cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Somos libres, seámoslo siempre
Ο Περουβιανός εθνικός ύμνος (Somos libres, seámoslo siempre) αποτελεί τον εθνικό ύμνο του Περού. Καθιερώθηκε το 1821.
Ιστορία
Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Περού, ο στρατηγός Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν ξεκίνησε δημόσιο διαγωνισμό για την επιλογή εθνικού ύμνου. Η προκήρυξη απευθυνόταν σε καθηγητές ποίησης, συνθέτες και ερασιτέχνες στιχουργούς και δημοσιεύτηκε στην επίσημη εφημερίδα (Gaceta Ministerial) στις 7 Αυγούστου του 1821. Επτά από τα τραγούδια επιλέχθηκαν για ακρόαση και το 7ο ήταν του Χοσέ Μπερνάρντο Αλσέντο. Το άσμα αυτό επιλέχθηκε ως εθνικός ύμνος. Παίχτηκε για πρώτη φορά τη νύχτα της 23ης Σεπτεμβρίου 1821 στο θέατρο της Λίμας, ενώπιον του Σαν Μαρτίν και των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας. Για πρώτη φορά τραγουδήθηκε από τη Ρόσα Μερίνο σε αρχικούς στίχους του ποιητή Δον Χοσέ ντε λα Τόρρε Ουχάρτε.
Ακολούθησαν διάφορες αλλαγές στον ύμνο και το 1869 το αρχικό κείμενο αποκαταστάθηκε από τον Κλαούντιο Ρεμπαλιάτι. Το 1901 εγκρίθηκε η τροποποίηση του ύμνου και προκηρύχθηκε νέος διαγωνισμός για στίχους. Νικητής ήταν ο ποιητής Χοσέ Σάντος Τσοκάνο. Στη συνέχεια ζητήθηκε ξανά η επαναφορά στους προηγούμενους στίχους σε βαθμό που το Κογκρέσο το 1913 ανακήρυξε τους στίχους "άθικτους", όπως επίσης και τη χορωδία του εθνικού ύμνου.
Το 1959 ο Τσαμπούκα Γκράντα συνέθεσε ένα νέο εναλλακτικό κείμενο για τον πρώτο στίχο του ύμνου, ωστόσο εκείνο δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Η τελευταία απόπειρα για αλλαγή του ύμνου έγινε επί διοίκησης του Στρατηγού Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο, ο οποίος θέλησε να αλλάξει τη δεύτερη και τρίτη στροφή. Η απόπειρα αυτή επίσης ήταν ανεπιτυχής.
Τον Ιούνιο του 2005 το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η πρώτη στροφή του ύμνου (Largo tiempo...) δεν γράφτηκε από τον Χοσέ ντε λα Τόρρε Ουγάρτε (José de la Torre Ugarte) και ότι ήταν από τη λαϊκή μούσα. Επίσης, το Δικαστήριο επαλήθευσε ότι η πέμπτη στροφή αποκλείστηκε από τον εθνικό ύμνο και δεδομένων των πνευματικών δικαιωμάτων του συγγραφέα και της μοναδικότητας του κομματιού, διατάχθηκε να επαναφερθεί η πέμπτη στροφή στον επίσημο ύμνο με τη μορφή έκτης στροφής. Έτσι, ο εθνικός ύμνος συναποτελείται από 7 συνολικά στροφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Περού
Το Εβραϊκό Κράτος
Το "Εβραϊκό Κράτος" (γερμανικά: Der Judenstaat) είναι ένα βιβλίο γραμμένο από τον Τέοντορ Χερτσλ, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1896 στη Λειψία και τη Βιέννη. Ως υπότιτλο έφερε την φράση "Πρόταση για μια σύγχρονη λύση στο Εβραϊκό ζήτημα" (γερμανικά: Versuch einer modernen Lösung der Judenfrage), και αρχικά ονομαζόταν "Επίκληση προς τους Ρότσιλντ", την γνωστή οικογένεια τραπεζιτών η οποία έπαιξε μεγάλο ρόλο στην δημιουργία του Εβραϊκού κράτους στη γη του Ισραήλ.
Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα του Σιωνισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Βιβλία κοινωνικοπολιτικής ιδεολογίας Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους
Γιαχόλιορης
Ο Γιαχόλιορης (ή Δελήμπασης )υπήρξε Αλβανός στην υπηρεσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1776 περίπου ήταν αρχηγός από εξήντα συμπατριώτες του. Είχε το αξίωμα του μεϊντάμπαση και έπαιρνε μισθό από την πολιτεία για να διατηρεί την τάξη στην επαρχία της Αθήνας. Όταν ο Χατζή Αλής τον απέλυσε, ο Γιαχόλιορης αποφάσισε να εκδικηθεί. Πήγε στα μέρη της Αρβανιτιάς και στρατολόγησε περί τους επτακόσιους πενήντα Αλβανούς και επιστρέφοντας, μέχρι να φθάσει στη Θήβα τους έκανε χίλιους. Το σχέδιό του ήταν να λεηλατήσει την Αθήνα. Ο Χατζή Αλής ενημερώθηκε για τα σχέδια του Γιαχόλιορη και έστειλε μήνυμα στον Λάλα της Πελοποννήσου, από όπου δέχτηκε εξήντα Λαλιώτες. Από την Κάρυστο μάζεψε άλλους τόσους. Οι κάτοικοι της Αθήνας, Τούρκοι και χριστιανοί, όταν έμαθαν για τις προετοιμασίες αυτές, μάζεψαν τα υπάρχοντά τους. Οι Τούρκοι εφοδιάστηκαν με τροφές και μαζί με τα γυναικόπαιδα τους κλείστηκαν στην Ακρόπολη. Η Ακρόπολη ήταν γεμάτη. Αριθμούσαν τριακόσιες εβδομήντα οικογένειες. Οι Χριστιανοί με τις οικογένειές τους κατέφυγαν στη Σαλαμίνα και Αίγινα. Γύρω από την Αθήνα δεν υπήρχαν τότε τείχη και η πόλη ήταν απροστάτευτη.
Η μάχη στο Χαλάνδρι
Ο Γιαχόλιορης με τους χίλιους άνδρες του απέφυγε να περάσει από τον Κοντουρό του Σαρανταπόταμου για να μην πέσει σε ενέδρα, επειδή το μέρος ήταν δύσβατο. Προτίμησε να έρθει από το μέρος του Ωρωπού. Πέρασε από την Τζηβισιά (Κηφισιά), ξαπλώθηκε μέχρι το Μαρούσι, Χαλάνδρι και ήταν έτοιμος να μπει νύχτα στην πόλη. Οι Αθηναίοι άρχοντες έδωσαν συμβουλή στον Χατζή Αλή, να μην αφήσουν τον εχθρό να πλησιάσει, γιατί εύκολα θα έμπαινε στην πόλη και θα την πυρπολούσε. Ο Γιαχόλιορης έστειλε μήνυμα από την Κηφισιά στους Αθηναίους να τον αφήσουν να έρθει, αλλά πήρε απάντηση ότι τα βόλια και το μπαρούτι είναι έτοιμα να τον υποδεχτούν. Ο Χατζή Αλής ήταν της γνώμης, ότι όλα τα δυνατά σπίτια έπρεπε να οχυρωθούν και να ετοιμαστούν να χτυπήσουν τους εισβολείς. Και πάλι όμως οι Αθηναίοι τον συμβούλεψαν να χτυπήσει τον εισβολέα έξω από την πόλη και να μην τον αφήσει να φωλιάσει. Ετοιμάστηκαν εκατόν πενήντα ιππείς, τριακόσιοι Τούρκοι και άλλοι τριακόσιοι Χριστιανοί και πήγαν στο Χαλάνδρι. Εκεί έγινε μάχη. Οι Αθηναίοι χτύπησαν όλα τα χαμόσπιτα και τρεις μεγάλους πύργους, στους οποίους είχαν οχυρωθεί οι Αλβανοί. Ο Αλβανοί ήταν περίπου εξακόσιοι. Οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στα χαμόσπιτα, τα πήραν, και τους φόνεψαν όλους. Άλλους σκότωσαν, άλλους έσφαξαν. Τους πύργους τους πολιόρκησαν και είπαν στους πολιορκημένους να παραδοθούν. Αυτοί όμως περίμεναν ενισχύσεις από το Μαρούσι και την Κηφισιά, και τον αρχηγό τους τον Γιαχόλιορη να έρθει. Οι Αθηναίοι άφησαν το εν τρίτο τους εκεί στο Χαλάνδρι, οι δε ιππείς και οι υπόλοιποι πήγαν να χτυπήσουν τον Γιαχόλιορη. Οι Αθηναίοι που έμειναν στο Χαλάνδρι μάζεψαν ξύλα και κλαδιά και έβαλαν φωτιά στις πόρτες των πύργων, ενώ πυροβολούσαν τους πολιορκημένους μην αφήνοντάς τους να βγουν, και τους έκαψαν όλους. Μετά από αυτό, οι μισοί έφυγαν για το Μαρούσι, και οι άλλοι μισοί για την Κηφισιά, όπου οι Αλβανοί συνέχιζαν να μαζεύονται και γίνονταν τρεις χιλιάδες.
Η μάχη στο Μαρούσι και την Κηφισιά
Στο Μαρούσι και την Κηφισιά ακολούθησαν οι επόμενες συγκρούσεις. Οι Αθηναίοι σκότωναν και έπιαναν ζωντανούς τους Αλβανούς μέχρι το ρέμα Φασίδερο, έξω από την Αττική. Ένα τέταρτο από όλο το σώμα των τριών χιλιάδων καταλύθηκε, ενώ οι υπόλοιποι έφυγαν στην Αρβανιτιά και φοβέριζαν ότι θα κατεβούν περισσότεροι.
Μετά τη μάχη
Ο Χατζή Αλής φοβούμενος την επιστροφή του Γιαχίλιαρη σκέφτηκε πως να προστατευθεί. Τότε οι Αθηναίοι τον συμβούλεψαν και του πρότειναν να κτίσει τείχος. Έτσι και έγινε. Το 1778, μέσα σε τρεις μήνες όλη η πόλη και αρκετά χωράφια περιφράχτηκαν από την Ακρόπολη, από το ναό του Βάκχου, γύρω από την πόλη, βάζοντας μέσα και τον ναό του Θησέα, μέχρι το παλαιό Άρειο Πάγο και τα προπύλαια. Το ύψος του τοίχου ήταν τέσσερις πήχες με παλαίστρες, και κάθε διακόσια βήματα είχε ένα μπούρτζι. Για την κτίσιμο του τείχους χρησιμοποίησε υλικά από σωζόμενα αρχαία οικοδομήματα, όπως τη γέφυρα του σταδίου στη ρεματιά του Ιλισσού και δύο κολώνες από τον Ναό του Ολυμπίου Διός. Για την εργασία αυτή, ο Χατζή Αλής χρέωσε τους Αθηναίους με το ποσό των σαράντα δυο χιλιάδων τετρακοσίων γροσίων, και οι Αθηναίοι του τα πλήρωσαν.
Παραπομπές σε φωτογραφικό υλικό
<references group="Φωτ" />
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Αθήνα Κατηγορία:18ος αιώνας
Γιαν Στέιν
Βίος
thumb|left|Χωρικοί μπροστά σε πανδοχείο thumb|left|Παιχνίδι μπόουλινγκ, περ. 1655 thumb|Γυναίκα μπροστά στην τουαλέτα της thumb|right|Μάθημα σχεδίου, 1665, [[Μουσείο Γκέτι, Λος Άντζελες]] Ο Στέιν γεννήθηκε στο Λέιντεν όπου η ευκατάστατη, καθολική οικογένειά του ασχολούνταν με τη ζυθοποιία και διέθεταν την ταβέρνα «Ο κόκκκινος ακοντοπέλεκυς» (The Red Halbert) επί δύο γενεές. Ήταν ο μεγαλύτερος από οκτώ (ή περισσότερα) παιδιά. Όπως ο σύγχρονός του και περισσότερο διάσημος Ρέμπραντ, ο Στέιν φοίτησε στο Λατινικό Σχολείο και σπούδασε στο Λέιντεν. Την εκπαίδευσή του στη ζωγραφική ανέλαβε ο Νικολάες Κνούπφερ (Nicolaes Knupfer, (1603–1660), Γερμανός ζωγράφος ιστορικών και μεταφορικών σκηνών που δραστηριοποιούνταν στην Ουτρέχτη. Η επιρροή του Κνούπφερ είναι εμφανής στη σύνθεση και τα χρώματα που χρησιμοποίησε ο Στέιν. Επίδραση του άσκησαν, επίσης, οι ζωγράφοι Άντριαεν φαν Οστάντε και Ίσαακ φαν Οστάντε, ζωγράφοι αγροτικών σκηνών, που ζούσαν στο Χάαρλεμ. Δεν είναι γνωστό αν ο Στέιν μαθήτευσε σε αυτούς.Το 1648 ο Στέιν μαζί με τον Χάμπριιλ Μέτσου (Gabriël Metsu) ίδρυσαν τη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στο Λέιντεν. Λίγο αργότερα έγινε βοηθός του φημισμένου τοπιογράφου Γιαν φαν Χόγιεν (Jan van Goyen) και μετακόμισε στο σπίτι του στο κανάλι Bierkade στο κέντρο της Χάγης. Στις 3 Οκτωβρίου 1649 νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του φαν Χόγιεν Χρέτχεν, με την οποία απέκτησαν οκτώ παιδιά. Ο Στέιν εργάστηκε με τον πεθερό του ως το 1654, οπότε μετακόμισε στο Ντελφτ, όπου διηύθυνε τη ζυθοποιία De Slang («το φίδι» στα ολλανδικά) για τρία χρόνια, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία. Ύστερα από την έκρηξη της πυριτιδαποθήκης στο Ντελφτ, το 1654, η αγορά έργων τέχνης σχεδόν κατέρρευσε, αλλά ο Στέιν ζωγράφισε το έργο «Ο Δήμαρχος του Ντελφτ και η θυγατέρα του». Δεν είναι σαφές αν αυτό το έργο μπορεί να χαρακτηριστεί πορτρέτο ή σκηνή της καθημερινής ζωής.
Ο Στέιν έζησε στο Βάρμοντ, λίγο πιο βόρεια από το Λέιντεν, από το 1656 ως το 1660, οπότε μετακινήθηκε στο Χάαρλεμ ως το 1670. Και στις δύο αυτές περιόδους υπήρξε εξαιρετικά παραγωγικός. Το 1670, ύστερα από τους θανάτους πρώτα της συζύγου του, το 1669, και στη συνέχεια του πατέρα του το 1670, ο Στέιν επέστρεψε στο Λέιντεν, όπου έμεινε ως το τέλος της ζωής του. Το 1762 (που αποκλήθηκε «έτος της καταστροφής») η αγορά έργων τέχνης κατέρρευσε. Έτσι, ο Στέιν άνοιξε μια ταβέρνα. Το 1673 νυμφεύτηκε τη Μαρία φαν Έχμοντ (Maria van Egmont), με την οποία απέκτησαν ένα ακόμη παιδί. Το 1674 έγινε ο επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά. Ο Φρανς φαν Μίερις ο πρεσβύτερος έγινε ένας από τους συντρόφους του στο ποτό. Απεβίωσε στο Λέιντεν το 1679 και ενταφιάστηκε στον οικογενειακό τάφο στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου (Pieterskerk) στο Λέιντεν.
Έργο
Το κεντρικό θέμα των πινάκων του Γιαν Στέιν ήταν οι σκηνές της καθημερινής ζωής. Πολλές παρόμοιες σκηνές που δημιούργησε, όπως στην «Εορτή του Αγίου Νικολάου» είναι ζωηρές μέχρι του σημείου του χάους και της λαγνείας, ώστε η φράση «νοικοκυριό του Στέιν» να φθάσει να σημαίνει τη σκηνή της ακαταστασίας και, στο τέλος, να γίνει ολλανδική παροιμία (een huishouden van Jan Steen). Οι λεπτές νύξεις στους πίνακές του μοιάζουν σαν ο ζωγράφος να προειδοποιεί τον θεατή παρά να τον προσκαλεί να αντιγράψει τη συμπεριφορά που βλέπει. Πολλοί από τους πίνακές του φέρουν αναφορές σε παλιές ολλανδικές παροιμίες ή λογοτεχνικά έργα. Συχνά χρησιμοποιούσε ως μοντέλα μέλη της οικογένειάς του και ζωγράφισε αρκετές αυτοπροσωπογραφίες, στις οποίες δεν επέδειξε καμία τάση ματαιοδοξίας.Ο Στέιν δεν περιφρόνησε και άλλα θέματα: Ζωγράφισε ιστορικές, μυθολογικές και θρησκευτικές σκηνές, πορτρέτα, νεκρές φύσεις και σκηνές από τη φύση. Διάσημα είναι τα πορτρέτα παιδιών που φιλοτέχνησε. Είναι γνωστός για τη μαεστρία με την οποία χειριζόταν το φως αλλά και για την επιμονή του στις λεπτομέρειες, που είναι εμφανής σε ορισμένα περσικά χαλιά και άλλα υφάσματα που κατασκεύασε.
Ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός, αφού δημιούργησε περίπου 800 πίνακες, από τους οποίους διασώθηκαν γύρω στους 350. Η εργασία του έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους συγχρόνους του, γι' αυτό και πληρωνόταν καλά. Δεν είχε πολλούς μαθητές, καταγράφεται μόνον ο Ρίτσαρντ Μπράκενμπουρχ (Richard Brakenburgh), αλλά τα έργα του αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για πολλούς ζωγράφους.
Σχέση με τους Rederijkers
Το 1945 ο ιστορικός τέχνης Στούρλα Γκουνλάουγκσον (Sturla Gudlaugsson), ειδικός στην Ολλανδική ζωγραφική και εικονογραφία του 17ου αιώνα και διευθυντής, τότε, του Ολλανδικού Ιδρύματος για την Ιστορία της Τέχνης και του Mauritshuis στη Χάγη, έγραψε το άρθρο «Οι κωμωδοί στο έργο του Γιαν Στέιν και των συγχρόνων του», στο οποίο αποκάλυπτε ότι μεγάλη επιρροή στο έργο του Στέιν άσκησε η Συντεχνία των ρητόρων, γνωστών ως Rederijkers και των θεατρικών τους αποπειρών.
Συχνά εμφανίζονται οι ισχυρισμοί ότι οι πίνακες του Στέιν αποτελούν ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινής ζωής στην Ολλανδία του 17ου αιώνα. Όμως, δεν ήταν όλα όσα ζωγράφιζε ρεαλιστική αναπαράσταση του καθημερινού του περιγύρου. Πολλά έργα του εμπεριέχουν ειδυλλιακές ή βουκολικές φαντασιώσεις με στομφώδη έκφραση, που παραπέμπει στο θέατρο.
Η σχέση του καλλιτέχνη με το θέατρο επαληθεύεται εύκολα μέσω της σχέσης του με τους Rederijkers. Υπάρχουν δύο τύποι μαρτυριών για τη σχέση αυτή: Πρώτον, ο θείος του Στέιν ανήκε στη Συντεχνία ρητόρων του Λέιντεν, όπου ο καλλιτέχνης γεννήθηκε και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Δεύτερον, ο Γιαν Στέιν αποτύπωσε σε πίνακες πολλές σκηνές από τη ζωή των Rederijkers: Παράδειγμα αποτελεί ο πίνακας «Ρήτορες μπροστά στο παράθυρο» του 1662-66, που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφεια. Η ανθρωπιά, το χιούμορ και η αισιοδοξία των μορφών υποδεικνύουν ότι ο Στέιν γνώριζε αυτούς τους ανθρώπους καλά και ήθελε να τους αποτυπώσει θετικά.
Θέατρο
Με το πλούσιο και ηθικοπλαστικό ύφος του είναι λογικό ότι ο Στέιν υιοθέτησε τα θεατρικά στρατηγήματα για τους δικούς του σκοπούς. Υπάρχουν στοιχεία που πιστοποιούν ότι οι χαρακτήρες στους πίνακες του Στέιν είναι, κατά κύριο λόγο, θεατρικοί χαρακτήρες και όχι προερχόμενοι από την πραγματικότητα.
Οι πολυάριθμοι πίνακες του καλλιτέχνη με θέμα «Η επίσκεψη του γιατρού», όπως αυτή του 1665-70 που βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ δείχνει τη θεατρική του προσέγγιση. Η υπόθεση είναι απλή: Ο γιατρός, που εξετάζει μια νεαρή δεσποσύνη, ανακαλύπτει ότι δεν είναι άρρωστη αλλά στην πραγματικότητα είναι έγκυος. Ο γιατρός απεικονίζεται ως κωμικός χαρακτήρας, που φορά μπιρέτα (λατ. biretum), καπέλο με τέσσερις γωνιές στην κορυφή, ένα doublet (ένδυμα σαν γιλέκο) και μικρό πλισέ περιλαίμιο. Στην πραγματικότητα είναι ντυμένος σύμφωνα με τη μόδα του 1570 και όχι του 1670. Αντίθετα, η κοπέλα φορά αυτά που θα χαρακτηρίζονταν ως «κορυφαίας μόδας» της εποχής που ζωγραφίστηκε ο πίνακας, ένα γιαπωνέζικου στυλ χαλαρό κιμονό.
Ο αναχρονισμός αυτός μπορεί να εξηγηθεί μόνο με ένα τρόπο: Δεν πρόκειται για πραγματικό γιατρό, αλλά για ηθοποιό, που φορά παραδοσιακή θεατρική ενδυμασία. Σύμφωνα με τον Gudlaugsson, «ποτέ δεν θα μπορούσε ένα τόσο ασυνήθιστο και αναχρονιστικό κοστούμι να εμφανιστεί σε πίνακα του Στέιν».
Τσούκοβι
Το Τσούκοβι (κυριλλικά: Ћукови) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 238 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Σύμφωνο
Το σύμφωνο είναι φθόγγος χαμηλής τονικότητας κατ' αντιδιαστολή προς τα φωνήεντα, που παράγεται όταν, κατά την ομιλία, ο εκπνεόμενος αέρας προσκρούει σε και κατόπιν διέρχεται από τέλειο φραγμό (οπότε παράγονται τα κλειστά σύμφωνα) ή διαφορετικού πλάτους στενότητες. Σε αντίθεση με τα φωνήεντα και τα ημίφωνα σε φωνολογικό επίπεδο είναι [-συλλαβικά], δεν δύνανται δηλαδή να αποτελέσουν πυρήνα συλλαβής· πράγματι, υφίστανται ορισμένα συμφωνικά αλλόφωνα σε γλώσσες του κόσμου που μπορούν να λάβουν την θέση του πυρήνα.
Κατά συνέπεια, σύμφωνο ονομάζεται και το γράμμα ή γράφημα που αναπαριστά ή αντιπροσωπεύει έναν συμφωνικό ήχο.
Κατηγορίες
Συνήθως τα σύμφωνα διαχωρίζονται βάσει τριών κατηγοριών: Ωστόσο υφίστανται κι άλλες κατηγορίες όπως:
Γραφήματα
Τα γραφήματα του ελληνικού αλφαβήτου που εκφράζουν συμφωνικούς φθόγγους είναι εικοσιοκτώ: <Β, Γ, Δ, Ζ, Θ, Κ, Λ, Μ, Ν, Ξ, Π, Ρ, Σ, Τ, Φ, Χ, Ψ, ΝΤ, ΜΠ, ΓΚ, ΓΓ, ΤΖ, ΤΣ>. Μόνο δύο αντιστοιχούν σε έναν προς έναν φθόγγο (<θ>και <δ>), με τα υπόλοιπα να εμφανίζονται είτε σε διπλά γράμματα (θάλα<σσ>α) είτε να μην αντιπροσωπεύουν αποκλειστικά έναν φθόγγο ([f]: <φ> και <υ>). Πολλά από αυτά αντιστοιχούν σε παραπάνω από έναν ήχους (π.χ. άγχος, γάμμα, άγιος), άλλα συμβολίζουν δύο ήχους (<Ξ>: [ks], <Ψ>: [ps]) ενώ έτερα παρότι είναι δίγραφα αντιπροσωπεύουν έναν ήχο (π.χ. <ΝΤ>: [d]).
Εμπιστοσύνη
μικρογραφία|Ποσοστό των ερωτηθέντων που συμφωνεί ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι έμπιστοι Εμπιστοσύνη ονομάζεται η κατάσταση όταν ένα μέρος βασίζεται στις ενέργειες ενός άλλου μέρους, αν και ο όρος εμπιστοσύνη είναι χαρακτηρίζεται από πολυσημία. Εξαρτάται και από νευρολογικούς παράγοντες, όπως η έκκριση ωκυτοκίνης Στις κοινωνικές επιστήμες, η εμπιστοσύνη αποτελεί αντικείμενο συνεχούς έρευνας. Στην κοινωνιολογία και την ψυχολογία, ο βαθμός στον οποίο ένα μέρος εμπιστεύεται ένα άλλο είναι μέτρο πίστης στην ειλικρίνεια, τη δικαιοσύνη ή την καλοσύνη ενός άλλου μέρους. Στα οικονομικά, η εμπιστοσύνη συχνά εκλαμβάνεται ως αξιοπιστία στις συναλλαγές. Οι κοινωνιολόγοι ισχυρίζονται ότι η εμπιστοσύνη είναι μία από τις διάφορες κοινωνικές κατασκευές, στοιχείο της κοινωνικής πραγματικότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική Κατηγορία:Υπευθυνότητα Κατηγορία:Ορολογία της κοινωνιολογίας Κατηγορία:Συναισθήματα
Διοικητική διαίρεση νομού Θεσσαλονίκης
Για τη Διοικητική διαίρεση του νομού Θεσσαλονίκης υπάρχουν τα εξής λήμματα:
Περιπέτεια του μεσονυχτίου
Η ταινία Περιπέτεια του Μεσονυχτίου (αγγλ. It's Love I'm After) είναι κωμωδία παραγωγής 1937 σε σκηνοθεσία Άρτσι Μάγιο με πρωταγωνιστές τους Λέσλι Χάουαρντ, Μπέτι Ντέιβις, Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Το σενάριο του Κέισι Ρόμπινσον είναι βασισμένο στο διήγημα του Μόρις Χάνλαϊν Gentlemen After Midnight. Η ταινία σηματοδότησε την τρίτη συνεργασία της Ντέιβις με τον Λέσλι Χάουαρντ μετά τις ταινίες Ανθρώπινη Δουλεία (Of Human Bondage) και Το απολιθωμένο δάσος (The Petrified Forest) καθώς και την πρώτη της συνεργασία με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ που έμελλε να γίνει επιστήθια φίλη της.
Υπόθεση
Ο Μπέιζιλ Άντεργουντ (Λέσλι Χάουαρντ) και η Τζόις Άρντεν (Μπέτι Ντέιβις) είναι ηθοποιοί του θεάτρου, ζευγάρι τόσο στη σκηνή όσο και στην πραγματικότητα. Είναι γνωστοί τόσο για τις φλογερές τους ερωτικές σκηνές στο παλκοσένικο, όσο και για τους ομηρικούς τους καυγάδες εκτός σκηνής. Παρά το γεγονός ότι αγαπιούνται οι αιώνιοι καυγάδες τους τους εμποδίζουν στο να πάρουν την απόφαση να παντρευτούν. Κωμικά γεγονότα πρόκειται να συμβούν όταν ο Μπέιζιλ γνωρίζεται με μια ένθερμη θαυμάστριά του την Μάρσια Γουέστ (Ολίβια Ντε Χάβιλαντ). Η Μάρσια είναι αρραβωνιασμένη με τον Χένρι Γκραντ (Πάτρικ Νόουλες), αλλά είναι ερωτευμένη με τον Μπέιζιλ. Μετά από παράκληση του Χένρι, ο Μπέιζιλ αποφασίζει να αποδείξει στην Μάρσια ότι στην πραγματικότητα είναι διαφορετικός από αυτό που εκείνη βλέπει στη σκηνή προκαλώντας τη ζήλια της Τζόις. Το σενάριο επιτρέπει στον Λέσλι Χάουαρντ να ξεδιπλώσει το θεατρικό του ταλέντο απαγγέλοντας ατάκες από έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε χωρίς να έχει ευρεθεί πρωταγωνίστρια, όταν κάποια στιγμή ο Ουόλις σκέφτηκε ότι μια κωμωδία καταστάσεων θα ήταν μεγάλη αλλαγή για το ανερχόμενο αστέρι της Warner Μπέτι Ντέιβις, η οποία φημιζόταν για το εύρος τις σε δραματικές ταινίες κι είχε μόλις ολοκληρώσει τα γυρίσματα του That Certain Woman πλάι στον Χένρι Φόντα. Η Ντέιβις απέρριψε αρχικά το ρόλο της Τζόις θεωρώντας ότι ήταν καλύτερος ο ρόλος της Μάρσια Γουέστ. Επίσης απεχθανόταν τη σκέψη ότι το όνομα της θα εμφανιζόταν δεύτερο στους τίτλους μετά από εκείνο του Χάουαρντ. Αλλά τελικά αποφάσισε να δεχτεί το ρόλο θεωρώντας ότι η κωμωδία θα ήταν καλή αλλαγή για το ρεπερτόριό της. Η Ντέιβις ζήτησε μια βδομάδα ξεκούρασης παραπάνω πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα όταν ο Ουόλις της ζήτησε να παρουσιαστεί στο πλατό των γυρισμάτων. Η Ντέιβις επέμεινε: Δώσε μου ακόμη μια βδομάδα... Πρέπει να καταφέρω να υποδυθώ κάτι καλύτερο από μια ζηλιάρα μεγάλη γυναίκα. Η ηθοποιός ζήτησε επίσης να αντικατασταθεί ο διευθυντής φωτογραφίας Τζέιμς Βαν Τρις με τον Τόνι Γκάουντιο, έναν από τους λίγους καμεραμάν που εμπιστευόταν κι ο παραγωγός συμφώνησε αν και το όνομα του Βαν Τρις εμφανίστηκε τελικά στους τίτλους.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές. Το περιοδικό Time την αποκάλεσε απολαυστική και αναίσχυντη διασκέδαση, καθώς η ταινία διακωμωδεί με εύστοχο τρόπο τον κόσμο του θεάτρου.
Ο Κρεγκ Μπάτλερ στην ιστοσελίδα Allmovie έγραψε ότι η ταινία έχει αγνοηθεί αδίκως και πρόσθεσε ότι πρόκειται για μια απολαυστική εμπειρία που δίνει την ευκαιρία στο πρωταγωνιστικό τρίο να ξεδιπλώσει το κωμικό του ταλέντο το οποίο η κοινή γνώμη επίσης αγνοεί (καθώς και οι τρεις πρωταγωνιστές συμμετείχαν κυρίως σε δραματικές ταινίες). Επίσης πρόσθεσε ότι η ταινία λόγω κάποιων σεναριακών ελλείψεων και λόγω των διαλόγων που σε ορισμένα σημεία ξεφεύγουν από εκείνα του στερεότυπου της κωμωδίας καταστάσεων δεν έχει τη φήμη άλλων κωμωδιών της περιόδου. Παρά το γεγονός αυτό χαρακτηρίζει την ταινία ένα μικρό διαμάντι που προκαλεί γέλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1937 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άρτσι Μάγιο
Ειρήνη Χαραλαμπίδου
Η Ειρήνη Χαραλαμπίδου (γενν. 19 Μαρτίου 1964) είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Από το 2011 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας, εκλεγμένη με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ειρήνη Χαραλαμπίδου γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 19 Μαρτίου 1964. Από το 1974 διαμένει στη Λευκωσία. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Mediterranean College στην Αθήνα και αργότερα ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.
Πριν από την εκλογή της στη θέση του βουλευτή εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο συγκρότημα της εφημερίδας Ο Αγών και στην Ελευθεροτυπία. Επιπλέον, έχει συνεργαστεί με την εφημερίδα Κήρυκας. Διετέλεσε διευθύντρια δημοσίων σχέσεων του τουριστικού οργανισμού Λούης.
Την περίοδο 1987-1994 εργάστηκε στο ΡΙΚ. Ήταν παρουσιάστρια της δημοφιλούς ψυχαγωγικής εκπομπής Ευχάριστο Σαββατόβραδο. Την περίοδο 1994-1996 εργάστηκε στο κανάλι Λόγος και την περίοδο 1998-2001 στον ΑΝΤ1 Κύπρου. Την περίοδο 2002-2011 εργάστηκε στο ΡΙΚ. Από τον Σεπτέμβριο του 2004 έως και τον Φεβρουάριο του 2011 είχε την ευθύνη για την έρευνα, δημοσιογραφική επιμέλεια και παρουσίαση της δημοφιλούς εκπομπής Το Συζητάμε.
Είναι συγγραφέας των βιβλίων Όσα Συζητήσαμε (2007) και Οι Λευκές Σελίδες του Κυπριακού (2011).
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα
Οι ελληνικές ομάδες συμμετείχαν για πρώτη φορά στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης (Ευρωπαϊκό κύπελλο τότε, σήμερα ονομάζεται Ευρωλίγκα) την αγωνιστική περίοδο 1957-58. Πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε στην Ευρωλίγκα ήταν ο Πανελλήνιος. Τα πρώτα χρόνια οι ελληνικές ομάδες δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις μεγάλες Ευρωπαϊκές ομάδες και έπρεπε να περάσουν έξι χρόνια για να σημειωθεί η πρώτη ελληνική νίκη στη διοργάνωση. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα όμως ισχυροποιήθηκαν και έγιναν υπολογίσιμοι αντίπαλοι. Ήδη από τα μέσα δεκαετίας του 60 η ΑΕΚ με προπονητή το Μιχάλη Πανταζόπουλο και τον αδικοχαμένο Γιώργο Μόσχο στη σύνθεσή της που αγωνιζόταν σχεδόν ετοιμοθάνατος, κατάφερε να συμμετάσχει στο Φάιναλ Φορ που πραγματοποιήθηκε εκείνη την χρονιά στο οποίο τερμάτισε τέταρτη. Η "Ένωσις" ήταν η κύρια εκπρόσωπος της Ελλάδας κατά τη δεκαετία του 1960. Την επόμενη δεκαετία τη σκυτάλη παρέλαβε ο Παναθηναϊκός. Τη δεκαετία αυτή ο Παναθηναϊκός εκπροσώπησε την Ελλάδα τις επτά από τις δέκα χρονιές. Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού την περίοδο 1971-72 όπου αποκλείστηκε από την πανίσχυρη τότε Βαρέζε. Η πορεία αυτή ήταν και η καλύτερη ελληνικής ομάδας τη δεκαετία του 70. Αξιόλογη ήταν και η πορεία του Ολυμπιακού την περίοδο 1978-79 οπότε και τερμάτισε 6ος στον τελικό όμιλο.
Ειρήνη Χαραλαμπίδου
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι παντρεμένη με τον Άντρο Παπαπαύλου και έχει δύο υιούς.
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι ελληνικές ομάδες δεν κατάφεραν να πετύχουν αξιόλογες πορείες με εξαίρεση την περίοδο 1981-82 όταν ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε στον τελικό όμιλο της διοργάνωσης και τερμάτισε 6ος. Στα τέλη της δεκαετίας του 80 όμως και αφού προηγήθηκε η κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ από την Εθνική Ελλάδος η πορεία των ελληνικών ομάδων στην διοργάνωση άλλαξε ριζικά. Μόνιμος εκπρόσωπος πλέον ήταν ο Άρης ο οποίος κατάφερε να αγωνιστεί τρεις συνεχόμενες φορές στο φάιναλ φορ της διοργάνωσης, τις περιόδους 1987-88, 1988-89 και 1989-90 αντιμετωπίζοντας επί ίσοις όροις τις μεγάλες δυνάμεις του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Ειρήνη Χαραλαμπίδου
Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα
Από τη δεκαετία του 1990 και μετά το ελληνικό μπάσκετ έγινε κυρίαρχο στην Ευρώπη. Πέρα από την εντυπωσιακή αγωνιστική άνοδο των ελληνικών ομάδων στο γεγονός αυτό συνέβαλε και η παρακμή των πανίσχυρων ομάδων της ανατολικής Ευρώπης λόγω της κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ. Από το 1993 που ο ΠΑΟΚ προκρίθηκε στο φάιναλ φορ που είχε διεξαχθεί τότε στην Αθήνα και πέρα οι ελληνικές ομάδες συμμετείχαν ανελλιπώς στο Φάιναλ φορ της διοργάνωσης. Την επόμενη χρονιά μάλιστα σημειώθηκε και η δυναμική επιστροφή του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος και έγιναν με τη σειρά τους οι κύριοι εκπρόσωποι του ελληνικού μπάσκετ στην Ευρώπη.
Οι δύο ισχυρότερες ελληνικές ομάδες βρέθηκαν αντιμέτωπες στον ημιτελικό του φάιναλ φορ των περιόδων 1993-94 και 1994-95 με τον Ολυμπιακό να επικρατεί και τις δύο φορές και να γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που έφτανε στον τελικό της διοργάνωσης. Η πρώτη ελληνική ομάδα όμως που κατέκτησε το τρόπαιο ήταν ο Παναθηναϊκός που την περίοδο 1995-96 νίκησε στον τελικό την Μπαρτσελόνα και στέφτηκε πρωταθλητής Ευρώπης. Στη συνέχεια ακολούθησε η κατάκτηση του τροπαίου από τον Ολυμπιακό το 1997 και η συμμετοχή της ΑΕΚ στον τελικό του 1998. Ακολούθησαν άλλες τέσσερις κατακτήσεις του τροπαίου από τον Παναθηναϊκό, ο οποίος κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ κατά τη δεκαετία του 2000, τις περιόδους 1999-2000, 2001-02, 2006-07 και 2008-09.
Ειρήνη Χαραλαμπίδου
Πολιτική διαδρομή
Ως βουλευτής, είναι αναπληρώτρια πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας.
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα
Την αυγή της δεκαετίας του 2010 ο Παναθηναϊκός συνεχίζει την παράδοση και κατάκτησε την Ευρωλίγκα την περίοδο 2010-2011, ενώ ο Ολυμπιακός συμμετείχε στον τελικό της Ευρωλίγκα το 2010, καθώς και το 2012 όπου και κατέκτησε τον τίτλο στην Κωνσταντινούπολη με τον Παναθηναϊκό να βγαίνει τέταρτος. Το 2013 ο Ολυμπιακός έγινε η μοναδική ελληνική ομάδα και η μόλις τρίτη ομάδα στην Ευρώπη που κατακτά για 2η συνεχόμενη χρονιά την Ευρωλίγκα. Έκτοτε ο Ολυμπιακός συμμετείχε στον τελικό της Ευρωλίγκα το 2015, το 2017 και το 2023, όταν και τερμάτισε πρώτος στη βαθμολογία της κανονικής περιόδου, μοναδικό επίτευγμα για ελληνική ομάδα.
Ειρήνη Χαραλαμπίδου
Πολιτική διαδρομή
Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις 6 Ιουλίου 2021 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, θέση που πρώτη φορά κατέλαβε Κύπριος βουλευτής. Επανεξελέγη στην ίδια θέση στις 6 Ιουλίου 2022.
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα
Συμμετοχές
Τις περισσότερες συμμετοχές στην διοργάνωση έχει ο Παναθηναϊκός (43) και ακολουθούν οι Ολυμπιακός με 34 (οι 31 συνεχόμενες από το 1992-93 ως σήμερα), η ΑΕΚ με 14, ο Άρης με 12 και ο ΠΑΟΚ με 8. Συνολικά δέκα ελληνικές ομάδες έχουν αγωνισθεί στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση του μπάσκετ.
Μέχρι την περίοδο 1991-92 συμμετείχε μόνο η πρωταθλήτρια ομάδα, αλλά από την επόμενη χρονιά αυξήθηκαν οι θέσεις των ελληνικών ομάδων. Την περίοδο 2000-01 όταν και διασπάστηκε η Ευρωλίγκα σε δύο παράλληλες διοργανώσεις συμμετείχαν συνολικά 6 ελληνικές ομάδες, τέσσερις στη διοργάνωση της ULEB και δύο στην διοργάνωση της FIBA.
Οι ελληνικοί «εμφύλιοι»
Σε αρκετές περιπτώσεις συνέβη να αγωνισθούν μεταξύ τους ελληνικές ομάδες σε διάφορες φάσεις της Ευρωλίγκα, από τον πρώτο προκριματικό γύρο μέχρι τον ημιτελικό του final four.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα Κατηγορία:Ευρωλίγκα ανδρών
(230965) 2004 XA192
Το (230965) 2004 XA192 είναι ένα μεγάλο αντικείμενο της εξωτερικής ζώνης του Κάιπερ με απόλυτο μέγεθος 4. Η διάμετρός του υπολογίστηκε με βάση παρατηρήσεις από τα διαστημικά τηλεσκόπια Χέρσελ και Σπίτζερ σε 339+120-95 χλμ.. Ανακαλύφθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2004 στο αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Είναι υποψήφιος πλανήτης νάνος. Η πιο πιθανή περίοδος περιστροφής είναι 7,88 ώρες, ενώ μια άλλη, λιγότερο πιθανή, τιμή είναι 11,49 ώρες.
Προς το παρόν βρίσκεται σε απόσταση 35,6 ΑΜ από τον Ήλιο, κοντά στο περιήλιό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2004 XA192 2004 XA192
Τρουντοβίκοι
right|thumb|270px|Οι ηγέτες των Τρουντόβικων (από αριστερά): Α.Φ. Αλάντιν, Η.Β. Ζίλκιν και Σ.Β. Ανίκιν, στον Κήπο της Ταυρίδας την άνοιξη του 1906
Οι Τρουντοβίκοι ή Λαϊκοί Σοσιαλιστές (ρωσικά: Трудова́я гру́ππα, τρουνταβάγια γκρούππα) ήταν ένα αριθμητικώς μικρό κόμμα που δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική σκηνή της Ρωσίας από το 1906 έως το 1917, αποτελούμενο από συντηρητικούς διανοούμενους, καθοδηγητές συνεταιριστικών ενώσεων και συντηρητικούς αγρότες. Αν και αυτοτιτλοφορούντο ως σοσιαλιστές, εντούτοις στην πραγματικότητα υπερασπίζοντο τα συμφέροντα της μικροαστικής τάξης, όπως των υπαλλήλων, των μικρών καταστηματαρχών κλπ. Ήταν εθνικιστικό κόμμα. Προήλθε με την αποχώρηση της συγκεκριμένης φράξιας από το Κόμμα των Σοσιαλεπαναστατών λόγω της επιθυμίας της για τη συμμετοχή του κόμματος στην Πρώτη Κρατική Δούμα, κάτι που οι ηγέτες των σοσιαλεπαναστατών απέρριψαν.
Η δύναμη του κόμματος παρέμεινε σε χαμηλά επίπεδα, παρότι συμμετείχε τόσο στην Πρώτη όσο και τη Δεύτερη Κρατική Δούμα, όπου συγκέντρωσε πάνω από 100 έδρες. Η Κρατική Δούμα ήταν ένα συμβουλευτικό όργανο το οποίο συνέστησε ο τσάρος Νικόλαος Β' για να καθησυχάσει το λαό μετά την επανάσταση του Ιανουαρίου του 1905 και το οποίο παρότι δεν είχε ιδιαίτερη δύναμη, εντούτοις αντανακλούσε τη βαθμιαία αλλαγή των πολιτικών πραγμάτων στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο Αλεξάντερ Κέρενσκι, πρωθυπουργός της Προσωρικής Κυβέρνησης που συστάθηκε μετά την εξέγερση του Φεβρουαρίου 1917 και την έκπτωση του τσάρου, είχε εκλεγεί στην Τέταρτη Δούμα του 1912 μέσα από τις γραμμές των Τρουντόβικων.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στη Ρωσική αυτοκρατορία
Εθνική Πολιτοφυλακή (Ελλάδα)
Η Εθνική Πολιτοφυλακή (Ε.Π.) συγκροτήθηκε στις 11 Απριλίου 1944, με σκοπό την αστυνόμευση των περιοχών που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ). Η σύσταση της υπηρεσίας έγινε κατόπιν απόφασης της Γραμματείας Εσωτερικών στη Βίνιανη, αντικαθιστώντας την Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ), η οποία συνέχισε να υφίσταται.
Αρχηγός της υπηρεσίας της Εθνικής Πολιτοφυλακής ορίστηκε ο υποστράτηγος Παναγιώτης Νάσης, κατόπιν απόσπασης από τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ), ενώ πολιτικός επίτροπος ορίστηκε ο δημοσιογράφος Βάσος Γεωργίου (εκείνη την εποχή χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Ρήγας Μαυροβουνιώτης»).
Η υπηρεσία είχε ενεργό ρόλο στα Δεκεμβριανά. Έπειτα από παλινωδίες σχετικά με το μέλλον της Εθνικής Πολιτοφυλακής, η διάλυση της υπηρεσίας ήλθε το Φεβρουάριο του 1945.
Διάρθρωση
Η επιχειρησιακή διάρθρωση της Εθνικής Πολιτοφυλακής ήταν η εξής
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις Κατηγορία:Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης
Μαζαράκι Ηλείας
Το Μαζαράκι είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 305 μέτρων, στο ενδιάμεσο περίπου των ανατολικών οχθών του φράγματος Πηνειού και των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 33 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 65 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 188 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τομέα της κτηνοτροφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Ερμενγκόλ Γ΄ του Ουρζέλ
Ο Ερμενγκόλ Γ΄ (Καταλανική γλώσσα : Ermengol I d'Urgell 1031/1033 - 1065), γνωστός ως «του Μπαρμπάστρο» (de Barbastro), υπήρξε Κόμης της Ουρζέλ (1038 - 1065). Ήταν γιος του Ερμενγόλ Β΄, Κόμη του Ουρζέλ, και της Κωνσταντίας πιθανότατα κόρης του Βερνάρδου Α΄ του Μπεζαλού. Συμμαχώντας με τον εξάδελφό του Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Α΄, Κόμη της Βαρκελώνης, επιχείρησε να αντιμετωπίσει την μείωση της εξουσίας των κομήτων επί των ευγενών. Συνεργάστηκαν στην Ρεκονκίστα, την κατάκτηση περιοχών της σημερινής Καταλονίας κάτω από μουσουλμανικό έλεγχο όπου και έλαβε το ένα τρίτο των κατακτημένων περιοχών, καταλαμβάνοντας το 1050 την Καμαράζα και την Κουμπέλς αφού τις πήρε από τον έλεγχο του Γιουσούφ, Εμίρη της Λέριδα. Το 1039–1040, ο Ερμενγόλ και ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος συμμάχησαν ενάντια στον Ραμόν, Κόμη της Σερδάνια. Αργότερα, στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος πλήρωσε 20,000 σόλιδους για την στρατιωτική ενίσχυση του Ερμενγόλ Συμμετείχε στην Σταυροφορία του Μπαρμπάστρο το 1064 υπό την ηγεσία του Σάντσο Ραμίρεθ, Βασιλιά της Αραγωνίας. Όταν το Μπαρμπάστρο κατελήφθη, οι Σταυροφόροι του ανέθεσαν την φύλαξη της πόλης. Έπεσε το 1065 σε μάχη, υπερασπιζόμενός την απέναντι σε μια αντεπίθεση των Μαυριτανών.
Οικογένεια
Είχε νυμφευτεί σε πρώτο γάμο κατά το 1050 την Αδελαΐδα, κόρη του Γουλιέλμου κόμη της Μπεζαλού και της Αδελαΐδας. Πέθανε πριν από τον Μάιο του 1055, αφήνοντας δύο απογόνους :
Ο Ερμενγκόλ Γ΄ στη συνέχεια έκανε 2ο γάμο με την Κλημεντία, πιθανή κόρη του Βερνάρδου Β΄, κόμη του Μπιγκόρ και της Κλημεντίας, με την οποία απέκτησε:
Τέλος, νυμφεύτηκε για τρίτη φορά κατά το 1063 την Σανσία της Αραγωνίας, κόρη του Ραμίρο Α΄ βασιλιά της Αραγωνίας και της Ερμεσίνδα της Φουά
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Κόμητες του Ουρζέλ Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Σαρλό Σαλουάι
Ο Σαρλό Σαλουάι (Charlot Salwai Tabimasmas, 1963-) είναι πολιτικός και πρώην λογιστής από το Βανουάτου, και πρωθυπουργός από τον Φεβρουάριο του 2016 ως τις 20 Απριλίου 2020.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1963. Είναι αρχηγός του κόμματος Ναμάνγκι Άουτε (Επανένωση των Κινημάτων για Αλλαγή), το οποίο αποτελεί μέρος του συνασπισμού Ενότητα για Αλλαγή. Ο Σαλουάι είναι γαλλόφωνος από το Νησί της Πεντηκοστής. Νωρίτερα υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορίου, Γαιών, Παιδείας, Οικονομικών και ως υπουργός Εσωτερικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βανουάτου
Ζαν Κλουέ
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Πορτρέτο του [[Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας|Φραγκίσκου Α', Ζαν Κλουέ (1535) Λούβρο]] Η παρουσία του Ζαν Κλουέ στη γαλλική βασιλική αυλή αναφέρεται για πρώτη φορά το 1516, το δεύτερο έτος της βασιλείας του Φραγκίσκου Α'. Με μια πράξη δωρεάς που έκανε ο βασιλιάς στον γιο του καλλιτέχνη, μαθαίνουμε ότι ο Κλουέ δεν ήταν Γάλλος και ποτέ δεν πολιτογραφήθηκε. Καταγόταν από οικογένεια ζωγράφων από τις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες, και πιθανώς το πραγματικό του όνομα ήταν Κλοέ. Έζησε αρκετά χρόνια στην Τουρ και εκεί συνάντησε τη σύζυγό του, η οποία ήταν κόρη κοσμηματοπώλη.
Ο αδελφός του, γνωστός ως Κλουέ της Ναβάρρας, ήταν στην υπηρεσία της Μαργαρίτας της Ναβάρρας, αδελφής του Φραγκίσκου Α', η οποία τον αναφέρει σε επιστολή που έγραψε το 1529.
Ο Ζαν Κλουέ είχε δύο παιδιά, την Κατρίν και τον Φρανσουά, που ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του επίσης με μεγάλη επιτυχία.
Μετά το θάνατό του έπεσε σχεδόν στην αφάνεια για σχεδόν τρεις αιώνες, μέχρι το 1850, όταν αποκαλύφθηκαν έγγραφα που αποδείκνυαν την ύπαρξή του. Έκτοτε, οι ερευνητές αύξησαν σταδιακά τις γνώσεις μας για τον καλλιτέχνη και του απέδωσαν νέα έργα. Αλλά ακόμη και σήμερα, καθώς τα έργα του ήταν ανυπόγραφα, πολλές αποδόσεις έργων παραμένουν αβέβαιες.
Έργο
Ανάμεσα στα έργα του περιλαμβάνονται:
Υστεροφημία
Ο Ζαν Κλουέ κατέχει μοναδική θέση στη γαλλική τέχνη. Το έργο του, κληρονόμος του Μεσαίωνα και επηρεασμένο από την Αναγέννηση, συνεχίζει την παράδοση των γαλλικών πορτραίτων και την εμπλουτίζει με φλαμανδικά και ιταλικά στοιχεία. Μέσα από τις μινιατούρες του, ο Κλουέ συνεχίζει τη μεσαιωνική παράδοση των Ζαν Φουκέ και Ζαν Περεάλ. Ως καλλιτέχνης της Γαλλικής Αναγέννησης, δείχνει μια αξιοσημείωτη κατανόηση της ιταλικής τέχνης. Τα πορτρέτα του είναι προϊόντα της γαλλικής παράδοσης. Ο Κλουέ κατάλαβε πολύ νωρίς τις αρχές της Ιταλικής Αναγέννησης και ήταν από τους πρώτους που τις εφάρμοσε στη Γαλλία. Συνέβαλε στην τεράστια δημοτικότητα της προσωπογραφίας στη Γαλλία τον 16ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Ανία
250px|μικρογραφία|Γυναίκα στη Ρωσία σε κατάσταση ανίας Η ανία, πλήξη, ή κοινώς βαρεμάρα, είναι συναισθηματική και περιστασιακά ψυχολογική κατάσταση που βιώνει όταν ένα άτομο μένει χωρίς κάτι συγκεκριμένο να κάνει, δεν ενδιαφέρεται για το περιβάλλον. Κατανοείται επίσης από τους μελετητές ως ένα σύγχρονο φαινόμενο που έχει πολιτιστική διάσταση. "Δεν υπάρχει καθολικά αποδεκτός ορισμός για την πλήξη. Αλλά ό,τι κι αν είναι, υποστηρίζουν οι ερευνητές, δεν είναι απλώς ένα άλλο όνομα για την κατάθλιψη ή την απάθεια. Φαίνεται ότι είναι μια συγκεκριμένη ψυχική κατάσταση που οι άνθρωποι βρίσκουν δυσάρεστη - έλλειψη διέγερσης με μια σειρά από συμπεριφορικές, ιατρικές και κοινωνικές συνέπειες. " Σύμφωνα με το BBC News, η πλήξη ενδέχεται να είναι βλαβερή για την πνευματική υγεία αλλά δίνει ώθηση για την επίτευξη στόχων.
Διαφορετικοί μελετητές χρησιμοποιούν διαφορετικούς ορισμούς για την ανία, γεγονός που περιπλέκει την έρευνα. Η ανία έχει οριστεί από τη Σύνθια Ντ. Φίσερ ως "μια δυσάρεστη, παροδική συναισθηματική κατάσταση στην οποία το άτομο αισθάνεται μια διάχυτη έλλειψη ενδιαφέροντος και δυσκολία συγκέντρωσης στην τρέχουσα δραστηριότητα."
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα
Τζένιφερ Εσπόζιτο
Η Τζένιφερ Εσπόζιτο (Jennifer Esposito, 11 Απριλίου 1973) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Απριλίου του 1973 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης από ιταλο-Αμερικανούς γονείς. Η μητέρα της, Φίλις, είναι διακοσμήτρια και ο πατέρας της, Ρόμπερτ, μουσικός παραγωγός, ενώ έχει μια ακόμα αδερφή. Παρακολούθησε δημοτικό και γυμνάσιο σε καθολικά σχολεία του Στέιτεν Άιλαντ. Το 2006 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Μπράντλεϊ Κούπερ για να χωρίσουν οριστικά ένα χρόνο αργότερα.
Σταδιοδρομία
Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση έγινε το 1996 στην αστυνομική σειρά Νόμος και τάξη, αλλά έγινε διάσημη μέσα από το επιτυχημένο σίτκομ Spin City. Οι κινηματογραφικές της εμφανίσεις περιλαμβάνουν ρόλους σε ταινίες όπως I Still Know What You Did Last Summer (Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι), Summer of Sam, Dracula 2000 και το βραβευμένο με Όσκαρ Crash. Τη σεζόν 2008-2009 εμφανίζεται στην κωμική σειρά του ABC Samantha Who?.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ομαδικός βιασμός στο Δελχί 2012
Ο ομαδικός βιασμός στο Δελχί ήταν αποτρόπαιο γεγονός, το οποίο έλαβε χώρα στο Δελχί στις 16 Δεκεμβρίου του 2012. Η 23χρονη μαζί με το συνοδό της ξυλοκοπήθηκαν άγρια επί 40 λεπτά με λοστούς από μία ομάδα έξι ανδρών, ενώ η γυναίκα βιάστηκε ομαδικά και κακοποιήθηκε με σιδηρολοστό. Το θύμα του ομαδικού βιασμού υπέκυψε 13 μέρες αργότερα από τα τραύματα από σκουριασμένο λοστό σε ένα νοσοκομείο στη Σιγκαπούρη κατά τη διάρκεια εντατικής θεραπείας για τις γαστροεντερικές και εγκεφαλικές κακώσεις που υπέστη από την επίθεση.
Το γεγονός έλαβε διεθνώς ευρεία κάλυψη. Ο θάνατος της γυναίκας προκάλεσε μαζικές διαδηλώσεις με χιλιάδες συμμετέχοντες στο Δελχί και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ινδίας. Με αφορμή τον βιασμό της φοιτήτριας συζητούνται στην Ινδία τα δικαιώματα της γυναίκας. Οι άνδρες που επιτέθηκαν στο νεαρό ζευγάρι συνελήφθησαν έξι μέρες μετά τον βιασμό και οι 5 ενήλικες καταδικάστηκαν μετά από σύντομη δίκη σε θάνατο. Ο έκτος βιαστής, ο οποίος ήταν ανήλικος καταδικάστηκε απλώς σε φυλάκιση αν και η επιθεσή του ήταν η αγριότερη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:2012 Κατηγορία:Φεμινισμός στην Ινδία Κατηγορία:Δελχί Κατηγορία:Ομαδικός βιασμός Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών
(82075) 2000 YW134
Το (82075) 2000 YW134 είναι ένα μεγάλο αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου με διάμετρο περίπου 430 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2000.
Προς το παρόν βρίσκεται σε απόσταση 44,2 ΑΜ από τον Ήλιο.
Δορυφόρος
Το (82075) 2000 YW134 έχει ένα δορυφόρο με διάμετρο περίπου 250 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 1.900 χιλιομέτρων σε τρεις ημέρες. Έχει λάβει την προσωρινή ονομασία S/2005 (82075) 1. Αποτελούν διπλό σύστημα. Ανακαλύφθηκε από την κάμερα NICMOS του ΔΤΧ τις 25 Οκτωβρίου 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2000 YW134 2000 YW134
Ριχάρδος του Κέιμπριτζ
Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ, 3ος κόμης του Κέιμπριτζ (Richard of Conisburgh, 3rd Earl of Cambridge, 20 Ιουλίου 1375 – 5 Αυγούστου 1415) από τον Οίκο της Υόρκης ήταν ο μικρότερος γιος του Εδμόνδου του Λάνγκλεϋ 1ου δούκα της Υόρκης και της Ισαβέλλας των Ιβρέα, κόρης του Πέτρου της Καστίλης. Σε ηλικία 40 ετών αποκεφαλίστηκε λόγω της συμμετοχής του στη Συνωμοσία του Σαουθάμπτον εναντίον του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας.
Γιος του ήταν ο Ριχάρδος της Υόρκης 3ος δούκας της Υόρκης και εγγονοί του ήταν ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας και ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας. Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ ήταν εγγονός από πατέρα του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ και εγγονός από μητέρα του Πέτρου της Καστίλης και της ερωμένης του Μαρίας ντε Παντίγια. Ανάδοχός του ήταν ο Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας. Ο Ριχάρδος ήταν δυο μήνες νεότερος από τον αδελφό του Εδουάρδο του Νόργουιτς· δεν καταγράφεται η ημερομηνία που γεννήθηκε και βαπτίστηκε, γι' αυτό πολλοί υποθέτουν ότι γεννήθηκε το 1385, επειδή θεωρείται απίθανο να ήταν ανάδοχος ο Ριχάρδος Β΄ σε ηλικία μόλις 8 ετών, ενώ ζούσε ακόμη ο πατέρας του.
Πρώτα χρόνια
Από τον Απρίλιο του 1403 μέχρι τον Οκτώβριο του 1404 ο Ριχάρδος πήγε με μικρή στρατιωτική δύναμη να υπερασπιστεί το Χερεφορντσάιρ από τον Ουαλλό επαναστάτη Ογουάιν Γκλύντυρ, αλλά δεν μπόρεσε να προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες. Την ίδια περίοδο σύμφωνα με τον Πιουκ ο Ριχάρδος δημιούργησε στενές σχέσεις με τις οικογένειες Μόρτιμερ και Σέρλετον, που κατέληξαν στον γάμο του με την Άννα Μόρτιμερ. Τον Αύγουστο του 1406 ο Ριχάρδος μαζί με τον επίσκοπο του Μπαθ, τον λόρδο Φιτς Ούγο και τον λόρδο Σκρόυπι συνόδευσαν τη μικρότερη κόρη τού Ερρίκου Δ΄, τη Φιλίππη στη Δανία για να παντρευτεί τον εκεί βασιλιά Έρικ. Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ χρίστηκε ιππότης τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς για τη συμμετοχή του στην αποστολή. Ο Ριχάρδος απέκτησε στενές σχέσεις με τον λόρδο Σκρόυπι, που θα νυμφευτεί τον Σεπτέμβριο του 1411 τη θετή του μητέρα Ιωάννα Χόλλαντ. Ο Ριχάρδος θα εμπλακεί αργότερα μαζί του στη Συνωμοσία του Σαουθάμπτον (1415), που θα τους κοστίσει τις ζωές τους.
Η συνωμοσία του Σαουθάμπτον
thumb|right|200px|Ο θυρεός του Ριχάρδου του Κέιμπριτζ. Στο Κοινοβούλιο ο Ριχάρδος δημιούργησε την κομητεία του Κέιμπριτζ (1414), τίτλο που κατείχε ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος, 2ος δούκας της Υόρκης και αργότερα καταργήθηκε λόγω της παραίτησής του. Η δημιουργία της κομητείας του Κέιμπριτζ δεν έφερε στον Ριχάρδο τα απαραίτητα εδάφη και τίτλους· ήταν η φτωχότερη από τις επαρχίες που συμμετείχαν στην εκστρατεία του Ερρίκου Ε΄ στην Αγγλία και σύντομα έχασε όλες τις πηγές της. Ο Κέιμπριτζ συνωμότησε με τον λόρδο Σκρόυπι και τον σερ Τόμας Γκρέι να εκθρονίσουν τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ και να τοποθετήσουν στον θρόνο τον κουνιάδο του Ριχάρδου Εδμόνδο Μόρτιμερ 5ο κόμη του Μαρς. Ο Μόρτιμερ αποκάλυψε στις 31 Ιουλίου τη σκευωρία στον βασιλιά, καταδικάστηκε σε θάνατο και παρά τις παρακλήσεις του στον Ερρίκο Ε΄ να του χαρίσει τη ζωή, αποκεφαλίστηκε στις 5 Αυγούστου 1545 και τάφηκε στον Οίκο του Θεού στο Σαουθάμπτον. Ο στόλος εξέπλευσε για τη Γαλλία στις 11 Αυγούστου 1415 λίγους μήνες αργότερα. Η Συνωμοσία του Σαουθάμπτον περιγράφεται με δραματικό τρόπο στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ερρίκος Ε΄" και στο ανώνυμο έργο "Η ιστορία του Τζων Όλντκαστλ".
Θρύλοι
Οι τίτλοι του Ριχάρδου του Κέιμπριτζ κατασχέθηκαν, αλλά ο τετράχρονος γιος του Ριχάρδος ορίστηκε διάδοχος του. Σε τρεις μήνες ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος του Νόργουιτς, 2ος δούκας της Υόρκης έπεσε άτεκνος στη μάχη του Αζενκούρ με αποτέλεσμα να κληρονομήσει τον τίτλο του δούκα της Υόρκης ο τετράχρονος Ριχάρδος. Στο Κοινοβούλιο του 1461 ο εγγονός του Ριχάρδου Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας ακύρωσε όλες τις κατασχέσεις, που είχε υποστεί η περιουσία του παππού του από τον Ερρίκο Ε΄.
Οικογένεια
Ο Ριχάρδος νυμφεύτηκε (1408) την Άννα Μόρτιμερ, το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Ρότζερ Μόρτιμερ 4ου κόμη του Μαρς και της Ελεονώρας Χόλλαντ, που ήταν ανιψιά της θετής μητέρας του Ριχάρδου Ιωάννας Χόλλαντ. Ο γάμος έγινε μυστικά και επικυρώθηκε στις 23 Μαΐου 1408 με παπική διαταγή. Ο γάμος δεν έφερε κανένα κέρδος στον Ριχάρδο, αφού το μοναδικό έσοδο της Άννας ήταν μία πρόσοδος 50 λιρών, που της είχε δοθεί από τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας (1406). Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ από την Άννα Μόρτιμερ απέκτησε:
Η Άννα Μόρτιμερ απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 1441 λίγο μετά τη γέννηση του μικρότερου γιου της Ριχάρδου. Τάφηκε στα ανάκτορα των αρχόντων του Λάνγκλεϊ στο Χερτφορτσάιρ, στο ίδιο κτίριο βρίσκονταν οι τάφοι του πεθερού της Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας της Καστίλης.
Μετά το τέλος της Άννας Μόρτιμερ, ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ νυμφεύτηκε τη Μωντ/Ματθίλδη Κλίφορντ, που ήταν διαζευγμένη από τον Τζων Νέβιλ, 6ο βαρόνο του Λάιμερ· ήταν κόρη του Τόμας Κλίφορντ, 6ου βαρόνου του Κλίφορντ και της Ελισάβετ, κόρης του Τόμας ντε Ρος, 4ου βαρόνου του Ρος του Χέλμσλϋ. Μετά το τέλος του Ριχάρδου (1415), η Ματθίλδη Κλίφορντ ζούσε πλούσια στο κάστρο του Κόνισμπρουγκ. Απεβίωσε στις 26 Αυγούστου 1446 και τάφηκε στο αβαείο του Ρος στο Γιόρκσαϊρ. Στη διαθήκη της στις 15 Αυγούστου 1446 δεν αναφέρει κάτι για τα θετά της παιδιά.
Σύμβολα
Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ φέρει τον βασιλικό θυρεό του πατέρα του, προσθέτοντας στο επάνω μέρος μία ταινία με τρεις λευκές γραμμές, καθεμία από τις οποίες περιέχει τρεις κόκκινους κύκλους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης
Διαφωτισμός
Ο Διαφωτισμός ή Εποχή του Διαφωτισμού, γνωστός και ως Εποχή του (Ορθού) Λόγου, ήταν ένα πνευματικό και φιλοσοφικό κίνημα που εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον 17ο και τον 18ο αιώνα, με παγκόσμιες επιρροές και επιδράσεις. Ο Διαφωτισμός περιλάμβανε μια σειρά ιδεών με επίκεντρο την αξία της ανθρώπινης ευτυχίας, την επιδίωξη της γνώσης που αποκτιέται με τον ορθό λόγο και τα στοιχεία των αισθήσεων, και ιδανικά όπως το φυσικό δίκαιο, η ελευθερία, η πρόοδος, η ανεκτικότητα, η αδελφότητα, η συνταγματική διακυβέρνηση και ο χωρισμός εκκλησίας και κράτους.