cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαυρίκιος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φραγκίσκου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Σιβύλλας των Βέττιν, κόρης του Ερρίκου Δ΄, δούκα της Σαξονίας.
Το 1612 απεβίωσε στο Μπουξτεχούντε σε ηλικία 61 ετών και έτσι ο αδελφός του Φραγκίσκος Β΄ έμεινε μόνος δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Οικογένεια
Από την ερωμένη του Γκίζελα της Σαξονίας, σύζυγο του Αδάμ φον Τσάμμερ, είχε φυσικά τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Πλους του Αγίου Παύλου
Ως πλους του Αγίου Παύλου εννοείται η εξιστόρηση που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων (στο 26ο και το 27ο κεφάλαιο) των θαλάσσιων περιπετειών του Αποστόλου Παύλου από την Καισάρεια της Συρίας μέχρι την Ιταλία. Το ταξίδι αυτό δεν εντασσόταν σε κάποια από τις 4 Αποστολικές Περιοδείες του.
Τα γεγονότα αυτά κατέγραψε ο συγγραφέας των Πράξεων Ευαγγελιστής Λουκάς, ο οποίος ήταν ο ίδιος συνταξιδιώτης του Παύλου. Οι πληροφορίες που παρέχει στους συνολικά 59 στίχους αυτής της καταγραφής είναι πολύτιμες για τους μελετητές της αρχαίας ναυτικής τέχνης, καθώς περιγράφονται με αρκετή σαφήνεια ναυτικοί όροι των αρχαίων, χειρισμοί ή και τα μέσα τα οποία διέθεταν.
Διαδρομή και συμβάντα
Σκοπός του ταξιδιού ήταν να δικαστεί ο Παύλος, όπως είχε ζητήσει ο ίδιος ως Ρωμαίος πολίτης, από δικαστήριο στη Ρώμη («δικαίωμα εφέσεως προς τον Καίσαρα» ) και όχι από τον επίτροπο της Ιουδαίας Φήστο, καθώς ο Παύλος κατάλαβε ότι σκοπός του Φήστου ήταν να ικανοποιήσει τους Ιουδαίους.
Το αίτημα έγινε δεκτό και έτσι ο Φήστος το 59 ή το 60 μ.Χ. παρέδωσε τον Παύλο μαζί με άλλους δεσμώτες στον εκατόνταρχο Ιούλιο για να τους μεταφέρει στη Ρώμη, συνολικά δεκάδες. Αναχώρησαν τελικώς για τη Ρώμη από την Καισάρεια της Παλαιστίνης με πλοίο Αδραμύττηνό στα τέλη του φθινοπώρου και τον Παύλο συνόδευαν εκτός από τον Λουκά και οι μαθητές του Αρίσταρχος ο Θεσσαλονικεύς και Τιμόθεος. Η εποχή λοιπόν ήταν πολύ όψιμη για ταξίδια, καθώς πλησίαζε πια ο χειμώνας.
Ο Λουκάς εκθειάζει τη συμπεριφορά του εκατοντάρχου Ιουλίου προς τον, καθώς τη δεύτερη ημέρα του ταξιδιού, οπότε έφθασαν στη Σιδώνα, ο αξιωματικός του επέτρεψε να βγει στην πόλη και να συναντήσει τους φίλους του («φιλανθρώπως... ...τω Παύλω χρησάμενος επέτρεψε προς τους φίλους πορευθέντα επιμελείας τυχείν.», Πράξ. κζ΄ 3). Φεύγοντας από εκεί, το πλοίο πέρασε από την υπήνεμη πλευρά της Κύπρου επειδή οι άνεμοι ήταν ενάντιοι («υπεπλεύσαμεν την Κύπρον δια το τους ανέμους είναι εναντίους»κζ΄ 4-5) και κατόπιν από τα ανοικτά της Παμφυλίας, πιάνοντας λιμάνι στα Μύρα της Λυκίας. Εκεί άλλαξαν πλοίο, καθώς ο εκατόνταρχος βρήκε «πλοίον Αλεξανδρίνον πλέον εις την Ιταλίαν» και τους επεβίβασε σε αυτό. Αποπλέοντας από τα Μύρα, πέρασαν αρκετές ημέρες «βραδυπλοούντες» και «μόλις γενόμενοι κατά την Κνίδον» (αφού πέρασαν δηλαδή από τον «Κάβο Κριό», εισερχόμενοι στο Αιγαίο Πέλαγος) είδαν ότι δεν τους «έπαιρνε ο καιρός» («μη προσεώντος ημάς του ανέμου», κζ΄ 7) και έτσι στράφηκαν προς την Κρήτη «κατά Σαλμώνην» (το ακρωτήριο της Κρήτης που οι ναυτικοί αποκαλούν Κάβο Πλάκα-Γκράντες), φθάνοντας έτσι στους Καλούς Λιμένες. (Σήμερα η νησίδα έξω από το λιμάνι του χωριού ονομάζεται «Απόστολος Παύλος» ή «Μικρό νησί» από τους ντόπιους, ενώ σε κοντινό λόφο είναι χτισμένη εκκλησία αφιερωμένη στον Απόστολο Παύλο. Δίπλα στον ναό υπάρχει μικρή σπηλιά, στην οποία σύμφωνα με την παράδοση, διέμεινε ο Απόστολος Παύλος.)
Εκεί, επειδή η εποχή είχε προχωρήσει, ο Παύλος συμβούλευσε τον εκατόνταρχο να μη συνεχίσουν το ταξίδι και να ξεχειμωνιάσουν εκεί, αλλά ο αξιωματικός άκουσε περισσότερο τα λόγια του πλοιάρχου και του ναυκλήρου ως πιο ειδικών. Ωστόσο η πλειοψηφία των μελών του πληρώματος πρότεινε μια μέση λύση: να πλεύσουν προς τον Φοίνικα, το σημερινό Λουτρό Σφακίων, που ήταν λιμάνι πιο κατάλληλο για ξεχειμώνιασμα. Κι έτσι, καθώς φύσηξε και νότιος-νοτιοανατολικός άνεμος, «άραντες τον άσσον», σηκώνοντας δηλαδή το μεγάλο πανί, απέπλευσαν ακολουθώντας τη νότια ακτή της Κρήτης («παρελέγοντο την Κρήτην») Σύντομα όμως ο καιρός άλλαξε και επεκράτησε «άνεμος τυφωνικός, ο καλούμενος Ευροκλύδων» (κζ΄ 14), που παρέσυρε το πλοίο. Πέρασαν κοντά από τη Γαύδο («νησίον δε τι υποδραμόντες καλούμενον Κλαύδη») μόλις κατορθώνοντας να μαζέψουν τη μικρή βάρκα (σκάφην) που ρυμουλκούσαν πίσω από το πλοίο. Κινδύνευαν ωστόσο όλο και περισσότερο. «Χαλάσαντες το σκεύος ούτως εφέροντο», δηλαδή μαϊνάρισαν τα πανιά και συνέχισαν ξυλάρμενοι, φοβούμενοι ότι θα παρασυρθούν μέχρι τη Σύρτη, και «τη εξής εκβολή εποιούντο», άρχισαν δηλαδή να ρίχνουν στη θάλασσα μέρος του φορτίου και της σκευής του πλοίου για να το ελαφρύνουν (μερική αβαρία). Επί αρκετές ημέρες δεν φαίνονταν ούτε ο ήλιος, ούτε τα άστρα και οι ελπίδες να σωθούν περιορίζονταν από κάθε άποψη, αφού τελείωναν και τα τρόφιμα. Τότε ο Παύλος στάθηκε ανάμεσα στους συνταξιδιώτες του και, αφού τους υπενθύμισε ότι έπρεπε να τον είχαν ακούσει και να παρέμεναν στην Κρήτη, τους είπε: «Αλλά σάς προτρέπω τώρα να αναθαρρήσετε, διότι καμιά ψυχή από εμάς δεν θα χαθεί, παρά μόνο το πλοίο. Γιατί αυτή τη νύχτα μού παρουσιάστηκε άγγελος του Θεού στον οποίο εγώ πιστεύω και τον οποίο λατρεύω και μού είπε να μη φοβάμαι γιατί είναι ανάγκη να παρουσιασθώ στον Καίσαρα και έτσι για χάρη μου ο Θεός θα σώσει και τους συνταξιδιώτες μου.» (κζ΄ 22-24)
Δεκατέσσερα ημερονύκτια πάλευαν έτσι με την τρικυμία «διαφερομένων ημών εν τω Αδρία» (κζ΄ 27, δηλ. παρασυρόμενων στη νότια-κεντρική Μεσόγειο Θάλασσα). Στο μέσο της 14ης νύκτας, οι ναύτες υποψιάσθηκαν ότι προσεγγίζουν κάποια στεριά «και βολίσαντες εύρον οργυιάς είκοσι» (κζ΄ 28), δηλαδή μέτρησαν το βάθος της θάλασσας και το βρήκαν 20 οργιές (λιγότερο από 40 μέτρα). Μετά από όχι πολλή ώρα βυθομέτρησαν και πάλι και βρήκαν 15 οργιές. Τότε λοιπόν, φοβούμενοι μήπως το πλοίο πέσει σε κάποια άγρια ακτή, έρριξαν και τις 4 άγκυρες από την πρύμνη και εύχονταν να ξημερώσει. Θέλοντας μάλιστα κάποιοι ναύτες να φύγουν από το πλοίο, πήγαν να κατεβάσουν στη θάλασσα τη μικρή βάρκα, προφασιζόμενοι ότι ήθελαν να ρίξουν αργότερα άγκυρες από την πλώρη. Τότε παρενέβη και πάλι ο Απόστολος Παύλος, λέγοντας «τω εκατοντάρχη και τοις στρατιώταις»: «Αν αυτοί (οι ναυτικοί) δεν μείνουν στο πλοίο, εσείς δεν μπορείτε να σωθείτε.» (κζ΄ 31) Τότε οι στρατιώτες απέκοψαν τα σχοινιά της βάρκας και την άφησαν να πέσει. Και μέχρι να ξημερώσει, ο Παύλος παρακαλούσε συνεχώς όλους να φάνε, όπως και έγινε. Αφού έφαγαν και οι 276 άνθρωποι που βρίσκονταν πάνω στο πλοίο, ελάφρωσαν το πλοίο πετώντας σιτάρι στη θάλασσα. Μόλις ξημέρωσε, είδαν τη στεριά, η οποία τους ήταν άγνωστη, αλλά διέκριναν ότι υπήρχε ένας μικρός κόλπος με αμμουδιά. Θέλησαν έτσι, αν μπορούσαν, να προσαράξουν εκεί το πλοίο. Απέκοψαν λοιπόν τα σχοινιά από τις άγκυρες, στερέωσαν τα πηδάλια, ισάρισαν τον φλόκο και αφέθηκαν στον άνεμο να τους «ρίξει έξω» («και τας αγκύρας περιελόντες είων εις την θάλασσαν άμα ανέντες τας ζευκτηρίας των πηδαλίων, και επάραντες τον αρτέμωνα τη πνεούση κατείχον εις τον αιγιαλόν», κζ΄ 40). Τελικώς προσάραξαν σε μια προεξοχή της ακτής, ένα μικρό ακρωτήριο («διθάλασσον»), και η μεν πλώρη «ερείσασα» (σφηνώθηκε) μένοντας ασάλευτη, η δε πρύμνη «ελύετο υπό της βίας των κυμάτων» (διαλυόταν από τη μανία των κυμάτων). Τότε οι στρατιώτες απεφάσισαν να θανατώσουν τους δεσμώτες «μη τις εκκολυμβήσας διαφύγοι». Αλλά ο εκατόνταρχος, επειδή ήθελε να διασωθεί ο Παύλος, τους εμπόδισε να το πράξουν και διέταξε όσους μπορούσαν να κολυμπήσουν να πέσουν στη θάλασσα και να πατήσουν πρώτοι στην ξηρά, ενώ οι υπόλοιποι να βγουν ύστερα, έχοντας πιαστεί από σανίδες ή άλλα συντρίμματα του σκάφους. Αυτό και έγινε, και έτσι διασώθηκαν όλοι βγαίνοντας στην ξηρά (κζ΄ 44).
Αφού διασώθηκαν, έμαθαν ότι βρίσκονταν στη νήσο Μελίτη, δηλαδή τη σημερινή Μάλτα. «Οι δε βάρβαροι» (δηλαδή οι κάτοικοι του νησιού, που απλώς δεν μιλούσαν ελληνικά) τους περιποιήθηκαν με φιλανθρωπία, όσο καλύτερα μπορούσαν, και τους άναψαν φωτιά για να στεγνώσουν, καθώς είχε πέσει ραγδαία βροχή και κρύωναν. Συνέβη όμως ένα επεισόδιο στον Απόστολο Παύλο: όπως συγκέντρωσε αρκετά φρύγανα και τα έριξε στη φωτιά, πετάχτηκε από αυτά μια οχιά και του δάγκωσε το χέρι (κη΄ 3). Βλέποντας οι κάτοικοι το ερπετό να κρέμεται από το χέρι του, έλεγαν μεταξύ τους ότι θα ήταν κάποιος εγκληματίας και επειδή δεν μπόρεσε να τον εξολοθρεύσει η θάλασσα η Θεία Δίκη τον κυνηγούσε και στη στεριά. Αλλά ο Παύλος πέταξε το φίδι στη φωτιά και δεν έπαθε κανένα κακό, ακόμα και μετά από πολλή ώρα, οπότε εκείνοι άλλαξαν ριζικά γνώμη και άρχισαν να λένε ότι είναι κάποιος Θεός. Εκεί κοντά βρισκόταν και η κατοικία του άρχοντα του νησιού, που ονομαζόταν Πόπλιος. Αυτός φιλοξένησε τους ναυαγούς επί τριήμερο («φιλοφρόνως εξένισεν»). Τότε τύχαινε να έχει τον πατέρα του κατάκοιτο και άρρωστο από πυρετούς («πυρετοίς και δυσεντερίω συνεχόμενον κατακείσθαι», κη΄ 8) Ο Παύλος τότε μπήκε στο δωμάτιό του και, αφού προσευχήθηκε, έβαλε τα χέρια πάνω στον άρρωστο και τον θεράπευσε. Κατόπιν αυτού, όλοι οι κάτοικοι του νησιού που ήσαν άρρωστοι πήγαιναν στον Παύλο και θεραπεύονταν. Για τον λόγο αυτόν, όπως γράφει ο Λουκάς, «πολλαίς τιμαίς ετίμησαν ημάς» (κη΄ 10) και τους εφοδίαζαν με τρόφιμα. Οι ναυαγοί παρέμειναν επί τρεις μήνες στη Μελίτη και έφυγαν την άνοιξη, μπαρκάροντας σε ένα επιβατηγό πλοίο, επίσης Αλεξανδρινό, που ονομαζόταν «Διόσκουροι» και είχε περάσει και εκείνο τον χειμώνα στο νησί. Από εκεί έφθασαν στις Συρακούσες, όπου παρέμειναν τρεις ημέρες, και μετά στο Ρήγιο. Στο Ρήγιο έμειναν μία ημέρα και τη δεύτερη που φύσηξε νοτιάς έφθασαν στους Ποτιόλους. Εκεί η τετράδα των Χριστιανών βρήκαν αδελφούς Χριστιανούς, που τους παρεκάλεσαν να μείνουν επτά ημέρες προκειμένου να δώσει ο Παύλος οδηγίες στη μικρή χριστιανική κοινότητα που είχε τότε η πόλη εκείνη. Μετά και από αυτό το γεγονός, έφθασαν στον τελικό προορισμό τους, τη Ρώμη, όπου επίσης τους προϋπάντησαν αδελφοί. Ο εκατόνταρχος Ιούλιος παρέδωσε τους άλλους δεσμώτες στον στρατοπεδάρχη, ενώ στον Παύλο επιτράπηκε να διαμένει σε κατ' οίκον περιορισμό, σε σπίτι που νοίκιαζε ο ίδιος και έμενε μαζί με τους τρεις Χριστιανούς που τον είχαν ακολουθήσει σε όλη αυτή την περιπέτεια.
Πηγές
Πλους Πλους Αγιου Παυλου
Ντάρτζιλινγκ
Το Ντάρτζιλινγκ είναι πόλη και δήμος στη βορειότερη περιοχή της ινδικής πολιτείας της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία. Βρίσκεται στα Ανατολικά Ιμαλάια και έχει μέσο υψόμετρο 2.045 μέτρων. Στα δυτικά του Ντάρτζιλινγκ βρίσκεται η ανατολικότερη επαρχία του Νεπάλ, στα ανατολικά το Βασίλειο του Μπουτάν, στα βόρεια το ινδικό κρατίδιο Σίκκιμ και πιο βόρεια η περιοχή της Αυτόνομης Περιφέρειας του Θιβέτ της Κίνας. Το Μπαγκλαντές βρίσκεται νότια και νοτιοανατολικά και το μεγαλύτερο μέρος της πολιτείας της Δυτικής Βεγγάλης βρίσκεται νότια και νοτιοδυτικά, συνδεδεμένο με την περιοχή Ντάρτζιλινγκ μέσω μιας στενής οδού. Το Κανγκτσενγιούνγκα, το τρίτο ψηλότερο όρος στον κόσμο, υψώνεται στα βόρεια και είναι εμφανώς ορατό τις ημέρες με καθαρό αέρα.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών στην Ινδία, το Ντάρτζιλινγκ αναγνωρίστηκε ως ένα πιθανό καλοκαιρινό καταφύγιο για Βρετανούς αξιωματούχους, στρατιώτες και τις οικογένειές τους. Η στενή κορυφογραμμή του βουνού μισθώθηκε από το Βασίλειο του Σικίμ και τελικά προσαρτήθηκε στη Βρετανική Ινδία. Ο πειραματισμός με την καλλιέργεια τσαγιού στις πλαγιές κάτω από το Ντάρτζιλινγκ ήταν εξαιρετικά επιτυχημένος. Χιλιάδες εργάτες στρατολογήθηκαν κυρίως από το Νεπάλ για να καθαρίσουν τα δάση, να χτίσουν εξοχικές κατοικίες ευρωπαϊκού τύπου και να εργαστούν στις φυτείες τσαγιού. Η εκτεταμένη αποψίλωση των δασών εκτόπισε τους αυτόχθονες πληθυσμούς. Ιδρύθηκαν οικιστικά σχολεία μέσα και γύρω από το Ντάρτζιλινγκ για την εκπαίδευση των παιδιών των Βρετανών που κατοικούσαν στην Ινδία. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένας νέος ορεινός σιδηρόδρομος στενού εύρους, ο σιδηρόδρομος των Ιμαλαΐων Ντάρτζιλινγκ, έφερνε τους καλοκαιρινούς κατοίκους στην πόλη και μετέφερε φορτία με τσάι για εξαγωγή στον κόσμο. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947, καθώς οι Βρετανοί εγκατέλειψαν το Ντάρτζιλινγκ, οι εξοχικές κατοικίες της αγοράστηκαν από πλούσιους Ινδούς από τις πεδιάδες και οι φυτείες τσαγιού της από Ινδούς ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων εκτός πόλης.
Ο πληθυσμός του Ντάρτζιλινγκ σήμερα αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από τους απογόνους των αυτόχθονων και μεταναστών εργατών που απασχολούνταν στην αρχική ανάπτυξη της πόλης. Αν και η κοινή τους γλώσσα, η νεπαλική γλώσσα, έχει αναγνωριστεί επίσημα σε πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο στην Ινδία, η αναγνώριση δημιούργησε ελάχιστη ουσιαστική απασχόληση για τους ομιλητές της γλώσσας ούτε αύξησε την ικανότητά τους να έχουν σημαντικά μεγαλύτερο λόγο στις πολιτικές τους υποθέσεις. Η βιομηχανία τσαγιού και ο τουρισμός είναι οι βασικοί πυλώνες της οικονομίας της πόλης. Η αποψίλωση των δασών στην περιοχή μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας έχει προκαλέσει περιβαλλοντική ζημιά, επηρεάζοντας τις πολυετείς πηγές που τροφοδοτούν το νερό της πόλης. Ο πληθυσμός του Ντάρτζιλινγκ εν τω μεταξύ έχει εκραγεί με τα χρόνια, και οι άναρχες κατασκευές, η κυκλοφοριακή συμφόρηση και η έλλειψη νερού είναι κοινά. Πολλοί νέοι ντόπιοι, που έχουν σπουδάσει σε κρατικά σχολεία, έχουν προχωρήσει στη μετανάστευση λόγω έλλειψης θέσεων εργασίας που να ταιριάζουν με τις δεξιότητές τους. Όπως και οι μετανάστες από άλλες περιοχές της βορειοανατολικής Ινδίας, έχουν υποστεί διακρίσεις και ρατσισμό σε ορισμένες πόλεις της Ινδίας.
Η κουλτούρα του Ντάρτζιλινγκ είναι άκρως κοσμοπολίτικη, αποτέλεσμα των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων που αναμιγνύονται και εξελίσσονται μακριά από τις ιστορικές τους ρίζες. Η γηγενής κουζίνα της περιοχής είναι πλούσια σε τρόφιμα και ποτά που έχουν υποστεί ζύμωση. Οι τουρίστες συρρέουν στο Ντάρτζιλινγκ από τα μέσα του 19ου αιώνα. Το 1999, μετά από μια διεθνή εκστρατεία για την υποστήριξή του, ο σιδηρόδρομος των Ιμαλαΐων Ντάρτζιλινγκ ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. Το 2005, το τσάι Ντάρτζιλινγκ έλαβε γεωγραφική ένδειξη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου τόσο για την προστασία της μάρκας όσο και για την ανάπτυξη της περιοχής που το παράγει.
Κλίμα
Το Ντάρτζιλινγκ έχει εύκρατο υποτροπικό ορεινό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cwb). Η μέση ετήσια βροχόπτωση στο Ντάρτζιλινγκ είναι περίπου 3100 mm. Το 80% της ετήσιας βροχόπτωσης λαμβάνει χώρα μεταξύ των μηνών Ιουνίου και Σεπτεμβρίου, λόγω του μουσώνα της Νότιας Ασίας. Η «αναλογία Ιουνίου–Μάιου», ή το ποσοστό κατά το οποίο αυξάνεται η βροχή από τον Μάιο έως τον Ιούνιο, είναι 2,6 ή 260%. Αντίθετα, μόλις το 3% της ετήσιας βροχόπτωσης λαμβάνει χώρα μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου. Το υψόμετρο του Ντάρτζιλινγκ - το οποίο είναι μεγαλύτερο από ορισμένες άλλες περιοχές των Ανατολικών Ιμαλαΐων στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος (27° Β), όπως οι λόφοι Ασάμ - και ο αραιωμένος αέρας του προκαλούν τα επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας του να είναι αντίστοιχα υψηλότερα. Η μέση μηνιαία ακτινοβολία UV του είναι περίπου 4.500 μικροβάτ ανά τετραγωνικό εκατοστό την ημέρα κατά τους μήνες αιχμής Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο. Είναι 50% υψηλότερο από τους λόφους Ασάμ στα ανατολικά, των οποίων το υψόμετρο είναι 170 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Ερρίκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (1 Νοεμβρίου 1550 - 22 Απριλίου 1585) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος της Βρέμης (1567-85), πρίγκιπας-επίσκοπος του Οσναμπρύκ (1574-85) και πρίγκιπας-επίσκοπος του Παντερμπόρν (1577-85).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φραγκίσκου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Σίβυλλας των Βέττιν, κόρης του Ερρίκου Δ΄, δούκα της Σαξονίας.
Οι γονείς του μετεστράφησαν στον Λουθηρανισμό. Νέος ήταν ανήσυχος. Του υποσχέθηκαν να γίνει μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας με τιμητική αμοιβή, οπότε σπούδασε Δίκαιο στο πανεπιστήμιο της πόλης μαζί με τον αδελφό του Φρειδερίκο. Έμεναν στο σπίτι του καθηγητή και μέντορά τους Δρ. Κόνραντ Μπέτσντορφ. Αυτός είχε υιοθετήσει την Άννα φον Μπρόιχ/Μπορχ, κόρη του διοικητή της πόλης, όταν οι γονείς της απεβίωσαν στην επιδημία του 1553· ο Ερρίκος αγάπησε την Άννα. Το 1565 έλαβε την τιμητική αμοιβή (prebendary) και το επόμενο έτος έγινε μέλος του Συλλόγου (canon).
Το 1585 απεβίωσε στο Μπρεμερφέρντε σε ηλικία 35 ετών κατόπιν πτώσης από το άλογό του. Τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Αδόλφος, δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ ως αρχιεπίσκοπος της Βρέμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Παραγωγός (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία παράγωγος ή παραγωγός μπορεί να αναφερόμαστε:
Σαιν-Μαρτέν-ντε-λα-Λιέ
Το Σαιν-Μαρτέν-ντε-λα-Λιέ (γαλλικά: Saint-Martin-de-la-Lieue) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεκαμαρτινουά (γαλλικά: Leucamartinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Σαιν-Μαρτέν-ντε-Μαγιό
Το Σαιν-Μαρτέν-ντε-Μαγιό (γαλλικά: Saint-Martin-de-Mailloc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαγιοσέν (γαλλικά: Maillochins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ποταμός Άψος
Ο Άψος ή Οσούμ (Osum, Ἄψος, Apsus) είναι ποταμός στη νότια Αλβανία, ένας από τους πηγαίους ποταμούς του Σεμάν. Έχει μήκος 161 χλμ. και η λεκάνη απορροής του καλύπτει περιοχή 2.073 χλμ2. Η μέση εκροή του είναι 32,5 μ3/δ. Η πηγή του βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Κορυτσάς, κοντά στο χωριό Βιθκούκ σε υψόμετρο 1.050 μ. Ρέει αρχικά νότια προς τον δήμο Κολόνειας, και στη συνέχεια δυτικά προς το Τσεπάν και βορειοδυτικά μέσω της Τσοροβόντα όπου περνά από το γνωστό Φαράγγι του Άψου, το Πολιτσάν, το Μπεράτ και την Ούρα Βατζγκουρόρε. Συμβάλει με τον ποταμό Δεβόλης κοντά στην Κούτσοβα όπου σχηματίζεται ο Σεμάν. Η κοιλάδα του αποτελούσε φυσικό πέρασμα μεταξύ της δυτικής Μακεδονίας και της Ηπείρου προς την Αδριατική και για αυτό είχε σημαντική στρατιωτική σημασία από τους Ιλλυρικούς πολέμους έως τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Νομού του Μπεράτ Κατηγορία:Ποταμοί της Αλβανίας
Σαιν-Μαρτέν-ντε-Μιέ
Το Σαιν-Μαρτέν-ντε-Μιέ (γαλλικά: Saint-Martin-de-Mieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Φρειδερίκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Φρειδερίκος (γερμ. Friedrich, 1554-1586) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου, βοηθός επίσκοπος του Στρασβούργου και κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού ναού της Βρέμης.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Φραγκίσκου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Σίβυλλας των Βέττιν, κόρης του Ερρίκου Δ΄, δούκα της Σαξονίας.
Το 1586 απεβίωσε σε ηλικία 32 ετών. Ανατράφηκε ως Λουθηρανός, αλλά σπούδασε ως Καθολικός. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Έμεναν στο σπίτι του καθηγητή δικαίου Δρ. Κόνραντ Μπέτσντορφ, που έγινε ο μέντοράς τους. Ο Ερρίκος έγινε αρχιεπίσκοπος της Βρέμης και επίσκοπος του Οσναμπρύκ και του Παντερμπόρν και μετεστράφη στον Λουθηρανισμό· νυμφεύτηκε την Άννα φον Μπρόιχ, κόρη του Συμβούλου της Κολωνίας.
Silicon Valley Bank
Η Silicon Valley Bank (SVB) ήταν εμπορική τράπεζα με έδρα τη Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνια. Ήταν η 16η μεγαλύτερη τράπεζα στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τη στιγμή της κατάρρευσής της στις 10 Μαρτίου 2023 και η μεγαλύτερη τράπεζα σε όγκο καταθέσεων στη Σίλικον Βάλεϊ. Ήταν θυγατρική της τραπεζικής εταιρείας συμμετοχών SVB Financial Group.
Φρειδερίκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Silicon Valley Bank
Η τράπεζα δραστηριοποιούταν σε 13 χώρες όπως ο Καναδάς, τα νησιά Κέιμαν, η Κίνα, το Χονγκ Κονγκ, η Ινδία, η Ιρλανδία, το Ισραήλ, η Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Δανία, η Γερμανία και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τράπεζες των ΗΠΑ
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2022–23
Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2022–23 θα είναι η 68η σεζόν του κορυφαίου τουρνουά ποδοσφαίρου ποδοσφαίρου της Ευρώπης που διοργανώνεται από την UEFA και η 31η σεζόν από τότε που μετονομάστηκε από Κύπελλο Πρωταθλητριών Συλλόγων Ευρώπης σε UEFA Champions League.
Ο τελικός θα διεξαχθεί στο Ολυμπιακό Στάδιο Ατατούρκ στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας.
Ο νικητής του UEFA Champions League 2022–23 θα προκριθεί αυτόματα για τη φάση των ομίλων UEFA Champions League 2023–24 και επίσης θα κερδίσει το δικαίωμα να παίξει εναντίον του νικητή του UEFA Europa League 2022–23 στο Σούπερ Καπ UEFA 2023.
Κατανομή της ομάδας
Συνολικά 79 ομάδες από 53 από τις 55 ομοσπονδίες μελών της UEFA συμμετέχουν στο UEFA Champions League 2022–23 (με εξαίρεση το Λιχτενστάιν, [Σημείωση LIE] που δεν διοργανώνει εγχώριο πρωτάθλημα). Η κατάταξη των ομοσπονδιών με βάση τους συντελεστές ομοσπονδιών της UEFA χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό του αριθμού των ομάδων που συμμετέχουν για κάθε ομοσπονδία:
Κατάταξη της ένωσης
Για το UEFA Champions League 2022–23, οι ομοσπονδίες κατανέμονται θέσεις σύμφωνα με τους συντελεστές ομοσπονδιών UEFA 2021, οι οποίοι λαμβάνουν υπόψη την απόδοσή τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από το 2016–17 έως το 2020–21.
Εκτός από την κατανομή με βάση τους συντελεστές ομοσπονδιών, οι ομοσπονδίες μπορούν να έχουν επιπλέον ομάδες που συμμετέχουν στο Champions League, όπως σημειώνεται παρακάτω:
Ομάδες
Ο 2ος προκριματικός γύρος, ο 3ος προκριματικός γύρος και ο γύρος των Πλέι-Οφ χωρίζονται σε μονοπάτι των πρωταθλητών (CH) και μη-πρωταθλητών (LP).
Προκαταρτικός γύρος
Συνολικά τέσσερις ομάδες έπαιξαν στον προκαταρτικό γύρο. Ο νικητής του προκαταρτικού γύρου προκρίθηκε στον πρώτο προκριματικό γύρο. Οι ηττημένοι μεταφέρθηκαν στον δεύτερο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λίγκ 2022–23.
1ος προκριματικός γύρος
Η Κλήρωση για τον Πρώτο Προκριματικό Γύρο έγινε στίς 14 Ιουνίου 2022. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 5 και 6 Ιουλίου, και οι δεύτεροι αγώνες στις 12 και 13 Ιουλίου 2022. Οι νικητές του πρώτου προκριματικού γύρου προκρίνονται στον δεύτερο προκριματικό στους πρωταθλητές, ενώ οι ηττημένοι συνεχίζουν στον δεύτερο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ 2022-23.
2ος προκριματικός γύρος
Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στίς 15 Ιουνίου 2022. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 19 με 20 Ιουλίου ενώ οι δεύτεροι αγώνες στις 26 με 27 Ιουλίου 2022.
!colspan="6"|Μη Πρωταθλητές
3ος προκριματικός γύρος
!colspan="6"|Μη Πρωταθλητές
Πλέϊ-όφ
!colspan="6"|Μη Πρωταθλητές
Φάση Ομίλων
Η κλήρωση για τη φάση των ομίλων πραγματοποιήθηκε στις 25 Αυγούστου 2022.
1ος όμιλος
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Γεωαρχαιολογία
Ο όρος γεωαρχαιολογία περιγράφει την εφαρμογή των γεωεπιστημών για την επίλυση ερευνητικών προβλημάτων στην αρχαιολογία. Η αλληλεπίδραση μεταξύ των επιστημών της γεωλογίας και της αρχαιολογίας χρονολογείται στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν η γεωλογία και η προϊστορική αρχαιολογία αναπτύχθηκαν ουσιαστικά παράλληλα. Στη γεωαρχαιολογία είναι σύνηθες να εξετάζεται κυρίως ένα υποσύνολο των γεωεπιστημών όπως η γεωμορφολογία, η ιζηματολογία και η στρωματογραφία. Σύμφωνα με τον Renfrew (1976) «εφόσον η αρχαιολογία ή τουλάχιστον η προϊστορική αρχαιολογία ανακτά σχεδόν όλα τα βασικά δεδομένα με ανασκαφή, κάθε αρχαιολογικό πρόβλημα ξεκινά ως πρόβλημα στη γεωαρχαιολογία»
Αρχαιολογία και Γεωλογία
Οι απαρχές της επιστημονικής αρχαιολογίας τον 19ο αιώνα συνδέονται στενά με την παράλληλη ανάπτυξη της γεωλογίας. Η συγκεκριμένη διεπιστημονική προσέγγιση οφείλεται στον Τσαρλς Λάιελ, ο οποίος έγραψε το Principles of Geology (Αρχές της Γεωλογίας), 1830-33, που θεωρείται ευρέως ως ένα από τα θεμέλια της σύγχρονης γεωλογίας, αλλά και το The Geological Evidences of the Antiquity of Man (Γεωλογικές Μαρτυρίες της Αρχαιότητας του Ανθρώπου) το 1863.
Η έρευνα
Από όλες τις επιστημονικές εξελίξεις στην αρχαιολογία, η σημαντικότερη πιθανώς ήταν η ανάπτυξη τεχνικών τηλεπισκόπησης που σχεδιάστηκαν για τον εντοπισμό και τον εντοπισμό θαμμένων στοιχείων πριν από την ανασκαφή. Η αεροφωτογραφία παρείχε για πολλά χρόνια το βασικό στήριγμα της τηλεπισκόπησης που εφαρμόζεται στην αρχαιολογία, αλλά τα τελευταία χρόνια υπήρξε αυξανόμενη συνειδητοποίηση της πιθανής χρήσης δορυφορικών πολυφασματικών δεδομένων. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της τηλεπισκόπησης πραγματοποιείται στο έδαφος, χρησιμοποιώντας τεχνικές που αναπτύχθηκαν και τροποποιήθηκαν από τη γεωφυσική έρευνα. Σε αυτές περιλαμβάνονται τεχνικές ηλεκτροδιασκόπησης και μαγνητομετρίας, όπως επίσης το γεωραντάρ, η μέθοδος ηχητικής διερεύνησης κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικές μέθοδοι Κατηγορία:Κλάδοι της αρχαιολογίας
Μπιόλιο
Το Μπιόλιο (ιταλικά: Bioglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Σαιν-Μαρτέν-ντεζ-Αντρέ
Το Σαιν-Μαρτέν-ντεζ-Αντρέ (γαλλικά: Saint-Martin-des-Entrées) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Μαρτιναί (γαλλικά: Saint-Martinais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κουρτ Μπεντλίν
Ο Κουρτ Μπεντλίν (Kurt Bendlin, 22 Μαΐου 1943) είναι Γερμανός δεκαθλητής.
Το Μάιο του 1967, στη Χαϊδελβέργη, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στο δέκαθλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές
Σαιντ-Ομέρ (Καλβαντός)
Το Σαιντ-Ομέρ (γαλλικά: Saint-Omer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Οντομαρουά (γαλλικά: Odomarrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μπαρτολομέ Αγουέρο
Ο Μπαρτολομέ Ιδάλγο Αγουέρο (Bartolomé Hidalgo Agüero, 1530 – 5 Ιανουαρίου 1597) ήταν ένας από τους πρώτους Ισπανούς χειρουργούς ιατρούς που είναι γνωστοί στην ιστορία.
Ο Μπαρτολομέ Αγουέρο γεννήθηκε στη Σεβίλλη. Μετά τις σπουδές του και όταν απέκτησε εμπειρία από την εξάσκηση της χειρουργικής, εκπαίδευσε ο ίδιος, ελλείψει σχολών εξειδικευμένης εκπαιδεύσεως, πολυάριθμους μαθητές. Επιπλέον, φρόντισε να καταγράψει τους καρπούς της εμπειρίας του, ώστε να μη χαθούν και να χρησιμεύσουν και στις επόμενες γενεές: όσο ακόμα ζούσε εκδόθηκε το βιβλίο του Avisos de cirugía contra la común opinión (Σεβίλλη 1584), ενώ επτά έτη μετά τον θάνατό του, από τα υπόλοιπα γραπτά του συγκεντρώθηκε υλικό και εκδόθηκε επιμελημένο υπό τον τίτλο Thesoro de la verdadera cirugía y vía particular contra la común (Σεβίλλη 1604), που αποτελεί σημαντική προσφορά του στην επιστήμη.
Η πιο θεμελιώδης ίσως συνεισφορά του στη χειρουργική γνώση της εποχής του ήταν η χρήση της «ξηράς μεθόδου» στην αντιμετώπιση των πληγών.
Ο Αγουέρο απεβίωσε τιμημένος και πολύ γνωστός στην εποχή του στη γενέτειρά του, τη Σεβίλλη, σε ηλικία 66 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ιατροί Κατηγορία:Χειρουργοί
Τζοβάννι ντελλι Αγκοστίνι
Ο Τζοβάννι ντελλι Αγκοστίνι (Giovanni Degli Agostini, 10 Δεκεμβρίου 1701 – 9 Αυγούστου 1755) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πιο συγκεκριμένα βιογράφος, αλλά και βιβλιοθηκάριος και Φραγκισκανός Ρωμαιοκαθολικός μοναχός. Γεννήθηκε και απεβίωσε στη Βενετία.
Ως μοναχός διακόνησε στην Κέρκυρα, τη Νάπολη και την Πάντοβα. Μετέπειτα, θέλοντας να προσφέρει στη γενέτειρά του πόλη, αφοσιώθηκε στην αναβίωση και την οργάνωση της βιβλιοθήκης του ναού Σαν Φραντσέσκο ντελλα Βίνια στη Βενετία (του ενός από τους δύο ναούς των Φραγκισκανών στην πόλη). Η συγγραφική παραγωγή του αποτελείται κυρίως από αναρίθμητες κριτικές βιογραφίες Βενετών συγγραφέων, που έζησαν από τον 15ο αιώνα μέχρι την εποχή του, δηλαδή τις πρώτες δεκαετίες του 18ου αιώνα. Ο Τζοβάννι ντελλι Αγκοστίνι έγραψε στην ιταλική και όχι στη λατινική γλώσσα, με το έργο του να συμπυκνώνεται στην έκδοση Notizie istorico-critiche intorno la vita, e le opere degli scrittori viniziani, Raccolte, esaminate, e distese da f. Giovanni Degli Agostini, εκδ. Simone Occhi, 2 τόμοι, Βενετία 1752-1754. Ο τίτλος του έργου αποδίδεται στην ελληνική ως «Ιστορικοκριτικαί σημειώσεις αφορώσαι τον βίον και τα έργα των Ενετών συγγραφέων». Επανεκδόθηκε με εισαγωγή του Ugo Stefanutti το 1975 (εκδ. Arnaldo Forni, Μπολόνια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί βιογράφοι Κατηγορία:Βιβλιοθηκάριοι Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί
Λαρέντο
Το Λαρέντο (αγγλ. Laredo, προφορά στις ΗΠΑ: /ləˈreɪdoʊ/) είναι πόλη στην πολιτεία Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, έδρα της Κομητείας Γουέμπ. Το Λαρέντο βρίσκεται στα σύνορα Ηνωμένων Πολιτειών και Μεξικού, στη βόρεια όχθη του Ρίο Γκράντε, απέναντι από την πόλη Νουέβο Λαρέδο του Μεξικού που βρίσκεται στην άλλη όχθη του ποταμού. Το Λαρέντο ιδρύθηκε το 1755 και από χωριό αναπτύχθηκε τόσο, ώστε έγινε η πρωτεύουσα της βραχύβιας Δημοκρατίας του Ρίο Γκράντε και κατόπιν το μεγαλύτερο ποτάμιο λιμάνι πάνω στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Η οικονομία του Λαρέντο βασίζεται και σήμερα στο εμπόριο με το Μεξικό. Πολλές μεγάλες μεταφορικές εταιρείες έχουν αποθήκες ή άλλες εγκαταστάσεις στην πόλη. Τα σύνορα διασχίζουν 4 οδικές γέφυρες και μία σιδηροδρομική γέφυρα.
Το Λαρέδο ξεχωρίζει για τη μεγάλη αναλογία ισπανόφωνων κατοίκων, που είναι 95,6%, η υψηλότερη σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη πόλη των ηπειρωτικών ΗΠΑ. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος είναι μία από τις πόλεις με τη μικρότερη ποικιλομορφία πληθυσμού στις ΗΠΑ.
Στην πόλη υπάρχει ομώνυμο κολέγιο, ενώ διατηρεί παράρτημα το Πανεπιστήμιο A&M του Τέξας. Το Λαρέντο έχει το δικό του Διεθνές Αεροδρόμιο, ενώ η απένταντι μεξικανική πόλη, το Νουέβο Λαρέδο, έχει ξεχωριστό Διεθνές Αεροδρόμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαρεντο
Μπορριάνα
Η Μπορριάνα (ιταλικά: Borriana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Αξιούπολης
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Αξιούπολης είναι μουσείο στην Αξιούπολη, στο Νομός Κιλκίς της Ελλάδας. Εγκαινιάστηκε στις 8 Ιουνίου 1997 ως μέρος της πολιτιστικής και τουριστικής ανάπτυξης της πόλης. Στεγάζεται στο παλιό δημοτικό σχολείο της πόλης.
Ο σκοπός του μουσείου είναι εκπαιδευτικός. Οι δραστηριότητές του περιλαμβάνουν τη διάδοση της έρευνας, την κατάρτιση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και τις εκδόσεις. Δεν υπάρχει χρέωση για την είσοδο.
Χωρίζεται σε πέντε ενότητες. Η πρώτη, η κοσμογονία, ξεκινά με μια ανάλυση της σταδιακής δημιουργίας των αστρικών συστημάτων έξω από το αρχικό νεφέλωμα. Συνεχίζει με το Ηλιακό Σύστημα, απεικονίζοντας τη σταδιακή εξέλιξή του και τις κινήσεις των πλανητών. Ακολουθεί η δημιουργία της Γης και η γεωτεκτονική εξέλιξη του εδάφους της Ελλάδας.
Στο τμήμα ορυκτολογίας, τα ορυκτά ταξινομούνται με τη μακροσκοπική τους εικόνα και τον χημικό τύπο τους και εμφανίζονται επιλεγμένα ορυκτά από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το τμήμα πετρολογίας παρουσιάζει διάφορους τύπους πετρωμάτων που κατηγοριοποιούνται σε πυρογενετικά, ιζηματογενή και μεταμορφωσιγενή. Το τμήμα βοτανικής, τέλος, διαθέτει εκθεσιακό χώρο και βοτανολόγιο και παρουσιάζει τη χλωρίδα των βουνών στην περιοχή του Κιλκίς και της Ελλάδας γενικότερα, με ιδιαίτερη έμφαση στα σπάνια ενδημικά φυτά.
Παραπομπές
Αξιουπολη Κατηγορία:Μουσεία στην Κεντρική Μακεδονία Κατηγορία:Νομός Κιλκίς
Σαιντ-Ουέν-ντυ-Μενίλ-Οζέ
Το Σαιντ-Ουέν-ντυ-Μενίλ-Οζέ (γαλλικά: Saint-Ouen-du-Mesnil-Oger) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μενιλοζεραί (γαλλικά: Mesnilogerais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ζωή Κοντογιάννη
Η Ζωή Κοντογιάννη (19 Σεπτεμβρίου 1997) είναι Ελληνίδα αθλήτρια στη ρυθμική γυμναστική. Εκπροσωπεί την Ελλάδα σε πανελλήνια πρωταθλήματα και σε διεθνείς διοργανώσεις της ρυθμικής γυμναστικής,έχοντας στην κατοχή της δύο χρυσά μετάλλια (στεφάνι το 2011, κορύνες το 2014).
Αρχή και Καριέρα
Η Ζωή ξεκίνησε ρυθμική στα επτά της χρόνια ενώ το 2006 εντάσσεται στο αγωνιστικό τμήμα ρυθμικής γυμναστικής του ΔΑΣ Δραπετσώνας, με προπονήτρια την Πόπη Κουτσούκου.
Το 2016 συμμετείχε στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στη ρυθμική γυμναστική,όπου η ομάδα της αποκλείστηκε στον προκριματικό γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Σαιντ-Ουέν-λε-Πεν
Το Σαιντ-Ουέν-λε-Πεν (γαλλικά: Saint-Ouen-le-Pin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωντονιέν (γαλλικά: Audoniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μπρουσνένγκο
Το Μπρουσνένγκο (ιταλικά: Brusnengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Τομ Χάρντι
Ο Έντουαρντ Τόμας "Τομ" Χάρντι ΔΒΑ (Edward Thomas "Tom" Hardy, 15 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Άγγλος ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός. Έκανε το ντεμπούτο του το 2001 στην ταινία δράσης του Ρίντλεϊ Σκοτ, Black Hawk Down. Άλλες αξιόλογες ταινίες του Χάρντι είναι η ταινία επιστημονικής φαντασίας "Star Trek: Nemesis (2002), η ταινία RocknRolla (2008), το βιογραφικό ψυχολογικό δράμα Bronson (2008), το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Inception (2010), το αθλητικό δράμα Warrior (2011), η ταινία κατασκοπείας Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι (2011), σχετική με το Ψυχρό Πόλεμο και κατασκοπεία, το δράμα Lawless (2012), το δράμα Locke (2013), η ταινία The Drop (2014) και το βιογραφικό γουέστερν θρίλερ The Revenant (2015), για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ για Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου. Επίσης, απεικόνισε τον Bane στην ταινία με υπερήρωες Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (2012). Έπαιξε τον Mad Max Rockatansky στην ταινία Mad Max: Ο δρόμος της οργής (2015), και τους δίδυμους Κρέι στο θρίλερ Legend (2015).
Μεταξύ των ρόλων του Χάρντι στην τηλεόραση περιλαμβάνονται η μίνι σειρά πολεμικού δράματος της ΗΒΟ, Band of Brothers (2001), η μίνι σειρά ιστορικού δράματος της BBC, The Virgin Queen (2005), τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" (2008) του ITV, η δραματική τηλεοπτική σειρά The Take (2009) του  Sky 1, και η δραματική τηλεοπτική σειρά   Peaky Blinders (2013) του βρετανικού BBC.
Ο Χάρντι έχει επίσης υποδυθεί ρόλους σε βρετανικές και αμερικανικές σκηνές. Ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Ολίβιε για το ρόλο του ως Σανκ το 2003  στην παραγωγή Στην Αραβία θα Είμασταν Όλοι Βασιλιάδες, και τιμήθηκε το 2003 με βραβείο στα Evening Standard Awards για τις εξαιρετικές εμφανίσεις του τόσο Στην Αραβία θα Είμασταν Όλοι Βασιλιάδες και για το ρόλο του ως ο Λούκα στο Αίμα. Πρωταγωνίστησε το 2007 στην παραγωγή: Ο Άντρας της Λειτουργίας και έχει λάβει θετικά σχόλια για το ρόλο του στη ταινία του 2010: Το Μακρύ Κόκκινο Δρόμο σε σκηνοθεσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν.
Αρχική ζωή
Ο Χάρντι γεννήθηκε στο Hammersmith, Λονδίνο,  ως το μοναδικό παιδί της Άννας (το γένος Μπάρετ), καλλιτέχνιδας και ζωγράφου, της οποίας η οικογένεια ήταν ιρλανδικής καταγωγής, και του Έντουαρντ "Τσιπ" Hardy,  ενός πεζογράφου και συγγραφέα κωμωδιών. Μεγάλωσε στο East Sheen, Λονδίνο. Σπούδασε στο Tower House School, Reed's School, και στο κολέγιο Duff Miller Sixth Form. Για να εξελίξει την φιλοδοξία του στην ηθοποιία ο Χάρντι αργότερα σπούδασε στο Richmond Drama School, και στη συνέχεια στο Drama Centre London.
Προσωπική ζωή
Ο Χάρντι παντρεύτηκε το 1999 την παραγωγό Sarah Ward και το 2004 βγήκε το διαζύγιό τους. Από το 2003 έως το 2004 συζούσε με την τότε σχέση του, Linda Park, στο Λονδίνο. Το 2005 γνώρισε στα γυρίσματα της σειράς The Virgin Queen την βοηθό σκηνοθέτη Rachael Speed με την οποία απέκτησε έναν γιο το 2008. Μετά από τέσσερα χρόνια σχέσης το ζευγάρι χώρισε το 2009. Την ίδια χρονιά ο Χάρντι γνώρισε την ηθοποιό Charlotte Riley στα γυρίσματα της σειράς Wuthering Heights. Τον Ιούλιο του 2014 το ζευγάρι παντρεύτηκε και τον Οκτώβριο του 2015 απέκτησαν έναν γιο. Και οι δυο εμφανίστηκαν στην σειρά Peaky Blinders.
Μάρκος Διάδοχος
Ο Μάρκος Διάδοχος ή Μάρκος Ζύγρων ήταν Χριστιανός συγγραφέας του 4ου αιώνα μ.Χ. και επίσκοπος της πόλης Ζυγρίς της Μαρμαρικής. Λίγα είναι γνωστά για εκείνον, όπως το γεγονός ότι βρέθηκε στο στενό περιβάλλον του Πατριάρχη Αθανασίου της Αλεξάνδρειας. Κατά τη διάρκεια της τρίτης εξορίας του Αθανασίου, στον πατριαρχικό θρόνο ανήλθε ο αρειανός Γεώργιος ο Καππαδόκης (356-361 μ.Χ.). Εκείνο το διάστημα ο Μάρκος, όπως και άλλοι επίσκοποι, καθαιρέθηκε και εξορίστηκε.
Τομ Χάρντι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μάρκος Διάδοχος
Σώζεται έργο, με τίτλο Λόγος κατά Αρειανών, στο οποίο περιλαμβάνεται το όνομα του Μάρκου. Εκδόθηκε το 1694 στη Βασιλεία από τον Ιωάννη Ρουδόλφο Βετεστένιο και αποτελεί ευρύτερο μέρος του χειρόγραφου κώδικα του Αγίου Αθανασίου. Ο χειρόγραφος κώδικας φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη της Βιέννης. Η Ζυγρίς υπαγόταν διοικητικά στο Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας και για το λόγο αυτό ο Μάρκος συμμετείχε στη Σύνοδο που συγκάλεσε ο Αθανάσιος το 362 κατά την βασιλεία του Αυτοκράτορα Ιουλιανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Καλλαμπιάνα
Η Καλλαμπιάνα (ιταλικά: Callabiana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Κάστρα στη Μακεδονία
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Ελλάδα
Καμαντόνα
Η Καμαντόνα (ιταλικά: Camandona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Καμπουρτσάνο
Το Καμπουρτσάνο (ιταλικά: Camburzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Καμπίλια Τσέρβο
Η Καμπίλια Τσέρβο (ιταλικά: Campiglia Cervo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Ζοζέφ Αγκούμπ
Ο Ζοζέφ Αγκούμπ (Joseph Agoub, 1795-1832) ήταν Γάλλος ανατολιστής.
Ο Αγκούμπ γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου και σπούδασε στη Μασσαλία. Το 1820, σε ηλικία μόλις 25 ετών, διορίσθηκε καθηγητής της αραβικής γλώσσας στο Παρίσι. Συνέγραψε πολλές μελέτες με θέμα την ιστορία και τη φιλολογία των Αράβων, που δημοσιεύθηκαν όμως μόνο σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά. Το μοναδικό βιβλίο του το έγραψε μαζί με τον Φελίξ Μενζέν, έμπορο και συγγραφέα χωρίς ανώτερες σπουδές, και είχε τίτλο Histoire de l'Égypte sous le gouvernement de Mohammed-Aly (= «Ιστορία της Αιγύπτου υπό τη διακυβέρνηση του Μοχάμεντ Άλη», εκδ. Edme-François Jomard, 1823). Το 1830 ο Αγκούμπ απολύθηκε από την εργασία του, παρά τις διαμαρτυρίες των φίλων του, και επέστρεψε ψυχικά τραυματισμένος για την απόλυσή του στη Μασσαλία, όπου και πέθανε δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία 37 ετών.
Βιβλιογραφία
Αγκουμπ
Διμυλιά Ρόδου
Η Διμυλιά είναι οικισμός της Ρόδου στα Δωδεκάνησα.
Γενικά στοιχεία
Η Διμυλιά είναι από τα λιγοστά, πλέον, χωριά της Ρόδου με πλούσια βλάστηση ένεκα των πολλών φυσικών πηγών της. Μάλιστα ένα μέρος της ύδρευσης της πόλης της Ρόδου, γίνεται ακόμα και σήμερα από τη Διμυλιά. Λόγω της αφθονίας νερού στη Διμυλιά και στη γύρω περιοχή κατασκευάστηκαν πολλοί νερόμυλοι. Από τους δύο κεντρικούς μύλους του χωριού (Διμύλι<Διμυλιά), κατά την παράδοση, πήρε το όνομά του και το ίδιο το χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Οσίσμιοι
μικρογραφία|280x280εσ|Νομίσματα των Οσίσμιων|εναλλ.= Οι Οσίσμιοι (λατινικά: Osismii) ήταν ένας από τους γαλατικούς λαούς της ομάδας των Αρμορικανών Κελτών. Η επικράτεια των Οσίσμιων αντιστοιχούσε περίπου στο έδαφος του γαλλικού νομού Φινιστέρ και στο δυτικό τμήμα του νομού Κοτ-ντ'Αρμόρ στη Βρετάνη, στη βορειοδυτική Γαλλία.
Το όνομά τους σημαίνει «οι υψηλότεροι» ή «αυτοί του τέλους του κόσμου» όνομα που ταιριάζει με το όνομα του νομού Φινιστέρ (κυριολεκτικά Finis Terrae, τέλος της Γης).
Ιστορικές αναφορές
Αυτός ο λαός είναι λίγο γνωστός αν και αναφέρεται από τον 5ο αιώνα π.Χ. από τον Καρχηδόνιο Ιμίλκα ως Oestrymnis, που αναφέρεται στη χερσόνησό τους. Αναφέρεται επίσης, τον 4ο αιώνα π.Χ. με το όνομα του Ostimioi (Ὠστιμίων) από τον Έλληνα εξερευνητή και γεωγράφο Πυθέα τον Μασσαλιώτη.
Οι Οσίσμιοι αναφέρονται από τον Ιούλιο Καίσαρα στα Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου και από άλλους αρχαίους συγγραφείς, όπως τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, τον Στράβωνα και τον Πτολεμαίο. Σύμφωνα με αυτούς τους συγγραφείς, αν και υποτάχθηκαν στη Ρώμη το 57 π.Χ., συμμετείχαν στην εξέγερση των Βενετών το 56 π.Χ. και έστειλαν ενισχύσεις στον Βερκιγγετόριξ στη μάχη της Αλεσίας.
Ο Καίσαρ τους αναφέρει ως μέλη της Αρμορικανής ομοσπονδίας.
Επικράτεια
μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης των γαλατικών λαών της σημερινής Βρετάνης : Οσίσμιοι, [[Βένετοι, Κοριοσολίτες, Ρεδόνοι, Ναμνήτες|εναλλ.=]] Σύμφωνα με τον Στράβωνα ο λαός των Οσίσμιων καταλάμβανε το δυτικό άκρο της χερσονήσου της Βρετάνης. Τα ανατολικά σύνορα τους, ήταν οι ποταμοί Μπλαβέ και Ελί, που τους χώριζαν από τους Βενετούς. Τα σύνορα με τους Κοριοσολίτες είναι λιγότερο καλά τεκμηριωμένα. Η ανακάλυψη ενός θησαυρού κοντά στο Γκενγκάν δείχνει ότι αυτή η περιοχή ανήκε στους Οσίσμιους και ότι τα σύνορα θα πρέπει να τοποθετηθούν μεταξύ Γκενγκάν και Σαιν-Μπριέκ.
Το βασικό τους οχυρό (oppidum) ήταν το στρατόπεδο Άρτους που βρίσκονταν στη σημερινή κοινότητα Γιελγκουάτ του Φινιστέρ. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Γαλατίας, η επικράτειά τους είχε για πρωτεύουσα το Βόργκιουμ, το σημερινό Καραί. Άλλα σημαντικά αστικά κέντρα ήταν το Βοργκάνιουμ (πιθανώς στο Πλουνεβαντέ) και το Γιωντέ κοντά στο Λανιόν.
Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι οι Οσίσμιοι ήταν αρκετά ισχυροί, πλούσιοι και ισχυροί όσο και οι όμοροί τους Ενετοί και ότι ήλεγχαν ένα μέρος των ναυτικών μεταφορών στη Μάγχη. Τα θεμέλια μεγάλων οικοδομημάτων που ανακαλύφθηκαν στο Καραί, πολλές μυλόπετρες και ίχνη αποθηκών μαρτυρούν τη σημασία της καλλιέργειας των δημητριακών στην περιοχή τους. Επιπλέον, πολλά αντικείμενα από σίδηρο, χαλκό, χρυσό και ασήμι που ανακαλύφθηκαν σε αυτό το έδαφος μαρτυρούν μια πραγματική μεταλλουργική βιοτεχνία. μικρογραφία|Νομίσματα των Οσίσμιων, 50 π.Χ.|εναλλ.=
Ο θησαυρός του Λανισκά
Ένα σημαντικό νομισματικό σύνολο, ο «θησαυρός του Λανισκά», ανακαλύφθηκε το καλοκαίρι του 2007 κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών. Αυτές οι ανασκαφές αποκάλυψαν σε ένα περίβολο την παρουσία ενός θησαυρού 545 κερμάτων που ήταν διασκορπισμένα σε αρκετές εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα. Αυτή η ανακάλυψη περιλάμβανε 58 στατήρες και 487 τέταρτα του στατήρα, χαρακτηριστικό των νομισμάτων που εκδόθηκαν από τους Οσίσμιους. Είναι η πιο σημαντική νομισματική συλλογή που ανακαλύφθηκε στη Βρετάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο θησαυρός του Λανισκά (γαλλικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί
Αλεσσάντρο Μικέλε
Ο Αλέσαντρο Μισέλ (Alessandro Michele) ( Italian pronunciation: [miˈkɛːle]) γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου του 1972 στη Ρώμη της Ιταλίας και είναι απο τους πιο γνωστούς και πρωτοποριακούς σχεδιαστές μόδας. Τον Ιανουάριο του 2015, διορίστηκε δημιουργικός διευθυντής της Gucci, του ιταλικού πολυτελούς οίκου μόδας όπου εργαζόταν από το 2002 στο τμήμα των αξεσουάρ. Γνωστός για τα μαξιμαλιστικά του σχέδια, ο Alessandro Michele επανέφερε τη δημοτικότητα της Gucci με Geek-Chic props. Είναι υπεύθυνος για όλες τις συλλογές και την παγκόσμια εικόνα της Gucci απο το 2015 και μετά
Πρώτα χρόνια
Ο Alessandro Michele μεγάλωσε στη Ρώμη της Ιταλίας. Ο πατέρας του ήταν τεχνικός της Alitalia και η μητέρα του βοηθός στελεχών ταινιών και μεγάλη θαυμάστρια του Αμερικανικού κινηματογράφου.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Alessandro Michele ολοκλήρωσε τις σπουδές του για τον σχεδιασμό μόδας στην Accademia di Costume e di Moda της Ρώμης. Εκεί έμαθε να σχεδιάζει τόσο θεατρικά κοστούμια, αξεσουάρ όσο και ρούχα μόδας.
Καριέρα
μικρογραφία| Δύο σύνολα από τον Michele για την [[Gucci κατά τη διάρκεια της έκθεσης The Met 's Camp: Notes on Fashion]] Το 1994, ο Alessandro Michele έφυγε από τη Ρώμη για να εργαστεί στο Les Copains, μια ιταλική εταιρεία πλεκτών ρούχων με έδρα τη Μπολόνια. Τρία χρόνια αργότερα, έγινε μέλος της ομάδας της Silvia Venturini Fendi και του Karl Lagerfeld στον πολυτελές οίκο μόδας της Fendi. Συνεργάστηκε με τον Τομ Φορντ και έπειτα με την Frida Giannini και διορίστηκε ανώτερος σχεδιαστής αξεσουάρ, υπεύθυνος για τα δερμάτινα είδη της μάρκας.
Το 2002, ο Tom Ford, δημιουργικός διευθυντής της Gucci από το 1994 έως το 2004, κάλεσε τον Alessandro Michele να εργαστεί στο γραφείο σχεδιασμού της εταιρείας στο Λονδίνο. Αρχικά ήταν υπεύθυνος για τα σχέδια τσαντών της εταιρείας. Το 2006, ο Alessandro Michele διορίστηκε ανώτερος σχεδιαστής δερμάτινων ειδών της Gucci, και το 2011, προήχθη ως αναπληρωτής δημιουργικός διευθυντής κάτω απο την Frida Giannini, δημιουργική διευθύντρια της Gucci από το 2005 ως το 2015. Το 2014, ο Ιταλός σχεδιαστής έγινε επίσης δημιουργικός διευθυντής του Richard Ginori, της διάσημης μάρκας πορσελάνης της Φλωρεντίας που εξαγοράστηκε από την Gucci τον Ιούνιο του 2013.
Δημιουργικός διευθυντής της Gucci
Τον Ιανουάριο του 2015, ο Marco Bizzarri ο τότε καινούργιος CEO της Gucci, ζήτησε από τον Alessandro Michele να ενεργήσει ως προσωρινός δημιουργικός σχεδιαστής για την πασαρέλα ανδρικών ενδυμάτων του Ιανουαρίου, δίνοντάς του μια εβδομάδα μόνο για να αναμορφώσει τα πρωτότυπα σχέδια της Frida Giannini και να οργανώσει όλο το σόου απο την αρχή. Ο Michele αποδέχτηκε την πρόκληση και εισήγαγε ένα «νέο Gucci: nonconformist, ρομαντικό, διανοητικό». Δύο ημέρες αργότερα, η Kering τον διόρισε μόνιμα δημιουργικό διευθυντή της Gucci, με στόχο να αναπλάσει την εικόνα του οίκου και να θέσει τα καινούργια στηρίγματα της Gucci εν μέσω αποπληθωρισμένων πωλήσεων. Ένα μήνα αργότερα, ο Michele παρουσίασε μια «εκλεπτυσμένη, πνευματική και ανδρογυνική αίσθηση» για την Gucci κατά τη διάρκεια της πρώτης γυναικείας συλλογής του. Κατά τη δημιουργία εικονικών προϊόντων, όπως η τσάντα Dionysus, ο Alessandro Michele επανέφερε επίσης κλασικά Gucci κομμάτια και σχέδια, συμπεριλαμβανομένου του λογότυπου Double-G. Απομακρύνθηκε από τα "Sexy Gucci" στηρίγματα του Tom Ford και έκανε πιο γυναικεία τα ανδρικά ενδύματα της Gucci ("μπορείτε να είστε πιο αρσενικοί δείχνοντας τη θηλυκότητά σας") Ξαναχρησιμοποίησε το σύνθημα "Το σώμα μου, Η επιλογή μου", το κεντητό σχέδιο της μήτρας και την ημερομηνία "22.05.1978" (ημερομηνία κατά την οποία η άμβλωση προστατεύθηκε από τα ιταλικά δικαστήρια), μετατρέποντας το εμπορικό σήμα σε πρόταση μετά το φύλο. Πρόσθεσε ένα δραματικό αναγεννησιακό στοιχείο στο πνεύμα της Gucci, αντικατέστησε τα μοντέρνα έπιπλα του Palazzo Alberini-Cicciaporci (έδρα σχεδιασμού Gucci στη Ρώμη) με αντίκες και επέλεξε κτίρια ιστορικής σημασίας για τις θεατρικές του παραστάσεις.
Το 2016, για το Μουσείο Gucci στη Φλωρεντία, ο Alessandro Michele επιμελήθηκε δύο επιπλέον δωμάτιων αφιερωμένα στις συλλογές του Tom Ford. Από το 2018 που άνοιξε το Βιβλιοπωλείο Gucci Wooster στη Νέα Υόρκη, ο Michele συμβάλλει εποχικά στην επιμέλεια των ειδών του καταστήματος. Τον Οκτώβριο του 2018, συνεργάστηκε με τον Maurizio Cattelan για τη 2μηνη έκθεση τέχνης Gucci "The Artist is Present" στη Σαγκάη.
Το 2019, ο Alessandro Michele αναβίωσε τη συλλογή ομορφιάς της Gucci και η Gucci ξεκίνησε την πρώτη της συλλογή κοσμημάτων, την οποία σχεδίασε ο ίδιος.