cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραντεβού στο Παρίσι
Κριτικές
Η ταινία έλαβε γενικά καλές κριτικές και φέρει βαθμολογία 91% fresh από την ιστοσελίδα Rotten Tomatoes που συγκεντρώνει τις απόψεις των κριτικών. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times, τη χαρακτήρισε μείγμα μεταξύ των σοφιστικέ κωμωδιών της δεκαετίας του '30 και του Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων (North by Northwest, 1959) του Χίτσκοκ.
Υποδοχή και Βραβεία
Η ταινία χάρισε στους πρωταγωνιστές της υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Ερμηνείας σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ. Ο Χένρι Μανσίνι έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Πρωτότυπου Τραγουδιού και η Όντρεϊ Χέπμπορν έλαβε το βραβείο BAFTA για την ερμηνεία της.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εισπράξεις
Έχοντας προϋπολογισμό 3 εκατομμυρίων δολαρίων, η ταινία έκανε εισπράξεις 13,4 εκατομμυρίων δολαρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
Τορπιλοβόλο-14
Το Τορπιλοβόλο-14 ήταν το τέταρτο του ιδίου τύπου ελληνικό πολεμικό πλοίο (τα άλλα ήταν τα: Τορπιλοβόλο-11, Τορπιλοβόλο-12, Τορπιλοβόλο-13, Τορπιλοβόλο-15, και Τορπιλοβόλο-16). Ναυπηγήθηκε το 1884-1885 στα γερμανικά ναυπηγεία Vulkan και ενετάγη στον Στόλο το 1885. Έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1897. Μαζί με το «ΠΗΝΕΙΟΣ» αρχές Μαΐου του 1897 συνέλαβε το τουρκικό επίτακτο ΓΕΩΡΓΙΟΣ το οποίο μετέφερε στρατιώτες και πυρομαχικά το οποίο και κατασχέθηκε ως λεία πολέμου.
Το τανγκό των Χριστουγέννων
Το τανγκό των Χριστουγέννων είναι ελληνική δραματική ταινία του 2011, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Νίκος Κουτελιδάκης, ενώ το σενάριο έγραψε ο Βαγγέλης Νάσσης. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Γιάννης Μπέζος, Γιάννης Στάνκογλου, Αντίνοος Αλμπάνης και Βίκυ Παπαδοπούλου.
Τορπιλοβόλο-14
Το 1905 υπέστη μετασκευή στο εργοστάσιο "ΜακΝτούαλ και Βαρβούρ" στον Πειραιά. Προστέθηκε δεύτερος λέβητας και απέκτησε δεύτερη καπνοδόχο, ενώ αυξήθηκε η ταχύτης του και βελτιώθηκε ο οπλισμός του.
Το τανγκό των Χριστουγέννων
Η ταινία τοποθετείται κατά την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών σε ένα στρατόπεδο στον Έβρο. Ο Στέφανος Καραμανίδης είναι υπολοχαγός και ερωτευμένος με τη Ζωή, τη γυναίκα του αντισυνταγματάρχη, Μανώλη Λόγγου. Θέλει να της ζητήσει να χορέψουν τανγκό στη γιορτή των Χριστουγέννων, όμως δεν ξέρει να χορεύει. Για να μπορέσει να μάθει να χορεύει τανγκό και να είναι έτοιμος μέχρι τη γιορτή, ζητά τη βοήθεια του φαντάρου του, Λάζαρου Λαζάρου, ο οποίος είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί του.
Τορπιλοβόλο-14
Στις 8 Νοεμβρίου 1912, με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Π. Αργυρόπουλο και Ύπαρχο τον Σημαιοφόρο Χρ. Κονιάλη βύθισε με τορπίλη μέσα στον όρμο των Κυδωνιών (Αϊβαλί) την τουρκική κανονιοφόρο ΤΡΑΒΖΟΝ.
Το τανγκό των Χριστουγέννων
Το τανγκό των Χριστουγέννων κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες την 1η Δεκεμβρίου 2011 κι απέφερε συνολικά έσοδα 1,927,222 δολάρια. Έλαβε γενικά θετικές κριτικές, με τους κριτικούς να επαινούν τις ερμηνείες των ηθοποιών, αλλά να επισημαίνουν αδυναμίες - κυρίως - στο σενάριο. Η ταινία απέσπασε τα βραβεία ενδυματολογίας, σκηνογραφίας και πρωτότυπης μουσικής από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.
Τορπιλοβόλο-14
Παροπλίσθηκε το 1919.
Το τανγκό των Χριστουγέννων
Πλοκή
Σε ένα φαρμακείο, ένας ηλικιωμένος συναντά έναν νεαρό και, βλέποντάς τον, κλονίζεται. Επιστρέφει στο σπίτι του και ψάχνει τα πράγματά του, όπου βρίσκει μία προτομή της θεάς Αφροδίτης.
Έπειτα, η ιστορία μεταφέρεται στο παρελθόν, σε ένα στρατόπεδο στον Έβρο κατά την περίοδο της Δικτατορίας, όπου αρχίζουν οι προετοιμασίες για την υποδοχή της γιορτής των Χριστουγέννων. Ο διοικητής του στρατοπέδου, Μανώλης Λόγγος, θέλοντας να είναι όλα έτοιμα έως τότε, απαγορεύει τις άδειες των οπλιτών. Ο υπολοχαγός Στέφανος Καραμανίδης είναι κρυφά ερωτευμένος με τη σύζυγο του διοικητή και είναι αρκετά θλιμμένος γιατί υπάρχει ο φόβος να μην την ξαναδεί, καθότι ο διοικητής αναμένει μετάθεση για την Αθήνα. Σε μία γιορτή στη λέσχη, ο Καραμανίδης βλέπει τη Ζωή η οποία, αν και δεν χορεύει, θαυμάζει αυτούς που χορεύουν τανγκό.
Ο Καραμανίδης, θέλοντας να ζητήσει από τη Ζωή να χορέψει μαζί του τανγκό στη χριστουγεννιάτικη γιορτή του στρατοπέδου, ζητάει από έναν φαντάρο, τον Λάζαρο Λαζάρου, να του μάθει να χορεύει τανγκό. Έτσι οι δυο τους, συναντιούνται κρυφά κάθε βράδυ στο γραφείο του υπολοχαγού, όπου ο Λαζάρου κάνει μαθήματα χορού στον Καραμανίδη. Στο μεταξύ, η ζωή στο σπίτι του διοικητή δεν είναι ευχάριστη για τη Ζωή, καθώς εκείνος αντιμετωπίζει τα πάντα με στρατιωτική πειθαρχία και ακόμη και για μια μικρή βόλτα της Ζωής με τη μικρή τους κόρη απαιτεί να του ζητηθεί πρώτα η άδεια.
Κάποια στιγμή, ο Λαζάρου μαθαίνει από την αδελφή του πως η μητέρα τους είναι βαριά άρρωστη και αργοπεθαίνει. Ζητάει από τον Καραμανίδη να του δοθεί άδεια για να κατέβει Αθήνα, αλλά εκείνος αρνείται να του τη δώσει λέγοντάς του πως θα τον αφήσει να φύγει αν τον μάθει να χορεύει μέχρι τη γιορτή. Ο Λαζάρου, μη έχοντας άλλη επιλογή και θέλοντας να δει τη μητέρα του πριν πεθάνει, αποφασίζει να φύγει παράνομα από το στρατόπεδο αλλά γίνεται αντιληπτός από τον Καραμανίδη. Ωστόσο, ο Καραμανίδης δεν του λέει τίποτα και τον αφήνει να φύγει. Καθώς απομακρύνεται, ο Λαζάρου αποφασίζει τελικά να επιστρέψει στο στρατόπεδο και πηγαίνει κατευθείαν στο γραφείο του υπολοχαγού, όπου συνεχίζουν τα μαθήματα τανγκό. Καθώς χορεύουν, ο Καραμανίδης έχοντας στο μυαλό του πως χορεύει με τη Ζωή, σκύβει και φιλάει τον Λαζάρου ο οποίος αμέσως μετά λιποθυμά, αφού είναι βαριά άρρωστος με πνευμονία και μεταφέρεται στο νοσοκομείο.
Η μέρα της γιορτής φτάνει αλλά η Ζωή, προς απογοήτευση του Καραμανίδη, δεν εμφανίζεται μαζί με τον Λόγγο. Τελικά όμως έρχεται λίγο αργότερα και ο Καραμανίδης βρίσκει την ευκαιρία να της ζητήσει να χορέψουν όταν ο Λόγγος μιλάει με τον ταξίαρχο για τη μετάθεση στην Αθήνα. Καθώς χορεύουν, ο Καραμανίδης της λέει πως είναι ερωτευμένος μαζί της και της ομολογεί πως εκείνος της είχε στείλει στο σπίτι ως δώρο τον δίσκο με τη μουσική τανγκό.
Επιστρέφοντας και πάλι στο παρόν, ο ηλικιωμένος άντρας ξανασυναντά τον νεαρό, ο οποίος μοιάζει υπερβολικά στον Καραμανίδη, και του λέει πως γνώριζε τον πατέρα του. Όταν του λέει πως μοιάζει εκπληκτικά σε εκείνον, ο νεαρός ξαφνιάζεται λέγοντάς του πως όλοι του έλεγαν πάντα το αντίθετο. Όταν ο νεαρός του συστήνεται ως Λόγγος, ο ηλικιωμένος άντρας, που είναι ο Λαζάρου, αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί. Στη συνέχεια, ο Λαζάρου επισκέπτεται τη Ζωή και της δίνει την προτομή της Αφροδίτης, ενώ αργότερα πηγαίνει στο κτήμα που μένει ο Καραμανίδης αφήνοντάς του έναν δίσκο με τανγκό, χωρίς ωστόσο να του παρουσιαστεί ή να του αφήσει κάποιο σημείωμα για το ποιος του άφησε τον δίσκο.
Παραγωγή
Η ιδέα της μεταφοράς του βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη στη μεγάλη οθόνη ξεκίνησε από τον Γιάννη Μπέζο το 2007, ο οποίος κατά τη διάρκεια μίας συνάντησης με τον σκηνοθέτη Νίκο Κουτελιδάκη του το πρότεινε και οι δυο τους συζήτησαν τις δυνατότητες μιας κινηματογραφικής μεταφοράς.
Ο Κουτελιδάκης, αναφερόμενος στη διανομή, είπε πως επέλεξε τους συγκεκριμένους ηθοποιούς για τους συγκεκριμένους ρόλους επειδή ο κάθε ηθοποιός είχε κάποιο στοιχείο του ρόλου που υποδυόταν.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2011 στην Αλίαρτο, όπου πραγματοποιήθηκε ένα μέρος αυτών στα κτίρια του Οργανισμού Κωπαΐδας. Τον Μάρτιο του 2011 η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Καρωτή Διδυμοτείχου, όπου ένα κενό στρατόπεδο καθαρίστηκε και διαμορφώθηκε καταλλήλως για τις ανάγκες των γυρισμάτων. Γυρίσματα έγιναν επίσης στο χωριό Μεταξάδες Έβρου αλλά και στην Αθήνα, αφού οι καιρικές συνθήκες στον Έβρο δεν επέτρεψαν να γίνουν εκεί όλα τα γυρίσματα που διαδραματίζονται στο στρατόπεδο της σειράς. Έτσι, τα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν σε χώρο της Αθήνας, αλλά και της Αλιάρτου.
Προώθηση και κυκλοφορία
Το πρώτο τρέιλερ της ταινίας κυκλοφόρησε στις 17 Μαΐου 2011, ενώ το δεύτερο κι επίσημο τρέιλερ κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου 2011. Στα μέσα Ιουνίου 2011, κυκλοφόρησε μία αφίσα προώθησης η οποία απεικόνιζε δύο αντρικά ζευγάρια πόδια να χορεύουν μεταξύ τους. Περίπου μία εβδομάδα πριν την κυκλοφορία της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες, η Village κυκλοφόρησε δύο τηλεοπτικά σποτ διάρκειας 20 δευτερολέπτων περίπου το καθένα.
Στις 10 Οκτωβρίου 2011, δόθηκε η επίσημη συνέντευξη Τύπου του Ταγκό των Χριστουγέννων, στην οποία παρευρέθησαν οι πρωταγωνιστές, ο σκηνοθέτης και ο συνθέτης για να παρουσιάσουν την ταινία και να μιλήσουν για αυτήν.
Μουσική
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack Τη μουσική επένδυση της ταινίας συνέθεσε ο Γιάννος Αιόλου, όπως επίσης και το τραγούδι των τίτλων, "Μια στιγμή για πάντα", σε στίχους της Ελένης Ζιώγα και ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα. Τη μουσική ερμήνευσε ένα σύνολο εγχόρδων από τη Νέα Υόρκη, τη Βοστόνη, και το Κολόμπους (Οχάιο), ο Άγγλος μπαντονεονίστας Τζούλιαν Ρόλαντ και Έλληνες μουσικοί, σε ένα σύνολο που ξεπέρασε τους 70 μουσικούς.
Σχολιάζοντας την ταινία και τη μουσική της κατά την επίσημη συνέντευξη Τύπου, ο Αιόλου ανέφερε: «Το τανγκό των Χριστουγέννων είναι μια ταινία ensemble. Τέσσερις άνθρωποι, τρεις διαφορετικές ερωτικές σχέσεις, γι αυτό και υπάρχουν τρία διαφορετικά μουσικά θέματα, τα οποία μπλέκονται μεταξύ τους».
Box Office
Η ταινία είχε συνολικά έσοδα 1.927.222 δολάρια και κατατάχθηκε στην 15η θέση των ταινιών με τα περισσότερα έσοδα στη χώρα για το 2011. Το πρώτο και δεύτερο Σαββατοκύριακο προβολής, η ταινία βρέθηκε στην κορυφή του box office κόβοντας 36867 και 35238 εισιτήρια αντίστοιχα, φτάνοντας συνολικά τα 95553 εισιτήρια και για τις δύο εβδομάδες. Το τρίτο Σαββατοκύριακο προβολής, έπεσε στη δεύτερη θέση του box office με 24450 εισιτήρια. Το τανγκό των Χριστουγέννων ολοκλήρωσε τον κύκλο προβολών του την έκτη εβδομάδα με 6.958 εισιτήρια, φτάνοντας συνολικά τα 203434 εισιτήρια.
Κριτικές
Στη σελίδα συλλογής κριτικών YouRate, Το τανγκό των Χριστουγέννων συγκεντρώνει ποσοστό 65/100 βασισμένο σε 5 κριτικές.
Η Λήδα Γαλανού από το Flix βαθμολόγησε την ταινία με 3/5 αναφέροντας πως το πλεονέκτημά της είναι το καστ της:"«Το μεγάλο πλεονέκτημα της ταινίας, εκτός από την ιστορία του αρχετυπικού ανεκπλήρωτου έρωτα, είναι το καστ της. Ο Γιάννης Μπέζος είναι επιβλητική ενσάρκωση της εξουσίας, ο Αντίνοος Αλμπάνης διαχειρίζεται τον ευάλωτο ήρωά του με διακριτικότητα και αυτάρκεια, η Ελένη Κοκκίδου αναδεικνύεται με άνεση στο μικρό της ρόλο και η Βίκυ Παπαδοπούλου είναι τόσο φωτογενής που εκπληρώνει το ζητούμενο. Ωστόσο ο ηθοποιός που κρατά την ταινία και γεμίζει την οθόνη με το αψύ πρόσωπο της ήρεμης δύναμης και του αληθινού ζεν πρεμιέ είναι ο Γιάννης Στάνκογλου. [...] [Ενώ] ο ανταγωνισμός στο τρίγωνο Μπέζου – Παπαδοπούλου – Στάνκογλου κερδίζει σταδιακά ένταση και απογειώνεται, η ανάπτυξη της σχέσης Στάνκογλου – Αλμπάνη σκαλώνει, κυλά μ’ έναν αμήχανο συντηρητισμό, ενώ στην ουσία είναι και το πιο αυθεντικό, χαρακτηριστικό κομμάτι της ιστορίας»."Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος γράφοντας για το Lifo, βαθμολόγησε την ταινία με 2.5/5 αναφέροντας:"«[...] ο Νίκος Κουτελιδάκης, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, καταφέρνει ν’ αποδώσει την κορύφωση, με τη βοήθεια της εύστοχης, αν και overproduced, μουσικής του Γιάννου Αιόλου, και να κρατήσει τις βασικές γραμμές του αδήλωτου, λόγω συνθηκών και εποχής, πάθους και πόθου, ομολογουμένως με περισσότερο αδρές γραμμές απ’ ό,τι θα επέτρεπε η περίσταση. Ο ατμοσφαιρικός χειρισμός της εικόνας ισοφαρίζει τις υπερβολές, η Παπαδοπούλου είναι γοητευτική, ο Στάνκογλου συγκεκριμένος και δωρικός, ο Μπέζος ακριβής και κινηματογραφικός, ενώ ο Αντίνοος Αλμπάνης κατευθύνεται σε μια ευαισθησία που σπάει τη δραματικότητα σε πολλά κομμάτια - για τη σύγχυση ευθύνεται κυρίως η αδυναμία του σεναρίου να φωτίσει την ομοφυλοφιλία του με πιο κινηματογραφικούς όρους, αντί να την αφήσει ανεξήγητα μετέωρη»."Η Ρέα Βιτάλη από το Protagon έδωσε θετική κριτική στην ταινία, επαινώντας τις ερμηνείες των τεσσάρων πρωταγωνιστών και χαρακτηρίζοντας τη διανομή των ρόλων «σοφή». Θεώρησε ωστόσο πως η σκηνή στο φαρμακείο και η συνέχειά της στο τέλος της ταινίας ήταν περιττή λέγοντας: «Σχεδόν κατέστρεψε την ατμόσφαιρα ολόκληρου του έργου. Έφτυσε την ουσία του. Τα δυο λεπτά της αιωνιότητας ενός έρωτα. Το σινερομάτζο-ποίησαν βέβηλα. Με κάκιστο μακιγιάζ σαν αποκριάτικο».
Ο Κώστας Τσώκος από το Filmboy βαθμολόγησε την ταινία με 5/10 λέγοντας πως αν και η υπόθεση έκρυβε μέσα της πολύ συναίσθημα, πέρα από μεμονωμένες στιγμές δεν κατάφερνε να τo μεταδώσει, ενώ"«το βασικότερο πρόβλημα» ήταν το σενάριο και η σκηνοθεσία. Επεσήμανε ωστόσο πως η φωτογραφία και η μουσική ήταν «έξοχες» και οι ερμηνείες «το καλύτερο κομμάτι», με τους Αλμπάνη και Στάνκογλου να προεξέχουν στην έκφραση των συναισθημάτων των ηρώων τους. «Ο [Αλμπάνης] ήταν συγκλονιστικός σε όλες του τις αντιδράσεις, η μελαγχολία, οι κρυφοί πόθοι, ο δισταγμός μπροστά στους ανωτέρους, η αγωνία και η απελπισία για την άρρωστη μάνα. Ο Στάνκογλου έμοιαζε επίσης γεννημένος για το ρόλο του, με τα άγρια χαρακτηριστικά και το μουστάκι και έβγαζε κι αυτός πραγματικό συναίσθημα, οργή, μοναξιά και θλίψη ταυτόχρονα»."
Διακρίσεις
Το τανγκό των Χριστουγέννων έλαβε συνολικά πέντε υποψηφιότητες στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, από τις οποίες κέρδισε στις τρεις κατηγορίες· ενδυματολογίας, φωτογραφίας και πρωτότυπης μουσικής. Απέσπασε επίσης πέντε συνολικά βραβεία κοινού στα SevenArt Awards του 2012, για τα οποία ψήφισαν 3200 αναγνώστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Τορπιλοβόλο-14
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Βραβεία Γκράμι του 1986
Βραβεία Γκράμι του 1986
Νικητές των Βραβείων:
Quincy Jones (παραγωγός) για το "We Are the World" σε ερμηνεία USA for Africa
Hugh Padgham (παραγωγός) & Phil Collins (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το No Jacket Required
Lionel Richie & Michael Jackson (τραγουδοποιοί) για το "We Are the World" σε ερμηνεία USA for Africa
Sade
Blues
B. B. King για το "My Guitar Sings the Blues"
Παιδικά
Jim Henson & Steve Buckingham (παραγωγοί) για το Follow That Bird – Original Motion Picture Soundtrack σε ερμηνεία the Sesame Street
Κλασική Μουσική
Robert Woods (παραγωγός), Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Atlanta Symphony Orchestra για το Fauré: Pelleas et Melisande
James Mallinson (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), Philip Langridge, Franz Mazura & the Chicago Symphony Orchestra & Chorus για το Schoenberg: Moses und Aron
Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Atlanta Symphony Orchestra & Chorus για το Berlioz: Requiem
Andre Previn (διευθυντής ορχήστρας), Yo-Yo Ma & the London Symphony Orchestra για το Elgar: Cello Concerto, Op. 85/Walton: Concerto για το Cello & Orchestra
Emanuel Ax & Yo-Yo Ma για το Brahms: Cello and Piano Sonatas in E Minor and F
Andrew Lloyd Webber (Συνθέτης), Sarah Brightman & Plácido Domingo για το Lloyd Webber: Requiem
Robert Woods (παραγωγός), Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας), John Aler & the Atlanta Symphony Orchestra & Chorus για το Berlioz: Requiem
Chicago Pro Musica
Σύνθεση και Διευθέτηση
Jan Hammer (Συνθέτης) για το "Miami Vice Theme"
Dave Grusin & Lee Ritenour (διευθετητές) για το "Early A.M. Attitude"
Nelson Riddle (διευθετητής) για το "Lush Life" σε ερμηνεία Linda Ronstadt
Bobby McFerrin & Cheryl Bentyne (διευθετητήςs) για το "Another Night in Tunisia" σε ερμηνεία The Manhattan Transfer
Κάντρι Μουσικής
Rosanne Cash για το "I Don't Know Why You Don't Want Me"
Ronnie Milsap για το "Lost in the Fifties Tonight (In the Still of the Night)"
The Judds για το Why Not Me
Chet Atkins & Mark Knopfler για το "Cosmic Square Dance"
Jimmy L. Webb (τραγουδοποιός) για το "Highwayman" σε ερμηνεία Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson & Willie Nelson
Folk
Rockin' Sidney για το "My Toot Toot"
Gospel
Amy Grant για το Unguarded
Larnelle Harris για το "How Excellent Is Thy Name"
Shirley Caesar για το "Martin"
Marvin Winans για το "Bring Back the Days of Yea and Nay"
Jennifer Holliday για το "Come Sunday"
Ιστορικά
John Pfeiffer (παραγωγός) για το RCA/Met - 100 Singers - 100 Years σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Τζαζ
Cleo Laine για το Cleo at Carnegie - The 10th Anniversary Concert
Bobby McFerrin & Jon Hendricks για το "Another Night in Tunisia"
The Manhattan Transfer για το Vocalese
Wynton Marsalis για το Black Codes From the Underground
Μπομπ Ουίλμπερ & Τζον Μπάρι για το Κότον Κλαμπ - Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική Κινηματογραφική Επένδυση
David Sanborn για το Straight To The Heart
Latin
Lani Hall για το Es Facil Amar
Eddie Palmieri για το Solito Tito Puente για το Mambo Diablo σε ερμηνεία Tito Puente & His Latin Ensemble
Vikki Carr για το Simplemente Mujer
Βιντεοκλίπ
Tom Trbovich (σκηνοθέτης) & Quincy Jones (παραγωγός) για το "We Are the World - The Video Event" σε ερμηνεία USA for Africa
Bruce Gowers (σκηνοθέτης) & Huey Lewis & the News για το Huey Lewis & the News - The Heart of Rock 'n' Roll
Συσκευασία και Σημειώσεις
John Kosh & Ron Larson (σχεδιαστές) για το Lush Life σε ερμηνεία Linda Ronstadt
Polka
Frank Yankovic για το 70 Years of Hits
Ποπ
Whitney Houston για το "Saving All My Love for You"
Phil Collins για το No Jacket Required
Quincy Jones (παραγωγός) για το "We Are the World" σε ερμηνεία USA for Africa
Jan Hammer για το "Miami Vice Theme"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Neil Dorfsman (μηχανικός ήχου) για το Brothers in Arms σε ερμηνεία Dire Straits
Jack Renner (μηχανικός ήχου), Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Atlanta Symphony Orchestra & chorus για το Berlioz: Requiem
Hugh Padgham & Phil Collins
Robert Woods
R&B
Aretha Franklin για το "Freeway of Love"
Stevie Wonder για το In Square Circle
Commodores για το "Nightshift"
Παναγιώτης Χατζηγάκης
Ο Παναγιώτης Χατζηγάκης (1849 - 1928) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε δήμαρχος Τρικκαίων του νομού Θεσσαλίας επί 26 χρόνια.
Βραβεία Γκράμι του 1986
R&B
Ernie Watts για το Musician
Παναγιώτης Χατζηγάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Περτούλι και ήταν γιος του πολιτικού Ιωάννη Χατζηγάκη, μέλους της οικογένειας Χατζηγάκη. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στα Ιωάννινα και ασχολήθηκε με την οικογενειακή περιουσία. Εξελέγη αρχικά δήμαρχος Αιθήκων (1883 - 1887) και εν συνεχεία, στις εκλογές του 1891, δήμαρχος Τρικκαίων. Επανεξελέγη για άλλες τέσσερις θητείες (1895 - 1899, 1899 - 1903), 1914 - 1925, 1925 - 1928) με την τρίτη να παρατείνεται κατά επτά χρόνια λόγω της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Το 1897, λόγω του ελληνοτουρκικού Πολέμου εγκατέλειψε τα Τρίκαλα και εγκαταστάθηκε προσωρινά στο Περτούλι.
Βραβεία Γκράμι του 1986
R&B
Jeffrey Cohen & Narada Michael Walden (τραγουδοποιοί) για το "Freeway of Love" σε ερμηνεία Aretha Franklin
Reggae
Jimmy Cliff για το Cliff Hanger
Παναγιώτης Χατζηγάκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Τρικάλων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Βραβεία Γκράμι του 1986
Rock
Tina Turner για το "One of the Living"
Don Henley για το "The Boys of Summer"
Dire Straits για το "Money for Nothing"
Jeff Beck για το "Escape"
Προφορικός Λόγος
Mike Berniker (παραγωγός) & οι αρχικοί Συντελεστές του Broadway για το Ma Rainey's Black Bottom
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Παπαναστασίου
Το ελληνικό επώνυμο Παπαναστασίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Περικλής Βαλαωρίτης
Ο Περικλής Βαλαωρίτης (1851 - 1926) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Σπύρου Βαλαωρίτη και της Μαρίας - Ρόζας Στεφάνου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια Βαλαωρίτη και από την πλευρά της μητέρας του από την παλιά ζακυνθινή οικογένεια Στεφάνου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές του 1890 και επανεξελέγη βουλευτής Λευκάδας στις εκλογές του 1892, 1899, 1902, 1905 και 1906. Στις εκλογές του 1910 εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής Κέρκυρας.
Ήταν παντρεμένος με την Ερριέτα Σκαραμαγκά και είχαν αποκτήσει την Λένα Βαλαωρίτου - Σκαραμαγκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας
Γιώργος Στρουμπουλόπουλος
Ο Γιώργος «Τζωρτζ» Στρουμπουλόπουλος (αγγλικά: George Stroumboulopoulos, πλήρες όνομα: George Mark Paul Stroumboulopoulos, γενν. στις 16 Απριλίου 1972) είναι ελληνο-καναδός παρουσιαστής και δημοσιογράφος.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Οντάριο του Καναδά από Έλληνα Αιγυπτιώτη πατέρα, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και Ουκρανή μητέρα. Ξεκίνησε ως ραδιοφωνικός παρουσιαστής για να ασχοληθεί αργότερα με την τηλεόραση σε ραδιοφωνικούς σταθμούς της Κέλοουνα της Βρετανικής Κολομβίας και στο Τορόντο. Αργότερα, η μουσική ραδιοφωνική του εκπομπή "The Strombo Show" που είχε τη μορφή τοκ σόου, μεταδιδόταν ταυτόχρονα στο CFRB του Τορόντο και στο CJAD του Μόντρεαλ, και αναμεταδίδοταν και σε άλλες πόλεις του Καναδά. Έγινε γνωστός στην τηλεόραση με την παρουσίαση τηλεοπτικών εκπομπών στο μουσικό κανάλι MuchMusic.
Στο CBC και στο CNN
Σήμερα είναι παρουσιαστής στον δημόσιο καναδικό τηλεοπτικό οργανισμό CBC. Στην τηλεοπτική εκπομπή του, που αρχικά με τον τίτλο "The Hour" και έπειτα μετονομάστηκε στον 7ο κύκλο με τον κανονικό του ονοματεπώνυμο "George Stroumboulopoulos Tonight", έχουν φιλοξενηθεί γνωστά ονόματα της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου, προσωπικότητες της πολιτικής και της κοινωνίας. Από τον Ιούλιο του 2013, παρουσιάζει τη δική του εκπομπή στο CNN με τίτλο "Stroumboulopoulos" με διάρκεια μιας ώρας και με αντικείμενο παραπλήσιο με αυτό που είχε και στο CBC, όπου κάθε Παρασκευή σε τηλεοπτικό στούντιο του Λος Άντζελες θα παίρνει συνεντεύξεις από διάφορες προσωπικότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί
Χριστίνα του Μεκλεμβούργου
Η Χριστίνα, γερμ.: Christina von Mecklenburg-Schwerin (8 Αυγούστου 1639 - 30 Ιουνίου 1693) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Μεταξύ 1681 και 1693 υπηρέτησε ως ηγουμένη στο αβαείο Γκάντερσχαϊμ. Ήταν επίσης πριγκίπισσα της αυτοκρατορίας (reichsfürstin).
Βιογραφία
Ο Aδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ δούκας του Mεκλεμβούργου (1588 - 1658) είναι γνωστό ότι ήταν ο πατέρας τουλάχιστον δεκαέξι παιδιών από τους δύο γάμους του. Οι πηγές διαφέρουν ως προς τη χρονολογική κατάταξη της Χριστίνας στη λίστα των παιδιών τού πατέρα της, επειδή δεν αναφέρουν όλα αυτά τα παιδιά που απεβίωναν ως βρέφη. Σύμφωνα με μία πηγή, ήταν η τέταρτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) τού πατέρα της με τη 2η σύζυγό του Μαρία-Αικατερίνη των Γουέλφων (1616–1665), κόρη του Ιουλίου-Ερνέστου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάνενμπεργκ.
Μετά από αίτημα της μητέρας της, και με τη μεσολάβηση του 2ου εξαδέλφου της Aντωνίου-Ούλριχ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, από το 1665 απέκτησε μία πρόσοδο μέσω του διορισμού της ως μέλος του Συλλόγου του αβαείου Γκάντερσχαϊμ (το νεότερο ως τότε μέλος του).
Παρά το νεαρό της ηλικίας της, στις 3 Οκτωβρίου 1665 η Χριστίνα εξελέγη διάκονος στο αβαείο, μετά από εισήγηση του Αυγούστου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, ο οποίος ήταν ο νεότερος των επιζώντων θείων της μητέρας της. Η διακονία της την έθετε ως πιθανή διάδοχο της ηγουμένης Δωροθέας-Χέντβιχ, μίας άλλης συγγενούς της.
Ωστόσο η ηγουμένη Δωροθέα-Χέντβιχ αποσύρθηκε από τη θέση νωρίτερα από ό,τι αναμενόταν: το 1677 παρακολούθησε μία ρωμαιοκαθολική λειτουργία και συναντήθηκε με Ιησουίτες σε μία επίσκεψη στο Αμβούργο· λίγο μετά μεταστράφηκε σε Ρωμαιοκαθολικισμό. Όμως το αβαείο Γκάντερσχαϊμ είχε πλέον γίνει ένα λουθηρανικό εγκαθίδρυμα, έτσι ο Ροδόλφος-Αύγουστος την έπεισε να παραιτηθεί ηγουμένη. Η παραίτησή της πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιουλίου 1678, σε μια εποχή που η Χριστίνα του Μεκλεμβούργου δεν ήταν ακόμη 40 ετών. Σε αυτό το σημείο δεν ήταν η Χριστίνα που διαδέχθηκε την ηγουμένη, αλλά η κόρη του δούκα, η Χριστίνα-Σοφία. Ωστόσο αυτή παρέμεινε στη θέση μόνο για τρία χρόνια, καθώς έφυγε για να παντρευτεί έναν εξάδελφό της και εξ υιοθεσίας αδελφό της, τον Aύγουστο-Γουλιέλμο, που από το 1714 έγινε δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, στις 29 Ιουνίου 1681.
Η Χριστίνα του Mεκλεμβούργου, ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ, απεβίωσε από τραυματισμό ή ασθένεια στις 30 Ιουνίου 1693.
Διάδοχός της ως ηγουμένη στο αβαείο Γκάντερσχαϊμ έγινε η 12ετής εξαδέλφη της Ερριέττα-Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Αυτή όμως γέννησε ένα νόθο τέκνο και αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1712.
Ενταφιασμός
Ενώ ήταν ακόμη εν ζωή, η Χριστίνα του Μεκλεμβούργου είχε προνοήσει για τη δημιουργία ενός περίτεχνου μπαρόκ τάφου στο γυναικείο παρεκκλήσιο της μονής Γκάντερσχαϊμ για την ίδια και την αδελφή της Μαρία-Ελισάβετ. Οι επιγραφές είναι σε στίχους αλεξανδρινούς (12σύλλαβους), που ασχολούνται με το θέμα του τέλους και των παρελθόντων πραγμάτων· έχουν αποδοθεί στον πάστορα Άρνολντ-Γκότφριντ Μπάλενσταετ (1660-1722).
Η σαρκοφάγος της τοποθετήθηκε στον τάφο στις 3 Αυγούστου 1693. Ακολούθησε αυτή της μικρότερης αδελφής της στην άλλη πλευρά της κατασκευής περίπου 20 χρόνια αργότερα. Ο τάφος αποκαταστάθηκε πλήρως με εντολή του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Γ΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου το 1892.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2006-2007
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2006-2007 ήταν το 44ο από την καθιέρωση της Μπουντεσλίγκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΦφΜ Στουτγκάρδη, έπειτα από 15 χρόνια. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Φάνης Γκέκας της Μπόχουμ, με 20 γκολ.
Βαθμολογία
thumb|250px|Το τρόπαιο του πρωταθλήματος στα χέρια του [[Μάριο Γκόμεζ, πρώτου σκόρερ της Στουτγκάρδης με 14 γκολ.]] thumb|250px|Ο Φάνης Γκέκας (στη φωτογραφία με τα χρώματα της Λεβερκούζεν) αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 20 γκολ, βοηθώντας τη Μπόχουμ να φτάσει στην όγδοη θέση της βαθμολογίας.
Πρώτοι σκόρερς
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2006-2007
Αλιέ (ποταμός)
Ο Αλιέ (γαλλ. Allier, οξιταν. Alèir) είναι ένας ποταμός της κεντρικής Γαλλίας, και αποτελεί αριστερό παραπόταμο του Λίγηρα. Πηγάζει στον Κεντρικό Ορεινό Όγκο, στον νομό 'Λοζέρ ', ανατολικά της Μαντ. Ρέει γενικά βόρεια. Συμβάλλει στον Λίγηρα στο Νεβέρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Λεκάνη του Λίγηρα Κατηγορία:Ποταμοί του Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν
Αδόλφος της Άλτενα
Ο Αδόλφος, γερμ. Adolf (π. 1157 - 15 Απριλίου 1220) από τον Οίκο της Άλτενα ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας (1193-1205).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Έμπερχαρντ Α΄, κόμη της Άλτενα και της Αδελαΐδας, κόρης του Ερρίκου Α΄, κόμη του Άρνσμπεργκ.
Το 1194 έλαβε τη χειροτονία του ως επισκόπου από τον Χέρμαν Β΄ του Κατσενέλνμπογκεν, πρίγκιπα-επίσκοπο του Μύνστερ. Το ίδιο έτος ο Αδόλφος με επιδεξιότητα διευθέτησε την απελευθέρωση του Ριχάρδου Α΄ της Αγγλίας, τον οποίο παρέλαβε με αξιοσημείωτη επισημότητα στην Κολωνία σύντομα μετά. Δήλωσε αντίθετος με τα σχέδια ενός κληρονομικού βασιλείου, όπως ήθελε ο Ερρίκος ΣΤ΄ Χοενστάουφεν και το 1195 αρνήθηκε την επιθυμία του Ερρίκου ΣΤ΄ για την εκλογή του γιου του Φρειδερίκου (Β΄). Το 1197 παραιτήθηκε από την αντίθεσή του αυτή, όταν ορισμένοι εκλέκτορες ψήφισαν άλλον υποψήφιο στο Μπόπαρτ. Πάντως όταν το 1197 απεβίωσε ο Ερρίκος ΣΤ΄, ο Αδόλφος κήρυξε άκυρη την εκλογή, διότι ο Φρειδερίκος Β΄ δεν είχε βαπτιστεί και ο βασιλιάς πατέρας του έθεσε τους υποψηφίους υπό πίεση.
Στον αγώνα που ακολούθησε για τη διαδοχή μεταξύ των Χοενστάουφεν και των Γουέλφων, ο Αδόλφος έστεψε το 1198 τον Όθωνα Δ΄ των Γουέλφων στο Άαχεν βασιλιά της Γερμανίας. Σύντομα μετά ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄, που είχε συμφέρον στην εξασθένηση των Χοενστάουφεν και στη θραύση της ισχύος τους (ειδικά στην Ιταλία), επικύρωσε την εκλογή του Όθωνα Δ΄. Ωστόσο το 1205 ο Αδόλφος έστεψε τον Φίλιππο, αδελφό του Ερρίκου ΣΤ΄, βασιλιά της Γερμανίας. Ο Φίλιππος είχε ήδη στεφθεί από το 1198 στο Μάιντς, αλλά τώρα στέφθηκε με τα γνήσια διάσημα του βασιλείου και ειδικά το βασιλικό στέμμα.
Ο Πάπας, που διατηρούσε την τιμή της στέψης του βασιλιά για τον εαυτό του, ενοχλήθηκε από την αλλαγή των πραγμάτων και ζήτησε αναφορά από τον Αδόλφο. Ο Αδόλφος δεν ήθελε να απωλέσει το προνόμιο που απέκτησε σκληρά και δεν απάντησε στο αίτημα. Υπερεκτίμησε όμως την κατάσταση: το 1205 ο Ιννοκέντιος Γ΄ αφόρισε και καθαίρεσε τον Αδόλφο. Νέος αρχιεπίσκοπος εκλέχθηκε ο Μπρούνο Δ΄ του Ζάιν στην Κολωνία, αλλά έπρεπε από τη Ρηνανία να περάσει μέσα από την επικράτεια του Χοενστάουφεν, πράγμα που δεν μπόρεσε να κάνει· έτσι έγινε σχίσμα στην αρχιεπισκοπή.
Πηγές
Wilhelm Janssen: Das Erzbistum Köln im späten Mittelalter 1191–1515. Erster Teil (Geschichte des Erzbistums Köln, Zweiter Band). Bachem, Köln 1995, ISBN 3-7616-1149-8.
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Αλέξανδρος Κυρώζης
Ο Αλέξανδρος Κυρώζης (1860 - 1923) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1928. Ήταν παντρεμένος και γιος του ήταν ο Ιωάννης Κυρώζης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Δήμαρχοι Φαρσάλων
Μοναστικό Κράτος των Ιπποτών της Ρόδου
Το Μοναστικό Κράτος των Ιπποτών της Ρόδου υπήρξε εδαφική οντότητα η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ιωαννιτών Ιπποτών, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο νησί της Ρόδου, όπου και παρέμειναν για διάστημα 217 ετών (1305-1522). Προέρχονταν από την Παλαιστίνη και την Κύπρο, ενώ εξαρτιόνταν από τον Πάπα. Ο πρώτος Μέγας Μάγιστρος ήταν ο Γάλλος Φουλκ ντε Βιλαρέ (1305-1319).
Ιστορία
Ο Βιλαρέ ερχόταν συχνά σε αντιπαράθεση με τον Βασιλιά της Κύπρου Ερρίκο Β΄, καθώς ο τελευταίος δεν προχωρούσε στην παραχώρηση ειδικών προνομίων στους Ιππότες. Ως εκ τούτου, ελήφθη η απόφαση μεταφοράς της έδρας του Τάγματος στην, ευρισκόμενη σε κοντινή απόσταση, νήσο της Ρόδου, η οποία τελούσε υπό την τυπική κυριαρχία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου. Ως αποτέλεσμα, ο Βιλαρέ μετέβη, διαδοχικά, στην Αβινιόν και το Παρίσι, προκειμένου να ζητήσει βοήθεια, αλλά και άδεια εισβολής από τον Πάπα Κλήμη Ε΄ και τον βασιλιά Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας. Ο Πάπας ενέκρινε το σχέδιο και, χωρίς να αποκαλύψει τον σκοπό της εκστρατείας, απηύθυνε κάλεσμα για την αποστολή νέων Σταυροφόρων και, τον Σεπτέμβριο του 1308, ένας στόλος, αποτελούμενος από γενοβέζικα και ναπολιτάνικα πλοία, απέπλευσε από το Μπρίντιζι. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας είχε προηγουμένως απορρίψει το αίτημα βασαλοποίησης, που του είχε υποβάλει ο Βιλαρέ και, ως αποτέλεσμα, απέστειλε στρατεύματα για την ενίσχυση της άμυνας του νησιού. Οι Ιππότες πραγματοποίησαν επίθεση και στις 15 Αυγούστου 1309 κυρίευσαν τη Ρόδο καθώς και τα γειτονικά νησιά, αποτελώντας με αυτό τον τρόπο το μοναδικό δυτικοευρωπαϊκό τείχος άμυνας απέναντι στους Μουσουλμάνους.
Ο διάδοχος του Βιλαρέ, Ελιόν ντε Βιλνέβ (1319-1346), στη διάρκεια της μακράς περιόδου διακυβέρνησής του, προχώρησε στην κατασκευή ισχυρών τειχών και νέων κτιρίων: πολλοί ήσαν οι Χριστιανοί που εντάχθηκαν στο Τάγμα και η Ρόδος απέκτησε σημαντική φήμη και εμπορική αξία.
Η Ρόδος αποτέλεσε ένα Εκκλησιαστικό Κράτος με όσα δικαιώματα και προνόμια αυτή η έννοια εμπεριείχε, όπως τη δυνατότητα κοπής νομίσματος. Με αυτό το σκεπτικό δημιουργήθηκε ένα νομισματοκοπείο, όπου από το 1319 ως το 1461 κόπηκαν νομίσματα φτιαγμένα από πολύτιμα μέταλλα -όπως χρυσό και ασήμι- στη διάρκεια των περιόδων διακυβέρνησης των Βιλαρέ, Πιέρ ντε Κορνεϊγιάν, Ροζέ ντε Πεν, Ραϊμόν Μπερενγκέρ, Αντόνιο Φλουβιάν ντε Ριβιέρ, Ζαν ντε Λαστίκ και Ζακ ντε Μιγί.
Στις 25 Μαΐου 1480, κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Μεγάλου Μαγίστρου Πιέρ ντ'Ωμπυσόν (1476-1503), οι Ροδίτες χρειάστηκε να υπομείνουν μία πρώτη σκληρή και μακρά σε διάρκεια πολιορκία από έναν στόλο και ένα στράτευμα, που είχε αποσταλεί από τον Οθωμανό σουλτάνο Μωάμεθ Β΄. Ωστόσο έπειτα από διάστημα τριών μηνών, οι Οθωμανοί υποχρεώθηκαν σε υποχώρηση.
Στους Ιππότες οφείλεται, μεταξύ άλλων, η κατασκευή κάστρων και εντυπωσιακών κτιρίων εντός του φρουρίου της Ρόδου, η οποία είναι περιτειχισμένη και διαθέτει πύλες (όπως αυτή του Αρσενάλε), καθώς και ισχυρούς προμαχώνες. Η συνοικία του collachium συγκεντρώνει τα κτίρια που χρησιμοποιούνταν από το Τάγμα: καταρχάς το παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, το οποίο είναι κτισμένο κατά τα αρχιτεκτονικά πρότυπα της Αβινιόν, ως έδρας δικής του και του κυβερνώντος σώματός του, τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη (όπου βρίσκονταν θαμμένοι οι Μεγάλοι Μάγιστροι), οι Ξενώνες (κοιτώνες) των συνολικά επτά Γλωσσών (εθνών), το Νοσοκομείο και η μεσαιωνική οδός των Ιπποτών. Ο Μέγας Μάγιστρος εκλεγόταν μεταξύ των μελών του Τάγματος και η θητεία του ήταν ισόβια.
Το 1522 ο σουλτάνος Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής (1520-1566) επιχείρησε να θέσει υπό τον έλεγχό του τη Ρόδο, η οποία ήταν ισχυρά οχυρωμένη, με ένα εκστρατευτικό σώμα αποτελούμενο από 100.000 στρατιώτες και έναν στόλο 300 πλοίων. Οι Οθωμανοί επέτυχαν να εισχωρήσουν εντός του φρουρίου μέσω του προμαχώνα, τον οποίο υπερασπιζόταν η γλώσσα της Καστίλης, έπειτα από προδοσία του ιππότη ντ'Αμαράλ, ο οποίος είχε απογοητευτεί από την εκλογή, στη θέση του, στο αξίωμα του Μεγάλου Μαγίστρου, του Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε Λ'Ιλ-Αντάμ, ο οποίος τελικά ήταν και ο τελευταίος Μέγας Μάγιστρος της Ρόδου και ο πρώτος της Μάλτας.
Η σκληρή αυτή πολιορκία έλαβε χώρα από τις 28 Ιουλίου έως τις 22 Δεκεμβρίου 1522: οι επτά χιλιάδες, τότε, κάτοικοι του νησιού πολέμησαν με σθένος στο πλευρό των πεντακοσίων συνολικά ιπποτών. Ωστόσο το φρούριο τελικώς κατελήφθη, όμως επιτράπηκε στον Βιλιέ και τους τριακόσιους επιζήσαντες ιππότες να φορτώσουν σε πλοία την κινητή περιουσία του Τάγματος, ενώ την 1η Ιανουαρίου του 1523 αναχώρησαν με προορισμό τη Μάλτα, από την οποία και θα αποχωρούσαν μονάχα στην περίπτωση ανακατάληψης της Ρόδου, κάτι το οποίο, τελικά, ουδέποτε συνέβη.
Σχετικά λήμματα
Κατηγορία:Ιπποτοκρατία στη Ρόδο Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης
Ο Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης (1833 - 15 Οκτωβρίου 1898) ήταν Έλληνας επιστήμονας της Ιατρικής και καθηγητής πανεπιστημίου τον 19ο αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1833. Η καταγωγή του ήταν από την ιστορική οικογένεια των Δηλιγιαννέων. Έμεινε σε μικρή ηλικία ορφανός από πατέρα και ανατράφηκε από τον αδελφό του, Θεόδωρο Δεληγιάννη, πρωθυπουργό της Ελλάδας.
Μετά το γυμνάσιο φοίτησε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιατρικής το 1855. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, και σε Βερολίνο και Παρίσι.
Στην Βιέννη εργάστηκε στο Παθολογικό εργαστήριο του Πόλλιτσερ, και εν συνεχεία μετέβη στο Βίρτσμπουργκ όπου εργάστηκε επί της νεοφανούς τότε επιστήμης της μικροβιολογίας.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε αρχικά το 1863 υφηγητής παθολογικής ανατομικής προτού αναλάβει προσωρινά το μάθημα αυτό το 1885. Εξελέγη έκτακτος Καθηγητής της Παθολογίας, αργότερα τακτικός Καθηγητής και Διευθυντής της Κλινικής του Νοσοκομείου. Το 1875 ανέλαβε την διδασκαλία της Ειδικής Νοσολογίας, και το 1886 της Κλινικής. Ένα ακόμη σημαντικό έργο του, ήταν η εξέλιξη του λαϊκού σχολείου «Εταιρεία των Φίλων του Λαού». Ακόμη, μεταξύ 1885 και 1886 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ήταν ο πρώτος ιδρυτής μικροβιολογικού εργαστηρίου στην Ελλάδα. Το 1882 κατά την επιδημία του τύφου στην Αθήνα ερεύνησε και ανακάλυψε τον μικροοργανισμό της ασθένειας αυτής.
Ήταν από τους γνωστότερους ιατρούς στην Ευρώπη. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 1898, έπειτα από μακροχρόνια μάχη, με δηλητηρίαση που του προξενήθηκε κατά τη διάρκεια εγχείρισης, που ο ίδιος εκτελούσε.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες μικροβιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μικροβιολόγοι Κωνσταντινος Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι
Φρειδερίκος του Ίζενμπεργκ
Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrick (1193 - 15 Νοεμβρίου 1226) από τον Οίκο της Άλτενα ήταν κόμης της Άλτενα και του Ίζενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Άρνολντ, κόμη της Άλτενα και του Ίζενμπεργκ και της Ματθίλδης, κόρης του Φλόρις Γ΄, κόμη της Ολλανδίας.
Το οικογενειακό κάστρο του ήταν στο Ίζενμπεργκ, κοντά στο Χάτινγκεν της Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Ήταν ηγετική μορφή στην αντιπαράθεση, που είχαν οι ευγενείς της Βεστφαλίας με τις επιθετικές πολιτικές τού Ένγκελμπερτ Β΄, αρχιεπισκόπου της Κολωνίας. Το 1225 οι ευγενείς έκαναν Συνέλευση στο Ζοστ, όπου ο Φρειδερίκος συνάντησε τον εξάδελφο του πατέρα του, Ένγκελμπερτ Β΄ με σκοπό να συμφωνήσουν για την επιτροπεία (Vogtei) του αββαείου του Έσσεν. Ο Φρειδερίκος κατηγορήθηκε ότι εισέπραττε τα έσοδα για δικό του όφελος προς βλάβη και προσβολή του αββαείου· δεν κατέληξαν σε συμφωνία.
Κατά την επιστροφή τους από το Ζοστ προς την Κολωνία, ο Φρειδερίκος σχεδίασε ενέδρα· έτσι στους πρόποδες τού Γκέβελσμπεργκ, μεταξύ Χάγκεν και Σβελμ, το απόγευμα της 7ης Νοεμβρίου 1225 ο Ένγκελμπερτ Β΄ σκοτώθηκε. Δεν είναι ιστορικά σαφές αν ο φόνος ήταν σκόπιμος ή ο αρχιεπίσκοπος σκοτώθηκε ακούσια κατά την αψιμαχία. Οι νεότεροι μελετητές θεωρούν, ότι ο σκοπός τού Φρειδερίκου ήταν να τον κρατήσει σε "ιπποτική αιχμαλωσία" και να τον ελευθερώσει, όταν ο Ένγκελμπερτ Β΄ υπέκυπτε στα αιτήματα των ευγενών. Αυτό συμφωνεί με τα ήθη της μεσαιωνικής φεουδαρχίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1210 στη Σοφία του Λίμπουργκ, κόρη του Βάλεραν Γ΄, δούκα του Λίμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ
Κερκιδίφυλλο το ιαπωνικό
Κερκιδίφυλλο το ιαπωνικό (Cercidiphyllum japonicum), γνωστό και ως Κατσούρα (από το ιαπωνικό του όνομα カツラ, 桂), είναι είδος ανθοφόρου δένδρου της οικογένειας Cercidiphyllaceae που ευδοκιμεί στην Κίνα και την Ιαπωνία. Ενίοτε καλείται καραμελόδεντρο χάρη στην ελαφριά οσμή καραμέλας που αναδίδει κατά την πτώση των φύλλων.
Περιγραφή
Είναι φυλλοβόλο δέντρο και έχει ύψος 10–45 μέτρα, ενώ η διάμετρος του κορμού του φθάνει τα 2 μέτρα (σπάνια περισσότερο).
αριστερά|μικρογραφία|Κοντινή όψη φύλλων με εποχιακό χρώμα Οι βλαστοί του είναι διμορφικοί, είτε μακριοί, που συγκροτούν τα κλαδιά, είτε κοντοί, που βλασταίνουν από το δεύτερο έτος και εξής. Τα φύλλα φυτρώνουν σε αντικριστά ζεύγη επάνω στους μακριούς βλαστούς και μονά στους κοντούς· έχουν μίσχους 1,4-4,7 εκ., που τυλίγονται από βάση σε σχήμα καρδιάς και οδοντωτά περιθώρια. Τα φύλλα στους κοντούς βλαστούς είναι μεγαλύτερα, 3,7–9 εκ. μακριά και 5–8,3 εκ. πλατιά, ενώ εκείνα στους μακριούς μικρότερα, όντας 3,2–4,5 εκ. μακριά και 1,9–3,2 εκ. πλατιά. Τα φύλλα παίρνουν μια ποικιλία ροζ και κίτρινου το φθινόπωρο, ενώ μερικές φορές έχουν ιδιαίτερη οσμή καραμέλας με τα πρώτα φθινοπωρινά χρώματα. Τα άνθη είναι δυσδιάκριτα και φυτρώνουν στις αρχές της άνοιξης μεταξύ των ανθιζόμενων φύλλων, με αρσενικά και θυληκά άνθη σε διαφορετικά φυτά (δίοικο). Ο καρπός είναι συστάδα δύο έως τεσσάρων θυλάκων 1-1,8 εκ. μακρύς και 2-3 χιλ. πλατύς, ενώ κάθε θύλακας φέρει αρκετούς πτερωτούς σπόρους.
Κατάσταση
μικρογραφία|Ένα κλαδί με καρπό του Κερκιδίφυλλου του ιαπωνικού. Το είδος θεωρείται απειλούμενο στην Κίνα, όμως αν συμπεριληφθεί και ο ιαπωνικός πληθυσμός, το C. japonicum γενικά κατατάσσεται στα χαμηλότερου κινδύνου. Οι κινεζικοί πληθυσμοί διακρίνονταν ενίοτε στο παρελθόν με την ονομασία Cercidiphyllum japonicum var. sinense Rehder & E.H.Wilson, ωστόσο επί του παρόντος γενικά δε γίνεται διάκριση.
Καλλιέργεια
μικρογραφία|Σανίδα από Κατσούρα Η Κατσούρα είναι δημοφιλές διακοσμητικό δένδρο τόσο στην Ιαπωνία, όσο και αλλού. Στην Ιαπωνία καλλιεργείται για το ξύλο του, το οποίο έχει χρήση στις κατασκευές και την ξυλουργία.
Αρκετές, διαφορετικές καλλιεργητικές ποικιλίες καλλιεργούνται, συμπεριλαμβανομένων των 'Aureum', 'Heronswood Globe' και 'Ruby'. Τα παρακάτω έχουν κερδίσει το Award of Garden Merit του Βασιλικού Συλλόγου Κηπουρικής (Royal Horticultural Society) (βεβαίωση 2017):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Δέντρα της Κίνας Κατηγορία:Διακοσμητικά δέντρα
Ταλντόκ
Το Ταλντόκ είναι πόλη στην Περιφέρεια Ος του Κιργιστάν. Λέγεται και Ταλντίκ, ενώ συνδέεται με την τοπική πρωτεύουσα Ος με τον αυτοκινητόδρομο M41.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κιργιζίας
16 Οκτωβρίου
15 Οκτωβρίου | 16 Οκτωβρίου | 17 Οκτωβρίου
Η 16η Οκτωβρίου είναι η 289η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (290η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 76 ημέρες.
Ξηρόφιλος
Η συνηθισμένη μέθοδος συντήρησης τροφίμων με ξήρανση μειώνοντας την ενεργότητα του νερού, μπορεί να μην αποτρέψει την ανάπτυξη ξηρόφιλων οργανισμών, έχοντας ως αποτέλεσμα συχνά την αλλοίωση του τροφίμου. Πολλά είδη μούχλας και ζύμης είναι ξηρόφιλα. Η ανάπτυξη μούχλας στο ψωμί είναι ένα παράδειγμα αλλοίωσης τροφίμου από ξηρόφιλους οργανισμούς.
Παραδείγματα των ξηρόφιλων περιλαμβάνουν το Trichosporonoides nigrescens και τους κάκτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βακτήρια Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Μικροβιολογία
Βενσάν Μπρασιγκλιανό
Ο Βενσάν Μπρασιγκλιανό (γεννημένος το 1958) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του μέσου.
Βιογραφία
Έχοντας αναδειχθεί ποδοσφαιρικά στην ΦΚ Μετς, σύντομα εξελίχθηκε σε βασικό στέλεχος της ομάδας. Το 1984 κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης του 1985, όπου και ήταν μέλος της ενδεκάδας η οποία απέκλεισε την ΦΚ Μπαρτσελόνα στα πλαίσια του πρώτου γύρου της διοργάνωσης.
Έπειτα από διάστημα παραμονής σχεδόν 10 ετών στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, μεταγράφηκε στην ΦΚ Ναντ. Η πρώτη του σεζόν, το 1985-1986, ολοκληρώθηκε με την κατάληψη της δεύτερης θέσης του πρωταθλήματος και πορεία ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1985-1986.
Το 1989, μεταγράφηκε στην Νιμ Ολιμπίκ, η οποία αγωνιζόταν, τότε, στην δεύτερη κατηγορία, ενώ ήταν στέλεχος της ομάδας η οποία, το 1991, πήρε την άνοδο για την πρώτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Αποχώρησε από τον σύλλογο μετά το πέρας της σεζόν 1991-1992.
Το 2000, εντάχθηκε στο τεχνικό επιτελείο της ΦΚ Ναντ, όπου και ανέλαβε χρέη υπευθύνου μεταγραφικού σχεδιασμού.
Στις 3 Δεκεμβρίου 2009, ανέλαβε χρέη βοηθού προπονητή του Ζαν-Μαρκ Φυρλάν, ο οποίος αντικατέστησε τον Γκέρνοτ Ρορ στην τεχνική ηγεσία της πρώτης ομάδας του συλλόγου.
Είναι θείος του πρώην επαγγελματίας τερματοφύλακα, Τζενάρο Μπρασιγκλιάνο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιμ Ολιμπίκ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ίμι Λίχτενφελντ
Ο Ίμι Λίχτενφελντ είναι ο ιδρυτής του Κραβ Μάγκα.
Γεννήθηκε το 1910 στη Βουδαπέστη. Μεγάλωσε στην Μπρατισλάβα, την πρωτεύουσα της Σλοβακίας, σε ένα σπίτι όπου γαλουχήθηκε στον αθλητισμό, τη δικαιοσύνη και τη δυτική μόρφωση. Ο πατέρας του, Σάμιουελ, ήταν μία ξεχωριστή προσωπικότητα. Στα 13 του ακολούθησε ένα περιπλανώμενο τσίρκο και για τα επόμενα 20 χρόνια ασχολήθηκε με την πάλη, την άρση βαρών και γενικά με επιδείξεις δύναμης. Για αυτόν το τσίρκο ήταν ένα σχολείο, στο οποίο γνώρισε διάφορους ανθρώπους του αθλητισμού και αρκετών ανορθόδοξων σπορ. Αυτοί του έμαθαν όσα γνώριζαν για τις ενασχολήσεις τους, συμπεριλαμβανομένων και των πολεμικών τεχνών. Με την προτροπή του πατέρα του, ο Imi ασχολήθηκε με αρκετά αθλήματα.
Στην αρχή πρώτευσε στην κολύμβηση και κατόπιν στη γυμναστική, την πάλη και την πυγμαχία. Το 1928 κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα πάλης εφήβων στη Σλοβακία και το 1929 το πρωτάθλημα ανδρών. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα πυγμαχίας καθώς και ένα διεθνές πρωτάθλημα γυμναστικής. Τη δεκαετία που ακολούθησε έστρεψε το ενδιαφέρον του στην πάλη ως αθλητής και ως προπονητής. Όμως, στα μέσα της δεκαετίας του '30 οι συνθήκες άρχισαν να αλλάζουν στην Μπρατισλάβα. Φασίστες και αντισημιτικές ομάδες άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή, τους οι οποίες στρεφόντουσαν κατά της εβραϊκής κοινότητας. Ο Λίχτενφελντ τέθηκε επικεφαλής μίας ομάδας νεαρών Εβραίων, οι οποίοι είχαν «μαχητική» παιδεία και προσπαθούσαν να εμποδίσουν τις αντισημιτικές ομάδες να εισέλθουν στην περιοχή τους.