cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εστάδιο Σεντενάριο
Χρήσεις
Εκτός από την Εθνική ομάδα της Ουρουγουάης, οποιαδήποτε ομάδα μπορεί να νοικιάσει το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Η Πενιαρόλ έπαιζε όλους τους εντός έδρας αγώνες της από το 1933 έως και το 2016, η Νασιονάλ χρησιμοποιεί το στάδιο για ορισμένες διεθνείς αναμετρήσεις.
Συχνό φαινόμενο είναι οι άλλες ομάδες να νοικιάζουν το Σεντενάριο όταν πρόκειται να αναμετρηθούν με την Πενιαρόλ και την Νασιονάλ, τις δύο λαοφιλέστερες ομάδες της χώρας.
Ιωάννης Συναδηνός, μέγας στρατοπεδάρχης
Βιογραφία
Ελευθερώθηκε -ίσως με λύτρα- και το 1281 συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον των Καπετιδών-Ανζού στην Αλβανία, που έφερε τη νίκη των Ρωμαϊκών στρατευμάτων στο Βεράτι. Το 1283 συμμετείχε σε ακόμη μία μάχη εναντίον του Ιωάννη Α΄ υπό τον Μιχαήλ Ταρχανειώτη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Παλαιολογίνα, κόρη του Κωνσταντίνου Καίσαρος και σεβαστοκράτορος (ετεροθαλούς αδελφού του Μιχαήλ Η΄). Είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες
Απομαρμά Ηρακλείου
Τα Απομαρμά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Γέργερης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ρούβα, του δήμου Γόρτυνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καινουργίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Τα Απομαρμά είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου, κοντά στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ψηλορείτη και πάνω στην εθνική οδό Ηρακλείου-Φαιστού (Ε 95), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 330. Απέχει 38 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γέργερης (Γαλιάς) του νομού Ηρακλείου. Το 1990 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γέργερης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρούβα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ρούβα και προσαρτήθηκε στον δήμο Γόρτυνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Δήμος Γόρτυνας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Αρένα Αλληλεγγύης (Σαμάρα)
Η Αρένα Αλληλεγγύης («Солидарность Арена»), γνωστή και ως Αρένα Σαμάρα ή Αρένα Κόσμος, είναι στάδιο ποδοσφαίρου στη Σαμάρα της Ρωσίας. Το στάδιο ήταν ένας από τα γήπεδα διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018. Είναι η έδρα της ΦΚ Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, αντικαθιστώντας το Στάδιο Μεταλλούργκ. Έχει χωρητικότητα 44.918 θεατών. Οι αρχές της Σαμάρα ανακοίνωσαν τον διαγωνισμό σχεδιασμού του σταδίου στα τέλη του 2012, με κόστος που εκτιμάται στα 320 εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ.
Ιστορία
Ο σχεδιασμός του σταδίου εγκρίθηκε (επανεγκρίθηκε) από την Glavgosexpertiza της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 2017. Το 2019, το στάδιο ήταν δεύτερο σε λαϊκή ψηφοφορία για το Στάδιο της Χρονιάς.
Παγκόσμιο Κύπελλο 2018
δεξιά|μικρογραφία| Αγώνας Σουηδίας εναντίον Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, 7 Ιουλίου 2018.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018
Ιδιοκτήτης του γηπέδου είναι η κυβέρνηση της περιφέρειας Σαμάρα. Λειτουργεί από την ΦΚ Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, τον τοπικό ποδοσφαιρικό σύλλογο. Το 2020, η κυβέρνηση ξεκίνησε έναν διεθνή διαγωνισμό για να υποβάλει τα σχέδιά της για την ανάπτυξη του σταδίου και της γύρω περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Ρωσία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Μπεθ Κουστάν (Μαρντίν)
Το Μπεθ Κουστάν (, μτφ. «Οίκος του Κωνσταντίνου», Baqisyan, Alagöz) είναι ασσυριακό χωριό στην Επαρχία του Μαρντίν, στην Τουρκία. Βρίσκεται σε απόσταση 26 χιλιομέτρων από το Μιντιάτ. Το 2011, το χωριό αριθμούσε πληθυσμό της τάξεως των 95 κατοίκων.
Ιστορία
Το Μπεθ Κουστάν, όπως και αρκετά άλλα χωριά τα οποία ευρίσκονται εντός της περιοχής του Τουρ Αμπντίν, πιθανώς κατοικήθηκε για πρώτη φορά κατά τους προχριστιανικούς χρόνους, ενώ πιστεύεται πως το χωριό αποτελούσε τόπο ανάπαυσης για τους ταξιδιώτες, καθώς και πως ο στρατός του Κωνσταντίνου Α΄ πέρασε αρκετές φορές από το χωριό. Κατά την διάρκεια του 4ου αιώνα, το Τουρ Αμπντίν εκχριστιανίστηκε, ενώ η τοπική εκκλησία του Μορ Ελιγιό ανεγέρθηκε το 343 μ.Χ. Ο Άγιος Μορ Γκαμπριέλ γεννήθηκε στην συγκεκριμένη τοποθεσία το 574, ενώ, αργότερα, κατέστη επίσκοπος του γειτονικού μοναστηριού του Καρτμίν.
Πλησίον του χωριού βρίσκεται το Σουό ντ-Χελάν, βράχος ο οποίος έχει λάβει την ονομασία του από την Αγία Ελένη, μητέρα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄. Επίσης, στην ευρύτερη περιοχή πλησίον του χωριού ευρίσκονται οι κατεστραμμένες εκκλησίες του Μορ Οσιό και της Θεομήτορος, οι οποίες πιστεύεται πως καταστράφηκαν από τον Ταμερλάνο προς το 1400.
Το 1915, κατά τις απαρχές της Γενοκτονίας των Ασσυρίων, 120 οικογένειες κατοικούσαν εντός του χωριού, του οποίου αρχηγός ήταν ο Γιουχανόν, από την οικογένεια των Μπεθ-Γιαχκό. Ο Χάκο, Κούρδος φύλαρχος της οικογένειας των Χορτέκ ο οποίος καταγόταν από γειτονικό χωριό, προειδοποίησε τους χωρικούς του Μπεθ Κουστάν για τις επερχόμενες επιθέσεις των Κούρδων και των Τούρκων εναντίον του τοπικού ασσυριακού χριστιανικού πληθυσμού, συμβουλεύοντάς τους να φύγουν από το χωριό. Αρχικώς, οι χωρικοί δεν πίστευσαν τον Χάρκο, ωστόσο, αφότου πληροφορήθηκαν για την καταστροφή του Ζαζ, όλοι οι κάτοικοι με εξαίρεση δύο ηλικιωμένους χωρικούς διέφυγαν προς το Χαχ. Οι Κούρδοι κατέφθασαν, αργότερα, στο χωριό, όπου και λεηλάτησαν ότι είχε απομείνει, ενώ σκότωσαν τους δύο ηλικιωμένους οι οποίοι είχαν παραμείνει εντός αυτού. Οι χωρικοί δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν στο Μπεθ Κουστάν παρά μόνο το 1922, ενώ με την σχετική άδεια του Αγά Τσαλαμπί, τους επετράπη να χτίσουν και να κατοικήσουν εκεί εκ νέου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρ Αμπντίν Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Ασσυριακές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία του Μαρντίν
Μανουήλ Κομνηνός Ραούλ
Ο Μανουήλ Κομνηνός Ραούλ (άκμασε π. 1258-1280) από την Οικογένεια Ραούλ ήταν αριστοκράτης και αξιωματούχος στη Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αλεξίου Ραούλ πρωτοβεστιαρίου. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος στρατιωτικός αρχηγός υπό τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1222-54), αλλά έπεσε σε δυσμένεια κατά τη βασιλεία τού γιου αυτού Θεοδώρου Β΄ (1254-58). Αυτός δυσπιστούσε προς στην αριστοκρατία και προώθησε άνδρες ταπεινής καταγωγής, όπως ο Γεώργιος Μουζάλων, που τον έκανε πρώτο υπουργό του.
Ο Θεόδωρος Β΄ πάντρεψε μία αδελφή τού Μανουήλ με τον αδελφό τού Γεωργίου, τον Ανδρόνικο Μουζάλωνα. Αυτό θεωρήθηκε προσβολή και η οικογένεια Ραούλ εναντιώθηκε στον Αυτοκράτορα, ο οποίος κάποια στιγμή είχε όλους τους γιους τού Αλεξίου Ραούλ στην ειρκτή. Ως αποτέλεσμα, μόλις απεβίωσε ο Θεόδωρος Β΄, οι Ραούλ υποστήριξαν δραστικά τη δολοφονία των δύο αδελφών Μουζαλώνων το 1258 και τον ακόλουθο σφετερισμό τού θρόνου από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο (!259-1282).
Ως ανταμοιβή ο Μιχαήλ Η΄ όρισε τον πρώτο γιο τού Αλεξίου, τον Ιωάννη ως πρωτοβεστιάριο και τον Μανουήλ ως πιγκέρνη. Το 1276 ο Μανουήλ ορίστηκε κυβερνήτης της Θεσσαλίας. Αλλά μετά, μαζί με τον αδελφό του Ισαάκιο, αντιτέθηκε στον Παλαιολόγο στο θέμα της ένωσης των Εκκλησιών και υποστήριξαν τον Πατριάρχη Αρσένιο Αυτορειανό, που ήταν κατ' αυτής. Ως συνέπεια ο Μανουήλ συνελήφθη το 1279 και το επόμενο έτος τυφλώθηκε και εξορίστηκε στις Κεγχρεές τού ποταμού Σκαμάνδρου.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Μανουηλ
Ιρίνα Τσίλικ
Η Ιρίνα Τσίλικ (Ουκρανικά: Ірина Цілик, γεννημένη στις 18 Νοεμβρίου 1982) είναι Ουκρανή σκηνοθέτις και συγγραφέας, μέλος του Ουκρανικού PEN International. Είναι η νικήτρια του «Βραβείου Σκηνοθεσίας: Παγκόσμιο Κινηματογραφικό Ντοκιμαντέρ» για την ταινία «Η Γη είναι Μπλε σαν ένα Πορτοκάλι» στο Φεστιβάλ Σάντανς 2020.
Βιογραφία και καριέρα
Η Ιρίνα Τσίλικ γεννήθηκε στο Κίεβο. Αποφοίτησε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Θεάτρου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Κιέβου με το όνομα Κερπένκο-Κάρι με τον υψηλότερο έπαινο (summa cum laude). Εργαζόταν ως 1η AD στη διαφημιστική παραγωγή και τώρα εργάζεται ως σκηνοθέτης σε μια κινηματογραφική βιομηχανία.
Επιπλέον, η Τσίλικ είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων (ποίηση, πεζογραφία, παιδικά βιβλία). Μερικά από τα έργα της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, πολωνικά, λιθουανικά, τσέχικα, ρουμανικά, καταλανικά, σουηδικά. Παρουσιάστηκαν σε διάφορα διεθνή λογοτεχνικά φεστιβάλ και εκδηλώσεις, όπως «Φεστιβάλ Ποίησης Βερολίνου» 2017, Έκθεση Βιβλίου Λειψίας 2017, Διεθνής Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης 2016, „Ποίηση για όλους (Lyrik für Alle“) (Babelsprech-conference, Σάλτσμπουργκ 2016), Έκθεση Βιβλίου Βίλνιους 2016 Meownzer, ” (Ουκρανία, 2015-2016), Μήνας Ανάγνωσης Συγγραφέων (Τσεχία, Σλοβακία 2016), Διεθνές λογοτεχνικό φεστιβάλ Βιλένικα (Σλοβενία 2008) και άλλα.
Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα της μέχρι στιγμής είναι η βράβευσή της για την ταινία-ντοκιμαντέρ Η Γη είναι Μπλε σαν ένα Πορτοκάλι το 2020. Το θέμα της ταινίας είναι τα βάσανα, που περνούν η Άννα και τα παιδιά της στον πόλεμο του Ντονμπάς. Για να αντιμετωπίσουν τις καθημερινές τραυματικές εμπειρίες ζωής, η Άννα και τα παιδιά της κάνουν μαζί μια ταινία για τη ζωή τους στο πιο σουρεαλιστικό περιβάλλον. Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ προέρχεται από την υπερρεαλιστική ποίηση του Πολ Ελυάρ.
Η Τσίλικ ζει στο Κίεβο μαζί με τον σύζυγό της συγγραφέα Αρτέμ Τσεχ και τον γιο τους Αντρίι (ο οποίος γεννήθηκε το 2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Μαρκ Σάλιερς
Ο Μαρκ Ντάγκλας Σάλιερς (αγγλικά: Marc Douglas Salyers, γενν. στις 28 Φεβρουαρίου 1979) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ/παόυερ φόργουορντ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Σάλιερς έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο Σάμφορντ με τους Σάμφορντ Μπούλντογκς από το 1997 έως το 2001. Στην τελευταία σεζόν του, είχε μέσο όρο 17,2 πόντους ανά αγώνα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Σάλιερς έπαιξε τα πρώτα δύο επαγγελματικά του χρόνια με την Τσιμπέρλο Νοβάρα της ιταλικής Σέριε Α2.
Για τη σεζόν 2003–04, μετακόμισε στην Τουρκία και υπέγραψε με την Ογιάκ Ρενό. Ήταν ο κορυφαίος σκόρερ της σεζόν 2003-04 TBL, με μέσο όρο 25,3 πόντους ανά αγώνα. Τον Απρίλιο του 2004, μετακόμισε για το υπόλοιπο της σεζόν στην Ελάν Μπεαρναί Πω-Λακ-Ορτέζ, την οποία βοήθησε να κερδίσει το Πρωτάθλημα Γαλλίας της σεζόν 2003-04.
Για την σεζόν 2004–05, επέστρεψε στην Τουρκία και υπέγραψε με τη Φενέρμπαχτσε. Είχε μέσο όρο 16,6 πόντους σε 19 αγώνες στο EuroChallenge και βοήθησε την ομάδα να φτάσει στους ημιτελικούς της διοργάνωσης.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005–06, ο Σάλιερς έπαιξε για τέσσερις ομάδες, τη γαλλική Γκραβελίν-Ντανκέρκ, τη γερμανική ΜΓ Λάιταρσοφεν, τη νοτιοκορεάτικη Μπουσάν ΚΤ Σόνικμπουμ και την ιταλική Μοντεκατινιτέρμε Μπάσκετμπολ.
Το καλοκαίρι του 2006, επέστρεψε στη Γαλλία και υπέγραψε με την Κοράλ Ροάν Μπασκέτ. Στην πρώτη του σεζόν με τη Ροάν, τη βοήθησε να κερδίσει τους τίτλους του Πρωταθλήματος Γαλλίας και του Σεμαίν ντεζ Ας, κερδίζοντας το βραβείο του Πολυτιμότερου Παίκτη και στις δύο περιπτώσεις. Στη δεύτερη σεζόν του με τη Ροάν, είχε εντυπωσιακή επίδοση στην Ευρωλίγκα. Στις 14 Νοεμβρίου 2007, σημείωσε 40 πόντους εναντίον της πρώην ομάδας του, Φενέρμπαχτσε, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα της Ευρωλίγκα. Για τις επιδόσεις του κατά τη διάρκεια της σεζόν, του απονεμήθηκε το Βραβείο Κορυφαίου Σκόρερ της Ευρωλίγκα «Αλφόνσο Φορντ».
Στις 6 Ιουλίου 2008, ο Σάλιερς υπέγραψε με την ουκρανική Αζοβμάς Μαριούπολ. Τα οικονομικά προβλήματα της Αζοβμάς τον ανάγκασαν να φύγει κατά τη διάρκεια της σεζόν. Ως παίκτης της Αζοβμάς, είχε κατά μέσο όρο 11,8 πόντους και 4,5 ριμπάουντ σε 12 αγώνες του Πρωταθλήματος Ουκρανίας.
Στις 18 Ιουλίου 2009, ο Σάλιερς υπέγραψε με την Λε Μαν Σαρτ για τη σεζόν 2009-10.
Στις 28 Ιουλίου 2010, υπέγραψε με την ιταλική Αντζέλικο Μπιέλα για τη σεζόν 2010-11. Σε 30 αγώνες, είχε μέσο όρο 11,1 πόντους και 4,6 ριμπάουντ.
Τη σεζόν 2011–12, ο Σάλιερς ξεκίνησε να παίζει με την γεωργιανή ΜΚ Σουκούμι στον προκριματικό γύρο του FIBA EuroChallenge. Το Νοέμβριο του 2011, υπέγραψε με την Τράμπζονσπορ, από την οποία αποχώρησε αφού εμφανίστηκε σε επτά αγώνες.
Τον Αύγουστο του 2012, υπέγραψε με την λιβανέζικη Αλ Μουταχέντ Τρίπολης για τη σεζόν 2012–13.
Στις 23 Οκτωβρίου 2013, ο Σάλιερς υπέγραψε με τη γαλλική Λε Αβρ. Στις 29 Νοεμβρίου 2013, αποχώρησε από τη Λε Αβρ, αφού εμφανίστηκε σε τρεις μόνο αγώνες. Στις 30 Δεκεμβρίου 2013, υπέγραψε με την ΜΚ Ορσί της LNB Pro B για το υπόλοιπο της σεζόν.
Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκηνών
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκηνών βρισκεται στις παρυφές της ακρόπολης των Μυκηνών και άρχισε τη λειτουργία του τον Ιούλιο του 2003.
Περιγραφή
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|339x339εσ Το μουσείο βρίσκεται κοντά στον χωμάτινο δρόμο που ξεκινάει από την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου στα βορειοδυτικά της Ακρόπολης και οδεύει παράλληλα προς το βόρειο σκέλος της οχύρωσης. Η είσοδος βρίσκεται στη νόται πλευρά του κτιρίου και η προσπέλαση γίνεται τόσο από ανατολικά για τον επισκέπτη του αρχαιολογικού χώρου και οποίος εξέρχεται από τη βόρεια πύλη της Ακρόπολης όσο και από δυτικά για τον επισκέπτη που έρχεται από την κύρια είσοδο του επισκέψιμου χώρου. Οι χώροι του μουσείου διακρίνονται σε εκθεσιακούς, χώρους εξυπηρέτησης των επισκεπτών και αίθουσες για το προσωπικό εργαστήρια και αποθήκες. Οι τρεις εκθεσιακές αίθουσες παρατάσσονται με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργείται μια κυκλική κίνηση με αφετηρία και κατάλαηξη τον προθάλαμο.
Προθάλαμος
Στον προθάλαμο βρίσκεται πλαστικό ομοίωμα της Ακρόπολης των Μυκηνών και του ευρύτερου περιβάλλοντος χώρου.Στον ίδιο χώρο βρίσκονται πίνακες με μύθους των Μυκηνών, τις δυναστείες των Περσειδών των Ατρειδών και ο Τρωικό πόλεμος με τους πρωταγωνιστές του. Επίσης εκτίθενται απεικονίσεις των Μυκηνών από περιηγητές του 16ου έωςτον 19ο αι. Τέλος η ιστορία των ανασκαφών με πορτραίτα των ανασκαφέων και στιγμιότυπα των ανασκαφών (Σλήμαν, Χρήστος Τσούντας, Alan Wace Elizabeth French,Ιωάννη Παπαδημητρίου, Δημήτριος Θεοχάρης, Γεώργιος Μυλωνάς,Σπυρίδων Ιακωβίδης)
Πρώτη αίθουσα
Στη πρώτη αίθουσα εκτίθενται αντικείμενα της προϊστορικής κεραμεικής από τα τέλη της εποχής του λίθου και τις αρχές της εποχής του χαλκού μέχρι την κατάρρευση της μυκηναϊκής κυριαρχίας. Παράλληλα δίνεται και η εξέλιξη της οικοδομικής μορφής του οχυρωματικού περιβόλου της Ακρόπολης: η πύλη των λέοντων, η σιταποθήκη, η βορειοανατολική επέκταση της οχύρωσης. Ευρήματα της Οικίας των Κιόνων, του Εργαστηρίου των Καλλιτεχνών, των βόρειων αποθηκών. Επίσης ευρήματα από τις οικίες εκτός της Ακρόπολης (Οικία στις Πλάκες), με σημαντικούς αποθηκευτικούς χώρους ψευδόστομους αμφορείς, αντικείμενα μικροτεχνίας, αλλά και πήλινα λατρευτικά είδωλα από το θρησκευτικό κέντρο της ακρόπολης. Τέλος υπάρχει τοιχογραφία ,με γυναικείες μορφές
Δεύτερη αίθουσα
Στη δεύτερη αίθουσα παρουσιάζονται τα αντικείμενα των τάφων του νεκροταφείου των Μυκηνών ξεκινώντας από τα πρωιμότερα του προϊστορικού νεκροταφείου. Σημαντικά εκθέμετα της αίθουσας αυτής είναι η πήλινη γραπτή λάρνακα από τη Βρασέρκα, ημιπολύτιμοι λίθοι κοσμημάτων από την Γκορτσούλια, ειδώλια από την Μπατσουροράχη και το Λούπανο και κοσμήματα από χρυσό και φαγεντιανή από το Ασπρόχωμα.
Τρίτη αίθουσα
Στην τρίτη αίθουσα παρουσιάζονται ευρήματα από τη συνέχιση της δράσης του ανθρώπου στην περιοχή κατά τους ιστορικούς χρόνους: ταφικά κτερίσματα της γεωμετρικής, αρχαϊκής και ελληνιστικής εποχής.Επίσης ευρήματα από τα ιερά που ιδρύθηκαν κατά τους ιστορικούς χώρους στην περιοχή των Μυκηνών, το ιερό του Ενυαλίου (Άρη), το Αγαμεμνόνειον και το ιερό της Δυτικής Οικίας. Τέλος προβάλλονται τεκμήρια της θρησκευτικής ,εμπορικής, διοικητικής, τεχνικής, τεχνολογικής (μεταλλοτεχνία, σφραγιδογλυφία) δραστηριότητας και ζωής των Μυκηνών.
Πηγές
* Μυκηνών Κατηγορία: Μυκήνες
Νεοκλασικισμός (μουσική)
Ο νεοκλασικισμός ήταν μουσικό ρεύμα του 20ού αιώνα, που κυριάρχησε στην Ευρώπη την περίοδο του Μεσοπολέμου. Η ιδέα πίσω από την αισθητική του νεοκλασικισμού είναι η επιστροφή στα ιδεώδη του Κλασικισμού, που περιλαμβάνουν πρότυπα όπως συμμετρία, τάξη, αυστηρότητα και οικονομία, τόσο από υλικής όσο και από συναισθηματικής σκοπιάς. Η γέννησή του διαμορφώθηκε ως αντίδραση στον αχαλίνωτο συναισθηματισμό και την έλλειψη φόρμας που κυριάρχησαν στον Υστερορομαντισμό, αλλά και απέναντι στον άναρχο πειραματισμό που έλαβε χώρα στις αρχές του αιώνα. Στη μουσική, το ρεύμα βρήκε την έκφρασή του μέσα από την επιστροφή στην χρήση του τονικού στοιχείου και των απλών ρυθμών, των εδραιωμένων μουσικών φορμών (π.χ. φόρμα σονάτας) καθώς και των καθιερωμένων οργανικών συνδυασμών (π.χ. συμφωνική ορχήστρα). Η εν λόγω επιστροφή στο παρελθόν περιέκλεισε ως ένα βαθμό και την αναγωγή σε ιδιώματα της προκλασικής εποχής, όπως την Αντίστιξη και τους χορούς που απαντώνται κανονικά στη σουίτα του 18ου αιώνα. Από τεχνικής άποψης, η αναγωγή σε ιδιώματα του 18ου αιώνα αποκλείει χρονικά την έννοια του κλασικού και γι' αυτό ενίοτε απαντάται και ο όρος Νεο-μπαρόκ.
Χαρακτηριστικά
Στον νεοκλασικισμό βλέπουμε μια απαξίωση της προγραμματικής μουσικής, η οποία διαμόρφωσε τον Ρομαντισμό και αντ' αυτής την εδραίωση της απόλυτης ή καθαρής μουσικής, που δεν στηρίζεται σε εξωγενείς παράγοντες, ως μέρος του θεματικού υλικού μιας σύνθεσης. Από τη διακλάδωση του νεοκλασικισμού εμφανίστηκαν δύο σχολές: η Γαλλική, με κυριότερους εκπροσώπους τον Ερίκ Σατί αλλά και τον Ρώσο Ιγκόρ Στραβίνσκι, και τη Γερμανική, που εκφράστηκε μέσα από τον Πάουλ Χίντεμιτ και τον Ιταλό Φερρούτσιο Μπουζόνι. Η αισθητική του νεοκλασικισμού δεν αποτέλεσε απόλυτη σχολή, αλλά ενέπνευσε πολλούς συνθέτες, που γενικά δεν ορίζονται ως νεοκλασικοί. Εξάλλου, κάποιοι συνθέτες του προηγούμενου αιώνα είχαν εκφράσει ψήγματα αυτής της αισθητικής στα έργα τους, όπως ο Φραντς Λιστ, ο Έντβαρντ Γκριγκ και ο Μαξ Ρέγκερ, ιδίως στο Κοντσέρτο σε παλαιό ύφος (1912). Επίσης ο Σεργκέι Προκόφιεφ θεωρείται ως προκρούστης του ρεύματος, αν και την πλήρη έκφανσή του βρίσκουμε στη δεύτερη περίοδο του Στραβίσνκι.
Στραβίνσκι
Η είσοδος του Στραβίνσκι στον νεοκλασικισμό γίνεται με το μπαλέτο του "Πουλτσινέλλα", το οποίο γράφει πάνω σε θέματα του μπαρόκ συνθέτη Τζιοβάνι Μπατίστα Περγκολέζι· πλέον είναι γνωστό τα θέματα αυτά δεν ήταν του Περγκολέζι, ωστόσο ο Στραβίνσκι αναπτύσσει το νέο του ύφος και παράγει μεταξύ άλλων τα μπαλέτα "Απόλλων" και "Ορφέας", την "Συμφωνία σε Ντο", το "Οκτέτο για πνευστά" και την όπερα "The Rake's Progress" (Η προκοπή του ασώτου). Τα έργα αυτά χρωματίζονται από μια αρχαιοελληνική αύρα και εμπνέουν τους μετέπειτα συνθέτες Ντάριους Μιγιώ, Φρανσίς Πουλένκ και τον Τσέχο Μποχουσλάβ Μαρτινού, στου οποίου τα έργα αναβιώνει το μπαρόκ κοντσέρτο γκρόσσο. Η γερμανική διακλάδωση του νεοκλασικισμού, από την άλλη, εκπροσωπείται και αναπτύσσεται κυρίως από τον Χίντεμιτ, ο οποίος γράφει μουσική δωματίου, ορχηστρικά και όπερες σε ύφος αυστηρά αντιστικτικό, με έντονο το στοιχείο του χρωματισμού, όπως διαφαίνεται εντονότατα στο έργο του "Ματθαίος, ο ζωγράφος" (αναφέρεται στον ζωγράφο του 15ου αιώνα Ματίας Γκρύνεβαλντ).
Ο νεοκλασικισμός βρήκε μεγάλη ανταπόκριση στην Αμερική, οπού η μουσικοπαιδαγωγός Νάντια Μπουλανζέ προώθησε τις ιδέες της κλασικής φόρμας, του ρόλου της αρμονίας και των βασικών ρυθμικών σχημάτων, κατά τον τρόπο τουλάχιστον που τα κατανοούσε στα έργα του Στραβίνσκι. Στους μαθητές της Μπουλαζέ περιλαμβάνονται οι Έλλιοτ Κάρτερ, Άαρον Κόπλαντ, Ρόϋ Χάρρις, Ντάριους Μιγιώ, Άστορ Πιατσόλα και Βέρτζιλ Τόμσον. Η δε σχολή της ατονικής μουσικής, έτσι όπως διαμορφώθηκε από τον πρωτεργάτη της Άρνολντ Σένμπεργκ, ως ένα βαθμό έδειξε τη συμμετοχή της στο νέο ρεύμα. Ήδη η χρήση των μουσικών φορμών των 19ου και 18ου αιώνων είναι εμφανής στα περισσότερα έργα του, καθώς αποτελούσαν σημεία αναφοράς για τους ακροατές, όπως διαφαίνεται κυρίως στα έργα Σερενάτα έργο 24 και Σουίτα για πιάνο έργο 25. Ο μαθητής του, Άντον Βέμπερν ανέπτυξε ακόμη περισσότερο την μανιέρα του νεοκλασικισμού, ακολουθώντας ακόμη παλαιότερες φόρμες, όπως τη μπαρόκ σουίτα, τους χορούς της οποίας χρησιμοποιεί ως δομικό στοιχείο στην όπερά του "Wozzeck" (1922).
Στην Ελλάδα
Στοιχεία του νεοκλασικισμού εμφανίζονται στη μουσική πολλών άλλων συνθετών του 20ού αιώνα, αλλά ακόμη και των ημερών μας. Πλέον, η συνύφανσή του με πλήθος άλλες τεχνοτροπίες, όπως ο μινιμαλισμός, το νεοτονικό ύφος κλπ, καθιστά τον όρο ιστορικό, ενώ η χρήση του ως μανιέρα σε σχέση με άλλες γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη.
Πηγές
Μουσικη Κατηγορία:Μουσικά είδη
Δήμος Κλετγκάου
Ο Δήμος Κλετγκάου είναι δήμος στην περιφέρεια Waldshut στη Βάδη-Βυρτεμβέργη της Γερμανίας. Είναι το κέντρο της ιστορικής περιοχής Κλετγκάου που εκτείνεται κατά μήκος των ελβετικών συνόρων στα καντόνια Άαργκαου, Σαφχάουζεν και Ζυρίχης.
Διεθνείς σχέσεις
Ο Δήμος Κλετγκάου είναι αδελφοποιημένος με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Δήμοι της Γερμανίας
Στρογγυλή Αγαθονησίου
Η Στρογγυλή  ή το Στρογγυλό είναι βραχονησίδα της Δωδεκανήσου η οποία βρίσκεται στα βόρεια του Αγαθονησίου και έχει έκταση 0,0967 τ.χλμ. . Έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Falco eleonorae, Larus audouinii, Phalacrocorax aristotelis και Puffinus yelkouan. Είναι ακατοίκητη και ανήκει στο Δήμο Αγαθονησίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αγαθονησίου
Ντοχούκ
Το Ντοχούκ (κουρδικά: دهۆک, αραβικά: دهوك, συριακά: ܒܝܬ ܢܘܗܕܪܐ) είναι η πρωτεύουσα του Κυβερνείου Ντοχούκ, στην περιοχή του Κουρδιστάν στο Ιράκ.
Αρχαιολογία
Το 2020, έρευνες αποκάλυψαν στους λόφους Μπαλιούζ, δέκα χιλιόμετρα δυτικά της πόλης Ντοχούκ, μια αρχαία πλάκα με ελληνική επιγραφή η οποία χρονολογείται από το 165 π.Χ. Η επιγραφή αναφέρεται στον Δημήτριο, τον άρχοντα της περιοχής εκείνης της εποχής.
Επτά χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Ντοχούκ, το σπήλαιο Χαλαμάτα είναι αρχαιολογική θέση η οποία περιέχει τα ασσυριακά ανάγλυφα γνωστά ως ανάγλυφα Μαλτάι, που σχετίζονται με το βόρειο σύστημα καναλιών που χτίστηκε από τον Ασσύριο βασιλιά Σενναχειρείμ (ηγεμόνευσε εν έτεσι 704-681 π.Χ.) για να μεταφέρει νερό στην πρωτεύουσά του τη Νινευή.
Κλίμα
Σύμφωνα με το σύστημα κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν-Γκάιγκερ, το Ντοχούκ, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της Άνω Μεσοποταμίας, έχει μεσογειακό κλίμα με καυτά καλοκαίρια (Csa) που χαρακτηρίζονται από αποπνικτικά, παρατεταμένα, άνυδρα καλοκαίρια παράλληλα με δροσερούς προς κρύους, υγρούς χειμώνες. Οι βροχοπτώσεις πέφτουν τους δροσερότερους μήνες, με μεγαλύτερη ένταση στα τέλη του χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης. Η πόλη μπορεί να έχει περίπου δύο ή τρεις χιονισμένες μέρες το χρόνο, με πιο έντονες χιονοπτώσεις στα ορεινά. Τα καλοκαίρια είναι σχεδόν χωρίς βροχή, με τη βροχή να επιστρέφει στα τέλη του φθινοπώρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ιρακινού Κουρδιστάν Κατηγορία:Πρωτεύουσες διαμερισμάτων του Ιράκ
Κοινότητα Αλφάς
Η Κοινότητα Αλφάς είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Αλφάς. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καλλέργος και Σκορδίλο. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 8,594 χμ² (2011). Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 381 κατοίκους.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Κοινοτάρχες Αλφάς
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Βεργιανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αλφάς:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Ρενιερίτης
Ο ρενιερίτης (renierite) είναι σπάνιο θειούχο (S) ορυκτό του χαλκού (Cu), του ψευδαργύρου (Zn), του γερμάνιου (Ge), του αρσενικού (As) και του σιδήρου (Fe). Ο χημικός τύπος που του αποδίδεται είναι (Cu,Zn)11(Ge,As)2Fe4S16 με τον οποίο αναφέρεται στις βάσεις δεδομένων ορυκτών.
Η ύπαρξη του ορυκτού αυτού αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Thoreau το 1928 ο οποίος το εντόπισε σε δείγμα προερχόμενο από το ορυχείο "Πρίγκιπας Λεοπόλδος" στο Kipushi του τότε Βελγικού Κογκό. Ονομάστηκε ρενιερίτης από τον Vaes το 1948 όταν σε επανεξέταση ανακαλύφθηκε ότι το ορυκτό περιείχε περισσότερο Fe από τον γερμανίτη καθώς και το στοιχείο Ge. Το ορυκτό ήταν μέχρι τότε γνωστό με διάφορα ονόματα : πορτοκαλί βορνίτης, κουβανίτης, λουζονίτης και βαλλεριίτης. . Το σημερινό του όνομα το πήρε από τον Αρμάντ Ρενιέρ (Armand Marie Vincent Joseph Reniér,1876 – 1951), Βέλγο γεωλόγο και διευθυντή της Βελγικής Γεωλογικής Εταιρείας
Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά
Ο ρενιερίτης είναι χαλκόχρωμο, αδιαφανές, μη φθορίζον, μαγνητικό, ισχυρά ανισότροπο, μη ραδιενεργό ορυκτό που διαλύεται στο νιτρικό οξύ. Η πυκνότητά του μετρήθηκε πειραματικά 4,38 g/cm3 και υπολογίστηκε θεωρητικά 4,40 g/cm3. Ηλεκτρικές μετρήσεις έδειξαν ότι ο ρενιερίτης είναι ημιαγωγός p-τύπου. Σε πρόσφατη τομή δείχνει απόχρωση πορτοκαλί -καφέ. Κρυσταλλώνεται στο τετραγωνικό ψευδοκυβικό σύστημα και έχει δομή παρόμοια με του σφαλερίτη με επιπρόσθετη τετραεδρική θέση για σίδηρο. Περιέχει ως προσμίξεις γάλλιο (Ga) και μόλυβδο (Pb). Η χημική του σύσταση διαφέρει ανάλογα με την περιοχή από την οποία προέρχεται το προς εξέταση δείγμα. Έτσι, ρενιερίτης από το Tsumeb της Ναμίμπια περιέχει Ga και περισσότερο As από δείγμα προερχόμενο από το Kipushi του Κογκό που δεν περιέχει Ga αλλά ίχνη Pb.
Ο χημικός τύπος του ρενιερίτη δεν είναι συγκεκριμένος και έχει τη μορφή Cu10(Zn1-xCux)(Ge2-xAsx)Fe4S16 με 0 ≤ x ≤ 1. Στην πραγματικότητα με το όνομα "ρενιερίτης" αναφέρεται σειρά συνεχόμενων στερεών διαλυμάτων από το ένα ακραίο μέλος με τύπο Cu10ZnGe2Fe4S16 (ψευδαργυρο-ρενιερίτης, 0 ≤ x ≤ 0,5) μέχρι το άλλο ακραίο μέλος Cu11GeAsFe4S16 (αρσενο-ρενιερίτης, 0,5 ≤ x ≤ 1) όπου το ζεύγος Zn(II)+Ge(IV) αντικαθίσταται από το ζεύγος Cu(I)+As(V). Ο ρενιερίτης αποτελεί το πρώτο μεταλλικό σουλφίδιο που έχει αναφερθεί και παρουσιάζει εκτεταμένο συνδυασμό στερεού διαλύματος.
Εμφάνιση - Παραγενέσεις
Συνυπάρχει με γερμανίτη, τενναντίτη, εναργίτη, διγενίτη, μπορνίτη, χαλκοπυρίτη και σφαλερίτη ενώ εμφανίσεις του αναφέρονται στην Αλάσκα, στην Αργεντινή, στη Ναμίμπια, στη Ζάμπια, στην Ιταλία, στην Αυστρία, στην Αρμενία, στη Ρωσία και στην Ιαπωνία. Εμφανίσεις αρσενο-ρενιερίτη αναφέρονται μόνο στην Αλάσκα και στην Ιαπωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Ορυκτά του γερμανίου Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού Κατηγορία:Ορυκτά του ψευδαργύρου
Φουρνώ (Σαβοΐα)
Το Φουρνώ (γαλλικά: Fourneaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Αγαλμάτιο Σειληνού
Το Αγαλμάτιο Σειληνού είναι χάλκικο αγαλμάτιο που αναπαριστά γυμνό ιθυφαλλικό Σειληνό.
Περιγραφή
Το Αγαλμάτιο Σειληνού είναι χυτό αγαλμάτιο από χαλκό. Έχει στιλπνή επιφάνεια με σκούρα πατίνα. Η ουρά του είναι συγκολλημένη. Πρόκειται για ιθυφαλλικό Σειληνό σε εκστατική χορευτική στάση, στηριζόμενο μόνο στην οπλή του δεξιού του ποδιού. Φέρει τα χαρατηριστικά των Σειληνών, ανθρώπινο πρόσωπο, μεγάλα μάτια,πυκνά φρύδια,πλατιά ζωώδη μύτη, στόμα σαρκώδες, μικρά όρθια αυτιά, ουρά και πόδια αλόγου. Το αγαλμάτιο ήταν ανάθημα στο ιερό της Δωδώνης και ανήκει στα έργα της κορινθιακής χαλκοτεχνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Εκθέματα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας
Λίβια Μπρίτο
Η Λίβια Μπρίτο (Livia Brito Pestana, 21 Ιουλίου 1986 -) είναι Κουβανή ηθοποιός και μοντέλο.
Σε ηλικία 13 ετών μαζί με την οικογένεια της, εγκαταστάθηκε στο Μεξικό. Ένα χρόνο αργότερα, ο πατέρας της άνοιξε ένα εστιατόριο που ονομάζεται "La Cubana", με παραδοσιακά κουβανέζικα πιάτα. Εργάστηκε ως σερβιτόρα στο οικογενειακό εστιατόριο, και αργότερα ως μοντέλο, για να πληρώσει τις σπουδές της στη Διοίκηση Επιχειρήσεων.
Το 2010 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην τηλενουβέλα Triunfo del amor. Το 2014 έπαιξε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλενουβέλα De que te quiero, te quiero.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Ταινίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Κουβανοί μοντέλα
Αουσάνο Μεδιολάνων
Ο Αουσάνο (ιταλικά : Ausano) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων λίγο μετά τα μέσα του έκτου αιώνα. Τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία, η οποία τιμά την μνήμη του στις 3 Σεπτεμβρίου.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, η επισκοπή του τοποθετείται μεταξύ εκείνων του Βιτάλιου και του Ονοτάτο, λίγο μετά τα μέσα του έκτου αιώνα. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 2 χρόνια θητείας και λέει ότι κηδεύτηκε στις 3 Σεπτεμβρίου στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου ντε Ροτάμ. Παραδοσιακά η επισκοπική του θητεία ορίζεται στα έτη 566-567, ενώ πιο πρόσφατες μελέτες την τοποθετούν μεταξύ 556 και 559 ή μεταξύ 558 και 561, επί παπικής εξουσίας του Πάπα Πελαγίου Α'. .
Μάλιστα, πιστεύεται ότι ο ανώνυμος Μιλανέζος επίσκοπος που αναφέρεται σε κάποιες επιστολές του Πάπα Πελάγιου Α' (556-561) πρέπει να ταυτιστεί με τον Αουσάνο. Σε μια επιστολή, που χρονολογείται μεταξύ Σεπτεμβρίου 558 και Μαρτίου 560, ο ποντίφικας παραπονέθηκε στον πατρίκιο Ιωάννη, επειδή ο Παυλίνος Α΄, επίσκοπος της Ακουιλείας, είχε χειροτονήσει επίσκοπο όχι στην επισκοπική του έδρα, ως συνήθως, αλλά στο Μιλάνο, με έναν «σχισματικό επίσκοπο», ο οποίος είχε αρνηθεί να υπογράψει την καταδίκη των "τριών κεφαλαίων" που επικυρώθηκε στη σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553 και επικυρώθηκε από τον Πάπα Βιγίλιο· Σε μια δεύτερη επιστολή, που χρονολογείται την άνοιξη του 559 , ο Πελάγιος μάλιστα συνιστά στον πατρίκιο Βαλεριανό να συλλάβει τους δύο επισκόπους και να τους πάει στον αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Αγαλματίδιο της Νεφερτίτης
Το αγαλματίδιο της Νεφερτίτης είναι αρχαιολογικό εύρημα που βρέθηκε το 1920 σε αρχαιολογικές ανασκαφές της Deutsche Orient-Gesellschaft στον οίκο P 47,2, του εργαστηρίου του γλύπτη του Τούθμωση στην Τελ ελ-Αμάρνα. Αγοράστηκε από τον Τζέιμς Σάιμον, ο οποίος το δώρισε στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, όπου και φιλοξενείται με τον αριθμό ευρετηρίου Berlin 21263.
Περιγραφή
Το αγαλματίδιο ύψους 40 εκ. είναι κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο. Ήταν σπασμένο και ανασυγκολλήθηκε, ενώ λείπουν το δεξί χέρι, μέρη του αριστερού βραχίονα, μέρη από τα αυτιά, τα δάχτυλα των ποδιών και οι ρώγες του στήθους. Τα πόδια είναι αποκαταστημένα. Η πίσω μεριά του είναι ενισχυμένη από μια στήλη που υψώνεται από την βάση ως τον αυχένα υποστηρίζοντας το άγαλμα. Παριστάνει την Νεφερτίτη σε όρθια στάση επάνω σε υψηλό τετράγωνο βάθρο με το αριστερό πόδι να κάνει ένα βήμα μπροστά. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με την βασιλική κανόπη, κάτω από την οποία διακρίνεται το διάδημα, το οποίο αρχικά ήταν ζωγραφισμένο χρυσό. Η οπή στο κούτελο χρησίμευε ως βάση του βασιλικού ουραίου. Στα χείλη διακρίνουμε ακόμη ίχνη από κόκκινο κραγιόν, ενώ τα βλέφαρα και τα φρύδια ήταν ζωγραφισμένα με μαύρο μολύβι. Στον λαιμό και τον θώρακα διακρίνουμε επίσης τα υπολείμματα κάποιας διακόσμησης, η οποία ήταν μάλλον ένας φαρδύ περιδέραιο. Τα κοντά μανίκια στα μπράτσα υποδεικνύουν ότι φοράει σχεδόν διαφανή μανδύα, ο οποίος αφήνει να διαγράφονται λεπτομερώς οι καμπύλες του σώματος. Στα πόδια φοράει σανδάλια. Η γυναικεία μορφή είναι κάποιας μέσης ηλικίας, με τα σημάδια του πρώιμου γήρατος, κατόπιν αρκετών τοκετών.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Οι γραμμές του σχεδίου που βλέπουμε στο άγαλμα υποδεικνύουν ότι πρόκειται για κάποιο προχωρημένο προσχέδιο, στο οποίο έπρεπε να γίνουν μερικές ακόμα αλλαγές, ενώ ο χρωματισμός του προσώπου υποτίθεται ότι του έδινε πια κάποια τελική όψη. Το φόρεμα είναι καλλιτεχνικό χαρακτηριστικό του πρώιμου 14ου αιώνα π.Χ.. Η απεικόνιση της βασίλισσας ως ηλικιωμένη γυναίκα καινοτομεί σε σύγκριση με την αιγυπτιακή τέχνη των προηγουμένων χρόνων, στην οποία συναντάμε το ιδανικό της νεανική ομορφιάς. Πρόκειται για εξέχον καλλιτέχνημα αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης που χρονολογείται περίπου το 1350 π.Χ. και συγκαταλέγεται στον ρεαλιστικό ρυθμό της εποχής Αμάρνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Σημαία των Κροατών της Σερβίας
Η σημαία των Κροατών της Σερβίας (Zastava Hrvata u Srbiji) είναι ένα από τα κύρια σύμβολα της Κροατικής μειονότητας στη Σερβία.
Σχέδιο
Αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις, οριζόντιες ρίγες κόκκινου, λευκού και μπλε. Στο κέντρο της σημαίας βρίσκεται το εθνόσημο των Κροατών της Σερβίας. Είναι παρόμοια με τη σημαία της Δημοκρατίας της Κροατίας αλλά διαφέρει στο ότι περιέχει ένα εθνόσημο στο κέντρο αντί για στέμμα στην κορυφή, όπως το εθνόσημο της Κροατίας.
Έγκριση
Η σημαία και το εθνόσημο των Κροατών της Σερβίας εγκρίθηκε στις 11 Ιουνίου 2005 σε συνεδρία του Κροατικού Εθνικού Συμβουλίου στη Σουμπότιτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες
Ενσύρματη σύνδεση
Η ενσύρματη σύνδεση είναι η μετάδοση δεδομένων σε απόσταση από σημείο-προς-σημείο χρησιμοποιώντας ένα επικοινωνιακό κανάλι, όπως καλώδια χαλκού, οπτικές ίνες, μέσα αποθήκευσης. Τα δεδομένα παρουσιάζονται ως ένα ηλεκτρομαγνητικό σήμα, όπως μια ηλεκτρική τάση. Παραδείγματα ενσύρματης σύνδεσης είναι τα τηλεφωνικά δίκτυα, η καλωδιακή τηλεόραση, η σύνδεση μέσω Ethernet καλωδίου.
Η αναλογική μετάδοση είναι μέθοδος μετάδοσης φωνής, δεδομένων, εικόνας, σημάτων ή πληροφοριών βίντεο μέσω συνεχούς σήματος, του οποίου το πλάτος, η φάση, ή κάποια άλλη ιδιότητα βρίσκεται σε αναλογία με μια μεταβλητή.
Ιστορικά, τα δεδομένα διακινούνται μη ηλεκτρονικά (π. χ. οπτικά, ακουστικά, μηχανικά) από την έλευση της επικοινωνίας. Το αναλογικό σήμα αξιοποιήθηκε στην τηλεφωνία. Οι πρώτες εφαρμογές ηλεκτρομαγνητικής μετάδοσης ήταν η τηλεγραφία (1809) και τα τηλέτυπα (1906), που λειτουργούν με ψηφιακά σήματα.
Οι υπολογιστές συνδέονται ενσύρματα με τις περιφερειακές συσκευές μέσω παράλληλων θυρών και σειριακών θυρών όπως οι RS-232 (1969), Firewire (1995) και USB (1996).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες Κατηγορία:Τεχνολογία των μέσων ενημέρωσης Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων
C3H2
O μοριακός τύπος C3H2, με μοριακή μάζα 38,048 ± 0,0025 amu, αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 3, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθράκες (όχι όλοι σταθεροί):
Άλλοι υδρογονάνθρακες
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες
Gazeta Wyborcza
Η Gazeta Wyborcza (προφορά: Γκαζέτα Βιμπόρτσα, δηλαδή «Εφημερίδα των Εκλογών») είναι πολωνική καθημερινή εφημερίδα με έδρα τη Βαρσοβία. Καλύπτοντας τη γκάμα των πολιτικών, διεθνών και γενικών ειδήσεων από φιλελεύθερη προοπτική, η Gazeta Wyborcza ήταν η πρώτη ανεξάρτητη καθημερινή εφημερίδα της Πολωνίας μετά την εποχή του «πραγματικού σοσιαλισμού».
Ιστορία και προφίλ
Η Gazeta Wyborcza κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 8 Μαΐου 1989, με τίτλο την ομοιοκατάληκτη φράση, "Nie ma wolności bez Solidarności" («Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς Αλληλεγγύη»). Ιδρυτές της ήταν οι Άντζεϊ Βάιντα, Αλεξάντερ Πασίσνκι και Ζμπίγκνιεφ Μπούγιακ. Η ίδρυσή της ήταν αποτέλεσμα της Πολωνικής Συμφωνίας Στρογγυλής Τραπέζης μεταξύ της κομμουνιστικής κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και πολιτικών αντιπάλων με επίκεντρο το κίνημα Αλληλεγγύη. Αρχικά ανήκε στην Agora Α.Ε.. Αργότερα, η αμερικανική εταιρεία Cox Communications αγόρασε μερικό ποσοστό της καθημερινής εφημερίδας.
Η εφημερίδα επρόκειτο να χρησιμεύσει ως η φωνή του κινήματος Αλληλεγγύης κατά την περίοδο πριν από τις βουλευτικές εκλογές του 1989 (εξ ου και ο τίτλος της). Ως εκ τούτου, ήταν η πρώτη νόμιμη εφημερίδα που εκδόθηκε εκτός του ελέγχου της κυβέρνησης από την ίδρυση του καθεστώτος της στα τέλη της δεκαετίας του 1940.
Αρχισυντάκτης της εφημερίδας, από την ίδρυσή της, ήταν ο Άνταμ Μίχνικ, ο οποίος διορίστηκε στη θέση από τον Λεχ Βαλέσα. Η εφημερίδα δημοσιεύεται σε μικρή συμπαγή μορφή.
Έκτοτε, η Gazeta Wyborcza είναι μια ανεξάρτητη εφημερίδα ευρέως ευθυγραμμισμένη με τη νεοφιλελεύθερη άποψη, που μερικές φορές κλίνει προς τον συντηρητισμό.
Η εφημερίδα είναι καθημερινή εφημερίδα πολλών ενοτήτων και δημοσιεύει καθημερινά τις τοπικές εκδόσεις για τις ακόλουθες πόλεις: Βαρσοβία, Βρότσουαφ, Γκντανσκ, Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι, Ζέσουφ, Ζιελόνα Γκούρα, Κατοβίτσε, Κιέλτσε, Κρακοβία, Λοτζ, Λούμπλιν, Μπιαουίστοκ, Μπίντγκοστς, Όλστιν, Οπόλε, Πόζναν, Πουότσκ, Ράντομ, Στσέτσιν, Τσενστοχόβα και Τόρουν.
Κυκλοφορία
Η Gazeta Wyborcza είχε κυκλοφορία 432.000 αντιτύπων κατά τα τρία πρώτα τρίμηνα του 1998. Η κυκλοφορία της εφημερίδας έφτασε τα 459.473 αντίτυπα μεταξύ Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 2001. Η κυκλοφορία της ήταν 542.000 αντίτυπα το 2003, καθιστώντας την τη δεύτερη εφημερίδα με τις περισσότερες πωλήσεις στη χώρα. Η κυκλοφορία της εφημερίδας το 2004 ήταν 516.000 αντίτυπα τις καθημερινές και 686.000 αντίτυπα τα σαββατοκύριακα. Η μέση κυκλοφορία της εφημερίδας κορυφώθηκε στις 672.000 αντίτυπα, καθιστώντας την Gazeta Wyborcza την εφημερίδα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Πολωνία. Ωστόσο, μέχρι το 2010 η κυκλοφορία είχε μειωθεί περισσότερο από το μισό, σε 319.000, και η Fakt ξεπέρασε τη Gazeta Wyborcza ως η κορυφαία εφημερίδα της Πολωνίας. Η πτώση συνεχίστηκε το 2013 όταν η κυκλοφορία μειώθηκε στις 190.000. Η κυκλοφορία μειώθηκε στις 86.000 το 2019 και σταθεροποιήθηκε στις 81.000 στις αρχές του 2020. Από τον Ιανουάριο του 2021, η μέση ημερήσια κυκλοφορία είναι 62.000. Τον Αύγουστο του 2021, η μέση ημερήσια κυκλοφορία μειώθηκε στις 53.190. μικρογραφία| Κεντρικά γραφεία της Gazeta Wyborcza στη Βαρσοβία, οδός Τσέρσκα
Υπόθεση Ρίβιν
Το 2003, ο Λεβ Ρίβιν, ένας εξέχων Πολωνός παραγωγός ταινιών, κατηγορήθηκε από την Gazeta Wyborcza για απόπειρα δωροδοκίας, αφού φέρεται να είχε ζητήσει δωροδοκία 17,5 εκατομμυρίων δολαρίων από τον συντάκτη Άνταμ Μίχνικ σε αντάλλαγμα για τροποποιήσεις σε ένα σχέδιο νομοθεσίας για τα μέσα ενημέρωσης. Η έγκριση του σχεδίου νόμου στην αρχική μορφή της κυβέρνησης θα εμπόδιζε την Agora Α.Ε. να αγοράσει τον Polsat, έναν από τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς της Πολωνίας. Η υπόθεση, που ονομάστηκε υπόθεση Ρίβιν, οδήγησε σε επίσημη έρευνα από το Πολωνικό Κοινοβούλιο. Κατά συνέπεια, ο Λεβ Ρίβιν καταδικάστηκε για απόπειρα επηρεασμού της κοινοβουλευτικής νομοθετικής διαδικασίας με στόχο να επιτρέψει σε πολωνική εταιρεία μέσων ενημέρωσης να αγοράσει έναν τηλεοπτικό σταθμό. Το επίμαχο νομοσχέδιο κατέληξε να απορριφθεί από το Πολωνικό Κοινοβούλιο.
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1970
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1970 άρχισε στις 18 Ιουλίου και ολοκληρώθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1970.
Gazeta Wyborcza
Κριτική
Η Gazeta Wyborcza χρησιμοποίησε την επιρροή της για να κουκουλώσει πρώην κομμουνιστές, ιδιαίτερα τον Στρατηγό Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι. Μετά την πτώση του πραγματικού σοσιαλισμού, η εφημερίδα επικρίθηκε για συμμετοχή σε μια «εντατική προπαγανδιστική εκστρατεία» και ιδιαίτερα για αυστηρή προσπάθεια να ανανεώσει την εικόνα του Γιαρουζέλσκι.
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1970
Έγιναν 2 γύροι στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός και μάλιστα αήττητος.
Gazeta Wyborcza
Κριτική
Το 2020 και το 2021, η Gazeta Wyborcza και η θεματική της υποενότητα, Wysokie Obcasy («Ψηλοτάκουνα»), έχουν επικριθεί για επανειλημμένες αναρτήσεις τρανσφοβικών και TERF άρθρων και συνεντεύξεων (συχνά σε σχέση με την κάλυψη των απεργιακών διαμαρτυριών των γυναικών το 2020 στην Πολωνία).
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1970
Προκριματική φάση
Μετείχαν οκτώ ομάδες οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους:
Gazeta Wyborcza
Παρουσία στο διαδίκτυο
Η Gazeta Wyborcza έχει διαδικτυακή παρουσία και η ψηφιακή της έκδοση μπορεί να βρεθεί στο wyborcza.pl ή μέσω της εφαρμογής της, με το περιεχόμενο χωρισμένο σε διάφορες ενότητες, π.χ. εθνικές και διεθνείς ειδήσεις, άρθρα και απόψεις, οικονομία, επιστήμη και τεχνολογία, πολιτισμός και αθλητισμός. Το News from Poland είναι μια αγγλόφωνη υπηρεσία.
Το Wyborcza.biz καλύπτει τις αναφορές και την ανάλυση σε θέματα που σχετίζονται με τα χρήματα, τα οικονομικά, την οικονομία, τους φόρους και τις θέσεις εργασίας και περιλαμβάνει ενότητες για ακίνητα και ταξίδια.
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1970
Προκριματική φάση
Στην τελική φάση μετείχαν Ολυμπιακός, Εθνικός, Παλαιό Φάληρο και Παναθηναϊκός
Gazeta Wyborcza
Παρουσία στο διαδίκτυο
Το Serwisy lokalne περιλαμβάνει τις 28 περιφερειακές εκδόσεις της Wyborcza με τοπικές ειδήσεις και ζητήματα.
Το Wysokie Obcasy.pl διαθέτει περιεχόμενο που αφορά γυναίκες και περιλαμβάνει ενότητα για την ψυχολογία, την υγεία και την ομορφιά, το φαγητό και την εργασία.
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1970
Προκριματική φάση
Σε αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5–8, ο Ηρακλής υποβιβάστηκε.
Gazeta Wyborcza
Παρουσία στο διαδίκτυο
Το Biqdata.wyborcza.pl είναι αφιερωμένο σε ιστορίες και εξελίξεις, όπως φαίνονται μέσα από το πρίσμα των μεγάλων δεδομένων και του ευρύτερου κόσμου της τεχνολογίας πληροφοριών.
Το 2014, η Wyborcza εισήγαγε ένα paywall για το διαδικτυακό της περιεχόμενο που απαιτεί συνδρομή. Προσφέρει στους αναγνώστες του τρία επίπεδα συνδρομής. Το βασικό πακέτο περιλαμβάνει πρόσβαση στις ειδήσεις στον ιστότοπο και μέσω της εφαρμογής. Το πακέτο premium προσφέρει πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενο στο wyborcza.pl και στις 28 τοπικές εκδόσεις. Το ομαδικό πακέτο, εκτός από τις εκδόσεις, προσφέρει επίσης πρόσβαση στη συντακτική του ομάδα, ειδικές εκδηλώσεις και δύο επιπλέον συνδρομές για μέλη της οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην πολωνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Βαρσοβία
ΤΕΜΑΞ
Η  TEMAΞ Ανώνυμος Βιομηχανική Εταιρεία Αμαξωμάτων. είναι ελληνική επιχείρηση παραγωγής πυροσβεστικών οχημάτων, ενώ με την παλαιότερη της επωνυμία, Ταγκαλάκης, αποτελεί μία από τις ιστορικότερες στον τομέα της.
Ιστορικό
Κατά το παρελθόν υπήρξαν περισσότερες από 100 εταιρείες παραγωγής λεωφορείων στην Ελλάδα, οι περισσότερες εκ των οποίων δραστηριοποιούνταν στη παραγωγή αμαξωμάτων. Η εταιρεία Ταγκαλάκης υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες εκείνης της εποχής και ήταν γνωστή για την ποιότητα των οχημάτων που έφεραν την επωνυμία της επιχείρησης.
Η ιστορία των επιχειρήσεων Ταγκαλάκη, ξεκινά το 1925, όταν ο Πέτρος Ταγκαλάκης, γίνεται συνέταιρος της καινοφανούς παραγωγικής μονάδας κατασκευής αμαξωμάτων '' Γ. Τουρνικιώτης '', με έδρα την Αθήνα και έτος ίδρυσης το 1922. Η συνεταιριστική αυτή εταιρεία, γνώρισε σημαντική ανάπτυξη και έγινε η μεγαλύτερη στον τομέα της παραγωγής οχημάτων, χρησιμοποιώντας εισαγόμενα σασί για τα αμαξώματα της. Το 1934, ο Πέτρος Ταγκαλάκης αποχώρησε από την εταιρεία, για να ιδρύσει τη δική του επιχείρηση. Η νέα εταιρεία αποτέλεσε κορυφαία στο είδος της για σχεδόν τρεις δεκαετίες, ενώ κατά καιρούς είχε και δική της σειρά επιβατικών αυτοκινήτων. Κατά τη Κατοχή, το εργοστάσιο επιτάχθηκε από τους Γερμανούς, αλλά η παραγωγή οχημάτων συνεχίστηκε και μετά το 1945.
Η ύστερη περίοδος χαρακτηρίστηκε ως η "Χρυσή Εποχή της Ταγκαλάκης". Η εταιρεία, που λειτουργούσε δύο εργοστάσια στην Αθήνα, επικεντρώθηκε στη κατασκευή λεωφορείων με σασί από εταιρείες, όπως οι Studebaker, Daimler, Volvo και άλλες, που παρήγαγαν διάφορα μοντέλα εκείνη την εποχή. Από κάποιες άλλες, εισήγαγε ενισχυμένα σασί για την μεταφορά μεγαλύτερων φορτίων ή οχήματα μεγαλύτερων διαστάσεων. Η τεχνογνωσία της εταιρείας εμπλουτίστηκε μετά από την συνεργασία με την Γουέιν, στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές του 1950.
Το 1963, αντιμετώπισε ισχυρό ανταγωνισμό από αντίστοιχες εταιρείες κατασκευής λεωφορείων στην Ελλάδα, ενώ στράφηκε στην κατασκευή πυροσβεστικών οχημάτων, βασιζόμενα κυρίως στα σασί της International Harvester (σασί που συναρμολογήθηκε από την Ταγκαλάκης και με SKD εξαρτήσεις).
Το 1965, το επενδυτικό σχήμα με τη συμμετοχή της οικογενείας Ταγκαλάκη, του Αλέξανδρου Γκίνη, του Φανουρίου (Μένιου) Γυρτάτου και του Αντώνη Καλογερόπουλου, δημιούργησαν την TEMAΞ ΑΕ, μια νέα εταιρεία που επικεντρώθηκε στην παραγωγή πυροσβεστικών οχημάτων και άλλων βαρέων οχημάτων. Η επιχείρηση λειτουργεί με επιτυχία μέχρι σήμερα στις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της στο Βοτανικό. Άλλο τμήμα της αρχικής εταιρείας, συνέχισε τις δραστηριότητές της με την επωνυμία Ταγκαλάκης, με ειδίκευση στην εισαγωγή και στη διανομή εξοπλισμού πυρόσβεσης και διάσωσης, αντίστοιχων οχημάτων και άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1925 Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Βουοντζίμιες Τσιμοσέβιτς
Ο Βουοντζίμιες Τσιμοσέβιτς (πολωνικά: Włodzimierz Cimoszewicz) (13 Σεπτεμβρίου 1950, Βαρσοβία) είναι Πολωνός αριστερός πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Πολωνίας για ένα έτος από τις 7 Φεβρουαρίου 1996 έως τις 31 Οκτωβρίου 1997, αφού ηττήθηκε στις κοινοβουλευτικές εκλογές από την Εκλογική Δράση Αλληλεγγύης (ΕΔΕ).
Καριέρα
Ο Τσιμοσέβιτς ήταν μέλος της αριστερής Δημοκρατικής Αριστερής Συμμαχίας, Πρωθυπουργός της Πολωνίας από το 1996 έως τα τέλη του 1997, Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας στις κυβερνήσεις του Λέσεκ Μίλερ (2001-2004) και του Μάρεκ Μπέλκα (2004-2005), Διευθύνων του Σέιμ (κάτω βουλή του πολωνικού κοινοβουλίου) από τον Ιανουάριο έως τον Οκτώβριο του 2005 και ο υποψήφιος της αριστεράς στις πολωνικές προεδρικές εκλογές του 1990 (έλαβε το 9 τοις εκατό των ψήφων) και του 2005 (αποσύρθηκε πριν από τις εκλογές και υποσχέθηκε να εγκαταλείψει την πολιτική).
Μαζί με τον Λέσεκ Μίλε, υπέγραψε τη Συνθήκη Προσχώρησης το 2003 που άνοιξε το δρόμο για την ένταξη της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Προεδρική προσφορά
Στις 28 Ιουνίου 2005, ο Τσιμοσέβιτς δήλωσε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος για Πρόεδρος της Πολωνίας (βλέπε: Πολωνικές προεδρικές εκλογές 2005). Έγινε αμέσως ηγέτης στις δημοσκοπήσεις. Προηγουμένως, ήταν υποψήφιος το 1990 και έλαβε το 9,21 τοις εκατό των ψήφων. Το 1990, ο Λεχ Βαλέσα και ο Στανίσουαφ Τιμίνσκι προκρίθηκαν στον δεύτερο γύρο. Ο Τσιμοσέβιτς δεν έβαλε υποψηφιότητα τα έτη 1995 και 2000, δίνοντας θέση στον στενό συνάδελφό του, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος δύο φορές. Στην προεδρική επιτροπή του προέδρευε η σύζυγος του Προέδρου Κφασνιέφσκι, Γιολάντα Κφασνιέφσκα.
Στις 9 Ιουλίου 2005, ο Τσιμοσέβιτς προκάλεσε μεγάλη πολιτική αναταραχή αρνούμενος να καταθέσει ενώπιον της επιτροπής της Orlen. Κατηγόρησε επτά από τα οκτώ μέλη της ότι έχουν μερικώς πολιτικά κίνητρα και τείνουν να υπονομεύσουν την προεδρική του προσπάθεια. Οι συνταγματικοί εμπειρογνώμονες ήταν διχασμένοι σχετικά με το αν η κίνηση του ήταν συνταγματική ή εάν ο Τσιμοσέβιτς παραβίασε το νόμο. Πενήντα οκτώ τοις εκατό των Πολωνών αποδοκίμασαν τη συμπεριφορά του Τσιμοσέβιτς ενώπιον της επιτροπής.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση της Rzeczpospolita, ο Τσιμοσέβιτς ήταν το ξεκάθαρο φαβορί για νίκη στις 5 Ιουλίου 2005:
Είχε προβλεφθεί πως θα κερδίσει τον δεύτερο γύρο, ανεξάρτητα από το ποιος θα ήταν στη δεύτερη θέση. Τις εκλογές κέρδισε ο Λεχ Κατσίνσκι.