cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
CSS Teaser
USS Teaser
Αργότερα το ίδιο καλοκαίρι, το Teaser καταλήφθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και τοποθετήθηκε στον Στολίσκο του Ποτόμακ. Με εξαίρεση τρία μικρά διαστήματα, το USS Teaser διέπλεε τα ύδατα του ποταμού Ποτόμακ από την Αλεξάντρια της Βιρτζίνια μέχρι το Πόιντ Λουκάουτ του Μέριλαντ ενισχύοντας τον αποκλεισμό παρεμποδίζοντας το λαθρεμπόριο μεταξύ των ακτών του Μέριλαντ και της Βιρτζίνια.
Στις 22 Σεπτεμβρίου κατέλαβε την ημιολία Southerner στον ποταμό Κόουν. Στις 19 Οκτωβρίου, ενώ επιχειρούσε στα όρια του Πίνεϊ Πόιντ στην Κομητεία Σεντ Μέρις του Μέριλαντ, αιχμαλώτισε δύο λαθρέμπορους και το πλοίο τους ενώ προσπαθούσαν να περάσουν στη Βιρτζίνια. Στις 2 Νοεμβρίου, κοντά στις όχθες του ποταμού Ραππαχάννοκ, το πλοίο αιφνιδίασε τρεις άνδρες που προσπαθούσαν να παραβιάσουν τον αποκλεισμό χρησιμοποιώντας ένα κανό. Το Teaser τους οδήγησε στην φυλακή και παρέδωσε τα λαθραία εμπορεύματά τους στους υπέρ της Ένωσης κατοίκους της Βιρτζίνια που διέμεναν στη νήσο Γκουίν. Τέσσερις μέρες αργότερα, στον κόλπο του Τσέζαπικ, το Teaser κατέλαβε το μονοκάταρτο Grapeshot αιχμαλωτίζοντας το τριμελές πλήρωμά του.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1862, είχε μετακινηθεί στον ποταμό Ραππαχάννοκ μαζί με άλλες μονάδες του Στολίσκου του Ποτόμακ ώστε να υποστηρίξει την προώθηση του Στρατηγού Άμπροουζ Μπέρνσαϊντ προς το Ρίτσμοντ. Στις 10 Δεκεμβρίου, αντάλλαξε πυρά με πυροβολαρχία των Συνομοσπόνδων η οποία βρισκόταν στη νότια όχθη του ποταμού κοντά στο Πορτ Ρόγιαλ της Βιρτζίνια. Μετά την αιματηρή απόκρουση του Μπέρνσαϊντ στο Φρέντρικσμπεργκ της Βιρτζίνια στις 13 Δεκεμβρίου, το Teaser και τα υπόλοιπα πλοία επέστρεψαν στις περιπολίες τους στον Ποτόμακ.
Το Teaser μαζί με το USS Primrose σχημάτισαν κοινή ομάδα τον Μάρτιο του 1863. Στις 24 Μαρτίου τα δύο πλοία στάλθηκαν σε αποστολή αναγνώρισης στο Πόουπς Κρηκ της Βιρτζίνια. Το άγημα που αποβιβάστηκε, βρήκε δύο βάρκες που χρησιμοποιούνταν για λαθρεμπόριο και συνέλεξε πληροφορίες από τους υποστηρικτές της Ένωσης στην περιοχή. Περίπου μια εβδομάδα αργότερα, τη νύχτα της 30ης—31ης Μαρτίου, τα δύο πλοία απέστειλαν άγημα σε τρεις λέμβους στο Μονρόε Κρηκ της Βιρτζίνια. Την προηγούμενη μέρα, απόσπασμα ιππικού των Ομοσπονδιακών αιφνιδίασε έναν λαθρέμπορο στην περιοχή, αλλά ενώ τα στρατεύματα κατάσχεσαν τα εμπορεύματά του, ο ίδιος κατάφερε να διαφύγει. Οι λέμβοι των Teaser και Primrose είχαν επιτυχίες εκεί που το ιππικό της Ένωσης είχε αποτύχει, συλλέγοντας πληροφορίες και για άλλους λαθρεμπόρους.
Τον Απρίλιο του 1863, το Teaser αποχώρησε από τον Ποτόμακ για να υποστηρίξει τον υποναύαρχο Σάμιουελ Φίλιπς Λη και την Μοίρα Αποκλεισμού του Βορείου Ατλαντικού στο Χάμπτον Ρόουντς. Στις 17 Απριλίου, πραγματοποίησε αποστολή μαζί με τα USS Alert και USS Coeur de Lion στον ποταμό Νάνσεμοντ δυτικά του Νόρφολκ της Βιρτζίνια. Ωστόσο χτύπησε στις όχθες του ποταμού, με αποτέλεσμα την καταστροφή των μηχανών του. Έτσι αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την επιχείρηση.
Μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού, το Teaser είχε επιστρέψει στον Ποτόμακ. Τη νύχτα της 27ης Ιουλίου, αιχμαλώτισε δύο λαθρέμπορους με φορτίο καπνού νότια του Ίντιαν Χεντ του Μέριλαντ. Κατέστρεψε τη λέμβο και έστειλε τους αιχμαλώτους μαζί με το εμπόρευμά τους βόρεια στο Ναυπηγείο της Ουάσινγκτον. Τη νύχτα της 7ης Οκτωβρίου, το Teaser μαζί με ένα άλλο πλοίο κατέγραψαν σήματα μεταξύ του Ματίας Πόιντ της Βιρτζίνια και της ακτής του Μέριλαντ. Τα δύο πλοία βομβάρδισαν το δάσος στο Ματίας Πόιντ, αλλά δεν έκαναν καμία ενέργεια εναντίον των σηματοδοτών στην ακτή του Μέριλαντ, εκτός από το να παροτρύνουν την στρατονομία να βρίσκεται σε συνεχή επαγρύπνηση.
Στις 5 Ιανουαρίου 1864, τα Teaser και USS Yankee απιβίβασαν τάγμα ανδρών στο Νόμινι της Βιρτζίνια οι οποίοι θα διερευνούσαν μια φήμη πως οι Νότιοι διέθεταν λέμβους με τις οποίες είχαν δυνατότητα μεταφοράς 80 ανδρών. Το σώμα, το οποίο βρισκόταν υπό την καθοδήγηση του επικεφαλής αξιωματικού του Teaser, βρήκε και τις δύο λέμβους, καταστρέφοντας την μία και καταλαμβάνοντας την άλλη. Κατά την διάρκεια της απόβασης, Συνομόσπονδοι στρατιώτες εμφανίστηκαν στα υψώματα πάνω από το Νόμινι, αλλά οι κανονιοφόροι τους απομάκρυναν ανοίγοντας πυρ εναντίον τους.
Τον Απρίλιο, τα Teaser, Yankee, USS Anacostia, USS Fuchsia, και USS Resolute συνόδευσαν εκστρατεία του Στρατού στο Μακόντοκ Κρηκ της Βιρτζίνια. Στις 5 π.μ. της 13ης Απριλίου, τα πέντε πλοία απομάκρυναν τα εχθρικά πλοία από τον ποταμό Σεντ Μέρις μαζί με το ατμόπλοιο του Στρατού USAT Long Branch μαζί με τάγμα του Στρατηγού Έντουαρντ Γ. Χινκς. Το Long Branch αποβίβασε τα στρατεύματά του περίπου στις 8 π.μ., ενώ τα πέντε πλοία κάλυπταν την επιχείρηση. Βοηθητικό σώμα ιππικού των Συνομόσπονδων εμφανίστηκε στη νότια όχθη του Μακόντοκ, αλλά απομακρύνθηκε όταν τα Teaser και Anacostia έστειλαν τέσσερις ένοπλες λέμβους στην ακτή. Το αποβιβασθέν σώμα αιχμαλώτισε έναν Συνομόσπονδο, πιθανώς λαθρέμπορο, και μεγάλη ποσότητα καπνού. Μέχρι τις 14 Απριλίου, ο στρατός του Στρατηγού Χινκς επέστρεψε στο Long Branch και κατευθύνθηκε προς το Πόιντ Λουκάουτ. Το Anacostia συνόδευσε το ατμόπλοιο του Στρατού ενώ τα άλλα τέσσερα πολεμικά ερεύνησαν την περιοχή του κόλπο του Κέριομαν και το Νόμινι. Επέστρεψαν στο Σεντ Μέρις της Βιρτζίνια αργότερα το ίδιο απόγευμα συνεχίζοντας τις περιπολίες τους.
Το καλοκαίρι του 1864, ζητήθηκε από το Teaser να αποχωρήσει από τον Ποτόμακ για μια ακόμη φορά. Αυτή τη φορά, οι δυνάμεις της Ένωσης χρειάστηκαν τα κανόνια του ώστε να προφυλάξουν γέφυρες στρατηγικής σημασίας κοντά στις εκβολές ποταμών στον κόλπο του Τσέζαπικ στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, που απειλούνταν από επιδρομές του Τζάμπαλ Ήρλυ. Στις 10 Ιουλίου, αναχώρησε από τον Ποτόμακ, περιστράφηκε στο Πόιντ Λουκάουτ και κατευθύνθηκε προς τον κόλπο του Τσέζαπικ. Τη νύχτα αυτή, εισχώρησε στον ποταμό Πατούξεντ λόγω των ισχυρών ανέμων αλλά και λόγω διαρροών. Πριν την αυγή την επόμενη μέρα, συνέχισε το ταξίδι του στον κόλπο. Κατά τις προμεσημβρινές ώρες, οι διαρροές έγιναν σταδιακά χειρότερες, και όταν έφτασε στην Αννάπολις του Μέριλαντ η εξάτμισή του αφαιρέθηκε ώστε να επιδιορθωθεί. Νωρίς το απόγευμα, το Teaser έφτασε στη Βαλτιμόρη όπου πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες επιδιορθώσεις.
Η κανονιοφόρος δεν έφτασε στον προορισμό της, την γέφυρα του ποταμού Γκάνπαουντερ, πριν την 12η Ιουλίου. Είχε καθυστερήσει και η γέφυρα είχε ήδη καεί. Επέστρεψε άμεσα στην Βαλτιμόρη για να αναφέρει το γεγονός αλλά και να παραλάβει προμήθειες για τα σκάφη που βρισκόταν στον ποταμό Γκάνπαουντερ. Φτάνοντας στην γέφυρα, υπήρχαν ήδη διαταγές για την επιστροφή του πλοίου στον Ποτόμακ.
Για το υπόλοιπο του πολέμου, το Teaser και ο υπόλοιπος στολίσκος έπλεαν στον Ποτόμακ και συνεισέφεραν στην σταδιακή οικονομική εξόντωση των Νότιων που οδήγησε στην κατάρρευση τους τον Απρίλιο του 1865. Λιγότερο από δύο μήνες μετά την παράδοση του Ρόμπερτ Ε. Λη στο Απομάτοξ της Βιρτζίνια, το Teaser αφοπλίστηκε στο Ναυπηγείο της Ουάσινγκτον στις 2 Ιουνίου. Πωλήθηκε μετά από δημόσια δημοπρασία στην Ουάσινγκτον στον κύριο Τζ. Μπίγκλερ στις 25 Ιουνίου. Ονομάστηκε και πάλι York River στις 2 Ιουλίου 1865, ενώ συνέχισε να επιχειρεί εμπορικά μέχρι το 1878.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Πολεμικά πλοία των ΗΠΑ
WorldPride
μικρογραφία|Διαδηλωτές στο [[Pride London|Pride του Λονδίνου, στο οποιο διοργανώθηκε η Παγκόσμια Ημερα Υπερηφανειας (WorldPride) το 2012]] Το WorldPride, με άδεια από το InterPride και διοργανώνεται από ένα από τα μέλη του, είναι μια εκδήλωση που προάγει τις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, τους αμφιφυλόφιλους και τους διεμφυλικούς (LGBT pride) θέματα σε διεθνές επίπεδο, μέσω παρελάσεις, φεστιβάλ και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες. Η εκδήλωση ιδρύθηκε από τον Paul Στίνσον. Η εναρκτήρια WorldPride πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη το 2000. Το δεύτερο WorldPride απονεμήθηκε στην Ιερουσαλήμ το 2006. WorldPride 2012 απονεμήθηκε στο Λονδίνο και συμπίπτει με την 19η Ετήσια Europride. Η επιλογή των WorldPride 2014 επιλέχθηκε στις οκτώβριος 18, 2009, οι δύο υποψήφιοι ήταν Τορόντο και στη Στοκχόλμη, Τορόντο με τη νίκη στο δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας. Ο οικοδεσπότης πόλεις έχουν επιλεγεί από InterPride, μια διεθνής ένωση υπερηφάνεια συντονιστών, κατά την ετήσια γενική συνέλευση.
WorldPride Ρώμη 2000
μικρογραφία|Εικόνα από το πρώτο WorldPride, που πραγματοποιήθηκε στη [[Ρώμη στις 8 ιουλίου του 2000]] Στο 16ο ετήσιο συνέδριο του InterPride, που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1997 στη Νέα Υόρκη, το InterPride ψήφισε για να δημιουργηθει ο τιτλος "WorldPride" και τον απένειμε στην πόλη της Ρώμης, στην Ιταλία κατά τη διάρκεια της 19 Ιουλίου, 2000. Η εκδήλωση ήταν από την ιταλική ομάδα για τα δικαιώματα των γκέι Mario Mieli, μαζί με το InterPride.
Αναφορές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πολιτισμός
Mobile Internet
Το Mobile internet αναφέρεται σε υπηρεσίες διαδικτύου που βασίζονται σε προγράμματα περιήγησης που έχουν πρόσβαση από φορητές συσκευές κινητής τηλεφωνίας, όπως smartphones, κινητά τηλέφωνα, tablets ή άλλου ασύρματου δικτύου. Παραδοσιακά, ο Παγκόσμιος Ιστός έχει πρόσβαση μέσω υπηρεσιών σταθερής τηλεφωνίας σε φορητούς και επιτραπέζιους υπολογιστές. Ωστόσο, ο ιστός είναι τώρα πιο προσιτός από φορητές και ασύρματες συσκευές.
Μια έκθεση της ITU (Διεθνής Τηλεπικοινωνιακή Ένωση) στις αρχές του 2010 ανέφερε ότι με τους τρέχοντες ρυθμούς ανάπτυξης, η πρόσβαση στο διαδίκτυο από τους ανθρώπους εν κινήσει - μέσω φορητών υπολογιστών και έξυπνων κινητών συσκευών - ενδέχεται να υπερβεί την πρόσβαση στο διαδίκτυο από επιτραπέζιους υπολογιστές εντός των επόμενων πέντε ετών. Τον Ιανουάριο του 2014, η χρήση κινητού Διαδικτύου υπερέβαινε τη χρήση επιτραπέζιων υπολογιστών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μετάβαση στην πρόσβαση από κινητό στο διαδίκτυο έχει επιταχυνθεί από το 2007 με την αύξηση των μεγαλύτερων smartphones πολλαπλών τόνων, και από το 2010 με την άνοδο των υπολογιστών tablet multitouch. Και οι δύο πλατφόρμες παρέχουν καλύτερη πρόσβαση στο Internet, οθόνες και προγράμματα περιήγησης για κινητά ή εμπειρίες ιστού που βασίζονται σε εφαρμογές, σε σχέση με προηγούμενες γενιές κινητών συσκευών.
Οι σχεδιαστές ιστοσελίδων μπορούν δουλεύουν χωριστά σε τέτοιες σελίδες ή οι σελίδες μπορούν να μετατρέπονται αυτόματα, όπως στο Mobile Wikipedia. Η έκθεση το 2017 για τον εικονικό δικτυακό τόπο (VNI) που παράγεται από την Cisco Systems προβλέπει ότι μέχρι το 2021 θα υπάρχουν 5,5 δισεκατομμύρια παγκόσμιοι χρήστες κινητών τηλεφώνων (από 4,9 δισεκατομμύρια το 2016). Επιπλέον, η ίδια έκθεση 2017 VNI προβλέπει ότι οι μέσες ταχύτητες πρόσβασης θα αυξηθούν κατά περίπου 3 φορές από 6,8 Mbit/s σε 20 Mbit/s την ίδια χρονική περίοδο με το βίντεο που περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της κίνησης (78%). Η διάκριση μεταξύ των κινητών εφαρμογών Ιστού και των εγγενών εφαρμογών αναμένεται να καταστεί όλο και πιο ασαφής, καθώς τα προγράμματα περιήγησης κινητής τηλεφωνίας αποκτούν άμεση πρόσβαση στο υλικό των κινητών συσκευών (συμπεριλαμβανομένων των επιταχυνσιόμετρων και των τσιπ GPS) και βελτιώνονται η ταχύτητα και οι δυνατότητες των εφαρμογών που βασίζονται σε προγράμματα περιήγησης. Η συνεχής αποθήκευση και η πρόσβαση σε εξελιγμένες λειτουργίες γραφικών διεπαφής χρήστη μπορούν να μειώσουν περαιτέρω την ανάγκη για ανάπτυξη εξειδικευμένων σε πλατφόρμα εφαρμογών. Το Mobile Internet επίσης ονομάζεται Web 3.0, σύμπτωμα των αλλαγών που οι χρήστες αντιμετώπιζαν καθώς πολλαπλασιάστηκαν οι ιστότοποι του Web 2.0. Η πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω κινητού τηλεφώνου εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα από προβλήματα διαλειτουργικότητας και χρηστικότητας. Τα θέματα διαλειτουργικότητας απορρέουν από τον κατακερματισμό πλατφόρμας των κινητών συσκευών, των λειτουργικών συστημάτων κινητής τηλεφωνίας και των προγραμμάτων περιήγησης. Τα προβλήματα χρηστικότητας επικεντρώνονται στο μικρό φυσικό μέγεθος των παραγόντων μορφής κινητού τηλεφώνου (όρια στην ανάλυση της οθόνης και στην είσοδο / λειτουργία του χρήστη).
Παρά τις αδυναμίες, πολλοί προγραμματιστές κινητής τηλεφωνίας επιλέγουν να δημιουργούν εφαρμογές χρησιμοποιώντας για mobile internet. Μια έρευνα τον Ιούνιο του 2011 σχετικά με την ανάπτυξη κινητής τηλεφωνίας διαπίστωσε ότι το mobile internet είναι η τρίτη πιο χρησιμοποιούμενη πλατφόρμα, η οποία βασίζεται σε Android και iOS. Σε άρθρο του Communications of the ACM τον Απρίλιο του 2013, ο τεχνολόγος Web Nicholas C. Zakas σημείωσε ότι τα κινητά τηλέφωνα που χρησιμοποιούνται το 2013 ήταν πιο ισχυρά από τον Apollo 11's 70 lb (32 kg) Apollo Guidance Computer που χρησιμοποιήθηκε για τη σεληνιακή προσγείωση του Ιουλίου 1969. Ωστόσο, παρά την ισχύ τους, το 2013, οι κινητές συσκευές εξακολουθούν να υποφέρουν από επιδόσεις ιστού με αργές συνδέσεις παρόμοιες με το στάδιο ανάπτυξης του Web το 1996. Οι κινητές συσκευές με βραδύτερους χρόνους αίτησης/απόκρισης λήψης, η καθυστέρηση της μετάδοσης δεδομένων με συνδέσεις υψηλής καθυστέρησης, βραδύτερες CPU και λιγότερη μνήμη, αναγκάζουν τους προγραμματιστές να αναθεωρήσουν εφαρμογές Web που δημιουργήθηκαν για Η/Υ με "ενσύρματες συνδέσεις, γρήγορες CPU και σχεδόν ατελείωτη μνήμη"..
Πρόσβαση
225px|μικρογραφία|δεξιά|Η Wikipedia εμφανίστηκε με το πρόγραμμα περιήγησης ιστού Opera Mini σε μικρό κινητό τηλέφωνο Το "mobile internet" αναφέρεται στην πρόσβαση στο Διαδίκτυο μέσω παρόχου κινητής τηλεφωνίας. Είναι ασύρματη πρόσβαση που το σήμα έρχεται από τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Το Wi-Fi και άλλες καλύτερες μεθόδους είναι συνήθως διαθέσιμες για τους χρήστες που δεν είναι εν κινήσει. Οι κυψελοειδείς σταθμοί βάσης είναι ακριβότεροι από έναν ασύρματο σταθμό βάσης που συνδέεται απευθείας με έναν πάροχο υπηρεσιών διαδικτύου, παρά μέσω του τηλεφωνικού συστήματος.
Ένα κινητό τηλέφωνο, όπως ένα smartphone, που συνδέεται με δεδομένα ή φωνητικές υπηρεσίες χωρίς να περάσει από τον κινητό σταθμό βάσης δεν είναι στο συνδεδεμένο στο Internet. Ένα laptop με ευρυζωνικό μόντεμ και μια συνδρομή κινητής τηλεφωνίας, που ταξιδεύει με λεωφορείο μέσω της πόλης, βρίσκεται στο κινητό διαδίκτυο. Ένα μόντεμ κινητής ευρυζωνικής σύνδεσης "συνδέει" το smartphone με έναν ή περισσότερους υπολογιστές ή άλλες συσκευές τελικού χρήστη για να παρέχει πρόσβαση στο Internet μέσω των πρωτοκόλλων που μπορούν να προσφέρουν οι πάροχοι κινητής τηλεφωνίας.
Σύμφωνα με το BuzzCity, το κινητό διαδίκτυο αυξήθηκε κατά 30% από το 1ο έως το 2ο τρίμηνο του 2011. Οι τέσσερις χώρες που εμφανίζουν διαφημιστική καμπάνια συνολικά πάνω από 1 δισεκατομμύριο το ένα τρίμηνο ήταν η Ινδία, η Ινδονησία, το Βιετνάμ και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Από τον Ιούλιο του 2012, περίπου το 10,5% του συνόλου της κυκλοφορίας Ιστού πραγματοποιείται μέσω κινητών συσκευών (από 4% το Δεκέμβριο του 2010). Κατηγορία:Πρότυπα δικτύου
Ελισίβ του Κιέβου
Η Ελισίβ του Κιέβου (Єлизавета Ярославна, 1022 - 1067) ήταν πριγκίπισσα του Κιέβου και βασίλισσα της Νορβηγίας ως πρώτη σύζυγος του Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας. Η Ελισίβ ήταν κόρη του Γιαροσλάβ του Σοφού μεγάλου δούκα του Κίεβου και του Νόβγκοροντ και της συζύγου του Ινγεγκέργκ Όλαφσνταττερ της Σουηδίας της κόρης του Σουηδού βασιλιά Όλαφ Σκότκονουνγκ και της Έστριντ των Οβοτριτών. Η Ελισίβ είχε αδελφές την Αναστασία του Κιέβου που παντρεύτηκε τον Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας, την Άννα του Κιέβου που παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας και την Αγκάθα που παντρεύτηκε τον Εδουάρδο τον Εξόριστο. Οι αδελφοί της ήταν ο Βλαντίμιρ του Νόβγκοροντ, ο Ιζιασλάβ Α΄ του Κιέβου, ο Σβιάτοσλαβ Β΄ του Κιέβου, ο Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου και ο Ιγκόρ Γιαροσλάβιτς.
Τελευταία χρόνια
Μετά το διαζύγιο της έζησε στην πατρίδα της στη Ρωσία όπου πέθανε εκεί ή στον δρόμο της επιστροφής της για τη Νορβηγία. Κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι η Τόρα Τόργκμπερσνταττερ η μητέρα των μετέπειτα βασιλέων πιθανότατα να ήταν ερωμένη του Χάραλντ αντί κανονική σύζυγος. Ο Χάραλντ επιτέθηκε στην Αγγλία όπου έπεσε σε μάχη κατά την περίοδο της Αγγλικής κατάκτησης (1066), η παράδοση αναφέρει ότι η πρώτη σύζυγος του μαζί με τις δυο κόρες τους ακολούθησαν τον Χάραλντ στην Αγγλία, η Μαρία πέθανε όταν άκουσε τα νέα για τον θάνατο του πατέρα της, η Ελισίβ με την άλλη της κόρη Ινγκεγκέρδη επέστρεψαν στη Νορβηγία με τον Νορβηγικό στόλο. Τα παλιότερα Σάγκας όμως καταγράφουν ότι ήταν η Τόρα και όχι η Ελισίβ η σύζυγος που συνόδευσε τον Χάραλντ στην Αγγλία, αυτό είναι το πιθανότερο επειδή ήταν ξαδέλφη του Θορφίν Σίγκουρντσον, κόμη των Ορκάδων. Σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης η μητέρα του Όλαφ του Ειρηνικού όταν χήρεψε ξαναπαντρεύτηκε τον Σβεν Β΄ της Δανίας ή τον Χάκαν τον Ερυθρό αλλά οι φήμες είναι ανεπιβεβαίωτες, υπάρχουν επίσης κάποιες αναφορές οι οποίες λένε σαν πραγματική μητέρα του Όλαφ την Ελισίβ. O τόπος και ο χρόνος του θανάτου της Ελισίβ δεν έχει διευκρινιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας
Χάραλντ Χορφάγκρε
Ο Χάραλντ Α΄ ο Καλλίκομος (Χορφάγκρε), αρχαία νορδική: Haraldr inn hárfagri, νορβηγική: Harald hårfagre, (θεωρητικά περ. 850 - περίπου 932) απεικονίζεται από τους μεσαιωνικούς Ισλανδούς ιστορικούς ως ο πρώτος Βασιλιάς της Νορβηγίας. Σύμφωνα με τις παραδόσεις στη Νορβηγία και την Ισλανδία του δωδέκατου και του δέκατου τρίτου αιώνα βασίλεψε από περί το 872 ως το 930. Πιστεύεται ότι δύο από τους γιους του, ο Έρικ Α΄ ο Αιματοβαφής και ο Χάακον Α΄ ο Αγαθός, διαδέχθηκαν το Χάραλντ Α΄ και έγιναν βασιλείς μετά το τέλος του.
Το μεγαλύτερο μέρος της βιογραφίας του Χάραλντ Α΄ παραμένει ασαφές, δεδομένου ότι οι υπάρχοντες διηγήσεις της ζωής του στις σάγκες έγιναν γραπτές γύρω στους τρεις αιώνες μετά την εποχή του. Στην πραγματικότητα, παρόλο που είναι δυνατό να γραφτεί μία λεπτομερής περιγραφή του Χάραλντ Α΄ ως ήρωα των μεσαιωνικών ισλανδικών σαγκών (όπως κάνει αυτή η καταχώρηση), είναι ακόμη δυνατό να υποστηριχθεί ότι δεν υπήρξε καθόλου τέτοια ιστορική μορφή.
Η ζωή του περιγράφεται σε πολλές από τις σάγκες των Βασιλέων, καμία δεν είναι παλαιότερη από τον 12ο αι. Οι περιγραφές τους για τον Χάραλντ Α΄ και τη ζωή του διαφέρουν σε πολλά σημεία, αλλά είναι σαφές ότι τον 12το και τον 13ο αι. θεωρείτο ότι ο Χάραλντ Α΄ είχε ενοποιήσει τη Νορβηγία σε ένα βασίλειο.
Ήταν γιος του Χάλφνταν του Μέλανος και της Ράγκνχιλντ Σίγκουρντσντοτερ. Οι περισσότερες πληροφορίες για τον ίδιο είναι αβέβαιες, αφού τα περισσότερα στοιχεία σχετικά με τον ίδιο έχουν γραφτεί περίπου τρεις αιώνες μετά το τέλος του· οι Σκανδιναβικοί στίχοι γύρω από τον ίδιο αναφέρονται στις νίκες του επί των αντιπάλων του. Οι πληροφορίες, τις οποίες δίνουν οι Σκανδιναβικοί στίχοι, τις περισσότερες φορές είναι ασύνδετες με τις αντίστοιχες πληροφορίες των σαγκών, που ασχολούνται γενικότερα με το βιογραφικό του. Οι δυο από τους γιους του Χάραλντ Χορφάγκρε, ο Έρικ Α΄ ο Αιματοβαφής από την πρώτη σύζυγό του Ράγκνχιλντ Έρικσντατερ και ο Χάακον Α΄ ο Αγαθός από τη δεύτερη σύζυγο του Τόρα Μάστερστονγκ, κυβέρνησαν το βασίλειο της Νορβηγίας μετά το τέλος του. Οι μόνες από τις δυο πηγές, οι οποίες αναφέρονται για τον ίδιο, είναι δυο Σκανδιναβικά έπη, το πρώτο από αυτά αναφέρεται σχετικά με τη ζωή του Χάραλντ στη βασιλική αυλή και για τη Δανή σύζυγο του, και το δεύτερο σχετίζεται με μάχες τις οποίες ο ίδιος ο Χάραλντ κέρδισε. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τη ζωή του, γράφτηκαν στα έπη (sagas) μετά τον 12ο αι.: την περίοδο του 12ου και του 13ου αι. εμφανίζεται ο Χάραλντ να έχει ενοποιήσει ολόκληρη τη Νορβηγία. Ωστόσο οι περισσότεροι ιστορικοί αναφέρουν ότι κυβέρνησε τις παραλιακές περιοχές της νότιας Νορβηγίας, και όχι ολόκληρη τη χώρα. Στις σάγκες του Σνόρρι Στούρλουσον, οι οποίες είναι οι παλαιότερες και περισσότερο αξιόπιστες σχετικά με τη ζωή του Χάραλντ, αναφέρεται ότι κληρονόμησε από τον πατέρα του Χάλφνταν τα μικρά βασίλεια στο Βέστφολντ, με κηδεμόνα τον αδελφό της μητέρας του Γκούθορμ.
Ιστορικότητα
Όλο τον 10ο ένατο και το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα οι ιστορικοί αποδέχονταν γενικά την περιγραφή του Χάραλντ Χορφάγκρε που έδιναν οι μεταγενέστερες αυτού ισλανδικές σάγκα. Ωστόσο ο Βρετανός ιστορικός Πήτερ Σόγιερ (1928 – 2018) άρχισε να αμφισβητεί το γεγονός αυτό το 1976 και τις δεκαετίες περί το 2000 υπήρξε ένα κύμα αναθεωρητικής έρευνας που υποστήριζε ότι ο Χάραλντ Χορφάγκρε δεν υπήρξε ή τουλάχιστον όχι όπως εμφανίζεται στις σάγκα. Τα βασικά επιχειρήματα για αυτό είναι τα εξής:
Έτσι η ισλανδική παράδοση των σάγκα για το Χάραλντ Χορφάγκρε μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος ενός αρχέγονου μύθου που δημιουργήθηκε για να εξηγήσει τον εποικισμό της Ισλανδίας, με τον οποίο ίσως ένα προσωνύμιο του Χάραλντ Σίγκουρντσον αποδόθηκε σε έναν πλασματικό αρχαίο βασιλιά όλης της Νορβηγίας. Ο Σβέριρ Γιάκομπσον έχει υποστηρίξει ότι η άποψη του εποικισμού της Ισλανδίας από ανθρώπους που διέφυγαν από έναν αυταρχικό Νορβηγό μονάρχη αντικατοπτρίζει πραγματικά τις ανησυχίες της Ισλανδίας στις αρχές του 13ου αιώνα, όταν το νησί περιήλθε πράγματι υπό νορβηγική κυριαρχία.
Περιγραφές των σάγκα
Η ενοποίηση της Νορβηγίας είναι κάτι σαν ιστορία αγάπης. Ξεκινά με μια πρόταση γάμου του Χάραλντ, που κατέληξε στην απόρριψη και την περιφρόνηση από τη Γκύντα, την κόρη του Ειρικ, βασιλιά της Χόρνταλαντ, που απάντησε ότι αρνιέται να τον παντρευτεί "πριν γίνει βασιλιάς σε όλη τη Νορβηγία". Αυτό έκανε το Χάραλντ να ορκιστεί να μην κόψει ούτε να χτενίσει τα μαλλιά του μέχρι να γίνει μοναδικός βασιλιάς της Νορβηγίας και, όταν δικαιώθηκε πετυχαίνοντάς το δέκα χρόνια αργότερα, άλλαξε το επίθετο "Μαλλιαρός" (Haraldr lúfa) σε αυτό με τον οποίο είναι συνήθως γνωστός. Το 866 ο Χάραλντ έκανε την πρώτη από μια σειρά κατακτήσεων των πολλών μικρών βασιλείων, που θα αποτελούσαν την όλη Νορβηγία, συμπεριλαμβανομένου του Βέρμλαντ της Σουηδίας, που είχε ορκιστεί υποταγή στο Σουηδό βασιλιά των σάγκα Έρικ Άνουντσον (που ιστορικά δεν επιβεβαιώνεται). Το 872, μετά από μια μεγάλη νίκη στο Χάφρσφιορδ κοντά στο Σταβάνγκερ, κατέστη βασιλιάς ολόκληρης της χώρας, κυβερνώνοντας από τα Βασιλικά του κτήματα του στο Αβαλντσνες και στο Αλρεκσταντ. Ωστόσο το βασίλειό του απειλήθηκε από κινδύνους από το εξωτερικό, καθώς πολλοί από τους αντιπάλους του είχαν καταφύγει, όχι μόνο στην πρόσφατα ανακαλυφθείσα Ισλανδία, αλλά και στις Ορκάδες, στα Σέτλαντ, στις Εβρίδες νησιά Hebrides, στις Φερόες και στη βόρεια ηπειρωτική Ευρώπη. Ωστόσο η αποχώρηση των αντιπάλων του δεν ήταν εντελώς προαιρετική. Πολλοί Νορβηγοί οπλαρχηγοί που ήταν πλούσιοι και αξιοσέβαστοι αποτελούσαν απειλή για το Χάραλντ. Ετσι υπέστησαν πολλές διώξεις από αυτόν, κάνοντάς τους να εγκαταλείψουν τη χώρα. Τελικά ο Χάραλντ αναγκάστηκε να κάνει μια εκστρατεία στη Δύση, για να εκκαθαρίσει τα νησιά και την ηπειρωτική Σκωτία από μερικούς Βίκινγκ που προσπάθησαν να κρυφτούν εκεί.
Υπάρχουν αρκετές περιγραφές μεγάλων κατοικιών, που κατασκευάζονταν για σημαντικά πανηγύρια όταν προσκαλούντο Σκανδιναβοί βασιλιάδες. Σύμφωνα με μύθο που καταγράφηκε από το Σνόρρι Στούρλουσον στη Heimskringla, ο οπλαρχηγός της Βέρμλαντ Ακι του 9ου αιώνα κάλεσε το Νορβηγό βασιλιά Χάραλντ Χορφάγκρε και τον Σουηδό (κατά τις σάγκα) βασιλιά Έρικ Άνουντσον, αλλά έβαλε το Νορβηγό βασιλιά να μείνει στη νεόκτιστη και πολυτελή κατοικία, επειδή ήταν ο νεώτερος από τους βασιλιάδες και αυτός που είχε τις μεγαλύτερες προοπτικές. Ο παλαιότερος Σουηδός βασιλιάς, από την άλλη πλευρά, που έπρεπε να μείνει στην παλιά κατοικία, ταπεινώθηκε τόσο που σκότωσε τον Ακι.
Tελευταία χρόνια
Σύμφωνα με τις πηγές των σάγκα, τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Χάραλντ διαταράχθηκαν από τη σύγκρουση των πολλών γιων του. Ο αριθμός των γιων που άφησε ποικίλλει ανάλογα με τις διάφορες περιγραφές, από 11 ως 20. Δώδεκα από τους γιους του ονομάστηκαν βασιλιάδες, δύο από αυτούς ολόκληρης της χώρας. Έδωσε σε όλους το βασιλικό τίτλο και εδάφη, για να κυβερνούν ως εκπρόσωποί του, αλλά αυτή η διευθέτηση δεν έβαλε τέλος στη διαφωνία, που συνεχίστηκε και στην επόμενη βασιλεία. Όταν γέρασε ο Χάραλντ παρέδωσε την ανώτατη εξουσία στον αγαπημένο του γιο Έρικ Μπλοόξ, που προόριζε για διάδοχό του. Ο Έρικ κυβερνούσε μαζί με τον πατέρα του όταν εκείνος ήταν 80 ετών. Ο Χάραλντ πέθανε τρία χρόνια αργότερα από γερατειά περί το 933.
Ο Χάραλντ Χορφάγκρε θεωρείτο ότι είχε ταφεί κάτω από ένα τύμβο στο Χάουγκαρ, δίπλα στον Πορθμό του Kάρμσουντ, κοντά στην εκκλησία του Χάουγκεσουντ, περιοχή που αργότερα θα ονομαζόταν ομώνυμη πόλη και δήμος. Η περιοχή κοντά στο Kάρμσουντ ήταν παραδοσιακός τόπος ταφής αρκετών από τους πρώτους ηγεμόνες της Νορβηγίας. Το 1872 ανεγέρθηκε το εθνικό μνημείο του Χαραλντσχάουγκεν, για να τιμήσει τη μάχη του Χάφρσφιορδ, που παραδοσιακά χρονολογείται στο 872.
Απόγονοι
Ενώ οι διάφορες σάγκα ονοματίζουν σε διάφορα σημεία από 11 ως 20 γιους του Χάραλντ σε διάφορες περιστάσεις, το σκαλδικό ποίημα της εποχής του Hákonarmál λέει ότι ο γιος του Χάακον θα συναντούσε μόνο "οκτώ αδέρφια" όταν θα έφτανε στη Βαλχάλλα, ένα τόπος για σκοτωμένους πολεμιστές βασιλιάδες και ήρωες. Μόνο τα επόμενα πέντε ονόματα των γιων μπορούν να επιβεβαιωθούν από σκαλδικά ποιήματα (με τις αντίστοιχες σάγκα σε παρένθεση), ενώ ο πλήρης αριθμός των γιων παραμένει άγνωστος:
Σύμφωνα με τη Heimskringla
Ο πλήρης κατάλογος των γιων, σύμφωνα με τη Heimskringla του Σνόρρι Στούρλουσον, είναι:
Παιδιά με την Άασα, κόρη του Χάακον Γκργιότγκαρσον, Γιαρλ του Λάντε:
Παιδιά με τη Γκύντα Έιρικσντοτιρ:
Παιδιά με τη Σβάνχιλντ, κόρη του Ειστέιν Γιαρλ:
Παιδιά με την Αασχιλντ, κόρη του Ρινγκ Ντάγκσον:
Παιδιά με τη Σνέφριντ, κόρη του Σβόσε του Φινλανδού:
Άλλα παιδιά:
Στη Νορβηγία
Ο Χάραλντ Χορφάγκρε έγινε σημαντική μορφή του νορβηγικού εθνικισμού το δέκατο ένατο αιώνα, κατά τη διάρκεια του αγώνα του για ανεξαρτησία από τη Σουηδία, όταν λειτούργησε ως «ηρωική αφηγηματική προσωπικότητα που προσέδωσε ένα θεμελιώδες αφήγημα του πώς η Νορβηγία έγινε ένα ανεξάρτητο έθνος». Συγκεκριμένα το 1872 ένα εθνικό μνημείο για το Χάραλντ ανεγέρθηκε στο Χάραλντσχάουγκεν, ένα προϊστορικό ταφικό τύμβο στην πόλη Χάουγκεσουντ, που τότε θεωρήθηκε ότι ήταν ο τόπος ταφής του Χάραλντ Χορφάγκρε, παρά την αντίθεση των αριστερών πολιτικών. Ο ισχυρισμός για το Χάραλντ υπήρξε σημαντικός για την ανάπτυξη του τουριστικού κλάδου στην πόλη και την περιοχή της: σήμερα ο Βασιλιάς Χάραλντ Χορφάγκρε συνδέεται με αρκετούς αρχαιολογικούς χώρους όπου έχουν κατασκευαστεί νεότερα μνημεία και θεματικά πάρκα (οβελίσκοι, πύργοι, γλυπτά, «ανακατασκευές» αρχαίων οικισμών / χωριών) και όπου διεξάγονται διάφορες αναμνηστικές εκδηλώσεις (ιωβηλαία, πανηγύρια, φεστιβάλ). Ο ήρωας των Βίκινγκ, Χάραλντ Χορφάγκρε, έχει γίνει της μιας ζωτικής κουλτούρας αναβίωσης, που είναι εμφανής μεταξύ άλλων σε ένα πάρκο μνήμης στο κέντρο του Χάουγκεσουντ με την ανέγερση ενός αγάλματος του Χάραλντ Χορφάγκρε ... την παράσταση ενός μιούζικαλ. .. την κατασκευή του «μεγαλύτερου» πλοίου των Βίκινγκ στον κόσμο ... την ίδρυση θεματικού πάρκου βασισμένου στο θέμα των Βίκινγκ και ενός ιστορικού κέντρου όπου κοινοποιείται η μυθολογία του Βασιλιά Χάραλντ Χορφάγκρε ... Οι κύριοι παρακινητές πίσω από αυτά τα έργα μνήμης στην περιοχή του Χάουγκεσουντ σήμερα είναι, όπως ήταν και τη δεκαετία του 1870, τοπικοί επιχειρηματίες που τρέφονται από τον τοπικό πατριωτισμό Το 2013 ξεκίνησαν στο Αβαλντσνες εμπορικά χρηματοδοτούμενες αρχαιολογικές ανασκαφές, με τη ρητή πρόθεση να αναπτυχθεί η τοπική βιομηχανία κληρονομιάς σε σχέση με το εμπορικό σήμα Χάραλντ Χορφάγκρε, προκαλώντας έντονη συζήτηση στη Νορβηγία για την κατάλληλη διαχείριση της αρχαιολογικής κληρονομιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Φίλιππος της Έσσης-Ντάρμστατ
Ο Φίλιππος, γερμ. Philip (20 Ιουλίου 1671 - 11 Αυγούστου 1736) από τον Οίκο της Έσσης ήταν στρατάρχης της Αυστρίας και κυβερνήτης της Μάντουας.
Βιογραφία
Πολέμησε για τους Αψβούργους στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής και έγινε στρατάρχης (1708) και γενικός Διοικητής των στρατευμάτων στη νεοκατακτηθείσα Νάπολη. Μετά τον Πόλεμο (1714), με τη μεσολάβηση του Ευγενίου πρίγκιπα της Σαβοΐας, έγινε κυβερνήτης της Μάντουας. Έθεσε τον Αντόνιο Βιβάλντι διευθυντή μουσικής του παρεκκλησίου της Αυλής του · προς τιμήν του ο Βιβάλντι έγραψε την όπερα Τίτο Μάνλιο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1693 τη Μαρία-Τερέζα, κόρη του Φερδινάνδου-Φραγκίσκου-Ιωσήφ δούκα του Κρόυ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Βάμμα (εραλδική)
Τα βάμματα αποτελούν την περιορισμένη παλέτα χρωμάτων και μοτίβων που χρησιμοποιούνται στην εραλδική. Η χρήση τους χρονολογείται από την εποχή της διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής εραλδικής, δηλαδή τον 12ο και 13ο αιώνα μ.Χ., αλλά η ποικιλία των βαμμάτων και ο τρόπος απεικόνισης και περιγραφής τους εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου, καθώς αναπτύχθηκαν νέες παραλλαγές και πρακτικές. Η ανάγκη να οριστούν και να απεικονιστούν σωστά τα διάφορα βάμματα είναι επομένως μια από τις σημαντικότερες πτυχές της εραλδικής τέχνης και του σχεδιασμού.
Ορισμός
Τα χρώματα και τα σχέδια της εραλδικής παλέτας χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, συνήθως γνωστές ως «μεταλλικά χρώματα» (metals), «κανονικά χρώματα» (colours) και τα «δευτερεύοντα χρώματα» ή «γούνες» (furs). Στην αρχική του έννοια, το «βάμμα» αναφέρεται μόνο στην ομάδα του «μεταλλικού χρώματος». Όμως, καθώς η λέξη «χρώμα» φαίνεται ανεφάρμοστη στα εραλδικά χρώματα και κανένας άλλος όρος δεν καλύπτει σαφώς και τις τρεις κατηγορίες, η λέξη «βάμμα» έχει χρησιμοποιηθεί με αυτή την ευρύτερη έννοια, ενώ το «χρώμα» όχι.
Ανάπτυξη και ιστορία
Με την πάροδο του χρόνου αναπτύχθηκαν παραλλαγές στα βασικά βάμματα, ιδιαίτερα αυτά που είχαν σχέση με τις γούνες, αν και οι απόψεις διίστανται ως προς το αν πρέπει να θεωρούνται ξεχωριστά βάμματα ή απλά ποικιλίες των υφιστάμενων. Δύο πρόσθετα χρώματα εμφανίστηκαν και έγιναν γενικά αποδεκτά από τους εραλδικούς καλλιτέχνες, και τελικά ονομάστηκαν «λεκέδες» (stains), με την πεποίθηση ότι είχαν χρησιμοποιηθεί για να δηλώσουν κάποια ατιμία από την πλευρά του κομιστή. Η πρακτική της απεικόνισης των «σωστών» (proper) βαμμάτων, καθιερώθηκε τον 17ο αιώνα. Άλλα χρώματα εμφανίζονται περιστασιακά από τον 18ο αιώνα, αλλά η χρήση τους είναι σπάνια.
Τα εραλδικά χρώματα
thumb|Πίνακας των βαμμάτων Στον αγγλόφωνο κόσμο, η εραλδική ορολογία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εκείνη της Βρετανίας, η οποία με τη σειρά του βασίζεται στη νορμανδο-γαλλική. Όσον αφορά τα εραλδικά βάμματα, η γαλλική εραλδική, η οποία συχνά αναφέρεται από τους εραλδικούς καλλιτέχνες, χρησιμοποιεί παρόμοια ορολογία. Αντίθετα, η γερμανική εραλδική, που έχει επίσης μεγάλη επιρροή, χρησιμοποιεί διαφορετικό λεξιλόγιο, δηλαδή ονοματίζει τα χρώματα με τα καθημερινά τους ονόματα.
Μεταλλικά χρώματα
Τα μεταλλικά χρώματα διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:
Κανονικά χρώματα
Τα κανονικά χρώματα χωρίζονται στα:
Στα βάμματα, όταν απεικονίζονται σε μονόχρωμα σχέδια, χρησιμοποιούνται διάφορα μοτίβα ασπρόμαυρων γραμμών, όπως φαίνονται παρακάτω.
Δευτερεύοντα χρώματα ή γούνες
Οι γούνες όπου, αν και μοτίβα, κατατάσσονται στα χρώματα του φόντου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εραλδική
Γεώργιος της Έσσης-Ντάρμστατ
Ο Γεώργιος, γερμ. Georg (1669 - 13 Σεπτεμβρίου 1705) από τον Οίκο της Έσσης ήταν στρατάρχης στον Αυστριακό στρατό και διοικητής του κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Υπηρέτησε τους Αψβούργους της Αυστρίας, ως αντιβασιλιάς της Καταλωνίας (1698-1701) και κυβερνήτης του Γιβραλτάρ (1704), γνωστός ως Χόρχε δε Δάρμστατ.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος-Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Ελισάβετ-Δωροθέας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1678, όταν ο Γεώργιος ήταν 9 ετών, έτσι τον ανέθρεψε η μητέρα του. Το 1686 έκανε τη μεγάλη Περιοδεία στη Γαλλία και την Ελβετία. Έπειτα εισήλθε στο στρατό.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Υπό τον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας πολέμησε εναντίων των Τούρκων και ήταν στη μάχη του Μόχατς. Έπειτα ακολούθησε τον Γουλιέλμο Γ΄ Νασσάου της Αγγλίας στην εκστρατεία του στην Ιρλανδία. Όταν επέστρεψε μεταστράφηκε στον Καθολικισμό και έγινε αντιστράτηγος του Αυστριακού στρατού το 1692· ήταν 23 ετών.
Στον Εννεαετή Πόλεμο (1688-97) πολέμησε εναντίον της Γαλλίας. Το 1695 ο Γερμανός βασιλιάς τον έστειλε επικεφαλής 2.000 Γερμανών στην άμυνα της Καταλωνίας εναντίον υπέρτερου Γαλλικού στρατού. Αμύνθηκε της Βαρκελώνης το 1697, που την πολιορκούσαν οι στρατάρχες της Γαλλίας δούκας του Βαντόμ από τη στεριά και δούκας ντ' Εστρέ από τη θάλασσα. Έπειτα από 52 ημέρες, η Μαδρίτη διέταξε την παράδοση της πόλης, αντίθετα με τη θέληση του Γεωργίου.
Μετέπειτα ζωή
Μετά τον Πόλεμο, τιμήθηκε στην Ισπανία και έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος (1697). Τελικά αποσύρθηκαν οι Γάλλοι και έγινε αντιβασιλιάς της Καταλωνίας ως Χόρχε δε Δάρμστατ. Έμαθε μερικά Καταλανικά και ξεκίνησε κάποιες μεταρρυθμίσεις· έγινε δημοφιλής. Έγινε στρατηγός του Ιππικού (1699).
Το 1700 ο Κάρολος Β΄ Αψβούργων της Ισπανίας απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο Γάλλος Φίλιππος Ε΄ Βουρβόνων, που αντικατέστησε τον Γεώργιο με έναν υπέρμαχο των Βουρβόνων αντιβασιλιά στην Καταλωνία. Ο Γεώργιος επέστρεψε στην Αυστρία και ο Λεοπόλδος Α΄ Αψβούργων τον όρισε να προωθήσει τη διαδοχή στην Ισπανία του γιου του Καρόλου Αψβούργων με τη βοήθεια της Βρετανίας και της Πορτογαλίας. Έτσι ξεκίνησε ο Πόλεμος για την Ισπανική διαδοχή και ο Γεώργιος ορίστηκε επικεφαλής των στρατευμάτων. Ακολούθησε τον Άγγλο ναύαρχο το 1704 από τη Λισαβόνα προς συνάντηση του Γαλλικού Ναυτικού, αλλά αν και το πλησίασαν, επέστρεψαν. Κατέλαβαν όμως το Γιβραλτάρ και το υπερασπίστηκαν από επιθέσεις. Το επόμενο έτος εγκατέλειψε το Γιβραλτάρ και επιτέθηκε στη Βαρκελώνη, αλλά στην επίθεση εναντίον της ακρόπολής της απεβίωσε. Τάφηκε στο ναό της Χάριτος των Ιωαννιτών ιπποτών, ενώ η καρδιά του εστάλη στο Ντάρμστατ, όπου υπάρχει στο Στάτκιρχε ως σήμερα. Στη Βαρκελώνη τον ήξεραν ως πρίνσεπ Ζόργι και με αυτό το όνομα υπάρχει εκεί οδός: carrer del príncep Jordi.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Ιωσήφ της Έσσης-Ντάρμστατ
Ο Ιωσήφ, γερμ. Joseph (1699 - 1768) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος του Άουγκσμπουργκ (1740-1768).
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ-Ιγνάτιος-Φίλιππος γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου στρατάρχη της Αυστρίας και της Μαρίας-Τερέζας των Κρόυ, κόρης του Φερδινάνδου-Φραγκίσκου-Ιωσήφ δούκα του Χαβρέ.
Ανατράφηκε στη Μάντουα για όσο διάστημα ο πατέρας του ήταν κυβερνήτης της πόλης. Χειροτονήθηκε ιερέας στο Άουγκσμπουργκ το 1729 και το 1740 ο Σύλλογος του καθεδρικού εκεί τον εξέλεξε πρίγκιπα-επίσκοπο του Άουγκσμπουργκ. Το επόμενο έτος ο πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ επικύρωσε τον διορισμό του και τον επόμενο μήνα χειροτονήθηκε ως επίσκοπος από τον βοηθό επίσκοπο της πόλης.
Το 1764 ο Σύλλογος του καθεδρικού της πόλης εξέλεξε τον Κλήμη-Βεντσέσλαο των Βέττιν-Σαξονίας ως βοηθό (διάδοχο) επίσκοπο. Την εκλογή επιβεβαίωσε ο πάπας Κλήμης ΙΓ΄ με τον όρο ότι όταν γίνει επίσκοπος, θα παραιτηθεί από τις επισκοπές Φράιζινκ και Ρέγκενσμπουργκ που κατείχε.
Το 1768 ο Ιγνάτιος απεβίωσε στο Πλομπιέρ-λε-Μπαιν και τον διαδέχθηκε ο Κλήμης-Βεντσέσλαος.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Καζάς Ναβαρίνου
Ο Καζάς Ναβαρίνου, ήταν η διοικητική διαίρεση, η οποία αφορούσε ένα τμήμα της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας, της σημερινής νοτιοδυτικής Μεσσηνίας, κατά τις χρονικές περιόδους τις οποίες αυτή τελούσε, υπό την πρώτη (1460-1683) και τη δεύτερη οθωμανική κατοχή (1715-1821).
Επισημαίνεται επίσης, ότι καθώς η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας, μετά τη διοικητική διαίρεση του 1833, αντιστοιχεί περίπου στην παλαιότερη Επαρχία Πυλίας (1833-1997) ο Καζάς Ναβαρίνου δεν πρέπει να συγχέεται με τα γεωγραφικά όρια της επαρχίας αυτής, επειδή τα γεωγραφικά όρια του καζά αφορούσαν πολύ μικρότερη σε έκταση περιοχή.
Τρόπος λειτουργίας
Ο Καζάς του Ναβαρίνου ήταν, με βάση τον τρόπο λειτουργίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μια ακόμα γεωγραφική περιοχή η οποία υπόκειτο στη νομική και διοικητική δικαιοδοσία ενός δικαστή, του καδή, ο οποίος ασκούσε τις δικαστικές του αρμοδιότητες στα πλαίσια του ισλαμικού νόμου.
Ιστορικό της περιοχής του καζά
Η ιστορία της περιοχής την οποία περιελάμβανε ο Καζάς του Ναβαρίνου, στα χρονικά διαστήματα από το 1460 ως το 1683 και από το 1715 ως το 1821, κατά την αρχαιότητα, αλλά και τη σημερινή εποχή, ήταν και είναι ευρύτερα γνωστή, ως περιοχή της Πυλίας. Οι αναφορές για την περιοχή που περιελάμβανε ο καζάς ξεκινούν από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους, όταν στο ύψωμα, όπου σήμερα βρίσκεται το φράγκικο κάστρο του Παλαιοκάστρου Ναυαρίνου βρισκόταν η αρχαία κλασική Ακρόπολη της Πύλου. Στα Βυζαντινά χρόνια η τότε πόλη ονομαζόταν Ζόγκλος και περί τον 6ο αιώνα καταλήφθηκε πρόσκαιρα από τους Αβάρους, απ΄ όπου και μετονομάστηκε σε Αβαρίνο. Κατά την περίοδο του Μεσαίωνα οι Φράγκοι που κατασκεύασαν στη θέση της ακρόπολης το κάστρο τους και τον παλαιό οικισμό του Παλαιοκάστρου Ναυαρίνου, το ονόμαζαν Port de Junch, δηλαδή λιμάνι των σχοίνων (ονομασία που έχει σχέση και με μια άλλη εκδοχή ονοματολογίας, ότι το όνομα Ναυαρίνο είναι πιθανώς σλαβικής προέλευσης και σημαίνει το μέρος με σφεντάμια). Δίπλα στον αρχικό οικισμό κτίστηκε το 1278 το Παλαιόκαστρο από τον Φλαμανδό σταυροφόρο Νικόλαο B΄ Σαιντ-Ομέρ.
330-1204: Βυζαντινή εποχή
Αργότερα και ως τα Βυζαντινά χρόνια η περιοχή και η πόλη αναφερόταν ως "Ζόγκλος", αλλά περί τον 6ο αιώνα, καταλήφθηκε από τους Αβάρους, απ΄ όπου και ονομάστηκε Αβαρίνο - από εκεί προήλθε και η ονομασία Ναυαρίνο, ή Ναβαρίνο, εκ συνεκφοράς των λέξεων (νέου+Αβαρίνου ή του ναυς+Αβαρίνο), κατά την οποία και προσδιορίζονταν όλος ο κόλπος της Πυλίας με τα πέριξ φρούρια, κατ΄ έναντι των νήσων Πρώτη Μεσσηνίας και Σαπιέντζα από τα οποία και ισαπέχει.
1432-1460: Δεσποτάτο του Μυστρά
Για μικρό χρονικό διάστημα, 30 περίπου ετών, μετά την Α΄ Ενετοκρατία, την περιοχή του Ναβαρίνου ήλεγχε το Δεσποτάτο του Μυστρά (1349-1460). Από το 1417-18 οι Βυζαντινοί είχαν κατορθώσει να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο μέρος της Μεσσηνίας και της Ηλείας. Το 1427 ο Βυζαντινός στόλος καταφέρνει να νικήσει σε ναυμαχία στα νησάκια Εχινάδες, στην είσοδο του Πατραϊκού κόλπου, τον Παλατινό Κόμη Κεφαλληνίας και Ζακύνθου Κάρολο Α΄ Τόκκο και λίγο αργότερα οι Βυζαντινοί καταλαμβάνουν τη Γλαρέντζα στην Ηλεία. Το 1429 ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος καταλαμβάνει και την Πάτρα μετά από πολιορκία. Εκτός από την Μεθώνη, την Κορώνη το Ναύπλιο και το Άργος, τα οποία παρέμειναν στην κατοχή των Βενετών, ολόκληρη η υπόλοιπη Πελοπόννησος αναλαμβάνουν οι Παλαιολόγοι, με το Θεόδωρο να εξουσιάζει τον Μυστρά, το Θωμά τη Γλαρέντζα και τον Κωνσταντίνο τα Καλάβρυτα, λίγο πριν ο τελευταίος γίνει αυτοκράτορας. Όμως οι τουρκικές επιδρομές συνεχίστηκαν αμείωτες τα επόμενα χρόνια, καθώς ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ήθελε να εμποδίσει τους Θεόδωρο και Θωμά, οι οποίοι βρίσκονταν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους, από το να αποστείλουν ενισχύσεις στην πολιορκούμενη πρωτεύουσα. Με αφορμή μία μεγάλη τουρκική επιδρομή ξέσπασε εξέγερση των κατοίκων, υπό τον Μανουήλ Κατακουζηνό, η οποία έληξε άδοξα με την επέμβαση του Τουραχάν ή Τουρχάν Μπέη. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και ενώ τα δύο αδέλφια συνέχιζαν να συγκρούονται μεταξύ τους, οι Τούρκοι κατέλαβαν την Πάτρα το 1458 και το 1460 ο Μυστράς παρεδόθη αμαχητί στον Μωάμεθ Β΄ που έθεσε το τέλος στο δεσποτάτο.
1460-1683: Α΄ Τουρκοκρατία
Η περίοδος της Πρώτης Τουρκοκρατίας στην περιοχή του Μωριά αρχίζει με τη δεύτερη εκστρατεία του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή (Μεχμέτ Β΄), στην Πελοπόννησο. Μετά την παράδοση του Μυστρά (Πέμπτη 29 Μαΐου 1460) και της Βορδώνιας, κατέλαβε το Καστρίτζι και το Γαρδίκι (στο οποίο είχε καταφύγει ο πληθυσμός του Λεονταρίου). Ακολούθησαν τα κάστρα του Αγίου Γεωργίου και της Καρύταινας και στη συνέχεια ο στρατός του κατέβηκε στην περιοχή των Κοντοβουνίων και την περιοχή της Αρκαδίας (Κυπαρισσίας), σύμφωνα με τον ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη. Είναι το διάστημα αυτό κατά το οποίο η περιοχή του Ναβαρίνου μετατρέπεται για πρώτη φορά σε καζά. Το Νέο Ναβαρίνο ή Νιόκαστρο ή Νεόκαστρο, δηλαδή η σημερινή Πύλος, οικοδομήθηκε γύρω από το καινούργιο κάστρο που έχτισαν οι Οθωμανοί, το 1573, για τον έλεγχο της νότιας εισόδου, στον όρμο του Ναυαρίνου. Το κάστρο ονομάστηκε Νεόκαστρο σε αντιδιαστολή με το Παλαιόκαστρο, το παλαιότερο φρούριο που έλεγχε την βόρεια είσοδο του όρμου. Νεόκαστρο (Νιόκαστρο) υπήρξε και το αρχικό όνομα του νεότερου οικισμού. Το όνομα Πύλος αποδόθηκε στον σημερινό οικισμό μεταγενέστερα, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας.
1683-1715: Β΄ Ενετοκρατία
thumb|300px|right|Το Ναβαρίνο (Νιόκαστρο) περί το 1690, σε έργο του Φλαμανδού χαράκτη Γιάκομπ Πέετερς (Jacob Peeters, 1637–1695). Η περιοχή του Ναβαρίνου την περίοδο της Δεύτερης Ενετοκρατίας (1683/84-1715), δηλαδή το χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν εκ νέου την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715), αναφερόταν ως τερριτόριο ή επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin) και ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδίας ή Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Οι Βενετοί, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου του Μορέως (1684-1699),ί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν την περιοχή του Μωριά, που είχε ερημωθεί από τον πόλεμο, και να αναζωογονήσουν την γεωργία και την οικονομία της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κερδίσουν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, ούτε να εξασφαλίσουν την νέα τους κτήση στρατιωτικά. Έτσι, σύντομα η Πελοπόννησος ανακτήθηκε και πάλι από τους Οθωμανούς μετά από μια σύντομη εκστρατεία τους που έγινε μεταξύ του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου του 1715.
1715-1821: Β΄ Τουρκοκρατία
thumb|300px|right|Κρήνη και ερείπια κτίσματος, πιθανότατα οθωμανικά, στην περιοχή του Ναβαρίνου, το 1808, σε έργο του Γάλλου ζωγράφου Antoine-Laurent Castellan (1772–1838). Για ένα περίπου αιώνα οι Τούρκοι κατείχαν και πάλι τον Μωριά, μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η περιοχή της Πυλίας μέχρι και την απελευθέρωσή της το 1821, έγινε και πάλι καζάς, υπαγόμενος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κατά την περίοδο της Δεύτερης Τουρκοκρατίας του Μωριά. Σύμφωνα με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης.
1821: Απελευθέρωση του Ναβαρίνου
Οι κάτοικοι του Νεόκαστρου εξεγέρθηκαν το 1821 με αρχηγούς τους Γεωργάκη και Νικόλαο Οικονομίδη. Στις 25 Μαρτίου 1821 άρχισε η πολιορκία. Το 1825, ο Ιμπραήμ κατέλαβε την Πύλο και το Νεόκαστρο και το κράτησε μέχρι τη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, αποδόθηκε στο Νεόκαστρο το όνομα Πύλος, με βασιλικό διάταγμα του 1833 (ΦΕΚ 12/6-4-1833) Η Πύλος ορίστηκε έδρα του Δήμου Πυλίων. Ο Δήμος Πυλίων σχηματίστηκε με το Β.Δ. της 9ης Απριλίου 1835 και κατατάχθηκε στην Γ΄ τάξη δήμων με πληθυσμό 782 κατοίκους και έδρα την Πύλο (Νεόκαστρον).
Οι οικισμοί του Καζά Ναβαρίνου
Ο Καζάς του Ναβαρίνου, ο οποίος είχε ως έδρα το Νιόκαστρο (Anavarin-i cedid), δηλαδή την σημερινή Πύλο, περιελάμβανε, σύμφωνα με την μέχρι σήμερα βιβλιογραφική έρευνα, τα εξής χωριά – οικισμούς της περιοχής αυτής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Πύλος
Σινεγκόριε
Το Σινεγκόριε (ρωσικά: Синего́рье, μετάφραση: περιοχή των μπλε βουνών) είναι μια αστική περιοχή (οικισμός αστικού τύπου) στην Επαρχία Γιαγκοντνίνσκι στην Περιφέρεια Μαγκαντάν στη Ρωσία. Βρίσκεται στον ποταμό Κολιμά, 8 χιλιόμετρα από τον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Κολιμά. Ο πληθυσμός ήταν 2.821 άτομα το 2010, μειωμένος από τα 4.071 άτομα στην απογραφή του 2002 και τα 11.645 άτομα στην απογραφή του 1989.
Γεωγραφία
Το Σινεγκόριε βρίσκεται περίπου 280 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας Μαγκαντάν, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κολιμά κοντά στη συμβολή του με τον Μπαχάπτσα. Ο οικισμός βρίσκεται στην Επαρχία Γιαγκοντνίσκι, περίπου 70 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το διοικητικό κέντρο Γιαγκόντνογιε.
Ιστορία
Η μικρότερη πόλη στην περιοχή του Κολιμά, το Σινεγκόριε, χτίστηκε κατά την περίοδο 1971-1981 για να στεγάσει τους εργαζομένους για την κατασκευή του κοντινού φράγματος και του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Κολιμά. Το Σινεγκόριε έλαβε το καθεστώς του οικισμού αστικού τύπου το 1972. Ο οικισμός σχεδιάστηκε για να στεγάσει έως και 10.000 κατοίκους, ωστόσο μετά την ενδεχόμενη ολοκλήρωση του φράγματος και την κατασκευή εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας του εργοστασίου, η πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης μετακόμισε, αφήνοντας περίπου τα δύο τρίτα των κτιρίων της πόλης εγκατελειμένα στην παρούσα ημέρα.
Ο εναπομείναν πληθυσμός αποτελείται κυρίως από τους εργαζομένους του εργοστασίου και τις οικογένειές τους.
Σπορ
Υπάρχει μια καλά εξοπλισμένη διαδρομή σλάλομ στην κοντινή πλαγιά του βουνού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Λουδοβίκος Ζ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
Ο Λουδοβίκος Ζ΄, γερμ. Ludwig VII (22 Ιουνίου 1658 - 31 Αυγούστου 1678) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμστατ (1678).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαρίας-Ελισάβετ των Όλντενμπουρκ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Φρειδερίκος της Έσσης-Ντάρμστατ (1677-1708)
Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (18 Σεπτεμβρίου 1677 - 18 Οκτωβρίου 1708) από τον Οίκο της Έσσης ήταν στρατηγός του Ρωσικού στρατού.
Βιογραφία
Μεταστράφηκε στον Καθολικισμό και εισήλθε στο στρατό της Αυστρίας, όπως και οι τρεις αμέσως μεγαλύτεροι αδελφοί του Γεώργιος, Φίλιππος και Ερρίκος, το 1697 στη Ρώμη, παρά τις διαμαρτυρίες της μητέρας του, που ήταν φανατική Προτεστάντης.
Αργότερα ακολούθησε τον στρατό του Πέτρου Α΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας και διορίστηκε αντιστράτηγος του Ιππικού. Συμμετείχε μαζί με τον Πέτρο στη μάχη της Λέσναγια εναντίον των Σουηδών, όπου σε μία ανταλλαγή πυροβολισμών με μουσκέτα, τραυματίστηκε βαριά. Μεταφέρθηκε στο Σαβουσύ για να αναρρώσει, αλλά τέσσερις ημέρες μετά απεβίωσε εκεί το 1708. Είχε συμβάλλει αποφασιστικά στη νίκη και ο Πέτρος Α΄ επέτρεψε την οικοδόμηση ενός Καθολικού ναού κατά την ταφή του.
Φραγκίσκος Ερνέστος της Έσσης-Ντάρμστατ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκήσσεν και ήταν ο τρίτος γιος του Ερνέστου-Λουδοβίκου πρίγκιπα της Έσσης-Ντάρμστατ και της Δωροθέας-Καρλόττας, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμαπχ.
Το 1707 κατά τη διάρκεια του Πολέμου για την Ισπανική Διαδοχή, απεβίωσε ο 14ετής αδελφός του Κάρολος-Γουλιέλμος, διοικητής του συντάγματος Κύκλος της Έσσης-Ντάρμστατ και τον διαδέχθηκε.
Ο Φραγκίσκος-Ερνέστος απεβίωσε το 1716 στο Ντάρμστατ σε ηλικία 21 ετών.
Κάρολος Γουλιέλμος της Έσσης-Ντάρμστατ
Ο Κάρολος-Γουλιέλμος. γερμ. Karl-Wilhelm (17 Ιουνίου 1693 - 17 Μαΐου 1707) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Ντάρμστατ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου-Λουδοβίκου λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Δωροθέας-Καρλόττας, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μαγδενμβούργου-Άνσμπαχ.
Όταν ήταν 4 ετών, ο πατέρας του τον διόρισε συνταγματάρχη του νεοϊδρυθέντος συντάγματος Κύκλος της Έσσης-Ντάρμστατ. Δύο έτη μετά. καθώς προέλαυναν τα Γαλλικά στρατεύματα, οι γονείς του μετακινήθηκαν στο Γκήσσεν, όπου συνέχισε την εκπαίδευσή του στον ευσεβιστή θεολόγο Γιόχαν Κόνραντ Ντίππελ, αλχημιστή και φυσικό.