cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπένι Χιλ (σειρά)
Εκδοχές
Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής του καριέρας, ο Χιλ ερμήνευσε μιμήσεις ή παρωδίες διασημοτήτων των ΗΠΑ όπως οι WC Fields, Όρσον Γουέλς (με το ψευδώνυμο "Όρσον Μπάγκι"), Κενι Ρότζερς, Μάρλον Μπράντο, Ρέιμοντ Μπερ και φανταστικοί χαρακτήρες που κυμαίνονται από το The Six Million Dollar Man και το Οι χαμογελαστοί ντετέκτιβς to Ομάδα Α (παρωδία ως "Ομάδα Β") και της σειράς Αστυνομικίνες. Υποδύθηκε επίσης διεθνείς διασημότητες όπως η Νάνα Μούσχουρη και η Μίριαμ Μακέμπα καθώς και Βρετανούς σταρ όπως η Σίρλεϊ Μπάσεϊ, ο Μάικλ Κέιν (στον ρόλο του στο Άλφι, ο σατράπης), οι παρουσιαστές ειδήσεων Reginald Bosanquet, Alan Whicker και Cliff Michelmore, οι οικοδεσπότες της μουσικών εκπομπών Jimmy Savile και Tony Μπλάκμπερν, ο μουσικός Ρότζερ Γουίτακερ, ο πρώην παραγωγός δίσκων της δεκαετίας του 1960 Τόνι Χατς, οι πολιτικές προσωπικότητες λόρδος Μπούθμπι και Ντένις Χίλι και ο Ιρλανδός κωμικός Ντέιβ Άλεν. Σε μια παρωδία του Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; έπαιξε τόσο τον Ρίτσαρντ Μπάρτον όσο και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ.
Ρόλοι
μικρογραφία|Κέρινο ομοίωμα του [[Μπένι Χιλ ως Φρεντ Σκατλ, ενός από τους επαναλαμβανόμενους ρόλους του στην εκπομπή]] Ο Χιλ δημιούργησε μακροχρόνιους φανταστικούς χαρακτήρες, όπως ο Φρεντ Σκατλ, αλλά συχνά επίσης μιμούνταν άλλες τηλεοπτικές προσωπικότητες της εποχής, συνήθως τροποποιώντας τα ονόματά τους για πλάκα.
Απολλωνίδης ο Τεγεάτης
Ο Απολλωνίδης ο Τεγεάτης (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Τεγέα ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 118ους (308 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Ευσέβιος της Καισαρείας (3ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρει πως ολυμπιονίκης ήταν ο Ανδρομένης ο Κορίνθιος (ο οποίος υπήρξε ολυμπιονίκης και στην επόμενη διοργάνωση), ωστόσο τα στοιχεία του Διόδωρου του Σικελιώτη (1ος αιώνας π.Χ.) ο οποίος ονομάζει τον Απολλωνίδη θεωρούνται από τους ιστορικούς εγκυρότερα από αυτά του Ιουλίου Αφρικανού (2ος αιώνας μ.Χ.) από όπου ο Ευσέβιος αντλεί τις πληροφορίες του.
Μπένι Χιλ (σειρά)
Διανομή
Το κύριο καστ περιλάμβανε τους Henry McGee, Jon Jon Keefe, Ken Sedd, Nicholas Parsons, Bob Todd και Jackie Wright.
Απολλωνίδης ο Τεγεάτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Μπένι Χιλ (σειρά)
Διανομή
Το γυναικείο φωνητικό συγκρότημα The Ladybirds, με τη Μέγκι Στρέντερ, ήταν συχνά καλεσμένο στην εκπομπή ως τραγουδίστριες στην εκπομπή και περιστασιακά τραγουδούσαν δικά τους νούμερα.
Επαναλήψεις
Το Μπένι Χιλ προβαλλόταν σε ωριαία επεισόδια, δύο φορές κάθε βράδυ από το BBC America από τον Οκτώβριο του 2004 έως τον Απρίλιο του 2007. Εκδοχές της μισής ώρας εμφανίστηκαν επίσης στο ITV.
Από τον Ιούλιο του 2014, η εκπομπή μεταδίδεται από το 7Two της Αυστραλίας. Η εκπομπή μεταδόθηκε επίσης στην Ινδία από το UTV, μεταγλωττισμένη σε διάφορες ινδικές γλώσσες.
Από το 2017, η εκπομπή προβάλλεται από το Μακεδονία TV (M.tv) στην Ελλάδα.
Αυτήν τη στιγμή η εκπομπή είναι επίσης διαθέσιμη στο YouTube από το κανάλι English Comedy από τις 29 Μαρτίου 2020.
Ιερεμίας Γκίζι
Ο Ιερεμίας Γκίζι (ιταλικά: Geremia Ghisi, Τζερεμία Γκίζι, πέθανε το 1243 ή το 1252) ήταν Ενετός ευγενής μέλος της Οικογένειας Γκίζι.
Το 1207, μετά την Δ΄ Σταυροφορία, ο Ιερεμίας κατέλαβε τα Ελληνικά νησιά της Σκιάθου, της Σκοπέλου και της Σκύρου και κατέστη Άρχοντάς τους.
Η αδελφή ή ετεροθαλής αδελφή τους, Ανιέζε, νυμφεύθηκε τον Όθωνα ντε Σικόν, ο οποίος είχε καταστεί άρχοντας της Καρύστου στην Εύβοια.
Προς το 1239, ο Ιερεμίας, με την βοήθεια του αδελφού του, Ανδρέα, εκδίωξε έτερο Ενετό ευγενή, τον Μαρίνο Ντάντολο, από το φέουδο του της Άνδρου. Ο Ντάντολο απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα, ωστόσο η χήρα και η αδελφή του διαμαρτυρήθηκαν ενώπιον του Μεγάλου Συμβουλίου της Βενετίας, το οποίο, τον Αύγουστο του 1243, διέταξε τον Ιερεμία να επιστρέψει την Άνδρο στους κληρονόμους του Ντάντολο, επί ποινή εξορίας από την Βενετία και κατάσχεσης της περιουσίας που είχε ο ίδιος, καθώς και ο αδελφός του Ανδρέας, στην πόλη. Παρά το διάταγμα αυτό, ο Ιερεμίας διατήρησε τον έλεγχο της Άνδρου έως τον θάνατό του λίγα χρόνια αργότερα. Το νησί, στην συνέχεια, περιήλθε υπό τον έλεγχο του Δούκα της Νάξου, Άγγελου Σανούδου, ωστόσο η συγκεκριμένη υπόθεση εξακολούθησε να αποτελεί αιτία διαμαχών ενώπιον των δικαστηρίων της Βενετίας μεταξύ του Ανδρέα Γκίζι, των Σανούδων, καθώς και των Κουερίνι, οι οποίοι και διεκδικούσαν την κληρονομιά των Ντάντολο, έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1290, όταν και ο Δούκας Μάρκος Β΄ Σανούδος εξαγόρασε τις διεκδικήσεις του Νικκολό Κουερίνι επί της Άνδρου.
Μετά τον θάνατο του Ιερεμία, ο συγγενής του Φίλιππος Γκίζι, νυμφεύθηκε δια της βίας την κόρη του Ιερεμία, Ιζαμπέττα, και κατέλαβε τον έλεγχο των αρχικών φέουδων του Ιερεμία, έως ότου οι Βυζαντινοί, υπό τον Λικάριο, τα ανακατέλαβαν το 1277 και συνέλαβαν τον Φίλιππο αιχμάλωτο. Μια έτερη κόρη του Ιερεμία, η Μαρκεζίνα, νυμφεύθηκε τον υιό του Δόγη Γιάκοπο Τιέπολο και μελλοντικό Δόγη (1268–75), Λορέντσο Τιέπολο.
Πηγές
Τζερεμια Κατηγορία:Άρχοντες της Άνδρου Κατηγορία:Βενετοί Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Πρόσωπα της Φραγκικής και Λατινικής Ελλάδας
Χρονολόγιο της αεροπορίας τον 19ο αιώνα
Ακολουθεί κατάλογος γεγονότων σχετικών με την αεροπορία που συνέβησαν κατά τον 19ο αιώνα (1 Ιανουαρίου 1801 – 31 Δεκεμβρίου 1900):
Δεκαετίες 1870 - 1880
thumb|Πειραματικό ελικόπτερο του [[Ενρίκο Φορλανίνι (1877) (Εθνικό Μουσείο Επιστήμης και Τεχνολογίας «Λεονάρντο ντα Βίντσι», Μιλάνο)]]
thumb|250px|Ο αστρονόμος [[Ζυλ Ζανσέν έβγαλε αυτή τη φωτογραφία του πηδαλιουχούμενου La France των Σαρλ Ρενάρ και Αρτύρ Κρεμπς από το αστεροσκοπείο του Μεντόν το 1885.]]
Δεκαετίες 1890 - 1900
thumbnail|Σχέδιο του Eole του Αντέρ thumbnail|Ο Ότο Λίλιενταλ εν πτήσει, περ. 1895
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χρονολόγια της αεροπορίας
Κλάβντζι Ντουζ-Ντουσέβσκι
πλαίσιο|μικρογραφία|200x200εσ|Η σημαία της Λευκορωσίας υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε από τον Ντουζ-Ντουσέβσκι μικρογραφία|Ο τάφος του Κλάβντζι Ντουζ-Ντουσέφσκι στο Κάουνας Ο Κλάβντζι Στσιαπάναβιτς Ντουζ-Ντουσέβσκι (λευκορωσικά: Клаўдзій Сцяпанавіч Дуж-Душэўскі, λιθουανικά: Klaudijus Dušauskas-Duž, 27 Μαρτίου 1891, Βιλέικα – 25 Φεβρουαρίου 1959, Βίλνιους ή Κάουνας) ήταν Λευκορώνας αρχιτέκτονας, διπλωμάτης και δημοσιογράφος. Πιστεύεται ότι είναι ο δημιουργός της σημαίας της Λευκορωσίας το 1917.
Ο Ντουζ-Ντουσέβσκι γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια σλάχτα. Το 1912 αποφοίτησε από το μη κλασσικό δευτεροβάθμιο σχολείο της Βίλνα όπου είχε ενταχθεί στο εθνικό κίνημα της Λευκορωσίας. Το 1912-1918 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι σπούδασε στο Ινστιτούτο Μεταλλείων της Αγίας Πετρούπολης. Όντας στην Αγία Πετρούπολη, συμμετείχε επίσης στην κοινωνική ζωή της Λευκορωσίας. Για παράδειγμα, ήταν συντάκτης του λευκορωσικού περιοδικού Ράνιτσα.
Το 1917 προσχώρησε στη Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση. Το 1918 εργάστηκε στο Τμήμα Βοήθειας Προσφύγων της Εθνικής Επιτροπής της Λευκορωσίας στην Αγία Πετρούπολη. Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με τις δικές του αναμνήσεις, δημιούργησε το σχέδιο της λευκής-κόκκινης-λευκής σημαίας της Λευκορωσίας που υιοθετήθηκε πολύ γρήγορα από το εθνικό κίνημα της Λευκορωσίας σε όλο το ευρωπαϊκό τμήμα της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας και αργότερα υιοθετήθηκε ως κρατική σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.
Το 1919 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι μετακόμισε στη Βίλνα. Το φθινόπωρο του 1919 διορίστηκε διπλωματικός εκπρόσωπος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας στις Βαλτικές Χώρες. Στις αρχές του 1921 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι συνελήφθη από τις πολωνικές αρχές.
Μετά από αυτό, μετανάστευσε στη Λιθουανία και εγκαταστάθηκε στο Κάουνας. Στη δεκαετία του 1920-1930 εργάστηκε για πολλά υπουργεία εκεί. Το 1927 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Λιθουανίας στο Κάουνας. Ο Ντουζ-Ντουσέβσκι εξέδωσε επίσης αρκετές λευκορωσικές εφημερίδες στη Λιθουανία.
Το 1940 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι συνελήφθη από τους Σοβιετικούς που είχαν καταλάβει τη Λιθουανία. Τον Αύγουστο του 1943 συνελήφθη από τους Ναζί επειδή έκρυβε τους Εβραίους. Τοποθετήθηκε στο στρατόπεδο θανάτου Πραβιενισκές.
Το 1944-1946 ο Κλάβντζι Ντουζ-Ντουσέβσκι εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Κάουνας.
Το 1952 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι συνελήφθη και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 χρόνων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης επειδή ήταν «ενεργός λευκορώσος εθνικιστής». Απελευθερώθηκε το 1955 και εργάστηκε για ένα αρχιτεκτονικό ινστιτούτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι εθνικιστές Κατηγορία:Λευκορώσοι διπλωμάτες Κατηγορία:Λευκορώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Λευκορώσοι αρχιτέκτονες
Αντόνιο Κίλις
Υπήρξε καθηγητής στα πανεπιστήμια της Σεβίλλης, Βαγιαδολίδ και το Εθνικό Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης εξ Αποστάσεως της Ισπανίας. Συνεργάστηκε με τον έτερο διαλεκτολόγο Μανουέλ Αλβάρ στον Γλωσσολογικό Άτλαντα της Ισπανόφωνης Αμερικής ενώ έφερε εις πέρας έρευνες γύρω από τις ισπανικές διαλέκτους στις Φιλιππίνες και την Ισημερινή Γουινέα.
Οι πιο γνωστές του δημοσιεύσεις είναι τα εγχειρίδια Métrica Española («Ισπανική μετρική», 1984), Fonética acústica de la lengua española («Ακουστική φωνητική της ισπανικής γλώσσας», 1987) και Historia de la lengua castellana («Ιστορία της ισπανικής γλώσσας», 1987) και μια έκδοση της Gramática castellana του Έλιο Αντόνιο δε Νεβρίχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Γλωσσολογία της ισπανικής γλώσσας
Γέφυρα των Αλυσίδων
Το όνομά της το οφείλει στον Ιστβάν Σέτσενι, ο οποίος υποστήριξε ένθερμα την κατασκευή της, αλλά αναφέρεται συχνότερα ως η γέφυρα των αλυσίδων. Σχεδιάστηκε από τον Άγγλο μηχανικό Ουίλιαμ Τίρνι Κλαρκ και κτίστηκε από τον Σκώτο μηχανικό Άνταμ Κλαρκ. Η κατασκευή της σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτήθηκε από τον Γεώργιο Σίνα.
Την εποχή της κατασκευής της θεωρούταν ένα από τα σύγχρονα θαύματα της παγκόσμιας μηχανικής. Το κεντρικό της άνοιγμα, μήκους 202 μέτρων, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο όταν κατασκευάστηκε. Συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική ζωή της πόλης και έγινε σύμβολο της προόδου, της εθνικής αφύπνισης και ένωσης ανατολής και δύσης.
Παραπομπές
κατηγορία:Βουδαπέστη Αλυσιδων Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουγγαρία
Έλλη Λαμπρίδη
Η Έλλη Λαμπρίδη (Αθήνα, 9 Ιαν. 1896 - Αθήνα, 28 Ιαν. 1970) ήταν Ελληνίδα παιδαγωγός, φιλόσοφος, συγγραφέας, βιβλιοκριτικός, αρθρογράφος και μεταφράστρια. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες των αγώνων για τα δικαιώματα της γυναίκας. Το 1970, μετά από επώδυνη αρρώστια άφησε την τελευταία της πνοή την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου.
Οικογένεια –  Βασικές σπουδές
Η Έλλη Λαμπρίδη γεννήθηκε στην Αθήνα την Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 1896, πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Ιωάννη (1862-14.6.1914) και της Σοφίας, το γένος Φωτιάδη (1863-2.4.1941).
Ο πατέρας της, Ιωάννης Λαμπρίδης, νομικός, δημοσιογράφος, λόγιος και πολιτικός, καταγόταν από τα Δολιανά της Ηπείρου. Η μητέρα της Σοφία, το πέμπτο από τα επτά παιδιά του Εμμανουήλ Φωτιάδη και το πρώτο από τον τρίτο γάμο του, με καταγωγή από τη Μυτιλήνη, ήταν αριστούχος του Ωδείου Αθηνών και δασκάλα πιάνου στο Αρσάκειο.
Τα αδέλφια της ήταν ο Φρίξος (1898-1980) –δικηγόρος και συγγραφέας, γνωστός με το ψευδώνυμο Λάμπρος Τασολάμπρος –, ο Ευμένης (1900-1992) –πολιτικός μηχανικός, σύντροφός του η γλύπτρια Τίτσα Χρυσοχοΐδου– και η Νίκη (1901), η οποία πέθανε δύο ετών, από μηνιγγίτιδα.
Δράση την περίοδο της κατοχής
Κατά την περίοδο 1942-1944 συνεργάζεται, μαζί με τον Δημ. Καπετανάκη και τον Δημ. Φωτιάδη, με το Γραφείο Πληροφοριών της ελληνικής κυβέρνησης στο Λονδίνο. Διατρέχει ολόκληρη τη Μ. Βρετανία και εκφωνεί ομιλίες για τα θέματα της υπό γερμανική κατοχή Ελλάδας. Λέει η ίδια χαρακτηριστικά: "Κατά τα τρία χρόνια που εργάστηκα με το Ελληνικό Γραφείο Πληροφοριών στο Λονδίνο έδωσα περισσότερες από τρακόσιες διαλέξεις, απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας και σε όλων των ειδών τα περιβάλλοντα: Κολλέγια και Συλλόγους Επιστημόνων, Ροταριανούς ομίλους, λαϊκές συγκεντρώσεις σε επαρχιακές πόλεις, όπου μου διέθεταν σχεδόν πάντα το Δημαρχείο, γυναικείους συλλόγους στα χωριά, σχολεία αγοριών και κοριτσιών, συνελεύσεις νεολαίας, πυροσβεστικούς σταθμούς, πολεμικά και άλλα εργοστάσια, ναυτικές βάσεις, στρατόπεδα γυναικών, και λοιπά και λοιπά. Και κάθε φορά, ενώ ξετύλιγα, κατά διαφορετικόν εκάστοτε τρόπο, τον τραγικό και μεγαλόπρεπο πίνακα, άκουγα τους στεναγμούς του κοινού, έβλεπα τα μάτια τους να δακρύζουν η να φωτίζονται από ενδιαφέρον για ο,τι δεν ήξεραν..."Ακόμη:"Νομίζω ότι προσέφερα σοβαράς υπηρεσίας με τις ομιλίες μου και τις επαφές μου με πλήθος οργανώσεις, όπως στην μικρογραφία της Κοινωνίας των Εθνών που οργάνωσε ο Λόρδος Σέσλι στο Λονδίνο, με τους εξαιρετικούς συνεργάτες του, τον Γκίλμπερτ Μέρραϋ, τον Επίσκοπο του Τσίτσεστερ, τον αείμνηστο Γιαν Μάζαρυκ και τόσους άλλους· τις διεθνείς εκπαιδευτικές και γυναικείες οργανώσεις, την επιτροπή του Λόρδου Μπόϋδ Ορρ για την ανακούφιση του λιμού και τόσες άλλες, που δε θυμούμαι τώρα... Δεν περνούσε εβδομάδα να μην κάνω τουλάχιστον μια δυό και πολλές φορές τρεις και τέσσερις. Στο ραδιόφωνο επίσης προς την κατεχόμενη Ελλάδα έκανα πολλές ομιλίες, και πλείστοι άνθρωποι θυμούνται ακόμη το θάρρος που τους ενέπνευσαν. Και τούτο θα ήταν αρκετό, έστω κι’ αν δεν είχα κάνει τίποτ’ άλλο. Είναι σχεδόν αδύνατο ν’ αποδείξει κανείς πως είναι πατριώτης, όταν όλη του η ύπαρξη το φωνάζει και όταν δεν μπορεί να νοηθεί η ζωή του χωρίς αυτό."
Η κόρη της σκοτώθηκε στην διάρκεια των Δεκεμβριανών, από Αγγλική σφαίρα.
Τιμές
Στις 8 Μαρτίου 2017, το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, με αφορμή τους εορτασμούς για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και στο πλαίσιο του κύκλου εκδηλώσεων Πρόσωπα άξια τιμής, διοργάνωσε εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη και το έργο της Έλλης Λαμπρίδη. Τον Μάιο του 2018, με απόφαση του Συλλόγου των διδασκόντων, το αμφιθέατρο του Γυμνασίου και Λυκείου Δολιανών αφιερώθηκε στην Έλλη Λαμπρίδη.
Φιλία με Σικελιανό
Η φιλία της Έλλης Λαμπρίδη με τον Άγγελο Σικελιανό είναι η μόνη που άντεξε στην πορεία του χρόνου. Γνωρίστηκαν τέλη Σεπτεμβρίου του 1916. Γράφει η Λαμπρίδη:"Πρωτογνώρισα τον Άγγελο Σικελιανό την παραμονή της αναχώρησής μου για σπουδές στο εξωτερικό. Θεωρήθηκε αναποδιά μου που άφησα τη μητέρα και τ’ αδέρφια μου την τελευταία βραδυά μου στην Ελλάδα για να πάω στο Μαρούσι να γνωρίσω τον «ποιητή», που για το έργο του δεν ήξερα σχεδόν τίποτα. Ήμουν σωστός εικονοκλάστης τότε, όπως είναι φυσικό για κάθε νέο είκοσι χρονώ. Αλλά το βράδυ εκείνο, καθισμένη στη σκοτεινή Αττική γη, που τη νύχτα είναι σα να χάνει την υλική της σύσταση και τη δίνει όλη στον ουρανό και τ’ αστέρια του, με πλημμύρισε, καθώς άκουγα τα λόγια του, απερίγραπτη πνευματική ανάταση και απόλυτη πίστη στον τόπο μου και στις αιώνιες αξίες του, που κάθε τόσο ξαναενσαρκώνονται με καινούρια πρόσωπα. Ήξερα πως είχα βρει ολομεμιάς το ψυχικό μου κλίμα και την ουσία της Ελλάδας. Δεν είχαν ίχνος στόμφου τα λόγια εκείνα· ήταν ίσια διατύπωση παλιών, παραχωσμένων αληθειών, που φαίνονταν σωστά και απλά, και βαρειά σα χρυσάφι. Πριν πάρω το «θηρίο» να γυρίσω στην Αθήνα, μου υποσχέθηκε ο Σικελιανός να μου τηλεγραφεί κάθε τόσο να μου θυμίζει πως είμαι Ελληνίδα. Δεν τόκανε, φυσικά, μα ήταν ωραίο να θυμάμαι την υπόσχεση."Η Έλλη Λαμπρίδη σε επιστολή της από το Λονδίνο με ημ. 19 Μαρτίου 1951, λίγο πριν πεθάνει ο Άγγελος Σικελιανός (19 Ιουν. 1951), του λέει χαρακτηριστικά:"Μεταξύ μας δε χρειάζονται υπομνήσεις πως «σε σκέπτομαι συχνά», κλπ. Σ’ έχω σχεδόν αδιάκοπα στο νου μου. Όταν μάθαινα πως είσαι τόσο άρρωστος, ήταν σα να μού 'λειπε ένα φως. ... ήθελα μόνο να σου πω πως για μένα είσαι κάτι αμέτρητα πολύτιμο, σαν αναπήδηση ζωντανού νερού. Θέλω μάλλον να μάθω για σένα παρά να σου πω τα δικά μου."
Έλλη Λαμπρίδη: Η λιόπαρδη της Οδύσ(σ)ειας του Ν. Καζαντζάκη
Κατά την περίοδο της α΄ γραφής τής Οδύσειας από τον Ν. Καζαντζάκη στην Αίγινα, η Έλλη Λαμπρίδη είναι παρούσα και συμπαραστάτης στο δύσκολο αυτό εγχείρημα του έλληνα λογοτέχνη. Ο ίδιος της γράφει, αρχές Δεκεμβρίου του 1927, πριν φύγει από το Κίεβο για Οδησσό, τα εξής : "Ο ερχομόςΣου στην Αίγινα –Σε βλέπω πάντα ν’ανοίγεις την πόρτα κατακόκινη, αχνίζοντας– λύτροσε την Αίγινα απο το Χαμο. Όλα όσα ζήσαμε, χαρήκαμε κ’υποφέραμε στο σπιτάκι αφτο, κυριέβουν την καρδιάμου και δεν μπορω να κρατήσω την κραβγη της αγωνίας: -Απο πού ερχόμαστε και προς τί η τόσο μεγάλη γλύκα που δίνει η γυναίκα στον άντρα; Daragaya maya, αγαπημένημου, να μπορούσα νάβρισκα ένα λόγο απλο να Σου πω πόσο ακατάλυτα είμαι μαζίΣου. Πότε θα Σε δω, πόσον καιρο θα Σε βλέπω, πότε θα Σε ξαναδω –η ζωη τούτη είναι ένα όνειρο αβάσταχτο κ’ η καρδια του αθρώπου πηδάει, χτυπάει και μάχεται να ξυπνήσει, πεθαίνοντας."Η τιμή που της αποδίδεται από τον Ν. Καζαντζάκη καταδεικνύεται σαφώς από τη θέση που της αφιέρωσε στο επικό του ποίημα. Γράφει σε επιστολή του προς την Έλλη Λαμπρίδη τον Αύγουστο του 1927:"Αγαπημένημου, Αν θελήσει κανεις ν’αναλύσει το γράμμαΣου θα το βρει τόσο πλούσιο –σαν την ψυχη ενους μεγάλου ανθρώπου: οργη, αγάπη, μίσος, έγνια υψηλη, αδικία, τρυφερότητα, καρδια, νου, φαντασία –όλα. Με βρήκε ολότελα μόνο, σε μια στιγμη δημιουργικης έντασης –αν και Κυριακη σήμερα είπα να γράψω, για να γαληνέψω την πίκραμου που άδικα ματαιόθηκε ο ερχομόΣου εδω. Και νά, ήρθες ολάκαιρη θυμομένη, όλη νύχια, δόντια κίνηση –λιοπάρδισα. Και μου γενήθηκε έντονη η επιθυμία να δόσω του Οδυσέα ως μόνη συντροφια στην έρημο, στην άσκησήτου και στην καταστροφη της πολιτείας μου –μια λιόπαρδη. Αφτη θάναι μαζίτου πάντα, θα τον αγαπάει και θα τον τσαφουνίζει, θα τον γιομίζει πληγες και χάδια. Έτσι βρήκα πώς θα μπεις στην Οδύσεια, γιατι ωστόρα μου ήταν αδύνατο να Σε βάλω ως γυναίκα. Αφτο θα γίνει στη δέφτερη γραφη. Ωστόσο σημάδεψα σε διάφορα μέρη πού και πώς θα επεμβαίνεις –πληγόνοντας ή αγαπώντας ή και τα δυο μαζι."Ο ίδιος ο Ν. Καζαντζάκης αποκαλύπτει εδώ πώς συνέλαβε τη μορφή της λεοπάρδαλης, που πράγματι θα ενέτασσε στη β΄ γραφή της Οδύσσειας, και τι κρυβόταν πίσω της: η Έλλη Λαμπρίδη, που ο έρωτάς του ξαναζούσε για δεύτερη φορά, μετά την πρώτη, εκείνη της Ζυρίχης, το 1917-18. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τώρα, τον Αύγουστο του 1927, αποφασίζει να αποτυπώσει την ένταση της σχέσης τους και την επίδραση της Ε. Λαμπρίδη επάνω του. Για τον Ν.Καζαντζάκη η Ε. Λαμπρίδη είναι η λιόπαρδη, το τρικέφαλο αγαθο, φωτια, θεριο, καρδια παληκαρίσια! (Οδύσεια Ν 389).
Το έργο
Τα εντοπισμένα έργα της Έλλης Λαμπρίδη (μελέτες, δοκίμια, μονογραφίες, άρθρα, βιβλιοκρισίες, μεταφράσεις) ξεπερνάνε τα  300. Σ' αυτά θα πρέπει να προστεθούν επιπλέον τα 161 λήμματα που συνέγραψε στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια και τα 13 λήμματα στο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη.
Το κληροδότημα Φιλοσοφική Βιβλιοθήκη Κληροδοτήματος Έλλης Λαμπρίδη
Το 1932 η Έλλη Λαμπρίδη προαγοράζει διαμέρισμα επί της Υψηλάντου 9 (τότε Τιμολέοντος), στο Κολωνάκι. Η Εταιρεία που οικοδομούσε την πολυκατοικία χρεωκοπεί και χάνει μεγάλο ποσό της προκαταβολής. Με πολλούς κόπους και ένα δάνειο κατορθώνει να κρατήσει το διαμέρισμα. Στην ιδιόγραφη Διαθήκη (19 Φεβ. 1969) αναφέρει: "Επειδή θεωρώ ότι η φιλοσοφία και η φιλοσοφική παιδεία είναι εντελώς παρημελημένα εν Ελλάδι και επειδή εγώ η ιδία μολονότι ηργάσθην αρκετά εις φιλοσοφικάς μελέτας, εν τούτοις δεν εξετέλεσα την αποστολήν, την οποίαν εθεώρουν αποκλειστικόν και κυριώτατον σκοπόν της ζωής μου, επειδή επί πλέον έχασα την μόνην μου κόρην, ήτις θα ήτο η φυσική κληρονόμος μου, απεφάσισα να αφήσω όλην την κινητήν και ακίνητον περιουσίαν μου δια να ιδρυθή μία Φιλοσοφική Βιβλιοθήκη..."Εκτελεστές της διαθήκης ορίζονται οι, Κων. Δεσποτόπουλος (πρόεδρος της Επιτροπής), Αλέξης Διαμαντόπουλος, Ιωάννης Γκοβόστης, Εύη Τουλούπα, Χρυσάνθη Κληρίδη, Ευτυχία Αναγνώστου-Κακκαρά και Φανή Σημίτη. Η Επιτροπή του Κληροδοτήματος αποφάσισε το 1980 την παραχώρησή του στην Ακαδημία Αθηνών. Ο τότε γ.γ. της Ακαδημίας Αθηνών Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος αποδέχτηκε την προσφορά και βοήθησε στη διαδικασία πραγμάτωσης.
Ανδρομένης ο Κορίνθιος
Ο Ανδρομένης ο Κορίνθιος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Κόρινθο ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 119ους (304 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Ευσέβιος της Καισαρείας τον αναφέρει ως ολυμπιονίκη και στην προηγούμενη διοργάνωση αντί του Απολλωνίδη του Τεγεάτη όμως κάτι τέτοιο έχει απορριφθεί από τους ιστορικούς σε σχέση με τις άλλες ιστορικές πηγές.
Έλλη Λαμπρίδη
Το κληροδότημα Φιλοσοφική Βιβλιοθήκη Κληροδοτήματος Έλλης Λαμπρίδη
Σήμερα η Φιλοσοφική Βιβλιοθήκη Κληροδοτήματος Έλλης Λαμπρίδη, που ξεκίνησε με πυρήνα τα 650 βιβλία της προσωπικής της βιβλιοθήκης, στεγάζεται στο ιδιόκτητο διαμέρισμά της και διαθέτει περίπου 7500 βιβλία, όλα από δωρεές πέντε επωνύμων βιβλιοθηκών (Β.Ν. Τατάκη, Χ. Γιερού, Κέντρου Φιλοσοφικών Ερευνών, Τάσου Γιανναρά και Κ.Ι. Δεσποτοπούλου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) στην Ελλάδα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μονή Καψά
Η μονή Καψά είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Κοινότητα Περιβολακίων του δήμου Σητείας, στη νοτιοανατολική Κρήτη. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Η μονή κτισμένη σε πλαγιά με θέα το Λιβυκό Πέλαγος, δίπλα στην έξοδο του φαραγγιού των Περβολακίων, σε ύψος περίπου 60 μέτρων. Ο ναός της μονής είναι δίκλιτος και σπηλαιώδης. Το ένα κλίτος είναι αφιερωμένο στον Ιωάννη Πρόδρομο και στο άλλο στην Αγία Τριάδα. Έχει χαρακτηριστικό δάπεδο από βότσαλα που σχηματίζουν διάφορα μοτίβα και θρησκευτικά σύμβολα. Η μονή απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός, ο οποίος είχε 2 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Φαίνεται ότι στην περιοχή είχαν εγκατασταθεί ερημίτες και μοναχοί από τη βυζαντινή περίοδο. Πιθανόν κατά την ενετική περίοδο υπήρχε στην θέση μικρό μοναστήρι, το οποίο μάλλον ερήμωσε μετά από πειρατικές επιδρομές. Στο βόρειο τοίχο του ναού βρίσκονται τοιχογραφίες με χαράγματα με χρονολογίες από το 1552 μέχρι το 1809. Ο τοίχος αυτός μαζί με τη κόγχη είναι το μόνο τμήμα που σώζεται από την παλιά μονή. Η μονή αναβίωσε στα μέσα του 19ου αιώνα από τον ασκητή Ιωσήφ Γεροντογιάννη. Ο Γεροντογιάννης είχε γεννηθεί και παντρευτεί στην περιοχή και το 1841 άρχισε να ξανακτίζει τη μονή, μέχρι το θάνατό του το 1874. Το έργο συνέχισε ο εγγονός του. Το 1900 η μονή κρίθηκε διαλυτέα και προσαρτήθηκε στη μονή Τοπλού. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας, λόγω της βοήθειας που παρείχε η μονή στα συμμαχικά στρατεύματα διατάχθηκε η εκκένωσή της. Οι μοναχοί επανήλθαν μετά τη λήξη του πολέμου. Το 2005-2006 έλαβαν χώρα εργασίες αποκατάστασης.
Από τη μονή μονοπάτι οδηγεί στο σπήλαιο όπου μόνασε ο Γεροντογιάννης.
Παραπομπές
Καψα Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Νερόμυλοι Πέλλας
Οι Νερόμυλοι (μέχρι το 1926 Νοβοσέλτσι ) είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι Νερόμυλοι έχουν 78 κατοίκους. Βρίσκονται σε υψόμετρο 230 μέτρων.
Το χωριό στις αρχές του 20ού αιώνα είχε μουσουλμανικό πληθυσμό. Στην απαρίθμηση του 1913 είχε 452 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 377 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 54 προσφυγικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1928 είχε 273 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 335. Οι Νερόμυλοι ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας και με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Εξαπλατάνου το 1997. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμωπίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Φιλόμηλος ο Φαρσάλιος
Ο Φιλόμηλος ο Φαρσάλιος (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τα Φάρσαλα της Θεσσαλίας ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 124ους (284 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Πίλημα Ξάνθης
Το Πίλημα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, το οποίο βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Αχλαδόβουνου (ή Αχλαδοβούνι ή Αχλάτ Τσάλ) σε υψόμετρο 335 μέτρα. Απέχει 24 χλμ. ανατολικά από τη Σταυρούπολη και 11 χλμ. βορειοδυτικά από την Ξάνθη. Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία, ήταν Κετσελί και μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως Πίλημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γέρακα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Γέρακα, την Ισαία, την Ορεστινή και το Μέγα Εύμοιρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Γέρακα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 85 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Οικονομία της Βουλγαρίας
Η οικονομία της Βουλγαρίας λειτουργεί με βάση τις αρχές της ελεύθερης αγοράς, με ένα μεγάλο ιδιωτικό και ένα μικρότερο δημόσιο τομέα. Η Βουλγαρία είναι μια βιομηχανική χώρα μεσαίου εισοδήματος, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου(ΟΣΕΠ). Η βουλγαρική οικονομία έχει γνωρίσει ραγδαία ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, φτάνοντας το εκτιμώμενο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της στα 152 δισεκατομμύρια δολάρια (εκτίμηση 2017), με κατά κεφαλήν εισόδημα $21.498 και μέσες μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές 1.123 λέβα (574 ευρώ) ανά κάτοικο (Δεκέμβριος 2017). Το εθνικό νόμισμα της χώρας, το λέβα, έχει αναλογία 1,95583 λέβα για 1 ευρώ. Το λέβα θεωρείται ως το ισχυρότερο και πιο σταθερό τοπικό νόμισμα στην Ανατολική Ευρώπη.
Οι ισχυρότεροι τομείς της οικονομίας είναι η ενέργεια, η εξορυκτική βιομηχανία, η μεταλλουργία, η μηχανική, η γεωργία και ο τουρισμός. Κύριες βιομηχανικές εξαγωγές είναι τα είδη ένδυσης, ο σίδηρος και ο χάλυβας, τα μηχανήματα και τα διυλισμένα καύσιμα.
Οι μεγαλύτεροι εμπορικοί εταίροι της Βουλγαρίας πάνω στις εισαγωγές και εξαγωγές είναι η Γερμανία, η Ιταλία, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Ελλάδα, η Ρωσία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Πολωνία, οι Κάτω Χώρες, η Κίνα, η Ουγγαρία και το Βέλγιο.
Η Σόφια είναι η πρωτεύουσα και ο οικονομικός πυρήνας της Βουλγαρίας, καθώς και η έδρα για τις περισσότερες μεγάλες βουλγαρικές και διεθνείς εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη χώρα, της Βουλγαρικής Εθνικής Τράπεζας και το Βουλγαρικού Χρηματιστηρίου. Η Φιλιππούπολη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και έχει μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές δραστηριότητες στη Βουλγαρία. Η Βάρνα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη και παραθαλάσσιο θέρετρο των βουλγαρικών ακτών επί της Μαύρης Θάλασσας. Η στρατηγική της θέση στον Κόλπο της Βάρνας, την έχει καταστήσει ως μία από τις πιο ταχύτερα αναπτυσσόμενες βουλγαρικές πόλεις.
Η βουλγαρική οικονομία αναπτύχθηκε σημαντικά τα τελευταία 26 χρόνια, παρά τις δυσκολίες μετά τη διάλυση της Κομεκόν, το 1991. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο αργός ρυθμός ιδιωτικοποιήσεων, οι αντιφατικές κυβερνητικές φορολογικές και επενδυτικές πολιτικές και η γραφειοκρατία, κράτησαν σε χαμηλό επίπεδο τις ξένες επενδύσεις. Όμως, και πάλι οι επενδύσεις από το 1991 μέχρι το 1996 έφθασαν τα 831 εκατομμύρια δολάρια.
Το Δεκέμβριο του 1996 η Βουλγαρία εντάχθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Μετά από αυτό το γεγονός και για τα επόμενα έτη η Βουλγαρία θα αρχίσει να προσελκύει σημαντικές ξένες επενδύσεις. Μόνο το 2004 επένδυαν πάνω από 2,72 δισεκατομμύρια ευρώ πολλές ξένες εταιρείες. Το 2005 οι επενδύσεις έφθασαν τα 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ, γεγονός που αποδίδεται κυρίως στο τέλος των ιδιωτικοποιήσεων των μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων.
Φραντς-Λούντβιχ φον Στάουφενμπεργκ
Ο Φραντς-Λούντβιχ φον Στάουφενμπεργκ (γεννημένος στις 4 Μαΐου 1938) είναι Γερμανός νομικός και πολιτικός από το CSU. Ήταν μέλος της Μπούντεσταγκ από το 1976 μέχρι το 1987 και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1984 μέχρι το 1992.
Οικογένεια
Ο Φραντς-Λούντβιχ φον Στάουφενμπεργκ είναι ο τρίτος γιος του Κλάους φον Στάουφενμπεργκ και της Νίνα φον Στάουφενμπεργκ. Παντρεύτηκε την Ελισάβετ Φράιιν φον ούντ τσου Γκούτενμπεργκ που γεννήθηκε στο Πελ στις 15 Ιουλίου 1944. Παντρεύτηκαν στις 25 Μαΐου 1965 στο Γκούτενμπεργκ.
Παιδιά
Οι φον Στάουφενμπεργκ έχουν αποκτήσει 4 παιδιά:
Πρώτα χρόνια
Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Αδόλφου Χίτλερ από τον πατέρα του που απέτυχε στις 20 Ιουλίου 1944, στάλθηκε σε ένα θετό σπίτι στο Μπάντ Σάχσα και πήρε το επώνυμο Μάιστερ, όταν οι Ναζί απαγόρεψαν το επώνυμο Στάουφενμπεργκ λόγω της πράξης του πατέρα του να αποπειραθεί να σκοτώσει τον Χίτλερ. Ο Φραντς-Λούντβιχ συνελήφθη μαζί με τα 2 αδέλφια του και την νεότερη αδελφή του Βαλερί από την Σίπενχαφτ. Εκπαιδεύτηκε στο σχολείο Σλός Σάλεμ και προκρίθηκε ως νομικός όταν πέρασε τις στάατσεξαμεν (οι γερμανικές εξετάσεις για πανεπιστήμιο).
Πολιτική καριέρα
Το 1994,στην πενηντακοστή επέτειο του πραξικοπήματος κατά του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944,είπε στους κομμουνιστές,που πολέμησαν στον Κόκκινο Στρατό στην Εθνική Επιτροπή για μια ελεύθερη Γερμανία δεν θα τιμηθούν όπως ο πατέρας του.Σύμφωνα με τον Στάουφενμπεργκ,οι κομμουνιστές επιθυμούσαν να αντικαταστήσουν το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα με μία άλλη μονοκομματική δικτατορία.Αυτή η ζήτηση πήρε πολλούς επιφανείς υποστηρικτές,συμπεριλαμβάνοντας τον Ομοσπονδιακό Υπουργό Άμυνας Φόλκερ Ρούχε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της Γερμανίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Γερμανίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών 2000
Πηγές
[http://athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=2000-12-11 Αθλητική Ηχώ, 11 Δεκεμβρίου 2000, σελ. 46]
2000 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2000 Κατηγορία:Αθλητισμός στον Πειραιά
Queen on Fire – Live at the Bowl
Queen on Fire – Live at the Bowl είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου, διπλού άλμπουμ και DVD του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Οκτωβρίου του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Parlophone" στην Ευρώπη και της "Hollywood" στη Βόρεια Αμερική.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1982 στο Μίλτον Κέινς και υλικό της δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ στον παρελθόν. Το άλμπουμ γνώρισε επιτυχία, μπαίνοντας στο βρετανικό Top-20 για να βραβευθεί ως χρυσό στην πατρίδα του συγκροτήματος, ενώ το DVD έγινε τριπλά πλατινένιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και την Αυστραλία, πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και πενταπλά χρυσό στη Γερμανία.
Θέσεις τσαρτ
Queen on Fire – Live at the Bowl (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Οκτωβρίου 2004
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Queen on Fire – Live at the Bowl" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004
Arizona Fur Con
Το Arizona Fur Con είναι ένα συνέδριο furry που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Αριζόνα.
Το συνέδριο είναι ένας εορτασμός για την κουλτούρα των furries. Σχεδιάστηκε για να είναι ένας τόπος συνάντησης για τα μέλη των κοινοτήτων ανθρωπόμορφων και λάτρεις των fursuit κοστουμιών. Το Arizona Fur Con είναι αξιοσημείωτο για την τεράστια ποικιλία των εκδηλώσεων που σχετίζονται με τα furries, συμπεριλαμβανομένου, χορούς μεταμφιεσμένων, θεματικές καφετέριες, πάνελ και εργαστήρια, παιχνίδια, και ευκαιρίες να γνωρίσει κάποιος ξεχωριστούς καλεσμένους του fandom.
Γιώργος Πίκης
Ο Γιώργος Πίκης (γεννημένος το 1939) είναι Κύπριος δικαστής και πρώην μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Ήταν Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κύπρου από το 1995 έως το 2004, ενώ έχει υπηρετήσει και ως αντ χοκ δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Επίσης έχει υπηρετήσει ως μέλος της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών κατά των Βασανιστηρίων.
Εξελέγη στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο το 2003 για μια εξαετία και διορίστηκε στο Τμήμα Εφέσεων.
Χημεία κεραμικών
Η χημεία κεραμικών (ή κεραμική χημεία) μελετά τη σχέση μεταξύ των φυσικών ιδιοτήτων των τελικών ψημένων κεραμικών και των κεραμικών υαλωμάτων, και γενικότερα της χημείας τους.
Αν και οι τεχνικοί κεραμικής έχουν κατανοήσει από καιρό πολλές από αυτές τις σχέσεις, η εμφάνιση λογισμικού υπολογιστών για την αυτοματοποίηση της μετατροπής από παρτίδα σε φόρμουλα και ανάλυση, έχει φέρει αυτή την επιστήμη ως πιο προσιτή στους περισσότερους ανθρώπους και επαγγελματίες.
Οι τεχνικοί των κεραμικών επιτραπέζιων σκευών, ειδών τέχνης, ειδών υγιεινής, γυαλιού, υαλοβάμβακα, γυαλιού φιαλών, οπτικών και συναφών βιομηχανιών χρησιμοποιούν όλοι αυτή την επιστήμη και χημεία των κεραμικών.
Στην κεραμική χημεία, οι υαλοπίνακες θεωρούνται ότι αποτελούνται από οξείδια (όπως π.χ. SiO2, Al2O3, B2O3, Na 2, K2, CaO, Li2O, MgO, ZnO, MnO, Fe2O3, CoO). Κάθε οξείδιο είναι γνωστό ότι συνεισφέρει συγκεκριμένες ιδιότητες στο ψημένο γυαλί. Πολλοί προμηθευτές υλικών δημοσιεύουν χημικές αναλύσεις των προϊόντων τους που αναφέρουν ποσοστά αυτών των οξειδίων καθώς και πτητικά συστατικά (συστατικά που καίγονται κατά την καύση και εκπέμπουν αέρια και αναθυμιάσεις όπως λ.χ. H2O, CO2, SO3).
Στα κεραμικά σώματα, οι φυσικές ιδιότητες του τελικού ψημένου προϊόντος συχνά σχετίζονται περισσότερο με την καμπύλη ψησίματος, τις φυσικές ιδιότητες (π.χ. μέγεθος και σχήμα σωματιδίων, ιστορία αποσύνθεσης) των υλικών συστατικών και την ορυκτολογία και την αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφορετικών τύπων σωματιδίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανη χημεία
Λάδας ο Αιγιέας
Ο Λάδας ο Αιγιεύς (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από το Αίγιο της Αχαΐας ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 125ους (280 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Γκραν Πρι Γαλλίας 2019 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Γαλλίας 2019 ήταν ο 8ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξήχθη στην πίστα Πολ Ρικάρ στο Λε Καστελέτ της Γαλλίας το τριήμερο 21-23 Ιουνίου 2019.
Ελαστικά
Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή.
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 21 Ιουνίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 21 Ιουνίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 22 Ιουνίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 22 Ιουνίου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με τον Βαλτέρι Μπότας να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.<br/ > – Ο Ντάνιελ Ρικιάρντο τερμάτισε 7ος όμως δέχθηκε 2 ποινές 5 δευτερολέπτων (συνολικά 10 δευτερόλεπτα) κατά τη διάρκεια του αγώνα για προσπέρασμα εκτός πίστας και επικίνδυνη είσοδο στην πίστα. Έτσι τελικά κατετάγη στην 11η θέση.<br/ >
† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2019 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία
Αντρέι Σεπτίτσκι
Ο Αντρέι Σεπτίτσκι (Митрополит Андрей Шептицький; Πολωνικά: Andrzej Szeptycki; 29 Ιουλίου 1865 - 1 Νοεμβρίου 1944) ήταν Μητροπολίτης Αρχιεπίσκοπος της Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας της Ουκρανίας από το 1901 μέχρι τον θάνατό του το 1944. Η θητεία του εκτείνεται σε δύο παγκόσμιους πολέμους και επτά πολιτικά καθεστώτα: Αυστριακή, Ρωσική, Ουκρανική, Πολωνική, Σοβιετική, Γενική Κυβέρνηση (Ναζί) και πάλι Σοβιετική διακυβέρνηση.
Σύμφωνα με τον ιστορικό της εκκλησίας Γιάροσλαβ Πέλικαν, Αναμφισβήτητα, ο Μητροπολίτης Αντρέι Σεπτίτσκι ήταν η πιο επιδραστική προσωπικότητα ... σε ολόκληρη την ιστορία της Ουκρανικής Εκκλησίας τον εικοστό αιώνα. Το Εθνικό Μουσείο Λβιβ, που ιδρύθηκε από τον Σεπτίτσκι το 1905, φέρει το όνομά του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Κόμης Ρομάν Αλεξάντερ Μαρία Σεπτίτσκι (Σζεπτίσκι) σε ένα χωριό 40 χιλιόμετρα δυτικά / βορειοδυτικά του Λβιβ που ονομάζεται Πριλμπίτσι, στο Βασίλειο της Γαλικίας και στη Λοδομερίας, τότε στέμμα της αυστριακής αυτοκρατορίας.
Η οικογένεια Σεπτίτσκι προέρχεται από αριστοκρατική Ρουθινιανή καταγωγή, η οποία τον 19ο αιώνα είχε γίνει πολωνική, Ρωμαιοκαθολική και γαλλόφωνη, ενώ η οικογένεια Φρέντρο είναι επίσης  Πολωνικής ευγενούς καταγωγής. Μεταξύ των προγόνων του, υπήρχαν πολλές σημαντικές εκκλησιαστικές προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένων δύο μητροπολιτών του Κιέβου, του Αναστάσι και του Λεβ. Ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του ήταν ο Πολωνός συγγραφέας Αλεξάντερ Φρέντρο. Ένας από τους αδελφούς του, ο Κλιμέντι Στεπτίτσκι, M.S.U., έγινε Στουδίτης μοναχός, και ένας άλλος, ο Στανισλάβ Στεπτίτσκι, έγινε στρατηγός στον πολωνικό στρατό. Ήταν 2 μ 10 εκ. (6 πόδια ύψος και 10 ίντσες).
Ο Σεπτίτσκι έλαβε την εκπαίδευσή του αρχικά κατ' οίκον και μετά στην Κρακοβία. Μετά την αποφοίτησή του πήγε να υπηρετήσει στον Αυστροουγγρικό στρατό, αλλά μετά από μερικούς μήνες αρρώστησε και αναγκάστηκε να τον εγκαταλείψει. Αντ' αυτού, σπούδασε νομικά στην Κρακοβία και στο Βρότσλαβ, κάνοντας το διδακτορικό του το 1888. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του επισκέφτηκε την Ιταλία, όπου του χορηγήθηκε ακρόαση με τον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ στο Βατικανό, και στην ουκρανική ενδοχώρα του Κιέβου, τότε υπό ρωσική κυριαρχία, όπου γνώρισε μερικές από τις πιο εξέχουσες ουκρανικές προσωπικότητες εκείνης της εποχής. Επισκέφτηκε επίσης τη Μόσχα.
Θρησκευτική ζωή
Ο Σεπτίτσκι επισκέφθηκε τη Βόρεια Αμερική το 1910, όπου συναντήθηκε με τις Ουκρανικές Ελληνικές Καθολικές κοινότητες μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρακολούθησε το εικοστό πρώτο Διεθνές Ευχαριστικό Συνέδριο στο Μόντρεαλ. Έκανε περιοδείες σε Ουκρανικές κοινότητες στον Καναδά και κάλεσε τους Redemptorist πατέρες, που ιερουργούσαν με βυζαντινή τελετουργικό να έλθουν στην Ουκρανία.
Μετά το ξέσπασμα του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σεπτίτσκι συνελήφθη από την αυτοκρατορική ρωσική κυβέρνηση και φυλακίστηκε σε μοναστήρι του Αγίου Ευθυμίου, στο Σούζνταλ. (1914-1917) Απελευθερώθηκε το 1918 και επέστρεψε στο Λβιβ από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Οι Μπολσεβίκοι κατέστρεψαν το αγροτικό σπίτι των γονιών του στο Πριλμπίτσι, όπου γεννήθηκε. Κατά την καταστροφή χάθηκαν οικογενειακά αρχεία. μικρογραφία|348x348εσ Ως μαθητής, ο Σεπτίτσκι έμαθε εβραϊκά προκειμένου να συσχετιστεί καλύτερα με την εβραϊκή κοινότητα. Κατά τη διάρκεια ποιμαντικών επισκέψεων σε εβραϊκά χωριά, μερικές φορές ήρθε αντιμέτωπος με την Τορά. Κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο φιλοξένησε εκατοντάδες Εβραίους στην κατοικία του και σε ελληνικά καθολικά μοναστήρια. Εξέδωσε επίσης την ποιμαντική επιστολή, «Δεν θα σκοτώσεις» για να διαμαρτυρηθεί για τις ναζιστικές φρικαλεότητες. Μόνος μεταξύ των ηγετών της εκκλησίας στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη, ο Σεπτίτσκι μίλησε ανοιχτά για την υπεράσπιση των διωγμένων Εβραίων. Έστειλε επίσημη επιστολή, ως ο Πρώτος Επίσκοπος της Ουκρανικής Καθολικής Εκκλησίας, στον Χίτλερ και τον Χίμλερ διαμαρτυρόμενος για την καταστροφή των Εβραίων. Σε μια ειδική Ποιμαντική Επιστολή, που απευθύνεται στους Ουκρανούς πιστούς του, τους απαγόρευσε σθεναρά (υπό τον πόνο του αφορισμού) να συμμετάσχουν ή να βοηθήσουν στην καταστροφή των Εβραίων. Επιπλέον, εξέδωσε μυστικές οδηγίες στον κοσμικούς και μοναχούς κληρικούς του, διατάσσοντάς τους να βοηθήσουν τους Εβραίους κρύβοντάς τους σε εκκλησιαστική περιουσία, δίνοντάς τους τροφή και βγάζοντάς τους λαθραία έξω από τη χώρα. Ένας από τους ραβίνους, του οποίου η ζωή σώθηκε από τον Μητροπολίτη Σεπτίτσκι, ο Δαβίδ Καχάνε, δήλωσε: «Ο Αντρέι Σεπτίτσκι αξίζει την αθάνατη ευγνωμοσύνη των Εβραίων και τον τιμητικό τίτλο «Πρίγκιπας, ο Δίκαιος». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου χειροτόνησε κρυφά τον Γιόσηφ Σλιπουί ως διάδοχό του.
Ο Σεπτίτσκι στα πρώτα χρόνια της επισκοπίας του εξέφρασε την ισχυρή υποστήριξή του για έναν άγαμο ανατολικό καθολικό κλήρο. Ωστόσο, είπε ότι άλλαξε γνώμη μετά από χρόνια στις αυτοκρατορικές ρωσικές φυλακές, όπου αντιμετώπισε την πίστη παντρεμένων Ρώσων και Ουκρανών Ορθόδοξων ιερέων και των συζύγων και των οικογενειών τους. Μετά από αυτό, πολέμησε τους Ρωμαιοκαθολικούς ηγέτες στις προσπάθειές τους, να επιβάλουν την αγαμία στους Ανατολικούς Καθολικούς ιερείς.
Ο Σεπτίτσκι ήταν επίσης προστάτης καλλιτεχνών, μαθητών, συμπεριλαμβανομένων πολλών Ορθόδοξων Χριστιανών, και πρωτοπόρος του οικουμενισμού — αντιτάχθηκε επίσης στην πολιτική της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας της αναγκαστικής μετατροπής των Πολωνών Ουκρανών σε καθολικούς, που ακολουθούν τις λατινικές τελετές. Προσπάθησε για συμφιλίωση μεταξύ των εθνικών ομάδων και έγραφε συχνά για κοινωνικά θέματα και πνευματικότητα. Ίδρυσε επίσης τα Redemptorist τάγματα Στουδιτών και Ουκρανίας, ένα νοσοκομείο, το Εθνικό Μουσείο και τη Θεολογική Ακαδημία. Υποστήριξε ενεργά διάφορους ουκρανικούς οργανισμούς όπως την Prosvita και συγκεκριμένα τον Εθνικό Οργανισμό Προσκόπων Plast της Ουκρανίας, και δώρισε ένα κάμπινγκ στα Καρπάθια Όρη που ονομάζεται Sokil και έγινε ο προστάτης άγιος της αδελφότητας Plast Τάγμα του Τιμίου Σταυρού (Orden Khrestonostsiv).
Ο Σεπτίτσκι πέθανε το 1944 και είναι θαμμένος στον καθεδρικό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Λβιβ. Το 1958 ξεκίνησε η διαδικασία για την κανονικοποίηση του. Αλλά καθυστέρησε με εντολή του Καρδινάλιου Στέφαν Βύσυνσκι. Ο Πάπας Φραγκίσκος ενέκρινε τη ζωή της ηρωικής αρετής στις 16 Ιουλίου 2015, αναγγέλλοντας τον ως σεβάσμιο.
Μνήμη
Το πρώτο μνημείο του Μητροπολίτη Αντρέι Σεπτίτσκι ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του το 1932. Καταστράφηκε το 1939.
Η 29 Ιουλίου 2015 είναι ημέρα αποκάλυψης στο Λβιβ του μνημείου του Μητροπολίτη Αντρέι Σεπτίτσκι, για την 150η επέτειο από τη γέννησή του.
Σημειώσεις
Ο Αντρέι δεν ήταν ο μόνος ηγέτης της Εκκλησίας που καταδίκασε τις ναζιστικές διώξεις των Εβραίων και άλλων. Ο Πίος ΧΙΙ και άλλοι Εκκλησιαστικοί ηγέτες της Γερμανίας και αλλού ήταν έντονοι στην καταδίκη τους για τις φρικαλεότητες σε όλες τις ναζιστικές περιοχές.
"Ο Χίτλερ ο Πόλεμος και ο Πάπας" του Μάικλ Ρίχλακ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί κληρικοί Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ουκρανία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αυρέολος
Ο Αυρέολος, λατιν.: Aureolus ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός διοικητής κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Γαλλιηνού, πριν επιχειρήσει να σφετεριστεί τον θρόνο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αφού στράφηκε εναντίον του Γαλλιηνού, ο Αυρέολος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής, που ήταν γύρω από τη δολοφονία του Αυτοκράτορα, σε μία συνωμοσία που ενορχηστρώθηκε από τους ανώτερους αξιωματικούς του. Ο Aυρέολος είναι γνωστός ως ένας από τους Τριάντα Τυράννους και αναφέρεται σε αρχαίες πηγές, όπως η Ιστορία των Αυγούστων, η Επιτομή του Ζωναρά και η Historia Nova του Zώσιμου, καθώς και στη βιογραφία του Γαλλιηνού του Τζον Μπέυ.
Πρώιμη ζωή
Ο Αυρέολος γεννήθηκε στη ρωμαϊκή επαρχία της Δακίας, βόρεια του Δούναβη, και πριν από τη στρατιωτική του σταδιοδρομία υπηρέτησε ως προμηθευτής και ως κύριος των αυτοκρατορικών αλόγων («φρονιστής»). Δεν είναι σαφές εάν ο Αυρέολος ήλθε στην προσοχή του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού μετά την κατάταξή του στον στρατό ή κατά τη διάρκεια της θητείας του ως γαμπρού. Ο Γαλλιηνός ήταν γνωστό, ότι προωθούσε τους ταλαντούχους παρακάμπτοντας το κατεστημένο, και ο Aυρέολος ήταν ένας από τους Nέους Άνδρες, που αντικατέστησαν συγκλητικούς σε θέσεις ανώτατης διοίκησης στον στρατό κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Σταδιοδρομία
Ως πρώην υπεύθυνος των Αυτοκρατορικών Ίππων, ο Αυρέολος ανέπτυξε μία αυτόνομη δύναμη ιππικού για να αυξήσει την αποτελεσματικότητα των ακολούθων (comitatenses) ως στρατού πεδίου, υψηλής κινητικότητας υπό τον άμεσο έλεγχο του Αυτοκράτορα. Ο Aυρέολος ήταν ο πρώτος διοικητής αυτής της δύναμης υπό τον Αυτοκράτορα και είχε έδρα στο Mεδιόλανον (Μιλάνο).
Η επιτυχία του Aυρέολου στην καταστολή των Mακριανών θεωρείται από ορισμένους ιστορικούς, ότι υπονόμευσε τα επιτεύγματα του Γαλλιηνού. Άλλοι ιστορικοί προτείνουν, ότι εκείνη την εποχή ο Γαλλιηνός προσπαθούσε να συντρίψει τον στη Γαλατία σφετεριστή Πόστουμο, ο οποίος δολοφόνησε τον γιο του Γαλλιηνού, τον καίσαρα Σαλονίνο, και να απομακρύνει τους Γιουθούνγκιους από την αλπική επαρχία Ραιτία, όπου αποτελούσαν άμεση απειλή για την Ιταλία και τη Ρώμη.
Εξέγερση
Αφού ηττήθηκαν οι Μακριανοί και οι δυνάμεις της παρίστριας φρουράς, που τους είχαν υποστηρίξει, ειρήνευσαν, ο Αυρέολος και ο Αυτοκράτορας ενώθηκαν για να νικήσουν τον Πόστουμο και τη Γαλατική αυτοκρατορία του. Ίσως ως αποτέλεσμα αυτής της εκστρατείας ήταν, ότι η επαρχία της Ραιτίας ανακτήθηκε από τη Γαλατική αυτοκρατορία και η επιγραφή του Πόστουμου στον Βωμό του Άουγκσμπουργκ διαγράφηκε. Ωστόσο, ο Πόστουμος κατάφερε να αποφύγει την πλήρη ήττα, για την οποία ορισμένοι ιστορικοί κατηγορούν την υποτιθέμενη «απροσεξία» του Aυρέολου. Άλλοι ιστορικοί έχουν προτείνει, ότι ο Αυρέολος επίτηδες επέτρεψε στον Γαλάτη σφετεριστή να αποφύγει την καταστροφή, για να δει τον Γαλλιηνό εκτοπισμένο ως Αυτοκράτορα.