cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρμπονάροι
Οργανωτική Διάρθρωση
Οι Καρμπονάροι, με ύπατο συμβούλιό τους τη λεγόμενη «Αρχαία Αγορά» («Alta Vendita»-άλτα βεντίτα), στρατολογούσαν τα μέλη τους κυρίως από τις τάξεις των ευγενών, των φοιτητών, των δημόσιων λειτουργών, των διανοουμένων, των στρατιωτικών και των μικροκτηματιών και ήσαν οργανωμένοι συνωμοτικά σε ολιγάριθμους πυρήνες, με τελετές ένταξης, οργανωτικούς βαθμούς (στους οποίους αντιστοιχούσαν ισάριθμοι τύποι στιλέτων με συνθήματα και σύμβολα επάνω στις λάμες τους, που τα έφεραν πάντοτε επάνω τους οι Καρμπονάροι, είτε μέσα στις «αγορές» για τις διάφορες τελετές, είτε έξω από αυτές ως όπλα), μαθητεία, ψευδώνυμα (ο κάθε καρμπονάρος έπαιρνε ένα ψευδώνυμο, η δε αντιστοίχιση των ψευδωνύμων στα πραγματικά ονόματα γινόταν με εγγραφή σε δύο διαφορετικά βιβλία που φυλάσσονταν ξεχωριστά), συμβολική γλώσσα, σημεία αναγνώρισης (χειρονομίες, αγγίγματα και ειδικές λέξεις) και άκαμπτη ιεραρχία: οι ανώτατοι αξιωματούχοι λέγονταν «Μεγάλα Φώτα» και οι ανώτεροι ονομάζονταν σύμφωνα με τα καθήκοντά τους «ελέγχοντες», «καλύπτοντες», «απέλπιδες», κ.ά. Από τα αρχεία της μυστικής αστυνομίας που τους καταδίωκε, έχουν διασωθεί διάφορα συνθήματα και σημεία της οργάνωσης, όπως λ.χ. οι κωδικές λέξεις Speranza (Ελπίδα), Fede (Πίστη) και Carita (Αγάπη), το σύνθημα εισόδου σε κάποιες «αγορές» («Τιμή, Αλήθεια, Πατρίδα») και το αντισύνθημα «Ελπίδα, Πίστη, Ευσπλαχνία». Ως «σημείο συνεννόησης» έχει διασωθεί η λεγόμενη «Σκάλα»: ο Καρμπονάρος ύψωνε τα χέρια του μέχρι τους ώμους και τα κατέβαζε κάθετα κατά μήκος του σώματος, διαγράφοντας έτσι τους παραστάτες μιας σκάλας και μετά τα ύψωνε μέχρι το ύψος του στομάχου διαγράφοντας ένα σκαλοπάτι.
Οι Καρμπονάροι ορκίζονταν στην Αρετή, την Ελευθερία και την Ισότητα και υπόσχονταν αλληλεγγύη μεταξύ των μελών και αφοσίωση στην οργάνωση (σε σημείο μάλιστα που να περάσει στη λαϊκή γλώσσα της Ιταλίας η φράση «το υπόσχομαι ως Καρμπονάρος»), εχεμύθεια, αλλά και μίσος προς όλους τους τυράννους, τους οποίους όφειλαν να πολεμήσουν ακόμα και με τα όπλα. Διακρίνονταν ιεραρχικά σε «βοηθούς» και «μαστόρους», με υπέρτατη αρχή τον απρόσωπο Θεό (Υπέρτατο Ον) (αν και συχνά, παρά την αποστροφή τους προς τη χριστιανική Θρησκεία, αναφέρονταν κάποιες φορές-«βέβηλα» κατά την παπική «βούλα» «Εcclesiam a Jesu Christo»- στον Ιησού Χριστό ή τον Άγιο Θεοβάλδο, υποτιθέμενο άγιο-προστάτη των καρβουνιάρηδων), αποκαλούσαν τις 20μελείς ομάδες τους «καλύβες» («baracci»-μπαράτσι) και τις στοές τους «αγορές» («venditi», «ventes»-βεντίτι, βέντες), τιμωρούσαν δε με θάνατο τους επίορκους και τους προδότες, καθότι διακυβεύονταν τόσα πολλά και η επιτυχία του σκοπού ήταν άμεσα συνυφασμένη με την ολοκληρωτική εχεμύθεια.
Κατά την παπική «Catholic Encyclopaedia», η προαγωγή από «βοηθό» σε «μάστορα» απαιτούσε μαθητεία τουλάχιστον 6 μηνών αλλά ήταν αυτόματη για όσους ήδη ήσαν τέκτονες, ενώ από άλλες μαρτυρίες (Charles W. Hackethorn) πληροφορούμαστε για 4 βαθμίδες μύησης, 2 για το επίπεδο του «βοηθού» και 2 για το επίπεδο του «μαστόρου». Η πρώτη βαθμίδα μύησης του «βοηθού» περιελάμβανε την παρουσίαση του νεόφυτου, την κατήχησή του στις βασικές ηθικές αρχές και τα σύμβολα της Καρμποναρίας (λ.χ. το κάρβουνο συμβόλιζε την πηγή της φωτιάς, η ιερή φωτιά συμβόλιζε τη φλόγα της ελευθερίας που σύντομα θα φώτιζε όλον τον κόσμο, κ.ο.κ.), καθώς και την ορκωμοσία του στην υποχρέωση της αφοσίωσης και της μυστικότητας, ενώ η δεύτερη περιελάμβανε μία αναπαράσταση των παθών του Ιησού Χριστού με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον μυούμενο. Η πρώτη βαθμίδα μύησης του «μαστόρου» (στην οποία δεν έφθαναν ποτέ οι «stabene», «στατικοί», δηλαδή όσοι μετά από τις δύο πρώτες μυήσεις κρίνονταν ανεπαρκείς από πλευράς ευφυίας ή τόλμης), η «βαθμίδα του Μεγάλου Εκλεκτού», περιελάμβανε την αποκάλυψη του πραγματικού σκοπού της οργάνωσης, δηλαδή της αναγκαιότητας ενός αγώνα για την ελευθερία και την ανατροπή όλων των τυραννιών και τον όρκο του μυούμενου «να αφιερώσει όλη του τη ζωή για τον θρίαμβο των ιδανικών της ελευθερίας, της ισότητας και της προόδου, τα οποία αποτελούν την ψυχή όλων των απόκρυφων και φανερών ενεργειών του Καρμποναρισμού», ενώ όλοι οι παριστάμενοι γονάτιζαν με τα ξιφίδιά τους στραμμένα προς το στήθος τους,
Ο δεύτερος αναβαθμός, η «βαθμίδα του Μεγάλου Μαστόρου των Μεγάλων Εκλεκτών», περιελάμβανε ένα πλούσιο δρώμενο αναπαραστάσεων με θέμα την ανατροπή των τυραννιών και την εγκαθίδρυση της Καρμποναρικής Δημοκρατίας. Ο ισχυρισμός της παπικής προπαγάνδας ότι στην πραγματικότητα υπήρχε δήθεν και μία ακόμη, «ανώτατη» μύηση, το μυστικό της οποίας υποτίθεται πως ήταν η κατάργηση όλων των κυβερνήσεων, ασχέτως εάν ήσαν μοναρχικές ή δημοκρατικές, προφανώς είναι απλή προβοκάτσια των θεοκρατών, αφού ως σχετική πηγή κατατίθεται μόνον η μαρτυρία του περιβόητου Ιωάννη Ντε Βιτ, τον οποίο ο σύγχρονός του ιστορικός Τσέζαρε Καντού θεωρούσε ως εγκάθετο προβοκάτορα.
Η ιταλική Καρμποναρία
Αποσκοπώντας στην πραγμάτωση μιας δημοκρατικής, ομοσπονδιακής αλλά και ενιαίας Ιταλίας υπό το αρχαίο λατινικό όνομά της, «Αυσονία» («Ausonia»-Αουσονία λατινικά), με σύνορα «τις 3 θάλασσες και τις Άλπεις» και ένα πολιτικό πρόγραμμα μάλλον «ιακωβινικό» (το οποίο παρεθέτει εν συντομία ο Heckethorn, σελ. 107 – 109), η ιταλική «Καρμποναρία», παρ’ όλο που κυνηγιόταν συστηματικά από τις μοναρχοχριστιανικές οργανώσεις «Sanfedisti» και «Concistoro» και ήδη ο πάπας Πίος ο Ζ' την είχε αναθεματίσει, οργάνωσε την πρώτη της ένοπλη εξέγερση στις 25 Ιουνίου 1817 στην πόλη Ματσεράτα της κεντρικής Ιταλίας, που βρισκόταν υπό την εξουσία του 77χρονου πια πάπα, ο οποίος φημολογείτο ότι πέθαινε. Η εξέγερση όμως κατεστάλη αρκετά εύκολα από τις παπικές δυνάμεις καταστολής και μετά από μυστικές δίκες, οι ένοχοι καταδικάστηκαν τον Οκτώβριο του 1818 σε θάνατο (ποινή που αργότερα μετατράπηκε από τον πάπα σε ισόβια κάθειρξη). Απτόητη ωστόσο η Καρμποναρία, οργάνωσε μετά από μόλις τρία χρόνια, το 1820, νέο ξεσηκωμό στο βασίλειο της Νεάπολης υπό τον αξιωματικό Μορέλλι, που προήλασε από τη Νόλα, και τον καρμπονάρο στρατηγό Γουλιέλμο Πέπε, ενάντια στον βασιλιά Φερδινάνδο τον Α' των Δύο Σικελιών, με αίτημα την παροχή συντάγματος. Στις 7 Ιουλίου 1820 ο βασιλιάς δέχθηκε τελικά να παραχωρήσει σύνταγμα και στις 13 δεσμεύτηκε με όρκο, ενώ από τις 21 του ίδιου μήνα η καρμποναρική σημαία αντικατέστησε τη λευκή των Βουρβόνων σε όλο το βασίλειο. Ο ξεσηκωμός κατεστάλη όμως από τον αυστριακό στρατό μετά από μερικούς μήνες, στις 23 Μαρτίου 1821.
Στην εποχή της μεγάλης δόξας του (1820 -1821), ο Καρμποναρισμός είχε εξαπλωθεί ακόμα και στον γυναικείο πληθυσμό και ιδρύονταν η μία μετά την άλλη αρκετές γυναικείες στοές, τα μέλη των οποίων ονομάζονταν «Κηπεύτριες» («Le Giardiniere»-λε τζαρντινιέρε, ιταλική γλώσσα) και ως ψευδώνυμα έπαιρναν ονόματα λουλουδιών. Σύμφωνα με το «Λεξικό Ελευθερουδάκη» κατά την περίοδο αυτή η Καρμποναρία είχε περίπου 300.000 μέλη, ανησύχησε δε τόσο πολύ την περιβόητη Ιερά Συμμαχία, ώστε αυτή στο συνέδριο της στη Λιουμπλιάνα (το γνωστό Λάιμπαχ των σχολικών βιβλίων) τον Ιανουάριο του 1821, κήρυξε «υπ’ αριθμόν 1 εχθρό της» την Καρμποναρία και όρισε να θανατώνονται τα στελέχη της ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας. Τον Μάρτιο του 1821 σημειώθηκε ακόμα ένας ξεσηκωμός, αυτή τη φορά στο Πεδεμόντιο υπό τον Σανταρόζα. Όμως και αυτός ο ξεσηκωμός κατεστάλη από τον αυστριακό στρατό και ο Σανταρόζα μόλις την τελευταία στιγμή κατόρθωσε να διαφύγει στη Γαλλία και αργότερα στο Λονδίνο, από όπου και ήρθε στη συνέχεια στην επαναστατημένη Ελλάδα και πολέμησε πλάι στους αγωνιστές του 1821.
Στα μέσα του Απριλίου 1821 εξαρθρώθηκε από την αστυνομία της Φλωρεντίας η τοπική οργάνωση της Καρμποναρίας και τα περισσότερα στελέχη της κλείστηκαν στις φυλακές, ενώ άλλα κατόρθωσαν να διαφύγουν. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και ο Έλληνας ποιητής Ανδρέας Κάλβος, ο οποίος, καθώς δεν βρέθηκαν ισχυρές εναντίον του αποδείξεις αλλά και λόγω της ξένης υπηκοότητάς του (αγγλικής, ως επτανήσιος, υπό αγγλική τότε αρμοστεία τα Επτάνησα), απελάθηκε στην Ελβετία, ενώ την 1η Μαΐου 1821 ο καταζητούμενος καρμπονάρος ποιητής και ιστορικός από τη Φλωρεντία Φραντσέσκο Μπενεντέττι, φίλος του Ανδρέα Κάλβου, αυτοκτόνησε σ' ένα πανδοχείο με έναν πυροβολισμό στον κρόταφο, μη μπορώντας να διαφύγει.
Ισχυρό ρεύμα Καρμποναρισμού εκδηλώθηκε και στη Λομβαρδία και τη Βενετία, με κύριο στόχο το χτύπημα των κατακτητών Αυστριακών (τότε υπό αυστριακή κατοχή οι ανωτέρω ιταλικές σήμερα περιοχές). Κι εδώ όμως η συνωμοσία κατεστάλη τον Οκτώβριο του 1820 και αρκετοί από τους ηγέτες της, όπως λ.χ. ο κόμης Φεντερίκο Κονφαλονιέρι, ο μουσικός και συγγραφέας Πιέρο Μαροντσέλλι, ο ποιητής, συγγραφέας και δραματουργός Σίλβιο Πέλικο κ.ά., αφού διαπομπεύθηκαν στο Μιλάνο, κατέληξαν στα μπουντρούμια των Αυστριακών.
Με τις εξεγέρσεις τους να έχουν κατασταλεί και τους εντοπισμένους ηγέτες τους είτε στη φυλακή, είτε στο εξωτερικό για να γλιτώσουν τις ζωές τους, αρκετές από τις «υπόγειες» δομές των Καρμπονάρων καταδικάστηκαν να ατροφήσουν ή ακόμα και να καταρρεύσουν, ενώ οι ιδέες τους συκοφαντήθηκαν έντονα και έντεχνα από την προπαγάνδα των ευρωπαϊκών μοναρχιών. Ακόμα και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε παρασυρθεί από την άγνοιά του και έλεγε λίγα χρόνια αργότερα το άδικο «κακοί άνθρωποι, καρμπονάροι», ταυτίζοντας ουσιαστικά τον επαναστατικό δημοκρατικό αγώνα της Καρμποναρίας με την ανθρώπινη κακία, παρά το ότι πολλοί φιλέλληνες ήταν Καρμπονάροι (λ.χ. ο προσωπικός φίλος του λόρδου Μπάυρον, Πιέτρο Γκάμπα, που είχε συλληφθεί στις 10 Ιουλίου 1821 μαζί με τον πατέρα του κόμη Ρουτζέρο Γκάμπα και εξοριστεί, και εν συνεχεία είχε συμμετάσχει στην Επανάσταση των Ελλήνων κατά των Οθωμανών, πεθαίνοντας τελικά το 1828 στο στρατόπεδό του Κολοκοτρώνη στα Μέθανα, σε ηλικία μόλις 27 ετών) και επίσης παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις της αντιδραστικής Ιερής Συμμαχίας πίστευαν ότι αυτή η ίδια η Ελληνική Επανάσταση δεν ήταν παρά η τοπική εφαρμογή ενός πανευρωπαϊκού ενιαίου καρμποναρικού σχεδίου.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1821, ο υπέργηρος πάπας Πίος Ζ' είχε εκδώσει εναντίον των Καρμπονάρων τη βούλα του «Εcclesiam a Jesu Christo», με την οποία αφόριζε τόσο τους Ελευθεροτέκτονες όσο και τους Καρμπονάρους για τη μυστική και αντι-εκκλησιαστική δράση τους (όλους όσοι ήσαν μέλη, όλους όσοι δεν τους κατέδιδαν και όλους όσοι με οιονδήποτε τρόπο διέδιδαν καρμποναρικές ιδέες) και εξαπέλυε μία σειρά κατηγοριών ενάντια στην Καρμποναρία: θρησκευτική ουδετερότητα, αντι-εκκλησιαστικές προθέσεις, ανεξιθρησκία (εξίσου κατηγορία προορισμένη να ξεσηκώσει τους φανατικούς καθολικούς θρησκόληπτους), προσβολή του Ιησού Χριστού στις τελετές τους (κάτι που δεν ίσχυε), βέβηλη μίμηση τυπικών της Εκκλησίας, συνωμοσία κατά της πρωτοκαθεδρίας του πάπα.
Διωγμός ιδιαίτερα σκληρός εξαπολύθηκε ακόμα και στη Μόντενα από τον τυραννικό αυστριακό δούκα της πόλης Φραγκίσκο τον Δ' (1779 – 1846), τον οποίο η μητέρα του Μαρία Βεατρίκη είχε συμβουλεύσει «ποτέ να μη συγχωρέσει τους δημοκρατικούς, ποτέ να μην ακούει τις διαμαρτυρίες των υπηκόων του, τους οποίους τίποτε δεν ικανοποιεί και όσο πιο φτωχοί είναι, τόσο πιο ήσυχα κάθονται», παρόλο που στην πόλη δεν είχε εκδηλωθεί εξέγερση: περισσότεροι από 350 άνθρωποι συνελήφθησαν και υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια, και τελικώς 25 στάλθηκαν στα κάτεργα και 56 καταδικάστηκαν σε θάνατο, ενώ δεκάδες άλλοι είχαν διαφύγει στο εξωτερικό (ανάμεσά τους και ο μετέπειτα διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου Αντόνιο Πανίτσι. Σε αντίποινα, οι Καρμπονάροι εκτέλεσαν αργότερα (τον Μάιο του 1822) τον αρχηγό της αστυνομίας Τζούλιο Μπεζίνι, που είχε συντονίσει τον διωγμό.
«Ωστόσο», όπως γράφει ο Χόμπσμπαουμ (σελ. 158), «ο Καρμποναρισμός (με τη γενική του έννοια) παρέμεινε η κύρια μορφή επαναστατικής οργάνωσης, και η διάθεσή του να συμβάλει στην Ελληνική απελευθέρωση τον βοήθησε να διατηρήσει τη συνοχή του… ενώ οι πολιτικοί πρόσφυγες από την Πολωνία (η Πολωνία αν και πανίσχυρο κράτος τον Μεσαίωνα, είχε διαμοιρασθεί τότε μεταξύ Πρωσίας, Ρωσίας και Αυστρίας) και την Ιταλία τον διέδωσαν ακόμα πιο μακριά». Τον Ιούλιο του 1823 μάλιστα ιδρύθηκε και στην Ελβετία, με βοήθεια από τον Ιωάννη Καποδίστρια που ιδιώτευε τότε στη Γενεύη μετά την παραίτησή του από Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και διατηρούσε επαφές με τους Καρμπονάρους για την υποστήριξη της Ελληνικής Επανάστασης, η επαναστατική καρμποναρική στοά «Γαλάτες Αναμορφωτές» («Reformateurs Gaulois»).
Από την άλλη μια καινούργια καταδίκη των Καρμπονάρων ήλθε το 1825 από τον αδίστακτο πάπα Λέοντα τον ΙΒ', ο οποίος άλλωστε είχε επιβάλει ένα σκληρό θεοκρατικό καθεστώς στην παπική επικράτεια, περιορίζοντας ξανά τους Εβραίους σε γκέτο και ορίζοντας σκληρότατες ποινές ακόμη και για «εγκλήματα κατά της πίστης», όπως λ.χ. η κατανάλωση κρέατος τις Παρασκευές.
Η γαλλική Καρμποναρία
Το γαλλικό τμήμα της Καρμποναρίας, η «Σαρμπονερί» («Charbonnerie»), φαίνεται να συγκροτήθηκε στη Γαλλία γύρω στο 1815 με πρωτοβουλία των Ζουμπέρ και Ντυζιέ, δύο επαναστατών που είχαν αγωνιστεί με τους Καρμπονάρους στην Ιταλία και είχε κύριο σκοπό της να αντισταθεί στη μοναρχική παλινόρθωση (1814-1830). Μετά από μία διετή σχεδόν προπαγάνδα κατά της μοναρχίας, μέσα από την εφημερίδα της πόλης Γκρενόμπλ «Ελεύθερη Εφημερίδα της Ιζέρ» («Journal Libre de l’ Isère») αλλά και τη σκληρότερη διάδοχό της «Η Ηχώ των Άλπεων» («L’ Echo des Alpes», που σφραγίστηκε από την αστυνομία), αλλά και μέσα από τη μυστική οργάνωση του Ζοζέφ Ρεΐ «Η Φιλελεύθερη Ένωση» («L' Union Libérale»), ακολούθησε μία αποτυχημένη προσπάθεια για στρατιωτική στάση κατά της μοναρχίας στις 20 Αυγούστου 1820, που κόστισε σε τρεις από τους πρωταγωνιστές (μεταξύ των οποίων ήταν και ο Ρεΐ) την ερήμην καταδίκη τους εις θάνατον. Οι πιο αφοσιωμένοι στην υπόθεση συσπειρώθηκαν είτε γύρω από την παρισινή «αγορά» «Οι Φίλοι της Αλήθειας» («Les Amis de La Vérité») που είχαν ιδρύσει την 1η Μαΐου 1821 τρεις ενθουσιώδεις νέοι (οι Φιλίπ Μπουσέ, Σαιν-Αμάν Μπαζάρ και Ζακ-Τομά Φλοτάρ), είτε γύρω από τον ηλικιωμένο πια μαρκήσιο Λαφαγιέτ και έλαβαν μέρος σε αρκετές απόπειρες λαϊκής εξέγερσης και στάσης του στρατού κατά το έτος 1821.
Την επόμενη χρονιά, στις 24 Φεβρουαρίου 1822, ο πρώην στρατηγός Ωγκύστ Μπερτόν και μέλος της καρμποναρικής στοάς «Ιππότες της Ελευθερίας» («Chevaliers de la Liberté») επιχείρησε ανεπιτυχώς να καταλάβει το Σομύρ. Η επιχείρηση κατέληξε στη σύλληψη 37 επαναστατών, από τους οποίους 6 (οι Μπερτόν, Ζαγκλέν, Καφφέ, Σανσώ, Σωζ και Φραντέν) καταδικάστηκαν σε θάνατο στις 12 Σεπτεμβρίου 1822 από δικαστήριο του Πουατιέ. Ατάραχος και αξιοπρεπής ο Μπερτόν, καρατομήθηκε στις 6 Οκτωβρίου στην κεντρική πλατεία της πόλης του Πουατιέ, ο Καφφέ αυτοκτόνησε λίγο πριν ξημερώσει η 6η Οκτωβρίου, ημέρα και της δικής του καρατόμησης, οι Ζαγκλέν και Σωζ καρατομήθηκαν στις 7 Οκτωβρίου στην πλατεία Σαιν–Μεντάρ φωνάζοντας το «Vive la Liberté!» (Ζήτω η Ελευθερία!) τη στιγμή που έπεφτε η λεπίδα, ενώ η ποινή των Σανσώ και Φραντέν μετατράπηκε τελικά σε κάθειρξη 15 και 20 ετών αντίστοιχα.
Τα συντονισμένα «κυνήγια μαγισσών» που εξαπέλυσαν μετά από όλα αυτά οι καθεστωτικοί, απέδωσαν μετά από εκατοντάδες συλλήψεις από τη μυστική αστυνομία, 10 ακόμη θανατικές καταδίκες και εκτελέσεις μαρτύρων της ελευθερίας. Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες ήταν και οι υποδειγματικά γενναίοι «Τέσσερις Λοχίες της Λα Ροσέλ» («Les Quatre Sergents de La Rochelle») Μπορίς, Γκουμπέν, Πομιέ και Ραούλ. Οι τέσσερις νεαροί Καρμπονάροι καταδόθηκαν από τον φοβικό συνεργάτη τους Γκουπιγιόν, φυλακίστηκαν στην φυλακή Λαντέρν, και επειδή κανείς τους δεν κατέδωσε άλλους συντρόφους τους, καταδικάστηκαν για παραδειγματισμό σε θάνατο και τελικώς καρατομήθηκαν δημόσια στην πλατεία ντε Γκρεβ του Παρισιού στις 21 Σεπτεμβρίου 1822, φωνάζοντας «Vive la Liberté!» («Ζήτω η Ελευθερία!»).
Εν συνεχεία τα ίχνη της Σαρμπονερί χάθηκαν, ενώ εξίσου βραχύβια υπήρξε η δράση του πορτογαλικού και ισπανικού αντιστοίχου της, που ιδρύθηκε το 1819, λίγο πριν την αρχή της λεγόμενης «Φιλελεύθερης Τριετίας» («Trienio Liberal», 1820-1823) του Ραφαέλ ντελ Ριέγο υ Νούνιεθ (Rafael del Riego y Nuñez, 1784 - 1823), αλλά χάθηκε μετά από μόλις 3–4 έτη (όταν η ευρωπαϊκή αντίδραση ανέτρεψε το εκεί φιλελεύθερο καθεστώς που στις 9 Μαρτίου 1820 είχε αποσπάσει σύνταγμα από τον βασιλιά της Ισπανίας Φερδινάνδο τον Ζ'), αφού όμως, όπως παρατηρεί ο Χόμπσμπαουμ (σελ. 159), «η επανάσταση ανακάλυψε εκεί την πιο αποτελεσματική της φόρμουλα, το στρατιωτικό pronunciamento (πραξικόπημα), στο οποίο φιλελεύθεροι συνταγματάρχες, οργανωμένοι στις δικές τους στρατιωτικές μυστικές αδελφότητες, έδιναν εντολή στα συντάγματά τους να τους ακολουθήσουν στην επανάσταση και αυτά το έκαναν… Οι αδελφότητες των αξιωματικών και το pronunciamento (προνουνθιαμέντο) έγιναν στο εξής συνήθη φαινόμενα στην πολιτική σκηνή της Ιβηρικής χερσονήσου και της Λατινικής Αμερικής, και απετέλεσαν ένα από τα πιο σταθερά και αμφιλεγόμενα πολιτικά αποκτήματα της περιόδου των Καρμπονάρων».
Το 1830, η Σαρμπονερί έκανε μια σύντομη επανεμφάνισή της στο πολιτικό προσκήνιο της Γαλλίας, με συμμετοχή γνωστών στελεχών της στην προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση της Ιουλιανής Επανάστασης του Παρισιού (27–29 Ιουλίου 1830), δύο αφορμές της οποίας υπήρξαν η φίμωση του Τύπου και η πρόθεση του γάλλου βασιλιά Καρόλου του Ι' να μετατρέψει σε κακούργημα τιμωρούμενο με θάνατο, την κλοπή από την Εκκλησία. Από εκεί και πέρα όμως, οι διαδρομές των στελεχών της θα υπάρξουν εντυπωσιακά αποκλίνουσες: ενώ κάποιοι από αυτούς (Υλίς Τρελά, Ζυλ Μπαστίντ, Εζέν Καβενιάκ, κ.ά.) θα γίνουν ακόμα και υπουργοί σε επόμενες κυβερνήσεις, άλλοι (Λουί Ωγκύστ Μπλανκί, Ετιέν Αραγκό, κ.ά.) θα μετακινούνται την ίδια εποχή από φυλακή σε φυλακή, πληρώνοντας το τίμημα του αδιάλλακτου και πιστού ως το τέλος στις αρχές του, επαναστάτη.
Δεύτερη ιταλική Καρμποναρία
Όπως προαναφέραμε, η γαλλική πλευρά της Καρμποναρίας έκανε ξανά την εμφάνισή της στο πολιτικό προσκήνιο το 1830 στο Παρίσι, με συμμετοχή της στην Ιουλιανή Επανάσταση του 1830, γεγονός που ανανέωσε τις ελπίδες για μία επανάληψη της επιτυχίας, αυτή τη φορά σε ιταλικό έδαφος. Άλλωστε μία καρμποναρική στοά είχε τώρα ιδρυθεί ακόμα και μέσα στη Ρώμη, ενώ το κίνημα ενισχυόταν από εντάξεις ολοένα και πιο σημαντικών προσωπικοτήτων, όπως λ.χ. του πρίγκιπα Καρόλου Λουδοβίκου, μετέπειτα αυτοκράτορος της Γαλλίας ως Ναπολέων Γ' και του αδελφού του Ναπολέοντος Λουδοβίκου. Αμέσως λοιπόν μετά από μία αποτυχημένη εξέγερση στη Μόντενα στις 5 Φεβρουαρίου 1831 ενάντια στον τυραννικό αυστριακό δούκα της πόλης, Φραγκίσκο τον Δ', η οποία έληξε με σύλληψη 44 Καρμπονάρων («οι συνωμότες είναι στα χέρια μου, στείλε μου τον δήμιο» λέγεται πως ήταν το μήνυμα του δούκα προς τον κυβερνήτη του Ρέτζιο), αρκετές πόλεις της παπικής επικράτειας (Μπολόνια, Ρομάνια, Φερράρα, κ.ά.) αποστάτησαν, ύψωσαν την τρίχρωμη σημαία της Καρμποναρίας (με τρεις οριζόντιες γραμμές, μία κυανή στο επάνω μέρος, μία κόκκινη στο μεσαίο και μία μαύρη στο κάτω, αναπαράσταση του καιγόμενου κάρβουνου), αφόπλισαν τα παπικά στρατεύματα, συγκρότησαν προσωρινή κυβέρνηση στην πόλη Μόντενα, η οποία διακήρυξε ότι «η Ιταλία είναι μία και ενιαία», καθώς επίσης και στρατό εθελοντών, ο οποίος κινήθηκε κατά της Ρώμης αλλά κατατροπώθηκε από τα αυστριακά στρατεύματα που είχε καλέσει ο πάπας Γρηγόριος ο ΙΣΤ' για να τον σώσουν.
Μετά την καταστολή αυτού του τελευταίου ξεσηκωμού της ιταλικής Καρμποναρίας, οι τοπικές αρχές των διαφόρων ιταλικών πόλεων προχώρησαν σε συστηματική εξόντωση όλων των πυρήνων της, με τη βοήθεια της μυστικής τους αστυνομίας. Εκατοντάδες φυλακίστηκαν και δεκάδες εκτελέστηκαν με απαγχονισμό (ανάμεσά τους και ο ηγέτης των Καρμπονάρων της Μόντενα Τσίρο Μενόττι, μυημένος στην οργάνωση από 19 ετών, το 1817). Μέχρι τις αρχές του 1832 χάθηκαν και τα τελευταία φανερά ίχνη της ηρωικής οργάνωσης της Καρμποναρίας, αν και πολλά μέλη της προσχώρησαν στο καινούργιο επαναστατικό πατριωτικό κίνημα «Νεαρή Ιταλία» («Giovane Italia») του μέχρι τότε Καρμπονάρου Τζιουζέπε Ματσίνι. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1846 η Εκκλησία έκανε την τελευταία της επίθεση κατά της Καρμποναρίας, με την παπική εγκύκλιο «Qui Pluribus» του πάπα Πίου του Θ', στην οποία εδέχοντο δριμύτατη επίθεση τόσο η άποψη ότι η λογική πρέπει να είναι υπεράνω της πίστης, όσο και ο πολιτικός φιλελευθερισμός και η θρησκευτική ουδετερότητα που προωθούσαν οι Καρμπονάροι.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λέσβου
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λέσβου (Ε.Π.Σ.Λ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Λέσβου. Εδρεύει στη Μυτιλήνη και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Οι πρώτοι σύλλογοι
Η ποδοσφαιρική δραστηριότητα στο νησί της Λέσβου ξεκινά στα μέσα της δεκαετίας 1910–20 με την ίδρυση στη Μυτιλήνη δύο σωματείων, του «Άρη» και του «Άτλαντα» το 1914 περίπου. Ως το 1919 οι δυο αυτές ομάδες και η «Ομάς Εφέδρων Μυτιλήνης» ήταν οι μοναδικές στο τοπικό ποδόσφαιρο και οι μεταξύ τους αγώνες είχαν χαρακτήρα πρωταθλήματος. Επίσης, έδιναν ματς, είτε μεμονωμένα είτε ως μικτή Μυτιλήνης, και με τους ναύτες των αγγλικών πλοίων που ναυλοχούσαν στην πόλη κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ως πρωτοπόροι ποδοσφαιριστές εκείνης της εποχής αναφέρονται οι: Λέανδρος Ψαρρός, Ξεν. Αμμανίτης, Χατζηχρηστόφας, Καμπαδέλλης και Χατζηβασιλείου. Τις 3-4 χρονιές που άντεξαν οι σύλλογοι αυτοί, άτυπος πρωταθλητής αναδεικνυόταν πάντα ο Ατλας, ο οποίος είχε την καλύτερη ομάδα, με αρχηγό τον Κώστα Μάγειρα, που θεωρείτο ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του νησιού. Άλλοι καλοί παίκτες του Άτλαντα ήταν οι: Γεώργιος Αναγνωστόπουλος, Δημ. Παπαπέτρου, Μητρέλιας, Δημητριάδης. Από τον Άρη ξεχώριζε ο αρχηγός του Χατζημηλούσης.
Ένωσις Ποδοσφαιρικών Ομάδων Μυτιλήνης
Η πρώτη προσπάθεια δημιουργίας τοπικής ποδοσφαιρικής ένωσης έγινε το Νοέμβριο του 1926. Σε ανταπόκριση του περιοδικού "Αθλητικός Κόσμος" αναφέρεται η ίδρυση της Ενώσεως Ποδοσφαιρικών Ομάδων Μυτιλήνης (Ε.Π.Ο.Μ.) από επτά συλλόγους της πόλης και η προκήρυξη πρωταθλήματος Α' και Β' κατηγορίας:
Δεν είναι γνωστή η τύχη αυτού του πρωταθλήματος, αλλά τo 1928 αναφερέται η προκήρυξη μιας σειράς αγώνων Α' και Β' κατηγορίας από το κατάστημα αθλητικών ειδών του "Κόνακα". Η διοργάνωση έμεινε γνωστή ως "Κύπελλο Κόνακα" και ξαναέγινε το 1929.
Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μυτιλήνης
Το φθινόπωρο του 1929 ο Παλλεσβιακός, ο Απόλλων και η Νίκη ίδρυσαν ένα συνεταιρισμό υπό την επωνυμία "ΠΑΝ" (από τα αρχικά τους), δημιουργώντας ένα είδος τοπικού ΠΟΚ, με προοπτική να διοργανώνουν τουρνουά μεταξύ τους και με ομάδες εκτός νησιού με σκοπό το κοινό οικονομικό όφελος. Η πρώτη αυτή κοινή προσπάθεια οδήγησε στη δημιουργία Ένωσης, στις 27 Νοεμβρίου 1929, με πρωτοβουλία των τριών συλλόγων του ΠΑΝ και του Άρη. Η Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μυτιλήνης (Ε.Π.Σ.Μ.) προκήρυξε το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της περιόδου 1929–30 από 1ης Δεκεμβρίου. Μετείχαν οι σύλλογοι: Παλλεσβιακός, Απόλλων, Νίκη και Άρης με τρεις ομάδες (Α', Β', Γ'), η Αρμενική Ένωση και οι Πρόσκοποι.
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μυτιλήνης αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο το Νοέμβριο του 1930 και είχε ιδρυτικά σωματεία τους Παλλεσβιακό, Άρη, Απόλλων, Νίκη, Αετό, Μικρασιατικό, Ηρακλή, Αστραπή και Θησέα από τη Μυτιλήνη, καθώς επίσης και τους Αχιλλέα Πέτρας, Παγγεραγωτικό Γέρας και Α.Σ. Παμφίλων. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Π.Σ. Μυτιλήνης αποτελούταν από τον Πρόεδρο Γ. Αναγνωστόπουλο, τον Αντιπρόεδρο Διον. Λιάρο, τον Γενικό Γραμματέα Α. Παρταλίδη, τον Ταμία Ι. Κράλλη τον Έφορο Μάρκου και τους Συμβούλους Παπακίτσο, Χατζηστυλιανό, Βουτσά και Μουτάφη. Τη σεζόν 1930–31 στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μυτιλήνης μετείχαν 11 σύλλογοι με 180 ποδοσφαιριστές: Παλλεσβιακός, Απόλλων Μυτ., Άρης Μυτ., Νίκη Μυτ., Αετός Μυτ., Ηρακλής Μυτ., Μικρασιατικός Μυτ., ΑΣ Παναγιούδας, Αχιλλέας Πέτρας, Ερμής Παμφίλων και Παγγεραγωτικός. Υπήρχαν επίσης ο Θησεύς, η Αρμενική, το Ορφανοτροφείο και η Αστραπή που δεν ήταν μέλη της Ε.Π.Σ.Μ.
Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιγαίου
Το 1931 υπήρξε μια άλλη εξέλιξη. Τότε σε συνάντηση ποδοσφαιρικών σωματείων από τη Λέσβο και τη Σάμο αποφασίστηκε η δημιουργία Ενώσεως Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιγαίου (Ε.Π.Σ.ΑΙ.), με σκοπό τη διοργάνωση των ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων καθώς και του κυπέλλου Αιγαίου. Στις 19 Μαρτίου 1931 η Ε.Π.Σ.ΑΙ. με έδρα τη Μυτιλήνη έγινε προσωρινό μέλος της Ε.Π.Ο. με απόφαση του Δ.Σ. Το πρώτο συμβούλιο της Ε.Π.Σ.ΑΙ. αποτελούσαν (σε παρένθεση οι σύλλογοι που εκπροσωπούσαν): πρόεδρος Δ. Βερναρδάκης (Νίκη Μυτ.), Κ. Βουρνάζος (Παλλεσβ.), Π. Μάνδρας (Άρης Μυτ.), Φ. Κράλλης (Ηρακλής), Ν. Μουτάφης (Αστραπή Μυτ.), Α. Παρταλίδης (Άτλας Μανταμάδου), Δ. Καρπέτας (Αχιλλεύς Πέτρας), Α. Καμπουρόπουλος (Απόλλων Μυτ.), Ε. Μάρκου (Παγγεραγωτικός). Όμως, οι σύλλογοι της Χίου δεν μετείχαν και δημιούργησαν δική τους Ένωση (Ε.Π.Σ. Χίου) που διοργάνωσε τοπικό πρωτάθλημα.
Το πρωτάθλημα Λέσβου 1931-32 της Ε.Π.Σ.ΑΙ. κατέκτησε ο Άρης Μυτ. κατόπιν τιμωρίας του φαβορί Παλλεσβιακού. Στην Α' κατηγορία μετείχαν 4 σύλλογοι (Άρης, Νίκη, Παλλεσβιακός, Μυτιληναϊκός), στη Β' 6 (Αχιλλεύς, Μικρασιατικός και οι Β' ομάδες των συλλόγων της Α') και στη Γ' 6 (οι Β' ομάδες Αχιλλέως και Μικρασιατικού και οι Γ' ομάδες των συλλόγων της Α').
Τον Απρίλιο του 1932 στη Γ.Σ. της Ε.Π.Σ.ΑΙ. μετείχαν επίσης ο Θησεύς Παναγιούδας και δυο σύλλογοι της Σάμου, ο Απόλλων και ο Λυκούργος, αν και στη Σάμο λειτουργούσε η ανεπίσημη "Ένωση Ποδοσφαιρικών Αθλητικών Σωματείων Σάμου" (Ε.Π.Α.Σ.Σ.), στην οποία μετείχαν οι σύλλογοι: Πανσαμιακός, Άρης Καρλοβασίου, Πολυκράτης, Βάθυλλος, κ.ά. Αναφέρονται και ανεπίσημα σωματεία, όπως: «Αστραπή Παπάδου», «ΑΕ Συνοικισμού», «Άρης Μυχούς», «Ορφεύς Κεραμίων», «Ερμής Παμφύλων», «ΣΕΦΑ Καλλονής», «ΓΣ Πλωμαρίου», «Όλυμπος Αγιάσσου», «Κεραυνός Αφάλωνος», «ΑΕ Μόριας», «Ολυμπιακός Πολυχνίτου», «Αετός Λουτρών» κ.ά.
Ένωσις Ποδοσφαιρικών Συλλόγων Λέσβου
Το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και η γερμανική κατοχή που ακολούθησε είχαν ως αποτέλεσμα να διακοπεί κάθε αθλητική δραστηριότητα στη Λέσβο. Το 1948 η Ε.Π.Ο. προχώρησε στην αναγνώριση της ένωσης με έδρα τη Μυτιλήνη και το όνομα Ένωσις Ποδοσφαιρικών Συλλόγων Λέσβου (Ε.Π.Σ.Λ.). Το 1954 εντάχθηκαν στην Ε.Π.Σ. Λέσβου και τα σωματεία της Λήμνου, τα οποία εποπτεύονταν από την Τοπική Επιτροπή Ποδοσφαίρου Λήμνου (Τ.Ε.Π. Λήμνου), με πρώτο πρόεδρο τον Κώστα Ερημάκη. Αρχικά μετείχαν σε δικό τους όμιλο ως ομάδες Β' ή Γ' κατηγορίας, λόγω κακής ποιότητας γηπέδων. Το 1960 οι καλύτερες ομάδες της Λήμνου θεωρήθηκαν Α' κατηγορίας και έγινε αγώνας κατάταξης για την ανάδειξη πρωταθλητή, κάτι που δεν επαναλήφθηκε για οικονομικούς και συγκοινωνιακούς κυρίως λόγους. Το 1971–72 ο πρωταθλητής Λήμνου μετείχε στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της Λέσβου, κάτι που επαναλήφθηκε το 1985–86. Από το 1986–87 διεξάγεται ξεχωριστός όμιλος Α' Κατηγορίας και στη Λήμνο και το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ.Λ. κρίνεται σε τελικούς αγώνες. Εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα υπήρξε τις σεζόν 2001–02 και 2002–03 που στην Α' Κατηγορία της Λέσβου μετείχαν και λημνιακές ομάδες.
Πρωτάθλημα
Λόγω της γεωγραφικής απόστασης και της δυσκολίας τακτικής μετάβασης από το ένα νησί στο άλλο, διεξάγονται δύο διαφορετικά πρωταθλήματα στη Λέσβο και τη Λήμνο. Οι πρωταθλητές των δύο νησιών αγωνίζονται σε μονό τελικό αγώνα (άλλοτε διπλούς) για την ανάδειξη του πρωταθλητή της Ένωσης. Η πρωταθλήτρια ομάδα της Ένωσης μετέχει στη συνέχεια στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου όπου διεκδικεί την άνοδο στη χαμηλότερη εθνικού επιπέδου κατηγορία.
Λήμνος
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Λέσβου στη νήσο Λήμνο είναι η εξής:
Ιστορικά στοιχεία
Παλιότερα υπήρχαν περισσότεροι σύλλογοι στη Λήμνο. Όταν πρωτοσυγκροτήθηκε ο όμιλος Λήμνου της Ε.Π.Σ. Λέσβου, τη δεκαετία του '80, ανήκε στη Γ' Κατηγορία. Το 1983–84 οι πρώτες έξι ομάδες συγκρότησαν τον όμιλο Λήμνου της Β' Κατηγορίας και οι υπόλοιπες έμειναν στη Γ'. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε ο όμιλος Λήμνου της Α' Κατηγορίας, ο όμιλος Λήμνου της Β' και ο όμιλος Λήμνου της Γ'. Στη συνέχεια η Γ' Κατηγορία καταργήθηκε και το πρωτάθλημα Λήμνου διεξαγόταν σε δύο κατηγορίες (Α' και Β'). Η μείωση του αριθμού των λημνιακών ομάδων είχε ως αποτέλεσμα από το 2003–04 να καταργηθεί και η Β' Κατηγορία και να διεξάγεται μόνο η Α'.
Επίσης, για δύο σεζόν δοκιμάστηκε η συμμετοχή του πρωταθλητή της Λήμνου στην Α' Κατηγορία Λέσβου. Το 2001–02 μετείχε ο Ηρακλής Ατσικής που τερμάτισε στην 5η θέση και το 2002–03 ο Κεραυνός Αγίου Δημητρίου που τερμάτισε στην 3η θέση. Τις σεζόν αυτές συνεχίστηκε η Α' Κατηγορία Λήμνου. Αν και οι λημνιακές ομάδες τερμάτισαν σε υψηλές θέσεις, εντούτοις αυτό το σύστημα διεξαγωγής δεν συνεχίστηκε για οικονομικούς λόγους.
Λέσβος
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Λέσβου στη νήσο Λέσβο είναι η εξής:
Κύπελλο
Έως τη σεζόν 1970-71 τα σωματεία των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Λέσβου, όπως και των υπόλοιπων τοπικών πρωταθλημάτων της χώρας, λάμβαναν μέρος στο Κύπελλο Ελλάδας.
Από τη σεζόν 1971-72 καθιερώθηκε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λέσβου, όπως και στις υπόλοιπες τοπικές ποδοσφαιρικές ενώσεις της χώρας, παράλληλα με τη θέσπιση του Κυπέλλου Ελλάδας Ερασιτεχνών. Όπως και στο πρωτάθλημα, οι αγώνες διεξάγονται χωριστά στη Λήμνο και τη Λέσβο. Αναδεικνύονται οι κυπελλούχοι των δύο νησιών και στη συνέχεια παίζουν σε μονό τελικό μεταξύ τους, για την ανάδειξη του κυπελλούχου της Ένωσης, ο οποίος συνεχίζει στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Ανά σύλλογο
Κυπελλούχοι Ε.Π.Σ. Λέσβου. [στις διοργανώσεις που υπάρχουν στοιχεία]
(18): Αιολικός Μυτιλήνης (09): Αετός Λουτρών (04): Αιγεύς Πλωμαρίου (03): Παλλεσβιακός, Α.Ε.Λ. Καλλονής (02): Ηρακλής Ατσικής, Διαγόρας Αγίας Παρασκευής, Άτλας Μυτιλήνης (01): Παγγεραγωτικός, Ατρόμητος Αγίας Μαρίνας, Νίκη Μυτιλήνης, Όλυμπος Αγιάσου, Α.Ε. Λήμνου, Διαγόρας Σαρδών Λήμνου
Νικόλαος Παρασκευάς
Ο Νικόλαος Παρασκευάς (1883 - 1959) ήταν Έλληνας ηθοποιός και πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1888. Εκπαιδεύτηκε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και συνέχισε θεατρική καριέρα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή στις Σέρρες το 1908 στο έργο του Κιτσμέκερ "Το ένστικτον". Αργότερα συνεργάσθηκε με τον θίασο της Ροζαλίας Νίκα και με τον θίασο της Κυβέλης. Λίγο καιρό μετά υπήρξε συνιδρυτής ιδίου θιάσου με τους Νέζερ, Δεδραμή και Γαβριηλίδη. Από της ίδρυσης του Εθνικού Θεάτρου προσλήφθηκε σ΄ αυτό όπου και εργάσθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1960 παίζοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους όπως του Σάυλωκ στο "Έμπορος της Βενετίας", του Μέτερνιχ στον "Αετιδέα", του Πολωνίου στον "Άμλετ" κ.ά. Επίσης συμμετείχε και στον κινηματογράφο στη ταινία: "Έγκλημα στο Κολωνάκι" (1959)
Ο Νικόλαος Παρασκευάς ήταν επίσης ο εκδότης του καλλιτεχνικού θεατρικού περιοδικού "Παρασκήνιον".
Θέατρο
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Corona Extra
Η Corona Extra είναι ξανθή μπύρα που παράγεται από την Cervecería Modelo στο Μεξικό για την εγχώρια διανομή και την εξαγωγή προς όλες τις άλλες χώρες εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και από την Constellation Brands στο Μεξικό για εξαγωγή προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διάσπαση της ιδιοκτησίας είναι αποτέλεσμα μιας αντιμονοπωλιακής κατάστασης που επιτρέπει τη συγχώνευση της Grupo Modelo με την AB InBev.
Η μάρκα Corona είναι μία από τις κορυφαίες σε πωλήσεις μπύρας σε όλο τον κόσμο. Εκτός Μεξικού, η Corona συνήθως σερβίρεται με μια φέτα lime ή λεμόνι στο λαιμό του μπουκαλιού για να προσθέσει οξύτητα και γεύση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Corona Extra αποτελεί την κορυφαία σε πωλήσεις εισαγόμενη μπύρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζύθος
Δήμος Θιναλίων
thumb|200px|Η θέση του δήμου στο νομό Κέρκυρας Ο Δήμος Θιναλίων ήταν δήμος του νομού Κέρκυρας που συστάθηκε το 1989 από τη συνένωση επτά Κοινοτήτων της περιοχής. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε περισσότερο με την προσάρτηση των κοινοτήτων Ξανθάτων και Κληματιάς. Το 2011, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κέρκυρας. Ήταν ο μεγαλύτερος σε έκταση καποδιστριακός Δήμος του νησιού με έκταση 77.889 στρέμματα και 5.512 κατοίκους. Έδρα του Δήμου ήταν η Αχαράβη.
Μορφολογία
Ο Δήμος εμφανίζει ποικίλη μορφολογία εδάφους: οι περιοχές κοντά στην θάλασσα είναι πεδινές, και το βόρειο τμήμα του ουσιαστικά αποτελεί όλο μια μεγάλη παραλία. Το νότιο-νοτιοδυτικό τμήμα του είναι ορεινό, καθώς στα όρια του Δήμου περιλαμβάνεται ένα σημαντικό τμήμα της οροσειράς του Παντοκράτορα. Στο κομμάτι αυτό του Δήμου υπάρχουν αρκετοί ορεινοί γραφικοί οικισμοί, όπως η Πετάλεια, η Άνω Περίθεια και το Λαύκι. Άλλοι σημαντικοί οικισμοί είναι η Επίσκεψη, οι Νυμφές, η Κληματιά, οι Κυπριανάδες, ο Άγιος Παντελεήμονας και το τουριστικό κέντρο Ρόδα. Στο δυτικό άκρο του Δήμου υπάρχει και η Λιμνοθάλασσα Αντινιώτη.
Οικονομία
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια η οικονομία του Δήμου ήταν καθαρά αγροτική. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς, καθώς στα όρια του Δήμου βρίσκεται ένα σημαντικό τμήμα του Κερκυραϊκού ελαιώνα. Ελιές καλλιεργούνται ακόμα και στο ορεινό τμήμα, σε μεγάλο υψόμετρο. Άλλο σημαντικό προϊόν είναι το κουμκουάτ: στο Δήμο παράγεται το 80% της συνολικής παραγωγής του νησιού. Άλλα προϊόντα είναι το κρασί, τα καρύδια και τα εσπεριδοειδή.
Τα τελευταία χρόνια η περιοχή, και ιδιαίτερα η παραλιακή (ή "χαμηλή" ζώνη) γνωρίζει ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη. Έχουν αρχίσει να κατασκευάζονται σύγχρονες και μεγάλες υποδομές, η νυχτερινή ζωή της περιοχής γίνεται πόλος έλξης και για τους γύρω Δήμους, ενώ γίνονται και αρκετές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Σκάλα (μονάδα εμβαδού)
Επιπρόσθετα, τα 1000 τ.μ. στην Κύπρο αποκαλούνται δεκάριο.
Η χρήση της σκάλας σαν μονάδα μέτρησης έχει περιοριστεί σε σχέση με το παρελθόν, αφού το 1986 καταργήθηκε επίσημα με την εισαγωγή του μετρικού συστήματος. Ο λόγος που υφίσταται στην Κύπρο είναι λόγω της Τουρκοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακός πολιτισμός Κατηγορία:Μονάδες επιφάνειας
Ζβόνιμιρ Βούκιτς
Ο Ζβόνιμιρ Βούκιτς (Σερβικά: Звонимир Вукић, γεννημένος στις 19 Ιουλίου του 1979) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως επιθετικός μέσος για τη Βέροια στη Super League.
Μίμης Βιτσώρης
Ο Δημήτρης ή Μίμης Βιτσώρης (1902-1945) ήταν Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης.
Ζβόνιμιρ Βούκιτς
Καριέρα
Ο Βούκιτς ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο με την Proleter του Ζρένιανιν,όπου έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα την σεζον του 1996-97, στην ηλικία των 17. Την επόμενη χρονιά, ο Βούκιτς έγινε παίχτης της πρώτης ομάδας και, με τη ποιότητα του, προσέλκυσε την προσοχή πολλών εγχώριων και ξένων ομάδων. Το 1998, μετακόμισε στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Μετά από δύο χρονιές στην Ατλέτικο Β της δεύτερης κατηγορίας, ο Βούκιτς επέστρεψε στην πατρίδα του και υπέγραψε με την Παρτιζάν Βελιγραδίου, τον Απρίλιο του 2000. Ο Βούκιτς έγινε μεγάλο όνομα στην Παρτιζάν, όπου έμεινε τέσσερις χρονιές, σκοράροντας 52 γκολ σε όλους τους διαγωνισμούς. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του εθνικού πρωταθλήματος της σεζόν 2002-03 με 22 γκολ. Το καλοκαίρι του 2003,ο Βούκιτς υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την Σαχτάρ Ντόνετσκ. Στην πρώτη του σεζόν στην Ουκρανία, ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 13 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.Την επόμενη σεζόν, έκανε το ντεμπούτο του στο UEFA Champions League τη σεζόν 2004-05. Τον Αύγουστο του 2005,ο Βούκιτς δόθηκε δανεικός σε μια ομάδα της Premier League, την Πόρτσμουθ ΦΚ για τη σεζόν 2005-06. Σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Πόρτσμουθ στη νίκη με 4-1 επί της Sunderland στις 29 Οκτωβρίου 2005. Εντούτοις, μετά την απόλυση του διευθυντή Alain Perrin, και την επανένταξη του πρώην διευθυντή Harry Redknapp,κρίθηκε πλεόνασμα στις απαιτήσεις. Τον Ιανουάριο του 2006, ο Βούκιτς βρέθηκε πίσω σε οικείο έδαφος, αφού δανειζόταν στην πρώην ομάδα του, την Παρτιζάν Βελιγραδίου για το υπόλοιπο της σεζόν 2005-06. Δυστυχώς, έσπασε ένα πόδι σε ένα φιλικό παιχνίδι ενάντια στην Ural, και μετά από μακρά παύση κατάφερε να παίξει σε μόλις δύο παιχνίδια. Μετά από το τέλος του συμβολαίου του με την Σαχτάρ, το καλοκαίρι του 2008, ο Βούκιτς εντάχθηκε στην ΦΚ Μόσχας. Ωστόσο, η ουκρανική ομάδα υποστήριξε ότι έχει μια έγκυρη σύμβαση με τον παίκτη. Στη συνέχεια, τον Οκτώβριο του 2008, η FIFA επέτρεψε στον Βούκιτς να παίξει για τη ρωσική ομάδα. Σκόραρε στο ντεμπούτο του ενάντια στην Τέρεκ Γκρόζνι στις 2 Νοεμβρίου 2008.Όμως η ομάδα τον Φεβρουάριο του 2010 καταστράφηκε, οπότε εμεινε ελεύθερος.
Μίμης Βιτσώρης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1911, μετά το θάνατο του πατέρα του, η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα. Εκεί εγγράφηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ωστόσο, δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, επειδή διαφώνησε με την εκπαιδευτική φιλοσοφία της Σχολής και ήρθε σε σύγκρουση με τους διδάσκοντες. Σε ηλικία 18 ετών έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση.
Ζβόνιμιρ Βούκιτς
Καριέρα σε εθνικο επίπεδο
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Προλέτερ Ζρένιανιν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Μίμης Βιτσώρης
Βιογραφικά στοιχεία
Αποχώρησε από την Αθήνα, μετέβη στην Ευρώπη (Ιταλία, Γερμανία και Γαλλία διαδοχικά), μελετώντας τα εκεί ζωγραφικά ρεύματα. Παρέμεινε στο Παρίσι και συνεργάστηκε με το περιοδικό O μικρός Παριζιάνος (Le Petit Parisien) όπου δημοσίευσε σκίτσα του. Αρρώστησε βαριά και το 1925 μετέβη στη Μάλτα, όπου ετοίμασε μερικά από τα σκίτσα του.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1927 και άρχισε να ασχολείται με τις προσωπογραφίες και τις τοπιογραφίες. Συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας, ενώ εικονογράφησε και βιβλία. Το 1930 ίδρυσε την Ομάδα Τέχνη μαζί με άλλους καλλιτέχνες της εποχής του. Έκτοτε συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1945 στην Αθήνα, κλονισμένος από τον θάνατο του αδερφού και της μητέρας του.
Συγγραφικό έργο
Εκτός από τη ζωγραφική συνέγραψε και διάφορες μελέτες και βιβλία σχετικά με την τέχνη. Μεταξύ αυτών :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Τιμ Φόι
Ο Τίμοθι Τζον Φόι (Timothy John Foy, OBE) είναι Βρετανός εδαφικός κυβερνήτης. Σήμερα υπηρετεί ως Κυβερνήτης της Ανγκουίλας, έχοντας αναλάβει τα καθήκοντά του τον Αύγουστο του 2017. Κατά την εναρκτήρια ομιλία του, δήλωσε ότι η οικονομική ανάπτυξη και η βελτίωση της δημόσιας ασφάλειας θα είναι οι βασικές του προτεραιότητες ως κυβερνήτης.
Πριν από τη διοίκησή του, υπηρέτησε ως μέλος της Δημόσιας Διοίκησης του Ηνωμένου Βασιλείου, σε θέσεις στο υπουργείο Εσωτερικών, στο Γραφείο του Υπουργικού Συμβουλίου και στο Τμήμα Διεθνούς Ανάπτυξης (DFID). Μεταξύ 2005 και 2006, υπηρέτησε ως επικεφαλής του DFID στο Ιράκ και κατέθεσε ενώπιον της έρευνας Τσίλκοτ το 2010 σχετικά με την εμπειρία του από την μεταπολεμική ανοικοδόμηση έπειτα από την εισβολή του 2003 στο Ιράκ.
Είναι παντρεμένος με τη Δρα Ντίνα Φόι και έχει δύο παιδιά.
Παραπομπές
Φοι Τιμ Φοι Τιμ
Παναγιώτης Κάλας
Ο Παναγιώτης Κάλας ή Τσοπανάκος (Δημητσάνα, 1789-1825) ήταν λαϊκός ποιητής της περιόδου του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παναγιώτης Κάλας ή Τσοπανάκος γεννήθηκε στην Δημητσάνα το 1789. Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Καρύταινας. Κατά την επανάσταση δεν μπορούσε να κρατήσει όπλο λόγω σοβαρής σωματικής αδυναμίας επειδή ήταν καμπούρης, κοντός και στραβοπόδης. Αν και ανάπηρος είχε μεγάλο ζήλο για τον αγώνα και γι'αυτό χρησίμευε στα στρατόπεδα και στις πολιορκίες τρέχοντας και εμψυχώνοντας τους στρατιώτες. Έγραφε δε και στίχους επαινετικούς στους στρατηγούς και τους καπεταναίους και τον λέγανε «ποιητή της επαναστάσεως». Αγαπούσε πολύ να βλέπει τον στρατηγό Νικήτα Σταματελόπουλο και όπου και αν πήγαινε κει έστεκε, τους στίχους που έγραφε τους απήγγειλε πρώτα σ' αυτόν, και μετά πήγαινε και στους άλλους και τους έψελνε. Βρέθηκε σε μία μάχη, στην οποία ο στρατηγός Νοταράς νίκησε και οι στρατιώτες του πήραν πολλά λάφυρα και ζώα, ο Τσοπανάκος πήρε ένα άλογο το οποίο του χάρισε ο Νικήτας για να το έχει να πηγαίνει καβάλα και να μην κουράζεται. Ο Τσοπανάκος όμως, επειδή δεν είχε λεφτά για να το ταΐζει του έστειλε αυτό το γράμμα:
Η Πελοποννησιακή Γερουσία τον πλήρωνε τα έξοδά του.
Έργο
Το ποιητικό του έργο το άφησε χειρόγραφο. Μετά το θάνατό του, το 1838, τυπώθηκε από τον τυπογράφο Ν. Παπαδόπουλο βιβλίο με ποιήματά του:
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2006-07
Το Κύπελλο Κύπρου 2006-07 ήταν η 33η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (30η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εννέα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 2006-07. Νικητής ήταν ο Αθλητικός Σύλλογος Διόνυσος Στρουμπίου για 1η φορά στην ιστορία του.
Α΄ φάση
Στην Α΄ φάση συμμετείχαν μόνο δύο ομάδες. Έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 10 Απριλίου 2007.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Διόνυσος και ο Παφιακός. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 13 Απριλίου 2007 στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Διόνυσος με σκορ 3-2 σετ (21-25, 21-15, 25-16, 25-15, 15-7).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2006 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2007
Φιλιμπέρ Ζακ Μελότ
Ο Φιλιμπέρ Ζακ Μελότ (αγγλικά: Philibert Jacques Melotte) (29 Ιανουαρίου 1880 - 30 Μαρτίου 1961) ήταν Βρετανός αστρονόμος του οποίου οι γονείς είχαν μεταναστεύσει από το Βέλγιο, εξ ων και το γαλλικό του όνομα. Γεννήθηκε στο Κάμντεν Τάουν του Λονδίνου στην Αγγλία.
Ο Φιλιμπέρ Ζακ Μελότ ονόμασε με μία παραλλαγή του ονόματός του τον αστεροειδή 676 Μελίττα, τον μοναδικό που ανακάλυψε. Το όνομά του αστεροειδούς είναι στην πραγματικότητα η αττική μορφή της ελληνικής λέξης μέλισσα, αλλά η ομοιότητά του με το όνομα του Μελότ δεν είναι τυχαία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Τζάφνα
thumb|right|350px|Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τζάφνα. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1933. thumb|right|350px|Η είσοδος του οχυρού της Τζάφνα, το οποίο έχτισαν οι Πορτογάλοι, και το οποίο οι Ολλανδοί ξαναέχτισαν το 1680. Η Τζάφνα (σιναλέζικα: යාපනය, ταμίλ: யாழ்ப்பாணம்) είναι πρωτεύουσα της Βόρειας Περιφέρειας της Σρι Λάνκα και πρωτεύουσα της Επαρχίας της Τζάφνα που βρίσκεται στην ομώνυμη χερσόνησο. Με πληθυσμό 88.138 κάτοικοι το 2012, η Τζάφνα είναι η 12η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Σρι Λάνκα. Η Τζάφνα απέχει περίπου 9,7 χιλιόμετρα από το Κανταροντάι, σημαντικό εμπορικό κέντρο στη χερσόνησο της Τζάφνα από την κλασική αρχαιότητα. Το προάστιο Ναλλούρ της Τζάφνα, ήταν πρωτεύουσα, για τέσσερις αιώνες, του μεσαιωνικού Βασιλείου της Τζάφνα.
Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο της Σρι Λάνκα, ήταν η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Σρι Λάνκα μετά το Κολόμπο. Η εξέγερση των ανταρτών, την δεκαετία του 1980, οδήγησε σε εκτεταμένες ζημιές, απέλαση μέρους του πληθυσμού και στρατιωτική κατοχή. Από το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 2009, πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένοι άρχισαν να επιστρέφουν στα σπίτια τους, ενώ άρχισε να πραγματοποιείται ανοικοδόμηση του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Το 1619 μετατράπηκε σε μια αποικιακή πόλη κατά τη διάρκεια της Πορτογαλικής κατοχής της χερσονήσου της Τζάφνα και κατόπιν κατακτήθηκε από τους Ολλανδούς, και το 1796 κατελήφθη από τους Βρετανούς. Το 1986, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, οι επαναστάτες Τίγρεις για την Απελευθέρωση του Ταμίλ Ιλάμ (LTTE) κατέλαβαν την Τζάφνα. Η Ινδική Δύναμη Διατήρησης της Ειρήνης (IPKF) κατέλαβε για λίγο την πόλη το 1987. Το LTTE κατέλαβε ξανά την πόλη από το 1989 έως το 1995, όταν ο στρατός της Σρι Λάνκα ανέκτησε τον έλεγχο της.
Η πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης είναι Ταμίλ της Σρι Λάνκα με σημαντικό αριθμό Μουσουλμάνων της Σρι Λάνκα, Ινδών Ταμίλ και άλλων εθνοτικών ομάδων που υπήρχαν στην πόλη πριν από τον εμφύλιο πόλεμο. Οι περισσότεροι Ταμίλ της Σρι Λάνκα είναι Ινδουιστές και ακολουθούν οι Χριστιανοί, οι Μουσουλμάνοι και μια μικρή βουδιστική μειονότητα. Η πόλη φιλοξενεί αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν κατά την αποικιακή και μεταποικιακή περίοδο. Έχει επίσης εμπορικά ιδρύματα, μικρές βιομηχανικές μονάδες, τράπεζες, ξενοδοχεία και άλλα κυβερνητικά ιδρύματα. Επιπλέον έχει πολλά ιστορικά μνημεία, όπως η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τζάφνα που κάηκε και ξαναχτίστηκε και το οχυρό της Τζάφνα που ξαναχτίστηκε κατά την ολλανδική αποικιακή περίοδο.
Άγιος Νικόλαος (τοπωνύμια Ελλάδας)
Το όνομα Άγιος Νικόλαος του αγίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι συνηθισμένο όνομα μονών, εκκλησιών (ιδιαίτερα συνηθισμένο σε νησιά), δημοτικών διαμερισμάτων, οικισμών και νησίδων. Επίσης είναι το όνομα της πρωτεύουσας του Νομού Λασιθίου, Άγιος Νικόλαος
Τζάφνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σρι Λάνκα
Άγιος Νικόλαος (τοπωνύμια Ελλάδας)
Άλλα τοπωνύμια
Αγιος Νικ
Κουνάβι
Τα κουνάβια ανήκουν στο γένος Μάρτης (Marten ή Martens) της υποοικογένειας Ικτιδίνες, της οικογένειας Ικτιδίδες.
Γεωγραφική εξάπλωση - Γενική περιγραφή
Τα κουνάβια είναι λεπτά, ευκίνητα ζώα, προσαρμοσμένα στην ζωή στην τάιγκα (μέγα οικοσύστημα κωνοφόρων στον Καναδά και τη Σιβηρία) και απαντούν στα κωνοφόρα και βόρεια φυλλοβόλα δάση του βορείου ημισφαιρίου. Έχουν φουντωτές ουρές, και μεγάλα πόδια με μερικώς συσταλτά γαμψά νύχια. Το χρώμα της γούνας ποικίλλει από κίτρινο έως σκούρο καφέ, ανάλογα με το είδος. Στην Ελλάδα θα τα συναντήσουμε κυρίως στη Μακεδονία και την Ήπειρο, , , ,. Είναι ένα ζώο νυκτόβιο, μικρόσωμο με αναπτυγμένη ελαστικότητα και ευλυγισία. Το δέρμα του είναι πολύ μαλακό μεν αλλά ανθεκτικό στο γδάρσιμο και καλύπτεται από πυκνό και λεπτό τρίχωμα, σκούρο καφέ, στη ράχη και ανοικτότερο στη κοιλιακή χώρα, με μια τριγωνική πορτοκαλί κηλίδα κάτω από τον λαιμό. Το τρίχωμα του, κατά τους χειμερινούς μήνες είναι πολύ πιο πλούσιο, ιδίως από τον Οκτώβριο μέχρι και το τέλος Απρίλη. Οι χωρικοί το ονομάζουν και διάβολο της νύκτας, λόγω των συχνών και καταστρεπτικών επιδρομών στα κοτέτσια τους.
Περιγραφή του ζώου
Κουνάβια Ενήλικες: