cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Τσούρεα
Συνέπειες
Μεταξύ των νεκρών ήταν ο υπολοχαγός Βαζίλε Καντακουζίνο (Καντακουζηνός) (Vasile Cantacuzino), γιος του διαπρεπούς νομικού και πολιτικού Ματέι Καντακουζίνο (Matei B. Cantacuzino), και ο διοικητής Αλεξάντρου Κατουνεάνου (Alexandru Cătuneanu), δημιουργός του πρώτου χάρτη ναυσιπλοΐας της Μαύρης Θάλασσας. Ο ιστορικός Βαζίλε Μπάρβαν (Vasile Pârvan) τραυματίστηκε στο δυστύχημα, και το ίδιο και ο γεωγράφος Γκέοργκε Βαλζάν (George Vâlsan).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ
Το φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ ήταν τμήμα του ΕΛΑΣ, απαρτιζόμενο από αντάρτες-φωτοκινηματογραφιστές, που δρούσαν ανάμεσα στις γραμμές του ΕΛΑΣ, σε διάφορα σημεία της χώρας, από το 1943 μέχρι λίγο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Πριν από τον Θανάση Παπαδούκα, την δουλειά αυτή έκανε ο οπερατέρ Ιωάννης Νισυρίου, με μία μηχανή που είχαν βρει «σε κάτι κιβώτια γερμανικά μαζί με φιλμ, τραβηγμένα και ατράβηχτα», όπως διηγείται ο Θανάσης Παπαδούκας.
Το συνεργείο, υπό την εποπτεία του ζωγράφου Δημήτρη Μεγαλίδη, και με τη συμμετοχή του Κώστα Μακρή, γύρισε κάποια αρκετά μέτρα φιλμ, εκ των οποίων έχουν διασωθεί μόνον κάτι λιγότερο από 11 λεπτά. Ολες αυτές οι σκηνές δόθηκαν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας από την Ολυμπία και τον Κώστα Παπαδούκα, αδερφό του Θανάση Παπαδούκα, του οπερατέρ του κινηματογραφικού συνεργείου του ΕΛΑΣ από το φθινόπωρο του 1944 μέχρι λίγο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Περιγραφή του ιστορικού υλικού
Το υλικό που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, και το οποίο έχει τεκμηριωθεί από την Ταινιοθήκη της Ελλάδας, περιλαμβάνει τις εξής σκηνές:
Ασλανίδης
Το επώνυμο Ασλανίδης/Ασλανίδου πιθανόν αναφέρεται στους:
Μπούκοβο
Η ονομασία Μπούκοβο μπορεί να παραπέμπει στο:
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19
Το Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19 είναι η 88η σεζόν της πρώτης κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών στην Ισπανία. Η σεζόν ξεκίνησε στις 17 Αυγούστου 2018 και ολοκληρώθηκε στις 26 Μαΐου 2019. Η Μπαρτσελόνα κατέκτησε το περσινό πρωτάθλημα. Οι ομάδες που υποβιβάστηκαν την περσινή σεζόν ήταν: Μάλαγα ΚΦ, Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, ΟΝ Λας Πάλμας. Οι ομάδες που ανέβηκαν στην πρώτη κατηγορία είναι: ΣΝ Ουέσκα, Ράγιο Βαγιεκάνο, Ρεάλ Βαγιαδολίδ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριμέρα Ντιβιζιόν
Γλώσσα Ουανάπ
Η γλώσσα Ουανάπ (ISO 639-3: wnp, Ethnologue: Wanap, Glottolog: wana1268), επίσης γνωστή ως Καγίκ (Kayik), είναι μια από τις γλώσσες που ομιλούνται στην Παπούα Νέα Γουινέα και ανήκει στην γλωσσική οικογένεια Τορικέλι. Χρησιμοποιείται στην επαρχία Σανταούν, και σύμφωνα με την απογραφή του 2003 είχε 1.070 ομιλητές.
Παραπομπές
Ο
Νικολάε Νταμπίζα (πολιτικός)
Ο Νικολάε Νταμπίζα (15 Ιουλίου 1948 – 12 Μαρτίου 2021) γεννήθηκε στο χωριό Κόντρενι της περιοχής Τσιμισλία. Ήταν συγγραφέας, ιστορικός λογοτεχνίας και πολιτικός από τη Δημοκρατία της Μολδαβίας, επίτιμο μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας (από το 2003) και ανταποστέλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Μολδαβίας (2012). Δημοσίευσε πάνω από 80 βιβλία ποίησης, αφήγησης και δοκιμίου. Έκανε το ντεμπούτο του το 1975 με τον ποιητικό τόμο «Το τρίτο μάτι». Άλλοι τίτλοι : «Ανέγγιχτα Νερά» (1980), "Ο Άγνωστος Ζωγράφος" (1985), "Φτερό κάτω από το πουκάμισο" (1989), "Εγχώριο Κοτσύφι" (1992), "Το δικαίωμα στο λάθος" (1993) «Τα δάκρυα που μπορούν να δουν» (1994), "Το Πέτρινο Αβγό" (1995), "Ο εσωτερικός ουρανός" (1998), «Ο φωτογράφος της Αστραπής», (1998), "Η εργασία για το σπίτι" (μυθιστόρημα; 2009); "Τεχνίτης ευχών" (2016) και ούτω καθεξής.
Ξεκινώντας από το 1986, ήταν συντάκτης-επικεφαλής της εβδομαδιαίας «Λογοτεχνίας και Τέχνης», Πρόεδρος του «Σύλλογος Ανθρώπων των Επιστημών, του Πολιτισμού και της τέχνης», μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας και επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ρουμανίας.
Κατείχε διάφορα εθνικά βραβεία: Η Εθνική Ανταμοιβή της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (1988, 2011), Το μεγάλο βραβείο "Νικήτα Στανέσκου" (1992), Το μεγάλο βραβείο "Λουτσιάν Μπλάγκα" (1993), Βραβείο Ποίησης «Μιχάι Εμινέσκου» της Ρουμανικής Ακαδημίας (1995) κ.α
Βιογραφία
Ο Νικολάε Νταμπίζα γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1948 στο Κόντρενι της Μολδαβίας. Είναι Ρουμανικής υπηκοότητας και ορθόδοξος Χριστιανός στο θρήσκευμα, είναι ανιψιός του αρχιμανδρίτη Σεραφείμ Νταμπίζα, ενός Ρουμάνου εξομολογητή που απελάθηκε σε ένα Γκουλάγκ το 1947.
Το 1966 γράφτηκε στη σχολή δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μολδαβίας. Το τρίτο έτος εκδιώχθηκε «για φιλορουμανική και αντισοβιετική δράση» και αποκαταστάθηκε το 1970 στη Φιλολογική Σχολή. Το 1972 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο.
Υπηρέτησε ως μέλος του κοινοβουλίου της Μολδαβίας. Ο Νικολάε Νταμπίζα ήταν  πρόεδρος του Δημοκρατικού Φόρουμ των Ρουμάνων στη Μολδαβία.
Ως αρχισυντάκτης της Εβδομαδιαίας «Λογοτεχνίας και Τέχνης» (Literatura şi Arta), που εκδόθηκε από την Ένωση Συγγραφέων της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον αγώνα για εθνική αναγέννηση στη Δημοκρατία της Μολδαβίας στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Στην περίοδο της ακμής της, η εβδομαδιαία «Λογοτεχνία και Τέχνη» ξεπέρασε την κυκλοφορία των 260.000 αντιτύπων.
Ο Νταμπίζα πέθανε στις 12 Μαρτίου 2021, από COVID-19 κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 στη Μολδαβία.
Πολιτική δραστηριότητα
Το 1988, ο Νταμπίζα ήταν μέλος της Ομάδας Πρωτοβουλίας για τη Δημιουργία του Λαϊκού Μετώπου της Μολδαβίας και μέλος του Συμβουλίου του Λαϊκού Μετώπου. Μεταξύ 1989 και 1991 ήταν βουλευτής στο Ανώτατο Σοβιέτ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Συνέχισε να είναι βουλευτής του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας το 1990-1994 και το 1998-2001.
Το 1993 και το 1994 ήταν συμπρόεδρος του Συνεδρίου της Διανόησης της Δημοκρατίας της Μολδαβίας και το 1998-2001 ήταν ο εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση από τη Λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας. Έγινε Αντιπρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικών Δυνάμεων το 1994 και αργότερα του Σοσιαλφιλελεύθερου Κόμματος μέχρι το 2002. Το 2005 εξελέγη πρόεδρος του Δημοκρατικού Φόρουμ των Ρουμάνων στη Μολδαβία, μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης πολιτισμού και δικαίου, στην οποία προσχώρησαν περισσότεροι από 150 πολιτιστικοί οργανισμοί, σωματεία δημιουργίας, μη κυβερνητικές ενώσεις. Από το 2016 ήταν επίσης πρόεδρος του Κινήματος «Συμβούλιο της χώρας-2», μιας μη κυβερνητικής ένωσης, που πρότεινε την ένωση του ρουμανικού έθνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μολδαβοί πολιτικοί Κατηγορία:Μολδαβοί συγγραφείς
Το τελευταίο πρόβλημα
Το τελευταίο πρόβλημα (αγγλικός τίτλος: The Final Problem) είναι ένα από τα πενήντα έξι διηγήματα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Δεκέμβριο του 1893 και είναι το δωδέκατο διήγημα της συλλογής Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς που εκδόθηκε το 1893 στην Αγγλία.
Η ιστορία, που διαδραματίζεται το 1891, παρουσιάζει τον επικεφαλής του οργανωμένου εγκλήματος στο Λονδίνο, καθηγητή Μοριάρτι. Προοριζόταν να είναι η τελευταία ιστορία του Χολμς, που θα τελείωνε με το θάνατο του ντετέκτιβ, αλλά ο Κόναν Ντόιλ πείστηκε αργότερα να αναβιώσει τον ήρωα σε επί πλέον διηγήματα και μυθιστορήματα.
Ο Κόναν Ντόιλ αργότερα κατέταξε το διήγημα τέταρτο στην προσωπική του λίστα με τις δώδεκα καλύτερες ιστορίες του Χολμς.
Υπόθεση
Ένα βράδυ του Απριλίου 1891, ο Χολμς φτάνει στο σπίτι του παλιού του φίλου γιατρού Γουάτσον ελαφρά πληγωμένος και σε εμφανώς ταραγμένη κατάσταση. Προς μεγάλη έκπληξη και φρίκη του Γουάτσον, ο Χολμς τον πληροφορεί ότι είχε γλιτώσει από τρεις απόπειρες δολοφονίας εκείνη την ημέρα μετά από μια επίσκεψη του καθηγητή Μοριάρτι, ο οποίος τον προειδοποίησε να αποσυρθεί από την έρευνα εναντίον του για να αποφύγει οποιοδήποτε λυπηρό αποτέλεσμα. Αρχικά, τη στιγμή που ο Χολμς έστριβε σε μια γωνία του δρόμου, μια άμαξα όρμησε ξαφνικά πάνω του αλλά κατάφερε να ξεφύγει. Στη συνέχεια, ενώ ο Χολμς περπατούσε στο πεζοδρόμιο, ένα τούβλο έπεσε από τη στέγη ενός σπιτιού ακριβώς μπροστά του. Κάλεσε την αστυνομία για να ερευνήσει αλλά κατέληξαν ότι επρόκειτο για ατύχημα. Τελικά, καθοδόν προς το σπίτι του Γουάτσον, ο Χολμς δέχτηκε επίθεση από έναν κακοποιό που τον τραυμάτισε ελαφρά, ο Χολμς κατάφερε να τον πιάσει και τον παρέδωσε στην αστυνομία, αλλά παραδέχτηκε ότι δεν υπήρχε ουσιαστικά καμία ελπίδα να αποδειχθεί ότι ο κακοποιός βρισκόταν στην υπηρεσία του Μοριάρτι. μικρογραφία|Οι καταρράκτες του Ράιχενμπαχ Ο Χολμς παρακολουθεί τον Μοριάρτι και τα μέλη της σπείρας του εδώ και μήνες και είναι στα πρόθυρα να τους παγιδεύσει και να τους παραδώσει στην αστυνομία αλλά αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί πριν από τρεις ημέρες. Ο Μοριάρτι είναι η εγκληματική ιδιοφυΐα πίσω από εξαιρετικά οργανωμένες μυστικές εγκληματικές πράξεις και ο Χολμς θα το θεωρήσει κορυφαίο επίτευγμα της καριέρας του αν καταφέρει να τον νικήσει. Ο Μοριάρτι θέλει να ματαιώσει τα σχέδια του ντετέκτιβ και είναι σε θέση να το κάνει, γιατί είναι, όπως παραδέχεται ο Χολμς, ιδιαίτερα έξυπνος.
Ο Χολμς ζητά από τον Γουάτσον να ταξιδέψει στην Ευρώπη μαζί του για να ξεφύγει από τον Μοριάρτι, δίνοντάς του ασυνήθιστες οδηγίες για να κρύψει τη διαδρομή του προς το τρένο. Την επόμενη μέρα ο Γουάτσον ακολουθεί κατά γράμμα τις οδηγίες του Χολμς και βρίσκεται να περιμένει στο βαγόνι τον φίλο του, αλλά μόνο ένας ηλικιωμένος Ιταλός ιερέας είναι εκεί. Ο κληρικός σύντομα αποδεικνύεται ότι είναι ο Χολμς μεταμφιεσμένος.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Χολμς αντιλαμβάνεται ότι ο Μοριάρτι τους παρακολουθεί και παίρνει προφυλάξεις.
Μετά από τρεις μέρες στο Στρασβούργο, ο Χολμς λαμβάνει ένα μήνυμα ότι οι περισσότεροι από τη συμμορία του Μοριάρτι έχουν συλληφθεί αλλά ο ίδιος έχει διαφύγει. Συνιστά στον Γουάτσον να επιστρέψει, καθώς πιθανότατα θα αποδειχθεί πολύ επικίνδυνος αντίπαλος. Ο Γουάτσον, όμως, αποφασίζει να μείνει με τον φίλο του. μικρογραφία|Ο [[Δρ. Γουάτσον|δρ Γουάτσον βρίσκει τα πράγματα του Σέρλοκ Χολμς]] Μετά από ένα μακρύ ταξίδι, οι δύο φίλοι βρίσκονται στην Ελβετία, στο χωριό Μέρινγκεν. Από εκεί αποφασίζουν μοιραία να κάνουν μια βόλτα που περιλαμβάνει επίσκεψη στους καταρράκτες Ράιχενμπαχ, ένα τοπικό αξιοθέατο. Μόλις φθάνουν, εμφανίζεται ένα αγόρι και δίνει στον Γουάτσον ένα μήνυμα που τον καλεί να επιστρέψει: μια νεαρή άρρωστη Αγγλίδα στο ξενοδοχείο ήθελε να δει έναν Άγγλο γιατρό. Ο γιατρός επιστρέφει στο χωριό και εκεί μαθαίνει ότι τον εξαπάτησαν: δεν υπήρξε ποτέ άρρωστη Αγγλίδα.
Στη συνέχεια, ο Γουάτσον επιστρέφει βιαστικά στους καταρράκτες αλλά δεν βρίσκει κανέναν εκεί, αν και βλέπει ίχνη βίαιας πάλης στο λασπωμένο μονοπάτι χωρίς ίχνη επιστροφής. Βρίσκει ένα σημείωμα του Χολμς, που εξηγεί ότι γνώριζε ότι το μήνυμα ήταν παραπλανητικό και ότι πρόκειται να αντιμετωπίσει τον Μοριάρτι, ο οποίος του έδωσε τον χρόνο να γράψει αυτό το τελευταίο γράμμα. Ο Γουάτσον φαντάζεται τη σκηνή που δεν είδε: ο Χολμς και ο Μοριάρτι βρίσκονται αντιμέτωποι στην άκρη των καταρρακτών και βρίσκουν και οι δύο τον θάνατο στο φαράγγι, θύματα της θανάσιμης πάλης τους.
Θλιμμένος ο δρ Γουάτσον επιστρέφει στην Αγγλία. Η συμμορία του Μοριάρτι καταδικάστηκε με βάση τα στοιχεία που εξασφάλισε ο Χολμς, ένας μεταθανάτιος θρίαμβος του ντετέκτιβ. Ο δρ Γουάτσον τελειώνει την αφήγηση λέγοντας ότι ο Σέρλοκ Χολμς ήταν ο καλύτερος και ο πιο σοφός άνθρωπος που είχε γνωρίσει ποτέ.
Ιστορικό
Το τελευταίο πρόβλημα προοριζόταν να είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του. Ο Κόναν Ντόιλ ήθελε να σταματήσει να γράφει για τον διάσημο ντετέκτιβ του μετά από αυτό το διήγημα παρά τη φήμη και τα κέρδη που του απέφεραν. Ένιωθε ότι οι ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς τον αποσπούσαν από πιο σοβαρές λογοτεχνικές προσπάθειες και ότι το να «σκοτώσει» τον Χολμς ήταν ο μόνος τρόπος για να ξαναβρεί την καριέρα του.
Ο Κόναν Ντόιλ προσπάθησε να απαλύνει τον θάνατο κάνοντας τον Χολμς να πεθαίνει με έναν μεταθανάτιο θρίαμβο, έχοντας απαλλάξει τον κόσμο από έναν εγκληματία τόσο ισχυρό και επικίνδυνο που κάθε άλλο έργο θα ήταν ασήμαντο.
Η συνέχεια
Ωστόσο, οι αντιδράσεις, οι διαμαρτυρίες και η πίεση των αναγνωστών τελικά έπεισε τον συγγραφέα να επανέλθει στον Χολμς, γράφοντας Το σκυλί των Μπάσκερβιλ (που χρονολογικά αναφέρεται πριν από το Τελευταίο πρόβλημα) και επαναφέροντάς τον οριστικά στο διήγημα Η περιπέτεια του άδειου σπιτιού, όπου, μερικές ασάφειες στις μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων του επέτρεψαν να «αναστήσει» αληθοφανώς τον Χολμς. Εκεί μαθαίνουμε ότι μόνο ο Μοριάρτι σκοτώθηκε στους καταρράκτες του Ράιχενμπαχ. Ο ντετέκτιβ προσποιήθηκε ότι σκοτώθηκε για να ξεφύγει από τον συνεργάτη του καθηγητή, τον συνταγματάρχη Σεμπάστιαν Μοράν. Ακολούθησαν και άλλα διηγήματα που συγκεντρώθηκαν στη συλλογή Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς (1905).
Μέρινγκεν
μικρογραφία|Άγαλμα του Χολμς έξω από την αγγλική εκκλησία στο Μέρινγκεν Οι κάτοικοι του Μέρινγκεν στην Ελβετία τιμούν τον Κόναν Ντόιλ και τον Σέρλοκ Χολμς για τη διασφάλιση της διαρκούς παγκόσμιας φήμης της περιοχής τους και την σημαντική προώθηση του τουρισμού στην πόλη.
Ένα μουσείο αφιερωμένο στον Χολμς στεγάζεται στο υπόγειο της αγγλικής εκκλησίας, που βρίσκεται στην πλατεία Κόναν Ντόιλ.
Στον σταθμό του τελεφερίκ κοντά στους καταρράκτες, υπάρχει αναμνηστική επιγραφή για τον «πιο διάσημο ντετέκτιβ του κόσμου».
Το σημείο από το οποίο έπεσε ο Μοριάρτι βρίσκεται στους καταρράκτες του Ράιχενμπαχ. Είναι προσβάσιμο ανεβαίνοντας το μονοπάτι προς την κορυφή των καταρρακτών και διασχίζοντας μια γέφυρα. Η προεξοχή σημειώνεται με μια πλάκα γραμμένη στα αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά που γράφει «Σ' αυτό το φοβερό μέρος, ο Σέρλοκ Χολμς νίκησε τον καθηγητή Μοριάρτι, στις 4 Μαΐου 1891». Υπάρχει επίσης ένας μεγάλος σταυρός έτσι ώστε να φαίνεται από απόσταση.
Θαυμαστές που αυτοαποκαλούνται «προσκυνητές» ταξιδεύουν στο Μέρινγκεν ντυμένοι σαν χαρακτήρες από τις ιστορίες του Χολμς. Εκεί οργανώνονται αναπαραστάσεις και εκδηλώσεις που διοργανώνει η Εταιρεία Σέρλοκ Χολμς του Λονδίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς
Λεπτοχάριας
Ο λεπτοχάριας (Leptocharias) είναι γένος καρχαρία με ένα μόνο είδος, το Leptocharias smithii, δηλαδή «λεπτοχάριας του Σμιθ», από το όνομα του ζωολόγου που περιέγραψε πρώτος το γένος. Αλλά και το ίδιο το γένος είναι το μοναδικό της οικογένειας λεπτοχαριίδες (Leptochariidae). Ζει στα παραλιακά νερά του τροπικού ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού, από τη Μαυριτανία έως την Ανγκόλα, σε βάθη από 10 μέχρι 75 μέτρα. Προτιμά τους λασπώδεις βυθούς, ιδίως κοντά σε εκβολές ποταμών. Ο λεπτοχάριας χαρακτηρίζεται από πολύ λεπτό σώμα, «μουστάκια», μακριές αυλακώσεις στις γωνίες του στόματος και δόντια που διαφέρουν στο θηλυκό και στο αρσενικό. Το μέγιστο γνωστό μήκος του είναι 82 εκατοστόμετρα.
Ο λεπτοχάριας είναι γνωστό ότι μπορεί να τρώει και να χωνεύει οστεϊχθύες, ασπόνδυλα, αυγά ψαριών, ακόμα και μη φαγώσιμα αντικείμενα. Είναι ζωοτόκος, με τα θηλυκά να γεννούν συνήθως επτάδυμα. Τα αναπτυσσόμενα έμβρυα τρέφονται και συγκρατούνται από έναν μοναδικό σφαιροειδή πλακούντα.
Ταξινόμηση και φυλογονία
Η ονομασία του γένους δόθηκε από τον Σκωτσέζο χειρουργό, εξερευνητή και ζωολόγο Άντριου Σμιθ, ο οποίος περιέγραψε πρώτος το γένος, χωρίς να το συνδέει με κάποια είδη, σε άρθρο των Γιοχάνες Μύλερ και Φρήντριχ Χένλε, που δημοσιεύθηκε το 1838 στο Magazine of Natural History. Οι Μύλερ και Χένλε προσέθεσαν ένα είδος ένα χρόνο αργότερα, στο έργο τους Systematische Beschreibung der Plagiostomen, αλλά υιοθέτησαν την ονομασία Triaenodon smithii, θεωρώντας το γένος Leptocharias ως συνώνυμο του Triaenodon. Μεταγενέστεροι ερευνητές αναγνώρισαν την ξεχωριστή υπόσταση του γένους λεπτοχάριας και το κατέτασσαν πότε στην οικογένεια καρχαρινίδες και πότε στην οικογένεια τριακίδες, προτού το κατατάξουν σε δική του, ξεχωριστή οικογένεια το 1851.
Εξαιτίας των πολλών μοναδικών χαρακτηριστικών του λεπτοχάρια, οι εξελικτικές σχέσεις καταγωγής του με άλλα γένη είναι δύσκολο να διακριβωθούν. Μία μορφολογική μελέτη από τον Compagno in 1988 δεν κατέληξε σε συμπεράσματα για τη σχέση του λεπτοχάρια με άλλες οικογένεις καρχαρινόμορφων. Παρόμοια, μία μοριακή φυλογενετική μελέτη από τους López et al. το 2006 βρήκε ότι, αν και ο λεπτοχάριας σαφώς ανήκει σε έναν συναπομορφικό κλάδο, που περιέχει επίσης τις οικογένειες ημιγαλεΐδες, τριακίδες, καρχαρινίδες and σφυρνίδες, ωστόσο η θέση του μέσα στη συγκεκριμένη ομάδα φαινόταν να μεταβάλλεται ανάλογα με την ακολουθία του DNA και τον τύπο της αναλύσεως που εφαρμοζόταν κάθε φορά. απολιθωμένα δόντια που ανήκαν σε ένα εξαφανισμένο είδος του γένους, τον L. cretaceus, ανακτήθηκαν από στρώματα της νεότερης κρητιδικής περιόδου (από τη Σαντόνια και Καμπάνια εποχή, δηλαδή ηλικίας 86 έως 72 εκατομμυρίων ετών) στη Βρετανία.
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Ο λεπτοχάριας ζει κατά μήκος της δυτικής ακτής της Αφρικής, από τη Μαυριτανία έως τη βόρεια Ανγκόλα, αλλα ίσως να φθάνει βόρεια μέχρι και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Κολυμπά σε παραλιακά νερά βάθους 10 έως 75 μέτρων, θερμοκρασίας μεταξύ 20 και 27 °C, αλμυρότητας 3,5 έως 3,6 %, και περιεκτικότητας σε διαλυμένο οξυγόνο 3 έως 4 ppm. Συνήθως βρίσκεται κοντά στον πυθμένα και σε λασπώδεις βυθούς, ιδίως κοντά σε εκβολές ποταμών.
Βιολογία και οικολογία
Καθώς και οι περισσότεροι καρχαρίες, ο λεπτοχάριας φαίνεται να είναι δραστήριος κολυμβητής, βασιζόμενος στους ισχυρούς μύες του, τη μακριά ουρά του και το μικρό ήπαρ του. Τρέφεται με ευρεία ποικιλία οργανισμών του βυθού και των ακτών. Προτιμά τα καρκινοειδή (μεταξύ των οποίων καβούρια, αστακούς και γαρίδες), αλλά τρώει και μικρούς οστεϊχθύες (όπως σαρδέλες, γαύρους, φιδόχελα και πλευρονηκτόμορφα), αυγά βάτων και χελιδονόψαρου, χταπόδια και σπόγγους. Σε στομάχια από λεπτοχαρίες έχουν βρεθεί επίσης διάφορα αντικείμενα όπως πούπουλα, στελέχη λαχανικών και λουλούδια.
Γνωστά παράσιτα του λεπτοχάρια είναι τα κωπήποδα Eudactylina leptochariae και Thamnocephalus cerebrinoxius.
Τα μεγαλύτερα εμπρόσθια δόντια των αρσενικών λεπτοχαριών ίσως να διαδραματίζουν κάποιο ρόλο στη συμπεριφορά του ζευγαρώματος. Το είδος είναι ζωοτόκο: τα αναπτυσσόμενα έμβρυα τρέφονται και συγκρατούνται από έναν μοναδικό σφαιροειδή πλακούντα (δεν υπάρχει άλλο είδος καρχαρία με σφαιροειδή πλακούντα). Στις ακτές της Σενεγάλης οι θηλυκοί λεπτοχαρίες γεννούν επτάδυμα κατά τον Οκτώβριο μετά από κύηση τουλάχιστον τεσσάρων μηνών. Τα μεγαλύτερα έμβρυα που έχουν καταγραφεί είχαν μήκος 20 cm, προφανώς πολύ κοντά στο μέγεθος κατά τη γέννηση. Τα αρσενικά είναι ικανά για αναπαραγωγή όταν φθάνουν σε μήκος τα 55 έως 60 cm, ενώ τα θηλυκά όταν φθάνουν τα 52 έως 58 cm.
Αλληλεπιδράσεις με τον άνθρωπο
Ο λεπτοχάριας είναι ακίνδυνος για τους ανθρώπους. Αλιεύεται περιστασιακά στην παραλιακή ζώνη της δυτικής Αφρικής, τόσο από ερασιτέχνες, όσο και επαγγελματίες ψαράδες, με αγκίστρια, δίχτυα και ανεμότρατες. Στο εμπόριο πωλείται ως τροφή φρέσκος, καπνιστός ή αλίπαστος, ενώ το σκληρό του δέρμα χρησιμεύει στην κατασκευή δερμάτινων ειδών. Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN) έχει κατατάξει σήμερα τον λεπτοχάρια ως είδος «Προ απειλης», σημειώνοντας ότι η «αλιευτική πίεση» είναι έντονη σε ολόκληρη τη γεωγραφική κατανομή του. Ωστόσο, δεν είναι διαθέσιμα συγκεκριμένα αλιευτικά δεδομένα. Ο τριψήφιος κωδικός αλιεύματος FAO για το είδος είναι CLL.
Αλλεργική ρινίτιδα
Η αλλεργική ρινίτιδα είναι τύπος φλεγμονής στη μύτη που εμφανίζεται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά υπερβολικά στα αλλεργιογόνα στον αέρα. Σημεία και συμπτώματα περιλαμβάνουν καταρροή ή βουλωμένη μύτη, φτέρνισμα, κόκκινα και υγρά μάτια με φαγούρα και πρήξιμο γύρω από τα μάτια. Το υγρό από τη μύτη είναι συνήθως διαυγές. Η έναρξη των συμπτωμάτων είναι συχνά εντός λίγων λεπτών από την έκθεση σε αλλεργιογόνα και μπορεί να επηρεάσει τον ύπνο και την ικανότητα εργασίας ή μελέτης. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα μόνο συγκεκριμένες περιόδους του έτους, συχνά ως αποτέλεσμα της έκθεσης στη γύρη. Πολλά άτομα με αλλεργική ρινίτιδα έχουν επίσης άσθμα, αλλεργική επιπεφυκίτιδα ή ατοπική δερματίτιδα.
Η αλλεργική ρινίτιδα συνήθως προκαλείται από περιβαλλοντικά αλλεργιογόνα όπως η γύρη, οι τρίχες κατοικίδιων ζώων, η σκόνη ή η μούχλα. Η κληρονομικότητα και η περιβαλλοντική έκθεση συμβάλλουν στην ανάπτυξη αλλεργιών. Το μεγάλωμα σε φάρμα και η ύπαρξη πολλών αδελφιών μειώνει αυτόν τον κίνδυνο. Ο υποκείμενος μηχανισμός περιλαμβάνει αντισώματα IgE που προσκολλώνται σε ένα αλλεργιογόνο και στη συνέχεια καταλήγουν στην απελευθέρωση φλεγμονωδών χημικών ουσιών όπως η ισταμίνη από τα μαστοκύτταρα. Η διάγνωση βασίζεται τυπικά σε έναν συνδυασμό συμπτωμάτων και σε δερματικές δοκιμασίες ή εξετάσεις αίματος για ειδικά για το αλλεργιογόνο αντισώματα IgE. Αυτά τα τεστ, ωστόσο, μπορεί να είναι ψευδώς θετικά. Τα συμπτώματα των αλλεργιών μοιάζουν με αυτά του κοινού κρυολογήματος. Ωστόσο, συχνά διαρκούν περισσότερο από δύο εβδομάδες και συνήθως δεν περιλαμβάνουν πυρετό.
Η έκθεση σε ζώα νωρίς στη ζωή μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης αυτών των ειδικών αλλεργιών. Αρκετοί διαφορετικοί τύποι φαρμάκων μειώνουν τα αλλεργικά συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένων των ρινικών στεροειδών, των αντιισταμινικών, όπως η διφαινυδραμίνη, η νατριούχος κρομολίνη και οι ανταγωνιστές των υποδοχέων λευκοτριενίων όπως η μοντελουκάστη. Συχνά, τα φάρμακα δεν ελέγχουν πλήρως τα συμπτώματα και μπορεί επίσης να έχουν παρενέργειες. Η έκθεση των ανθρώπων σε όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αλλεργιογόνων, γνωστή ως ανοσοθεραπεία αλλεργιογόνων, είναι συχνά αποτελεσματική. Το αλλεργιογόνο μπορεί να χορηγηθεί με ένεση κάτω από το δέρμα ή ως δισκίο κάτω από τη γλώσσα. Η θεραπεία διαρκεί συνήθως τρία έως πέντε χρόνια, μετά τα οποία τα οφέλη μπορεί να παραταθούν.
Η αλλεργική ρινίτιδα είναι ο τύπος αλλεργίας που επηρεάζει τον μεγαλύτερο αριθμό ατόμων. Στις δυτικές χώρες, μεταξύ 10 και 30% των ανθρώπων επηρεάζονται κάθε έτος. Είναι πιο συχνή μεταξύ είκοσι και σαράντα ετών. Η πρώτη ακριβής περιγραφή είναι από τον γιατρό του 10ου αιώνα Ραζί. Το 1859, ο Τσαρλς Μπάκλεϊ προσδιόρισε τη γύρη ως την αιτία. Το 1906, ο μηχανισμός καθορίστηκε από τον Κλέμενς φον Πίρκετ. Η σύνδεση με τα άχυρα προέκυψε λόγω μιας πρώιμης (και λανθασμένης) θεωρίας ότι τα συμπτώματα προκαλούνται από τη μυρωδιά του σανού. Αν και το άρωμα αυτό καθεαυτό είναι άσχετο, ο συσχετισμός με το σανό παραμένει κάτι παραπάνω από τυχαίος, καθώς η περίοδος αιχμής συγκομιδής σανού επικαλύπτεται με την περίοδο αιχμής της γύρης και η εργασία συγκομιδής σανού φέρνει τους ανθρώπους σε στενή επαφή με εποχιακά αλλεργιογόνα.
Σημεία και συμπτώματα
μικρογραφία| Απεικόνιση που δείχνει φλεγμονή που σχετίζεται με την αλλεργική ρινίτιδα Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της αλλεργικής ρινίτιδας είναι: καταρροή (υπερβολική ρινική έκκριση), κνησμός, κρίσεις φτερνίσματος και ρινική συμφόρηση και απόφραξη. Χαρακτηριστικά φυσικά ευρήματα περιλαμβάνουν οίδημα και ερύθημα του επιπεφυκότα, οίδημα των βλεφάρων, φλεβική στάση κάτω βλεφάρων (δακτύλιοι κάτω από τα μάτια), διογκωμένες ρινικές κόγχες και συλλογές μέσου ωτός.
Μπορεί επίσης να υπάρχουν συμπεριφορικά σημεία. Προκειμένου να ανακουφιστεί ο ερεθισμός ή η ροή της βλέννας, οι άνθρωποι μπορούν να σκουπίσουν ή να τρίψουν τη μύτη τους με την παλάμη του χεριού τους με μια κίνηση προς τα πάνω: μια ενέργεια γνωστή ως «ρινικός χαιρετισμός» ή «αλλεργικός χαιρετισμός». Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια πτυχή που τρέχει κατά μήκος της μύτης (ή πάνω από κάθε ρουθούνι αν σκουπίζεται μόνο η μία πλευρά της μύτης κάθε φορά), που συνήθως αναφέρεται ως «εγκάρσια ρινική πτυχή» και μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη φυσική παραμόρφωση εάν επαναληφθεί αρκετά.
Οι άνθρωποι μπορεί επίσης να διαπιστώσουν ότι εμφανίζεται διασταυρούμενη αντιδραστικότητα. Για παράδειγμα, άτομα αλλεργικά στη γύρη σημύδας μπορεί επίσης να διαπιστώσουν ότι έχουν αλλεργική αντίδραση στη φλούδα των μήλων ή της πατάτας. Ένα ξεκάθαρο σημάδι αυτού είναι η εμφάνιση φαγούρας στο λαιμό μετά την κατανάλωση ενός μήλου ή το φτάρνισμα όταν ξεφλουδίζει πατάτες ή μήλα. Αυτό συμβαίνει λόγω των ομοιοτήτων στις πρωτεΐνες της γύρης και της τροφής. Υπάρχουν πολλές ουσίες που εμφανίζουν διασταυρούμενη αντίδραση.
Αίτια
Η γύρη θεωρείται συχνά ως αιτία αλλεργικής ρινίτιδας.
Προδιαθεσικοί παράγοντες για την αλλεργική ρινίτιδα περιλαμβάνουν το έκζεμα (ατοπική δερματίτιδα) και το άσθμα. Αυτές οι τρεις καταστάσεις μπορούν συχνά να εμφανιστούν μαζί, το οποίο αναφέρεται ως ατοπική τριάδα. Επιπλέον, περιβαλλοντικές εκθέσεις όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση και το κάπνισμα τσιγάρου από τη μητέρα μπορούν να αυξήσουν τις πιθανότητες ενός ατόμου να αναπτύξει αλλεργίες.
Αιτίες που σχετίζονται με τη γύρη
Η αλλεργική ρινίτιδα που προκαλείται από τη γύρη, επειδή είναι πιο διαδεδομένη κατά την περίοδο συγκομιδής αχύρων. Ωστόσο, είναι πιθανό να υπάρχει αλλεργική ρινίτιδα όλο το χρόνο. Η γύρη που προκαλεί την αλλεργική ρινίτιδα ποικίλλει μεταξύ ατόμων και από περιοχή σε περιοχή. Γενικά, οι μικροσκοπικές, ελάχιστα ορατές γύρες των φυτών που επικονιάζονται από τον άνεμο είναι η κυρίαρχη αιτία. Οι γύρες των φυτών που επικονιάζονται με έντομα είναι πολύ μεγάλες για να παραμείνουν στον αέρα και δεν αποτελούν κίνδυνο. Παραδείγματα φυτών που ευθύνονται συνήθως για την αλλεργική ρινίτιδα περιλαμβάνουν:
Η αλλεργική ρινίτιδα μπορεί επίσης να προκληθεί από αλλεργία στο Βάλσαμο του Περού, το οποίο περιέχεται σε διάφορα αρώματα και άλλα προϊόντα.
Γενετικοί παράγοντες
Τα αίτια και η παθογένεια της αλλεργικής ρινίτιδας υποτίθεται ότι επηρεάζονται τόσο από γενετικούς όσο και από περιβαλλοντικούς παράγοντες, με πολλές πρόσφατες μελέτες να επικεντρώνονται σε συγκεκριμένους τόπους που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πιθανούς θεραπευτικούς στόχους για τη νόσο. Μελέτες συσχέτισης σε όλο το γονιδίωμα (GWAS) έχουν εντοπίσει έναν αριθμό διαφορετικών τόπων και γενετικών οδών που φαίνεται να μεσολαβούν στην απόκριση του οργανισμού στα αλλεργιογόνα και προάγουν την ανάπτυξη αλλεργικής ρινίτιδας, με μερικά από τα πιο ελπιδοφόρα αποτελέσματα να προέρχονται από μελέτες που αφορούν πολυμορφισμούς μονονουκλεοτιδίου (SNPs) στο γονίδιο ιντερλευκίνης-33 (IL-33). Η πρωτεΐνη IL-33 που κωδικοποιείται από το γονίδιο IL-33 είναι μέρος της οικογένειας των κυτοκινών ιντερλευκίνης που αλληλεπιδρούν με τα βοηθητικά κύτταρα Τ 2 (Th2), έναν συγκεκριμένο τύπο Τ κυττάρων. Τα κύτταρα Th2 συμβάλλουν στη φλεγμονώδη απόκριση του σώματος στα αλλεργιογόνα, και ειδικοί υποδοχείς ST2, γνωστοί επίσης ως IL1RL1, σε αυτά τα κύτταρα συνδέονται με τον συνδέτη πρωτεΐνη IL-33. Αυτή η οδός σηματοδότησης IL-33/ST2 έχει βρεθεί ότι είναι ένας από τους κύριους γενετικούς καθοριστικούς παράγοντες στην παθογένεση του βρογχικού άσθματος και λόγω της παθολογικής σύνδεσης μεταξύ άσθματος και ρινίτιδας, η έρευνα της IL-33 έχει πλέον στραφεί στον ρόλο της στην ανάπτυξη αλλεργικής ρινίτιδας σε ανθρώπους και μοντέλα ποντικών. Πρόσφατα, διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με αλλεργική ρινίτιδα εξέφρασαν υψηλότερα επίπεδα IL-33 στο ρινικό τους επιθήλιο και είχαν υψηλότερη συγκέντρωση ορού ST2 στις ρινικές οδούς μετά την έκθεσή τους σε γύρη και άλλα αλλεργιογόνα, υποδεικνύοντας ότι αυτό το γονίδιο και ο σχετικός υποδοχέας του εκφράζονται σε υψηλότερο ποσοστό σε ασθενείς με αλλεργική ρινίτιδα. Σε μια μελέτη του 2020 σχετικά με τους πολυμορφισμούς του γονιδίου IL-33 και τη σύνδεσή τους με την αλλεργική ρινίτιδα στον κινεζικό πληθυσμό των Χαν, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι πέντε SNPs συνέβαλαν συγκεκριμένα στην παθογένεση της αλλεργικής ρινίτιδας, με τρία από αυτά τα πέντε SNP να είχαν προηγουμένως αναγνωριστεί ως γενετικοί καθοριστικοί παράγοντες για άσθμα.
Επίσης, οι επιγενετικές αλλοιώσεις και συσχετισμοί παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μελέτη και την τελική αντιμετώπιση της αλλεργικής ρινίτιδας. Συγκεκριμένα, τα microRNA (miRNA) υποτίθεται ότι είναι επιτακτικά για την παθογένεση της αλλεργικής ρινίτιδας λόγω της μεταμεταγραφικής ρύθμισης και καταστολής της μετάφρασης στο συμπλήρωμα mRNA τους. Τόσο τα miRNAs όσο και τα εξωσώματα των κοινών φορέων τους έχει βρεθεί ότι παίζουν ρόλο στις ανοσολογικές και φλεγμονώδεις αποκρίσεις του σώματος στα αλλεργιογόνα. Τα miRNA στεγάζονται και συσκευάζονται στο εσωτερικό των εξωσωμάτων μέχρι να είναι έτοιμα να απελευθερωθούν στο τμήμα του κυττάρου στο οποίο είναι κωδικοποιημένοι να κατοικούν και να δρουν. Η καταστολή της μετάφρασης των πρωτεϊνών μπορεί τελικά να καταστείλει μέρη των ανοσολογικών και φλεγμονωδών αποκρίσεων του σώματος, συμβάλλοντας έτσι στην παθογένεση της αλλεργικής ρινίτιδας και άλλων αυτοάνοσων διαταραχών. Υπάρχουν πολλά miRNA που έχουν θεωρηθεί πιθανοί θεραπευτικοί στόχοι για τη θεραπεία της αλλεργικής ρινίτιδας από πολλούς διαφορετικούς ερευνητές, με τα πιο ευρέως μελετημένα να είναι τα miR-133, miR-155, miR-205, miR-498 και let-7e.
Διάγνωση
μικρογραφία| Δερματική εξέταση με επιθέματα Ο έλεγχος για αλλεργίες μπορεί να αποκαλύψει τα συγκεκριμένα αλλεργιογόνα στα οποία ένα άτομο είναι ευαίσθητο. Το δερματικό τεστ είναι η πιο κοινή μέθοδος ελέγχου αλλεργίας. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την τοποθέτηση επιθεμάτων ή ενδοδερμική γρατσουνιά για να προσδιοριστεί εάν μια συγκεκριμένη ουσία προκαλεί τη ρινίτιδα. Λιγότερο συχνά, το ύποπτο αλλεργιογόνο διαλύεται και τοποθετείται στο κάτω βλέφαρο ως μέσο δοκιμής για αλλεργίες. Αυτή η εξέταση πρέπει να γίνεται μόνο από γιατρό, καθώς μπορεί να είναι επιβλαβής εάν γίνει ακατάλληλα. Σε ορισμένα άτομα που δεν μπορούν να υποβληθούν σε δερματικές εξετάσεις (όπως καθορίζεται από τον γιατρό), η εξέταση αίματος RAST μπορεί να είναι χρήσιμη για τον προσδιορισμό της συγκεκριμένης ευαισθησίας στα αλλεργιογόνα. Η περιφερική ηωσινοφιλία μπορεί να παρατηρηθεί σε διαφορικό αριθμό λευκοκυττάρων.
Το τεστ αλλεργίας δεν είναι οριστικό. Κατά καιρούς, αυτές οι δοκιμές μπορούν να αποκαλύψουν θετικά αποτελέσματα για ορισμένα αλλεργιογόνα που στην πραγματικότητα δεν προκαλούν συμπτώματα και επίσης δεν μπορούν να εντοπίσουν αλλεργιογόνα που προκαλούν τα συμπτώματα ενός ατόμου. Το ενδοδερμικό τεστ αλλεργίας είναι πιο ευαίσθητο από το δερματικό τεστ με τσίμπημα (δοκιμασία νυγμού), αλλά είναι επίσης πιο συχνά θετικό σε άτομα που δεν έχουν συμπτώματα σε αυτό το αλλεργιογόνο.
Ακόμα κι αν ένα άτομο έχει αρνητικό τσίμπημα δέρματος, ενδοδερμικές και αιματολογικές εξετάσεις για αλλεργίες, μπορεί να έχει αλλεργική ρινίτιδα, από τοπική αλλεργία στη μύτη. Αυτό ονομάζεται τοπική αλλεργική ρινίτιδα. Απαιτείται εξειδικευμένος έλεγχος για τη διάγνωση της τοπικής αλλεργικής ρινίτιδας.
Ταξινόμηση
Η αλλεργική ρινίτιδα μπορεί να είναι εποχιακή, μόνιμη ή επεισοδιακή. Η εποχιακή αλλεργική ρινίτιδα εμφανίζεται ιδιαίτερα κατά τις εποχές της γύρης. Συνήθως αναπτύσσεται μετά την ηλικία των 6 ετών. Η πολυετής αλλεργική ρινίτιδα εμφανίζεται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Αυτός ο τύπος αλλεργικής ρινίτιδας εμφανίζεται συνήθως σε μικρότερα παιδιά.
Η αλλεργική ρινίτιδα μπορεί επίσης να ταξινομηθεί ως ήπια-διαλείπουσα, μέτρια-σοβαρή διαλείπουσα, ήπια-επίμονη και μέτρια-σοβαρή επίμονη. Διαλείπουσα είναι όταν τα συμπτώματα εμφανίζονται <4 ημέρες την εβδομάδα ή <4 συνεχόμενες εβδομάδες. Επίμονη είναι όταν τα συμπτώματα εμφανίζονται >4 ημέρες/εβδομάδα και >4 συνεχόμενες εβδομάδες. Τα συμπτώματα θεωρούνται ήπια με φυσιολογικό ύπνο, χωρίς διαταραχές στις καθημερινές δραστηριότητες, χωρίς να επιβαρύνουν το άτομο στην εργασία ή στο σχολείο και εάν τα συμπτώματα δεν είναι ενοχλητικά. Τα σοβαρά συμπτώματα έχουν ως αποτέλεσμα διαταραχή του ύπνου, παρεμπόδιση των καθημερινών δραστηριοτήτων και δυσλειτουργία στο σχολείο ή την εργασία.
Τοπική αλλεργική ρινίτιδα
Η τοπική αλλεργική ρινίτιδα είναι μια αλλεργική αντίδραση στη μύτη σε ένα αλλεργιογόνο, χωρίς συστηματικές αλλεργίες. Έτσι, οι δερματικές εξετάσεις και οι εξετάσεις αίματος για αλλεργία είναι αρνητικές, αλλά υπάρχουν αντισώματα IgE που παράγονται στη μύτη που αντιδρούν σε ένα συγκεκριμένο αλλεργιογόνο. Ο ενδοδερμικός έλεγχος του δέρματος μπορεί επίσης να είναι αρνητικός.
Τα συμπτώματα της τοπικής αλλεργικής ρινίτιδας είναι ίδια με τα συμπτώματα της αλλεργικής ρινίτιδας, συμπεριλαμβανομένων των συμπτωμάτων στα μάτια. Όπως και με την αλλεργική ρινίτιδα, οι άνθρωποι μπορεί να έχουν είτε εποχιακή είτε μόνιμη τοπική αλλεργική ρινίτιδα. Τα συμπτώματα της τοπικής αλλεργικής ρινίτιδας μπορεί να είναι ήπια, μέτρια ή σοβαρά. Η τοπική αλλεργική ρινίτιδα σχετίζεται με επιπεφυκίτιδα και άσθμα.
Σε μια μελέτη, περίπου το 25% των ατόμων με ρινίτιδα είχαν τοπική αλλεργική ρινίτιδα. Σε αρκετές μελέτες, πάνω από το 40% των ατόμων που είχαν διαγνωστεί με μη αλλεργική ρινίτιδα βρέθηκε ότι είχαν στην πραγματικότητα τοπική αλλεργική ρινίτιδα. Τα ρινικά σπρέι με στεροειδή και τα από του στόματος αντιισταμινικά έχουν βρεθεί ότι είναι αποτελεσματικά για την τοπική αλλεργική ρινίτιδα.
Όσον αφορά το 2014, η τοπική αλλεργιογόνος ρινίτιδα είχε διερευνηθεί κυρίως στην Ευρώπη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ρινική δοκιμασία πρόκλησης που ήταν απαραίτητη για τη διάγνωση της πάθησης δεν ήταν ευρέως διαθέσιμη.
Πρόληψη
Η πρόληψη συχνά επικεντρώνεται στην αποφυγή συγκεκριμένων αλλεργιογόνων που προκαλούν τα συμπτώματα ενός ατόμου. Αυτές οι μέθοδοι περιλαμβάνουν αποφυγή κατοικιδίων, χαλιών ή καλυμμένων επίπλων στο σπίτι και να διατηρείται το σπίτι στεγνό. Ειδικά αντιαλλεργικά καλύμματα με φερμουάρ σε είδη οικιακής χρήσης, όπως μαξιλάρια και στρώματα, έχουν επίσης αποδειχθεί αποτελεσματικά στην πρόληψη των αλλεργιών από ακάρεα σκόνης.
Μελέτες έχουν δείξει ότι το να μεγαλώνεις σε μια φάρμα και να έχεις πολλά μεγαλύτερα αδέρφια μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο ενός ατόμου να αναπτύξει αλλεργική ρινίτιδα.
Μελέτες σε μικρά παιδιά έχουν δείξει ότι υπάρχει υψηλότερος κίνδυνος αλλεργικής ρινίτιδας σε εκείνα που έχουν πρώιμη έκθεση σε τροφές ή φόρμουλα ή βαριά έκθεση στο κάπνισμα τσιγάρων εντός του πρώτου έτους της ζωής τους.
Θεραπεία
Ο στόχος της θεραπείας της ρινίτιδας είναι η πρόληψη ή η μείωση των συμπτωμάτων που προκαλούνται από τη φλεγμονή των προσβεβλημένων ιστών. Τα αποτελεσματικά μέτρα περιλαμβάνουν την αποφυγή του αλλεργιογόνου. Τα ενδορρινικά κορτικοστεροειδή είναι η προτιμώμενη ιατρική θεραπεία για επίμονα συμπτώματα, με άλλες επιλογές εάν αυτή δεν είναι αποτελεσματική. Οι θεραπείες δεύτερης γραμμής περιλαμβάνουν αντιισταμινικά, αποσυμφορητικά, ανταγωνιστές των υποδοχέων λευκοτριενίων και ρινικές πλύσεις. Τα αντιισταμινικά από το στόμα είναι κατάλληλα για περιστασιακή χρήση με ήπια διαλείποντα συμπτώματα. Τα καλύμματα ανθεκτικά στα ακάρεα, φίλτρα αέρα και η αποφυγή ορισμένων τροφών στην παιδική ηλικία δεν έχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητά τους.
Αντιισταμινικά
Τα αντιισταμινικά φάρμακα μπορούν να ληφθούν από το στόμα και από τη μύτη για τον έλεγχο συμπτωμάτων όπως το φτέρνισμα, η ρινόρροια, ο κνησμός και η επιπεφυκίτιδα.
Είναι καλύτερο η λήψη από του στόματος αντιισταμινικά φάρμακα να γίνεται πριν από την έκθεση, ειδικά για την εποχική αλλεργική ρινίτιδα. Στην περίπτωση των ρινικών αντιισταμινικών όπως το αντιισταμινικό ρινικό εκνέφωμα αζελαστίνης, η ανακούφιση από τα συμπτώματα παρατηρείται εντός 15 λεπτών, επιτρέποντας μια πιο άμεση προσέγγιση της δοσολογίας «όταν χρειάζεται». Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των αντιισταμινικών ως συμπληρωματική θεραπεία με ρινικά στεροειδή στη διαχείριση της διαλείπουσας ή επίμονης αλλεργικής ρινίτιδας στα παιδιά, επομένως πρέπει να ληφθούν υπόψη οι δυσμενείς επιπτώσεις και το πρόσθετο κόστος.
Τα οφθαλμικά αντιισταμινικά (όπως η αζελαστίνη σε μορφή οφθαλμικών σταγόνων και η κετοτιφένη) χρησιμοποιούνται για την επιπεφυκίτιδα, ενώ οι ενδορινικές μορφές χρησιμοποιούνται κυρίως για το φτέρνισμα, τη ρινόρροια και τον ρινικό κνησμό.
Τα αντιισταμινικά φάρμακα μπορεί να έχουν ανεπιθύμητες παρενέργειες, η πιο αξιοσημείωτη είναι η υπνηλία στην περίπτωση των από του στόματος αντιισταμινικών δισκίων. Τα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς όπως η διφαινυδραμίνη προκαλούν υπνηλία, ενώ τα αντιισταμινικά δεύτερης και τρίτης γενιάς όπως η σετιριζίνη και η λοραταδίνη είναι λιγότερο πιθανό.
Η ψευδοεφεδρίνη ενδείκνυται επίσης στην αγγειοκινητική ρινίτιδα. Χρησιμοποιείται μόνο όταν υπάρχει ρινική συμφόρηση και μπορεί να χρησιμοποιηθεί με αντιισταμινικά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα από του στόματος αποσυμφορητικά που περιέχουν ψευδοεφεδρίνη πρέπει να αγοράζονται από το φαρμακείο σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η παραγωγή μεθαμφεταμίνης. Η δεσλοραταδίνη/ψευδοεφεδρίνη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για αυτήν την πάθηση
Στεροειδή
Το 2013, μια μελέτη συνέκρινε την αποτελεσματικότητα του ρινικού εκνεφώματος φουροϊκής μομεταζόνης με τα από του στόματος δισκία βηταμεθαζόνης για τη θεραπεία ατόμων με εποχική αλλεργική ρινίτιδα και διαπίστωσε ότι τα δύο αυτά έχουν σχεδόν ισοδύναμα αποτελέσματα στα ρινικά συμπτώματα στους ανθρώπους.
Άλλα
Άλλα μέτρα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν δεύτερης γραμμής περιλαμβάνουν: αποσυμφορητικά, χρωμολίνη, ανταγωνιστές υποδοχέων λευκοτριενίων και μη φαρμακολογικές θεραπείες όπως η ρινική πλύση.
Τα τοπικά αποσυμφορητικά μπορεί επίσης να είναι χρήσιμα για τη μείωση των συμπτωμάτων όπως η ρινική συμφόρηση, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για μεγάλες περιόδους, καθώς η διακοπή τους μετά από παρατεταμένη χρήση μπορεί να οδηγήσει σε επανεμφάνιση της ρινικής συμφόρησης που ονομάζεται φαρμακευτική ρινίτιδα.
Για τα νυχτερινά συμπτώματα, τα ενδορινικά κορτικοστεροειδή μπορούν να συνδυαστούν με νυχτερινή οξυμεταζολίνη, έναν αδρενεργικό άλφα-αγωνιστή ή ένα αντιισταμινικό ρινικό εκνέφωμα χωρίς κίνδυνο φαρμάκου ρινίτιδας.
Η ρινική πλύση με φυσιολογικό ορό (μια πρακτική όπου το αλμυρό νερό χύνεται στα ρουθούνια), μπορεί να έχει οφέλη τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά στην ανακούφιση των συμπτωμάτων της αλλεργικής ρινίτιδας και είναι απίθανο να σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες.
Ανοσοθεραπεία αλλεργιογόνων
Η θεραπεία με ανοσοθεραπεία αλλεργιογόνων (που ονομάζεται επίσης απευαισθητοποίηση) περιλαμβάνει τη χορήγηση δόσεων αλλεργιογόνων για να συνηθίσει το σώμα σε ουσίες που είναι γενικά αβλαβείς (γύρη, ακάρεα οικιακής σκόνης), προκαλώντας έτσι ειδική μακροχρόνια ανοχή. Η ανοσοθεραπεία με αλλεργιογόνα είναι η μόνη θεραπεία που αλλάζει τον μηχανισμό της νόσου. Η ανοσοθεραπεία μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα (ως υπογλώσσια δισκία ή υπογλώσσιες σταγόνες) ή με ενέσεις κάτω από το δέρμα (υποδόριες). Η υποδόρια ανοσοθεραπεία είναι η πιο κοινή μορφή και έχει τα περισσότερα στοιχεία που υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητά της.
Επιδημιολογία
Η αλλεργική ρινίτιδα είναι ο τύπος αλλεργίας που επηρεάζει τον μεγαλύτερο αριθμό ατόμων. Στις δυτικές χώρες, μεταξύ 10 και 30 τοις εκατό των ανθρώπων επηρεάζονται κάθε έτος. Είναι συχνότερη μεταξύ είκοσι και σαράντα ετών.
Ιστορία
Η πρώτη ακριβής περιγραφή είναι από τον Πέρση γιατρό Ραζή τον 10ο αιώνα. Η γύρη αναγνωρίστηκε ως η αιτία το 1859 από τον Τσαρλς Μπλάκλεϊ. Το 1906 ο μηχανισμός της νόσου καθορίστηκε από τον Κλέμενς φον Πίρκετ. Η σύνδεση με το άχυρο προέκυψε λόγω μιας πρώιμης (και λανθασμένης) θεωρίας ότι τα συμπτώματα προκαλούνταν από τη μυρωδιά του σανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλλεργιολογία Κατηγορία:Φλεγμονές
Τζέιν Πίρσον
Η Τζέιν Πίερσον είναι Ουαλή σχεδιάστρια μόδας. Ξεκίνησε την πρώτη της συλλογή με το On|Off στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 2009. Έχει σχεδιάσει για τον Αλεξάντερ ΜακΚουίν και τη Βίβιεν Γουέστγουντ. Η ειδικότητά της είναι να σχεδιάζει μόδες για καλλιτέχνες και ηθοποιούς.
Πρώιμη ζωή
Η Πίερσον γεννήθηκε στο Carmarthenshire και μεγάλωσε στο Ντάλας του Τέξας. Αποφοίτησε με πτυχίο BA Honors στη Δράμα από το Πανεπιστήμιο του Κεντ και αργότερα πήγε στη Σχολή Τεχνών της Δυτικής Ουαλίας, στο Πανεπιστήμιο του Glamorgan και αποφοίτησε με πρώτο πτυχίο BA Honors στο σχέδιο μόδας. Συνδύασε επίσης πρόσθετες ενότητες σπουδών από το Central Saint Martins College of Art and Design, Λονδίνο. Κέρδισε το London Graduate Fashion Week Ecological Design Award.
Επαγγελματική ζωή
Η Πίερσον σχεδίασε για τον Αλεξάντερ ΜακΚουίν. Σχεδίασε επίσης για τη Βίβιεν Γουέστγουντ, που της πρόσφερε επίσης μια θέση ως Βοηθός Σχεδιασμού. Η Πίερσον δήλωσε ότι θαυμάζει πολύ τους McQueen, Vivienne Westwood, Yves Saint Laurent και Mugler.
Η Πίερσον παρουσίασε την πρώτη της συλλογή στην On|Off, την εβδομάδα μόδας του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 2009. Όταν έδειξε τη 2012 συλλογή της το 2011, χρησιμοποίησε μπαλαρίνες αντί για μοντέλα για τη σειρά γυναικείων ενδυμάτων της «κατευθυντικής, πολυτελείας». Το 2012, δημιούργησε μια σειρά γυναικείων ενδυμάτων κατά παραγγελία για την ουαλική μάρκα μόδας Melin Tregwynt. Η παρουσίαση της Pierson για την Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου το 2013 συνοδεύτηκε από μια ταινία μικρού μήκους που δημιούργησε. Καταγράφηκε ως ένα από τα ταλέντα της Vogue Italia το 2010, το 2011 και το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Κεντ Κατηγορία:Βρετανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Θυρεοειδίτιδα Ρίντελ
Η θυρεοειδίτιδα Ρίντελ είναι πολύ σπάνια νόσος, άγνωστης αιτιολογίας. Αρχίζει αθόρυβα, προσβάλλει αρχικά το θυρεοειδή αδένα, του οποίου το παρέγχυμα αντικαθίσταται από στέρεο συνδετικό ιστό και στη συνέχεια επεκτείνεται στα παρακείμενα όργανα. Από πολλούς θεωρείται ως τελική εκδήλωση της θυρεοειδίτιδας Hashimoto, στην οποία ο λεμφικός ιστός αντικαθίσταται από ινώδη συνδετικό ιστό.
Συμπτώματα
Η συμπτωματολογία της οφείλεται σε πίεση του οισοφάγου, της τραχείας και του κάτω λαρυγγικού νεύρου.
Εξέταση
Κατά τη φυσική εξέταση ο αδένας είναι συνήθως διογκωμένος και σπανιότερα εμφανίζει φυσιολογικό μέγεθος. Κατά την ψηλάφηση ανευρίσκεται πολύ σκληρός. Δύσκολα διαχωρίζεται από τον καρκίνο, ιδιαίτερα αν η διόγκωση βρίσκεται στον ένα λοβό. Απαραίτητη για τη διαφορική διάγνωση είναι η βιοψία.
Πηγές
"Η εξέταση του χειρουργικού ασθενούς" Γρ. Δ. Σκαλκέας
Εικόνες
http://www.pathologystudent.com/wp-content/uploads/2009/04/Reidel-2.jpg
Κατηγορία:Αυτοάνοσες ασθένειες Κατηγορία:Παθήσεις του ενδοκρινικού συστήματος
Σάιμαα
Γεωγραφία
Οι μεγαλύτερες πόλεις στις όχθες της λίμνης είναι οι Λαπεενράντα, Ιμάτρα (Imatra), Σαβονλίνα (Savonlinna), Μίκελι (Mikkeli), Βάρκαους (Varkaus) και Γιόενσουου (Joensuu). Ο ποταμός Βουόκσι (Vuoksi) ρέει από την Σάιμαα προς τη λίμνη Λάντογκα αποστραγγίζοντάς την. Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης είναι διάσπαρτο από πολύ μεγάλο αριθμό μικρών νησίδων που, με στενά κανάλια, την χωρίζουν σε πολλά, μικρότερα τμήματα, το καθένα με δική του ονομασία. Η ολική ακτογραμμή της ευρύτερης λιμναίας περιοχής ανά μονάδα επιφανείας είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, με συνολικό μήκος τα 15.000 χιλιόμετρα, περίπου. Ο αριθμός των νησίδων στην περιοχή –κοντά στις 14.000–, δείχνει το μέγεθος του λαβυρινθώδους συστήματος.
Γεωλογικό ιστορικό
Η Σάιμαα δημιουργήθηκε από την τήξη των πάγων στο τέλος της Εποχής των Παγετώνων. Ο αρχικός πάγος, με περισσότερο από ένα χιλιόμετρο πάχος, κάλυπτε το σύνολο της περιοχής. Όταν έλιωσε, η λίμνη αναδύθηκε περνώντας από διάφορα στάδια, ως μια λεκάνη γλυκού νερού διαχωρισμένη από τη θάλασσα στα 76 μέτρα πάνω από την επιφάνειά της. Πριν από, περίπου, 6.000 χρόνια, η αρχαία λίμνη Σάιμαα που εκτιμάται ότι, πρέπει να κάλυπτε 9.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα εκείνη την εποχή, εμφάνισε έντονη εκροή δια μέσου μιας νέας διεξόδου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα νέων, υπολειμματικών υγροτόπων. Μετά από αυτό το γεγονός, η περιοχή είδε ένα μέγιστο του πληθυσμού στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ενώ αργότερα η κατάληψη των εδαφών από παλαιά αρκτικά δάση κωνοφόρων, οδήγησε σε σταδιακή μείωση του πληθυσμού. 250px|thumb|right|Άποψη της λίμνης Σάιμαα κοντά στην πόλη [[Λαπεενράντα]]
Λόγω των πλούσιων, εύκολα προσβάσιμων εναποθέσεων αμιάντου στις ακτές της, η λίμνη θεωρείται ως ένα από τα πιθανά κέντρα προέλευσης της αποκαλουμένης αμιαντο-κεραμικής (asbestos-ceramic), ενός τύπου κεραμικής που αναπτύχθηκε στη Φινλανδία, την Καρελία και τη Β. Σκανδιναβία μεταξύ 1900 π.Χ. - 200 μ.Χ., περίπου.
Πηγές
Κατηγορία:Λίμνες της Φινλανδίας
Φρόστυ ο Χιονάνθρωπος
Μια ομάδα παιδιών σε ένα σχολείο χτίζουν έναν χιονάνθρωπο που ονομάζεται Φρόστυ και του φορούν ένα μαγικό καπέλο στο κεφάλι του, που τον κάνει να ζωντανεύει με μαγικές δυνάμεις. Ο τελευταίος σύντομα αντιλαμβάνεται την άνοδο της υψηλής θερμοκρασίας, και μαζί με μια νεαρή κοπέλα ονόματι Κάρεν και ένα κουνέλι που ονομάζεται Χόκους Πόκους, ταξιδεύει στο Βόρειο Πόλο για να μην λιώσει.
Οι Άρθουρ Ράνκιν Τζούνιορ και Τζουλς Μπάς ήθελαν να δώσουν στην ταινία και στους χαρακτήρες της την εμφάνιση μιας Χριστουγεννιάτικης κάρτας, και έτσι προσέλαβαν τον καλλιτέχνη ευχετήριων καρτών και του περιοδικού Mad Πολ Κόκερ για τον σχεδιασμό παρασκηνίων και χαρακτήρων. Το animation παράχθηκε από την Mushi Production στο Τόκιο της Ιαπωνίας, με το υπάλληλο της Hanna-Barbera Γιούσακου "Στιβ" Νακαγκάουα και τον τότε υπάλληλη της Mushi Οσάμου Ντεζάκι (ο οποίος δεν αναφέρεται). Ο Ντουράντ ήταν ένας από τους πρώτους που ηχογράφησε το τραγούδι όταν κυκλοφόρησε το 1950 (όταν το τραγούδι είχε ελαφρώς διαφορετικούς στίχους)· το επανηχογράφησε για τις ανάγκες της ταινίας. Ο βετεράνος σεναριογράφος των Rankin/Bass Ρόμεο Μιλέρ προσάρμοσε και επέκτεινε την ιστορία για την τηλεόραση όπως είχε κάνει με το Ρούντολφ το Ελαφάκι.
Το TV Guide κατέταξε την ταινία ως την τέταρτη από τις 10 καλύτερες τηλεοπτικές χριστουγεννιάτικες ταινίες σε λίστα.
Πλοκή
Ο Χόκους φέρνει το καπέλο πίσω στα παιδιά, που ζωντανεύουν ξανά τον Φρόστυ. Ενώ γιορτάζει με τα παιδιά, ο Φρόστυ αισθάνεται ότι η θερμοκρασία ανεβαίνει και ανησυχεί ότι θα λιώσει. Τα παιδιά προτείνουν να τον βάλουν στο επόμενο τρένο προς τον Βόρειο Πόλο, όπου δεν θα λιώσει ποτέ και κάνουν παρέλαση στο δρόμο προς το σιδηροδρομικό σταθμό. Αυτό συγκλονίζει πολλούς κατοίκους της πόλης, συμπεριλαμβανομένου ενός τροχονόμου που τυχαίνει να καταπιεί την σφυρίχτρα του. Επειδή δεν έχουν χρήματα για εισιτήρια, οι Χόκους, Φρόστυ και Κάρεν, μπαίνουν λαθραίως σε ένα βαγόνι ψύξης ενός τραίνου που κατευθύνεται προς τον Βορρά. Ο Χινκλ προσκολλάται στο σασί της καμπίνας του ίδιου τραίνου, σχεδιάζοντας να ανακτήσει το καπέλο.
Καθώς το τραίνο συνεχίζει προς τα βόρεια, ο Φρόστυ παρατηρεί ότι η Κάρεν γίνεται ψυχρότερη και συνειδητοποιεί ότι πρέπει να βγει όσο το δυνατόν συντομότερα. Όταν το εμπορικό τραίνο σταματά να αφήσει ένα επιβατικό γεμάτο Χριστουγεννιάτικους ταξιδιώτες να περάσει, αποβιβάζονται αναζητώντας κάπου να ζεσταίνουν την Κάρεν, με τον Χινκλ να τους ακολουθεί. Το βράδυ, οι Φρόστυ, Κάρεν και Χόκους ζορίζονται μέσα στο δάσος, και ο τελευταίος πείθει μια ομάδα ζώων να ανάψουν φωτιά για την Κάρεν. Φοβούμενος ότι η Κάρεν δεν μπορεί να επιβιώσει για πολύ καιρό ακόμα στο κρύο, ο Φρόστυ ζητά από τον Χόκους να τους βοηθήσει. Ο Χόκους προτείνει τους Πεζοναύτες και τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών προτού συμφωνήσουν να αναζητήσουν τον Άγιο Βασίλη. Ο Χόκους ξεκινά την αναζήτηση. Λίγο αργότερα, ο Χινκλ βρίσκει τους Φρόστυ και Κάρεν, σβήνει τη φωτιά και προσπαθεί να κλέψει το καπέλο του Φρόστυ. Ο Φρόστυ και η Κάρεν του ξεφεύγουν.