cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος
Γάμος και εκστρατείες
Το 19 π.Χ. επέστρεψε από την Ανατολή, νυμφεύτηκε την κόρη του στρατηγού Μάρκου Βιψανίου Αγρίππα, στενού φίλου τού Αυγούστου και μέχρι το 12 π.Χ. ενεπλάκη σε εκστρατείες στη Γαλατία. Ταυτόχρονα η σύζυγός του Βιψανία Αγριππίνα είχε γεννήσει τον γιο του Δρούσο Ιούλιο Καίσαρα. Ο θάνατος του πατέρα της Αγρίππα οδήγησε στο διαζύγιό τους, κατ' εντολήν του Οκταβιανού και στο γάμο του Τιβέριου με τη χήρα του Αγρίππα, την Ιουλία την Πρεσβύτερη, μόνη κόρη τού Αυγούστου. Έτσι οι δεσμοί μεταξύ τού Οκταβιανού και των Κλαυδίων έγιναν πιο στενοί και ο Τιβέριος άρχισε να ευνοείται ως πιθανός διάδοχος του θρόνου. Προκειμένου να τον ευχαριστήσει ο Οκταβιανός, τού ανέθεσε αρμοδιότητες και αξιώματα, που παλαιότερα ανήκαν στον Αγρίππα, συμπεριλαμβανομένου του ουσιαστικού ελέγχου των ανατολικών επαρχιών.
Στο αξίωμα του Αυτοκράτορα
Όμως το 6 π.Χ. ο Τιβέριος αποσύρθηκε στο νησί της Ρόδου, πιθανώς λόγω του ατυχούς γάμου του με την Ιουλία. Ο Αύγουστος στράφηκε στους νεαρούς εγγονούς του ως μελλοντικούς διαδόχους του, τους γιους της Ιουλίας και τού Αγρίππα: τον Γάιο και τον Λούκιο, αλλά ο θάνατός τους το 4 μ.Χ. και το 2 μ.Χ. αντίστοιχα οδήγησε στην επιστροφή τού Τιβέριου στα πολιτικά πράγματα και στη σταδιακή ανέλιξή του ουσιαστικά σε συναυτοκράτορα. Όταν ο Οκταβιανός απεβίωσε το 14 μ.Χ., ο Τιβέριος συνέχισε να κυβερνά τυπικά ως διάδοχός του και στην πράξη πλέον ως μονοκράτορας. Επιχειρώντας να διατηρήσει την εικόνα τού προκατόχου του, αυτήν του απρόθυμου δημόσιου λειτουργού, αρχικά προέβαλλε προσποιητές αντιρρήσεις προς τη Σύγκλητο, όταν επρόκειτο να ανακηρυχθεί Αυτοκράτορας, αλλά τελικά αποδέχθηκε το ανώτατο αξίωμα. Ο Τιβέριος προώθησε ως διάδοχό του τον ανιψιό του στρατηγό Γερμανικό, τον οποίο υιοθέτησε. Ο Γερμανικός, μετά από μία επιτυχή καταστολή ανταρσίας στις συνοριακές λεγεώνες τού Ρήνου, η οποία κατέληξε σε προσωρινή κατάληψη και λεηλασία των περιοχών ανάμεσα στον Ρήνο και τον Έλβα ποταμό, ανέλαβε στην πράξη τον έλεγχο των ανατολικών επαρχιών, καθώς ο Τιβέριος τον προετοίμαζε ουσιαστικά για συναυτοκράτορα. Όμως ο αιφνίδιος θάνατός του το 18 μ.Χ., πιθανώς από δηλητηρίαση, διέκοψε αυτήν την πορεία των πραγμάτων. Ο Τιβέριος άρχισε να μοιράζεται την εξουσία με τον γιο εκείνου Δρούσο Καίσαρα, που τον υιοθέτησε, αλλά μετά το μυστηριώδη θάνατο του τελευταίου το 23 μ.Χ. έπαψε να ασχολείται ιδιαιτέρως με την πολιτική.
thumb|right|250px|Νομίσματα με τη μορφή του Τιβερίου
<!--
Άνοδος στην εξουσία
miniatur|Προτομή του Τιβερίου, [[Ερμιτάζ]]
Με το θάνατο του Αυγούστου ο Τιβέριος σε ηλικία 55 ετών έγινε διάδοχός του. Επίσης η στρατιωτική του πείρα τού επέτρεψε να φαίνεται ασυναγώνιστος. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 14 συγκάλεσε τη Σύγκλητο, um die Leichenfeier und die Divinisierung für Augustus beschließen zu lassen. In dieser Senatssitzung wurde das private Testament des Augustus eröffnet. Tiberius und Livia waren als Haupterben eingesetzt, wobei Tiberius zwei Drittel und Livia ein Drittel der Erbschaft erhielten. Durch das Testament wurde Livia adoptiert und zur Iulia Augusta erhoben. Livia, die bereits unter Augustus öffentlich als Teilhaberin am Prinzipat aufgetreten war und in der offiziellen Propaganda – etwa auf Münzen – als solche dargestellt wurde, konnte somit in ihrer neuen Stellung als Kaisermutter höchsten Einfluss ausüben. Bis zu ihrem Tod im Jahr 29 gelang es ihr in dieser Rolle, die zunehmenden Anfeindungen innerhalb der Kaiserfamilie, besonders angesichts der Nachfolgefrage, zu kontrollieren. Allerdings bestand ein Konkurrenzverhältnis zwischen der herrschsüchtigen Mutter und dem Sohn.
Trotz des eindeutigen Testaments des Augustus wartete Tiberius demonstrativ das ausdrückliche Ersuchen des Senats ab, die Kaiserwürde anzunehmen. Diese zögernde Haltung (recusatio imperii) kann damit erklärt werden, dass Tiberius allgemein als zurückhaltender Mensch galt; wahrscheinlicher ist jedoch, dass er bewusst den Rückhalt und die verbindliche Festlegung des Senats auf seine Person suchte, um als ehemals umstrittener Nachfolgekandidat seine Position zu stärken. Eine solche eher taktisch motivierte Zurückhaltung spiegelt sich auch darin, dass Tiberius in späteren Jahren häufig Rücktrittsgedanken äußerte. Außerdem akzeptierte Tiberius zwar den Ehrenbeinamen Augustus, den an Augustus verliehenen Titel pater patriae lehnte er jedoch ab. Erst ab dem 10. März 15 bekleidete er das Amt des pontifex maximus. Da es sich um die historisch erste Übertragung der an Augustus persönlich verliehenen Amtsgewalten handelte, war es noch nicht endgültig entschieden, dass die Institution des Prinzipats eine dauerhafte werden sollte. Der Senat akzeptierte jedoch widerspruchslos die Amtsstellung des Kaisers und fügte sich zunehmend in dessen Autorität.
Unmittelbar zu Beginn der Kaiserherrschaft des Tiberius wurde Agrippa Postumus ermordet. Bereits in der Antike wurde spekuliert, ob Tiberius für die Ermordung verantwortlich war, ob Augustus angeordnet hatte, Agrippa Postumus nach seinem Tod beseitigen zu lassen, oder ob Livia die Herrschaft für ihren Sohn sichern wollte. Tacitus legt eine Mitschuld des Tiberius nahe. Tiberius bestritt jedoch die Verantwortung für den Mord. Noch 14 n. Chr. machte Tiberius dem kappadokischen König Archelaos, von dem er sich während der schwierigen Zeit in Rhodos nicht genug beachtet fühlte, den Prozess.
Meuterei der Legionen und Marserfeldzug
Unmittelbar nach Tiberius’ Herrschaftsantritt kam es zu einer Meuterei der in Pannonien und Germanien stationierten Legionen. Gründe für den Aufstand waren die Härte des Dienstes, die Länge der Dienstzeit und der geringe Sold. Diese Missstände gingen zurück auf die Politik des verstorbenen Augustus und dessen strenge Reaktionen auf den Pannonischen Aufstand und die Varusniederlage. Während Tiberius’ Sohn Drusus die Lage in Pannonien ohne größere Komplikationen beruhigen konnte, hatte Germanicus zunächst große Mühe, die ihm in Germanien unterstellten Legionen wieder unter Kontrolle zu bringen, die ihn statt Tiberius zum neuen Princeps ausrufen wollten. Die Legio XIV Gemina verweigerte den Treueeid, und in einem Sommerlager schlossen sich die zusammengezogenen vier Legionen des niedergermanischen Heeres dem Beispiel an. Germanicus blieb Tiberius gegenüber loyal und weigerte sich, den auf einen Staatsstreich gerichteten Forderungen nachzukommen. Schließlich beendete er die Meuterei mit zahlreichen Zugeständnissen im Namen des Princeps, ohne sich jedoch zuvor bei Tiberius rückversichert zu haben. So sagte er beschleunigte Dienstentlassungen und Geldgeschenke an die Soldaten zu. Um ein mögliches Wiederaufleben der Meuterei zu verhindern und zugleich eine Strafexpedition für die Varusniederlage durchzuführen, initiierte er im Herbst des Jahres 14 einen Feldzug gegen die Marser. In diesem Feldzug erlitten seine Legionen nur geringe Verluste.
Tiberius reagierte ambivalent. Einerseits betrachtete er den Sieg über die Marser als Erfolg, denn es war Germanicus gelungen, das Heer zu disziplinieren. Andererseits lehnte er das eigenmächtige Vorgehen des Germanicus ab, zumal dessen neu gewonnener Ruhm die Position des Tiberius im Heer schwächte.
Abbruch der Expansion an Rhein und Donau
Unter Augustus und zu Beginn der Herrschaft des Tiberius wollte Rom die clades Variana korrigieren, zumindest aber die aufrührerischen Germanenstämme formell unterwerfen und die Deserteure bestrafen, allein schon zur Abschreckung künftiger Aufrührer. Diese Ziele wurden jedoch nicht erreicht. Die Römer hatten Glück, dass die anderen Fronten während dieser Zeit ruhig blieben, denn das römische Heer war nicht groß genug, um auf Dauer acht Legionen an der Germanenfront bereitzuhalten. Die Katastrophe des Varus, der im Jahr 13 v. Chr. zusammen mit Tiberius das Konsulat innegehabt hatte, und das von Germanicus im Jahre 14 vorgefundene Problem der Militärrevolten ließen Tiberius von der Grenzverschiebung in Richtung Weser und Elbe endgültig Abstand nehmen. Der illusionslose Germanienkenner Tiberius ging im Gegensatz zu Germanicus zu einer defensiven Grenzpolitik über, die die Germanen ihrem inneren Streit überließ und sich auf die Behauptung eines der Grenze vorgelagerten Gebietes beschränkte. Tiberius erkannte, dass Rom die germanische Arminius-Koalition allein schon aufgrund der logistischen und topographischen Gegebenheiten nicht ohne beträchtliche Mittelaufstockung besiegen konnte. Die römischen Truppen konnten sich bei einem Vormarsch nicht aus dem Lande ernähren, und der Landkriegsführung standen durch die weiten Wege und Transporte bei den kurzen Feldzugszeiten nahezu unüberwindbare Schwierigkeiten und Risiken entgegen.
Tiberius bewilligte dem Germanicus einen aufwändigen Triumph über die Germanen, den dieser am 26. Mai 17 in Rom abhielt. Tiberius wollte damit einerseits Germanicus eine feierliche Anerkennung seiner Gesamtleistungen zuteilwerden lassen, andererseits den faktischen Abbruch der Offensive als außenpolitischen Erfolg darstellen. Paradoxerweise erwies gerade die Katastrophe der Varusschlacht die Beständigkeit der römischen Grenze am Rhein, um derentwillen die Eroberung Germaniens begonnen worden war. Durch die Abberufung des Germanicus (16 n. Chr.) setzte sich die neue außenpolitische Linie des Tiberius durch, die in der Tabula Siarensis (19 n. Chr.) ihren Niederschlag finden sollte: Befriedung Galliens, Vergeltung für die Varusniederlage, Rückgewinnung der Feldzeichen, jedoch nicht mehr die Eroberung des rechtsrheinischen Germanien. Diese Politik fand mit dem Tod des Tiberius (37 n. Chr.) ihr Ende, sein Nachfolger Caligula unternahm wieder (erfolglose) Expeditionen in das germanische Kerngebiet.
Orientreise und Tod des Germanicus
Nach seinem Triumph reiste Germanicus im Auftrag des Tiberius in den Osten des Reiches, um die politischen Verhältnisse aus römischer Sicht zu ordnen. Kappadokien wurde zur römischen Provinz. Germanicus erhielt ein spezielles imperium, das zwar über dem aller anderen Prokonsuln stand, aber unter dem des Tiberius. Über Griechenland und Kleinasien gelangte er nach Syrien, von dort nach Ägypten, zum großen Missfallen des Tiberius, da es keinem Senator erlaubt war, die für die Getreideversorgung Roms wichtige Provinz Aegyptus zu betreten, die als persönliches Eigentum des Kaisers betrachtet wurde. Nach der Rückkehr nach Syrien erkrankte Germanicus in Antiochia und starb dort im Jahr 19. Schnell kamen zahlreiche Gerüchte auf, wie es zum Tod des Germanicus gekommen sei.
Aufgrund eines Konkurrenzverhältnisses zu Germanicus wurde insbesondere der Statthalter der Provinz Syria, Gnaeus Calpurnius Piso, beschuldigt, Germanicus vergiftet zu haben. Giftmordanklagen waren im kaiserzeitlichen Rom häufig und wegen der eingeschränkten Untersuchungsmethoden letztlich nicht nachweisbar. Sentius Saturninus beschuldigte Martina, eine Freundin der Gattin des Piso, des Giftmordes an Germanicus. Aufgrund der Entsendung des Germanicus und der Ernennung Pisos vermutete man in Rom ein Komplott, da vor allem Tiberius und Livia daran interessiert gewesen seien, den populären Germanicus zu beseitigen, um Tiberius’ Sohn Drusus die Nachfolge zu sichern. Tiberius verhielt sich zuerst zurückhaltend, worauf seine Kritiker Gerüchte verbreiteten, er habe die Nachricht über den Tod des Germanicus innerlich mit Freude und Genugtuung aufgenommen. Deshalb ließ Tiberius eine Erklärung veröffentlichen, in der er erläuterte, dass viele erlauchte Römer für den Staat gestorben seien; diese seien sterblich, ewig sei nur das Gemeinwesen (principes mortales – rem publicam aeternam). Jedoch ließen die Gerüchte und Forderungen nach Bestrafung des Schuldigen nicht nach, vor allem, weil die als „Giftmischerin“ beschuldigte Martina auf ihrem Weg von Syrien nach Rom in Brundisium selbst an Gift gestorben war und in ihrem Haar verstecktes Gift gefunden wurde.
Angesichts dieser Indizien, auch mit Blick auf die Gerüchte um sein eigenes mutmaßliches Motiv (sein Sohn Drusus war mit Germanicus’ Tod unangefochtener Nachfolger geworden), sah sich Tiberius schließlich veranlasst, Anklage gegen Piso zu erheben. Tiberius forderte in diesem Prozess die Senatoren auf, unparteiisch zu sein. Piso fand jedoch weder vor dem Senat noch bei seinen engsten Freunden Rückhalt und wurde noch vor Prozessende tot aufgefunden. Die Umstände sind unklar. Die früher nur literarisch bekannten Einzelheiten des Prozesses sind durch einen Inschriftenfund um 1990 ergänzt worden. Die in Spanien gefundene Inschriftentafel enthält einen Senatsbeschluss im Anschluss an den Piso-Prozess. Der Giftmordvorwurf ist im Senatsbeschluss angedeutet; der offizielle Vorwurf gegen Piso war allerdings bewaffneter Aufruhr. Die Berufung des Tiberius auf sein Gerechtigkeitsempfinden (aequitas) ist deutlich hervorgehoben. Kopien des Senatsbeschlusses wurden in allen Legionslagern und Provinzhauptstädten des Reiches aufgestellt.
Rom und Italien
Tiberius bemühte sich zu Beginn seiner Regierung um Legitimation und ein gutes Verhältnis zu Senat und Ritterstand, dessen Privilegien (Tragen des Goldringes, bevorzugte Sitze bei Spielen) bewahrt blieben. Er übertrug dem Senat das Wahlrecht von Amtsträgern, das bis dahin nominell von der stadtrömischen Bürgerschaft ausgeübt worden, unter Augustus aber faktisch ein Privileg des Kaisers geworden war. Auch vermied es Tiberius, lediglich den Senatsausschuss zu befassen, mit dem Augustus vorher anstelle des gesamten Gremiums verhandelt hatte. Der Versuch, stattdessen dem Senatsplenum größere Entscheidungsmöglichkeiten einzuräumen, scheiterte jedoch am Ungleichgewicht der Macht und am Kampf der verschiedenen Gruppen um Einfluss, vor allem in der Frage der Nachfolge. Es bildeten sich Parteiungen gegenüber einzelnen Mitgliedern der Kaiserfamilie oder anderen einflussreichen Persönlichkeiten, wie Seianus, heraus, die zu gegenseitigen Unterstellungen und Anfeindungen führten. Bereits im Jahr 16 wurde Libo Drusus, ein Urenkel des Pompeius, einer Verschwörung gegen die Kaiserfamilie verdächtigt und zum Selbstmord gezwungen. Im selben Jahr ließ Tiberius den Sklaven Clemens, der sich für Agrippa Postumus ausgegeben und in Italien eine beachtliche Schar Anhänger um sich gesammelt hatte, beseitigen.
Tiberius setzte den konservativen Kurs des Augustus in der Religionspolitik fort. Magier und Astrologen ließ er im Jahr 16 aus Italien ausweisen, obwohl er selbst Astrologie praktiziert haben soll und bei Entscheidungen häufig den Rat des Philosophen und Astrologen Thrasyllos einholte, mit dem er befreundet war. Des Weiteren ging Tiberius im Jahr 19 scharf gegen den Isiskult und das Judentum vor, nachdem es zu angeblich religionsbedingten Unruhen und Störungen der öffentlichen Ordnung gekommen war. 4.000 jüdische Freigelassene wurden nach Sardinien gebracht, um dort gegen sardische Räuber militärisch eingesetzt zu werden. Die restlichen Juden wurden gezwungen, ihrem Glauben abzuschwören oder Italien zu verlassen. Jedoch gelang es Tiberius nicht, den jüdischen Glauben in Rom und Italien langfristig zu unterbinden.
Provinzen und Klientelstaaten
Tiberius war in der Verwaltung des Reiches erfolgreich. Er setzte den von Augustus am Ende seiner Herrschaft eingeschlagenen konservativen, auf die Bewahrung des Bestehenden ausgerichteten Kurs fort. Tiberius berief sich ebenso wie Augustus auf die Herrschertugenden virtus, clementia, iustitia und pietas („Exzellenz“, „Milde“, „Gerechtigkeit“ und „Ehrerbietung“). Jedoch war die Propaganda in Inschriften und auf Münzen zusätzlich durch Schlagwörter wie salus und moderatio („Wohlergehen“ und „Zurückhaltung“) gekennzeichnet, die als Leitbilder seiner Regierung moderne Verwaltungsziele widerspiegeln, etwa eine ausgewogene, dezentrale Wirtschaftspolitik.
Statthalter wurden weit über die übliche einjährige Amtszeit hinaus auf ihren jeweiligen Posten belassen, wodurch eine größere Kontinuität in der Provinzverwaltung erreicht wurde. So war beispielsweise Lucius Aelius Lamia neun Jahre lang Statthalter von Syrien. Er verwaltete dabei die Provinz von Rom aus.
Neben dem im Jahr 17 annektierten Kappadokien wurde Kommagene vorübergehend zur römischen Provinz, bis sie unter Vespasian endgültig in das Imperium eingegliedert wurde. Außerdem sorgte seit demselben Jahr der Numider Tacfarinas, der aus einer römischen Hilfstruppe desertiert war, für Aufruhr im afrikanischen Teil des römischen Reichs. Er wurde zwar von römischen Truppen im offenen Kampf geschlagen, jedoch erholten sich die Aufständischen wieder und führten fortan verheerende Kleinkriege gegen die römische Besatzungsmacht. Forderungen und Verhandlungen unter der Führung des Tacfarinas nach Land für sich und sein Heer lehnte Tiberius ab. Stattdessen schickte er eine weitere Legion, die Legio IX Hispana, mit dem Befehl nach Afrika, Tacfarinas zu vernichten. Erst sieben Jahre nach ihrem Beginn konnten die von Tacfarinas angeführten Revolten unter Publius Cornelius Dolabella endgültig niedergeschlagen werden. Tacfarinas fiel im Kampf, sein Sohn geriet in Gefangenschaft.
Die Lebensmittelversorgung, die Steuerbelastungen sowie die Arroganz und Grausamkeit der römischen Statthalter sorgten in Gallien für Unruhen, die zum Aufstand des Häduers Iulius Sacrovir und des Treverers Iulius Florus im Jahre 21 führten. Dieser Aufstand wurde jedoch in kürzester Zeit niedergeschlagen. In den Jahren 22 bis 25 wurden rebellische thrakische Stämme mit Erfolg bekämpft. Bemerkenswert ist die militärstrategische Zurückhaltung des Tiberius, denn mit Ausnahme der Feldzüge gegen Aufständische gab es keinerlei große Militäraktionen während seiner Herrschaft.
In Armenien, wo sich römische und parthische Interessen kreuzten, wurde mit Artaxias III. um das Jahr 18 ein neuer König eingesetzt. Rom wollte die Parther in einer ständigen Bedrohungssituation belassen, um ihnen den Anreiz eines Einfalles in Kleinasien, Syrien oder Palästina zu nehmen, was bis zum Tod des Artaxias im Jahre 34 oder 35 gelang. Erst in der sich anschließenden Nachfolgefrage sollte der Partherkönig Artabanos II. seinen Sohn Arsaces auf den armenischen Thron setzen und Gebietsabtretungen der Römer in Kleinasien fordern. Durch das diplomatische Eingreifen des Lucius Vitellius, Statthalter von Syrien, konnte ein Gebietsverlust jedoch abgewendet werden. Lucius Vitellius griff in den Jahren 35/36 auch in die parthischen Thronwirren ein und konnte Tiridates III. vorübergehend als König der Parther einsetzen.
Άγιος Γεώργιος Γαλαξιδίου Φωκίδας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι νησάκι το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Ιτέας στον Νομό Φωκίδας, απέναντι από το Γαλαξίδι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι μη κατοικίσιμο και μαζί με το Γαλαξίδι και τη νησίδα Αψηφιά, αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Γαλαξιδίου που ανήκει στης Δημοτική Ενότητα Γαλαξειδίου του Δήμου Δελφών.
Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος
Haushalts- und Finanzpolitik
Die Haushaltspolitik des Tiberius war durch ein rigoroses Sparprogramm geprägt, in dem keine größeren Bauprojekte vorgesehen waren. Einige wenige Ausnahmen waren Tempel, die zur Demonstration der pietas dienten, sowie der Bau von Straßen für militärische Zwecke in Nordafrika, Spanien, Gallien, Dalmatien und Moesien.
Άγιος Γεώργιος Γαλαξιδίου Φωκίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Κρισσαίου κόλπου Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών
Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος
Haushalts- und Finanzpolitik
Tiberius’ Sparsamkeit und seine Abkehr vom Luxus hatten sich bereits in dem gegen Kleidungsluxus gerichteten Senatsbeschluss des Jahres 16 gezeigt, der das Tragen von durchsichtigen Seidengewändern verbot, sowie in einem Gesetz aus dem Jahre 22, das sich gegen den Tafelluxus richtete. Tiberius sah davon ab, seine Popularität durch aufwändige Spiele zu erhöhen, und zeigte sich allgemein bei Spielen gegenüber der stadtrömischen Bürgerschaft desinteressiert.
Allerdings war er bei großen Notlagen so spendabel wie kaum ein Politiker vor ihm. Bei den Großbränden in der Stadt Rom in den Jahren 27 und 36 und bei einer Tiberüberschwemmung, die ebenfalls im Jahre 36 eintrat, sowie bei Getreideteuerungen spendete Tiberius Millionen von Sesterzen. Seine Großzügigkeit in Notsituationen bekamen auch die Provinzen zu spüren: Als ein Erdbeben 17 n. Chr. zwölf asiatische Städte vernichtete, darunter Sardes, spendete er zehn Millionen Sesterzen und gewährte einen fünfjährigen Steuererlass. Diese Fürsorge des Tiberius wurde in der Münzprägung civitatibus Asiae restitutis („für den Wiederaufbau der Städte Asiens“) proklamiert.
Von seinem Alterssitz auf Capri aus griff Tiberius im Jahr 33 in eine Finanzkrise in Rom ein, die vor dem Hintergrund seiner restriktiven Geldpolitik durch illegale Zinserhöhung der Geldverleiher ausgelöst worden war, die zugleich immer weniger Kredite gewährten. Da der Senat die Finanzkrise nicht mit eigenen Mitteln bewältigen konnte, stellte Tiberius Kreditvermittlern 100 Millionen Sesterzen zur Vergabe von zinslosen Krediten auf drei Jahre zur Verfügung, mit der Bedingung, dass ihre Schuldner dem römischen Staat Grundstücke von doppeltem Wert als Sicherheiten überschreiben mussten. Die Finanzkrise konnte so behoben werden.
Aufgrund des rigorosen Sparkurses von Tiberius fand sein Nachfolger Caligula 2,7 Milliarden Sesterzen in der Staatskasse vor, die dieser allerdings schnell verschwendete. Tiberius konnte auch daraus finanziellen Gewinn ziehen, dass wegen Majestätsverbrechen verurteilte Senatoren ihr Erbe an den Kaiser abtreten mussten.
Majestätsprozesse
Die ersten von Tiberius gebilligten Prozesse wurden vermutlich maßgeblich vom Senat initiiert, dem ein Teil des Gerichtswesens institutionell unterlag. Seit dem Jahr 24 wurden Majestätsprozesse häufiger eingeleitet, obwohl Tiberius das Majestätsgesetz nicht verschärfte. Insgesamt gab es unter seiner Herrschaft etwa 60 Majestätsprozesse. Ihre Anzahl hatte deshalb so sprunghaft zugenommen, weil der unbestimmte Rechtsbegriff der laesa maiestas so weit ausgelegt wurde, dass schon das Mitsichführen einer Kaisermünze auf dem sanitären Abtritt oder im Bordell Gegenstand einer Anklage werden konnte. Wahrscheinlich handelte es sich dabei eher um einen von vielen Anklagepunkten in einer Reihe von jeweils zur Last gelegten Vergehen. Besonders dissidente literarische Anspielungen konnten strengstens bestraft werden. So war der Historiker Cremutius Cordus gezwungen, sich durch Nahrungsverweigerung das Leben zu nehmen, da man ihm vorwarf, in seinem Geschichtswerk vorteilhaft auf die Caesarmörder Brutus und Cassius eingegangen zu sein. Brutus hatte er gelobt, Cassius soll er den „letzten Römer“ genannt haben. Die meisten Exemplare des Werks wurden auf Senatsbeschluss verbrannt, später wurde es aber wieder herausgegeben. Nachdem sich Gaius Asinius Gallus, der Ehemann von Tiberius’ erster Frau Vipsania Agrippina, nach dem Sturz von Agrippina der Älteren dem Sejan zugewandt hatte, wurde er im Jahr 30 inhaftiert und nach drei Jahren ebenfalls durch Nahrungsentzug getötet.
Tacitus beschreibt die Majestätsprozesse als willkürliches Handeln eines Tyrannen, und diese Deutung ist vor allem in der älteren Forschung weitgehend übernommen worden. Die neuere Forschung dagegen hat sie zunehmend relativiert, da die Darstellung des Tacitus einseitig die institutionelle Verantwortung des Princeps betone und mit Rücksicht auf sein senatorisches Publikum das interne Ränkespiel senatorischer Familien herunterspiele. Es bildete sich erstmals das Phänomen senatorischen Denunziantentums heraus, das die Beziehung von Kaiser und Senat bis zum Ende des 1. Jahrhunderts erheblich belasten sollte. Die kurz zuvor von Augustus geschaffene Stellung des Princeps war institutionell noch nicht so weit gefestigt, dass Tiberius eine repressive Politik gänzlich ohne Unterstützung zumindest eines Teils des Senates hätte durchsetzen können. Erst die spätere Unterwürfigkeit des Senats ermöglichte die autokratische Gewaltherrschaft eines Caligula, Nero oder Domitian.
Aufstieg und Fall des Seianus
Seianus plante vermutlich, durch systematische Ausschaltung der natürlichen Erben des Tiberius und Einheirat in dessen Familie selbst Nachfolger des Princeps Tiberius zu werden. Angeblich verleitete er Livilla, die Frau von Tiberius’ Sohn Drusus, zum Ehebruch. Im Jahr 23 starb der Thronfolger Drusus an einer Krankheit, wie man allgemein annahm. Im Jahr 31 sagte Apicata, die verstoßene Ehefrau des Seianus, aus, dass dieser Drusus habe vergiften lassen, indem er sich den Lieblingseunuchen des Drusus, Eudamus, hörig machte und mit der Verabreichung des Giftes beauftragte, wie auch einige zeitgenössische Autoren berichteten. Apicata wurde allerdings bei dieser Aussage stark unter Druck gesetzt, da sie nicht nur um ihr eigenes Leben, sondern auch um das ihrer Kinder fürchten musste. In der Forschung wird die Beteiligung des Seianus am Tod des Drusus sowie gelegentlich auch das Verhältnis zu Livilla bezweifelt.
Seianus versuchte im Jahr 25, Livilla zu heiraten, wodurch er Mitglied der kaiserlichen Familie geworden wäre. Tiberius lehnte die Heirat jedoch mit Rücksicht auf Vorbehalte in der Kaiserfamilie ab, die eine Verschwägerung mit dem aus dem Ritterstand stammenden Seianus als unstandesgemäß empfand.
Seianus brachte schließlich seinen Anspruch auf die Thronfolge offen zum Ausdruck, indem er seinen Geburtstag zum römischen Feiertag erklären und sich öffentlich durch Aufstellen von Statuen mit seinem Konterfei ehren ließ. Dadurch stellte er den Kult um seine Person dem des Kaisers gleich.
Durchaus in Übereinstimmung mit den Interessen des Tiberius war Seianus wahrscheinlich an Intrigen gegen Agrippina und ihre Parteigänger entscheidend beteiligt. Angeblich ließ er ihren ältesten Sohn und Nachfolgekandidaten Nero Caesar bespitzeln und durch Mittelsmänner zu unbedachten Äußerungen gegen Tiberius verleiten. Als Folge wurden Nero und Agrippina im Jahre 29 auf die Insel Pandataria verbannt, wo beide in den Tod gedrängt wurden. Ihr zweiter Sohn Drusus Caesar verhungerte ein Jahr später im Kerker. Einige Forscher sehen jedoch die Beteiligung des Seianus an den nicht genau bekannten Vorwürfen gegen die Familie des Germanicus als allenfalls gering an.
Antonia Minor, die Witwe von Tiberius’ Bruder Drusus, denunzierte schließlich Seianus bei Tiberius mit dem Vorwurf, dieser wolle Gaius, den späteren Kaiser Caligula, beseitigen lassen, um sich als einzigen Nachfolger zu positionieren. Als Reaktion ließ Tiberius im Jahr 31 von Capri aus einen Brief an den Senat schicken, wobei er Seianus, der unlängst zum Consul ernannt worden war, in den Glauben setzte, dass dieser Brief die Übertragung der Amtsgewalten an dessen Person enthielt. Der in Anwesenheit des Seianus verlesene Brief begann mit dessen Verdiensten, endete aber mit Vorwürfen und der Verurteilung des Seianus. Seianus wurde verhaftet und zusammen mit seinen Kindern durch Strangulierung hingerichtet. Sein Leichnam wurde auf die Gemonische Treppe geworfen, dort vom Mob zerstückelt und anschließend an einem Haken zum Tiber geschleift, da nach altrömischer Jenseitsvorstellung den im Meer treibenden Toten der Zugang zur Unterwelt verwehrt war. Es ist unklar, ob Seianus tatsächlich die Ermordung Caligulas plante oder einer Hofintrige bzw. seinen eigenen Machtansprüchen, die ihm Neid und Missgunst einbrachten, zum Opfer fiel. In den Jahren 31 bis 37 wurden zahlreiche Senatoren und Ritter unter dem Verdacht, die Pläne des Seianus unterstützt zu haben, hingerichtet oder zum Selbstmord gezwungen. Tacitus beschreibt im sechsten Buch der Annalen eine Atmosphäre voller Terror und Intrigen, bei der es unklar gewesen sei, „ob es bejammernswerter sei, der Freundschaft wegen angeklagt zu werden oder den Freund selbst anzuklagen“.
Nachfolger des Seianus als Prätorianerpräfekt wurde Naevius Sutorius Macro. -->
Απόσυρση στο Κάπρι
Τελικά ο Τιβέριος αποσύρθηκε το 26 σε ένα εξοχικό του κτήμα στο Κάπρι, χτυπημένος από παράνοια και κατάθλιψη, αφήνοντας τη διοίκηση του αχανούς κράτους στη Σύγκλητο και στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, που είχε στήσει ο προκάτοχός του. Μάλιστα, ασφυκτιώντας με την υπέρμετρη πολιτική ισχύ, που του παρείχε η θέση του, επιχείρησε αποτυχημένα να επαναφέρει στη Σύγκλητο τμήμα των παλαιών αρμοδιοτήτων της· οι καιροί όμως είχαν αλλάξει και οι νέοι συγκλητικοί, όχι μόνο δεν γνώριζαν πώς να κυβερνήσουν χωρίς την αυτοκρατορική εποπτεία, αλλά ακόμα και οι τάξεις τους είχαν διαφορετική σύνθεση σε σχέση με τους πρώτους χρόνους της διακυβέρνησης του Αυγούστου, αφού η παραδοσιακή συγκλητική αριστοκρατία του πρώτου αιώνα π.Χ. είχε πια παραγκωνιστεί και αντικατασταθεί από μία νέα ελίτ, ικανότερη, πιστή στο νέο πολίτευμα, η οποία είχε ρίζες στην τάξη των ιππέων της ευρύτερης Ιταλίας και μόνο για λόγους γοήτρου αναμιγνυόταν με τις παλαιές, δημοκρατικές συγκλητικές φατρίες. Εν γένει οι ιππείς, από την εποχή του Οκταβιανού ακόμη, ανέλαβαν ενεργότερο ρόλο στη διακυβέρνηση του ρωμαϊκού κράτους και συναποτελούσαν την άρχουσα τάξη μαζί με τους συγκλητικούς, την Αυλή και τους αυτοκρατορικούς απελεύθερους, ενώ η ιππική ιεραρχία εκτελεστικών αξιωμάτων διασταυρωνόταν και επικαλυπτόταν με την παραδοσιακή συγκλητική ιεραρχία. Ο Τιβέριος επίσης μετέφερε οριστικώς στη Σύγκλητο και την τελευταία αρμοδιότητα, που είχε απομείνει στις Εκκλησίες (Comitia), την τυπική εκλογή των εκτελεστικών αρχόντων.
Τρομοκρατία, Σηϊανός και Καλιγούλας
Μετά την ουσιαστική απόσυρση του Τιβέριου, επικεφαλής στη Ρώμη παρέμεινε ο συνεργάτης του Λεύκιος Αίλιος Σηιανός, αρχηγός των Πραιτωριανών. Γρήγορα ένα κλίμα τρομοκρατίας επικράτησε, καθώς ο Σηιανός, απολαμβάνοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη του Αυτοκράτορα, εξαπέλυσε προγραφές κατά συγκλητικών και ιππέων, οι οποίοι μπορούσαν να απειλήσουν την εξουσία του, κατάσχοντας ταυτόχρονα την περιουσία τους. Φαίνεται, ότι ο Σηιανός άρχισε να σχεδιάζει την ανατροπή τού Τιβέριου και την ανακήρυξη του ιδίου σε αυτοκράτορα μέσω της εισχώρησής του στο γένος των Κλαυδίων. Ο Τιβέριος όμως αντιλήφθηκε τη συνωμοσία και το 31 μ.Χ. ο Σηιανός εκτελέστηκε, με αποτέλεσμα νέες, ακόμη πιο απηνείς διώξεις, κατασχέσεις και δίκες, οι οποίες στρεφόταν κατά των υποστηρικτών του αυτή τη φορά. Αυτή η περίοδος της τρομοκρατίας αμαύρωσε τη φήμη του Τιβέριου, ιδιαιτέρως μεταξύ της τάξης των συγκλητικών, ενώ η απομόνωσή του στο Κάπρι έγινε περίπου απόλυτη. Δεν έλαβε σχεδόν κανένα μέτρο για να εξασφαλίσει την ομαλή διαδοχή του και τελικώς απεβίωσε το 37, σε ηλικία 79 ετών. Με τη διαθήκη του κληροδοτούσε τα αξιώματά του από κοινού στον εγγονό του Τιβέριο Γέμελλο και τον γιο τού Γερμανικού Γάιο Καλιγούλα, αλλά αμέσως ο Καλιγούλας εκτέλεσε τον Γέμελλο και έμεινε μονοκράτορας.
Παρά την τρομοκρατία του δευτέρου μέρους τη βασιλείας του, ο Τιβέριος άφησε πίσω του ένα πλούσιο κράτος, ενώ προώθησε τη συνοχή και την ασφάλεια της Αυτοκρατορίας, αντί να εμπλακεί σε επεκτατικούς πολέμους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 19 π.Χ. τη Βιψανία Αγριππίνα, κόρη τού Μάρκου Βιψανίου Αγρίππα και της Πομπωνίας Καικιλίας Αττικής και είχε τέκνα:
Το 11 π.Χ. διαζεύχθηκε την Αγριππίνα και έκανε δεύτερο γάμο με την Ιουλία την Πρεσβύτερη, κόρη τού Οκταβιανού Αυγούστου και της Σκριβωνίας· δεν απέκτησε απογόνους.
Υιοθέτησε τον ανιψιό του Ι. Κ. Γερμανικό, αλλά επειδή απεβίωσε το 19 μ.Χ., υιοθέτησε τον γιο εκείνου Δρούσο Καίσαρα, που όμως και αυτός απεβίωσε το 33 μ.Χ.. Τελικά τον διαδέχθηκε ο μικρανιψιός του Γάιος Καλιγούλας.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1990)
Αυτές είναι οι επιτυχίες στον κατάλογο Billboard Hot 100 που ήταν στο νούμερο ένα το έτος 1990. Τα τρία σινγκλς με την μεγαλύτερη παραμονή στην κορυφή το 1990 ήταν το "Nothing Compares 2 U" από τη Σινέντ Ο' Κόνορ, "Vision of Love" από τη Μαράια Κάρεϊ και "Because I Love You (The Postman Song)" από τον Stevie B, τα οποία βρίσκονταν στην κορυφή του καταλόγου επί 4 εβδομάδες. Τη χρονιά αυτή, 15 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα ήταν για πρώτη φορά στο νούμερο ένα και συγκεκριμένα, οι: Μάικλ Μπόλτον, The Wild Pair, Αλάνα Μάιλς, Τέιλορ Ντέιν, Τόμι Πέιτζ, Σινέντ Ο' Κόνορ, Γουίλσον Φίλιπς, Γκλεν Μεντέιρος, Μαράια Κάρεϊ, Sweet Sensation, Nelson, Maxi Priest, Vanilla Ice και Stevie B. Ο Γιον Μπον Τζόβι, έχοντας ήδη πετύχει να βρίσκεται στην κορυφή με το συγκρότημα Bon Jovi, πέτυχε το πρώτο του νούμερο ένα τραγούδι ως σόλο καλλιτέχνης. Οι Τζάνετ Τζάκσον, Γουίλσον Φίλιπς και Μαράια Κάρεϊ ήταν οι μοναδικοί καλλιτέχνες ή συγκροτήματα που βρέθηκαν στην κορυφή για περισσότερες από μία φορές με δύο τραγούδια ο καθένας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1990
Βαγγέλης Βουρούκος
Ο Βαγγέλης Βουρούκος (24 Ιανουαρίου 1955 - 13 Μαρτίου 2019) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως ποδοσφαιριστής έπαιζε στη θέση του αμυντικού και αγωνίστηκε και στα 3 πρώτα εγχώρια εθνικά πρωταθλήματα.
Βιογραφικό
Το 1978 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΛ και με τη φανέλα της ομάδας της Λάρισας αγωνίστηκε για τεσσερισήμισι χρονιές στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας. Τον Ιανουάριο του 1983 και μεσούσης της περιόδου 1982-83, επέστρεψε στον Βόλο με μεταγραφή στον Ολυμπιακό Βόλου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για ενάμισι χρόνο στην Β' Εθνική, ενώ αξιοσημείωτα στις 16 Ιανουαρίου 1983 πέτυχε το 1 από τα 2 τέρματα της νίκης του Ολυμπιακού με 2-0 επί της Νίκης Βόλου στο τοπικό Βολιώτικο ντέρμπι για το πρωτάθλημα, με τον ίδιο ωστόσο να μην το πανηγυρίζει ως ένδειξη σεβασμού στην πρώην ομάδα του που ήταν και αυτή που ξεκίνησε το ποδόσφαιρο. Το καλοκαίρι του 1984 πήγε στο Αίγιο, παίρνοντας μεταγραφή στον Παναιγιάλειο, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μια χρονιά στην Γ' Εθνική. Το καλοκαίρι του 1985 πήγε στον Πειραιά για την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για μια χρονιά στην Β' Εθνική και το καλοκαίρι του 1986 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Η πρώτη του τριβή με την προπονητική ήταν το 1982 ως βοηθός του Γιάτσεκ Γκμοχ στην ΑΕΛ και ως προπονητής εργάστηκε αρχικά στον Πανθηραϊκό Σαντορίνης. Ακολούθησαν οι ερασιτέχνες Προοδευτικής και κατόπιν οι Α.Ο. Ποντίων Πειραιά, Ηρακλής Βόλου, Νίκη Βόλου, ΑΕΛ, Χαλκηδών Νηαρ Ηστ Πειραιά, Γ.Σ. Αλμυρού, ενώ στα τοπικά πρωταθλήματα έχει εργαστεί επίσης στους Θησέα Αγριάς, Δήμητρα Ευξεινούπολης και Σαρακηνό Βόλου.
Απεβίωσε την Τετάρτη 13 Μαρτίου του 2019 σε ηλικία 64 ετών, από καρκίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Δήμος Σουδενών
Ο Δήμος Σουδενών ήταν δήμος της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων που καταργήθηκε το 1912 με θέσπιση του θεσμού των διοικητικά ανεξάρτητων κοινοτήτων.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 20 Απριλίου του 1835 με έδρα τον οικισμό Σουδενά Άγιος Βασίλειος. Κατατάχθηκε στους δήμους Γ΄ Τάξεως και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν ήταν οι εξής: Σουδενά Άγιος Βασίλειος, Δούνιτσα, Χαμάκο, Σιγούνι, Χαρακτινού. Το 1841 ο Δήμος καταργήθηκε και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν προσαρτήθηκαν στο γειτονικό Δήμο Καλαβρύτων.
Με το Β.Δ. της 20ης Ιανουαρίου του 1870 ο Δήμος Σουδενών ανασυστάθηκε και παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι το 1912 οπότε και καταργήθηκε οριστικά. Στη θέση του δημιουργήθηκαν 5 ανεξάρτητες κοινότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σ Δ Δ
Σαν Μάρκο
Το Σαν Μάρκο είναι ένα από τα έξι "Σεστιέρι" ή "Συνοικίες" στις οποίες έχει διαιρεθεί η Βενετία, περιλαμβάνει το μικρό νησί Σαν Τζιόρτζιο Ματζιόρε. Ο πληθυσμός της συνοικίας σύμφωνα με την τελευταία απογραφή είναι 4.236 κάτοικοι (12 Δεκεμβρίου 2007). Η πλατεία του Αγίου Μάρκου βρίσκεται μέσα στο Σαν Μάρκο αλλά δεν περιλαμβάνεται στο Σεστιέρι. Το Σαν Μάρκο περιέχει κολοσσιαία αξιοθέατα όπως η πλατεία του Αγίου Μάρκου, η Βασιλική του Αγίου Μάρκου, το Παλάτι των Δόγηδων, το Ανάκτορο των Ντάντολων και οι Βενετσιάνικες εκκλησίες του Σαν Μοιζέ, του Σαν Μαουρίτσιο, του Σάντο Στέφανο, του Σαν Σαλβαδόρ, του Σαν Τζουλιάν και του Σαν Σαμουέλ. Η περιοχή είναι έντονα πυκνοκατοικημένη και αποτελούσε πάντα το κέντρο της Βενετσιάνικης κυβέρνησης, σήμερα περιέχει πολλά ξενοδοχεία, τράπεζες και καταστήματα. Το Σαν Μάρκο έχει γοητεύσει σε τέτοιο βαθμό που χρησιμοποιείται σε διάσημα βιντεοπαιχνίδια όπως το Tekken και το Assassin's Creed II.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεστιέρι της Βενετίας
Συμμετοχή της Λευκορωσίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Λευκορωσία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η έβδομη συνεχόμενη συμμετοχή της χώρας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λευκορωσία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες
Παρεκκλήσιο των Μάγων
Το Παρεκκλήσιο των Τριών Μάγων (ιταλικά: Capella dei Magi) είναι παρεκκλήσιο εντός του Παλάτσο Μέντιτσι-Ρικάρντι της Φλωρεντίας, στην Ιταλία. Οι τοίχοι του καλύπτονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από έναν διάσημο κύκλο νωπογραφιών από τον διδάσκαλο της Αναγέννησης Μπενότσο Γκοτσόλι, ζωγραφισμένων περίπου το 1459 για τον Οίκο των Μεδίκων, τους de facto ηγέτες της Φλωρεντίας.
Γενική επισκόπηση
αριστερά|μικρογραφία| Η Λατρεία στο Δάσος του ψευδο- Πιέρ-Φραντσέσκο Φιορεντίνο (αντίγραφο έργου του Λίππι).
Το πρώτο εικονογραφικό στοιχείο στο παρεκκλήσι ήταν μία εικόνα βωμού, που παριστούσε τη Λατρεία στο δάσος του Φιλίππο Λίπι. Αυτός ο πίνακας βρίσκεται τώρα στο Βερολίνο, αφού πωλήθηκε τον 19ο αι., ενώ στο παρεκκλήσιο υπάρχει τώρα ένα αντίγραφο του πίνακα, ζωγραφισμένο από έναν ακόλουθο του Λίπι. Στο κάτω μέρος της υπάρχει η επιγραφή Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccata mundi (Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου). To ιερό έχει βόρειο προσανατολισμό.
μικρογραφία|300x300εσ|Λεπτομέρεια της χορωδίας των αγγέλων, από το Ιερό Βήμα.
Το παρεκκλήσιο είναι διάσημο για τη σειρά τοιχογραφιών του Μπ. Γκοτσόλι, με τους Αγγέλους σε Λατρεία στο ιερό και το Ταξίδι των Μάγων στη μεγάλη αίθουσα. Η τελευταία καλύπτεται από τρεις μεγάλες τοιχογραφίες, καθεμία από τις οποίες δείχνει την πομπή ενός από τους Τρεις Μάγους στον δρόμο τους προς τη Βηθλεέμ, για να δουν τη Γέννηση του Ιησού. Το θρησκευτικό θέμα συνδυάστηκε με μία απεικόνιση πολλών μελών της οικογένειας των Μεδίκων, των συμμάχων τους και ορισμένων από τις σημαντικές προσωπικότητες, όπως του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου και του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, που έφτασαν στη Φλωρεντία για τη Σύνοδο της Φλωρεντίας (1438-1439), αρκετές δεκαετίες νωρίτερα. Με την ευκαιρία αυτή οι Μέδικοι θα μπορούσαν να καυχηθούν, ότι διευκόλυναν την (ανεφάρμοστη, όπως αποδείχθηκε) συμφιλίωση μεταξύ της Δυτικής Καθολικής και της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η πολυτέλεια των Βυζαντινών αξιωματούχων είναι εμφανής και δείχνει την εντύπωση, που αυτοί έκαναν τότε στον πληθυσμό της Φλωρεντίας.
Στο ιερό οι πλαϊνοί τοίχοι είναι ζωγραφισμένοι με αγίους και αγγέλους σε λατρεία, όπου ο Γκοτζόλι ακολούθησε το ύφος του διδασκάλου του Φρα Αντζέλικο. Υπάρχουν επίσης δύο στενές, κάθετες τοιχογραφίες, που δείχνουν τους ποιμένες της γέννησης και βρίσκονται εκατέρωθεν του ιερού, επάνω από τις θύρες των σκευοφυλακίων.
Το Ταξίδι των Μάγων του Γκοτσόλι
Έχοντας ξεκινήσει το έργο την άνοιξη-καλοκαίρι του 1459, ο Μπ. Γκοτσόλι πιθανότατα ολοκλήρωσε το έργο γρήγορα μέσα σε λίγους μήνες, με τη βοήθεια ενός τουλάχιστον βοηθού, και υπό την επίβλεψη του Πέτρου Α΄ ντι Κόζιμο των Μεδίκων. Πιθανότατα ο Πέτρος Α΄ πρότεινε, ότι ο καλλιτέχνης θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει τη Λατρεία των Μάγων του Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο ως πρότυπο για τις τοιχογραφίες. Η εξαιρετική πολυπλοκότητα και η λεπτότητα της τεχνικής εκτέλεσης, στην οποία η αληθινή νωπογραφία εναλλάσσεται με τη στεγνή νωπογραφία, επέτρεψε στον ζωγράφο να εργαστεί με σχολαστική φροντίδα, σχεδόν σαν να χαράζει όπως ένας χρυσοχόος, καθώς τέτοιος ήταν στο εργαστήριο του Λ. Γκιλμπέρτι. Αυτή η καθαρή επιδεξιότητα είναι εμφανής, όχι μόνο στα πολύτιμα υλικά των κοσμημάτων, των υφασμάτων και των ιπποσκευών, αλλά ακόμη και στα δέντρα που είναι γεμάτα φρούτα, τα λιβάδια τα πλήρη ανθών, το ποικίλο πτέρωμα των πουλιών και τα πολύχρωμα φτερά των αγγέλων. Τέλος, τα φύλλα καθαρού χρυσού εφαρμόστηκαν γενναιόδωρα, για να λάμπουν στο σκοτάδι, στο σκοτεινό φως των κεριών.
Ο πίνακας είναι αφιερωμένος σε ένα ιερό θέμα, αλλά είναι πλούσιο σε ίχνη πομπής και κοσμικής κομψότητας. Όμιλοι αγγέλων ψάλουν και λατρεύουν, ενώ η υπέροχη πομπή των Τριών Βασιλέων πλησιάζει στη Βηθλεέμ, συνοδευόμενη από τους αντίστοιχους συνοδούς τους, καθώς στην πορεία απολαμβάνουν τη σκηνή μίας ευγενούς κυνηγετικής διασκέδασης με γεράκια και αιλουροειδή. Τα πολυτελή και ποικίλα κοστούμια με το πριγκιπικό τελείωμά τους κάνουν αυτή τη σειρά εικόνων μία από τις πιο συναρπαστικές μαρτυρίες της τέχνης και της ενδυμασίας όλων των εποχών.
Η πομπή
μικρογραφία|298x298εσ|Στον δυτικό τοίχο ο Καστρούτσιο Καστρακάνι με μία λεοπάρδαλη, το έμβλημα του Οίκου του.
Ο Μελχιόρ, ο παλαιότερος Μάγος, ιππεύει στον δυτικό τοίχο, οδηγώντας την πομπή. Παραδοσιακά τα χαρακτηριστικά του έχουν αναγνωριστεί με εκείνα του Ιωσήφ Β΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος απεβίωσε στη Φλωρεντία κατά τη διάρκεια της Συνόδου. Αλλά θα μπορούσαν επίσης να είναι εκείνα του Σιγισμούνδου της Γερμανίας, ο οποίος βοήθησε στη λήξη το Μεγάλου Σχίσματος με τη σύγκλιση του Συμβουλίου της Κωνσταντίας το 1414. Όπως ο Κόζιμο, εμφανίζεται ως ειρηνιστής, με το να ιππεύει σε ημίονο. Προηγείται ένας υπηρέτης με μπλε ενδύματα, με μια λεοπάρδαλη στο άλογό του: αυτή η μορφή είναι ένα σκέρτσο, ένα αστείο ενσωματωμένο σε έναν πίνακα, που αντιπροσωπεύει τον Καστρούτσιο Καστρακάνι δούκα της Λούκκα, καθώς σύμφωνα με το έργο Οι Μέδικοι του Κ. Φ. Γιάνγκ, η λεοπάρδαλη είναι έμβλημα του Οίκου της Λούκκα. Ο Τζουλιάνο Α΄ των Μεδίκων φαίνεται να οδηγεί ένα λευκό άλογο, του οποίου προηγείται ένας Αφρικανός με ένα τόξο.
Ο γενειοφόρος Βαλτάσαρ, ο μεσαίος των Μάγων, οδηγεί ένα λευκό άλογο στον νότιο τοίχο. Απεικονίζεται με τα ίδια χαρακτηριστικά του προσώπου με τον Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο, Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Θεωρείται από μερικούς ότι οι τρεις υπηρέτριες πίσω από αυτόν, είναι οι κόρες του Πέτρου Α΄ Νανίνα, Μπιάνκα και Μαρία, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι τα πρόσωπα αυτών των νεαρών γυναικών, είναι πιο πιθανό να είναι πορτρέτα άλλων μελών της οικογένειας των Μεδίκων.
αριστερά|μικρογραφία|256x256εσ|Ανατολικός τοίχος: ο Γασπάρ, ο νεότερος Βασιλιάς, είναι μάλλον ο [[Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής|Λαυρέντιος Α΄ ο Μεγαλοπρεπής.]]
Στον ανατολικό τοίχο, ο Γασπάρ, ο νεότερος Μάγος, οδηγεί το τέλος της πομπής με ένα λευκό άλογο. Αυτή η μορφή έχει ληφθεί συχνά για έναν εξιδανικευμένο Λαυρέντιο Α΄ των Μεδίκων, ο οποίος γεννήθηκε το 1449 και έτσι ήταν ακόμη νέος, όταν ολοκληρώθηκε η τοιχογραφία. Πίσω από τον Λαυρέντιο Α΄ είναι ο πατέρας του, ο σύγχρονος επικεφαλής της οικογένειας Πέτρος Α΄ με ένα λευκό άλογο και πιο πίσω ο πατέρας αυτού, ο ευσεβής οικογενειακός ιδρυτής Κόζιμο ο Πρεσβύτερος σε έναν ταπεινό ημίονο. Πιο πίσω βρίσκονται οι Σιγισμόνδος-Παντόλφο Μαλατέστα και Γκαλεάτσο-Μαρία Σφόρτσα, άρχοντες του Ρίμινι και του Μιλάνου αντίστοιχα. Δεν συμμετείχαν στο Συμβούλιο, αλλά ήταν φιλοξενούμενοι των Μεδίκων στη Φλωρεντία τη στιγμή που οι νωπογραφίες ζωγραφιζόταν. Μετά από αυτούς είναι μία πομπή επιφανών Φλωρεντινών, όπως οι ανθρωπιστές Μαρσίλιο Φιτσίνο και οι αδελφοί Πούλτσι, τα μέλη των Συντεχνιών των Βιοτεχνών και ο ίδιος ο Μπενότσο. Ο ζωγράφος κοιτάζει τον θεατή και μπορεί να αναγνωριστεί από μία ταινία στο κόκκινο καπέλο του, που γράφει Έργο του Μπενότι (Opus Benotii). Αριστερά του ο Γεώργιος Γεμιστός ο Πλήθων και πίσω ο πάπας Πίος Β΄. Ο μικρός Λαυρέντιος Α΄ ο Μεγαλοπρεπής είναι το αγόρι ακριβώς κάτω από αυτόν με τη διακριτή μύτη, ενώ ο μικρότερος αδερφός του Τζουλιάνο Α΄ είναι δεξιά του.
μικρογραφία|Ο δυτικός τείχος (όχι καθαρά ορατός) με τον Ιωσήφ Β΄, Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης.
Με τα πλούσια τοπία της Τοσκάνης να γεμίζουν τον υπόλοιπο εικονογραφικό χώρο, αυτή η τοιχογραφία σχεδιάστηκε σαν μία σύγχρονη ταπετσαρία, ένας νέος τύπος ευγενικής τέχνης που προοριζόταν για πλούσιους προστάτες. Το φρούριο, με το στυλ των μεσαιωνικών κάστρων, το οποίο εμφανίζεται στο υψηλότερο σημείο της εικόνας, είναι το σημείο από το οποίο ξεκίνησε η προσκύνηση του Χριστού και μοιάζει με την έπαυλη των Μεδίκων στο Καφατζόλο, το οποίο σχεδιάστηκε και αυτό από τον Μικελότσο. Ερμηνεύεται ως η Ιερουσαλήμ, από όπου ξεκίνησε η πομπή των μάγων. Εκεί ο Ηρώδης ο ηγεμόνας είχε δώσει εντολή στους Τρεις Σοφούς να αναζητήσουν το Θείο Βρέφος.
Ο προστάτης του Γκοτσόλι, ο Πέτρος Α΄ των Μεδίκων, ένιωσε ότι μερικά από τα σεραφείμ ήταν ακατάλληλα και ήθελε να επιζωγραφιστούν. Αν και ο καλλιτέχνης συμφώνησε να το κάνει, αυτό δεν έγινε ποτέ. Το 1659 η οικογένεια Ρικάρντι αγόρασε το παλάτσο Μέντιτσι και πραγματοποίησε ορισμένες διαρθρωτικές αλλαγές. Σε αυτές περιλαμβανόταν, το 1689, η κατασκευή μίας εξωτερικής σκάλας, που οδηγούσε στον πρώτον όροφο. Για τον σκοπό αυτό έπρεπε να μετακινηθεί η είσοδος του παρεκκλησίου. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, δύο τμήματα του τοίχου κόπηκαν από τη νοτιοδυτική γωνία, με την πομπή του Γηραιού Βασιλιά. Μετά την ολοκλήρωση της σκάλας, τα κομμένα τμήματα τοποθετήθηκαν στην νέα προεξοχή που δημιουργήθηκε στο δωμάτιο. Κατά τη διάρκεια αυτού, το πίσω μισό του αλόγου του πρεσβύτερου Βασιλιά κόπηκε και τοποθετήθηκε στην προεξοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φλωρεντία
Ραϊμόν Καλά
Ο Ραϊμον Καλά (γενν. Ντουάλα, 22 Απριλίου 1975) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής από το Καμερούν, που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού (στόπερ).
Σε συλλογικό επίπεδο έχει αγωνιστεί για έξι αυλλόγους στα πρωταθλήματα Καμερούν, Ισπανίας, Γερμανίας, Τουρκίας, καθώς και της Ελλάδας με τη φανέλα της Παναχαϊκής. Με την Εθνική Καμερούν έχει συμμετοχές σε Παγκόσμια Κύπελλα και Κύπελλα Εθνών Αφρικής, με την οποία έχει καταγράψει 63 εμφανίσεις.
Έχει ύψος 1,90 μ. και ως ποδοσφαιριστής χαρακτηριζόταν ως ένας σταθερός και ταλαντούχος αμυντικός με δυνατή σωματική διάπλαση και κορμί.
Κανόν Γιαουντέ
Το 1993 σε ηλικία 18 χρονών, ο Καλά γίνεται παίκτης της Κανόν Γιαουντέ, ομάδας της χώρας του, του Καμερούν.