cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο της Μαρουόκα
Περιγραφή
Η δεξιά πλευρά του τενσού έχει μια σειρά από προεξέχοντα ισιοτοσιμάντο (πέτρινα παράθυρα), που επέτρεπαν στους υπερασπιστές να πυροβολούν τους  εχθρούς μέσω ξύλινες σανίδες και επίσης μέσω μιας πόρτας παγίδας, για να ρίξουν πέτρες ή να ρίξουν λάδι ή βραστό νερό στους εισβολείς, που βρίσκονταν  από κάτω. Το τενσού έχει επίσης ένα κρυφό δάπεδο, που δεν είναι εμφανές από το εξωτερικό, αλλά γενικά τόσο το μέγεθος του τενσού όσο και το εσωτερικό του είναι πολύ παρόμοια με αυτό του σύγχρονου Κάστρου Ινουγιάμα.
Γεροσκήπου
Η Γεροσκήπου είναι δήμος της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους τέσσερις δήμους της επαρχίας Πάφου.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τον Δήμο Πάφου, στα βορειοανατολικά με τα Κονιά, στα ανατολικά με την Αγία Βαρβάρα και με την Αγία Μαρινούδα και στα νότια με την Αχέλεια. Το δυτικό μέρος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο. Η Γεροσκήπου βρίσκεται πολύ κοντά στο Αεροδρόμιο Πάφου.
Ονομασία
Η ονομασία της Γεροσκήπου προέρχεται από τους Ιερούς Κήπους της Αφροδίτης που βρίσκονταν στην περιοχή στα αρχαία χρόνια. Η ονομασία Γεροσκήπου αποτελεί παραφθορά του αρχαίου ονόματος της πόλης Ιεροκηπία, η οποία σχηματίστηκε από τις λέξεις ιερός και κήπος.
Ιστορία
Η περιοχή της Γεροσκήπου κατοικείτο από την ύστερη νεολιθική περίοδο (4500-3900 π.Χ.). Από τότε κατοικείτο χωρίς διακοπές. Στα αρχαία χρόνια η περιοχή συνδέθηκε με τη λατρεία της Αφροδίτης. Από τους Ιερούς Κήπους περνούσε η πομπή των πιστών που κατέληγε στο Ιερό της Αφροδίτης στην Παλαίπαφο (στα Κούκλια), στα πλαίσια της τέλεσης της ετήσιας γιορτής των Αφροδισίων.
Την παλαιοχριστική και πρωτοβυζαντινή περίοδο, στη Γεροσκήπου υπήρχε αναπτυγμένη μοναστική ζωή. Την περίοδο της φραγκοκρατίας, το χωριό ανήκε στα βασιλικά κτήματα τα οποία ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ δώρισε στον φεουδάρχη Πέτρο ντ' Αβίλα, την περίοδο 1964-1968. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, στο χωριό υπήρχε βρετανικό υποπροξενείο, το οποίο ήταν υπεύθυνο για τον ανεφοδιασμό του αγγλικού στόλου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Γεροσκήπου αυξανόταν συνεχώς. Ο πληθυσμός της Γεροσκήπου στη μεγάλη πλειοψηφία του αποτελείτο από Ελληνοκύπριους. Οι λίγοι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της, την εγκατέλειψαν κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64. Εγκαταστάθηκαν στη γειτονική Κολώνη και στα Μαντριά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μετακινήθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Γεροσκήπου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Γεροσκήπου, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται σε 2 συνοικίες:
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Γεροσκήπου διετέλεσαν οι:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|200px|right|Ο [[Ναός Αγίας Παρασκευής (Γεροσκήπου)|βυζαντινός ναός της Αγίας Παρασκευής.]] Κοντά στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο βυζαντινός ναός της Αγίας Παρασκευής, του 9ου αιώνα, ο οποίος χαρακτηρίζεται από το ιδιαίτερο σχήμα του. Στο εσωτερικό του ναού σώζονται τρία στρώματα τοιχογραφιών. Είναι πιθανόν ο ναός να είναι κτισμένος στη θέση ιερού της Αφροδίτης.
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Γεροσκήπου αδελφοποιήθηκε με τον Δήμο Αγίας Παρασκευής Αττικής από τις 23 Μαΐου 1998.
Αθλητικά σωματεία
Η περιοχή αποτέλεσε και αποτελεί έδρα διαφόρων αθλητικών ομάδων. Περισσότερο γνωστή ήταν η ποδοσφαιρική ομάδα Ατρόμητος Γεροσκήπου, η οποία είχε αγωνιστεί στην Α΄ κατηγορία της Κύπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Πάφου
480 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάχη του Μάαστριχτ
Η Μάχη του Μάαστριχτ (Ολλανδικά: Slag bij Maastricht) ήταν μια από τις πρώτες μάχες της γερμανικής εκστρατείας στο Δυτικό Μέτωπο κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Μάαστριχτ ήταν στρατηγικής σημασίας πόλη για την κατάληψη του βελγικού οχυρού Έμπεν-Εμαέλ, καθώς χώριζε τις συμμαχικές δυνάμεις στα δύο.
Παρασκήνιο
Ο στόχος των Γερμανών ήταν να καταλάβουν ανέπαφες τις γέφυρες του ποταμού Μεύση (Meuse), ώστε να έχουν ευκολότερη πρόσβαση στη Γαλλία. Έτσι, έστειλαν μικρές ομάδες για να εξουδετερώσουν τις φρουρές των γεφυρών. Ωστόσο, τους ανακάλυψαν και οι άνδρες των ομάδων συνελήφθησαν. Όταν αποπειράθηκαν να δραπετεύσουν, τους σκότωσαν.
Η μάχη
Το συγκρότημα καναλιών στο Μπόργκαρεν (βόρεια από το Μάαστριχτ) ήταν ακόμα ένα εργοτάξιο νερού που δεν θα μπορούσε να καταστραφεί. Ένα τμήμα πεζικού του ολλανδικού στρατού ήταν σταθμευμένο εδώ. Κοντά στη γέφυρα, μια οχυρωμένη θέση με ένα πολυβόλο μπορούσε να βοηθήσει. Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες μια περιπολία έξι Γερμανών μοτοσικλετιστών του πεζικού πλησίασαν το φυλάκιο. Ήταν μια ομάδα αναγνώρισης της διμοιρίας Χόουκ. Διατάχθηκαν να σταματήσουν και τέσσερις από αυτούς αιχμαλωτίστηκαν. Οι άλλοι δυο κατάφεραν να ξεφύγουν. Ο Ολλανδός υπολοχαγός ήταν βέβαιος πως θα επέστρεφαν περισσότεροι και έτσι διέταξε τους άντρες του να παραμείνουν σε επιφυλακή. Λίγο αργότερα, περισσότεροι Γερμανοί στρατιώτες με μοτοσυκλέτες, εμφανίστηκαν. Οι Ολλανδοί τους άφησαν να πλησιάσουν μέχρι τα πενήντα μέτρα από το σημείο της ενέδρας και στη συνέχεια άνοιξαν πυρ με δύο πολυβόλα και κάθε διαθέσιμο τυφέκιο. Οι Γερμανοί υποχώρησαν προσωρινά. Ωστόσο όταν επέστρεψαν με ενισχύσεις, η διμοιρία υπερίσχυε. Οι υπερασπιστές προσπάθησαν να υποχωρήσουν πίσω στο κανάλι. Η υποχώρηση ήταν πολύ δύσκολη κάτω από τα συνεχώς αυξανόμενα γερμανικά πυρά. Το γεγονός ότι κατέλαβαν το κανάλι ήταν από μόνο του ικανό για να αντισταθούν στους Γερμανούς. Όμως η νοτιοδυτική διμοιρία, που υπερασπιζόταν την βόρεια είσοδο του Μάαστριχτ, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν καταστράφηκε το πολυβόλο της. Το κενό που δημιουργήθηκε τώρα στις εξωτερικές αμυντικές θέσεις της πόλης, διαπεράστηκε σύντομα από την πλειοψηφία των Γερμανών που είχαν διαπεράσει το κανάλι.
Η τέταρτη μεραρχία Πάντσερ συνάντησε κάποια αντίσταση κοντά στο Γκάλπεν που την καθυστέρησε για μερικές ώρες. Ένας σχηματισμός στρατιωτών νοτιότερα που διατάχθηκε να επιτεθεί εναντίον του Μάαστριχτ, ήταν σε θέση να προχωρήσει ταχύτερα. Εμφανίστηκαν μπροστά από τις εξωτερικές αμυντικές θέσεις στο Χιούγκεμ. Εδώ τα οδοφράγματα είχαν σφραγισθεί και κλειδωθεί σύμφωνα με τις οδηγίες. Η μονάδα υπεράσπισης διατάχθηκε να επιστρέψει πίσω στο Μεύση καθώς είχε καταστεί σαφές ότι οι Γερμανοί είχαν διεισδύσει από τις εξωτερικές αμυντικές θέσεις.
thumb|left|400px|Οι γερμανικές δυνάμεις διασχίζουν τον ποταμό Μεύση στις [[10 Μαΐου 1940]] Τώρα μόνο μία γέφυρα είχε μείνει ανέπαφη. Αυτή δεν ήταν άλλη από την σιδηροδρομική γέφυρα. Οι Γερμανοί θεώρησαν ότι θα μπορούσε να είναι ένα πολύ χρήσιμο σημείο διέλευσης για τα άρματα μάχης, και εξάλλου μόνο 35 Ολλανδοί στρατιώτες την υπερασπίζονταν. Καθώς οι Γερμανοί προήλαυναν προς την γέφυρα, χτυπήθηκαν για λίγο από τα πυρά των υπερασπιστών και υπέστησαν μερικές απώλειες. Οι Ολλανδοί, όμως, σύντομα υποχώρησαν λόγω της συντριπτικής αριθμητικής υπεροχής του εχθρού. Καθώς οι Γερμανοί διέσχιζαν τη γέφυρα, τα εκρηκτικά πυροδοτήθηκαν και η γέφυρα γκρεμίστηκε στο ποτάμι παίρνοντας μαζί της και αρκετούς Γερμανούς. Αφού γκρεμίστηκε και η τελευταία γέφυρα, ο μόνος αντικειμενικός στόχος των Ολλανδών ήταν να αποκρούουν τις γερμανικές επιθέσεις για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο.
Επί των κατεστραμμένων γεφυρών στο Μάαστριχτ κάποιες αδέσποτες ολλανδικές μονάδες δυσχεραίναν τους Γερμανούς. Οι Ολλανδοί είχαν απλωθεί σε πολλά στρατηγικά σημεία συμπεριλαμβανομένης και μίας ομάδας ελεύθερων σκοπευτών στους πύργους της γέφυρας. Όταν οι Γερμανοί τοποθέτησαν τολμηρά ένα αντιαρματικό πυροβόλο μπροστά από την κατεστραμμένη γέφυρα στοχεύοντας έναν γειτονικό οικισμό, οι Ολλανδοί τους σκότωσαν ακαριαία. Μια άλλη ομάδα Γερμανών είχε την ίδια τύχη. Έπειτα ένας μικρός αριθμός από λαστιχένιες βάρκες προσπάθησε να διασχίσει το ποτάμι αλλά πυροβολήθηκαν και βυθίστηκαν. Στη συνέχεια οι Γερμανοί υποχώρησαν από αυτή την τοποθεσία.
Στην κατεστραμμένη γέφυρα έλαβε χώρα η μεγαλύτερη σύγκρουση της μάχης. Οι επιζώντες της γερμανικής διμοιρίας, που είχε προσπαθήσει να καταλάβει τη γέφυρα, ενισχύθηκαν σύντομα από την κύρια γερμανική δύναμη. Δύο θωρακισμένα οχήματα και ένα ελαφρύ άρμα μάχης προσπάθησαν να πλησιάσουν την ανατολική όχθη, άλλα καταστράφηκαν από δύο αντιαρματικά πυροβόλα. Οι Γερμανοί υπέστησαν βαριές απώλειες. Ωστόσο, λίγο μετά, τρία γερμανικά θωρακισμένα οχήματα πλησίασαν. Η κατάσταση είχε καταστεί εξαιρετικά κρίσιμη για το ελαφρύ ολλανδικό πεζικό. Πολλοί αμυνόμενοι είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί από τα γερμανικά πυρά και, σύντομα, το ένα από τα δύο αντιαρματικά πυροβόλα καταστράφηκε. Τότε οι Ολλανδοί ήρθαν σε επαφή με το Επιτελείο τους για να αναφέρουν την κατάσταση. Από αυτή την επαφή έγινε σαφές ότι η ολλανδική αντίσταση στο Μάαστριχτ είχε διαταχθεί να σταματήσει.
Μ Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας
Μουσείο Μελισσοκομίας και Φυσικής Ιστορίας της Μέλισσας
Το Μουσείο Μέλισσας ιδρύθηκε το 2004 στη Ρόδο και είναι το μοναδικό στην Ελλάδα στο είδος του. Σκοπό έχει να αναδείξει την ιστορία της μελισσοκομίας, καθώς και τον κόσμο της μέλισσας.
Το Μουσείο Μέλισσας μπορεί να φιλοξενήσει στους χώρους του οργανωμένες ή μεμονωμένες ενημερωτικές επισκέψεις και εκπαιδευτικές εκδρομές προσφέροντας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελισσοκομιας Κατηγορία:Μελισσοκομία Μελισσοκομιας
Behind the Green Door
Το Behind the Green Door είναι μια πορνογραφική ταινία αμερικανικής παραγωγής γυρισμένη το 1972. Η σκηνοθεσία ανήκει στους αδελφούς Μίτσελ και πρωταγωνιστεί η Μέριλιν Τσέιμπερς. Πρόκειται για την πρώτη ταινία του είδους που διανεμήθηκε και παίχθηκε σε ευρύ κύκλωμα αιθουσών στις Η.Π.Α.
Περίληψη
Η Γκλόρια Σάντερς (Μέριλιν Τσέιμπερς) είναι μια νεαρή γυναίκα που πέφτει θύμα απαγωγής, μεταφέρεται σε ένα απομονωμένο θέατρο και αναγκάζεται να συμμετάσχει σε ερωτικές συνευρέσεις με πολλαπλούς παρτενέρ μπροστά σε κοινό. Το κοινό αρχίζει να παρεκτρέπεται και σύντομα ξεκινάει ένα φρενήρες όργιο.
Συνέχεια
Το 1986, οι αδελφοί Μίτσελ γύρισαν μια συνέχεια της ταινίας σε σκηνοθεσία της τραγουδίστριας Σάρον ΜακΝάιτ και με πρωταγωνίστρια την πρωτοεμφανιζόμενη Μίσι (φιλενάδα εκείνη την εποχή του Άρτι Μίτσελ, η οποία σύμφωνα με φήμες απαίτησε από τον σύντροφο της το συγκεκριμένο ρόλο). Η ταινία υπήρξε παταγώδης καλλιτεχνική και εμπορική αποτυχία και κόστισε στους Μίτσελ εκατοντάδες χιλιάδες χαμένα δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Πορνογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο
479 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εκλεκτοράτο της Σαξονίας
Το Εκλεκτοράτο της Σαξονίας Το Εκλογικό Μέγαρο της Σαξονίας (Γερμανικά: Kurfürstentum Sachsen, επίσης Kursachsen) ήταν κρατίδιο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκε όταν ο αυτοκράτορας Κάρολος Δ΄ έθεσε το Ασκάνιο Δουκάτο της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ σε Εκλεκτοράτο από το Χρυσό Ταύρο του 1356.
Potez 630
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Το αρχικό Potez 630 κατασκευάστηκε για να ανταποκριθεί στις προδιαγραφές του Γαλλικού διαγωνισμού του 1934 για ένα βαρύ μαχητικό, που οδήγησε και στη δημιουργία της επιτυχημένης σειράς επιθετικών αεροσκαφών Breguet 690. Το πρωτότυπο έκανε την παρθενική του πτήση στα 1936 και επέδειξε εξαιρετικές πτητικές αρετές.
Εκλεκτοράτο της Σαξονίας
Αποτελούσε μια περιοχή περίπου 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (15.445 τετραγωνικά μίλια). Με την εξαφάνιση του Οίκου των Ασκάνια, προσφέρθηκε στους Μαργράβους του Μάισεν από τη δυναστεία των Βέττιν το 1423, ο οποίος μετέφερε την κατοικία του Δούκα από τον ποταμό Έλβα στη Δρέσδη. Μετά τη διάλυση της αυτοκρατορίας το 1806, οι Εκλέυτορες των Βέττιν έθεσαν τη Σαξονία σε ένα εδαφικά μειωμένο βασίλειο.
Potez 630
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Το Potez 630 ήταν ένα δικινητήριο μονοπλάνο, πλήρως μεταλλικό, τριθέσιο, με επαρκώς αεροδυναμικές γραμμές και δίδυμους ουραίους σταθεροποιητές. Το επίμηκες κουβούκλιο φιλοξενούσε τον πιλότο, έναν παρατηρητή ή διοικητή που επέβαινε στο αεροσκάφος μόνο εφόσον απαιτούνταν από τη φύση της αποστολής και έναν οπίσθιο πολυβολητή που επάνδρωνε ένα μονό, ευκίνητο, ελαφρύ πολυβόλο.
Εκλεκτοράτο της Σαξονίας
Παραπομπές
Sources in German:
Potez 630
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Ελάχιστες μόνο τροποποιήσεις απαιτήθηκαν και τέθηκε μια παραγγελία για 80 μονάδες στα 1937. Ταυτόχρονα παραγγέλθηκαν και 80 μαχητικά Potez 631 C3, με αστεροειδή κινητήρα Gnome-Rhône 14M αντί του Hispano-Suiza 14AB10/11 που έφερε το Potez 630. Πενήντα επιπλέον Potez 631 παραγγέλθηκαν το 1938, από τα οποία τα 20 χορηγήθηκαν στη Φινλανδία, αν και ποτέ δεν έφτασαν στον προορισμό τους.
Εκλεκτοράτο της Σαξονίας
Παραπομπές
Sources in English:
Potez 630
Επιχειρησιακή χρήση
Ο κινητήρας του Potez 630 αποδείχθηκε τόσο προβληματικός που οι περισσότερες μονάδες το είχαν ήδη αντικαταστήσει με Potez 631 πριν καν αρχίσει ο πόλεμος. Το τελευταίο ήταν ένα αναποτελεσματικό καταδιωκτικό, πιο αργοκίνητο από ορισμένα Γερμανικά βομβαρδιστικά και κατά 130 km/h βραδύτερο από το Bf 109E, αλλά παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι και την ανακωχή.
Εκλεκτοράτο της Σαξονίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου
Potez 630
Επιχειρησιακή χρήση
Η μοναδική υπηρεσιακή αποστολή του Potez 633 με την Armée de l'Air στην Ευρώπη έλαβε χώρα στις 20 Μαΐου 1940, όταν αεροσκάφη από δύο μονάδες ανέλαβαν μια επιχείρηση κοντά στο Arras. Δύο ημέρες αργότερα, αποσύρθηκαν όλα από την ενεργό δράση. Κάποια Potez 633 που εξήχθησαν στην Ελλάδα και στη Ρουμανία είχαν πολύ εκτενέστερη υπηρεσιακή χρήση. Οι Ρουμάνοι τα αξιοποίησαν κατά των Σοβιετικών και οι Έλληνες κατά των Ιταλών. Ένας μικρός αριθμός από Potez 633 που αρχικά προορίζονταν για την Κίνα, κατασχέθηκε από τη Γαλλική αποικιακή διοίκηση στην Ινδοκίνα και γνώρισε περιορισμένη χρήση κατά το σύντομο Γαλλο-Ταϊλανδικό Πόλεμο στις αρχές του 1941.
Περισσότερα από 700 Potez 63.11 είχαν παραδοθεί σε υπηρεσία μέχρι τον Ιούνιο του 1940, από τα οποία πλέον των 200 καταστράφηκαν, παρά την προσθήκη επιπλέον πολυβόλων. Αυτές ήταν οι βαρύτερες απώλειες για οποιονδήποτε Γαλλικό τύπο αεροσκάφους κατά το Β΄ΠΠ. Το Potez 63.11 συνέχισε να υπηρετεί στη αεροπορία της κυβέρνησης του Βισύ και με τις δυνάμεις των Ελεύθερων Γάλλων στη Βόρειο Αφρική και είδε δράση και στις δύο περιπτώσεις. Η παραγωγή ξανάρχισε υπό Γερμανικό έλεγχο και σημαντικοί αριθμοί φαίνεται να αξιοποιήθηκαν από τους Γερμανούς, κυρίως σε ρόλους στρατιωτικής συνεργασίας και εκπαίδευσης.
Εκδόσεις
Αντίθετα από τα περισσότερα Γαλλικά αεροσκάφη της εποχής, τα Potez παρήχθησαν σε ικανές ποσότητες και οι πρώτες παραδόσεις πραγματοποιήθηκαν πριν το τέλος του 1938. Το 63 είχε σχεδιαστεί με στόχο τη μαζική παραγωγή και ως αποτέλεσμα, ένα Potez 630 κατασκευάζονταν φτηνότερα και ταχύτερα από ένα Morane-Saulnier M.S.406. Καθώς ο ρυθμός παραγωγής αυξάνονταν, αναπτύχθηκαν επίσης και κάποιοι τροποποιημένοι και πειραματικοί τύποι.
Εκδόσεις καταδιωκτικών
Ένα τυπικό χαρακτηριστικό των 630 και 631 ήταν ο εμπρόσθιος οπλισμός τους, που αρχικά αποτελούνταν από δύο πυροβόλα Hispano-Suiza HS.404 των 20 mm μέσα σε «σκάφη» προσαρμοσμένη κάτω από την άτρακτο, αν και κάποιες φορές, το ένα αντικαθίστατο από πολυβόλο MAC 1934. Αργότερα, τα 631 εγκατέστησαν 4 παρόμοια πολυβόλα σε «σκάφες» κάτω από τις εξωτερικές πτέρυγες, αν και θεωρητικά θα μπορούσαν να τοποθετηθούν εκεί 6 πολυβόλα.
Ενώ το σχέδιο του νυκτερινού μαχητικού Potez 635 CN2 ακυρώθηκε και το Potez 63.12 C3 με αστεροειδείς κινητήρες Pratt & Whitney Twin Wasp Junior παρέμεινε στο πρωτότυπο, η πρώτη «φουρνιά» των βαρέων μαχητικών Potez 671 (που αναπτύχθηκαν από το πρωτότυπο Potez 670-01) βρίσκονταν ακόμη στη γραμμή συναρμολόγησης όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το εργοστάσιο SNCAN Méaulte.
Εκπαιδευτικές εκδόσεις
Ένα εκπαιδευτικό αεροσκάφος με δίδυμα χειριστήρια βασισμένο στο 630 είχε προταθεί ως Potez 634, αλλά η Armée de l'air προτίμησε να παραγγείλει μόνο μια μικρή ποσότητα της παραλλαγής με κινητήρες Gnome-Rhône, που τυποποιήθηκε ως Potez 631 Ins. Το Potez 63.16 T3 ήταν ένα εκπαιδευτικό πληρώματος προερχόμενο από το 63.11, με μεγαλύτερες πτέρυγες. Μόνο ένα πρωτότυπο κατασκευάστηκε.
Βομβαρδιστικές εκδόσεις
Το Potez 633 B2 είχε σχεδιαστεί για να καλύψει την απαίτηση για ένα διθέσιο ελαφρύ βομβαρδιστικό. Το Potez 633 διατήρησε την άτρακτο, τις πτέρυγες και τους κινητήρες του 631, αλλά η θέση του παρατηρητή και η σκάφη εγκατάστασης των πυροβόλων εξαλείφθηκαν και μια μικρή αποθήκη βομβών προστέθηκε ανάμεσα στον πιλότο και τον οπίσθιο πολυβολητή. Ο εμπρόσθιος οπλισμός αποτελούνταν από ένα μονό πολυβόλο στο ρύγχος. Η αποθήκη βομβών μπορούσε να φιλοξενήσει οκτώ βόμβες των 50 kg ή δύο των 200 kg. Δεν υπήρχε θέση βομβαρδιστή, καθώς ο οπίσθιος πολυβολητής είχε την ευθύνη να κατευθύνει εκείνος τις βόμβες, με ένα περισκοπικό σκόπευτρο βομβαρδισμού εγκατεστημένο μπροστά από τη θέση του, μια μέθοδος που αποδείχθηκε μη λειτουργική στη μάχη. Ο Γαλλικός Στρατός Αέρος παρήγγειλε 133 Potez 633 στα 1938, αλλά δύο μήνες αργότερα αποφάσισε πως όλα τα αεροσκάφη της κατηγορίας ελαφρού βομβαρδισμού θα έπρεπε να έχουν τριμελές πλήρωμα, όπως ήταν τα Douglas DB-7 και τα Bloch MB.175. Η Γαλλική παραγγελία για τα 633 μετατράπηκε σε μια παραγγελία για περισσότερα 631. Αλλά το 633 προσφέρθηκε για εξαγωγές και προσέλκυσε παραγγελίες από τη Ρουμανία, την Ελλάδα και την Κίνα.
Ένα δείγμα του βομβαρδιστικού καθέτου εφορμήσεως Potez 632 άρχισε να κατασκευάζεται, αλλά τελικά αποπερατώθηκε ως 633 με κινητήρες Hispano-Suiza. Πουλήθηκε στην Ελβετία για αξιολόγηση. Παρόμοια, το μοναδικό πρωτότυπο διθέσιο επιθετικό-βομβαρδιστικό Potez 639 AB2 μετατράπηκε σε τυπικό 633.
Αναγνωριστικές εκδόσεις
Κατά την ίδια περίοδο ο Στρατός Αέρος ήθελε απεγνωσμένα να επανεξοπλίσει τις μονάδες στρατιωτικής συνεργασίας του, που είχαν ιδιαίτερα πεπαλαιωμένο εξοπλισμό, αλλά αφότου αναπτύχθηκε το 637, είχε αλλάξει τελείως γνώμη σχετικά με το πώς θα έπρεπε να διευθετηθεί η θέση του παρατηρητή. Η Potez λοιπόν θα έπρεπε να αναπτύξει μια παραλλαγή που, ενώ θα διατηρούσε τις επιφάνειες των πτερύγων, του κινητήρα και της ουράς του 631, θα φιλοξενούσε τον παρατηρητή σε ένα πιο συμβατικό, γυάλινο ρύγχος.
Καθώς ο πιλότος θα έπρεπε να κάθεται πάνω από τον παρατηρητή, η άτρακτος του Potez 63.11 έγινε ψηλότερη, κάτι που μείωσε τη μέγιστη ταχύτητα και την ευελιξία. Ως αποτέλεσμα, το 63.11 έγινε πολύ ευάλωτο, παρόλο που προστατεύονταν από κάποια θωράκιση και μια βασική αυτοσφραγιζόμενη επένδυση πάνω από τις δεξαμενές καυσίμου. Ακόμα, η ικανότητα ελαφρού βομβαρδισμού περιλαμβάνονταν ως δευτερεύον προσόν στις προδιαγραφές του (αν και σπάνια χρησιμοποιήθηκε, αν όχι ποτέ), έτσι η άτρακτός του φιλοξενούσε μια μικρή αποθήκη, που δέχονταν μέχρι και οκτώ βόμβες των 10 kg. Αυτή η αποθήκη βομβών αντικαταστάθηκε στη μετέπειτα παραγωγή από μιαν επιπρόσθετη δεξαμενή καυσίμου. Επιπλέον, δύο βόμβες των 50 kg μπορούσαν να μεταφερθούν εξωτερικά σε ειδικές υποδοχές, κάτω από τις εσωτερικές πτέρυγες. Ο εμπρόσθιος οπλισμός ήταν αρχικά ένα και αργότερα τρία πολυβόλα MAC 1934 κάτω από το ρύγχος και πολλά 63.11 εξοπλίστηκαν με τον ίδιο επιπρόσθετο οπλισμό σε σκάφες κάτω από τις πτέρυγες που είχαν και τα «631».
Το πρώτο Potez 63.11 πέταξε το Δεκέμβριο του 1938 και τουλάχιστον 1.365 είχαν παραγγελθεί μέχρι το Σεπτέμβριο του 1939, από τα οποία 730 πρόλαβαν να παραδοθούν σε υπηρεσία, κάνοντας το 63.11 μακράν τον πολυαριθμότερο τύπο της οικογένειας.
Το Potez 633 σε Ελληνική Υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρήγγειλε 24 βομβαρδιστικά Potez 633 B2 Grec τον Ιανουάριο του 1938, με προθεσμία παράδοσης ενός έτους. Παραδόθηκαν όμως 13 αεροσκάφη, καθώς τα υπόλοιπα 11 κατασχέθηκαν από τους Γάλλους με την έναρξη του πολέμου. Από τα 13 που ήρθαν στην Ελλάδα, ένα καταστράφηκε στην Τανάγρα κατά την πτήση παράδοσης. Τα ελληνικά Potez 633 είχαν διαμόρφωση βομβαρδισμού, εκτός από ένα το οποίο παραδόθηκε ως φωτογραφικό. Ο εξοπλισμός τους περιλάμβανε έλικες με υδραυλικά μεταβαλλόμενο βήμα, ασύρματο FR, περισκοπικό σκοπευτικό βομβαρδισμού, σκόπευτρο OPL 36 για το χειριστή του σταθερού πολυβόλου και φορείς GPU για 4 ή 2 βόμβες. Ελαβαν μέρος στις επιχειρήσεις του 1940 - 1941 με την 31 Μοίρα Βομβαρδισμού, όμως καθηλώθηκαν στο έδαφος λόγω έλλειψης ανταλλακτικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη 630
...And the Circus Leaves Town
...And the Circus Leaves Town είναι ο τίτλος του τέταρτου άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Kyuss, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Elektra Records.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα Sound City Studios του Βαν Νούι της Καλιφόρνια τον Μάρτιο του 1995 με παραγωγό τον Κρις Γκος. Αυτό υπήρξε το μοναδικό άλμπουμ του συγκροτήματος στο οποίο τα τύμπανα έπαιξε ο Αλφρέντο Ερνάντεζ, ο οποίος αντικατέστησε τον Μπραντ Μπιορκ το 1993.
Το κομμάτι "Catamaran" ήταν διασκευή στο τραγούδι των Yawning Man, του προηγούμενου σχήματος του Ερνάντεζ, ενώ το "Day One" κυκλοφόρησε αρχικά με το σινγκλ "Demon Cleaner" και ήταν αφιερωμένο στα εναπομείναντα μέλη των Nirvana μετά την αυτοκτονία του Κερτ Κομπέιν.
Μέλη των Kyuss
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "...And the Circus Leaves Town" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Kyuss Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Γεώργιος Ι. Αγγελιδάκης
Ο Γεώργιος Αγγελιδάκης του Ιωάννη (1890 - ;) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Ηρακλείου.
Βουλευτής
Πολιτεύτηκε με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος και με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Εξελέγη βουλευτής με το Αγροτικό Κόμμα στις εκλογές του 1932 και επανεξελέγη το 1933 με το κόμμα Φιλελευθέρων. Επίσης, εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου και στις εκλογές του 1936.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου
Δύναμη Λαπλάς
μικρογραφία|Κανόνας τριών δακτύλων του δεξιού χεριού
Όταν ένας αγωγός διαρρέεται από ηλεκτρικό ρεύμα και βρίσκεται μέσα σε μαγνητικό πεδίο, τότε ασκείται σε αυτόν η λεγόμενη δύναμη Λαπλάς (Laplace). με I την ένταση του ρεύματος, B την ένταση του μαγνητικού πεδίο και \ell το μήκος του αγωγού.
Η δύναμη Λαπλάς αποτελεί τη συνισταμένη των δυνάμεων Λόρεντζ πάνω στα φορτία του αγωγού.
Πήρε το όνομά της από τον Γάλλο μαθηματικό Πιερ Σιμόν Λαπλάς.
Πάντσεβο
Το Πάντσεβο (Σερβικά: Панчево/Pančevo, Ουγγρικά Pancsova, Ρουμανικά Panciova, Σλοβάκικα Pánčevo) είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας του Νότιου Βανάτου της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας της Σερβίας.
Είναι η έβδομη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας και τέταρτη της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας μετά το Νόβι Σαντ, τη Σουμπότιτσα και το Ζρένιανιν. Είναι χτισμένη στις όχθες των ποταμών Δούναβη και Τίμις. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 συνολικά 76.203 κάτοικοι ζουν στην αστική περιοχή, ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Πάντσεβο έχει 123.414 κατοίκους.
Όνομα
Στα Σερβικά και τα Σλαβομακεδονικά η πόλη είναι γνωστή ως Pančevo (Панчево), στα Ουγγρικά ως Pancsova, στα Σλοβάκικα ως Pánčevo, στα Ρουμανικά ως Panciova και στα Γερμανικά ως Pantschowa. Το όνομα του τόπου πιθανότατα προέρχεται από έναν παλαιό Σλαβονικό όρο και σήμαινε την τοποθεσία του βάλτου.
Γεωγραφία
Το Πάντσεβο βρίσκεται σε επίπεδη πεδιάδα σε γεωγραφικές συντεταγμένες 44 ° 52'14" Β και 20 ° 38'25" Α, περίπου 17 χλμ ΒΑ από τη Γέφυρα του Πάντσεβο στο Βελιγράδι και 43 χλμ. ΒΔ του Σμεντέρεβο. Το υψόμετρο πάνω από τη θάλασσα είναι 77 μέτρα. Οι νότιες συνοικίες της πόλης βρίσκονται στην όχθη του Δούναβη και οι δυτικές στην όχθη του Τίμις. Η πόλη βρίσκεται κοντά στο υγρότοπο Παντσέβατσκι Ριτ, στο νότιο τμήμα της γεωγραφικής περιοχής του Βανάτου. Τα ποτάμια νησιά Φορκόντουματς και Τσάκλιανατς είναι το νοτιότερο τμήμα της αστικής περιοχής.
Ιστορία
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα βρέθηκαν πολλά αρχαιολογικά ευρήματα της Λίθινης Εποχής, υπολείμματα οικισμών και θέσεις ταφών της Εποχής του Χαλκού και της Αρχαίας Ρώμης στην αστική περιοχή. Τα περισσότερα αντικείμενα εκτίθενται στο Εθνικό Μουσείο της πόλης. Το 1153 ο Μουσουλμάνος γεωγράφος Μουχάμαντ αλ-Ιντρίσι περιέγραψε τον οικισμό ως σημαντικό εμπορικό μέρος και αυτή είναι η πρώτη ιστορική αναφορά της πόλης. Δεν υπάρχει πράξη ή άλλη απόδειξη της ίδρυσης της πόλης. Η σημερινή αστική περιοχή διοικείτο από την Α΄ Βουλγαρική Αυτοκρατορία μέχρι τις αρχές του 11ου αιώνα και στη συνέχεια από το Βασίλειο της Ουγγαρίας μέχρι το 16ο αιώνα, όταν έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1521. Κατά την Οθωμανική κυριαρχία η πόλη ανήκε στο Βιλαέτι της Τεμεσβάρ και κατοικείτο κυρίως από Σέρβους. Κατά τον Αυστροτουρκικό Πόλεμο η οχύρωση καταλήφθηκε από τον Κόμη Κλοντ Φλοριμόν ντε Μερσί και τα στρατεύματά του το 1716. Υπάρχει μια αποτύπωση της παλιάς πόλης και της οχύρωσής της καταγεγραμμένη σε χάρτες του 1717 και του 1720, που βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη Σέτσενι και στο Ινστιτούτο Στρατιωτικής Ιστορίας της Βουδαπέστης.
Μετά τη Συνθήκη του Πασάροβιτς η πόλη ανήκε στο Βανάτο του Τέμεσβαρ των Αψβούργων. Η πόλη ήταν φρουραρχείο των προσωρινά σταθμευόντων Συνταγμάτων του Αυτοκρατορικού Στρατού. Το Δεκέμβριο του 1764 μια στρατιωτική επιτροπή του Hofkriegsrat {Αυλικού Πολεμικού Συμβουλίου) της Βιέννης κατέγραψε 564 Σέρβους που ζούσαν σε κατοικίες. Από τότε η διοίκηση των Αψβούργων ενθάρρυνε τη μαζική μετανάστευση Γερμανών εποίκων για την ανάπτυξη της νέας περιφέρειας της Στρατιωτικής Μεθορίου, που ιδρύθηκε το 1765. Τον Ιανουάριο του 1794 ο Φραγκίσκος Β΄ υπέγραψε τον χάρτη των δικαιωμάτων του δήμου του Πάντσεβο. Περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα η οχύρωση άρχισε να κατεδαφίζεται για την αστική επέκταση. Το 1873 καταργήθηκε η Στρατιωτική Μεθόριος και το Πάντσεβο περιελήφθη στην επαρχία Tόρονταλ της Αυστροουγγαρίας. Το 1902 συντάχθηκαν κτηματολογικοί χάρτες της πόλης που βρίσκονται στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας    . Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη αποτέλεσε τμήμα της προσωρινής županja (επαρχίας) Βανάτο, Μπάτσκα και Μπαράνια (Συνθήκη του Τριανόν), το 1922 της όμπλαστ του Βελιγραδίου και από το 1929 της Μπανόβινας του Δούναβη στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Τον Απρίλιο του 1941, το Πάντσεβο κατελήφθη από τη Γερμανία. Οι στρατιώτες της Μεραρχίας Grossdeutschland διέπραξαν στην πόλη έγκλημα πολέμου, όταν 36 Σέρβοι πολίτες εκτελέστηκαν με απαγχονισμό και τυφεκισμό σε αντίποινα για το θάνατο 9 ντόπιων Γερμανών, μελών του παραστρατιωτικού σχηματισμού Deutsche Mannschaft, ενός μέλους της Μεραρχίας SS Das Reich και τον τραυματισμό ενός μέλους της, που πυροβολήθηκαν από άγνωστους στρατιώτες του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού μετά την παράδοση της Γιουγκοσλαβίας. Προπαγανδιστικές φωτογραφίες και ταινίες των εκτελέσεων χρησιμοποιήθηκαν δεκαετίες μετά το γεγονός για να βοηθήσουν να καταγραφεί η ενοχή της Βέρμαχτ στις γερμανικές φρικαλεότητες κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία το Πάντσεβο ήταν τμήμα του Αυτόνομου Βανάτου εντός της κατεχόμενης από τους Γερμανούς Σερβίας. Εθνικιστές και Κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι σκοτώθηκαν στη θέση Στράτιστε, κοντά στη Γιάμπουκα. Οι περισσότεροι ντόπιοι άνδρες Γερμανοί στρατολογήθηκαν στα Waffen-SS, οι περισσότεροι στη Μεραρχία Das Reich, στη Γερμανική Αστυνομία και στη Μεραρχία SS Freiwilligen Gebirgsjäger Division Prinz Eugen. Σχεδόν όλοι οι ντόπιοι Γερμανοί γυναίκες και νέοι οργανώθηκαν στους σχηματισμούς Deutsche Frauenschaft και Deutsche Jugend και αφοσιώθηκαν στον εθνικοσοσιαλισμό. Η πόλη ήταν περιφερειακό κέντρο αυτού του εξτρεμιστικού κινήματος. Το 1944, μετά την ήττα της Γερμανικής Βέρμαχτ και των Waffen-SS κατά την Επίθεση στο Βελιγράδι των Συμμαχικών Δυνάμεων, ένα τμήμα των ντόπιων Γερμανών έφυγε από την πόλη μαζί με τον ηττημένο Γερμανικό στρατό. Οι υπόλοιποι παρέμειναν στη χώρα και εστάλησαν σε στρατόπεδα εγλεισμού, που διατηρήθηκαν μέχρι το 1948. Μετά τη διάλυση των στρατοπέδων αυτών πολλοί από τους Γερμανούς αυτούς εγκατέλειψαν τη Γιουγκοσλαβία για οικονομικούς λόγους. Από το 1945, η πόλη ανήκε στην ομώνυμη επαρχία της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και στη συνέχεια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Η πόλη ήταν το διοικητικό κέντρο της περιοχής όλους αυτούς τους αιώνες μέχρι σήμερα.
Διοίκηση
Η διοίκηση του δήμου του Πάντσεβο είναι διαρθρωμένη σε 9 τοπικές κοινότητες (Mesna zajednica, συντομογραφία MZ) επτά χωριά, δύο πόλεις και την πόλη του Πάντσεβο, αποτελούμενη από οκτώ οκτώ διαμερίσματα.
Διοικητική δομή
Τα σημερινά διοικητικά όρια του δήμου διαφέρουν από τα παλαιότερα. Από το 1946 ως το 1959 ο δήμος αποτελείτο από 23 κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων των σημερινών κοινοτήτων και των χωριών και πόλεων Μπάραντα, Μπόρτσα, Κρέπαγια, Ντεμπέλιατσα, Iντβορ, Κοβάτσιτσα, Oποβο, Όβτσα, Πάντινα, Σάκουλε, Σέφκεριν, Ούζντιν και Βοϊλόβιτσα. Η συνοικία Βοϊλόβιτσα προστέθηκε στην πόλη το 1978.
Πολιτιστικά ιδρύματα και εκδηλώσεις
Ο παλαιότερος και πιο παραδοσιακός πολιτιστικός θεσμός της πόλης είναι η Σερβική Εκκλησιαστική Χορωδία, που ιδρύθηκε το 1838, η παλαιότερη χορωδία στη σημερινή Σερβία. Από την ίδρυσή της ίσως ο πιο διάσημος από όλους τους διευθυντές της είναι ο Ντάβοριν Γένκο, που διηύθυνε τη χορωδία από το 1863 έως το 1865. Σήμερα η χορωδία διευθύνεται για τέταρτη φορά συνεχώς από μια γυναίκα. Το σημαντικότερο Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης (Kulturni Centar Pančeva) βρίσκεται στο πρώην κτίριο του θεάτρου της πόλης, που ιδρύθηκε το 1947 και ονομάστηκε Εθνικό Θέατρο και ανέβαζε παραστάσεις σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο του Νόβι Σαντ. Το 1956 οι πολιτικές αρχές της πόλης αποφάσισαν τη δημιουργία ενός πολιτιστικού κέντρου, όπου παρουσιάζονται πολλές τέχνες. Το κέντρο διαθέτει μια πινακοθήκη Μοντέρνας τέχνης και υποστηρίζει φεστιβάλ όπως τη Μπιενάλε Τέχνης (Bijenale umetnosti), το μουσικό φεστιβάλ Ethno.com και το Φεστιβάλ Τζαζ Pančevački με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Επιπλέον ορισμένες θεατρικές παραστάσεις ανεβάζονταιζονται ετησίως σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο του Βελιγραδίου και άλλους γνωστούς φορείς. Το 2012 το κέντρο δημοσίευσε όλες τις δημοφιλείς ιστορίες των Κόμικς Zigomar σε μια συλλεκτική έκδοση. Από το 1977 στο Σπίτι της Νεολαίας (Dom omladine) γίνεται η εκδήλωση Rukopisi (Χειρόγραφα), όπου παρουσιάζονται νέοι συγγραφείς κάθε χρόνο. Το κέντρο υποστηρίζει επίσης πολλές άλλες εκδηλώσεις. Υπάρχει επίσης το άξιο αναφοράς Φεστιβάλ Κινηματογράφου PAFF, που έχει καλή φήμη πέρα ​​από την περιοχή. Στο παρελθόν η πόλη υπήρξε τόπος γυρισμάτων για πολλές εθνικές και διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων γνωστών ταινιών όπως Οι Μογγόλοι, Συνάντησα και Ευτυχισμένους Τσιγγάνους, Μπαλκάν Εξπρές, Μαύρη Γάτα, Ασπρος Γάτος, Κοριολάνος.
Από το 2004 κάθε χρόνο τον Ιούνιο γίνεται το Καρναβάλι του Πάντσεβο, το πιο σημαντικό γεγονός αυτού του είδους στη Σερβία. Το επίκεντρο της εκδήλωσης είναι η παρέλαση που διέρχεται από το κέντρο με περισσότερους από 3.000 διεθνείς συμμετέχοντες και έως 100.000 επισκέπτες ετησίως. Η πόλη είναι μέλος της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Καρναβαλτικών Πόλεων. Το Εθνικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1923 και στεγάζεται στο νεοκλασικό πρώην δημαρχείο μερικές δεκαετίες. Έχει μια πολύτιμη μόνιμη έκθεση και είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Βοϊβοντίνα. Η Ζυθοποιία Βάιφερτ βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και είναι η παλαιότερη σήμερα στη Σερβία, που ιδρύθηκε το 1722 από τον Aμπραχαμ Κέπις από τη Μπρατισλάβα. Η ζυθοποιία διευθύνεται από την οικογένεια Βάιφερτ επί αρκετές γενιές και ο πιο διάσημος εκπρόσωπός της ήταν ο Τζόρτζε Βάιφερτ. Μετά το κλείσιμό της 2008 και μια πυρκαγιά το 2010, το κτιριακό συγκρότημα ήταν ερείπιο τα τελευταία χρόνια. Το 2015 η πόλη άρχισε να υλοποιεί ένα σχέδιο αναβίωσης της βιομηχανικής κληρονομιάς και το επόμενο έτος εγκαινιάστηκε το Μουσείο Ζυθοποιίας Τζόρτζε Βάιφερτ παρουσία του Αυστριακού και του Γερμανού πρεσβευτή. Και τέλος υπάρχουν τα Δημοτικά Αρχεία, που ιδρύθηκαν το 1947 και βρίσκονται σε πρώην στρατώνες του Αυστροουγγρικού Στρατού. Τα αρχεία συλλέγουν και διατηρούν υλικό της ιστορίας της πόλης από όλους τους αιώνες.
Πολιτιστικά μνημεία
Το μοναστήρι του Πάντσεβο Βοϊλόβιτσα, που πρωτοαναφέρεται το 1536, είναι ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια της περιοχής και κηρυγμένο Πολιτιστικό Μνημείο Εξαιρετικής Σημασίας. Οι παλαιότερες εκκλησίες στην πόλη είναι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία του Αγίου Κάρλο Μπορρομέο, που χτίστηκε από το 1756 ως το 1757 και η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, χτισμένη από το 1807 έως το 1811. Το τέμπλο της εκκλησίας σχεδιάστηκε από το ζωγράφο Κωνσταντίνο Δανίλ από το 1828 έως το 1833. Το Ινστιτούτο Προστασίας των Πολιτιστικών Μνημείων υποστηρίζει τη συντήρηση και την αποκατάσταση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Πάντσεβο.
Οικονομία και Περιβάλλον
Το Πάντσεβο είναι το οικονομικό κέντρο της Επαρχίας του Νότιου Βανάτου. Υπάρχουν πολλές βιομηχανικές εταιρείες επεξεργασίας πετρελαίου, χάλυβα, αλουμινίου, γυαλιού, καλαμποκιού και σιτηρών, μεταλλικών κατασκευών, πετροχημικών, λιπασμάτων, εμπορικών συσκευασιών, ρούχων, αλλαντικών και άλλων τροφίμων, κατασκευής αεροσκαφώ και ατμοηλεκτρικοί σταθμοί. Τα διυλιστήρια πετρελαίου NIS είναι τα μεγαλύτερα στη Σερβία και το 1999 βομβαρδίστηκαν από το ΝΑΤΟ κατά την Επιχείρηση Allied Force. Οι στόχοι ακριβείας περιελάμβαναν τα διυλιστήρια, το αεροδρόμιο της πόλης, τη βιομηχανία αεροσκαφών Utva και το (πετροχημικό) εργοστάσιο HIP. Το UNEP αναφέρθηκε σε μελέτες σχετικά με τη μόλυνση του εδάφους και των υπόγειων υδάτων που προκλήθηκαν από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, που αποτελεί μακροπρόθεσμη απειλή για το φυσικό περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Υπάρχουν δύο προστατευόμενοι φυσικοί πόροι που βρίσκονται στην περιοχή της πόλης, το μνημείο της φύσης Νησί Ιβάνοφ (Σερβικά Ivanovačka ada) και το Εθνικό Πάρκο Πονιάβιτσα.
Μεταφορές
Ο σημαντικότερος δρόμος που διέρχεται από το Πάντσεβο είναι η Ευρωπαϊκή διαδρομή E70, που παρακάμπτει το κέντρο της πόλης και τη συνδέει με το Βελιγράδι. Εδώ ξεκινά η εθνική οδός IB-14 προς το Σμεντέρεβο μέσω του Κόβιν, όπως και η εθνική οδός IIA-130 προς το Ετσκα.
Αν και έχει σχετικά μικρό πληθυσμό το Πάντσεβο διαθέτει τέσσερις επιβατικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς: τους Pančevo Glavna stanica, Pančevo Varoš, Pančevo Strelište και Pančevo Vojlovica. Εκτός από αυτούς, οι Σερβικοί σιδηρόδρομοι εξυπηρετούν επίσης μερικές σημαντικές βιομηχανίες, όπως τα διυλιστήρια πετρελαίου NIS και την HIP Azotara.
Ο δήμος βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Δούναβη, πουείναι μία από τις σημαντικότερες πλωτές οδούς της Ευρώπης. Το νέο λιμάνι χτίστηκε το 1947. Ο ποταμός Τίμις εκβάλλει στο Δούναβη λίγο έξω από την πόλη του Πάντσεβο.
Αδελφοποιημένες πόλεις και περιοχές
• 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Ταινία μικρού μήκους
Ταινία μικρού μήκους λέγεται το κινηματογραφικό έργο μικρής διαρκείας, ανεξαρτήτως του περιεχομένου του ή του καλλιτεχνικού του είδους. Ο ορισμός της ταινίας μικρού μήκους καθιερώθηκε, όταν τα κινηματογραφικά έργα μεγάλου μήκους έγιναν το κύριο τμήμα των προβολών στους κινηματογράφους.
Ιστορική αναδρομή.
Στις αρχές της κινηματογραφικής τέχνης, τα έργα ήταν όλα μικρού μήκους, αφού τα μέσα που υπήρχαν τότε ήταν πολύ περιορισμένα. Από αυτήν την άποψη, όλα τα έργα του πρώιμου σινεμά ήταν ταινίες μικρού μήκους. Αντ' αυτού, όμως,    στα πρώιμα έργα έχουμε μια άλλη διαφοροποίηση, με βάση την διαίρεση του έργου σε επιμέρους ταινίες, τις λεγόμενες «πράξεις». Ως "πράξη" χαρακτηρίζεται το φιλμ που περιέχει ένα μέρος του έργου και είναι τυλιγμένο σε δική του ροδέλα. Έτσι, έχουμε έργα της εποχής εκείνης με μία ή και δύο «πράξεις».
Μέχρι την δεκαετία του 1970 οι ταινίες μικρού μήκους προβάλλονταν πριν από το κυρίως έργο. Μετά, σιγά σιγά καταργήθηκαν, δίνοντας την θέση τους στην διαφήμιση.
Διάρκεια
Οι ταινίες μικρού μήκους διαρκούν συνήθως 30 λεπτά το πολύ, αν και το κριτήριο αυτό δεν είναι πάντα ασφαλές. Σε μερικά φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους δίνονται περισσότερα λεπτά, π.χ. η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών επιτρέπει μέχρι και 40 λεπτά. Το Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, αντίθετα, επιτρέπει διάρκεια μεταξύ 15 και 30 λεπτών. Το Γερμανικό Βραβείο Κινηματογράφου επιτρέπει από 7 ως 30 λεπτά.
Ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων
μικρογραφία|lang=el| Σε διάφορες χώρες της Αφρικής και της Ασίας εκατομμύρια γυναίκες υφίστανται, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους, γενετήσιο ακρωτηριασμό.
Η μορφή που έχει ο γενετήσιος ακρωτηριασμός μπορεί να ποικίλλει από χώρα σε χώρα καθώς και ανάμεσα σε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες και φυλές της ίδιας χώρας. Σε ορισμένες χώρες αφαιρείται ολικά ή μερικά μόνο η κλειτορίδα, σε άλλες παράλληλα αφαιρούνται και τα εσωτερικά χείλη του αιδοίου ενώ, κυρίως στις χώρες της Ανατολικής Αφρικής, αφαιρούνται τα εσωτερικά χείλη και/ή τα εξωτερικά χείλη του αιδοίου, μαζί ή χωρίς αφαίρεση της κλειτορίδας και στη συνέχεια ράβονται μαζί τα εξωτερικά και τα εσωτερικά χείλη καλύπτοντας την ουρήθρα και τον κόλπο και αφήνοντας μόνο μια μικρή τρύπα για να φεύγουν τα ούρα.
Ποικίλλει επίσης ο χρόνος κατά τον οποίο λαμβάνει χώρα ο γενετήσιος ακρωτηριασμός των γυναικών. Σε πολλές χώρες λαμβάνει χώρα πριν την ηλικία των 5 ετών ενώ σε άλλες γίνεται μέχρι και την εφηβεία.
Μεγαλύτερα ποσοστά γενετήσιου ακρωτηριασμού των γυναικών συναντώνται σε χώρες της Ανατολικής Αφρικής (Σομαλία, Ερυθραία, Αιθιοπία, Τζιμπουτί, Αίγυπτος) όπου τα ποσοστά ξεπερνούν το 80 και το 90%.
Ο γενετήσιος ακρωτηριασμός των γυναικών είναι διαδεδομένος κυρίως μεταξύ των μουσουλμανικών πληθυσμών χωρών της Αφρικής και της Ασίας, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι διαδεδομένος και μεταξύ χριστιανών και οπαδών ανιμιστικών θρησκειών (π.χ. στην Αιθιοπία και στην Ερυθραία). Οι απαρχές του δεν είναι γνωστές, όμως σε γενετήσιο ακρωτηριασμό γυναικών στην Αίγυπτο, αναφέρονται ο Στράβωνας, ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς, ο Γαληνός και ο Αέτιος ο Αμιδηνός.
Ο γενετήσιος ακρωτηριασμός των γυναικών έχει πολύ αρνητικές συνέπειες τόσο για τη σωματική και όσο και για τη ψυχική υγεία των γυναικών και επηρεάζει τη σεξουαλική τους ζωή. Μπορεί, μεταξύ άλλων, να προκαλέσει μολύνσεις και χρόνιους πόνους αλλά και στειρότητα ή επιπλοκές κατά τον τοκετό. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του ακρωτηριασμού προκαλείται αιμορραγία που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.
Σε πολλές από τις χώρες όπου εφαρμόζεται υπάρχουν νόμοι που τον απαγορεύουν αλλά δεν εφαρμόζονται επαρκώς ή καθόλου. Το 2012 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε τον γυναικείο γενετήσιο ακρωτηριασμό ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ψήφισε ομόφωνα να εντατικοποιηθούν οι προσπάθειες για την κατάργησή του.
Στις 8 Αυγούστου του 2016, το Κοινοβούλιο της Αφρικανικής Ένωσης στο οποίο συμμετέχουν 54 αφρικανικά κράτη (εκτός από το Μαρόκο που δε συμμετέχει), ενέκρινε την απαγόρευση του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, αποφασίζοντας ταυτόχρονα ένα σχέδιο δράσης που στοχεύει στην εξάλειψη αυτής της πρακτικής. Τώρα ξεκινά η αποστολή των 250 βουλευτών να μεταφέρουν αυτήν την απόφαση στις χώρες τους και να στηρίξουν τη δρομολόγηση του σχεδίου δράσης σε συνεργασία με τις εθνικές κυβερνήσεις.
Το 2020 το Σουδάν ποινικοποίησε την πρακτική να ακρωτηριάζονται τα γεννητικά όργανα των γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Βία εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Φεμινισμός Κατηγορία:Ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων
Έλφγουιρντ του Ουέσσεξ
Ο Έλφγουιρντ του Ουέσσεξ (Ælfweard of Wessex, 902 – 2 Αυγούστου 924) βασιλιάς του Ουέσσεξ (924) για 4 εβδομάδες ήταν μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδου του γηραιού και της δεύτερης συζύγου του Έλφλεντ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Ουέσσεξ στις 17 Ιουλίου 924 ενώ ο ετεροθαλής αδελφός του Έθελσταν της Αγγλίας ο οποίος ήταν μεγαλύτερος του ήταν διάδοχος του πατέρα τους στην Μερκία. Ο Έλφγουιρντ πέθανε πρόωρα και άτεκνος στις 2 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, ο αδελφός του Έθελσταν κληρονόμησε και το Ουέσσεξ.
Ιστορικές αναφορές
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι ο Έλφγουιρντ πέθανε αμέσως μετά από τον πατέρα του στις 17 Ιουλίου 924 και τάφηκε στο αβαείο του Γουίντσεστερ μαζί με τον Εδουάρδο τον πρεσβύτερο. Το Χειρόγραφο-Δ του χρονικού αναφέρει ότι πέθανε μόλις 16 μέρες μετά τον πατέρα του αλλά δεν αποδίδει καμιά βασιλεία σε αυτόν, ένας κατάλογος ωστόσο Αγγλοσαξόνων βασιλέων του 12ου αιώνα αναφέρει ότι ο Έλφγουιρντ ήταν βασιλιάς για τέσσερις εβδομάδες. Περιγράφεται επίσης ως βασιλιάς τον 11ο αιώνα από μια πηγή που βασίστηκε σε παλιότερο υλικό. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι από την άλλη πλευρά αναφέρει σαν μοναδικό γιο και διάδοχο του Εδουάρδου του πρεσβύτερου μόνο τον Έθελσταν σύμφωνα με την επιθυμία του παππού τους Αλφρέδου του Μέγα. Ο συγγραφέας Μίχαελ Λάπιτζ (γεν. 1942) αναφέρει σχετικά με την μαρτυρία του Γουλιέλμου του Μαλμέσμπουρι ότι ήταν παρανόηση που βασίστηκε σε κάποιο αρχαίο κείμενο. Οι αναφορές αυτές οδήγησαν σε σύγκρουση την σύγχρονη ιστορική κοινότητα σχετικά με το θέμα της διαδοχής του πατέρα τους αν τον διαδέχτηκε ο ίδιος ο Έλφγουιρντ ή ο Έθελσταν ο οποίος ήταν και ηλικιακά μεγαλύτερος του. Μια εναλλακτική γνώμη η οποία τελικά επικράτησε είναι ότι τα δυο αδέλφια κυβέρνησαν μαζί σε διαφορετικά βασίλεια αφού τα Χρονικά της Μερκίας αναφέρουν μόνο τον Έθελσταν σαν βασιλιά, από την άλλη πλευρά ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι ανατράφηκε και εκπαιδεύτηκε στην αυλή της Μερκίας από την θεία του Έθελφλιντ. Ο Σίμον Κέυνς αναφέρει ότι ο Έλφγουιρντ αναγνωρίστηκε τελικά βασιλιάς του Ουέσσεξ και ο Έθελσταν βασιλιάς της Μερκίας ενώ ο ίδιος ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος είχε στόχο να μοιράσει το βασίλειο του, είναι προφανές ότι οι ευγενείς του Ουέσσεξ εξέλεξαν σαν βασιλιά τους τον Έλφγουιρντ και οι ευγενείς της Μερκίας τον Έθελσταν. Μετά τον πρόωρο θάνατο του Έλφγουιρντ ο Έθελσταν συνάντησε πολλές αντιδράσεις στο Ουέσσεξ, δεν στέφτηκε βασιλιάς των Αγγλοσαξόνων πριν από τις 4 Σεπτεμβρίου 925.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
}
Ίκαρος Ηλείας
Ο Ίκαρος είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 10 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Ίκαρος βρίσκεται δίπλα στα βορειοδυτικά παράλια της Πελοποννήσου και τον κόλπο της Κυλλήνης, σε απόσταση 10 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου) και 4 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κυλλήνη. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στην Κάτω Παναγιά (ΒΔ.) και το Νεοχώρι (ΝΑ.) ενώ στην βόρεια άκρη του περνά η επαρχιακή οδός Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Στα νοτιοδυτικά του είναι η Μονή Βλαχερνών που χρονολογείται στον 9ο αιώνα. Την περίοδο της φραγκοκρατίας λειτουργούσε ως καθολική μονή, τον 17ο αιώνα έγινε ξανά ορθόδοξο και κατά την τουρκοκρατία καταστράφηκε αρκετές φορές. Έχει ανακαινισθεί και παράλληλα λειτουργεί ως οίκος ευγηρίας. Το καθολικό της μονής έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο, είναι τρίκλιτη βασιλική με εξωνάρθηκα, εσωνάρθηκα, υπερώο και έχει ξύλινη στέγη. Διασώζονται τοιχογραφίες και η φορητή εικόνα της Παναγίας Bλαχέρνας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κάτω Παναγίας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κάτω Παναγία και τη Μονή Βλαχερνών αποτελούν την τοπική κοινότητα Κάτω Παναγίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 522 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Αρχαιολεμουρίδες
Οι αρχαιολεμουρίδες (Archaeolemuridae), γνωστοί και ως λεμούριοι μαϊμούδες ή λεμούριοι μπαμπουίνοι, είναι εξαφανισμένη οικογένεια λεμούριων η οποία περιελάμβανε δύο γένη (Αδροπίθηκος, Hadropithecus και Αρχαιολεμούριος, Archaeolemur) και τρία είδη. Όπως δηλώνει η επιστημονική ονομασία και παρά τα κοινά ονόματα, έχουν μεγαλύτεροι σχέση με τους λεμούριους παρά με τους υπόλοιπους πίθηκους.
Μουσικό είδος
Μουσικό είδος ονομάζεται μια σύμβαση για την περιγραφή, καταγραφή και ταξινόμηση έργων μουσικής και μουσικών ή συνθετών. Μεταξύ των στοιχείων που καθορίζουν ένα είδος μουσικής συγκαταλέγονται το ύφος, η τεχνοτροπία, η σύνθεση των συνόλων που εκτελούν το έργο και λοιπά. Μερικά από τα πιο κοινά είδη μουσικής είναι:
Εθνική Πορτογαλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Πορτογαλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 17 ετών της Πορτογαλίας. Ελέγχεται από την Πορτογαλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-17 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-17.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Κούλα Αγαγιώτου
Η Κούλα Αγαγιώτου (Αθήνα, 16 Μαΐου 1915 - 25 Οκτωβρίου 2006) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Σημαντικές εμφανίσεις της στον κινηματογράφο ήταν στις ταινίες Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού και Δόκτωρ Ζιβέγγος με τον Θανάση Βέγγο και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Ο ρόλος που την έκανε περισσότερο γνωστή στο ελληνικό κοινό είναι της μητέρας του Βάσου Ανδριανού στη σειρά Μεθοριακός σταθμός και στο ρόλο της Σοφίας Σοφιανού στη σειρά Το ρετιρέ. Ως μητέρα της Κατερίνας Σοφιανού (Κατερίνα Γιουλάκη), κατάφερνε πάντα να δημιουργεί σουρεαλιστικές καταστάσεις συνεπικουρούμενη από την εγγονή της Ειρήνη (Τζόυς Ευείδη).
Θάνατος
Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο Κουκάκι, ξεχασμένη, με τη φροντίδα της ανιψιάς της Σοφίας Μπούκου. Απέκτησε μια κόρη. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 2006 αλλά ο θάνατός της γνωστοποιήθηκε αργότερα. Ετάφη στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
1736
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1736 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κλεπτομανία
Ως κλεπτομανία αναφέρεται μία παθολογική τάση κλοπής που εμφανίζεται σ' ένα άτομο με τη μορφή μιας ακατανίκητης ανάγκης να κλέψει ένα ορισμένο αντικείμενο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα αντικείμενα που κλέβει ο κλεπτομανής είναι κατά κανόνα ευτελούς αξίας (π.χ. ένα μολύβι ή έναν αναπτήρα), αρκεί να το πάρει κρυφά απ' τους άλλους καθώς προέχει η ένταση της επιθυμίας να κλέψει.
Η κλεπτομανία εμφανίζεται σε ανθρώπους με μειωμένη ικανότητα αντίστασης σε εσωτερικές παρορμήσεις. Ο κλεπτομανής έχει τη συναίσθηση ότι η πράξη του είναι και αξιόμεμπτη αλλά και άσκοπη, ωστόσο δεν είναι σε θέση να αντισταθεί στην έντονη επιθυμία κλοπής που του έρχεται ξαφνικά. Ακόμα κι αν γίνει αντιληπτός και δεχθεί προσβολή ή εξευτελισμό για την πράξη του, αυτό δεν θα τον βοηθήσει να το αποφύγει την επόμενη φορά.
Ερμηνείες
Το γεγονός ότι τα αντικείμενα που κλέβει ο κλεπτομανής δεν έχουν συνήθως μεγάλη αξία, οδήγησε στη θεωρία ότι έχουν για το άτομο συμβολική αξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαταραχές συνήθειας και παρόρμησης
Εθνικός ύμνος του Τατζικιστάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τατζικιστάν Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ελάσσονα
Κύκλος Τύρφινγκ
Ο Κύκλος Τύρφινγκ είναι μια συλλογή θρύλων γύρω από το μαγικό ξίφος Τύρφινγκ. Δύο από αυτούς βρίσκονται στην Ποιητική Έντα.
Η σμίλευση και η κατάρα
Το πρώτο μέρος ασχολείται με τη σμίλευση του σπαθιού Τύρφινγκ από τους Νάνους Ντούριν και Ντβάλιν. Αναγκάστηκαν να το κάνουν αυτό από τον Σβαφρλάμι, τον βασιλιά του Γκαρνταρίκι, αλλά ως εκδίκηση καταριούνται το σπαθί να σκοτώνει έναν άνθρωπο κάθε φορά που βγαίνει από τη θήκη του, να προκαλεί τρεις κακές πράξεις και να καταστεί η καταστροφή του Σβαφραλάμι.
Ο Σβαφρλαμι σκοτώνεται στη μάχη με τον έξαλλο Άρνγκριμ, ο οποίος παίρνει το σπαθί και το δίνει στο γιό του Άνγκαντυρ.