cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σούπερ Λίγκα 2019–20
Σύστημα διεξαγωγής
Oι ομάδες που κατατάχθηκαν στις θέσεις 7 με 14, αγωνίστηκαν στο γκρουπ του υποβιβασμού, όπου στο τέλος οι 2 τελευταίες ομάδες με τους λιγότερους βαθμούς υποβιβάστηκαν στην Super League 2.
Τo σύστημα βαθμολόγησης των ομάδων που ισχύει είναι, 3 βαθμοί η νίκη, 1 βαθμός η ισοπαλία και 0 η ήττα. Ουσιαστικά, η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσοτέρους βαθμούς στα μεταξύ τους παιχνίδια ευνοείται στην ισοβαθμία.
Εάν μετά από αυτήν τη διαδικασία προκύπτει ισοβαθμία, τότε σαν κριτήριο μετράει η διαφορά των συνολικών τερμάτων της κάθε ομάδας, η οποία προκύπτει από τα τέρματα που πετυχαίνει μια ομάδα και τα τέρματα που δέχεται.
Έδρες
Στις συμμετοχές περιλαμβάνεται η σεζόν 2019-20.
Play off Υποβιβασμού
Ξάνθη και Απόλλωνας έδωσαν αγώνες μπαράζ για την παραμονή ή την άνοδο στην κατηγορία στις 26 και στις 29 Αυγούστου 2020. Ο Απόλλων Σμύρνης νίκησε και στα δυο ματς και ανέβηκε στη Super League 1, ενώ η Ξάνθη υποβιβάστηκε στη Super League 2 για πρώτη φορά μετά από 31 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020
Saint Vitus
Οι Saint Vitus είναι αμερικανικό doom metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Λος Άντζελες το 1979 και θεωρούνται ένα από τα πρώτα συγκροτήματα του είδους μαζί με τους Witchfinder General, Trouble και Candlemass. Μετά την διάλυση τους το 1996 επανενώθηκαν προσωρινά το 2003 και οριστικά το 2008 κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Lillie: F-65" τέσσερα χρόνια αργότερα.
Δημιουργία και ακμή
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1979 με την ονομασία Tyrant από τον τραγουδιστή Σκοτ Ρίγκερς, τον κιθαρίστα Ντέιβ Τσάντλερ, τον μπασίστα Μαρκ Άνταμς και το ντράμερ Αρμάντο Ακόστα. Έγιναν γνωστοί για τον αργόσυρτο και βαρύ ήχο τους, με το πρώτο τους, ομώνυμο άλμπουμ να κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο του 1984 μέσω της "SST Records".
left|thumb|200px|Ο Γουάινριχ ζωντανά το 2011 Μετά τις ηχογραφήσεις του δεύτερου τους δίσκου με τίτλο "Hallow's Victim", ο Ρίγκερς αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας την θέση του στον Σκοτ Γουάινριχ των The Obsessed. Δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ακολούθησε το ΕΡ "The Walking Dead" και έναν χρόνο αργότερα το άλμπουμ "Born Too Late". Το συγκεκριμένο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα "Total Access Studios" του Ρεδόνδο Μπιτς της Καλιφόρνια, με τα φωνητικά να επανηχογραφούνται μετά την αρχική τους εκτέλεση από τον Ρίγκερς.
Τον Σεπτέμβριο του 1987, κυκλοφόρησαν το ΕΡ "Thirsty And Miserable", ενώ για την προώθηση του "Mournful Cries" του 1988, περιόδευσαν εκτενώς στην Ευρώπη, παίζοντας στην Μεγάλη Βρετανία μαζί με τους Agnostic Front. Το 1989 υπέγραψαν συμβόλαιο στην γερμανική δισκογραφική εταιρεία "Hellhound Records", κυκλοφορώντας το "V" το 1990, όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "Saint Vitus Live". Το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη με τους Σουηδούς Count Raven, αλλά ο Γουάινριχ αποχώρησε για να δημιουργήσει και πάλι τους Obsessed. Την θέση του πήρε ο Κρίτους Λίντερσον των Count Raven.
Τον Σεπτέμβριο του 1992 κυκλοφόρησαν το "C.O.D." (Children of Doom) σε παραγωγή του Ντον Ντόκεν, αλλά το 1994 επέστρεψε στα φωνητικά ο Σκοτ Ρίγκερς και οι Saint Vitus ηχογράφησαν το "Die Healing" πριν διαλυθούν.
Επανενώσεις
Τον Ιούλιο του 2003, ανακοινώθηκε η επανένωση του συγκροτήματος με τον Γουάινριχ στα φωνητικά, για εμφάνισεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο στο φεστιβάλ "With Full Force" της Γερμανίας. Η "Southern Lord Records" επανεξέδωσε το "V" με ένα επιπλέον DVD.
thumb|200px|Ο Τσάντλερ σε συναυλία το 2011 Το 2008, ανακοινώθηκε ότι οι Saint Vitus επανενώνονταν και πάλι και θα περιόδευαν την επόμενη χρονιά. Εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Roadburn Festival" τον Απρίλιο του 2009, αλλά μετά το τέλος της ευρωπαϊκής περιοδείας τους, ο Ακόστα αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας την θέση του στον Χένρι Βάσκεζ.
Το καλοκαίρι του 2011, πραγματοποίησαν την περιοδεία "2011 Metalliance Tour" μαζί με τους Helmet και Crowbar, πριν επιστρέψουν στο στούντιο για την ηχογράφηση του δίσκου "Lillie: F-65", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 27 Απριλίου 2012 μέσω της "Season of Mist". Ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Marbles in the Moshpit" στα τέλη της χρονιάς και τον Μάιο του 2013 περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες γιορτάζοντας τα 35 χρόνια από την ίδρυση του συγκροτήματος. Ένα χρόνο αργότερα, πραγματοποίησαν μία μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Orange Goblin.
Επόμενη κυκλοφορία τους υπήρξε το ζωντανό άλμπουμ "Live Vol. 2", το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Σεπτεμβρίου 2016.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά doom metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Κρησίλας
Ο Κρησίλας (480 π.Χ. – 410 π.Χ.) ήταν Έλληνας γλύπτης της Κλασικής περιόδου (5ος αιώνας π.Χ.), από την Κυδωνία. Έλαβε την εκπαίδευση του στο Άργος και εργάστηκε στην Αθήνα, την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, ως οπαδός του ιδεαλιστικού πορτρέτου του Μύρωνα. Είναι γνωστός για το γλυπτό του Προτομή του Περικλή με Κορινθιακή περικεφαλαία.
Βιογραφία
Ο Κρησίλας καταγόταν από την πόλη-κράτος της Κυδωνίας, στο νησί της Κρήτης. Έλαβε την εκπαίδευση του στο Άργος ως μαθητής του Δωρόθεου, με τον οποίο εργάστηκε στους Δελφούς και την Ερμιόνη. Μεταξύ 450 και 420 π.Χ. εργάστηκε κυρίως στην Αθήνα, ως οπαδός της σχολής του γλύπτη Μύρωνα και στη περίοδο μετά τον Φειδία έφερε στοιχεία σχεδιασμού μικρών διαστάσεων εξαιτίας της Πελοποννησιακής περιόδου.
Ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος ο Πρεσβύτερος έγραψε για έναν διαγωνισμό μεταξύ των τεσσάρων γλυπτών Πολυκλείτου, Φειδία, Κρησίλα και Φράδμωνος, για τα καλύτερα αγάλματα Αμαζόνων για το ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Κάθε γλύπτης έθεσε εαυτόν νικητή, αλλά Φειδίας, Κρεσίλας και Φράδμων έθεσαν τον Πολύκλειτο στη δεύτερη θέση. Έτσι ο Πολύκλειτος κέρδισε, ο Φειδίας ήρθε δεύτερος και ο Κρησίλας τρίτος.
Έργα
Στην Αθήνα δημιούργησε, για παράδειγμα, ένα μπρούτζινο άγαλμα του Περικλή (440-430 π.Χ.) με Κορινθιακή περικεφαλαία στην κεφαλή του ως δείγμα της θέσης του στρατηγού που κατείχε. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ανέφερε για το έργο πως: ''«είναι ένα έργο άξιο του τίτλου του. Είναι ένα θαυμάσιο πράγμα για αυτή τη τέχνη πως μπορεί να κάνει έναν διάσημο άνδρα ακόμη πιο διάσημο»''. Η βάση του αγάλματος βρέθηκε στην Ακρόπολη Αθηνών. Είναι αδιαμφισβήτητα το μπρούτζινο άγαλμα που είδε ο Παυσανίας εκεί (Παυσανίας I.25.1, I.28.2 ). Φαίνεται πως η σειρά πορτραίτων προτομών του Περικλή ξεκινούν από αυτό. Υπάρχουν παραδείγματα στα Μουσεία του Βατικανού, στο Βρετανικό Μουσείο (βρέθηκαν στην έπαυλη του Αδριανού στο Τίβολι, και κατέχονται από τον Τσαρλς Τάουνλι (Charles Townley)) και στο Άλτες Μουζέουμ.
Ο Κρησίλας επίσης δημιούργησε επίσης τους τραυματισμένους άνδρες και μια Αμαζόνα που πεθαίνει για την Έφεσο από συγκυρία (σε διαγωνισμό με τον Φειδία και τον Πολύκλειτο), πιθανώς το μοντέλο για πολλά αντίγραφα, ένα από τα οποία είναι η Τραυματισμένη Αμαζόνα του Κρεσίλα στα Μουσεία του Βατικανού. Επίσης ταυτοποιήθηκε ως ο δημιουργός του αγάλματος της Αθηνάς σε μορφή Βελλετρίου (Παλλάς του Βελλετρίου). Δημιούργησε άγαλμα του Διομήδη σύμφωνα με τη περιγραφή του Ομήρου.
«Κρησίλλα»
Το 1804 μ.Χ. ο Κρησίλας ταυτοποιήθηκε εσφαλμένα ως γυναίκα ονόματι «Κρησίλλα» από τη Ματίλντα Μπέθαμ (Matilda Betham), η οποία πίστεψε πως «αυτή» είχε καταλάβει τη τρίτη θέση πίσω από Πολύκλειτο και Φειδία στον διαγωνισμό για τη δημιουργία επτά Αμαζόνων για τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Ως εκ τούτου, ο Κρησίλας συμπεριλήφθηκε λανθασμένα στη συμβολική ιστορία της Τζούντι Σικάγο (Judy Chicago) για τις γυναίκες στο Δυτικό Πολιτισμό, το έργο εγκατάστασης The Dinner Party.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Δωρόθεος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Δωρόθεος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Ούλα φον Χόπκεν
Η Ουλρίκα «Ούλα» Ελεονώρα φον Χόπκεν, αργότερα φον Ράϊτ και γεννηθείσα ως φον Φέρσεν (Σουηδικά: Ulrika "Ulla" Eleonora von Höpken, von Wright, née von Fersen) (24 Μαρτίου 1749 - 17 Σεπτεμβρίου 1810), ήταν Σουηδή κόμισσα και κυρία επί των τιμών.
Τα πρώτα χρόνια
Και οι δύο γονείς της πέρασαν τη ζωή τους στην υπηρεσία του Σουηδικού Βασιλείου. Παρόμοια, και η Ουλρίκα φον Φέρσεν, καθώς και οι αδελφές της, υπηρέτησαν ως «hovfröken» (κυρίες των τιμών) πριν από το γάμο τους. Μάλιστα, από το 1767 έως το 1770, ήταν καμαριέρα της πριγκίπισσας, Σοφία Μαγδαληνής της Δανίας.
Η ερωτική της σχέση με τον Πρίγκιπα Φρειδερίκο
αριστερά|μικρογραφία| Ούλρικα Ελεονώρα φον Φέρσεν
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Κόμη Αδόλφου Λουδοβίκου Χάμιλτον, το έτος 1767, ο πρίγκιπας Φρειδερίκος Αδόλφος της Σουηδίας την ερωτεύτηκε. Παράλληλα όμως, ο πρίγκιπας Κάρολος φλέρταρε μια άλλη κυρία των τιμών, την Μπρίτα Χορν, με την ίδια πρόθεση.
Ο Χάμιλτον σχολίαζε τα εξής: «''Η Μπρίτα Χορν είναι μια ξανθιά κοπέλα, με ενάρετο χαρακτήρα. Μερικές φορές όμως είναι ψυχρή, ενώ άλλες τρυφερή. Είχε σχεδόν κάνει πάθος την επιρροή (που ασκεί στον Δούκα Κάρολο). Η Δεσποινίδα φον Φέρσεν είναι αστεία, ευχάριστη, εύθυμη, αλλά κάπως ιδιότροπη. Θεώρει ολόκληρη την υπόθεση (με τον Πρίγκιπα Φρειδερίκο) ως χόμπι που κολακεύει την αυτοπεποίθηση της''». Δίνοντας περισσότερες λεπτομέρειες για το ζήτημα, ο Χάμιλτον περιέγραψε μια σκηνή που συνέβη στο Κινέζικο Θέρετρο (μια εξοχική κατοικία, με κινέζικο αρχιτεκτονικό στυλ, που άνηκε στην έκταση του Σουηδικού Παλατιού) εκείνο το καλοκαίρι: «''Σε μια γωνία, καθόταν η βασίλισσα (Λουΐζα Ουλρίκα) και συζητούσε για την πολιτική, ενώ σε μια άλλη, βρισκόταν ο βασιλιάς (Αδόλφος Φρειδερίκος της Σουηδίας) και μιλούσε για τις τιμές του σανού και της βρώμης, με το ιππικό του. Ο πρίγκιπας Γουσταύος συζητούσε για τη μόδα και τη Γαλλία με την κόμισσα Εύα Ρίμπινγκ. Ωστόσο, ο πρίγκιπας Φρειδερίκος τσακώθηκε με την όμορφη (Ούλα Φέρσεν), ενώ ο πρίγκιπας Κάρολος ήταν πλήρως αφοσιωμένος στην (Μπρίτα Χορν), αλλά εντελώς σιωπηλός. Η πριγκίπισσα (Σοφία Μαγδαληνή) ένιωθε μεγάλη πλήξη, και οι υπόλοιποι του παλατιού χασμουριόντουσαν ή τους είχε πάρει ο ύπνος''». Καμία από τις δύο ρομαντικές υποθέσεις, από όσο είναι γνωστό, δεν ολοκληρώθηκε σεξουαλικά, και ούτε βέβαια η Χορν ή Φον Φέρσεν έγιναν πότε βασιλικές μαιτρέσες.
Και τα δύο ζευγάρια αντάλλαξαν βέρες ως ένδειξη μιας ανεπίσημης δέσμευσης με την πρόθεση να παντρευτούν. Μάλιστα ο πρίγκιπας Φρειδερίκος Αδόλφος έκανε πρόταση γάμου στην Ούλα στον κήπο στο παλάτι Ντόρτινινχολμ και: «''Εκείνη γέλασε και δέχτηκε χωρίς να έχει κανένα ενδοιασμό, διασκεδάζοντας το και νιώθοντας κολακευμένη. Η Ουλρίκα φον Φέρσεν γελούσε ακόμα όταν ο πρίγκιπας ισχυρίστηκε ότι αντάλλαξαν βέρες αλλά αυτό δεν ήταν κάτι σοβαρό, ενώ την ιδία περίοδο την είχε γεμίσει με κοσμήματα και δώρα''».
Και στις δύο περιπτώσεις, η βασιλική οικογένεια εναντιώθηκε στο να προχωρήσουν αυτές οι ιστορίες αγάπης. Ωστόσο, ενώ η οικογένεια της Μπρίτα Χορν υποστήριξε τον γάμο της με τον πρίγκιπα Κάρολο, η οικογένεια της Ούλρικα Ελεονώρας ήταν πολύ αρνητική στην ιδέα του να παντρέψουν την κόρη τους με τον πρίγκιπα Φρειδερίκο. Οι γονείς ήταν πεπεισμένοι ότι ο βασιλικός γάμος θα ήταν ένα τεράστιο λάθος και αρνήθηκαν να τον επιτρέψουν. Αυτές οι ρομαντικές υποθέσεις των δύο πριγκίπων χρησιμοποιήθηκαν από τα πολιτικά κόμματα κατά τη διάρκεια του Κοινοβουλίου του 1769 μετά την Δεκεμβριανή κρίση (του 1768). Το κόμμα «Caps» στο οποίο άνηκε η οικογένεια της Μπρίτα Χορν, υποσχέθηκε στον Πρίγκιπα Κάρολο να τον βοηθήσει να κάνει τον γάμο του με την Μπρίτα, ακόμα και ενάντια στη θέληση του βασιλικού σπιτιού, με αντάλλαγμα όμως ο Κάρολος να στηρίξει το κόμμα. Ως αντεπίθεση, το κόμμα «Hats» έκανε την ίδια ακριβώς προσφορά στον Πρίγκιπα Φρειδερίκο. Αυτό προκάλεσε αντιδράσεις, διότι η οικογένεια της Ούλας φον Φέρσεν αρνήθηκε να συνεργαστεί με την πολιτική παράταξη των «Hats» καθώς δεν ήθελε να γίνει ο γάμος.
Στην συνέχεια ανάγκασαν την Ουλρίκα Ελεονώρα να επιστρέψει την βέρα και τα δώρα του, στον πρίγκιπα Φρειδερίκο, και αποφάσισαν να γίνει αποδεκτή η επόμενη πρόταση γάμου που θα δεχόταν στην κόρη τους, από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο. Για να είναι σίγουρη η οικογένεια της ότι αυτό θα συνέβαινε άμεσα, οργάνωσε έναν γάμο με τον βαρόνο Νιλς φον Χόπκεν (1750-1780), ο οποίος ήταν Αρχιστράτηγος του ιππικού της Σκάνας. Οι περιγραφές της εποχής ανέφεραν ότι ο Νιλς ήταν ένας πολύ όμορφος άντρας. Εντούτοις, ήταν σχεδόν οικονομικά κατεστραμμένος από τα χρέη του στα τυχερά παιχνίδια. Ενώ ο γάμος δεν ήταν πλήρως οργανωμένος, η οικογένεια της Ουλρίκα φον Φέρσεν υποστήριξε τον Νιλς ως μνηστήρα επειδή ήταν πολύ εμφανίσιμος και επειδή πίστευαν ότι εκείνος θα μπορούσε να κάνει την Ούλα να ξεχάσει τον πρίγκιπα και να τον ερωτευτεί, κάτι που τελικά κατάφεραν.
Η Ούλρικα και ο Νιλς φον Χόπκεν παντρεύτηκαν το 1770. Ο πρίγκιπας Φρειδερίκος στάλθηκε σε ταξίδι στο εξωτερικό και όταν επέστρεψε ένα χρόνο αργότερα, ερωτεύτηκε την ξαδέλφη της Ούλα, την Σοφία Πάιπερ.μικρογραφία| Η Ούλρικα Ελεονώρα φον Φέρσεν στο Ερασιτεχνικό Βασιλικό Θέατρο του Βασιλιά Γουσταύου Γ'. Αρχικά, ο γάμος μεταξύ της Ουλρίκα Ελεονώρας και του συζύγου της ήταν ευτυχισμένος και παθιασμένος. Λέγεται ότι ήταν αδιάφοροι για τα οικονομικά τους προβλήματα όσο είχαν κρεβάτι, και παρομοιάστηκαν με τους μυθικούς χαρακτήρες του «Έρωτα και της Ψυχής». Το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη το 1772, την Ουλρίκα Σοφία Αλβερτίνα φον Χόπκεν αλλά το μωρό πέθανε μετά από μερικούς μήνες. Τα πρώτα σύννεφα στο γάμο τους δεν άργησαν να φανούν. Ο Νιλς άρχισε να πίνει και να παίζει ξανά τυχερά παιχνίδια. Η ενδοοικογενειακής βίας έγινε η αίτια να χωρίσουν το 1773, επειδή ο Νιλς ζήλευε την Ούλα και την χτυπούσε. Μετά από δυο χρόνια, η Ούλα φον Χόπκεν επέστρεψε στη βασιλική αυλή, όπου υπηρέτησε ως «statsfru» (καμαριέρα) της βασίλισσας Σοφίας Μαγδαληνής, από το 1775 έως το 1795.
Μία από τις Τρεις Χάριτες
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Παρίσι, η μητέρα της Ουλρίκας Ελεονώρας είχε σπουδάσει χορό υπό την καθοδηγία της Μαρί Σαλλέ. Με τη σειρά της, εκείνη εκπαίδευσε τις κόρες της, και αυτές έγιναν γνωστές για τη χάρη και το ταλέντο τους στο χορό, στο Ερασιτεχνικό Βασιλικό Θέατρο του Γουσταύου Γ’. Οι πιο ταλαντούχοι συμμετέχοντες του θεάτρου ήταν η Καρολίνα Λιόβενχαπτ, ο Κάρολος φον Φέρσεν, η Χεδβίγη Ουλρίκα Ντε λα Γκάρντι, ο Νιλς Μπαρκ, η Μαρία Αούρορα Ούγκλα, ο Όττο Ιάκωβος φον Μάντιφελ Ζογκέ, ο Μπρορ Σέντερστρομ και οι αδελφές Ούλα φον Χόπκεν και Αυγούστα φον Φέρσεν.
Η Ουλρίκα φον Χόπκεν ήταν σύμβολο της μόδας και τραβούσε την προσοχή με τον τρόπο του ντυσίματος της. Κάποια μέρα για να προκαλέσει και να τραβήξει τα βλέμματα πάνω της, φόρεσε αντρικό παντελόνι, ενώ μια άλλη φορά ντύθηκε σαν εφημεριδοπώλης με παντελόνι από δέρμα, μπότες και σπιρούνια.
Η ερωτική της ζωή μετά το χωρισμό και τα σκάνδαλα
Η θέση της ως αγαπημένης φίλης και προσωπικής έμπιστης του μονάρχη κλονίστηκε από μια σύγκρουση με τον ανερχόμενο ευνοούμενο του Βασιλιά, Γουσταύο Μαυρίκιο Άρμφελτ το 1782. Συγκεκριμένα, ο Άρμφελτ, για λόγους εκδίκησης, την συκοφάντησε στον Γουσταύο Γ’, επειδή η Ούλα προηγουμένως είχε μιλήσει για εκείνον στον Βασιλιά, εκφράζοντας την γνώμη της με αρνητικό τρόπο. Αυτό το χάσμα που δημιουργήθηκε στην σχέση της με τον Βασιλιά, φαίνεται να έκλεισε το έτος 1788, στο οποίο αναφέρθηκε ότι η Ούλα είχε το προνόμιο να μιλάει ανοιχτά στον μονάρχη για οτιδήποτε, συμπεριλαμβανομένων και πολιτικών υποθέσεων. Ο Κόμης Κλάες Τζούλιους Έκεμπλαντ, ο οποίος συνέκρινε τη ζωή της με εκείνη μιας ηθοποιού σε ένα κωμικό έργο, ανέφερε στην αλληλογραφία του προς την Μπρίτα Χορν, ότι η Ούλα φον Χόπκεν ήταν «πιθανότατα η αιτία πολλών μεγαλύτερων γεγονότων, τόσο στην υψηλή κοινωνία όσο και στα θέματα μεγαλύτερης σημασίας».
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Μετά το θυελλώδες Κοινοβούλιο του 1789, ο Βασιλιάς έφτασε σε σύγκρουση με τους ευγενείς, και συνέλαβε τον θείο της Ούλας, τον Άξελ φον Φέρσεν τον Πρεσβύτερο ως ηγέτη της αριστοκρατικής αντιπολίτευσης, η οποία εναντιωνόταν στην συνέχιση του Ρωσο-Σουηδικού Πόλεμο (1788– 90) και στην θέσπιση του Βασιλικού Νόμου για την Ένωση και την Ασφάλεια. Όμως σε  αντίθεση με πολλά άλλα μέλη της αριστοκρατίας, ο Άξελ δεν συμμετείχε ποτέ στην δημόσια διαμαρτυρία των γυναικών της αριστοκρατίας, με πρωτεργάτη την Ιωάννα φον Λάντινγκσαουσεν.
Το 1795, η μητέρα της Ούλας, η κυρία επί των τιμών της βασίλισσα Σοφία Μαγδαληνής, ήταν κατάκοιτη στο κρεβάτι, και γι' αυτό απαλλάχτηκε από τα καθήκοντα της. Την ιδία στιγμή όμως και οι κόρες της Ούλα και Αυγούστα εγκατέλειψαν ταυτόχρονα τις θέσεις τους στο Παλάτι, σε ένδειξη αλληλεγγύης, αλλά κυρίως για να φροντίσουν την μητέρας τους. Η μητέρα τους πέθανε λίγο αργότερα τον ίδιο χρόνο. Το 1797, η Ουλρίκα φον Χόπκεν παντρεύτηκε τον «μοιραίο θαυμαστή της», τον μακροχρόνιο εραστή της, και τον πέντε χρόνια νεότερο της συνταγματάρχη Τζωρτζ Τζόνας φον Ράϊτ (1754-1800), και σύμφωνα με πληροφορίες έζησε ευτυχισμένη μαζί του στην Ουψάλα. Όταν χήρεψε, έζησε κοντά στις αδελφές της και «ήταν αξιοσέβαστη τόσο για τη φιλανθρωπία της όσο και για τον εκλεπτυσμένο τρόπο της». Η Ούλα φον Χόπκεν πέθανε από καρκίνο στις 17 Σεπτεμβρίου του 1810.
Κληρονομιά
μικρογραφία| Η Αφροδίτη Καλλιπύργου (1779) του γλύπτη Ιωάννη Τωβία Σεργκέλ. Το άγαλμα ζητήθηκε από τον Βασιλιά [[Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας|Γουσταύο Γ' και ως μοντέλο χρησιμοποίησαν την Ούλα φον Χόπκεν.]] Η Ούλα φον Χόπκεν ήταν μια από τις «Τρεις Xάριτες» της εποχής της Βασιλείας των Γουσταύων, μαζί με την Αυγούστα φον Φέρσεν και την Λουίζα Μέϊγερφελτ. Οι τρεις αυτές κυρίες επί των τιμών, έμειναν επίσης στην ιστορία μέσα από το ποίημα «Gracernas döpelse» (Το βάπτισμα των Χαρίτων) του Ιωάννη Ερρίκου Κέλγκρεν.
Επιπλέον, το 1779 η Ουλρίκα Ελεονώρα φον Χόπκεν έγινε το μοντέλο του γυμνού αγάλματος της Αφροδίτης, του γλύπτη Ιωάννη Τωβία Σεργκέλ. Όλα ξεκίνησαν, όταν ο Βασιλιάς Γουσταύος Γ΄ ήθελε να αποκτήσει ένα άγαλμα της Αφροδίτης Καλλιπύργου απέναντι από το άγαλμα του Απόλλωνα που είχε στο σαλόνι του. Ως δώρο των 15ων γενεθλίων της Ούλα, επιλέχθηκε εκείνη ως μοντέλο του προσώπου του αγάλματος. Εντούτοις, τον 18ο αιώνα, ήταν αρκετά σκανδαλώδες για μια γυναίκα της κοινωνικής της θέσης να στέκεται ως πρότυπο ενός γυμνού αγάλματος. Παρόλα αυτά ο Κόμης Κλάες Τζούλιους Έκεμπλαντ παρατήρησε: «''Ο (γλύπτης) Ιωάννης Τωβίας Σεργκέλ έχει τη σεμνότητα ή ίσως του το ζήτησε ο θείος Άξελ, να μην δώσει στην μορφή του γλυπτού όλη την ομοιότητα των χαρακτηριστικών (της Ούλας) που θα μπορούσε να έχει το άγαλμα, αλλά παρ 'όλα αυτά μπορείς να καταλάβεις ότι απεικονίζει εκείνη. Παραδέχομαι, παρά την αδιαφορία που έδειξα εδώ για τα κουτσομπολιά, ότι δεν θα μπορούσα να φανταστώ κάτι τέτοιο, δηλαδή ότι μια «γυναίκα» αυτού του κυρούς θα βρισκόταν εκτεθειμένη σε ολόκληρο τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο''». Το άγαλμα τοποθετήθηκε αργότερα στο Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών.
Η φρεγάτα «Ούλα Φέρσεν» 18 όπλων του Σουηδικού Βασιλικού Ναυτικού, πήρε το όνομα της από την Ουλρίκα φον Φέρσεν-Χόπκεν. Το πλοίο συμμετείχε στην εκστρατεία του 1790 και στη Μάχη της Επανάστασης. Όμως τον Μάρτιο του 1801 καταλείφθηκε από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό κατά τη διέλευση προς τη σουηδική αποικία του Αγίου Βαρθολομαίου, αλλά απελευθερώθηκε μετά από διαπραγματεύσεις. Ωστόσο καταστράφηκε το 1807.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Σουηδές γυναίκες Κατηγορία:Σουηδές αριστοκράτισσες
Τιερί Ρολάν
Ο Τιερί Ρολάν, (γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1937 στο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ και πέθανε στις 16 Ιουνίου 2012 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος αθλητικογράφος και διάσημος σχολιαστής ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων. Έχοντας μακροχρόνια παρουσία στον χώρο, εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Antenne 2 και στη συνέχεια για το TF1, προτού ενταχθεί στο M6. Περιέγραψε, έτσι, 13 Παγκόσμια Κύπελλα, 9 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (« Euros ») και περισσότερους από 1300 αγώνες ποδοσφαίρου. Διετέλεσε επίσης σχολιαστής για ορισμένες διοργανώσεις στίβου, μποξ, ενώ κάλυψε δημοσιογραφικά αρκετές Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1960 και μετά.
Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του, σχολίαζε ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις που μετέδειδε το M6 (και στο W9, επίσης, ένα τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει στον ίδιο όμιλο).
Οικογένεια και πρώτα χρόνια ζωής
Γιος Γαλλοεβραίου πατέρα και, ταυτόχρονα, γκωλιστή αντιστασιακού, κοσμηματοπώλη, στο επάγγελμα, στο Παρίσι, και Ρωσίδας μητέρας, γεννημένης στην Αγία Πετρούπολη. Ο πατέρας του πέθανες από ιογενή μηνιγγίτισα όταν ο Τιερί δεν ήταν ούτε δέκα ετών. Στη διάρκεια της εφηβίας του, πέρασε ένα τμήμα της σχολικής του εκπαίδευσης σε αγγλικό κολλέγιο. Ο αδερφός του, Κλοντ Ρολάν (1946-2007), διετέλεσε Σύμβουλος των Παρισίων, αντιδήμαρχος του 9ου Δημοτικού Διαμερίσματος και Εθνικός Γραμματέας του κόμματος RPR, όπου ήταν υπεύθυνος διεθνών σχέσεων.
Σχολιαστής και αθλητικογράφος
thumb|Ο Τιερί Ρολάν στην [[Έκθεση Βιβλίου της Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ το 2010.]]
Σε ηλικία 18 ετών, ξεκίνησε να εργάζεται στο ραδιόφωνο, έχοντας προσληφθεί προηγουμένως από τον Ζωρζ Μπρικέ. Ξεκίνησε τότε την καριέρα του από το αθλητικό τμήμα της RTF το 1955, και στη συνέχεια του ORTF, με τον Ρεϊμόν Μαρσιγιάκ, ιδρυτή του πρώτου αθλητικού τμήματος στην γαλλική τηλεόραση, να παίρνει την πρωτοβουλία να τον "βάλει απέναντι από την κάμερα". Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στην εκπομπή Les Coulisses de l'exploit, η οποία ήταν αφιερωμένη σε μεγάλα αθλητικά κατορθώματα, και όπου είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τους Μισέλ Ντρυκέρ, Ρομπέρ Σαπάτ, Αντόλφ Ντρε και Ροζέ Κουντέρκ.
Περιέγραψε το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 1962 στην Χιλή. Υπήρξε θύμα, στη συνέχεια, της "θύελλας" απολύσεων που πραγματοποιήθηκε από τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση μετά τα γεγονότα του Μάη του '68. Εντάχθηκε ότε στο France Inter (1969-1975), και επέστρεψε, κατόπιν, στην τηλεόραση για λογαριασμό της Antenne 2 (1975-1984). Το 1979, ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Ζαν-Μισέλ Λαρκέ, ο οποίος είχε μόλις σταματήσει την ποδοσφαιρική του καριέρα, αποτελώντας, μέχρι και το 2004, ένα άκρως επιτυχημένο δίδυμο αθλητικών σχολιαστών, με τον Τιερί Ρολάν να διατελεί χρέη σχολιαστή, και τον Λαρκέ να έχει έναν πιο τεχνικό σχολιασμό. Εκτός από το ποδόσφαιρο, ο Τιερί Ρολάν ασχολήθηκε επίσης, ως σχολιαστής, με ορισμένες διοργανώσεις στίβου, μποξ, ενώ κάλυψε δημοσιογραφικά και αρκετές Θερινές Ολυμπιάδες από το 1960 και μετά.
Το 1984, οι δυο τους αποχώρησαν από το κανάλι με προορισμό το TF1. Εκτός από τον σχολιασμό των αγώνων, ήταν υπεύθυνοι του τηλεοπτικού μαγκαζίνου Téléfoot, τότε εκπομπή-φάρο του γαλλικού ποδοσφαίρου τα πρωινά της Κυριακής. Ο Τιερί Ρολάν έδωσε το παρρόν ως σχολιαστής στην Τραγωδία του Χέιζελ (τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης της σεζόν 1984-1985) και στην Τραγωδία του Φουριανί (ημιτελικός του Κυπέλλου Γαλλίας της σεζόν 1991-1992).
Παθαίνοντας ανεύρυσμα το 2003, ο Τιερί Ρολάν υποχρεώθηκε να σταματήσει να εργάζεται. Το TF1, τότε, στα τέλη του 2004, του έδωσε αναγκαστική άδεια, με τον Τιερί Ζιλαρντί, πρώην εργαζόμενο στο Canal+, να παίρνει την θέση του για τον σχολιασμό των σημαντικότερων αγώνων και την παρουσίαση του ενημερωτικού μαγκαζίνου Téléfoot. Συνέχισε να εργάζεται στο TF1 για μερικούς μήνες ακόμη, με τον ρόλο του, όμως, να έχει περιοριστεί στον σχολιασμό μερικών αναμετρήσεων του Κυπέλλου Γαλλίας. Συνέχισε, παράλληλα, την καριέρα του ως σχολιαστής στο θυγατρικό κανάλι του TF1, TPS Star. Στις 17 Νοεμβρίου 2004, κάλυψε τον σχολιασμό του, όπως είχε προαναγγελθεί, τελευταίου του αγώνα της Εθνικής Γαλλίας, μια φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο την Πολωνία που διεξήχθη στο Σταντ ντε Φρανς. Μετέδοσε τον τελευταίο του αγώνα στο TF1 στις 4 Ιουνίου 2005, ο οποίος ήταν ο τελικός του Κυπέλλου Γαλλίας μεταξύ Οσέρ και Σεντάν.
Σε γενική έκπληξη, θα συνταξιοδοτηθεί στις 27 Οκτωβρίου 2005, ανακοινώνοντας την άφιξή του στον αντίπαλο τηλεοπτικό σταθμό M6. Ο τελευταίος, ο οποίος ξεκινούσε τότε την ενασχόληση με την μετάδοση μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων, αναζητούσε έναν καλό και αναγνωρίσιμο σχολιαστή. Ο Τιερί Ρολάν ανέλαβε τότε την κάλυψη ενός τμήματος των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 (όχι όμως αυτών της Εθνικής Γαλλίας, τα δικαιώματα των οποίων ανήκαν στο TF1 κατ'αποκλειστικότητα) σε συνεργασία με τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή Φρανκ Λεμπέφ, Πρωταθλητή Κόσμου το 1998. Πραγματοποίησε συχνές εμφανίσεις στην εκπομπή 100 % Foot, στη διάρκεια της πρώτης της σεζόν (2005-2006) και έγινε αρχισυντάκτης της το 2006 (εκπομπή την οποία παρουσίαζε η Εστέλ Ντενί και στη πορεία ο Ζερόμ ντε Βερντιέρ και από τον Σεπτέμβριο του 2008 ο Βενσάν Κουεφέ). Ήταν επίσης σχολιαστής και τακτικός θαμώνμας στην εκπομπή Direct sport από το κανάλι Direct 8.
Τον Ιούνιο του 2008, περιέγραψε τους αγώνες του Euro 2008 για λογαριασμό του M6, σε συνεργασία με τον Φρανκ Λεμπέφ, που σήμανε και την εκ νέου ενασχόλησή του με την Εθνική Γαλλίας, στις 9 Ιουνίου 2008 με την περιγραφή του αγώνα Ρουμανία-Γαλλία, καθώς και στις 17 Ιουνίου 2008 με την αναμέτρηση Γαλλία-Ιταλία, του οποίου την μετάδοση είχε αναλάβει το M6.
Το 2011, ήταν σύμβουλος στο κανάλι C-Foot, ενώ παρουσίαζε στο ίδιο κανάλι το μαγκαζίνο Grande Histoire.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2011, περιέγραψε, στον "αέρα" του M6, τον αγώνα μεταξύ Γαλλίας και Ρουμανίας με τον παλιό του συνεργάτη στο TF1, Ζαν-Μισέλ Λαρκέ. Τον Σεπτέμβριο του 2011, εντάχθηκε, επίσης, στο ραδιοφωνικό σταθμό της Λυών, Tonic Radio, στον οποίο ήταν συμπαρουσιαστής τα βράδια της Δευτέρας (18 h-20 h) μιας εκπομπής διαλόγου, αναφορικά με την επικαιρότητα του ποδοσφαίρου.
Άλλες ασχολίες
Ο Τιερί Ρολάν ήταν, επίσης, ένας εκ των σημαντικότερων συντελεστών της εκπομπής Les Grosses Têtes στο RTL, "γκουρού" του στοιχήματος στην εβδομαδιαία έκδοση Lotofoot Magazine από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ενώ ήταν συμπαρουσιαστής, σε συνεργασία με την Μουν Ντέιλι, ορισμένων επεισοδίων της σειράς Takeshi's Castle στο M6, τον Δεκέμβριο του 2006. Πραγματοποίησε, ακόμα, εμφανίσεις σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες, ενσαρκώνοντας τον ίδιο του τον εαυτό, όπως το Delphine 1, Yvan 0 και trois zéros. Στην εκπομπή les Grosses Têtes χαρακτηρίστηκε για το ιδιαίτερο γέλιο του, το οποίο προκάλεσε το γέλιο και την κοροϊδία των Φιλίπ Μπουβάρ, και Ολιβιέ ντε Κερσοσόν, με τον τελευταίο να αστειεύεται μιμούμενός τον και κοροϊδεύοντάς τον ακόμη περισσότερο.
Ήταν συγγραφέας αρκετών αθλητικού περιεχομένου έργων όπως το La fabuleuse histoire de la Coupe du monde και το La fabuleuse histoire des coupes d'Europe. Φίλος μεγάλου αριθμού παικτών, διετελούσε πρόεδρος της Variétés Club de France από τον Μάρτιο του 1980, μιας ομάδας στην οποία αγωνίζονταν παλιοί διεθνείς και διάσημοι, με σημαντικότερο τον φίλο του Μισέλ Πλατινί. Την δεκαετάι του 1980, ήταν μέλος του μουσικού γκρουπ Carton Rouge, του οποίου σημαντικότερο κομμάτι ήταν το Troisième mi-temps.
Θάνατος και τιμές
Στις 16 Ιουνίου 2012, πέθανε κατά τις τρεις το πρωί, σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Αρκετές ήταν οι προσωπικότητες από τον χώρο του ποδοσφαίρου και της δημοσιογραφίας που τον τίμησαν.
Ο Ζαν-Μισέλ Λαρκέ ανάφερε πως ο Τιερί Ρλάν, κανονικά, θα μετέδειδε μαζί του το Euro 2012, αλλά, τελικά, το ακύρωσε "τελευταία στιγμή", καθώς έπρεπε να εγχειριστεί στο χολικό χολόλιθο : "Ήταν τόσο χαρούμενος που θα συνεργαζόμασταν εκ νέου. Δυστυχώς, έφυγε χωρίς να προλάβει. Το πιο τραγικό, είναι πως αυτή την ύστατη χαρά θα μπορούσα να του την είχα προσφέρει εγώ". Την ημέρα του θανάτου του, το RTL οργάνωσε ειδική εκπομπή στη μνήμη του.
Ο χώρος φιλοξενίας των ΜΜΕ στο Σταντ ντε Φρανς θα φέρει, προσεχώς, το όνομά του. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 6 Φεβρουαρίου 2013 με την ευκαιρία του φιλικού αγώνα μεταξύ Γαλλίας-Γερμανίας.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητικογράφοι ποδοσφαίρου
Δυσγενεσία προσθίου θαλάμου
Η δυσγενεσία του προσθίου θαλάμου είναι μια διαταραχή της κανονικής ανάπτυξης του προσθίου θαλάμου του οφθαλμού. Οδηγεί σε ανωμαλίες στην δομή του ωρίμου προσθίου θαλάμου, που μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες γλαυκώματος και κερατοειδικής θολερότητας.
Η ανωμαλία Πέτερ (ή Πήτερ) είναι μια συγκεκριμένη μεσεγχυματικού τύπου δυσγενεσία στην οποία συνυπάρχουν λευκώματα κερατοειδούς, συμφύσεις μεταξύ της ίριδας και του κερατοειδούς και ανωμαλίες της δεσκεμετίου μεμβράνης, του κερατικού ενδοθηλίου, του φακού και γενικότερα του προσθίου θαλάμου. Επίσης καταρράκτες στον φακό και νυσταγμός δεν είναι σπάνιοι.
Παθοφυσιολογία
Διάφορες γονιδιακές μεταλλάξεις έχουν συνδεθεί με αυτές τις ανωμαλίες με την πλειοψηφία των εμπλεκομένων γονιδίων να κωδικοποιούν μεταγραφικούς παράγοντες. Εδώ θα θεωρήσουμε τον ρόλο των γονιδίων ΡΙΤΧ2 και FOXC1 σε σχέση με την εμβρυολογία του προσθίου θαλάμου. Η σύγχρονη θεώρηση είναι ότι αυτά τα γονίδια ενεργούν μαζί για να δεσμεύσουν έναν αριθμό από συγκεκριμένα μεσεγχυματικά πρόδρομα κύτταρα κυρίως νευρικής προέλευσης. Η ανάπτυξη φαίνεται να είναι πολύ ευαίσθητη στην γονιδιακή δοσολογία και η διακύμανση των φυσιολογικών επιπέδων των μεταγραφικών παραγόντων φαίνεται να είναι αιτίες για αυτήν την κατάσταση. Διασύνδεση μεταξύ των άνω γονιδίων μπορεί να εξηγεί τουλάχιστον τμηματικά την φαινοτυπική ποικιλία.
Όσιγιεκ
Βιομηχανία
Υπάρχουν βιομηχανίες ξυλείας και ζάχαρης.
Μεταφορές
Υπάρχει λιμάνι στον ποταμό Ντράβα και διεθνές αεροδρόμιο. Η πόλη είναι, επίσης, σημαντικός οδικός και σιδηροδρομικός κόμβος.
Αξιοθέατα
center|thumb|750px|Πανοραμική άποψη της πεζογέφυρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Τζαβαλάς Καρούσος
Ο Τζαβαλάς Καρούσος (8 Σεπτεμβρίου 1904 - 3 Ιανουαρίου 1969) ήταν Έλληνας ηθοποιός και αγωνιστής της αριστεράς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1904, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Από τα μαθητικά του ακόμη χρόνια στη Λευκάδα ήταν μέλος του ΣΕΚΕ και αργότερα στην Αθήνα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στα χρόνια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Εξορίστηκε το 1948 στη Μακρόνησο και, κατόπιν, στον Αη-Στράτη. Το 1967, κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών συνελήφθη και στάλθηκε εξορία στη Γυάρο. Αφέθηκε ελεύθερος τρεις μήνες αργότερα, βαριά άρρωστος και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου είχε αντιδικτατορική δράση.
Θέατρο
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο Αιμίλιου Βεάκη - Χριστόφορου Νέζερ. Με θεατρικές σπουδές στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο στη χρυσή εποχή του Φώτου Πολίτη, συγκρότησε δικό του θίασο μεταπολεμικά και συμμετείχε σε παραστάσεις του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου με τον Μάνο Κατράκη.
Στήριξε ιδιαίτερα το νεοελληνικό έργο και πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (Η ζαβολιάρα, Οργή, Αντιγόνη, Η λίμνη των στεναγμών, Άνθρωπος για όλες τις δουλειές, Φαίδρα). Ο ρόλος που τον σημάδεψε ήταν αυτός του Σάιλοκ στον Έμπορο της Βενετίας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, με τον οποίο και τερμάτισε πρόωρα -και βίαια λόγω χούντας- τη θεατρική του καριέρα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ενσάρκωσε και τον Αλή Πασά στον κινηματογράφο στην ταινία Η λίμνη των στεναγμών, στο πλευρό της Ειρήνης Παππά.
Πέθανε στις 3 Δεκέμβρη 1969 στο Παρίσι, όπου και ενταφιάστηκε και μερικά χρόνια αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Λευκάδα, όπου είναι μέχρι σήμερα. Είχε μια κόρη, τη Δέσπω, που είναι συγγραφέας.
Άμπερ Χερντ
Βιογραφία
Η Χερντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ώστιν, Τέξας. Ο πατέρας της ο Ντέιβιντ είναι εργολάβος και η μητέρα της Πέιτζ είναι ερευνήτρια στο διαδίκτυο. Η Χερντ ήταν Καθολική αλλά όταν πέθανε ο φίλος της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα δήλωνε άθεη. Εγκατέλειψε το σχολείο στα 17 της και πήγε στη Νέα Υόρκη για να ξεκινήσει καριέρα στο μόντελινγκ, στη συνέχεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να ακολουθήσει την υποκριτική.
Προσωπική ζωή
Το 2008 δήλωσε ότι είναι αγνωστικίστρια.
Από το 2008 έως το 2012 διατηρούσε δεσμό με τη φωτογράφο Τάσια Βαν Ρι. Μάλιστα, αυτή η σχέση της ήταν και η αιτία να μιλήσει ανοιχτά για τη σεξουαλικότητα της, δηλώνοντας το 2010 ότι: "Δεν βάζω ταμπέλες στον εαυτό μου. Έχω εξίσου καλές σχέσεις με τους άνδρες και τώρα με γυναίκα. Αγαπώ αυτόν που αγαπώ. Η προσωπικότητα μετράει για μένα".
Το 2012 ξεκίνησε την σχέση της με τον Τζόνι Ντεπ. Είχαν γνωριστεί στα γυρίσματα της ταινίας The Rum Diary, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 28 Οκτωβρίου 2011 στις ΗΠΑ. Αρραβωνιάστηκαν στις 24 Δεκεμβρίου 2013 και παντρεύτηκαν με μυστική τελετή στις 3 Φεβρουαρίου 2015. Τον Μάιο του 2016, η Χερντ κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, με πρόσχημα ότι ο Ντεπ ασκούσε βία επάνω της έχοντας καταναλώσει ναρκωτικά και αλκοόλ. Ως απάντηση, ο Ντεπ αρνήθηκε τις κατηγορίες και δήλωσε ότι η Χερντ του ασκούσε ενδοοικογενειακή βία. Tο διαζύγιο τους εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2017 και έκτοτε έχουν δικαστικές διαμάχες, με το τελικό και τελευταίο δικαστήριο μεταξύ τους να ξεκινά, στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, στις 11 Απριλίου του 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:ΛΟΑΤ ηθοποιοί
Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄
Έγινε καρδινάλιος το 1629 και Πάπας στις 15 Σεπτεμβρίου 1644. Τον διαδέχτηκε μετά το θάνατό του, ο Αλέξανδρος Ζ΄.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 17ου αιώνα
Orfeo (Ρόσσι)
L'Orfeo (Ορφέας) είναι τίτλος όπερας σε τρεις πράξεις με πρόλογο και επίλογο από τον Ιταλό συνθέτη Λουίτζι Ρόσσι. Το λιμπρέτο (ποιητικό κείμενο), γραμμένο από τον Φραντσέσκο Μπούτι, βασίζεται στον μύθο του Ορφέα και της Ευριδίκης. Ο Orfeo έκανε πρεμιέρα στο Théâtre du Palais-Royal (Θέατρο του βασιλικού παλατιού) στο Παρίσι στις 2 Μαρτίου 1647. Ήταν από τις πρώτες όπερες που παρουσιάστηκαν στη Γαλλία.
Υπόβαθρο και Ιστορικά στοιχεία
Ο Ρόσσι είχε ήδη γράψει μια όπερα (il palazzo incantato) για τη Ρώμη. Αυτό κίνησε το ενδιαφέρον του τότε πρωθυπουργού της Γαλλίας Καρδιναλίου Μαζαρέν, που ήθελε να φέρει την ιταλική κουλτούρα στο Παρίσι, ο οποίος προσέλαβε τον Ρόσσι για να συγγράψει μια όπερα για το καρναβάλι της επόμενης χρονιάς. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι, η γυναίκα του, Κοστάνζα, πέθανε και η θλίψη του αυτή επηρέασε τη μουσική που συνέγραφε. Η πρεμιέρα είχε εκπληκτικά σκηνικά και μηχανήματα επί σκηνής, τα οποία κατασκεύασε ο Giacomo Torelli και τα οποία βοήθησαν να στηθούν πάνω από 200 εργάτες. Η χορογραφία ήταν έργο του Giovan Battista Balbi. Η παράσταση - που κρατούσε έξι ολόκληρες ώρες - ήταν τεράστια επιτυχία. Ωστόσο, η επιτυχία της παράστασης ήταν αυτή που την κατέστρεψε, καθώς οι τεράστιες δαπάνες της ήταν ένας ακόμα λόγος για την αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια εναντίον του Καρδινάλιου Μαζαρέν. Η δυσαρέσκεια αυτή οδήγησε τελικά σε επανάσταση εναντίον του, τη λεγόμενη «Σφενδόνη» (στα γαλλικά: La Fronde). Όταν ο Ρόσσι επέστρεψε στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1647, η αυλή είχε ήδη εγκαταλείψει την πόλη και οι υπηρεσίες του ήταν πλέον αχρείαστες.
Πρόλογος
Οι γαλλικές στρατιές κερδίζουν μια λαμπρή νίκη. Η Νίκη προβλέπει πως η Γαλλία θα θριαμβεύσει επί του κακού όπως ο Ορφέας θριάμβευσε επί των δυνάμεων του Κάτω Κόσμου.
Πρώτη Πράξη
Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη είναι αρραβωνιασμένοι και πρόκειται να παντρευτούν. Οι χρησμοί ωστόσο που λαμβάνει ο πατέρας της Ευρυδίκης, ο Ενδυμίων, προμηνύουν δυσκολίες. Ο Αρισταίος είναι ερωτευμένος με την Ευρυδίκη και παρακαλεί τη θεά Βένους (Αφροδίτη) για βοήθεια. Αυτή του λέει πως ο γάμος είναι αναπόφευκτος αλλά θα κάνει ό,τι μπορεί για να χωρίσει τον Ορφέα από την Ευρυδίκη. Ενώ τελείται ο γάμος, οι πυρσοί ξαφνικά σβήνουν, ένας ακόμα κακός οιωνός.
Δεύτερη Πράξη
Η Βένους, μεταμφιεσμένη σε γριά, προσπαθεί να πείσει την Ευρυδίκη να αγαπήσει τον Αρισταίο αλλά αυτή είναι αμετάβλητη. Ο Κιούπιντ (Έρως) προδίδει τα σχέδια της μητέρας του (της Βένους) στον Ορφέα και εκείνος τρέχει να προειδοποιήσει την Ευρυδίκη. Ωστόσο, η Ευρυδίκη δαγκώνεται από ένα φίδι ενώ χορεύει και πεθαίνει.
Τρίτη Πράξη
Ο θρηνών Ορφέας ξεκινάει το ταξίδι του για την απελευθέρωση της Ευρυδίκης από τον Κάτω Κόσμο. Το φάντασμα της Ευρυδίκης τρελαίνει τον Αρισταίο και αυτοκτονεί. Η θεά Γιούνο (Ήρα) πείθει την Προσπερίνα (Περσεφόνη), τη γυναίκα του Πλούτωνα, πως πρέπει να ζηλέψει την ομορφιά της Ευρυδίκης και να της επιτρέψει να επιστρέψει πίσω στη Γη μαζί με τον Ορφέα. Η Προσπερίνα πείθει τον Πλούτωνα να της επιτρέψει να φύγει. Εκείνος συμφωνεί, με τον όρο πως ο Ορφέας δεν πρέπει να γυρίσει για να κοιτάξει την Ευρυδίκη προτού φτάσουν στον Πάνω Κόσμο. Ο Ορφέας αποτυγχάνει και έτσι χάνει την Ευρυδίκη ξανά. Μέσα στη θλίψη του, ο Ορφέας αποζητά πλέον μόνο τον θάνατο. Ο Γιούπιτερ (Δίας) του εμφανίζεται ωστόσο για να του πει πως αυτός, η Ευρυδίκη και η λύρα του θα γίνουν αστερισμοί.
Επίλογος
Ο Μερκούριους (Ερμής) εξηγεί πως η λύρα του Ορφέα αντιπροσωπεύει τα fleur-de-lys (κρίνοι) της Γαλλίας. Η μεταμόρφωση του Ορφέα και της Ευρυδίκης σε αστερισμούς είναι ένα σύμβολο της Αναστάσεως. Κλείνει ευχόμενος στον νεαρό Βασιλιά Λουδοβίκο μακροζωία.
Εκδόσεις
Σύμφωνο με τον Loewenberg, το livret (ποιητικό κείμενο) δεν εκτυπώθηκε αλλά μία σύνοψη του στα Γαλλικά εκδώθηκε το 1647. Ένα χειρόγραφο με τις παρτιτούρες της όπερας ανακαλύφθηκε από τον Romain Rolland το 1888 στην Biblioteca Chigi sthn Ρώμη το όποιο ύστερα μεταφέρθηκε στην Biblioteca Barberini. O Goldschmidt δημοσίευσε αποσπάσματα το 1901. Σύγχρονες εκδόσεις περιλαμβάνουν μία από τον G. Ricordi στο Μόναχο και άλλη μία διασκευασμένη από τον Clifford Bartlett.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Λουίτζι Ρόσσι
Άλεκ Ισηγόνης
thumb Ο σερ Άλεκ (Αλέξανδρος Αρνόλδος Κωνσταντίνος) Ισηγόνης (18 Νοεμβρίου 1906 - 2 Οκτωβρίου 1988) ήταν Έλληνας σχεδιαστής αυτοκινήτων. Η πιο γνωστή δημιουργία του είναι το Mini του 1959.
[[Αρχείο:98_4Lg.jpg|thumb|250px|Σκίτσο από τον Α. Ισηγόνη για το BMC Mini (1958). Φωτογραφία: © British Motor Industry Heritage Trust, Design Museum]]
Τα πρώτα χρόνια
Ο Αλέξανδρος Αρνόλδος Κωνσταντίνου Ισηγόνης γεννήθηκε στη Σμύρνη. Ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Ισηγόνης, και ο παππούς του ήταν Έλληνες μηχανικοί, ενώ η μητέρα του ήταν από τη Βαυαρία. Η οικογένεια του κατείχε ένα εργοστάσιο παραγωγής λεβήτων. Ο Αλέξανδρος δεν είχε δει αυτοκίνητο μέχρι την ηλικία των 12 ετών.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατά την πολυτάραχη περίοδο που η Τουρκία αποκτούσε τη σύγχρονη μορφή της, η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει στη Μάλτα το 1922, και ο πατέρας του πέθανε στο νησί. Τότε η μητέρα του τον πήγε στην Αγγλία, όπου δύο χρόνια αργότερα κατάφερε να αγοράσει το πρώτο του αυτοκίνητο, ένα Singer με αμάξωμα Weymann, με το οποίο ταξίδεψε τη μητέρα του στην Ευρώπη το 1925 αντιμετωπίζοντας – όπως ο ίδιος σχολίαζε συχνά σε φίλους και τους συναδέλφους του – ότι το Austin 1800 (ADO17) ήταν το σχέδιο για το οποίο ήταν πιο περήφανος, παρόλο που ποτέ δεν ήταν τόσο εμπορικά επιτυχημένο όσο τα τρία προηγούμενα σχέδια του, όπου ανέφερε αργότερα στον Αθανάσιο Καλλιγέρη (Athan Calligeris) το 1980   – μία "ατέλειωτη σειρά μηχανικών βλαβών". Αυτή ήταν μία εμπειρία που δεν θα ξεχνούσε ποτέ, μία εμπειρία που τον ώθησε, όταν επέστρεψε, να ξεκινήσει ένα τριετές πρόγραμμα σπουδών σαν μηχανολόγος μηχανικός στην πολυτεχνική σχολή του Μπάτερσι (Battersea) στο Λονδίνο.
Η δεξιοτεχνία του Άλεκ και ο ενθουσιασμός του για τη ζωγραφική και τη σχεδίαση ήταν αρκετά για να πυροδοτήσουν την απέχθειά του προς τη θεωρία των μαθηματικών και απέτυχε στις εξετάσεις των μαθηματικών τρεις φορές. Σαν αντιδραστικό και ελεύθερο πνεύμα που ήταν, απεχθανόταν την αυστηρή λογική των μαθηματικών, μάλιστα αποκαλούσε τα μαθηματικά «εχθρό κάθε πραγματικά δημιουργικού ανθρώπου».
Καριέρα
Το 1934, ο Ισηγόνης προσχώρησε στην ομάδα σχεδίασης της Χάμπερ (Humber Ltd.) στο Κόβεντρι (Coventry), όπου εργάστηκε για τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης ανάρτησης. Μόλις δύο χρόνια αργότερα, το 1936, η Μόρρις Μότορς (Morris Motors) τον προσέλαβε, λόγω των εξαιρετικών ικανοτήτων του και της τεχνογνωσίας του στον τομέα εξέλιξης των πλαισίων (σασί).
Παράλληλα δημιούργησε ένα ανεξάρτητο εμπρόσθιο σύστημα ανάρτησης για το Morris 10, αλλά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν επέτρεψε την παραγωγή αυτού του τύπου. Το σύστημα χρησιμοποιήθηκε αργότερα στον τύπο MG Υ. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, ο Άλεκ ανέλαβε να βοηθήσει τον στρατό με τη σχεδίαση ενός ελαφρού αναγνωριστικού οχήματος της Morris και άλλων στρατιωτικών οχημάτων κάθε τύπου. Κυρίως πειραματιζόταν με διάφορα στρατιωτικά οχήματα, τα οποία, με το πρακτικό πνεύμα και την ευφυΐα του, τα χρησιμοποίησε για τεστ, δοκιμάζοντας έτσι νέα τεχνικά χαρακτηριστικά και ιδέες. Χάρη σε αυτές του τις εργασίες ο Ισηγόνης απέφυγε τη στράτευση και δεν συμμετείχε στον Πόλεμο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Morris και η Austin συγχωνεύθηκαν για τη δημιουργία της British Motor Corporation (BMC), όπου ο Ισηγόνης δεν έβλεπε περαιτέρω προοπτικές για τις δημιουργικές ανησυχίες του. Έτσι το 1952, προσχώρησε στην Άλβις (Alvis) με στόχο την εξέλιξη ενός πολυτελούς αυτοκινήτου υψηλών επιδόσεων. Αλλά επειδή αυτό το πρόγραμμα κατασκευής δεν ολοκληρώθηκε για οικονομικούς λόγους, η BMC προσέλαβε εκ νέου τον Ισηγόνη το 1955, ως αναπληρωτή τεχνικό διευθυντή στο εργοστάσιο της Austin στο Λόνγκμπριτζ (Longbridge). Αποστολή του, αυτή τη φορά, ήταν η δημιουργία τριών νέων μοντέλων, για τη μικρή, μεσαία και πολυτελή/υψηλών επιδόσεων κατηγορία αντίστοιχα, προκειμένου να διασφαλιστεί το μέλλον της μεγαλύτερης, εκείνη την εποχή, ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας.
Η δημιουργία του Mini
Ειδικότερα στο πρότζεκτ για το νέο μικρό αυτοκίνητο, ο βασικός στόχος ήταν να είναι ευρύχωρο, για 4 άτομα και παράλληλα να χρησιμοποιεί έναν από τους ήδη υπάρχοντες κινητήρες με κωδικό ADO15. Το προϊόν αυτής της συντονισμένης προσπάθειας ήταν το BMC Mini, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1959.
Με τη δύναμη και την επιβολή του χαρακτήρα του, ο Ισηγόνης κατάφερε να αντέξει την πίεση που υπέστη η εξέλιξη του νέου μικρού αυτοκινήτου λόγω της κρίσης του Σουέζ το 1956. Οδήγησε την ομάδα του σε κορυφαίες επιδόσεις, παραμένοντας ανένδοτος σε οποιοδήποτε συμβιβασμό για το αυτοκίνητο και την αποστολή του αυτή καθαυτή. Παρά την πίεση, το προσωπικό του τον σεβόταν κι αναπτύχθηκαν φιλίες ζωής μαζί του, καθώς ο Ισηγόνης για πολλούς αποτελούσε πρότυπο επαγγελματία.
Στις 26 Αυγούστου 1959, το Mini Classic παρουσιάστηκε επίσημα σε όλες τις χώρες στις οποίες είχε εκπροσώπηση η British Motor Corporation. Αρχικά το αυτοκίνητο κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις, ως Morris Mini-Minor και Austin Seven, αν και τα μόνα στοιχεία διαφοροποίησης ήταν η μάσκα, οι αποχρώσεις του αμαξώματος και οι καλύπτρες στις ζάντες (τάσια). Τα δύο μοντέλα συμπτωματικά προέρχονταν από διαφορετικά εργοστάσια παραγωγής, με το Austin να κατασκευάζεται στο Μπέρμιγχαμ και το Morris στην Οξφόρδη, αν και αργότερα η BMC κατασκεύαζε και τις δύο εκδόσεις και στα δύο εργοστάσια. Με τιμή αγοράς £ 496 στη χώρα παραγωγής του, το Mini ήταν το δεύτερο πιο οικονομικό αυτοκίνητο που κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή.
Άλλες δημιουργίες
Τρία χρόνια μετά το Mini, ακολούθησε το 4-πορτο μεσαίο Morris 1100 και, τέλος, το 1964 κυκλοφόρησε το μεγάλο και ευρύχωρο Austin 1800. Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ισηγόνης είναι και ο δημιουργός τριών από τα πέντε βρετανικά αυτοκίνητα με τις υψηλότερες πωλήσεις στην ιστορία, το Μόρρις Μάινορ, το Ώστιν 1100 και το Μίνι.
Το 1961 ο Ισηγόνης, ως τεχνικός διευθυντής, διορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Austin Motor Company, ενώ δύο χρόνια αργότερα προσχώρησε στο Δ.Σ. της BMC. Το 1967 έγινε μέλος της "Royal Society", της πιο διάσημης εταιρίας έρευνας στη Βρετανία και μετά από δύο χρόνια η βασίλισσα τον ονόμασε "σερ", ως δημιουργό του MINI Classic. Ακόμα και όταν πήρε σύνταξη, το 1971, ο σερ Άλεκ Ισηγόνης συνέχισε να εργάζεται για την εταιρία ως σύμβουλος μέχρι το 1987. Απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα, στις 2 Οκτωβρίου, λίγο πριν τα 82ά του γενέθλια.
Στις 15 Οκτωβρίου 2006, πραγματοποιήθηκε ράλλυ στο κέντρου μοτοσυκλετιστών Heritage Motor στο Gaydon, Αγγλία, για να γιορτάσει την εκατονταετηρίδα της γέννησης του σερ Άλεκ.
Υπάρχει ένας δρόμος που ονομάζεται "Alec Issigonis Way" στο Oxford Business Park στον πρώην σταθμό του εργοστασίου Morris Motors στο Cowley της Οξφόρδης.
Τιμές
Το 1964 ο Ισηγόνης διορίστηκε Βασιλικός Σχεδιαστής για τη Βιομηχανία (RDI). Εκλέχτηκε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας (FRS) το 1967.
Μερικά από τα αυτοκίνητά του
Δείτε επίσης: Κατηγορία: Οχήματα Issigonis
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.youtube.com/watch?v=sRgiI6JU3Tg
Κατηγορία:Βρετανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Έλληνες βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Άγγλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αυστραλίας
Η Α-Λιγκ (αγγλικά: A-League) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών που διεξάγεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας (FFA). Αποτελεί το κορυφαίο πρωτάθλημα στην Αυστραλία και ως εκ τούτου είναι η κυριότερη διοργάνωση για το άθλημα στη χώρα. Η Α-Λιγκ ιδρύθηκε το 2004, ως διάδοχος της Εθνικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (NSL) και ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2005. Το πρωτάθλημα αποτελείται από δέκα ομάδες, εκ των οποίων εννέα εδρεύουν στην Αυστραλία και μία στη Νέα Ζηλανδία. Η διοργάνωση είναι γνωστή ως Hyundai A-League (HAL) για εμπορικούς λόγους που σχετίζονται με τη Hyundai Motor Company.
Κάθε περίοδος διαρκεί από τον Οκτώβριο έως το Μάιο και περιλαμβάνει την κανονική περίοδο με 27 αγωνιστικές και τη νοκ-άουτ φάση μετά το τέλος της κανονικής περιόδου, στην οποία λαμβάνουν μέρος οι ομάδες που βρίσκονται στις κορυφαίες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα, και η οποία ολοκληρώνεται με το μεγάλο τελικό. Η νικήτρια της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος λαμβάνει τον τίτλο «πρέμιερ» (premier), ενώ η νικήτρια των πλέι-οφ ανακηρύσσεται «πρωταθλήτρια» (champion). Η διαφορά του εν σχέση με άλλους κύριους ποδοσφαιρικούς κώδικες στην Αυστραλία, είναι ότι σε ανάλογες περιπτώσεις η νικήτρια των πλέι-οφ αναφέρεται ως «πρέμιερ», ενώ η νικήτρια της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος ονομάζεται «μάινορ πρέμιερ» (minor premier).
Οι επιτυχημένες ομάδες της Α-Λιγκ αποκτούν το δικαίωμα συμμετοχής στην ηπειρωτική διοργάνωση της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC) το λεγόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας επίσης γνωστό ως Τσάμπιονς Λιγκ (ACL). Όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά για τη Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS), καθώς και άλλα επαγγελματικά πρωταθλήματα τόσο στην Αυστραλία όσο και στη Βόρεια Αμερική, η Α-Λιγκ δε διαθέτει σύστημα ανόδου και υποβιβασμού, σε αντίθεση με διάφορα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στην Ευρώπη.
Προέλευση
Στο παρελθόν υπήρξαν εθνικά πρωταθλήματα με διάφορες μορφές πριν από το σχηματισμό της Α-Λιγκ, με το πιο αξιοσημείωτο το Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ (NSL). Ο σχηματισμός του NSL ήρθε μετά από την προετοιμασία της Αυστραλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, που οδήγησε στη συζήτηση δημιουργίας ενός εθνικού πρωταθλήματος, ενώ 14 ομάδες επέλεξαν τελικά να συμμετάσχουν στην εναρκτήρια περίοδο του NSL το 1977.