cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρούμπενς Μπαρικέλο
Jordan
Το 1994 άρχισε καλά, καθώς τερμάτισε 4ος στη Βραζιλία και 3ος στον αγώνα του Ειρηνικού. Αλλά στον τραγικό αγώνα του Σαν Μαρίνο, είχε ένα σοβαρό ατύχημα κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών, μετά το οποίο έμεινε αναίσθητος. Κατάπιε τη γλώσσα του, αλλά χάρη στην έγκαιρη επέμβαση των γιατρών, γλίτωσε το θάνατο. Την επόμενη μέρα, στις κατατακτήριες δοκιμές έχασε τη ζωή του ο Ρόλαντ Ράτζενμπεργκερ. Τα πράγματα δεν έγιναν καθόλου καλύτερα μετά από τον θάνατο του μέντορά του Άιρτον Σένα στον αγώνα. Ο Μπαρικέλο ανάκτησε την αυτοπεποίθησή του και συναγωνίστηκε έντονα στο υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου τους αντιπάλους του. Στην Αγγλία μετά από μεγάλη μάχη για την 3η θέση με το Μίκα Χάκινεν στην τελευταία στροφή του τελευταίου γύρου, οι δυο οδηγοί συγκρούστηκαν. Ο Χάκινεν συνέχισε και πήρε την 3η θέση γιατί ο Ρούμπενς δεν γνώριζε ότι ήταν στον τελευταίο γύρο και μπήκε στα πιτ, τερματίζοντας 4ος. Κατέκτησε τη πρώτη του (και πρώτη για την Jordan) pole position στο Spa του Βελγίου. Ήταν ο νεότερος οδηγός που πέτυχε pole position, μέχρι τη Μαλαισία το 2003 όπου ο Φερνάντο Αλόνσο έσπασε αυτό το ρεκόρ. Τελείωσε τη χρονιά στην έκτη θέση στο πρωτάθλημα των οδηγών, πολύ μπροστά από τον team mate του Eddie Irvine.
Το 1995 ήταν επίσης μια καλή χρονιά. Η αναξιοπιστία του μονοθεσίου του όμως του κόστισε αρκετούς βαθμούς. Στην Ισπανία, ήταν 6ος όταν στον τελευταίο γύρο ένα πρόβλημα στο κιβώτιο του στέρησε τον 1 βαθμό. Στον Καναδά κατέκτησε την 2η θέση, το καλύτερό του αποτέλεσμα μέχρι τότε, στον αγώνα που πήρε τη μοναδική του νίκη ο Ζαν Αλεζί. Στην Ουγγαρία, ήταν τρίτος μέχρι τον τελευταίο γύρο όπου έσπασε ο κινητήρας του στην τελευταία στροφή. Μάλιστα οι μηχανικοί της Jordan περίμεναν στο pit wall να πανηγυρίσουν, κάτι το οποίο δεν ξανάκαναν γιατί το θεώρησαν γρουσουζιά. Τελείωσε τη χρονιά στην ενδέκατη θέση στο πρωτάθλημα των οδηγών ξανά μπροστά από τον Ιρβάιν.
Το 1996 team mate του Ρούμπενς ήταν ο Μάρτιν Μπραντλ (τωρινός εκφωνητής της F1 στην Αγγλία). Ο Ρούμπενς πάλι οδηγούσε το μονοθέσιο πολύ πάνω από τις δυνατότητές του, αλλά ξανά τα προβλήματα αξιοπιστίας του κόστισαν πολλούς βαθμούς. Στη Βραζιλία, μετά από μια πολύ ωραία μάχη με τον Μίχαελ Σουμάχερ για την τρίτη θέση, έκανε λάθος στα φρένα και εγκατέλειψε. Πολύ καλό και σταθερό αγώνα είχε στην Αγγλία, τερματίζοντας 4ος. Μεγάλη μάχη είχε και με τον team mate του στην Ιταλία για την τέταρτη θέση, με τον Μπραντλ τελικό νικητή. Ολοκλήρωσε τη σαιζόν με 14 βαθμούς στην 8η θέση. Στο τέλος της χρονιάς, είχε συζητήσεις με διάφορες ομάδες (μεταξύ των οποίων και η Μακλάρεν), επιλέγοντας την καινούρια ομάδα του θρυλικού Jackie Stewart, Stewart Ford.
Stewart
Το 1997 ήταν εφιαλτική πρώτη χρονιά για τον Ρούμπενς και την ομάδα. Το μονοθέσιο ήταν αργό και εντελώς αναξιόπιστο. Χαρακτηριστικό ότι είχε 14 εγκαταλείψεις σε 17 αγώνες, εκ των οποίων οι 12 ήταν μηχανικά προβλήματα. Όμως στο Μονακό ο Βραζιλιάνος έλαμψε, αφού υπό καταρρακτώδη βροχή ανέβασε τη Stewart στο βάθρο, στη δεύτερη θέση ανάμεσα στις δυο Ferrari. Στο Nurburgring, έχασε μια πιθανή 3η θέση, ξανά λόγω μηχανικού προβλήματος. Οι 6 βαθμοί στο Μονακό ήταν οι μοναδικοί όλη τη χρονιά. Team mate του ήταν ο πολλά υποσχόμενος τότε Δανός Γιαν Μάγκνουσεν, ο οποίος όμως υποσκελίστηκε ολοκληρωτικά από τον Ρούμπενς, χωρίς να κατακτήσει βαθμούς.
Το 1999 αντίθετα ήταν ονειρεμένη χρονιά. Το αυτοκίνητο ήταν επιτέλους γρήγορο και (σχετικά) αξιόπιστο και ο Ρούμπενς το εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο. Συχνά τα έβαζε με τις Μακλάρεν και τις Ferrari εντυπωσιάζοντας με την οδήγησή του. Στην Αυστραλία εκκινούσε τέταρτος, αλλά στην εκκίνηση ο κινητήρας έσπασε. Μπήκε στο εφεδρικό, εκκίνησε τελευταίος και με πολλά προσπεράσματα ανέβηκε 5ος. Στη Βραζιλία, είχε εκπληκτικές δοκιμές, αφού παρέταξε τη Stewart τρίτη, κινούμενος στο ίδιο δευτερόλεπτο με τις πανίσχυρες Μακλάρεν. Στον αγώνα ανέβηκε 1ος και οδήγησε την κούρσα για περίπου 30 γύρους. Μετά το πιτ στοπ έκανε μια πολύ ωραία προσπέραση στη Ferrari του Irvine, αλλά δυστυχώς εγκατέλειψε από κινητήρα. Στο Σαν Μαρίνο, είχε έναν έξοχο αγώνα ανεβάζοντας τη Stewart στο βάθρο, στην 3η θέση. Στο Μονακό ήταν 5ος αλλά λίγους γύρους πριν τον τερματισμό η ανάρτηση κατέρρευσε. Στη Γαλλία, μετά από εξαίρετη οδήγηση στο βρεγμένο, κατέκτησε την 1η (και μοναδική) pole position της Stewart. Στον αγώνα οδήγησε για περίπου 40 γύρους, έχοντας ωραίες μάχες με το Χάκινεν και το Σουμάχερ, για να τερματίσει τελικά πάλι 3ος. Στην Αυστρία είχε μεγάλο αγώνα, έχοντας ανέβει στη 2η θέση ανάμεσα στη Μακλάρεν του Κούλθαρντ και τη Ferrari του Ιρβάιν. Μετά τα πιτ στοπ έπεσε 4ος, αλλά ο κινητήρας του έσπασε, στερώντας του και άλλους βαθμούς. Μετά την 5η θέση στην Ουγγαρία και μια εκπληκτική 4η θέση στην Ιταλία (κρατώντας πίσω του τη Μακλάρεν του Κούλθαρντ), στο Nurburgring, σε έναν επεισοδιακό αγώνα είχε την ατυχία να δει τον team mate του Τζόνι Χέμπερτ (τον οποίο είχε υποσκελίσει όλη τη χρονιά) να παίρνει τη νίκη, ενώ ο ίδιος τερμάτισε πάλι 3ος. Άλλη μια 5η θέση στη Μαλαισία του έδωσε την 7η θέση στο πρωτάθλημα με 21 βαθμούς. Οι εξαιρετικές εμφανίσεις του έπεισαν τη Ferrari να τον υπογράψει για το 2000. Η μεταγραφή ανακοινώθηκε πριν το ιταλικό γκραν πρι.
Ferrari
Στην ιταλική ομάδα, ο Μπαρικέλο δεν είχε το σεβασμό που του άξιζε. Η ομάδα τον είχε μονίμως υπό καθεστώς Νο 2 οδηγού, κάτω από τον Μίχαελ Σουμάχερ.
To 2000, είχε μια καλή πρώτη χρονιά. Σταθερός και γρήγορος, χωρίς να κάνει λάθη, ανέβαζε συχνά τη Ferrari στο βάθρο. Στην Αυστραλία έγραψε τον πρώτο του ταχύτερο γύρο τερματίζοντας 2ος. Στη Βραζιλία, μετά από πολύ ωραία προσπεράσματα στον Χάκινεν και τον Κούλθαρντ εγκατέλειψε από μηχανικό πρόβλημα, όντας 2ος. Στην Αγγλία, πήρε την πολ ποσίσιον και οδηγούσε τον αγώνα μέχρι που ένα μηχανικό πρόβλημα του στέρησε μια μονομαχία για τη νίκη. Στην Ισπανια, τερμάτισε 3ος προσπερνώντας ταυτόχρονα τους αδελφούς Σουμάχερ. Είχε συνεχόμενα βάθρα σε Μονακό, Καναδά, Γαλλία και Αυστρία. Στους τρεις τελευταίους αυτούς αγώνες μάλιστα, οι εντολές της ομάδας προς όφελος του Σουμάχερ ήταν εμφανείς: στον Καναδά έκλεισε μια διαφορά 15 δευτερολέπτων από το Γερμανό στους τελευταίους γύρους, όταν η ομάδα του απαγόρευσε να πιέσει για προσπέραση. Στην εκκίνηση στη Γαλλία, πετάχτηκε από 3ος, 2ος πίσω από το Γερμανό, και η ομάδα του είπε να κρατήσει τον 3ο Κούλθαρντ σε αργό ρυθμό, επιτρέποντας στο Σουμάχερ να ανοίξει διαφορά 7,5 δευτερολέπτων. Στην Αυστρία, τέλος, παρότι εκκίνησε καλύτερα, άνοιξε δρόμο και φρέναρε νωρίς, για να περάσει μπροστά ο Γερμανός, πριν χτυπηθεί από το Ζόντα στην πρώτη στροφή. Έπρεπε να περιμένει 123 αγώνες πριν τη συναισθηματική πρώτη νίκη στη Γερμανία. Εκκινώντας 18ος (λόγω μηχανικών προβλημάτων στις δοκιμές), ανέβηκε τρίτος με πολλά ωραία προσπεράσματα. Περίπου 10 γύρους πριν τον τερματισμό, άρχισε να βρέχει, αλλά μόνο στο τμήμα του σταδίου της πίστας (για όσους θυμούνται, το γερμανικό γκραν πρι τότε γινόταν στην υπέρ-γρήγορη πίστα του Hockenheim, η οποία περνούσε μέσα από το δάσος). Όλοι οι οδηγοί (μαζί και οι δυο προπορευόμενες Μακλάρεν των Χάκινεν και Κούλθαρντ) μπήκαν στα πιτ για λάστιχα βροχής μόνο και μόνο επειδή τους διέταξαν οι ομάδες τους. Ο Ρούμπενς έμεινε με τα στεγνά ελαστικά, για να κατακτήσει τη νίκη, ξεσπώντας σε δάκρυα χαράς. Ήταν η πρώτη νίκη Βραζιλιάνου οδηγού μετά την τελευταία νίκη του Άιρτον Σένα στην Αυστραλία το 1993. Ακόμα δυο βάθρα σε Αμερική και Μαλαισία, βοηθώντας πάντα το Μίχαελ Σουμάχερ να πάρει το πρωτάθλημα, του έδωσαν την 4η θέση στο πρωτάθλημα με 62 βαθμούς.
Το 2001 ήταν μια χρονιά με πολλές άτυχες στιγμές και χαμένες ευκαιρίες για νίκες. Μετά τα δυο βάθρα σε Αυστραλία και Μαλαισία, στον εντός έδρας αγώνα στη Βραζιλία, έκανε λάθος προσπαθώντας να περάσει το Ραλφ Σουμάχερ με αποτέλεσμα να συγκρουστούν και να εγκαταλείψουν και οι δυο. Ένα ακόμα βάθρο ήρθε στο Σαν Μαρίνο, αλλά στην Ισπανία, όντας άνετα τρίτος εγκατέλειψε λόγω ανάρτησης. Στην Αυστρία, μετά την εγκατάλειψη του Ραλφ, ο Μίχαελ Σουμάχερ και ο (καλός φίλος του Ρούμπενς) Χουάν Πάμπλο Μοντόγια, μονομάχησαν για την πρωτιά με αποτέλεσμα να συγκρουστούν και να πέσουν πιο πίσω. Ο Μπαρικέλο ανέβηκε πρώτος, αλλά στα πιτ τον πέρασε ο Κούλθαρντ. Από κει και για τους τελευταίους 10 γύρους, η Ferrari διέταζε το Ρούμπενς να αφήσει το Σουμάχερ να περάσει δεύτερος, πράγμα που έκανε στην τελευταία στροφή του τελευταίου γύρου. Στο Μονακό τερμάτισε δεύτερος, ενώ στον Καναδά έπεσε στον τοίχο προσπαθώντας να αποφύγει τον Montoya που είχε ατύχημα μπροστά του. Ακολούθησαν βάθρα σε Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία και Ουγγαρία. Στο Βέλγιο μπορούσε να είχε ανέβει στο βάθρο αλλά στάθηκε άτυχος καθώς στη στροφή Μπας Στοπ, ο κώνος στο εσωτερικό της στροφής, έσπασε την μπροστινή του αεροτομή, για να τερματίσει τελικά 5ος. Στην Ιταλία είχε πολύ ωραία μονομαχία με τον Μοντόγια για τη νίκη, αλλά ένα καταστροφικό πιτ στοπ τον έριξε 2ο. Στην Αμερική μονομάχησε με τον Χάκινεν για τη νίκη. Είχε κλείσει τη διαφορά στα 2 δευτερόλεπτα, αλλά μόλις δυο γύρους πριν το τέλος ο κινητήρας του έσπασε. Με τη 5η θέση στην Ιαπωνία, ολοκλήρωσε τη σαιζόν με 56 βαθμούς στην 3η θέση κατάταξης οδηγών.
Το 2002 ήταν μια αμφιλεγόμενη χρονιά, με πολλά ανάμεικτα συναισθήματα. Η Ferrari είχε με διαφορά το ταχύτερο μονοθέσιο, αλλά οι τακτικές της ομάδας ευνοούσαν συνεχώς τον Μίχαελ Σουμάχερ. Χαρακτηριστικό ότι ο Γερμανός τερμάτισε και στους 17 αγώνες στο βάθρο, χωρίς το παραμικρό πρόβλημα αξιοπιστίας. Στην Αυστραλία ο Ρούμπενς συγκρούστηκε με το Ραλφ στην πρώτη στροφή. Στη Μαλαισία, μετά από τη μάχη του Σουμάχερ με το Μοντόγια, ανέβηκε 1ος, αλλά ο κινητήρας έσπασε 10 γύρους πριν το τέλος. Στη Βραζιλία, η Φερράρι επέλεξε να φέρει την καινούρια F-2002 μόνο για το Σουμάχερ. Ο Ρουμπενς ήταν σε στρατηγική 2 πιτ στοπ για να μπορέσει να ανακτήσει θέσεις, αφού εκκινούσε 8ος. Με πολλά προσπεράσματα ανέβηκε 1ος, μέχρι να εγκαταλείψει ξανά από μηχανικό πρόβλημα. Στο Σαν Μαρίνο επιτέλους ανέβηκε στο βάθρο, αλλά στην Ισπανία η ατυχία επέστρεψε, καθώς η Φερράρι του είχε πρόβλημα στην εκκίνηση. Ο αγώνας της Αυστρίας θεωρείται ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους στην ιστορία της Φόρμουλα 1. Ο Ρούμπενς πήρε την πολ ποζίσιον και οδηγούσε άνετα τον αγώνα, όταν η Φερράρι ξανά (όπως και την προηγούμενη χρονιά στην ίδια πίστα), τον διέταξε να αφήσει το Σουμάχερ να κερδίσει. Μάλιστα ο Γερμανός του έδωσε το τρόπαιο του νικητή και κατά την απονομή ο Μπαρικέλο στεκόταν στο 1ο σκαλί ενώ έπαιζε ο γερμανικός εθνικός ύμνος. Η Φερράρι και ο Σουμάχερ γνώρισαν τότε τη διεθνή κατακραυγή, καθώς πλέον όλοι γνώριζαν ποιος ευνοείται στην ομάδα. Στο Μονακό, είχε τον χειρότερό του αγώνα στη χρονιά, καθώς έκανε λάθος στα φρένα και έπεσε πάνω στον Ραικόνεν, τερματίζοντας τελικά 7ος, εκτός βαθμών. Στον Καναδά οδηγούσε τον αγώνα, αλλά το αυτοκίνητο ασφαλείας κατέστρεψε τη στρατηγική του, για να τερματίσει τελικά τρίτος. Στην Ευρώπη πήρε εύκολα τη νίκη, οδηγώντας από την αρχή μέχρι το τέλος. Στην Αγγλία, για ακόμα μια φορά ήταν εκπληκτικός. Εκκινούσε 2ος, αλλά ο κινητήρας έσβησε και ξεκίνησε τελευταίος. Σε 20 γύρους είχε ανέβει 2ος, μετά από μια απολαυστική μάχη με τον Μοντογια υπό βρόχινες συνθήκες. Στη Γαλλία, πάλι δεν εκκίνησε, λόγω μηχανικού προβλήματος. Μετά από έναν μέτριο αγώνα στη Γερμανία, πήρε μια ακόμα εύκολη νίκη στην Ουγγαρία. Στο Βέλγιο ήρθε 2ος, ενώ στην Ιταλία κέρδισε ξανά με στρατηγική 2 πιτ στοπ, έναντι ενός του Σουμάχερ. Στην Αμερική ο Γερμανός οδηγούσε όλο τον αγώνα, αλλά στη γραμμή του τερματισμού ο Μπαρικέλο πήρε τη νίκη για μόλις 11 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Ο Σουμάχερ είπε αργότερα ότι ήθελε να τερματίσουν ταυτόχρονα, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι άφησε το Ρούμπενς να κερδίσει για να του ανταποδώσει τη νίκη στην Αυστρία. Μια 2η θέση στην Ιαπωνία, του έδωσε τη 2η θέση στο πρωτάθλημα με 77 βαθμούς.
To 2003 ήταν μια μέτρια χρονιά για το Βραζιλιάνο. Η Φερράρι δεν είχε πάντα το ταχύτερο μονοθέσιο, καθώς ο ανταγωνισμός ήταν δυνατός, από τις Ουίλιαμς των Μοντογια και Ραλφ Σουμάχερ, τη Μακλάρεν του Ραικονεν, αλλά και τη Ρενό του Αλόνσο. Όταν το μονοθέσιο ήταν το ταχύτερο, τον πρώτο λόγο όπως πάντα είχε ο Μίκαελ Σουμάχερ. Όταν όμως το μονοθέσιο δεν "τράβαγε", ο Ρούμπενς ήταν αυτός που πάλευε. Στην Αυστραλία είχε έναν πολύ κακό αγώνα. Στην εκκίνηση, ξεκίνησε πριν σβήσουν τα φώτα. Συζητώντας για το συμβάν και το ενδεχόμενο ποινής με τον Ρος Μπράουν, έκανε λάθος και έπεσε στον τοίχο. Στη Μαλαισία τερμάτισε 2ος. Στη Βραζιλία είχε μια από τις πιο άτυχες στιγμές του. Ξεκίνησε από την πολ ποζίσιον σε έναν βρεγμένο αγώνα. Μετά από μεγάλη μάχη με τον Κούλθαρτ πέρασε 1ος και άρχισε να κινείται 2 δευτερόλεπτα στο γύρο ταχύτερα, αλλά λίγο αργότερα είχε πρόβλημα με την πίεση καυσίμου χάνοντας μια σίγουρη νίκη. Ήταν η 9η συνεχής εγκατάλειψη στη Βραζιλία. Ακολούθησαν 3 συνεχόμενες τρίτες θέσεις σε Σαν Μαρίνο, Ισπανία και Αυστρία, στις οποίες ξεχώρισαν η εντυπωσιακή προσπέραση στον Ραλφ στο Σαν Μαρίνο και η μεγάλη μάχη για τη δεύτερη θέση με το Ραικόνεν στην Αυστρία, με τελικό νικητή το Φινλανδό. Στη Γαλλία είχε το χειρότερό του αγώνα στη χρονιά, καθώς έκανε λάθος στην τελευταία στροφή και έχασε πολύ χρόνο, τερματίζοντας 7ος. Στην Αγγλία όμως, είχε τον καλύτερο αγώνα της καριέρας του. Ξεκινούσε από την πολ ποζίσιον, αλλά μετά από κακή εκκίνηση έπεσε 3ος. Όταν άρχισε να αυξάνει το ρυθμό του, ένας τρελός ιερέας εισέβαλε στην πίστα, αναγκάζοντας το αυτοκίνητο ασφαλείας να κάνει την εμφάνισή του. Όπως και οι περισσότεροι οδηγοί μπήκε στα πιτ, αλλά λόγω του χάους που δημιουργήθηκε στη λωρίδα πιτ λέιν έπεσε στην 8η θέση. Άρχισε μια εντυπωσιακή σειρά απο προσπεράσματα και ανέβηκε 2ος. Με καταιγιστικό ρυθμό άρχισε να μειώνει τη διαφορά από το Ραικονεν και μετά τα δεύτερα πιτ στοπ, του έκανε μια αριστουργηματική προσπέραση στη στροφή Bridge, για να πάρει την 6η νίκη της καριέρας του. Στην Ουγγαρία ήταν 5ος μπροστά από το Μοντόγια, όταν η ανάρτηση κατέρρευσε στα φρένα για την πρώτη στροφή. Στην Ιαπωνία με τη νίκη του μπροστά από το Ραικόνεν, εξασφάλισε το νταμπλ για τη Φερραρι και το Σουμάχερ. Τέλειωσε τη σαιζόν με 65 βαθμούς στην 4η θέση.
Το 2004 η Φερράρι είχε και πάλι το ταχύτερο μονοθέσιο στο grid. Ο Σουμάχερ όμως ήταν αυτός που έπαιρνε όλες τις νίκες. Ο Μπαρικέλο βέβαια ήταν σταθερός, όντας ο μόνος οδηγός που βαθμολογήθηκε στους 11 πρώτους αγώνες. Ανέβαινε διαρκώς στο βάθρο, με αποκορύφωμα τον έξοχο αγώνα στη Γαλλία, όπου εκκινώντας 10ος τερμάτισε 3ος, προσπερνώντας τον Γιάρνο Τρούλι στην τελευταία στροφή του τελευταίου γύρου. Το λάθος ήρθε στον 12ο αγώνα στη Γερμανία, όπου στον 1ο γύρο έπεσε πάνω στον Κούλθαρτ, καταστρέφοντας την μπροστινή αεροτομή και -μοιραία- τον αγώνα του. Η 1η νίκη της σεζόν ήρθε στην Ιταλία, όταν με έξοχη οδήγηση σε στρατηγική 3 πιτ στοπ κέρδισε τον αγώνα μπροστά από τον Σουμάχερ. Δύο βδομάδες αργότερα πήρε την δεύτερη συνεχόμενη νίκη του στη χρονιά στο 1ο κινέζικο γκραν πρι, εκκινώντας από την πολ ποζίσιον, μετά από μεγάλη μάχη με τον Μπάτον και τον Ραικόνεν. Στην Ιαπωνία συγκρούστηκε με τον Κούλθαρτ στην προσπάθειά του να τον περάσει στο σικέιν της πίστας. Στον τελευταίο αγώνα στη Βραζιλία κατέκτησε την πολ ποζίσιον και ήταν φαβορί για την πολυπόθητη 1η νίκη στην πατρίδα του. Στην αρχή του αγώνα όμως έβρεξε και όταν στέγνωσε η πίστα, ο Ρούμπενς έμεινε 1 παραπάνω γύρο με τα βρόχινα ελαστικά. Η Ferrari κάλεσε τον Σουμάχερ πρώτο στα πιτ, παρότι ήταν μόλις 8ος. Αυτό ήταν αρκετό για να βγει εκτός μάχης για τη νίκη, για να τερματίσει τελικά 3ος. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με 114 βαθμούς, έχοντας ανέβει στο βάθρο 14 φορές, στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος.
Το 2005 ήταν καταστροφικό για τον Ρούμπενς, αλλά και για τη Φερράρι γενικώς. Λόγω μίας αιφνίδιας αλλαγής στους κανονισμούς των ελαστικών που ίσχυσε μόνο τη σεζόν του 2005 και έκανε ξαφνικά τα μονοθέσια της Φερράρι μη ανταγωνιστικά ως προς όλες τις αντίπαλες ομάδες (δείτε σχετικά εδώ), η εταιρεία βρέθηκε πολύ πίσω σε επιδόσεις από τις Μακλαρεν, Ρενο, αλλά ακόμα και από την Τογιότα σε κάποιους αγώνες. Ο Ρούμπενς είχε πολύ καλή επίδοση στον 1ο αγώνα στην Αυστραλία, τερματίζοντας 2ος, πίσω από τον Φισικέλα. Ακόμα δύο τερματισμοί στο βάθρο ακολούθησαν (τρίτες θέσεις σε Καναδά και Ευρώπη). Στον αμφιλεγόμενο αγώνα στις ΗΠΑ, εκκίνησαν μόνο οι 3 ομάδες και τα 6 μονοθέσια με ελαστικά της Bridgestone: οι Φερραρι, Μινάρντι και Τζόρνταν. Ο Ρούμπενς πάλεψε με τον Σουμάχερ για τη νίκη, αλλά στο τελευταίο πιτ στοπ ο Γερμανός βγήκε ακριβώς δίπλα του στην 1η στροφή και ο Βραζιλιάνος αναγκάστηκε να βγει στο γρασίδι για να αποφευχθεί η σύγκρουση. Όντας απογοητευμένος με τις εξελίξεις στη Φερράρι, αναζήτησε μια καινούρια πρόκληση στη Χόντα για το 2006. Την τελευταία του χρονιά στη Φερράρι τερμάτισε 8ος με 38 βαθμούς.
Honda
Το 2006 ήταν μια χρονιά προσαρμογής στην καινούρια του ομάδα. Το μονοθέσιο ήταν σχετικά ανταγωνιστικό, αλλά σε καμία περίπτωση ικανό για νίκες, όπως είχε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια στη Φερράρι. Πήρε του πρώτους του βαθμούς για τη Χόντα στην Αυστραλία, τερματίζοντας 7ος. Είχε 3 συνεχόμενους τερματισμούς στους βαθμούς σε Σαν Μαρίνο, Ευρώπη και Μονακό. Στο Μονακό μάλιστα, ήταν 3ος, αλλά μια ποινή για υπέρβαση ορίου ταχύτητας στα πιτ, τον έριξε 4ο, μπροστά όμως από τον Σουμάχερ, τον οποίο κράτησε πίσω του σε μια απολαυστική μάχη. Μετά την 6η θέση στην Αμερική, ισοφάρισε το καλύτερό του αποτέλεσμα στην Ουγγαρία, τερματίζοντας 4ος. Έβαλε τη Χόντα στους βαθμούς σε Τουρκία, Ιταλία, Κίνα και Βραζιλία, για να τερματίσει μια σταθερή και καλή σεζόν στην 7η θέση, με 30 βαθμούς.
Το 2007 ήταν η χειρότερη χρονιά της καριέρας του. Το μονοθέσιο της Χόντα ήταν τραγικό, με αποτέλεσμα ο Ρούμπενς να μην κατακτήσει ούτε έναν βαθμό. Στην Ισπανία μπορούσε να μπει στους βαθμούς, αλλά συγκρούστηκε με τον Μπάτον και τερμάτισε τελικά 10ος. Στην Αγγλία είχε καλή στρατηγική, αλλά έμεινε για λίγο εκτός βαθμών, τερματίζοντας 9ος. Αυτό ήταν και το καλύτερό του αποτέλεσμα σε μια εφιαλτική χρονιά.
Το 2008 ήταν ελαφρώς καλύτερο. Στην Αυστραλία τερμάτισε 6ος, αλλά μετά το τέλος του αγώνα αποκλείστηκε γιατί βγήκε από τα πιτ ενώ το φανάρι ήταν ακόμα κόκκινο. Στο Μονακό πήρε επιτέλους βαθμούς μετά από 2 χρόνια, τερματίζοντας 6ος, σε έναν δύσκολο αγώνα με βροχή. Δυο εβδομάδες αργότερα πήρε πάλι βαθμούς, τερματίζοντας 7ος στον Καναδά, έχοντας οδηγήσει μάλιστα τον αγώνα για 10 γύρους. Στην Αγγλία, υπό καταρρακτώδη βροχή και με έξοχη στρατηγική, ανέβηκε στο βάθρο για πρώτη φορά μετά από 3 χρόνια. Στη Γερμανία, ήταν άνετα 8ος, αλλά προσπαθώντας να περάσει τον Κούλθαρτ, ο Σκοτσέζος έκανε λάθος, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν. Δεν πήρε άλλους βαθμούς, αλλά ήταν μια καλή χρονιά δεδομένων και των οικονομικών προβλημάτων της ομάδας. Τερμάτισε στην 14η θέση του πρωταθλήματος, με 11 βαθμούς.
Brawn
Στα τέλη του 2008, η Χόντα αποφάσισε να αποχωρήσει από τη Φόρμουλα 1 λόγω της τότε παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αφήνοντας τον Ρούμπενς και τον Τζένσον Μπάτον χωρίς ομάδα. Ο Ρος Μπρον όμως εξασφάλισε συνεργασία με τη Μερσεντές για παροχή κινητήρων και συνέχισε τις δοκιμές, στις οποίες τα αυτοκίνητα πετούσαν. Λίγες βδομάδες πριν τον 1ο αγώνα στην Αυστραλία, ανακοινώθηκε ότι ο Μπρον αγόρασε την ομάδα και ανανέωσε με τους 2 οδηγούς για το 2009.
Στην Αυστραλία ο Ρούμπενς είχε επεισοδιακό αγώνα, καθώς με ένα πρόβλημα στην εκκίνηση έχασε τη 2η θέση. Με καλή οδήγηση και εκμεταλλευόμενος εγκαταλείψεις ανέκτησε τη 2η θέση. Στη Μαλαισία ήταν 5ος όταν ο αγώνας διεκόπη λόγω βροχής. Στην Κίνα πάλι υπό βρόχινες συνθήκες τερμάτισε 4ος, γράφοντας τον ταχύτερο γύρο του αγώνα. Στο Μπαχρέιν είχε μέτριο αγώνα τερματίζοντας 5ος. Στην Ισπανία είχε εκπληκτική εκκίνηση περνώντας τον Μπάτον και πέταξε προς τη νίκη, μέχρι που η ομάδα του, του άλλαξε τη στρατηγική ευνοώντας τον Μπάτον, για να τερματίσει 2ος, πράγμα που έκανε και στο Μονακό στον επόμενο αγώνα. Στην Τουρκία είχε έναν κακό αγώνα, εγκαταλείποντας από κιβώτιο. Μετά την Τουρκία, η Μπρον δεν ήταν πια το καλύτερο αυτοκίνητο, καθώς οι Ρεντ Μπουλ και Μακλαρεν ήταν πολύ ταχύτερες. Στην Αγγλία προσπάθησε να τα βάλει με τις Ρεντ Μπουλ, αλλά δεν τα κατάφερε τερματίζοντας 3ος. Στη Γερμανία πάλεψε σκληρά με την ταχύτερη Ρεντ Μπουλ του Ουεμπερ για τη νίκη, αλλά η κακή στρατηγική της ομάδας τον έριξε 6ο. Στην Ουγγαρία είχε κακό αγώνα, τερματίζοντας 10ος, με ένα πολύ κακό μονοθέσιο. Μάλιστα στις δοκιμές, ένα εξάρτημα από το μονοθέσιό του αποκολλήθηκε και τραυμάτισε σοβαρά τον καλό φίλο και συμπατριώτη του Φελίπε Μάσα. Στη Βαλένθια για το Ευρωπαϊκό γκραν πρι, μετά από ωραία εμφάνιση πήρε την 10η νίκη της καριέρας του και 100ή για Βραζιλιάνο οδηγό στη Φόρμουλα 1. Μετά την 7η θέση στο Βέλγιο, πήρε μια θαυμάσια νίκη στην Ιταλία. Δύο κακοί αγώνες ακολούθησαν σε Σιγκαπούρη και Ιαπωνία (6ος και 7ος). Στη Βραζιλία πήρε μια δραματική και συναισθηματική πολ ποζίσιον στα τελευταία δευτερόλεπτα, αλλά στον αγώνα το μονοθέσιο ήταν αργό, με αποτέλεσμα να τερματίσει 8ος, μετά και από λάθος του Χάμιλτον που τον χτύπησε από πίσω. Με την 4η θέση στο Άμπου Ντάμπι τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος, με 77 βαθμούς.
Williams
thumb|right|317px|Ο Μπαρικέλο στο Μαλαισιανό Γκραν Πρι του [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2010)|2010.]] Για το 2010 υπέγραψε με την ιστορική ομάδα του μεγάλου Φρανκ Ουιλλιαμς. Το μονοθέσιο δεν ήταν και ό,τι καλύτερο, αλλά ο Μπαρικέλο είχε την ικανότητα και την εμπειρία να το βάζει στους βαθμούς συχνά. Πήρε βαθμούς στους 2 πρώτους αγώνες σε Μπαχρέιν και Αυστραλία, τερματίζοντας 10ος και 8ος αντίστοιχα. Ακολούθησαν 2 κακοί αγώνες σε Μαλαισία και Κίνα, όπου τερμάτισε 12ος. Στην Ισπανία είχε μεγάλο αγώνα, αφού παρότι ξεκίνησε 18ος, τερμάτισε 9ος, παίρνοντας 2 βαθμούς. Στο Μονακό ήταν άνετα στους βαθμούς, όταν η ανάρτηση του κατέρρευσε. Μεγάλους αγώνες είχε το καλοκαίρι τερματίζοντας 4ος στην Αγγλία και 5ος στην Ευρώπη, τα καλύτερα αποτελέσματα της ομάδας στη χρονιά. Στην Ουγγαρία έκανε μια μεγάλη προσπέραση στο Σουμάχερ, παρότι ο Γερμανός κινήθηκε επικίνδυνα, σπρώχνοντάς τον προς τον τοίχο, για το βαθμό της 10ης θέσης. Στο Βέλγιο, στην 300ή συμμετοχή του, δυστυχώς έκανε λάθος και έπεσε πάνω στον Αλόνσο στον 1ο γύρο. Έβαλε τη Ουίλλιαμς στους βαθμούς σε 4 ακόμα αγώνες (Ιταλία, Σιγκαπούρη, Ιαπωνία, Κορέα) δείχνοντας εντυπωσιακή σταθερότητα, για να τερματίσει το πρωτάθλημα στη 10η θέση με 47 βαθμούς.
Το 2011, στην τελευταία του χρονιά στη Φόρμουλα 1, το μονοθέσιο ήταν τραγικό. Κατάφερε να μπει στους βαθμούς σε δυο μόλις αγώνες, στο Μονακό και τον Καναδά, κατακτώντας και στους δύο αγώνες την 9η θέση. Τερμάτισε στην 17η θέση του πρωταθλήματος, με 4 βαθμούς. Στο τέλος της χρονιάς, η ομάδα ανακοίνωσε την αντικατάστασή του από τον Μπρούνο Σένα. 19 χρονιές απίστευτων συναισθημάτων, εμπειρίας και ταλέντου φαίνεται πως δεν αρκούσαν για την ομάδα.
Indy Cars
Το χειμώνα του 2011, ο Ρούμπενς έκανε δοκιμές με την KVR, ομάδα με την οποία αγωνίζεται στα Ίντυ Καρ ο πολύ καλός του φίλος και πρωταθλητής IRL του 2004, Τονι Κανααν. Οι δοκιμές συνεχίστηκαν το Φεβρουάριο και τελικά το Μάρτιο ανακοινώθηκε το συμβόλαιό του με την ομάδα για το 2012, με χορηγό τη βραζιλιάνικη Embrace.
Μια ολοκαίνουρια εμπειρία για τον Ρούμπενς, ο οποίος δήλωσε ότι νοιώθει σαν ρούκι (αρχάριος), παρά την τεράστια εμπειρία του. Μετά τον 1ο αγώνα στη Φλόριντα, όπου τερμάτισε 17ος, έβαλε το αυτοκίνητο στη 10αδα σε 3 συνεχόμενους αγώνες, στην Αλαμπάμα, το Λονγκ Μπιτς και εντός έδρας στο Σάο Πάολο. Στην 1η του συμμετοχή στα 500 μίλια της Ινδιανάπολης, είχε πολύ καλό και σταθερό αγώνα τερματίζοντας 11ος και κερδίζοντας τον τίτλο του Rookie of the Year. Μετά από δυο εγκαταλείψεις στο Ντιτρόιτ και το Τέξας, ξαναμπήκε στη 10αδα, στα οβάλ του Μιλγουόκι (10ος) και της Αϊόβα (7ος).
Προσωπικά
Ο Μπαρικέλο παντρεύτηκε το 1997 τη Σιλβάνα Τζιαφόνε, με την οποία έχει αποκτήσει 2 γιους: τον Εντουάρντο (2001) και το Φερνάντο (2005).
Στο ποδόσφαιρο, είναι μεγάλος φαν της Κορίνθιανς.
Αγαπημένο του χόμπι είναι το γκολφ.
Hail Grenada
Hail Grenada είναι ο εθνικός ύμνος της Γρενάδας από την ανεξαρτησία της το 1974. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Irva Merle Baptiste κι η μουσική από το Louis Arnold Masanto.
Τόνιο Κρέγκερ
Τόνιο Κρέγκερ, (γερμανικά: "Tonio Kröger"), είναι ο τίτλος της νουβέλας του Γερμανού λογοτέχνη Τόμας Μαν. Η νουβέλα γράφτηκε τον χειμώνα του 1902 και εκδόθηκε σε βιβλίο το 1913 απο τον γερμανικό εκδοτικό οίκο "S. Fischer" του Βερολίνου. Ωστόσο το έργο πρωτοδημοσιεύτηκε στο φιλολογικό περιοδικό "Die neue Rundschau" τον Φεβρουάριο του 1903.
Η νουβέλα (που ο Μαν την έγραψε σε ηλικία 25 ετών) περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία από τη μέχρι τότε καλλιτεχνική πορεία του συγγραφέα. Ο ήρωας της, ο συγγραφέας Τόνιο Κρέγκερ, προερχόμενος από Γερμανό πατέρα και μητέρα μεσογειακής καταγωγής προσπαθεί να συμβιβάσει τη ζωή της αστικής τάξης με την καλλιτεχνική δημιουργία.
''...Όπως όλα τα βιβλία του Μαν, κι αυτό είναι μια νουβέλα ιδεών. Με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και πολλές από τις σκέψεις που θα στοιχειώσουν τον Μαν σε όλη του ζωή. Οι κρυφές ομοφυλοφιλικές του τάσεις, η αγάπη για κείνον που δεν σε αγαπά, οι σχέσεις ενός ατόμου που διαφέρει με τους υπολοίπους. Τελικά η ίδια η διαφορετικότητα. Πώς μπορείς να είσαι ο εαυτός σου όταν οι άλλοι δεν σε αποδέχονται....''
Η νουβέλα διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο το 1968 με τον ίδιο τίτλο, από τον (τότε δυτικογερμανό) Rolf Thiele και παρουσιάστηκε στο 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Επίσης, στη Γερμανία έχει διασκευαστεί για το θέατρο και το ραδιόφωνο.
Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ύψιλον» το 1985 σε μετάφραση του Αλέξανδρου Ίσαρη, σε έκδοση 107 σελίδων. Επίσης από τις εκδόσεις «Ίνδικτος» το 2000 σε μετάφραση Αλέξανδρου Κυπριώτη ISBN 960-518-094-4
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τόμας Μαν
Jurassic Park (ταινία)
Το Jurassic Park (ελληνικός τίτλος: Ιουρασικό Πάρκο) είναι αμερικανική ταινία θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάικλ Κράιτον. Η ταινία επικεντρώνεται στο φανταστικό νησί Isla Nublar στην Κόστα Ρίκα, όπου ο δισεκατομμυριούχος φιλάνθρωπος Τζον Χάμοντ (Ρίτσαρντ Ατένμπορο) και μια ομάδα γενετικών επιστημόνων από την εταιρεία του, έχουν δημιουργήσει ένα πάρκο ψυχαγωγίας με κλωνοποιημένους δεινόσαυρους. Ωστόσο, η ιστορία δεν έχει καλό ξεκίνημα, αφού μετά από την ξενάγηση στο πάρκο, οι φράκτες ασφαλείας απενεργοποιούνται, με αποτέλεσμα οι δεινόσαυροι να απελευθερωθούν.
Το Jurassic Park έκανε πρεμιέρα στο Uptown Theater 9 Ιουνίου του 1993 στην Ουάσινγκτον και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες πολιτείες στις 11 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς. Εισέπραξε πάνω από 914 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως στην αρχική της κινηματογραφική προβολή, και έγινε η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις ποτέ εκείνη την εποχή, ξεπερνώντας το Ε.Τ. ο Εξωγήινος, ένα ρεκόρ που διατηρήθηκε μέχρι την κυκλοφορία του Τιτανικού το 1997. Έλαβε θετικές κριτικές, με τους κριτικούς να επαινούν τα ειδικά εφέ του και τη σκηνοθεσία του Σπίλμπεργκ. Μετά την 20η επετειακή επανέκδοση της το 2013, το Jurassic Park έγινε η παλαιότερη ταινία στην ιστορία που ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο δολάρια σε πωλήσεις εισιτηρίων και η δέκατη έβδομη συνολικά. Η ταινία κέρδισε πάνω από 20 βραβεία, συμπεριλαμβανομένων τριών βραβείων Όσκαρ για τα τεχνικά της επιτεύγματα στα οπτικά εφέ και τη σχεδίαση ήχου. Το 2018 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών. Την ταινία ακολούθησαν πέντε συνέχειες - Ο Χαμένος Κόσμος: Jurassic Park (1997), Jurassic Park 3 (2001), Jurassic World (2015), Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε (2018) και Jurassic World: Κυριαρχία (2022).
Περίληψη
Ο εκατομμυριούχος οραματιστής, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρίας InGen, Τζον Χάμοντ, δημιουργεί ένα θεατικό πάρκο με κλωνοποιημένους δεινόσαυρους, όπου το αίμα ενός δεινοσαύρου βρέθηκε μέσα σε ένα κουνούπι, το οποίο ήταν παγιδευμένο σε ένα κεχριμπάρι. Αποφασίζει να καλέσει κάποιους κορυφαίους επιστήμονες με στόχο να εγκρίνουν το πάρκο του. Δυστυχώς εξαιτίας ενός κατασκόπου, τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Το ηλεκτρικό ρεύμα πέφτει και οι δεινόσαυροι το σκάνε σκορπώντας τον τρόμο και τον πανικό. Έτσι ο Τζον Χάμοντ θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει την ισορροπία στο νησί και να αποδράσουν από εκεί ζωντανοί.
Δεινόσαυροι
Τα είδη δεινοσαύρων που εμφανίζονται στην ταινία είναι ο Τυραννόσαυρος, ο Βελοσιράπτορας,ο Τρικεράτωψ, ο Βραχιόσαυρος, ο Κομψόγναθος, ο Παρασαυρόλοφος, ο Στρουθιόμιμος και ο Διλοφόσαυρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Biopunk ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με δεινόσαυρους Κατηγορία:Jurassic Park Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Δομινικανή Δημοκρατία Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Ιρφάαν Αλί
Ο Ιρφάαν Αλί (Mohamed Irfaan Ali, γεννήθηκε το 1980) είναι πολιτικός της Γουιάνας και πρόεδρος της χώρας του από το 2020. Ήταν στο παρελθόν μέλος του Κοινοβουλίου και υπουργός Στέγασης.
Ο Αλί ήταν ο προεδρικός υποψήφιος του Λαϊκού Προοδευτικού Κόμματος / Αστικού (PPP / C) στις γενικές εκλογές του Μαρτίου του 2020 και ορκίστηκε ως ο 10ος πρόεδρος της Γουιάνας στις 2 Αυγούστου 2020, έπειτα από μήνες νομικών προσφυγών σχετικά με την ακεραιότητα των εκλογών και την συνακόλουθη επαναληπτική καταμέτρηση όλων των ψηφοδελτίων.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Αλί γεννήθηκε σε μια μουσουλμανική οικογένεια Ινδο-Γουιανέζων στη Λεονόρα, ένα χωριό στην Δυτική Ντεμαράρα, στην περιοχή της Δυτικής Ακτής της Γουιάνας. Παιδί δύο εκπαιδευτικών και ένας από τους δύο γιους της οικογένειας, ο Αλί πέρασε επίσης πολλά από τα νεανικά του χρόνια στο νησί Λέγκουαν. Μετά την ολοκλήρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσής του στη Λεονόρα και στο Δημοτικό Κορνέλια Άιντα, φοίτησε στο Κολέγιο του Αγίου Στανίσλαου στην πρωτεύουσα Τζωρτζτάουν, από όπου έλαβε το απολυτήριο για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Είναι κάτοχος διδακτορικού τίτλου αστικού και περιφερειακού σχεδιασμού από το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών.
Επαγγελματική Καριέρα
Ο Αλί υπηρέτησε ως υπεύθυνος έργου σε μονάδα υλοποίησης προγραμμάτων της Τράπεζας Ανάπτυξης της Καραϊβικής στο υπουργείο Οικονομικών και ως ανώτερος αρμόδιος για το σχεδιασμό στη γραμματεία του κρατικού προγραμματισμού.
Πολιτική καριέρα
Ο Αλί έγινε μέλος της Εθνοσυνέλευσης της Γουιάνας το 2006. Στη συνέχεια διορίστηκε στα χαρτοφυλάκια του υπουργού Στέγασης και Υδάτων και του υπουργού Τουριστικής Βιομηχανίας και Εμπορίου.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργού, ο Αλί άσκησε τα καθήκοντα του προέδρου και του πρωθυπουργού σε ξεχωριστές περιπτώσεις. Το 2015 το Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα / Αστικό (PPP / C) έγινε αντιπολίτευση και σε εκείνο το διάστημα ο Αλί διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Δημόσιων Λογαριασμών και συμπρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υπηρεσιών του Κοινοβουλίου της Γουιάνας.
Εκλογή στην προεδρία
Ήταν προεδρικός υποψήφιος με το Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα (PPP / C) στις γενικές και περιφερειακές εκλογές της 2ης Μαρτίου 2020. Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα και διεθνείς παρατηρητές πίστευαν ότι ο Αλί ήταν ο νικητής και ότι θα έπρεπε να ανακηρυχθεί πρόεδρος, αλλά η κυβέρνηση αρνήθηκε να δεχτεί την ήττα της.
Επιλέχθηκε ως προεδρικός υποψήφιος για το Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα / Αστικό στις 19 Ιανουαρίου 2019.
Η επιλογή του ήρθε σε μια στιγμή που ο Αλί είχε κατηγορηθεί για 19 κατηγορίες συνωμοσίας και απάτης από την Ειδική Μονάδα Οργανωμένου Εγκλήματος της Γουιάνας (SOCU). Οι δικηγόροι του Αλί αμφισβήτησαν τη νομιμότητα αυτών των κατηγοριών και ισχυρίστηκαν ότι είχαν πολιτικό χαρακτήρα και «είχαν ξεπεραστεί». Όταν ο Αλί διεκδίκησε το αξίωμα του προέδρου, οι κατηγορίες δεν είχαν ποτέ απαγγελθεί από κάποιο δικαστήριο σε ολοκληρωμένη συνεδρίαση.
Αμέσως μετά την επιλογή του, ο Αλί κατηγορήθηκε για ακαδημαϊκή απάτη, με τους αντιπάλους να ισχυρίζονται ότι πριν από περίπου δύο δεκαετίες, όταν ο Αλί ήταν στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας της ζωής του, είχε παρουσιάσει με λανθασμένο τρόπο ένα από τα προσόντα του.
Στην εκστρατεία για την προεδρία, ο Αλί κατήλθε ως υποψήφιος βασισμένος σε μια κυρίως οικονομική πλατφόρμα, επικαλούμενος την μείωση της ανάπτυξης και αυξημένη ανεργία υπό τη διοίκηση του Ντέιβιντ Γκρέιντζερ. Ο Αλί δεσμεύτηκε να δημιουργήσει 50.000 νέες θέσεις εργασίας σε πέντε χρόνια.
Τόνισε την ανάγκη για διαφάνεια και την τήρηση των διεθνώς αναγνωρισμένων προτύπων διακυβέρνησης για τον αναδυόμενο τομέα πετρελαίου της Γουιάνας, ο οποίος αναμένεται να μεταμορφώσει την ανάπτυξη της χώρας. Ο Αλί δεσμεύτηκε να ιδρύσει ένα Ταμείο Κυρίαρχου Πλούτου που να προστατεύεται από πολιτικές παρεμβάσεις, ώστε να ενισχύσει την ικανότητα της Γουιάνας να τηρεί τις Αρχές του Σαντιάγο και τις παγκόσμιες απαιτήσεις της Πρωτοβουλίας Διαφάνειας των Εξορυκτικών Βιομηχανιών. Οι προσπάθειες να ορκιστεί ο Ντέιβιντ Γκρέιντζερ εκ νέου ως πρόεδρος ανατράπηκαν όταν εκδόθηκε απόφαση στις 6 Μαρτίου από το Ανώτατο Δικαστήριο με την οποία εμποδίστηκε η δήλωση των συνολικών αποτελεσμάτων των εκλογών έως ότου το θέμα μπορούσε να ακουστεί και να αποφασιστεί. Στη συνέχεια, ο Γκρέιντζερ συμφώνησε σε μια επαναληπτική καταμέτρηση, η οποία ολοκληρώθηκε στις 8 Ιουνίου. Η νέα μέτρηση έδειξε ότι το κόμμα PPP/C είχε κερδίσει τις περισσότερες ψήφους. Στη συνέχεια, ξεκίνησαν πολλές περισσότερες νομικές προσφυγές σε μια προσπάθεια να ακυρωθούν τα αποτελέσματα της καταμέτρησης και ακόμη και να αποφευχθεί η καταχώρηση δεκάδων χιλιάδων ψήφων ως εγκύρων. Ωστόσο, στις 2 Αυγούστου 2020, αρκετές ημέρες αφότου το Εφετείο αποφάνθηκε ότι τα αποτελέσματα της καταμέτρησης θα χρησιμοποιηθούν ως επίσημα αποτελέσματα των εκλογών, ο Ιρφάαν Αλί ορκίστηκε τελικά ως πρόεδρος της Γουιάνας και ο Μαρκ Φίλιπς ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού της Γουιάνας.
Παραπομπές
Αλι Ιρφ Αλι Ιρφ
Σιμπγκατουλάχ Μοτζαντεντί
Ο Σιμπγκατουλάχ Μοτζαντεντί (παστού:, 21 Απριλίου 1925 – 11 Φεβρουαρίου 2019) ήταν Αφγανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε προσωρινός Πρόεδρος μετά την πτώση της κυβέρνησης του Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ τον Απρίλιο του 1992. Υπήρξε επίσης ιδρυτής του Αφγανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και διετέλεσε πρόεδρος της λογιά τζιργκά (εθνοσυνέλευση) που ενέκρινε το νέο σύνταγμα του Αφγανιστάν το 2003.
Το 2005 ορίστηκε πρόεδρος της Μεσρανό Τζιργκά, της άνω βουλής της Εθνοσυνέλευσης του Αφγανιστάν, και το 2011 ορίστηκε μέλος της. Υπηρέτησε επίσης στο Ανώτατο Αφγανικό Ειρηνευτικό Συμβούλιο. Ο Μοτζαντεντί θεωρείται ότι ήταν μετριοπαθής μουσουλμάνος ηγέτης.
Πρώτα χρόνια
Ο Μοτζαντεντί γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1925 στην Καμπούλ του Αφγανιστάν. Η οικογένειά του ήταν γνωστή οικογένεια μελετητών θρησκευτικών θεμάτων από την Καμπούλ. Η καταγωγή της εντοπίζεται στον Αχμάντ Σιρχιντί, εξέχοντα ισλαμιστή μελετητή του 16ου αιώνα και στον Σούφι Νακσμπαντί. Εθνολογικά, η οικογένεια του προσδιορίζεται ως Παστούν.
Ο Μοτζαντεντί σπούδασε Ισλαμικό Δίκαιο και Νομολογία στο Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ στο Κάιρο. Το 1952 επέστρεψε στο Αφγανιστάν και δίδαξε σε γυμνάσια και στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ, όπου έγινε γνωστός ως υποστηρικτής της ανεξαρτησίας του Αφγανιστάν. Το 1959 ο Μοντζαντεντί κατηγορήθηκε ότι συνωμοτούσε κατά του τότε Σοβιετικού πρωθυπουργού Νικίτα Χρουστσόφ και φυλακίστηκε μέχρι το 1964. Το 1973 αναγκάστηκε να εξοριστεί για τα σχόλια του σχετικά με τη σοβιετική επιρροή στο Αφγανιστάν. Μετά την Εξέγερση του Σαούρ το 1978, η νέα κομμουνιστική κυβέρνηση σκότωσε τον αδελφό του Μοτζαντεντί και αρκετούς από τους συγγενείς του. Κατά την περίοδο εξορίας του πέρασε από αρκετές χώρες όπως η Δανία και το Πακιστάν προτού επανέλθει στο Αφγανιστάν και συμμετάσχει στην αφγανική πολιτική.
Προεδρία (1992)
Κατά τη διάρκεια της εξορίας στην Πεσαβάρ, ο Μοτζαντεντί ίδρυσε το κόμμα του Τζεμπ-ε-Νετζάτ-ε Μελί (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Το 1988 εξελέγη επικεφαλής της Προσωρινής Αφγανικής Κυβέρνησης με έδρα την Πεσαβάρ.
Τον Απρίλιο του 1992 εξελέγη πρόεδρος του Ισλαμικού Συμβουλίου Τζιχάντ το οποίο σχηματίστηκε για να ιδρύσει μια μετασοβιετική κυβέρνηση στο Αφγανιστάν. Εισήλθε στην Καμπούλ στις 28 Απριλίου εν μέσω μεγάλου πλήθους και ανέλαβε τη νέα ισλαμική δημοκρατία προσφέροντας γενική αμνηστία σε όλους τους Αφγανούς εκτός από τον τέως Πρόεδρο Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ, η μοίρα του οποίου θα αποφασιζόταν από τον «λαό». Η εκλογή του υποστηρίχθηκε από όλες τις παρατάξεις των μουτζαχεντίν, εκτός από την Χεζμπ-ε Ισλαμί Γκουλμπουντίν, οι δυνάμεις της οποίας άρχισαν ένοπλο αγώνα στην πρωτεύουσα. Έλαβαν χώρα βίαιες συγκρούσεις μεταξύ αυτών και στρατιωτών του νέου συνασπισμού κοντά στο κτίριο του Υπουργείου Εσωτερικών. Ο Μοτζαντεντί παρακαλούσε τον Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ να αφήσει τα όπλα και σχολίασε ότι «ο κ. Χεκματυάρ ήταν αδελφός μας. Δεν περιμέναμε μια τέτοια πράξη. Δεν επιτρέπεται σύμφωνα με τη θρησκεία, σύμφωνα με την αφγανική παράδοση, να κάνει κάτι τέτοιο.»
Κατά τη διάρκεια της περιόδου που ο Μοτζαντεντί ήταν Πρόεδρος του Αφγανιστάν, αεροσκάφος της Ariana που τον μετέφερε στην Καμπούλ χτυπήθηκε από RPG καθώς προσγειωνόταν στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ. Το αεροσκάφος προσγειώθηκε με ασφάλεια, χωρίς απώλειες.
Η διακυβέρνησή του διήρκεσε τρεις μήνες, αν και ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι παρέμεινε στην εξουσία για μόνο δύο μήνες. Τον Μάιο του 1992, ο Μπουρχανουντίν Ραμπανί ίδρυσε ένα νέο συμβούλιο διακυβέρνησης, το οποίο υπονόμευσε την ηγεσία του Μοτζαντεντί, με αποτέλεσμα την παραίτησή του και την παράδοση της εξουσίας σε νέο συμβούλιο.
Μεταγενέστερη πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την πτώση των Ταλιμπάν το 2001, ο Μοτζαντεντί επέστρεψε στο Αφγανιστάν από το Πακιστάν και έγινε πρόεδρος της Λογιά Τζιργκά, η οποία ενέκρινε το νέο Σύνταγμα του Αφγανιστάν. Το 2005 έγινε πρόεδρος της Μεσρανό Τζιργκά, της άνω βουλής της Εθνοσυνέλευσης του Αφγανιστάν, και το 2011 έγινε μέλος της. Υπηρέτησε επίσης στο Ανώτατο Αφγανικό Ειρηνευτικό Συμβούλιο.
Στις 26 Αυγούστου 2015, ο Μοτζαντεντί ίδρυσε ένα νέο πολιτικό κόμμα, το Συμβούλιο της Τζιχάντ και των Εθνικών Πολιτικών Κομμάτων.
Μεταγενέστερη ζωή και θάνατος
Δύο βομβιστές αυτοκτονίας πραγματοποίησαν επίθεση στην Καμπούλ στις 12 Μαρτίου 2006 εναντίον του Μοτζαντεντί, ενώ ήταν μέλος του ανώτερου τμήματος της Εθνοσυνέλευσης και επικεφαλής μιας επιτροπής συμφιλίωσης η οποία αποσκοπούσε στη συμφωνία με πρώην μέλη των Ταλιμπάν. Οι βομβιστές ανατινάχτηκαν σε ένα όχημα γεμάτο εκρηκτικά δίπλα στο αυτοκίνητό του καθώς κινούνταν στους δρόμους της Καμπούλ. Τέσσερις περαστικοί σκοτώθηκαν και ο Μοτζαντεντί τραυματίστηκε ελαφρώς, με εγκαύματα στο πρόσωπο και στα χέρια του.
Ο Μοτζαντεντί αναφέρθηκε λανθασμένα ότι πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 2016. Στη συνέχεια αναφέρθηκε ότι ήταν παρών σε μια τελετή για τον εορτασμό της 27ης επετείου της σοβιετικής αποχώρησης από το Αφγανιστάν στις 15 Φεβρουαρίου 2016. Στις 12 Φεβρουαρίου 2019 αναφέρθηκε ο θάνατος του Μοτζαντεντί σε ηλικία 93 ετών.
Χαναμάτσι
Στην παραδοσιακή Ιαπωνία, το χαναμάτσι (花街) αποτελούσε μια συνοικία όπου εργάζονταν ιερόδουλες και γκέισες. Η λέξη κυριολεκτικά μεταφράζεται ως «δρόμος των λουλουδιών». Τέτοιες συνοικίες φιλοξενούσαν πολυάριθμες «οκίγια», δηλαδή οίκους γκεϊσών. Στη σύγχρονη Ιαπωνία ο όρος χρησιμοποιείται για να αποδώσει τις περιοχές όπου ακόμη δραστηριοποιούνται κοπέλες που ασκούν το επάγγελμα της γκέισας. Στη συνοικία της Γκιον του Κυότο, ωστόσο, επικρατεί μέχρι τις μέρες μας ο παλαιότερος όρος «καγκάι». Εναλλακτικά, η λέξη «καγκάι» περιγράφει τις συνοικίες «με κόκκινα φανάρια», όπου υπήρχαν εστιατόρια, οκίγια και «οτσαγιά» (τεϊοποτεία όπου οι γκέισες ψυχαγωγούσαν διάφορους πελάτες).
Τα χαναμάτσι συνήθως φιλοξενούσαν ένα σύνολο από οκίγια και οτσαγιά, καθώς και ένα «καμπουρέντζο». Το τελευταίο αποτελούσε σημείο συνάντησης για τις γκέισες, συνήθως με δικό του θέατρο, αίθουσες όπου διεξάγονταν τα μαθήματα των γκεϊσών, και τα ειδικά γραφεία που ασχολούνταν με τη μισθοδοσία, τους διάφορους κανονισμούς και παρόμοια θέματα. Σήμερα τα χαναμάτσι σπανίζουν εκτός Κυότο.
Κρηστώνες
Κρηστώνες ή Κρήστωνες: Αρχαίος πελασγικός λαός που κατοικούσε στη Κρηστωνία της αρχαίας Μακεδονίας. Κατ’ αρχάς είχαν εγκατασταθεί στη Χαλκιδική συγκεκριμένα παρά την Όλυνθο και στη χερσόνησο Ακτή (Άθως). Αργότερα μετοίκησαν στη χώρα που πήρε το όνομά τους, βόρεια της λίμνης Βόλβης. Πρωτεύουσα της Κρηστωνίας ήταν η Κρηστών που βρισκόταν κοντά στη σημερινή Κρηστώνη Κιλκίς (Σαρί Ντερέ), παραπόταμο του Λαχανά. Το 479 π.Χ. κατακτήθηκε από τον Αλέξανδρο Α΄της Μακεδονίας αποτελώντας τμήμα του μακεδονικού κράτους μέχρι την κατάκτηση της χώρας από τους Ρωμαίους (168 π.Χ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Κρηστωνία Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Άνταμ Φρίντελ
Ο Άνταμ Φρίντελ ή Άνταμ Φρίντελ φον Φρίντελσμπουργκ (Adam Friedel, Adam Friedel von Friedelsburg, περίπου 1780 - περίπου 1868) – ήταν Δανός στρατιωτικός, Φιλέλληνας και τυχοδιώκτης. Είναι γνωστός για τα πορτραίτα του ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης.
Βιογραφία
Ο Φρίντελ μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, κατά τους οποίους υπηρέτησε ως αξιωματικός, ταξίδευσε μαζί με έναν ευγενή συμπατριώτη του στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, μετά από πολλά ταξίδια και αποστολές στα ρωσικά εδάφη κατέληξε στη Ζάκυνθο απ’ όπου πέρασε στην Πελοπόννησο την περίοδο της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης και κατετάγη ως εθελοντής δηλώνοντας ότι είναι υπολοχαγός, βαρόνος Friedel von Friedelsburg με αριστοκρατικές καταβολές.
Γνώρισε από κοντά πολλούς αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο Ιωάννης Κωλέττης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος κ.ά. Όμως η γλωσσομάθεια και η καλλιέργεια του κέρδισαν την εμπιστοσύνη του Δημητρίου Υψηλάντη και του ανατέθηκαν διάφορες αποστολές. Τον Ιούνιο του 1822, όμως, ένας συμπατριώτης του Δανός ανθυπολοχαγός απεκάλυψε τα ψεύδη του. Ο Φρίντελ αποβλήθηκε από τον τακτικό Ελληνικό Στρατό, ταξίδεψε, το 1823 στην Αίγυπτο προσβλέποντας στη συγκέντρωση χρημάτων από τους ομογενείς του για τον Αγώνα. Το 1824 τον συναντάμε στο Μεσολόγγι με τον Λόρδο Βύρωνα. Όταν, όμως, ο Ι.-Ι. Μέγιερ δημοσίευσε στην εφημερίδα Ελληνικά Χρονικά προειδοποίηση προς τις φιλελληνικές εταιρείες για την αποφυγή του απατεώνα Φρίντελ, ο τελευταίος κατέφυγε στο Λονδίνο όπου άνοιξε λιθογραφείο.
Όταν οι προσδοκίες του για σταδιοδρομία στον στρατό διαλύθηκαν, ο Φρίντελ έδειξε το ταλέντο του στο πεδίο της ζωγραφικής. Τα 24 πορτρέτα ηγετών της Επανάστασης του Φρίντελ, τα οποία είχε σχεδιάσει εκ του φυσικού και τα οποία λιθογράφησε και επιχρωμάτισε ο J. Bouvier και κυκλοφόρησαν στο Παρίσι και στο Λονδίνο το 1825 και 1826, ενίσχυσαν τις προσπάθειες των Φιλελληνικών Επιτροπών για την προώθηση της Ελληνικής υπόθεσης στην Ευρώπη.
Λόγοι υγείας ανάγκασαν τον Φρίντελ να εγκαταλείψει την Αγγλία, έζησε στη νότια Γαλλία και την Ιταλία και έφτασε ξανά στην Αθήνα στα 1849, χρονιά που του απονεμήθηκε το Αριστείον του Αγώνος και ο Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος. Ταξίδεψε στη Σμύρνη, όπου δίδαξε για δύο χρόνια σε ελληνικό σχολείο, παρέμεινε στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου όπου και φιλοτέχνησε προσωπογραφίες πολιτικών προσώπων. Έζησε πάλι για λόγους θεραπείας στη Βοημία και επέστρεψε, στα 1861, και έζησε στην Αθήνα, έως το 1863. Μετά από μικρή παραμονή στην Κωνσταντινούπολη, έρχεται και πάλι στην Αθήνα στα 1865 και καταθέτει μνημόνιο προς τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ με σειρά δικαιολογητικών, ισχυρισμών και πληροφοριών για τη ζωή και τη δράση του επιζητώντας της απονομή σύνταξης για την προς την Ελλάδα υπηρεσίες του. Δεν γνωρίζουμε πότε και που πέθανε.
Μερικά από τα έργα του
Προσωπογραφίες των Αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Δανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Δανοί στρατιωτικοί
Χρήστος Τσιάμης
Ο Χρήστος Τσιάμης είναι σύγχρονος Έλληνας ποιητής.
Γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα. Σπούδασε χημικός μηχανικός στα πανεπιστήμια City College New York και Columbia της Νέας Υόρκης και στο τέλος των σπουδών του εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά της Ελλάδας και της Αμερικής. Δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1967.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Εσκίσεχιρ (πόλη)
Το Εσκίσεχιρ (τουρκικά: Eskişehir,, λατινικά: Dorylaeum, ελληνικά: Δορύλαιον) είναι πόλη στη βορειοδυτική Τουρκία και πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Έχει πληθυσμό 746.536 κατοίκων (εκτίμηση 2018). Η πόλη είναι δίπλα στον ποταμό Τέμβριο (Πορσούκ), 790 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, στη Φρυγική πεδιάδα. Βρίσκεται 250 χιλιόμετρα δυτικά της Άγκυρας, 90 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κοτυαίου και 350 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Κωνσταντινούπολης.
Ιστορία
Το Δορύλαιον ιδρύθηκε από τους Φρύγες το 1000 π.Χ. και πολλά αρχαιολογικά ευρήματα της περιόδου αυτής βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Υπάρχει επίσης μουσείο σηπιόλιθου, ορυκτού από το οποίο κατασκευάζονται πίπες καπνού.
Το Δορύλαιο είναι γνωστό ήδη από τον 4ο αιώνα π.X., την εποχή της αντιπαράθεσης του Αντιγόνου του Μονόφθαλμου ή Kύκλωπος (382-301) και του Λυσιμάχου (355-281) (π. 302). Η πόλη οφείλει το όνομά της στον μυθικό Δορύλαο, απόγονο του Ηρακλή. Τη Ρωμαϊκή εποχή ανήκε στη Φρυγία Επίκτητο, ομοσπονδία έξι συνολικά πόλεων, η οποία έκοβε ομοσπονδιακό νόμισμα, και υπαγόταν στο conventus Συνάδων. Την πρώιμη Βυζαντινή εποχή υπήχθη στην επαρχία της Φρυγίας Σαλουταρίας, όπως μαρτυρεί τον 6ο αιώνα ο Συνέκδημος του Ιεροκλέους.
Μεταξύ του 7ου και του 10ου αιώνα το Δορύλαιο έγινε συχνά στόχος αραβικών επιθέσεων και επιδρομών. Το 741 βρέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης του Κωνσταντίνου E΄ (740-775) με τον σφετεριστή Αρτάβασδο, κόμητα του θέματος Οψικίου. Το 970 έγινε τόπος συγκέντρωσης των στρατευμάτων του Bάρδα Σκληρού, στο πλαίσιο της πρώτης στάσης του σφετεριστή του θρόνου Bάρδα Φωκά. Στη δεύτερη φάση της στάσης του τελευταίου (987-989) η πόλη κατελήφθη για μικρό χρονικό διάστημα από τον σφετεριστή Φωκά, μαζί με πολλές άλλες πόλεις της Μικράς Ασίας.
Κατά τους 11ο και 12ο αιώνα το Δορύλαιο υπέστη τις συνέπειες της σελτζουκικής διείσδυσης στη M. Ασία και βρέθηκε συχνά στο μάτι του κυκλώνα, κατά την αντιπαράθεση των Βυζαντινών, αλλά και των σταυροφόρων, με τους Σελτζούκους που είχαν εισβάλει στη M. Ασία. Γύρω στο 1080 κατελήφθη για πρώτη φορά από τους Σελτζούκους. Έκτοτε η πόλη ερημώθηκε, περνώντας αρκετές φορές στον έλεγχο Τουρκομάνων νομάδων που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή. Το 1175 ανακατελήφθη από τον Μανουήλ A΄ Κομνηνό και ανοικοδομήθηκε αποτελώντας σημαντικό, προκεχωρημένο μεθοριακό φρούριο της αυτοκρατορίας. Το Δορύλαιο περιήλθε οριστικά στους Σελτζούκους στο πλαίσιο της εκστρατείας του σουλτάνου του Ικονίου στην κοιλάδα του Μαιάνδρου το 1180 μ.X. ή λίγο αργότερα, και συγκαταλέγεται μεταξύ των περιοχών που έλαβε το 1188/1189 ο γιος του Κιλίτς Αρσλάν B΄, ο Μασούτ (Μουχιαντίν Μασ'ουντσάχ). Ανοικοδομήθηκε εκ νέου από τους Σελτζούκους, κοντά στις θερμές πηγές της περιοχής, μετονομαζόμενο σε Εσκίσεχίρ (Eskişehir), που σημαίνει παλιά πόλη.
Από την περιοχή του Δορυλαίου κατάγονταν επιφανείς Βυζαντινές οικογένειες, όπως οι Μελισσηνοί, οι οποίοι κατείχαν στα τέλη του 11ου αιώνα τεράστιες ιδιόκτητες εκτάσεις.
Κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας η πόλη καταλήφθηκε μετά τη Μάχη του Εσκί Σεχίρ από τον ελληνικό στρατό την 9η Ιουλίου 1921 και ανακαταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό τον Αύγουστο του 1922.