cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόβιατ Σοχάτσεφ
Γειτονικά πόβιατ
Το Πόβιατ Σοχάτσεφ συνορεύει με το Πόβιατ Πουόνσκ στα βόρεια, το Πόβιατ Νόβι Ντβουρ Μαζοβιέτσκι στα βορειοανατολικά, το Πόβιατ Δυτικής Βαρσοβίας και το Πόβιατ Γκρόντζισκ στα ανατολικά, το Πόβιατ Ζιράρντουφ στα νοτιοανατολικά, το Πόβιατ Σκιερνιεβίτσε στα νότια, το Πόβιατ Γουόβιτς στα νότιοδυτικά, το Πόβιατ Γκοστίσιν στα δυτικά και το Πόβιατ Πουότσκ στα βορειοδυτικά.
Παραπομπές
Σοχατσεφ
Airbus A380
Ο πάνω όροφος του A380 εκτείνεται σε όλο το μήκος της ατράκτου, με πλάτος που αντιστοιχεί σε αεροσκάφος ευρείας ατράκτου. Αυτό δίνει στην καμπίνα του A380-800 ωφέλιμο χώρο ορόφου 478 τετραγωνικών μέτρων, 40% περισσότερο από ό, τι το επόμενο μεγαλύτερο αεροσκάφος, το Boeing 747-8, και παρέχει θέσεις για 525 άτομα σε μία τυπική διαμόρφωση τριών-κλάσεων ή μέχρι 853 άτομα σε μία οικονομική διαμόρφωση. Το A380-800 έχει εμβέλεια 15.700 χιλιόμετρα (8.500 ναυτικά μίλια), που αρκεί για να πετάξει απευθείας από το Ντουμπάι στο Λος Άντζελες, και ταχύτητα πτήσης των Mach 0,85 (περίπου 900 km/h, σε υψόμετρο).
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πηγές: Airbus A380 specifications
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Βενζίνη
Η βενζίνη είναι ελαφρύ υγρό, πτητικό και εύφλεκτο, που προέρχεται κυρίως από την κλασματική απόσταξη του πετρελαίου.
Φυσικές ιδιότητες
Είναι υγρό άχρωμο ή ελαφρά χρωματισμένο, έχει χαρακτηριστική οσμή και αποστάζει σε θερμοκρασία μεταξύ 40° και 210° C.
Χημική σύσταση
Χημικά είναι μείγμα τριών κυρίως κορεσμένων υδρογονανθράκων: εξανίου, επτανίου και οκτανίου.
Χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως καύσιμο υλικό (βενζίνη αυτοκινήτων, αεροσκαφών κλπ.) στη βιομηχανία για την κατεργασία των υφαντικών ινών, για τις απολιπάνσεις, για την παρασκευή κόλλας με βάση το καουτσούκ κ.ά. και ως διαλύτης (βενζίνη εκχύλισης, αποκηλίδωσης κλπ.).
Μέθοδοι παρασκευής
Λόγω της μεγάλης κατανάλωσης της βενζίνης, παρασκευάζεται και τεχνητά με 3 κυρίως μεθόδους:
Αριθμός οκτανίου
Όλα τα είδη της βενζίνης δεν έχουν την ίδια σύσταση και επομένως την ίδια αξία. Για τη σύγκριση των διάφορων βενζινών χρησιμοποιείται η λεγόμενη κλίμακα οκτανίου από 0 έως 100 και κάθε βενζίνη χαρακτηρίζεται από τον αριθμό οκτανίων. Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός οκτανίου της βενζίνης, τόσο μεγαλύτερη είναι η απόδοσή της.
Μία βενζίνη θεωρείται ότι είναι αριθμού οκτανίου 0 όταν συμπεριφέρεται όπως το κανονικό επτάνιο, που δεν θεωρείται καλό καύσιμο για βενζινοκινητήρες και, αντιθέτως, αριθμού οκτανίου 100 όταν συμπεριφέρεται όπως ένα παράγωγο του κανονικού οκτανίου το ισοοκτάνιο (2,2,4-τριμεθυλο-πεντάνιο), που θεωρείται δηλαδή άριστο καύσιμο για βενζινοκινητήρες.
Για παράδειγμα, βενζίνη αριθμού οκτανίου 95 είναι εκείνη η οποία συμπεριφέρεται όπως το μείγμα που αποτελείται από 95% ισοοκτάνιο και 5% n-επτάνιο.
Μπορεί να προστεθεί επίσης μεθανόλη και αιθανόλη. Προσοχή: τέτοια ανάμιξη δεν συνιστάται για 2-χρονους κινητήρες, διότι δεν αναμιγνύονται με το λάδι αυτών των κινητήρων.
Ο ποιοτικός και ποσοτικός έλεγχος των καυσίμων απαιτεί συγκεκριμένες επιστημονικές μεθόδους, θεσμικό πλαίσιο και ακόμη δομημένες υπηρεσίες ελέγχου.
Κατηγορία:Καύσιμα Κατηγορία:Προϊόντα του πετρελαίου
Ιωάννης Παναγιωτίδης
Ο Ιωάννης Παναγιωτίδης του Νικολάου (Καπνόφυτο Σερρών, 1936 - 20 Απριλίου 1991) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Σερρών με τη ΝΔ μέχρι το θάνατό του.
Βιογραφία
Υπηρέτησε ως νομάρχης Σερρών, Νομάρχης Κιλκίς και Δωδεκανήσου, προτού εκλεγεί βουλευτής.
Εξελέγη βουλευτής Σερρών με τη ΝΔ στις εκλογές του 1985 και επανεξελέγη τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 1989. Για τελευταία φορά εξελέγη στις εκλογές του 1990. Η θητεία του στο Κοινοβούλιο δεν τερματίστηκε, καθώς τον Απρίλιο του 1991 ο Παναγιωτίδης απεβίωσε. Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο Θωμάς Σερέτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Νομάρχες Κιλκίς Κατηγορία:Νομάρχες Σερρών Κατηγορία:Νομάρχες Δωδεκανήσου
Ανθηδών
250px|right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας Η Ανθηδών ήταν ομηρική βοιωτική πόλη, στα παράλια του βορείου Ευβοϊκού κόλπου. Τα ερείπιά της βρίσκονται περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Χαλκίδας. Υπάρχουν δύο εκδοχές για την ονομασία της πόλης σύμφωνα με τον Παυσανία τον περιηγητή. Ονομάστηκε έτσι από μια νύμφη με το όνομα Ανθηδών ή από τον Άνθα, γιο του θεού Ποσειδώνα και της Αλκυόνης, της κόρης του τιτάνα Άτλαντα.
Ιστορία
Πρώτη αναφορά για την πόλη κάνει ο Όμηρος στην Ιλιάδα και συγκεκριμένα στην ραψωδία Β', στον κατάλογο των πλοίων. Μάλιστα ο Όμηρος της δίνει το προσωνύμιο "εσχατόωσαν" που σημαίνει η πιο απομακρυσμένη από γεωγραφικής άποψης πόλη των Βοιωτών προς τον βόρειο Ευβοϊκό κόλπο. Η Ανθηδών αποτελούσε το λιμάνι (επίνειον) των Θηβών στον βόρειο Ευβοϊκό. Σημαντικό μυθολογικό πρόσωπο από την Ανθηδόνα ήταν ο Γλαύκος ο Ανθηδόνιος, ο οποίος ήταν θαλασσινή θεότητα. Ήταν ένα είδος Τρίτωνα, από την μέση και πάνω άνδρας και από την μέση και κάτω ψάρι. Σώζεται αρχαίο νόμισμα που φέρει στη μία όψη του τη μυθολογική παράσταση του Γλαύκου στο αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδας.
Σημαντικός αρχαιολογικός οδηγός για τη πόλη της Ανθηδόνος αποτελεί ο αρχαίος Έλληνας περιηγητής Παυσανίας με το έργο του Ελλάδος περιήγησις και συγκεκριμένα τον τόμο "Βοιωτικά". Με τις ανασκαφές που έχουν πραγματοποιηθεί έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, μεταξύ των οποίων ναοί των Καβείρων, της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης. Επίσης, κοντά στο λιμάνι της πόλης έχει βρεθεί και παλαιοχριστιανική βασιλική εκκλησία των υστερορωμαϊκών χρόνων. Το λιμάνι της Ανθηδόνος ήταν ευρύχωρο για τα δεδομένα της εποχής, διέθετε ακόμα και δύο λιμενοβραχίονες, το στόμιο των οποίων μπορούσε να κλείνει με αλυσίδα με σκοπό τη προστασία του λιμένος από εχθρικές επιδρομές, όπως επίσης και από τους ισχυρούς βοριάδες. Η πόλις επήλθε σε παρακμή κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου, λόγω των επιδρομών πειρατών. Αυτό ανάγκασε τους κατοίκους της να αποτραβηχτούν προς το εσωτερικό και συγκεκριμένα στις βόρειες υπώρειες του Μεσσαπίου όρους (σημερινού Κτυπά) και να ιδρύσουν έναν κτηνοτροφικό οικισμό που αποτέλεσε τον πυρήνα της σημερινής κοινότητας των Λουκισίων. Κατά τη μετάβασή τους από την παραλία στις υπώρειες του όρους, μετέφεραν οικοδομικό υλικό από τα προγενέστερα κτίσματα με το οποίο κτίστηκε εν μέρει το ναΰδριο του Αγίου Γεωργίου, ευρισκόμενο έξω από το χωριό Λουκίσια. Το ναϊκό αυτό οικοδόμημα παρέχει πολύτιμα στοιχεία για τη μελέτη της βυζαντινής αρχιτεκτονικής και έχει αποκαταστάθεί από το ΥΠΠΟ (Ιούλιος 2010). Ανασκαφές στο χώρο του αρχαίου λιμένος έχουν παραγματοποιηθεί από Έλληνες, αλλά και από Γερμανούς και Αμερικάνους ανασκαφείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Λακεδαιμόνιος (γιος του Κίμωνα)
Ο Λακεδαιμόνιος ήταν Αθηναίος στρατηγός στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Γιος του Κίμωνα (από τη γενιά των Φιλαΐδων) και της Ισοδίκης (από τη γενιά των Αλκμεωνίδων).
Σύμφωνα με τον Ρώσο ιστορικό Ίγκορ Σούρικοφ (μέλος του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Ιστορίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών), δεν είναι γνωστή η ημερομηνία γεννήσεως του Λακεδαιμόνιου, ωστόσο, θεωρείται πως γεννήθηκε μετά το 479 π.Χ, όταν ο Κίμων είχε παντρευτεί την Ισοδίκη. Αυτός ο γάμος ήταν σχέδιο του Αριστείδη για ν' αντιμετωπίσει τον Θεμιστοκλή. Ήταν εμπνευστής της ένωσης των τριών αριστοκρατικών οικογενείων - των Αλκμεωνίδων, των Φιλαΐδων και των Κήρυκων - με τα δεσμά του γάμου. Ο Πλούταρχος αναφέρει τα ονόματα των τριών γιων του Κίμωνα από την Ισοδίκη - Λακεδαιμόνιος, Ήλειος, Θεσσαλός. Ο Κίμων δεν ακολούθησε την αρχαία ελληνική παράδοση για την ονοματοδοσία των παδιών, καθώς δεν τους έδωσε τα ονόματα των προγόνων του αλλά των περιοχών της Ελλάδας. Παρ' ολ' αυτά, άλλες αρχαίες πηγές αναφέρουν πως ο Κίμων είχε ακόμα τρεις γιους (τον Μιλτιάδη, τον Κίμωνα και τον Πεισιάνακτα) - ο Σούρικοφ θεωρεί πως αυτό είναι πιθανό γεγονός, καθώς ο Κίμων είχε παντρευτεί σε μεγάλη ηλικία και δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ν' απέκτησε παιδιά από προηγούμενες σχέσεις. Μετά τον θάνατο του Κίμωνα, ηγέτης της πολιτικής ομάδας των Φιλαΐδων ήταν ο Θουκυδίδης, καθώς ο Λακεδαιμόνιος δεν ήταν ενεργός στα θέματα πολιτικής.
Το 433 π.Χ, ο Λακεδαιμόνιος εκλέχθηκε στρατηγός. Το ίδιο έτος, η Κέρκυρα ζήτησε τη βόηθεια της Αθήνας στα πλαίσια της διαμάχης με την μητρόπολή της, Κόρινθο. Οι Αθηναίοι δέχθηκαν να βοηθήσουν και σύναψαν αμυντική συμμαχία με τους Κερκυραίους. Βάσει της συμφωνίας, οι Αθηναίοι έστειλαν ένα μικρό στόλο αποτελούμενο από 10 πλοία, με τον Λακεδαιμόνιο να αποτελεί ένα εκ των τριών στρατηγών. Ο Πλούταρχος αναφέρει το εξής:
Ουσιαστικά, ο Πλούταρχος κάνει λόγο για αποστολή μικρής βοήθειας στους Κερκυραίους με τον Λακεδαιμόνιο επικεφαλής της αποστολής, παρά τις αντιρρήσεις που είχε φέρει ο τελευταίος. Ο Περικλής, ο οποίος είχε δραστηριοποιηθεί ενεργά στη διαδικασία εξοστρακισμού του Κίμωνα και ήταν πολιτικός εχθρός των αριστοκρατικών οικογενειών, παρείχε μονάχα 10 πλοία με την ελπίδα πως η αποστολή του Λακεδαιμόνιου θα έληγε με αποτυχία και θα μπορούσε να τον κατηγορήσει για λακωνοφιλία.
Στη ναυμαχία των Συβότων, οι Αθηναίοι στρατηγοί είχαν λάβει διαταγή να μην εμπλακούν στη μάχη, ωστόσο, αναγκάστηκαν να βοηθήσουν τους Κερκυραίους, καθώς οι Κορίνθιοι είχαν σπάσει τον σχηματισμό τους. Η συμμετοχή των Αθηναίων στη ναυμαχία θεωρήθηκε ως παράβαση της τριακονταετούς ειρήνης και αποτέλεσε ένα από τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τη μετέπειτα ζωή του Λακεδαιμόνιου ούτε για τον θάνατο του.
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Βασιλική Βίλα της Μόντσα
μικρογραφία| Η Βασιλική Βίλα της Μόντσα. μικρογραφία| Ο πορτοκαλεώνας της βίλας.
Η Βασιλική Έπαυλη της Μόντσα, ιταλ.: Villa Reale di Monza, είναι ένα ιστορικό κτήριο στη Μόντσα της βόρειας Ιταλίας. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Λάμπρο, που περιβάλλεται από το μεγάλο πάρκο Mόντσα, ένα από τα μεγαλύτερα κλειστά πάρκα της Ευρώπης.
Η Βασιλική Βίλα, η οποία ονομάζεται επίσης Παλάτι της Μόντσα, είναι ένα νεοκλασικό ανάκτορο, που κτίστηκε από τους Αψβούργους ως ιδιωτική κατοικία κατά τη διάρκεια της αυστριακής κυριαρχίας του 18ου αι.
Έγινε η κατοικία του αντιβασιλιά με το Ναπολεόντειο Βασίλειο της Ιταλίας, αλλά έχασε αυτή τη λειτουργία σταδιακά κατά τη διάρκεια του Βασιλείου της Ιταλίας από τον Οίκο της Σαβοΐας, των τελευταίων Βασιλέων που το χρησιμοποίησαν. Σήμερα φιλοξενεί εκθέσεις και μια πτέρυγα φιλοξενεί επίσης το Καλλιτεχνικό Λύκειο της Μόντσα. μικρογραφία| Το Πάρκο της Μόντσα.
Το κτίριο
Η κατασκευή της βίλας της Μόντσα ανατέθηκε από την αυτοκράτειρα Μαρία-Θηρεσία της Αυστρίας για να είναι η θερινή κατοικία του αρχιδούκα Φερδινάνδου της Αυστρίας. Αρχικά είχε εγκατασταθεί στη Βίλα Αλάριi του Τσερνούρκο σουλ Ναβίλιο, που νοικιάστηκε από τους κόμητες Αλάρι. Η επιλογή της Mόντσα οφειλόταν στον υγιή αέρα και την άνεση της εξοχής, αλλά και επειδή αντιπροσωπεύει έναν συμβολικό σύνδεσμο μεταξύ της Βιέννης και του Μιλάνου, όντας το μέρος στο δρόμο προς την αυτοκρατορική πρωτεύουσα.
Κτίστηκε αρχικά από τον Τζιουζέπε Πιερμαρίνιi μεταξύ 1777 και 1780, ενώ η υλοποίηση των κήπων χρειάστηκε μερικά χρόνια ακόμη. Αργότερα, ο νεαρός αρχιδούκας Φερδινάνδος διέταξε πολλές προσθήκες στο συγκρότημα, το οποίο θεραπεύτηκε ξανά από τον Πιερμαρίνι, και χρησιμοποίησε τη Βίλα ως εξοχική κατοικία του μέχρι την άφιξη των στρατών του Ναπολέοντα το 1796.
Ο Πιερμαρίνι εμπνεύστηκε από το κάστρο Σένμπρουν και το Βασιλικό Παλάτι της Καζέρτα, που είχε κατασκευάσει ο διδάσκαλός του Βανβιτέλι. Το σχέδιο του Σένμπρουν σε σχήμα ανεστραμμένου U επαναχρησιμοποιείται και συνδυάζει τον ισχυρό σκηνογραφικό αντίκτυπο, που προσδίδουν οι πλευρικές πτέρυγες στην κύρια πρόσοψη, την άνεση διανομής (το κεντρικό κτίριο χρησιμοποιείται για λειτουργίες παρουσίασης, οι πλευρικές πτέρυγες για ιδιωτικά διαμερίσματα και ο χώρος πριν το κεντρικό κτίριο για λειτουργίες εξυπηρέτησης). Σε αντίθεση με τα άλλα αυτοκρατορικά ανάκτορα, εδώ προτιμάται ο προσανατολισμός ανατολής-δύσης των προσόψεων, στη θέση του κλασικού προσανατολισμού βορρά-νότου, που εγγυόταν μεγαλύτερη ηλιακή ακτινοβολία. Ίσως αυτή η επιλογή είχε στόχο να εξασφαλίσει μια πιο δροσερή θερμοκρασία στα δωμάτια της βίλας, ή να προσανατολίσει την πρόσοψη που βλέπει στους κήπους προς την αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Η επέκταση είναι πραγματικά τεράστια: 700 δωμάτια για συνολικά 22.000 τ.μ..
Ναπολεόντεια περίοδος
Μετά την ίδρυση του Ναπολεόντειου Βασιλείου της Ιταλίας, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως Βασιλικό Παλάτι και έγινε το σπίτι του αντιβασιλιά της Ιταλίας, Eυγένιου ντε Μπωαρναί.
Ο νέος αντιβασιλιάς ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Λουίτζι Κανονίκα να βελτιώσει τη δομή της βίλας, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής του θεάτρου στη βόρεια πτέρυγα.
Ήταν πάντα κατόπιν εντολής του Μπωαρναί, όταν, μεταξύ 1806 και 1808, το συγκρότημα της Βίλας και των Κήπων της επεκτάθηκε σε μέγεθος, μέσω της κατασκευής του τεράστιου περιφραγμένου πάρκου, που ονομάζεται «Πάρκο Mόντσα ». στην πραγματικότητα, ήταν μεταξύ 1807 και 1808 που κτίστηκε το σημερινό 14 χλμ τείχος μήκους χιλιομέτρων, χρησιμοποιώντας το υλικό από την κατεδάφιση του αρχαίου κάστρου του Βισκόντι.
Μια νέα αυστριακή περίοδος
Με την πτώση της Πρώτης Αυτοκρατορίας (1815), η Αυστρία προσάρτησε τα ιταλικά εδάφη στο Βασίλειο της Λομβαρδο-Βενετίας και η Μόντσα περιλήφθηκε στην επαρχία του Μιλάνου.
Ο νέος αντιβασιλιάς ήταν ο Ράινερ Ιωσήφ, αρχιδούκας της Αυστρίας.
Ο Ράινερ των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν παθιασμένος με τη βοτανική και χάρη στη συνεισφορά του το Πάρκο και οι Κήποι έγιναν πλούσιοι σε νέα είδη.
Το 1819 άνοιξε ένα σχολείο στο πάρκο, για να εκπαιδεύσει επαγγελματίες κηπουρούς να φροντίζουν τους κήπους των αυτοκρατορικών κατοικιών. Ο αρχιδούκας ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Τζιάκομο Τατσίνι τον εκσυγχρονισμό της βίλας. Αυτός εργάστηκε ιδιαίτερα στα διαμερίσματα στους ορόφους, που προορίζονταν για τους γιους και τις κόρες του αρχιδούκα, που ήταν εμπλουτισμένα με εκλεπτυσμένες διακοσμήσεις, και στα μπάνια.
Ο Ράινερ έφυγε από τη Μόντσα το 1848 και ο στρατάρχης Ραντέτσκι εγκαταστάθηκε εκεί.
Το 1857 ο αρχιδούκας Μαξιμιλιανός των Αψβούργων, ο νέος κυβερνήτης της Λομβαρδο-Βενετίας, κατέλαβε τη βίλα σποραδικά για μόνο δύο χρόνια, κλείνοντας οριστικά την αυστριακή περίοδο της Βασιλικής Βίλας.
Ιταλικό Βασίλειο
Το 1868 η βίλα δωρίστηκε από τον Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β΄ στον γιο του, τον μελλοντικό Ουμβέρτο Α΄ με την ευκαιρία του γάμου του με τη Mαργαρίτα της Σαβοΐας. Η βίλα ήταν ένα πολύ ευπρόσδεκτο δώρο και χρησιμοποιήθηκε αμέσως από το βασιλικό ζεύγος. Μετά το τέλος του βασιλιά Βίκτωρα-Εμμανουήλ Α΄, πραγματοποιήθηκαν εργασίες εκσυγχρονισμού, που υλοποιήθτηκαν από τους αρχιτέκτονες Aκίλε Μαγνόνι ντ'Ιντινιάνο και Λουίτζι Ταραντόλα.
Η Βασιλική Βίλα εγκαταλείφθηκε από τη βασιλική οικογένεια το 1900, μετά τη δολοφονία του βασιλιά Ουμβέρτου Α' στις 29 Ιουλίου 1900. Ο Βασιλιάς δολοφονήθηκε στη Μόντσα από τον Γκαετάνο Μπρέσι, ενώ παρακολουθούσε αθλητική εκδήλωση, που είχε διοργανώσει ο σύλλογος «Forti e Liberi».
Μετά το πένθιμο γεγονός, ο νέος βασιλιάς Βίκτωρ-Εμμανουήλ Γ΄ δεν ήθελε πλέον να χρησιμοποιήσει τη Βασιλική Βίλα, κλείνοντάς την και μεταφέροντας τα περισσότερα από τα έπιπλα στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε.
20ος αι.
Το 1934 ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ Γ΄ δώρισε το μεγαλύτερο μέρος της βίλας στους δήμους της Μόντσα και του Μιλάνου με Βασιλικό Διάταγμα.
Διατηρούσε ακόμη το νότιο τμήμα, με τις αίθουσες του διαμερίσματος του πατέρα του, του βασιλιά Ουμβέρτου Α', αλλά το έδιωχνε από τη μνήμη του.
Κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, ήταν η έδρα της Ρεπουμπλικανικής Εθνοφρουράς.
Τα γεγονότα της έπειτα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μεταπολεμικής περιόδου προκάλεσαν καταλήψεις και τη φθορά του μνημείου.
Από την ίδρυση της Δημοκρατίας, η νότια πτέρυγα διοικείται από το κράτος, ενώ την υπόλοιπη βίλα διαχειρίζονται από κοινού οι Δήμοι της Μόντσα και η Περιφέρεια της Λομβαρδίας.
21ος αι.
Το 2012, μετά από μια μακρά περίοδο αμέλειας, λόγω και του κατακερματισμού των διοικήσεων, οι εργασίες ανακαίνισης στο κεντρικό κτίριο, στη βόρεια και νότια πτέρυγα και για την κατασκευή του τεχνικού χώρου έξω από τη Βίλα στη βόρεια πλευρά και την άρχισε η ανάκτηση της Αυλής της Τιμής.
Η ενοποίηση των τοίχων του ισογείου, η αποκατάσταση και στερέωση θόλων και ξύλινων δαπέδων, η εκτέλεση έκτακτων εργασιών συντήρησης για την ασφάλεια της αυλής και η αποκατάσταση του πεζοδρομίου, της πύλης και της νότιας πρόσοψης του βόρειου χώρου, είχαν προγραμματιστεί. Επιπλέον, το έργο προέβλεπε την ανάπλαση του Μπελβεντέρε. που επιμελήθηκε ο αρχιτέκτονας Mικέλε ντε Λούκι και την αποκατάσταση των δωματίων στο ισόγειο.
Τώρα μπορείτε να επισκεφθείτε τα βασιλικά διαμερίσματα του Ουμβέρτου Α΄ και της Mαργαρίτας της Σαβοΐας, που διατηρούν ακόμη μέρος της αρχικής επίπλωσης, εκτός από τα αντιπροσωπευτικά δωμάτια και άλλα ιδιωτικά διαμερίσματα, που δημιουργήθηκαν για την επίσκεψη του Γουλιέλμου Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας το 1889, για τον πρίγκιπα της Νάπολης, μελλοντικό βασιλιά Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄, και τη δούκισσα της Γένοβας, Ελισάβετ της Σαξονίας, μητέρα της βασίλισσας Mαργαρίτας.
Η βίλα, οι βασιλικοί κήποι και το πάρκο διαχειρίζεται μια Κοινοπραξία (Consorzio Villa Reale και Parco di Monza).
Η Βασιλική Βίλα της Μόντσα χρησιμοποιείται ως παραρτήματα Υπουργείων
Από τις 23 Ιουλίου 2011 φιλοξενεί τα παραρτήματα τεσσάρων Υπουργείων (Οικονομίας και Οικονομικών, Μεταρρυθμίσεων, Απλοποίησης και Τουρισμού).
Στις 19 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, το Δικαστήριο της Ρώμης ακύρωσε τα διατάγματα για την ίδρυση των περιφερειακών γραφείων των υπουργείων στη Βίλα Ρεάλε για αντισυνδικαλιστική συμπεριφορά, καθώς αυτά τα γραφεία είχαν ιδρυθεί χωρίς τη συμμετοχή των συνδικαλιστικών οργανώσεων ή/και χωρίς προηγούμενη ενεργοποίηση, όπως απαιτείται βάσει νόμου, διαβούλευσης με συνδικαλιστικές οργανώσεις. Με την πτώση της 4ης κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, οι εν λόγω κλάδοι καταργήθηκαν οριστικά από τον πρωθυπουργό Μάριο Μόντι.
== Αρχιτεκτονική == Ο Πιερμαρίνι δημιούργησε ένα νεοκλασικό κτίριο προσαρμοσμένο στις ανάγκες της προαστιακής πραγματικότητας. Το συγκρότημα των ανακτόρων περιλαμβάνει το Βασιλικό Παρεκκλήσιο (Cappella Reale), το Cavallerizza (υπόστεγο αλόγων), το Rotonda dell'Appiani, το Teatrino di Corte («Θεατράκι της Αυλής») και τον Πορτοκαλεώνα (Orangerie). Τα δωμάτια στον πρώτο όροφο περιλαμβάνουν μεγάλα σαλόνια και αίθουσες, καθώς και τα βασιλικά διαμερίσματα του βασιλιά Ουμβέρτου Α΄ της Ιταλίας και της βασίλισσας Mαργαρίτας της Σαβοΐας. Μπροστά από το παλάτι βρίσκονται οι βασιλικοί κήποι, σχεδιασμένοι από τον Πιερμαρίνι ως αγγλικοί κήποι τοπίων.
Τα τρία κύρια σώματα, διατεταγμένα σε σχήμα U, οριοθετούν μια μεγάλη αυλή τιμής (cortile d'onore), που κλείνεται στο τέλος από τους δύο κυβικούς όγκους του παρεκκλησιού και της Cavallerizza, από όπου ξεκινούν οι κάτω πτέρυγες των κτιρίων υπηρεσίας: αυτό ορίζει έναν ορθολογικό χώρο, που αποτελείται από την τακτική διάταξη των όγκων, που τέμνονται ορθογώνια και που προοδευτικά αναπτύσσονται καθ' ύψος.
Η διακόσμηση των προσόψεων, παραιτούμενη από κιονοστοιχίες και ανάγλυφα πλακίδια, είναι εξαιρετικά αυστηρή. Η στιλιστική ουσιαστικότητα του κτιρίου δεν οφείλεται μόνο σε ακριβείς γευστικές επιλογές, αλλά και σε πολιτικούς λόγους: η Αυλή της Βιέννης προτίμησε να αποφύγει την υπερβολική επίδειξη πλούτου και εξουσίας σε μια κατεχόμενη χώρα.
Η εσωτερική διακόσμηση είχε ανατεθεί στους κύριους διδασκάλους της νεοσύστατης Ακαδημίας Μπρέρα, που ιδρύθηκε από τον αρχιδούκα το 1776. Ειδικότερα, τα γύψινα και οι διακοσμήσεις των αντιπροσωπευτικών δωματίων είναι κατασκευασμένες από τον Tιτσίνο Τζιοκόντο Αλμπερτόλι, οι τοιχογραφίες και οι πίνακες των Giuseppe Levati και Giuliano Traballesi, τα δάπεδα και τα έπιπλα του Giuseppe Maggiolini.
Θερμοκήπια (Orangerie)
Τα θερμοκήπια, που ονομάζονταν Orangerie στο αρχικό έργο του Πιερμαρίνι και τώρα κοινώς γνωστά ως Serrone, κτίστηκαν το 1790. Παραγγελμένα από τον αρχιδούκα Φερδινάνδο της Αυστρίας-Έστε με αφορμή την 20ή επέτειο του γάμου του με τη Mαρία-Βεατρίκη των Έστε, σχεδιάστηκε στο πρότυπο των θερμοκηπίων του Παλατιού Σένμπρουν. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της βίλας και συνδέεται με το παλάτι μέσω ενός διαδρόμου, που ονομαζόταν «Πέρασμα των Κυριών». Ένα μικρό κυκλικό δωμάτιο, που τώρα ονομάζεται Ροτόντα ντελ Απιάνι, εισήχθη στο μεγάλο θερμοκήπιο.
Το κτίριο είναι εκτεθειμένο και δέχεται φως από το νότο από μια μεγάλη σειρά παραθύρων.
Στο δεύτερο μισό του 20ου αι., ακριβώς μπροστά από το Serrone, δημιουργήθηκε ένας τεράστιος κήπος με τριανταφυλλιές. Εδώ, ένας διαγωνισμός λουλουδιών, που διοργανώνεται από την Ιταλική Ένωση τριαντάφυλλων, πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Μάιο.
Μετά την αποκατάσταση, το κτίριο προορίζεται πλέον για προσωρινές εκθέσεις τέχνης.
Εκδηλώσεις στη Βασιλική Βίλα της Μόντσα
Κάθε χρόνο, στις 24 Ιουνίου, σε συνδυασμό με τον προστάτη άγιο της πόλης, Σαν Τζιοβάννι Μπατίστα, διοργανώνεται ένα σόου πυροτεχνημάτων στο ρυθμό της μουσικής στο γρασίδι της Βίλα Ρεάλε ή μέσα στο πάρκο της Mόντσα. Έχουν επίσης πραγματοποιηθεί πολυάριθμες συναυλίες και αθλητικές εκδηλώσεις, στις οποίες συμμετείχαν διάσημα αστέρια της μουσικής, του αθλητισμού και της ψυχαγωγίας.
Η Κοινοπραξία
Η Κοινοπραξία είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός και μπορεί να συνεργάζεται με πανεπιστήμια και ιταλικά ή ξένα ινστιτούτα, για την προώθηση και υποστήριξη της έρευνας, που εφαρμόζεται στον τομέα της διαφύλαξης και της καρποφορίας των πολιτιστικών αγαθών και του τοπίου. Προτείνει την ενθάρρυνση της τουριστικής ανάπτυξης στα ιστορικά κτίρια της Μπριάντσα, σε συνεργασία με επιχειρήσεις και διοικήσεις της περιοχής. Στους στόχους του περιλαμβάνονται επίσης η δημιουργία νέων μουσείων, εκθέσεις τέχνης και παραστάσεις ιδιαίτερης αξίας. Η φύση του δεν είναι επιχειρηματική, αλλά μπορεί να παράγει και να πωλεί υπηρεσίες, που ευθυγραμμίζονται με τους στόχους του και μπορεί να λάβει δωρεές και δημόσιες ή ιδιωτικές συνεισφορές, με πιθανά φορολογικά οφέλη για τους δωρητές. μικρογραφία| Βασιλική Βίλα της Μόντσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Λομβαρδία
Κόμης της Τρίπολης
Ο Κόμης της Τρίπολης ήταν ο κυβερνήτης στην Κομητεία της Τρίπολης, ένα από τα Σταυροφορικά κράτη που διατηρήθηκε την περίοδο 1102 - 1289. Η Κομητεία της Τρίπολης ήταν το τελευταίο από τα τέσσερα μεγάλα Σταυροφορικά κράτη που δημιουργήθηκαν στην Ανατολή.
Δημιουργός της κομητείας ήταν ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης που ηγήθηκε στην πολιορκία της Τρίπολης, ο πρώτος κόμης επίσημα ήταν ο γιος του Βερτράνδος της Τουλούζης που υπερίσχυσαν τα κληρονομικά του δικαιώματα απέναντι στον ξάδελφο του Γουλιέλμο Ιορδάνη. Όταν πέθανε ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης αμέσως μετά τη Μάχη του Χαττίν ο τίτλος πέρασε στον Οίκο του Πουατιέ που κυβερνούσε το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Η κομητεία διαλύθηκε μετά την κατάκτηση της Τρίπολης από τον Μαμελούκο Σουλτάνο της Αιγύπτου (1289).
Δημιουργία της Κομητείας
Η κομητεία της Τρίπολης ιδρύθηκε από τον Ραϋμόνδο Δ΄ της Τουλούζης (1102) στη διάρκεια του πολέμου με τον Εμίρη της Τρίπολης Μπανού Αμμάρ που ήταν υποτελής στο Χαλιφάτο των Φατιμιδών, η κομητεία επεκτάθηκε σύντομα και οι Σταυροφόροι πολιόρκησαν τον Εμίρη μέσα στην Τρίπολη. Ο Ραϋμόνδο Δ΄ πέθανε (1105), άφησε διάδοχο τον ανήλικο γιο του Αλφόνσο Ιορδάνη με αντιβασιλιά και κηδεμόνα τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Ιορδάνη. Ο Γουλιέλμος Ιορδάνης συνέχισε την πολιορκία της Τρίπολης μέχρι το 1109 που ήρθε στην Ανατολή ο μεγαλύτερος γιος του Ραϋμόνδου Δ΄ Βερτράνδος, ο Αλφόνσος Ιορδάνης επέστρεψε στη Γαλλία με τη μητέρα του και κυβέρνησε την Κομητεία της Τουλούζης. Ο Βερτράνδος και ο Γουλιέλμος Ιορδάνης με τη διαιτησία του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ συμφώνησαν να διατηρεί ο καθένας για λογαριασμό του τις περιοχές που θα κατακτούσε. Ο Βερτράνδος κατέλαβε την ίδια χρονιά την Τρίπολη, ο Γουλιέλμος Ιορδάνης πέθανε σε λίγους μήνες αφήνοντας τον Βερτράνδο μοναδικό κληρονόμο. Η Κομητεία της Τρίπολης συνέχισε να υπάρχει σαν υποτελές κρατίδιο στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ.
Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης που κυβέρνησε την Κομητεία την περίοδο 1152 - 1187 ήταν εξέχουσα φυσιογνωμία, η μητέρα του Οδιέρνα της Ιερουσαλήμ ήταν κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ και ο ίδιος έγινε πρίγκιπας της Γαλιλαίας χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του. Διετέλεσε δύο φορές αντιβασιλιάς και κηδεμόνα της Ιερουσαλήμ επί Βαλδουίνου Δ΄ (1174 - 1177) και επί Βαλδουίνου Ε΄ (1185 - 1186). Ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης ήταν επίσης αρχηγός της αριστοκρατίας που αντιτάχθηκε στους συγγενείς της μητέρας του Βαλδουίνου Δ΄ από τον Οίκο του Κουρτεναί, στους Ναΐτες Ιππότες, τον Γκυ των Λουζινιάν και τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να κλείσει ειρήνη με τον Σαλαντίν ο οποίος στη συνέχεια πολιόρκησε την Τιβεριάδα, οι Σταυροφόροι κινήθηκαν προς τη Γαλιλαία αλλά συνετρίβησαν από τον Σαλαντίν στη μάχη του Χαττίν. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ επέζησε από τη μάχη αλλά πέθανε αμέσως μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Τουλούζης Κατηγορία:Κόμητες της Τρίπολης
Σέρτζιο Λεόνε
Ο Σέρτζιο Λεόνε, ορθότερα Σέρτζο Λεόνε (ιταλ. Sergio Leone, 3 Ιανουαρίου 1929 - 30 Απριλίου 1989) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης. Έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία για τα αποκαλούμενα «σπαγγέτι γουέστερν» του καθώς και για το χαρακτηριστικό τρόπο κινηματογράφησης του, όπου συχνά αντιπαραθέτει πολύ κοντινά πλάνα, γκρο πλαν, (close-ups) με μακρινές λήψεις (long shots).
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Ο πατέρας του, Βιτσέντζο Λεόνε, ήταν από ένας τους πρώτους σκηνοθέτες του Ιταλικού κινηματογράφου (με το ψευδώνυμο Ρομπέρτο Ρομπέρτι) και η μητέρα του ηθοποιός. Άρχισε να δουλεύει στον κινηματογράφο σε ηλικία 18 ετών. Ξεκίνησε γράφοντας σενάρια στη δεκαετία του '50 για τα επονομαζόμενα «πέπλα» (ψευδοϊστορικά έπη χαμηλού προϋπολογισμού) που ήταν εξαιρετικά δημοφιλή εκείνη την εποχή. Παράλληλα εργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτη σε γνωστές Χολιγουντιανές παραγωγές που γυρίστηκαν στα περίφημα στούντιο της Τσινετσιτά, μεταξύ των οποίων τα Κβο Βάντις (1951) και Μπεν Χουρ (1959).
Το 1959 στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Οι Τελευταίες Μέρες της Πομπηίας ο βασικός σκηνοθέτης Μάριο Μπονάρντ αρρώστησε βαριά και οι παραγωγοί ζήτησαν από το Λεόνε, που εργάζονταν σαν βοηθός σκηνοθέτη, να ολοκληρώσει την ταινία. Όταν δυο χρόνια αργότερα κλήθηκε να σκηνοθετήσει τον Κολοσσό της Ρόδου είχε ήδη την εμπειρία για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τέτοιων παραγωγών.
Καριέρα με τα σπαγγέτι γουέστερν
Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '60 η απήχηση των ιστορικών επών εκφυλίστηκε, ο Λεόνε εντούτοις είχε την τύχη να βρίσκεται ανάμεσα στους πρωτοπόρους που ασχολήθηκαν με το ανερχόμενο τότε είδος των γουέστερν. Η ταινία του Για μια χούφτα δολάρια (Per un pugno di dollari, 1964) υπήρξε μια από τις πρώτες (και πολύ επιτυχημένες) προσπάθειες στο είδος του «σπαγγέτι γουέστερν». Βασισμένο στο ιαπωνικό ιστορικό έπος του Ακίρα Κουροσάβα, Yojimbo (1961), προκάλεσε νομικές διαμάχες με τον Ιάπωνα δημιουργό. Έμεινε επίσης στην ιστορία ως η ταινία που καθιέρωσε τον Κλιντ Ίστγουντ, έναν άγνωστο μέχρι τότε τηλεοπτικό ηθοποιό, σαν παγκόσμιο αστέρα.
Η ατμόσφαιρα της ταινίας, αποτέλεσμα εν μέρει του μικρού προϋπολογισμού και των ισπανικών τοπίων που χρησιμοποιήθηκαν, παρουσίασε ένα τραχύ, βίαιο και ηθικά περίπλοκο όραμα της Αμερικανικής Δύσης, που αν και αποτελούσε φόρο τιμής στα παραδοσιακά Αμερικανικά γουέστερν, διαφοροποιούνταν σημαντικά από αυτά σε επίπεδο ιστορίας, πλοκής, διάθεσης και σκιαγράφησης των χαρακτήρων. Ο Λεόνε επάξια αναγνωρίζεται σαν ο αναμορφωτής του σύγχρονου γουέστερν δημιουργώντας ένα ρεύμα που επηρέασε όλα τα μελλοντικά γουέστερν αλλά και διαφορετικά είδη ταινιών. Στα κλασσικά γουέστερν οι ήρωες των ταινιών, καλοί και κακοί, παρουσιάζονταν πάντα ατσαλάκωτοι και καθαροί, ενώ η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ήθος του καθενός ήταν πάντα τονισμένη και ευδιάκριτη (με τη βοήθεια ακόμα και των ρούχων τους, οι καλοί φορούσαν πάντα άσπρο καπέλο, ενώ οι κακοί μαύρο). Οι χαρακτήρες του Λεόνε αντιθέτως υπήρξαν πολύ πιο "ρεαλιστικοί" και περίπλοκοι. Συνήθως ήταν μοναχικά-αντικοινωνικά όντα, που σπάνια πλένοταν ή ξυρίζονταν, έδειχναν βρώμικοι και είχαν βεβαρημένο παρελθόν. Ο αμφίσημος χαρακτήρας τους ανάλογα με τις περιστάσεις μετατρέπονταν από συμπονετικός και γενναιόδωρος σε βάρβαρο, κυνικά εγωιστή και καιροσκοπικό. Αυτή η αίσθηση ρεαλισμού επηρεάζει ακόμα και σήμερα τα γουέστερν που γυρίζονται. Πολλοί αποκάλεσαν ειρωνεία το γεγονός ότι ένας Ιταλός, που δεν μίλαγε Αγγλικά και δεν είχε ποτέ του αντικρίσει την Αμερικάνική Δύση μπόρεσε σχεδόν μεμιάς να αλλάξει για πάντα την αρχετυπική εικόνα του «καουμπόι».
Οι δύο επόμενες ταινίες του, Μονομαχία Στο Ελ Πάσο (1965) και Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος (1966), ολοκλήρωσαν την τριλογία, με την κάθε μια να είναι εμπορικά πιο επιτυχημένη και τεχνικά αρτιότερη από την προηγούμενη. Τη μουσική και στις τρεις αυτές ταινίες υπογράφει ο παραγωγικότατος συμπατριώτης του Λεόνε και θρύλος σήμερα της μουσικής, Ένιο Μορικόνε. Ο Λεόνε είχε αναπτύξει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο κινηματογράφησης γυρίζοντας τις σκηνές των ταινιών του με υπόκρουση τη μουσική του Μορικόνε. Οι περισσότεροι κριτικοί συμφωνούν ότι Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος ήταν η κορυφαία ταινία της τριλογίας.
Με εφαλτήριο την επιτυχία της τριλογίας του, το 1967 εκλήθη στην Αμερική προκειμένου να σκηνοθετήσει αυτό που ήλπιζε να αποτελέσει το αριστούργημα του, το φιλόδοξο Κάποτε στη Δύση, για λογαριασμό της Paramount Pictures. Γυρισμένο ως επί το πλείστον σε Ισπανία και Ιταλία και εν μέρη στο Μόνιουμεντ Βάλεϊ της Γιούτα και με πρωταγωνιστές τους Χένρι Φόντα, Τσαρλς Μπρόνσον και Κλαούντια Καρντινάλε, αποτελούσε μια εκτεταμένη, συχνά βίαια και ονειρική φιλοσόφιση πάνω στη μυθολογία της Αμερικανικής Δύσης. Την ιστορία έγραψαν οι Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και Ντάριο Αρτζέντο (με σημαντικές μετέπειτα καριέρες ως σκηνοθέτες) και το σενάριο υπέγραψε ο μακροχρόνιος φίλος και συνεργάτης του Λεόνε, Σέρτζιο Ντονάτι. Οι υπεύθυνοι της Paramount ξαναμοντάρισαν το υλικό πριν τη διανομή του στις αίθουσες με αποτέλεσμα την εμπορική του αποτυχία στις Η.Π.Α. Στην Ευρώπη η ταινία έγινε επιτυχία και σήμερα θεωρείται από πολλούς ως η κορυφαία ταινία του δημιουργού.
Μετά τα γουέστερν
Τη χρονιά που πέθανε, το 1989, βρίσκονταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο η προετοιμασία της επόμενης ταινίας του, ενός ιστορικού έπους που διαδραματίζονταν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λεόνε ήταν διαβόητος για την ακόρεστη όρεξη του, κάτι που τον οδήγησε στην παχυσαρκία, παράγοντας που πιθανότατα συντέλεσε στο θάνατο του από έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Αν και οι κριτικοί αρχικά δεν εκτίμησαν το έργο του, εξαιτίας της αρνητικής προκατάληψης απέναντι στα σπαγγέτι γουέστερν, σήμερα η αξία του Λέονε αναγνωρίζεται παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μεγαλόσαυρος
Ο Μεγαλόσαυρος ήταν ένα μεγάλο θηριόποδο. Ήταν ο πρώτος δεινόσαυρος που έλαβε επιστημονική ονομασία (Μεγαλόσαυρος), που σημαίνει μεγάλη σαύρα. Έζησε στο μέσο Ιουράσιο, πριν 166 εκατομμύρια χρόνια, στην περιοχή που είναι σήμερα η Ευρώπη, συγκεκριμένα στην Αγγλία, τη Γαλλία και την Πορτογαλία. Είχε μήκος 9 μέτρα, ύψος 3 μέτρα, πριονωτά δόντια, μεγάλα νύχια στα χέρια και στα πόδια και ζύγιζε 1 τόνο περίπου. Η ονομασία του σημαίνει «μεγάλη σαύρα». Ο μεγαλόσαυρος επίσης ήταν ο πρώτος δεινόσαυρος που απέκτησε, το 1824, επιστημονική ονομασία.
Κατηγορία:Μεγαλοσαυρίδες
Μπεσιέρ (Ωτ-Γκαρόν)
Το Μπεσιέρ (γαλλικά: Bessières, οξιτανικά: Becièras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπεσιεραίν (γαλλικά: Bessiérains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Νομός Νικομπάρ
Ο νομός Νικομπάρ είναι ένας από τους τρεις νομούς στην ινδική επικράτεια της ένωσης των νήσων Ανταμάν και Νικομπάρ. Η διοικητική επικράτεια της περιοχής περιλαμβάνει όλα τα νησιά Νικομπάρ, τα οποία βρίσκονται στον Ινδικό Ωκεανό, μεταξύ του Κόλπου της Βεγγάλης και της Θάλασσα Ανταμάν. Η έδρα του νομού είναι το χωριό Μάλακκα, που βρίσκεται στο νησί Καρ Νικομπάρ.
Επικεφαλής της νομαρχιακής διοίκησης είναι ένας Αναπληρωτής Επίτροπος, ο οποίος με τη σειρά του αναφέρεται στον Υπολοχαγό Κυβερνήτη των Νήσων Ανταμάν και Νικομπάρ.
Είναι ο πέμπτος λιγότερο πυκνοκατοικημένος νομός της χώρας (από τους 640).
Παναγιώτης Σοφιανόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Ο Παναγιώτης (Τάκης) Σοφιανόπουλος (γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1968) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Τη χειμερινή περίοδο των μεταγραφών του 1988, ο Σοφιανόπουλος μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, μετά από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας Τάις Λίμπρεχτς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 1995 έχοντας κατακτήσει δύο κύπελλα Ελλάδας (1990, 1992) και ένα Σούπερ Καπ (1992). Με την ερυθρόλευκη φανέλα πραγματοποίησε συνολικά στις εγχώριες διοργανώσεις 120 συμμετοχές, ενώ κατάφερε να πετύχει και 32 γκολ.
Το 1995 ένας σοβαρός τραυματισμός τον ανάγκασε να βάλει πρόωρο τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα, σε ηλικία μόλις 27 ετών.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική Ελλάδας στις 4 Σεπτεμβρίου 1991 σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Αλβανία. Συνολικά, έχει πραγματοποιήσει με το εθνόσημο 2 εμφανίσεις, ενώ έχει πετύχει και ένα γκολ.
Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος έχει αγωνιστεί επίσης με την μεσογειακή ομάδα και υπήρξε από τους πρωταγωνιστές στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους μεσογειακούς αγώνες του 1991.
Πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Αίνιγμα
Το αίνιγμα είναι η αναφορά των ιδιοτήτων και των γνωρισμάτων ενός αντικείμενου, χωρίς ν' αναφέρεται το ίδιο το αντικείμενο. Η περιγραφή είναι τέτοια, ώστε οδηγεί τον ακροατή ή τον αναγνώστη στην ανακάλυψη του αντικείμενου.
Τα αινίγματα αποτελούν ιδιαίτερο κλάδο λαογραφίας στους περισσότερους λαούς. Αινιγματικές εκφράσεις και παραβολές βρίσκονται στο βιβλίο της γένεσης καθώς και στα βιβλία των προφητών. Τεράστια λογοτεχνική και γραμματολογική αξία παρουσιάζουν οι Περσικοί λογογράφοι, αινίγματα με λογογραφική μορφή.
Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν σαν αφετηρία των αρχαίων ελληνικών αινιγμάτων τους χρησμούς των μαντείων.
Οι χρησμοί ήταν μια διφορούμενη απάντηση και χρειαζόταν σκέψη για να ανακαλυφθεί η ορθή σημασία τους.
Γνωστά, επίσης, από τη μυθολογία είναι τα αινίγματα της Σφίγγας και του Οιδίποδα. Ειδικοί φιλόλογοι πιστεύουν πως ο πρώτος Έλληνας που έφτιαξε αινίγματα είναι ο Ηρόδοτος.
Το αίνιγμα καλλιεργήθηκε ως ιδιαίτερο φιλολογικό είδος και στη Γερμανία των νεότερων χρόνων. Ο Σίλερ, ο Ρύκερτ, ο Γκαίτε, ο Σλεϊρμάχερ έχουν γράψει ολόκληρες συλλογές.
Στην Ελλάδα το αίνιγμα είναι καρπός της λαϊκής δημιουργίας και στοιχείο της φιλοσοφίας του λαού π.χ. Δώδεκα καλογεράκια σ' ένα ράσο τυλιγμένα (δώδεκα μήνες). Ψηλός, λιγνός καλόγερος και κόκαλα δεν έχει (ο καπνός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Φιλολογία
Μπρατοσεβίτσε
Το Μπρατοσεβίτσε (πολωνικά: Bratoszewice) είναι χωριό του Πόβιατ Ζγκιες, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Απέχει περίπου 6 χλμ. βορειοανατολικά του Στρίκουφ, 20 χλμ. βορειοανατολικά του Ζγκιες και 22 χλμ. βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.
Συντριβή σε ισόπεδη διάβαση
Στις 30 Ιουλίου 2012, περίπου στις 6:00 π.μ. (04:00 GMT), 9 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 1 τραυματίστηκε σοβαρά μετά από σύγκρουση τρένου και μίνι λεωφορείου σε αφύλακτη ισόπεδη διάβαση σιδηροδρόμων στο Μπρατοσεβίτσε. Στο μίνι λεωφορείο επέβαιναν δέκα άτομα, κυρίως εποχικοί εργαζόμενοι από την Ουκρανία. Οι επιβάτες του τρένου δεν τραυματίστηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Χρήστος Αφρουδάκης
Ο Χρήστος Αφρουδάκης (γεννημένος στις 23 Μαΐου 1984) είναι Έλληνας διεθνής υδατοσφαιριστής. Έχει ύψος 188εκ και αγωνίζεται στη θέση του περιφερειακού. Από το 2009 υπηρετεί στο Πυροσβεστικό Σώμα και σήμερα κατέχει τον βαθμό του Υποπυραγού.
Καριέρα
Τη διετία 2004-06 αγωνίστηκε στην Ιταλική Ποζιλίπο, ενώ το καλοκαίρι του 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς.
Το 2007, ο Χρήστος Αφρουδάκης μετεγγράφη στον Ολυμπιάκό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2011, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2008, 2009, 2010, 2011) και 4 Κύπελλα Ελλάδας (2008, 2009, 2010, 2011).
Από τις 9 Ιουλίου του 2011, ο Χρήστος Αφρουδάκης αγωνίζεται στο Ν.Ο. Βουλιαγμένης. Μάλιστα, με την ομάδα της Βουλιαγμένης κατάφερε να κατακτήσει το εγχώριο νταμπλ του 2012.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χρήστος Αφρουδάκης έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ελλάδας.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα υδατοσφαίρισης του 2005 και του 2015 στα οποία και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΝΟΒ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Βιμινάκιο
thumb|right|250px|Ερείπια στο Βιμινάκιο Το Βιμινάκιο ή Βιμινάκιουμ (Viminacium) ήταν σημαντική πόλη της Ρωμαϊκής επαρχίας Μοισίας (σημερινή Σερβία) και πρωτεύουσα της Άνω Μοισίας. Το Βιμινάκιο ήταν η βάση της 7ης Λεγεώνας (Legio VII Claudia), ενώ φιλοξένησε για ένα διάστημα και την 4η Λεγεώνα (Legio IV Flavia Felix). Καταστράφηκε το 440 από τους Ούνους του Αττίλα, όμως ανοικοδομήθηκε από τον Ιουστινιανό Α΄. Κατά τις εκστρατείες του αυτοκράτορα Μαυρικίου στα Βαλκάνια το Βιμινάκιο καταστράφηκε από τους Αβάρους το 584, ενώ στο σημείο αυτό, στη βόρεια όχθη του Δούναβη, ηττήθηκαν το 599 οι Αβαρικές δυνάμεις, αποδεικνύοντας πως δεν είναι ανίκητοι.
Μπενγκτ Γκούσταφσον
Ο Μπενγκτ Γκούσταφσον (γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1963) είναι παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως ακραίος. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Σουηδίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας.
Βιμινάκιο
Ιστορία
Τα ερείπια του Βιμινάκιοy, πρωτεύουσας της Rωμαϊκής επαρχίας thw Ανω Μοισίας, βρίσκονται στην περιοχή των χωριών Στάρι Κόστολατς και Ντρμνο, περίπου 12 χλμ. από την πόλη Κόστολατς και περίπου 159 χλμ. νοτιοανατολικά του Βελιγραδίου. Το Βιμινάκιο ήταν μία από τις σημαντικότερες Ρωμαϊκές πόλεις και στρατιωτικές βάσεις κατά την περίοδο από τον 1ο ως τον 4ο αιώνα. Η εξαιρετική στρατηγική του σημασία είχε να κάνει τόσο με την υπεράσπιση των βόρειων συνόρων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας όσο και των επικοινωνιών και των εμπορικών συναλλαγών. Εξίσου ελκυστική για τους Ρωμαίους ήταν η ενδοχώρα της κοιλάδας του ποταμού Μλάβα, πλούσια σε μεταλλεύματα και σιτηρά. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους η βόρεια πλευρά της πόλης βασιζόταν άμεσα στον κλάδο του Δούναβη, ενώ η δυτική πλευρά οριζόταν από τον ποταμό Μλάβα. Μόνο μεταγενέστερα το Βιμινάκιο εξαπλώθηκε στην αριστερή όχθη του Μλάβα. Χάρη στη θέση του, την ενδοχώρα και τις πλωτές οδούς το Βιμινάκιο αντιπροσώπευε μία από εκείνες τις περιοχές όπου η συνάντηση των πολιτισμών Ανατολής και Δύσης ήταν αναπόφευκτη. Αν και αυτοί οι δρόμοι είχαν πρωταρχικά στρατιωτική και στρατηγική λειτουργία απέκτησαν κατά την αρχαιότητα πολύ ζωηρή κυκλοφορία και σίγουρα συνέβαλαν το ίδιο το Βιμινάκιο να ευμερεί και να γίνει σημαντικός εμπορικός και επιχειρηματικός κόμβος. Εκεί τοποθετήθηκε η 7η Κλαυδιανή Ρωμαϊκή λεγεώνα και από τη στρατιωτική βάση προέκυψε ένας γειτονικός αστικός οικισμός. Το 117 επί της βασιλείας του Αδριανού απέκτησε το καθεστώς πόλης. Στο στρατόπεδο εγκαταστάθηκαν 6.000 στρατιώτες και 30-40.000 κατοικούσαν στον οικισμό. Στο πρώτο μισό του 3ου αιώνα η πόλη ήταν σε πλήρη ανάπτυξη, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εκείνη την εποχή απέκτησε το καθεστώς Ρωμαϊκής αποικίας και το δικαίωμα να κόβει το δικό της νόμισμα. Εδώ το 196 ο Σεπτίμιος Σεβήρος ανακήρυξε το γιο του Καρακάλλα διάδοχο με τον τίτλο του "Καίσαρα". Στο μαυσωλείο ετάφη ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Οστιλιανός, που πέθανε το 251.
Μπενγκτ Γκούσταφσον
Καριέρα
Ο Μπενγκτ Γκούσταφσον έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Σγιοβάγια ΦΚ, ενώ στη συνέχεια μεταπήσησε στην Προγκόνα VBK, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1983.
Το 1983 άφησε στη Σουηδία και ταξίδεψε στην Ιταλία, στην οποία παρέμεινε για πέντε χρόνια αγωνιζόμενος αρχικά στη Ρόμπε ΝτιΚάπα Τορίνο (1983-85) κι έπειτα στην Σάνταλ Πάρμα (1985-88). Με την ομάδα του Τορίνο κατάφερε να κατακτήσει το Top Teams Cup του 1984, ενώ με την ομάδα της Πάρμα κατέκτησε ένα Κύπελλο Ιταλίας (1987).
Βιμινάκιο
Ιστορία
Μία λεγεώνα πιθανόν να είχε τοποθετηθεί εδώ από τον Αύγουστο (27 π.Χ.-14 μ.Χ.). Το 33/34 μ.Χ. κατασκευάστηκε ένας δρόμος που συνέδεε το Βιμινάκιο με τη Ραζαρία. Ο Κλαύδιος (41-54) επάνδρωσε το Βιμινάκιο, την Οίσκο και τη Νόβαι ως βάσεις για τις λεγεώνες της Μοισίας.
Η πρώτη λεγεώνα που εμφανίζεται στο Βιμινάκιο ήταν η 7η Κλαυδιανή που προήλθε από τη Δαλματία το 52 μ.Χ.
Μπενγκτ Γκούσταφσον
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 1988, ο Γκούσταφσον ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας του 1989.
Βιμινάκιο
Ιστορία
Ο Αυτοκράτορας Τραϊανός (98-117) είχε το αρχηγείο του εδώ κατά τους Δακικούς Πολέμους. Το 239 μ.Χ. επί της βασιλείας του Γορδιανού (238-244) έγινε αποικία (colonia) με προνόμιο κοπής νομίσματος και στέγασε τν 7η και την 4ηη Λεγεώνα.
Ο Αυτοκράτορας Οστιλιανός ήταν γιος του Αυτοκράτορα Δέκιου, που σκοτώθηκε σε ενέδρα κοντά στην αρχαία πόλη Αμπρουτους που βρίσκεται στη σημερινή Βουλγαρία. Σύμφωνα με παλιό χειρόγραφο ο αυτοκράτορας Οστιλιανός και η μητέρα του ήλθαν στο Βιμινάκιο για να επιβλέψουν την οργάνωση της άμυνας των βόρειων συνόρων, αλλά και οι δύο πέθαναν από την πανώλη. Λόγω της απόστασης και του φόβου εξάπλωσης της πανώλης, θάφτηκε με όλες τις τιμές στο Βιμινάκιο.
Μπενγκτ Γκούσταφσον
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Μπεζέν-Γκαρώ
Το Μπεζέν-Γκαρώ (γαλλικά: Bezins-Garraux, οξιτανικά: Vedins e Garraus) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Βιμινάκιο
Ιστορία
Το Βιμινάκιο ήταν πρωτεύουσα της επαρχίας της Ανω Μοισίας. Στα τέλη της άνοιξης του 294 ο Διοκλητιανός ταξίδεψε ανά την επικράτειά του και αναδιοργάνωσε το Βιμινάκιο ως πρωτεύουσα της νέας επαρχίας Moesia Superior Margensis. Παρήγγειλε οι άνθρωποι να γράφουν στα Λατινικά, σε αντίθεση με τα Ελληνικά στις νότιες επαρχίες. Το Viminacium ήταν το στρατόπεδο βάσης της 7ης Κλαύδιας Λεγεώνας και φιλοξένησε για κάποιο διάστημα την 4η Φλάβια Ευτυχή Λεγεώνα. Είχε ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο με χώρητικότητα 12.000.
Μπεζέν-Γκαρώ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπεζινουά-Γκαρωσουά (γαλλικά: Bézinois-Garraussois).
Βιμινάκιο
Ιστορία
Το 382 η πόλη ήταν ο τόπος συνάντησης του Θεοδόσιου και του Γρατιανού κατά τους Γοτθικούς Πολέμους.
Το Βιμινάκιο καταστράφηκε το 441 από τον Αττίλα αλλά ανοικοδομήθηκε από τον Ιουστινιανό Α΄. Κατά τις Εκστρατείες του Μαυρικίου στα Βαλκάνια το Βιμινάκιο γνώρισε νέα καταστροφή από τους Αβάρους το 582 αλλά και μια συντριπτική ήττα των δυνάμεών τους στη βόρεια όχθη του Δούναβη το 599, που διέλυσε τη φήμη για την αήττητο των Αβάρων.
Μπεζέν-Γκαρώ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Βιμινάκιο
Θέση και ανασκαφές
Το Βιμινάκιο βρίσκεται στο Στάρι Κόστολατς (Παλαιό Κόστολατς), Σερβικό χωριό στον ποταμό Δούναβη, ανατολικά του Βελιγραδίου. Είναι η τοποθεσία της πρώτης αρχαιολογικής ανασκαφής στη Σερβία, που ξεκίνησε το 1882 από το Μιχαίλο Βάλτροβιτς, αρχιτέκτονα και τον πρώτο καθηγητή αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Η μόνη βοήθεια που έλαβε ήταν από δώδεκα κρατουμένους, επειδή το κράτος δεν διέθετε επαρκείς πόρους για να του παρέχει καλύτερο εργατικό δυναμικό. Η έρευνά του συνεχίστηκε από το Μίλογε Βάσιτς στα μέσα της δεκαετίας του 1890. Πο ανασκαφές έχουν ενταθεί τα τελευταία δέκα χρόνια στην περιοχή της Ρωμαϊκής πόλης, των Ρωμαϊκών στρατιωτικών καταυλισμών και των νεκροταφείων. Πολλές μελέτες δείχνουν ότι οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Βιμινάκιου είχαν ορθογώνιο σχέδιο, που έφθανε τα 442 x 385 μέτρα και δεν απείχαν πολύ από το δυτικό τείχος του αστικού οικισμού σε μια έκταση περίπου 290 στρεμμάτων. Βρίσκονται σε πεδινή περιοχή, έτσι ώστε να είναι εύκολα προσβάσιμες για τους αρχαιολόγους, αλλά δυστυχώς και σε αρχαιοκάπηλους. Τα Εθνικά Μουσεία στο Βελιγράδι και στο Ποζάρεβατς έχουν 40.000 αντικείμενα που βρέθηκαν στο Βιμινάκιο, εκ των οποίων πάνω από 700 είναι κατασκευασμένα από χρυσό και ασήμι. Μεταξύ αυτών είναι πολλά αντικείμενα που είναι σπάνια και ανεκτίμητα.
Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν περισσότερους από 13.500 τάφους. Οι επιτύμβιες πλάκες και οι σαρκοφάγοι είναι συχνά διακοσμημένες με ανάγλυφες αναπαραστάσεις σκηνών από τη μυθολογία ή την καθημερινή ζωή. Εχουν βρεθεί πολυάριθμες ταφικές κατασκευές. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες είναι οι τοιχογραφίες των τάφων του 4ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες νέων γυναικών έχουν υψηλή καλλιτεχνική αξία ως παραδείγματα της Ρωμαϊκής τέχνης. Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής ανακαλύφθηκε ένα αμφιθέατρο, που με τις 12.000 θέσεις του ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στα Βαλκάνια.
Domus scientiarum Viminacium
Το Domus scientiarum Viminacium είναι ένα νέο επιστημονικό, ερευνητικό και τουριστικό κέντρο που κατασκευάστηκε στην άκρη του Αρχαιολογικού Πάρκου. Το Domus κατασκευάστηκε με τη μορφή μιας Ρωμαϊκής έπαυλης, με δωμάτια και εργαστήρια ομαδοποιημένα γύρω από αρκετά αίθρια. Το Domus φιλοξενεί ένα αρχαιολογικό μουσείο, μια επιστημονική βιβλιοθήκη, εργαστήρια επεξεργασίας αρχαιολογικών ευρημάτων, ένα κέντρο πληροφόρησης, αίθουσες συνεδρίων, ένα εστιατόριο με τραπεζαρία και ένα κέντρο σπα με τη μορφή ρωμαϊκού λουτρού. Υπάρχουν επίσης υπνοδωμάτια για ερευνητές, φοιτητές και επισκέπτες. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά είναι μια μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων διακοσμημένη από ένα Σέρβο καλλιτέχνη με ψηφιδωτά με βάση το ύφος της Ύστερης Αρχαιότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μοισία
Symeon Lampadarios
Λαμπαδάριος Συμεών was a visionary leader whose tenure as the mayor of Rhodes was marked by significant advancements in various sectors. His contributions to the city are detailed below:
Infrastructure Development