cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανρί Φελίξ Εμμανουέλ Φιλιποτώ
Βιογραφικά στοιχεία
Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι η απεικόνιση της πολιορκίας του Παρισιού κατά τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο, ζωγραφισμένη με τη μορφή κυκλοράματος, έναν τύπο μεγάλης πανοραμικής ζωγραφικής ώστε να παρέχει στον θεατή που στέκεται στη μέση του πίνακα θέα 360° του έργου. Οι θεατές της πανοραμικής εικόνας αισθάνονταν σαν να παρίστανται σε ένα ιστορικό γεγονός ή διάσημο μέρος.
Ο Φιλιποτώ φιλοτέχνησε επίσης μεγάλο αριθμό έργων που αναπαριστούν την άνοδο και τις επιτυχίες του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, μεταξύ των οποίων και ένα πορτρέτο του Ναπολέοντα με στολή σε ηλικία 23 ετών, καθώς και μια σειρά πινάκων με γαλλικές νίκες στους πολέμους της Γαλλικής επανάστασης και στους Ναπολεόντειους πολέμους. Το 1846 του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Ο [[Αλφόνς ντε Λαμαρτίν|Λαμαρτίνος μπροστά στο Δημαρχείο του Παρισιού στις 25 Φεβρουαρίου 1848, Πετί παλαί, Παρίσι]] Ο γιος του, Πωλ Φιλιποτώ, ήταν επίσης καλλιτέχνης. Και οι δύο ήταν διάσημοι για την παραγωγή πανοραμικών ιστορικών πινάκων. Πατέρας και γιος συνεργάστηκαν στον πίνακα Η Υπεράσπιση του οχυρού Ισσί το 1871. Συνεργάστηκαν επίσης στο κυκλόραμα της μάχης του Γκέτισμπεργκ που έγινε διάσημο έργο στις Ηνωμένες Πολιτείες και καθώς αναφέρεται «μέσα σε ένα χρόνο, μισό εκατομμύριο άνθρωποι είχαν σταθεί μπροστά του».
Πατέρας και γιος ενίσχυαν την καλλιτεχνική επίδραση της πανοραμικής ζωγραφικής τους δημιουργώντας τρισδιάστατη απεικόνιση των έργων τους με στοιχεία διοράματος τοποθετημένα μπροστά στους πίνακες και ενσωματωμένα τμήματα τοίχων και αντικειμένων μάχης που αναμειγνύονταν στα ζωγραφισμένα τμήματα της παρουσίασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Χούνιρ
Στην Σκανδιναβική μυθολογία ο Χούνιρ (Hœnir) ήταν πολύ αναποφάσιστος θεός και μέλος των Εσίρ. Μαζί με τον Μίμιρ πήγε στους Βανίρ για την σύναψη συνθήκης. Οι Βανίρ έκαναν τον Χούνιρ μέλος τους, αλλά αυτός ήταν αναποφάσιστος και βασιζόταν στον Μίμιρ για όλες τις αποφάσεις του, μουρμουρίζοντας μόνο απαντήσεις που δεν τον δέσμευαν όταν ο Μίμιρ ήταν απών.
Ο Χούνιρ ήταν ένας από τους λίγους θεούς που θα επεβίωναν του Ράγκναροκ.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Φρούριο Καλέ του Τουρλούκα
Το φρούριο πιστεύεται ότι είχε μικρή φρουρά για να ελέγχει τον δρόμο που περνούσε από εκεί και σε περίπτωση ανάγκης να προστατεύεται σε αυτό ο τοπικός πληθυσμός. Είχε οπτική επαφή επαφή με το Κάστρο Ποβίσντος που βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. Αργότερα το φρούριο ανακατασκευάστηκε πιθανότατα από τους ντόπιους, ίσως είχε καταστραφεί και εγκαταλειφθεί γιατί ανακατασκευάστηκε με ξερολιθιά και ξυλεία, τέλος καταστράφηκε κι εγκαταλείφθηκε εντελώς.
Από το 2005 είναι επισκέψιμος αρχαιολογικός τόπος της Βουλγαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βουλγαρία
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2009-2010
Β Ανδρών 2009-2010
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 18 Οκτωβρίου 2009 έως τις 31 Ιανουαρίου 2010. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 7 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 30 Μαΐου 2010. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα του Γ.Σ. Λαυρίου για πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Β Βαθμολογία 20px|Β Βάσει προκήρυξης του πρωταθλήματος, θα έπρεπε να προβιβαστούν στην Α2 2010-11, οι τρεις πρώτες ομάδες της κατάταξης (Γ.Σ. Λαυρίου, |Πανελευσινιακός και Πιερικός Αρχέλαος), όμως τελικά προβιβάστηκαν οι έξι πρώτες.
Ο Πανερυθραϊκός έλαβε την θέση που έμεινε κενή μετά την συγχώνευση της Δάφνης και του Αμύντα, ενώ Απόλλων Πατρών και Α.Ε.Κ. Άργους έλαβαν τις θέσεις των υποβασθεισών από την Α1 2009-10, Τρικάλων και Ολύμπιας Λάρισας, οι οποίες αποσύρθηκαν λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 2009 2010 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 2009 2010
1252
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1252 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εμίλ Ντε Λασάνκ
thumb|right|240px|Ο περίφημος πίνακάς του: Η αυτοθυσία που εκτίθεται στο μουσείο ιστορίας και τέχνης του [[Μεσολόγγι|Μεσολογγίου]] thumb|right|180px|Άλογο με επικεφαλής ένοπλο άνδρα, [[1859, Ιδιωτική συλλογή ]] Ο Εμίλ ντε Λανσάκ (1803-1890) (γαλ. Emile de Lansac) ήταν Γάλλος ζωγράφος ο οποίος καταγόταν από το Béarn και ήταν γιος του Arnaud de Lansac και της Charlotte Ι milie Coutures. Γεννήθηκε στην Tulle (Corrèze ), όπου ο πατέρας του, ο Γενικός Επιθεωρητής του Υπουργείου Οικονομικών, περνούσε με τη σύζυγό του σε μια επιθεώρηση. Ένας μαθητής του Jean-Charles Langlois, μεγάλος θαυμαστής του Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ, ο Lansac πέρασε αρκετά χρόνια στο ιπποφορβείο στο Tarbes , μελετώντας τα άλογα. Επέστρεψε στο Παρίσι, συνεργάστηκε με τον Ary Scheffer, έγινε μαθητής του και συνέβαλε με το ταλέντο του σε πολλά από τα έργα του Σέφερ. Φεύγοντας από το εργαστήριο του Σέφερ, ο Lansac ειδικεύεται στα πορτρέτα, στρατιωτικές σκηνές και τα ιστορικά θέματα. Συμμετείχε τακτικά σε καλλιτέχνιδες Salon des français από το 1827 μέχρι το 1878, του απονεμήθηκε ένα μετάλλιο τρίτης τάξης το 1836 και ένα δεύτερο μετάλλιο τάξης το 1838. Ήταν μόλις τοποθετήθηκε έξω από τον ανταγωνισμό. Μεταξύ των στενών του φίλων του ήταν οι σύγχρονοι καλλιτέχνες Ary Scheffer, Alexandre-Γαβριήλ Decamps , Thomas Couture , Σταθερή Troyon ,Henry Σέφερ και ο Alfred de Dreux .
Η πρώην κατοικία του Lansac, η οποία βρίσκεται στο 37 Avenue Montaigne, στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού, τώρα στεγάζει το γραφείο θεώρησης της Καναδικής Πρεσβείας .
Πέθανε στο Παρίσι το 1890.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
YG Entertainment
Η εταιρεία έχει συμβόλαια, με μερικούς από τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες της νοτιοκορεατικής μουσικής σκηνής, όπως οι Jinusean, οι Big Bang, η Dara, οι AKMU, οι Winner, οι iKon, οι Sechs Kies, οι Blackpink και οι Treasure, καθώς και με νοτιοκορεάτες δημοφιλείς ηθοποιούς όπως ο Γκανγκ Ντονγκ-ουόν, η Τσόι Τζι-όου, Τσα Σουνγκ-ουόν, η Λι Σιονγκ-κιονγκ και η Γου Ιν-να. Άλλοι αξιοσημείωτοι καλλιτέχνες, οι οποίοι, όμως, βρίσκονται στις θυγατρικές της είναι η Somi και η Anda. Ενώ πρώην δημοφιλείς καλλιτέχνες που είχα μαζί τους συμβόλαιο είναι οι Epik High, η Gummy, η Παρκ Μπομ, οι 2NE1, ο Psy και η CL.
Η εταιρεία έγινε παγκοσμίως γνωστή το 2012, μετά την μεγάλη επιτυχία του Psy, Gangnam Style, το οποίο έγινε και viral παγκοσμίως. Οι καλλιτέχνες που βρίσκονται σε αυτήν την εταιρεία είναι περιφραστικά γνωστοί ως YG Family. Παρόλα αυτά, η πρώτη της μεγάλη επιτυχία στη χώρα, ήρθε το 2003, με τον Seven, ο οποίος ήταν και το πρώτο της "είδωλο", ο οποίος ήταν και ο λόγος που η εταιρεία άρχισε να πουλάει και στο εξωτερικό. Ενώ το 2006, άρχισε να γίνεται μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες ψυχαγωγίας της Νότιας Κορέας, με τους Big Bang, οι οποίοι θεωρούνται το πιο επιτυχημένο ανδρικό συγκρότημα παγκοσμίως. Η εταιρεία, επίσης, διάγει και φιλανθρωπικό έργο, δίνοντας 100 γουόν από κάθε δίσκο της που πουλιέται και το 1% από άλλα προϊόντα, καθώς και 1.000 γουόν, από κάθε εισιτήριο που αγοράζεται για συναυλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες Κατηγορία:Μάρκες ειδών ένδυσης Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά εμπορικά σήματα
Κώδικας Da Vinci
Ο Κώδικας Ντα Βίντσι (The Da Vinci Code) είναι αμερικανική ταινία θρίλερ μυστηρίου του 2006 σε σκηνοθεσία Ρον Χάουαρντ και σενάριο Ακίβα Γκόλντσμαν, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν το 2003. Είναι η πρώτη ταινία του κινηματογραφικού χαρακτήρα Ρόμπερτ Λάνγκντον. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χανκς, Ωντρέ Τοτού, Σερ Ίαν ΜακΚέλεν, Άλφρεντ Μολίνα, Γιούργκεν Πρόχνοβ, Ζαν Ρενό και Πολ Μπέτανι.
Στην ταινία, ο Ρόμπερτ Λάνγκντον, καθηγητής θρησκευτικής συμβολογίας από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, γίνεται ο βασικός ύποπτος για τη φρικτή και ασυνήθιστη δολοφονία του επιμελητή του μουσείου Λούβρου Ζακ Σονιέρ. Στο πτώμα, η αστυνομία βρίσκει μια ανησυχητική κρυπτογράφηση και ξεκινά την έρευνα. Ο Λάνγκντον δραπετεύει με τη βοήθεια της αστυνομικής κρυπτολόγου Σοφί Νεβό και ξεκινούν μια αναζήτηση για το θρυλικό Άγιο Δισκοπότηρο. Ένας διάσημος ιστορικός, ο Σερ Λι Τίμπινγκ, τους λέει ότι το πραγματικό Άγιο Δισκοπότηρο κωδικοποιείται ρητά στην τοιχογραφία του Λεονάρντο ντα Βίντσι, Ο Μυστικός Δείπνος. Επίσης, στην αναζήτηση για το Δισκοπότηρο βρίσκεται και μια μυστική ομάδα μέσα στο Opus Dei, έναν πραγματικό πρόλογο της Αγίας Έδρας, που επιθυμεί να κρατήσει το αληθινό Δισκοπότηρο μυστικό για να αποτρέψει την καταστροφή του Χριστιανισμού.
Η ταινία, όπως και το βιβλίο, θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη. Δέχτηκε ιδιαίτερα σκληρή κριτική από την Καθολική Εκκλησία με την κατηγορία ότι βρίσκεται πίσω από μια συγκάλυψη δύο χιλιάδων ετών σχετικά με το τι είναι πραγματικά το Άγιο Δισκοπότηρο και την ιδέα ότι ο Ιησούς Χριστός και η Μαρία Μαγδαληνή παντρεύτηκαν και ότι από την ένωση απέκτησαν μια κόρη, καθώς και τη μεταχείρισή της με τις οργανώσεις του Κοινού της Σιών και του Opus Dei. Πολλά μέλη προέτρεψαν τους λαϊκούς να μποϊκοτάρουν την ταινία. Στο βιβλίο, ο Νταν Μπράουν δηλώνει ότι το Κοινό της Σιών και «όλες οι περιγραφές έργων τέχνης, αρχιτεκτονικής, εγγράφων και μυστικών τελετουργιών σε αυτό το μυθιστόρημα είναι ακριβείς».
Η ταινία απέσπασε 224 εκατομμύρια δολάρια στο box office παγκοσμίως κατά το πρώτο σαββατοκύριακο της κυκλοφορίας της και είχε συνολικά 760 εκατομμύρια δολάρια έσοδα παγκοσμίως, και έγινε η δεύτερη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις του 2006, καθώς και η ταινία του Χάουαρντ με τις περισσότερες εισπράξεις μέχρι σήμερα. Ωστόσο, η ταινία έλαβε γενικά αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς του κινηματογράφου. Ακολούθησαν δύο σίκουελ, το Angels &amp; Demons (2009) και το Inferno (2016).
Πλοκή
Ο Ζακ Σονιέρ, ένας επιμελητής του Λούβρου, καταδιώκεται μέσω της Μεγάλης Πινακοθήκης από έναν αλμπίνο Καθολικό μοναχό ονόματι Σίλας, ο οποίος απαιτεί από τον Σονιέρ να του πει τη θέση του «κλειδιού» του Ιερού Ναού για να βρει και να καταστρέψει το Ιερό Δισκοπότηρο. Ο Σονιέρ του δίνει ψεύτικη πληροφορία και δολοφονείται. Η αστυνομία βρίσκει το πτώμα του Σονιέρ να ποζάρει όπως ο Βιτρούβιος Άνδρας του Ντα Βίντσι. Ο αρχηγός της αστυνομίας Μπεζού Φασέ βάζει τον υπαστυνόμο του, Ζερόμ Κολέτ, να καλέσει τον Αμερικανό συμβολολόγο Ρόμπερτ Λάνγκντον, ο οποίος βρίσκεται στο Παρίσι για μια διάλεξη σχετικά με την ερμηνεία των συμβόλων, για να εξετάσει το σώμα του Σονιέρ.
Στον Λάνγκντον εμφανίζεται το πτώμα και ένα μυστικό μήνυμα, που διαβάζεται μόνο κάτω από το μαύρο φως. Περιέχει μια εκτός σειράς ακολουθία Φιμπονάτσι. Η Σοφί Νεβό, κρυπτογράφος της αστυνομίας και εγγονή του Σονιέρ, λέει στον Λάνγκντον ότι ο Φασέ του έβαλε έναν κοριό αφού βρήκε τις λέξεις "PS Find Robert Langdon" στο τέλος του μυστικού μηνύματος του Σονιέρ. Ο Φασέ πιστεύει ότι ο Λάνγκντον δολοφόνησε τον Σονιέρ. Η Σόφι πετάει τον κοριό, αποσπώντας την προσοχή της αστυνομίας ενώ αυτοί τριγυρίζουν κρυφά στο Λούβρο, βρίσκοντας περισσότερες ενδείξεις στα έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο Λάνγκντον συμπεραίνει ότι ο Σονιέρ ήταν ο μεγάλος δάσκαλος του Κοινού της Σιών.
Ο Σίλας εργάζεται για ένα ανώνυμο άτομο που αναφέρεται ως «Ο Δάσκαλος», μαζί με μέλη του Opus Dei, με επικεφαλής τον επίσκοπο Αρινγκάροσα. Ο Λάνγκντον και η Σοφί ταξιδεύουν σε μια γαλλική τράπεζα και αποκτούν πρόσβαση στο χρηματοκιβώτιο του Σονιέρ χρησιμοποιώντας την ακολουθία Φιμπονάτσι. Το χρηματοκιβώτιο έχει μέσα ένα cryptex, σε ένα κυλινδρικό δοχείο που περιέχει ένα μήνυμα σε πάπυρο. Μπορεί να ανοίξει μόνο χωρίς να καταστραφεί το περιεχόμενο γυρίζοντας τους επιλογείς για να γράψει μια κωδική λέξη. Καθώς φτάνει η αστυνομία, ο διευθυντής της τράπεζας Αντρέ Βέρνετ βοηθά τον Λάνγκντον και τη Σόφι να δραπετεύσουν και στη συνέχεια επιχειρεί να κλέψει την κρύπτη και να τους δολοφονήσει. Ωστόσο ο Λάνγκντον και η Σόφι καταφέρνουν και δραπετεύουν με την κρύπτη.
Επισκέπτονται τον φίλο του Λάνγκντον, Σερ Λι, ειδικό του Αγίου Δισκοπότηρου. Ο σερ Λι ισχυρίζεται ότι το Δισκοπότηρο δεν είναι ένα κύπελλο αλλά αντίθετα είναι η Μαρία Μαγδαληνή. Λέει ότι δεν ήταν πόρνη αλλά η σύζυγος του Ιησού Χριστού. Ο σερ Λι υποστηρίζει ότι η Μαρία ήταν έγκυος κατά τη διάρκεια της σταύρωσής του και το κονό της Σιών δημιουργήθηκε για να προστατεύσει τους απογόνους της. Η ομάδα της Opus Dei προσπαθεί να καταστρέψει το Δισκοπότηρο για να διατηρήσει την αξιοπιστία του Βατικανού. Αργότερα, ο Σίλας εισβάλλει στο σπίτι του σερ Λι, αλλά εκείνος που χρησιμοποιεί πατερίτσες, χρησιμοποιεί μια για να τον ακινητοποιήσει. Ο Λάνγκντον με την Σοφί δραπετεύει στο Λονδίνο μέσω του ιδιωτικού αεροπλάνου του σερ Λι, μαζί με τον μπάτλερ του, Ρεμύ Ζαν. Η ερμηνεία τους για μια ένδειξη κρυμμένη στο κουτί της κρύπτης τους οδηγεί στην Εκκλησία του Ναού, όπου δεν βρίσκουν τίποτα. Ο Ρέμυ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι ο Δάσκαλος, ελευθερώνει τον Σίλας. Ο Ρεμύ παίρνει όμηρο τον σερ Λι, τον ρίχνει στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου και παίρνει τον Σίλας για να κρυφτεί σε ένα ασφαλές σπίτι του Opus Dei. Ο σερ Λι, ο οποίος αποκαλύπτεται ότι είναι ο Δάσκαλος, αργότερα δηλητηριάζει τον Ρεμύ και στέλνει την αστυνομία να κυνηγήσει τον Σίλας. Η αστυνομία πυροβολεί τον Σίλας αφού τραυμάτισε κατά λάθος τον Αρινγκαρόσα, ο οποίος συλλαμβάνεται αμέσως από τον Φάσε, ο οποίος δυσανασχετεί να τον χρησιμοποιήσει για να κυνηγήσει τον Λάνγκντον.
Ο σερ Λι, που θέλει να καταστρέψει την Εκκλησία για τους αιώνες διωγμού και εξαπάτησης, έρχεται αντιμέτωπος με τον Λάνγκντον και τη Σοφί. Τώρα καταλαβαίνοντας το αληθινό νόημα πίσω από το στοιχείο για το ξεκλείδωμα του κρυπτοδοχείου, το τρίο πηγαίνει στο Αβαείο του Γουέστμινστερ στον τάφο του Σερ Ισαάκ Νεύτων, ενός πρώην μεγάλου δάσκαλου του Κοινού της Σιών. Ο σερ Λι απαιτεί από το ζευγάρι να ανοίξει το κρυπτοδοχείο. Ο Λάνγκντον προσπαθεί και φαινομενικά αποτυγχάνει πριν πετάξει ξαφνικά το δοχείο στον αέρα. Ο Teabing βουτάει και το πιάνει, αλλά το δοχείο σπάει και ο πάπυρος θεωρείται ότι έχει καταστραφεί. Η αστυνομία φτάνει για να συλλάβει τον σερ Λι, ο οποίος συνειδητοποιεί ότι ο Λάνγκντον πρέπει να έχει λύσει τον κωδικό του δοχείου και να έχει αφαιρέσει τον πάπυρο πριν τον πετάξει. Ο κώδικας αποκαλύπτεται ότι είναι η λέξη "Μήλο", μετά τον απόκρυφο μύθο του μήλου που οδήγησε τον Νεύτωνα να ανακαλύψει τον νόμο της παγκόσμιας έλξης. Το στοιχείο μέσα στο κρυπτοδοχείο, λέει ότι το Δισκοπότηρο κρύβεται κάτω από το τριαντάφυλλο και οδηγεί τον Λάνγκντον και τη Σόφι στο παρεκκλήσι Ρόσλιν στη Σκωτία.
Ανάπτυξη
Τα δικαιώματα της ταινίας αγοράστηκαν από τον Νταν Μπράουν για 6 εκατομμύρια δολάρια. Ο Μπιλ Πάξτον ήταν η πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη Ρον Χάουαρντ για τον ρόλο του Λάνγκντον, αλλά έπρεπε να αρνηθεί καθώς άρχιζε να παίζει στην τηλεοπτική σειρά Big Love. Ο Χάουαρντ πλησίασε τον Ρίκι Τζερβέις για τον ρόλο του Ρεμύ Ζαν αλλά εκείνος το απέρριψε λόγω του φόβου μήπως καταστρέψει την ταινία.
Κυκλοφορία
Ο Κώδικας Ντα Βίντσι έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών στις 17 Μαΐου 2006. Σύμφωνα με το Associated Press, η ταινία έλαβε αρνητικές αντιδράσεις από τους κριτικούς στο φεστιβάλ. Μια φράση που ειπώθηκε από τον Τομ Χανκς «προκάλεσε παρατεταμένο γέλιο και μερικές αποδοκιμασίες», και κοντά στο τέλος της προβολής, «υπήρχαν μερικά σφυρίγματα και γέλια, και δεν υπήρχε κανένα από το παρατεταμένο χειροκρότημα που δεχόταν μερικές φορές ακόμη και οι κακές ταινίες στις Κάννες».
Κριτικές
Ο Κώδικας Ντα Βίντσι στον ιστότοπο συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης 26% με βάση 233 κριτικές και μέση βαθμολογία 4,80/10. Η κριτική συναίνεση του ιστοτόπου ανέφερει: «Αυτό που κάνει το μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν μπεστ σέλερ προφανώς δεν υπάρχει σε αυτήν την βαρετή και φουσκωμένη κινηματογραφική μεταφορά του Κώδικα Ντα Βίντσι». Στο Metacritic η ταινία έχει βαθμολογία 46% με βάση 40 κριτικές, υποδεικνύοντας "μεικτές ή μέσες κριτικές". Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση από το CinemaScore έδωσε στην ταινία ένα μέσο βαθμό "B+" σε μια κλίμακα Α+ έως F. Η ταινία έτυχε κακής υποδοχής στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου έκανε την πρεμιέρα της.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times (ο οποίος είχε μιλήσει πολύ αρνητικά για το μυθιστόρημα) έδωσε στην ταινία τρία στα τέσσερα αστέρια του, γράφοντας: «Η ταινία λειτουργεί, είναι συναρπαστική, ενδιαφέρουσα και φαίνεται συνεχώς στα όρια των εκπληκτικών αποκαλύψεων. " Σχετικά με την ιστορία, σχολίασε επίσης, "Ναι, η πλοκή είναι παράλογη, αλλά τότε οι περισσότερες πλοκές ταινιών είναι παράλογες. Αυτό πληρώνουμε για να δούμε."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον Χριστιανισμό Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Εδμόνδος ο Γηραιός
Ο Εδμόνδος ο Γηραιός (σουηδικά: Emund den gamle, 1000 - 1060) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας από το 1050 έως το 1060. Ήταν νόθος γιος του Όλαφ Σκότκονουνγκ και της ερωμένης του Έντλα. Σύζυγος του Εδμόνδου ήταν η Άστριντ Νγιαλσντότερ, κόρη Νορβηγού ευγενή, με την οποία φέρεται να απέκτησε τρία παιδιά.
Διαδέχτηκε τον αδελφό του Άνουντ Ιάκωβο ως βασιλιά της Σουηδίας γύρω στο 1050. Ο Εδμόνδος απέκτησε την προσωνυμία ο Κακός ("Slemme"), εξαιτίας της στάσης του εναντίον της Αρχιεπισκοπής της Βρέμης και υπέρ του Άγγλου ιεραποστόλου Οσμούνδου. Στο Δίκαιο του Βαστεργκότλαντ αναφέρεται ότι ο Εδμόνδος γινόταν ένας δυσάρεστος άνδρας, όταν ήθελε να επιτύχει ένα στόχο και ότι φρόντισε να οριοθετήσει τα σύνορα μεταξύ Σουηδίας και Δανίας.
Το προσωνύμιο Γηραιός του αποδίδεται από τον Αδάμ της Βρέμης και θεωρείται ότι του δόθηκε εξαιτίας της μεγάλης του ηλικίας, ή επειδή ήταν μεγαλύτερος από τον αδελφό του Άνουντ Ιάκωβο.
Ο Ε(δ)μόνδος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του Οίκου του Μούνσε, καθώς και οι δύο γιοι του απεβίωσαν πριν από εκείνον. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο γαμπρός του Στένκιλ, σύζυγος της κόρης του Ινγκαμόντερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε
Γενική Εταιρεία Εργοληψιών
Ίδρυση
Η Γενική Εταιρεία Εργοληψιών ιδρύθηκε το 1888 μετά από τροποποίηση του καταστατικού της Εταιρείας Αεριόφωτος Πειραιώς με σχετική δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (αρ. φ. 99, Αθήνα 06/04/1888). Η νέα εταιρεία ανέλαβε όλες τις υποχρεώσεις της Εταιρείας Αεριόφωτος Πειραιώς: την κατασκευή δημόσιων, δημοτικών και ιδιωτικών έργων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, εκμετάλλευση μεταλλείων, ορυχείων, χορήγηση προκαταβολών για έργα, αγορά και πώληση προνομίων, έκδοση τοκοφόρων ομολογιών. Το εταιρικό κεφάλαιο της εταιρείας ορίστηκε σε 2.500.000 δραχμές και διαιρέθηκε σε 12.500 μετοχές προς 200 δραχμές η καθεμία. Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας, για τα πρώτα έξι χρόνια αποτελείτο από τους Μιχαήλ Μελά, κτηματία, έμπορο και στη συνέχεια πολιτικό, Γεώργιο Αθηνογένη, τραπεζίτη, διευθυντή στην Αθήνα της Τράπεζας Κωνσταντινουπόλεως, Ανάργυρο Σιμόπουλο, κτηματία, οικονομολόγο και βουλευτή (ο οποίος έγινε αργότερα και υπουργός), Νικόλαο Βλάγκαλη, μηχανικό και Α. Μάτσα.
Το ηλεκτροπαραγωγικό-διανεμητικό έργο της εταιρείας
Η πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ιδρύεται στην Ελλάδα από την Γενική Εταιρεία Εργοληψιών, στα τέλη του 1889, στην οδό Αριστείδου. Η χορηγούμενη σε αυτήν άδεια από το κράτος, δεν συνιστούσε δικαίωμα αποκλειστικού προνομίου, αφού το κράτος μπορούσε να δώσει παρόμοιες άδειες και σε άλλους ιδιώτες. Η παραγωγή ηλεκτρικού φωτός και ηλεκτρικής δυνάμεως από την Εταιρεία κάλυπτε την περιοχή που περικλειόταν εντός των ορίων της πλατείας Ομονοίας, της οδού Πανεπιστημίου, της πλατείας Συντάγματος και των οδών Ερμού και Αθηνάς. Τα ανάκτορα ήταν το πρώτο κτίριο που ηλεκτροφωτίστηκε στην Αθήνα, από την εταιρεία το 1889. Τα καλώδια τοποθετούνταν στο υπάρχον δίκτυο του υπονόμου, ενώ αν δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, προσωρινά ήταν εναέριο.
Το κόστος του ρεύματος στους ιδιώτες καθοριζόταν ελεύθερα από την εταιρεία, όμως για το κράτος και τις δημοτικές αρχές ήταν 20% πιο φθηνό Η παραγωγή και διανομή του ηλεκτρικού ρεύματος απασχολούσε διαρκώς τα τρία τέταρτα των κεφαλαίων της εταιρείας.
Το εργολαβικό έργο της εταιρείας
Παράλληλα με το ηλεκτροπαραγωγό έργο, η εταιρεία είχε αναλάβει έργα όπως το φωταέριο του Πειραιά, την κατασκευή του σιδηροδρόμου Πελοποννήσου, τη διώρυγα της Κορίνθου, τη διώρυγα της Λευκάδας, την εκμετάλλευση των θειωρυχείων της Μήλου και διάφορα λιμενικά έργα σε Σύρο, Καλαμάτα, Κυπαρισσία, Κατάκωλο, Κυλλήνη, Κύμη, αλλά και την κατασκευή του λιμανιού Ζονγκουλντάκ (Zongouldak) στην Ηράκλεια της Τουρκίας, το 1893, έργο που σηματοδοτούσε την στροφή της εταιρείας προς την Ανατολή λόγω της οικονομικής κρίσης που έπληττε την Ελλάδα εκείνη την περίοδο. Το 1898 υπέγραψε σύμβαση με τον δήμο Πατρέων για την παραχώρηση του αποκλειστικού δικαιώματος κατασκευής και εκμετάλλευσης των τροχιοδρόμων στην Πάτρα για εξήντα χρόνια.
Η εξαγορά των ηλεκτρικών της εγκαταστάσεων
Η Thomson-Houston της Μεσογείου (Thomson-Houston of the Mediterranean), θυγατρική της Compagnie francaise Thomson-Houston, το 1898 εξαγόρασε τις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις της Γενικής Εταιρείας Εργοληψιών. Η πώληση αυτή προκάλεσε τις αντιδράσεις ορισμένων μετόχων της Γ.Ε.Ε, όμως το διοικητικό της συμβούλιο τη δικαιολόγησε αυτή επειδή η παραγωγή και διανομή ηλεκτρικού ρεύματος ως επένδυση ήταν ασύμφορη επειδή δέσμευε εταιρικά κεφάλαια από το εργολαβικό της έργο. Επίσης είχε αρχίσει να εκδηλώνεται ενδιαφέρον και από άλλη εταιρεία για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος και ο ανταγωνισμός θα ήταν άνισος. Ίσως δόθηκαν και υποσχέσεις εκ μέρους της Thomson-Houston της Μεσογείου στην Γ.Ε.Ε. σχετικά με τη μετέπειτα συμμετοχή της στην Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρεία, όπως και έγινε
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας
Τασκένδη
Η Τασκένδη (ουζμπεκικά: Тошкент/Toshkent, ρωσικά: Ташкент) είναι η πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, καθώς επίσης και της επαρχίας της Τασκένδης. Ο πληθυσμός της πόλης το 2020 ήταν 2,5 εκατομμύρια κάτοικοι και αποτελεί μία εκ των μεγαλύτερων πόλεων μεταξύ των κρατών μελών της ΚΑΚ.
Μέχρι το 16ο αιώνα η πόλη ήταν γνωστή ως Τσασκάντ (Chashkand), ενώ στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Τασκάντ δηλαδή «πέτρινη πόλη».
Είναι μια πόλη που παρά την τοποθεσία της, είναι πολυεθνική και έχει ευρωπαϊκή χροιά.
Ιστορία
Η Τασκένδη ιδρύθηκε γύρω στον 5ο - 3ο αιώνα π.Χ. και από θρησκευτική άποψη περιήλθε υπό την επιρροή του Ισλάμ τον 8ο αιώνα μ.Χ. Το 1219 καταστράφηκε από τον Τζένγκις Χαν. Το 1809 ο πληθυσμός της πόλης έφτανε τους 100.000 κατ. και ήταν μία από τις πλουσιότερες πόλεις της κεντρικής Ασίας. Το 1865 η πόλη καταλήφθηκε από τον ρωσικό στρατό. Ο σιδηρόδρομος της Κασπίας έφθασε στην περιοχή το 1889, και μαζί με τους εργάτες που τον κατασκεύαζαν, έφτασε και η επανάσταση των Μπολσεβίκων. Το 1918 η Τασκένδη έγινε πρωτεύουσα της Αυτόνομης Σοβιετικής Δημοκρατίας του Τουρκεστάν. Το 1930 με την αλλαγή των συνόρων η πόλη συμπεριλήφθηκε εντός της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν, αποτελώντας πρωτεύουσά της, ενώ μέχρι τότε ήταν η Σαμαρκάνδη.
thumb|right|250px|Δρόμος στην Τασκένδη Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ελληνικό εμφύλιο η πόλη δέχτηκε και αρκετούς Έλληνες κομμουνιστές πρόσφυγες, που δημιούργησαν εκεί ελληνική κοινότητα, οι οποίοι μετά τη μεταπολίτευση, το 1974, άρχισαν σταδιακά να επαναπατρίζονται στην Ελλάδα με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν απομείνει ελάχιστοι, κυρίως ηλικιωμένοι. Κατά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991, η Τασκένδη ήταν η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη του Σοβιετικού κράτους. Σήμερα, αρκετοί Ρώσοι και άλλοι εσωτερικοί μετανάστες έχουν εγκαταλείψει την πόλη από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και έπειτα, αλλά τα ρωσικά χρησιμοποιούνται ως δεύτερη γλώσσα για τους Ουζμπέκους κατοίκους και γλώσσα επικοινωνίας των λαών. Το 2007 η πόλη ονομάστηκε πολιτιστική πρωτεύουσα του Ισλαμικού κόσμου, καθώς εκεί βρίσκονται πολλά ιστορικά Τζαμιά και θρησκευτικές εγκαταστάσεις.
Γεωγραφία και κλίμα
αριστερά|μικρογραφία|Δορυφορική άποψη Τασκένδης και περιχώρων, [[Landsat 5, 2010.]]
Γεωγραφία
Η Τασκένδη βρίσκεται σε μια κοιλάδα ανάμεσα στη Σαμαρκάνδη και το Σιμκέντ του Καζακστάν. Η Τασκένδη απέχει μόλις 13 χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Καζακστάν.
Η Τασκένδη βρίσκεται πάνω στον ποταμό Τσιρτσίκ και αρκετών από τους παραποτάμους του. Η πόλη βρίσκεται πάνω σε μια περιοχή τεκτονικά ενεργή και κατά καιρούς βιώνει μετασεισμούς. Η ώρα στη Τασκένδη είναι 3 ώρες μπροστά από αυτή της Ελλάδας και Κύπρου.
Δημογραφία
μικρογραφία|Πωλητής ψωμιού στη Τασκένδη. Το 1983, 1.902.000 άτομα ζούσαν στην Τασκένδη σε μια περιοχή που έφτανε τα 256 τ.χλμ., την έκταση του δήμου της Τασκένδης. Το 1991, όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, ο πληθυσμός της πόλης είχε αυξηθεί στα 2.136.000 άτομα και αποτελούσε, και τότε, αλλά και τώρα, την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του πρώην Σοβιετικού χώρου, μετά τη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη (τότε Λένινγκραντ) και το Κίεβο. Το 2020 ζούσαν 2.716.176 άτομα στη Τασκένδη.
Το 1989 ζούσαν 701.000 Ρώσοι στην Τασκένδη, ενώ ένα μεγάλο μέρος τους έχει φύγει μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ κυρίως προς τη Ρωσία.
Τα ουζμπεκικά είναι η μητρική γλώσσα των περισσότερων κατοίκων, ενώ τα ρωσικά χρησιμοποιούνται σαν δεύτερη γλώσσα από τους περισσότερους κατοίκους για την επικοινωνία μεταξύ ατόμων από διαφορετικές εθνότητες. Στη Τασκένδη οι κάτοικοι χρησιμοποιούν το κυριλλικό (όχι μόνο στα ρωσικά, αλλά και στα ουζμπεκικά) και το λατινικό αλφάβητο από κοινού.
Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας
Στην Τασκένδη λειτουργούν 9 εφημερίδες στην ουζμπέκικη γλώσσα, 4 στην αγγλική και 9 έντυπα στη ρώσικη γλώσσα. Ο Πύργος της Τασκένδης, ο οποίος είναι το ψηλότερο κτίσμα στην Κεντρική Ασία, χρησιμοποιείται από την τηλεόραση του Ουζμπεκιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
1251
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1251 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Θεόδωρος Αλκαίος
Ο Θεόδωρος Αλκαίος (Μυτιλήνη 1780-1834), επονομαζόμενος και Μυτιληναίος ή Λέσβιος, ήταν θεατρικός συγγραφέας και πρωτοπόρος ηθοποιός του νεότερου ελληνικού θεάτρου.
Βιογραφία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Μεϊμάρογλους ή Μεϊμάρης. Περιπλανήθηκε στις Κυδωνιές, την Πάτμο, την Κωνσταντινούπολη και στο Βουκουρέστι. Το 1801 εργάστηκε στο Ελληνικό Γυμνάσιο στο Ιάσιο και αργότερα έγινε υπάλληλος στην αυλή του ηγεμόνα Αλέξανδρου Μουρούζη.
Το 1815 παντρεύτηκε τη Μαριγώ Βρανέλλη, η οποία τον συνόδευσε παντού. Ήδη το 1818 ήταν καταξιωμένος ηθοποιός και πρωταγωνιστής στο «Πατριωτικό Θέατρο Καρατζά» στο Βουκουρέστι.
Επαναστατημένη Ελλάδα
Στην Επανάσταση του 1821 ο Αλκαίος ήλθε στην Ελλάδα και πολέμησε ως οπλαρχηγός ατάκτων σε διάφορες μάχες στη Ρούμελη, Χίο και Κρήτη υπό τον Φαβιέρο. Εξιστόρησε την πτώση των Ψαρών (21 Ιουνίου 1824) στην οποία συμμετείχε και διέφυγε τραυματισμένος κολυμπώντας προς τη Χίο. Πήγε στη Σύρο και εξόπλισε στρατιωτικό σώμα Μυτιληνιών και το έστειλε στην Κρήτη. Υπό την ηγεσία του οργανώθηκε στρατιωτικό σώμα Χίων πολεμιστών για να σταλεί στη Χίο να την απελευθερώσει. Τελικά το σχέδιο ακυρώθηκε.
Μετεπαναστατική Ελλάδα
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια έλαβε μέρος στον Εμφύλιο συντασσόμενος με τους συνταγματικούς και σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τα γαλλικά στρατεύματα στο Άργος (4/17 Ιανουαρίου 1833)
Το έργο του συνέχισε ο αδελφός του, Ευστράτιος Αλκαίος επίσης ηθοποιός, καθώς και ο γιος του Ξενοφών Αλκαίος.
Συγγραφικό-θεατρικό έργο
Είχε γράψει τρεις τρίπρακτες τραγωδίες και ένα επικολυρικό ποίημα. Τα έργα εξέδωσε μετά το θάνατό του ο γιος του.
Πηγή
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μεταξά
Το Μεταξά ή METAXA (όπως είναι πιο γνωστό στην εμπορική του επωνυμία) είναι ένα ελληνικό οινοπνευματώδες ποτό που πρωτοδημιούργησε ο Ψαριανός Σπύρος Μεταξάς το 1888. Το Μεταξά είναι ένα μίγμα από μπράντυ και κρασί. Παράγεται από σταφίδες (σουλτανίνα, σαββατιανό και μαύρη κορινθιακή σταφίδα). Συνδυάζεται έπειτα με ένα ωριμασμένο κρασί από μοσχάτο σταφύλι από τη Σάμο και από τη Λήμνο. Το Μεταξά ωριμάζει σε χειροποίητα γαλλικά δρύινα βαρέλια του Λιμουζέν για τουλάχιστον τρία χρόνια πριν αρωματιστεί με ένα μυστικό μείγμα βοτάνων, το οποίο περιλαμβάνει ροδοπέταλα και αποσταγμένο νερό.
Ιστορία
Οι πρώτες εξαγωγές σε Οθωμανική αυτοκρατορία και Αίγυπτο ξεκινούν ήδη από το 1892 ενώ είναι η ίδια χρονιά που εμφανίζεται και η πρώτη διαφημιστική καταχώρηση του εργοστασίου των αδελφών Μεταξά στην εφημερίδα Σφαίρα του Πειραιά, ενώ το 1895 το METAXA κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Έκθεση της Βρέμης. Το ΜΕΤΑΞΑ είναι γνωστό στις διεθνείς αγορές ως Κονιάκ Αγνόν εκ Σταφυλής Παλαιόν". Πέραν του κονιάκ, η εταιρεία τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της παρήγε αψέντι, μαστιχάτο, σαρτρέζ, βενεδικτίνη, κερασσό, κακάο και Βερμούτ τύπου Τορίνου. thumb|right|180px|Η οικία του Σπύρου Μεταξά στον Πειραιά, η κατασκευή της οποίας άρχισε το 1897 σε σχέδια του Τσίλερ Η ζήτηση για το Ελληνικό ποτό ήταν πολύ ισχυρή στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου εισήχθη για πρώτη φορά το 1900 και το Μεταξά έγινε έκτοτε γνωστό ως το «ιπτάμενο μπράντι». Το 1915 κερδίζει το βραβείο Grand Prix από τη Διεθνή Έκθεση του Σαν Φραντσίσκο. Έκτοτε σε όλα τα μπουκάλια του METAXA θα υπάρχει η ανάλογη ετικέτα στο "λαιμό του μπουκαλιού", παράδοση η οποία εγκαταλείφθηκε πρόσφατα στα πλαίσια της ανανέωσης της μάρκας. Παρά τις αντιξοότητες της ποτοαπαγόρευσης και δύο Παγκοσμίων Πολέμων το ΜΕΤΑΞΑ κατάφερε να επιβιώσει. Το 1937 η ποτοποιία των αδελφών Μεταξά απασχολούσε 38 εργαζόμενους, 22 άνδρες και 16 γυναίκες. Την περίοδο της Γερμανικής κατοχής η παραγωγή σταμάτησε, ωστόσο σε αντίθεση με τα παρακείμενα κτίρια της οδού Αριστείδου στο λιμάνι του Πειραιά όπου βρισκόταν το εργοστάσιο, εκείνο έμεινε ανέπαφο. Το 1968 το εργοστάσιο και οι εγκαταστάσεις παλαίωσης και αποθήκευσης της εταιρείας μεταφέρθηκαν στην Κηφισιά όπου παραμένουν μέχρι και σήμερα. Σήμερα, οι εξαγωγές αποτελούν το 60% της παραγωγής. Από το 1989 το brand δεν ανήκει πλέον στην οικογένεια Μεταξά, ενώ από το 2000 είναι μέλος της εταιρείας Remy Cointreau.
Τύποι του "Μεταξά"
Σήμερα το METAXA εξάγεται σε πάνω από 60 χώρες, ενώ συμπεριλαμβάνεται στα 100 πιο δημοφιλή ποτά παγκοσμίως και στα 50 ταχύτερα αναπτυσσόμενα. Το Μεταξά είναι διαθέσιμο σε πέντε ποιότητες: "Τριών αστέρων" (τουλάχιστον τριών ετών), "πέντε αστέρων" (τουλάχιστον πέντε ετών), και "επτά αστέρων" (τουλάχιστον επτά ετών), 12 αστέρων (τουλάχιστον 12 ετών) και Private Reserve με αποστάγματα άνω των 30 ετών. Το 2008, με αφορμή τα 120 χρόνια της ποτοποιίας, διατέθηκε στην αγορά το ΜΕΤΑΞΑ ΑΕΝ σε 1.888 αριθμημένες φιάλες από φίνο Γαλλικό κρύσταλλο Σεβρών. Το ΜΕΤΑΞΑ ΑΕΝ είναι ένα μοναδικό απόσταγμα που προέρχεται από το Βαρέλι Νο1, γνωστό και ως «βαρέλι του Σπύρου Μεταξά» με αποστάγματα τουλάχιστον 100 ετών και αποτέλεσε αντικείμενο συλλογής με αποτέλεσμα να εξαντληθεί σύντομα με τιμές που ξεπέρασαν τα 1000 ευρώ/φιάλη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποτά προϊόντα απόσταξης Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ντάνιελ Αράπ Μόι
Ο Ντάνιελ Αράπ Μόι (Daniel Toroitich arap Moi, 2 Σεπτεμβρίου 1924 - 4 Φεβρουαρίου 2020) ήταν Κενυάτης πολιτικός ο οποίος ήταν ο δεύτερος και μακροβιότερος πρόεδρος της Κένυας, υπηρετώντας από το 1978 ως το 2002. Διετέλεσε τρίτος Αντιπρόεδρος της Κένυας από το 1967 έως το 1978 και διαδέχτηκε τον πρόεδρο Γιόμο Κενυάτα μετά τον θάνατο του τελευταίου.
Γεννημένος στην υπο-ομάδα Τουγκέν των Καλέντζιν στη Ριφτ Βάλεϊ της Κένυας, ο Μόι μορφώθηκε στο σχολείο της εσωτερικής αποστολής της Αφρικής προτού εκπαιδευτεί για δάσκαλος και εργάστηκε στο επάγγελμα αυτό μέχρι το 1955. Στη συνέχεια εισήλθε στην πολιτική και εξελέγη μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου για την κοιλάδα Ριφτ Βάλεϊ. Καθώς πλησίασε η ανεξαρτησία, ο Μόι έγινε μέλος της αντιπροσωπείας της Κένυας που ταξίδεψε στο Λονδίνο για τις διασκέψεις του Λάνκαστερ, όπου συντάχθηκε το πρώτο σύνταγμα μετά τη ανεξαρτησία της χώρας. Το 1960 ίδρυσε την Αφρικανική Δημοκρατική Ένωση της Κένυας (KADU) ως αντίπαλο κόμμα στην Αφρικανική Εθνική Ένωση της Κένυας (KANU). Μετά την ανεξαρτησία το 1963 ο Κενυάτα, που έγινε πρωθυπουργός και αργότερα πρόεδρος του νέου κράτους, έπεισε τον Μόι να συγχωνεύσει τα δύο κόμματα. Ο Κενυάτα διόρισε τον Μόι στην κυβέρνησή του το 1964 και στη συνέχεια τον προώθησε για Αντιπρόεδρο το 1967. Παρά την αντίθεσή του από μια ελίτ Κικούγιου, γνωστή ως Μαφία Κιάμπου, ο Κενυάτα κατέστησε τον Μόι ως διάδοχό του, με τον τελευταίο να αναλαμβάνει την προεδρία όταν ο Κενυάτα πέθανε το 1978.
Αρχικά δημοφιλής τόσο στη χώρα του όσο και στις δυτικές χώρες, που είδε το καθεστώς του ως αντιπαράθεση ενάντια στις κομμουνιστικές επιρροές από την Αιθιοπία και την Τανζανία, η δημοτικότητα του Μόι παρουσίασε πτώση γύρω στο 1990 καθώς η οικονομία παρουσίασε στασιμότητα και ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε. Έπειτα από λαϊκή αναταραχή και εξωτερικές πιέσεις, αναγκάστηκε να επιτρέψει τη διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών το 1991. Στη συνέχεια, οδήγησε το κόμμα του, το KANU, στη νίκη στις αμφισβητούμενες εκλογές του 1992 και του 1997. Ο Μόι επέλεξε για διάδοχό του τον Ουχούρου Κενυάτα, όμως ο τελευταίος ηττήθηκε από τον Μουάι Κιμπάκι στις εκλογές του 2002 και ο Κιμπάκι αντικατέστησε τον Μόι στην προεδρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κένυας
HMS Cordelia
Τέσσερα πλοία του Βασιλικού Ναυτικού είχαν το όνομα HMS Cordelia:
Πηγές
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
Λούκαβατς (Βάλιεβο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βάλιεβο
Ιβάν Κόλοφ
Ο Ιβάν Κόλοφ (Ivan Koloff, 25 Αυγούστου 1942 - 18 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Καναδός παλαιστής. Γεννήθηκε με το όνομα Ορέαλ Ντόναλντ Πέρας (Oreal Donald Perras) στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ στον Καναδά. Έχει το ψευδώνυμο "Ρώσικη Αρκούδα".
Καριέρα
Ο Κόλοφ ήταν ένας από τους καλύτερους επαγγελματίες παλαιστές της εποχής του και ενέπνευσε πολλές επόμενες γενιές. Στην καριέρα του παρίστανε τον Ρώσο, εξού και το ψευδώνυμο "Ρώσικη Αρκούδα" που του είχαν προσάψει. Ο Κόλοφ ήταν ο τρίτος παλαιστής που κατέκτησε τον ιστορικότερο τίτλο όλων των εποχών, το Πρωτάθλημα WWE, τότε με άλλη ονομασία, Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών WWF. Αγωνίστηκε, από το 1961 που έκανε το ντεμπούτο του, ως το 1994 που έδωσε τον τελευταίο του αγώνα.
Κατακτήσεις
Στην καριέρα του, ο Κόλοφ, κατέκτησε πάρα πολλούς τίτλους 45 στον αριθμό, ομαδικούς και ατομικούς, στο σύνολο. Ο σημαντικότερος όλων φυσικά, ήταν το Πρωτάθλημα WWE.
Προσωπική ζωή
Μετά το τέλος της καριέρας του, ξεκίνησε να κάνει φιλανθρωπίες με την γυναίκα του Ρενέ και τα τέσσερα παιδιά που έχουν αποκτήσει μαζί. Το 1995 βαφτίστηκε χριστιανός και από τότε προσπαθεί να προσυλητίσει στο δρόμο του Θεού, ανθρώπους που δεν πιστεύουν. Τέλος, έχει γίνει και συγγραφέας ενός βιβλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Καναδοί αθλητές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Κλωνοποίηση
Κλωνοποίηση είναι η διαδικασία δημιουργίας ενός ή περισσοτέρων ομοίων αντιγράφων από ένα πρότυπο. Στο χώρο της Βιολογίας αυτό το πρότυπο μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα μόριο (π.χ. DNA ή RNA) ή ένα γονίδιο, ένα κύτταρο (π.χ. βακτήριο, λεμφοκύτταρο), ή ακόμη και ένα πολυκύτταρο οργανισμό.
Η κλωνοποίηση πολυκύτταρων οργανισμών στους οποίους έχουν εισαχθεί με τη μέθοδο του ανασυνδυασμένου DNA ανθρώπινα γονίδια (όπως η περίπτωση της Dolly), πέραν του επιστημονικού ενδιαφέροντος μπορεί να αποβεί μια πολύτιμη πηγή φαρμακευτικών πρωτεϊνών, όπως η ινσουλίνη. Η εφαρμογή της διαδικασίας αυτής στον άνθρωπο (αναπαραγωγική κλωνοποίηση) αντιμετωπίζει προβλήματα ηθικής, ωστόσο είναι επιτρεπτή για θεραπευτικούς σκοπούς.
Αν και με τον όρο κλωνοποίηση αναφερόμαστε συνήθως στην τεχνητή διαδικασία παραγωγής αντιγράφων, η ίδια διαδικασία συναντάται και στη φύση πολύ συχνά στους μονογονικά αναπαραγόμενους οργανισμούς (δημιουργία πανομοιότυπων μεταξύ τους μικροοργανισμών που έχουν προκύψει από τον ίδιο αρχικό) και αρκετά σπανιότερα στους πολυκύτταρους οργανισμούς που αναπαράγονται αμφιγονικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέθοδοι Μοριακής Βιολογίας Κατηγορία:Εφαρμοσμένη γενετική
Χαρά (αποσαφήνιση)
Ο όρος χαρά μπορεί να αναφέρεται σε δύο έννοιες:
Καρλ Σάντμπεργκ
Ο Καρλ Σάντμπεργκ (Carl Sandburg, Γκέιλσμπεργκ, Ιλλινόι, 6 Ιανουαρίου 1878 - Φλατ Ροκ, Βόρεια Καρολίνα, 22 Ιουλίου 1967) ήταν Αμερικανός ποιητής, ιστορικός και μυθιστοριογράφος. Καταγόταν από οικογένεια φτωχών Σουηδών μεταναστών, που ήρθαν στον Νέο Κόσμο για καλύτερη τύχη.
Η ζωή του
Ο Καρλ Ώγκαστ Σάντμπεργκ γεννήθηκε στο Γκέιλσμπεργκ του Ιλλινόι. Έλαβε μικρή σχολική μόρφωση κι έκανε πολλές σκληρές δουλειές στα παιδικά του χρόνια –γαλατάς, θυρωρός κουρείου, κτίστης, χαμάλης θεατρικών σκηνικών, εργάτης πλινθοποιίας και τορναδόρος κεραμευτικής–, που τον έφεραν σε επαφή με τους ανθρώπους, τις σκηνές και τα περιβάλλοντα που θα περιγράψει αργότερα στα έργα του.
Σε ηλικία 17 ετών πήγε στο Κάνσας, όπου δούλεψε ως θεριστής σταριού και λαντζέρης, πριν ξαναγυρίσει στο Γκέιλσμπεργκ και γίνει μαθητευόμενος σ' ένα εργαστήριο ζωγραφικής. Το 1898 πήρε μέρος στον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο.
Αργότερα πείσθηκε να συμπληρώσει την πενιχρή μόρφωσή του και να παρακολουθήσει το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Λόμπαρντ (1898-1902), όπου διδάχτηκε λατινικά, αγγλική φιλολογία, απαγγελία, δράμα και ρητορική. Την τελευταία όμως χρονιά εγκαταλείπει τις σπουδές του και ταξιδεύει στο Νιου Τζέρσεϋ, τη Νέα Υόρκη και το Ντέλαγουερ. Το 1913 εγκαταστάθηκε στο Σικάγο, όπου συνεργάστηκε με την εφημερίδα Σικάγκο Ντέιλυ Νιουζ (Chicago Daily News).
Στην αυτοβιογραφία του με τον τίτλο Πάντα οι Νεαροί Ξένοι (Always the Young Strangers), που έγραψε το 1953, περιγράφει τις εμπειρίες των νεανικών του χρόνων μέχρι και τη θητεία του στον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο (1898) και τις κατοπινές σπουδές του στο Κολλέγιο Λόμπαρντ.
Η ποίηση του Σάντμπεργκ
Ο Σάντμπεργκ περιγράφει με εύγλωττη ποίηση και τρόπο ρεαλιστικό τη δύσκολη και πολλές φορές απάνθρωπη προσαρμογή των μεταναστών σε μια βιομηχανική κοινωνία. Μίλησε με βροντερή και ξεκάθαρη φωνή για τις αμέτρητες φάμπρικες και τα σφαγεία, τους σιταγρούς και τα λιβάδια, τις ασφυκτικές πόλεις, την αποπνικτική ατμόσφαιρα και τους μαύρους ουρανούς στις φτωχογειτονιές όπου ζούσαν οι νεοφερμένοι μετανάστες. Τα περισσότερα έργα του τα διατρέχει ένας σπόρος δυνατός της αμερικανικής κοινωνικής ιστορίας. Είναι η ιστορία της Αμερικής που αλλάζει, του Σικάγο που γίνεται το μεγάλο σύμβολο της αστυφιλίας, των εργατών και νέων μεταναστών που πολεμούν για ψωμί και αξιοπρέπεια.
Το 1904 γράφει το πρώτο βιβλίο του με τον τίτλο Σε αδιάφορη έκσταση (In Reckless Ecstasy). Η φήμη του όμως, αδιάκοπα και σταθερά, ανεβαίνει με τις ποιητικές συλλογές Ποιήματα του Σικάγου (Chicago Poems, 1916), Ξεφλουδιστές καλαμποκιού (Cornhuskers, 1918), Καπνός και Ατσάλι (Smoke and Steel, 1920), Πλάκες της ηλιοκαμμένης Δύσης (Slabs of the Sunburnt West, 1922), Διαλεγμένα ποιήματα (Selected Poems, 1926), Καλημέρα, Αμερική (Good Morning, America, 1928), Ο Λαός, Ναι (The People, Yes, 1936), Τα Πλήρη Ποιήματα (The Complete Poems, 1950).
Η ποίηση του Σάντμπεργκ ήταν επηρεασμένη από τον μεγάλο Αμερικανό ποιητή Ουώλτ Ουίτμαν και όλο το έργο του διαπνεόταν από βαθιά πίστη στα δημοκρατικά ιδεώδη.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη δημοσίευση της συλλογής Τα Ποιήματα του Σικάγου (1916), ο Σάντμπεργκ συνήθιζε να λέει δημόσια: «''Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον Δάντη, τον Μίλτον και μένα. Αυτοί έγραψαν για την Κόλαση χωρίς ποτέ να δουν το μέρος. Εγώ έγραψα για το Σικάγο κοιτάζοντας την πόλη για χρόνια και χρόνια''». Το ποίημά του Σικάγο είναι η επικύρωση και η κατηγόρια της Αμερικής. Το πρόσωπο της Αμερικής είναι η πόλη μ' ένα πρόσωπο ελεεινό, ζαρωμένο, κτηνώδες και αμαρτωλό, μα συγχρόνως κι ένα πρόσωπο περήφανο, τραχύ, δυνατό και πανούργο.
Στο ποίημά του Πάντα ο όχλος κλείνει την έννοια της αιωνιότητας στην καθημερινότητα του κοινωνικού συνόλου, κάνει τον λαό πηγή κάθε αναγέννησης ή καταστροφής, προβάλλει το κάθε άτομο ως αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της αιωνιότητας – «ο όχλος σκοτώνει ή οικοδομεί... ο όχλος είναι ο Αττίλας ή ο Τζένγκις Χαν... ο όχλος είναι ο Ναπολέων ή ο Λίνκολν». Και ο ίδιος ο Σάντμπεργκ γνώριζε πως ήταν ένα άτομο κι ένα μέρος του όχλου.
Ακρορριζεκτομή
μικρογραφία|Ακτινογραφία ενός δοντιού μετά από χειρουργική επέμβαση στην άκρη της ρίζας
Καρλ Σάντμπεργκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Αμερικανοί βιογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Ακρορριζεκτομή
Ακρορριζεκτομή ή περιακρορριζική χειρουργική είναι χειρουργική μέθοδος απομάκρυνσης του κατώτατου τμήματος της ρίζας ενός δοντιού, προκειμένου το τελευταίο να διασωθεί από προϋπάρχουσα φλεγμονή εντός της πολφικής του κοιλότητας και να διατηρηθεί στο στόμα. Θεωρείται το έσχατο μέσο στο οποίο καταφεύγει ο θεράπων γενικός οδοντίατρος ή γναθοχειρουργός, πριν την εξαγωγή.
Ενδείξεις
Σε περιπτώσεις ιδιαίτερα στενών ή κεκαμμένων ριζικών σωλήνων, όπου η εφαρμοσθείσα για διάφορους λόγους ενδοδοντική θεραπεία πιθανόν να είναι ατελής, εφαρμόζεται η ακρορριζεκτομή αφού έχουν αποτύχει απόπειρες για επανάληψη της θεραπείας και η φλεγμονή παραμένει στην περιακρορριζική περιοχή ως χρόνια παθολογική κατάσταση (απόστημα ή κοκκίωμα), γεγονός που επιβεβαιώνεται από τον ακτινογραφικό έλεγχο. Επίσης σε περιπτώσεις κατάγματος ή διάτρησης της ρίζας, η ακρορριζεκτομή είναι η θεραπεία εκλογής.
Διαδικασία
Το υπαίτιο δόντι απομονώνεται με τη χρήση ελαστικού απομονωτήρα και γίνεται τοπική ή στελεχιαία αναισθησία. Απομακρύνονται τα προσπεφυκότα ούλα με χειρουργικό κρημνό και στο ύψος του ακρορριζίου εφαρμόζεται τρυπανισμός του οστού, με κατάλληλη εγγλυφίδα (τροχός). Όταν αποκτηθεί οπτική επαφή με την πάσχουσα περιοχή, απομακρύνεται ο κοκκιώδης ιστός με ένα κοχλιάριο απόξεσης και αφαιρείται το ακρορριζικό τμήμα με δίσκο αποκοπής. Στο εναπομένον τμήμα γίνεται ανάστροφη έμφραξη με αμάλγαμα. Ακολουθεί η επανατοποθέτηση του κρημνού στη θέση του, η συρραφή του τραύματος και η κάλυψή του με χειρουργική κονία, ενώ στον ασθενή χορηγείται αντιβίωση δια της γενικής οδού. Η μετεγχειρητική πορεία είναι γενικά ομαλή και η ανακούφιση του πάσχοντος άμεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδοντιατρική Κατηγορία:Χειρουργική
1255
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1255 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μίμιρ
Ο Μίμιρ (Mimir) ήταν ένας πρωταρχικός θεός της Σκανδιναβικής μυθολογίας του οποίου το κεφάλι κόπηκε και στάλθηκε στον Οντίν κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ των Εσίρ και των Βανίρ.
Ήταν διάσημος για τη γνώση και τη σοφία του και ο θεός Οντίν ταξίδευσε στη γη των γιγάντων, το Γιοτουνχέιμ, για να αποκτήσει την τεράστια σοφία και γνώση του. Απέκτησε τη γνώση αφού ήπιε από το μαγικό πηγάδι του Μίμιρ, αλλά ως τίμημα έπρεπε να ξεριζώσει ένα από τα μάτια του και να το ρίξει στο πηγάδι.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Αντιμικροβιακές ιδιότητες μικροφυκών
μικρογραφία|Agar diffusion test or disc diffusion antibiotic sensitivity testing of Cyanobacterial extracts against the saprotrophic bacterium strain Micrococcus luteus. The area where the bacteria have not grown enough to be visible is called a zone of inhibition. Τα μικροφύκη αποτελούν μία κατηγορία οργανισμών στην οποία στρέφεται το ενδιαφέρον της βιομηχανίας διεθνώς τα τελευταία χρόνια για παραγωγή νέων προϊόντων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρων παρουσιάζουν τα προϊόντα με αντιμικροβιακές ιδιότητες, δεδομένης και της αυξημένης απαίτησης της φαρμακευτικής βιομηχανίας για νέα αντιβιοτικά.
Οικοσύστημα και περιβάλλον
Τα φύκη συμβάλουν σε ένα ευρύ φάσμα οικοσυστημάτων λόγο της δυνατότητάς τους να συνθέτουν ποικίλες χημικές ενώσεις. Ένας σημαντικός αριθμός αυτών έχει δειχθεί πως διαθέτει αντιμικροβιακές ιδιότητες. Πάνω από 18.000 νέες ενώσεις έχουν απομονωθεί από θαλάσσια περιβάλλοντα των οποίον η πλειοψηφία δεν έχει χημικά χαρακτηριστεί. Συνεπώς δικαιολογημένα τα μικροφύκη φαίνεται να είναι ένας καλός πόρος για την εύρεση νέων βιοδραστικών φυσικών προϊόντων, οι οποίοι προέρχονται ως επί το πλείστον από τον δευτερογενή μεταβολισμό τους. Γενικά τα φύκη έχουν μπει κάτω από το μικροσκόπιο της έρευνας μετά το 1950, και δεν είχε θεωρηθεί πως θα μπορούσαν να συμβάλουν στην παραγωγή θεραπευτικών παραγόντων. Στης μέρες μας βεβαίως γίνεται εκτεταμένη έρευνα για την χρήση των μικροφυκών στην παραγωγή φαρμακευτικών παραγόντων, όπως τα αντιβιοτικά που έχει βρεθεί να παράγουν.
Εφαρμογές και χρήσεις των αντιμικροβιακών προϊόντων
Ένας μεγάλος αριθμός προϊόντων κυτταρικών εκχυλισμάτων από τα μικροφύκη  έχουν αποδειχθεί να έχουν εκτός από αντιμικροβιακές και αντιμυκητιακές, αντιπρωτοζωϊκές και αντιπλασμοδιακές ιδιότητες. Προσπάθειες για την πλήρη αναγνώριση αυτών τον αντιμικροβιακών στοιχείων έχουν πραγματοποιηθεί άλλα βρίσκονται ακόμα σε πρώιμο στάδιο.
Με την εμφάνιση της ανθεκτικότητας σε αντιβιοτικά, ως συνέπεια της συνεχούς εμφάνισης νέων ανθεκτικών βακτηριακών στελεχών, ολοένα και περισσότερα φάρμακα χάνουν την αποτελεσματικότητά τους. Αυτό το γεγονός αποτελεί ανάγκη για εύρεση νέων φαρμακευτικών προϊόντων. Σε αυτήν την προσπάθεια δημιουργούνται ανά τον κόσμο βάσεις δεδομένων χημικών συστατικών, οι οποίες κοσκινίζονται συνεχώς για να οδηγήσουν τους ερευνητές στην ανακάλυψη νέων φαρμάκων, ενώ τα φυσικά προϊόντα παραμένουν και αυτά να είναι ένας σημαντικός πόρος για έρευνα και σύνθεση νέων φαρμακευτικών βιοδραστικών ουσιών. Η έρευνα για νέα φάρμακα μπορεί να βασιστεί σε διάφορους φυσικούς πόρους, όπως είναι τα φυτά, τα μικρόβια, και τα ζώα. Η διερεύνηση των περισσότερων βιοδραστικών φυσικών προϊόντων γίνεται στα φυτά και στους μικροοργανισμούς. Ως μια από τις πιο εξελικτικά επιτυχημένες ομάδες μικροοργανισμών, τα κυανοβακτήρια έχουν δείξει να είναι μια εξαιρετική δυναμική συνιστώσα στην ανακάλυψη αυτών των νέων φαρμάκων.
Συνεπώς οι φαρμακευτικές βιομηχανίες, δεδομένης της μεγάλης απαίτησης και ανάγκης για νέα αντιμικροβιακά φάρμακα, στοχεύουν πλέον στην ανακάλυψη και απομόνωση νέων αντιμικροβιακών παραγόντων φυσικής προέλευσης που ελπίζεται να έχουν δραστικότερη επίδραση εναντίον των παθογόνων βακτηρίων του ανθρώπου αλλά με λιγότερες παρενέργειες. Βέβαια μια πραγματικά νέα αντιμικροβιακή ένωση, είναι δύσκολη να προσδιοριστεί αν δεν υπάρχει κάποια ανάλογη ένωση ενός προϋπάρχοντος συστατικού. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για την επιτυχία του νέου αντιβιοτικού καθώς θα δρα σε κάποια νέα μοναδική θέση της μεταβολικής ή βιοσυνθετικής οδού και θα διαφέρει δομικά από τις υπάρχουσες ενώσεις, με συνέπεια να παρακαμφθεί το πρόβλημα της βακτηριακής ανοχής στα υπάρχοντα αντιβιοτικά.
Ευτυχώς, για τον άνθρωπο, πολλές πηγές τέτοιων συστατικών παραμένουν ακόμη ανεξερεύνητες δεδομένης της τεράστιας έκτασης των υδάτινων οικοσυστημάτων. Τα οικοσυστήματα αυτά χαρακτηρίζονται επίσης και από μεγάλη ποικιλομορφία όσον αφορά διάφορες συνιστώσες: θερμοκρασιακή διακύμανση, διείσδυση ηλιακής ακτινοβολίας, συγκέντρωση θρεπτικών στοιχείων και πολλά άλλα που ευνοούν την ανάπτυξη διαφορετικών μικροοργανισμών και μικροφυκών. Τα μικροφύκη, με τη μοναδικότητα των φυσιολογικών, δομικών και βιοχημικών χαρακτηριστικών τους αποτελούν ανεκτίμητο θησαυρό της βιοποικιλότητας του πλανήτη και μπορούν να αξιοποιηθούν προς όφελος του ανθρώπου, τηρώντας πάντα τον απαιτούμενο σεβασμό που αξίζουν.