cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία των μη επανδρωμένων αεροσκαφών
Μεσοπόλεμος
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τρία αεροσκάφη τύπου Standard E-1 μετετράπηκαν σε drone. Το Larynx ήταν ένας πρώιμος κατευθυνόμενος πύραυλος σε σχήμα μικρού μονοπλάνου ο οποίος μπορούσε να εκτοξευθεί από πολεμικό πλοίο και να πετάξει με την χρήση αυτόματου πιλότου. Δοκιμάστηκε την περίοδο μεταξύ 1927 και 1929 από το Βασιλικό Ναυτικό. Οι πρώτες επιτυχίες των μη επανδρωμένων αεροσκαφών οδήγησαν στην εξέλιξη των ραδιοελεγχόμενων αεροσκαφών συγκεκριμένου στόχου στην Βρετανία και τις ΗΠΑ την δεκαετία του 1930. Το 1931, οι Βρετανοί ανέπτυξαν το ραδιοελεγχόμενο αεροσκάφος στόχου Fairey Queen από το υδροπλάνο Fairey IIIF, κατασκευάζοντας ένα μικρό σύνολο τριών αεροσκαφών, και το 1935 το πείραμα αυτό ακολουθήθηκε από την παραγωγή μεγαλύτερου αριθμού ραδιοελεγχόμενων αεροσκαφών στόχου, του "DH.82B Queen Bee", το οποίο ήταν παράγωγο του διπλάνου εκπαίδευσης De Havilland Tiger Moth. Το όνομα "Queen Bee" (Βασίλισσα μέλισσα) λέγεται πως οδήγησε στην χρήση του όρου "drone" (βομβός) για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ειδικά όταν είναι ραδιοελεγχόμενα. Κατά την περίοδο αυτή, ο Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, συνέχισε να εργάζεται στο αεροσκάφος του 1917, ενώ ακόμη πειραματιζόταν με τα ραδιοελεγχόμενα αεροσκάφη. Το 1936, ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας χρησιμοποίησε τον όρο "drone" για να περιγράψει τα ραδιοελεγχόμενα αεροσκάφη στόχους.
Ο Ρέτζιναλντ Ντένι και το Radioplane
Η πρώτη μεγάλης κλίμακας παραγωγή ενός drone ειδικού σκοπού ήταν αποτέλεσμα της εργασίας του Ρέτζιναλντ Ντένι. Υπηρέτησε στο Βρετανικό Βασιλικό Σώμα Αεροπορίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά τον πόλεμο, το 1919, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αναζητήσει την τύχη του στο Χόλιγουντ ως ηθοποιός. Ο Ντένι έγινε γνωχτός ως ηθοποιός, και μεταξύ των δουλειών που έκανε, έστρεψε το ενδιαφέρον του στα ραδιοελεγχόμενα μοντέλα αεροσκάφη κατά την δεκαετία του 1930. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του συνέστησαν την εταιρεία "Reginald Denny Industries" και άνοιξαν κατάστημα πώλησης μοντέλων αεροσκαφών το 1934 στη λεωφόρο του Χόλιγουντ, που είχε το όνομα "Reginald Denny Hobby Shops".
Ήταν στο εργοστάσιο του Radioplane στο Βαν Νάις όταν το 1944 ο Στρατιωτικός φωτογράφος Ντέιβιντ Κόνοβερ είδε μια νεαρή γυναίκα με το όνομα Νόρμα Τζιν, και σκέφτηκε πως θα είχε προοπτικές ως μοντέλο. Η «ανακάλυψη» αυτή οδήγησε την Τζιν στη δημοσιότητα, και σύντομα άλλαξε το όνομα της σε Μέριλιν Μονρόε.
Ο πραγματικός εφευρέτης ενός ραδιοελεγχόμενου αεροσκάφους το οποίο μπορούσε να πετάξει πέρα από το οπτικό πεδίο ήταν ο Έντουαρντ Μ. Σόρενσεν όπως πιστοποιείται από τα διπλώματα ευρισιτεχνίας των ΗΠΑ. Η εφεύρεση του ήταν η πρώτη που είχε την δυνατότητα παροχής πληροφοριών μέσω ενός ακροδέκτη, το τι κάνει το αεροπλάνο, όπως η άνοδος του, το υψόμετρο, την διεύθυνση, στροφές ανα λεπτό καθώς και άλλα όργανα. Χωρίς αυτές τις ευρισιτεχνίες τα πρώιμα ραδιοελεγχόμενα αεροσκάφη μπορούσαν να επιχειρήσουν μόνο εντός του οπτικού πεδίου του χερσαίου πιλότου τους.
Εναέριες τορπίλες
Η Πολεμική Αεροπορία του Στρατού των ΗΠΑ (US Army Air Forces, USAAF) άρχισε να χρησιμοποιεί τα N2C-2 το 1939. Παλαιά αεροσκάφη μετατράπηκαν και τέθηκαν σε υπηρεσία ως drone αντι-αεροπορικών στόχων «Σειράς-Α». Μιας και το γράμμα "A" χρησιμοποιούνταν για τα επιθετικά αεροσκάφη (από την λέξη attack), τα μεταγενέστερα πλήρους μεγέθους αεροσκάφη-στόχοι έλαβαν την κωδική ονομασία "PQ". Η USAAF απέκτησε εκατοντάδες drone στόχους τύπου Culver "PQ-8", τα οποία ήταν η ραδιοελεγχόμενη έκδοση του συμβατικού μικρού διθέσιου επιβατικού αεροσκάφους Culver Cadet, και χιλιάδες βελτιωμένες εκδόσεις Culver PQ-14 Cadet ως παράγωγα του PQ-8. Οι ΗΠΑ επίσης χρησιμοποιήσαν ραδιοελεγχόμενα αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων των τροποποιημένων βαρέων βομβαρδιστικών B-17 Flying Fortress και B-24 Liberator σε μικρή κλίμακα σε μάχη κατά την Επιχείρηση Αφροδίτη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως πολύ μεγάλες εναέριες τορπίλες, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία και την απώλεια του πληρώματος μέρος του οποίου ήταν ο Τζόζεφ Κένεντι Τζούνιορ.
Το "TDN-1" ήταν μη επανδρωμένο drone το οποίο αναπτύχθηκε το 1940. Το TDN είχε την δυνατότητα μεταφοράς βομβών 450 κιλών, αλλά δεν τέθηκε ποτέ σε επιχειρησιακά καθήκοντα.
Με το «Πρόγραμμα Fox» για επιθετικά drone του Εργοστασίου Ναυτικών Αεροσκαφών (Naval Aircraft Factory) εγκαταστάθηκε το 1941 τηλεοπτική κάμερα RCA στο drone και μια οθόνη τηλεόρασης στο αεροσκάφος ελέγχου TG-2. Τον Απρίλιο του 1942 το επιθετικό drone πραγματοποίησε επιτυχημένη επίθεση τορπιλών σε αντιτορπιλικό εντός εύρους 32 χιλιομέτρων από το αεροσκάφος ελέγχου TG-2. Ακόμη ένα επιθετικό drone συγκρούστηκε επιτυχώς με στόχο που κινούνταν με ταχύτητα 8 κόμβων (14 χλμ/ώρα). Το Γραφείο Αεροναυτικής του Ναυτικού τότε πρότεινε την υλοποίηση προγράμματος για τηλεχειριζόμεντα drone με τη βοήθεια τηλεοπτικής κάμερας με 162 αεροπλάνα ελέγχου και 1.000 επιθετικά drone. Προέκψυαν διαφωνίες εντός του Ναυτικού αναφορικά με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του προτεινόμενου προγράμματος για την εκτέλεση πλήρους κλίμακας μάχης έναντι μιας μικρής κλίμακας δοκιμής σε μάχη με μικρή έκθεση των αεροσκαφών, η οποία θα μπορούσε να αποκαλύψει την ιδέα στον εχθρό και να του επιτρέψει την ανάπτυξη αντιμέτρων πριν την πλήρη παραγωγή. Τα επιθετικά drone παρέμειναν ένα αναπόδεικτο σχέδιο στο μυαλό των στρατιωτικών σχεδιαστών εν μέσω των σημαντικών επιτυχιών των συμμάχων το 1944. Η χρησιμοποίηση τους περιορίστηκε σε τέσσερις επιθέσεις drone σε εμπορικά Ιαπωνικά πλοία που ήταν αγκυροβολημένα στα νησιά Ράσελ στο τέλος του Ιουλίου και ακολουθήθηκαν από τις επιθέσεις 46 drone στα βόρεια Νησιά του Σολομώντα. Δύο χτυπήματα και δύο παρ' ολίγον χτυπήματα επιτεύχθηκαν στο σταθμευμένο πλοίο. Πολλά από τα μεταγενέστερα drone απέτυχαν να πετύχουν τον στόχο τους, αλλά τα περισσότερα ήταν αποτελεσματικά.
Η εξέλιξη των drone στόχων
Στην περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Radioplane με την επιτυχία του drone στόχου OQ-2 ακολουθήθηκε από μια άλλη εξαιρετικά επιτυχημένη σειρά πιστονοκίνητων drone στόχων, που έγιναν γνωστά ως οικογένια Βασικής Εκπαίδευσης Στόχων (Basic Training Target, BTT) (η συντομογραφία BTT δεν χρησιμοποιούνταν μέχρι τη δεκαετία του 1980, αλλά εδώ χρησιμοποιείται για πρακτικούς λόγους για τον διαχωρισμό των συντομογραφιών), στην οποία περιλαμβάνονταν τα OQ-19/KD2R Quail και MQM-33/MQM-36 Shelduck. Τα BTT παρέμειναν σε υπηρεσία για το υπόλοιπο του 20ού αιώνα. Το πρώτο drone στόχος που μετατράπηκε στο πεδίο της μάχης για την αποστολή μη επανδρωμένης φωτογραφικής αναγνώρισης ήταν μια έκδοση της μετατροπής του MQM-33 για τον Στρατό των ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του 1950, από το οποίο υλοποιήθηκε το RP-71, και αργότερα επανασχεδιάστηκε ως MQM-57 Falconer.
Ο στρατός των ΗΠΑ απέκτησε πληθώρα άλλων drone παρόμοιων κατά πολλούς τρόπους με τα Radioplane. Η εταιρεία Globe κατασκεύασε μια σειρά από στόχους, ξεκινώντας από το πιστονοκίνητο KDG Snipe του 1946, το οποίο εξελίχθηκε διαμέσω των στόχων με κινητήρα αεριώθησης παλμών KD2G και KD5G καθώς και των πιστονοκίνητων στόχων KD3G και KD4G, στη σειρά πιστονοκίνητων στόχων KD6G. Η σειρά KD6G εμφανίζεται να είναι ο μοναδικός στόχος της Globe που κατασκευάστηκε σε σημαντικό αριθμό. Είχε παρόμοιο μέγεθος και διάταξη με την σειρά BTT, αλλά διέθετε δίδυμο πτερύγιο ουράς. Ήταν το επανασχεδιασμένο "MQM-40" στις αρχές τις δεκαετίες του 1960, το οποίο την περίοδο αυτή είχε τεθεί εκτός υπηρεσίας.
Η χρήση των drone ως δόλωμα χρονολογείται τουλάχιστον από την δεκαετία του 1950, με το Northrop Crossbow να δοκιμάζεται στον ρόλο αυτό. Το πρώτο επιχειρησιακό drone δόλωμα ήταν το McDonnell Douglas "ADM-20 Quail", το οποίο μεταφερόταν από βομβαρδιστικά Boeing B-52 Stratofortress ώστε να συνεισφέρουν στην εισχώρηση σε υπερασπισμένους εναέριους χώρους.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950 τα μαχητικά αεροσκάφη είχαν τη δυνατότητα να φτάσουν σε ταχύτητες 2 Μαχ, και έτσι έπρεπε να δημιουργηθούν ταχύτεροι στόχοι ώστε να διατηρηθεί ο ρυθμός. Η Northrop σχεδίασε έναν στόχο με κινητήρα στροβιλοαεριώθησης ταχύτητας 2 Μαχ στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο οποίος αρχικά ονομάστηκε Q-4 αλλά αργότερα πήρε το όνομα AQM-35. Στη μορφή παραγωγής του, ήταν ένα λεπτό βέλος με κοντόχοντρες πτέρυγες σε σχήμα σφήνας, στρεβλωμένη συμβατική διάταξη ουράς, και κινητήρα στροβιολαεριώθησης General Electric J85 όπως αυτός που χρησιμοποιήθηκε στο μαχητικό αεροσκάφος Northrop F-5.
Πυρηνικές δοκιμές
Το 1946, οκτώ B-17 Flying Fortress μετατράπηκαν από τους Αμερικανούς αεροπόρους σε drone για την συλλογή ραδιενεργών δεδομένων. Ελεγχόταν κατά την απογείωση και την προσγείωση από πομπό σε τζιπ, και κατά την διάρκεια της πτήσης από έναν πομπό που βρισκόταν σε κάποιο άλλο B-17. Χρησιμοποιήθηκαν στην Ατόλη Μπικίνι (Επιχείρηση Διασταύρωση, Operation Crossroads) για την συλλογή δειγμάτων μέσα από το ραδιενεργό νέφος. Κατά την διάρκεια των δοκιμών, δύο drone πέταξαν άμεσα πάνω από την έκρηξη. Όταν το ωστικό κύμα έφτασε σε αυτά, και τα δύο απέκτησαν ύψος, ενώ το χαμηλότερο καταστράφηκε. Το Ναυτικό των ΗΠΑ πραγματοποίήσε παρόμοιες δοκιμές με τα drone Grumman F6F Hellcat. Τα drone B-17 χρησιμοποιήθηκαν για παρόμοιο σκοπό στην Επιχείρηση Σάντστοουν το 1947, και στην Επιχείρηση Θερμοκήπιο το 1951. Στην τελική δοκιμή, χρησιμοποιήθηκαν και αρκετά Lockheed P-80 Shooting Star, τροποποιημένα σε drone από την Sperry Corporation. Ωστόσο, το πολύπλοκο σύστημα είχε ως αποτέλεσμα πολύ υψηλό δείκτη ατυχημάτων. Ένα από τα drone B-17, με αριθμό ουράς 44-83525, βρίσκεται πλέον υπό συντήρηση στην Αεροπορική Βάση Ντέιβις-Μόνταν.
Πλατφόρμες αναγνώρισης
Στα τέλη της δεκαετίας το 1950, μαζί με τα Falconer, ο Στρατός των ΗΠΑ απέκτησε και άλλα drone αναγνώρισης, τα Aerojet-General SD-2 Overseer. Είχαν παρόμοια διάταξη με τα Falconer, αλλά διέθεταν ουρά σε σχήμα V και είχαν το διπλάσιο βάρος.
Η επιτυχία των drone ως στόχους οδήγησε την χρήση τους και σε άλλες αποστολές. Το δοκιμασμένο Ryan Firebee αποτέλεσε καλή πλατφόρμα για τέτοια πειράματα, και δοκιμές για να εκτιμηθεί ως εξαιρετικά επιτυχημένο σε αποστολές αναγνώρισης. Μια σειρά από από drone αναγνώρισης κατασκευάστηκαν από την Firebee, με τη σειρά Ryan Model 147 Lightning Bug, να χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ για κατασκοπεία σε Βόρειο Βιετνάμ, Κομμουνιστική Κίνα, και Βόρεια Κορέα κατά την δεκαετία του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Τα Lightning Bug δεν ήταν τα μοναδικά μεγάλης εμβέλειας αναγνωριστικά drone που αναπτύχθηκαν την δεκαετία του 1960. Οι ΗΠΑ, ανέπτυξαν και άλλα, πιο εξειδικευμένα αναγνωριστικά drone: το Ryan "Model 154", τα Ryan και Boeing "Compass Copes", και το Lockheed D-21, εκ των οποίων όλα ήταν λίγο ή πολύ κρυμμένα σε μυστικότητα.
Μυστικά προγράμματα
Η ΕΣΣΔ ανέπτυξε επίσης πληθώρα drone αναγνώρισης, αν και έκτοτε πολλά προγράμματα των Σοβιετικών ήταν μυστικά, και οι λεπτομέρειες των αεροσκαφών αυτών είναι ασαφείς και αντιφατικές.
Πόλεμος του Βιετνάμ: Drone αναγνώρισης
Μέχρι το τέλος του 1959, το μοναδικό κατασκοπευτικό αεροπλάνο των ΗΠΑ ήταν το U-2. Οι κατασκοπευτικοί δορυφόροι άρχισαν να χρησιμοποιούνται περίπου έναμιση χρόνο αργότερα, και το SR-71 Blackbird ήταν ακόμη σε χρήση. Εν μέσω τέτοιου κλίματος, εμφανίστηκαν ανησυχίες για την αρνητική δημοσιότητα από την προβλεπόμενη σύλληψη Αμερικανών αεροπόρων σε κομμουνιστικά εδάφη. Οι φόβοι των πιλότων έγιναν πραγματικότητα τον Μάιο του 1960, όταν ο πιλότος Φράνσις Γκάρι Πάουερς του U-2 κατερρίφθη στην ΕΣΣΔ. Χωρίς καμία έκπληξη, η εργασία για την κατασκευή ενός μη επανδρωμένου drone το οποίο θα εισχωρούσε εις βάθος στην εχθρική επικράτεια, και θα επέστρεφε με χρήσιμες στρατιωτικές πληροφορίες, εντατικοποιήθηκε. Μέσα σε τρεις μήνες από την κατάρριψη του U-2, το εξαιρετικά σημαντικό πρόγραμμα ΜΕΑ (που τότε ονομαζόταν RPV [τηλεχειριζόμενα οχήματα]) ξεκίνησε, υπό την κωδική ονομασία Red Wagon.
Αμέσως μετά το περιστατικό στο οποίο ενεπλάκησαν τα αντιτορπιλικά του Ναυτικού των ΗΠΑ USS Maddox (DD-731) και USS Turner Joy, και πολύ πιο πριν αυτό εξελιχθεί στο «Ψήφισμα του Κόλπου Τόνκιν» (Tonkin Gulf Resolution) και τον πόλεμο με το Βόρειο Βιετνάμ, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ είχε διατάξει άμεσα τις μονάδες ΜΕΑ να παραταχθούν στη Νοτιοανατολική Ασία σε οποιαδήποτε διαθέσιμα C-130 ή C-133. Τα πρώτα drone ήταν τα Ryan 147B (AQM-34) τοποθετημένα πάνω σε C-130, και με την ολοκλήρωση των αποστολών τους θα έπεφταν με αλεξίπτωτα για επανάκτηση κοντά στην Ταϊβάν.
Τα drone (ΜΕΑ) της Διοίκησης Στρατηγικής της USAF παρατάχθηκαν στην Δημοκρατία του Νότιου Βιετνάμ ως το 4025ο Σμήνος Στρατηγικής Αναγνώρισης, της 4080ης Πτέρυγας Στρατηγικής Αναγνώρισης το 1964. Το 1966 η μονάδα επανασυντάχθηκε ως το 350ο Σμήνος Στρατηγικής Αναγνώρισης, της 100ης Πτέρυγας Στρατηγικής Αναγνώρισης.
Από τον Αύγουστο του 1964, μέχρι και την τελευταία αερομαχία στις 30 Απριλίου 1975 (άλωση του Σαϊγκόν), η 100ή Πτέρυγα Στρατηγικής Αναγνώρισης της USAF εκτόξευσε 3.435 drone αναγνώρισης Ryan πάνω από το Βόρειο Βιετνάμ και τις γύρω περιοχές, με απώλειες περίπου 554 ΜΕΑ καθόλη τη διάρκεια του πολέμου, για διάφορους λόγους.
Μεταπολεμικοί προβληματισμοί
Η χρησιμότητα των αεροσκαφών ρομπότ για αναγνώριση παρουσιάστηκε στο Βιετνάμ. Την ίδια περίοδο, έγιναν τα πρώτα βήματα για την χρήση τους σε ενεργή μάχη σε θάλασσα και στεριά, αλλά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (ΜΕΑ) μάχης δεν χρησιμοποιήθηκαν μέχρι την δεκαετία του 1980.
Κατά τα πρώτα χρόνια, τα drone στόχοι εκτοξευόταν συχνά από αεροσκάφη, ή από ράγες με την χρήση υποβοηθούμενων από πυραύλους ενισχυτών στερεού καυσίμου (RATO), ή υδραυλικούς, ηλεκτρομαγνητικούς ή πνευματικούς καταπέλτες. Τα πολύ μικρά drone στόχοι μπορούν να εκτοξευτούν από ελεγχόμενους ελαστικούς καταπέλτες. Ελάχιστα drone διαθέτουν συστήματα προσγείωσης, και τις περισσότερες φορές προσγειώνονται με αλεξίπτωτα, ή σε ορισμένες περιπτώσεις πραγματοποιούν προσγειώσεις ολίσθησης. Ξεκινώντας από τον Απρίλιο του 1966, και μέχρι το τέλος του πολέμου το 1975, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ πραγματοποίησε περίπου 2.655 περισυλλογές με το Σύστημα Ανάκτησης στον Αέρα (Mid-Air Retrieval System, MARS), από τις 2.745 προσπάθειες, χρησιμοποιώντας κυρίως το μοντέλο drone τύπου Ryan 147J.
Οι περισσότερες πτήσεις μάχης κατά την διάρκεια του πολέμου έγιναν από το Ryan 147SC (στρατιωτική ονομασία AQM-34L) με 1.651 αποστολές. Περίπου 211 AQM-34L χάθηκαν στον πόλεμο. Το πιο επιτυχημένο drone ήταν ένα 147SC, με ονομασία "Tom Cat", το οποίο ολοκλήρωσε 68 αποστολές μάχης στο Βιετνάμ, προτού αποτύχει να επιστρέψει στις 25 Σεπτεμβρίου 1974. Το Tom Cat ακολουθήθηκε από τα Budweiser (με 63 αποστολές), Ryan's Daughter (52 αποστολές), και Baby Duck (46 αποστολές).
Τα μεγαλύτερα ΜΕΑ στο Βιετνάμ ήταν τα 147T, TE, και TF (στρατιωτικές ονομασίες AQM-34P, 34Q, και 34R). Αυτές οι μηχανές είχαν μήκος 9 μέτρα, και άνοιγμα φτερών 9,75 μέτρα, με κινητήρες ώθησης βάρους 1.270 κιλών. Πραγματοποίησαν 28, 268, και 216 αποστολές αντίστοιχα. Από αυτά, 23 drone AQM-34Q χάθηκαν, 23 μηχανές AQM-34R καταστράφηκαν, και 6 μοντέλα AQM-34P δεν επέστρεψαν ποτέ στη βάση τους.
Μη επανδρωμένα αεροσκάφη μάχης
Η στάση απέναντι στα ΜΕΑ, τα οποία αντιμετωπιζόταν ως μη αξιόπιστα και ακριβά παιχνίδια, άλλαξε ραγδαία με τη νίκη της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας επί της Συριακής το 1982. Η συντονισμένη χρήση των ΜΕΑ από το Ισραήλ μαζί με τα επανδρωμένα αεροσκάφη του επέτρεψε να καταστρέψει τάχιστα δεκάδες Συριακά αεροσκάφη με ελάχιστες απώλειες. Τα Ισραηλινά drone χρησιμοποιήθηκαν ως ηλεκτρονικά δολώματα, ηλεκτρονικοί πομποί καθώς και για αναγνώριση πραγματικού χρόνου με βίντεο.
Το στρατός των ΗΠΑ εισήλθε σε μια νέα εποχή κατά την οποία τα ΜΕΑ είναι κρίσιμης σημασίας για πληροφορίες σημάτων (SIGINT), ή τα συστήματα ηλεκτρονικών αντιμέτρων τα οποία θα έχουν ευρεία χρήση κατά τον 21ο αιώνα, με τα ΜΕΑ να ελέγχονται και να διαμοιράζουν τα δεδομένα σε συνδέσεις δεδομένων μεγάλου εύρους σε πραγματικό χρόνο, συνδεδεμένα με πλατφόρμες εδάφους, αέρος, θάλασσας και διαστήματος. Η τάση αναφάνηκε πριν από τον Πόλεμο στο Αφγανιστάν που ξεκίνησε το 2001, αλλά επιταχύνθηκε σε μεγάλο βαθμό από την χρήση ΜΕΑ σε αυτή τη σύρραξη. Το ΜΕΑ Predator RQ-1L (General Atomics) ήταν το πρώτο ΜΕΑ που παρατάχθηκε στα Βαλκάνια το 1995 και το Ιράκ το 1996 και αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό στην Επιχείρηση Απελευθέρωσης του Ιράκ καθώς και το Αφγανιστάν.
Μικρά και μικροσκοπικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη
Ένα άλλο πεδίο ανάπτυξης στα ΜΕΑ είναι τα μικροσκοπικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, που εκτείνονται από τα «μικρά εναέρια οχήματα» (micro aerial vehicle, MAV) και τα μικροσκοπικά ΜΕΑ τα οποία μπορούν να μεταφερθούν από έναν στρατιώτη, έως τα ΜΕΑ που μπορούν να εκτοξευτούν όπως μια βολή πυροβόλου σε ένα φορητό σύστημα αεράμυνας.
Μη επανδρωμένα αεροσκάφη αντοχής
Η ιδεά σχεδιασμού μη επανδρωμένου αεροσκάφους το οποίο θα μπορούσε να παραμείνει στον αέρα για μεγάλο χρονικό διάστημα κυριαρχούσε για περίπου μια δεκαετία, αλλά έγινε επιχειρησιακή πραγματικότητα κατά τον 21ο αιώνα. Τα ΜΕΑ αντοχής για επιχειρήσεις σε χαμηλό και υψηλό υψόμετρο, που μερικές φορές αποκαλούνται ως ΜΕΑ «υψηλού υψομέτρου μεγάλης αντοχής» (high-altitude long-endurance, HALE), είναι πλέον σε πλήρη χρήση.
Στις 21 Αυγούστου 1998, ένα αεροσκάφος AAI Aerosonde με το όνομα Laima έγινε το πρώτο ΜΕΑ που διέσχισε τον Ατλαντικό Ωκεανό, ολοκληρώνοντας την πτήση σε 26 ώρες.
Πειράματα με μη επανδρωμένα αεροσκάφη κινούμενα από ενέργεια ακτινών
Η ιδέα χρήσης των ΜΕΑ ως φτηνή εναλλακτική των δορυφόρων για την πραγματοποίηση ερευνών στην ατμόσφαιρα, την γη και τις καιρικές συνθήκες και εν μέρει τις επικοινωνίες χρονολογείται από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, με τις εννοιολογικές μελέτες να εστιάζουν στα ΜΕΑ με συμβατική προώθηση, ή νέες μορφές προώθησης που χρησιμοποιούν μικροκυματικές ακτίνες ή φωτοβολταϊκά ηλιακά κύτταρα.
Η Raytheon εισηγήθηκε αυτό που πλέον περιγράφεται ως ΜΕΑ που χρησιμοποιεί ισχύ ακτίνων, το οποίο πέταξε σε υψόμετρο 15 χιλιομέτρων, από το 1959, και πραγματοποίησε επίδειξη πιστοποίησης το 1964, με μια κεραία πομπού να τροφοδοτεί ένα ελικόπτερο σε σχοινί 20 μέτρων. Το ελικόπτερο μετέφερε μια παράταξη ανορθωτικών κεραιών ή "rectenna" που περιελάμβανε χιλιάδες διόδους που μετέτρεπαν τη μικροκυματική δέσμη σε χρήσιμη ηλεκτρική ενέργεια.
Η ανορθωτική κεραία της NASA ήταν κατασκευασμένη από λεπτή πλαστική ταινία, με τις δίπολες κεραίες και τα κυκλώματα λήψης να είναι τοποθετημένα στην επιφάνεια της. Το 1987, το Καναδικό Ερευνητικό Κέντρο Επικοινωνιών χρησιμοποίησε μια βελτιωμένη ανορθωτική κεραία για να τροφοδοτήσει ένα ΜΕΑ με άνοιγμα φτερών 5 μέτρων και βάρους 4,5 κιλών, ως μέρος του προγράμματος SHARP (Stationary High Altitude Relay Platform, Στατική Πλατφόρμα Αναμετάδοσης Υψηλού Υψομέτρου). Το ΜΕΑ του SHARP πραγματοποίησε κυκλική πτήση 150 μέτρων πάνω από την κεραία του πομπού. Το ΜΕΑ χρειαζόταν 150 βατ, και είχε τη δυνατότητα να αποκτήσει αυτό το επίπεδο ισχύος από δέσμες μικροκυματικών ακτινών 6 έως 12 κιλοβάτ.
Ηλιακή ενέργεια
Την δεκαετία του 1980, η προσοχή εστιάστηκε στα αεροσκάφη που κινούνται με ηλιακή ενέργεια. Τα ηλιακά φωτοβολταϊκά (ΦΒ) κύτταρα, δεν είναι πολύ αποτελεσματικά, και η ποσότητα ενέργειας που παρέχεται από τον Ήλιο πάνω από την περιοχή μιας μονάδας είναι σχετικά μικρή. Ένα αεροσκάφος που κινείται με ηλιακή ενέργεια πρέπει να είναι κατασκευασμένο ελαφρύ για να επιτρέψει στους χαμηλής ισχύος ηλεκτρικούς κινητήρες να το απογειώσουν από το έδαφος. Τέτοια αεροσκάφη κατασκευάστηκαν στον διαγωνισμό του Βραβείου Κρέμερ για την ανθρωποκίνητη πτήση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Δρ. Πωλ Μπ. Μακκρίντι και η εταιρεία του AeroVironment παρουσίασαν μια νέα οπτική στην πρόκληση, και κατέληξαν σε ένα ανορθόδοξο αεροσκάφος, το "Gossamer Condor", για να κερδίσουν το Βραβείο Κρέμερ στις 23 Αυγούστου 1977.
Το 1983, η AeroVironment ερεύνησε το θέμα, το οποίο είχε πάρει την ονομασία «Ηλιακό Υψηλού Υψομέτρου» (High Altitude Solar, HALSOL). Το πρωτότυπο HALSOL πέταξε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1983. Το HALSOL ήταν μια απλή ιπτάμενη πτέρυγα, με άνοιγμα 30 μέτρων και πλάτος 2,44 μέτρων. Ο κύριος δοκός της πτέρυγας ήταν κατασκευασμένος από σωληνώσεις συνθετικού άνθρακα, με τις ραβδώσεις να είναι κατασκευασμένες από φελιζόλ και συνδεδεμένες με ξύλο ελάτης και Κέβλαρ, και καλυμμένες με πλαστική ταινία Μύλαρ. Η πτέρυγα ήταν ελαφριά αλλά αξιοσημείωτα ισχυρή.
Η πτέρυγα ήταν κατασκευασμένη σε πέντε τμήματα ίσου μεγέθους. Δύο λέμβοι κρεμόταν από το κεντρικό τμήμα, το οποίο μετέφερε το φορτίο, τον ραδιοέλεγχο και τα ηλεκτρονικά της τηλεμετρίας, καθώς και άλλους μηχανισμούς. Οι λέμβοι επίσης αποτελούσαν το σύστημα προσγείωσης. Κάθε λέμβος διέθετε μικρούς διπλούς τροχούς στο μπροστινό μέρος και τροχό ποδηλάτου πίσω ως σύστημα προσγείωσης. Το HALSOL τροφοδοτούνταν από οκτώ μικρούς ηλεκτρικούς κινητήρες που κινούσαν έλικες μεταβλητού βήματος. Υπήρχαν δύο κινητήρες στο κέντρικό τμήμα της πτέρυγας, δύο κινητήρες σε κάθε εσωτερικό τμήμα της πτέρυγας, και ένας κινητήρας σε κάθε εξωτερικό τμήμα της πτέρυγας. Το συνολικό βάρος του αεροσκάφους ήταν περίπου 185 κιλά, με περίπου το ένα δέκατο αυτού να είναι το φορτίο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, σε μικρό διάστημα από την διακοπή του HALSOL, η NASA υπέγραψε συμβόλαιο με την Lockheed για την μελέτη ενός ΜΕΑ που κινούνταν με ηλιακή ενέργεια με το όνομα "Solar High Altitude Powered Platform (Solar HAPP)" (Ηλιακή Πλατφόρμα Ισχύος Υψηλού Υψομέτρου) για αποστολές όπως η παρακολούθηση των καλλιεργειών, η στρατιωτική αναγνώριση, και η αναμετάδοση στις επικοινωνίες. Η έρευνα για το Solar HAPP δεν κατέληξε σε πρωτότυπο αεροσκάφος. Τα κινούμενα με ηλιακή ενέργεια ΜΕΑ ήταν ένα θέμα λίγο πιο μπροστά από την εποχή τους, και η πρώιμη εργασία σε ΜΕΑ αντοχής εστίασε σε πιο συμβατικές θεματικές.
Amber
Το 1984, ή DARPA υπέγραψε συμβόλαιο 40 εκατομμυρίων δολλαρίων ΗΠΑ με την Leading Systems Incorporated (LSI) στο Έρβιν της Καλιφόρνια, για την κατασκευή ενός ΜΕΑ αντοχής με το όνομα "Amber". Το Amber θα χρησιμοποιούνταν για φωτογραφική αναγνώριση, αποστολές συλλογής ηλεκτρονικών πληροφοριών (ELINT), ή ως κατευθυνόμενος πύραυλος. Με τον Στρατό, το Ναυτικό και τους Πεζοναύτες των ΗΠΑ να δείχνουν ενδιαφέρον, η DARPA πέρασε τελικά αυπό τον έλεγχο του Ναυτικού.
Το Amber σχεδιάστηκε από μια ομάδα υπό τον Άμπραχαμ Κάρεμ της Leading Systems. Το Amber είχε μήκος 4,6 μέτρων (15 πόδια), με άνοιγμα φτερών 8,54 μέτρων (28 πόδια) και βάρος 335 κιλών (740 λίβρες), ενώ τροφοδοτούνταν από τετρακύλινδρο υγρόψυκτο κινητήρα πιστονιών ισχύος 65 αλόγων (49 kW), o οποίος κινούσε έναν έλικα προωθητικής διάταξης στην ουρά. Η πτέρυγα ήταν τοποθετημένη πάνω σε έναν μικρό πυλώνα πάνω από την άτρακτο. Η έκδοση κατευθυνόμενου πυραύλου του Amber θα απέρριπτε την πτέρυγα κατά την τελική βουτιά στον στόχο.
Το αρχικό συμβόλαιο προέβλεπε την κατασκευή τριών πρωτότυπων κατευθυνόμενων πυραύλων "Basic Amber" A-45 και τριών πρωτότυπων αναγνωριστικών B-45. Οι πρώτες πτήσεις έγιναν το Νοέμβριο του 1986, και οι πτήσεις μεγάλης αντοχής την επόμενη χρονιά. Μέχρι την περίοδο αυτή, το Amber, αποτελούσε μυστικό, αλλά το 1987 ανακοινώθηκαν οι λεπτομέρειες σχετικά με το πρόγραμμα.
Πολιτική χρήση στις ΗΠΑ
Το γραφείο Τελωνείων και Συνοριοφυλακής των ΗΠΑ πειραματίστηκε με αρκετά μοντέλα ΜΕΑ, και αγόρασε στόλο μη οπλισμένων MQ-9 Reaper για να παρακολουθεί τη μεθόριο των ΗΠΑ με το Μεξικό. Σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων αυτά τα ΜΕΑ βοήθησαν σε σχεδόν 3.900 συλλήψεις και την κατάσχεση 4 τόνων μαριχουάνα σε έξι μήνες.
Στις 18 Μαΐου 2006, η Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας των ΗΠΑ (Federal Aviation Administration, FAA) εξέδωσε πιστοποιητικό εξουσιοδότησης με το οποίο επιτρέπει αεροσκάφη τύπου M/RQ-1 και M/RQ-9 να χρησιμοποιούνται εντός του πολιτικού εναερίου χώρου των ΗΠΑ για να ερευνούν για επιζώντες σε θεομηνίες. Τα αιτήματα για την χρήση αυτών των αεροσκαφών έγιναν το 2005 ώστε να χρησιμοποιηθούν στις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης μετά τον Τυφώνα Κατρίνα, αλλά μιας και δεν υπήρχε πιστοποίηση από την FAA, τα αεροσκάφη αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν. Η υπέρυθρη κάμερα του Predator με ψηφιακά ενισχυμένο ζουμ έχει την δυνατότητα ταυτοποίησης της θερμότητας ενός ανθρώπινου σώματος από υψόμετρο 10.000 ποδιών (3.000 μέτρα), κάνοντας το αεροσκάφος ιδανικό εργαλείο έρευνας και διάσωσης.
Σύμφωνα με αναφορά της Wall Street Journal του 2006, «Μετά την διαπρεπή υπηρεσία σε εμπόλεμες ζώνες τα τελευταία χρόνια, τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα προκαλούν αναταράξεις μιας και πραγματοποιούν αγώνα για να αντιμετωπίσουν τα πολιτικά αεροπλάνα και τους ερασιτέχνες πιλότους στους Αμερικανικούς πολιτικούς αιθέρες. Τα drone αντιμετωπίζουν εμπόδια κανονισμών, ασφάλειας και τεχνολογίας – αν και η ζήτηση για αυτά είναι εκρηκτική. Οι κυβερνητικές αρχές τα θέλουν ως ενισχυτικά μέσα για θεομηνίες, συνοριοφύλαξη και δασοπυρόσβεση, ενώ οι ιδιωτικές εταιρείες ευελπιστούν πως μια μέρα θα χρησιμοποιήσουν τα drone για μεγαλύτερη πληθώρα εργασιών, όπως η επιθεώρηση αγωγών και το ψέκασμα καλλιεργειών».
Χρήση από μικρούς παίκτες
Κατά το παρελθόν το κόστος της μικροτεχνολογίας περιόριζε την χρήση των ΜΕΑ σε μεγαλύτερες και καλύτερα χρηματοδοτούμενες ομάδες όπως ο στρατός των ΗΠΑ, αλλά εξαιτίας του μειωμένου κόστους της τεχνολογίας ΜΕΑ, στο οποίο περιλαμβάνονται τα οχήματα και ο εξοπλισμός ελέγχου τους σε πιο απλές μορφές, αποκτήθηκε η δυνατότητα από ομάδες που προηγουμένως δεν είχαν επαρκή χρηματοδότηση να τα χρησιμοποιήσουν. Ξεκινώντας από το 2004, η Λιβανέζικη Σιιτική στρατιωτική οργάνωση Χεζμπολάχ άρχισε να χρησιμοποιεί το ΜΕΑ Mirsad-1, με δηλωμένο στόχο την χρήση του για επιθέσεις στη μεθόριο με το Ισραήλ.
Ελλάδα
Το πρώτο ΜΕΑ στην Ελλάδα κατασκευάστηκε το 2016. Πρόκειται για το πολιτικό HCUAV RX-1 το οποίο κατασκευάστηκε με την συνεργασία εταιρίας από τα Τρίκαλα με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Το αερόχημα αυτό, έχει μήκος 4 μέτρων, ταχύτητα απογείωσης 2,8 μέτρα/δευτερόλεπτο και μέγιστη ταχύτητα πτήσης 190 χλμ/ώρα. Η εμβέλεια του ανέρχεται στα 150 χιλιόμετρα, με αυτονομία χρήσης 11 ωρών, πετώντας σε υψόμετρο 2 χιλιομέτρων. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την υποστήριξη υπηρεσιών και έργων πολιτικής προστασίας και δημόσιας ασφάλειας, όπως η συνοριοφύλαξη, η δασοπροστασία, καταγραφή της ατμόσφαιρας, αεροφωτογράφηση και άλλα. Η πρώτη του πτήση έγινε στις 4 Αυγούστου 2016 και είχε διάρκεια 15 λεπτών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μη επανδρωμένα αεροσκάφη μη επανδρωμενα αεροσκαφη
Μπάρεϊ (τραγουδίστρια)
Η Μπάρμπαρα Ρεϋθάμπαλ Γκονθάλεθ-Άγερ (Ισπανικά: Bárbara Reyzábal González-Aller, γεννημένη στις 29 Μαρτίου 1982), γνωστή επαγγελματικά ως Barei, είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016 με το τραγούδι "Say Yay!".
Πρώημη ηλικία
Η Μπάρμπαρα Ρεϋθάμπαλ Γκονθάλεθ-Άγερ γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1982 στη Μαδρίτη. Είναι η κόρη της Τερέσα Γκονθάλεθ-Άγερ Μοντέρδε και τoυ Φορτουνάτο Ρεϋθάμπαλ Λαρρούυ. Ο πατέρας της, ο οποίος πέθανε λίγο μετά τη γέννησή της, ανήκε στην οικογένεια Reyzábal, μια οικογένεια που ήταν αφιερωμένη στην παραγωγή ταινιών, επενδύσεις σε ακίνητα και στη διοργάνωση εκδηλώσεων στη Μαδρίτη. Έχει τρία αδέλφια: τους Ιγνάθιο Χεσούς, Χουλιάν και Λούρδες. Η Μπάρμπαρα σπούδασε τραγούδι, κιθάρα, μουσική γλώσσα και πιάνο.
Αρχές καριέρας
Η Μπάρμπαρα ξεκίνησε την καριέρα της με 16 διασκευές ηχογραφήσεων σε τραγούδια των Christina Aguilera, Laura Pausini και Lara Fabian. Το 2001, συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού Benidorm μαζί με τον Gonzalo Nuche ως μέρος ενός ντουέτου γνωστού ως Dos Puntos με το τραγούδι "Abrazo del tiempo". Πήραν τη δεύτερη θέση. Λίγο μετά το φεστιβάλ, η Μπάρμπαρα μετακόμισε στο Μαϊάμι, όπου ηχογράφησε ένα ντέμο στο λάτιν ποπ είδος, το οποίο αποφάσισε να κρατήσει αδημοσίευτο. Επιστρέφοντας στη Μαδρίτη, έγινε τακτική ερμηνεύτρια στις αίθουσες και χώρους συναυλιών της πόλης.
2014–2016: Throw the Dice
Το δεύτερο άλμπουμ της Barei, Throw the Dice, που κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου 2015, επηρεάστηκε έντονα από τη βρετανική και αμερικανική ποπ, funk και soul και περιελάμβανε μερικά από τα singles που είχε κυκλοφορήσει τα προηγούμενα δύο χρόνια, όπως το "Foolish NaNa", "Another's Life" και "Wild Horses". Τον Ιούλιο του 2015, η Barei ήταν warm-up ερμηνεύτρια για τον Lenny Kravitz στο Φεστιβάλ Starlite στη Μαρμπέγια.
Τον Σεπτέμβριο του 2015, η Barei κυκλοφόρησε το "Time to Fight", ένα τραγούδι που έγραψε μαζί με τον Fernando Montesinos που χρησίμευσε ως θεματικό τραγούδι για την κάλυψη του Champions League UEFA 2015-16 από το κανάλι Atresmedia.
2016: Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2016
Στις 29 Δεκεμβρίου 2015, ο κρατικός ισπανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Radiotelevisión Española (RTVE), ανακοίνωσε την Barei ως μία από τους έξι υποψηφίους για την εκπροσώπηση της Ισπανίας Objetivo Eurovisión, για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016. Στις 19 Ιανουαρίου 2016, τα δείγματα των έξι τραγουδιών κυκλοφόρησαν από το RTVE, με την Barei να τραγουδάει το "Say Yay!", γραμμένο από την ίδια, τον Ρουμπέν Βιγιανουέβα και τον Βίκτορ Πούα Βιβό. Την 1η Φεβρουαρίου, η Barei κέρδισε την ισπανική εθνική επιλογή με 114 πόντους και εκπροσώπησε την Ισπανία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2016, που πραγματοποιήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας τον Μάιο. Στον τελικό κατέλαβε την 22η θέση.
Μετά τη νίκη της στο Objetivo Eurovisión, η Barei υπέγραψε στην Universal Music Spain. Στις 22 Απριλίου 2016, κυκλοφόρησε εκ νέου το άλμπουμ της το 2015 Throw the Dice, το οποίο περιελάμβανε τρία νέα κομμάτια: το "Say Yay!" και προηγούμενα ακυκλοφόρητα τραγούδια, τα "Who Plays the Drums" και "Super Ranger".
2017–σήμερα: Μετά την Eurovision
Στις 3 Μαρτίου 2017, αφού τερμάτισε τη σχέση της με την Universal Music, η Barei κυκλοφόρησε το αυτόνομο single "I Don't Need to Be You", ένα τραγούδι κατά του εκφοβισμού. Ένα συνοδευτικό μουσικό βίντεο που κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου 2017 συνέχισε να έχει επιτυχία με περισσότερες από 1,4 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.
Η Barei κυκλοφόρησε τρία νέα single στις τρεις συνεχόμενες εβδομάδες στις 23 Ιουνίου, 30 Ιουνίου και 7 Ιουλίου 2017, "Was Not Me", "Forget It" και "Worry, Worry" αντίστοιχα, το τελευταίο σε συνεργασία με τον rapper Porta. Το προηγούμενο single προηγήθηκε και συμπεριλήφθηκε στο τρίτο στούντιο άλμπουμ της Barei, "You Number One", κυκλοφόρησε στις 4 Μαΐου 2014. Το ομώνυμο single κυκλοφόρησε στις 20 Απριλίου 2018.
Προσωπική ζωή
Η Μπάρμπαρα Ρεϋθάμπαλ γέννησε δίδυμα, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, με τα ονόματα Ίντια και Λεόν αντίστοιχα, στις 26 Δεκεμβρίου 2018.
Επιπλέον
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2016 Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Ναταλία Κηρύκου
Η Ναταλία Κηρύκου (Αθήνα, 29 Μαΐου 1986) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986 όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 18 ετών ξεκίνησε να σπουδάζει Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Χαλκίδας αποφοιτώντας τέσσερα χρόνια μετά. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της ξεκίνησε να εργάζεται ως λογίστρια στην επιχείρηση της οικογένειάς της ενώ σε ηλικία 23 ετών πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική. Έτσι ξεκίνησε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Αρμένη.
Βιογραφικό
Μετά το τέλος των σπουδών της κέρδισε μετά από μια οντισιόν ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή δραματική σειρά του Mega Channel «Δικαίωση» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αρβανίτη. Εκεί τη σεζόν 2014-2015 υποδύθηκε την Λία Ρήγα. Ακολούθησε η συμμετοχή της στην κωμική σειρά «Οι Συμμαθητές» την περίοδο 2015-2016. Τη σεζόν 2016-2017 συμμετείχε στο βασικό καστ του πρώτου κύκλου της καθημερινής σειράς «Έλα στη θέση μου» υποδυόμενη τη Λίζα.
Από το 2019 -2021 πρωταγωνιστεί στην καθημερινή δραματική σειρά «8 Λέξεις» έχοντας το ρόλο της Έρσης Πολίτη.
HMS Pallas (1804)
Το HMS Pallas ήταν φρεγάτα κλάσης Thames πέμπτης τάξης, δύναμης 32 κανονιών, του Βασιλικού Ναυτικού, η οποία ναυπηγήθηκε το 1804 στο Πλίμουθ.
Ναταλία Κηρύκου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
HMS Pallas (1804)
Ιστορία
Η Pallas ήταν μια από τις επτά φρεγάτες κλάσης Thames που παρήγγειλε το Βασιλικό Ναυτικό για τον στόλο του στις αρχές του 1804. Το σκαρί της τοποθετήθηκε στο Ναυπηγείο του Πλίμουθ τον Ιούνιο του 1804 ενώ καθελκύθηκε το απόγευμα της 17ης Νοεμβρίου του ιδίου έτους μαζί με το αδελφό πλοίο της HMS Circe. Η Pallas εισήλθε στην υπηρεσία τον Ιανουάριο του 1805, υπό την διοίκηση του Λόρδου Κόχραν και προχώρησε στον περίπλου της περιοχής των Αζορών. Εκεί, συνέλαβε τρια ισπανικά εμπορικά πλοία και έναν ισπανικό κουρσάρο.
Ο Κόχραν έλαβε εντολές να πλεύσει προς την ακτή της Νορμανδίας το 1806. Το απόγευμα της 5ης Απριλίου 1806, ο Κόχραν έπλευσε με την Pallas στην εκβολές της Ζιρόντ και κατέλαβε την γαλλική κορβέττα Tapageuse, ενώ οδήγησε στην ακτή και βύθισε άλλες τρεις κορβέττες. Οι κορβέττες τις οποίες ο Κόχραν οδήγησε στην ακτή ήταν μια δύναμης 24 κανονιών, μια δύναμης 22 κανονιών και η Malicieuse, δύναμης 18 κανονιών. Νωρίτερα, ενώ βρισκόταν στον ναύσταθμο, η Pallas είχε καταλάβει δύο chasse marees (είδος εμπορικού πλοίου), το Dessaix και το L'Île Deais, βύθισε ένα τριτο, κατέλαβε ένα βρίκιο, το Pomone, και κατέκαψε ένα δεύτερο.
Το 1807, η διοίκηση του πλοίου πέρασε στον Τζορτζ Μίλερ. Αργότερα τον ίδιο χρόνο πέρασε στον Τζορτζ Κάντογκαν και έλαβε μέρος στην απομάκρυνση του βρετανικού στρατού από το Βάλχερεν. Το 1808, ανέλαβε ο Τζορτζ Φράνσις Σέιμουρ επιχειρώντας στην Μάγχη ως μέρος του Στόλου της Μάγχης.
Ο Επίτιμος Πλοίαρχος Τζορτζ Κάντογκαν ανέλαβε το Pallas στις 16 Σεπτεμβρίου 1809, έχοντας μετακινηθεί από το Crocodile. Το 1810, η φρεγάτα Pallas διατάχθηκε να μετακινηθεί στη Βόρεια Θάλασσα και έπλευσε στα ανοιχτά της Νορβηγίας όπου κατέλαβε τέσσερα δανικά κότερα κουρσάρων.
Κατάληξη
Ο Τζ.Π. Μονκ ήταν Πλοίαρχος της φρεγάτας Pallas όταν αυτή βυθίστηκε στον Κόλπο του Φορθ κοντά στο Ντάνμπαρ τη νύχτα της 18ης Δεκεμβρίου 1810. Ο πλοηγός μπέρδεψε το φως σε μια ασβεστοκάμινο στο Μπρόξμουθ με αυτό που βρισκόταν στη Νήσο του Μέι, και αυτό που ήταν στο νησί με αυτό στο Μπελ Ροκ. Οι ναυαγοσώστες του Ντάνμπαρ διέσωσαν 45 ναύτες του HMS Pallas πραγματοποιώντας δύο προσπάθειες, ενώ στην τρίτη είχαν πνιγει σχεδόν όλοι. Συνολικά 11 ναύτες του Pallas πνίγηκαν.
Στο επακόλουθο δικαστήριο, ο δικαστής επέπληξε έντονα τον Μονκ και τον πλοηγό, Τζέιμς Μπούργκες, για τις απώλειες. Επίσης, απομάκρυνε από τη θέση του τον επικεφαλής, Ντέιβιντ Κλεγκ, διατάζοντας τον να μην υπηρετήσει ποτέ ξανά στην θέση αυτή.
Η φρεγάτα Pallas συνοδευόταν από το Nymphe, το οποίο επίσης βυθίστηκε τη νύχτα εκείνη, αν και δεν υπήρξαν απώλειες ανθρώπων. Το Nymphe βυθίστηκε σε βράχο με την ονομασία Ντέβιλς Αρκ (Αψίδα του Διαβόλου) κοντά στο Σκέθαρντ ον Τορ Νες Ντάνμπαρ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βρετανικά πολεμικά πλοία Κατηγορία:Φρεγάτες
Ντομένικο Γκαμπίνο
Παραπομπές
Γ Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Billboard Hot 100
right|300px|thumb|Το λογότυπο του περιοδικού [[Billboard]] Το Billboard Hot 100 είναι ένα chart, το οποίο κυκλοφορεί εβδομαδιαίως στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από το περιοδικό Billboard και αφορά στα singles. Οι κατατάξεις πωλήσεων προκύπτουν από τη ραδιοφωνική συχνότητα που παίζει κάποιο τραγούδι, από το online streaming και από τις πωλήσεις (φυσικές ή ψηφιακές).
Όταν η Nielsen ξεκίνησε να καταμετρά τις πωλήσεις το 1991, η εβδομαδιαία περίοδος πωλήσεων διαρκούσε απο τη Δευτέρα έως και την Κυριακή, όμως τον Ιούλιο του 2015 η περίοδος άλλαξε και διαρκεί πια από την Παρασκευή έως και την Πέμπτη. Το ραδιοφωνικό airplay, σε αντίθεση με τα streaming δεδομένα και τα νούμερα των πωλήσεων, είναι διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή, αλλά καταμετράται με βάση τον ίδιο κύκλο, Παρασκευή έως και Πέμπτη (στο παρελθόν ακολουθούσε τον κύκλο Δευτέρα έως και Κυριακή και πιο πριν τον Ιούλιο του 2015 τον κύκλο Τετάρτη έως και Τρίτη). Τα εκάστοτε καινούρια charts καταμετρώνται και επισήμως δημοσιοποιούνται από το Billboard κάθε Τρίτη, αλλά λαμβάνουν συγκεκριμένα την ημερομηνία του Σαββάτου που ακολουθεί.
Το πρώτο Νο1 τραγούδι που ανέβηκε ποτέ στο Hot 100 ήταν το  Poor Little Fool  του Ricky Nelson στις 4 Αυγούστου, 1958. Μέχρι και το τεύχος για την εβδομάδα που λήγει στις 27 Αυγούστου 2022, από την κορυφή του Hot 100 έχουν περάσει 1.141 διαφορετικά τραγούδια. Το τραγούδι που βρίσκεται στο Νο1 αυτή τη στιγμή είναι το "Super Freaky Girl" από τη Νίκι Μινάζ.
Ιστορία του Billboard Hot 100
Πριν το 1955, το Billboard δεν είχε ένα ενωτικό chart, που να περιελάμβανε όλα τα μέσα ακρόασης ενός τραγουδιού, αλλά βασιζόταν σε μεμονωμένες μετρήσεις. Στην αρχή της ροκ εποχής το 1955 υπήρχαν τρία τέτοια charts: Παρόλο που και τα τρία charts ήταν ισοβαρή όσον αφορά στη σημασία τους, πολλοί ιστορικοί των charts αναφέρονται στο πρώτο από τα τρία, όταν θέλουν να μιλήσουν για την επιτυχία ενός τραγουδιού πριν τη δημιουργία του Hot 100. Αυτό συμβαίνει γιατί μέχρι και την αρχή της ροκ εποχής το 1955, το ραδιόφωνο βρισκόταν στη Χρυσή Εποχή του - χαρακτηριζόταν όμως, περισσότερο από ομιλητικές εκπομπές πάρα από μουσικές - και έτσι, οι φυσικές πωλήσεις ήταν η κυριαρχική ένδειξη για την επιτυχία ενός τραγουδιού. Την εβδομάδα που έληξε στις 12 Νοεμβρίου, 1955, το Billboard εξέδωσε για πρώτη φορά το Top 100. The Top 100 συγκέντρωνε όλες τις πτυχές της πορείας ενός τραγουδιού (πωλήσεις, ραδιοφωνικό airplay και jukebox δεδομένα), σύμφωνα με ένα σύστημα πόντων, το οποίο έδινε περισσότερο βάρος στις πωλήσεις έναντι του ραδιοφωνικού airplay. Τα τρία προαναφερθέντα charts συνέχισαν να κυκλοφορούν ταυτόχρονα με το νέο Top 100 chart.
Στις 21 Ιουνίου, 1957, το Billboard σταμάτησε να κυκλοφορεί το chart "Τα δημοφιλέστερα στα Jukeboxes", αφού η δημοφιλία των jukeboxesελαττώθηκε και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ενσωμάτωναν όλο και περισσότερη ροκ μουσική στις playlists τους. Την εβδομάδα που έληξε στις 28 Ιουλίου, 1958, κυκλοφόρησαν για τελευταία φορά τα charts  Τα δημοφιλέστερα ανάμεσα στους DJs των Disco" και  The Top 100". Και στα δύο αυτά charts το τελευταίο τραγούδι που ανέβηκε στην κορυφή ήταν η ενόργανη εκδοχή του "Patricia '' από τον Perez Prado.
Στις 4 Αυγούστου, 1958, το Billboard παρουσίασε ένα βασικό chart με όλα τα είδη μουσικής: το Hot 100. To Hot 100, λοιπόν, γρήγορα καθιερώθηκε ως το κύριο chart της Μουσικής βιομηχανίας και έτσι το Billboard σταμάτησε να κυκλοφορεί το chart  Τα Best Sellers των καταστημάτων''" στις 13 Οκτωβρίου, 1958.
Το Billboard Hot 100 παραμένει ακόμη το κύριο chart σύμφωνα με το οποίο μετριέται η επιτυχία ενός τραγουδιού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Hot 100 και η κατάταξή του προκύπτουν από το ραδιοφωνικό airplay που μετρά η Nielsen BDS, από το δεδομένα των πωλήσεων που συγκεντρώνει η Nielsen Soundscan (φυσικές και ψηφιακές) και από τα streaming δεδομένα που παρέχουν αρκετές διαδικτυακές μουσικές πηγές.
Υπάρχουν, βέβαια, μερικά charts που συνεισφέρουν στην όλη καταμέτρηση για το Hot 100. Τα πιο σημαντικά είναι τα εξής:
Συλλογή Δεδομένων
Η εβδομαδιαία καταμέτρηση των πωλήσεων και των streams ξεκινά κάθε Παρασκευή και τελειώνει την Πέμπτη, ενώ αυτή του ραδιοφωνικού airplay διαρκεί απο Δευτέρα έως και Κυριακή. Ένα νέο chart συγκεντρώνεται και δημοσιεύεται από το Billboard κάθε Τρίτη. Η ημερομηνία κάθε chart αποδίδεται τέσσερις μέρες μετά τη διαδικτυακή δημοσίευση του. Για παράδειγμα:
Αλλαγές στην πολιτική του Hot 100
Παρόλο που η έλευση ενός μουσικού chart γέννησε τους λεγόμενους ιστορικούς και τους παρατηρητές των charts, επηρέασε άμεσα την ποπ κουλτούρα και δημιούργησε ένα σωρό αμέτρητες ασήμαντες πληροφορίες, ο βασικός σκοπός του Hot 100 είναι να βοηθήσει αυτούς που βρίσκονται εντός της μουσικής βιομηχανίας: να αντικατοπτρίσει την επιτυχία ενός  προιόντος  (singles, άλμπουμς κλπ.) και να παρακολουθήσει τις τάσεις του αγοραστικού κοινού. Το Billboard έχει ουκ ολίγες φορές αλλάξει τη μεθοδολογία και τις πολιτικές του, ώστε να δίνει πάντα την πιο ακριβή και έγκυρη εντύπωση του τι είναι δημοφιλές. Ένα πολύ βασικό παράδειγμα έιναι η αναλογία που αποδίδεται ανάμεσα στις πωλήσεις και στο ραδιοφωνικό airplay. Κατά την πρώιμη εποχή του Hot 100 τα singles ήταν το μέσο με το οποίο οι άνθρωποι αγόραζαν μουσική. Στις περιόδους, όπου οι πωλήσεις ήταν εύρωστες, περισσότερο βαρός δινόταν στους πόντους ενός τραγουδιού που προέκυπταν από τις πωλήσεις του παρά από το ραδιοφωνικό του airplay.
Όσο περνούσαν οι δεκαετίες, η μουσική βιομηχανία επικεντρώθηκε στις πωλήσεις των άλμπουμς παρά των αυτόνομων singles. Οι μουσικοί, εν τέλει, άρχισαν να εκφράζουν τις δημιουργικές τους ανησυχίες μέσω ολοκληρωμένων άλμπουμς παρά μέσω singles και ως τη δεκαετία του 1990 πολλές δισκογραφικές εταιρείες έπαυσαν εντελώς να κυκλοφορούν singles (Βλέπε '' Περικοπές στα Άλμπουμς", παρακάτω). Τελικά, το ραδιοφωνικό airplay κατέληξε να έχει περισσότερο βάρος στους πόντους ενός τραγουδιού έναντι των πωλήσεών του. Το Billboard έχει τροποποιήσει αρκετές φορές την αναλογία πωλήσεων και ραδιοφωνικού airplay, ώστε να αντανακλά με τη μεγαλύτερη ακρίβεια την πραγματική δημοφιλία των τραγουδιών.
Singles δύο πλευρών
Το Billboard επίσης, έχει τροποποιήσει αρκετές φορές την πολιτική του όσον αφορά στα  singles δύο πλευρών . Το προ Hot 100 chart "Τα Best Sellers των καταστημάτων" κατέτασσαν τις δημοφιλείς Α- και Β-πλευρές μαζί, με την πλευρά που είχε παιχτεί συχνότερα να βρίσκεται πιο ψηλα στη λίστα. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα, αλλά σίγουρα όχι το μοναδικό ήταν το "Don't Be Cruel  /  Hound Dog  του Elvis Presley. Καθόλη την πορεία αυτών των singles του Presley στα charts, το τοπ τραγούδι εναλλασσόταν αρκετές φορές ανάμεσα στα δύο προαναφερθέντα. Αλλά στα τότε σύγχρονα charts  Τα δημοφιλέστερα ανάμεσα στους DJs των Disco", "Τα δημοφιλέστερα στα Jukeboxes" και στο Top 100, τα δύο τραγούδια μπήκαν ξεχωριστά, όπως γινόταν και με όλα τα υπόλοιπα. Με τον ερχομό του Hot 100 το 1958, οι Α- και Β-πλευρές έμπαιναν στα charts ξεχωριστά, όπως γινόταν και στο προηγούμενο Top 100.
Ξεκινώντας με το chart της εβδομάδας που έληξε στις 29 Νοεμβρίου, 1969, αυτός ο κανόνας τροποποιήθηκε. Αν και οι δύο πλευρές αποκτούσαν σημαντικό airplay, κατατάσσονταν μαζί. Αυτό, βέβαια, άρχισε να γίνεται συζητήσιμο θέμα μέχρι και το 1972, αφού οι περισσότερες μεγάλης εμβέλειας δισκογραφικές εταιρείες παγίωσαν μία τάση που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1960 βάζοντας το ίδο τραγούδι και στις δύο πλευρές των singles.
Πιο σύνθετα θέματα άρχισαν να προκύπτουν από τη στιγμή που ξεκίνησαν να κυκλοφορούν τα singles των 12 ιντσών και τα maxi-singles, πολλά από τα οποία περιείχαν περισσότερες από δυο πλευρές. Ακόμη περισσότερα προβλήματα ήρθαν στην επιφάνεια όταν, σε αρκετές περιπτώσεις, η Β-πλευρά ξεπερνούσε σε δημοτικότητα την Α- και έτσι με την έλευση του νέου single, το τελευταίο είχε την πρώην Β-πλευρά στη θέση της Α- μαζί με τη  νέα  Β-πλευρά.
Το τέλος στα θέματα των singles δύο πλευρών δόθηκε με τη συμπερίληψη των περικοπών στα άλμπουμς που ενσωματώθηκαν στο Hot 100.
Περικοπές στα άλμπουμ
Όσο κι αν έχουν γίνει αρκετές αλλαγές στις πολιτικές του Hot 100, ένας κανόνας παρέμενε πάντα σταθερός: τραγούδια που δεν είναι διαθέσιμα προς αγορά ως singles, απαγορεύεται να μπουν στο Hot 100. Παρόλα αυτά, στις 5 Δεκεμβρίου, 1998, το Hot 100 μετατράπηκε από  chart για singles  σε  chart για τραγούδια . Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, μια αυξανόμενη τάση στη μουσική βιομηχανία ήταν να παραδίδουν τα τραγούδια στα ραδιόφωνα χωρίς καν να κυκλοφορούν ως singles. Οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες ισχυρίστηκαν πως οι πωλήσεις των singles επιβάρυναν τις πωλήσεις των άλμπουμς και έτσι τα πρώτα σιγά σιγά άρχισαν να καταργούνται. Τότε ήταν που άρχισαν να διατυπώνονται κατηγορίες για χειραγώγηση των charts, αφού οι εταιρείες περίμεναν να φτάσει στην ακμή του ένα τραγούδι όσον αφορά τα airplays για να το κυκλοφορήσουν ως single, με αποτέλεσμα να γίνονται εφικτά ντεμπούτα των τραγουδιών όχι μόνο στην κορυφαία δεκάδα, αλλά ακόμη και στο Νο1. Σε αρκετές περιπτώσεις, μια εταιρεία διέγραφε το single από τον κατάλογό της μετά από μόλις μια εβδομάδα, προκαλώντας έτσι την είσοδο ενός τραγουδιού στο Hot 100 σε υψηλή θέση και έπειτα την κάθοδό του, μέχρι να πουληθούν όλα τα αντίτυπα του single που κυκλοφόρησε την πρώτη του εβδομάδα.
Εκείνη ήταν η περίοδος, όπου πολλές δημοφιλείς επιτυχίες δεν μπήκαν ποτέ στο Hot 100 ή μπήκαν σε καλή θέση, αφότου υποχώρησε το airplay τους. Κατά την περίοδο που δεν είχαν κυκλοφορήσει ως singles, τα τραγούδια μπορούσαν να μπουν στο Hot 100. Πολλά από αυτά τα τραγούδια κυρίευσαν το Hot 100 Airplay chart για εκτεταμένες περιόδους: Μετά από πολύ συχνές και επίμονες διαμαρτυρίες και αντιρρήσεις, το Billboard εν τέλει αποφάσισε να επιτρέπει singles που προορίζονται μόνο για τα ραδιόφωνα (ή Περικοπές στα άλμπουμς) να εισέρχονται στο Hot 100, προς ανακούφιση καλλιτεχνών και ατόμων της μουσικής βιομηχανίας.
Τα EP
Οι Extended play (EP) κυκλοφορίες είναι κάτι σαν μίνι άλμπουμς και περιέχουν συνήθως τέσσερα με έξι κομμάτια. Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1960, μπορούσαν να μπουν στο Top 100 και έπειτα στο Hot 100. Με την αυξανόμενη δημοτικότητα των άλμπουμς, όμως, αποφασίστηκε να μεταφερθούν τα EP από το Hot 100 στο Billboard 200, όπου και συμπεριλαμβάνονται μέχρι και σήμερα.
Ψηφιακά downloads και διαδικτυακό streaming
Από τις 12 Φεβρουαρίου, 2005, το Billboard Hot 100 συμπεριελάμβανε τα ψηφιακά downloads των τραγουδιών από διαδικτυακές πλατφόρμες, όπως τα iTunes, το Musicmatch και τη Rhapsody. Το Billboard είχε αρχίσει να καταμετρά τα downloads το 2003 σύμφωνα με το Hot Digital Tracks chart. Παρόλα αυτά, αυτά τα downloads δε μετρούσαν για το Hot 100 και το chart αυτο (εν αντιθέσει με το chart Hot Digital Songs) μετρούσε κάθε εκδοχή του τραγουδιού ξεχωριστά (το chart υπάρχει ακόμη και σήμερα μαζί με το Hot Digital Songs). Αυτή ήταν η πρώτη σημαντική διόρθωση της φόρμουλας του Hot 100 μετά τον Δεκέμβριο του 1998.