Μάιστερ_Έκαρτ
Η δίκη κατά του Έκαρτ
Το 1325 ο πάπας Νικόλαος ΚΒ΄ έστειλε απεσταλμένους του με σκοπό να διεξάγουν έρευνες εναντίον όσων δομινικανών αντιδρούσαν στις μεταρρυθμίσεις που είχε ζητήσει να γίνουν στο τάγμα τους. Υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες κάποιοι κατήγγειλαν στους απεσταλμένους ότι η διδασκαλία του Έκαρτ ταυτιζόταν με αυτή των καταδικασμένων για αίρεση «Αδελφών του Ελεύθερου Πνεύματος». Αυτοί διαπίστωσαν ότι η καταγγελία δεν ευσταθούσε, αλλά οι κατήγοροι φαίνεται ότι επέμεναν. Το επόμενο έτος, όταν ο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας Χάινριχ του Βίρνεμπουργκ ένθερμος διώκτης των «αιρετικών» διεξήγαγε έρευνες και ανακρίσεις εναντίον υπόπτων, του έγινε καταγγελία για τον Έκαρτ από δύο άλλους δομινικανούς μοναχούς. Τότε ο αρχιεπίσκοπος συγκρότησε επιτροπή ιεροεξεταστών για τη διερεύνηση της υπόθεσης .μικρογραφία|Αντίγραφο της παπικής βούλας In agro dominico από τη βιβλιοθήκη της πόλης του [[Μάιντς|317x317εσ]]Ο Έκαρτ, μάλλον λόγω της θέσης του, ούτε φυλακίσθηκε ούτε βασανίστηκε. Η δίκη πρέπει να ξεκίνησε κάπου στα μέσα του 1326 και οι καταγγέλοντες παρέδωσαν στο δικαστήριο δύο καταλόγους, ο ένας με 49 και ο άλλος με 59 προτάσεις από τα γραπτά του και από τα κηρύγματά του στη λαϊκή γερμανική γλώσσα, μεταφρασμένες στα λατινικά, για τις οποίες υποστήριζαν ότι είναι αιρετικές. Ο Έκαρτ αρχικά κατέθεσε δύο ενστάσεις περί αναρμοδιότητας του δικαστηρίου και όταν αυτές απορρίφθηκαν ετοίμασε και υπέβαλε γραπτώς τις υπερασπιστικές του θέσεις για κάθε μία από τις καταγγελίες, αρνούμενος ότι ήταν αιρετικός. Οι ιεροεξεταστές αργούσαν να αποφανθούν και στις αρχές του 1327 ο Έκαρτ ζήτησε παραπεμφθεί η υπόθεσή του στον πάπα. Μάλιστα, με μία δημόσια δήλωσή του στις 13 Φεβρουαρίου 1327 ανακαλούσε τις επίμαχες ιδέες που είχε διδάξει, αναγνωρίζοντας ότι μπορεί πολλοί να τις παρερμηνεύσουν. Ίσως ήταν μία κίνηση για να προλάβει μία πιθανή ατιμωτική καταδίκη του ως αμετανόητου αιρετικού. Στις 22 Φεβρουαρίου 1327 η επιτροπή της Ιεράς Εξέτασης έκανε δεκτό το αίτημά του, διέκοψε τη δίκη στην Κολωνία και έστειλε την υπόθεση και το υλικό για εξέταση στην παπική αυλή στην Αβινιόν, όπου ήταν η κατοικία των παπών αυτή την περίοδο, αντί της Ρώμης. Στην Αβινιόν ταξίδεψε και ο Έκαρτ για να υπερασπιστεί τον εαυτό του συνοδευόμενος από μέλη του τάγματός του που τον υποστήριζαν. Δεν διασώθηκαν πολλές πληροφορίες από την εξέλιξη της υπόθεσης στην Αβινιόν. Η παπική επιτροπή που εξέτασε την υπόθεση τροποποίησε τον χαρακτήρα της δίκης. Σταμάτησε να είναι μία δίωξη ύποπτου για αίρεση και έγινε δίκη λογοκρισίας κρίνοντας αν συγκεκριμένες φράσεις του Έκαρτ περιείχαν αιρετικές διδασκαλίες. Η πρακτική που ακολουθούσαν σε αυτές τις περιπτώσεις ήταν να εξετάζουν όχι το σύνολο του έργου, αλλά αποκομμένες προτάσεις με ύποπτο περιεχόμενο. Η επιτροπή από τις 150 προτάσεις για τις οποίες είχε κατηγορηθεί, κατέληξε σε έναν κατάλογο 28 ύποπτων για αίρεση προτάσεων. Αν και δεν σώθηκε η γνωμάτευση της εξεταστικής επιτροπής, γνωρίζουμε τη γνωμάτευση ενός μέλους της του Ζακ Φουρνιέ (Jaque Fournier, μετέπειτα πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄) στην οποία οι 28 προτάσεις του Έκαρτ χαρακτηρίζονται ως αιρετικές. Πριν το τέλος της δικαστικής διαδικασίας επήλθε ο θάνατος του Έκαρτ μεταξύ Ιουλίου 1327 και Απριλίου 1328, επειδή σε επιστολή του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ στις 30 Απριλίου αναφέρεται ότι δεν βρίσκεται εν ζωή. Χωρίς να είναι βέβαιο, ίσως να απεβίωσε στις 28 Ιανουαρίου 1328, καθώς μία αναφορά από το 1691 κάνει λόγο ότι το τάγμα του τιμούσε τη μνήμη του στις 28 Ιανουαρίου.