cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοτοποδόσφαιρο στην Ελλάδα
Ιστορία
Τον Φεβρουάριο του 1932 ιδρύθηκε ο πρώτος σύλλογος Μοτοποδοσφαίρου, ο Σύνδεσμος Αθλητών Μοτοποδόσφαιρου (ΣΑΜ), όπου με ανακοίνωση του στον τύπο στις 2 Μαρτίου πληροφορούσε ότι είχε δύο αγωνιστικές ομάδες, 12 αθλητές από 6 κάθε ομάδα, έκανε προπονήσεις στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και σύντομα θα έδινε αγώνες επίδειξης.
Ο πρώτος αγώνας, επίδειξις, έγινε στο Γήπεδο του Απόλλων στις 3 Απριλίου 1932 ανάμεσα στις 2 προαναφερόμενες ομάδες που είχαν τα διακριτικά χρώματα κι ονόματα κόκκινοι - πράσινοι. Πριν τον αγώνα έγινε αγώνας ποδοσφαίρου μεταξύ των ανεξάρτητων συλλόγων Ελλάς και Δόξας. Επαναληπτικός αγώνας μεταξύ των δύο συλλόγων έγινε στις 10 Απριλίου, στο ίδιο γήπεδο. Οι συνθέσεις των ομάδων ήταν: πράσινη ομάδα : Αντώνης Ιωάννου, Αγ. Χειλάς, Ν. Πετράτος, Αγ. Μπαχάουερ, Στ. Σκάλτος και Δημήτρης Ζερβός. Κόκκινη ομάδα : Αθ. Παλούμπας, Β. Δουνάκης, Γ. Σαββόπουλος, Αγ. Βερούτης, Αν Βερυκοκάκης, Ι. Αυγουστάκης. Στο τέλος του αγώνα δόθηκε και κύπελλο που αθλοθετήθηκε από την ΕΛΠΑ.
Το 1933 η ΕΛΠΑ και η Ελληνική Μοτοσυκλεστική Ομοσπονδία είχαν την σκέψη για διοργάνωση αναλόγου πρωταθλήματος με τις ομάδες Σ.Α.Μ, Πανιώνιος, ΑΕΚ, και Νέοι Βύρωνος που διατηρούσαν ομάδες.
Παραπομπές
Μοτοποδοσφαιρο
Ιώ (μυθολογία)
Η Ιώ είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην ελληνική μυθολογία, ερωμένη του Δία.
Ο μύθος
Σύμφωνα με τους σωζόμενους μύθους ήταν θυγατέρα του Ίασου, βασιλέα του Άργους και απογόνου του Ίναχου ή κατά άλλη εκδοχή του ιδίου του βασιλέα Ίναχου ή κατά τρίτη εκδοχή του Κορίνθιου Πειρήνα, θείου του ήρωα Βελλεροφόντη. Μητέρα της ήταν η Μελία ή η Λευκάνη. Ήταν ιέρεια της Ήρας και έγινε ερωμένη του Δία.
Σύμφωνα με τις διάφορες πηγές, η περιπέτειά της άρχισε όταν η Ήρα αντιλήφθηκε την παράνομη σχέση. Τότε ο Ζευς, για να την προστατεύσει από το μένος της συζύγου του, τη μεταμόρφωσε σε αγελάδα. Κατά μία εκδοχή η ίδια η Ήρα μεταμόρφωσε την Ιώ σε αγελάδα και το σώμα της είχε τρία χρώματα: λευκό, ρόδινο και μαύρο. Κατά μία εκδοχή το σώμα της άλλαζε χρώμα. Άλλοτε γινόταν λευκό, άλλοτε μαύρο και άλλοτε ρόδινο. Η Ήρα όμως υποχρέωσε τον Δία να αρνηθεί, με όρκο (αφροδίσιος όρκος), την παράνομη σχέση του και να της παραδώσει την ωραία αγελάδα, πράγμα που εκείνος αναγκάστηκε να κάνει. Η Ήρα εμπιστεύτηκε τη φύλαξη της αγελάδας στον πανόπτη Άργο, που αγρυπνούσε εναλλάξ με τα 50 από τα 100 μάτια του. Την ημέρα την άφηνε ο Άργος ελεύθερη να βόσκει, τις νύχτες την έδενε σε μια ελιά, που είχε φυτρώσει σε ένα ιερό δάσος στις Μυκήνες, και την επιτηρούσε διαρκώς. Ο Ζευς ανέθεσε στον Ερμή να τερματίσει την κατάσταση και να βοηθήσει τον έρωτά του απελευθερώνοντας την Ιώ. Ο Ερμής αποκοίμισε με τη γοητεία του αυλού όλα τα μάτια του Άργου, και ενώ κοιμόταν τον αποκεφάλισε.
Η Ιώ περιπλανήθηκε ως αγελάδα στην περιοχή γύρω από τις Μυκήνες και κατόπιν πέρασε στην Εύβοια. Η Ήρα όμως δεν παραιτήθηκε από την εκδίκησή της και έστειλε έναν οίστρο (μύγα των βοδιών) για να την βασανίζει.
Τότε η Ιώ καταδιωκόμενη από τον οίστρο άρχισε να περιπλανάται σε όλη την Ελλάδα. Διέτρεξε την ακτή του Ιονίου πελάγους (που εξαιτίας της πήρε το όνομά του), έφθασε στην Ιλλυρία, διέσχισε όλη την Σκυθία, έφθασε στον Προμηθέα που ήταν δεμένος στον Καύκασο, διέτρεξε την ακτή του Ευξείνου Πόντου (που εξαιτίας της μετέβαλε την ονομασία της, από Άξενος Πόντος σε Εύξεινος), διήλθε από τον Βόσπορο (που εξαιτίας της πήρε το όνομά του (βους+πόρος), και τελικά κατέληξε στην Μέμφιδα της Αιγύπτου όπου απέκτησε ξανά την ανθρώπινη μορφή της και όπου γέννησε τον Έπαφο, τον γιο της από τον Δία, ο οποίος στο μέλλον θα γινόταν γενάρχης της φυλής των Δαναών. Η Ήρα όμως έβαλε τους Κουρήτες να κλέψουν το μωρό, για να ταλαιπωρήσει ακόμη περισσότερο την Ιώ. Η Ιώ περιπλανήθηκε σε αρκετά μέρη αναζητώντας το γιό της και τελικά τον βρήκε στη Συρία. Η Ιώ όταν πέθανε μετατράπηκε από τον Δία σε αστερισμό. Σύμφωνα με μία εκδοχή πέθανε πολύ νέα.
Ερμηνεία του μύθου
Η Ιώ ήταν θεά και την τιμούσαν ως αγελάδα. Το όνομά της στα αιγυπτιακά σημαίνει αγελάδα και στις διάφορες λατρευτικές τελετές οι ιέρειες χρησιμοποιούσαν προσωπεία αγελάδας. Η Ιώ συνδέεται με τη λατρεία της σελήνης. Το όνομα της Ιούς προέρχεται από κάποια προδωρική διάλεκτο και σημαίνει σελήνη. Ο φύλακας της Ιούς ήταν ο Άργος, που είχε μάτια σε όλο του το σώμα, που συμβόλιζαν τον έναστρο ουρανό. Ο Άργος είχε τη δυνατότητα να παρακολουθεί τις κινήσεις της Ιούς στον ουράνιο θόλο. Η εναλλαγή στο χρώμα του δέρματος της αγελάδας υποδηλώνει τις φάσεις της σελήνης, αλλά και τα διάφορα στάδια στην ηλικία μιας γυναίκας: κόρη, νύμφη, γραία. Οι περιπλανήσεις της Ιούς σε διάφορα μέρη στάθηκε αφορμή, για να ερμηνεύσουν οι αρχαίοι ετυμολογικά διάφορα τοπωνύμια, όπως ο Βόσπορος, το Ιόνιο πέλαγος και οι Μυκήνες. Ο μύθος της Ιούς εμπλουτίστηκε στα αρχαϊκά χρόνια με γεωγραφικά, εθνογραφικά και ιστορικά στοιχεία. Έτσι, π.χ. οι Δωριείς του Άργους πήγαν μέσω των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων στην Αίγυπτο και τη Λιβύη. Αυτή η ιστορική πορεία αποτυπώθηκε στις περιπλανήσεις της Ιούς, από την οποία ονομάστηκαν και κάποιες περιοχές (Βόσπορος, Ιόνιο), που συνδέονταν με τη μυκηναϊκή ή δωρική Αργολίδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία
Γιώργος Ρώης
Ο ηθοποιός Γιώργος Ρώης γεννήθηκε το 1910 στον Σκοπό Ανατολικής Θράκης και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Χαλκίδης.
Βιογραφία
Τα νεανικά του χρόνια τα έζησε στις Σέρρες, όπου εκεί άρχισε να ασχολείται με το θέατρο, ιδρύοντας μαζί με άλλους τον Ερασιτεχνικό Θεατρικό Σύλλογο του Γυμνασίου Σερρών. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και πρωτοεμφανίστηκε το 1930 στο Θέατρο Κοτοπούλη με το θίασο της "Ελευθέρας Σκηνής" (Μαρίκα Κοτοπούλη, Σπύρος Μελάς, Μήτσος Μυράτ). Το 1931 έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και έπαιξε στο θίασο του Αιμίλιου Βεάκη. Το 1932 προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο. Το 1943 στράφηκε στο μουσικό Θέατρο. Από το 1960 άρχισε να εργάζεται ως μακιγιέρ στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Ως ηθοποιός, έχει πολλές συμμετοχές σε ταινίες. Χαρακτηριστικοί του ρόλοι στις ταινίες Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (Ξενοφών Παπαμήτρος) και Θου - Βου φαλακρός πράκτωρ. Επιχείρησις: Γης Μαδιάμ (καθηγητής). Στα μέσα της δεκαετίας του '70 εγκαταστάθηκε στην Αμερική, όπου σκηνοθετούσε και έπαιζε για τους Έλληνες ομογενείς στο Σικάγο και το Μαϊάμι. Είχε παντρευτεί την ηθοποιό Διονυσία Κουμαριώτου (1917-1981). Πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1994 από ανακοπή καρδιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Toy Story
Το Toy Story (δευτερεύων ελληνικός τίτλος: Η Ιστορία των Παιχνιδιών) είναι αμερικανική κωμική ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 1995. Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Pixar καθώς και η πρώτη που δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από ηλεκτρονικό υπολογιστή. Τη χρηματοδότηση και τη διανομή της ανέλαβε η Disney. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζον Λάσιτερ και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τους Άντριου Στάντον, Τζόελ Κοέν και Άλεκ Σόκολοβ. Οι Τομ Χανκς και Τιμ Άλεν δανείζουν τις φωνές τους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η υπόθεση είναι βασισμένη στην ιστορία μιας ομάδας παιχνιδιών, τα οποία προσποιούνται ότι είναι άψυχα αντικείμενα μπροστά στους ανθρώπους και εστιάζει στην υφασμάτινη κούκλα Σερίφη Γούντι και στον πλαστικό αστροναύτη Μπαζ Λαϊτγίαρ.
Η Pixar, η οποία δημιουργούσε ταινίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους για να προωθήσουν τους υπολογιστές τους, προσεγγίστηκε από τη Disney για να αναλάβουν την παραγωγή μια ταινίας κινουμένων σχεδίων με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή μετά την επιτυχία της μικρού μήκους ταινίας Tin Toy (1988). Οι Λάσιτερ, Στάντον και Πιτ Ντόκτερ έγραψαν κάποια σεναριακά προσχέδια, τα οποία απορρίφθηκαν από τη Disney πιέζοντας για μια πιο "κοφτερή" ταινία. Μετά από καταστροφικά δοκιμαστικά, η παραγωγή σταμάτησε και το σενάριο ξαναγράφτηκε ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στον τόνο και στο θέμα που επιθυμούσε η Pixar: ότι τα παιχνίδια θέλουν απεγνωσμένα τα παιδιά να παίζουν μαζί τους και ότι αυτή τους η επιθυμία επηρεάζει τις ελπίδες, τους φόβους και τις πράξεις τους." Το στούντιο που τότε απαρτιζόταν από μικρό αριθμό εργαζομένων, παρήγαγε την ταινία κάτω από μικρές οικονομικές πιέσεις.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 22 Νοεμβρίου 1995 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 5 Απριλίου 1996 στην Ελλάδα. Απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από τους κριτικούς, τόσο για την τεχνική καινοτομία της στο είδος των κινουμένων σχεδίων αλλά και για το έξυπνο σενάριο και σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων που έγιναν ποτέ. Αποδείχθηκε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας 394,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Παρά όμως τη μεγάλη της εμπορική επιτυχία παραμένει μέχρι σήμερα η χαμηλότερη σε εισπράξεις ταινία της Pixar, ενώ το Toy Story 3 είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία τόσο της Pixar όσο και στο είδος των κινουμένων σχεδίων, μέχρι το 2013 που την ξεπέρασε το Ψυχρά κι Ανάποδα.
Έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων στην κατηγορία Πρωτότυπου Σεναρίου κάνοντας το Toy Story την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που λαμβάνει υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου. Βραβεύτηκε με το Ειδικό Όσκαρ Προσφοράς για την καινοτομία της ως η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων φτιαγμένη ολόκληρη με τη χρήση υπολογιστή. Έλαβε επίσης δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και μία για BAFTA. Το 2005 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Η μεγάλη επιτυχία του Toy Story οδήγησε σε τρεις συνέχειες, το Toy Story 2 το 1999, το Toy Story 3 το 2010 και το Toy Story 4 το 2019, αλλά και κάποια spin offs. Και οι δύο συνέχειες έγιναν τεράστιες εισπρακτικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες.
Υπόθεση
Ο Γούντι, ένα παιχνίδι-σερίφης, είναι ο αναμφισβήτητος αρχηγός των παιχνιδιών ενός παιδιού, του Άντι. Όταν όμως ο Άντι παίρνει δώρο στα γενέθλια του έναν διαστημικό κούκλο, τον Μπαζ Λαϊτγίαρ αρχίζει και λατρεύει εκείνον πιο πολύ. Έτσι πλέον ο Μπαζ (που πιστεύει πως είναι αληθινός "αστροφύλακας") γίνεται πλέον ο αρχηγός των παιχνιδιών. Ο Γούντι που τον ζηλεύει αποφασίζει να πάρει δραστικά μέτρα, και χωρίς την θέληση του ρίχνει τον Μπαζ από το παράθυρο και τα υπόλοιπα παιχνίδια στρέφονται εναντίον του. Μετά από ένα αναπάντεχο συμβάν ο Γούντι και ο Μπαζ βρίσκονται μόνοι στο δρόμο -ο Γούντι κάνει τα πάντα για να πείσει τον Μπαζ πως είναι ένα παιχνίδι μα ο Μπαζ βρίσκεται στον κόσμο του.
Τότε, οι δύο τους πέφτουν στα χέρια του Σιντ, ενός βίαιου παιδιού που καταστρέφει τα παιχνίδια του και γείτονα του Άντι. Ο Γούντι προσπαθεί να το σκάσει γιατί ο Άντι την επόμενη μέρα θα μετακόμιζε και τότε ο Μπαζ έμαθε όλη την αλήθεια και έπεσε σε κατάθλιψη. Το επόμενο πρωί όμως θα βρει τον Γούντι να σώζει τον Μπαζ μέσα από τα δόντια του Σιντ και οι δύο καταδιώκουν το φορτηγό μετακόμισης που μεταφέρει τα πράγματα της οικογένειας του Άντι.
Τα Χριστούγεννα, ο Άντι μαζί με την οικογένειά του ανοίγει τα νέα χριστουγεννιάτικα δώρα, ενώ παράλληλα ο Γούντι, ο Μπαζ και τα υπόλοιπα παιχνίδια, αναμένουν με αγωνία. Το τελευταίο δώρο του Άντι φανερώνεται πως είναι ένα σκυλί.
Ανάπτυξη και σενάριο
Η πρώτη εμπειρία του Τζον Λάσιτερ με το animation στον υπολογιστή ήταν όταν εργαζόταν στη Disney ως σχεδιαστής. Εκεί δύο φίλοι, του έδειξαν τη σκηνή με το φωτεινό κύκλο στο Tron (1982). Αυτή η εμπειρία στάθηκε η αφορμή να ασχοληθεί με τις νέες μεθόδους που προσέφερε το computer animation. Ο Λάσιτερ αργότερα εργάστηκε στην εταιρία Lucasfilm και κατέληξε να γίνει ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Pixar.
Η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία μικρού μήκους της Pixar Τin Toy, σε σκηνοθεσία του Λάσιτερ, τράβηξε το ενδιαφέρον της Disney και μετά από συναντήσεις με τον Τζέφρεϊ Κάτζενμπεργκ το 1990, η Pixar έφτιαξε ένα τηλεοπτικό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα με τίτλο  A Tin Toy Christmas. Τον Ιούλιο του 1991, η Disney και η Pixar υπέγραψαν συμβόλαιο να κάνουν μια ταινία βασισμένη τους χαρακτήρες του Tin Toy, με τον τίτλο Toy Story. Για την Pixar τo συμβόλαιο αφορούσε μια συμφωνία για τρεις ταινίες (με το Toy Story να είναι η πρώτη) καθώς και το 10% από τα κέρδη των ταινιών.
Το σενάριο του Toy Story ήταν επηρεασμένο από ιδέες του σεναριογράφου Ρόμπερτ Μακί. Υπέστη πολλές αλλαγές μέχρι να καταλήξει στην τελική εκδοχή του. Ο Λάσιτερ αποφάσισε ότι ο χαρακτήρας Τίνι ήταν "παλιομοδίτικος" και έτσι τον άλλαξε σε διαστημική φιγούρα δράσης και του έδωσε άλλο όνομα. Το όνομα Τίνι άλλαξε σε Λούναρ Λάρι, μετά σε Τέμπους από τη Μορφ και τελικά σε Μπαζ Λαϊτγίαρ. Ο δεύτερος χαρακτήρας, που αρχικά ήταν μια εγγαστρίμυθη κούκλα, άλλαξε σε υφασμάτινο καουμπόι με το όνομα Γούντι. Η διαφορά ανάμεσα στο παλιό και το καινούριο παιχνίδι οδήγησε στη διαμάχη μεταξύ των προσωπικοτήτων τους. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες της Disney μέχρι τότε, ο Λάσιτερ δεν ήθελε το Toy Story να είναι μιούζικαλ, λέγοντας ότι είναι μια ταινία με "αληθινά παιχνίδια". Ο Τζος Γούεντον συμφώνησε λέγοντας "Θα ήταν ένα πολύ κακό μιούζικαλ." Η Disney προσέλαβε τους Τζόελ Κοέν και Άλεκ Σόκολον και αργότερα τον Γουέντον να γράψουν το σενάριο. Η Disney ήθελε η ταινία να απευθύνεται τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες και ζήτησε το σενάριο να γραφτεί με αυτή τη λογική. Στις 19 Ιανουαρίου 1993, η Disney ενέκρινε το πρότζεκτ και το κάστινγκ μπορούσε να ξεκινήσει.
Η Pixar παρουσίασε ένα αρχικό προσχέδιο της ταινίας στη Disney, στις 19 Νοεμβρίου 1993. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Παρουσίαζε τον Γούντι ως ένα "σαρκαστικό βλάκα" επειδή ο Κάτζενμπεργκ έστελνε συνέχεια σημειώσεις καθώς ήθελε το σενάριο να είναι πιο αιχμηρό. Ο πρόεδρος τoυ τμήματος Animation της Disney Πίτερ Σνάιντερ σταμάτησε αμέσως την παραγωγή μέχρι ένα νέο σενάριο να εγκριθεί από τη Disney. Η Pixar ξαναέγραψε το σενάριο. Το νέο σενάριο έκανε το Γούντι έναν πιο συμπαθητικό χαρακτήρα και ο Κάτζενμπεργκ ξανάρχισε την παραγωγή της ταινίας το Φεβρουάριο του 1994. Οι ηθοποιοί επέστρεψαν το Μάρτιο του ίδιου έτους για να ηχογραφίσουν τις νέες τους ατάκες.
Κάστινγκ
Ο Λάσιτερ από την αρχή ήθελε τον Τομ Χανκς να υποδυθεί το Γούντι. Ο Λάσιτερ ισχυρίστηκε ότι ο Χανκς "έχει την ικανότητα να παίρνει τα συναισθήματα και να τα κάνει ελκυστικά. Ακόμα κι αν ο χαρακτήρας, όπως αυτός στην ταινία Το Δικό Τους Παιχνίδι, έχει τα πάνω του και τα κάτω του και είναι αντιπαθής." Ο Μπίλυ Κρίσταλ προσεγγίστηκε για να δανείσει τη φωνή του στον Μπαζ Λαϊτγίαρ αλλά απέρριψε την πρόταση, κάτι για το οποίο μετάνιωσε αργότερα. Ο Κάτζενμπεργκ έδωσε το ρόλο στον Τιμ Άλλεν, ο οποίος τον αποδέχτηκε. Το Toy Story αποτελεί την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων του Χανκς και του Άλλεν.
Box office
Με προϋπολογισμό 30.000.000 δολάρια, το Toy Story άνοιξε στην 1η θέση το πρώτο σαββατοκύριακο με 29,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασαν τα 223,2 εκατομμύρια δολάρια ενώ παγκοσμίως απέφερε 394,4 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική για το 1995 και η 2η παγκοσμίως. Σε σύγκριση με τις υπόλοιπες ταινίες της σειράς ταινιών καταλαμβάνει την τρίτη και τελευταία θέση, πίσω από το Toy Story 2 με 497,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και το Toy Story 3 με 1 δισεκατομμύριο δολάρια.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Το Toy Story ήταν υποψήφιο σε τέσσερις κατηγορίες του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου:
Συμπεριλήφθηκε όμως στην 99η θέση στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια... 100 Ταινίες (έκδοση 10ης επετείου) και στην 6η θέση στην κατηγορία AFI 10 Top 10 Ταινίες Κινουμένων Σχεδίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Λάσιτερ Κατηγορία:Κούκλες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Μπόνι Άρνολντ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1995
Σαρέγκο
Το Σαρέγκο (ιταλικά: Sarego) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
.pe
.pe είναι ο top-level domain κωδικός για το Περού στο Διαδίκτυο. Διαχειρίζεται από την εταιρεία Red Científica Peruana (RCP).
Παραπομπές
Κατηγορία:Περού Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Hollywood (Africa)
Ήταν μέσα στα αγαπημένα του παραγωγού George Clinton. Έμπαινε στη σκηνή την ώρα που το ερμήνευαν οι Chili Peppers και το τραγουδούσε μαζί τους, εκπλήσσοντας το κοινό.
Αν και είναι single δεν έχει ερμηνευτεί ολόκληρο από το 1992. Έχει εμφανιστεί αρκετές φορές από τότε σε μορφή tease.
Τραγούδια
7" single (1985)
12" single (1985)
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Singles του 1985 Κατηγορία:Τραγούδια του 1985 Κατηγορία:Τραγούδια με θέμα το Λος Άντζελες
Σκιαβόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Μάγας της Αιγύπτου
Ο Μάγας (241 π.Χ. - 222 π.Χ.) ήταν πρίγκιπας της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του βασιλιά Πτολεμαίου Γ' του Ευεργέτη και της Βερενίκης Β' της Αιγύπτου και εγγονός του βασιλιά Μάγα της Κυρήνης.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Πυρηναία
Τα Πυρηναία είναι μία από τις μεγαλύτερες οροσειρές της Ευρώπης. Βρίσκονται ανάμεσα στην Ισπανία και τη Γαλλία και αποτελούν το φυσικό σύνορο των δύο χωρών. Εκτείνονται σε μήκος 480 χιλιομέτρων περίπου, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Χωρίζονται σε ανατολικά Πυρηναία, προς τη Γαλλία, σε κεντρικά και δυτικά Πυρηναία, προς την Ισπανία. Η ψηλότερη κορυφή τους είναι η Ανέτο (3.404 μ.), στα κεντρικά Πυρηναία και προς την πλευρά της Ισπανίας. Άλλες ψηλές κορυφές είναι: το Μον Περντί (3.352 μ.), η Βενιεμάλ (3.298 μ.), η Μπαλαϊτού (3.146 μ.), η Μονκάλμ (3.080 μ.) κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας Κατηγορία:Οροσειρές της Ισπανίας
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου 1892
Η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου 1892 (Φεβρουάριος - Ιούνιος 1892) διαδέχθηκε την κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη, όταν αυτή παύθηκε από τα καθήκοντά της με αντισυνταγματικό τρόπο, από τον βασιλιά Γεώργιο.
Ο Γεώργιος αποφασίζοντας την άμεση επέμβαση στην πολιτική ζωή της χώρας, - και θεωρώντας την κυβέρνηση αυτή, επικίνδυνη για τη  χώρα, -την έπαψε στις 18 Φεβρουαρίου του 1892. Αμέσως μετά, απευθύνθηκε, κατ' αρχήν στον Χαρίλαο Τρικούπη για τον σχηματισμό της κυβέρνησης, ο οποίος αρνήθηκε να αναλάβει προτού προηγηθούν εκλογές - και μετά, στον πρώην εισαγγελέα Εφετών, και νυν βουλευτή Αρκαδίας, Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο και του πρότεινε τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, αν και είχε εκλεγεί ως υποστηρικτής του Δηλιγιάννη, τελικά απεχώρησε και ενώθηκε με την νεοσχηματιζόμενη πολιτική ομάδα, γνωστή ως «Το τρίτο κόμμα» που οργάνωσε ο Δημήτριος Ράλλης, και επιφανέστερα μέλη της οποίας ήταν οι Ράλλης, Κωνσταντόπουλος και Σωτηρόπουλος, αλλά και ο Ανδρέας Συγγρός. Ο Δημήτριος Ράλλης μάλιστα, αποδοκίμασε τη νέα κυβέρνηση εφόσον δεν σχηματίστηκε υπό την προεδρία του και την χαρακτήρισε ως αυλικοφωλιά
Τελικά δεν το κατάφερε, και ζήτησε νομιμοποίηση από τον ελληνικό λαό, με τις εκλογές του 1892. Ωστόσο και μετά τις εκλογές δεν κατάφερε να βγάλει παρά μόνο, 7 βουλευτές.
Παραπομπές
1892 02 Κατηγορία:1892
Σταυρός Αχαΐας
Ο Σταυρός, πολύ περισσότερο γνωστός με το παλιό όνομα Δρεσθενά ή και Δρεστενά, είναι οικισμός της πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαίας. Είχε 42 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2001 ενώ σύμφωνα με την τελευταία του 2011 δε βρέθηκε να έχει μόνιμους κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Κοινότητα της κωμόπολης των Βραχναίικων της ομώνυμης Δημοτικής Ενότητας του Δήμου Πατρέων.
Η περιοχή δύναται να εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Βραχναίικα / Vrachneika".
Ονομασία
Το όνομα πιστεύεται ότι είναι σλαβικό και σημαίνει "Καλαμώνας" - "Μέρος με καλαμιές". Τα Δρεσθενά σε διάφορα έγγραφα αναφέρονται και σαν "Τρεστενά" ("Τrestena"), "Δρεσθαινά", "Ντρεστενά" και "Τριστενά".
Το 1955 με το ΦΕΚ 287/1955 ο οικισμός άλλαξε όνομα σε Σταυρός, το οποίο όμως δεν επικράτησε ποτέ.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή έχουν ανασκαφεί μυκηναϊκό νεκροταφείο ενώ έχουν βρεθεί και ρωμαϊκές αρχαιότητες.
Τα Δρεσθενά είναι χτισμένα σε λοφώδες έδαφος σε υψόμετρο 180 μέτρων, και όλη τότε η εγγύς παραθαλάσσια περιοχή ήταν ακατοίκητη κατά την συνήθεια της εποχής για την αποφυγή πειρατών. Αναφέρονται σε Οθωμανικό έγγραφο πρώτη φορά το 1460 με το όνομα Τρεστενά με 6 οικογένειες, πιστεύεται ότι το χωριό είχε ιδρυθεί λίγα χρόνια πριν. Σε ενετική απογραφή το 1700 είχε 69 κατοίκους.
Κατά την επανάσταση του 1821 στην ευρύτερη περιοχή αλλά και στο χωριό έγιναν μάχες μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών. Επί Τουρκοκρατίας μεγάλες παραθαλάσσιες κυρίως και πεδινές εκτάσεις του χωριού ανήκαν σε Οθωμανούς, μετά την απελευθέρωση έγιναν εθνικές γαίες και πουλήθηκαν σε καλλιεργητές. Οι πρώτοι καλλιεργητές καλούσαν εργάτες από τα χωριά των Καλαβρύτων για το μάζεμα της σταφίδας. Στα Δρεσθενά έρχονταν από το Βραχνί κι έμεναν σε καλύβες, σταδιακά αγόρασαν κάποιες εκτάσεις και έκτισαν αρχικά θερινούς οικισμούς και μετά μόνιμες εγκαταστάσεις. Οι οικισμοί αυτοί εξελίχθηκαν σε χωριά που ξεπέρασαν και τα Δρεσθενά. Στα μέσα του 20ου αιώνα τα Δρεσθενά είχαν εγκαταλειφθεί αφού όλοι οι κάτοικοι είχαν μετοικίσει στα Βραχνέικα, σήμερα έχουν επιστρέψει λίγες οικογένειες.
Με το Β.Δ. 8/4/1835 τα Δρεσθενά αποτέλεσαν δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μεσσάτιδος. Με το Β.Δ. 3/7/1836 ο Δήμος Μεσσάτιδος συγχωνεύτηκε με τον δήμο Πατρέων και τα Δρεσθενά εντάχθηκαν στον Δήμο της Πάτρας.
Το 1912 με τον Ε.τ.Κ. 14/2/1912 και τον νόμο ΔΝΖ΄4057 διαλύθηκαν οι δήμοι και τα Δρεσθενά μαζί με τα Βραχνέικα και το Μονοδένδρι αποτέλεσαν την ανεξάρτητη κοινότητα Βραχνέικων. Το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας αποτέλεσαν οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Βραχνέικων του Δήμου Βραχναίικων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Βραχναίικων Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Σκίο
Το Σκίο (ιταλικά: Schio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
.pf
Δείτε επίσης
Toppdomän
Τζάκομο Καβεντόνε
Ο Τζάκομο Καβεντόνε ή Καβεντόνι (Giacomo Cavedone ή Cavedoni, 1577 – 1660) ήταν Ιταλός ζωγράφος του Μπαρόκ, που ανήκε στη σχολή της Μπολόνια.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Καβεντόνε ανήκε στη γενιά ζωγράφων που μαθήτευσε ή εμπνεύσθηκε από τον Αγκοστίνο Καρράτσι. Γεννήθηκε στο Σασσουόλο, κοντά στη Μόντενα, και μπόρεσε να κερδίσει μία τριετή υποτροφία για να μαθητεύσει κοντά στους Αννίμπαλε Καρράτσι και Μπερναντίνο Μπάλντι. Το 1609 παρεπιδήμησε στη Ρώμη επί ένα έτος, για να εργασθεί υπό τον Γκουίντο Ρένι, ενώ είναι γνωστό ότι εργάσθηκε στη Βενετία το 1612-1613.
Η σταδιοδρομία του ως ζωγράφου διακόπηκε από αρκετές κακοτυχίες: το 1623 έπεσε από σκαλωσιά σε μία εκκλησιά και το 1630 η σύζυγος και τα τέκνα του πέθαναν από πανώλη. Ο ίδιος έζησε ως το 1660 και πέθανε φτωχός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Αινησίας φιλόσοφος
Ο Αινησίας ήταν περιπατητικός φιλόσοφος, μαθητής του Θεόφραστου. Καταγόταν από τη Μεγαλόπολη. Αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο.
Αινησίας
Ο Αινησίας ήταν έφορος στην αρχαία Σπάρτη. Κατείχε το αξίωμα αυτό, όταν άρχισε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, το 431 π.Χ. Τον αναφέρουν: α) ο Θουκυδίδης: «τέσσαρα μὲν γὰρ καὶ δέκα ἔτη ἐνέμειναν αἱ τριακοντούτεις σπονδαὶ αἳ ἐγένοντο μετ᾽ Εὐβοίας ἅλωσιν: τῷ δὲ πέμπτῳ καὶ δεκάτῳ ἔτει, ἐπὶ Χρυσίδος ἐν Ἄργει τότε πεντήκοντα δυοῖν δέοντα ἔτη ἱερωμένης καὶ Αἰνησίου ἐφόρου ἐν Σπάρτῃ καὶ Πυθοδώρου ἔτι δύο μῆνας ἄρχοντος Ἀθηναίοις, μετὰ τὴν ἐν Ποτειδαίᾳ μάχην μηνὶ ἕκτῳ καὶ ἅμα ἦρι ἀρχομένῳ Θηβαίων ἄνδρες ὀλίγῳ πλείους τριακοσίων ἡγοῦντο δὲ αὐτῶν βοιωταρχοῦντες Πυθάγγελός τε ὁ Φυλείδου καὶ Διέμπορος ὁ Ὀνητορίδου) ἐσῆλθον περὶ πρῶτον ὕπνον ξὺν ὅπλοις ἐς Πλάταιαν τῆς Βοιωτίας οὖσαν Ἀθηναίων ξυμμαχίδα». β) ο Ξενοφών: «ταῦτα δὲ πάντα Λακεδαιμονίοις ἀπέδωκε τελευτῶντος τοῦ θέρους εἰς ὃ ἑξάμηνος καὶ ὀκτὼ καὶ εἴκοσιν ἔτη τῷ πολέμῳ ἐτελεύτα, ἐν οἷς ἔφοροι οἱ ἀριθμούμενοι οἵδε ἐγένοντο, Αἰνησίας πρῶτος, ἐφ᾽ οὗ ἤρξατο ὁ πόλεμος».
Σολάνια
Η Σολάνια (ιταλικά: Solagna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Λιλή Ζωγράφου
Η Λιλή Ζωγράφου (17 Ιουνίου 1922 - 2 Οκτωβρίου 1998) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος, λογοτέχνιδα, δοκιμιογράφος, θεατρική συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια, ένθερμη υποστηρίκτρια του γυναικείου κινήματος. Στα βιβλία της, εξέτασε ειδικότερα τη θέση της γυναίκας στην Ελληνική κοινωνία του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Κεντρικά θέματα του έργου της συνιστούν η προσωπική ελευθερία, η ελευθερία του λόγου, η σεξουαλική καταπίεση και η σεξουαλική απελευθέρωση.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, η Ζωγράφου συμμετείχε στο κίνημα της Εθνικής Αντίστασης και εναντιώθηκε στο Ναζισμό· φυλακίστηκε ούσα έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Η Ζωγράφου κατέκρινε ανοιχτά το Καθεστώς των Συνταγματαρχών του 1967-1973· το βιβλίο της «Επάγγελμα Πόρνη» ήταν μια καυστική μαρτυρία της ζωής επί Χούντας.
Σχολιάζοντας την λογοτεχνική αυτοβιογραφία της, το έργο «Η Συβαρίτισσα», ο κριτικός λογοτεχνίας Δημοσθένης Κούρτοβικ χαρακτήρισε την Ζωγράφου ως την «σκοτεινή θεά Εκάτη της λογοτεχνίας μας».
Βιογραφία
Μια βιογραφία της Λιλής Ζωγράφου θα μπορούσε να συντεθεί από αυτά και μόνα τα βιβλία της· το μεγαλύτερο μέρος του έργου της είναι αυτοβιογραφικό. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Το σπήλαιο Μιλάτου Λασιθίου
Πρώιμος βίος και σπουδές
Η Λιλή Ζωγράφου γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1922. Το δημοσιογραφικό πάθος του πατέρα της, Ανδρέα Ζωγράφου, εκδότη της καθημερινής εφημερίδας «Ανόρθωση», της ενέπνευσε από μικρή ηλικία μια ιδιαίτερη αγάπη για τη δημοσιογραφία και τη συγγραφή.
Η Ζωγράφου πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο Ηράκλειο, αλλά η αγάπη της για το χωριό της, τη Μίλατο Λασιθίου ήταν βαθιά και σε πολλές περιπτώσεις η συγγραφέας ενσωμάτωσε στο έργο της αρκετά στοιχεία εκείνου του τόπου.
Φοίτησε στο Λύκειο Κοραή και το Καθολικό Γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Έπειτα, σπούδασε φιλολογία στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Δεκαετίες του 1940 και 1950
Ακολουθώντας το λογοτεχνικό ντεμπούτο της το 1949 με τη συλλογή διηγημάτων «Αγάπη», το δοκίμιο «Νίκος Καζαντζάκης: ένας τραγικός» εκδόθηκε το 1959· η Ζωγράφου εξέτασε τον Καζαντζάκη υπό μία νέα οπτική γωνία, εστιάζοντας στη διαρκή προσπάθειά του να γίνει υπεράνθρωπος, αλλά και στην προβληματική ερωτική ζωή του. Το δοκίμιο απετέλεσε αιτία διχογνωμιών, αλλά πρότεινε και μια πιο προσγειωμένη θεώρηση του έργου του διάσημου συγγραφέα.
Συναντώντας τον πατέρα της Ζωγράφου στο Ηράκλειο, ο πολιτικός Γεώργιος Παπανδρέου έδωσε τα συγχαρητήρια του στον Ανδρέα Ζωγράφο για την ακρίβεια της περιγραφής που έδωσε η κόρη του για τον Καζαντζάκη, τον οποίο ο Παπανδρέου γνώριζε προσωπικά.
Το Καθεστώς των Συνταγματαρχών
Η Ζωγράφου εργαζόταν στο Πρωτόκολλο Στρατολογίας, στο πολιτικό προσωπικό του Υπουργείου Αμύνης όταν επιβλήθηκε η Χούντα του 1967. Την ίδια περίοδο, αρθρογραφούσε για το περιοδικό «ΓΥΝΑΙΚΑ», προωθώντας προοδευτικές ιδέες αναφορικά με τα δικαιώματα των γυναικών ενώ, συχνά, ασκούσε ανοιχτά κριτική στο Καθεστώς των Συνταγματαρχών.
Το 1971, εξέδωσε το δοκίμιο «Ο ηλιοπότης Ελύτης», μια μελέτη για την ποίηση του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, που αργότερα βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ για τη Λογοτεχνία. Η Ζωγράφου επικοινώνησε με τον επιφανή ποιητή προτού να εκδώσει το έργο της αλλά, αφού διάβασε το χειρόγραφο, ο Ελύτης της ξεκαθάρισε ότι δεν το ενέκρινε και, κατά κάποιον τρόπο, της απαγόρευσε να το δημοσιεύσει. Θορυβημένη αλλά όχι αποθαρρυμένη, η Ζωγράφου προχώρησε κανονικά στην έκδοση του έργου.
Το 1974, η συγγραφέας εξέδωσε ένα χρονικό των γεγονότων της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με τίτλο «17 Νοέμβρη 1973 – Η νύχτα της μεγάλης σφαγής». Η ίδια ήταν αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων. Εκείνη την περίοδο, διέμενε έναντι του κτηρίου του ΕΑΤ–ΕΣΑ και οι κατ’ οίκον έρευνες της αστυνομίας ήταν συχνές· κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο της, κρύβοντας κάθε σελίδα του χειρόγραφου που τελείωνε σε εγκυκλοπαίδειες της βιβλιοθήκης της.
Χρειάστηκαν πέντε χρόνια ώστε να ολοκληρώσει η Λιλή Ζωγράφου το βιβλίο της «Επάγγελμα Πόρνη». Σε αυτή τη συλλογή σοκαριστικών αυτοβιογραφικών ιστοριών, η Ζωγράφου περιγράφει σκληρές προσωπικές εμπειρίες που είχε κατά τη διάρκεια της επταετούς Χούντας —ξυλοδαρμό, απόπειρα αυτοκτονίας και βιασμό—, στοχεύοντας, μεταξύ άλλων, στην έκθεση της πατριαρχικής βιαιότητας της εποχής της αλλά και στη σκιαγράφηση της καθεστωτικής καταπίεσης.
Δεκαετίες του 1980 και 1990
Μετά την πτώση της Χούντας το 1974, η συγγραφέας επέστρεψε στη δημοσιογραφία, αρθρογραφώντας για την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και άλλες εφημερίδες και περιοδικά.
Το μυθιστόρημά της «Η αγάπη άργησε μια μέρα», μεταφέρθηκε στην τηλεόραση από την ΕΡΤ, σε μια σειρά με πρωταγωνίστριες την Τάνια Τρύπη και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη.
Το 1998 η Ζωγράφου εξέδωσε το τελευταίο έργο της, ένα ευρείας κλίμακας δοκίμιο με τίτλο «Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα η ιστορία του φαλλού». Σε αυτό, μελέτησε τις καταβολές της πατριαρχίας στην ελληνική κοινωνία, εξετάζοντας τον Ελληνικό Κόσμο από τα προϊστορικά χρόνια ως την εποχή των Μεγάλων Τραγικών.
Θάνατος
Το 1998, ενώ παραθέριζε στο Ηράκλειο, η Λιλή Ζωγράφου υπέστη οξύ εγκεφαλικό επεισόδιο· πέθανε μερικές μέρες αργότερα, στο Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου «Βενιζέλειο». Η κηδεία της έγινε στον ναό του Αγίου Τίτου στο Ηράκλειο στις 3 Οκτωβρίου 1998· πολλά πρόσωπα της πολιτικής σκηνής απέστειλαν συλλυπητήρια στην οικογένειά της.
Στη διαθήκη της, η Ζωγράφου όρισε ως δικαιούχους των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων της τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια αλλά και τα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδος.
Έργο
Ο λόγος της Λιλής Ζωγράφου υπήρξε αντισυμβατικός και χαρακτηρίστηκε ως η σκοτεινή θεά Εκάτη της ελληνικής λογοτεχνίας από τον κριτικό Δημοσθένη Κούρτοβικ. Το έργο της περιστρέφεται γύρω από τον χωρίς αναστολές έρωτα, τη χειραφέτηση της γυναίκας και γενικότερα την ελευθερία του ανθρώπου. Η ίδια επιλέγει χαρακτήρες με έντονες αντιθέσεις στην προσωπικότητα και τον τρόπο δράσης και καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, όμως κάποιες φορές, παρατηρεί ο Γιώργος Μανουσάκης, υπάρχει ψυχολογική ασυνέπεια στις πράξεις τους. Επιλέγει κυρίως την τριτοπρόσωπη αφήγηση και σπανιότερα πρωτοπρόσωπη. Το ύφος της μπορεί να γίνει λυρικό, ιδίως στις ερωτικές σκηνές, ή ακόμη και μελοδραματικό, όπως στο τέλος του Η αγάπη άργησε μια μέρα.
Ο Γιώργος Μανουσάκης επισήμανε ότι στο έργο της οι άντρες παρουσιάζονται συνήθως ως με λιγότερους ηθικούς ενδοιασμούς σε σχέση με τις γυναίκες, φέρνοντας ως παράδειγμα τη σαδιστική συμπεριφορά του γιατρού Τάγαρη στο Η αγάπη άργησε μια μέρα, αφότου έμαθε το νεανικό μυστικό της γυναίκας του. Όμως, επισημαίνει ότι δεν απουσιάζουν και αδύναμοι χαρακτήρες αντρών, όπως οι γιοι της οικογένειας Φτενούδου στο ίδιο μυθιστόρημα. Εκεί το ρόλο της συνέχειας της οικογενειακής επιχείρησης έχει αναλάβει η κόρη, η οποία είναι πιο δυναμική. Επίσης, στο ...Και το χρυσάφι... ο ψαράς Γρηγόρης παρουσιάζεται ως αφενός αγνός και αφετέρου ιδανικός εραστής, ο οποίος όμως καταφέρνει να ξεπεράσει τον πόνο του χωρισμού με τη βοήθεια της Γαλανής, μιας αυθόρμητης, δυναμικής και χειραφετημένης γυναίκας η οποία κινείται άνετα σε έναν αντροκρατούμενο χώρο.
Θρησκεία
Η Ζωγράφου ήταν άθρησκη· εκλάμβανε τη θρησκεία ως κοινωνικό οικοδόμημα. Αρκετά από τα έργα της ήταν εν μέρει ή πλήρως αφιερωμένα στην πολιτική πλευρά του Χριστιανισμού· το βιβλίο της «Αντιγνώση, τα δεκανίκια του καπιταλισμού», ένα ιστορικό δοκίμιο για τις καταβολές του Χριστιανισμού και την πολιτική λειτουργία του στον Ελλαδικό χώρο, έγινε αρκετά διάσημο και έστρεψε αρκετούς κληρικούς της Εκκλησίας της Ελλάδος εναντίον της. Σε μια συνέντευξή της στην ιδιωτική τηλεόραση, η συγγραφέας χαρακτήρισε αυτό το βιβλίο ως «έργο ζωής».
Πολιτική
Με τα δικά της λόγια, η Ζωγράφου «δεν ήταν κομμουνίστρια», ήτοι δεν ήθελε να είναι μέλος ενός συγκεκριμένου κόμματος και να υποχρεούται να ακολουθεί ένα ορισμένο ιδεολογικό δόγμα. Εξαιτίας του ότι η ίδια ήταν ανένταχτη, και καθώς μεγάλο μέρος του έργου της περιστρέφεται γύρω από την επαναστατικότητα, πολλοί ήταν αυτοί που το χαρακτήρισαν ως αναρχικό. Είναι βέβαιο ότι η πολιτική της σκέψη ήταν προοδευτική και εν γένει συνδεδεμένη με την Αριστερά.
Φεμινισμός και Σεξουαλικότητα
Το λογοτεχνικό έργο της εστιάζεται κατά κύριο λόγο στην πάλη των γυναικών για αυτοπραγμάτωση, ελευθερία και ανεξαρτησία και παρά ταύτα η ίδια απέφυγε να υιοθετήσει μια φεμινιστική οπτική· η Λιλή Ζωγράφου απευθύνεται στις γυναίκες όχι ως απελευθερώτρια αλλά, περισσότερο, ως συνοδοιπόρος και τις καλεί να διεκδικήσουν την προσωπική τους ελευθερία, μια ελευθερία προϋπάρχουσα.
Μιχαήλο Ολκάν
Ο Μιχαήλο Ολκάν (σερβικά : Михаило Олћан), (18 του Σεπτέμβρη 1894 - 1961) ήταν Σέρβος στρατιωτικός και πολιτικός. Κατά τη διάρκεια του Β΄παγκοσμίου πολέμου υπηρέτησε ως Υπουργός εθνικής οικονομίας στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας που λειτουργούσε στο έδαφος του Στρατιωτικού διοικητή στη Σερβία μεταξύ των ετών 1941 και 1944. Έφυγε από τη Γιουγκοσλαβία προς το τέλος του πολέμου και μετανάστευσε αυτοεξοριζόμενος στην Αυστραλία όπου και πέθανε το 1961.
Ο Ολκάν γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1894 στην Κρεπάια της Αυστροουγγαρίας. Ήταν ανηψιός του Σέρβου εφευρέτη Μιχαήλο Πουπίν και τελείωσε το γυμνάσιο στο Νόβι Σαντ, όπου κι ασχολήθηκε με την πολιτική σε εθνικιστικά κινήματα των φοιτητών. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο της Πέστης. Εντάχτηκε στον Αυστροουγγρικό στρατό με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και στάλθηκε να πολεμήσει στο Ανατολικό μέτωπο όπου αυτομόλησε στους Ρώσους και συμμετείχε σε σερβικό εθελοντικό σώμα. Ο ίδιος διακρίθηκε και τιμήθηκε με τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου και το Τάγμα του Λευκού Αετού με σπαθιά. Αργότερα πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο. Στα μεταπολεμικά χρόνια αγωνίστηκε σε αρκετές εθελοντικές οργανώσεις στη Βοϊβοντίνα και έζησε στην Πέτροβγκραντ (σύγχρονη Ζρενιάνιν). Εντάχθηκε στο Γιουγκοσλαβικό εθνικό κίνημα μετά τη δημιουργία του το 1935. Ο ηγέτης του κινήματος, Ντιμίτριε Λιότιτς θεωρούσε τον Ολκάν ως ένα από τους πιο έμπιστους υπασπιστές του.
Μετά την εισβολή του άξονα και κατοχή της Γιουγκοσλαβίαςο Ολκάν έγινε μέλος της κυβέρνησης μαριονέτα γνωστή ως "Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας". Στις 29 Αυγούστου 1941 διορίσθηκε σε υπουργική θέση, Υπουργός εθνικής οικονομίας.
Σε μια κυβερνητική συνεδρίαση στις 14 Σεπτεμβρίου του 1941 ο Ολκάν πρότεινε οι εθελοντές του Λιότιτς να οπλιστούν για να καταστείλουν μια εξέγερση των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων. Η κυβέρνηση μαριονέτα έδωσε αργότερα στον Ολκάν την άδεια να δημιουργήσει ένα γραφείο πρόσληψης για την εθελοντική διοίκηση της Σερβίας. Περισσότεροι από 600 εθελοντές κατατάχθηκαν μέσα στις επόμενες ημέρες. Την άνοιξη του 1942, σχολίασε σχετικά με το ολοκαύτωμα και δήλωσε ότι οι Εβραίοι είχαν "συνάντησε τη μοίρα που τους άξιζε» . Εξήγησε ότι οι Σέρβοι θα πρέπει να είναι ευγνώμων για το ότι «η ισχυρή βαριοπούλα της Γερμανίας είχε κατέβει όχι πάνω στα κεφάλια του σερβικού λαού, αλλά πάνω στα κεφάλια των Εβραίων της Σερβίας" [8]
Ο Ολκάν απολύθηκε από υπουργικό συμβούλιο τον Οκτώβριο του 1942 και έγινε με την επιμονή της Γερμανίας de facto πολιτικός κομισάριος του σώματος εθελοντών της Σερβίας. Τον Οκτώβριο του 1943. εργάστηκε ως άμεσος εκπρόσωπος του Λιότιτς και απολάμβανε την πλήρη εμπιστοσύνη των Γερμανών. Στις αρχές του 1944 ο Ολκάν στάλθηκε στο Μαυροβούνιο μαζί με ένα απόσπασμα από το σώμα εθελοντών. Εγκατέλειψε τη Γιουγκοσλαβία στο τέλος του πολέμου και μετακόμισε στην Αυστραλία, όπου και έζησε μέχρι το θάνατό του στα τέλη του 1961.
Αναφορές
Κατηγορία:Υπουργοί εθνικής οικονομίας της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Σέρβοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Νίτσα Μαρούδα
Η Ελένη (Νίτσα) Μαρούδα (Πάτρα, 5 Μαΐου 1935 - Αθήνα, 10 Νοεμβρίου 2022) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Σπούδασε υποκριτική στην Σχολή Μουσικού Θεάτρου Θεοφανίδη. Έπαιξε σε πολλές ταινίες τις δεκαετίες '60 και '70, στην λεγόμενη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, με τους χαρακτηριστικά κωμικούς ρόλους της χαζής ξανθιάς.
Ήταν χαρακτηριστική η ατάκα της "Θέλετε ένα περγαμόντο;" στην ταινία Η αρχόντισσα κι ο αλήτης το 1968.
Παντρεύτηκε τον Συμεών Κολοκοτά και η κόρη της Ιωάννα είναι σύζυγος του πολιτικού και πρώην υπουργού Βαγγέλη Μεϊμαράκη.
Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 10 Νοεμβρίου 2022 σε ηλικία 87 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης Λαύρας
Η Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης Λαύρας είναι ρουμάνικη και απέχει γύρω στη μισή ώρα από την κυρίαρχη μονή. Είναι σε στυλ μοναστηριού. Στη θέση της ήταν μέχρι το 1854 Κελί του Τιμίου Προδρόμου με μοναχούς καταγόμενους από τη Χίο. Η Μεγίστη Λαύρα με έγγραφό της επέτρεψε τη μετατροπή του Κελιού σε Σκήτη. Με Πατριαρχικό Σιγίλιο το 1856 επί Πατριάρχου Κυρίλλου Ζ΄ τελικά επικυρώθηκε η ίδρυση και η κοινοβιακή οργάνωση της Σκήτης από Μολδαβούς μοναχούς.
Εγκαινιάστηκε το 1866. Σήμερα εγκαταβιούν 25 μοναχοί Ρουμανικής καταγωγής.
Το Κυριακό της Σκήτης είναι αφιερωμένο στη βάπτιση του Χριστού. Έχει μήκος 30 και ύψος 18 μέτρα.
Δείτε επίσης
Τιμίου Προδρόμου Κατηγορία:Μονή Μεγίστης Λαύρας
Βίνι Άπις
Βιογραφία
Ο Βίνι Άπις γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, στις 13 Σεπτεμβρίου 1957.
Το 1976, εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του κιθαρίστα Ρικ Ντέριντζερ, παίζοντας τύμπανα για τους δίσκους "Derringer" (1976), "Sweet Evil" (1977) και το ζωντανά ηχογραφημένο "Derringer Live" του 1977. Την επόμενη χρονιά δημιούργησε τους Axis μαζί με τον κιθαρίστα Ντάνι Τζόνσον και τον μπασίστα Τζέι Ντέιβις, κυκλοφορώντας μόνο το άλμπουμ "It's a Circus World".
Ο Άπις ακολούθησε τον Ντίο στο νέο του συγκρότημα και με τη συμβολή του κιθαρίστα Βίβιαν Κάμπελ και του μπασίστα Τζίμι Μπέην ηχογράφησαν το ιδιαίτερα επιτυχημένο "Holy Diver", το 1983. Ακολούθησαν τα "The Last in Line" (1984), "Sacred Heart" (1985), "Dream Evil" (1987), όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "Intermission" (1986).
Το 1989 ο Άπις αποχώρησε από τους Dio, για να ενταχθεί στους WWIII, με την τραγουδίστρια Μάντι Λάιον, για να κυκλοφορήσουν το ομώνυμο άλμπουμ το 1991. Λίγο αργότερα, ένωσε ξανά τις δυνάμεις του με τους Black Sabbath, στους οποίους επέστρεψε και ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ "Dehumanizer". Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, οι Ντίο και Άπις ξαναδημιούργησαν τους Dio, για να κυκλοφορήσουν τα άλμπουμ "Strange Highways" (1993), "Angry Machines" (1996) και το ζωντανά ηχογραφημένο "Inferno: Last in Live" (1998).
Στα τέλη του 1998, του προτάθηκε να περιοδεύσει με τους Black Sabbath, με τον Όζι Όσμπορν στα φωνητικά. Μετά από μία ευρωπαϊκή περιοδεία, ακολούθησε μία αμερικανική το 1999 κατά την οποία συνόδευε το συγκρότημα ως αναπληρωτής του Μπιλ Γουόρντ σε περίπτωση που αυτός παρουσίαζε κάποιο πρόβλημα υγείας.
Το 2001 έπαιξε τύμπανα στο δίσκο "The Storm Project" του κιθαρίστα Raven Storm και την επόμενη χρονιά στο "Edge of the World" του Μαρκ Μπόλς. Το 2006, έπαιξε στο "Dinosaurs - Powerzone Record" των Power Project και το "Frozen Summer" των 3 Legged Dogg. Εκείνη τη χρονιά, δημιούργησε τους Heaven and Hell μαζί με τους πρώην συνάδελφους του στους Black Sabbath, κυκλοφορώντας το δίσκο "The Devil You Know" το 2009, όπως και τα ζωντανά ηχογραφημένα "Live from Radio City Music Hall" το 2007 και "Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell" το 2010. Το συγκρότημα διαλύθηκε μετά το θάνατο του Ρόνι Τζέιμς Ντίο, στις 16 Μαΐου 2010.
Το 2012, δημιούργησε με τον μπασίστα των Pantera, Ρεξ Μπράουν τους Kill Devil Hill, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ.
Με τον Ρικ Ντέριντζερ
thumb|300px|Ο Βίνι Άπις στην Πολωνία το 2007
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα Βίνι Άπις
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Μέλη των Dio (συγκρότημα) Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
Ολοκληρωμένο Σύστημα Ταξινομικών Πληροφοριών
thumb|Το λόγοτυπο του ITIS Το Ολοκληρωμένο Σύστημα Ταξινομικών Πληροφοριών ή Σύστημα Ολοκληρωμένων Ταξινομικών Πληροφοριών (αγγλ. Integrated Taxonomic Information System, ITIS) είναι μια σύμπραξη κρατικών υπηρεσιών σχεδιασμένη για την παροχή συνεπών και αξιόπιστων πληροφοριών ταξινομήσεως των ειδών των ζωντανών οργανισμών (ζώων, φυτών, μυκήτων και μικροβίων). Αρχικώς το ITIS συστάθηκε το 1996 ως μια διυπηρεσιακή ομάδα στο εσωτερικό του ομοσπονδιακού κράτους των ΗΠΑ, που περιελάμβανε αρκετές διαφορετικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Σήμερα έχει εξελιχθεί σε ένα διεθνές εγχείρημα, με τη συμμετοχή κρατικών υπηρεσιών του Καναδά και του Μεξικού. Το σύστημα αρύεται δεδομένα από μια μεγάλη κοινότητα ειδικών ταξινομιστών. Το βασικό προσωπικό περιεχομένου εργάζεται στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον, ενώ υπηρεσίες IT παρέχονται από τα γραφεία της Γεωλογικής Υπηρεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ντένβερ. Το ITIS επικεντρώνεται στα είδη της Βόρειας Αμερικής, αλλά πολλές φορές συνεργάζεται με πολυάριθμες ομάδες βιολόγων σε όλο τον κόσμο και με άλλες υπηρεσίες και οργανισμούς προκειμένου να αυξήσει την παγκόσμια κάλυψη των ζωντανών όντων.
Η βάση δεδομένων αναφοράς
Το ITIS παρέχει μια αυτοματοποιημένη βάση δεδομένων επιστημονικών και κοινών ονομασιών για τα είδη έμβιων όντων. Το 2016 περιείχε περισσότερες από 840.000 επιστημονικές ονομασίες, συνώνυμα και κοινές ονομασίες για έμβια όντα, χερσαία και υδρόβια, από όλα τα βασίλεια των έμβιων όντων (ζώα, φυτά, μύκητες και μικρόβια).
Τα δεδομένα που παρουσιάζει το ITIS θεωρούνται δημόσιες πληροφορίες και μπορούν να διανεμηθούν και να αντιγραφούν δωρεάν και χωρίς περιορισμούς, αλλά απαιτείται να αναφέρεται ως πηγή το ITIS. Συχνά το Ολοκληρωμένο Σύστημα Ταξινομικών Πληροφοριών χρησιμοποιείται ως η de facto πηγή ταξινομικών δεδομένων σε εγχειρήματα που σχετίζονται με την εφαρμογή της πληροφορικής σε θέματα βιοποικιλότητας.
Το ITIS εκχωρεί στην κάθε επιστημονική ονομασία έναν μοναδικό και σταθερό ταξινομικό σειριακό αριθμό (TSN) ως τον «κοινό παρονομαστή» για την πρόσβαση στις πληροφορίες για ποικίλα θέματα, π.χ. τα είδη-εισβολείς, τα αποδημητικά πτηνά, τα αλιευτικά αποθέματα, τα είδη αμφιβίων με μειούμενους πληθυσμούς, τα ζιζάνια και τις νέες νόσους. Παρουσιάζει τις ονομασίες με μια πρότυπη ταξινόμηση, που περιλαμβάνει τις σχετικές βιβλιογραφικές πληροφορίες. Επιπροσθέτως παρέχονται οι κοινές ονομασίες στις μείζονες επίσημες γλώσσες της αμερικανικής ηπείρου (αγγλική, γαλλική, ισπανική και πορτογαλική).
Ο «Κατάλογος της ζωής»
Το ITIS και ο διεθνής συνεργάτης του, η ένωση «Species 2000», συνεργάζονται για την ετήσια παραγωγή του Catalogue of Life («Καταλόγου της ζωής»), ενός καταλόγου ελέγχου και ευρετηρίου των ειδών όλου του κόσμου. Στόχος του «Καταλόγου της ζωής» ήταν αρχικώς η ολοκλήρωση του παγκόσμιου καταλόγου ελέγχου του 1,9 εκατομμυρίου ειδών που ήταν γνωστά στην επιστήμη το έτος 2011. Τον Μάιο του 2012 ο κατάλογος έφθασε το 1,4 εκατομμύριο είδη, γεγονός που θεωρήθηκε σημαντικό ορόσημο στο να θεωρείται στοιχειωδώς ενημερωμένος, ενώ σήμερα (Σεπτέμβριος 2022) ο κατάλογος αριθμεί 2.067.951 είδη. Ωστόσο σήμερα είναι πλέον γνωστά στην επιστήμη περισσότερα από 2,2 εκατομμύρια είδη.
Το ITIS και ο Catalogue of Life αποτελούν τον πυρήνα της Εγκυκλοπαίδειας της ζωής, ενός διαδικτυακού εγχειρήματος που αναγγέλθηκε το 2007 και ανέβηκε στο Διαδίκτυο το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Βιολογικές βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Επιστημονικοί ιστότοποι
Αλέξανδρος (γιος Πτολεμαίου Γ΄)
Ο Αλέξανδρος (242 - 222 π.Χ.) ήταν ένας πρίγκιπας της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Ήταν γιος του φαραώ Πτολεμαίου Γ' του Ευεργέτη και της Βερενίκης Β', κόρης του Μάγα, βασιλιά της Κυρήνης.
Πιθανή ημερομηνία γέννησής του είναι ο Σεπτέμβρης ή ο Οκτώβρης του 242 π.Χ.. Το όνομα της μητέρας του δεν αναφέρεται ρητά στις πηγές από όπου αντλούμε πληροφορίες για τα αδέλφια του, ωστόσο η Βερενίκη Β΄ είναι η μόνη επιλογή που μας είναι σήμερα γνωστή. Ο Πολύβιος δεν αναφέρει το όνομά του ανάμεσα στα θύματα των εκτελέσεων του 222 π.Χ., αλλά μιας και ο αδελφός του Πτολεμαίος Δ' θανάτωσε όλα τα πιθανά άτομα που αποτελούσαν κίνδυνο για το θρόνο του, ίσως ο Αλέξανδρος να ανήκε σε αυτά.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Η απαγωγή
Η Απαγωγή (αγγλικά: Ransom) είναι μια αμερικανική περιπέτεια παραγωγής 1996 σε σκηνοθεσία Ρον Χάουαρντ. Πρωταγωνιστεί ο Μελ Γκίμπσον στο ρόλο του Τομ Μάλεν, έναν επιχειρημαία του οποίος ο γιος πέφτει θύμα απαγωγής. Ο Τομ αρχικά είναι πρόθυμος να πληρώσει τα λύτρα αλλά στην πορεία αποφασίζει να αντιστρέψει τα πράγματα. Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Ρενέ Ρούσο, Γκάρι Σινίζ, Ντιλρόι Λίντο, Λιβ Σράιμπερ, Λίλι Τέιλορ, Έβαν Χάντλερ και Ντόνι Γουόλμπεργκ.
Ο Γκίμπσον έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου και η ταινία ήταν η 5η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1996 στην Αμερική και η 7η παγκοσμίως.
Πλοκή
Ο Τομ Μάλεν είναι ένας εκατομμυριούχος που έχτισε την τύχη του δουλεύοντας σκληρά. Έχει μια πολύ όμορφη οικογένεια αλλά μια μέρα ο γιος του πέφτει θύμα απαγωγής. Είναι πρόθυμος να πληρώσει τα λύτρα, αλλά αποφασίζει να καλέσει το FBI, το οποίο κατορθώνει να πάει στο σπίτι του κρυφά. Όταν πηγαίνει να κάνει την ανταλλαγή, κάτι πηγαίνει στραβά. Ο απαγωγέας τον καλεί πάλι και ξαναπρογραμματίζει τη συνάντηση. Στο δρόμο ο Τομ αποφασίζει να μην πάει και εμφανίζεται στην τηλεόραση λέγοντας ότι τα λύτρα πρόκειται να τα δώσει ως ανταμοιβή σε αυτόν που θα βρει τον απαγωγέα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με απαγωγή Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ
Σοσσάνο
Το Σοσσάνο (ιταλικά: Sossano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα