterday" ίσως η πιο γνωστή ηχογράφησή της και γράφτηκε από τον μουσικό Ζαν-Κλοντ Πετίτ και τον στιχουργό Μισέλ Ζουρντάν (διάσημο για τη δουλειά του με τους Δαλιδά, Νάνα Μούσχουρη, Μισέλ Φιγκέν και Μάικ Μπραντ), ο οποίος είχε γράψει στίχους για προηγούμενα τραγούδια της Λαφορέ, όπως τα "Les vendanges de l'amour" και "L'orage".
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Λαφορέ ερμήνευσε ένα τραγούδι του τότε διαμένοντα στο Παρίσι Γιάννη Σπανού με τίτλο "Roseline", το οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου ως "Επεισόδιο" με την ερμηνεία της Δήμητρας Γαλάνη.
Δισκογραφία
Ζωντανά άλμπουμ
Ισπανικά άλμπουμ
Ιταλικά άλμπουμ
Πορτογαλικά άλμπουμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Θάνατοι το 2019
Εθνική βιβλιοθήκη της Μάλτας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Μάλτας (μαλτέζικα: Bibljoteka Nazzjonali ta' Malta), είναι βιβλιοθήκη αναφοράς της Μάλτας που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της χώρας Βαλέτα. Ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Μάγιστρο Εμανουέλ ντε Ροάν-Πολντύκ το 1776 με βάση τις συλλογές του ιππότη Louis Guérin de Tencin. Είναι υπεύθυνη για τη νόμιμη κατάθεση από το 1925 και διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή της Melitensia μαζί με αυτή του Πανεπιστημίου της Μάλτας. Η βιβλιοθήκη κατέχει επίσης τα αρχεία του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη.
Η βιβλιοθήκη στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίριο του τέλους του 18ου αιώνα στο κέντρο της πόλεως, κοντά στο ανάκτορο του Μεγάλου Μαγίστρου, σχεδιασμένο από τους Πολωνο-Ιταλούς αρχιτέκτονες Στέφανο Ιτάρ (Stefano Ittar) και τον γιο του Σεμπαστιάνο (Sebastiano Ittar).
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκητης Μάλτας χρονολογείται από το 1555, όταν ο Μέγας Μάγιστρος Claude de la Sengle διέταξε όλα τα βιβλία που ανήκαν σε αποθανόντα μέλη του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη  να περάσουν στο θησαυροφυλάκιο του Τάγματος.
Το 1776, ο Μέγας Μάγιστρος Emmanuel de Rohan-Polduc ίδρυσε επίσημα τη Bibliotheca Publica, που ονομάζεται επίσης Bibliotheca Tanseana προς τιμή του De Tencin. Το Forfantone θεωρήθηκε πολύ στενό για να στεγάσει τη νέα βιβλιοθήκη, γι' αυτό και ανατέθηκε στον Πολωνικής καταγωγής Ιταλός αρχιτέκτονας Stefano Ittar να σχεδιάσει το νέο κτίριο της βιβλιοθήκης το 1786. Το κτίριο κατασκευάστηκε στη θέση του Ωδείου, όπου οι ράβδοι χρυσού και αργύρου του θησαυροφυλακίου του Τάγματος ήταν αποθηκευμένοι. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1796, αλλά παρέμεινε άδειο για μερικά χρόνια λόγω της γαλλικής εισβολής του 1798. Άνοιξε τελικά στις 4 Ιουνίου 1812 από τον Πολιτικό Επίτροπο Sir Hildebrand Oakes και έγινε γνωστή ως Δημόσια Βιβλιοθήκη της Μάλτας.
Αναγνωρίστηκε ως νόμιμη καταθετική βιβλιοθήκη με τον νόμο του 1925 αριθ. II, και το 1936 ο βασιλιάς Γεώργιος Ε' της απένειμε τον τίτλο της Βασιλικής Βιβλιοθήκης της Μάλτας. Το 1937, τα αρχεία του Τάγματος μεταφέρθηκαν στη βιβλιοθήκη από το Δημόσιο Μητρώο.
Το 1976, η Κεντρική Δημόσια Βιβλιοθήκη άνοιξε στη Φλοριάνα και η βιβλιοθήκη της Βαλέτα έγινε βιβλιοθήκη έρευνας γνωστή ως Εθνική Βιβλιοθήκη της Μάλτας.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|279x279px|Άγαλμα της Βασίλισσας Βικτώριας μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Μάλτας. Το κτίριο της βιβλιοθήκης σχεδιάστηκε από τον Πολωνο-Ιταλό αρχιτέκτονα Stefano Ittar και είναι ένα από τα πρώτα δείγματα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής στη Μάλτα. Έχει συμμετρική πρόσοψη με δωρικούς και ιωνικούς κίονες. Ο πρώτος όροφος στηρίζεται σε χαγιάτι, με την κύρια πόρτα στο κέντρο. Πάνω από το κατώφλι βρίσκεται ένας εξώστης με κιγκλιδώματα, ο οποίος στηρίζεται σε δωρικούς και ιωνικούς κίονες.
Το κτίριο είναι επίσης γνωστό για τη νεοκλασική μνημειακή σκάλα του που απλώνεται από την κύρια είσοδο μέχρι στους επάνω ορόφους.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι ενώ ο Stefano ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας, ο γιος του Sebastiano Ittar συνέχισε το σχέδιο μετά τον θάνατο του πατέρα του πριν ολοκληρώσει το έργο.
Το κτίριο της βιβλιοθήκης συμπεριλήφθηκε στον Κατάλογο Αρχαιοτήτων του 1925. Τώρα ταξινομείται ως εθνικό μνημείο 1ης τάξεως και συμπεριλαμβάνεται επίσης στον Εθνικό Κατάλογο Πολιτιστικής Περιουσίας των Νήσων της Μάλτας.
Συλλογές
μικρογραφία|355x355εσ|Παπικό διάταγμα που αναφέρεται στην ίδρυση των Ιπποτών της Μάλτας, με ημερομηνία 15 Φεβρουαρίου 1113 Οι συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μάλτας περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Μάλτα
Μαγνητικό σώμα
Το κύριο χαρακτηριστικό των μαγνητικών σωμάτων που λέγονται και σιδηρομαγνητικά σώματα είναι η μαγνητική διαπερατότητα που παρουσιάζουν και που είναι πολύ μεγαλύτερη της μονάδας, η οποία μεταβάλλεται κατά την ένταση του μαγνητικού πεδίου.
Δείτε επίσης
Σώματα
Γεφύρι της Πύλης
Το γεφύρι της Πύλης ή του Αγίου Βησσαρίωνα ή της Πόρτας είναι πέτρινη τοξωτή γέφυρα που βρίσκεται 1,5 χιλιόμετρα ανατολικά της Πύλης Τρικάλων, γεφυρώνοντας τον Πορταϊκό. Σύμφωνα με την σωζόμενη επιγραφή κτίστηκε το 1514.
Το γεφύρι της Πύλης κτίστηκε το 1514 με χορηγία του Βησσαρίωνα Β΄, ο οποίος τότε ήταν μοναχός και χειροτονήθηκε επίσκοπος Ελασσόνας και μητροπολίτης Σταγών. Ο Βησσαρίων ήταν χορηγός αρκετών γεφυριών στην περιοχή, όπως το γεφύρι της Σαρακήνας, και ιδρυτής της κοντινής μονής Αγίου Βησσαρίωνα. Μέχρι το 1936 το γεφύρι ήταν η μόνη πρόσβαση ανάμεσα στα χωριά της περιοχής του Ασπροπόταμου και του κάμπου της Θεσσαλίας. Το 1967 και το 1968 πραγματοποιήθηκαν εργασίες στερέωσης των βάθρων της γέφυρας, ενισχύοντας το κονίαμα με τσιμέντο.
Η γέφυρα είναι μονότοξη με ημικυκλικό άνοιγμα με ύψος 13,3 μέτρα και άνοιγμα 29 μέτρα και έχει το δεύτερο μεγαλύτερο άνοιγμα από τα παραδοσιακά γεφύρια της Θεσσαλίας. Το συνολικό μήκος καταστρώματος της γέφυρας είναι 65 μέτρα. Το πλάτος καταστρώματος είναι 2,1 μέτρα. Είναι κτισμένη από αργολιθοδομή και το διάζωμα της γέφυρας από πελεκημένο ψαμμίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γέφυρες στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Λουίζα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ
Η Λουίζα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ (Louisa Montagu Douglas Scott of Buccleuch and Queensberry, γεννημένη ως Λουίζα Τζέιν Χάμιλτον Louisa Jane Hamilton, 26 Αυγούστου 1836 - 16 Μαρτίου 1912) ήταν Βρετανίδα ευγενής και Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Βικτώριας και της Βασίλισσας Αλεξάνδρας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1836 στο Μπράιτον, και ήταν κόρη του Ιάκωβου Χάμιλτον, 1ου Δούκα του Άμπερκορν και της Λαίδης Λουίζας Τζέιν Ράσελ.
Στις 22 Νοεμβρίου 1859 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ, 6ο Δούκα του Μπεκλέου στο Λονδίνο. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
Ήταν Κυρία των Ρομπών στη Βασίλισσα Βικτώρια από το 1885-1892 και από το 1895-1901, και από το 1901 στη Βασίλισσα Αλεξάνδρα, μια θέση την οποία κράτησε μέχρι το θάνατό της το 1912.
Ήταν πατρική γιαγιά της Πριγκίπισσας Αλίκης, Δούκισσας του Γκλόστερ και της Μαρίας Λουίζας, Λάιδης Έλμχιρστ, καθώς και προ-γιαγιά του Πρίγκιπα Γουλιέλμου του Γκλόστερ και του Πρίγκιπα Ριχάρδου, Δούκα του Γκλόστερ, και προ-προ-γιαγιά της Σάρας, Δούκισσας της Υόρκης.
Πέθανε στις 16 Μαρτίου 1912 στο Παλάτι Ντάλκιθ σε ηλικία 75 ετών. Είναι θαμμένη στο Παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας του Παλατιού Ντάλκιθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Κυρίες των Ρομπών
Τρικόρυφο Θεσπρωτίας
Το Τρικόρυφο, (πρώην "Σπάρταρης"), είναι ελληνικό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης).
Rock the Nations
Το Rock the Nations είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ".
Τρικόρυφο Θεσπρωτίας
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Rock the Nations
Οι πωλήσεις του "Rock the Nations" ήταν χαμηλότερες σε σύγκριση με τους προηγούμενους δίσκους του συγκροτήματος και χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι είναι ο τελευταίος δίσκος των Saxon, ο οποίος ανέβηκε στο Top-40 των βρετανικών τσαρτ.
Πριν τις ηχογραφήσεις του δίσκου, ο μπασίστας Στηβ Ντώσον αποχώρησε από το συγκρότημα, με αποτέλεσμα τα μέρη του μπάσου να ηχογραφηθούν από τον τραγουδιστή Μπιφ Μπάιφορντ, ο οποίος έπαιζε μπάσο πριν αναλάβει το μικρόφωνο του συγκροτήματος. Για τις ζωντανές εμφανίσεις των Saxon, τη θέση του μπασίστα ανέλαβε ο Πωλ Τζόνσον.
Τρικόρυφο Θεσπρωτίας
Βρίσκεται σε μικρή απόσταση περίπου 4 χλμ. από τους Φιλιάτες, σε υψόμετρο 260 μ.. Πρόκειται για ορεινό χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 493 κατοίκους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1971 αριθμούσε 268 κατοίκους, το 1981 ήταν 233, ενώ το 2001 αριθμούσε 245 κατοίκους.
Rock the Nations
Στα τραγούδια "Party 'til You Puke" και "Northern Lady" συμμετείχε ο Έλτον Τζον.
Τρικόρυφο Θεσπρωτίας
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.
Rock the Nations
Θέσεις τσαρτ
Rock the Nations (άλμπουμ)
Τρικόρυφο Θεσπρωτίας
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Rock the Nations
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 13 Οκτωβρίου 1986
Rock the Nations (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Νοέμβριος 1986
Northern Lady (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Ιανουάριος 1987
Τα μέλη των Saxon
Το Rock the Nations ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπορσαλίνο (ταινία)
Το Μπορσαλίνο (Γαλλικά: Borsalino) είναι μια δραματικής περιπέτεια του 1970 γαλλοιταλικής παραγωγής. Η σκηνοθεσία είναι του Ζακ Ντερέ και το σενάριο του Κλωντ Σωτέ βασισμένο στην νουβέλα του Ευγένιου Σακομάνο "The Bandits of Marseilles" (Οι ληστές της Μασσαλίας). Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Ζαν Πολ Μπελμοντό και Καθρίν Ροβέλ.
Υπόθεση
Μασσαλία 1930. Ένας μικροκακοποιός ονόματι Ροκ Σιφρεντί αποφυλακίζεται (Αλέν Ντελόν) και ψάχνει να βρει την κοπέλα του, την Λόλα (Καθρίν Ροβέλ). Την βρίσκει να είναι με έναν άλλο κακοποιό, τον Φρανσουά Καπελά (Ζαν Πολ Μπελμοντό). Οι δύο άντρες πιάνονται στα χέρια για χάρη της Λόλας αλλά τελικά συμφιλιώνονται και αρχίζουν να συνεργάζονται σε διάφορες κομπίνες. Ξεκινάνε με στημένες ιπποδρομίες όπου γνωρίζουν και τον δικηγόρο Ριναλντί που εκπροσωπεί τους Μορέλο και Πολί, τους δύο γκάνγκστερ που ελέγχουν τις παράνομες δραστηριότητες της Μασσαλίας. Η τυχαία γνωριμία του Καπέλα με την Ζιννέτ (Νικόλ Καλφάν), την φιλενάδα του Πολί και μετέπειτα η δολοφονία της, θα βάλει τον Καπέλα και τον Σιφρεντί σε πόλεμο για να πάρουν εκδίκηση αλλά και για να γίνουν και οι ίδιοι τα αφεντικά της πόλης. Η δολοφονία του Ριναλντί από τον Χορευτή, θα βάλει και την αστυνομία στα πόδια τους αλλά και την μεταξύ τους διχόνοια, κατηγορώντας ο ενας τον άλλο για την δολοφονία του Ριναλντί.Αφού  καταλαβαίνουν ότι ήταν παγίδα του Μορέλο και του Χορευτή τότε τους σκοτώνουν και γίνονται πλέον τα αφεντικά της Μασσαλίας. Στο τέλος η δολοφονία του Καπελά από άγνωστους γκάνγκστερς θα αναγκάσει τον Σιφρεντί να φύγει απο την Μασσαλία.
Κριτικές
Ο Ντέιβ Κερ του Chicago Reader στην κριτική του για την ταινία που δημοσιεύθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1985 αναφέρει πως: «Μια γαλλική γκανγκστερική ταινία, ωστόσο, όπως υποδηλώνει ο τίτλος, η εστίαση είναι περισσότερο στην ανδρική μόδα της φανταστικής δεκαετίας του '30 παρά στους πυροβολισμούς. Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό και ο Αλέν Ντελόν είναι δύο φίλοι της νεαρής ηλικίας που ανεβαίνουν στην κορυφή του υποκόσμου της Μασσαλίας. Η σκηνοθεσία του Ζακ Ντερέ είναι ελαφριά και αστεία, με περιστασιακές αναλαμπές υπαρξιακής βίας.»
32
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαγνητική διαπερατότητα
Μαγνητική διαπερατότητα μ ( perméabilité ) ονομάζεται και είναι ο λόγος της έντασης της μαγνητικής επαγωγής προς την ένταση του μαγνητικού πεδίου σε ένα σημείο του χώρου. Η μαγνητική διαπερατότητα είναι καθαρός αριθμός. Η μαγνητική διαπερατότητα χαρακτηρίζει τις μαγνητικές ιδιότητες των υλικών, τα οποία ανάλογα προς την τιμή αυτής προσδιορίζονται σε παραμαγνητικά , διαμαγνητικά και μαγνητικά ή σιδηρομαγνητικά υλικά.
Διαπερατότητα
Μάνος Τσιλιμίδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα. Αρχικά ασχολήθηκε με την ηθοποιία μέχρι το 1990. Έγραψε διηγήματα και στίχους. Από το 1986 εργάζεται στο ραδιόφωνο.
Εργογραφία
Έχει εκδόσει τέσσερα βιβλία: Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά: "Το Δέντρο" και "Η Λέξη". Γνωστοί συνθέτες έχουν μελοποιήσει στίχους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Έρημος
thumb|right|300px|Λόφοι στην έρημο της Ιουδαίας thumb|right|300px|Έρημος [[Ατακάμα (Χιλή)]] thumb|right|300px|Άποψη της Ανταρκτικής ερήμου (Ανταρκτική) Η έρημος είναι γεωλογικός σχηματισμός και οικοσύστημα που δέχεται πολύ λίγες βροχοπτώσεις (υετούς). Ως έρημοι ορίζονται οι περιοχές που δέχονται κατά μέσο όρο λιγότερα από 250 χιλιοστά υετού ετησίως, ή περιοχές όπου το νερό που χάνεται στο έδαφος είναι περισσότερο από το νερό που πέφτει από τους υετούς. Στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν (Köppen climate classification system) οι έρημοι κατατάσσονται ως BWh (θερμές έρημοι) ή BWk (ήπιες έρημοι). Στην κλιματική κατάταξη Θορνθγουάιτ (Thornthwaite climate classification system) οι έρημοι κατατάσσονται ως ξηρά μεγαθερμικά κλίματα.
Γεωγραφία
Οι έρημοι καταλαμβάνουν το ένα τρίτο της εδαφικής επιφάνειας της Γης. Οι θερμές έρημοι έχουν συνήθως μεγάλο ημερήσιο και περιοδικό εύρος θερμοκρασιών, με υψηλές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας και χαμηλές κατά τη διάρκεια της νύχτας, λόγω των εξαιρετικά χαμηλών ποσοστών υγρασίας. Στις θερμές ερήμους η θερμοκρασία αγγίζει τους 45 °C ή και υψηλότερα κατά τη διάρκεια της ημέρας το καλοκαίρι, και πέφτει ως και τους 0 °C βαθμούς ή και χαμηλότερα το χειμώνα. Το νερό παγιδεύει την υπέρυθρη ακτινοβολία τόσο από τον Ήλιο όσο και από το έδαφος, και ο ξηρός αέρας της ερήμου είναι αδύνατο να εμποδίσει την ηλιοφάνεια κατά τη διάρκεια της μέρας ή να παγιδεύει τη θερμότητα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Έτσι κατά τη διάρκεια της ημέρας το μεγαλύτερο ποσοστό της ηλιακής θερμότητας φτάνει στο έδαφος, ενώ μόλις ο Ήλιος δύσει η έρημος ψύχεται γρήγορα, αποβάλλοντας τη ζέστη προς το διάστημα.
Οι έρημοι αποτελούνται συχνά από αμμώδη και πετρώδη εδάφη. Οι αμμόλοφοι, που ονομάζονται Εργκ, και οι πετρώδεις επιφάνειες, που ονομάζονται χαμάντα, αποτελούν τη μειοψηφία των εδαφών μιας ερήμου.
Οι ψυχρές έρημοι, που είναι επίσης γνωστές ως πολικές έρημοι, έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τις θερμές, με μόνη διαφορά ότι η κύρια μορφή υενούς είναι το χιόνι αντί της βροχής. Η Ανταρκτική είναι η μεγαλύτερη ψυχρή έρημος του κόσμου και γενικότερα η μεγαλύτερη έρημος. Αποτελείται από 98% παχύ πάγο και μόλις 2% από βραχώδη εδάφη.
Η μεγαλύτερη θερμή έρημος είναι η έρημος Σαχάρα.
Οι έρημοι αρκετές φορές περιέχουν συγκεντρώσεις πολύτιμων μεταλλευμάτων, τα οποία δημιουργούνται από το ξηρό περιβάλλον. Λόγω της μεγάλης και συνεχούς ξηρότητας, κάποιες έρημοι είναι ιδανικές για τη φυσική διατήρηση απολιθωμάτων και τέχνεργων.
Οι 10 μεγαλύτερες έρημοι
Οι έρημοι βρίσκονται σε περιοχές με ελάχιστη (μικρότερη από 25 εκατοστά ετησίως) και μη ομοιόμορφα κατανεμημένη στη διάρκεια του έτους βροχόπτωση.Οι υψηλές θερμοκρασίες στη διάρκεια της ημέρας και οι χαμηλές τις νύχτες σε συνδυασμό με τις μεγάλες περιόδους ανομβρίας αποτρέπουν την ανάπτυξη πλούσιας βλάστησης. Στις ερήμους η πρωτογενής παραγωγή στηρίζεται σε κάποια αλόφυτα, παχύφυτα (κάκτοι) και σε μερικά ετήσια μικρά φυτά που αναπαράγονται στη σύντομη περίοδο του έτους που το διαθέσιμο νερό επαρκεί Ανάμεσα στις προσαρμογές των φυτών της ερήμου στην ξηρασία είναι η φυλλόπτωση, ο σχηματισμός μικρών και παχύδερμων φύλλων και το εκτεταμένο ριζικό σύστημα στο οποίο αποθηκεύονται σημαντικές ποσότητες νερού σε περιόδους που αυτό είναι διαθέσιμο. Στις ερήμους τα ζωικά είδη αντιπροσωπεύονται από λίγα μεγάλα σπονδυλόζωα όπως η αντιλόπη, άφθονα τρωκτικά που ζουν σε τρύπες μέσα στο έδαφος, πτηνά όπως η στρουθοκάμηλος και διάφορα είδη εντόμων.Τα ζώα της ερήμου, επιβιώνοντας σε συνθήκες υψηλών θερμοκρασιών και ξηρασίας, έχουν αναπτύξει πολυάριθμες προσαρμογές (μείωση της εφίδρωσης, περιορισμένη κατανάλωση του ελεύθερου νερού, κατανάλωση τροφών μεγάλης περιεκτικότητας σε νερό, αποφυγή της έκθεσης τους στον ήλιο - ανάπτυξη νυκτόβιας δραστηριότητας κ.λπ.).
Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο
Ο Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο ή Διεθνής Οργανισμός για την Έρευνα του Καρκίνου (International Agency for Research on Cancer ή IARC, ή CIRC στα γαλλικά) είναι ένας διακρατικός Οργανισμός, τμήμα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας των Ηνωμένων Εθνών. Τα κεντρικά του γραφεία βρίσκονται στη Λυών της Γαλλίας και ο ρόλος του είναι να κάνει και να συντονίζει την έρευνα για τις αιτίες του καρκίνου, καθώς επίσης και να κάνει επιδημιολογικές μελέτες για τον καρκίνο σε όλο τον κόσμο, μελετά τις αιτίες που προκαλούν καρκίνο και τους μηχανισμούς της καρκινογένεσης και αναπτύσσει στατηγικές για τον έλεγχο του καρκίνου. Εκδίδει και συντηρεί μια σειρά από μονογραφίες για τους κινδύνους καρκινογένεσης στους ανθρώπους από μια ποικιλία υλικών, μιγμάτων και περιβαλλόντων, στα οποία μπορεί να εκτίθενται άνθρωποι, για την αξιολόγηση και ταξινόμησή τους σχετικά με την επίδρασή τους στην πρόκληση ή όχι καρκίνου στον άνθρωπο.
Κατηγορίες IARC
Το IARC ταξινομεί τα υλικά, τα μίγματα υλικών και τα περιβάλλοντα σε πέντε κατηγορίες:
Σημειώνεται ότι στην κατηγορία 4 το ινστιτούτο έχει κατατάξει μέχρι τις αρχές του 2009 ένα μόνο υλικό, την καπρολακτάμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρκινος Κατηγορία:Καρκίνος Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Διεθνείς ιατρικοί και υγειονομικοί οργανισμοί
BI
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων ΒI ή Bi και ΒΙ ή βι μπορεί να αναφέρεται:
37
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
40
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 40 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλέκος Λουμπαρδέας
Ο Αλέκος Λουμπαρδέας είναι πρώην διεθνής αθλητής της ελληνικής πυγμαχίας, πρώην προπονητής πυγμαχίας και νυν παράγοντας τους αθλήματος. Σαν αθλητής αγωνίστηκε με τα χρώματα της Παναχαϊκής αλλά και σαν έφορος του τμήματος πυγμαχίας για πολλά έτη. Ανιψιός του ήταν ο πρωταθλητής στίβου Βασίλης Λουμπαρδέας. Χρημάτισε επίσης πρόεδρος της τοπικής επιτροπής πυγμαχίας.
Πολλάκις πρωταθλητής Ελλάδος στα 60 κιλά στο διασυλλογικό πρωτάθλημα αλλά και σε αυτό των Ενόπλων Δυνάμεων, και μέλος της εθνικής ομάδας. Ξεκίνησε από τα 51 κιλά μετέβη στα 54 κι τέλος στα 60, από το 1965 κατατάχτηκε στην Α΄ κατηγορία από την ομοσπονδία. Έχει τιμηθεί από την Ελληνική ομοσπονδία πυγμαχίας για την προσφορά του στο άθλημα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Πυγμάχοι της Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες προπονητές πυγμαχίας
Βάστας Αρκαδίας
Το Βάστα είναι χωριό στον Νομό Αρκαδίας, χτισμένο σε υψόμετρο 860 μέτρων στις νότιες πλαγιές του Λύκαιου. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Μεγαλόπολης με έδρα τη Μεγαλόπολη. Ο πληθυσμός του είναι 62 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Αξιοθέατα κοντά στο χωριό
Σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από το χωριό, πολύ κοντά στα σύνορα των νομών Μεσσηνίας και Αρκαδίας αλλά εντός των συνόρων του νομού Αρκαδίας, βρίσκεται ο δημοφιλής ναός της Αγίας Θεοδώρας που αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό μνημείο της περιοχής. Βρίσκεται μέσα σ' ένα πυκνό δάσος με βελανιδιές και πλατάνια σε μικρή απόσταση από το χωριό Δασοχώρι (2 χλμ.). 17 μεγάλα δέντρα φύονται στη στέγη του και το ποτάμι Χάραδρος περνάει από το σημείο. Προσελκύει κάθε χρόνο πλήθος προσκυνητών. Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου. μικρογραφία|Στο δρόμο πριν το Βάστα. Στην πλαγιά του βουνού στο βάθος είναι χτισμένος ο οικισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Γιοσιτόσι
Βιογραφία
thumb|right|36 φαντάσματα #25, [[1891]]
Γεννήθηκε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) το 1839. Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος έμπορος που έχε συνδέσεις με το καθεστώς των σαμουράι. Στην ηλικία των τριών χρονών εγκατέλειψε το σπίτι του για να ζήσει με τον θείο του έναν φαρμακοποιό που του είχε μεγάλη αδυναμία.
Το 1850 στην ηλικία 11 χρονών ο Γιοσιτόσι μαθήτευσε στον Ουταγκάουα Κουνιγιόσι έναν από τους μεγαλύτερους δασκάλους και καλλιτέχνες του ουκίγιο-ε. Ο Κουνιγιόσι έδωσε στον μαθητευόμενό του το γκό Ογαρίγια Γονεχίρο. Γιοσιτόσι θεωρείται σήμερα ο κύριος μαθητής του Κουνιγιόσι. Κατά τη διάρκεια της μαθητείας του ασκήθηκε στην μίμηση των σκίτσων του δασκάλου του και στην τελειοποίηση των δεξιοτήτων. Ο Γιοσιτόσι έμαθε επίσης τις δυτικές μεθόδους ζωγραφικής και χαρακτικής.
Το πρώτο του έντυπο κυκλοφόρησε το 1853, αλλά κανένα άλλο έργο του παρουσιάστηκε για πολλά χρόνια ίσως λόγω της ασθένειας του δασκάλου του Κουνιγιόσι. Μετά το θάνατο του Κουνιγιόσι το 1861, δημιούργησε μόνο το 1862 44 αφίσες. Η πρώιμη του δουλειά ήταν γεμάτη από γραφική βία και θάνατο. Τα θέματά του τα εμπνεύσθηκε από το θάνατο του Κονιγιόσι και τη βία στην χώρα του που διερχόταν πολιτική κρίση στην οποία οι σογκούν Τοκουγκάουα κατήργησαν την φεουδαρχία. Κατά την περίοδο 1862-1863 κυκλοφόρησαν 63 έργα του κυρίως σχέδια για το θέατρο Καμπούκι. Στα τέλη του 1863 ξεκίνησε να σχεδιάζει ακρωτηριασμένα σώματα τα οποία στη συνέχεια εισήγαγε σε άλλα έργα του που απεικόνιζαν σκηνές βίας ή μάχες. Τα έργα του αυτά ήταν δημοφιλή με το κοινό και αυτό ώθησε τη φήμη του Yoshitoshi να μεγαλώσει ως καλλιτέχνης ουκίγιο-ε στο Έντο.
Έργο
Κατά τη διάρκεια της ζωής του παρήγαγε πολλές σειρές εντύπων και έναν μεγάλο αριθμό τριπτύχων τα οποία δημιούργησε με μεγάλο μεράκι. 2 από τις πιο γνωστές αριστουργηματικές σειρές έργων του, ήταν οι 100 Απόψεις του φεγγαριού και 36 φαντάσματα. Το τρίτο έργο του 32 απόψεις εθιμικών και τρόπων συμπεριφοράς θεωρούταν για χρόνια το πιο αντιπροσωπευτικό του έργο. Άλλες λιγότερο γνωστές σειρές του ήταν οι ΄΄Διάσημοι στρατηγοί της Ιαπωνίας, ΄΄Συλλογή επιθυμιών και Ζωές σύγχρονων ανθρώπων. Η ζήτηση για τα έργα του αυξήθηκε μετά τα 1970 όπου μία ανάλυση του έργου του από κρίκους τον αναγόρευσε σε ιδιοφυία και πρωτοπόρο του ουκίγιο-ε στην εποχή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Μαγνητικό κράμα
Τα λεγόμενα μαγνητικά κράματα είναι κράματα από μη μαγνητικά μέταλλα ή ελαφρώς μαγνητικά που παρουσιάζουν μαγνητικές ιδιότητες.
Τέτοιο για παράδειγμα κράμα είναι το λεγόμενο "κράμα του Χούσλερ" που αποτελείται από χαλκό, αργίλιο και μαγγάνιο κατά ορισμένη αναλογία. Άλλο επίσης πολύ σημαντικό όμως μαγνητικό κράμα είναι το λεγόμενο "Αλνίκο" (Alnico), όνομα που προέρχεται από τ΄ αρχικά των στοιχείων που αποτελείται δηλαδή αλουμίνιο (Al), νικέλιο (Ni) και κοβάλτιο (Co), που εφευρέθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο αν και συνίσταται από ένα μέταλλο μη μαγνητικό (Al) και δύο ασθενά μαγνητικών, (Ni) και (Co), παρουσιάζει έντονες μαγνητικές ιδιότητες. Το κράμα αυτό χρησιμοποιείται κυρίως στη κατασκευή μονίμων μαγνητών που υπερέχουν καταπληκτικά των κοινών χαλύβδινων μαγνητών.
Κραμα
Σισμανόγλειο Μέγαρο
Το Σισμανόγλειο Μέγαρο ή Σισμανόγλειον Μέγαρον (τουρκικά: Şişmanoğlu Konağı) υπάγεται στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη και λειτουργεί ως πολιτιστικός χώρος με θεματολογία σχετική με τον ελληνικό πολιτισμό.
Κάστρο του Κοπερτίνο
Το Κάστρο του Κοπερτίνο (Ιταλικά: Castello di Copertino) είναι κάστρο στην Απουλία της Νότιας Ιταλίας ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα της περιοχής. Βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη του Κοπερτίνο, στα βόρεια της Γκαλλίπολι στα όρια της Απουλίας, μεταξύ της Μαντουρία και της Γκαλατίνα.
Σισμανόγλειο Μέγαρο
Τοποθεσία
Βρίσκεται στη συνοικία Μπέιογλου στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης, στην Οδό Ιστικλάλ, αριθμός 60, άλλοτε Μεγάλη Οδός του Πέραν (Grande rue de Pera), έναν πεζόδρομο τον οποίο διασχίζουν καθημερινά σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι και ο οποίος αποτελεί το κέντρο της εμπορικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της Κωνσταντινούπολης.
Ιστορία
Το 1939, και ενώ τα σύννεφα του πολέμου πύκνωναν πάνω από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ο Κωνσταντίνος Σισμάνογλου πήρε την απόφαση να δωρίσει το μέγαρο της οικογένειάς του στο Ελληνικό κράτος, για να στεγάσει Οίκο Ελλάδος. Άλλωστε, είχε μάθει από τον πατέρα του πως «Όσο έχει η κάσα σου πρέπει να δίνεις. Έχεις καθήκον, τα χρήματα δεν έχουν καμία αξία αν τα κλειδώσεις, τα ‘χεις δεν τα ‘χεις το ίδιο είναι και στο κάτω – κάτω της γραφής μήπως είναι δικά μας; Από την κοινωνία τα κάναμε και στην κοινωνία οφείλουμε να τα αποδώσουμε» Το μεγαλοπρεπές κτίριο του 19ου αιώνα, θα αποτελούσε τον Κωνσταντινουπολίτικο κρίκο των δωρεών της οικογένειας των σπουδαίων Καππαδοκών ευεργετών, των οποίων οι δωρεές περιλαμβάνουν, επίσης, τα Σισμανόγλεια Νοσοκομεία Αθήνας και Κομοτηνής.
Κάστρο του Κοπερτίνο
Γενικά
Όπως και το κάστρο του Οτράντο, το Κοπερτίνο ανεγέρθηκε για την ενίσχυση της άμυνας της χερσονήσου του Σαλέρνο. Το κάστρο ήταν αρχικά χτισμένο κατά τη νορμανδική περίοδο, ενώ η μορφή του άλλαξε δραματικά έπειτα από τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις, για λογαριασμό του Αλφόνσο Καστριότα, από τον περίφημο ειδικό επί οχυρωματικών εργασιών του Καρόλου Ε΄, Εβαντζελίστα Μένγκα το 1540, ως αντίδραση στην ραγδαία πρόοδο που είχε σημειωθεί στην στρατιωτική επιστήμη, με, μεταξύ άλλων, την εφεύρεση της μπαρούτης. Τα βελτιωτικά έργα περιελάμβαναν το σκάψιμο μιας τάφρου και την κατασκευή επιβλητικών προμαχώνων με 90 πολεμίστρες για να επιτρέπεται η τοποθέτηση κανονιών. Το Κοπερτίνο, στη συνέχεια, διέθετε Ανδεγαυική φρουρά, επεκτεινόμενο αργότερα, υιοθετώντας τετράγωνο σχέδιο με έναν κωνικό προμαχώνα σε καθεμία από τις τέσσερεις γωνίες του. Η πύλη εισόδου στο κάστρο είναι σε Καταλανικό-Δυρραχιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό, αν και αρχικώς προοριζόταν ως αψίδα θριάμβου, με την είσοδο στο οικογενειακό παρεκκλήσι του Αγίου Μάρκου στα δεξιά της εισόδου του προθαλάμου. Το παρεκκλήσι αυτό καθαυτό είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες του 15ου αιώνα, φιλοτεχνημένες από τον μανιεριστή ζωγράφο Τζιανσέριο Στραφέλλα.
Σισμανόγλειο Μέγαρο
Ιστορία
Τα χρόνια που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα εργάσθηκε για να επουλώσει τις πληγές που ο πόλεμος είχε ανοίξει. Αποδέκτης οικονομικής βοήθειας - όπως και η Τουρκία - στο πλαίσιο του σχεδίου Μάρσαλ, η Ελλάδα αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις υπέρογκες δαπάνες που απαιτούσε η αποκατάσταση και συντήρηση του Σισμανογλείου Μεγάρου, για να στεγάσει σε αυτό τις προξενικές της υπηρεσίες. Ταυτόχρονα, όλο και συχνότερα, οι πιέσεις που υφίστατο η ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη – αλλά και στα νησιά, στην Ίμβρο και στην Τένεδο – απορροφούσαν όλη την δραστηριότητα του Γενικού Προξενείου. Κατόπιν τούτων, προκρίθηκε η λύση της ενοικίασης του κτιρίου στην αμερικανική προξενική αντιπροσωπεία για την στέγαση της υπηρεσίας πληροφόρησης (United States Information Services - USIS). Από το 1952 έως το 1968, στο Σισμανόγλειο Μέγαρο στεγάσθηκαν, μεταξύ άλλων, η βιβλιοθήκη της USIS, ένα εργαστήριο ξυλουργικής (carpentry workshop) και στούντιο ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, τα οποία ακόμη θυμούνται Τούρκοι που επωφελήθηκαν από τις υποδομές αυτές. Ταυτόχρονα με την USIS, στο ισόγειο του Σισμανογλείου Μεγάρου στεγάζονταν 3 μαγαζιά, καθώς η οδός Ιστικλάλ ήταν – και παραμένει – ο πλέον πολυσύχναστος εμπορικός δρόμος της Πόλης.
Με την αποχώρηση της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφόρησης από το Σισμανόγλειο Μέγαρο, το καλοκαίρι του 1968, ετέθη εκ νέου το ζήτημα της χρήσης του κτιρίου. Η Τουρκία, ωστόσο, έμπαινε σε περίοδο βαθειάς πολιτικής κρίσης, οπότε εγκαταλείφθηκε και πάλι η ιδέα της αξιοποίησης του κτιρίου. Μοναδική, ίσως, θετική εξέλιξη της περιόδου υπήρξε ο χαρακτηρισμός του μεγάρου, το 1973, ως διατηρητέου. Διατηρητέο μεν, αλλά, ουσιαστικά, στοιχειωμένο.
Μέχρι το 2000, οπότε οι εσωτερικές εξελίξεις στην Τουρκία και η βελτίωση του κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις επέτρεψαν την αποκατάσταση του μεγάρου. Έκτοτε, στεγάζει την προξενική κατοικία και δράσεις, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές. Ιδιαίτερα, από το 2009, το Σισμανόγλειο Μέγαρο παρουσιάζει πρωτοφανή εξωστρέφεια υποδεχόμενο καθημερινά δεκάδες Τούρκους που αγαπούν την Ελλάδα και θέλουν να μάθουν την γλώσσα της και χιλιάδες κόσμου στις εκθέσεις του.
Κάστρο του Κοπερτίνο
Γενικά
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η Ισαβέλλα του Τάραντα, κόρη του Τριστάν ντε Κλερμόν και της Αικατερίνης του Τάραντα, η οποία στη συνέχεια έγινε Βασίλισσα της Νάπολης, γεννήθηκε στο Κάστρο του Κοπερτίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία
Σισμανόγλειο Μέγαρο
Δράσεις
Στους χώρους του Σισμανογλείου Μεγάρου φιλοξενούνται πάσης φύσεως πολιτιστικές εκδηλώσεις (εικαστικές, μουσικές, προβολή ταινιών, παρουσιάσεις βιβλίων, κύκλοι διαλέξεων) με σκοπό τη προαγωγή του πολιτισμού και της ιστορίας της Ελλάδας και του Ελληνισμού στην Τουρκία.
Παράλληλα, στο Σισμανόγλειο Μέγαρο διεξάγονται και μόνιμα προγράμματα, τα οποία προάγουν σε σταθερή βάση την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας, με σκοπό την δημιουργία διαύλων επικοινωνίας και δεσμών φιλίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Οι δράσεις είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και στηρίζεται σε χορηγίες του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και του Ιδρύματος Μποδοσάκη
Σεμινάρια εκμάθησης ελληνικής γλώσσας
Ένα από τα πιο δημοφιλή προγράμματα του Σισμανογλείου Μεγάρου είναι τα Σεμινάρια Εκμάθησης της Ελληνικής Γλώσσας σε Τούρκους υποτρόφους. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2009 και έκτοτε έχουν εγγραφεί σε αυτό συνολικά 2500 μαθητές και μαθήτριες. Τα μαθήματα γίνονται από Έλληνες καθηγητές και καθηγήτριες με εμπειρία στη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας και προσφέρονται έναντι υποτροφίας, δηλαδή χωρίς την υποχρέωση καταβολής διδάκτρων. Οι εκπαιδευτικές περίοδοι είναι Σεπτέμβριος με Ιανουάριος και Φεβρουάριος με Ιούνιο εκάστου έτους. Στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς, οι υπότροφοι μπορούν να περάσουν πιστοποιημένες εξετάσεις, ώστε να πάρουν πτυχίο Ελληνομάθειας.
Ιστορικό αρχείο πατρός Σακκουλίδη
Αναπόσπαστο τμήμα της Βιβλιοθήκης του Σισμανογλείου Μεγάρου αποτελεί και η περίφημη Συλλογή Σακκουλίδη, μια μοναδική συλλογή βιβλίων του μακαριστού πατρός Μελετίου Σακκουλίδη, την οποία δώρισε η κόρη του, Ήβη Σακκουλίδου. Περιλαμβάνει 12.000 τίτλους εντύπων που εκδόθηκαν κατά τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ου στην Κωνσταντινούπολη και που αναφέρονται σε κάθε όψη της ζωής των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ιδιαίτερα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Κοινός φρύνος
Ο κοινός φρύνος, Bufo bufo (Linnaeus, 1758) ή χωματόφρυνος, όπως είναι αλλιώς γνωστός, είναι ένα αμφίβιο της οικογένειας Bufonidae, που απαντάται στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Πρόκειται για το μεγαλύτερο φρύνο της Ευρώπης με ολικό μήκος σώματος έως και 18cm.
Γεωγραφική κατανομή
Εντοπίζεται σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο, με εξαίρεση τη νοτιοδυτική Ευρώπη, την Ιρλανδία και άλλα μεγάλα νησιά της Μεσογείου. Στη νοτιοδυτική Ευρώπη αντικαθίσταται από τον Bufo spinosus. Στην Ελλάδα απαντάται σε όλο τον ηπειρωτικό κορμό, την Πελοπόννησο, την Εύβοια, τα περισσότερα Ιόνια νησιά, τη Σαμοθράκη, την Άνδρο, τη Σάμο και την Κω.
Άμυνα
Αν απειληθεί σηκώνει το σώμα του ψηλά τεντώνοντας τα άκρα και κατεβάζοντας το κεφάλι, ενώ αν αρπαχτεί βίαια εκκρίνει αμυντικές τοξικές ουσίες από αδένες του δέρματος ικανές να αποτρέψουν τους περισσότερους θηρευτές αφού είναι ιδιαίτερα δύσγευστες, δεν πτοούν όμως μερικούς θηρευτές όπως είναι και τα νερόφιδα. Οι ουσίες αυτές είναι ακίνδυνες για τον άνθρωπο όταν έρθουν σε επαφή με το δέρμα, μπορεί όμως να προκαλέσουν κάποια συμπτώματα ερεθισμού ή και άλλα σε περίπτωση κατάποσης ή αν έρθουν σε επαφή με τα μάτια ή πληγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμφίβια της Ευρώπης Κατηγορία:Αμφίβια της Ελλάδας Κατηγορία:Άνουρα
Destiny (album)
Ο δίσκος παρουσίασε τους Saxon σε μία στροφή προς το αμερικανικό κοινό, προσπαθώντας να ανεβάσουν τις πωλήσεις τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που δεν επιτεύχθηκε, αφού το "Destiny" δεν κατάφερε να μπει στα αμερικανικά τσαρτ. Αυτός ήταν και ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος, ο οποίος κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ μέχρι το "Call to Arms" του 2011, ενώ περιείχε τα σινγκλ "Ride Like the Wind" και "I Can't Wait Anymore".
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος των Saxon, στον οποίο τη θέση του ντράμερ ανέλαβε ο Νάιτζελ Ντάρχαμ.
Θέσεις τσαρτ
Destiny (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 20 Ιουνίου 1988
Ride Like the Wind (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Φεβρουάριος 1988
Επίσημη κυκλοφορία: Απρίλιος 1988
Τα μέλη των Saxon
Το Destiny ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Saxon Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988
36
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 36 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαρτίνο
Το Μαρτίνο είναι οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας και ανήκει στον Δήμο Λοκρών της τέως Επαρχίας Λοκρίδας. Το Μαρτίνο βρίσκεται 120 χλμ. βόρεια από την Αθήνα και σε υψόμετρο 300μ.
Το σχετικά υψηλό του υψόμετρο χαρακτηρίζει την περιοχή από ημιορεινή έως ορεινή και το πολύ καλό ποιοτικά κλίμα δίνει τη δυνατότητα παραγωγής παραδοσιακών προϊόντων όπως το μέλι και το κρασί.
Γειτονικοί οικισμοί είναι η Μαλεσίνα και η Λάρυμνα.
3ος π.Χ. αιώνας
Στην ευρύτερη περιοχή του Μαρτίνου, από τον 3ο π.Χ. αιώνα, αναπτύχθηκε πόλη με το όνομα «Βουμελιταία» ή «Βουμελίτεια». Η πόλη άκμασε μέχρι τους βυζαντινούς χρόνους. Όσον αφορά την ακριβή τοποθεσία της όμως υπάρχουν διαφορετικές απόψεις.
Έλευση Αρβανιτόφωνων το 1383 μ.Χ.
Μόνο το αρβανίτικο τμήμα, ιδρύθηκε περί το 1383 μ.Χ., στο δυτικο μέρος του σημερινού Μαρτίνου (Λίμθ), και οφείλει το όνομά του στον Μαρτίν Μουζάκη, αρχηγό φατρίας αρβανιτόφωνων και ελληνόφωνων εποίκων από τη Βόρεια Ήπειρο, οι οποίοι διώχτηκαν είτε από τους Αλβανούς της περιοχής, είτε από τους Σέρβους του Ντουσάν  Το παλαιό χωριό γύρω από την εκκλησία των Ταξιαρχών προέρχεται από την αρχαία Βουμελιταία ή Παλιοχώρι Μαρτίνου πού είναι μία από τις μακροβιότερες αρχαίες πόλεις με αδιάλειπτη κατοίκιση. Η μετακόμιση στον απέναντι λόφο στο σημερινό Μαρτίνο έγινε λόγο σεισμών τον 6ο με 7ο αι. μ.Χ.
Τουρκοκρατία
Το 1466 στο Μαρτίνο υπήρχαν 13 νοικοκυριά αρβανιτόφωνων μόνο στο δυτικό τμήμα, το 1506 αυξήθηκαν σε 46 και το 1521 έφτασαν τα 77. Η αύξηση των κατοίκων του Μαρτίνου συνεχίστηκε και το 1688 τα νοικοκυριά του χωριού ήταν 100, ενώ προεπαναστατικά, το 1810, έφτασαν τα 300, όλα Χριστιανών
Ο περιηγητής Αργύρης Φιλιππίδης, που επισκέφτηκε τη Λοκρίδα το 1815, έγραψε για το Μαρτίνο: «''Το Μαρτίνο έχει σπίτια τριακόσια Χριστιανών. Και εδώ η γενική γλώσσα είναι τα Αρβανίτικα. Μιλούν βέβαια και στη δική μας γλώσσα (…). Έχει καλά νερά και τόπο πολύ…κάνουν σιτάρι, κριθάρι, βαμβάκι, κρασί και άλλα γεννήματα (...) έχουν πρόβατα και γίδια αρκετά (...) ''». Επίσης αναφέρει ότι εκείνη την περίοδο το Μαρτίνο υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Θήβα.
Από την Ελληνική επανάσταση του 1821 έως την απελευθέρωση
Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, το Μαρτίνο ανέδειξε επτά αγωνιστές, τους: Δήμο Αγγελή, Δήμου Βέργο, Κόλλια Ιωάννη, Κούρο Δήμο, Μαρτιναίο Λουκά του Ν., Μήτζου Γιαννάκη και Πάνο Θεοδωρή. Μία από τις σημαντικότερες μάχες κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης στην ευρύτερη περιοχή της Λοκρίδας ήταν αυτή του Μαρτίνου, που διεξήχθη στις 29 Ιανουαρίου του 1829. Ο Βάσος Μαυροβουνιώτης με την ΣΤ’ χιλιαρχία του αποδεκάτισε τα στρατεύματα των Τούρκων. Το Δεκέμβρη του 1828 ο Μαχμούτ Πασάς ξεκίνησε για τη Λιβαδειά με 6.000 πεζούς και 600 ιππείς.
Έφτασε στο Μαρτίνο με δύναμη 3.000 πεζών και 500 ιππέων στις 28 Ιανουαρίου 1828. Ο Βάσος Μαυροβουνιώτης ήταν οχυρωμένος με τους άνδρες του στα σπίτια, έχοντας παράλληλα στήσει οδοφράγματα στους δρόμους του χωριού.
Το σπουδαιότερο αποτέλεσμα της νικηφόρας μάχης για τους Έλληνες, ήταν ότι απέτρεψαν τα τουρκικά σχέδια για ανακατάληψη της Στερεάς Ελλάδας, όπως επίσης και ότι δόθηκε η δυνατότητα στον Ιωάννη Καποδίστρια να διαπραγματευτεί υπό διαφορετικούς και ευνοϊκότερους όρους τα σύνορα του ανεξάρτητου, νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
Από την σύσταση του νέου Ελληνικού Κράτους έως σήμερα
Το 1844 το Μαρτίνο έγινε έδρα του Δήμου Λάρυμνας, με συνολικό πληθυσμό 2.050 κατοίκους.
Η έδρα μεταφέρθηκε στο Προσκυνά το 1857, για να επανέρθει στο Μαρτίνο το 1872. Ο δήμος περιελάμβανε εκτός του Μαρτίνου, τα χωριά Προσκυνά, Παύλο, Λούτσι, Ράδου (Ράδι), Μάζι, Μαλεσίνα, τις Μονές Αγ. Γεωργίου και Αγ. Τριάδας, Καλύβια, Μύλοι Λάρμας και Μύλος Ζέϊκου.
Το 1882 άρχισε η λειτουργία του «Ελληνικού Σχολείου» ή «Ελληνικού Σχολαρχείου» στο Μαρτίνου. Στον μεγάλο σεισμό του 1894 που χτύπησε τη Λοκρίδα, το Μαρτίνο υπέστη σημαντικές ζημιές. Σε σύνολο 1.434 κατοίκων, σκοτώθηκαν 39 και άλλοι 23 τραυματίστηκαν, ενώ κατέρρευσαν 300 σπίτια.
Το 1907 ο δήμος Λάρυμνας αριθμούσε 5.309 κατοίκους, εκ των οποίων οι 1.586 ήταν κάτοικοι Μαρτίνου, με δήμαρχο τον Σπ. Γιάγκου.
Το Μαρτίνο αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα το 1912, αφού αποσπάστηκε από τον τέως Δήμο Λάρυμνας. Η νέα κοινότητα περιλάμβανε το Μαρτίνο και το μεταλλείο της Τσούκας. Το 1920 ο πληθυσμός της κοινότητας έφτανε τους 1605 κατοίκους.
Το 1929 ιδρύθηκε ο ποδοσφαιρικός σύλλογος «Οπούντιος Μαρτίνου».
Το 1952 το Μαρτίνο είχε 2.068 κατοίκους.
Ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό της περιοχής είναι η παρουσία αρκετών πολιτιστικών ομάδων. Το 1976 ιδρύθηκε ο Μορφωτικός Σύλλογος Μαρτίνου, «ΜΟ.ΣΥ.Μ» που επιδιώκει την υποστήριξη κάθε λογής πράξης πολιτισμικού ενδιαφέροντος.
Από το 1997 το Μαρτίνο ανήκε στο νεοσύστατο δήμο Οπουντίων. Με τη νέα διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους, (Σχέδιο Καλλικράτης), το Μαρτίνο εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Λοκρών.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Το δεύτερο που είναι ανάγλυφη παράσταση σε ταφική στήλη αναπαριστά έναν έφηβο σε πλάγια όψη που φορά χλαμύδα. Έχει διασωθεί μόνο το πάνω μέρος του εφήβου μέχρι τους μηρούς.
Τα δύο αυτά ανάγλυφα φυλάσσονται στην πρώτη αίθουσα των γλυπτών του μουσείου Θηβών.
Αξιοθέατα - Τουρισμός - Πολιτιστικά δρώμενα - Σύλλογοι
Ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφτεί το παλιό δημοτικό του χωριού που έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο μνημείο.
Υπάρχει επίσης η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου με της βυζαντινές τοιχογραφίες και εικόνες.
Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι η είσοδος του ναού του Πάνα και οι αρχαίες βρύσες «Τσοροκός» και «Μοναχού».
Κάθε χρόνο στις 8 Νοεμβρίου το χωριό γιορτάζει τους πολιούχους του Μιχαήλ και Γαβριήλ με διάφορες εκδηλώσεις στη κεντρική εκκλησία του.
Με τη σύσταση τμήματος Μουσικού Εργαστηρίου του «ΜΟ.ΣΥ.Μ», το καλοκαίρι του 2010 δίνονται πολλές συναυλίες υπό την αιγίδα του. Δεν περιορίζεται όμως σε αυτές αλλά επεκτείνεται και σε θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις και εκπαιδευτικές εκδρομές.