cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάπας Βίκτωρ Α΄
Ήταν ο πρώτος επίσκοπος Ρώμης που σταμάτησε να δέχεται την ανομοιομορφία σχετικά με τον εορτασμό του Πάσχα που επικρατούσε σε Ανατολή και Δύση και προσπάθησε να προωθήσει τον κοινό εορτασμό. Ως αυτόν, η Δύση γιόρταζε το Πάσχα πάντοτε ημέρα Κυριακή, ενώ οι εκκλησίες της Ανατολής κατά παράδοση μαζί με τους Εβραίους, στις 14 του μήνα Νισάν, όποια μέρα και αν έπεφτε. Ο Βίκτωρ έδωσε βαρύτητα στο θέμα αυτό και προσπάθησε να επιβάλει την ομοιομορφία στον εορτασμό. Επιχείρησε μάλιστα «...διά γραμμάτων αποτέμνειν της κοινής ενώσεως... και κοινωνίας» τις εκκλησίες της Μικράς Ασίας, που ακολουθούσαν αυτή τη διαφορετική παράδοση. Απευθύνθηκε στους επισκόπους των κατά τόπους εκκλησιών της Ανατολής και ζήτησε τη συνοδική «διαγνώμη» τους. Ο επίσκοπος Κορίνθου Βακχύλλος του συνέστησε μετριοπάθεια στο χειρισμό του θέματος, και υπομονή, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος σχίσματος της Εκκλησίας. Παρά ταύτα, ο Βίκτωρ κράτησε αυστηρή στάση έναντι του επισκόπου Εφέσου Πολυκράτη, ο οποίος επέμεινε στην παράδοση των Αποστόλων Ιωάννη και Φιλίππου για τον εορτασμό του Πάσχα, και αφόρισε την Εκκλησία της Μικράς Ασίας. Μετά από επέμβαση του Λουγδούνου Ειρηναίου και άλλων επισκόπων, η ρήξη δεν είχε διάρκεια.
Επίσης, επί των ημερών του καθιερώθηκε η λατινική γλώσσα στη λατρεία, ενώ ως τότε χρησιμοποιούνταν η ελληνική. Παρά ταύτα, η λατινική δεν επικράτησε εντελώς, παρά μόνο στο δεύτερο μισό του τετάρτου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της επισκοπείας του προέκυψε η έντονη διαμάχη αναφορικά με τη φύση του Θεού, η οποία αργότερα ονομάστηκε «Μοναρχιανή διαμάχη».
Μετά το θάνατό του ανακηρύχθηκε άγιος από την Καθολική Εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Βίκτωρ Α΄ Κατηγορία:Πάπες 2ου αιώνα Βικτωρ Α
Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον
Το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον είναι το εκτενέστερο και θεολογικότερο Ευαγγέλιο από τα 4 της Καινής Διαθήκης. Μέσα από την ανάγνωσή του συμπεραίνεται πως συγγραφέας είναι ο ίδιος ο μαθητής και Απόστολος του Ιησού Χριστού. Το ευαγγέλιό του κατά τον Κλήμη Αλεξανδρέα συνεγράφη τελευταίο από τα 4, προτρεπόμενος υπό «γνωρίμων αυτού». Ο ίδιος αναφέρει ότι ο λόγος συγγραφής του είναι «ίνα πιστεύσητε ότι ο Ιησούς εστίν ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, και ινα πιστεύσοντες ζωήν έχητε εν τω ονόματι αυτού. Θεωρείται πως έχοντας γνώση των 3 άλλων Ευαγγελίων συνέγραψε εκτενέστερο ευαγγέλιο ώστε να τα συμπληρώσει. Κύρια αναφορά των Ευαγγελίων του ήταν η εκτενέστερη αλλά και θεολογικότερη ενασχόληση με τη δράση του Ιησού, με βάση την διδασκαλία του, ενώ καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια να τον αναδείξει τον της αληθείας αληθινό διδάσκαλο.
Πολλές έρευνες και διαμάχες έχουν διεξαχθεί για την αυθεντικότητα του Ευαγγέλιου του Ιωάννου. Δηλαδή κατά πόσο ο ίδιος συνέγραψε το Ευαγγέλιο, αλλά και πότε τελικά συνεγράφη. Η συγγραφή πιθανότατα έλαβε χώρα στην Εφεσο.
Διάγραμμα περιεχομένου
thumb|150px|left|Απόσπαμα του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, από τον πάπυρο Rylands, ο οποίος θεωρείται ίσως το αρχαιότερο κομμάτι Αγίας Γραφής που έχει βρεθεί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1956 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1956 πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιουλίου στο Στάδιο Παρτιζάν.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ιοάν Σορίν από τη Ρουμανία. Το αργυρό μετάλλιο κατέκτησε ο Κίρτσεφ από τη Βουλγαρία και το χάλκινο ο Μπράνισλαβ Μιλοβάνοβιτς από τη Γιουγκοσλαβία. Έλαβαν μέρος 9 αθλητές από 5 χώρες.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιουλίου.
Μετέχουσες χώρες
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1956)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1956. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1956 1956
Θανασαίικα Άρτας
Τα Θανασαίικα είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 73 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχουν από την πόλη περίπου 5 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Θανασαίικα υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Αρταίων με έδρα την Άρτα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, τα Θανασαίικα παρέμειναν στο Δήμο Αρταίων. Τα Θανασαίικα μαζί με τα Συγγουνέικα και τους Κωστακιούς αποτελούν την τοπική κοινότητα Κωστακιών με συνολικό πληθυσμό 2.133 κατοίκους.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Τα Θανασαίικα βρίσκονται δίπλα στις εγκαταστάσεις των σχολών του ΤΕΙ Ηπείρου και γειτνιάζουν με τους Κωστακιούς και τη Γαβριά. Ο οικισμός συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Άρτας–Κορωνησίας. Τον οικισμό εξυπηρετούν οι γραμμές Άρτα - Βίγλα, Άρτα - Μύτικα, Άρτα - Κορωνησία και Πέτα - Ανέζα του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 73 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας αύξηση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 32 κατοίκους.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Αυτόνομο νευρικό σύστημα
Το αυτόνομο νευρικό σύστημα είναι το τμήμα του νευρικού συστήματος το οποίο ρυθμίζει τις σπλαχνικές λειτουργίες. Διακρίνεται σε συμπαθητικό και παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, τα οποία έχουν ανταγωνιστική λειτουργία: το συμπαθητικό ετοιμάζει τον οργανισμό για μια οξεία κατάσταση όπου θα σπαταλήσει μεγάλη ενέργεια, ενώ το παρασυμπαθητικό έχει αντίθετη λειτουργία.
Συμπαθητικό Νευρικό Σύστημα
Τα σώματα των απαγωγών νευρώνων του συμπαθητικού, βρίσκονται στην φαιά ουσία του νωτιαίου μυελού από το ύψος του πρώτου θωρακικού σπονδύλου έως το δεύτερο οσφυϊκό σπόνδυλο. Πιο συγκεκριμένα, συγκροτούν το πλάγιο κέρας της φαιάς ουσίας του νωτιαίου μυελού. Από τα εκεί σώματα εκπορεύονται νευράξονες (μακρυές αποφυάδες των νευρικών σωμάτων), οι οποίες μέσω της πρόσθιας ρίζας και του λευκού αναστομωτικού κλάδου (white rami communicantis), εισέρχονται στα παρασπονδυλικά γάγγλια, όπου τα περισσότερα εξ αυτών θα συνδεθούν με χολινεργική νευρική σύναψη (δηλαδή το πρώτο κύτταρο εκκρίνει ακετυλοχολίνη) με άλλα νευρικά κύτταρα. Το νευρικό κύτταρο με το σώμα στον νωτιαίο μυελό και τον νευράξονα που καταλήγει στο γάγγλιο, ονομάζεται προγαγγλιακό, ενώ το επόμενο μεταγαγγλιακό. Ωστόσο, ορισμένοι προγαγγλιακοί νευράξονες, ίσως αντί να συνδεθούνε με δεύτερο νευρικό άξονα, ίσως ταξιδέψουν προς τα άνω, δηλαδή τα αυχενικά νευρικά γάγγλια ή προς τα κάτω, για να σχηματίσουν τα 3 σπλαχνικά νεύρα (μεγαλύτερα, μικρότερα και κατώτερα σπλαχνικά νεύρα). Τα παρασπονδυλικά γάγγλια είναι δυο μεγάλες ταινίες νευρικού ιστού που είναι παράλληλες με την σπονδυλική στήλη και ενώνονται στην ιερή χώρα για να σχηματίσουν το µονοφυές κοκκυγικό γάγγλιο.
Οι προσαγωγοί νευρώνες του συμπαθητικού, ξεκινάνε από τα περιφερικά όργανα και χωρίς σύναψη εισέρχονται στο γάγγλιο της οπίσθιας νωτιαίας ρίζας.
Παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα
Τα απαγωγά σώματα των νευρώνων του παρασυμπαθητικού βρίσκονται εντός του κρανίου και στην ιερή μοίρα του νωτιαίου μυελού. Αυτά που εντοπίζονται στο κρανίο, σχηματίζουν τους πυρήνες της III (κοινό κινητικό νεύρο), VII (προσωπικό), IX (γλωσσοφαρυγγικό) και Χ (πνευμονογαστρικό) εγκεφαλικής συζυγίας. Τα κύτταρα στην ιερή μοίρα θα δώσουν νευράξονες που θα σχηματίσουν το ιερό πλέγμα. Οι νευράξονες των κυττάρων του παρασυμπαθητικού, συνάπτονται με τα επόμενα (μεταγαγγλιακά νευρικά κύτταρα) σε περιφερικά γάγγλια.
Τα προσαγωγά σώματα των νευρώνων του παρασυμπαθητικού ταξιδεύουν από τα περιφερικά όργανα που νευρώνουν προς τα αισθητικά γάγγλια των κρανιακών νεύρων είτε προς τους νευρώνες στον νωτιαίο μυελό. Από εκεί, οι κεντρικοί νευράξονες των νευρώνων ταξιδεύουν προς το κεντρικό νευρικό σύστημα, όπως τα σωματικά νεύρα.
Φυσιολογία
Η φυσιολογική αποστολή του Αυτόνομου νευρικού συστήματος είναι να καθορίζει μια σειρά από παραμέτρους του σώματος, όπως τον καρδιακό και αναπνευστικό ρυθμό, την αρτηριακή πίεση, θερμοκρασία, την πέψη, τον μεταβολισμό και άλλα. Γενικά το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ετοιμάζει τον οργανισμό για "μάχη ή φυγή" ενώ το παρασυμπαθητικό προετοιμάζει τον οργανισμό για διατήρηση της ενέργειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευρικό σύστημα
Λευκή (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Λευκή μπορεί να αναφέρεται:
Διάφορα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πράξεις των Αποστόλων
thumb|200px|right|Πράξεις 15:22-24, από τον Codex Laudianus του έβδομου αιώνα, ο οποίος παραθέτει παράλληλα το πρωτότυπο Ελληνικό κείμενο και Λατινική μετάφρασή του. Οι Πράξεις των Αποστόλων είναι το πέμπτο κατά σειρά από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Περιγράφει τη ζωή και τη δράση της αρχαίας εκκλησίας, αμέσως μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού κατ' ακρίβειαν με την Ανάληψη. Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Λουκάς, συνεργάτης του απόστολου Παύλου. Είναι το δεύτερο βιβλίο που έγραψε ο Λουκάς (μετά το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον), και η συγγραφή του χρονολογείται στο 61 με 63 μ.Χ.. Όπως και το Ευαγγέλιό του, ο Λουκάς έγραψε και αυτό το βιβλίο για ένα πρόσωπο που φέρει το όνομα Θεόφιλος (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. Α, 1).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1978
thumb|250px|51η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η 51η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1978, έλαβε χώρα στις 6 Απριλίου 1979, και πραγματοπιήθηκε στο Ντόροθι Τσάντλερ Παβίλιον, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Κεντρικός παρουσιαστής ήταν ο Τζόνι Κάρσον για πρώτη φορά.
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1979
Πόθια
Η Κάλυμνος  ή Ποθαία ή Πόθια ή Χώρα είναι η πρωτεύουσα και το λιμάνι του νησιού Κάλυμνος στα Δωδεκάνησα. Είναι αμφιθεατρικά χτισμένη στη πλαγιά ενός βραχώδους βουνού, όπου βρίσκεται το Κάστρο της Χώρας ή Μεγάλο Κάστρο Καλύμνου. Ο αρχικός οικισμός άρχισε να κτίζεται σταδιακά στις αρχές του 18ου αιώνα στους πρόποδες του κάστρου ενώ στα τέλη του 18ου αιώνα κτίζεται η μεγάλη εκκλησία της Παναγίας Κεχαριτωμένης στο κέντρο της Χώρας. Γύρω στα 1850 οργανώνεται το λιμάνι της Πόθιας που αποτελεί τη νέα πρωτεύουσα του νησιού. Το 1912 μέχρι το 1943 διήρκεσε η ιταλική κατοχή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 κτίζονται τα δύο μεγάλα οικοδομήματα φασιστικής αρχιτεκτονικής, του Επαρχείου και του Δημαρχείου στην παραλιακή ζώνη. Την περίοδο 1943 με 1945 όλο το νησί τελεί υπό γερμανική κατοχή.
Μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα του νεοσυσταθέντα δήμου Καλύμνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως οικισμός έχει 12.324 μόνιμους κατοίκους.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Κάλυμνος
Αναρχισμός στην Ελλάδα
Ο αναρχισμός στην Ελλάδα σχηματίστηκε ως πολιτικό κίνημα τον 19ο αιώνα, επηρεασμένος σε μεγάλο βαθμό από τον σύγχρονο ευρωπαϊκό κλασικό αναρχισμό.
Αρχαία Ελλάδα
Με την εμφάνιση της προσωκρατικής σκέψης, η ορθολογική έρευνα κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο, αμφισβήτησε τις παραδοσιακές πεποιθήσεις, τη θρησκεία και την ίδια την εξουσία. Ο σκεπτικισμός του Σωκράτη προς το κράτος και η παθιασμένη υποστήριξή του στην ηθική ελευθερία του ατόμου ήταν μεταξύ των πρώτων περιείχε τα σπέρματα μιας αναρχικής φιλοσοφίας. Η συμβολή των Κυνικών στον φιλοσοφικό αναρχισμό ήταν η διάκριση και η έμφαση στην διαφορά μεταξύ των νόμων του ανθρώπου και του νόμου της φύσης, απορρίπτοντας έντονα τους πρώτους. Και οι Στωικοί ακολούθησαν τον ίδιο φιλοσοφικό δρόμο, μεταξύ των οποίων ο ξεχώρισε ο  Ζήνων ο Κιτιεύς, του οποίου η «Πολιτεία», προκάλεσε τον θαυμασμό του διάσημου αναρχικού του 19ου αιώνα, Πιοτρ Κροπότκιν
Οθωμανική περίοδος
Σύμφωνα με ορισμένους ακαδημαϊκούς, λίγο πριν και μετά το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα, οι κοινωνικοοικονομικές σχέσεις της ελληνικής υπαίθρου αντικατοπτρίζουν τα χαρακτηριστικά του μπακουνικού κολεκτιβισμού (αποκέντρωση και αυτονομία) δημιουργώντας ένα μελλοντικό κοινό για τις αναρχικές ιδέες. Συζητώντας το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, μια πηγή υποστήριξε ότι το επίπεδο της αναρχικής δραστηριότητας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν συγκρίσιμο με αυτό στην Ευρώπη. Μερικοί από τους Έλληνες αναρχικούς γεννήθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, για παράδειγμα ο Εμμανουήλ Δαούδογλου ήταν από την Σμύρνη.
Σύμφωνα με μια μελέτη για τον αναρχισμό στα τέλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον Axel Corlu, οι Έλληνες αναρχικοί ήταν σημαντικά λιγότεροι από τους Τούρκους, Αρμένιους ή τους Βούλγαρους ομολόγους τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Corlu προτείνει ότι οι Έλληνες αναρχικοί επικεντρώθηκαν κυρίως στην επιρροή γεγονότων, αγώνων και δομών στο ελληνικό κράτος παρά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Πρώιμος αναρχισμός
αριστερά|μικρογραφία|343x343εσ|Βουλγαρική καρτ ποστάλ που απεικονίζει τη σύλληψη των [[Απριλιανά του 1903|ζωντανών μελών του Gemidzhii, στη Θεσσαλονίκη, Απρίλιος 1903]] Ο πρώιμος αναρχισμός στην Ελλάδα ανέρχεται στα μέσα του 19ου αιώνα και διήρκεσε μέχρι τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από συνεργασία με άλλους σοσιαλιστές, καθώς η πρώιμη ελληνική σοσιαλιστική σκέψη κυριαρχούνταν από τον αναρχισμό. Οι πιο σημαντικοί αναρχικοί συγγραφείς στα ελληνικά τότε ήταν οι Μπακούνιν, ο Αντρέα Κόστα, ο Κροπότκιν και ο Ζαν Γκραβ. Για σύγκριση, ο Μαρξ και ο Ένγκελς δεν μεταφράστηκαν στα ελληνικά μέχρι το 1893. Άτομα που είχαν δεσμούς με την Ιταλία και τους Ιταλούς μετανάστες εισήγαγαν τον αναρχισμό στην ελληνική ηπειρωτική χώρα με τα νησιά του Ιονίου ως μεσαίο σημείο. Πολλοί από τους αναρχικούς διανοούμενους προέρχονταν από τις ανώτερες τάξεις. Η λαϊκή υποστήριξη αποκτήθηκε μέσω της αντίθεσης στη φορολογία και την κρίση της σταφίδας. Ο Τζουζέπε Ματσίνι ήταν μια επιρροή σε ολόκληρο το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα αυτήν την περίοδο, και ορισμένοι αναρχικοί συνδύασαν τον αναρχισμό με τον αλυτρωτισμό. Η συμμετοχή των γυναικών ήταν περιορισμένη. Ο αναρχισμός άνθισε ιδιαίτερα στη Δυτική Πελοπόννησο. Η γεωγραφική εγγύτητα με την Ιταλία εξηγεί γιατί το λιμάνι της Πάτρας είδε την πρώτη οργανωμένη αναρχική ομάδα. Η Πάτρα είχε οργανώσει χώρους συνάντησης, έναν βιώσιμο τοπικό τύπο και εκδοτική δραστηριότητα.
Διάφορα άτομα εμπνεύστηκαν από την επέκταση του ευρωπαϊκού κλασικού αναρχισμού. Η πρώτη αναρχική δημοσίευση στην Ελλάδα εμφανίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1861, στην καθημερινή εφημερίδα Φως, τεύχος 334. Στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, με τίτλο «Αναρχία», μέρος Α, ένας ανώνυμος συγγραφέας χρησιμοποίησε κλασική αντιαυταρχική ρητορική.
Η πρώτη ελληνική οργανωμένη αναρχική ομάδα ήταν ο Δημοκρατικός Σύλλογος Πατρών. Ιδρύθηκε το 1876 και συνεργάστηκε με την αντιαυταρχική Ομοσπονδία Jura της Πρώτης Διεθνούς, ο Δημοκρατικός Σύλλογος βοήθησε στη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού δικτύου παρόμοιων ελληνικών ομάδων. Δημοσίευσαν επίσης την πρώτη αναρχική εφημερίδα στην Ελλάδα, την Ελληνική Δημοκρατία. Στη δήλωση αρχών του, ο Δημοκρατικός Σύλλογος ισχυρίστηκε ότι «η φτώχεια και η άγνοια είναι τα μεγαλύτερα τραύματα του λαού» και υποστήριξε την απελευθέρωση των Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Εμμανουήλ Δαούδογλου και ο Ιταλός Αμίλκαρε Τσιπριάνι συμμετείχαν στην ίδρυση του συλλόγου, έχοντας προηγουμένως συμμετάσχει με άλλους αναρχικούς στην εξέγερση της Αθήνας το 1862, αν και οι λεπτομέρειες της ζωής του Δαούδογλου δεν επαληθεύτηκαν.
Το 1876 ιδρύθηκε στη Σύρο ένας αναρχικός σύλλογος εργασίας. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις απεργίες βυρσοδεψείων και ναυπηγείων του 1879.
Ο Πύργος, μια πόλη της Πελοποννήσου κοντά στην Πάτρα, ήταν ένα άλλο μέρος όπου οι αναρχικές ιδέες άνθισαν μαζί με άλλα σοσιαλιστικά ρεύματα. Ο αγώνας ενάντια στους τοκογλύφους και τη βαριά φορολογία από το κράτος τροφοδότησε την αναρχική σκέψη μεταξύ των μικρών παραγωγών σταφίδων στην Πελοπόννησο που ήταν το σπίτι διαφόρων αναρχικών ομάδων στα τέλη του 19ου αιώνα. Το Νέον Φως ήταν μια εβδομαδιαία εφημερίδα της Δυτικής Πελοποννήσου που εξέφρασε αναρχικές ιδέες (τοπικές και διεθνείς). Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1898 από τον δικηγόρο Βασίλειο Θεοδωρίδη. Στόχος του ήταν να ενοποιήσει τους ανατρεπτικούς ανθρώπους της Δυτικής Πελοποννήσου για να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό πρόβλημα. Η εφημερίδα περιείχε άρθρα του Δρακούλη, μεταφράσεις των έργων του Παύλου Αργυριάδη, δημοσιεύσεις κειμένων που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε αθηναϊκά περιοδικά και ειδήσεις για το ελληνικό και το διεθνές εργατικό κίνημα. Περιείχε επίσης παροιμίες των Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Σαρλ Φουριέ, καθώς και μεταφράσεις κειμένων από τους Μπακούνιν, Κροπότκιν και Ζιράρ. Ο εκδότης του Νέον Φως ήταν ο δημοσιογράφος Δήμος Παπαθανασίου. Σε ένα άρθρο του 1861 στο Νέον Φως, με τίτλο «Η αναρχία ως το μεγαλύτερο καλό», ισχυρίστηκε ότι οι κρατικές αρχές ζουν εις βάρος των ανθρώπων.
Οι αναρχικές ομάδες της Πελοποννήσου ήταν οι ισχυρότερες στην Ελλάδα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Είχαν μια ζωντανή προπαγάνδα στις πόλεις και στα περίχωρά τους, σε αντίθεση με τους «αυταρχικούς» σοσιαλιστές που ενδιαφερόταν περισσότερο για την κοινοβουλευτική πολιτική. Ενθάρρυναν την αποχή στις εκλογές του 1899 και κινητοποιήθηκαν ενάντια στους τοκογλύφους και τη φορολογία στο όνομα των παραγωγών σταφίδας. Δεν ζήτησαν την υποστήριξη του κράτους για την αντιμετώπιση της κρίσης σταφίδας, αλλά καταδίκασαν τους κρατικούς μηχανισμούς καταπίεσης.
Ο Zestful σοσιαλιστής Σταύρος Καλλέργης διαφωνούσε στο Ο σοσιαλιστής (μια εφημερίδα που επιμελήθηκε) ότι ο σοσιαλισμός είναι ο δρόμος προς τον Αναρχισμό. Ο σοσιαλιστής διοχετευόταν τη σύγχρονη σοσιαλιστική σκέψη της Ευρώπης, από τις μετριοπαθείς σοσιαλιστικές έως τις αναρχικές απόψεις, κατά τη διάρκεια του 1890.
Οι διώξεις εναντίον των αναρχικών εντάθηκαν το καλοκαίρι του 1894. Η δολοφονία του Σαντί Καρνό από έναν αναρχικό οδήγησε σε μπαράζ επιθέσεων εναντίον των αναρχικών από τον Τύπο, και ειδικότερα από τον Άστι, το επίσημο όργανο του κόμματος του Χαρίλαου Τρικούπη. Πολλοί αναρχικοί και σοσιαλιστές τέθηκαν σε δίκη και αυτό οδήγησε άλλους είτε να εγκαταλείψουν τη χώρα είτε να μετεγκατασταθούν σε απομονωμένα μέρη της Ελλάδας. Παρομοίως, πολλές ριζοσπαστικές δημοσιεύσεις έκλεισαν και η κύρια δραστηριότητα μειώθηκε.
Το 1896 στην Πάτρα, ο Δημήτριος Ματσάλης, κατασκευαστής σανδαλιών, δολοφόνησε τον Διονύσιο Φραγκόπουλο, έναν έμπορο σταφίδας και τραπεζίτη και τραυμάτησε τον Ανδρέα Κολλά. Δηλώνει ότι «ενήργησα μόνος μου. Με τη δολοφονία δεν στόχευα σε ανθρώπους, αλλά το κεφάλαιο. Είμαι αναρχικός και ως αναρχικός είμαι υπέρ της βίας.» Αυτοκτόνησε στη φυλακή. Η δολοφονία του Φρακόπουλου ενίσχυσε αναμφισβήτητα τη διάβρωση των συλλογικών ταυτοτήτων καθώς συνεχίστηκαν οι διώξεις.
Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη εκείνη την εποχή, η προπαγάνδα της πράξης χρησιμοποιήθηκε από τους Βαρκάρηδες της Θεσσαλονίκης, μια ομάδα βουλγάρων αναρχικών που εδρεύαν στη Θεσσαλονίκη (τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ), και ο Αλέξανδρος Σχινάς, ο οποίος δολοφόνησε τον Βασιλιά Γεώργιο τον Α' το 1913 για λόγους είτε αναρχικής πεποίθησης είτε ψυχικής ασθένειας. Το 1916, ο αναρχοσυνδικαλιστής Κωνσταντίνος Σπέρας ήταν οργανωτής της απεργίας των ανθρακωρύχων της Σερίφου.
Η ορμή του ελληνικού αναρχικού κινήματος υποχώρησε στη δεκαετία του 1920 καθώς, μεταξύ πολλών παραγόντων, η ελληνική εργατική τάξη στράφηκε στη μαρξιστική ιδεολογία και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, γνωστό για την εχθρότητα του απέναντι στους αναρχικούς. Αντανακλώντας την ελληνική επιθυμία για ένα ισχυρό κράτος, ο αναρχισμός εξαλείφθηκε τη δεκαετία του 1930 και του 1940, μεταξύ του καθεστώτος Μεταξά, της κατοχής του Άξονα στην Ελλάδα και του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Σε καιρούς αλλαγής κυβέρνησης, οι Έλληνες βασίστηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση για αντίσταση και ασφάλεια.
Όσον αφορά τις εξελίξεις εκτός της γεωγραφικής Ελλάδας, οι Έλληνες στην περιοχή της Μαριούπολης σχημάτισαν αμυντικές μονάδες ως αντίδραση στα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης, ενώνοντας τον Μαύρο Στρατό, αλλά μερικοί απομακρύνθηκαν μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1920. Πράγματι, «το είκοσι τοις εκατό των μαχνοβιστικών δυνάμεων ήταν ελληνικές και ... σύμφωνα με τον ιστορικό του μαχνοβικού κινήματος Πιοτρ Αρσινόφ ορισμένοι από τους καλύτερους διοικητές των Μαχνοβιτών ήταν Έλληνες».
Σημαντική προσωπικότητα είναι ο Πλωτίνος Ροδοκανάκης, που γεννήθηκε το 1828. Η γενέτειρά του αμφισβητείται, ορισμένοι συγγραφείς αναφέρουν την Αθήνα, άλλοι αναφέρουν άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ωστόσο, θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες στη μεξικανική σοσιαλιστική σκέψη.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και το κίνημα της υποκουλτούρας
Η νέα φάση του ελληνικού αναρχικού κινήματος ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής χούντας του 1967-1974. Σε αυτήν την περίοδο, ο ελληνικός αναρχισμός αποκόπηκε από την αναρχοσυνδικαλιστική του προέλευση και οργανώθηκε γύρω από μικρές ομάδες άμεσης δράσης. Οι μαθητές έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτή τη νέα φάση. Οι μαθητές που επέστρεψαν από το Παρίσι, όπου είχαν συμμετάσχει στις εκδηλώσεις του Μαΐου 1968 και ήρθαν σε επαφή με τις αριστερές και αναρχικές ιδέες, άρχισαν να διαδίδουν αυτές τις ιδέες στους ριζοσπαστικούς νέους. Το 1972, δημοσιεύτηκε στην Αθήνα το Γκυ Ντεμπόρ Η κοινωνία του Θεάματος, μαζί με άλλα κείμενα Καταστασιακων. Ακολούθησαν ο Θεός και το Κράτος του Μιχαήλ Μπακούνιν και ο Νόμος και εξουσία του Πιοτρ Κροπότκιν. Το 1971 ιδρύθηκε η «Διεθνής Βιβλιοθήκη», μια εκδοτική και πολιτική ομάδα. Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης ήταν ένας από τους ιδρυτές και συνέβαλαν μεταφραστές όπως ο Άγης Στίνας. Το βιβλιοπωλείο «Black Rose» πραγματοποίησε αυτές τις εκδόσεις του «Διεθνής Βιβλιοθήκη».
Στις 4 Μαΐου 1976, πραγματοποιήθηκε η πρώτη αυτόνομη αναρχική πορεία στα Προπύλαια. Ο στόχος ήταν να εκφράσει πολιτικά και ειρηνικά μηνύματα, ενώ η χώρα αντιμετώπιζε σοβαρά ζητήματα με τη γειτονική της χώρα, την Τουρκία. Μερικά μεγάλα συνθήματα της διαδήλωσης ήταν «Οι Τούρκοι εργάτες είναι αδέλφια μας» και «Το Αιγαίο πέλαγος ανήκει στα ψάρια του».
Ο ελληνικός αναρχισμός παρέμεινε μια μικρή υποκουλτούρα μετά την πτώση της χούντας, αλλά εξελίχθηκε σε ένα κίνημα μετά από ταραχές το 1981. Τον Δεκέμβριο του 1979, πραγματοποιήθηκαν διαμαρτυρίες καθώς η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή ψήφισε τη νομοθετική πράξη αρ. 815, το οποίο είχε ως στόχο τη μείωση των περιόδων πανεπιστημιακών εξετάσεων και τον καθορισμό χρονικού ορίου για την περίοδο σπουδών. Το πανεπιστημιακό κίνημα κατοχής του 1979-1981 υποκινήθηκε σε μεγάλο βαθμό από αναρχικές και αριστερές ομάδες. Κοντά στο Πολυτεχνείο, η φοιτητική γειτονιά των Εξάρχειας έγινε «ελεύθερη ζώνη», όπου ήταν υπεύθυνοι αριστεροί, Αναρχικοί, χίπις και άλλοι. Μέσα στα τέλη του 20ού αιώνα, οι Έλληνες ριζοσπαστικοί αριστεροί αναφέρθηκαν στην αιτία τους με διάφορα μοντέρνα ονόματα (αυτόνομα, αντι-εξουσίαστες, εναλλακτικοί), ενώ η αστυνομία και το κοινό γενικά χαρακτήρισαν όλους τους επαναστατικούς αριστερούς ως «αναρχικούς».
Διαδηλώσεις και συγκρούσεις μεταξύ αναρχικών και αστυνομικών έλαβαν χώρα σχεδόν καθημερινά στην Αθήνα μεταξύ 1985 και 1986. Η αντιπαράθεση μεταξύ της αστυνομίας και των αναρχικών κλιμακώθηκε κατά τη διάρκεια της επετειακής εξέγερσης του Πολυτεχνικού το 1985 όταν μια ομάδα αναρχικών έβαλε φωτιά σε αστυνομικό όχημα. Ένας από τους αστυνομικούς των ταραχών, ο Αθανάσιος Μελίστας, πυροβόλησε έναν 15χρονο αναρχικό, τον Μιχάλη Καλτεζά, στο πίσω μέρος του κεφαλιού, τον σκότωσε αμέσως και πυροδότησε μεγάλες ταραχές στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και την κατάληψη του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι αστυνομικές δυνάμεις μπήκαν στο πανεπιστήμιο το επόμενο πρωί αφού έλαβαν άδεια από την Επιτροπή του Πανεπιστημίου Ασύλου, της οποίας ο πρόεδρος ήταν ο πρύτανης Μιχάλης Σταθόπουλος. Υπήρξε μια βαριά χρήση ψεκασμού δακρυγόνων και μια βάναυση σύλληψη 37 ατόμων. Το αναρχικό κίνημα πραγματοποίησε διαδηλώσεις με χιλιάδες συμμετέχοντες στην Αθήνα. Σε αντίποινα εναντίον του Melistas, Ο Επαναστατικός Οργανισμός 17 Νοέμβρη σκότωσε τον Νικόλαο Γεωργακόπουλο και τραυμάτισε δεκατέσσερις άλλους αξιωματικούς των ΜΑΤ σε βομβιστική επίθεση λεωφορείων του 1985.
Οι αναρχικές προτάσεις έρχονταν σε αντίθεση με τη νομικιστική προσέγγιση του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος που εκείνη την εποχή απολάμβανε κοινοβουλευτική συμμετοχή, με τα Εξάρχεια να θεωρούνται όλο και περισσότερο ότι έγιναν απαγορευμένη ζώνη για την αστυνομία, καθώς οι συγκρούσεις έγιναν μόνο με θέαμα των αξιωματικών.
Τα εναλλακτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πανκ κουλτούρες πολλαπλασίασαν την αναρχική σκέψη μεταξύ των Ελλήνων νέων στη δεκαετία του 1980 και του 1990. Αυτά τα συλλογικά μέσα ενημέρωσης διέδωσαν μηνύματα κατά του νεοφιλελευθερισμού, του αντιδραστικού λαϊκισμού, της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του κράτους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο αναρχισμός στράφηκε προς ένα ευρύτερο φάσμα θεμάτων: ανισότητες μεταξύ των φύλων, πατριαρχία, ρατσισμός έναντι των μεταναστών και καταστολή εθνικών μειονοτήτων (σλαβική και τουρκική). Αναρχικές καταλήψεις εμφανίστηκαν σε αυτήν την εποχή, μεταξύ των οποίων οι Βίλλα Αμαλία και Βίλα Λέλα Καραγιάννη ήταν οι πιο εξέχοντες.
Σύγχρονη
Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ είχε σημαντικό αντίκτυπο όχι μόνο στον αναρχισμό αλλά και στην Ελλάδα. Ο ελληνικός αναρχισμός έφτασε στο αποκορύφωμα της δραστηριότητας μεταξύ 1989 και 1995, ενισχυμένος από μια απογοήτευση με την ελληνική γενική πολιτική. Η ατζέντα της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1990-93 περιελάμβανε μια προσπάθεια επιβολής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Η δεκαετία του 1990 ήταν η εποχή που το αντι-αυταρχικό κίνημα έγινε πιο εμφανές και είχε ενεργό συμμετοχή μεταξύ των φοιτητικών ταραχών ενάντια σε κυβερνητικά σχέδια για την ιδιωτικοποίηση του εκπαιδευτικού τομέα. Οι πιο δημοφιλείς δημοσιεύσεις της εποχής ήταν το The Void Network και το The Children of the Gallery.
Στις 6 Δεκεμβρίου 2008, ο θανατηφόρος πυροβολισμός του 15χρονου Αλεξάνδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό στην περιοχή των Εξάρχειων στην Αθήνα, προκάλεσε μια άμεση κοινωνική αναταραχή, γνωστή τώρα ως ελληνικές ταραχές του 2008. Οι σημαντικές επιπτώσεις που ακολούθησαν ήταν οι πιο έντονες στην Ελλάδα από το 1974, όταν τελείωσε η στρατιωτική δικτατορία. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι αναρχικοί, οι αριστεροί και οι συμπατριώτες εξεγέρθηκαν και επιτέθηκαν σε τράπεζες, αστυνομικά οχήματα και κυβερνητικές υπηρεσίες στην περιοχή. Ήταν η πρώτη φορά που αυτές οι ομάδες επέδειξαν τόσο σχολαστική πειθαρχία, ιεραρχία και συντονισμό. Το γεγονός ότι η δολοφονία του Αλεξάνδρου συνέβη στην περιοχή των Εξάρχειων ήταν μείζονος συμβολικής σημασίας, καθώς η παρουσία της αστυνομίας στην περιοχή θεωρήθηκε ως εισβολή σε ένα «έδαφος που καταλαμβάνεται από το ανταγωνιστικό κίνημα» και θεωρήθηκε από ορισμένους ως επίθεση κατά αναρχικό κίνημα.
Η ελληνική κυβέρνηση της εποχής (πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής) επέλεξε να έχει μια «αμυντική» προσέγγιση για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα. Ο στόχος ήταν να αποφευχθούν περαιτέρω αστικές αναταραχές και περιπτώσεις πιθανής βίας. Άλλα πολιτικά κόμματα προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και οργάνωσαν εννέα διαδηλώσεις σε τρεις ημέρες.
Το κτίριο του κοινοβουλίου πολιορκήθηκε για εβδομάδες από τα θυμωμένα πλήθη. Για ένα μήνα, μεγάλες διαδηλώσεις έλαβαν χώρα σε πολλές μεγάλες ελληνικές πόλεις, με πολλές από αυτές να οδηγήσουν σε σύγκρουση με την αστυνομία και εμπρηστικές επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια, καταστήματα και τράπεζες. Σε πολλές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, η βία κατά της αστυνομίας είχε ως αποτέλεσμα πυροβολισμούς ή και σοβαρούς τραυματισμούς αξιωματικών.
Μια αναρχική μορφή Ιλλεγκαλισμου επανεμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης όταν αναρχικοί απαλλοτριώσαν τρόφιμα από καταστήματα για διανομή σε άτομα που τα έχουν ανάγκη. Η εξέγερση που πραγματοποιήθηκε το 2008 τροφοδοτήθηκε από την επικρατούσα οικονομική ανασφάλεια. Οι αναρχικές ομάδες οργάνωσαν και συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες ενάντια στα μέτρα λιτότητας που εφάρμοσε η κυβέρνηση για την επίλυση της ελληνικής οικονομικής κρίσης του 2010, η οποία προκλήθηκε από την κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους του 2010. Ορισμένες αναρχικές ομάδες και δίκτυα, σε συνδυασμό με ακτιβιστές που συνδέονται με αναρχικές και ελευθεριακές ιδέες, κατά την έναρξη της κρίσης, διαφοροποιήθηκαν από τη βία, συμμετέχοντας σε δραστηριότητες αυτοοργάνωσης. Αυθόρμητα δίκτυα μαθητών και άλλων ριζοσπαστών σχηματίστηκαν και ακολούθησαν μια αναρχική προσέγγιση λειτουργίας. Η επιρροή του παραδοσιακού μαρξισμού ήταν ελάχιστη. Αυτό που επίσης απεικονίστηκε από τις ταραχές του Δεκεμβρίου 2008 είναι η αδυναμία τακτικής εξέγερσης να κερδίσει την λαϊκή υποστήριξη.
Το Athens Indymedia, ένας ανοιχτός εκδοτικός, αντι-αυταρχικός ιστότοπος που προσέλκυσε σημαντικό ακροατήριο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 2008, παράλληλα την επέκταση των αναρχικών χορωδιών στην ελληνική κοινωνία.
Τον Μάιο του 2010, σημειώθηκε ένα σημαντικό κύμα διαμαρτυρίας όταν το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε το πρώτο του μνημόνιο λιτότητας. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας, μια βόμβα βενζίνης πυροβολήθηκε στην Marfin Bank στην οδό Σταδίου και προκάλεσε το θάνατο τριών υπαλλήλων της τράπεζας. Μετά από αυτό το τραγικό γεγονός, σημειώθηκε μια σημαντική πτώση στην παρουσία και τη συχνότητα των διαμαρτυριών και το πιο σημαντικό ήταν η «ιδεολογική νομιμότητα» και η αναρχική ορμή μειώθηκε. Υπάρχουν αρκετές αναρχικές ομάδες που έχουν συμφωνήσει, διαφωνήσει η καταδικάσει τη χρήση βίας ως πρακτική στην Marfin και σε άλλες τέτοιες περιπτώσεις.
Το 2013, υπήρξαν αρκετές διαμαρτυρίες όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός συνελήφθη για ληστεία τραπεζών και η αστυνομία άλλαξε ψηφιακά την κούπα του για να καλύψει αρκετές μώλωπες που προκλήθηκαν κατά τη σύλληψή του. Η Διεθνής Αμνηστία το περιέγραψε ως «κουλτούρα κακοποίησης και ατιμωρησίας στην ελληνική αστυνομία».
Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2010 είδαν την άνοδο της Χρυσής Αυγής, ένα νεοφασιστικό κόμμα που στοχεύε τους μετανάστες και κατάφερε να αποκτήσει έλεγχο στη γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα στην Κεντρική Αθήνα. Η αντιπαλότητα μεταξύ των αναρχικών και της ακροδεξιάς ήταν βαθιά.
Από το 2013 αναρχικές ομάδες που έχουν αναλάβει την ευθύνη για πρόσφατες βίαιες επιθέσεις περιλαμβάνουν τους Εραστές της Ανομίας, την άγρια ελευθερία και τους υποκινητές της κοινωνικής έκρηξης, τις συμμορίες συνείδησης, τον Lonely Wolf, το ανέγγιχτο κύτταρο εκδίκησης και πιο πρόσφατα το Untamed Desires.
Το 2017, η Ελλάδα ήταν μια από τις μόνες τρεις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μαζί με την Ιταλία και την Ισπανία) που φαίνεται να αντιμετωπίζουν την αναρχική τρομοκρατία.
Λίστα ομάδων και περιοχών
μικρογραφία|300x300εσ|Αντι-αυταρχική πορεία το 2003
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αναρχισμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Ελλάδα
Κάστρο Πιάδας
Το κάστρο Νέας Επιδαύρου ή κάστρο Πιάδας είναι ενετικό κάστρο που η κατασκευή του ανάγεται στον 13ο αιώνα. Πιάδα είναι το παλαιότερο όνομα της Νέας Επιδαύρου. Βρίσκεται σε απότομο ύψωμα 80 περίπου μέτρων, που αποτελεί φυσική οχύρωση.
Ονομασία
Από την αρχή του 14ου αιώνα στους δυτικούς πορτολάνους το συναντάμε με τις ονομασίες Preduia, Pedruia, Predena, Pednera. Στους φράγκικους καταλόγους συναντάμε τις ονομασίες Pigiada, Pegiada, Pyegata, Pleda, Pedroia.
Ιστορία
Το 1342, το κάστρο παραχωρήθηκε στον Φλωρεντίνο Νικολό Ατσαγιόλι από την τιτουλάρια Λατίνα Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, η οποία κατήχε το πριγκιπάτο της Αχαΐας ως αναγνώριση των υπηρεσιών του στο πριγκιπάτο.
Στα μέσα του 15ου αιώνα το κάστρο πέρασε στην κατοχή των Ενετών. Το 1481, οι Τούρκοι καταλαμβάνουν την περιοχή.
Από τις 20 Δεκεμβρίου 1821 έως τις 16 Ιανουαρίου 1822, στην Πιάδα πραγματοποιείται η Α' Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων. Η Εθνοσυνέλευση ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Ελλάδας, αποφάσισε για την ελληνική σημαία και το πολίτευμα της χώρας. Αποφάσισε και τη μετονομασία του χωριού από Πιάδα σε Νέα Επίδαυρο.
Σήμερα σώζονται ελάχιστα υπολείμματα του κάστρου.
Παραπομπές
Π
Οι φτωχοί
Οι φτωχοί είναι το πρώτο μυθιστόρημα, σύντομο στην έκτασή του, του Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι το οποίο εκδόθηκε στα τέλη Ιανουαρίου του 1846.
Η υπόθεση και η δομή του έργου
Ήρωας του μυθιστορήματος είναι ένας πάμπτωχος κατώτερος υπάλληλος, καταφρονεμένος, καταπιεσμένος, ενώ κάποιες φορές μεθάει. Δεν του λείπουν όμως και τα αισθήματα, και η συμπόνοια. Η σύντροφός του είναι μια ορφανή, φτωχή που κατοικεί στο απέναντι σπίτι από το δικό του. Βρίσκεται σε κατάσταση εξάρτησης από μια ασυνείδητη γυναίκα η οποία ζει από σκοτεινές δουλείες που δεν προσδιορίζονται πιο συγκεκριμένα. Αυτή κατατυραννάει και εκμεταλλεύεται το κορίτσι επικαλούμενη προηγούμενες ευεργεσίες: την είχε προμηθεύσει σε έναν πλούσιο έμπορο. Ο Ντέβουσκιν, όπως λένε τον πάμπτωχο υπάλληλο, είναι ερωτευμένος με την Βάρια, την ορφανή φτωχή σύντροφό του, ανταλλάσσουν γράμματα και οι δύο, χωρίς όμως ο Ντέβουσκιν να προχωρά σε κάτι περισσότερο. Όμως η Βάρια αποφασίζει να παντρευτεί τον πρώην αποπλανητή της για να μπορέσει να ξεφύγει από τις αφόρητες συνθήκες της ζωής της. Ο Ντέβουσκιν προσπαθεί να την αποτρέψει όμως τελικά της γράφει ένα γράμμα σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια.
Η τεχνική του έργου
Ως προς τη μορφή του είναι ένα «επιστολικό μυθιστόρημα». Το βιβλίο είναι γραμμένο από τα δύο πρόσωπα του μυθιστορήματος. Εξωτερικά τηρείται μια ισορροπία όσον αφορά την ανταλλασσόμενη μεταξύ τους αλληλογραφία: επιστολή προς επιστολή. Ο Ντέβουσκιν όμως είναι το κύριο πρόσωπο του έργου. Η Βάρια δεν κάνει τίποτ' άλλο από το να του δίνει την αφορμή για να παρουσιάζει ο ίδιος τον εαυτό του. Ο βασικός τόνος του μυθιστορήματος είναι συναισθηματικός αγγίζοντας τα όρια του μελοδραματικού.
Βιβλιογραφία
Φτωχοι, οι
Μαρία Φιοντόροβνα Αντρέγιεβα
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας της, Φίοντορ Αλεξάντροβιτς-Γιουρκόβσκι (Фёдор Александрович Фёдоров-Юрковский, 1842–1915), ήταν σκηνοθέτης στο θέατρο Αλεξαντρίνσκι και η μητέρα της ηθοποιός. Έτσι, ακολούθησε τα βήματα των γονιών της. Μετά την αποφοίτησή της από τη Δραματική Σχολή, πήγε στο Καζάν, σε ηλικία 18 ετών. Αργότερα, παντρεύτηκε τον κατά 18 χρόνια μεγαλύτερό της, Αντρέι Ζελγιαμπούζκι, ο οποίος ελεγκτής στον σιδηροδρομικό σταθμό του Κουρσκ και του Νίζνι Νόβγκοροντ. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά τον Γιούρι (1888-1955) και τη Γιαικατερίνα (1894-?), με τον Γιούρι να ακολουθεί κι αυτός τα βήματα της οικογένειας του και να γίνεται σκηνοθέτης.
Πρώιμη καριέρα
Κατόπιν, ο σύζυγος ανέλαβε νέο πόστο, και η οικογένεια μετακόμισε στην Τιφλίδα, όπου η Αντρέγιεβα γνώρισε επιτυχία ως ηθοποιός. Αργότερα μετακόμισαν στη Μόσχα, όπου συνεργάστηκε με τον Κονσταντίν Στανισλάφσκι, στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας. Το ντεμπούτο της στη μοσχοβίτικη σκηνή το έκανε στις 15 Δεκεμβρίου του 1884. Κι εκεί γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Η Αντρέγιεβα, παράλληλα, άρχισε να δείχνει ένα ενδιαφέρον για την μαρξιστική λογοτεχνία, και κρυφά εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα. Το 1900, συναντά για πρώτη φορά στη Σεβαστούπολη, τον Μαξίμ Γκόρκι. Το 1902, αποφάσισε να αποχωρήσει από την ηθοποιία. Την επόμενη χρονιά γίνεται η νόμιμη σύζυγος του Γκόρκι. Ο Γκόργκι και η Αντρέγιεβα, έφυγαν από τη Ρωσία το 1906 και ταξίδεψαν, αρχικά, στις Ηνωμένες Πολιτείες και αργότερα στο Κάπρι της Ιταλίας.
Ύστερη καριέρα
Το 1921, ταξίδεψε πωλώντας αντίκες και έργα τέχνης και από το 1922 εκπροσωπούσε την Επιμελητεία Εξωτερικού Εμπορίου, σε θέματα που αφορούσαν την κινηματογραφική βιομηχανία, περνώντας αρκετό χρόνο στο Βερολίνο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, χώρισε με τον Γκόργκι. Μεταξύ του 1931 και του 1948, κατείχε το πόστο του Διευθυντή του Οίκου Επιστημών στη Μόσχα.
Καριέρα στη διοίκηση θεάτρου
Ήδη από το 1914, έκανε αρκετές προσπάθειες να προωθήσει το κλασικό θέατρο στο λαό. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι σπόροι απέδωσαν καρπούς. Μεταξύ του 1918 και του 1921, ήταν η Επιμελήτρια των Θεάτρων και τον Δημοσίων Θεαμάτων στο Πέτρογαρντ. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του Θεάτρου Μπολσόι, το οποίο τελικώς άνοιξε το 1919. Τον Ιανουάριο του ίδιου έτους, ο Ανατόλι Λουνατσάρσκι, της πρότεινε τη θέση του αναπληρωτή, της θέσης που ο ίδιος κατείχε στον καλλιτεχνικό τομέα. Αν και τα σοβιέτ της Πετρούπολης αρνήθηκαν αυτήν την πρόταση, ο Βλαντίμιρ Λένιν παρενέβη υπέρ της και ο διορισμός της επέτυχε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηθοποιοί θεάτρου
Ανδρέας Λαμπρόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Ο Ανδρέας Λαμπρόπουλος (Πάτρα, 30 Ιουλίου 1988) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής.
Συλλογική καριέρα
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Θύελλας Πατρών, όπου γρήγορα ξεχώρισε και προωθήθηκε στην ομάδα Νέων. Με την ομάδα νέων κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα νέων Β΄εθνικής το 2005. Το 2004 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Θύελλα, σε ηλικία 16 ετών και τον Ιανουάριο του 2005 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα στο πρωτάθλημα της Γ΄εθνικής.
Το 2007 αποκτήθηκε από τη Λάρισα, ενώ το 2006 τον είχε διεκδικήσει και η ΑΕΚ, με την οποία συμμετείχε πρώτη φορά στον φιλικό αγώνα προετοιμασίας με την Κρεμονέζε σημειώνοντας και γκολ στο 44΄. Συνολικά αγωνίστηκε μόλις 7 φορές στο πρωτάθλημα, ενώ για ένα εξάμηνο (τον Ιανουάριο του 2009 έως το τέλος της περιόδου) είχε παραχωρηθεί ως δανεικός στην Παναχαϊκή.
Τον Ιανουάριο του 2010, μεταγράφηκε στην Κέρκυρα πραγματοποιώντας συνολικά 56 συμμετοχές και 3 γκολ, ως το καλοκαίρι του 2012. Στις 30 Αυγούστου 2012 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του ΟΦΗ, όπου παρέμεινε τρία χρόνια. Το 2015 επέστρεψε στη Λάρισα, έπειτα από έξι χρόνια απουσίας. Στον θεσσαλικό σύλλογο παρέμεινε δύο χρόνια, στο πρώτο εκ των οποίων κατέκτησε την άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Αποχώρησε το καλοκαίρι του 2017, έχοντας συμπληρώσει 32 συμμετοχές και 4 τέρματα στο πρωτάθλημα. Μερικές ημέρες αργότερα ήρθε σε συμφωνία με τον Απόλλωνα Λάρισας.
Διεθνής καριέρα
Υπήρξε διεθνής με την εθνική Νέων, με την οποία αγωνίστηκε στα τελικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Νέων το 2007 στην Αυστρία και κατάφερε να κατακτήσει τη 2η θέση. Στον ημιτελικό με τη Γερμανία με δικό του τέρμα στο 89΄ η ελληνική ομάδα προκρίθηκε στον τελικό. Πρώτη του συμμετοχή ήταν στις 5 Σεπτεμβρίου 2006 στην πόλη Σενέκ σε φιλικό αγώνα με τη Σλοβακία, όπου ξεκίνησε βασικός και αντικαταστάθηκε στο ημίχρονο, ενώ το πρώτο του τέρμα δύο ημέρες αργότερα στο ίδιο γήπεδο και με την ίδια αντίπαλο, στο 48΄ με πλασέ, όπου αγωνίστηκε στο 2ο ημίχρονο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θύελλας Πατρών Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Λόιτσεν Εχμπέρτους Γιαν Μπράουερ
Ο Λόιτσεν Εχμπέρτους Γιαν Μπράουερ (Luitzen Egbertus Jan Brouwer· Όβερσκι, 27 Φεβρουαρίου 1881 - Μπλάρικουμ, 2 Δεκεμβρίου 1966 στο ) ήταν Ολλανδός μαθηματικός.
Βιογραφία
Ο μεγαλύτερος από τρία παιδιά, γιος του δασκάλου Εγκμπέρτους Λούιτζενς Μπράουερ και της Χεντερίκα Πούτσμα, επέδειξε εξαιρετική ευφυΐα από μικρή ηλικία. Σε ηλικία μόλις 16 ετών, το νεαρό παιδί-θαύμα γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ για να σπουδάσει μαθηματικά, χωρίς να παραμελήσει το παρακείμενο στο κρεβάτι του ανάγνωσμα, αυτό των φιλοσόφων Ιμμάνουελ Καντκαι Άρθουρ Σοπενχάουερ. Όχι ιδιαίτερα κοινωνικός λόγω των εκθαμβωτικών ικανοτήτων του και πάντα αρκετά χρόνια μπροστά από την εποχή του στο σχολείο, ο νεαρός επιβεβαίωσε την πίστη του στην Αδελφότητα των Ρεμονστράντων σε ηλικία 17 ετών, αποδεικνύοντας έτσι τον πεισματικό ατομικισμό του. Για τον Μπέρτους -όπως υπέγραψε την επίσημη ομολογία πίστης του- τα μόνα πράγματα που επικρατούν είναι ο εαυτός μας, αυτός που γνωρίζουμε, και ο Θεός, αυτός που αισθανόμαστε. Οι άλλοι δεν αξίζουν τίποτα άλλο παρά την περιφρόνηση, για να χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια. Στο πανεπιστήμιο, ο νεαρός Μπράουερ επηρεάστηκε από τα νεορομαντικά κινήματα, τα οποία καταδίκαζαν την επιστημονική πρόοδο υπέρ της επιστροφής στη φύση. Οι ιδέες αυτές τον οδήγησαν στη συγγραφή ενός πρώιμου έργου που δημοσίευσε το 1905: Leven, Kunst en Mystiekn. Δύο καθηγητές άσκησαν μεγάλη επιρροή πάνω του: ο επιβλέπων της διατριβής του, ο Ντίτερικ Κόρτεβεγκ, και ο Γκέριτ Μαννούρι (1867-1956), μαθηματικός και φιλόσοφος που ενθάρρυνε τη μελέτη των θεμελίων των μαθηματικών στις Κάτω Χώρες. Συναισθηματικά, μπόρεσε να αναθεωρήσει την κρίση του μόλις ασπάστηκε τα ρουσσωικά του ιδεώδη. Το 1904, παρά τον ανοιχτό μισογυνισμό του, ο Μπρόουερ παντρεύεται την Ελίζαμπεθ ντε Χολ, μια πλούσια διαζευγμένη φαρμακοποιό έντεκα χρόνια μεγαλύτερή του. Η Λίζα δεν του χάρισε παιδιά (αν και είχε ήδη μια κόρη από τον προηγούμενο γάμο της), αλλά η οικονομική της υποστήριξη επέτρεψε στον Μπρόουερ να ζήσει μακριά από την κακοφωνία της κοινωνίας, ενώ εργαζόταν πάνω στη διδακτορική του έρευνα. Στις 19 Φεβρουαρίου 1907 αναγορεύτηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ για τη διατριβή του με τίτλο "Σχετικά με τα θεμέλια των μαθηματικών" (Over de grondslagen der wiskunde),.
Υφηγητής
Στο πλαίσιο της έρευνάς του για τη διδακτορική του διατριβή, ο Μπράουερ εξοικειώθηκε με τον περίφημο κατάλογο προβλημάτων που συνέταξε ο Ντέιβιντ Χίλμπερτ. Αποφάσισε να ασχοληθεί με το Πρόβλημα 5 και, στο Τέταρτο Διεθνές Μαθηματικό Συνέδριο (Ρώμη, 1908), παρουσίασε μια εργασία που περιέγραφε την έρευνά του σε αυτό το στάδιο, η οποία προσέλκυσε αμέσως την προσοχή των ειδικών. Λίγο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1909, έχοντας διοριστεί Privatdozent στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, ο Μπράουερ αφιέρωσε την πρώτη του διάλεξη στη φύση της γεωμετρίας, παρουσιάζοντας την Ανάλυση situs όπως θα έκανε ο Κλάιν, δηλαδή ως τη μελέτη των ιδιοτήτων που παραμένουν αναλλοίωτες υπό τη δράση της ομάδας των συνεχών μετασχηματισμών. Λίγους μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών του 1909-1910, ο Μπράουερ συναντήθηκε στο Παρίσι με τους Ζακ Ανταμάρ, Ανρί Πουανκαρέ και Εμίλ Μπορέλ, μεταξύ άλλων Γάλλων μαθηματικών. Επιστρέφοντας στις Κάτω Χώρες, επέστρεψε στην έρευνά του, η οποία επικεντρωνόταν όλο και περισσότερο στην τοπολογία. Μεταξύ των άρθρων που δημοσίευσε ο Μπράουερ μεταξύ 1910 και 1913, ξεχωρίζει κυρίως ένα: "Sur l'analysis situs", που δημοσιεύτηκε το 1910 στα Μαθηματικά Χρονικά, το έγκριτο περιοδικό που εξέδιδαν οι Χίλμπερτ και Κλάιν. Η απόδειξη της αναλλοίωτης διάστασης, η οποία καθιέρωσε τον Μπράουερ ως πατέρα της τοπολογίας, εμφανίστηκε το 1911 με τη μορφή πέντε ολόκληρων σελίδων προσεκτικά γραμμένου υλικού που δημοσιεύθηκε στα Μαθηματικά Χρονικά υπό τον τίτλο "Απόδειξη της αναλλοίωτης διάστασης ". Δύο χρόνια αργότερα, το 1913, ο Μπρόουερ βρήκε μια δεύτερη, πιο λεπτή και κομψή απόδειξη. Ενοχλημένος από μια άλλη απόδειξη της αναλλοίωτης διάστασης που δημοσιεύθηκε αμέσως μετά τη δική του από τον Ανρί Λεμπέσγκου στα Μαθηματικά Χρονικά, ο Μπράουερ αποφάσισε να τη διαλύσει με ένα πειστικό αντιπαράδειγμα. Το 1911, παρουσίασε ένα θεώρημα του οποίου τη διατύπωση είχε βελτιώσει από το 1909: το θεώρημα σταθερού σημείου του Μπράουερ, ,.
Καθηγητής πανεπιστημίου
Για τις θεμελιώδεις συνεισφορές του στην τοπολογία, ο Μπράουερ εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1912. Την ίδια χρονιά, διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της θεωρίας συνόλων, της θεωρίας συναρτήσεων και της αξιωματικής θεωρίας στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ. Όταν ο Μπράουερ έδωσε την πρώτη του διάλεξη στις 14 Οκτωβρίου 1912, αυτή δεν αφορούσε την τοπολογία αλλά τη φιλοσοφία των μαθηματικών, επιστρέφοντας στο ζήτημα των θεμελίων του κλάδου που είχε περιγράψει στη διδακτορική του διατριβή το 1907. Ο Ντιντέρικ Κόρτεβεγκ του έδωσε γενναιόδωρα την έδρα του ως πλήρους καθηγητή το 1913, την ίδια χρονιά με την τελευταία σημαντική συμβολή του Μπρόουερ στα θεμέλια της τοπολογίας, τη δεύτερη απόδειξη της αναλλοίωτης διάστασης. Έκτοτε, περιορίστηκε στη δημοσίευση σχετικά μικρών άρθρων για την τοπολογία. Επιπλέον, το ξέσπασμα των εχθροπραξιών το 1914 παρέλυσε την επιστημονική δραστηριότητα στην Ευρώπη. Μόλις τελείωσε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην ανάπτυξη του μαθηματικού διαισθητισμού και των διαισθητικών μαθηματικών.
Αποκλειόμενος από τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού Μαθηματικά Χρονικά το 1928 με προτροπή του Ντέιβιντ Χίλμπερτ, ο Μπράουερ ίδρυσε το δικό του περιοδικό Compositio Mathematica την ταραγμένη δεκαετία του 1930. Αρνήθηκε να δημοσιεύει στα Μαθηματικά Χρονικά μετά τη "μάχη των αρουραίων και των βατράχων ". Πήρε έναν βοηθό, τον Χανς Φρούντενταλ, έναν Γερμανό από το Βερολίνο που πολιτογραφήθηκε Ολλανδός πολίτης, έναν φιλόδοξο και ανήσυχο μαθηματικό με ειδίκευση στην τοπολογία, τα θεμέλια, τη φιλοσοφία και ακόμη και τη διδακτική των μαθηματικών. Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η σχέση του με τον Μπράουερ επιδεινώθηκε γρήγορα. Ο Μπράουερ εμπόδισε την προαγωγή του και έχασε εντελώς το ενδιαφέρον του γι' αυτόν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Φρόιντενταλ συνελήφθη λόγω της εβραϊκής καταγωγής του. Μετά τον πόλεμο, πέρασε αρκετός καιρός προτού ο Μπράουερ ανακτήσει την καθηγητική του θέση. Αποπέμφθηκε επίσης από διευθυντής του Compositio Mathematica λόγω των δωσιλογικών του τάσεων, ιδίως επειδή ενθάρρυνε τους φοιτητές του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ να υπογράψουν δήλωση πίστης στις δυνάμεις κατοχής. Ακόμη χειρότερα αυτή τη φορά, αποβλήθηκε από τη συντακτική επιτροπή του ίδιου του περιοδικού του. Ωστόσο, έγινε ξένο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, στις 27 Μαΐου 1948 και συνταξιοδοτήθηκε το 1951.
Ο Μπράουερ απομονώνεται ολοένα και περισσότερο και καταλήγει να βοηθάει τη γυναίκα του στο φαρμακείο που διατηρεί στο Άμστερνταμ και ενδιαφέρεται για την τοπική πολιτική. Μακριά από τον κόσμο, ένιωθε στιγματισμένος, νιώθοντας ότι η συνεισφορά του δεν είχε εκτιμηθεί πλήρως. Παρ' όλα αυτά, προσκλήθηκε να δώσει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο (Κέιμπριτζ 1947-1951, Μαδρίτη 1949, Νότια Αφρική 1952, Καναδάς και Ηνωμένες Πολιτείες 1953 κ.λπ.) Καθώς όμως η παράνοιά του αυξανόταν, ισχυριζόταν όλο και περισσότερο ότι ήταν θύμα συνωμοσιών από τους συναδέλφους του. Πέθανε στα ογδόντα του το 1966, παρασυρμένος από αυτοκίνητο την ώρα που έφευγε από το σπίτι του στο Μπλάρικουμ.