cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίνας δε Ριοτίντο
Η φυσική κομητεία της Λεκάνης των Μεταλλείων παραδοσιακά αποτελεί μέρος του Αντέβαλο, της ευρύτερης συνοριακής περιοχής με την Πορτογαλία. Η πρώτη σύγχρονη μεταλλευτική εταιρεία υπήρξε η Rio Tinto Company Limited.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Ουέλβα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1995-1996
Το πρωτάθλημα της Α2΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1995-96 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Β.Α.Ο.
Βαθμολογία
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 1995 1996 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 1995 1996
Αισθητικό δάσος Μονολιθίου
<mapframe latitude="39.015264" longitude="20.71645" zoom="13" width="400" height="300" align="right" />Η ακτή Μονολίθι εκτείνεται από το χωριό Μύτικας μέχρι το χωριό Καστροσυκιά του Δήμου Πρέβεζα ς.
Σύμφωνα με το ΦΕΚ, η έκταση του αισθητικού δάσους Μονολιθίου εκτείνεται ως μια δασική έκταση 660 στρεμμάτων, με ιδιαίτερη αισθητική, υγιεινή και τουριστική σημασία, λόγοι που ουσιαστικά επέβαλαν την προστασία της χλωρίδας, πανίδας και φυσικού κάλλους.
Τα όρια του αισθητικού δάσους αναφέρονται:
Ανατολικά: Γεωργική περιοχή συνοικισμού Μύτικα (δήμου Πρέβεζας) και παραλιακή εθνική οδός Πρέβεζας-Πάργας-Ηγουμενίτσας
Σέσαρ Λουίς Μενότι
Ο Σέσαρ Λουίς Μενότι (César Luis Menotti, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈsesaɾ ˈlwis meˈnoti]), γεννήθηκε 11 Μαΐου 1938, γνωστός ως El Flaco (Ο λιγνός) είναι Αργεντινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως προπονητής, οδήγησε την Εθνική Αργεντινής στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978.
Αισθητικό δάσος Μονολιθίου
Βόρεια: Εγκαταληφθέν τμήμα παλαιάς οδού Πρέβεζας-Νικόπολης-Καναλίου
Σέσαρ Λουίς Μενότι
Βιογραφία
Ο Μενότι μεγάλωσε στην περιοχή Φίσερτον του Ροσάριο και αγωνίστηκε για τοπικά κλαμπ πριν ένας ανιχνευτής ταλέντων για την Ροσάριο Σεντράλ τον επέλεξε. Αγωνίστηκε στις κατηγορίες νέων, ενώ πήγε στο λύκειο (αποφοίτησε ως χημικός τεχνικός). Αγωνίστηκε επίσης για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αργεντινής και την Σάντος κλείνοντας την καριέρα του στη Βραζιλία το 1969.
Αισθητικό δάσος Μονολιθίου
Δυτικά: Ακτή Νικόπολης-Ιονίου πελάγους
Σέσαρ Λουίς Μενότι
Βιογραφία
Ταξίδεψε για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1970 ως θεατής στο Μεξικό και αποφάσισε να γίνει προπονητής. Με την Ουρακάν κέρδισε τον πρώτο του τίτλο, το πρωτάθλημα του 1973.
Αισθητικό δάσος Μονολιθίου
Νότια: Συνοικισμός Μύτικα (δήμου Πρέβεζας).
Η ζώνη αυτή είναι Αρχαιολογική Άλφα και ουδεμία οικοδομική δραστηριότητα επιτρέπεται λόγω της Αρχαίας Νικόπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δάση της Ελλάδας Κατηγορία:Πρέβεζα
Σέσαρ Λουίς Μενότι
Βιογραφία
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, στον πρώτο γύρο η Αργεντινή νίκησε την Ουγγαρία και τη Γαλλία χωρίς να πείσει τους κριτικούς και μετά έχασε από την Ιταλία. Έτσι πέτυχε τη δεύτερη θέση στον προκριματικό γύρο μετά την Ιταλία και έπρεπε να παίξει τον δεύτερο γύρο στο Ροσάριο. Ο Μενότι έκανε διαφοροποιησεις στην ομάδα και μια πειστική νίκη 2-0 επί της Πολωνίας στο δεύτερο γύρο ακολουθήθηκε από ισοπαλία 0-0 απέναντι στη Βραζιλία. Η τελευταία ημέρα είχε προγραμματιστεί ώστε η Αργεντινή να παίξει με το Περού γνωρίζοντας ήδη το αποτέλεσμα του αγώνα Βραζιλίας-Πολωνίας. Η Βραζιλία κέρδισε 3-1, η Αργεντινή χρειάστηκε νίκη με τέσσερα γκολ διαφορά για να φτάσει στον τελικό. Ο αγώνας με το Περού τελείωσε με νίκη 6-0 για την Αργεντινή. Ο τελικός απέναντι στην Ολλανδία ήταν αναμφισβήτητα ο καλύτερος αγώνας της Αργεντινής στη διοργάνωση. Η Αργεντινή κέρδισε στην παράταση με 3-1 και σήκωσε το κύπελλο. Η επιτυχία επισκιάστηκε από τα παρασκήνια του αγώνα με το Περού, όμως ο Μενότι επανέφερε στην κορυφή την Αργεντινή από εκείνη τη χρονιά και συνεχώς έκτοτε. Αυτό συμβαίνει γιατί ο Μενότι φρόντισε τόσο για τη γενική εικόνα, όσο και για τις μικρές λεπτομέρειες.
Το 1979 οδήγησε την Αργεντινή στην επιτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 στην Ιαπωνία. Το 1980 η ομάδα αγωνίστηκε στο Μουντιαλίτο 1980 στην Ουρουγουάη, αλλά απέτυχε να φτάσει στον τελικό.
Ακολούθως ανέλαβε αρκετές ομάδες για πάνω από δύο δεκαετίες και τον Ιανουάριο του 2019 ορίστηκε από την Ομοσπονδία της Αργεντινής ως διευθυντής του επιτελείου των εθνικών ομάδων της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Τζένεραλς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Μεξικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιντεπεντιέντε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
Selznick International Pictures
Η Selznick International Pictures ήταν αμερικανική κινηματογραφική εταιρεία, που δημιουργήθηκε το 1935 από τον Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ και διαλύθηκε το 1943. Μέσα στη βραχύβια δράση της, κατάφερε να βγάλει μερικές βραβευμένες και αξιομνημόνευτες ταινίες. Κέρδισε δύο φορές το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, με το Όσα παίρνει ο άνεμος (1939) και το Ρεβέκκα (1940), ενώ άλλες τρεις ταινίες της υπήρξαν προτεινόμενες για το εν λόγω Όσκαρ: Ένα αστέρι γεννιέται (1937), Απ' όταν έφυγες (1944) και το Νύχτα Αγωνίας (1945).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ * Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Carol (ταινία)
Το Carol είναι αμερικανοβρετανική αισθηματική δραματική ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία Τοντ Χέινς. Το σενάριο γράφτηκε από τη Φίλις Νάγκι, το οποίο βασίστηκε στο μυθιστόρημα της Πατρίσια Χάισμιθ, ονόματι The Price of Salt. Πρωταγωνιστούν οι Κέιτ Μπλάνσετ, Ρούνι Μάρα και Σάρα Πόλσον.
Η ταινία είναι ένα ομοερωτικό (λεσβιακό) ρομαντικό δράμα και αφορά την ιστορία ενός έρωτα μεταξύ δύο γυναικών, από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, στην πουριτανική Αμερική του 1952 και πως κατορθώνουν μέσα από προσωπικές θυσίες να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη σχέση.
Η ταινία δεν γυρίστηκε σε ψηφιακό φιλμ αλλά στο κλασικό super 16mm. Αν και το έργο εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη, τα γυρίσματα έγιναν στο Σινσινάτι του Οχάιο, που βρίσκονται ακόμα κτίρια της δεκαετίας του 1950. Τα γυρίσματα έγιναν τον Απρίλιο του 2014 και κράτησαν 35 μέρες.
Η ταινία παρότι είχε ολοκληρωθεί στις αρχές του 2015, ωστόσο δεν έκανε πρεμιέρα παρά στις 17 Μαΐου του 2015, στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 68ου Φεστιβάλ των Καννών. Στο Φεστιβάλ των Καννών η Μάρα κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας, ενώ ο σκηνοθέτης Τοντ Χέινς, τον ειδικό Φοίνικα, τον Queer Φοίνικα. Το φιλμ προβλήθηκε και στα κινηματογραφικά φεστιβάλ του Λονδίνου, της Ρώμης, της Νέας Υόρκης, της Στοκχόλμης. Είχε επίσης 5 υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες 2016, (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, 2 για την κατηγορία του Α' γυναικείου ρόλου και μουσικής). Συνολικά, προτάθηκε για 273 βραβεία εκ των οποίων κατέκτησε τα 87.
Πλοκή
Η Κάρολ Άιρντ, είναι μια όμορφη, παντρεμένη, εύπορη αλλά και μελαγχολική σαραντάρα, που ζει μια τυποποιημένη ζωή, γεμάτη κοσμικές συναντήσεις, δεξιώσεις και χορούς, δίπλα σε έναν άντρα που δεν αγαπάει πια. Μόνη ικανοποίηση στη ζωή της, η ύπαρξη της κόρης τους, της 5χρονης Ρίντυ. Για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια της κόρης της, θα επισκεφτεί ένα πρωινό η Κάρολ το πολυκατάστημα Φράνκενμπεργκ του Μανχάτταν και θα γνωρίσει εκεί την Τερέζ Μπέλιβετ. Η νεαρή Τερέζ Μπέλιβετ, πωλήτρια στο τμήμα παιδικών παιχνιδιών θα εξυπηρετήσει την Κάρολ στα ψώνια της, ενώ μια πρωτόγνωρη και για τις δυο, ακαταμάχητη έλξη θα δημιουργεί μεταξύ τους. Η μοναχική και σιωπηλή Τερέζ, με μόνη αγάπη στην ζωή της την φωτογραφία, θα μαγευτεί από τη γοητεία και τον αέρα, της μελαγχολικής ξανθιάς γυναίκας.
Η Κάρολ, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία θα προσκαλέσει την Τερέζ σε ευχαριστήριο - για την εξυπηρέτηση να της επιστρέψει ταχυδρομικώς τα ξεχασμένα γάντια της - γεύμα. Το γεύμα θα φέρει την πρόταση της Κάρολ, να περάσουν μαζί τα Χριστούγεννα στο σπίτι της, κάτι που η κεραυνόπληκτη από την γοητεία της Κάρολ, Τερέζ, θα δεχτεί χωρίς δεύτερη σκέψη. Η χριστουγεννιάτικη επίσκεψη αν και θα φέρει πιο κοντά τις δυο γυναίκες θα έχει άσχημο τέλος, αφού η απροσδόκητη εμφάνιση του άντρα της Κάρολ, του Χαρτζ, και ο καβγάς μεταξύ των δύο που θα επακολουθήσει θα χαλάσουν εντελώς την ατμόσφαιρα. Ωστόσο οι δυο γυναίκες θα επιμείνουν στη συνέχιση της γνωριμίας τους και όταν ο Χαρτζ θα πάρει το παιδί από την Κάρολ, για να κάνει Χριστούγεννα μαζί του, η Κάρολ αποφασίζει να φύγει για ένα ταξίδι προς τα δυτικά της χώρας.
Η Τερέζ θα δεχτεί την πρόσκληση της, να κάνουν μαζί αυτό το ταξίδι, παρατώντας και την δουλειά της πωλήτριας αλλά και τον νεαρό σύντροφό της. Αυτό το ταξίδι θα φέρει την οικειότητα μεταξύ των δυο γυναικών και θα κάνει τον έρωτά τους να ανθίσει. Σε ένα μοτέλ της μικρής επαρχιακής πόλης Βατερλό, ο έρωτάς τους θα ολοκληρωθεί με την σεξουαλική τους συνεύρεση. Όμως για κακή τους τύχη, ένας ντετέκτιβ που κρυφά τις παρακολουθεί ο Τόμυ Τάκερ (Tommy Tucker), εξουσιοδοτημένος από τον άντρα της Κάρολ, με σκοπό να βρει στοιχεία για να μην της επιτρέψει να πάρει εκείνη την επιμέλεια του παιδιού, στην επερχόμενη δικαστική διαμάχη, θα μαγνητοφωνήσει όλες τις λεπτομέρειες της σεξουαλικής τους επαφής σε μια κασέτα που θα ταχυδρομήσει αμέσως στον σύζυγο. Όταν η Κάρολ, πληροφορείται από την επιστήθια φίλη της και νονά της κόρης της, Άμπυ Σμιθ (Abby Smith), τις εξελίξεις, δεν έχει παρά έναν δρόμο να ακολουθήσει. Φεύγει την επόμενη μέρα τα χαράματα για να γυρίσει αεροπορικώς στη Νέα Υόρκη. Η Τερέζ, ξυπνώντας το πρωί, δεν βρίσκει εκεί την αγαπημένη της, αλλά την φίλη της Άμπυ, η οποία επιφορτίστηκε με το να επιστρέψει την Τερέζ οδικώς στην πόλη. Η Κάρολ, γεμάτη απελπισία, αφήνει ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα στην Τερέζ.
Η ζωή και των δυο περνάει μέσα στην θλίψη για τον χαμένο έρωτα μέχρι που η Κάρολ θα κάνει την μεγάλη θυσία, για να δώσει στην κόρη της μια ήσυχη και ισορροπημένη ζωή. Αποφασίζει να δώσει την πλήρη επιμέλεια της μικρής Ρίντυ στον άντρα της. Παρουσία όλων των πλευρών και για να μην μπλεχτεί σε μια δικαστική διαμάχη που περισσότερο κακό παρά καλό θα κάνει σε όλους, και ιδιαίτερα στο παιδί της, του παραχωρεί την κηδεμονία, ζητώντας σαν αντάλλαγμα τακτικές συναντήσεις με την κόρη της. Εγκαταλείπει το κοινό σπίτι, βρίσκει μια δουλειά και πλέον είναι έτοιμη να διεκδικήσει ξανά και την Τερέζ. Στη συνάντηση που θα έχουν στην τελευταία σκηνή του έργου, θα καταλήξει σε ένα ευτυχισμένο τέλος, ή καλύτερα μιαν ευτυχισμένη αρχή για την συντροφική τους πλέον πορεία στη ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Βρετανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Killer Films Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κεντάκι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Οχάιο Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τοντ Χέινς Κατηγορία:Λεσβιακή λογοτεχνία
Κομπαγιάσι Μαρού
Το Κομπαγιάσι Μαρού (Kobayashi Maru) είναι άσκηση προσομοίωσης στο φανταστικό σύμπαν του Star Trek που σχεδιάστηκε για να ελέγξει το χαρακτήρα των δοκίμων της Ακαδημίας του αστροστόλου σε ένα σενάριο όπου η νίκη είναι αδύνατη. Η άσκηση Κομπαγιάσι Μαρού αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην αρχική σκηνή της ταινίας Star Trek II: Η οργή του Χαν. Εμφανίζεται επίσης στην ταινία Star Trek του 2009. Η επινόηση της άσκησης έγινε από τον σκηνοθέτη Jack B. Sowards. Το όνομα της άσκησης χρησιμοποιείται περιστασιακά μεταξύ των οπαδών Star Trek ή εκείνων που είναι εξοικειωμένοι με τη σειρά για να περιγράψουν ένα σενάριο χωρίς νίκη, μια δοκιμασία του χαρακτήρα ενός ατόμου ή μια λύση που επαναπροσδιορίζει το πρόβλημα και διαχειρίζεται ένα ανυπέρβλητο σενάριο με διαφορετικό τρόπο.
Ο πλασματικός πρωταρχικός στόχος της άσκησης είναι η διάσωση του πολιτικού σκάφους Κομπαγιάσι Μαρού σε μια προσομοίωση μάχης με τους Κλίνγκονς. Το αδρανοποιημένο σκάφος βρίσκεται στην Ουδέτερη Ζώνη των Κλίνγκον και κάθε σκάφος του Στόλου που εισέρχεται στη ζώνη θα προκαλούσε ένα διαστρικό συνοριακό συμβάν. Το πλησιέστερο πλήρωμα του δοκίμου πρέπει να αποφασίσει αν θα προσπαθήσει να σώσει το πλήρωμα Κομπαγιάσι Μαρού - θέτοντας σε κίνδυνο το δικό του σκάφος και τις ζωές τους - ή να αφήσει το Κομπαγιάσι Μαρού να καταστραφεί. Εάν ο δόκιμος επιλέξει να επιχειρήσει διάσωση, η προσομοίωση έχει σχεδιαστεί για να εγγυηθεί ότι το πλοίο του δοκίμου θα βρεθεί σε μια κατάσταση που δεν θα έχει καμία απολύτως πιθανότητα να κερδίσει, να δραπετεύσει, να διαπραγματευτεί ή και να επιβιώσει.
Ο μοναδικός δόκιμος της Ακαδημίας του αστροστόλου που κατάφερε να φέρει σε πέρας την αποστολή με επιτυχία, ήταν ο Τζέιμς Τ. Κιρκ, ο οποίος κατάφερε να αλλάξει / πειράξει το πρόγραμμα της προσομοίωσης. Παρά το ότι η λύση που έδωσε ξεγέλασε το σύστημα εξετάσεων, του δόθηκε εύφημος μνεία για πρωτότυπη σκέψη.
Προσομοίωση
Στο Star Trek II: Η οργή του Χαν , η προσομοίωση πραγματοποιείται σε αντίγραφο γέφυρας διακυβέρνησης αστροπλοίου, με τον εξεταζόμενο ως κυβερνήτη και άλλα μέλη του Στόλου, αξιωματικούς ή άλλους δοκίμους, σε άλλες βασικές θέσεις. Στο σενάριο της δεκαετίας του 2280, ο δόκιμος δέχεται ένα σήμα κινδύνου το οποίο δηλώνει ότι το πολιτικό φορτηγό Κομπαγιάσι Μαρού χτυπήθηκε από βαρυτική νάρκη στην ουδέτερη ζώνη των Κλίνγκον και χάνει γρήγορα την ισχύ του, την ακεραιότητα του κύτους και τα συστήματα υποστήριξης ζωής. Οι μετρήσεις των αισθητήρων είναι απροσδιόριστες και δεν υπάρχει τρόπος επαλήθευσης του σήματος κινδύνου. Δεν υπάρχουν άλλα σκάφη κοντά. Ο δόκιμος πρέπει να λάβει γρήγορα μια απόφαση:
Αν ο δόκιμος επιλέξει να διασώσει το πλήρωμα και τους επιβάτες του Κομπαγιάσι Μαρού το σενάριο εξελίσσεται γρήγορα. Οι αξιωματικοί της γέφυρας ενημερώνουν το δόκιμο ότι παραβιάζουν τη συνθήκη μεταξύ της Ομοσπονδίας και των Κλίνγκον, δίνοντας στον κάτοχο την ευκαιρία να γυρίσει πίσω πριν τελικά δεσμευτεί σε αυτή την επικίνδυνη ενέργεια. Καθώς το διαστημόπλοιο εισέρχεται στην Ουδέτερη Ζώνη, ο υπεύθυνος επικοινωνίας χάνει την επαφή του με το χτυπημένο σκάφος. Τα πολεμικά πλοία των Κλίνγκον εμφανίζονται γρήγορα σε μια διαδρομή παρακολούθησης. Οι προσπάθειες επικοινωνίας με αυτούς δεν είναι επιτυχημένες και η απάντηση είναι η ραδιοφωνική σιωπή. Πράγματι, η μόνη απάντησή τους είναι να ανοίξουν πυρ με καταστροφικά αποτελέσματα. Καμία άμυνα δεν είναι επαρκής ενάντια στους Κλίνγκονς και το πλοίο του δοκίμου τελικά θα νικήσει (και θα καταστραφεί αν το σενάριο παίζει πλήρως).
Στην ταινία δεν απεικονίζονται οι πιθανές συνέπειες της απόρριψης της έκκλησης διάσωσης. Αυτές συζητούνται εκτενώς σε μυθιστορήματα και βιντεοπαιχνίδια και περιλαμβάνουν την εξέγερση του πληρώματος, όταν καλούνται να εγκαταλείψουν τους αμάχους που θα πεθάνουν χωρίς βοήθεια, παραβιάσεις της πολιτικής της Πολιτικής Ασφαλείας του Αστροστόλου σχετικά με την παροχή βοήθειας σε σκάφη που υποφέρουν από προβλήματα, εισβολή των Κλίνγκον στην επικράτεια της Ομοσπονδίας ανταποκρινόμενη στην «πρόκληση» από το Κομπαγιάσι Μαρού, ή το βάρος στη συνείδηση του δοκίμου που προκαλείται από την άρνηση παροχής βοήθειας.
Ο στόχος της άσκησης δεν είναι να ξεπεράσει ο δόκιμος τον αντίπαλό του, αλλά μάλλον να αναγκάσει τον δόκιμο να αντιμετωπίσει μια κατάσταση χωρίς νίκη και απλά να παρατηρήσει πώς αντιδρά.
Το επεισόδιο της άσκησης του Κομπαγιάσι Μαρού αναφέρεται αρκετές φορές στο σύμπαν του Σταρ Τρεκ, όχι μόνο σε ταινίες, αλλά και σε διηγήματα της σειράς.
Επιπτώσεις
Το Entertainment Weekly αποκάλεσε την προσομοίωση Kobayashi Maru ένα από τα δέκα κορυφαία στοιχεία του Star Trek με τα οποία οι μη οπαδοί είναι πιθανό να είναι εξοικειωμένοι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Διλήμματα Κατηγορία:Σταρ Τρεκ
Ελεύθερνα Ρεθύμνου
Η Ελεύθερνα (μέχρι το 1933 Αναχουρδομέτοχα ) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 24 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 370 μ. στις βόρειες υπώρειες του Ψηλορείτη. Πήρε το όνομά του από την αρχαία πόλη Ελεύθερνα. Απέχει πέντε χιλιόμετρα από τη Μονή Αρκαδίου. Είναι χαρακτηρισμένη ήδη από το 1972 ως “τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους” και ως προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος.
Ιστορία
Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1881, ως Αναχούρδω Μετόχια, στον δήμο Μαργαριτών. Το χωριό σύμφωνα με την απογραφή έχει αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 181 κατοίκους. Το 1900 αναφέρεται ως Αναχουρδομέτοχα στον δήμο Ελευθεραιών (Μαργαριτών), με 234 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρονται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Αρχικά εντάχθηκε στην κοινότητα Πρινέ, αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου. Με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Ρεθύμνης.
Δείτε: Κοινότητα Ελευθέρνης
Δημογραφία
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Κοντά στο χωριό βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ελεύθερνα, από την οποία πήρε το όνομά του το χωριό. Ο αρχαιολογικός χώρος έγινε επισκέψιμος για το κοινό το 2008, ενώ η ανασκαφή συνεχίζεται και σημαντικά ευρήματα διαρκώς έρχονται στο φως , Τον Ιανουάριο του 2011 το σχέδιο κατασκευής Αρχαιολογικού Μουσείου στην Ελεύθερνα βάσει μελέτης του αρχαιολόγου Νίκου Σταμπολίδη έλαβε ομόφωνη έγκριση από τη Διεύθυνση Μουσείων Εκθέσεων και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού. Προβλέπεται η κατασκευή πολυχώρου αποθηκών και προβολής των εκθεμάτων με συνολικό εμβαδόν 1630 τ.μ., εκ των οποίων περίπου τα 900 θα είναι ο όροφος εκθεμάτων με αίθριο, ενώ τα 730 υπόγειο-αποθήκες. . Το μουσείο κατασκευάστηκε σύμφωνα με τα σχέδια και εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουνίου 2016
Επίσης κοντά στο χωριό βρίσκονται τα ερείπια του μονόχωρου ναού της Αγίας Άννας, με σπαράγματα αγιογραφιών στους τοίχους. H οικία του Πέτρου Μαρκαντωνάκη έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για τυπικό δείγμα τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα στην Κρήτη με καταβολές στην παράδοση της Βενετοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Στάθης Οικονομίδης
Γεννήθηκε στις 06/12/1936 στο χωριό Κοιλάνι Λεμεσού. Με τη ζωγραφική ασχολείται από τα μαθητικά του χρόνια. Στο Λανίτειο Γυμνάσιο Λεμεσού, όταν φοιτούσε εκεί (1948-1954), είχε δάσκαλο του τον ζωγράφο Βίκτωρα Ιωαννίδη. Σπούδασε Οδοντιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1957-1963) και από το 1963 εξασκεί το επάγγελμα του οδοντιάτρου στη Λεμεσό. Το 1966 νυμφεύεται την Δήμητρα Οικονομίδου με την οποία αποκτούν τρία παιδιά. Το 1970 εκλέγεται μέλος του 1ου Πολιτικού Γραφείου της Ενιαίας Δημοκρατικής Ένωσης Κέντρου – ΕΔΕΚ και από το 1979 έως το 1988 εκλέγεται μέλος της Σχολικής Εφορείας των Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λεμεσού. Την περίοδο 1983-1985 εκλέγεται μέλος του Συμβουλίου του Παγκύπριου Οδοντιατρικού Συλλόγου και από τον Μάρτιο 1989 έως τον Δεκέμβριο 1991 διατελεί Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Λεμεσού υπό δημαρχίας Α. Χατζηπαύλου. Το 1996 συμμετέχει ως ιδρυτικό μέλος στην σύσταση του Συνδέσμου «Φίλοι της Λεμεσού». Από το 1995 είναι μέλος του Ε.ΚΑ.ΤΕ.
Ο Στάθης Οικονομίδης εργάζεται βασικά σε έργα ακουαρέλας. Η θεματογραφία του είναι παρμένη από την κυπριακή φύση και ζωή. Το κυπριακό τοπίο είναι κυρίαρχο στοιχείο στη ζωγραφική του δουλειά, ακλουθώντας κυρίως την ρεαλιστική τεχνοτροπία. Διοργάνωσε έξι συνολικά ατομικές εκθέσεις έργων του και πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής.
Έχει εικονογραφήσει βιβλία και ποιητικές συλλογές.
Για το καλλιτεχνικό, κοινωνικό και πολιτικό έργο του έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις από τον Δήμο Λεμεσού, το ΣΚΚ ΕΔΕΚ, την Συνομοσπονδία Εργαζομένων Κύπρου (ΣΕΚ) Λεμεσού, το Ιατρικό Μουσείο Κύπρου & τον Οδοντιατρικό Σύλλογο και το Λανίτειο Λύκειο Α’.
Απεβίωσε στις 09/06/2020 στη Λεμεσό.
Ατομικές Εκθέσεις
29/04/1977, Πολιτιστικό Μέγαρο Δήμου Λεμεσού. Διοργανωτής η Εταιρεία Επιστημονικών και Πολιτιστικών Μελετών. Εγκαίνια από τον Δήμαρχο Λεμεσού Φώτη Ι. Κολακίδη
16/06/1984, Γκαλερί «Θεμέλιο» Λεμεσός. Εγκαίνια από τον Υπουργό Προεδρίας Ντίνο Μιχαηλίδη
23/10/1987, Γκαλερί «Θεμέλιο» Λεμεσός. Εγκαίνια από τον Έπαρχο Λεμεσού Α. Αγγελίδη
19/05/1994, Γκαλερί «Αποκάλυψη» Λευκωσία. Εγκαίνια από την Υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού Κλαίρη Αγγελίδου
14/10/2009, Κέντρο Τεχνών του Ιδρύματος Πανίκος Μαυρέλλης. Εγκαίνια από την προϊσταμένη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Δήμου Λεμεσού, Δρ Νάτια Αναξαγόρου
Ομαδικές Εκθέσεις
22/01/1968, Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής & Γλυπτικής Λεμεσιανών Καλλιτεχνών. Αίθουσα εκθέσεων Δημοτικού Μεγάρου Λεμεσός
17/02/1979, Ομαδική Έκθεση Κυπρίων Καλλιτεχνών της Λέσχης Λάϊονες Λεμεσού. Γκαλερί «Ζυγός» Λεμεσός
06/05/1980, Ομαδική έκθεση ζωγραφικής «Η Λεμεσός που χάνεται». Γκαλερί «Πολύτοπο» Λεμεσός
10/06/1981, Γκαλερί «Θεμέλιο». Λέσχη Λάϊονες Λεμεσού
03/06/1982, Έκθεση αυτοδίδακτων ζωγράφων. Γκαλερί-Μπουάτ «ΝΗΛΙΟΣ» Λεμεσός
14/11/1983, Μέλη του ομίλου αυτοδίδακτων ζωγράφων Κύπρου εκθέτουν στην Αθήνα. Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων
15/03/1984, Έκθεση Ζωγραφικής – Γλυπτικής – Κεραμικής. Γκαλερί ξενοδοχείου ΚΑΝΙΚΑ
12/10/1984, Έκθεση Κύπριων Διακεκριμένων Ζωγράφων. Γκαλερί «The House of Art»
20/11/1985, Ομαδική έκθεση ζωγραφικής – Γλυπτικής. Εικαστικό Κέντρο - Γκαλερί «Ζαχαρίας»
28/01/1987, Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής και Γλυπτικής Λάϊονς Αμμοχώστου. Γκαλερί «Μορφή»
29/06/1994, «Από το Κούριο στο Κίτιο», Ζωγραφική-Γλυπτική-Χαρακτική-Κεραμική. Αίθουσα Τέχνης «Έκφραση» Λάρνακα
21/03/1995, Έκθεση ακουαρέλλας με κύπριους ζωγράφους από όλη τη Κύπρο. Γκαλερί «Alinea» Λευκωσία
1995, Ομαδική Κυπρίων Καλλιτεχνών, Θέληση ’95, «Morphy gallery»
11/05/1994, Παγκύπρια Έκθεση Τέχνης Ε.ΚΑ.ΤΕ. «Γαία-Αφροδίτη». Πύλη Αμμοχώστου
27/11/1996, Οι εικαστικές τέχνες στηρίζουν το θέατρο. Peters Gallery,
07/12/1998, Έκθεση έργων τέχνης κύπριων καλλιτεχνών. Αίθουσα Καστελλιώτισσα, Λευκωσία
22/11/2002, Έκθεση ζωγραφικής «Η Τέχνη για την υγεία» του «Παγκύπριου Συνδέσμου Φίλων Νεφροπαθών». Δημαρχιακό Μέγαρο Στροβόλου
16/04/2003, Έκθεση ζωγραφικής. Γκαλερί «Artouch» Λεμεσός
10/12/2004, Οδοντιάτρων Έργα. Ξενοδοχείο Holiday Inn Λεμεσός
Εικονογραφήσεις βιβλίων και ποιητικών συλλογών
«Αμπελουργικό Μουσείο Κοιλανίου», Όμιλος Κοιλανιωτών. Κείμενα: Μαρούλα Γιασεμίδου Κάτζη, Σκίτσα: Στάθης Οικονομίδης
Κούλα Παρασκευά «Ασάλευτα και Πολυσάλευτα, ποιήματα», 1982 Λεμεσός. Εξώφυλλο: Στάθης Οικονομίδης
Πιτσιλλίδης, Μιχάλης Γ., «Ο Αλή Τσελέπης και άλλα διηγήματα»; Κυπρογένεια 1988 Λευκωσία. Σχέδια: Στάθης Οικονομίδης
Κούλα Παρασκευά, «Εκεί που χόρευε το φώς, αφηγήματα-διηγήματα». 2006 Λεμεσός. Εικονογράφηση: Στάθης Οικονομίδης
Κούλα Παρασκευά, «Γη μου πελαγινή, ποιήματα». 2008 Λεμεσός. Εξώφυλλο: Στάθης Οικονομίδης
Ανδρέας Χατζηχαμπής, «Στην ακτή των ποιητών». Βιβλιοεκδοτική, 2008 Λεμεσός. Εικονογράφηση: Στάθης Οικονομίδης
Νάτια Αναξαγόρου, «Αρχαίες και μεσαιωνικές παραλληλίες στη σύγχρονη κυπριακή τέχνη». Δήμος Λεμεσού, 2014 Λεμεσός. Υδατογραφία του Στάθη Οικονομίδη «το μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού», σελ. 159
Μεγάλη Κυπριακή εγκυκλοπαίδεια, εκδ. Φιλόκυπρος. «Οικονομίδης Στάθης», τεύχος 237, σελ. 328
Καλλιτέχνες της Κύπρου. Οικονομίδης Στάθης, σελ. 242, Εκδότης Γκαλερί Πάνθεον, 2018
http://www.polignosi.com/cgibin/hweb?-A=8180&-V=limmata
https://www.dental.org.cy/history
https://apsida.cut.ac.cy/items/show/40869
Κατηγορία:Κύπριοι ζωγράφοι
Ναός του Ποσειδώνα (Ταίναρο)
μικρογραφία|Το ψηφιδωτό δάπεδο του ναού thumb|Άποψη του ναού Ο Ναός του Ποσειδώνα βρίσκεται στο Ταίναρο, στο άκρο της χερσονήσου της Μάνης. Ήταν αφιερωμένος στον Ποσειδώνα «Ασφάλειο», τον Ποσειδώνα της Ασφάλειας.
Πληροφορίες
Ο Στράβων, ανέφερε τον ναό ως "ιερό άλσος" με κοντινή σπηλιά. Ο γεωγράφος Παυσανίας περιέγραψε τον ναό σαν σπήλαιο με άγαλμα του Ποσειδώνα στην είσοδό του. Στην αρχαιότητα, το σπήλαιο αυτό θεωρούνταν η είσοδος στον Άδη. Όταν η Σπάρτη καταστράφηκε από σεισμό το 464π.Χ., λέγεται ότι η αιτία, ήταν η εκδίκηση του Ποσειδώνα από τους Σπαρτιάτες έφορους, που σκότωσαν είλωτες που είχαν βρει καταφύγιο στον ιερό ναό. Ο ναός στο Ταίναρο χρονολογείται σε μια εποχή που οι είλωτες ήταν ακόμη ανεξάρτητοι, πριν υποταχθούν στην Σπάρτη.
Μύθος
μικρογραφία|Γεωγραφική θέση του ιερού ναού.|196x196εσ Ο μύθος λέει ότι ένα δελφίνι διέσωσε τον Ποσειδώνα από βέβαιο πνιγμό και τον μετέφερε στο ναό του Ποσειδώνα στο Ταίναρο. Έτσι, στην είσοδό του βρισκόταν ένα ορειχάλκινο άγαλμα του κιθαρωδού Αρίωνα (γνωστό και ως Ωρίωνα), καθισμένο σε ένα δελφίνι και μια μικρή πηγή. Σύμφωνα με τον μύθο, όποιος κοιτούσε μέσα της, έβλεπε θάλασσες και πλοία.
Στον ιερό τόπο σήμερα υπάρχει και το εκκλησάκι του Ασωμάτου. H πρώτη εκτίμηση, είναι ότι ο αρχαίος ναός, κατείχε ακριβώς τη θέση της χριστιανικής εκκλησίας. H νέα έρευνα όμως διέψευσε κάτι τέτοιο. Ο ναός του Ποσειδώνα, μάλλον βρισκόταν λίγο πιο πέρα από το εκκλησάκι του Ασωμάτου, για την οικοδόμηση του οποίου χρησιμοποιήθηκαν υλικά από τον ναό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Ναοί του Ποσειδώνα
Θωμάς Παπαδοπεράκης
μικρογραφία|εναλλ.=|Θωμάς Παπαδοπεράκης, Σύνθεση, 1988 Ο Θωμάς Παπαδοπεράκης (1943 – 2002) ήταν Έλληνας ζωγράφος από τα Σπήλια Ηρακλείου Κρήτης. Ήταν αδελφός της διακεκριμένης γλύπτριας Ασπασίας Παπαδοπεράκη. Από νωρίς ήρθε σε επαφή με τη βυζαντινή ζωγραφική της Κρητικής Σχολής. Σπούδασε Χαρακτική, Ζωγραφική, Σκηνογραφία και Κεραμική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, κοντά στους Γιώργο Μαυροΐδη, Κώστα Γραμματόπουλο, Βασίλη Βασιλειάδη και στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι (1970 – 1975) με καθηγητή τον Γκουστάβ Σινγκέρ.
Κατά την επταετή διαμονή του στο Παρίσι συναναστρέφεται καλλιτεχνικά τον Γιάννη Τσαρούχη και ισχυρές προσωπικότητες από τον κύκλο της τέχνης, όπως την Iris Clert, τη Lila de Nobili, τον Αλέξανδρο Ιόλα, τον César, τον Tériade.
Βραβεύτηκε δυο φορές για τη ζωγραφική του με το Βραβείο «Νίκος Καζαντζάκης» στο Ηράκλειο, το 1988 και με το Βραβείο Κοινού στη Διεθνή Έκθεση Art Jonction, στις Κάννες, το 1995. Παρουσίασε τα έργα του σε δώδεκα ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στη Γαλλία και σε πολλές διεθνείς ομαδικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη των Αθηνών και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως η συλλογή του Élie de Rothschild στο Παρίσι.
Πέθανε το 2002. Παρά τον πρόωρο χαμό του, θεωρείται μια από τους πιο ιδιαίτερες και ενδιαφέρουσες μορφές της σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής. Ο Θωμάς Παπαδοπεράκης δεν έδινε στα έργα του τίτλους. Πρόσωπα, γυναικεία γυμνά και νεκρές φύσεις τα αποκαλούσε «συνθέσεις». Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό πολλών συνθέσεών του είναι η αίσθηση πως ο θεατής τις κοιτά πίσω από ένα θαμπό γυαλί.
Το 2012 τα αδέλφια του δώρισαν είκοσι πίνακές του στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, όπου φιλοξενήθηκε αναδρομική έκθεση προς τιμήν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θωμάς Παπαδοπεράκης, βιογραφικό, πίνακες
Το έργο του Θωμά Παπαδοπεράκη
Λεονάρδο Φάβιο
Πολύ αγαπημένος στη Λατινική Αμερική, ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους αργεντινούς τραγουδιστές στις δεκαετίες του 60 και του 70 με μεγάλες επιτυχίες όπως Fuiste mía un verano, Ella, ella ya me olvidó, Quiero aprender de memoria, Ding, dong, las cosas del amor και La cita.
Πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες. Η ταινία του Nazareno Cruz and the Wolf (Nazareno Cruz y el lobo) του 1975 προτάθηκε στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.
Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 2012 στο Μπουένος Άιρες σε ηλικία 74 ετών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αργεντινοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αργεντινοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ισλανδική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Η Ισλανδική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ισλανδικά: Borðtennissamband Íslands, BTÍ) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στην Ισλανδία. Ιδρύθηκε το 1971 και είναι μέλος της Διεθνής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ITTF) και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ETTU). Διοργανώνει εθνικές διοργανώσεις ανδρών, γυναικών και νέων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ισλανδίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Ρέικιαβικ και ο πρόεδρός της από το 2011 είναι ο Σίγκουρντουρ Βάλουρ Σβέρισον.
Πρόεδροι
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισλανδία Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στην Ισλανδία
Κωνσταντίνος Δούκας, σεβαστός
Ο Κωνσταντίνος Δούκας (απεβ. 8 Απριλίου 1179) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και δούκας επαρχίας υπό τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό.
Βιογραφία
Η σχέση του με την σπουδαία Δυναστεία των Δουκών δεν μας είναι γνωστή. Τα λίγα που ξέρουμε γι' αυτόν προέρχονται από μία σύντομη βιογραφική σημείωση σε ένα χειρόγραφο (Par. gr. 1564, fol. 18r).
Σύμφωνα με αυτή το 1173 ο Μανουήλ Α΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων έστειλε τον Κωνσταντίνο να βοηθήσει την άμυνα της Αγκώνας στην Ιταλία, εναντίον της συνδυασμένης επίθεσης του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας και της Δημοκρατίας της Βενετίας. Η πολιορκία κράτησε για επτά μήνες και ο Κωνσταντίνος υπερασπίστηκε την πόλη με επιτυχία.
Πηγές
Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Δυρραχίου Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Δαλματίας
Αλβόξ
Το Αλβόξ (ισπανικά: Albox) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Αλμερίας στην Ανδαλουσία. Το όνομά του σημαίνει «ο πύργος» στα αραβικά.
Κωνσταντίνος Άγγελος Δούκας
Ο Κωνσταντίνος Άγγελος από τη Οίκο των Αγγέλων ήταν ένας σφετεριστής, που προσπάθησε να εκτοπίσει τον εξάδελφό του Ισαάκιο Β΄ Άγγελο.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ισαακίου Αγγέλου Δούκα, θείου του Ισαακίου Β΄ (βασίλευσε 1185-95, 1203-04). Ως εξάδελφος του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, του ανατέθηκε η διεξαγωγή του πολέμου με τους Βλαχο-Βουλγάρους, που είχαν εξεγερθεί (1185-97). Ήταν τα τελευταία στάδια της εξέγερσης. Η κατάσταση στην Αυτοκρατορία χειροτέρευε, αλλά ο Κωνσταντίνος την αντέστρεψε: αν και ήταν ακόμη νέος και αρκετά ορμητικός, έκανε τους στρατιώτες του να τον υπακούουν χωρίς αμφιβολία και τελικά οι Βλάχοι φοβόταν, όταν πλησίαζε.
Η ζωντάνια του στην αρχή ελεγχόταν από τους στρατιωτικούς συμβούλους του, αλλά μία σειρά από επιτυχίες στο πεδίο της μάχης επί του Πέτρου Δ΄ Ασέν τον ενθουσίασαν και ξεπερνώντας τις αντιρρήσεις τους, δήλωσε αυτοκράτορας. Βάδισε εναντίον της Αδριανούπολης, αλλά οι συνάδελφοί του στρατιωτικοί τον συνέλαβαν -ίσως αφού δωροδοκήθηκαν από τον Ισαάκιο Β΄- και τον παρέδωσαν στον Αυτοκράτορα, που τον τύφλωσε.
Το αποτυχημένο του πραξικόπημα πρόσθεσε περισσότερες δυσχέρειες στην ήδη μειούμενη εξουσία του Ισαάκιου Β΄.
Πηγές
Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Γιούζεφ Χάλερ
Ο Γιούζεφ Χάλερ φον Χάλενμπουργκ (Józef Haller von Hallenburg) (13 Αυγούστου 1873 – 4 Ιουνίου 1960) ήταν αντιστράτηγος του Πολωνικού Στρατού, λεγεωνάριος στις Πολωνικές Λεγεώνες, harcmistrz (ο υψηλότερος βαθμός εκπαιδευτή προσκοπισμού στην Πολωνία), πρόεδρος της Πολωνικής Προσκοπικής Ένωσης και πολιτικός και κοινωνικός ακτιβιστής. Ήταν ξάδερφος του Στανίσουαφ Χάλερ.
Ο Χάλερ γεννήθηκε στο Γιουρτσίτσε. Σπούδασε στην Τεχνική Στρατιωτική Ακαδημία της Βιέννης και στη συνέχεια (1895–1906) υπηρέτησε στον Αυστριακό Στρατό, όπου παραιτήθηκε αφού έφτασε στο βαθμό του λοχαγού. Υποστήριξε την παραστρατιωτική πολωνική οργάνωση Σόκουου υπέρ της ανεξαρτησίας. Το 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε διοικητής της Δεύτερης Ταξιαρχίας της Πολωνικής Λεγεώνας, ιδιαίτερα των μονάδων που πολέμησαν εναντίον της Ρωσίας στο Ανατολικό Μέτωπο.
Το 1920-1927, ο Χάλερ ήταν βουλευτής στο Σέιμ. Μετά την εκλογή του Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς ως Προέδρου της Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο του 1922, ο Χάλερ έπεσε σε δυσμένεια. Μετά το Πραξικόπημα του Μαΐου του 1926, διατάχθηκε να αποσυρθεί. Συνδιοργάνωσε ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, το «Μέτωπο Μορζ». Την εποχή της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία (1939), ο Χάλερ ζούσε στο εξωτερικό. Από το 1940 έως το 1943 υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του Βουαντίσουαφ Σικόρσκι. Μετά το 1945 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο ως εξόριστος και δεν συμμετείχε ενεργά σε καμία μεταναστευτική πολωνική πολιτική δραστηριότητα.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Μνημείο του Γιούζεφ Χάλερ στο [[Βουαντισουαβόβο, Πολωνία]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί πρόσκοποι Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1922-1927) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγάλοι Αξιωματικοί της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Βάσα Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας
Μπέλεθ-Ρούβιο
Η Μπέλεθ-Ρούβιο (στα ισπανικά: Vélez-Rubio) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Αλμερίας στην Ανδαλουσία. Η παρούσα κωμόπολη ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα μετά την καστιλιανική κατάκτηση του Εμιράτου της Γρανάδα.Ο παλαιός πυρήνας της χαρακτηρίζεται από την παρουσία ενός αρχιτεκτονικού συνόλου που περιλαμβάνει κατασκευές θρησκευτικού και πολιτικού χαρακτήρα της περιόδου μεταξύ 18ου και 19ου αιώνα, όπως την εκκλησία της Nuestra Señora de la Encarnación.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Αλμερίας
Άγιος Θωμάς Πρέβεζας
Ο Άγιος Θωμάς είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Πρέβεζας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρέβεζας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Θωμάς είναι παράλιος οικισμός στο απώτατο νότιο άκρο του νομού Πρεβέζης, στο εσωτερικό του όρμου της Πρέβεζας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 6 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Πρέβεζας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρεβέζης. Το 1934 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Θωμά και το 1938 προσαρτήθηκε στον δήμο Πρεβέζης. <mapframe latitude="38.973190" longitude="20.788976" zoom="13" width="300" height="200" align="right" />
Ναός του Ποσειδώνα (Σούνιο)
Ο Ναός του Ποσειδώνα είναι ένας αρχαίος ελληνικός ναός στο Σούνιο, αφιερωμένος στον θεό Ποσειδώνα. Υπάρχουν μαρτυρίες για την ίδρυση ιερών στο ακρωτήρι ήδη από τον 11ο αιώνα π.Χ. Οι πιο γνωστοί ναοί του Σουνίου, ο ναός της Αθηνάς και ο ναός του Ποσειδώνα, πιστεύεται ωστόσο ότι χτίστηκαν μόλις το 700 π.Χ. περίπου και οι κούροι τους χρονολογούνται περίπου εκατό χρόνια αργότερα. Τα υλικά που είναι χτισμένος ο ναός, αλλά και το μέγεθος της προσφοράς στον Ναό του Ποσειδώνα δείχνουν ότι πιθανότατα σύχναζαν εκεί, μέλη της υψηλής και της αριστοκρατικής τάξης.
Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον Ποσειδώνα ως τον «θεό της θάλασσας». Δεδομένης της σημασίας που είχε για την αρχαία Αθήνα το θαλάσσιο εμπόριο και το ναυτικό της στην ανάπτυξη και την επιβίωση της πόλης κατά τον πέμπτο αιώνα, ο Ποσειδώνας είχε ιδιαίτερη σημασία και αξία για τους Αθηναίους.
Γεωγραφία
Βρίσκεται περίπου 13 χιλιόμετρα νότια του Θορικού στη νοτιότερη περιοχή της Αττικής. Η περιοχή του Σουνίου είναι κυρίως γνωστή για τους αρχαίους ναούς της αλλά και της θάλασσας. Η γεωγραφική θέση της ευρύτερης περιοχής του Σουνίου, επέτρεψε να λειτουργήσει ως συνοριακός δήμος καθώς μπορούσε εύκολα να τον δει κανείς από οποιοδήποτε πλοίο που πλησίαζε την Αττική.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Απεικόνιση του 1887 Ο αρχικός, ναός αρχαϊκής περιόδου, του Ποσειδώνα, ο οποίος ήταν χτισμένος από τούφα, πιθανολογείται πως καταστράφηκε το 480 π.Χ. από τα περσικά στρατεύματα, εν καιρώ της εισβολής του Ξέρξη Α στην Ελλάδα. Αν και δεν υπάρχουν άμεσες μαρτυρίες για την κατάσταση στο Σούνιο εκείνη την εποχή, ο Ξέρξης είχε καταλάβει σίγουρα τον ναό της Αθηνάς, και οτιδήποτε άλλο υπήρχε στην Ακρόπολη των Αθηνών, ισοπεδώθηκε ως τιμωρία για την περιφρόνηση των Αθηναίων. Αφού οι Αθηναίοι νίκησαν τον Ξέρξη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, τοποθέτησαν μια εχθρική τριήρη (πολεμικό πλοίο με τρεις όχθες κουπιών) στο Σούνιο ως νικητήριο τρόπαιο, αφιερωμένο στον Ποσειδώνα.
Τοποθεσία
Ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο κατασκευάστηκε την περίοδο ανάμεσα στα έτη 444 - 440 π.Χ. Αυτό συνέβη στις μέρες του Αθηναίου πολιτικού Περικλή, ο οποίος ανοικοδόμησε και τον Παρθενώνα στην Αθήνα. Ο ναός του Ποσειδώνα χτίστηκε στα ερείπια ενός ναού που χρονολογείται ότι υπήρχε από την αρχαϊκή περίοδο. Ο Έλληνας γεωγράφος Στράβων είπε τα εξής για τον αρχαίο ναό του Ποσειδώνα: «Η Γεράιστος [στην Εύβοια]... βρίσκεται σε βολική τοποθεσία για όσους ταξιδεύουν απέναντι από την Ασία προς την Αττική, καθώς είναι κοντά στο Σούνιο. Έχει τον ιερό ναό (ιέρωνα) του Ποσειδώνα, το πιο αξιοσημείωτο από αυτά σε εκείνο το μέρος, και επίσης έναν αξιόλογο οικισμό».
Σύμφωνα με τους συγγραφείς του "Ancient Greece – Temples and Sanctuaries", η απόφαση για την ανέγερση του ναού στο Σούνιο σχετίζεται με την ορατότητα του ναού από τους θαλάσσιους δρόμους από και προς τον Πειραιά, η οποία παρείχε το κυριότερο πλεονέκτημα της γεωγραφικής θέσης του ναού. Το Ακρωτήρι του Σουνίου βρίσκεται στην αρχή του Μυρτώου Πελάγους και στην άκρη του αργωσαρωνικού κόλπου και έτσι, ο ναός φαίνεται από πολλές και διαφορετικές θαλάσσιες ζεύξεις.
Σύμφωνα με αρχαιολόγους από το Ινστιτούτο Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Βιέννης, ο βαθμός πρόσβασης ή προσβασιμότητας του ίδιου του Σουνίου από τους Αθηναίους και τους λάτρες του Ποσειδώνα ή από πολίτες άλλων περιοχών παραμένει ασαφής.
Κατασκευή
Όντας ασφαλισμένη από τον δικό της περίβολο (αυλή που περικλείεται από τοίχο), τα προπύλαια (πύλη) και δύο στοές (σκεπαστά πεζοδρόμια ή στοές), η κατασκευή του αρχαίου ναού του Ποσειδώνα γύρω στο 490 π.Χ. ήταν πιθανότατα μια μεγάλη επένδυση που πραγματοποιήθηκε από το κράτος της Αθήνας. Μεταξύ του 508-507 και 480-479 π.Χ., λέγεται ότι η Αθήνα στήριξε την ίδρυση και την επέκταση αρκετών ιερών ναών στην Αττική, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Ραμνούς, της Μουνυχίας στον Πειραιά και την Ελευσίνα.
Χώρος λατρείας
Όπως υποδεικνύεται από λογοτεχνικά και αρχαιολογικά στοιχεία, η ισόπεδη κορυφή στην ακτή του ακρωτηρίου του Σουνίου, ήταν πιθανότατα χώρος λατρείας, ήδη από τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. 2 λατρευτικά κέντρα αφιερωμένα στην Αθηνά και στον Ποσειδώνα αντίστοιχα πιστεύεται ότι ιδρύθηκαν περίπου το 700 π.Χ.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Κάτοψη
Φυσική διάταξη
Εξαιρουμένων των γωνιακών πλίνθων, κάθε πλευρά του ναού αποτελούνταν από 23 ενδιάμεσους ογκόλιθους. Στο κέντρο του ναού, πέρα από την κιονοστοιχία, υπήρχε η αίθουσα λατρείας (ναός), ένα ορθογώνιο δωμάτιο χωρίς παράθυρα, παρόμοιο με την εν μέρει ανέπαφη αίθουσα του Ναού του Ηφαίστου. Περιείχε στο ένα άκρο που βλέπει προς την είσοδο, τη λατρευτική εικόνα, ένα κολοσσιαίο, ύψους 6 μέτρων ,χάλκινο άγαλμα του Ποσειδώνα. Έχει διαπιστωθεί ότι το αρχικό σχέδιο για τον ναό ήταν η κατασκευή κίονων 6x12 (αντί των 6x13), στηλών που βρίσκουμε στο ναό σήμερα, που ανακαλύφθηκε από τον Γερμανό αρχαιολόγο Βίλελμ Ντέρπφελντ. Στον ναό υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις από τις αγιογραφίες του που σώζονται μέχρι και σήμερα λόγω της διάβρωσης του μαρμάρου. Τα μέρη που υπέστησαν διάβρωση έχουν ακόμα υπολείμματα του περιγράμματος του πίνακα που κάποτε κάλυπτε την επιφάνεια.
Σχέδιο
Ο Αμερικανός ιστορικός αρχιτεκτονικής Γουίλιαμ Ντίνσμουρ υποστηρίζει ότι οι μαρμάρινες οροφές του ναού είναι σπάνιες όσον αφορά τον σχεδιασμό των ελληνικών ναών. Τέτοιου τύπου σχισμή παρουσίασαν με μαρμάρινους δοκούς, φαρδύτερους από τις εγκοπές. Οι τρύπες που σχηματίστηκαν από αυτό το σχέδιο στη συνέχεια τυλίχτηκαν από δύο λεπτές μαρμάρινες πλάκες. Η αρχιτεκτονική του ναού, είναι παρόμοια με του Ηφαιστείου, (του ναού του Ηφαίστου), του οποίου οι οροφές των στοών συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται πίσω από τις ακραίες κιονοστοιχίες ήταν τύπου κουφώματος και κανονικής δοκού.
Υλικά
Πολλά είναι τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του Ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Ο κύριος ναός που βλέπουμε σήμερα είναι κατασκευασμένος κυρίως από μάρμαρο με περίπλοκη ταένια υφή (τα φανταχτερά περιγράμματα στην οροφή). Το μάρμαρο είναι μάρμαρο Αγριλέζας. Το μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκε στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο προήλθε από τα λατομεία μαρμάρου, στα ορυχεία της Αγριλέζας. Αυτό το είδος μαρμάρου ήταν «χοντροκομμένο» που σημαίνει ότι είχε μια πιο τραχιά υφή από το λείο, γυαλιστερό μάρμαρο. Αυτό που κάνει τόσο ενδιαφέρον τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο είναι ότι χτίστηκε πάνω από έναν άλλο παλιό ναό. Τα υλικά από τα οποία κατασκευάστηκε ο παλαιότερος ναός ήταν ασβεστολιθικός βράχος, ο οποίος ήταν επίσης ενσωματωμένος στη δομή των σημερινών υπολειμμάτων του ναού. Αυτό ανακαλύφθηκε το 1884 από τον Γερμανό αρχαιολόγο Βίλελμ Ντέρπφελντ. Ο Ντέρπφελντ διαπίστωσε ότι ο νέος ναός, που θεωρείται κλασικός, χτίστηκε πάνω από έναν άλλο ναό σε διαφορετική χρονική περίοδο που ονομάζεται αρχαϊκή περίοδος. Όταν χτίστηκε ο νέος ναός πάνω στον παλιό, το μάρμαρο τοποθετήθηκε πάνω από το παλιό ασβεστολιθικό κρηπίδωμα, τυλίγοντάς το.
Κρηπίδωμα
Δύο τετράγωνα ευθυμερίας του αρχαϊκού ναού παραμένουν ορατοί (in situ) και βρίσκονται κάτω από τη νοτιοανατολική γωνία της σύγχρονης μορφής του ναού. Οι συνολικές τους διαστάσεις, είναι δύσκολο να προσδιοριστούν, δεδομένης της επικάλυψης μεταξύ του σύγχρονου ασβεστόλιθου και του αρχαίου μαρμάρου. Υπάρχουν ορατές εσοχές, ωστόσο, από τις πιθανές σμίλες (εργαλεία με δόντια νυχιών) με στενή επικάλυψη. Με 19 μεμονωμένα σκαλοπάτια κατά μήκος της ανατολικής και νότιας πλευράς του ναού, αυτοί οι ογκόλιθοι διακρίνονται από τη συνοχή στο μήκος, το ύψος, τα ανυψωτικά εξαρτήματα και τις λοξότμητες άκρες τους. Αρκετοί από αυτους τους ογκόλιθους, εμφανίζονται σε άχρωμη μορφή, δίνοντας πιθανή ένδειξη καύσης.
Οι κιονοστοιχίες
Έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον 41 στήλες με ασβεστολιθικά τύμπανα. Αρκετά από αυτά τα τύμπανα, περιέχουν μοσχεύματα που ποικίλλουν ως προς το βάθος και το μέγεθός τους, που κυμαίνονται από 0,065-0,075m ανά πλευρά. Τουλάχιστον το 1/3 των τυμπάνων στήλης, διαθέτει μια αρθρωτή ταινία που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε για τη σωστή διάταξη και ευθυγράμμιση των τυμπάνων στη σωστή τοποθέτηση ή σειρά εντός του άξονα της στήλης.
Αρχαιολογία
αριστερά|μικρογραφία| Πίνακας από [[Έντουαρντ Ντόντουελ|τον Έντουαρντ Ντόντουελ, Views of Greece (1821)]]
Ανασκαφές Βαλέριου Στάη
Οι ανασκαφές του Βαλέριου Στάη στο ναό του Ποσειδώνα και στο ναό της Αθηνάς στο Σούνιο, που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1897 και 1915, ήταν και εξακολουθούν να είναι, οι πιο περίτεχνες και σημαντικές ανασκαφές που έγιναν στην ευρύτερη αρχαιολογική περιοχή του Σουνίου. Στα αποτελέσματα της ανασκαφής, ο Στάης αποκάλυψε μια σημαντική σειρά αγγείων, που περιελάβανε ανάγλυφα από τερακότα και ζωγραφικές πλάκες, μικρά γλυπτά (φτιαγμένα κυρίως από τερακότα), σφραγίδες, σκαραβαίους, φυλαχτά από φαγεντιανή και μεταλλικά αντικείμενα που πιθανώς ήταν υπολείμματα κοσμημάτων ή όπλων. Ο Στάης αποκάλυψε επίσης επιγραφές, έδωσαν μια καλύτερα εικόνα όσον αφορά το ποιος έχτισε τους ναούς, επιβεβαιώνοντας επίσης τον ισχυρισμό του Παυσανία ότι ο ναός στον γκρεμό ήταν αφιερωμένος στη θεά Αθηνά και όχι στον θεό Ποσειδώνα. Στις ανασκαφές του, τόσο στον ναό του Ποσειδώνα, όσο και στον ναό της Αθηνάς, ο Στάης βρήκε μεγάλους λάκκους (τους λεγόμενους βότρους) γεμάτους με θραύσματα μαρμάρινων γλυπτών και υπολείμματα αναθημάτων, που τον οδήγησαν στην θεωρία ότι αυτά τα κατάλοιπα προήλθαν από την καταστροφή των 2 ναών από τους Πέρσες το 479.
Τερακότα και πλάκες
Στον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, υπάρχουν πολλά υπολείμματα αγγείων και χειροποίητων κεραμικών. Έχει παρατηρηθεί ότι υπάρχουν πολλά αναθήματα και έγιναν αξιόλογες παρατηρήσεις για τα ειδώλια που απεικονίζουν κάποιο φύλο. Πολλά τεχνουργήματα από τερακότα έχουν βρεθεί στο ιερό του ναού. Τα αναθήματα στην αρχαία Ελλάδα, ήταν σύμβολο και εκπροσωπούσαν κάποιον που επισκεπτόταν και ήταν γενικά παρών στο ναό. Τα αναθήματα χρησιμοποιήθηκαν επίσης, ως προσφορά στον θεό στον οποίο ήταν αφιερωμένος ο ναός. Αξιοσημείωτα απομεινάρια που βρέθηκαν στο ναό, είναι τρεις πλάκες που η καθεμία απεικονίζει μία διαφορετική εικόνα. Το ένα απεικονίζει κάποιον θεό. Λέγεται ότι η φιγούρα σε αυτή την πλάκα είναι ένας θεός, επειδή η μορφή έχει φτερά. Μια άλλη πλάκα, απεικονίζει ένα ρούχο (πιο συγκεκριμένα έναν χιτώνα) που χρησιμοποιήθηκε από άνδρες και γυναίκες εκείνη την χρονική περίοδο. Η δεύτερη πλάκα ωστόσο, δεν δείχνει ολοκληρωμένη την μορφή, επομένως είναι άγνωστο αν ο άνθρωπος που φαίνεται εκεί, είναι αρσενικού ή θηλυκού φύλου. Η τελευταία πλάκα, έχει την εικόνα ενός άνδρα και πιστεύεται ότι λόγω των χαρακτηριστικών του, ήταν αρματιστής.
Βότρος
Ιδιαίτερη ήταν η σημασία του βότρου που αποκαλύφθηκε το 1907, ακριβώς έξω από τον παλιό πολυγωνικό τοίχο στη νοτιοανατολική γωνία του ιερού. Μέσα στον βότρο υπήρχαν ποικίλες προσφορές (δώρα από άλλους λαούς), όπως σκαραβαίοι και σφραγίδες, ανάγλυφες πλάκες από τερακότα, αγγεία και ειδώλια από φαγεντιανή, η πλειονότητα των οποίων, χρονολογείται ότι κατασκευάστηκαν στα τέλη του 8ου έως τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ.