cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανουήλ Βερνάρδος
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1777 και τα πρώτα του γράμματα τα διδάχτηκε στη γενέτειρά του από τον Επίσκοπο Λάμπης Μεθόδιο που ήταν θείος του. Το 1812 ίδρυσε στο Ιάσιο ελληνικό τυπογραφείο το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1821 και πραγματοποίησε τουλάχιστον 21 εκδόσεις ελληνικών βιβλίων, μεταξύ των οποίων και το βιβλίο Άσματα και πονήματα διαφόρων με στιχουργήματα του Ρήγα Φεραίου και δικά του καθώς και φιλελληνικά κείμενα. Παράλληλα εργάστηκε ως οικοδιδάσκαλος σε φαναριώτικες οικογένειες της πόλης και ο ηγεμόνας της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσος εκτιμώντας την ευφυΐα, τις γνώσεις και το ήθος του του απένειμε τον τίτλο του άρχοντα Καμινάρη. Υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού Λόγιος Ερμής και το 1818 μυήθηκε, από τον ιατρό Ρίζο Καρεάδη, στη Φιλική Εταιρία. Εργάστηκε για την προετοιμασία του απελευθερωτικού αγώνα μαζί με άλλους Φιλικούς και μετά την έναρξη της επανάστασης στην Μολδοβλαχία αγωνίστηκε υπό τις διαταγές του Υψηλάντη. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες διέφυγε αρχικά στην Οδησσό και από εκεί μετέβη στη Βενετία. Το Σεπτέμβριο του 1824 πήγε στο Ναύπλιο και ανέλαβε τη γραμματεία του υπουργείου δικαίου (1824-1825). Έλαβε μέρος στη Γ' και στη Δ' Εθνοσυνέλευση ως πληρεξούσιος των Κρητών και κατά την περίοδο του Καποδίστρια διορίστηκε πρόεδρος του Πρωτόκλητου Δικαστηρίου Κυκλάδων. Κατά την περίοδο του Όθωνα υπηρέτησε επίσης ως δικαστικός στην Αθήνα και στην Λαμία. Το 1834 τύπωσε στη Σύρο στιχουργήματά του με τον τίτλο Δεινολογία. Μετέφρασε από τα γαλλικά τα έργα Ακριβής περιγραφή της νήσου Κρήτης (Αθήνα 1836), Ο διατηρητής της νηπιότητος και της νεότητος (Ερμούπολη 1836), Ιστορία της Κρήτης (Αθήνα 1846) και Γενικαί αρχαί της δημοσίας και βιομηχανικής οικονομίας.
Μπεζανσόν
Η Μπεζανσόν (γαλλ. Besançon) είναι πόλη της ανατολικής Γαλλίας με πληθυσμό 113.238 κατ. Είναι πρωτεύουσα του Νομού Ντου (Doubs), ο οποίος ανήκει στην περιφέρεια (région) Φρανς-Κοντέ (Franche-Comté) = Ελεύθερη Κομητεία και από το 2016 στην ευρύτερη περιοχή Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ (Bourgogne- Franche - Comté). Οι συνοικίες της έχουν αναπτυχθεί στις όχθες του ποταμού Ντου.
Σύντομη ιστορία
Πρώτη αναφορά της πόλης γίνεται στο «Commentarii de Bello Gallico» (Σχόλια επί του γαλατικού πολέμου) του Ιούλιου Καίσαρα με την επωνυμία Βεσόντιο (Vesontio). Τον 4ο μ.Χ. αιώνα το V αντικαθίσταται από το Β και, ύστερα από πολλούς γλωσσικούς μετασχηματισμούς (π.χ. Χρυσόπολις) η πόλη λαμβάνει το σημερινό όνομά της Besançon.
Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα ελάχιστα είναι γνωστά από γραπτές μαρτυρίες για την πόλη, η οποία εντάσσεται στο τότε γαλλικό κράτος από τον Κάρολο τον Φαλακρό μέχρι το 869. Ύστερα εντάσσεται στην κομητεία του Βαρέ (Varais) και γίνεται αρχιεπισκοπική έδρα στο βασίλειο των Βουργουνδών ενώ το 1032, μαζί με την κομητεία της Βουργουνδίας, γίνεται τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Μετά από αγώνες των κατοίκων της καταφέρνει να παραμείνει αυτοδιοικούμενη πόλη επί 400 και πλέον έτη και υπό την προστασία των Δουκών της Βουργουνδίας, των οποίων η επικράτεια αποκαλείται πλέον «Ελεύθερη Κομητεία» (Franche Compté). Κατά την Αναγέννηση αρχικά ο Κάρολος Κουΐντος οχυρώνει την πόλη, η οποία επανέρχεται στη Γερμανική Αυτοκρατορία, αλλά η περίοδος που ακολουθεί δεν είναι καθόλου εποικοδομητική για την πόλη, η οποία μαστίζεται από πολέμους και πείνα. Τελικά, με τη συνθήκη της Νιμέγκ το 1678 η πόλη ενσωματώνεται στη Γαλλία. Τον 18ο αιώνα ολόκληρη η Φρανς Κοντέ ευημερεί και μαζί της η πόλη, της οποίας εκείνη την εποχή ο πληθυσμός διπλασιάζεται (28.000 κάτοικοι).
Η πόλη γνωρίζει βιομηχανική ανάπτυξη κυρίως χάρη στην ωρολογοποιία της. Το 1972, παρά τον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1871 παρήγαγε περίπου 400.000 ωρολόγια, ενώ το 1883 ο αριθμός αυτός έχει φθάσει τις 500.000, αποτελώντας το 90% της εγχώριας παραγωγής. Παράλληλα, ο πληθυσμός έχει ξεπεράσει τις 55.000 κατοίκους. Στις αρχές του 20ού αιώνα η παραγωγή ωρολογίων μειώνεται, η πόλη, όμως, αποκτά νέες βιομηχανικές μονάδες: Ζυθοποιία, χαρτοποιία, μεταλλουργικές μονάδες, υφαντουργεία επιφέρουν ακόμη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην πόλη. Παράλληλα, εκμεταλλευόμενη την τάση της εποχής για τα ιαματικά λουτρά, δημιουργεί αλατούχα λουτρά προσθέτοντας στις πηγές πλούτου της και τον τουρισμό.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι γερμανικές φάλαγγες εισέρχονται στην Μπεζανσόν στις 16 Ιουνίου 1940, πριν οι τοπικές αρχές προφθάσουν να ανατινάξουν τις γέφυρες στον Ντου. Η περιοχή της υπάγεται στην κατακτημένη Γαλλία και οι κάτοικοί της οργανώνονται στην Αντίσταση. Τα παλαιά κτίρια της πόλης (και το φρούριο) δεν υπέστησαν μεγάλες καταστροφές, παρά το ότι η πόλη βομβαρδίσθηκε το 1943 από τη RAF. Η απελευθέρωσή της έγινε στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 από την 6η Αμερικανική Στρατιά και ο ηγέτης της Ελεύθερης Γαλλίας Σαρλ Ντε Γκωλ την επισκέφτηκε στις 23 Σεπτεμβρίου.
Τη μεταπολεμική εποχή η πόλη αναπτύχθηκε ραγδαία: Ο πληθυσμός της, από 63.000 κατοίκους το 1946 φθάνει τις 113.000 το 1962. Η βιομηχανία ωρολογίων φθίνει, δίνοντας τη θέση της σε εργοστάσια υφαντουργίας και μεταποίησης τροφίμων. Η οικονομία της πόλης βελτιώνεται ακόμη περισσότερο με τη διέλευση εθνικής οδού (Autoroute) από τις παρυφές της. Σήμερα αποτελεί σύγχρονη πολιτεία, με πολύ όμορφα παλαιά κτίσματα και τη βιομηχανία ωρολογίων να έχει εξελιχθεί σε βιομηχανικές μονάδες νανοτεχνολογίας.
Πολιτισμός
Η πόλη είναι, επίσης, σημαντικό πολιτιστικό κέντρο με Πανεπιστήμιο (Université de Franche-Comté) που ιδρύθηκε το 1422 και σήμερα αριθμεί περίπου 23.000 φοιτητές. Έχει, επίσης, Όπερα και πολλά θέατρα. Στην Μπεζανσόν γεννήθηκαν ο Γκυστάβ Κουρμπέ, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, ο Σαρλ Φουριέ και οι αδελφοί Λυμιέρ, δημιουργοί του κινηματογράφου.
Έρβιν Ρόμελ
Ο Γιoχάνες Έρβιν Όιγκεν Ρόμελ (Johannes Erwin Eugen Rommel, 15 Νοεμβρίου 1891 - 14 Οκτωβρίου 1944) ήταν στρατάρχης της Ναζιστικής Γερμανίας. Υπήρξε ο πιο δημοφιλής στρατηγός στο εσωτερικό της Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κέρδισε τον σεβασμό των αντιπάλων του με τις θεαματικές νίκες του, ως διοικητής του Αφρικανικού Σώματος. Για τις ικανότητές του αυτές, του είχε αποδοθεί το προσωνύμιο «Αλεπού της Ερήμου» (αγγλικά: «Desert Fox», Γερμανικά: «Wüstenfuchs»).
Στη διάρκεια του πολέμου, ο Ρόμελ συνδέθηκε με τη συνωμοσία δολοφονίας κατά του Αδόλφου Χίτλερ της 20ης Ιουλίου 1944. Ο Χίτλερ προτίμησε να απαλλαγεί από αυτόν, χωρίς να τον κατηγορήσει δημόσια, αναγκάζοντάς τον να αυτοκτονήσει.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρόμελ γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1891 στο Χάιντενχαϊμ (Heidenheim an der Brenz) που βρίσκεται σε απόσταση 45 χιλιομέτρων από το Ουλμ, στο κρατίδιο της Βυρτεμβέργης στη Γερμανία. Βαπτίστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1891. Ο πατέρας του, που λεγόταν επίσης Έρβιν, ήταν Διευθυντής στο τοπικό Γυμνάσιο. Η μητέρα του Χελένε φον Λουτζ, ήταν γόνος τοπικής πλούσιας οικογένειας. Το ζεύγος είχε επίσης άλλα τρία παιδιά, τον Καρλ, τον Γκέρχαρντ και την Χελένε. Ο Έρβιν ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εκ των τεσσάρων. Ο ίδιος ο Ρόμελ έγραψε αργότερα πως «τα νεανικά μου χρόνια πέρασαν πράγματι χαρούμενα».
Σε ηλικία 14 ετών, ο Ρόμελ και ένας φίλος του έφτιαξαν ένα ανεμόπτερο που είχε τη δυνατότητα να πετάει σε μικρές αποστάσεις. Ο ίδιος αργότερα αγόρασε μία μοτοσυκλέτα και πριν φτάσει στο σπίτι του την αποσυναρμολόγησε και κατευθείαν την επανασυναρμολόγησε. Διέθετε αξιοσημείωτες τεχνικές και μηχανολογικές ικανότητες και για αυτό τον λόγο είχε εκφράσει την επιθυμία να σπουδάσει μηχανικός, στην εταιρεία παραγωγής αερόπλοιων Zeppelin. Ο πατέρας του όμως, ο οποίος σε νεαρή ηλικία είχε υπηρετήσει ως Υπολοχαγός του Πυροβολικού, τον έπεισε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα. Στην ηλικία των 18 ετών κατατάχτηκε στο τοπικό 124ο Σύνταγμα Πεζικού της Βυρτεμβέργης ως Δόκιμος Αξιωματικός. Το 1910, ο νεαρός Έρβιν γράφτηκε στη Σχολή Δοκίμων Αξιωματικών του Ντάντσιχ (Danzig).
Το 1913, ο Ρόμελ είχε δεσμό με την Βαλμπούργκα Στέμμερ (Walburga Stemmer). Αποτέλεσμα της σχέσης αυτής ήταν η γέννηση μιας κόρης, της Γερτρούδης (Gertrud). Ο Ρόμελ τελικά διέκοψε σχετικά γρήγορα αυτή τη σχέση που είχε με την Στέμμερ. Φρόντιζε όμως την κόρη του, η οποία μεγάλωνε με την γιαγιά της και παρουσιαζόταν ως ανιψιά του Ρόμελ. Διατήρησε στενή σχέση μαζί της, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το καρό κασκόλ που φορούσε, και φαίνεται σε πολλές φωτογραφίες κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στην έρημο το είχε φτιάξει η κόρη του Γερτρούδη.
Από το 1911 γνώριζε μια κοπέλα, τη Λουσί Μαρία Μολλίν (Lucie Maria Mollin) (1894–1971), την οποία ερωτεύτηκε και νυμφεύτηκε  στις 27 Νοεμβρίου 1916, στο Ντάντσιχ. Ο Έρβιν αγαπούσε πολύ τη σύζυγό του, όπως μαρτυρούν οι επιστολές που της έστελνε κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών αποστολών του (και ειδικότερα στο Β΄ Παγκ. Πόλεμο) και χαϊδευτικά την αποκαλούσε «Λου». Απέκτησαν ένα γιο, τον Μάνφρεντ, στις 24 Δεκεμβρίου 1928. Εκείνη την περίοδο πέθανε η Βαλμπούργκα. Ο γάμος του με τη Λουσί ήταν ευτυχισμένος και ο Ρόμελ της έγραφε τουλάχιστον ένα γράμμα κάθε ημέρα όταν βρισκόταν στο μέτωπο.
Ο γιος του Ρόμελ, Μάνφρεντ, έγινε αργότερα δήμαρχος της Στουτγάρδης από το 1974 έως το 1996.
Η αρχή της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας στον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο
thumb|upright|Ο Ρόμελ με τον βαθμό του υπολοχαγού, κατά τη διάρκεια της μάχης του Καπορέττο (1917) Το 1912 τελείωσε τις σπουδές του και τοποθετήθηκε στο 124ο Σύνταγμα του Γερμανικού Στρατού, με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πρώτα με το 6ο Σύνταγμα Πεζικού της Βυρτεμβέργης και μετέπειτα με το Ορεινό Τάγμα Βυρτεμβέργης, που υπαγόταν στο Σώμα των Άλπεων (Alpenkorps), παίρνοντας μέρος σε πολλές μάχες στην Ιταλία, στη Ρουμανία και στη Γαλλία. Απέκτησε φήμη για το θάρρος του, τη γρήγορη λήψη τακτικών αποφάσεων και την εκμετάλλευση υπέρ του, της σύγχυσης του εχθρού. Σε μία περίπτωση, ο Ρόμελ αιχμαλώτισε 1,500 στρατιώτες και 43 αξιωματικούς, έχοντας υπό τη διοίκησή του μόνο 3 τυφεκιοφόρους και 2 αξιωματικούς. Παρασημοφορήθηκε με τον Σιδηρούν Σταυρό Δευτέρας Τάξεως το 1914, και τον Σιδηρούν Σταυρό Πρώτης Τάξεως το 1915.
Ο Ρόμελ έφτανε στην επιτυχία διοικώντας μικρές ομάδες στρατιωτών, διεισδύοντας μέσα στις εχθρικές γραμμές, κινούμενος γρήγορα από πλευρικές θέσεις ώστε να επιτεθεί στα νώτα του εχθρού, αιφνιδιάζοντάς τον.
Στον μεσοπόλεμο
Μετά τον πόλεμο, παρέμεινε στις τάξεις της συρρικνωμένης Ράιχσβερ, και κατά τη δεκαετία του 1920 υπηρετεί σε διάφορα συντάγματα του γερμανικού στρατού. Το 1929 τοποθετείται εκπαιδευτής της Σχολής Πεζικού (έχοντας το βαθμό του Λοχαγού) στη Δρέσδη, όπου παραμένει μέχρι το 1933. Στη συνέχεια ανέλαβε καθήκοντα στη Σχολή Πολέμου του Πότσδαμ (Potsdam) από το 1935 μέχρι το 1937. Το 1937 εξέδωσε το ημερολόγιο που κρατούσε κατά τη δράση του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον τίτλο Infanterie greift an (Το Πεζικό Επιτίθεται), το οποίο έγινε χρηστικό εγχειρίδιο της εποχής. Με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, ο Ρόμελ γοητεύθηκε από τις προοπτικές που άνοιγε για τη Γερμανία ο νέος ηγέτης. Ο Χίτλερ, έχοντας διαβάσει το βιβλίο του Ρόμελ, τον τοποθέτησε υπεύθυνο της προσωπικής του ασφάλειας, όταν επισκέφθηκε τη Σουδητία (Sudetenland) το 1938 και την Πράγα το 1939, μετά την ολοκληρωτική προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας από το Ράιχ. Ωστόσο, ο Ρόμελ ουδέποτε υπήρξε οπαδός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και δεν έγινε ποτέ μέλος του. Ο Ρόμελ μετατέθηκε στη Σχολή Πολέμου του Βίνερ Νόιστατ (Wiener Neustadt), όπου παρέμεινε μέχρι το 1938, ξεκινώντας τη συγγραφή του δεύτερου βιβλίου του, με τίτλο Panzer greift an (Τα Τεθωρακισμένα Επιτίθενται).
Μάχη της Γαλλίας
Στην εκστρατεία εναντίον της Πολωνίας δεν είχε άμεση συμμετοχή, καθώς ήταν επικεφαλής της φρουράς του στρατηγείου του Χίτλερ. Το 1940, έχοντας πλέον τον βαθμό του υποστρατήγου, συμμετείχε στην επίθεση εναντίον της Γαλλίας, ως διοικητής της 7ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων (7η Panzerdivision). Όπως και ο συνάδελφός και ανώτερός του, Χάιντς Γκουντέριαν, ο Ρόμελ ήταν οπαδός του κεραυνοβόλου πολέμου (blitzkrieg) και εκπλήρωσε λαμπρά την αποστολή που του είχε ανατεθεί. Η δράση του κατά την εισβολή στη Γαλλία χάρισε στον ίδιο τον Σταυρό των Ιπποτών και στη μεραρχία του την ονομασία «Μεραρχία Φάντασμα» (Gespensterdivision), λόγω της αστραπιαίας δράσης της.
Afrika Korps
Οι βρετανικές δυνάμεις έπεφταν συχνά στις παγίδες αυτές, οι οποίες του χάρισαν το προσωνύμιο «Αλεπού της Ερήμου». Τον Φεβρουάριο του 1941 συνέλαβε αιχμαλώτους δυο Βρετανούς στρατηγούς και προήχθη σε στρατηγό από τη γερμανική διοίκηση. Επίσης, κατάφερε να εκδιώξει τις βρετανικές δυνάμεις από τη Λιβύη και να τις απωθήσει στην Αίγυπτο.Όταν περικύκλωσε το Τομπρούκ, το σημαντικότερο λιμάνι της Κυρηναϊκής, και το πολιόρκησε,  οι Βρετανοί οργάνωσαν τρεις επιχειρήσεις για τη διάσωσή του. Οι πρώτες δύο, οι επιχειρήσεις «Brevity» και «Battleaxe», απέτυχαν. Η τρίτη, η επιχείρηση «Σταυροφόρος» (Crusader), αρχικά πέτυχε και ο Ρόμελ οπισθοχώρησε μέχρι την κωμόπολη της Ελ Αγκέιλα (7 Δεκεμβρίου 1941). Έχοντας αναθαρρήσει, οι βρετανικές δυνάμεις τον καταδίωξαν, αλλά στις 20 Ιανουαρίου ο Ρόμελ εξαπέλυσε σφοδρή αντεπίθεση προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες. Οι Σύμμαχοι έφτασαν στο Τομπρούκ και κλείστηκαν εκεί προετοιμαζόμενοι για πολιορκία. Στις 24 Μαΐου, όμως, ο Ρόμελ επιτέθηκε ξανά και πλευροκόπησε τις συμμαχικές δυνάμεις στη Γκαζάλα και το Μπιρ Χακίμ, εξαναγκάζοντάς τες σε υποχώρηση. Εγκατέλειψαν, έτσι, το Τομπρούκ, που ο Ρόμελ κατέλαβε στις 6 Ιουνίου του 1942, αναγκάζοντας τους 33.000 υπερασπιστές του να παραδοθούν. Η νίκη αυτή του εξασφάλισε τη στραταρχική του ράβδο, δηλαδή την προαγωγή του στον ανώτατο δυνατό βαθμό του στρατάρχη. Παράλληλα, έκανε τον Ουίνστον Τσώρτσιλ να αναφωνήσει «Δεν θα βρούμε ποτέ ένα στρατηγό ικανό να κερδίσει μια μάχη;». Ο Ρόμελ καταδίωξε τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες τον σταμάτησαν στο Ελ Αλαμέιν, γιατί αυτός δεν είχε τα μέσα να προχωρήσει.
Τον Σεπτέμβριο 1942 εγκατέλειψε την Αφρική, καταφεύγοντας στο Ζέμμερινγκ, γιατί είχε παρουσιάσει σοβαρά συμπτώματα ασθένειας: υψηλή πίεση, εντερικό κατάρρου, ηπατοπάθεια. Επέστρεψε εσπευσμένα μετά τη δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν, όπου οι συμμαχικές δυνάμεις νίκησαν το Άφρικα Κορπς. Ο Χίτλερ και η ιταλική ανώτατη διοίκηση κατ'αρχήν διέταξαν άμυνα επί τόπου, την επόμενη ημέρα όμως, και λόγω της συντριπτικής συμμαχικής υπεροπλίας, επέτρεψαν τη σύμπτυξη. Ο Ρόμελ διηύθυνε τη σταδιακή υποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων και της ιταλικής μεραρχίας Λιττόριο μέσω της Λιβύης προς την Τυνησία, παίρνοντας από τις ιταλικές μεραρχίες Τριέστε, Τρέντο, Παβία, Μπρέσσια και Φόλγκορε όλα τους τα οχήματα και αφήνοντάς τους τη διαταγή να αντισταθούν «μέχρις ενός». Σε αυτό το σημείο άρχισε και η μεταστροφή του Ρόμελ: από πιστός και ένθερμος οπαδός του Φύρερ, άρχισε να χάνει την εμπιστοσύνη του στον Χίτλερ.
Η κατάσταση σε όλα τα μέτωπα άρχισε να ανατρέπεται, καθώς μεγάλες γερμανικές δυνάμεις είχαν εμπλακεί στο μέτωπο της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ τον Νοέμβριο του 1942 αποβιβάστηκαν στην Αλγερία και το Μαρόκο οι πρώτες αμερικανικές δυνάμεις. Ο Χίτλερ, προκειμένου να διασφαλίσει όχι μόνο το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι αλλά και την ίδια τη Γερμανία από επικείμενη εισβολή των Συμμάχων από τα νότια, απέστειλε μεγάλες ενισχύσεις στην Τυνησία (5η Στρατιά Πάντσερ, υπό τον στρατηγό Γιούργκεν φον Άρνιμ, αποτελούμενη από 150.000 άνδρες, καθώς και άρματα μάχης Τίγρης). Στη μάχη της διάβασης Κασσερίν, ο Ρόμελ κατάφερε να επιφέρει μεγάλες απώλειες στο 2ο Σώμα των ΗΠΑ και να σταθεροποιήσει τις θέσεις του. Σταδιακά όμως οι Σύμμαχοι διδάχθηκαν από τα λάθη τους και αύξησαν την πίεσή τους ενώ το Άφρικα Κορπς έπασχε σημαντικά από έλλειψη εφοδίων καθώς τα πλοία ανεφοδιασμού του βυθίζονταν από το βρετανικό ναυτικό και τα αμερικανικά αεροπλάνα. Επιπλέον, ο Ρόμελ ερχόταν συχνά σε διαμάχη με τον υφιστάμενό του, φον Άρνιμ αλλά και τον προϊστάμενό του, στρατάρχη Άλμπερτ Κέσσελρινγκ. Έτσι, στις 9 Μαρτίου 1943, λίγο πριν την παράδοση του Άφρικα Κορπς στους Συμμάχους, ο Ρόμελ, έχοντας σοβαρά προβλήματα υγείας, αναχώρησε από την Αφρική προκειμένου να ζητήσει από τον Χίτλερ να εκκενωθεί η Τυνησία. Εκείνος, όμως, τον κράτησε στη Γερμανία.
Μετά τη Bόρεια Αφρική
right|thumb|Τείχος του Ατλαντικού: Επιθεώρηση του Ρόμελ. 1944 Στις 23 Ιουνίου τοποθετήθηκε επικεφαλής της Ομάδας Στρατιών Β, που επιτηρούσε τα παράλια της Δυτικής Ευρώπης, με αποστολή να τα καταστήσει απρόσβλητα απέναντι στην επερχόμενη συμμαχική απόβαση. Ο στρατάρχης είχε επίγνωση του δυσχερέστατου έργου που έχει αναλάβει. Διέταξε την κατασκευή οχυρωμένων θέσεων, την πόντιση ναρκών, την κατασκευή αντιαρματικών και αντιαποβατικών εμποδίων. Τα μέτρα που ήθελε να λάβει δεν έγινε δυνατό να υλοποιηθούν στον επιθυμητό βαθμό: Το τσιμέντο χρησιμοποιήθηκε για τις βάσεις του Πεενεμούντε (εκτόξευση των V2), οι εκρηκτικές ύλες ήταν ανεπαρκείς για την κατασκευή του απαιτουμένου αριθμού ναρκών, και για τα αντιαρματικά εμπόδια έλειπαν τα κατάλληλα μέταλλα. Ο Ρόμελ γνώριζε πόσο εύθραυστο ήταν το μέτωπο που υπερασπιζόταν, όσο και αν ο Φύρερ επέμενε να το αποκαλεί «τείχος του Ατλαντικού». Ταυτόχρονα ενεπλάκη σε μια διαφωνία με τον προϊστάμενό του, στρατάρχη Γκερντ φον Ρούντστεντ, σχετικά με τη χρήση των πολύτιμων τεθωρακισμένων εφεδρειών. Ο Ρόμελ, με βάση την εμπειρία του από την Αφρική και την εκεί αεροπορική κυριαρχία των Συμμάχων, τα ήθελε κοντά στην ακτή, ενώ ο Ρούντστεντ, ακολουθώντας το κλασικό δόγμα, τα ήθελε συγκεντρωμένα στην ενδοχώρα, ώστε να εξαπολύσουν συγκεντρωτική αντεπίθεση κατά του συμμαχικού προγεφυρώματος αφού γίνει σαφές πού θα εκδηλωθεί η συμμαχική απόβαση. Ο Χίτλερ συντάχθηκε με τον Ρούντστεντ. Ο Ρόμελ όμως διέπραξε και ένα σημαντικότατο στρατηγικό σφάλμα: από κοινού με το γερμανικό επιτελείο, περίμενε την απόβαση στο Καλαί, το στενότερο σημείο της Μάγχης, και όχι στη Νορμανδία, όπου το πυροβολικό δεν επαρκούσε και τα περισσότερα τάγματα που το πλαισίωναν είτε στελεχώνονταν από υπερήλικες ή ασθενείς εφέδρους είτε ήταν τάγματα «ανατολικών στρατευμάτων» (Osttruppen), αμφίβολης αξίας. Εν τέλει, η συμμαχική απόβαση έλαβε χώρα στις 6 Ιουνίου 1944 (D-Day), ενώ ο Ρόμελ ήταν σε άδεια στη Γερμανία. Επέστρεψε αμέσως και διηύθυνε με σχετική επιτυχία τις αμυντικές μάχες, αλλά η εξάλειψη του προγεφυρώματος ήταν ανέφικτη. Στις 17 Ιουλίου, ένα καταδιωκτικό αεροπλάνο Spitfire ανατίναξε το αυτοκίνητό του, προξενώντας στον στρατάρχη σοβαρό τραύμα στο κεφάλι.
Η απόπειρα δολοφονίας του Φύρερ, οι υποψίες εναντίον του και το τέλος
thumb|right|Ο τάφος του Ρόμελ στο Χέρλινγκενthumb|right|upright|Μνημείο στον τόπο όπου αυτοκτόνησε Λίγες μέρες μετά, στις 20 Ιουλίου, έγινε απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ. Εκτελεστής ήταν ο συνταγματάρχης Κλάους φον Στάουφενμπεργκ, στη συνωμοσία, όμως, που είχε εξυφανθεί, συμμετείχαν και αρκετοί αξιωματικοί κοντά στον Ρόμελ, όπως ο επιτελάρχης του Χανς Σπάιντελ (Hans Speidel). Η εμπλοκή του Ρόμελ στην συνωμοσία είναι ακόμα αντικείμενο διχογνωμιών: παρότι ο ίδιος είχε γίνει επικριτικός για το ναζιστικό καθεστώς, και είχε έντονες διαμάχες με τον Χίτλερ σχετικά με την διεύθυνση του πολέμου, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι είχε μυηθεί στη συνωμοσία, αν και πιθανότατα, όπως και πολλοί άλλοι ανώτατοι αξιωματικοί, γνώριζε την ύπαρξή της. Ως ο πιο γνωστός και σεβαστός ακόμα και στους Συμμάχους Γερμανός στρατηγός όμως, προοριζόταν από τους συνωμότες για την θέση του προέδρου του Ράιχ, σύμφωνα με έναν κατάλογο που είχε συντάξει ο συνωμότης Γκέρντελερ,  αλλά και ένα υπόμνημα του Μπόρμαν προς τον Χίτλερ, την 27η Σεπτεμβρίου.
Η απόπειρα απέτυχε και η Γκεστάπο ανέλαβε την εξιχνίασή της. Παρά την έλλειψη στοιχείων κατά του Ρόμελ, αρκετά ανώτατα στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος, όπως ο Μάρτιν Μπόρμαν, τον υποπτεύθηκαν, και το στρατοδικείο που θα εξέταζε την υπόθεσή του ήταν στελεχωμένο με αντιπάλους του, και τον παρέπεμψε στο διαβόητο «Λαϊκό δικαστήριο» (Volksgerichtshof). Ο Ρόμελ όμως, ήρωας στα μάτια του γερμανικού λαού, δεν ήταν δυνατό να περάσει από δημόσια δίκη για προδοσία. Ο Χίτλερ του προσέφερε εναλλακτική λύση, στέλνοντας δύο στρατηγούς με μια επιστολή του και μια κάψουλα υδροκυανίου στο Χέρλιγκεν, όπου ο στρατάρχης ανάρρωνε από τον σοβαρό τραυματισμό του στη Γαλλία: Να θέσει ο ίδιος τέρμα στη ζωή του, με αντάλλαγμα να μη κινδυνεύσουν με αντίποινα η σύζυγός του και ο γιος τους. Ο Ρόμελ δέχτηκε και στις 14 Οκτωβρίου 1944, σε ηλικία 52 ετών, κατάπιε το υδροκυάνιο. Η κηδεία του έγινε με τιμές και έξοδα του κράτους, ενώ ανακοινώθηκε επισήμως ότι ο Ρόμελ είχε υποκύψει στα τραύματά του, που προέκυψαν από την επίθεση που δέχτηκε το επιτελικό αυτοκίνητό του στη Νορμανδία. Ενταφιάστηκε με τιμές ήρωα πολέμου στο Χέρλινγκεν (Herrlingen).
Συνωνυμίες
Ο στρατηγός του πολωνικού στρατού, Juliusz Rómmel (Γιούλιους Ρόμελ), είναι συνεπώνυμος του Έρβιν και σύγχρονός του. Ήταν ο στρατηγός που υπερασπιζόταν τη Βαρσοβία κατά την εισβολή του γερμανικού στρατού στην Πολωνία του 1939.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού Κατηγορία:Αυτοκτονίες από δηλητηρίαση με υδροκυάνιο
Ζήσιμος Λορεντζάτος
Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004) ήταν συγγραφέας, λογοτέχνης και κριτικός λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1915. Γιος του δημοτικιστή καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγή Λορεντζάτου (1872 - 1941). Σπούδασε, χωρίς να πάρει πτυχίο, στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Τιμήθηκε το 1988 με το Α' κρατικό βραβείο κριτικής-δοκιμίου, το οποίο δεν αποδέχτηκε, ενώ το 2001 τιμήθηκε με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη για το σύνολο του έργου του.
Γενικά στοιχεία για το έργο του Ζήσιμου Λορεντζάτου
Το κυριαρχικό στοιχείο στο δημιουργικό του ορίζοντα υπήρξε η Πνευματικότητα. Θα την αναζητήσει αρχικά στους αρχαίους πολιτισμούς και σε μείζονες δημιουργούς, όπως ο Ουίλλιαμ Μπλέηκ, ο Αρθούρος Ρεμπώ, ο Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, ο Έζρα Πάουντ, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Άγγελος Σικελιανός. Στο ποιητικό του έργο Μικρά Σύρτις (1955) θα καταθέσει όλες αυτές τις αναζητήσεις του. Δεν έχει όμως ακόμη ξεφύγει από τη γοητεία του αισθητισμού – ήδη αποτυπωμένη στο βιβλίο του ''Ο Θησέας του Αντρέ Ζιντ. Και άλλα κείμενα'' (1952). Οι δυο εξαιρετικές μεταφράσεις που εκπόνησε εκείνα τα χρόνια: Έζρα Πάουντ Κατάη (1949) και Ο. Μπλέικ Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης (1954) αποτελούν σταθμούς στην πορεία του.
Το 1961, στο δοκίμιο Το χαμένο κέντρο, που θα γράψει με αφορμή τόμο αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη, ο Λορεντζάτος θα σταθεί κριτικά απέναντι στη σύγχρονη τέχνη (ως art pour l' art και μόνο) και θα εντάξει στον πνευματικό του ορίζοντα και τη Χριστιανική Παράδοση της Ορθοδοξίας. Η επίδραση του Ananda K. Coomaraswamy και του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού θα πλουτίσουν ακόμη περισσότερο τη σκέψη και το έργο του.
Αφιερώνεται εξακολουθητικά στην ποίηση, τη μετάφραση, και ιδίως στη μελέτη των αληθινά μεγάλων Ελλήνων δημιουργών (Σολωμός, Κάλβος, Παπαδιαμάντης, Σικελιανός, Καβάφης, Καρυωτάκης) αντιμετωπίζοντας τη Γενιά του '30 ως μια υπερεκτιμημένη ομάδα λογοτεχνών (με την εξαίρεση των Δοκιμών του Σεφέρη, των πεζών κειμένων του Σαραντάρη, και της ακτινοβολίας του Νίκου Γκάτσου). Στο πεδίο των ξένων δημιουργών ο Λορεντζάτος αναζητά τα ουσιαστικότερα πνευματικά ρεύματα και τα πρόσωπα που καθορίζουν τον βαθύτερο εαυτό του σύγχρονου ανθρώπου (Φρίντριχ Χαίλντερλιν, Ο. Μ. Γέιτς, Έζρα Πάουντ, Τ. Σ. Έλιοτ, Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, Άλμπερτ Αϊνστάιν κ. ά.).
Κατάλογος έργων
Το δοκιμιακό έργο του, με τον τίτλο Μελέτες, συγκέντρωσε ο ίδιος, αρχικά σε ένα τόμο,το 1966 (εκδ.«Γαλαξίας»), και αργότερα, το 1994, σε δυο τόμους (εκδόσεις «Δόμος»). Στον Α' τόμο των Μελετών (1994) βρίσκονται τα κείμενά του: Δοκίμιο I – Ένας ορισμός του Σολωμού για το ύφος (stile) – Ο Διάλογος του Σολωμού: Ένας παραλληλισμός και ένας απολογισμός – Απόσωμα – Μικρά Αναλυτικά στον Καβάφη – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Α': Πενήντα χρόνια από το θάνατό του – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Β – Άγγελος Σικελιανός – ''Δ. Ι. Αντωνίου – Οι Ρωμιές (o altra cosa) – Το Χαμένο Κέντρο (Για τον Σεφέρη) – Η έννοια της λογοτεχνικής κριτικής – Όσοι ξεκινούν – Το τετράδιο του Μακρυγιάννη''.
Στον Β' τόμο των Μελετών (1994) βρίσκονται τα κείμενά του: Ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης Α – Ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης Β – Ο Σωκράτης Κουγέας και η μέσα Ελλάδα – Παλίμψηστο του Ομήρου – Αρχαίοι κριτικοί – Ο Θησέας του Αντρέ Ζιντ – T. S. Eliot – Ένα τετράστιχο του Χαίλντερλιν – Καταγραφές –  Χωρομετρήσεις: Τρισάγιο σε τρεις ποιητές – Από την Πίζα στην Αθήνα: Η περίπτωση Πάουντ – Φόρος τιμής στον E. A. Blair – ''Δυο κείμενα: Ο Παύλος Βαλερύ και τα επίχειρα της λογικής. Ο “Tractatus” του Wittgenstein   και  «ο άναξ ου το μαντείον...» – (Άλμπερτ Αϊνστάιν). Τα Αυτοβιογραφικά (Autobiographisches) ενός μεγάλου (1879 -1955)''.
Μετά τον θάνατό του εκδόθηκε ο Γ' τόμος των Μελετών του («Μουσείο Μπενάκη - Δόμος» 2007). Περιέχει τα κείμενα: Διόσκουροι (Γιώργος Σαραντάρης – Δημήτρης Καπετανάκης) – Ένα αυστηρό ελληνικό ποίημα (Ν. Δ. Καρούζος) – Δημήτρης Χατζής – ''«Στα 200 π. Χ.» – Φιλοσοφία και επιστήμη – Δοκίμιο II (Κάλβος) – Αποσιωπήσεις – Αποδοχή και επιφύλαξη. Δυο ποιήματα (Σικελιανός– Σεφέρης)''.
Εξέδωσε επίσης δυο ανθολογίες ποιητών: Άγγελος Σικελιανός Ανθολογία («Ίκαρος», 1998). Κ. Π. Καβάφης Ανθολογία («Ίκαρος», 2004). Μια συλλογή κειμένων του Γ. Ι. Σαρεγιάννη: Σχόλια στον Καβάφη («Ίκαρος», 1964). Και μια επιλογή κειμένων σημαντικών Ελλήνων κριτικών: Ελληνική κριτική σκέψη («Ίκαρος», 1978).
Συνδυασμό στοχαστικών κρίσεων και ταξιδιωτικής λογοτεχνίας αποτελούν τα βιβλία του: ''Ημερολόγιο. Ρόδος, (1951) και Στου τιμονιού το αυλάκι'' («Δόμος», 1983).
Το ποιητικό του έργο συγκέντρωσε ο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος: Ποιήματα (Μικρά Σύρτις – Αλφαβητάρι – Συλλογή), («Ίκαρος», 2006).
Μεταφράσεις του: Εκτός από τα έργα του Ezra Pound Κατάη (1949) και W. Blake Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης (1954). – Alexander Schmemann Για να ζήσει ο κόσμος (1970). – E. Montale Ξένια (1987). – Alexandros Papadiamantis Love in the Snow (1993). – Szymborska - Brueghel - Auden ''Δυο πίνακες. Δυο ποιήματα'' (1999). – Γ. Σαραντάρης Οι γνωριμίες και η φιλία («Το Ροδακιό» 2009). Σκέψεις, αφορισμοί, και ημερολογιακές εγγραφές του Λορεντζάτου με τίτλο Collectanea, φιλολογική επιμέλεια Σταύρος Ζουμπουλάκης, «Δόμος» 2009.
Τρία ακόμη κείμενα του Λορεντζάτου (που δεν υπάρχουν σε συγκεντρωτικές εκδόσεις του έργου του): «Διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Σολωμού» (Με αφορμή την έκδοση του Στυλιανού Αλεξίου: Διονυσίου Σολωμού Ποιήματα και πεζά, «Στιγμή» 1994), περ. Νέα Εστία, τόμ. 144, τχ.1707, Δεκέμβριος 1998, σ. 1198-1204.   – «Τα Γράμματα του Άγγελου Σικελιανού και η φυσιογνωμία του ποιητή» (Παρουσίαση της έκδοσης του Κώστα Μπουρναζάκη:  Άγγελου Σικελιανού Γράμματα, Α΄ (1902 – 1930), Β΄ (1931-1951), («Ίκαρος» 2000), εφ. Το Βήμα της Κυριακής, ένθετο: Βιβλία, 24 Ιουνίου 2001.    – «Το μονότονον των Κρητικών Επών», περ. Αντί, αφιέρωμα στον Λορεντζάτο, τχ. 823 - 824, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2004, σ. 13.
Αλληλογραφία
Γράμματα Σεφέρη - Λορεντζάτου (1948-1968), φιλολογική επιμέλεια: Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, «Δόμος», Αθήνα 1990.
Στυλιανός Αλεξίου & Ζήσιμος Λορεντζάτος, Αλληλογραφία (1967-2003),  φιλολογική επιμέλεια: Κώστας Μπουρναζάκης, «Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη», Ηράκλειο 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
EIGRP
Το EIGRP (αρκτικόλεξο της φράσης Enhanced Interior Gateway Routing Protocol) είναι ένα πρωτόκολλο δρομολόγησης δικτύων υπολογιστών, αναπτυγμένο από την εταιρεία Cisco Systems, και βασισμένο στο παλιότερο πρωτοκόλλο IGRP (με το οποίο είναι προς τα πίσω συμβατό). Ανήκει στην κατηγορία των πρωτοκόλλων Διανύσματος απόστασης (Distance Vector), και είναι βελτιστοποιημένο αφ' ενός προς την ελαχιστοποίηση της αστάθειας που συμβαίνει όταν αλλάξει η τοπολογία ενός δικτύου, και αφ' ετέρου προς την βέλτιστη αξιοποίηση του εύρους ζώνης και και της επεργαστικής ισχύος του δρομολογητή. Οι περισσότερες από αυτές τις δυνατότητες αποτελούν μέρους του αλγόριθμου DUAL, ο οποίος αναπτύχθηκε από το ινστιτούτο SRI International. Ο αλγόριθμος DUAL εγγυάται την αποτροπή βρόχων στη δρομολόγηση, και την ταχεία εύρεση εναλλακτικών δρομολογίων, τηρώντας αναπληρωματικά δρομολόγια για κάθε δίκτυο.
Βασική λειτουργία
Το πρωτόκολλο EIGRP ρυθμίζει την ανταλλαγή δρομολογίων, αφού πρώτα επιτευχθεί η άμεση γειτονία μεταξύ δύο τουλάχιστον router. Αυτή την γειτνίαση την αναπτύσσει μέσω των μηνυμάτων του Hello protocol, τα οποία ανταλλάζονται ανά τακτά διαστήματα που ορίζονται από τους χρόνους ανταλλαγής αυτών των πακέτων. Οι τεχνικές και οι πληροφορίες του IGRP ισχύουν κατά τη χρήση του EIGRP, αλλά η χρήση του EIGRP είναι πιο αποτελεσματική.
Τα δίκτυα υπολογιστών που διασυνδέονται με το πρωτόκολλο EIGRP είναι πιο αναπτυγμένα δομικά.
Οι διαφορές μεταξύ του EIGRP και του IGRP είναι:
Έτσι λοιπόν μπορούμε να αναφέρουμε πιο αναλυτικά λίγα στοιχεία για τις σημαντικότερες διαφορές μεταξύ των δυο πρωτοκόλλων.
Το EIGRP κάνει τις καταχωρήσεις για το υπόλοιπο δίκτυο και την δομή του, σε τρεις λίστες (tables).
Τα tables αυτά, το πρωτόκολλο EIGRP τα καταχωρεί στην μνήμη RAM του router ώστε να μπορεί να έχει γρήγορη και άμεση πρόσβαση του σε αυτά.
Κατηγορία:Πρωτόκολλα δρομολόγησης
Interior Gateway Routing Protocol
Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους/Νόμους
Ο όρος Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους/Νόμους (Natural Law Resource Based Economy, NLRBE) είναι μετεξέλιξη του όρου "Οικονομία Βάσει Πόρων" (Resource Based Economy) και χρησιμοποιείται από το κίνημα Zeitgeist για να περιγράψει το προτεινόμενο μοντέλο οικονομίας που υποστηρίζει. Το εν λόγω μοντέλο βασίζεται στην υπόθεση ότι όλες οι οικονομίες χρήματος πλέον είναι ξεπερασμένες και επιζήμιες για την ανθρώπινη ευημερία και πρέπει να κινηθούμε προς μια οικονομιά, στην οποία όλοι οι πόροι είναι κοινή κτήση όλων των ανθρώπων, και η οποία είναι βασισμένη στην βιωσιμότητα που προκύπτει από την βέλτιστη διαχείριση των φυσικών αυτών πόρων η οποία επιτυγχάνεται μεσω της κατανόησης μας και εφαρμογής των φυσικών νόμων απευθείας στον κοινωνικό σχεδιασμό. Εξ' ου και το όνομά της.
Γενικές αρχές
Με βάση την επίσημη περιγραφή μια Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους/Νόμους είναι "ένα προσαρμοστικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα το οποίο προκύπτει συνεχώς από την άμεση αναφορά τους ισχύοντες επιστημονικούς νόμους της φύσης" Με βάση το επίσημο κείμενο περιγραφής οι φυσικοί νόμοι του κόσμου μας υπάρχουν ακόμα και αν δεν τους αναγνωρίζουμε ή του αγνοούμε εκούσια ή ακούσια. Ως "τρόπος σκέψης" αναφέρεται ο επιστημονική επιχειρηματολογία ενώ ως "μέθοδος εφαρμογής" η μετατροπή του τρόπου σκέψης σε μεθόδους δράσης, τεχνολογικά και άλλα προσωρινά εργαλεία τα οποία αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου.
Σχεδίαση σημερινού συστήματος
Για να μπορεί να γίνει μία σύγκριση πρέπει πρώτα να δοθεί μια σύντομη περιγραφή του σημερινου συστήματος
Το σημερινό σύστημα βασίζεται εν πολλοίς στους δυναμικούς κανόνες της αγοράς. Αυτό σε γενικές γραμμές μπορεί να περιγραφή από την κίνηση του χρήματος και την λήψη αποφάσεων μέσω κέρδους, αποδοτικότητας κόστους και εκμετάλλευσης της εκάστοτε ιδιοκτησίας. Μπορεί να ειπωθεί ότι το σύστημα αυτό προέκυψε μετά την σύλληψη αυτών των ιδεών και όχι εκ των προτέρων καθώς τα αποτελέσματα του δεν ήταν αναμενόμενα όταν αυτές οι ιδέες πρωτοδιατυπώθηκαν. Υπό αυτό το πλαίσιο υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες διαδικασιών που μένουν ανεκμετάλλευτες
1) Υπάρχουσες λύσεις οι οποίες δεν εφαρμόζονται
2) Αυθόρμητη σύλληψη σχεδιασμού σε αντιπαράθεση με ευρύτερη σύλληψη σχεδιασμού
Αποδοτικότητα σχεδιασμού
Η αποδοτικότητα σχεδιασμού μπορεί να κριθεί στην βάση τριών βασικών παραγόντων
1) Αποδοτικότητα εργασίας
2) Αποδοτικότητα υλικών
3) Αποδοτικότητα συστημάτων
Στόχοι ένος συστήματος βασισμένο στην Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους/Νόμους
Οι στόχοι περιγράφονται ως εξής
1) Βέλτιστη Βιομηχανική Αποδοτικότητα. Συνεχής επιδίωξη της Μετασπανιότητας
2) Διατήρηση βέλτιστης οικολογικής και πολιτσιμικής ισορροπίας
3) Απελευθέρωση ανθρώπου από μονότονες και επικίνδυνες εργασίες
4) Διευκόλυνση προσαρμογής του συστήματος στις αναδυόμενες μεταβλητές της κάθε εποχής
Διαμάχη ορισμού
Ο όρος Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους (Resource Based Economy) αν αναγνωστεί κυριολεκτικά μπορεί να προκαλέσει σύγχυση καθώς με βάση την κλασσική οικονομική έννοια τα πάντα είναι πόροι. Ο ίδιος ο αγγλικός όρος έχει ισχυρές αναφορές στον οργανισμό Venus Project ο οποίος ισχυρίζεται ότι εφυήρε τον όρο και την ιδέα, προσπαθώντας μάλιστα κάποτε να πατεντάρει τον ορο. Έτσι για την αποφυγή τέτοιων σημασιολογικών και άλλων παρανοήσεων χρησιμοποιείται ο όρος Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους/Νόμους ο οποίος αναφέρεται και πιο άμεσα όχι μόνο στους φυσικούς πόρους αλλά και στους νόμους που τους διέπουν.
Κριτική
Δυστυχώς η κριτική που ασκείται συνήθως αφορά το κίνημα Zeitgeist και το Venus Project. Ως εκ τούτου είναι δύσκολο να βρει κανείς κριτική που να αναφέρεται μόνο στην Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους/Νόμους. Μερικές κριτικές αναφέρουν ότι το Zeitgeist δεν έχει κανενός είδους γνώση για την οικονομία γενικότερα, άλλες αναφέρουν ότι οι αποφάσεις είναι πάντα πολιτικές και δεν μπορούν να αφεθούν στην απλή διαχείριση των μηχανών. Επίσης γίνεται κριτική ότι σε κάθε περίπτωση θα υπάρχει ανθρώπινος παράγοντας που θα σχεδιάζει και θα καθοδηγεί τις μηχανές, οπότε υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για την μετατροπή του συστήματος σε ολιγαρχία, απολυταρχία ή ακόμα και ελιτιστική ευγονική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία Κατηγορία:Φυσικοί πόροι
Ασβεστοχώρι Ιωαννίνων
Το Ασβεστοχώρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Μπιζανίου, του δήμου Ιωαννιτών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Το Ασβεστοχώρι είναι ορεινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του βουνού Μεγάλη Τσούκα (1.173 μ.) και πάνω στην επαρχιακή οδό Πεδινής-Πετραλώνων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 660. Απέχει 18 χλμ. περίπου ΝΔ. των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 16,463 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Λιόκου (Λιόκο). Το 1928 μετονομάστηκε σε Ασβεστοχώρι. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασβεστοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μπιζανίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μπιζανίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωαννιτών.
Γενικά στοιχεία
Η παλαιά ονομασία του χωριού Λιόκου, πιθανόν να οφείλεται σε κάποιο Σλάβο βοσκό που ήταν από τους πρώτους κατοίκους στην περιοχή και ονομαζόταν «Λιόκας». Η ονομασία Ασβεστοχώρι προέκυψε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, καθώς ο Αλή Πασάς είχε στην περιοχή ασβεστοκάμινους από τους οποίους προμηθεύονταν ασβέστη τα σαράια του. Οι περισσότεροι των κατοίκων είναι ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι στην πόλη των Ιωαννίνων, ενώ μεγάλο ποσοστό ασχολείται με γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες. Στο χωριό εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα ΠΑΟ Ασβεστοχωρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Πολεμικός τουρισμός
Πρώιμες πολεμικές επιχειρήσεις
μικρογραφία| Τουρίστες παρακολουθούν την πρώτη μάχη του Μπουλ Ραν, Ο στρατιώτης στον εμφύλιο πόλεμο μας, του Φρανκ Λέσλι (1893) Οι πολεμικοί καλλιτέχνες και οι πολεμικοί ανταποκριτές όπως ο Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε θεωρούνται οι πρώτοι πολεμικοί τουρίστες. Ο Ντε Φέλντε πήγε στη θάλασσα το 1653 με ένα μικρό σκάφος για να παρατηρήσει μια ναυμαχία μεταξύ Ολλανδών και Άγγλων, κάνοντας πολλά σκίτσα επί τόπου.
Ο πόλεμος της Κριμαίας
Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, τουρίστες με επικεφαλής τον Μαρκ Τουέιν επισκέφτηκαν την κατεστραμμένη πόλη της Σεβαστούπολης – επέπληξε ακόμη και τους συντρόφους του που έφευγαν με αναμνηστικά σκάγια. Ο πρίγκιπας Μενσίκοφ κάλεσε τις κυρίες της Σεβαστούπολης να παρακολουθήσουν τη μάχη της Άλμα από έναν κοντινό λόφο. Η Φάννυ Ντούμπερλι ταξίδεψε με τον σύζυγό της στην Κριμαία το 1854 και έμεινε μαζί του καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου του εκεί, παρά τις διαμαρτυρίες διοικητών όπως ο Λόρδος Λούκαν. Ως η μόνη γυναίκα στην πρώτη γραμμή, ήταν το κέντρο της μεγάλης προσοχής. Της είπαν για προγραμματισμένες επιθέσεις εκ των προτέρων, δίνοντάς της την ευκαιρία να είναι σε καλή θέση για να τις δει.
Αμερικάνικος Εμφύλιος πόλεμος
Η Πρώτη Μάχη του Μπουλ Ραν διεξήχθη στις 21 Ιουλίου 1861, στην κομητεία Πρίγκιπα Ουίλιαμ της Βιρτζίνια, κοντά στην πόλη Μανάσας. Ήταν η πρώτη μεγάλη χερσαία μάχη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Αναμένοντας μια εύκολη νίκη της Ένωσης, η πλούσια ελίτ της κοντινής Ουάσιγκτον, συμπεριλαμβανομένων των βουλευτών και των οικογενειών τους, είχε έρθει για πικνίκ και παρακολουθούσε τη μάχη. Όταν ο στρατός της Ένωσης ανατράπηκε σε αναταραχή στο τρέξιμο, οι δρόμοι της επιστροφής στην Ουάσιγκτον μπλοκαρίστηκαν από πανικόβλητους πολίτες που προσπαθούσαν να φύγουν με τις άμαξές τους. Ο Φρανκ Λέσλι έκανε μια γκραβούρα αυτού στο χαρακτικό Ο στρατιώτης στον εμφύλιο πόλεμο μας. Η Μάχη του Γκέτισμπουργκ παρακολούθησαν επίσης αρκετοί τουρίστες, συμπεριλαμβανομένου του Άρθουρ Λυόν Φρέμαντλ.
Τέλη 19ου αιώνα
Ο Τόμας Κουκ άρχισε να προωθεί περιοδείες στα πεδία μάχης του Δεύτερου Πολέμου των Μπόερ πριν τελειώσει η σύγκρουση. Διάφοροι άλλοι ταξιδιωτικοί πράκτορες διαφήμιζαν τα εύκολα προσβάσιμα και γραφικά πεδία μάχης των Τούγκελα και Λέιντισμιθ. Ομάδες τουριστών παρακολούθησαν επίσης στενά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο επισκεπτόμενοι τα πεδία των μαχών λίγο μετά το τέλος των μαχών. Τα παραπάνω επικρίθηκαν από τους Άλφρεντ Μίλνερ, The Observer και Punch.
Ένας από τους πρώτους ταξιδιωτικούς πράκτορες, ο Χένρι Γκέιζ, δημιούργησε μια περιοδεία που περιελάμβανε το Μάχη του Βατερλώ το 1854. Το Βατερλό ήταν επίσης προορισμός μιας περιοδείας του 1886 του Πολυτεχνικού Τουριστικού Συλλόγου, κατά την οποία μαθητές και δάσκαλοι επισκέφθηκαν την τοποθεσία για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Σύμφωνα με τον ταξιδιωτικό οδηγό Τόμας Κουκ, του 1913, η αυξανόμενη δημοτικότητα του Βατερλώ ως τουριστικού αξιοθέατου οδήγησε στην εμφάνιση πολλών τσαρλατάνων που ισχυρίζονταν ότι συμμετείχαν στη μάχη.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Παρά την κριτική του πολέμου, ο τουρισμός συνέχισε να αναπτύσσεται ακολουθώντας τους ρυθμούς της τουριστικής βιομηχανίας γενικότερα. Στην αρχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έγινε φανερό ότι μετά το τέλος του πολέμου, τα σχετικά πεδία μάχης θα προσέλκυαν σημαντική προσοχή από πιθανούς τουρίστες. Αν και έχουν καταγραφεί περιπτώσεις πολεμικού τουρισμού κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου, παρέμειναν περιορισμένες λόγω της αντίθεσης των γαλλικών αρχών.
Μετά το τέλος του πολέμου, οι προηγούμενες περιπτώσεις κυνηγιού τροπαίων αντικαταστάθηκαν από επισκέψεις σε στυλ προσκυνήματος. Ο βρετανός αξιωματικός πληροφοριών Χιου Πόλαρντ περιέγραψε το Ypres Salient ως ιερό έδαφος λόγω του μεγάλου αριθμού τάφων της Αντάντ στην περιοχή. Πολλοί βετεράνοι απηχούσαν αυτές τις σκέψεις. Ο Αγγλικανικός και ο Καθολικός θρησκευτικός τουρισμός συνδέθηκαν όλο και περισσότερο με τον πολεμικό τουρισμό κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Τον Σεπτέμβριο του 1934, 100.000 Καθολικοί πρώην στρατιωτικοί και από τις δύο πλευρές της σύγκρουσης επισκέφτηκαν τη Λούρδη για να προσευχηθούν για ειρήνη. Μεγάλος αριθμός Αγγλικανών τουριστών πραγματοποίησε επίσης περιοδείες στα πεδία των μαχών της Παλαιστινιακής εκστρατείας. Η Ελλάδα, η Τουρκία και η Ιταλία έγιναν επίσης δημοφιλείς προορισμοί πολεμικού τουρισμού.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πρώην πεδία μάχης δημιούργησαν νέους πολεμικούς τουριστικούς προορισμούς. Το Σαϊπάν, καθώς και άλλα πεδία μάχης του Ειρηνικού, έγιναν τόπος προσκυνήματος για τους Ιάπωνες βετεράνους που ξαναέθαψαν και έστησαν μνημεία στους πεσόντες συντρόφους τους.
Σύγχρονες πολεμικές επιχειρήσεις
μικρογραφία| Μια ομάδα πολεμικών τουριστών σε ένα μνημείο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Φόλεϋ και Λένον διερεύνησαν την ιδέα ότι οι άνθρωποι έλκονται από περιοχές και τοποθεσίες όπου έχουν συμβεί «απάνθρωπες πράξεις». Ισχυρίζονται ότι τα κίνητρα οδηγούνται από την κάλυψη των μέσων ενημέρωσης και την επιθυμία να δουν μόνοι τους, και ότι υπάρχει μια συμβιωτική σχέση μεταξύ του αξιοθέατου και του επισκέπτη, είτε πρόκειται για στρατόπεδο θανάτου είτε για τοποθεσία θανάτου διασημότητας.
21ος αιώνας
Ο πρώην επαγγελματίας ασφαλείας Rick Sweeney δημιούργησε την War Zone Tours το 2008, ενώ μια άλλη από τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτήν την αγορά ξεκίνησε από έναν πρώην δημοσιογράφο των New York Times, Νίκολας Γουντ. Ο Σβένεϊ είναι μέλος μιας ομάδας ξεναγών που μεταφέρουν τουρίστες σε χώρες που έχουν βιώσει ή έχουν βυθιστεί σε συγκρούσεις. Ένας τουρίστας σε ένα ταξίδι στη Βαγδάτη το 2010 μπορεί να είχε πληρώσει έως και 40.000 δολάρια. Το 2014 ανέφερε ότι ο πολεμικός τουρισμός ήταν σε αύξηση και περιλάμβανε τουρίστες στο Ισραήλ για να παρακολουθήσουν τον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο. Η επιθυμία για την εμπειρία και η τεκμηρίωση και η φωτογράφισή της μέσω της κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσε να βοηθήσει στην αύξηση του πολεμικού τουρισμού, σύμφωνα με δημοσιογράφο από το Τελ Αβίβ. Ο πολεμικός τουρισμός στο Ισραήλ καλύπτεται επίσης στην ταινία ντοκιμαντέρ War Matador του 2011 των Άβνερ Φάνγκουλερντ και Μακάμπιτ Άμπραμσον.
Στο Ιράν, φοιτητές, μέλη της πολιτοφυλακής Μπάσιτζ και ενδιαφερόμενοι οδηγούνται τακτικά στις πρώην θέσεις μάχης του πολέμου Ιράν-Ιράκ, καθώς ο πόλεμος θεωρείται από το ιρανικό κυβερνών καθεστώς «ιερή άμυνα» και ιδεολογικός πυλώνας για την ύπαρξη του κυβερνούσα Ισλαμική Δημοκρατία. Τα ταξίδια οργανώνονται από τη Μπάσιτζ, ένα παρακλάδι του Ιρανικού Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) που στρατολογεί τους ταξιδιώτες συνήθως σε τζαμιά, σχολεία ή πανεπιστήμια. Τα ταξίδια, τα οποία ονομάζονται επίσημα "Περιηγήσεις για τους Ταξιδιώτες του Φωτός" (στα  ) είναι χαμηλού κόστους και μεταφέρονται με λεωφορείο, υπό κακές συνθήκες ασφαλείας. Από το 2008, τα λεωφορεία που μεταφέρουν τους «τουρίστες» έχουν προκαλέσει το θάνατο σε περισσότερους από 75 ταξιδιώτες σε περίπου επτά ταξίδια. το 2013, ο τότε υπουργός Παιδείας Χατζιμπαμπάγι πρότεινε να απονεμηθεί ο βαθμός του μάρτυρα στους νεκρούς σε αυτές τις περιοδείες.
Το 2022, ο Καναδός πολιτικός Ντόμινικ Κάρντι έκανε διακοπές στην Ουκρανία. Επισκέφτηκε ιστότοπους που είχαν υποστεί ρωσικούς βομβαρδισμούς και ζημιές και μοιράστηκε πολλές εικόνες και βίντεο στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι τουρισμού Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ο Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ είναι πλάγιος κλάδος του Οίκου του Όλντενμπουργκ. Απευθείας μέλη είναι οκτώ δούκες του Γκόττορπ, τους οποίους ακολούθησαν επτά αυτ. της Ρωσίας και η Όλγα (σύζ. του Γεωργίου Α' βασ. της Ελλάδας). Ο Οίκος περιλαμβάνει δύο πλάγιους κλάδους: ο ένας έδωσε τέσσερις βασ. της Σουηδίας και ο άλλος επτά μεγάλους δούκες του Όλντενμπουργκ και την Αμαλία (σύζ. του Όθωνα βασ. της Ελλάδας).
Οι δούκες του Γκόττορπ
Το 1533 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Α' Όλντενμπουργκ, βασιλιάς της Δανίας και δούκας του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν. Τα δύο δουκάτα είχαν ενοποιηθεί στο δουκάτο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Οι τρεις γιοί του μοίρασαν την περιοχή: ο Χριστιανός Γ' της Δανίας πήρε το μερίδιο με την πόλη Ζόντερμπουργκ, ο Ιωάννης αυτό με την πόλη Χάντερσλεβ και ο Αδόλφος αυτό με το κάστρο Γκόττορπ. Το 1580 απεβίωσε ο Ιωάννης και το μερίδιό του μοιράστηκε μεταξύ των άλλων δύο.
Οι βασιλείς της Σουηδίας
Ωστόσο για να μην απορροφηθεί η επικράτειά τους από τη Δανία, οι δούκες ήταν αναγκασμένοι να συμμαχούν με τον εχθρό της, τη Σουηδία. Έτσι η κόρη του Αδόλφου Χριστίνα παντρεύτηκε τον Κάρολο Θ' Βάζα της Σουηδίας, η κόρη του Φρειδερίκου Γ' Χέντβιχ-Ελεονόρα παντρεύτηκε τον Κάρολο Ι΄ Βίττελσμπαχ της Σουηδίας, ο Φρειδερίκος Δ' νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ-Σοφία κόρη του Καρόλου ΙΑ΄ Βίττελσμπαχ της Σουηδίας και τελικά ο Αδόλφος-Φρειδερίκος έγινε ο ίδιος βασιλιάς της Σουηδίας (1751-71). Τον διαδέχθηκε ο πρώτος υιός του Γουσταύος Γ΄ (1792-1809) και μετά ο υιός αυτού Γουσταύος Δ'. Επειδή στην εποχή του χάθηκε η Φινλανδία, ο λαός δυσαρεστήθηκε και με πραξικόπημα τον καθαίρεσαν. Επελέγη ο θείος του Κάρολος ΙΓ΄ (1809-18), ο οποίος όμως ήταν άτεκνος και έτσι έληξε η κυριαρχία του Οίκου των Γκόττορπ στη Σουηδία.
Οι αυτοκράτορες της Ρωσίας
Κατά το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-1721) Δανικός στρατός κατέλαβε τα βόρεια εδάφη του δουκάτου. Όταν έληξε ο πόλεμος, στη συνθήκη του Φρέντερικσμποργκ, η Σουηδία δεσμευόταν να μην επέμβει στο δουκάτο. Έτσι ο Κάρολος-Φρειδερίκος πήγε στη Ρωσία να βρει υποστήριξη από τον Πέτρο Α' Ρομάνοφ. Εκεί νυμφεύτηκε την κόρη του Άννα, που όταν απεβίωσε ο γιος του μεγαλύτερου αδελφού της, ήρθε η σειρά διαδοχής στο παιδί της Άννας και του δούκα, που ήταν ήδη δούκας του Γκόττορπ, και έγινε αυτοκράτορας (tsar) της Ρωσίας ως Πέτρος Γ' (1762). Ο Πέτρος Γ' προτίμησε το επώνυμο της μητέρας του Ρομάνοφ για τους απογόνους του. Ήταν αποφασισμένς να ανακτήσει το δουκάτο του: για να επιτεθεί στη Δανία-Νορβηγία απέσυρε τη Ρωσία από τον Επταετή Πόλεμο θυσιάζοντας τα οφέλη που περίμενε η Ρωσία. Μάλιστα ο στρατός της Δανίας προέλασε ως 30 χλμ από την Αγ. Πετρούπολη για μάχη. Η χώρα κινδύνευε, η Φρουρά εξεγέρθηκε και ο αρχηγός της Αλεξέι Ορλώφ φυλάκισε τον Πέτρο Γ' που φαίνεται να αυτοκτόνησε. Τον διαδέχθηκε η σύζυγός του Αικατερίνη Β' και μετά ο υιός τους Παύλος (1796-1801). Εγγονός του ήταν ο Αλέξανδρος Β' του οποίου η ανιψιά Όλγα παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α' της Ελλάδας. Ο εγγονός του Αλεξάνδρου Β', ο Νικόλαος Β' και η οικογένειά του εκτελέστηκε το 1918 στην Επανάσταση, έτσι έληξε η κυριαρχία των Γκόττορπ-Ρομάνοφ στη Ρωσία.
Κλάδος Γκόττορπ-Όλντενμπουργκ
τιτουλάριοι:
Η καταγωγή του Οίκου από τους Ρουρικίδες
Οι τσάροι Αλέξανδρος Α΄, Νικόλαος Α΄ και οι απόγονοί τους κατάγονται από τους Ρουρικίδες εκ θηλυγονίας ως εξής:
Γενεαλογία Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Σημείωση: ο Πέτρος δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, ως Πέτρος Γ΄ αυτ. της Ρωσίας, κράτησε το επώνυμο της μητέρας του Άννας, δηλ. αυτό των Ρομάνοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σλεσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ  Σλεσβιχ
Άρτσιμπαλντ Τζόζεφ Κρόνιν
Ο Άρτσιμπαλντ Τζόζεφ Κρόνιν (Archibald Joseph Cronin, 19 Ιουλίου 1896 - 6 Ιανουαρίου 1981), γνωστός και ως '''A. Τζ. Κρόνιν''', ήταν Σκωτσέζος ιατρός και συγγραφέας.