cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νομός Λέσβου
Ο Νομός Λέσβου ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας και ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου. Ως νησιωτικός νομός, περιελάμβανε τρία νησιά, Λέσβος, το οποίο είναι το τρίτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί της Ελλάδας, Λήμνος και Άγιος Ευστράτιος. Είχε συνολική έκταση 2.154 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ακτογραμμή μήκους 696 χιλιομέτρων και στην Απογραφή του 2001 είχε 109.118 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Μυτιλήνη.
Διοικητική Διαίρεση
Ο Νομός βρισκόταν στο βορειοανατολικό Αιγαίο κοντά στα παράλια της Τουρκίας, και ήταν ανέκαθεν ακριτικός νομός. Ανακηρύχθηκε νομός της Ελλάδας από το 1915, ενώ αντίστοιχα υπήρξαν κάποια έτη μεταβολές στην έκταση του νομού, αρχικά αποτελούνταν ο Νομός από έξι νησιά του βορείου Αιγαίου: Λέσβος, Λήμνος, Άγιος Ευστράτιος, Ίμβρος, Τένεδος και Σαμοθράκη. Το 1923 παρεχωρήθησαν στην Τουρκία με βάση τη Συνθήκη της Λωζάνης τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος. Επίσης, η Σαμοθράκη αποσπάστηκε από τον Νομό Λέσβου και εντάχθηκε στο Νομό Έβρου και ο νομός πήρε τη γεωγραφική έκταση μέχρι το 2010, οπότε και καταργήθηκαν όλες οι νομαρχίες. Με το Σχέδιο Καλλικράτης που εφαρμόστηκε το 2011, ο Νομός Λέσβου μετονομάστηκε σε Περιφερειακή Ενότητα Λέσβου, ενώ αντίστοιχα τα νησιά Λήμνος και Άγιος Ευστράτιος αποσπάστηκαν και εντάχθηκαν στην Περιφερειακή Ενότητα Λήμνου.
Διοικητικά ο Νομός Λέσβου χωριζόταν μέχρι το 1997, σε τέσσερις επαρχίες:
Το διάστημα 1915-1923 ανήκαν στον Νομό και οι επαρχίες Σαμοθράκης και Ίμβρου, ενώ στην Επαρχία Λήμνου ανήκε διοικητικά και η Τένεδος ως Κοινότητα.
Σχέδιο Καποδίστριας
thumb|433x433px|Οι 18 δήμοι και οι κοινότητες του νομού Λέσβου Από το 1999 έως το 2010 ο νομός αποτελείτο από δεκαεπτά δήμους και μία κοινότητα (σε παρένθεση σημειώνονται οι πληθυσμοί των Απογραφών 2001/1991) :
Άγιος Ευστράτιος
Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του πρώην νομού, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση νομού Λέσβου
Περιφερειακή Ενότητα Λέσβου
Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ο πρώην νομός διαιρέθηκε σε δύο περιφερειακές ενότητες, την Περιφερειακή Ενότητα Λέσβου και την Περιφερειακή Ενότητα Λήμνου, στην οποία περιελήφθη ο Άγιος Ευστράτιος. Η Π.Ε. Λέσβου έχει έκταση 1.633 τ. χλμ και ο μόνιμος πληθυσμός της ανέρχεται σε 86.436 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Τουριστικός Οδηγός Λέσβου : https://web.archive.org/web/20060613040052/http://www.visitlesvos.gr/
Κυρβία
Κατά την Ελληνική Μυθολογία η Κυρβία ήταν τοπική θεότητα της νήσου Ρόδου, απόγονος του κατ' εξοχή προστάτη της, θεού Ηλίου.
Φέρονταν κόρη του Ρόδιου Βασιλέα Οχίμου του οποίου διάδοχος ήταν ο αδελφός του Κέρκαφος. Μετά το θάνατο του πατέρα της παντρεύτηκε το θείο της με τον οποίο και απέκτησε τρεις γιους τους Λίνδο, Ιαλυσό και Κάμειρο, οι οποίοι και υπήρξαν στη συνέχεια οι επώνυμοι των τριών σπουδαιότερων πόλεων της Ρόδου.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ρόδου
Άνταμ Νιέμιετς
Ο Άνταμ Νιέμιετς (Adam Niemiec, γενν. στις 8 Σεπτεμβρίου 1947) είναι Πολωνός πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στο τουρνουά ανδρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969
Σαμάρα (Ιράκ)
Η Σαμάρα (αραβικά: سامَرّاء) είναι πόλη του Ιράκ. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Τίγρη στην Περιφέρεια Σαλάχ αντ-Ντιν, 125 χλμ. βόρεια της Βαγδάτης. Το 2003, είχε πληθυσμό 348.700.
Το επίσημο όνομά της όπως αναφέρεται σε παλαιά νομίσματα ήταν η αραβική φράση "Σούρα μαν ρά΄α" (αραβικά: من رأى سر), που μεταφράζεται σε "αυτός που τη βλέπει αγαλλιάζει". Στην ιδιόλεκτο όμως λεγόταν πάντα Σαμάρα.
Το 2007, η UNESCO ενέταξε τη Σαμάρα στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ο Ιουλιανός Β' Μέγας CAESAR FLAVIVS CLAVDIVS IVLIANVS AVGVSTVS πέθανε στις 26 Ιουνίου 363 σε ηλικία 32 ετών, στη Μαράνγκα Μεσοποταμίας, Samarra Ιράκ.
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράκ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ιράκ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο
Χουσεΐν Σαχάμπι
Ο Χουσεΐν Σαχάμπι (Περσικά: حسین شهابی Hossein Shahabi 28 Νοεμβρίου 1967- 22 Ιανουαρίου 2023) ήταν Ιρανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών.
Γεννήθηκε το 1967 στην Ταυρίδα, Ιράν.Μετά την αποφοίτηση του από μελέτη κλασική μουσική στο πανεπιστήμιο του Τεχραν, δίδαξε μουσική σε ιδιωτικά μαθήματα για λίγα χρόνια. Το 1996 έκανε την πρώτη του μικρό-ταινίας "Εκατό φορές εκατό" για την περίσταση της 100η επετείου του cinema, όπου έλαβε ένα βραβείο. Από τότε έχει γράψει, σκηνοθετήσει και παράγοντας είκοσι μικρες, δέκα φανταστικές ταινίες (για την Ιρανική αγορά) και τρεις ταινίες για τη θεατρική παράσταση, στην οποία έχουν κερδίσει βραβεία σε τοπικά και διεθνείς φεστιβάλ κινηματογράφου. ´Η Φωτεινή Ημέρα (The Bright Day, 2013) ήταν το ντεμπούτο του, το οποίο έτυχε ευνοκης υποδοχής από τους κριτικούς. Ήταν υποψήφιο σε τέσσερις κατηγορίες στο Fajr διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου, (Φεβρουάριος 2013) και κέρδισε δυο τιμητικά διπλώματα. ´Η Φωτεινή Ημέρα είχε το παγκόσμιο πρεμιέρα στο διαγωνισμό στο Mar Del Plata φεστιβάλ κινηματογράφου 2013 και κέρδισε το βραβείο του Astor. Έχει προβληθεί σε φεστιβάλ όπως το 3rd Persian International Film Festival, Sydney, Australia, 28th Boston Film Festival, 21st Houston Film Festival, 18th Washington DC Film Festival, 29th Los Angeles Film Festival, the UCAL and Rice University, USA και έχει κερδίσει το βραβείο για καλύτερο σκηνοθέτης και καλύτερο ταινίας στο 24th φεστιβάλ για ταινίες από το Ιράν, στο Chicago Gene Siskel Film Center.
Απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου 2023 σε ηλικία 55 ετών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Ιρανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιρανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Ιρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Oi!
Το Oi! είναι ένα υποείδος του punk rock που προήρθε από το Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη του 1970. Η μουσική και η συναφής υποκουλτούρα του είχε ως στόχο να φέρει σε επαφή τους πανκς, τους σκίνχεντς, και άλλους νέους της εργατικής τάξης. Το Oi! έγινε αναγνωρισμένο είδος στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Είναι επηρεασμένο από τους ήχους των πρώτων punk συγκροτημάτων, όπως οι Sex Pistols, οι Ramones, The Clash, και The Jam, με επιρροές από Βρετανικά ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του 60' όπως οι Small Faces και The Who, συνθήματα ποδοσφαίρου, παμπ ροκ συγκροτήματα όπως ο Dr Feelgood, Eddie and the Hot Rods και οι 101ers, και glam rock μπάντες όπως οι Slade κ.ά. Παρά το γεγονός ότι το ύφος του Oi! θεωρείται προσανατολισμένο κυρίως στους σκίνχεντς. Η κουλτούρα των σκινχεντς στο πρώιμο στάδιο ύπαρξης της, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την εργατική τάξη, την πολυφυλετικότητα και φυσικά την πανκ μουσική, παρά με την  λευκή περηφάνια , όπως αυτή εκφράστηκε στο δεύτερο στάδιο  αναγέννησης  της σκινχεντ κουλτούρας στα τέλη της δεκαετίας του 70. Τα πρώτα συγκροτήματα αυτού του είδους αποτελούνταν κυρίως από πανκ ρόκερς. Κάποιες από τις πρώτες Oi! μπάντες ήταν οι Sham 69 και οι Cock Sparrer. Η λέξη Oi! είναι παλιά βρετανική έκφραση που σημαίνει «γεια». Η επικρατούσα ιδεολογία του αρχικού Oi! κινήματος σχετιζόταν με την εξέργεση της εργατικής τάξης. Στη θεματολογία των στίχων περιλαμβάνονται η ανεργία, τα δικαιώματα των εργαζομένων, η παρενόχληση από την αστυνομία και άλλες αρχές, και η καταπίεση από την κυβέρνηση. Επιπλέον κάποια Oi! τραγούδια μιλούν για τη βία στους δρόμους, το ποδόσφαιρο, το σεξ και το αλκοόλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανκ μουσική
Μορόκαμπος
Ο Μορόκαμπος ήταν η πατρίδα του οπλαρχηγού του 1821 Μήτρου Μπινιάρη ο οποίος είχε ταφεί στο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου το οποίο σήμερα είναι ερειπωμένο.
Ιστορία
Σύμφωνα με την περιγραφή του Γ. Τσεβά:  Η Βοιωτία και ιδίως αι Θήβαι επεδόθησαν τάχιστα μετά ζήλου εις την καλλιέργειαν της μετάξης. Η πέριξ των Θηβών περιφέρεια και μάλιστα η προ αυτών θαυμάσια πεδιάς, ήτις και σήμερον έτι διατηρεί το όνομα Μορόκαμπος, επληρώθη τάχιστα μορέων, τα φύλλα των οποίων απετέλουν την τροφήν των μεταξοσκωλήκων  .
Από τις αναφορές για τον Μορόκαμπο και την μεταξοκαλλιέργεια, οδηγούμαστε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο οικισμός υπήρχε πριν από την γραπτή αναφορά του 1146. Πιθανότατα η σηροτροφία στην περιοχή να άρχισε πολύ πριν από το έτος 1146, αν λάβουμε υπόψη ότι οι Νορμανδοί ήλθαν στην περιοχή μας για να αιχμαλωτίσουν ειδικευμένους και έμπειρους μεταξουργούς τεχνίτες.
Η δημιουργία όμως άριστης ποιότητας μεταξιού, που η φήμη του έφτασε μέχρι την Ιταλία, η παραγωγική γνώση, η εμπειρία των τεχνιτών, όπως και η καλλιέργεια εκτάσεων μορέων δεν μπορεί να είναι υπόθεση μόνο ετών αλλά δεκαετιών ή και αιώνων.
Συνεπώς μπορούμε να υποθέσουμε ότι η εμφάνιση της σηροτροφίας στην περιοχή του Μορόκαμπου, όπως και η ίδρυση του οικισμού, προσεγγίζει τον χρονικό ορίζοντα της μεταφοράς του σπόρου του μεταξιού στη Βυζαντινή αυτοκρατορία (550 μ.Χ.).
Θέση
Ως προς τη θέση του Μορόκαμπου έχουμε τις εξής αναφορές: Ο αρχαιολόγος και περιηγητής Edward Dodwell (1767-1832) που πέρασε μεταξύ 1801-1806 από την περιοχή, αναφέρει ότι ο Μορόκαμπος (Morokambi) απέχει από την Θήβα μία και μισή ώρα δρόμο.
Ο Γερμανός περιηγητής Karl Baedeker (1801-1859) πέρασε από την περιοχή μεταξύ 1840 και 1850. Ερχόμενος από την Αλίαρτο διαμέσου της Στενής μπήκε στο μονότονο Τηνέριο πεδίο (Βαρυκό), που βόρεια συνορεύει με το όρος Σφίγγα ( Σφίγγειο, ή Φίκιον, η Φαγάς) και νότια με τα υψώματα Μαυρομματίου, Κασνεσίου, Βαγίων και Μοροκάμπου.
Πληθυσμός
Κατά την Τουρκοκρατία από το 1466 έως 1667 και σύμφωνα με τα Οθωμανικά στοιχεία ο πληθυσμός του κυμαινόταν από 23 έως 35 οικογένειες.
Μετά την απελευθέρωση το έτος 1835 είχε πληθυσμό 77 άτομα.
Περί το 1860 οι τελευταίοι κάτοικοι του Μορόκαμπου μετακόμισαν στα Βάγια.
Βιβλία
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Βοιωτίας
Ώλαντ
Τα νησιά αποτελούνται από το βασικό νησί, «Φάστα Ώλαντ» (Fasta Åland), όπου κατοικεί το 50% του συνολικού πληθυσμού και ένα αρχιπέλαγος στα ανατολικά, το οποίο περιλαμβάνει πάνω από 6.500 νησιά και βραχονησίδες. Το Φάστα Ώλαντ βρίσκεται 38 χιλιόμετρα (24 μίλια) από τη Σουηδική ακτή, ενώ το αρχιπέλαγος των νησιών αποτελεί συνέχεια του Φινλανδικού αρχιπελάγους. Το μοναδικό χερσαίο σύνορο των Ώλαντ βρίσκεται στο ακατοίκητο νησί Μέρκετ (Märket), το οποίο η Φινλανδία μοιράζεται με τη Σουηδία.
Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη των Ώλαντ είναι το Μαριεχάμν (Mariehamn), όπου είναι η έδρα της κυβέρνησης και της βουλής των νήσων. Στο Μάριεχαμν κατοικεί το 40% του πληθυσμού των Ώλαντ, ο οποίος ανέρχεται στους 27.000 περίπου κατοίκους.
Στις βουλευτικές εκλογές στις 21 Οκτωβρίου του 2007, κέρδισε το Κόμμα των Φιλελευθέρων των Ώλαντ, με αρχηγό τη Βίβεκα Έρικσον, η οποία και ορκίστηκε πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός στα νησιά. Τον Δεκέμβριο του 2019 εξελέγη νέα πρωθυπουργός η Βερόνικα Θόρνροος.
Ετυμολογία
Η αρχική ονομασία των νησιών προερχόταν από τη λέξη "ahva" που στην πρωτοσκανδιναβική γλώσσα ("urnordiska"/"proto-norse language") σημαίνει νερό (ετυμολογία από το λατινικό "aqua") και τη λέξη "land" που σημαίνει χώρα/έδαφος. Έτσι σχηματίστηκε η τοπωνυμία *Ahvaland, που σημαίνει Χώρα του Νερού. Στα σουηδικά, εξελίχτηκε σε Aland κι έπειτα σε Åland, ("Å" στα σουηδικα σημαινει "ρυάκι/μικρό ποτάμι") και "Åland" (Ώλαντ) σημαίνει χώρα των μικρών ποταμών, αν και τα ποτάμια δεν είναι πλέον χαρακτηριστικό στοιχείο της γεωγραφίας των νησιών. Η φινλανδική ονομασία των νησιών είναι Ahvenanmaa, που σημαίνει γη των περκών.
Αυτονομία
Το καθεστώς αυτονομίας των νησιών έχει καθορισθεί με απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών το 1921 μετά την Κρίση των Ώλαντ. Έχει ξανακαθορισθεί κατά τη συνθήκη εισόδου της Φινλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με νόμο, τα Ώλαντ είναι πολιτικά ουδέτερα και εντελώς αποστρατιωτικοποιημένα, και οι κάτοικοι εξαιρούνται σε περίπτωση επιστράτευσης από τις Φινλανδικές Ένοπλες Δυνάμεις. Τα νησιά έχουν ευρύτατη αυτονομία από το Κοινοβούλιο της Φινλανδίας με την Πράξη Αυτονομίας των Ώλαντ του 1920, που αργότερα αντικαταστάθηκε από ομώνυμες τροποποιήσεις το 1951 και το 1991. Τα Ώλαντ παραμένουν αποκλειστικά σουηδόφωνα διά νόμου.
Με την ένταξη της Φινλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα πρωτόκολλο υπογράφηκε που αφορά τα νησιά ΄Ωλαντ και επισημαίνει (μεταξύ άλλων) ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα επιβάλλει άρση στους υπάρχοντες αποκλεισμούς σε «ξένους» (δηλαδή πρόσωπα που δεν έχουν «δικαιώματα κατοίκησης» στα ΄Ωλαντ) να αποκτήσουν και να κατέχουν ακίνητη περιουσία ή να προσφέρουν διάφορες υπηρεσίες, που να οδηγούν σε αναγνώριση μιας ξεχωριστής εθνικότητας.
Δημογραφικά στοιχεία
thumb|200px|Χάρτης των Νήσων Ώλαντ, στην είσοδο του Βοθνιακού κόλπου, μεταξύ Σουηδίας και Φινλανδίας
Οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν ως πρώτη γλώσσα τα σουηδικά, ενώ το 5% μόνο μιλούν φινλανδικά. Η γλώσσα διδασκαλίας στα δημόσια σχολεία είναι τα σουηδικά (στην υπόλοιπη Φινλανδία, επίσημες γλώσσες είναι και η σουηδική και η φινλανδική. Το 0.3% των κατοίκων είναι αγγλόφωνοι.
Η τοπική υπηκοότητα ή το δικαίωμα κατοικίας (kotiseutuoikeus/hembygdsrätt) είναι προαπαιτούμενα για το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι για τη Νομοθετική Συνέλευση, για το δικαίωμα ιδιοκτησίας στα νησιά Ώλαντ και για τη δυνατότητα εξάσκησης εμπορίου ή άλλης επαγγελματικής ιδιότητας στα νησιά άνευ κάποιου περιορισμού.
Η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού (94,8%) ανήκει στην Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία.
Παραμένει ευαίσθητο και αμφισβητούμενο το ζήτημα της εθνικότητας των κατοίκων των νησιών Ώλαντ, καθώς και η ορθή γλωσσολογική κατάταξη της τοπικής τους γλώσσας. Μπορούν να θεωρηθούν είτε ως εθνική σουηδική μειονότητα είτε ως σουηδόφωνοι Φινλανδοί, ωστόσο η γλώσσα τους σχετίζεται περισσότερο με διαλέκτους στη Σουηδία παρά με τα σουηδικά που μιλούνται στη Φινλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητικά διαμερίσματα της Φινλανδίας Κατηγορία:Διοικητικές περιφέρειες της Φινλανδίας Ωλαντ Κατηγορία:Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες
Προεδρική Βιβλιοθήκη και Μουσείο Τζορτζ Χ.Ο. Μπους
Η '''Προεδρική Βιβλιοθήκη και Μουσείο Τζόρτζ Χ.Ο. Μπους''' είναι η προεδρική βιβλιοθήκη και ο χώρος ταφής του Τζόρτζ Χ.Ο. Μπους, του 41ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών (1989-1993), και της συζύγου του Μπάρμπαρα Μπους. Βρίσκεται σε μια τοποθεσία 90 στρεμμάτων (360.000 m2 ) στη δυτική πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Τέξας Α&Μ στο Κόλετζ Στέισον του Τέξας, η βιβλιοθήκη είναι μία από τις 13 που διοικείται από την Εθνική Αρχή Αρχείων και Ρεκόρ (NARA).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Ο πρώην πρόεδρος [[Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος)|Τζορτζ Μπους (αριστερά) με τον γιο του Διοικητή του Τέξας Τζορτζ Μπους (δεξιά) και την νύφη του Λόρα]] Η Προεδρική Βιβλιοθήκη και Μουσείο Τζόρτζ Μπους, άνοιξε στο κοινό λίγο μετά, και σχεδιάστηκε από την αρχιτεκτονική εταιρεία HOK (εταιρεία)|Hellmuth, Obata και Kassabaum.
Το 2011, στο Ίδρυμα Προεδρικής Βιβλιοθήκης του George Bush δόθηκε συνολική βαθμολογία 2 στα 4 από το Charity Navigator. Ο Διευθύνων Σύμβουλος περιλήφθηκε στους "10 Υψηλά Πληρωμένους Διευθύνοντες Συμβούλους σε Φιλανθρωπίες Χαμηλής Αξιολόγησης" αυτού του ιστότοπου.
Ανακαινίσεις και επέκταση
Στις 23 Απριλίου 2007, το μόνιμο έκθεμα έκλεισε για πλήρη ανακαίνιση (αν και η προσωρινή γκαλερί έκθεσης παρέμεινε ανοιχτή, φιλοξενώντας τη δημοφιλή έκθεση «Ταξιδεύοντας Λευκός Οίκος σε Μινιατούρα»). Το μουσείο άνοιξε ξανά στις 10 Νοεμβρίου 2007, με μια τελετή κατά την οποία ο πρώην πρόεδρος έφτασε με άλμα με αλεξίπτωτο. Το μόνιμο έκθεμα διαθέτει τώρα (όπως πολλές άλλες προεδρικές βιβλιοθήκες), ένα αντίγραφο του Oval Office. Σε αντίθεση με τις άλλες προεδρικές βιβλιοθήκες, οι επισκέπτες μπορούν να εισέλθουν πλήρως στο αντίγραφο, να καθίσουν πίσω από το γραφείο του προέδρου και να τραβήξουν μια φωτογραφία με σουβενίρ.
Στις 8 Νοεμβρίου 2019, το Union Pacific Railroad δώρισε την ντιζελομηχανή τύπου EMD SD70ACe # 4141 στη βιβλιοθήκη, όπου θα εμφανίζεται μόνιμα στο περίπτερο. Η έκθεση αναμένεται να ανοίξει το 2020 και θα τοποθετηθεί μεταξύ της βιβλιοθήκης και του Προεδρικού Συνεδριακού Κέντρου Άνενμπεργκ. Παρουσιάστηκε στις 18 Οκτωβρίου 2005 προς τιμήν του Μπους, παρέμεινε σε ενεργή υπηρεσία έως το 2009 και αργότερα επέστρεψε για να συμμετάσχει στην κηδεία του Μπους στις 6 Δεκεμβρίου 2018. Στη συνέχεια παρέμεινε σε ενεργή υπηρεσία μετά την κηδεία μέχρι την τελευταία του πορεία μεταξύ 8 Νοεμβρίου και 9 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της νοιτοδυτικής περιοδείας της ατμομηχανής Union Pacific 4014, στο οποίο παρουσιάστηκαν τα σχέδια για την προβολή. 4141 επέστρεψε στην προεδρική βιβλιοθήκη στις 12 Μαρτίου 2021.
Εκτός από το UP 4141, το Ίδρυμα Μπους επιδιώκει επίσης την εμφάνιση ενός συνταξιοδοτημένου Boeing VC-25A και ενός Sikorsky UH-60 Black Hawk στους χώρους της βιβλιοθήκης, εκ των οποίων το UH-60 Black Hawk έχει επιβεβαιωθεί για μόνιμη προβολή.
Στις 2 Δεκεμβρίου 2019, αποκαλύφθηκε ένα χάλκινο άγαλμα σε μέγεθος ζωής του Σούλι, του σκύλου του Προέδρου κατά τη διάρκεια των τελευταίων έξι μηνών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Apple Maps
Τα Apple Maps (ή απλώς Maps) είναι μια διαδικτυακή υπηρεσία χαρτών που αναπτύχθηκε από την Apple Inc. Είναι η προεπιλεγμένη εφαρμογή χαρτών για iOS, iPadOS, macOS και watchOS. Παρέχει οδηγίες και εκτιμώμενες ώρες άφιξης για πλοήγηση αυτοκινήτων, πεζών και μέσων μαζικής μεταφοράς. Τα Apple Maps διαθέτουν επίσης τη λειτουργία Flyover, μια δυνατότητα που επιτρέπει στον χρήστη να εξερευνήσει ορισμένα πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα και άλλα σημεία ενδιαφέροντος σε ένα τρισδιάστατο τοπίο που αποτελείται από μοντέλα κτιρίων και κατασκευών.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2012, η Apple κυκλοφόρησε την υπηρεσία χαρτών σε iOS, αντικαθιστώντας τους Χάρτες Google ως την προεπιλεγμένη υπηρεσία χαρτογράφησης για τα λειτουργικά συστήματα της Apple. Στην αρχική κυκλοφορία, έλαβε μεγάλη κριτική από χρήστες και εφημερίδες για εσφαλμένες οδηγίες, έλλειψη υποστήριξης για χρήστες δημόσιων συγκοινωνιών και διάφορα άλλα σφάλματα και λάθη. Από την εισαγωγή της, η περαιτέρω ανάπτυξη λογισμικού αντιμετώπισε πολλές από αυτές τις επικρίσεις. Βέβαια, και χρόνια μετά, ακόμη πολλοί χρήστες προτιμούν τα Google Maps έναντι της πρότασης της Apple.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Apple __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 249 π.Χ.)
Ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Publius Claudius Pulcher, (απεβ. το 249 π.Χ./246 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός.
Οικογένεια
Γιος τού Άππιου Κλαύδιου Καίκου, ο Πόπλιος ήταν ο πρώτος από τους Κλαυδίους στον οποίο δόθηκε το επίθετο (cognomen) Pulcher (όμορφος). Ήταν επίσης πατέρας τού Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ, υπάτου το 212 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Τζανγκ Χο-γιον
Η Τζανγκ Χο-γιον (κορεατικά: 정호연, γενν. 23 Ιουνίου 1994) είναι Νοτιοκορεάτισσα μοντέλο και ηθοποιός. Το περιοδικό Vogue την χαρακτήρισε ως «Korea's next top model», και εμφανίστηκε στην 4η σεζόν του ομώνυμου σόου (όπου τερμάτισε δεύτερη). Κατατάχθηκε ως ένα από τα «Top 50» μοντέλα μόδας από το Models.com.
Σταδιοδρομία
Η Τζανγκ είναι γνωστή για τα κόκκινα φλογερά μαλλιά που είχε νωρίς στην καριέρα της και την «φλογερή» προσωπικότητά της. Ξεκίνησε το μόντελινγκ σε ηλικία 16 ετών. Εργάστηκε ως μοντέλο στην Εβδομάδα Μόδας της Σεούλ χωρίς ατζέντη και εγκαταστάθηκε εκεί πριν υπογράψει στο ESteem Models, εμφανιζόμενη στο Korea's Next Top Model για δημόσια έκθεση. Μετά το Korea's Next Top Model, εμφανίστηκε σε περιοδικά όπως το Vogue Girl Korea, το Nylon Korea και το ELLE Wedding. Συμμετείχε επίσης στο περιοδικό First Look Korea με τους Σιν Χιουν-τζι και Χουάνγκ Χιουν-τζου και σε μια εκστρατεία για το Lucky Chouette.
Η Τζανγκ έκανε το ντεμπούτο της διεθνώς ως αποκλειστικό μοντέλο του Louis Vuitton το 2016, κάνοντας επίσης ντεμπούτο στην τελετή έναρξης. Εκείνη τη σεζόν, περπάτησε επίσης για τους Μαρκ Τζέικομπς, Fendi, Max Mara, Αλμπέρτα Φερέτι και Rag & Bone. Έχει περπατήσει στον διάδρομο για τους Τζέρεμι Σκοτ, Τόρι Μπερτς, Topshop Unique, Lanvin, Dolce & Gabbana, Missoni, Bottega Veneta, Εμίλιο Πούτσι, Chanel, Miu Miu, Τζιαμπατίστα Βάλι, Πράμπαλ Γκουρούνγκ, Τζέισον Γου, H&M, Σιμόν Πορτ Ζακεμούς, Burberry, Acne Studios, Ρομπέρτο ​​Καβάλι, Diesel Black Gold, Versus (Versace), Ναρσίσο Ροδρίγες, Πάκο Ραμπάν, Maison Schiaparelli, DSquared2, Blumarine, Tod's, Etro και Γκαμπριέλα Χερστ.
Εμφανίστηκε σε διαφημίσεις για το «Let's Beauty Together» της Sephora, τη Chanel, την Gap Inc., την Hermès και τη Louis Vuitton.
Η Τζανγκ ήταν στο εξώφυλλο των Vogue Japan, Vogue Korea, W Korea και Harper's Bazaar Korea, καθώς και εμφανίστηκε σε editorials για τα Vogue, British Vogue, Dazed, Love magazine, CR Fashion Book και Into the Gloss.
Το 2017, το Models.com την επέλεξε ως υποψήφια «Top Newcomer» και «Model of the Year», αντίστοιχα.
Στις 13 Ιανουαρίου 2020, ανακοινώθηκε ότι η Τζανγκ υπέγραψε με τη Saram Entertainment ως ηθοποιός.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2021, η Τζανγκ έκανε το ντεμπούτο της στην υποκριτική με την κυκλοφορία της σειράς του Netflix, Παιχνίδι του Καλαμαριού (Squid Game).
Στις 4 Οκτωβρίου 2021, η Τζανγκ έγινε η Κορεάτισσα ηθοποιός με τους περισσότερους ακόλουθους στο Instagram, με πάνω από 20 εκατομμύρια ακόλουθους μέχρι αυτή την ημερομηνία.
Προσωπική ζωή
Η Τζανγκ γεννήθηκε στη Σεούλ της Νότιας Κορέας και έχει δύο αδέλφια. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Θηλέων Ντονγκντούκ και σπούδασε μόντελινγκ. Η Τζανγκ διατηρεί σχέση με τον ηθοποιό Λι Ντονγκ-χβι από το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες μοντέλα Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αισθητική οδοντιατρική
Αισθητική οδοντιατρική ονομάζεται ο κλάδος της οδοντιατρικής επιστήμης που ασχολείται με παρεμβάσεις που έχουν ως στόχο την βελτίωση της εμφάνισης των δοντιών και γενικότερα του στόματος. Παρόλα αυτά η αισθητική οδοντιατρική διατηρεί τις βασικές αρχές της κλασσικής οδοντιατρικής.
Δυνατότητες
Η αισθητική οδοντιατρική προσπαθεί με τις παρεμβάσεις της να προσεγγίσει τον φυσικό τρόπο κατασκευής των δοντιών, πετυχαίνοντας ένα άριστο και φυσικό αισθητικό αποτέλεσμα.
Τα σημερινά σύγχρονα υλικά που χρησιμοποιούνται για τις αισθητικές παρεμβάσεις προσεγγίζουν την δομή του φυσικού δοντιού, προσδίδοντας μεγαλύτερη φυσικότητα στο τεχνητό δόντι.
Επιπλέον οι σύγχρονοι τρόποι παρέμβασης των οδοντιάτρων στα δόντια γίνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι όποιες φθορές των φυσικών δοντιών.
Τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει η αισθητική οδοντιατρική είναι:
Υπηρεσίες
Οι υπηρεσίες της αισθητικής οδοντιατρικής όπως προσφέρονται από τις οδοντιατρικές κλινικές και τους οδοντιάτρους είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Οδοντιατρική
Πρώιμοι πολιτισμοί
Βασικό στοιχείο των πολιτισμών αυτών είναι ότι δημιουργούνται σε δέλτα ποταμών ή σε περιοχές που το έδαφος είναι πολύ εύφορο απο την λάσπη των ποταμών.
Αιγυπτιακός πολιτισμός
Γενικά συνηθίζεται να θεωρείται ο αιγυπτιακός πολιτισμός ως προγενέστερος του Σουμερικού αλλά παρ' όλα αυτά σε γενικές γραμμές πιστεύεται ότι και οι δύο ξεκινάνε γύρω στο 3000 π.Χ.. Αμέσως μετά τους μισομυθικούς υποτιθέμενους βασιλιάδες της Αιγύπτου, τους Σκορπιούς, πριν το 3000 π.Χ., αρχαιότατες γραφτές μαρτυρίες αναφέρουν ως πρώτο βασιλιά της Αιγύπτου και ιδρυτή της πρώτης δυναστείας τον Φαραώ Μένες.
Σουμερικός πολιτισμός
Η ονομασία Σουμερία είναι συμβατική και δόθηκε από έναν σύγχρονο αρχαιολόγο μιας και η ύπαρξη της Σουμερίας αποκαλύπτεται τον 19ο αιώνα με τις πρώτες οργανωμένες αρχαιολογικές ανασκαφές
Πολιτισμός Χαράπα
Πρόκειται για πολιτισμό που θεωρείται ότι υπήρξε στην Ινδία πριν φτάσουν εκει φυλές που συμβατικά ονομάζουμε Άρειες και κατά μία τολμηρή εικασία μπορούμε να αναζητήσουμε εκεί τους πρόγονους των σημερινών τσιγγάνων που εκδιώχτηκαν από την πατρίδα τους
Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Η Ντιναμό Ζάγκρεμπ (κροατικά: Dinamo Zagreb) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Ζάγκρεμπ της Κροατίας.
Αναφέρεται ως Δυναμό ή Ντιναμό (ορθή προφορά Ντινάμο, αν και έχει επικρατήσει το Ντιναμό στην ελληνική αθλητικογραφία).
Ως έδρα της χρησιμοποιεί το Στάδιο Μάκσιμιρ στην ομώνυμη συνοικία του Ζάγκρεμπ. Κύρια χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και άσπρο.
Ιστορία
Τον Ιούνιο του 1991, η Ντιναμό Ζάγκρεμπ μετονομάστηκε σε ΧΑΣΚ Γκρατσιάνσκι, ενώ το 1993 άλλαξε το ονομά της σε Κροάτια (Croatia) μέχρι το 2000 που ξαναπήρε το παλιό της όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κροατίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Σουρμπάς
Ο Σουρμπάς είναι βουνό της Αχαΐας με μέγιστο υψόμετρο 1.284 μέτρα και εκτείνεται στα βορειοδυτικό τμήμα της άλλοτε Επαρχίας Καλαβρύτων, στην περιφέρεια δηλ. του σημερινού Δήμου Καλαβρύτων, κοντά στα όρια με τον Δήμο Ερυμάνθου.
Αποτελεί μέρος ενός εκτενούς δεδαλώδους συμπλέγματος βουνών που υψώνονται περίπου στο κέντρο του νομού και τα οποία συνήθως περιγράφονται ως πρόβουνα του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού ευρισκόμενα νότια από τον κύριο όγκο του, καθώς και βορείως (και εν μέρει εγγύτερα) του Ερυμάνθου.
Στις πλαγιές του βουνού, περιμετρικά του κυρίως μέρους του και της υψηλότερης κορυφής του, βρίσκονται χτισμένα τα χωριά: Καρούσι στα βόρεια (Β), Μικρός Ποντιάς στα βορειοανατολικά (ΒΑ), Λομποκάς στα νοτιοανατολικά (ΝΑ) και Μουρίκι στα νότια (Ν), ενώ εγγύς του βουνού προς στα δυτικά-νοτιοδυτικά (ΔΝΔ) αυτού βρίσκεται το χωριό Προφήτης Ηλίας (Γκέρμπεσι).
Από το βουνό πηγάζει παραπόταμος του Πείρου και παραπόταμος του Σελινούντα, με τον πρώτο να ρέει νότια και τον δεύτερο βόρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Αδένας
Αδένας ονομάζεται κάθε ζωικό όργανο που παράγει ουσίες χρήσιμες για τη σωστή λειτουργία του οργανισμού. Οι αδένες μπορούν να παρομοιαστούν με μικρά εργοστάσια που παράγουν διάφορα προϊόντα. Αυτά χρησιμεύουν είτε ως αυτόνομα προστατευτικά ή βοηθητικά υλικά (σάλιο, ιδρώτας, χολή, σπέρμα, σμήγμα, εντερικό υγρό, γαστρικό υγρό, παγκρεατικό υγρό κ.ά.) είτε ως μεταφορείς εντολών από κάποιο "διοικητικό" κέντρο του οργανισμού προς διάφορα όργανα για να εκτελούν σωστά τις λειτουργίες τους.
Κατηγορίες αδένων
Οι αδένες ανάλογα με το πού εκκρίνονται οι διάφορες ουσίες που παράγουν διακρίνονται σε ενδοκρινείς, εξωκρινείς, μικτούς, κ.ά.
Ενδοκρινείς αδένες
Οι ειδικοί αδένες που ονομάζονται ενδοκρινείς παράγουν και εκκρίνουν ορμόνες. Οι ορμόνες είναι πρωτεϊνικά μόρια που επιτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες. Τις ορμόνες που παράγουν οι ενδοκρινείς αδένες δεν τις διοχετεύουν προς τα έξω αλλά τις προωθούν στο αίμα που περνάει μέσα από τον αδένα κυκλοφορώντας στα αιμοφόρα του αγγεία και μέσω της κυκλοφορίας μεταφέρονται στις θέσεις ή στα όργανα που είναι απαραίτητες, ακόμη και σε απομακρυσμένες περιοχές του σώματος.
Εξωκρινείς αδένες
Οι αδένες που παράγουν τα διάφορα υγρά του σώματος λέγονται εξωκρινείς αδένες και διαθέτουν συνήθως ένα μικρό σωλήνα ή ένα δίκτυο σωλήνων - αγωγών, μέσω των οποίων το παραγόμενο από τον αδένα υγρό προωθείται, είτε στην επιφάνεια του σώματος (ιδρώτας, σμήγμα), είτε σε κοιλότητες του σώματος (στοματική κοιλότητα - σάλιο, κόλπος - κολπικά υγρά), είτε σε κοιλότητες οργάνων (στομάχι - γαστρικό υγρό, έντερο - εντερικό υγρό, χολή, παγκρεατικό υγρό). Οι σωλήνες αυτοί ονομάζονται εκφορητικοί πόροι.
Εξωκρινείς αδένες του ανθρώπου είναι οι δακρυγόνοι (βρίσκονται στα βλέφαρα των ματιών και παράγουν τα δάκρυα), οι ιδρωτοποιοί (βρίσκονται στο δέρμα και παράγουν τον ιδρώτα), οι σμηγματογόνοι (επίσης στο δέρμα, παράγουν το σμήγμα) οι οσμητογόνοι (δέρμα - οσμή του ατόμου), οι σιελογόνοι (στη στοματική κοιλότητα - παράγουν το σάλιο), οι κυψελιδοποιοί (μέσα στον έξω ακουστικό πόρο και παράγουν την κυψελίδα {το "κερί" των αυτιών} ), οι γαστρικοί αδένες (στο στομάχι - παράγουν το γαστρικό υγρό), οι εντερικοί αδένες (στο έντερο - παράγουν το εντερικό υγρό), η εξωκρινής μοίρα του ήπατος (που παράγει τη χολή), η εξωκρινής μοίρα του παγκρέατος (που παράγει το παγκρεατικό υγρό), ο προστάτης (που παράγει το προστατικό υγρό - ένα από τα συστατικά του σπέρματος), η εξωκρινής μοίρα του όρχι (παράγει το σπέρμα), η εξωκρινής μοίρα της ωοθήκης (παράγει τα ωάρια), ο μαστός (παράγει το γάλα), διάφοροι τύποι βλεννογονίων αδένων (βρίσκονται στους βλεννογόνους, υμένες που καλύπτουν τις επιφάνειες διαφόρων κοιλοτήτων του σώματος, όπως της ρινικής και στοματικής κοιλότητας, του φάρυγγα, του οισοφάγου, του κόλπου, και παράγουν την κατάλληλη για το κάθε ένα από αυτά τα όργανα βλέννα). Τέτοιοι βλεννογόνιοι αδένες βρίσκονται και σε όλη την έκταση της εσωτερικής επιφάνειας εντέρου, στους βρόγχους των πνευμόνων, στους ουρητήρες, στο εσωτερικό της χοληδόχου κύστης, της ουροδόχου κύστης και στο εσωτερικό της μήτρας.
Μεικτοί αδένες
Τρίτη κατηγορία αδένων, είναι οι μεικτοί. Αυτοί παράγουν εκκρίματα που με εκφορητικούς πόρους τα προωθούν προς τα έξω αλλά ταυτόχρονα παράγουν και ορμόνες που τις διοχετεύουν στο αίμα. Γι αυτούς λέμε ότι έχουν μία ενδοκρινή και μία εξωκρινή μοίρα. Μεικτοί αδένες είναι το ήπαρ, το πάγκρεας, ο όρχις και η ωοθήκη.
Λεμφαδένες
Υπάρχει, επίσης, και μια ειδική κατηγορία οργάνων, τα λεμφογάγγλια ή λεμφαδένες. Ανήκουν στο λεμφικό σύστημα του οργανισμού και χρησιμεύουν στην παραγωγή λεμφοκυττάρων (κυττάρων του αίματος υπεύθυνων για την άμυνα του οργανισμού) και στην παροχέτευση της λέμφου (ιστικό υγρό). Δεν πρόκειται για αληθείς αδένες, αλλά έχει επικρατήσει αυτή η ονομασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενδοκρινικό σύστημα Κατηγορία:Φυσιολογία *
Χασιδισμός
Ο Χασιδισμός είναι υποκατηγορία των Υπερορθόδοξων Εβραίων που αναπτύχθηκε στην περιοχή της δυτικής Ουκρανίας κατά τον 18ο αιώνα και εξαπλώθηκε γρήγορα στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη. Σήμερα, οι περισσότεροι ακόλουθοι της θρησκείας ζουν στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Πατέρας της θρησκείας θεωρείται ο Ισραέλ Μπεν Ελιέζερ, γνωστός και ως Μπααλ Σεμ Τοβ, δηλαδή Δάσκαλος του Καλού Ονόματος, του ονόματος του Θεού. Ο Χασιδισμός χαρακτηρίζεται από τον θρησκευτικό και κοινωνικό συντηρητισμό αλλά και την κοινωνική απομόνωση. Τα μέλη του ακολουθούν πιστά το δόγμα και του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού αλλά και τις παραδόσεις των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης, εκ των οποίων αρκετές πλέον συσχετίζονται σχεδόν αποκλειστικά με τους Χασιδιστές.
Οι ιδέες του Χασιδισμού πηγάζουν αρκετά από την Λουριανική Καμπάλα, μία σχολή της Καμπάλα που έχει πάρει το όνομα της από τον ραβίνο που την ανέπτυξε, Ισάακ Λούρια. Αυτές επικεντρώνονται στην έμφυτη ύπαρξη του Θεού στον κόσμο, την ανάγκη ο πιστός να είναι ένα με τον Θεό, την ευλάβεια στην θρησκευτική άσκηση και την σημασία στην πνευματική διάσταση της καθημερινότητας.
Οι Χασίμιδες ή Χασιμιστές μιλούν μεταξύ τους Γίντις, ένα κράμα Γερμανικής και Εβραϊκής γλώσσας. Η κοινωνία τους είναι διαχωρισμένη σε ανεξάρτητες σέκτες γνωστές και ως δυναστείες. Κάθε δυναστεία έχει και τον ηγέτη του, τον λεγόμενο Ρέμπε. Σεβασμός και υποταγή στον Ρέμπε είναι μεγάλης σημασίας καθώς αυτός θεωρείται πνευματική αυθεντία με την οποία ο πιστός πρέπει να έχει κοντινή σχέση για να έρθει πιο κοντά στον Θεό.
Το 2016 υπήρχαν πάνω από 130,000 νοικοκυριά Χασιδιστών παγκοσμίως, συγκεντρώνοντας περίπου το 5% του συνολικού Εβραϊκού πληθυσμού.
Κατηγορία:Ιουδαϊσμός
Ο Χρυσός του Ρήνου
Ο Βάγκνερ, ξεκίνησε τη συγγραφή του λιμπρέτου της όπερας περίπου το 1851 και ολοκληρώθηκε το 1853 οπότε ακολούθησε και η σύνθεση της μουσικής, η οποία ολοκληρώθηκε στις 28 Μαΐου του 1854. Η όπερα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο του Μονάχου στις 22 Σεπτεμβρίου του 1869. Ο Βάγκνερ επιθυμούσε η όπερα να κάνει πρεμιέρα ως μέρος ολόκληρου του κύκλου, αλλά αναγκάστηκε να επιτρέψει την παρουσία της μετά την επιμονή του προστάτη του, βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ της Βαυαρίας. Η όπερα έκανε πρεμιέρα ως μέρος του πλήρους κύκλου στις 13 Αυγούστου του 1876 στην Όπερα του Μπαϊρόιτ.
Η ιστορία της σύνθεσης
thumb|Η πρώτη παρουσίαση στο [[Μπαϊρόιτ το 1876]] Αν και ο Χρυσός του Ρήνου είναι η πρώτη στη σειρά παρουσίασης από τις όπερες που συνθέτουν το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, ήταν η τελευταία που ολοκληρώθηκε. Τα σχέδια του Βάγκνερ για τον κύκλο επεκτείνονταν προς τα πίσω ξεκινώντας από την ιστορία του θανάτου του ήρωα Ζίγκφριντ, για να συμπεριλάβει τα νεανικά του χρόνια και στη συνέχεια την ιστορία των γεγονότων γύρω από τη σύλληψή του και για το πως η Βαλκυρία Βρουνχίλδη τιμωρήθηκε για την προσπάθειά της να σώσει τους γονείς της ενάντια στις οδηγίες του Βόταν. Έτσι, τον Αύγουστο του 1851, ο Βάγκνερ έγραψε στο "Eine Mittheilung an meine Freunde" (Μία Ανακοίνωση στους Φίλους μου) "Προτείνω να αναπτύξω τον μύθο μου σε τρία πλήρη δράματα...". Ωστόσο, τον Οκτώβριο, αποφάσισε ότι αυτή η τριλογία απαιτούσε ένα προοίμιο και το κείμενο του "Eine Mittheilung" τροποποιήθηκε ώστε να αντικατοπτρίζει αυτή την αλλαγή. Στην πρόταση, λοιπόν, που αναφέρθηκε παραπάνω πρόσθεσε τη φράση "από τα οποία θα πρέπει να προηγηθεί ένα σπουδαίο πρελούδιο".
Ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στο πρελούδιο παράγοντας τρεις παραγράφους πρόζας εκείνο τον μήνα, αν και παρέμενε αβέβαιος σε ό,τι αφορά τον τίτλο του έργου. Μία επιστολή που έγραψε ο Βάγκνερ επιβεβαιώνει ότι εκείνη την εποχή η όπερα επρόκειτο να έχει τρεις πράξεις. Ο Βάγκνερ συνέχισε να αναπτύσσει το κείμενο και την ιστορία του πρελούδιου παράλληλα με εκείνα της "Βαλκυρίας". Το σχέδιο της πρόζας του "Χρυσού του Ρήνου" ολοκληρώθηκε μεταξύ 21 και 23 Μαρτίου του 1852 και το σχέδιο των στίχων μεταξύ 15 Σεπτεμβρίου και 3 Νοεμβρίου. Ένα ικανοποιητικό αντίγραφο του κειμένου ολοκληρώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου.
Κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1850, ο Βάγκνερ έγραψε μερικά μουσικά νούμερα για μέρη του "Δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν" και σημείωσε διάφορα μοτίβα που επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν στο έργο. Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο "Η Ζωή μου" (Mein Leben), ο Βάγκνερ ισχυρίζεται ότι στις 5 Σεπτεμβρίου του 1853 τού ήρθε η μουσική ιδέα ενώ ο ίδιος ήταν μισοκοιμισμένος σ' ένα ξενοδοχείο στη Λα Σπέτσα της Ιταλίας, αλλά αυτό αμφισβητείται από διάφορους μουσικολόγους.
Υπάρχουν επίσης τρεις σειρές μεμονωμένων μουσικών νούμερων για τον "Χρυσό του Ρήνου", που γράφτηκαν μεταξύ της 15ης Σεπτεμβρίου του 1852 και του Νοεμβρίου του 1853. Η πρώτη από αυτές εντάχθηκε στο σχέδιο των στίχων, η δεύτερη σ' ένα αντίγραφο εκτύπωσης του κειμένου του 1853 και η τρίτη γράφτηκε σ' ένα αχρονολόγητο πεντάγραμμο. Και οι τρεις σειρές χρησιμοποιήθηκαν στη συνέχεια από τον Βάγκνερ.
Η σωστή διαδοχική ανάπτυξη της μουσικής άρχισε την 1η Νοεμβρίου του 1853. Στις 14 Ιανουαρίου, ο Βάγκνερ είχε ολοκληρώσει το πρώτο σχέδιο της όπερας. Το επόμενο στάδιο αφορούσε την ανάπτυξη ενός πιο λεπτομερούς σχεδίου που περιελάμβανε τις περισσότερες από τις φωνητικές και οργανικές λεπτομέρειες. Αυτό ολοκληρώθηκε στις 28 Μαΐου. Παράλληλα με αυτό, ο Βάγκνερ άρχισε να δουλεύει πάνω στη μουσική στις 15 Φεβρουαρίου, ένα στόχο που ολοκλήρωσε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1854, οπότε άρχισε επίσης να δουλεύει πάνω στα νούμερα της "Βαλκυρίας".
Η πρεμιέρα
Ο "Χρυσός του Ρήνου" παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μόναχο στις 22 Σεπτεμβρίου του 1869. Η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε ως μέρος του πλήρους κύκλου του "Δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν" ήταν στις 13 Αυγούστου του 1876 στο Μπαϊρόιτ. Το έργο συνεχίζει να παρουσιάζεται σε τακτική βάση τόσο στο Μπαϊρόιτ όσο και αλλού είτε χωριστά είτε ως μέρος του πλήρους κύκλου.
Χαρακτήρες
Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέρη της τετραλογίας, ο Χρυσός του Ρήνου δεν περιέχει κανένα ανθρώπινο χαρακτήρα.
Σύνοψη
thumb|right|300px|«So verfluche ich die Liebe!» Ο Άλμπεριχ αφορίζει τον έρωτα. Ο "Χρυσός του Ρήνου" είναι σημαντικά μικρότερος σε διάρκεια από τις τρεις συνέχειές του. Αποτελείται από τέσσερις σκηνές οι οποίες εκτελούνται χωρίς διακοπή.
Σκηνή 1η
Η πρώτη σκηνή αποτελεί μουσικά το πρελούδιο του έργου ενώ η πλοκή εκτυλίσσεται στον ποταμό του Ρήνου. Στους μυθικούς χρόνους, όταν οι θεοί κατοικούσαν στη Βαλχάλλα και στην κοίτη του Ρήνου κολυμπούσαν οι νεράιδες, ζούσε ένας νάνος που λεγόταν Άλμπεριχ κι είχε έρθει από τα υπόγεια σπήλαια του Νίμπελχαϊμ. Στο βάθος του Ρήνου, οι κόρες του ποταμού (Βογκλίντε, Βελγκούντε και Φλοσχίλντε) είναι επιφορτισμένες με τη φύλαξη του θησαυρού του ποταμού. Την εμφάνισή του κάνει ο χαρακτήρας του απλοϊκού μα και απωθητικού νάνου Άλμπεριχ, ο οποίος προσπαθεί να σαγηνεύσει τις κόρες. Εκείνες τον περιφρονούν περιγελώντας τόσο αυτόν όσο και τις ερωτικές του ορμές. Στο μεταξύ μια λάμψη εμφανίζεται από το βάθος του ποταμού. Μέσα στην αφέλειά τους οι κόρες τού εξηγούν για τον χρυσό του Ρήνου και πως μόνο κάποιος που έχει αποκηρύξει τον έρωτα θα μπορέσει να κλέψει τον θησαυρό αυτό. Απ' το χρυσάφι αυτό, θα έφτιαχνε ένα δαχτυλίδι που θα του άνοιγε την πόρτα της δύναμης και του πλούτου και θα γινόταν κυρίαρχος του κόσμου. Ο Άλμπεριχ έμαθε ακόμα ότι οι κόρες του Ρήνου φύλαγαν το χρυσάφι, αλλά ήταν βέβαιες ότι κανείς δεν θα απαρνιόταν τον έρωτα. Έτσι δεν δίνουν καμία προσοχή στις ερωτήσεις του Άλμπεριχ. Ο τελευταίος όμως, οργισμένος από την ερωτική του αποτυχία, αποκηρύσσει τον έρωτα και την αγάπη, κλέβει τον χρυσό και φεύγει.
Σκηνή 2η
Ο χαρακτήρας του θεού Βόταν και η συμβία του η Φρίκα κάνουν την ειδυλλιακή εμφάνισή τους στη σκηνή, ενώ με το χάραμα κάπου σε μακρινή απόσταση φαίνεται στον ορίζοντα το επιβλητικό κάστρο των θεών, η Βαλχάλλα, χτισμένο στην κορυφή ενός βουνού. Ο Βόταν, ο οποίος είχε αναθέσει στους γίγαντες Φάφνερ και Φάζολτ να του χτίσουν αυτό το κάστρο, είναι κατενθουσιασμένος βλέποντας την αποπεράτωσή του. Οι γίγαντες παρουσιάζονται στη σκηνή και ζητούν για πληρωμή, τη θεά του έρωτα, Φράια, η οποία μάταια προσπαθεί να ξεφύγει από τους γίγαντες. Ο Βόταν, εν γνώσει του ότι αδυνατεί να τους πληρώσει για την κατασκευή του κάστρου, είχε δελεαστεί υπό την επιρροή του Λόγκε και είχε υποσχεθεί ως αμοιβή στους γίγαντες τη Φράια. Αυτό το έκανε επειδή οι γίγαντες ήταν οι μόνοι που θα μπορούσανε να του χτίσουν το κάστρο. Εκτός αυτού, οι δύο γίγαντες ήτανε εργένηδες, τελευταίοι εκπρόσωποι της τερατόμορφης φυλής τους, και αναζητώντας τη συντροφιά μίας γυναικείας ύπαρξης, η ανταμοιβή αυτή θα ήταν η μόνη που θα τους δελέαζε. Ο Βόταν ήλπιζε δε, ότι το εφευρετικό μυαλό του Λόγκε κάποια στιγμή θα σκαρφιζότανε μία λύση για να τους αλλάξει τη γνώμη.
Ο Βόταν αρνείται να παραχωρήσει τη θεά Φράια γιατί η Φράια κρατά τα χρυσά μήλα που δίνουν στους θεούς τη δύναμη να διατηρούν τη νεότητά τους. Χωρίς αυτήν, οι θεοί θα γερνούσαν και θα πέθαιναν. Η μη παραχώρηση της Φράια γίνεται αφορμή να ξεσπάσει μία λογομαχία μεταξύ των θεών και των γιγάντων. Ο Βόταν έχει στείλει τον Λόγκε να βρει μία γυναίκα να τη δώσουν αντί για τη Φράια. Ο Λόγκε επιστρέφει άπρακτος. Η θεά του έρωτα παρακαλεί τον Βόταν να την προστατέψει από τους γίγαντες. Προς βοήθεια σπεύδουν οι αδελφοί της Φράιας, Ντόναρ και Φρο, θεοί του κεραυνού και του φωτός αντίστοιχα. Ο Βόταν όμως τους σταματάει, αφού το αίτημα των γιγάντων ήταν δικαιολογημένο και βασισμένο σε συμφωνία. Εκτός αυτού, ο Βόταν όντας θεός προστάτης του νομικού δικαίου, ήταν αδύνατον να μην τηρούσε τη συμφωνία.
Τότε, ξαφνικά, ο Λόγκε, στον οποίο ο Βόταν έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε ότι αφορά την εύρεση λύσης, εμφανίζεται και με επινοητικότητα αναφέρει όσα συνέβησαν στα νερά του Ρήνου λέγοντας ότι οι κόρες του Ρήνου ζητούν τη μεσολάβηση του Βόταν, ο οποίος θα πρέπει να τις βοηθήσει να επαναποκτήσουν τον χαμένο θησαυρό. Με δελεαστικές αφηγήσεις αποκαλύπτει τις μαγικές ιδιότητες του μετάλλου, το οποίο ο Άλμπεριχ έχει ήδη μετατρέψει σε ένα δαχτυλίδι που θα του δώσει απόλυτη εξουσία επί της υφηλίου. Με το κόλπο αυτό, οι γίγαντες Φάζολτ και Φάφνερ δελεάζονται και ζητούν τον θησαυρό του Άλμπεριχ ως αντάλλαγμα για τη Φράια, την οποία κρατούν ως όμηρο μέχρι να τους δοθεί ο θησαυρός. Εν τω μεταξύ, χωρίς τη Φράια, οι θεοί γερνούν. Τότε ο Βόταν και ο Λόγκε κατεβαίνουν στα σπλάχνα της γης, στο Νίμπελχαϊμ, και αναζητούν τον θησαυρό του Άλμπεριχ.
Σκηνή 3η
Στο Νίμπελχαϊμ (γερμανικά: Nibelheim, Nibel = Νέφος, ομίχλη, σκότος, heim = βασίλειο), όπου διαδραματίζεται η τρίτη σκηνή του έργου, ο Άλμπεριχ χάρη στη δύναμη του δαχτυλιδιού έχει καταφέρει να σκλαβώσει τους υπόλοιπους νάνους του Νιμπελούγκεν και τους εξαναγκάζει να συγκεντρώνουν για λογαριασμό του άπειρα πλούτη. Επιπλέον έχει εξαναγκάσει τον αδελφό του Μίμε να κατασκευάσει ένα χρυσό μαγικό κράνος (Tarnhelm) με το οποίο ο Άλμπεριχ μπορεί να πάρει οποιαδήποτε μορφή ή να μετατραπεί σε αόρατο. Ο Βόταν και ο Λόγκε εμφανίζονται και κολακεύοντας τον Άλμπεριχ τον βάζουν να τους περιγράψει τα σχέδιά του να γίνει κυρίαρχος του κόσμου. Ο Λόγκε παραπλανά τον Άλμπεριχ ζητώντας του να τους επιδείξει τις μαγικές δυνατότητες του κράνους. Αρχικά ο Άλμπεριχ μεταμορφώνεται σε δράκο και στη συνέχεια σε βάτραχο, γεγονός που εκμεταλλεύονται οι δύο θεοί προκειμένου να τον αιχμαλωτίσουν. Ο Βόταν πιάνει τον Άλμπεριχ, τον δένει και τον φέρνει στη Βαλχάλλα.
Σκηνή 4η
Το δαχτυλίδι και όλοι οι θησαυροί του Άλμπεριχ, μαζί κι ένα φυλαχτό που δίνει στον κάτοχό του τη δύναμη ν' αλλάζει τη μορφή των άλλων, πρέπει να δοθούν στους θεούς. Ο Βόταν θέλει για τον εαυτό του το δαχτυλίδι και το φυλαχτό. Μαζί με τον Λόγκε υποχρεώνει τον Άλμπεριχ να ανταλλάξει τον θησαυρό του, με την ελευθερία του. Ο Βόταν του αποσπά το δαχτυλίδι, το οποίο τοποθετεί στο δάχτυλό του. Μέσα στην απόγνωσή του ο Άλμπεριχ καταριέται όποιον κατέχει το δαχτυλίδι: "Είθε το δαχτυλίδι μου να φέρει την καταστροφή και τον θάνατο στον κάτοχό του". Εν τω μεταξύ η Φρίκα, ο Ντόνερ και ο Φρο εμφανίζονται και υποδέχονται τον Βόταν και τον Λόγκε, οι οποίοι τους επιδεικνύουν τον θησαυρό με τον οποίο θα καταφέρουν να απελευθερώσουν τη Φράια. Οι γίγαντες Φάζολτ και Φάφνερ επιστρέφουν φέρνοντας πίσω τη Φράια. Ο όρος της παράδοσής της είναι να τους δοθούν τόσοι θησαυροί ώστε να καλύψουν το σώμα της θεάς ώσπου να μην φαίνεται καθόλου. Ο χρυσός συσσωρεύεται αλλά δεν αρκεί. Ο Βόταν υποχρεώνεται να παραδώσει και το μαγικό κράνος προκειμένου το μέγεθος του θησαυρού συνολικά να καλύπτει τη Φράια. Ο Φάζολτ μέσα στην πλεονεξία του νομίζει ότι αντιλαμβάνεται μια ρωγμή στο σωρό από χρυσό και ζητά επιπλέον το δαχτυλίδι. Ο Βόταν αρνείται και οι γίγαντες προετοιμάζονται να απαγάγουν τη Φράια. Τότε ξάφνου ανοίγει η γη και παρουσιάζεται η θεά Έρντα προειδοποιώντας τον Βόταν να παραδώσει αμέσως το δαχτυλίδι γιατί αλλιώς τον περιμένουν μεγάλες καταστροφές. Ο Βόταν τότε παραχωρεί το δαχτυλίδι στους γίγαντες και ελευθερώνει τη Φράια. Ενώ οι γίγαντες μοιράζονται τον θησαυρό τους, διαφωνούν για το δαχτυλίδι και ο Φάφνερ σκοτώνει τον Φάζολτ, γεγονός που αποδεικνύει στον Βόταν την ισχύ της κατάρας του Άλμπεριχ.
Στην τελική σκηνή του έργου, ο ήλιος δύει και οι τελευταίες αχτίδες του πέφτουν πάνω στο κάστρο της Βαλχάλλα. Ένα ουράνιο τόξο σχηματίζεται πάνω απ' την κοιλάδα και μία πελώρια γέφυρα οδηγεί στο κάστρο των θεών. Οι θεοί, έχοντας μαζί τους τη Φράια, ξαναποκτούν τη νεότητα και τη δύναμή τους. Οι κόρες του Ρήνου θρηνούν για τον χαμένο χρυσό τους. Ο Λόγκε, κατά διαταγή του Βόταν, τους λέει να μην ενοχλούν τους θεούς. Οι κόρες απαντούν με κατάρες και βρισιές.
Μυθολογικό υπόβαθρο
Ο Βάγκνερ, για τη συγγραφή του λιμπρέτου της όπερας, όπως και για το σύνολο του Δαχτυλιδιού, στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στη Σκανδιναβική μυθολογία και ειδικότερα στις πηγές των Έντα και τον κύκλο Βέλσουνγκ καθώς επίσης και στο έπος των Νίμπελούνγκεν της Δυτικής Γερμανικής παράδοσης. Επιπλέον προσπάθησε να ακολουθήσει το λογοτεχνικό ύφος της ποιητικής Έντα. Για τον χρυσό του Ρήνου υπάρχουνε πολλές κατά καιρούς ερμηνείες. Είτε το ότι στην προϊστορική εποχή ο Ρήνος έφερε ψήγματα χρυσού, είτε ο μύθος των χαμένων λάφυρων παλαιών πολεμιστών. Οι νύμφες του ποταμού που προστατεύουν τον χρυσό καθώς και η ιδέα περί αποκήρυξης του έρωτα προκειμένου να κατέχει κανείς τον θησαυρό, αποτελούν μάλλον δημιούργημα του ίδιου του Βάγκνερ καθώς δεν υπάρχει κάποιος ανάλογος μύθος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ
Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος
Ως Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος αναφέρεται στην ιστοριογραφία η σειρά ενόπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στη ΒΑ Ευρώπη κατά τις πρώτες δεκαετίες του 18ου αι. για τον έλεγχο της Βαλτικής, ανάμεσα στη Σουηδία και μία συμμαχία χωρών με επικεφαλής το Βασίλειο της Ρωσίας. Ξεκίνησε το 1700 και ενεπλάκη σε αυτόν ολόκληρη η Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη. Έληξε με νίκη των Ρώσων το 1721.
Στο πλευρό των Ρώσων πολέμησαν από την αρχή το Βασίλειο της Δανίας-Νορβηγίας και η Σαξονία. Το 1701 προστέθηκε η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία και το 1713 το Βασίλειο της Πρωσίας - Βρανδεμβούργου και το Εκλεκτοράτο του Αννόβερου. Οι Σουηδοί προσπάθησαν να εξισορροπήσουν τα πράγματα εξωθώντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε πόλεμο με τους Ρώσους το 1710, χωρίς όμως επιτυχία.
Ιστορικό υπόβαθρο
Στους δύο αιώνες που προηγήθηκαν του πολέμου, η Σουηδία είχε αναδειχθεί από περιφερειακό βασίλειο σε υπερδύναμη της Βαλτικής.
Μεταξύ 1560 - 1658 επεκτάθηκε στα ανατολικά, προσαρτώντας την Καρελία, την Ίνγκρια, την Εσθονία και τη Λιβονία (νυν νότια Εσθονία και βόρεια Λετονία). Παράλληλα κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-1648) η Σουηδία κέρδισε τα γερμανικά εδάφη της Δυτικής Πομερανίας (νυν ΒΑ Γερμανία), της Βρέμης και του Φέρντεν. Αλλά και μετά τη λήξη του Τριαντακονταετή Πολέμου συνέχισε να επεκτείνεται, ενσωματώνοντας δανικά και νορβηγικά εδάφη βορείως του Στενού του Όρεσουντ (ο πορθμός που χωρίζει τη Δανία από τη Σουηδία). Οι νίκες της Σουηδίας οφείλονταν στον καλά εκπαιδευμένο και οργανωμένο στρατό της και στην εκσυγχρόνιση, της πολιτικής και στρατιωτικής, διοίκησης. Παρόλο το μικρό μέγεθος του ήταν πιο επαγγελματικός από τους υπόλοιπους στρατούς της εποχής του. Στο πεδίο της μάχης ο σουηδικός στρατός ήταν ευέλικτος και μπορούσε να καλύπτει μεγάλες αποστάσεις γρήγορα.
Παρόμοια ήταν η κατάσταση στη Γερμανία, η οποία ήταν χωρισμένη σε δεκάδες μικρά κρατίδια. Η Σουηδία είχε έντεχνα εκμεταλλευθεί τις εσωτερικές διχόνοιές τους κατά την περίοδο της επέκτασής της, αλλά στα τέλη του 17ου αι. εμφανίσθηκαν δύο ισχυρές προσωπικότητες που άλλαξαν τον ρου των πραγμάτων: ο Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας (βασ. 1694-1733) και ο Φρειδερίκος Γ' του Βρανδεμβούργου (ως Εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου από το 1688, συνένωσε το Βρανδεμβούργο με την Πρωσία και έγινε ο πρώτος βασιλιάς του νέου κρατιδίου ως Φρειδερίκος Α΄ της Πρωσίας-Βρανδεμβούργου. Το βασίλειο αυτό αναφέρεται συνήθως απλώς ως Πρωσία).
Το αντισουηδικό μέτωπο δεν άργησε να συμπηχθεί. Στις 22 Νοεμβρίου 1699 υπογράφτηκε στο ανάκτορο Πρεομπραζένσκογιε της Μόσχας η ομώνυμη συνθήκη ανάμεσα στη Ρωσία, τη Δανία, τη Σαξονία και την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (σημ: τα δύο τελευταία κράτη είχαν κοινό βασιλιά, το Γερμανό Αύγουστο Β΄, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής της συμμαχίας). Σύμφωνα με τη συνθήκη, οι τέσσερεις δυνάμεις συγκροτούσαν συμμαχία με σκοπό τη διεξαγωγή πολέμου κατά της Σουηδίας.