cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δανιήλ Καστρίσιος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτμο και χειροτονήθηκε αρχικά ιερέας στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μορφωμένος και ήξερε εκτός από τα ελληνικά, τουρκικά, ιταλικά, ισπανικά και λατινικά. Απόκτησε τρεις γιούς και μετά τον θάνατο της συζύγου του ήρθε στην Πάτμο και μετά από λίγο καιρό έγινε μοναχός και πήγε στη Μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος. Εκεί η μονή αποφάσισε να τον στείλει στη Δύση για να κάνει έρανο. Ο Καστρίτσιος εφοδιάστηκε με εγκύκλια γράμματα και ξεκίνησε για την αποστολή του. Πήγε στη Μεγάλη Βρετανία το 1670, και από εκεί στη Γερμανία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Εθνική Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, η οποία συγκεντρώνει τις καλύτερες καλαθοσφαιρίστριες της αυτής εθνικότητας, αντιπροσωπεύει τις Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Ερασιτεχνών Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (Antigua & Barbuda Amateur Basketball Association).
Πηγές
Αντιγκουα και Μπαρμπουντα Γυναικων
Σούπερ Γκούφυ
Ο Σούπερ Γκούφυ είναι ήρωας κινουμένων σχεδίων των Walt Disney Pictures. Είναι ο ίδιος ο Γκούφυ, αλλά έχει πάρει την μορφή σούπερ ήρωα, που σώζει τον κόσμο και καταδιώκει τους κλέφτες. Την σούπερ δύναμή του την προμηθεύεται από τα σούπερ φιστίκια, τα οποία, εντελώς τυχαία, είχαν φυτρώσει στον κήπο του. Παρά τις απίθανες δυνάμεις του, παραμένει ντροπαλός και αθώος.
Δημιουργία
Ο Σούπερ Γκούφυ γεννήθηκε στις Η.Π.Α. το 1965 από τον σχεδιαστή Πολ Μάρι, σε σενάρια του Μπομπ Ογκλ και του Ντελ Κόνελ. Παραμένει αδιόρθωτα άμυαλος και αν από τη μία πετυχαίνει σπουδαία κατορθώματα, από την άλλη προκαλεί άλλες τόσες καταστροφές. Με την πάροδο του χρόνου, αυτός ο ήρωας με την πιτζάμα από φανέλα έγινε ένας από τους πιο αγαπητούς στο κοινό, ξεπερνώντας σε δημοτικότητα σούπερ ήρωες πολύ πιο ικανούς από αυτόν.
Σούπερ Δυνάμεις
Ο Σούπερ Γκούφυ αποκτά τις δυνάμεις του τρώγοντας φιστίκια από μια σούπερ φιστικιά που βλάστησε τυχαία στον κήπο του. Τρώγοντας το φιστίκι, ο Γκούφυ μεταμορφώνεται σε Σούπερ Γκούφυ και ξεφωνίζει την διάσημη κραυγή "ΤΑΝΤΑΧ".
(Σημείωση: Γιατί "ΤΑΝΤΑΧ" λοιπόν. Επειδή αυτοί που ήταν πίσω από την έκδοση, είτε με άγνοια αγγλικής και αδιαφορία είτε απλά ως ανοησία είτε ώς τρολιά, δεν κατάλαβαν ή δεν μπήκαν καν στον κόπο να μεταφράσουν την ορίτζιναλ επιφώνηση.. που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από το γνωστό τραγουδιστό "ταν ταν! /ήχος από τρομπέτες σα να λέμε... ή Tah-dah! όπως θα το τραγουδούσε ένας Αμερικανός. Τα σέβη μου"
Οι δυνάμεις που αποκτά δεν διαφέρουν πολύ από τις δυνάμεις του Σούπερμαν. Ο Σούπερ Γκούφυ μπορεί να δει μέσα από αντικείμενα, να ακούσει ήχους γαλαξίες μακριά, έχει σούπερ δύναμη, μπορεί να πετάξει και να φυσήξει με δύναμη ανεμοστρόβιλου. Δυστυχώς, οι δυνάμεις του Σούπερ Γκούφυ εξασθενούν, αναλόγως με το πόσο δυνατό είναι το φιστίκι. Για να ενεργοποιήσει ξανά τις δυνάμεις του, πρέπει να ξαναφάει φιστίκι από την φιστικιά του. Συνήθως κρατά ένα μικρό απόθεμα από σούπερ φιστίκια μέσα στο καπέλο του.
Ιστορία
Αν για την επινόηση ενός σούπερ ήρωα όπως ο Σούπερ Γκούφυ χρειάστηκε η φαντασία δύο σεναριογράφων (του Ντελ Κόνελ και του Μπομπ Ογκλ, με τη βοήθεια του προϊσταμένου τους, Τσέιζ Κρέιγκ), η μορφή του ήρωα μας προέκυψε με την πρώτη από το έμπειρο χέρι του σχεδιαστή Πολ Μάρι (1911-1989), από τους σημαντικότερους σχεδιαστές της Disney. Γεννημένος στο Στάνμπερι, μια μικρή πόλη του Μιζούρι, ο Πολ μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα και μυήθηκε μόνος του στο σχέδιο. Το 1938 άρχισε να εργάζεται στα Στούντιο Disney, αρχικά στο τμήμα κινουμένων σχεδίων, για να περάσει πέντε χρόνια αργότερα στα κόμικ. Από τον Χοσέ Καριόκα έως τον Μικρό Χαϊουάθα και τον Ντόναλντ Ντακ, η λίστα των ηρώων τους οποίους του ανέθεσαν είναι μεγάλη, ενώ στην κορυφή της βρίσκονται ο Μίκυ Μάους και ο Γκούφυ, τους οποίους ο Μάρι αποδίδει με κομψότητα που συγκρίνεται μόνο με την τέχνη του Φλόιντ Γκόντφρεντσον.
Το 1982, σε ηλικία πλέον εβδομήντα ενός ετών, θεώρησε ότι είχε πλέον σχεδιάσει αρκετά και άφησε το μολύβι και το μελάνι για να αφοσιωθεί, κατά τα λεγόμενά του "στη μουσική, τη φυσική ιστορία, τις καλλιέργειες και καμιά φορά, απλούστατα, στο να μην κάνω απολύτως τίποτα.".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φανταστικοί σκύλοι Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων) Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς)
Σοφοκλής Μαντάς
Ο '''Σοφοκλής Μιχ. Μαντάς''' (22 Ιανουαρίου 1920 – 4 Νοεμβρίου 2010 ) ήταν Έλληνας πολιτικός, από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.ΔΗ.Κ., πρόεδρος του κόμματος και πρώτος δήμαρχος Χολαργού μετά τη Μεταπολίτευση. Ο Μαντάς ήταν μεταξύ των ηγετικών μελών της Ε.ΔΗ.Κ., στην οποία μάλιστα διατέλεσε πρόεδρος για μία μεταβατική περίοδο, ύστερα από το θάνατο του Ιωάννη Ζίγδη και τη διαδοχή του από το Νεοκλή Σαρρή. Το 1975 ως υποψήφιος δήμαρχος Χολαργού συνεργάστηκε με το ΚΚΕ και κέρδισε τις εκλογές, αναδεικνυόμενος ως ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος της περιοχής, ύστερα από τη δικτατορία του 1967-1974. Για τη συνεισφορά του στα κοινά το διάστημα 1975 – 1982, του είχε απονεμηθεί ο τίτλος του επίτιμου δημάρχου της πόλης.
Παραπομπές
Μαντας Σοφοκλης Μαντας Σοφοκλης
Μανώλης Ανδριωτάκης
Ο Μανώλης Ανδριωτάκης (γενν. Αθήνα, 1974) είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και δημοσιογράφος. Έχει συνεργαστεί με πλήθος Μέσων ενημέρωσης, παραδοσιακών και νέων, έχει δημοσιεύσει 8 βιβλία κι έχει σκηνοθετήσει 5 ταινίες ντοκιμαντέρ. Έχει εργαστεί σε πλήθος εκδοτικών οίκων και βιβλιοπωλείων. Από τις 11 Νοεμβρίου 2011 ως το 2019, διατηρούσε τη διαδικτυακή εκπομπή βιβλίου GarageBOOKS. Έχει εμφανιστεί ως performer σε παράσταση χοροθεάτρου στο Φεστιβάλ Αθηνών, το 2008. Από το 2019 συνεργάζεται με την εφημερίδα Καθημερινή. Ασχολείται ενεργά με την Οδική Ασφάλεια.
Βιογραφικά
Ο Μανώλης Ανδριωτάκης γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1974 στην Αθήνα. Έκανε σπουδές σκηνοθεσίας κινηματογράφου στις Σχολές Χατζίκου και Σταυράκου, απ' το 1994 ως το 1997. Από το 2004 ως το 2005 παρακολούθησε πανεπιστημιακά μαθήματα γλώσσας στο Paris III, Sorbonne.
Δημοσιογραφία
Από το 2001 ως το 2005 εργάστηκε ως συντάκτης στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Το 2004 δημιούργησε το προσωπικό του μπλογκ, έγραψε το πρώτο βιβλίο για τα ιστολόγια και ερεύνησε το ομώνυμο ντοκιμαντέρ. Συμμετείχε ως ομιλητής για τα μπλογκς και τη νέα δημοσιογραφίας σε συνέδρια, εκπομπές και δημόσιες συζητήσεις.
Το 2007-2008 συνεργάστηκε με την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος γράφοντας βιβλιοκριτικές. Από το 2006 ως το 2009 αρθρογράφισε στο περιοδικό Highlights για πολιτικά, μιντιακά, Διαδικτυακά και καλλιτεχνικά θέματα.
Στις 11 Νοεμβρίου 2011 ξεκίνησε τη διαδικτυακή εκπομπή βιβλίου GarageBOOKS, παρουσιάζοντας βιβλία από ένα γκαράζ. Οι τελευταίες εκπομπές παρουσιάστηκαν το 2019.
Απ' το 2013 ως το 2015 παρείχε συμβουλευτικές υπηρεσίες, εκπαίδευση στα Νέα Μέσα και στρατηγική αξιοποίηση του Διαδικτύου στη ΝΕΡΙΤ Α.Ε..
Από το 2016 συνεργάζεται με το περιοδικό Κ της εφημερίδας Η Καθημερινή, και απ' το 2019 με το ένθετο «Τέχνες και Γράμματα», της κυριακάτικης Καθημερινής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Μετασκευή
Οι μετασκευές μπορεί να είναι είτε μικρής έκτασης, σε περιορισμένο χώρο, π.χ. επί του καταστρώματος, ή εντός του μηχανοστασίου, κ.λπ., είτε μεγάλης έκτασης όπου στη περίπτωση αυτή διαφοροποιούνται τα βασικά ναυπηγικά στοιχεία του πλοίου. Με το χρόνο καθιερώθηκε ο όρος αυτός να δηλώνει την πλήρη μετατροπή ενός πλοίου σε διαφορετική χρήση της αρχικής, όπως π.χ. την μετατροπή δεξαμενόπλοιου σε επιβατηγό, ή πολεμικού πλοίου σε επιβατηγό κ.λπ.. Οι μετασκευές αυτές μπορεί να έχουν είτε προσθετικό χαρακτήρα, όπως π.χ. αύξηση του μήκους του πλοίου, προσθήκη υπερκατασκευών, κ.λπ., είτε αφαιρετικό, π.χ. μείωση του χώρου μηχανοστασίου, κ.λπ., είτε τέλος μικτό.
Οι μεγάλης έκτασης μετασκευές πραγματοποιούνται εντός των δεξαμενών ναυπηγείων, μονίμων ή πλωτών, υπό την επίβλεψη των νηογνωμόνων, ή άλλων φορέων π.χ. Ε.Ε.Π.. Μετά δε την ολοκλήρωση των εργασιών των μετασκευών και των σχετικών δοκιμών εκδίδονται νέα πιστοποιητικά με τα οποία και εφοδιάζονται τα μετασκευασμένα πλοία.
Πηγές
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυπηγική
2314 Φιλντ
Ο Φιλντ (Field) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1977 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Τζωρτζ Φιλντ ( George B. Field).
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς του Φιλντ, δηλαδή η τροχιά του είναι σχεδόν κυκλική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φιλντ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλντ
Ισώης
Ο Ισώης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 8ου αιώνα επί βασιλείας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄.
Ο Ισώης είναι γνωστός από μολυβδόβουλα που τον αναφέρουν : [Ἰσ]ώῃ [πατ]ρι[κίῳ καὶ] κόμ[ητι τ]οῦ θε[οφυλ]άκτου [βασιλ]ικοῦ Ὀ[ψικ]ίου (Πατρίκιο και κόμη του θεοφύλακτου βασιλικού Οψικίου). Το αξίωμα αυτό είχαν οι στρατιωτικοί διοικητές, συνήθως στρατηγοί, του Οψικίου τάγματος. Οι ερευνητές ταυτίζουν το πρόσωπο του μολυβδόβουλου με τον Ισώη που ήταν στρατιωτικός διοικητής του Θέματος Οψικίου το 717-719.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Κόμητες του βασιλικού Οψικίου Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Οψικίου Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Ντέιβιντ Ρόζενταλ
Ο Ντέιβιντ Ρόζενταλ (αγγλ. David Rosenthal, 1962) είναι Αμερικάνος κιμπορντίστας και πιανίστας, γνωστός για τη συνεργασία του με τους Rainbow και τον Μπίλι Τζόελ.
Καριέρα
Ο Ρόζενταλ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο δίσκο "Straight Between the Eyes" των Rainbow, το 1982. Την επόμενη χρονιά, συμμετείχε στο τελευταίο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Bent Out Of Shape", με την επιτυχία "Street of Dreams".
Το 1984, ο Ρόζενταλ έπαιξε στο προσωπικό άλμπουμ του Ρότζερ Γκλόβερ, "Mask", ενώ το 1985 έπαιξε πλήκτρα και έκανε την παραγωγή για το δίσκο "Heart Made of Steel" των Hammerhead. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 συμμετείχε σε δίσκους της Στέισι Λάτισοου, των Climb, του Μάιλς Γκούντγουιν, των Will to Power, κ.α.
Το 1988, ο Ρόζενταλ βρισκόταν στο Λος Άντζελες ηχογραφώντας το δίσκο "Passion and Warfare" του βιρτουόζου κιθαρίστα Στηβ Βάι, ο οποίος δούλευε ταυτόχρονα σε κάποια τραγούδια για το άλμπουμ "Slip of the Tongue" των Whitesnake. Κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος από τις ηχογραφήσεις, του ζητήθηκε να παίξει κάποια overdub στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου των Whitesnake, ηχογράφηση η οποία παρέμεινε τελικά στο δίσκο.
Το 1990, κυκλοφόρησε το άλμπουμ του Βάι λαμβάνοντας υποψηφιότητα για το βραβείο Grammy στην κατηγορία "Best Rock Instrumental". Το Μάρτιο του 1993, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Never Say Surrender" του προσωπικού του σχήματος, των Red Dawn, ενώ δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε στον προγραμματισμό των συνθεσάιζερ για το EP "A Change of Seasons" των Dream Theater.
Ενδιάμεσα, εντάχθηκε στο συγκρότημα του Μπίλι Τζόελ, ηχογραφώντας το ζωντανό άλμπουμ "A Voyage on the River of Dreams", το 1994. Με τον Τζόελ έπαιξε στο τραγούδι "Hey Girl" από το "Greatest Hits Volume III" του 1997, ενώ στην αλλαγή της χιλιετίας έπαιξαν στο "Madison Square Garden" της Νέας Υόρκης.
Το 1996, έπαιξε σε δύο κομμάτια του δίσκου "Tasty Seconds" των Good Rats και την επόμενη χρονιά συμμετείχε στο "Inspiration" του Σουηδού Yngwie Malmsteen. Με τον Malmsteen συνεργάστηκε και στο "Millennium Concerto Suite" του 1998 αλλά και το "Millennium Concerto Suite Live with the New Japan Philharmonic", τέσσερα χρόνια αργότερα.
Το 1998, έπαιξε με τους Niji-Densetsu, ένα ιαπωνικό συγκρότημα που ηχογράφησε διασκευές προς τιμή των Rainbow και το 2001, συμμετείχε στο "Defying Gravity" του Βίνι Μουρ. Εκείνη τη χρονιά, έπαιξε σε δύο φιλανθρωπικές συναυλίες για τα θύματα των αεροπορικών δυστυχημάτων της 11 Σεπτεμβρίου 2001, μία με τον Μπίλι Τζόελ και μία με τη Φέηθ Χιλ.
Το 2004, ο Ρόζενταλ εντάχθηκε στο progressive συγκρότημα των Happy the Man, ηχογραφώντας το άλμπουμ "The Muse Awakens", το οποίο κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά. Παραμένει μέλος αυτού του συγκροτήματος, ενώ έπαιξε και στα "Third Act" των Evil Masquerade και "Liza's at the Palace" της Λάιζα Μινέλι.
Με τον Μπίλι Τζόελ, ηχογράφησε το "My Lives" το 2005, το "12 Gardens Live" το 2006 και το "Christmas in Fallujah" το 2008.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Γεώργιος Καραϊσκάκης (Βογδαντσιώτης)
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (Βογδάντσα, δεκαετία του 1880 - Στρώμνιτσα, 1910) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από τη Βογδάντσα, Βόρεια Μακεδονία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βογδάντσα Βόρεια Μακεδονία. Το 1904 κατατάχθηκε στη "Μακεδονική Άμυνα" και ανέλαβε δράση με το σώμα του στις περιοχές Γευγελής, Βογδάντσας, Στρώμνιτσας και Πολυκάστρου εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Ιδιαίτερα στην περιοχή Πολυκάστρου έγινε ο φόβος και ο τρόμος των κομιτατζήδων που χρησιμοποιούσαν ως άντρο τους, τις δίδυμες λίμνες Αρτζάνης - Αμματόβου (σήμερα αποξηραμένες). Συνεργάστηκε με διάφορα Ελληνικά ένοπλα σώματα ως οπλαρχηγός δικής του ομάδας και αφού εξόντωσε τους κομιτατζήδες στις λίμνες Αρτζάνης - Αμματόβου, στράφηκε προς την περιοχή της Στρώμνιτσας, όπου πολέμησε εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων έως το 1908 και την επανάσταση των Νεοτούρκων. Μετά το 1908 νέα Βουλγαρικά σώματα δραστηριοποιήθηκαν στη Στρώμνιτσα ορμώμενα από τη Βουλγαρία κι έτσι ο Γεώργιος Καραϊσκάκης επαναδραστηριοποιήθηκε.
Το τέλος
Τελικά σκοτώθηκε στην περιοχή της Στρώμνιτσας το 1910 σε συμπλοκή με σώμα Βουλγάρων κομιτατζήδων. Προτομή του έχει στηθεί στους Ευζώνους Παιονίας περ. εν. Κιλκίς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας Κατηγορία:Μακεδόνες
Καστέλ ντελ Μόντε
Το Καστέλ ντελ Μόντε (Castel del Monte, αποδίδεται ως το Κάστρο του Βουνού) είναι κάστρο στην επαρχία του Μπάρι της περιοχής της Απουλίας (Puglia). Βρίσκεται κοντά στις πόλεις Άντρια (Andria) και Κοράτο (Corato) σε σχετικά απομονωμένη περιοχή και σε υψόμετρο 540 μ., στην κορυφή ενός λόφου κοντά στο (κατεστραμμένο σήμερα) μοναστήρι Santa Maria del Monte. Εμπνευστής της κατασκευής και επιβλέπων ήταν ο Φρειδερίκος Β' Χοενστάουφεν, Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Στην Enciclopedia Italiana αναφέρεται ως "το πλέον εντυπωσιακό κάστρο από όσα έκτισε ο Φρειδερίκος Β'" Αυτό οφείλεται κυρίως στο εντυπωσιακό σχήμα της κατασκευής του. Η αρχιτεκτονική του είναι ένα επιτυχημένο μίγμα στοιχείων της κλασικής αρχαιότητας, της Ισλαμικής Ανατολής και της βορειοευρωπαϊκής κιστερκιανής - γοτθικής αρχιτεκτονικής.
Ιστορικό
Τον 13ο αιώνα ο Φρειδερίκος Β' αποφάσισε να κατασκευάσει ένα κάστρο στην περιοχή της Άντρια. Για τον σκοπό αυτό κάλεσε τον Ρικάρντο ντα Μοντεφουσκόλο (Riccardo da Montefuscolo), Διοικητή της επαρχίας της Φότζια (Giustiziere di Capitanata) και του έδωσε εντολή να συγκεντρώσει τα απαραίτητα υλικά για την κατασκευή ενός κάστρου, κοντά στο (κατεδαφισμένο σήμερα) μοναστήρι της Sancta Maria de Monte. Ο Φρειδερίκος κατασκεύασε, για αμυντικούς λόγους, αρκετά φρούρια στις περιοχές της Απουλίας, της Καλαβρίας και στη Σικελία, μεγαλύτερο από τα οποία ήταν το Καστέλ ντελ Μόντε. Το μόνο έγγραφο της εποχής του Φρειδερίκου στο οποίο αναφέρεται το κάστρο χρονολογείται από τις 29 Ιανουαρίου 1240. Σύμφωνα με αυτό δίνεται η εντολή στον Μοντεφουσκόλο να αναλάβει τη συγκέντρωση των υλικών. Το απόσπασμα αναφέρει "... Cum pro castro, quod apud Sanctam Mariam de Monte fieri volumus, per te, licet de tua iurisdictione non sit, instanter fieri velimus actractum, fidelitati tue precipiendo mandamus, quatenus actractum ipsum in calce, lapidibus et omnibus aliis oportunis fieri facias sine mora...". Το πρόβλημα που ανέκυψε από αυτό το κείμενο ήταν η χρήση του όρου "actractum", καθώς οι λόγιοι διαφωνούσαν επί μακρόν για την απόδοσή του: Άλλοι υποστήριζαν ότι σήμαινε "δάπεδο", άλλοι "λιθόστρωτο", όπως όμως έδειξε με πειστικό τρόπο ο Dankwart Leistikow το 1994, η σωστή απόδοση του όρου είναι "οικοδομικό υλικό".
Περιγραφή
Το κάστρο έχει οκταγωνικό σχήμα και από κάθε κορυφή του οκταγώνου προβάλλει ένας επίσης οκταγωνικός πύργος. Το σχήμα αυτό, το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα σύνηθες αλλά χωρίς το κάστρο να αποτελεί το μοναδικό του δείγμα, έχει δώσει λαβή σε πολλές, συχνά ευφάνταστες, ερμηνείες από πολλούς μελετητές. Αυτό που δεν είναι μέχρι σήμερα βέβαιο είναι για ποια χρήση κατασκευάστηκε αυτό το κτίσμα: Δεν αποτελεί κλασικό φρούριο, δεδομένου ότι δεν προστάτευε κάποια περιοχή ή εγκατάσταση. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι κτίστηκε για να αποτελέσει κυνηγετικό περίπτερο (αναφέρεται ότι ο Φρειδερίκος ήταν φανατικός κυνηγός), άλλοι το θεωρούν ως αμυντική εγκατάσταση, κάποιοι έπαυλη ρωμανικού τύπου, άλλοι το έχουν αποκαλέσει "τόπο απολαύσεων".
Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του κάστρου εστιάζεται στην απουσία χαρακτηριστικών που είναι κοινά στην συντριπτική πλειοψηφία στρατιωτικών κατασκευών εκείνης της περιόδου: Απουσιάζουν το διπλό τείχος, η τάφρος, οι στάβλοι, τα μαγειρεία, οι αποθήκες και το παρεκκλήσιο. Αντίθετα, σε αυτό υπάρχουν η μαθηματική και αστρονομική ακρίβεια της φόρμας και του σχεδίου του, η αυστηρή επιλογή των πολιτιστικών στοιχείων του, τα οποία προέρχονται από την αρχαιότητα, η κιστερσιανή παράδοση της βόρειας Ευρώπης και των οχυρωμένων μονών της Εγγύς Ανατολής και της βορείου Αφρικής. Τα χαρακτηριστικά αυτά έχουν δώσει έναυσμα για την ανακάλυψη / επινόηση αποκρυφιστικών χαρακτηριστικών και συμβολισμών σε πολλούς ερευνητές.
Σήμερα το κάστρο είναι διατηρημένο σε άριστη κατάσταση και είναι πλήρως επισκέψιμο.
Παραπομπές
ΜοντεντελΚαστελ ΜοντεντελΚαστελ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Τζίνι
Ως τζίνι (αραβικά: جني) αναφέρεται στην προ-ισλαμική Αραβική μυθολογία και στον Ισλαμισμό, ένα φανταστικό υπερφυσικό πλάσμα, μέλος των τζιν. Το τζίνι έχει ελεύθερη βούληση, εμφανίζεται πολλές φορές με μορφή ζώου, μυθικού πλάσματος ή και ανθρώπου και διαθέτει υπερφυσικές δυνάμεις. Στη στερεότυπη μορφή τους, τα τζίνι, κατοικούν μέσα σε μπουκάλια ή συνήθως σε λύχνους και η είσοδος/έξοδος τους από αυτά συνοδεύεται από την παρουσία πυκνού καπνού. Πολλά τζίνι μπορούν να αλλάζουν μορφή. Οι προθέσεις τους δεν είναι απαραίτητα δαιμονικές, υπάρχουν τζίνι που υποστηρίζουν το καλό ή και το αντίθετο.
Τα τζίνι ανήκουν στην Αραβική και Μουσουλμανική μυθολογία ενώ αναφέρονται πολλές φορές και στο Κοράνι.
Κατηγορία:Ισλαμική μυθολογία Κατηγορία:Αραβική μυθολογία Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Δαίμονες
Μάχη του Κρίβολακ
Η Μάχη του Κρίβολακ (βουλγαρικά Криволашко сражение (1915)) ήταν μάχη μεταξύ των βουλγαρικών δυνάμεων του στρατηγού Γκεόργκι Τόντοροφ και των γαλλικών δυνάμεων του στρατηγού Μωρίς Σαράιγ κατά τη διάρκεια της Επίθεσης στο Όβτσε Πόλε (μέρος της Σερβικής εκστρατείας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου), όπου η 2η Βουλγαρική Στρατιά νίκησε τις γαλλικές δυνάμεις (Στρατιά του Οριέντ) και απέκοψε τις σερβικές δυνάμεις από τη μόνη πηγή πολεμοφοδίων.
Υπόβαθρο
Μετά την είσοδο της Βουλγαρίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 1 Οκτωβρίου 1915, ξεκίνησε η βουλγαρική επίθεση κατά της Σερβίας, όταν η 1η Βουλγαρική Στρατιά νίκησε τις σερβικές δυνάμεις κατά την επίθεση στον Μοράβα και η 2η Βουλγαρική Στρατιά νίκησε τις σερβικές δυνάμεις κατά την επίθεση στο Όβτσε Πόλε. Ωστόσο, στις αρχές Οκτωβρίου, γαλλικές δυνάμεις (Στρατιά της Ανατολής) αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη και προωθήθηκαν στα βόρεια για να υποστηρίξουν τις σερβικές δυνάμεις που υποχωρούσαν από το Κόσοβο (μετά τη βουλγάρικη επίθεση).
Για να προστατεύσουν τη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ της Θεσσαλονίκης και της Νις, οι γαλλικές δυνάμεις προωθήθηκαν στη νότια Σερβία και στις 19 Οκτωβρίου έφθασαν στο Κρίβολακ, όπου ανακάλυψαν πως οι βουλγαρικές δυνάμεις είχαν ήδη προσπαθήσει να αποκόψουν τη σιδηροδρομική γραμμή στα βόρεια του Κρίβολακ. Ως αποτέλεσμα των συνεχών αιτήσεων για ενισχύσεις από τη Σερβική Κυβέρνηση, μέχρι τις 20 Οκτωβρίου είχε φθάσει η 156η Γαλλική Μεραρχία Πεζικού και ένα μέρος της 57ης Γαλλικής Μεραρχίας Πεζικού έφυγε από το Κρίβολακ για να κινηθεί προς τα βουλγαρικά σύνορα (περίπου 50 χιλιόμετρα).
Η μάχη
Στις 2 Νοεμβρίου, ο Στρατηγός Σαράιγ διέταξε τις δυνάμεις στο βόρειο άκρο (57η μεραρχία πεζικού) να προωθηθούν κατά το βόρειο μήκος της ακτής του ποταμού Τσέρνα και να καταλάβουν τα σημεία διέλευσης. Μέχρι εκείνο το διάστημα, η 2η Βουλγαρική Στρατιά προχώρησε στο Κρίβολακ, απειλώντας να αποκόψει τις σερβικές δυνάμεις από τη μόνη οδό διαφυγής (μέσω Αλβανίας).
Ενώ οι γαλλικές δυνάμεις προσπάθησαν να προωθηθούν, στις 3 Νοεμβρίου, οι βουλγαρικές δυνάμεις προχώρησαν σε βαριές επιθέσεις στο νότιο άκρο του γαλλικού μετώπου και απείλησαν να αποκόψουν όλες τις γαλλικές δυνάμεις.
Ως αποτέλεσμα της απειλής για την πτέρυγα, μεταξύ της 3ης και της 12ης Νοεμβρίου, ο Στρατηγός Σαράιγ μετέφερε την επίθεση προς ανατολάς (χρησιμοποιώντας την 156η μεραρχία πεζικού) κατά της νότιας πτέρυγας των βουλγαρικών δυνάμεων, ενώ οι Γάλλοι φύλαγαν τη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ των ποταμών Τσέρνα και Βαρδάρη με τις δυνάμεις της 57ης και της 122ης μεραρχίας πεζικού.
Μέχρι τις 12 Νοεμβρίου είχαν αυξηθεί οι ενδείξεις πως ο σερβικός στρατός στα βόρεια είχε καταρρεύσει και ο Γάλλος Υπουργούς Πολέμου Ζοζέφ-Σιμόν Γκαλιενί διέταξε τον Στρατηγό Σαράιγ να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερες σερβικές δυνάμεις και να υποχωρήσει στη Θεσσαλονίκη. Παρ' ολ' αυτά, ο Στρατηγός Σαράιγ συνέχισε να ζητά ενισχύσεις και δεν υποχώρησε μέχρι τις 23 Νοεμβρίου (παρά τις συνεχόμενες βουλγαρικές επιθέσεις που ανάγκασαν την 122η μεραρχία πεζικού να υποχωρήσει νότια από τον ποταμό Τσέρνα στις 20 Νοεμβρίου).
Κατά τη διάρκεια της υποχώρησης, η 10η Ιρλανδική Μεραρχία των Βρετανών που υπερασπιζόταν τη δεξιά πτέρυγα ηττήθηκε στη μάχη του Κοστούρινο (6-8 Δεκεμβρίου). Μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου, όλες οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν αποσυρθεί από τη Σερβία και μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα.
Επακόλουθα
Οι σερβικές δυνάμεις έμειναν χωρίς πολεμοφόδια και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς δυσμάς στην Αλβανία, ενώ αργότερα μετάφερθηκαν στην Κέρκυρα.
Διαστημικός σταθμός
thumb|405px|right|Ο [[Διεθνής Διαστημικός Σταθμός]]
Διαστημικός σταθμός ονομάζεται κάθε διαστημόπλοιο ικανό να φέρει πλήρωμα αστροναυτών και να παραμένει στο διάστημα για μεγάλες χρονικές περιόδους (συνήθως περισσότερο από ένα έτος), ενώ διαθέτει αποβάθρες από τις οποίες μπορούν να προσδεθούν και να αναχωρήσουν άλλα διαστημόπλοια. Προκειμένου να παραμένει στο διάστημα χωρίς δαπάνη καυσίμων, ο διαστημικός σταθμός πρέπει να βρίσκεται σε τροχιά γύρω από κάποιο ουράνιο σώμα, π.χ. τη Γη ή τον Ήλιο, και για τον λόγο αυτό αποκαλείται και τροχιακός σταθμός (orbital station). Μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα έχει κατορθώσει να δρομολογήσει τους διαστημικούς σταθμούς μόνο σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη (χαμηλή περιγήινη τροχιά, L.E.O.).
Οι σύγχρονοι διαστημικοί σταθμοί είναι ερευνητικές βάσεις που χρησιμοποιούνται για να μελετηθούν οι επιπτώσεις της μακρόχρονης παραμονής στο διάστημα πάνω στο ανθρώπινο σώμα, να διεξαχθούν περισσότερα και πιο μακρόχρονα επιστημονικά πειράματα από όσα μπορούν να γίνουν μέσα σε άλλα διαστημικά σκάφη και τέλος να αποτελέσουν εξέδρες για την κατασκευή και εκτόξευση επανδρωμένων σκαφών προς άλλους πλανήτες. Μέχρι σήμερα, όλοι οι σταθμοί έχουν σχεδιασθεί έτσι ώστε να μπορούν να εναλλάσσονται στο εσωτερικό τους διαφορετικά πληρώματα, με το καθένα μέλος πληρώματος να παραμένει εκεί επί αρκετές εβδομάδες ή μήνες, σπανίως όμως περισσότερο από ένα γήινο έτος. Οι μεγαλύτερες επιδόσεις συνεχούς παραμονής ανθρώπου στο διάστημα έχουν όλες επιτευχθεί μέσα σε σοβιετικούς ή ρωσικούς διαστημικούς σταθμούς. Η μέγιστη διάρκεια παραμονής στο διάστημα σε μία μόνο αποστολή είναι 437,7 ημέρες (24ωρα) και επιτεύχθηκε από τον Βαλερί Πολιακόφ πάνω στον διαστημικό σταθμό Μιρ το 1994-1995. Μέχρι σήμερα, τρεις αστροναύτες έχουν ολοκληρώσει μεμονωμένες αποστολές με διάρκεια μεγαλύτερη του ενός γήινου έτους, όλοι πάνω στον Μιρ.
Πρώτοι οραματισμοί
Δείτε επίσης: Ιστορία των διαστημικών πτήσεων
Οι διαστημικοί σταθμοί υπήρξαν το αντικείμενο οραματισμών ήδη από το 1869, όταν ο Αμερικανός πάστορας Έντουαρντ Ε. Χέιλ (Edward Everett Hale) δημοσίευσε το διήγημα The Brick Moon (= Το τούβλινο φεγγάρι). Ο πρώτος άνθρωπος που ασχολήθηκε επιστημονικά με το θέμα υπήρξε ο Ρώσος Κονσταντίν Τσιολκόφσκι περί το 1900. Ακολούθησε ο Γερμανός Χέρμαν Όμπερτ σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα. Το 1929 ο Χέρμαν Ποτότσνικ δημοσίευσε τη μελέτη του Το πρόβλημα του διαστημικού ταξιδιού, όπου αναφέρεται για πρώτη φορά η ιδέα ενός διαστημικού σταθμού σε σχήμα περιστρεφόμενου τροχού για τη δημιουργία τεχνητής βαρύτητας.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανοί επιστήμονες διερεύνησαν τη θεωρητική ιδέα ενός τροχιακού όπλου ευρισκόμενου πάνω σε ένα διαστημικό σταθμό. Το λεγόμενο «όπλο του ήλιου» θα ήταν βασισμένο επάνω σε ένα σταθμό-εξέδρα που θα περιφερόταν γύρω από τη Γη σε ύψος 8200 χιλιομέτρων και θα χρησιμοποιούσε την ηλιακή ενέργεια.
Το 1951 ο Βέρνερ φον Μπράουν δημοσιοποίησε το σχέδιό του για ένα διαστημικό σταθμό σε σχήμα τροχού, σύμφωνα με την ιδέα του «περιστρεφόμενου τροχού» που είχε προταθεί για πρώτη φορά από τον Ποτότσνικ – ωστόσο, αυτός ο σχεδιασμός δεν θα έφθανε ποτέ στο στάδιο της κατασκευής μέσα στον 20ό αιώνα.
Περίπου την ίδια εποχή τα σοβιετικά σχεδιαστικά γραφεία, κυρίως το OKB-52 του Βλαντίμιρ Τσελομέι, σχεδίαζαν πάνω στις ιδέες του Τσιολκόφσκι για τους διαστημικούς σταθμούς. Η δουλειά του OKB-52 οδήγησε στο Πρόγραμμα Αλμάζ και (μαζί με το OKB-1) στον πρώτο διαστημικό σταθμό: τον Σαλιούτ 1. Ο εξοπλισμός που αναπτύχθηκε έστρωσε τον δρόμο για τους επόμενους Σαλιούτ και τον Μιρ, ακόμα και για τον σημερινό Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Σαλιούτ, Αλμάζ και Σκάιλαμπ (1971–1986)
thumb|Ο [[Όουεν Γκάριοτ σε «διαστημικό περίπατο» το 1973]] Ο πρώτος διαστημικός σταθμός στην ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξε ο Σαλιούτ 1, που εκτοξεύθηκε από την ΕΣΣΔ στις 19 Απριλίου 1971. `Οπως και όλοι οι διαστημικοί σταθμοί ήταν «μονολιθικός» δηλαδή σχεδιασμένος για να εκτοξευθεί και να τεθεί σε τροχιά ολόκληρος, αλλά μη επανδρωμένος, και να επανδρωθεί με πλήρωμα αργότερα. Οι μονολιθικοί σταθμοί γενικά περιείχαν όλα τα απαραίτητα εφόδια και πειραματικό εξοπλισμό κατά την εκτόξευσή τους, και θεωρούνταν «αναλωθέντες» και προς εγκατάλειψη όταν αυτά είχαν πλέον χρησιμοποιηθεί.
Οι πρώτοι σοβιετικοί διαστημικοί σταθμοί έφεραν όλοι την ονομασία «Σαλιούτ» (= «χαιρετισμός»), αλλά περιελάμβαναν δύο διακριτούς τύπους: τον πολιτικό και τον στρατιωτικό. Οι στρατιωτικοί σταθμοί (Σαλιούτ 2, Σαλιούτ 3 και Σαλιούτ 5) ήταν γνωστοί και ως «Αλμάζ».
Οι σταθμοί Σαλιούτ 6 and Σαλιούτ 7 κατασκευάσθηκαν με δύο αποβάθρες, που επέτρεπαν την επίσκεψη ενός δεύτερου πληρώματος με νέο διαστημόπλοιο: Το Σογιούζ 7K-T μπορούσε να παραμείνει 90 ημέρες στο διάστημα και μετά έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα νέο σκάφος. Η διαδικασία αυτή επέτρεπε τη συνεχή κατοίκηση του σταθμού. Το Σκάιλαμπ έφερε επίσης δύο αποβάθρες, αλλά η δεύτερη δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Η παρουσία της αργότερα επέτρεπε σε σκάφη ανεφοδιασμού Progress να προσδεθούν στον σταθμό με νέες προμήθειες για αποστολές μακράς διάρκειας.
Μιρ (1986–2001)
thumb|right|Η Γη με τον σταθμό Μιρ
Αντίθετα με τους προηγούμενους διαστημικούς σταθμούς, ο σοβιετικός σταθμός Μιρ είχε ένα σύνθετο σχεδιασμό: αρχικώς εκτοξεύθηκε ένα τμήμα-πυρήνας και στη συνέχεια προστέθηκαν σε αυτό επιπλέον τμήματα (modules), συνήθως με έναν ειδικό ρόλο το καθένα. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει μεγαλύτερη ευελιξία στη λειτουργία του σταθμού και καταργεί την ανάγκη για ένα μοναδικό τεράστιας ισχύος πύραυλο ή όχημα εκτοξεύσεως. Οι σύνθετοι αυτοί σταθμοί σχεδιάζονται εξαρχής για να δέχονται πολλαπλές αποστολές ανεφοδιασμού, για μεγαλύτερη διάρκεια χρήσιμης ζωής.
Δ.Δ.Σ. (1998–σήμερα)
Το τμήμα-πυρήνας του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ΔΔΣ) εκτοξεύθηκε το 1998.
Ο ΔΔΣ διαιρείται σε δύο κύρια μέρη, το Ρωσικό Τροχιακό Μέρος (ROS) και το Αμερικανικό Λειτουργικό Μέρος (USOS).
Τα τμήματα του USOS μεταφέρθηκαν στον σταθμό με πτήσεις διαστημικών λεωφορείων και συναρμολογήθηκαν «με το χέρι» στον ΔΔΣ από αστροναύτες σε «περιπάτους στο διάστημα». Με τον ίδιο τρόπο έγιναν οι συνδέσεις ηλεκτρισμού, μεταφοράς δεδομένων, προώσεως και ψυκτικών υγρών. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας συναρμολογήθηκε ένα ενιαίο σώμα που δεν είναι σχεδιασμένο για αποσυναρμολόγηση. thumb|Ο ΔΔΣ υπό κατασκευή Τα τμήματα του ROS μπορούν να εκτοξευθούν, να πετάξουν και να προσδεθούν από μόνα τους, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, χρησιμοποιώντας πυραύλους Πρότον. Οι προαναφερθείσες συνδέσεις (ηλεκτρικού κ.ά.) γίνονται επίσης αυτόματα. Η ρωσική μέθοδος επιτρέπει τη συναρμολόγηση διαστημικών σταθμών σε τροχιά γύρω από άλλους πλανήτες ως προετοιμασία για μετέπειτα επανδρωμένες αποστολές. Το Τμήμα Ναούκα του ΔΔΣ θα χρησιμοποιηθεί και στον μελλοντικό ρωσικό διαστημικό σταθμό OPSEK, του οποίου ο κύριος στόχος είναι η υποστήριξη επανδρωμένης εξερευνήσεως του Ηλιακού Συστήματος.
Οι ρωσικοί τμηματικοί (modular) διαστημικοί σταθμοί «επόμενης γενεάς» θα διαφέρουν από τους μονολιθικούς στο ότι θα επιτρέπουν την ανασυναρμολόγησή τους υπό νέα διάταξη για την ικανοποίηση μεταβαλλόμενων αναγκών. Σύμφωνα με με μία αναφορά του 2009, η κατασκευάστρια εταιρεία ΡΚΚ Ενέργεια μελετά μεθόδους για την απόσπαση από τον ΔΔΣ μερικών τμημάτων του ROS όταν φθάσει το τέλος του ΔΔΣ, ώστε να τα χρησιμοποιήσει ως μία βάση για ένα νέο διαστημικό σταθμό, το Τροχιακό Κυβερνώμενο Πειραματικό Συγκρότημα (OPSEK). Η αναφορά περιέχει μία δήλωση από ανώνυμο Ρώσο μηχανικό που πιστεύει ότι, με βάση και την εμπειρία από τον Μιρ, θα πρέπει να είναι δυνατή μία διάρκεια ζωής 30 ετών, εκτός από την περίπτωση εκτεταμένων ζημιών από μικρομετεωροειδείς, επειδή τα ρωσικά τμήματα έχουν κατασκευασθεί έτσι ώστε να επιδέχονται ανακαίνιση σε τροχιά.
Τιάν-γκονγκ (2011–σήμερα)
Ο πρώτος κινεζικός διαστημικός σταθμός στην Ιστορία, ο Τιάν-γκονγκ 1, εκτοξεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2011. Σε αυτόν προσδέθηκε στη συνέχεια αυτόματα το μη επανδρωμένο σκάφος Σεντζού 8 τον Νοέμβριο του 2011. Ακολούθησε το επανδρωμένο Σεντζού 9, που προσδέθηκε στον Τιάν-γκονγκ 1 τον Ιούνιο του 2012, όπως και το επανδρωμένο Σεντζού 10 το 2013. Δύο ακόμα μικροί διαστημικοί σταθμοί, οι Τιάν-γκονγκ 2 και Τιάν-γκονγκ 3, αναμένεται να εκτοξευθούν κατά τα επόμενα έτη, προετοιμάζοντας την κατασκευή ενός μεγαλύτερου διαστημικού σταθμού περί το 2020.
Κατοικησιμότητα
Οι διαστημικοί σταθμοί αντιμετωπίζουν διάφορα ζητήματα που περιορίζουν την κατοικησιμότητά τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα, όπως τον μικρό βαθμό ανακυκλώσεως και την αίσθηση έλλειψη βαρύτητας, (λόγω της ελεύθερης πτώσης στην οποία βρίσκονται διαρκώς) Κάποια από αυτά τα προβλήματα προκαλούν έλλειψη άνεσης και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην υγεία. Στην περίπτωση ηλιακών εκρήξεων (εκλάμψεων)), όλοι οι σημερινοί διαστημικοί σταθμοί προστατεύονται από το μαγνητικό πεδίο της Γης και βρίσκονται κάτω από τις Ζώνες Βαν Άλεν.
Μελλοντικές διαστημικές κατοικίες ίσως να φιλοξενούν πολύ μεγαλύτερους αριθμούς ανθρώπων και να αποτελούν «διαστημικές πόλεις», τέτοια όμως σχέδια δεν έχουν υλοποιηθεί εξαιτίας του τεράστιου οικονομικού και πολιτικού κόστους τους. Τρόποι για την αντιμετώπιση αυτού του κόστους θα ήταν η κατασκευή μεγάλων αριθμών πυραύλων (οικονομίες κλίμακος), οι επαναχρησιμοποιούμενοι πύραυλοι, η χρήση πρώτων υλών από το διάστημα (ISRU, In Situ Resource Utilisation) ή μέθοδοι μεταβάσεως στο διάστημα χωρίς τη χρήση πυραύλων, όπως ο διαστημικός ανελκυστήρας.
Μικροβιολογία
Είδη μούχλας που αναπτύσσονται σε διαστημικούς σταθμούς μπορούν να παράγουν οξέα που διαβρώνουν ή υποβαθμίζουν μέταλλα, γυαλί και ελαστικό.
Κατάλογος διαστημικών σταθμών
(οι ημερομηνίες αναφέρονται στα διαστήματα κατά τα οποία οι σταθμοί κατοικούνταν από πληρώματα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξερεύνηση του διαστήματος  Κατηγορία:Οικοσυστήματα Κατηγορία:Ανθρώπινα ενδιαιτήματα
RC 44
To RC 44 είναι ελαφρύ αγωνιστικό σκάφος ιστιοπλοΐας υψηλών επιδόσεων. Όλα τα σκάφη είναι πανομοιότυπα και σχεδιάστηκαν από τον ολυμπιονίκη και τέσσερις φορές νικητή του Americα's Cup Νεοζηλανδό Cutts Russel. Το σκάφος έχει μήκος 44 πόδια και είναι κατασκευασμένο από ανθρακονήματα (carbon). Το πλήρωμα αποτελείται από 8 άτομα που μπορεί να είναι και 6 όταν γίνονται αγώνες Match Race (ιστιοδρομία με ζευγάρια σκαφών).
Κατασκευή
Η γάστρα και το κατάστρωμα είναι κατασκευασμένα από σάντουιτς εποξικής ρητίνης και ανθρακονημάτων. Το κατάρτι επίσης είναι κατσκευασμένο από ανθρακονήματα και αποτελείται από δύο τμήματα για να είναι δυνατή η μεταφορά του. Το κόκπιτ (δηλαδή ο βασικός χώρος εργασίας του πληρώματος) είναι ανοιχτό, χωρίς υπερκατασκευές για μέγιστη ευελιξία των αθλητών, ενώ ο τιμονιέρος οδηγεί με δύο τιμόνια - ρόδες από ανθρακονήματα. Τα ξάρτια του σκάφους είναι από PBO (ίνες πολυβενζοξαζόλης) για τη μέγιστη αντοχή με το μικρότερο βάρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Ιωάννης Α΄ της Πάτρας
Ο Ιωάννης Α΄ (ιταλικά : Giovanni), ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας την περίοδο 1295-1306, καταγόμενος άγνωστο από ποια περιοχή της Ιταλίας.
Την εποχή της αρχιεπισκοπίας και βαρωνίας του ήταν υποτελείς του Πρίγκιπα της Αχαΐας που τότε ήταν ο Φλωρέντιος του Αινώ και η Ισαβέλλα Βιλεαρδουίνου. Είχε πάρει μέρος το 1301 στην συνέλευση της Γλαρέτζας όπου η Ισαβέλλα ανάγγειλε τον δεύτερο γάμο της με τον Φίλιππο της Σαβοΐας, ο Ιωάννης ήταν ο ανώτερος ιερωμένος του πριγκιπάτου, ο Φίλιππος του φίλησε το χέρι και ορκίστηκε μπροστά του παίρνοντας το χρίσμα του πρίγκιπα.
Το 1304 ξεκίνησε πόλεμος ανάμεσα στο Δεσποτάτο του Μυστρά και το Πριγκιπάτο, οι βυζαντινοί επιτέθηκαν και πολιορκούσαν το Κάστρο Μπωφόρ (Λεύκρα). Τότε ο Ιωάννης Α΄ μαζί με τον βαρώνο της Αρκαδίας Νικόλαο Μαύρο, της Βοστίτσας Ούγου Β΄ και της Χαλανδρίτσας Γεώργιο Γκίζι μάζεψαν "πολυπληθή" όπως αναφέρεται στρατό και επιτέθηκαν στους βυζαντινούς που πολιορκούσαν το κάστρο. Έπειτα από σκληρή μάχη τους ανάγκασαν να λύσουν την πολιορκία.
Πηγές
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Κωνσταντίνος Κορόζος
Ο Κωνσταντίνος Κορόζος (Λιβαδειά, 19 Νοεμβρίου 1896 - Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 1975) του Ευθυμίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας και ως υπουργός. Μεταξύ άλλων ήταν και πρόεδρος του ΟΤΕ.
Σταδιοδρομία
Μετά τις νομικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, εργάστηκε ως δικηγόρος πρώτα στη Λιβαδειά (1920-35) και στη συνέχεια στην Αθήνα ως δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Από το 1920 ως τη διάλυσή της το 1954, υπήρξε νομικός σύμβουλος της Αγγλικής Εταιρείας της Κωπαΐδος. Την περίοδο 1946-48 ανέλαβε πρόεδρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και το 1956-58 πρόεδρος του ΟΤΕ.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αττικής το 1932 με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη βουλευτής Λεβαδείας το 1933. Επανεξελέγη βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1935, του 1936 και του 1946. Τέλος, εξελέγη βουλευτής Βοιωτίας με την ΕΡΕ το 1958.
Διατέλεσε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη από τις 19 Ιουλίου 1935 ως τις 10 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Εν συνεχεία ανέλαβε υπουργός Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος στις κυβερνήσεις Θεμιστοκλή Σοφούλη και Αλέξανδρου Διομήδη από τις 7 Μαΐου 1948 ως τις 6 Ιανουαρίου 1950.
Πέθανε το 1975 και κηδεύτηκε στις 4 Φεβρουαρίου. Ήταν παντρεμένος με τη Μαίρη Α. Αλεξανδράτου.
Συνέγραψε το έργο "Μελέτη περί Κωπαΐδος" (1952).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Βορείου Ελλάδος Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Λεβαδείας
Γενικό Αρχείο των Ινδιών
Το Κτίριο
Το κτίριο χρονολογείται στο 1572 όταν ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας ανέθεσε την ανέγερση του κτιρίου στον αρχιτέκτονα Χουαν ντε Χερέρα, που προηγουμένως είχε ολοκληρώσει το βασιλικό παλάτι Ελ Εσκοριάλ, ώστε να στεγάζει το Εμπορικό Επιμελητήριο της Σεβίλης. Μέχρι τότε, οι έμποροι της Σεβίλης είχαν το συνήθειο να καταφεύγουν στις δροσερές εσοχές του καθεδρικού για να συναλλάσσονται.
Η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε το 1584 από τον Χουάν ντε Μιχάρες που βασίστηκε στα σχέδια του Χερέρα και ήταν έτοιμο για χρήση το 1598, σύμφωνα με μια επιγραφή στη βόρεια πρόσοψη. Η κατασκευή του κτιρίου συνεχίστηκε τον 17ο αιώνα, μέχρι το 1629 με την καθοδήγηση του αρχιεπισκόπου Juan de Zumárraga και ολοκληρώθηκε με τον αρχιτέκτονα Πέδρο Σάντσες Φαλκόνε (Pedro Sanchez Falconete).
Το κτίριο υπέστη πλήρη αποκατάσταση την περίοδο 2002–2004, χωρίς να διακοπεί η λειτουργία του ως βιβλιοθήκη έρευνας.
Περιεχόμενα
μικρογραφία|αριστερά|260px|Άποψη της κεντρικής αυλής. Το 1785, με διάταγμα του Καρόλου Γ` το αρχείο του Συμβουλίου των Ινδιών άρχισαν να στεγάζονται εδώ, με σκοπό να συγκεντρωθούν κάτω από μια στέγη όλα τα έγγραφα σχετικά με την υπερπόντια αυτοκρατορία, που μέχρι τότε ήταν διασκορπισμένα σε διάφορα αρχεία, όπως στη Σιμάνκας, το Κάδιθ και τη Σεβίλη. Υπεύθυνος για το εγχείρημα ορίστηκε ο Χοσέ ντε Γκάλβες, Γραμματέας των Ινδιών, βασιζόμενος για την εκτέλεση, στον ιστορικό Juan Bautista Muñoz. Τα δύο κύρια κίνητρα για τη συγκέντρωση των αρχείων υπήρξε η έλλειψη χώρου στο Γενικό Αρχείο της Σιμάνκας, το κεντρικό αρχείο του Ισπανικού Στέμματος, καθώς και η προσδοκία, στο πνεύμα της Αναγέννησης, ότι Ισπανοί ιστορικοί θα αναλάμβαναν την ιστορία της αποικιακής αυτοκρατορίας της Ισπανίας. Είχε αποφασιστεί ότι για ορισμένο χρόνο, τα έγγραφα που αναφέρονταν μετά το 1760, θα παρέμεναν στα αρχικά τους ιδρύματα.
Τα πρώτα κιβώτια με έγγραφα έφτασαν τον Οκτώβριο του 1785. Χρειάστηκε μια αναδιαμόρφωση του Casa Lonja για να φιλοξενήσει τα υλικά και μια μεγάλη μαρμάρινη σκάλα προστέθηκε το 1787, σχεδιασμένη από τον Lucas Cintara.
Το αρχείο είναι πλούσιο σε αυτοβιογραφικό υλικό των πρώτων στρατιωτών Conquistadores μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Το Γενικό αρχείο των Ινδιών στεγάζει 9 χιλιόμετρα ραφιών, 43.000 τόμους και 80 εκατομύρια σελίδες. Μεταξύ αυτών περιέχονται το ημερολόγιο του Χριστόφορου Κολόμβου, χάρτες και σχέδια για την αποίκιση Αμερικανικών πόλεων και αναλυτικές καταγραφές των αποικιακών μελετών.
Το αρχείο χωρίζεται στις εξής κατηγορίες: δεξιά|μικρογραφία|Κεντρικός διάδρομος με χαρακτηριστικό κανόνι της αποικιακής εποχής της Ισπανίας.
Γίνονται προσπάθειες για ψηφιοποίηση του αρχείου.
Πηγές
Κατηγορία:Σεβίλλη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ανδαλουσία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Δήμος Σιδηροκάστρου
Ο Δήμος Σιδηροκάστρου ήταν δήμος του νομού Σερρών που λειτούργησε την περίοδο 1946 -2010. Συστάθηκε το 1946 και προήλθε από την αναγνώριση της πρώην κοινότητας Σιδηροκάστρου σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 διευρύνθηκε περισσότερο με την προσάρτηση των κοινοτήτων Βαμβακοφύτου, Καμαρωτού, Στρυμονοχωρίου, Χαροπού και Χορτερού. Καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σιντικής. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα, είχε πληθυσμό 10.598 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και έκταση 196,5 τ.χλμ. Έδρα του δήμου ήταν το Σιδηρόκαστρο
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Δήμαρχοι
Την τελευταία τετραετία λειτουργίας του δήμου, δήμαρχος διετέλεσε ο επί δύο τετραετίες Αθανάσιος Σπάσης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σ
Έπη Πρωτονοταρίου
Η Έπη (Παρθενόπη) Πρωτονοταρίου – Παυλίδου (Πειραιάς, 1933 – 24 Δεκεμβρίου 2020 ) ήταν Ελληνίδα εικαστικός, ζωγράφος και ιδιοκτήτρια της Γκαλερί «Δεσμός»
Μεγάλωσε στην Κυψέλη και σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου υπήρξε μαθήτρια του Γιάννη Μόραλη), ενώ στράφηκε από νωρίς στα πολιτιστικά δρώμενα. Παντρεύτηκε τον Μάνο Παυλίδη, με τη βοήθεια του οποίου δημιούργησε την αίθουσα εκθέσεων τέχνης «Δεσμός», που φιλοξένησε τα έργα εκατοντάδων νέων (κυρίως) εικαστικών δημιουργών, από το 1971 έως το 1993. Επίσης, υπήρξε μέλος της δημιουργικής ομάδας της παράστασης του κουκλοθεάτρου Μπάρμπα Μυτούσης, υποδυόμενη τη φωνή του χαρακτήρα «Κλούβιου».
Παραπομπές
Πρωτονοταριου Επη
Αλέξης Κύρου
Ο Αλέξης Κύρου (1901 - 1969) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Άδωνι Κύρου, εκδότη της εφημερίδας "Εστία" και της Δανάης Κουμάνη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Κύρου και αδέρφια του ήταν οι Κύρος Κύρου και Αχιλλέας Κύρου.
Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα εισερχόμενος σε αυτό τον Νοέμβριο του 1923. Το 1926 ανέλαβε την διεύθυνση του γραφείο του υπουργού εξωτερικών, Ανδρέα Μιχαλακόπουλου και τον Ιανουάριο του 1928 ανέλαβε πρώτος υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο Κωνσταντινούπολης. Τον Ιούλιο του 1930 ανέλαβε την διεύθυνση του προξενείου Λευκωσίας, τον Φεβρουάριο του 1932 ανέλαβε δεύτερος γραμματέας στην ελληνική πρεσβεία στο Βερολίνο και τον Ιανουάριο του 1937 μετατέθηκε ως γραμματέας στην ελληνική πρεσβεία στο Βελιγράδι, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1939. Το 1947 τοποθετήθηκε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην επιτροπή έρευνας του Συμβουλίου Ασφαλείας και τον ίδιο χρόνο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ μέχρι το 1953 καθώς και εκπρόσωπος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (1952 - 1953). Το 1954 ανέλαβε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών, θέση από την οποία παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1954, και το 1956 πρέσβης της Ελλάδας στη Στοκχόλμη. Το 1964 τοποθετήθηκε πρεσβευτής στη Βόνη.
Ο Αλέξης Κύρου υπήρξε υπέρμαχος της διεθνοποίησης του Κυπριακού Ζητήματος, τακτική την οποία εφήρμοσε όταν ανέλαβε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών στην κυβέρνηση Παπάγου. Υπό την καθοδήγησή του το κυπριακό ζήτημα κατέστη γνωστό σε χώρες που η Ελλάδα δεν είχε διπλωματικές αποστολές ενώ πέτυχε την εγγραφή του κυπριακού ζητήματος στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Παράλληλα αντιμετώπισε αρνητικά την βρετανική πρόσκληση για τριμερή συνάντηση μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Μεγάλης Βρετανίας στο Λονδίνο.
Το βιβλίο του Ελληνική εξωτερική πολιτική τιμήθηκε το 1956 από την Ακαδημία Αθηνών.
Απεβίωσε αιφνιδίως στις 21 Σεπτεμβρίου 1969. Ήταν παντρεμένος με την Αγνή Σημαντήρα και είχε μια κόρη, την Ελένη Κύρου, σύζυγο Ι. Ζαούση. Εγγονός του είναι ο Αλέξης Ζαούσης, εκδότης της εφημερίδας "Εστία". Το 1974 η σύζυγός του, Αγνή, δώρισε στον Δήμο Ζακύνθου ένα ορειχάλκινο άγαλμα της Ελευθερίας, έργο του γλύπτη Γεωργίου Καστριώτη, ως αφιέρωμα στη μνήμη του συζύγου της, Αλέξη Κύρου, το οποίο και βρίσκεται στην πλατεία Σολωμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιβραλτάρ
Η πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου του Γιβραλτάρ είναι ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ερασιτεχνικού τύπου και ιδρύθηκε το 1905 από την Ομοσπoνδία Ποδοσφαίρου Γιβραλτάρ (GFA). Αποτελεί την κορυφαία βαθμίδα του ποδοσφαίρου στο Γιβραλτάρ. Στην αρχή την κατηγορία αποτελούσαν μόλις 8 ομάδες αλλά με τον καιρό αυξήθηκαν. Το 1909 το πρωτάθλημα χωρίστηκε σε δύο κατηγορίες. Την περίοδο του 2013-14, η κατηγορία αυτή περιελάμβανε οκτώ ομάδες, με τη δεύτερη κατηγορία να αποτελείται από 12 συλλόγους. Για λόγους χορηγίας είναι γνωστή και ως Argus Insurance Premier Division.
Την περίοδο 2014-15 το πρωτάθλημα έπαψε κατά κάποιο τρόπο να είναι ερασιτεχνικό, καθώς, η ομοσπονδία της χώρας έγινε μέλος της UEFA. Ως εκ τούτου, κάθε περίοδο έχουν δικαίωμα σημμετοχής στα προκριματικά των δύο κορυφαίών διασυλογικών διοργανώσεων της Ευρώπης 2 ομάδες. Ο πρωταθλητής και ο κυπελλούχος αντίστοιχα.
Ιστορία
Το ποδόσφαιρο στο Γιβραλτάρ ξεκίνησε την χρονιά 1892 με την πρώτη ομάδα που ιδρύεται να την λένε Πρινς οφ Γουέιλς ΦΚ (Prince of Wales FC). Το 1895 οι ομάδες αυξήθηκαν και έτσι αποφασίστηκε από την τοπική ομοσπονδία ποδοσφαίρου η δημιουργία ενός πρωταθλήματος με το όνομα Merchants Cup. Νικήτρια στο πρώτο αυτό πρωτάθλημα αναδείχθηκε η Γιβραλτάρ ΦΚ. Το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα ιδρύθηκε το 1907 με πρώτη νικήτρια την Πρινς οφ Γουέιλς ΦΚ. Από την ίδρυση του, αυτό το πρωτάθλημα μαζί και με την δεύτερη κατηγορία (αυτή ιδρύθηκε το 1909) διεξάγεται κάθε χρόνο μέχρι και σήμερα. Μαζί με την διεξαγωγή του πρώτου πρωαθληματος εμφανίστηκε και το τοπικό εθνικό κύπελλο γνωστό ως Ρόκ Κάπ. Την χρονιά του 2013 μαζί με την είσοδο της ομοσπονδίας στην ΟΥΕΦΑ ιδρύθηκε και ένα ακόμα κύπελλο με το όνομα Πρέμιερ Κάπ παρόμοιο με τα αντοίστιχα δευτερεύοντα κύπελλα κάθε χώρας (Λίγκ Κάπ). Σήμερα η πιο πετυχημένη ομάδα του Γιβραλτάρ είναι η Λίνκολν ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Αστριοειδή
Με την ονομασία αστριοειδή (αγγλ. feldspathoids) φέρεται ομάδα τηκτοπυριτικών ορυκτών, στην οποία ανήκουν τα εξής μέλη:
Τα αστριοειδή είναι ορυκτά παρόμοια με τους αστρίους, διαφέρουν, όμως, ως προς την δομή και το χαμηλότερο περιεχόμενο σε διοξείδιο του πυριτίου. Η διάδοσή τους είναι μικρότερη σε σύγκριση με των αστρίων και ανευρίσκονται κυρίως σε ειδικούς τύπους εκρηξιγενών πετρωμάτων, κυρίως σε όσα παρατηρείται έλλειψη χαλαζία, καθώς η παρουσία ελεύθερου SiO2 θα τους είχε μετατρέψει σε αστρίους.
Όπως και οι άστριοι, τα αστριοειδή δεν είναι ορυκτά με οικονομική σημασία, εκτός από ορισμένες ποικιλίες ορισμένων από αυτά, που βρίσκουν εφαρμογή ως ημιπολύτιμοι λίθοι (σοδάλιθος, λαζουρίτης).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Λάος
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Λάος είναι περίκλειστο κράτος, το οποίο βρίσκεται στη Νοτιοανατολική Ασία και έχει τροπικό κλίμα. Συνορεύει με την Κίνα και τη Μιανμάρ στα βορειοδυτικά, την Ταϊλάνδη στα δυτικά, την Καμπότζη στα νότια και το Βιετνάμ στα ανατολικά. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Βιεντιάν. Επίσημη γλώσσα είναι η Λαοτινή. Έχει έκταση 236.800 τετρ. χλμ. και πληθυσμό, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2021, 7.338.000 κατοίκους.
Η σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Λάος εντοπίζει την ιστορική και πολιτισμική της ταυτότητα στο βασίλειο του Λαν Σανγκ Χομ Χάο (Βασίλειο Ενός Εκατομμυρίου Ελεφάντων κάτω από τη Λευκή Ομπρέλα), που υπήρχε για τέσσερις αιώνες ως ένα από τα μεγαλύτερα βασίλεια στη Νοτιοανατολική Ασία. Λόγω της κεντρικής γεωγραφικής θέσης του Λαν Σανγκ στη Νοτιοανατολική Ασία, το βασίλειο μπόρεσε να γίνει δημοφιλές κέντρο για το χερσαίο εμπόριο, καθώς έγινε πλούσιο οικονομικά και πολιτισμικά.