cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχίσμα του 1054
Ποιος ο αναθεματίζων
Συνδεόμενο άμεσα με το θέμα των όσων έλαβαν χώρα την 16η Ιουλίου 1054 είναι κατά πόσο ο Ουμβέρτος ενεργούσε ως απεσταλμένος του Πάπα Λέοντα Θ' ή έδρασαν από μόνοι τους αφού δεν ξεκίνησαν από την Ρώμη αλλά από το Μπενεβέντο ενώ τα διαπιστευτήριά τους ήταν πλαστά, καθώς φαινόταν από τις σφραγίδες των εγγράφων τους. Επίσης, το ύφος των επιστολών δεν μαρτυρούσε πως υπαγορεύθηκαν από τον Πάπα Λέοντα Θ', αλλά από τον Ουμβέρτο έστω και κατ΄εντολήν του Πάπα. Αυτό ήταν και η υποψία του Κηρουλάριου κάτι που «η σύγχρονη έρευνα δικαιώνει, μάλλον απόλυτα, την εικασία του» Επίσης σε ποιο βαθμό ήταν εξουσιοδοτημένοι για την επιβολή του αναθέματος ή ειδικώς εντεταλμένοι για κάτι τέτοιο. Για τον καθηγητή Ιωάννη Καρμίρη ενεργούσαν επί τη βάσει ειδικής εντολής και ευρείας εξουσιοδοτήσεως. Όμως καθώς ο Πάπας είχε στο μεταξύ πεθάνει -στις 13 Απριλίου του 1054- περιέπλεκε ακόμα πιο πολύ τα πράγματα. Οι Ρωμαιοκαθολικοί ερευνητές είναι διχασμένοι, καθώς άλλοι εξ αυτών δέχονται πως βάσει της εν λευκώ εξουσιοδότησης που είχαν μπορούσαν να ενεργήσουν όπως ενήργησαν, ενώ άλλοι το απορρίπτουν εντελώς αυτό το ενδεχόμενο. Τελικά όμως και επειδή οι διάδοχοι του Λέοντα επικύρωσαν το ανάθεμα, τυπικώς και ισχύει.
Ποιοι οι αναθεματιζόμενοι
Ο αναθεματισμός αναφερόταν στους Μιχαήλ Κηρουλάριο, στον Αρχιεπίσκοπο Αχρίδας Λέοντα, και τον πατριαρχικό σακελλάριο Νικηφόρο. Στη συνέχεια σε όλους τους κληρικούς της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης και των άλλων Ορθοδόξων Πατριαρχείων, οι οποίοι ακολουθούσαν τους προηγηθέντες στις απόψεις και στις πράξεις τους. Έτσι επικεντρώνονται στον κλήρο των Ορθοδόξων, διότι αυτοί και (θα) τελούσαν τις πράξεις αυτές. Τέλος κατ' επέκταση αναφερόταν και σε όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, αν και γι΄αυτήν την έκταση και τη γενίκευση του αφορισμού υπάρχουν ενστάσεις και επιφυλάξεις. Ο Χανς Γκέοργκ Μπεκ θεωρεί πως η λατινική πλευρά απέφυγε να αναθεμτίσει τη βυζαντινή εκκλησία ως όλον.
Λόγοι επιβολής του αναθέματος
Μεταξύ των λόγων του αναθέματος είναι οι πεποιθήσεις και οι ενέργειές τους: όπως οι Σιμωνιακοί πωλούν την χάρη της ιερωσύνης και των άλλων μυστηρίων, δέχονται ευνούχους στον κλήρο πολλούς εξ αυτών χειροτονούν και επισκόπους, όπως οι Αρειανοί αναβαπτίζουν τους ήδη βαπτισμένους και ειδικά τους λατίνους, όπως οι Νικολαΐτες επιτρέπουν στους κληρικούς να συνάπτουν σαρκικούς γάμους και να λειτουργούν και στο θυσιαστήριο, τρέφουν την κόμη της κεφαλής και την γενειάδα  όπως οι Ναζωρηνοί, όπως οι Πνευματομάχοι ή Θεομάχοι δεν αναφέρουν στο Σύμβολο της Πίστεως την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Υιό, ή δογματίζουν πως το ένζυμον έμψυχον είναι.
Εγκυρότητα και ισχύς του αναθέματος
Εξ επόψεως κανονικού δικαίου μπορούν να εγερθούν και άλλες ενστάσεις σχετικά με το κύρος του αναθέματος: πραγματοποιήθηκε επί ξένου εδάφους, επί ξένης δικαιοδοσίας ο αντίλογος είναι πως η λήψη του αφορισμού αποφασίστηκε επί Παπικού εδάφους και εξαπολύθηκε κατά προσώπων ανηκόντων σε άλλη εκκλησιαστική περιφέρεια. Ο αντίλογος σε αυτά είναι πως ο αφορισμός δεν αφορούσε απλό πιστό του Πατριάρχου Μιχαήλ Κηρουλάριου-οπότε θα ήταν αρμοδιώτερος ο ίδιος, αλλά τον Κηρουλάριο και την περί αυτόν Σύνοδο. Επίσης δεν μπορούσε να παραπέμψει το θέμα σε ανώτερο ιεραρχικώς διοικητικό όργανο, όπως μια Οικουμενική Σύνοδο, διότι λόγω των συνθηκών δεν μπορούσε να συνέλθει. Αν συνερχόταν Οικουμενική σύνοδος τα άλλα Πατριαρχεία θα ήταν αλληλέγγυα με την Κωνσταντινούπολη. Η Ρώμη,ακόμα θεωρούσε αρμοδιώτερη την ίδια να αποφαίνεται-και να αφορίζει- επί δογματικών ζητημάτων. Αλλά και μια γενική σύνοδος στη Δύση δεν θα συγκαλούνταν λόγω του Παπικού πρωτείου.Για την Ορθόδοξη Εκκλησία εξ επόψεως κανονικού Δικαίου μια τέτοια ενέργεια ήταν αντικανονική επειδή προϋποθέτει τη λειτουργία της Πενταρχίας. Αν και αντικανονικός ο αναθεματισμός όμως έχει βαρύτητα για την Ορθόδοξη Εκκλησία επειδή επρόκειτο για ένα είδος κατάρας με δυσάρεστες συνέπειες για την ομαλή και ειρηνική ανάπτυξη του Εκκλησιαστικού σώματος και επειδή ήταν αναμεμειγμένος με ανυπόστατες κατηγορίες.
Η Δύση και το ανάθεμα της Ρώμης
Ο Πάπας Βίκτωρ Β' (1055-1057) διάδοχος του Λέοντα δεν απέρριψε την ενέργεια του Ουμβέρτου αν και του ετέθη υπόψιν οπότε και έμμεσα το επικύρωσε. Επίσης ένα μέλος της Ρωμαϊκής αποστολής στην Κωνσταντινούπολη ήταν ο καρδινάλιος Φρειδερίκος von Lothringen ο οποίος έγινε μετά Πάπας Ρώμης ως Στέφανος Θ' και ήταν γνώστης των ακριβών συνθηκών και ούτε αργότερα αποκήρυξε όσα έγιναν. Πέραν αυτών υπάρχει και ενδεχόμενη συνοδική επικύρωση από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ειδικά από τη Σύνοδο του Μπάρι (1098). Βέβαια ελλείψει των πρακτικών της Συνόδου αυτής δεν έχουμε επικύρωση του αναθέματος από τον Ουμβέρτο.
Ποιος ο αναθεματίζων
Μετά από έγκριση του Αυτοκράτορα ο αναθεματισμός επιβλήθηκε εκ μέρους της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης από τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο και την γύρω από αυτόν ενδημούσα σύνοδο της Κωνσταντινούπολης. Στην επιβολή του αναθέματος συμμετείχε και ο λαός της Κωνσταντινούπολης, αν λάβουμε υπόψιν ότι έγινε με έγκριση του αυτοκράτορα-αρχηγού του κράτους και εν μέρει αντιπρόσωπου του λαού, εκφωνήθηκε στο Μεγάλο Σέκρετο του Πατριαρχείου όπου παρίσταντο οι εκπρόσωποι της Πολιτείας και,τέλος, επρόκειτο να επαναληφθεί η ανάγνωσή του ενώπιον του πλήθους.
Ποιοι οι αναθεματιζόμενοι
Αναθεματίστηκε ο παπικός αναθεματισμός και όλοι όσοι σχετίζονταν με την σύνταξη, έκδοση και κατάθεση αυτού ακόμα και οι κατ'ελάχιστον συναινούντες σε αυτήν την πράξη. Ο Πάπας Λέων Θ' ονομαστικώς δεν συμπεριλαμβανόταν διότι ο Κηρουλάριος δεν ήταν σίγουρος αν ήταν ο πραγματικός εντολέας του Ουμβέρτου και των συν αυτώ, όμως πίσω από τη γενικευμένη διατύπωση περί όσων έξέφεραν γνώμη για την δημιουργία του αφορισμού μπορεί να καλύπτει και τον Πάπα. Η μη αναφορά σε ακολούθους και οπαδούς του Πάπα φαίνεται πως ο αφορισμός δεν συμπεριέλαβε και όλους τους Λατίνους, ακόμα και αν αυτοί εξέφεραν αντορθόδοξες θέσεις.
Λόγοι επιβολής του αναθέματος
Οι λόγοι επιβολής του αναθέματος ήταν αμυντικού χαρακτήρα, χαρακτήρα αντιποίνων καθώς έπρεπε να ανταποδοθεί, να απαντηθεί, να αναιρεθεί και τελικά τιμωρηθεί η προκλητική, κατά την Βυζαντινή πλευρά, ενέργεια των Παπικών απεσταλμένων. Αυτή η ενέργεια εκ μέρους του Κηρουλάριου θεμελιωνόταν και στους κανόνες της Εκκλησίας (δ' Ζ' Οικουμενικής). Όλα αυτά συνδέονταν και με τις αιρετικές πεποιθήσεις των παπικών αντιπροσώπων,όμως δεν καταδικάστηκαν αυτοί κατά κύριο λόγο για τις αιρετικές τους θέσεις, αφού όπως επισημαίνει ο Βλάσιος Φειδάς το Filoque «περιέργως δεν αναγράφεται εις το κείμενον του αναθέματος της Πατριαρχικής Συνόδου ως δογματική παρέκκλισης του παπικού θρόνου Ο αμυντικός χαρακτήρας της ενέργειας του Κηρουλάριου επιβεβαιώνεται από το ότι αμέσως αφού εγκρίθηκε από τον Αυτοκράτορα ο Κηρουλάριος προέβη στον αναθεματισμό, ενώ δεν συμβουλεύθηκε εκ των προτέρων τους Πατριάρχες της Ανατολής
Η Ανατολή και το ανάθεμα της Κωνσταντινούπολης
Δεν έχουμε μαρτυρίες σχετικά με επίσημη επιδοκιμασία και επικύρωση ρητώς και ειδικώς του επιβληθέντος αναθέματος αλλά για διακοπή της αναφοράς του ονόματος του Πάπα στα δίπτυχα. Η βάση της αποδοχής της απόφασης της ενδημούσας συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως ήταν η εμμονή στην περί filioque διδασκαλία των Δυτικών. Για τις Ανατολικές ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες οι Λάτίνοι μετά την επιβολή των αναθεμάτων του 1054 δεν ετέθησαν αμέσως και αυτομάτως αλλά εμμέσως και βαθμιαίως εκτός Εκκλησίας. Βέβαια «επισήμως και τελεσιδίκως δι' αποφάσεως Πανορθοδόξου (Οικουμενικής) Συνόδου,δεν έχουν χαρακτηρισθεί όλοι οι Λατίνοι αιρετικοί,ούτε έχουν αναθεματισθή. Πολύ περισσότερον ούτε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως σύνολον έχει χαρακηρισθή ως αίρεσις,ούτε έχει αναθεματισθή υπό της Εκκλησίας επισήμως και τελεσιδίκως δια οικουμενικής τινός συνόδου[...]» Η στάση αυτή εκ μέρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας υπαγορεύθηκε από τους εξής λόγους: α)λόγω του μεγέθους και της σημασίας της Καθολικής Εκκλησίας, β)γιατί περιμένει την επάνοδο αυτής και επιδιώκει την εν αληθεία συνεργασία με αυτήν γ) με τον αφορισμό της θα αποξενωνόταν περισσότερο.δ)εντός των κόλπων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας υπήρχαν διαφωνίες τόσο σχετικά με το filioque όσο και με το Παπικό πρωτείο ε) υπήρχε η συνείδηση μέσα στο Ορθόδοξο πλήρωμα πως ο Παπισμός ήταν ήδη αποκομμένος από την Εκκλησία μετά και την νόθευση του Συμβόλου της Πίστεως
Το Σχίσμα του 1054 στην σύγχρονη βυζαντινή ιστοριογραφία
Το Σχίσμα έμεινε «μόνο στις σφαίρες της υψηλής κοσμικής και εκκλησιαστικής ιεραρχίας». Το γεγονός πέρασε απαρατήρητο από τη σύγχρονη βυζαντινή ιστοριογραφία, η οποία το εξέλαβε ως μια συνηθισμένη διχογνωμία της εκκλησιαστικής ηγεσίας στην Κωνσταντινούπολη και τη Ρώμη. Έτσι τον μόνο υπαινιγμό τον εντοπίζουμε στον Μιχαήλ Ψελλό στον Επιτάφιό του στον Κηρουλάριο: Στασιάζει προς την νεωτέραν Ρώμην η πρεσβυτέρα, ου περί μικρών ουδέ παροράσθαι αξίων, αλλά περί του πρώτου λόγου της ευσεβείας και της περί την αγίαν Τριάδα θεολογίας . Για την ιδεολογία του Κλουνύ αυτή η ελάχιστη μνεία από τον Ψελλό και η γενική σιωπή από τους βυζαντινούς ιστορικούς και χρονογράφους των γεγονότων του 1054, δείχνει πως εμφανίστηκε ως «[...]ένα περιφερειακό επεισόδιο στον αγώνα της για την εδραίωση του ηγεμονικού χαρακτήρα της παπικής εξουσίας» Ο M. Viller, υποστηρίζει επίσης ότι ο Κεδρηνός σε σημείωσή του στο περιθώριο, την οποία ο Viller δεν παραθέτει,θεωρεί τον Κηρουλάριο υπεύθυνο για το σχίσμα. των εκκλησιών.
Οι συνέπειες του Σχίσματος του 1054
Το Σχίσμα του 1054 υπήρξε μεγάλη επιτυχία για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως καθώς έτσι καθίστατο ανεξάρτητος από τον Πάπα και τη Δύση. Η εξουσία του γινόταν ακόμα μεγαλύτερη επί του Σλαβικού κόσμου και των τριών Πατριαρχείων της Ανατολής. Απέναντι στην πολιτική εξουσία και στην ενδιάθετη τάση της να διατηρεί την ενότητα της Εκκλησίας με σκοπό την οικουμενική ενότητα του Κράτους, το Σχίσμα αποτέλεσε ήττα για την αυτοκρατορική εξουσία. Έτσι το σχίσμα του 1054 αποτελεί συνέχεια του Φωτιανού Σχίσματος από την άποψη ότι «κάθε φορά που υποβαθμίζεται η κεντρική αυτοκρατορική διοίκηση και ισχυροποιείται η βυζαντινή εκκλησία […]τα πράγματα  οδηγούν σε ρήξη ανάμεσε στη Ρώμη και στην Κωνσταντινούπολη»  Η προσπάθεια των Βυζαντινών να ελέγξουν τις επισκοπές Απουλίας και Καλαβρίας μαρτυρούν την βαρύτητα που είχαν οι εκκλησιαστικές αρχές ως εκπρόσωποι της κρατικής εξουσίας. Η ιταλική πολιτική του αυτοκράτορα γκρεμιζόταν καθώς επιταχύνθηκε η πολιτική αποξένωση από την Ιταλία: η αντινορμανδική συμμαχία διαλύθηκε και η Αγία Έδρα στράφηκε προς τους Νορμανδούς, τους οποίους και αναγνώρισε, ενώ για τους Παπικούς απεσταλμένους και την Εκκλησία της Ρώμης τα γεγονότα της 16ης Ιουλίου συνιστούσαν ταπείνωση. Για την εικόνα της Εκκλησίας αποκαλύφθηκε πως η ίδια δεν μπορούσε να φτάσει στο ύψος των προσδοκιών που οι άλλοι απαιτούσαν από αυτήν. Οι πολιτικές συνέπειες του Σχίσματος δεν ήταν μικρότερες για την πολιτική ύπαρξη του Βυζαντίου, καθώς δυσχέραινε τις προσπάθειες οποιασδήποτε μελλοντικής συνεργασίας ανάμεσα σε Κωνσταντινούπολη και Δύση. Όπως αναφέρει ο Brehier «το σχίσμα, εμποδίζοντας τον συμβιβασμό της Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης με την Δύση, άνοιξε τον δρόμο προς την πτώση της Αυτοκρατορίας» Μια ακόμα συνέπεια του Σχίσματος ήταν ο τρόπος με τον οποίο η Δύση αντιμετώπισε την πολιτιστική κληρονομιά του Βυζαντίου, εχθρότητα που εκφράστηκε με την παραγνώριση του Βυζαντίου από την ιστορική έρευνα, με το αρνητικό επίχρισμα που έλαβε ο όρος βυζαντινός, αλλά και με την χρήση του όρου ΄΄γραικός΄΄ -ήδη από τον 9ο αιώνα, με εσκεμμένως υποτιμητική διάθεση. Η απέχθεια των Δυτικών δεν άφησε ανεπηρέαστη και την βυζαντινή τέχνη και ιδιαίτερα την αγιογραφία η οποία παραμελήθηκε στη Δύση Το σχίσμα του 1054 δεν αποτελεί την πηγή των αντιλατινικών αισθημάτων που θα λάβει βίαιες μορφές κυρίως στον βυζαντινό λαό, γιατί αυτό υπήρξε πιο πολύ υπόθεση των εκκλησιαστικών αρχών παρά του λαού. Σε επίπεδο πολιτικής ιστορίας το ουσιαστικό σχίσμα μεταξύ τω δύο Εκκλησιών έλαβε χώρα μετά τις βίαιες συμπεριφορές που εκδηλώθηκαν κατά την κατάληψη και λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204.
Η Σύνοδος του Μπάρι (1098) και οι άλλες προσπάθειες άρσης του Σχίσματος του 1054 έως το 1274
Με πρωτοβουλία του Πάπα Ουρβανού Β' (1088-1099) το 1098 οι Επίσκοποι της Ν. Ιταλίας που ακολουθούν το βυζαντινό τυπικό μπροστά στην προοπτική υποταγής τους στους προελαύνοντες Νορμανδούς συμφωνούν να συναντηθούν μαζί του. Δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της συνόδου. Τελικά οι Έλληνες της Ν. Ιταλίας αποδέχθηκαν την παπική δικαιοδοσία και το filioque, υπό την Νορμανδική πίεση. Οι επόμενες απόπειρες προσέγγισης πραγματοποιούνται μετά το 1204: ο Θεόδωρος Λάσκαρις μέσω του Πατριάρχη Μανουήλ Α' απευθύνει πρόσκληση στη Ρώμη για διεξαγωγή Συνόδου, αλλά έμεινε χωρίς ανταπόκριση. Ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης πάλι μέσω του Πατριάρχη-του Γερμανού Β', αυτή τη φορά, ζητά διαπραγματεύσεις με τη Ρώμη, η οποία έστειλε αντιπροσώπους στη Νίκαια. Το θέμα του filoque όμως εμπόδισε τη συμφωνία στις σύνοδο του 1234. Οι συζητησεις επαναλήφθηκαν στο Νυμφαίο Ιωνίας το 1249 και απέβησαν άκαρπες. Το 1253 ο Βατάτζης έστειλε στη Ρώμη αντιπροσωπεία στη Ρώμη με την οποία αποδεχόταν την παπική πρωτοκαθεδρία και την αποκατάσταση του στην Κωνσταντινούπολη. Τελικά αν και δρομολογήθηκαν συζητήσεις δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω του θανάτου των πρωταγωνιστών.
Η Σύνοδος της Λυών (1274)
Ο Μιχαήλ Η' επειδή διέβλεπε την δυτικόθεν απειλή διαρκή, θέλησε να προσεγγίσει την Ρώμη και το 1262 προσέγγισε τον Πάπα Ουρβανό Δ' αλλά επειδή ο πάπας πέθανε οι επαφές έγιναν με τον λιγότερο διαλλακτικό διάδοχό του Κλήμη Δ' ,ο οποίος αξίωνε υποταγή στη Ρωμαιοκαθολική πίστη και πρωτοκαθεδρία. Οι απόλυτες αυτές αξιώσεις οδήγησαν σε μια στασιμότητα την οποία θέλησε να σπάσει ο Πάπας Γρηγόριος Ι' με τελεσίγραφό του στην Βυζαντινή πλευρά. Ο Μιχαήλ υπό την πίεση αυτή έστειλε αντιπροσώπους οι οποίοι τελικά δέχθηκαν τα πρωτεία του Πάπα, το filioque και συμφώνησαν στην αποκατάσταση του ονόματος του Πάπα στα δίπτυχά τους. Στην πραγματικότητα, από την πλευρά των ορθοδόξων Πατριαρχείων αυτή δεν ήταν παρά μια ληστρική σύνοδος κι όχι οικουμενικη όπως τη θεωρούσαν οι Λατίνοι, διότι δεν συμμετείχαν σε αυτήν αντιπρόσωποί τους αλλά μόνο του Αυτοκράτορα. Ο Πατριάρχης Ιωσήφ Α' δεν τη δέχθηκε ενώ ο αρχικώς αντιλατίνος Ιωάννης Βέκκος τη δέχθηκε με τον όρο να διατηρηθούν τα έθιμα και το Βυζαντινό τυπικό. Με την εκλογή του Πάπα Μαρτίνου Δ' οι σχέσεις διαταράχθηκαν εκ νέου καθώς αφόρισε τον Μιχαήλ Η' διαλύοντας την ένωση της Λυών και συναινώντας σε μια νέα εκστρατεία κατά της Κωνσταντινούπολης.
Η Σύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας
Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η' αντιλαμβανόμενος τον οθωμανικό κίνδυνο στράφηκε προς τη Δύση επιδιώκοντας βοήθεια και προσφέροντας ως αντάλλαγμα την ένωση των Εκκλησιών. Στη διάρκεια των εργασιών της Συνόδου η βυζαντινή αντιπροσωπεία διχάστηκε καθώς εντός των κόλπων της επικρατούσαν τόσο ανθενωτικές όσο και φιλενωτικές στάσεις. Μετά την μεταφορά των εργασιών της Συνόδου από την Φερράρα στην Φλωρεντία τον Φεβρουάριο του 1439 οι η διάσταση των απόψεων περί της εκπόρευσης του Αγίου Πνεύματος ήταν πλέον εμφανής. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης φοβούμενος ότι πιθανή ρήξη θα τον αποστερούσε από την Δυτικόθεν βοήθεια που προσδοκούσε πρότεινε μια συμβιβαστική λύση με αποτέλεσμα να διχαστεί ακόμα περισσότερο η ανατολική αποστολή. Τελικά στις 5 Ιουλίου 1439 υπογράφτηκε ο Όρος που προέβλεπε την ένωση των δύο Εκκλησιών, με τον εκπρόσωπο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας Μάρκο Ευγενικό να μην προσυπογράφει. Ο ενωτικός επίσκοπος Μόσχας Ισίδωρος τέλεσε ενωτική Θεία Λειτουργία στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη τον Δεκέμβριο του 1452 ως προσωρινή λύση, μέχρι να αποκρουσθεί η τουρκική απειλή. Τελικά η τοπική Σύνοδος, το 1484 ακύρωσε τα αποφασισθέντα στη Φλωρεντία.
Ενωτικές απόπειρες μετά τη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας και έως την άρση του Σχίσματος το 1965
Η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε επιστολή της το 1895 προς τον Πάπα Λέοντα ΙΓ' τόνιζε τη σημασία της επανένωσης των δύο Εκκλησιών πάνω στην κοινή βάση της Ευαγγελικής διδασκαλίας και των αποφάσεων των Επτά Οικουμενικών Συνόδων. Χαρακτηριζόταν η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία όχι ως αιρετική, αλλά ως Εκκλησία των καινοτομιών, της νοθεύσεως και της παρερμηνείας και ότι έχει αποκηρυχθεί και όχι ότι έχει αναθεματιστεί. Το 1902 και 1904 ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ' πραγματοποίησε δύο απόπειρες προσέγγισης με τη Ρώμη αλλά λόγω εσωτερικών αντιδράσεων εντός του Φαναρίου ναυάγησαν
Η άρση των αναθεμάτων εκ μέρους της Ρώμης εξ επόψεως κανονικού δικαίου
Βάσει του Ρωμαιοκαθολικού κανονικού δικαίου ο Πάπας Παύλος ήταν αρμόδιος για την άρση του αναθέματος, διότι αυτός ήταν ο διάδοχος του Λέοντας Θ' στο όνομα το οποίου αυτό επιβλήθηκε το 1054. Ακόμα και αν ο Ουμβέρτος αυθαιρέτως και αυτοβούλως ενήργησε, τότε και πάλι ο Πάπας ως ιεραρχικώς ανώτερος δικαιούται να άρει αυτό. Επίσης η αρμοδιότητά του πηγάζει και από το ότι οι διάδοχοι του Λέοντος δεν προχώρησαν στην ακύρωσή του. Το γεγονός πως την ημέρα της άρσεως συνεδρίαζε η Β' Βατικανή Σύνοδος, το ανάθεμα ήρε και ολόκληρη η Σύνοδος, γεγονός που έχει σημασία και εξ επόψεως Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία δίνει προτεραιότητα στα συλλογικά και συνοδικά όργανα της Εκκλησίας. Η άρση περιορίζεται στον Κηρουλάριο και τους δύο συν αυτώ - άρα θεωρεί ότι η επιβολή του αφορούσε μόνον τους τρεις αυτούς - αλλά εμμέσως επεκτείνεται και στους ακολούθους αυτών. Η διατύπωση της άρσεως θέλομεν να απαλείψωμεν από της μνήμης της Εκκλησίας αντί του πιο συγκεκριμένου αίρομεν το ανάθεμα γεννά ερωτηματικά σχετικά με το αν έγινε άρση από τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Η Ρωμαιοκαθολική άποψη επί του θέματος είναι πως από τη στιγμή που πεθαίνει ο αναθεματισμένος εξαλείφεται ταυτοχρόνως και ο αφορισμός. Για την Ορθόδοξη όμως πλευρά το ανάθεμα πρέπει να λυθεί με συγκεκριμένη τελετή ενώ ακόμα και το ρωμαϊκό λειτουργικό τυπικό προβλέπει ειδική ευχή απαλλαγής εκ του αναθέματος για τους πεθαμένους. Ο καθηγητής του Κανονικού Δικαίου Παναγιώτης Μπούμης επί του ζητήματος ότι «[...]η άρσις αυτή (τόσον ως προς τον αριθμόν των προσώπων, όσον και προς τον βαθμόν βεβαιότητος),παρουσιάζεται ασαφής ,αν όχι ε λ λ ι π ή ς (sic)»
Η άρση των αναθεμάτων εκ μέρους της Κωνσταντινούπολης εξ επόψεως κανονικού δικαίου
Στο Φανάρι από την Μείζονα Επιτροπή η οποία αποτελείτο από δύο επιτροπές, των Πανορθοδόξων και Παγχριστιανικών ζητημάτων καθορίστηκε υποεπιτροπή η οποία συγκροτήθηκε από τους Μελίτωνα Ηλιουπόλεως, Σταυρουπόλεως Μάξιμο, Μύρωνα Χρυσόστομο και τους καθηγητές Εμμανουήλ Φωτιάδη και Βασίλη Σταυρίδη, αποδέχθηκε την ανάγκη άρσης του αναθέματος, αλλά διχάστηκε σχετικά με τον τρόπο και τον χρόνο της Άρσης. Τελικά μετά την ολοκλήρωση των τυπικών διαδικασιών στις 7 Δεκεμβρίου 1965 έγινε η τελετή άρσης των αναθεμάτων. Έτσι την άρση των αναθεμάτων πραγματοποίησε η Πατριαρχική Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως υπό την προεδρία του Αθηναγόρα. Η Πατριαρχική Σύνοδος που ήρε τον αφορισμό ήταν αρμόδια για κάτι τέτοιο επειδή αποτελούσε αδιάσπαστη συνέχεια του Πατριαρχείου του 1054 Με δεδομένο όμως το γεγονός ότι το ανάθεμα του 1054 επιδοκιμάσθηκε από τον λαό της Κωνσταντινούπολης και έγινε αποδεκτό από τα άλλα Πατριαρχεία της Ανατολής τίθεται ζήτημα ανεπάρκειας και αναρμοδιότητας της Συνόδου. Και το επιχείρημα πως η Γ Πανορθόδοξη Διάσκεψη της Ρόδου, ήταν η  πηγή εξουσιοδότησης για την πράξη της Άρσης των αναθεμάτων, δεν είναι ισχυρό καθώς  η Πανορθόδοξος  δεν ήταν Σύνοδος των Ορθοδόξων Εκκλησιών που είναι αρμοδιότερη για να εξουσιοδοτήσει την Πατριαρχική Σύνοδο για να εκπροσωπήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία και να άρει το ανάθεμα. Έτσι παραμένει εκκρεμές το ζήτημα της δικαιοδοσίας της Πατριαρχικής Συνόδου. Έτσι από την πλευρά της Κωνσταντινουπόλεως αίρεται ρητά και κατηγορηματικά το ανέθεμα της ενδημούσας Συνόδου του 1054, αλλά όχι και αυτό που εκφωνήθηκε ενώπιον του πλήθους ή τις μεταγενέστερες επικυρώσεις του, αφήνοντας αυτό σε μελλοντική Πανορθόδοξη Σύνοδο. Οι ενστάσεις οι οποίες εγείρονται επί της αμοιβαιότητας της άρσης των αφορισμού αφορούν το αν η Ρωμαϊκή πλευρά αποκήρυξε τις πεπλανημένες δοξασίες της που προκάλεσαν και την επιβολή του αναθέματος. Όμως δεν είναι εν ζωή οι καταδικασθέντες για να πράξουν κάτι τέτοιο, επίσης δεν αφορίστηκαν για τις πλάνες τους αλλά για το ανάθεμα που συνέταξαν.
Οι λόγοι προσέγγισης Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως εξ επόψεως διεθνών σχέσεων και διπλωματίας
Καθώς το Φανάρι βρισκόταν υπό την συνεχή απειλή της Τουρκικής Δημοκρατίας και λόγω της αναζωπύρωσης του Κυπριακού, ο Αθηναγόρας επιθυμούσε να διασφαλίσει τη συνέχεια της παραμονής του Πατριαρχείου στην Τουρκία. Αυτό θα το πετύχαινε κάνοντας ευρέως γνωστή την ύπαρξη του Πατριαρχείου «παγιώνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο τη θέση του στη διεθνή σκακιέρα και αφετέρου να συσπειρώσει τη φωνή των ορθόδοξων Εκκλησιών εναντίον της ισχυρής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας» Αυτή η πρωτοβουλία εντασσόταν στο πάγιο αίτημα του Πατριαρχείου «ακώλυτη ελευθεροεπικοινωνία των αρχιερέων και κληρικών του [...] με εκπροσώπους άλλων εκκλησιών εκτός Τουρκίας» Είναι επίσης η εποχή που η Ορθόδοξη πλευρά έχει να αντιμετωπίσει εσωτερικές τριβές καθώς αναπτύσσεται η διελκυστίνδα Κωνσταντινούπολης-Μόσχας αναφορικά με την διεθνή εκπροσώπηση της Ορθοδοξίας στηριζόμενη η δεύτερη στην αυξημένη ισχύ της και στην πενία στελεχών της πρώτης. Έτσι η διαδικασία άρσης των αναθεμάτων αναβάθμιζε τη θέση της Κωνσταντινούπολης, ως του πλέον έγκυρου συνομιλητή με τον Ποντίφικα στα θέματα που αφορούσαν τις σχέσεις μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων. Με βάση τα αρχεία του Υπουργείου των Εξωτερικών των ΗΠΑ ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ενημέρωνε σταθερά για τις κινήσεις του την αμερικανική πλευρά, προσβλέποντας προφανώς στην υποστήριξή της, μετά κυρίως από τα Σεπτεμβριανά, οπότε σημειώθηκε μια ψυχρότητα ανάμεσα στο Φανάρι και την Ουάσιγκτον
Αρνητικές και θετικές αντιδράσεις επί της άρσεως των αναθεμάτων
Μεμονωμένα μέλη της Πατριαρχικής Συνόδου, πρόεδροι και εκπρόσωποι αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών και καθηγητές Θεολογικών Σχολών διαφώνισαν, όπως η Εκκλησία της Ρωσίας εκπρόσωπος της οποίας (ο μητροπολίτης Λένινγκραντ και Λαντόγκας Νικόδημος, δήλωσε πως δεν δεσμεύεται από την άρση των αναθεμάτων. Ο Χρυσόστομος Β' Αρχιεπίσκοπος Αθηνών θεώρησε πως η άρση ελήφθη αυθαιρέτως και είναι άκυρη επομένως δεν έχει καμία ισχύ για την Οικουμενική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας την θεωρεί ως υπέρμετρη υποχώρηση που προϋποθέτει ανάλογη στάση και από την Ρωμαϊκή πλευρά. Ο θρησκευτικός τύπος της εποχής σχολίασε αναλόγως το ζήτημα, υπογραμμίζοντας το ασύμμετρο και ετεροβαρές της ενέργειας σε σχέση με την όλη στάση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και την διατήρηση από μέρους της της Ουνίας. Την πράξη επιδοκίμασαν ο τότε Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος, ο  Κύπρου Μακάριος και η Πανελλήνιος Ένωση Θεολόγων.
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Εκκλησιαστικά Σχίσματα
2179 Πλάτζεκ
Ο Πλάτζεκ (Platzeck) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,50. Ανακαλύφθηκε το 1965 από τον Αμερικανό αστρονόμο `Αρνολντ Ρ. Κλέμολα, που παρατηρούσε από το Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού αστρονόμου Ρικάρντο Πάμπλο Πλάτζεκ (Ricardo Pablo Platzeck).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πλάτζεκ εκτιμάται σε 19,65 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,115 ± 0,023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλατζεκ
462
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 462 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάφρα
Μετά από την ολοκλήρωση του αυτοκινητόδρομου A8, που συνδέει το ανατολικό μέρος του δήμου με το κέντρο της Λισσαβώνας, ο πληθυσμός έχει αυξηθεί αισθητά. Η πόλη βρίσκεται 28 χλμ. βορειοδυτικά από το κέντρο της Λισαβώνας.
Είναι γνωστή για το βασιλικό παλάτι, το οποίο την κάνει επίσης έναν δημοφιλή τόπο προορισμού τουριστών στην περιοχή της Λισαβώνας. Χτισμένο σε ρυθμό μπαρόκ, το εθνικό παλάτι της Μάφρα έχει εμπνεύσει επίσης τον πορτογάλο νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου (José Saramago) για τα βιβλία του Baltasar και Blimunda.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Εσωκομματικές εκλογές ΠΑΣΟΚ 2004
Ιστορικό και μετέπειτα γεγονότα
Τον Ιανουάριο του 2004, ο Κώστας Σημίτης παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μοναδικός υποψήφιος για τη θέση ήταν ο γιος του Ανδρέα Παπανδρέου, Γιώργος.
Μετά την εκλογική ήττα το 2004, το Μάρτιο του 2005 διεξήχθη το 7ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, με σκοπό την ανασυγκρότηση του κόμματος, την επικαιροποίηση του καταστατικού και την εκλογή νέων οργάνων. Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, όπως μετονομάστηκε η Κεντρική Επιτροπή, εξελέγη η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε μια διαδικασία ανασυγκρότησης του κόμματος σε όλα τα επίπεδα και προσαρμογής της οργανωτικής του δομής με έμφαση στη συμμετοχή του πολίτη, την αποκέντρωση και τη χρήση νέων τεχνολογιών. Το 2006 ο Παπανδρέου προχώρησε στην αναδιάρθρωση της οργανωτικής δομής του κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου ανέλαβε ο Νίκος Αθανασάκης.
Βογκόης
Ο Ζαρδαρίας Βογκόης, ο επιλεγόμενος "Σερβοαρβανιτοβουλγαρόβλαχος" είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην μεσαιωνική ιστορία της Ηπείρου. Τον Απρίλιο του 1400, ως ηγέτης ομάδας ενόπλων ατάκτων, κατέλαβε την Άρτα σε μια εποχή πολιτικής αστάθειας της περιοχής και κατάρρευσης του Βυζαντινού κράτους. Συνέλαβε όλους τους τοπικούς άρχοντες, τους πήρε τα κτήματα και πολλούς εξόρισε. Εκδιώχθηκε από την Άρτα περίπου ένα χρόνο αργότερα.
Αναφέρεται στο χρονικό "Ιστορία Πρελούμπου και άλλων διαφόρων Δεσποτών των Ιωαννίνων από της αλώσεως αυτών παρά των Σέρβων έως της παραδόσεως εις τους Τούρκους" που αποτελεί μέρος του "Χρονικού των Ιωαννίνων" του 15ου αιώνα.
Εσωκομματικές εκλογές ΠΑΣΟΚ 2004
Παραπομπές
Κατηγορία:Κίνημα Αλλαγής Πασοκ 2004
Βογκόης
Σε άλλες βαλκανικές γλώσσες το όνομα έχει αποδοθεί ως Vonko ή Vango.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Άρτας Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Αρβανίτες Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Βλάχοι
Κουρτ Αχμέτ πασάς
Ο Κουρτ Αχμέτ πασάς επί Τουρκοκρατίας διετέλεσε πασάς του Βερατίου της Αλβανίας.
Αργότερα περιήλθε σε μεγάλη ένοπλη ρήξη με τον Αλή Πασά επειδή προτίμησε να κάνει γαμπρό της κόρης του τον Ιμπραήμ Μπέη της Αυλώνας, εναντίον του οποίου επιχείρησε εκστρατεία ο Αλή Πασάς για να τον εκδικηθεί. Κατά μία παράδοση λέγεται πως ο Κουρτ Αχμέτ πασάς πέθανε από τη θλίψη του όταν ο Αλή Πασάς διορίστηκε από την Υψηλή Πύλη δερβέναγας των ίδιων παραπάνω περιοχών.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας
Επανάσταση του 1911
Η επανάσταση αποτελούνταν από πολλές εξεγέρσεις. Το σημείο καμπής ήταν η εξέγερση του Γούτσανγκ στις 10 Οκτωβρίου του 1911, η οποία ήταν το αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης του Κινήματος Προστασίας των Σιδηροδρόμων. Η επανάσταση τελείωσε με την παραίτηση του εξαετούς τελευταίου αυτοκράτορα, Που Γι, στις 12 Φεβρουαρίου του 1912, που σηματοδότησε το τέλος των 2.000 ετών αυτοκρατορικής κυριαρχίας και την αρχή της πρώιμης δημοκρατικής εποχής της Κίνας.
Η επανάσταση προέκυψε κυρίως ως απάντηση στην παρακμή του κράτους του Τσινγκ, και στις αναποτελεσματικές προσπάθειές του για τον εκσυγχρονισμό της Κίνας και την αντιμετώπιση της ξένης επιθετικότητας. Πολλές παράνομες ομάδες αντι-Τσινγκ, με την υποστήριξη των Κινέζων επαναστατών στην εξορία, προσπάθησαν να ανατρέψουν το Τσινγκ. Ο σύντομος εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε ολοκληρώθηκε μέσω ενός πολιτικού συμβιβασμού μεταξύ του Γιούαν Σικάι, του πρώην στρατιωτικού ισχυρού Τσινγκ, και του Σουν Γιατ-Σεν, του ηγέτη του Τονγκμενγκχούι. Αφού το δικαστήριο του Τσινγκ μεταβίβασε την εξουσία στη νεοσυσταθείσα δημοκρατία, δημιουργήθηκε μια προσωρινή κυβέρνηση συνασπισμού μαζί με την Εθνική Συνέλευση. Ωστόσο, η πολιτική εξουσία της νέας εθνικής κυβέρνησης στο Πεκίνο σύντομα μονοπωλήθηκε από τον Γιουάν και οδήγησε σε δεκαετίες πολιτικού διαχωρισμού και πολέμαρχου, συμπεριλαμβανομένων αρκετών προσπαθειών για αυτοκρατορική αποκατάσταση.
Η Δημοκρατία της Κίνας στην Ταϊβάν και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας στην ηπειρωτική χώρα αυτοθεωρούνται νόμιμοι διάδοχοι της Επανάστασης του 1911 και τιμούν τα ιδανικά της επανάστασης, όπως ο εθνικισμός, ο δημοκρατισμός, ο εκσυγχρονισμός της Κίνας και η εθνική ενότητα. Η 10η Οκτωβρίου εορτάζεται στην Ταϊβάν ως Διπλή Δέκατη Ημέρα, η Εθνική Ημέρα της Δημοκρατίας της Κίνας. Στην ηπειρωτική Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και το Μακάου, η ημέρα γιορτάζεται ως επέτειος της επανάστασης του 1911.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαναστάσεις στην Κίνα Κατηγορία:Ιστορία της Δημοκρατίας της Κίνας Κατηγορία:Επαναστάσεις του 20ού αιώνα Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Βωμός του Δομίτιου Αηνόβαρβου
Ο Βωμός του Δομίτιου Αηνόβαρβου, που πιο σωστά ονομάζεται η βάση αγαλμάτων του Δομιτίου Αηνοβάρβου είναι μία σειρά από τέσσερις ανάγλυφες μαρμάρινες πλάκες, που πιθανώς διακοσμούσαν μία βάση, που στήριζε λατρευτικά αγάλματα στον σηκό ενός ναού του Ποσειδώνα, που βρισκόταν στη Ρώμη στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius).
Η ζωφόρος χρονολογείται στα τέλη του 2ου αι. π.Χ., γεγονός που την καθιστά το δεύτερο παλαιότερο ρωμαϊκό ανάγλυφο, που είναι σήμερα γνωστό. Ωστόσο υπάρχει επίσης ένα ανάγλυφο της ίδιας εποχής, που απεικονίζει μία ρωμαϊκή ναυτική διήρη με ένοπλους ναύτες, από ναό της Παλαιστρίνας, που κτίστηκε π. 120 π.Χ.
Οι ανάγλυφες πλάκες έχουν διασωθεί, με την πίσω πλάκα (1ο τμήμα των πλακών) να εκτίθεται στο Λούβρο (Ma 975 ) και τις άλλες τρεις (2ο τμήμα των πλακών) στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου (Inv. 239). Ένα αντίγραφο αυτού του δεύτερου μέρους βρίσκεται στο Μουσείο Πούσκιν στη Μόσχα.
Συμφραζόμενα
Η βάση βρέθηκε στον Ναό του Ποσειδώνα, που κτίστηκε κοντά στον Ιππόδρομο του Φλαμίνιου, δίπλα στο Άρεως Πεδίον. Τα ερείπια αυτού του ναού μάλλον είναι αυτά, που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα κάτω από την εκκλησία της Σάντα Μρία ιν Πουμλικόλις, αλλά η ταύτισή τους παραμένει αβέβαιη.
Αρχαιότητα
Τα ανάγλυφα από τη βάση του λατρευτικού αγάλματος, που αρχικά ήταν τρία, αποτελούντο μόνο από μυθολογικές σκηνές· ολοκληρώθηκαν μετά τη θητεία ως κήνσωρα του Δομίτιου Αηνόβαρβου το 115 π.Χ. με τέταρτη πλάκα. Άλλες υποθέσεις ωστόσο υποδηλώνουν τη θητεία ως κήνσωρα του Λεύκιου Βαλέριου Φλάκκου και του Mάρκου Αντωνίου του ρήτορα, οι οποίοι θα μπορούσαν εξίσου να συνδεθούν με τα μοτίβα των αναγλύφων.
Το 41 π.Χ. ο Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος (απόγονος των προαναφερθέντων), υποστηρικτής του Δημοκρατικού κόμματος και των δολοφόνων του Καίσαρα, έκοψε ένα χρυσό νόμισμα (aureus) με αφορμή μία νίκη επί ενός υποστηρικτή του Οκταβιανού, το οποίο είχε την εικόνα τού προγόνου του στην εμπρός πλευρά και έναν τετράστηλο ναό στην πίσω πλευρά, με την επιγραφή NEPT CN DOMITIUS L F IMP (Τω Ποσειδώνι, ο Γναίος Δομίτιος, του Λεύκιου γιος, Αυτοκράτωρ).
Μετά την Αναγέννηση
Τα ανάγλυφα αναφέρονται το 1629 και το 1631, αφού αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών, που ανέλαβε η Ρωμαϊκή οικογένεια Σαντακρότσε (Santacroce) μεταξύ των ετών 1598 και 1641, οι οποίες περιελάμβαναν κυρίως την κατασκευή και την επέκταση ενός παλατιού κοντά στον Τίβερη από τον αρχιτέκτονα Πεπαρέλλι. Τα ανάγλυφα επαναχρησιμοποιήθηκαν ως διακόσμηση στην αυλή του παλατιού, όπου μαρτυρούνται το 1683.
Περιγραφή
δεξιά|μικρογραφία|Το σύνολο των τριών με μυθολογικά θέματα πλακών, Μουσείο Πούσκιν.
Παρά το κοινό τους όνομα, τα ανάγλυφα πιθανότατα δεν αποτελούσαν αρχικά μέρος ενός βωμού, αλλά μία μεγάλη ορθογώνια βάση (5,6 μ. μήκος, 1,75 μ. πλάτος και 0,8 μ. ύψος), που προοριζόταν να στηρίξει λατρευτικά αγάλματα. Αυτά περιλάμβαναν έργα, που αποδίδονται στον Έλληνα γλύπτη Σκόπα, όπως η σημαντική ομάδα αγαλμάτων με τον Neptunus (Ποσειδώνα), τη Θέτιδα, τον Αχιλλέα, τις Νηρηίδες, τους Τρίτωνες και τον Φόρκυνα, με θαλάσσια τέρατα και άλλα φανταστικά πλάσματα.
Τα ανάγλυφα αποτελούνται από δύο μεγάλες πλάκες στις μακριές πλευρές της βάσης και δύο μικρότερες για τις κοντές πλευρές. Η μία μεγάλη πλάκα (το 1ο τμήμα) που διατηρείται στο Λούβρο, είναι χαρακτηριστικό της ρωμαϊκής τέχνης του άστεως και απεικονίζει μία σκηνή, που θα συναντούσε κανείς μόνο στη Ρώμη αυτή την περίοδο: την απογραφή. Οι άλλες τρεις πλάκες (το 2ο τμήμα) απεικονίζουν ένα μυθολογικό θέμα σε ελληνιστική τεχνοτροπία: τον γάμο του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης. Δεδομένης της διαφοράς στην τεχνοτροπία, τα θέματα και τα υλικά, πιστεύεται ότι τα δύο τμήματα δεν είναι σύγχρονα. Το 2ο μυθολογικό τμήμα φαίνεται ότι είχε εκτελεστεί νωρίτερα, καλύπτοντας τις τρεις ορατές πλευρές της βάσης, οι οποίες αρχικά θα ήταν συνδεδεμένες με τον πίσω τοίχο του σηκού. Μερικά χρόνια αργότερα, η βάση θα είχε μετατοπιστεί μακριά από τον τοίχο, ελευθερώνοντας την τέταρτη πλευρά για την πλάκα που απεικονίζει την απογραφή.
Ιστορική σκηνή
Η πίσω πλάκα (1ο τμήμα) της βάσης, μήκους 5,65 μ., ύψους 0,80 μ. και πάχους 0,015 μ., είναι ανάγλυφο από Παριανό μάρμαρο, που απεικονίζει τα διάφορα στάδια σε μία απογραφή του συνόλου των Ρωμαίων πολιτών. Το ανάγλυφο, που είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα του συνεχούς αφηγηματικού ύφους, διαβάζεται από αριστερά προς τα δεξιά και μπορεί να χωριστεί σε τρεις σκηνές: την καταγραφή των Ρωμαίων πολιτών στο μητρώο του κήνσορα, την κάθαρση του στρατού μπροστά σε ένα βωμό αφιερωμένο στον Mars (Άρη) και την εισφορά των στρατιωτών.
κέντρο|μικρογραφία|800px|Η πίσω πλάκα της βάσης του Δομίτιου Αηνόβαρβου με την ιστορική σκηνή. Λούβρο. δεξιά|μικρογραφία|Η αριστερή σκηνή: η απογραφή Ρωμαίων πολιτών.
Πρώτη σκηνή
Στα αριστερά του ανάγλυφου, ένας καθήμενος αξιωματούχος που συμμετείχε στην απογραφή (census) -ο δικαστής (jurator) ή ο ορκοφόρος- καταγράφει την ταυτότητα και τα περιουσιακά στοιχεία ενός πολίτη, ο οποίος στέκεται μπροστά του κρατώντας κηρωμένες πινακίδες στο ένα χέρι και απλώνοντας το άλλο στη χειρονομία του όρκου (professio). Οι δηλώσεις του πολίτη καταγράφονται από τον δικαστή σε έναν κώδικα (codex), που αποτελείται από δύο ξύλινους πίνακες (tabulae), τους οποίους ο δικαστής έχει στα γόνατά του. Άλλοι έξι από αυτούς τους κώδικες φαίνονται στοιβαγμένοι στα πόδια του. Η ταυτότητα του καθήμενου άνδρα δεν είναι απολύτως βέβαιη, η ταύτισή του ως δικαστή αμφισβητείται από μία λεπτομέρεια: φαίνεται να φοράει calcei, ειδικά παπούτσια που προορίζονται για άτομα της τάξης των Συγκλητικών. Άρα μπορεί να είναι ακόμη και ένας από τους δύο κήνσορες (censor).
Αυτή η σκηνή σηματοδοτεί την έναρξη της ρωμαϊκής απογραφής, την περίοδο που καταγράφοντο όλοι οι Ρωμαίοι πολίτες. Με βάση τον πλούτο κάθε ατόμου, ο κήνσωρ, ο Ρωμαίος δικαστής που παρουσιάζεται εδώ στα δεξιά του πολίτη που ασκεί το επάγγελμα (professio), καθόριζε ποιος θα έμπαινε στη Σύγκλητο και ποιος θα υπηρετούσε στον στρατό, κάτι που οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τιμή. Ο κήνσωρ (εικονίζεται για 2η φορά) απεικονίζεται με το ένα χέρι στον ώμο του πολίτη (εικονίζεται για 2η φορά), που φοράει τήβενο (toga). Με αυτή τη χειρονομία (manumissio), ο κήνσωρ αποδέχεται τη δήλωση τού πολίτη και εκδίδει την κρίση του (discriptio, ταξιθέτηση), η οποία ολοκλήρωσε τη διαδικασία τοποθέτησης του πολίτη σε μία τάξη. Ο πολίτης δείχνει με το χέρι του δύο πεζικάριους, υποδεικνύοντάς του τον λόχο (centuria) στον οποίο θα ανήκει. Η σκηνή μπορεί να απεικονίζει τη θητεία ως κηνσόρων του Γαίου Δομίτιου Αηνόβαρβου και του Λεύκιου Κορνήλιου Μέτελλου το 115 π.Χ..
Δεύτερη σκηνή
δεξιά|μικρογραφία|500px|Η μεσαία σκηνή: η κάθαρση των στρατεύσιμων. δεξιά|μικρογραφία|Η δεξιά σκηνή: η στρατολόγηση.
Ακολουθεί στο κέντρο μία θρησκευτική σκηνή, η τελετή της κάθαρσης (lustrum), που νομιμοποίησε η απογραφή και της οποίας προεδρεύει ένας από τους δύο κήνσωρες, ο οποίος αγγίζει τον βωμό του Άρη με το δεξί του χέρι. Ο θεός παριστάνεται με πλήρη πανοπλία στα αριστερά του βωμού. Δεξιά, οδηγούνται τρία θύματα θυσίας: ένας ταύρος (taurus), ένα κριάρι (ovis) και ένας χοίρος (sus) (η suovetaurilia), που έπρεπε να θυσιαστούν προς τιμήν του θεού, για να εξασφαλιστεί η καλή τύχη κατά την αναχώρηση του στρατού. Ο κήνσωρ βοηθείται κατά τη διάρκεια της τελετής από νεαρούς βοηθούς (camilla), ο ένας εκχέει το για την κάθαρση νερό. Πίσω από τον Άρη, δύο μουσικοί συνοδεύουν τη θυσία: ο ένας παίζει λύρα και ο άλλος αυλό (tibia). Αυτό για να συνοδεύουν τον βοηθό (camilus), που στέκεται πίσω από τον βωμό και τραγουδά την προσευχή (precatio). Ο δεύτερος κήνσωρ προχωρά πίσω από τα θύματα, κρατώντας ένα λάβαρο (vexillum).
Τρίτη σκηνή
Τέλος, στο δεξιό άκρο του ανάγλυφου υπάρχουν δύο πεζικάριοι και ένας ιππέας (eques) με το άλογό του. Μαζί με τους άλλους δύο πεζικάριους που απεικονίζονται μεταξύ πρώτης και δεύτερης σκηνής, η σκηνή εδώ υπενθυμίζει την ύπαρξη τεσσάρων τάξεων κινούμενων πεζικαρίων (pedites) και μίας τάξης ιππικού, που σχηματιζόταν από την αριστοκρατία. Έτσι ολοκληρώνεται η σκηνή της στρατολόγησης.
Μυθολογική σκηνή
Οι πλάκες που φέρουν τη μυθολογική σκηνή, έναν θαλάσσιο θίασος ύστερου ελληνιστικού ρυθμού, είναι κατασκευασμένες από διαφορετικό μάρμαρο, προερχόμενο από τη Μικρά Ασία. Διατηρούνται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Τα ανάγλυφα απεικονίζουν πιθανώς τον γάμο του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης.
κέντρο|μικρογραφία|800px|Η εμπρός πλάκα της βάσης του Δ. Αηνόβαρβου με τον θαλάσσιο θίασο στον γάμο του Ποσειδώνα. Γλυπτοθήκη του Μονάχου.
Στο κέντρο της σκηνής ο Ποσειδώνας και η Αμφιτρίτη κάθονται σε ένα άρμα, που το σύρουν αριστερά δύο Τρίτωνες, οι οποίοι χορεύουν με μουσική. Συνοδεύονται από ένα πλήθος φανταστικών πλασμάτων, Τρίτωνες και Νηρηίδες, που αποτελούν μία ακολουθία για το γαμήλιο ζευγάρι. Στα αριστερά, μία Νηρηίδα επάνω σε έναν θαλάσσιο ταύρο φέρει ένα δώρο σε κουτί. Στα δεξιά της, η μητέρα της Αμφιτρίτης, η Δωρίς, προχωρά προς το ζευγάρι, ιππεύοντας ένα θαλάσσιο άλογο και κρατώντας δάδες γάμου σε κάθε χέρι, για να φωτίσει τον δρόμο της πομπής. Στα δεξιά της είναι ένας ερωτιδεύς, πλάσμα που σχετίζεται με την Αφροδίτη. Πίσω από το γαμήλιο ζεύγος μία Νηρηίδα, συνοδευόμενη από δύο ακόμη ερωτιδείς και επάνω σε θαλάσσιο ίππο, φέρει άλλο ένα δώρο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Σύγχρονες πηγές :
Άλλες σύγχρονες πηγές :
Αρχαίες πηγές :
Τζόρνταν Χόλσγκροουβ
Ο Τζόρνταν Γουίλιαμ Χόλσγκροουβ (αγγλικά: Jordan William Holsgrove) (γενν. 10 Σεπτεμβρίου 1999) είναι Σκωτσέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Εστορίλ, με δανεισμό από τον Ολυμπιακό.
Ρέντινγκ
Γεννημένος στο Εδιμβούργο ενώ ο πατέρας του αγωνιζόταν στην Χιμπέρνιαν ΦΚ, ο Χόλσγκροουβ επέστρεψε στην Αγγλία λίγους μήνες αργότερα και εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της Ρέντινγκ ΦΚ. Στις 13 Φεβρουαρίου 2017, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον σύλλογο. Στις 26 Φεβρουαρίου 2019, αφού έγινε ήδη βασικός με την ομάδα Κ23 του συλλόγου, συμφώνησε σε νέο συμβόλαιο μέχρι το 2021.
Στις 27 Αυγούστου 2019, αφού πέρασε την προετοιμασία με την πρώτη ομάδα, ο Χόλσγκροουβ δόθηκε δανεικός στην ισπανική ΚΝ Ατλέτικο Μπαλεάρες της Σεγούντα Ντιβισιόν Β, μέχρι το τέλος της σεζόν. Έκανε το ντεμπούτο του την 1η Σεπτεμβρίου, μπαίνοντας ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο σε μια εντός έδρας νίκη με 1–0 εναντίον της ΟΝ Λας Πάλμας Ατλέτικο.
Ο Χόλσγκροουβ σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 3 Νοεμβρίου 2019, σημειώνοντας το τρίτο γκολ σε μια εντός έδρας νίκη με 3–1 επί της Ρεάλ Οβιέδο Βετούστα. Επέστρεψε στη Ρέντινγκ τον Ιούλιο του 2020, παρά το γεγονός ότι η Ατλέτικο Μπαλεάρες προσπάθησε να επεκτείνει τη συμφωνία δανεισμού του για να καλύψει τα πλέι οφ, καθώς η σεζόν καθυστέρησε λόγω της πανδημίας COVID-19.
Θέλτα
Ο Χόλσγκροουβ έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβισιόν στις 8 Ιανουαρίου 2021, αντικαθιστώντας τον Μιγκέλ Μπαέθα στο ημίχρονο, σε μια εντός έδρας ήττα με 0–4 εναντίον της Βιγιαρεάλ.
Ολυμπιακός
Στις 27 Ιουλίου 2023, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Χόλσγκροουβ, ο οποίος εντάχθηκε άμεσα με μονοετή δανεισμό στην Εστορίλ.
Εθνική ομάδα
Ήταν μέλος της Εθνικής Σκωτίας Κ20 που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Τουρνουά της Τουλόν το 2017, το πρώτο μετάλλιο τους έθνους στη διοργάνωση.
Προσωπική ζωή
Ο Χόλσγκροουβ προέρχεται από οικογένεια ποδοσφαιριστών. Ο πατέρας του, Πολ, ήταν επίσης μέσος, ενώ ο θείος του, Λι και ο παππούς του, Τζον, ήταν αμφότεροι αμυντικοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Ατλέτικο Μπαλεάρες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΝ Εστορίλ Πράια
Pi
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων Pi ή pI (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται πι-άι) και ελληνικός αριθμός μπορεί να αναφέρεται:
3,14159
...
Αλέξανδρος Δουμάς (υιός)
Ο Αλέξανδρος Δουμάς (Alexandre Dumas, fils) (27 Ιουλίου 1824 - 27 Νοεμβρίου 1895) ήταν Γάλλος συγγραφέας και δραματουργός. Ήταν γιος (γαλλικά fils) του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) (γαλλικά père), ο οποίος ήταν επίσης συγγραφέας και δραματουργός. Όπως ακριβώς και ο πατέρας του, γνώρισε μεγάλη επιτυχία, κυρίως με το ρομάντσο του Η κυρία με τις καμέλιες, από το οποίο εμπνευσμένος ο Τζουζέπε Βέρντι σύνθεσε την όπερά του Τραβιάτα, αλλά και από τα θεατρικά έργα του Ο νόθος γιος (Le Fils naturel, 1858) και Ένας παράλογος πατέρας (Un Père prodigue, 1859).
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Δουμάς γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1824 στο Παρίσι, ως νόθο τέκνο του συγγραφέα Αλέξανδρου Δουμά και της Μαρί-Λωρ-Κατερίν Λαμπαί (Marie-Laure-Catherine Labay, 1794-1868), μιας γειτόνισσάς του μοδίστρας. Το 1831, όταν ήταν σε ηλικία επτά ετών, ο πατέρας του τον αναγνώρισε νομικά και εξασφάλισε ότι ο γιος του θα λάμβανε την καλύτερη δυνατή μόρφωση στο Ίδρυμα Γκουμπώ (Institution Goubaux) και στο Κολλέγιο Μπουρμπόν (Collège Bourbon). Εκείνη την εποχή ήταν που έλαβε χώρα η δικαστική διαμάχη για την κηδεμονία του, η οποία κατέληξε σε απόφαση του δικαστηρίου να την αναλάβει ο πατέρας του. Ο χωρισμός από τη μητέρα του και το μαρτύριο της στέρησης από το παιδί της, ήταν που τον ενέπνευσαν να γράψει σχετικά με τραγικούς γυναικείους χαρακτήρες. Σχεδόν σε όλα τα γραπτά του, έδωσε έμφαση στον ηθικό σκοπό που οφείλει να έχει η λογοτεχνία, και στο έργο του Ο νόθος γιος (Le Fils naturel, 1858) ενστερνίζεται την πίστη ότι αν ένας άνδρας γίνει πατέρας ενός νόθου παιδιού, έχει την υποχρέωση στη συνέχεια να το αναγνωρίσει και να παντρευτεί τη μητέρα. Οι πρόπαπποι του Δουμά από την πλευρά του πατέρα του ήταν ένα Γάλλος ευγενής και μια Αϊτινή. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, στα εσωτερικά σχολεία όπου μαθήτευσε, γινόταν συνεχώς ο στόχος λοιδορίας από τους συμμαθητές του, γεγονός το οποίο επέδρασε έντονα στις σκέψεις, τη συμπεριφορά και το συγγραφικό ύφος του.
Σε ηλικία 17 ετών παράτησε το κολέγιο και μετακόμισε στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λεΐ (Saint-Germain-en-Laye) για να ζήσει μαζί με τον πατέρα του. Εκεί παραδόθηκε σε μια αργόσχολη και έκλυτη ζωή εξασφαλίζοντας τα χρήματα από αυτόν. Το 1844 συνάντησε στο Παρίσι τη Μαρί Ντυπλεσί (Marie Duplessis), μια νεαρή εταίρα, με την οποία σύναψε σχέση μέχρι τον Αύγουστο του 1845. Αυτή η κοπέλα, η οποία πέθανε το 1847, αποτέλεσε την έμπνευση για τη ρομαντική νουβέλα του Η κυρία με τις καμέλιες (La Dame aux Camélias). Το έργο του διασκευάστηκε από τον ίδιο για να παρουσιαστεί στη θεατρική σκηνή, και αποτέλεσε τη βάση για την όπερα Τραβιάτα του Τζουζέπε Βέρντι. Αν και παραδέχθηκε ότι έκανε τη διασκευή εξαιτίας της ανάγκης χρημάτων, με το έργο αυτό γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Κατ' αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε την καριέρα του ως θεατρικός συγγραφέας, και όχι μόνον απόκτησε μεγαλύτερη φήμη από τον πατέρα του καθόλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά κυριάρχησε στη σοβαρή γαλλική θεατρική σκηνή για το μεγαλύτερο διάστημα του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Ύστερα από αυτήν την επιτυχία του, ουσιαστικά εγκατέλειψε τη συγγραφή μυθιστορημάτων, αν και το ημι-αυτοβιογραφικό του έργο Η υπόθεση Κλεμανσώ (L'Affaire Clemenceau, 1867) γνώρισε κάποια επιτυχία. Τα επόμενα χρόνια προσπάθησε να θίξει, με την εκθαμβωτική του πένα, θέματα αμφιλεγόμενα για την εποχή του, όπως η κοινωνική θέση της γυναίκας, το διαζύγιο και η απιστία. Τα πιο αξιομνημόνευτα έργα του αυτής της περιόδου είναι Le Demi-Monde (1855), L’Ami des femmes (1864), Les Idées de Mme Aubray (1867), La Femme de Claude (1873), και Francillon'' (1887).
Στις 31 Δεκεμβρίου 1864, ο Δουμάς παντρεύτηκε τη Ναντιέσντα φον Κνόρινγκ (Nadjeschda von Knorring, 1826-Απρίλιος 1895), κόρη του Γιόχαν Ράινχολντ φον Κνόρινγκ (Johan Reinhold von Knorring) και χήρα του Αλεξάνδρου, πρίγκιπα Ναρίσκινε (Alexander, Prince Naryschkine), στη Μόσχα. Το ζεύγος απόκτησε δύο κόρες: τη Μαρί-Αλεξαντρίν-Εριέτ Δουμά το 1860, και τη Ζανίν Δουμά το 1867. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του, παντρεύτηκε την Εριέτα Ρενιέ ντε λα Μπριέρ (Henriette Régnier de La Brière, 1851–1934), τον Ιούνιο του 1895 λίγους μήνες πριν τον θάνατό του.
Ο Δουμάς έζησε τη ζωή του σαν ένας από τους θεατρικούς ήρωές του, μεταξύ ταραγμένων ερώτων και φανταστικών περιπετειών. Ήταν μεγάλος θαυμαστής της Γεωργίας Σάνδη, την οποία αποκαλούσε "αγαπημένη μαμά". Πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στο σπίτι της και φρόντισε για τη θεατρική διασκευή τού ρομάντσου της Ο μαρκήσιος του Βιλμέρ (Le Marquis de Villemer). Το 1874 έγινε δεκτός ως μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας (Académie française) και το 1894 τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής (Legion d'Onore). Πέθανε στις 27 Νοεμβρίου 1895 στο σπίτι του στο Μαρλύ-λε-Ρουά του Ιβλίν (Marly-le-Roi, Yvelines) και κηδεύθηκε στο κοιμητήριο της Μονμάρτης στο Παρίσι. Ο τάφος του, ίσως τυχαία, βρίσκεται μόλις 100 μέτρα από αυτόν της Μαρί Ντυπλεσί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Lockheed C-130 Hercules
Ικανό για βραχείες αποπροσγειώσεις από απροετοίμαστους διαδρόμους, το C-130 αρχικά σχεδιάστηκε σαν αεροσκάφος μεταφοράς φορτίου και προσωπικού και αεροδιακομιδής τραυματιών. Ο σχεδιασμός του αεροσκάφους παρείχε την απαιτουμένη ευελιξία ώστε να χρησιμοποιηθεί σε μια πλειάδα ρόλων: αποστολές αέρος-εδάφους, έρευνας και διάσωσης, αναγνωρίσεως και προγνώσεως καιρού, υποστήριξης επιστημονικών ερευνών, εναερίου ανεφοδιασμού και αεροπυροσβέσεως.
Εξέλιξη
Ο πόλεμος της Κορέας, που ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1950, έδειξε ότι τα μεταγωγικά της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως τα C-119 Flying Boxcar, C-47 Skytrain και C-46 Commando, ήταν ανεπαρκή για τον μοντέρνο τρόπο πολέμου. Έτσι στις 2 Φεβρουαρίου 1951 η Αμερικανική Αεροπορία (USAF) εξέδωσε οδηγίες για ένα νέο μεταγωγικό στις εταιρείες Boeing, Douglas, Fairchild, Lockheed, Martin, Chase, Airlifts Inc, North American και Northrop. Το νέο μεταγωγικό έπρεπε να μπορεί να μεταφέρει 92 επιβάτες ή 64 αλεξιπτωτιστές, να έχει εμβέλεια 1100 ναυτικών μιλίων, ικανότητα να επιχειρεί από βραχείς και απροετοίμαστους διαδρόμους και ικανότητα πτήσης με τον ένα κινητήρα εκτός λειτουργίας.