cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλύσχης
Ο φλύσχης αποτελείται από μια σειρά από εναλλαγές στρωμάτων αργίλων, ψαμμιτών, μαργών, ασβεστολίθων και κροκαλοπαγών. Στη μια περιοχή μπορεί να παρατηρείται ρυθμική εναλλαγή λεπτών στρωμάτων αργίλων και ψαμμιτών ή κροκαλοπαγών κλπ. στην άλλη να υπερτερούν τα αργιλικά υλικά, στην άλλη οι ψαμμίτες με στρώσεις μεγάλου πάχους, στην άλλη οι μάργες κλπ. Δηλαδή μπορεί να αποτελείται από διάφορα (κυρίως) κλαστικά ιζήματα σε οποιαδήποτε αναλογία. Γενικά όταν υπερτερούν σε πάχος οι στρώσεις των αργίλων όλος ο λιθολογικός σχηματισμός χαρακτηρίζεται από τις ιδιότητες των αργίλων (πλαστικότητα, υδατοστεγανότητα, συμπιεστότητα και τάση για κατολίσθηση). Αντίθετα όταν η σειρά αποτελείται από παχιά στρώματα ψαμμιτών χαρακτηρίζεται από ευστάθεια των κλιτύων και από υψηλή αντοχή σε φορτία. Συνήθως τα στρώματα του φλύσχη είναι πτυχωμένα και επομένως τεκτονικά καταπονημένα (πολλαπλές ρωγμές, πολλαπλοί θρυμματισμοί κλπ.) και εγκλείουν υπολειμματικές τάσεις. Σημαντική εμφάνιση φλύσχη παρατηρείται στην οροσειρά της Πίνδου. Ο αθηναϊκός σχιστόλιθος αποτελεί μία μορφή φλύσχη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιζηματολογία Κατηγορία:Ιζηματογενή πετρώματα
131
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1970–71
Βαθμολογία Β΄ ομίλου
1 Στον αγώνα κατάταξης: Ορφέας Αιγάλεω - Ολυμπιακός Λιοσίων: 2-1. Ο νικητής πήρε την 3η θέση και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για την άνοδο στη Β΄ Εθνική μαζί με τους νικητές των δύο ομίλων.
B΄ Κατηγορία
* Ο κανονισμός των πέναλτι μόλις είχε αρχίσει να ισχύει και εφαρμοζόταν κάπως διαφορετικά από ότι ισχύει σήμερα. Εφόσον μετά την πρώτη πεντάδα των πέναλτι υπήρχε ισοπαλία, οι ομάδες χτυπούσαν μια δεύτερη πεντάδα. Έτσι διαμορφώθηκε το τελικό 10-7.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1970-1971
Ειδικές Δυνάμεις (Ελλάδα)
Οι Ειδικές Δυνάμεις είναι στρατιωτικά συγκροτούμενα ένοπλα τμήματα που υπάγονται στις Ένοπλες Δυνάμεις ή στα Σώματα Ασφαλείας της Ελλάδας.
Ιερός Λόχος (1942-1945)
κύριο λήμμα: Ιερός Λόχος
Αμέσως μετά της κατάληψεις της Ελλάδος το 1941 από τα γερμανικά στρατεύματα η ελληνική κυβέρνηση άρχισε την συγκρότηση μερικών στρατιωτικών μονάδων από αξιωματικούς και οπλίτες που διέφυγαν κατά καιρούς από την κατεχόμενη πατρίδα αλλά και από Έλληνες του εξωτερικού, με σκοπό να αγωνιστούν στο πλευρό των συμμάχων.
Αρχικά, το καλοκαίρι του 1942, δημιουργήθηκε από εθελοντές ο Λόχος Επιλέκτων Αθανάτων με δύναμη 200 άντρες. Η συγκρότηση έγινε στην Καφριόνα της Παλαιστίνης. Λίγο αργότερα, υπό την διοίκηση του Συνταγματάρχη Πεζικού Χριστόδουλου Τσιγάντε, ο λόχος μετονομάστηκε σε "Ιερός Λόχος", ο πέμπτος στην ελληνική ιστορία, και από τότε μέχρι και το καλοκαίρι του 1945 έδρασε στη Βόρεια Αφρική και στα νησιά του Αιγαίου.
Οι απώλειες του Ιερού Λόχου από συγκροτήσεως έως και το τέλος των επιχειρήσεων στα Δωδεκάνησα, ανήλθαν σε 25 νεκρούς (16 αξιωματικούς και 9 οπλίτες), 56 τραυματίες (28 αξιωματικοί και 28 οπλίτες), 3 εξαφανισθέντες και 29 αιχμαλώτους.
Συγκρότηση και οργάνωση
Ο εμπνευστής των σημερινών Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων ήταν ο τότε Συνταγματάρχης Πεζικού και έπειτα Υποστράτηγος Ανδρέας Καλλίνσκης. Ο Καλλίνσκης το καλοκαίρι του '45 ζήτησε να συγκροτηθεί μία Δύναμη Καταδρομών σε σχηματισμό μιας ταξιαρχίας 2000 ανδρών με έδρα τον Βόλο και πυρήνα τα εμπειροπόλεμα στελέχη του Ιερού Λόχου σύμφωνα με το πρότυπο των βρετανικών ειδικών δυνάμεων: Commandos, SAS (Special Air Service) και SBS (Special Boat Service). Κατάλληλες δηλαδή για επίγειες, εναέριες και από θαλάσσης επιχειρήσεις. Η πρόταση αυτή του Καλίνσκι έγινε δεκτή από το ΓΕΣ αλλά δεν υλοποιήθηκε εν συνεχεία.
Στις αρχές του 1946 εμφανίστηκαν οι πρώτες μετά τον πόλεμο ομάδες ένοπλων ανταρτών η αντιμετώπιση των οποίων δεν κρίθηκε ικανοποιητική και έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη συγκρότησης ειδικών ευέλικτων τμημάτων, έτσι η δεύτερη εισήγηση του για την δημιουργία ανεξάρτητων Λόχων Ορεινών Καταδρομών αυτή τη φορά υλοποιήθηκε το καλοκαίρι του '46. Με διαταγή του το ΓΕΣ το Δεκέμβριο του ίδιου έτους καθόρισε τον αριθμό των ΛΟΚ (40) και τον σκοπό τους ο οποίος ήταν: Το αποτέλεσμα όμως δεν ήταν το αναμενόμενο και μετά από λίγο χρονικό διάστημα αποφασίστηκε να διαλυθούν οι ΛΟΚ. Ο Συνταγματάρχης Ανδρέας Καλλίνσκι επανήλθε τότε με νέες προτάσεις στο ΓΕΣ κι έτσι συγκροτήθηκε Η επιλογή του προσωπικού έγινε με αυστηρά κριτήρια. Οι μεν αξιωματικοί ήταν είτε πρώην Ιερολοχίτες είτε εμπειροπόλεμα στελέχη της Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας "Ρίμινι" οι δε καταδρομείς κατόπιν επιλογής από επιτροπή αξιωματικών των Καταδροδημιουργήθηκαν άλλοι 20 ΛΟΚ.
Μετά από έναν μήνα τον Ιούνιο οι πρώτοι 36 ΛΟΚ διαλύθηκαν και συγκροτήθηκαν οι αρχικά Διοικήσεις Μονάδων Καταδρομών και μετέπειτα, τον Δεκέμβριο, οι Μοίρες Καταδρομών (ΜΚ) Α, Β, Γ και Δ.
Επίσης καταργήθηκε η ΥΜΟΚ και συγκροτήθηκε η Διοίκηση Δυνάμεων Καταδρομών (ΔΔΚ) Αποτελώντας πλέον ένα ενιαίο σύνολο, τις "ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ".
Οι Μοίρες Καταδρομών συνέχισαν με σύνθεση 8 λόχων μέχρι το Σεπτέμβριο του 1948 όταν και έγινε ανασυγκρότηση σε 5.
Το τελευταίο έτος των επιχειρήσεων, το 1949, συγκροτήθηκε η Ε΄ΜΚ και αντικαταστάθηκε ο βρετανικός εξοπλισμός με αμερικάνικο. Τον Αύγουστο λίγο πριν αρχίσουν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στο Βίτσι και στον Γράμμο (επιχείρησις ΠΥΡΣΟΣ) έγινε η συγκρότηση της ΙΙΙ Μεραρχίας Καταδρομών (ΠΖ).
Πολεμική δράση 1947–1949
Η συμμετοχή των Μονάδων Καταδρομών στις πολεμικές επιχειρήσεις σε όλη την Ελληνική επικράτεια ήταν συνεχής και με εντυπωσιακή απόδοση και βοήθησε τον υπόλοιπο στρατό, με τα αιφνίδια εγχειρήματα και τις καταδρομικές επιχειρήσεις, στο έργο του, δηλαδή αυτό της αντιμετώπισης και εξουδετέρωσης του αντιπάλου.
Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι 38 Αξιωματικοί και 382 οπλίτες Καταδρομείς (μη συμπεριλαμβανομένων των απωλειών των πρώτων ανεξαρτήτων ΛΟΚ).
Ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού προς την αιώνια μνήμη των αθάνατων Νεκρών τους, οι Δυνάμεις Καταδρομών ανήγειραν κοντά στο τότε στρατόπεδο του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Μονάδων Καταδρομών στο Μεγάλο Καβούρι Βουλιαγμένης και πάνω σε λόφο το Μνημείον Πεσόντων Καταδρομέων, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 25 Απριλίου του 1953 και κάθε τελευταία Κυριακή του Μαΐου γίνεται μια σεμνή επιμνημόσυνη δέηση κάθε χρόνο.
Το υψηλό ηθικό, η υπέροχη δράση και οι λαμπρές νίκες της εποχής εκείνης σχημάτισαν την θρυλική εικόνα του Λοκατζή ως πρότυπο ριψοκίνδυνου και άτρωτου πολεμιστή αφενός και αφετέρου δημιούργησαν το υπέροχο Πνεύμα Μονάδος ως υπόδειγμα για τις σύγχρονες Ειδικές Δυνάμεις.
Κατάταξη στις Ειδικές Δυνάμεις
Κάθε Έλληνας όταν συμπληρώσει τα 18 του χρόνια είναι υποχρεωμένος να περάσει περιοδεύων. Εκεί συμπληρώνει το Δελτίο Απογραφής Εφέδρου, όπου και δηλώνει προτίμηση για το Σώμα ή Όπλο που θέλει να υπηρετήσει. Εκτός από τους τρεις κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων (Στρατός Ξηράς, Πολεμικό Ναυτικό, Πολεμική Αεροπορία), μπορεί να επιλέξει και τις Ειδικές Δυνάμεις.
Ακόμα και αν δεν αναγράφεται στην επίδοση φύλλου κατάταξης στο στρατεύσιμο για το Κέντρο Ειδικών Δυνάμεων στο Μεγάλο Πεύκο, όταν αυτός θα παρουσιαστεί σε άλλο Κέντρο του Στρατού Ξηράς, στρατολόγος αξιωματικός από τις Ειδικές Δυνάμεις περιοδεύει στα κέντρα Πεζικού - Πυροβολικού κλπ. για να στρατολογήσει εθελοντές που θέλουν να υπηρετήσουν στις Ειδικές Δυνάμεις.
Η επιλογή του προσωπικού γίνεται με υψηλά κριτήρια (ανάλογα του αντικειμένου δράσης). Η θητεία των Ειδικών Δυνάμεων σήμερα ξεκινάει από 9 μήνες, για μερικές εξειδικευμένες αποστολές όμως είναι αναγκαία και η μετεκπαίδευση. Επειδή πολλές επιχειρήσεις αυτών συνήθως είναι διαβαθμισμένες, το προσωπικό περνάει από παρατεταμένες δοκιμασίες αναλόγου αντικειμένου.
Εκπαίδευση
Οι Ειδικές Δυνάμεις από την φύση τους (χαρακτηριστικές ιδιότητες, δυνατότητες και περιορισμοί) απαιτούσαν πάντοτε, την από κάθε πλευρά, άρτια και ρεαλιστική βασική και ειδική εκπαίδευση του προσωπικού τους, είτε αξιωματικών είτε οπλιτών, το οποίο έπρεπε υποχρεωτικά να προέρχεται από εθελοντές, επιλεγμένους με αυστηρά κριτήρια νοημοσύνης και σωματικών και ψυχικών ικανοτήτων. Έτσι η εκπαίδευση των καταδρομέων στη τεχνική και τακτική των ειδικών επιχειρήσεων ήταν εντατική, σκληρή και επίπονη σε όλη τη διάρκεια της θητείας του στις Ειδικές Δυνάμεις, γιατί το υψηλό επίπεδό της αποτελούσε και αποτελεί την βασική και θεμελιώδη προϋπόθεση της επιτυχίας τους.
Οι πολλές και σοβαρές εξάλλου απαιτήσεις, που απέρρεαν από τους καθιερωμένους κανόνες και τρόπους της "τακτικής χρησιμοποίησης" των μονάδων των Ειδικών Δυνάμεων, επέβαλλαν την υποχρεωτική εκπαίδευση του προσωπικού τους:
Πύρρουλας
Ο Πύρρουλας είναι πτηνό της οικογενείας των Σπιζιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Pyrrhula pyrrhula και περιλαμβάνει 12 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Pyrrhula pyrrhula pyrrhula (Linnaeus, 1758).
Ειδικές Δυνάμεις (Ελλάδα)
Αθλητικές Εκδηλώσεις
Στις δραστηριότητες αυτές οι ειδικές δυνάμεις έχουν διαπρέψει αρκετές φορές, κερδίζοντας έπαθλα, μετάλλια, διπλώματα, βραβεία κ.ά. Παράδειγμα αποτελεί το τρόπαιο της Κορέας, που κοσμεί το γραφείο του Δντού της ΔΕΔ/ΓΕΣ.
Πύρρουλας
Ονοματολογία
Η λατινική ονομασία του γένους Pyrrhula έχει ελληνική προέλευση και είναι η ακριβής απόδοση της λέξης Πύρρουλας, με σαφή αναφορά στην πυρρόχρωμη κάτω επιφάνεια του αρσενικού. Είναι πιθανόν, την ονομασία να έδωσε πρώτος ο Αριστοτέλης, ως Πυρραλίς.
Ειδικές Δυνάμεις (Ελλάδα)
Επιδείξεις
Οι ειδικές δυνάμεις πραγματοποιούν κατά καιρούς θεαματικές, αλλά και ριψοκίνδυνες στρατιωτικές επιδείξεις, σε έλληνες και ξένους επισήμους. Χαρακτηριστικές είναι οι επιδείξεις που πραγματοποιούνται στο ΚΕΕΔ.
Κοινωνική προσφορά
Οι ειδικές δυνάμεις σε καιρό ειρήνης, μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για:
Πύρρουλας
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, το 1758, ως Loxia pyrrhula. Η ταξινομική του έχει αρκετά προβλήματα, δεδομένου οτι δεν υπάρχουν ακόμη επαρκείς χρωμοσωμικές μελέτες για να είναι αρκετά ξεκάθαρη, με κύρια διαφωνία το, εάν το υποείδος Pyrrhula pyrrhula murina πρέπει να αναβαθμιστεί στο διακριτό είδος Pyrrhula murina ή να παραμείνει ως έχει, με πιθανότερη κατάληξη το πρώτο. Ωστόσο, μία δεκαετία περίπου μετά την εισηγμένη πρόταση (1993), υπάρχουν ακόμη διαφωνίες και, χρειάζονται περαιτέρω στοιχεία για να ληφθεί το τελικό συμπέρασμα. Επίσης, το υποείδος Pyrrhula pyrrhula paphlagoniae, πιθανόν να διαγραφεί ως ξεχωριστό taxon, κατόπιν επισταμένης εξέτασης συλλεχθέντων δειγμάτων. thumb|left|300px|Αρσενικός πύρρουλας Τέλος, όπως φαίνεται και από την γεωγραφική κατανομή, τα διάφορα υποείδη αλληλοεπικαλύπτονται σε αρκετές περιπτώσεις, δημιουργώντας επί πλέον προβλήματα στην κατάταξή τους.
Ειδικές Δυνάμεις (Ελλάδα)
Κατηγορίες
Οι ελληνικές ειδικές δυνάμεις περιλαμβάνουν ένοπλα τμήματα στο Στρατό Ξηράς, στο Πολεμικό Ναυτικό και στην Πολεμική Αεροπορία. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, η Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων είναι υπεύθυνη για το συντονισμό επίλεκτων σχηματισμών και μονάδων των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας.
Πολεμικό Ναυτικό
Η Δ.Υ.Κ. (ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΥΠΟΒΡΥΧΙΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ) είναι μια από τις Διοικήσεις του Αρχηγείου Στόλου του Πολεμικού Ναυτικού.
Πύρρουλας
Συστηματική Ταξινομική
Από την εξέταση ενός οστού που βρέθηκε σε στρωματώσεις του Τεταρτογενούς στη Ρώμη, μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι, οι πρόγονοι του γένους έζησαν από το Μέσο Πλειστόκαινο και κατόπιν, με πλησιέστερα συγγενικά είδη τα Carduelis tristis και Carpodacus purpureus.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Ο πύρρουλας είναι αποκλειστικά ευρασιατικό είδος με εξάπλωση, σε γενικές γραμμές, όλη σχεδόν την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, την ανατολική Ασία, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας, της Σιβηρίας και της χερσονήσου Καμτσάτκα. Τα νότια όρια της επικρατείας είναι περίπου στο ύψος της βόρειας Ισπανίας, τα Απέννινα, την βόρεια Ελλάδα και, μέσω της βόρειας Μικράς Ασίας μέχρι περιοχές στο βόρειο Ιράν και το Καζακστάν. Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντάται στον ελλαδικό χώρο
Ειδικές Δυνάμεις (Ελλάδα)
Συνεργασία με άλλες Αρχές
Οι Ειδικές Δυνάμεις συνεργάζονται με όλες τις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Αρχές της Χώρας καθώς και με τις Υπηρεσίες Πληροφοριών. Οι ειδικές δυνάμεις επίσης παρέχουν στρατιωτική εκπαίδευση ανορθόδοξου πολέμου και σε νεοσύστατες όμοιες ομάδες άλλων χωρών.
Πύρρουλας
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο πύρρουλας, όπως φαίνεται και από την γεωγραφική κατανομή των διαφόρων υποειδών, είναι άλλοτε μεταναστευτικό πτηνό και άλλοτε, στις περισσότερες περιπτώσεις, προτιμάει την τοπική μετακίνηση εντός των ορίων επικρατείας του (επιδημητικό).
Ειδικές Δυνάμεις (Ελλάδα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Πύρρουλας
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Στην Ελλάδα, ο πύρρουλας φωλιάζει, ως αρκετά σπάνιο επιδημητικό πτηνό στη βόρεια χώρα, αλλά απαντώνται και άτομα που έρχονται κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση για να διαχειμάσουν, οπότε απαντάται και νοτιότερα.
Βιότοπος
Οι πύρρουλες έχουν ως κύριο ενδιαίτημα το δάσος κωνοφόρων, ιδιαίτερα εκείνο της ερυθρελάτης, αλλά και περιοχές με αραιά κωνοφόρα ή μικτά δάση με λίγη βλάστηση. Μπορεί επίσης να βρεθεί στις άκρες ξέφωτων και, κατά μήκος δασικών δρόμων και μονοπατιών. Συχνάζει επίσης σε πάρκα, κήπους και νεκροταφεία, ιδιαίτερα στις πόλεις, αρκεί να υπάρχουν κοντά κωνοφόρα σε περίπτωση ανάγκης, ενώ την άνοιξη, απαντά ακόμη και σε οπωρώνες ή περιβόλια.
Στην Ελλάδα, παρομοίως, απαντά σε ανάλογα ενδιαιτήματα (δασωμένες περιοχές και κωνοφόρα) της βόρειας χώρας.
Μορφολογία
Ο πύρρουλας είναι μικρό πτηνό που εμφανίζει φυλετικό διμορφισμό, με το αρσενικό να διαφέρει αρκετά από το θηλυκό στο χρωματισμό του πτερώματος, στοιχείο που το καθιστά εύκολα αναγνωρίσιμο στην παρατήρηση πεδίου.
Το αρσενικό έχει γκρίζα-μπλε ράχη, ενώ το κάτω μέρος της κοιλιάς, η περιοχή της αμάρας και το ουροπύγιο είναι λευκά. Εκείνο όμως που διακρίνει τα αρσενικά, είναι το ιδιαίτερο, φωτεινό πορτοκαλοκόκκινο χρώμα στα μάγουλα, το στήθος, την άνω κοιλιακή χώρα και τις πλευρές (flanks), που έχει δικαίως χαρακτηριστεί ως «χρώμα της φωτιάς» και έχει δώσει στο είδος τη λαϊκή του ονομασία. Οι ταρσοί έχουν χρώμα σκούρο καφέ.
Το θηλυκό έχει γκρίζα-καφετί ράχη, ενώ η περιοχή του στήθους, οι πλευρές και η κάτω επιφάνεια έχουν ένα ελαφρύ γκρι-καφέ χρώμα με μια πολύ μικρή απόχρωση του κόκκινου. Οι ταρσοί είναι μαυριδεροί.
Κατά τα άλλα, και τα δύο φύλα έχουν τη χαρακτηριστική «σκυπτική» (squat) στάση και το κοντό, παχύ και ισχυρό ράμφος των σπιζιδών που ζουν στα δάση κωνοφόρων και τρέφονται με σπέρματα κώνων. Όλο το εμπρόσθιο τμήμα του κεφαλιού, η κορυφή του και η λαρυγγική περιοχή είναι μαύρα, ενώ οι πτέρυγες έχουν σκουρόγκριζα-μαυριδερή άνω επιφάνεια, με γκρίζα, γκριζόλευκη ή λευκή περιοχή -ανάλογα με το υποείδος- (wingbar) στα καλυπτήρια και κοντά στους ώμους, ιδιαίτερα διακριτή κατά την πτήση. Η ουρά αποτελείται από σκούρα γκρι πηδαλιώδη φτερά αλλά με μαύρα καλυπτήρια, ενώ το ράμφος και η ίριδα έχουν μαύρο χρώμα.
Στα νεαρά άτομα, η κορυφή του κεφαλιού δεν είναι μαύρη και το γενικότερο χρώμα του πτερώματος είναι ανοικτό καφέ.
Ηθολογία
Τόσο η πτήση, όσο και η κίνηση του πτηνού είναι αργές και εξαιρετικά προσεκτικές, με το πέταγμα να είναι «κυματιστό» (undulating), όπως πολλών δασόβιων στρουθιόμορφων. Είναι ημερόβιο και ελάχιστα εδαφικό, παρά το γεγονός ότι υπερασπίζεται την περιοχή φωλιάσματος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής συμπεριφέρεται πολύ διακριτικά, αναζητώντας καταφύγιο σε φράχτες ή θάμνους, το χειμώνα, όμως, είναι εύκολο να παρατηρηθεί.
Σε όλες τις εποχές, εκτός από την εποχή αλλαγής πτερώματος, λαμβάνουν χώρα σκηνές ερωτοτροπίας κυρίως στα τέλη φθινοπώρου, οπότε σχηματίζονται μικρές ομάδες έως και δέκα άτομα, με τα μεγαλύτερα σμήνη να διαλύονται κατά την περίοδο από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τις αρχές Μαρτίου και πάλι. Μερικά πουλιά, ωστόσο, περνούν τον χειμώνα μαζί, κυρίως παλιά ζευγάρια, που προτιμούν να μείνουν πιστά στο σύντροφό τους. thumb|left|300px|Θηλυκός πύρρουλας
Αναπαραγωγή
Οι πύρρουλες είναι μονογαμικά πουλιά, με τα ζευγάρια να σχηματίζονται εν μέρει πριν από την έναρξη του χειμώνα, αλλά τις περισσότερες φορές το Φεβρουάριο. Η σεξουαλική ωριμότητα αποκτάται από το 1ο έτος της ηλικίας και η αναπαραγωγική περίοδος είναι από τον Απρίλιο μέχρι το Μάιο, αλλά μπορεί να παραταθεί μέχρι τον Αύγουστο.
Μετά από το τελετουργικό ερωτοτροπίας και, εφόσον τα πουλιά έχουν επιλέξει ο ένας τον άλλο, υπάρχει η διαδικασία της «μίμησης νεοσσών» (infantilism), κατά την οποία το θηλυκό προσποιείται ότι είναι νεοσσός -προσκαλεί το αρσενικό με κραυγές μιμητισμού και με τρεμάμενα φτερά- που χρειάζεται σίτιση, με το αρσενικό να ανταποκρίνεται. Ωστόσο, αυτή η τελετουργία χρησιμοποιείται κυρίως για να πιστοποιηθεί η κυριαρχία του αρσενικού.
Το φώλιασμα γίνεται σε δάση με θαμνώδες υπόβαθρο, σε άκρες δασών, θαμνότοπους, κήπους, κατά μήκος φρακτών και φυτειών. Η φωλιά κατασκευάζεται από το θηλυκό, συνήθως σε ένα απλό ή αγκαθωτό (Rubus sp.) θάμνο, ή πιο σπάνια σε ένα κωνοφόρο, 120-180 εκατοστά από το έδαφος. Είναι μία χαλαρή κατασκευή από λεπτά κλαδιά, βρύα και λειχήνες, με μία μικρότερη θολωτή κατασκευή στο εσωτερικό της, αποτελούμενη από ρίζες και τρίχες, ενώ τα υποείδη που ζουν στις βόρειες επικράτειες χρησιμοποιούν τριχωτούς λειχήνες. Η κατασκευή ολοκληρώνεται στις 5-6 ημέρες.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται εφάπαξ στις βόρειες και ανατολικές περιοχές, όμως σε άλλες περιοχές μπορεί να γίνει δύο ή και τρεις φορές. Η γέννα αποτελείται από 4-5, σπάνια 7 αβγά, που εναποτίθενται μέρα παρά μέρα, συνήθως το πρωί. Η επώαση πραγματοποιείται από το θηλυκό, αρχίζει μετά την εναπόθεση και του τελευταίου αβγού, ενώ το αρσενικό την εφοδιάζει με τροφή και, διαρκεί 12-14 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, σιτίζονται και επιτηρούνται από το θηλυκό, ενώ το αρσενικό εφοδιάζει με τροφή για τις πρώτες 6 ημέρες, κατόπιν φέρνει τροφή και το θηλυκό. Οι νεοσσοί παραμένουν στη φωλιά για 12-18 ημέρες, ενώ ανεξαρτητοποιούνται στις 35 ημέρες, περίπου. thumb|right|280px|Ζευγάρι ενηλίκων ατόμων Στην Ελλάδα, ο πύρρουλας είναι επιδημητικός κατά μεγάλο ποσοστό και φωλιάζει στη βόρεια χώρα, έρχονται όμως και άτομα κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση για διαχείμαση.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος δεν φαίνεται να κινδυνεύει από κάποια συγκεκριμένη απειλή, γι’αυτό η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), παγκοσμίως, αν και υπάρχει μείωση των πληθυσμών του, λόγω απωλείας των ενδιαιτημάτων του.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο ο Πύρρουλας απαντά και με τις ονομασίες Πύρρουλος και Πυρρούλας
Πηγές
Κατηγορία:Σπιζίδες
Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας
Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας (πρωτότυπος τίτλος:Le charme discret de la bourgeoisie) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής υπερρεαλιστικής ταινίας, σε σκηνοθεσία του Λουίς Μπουνιουέλ, παραγωγή του 1972. Ανήκει στην τελευταία δημιουργική περίοδο του Μπουνιουέλ, κατά την οποία ολοκλήρωσε αρκετές γαλλόφωνες ταινίες στη Γαλλία. Το 1973, απέσπασε το Βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, καθώς και το βραβείο καλύτερης ταινίας της Γαλλικής Ένωσης Κριτικών (βραβείο Μελιέ).
Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας περιλαμβάνει μία σειρά από επεισόδια, τα οποία περιγράφουν την αδυναμία μίας παρέας αστών να ολοκληρώσουν ένα γεύμα, εξαιτίας αναπάντεχων και παράδοξων εμποδίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σουρεαλιστικές ταινίες Κατηγορία:Έργα με θέμα τη διατροφή Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουίς Μπουνιουέλ Κατηγορία:Μπουρζουαζία
Εμπειρία πελάτη
Η εμπειρία πελάτη (αγγλικά: customer experience, CX) καλύπτει ολόκληρη την αγοραστική διαδρομή ενός καταναλωτή, από την αρχική του αναζήτηση μέχρι τη χρήση του προϊόντος ή της υπηρεσίας, και καταγράφει τη διαμόρφωση της εμπειρίας του πελάτη (σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα, αισθήσεις) ως το αποτέλεσμα του συνόλου της διαδρομής αυτής και των διαφόρων σημείων επαφής – touch points – με την επιχείρηση ή/και τους συνεργάτες της. Μια επιχείρηση που δημιουργεί μια θετική εμπειρία πελάτη αποκομίζει πολλαπλά επιχειρηματικά οφέλη, όπως: αφοσίωση πελατών (οι πελάτες που έχουν θετική εμπειρία με μια εταιρεία, ειδικά κατά τη διαδικασία αγοράς, συνεχίζουν να επιστρέφουν), αυξημένα έσοδα (οι επιχειρήσεις παρακολουθούν την εξέλιξη των αναγκών των πελατών, επειδή επηρεάζουν την εμπειρία πελάτη. Συνεπώς μπορούν να προσαρμόζονται αναλόγως και να ανταποκρίνονται επιτυχώς στις μεταβολές της αγοράς με αποτέλεσμα την αύξηση των εσόδων τους) και δέσμευση πελατών (οι πελάτες που γνωρίζουν και εμπιστεύονται μια επιχείρηση, εξαιτίας μιας θετικής εμπειρίας πελάτη, είναι πιο πιθανό να ανταποκριθούν σε πρωτοβουλίες προσέγγισης και μάρκετινγκ της επιχείρησης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάρκετινγκ Κατηγορία:Διαχείριση παραγωγής
132
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 132 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σταθμός Σατλέ (Μετρό Παρισιού)
Ο σταθμός Σατλέ (Châtelet) είναι σταθμός του μετρό Παρισιού επί των γραμμών 1, 4, 7, 11 και 14. Βρίσκεται στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού. Συνδέεται με υπόγειο διάδρομο με τον σταθμό Σατλέ - Λε Αλ του RER και τον σταθμό Λε Αλ επί της γραμμής 4 του μετρό. Το συνολικό μήκος του διαδρόμου είναι περίπου 750 μέτρα. Είναι ο ένατος μεγαλύτερος ως προς τη διακίνηση επιβατών σταθμός στο δίκτυο.
Σατλέ
Αγία Αικατερίνη Αργολίδας
Με το όνομα Αγία Αικατερίνη συναντώνται δύο οικισμοί του νομού Αργολίδας:
134
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 134 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
2526 Αλισάρυ
Ο Αλισάρυ (Alisary) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Δανό αστρονόμο Ρίτσαρντ Μάρτιν Γουέστ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και το όνομά του αποτελεί μία σύνθεση των βαφτιστικών ονομάτων των γονέων του Γουέστ: της Αλις Μπενεντίκτα Γουέστ (Alice Benedicta West) και του Χάρυ Ρίτσαρντ Γουέστ (Harry Richard West).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αλισάρυ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλισαρυ
135
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 135 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Λέων ΣΤ΄
Ο Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός (19 Σεπτεμβρίου 866 – 11 Μαΐου 912) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 886 έως το 912. Μαθητής του Φωτίου με εξαιρετική μόρφωση διακρίθηκε ως δόκιμος συγγραφέας και ενθουσιώδης ρήτορας. Έγραψε εκτενή επιτάφιο για τον πατέρα του, ποιήματα, λόγους και ομιλίες, που συνήθιζε να εκφωνεί ο ίδιος στις εκκλησιαστικές γιορτές και ένα στρατιωτικό εγχειρίδιο, τα Τακτικά. Για τη συγγραφική του δραστηριότητα πήρε το προσωνύμιο «Σοφός».
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 866 και ήταν γιος του ιδρυτή της Μακεδονικής δυναστείας Βασιλείου Α΄ και της αυτοκράτειρας Ευδοκίας Ιγγερίνας. Η Ευδοκία εκτός από σύζυγος του Βασιλείου Α΄ ήταν ερωμένη του Μιχαήλ Γ΄ τελευταίου αυτοκράτορα της δυναστείας του Αμορίου, γι'αυτό πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Λέων ήταν νόθος γιος του Μιχαήλ και όχι γιος του Βασιλείου. Το 867 ο Μιχαήλ δολοφονήθηκε από τον Βασίλειο, ο οποίος ανακηρύχτηκε νέος αυτοκράτορας και αναδείχθηκε γενάρχης της Μακεδονικής δυναστείας. Ως δευτερότοκος, ο Λέων δεν προοριζόταν να κυβερνήσει αλλά έγινε διάδοχος του θρόνου μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδελφού του Κωνσταντίνου (879). Ο Λέων είχε άσχημες σχέσεις με τον πατέρα του οι οποίες χειροτέρεψαν μετά τον θάνατο της μητέρας του. Ο ίδιος αγαπούσε την Ζωή Ζαούτζαινα, ενώ ο Βασίλειος του επέβαλε για πολιτικούς λόγους να παντρευτεί την Θεοφανώ Μαρτινιακή. Ο Βασίλειος πάντρεψε την Ζωή με έναν αξιωματούχο τον οποίο αργότερα ο Λέων τύφλωσε όταν ανακάλυψε ότι συνωμοτούσε εναντίον του.
Όταν στις 29 Αυγούστου 886 ο Βασίλειος πέθανε ύστερα από δυστύχημα σε κυνήγι, στο νεκροκρέβατο του δήλωσε ότι ο θάνατος του ήταν δολοφονία στην οποία είχε αναμειχθεί και ο γιος του Λέων.
Βασιλεία
Ήταν συμβασιλέας με τον αδελφό του Αλέξανδρο, ο οποίος όμως αδιαφορούσε για τις κρατικές υποθέσεις. Διόρισε επίσης πατριάρχη τον μικρότερο αδερφό του Στέφανο.
Νομοθετικό έργο
βλ. και λήμμα Νομοθεσία της Δυναστείας των Μακεδόνων
Στο θέμα των νομικών έργων και διατριβών, ο Λέων ίδρυσε μια νομική επιτροπή που πραγματοποίησε την αρχική πρόθεση του πατέρα του να κωδικοποιήσει όλο τον υφιστάμενο βυζαντινό νόμο. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα έργο έξι τόμων αποτελούμενο από 60 βιβλία, με τίτλο Βασιλικά . Τα Βασιλικά μεταφράζουν και συστηματικά οργανώνουν σχεδόν όλους τους νόμους που διατηρούνται στο «Corpus Juris Civilis», παρέχοντας έτσι ένα θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούσαν να οικοδομηθούν όλοι οι βυζαντινοί νόμοι. Ο Λέων λοιπόν άρχισε να ενσωματώνει νέους νόμους που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του στα «Βασιλικά».
Οι «Νεαρές» πολλές από τις οποίες απευθύνονταν στο Στυλιανό Ζαούτζη ήταν κώδικες που αφορούσαν τα τρέχοντα προβλήματα και ζητήματα, όπως η απαγόρευση τέταρτων γάμων. Τόσο τα Βασιλικά όσο και οι Νεαρές αφορούσαν τον εκκλησιαστικό νόμο και τον κοσμικό νόμο. Το σημαντικότερο αυτής της νομοθεσίας ήταν ότι κατάφεραν τελικά να απομακρύνουν από τους απαρχιωμένους νόμους και συντάγματα που η Αυτοκρατορία είχε κληρονομήσει από την εποχής της αρχαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Τα απαρχαιωμένα θεσμικά όργανα, όπως η Ρωμαϊκή γερουσία, έχασαν τελικά κάθε νομική και ουσιαστική υπόσταση. Το 912 ολοκληρώθηκε και εκδόθηκε το «Επαρχικόν Βιβλίον», ή «Βιβλίον του Επάρχου», το οποίο αποτελεί συλλογή κανόνων σχετικών με την οργάνωση της βιοτεχνίας και του εμπορίου στην Πρωτεύουσα. Το «Βιβλίο του Επάρχου» περιγράφει τους κανόνες και τους κανονισμούς των εμπορικών και εμπορικών οργανώσεων στην Κωνσταντινούπολη.
Συγγραφικά έργα
Ο Λέων ΣΤ΄ υπήρξε ένας αρκετά παραγωγικός συγγραφέας. Είχε συγγραφική δραστηριότητα που κάλυπτε πολλά διαφορετικά κειμενικά είδη, όπως πολιτικούς λόγους, ύμνους και θεολογικές πραγματείες. Σε πολλές περιπτώσεις ο ίδιος εκφωνούσε εξαιρετικά περίτεχνους λόγους στις εκκλησίες της Κωνσταντινουπόλεως.
Το «Επαρχικόν Βιβλίον» και το Κλητορολόγιον του Φιλοθέου, εκδόθηκαν επίσης με το όνομα του Λέοντα και μαρτυρούν το ενδιαφέρον της κυβέρνησής του για οργάνωση και διατήρηση του δημόσιου. Το «Κλητορολόγιον» ήταν μια λίστα καταγραφής και τυποποίησης της βυζαντινής γραφειοκρατίας.
Ο Λέων είναι επίσης συγγραφέας των Τακτικών, μια αξιοσημείωτη πραγματεία για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Υπάρχουν αρκετοί ύμνοι που αποδίδονται στον Λέοντα και ψάλλονται το Σάββατο του Λαζάρου στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Επίσης, συνέθεσε ύμνους που ψάλλονται στην εορτή της Υψώσεως του Τίμιου Σταυρού.
Τέλος, στον Λέοντα πιστώνεται η μεταφορά των λειψάνων του Λαζάρου στην Κωνσταντινούπολη το έτος 890. Οι επόμενες γενιές θεώρησαν τον Λέοντα ως ένα προφήτη ή ακόμη και μάγο, και σύντομα μια συλλογή από λαϊκά ποιήματα και μερικά σύντομα διηγηματικά κείμενα, οι αποκαλούμενες «Προφητείες του Λέοντος του σοφού», συντάχθηκαν τουλάχιστον εν μέρει από προηγούμενες ελληνικές πηγές και αποδώθηκαν στο όνομα του αυτοκράτορα στους επόμενους αιώνες και θεωρήθηκε ότι φανέρωναν το μέλλον του κόσμου.
Γάμοι
Ο Λέων αποφάσισε να προχωρήσει σε τέταρτο γάμο με την ερωμένη του Ζωή Καρβωνοψίνα όταν απέκτησε γιο, τον μελλοντικό διάδοχο του Κωνσταντίνο (905) αλλά συνάντησε την άρνηση του πατριάρχη. Ο Λέων τον αντικατέστησε με τον νέο πατριάρχη Ευθύμιο Α΄ ο οποίος τον αναγνώρισε.
Διαδοχή
Ο Λέων ΣΤ΄, για να νομιμοποιήσει την διαδοχή από τον γιο του, τον έστεψε συναυτοκράτορα στις 15 Μαΐου 908, όταν ήταν μόλις δύο ετών. Όταν ο Λέων ΣΤ΄ πέθανε στις 11 Μαΐου 912, τον διαδέχθηκε ο νεώτερος αδελφός του Αλέξανδρος.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Θεοφανώ Μαρτινιακή απέκτησε:
Με την δεύτερη σύζυγο του Ζωή Ζαούτζαινα απέκτησε:
Με την τρίτη σύζυγο του Ευδοκία Βαϊανή απέκτησε:
Με την τέταρτη σύζυγο του Ζωή Καρβωνοψίνα απέκτησε:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι
Πάουλ Μάιερ
Ο Πάουλ Μάιερ (Paul Meier, γεννήθηκε 27 Ιουλίου 1971) είναι Γερμανός πρώην αθλητής στο δέκαθλο. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 1993 στη Στουτγκάρδη, όπου βελτίωσε το προσωπικό του ρεκόρ στους 8.548 βαθμούς. Έναν χρόνο πριν, στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, κατέλαβε την έκτη θέση. Δεν έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς του 1996 στην Ατλάντα εξαιτίας τραυματισμού. Τον Απρίλιο του 2004 νυμφεύθηκε τη Χάικε Χένκελ (Heike Henkel), πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δεκαθλητές Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Pico (διορθωτής)
Ο Pico (Pine composer) είναι ένας διορθωτής κειμένου για Unix και υπολογιστικά συστήματα βασισμένα σε Unix. Είναι ενσωματωμένος με το πρόγραμμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου Pine, το οποίο σχεδιάστηκε από το Γραφείο Πληροφορικής και Επικοινωνιών (Office of Computing and Communications) του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.
Από τη λίστα συχνών ερωτήσεων (FAQ) του Pine: "ο διορθωτής ("Pine's message composition editor") διανέμεται και σαν ξεχωριστό πρόγραμμα, με το όνομα PICO. Ο PICO είναι ένας πολύ απλός και εύχρηστος διορθωτής που προσφέρει στοίχιση παραγράφων, αποκοπή/επικόλληση, και ορθογραφικό έλεγχο..."
Ο Pico δεν υποστηρίζει την εργασία με πολλά αρχεία ανοιχτά ταυτόχρονα και δε μπορεί να εκτελέσει αναζήτηση και αντικατάσταση κειμένου μαζικά σε πολλά αρχεία. Επίσης δε μπορεί να αντιγράψει κείμενο από ένα αρχείο σε ένα άλλο (αν και μπορεί να διαβάσει κείμενο στο διορθωτή από ένα αρχείο στον τρέχοντα φάκελο). Ο Pico επίσης υποστηρίζει λειτουργίες αναζήτησης και αντικατάστασης.
Σε σύγκριση με τον Pico, άλλοι γνωστότεροι διορθωτές του Unix όπως ο vi και ο Emacs έχουν περισσότερα χαρακτηριστικά, όπως η αναζήτηση και η αντικατάσταση κειμένου με κανονικές εκφράσεις, και η εργασία με πολλά αρχεία ταυτόχρονα. Είναι όμως πιο δύσκολοι στην εκμάθηση.
Το εγχείρημα GNU περιλαμβάνει έναν κλώνο του Pico, τον nano, που αναπτύχθηκε γιατί η άδεια λογισμικού του Pico δεν ήταν ελεύθερη (η διανομή τροποποιημένης έκδοσης απαγορευόταν ρητά). Η προεπιλεγμένη συμπεριφορά του nano είναι να μιμείται τον Pico για να αναπαριστά το περιβάλλον που έχουν συνηθίσει οι χρήστες. Μπορεί όμως να ρυθμιστεί ώστε να προσφέρει υποστήριξη του ποντικιού, αυτόματη στοίχιση, αναζήτηση με κανονικές εκφράσεις και χρωματισμό σύνταξης, συμβάλλοντας στην ευχρηστία του, αν και κάποια χαρακτηριστικά.
Αναφορές
Κατηγορία:Unix Κατηγορία:Διορθωτές κειμένου Κατηγορία:Λογισμικό Unix
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2009
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2009 διεξήχθη στις 22 Φεβρουαρίου στο Ολυμπιακό κέντρο Ιππασίας Μαρκόπουλου σε απόσταση 8 χλμ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης για έκτη φορά στην ιστορία του θεσμού και πρώτη μετά το 1992. Παράλληλα, έγιναν τα πανελλήνια πρωταθλήματα των μικρότερων ηλικιών.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2009 Κατηγορία:Δήμος Μαρκόπουλου Μεσογαίας
Α.Σ. Πύρασος Νέας Αγχιάλου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Πύρασος Νέας Αγχιάλου ή '''Α.Σ. Πύρασος Νέας Αγχιάλου ή Πύρασος''' είναι αθλητικός σύλλογος στη Νέα Αγχίαλο στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Ίδρυση
Η ομάδα της Νέας Αγχιάλου ιδρύθηκε επίσημα το 1952 και έγινε μέλος της ΕΠΟ το 1960. Ωστόσο, άρχισε την πορεία της λίγο μετά τη γερμανική κατοχή, το 1945, όταν μία παρέα 15χρονων και 16χρονων φίλων αποφάσισαν να οργανώσουν ομάδα στο αγαπημένο τους άθλημα, το ποδόσφαιρο.
Η ίδρυση του Πυράσου έγινε από μία παρέα μαθητών του Γυμνασίου Αλμυρού το καλοκαίρι του 1945. Οι Γεώργιος και Κυριαζής Μπουρτζής, Παναγιώτης και Γεώργιος Ζαράρης, Επαμεινώνδας Κόκκινος, Ευθύμιος Τόλιας, Γεώργιος Αράπογλου, Ντίνος και Λάκης Αναστασόπουλος, Ιωάννης Ιλτζόγλου, Νικόλαος Κόκκινος, Τάκης Κάρλος, αλλά και άλλα μέλη της παρέας ήταν αυτοί που γέννησαν την ιδέα δημιουργίας μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, κατά τη διάρκεια μιας από τις συνηθισμένες τους μαζώξεις στα «Βραχάκια», εκεί που σήμερα βρίσκεται το λιμανάκι της Νέας Αγχιάλου. Ο Πύρασος ιδρύθηκε σε ρομαντική βραδιά με πανσέληνο! Το σύλλογο «βάφτισε» ο Ευθύμιος Τόλιος που πρότεινε το όνομα Πύρασος, κάτι που έγινε ομόφωνα δεκτό αφού άρεσε περισσότερο από τις άλλες προτάσεις, Αστραπή, Κεραυνός κ.ά.
Το 1952, ο Πύρασος αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο Βόλου υιοθετώντας το νέο του έμβλημα, την Αργώ, που φέρει ως και τις ημέρες μας. Ωστόσο, η αναγνώριση και η εγγραφή στα μητρώα της ΕΠΣΘ και της ΕΠΟ ήρθε 8 χρόνια αργότερα. Σε συνεδρίαση της Ομοσπονδίας στις 11-2-1960, γίνεται επίσημα μέλος της. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Πασχάλης Πασχαλούδης, με αντιπρόεδρο τον Γεώργιο Τόλια, γενικό αρχικό τον Δημήτριο Διαμαντή, γενικό γραμματέα τον Γεώργιο Μπουρτζή, ταμία τον Νικόλαο Κουτσοβασίλη, έφορο τον Ευάγγελο Διαμαντένια και μέλος τον Ευάγγελο Φασούλα. Αυτή ήταν η σύνθεση του πρώτου επίσημου Δ.Σ. όπως προέκυψε από τις αρχαιρεσίες στις 24 Ιανουαρίου 1960.
Τα πρώτα χρόνια
Η αγωνιστική περίοδος 1960-61 βρίσκει τον Πύρασο στη Γ΄ τοπική κατηγορία με προπονητή τον Σωκράτη Οικονόμου, παλιά μεγάλη δόξα του Παγασητικού. Οι αγώνες διεξάγονταν στον «αλωνότοπο» που βρίσκονταν στη θέση του σημερινού δημαρχείου της πόλης, κάθετα στο δρόμο προς Βόλο, με ψαράδες να επιστρατεύονται με βάρκες για να βγάζουν συχνά πυκνά την μπάλα από τη θάλασσα. Πρώτη χρονιά στο πρωτάθλημα και πρώτη επιτυχία για τον σύλλογο, που φθάνει στον διπλό τελικό των υποομίλων για την άνοδο, με αντίπαλο τον Απόλλωνα Βόλου. Πρώτο ματς στη Νέα Αγχίαλο στις 23-4-1961 και ο Πύρασος νικάει 7-1, σε ένα ματς που παρακολούθησε και ο μητροπολίτης Δημητριάδος Δαμασκηνός! Ο Δαμασκηνός ήταν επίτιμος πρόεδρος του Πυράσου και είχε αναλάβει τα πλήρη έξοδα της κλινικής για την αποθεραπεία του ποδοσφαιριστή Στέφανου Καραμπετιάν. Η «ομάδα του Δεσπότη» όπως της είχαν κολλήσει το παρατσούκλι, νίκησε και στον Βόλο, με 2-1 και προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό της κατηγορίας. Επόμενο εμπόδιο αυτό του ΑΟ Παλαιομοναστηρίου Τρικάλων. Ο Πύρασος έχασε στο γήπεδό του 4-3, αλλά νίκησε εκτός με 4-2. Διεξήχθη και τρίτο ματς που έγινε στη Φιλιππούπολη της Λάρισας, έληξε 0-0 και έδωσε την άνοδο στον Πύρασο λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων στις δύο πρώτες αναμετρήσεις!
Εκτός του ποδοσφαίρου, οι αθλητές του Πυράσου διακρίνοντας σε όλα τα αθλήματα. Κολυμβητικοί αγώνες, στίβος, ποδηλασία ήταν ανάμεσα στις δραστηριότητες του σωματείου, ενώ αξέχαστες σε όσους τις έζησαν έμειναν οι χοροεσπερίδες που γίνονταν κάθε χρόνο στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Το 9-1 επί του Απόλλωνα Βόλου στις 28-2-1962 είναι μία από τις μεγαλύτερες νίκες για τον Πύρασο (σκορ που πέτυχε και φέτος η ομάδα κόντρα στη Σκιάθο).
Είναι η εποχή που τους αγώνες της ομάδας παρακολουθεί το… μισό χωριό, ενώ εξαιτίας επεισοδίων σε παιχνίδι με τον Αστέρα Ρυζομύλου, το γήπεδο κρίθηκε ακατάλληλο από κλιμάκιο της ΕΠΟ που επισκέφθηκε τη Νέα Αγχίαλο. Ξεκίνησαν αμέσως εργασίες ανέγερσης καινούργιου, στη θέση που βρίσκεται και το σημερινό, δίπλα στη θάλασσα και σε ένα χώρο που μπαζώθηκε αφού χρησίμευσε ως νεκροταφείο μεγάλων ζώων!
Ιστορική είναι η 9η Σεπτεμβρίου 1962, όταν ο Πύρασος φιλοξένησε σε φιλικό αγώνα την 16η μεραρχία Άγγλων αλεξιπτωτιστών με τελικό σκορ 1-1, σε ένα ματς που οι Αγχιαλίτες έπαιξαν με διαφήμιση τσιγάρων στη φανέλα τους! Οι φίλαθλοι υποδέχθηκαν τους ξένους αντιπάλους «με αναψυκτικά και ωραιότατη ανθοδέσμη» κατά τον Τύπο.
Στις 4 Απριλίου 1965, Κυριακή, έγιναν τα εγκαίνια του νέου γηπέδου με τον φιλικό αγώνα Πύρασος-Τοξότης (οι φιλοξενούμενοι νίκησαν 0-1 με γκολ που επιτεύχθη στο τέλος του ημιχρόνου με το χέρι!), με τους θεατές να πίνουν βερμούτ οινοποιείου Αγχιάλου σύμφωνα με τα ρεπορτάζ και τις μαρτυρίες της εποχής. Η ομάδα συνεχίζει όλα αυτά τα χρόνια την αξιόλογη πορεία της στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΘ και η μοίρα της παίζει τραγικό παιχνίδι στις 23 Φεβρουαρίου 1969, την πιο «μαύρη» ημέρα στην ιστορία του Πυράσου. Σε αγώνα με τον Ηρακλή στο γήπεδο της Νίκης, ο τερματοφύλακας Στέλιος Μαλτέζος βρίσκει τραγικό θάνατο σε διεκδίκησης της μπάλας με τον αντίπαλο Μπακρατσά «την ενδεκάτην πρωινήν της Κυριακής». Η εφημερίδα Τα Νέα της 25ης Φεβρουαρίου αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο νεαρός τερματοφύλακας του Πυράσου «θυσιάστηκε για ένα γκολ».
Ως ελάχιστο φόρο τιμής στον Στέλιο Μαλτέζο, το τότε συμβούλιο της κοινότητας Νέας Αγχιάλου έδωσε το όνομά του στην οδό που περνάει μπροστά από το γήπεδο. Το τραγικό συμβάν «πάγωσε» για αρκετό καιρό τον Πύρασο, αλλά το 1971 κέρδισε το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας και πήρε την άνοδο για πρώτη φορά στην Α΄ Τοπική. Απόρροια της ανόδου, αποτέλεσε η περιτοίχιση του γηπέδου που στοίχισε περίπου 70.000 δραχμές (γκρεμίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990). Τον Απρίλιο του 1971, στις 24 του μηνός, ο Πύρασος ηττήθηκε 3-1 από τη Λαυρεωτική που είχε στις τάξεις της τον νεαρό Νίκο Βαμβακούλα κι άλλους ποδοσφαιριστές που έκαναν αξιόλογη καριέρα, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 1973, έχασε τη ζωή του σε εργατικό ατύχημα ο παίκτης Χρήστος Οικονόμου.
2000-σήμερα
Ο Πύρασος αποτελεί παραδοσιακή δύναμη, έπαιξε κυρίως στην A΄ Κατηγορία με λίγες παρενθέσεις στη Β΄τοπική. Τη σεζόν 2007-08 έκοψε πρώτος το νήμα στην Α΄ Μαγνησίας με εντυπωσιακή πορεία που ολοκληρώθηκε με 29 νίκες, 4 ισοπαλίες και 1 ήττα, παίρνοντας επάξια την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Στην πρώτη του συμμετοχή στο περιφερειακό πρωτάθλημα, ο Πύρασος εξασφάλισε άνετα την παραμονή τερματίζοντας στη 10η θέση του 4ου ομίλου, ενώ στη δεύτερη είχε ακόμα καλύτερη πορεία, όντας από την αρχή στην πρώτη πεντάδα, τερματίζοντας τελικά 9ος. Στις 10 Μαρτίου 2010 κέρδισε 3-1 στο Πανθεσσαλικό Στάδιο τον Ρήγα Φεραίο και κατέκτησε το τρόπαιο του Κυπέλλου ΕΠΣΘ. Το 2010-2011, το ξεκίνημα δεν ήταν καλό, αλλά η τελευταία ήττα στο πρωτάθλημα σημειώθηκε στις 5 Δεκεμβρίου. Έκτοτε, ο Πύρασος συμπλήρωσε εντυπωσιακό σερί 16 αγωνιστικών χωρίς ήττα τερματίζοντας στην 4η θέση της Δ΄ Εθνικής. Το 2011-12 υποβιβάστηκε Α΄τοπική κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952 Κατηγορία:Νέα Αγχίαλος
Μπασάρ Ουάρντα
Ο σεβασμιότατος Μπασάρ Ουάρντα (ιταλικά: Bashar Warda, αραβική: بشار متي وردة). Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1969) είναι αρχιεπίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας Χαλδαίων, με έδρα στο Αρμπίλ (Arbil) του Ιράκ, όπου υποδείχθηκε στις 24 Μαΐου 2010, αντικαθιστώντας τον Γιακούμπ Ντένχα Σερ (Yacoub Denha Scher). ;
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 1969 στη Βαγδάτη, Σπούδασε στη θεολογική σχολή της Βαγδάτης, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1993. Το εισήλθε στο "Congregazione dei Redentoristi", στην Φλάνδρα. Αποφοίτησε από το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λέουβεν, και επέστρεψε στο Ιράκ το 1999.
133
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπασάρ Ουάρντα
Βιογραφία
Το 2009 η επισκοπική σύνοδος της Καθολικής Εκκλησίας των Χαλδαίων τον εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο της Αρμπίλ. Μετά την έγκριση του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄, χειροτονήθηκε στις 3 Ιουλίου 2010 από τον Πατριάρχη (Καρδινάλιο) Εμμανουήλ III (Emmanuel III Delly). ; ΄
Πηγές
Κατηγορία:Ιρακινοί ιεράρχες Κατηγορία:Ιρακινοί κληρικοί
Βανέσα Αδαμοπούλου
Η Βανέσα Αδαμοπούλου είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια και συγγραφέας. Έγινε ευρύτερα γνωστή με το τραγούδι Πάνω στην τρέλα μου, που αποτελεί τη μουσική τίτλων της ταινίας Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαιο. Απο το 2009 ασχολείται και με τη συγγραφή ιστορικών μυθιστορημάτων και σεναρίου.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το στην Αθήνα και μεγάλωσε στα Βριλήσσια. Είναι απόφοιτη του τμήματος Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε επίσης μουσική και τραγούδι, με το οποίο ασχολείται επαγγελματικά. Το πρώτο της άλμπουμ σημείωσε σημαντική επιτυχία, εντάσσοντας την στις αναγνωρίσιμες ερμηνεύτριες του χώρου. Έχει συνεργαστεί με γνωστούς καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Πάριος,ο ΛάκηςΠαπαδόπουλος κ.α. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις, σε μιούζικαλ και σε παιδικές σκηνές, ενώ συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη σε τηλεοπτικές εκπομπές φιλανθρωπικού χαρακτήρα.
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με τη συγγραφή μυθιστορημάτων εποχής. Το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο Αθώοι στον έρωτα, κυκλοφόρησε το 2011, από τις εκδόσεις Καστανιώτη, ενώ το δεύτερο Από ζάχαρη και αλάτι, το 2017, απο τις εκδόσεις Ψυχογιός. Έχει μεταφράσει και διασκευάσει έργα ξένων συγγραφέων, ένα εκ των οποίων έχει ανεβεί σε θεατρική σκηνή. .
Το 2022 συνεργάζεται με τον τραγουδοποιό Λάκη Παπαδόπουλο σε δύο ντουέτα- διασκευέ, σε μουσική Γιώργου Κατσαρού, που πρωτοτραγούδησε η Νανά Μούσχουρη. Πρόκειται για το "Μία μέρα ακόμη " και "Κοντέσα, κοντεσίνα". Την ίδια χρονιά διαγωνίζεται σε παγκόσμια φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους. Η μικρού μήκους "Λύκοι- Wolves" σε δικό της σενάριο και σκηνοθεσία Αντώνη Μόργκαν, θα αποσπάσε δεκάδες βραβεία σε διάφορα Φεστιβαλ.
Το 2023 κυκλοφορεί σε συνεργασία με τους δημιουργούς του συγκροτήματος ΜΠΛΕ (Γιώργο Παπαποστόλου και Γιώργο Παρώδη) το τραγούδι "Χώρισα χθες", σε μουσική Γιώργου Παπαποστόλου και στίχους Γιώργου Παρώδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
136
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φιτζιανή γλώσσα
Τα φιτζιανά (Na vosa vaka-Viti) είναι αυστρονησιακή γλώσσα της μαλαιοπολυνησιακής γλωσσικής οικογένειας την οποία μιλούν 350.000 με 450.000 Φιτζιανοί ως μητρική γλώσσα. Το σύνταγμα του 2013 έκανε τα φιτζιανά συνεπίσημη γλώσσα μαζί με τα αγγλικά και τα φίτζι χίντι και υπάρχουν συζητήσεις για την αναβάθμιση της σε εθνική γλώσσα.
Στα φιτζιανά η σειρά των λέξεων στη πρόταση είναι ρήμα-υποκείμενο-αντικείμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φίτζι Κατηγορία:Αυστρονησιακές γλώσσες
Η περιπέτεια της Ασημένιας φλόγας
Η περιπέτεια της Ασημένιας φλόγας (αγγλικός τίτλος: The Adventure of Silver Blaze) είναι ένα από τα πενήντα έξι διηγήματα του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Δεκέμβριο του 1892 και είναι το πρώτο διήγημα της συλλογής Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς που κυκλοφόρησε το 1894.
Υπόθεση
μικρογραφία|Ο εκπαιδευτής βρέθηκε νεκρός, εικονογράφηση του 1893 Ο Σέρλοκ Χολμς και ο πιστός του φίλος δρ. Γουάτσον ταξιδεύουν στο Ντάρτμουρ στη νοτιοδυτική Αγγλία με τρένο για να ερευνήσουν την εξαφάνιση του αλόγου ιπποδρομίας Ασημένια φλόγα και τη δολοφονία του εκπαιδευτή του Τζον Στρέικερ, μετά από έκκληση του ιδιοκτήτη του αλόγου συνταγματάρχη Ρος. Ο επιθεωρητής Γκρέγκορι της Σκότλαντ Γιαρντ έχει αναλάβει την υπόθεση και αρχικά υποπτεύεται και συλλαμβάνει τον Φιτζρόι Σίμσον, έναν νεαρό πράκτορα στοιχημάτων από το Λονδίνο, που βρέθηκε στην περιοχή και η γραβάτα του βρέθηκε στα χέρια του θύματος.
Ο Χολμς γρήγορα ανακαλύπτει ότι ο Σίμπσον δεν είχε καμία σχέση με τη δολοφονία ή την εξαφάνιση του αλόγου αλλά βρισκόταν στην περιοχή για να συγκεντρώσει πληροφορίες για τα στοιχήματα και την γραβάτα του την έχασε. Ο Χολμς και ο Γουάτσον ακολουθώντας τα ίχνη που άφησε το άλογο που είχε απαχθεί μέσα στη θυελλώδη νύχτα, το βρίσκουν στους στάβλους του γείτονα και αντίπαλου Σίλας Μπράουν, ο οποίος το είχε βρει να περιπλανιέται στους βάλτους και το είχε κρύψει. Ο Χολμς και ο Γουάτσον επιστρέφουν στο Λονδίνο χωρίς να διερευνηθεί περαιτέρω ο φόνος. μικρογραφία|Ο Σέρλοκ Χολμς συναντά τον Σάιλας Μπράουν (1892) Την ημέρα των ιπποδρομιών, στον οποίο η Ασημένια φλόγα ήταν στο πρόγραμμα να αγωνισθεί ως φαβορί, οι Χολμς, Γουάτσον και Ρος συναντιούνται. Ο Ρος έκπληκτος ανακαλύπτει ότι η Ασημένια φλόγα συμμετέχει στον αγώνα και μάλιστα κερδίζει. Δεν αναγνωρίζει το άλογό του στην αρχή, αλλά ο Χολμς εξηγεί ότι ο αντίπαλός του Μπράουν έχει βάψει το χαρακτηριστικό λευκό κεφάλι και τα πόδια του αλόγου σκούρα για να το καμουφλάρει.
Απομένει μόνο ο φόνος του Τζον Στρέικερ, τον οποίο ο Χολμς εξιχνιάζει αμέσως καθώς ανακάλυψε ότι ο Στρέικερ έκανε διπλή ζωή και είχε χρεωθεί για τα έξοδα μιας ερωμένης με ακριβά γούστα στο Λονδίνο. Για να βγάλει χρήματα, ο Στρέικερ είχε συνωμοτήσει εναντίον του εργοδότη του και πόνταρε μεγάλα χρηματικά ποσά σε ένα άλλο άλογο. Στη συνέχεια προσπάθησε να προκαλέσει με ένα μαχαίρι έναν ελαφρύ τραυματισμό σε ένα πόδι της Ασημένιας φλόγας, καθιστώντας το ζώο, που ήταν το φαβορί στον αγώνα, προσωρινά χωλό. Ωστόσο, το άλογο, διαισθανόμενο ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, πανικοβλήθηκε και κλώτσησε τον εκπαιδευτή στο κεφάλι. Ο Στρέικερ πέφτοντας, μαχαιρώθηκε μόνος του.
Το στοιχείο
Σ' αυτό το διήγημα ο Σέρλοκ Χολμς βρίσκει παράξενο και αποκαλυπτικό το γεγονός ότι ο σκύλος δεν γάβγισε κατά τη διάρκεια της νύχτας που απήγαγαν το άλογο και συμπεραίνει ότι ο ένοχος ήταν κάποιος που ο σκύλος γνώριζε καλά, μια παρατήρηση που επαναχρησιμοποιήθηκε συχνά στη μεταγενέστερη αστυνομική λογοτεχνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς
Μετόχι Αργολίδας
Με το όνομα Μετόχι αναφέρονται οι εξής οικισμοί του νομού Αργολίδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ραβενή Θεσπρωτίας
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 30 χλμ. ΒΑ. των Φιλιατών, παρά τον ποταμό Θυάμιδα σε υψόμετρο 230 μ.. Πρόκειται για ορεινό χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 307 κατοίκους ,έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1971 αριθμούσε 143 κατοίκους, το 1981 ήταν 162, ενώ το 2001 αριθμούσε 143 κατοίκους. Πάνω από το χωριό δεσπόζει το ιστορικό του κάστρο.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Το 1929 η ονομασία του χωριού από Ραβαινή διορθώθηκε σε Ραβενή.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ραβενή η. Ονομασία τοπικού διαμερίσματος του Δήμου Φιλιατών.
Αναγνωρίστηκε με το Β.Δ. 7-8-1919 ΦΕΚ Α 184)1919 ως κοινότης Ραβενής. Το αρχικό οικισμωνύμιο είναι εδαφωνυμικό και προέρχεται από το σλαβικό ravьnъ «ομαλό, επίπεδο μέρος».
Της ίδιας ετυμολογικής αρχής τα οικισμωνύμια Άνω και Κάτω Ραβένια στο Πωγώνι του νομού Ιωαννίνων.
"Τοπωνύμια, οικισμωνύμια και μικροτοπωνύμια της Θεσπρωτίας"