cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαύρος Πητ
Γενικά για τον χαρακτήρα
Είναι αρραβωνιασμένος με την Τρούντυ, η οποία δημιουργήθηκε χρόνια αργότερα το 1960. Στη σειρά Goof Troop (1992-1993) είναι παντρεμένος μαζί της και έχει δύο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη. Από πλευράς συγγενών έχει δύο αδελφούς, μία μεγαλύτερη αδελφή, δύο ανίψια και έναν ξάδελφο, τον Τίγρη. Οι δημιουργοί και συνεργάτες του Γουώλτ Ντίσνεϋ, ήθελαν να φτιάξουν τον μεγαλύτερο κακό και παράνομο στον κόσμο της Disney. Είναι ο κυριότερος εχθρός του Μίκυ Μάους και κάνει πάντα ό,τι μπορεί για να τον καταστρέψει. Είναι μεγάλος κατεργάρης και ικανός για πολλές παρανομίες, όμως επειδή είναι γκαφατζής δεν τα καταφέρνει ποτέ και πολλές φορές γίνεται συμπαθής. Η δράση του εκτείνεται πέρα από τα σύνορα της Μίκυ Σίτυ (όπου κατοικεί) και της Λιμνούπολης, καθώς έχει συνεργαστεί με άλλους κακούς για να πετύχει τα σχέδιά του όπως το Μαύρο Φάντασμα, τον Συλβέστρο Τσακαλομύτη, τον Ηλία Ρέμουλα, τον Φούμφο, αλλά και τους Μουργόλυκους. Αντιθέτως έχει βρεθεί σε αντιπαράθεση και με άλλους διάσημους χαρακτήρες εκτός του Μίκυ, όπως τον Ντόναλντ ή τον Κύρο Γρανάζη και σε κόμικ και σε ταινίες. Ειδικεύεται στο ριφιφί και σχεδόν πάντα αποτελεί τον εύκολο στόχο του επιθεωρητή Ο' Χάρα.
Ιστορία
Όταν στις 15 Φεβρουαρίου 1925, ο Πητ πρωτοεμφανίστηκε στην οθόνη σαν βασικός πρωταγωνιστής, ήταν στην ταινία Alice Solves The Puzzle -τρία χρόνια πριν από τον κυριότερο χαρακτήρα της Disney, τον Μίκυ Μάους- που αποτέλεσε μέρος μιας σειράς ασπρόμαυρων ταινιών. Τότε ο Ντίσνεϋ πειραματιζόταν με την εμφάνιση κινουμένων σχεδίων και ηθοποιών μαζί. Μέσα σ' αυτήν την ταινία των επτά λεπτών, ένας αντιπαθητικός τύπος προσπαθεί να κλέψει το σταυρόλεξο που λύνει η μικρή Αλίκη. Είναι ο λαθρέμπορος Μπούτλεγκ Πητ-Πητ, ο οποίος δημιουργήθηκε μετά τον Τζούλιους, τον γάτο του κοριτσιού. Είναι συλλέκτης σπάνιων σταυρολέξων και ζητά από αυτήν να του το δώσει γιατί είναι το μόνο που του λείπει. Αυτή αρνείται και έτσι αυτός αρχίζει να την κυνηγάει. Τελικά θα γλιτώσει γιατί την σώζει ο φανταστικός γάτος της. Μετά αυτή ανακαλύπτει την τελευταία φράση στο παζλ και αυτό είναι το τέλος.
Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος
Με το ξέσπασμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο Πητ όντας ήδη ένας παράνομος λαθρέμπορος, κλέφτης και πειρατής, τάσσεται υπέρ της πατρίδας ως λοχίας εκπαιδευτής για τους νέους στρατιώτες προκειμένου να νικήσουν τις δυνάμεις της Axe. Είναι πιθανό πώς οι μέχρι τότε γνώσεις του τον βοήθησαν στην θέση αυτή στον στρατό ξηράς. Και εκεί όμως ο Πητ κρατά λίγο από τον παλιό του χαρακτήρα, έχοντας μια κόντρα με ένα νεοσύλλεκτο, τον Ντόναλντ Ντακ, που ήταν πολύ ισχυρογνώμων και απείθαρχος. Ήταν σίγουρος ότι θα τον έπαιρνε κάπου το μάτι του, μετά την περιπέτειά τους με το χρυσάφι στο κόμικ. Εκεί φαίνεται και η ευαίσθητη πλευρά του Πητ, δηλαδή φτάνει σε σημείο να κλάψει για την πάπια, όταν νόμιζε ότι τον έκοψε στα δύο. Η συνέχεια αυτή γράφτηκε στη σειρά των κόμικ του Ντόναλντ.
Mickey Mouse On A Secret Mission
Στο κόμικ Mickey Mouse On A Secret Mission του Γκότφρετσον και του Μπιλ Γουόλς, πoυ γράφτηκε το 1943, έχει παρουσιαστεί και ως κατάσκοπος στη ναζιστική Γερμανία, δουλεύοντας για τη Γκεστάπο, με στόχο του τα λεφτά. Προσπαθεί να κλέψει ένα υπερσύγχρονο αεροπλάνο των Αμερικανών για λογαριασμό των ναζί που ονομάζεται νυχτερίδα (The Bat).
Mickey's Christmas Carol
Ο Πητ στην ταινία μικρού μήκους Mickey's Christmas Carol του 1983, που είναι βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Τσαρλς Ντίκενς Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, εμφανίστηκε ως το πνεύμα των Χριστουγέννων του μέλλοντος. Είναι το τελευταίο φάντασμα που εμφανίζεται στον τσιγκούνη Σκρουτζ Μακ Ντακ ως κουκουλοφόρος, ο οποίος τον προειδοποιεί ότι θα πεθάνει αν δεν υπακούσει τις διαταγές τις δικές του αλλά και των άλλων φαντασμάτων. Ο Πητ αποκαλύπτεται λίγο πριν τελειώσει το όραμα. Ο Μακ Ντακ ξυπνά τα Χριστούγεννα έχοντας αλλάξει τον κακό του χαρακτήρα.
Σε βιντεοπαιχνίδια
Από το 2000 μέχρι το 2012 είχε προστεθεί ως χαρακτήρας σε βιντεοπαιχνίδια.
Παιδική ηλικία
Στην παιδική του ηλικία ήταν ταπεινός, γεννημένος σε ένα προάστιο με την ονομασία mickeyvilloise, μαζί με τη μητέρα του και τα άλλα του αδέλφια που δεν είναι πολύ γνωστά. Η μητέρα του τους μεγάλωνε μόνη της. Όνειρο του Πητ τότε ήταν να γίνει αστυνομικός και έπαιζε το παιχνίδι κλέφτες και αστυνόμους με φίλους του. Ακόμη έχει υπάρξει εχθρός της Αλίκης και του Όσβαλντ.
Μερικά παράξενα για τον Πητ
Η αρραβωνιαστικιά του η Τρούντυ, είναι δημιουργία του Ρομάνο Σκάρπα, (ενός πολύ μεγάλου συνεργάτη της Disney) όπως και ο ξάδελφός του ο Τίγρης ή Μαυρόγατος, ο οποίος ήταν ιδιοφυής συνεργός του. Μόνο όταν η Τρούντυ του φωνάζει ησυχάζει. Αρχικά ο Πητ ήταν αυτός που κέρδιζε σε ευφυία τον μεταγενέστερο Μίκυ, αλλά μετά γύρω στη δεκαετία του 1940, για παράδειγμα στην ταινία Mr. Mouse Takes A Trip, φτάνει στο σημείο να ξεγελιέται από αυτόν όταν τον βλέπει να φορά το δικό του παλτό, περνώντας τον για κάποιον άλλο. Σύμφωνα με την piscou wikia μια γαλλική διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια για καρτούν, μπορεί να εμπνεύστηκε από αληθινά υπαρκτά πρόσωπα όπως τον John Silver, τον διάσημο πειρατή, και τον Peter Stuyvesant, μεγάλη φιγούρα του 17ου αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος υπήρξε γενικός διευθυντής της αποικίας της πρώην Νέας Ολλανδίας, που ύστερα μετονομάστηκε στη σημερινή Νέα Υόρκη. Επιπλέον είναι ο αρχαιότερος χαρακτήρας της Disney που συνεχίζει να εξελίσσεται μέχρι σήμερα.
Εξωτερική εμφάνιση
Μαζί με τον καινούργιο τότε χαρακτήρα του Μίκυ, το 1928, εμφανίστηκε και ο Όσβαλντ το Τυχερό Κουνέλι (στις ταινίες Όσβαλντ το Τυχερό Κουνέλι) στο πλευρό του Πητ, όταν ο Τσαρλς Μιντζ υποχρέωσε τον Ντίσνεϋ να του δώσει τα δικαιώματα του χαρακτήρα του κούνελου. Ύστερα ο Γουώλτερ Λαντζ, ο δημιουργός του Γούντυ του Τρυποκάρυδου, έφτιαξε κινούμενα σχέδια και στον ρόλο του κακού έβαλε τον Πητ. Ο χαρακτήρας του Πητ άλλαξε εμφάνιση, όταν στο κόμικ των Καρλ Μπαρκς και Τζακ Χάνα το Χρυσάφι του Πειρατή (1942-43) έχει δύο πόδια. Ο Γκότφρετσον που το 1929 ανέλαβε τις ιστορίες του Ντίσνεϋ, εξηγεί αυτό το γεγονός στην ιστορία Mystery at Hidden River που δημοσιεύτηκε σε σε συνέχειες στις εφημερίδες από τον Οκτώβρη του 1941 μέχρι και τον Ιανουάριο του 1942. Δηλαδή ο Πητ κυνηγημένος από την αστυνομία, τους λέει τελικά πώς αντικατέστησε το ξύλινο πόδι του μ'ένα προσθετικό άκρο που δεν φαίνεται κάτω από το παντελόνι. Συγκεκριμένα, ο Μπαρκς έγραφε για τον Πητ από την δεκαετία του 1930 και τον δανειζόταν σε καρτούν του. Στην πρόσφατη ταινία The Three Musketeers ο Πητ έχει ξύλινο το δεξί του πόδι. Στην ταινία Get a Horse! έχει ξύλινο το αριστερό. Γενικά εκτός από αυτές τις πρόσφατες ταινίες, σήμερα μέχρι στιγμής υπάρχει με δύο φυσικά πόδια.
Παρόν
Ο Πητ κατέχει υψηλή θέση σε λίστες κακών των καρτούν και έχει πια εμφανιστεί σε πάρα πολλές μεγάλες αλλά και μίνι ταινίες και σειρές, όπως στο καρτούν εποχής Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers (2004), και την The Prince and The Pauper (1990), την σειρά Mickey Mouse Works του 2000 -δηλαδή την Disney's Mickey Mouseworks όπως έγινε εδώ γνωστή-, επίσης την σειρά Mickey's Magical Christmas: Snowed In At The House Of Mouse -γνωστή εδώ ως Τα Μαγικά Χριστούγεννα του Μίκυ: Αποκλεισμένοι στη Λέσχη Του Μίκυ του 2001-, ακόμη την Mickey's Adventures In Wonderland του 2009 και το Get a Horse! του 2013. Μετά από την τελευταία ταινία του 2013 πρωταγωνίστησε σε σειρές τηλεόρασης. Αυτές είναι οι Mickey Mouse Clubhouse -του 2015, Στην Ελλάδα γνωστή ως Η λέσχη του Μίκυ- και την Mickey Mouse (2015-) όπου εμφανίστηκε σε κάποια μεμονωμένα επεισόδια. Επιπροσθέτως ο χαρακτήρας του είναι περισσότερο φιλικός παρά κακός.
Στην ελληνική μεταγλώττιση, τη φωνή του Μαύρου Πητ κάνει ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πολυμέσα
Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς) Κατηγορία:Φανταστικές γάτες
Κάαμπα
thumb|right|250px|Η Κάαμπα Η Κάαμπα (στα ) (αλ Κάμπα, που σημαίνει «ο κύβος») είναι οικοδόμημα μέσα στο τζαμί Μασγίντ αλ-Χαράμ στη Μέκκα.
Η Κιααμπέ είναι ο ιερότερος τόπος του Ισλάμ επειδή φυλάττει τον Μαύρο Λίθο. Η κίμπλα, η κατεύθυνση προς την οποία στρέφονται οι Μουσουλμάνοι όταν προσεύχονται, είναι η κατεύθυνση προς την Κάαμπα. Ένας μουσουλμάνος πρέπει να πάει (αν μπορεί) έστω μία φορά στη ζωή του στη Κάαμπα.
Σύμφωνα με το Κοράνι, πιστεύεται ότι αρχικά οικοδομήθηκε από τον Ιμπραήμ (Αβραάμ) και τον γιο του Ισμαήλ. Είναι κυβοειδές οικοδόμημα φτιαγμένο από γρανίτη. Ο προς τα ανατολικά θεμέλιος λίθος της Κάαμπα περιλαμβάνει τον Μαύρο Λίθο (στα αραβικά, αλ Χατζαρού λ' Ασγουάντ) ο οποίος θεωρείται γενικά ότι είναι υπόλειμμα μετεωρίτη. Η Κάαμπα κατά την διάρκεια της ιστορίας έχει πληγεί από πολλές φυσικές καταστροφές και έχει ανοικοδομηθεί πολλές φορές. Συνεπώς η σημερινή μαύρη Καάμπα διαφέρει από τις παλαιότερες (οι οποίες ήταν πολύχρωμες εξωτερικά) και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ταυτίζεται με την αρχική Καάμπα.
Η Κάαμπα δεν ήταν πάντα ισλαμικός χώρος λατρείας, αλλά υπήρξε λατρευτικός χώρος Αράβων πολυθεϊστών, όπως επίσης και λατρευτικός προορισμός για πολλές νομαδικές αραβικές φυλές, αλλά ήταν και ταυτόχρονα εμπορικό κέντρο. Ο Μωάμεθ πριν ισχυριστεί ότι ήταν προφήτης ή αγγελιοφόρος θεού επισκεπτόταν τον χώρο της Κάαμπα.
Ο Μαύρος Λίθος
Η Κάαμπα (αραβικά «ο κύβος») είναι σήμερα ο ιερότερος χώρος για το Ισλάμ, επειδή φυλάττει τον Μαύρο Λίθο. Βρίσκετε στην Μέκκα και είναι ένα κυβοειδές οικοδόμημα. Οι Μουσουλμάνοι όλου του κόσμου όταν προσεύχονται, στρέφονται προς την Κάαμπα και τον Μαύρο Λίθο.
Ο Μαύρος Λίθος (στα αραβικά, αλ Χατζαρού λ' Ασγουάντ) είναι χτισμένος στην ανατολική γωνία του Κάαμπα, (ο οποίος θεωρείται γενικά ότι είναι υπόλειμμα μετεωρίτη) τον οποίο οι Μουσουλμάνοι προσκυνούν κατά το Χάτζ. Ο Μωάμεθ δίδαξε πως, ο μαύρος λίθος έχει την δυνατότητα να συγχωράει όλες τις αμαρτίες του πιστού που τον αγγίζει.
Ο ίδιος ο Μωάμεθ είχε προσκυνήσει τον Λίθο. Στο Κοράνι 3:96 ο Αλλάχ αναφέρει πως η Κάαμπα ήταν ο πρώτος λατρευτικός χώρος της ανθρωπότητας. Στο Κοράνι 22:26 αναφέρει πως ο Αλλάχ παραχώρησε στον Αβραάμ τον χώρο για να κτιστεί η Κάαπα. Στο κοράνι 2:127 ο Αλλάχ αναφέρει πως ο Αβραάμ και ο Ισμαήλ έκτισαν την Κάαπα. Οι Μουσουλμάνοι επίσης πιστεύουν πως την Μέρα της Αποκάλυψης, ο Αλλάχ θα ζωντανέψει τον μαύρο λίθο, δίνοντας του μάτια και γλώσσα για να μαρτυρήσει υπέρ όσων άγγιξαν τον λίθο.
Ο Μωάμεθ ως μεσάζων πριν γίνει προφήτης
Η Κάαμπα δεν ήταν όμως πάντα ισλαμικός χώρος λατρείας, αλλά υπήρξε λατρευτικός χώρος Αράβων πολυθεϊστών, όπως επίσης και λατρευτικός προορισμός για πολλές νομαδικές αραβικές φυλές, που τον μετάτρεψαν ταυτόχρονα και σε εμπορικό κέντρο. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι πως κατά την διάρκεια της ζωής του Μωάμεθ (570-632 μ.Χ.) ο χώρος της Κάαμπα ήταν ιερός για τους Άραβες πολυθεϊστές.
Πριν ακόμη γίνει προφήτης ο Μωάμεθ, όταν ήταν περίπου 35 ετών, η Κάαμπα είχε πληγεί από φωτιά και μετέπειτα από πλημμύρα και έτσι ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Οι πολυθεϊστές Κουραισίτες αποφάσισαν πως έπρεπε να κατεδαφιστεί, και να ανοικοδομηθεί. Ξεκίνησαν οι διεργασίες απομακρύνοντας όλα τα είδωλα και ξαναεκτίσαν την Κάαμπα. Αφού κτίστηκε η Κάαμπα έφτασε η στιγμή να τοποθετηθεί ο μαύρος λίθος πάνω στην Κάαμπα. Τότε ξεκίνησε μια διαμάχη μεταξύ των εμπλεκόμενων φυλών. Διαφωνούσαν έντονα μεταξύ τους ως προς το ποια φυλή ανάμεσα τους ήταν η πιο άξια να τοποθετήσει το μαύρο λίθο στην θέση του.
Τόσο έντονη ήταν η διαμάχη και τόσο σημαντικός ήταν για τους πολυθεϊστές ο μαύρος λίθος που οι φυλές έφτασαν στα χείλη εμφυλίου πολέμου. Ο Μπάνου Απτούτ Ντάρ είχε φέρει μια κούπα με αίμα και όλοι οι φύλαρχοι είχαν βάλει το χέρι τους μέσα ως ένδειξη πως θα έφταναν μέχρι και να χύσουν αίμα για το δικαίωμα στην τοποθέτηση του λίθου.
Αλλά ο Άμπου Ουμάγια Ιμπεν αλ-Μουκχήρα, ο γηραιότερος, σταμάτησε την κλιμάκωση της διαμάχης όταν εισηγήθηκε να αφήσουν την απόφαση να την πάρουν οι θεοί. Εισηγήθηκε όλοι να συμφωνήσουν πως την απόφαση να την πάρει το επόμενο άτομο που θα έμπαινε στο χώρο της Κάαμπα από την πύλη Μπάνι Σαΐμπα. Όλοι συμφώνησαν. Το πρώτο άτομο που πέρασε την πύλη ήταν ο Μωάμεθ, και αυτό το συμβάν έγινε πέντε χρόνια πριν γίνει προφήτης.
Οι πολυθεϊστές τότε πλησίασαν τον Μωάμεθ και του εξήγησαν το πρόβλημα. Ο Μωάμεθ ζήτησε να του φέρουν ένα ύφασμα, έβαλε την μαύρη πέτρα στην μέση του υφάσματος και ζήτησε ένα αντιπρόσωπο από κάθε φυλή να πιάσει το ύφασμα και να υψώσουν τον λίθο κοντά στην θέση που θα έμπαινε, και ο Μωάμεθ με τα χέρια του τοποθέτησε τον λίθο από το ύφασμα στον τοίχο. Έτσι όλες οι φυλές δούλεψαν μαζί, ύψωσαν και τοποθέτησαν τον λίθο.
Όλες οι φυλές ικανοποιήθηκαν και στα μάτια όλων ο Μωάμεθ είχε αποτρέψει εμφύλιο σπαραγμό. Ύστερα από πέντε έτη ο Μωάμεθ προσπάθησε να πείσει αυτές τις φυλές πως ήταν προφήτης και αγγελιοφόρος ενός μοναδικού θεού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χατζ Κατηγορία:Μεγάλο Τζαμί της Μέκκας
Γκούναρ Νίλσεν (ποδοσφαιριστής)
Ο Γκούναρ Νίλσεν, γεννήθηκε 7 Οκτωβρίου 1986) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τις Νήσους Φερόες που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην ισλανδική ΦΧ Χάφναρφιορδουρ.
Καριέρα σε συλλόγους
Γεννημένος στο Τόρσχαβν, ο Νίλσεν αποκτήθηκε από την Μπλάκμπερν Ρόβερς ενάντι ενός "μικρού" αλλά άγνωστου ποσού στις 2 Ιουλίου 2007 από την ΜΚ Φρεμ. Ο Νίλσεν, ο οποίος δοκιμαζόταν από τους Ρόβερς από τον Μάιο, δήλωσε στην ιστοσελίδα της ομάδας: "Είμαι πολύ χαρούμενος - είναι μια μεγάλη ευκαιρία για μένα να βελτιωθώ. "Είμαι χαρούμενος που ο προπνητής και το τεχνικό επιτελείο πιστεύουν σε μένα και δεν θα τους απογοητεύσω." Μετακόμισε στην Μάδεργουελ της Σκωτσέζικης Πρέμιερ Λιγκ με την μορφή δανεισμού για έξι μήνες στις 8 Αυγούστου 2008. Επέστρεψε στην Μπλάκμπερν στις 30 Δεκεμβρίου 2008. Υπέγραψε στην Μάντσεστερ Σίτι συμβόλαιο διάρκειας διόμισι ετών, και λίγο αργότερα μετακόμισε στην ομάδα της Κόνφερενς Νάσιοναλ Ρέξαμ ως δανεικός. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε μια ήττα με 1–0 από την Χίστον στις 28 Μαρτίου. Υπήρξαν υποψίες πως είχε τραυματιστεί στον αντίχειρα στη διάρκεια αγώνα με αντίπαλο την Όξφορντ Γιουνάτεντ τον Απρίλιο, κάτι που σήμαινε πως επέστρεφε στην Μάντσεστερ Σίτι για να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις, για να επιβεβαιώσουν τελικά τις αρχικές εκτιμήσεις.
Μετακινήθηκε στην ομάδα της League One Τρανμίρ Ρόβερς με την μορφή δανεισμού μέχρι τον Ιανουάριο του 2011 στις 23 Ιουλίου 2010. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Τρανμίρ σε μια ήττα με 2–1 από την Όλνταμ Αθλέτικ στις 7 Αυγούστου, Μετά τον τραυματισμό του σε διεθνή αγώνα, έμεινε εκτός μάχης για περίπου τρεις μήνες, πριν επιστρέψει στην πρώτη ομάδα της Τρανμίρ τον Δεκέμβριο του 2010.
Διεθνής Καριέρα
Ο Νίλσεν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Νήσων Φερόε ξεκινώντας βασικός σε μια νίκη με 2–1 απέναντι στην Ισλανδία στις 22 Μαρτίου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές των Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τρανμίρ Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέξαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάδεργουελ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολντκλούμπεν Φρεμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάβναρ Μπόλτφελαγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νάσιοναλ Λιγκ (αγγλικό ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στγιάρναν
Λιβόρνο Φερράρις
Το Λιβόρνο Φερράρις (ιταλικά: Livorno Ferraris) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Βρίσκεται περίπου 40χμ. βορειοανατολικά του Τορίνου και 25χμ. δυτικά του Βερτσέλλι.
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Κρεσεντίνο, Λαμπόρο, Μονκριβέλλο, Μπιαντσέ, Σαλούτζια, Τρίνο, Τσιλιάνο και Φοντανέττο Πο.
Δημογραφική εξέλιξη
Η πόλη αποτελείται από πέντε διαμερίσματα: Καστελ’Απέρτολε (Castell'Apertole), Κολομπάρα (Colombara), Γκαραβόλιε (Garavoglie), Τζέρμπιντι (Gerbidi) και Σαν Τζάκομο (San Giacomo).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Επικράτειας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Επικράτειας (αγγλικά: Football Federation Northern Territory, FFNT) είναι διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην πολιτεία Βόρεια Επικράτεια της Αυστραλίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Ντάργουιν και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της πολιτείας, των πρωταθλημάτων βόρειας περιοχής, κεντρικής περιοχής και νότιας περιοχής, όπως και του θεσμού του κυπέλλου.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αυστραλία
Καρχηδόνα
Η Καρχηδόνα είναι πόλη της Τυνησίας και ήταν το κέντρο του αρχαίου πολιτισμού των Καρχηδονίων. Η πόλη αναπτύχθηκε από μία αποικία των Φοινίκων της πρώτης χιλιετίας π.Χ. σε πρωτεύουσα αρχαίας αυτοκρατορίας.
Άλλες ονομασίες είναι: Carthago στα λατινικά, Καρχηδών στα αρχαία ελληνικά, قرطاج -Qarṭāj στα αραβικά, Kartajen στα Βερβερικά, Ετρουσκικά: *Carθaza, από το Φοινικικό Qart-ḥadašt το οποίο σημαίνει «Νέα Πόλη» (αραμαϊκή γλώσσα: קרתא חדאתא, Qarta Ḥdatha), και που την παρουσίαζε ως τη «νέα Τύρο».
Ο πρώτος πολιτισμός που αναπτύχθηκε εντός της σφαίρας επιρροής της πόλης αναφέρεται ως «Punic» (μια μορφή της λέξης «Φοινικικός») ή Καρχηδονιακός. Η πόλη της Καρχηδόνας βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Λίμνης Τύνιδας, η οποία βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Τυνησίας. Σύμφωνα με Έλληνες ιστορικούς, η Καρχηδόνα ιδρύθηκε από, ομιλούντες την χαναανική, Φοίνικες αποίκους από την Τύρο (ευρισκόμενη στον σύγχρονο Λίβανο) υπό την ηγεσία της Ελίσσης, η οποία άλλαξε ονομασία (Βασίλισσα Διδώ) στην Αινειάδα του Βιργιλίου. Εξελίχθηκε σε μεγάλη και εύπορη πόλη και, ως συνέπεια, κυρίαρχη δύναμη στην Μεσόγειο. Η αντιπαλότητα, που ήρθε ως αποτέλεσμα αυτού, με τις Συρακούσες, τη Νουμιδία, και τη Ρώμη συνοδεύτηκε από αρκετούς μεταξύ τους πολέμους, στην διάρκεια των οποίων πραγματοποιήθηκαν εκατέρωθεν εισβολές στα εδάφη των άλλων.
Η εισβολή του Αννίβα στην Ιταλία κατά την διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη στις Κάννες, ενώ έθεσε σε σημαντικό κίνδυνο της συνέχιση της ρωμαϊκής κυριαρχίας στην Ιταλία. Ωστόσο, η Καρχηδόνα βγήκε αποδυναμωμένη από αυτή την σύγκρουση μετά και την ήττα του Αννίβα στην Μάχη της Ζάμας το 202 π.Χ. Μετά το τέλος του Τρίτου Καρχηδονιακού Πολέμου, η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ. Ωστόσο, οι Ρωμαίοι επανίδρυσαν την Καρχηδόνα, η οποία κατέστη η τέταρτη σημαντικότερη πόλη της Αυτοκρατορίας και η δεύτερη σημαντικότερη πόλη στην Λατινική Ανατολή. Αργότερα, αποτέλεσε την πρωτεύουσα του βραχύβιου Βασιλείου των Βανδάλων. Παρέμεινε ως μία από τις σημαντικότερες ρωμαϊκές πόλεις μέχρι και τη Μουσουλμανική επέλαση, όταν και καταστράφηκε για δεύτερη φορά το 698.
Ο Αριστοτέλης για την Καρχηδόνα
Ο Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης περιέγραψε αναλυτικά τους πολιτικούς θεσμούς της Καρχηδόνας, ενώ θεωρούσε πως η πόλη είχε μια από τις καλύτερες πολιτικές οργανώσεις στον κόσμο, μαζί με αυτές των ελληνικών πόλεων-κρατών της Αθήνας, της Σπάρτης, της Αρχαίας Μασσαλίας, και της Κρήτης. Πιο αναλυτικά στο δεύτερο βιβλίο των Πολιτικών του μεταξύ των πολιτευμάτων με τα οποία ασχολείται ειναι και το πολίτευμα της Καρχηδόνας. Δεν ευσταθεί η άποψη που λέει ότι συνέταξε έργο υπό τον τίτλο Καρχηδονίων πολιτεία. Στο έργο του Νόμιμα Βάρβαρα, αντιθέτως, απαριθμεί τις συνήθειες και τα έθιμα διαφόρων λαών όπως των Καρχηδονίων οι οποιοι έφτιαξαν την τετρήρη. Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του μιλάει για το θεσμό των συσσιτίων χωρίς περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας και οργάνωσής τους. Ως προς την σταθερότητα του πολιτεύματος των Καρχηδονίων την αποδίδει στην τάξη και στην ηρεμία του δήμου και στη μη εμφάνιση τυράννου. Προς αποτροπή κοινωνικών εξεγερσεων εκ μέρους των απόρων οι Καρχηδόνιοι εγκαθιστούν αυτούς σε αποικίες ώστε να καταστούν αυτοί εύποροι. Τρεις πολιτειακοί θεσμοί υπάρχουν στην Καρχηδόνα: των Εφόρων, της Γερουσίας, της Βασιλείας. Οι πρώτοι αίρονται την αρχήν αριστίνδην, οι δεύτεροι βάσει ευγενείας, ενώ στα πλαίσια του τρίτου οι φορείς της προέρχονται από το ίδιο γένος και δεν προκαλούν εχθρότητα μεταξύ τους. .Οι Καρχηδόνιοι λένε ακόμη και το εξής˙ ότι υπάρχει χώρα της Λιβύης και άνθρωποι που κατοικούν σ’ αυτήν έξω από τις Ηράκλειες στήλες. Λένε ακόμη ότι, όταν φθάνουν στη χώρα των ανθρώπων αυτών, βγάζουν έξω τα προϊόντα τους, τα βάζουν στη σειρά στην παραλία και μπαίνουν πάλι στα πλοία και κάνουν καπνό. Οι ιθαγενείς, όταν δουν τον καπνό, κατεβαίνουν στην παραλία, αφήνουν ποσότητα χρυσού, ανάλογης αξίας προς τα εμπορεύματα, και γυρίζουν πίσω. Οι Καρχηδόνιοι σπεύδουν στην ξηρά και εξετάζουν τον χρυσό. Αν καταλάβουν ότι ο χρυσός ισοφαρίζει την αξία του εμπορεύματος, τον παίρνουν και φεύγουν˙ αν όχι, μπαίνουν πάλι στα καράβια και περιμένουν. Οι ιθαγενείς πλησιάζουν και προσθέτουν χρυσό παραπάνω, μέχρι να τους ικανοποιήσουν. Κανείς, όπως λένε οι Καρχηδόνιοι, δεν αδικεί.
Τοπογραφία
Η Καρχηδόνα χτίστηκε σε ένα ακρωτήριο περιτριγυρισμένο από βορρά και νότο από θάλασσα. Η τοποθεσία της πόλης την κατέστησε κυρίαρχο εμπορικό σταθμό στην Μεσόγειο. Όσα πλοία ταξίδευαν υποχρεούνταν να περάσουν μεταξύ της Σικελίας και των ακτών της Τυνησίας, όπου η Καρχηδόνα ήταν χτισμένη, αποκομίζοντάς της, έτσι, μεγάλη δύναμη και επιρροή στην ευρύτερη περιοχή.
Η πόλη διέθετε ισχυρά τείχη, μήκους 37 χιλιομέτρων, μεγαλύτερα των τειχών πόλεων ανάλογου μεγέθους. Το μεγαλύτερο τμήμα των τειχών βρισκόταν από την πλευρά της στεριάς, κάτι που αν και μπορεί, αρχικώς, να φανεί παράξενο, είναι απολύτως λογικό, καθώς η κυριαρχία της Καρχηδόνας στη θάλασσα καθιστούσε ιδιαιτέρως απίθανη οποιαδήποτε περίπτωση επίθεσης από εκείνη την κατεύθυνση. Τα 4 με 4,8 χιλιόμετρα μήκους του τείχους που εκτεινόταν κατά μήκος του ισθμού και προς τα δυτικά ήταν ιδιαιτέρως μεγάλα, κάτι που εξηγεί, ουσιαστικά, τον λόγο για τον οποίο παρέμειναν απαραβίαστα.
Η πόλη είχε μια μεγάλη νεκρόπολη ή χώρο ταφής των νεκρών, περιοχή θρησκευτικών μνημείων και ναών, υπαίθριες αγορές, βουλευτήριο, πύργους, καθώς και έναν θέατρο, ενώ ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ισοδύναμες περιοχές κατοικίας, παρόμοιας έκτασης. Στο κέντρο της πόλης έστεκε το υπερυψωμένο φρούριο, γνωστό και ως Μπιρσά.
Η Καρχηδόνα ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους (σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, μονάχα η Αλεξάνδρεια ήταν μεγαλύτερη), ενώ παρέμεινε τέτοια μέχρι και λίγο πριν την προ της βιομηχανικής επανάστασης περίοδο.
Ιστορία
thumb|left|Η περίμετρος της πόλης.
Η ιστορική μελέτη της Καρχηδόνας αποδεικνύεται ιδιαιτέρως προβληματική. Κι αυτό γιατί ο πολιτισμός καθώς και τα επίσημα έγγραφά της καταστράφηκαν από τους Ρωμαίους με το τέλος του Τρίτου Καρχηδονιακού Πολέμου, με αποτέλεσμα οι πρωτογενείς Καρχηδονιακές πηγές που έχουν επιζήσει μέχρι σήμερα να είναι ελάχιστες. Ενώ υπάρχουν ορισμένες αρχαίες μεταφράσεις φοινικικών κειμένων στα ελληνικά και τα λατινικά, με επιγραφές να διατηρούνται σε διάφορα μνημεία και κτίρια που έχουν ανασκαφεί στη Βόρεια Αφρική, οι κύριες πηγές για την εποχή παραμένουν οι Έλληνες και Ρωμαίοι ιστορικοί, στους οποίους περιλαμβάνονται οι Τίτος Λίβιος, Πολύβιος, Αππιανός, Κορνήλιος Νέπως, Σίλιος Ιταλικός, Πλούταρχος, Δίων Κάσσιος και Ηρόδοτος. Οι συγγραφείς αυτοί ανήκαν σε ανταγωνιζόμενους λαούς, οι οποίοι τις περισσότερες φορές βρίσκονταν σε πόλεμο με την Καρχηδόνα. Οι Ελληνικές Πόλεις συγκρούστηκαν με την Καρχηδόνα για την κυριαρχία στη Σικελία, ενώ οι Ρωμαίοι ξεκίνησαν τρεις πολέμους ενάντια της Καρχηδόνας. Δίχως ιδιαίτερη έκπληξη, τα γραφόμενά τους για την Καρχηδόνα είναι ιδιαιτέρως εχθρικά, αν και υπάρχουν ορισμένοι Έλληνες συγγραφείς οι οποίοι είχαν μια πιο θετική ματιά, αν και τα συγγραφικά τους έργα έχουν χαθεί.
Βασίλισσα Ελίσσα (Διδώ)
thumb|Η Καρχηδόνα Σύμφωνα με τις ρωμαϊκές πηγές, Φοίνικες άποικοι προερχόμενοι από τον σημερινό Λίβανο, υπό την ηγεσία της Βασίλισσας Διδώς (Ελίσσα), ίδρυσαν την Καρχηδόνα. Η Βασίλισσα Ελίσσα (γνωστή, επίσης, και ως «Αλισσάρ») ήταν εξόριστη πριγκίπισσα της παλιάς φοινικικής πόλης της Τύρου. Στο απόγειο της δύναμής της, η μητρόπολη την οποία ίδρυσε, η Καρχηδόνα, έφτασε να αποκαλείται ως η «λαμπερή πόλη», έχοντας υπό τον έλεγχό της άλλες 300 πόλεις περιμετρικά της Δυτικής Μεσογείου και ηγούμενη του φοινικικού κόσμου.
Ο αδερφός της Ελίσσα, Βασιλιάς Πυγμαλίων της Τύρου, είχε δολοφονήσει τον σύζυγό της, τον αρχιερέα. Η Ελίσσα κατόρθωσε να ξεφύγει από την τυραννία της ίδιας της της χώρας, ιδρύοντας τη «νέα πόλη» της Καρχηδόνας και, ως αποτέλεσμα, τις μετέπειτα κτήσεις της. Λεπτομέρειες για την ζωή της είναι αποσπασματικές και προκαλούν σύγχυση, όμως το παρακάτω μπορεί να βρεθεί σε αριθμό πηγών. Σύμφωνα με τον Ιουστίνο, η Πριγκίπισσα Ελίσσα ήταν κόρη του Βασιλιά Μάτεν της Τύρου (επίσης γνωστός ως Μπέλος Β΄). Όταν πέθανε, ο θρόνος μεταβιβάστηκε στην ίδια και τον αδερφό της, Πυγμαλίωνα. Παντρεύτηκε τον θείο της Ακέρμπα (επίσης γνωστός ως Σύχος), Αρχιερέα του Μελκάρτ, έναν άνδρα με ισχύ και πλούτο που θα μπορούσαν να συγκριθούν μονάχα με του βασιλιά. Αυτό οδήγησε στην αύξηση της αντιπαλότητας μεταξύ της θρησκείας και της μοναρχίας. Ο Πυγμαλίων κυβερνούσε ως τύραννος, με αγάπη τόσο για τα πλούτη όσο και τις δολοπλοκίες, ενώ εποφθαλμιούσε την εξουσία και τα πλούτη του Ακέρμπα. Ο Πυγμαλίων δολοφόνησε τον Ακέρμπα εντός του ναού του και κράτησε κρυφή την εμπλοκή του για καιρό από την αδερφή του, λέγοντάς της σορία ψεμάτων σχετικά με τα αίτια θανάτου του συζύγου της. Τον ίδιο καιρό, οι κάτοικοι της Τύρου απαίτησαν να έχουν έναν μοναδικό άρχοντα.
Αινειάδα του Βιργιλίου
Στο ρωμαϊκό έπος του Βιργιλίου, την Αινειάδα, η Βασίλισσα Διδώ, η ελληνική ονομασία της Βασίλισσας Ελίσσα, παρουσιάζεται αρχικά ως μια ισχυρή προσωπικότητα που αποπνέει σεβασμό. Σε διάστημα μόλις επτά ετών, μετά την αποχώρησή τους από την Τύρο, οι Καρχηδόνιοι είχαν οικοδομήσει εκ νέου ένα ισχυρό βασίλειο υπό την διοίκησή της. Οι υπήκοοί της την λάτρευαν και τις επιφύλασσαν ιδιαιτέρως κολακευτικά σχόλια για το έργο της. Ο ευγενικός της χαρακτήρας αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο από τον Βιργίλιο, όταν αυτή θα προσφέρει άσυλο στον Αινεία και τους άνδρες του, οι οποίοι είχαν μόλις γλιτώσει από την άλωση της Τροίας. Ένα πνεύμα υπό την μορφή του αγγελιοφόρου των θεών, Μερκούριου, σταλμένο από τον Γιούπιτερ, υπενθυμίζει στον Αινεία ότι η αποστολή του δεν είναι να καταλύσει στην Καρχηδόνα με τον νέο του έρωτα, Διδώ, αλλά να ταξιδέψει στην Ιταλία για να ιδρύσει τη Ρώμη. Ο Βιργίλιος ολοκληρώνει τη διήγηση του μύθου για την Διδώ με την ιστορία ότι, όταν ο Αινείας εξηγεί στην Διδώ τους λόγους της αποχώρησής του, εκείνη, ούσα απογοητευμένη, διέταξε να υψωθεί μια πυρά στο σημείο όπου θα έπεφτε πάνω στο ξίφος του Αινεία. Καθώς κοιτώταν ετοιμοθάνατη, καταράστηκε ο λαός του Αινεία να βρίσκεται πάντα σε πόλεμο με τον δικό της: «γεννηθείτε από τα κόκαλά μου, πνεύματα της εκδίκησης» (4.625, trans. Fitzgerald) λέει, σε μια πιθανή προοικονομία για τον Αννίβα. Οι λεπτομέρειες, ωστόσο, της αφήγησης του Βιργιλίου, δεν αποτελούν κομμάτι του αρχικού μύθου και αποτελούν περισσότερο δείγμα των ρωμαϊκών αισθημάτων απέναντι στην πόλη που μόλις είχαν καταστρέψει, παράδειγμα των οποίων είναι και η διάσημη φράση του Κάτωνα του Πρεσβύτερου, Carthago delenda est, η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί.
Οικονομία
Οι κυριότερες ασχολίες των κατοίκων ήταν η γεωργία και το εμπόριο. Η πόλη έγινε εμπορικό κέντρο και διέθετε σπουδαία ναυτική δύναμη, ώστε να συναγωνίζεται τους Έλληνες και τους Ετρούσκους. Κυριότερος όμως ανταγωνιστής και αντίπαλος ήταν η Ρώμη.
Ιστορία
Οι δύο πόλεις άρχισαν πόλεμο μεταξύ τους, που διακρίνεται σε τρεις περιόδους:
Παραπομπές
* Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αφρικής Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τυνησία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις των Φοινίκων Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Ιστορία της Τυνησίας
Κωνσταντίνος Σπανούδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1871 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι και την Ιταλία. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και επιδόθηκε στη δημοσιογραφία. Το 1904 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Πρόοδος», ο πατριωτικός χαρακτήρας της οποίας του στοίχισε διώξεις και δυο απελάσεις.
Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων. Το 1924 μαζί με άλλους Κωνσταντινοπολίτες ίδρυσαν την ΑΕΚ και ο Σπανούδης έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του νέου σωματείου. Στις εκλογές του 1932 εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και ταυτόχρονα έφυγε από τη διοίκηση της ΑΕΚ για να πολιτευτεί, διατηρώντας μόνο μια τυπική θέση.
Πέθανε στις 24 Απριλίου του 1941 στην Αθήνα.
Προσωπική ζωή
Ο Κωνσταντίνος Σπανούδης παντρεύτηκε το 1910 τη Σοφία Ιωαννίδη, διακεκριμένη μουσικοκριτικό. Μαζί αποκτήσανε μία κόρη, την Αθηνά Σπανούδη (1921-1998) η οποία ήταν ραδιοφωνική παραγωγός για 35 χρόνια στην ΕΡΤ.
Τιμές
Τον Οκτώβριο του 2008 ο Δήμος Αθηναίων τίμησε τον Σπανούδη, δίνοντας το όνομά του στην πλατεία που βρίσκεται δίπλα στον σταθμό του ηλεκτρικού στα Κάτω Πατήσια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ ΑΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Νγκερουλμούντ
Το Νγκερουλμούντ (αγγλικά: Ngerulmud) είναι έδρα της κυβέρνησης της Δημοκρατίας του Παλάου, νησιωτικού έθνους στον Ειρηνικό ωκεανό. Το 2006, το Νγκερουλμούντ, αντικατέστησε την πόλη Κορόρ, την μεγαλύτερη πόλη του Παλάου, ως πρωτεύουσα. Ο οικισμός βρίσκεται στην πολιτεία Μελεκέοκ στο Μπαμπελνταόμπ, το μεγαλύτερο νησί της χώρας, που βρίσκεται 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Κορόρ και 2 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης Μελεκέοκ.
Ιστορία
Η προηγούμενη προσωρινή πρωτεύουσα του Παλάου ήταν η Κορόρ. Το σύνταγμα της χώρας, το οποίο επικυρώθηκε το 1979, διέταξε το Εθνικό Κογκρέσο του Παλάου να ιδρύσει μία μόνιμη πρωτεύουσα στη νήσο Μπαμπελνταόμπ εντός δέκα ετών από την ημερομηνία έναρξης του Συντάγματος. Ο σχεδιασμός της νέας πρωτεύουσας ξεκίνησε το 1986, όταν ένα συμβόλαιο για την κατασκευή του συγκροτήματος της πρωτεύουσας ανατέθηκε σε αρχιτεκτονική εταιρεία με έδρα τη Χαβάη, την Αρχιτεκτονική Χαβάη Ε.Π.Ε. (AHL), η οποία είχε σχεδιάσει προηγουμένως το συγκρότημα του καπιτωλίου των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας, που βρίσκεται στο Παλικίρ. Η πρόοδος ήταν αργή, καθώς το Παλάου δεν είχε μηχανικούς και αρχιτέκτονες και τα περισσότερα δομικά υλικά έπρεπε να εισαχθούν.
Περαιτέρω εργασίες δεν ξεκίνησαν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν το Παλάου εξασφάλισε δάνειο 20 εκατομμυρίων δολαρίων από την Ταϊβάν στο πλαίσιο των προσπαθειών για την ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών και την εξασφάλιση της διπλωματικής αναγνώρισης της Ταϊβάν από το Παλάου. Το συγκρότημα του καπιτωλίου περιλαμβάνει ξεχωριστά κτίρια για το Olbiil Kelulau (τη νομοθετική αρχή της χώρας), καθώς και για τη δικαστική και εκτελεστική αρχή τα οποία συνδέονται μέσω κεντρικής ανοικτής πλατείας, με το κόστος του συγκροτήματος να ανήλθε σε περισσότερα από 45 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ και εγκαινιάστηκε επισήμως στις 7 Οκτωβρίου του 2006. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι μετέφεραν τα γραφεία τους από το Κορόρ στο Νγκερουλμούντ λίγο αργότερα.
Ένα άρθρο του 2013 στο περιοδικό The Wall Street Journal ανέφερε ότι το κτίριο της πρωτεύουσας, το οποίο ήταν «ακατάλληλο για το τοπικό κλίμα», και είχε βάλει το Παλάου σε χρέος παρουσίασε ένα σφάλμα στο σύστημα εξαερισμού το οποίο προκάλεσε μόλυνση από μούχλα. Τον Απρίλιο του 2013, το ταχυδρομείο του Νγκερουλμούντ έκλεισε μόνιμα, ως μέρος των μέτρων κοπής δαπανών που εφάρμοσε ο υπεύθυνος του ταχυδρομείου Tommy Sinsak. Το ταχυδρομείο είχε ανοίξει τον Δεκέμβριο του 2011, μετά από ψήφισμα του Olbiil Kelulau, και ήταν ένα από τα δύο στη χώρα (το άλλο βρίσκεται στη Κορόρ). Κατά τη διάρκεια των 16 μηνών λειτουργίας του, τα έξοδα είχαν υπερβεί τα 30.000 δολάρια ΗΠΑ, ενώ τα έσοδα, κυρίως από τα γραμματόσημα, ήταν μικρότερα από 2.000 δολάρια. Το Νγκερουλμούντ είναι ο μόνος οικισμός στο Παλάου που έχει τον δικό του ταχυδρομικό κώδικα (96939), με την υπόλοιπη χώρα να έχει το 96940.
Τον Ιούλιο του 2014, το Νγκερουλμούντ φιλοξένησε την επίσημη έναρξη του 45ου Φόρουμ των Νησιών του Ειρηνικού. Ωστόσο, η πλειονότητα των εκδηλώσεων του φόρουμ διεξήχθη στη Κορόρ, και οι ηγέτες ξεκουράστηκαν στην πολιτεία του Πελελίου. Τον Φεβρουάριο του 2016, το Νγκερουλμούντ φιλοξένησε τη 16η Σύνοδο Κορυφής των Προέδρων της Μικρονησίας, στην οποία συμμετείχαν οι πρόεδροι του Παλάου, των Νήσων Μάρσαλ και των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας.
Παραπομπές
Νγκερουλμουντ Νγκερουλμουντ
Βασιλική δέλτος
thumb|right|250px|Οι βασιλικές δέλτοι των Φαραώ της δευτέρας Δυναστείας Η βασιλική δέλτος (ή το φυσίγγιο) είναι ωοειδής φυσαλίδα που περιέχει το όνομα του Φαραώ στα ιερογλυφικά. Το πλαίσιο που περικλείει το όνομα του Φαραώ έχει προστατευτική ιδιότητα και τον προφυλάσσει από κάθε κακό.
Τις βασιλικές δέλτους συναντούμε από τον καιρό του Αρχαίου Βασιλείου, και συγκεκριμένα από τον Φαραώ Νέμπκα, όπου το όνομα του Φαραώ και του αυτοκρατορικού διαδόχου εγγράφονται σε ελλειπτική φυσαλίδα. Αργότερα, από την εποχή του Μεσαίου Βασιλείου επεκτείνεται η χρήση της βασιλικής δέλτου και για τα ονόματα ορισμένων βασιλισσών και των πριγκιπισσών, ενώ στην εποχή του Νέου Βασιλείου η χρήση της βασιλικής δέλτου αποτελεί πια καθιερωμένο κανόνα για όλες τις βασίλισσες.
Η αρχική μορφή της βασιλικής δέλτου ήταν εμπνευσμένη από το σύμβολο Σεν, μια στρογγυλή θηλιά από σχοινί, που συμβόλιζε την αιωνιότητα, το άπειρο, και είχε μαγικές, προστατευτικές ιδιότητες. Το σύμβολο Σεν είναι ολοστρόγγυλο με τα δύο άκρα του σχοινιού να σχηματίζουν γραμμή κάτω από τον κύκλο. Προκειμένου να περικλείσει το όνομα του Φαραώ, η βασιλική δέλτος έχει σχήμα πιο μακρόστενο. Στις πιο επιμελημένες απεικονίσεις διακρίνουμε ότι το περίβλημα της βασιλικής δέλτου αποτελείται από διπλό σχοινί, που είναι δεμένο κόμπο κάτω από το πλαίσιο και τα άκρα του σχηματίζουν μια ευθεία γραμμή. Το όνομα του Φαραώ διαβάζεται από το αντίκρυ άκρο με κατεύθυνση προς τον κόμπο, και μπορεί να είναι γραμμένο είτε οριζόντια, είτε κάθετα.
Ερμηνεία της βασιλικής δέλτου
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι το πλαίσιο του συμβόλου Σεν είχε μαγικές ιδιότητες και προστάτευε αυτό που περιέβαλλε, όπως ο θεός Ήλιος προστατεύει την γη, την οποία περιφέρει.
Σημασία για την αιγυπτιολογία
Οι αιγυπτιολόγοι από νωρίς υπέθεσαν ότι η βασιλική δέλτος περιείχε το όνομα του Φαραώ. Η μελέτη των βασιλικών δελτών συνέβαλε στην αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών, διότι τα ονόματα των Φαραώ υπήρχαν και σε άλλα κείμενα στην ελληνική και σε άλλες γλώσσες.
Μπεζμιαλέμ Σουλτάνα
Η Μπεζμιαλέμ Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:بيزميالم سلطان) (Τούρκικα: Bezm-î Âlem Valide Sultan, 1807 - 2 Μαΐου 1853) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ και μητέρα του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μπεζμιαλέμ σημαίνει "Γιορτή του κόσμου".
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Bezm-î Âlem Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Καταγωγή
Γεννήθηκε το 1807 στην Καυκασία.
Ζωή
Λέγεται ότι ήταν ζωηρή και μια συνοδός στο μπάνιο πριν την είσοδο στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Είχε όμορφο πρόσωπο και εξαιρετικά λευκά και όμορφα χέρια. Παντρεύτηκε με τον Μαχμούτ Β΄ το 1822. Στις 25 Απριλίου 1823, σε ηλικία 16 ετών, γέννησε τον μελλοντικό σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Ως μητέρα του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ήταν Βαλιντέ Σουλτάν από το 1839 έως το 1853. Μια πηγή λέει ότι ο Μαχμούτ Β΄ πέθανε από αλκοολισμό, και όχι από φυματίωση, και αυτή φέρεται να είχε πείσει τον Αμπντούλ Μετζίτ να καταστρέψει τα κελάρια κρασιού του πατέρα του.
Ήταν δημοφιλής και σεβαστή και ως Βαλιντέ Σουλτάν ασκούσε πολιτική επιρροή. Πρέπει να σημειωθεί, ότι ο γιος της και οι υπουργοί του ζητούσαν την γνώμη της σχετικά με τις κρατικές υποθέσεις. Όπως και άλλες Οθωμανές γυναίκες με επιρροή, ήταν και προστάτιδα των τεχνών και της αρχιτεκτονικής.
Μεταξύ των ξεχωριστών δομών που ανέθεσε είναι το Κασρ-ι-Ντιλκουσά παλάτι στο συγκρότημα Γιλντίζ Παλάτι, το συντριβάνι Μπεζμιαλέμ Βαλιντέ Σουλτάν, και το Ντολμαμπαχτσέ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Πέθανε στις 2 Μαΐου 1853 σε ηλικία 46 ετών, στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη. Ο τόπος ταφής της είναι στο εσωτερικό του τάφου του Μαχμούτ Β΄, στην οδό Ντιβανίογλου στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ισοπροπυλοφωσφίνη
Η ισοπροπυλοφωσφίνη (αγγλικά: isopropylphosphine) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φωσφόρο, με χημικό τύπο C3H9P. Eίναι μια πρωτοταγής (δηλαδή μονοϋποκατεστημένη) οργανική φωσφίνη. Είναι το φωσφορούχο ανάλογο της 2-προπαναμίνης. Μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από τη «μητρική» ένωση «φωσφίνη» (PH3), με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου της τελευταίας από ισοπροπύλιο [(CH3)2CH-). Ομοίως, βέβαια, μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από το προπάνιο, με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου του μεσαίου ατόμου άνθρακα του τελευταίου από φωσφύλιο (-PH2). Με βάση το χημικό τύπο της (C3H9P) έχει τρία (3) ισομερή θέσης:
Με οργανομαγνησιακή ένωση
Με επίδραση ισοπροπυλομαγνησιοβρωμίδιου (CH3CHMgBrCH3) σε χλωροφωσφίνη (PH2Cl) παράγεται ισοπροπυλοφωσφίνη :
Με αιθυλίωση φωσφίνης
Με επίδραση φωσφίνης (PH3) σε ισοπροπυλαλογονίδιο (CH3CHX3) παράγεται ισοπροπυλοφωσφίνη :
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Η ισοπροπυλοφωσφίνη έχει έντονο πυρηνόφιλο χαρακτήρα, λόγω της μεγάλης επιδεκτικότητας πόλωσης του φωσφόρου.
Αλκυλίωση
Η αντίδραση με αλκυλαλογονίδια γίνεται εύκολα, και η δευτεροταγής αλκυλισοπροπυλοφωσφίνη [RPHCH(CH3)2], που παράγεται είναι σταθερότερη :
Αναγωγικές ικανότητες
Γενικά, οι ενώσεις του τρισθενούς φωσφόρου, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναγωγικά μέσα, για να αφαιρέσουν οξυγόνο ή θείο από διάφορες ενώσεις. Μερικά σχετικά παραδείγματα είναι τα ακόλουθα :
1. Αναγωγή θειοξειδίων (RSOR) σε θειαιθέρες (RSR):
2. Αναγωγή νιτρωδοαλκανίων (RNO) σε αμίνες (RNH2)
3. Αναγωγή οξιράνιου σε αιθένιο: 40px|Οξιράνιο
4. Αναγωγή θειιράνιου σε αιθένιο: 40px|Θειιράνιο
Αντιδράσεις προσθήκης
Η ισοπροπυλοφωσφίνη, παρουσία ισχυρών βάσεων, όπως το υδροξείδιο του καλίου (KOH) σε διμεθυλοθειοξείδιο (CH3SOCH3, DMSO), δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε αλκένια και αλκίνια. Παραδείγματα:
1. Προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται αιθυλισοπροπυλοφωσφίνη:
2. Προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται βινυλισοπροπυλοφωσφίνη:
Επίδραση μεθυλενίου
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε ισοπροπυλοφωσφίνη παράγονται δευτεροταγής βουτυλοφωσφίνη (CH3CH2CH(PH2)CH3), τριτοταγής βουτυλοφωσφίνη [(CH3)3CPH2] και ισοπροπυλομεθυλοφωσφίνη [CH3PHCH(CH3)2] :
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Αλκυλοφωσφίνες Κατηγορία:C3
Κυβέρνηση Νότιας Ρωσίας
μικρογραφία|δεξιά|Θυρεός Η Κυβέρνηση της Νότιας Ρωσίας (Ρωσικά: Правительство Юга России - Pravitel'stvo Yuga Rossii) ήταν μια κυβέρνηση του Λευκού κινήματος που εγκαθιδρύθηκε στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας, τον Απρίλιο του 1920.
Ήταν ο διάδοχος της Νότιας Ρωσικής Κυβέρνησης του Άντον Ντενίκιν, που ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1920. μικρογραφία|αριστερά|Σημαία Ο Στρατηγός Πιότρ Βράγγελ ήταν ο κυβερνήτης (πράβιτελ-правитель), ενώ επικεφαλής της ίδιας της κυβέρνησης ήταν ο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών, Αλεξάντερ Κριβοσέιν, με τον Πέτερ Στρούβε να υπηρετεί ως υπουργός εξωτερικών. Η κυβέρνηση επίσημα υιοθέτησε το όνομα “Κυβέρνηση Νότιας Ρωσίας” στις 16 Αυγούστου 1920, και έλεγχε την περιοχή Κυβερνείο Ταυρίδας της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή, την Χερσόνησο της Κριμαίας και παρακείμενες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας.
Η Κυβέρνηση της Νότιας Ρωσίας έλαβε βοήθεια από τους Συμμάχους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβανομένης της Γαλλίας (η οποία την αναγνώρισε τον Αύγουστο του 1920) και των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και της πρόσφατα ανεξάρτητης Πολωνίας. Ωστόσο, η βοήθεια από το εξωτερικό σταδιακά στέρεψε, ώστε οι επιθέσεις των πρώην Ενόπλων Δυνάμεων της Νότιας Ρωσίας και του  Εθελοντικού Στρατού, που τώρα ονομαζόταν Ρωσικός Στρατός, είχαν αποτύχει έξω από την Ταυρίδα. Στις αρχές Νοεμβρίου, οι Μπολσεβίκοι έκαναν αποφασιστικές νίκες και μπήκαν στην Κριμαία. Ο Βράγγελ άρχισε εκκένωση 146.000 ανθρώπων προς Κωνσταντινούπολη με τις τελευταίες βάρκες να αναχωρούν στις 16 Νοεμβρίου. Με αυτή την αποχώρηση, νικήθηκαν τα τελευταία υπολείμματα των Λευκών δυνάμεων στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκό κίνημα Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Σκιρωνίδης
Ο Σκιρωνίδης (Αρχαία Ελληνικά : Σκιρωνίδης ; γενν. μέσα 5ου αι.π.Χ.- θ. μετά το 411 π.Χ.) ήταν Αθηναίος ναύαρχος.
Βιογραφία
Το 412 π.Χ., ο Σκιρωνίδης διορίστηκε αρχηγός του στόλου των Αθηναίων και των Αργείων μαζί με τον Φρύνικο και τον Ονομακλή, και στάλθηκε αμέσως στη Μικρά Ασία. Μετά από μια νικηφόρα σύγκρουση με τους κατοίκους της Μιλήτου, που βοήθησαν τον Πέρση σατράπη Τισσαφέρνη και τον Σπαρτιάτη Χαλκιδέα, οι τρεις τους ξεκίνησαν να πολιορκήσουν την πόλη, αλλά όταν ο Πελοποννησιακός και Σικελικός στόλος ήρθε να σώσει τους Μιλήσιους, επέστρεψαν στη Σάμο μετά από σύσταση του Φρύνικου. Εκείνη τη χρονιά ο Σκιρωνίδης έμεινε στη Σάμο. Οι άλλοι στρατηγοί που ήταν διαθέσιμοι για να μείνουν στη Σάμο ήταν ο Κάρμινος και πιθανώς ο Θρασίκλης, ενώ ο Στρομβιχίδης, ο Ονομακλής και ο Ευκτήμων απέπλευσαν εναντίον της Χίου με 30 πλοία και μέρος από τους χίλιους οπλίτες που είχαν πολεμήσει στη Μίλητο.
Το 411 π..Χ., ο Πείσανδρος κατηγόρησε τον Φρύνικο ενώπιον του λαού, ο οποίος τον απάλλαξε από τη θέση του όπως και τον Σκιρωνίδη και έστειλε τον Διομέδων και τον Λέων ως επικεφαλείς ναυάρχους του στόλου στη Σάμο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ναύαρχοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καλό Χωριό Λασιθίου
Με την ονομασία Καλό Χωριό Λασιθίου αναφέρονται:
Ακυβέρνητες πολιτείες
Ακυβέρνητες πολιτείες είναι ο τίτλος της μυθιστορηματικής τριλογίας του Έλληνα λογοτέχνη Στρατή Τσίρκα, που εκδόθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από τις εκδόσεις «Κέδρος» και αποτελείται από τα βιβλία: «Η λέσχη», 1961 - «Αριάγνη», 1962 και «Νυχτερίδα», 1965.
Η τριλογία πραγματεύεται την περίοδο του αντιφασιστικού αγώνα της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή, από το 1942 έως το 1944, με αποκορύφωμα την εξέγερση του ελληνικού στρατού τον Απρίλιο του 1944. «...Ο Τσίρκας θεωρούσε ολόκληρη την τριλογία ως μια προσπάθεια δικαίωσης του κινήματος του Απρίλη του 1944, κατά το οποίο ο ελληνικός στρατός στη Μέση Ανατολή ξεσηκώθηκε ενάντια στην προσπάθεια διάλυσης και ολικής υποταγής του από τα μεταξικά στοιχεία και την αγγλική διοίκηση...» και διαδραματίζεται στις τρεις σημαντικότερες πόλεις του αγώνα εναντίον των Γερμανών, δηλ. στην Ιερουσαλήμ («Η λέσχη»), το Κάιρο («Αριάγνη») και την Αλεξάνδρεια («Νυχτερίδα»).
Η υπόθεση
«Η λέσχη»: Το πρώτο αυτό βιβλίο διαδραματίζεται τον Ιούνιο του 1942, στην Ιερουσαλήμ.
Τα γερμανικά στρατεύματα έχουν ήδη αρχίσει τη νικηφόρα προέλασή τους στη Μέση Ανατολή, και ο πόλεμος μοιάζει να γέρνει υπέρ του Χίτλερ. Στην παμπάλαια αυτή πολιτεία, συνωστίζονται χιλιάδες άνθρωποι διαφορετικής εθνικότητας, φυλής και ιδιοσυγκρασίας. Ο ήρωας του έργου, ο Μάνος Σιμωνίδης, ένας νεαρός κομμουνιστής, αξιωματικός του ελληνικού στρατού που κυκλοφορεί με το ψευδώνυμο Μάνος Καλογιάννης που είναι σε δυσμένεια από την κομματική του οργάνωση, ζει σε μια φτηνή πανσιόν της πόλης, της γερμανίδας Άννας Φέλντμαν στη γερμανική συνοικία, γεμάτη «ναυάγια της καταιγίδας που σαρώνει τον κόσμο». Ανάμεσα στους πελάτες της πανσιόν είναι και η όμορφη Έμμη Μπόμπρετσμπεργκ, σύζυγος ενός πρώην υπουργού της αυστριακής κυβέρνησης. Ένας δυνατός αλλά αδιέξοδος έρωτας θα αναπτυχθεί ανάμεσά τους.
«Αριάγνη»: Το δεύτερο βιβλίο διαδραματίζεται στο Κάιρο το 1943. Η Αριάγνη μαζί με τον άντρα της και τα παιδιά της, ζούνε σε μια φτωχική συνοικία του Καΐρου, που τη λένε «Λαβύρινθο». Φιλοξενεί τον Μάνο Σιμωνίδη στο σπίτι της εκείνα τα χρόνια - αλλά γυναίκα βαθιά ποτισμένη από ανθρωπισμό - δεν διστάζει να προσφέρει τη βοήθειά της σε όποιον τη ζητήσει. Ο Σιμωνίδης εκείνο τον καιρό αρθρογραφεί στην παράνομη εφημερίδα της αριστεράς, «Ο μαχητής», η οποία αγωνιζόταν για την εκκαθάριση του ελληνικού στρατού από τα πολυπληθή βασιλικά και μεταξικά (άνθρωποι της ιδεολογίας του Ιωάννη Μεταξά) στοιχεία. Ο Τσίρκας καυτηριάζει πολλά κακώς κείμενα της Αριστεράς όχι μόνο του 1940 αλλά και της εποχής του (1960), όπως τον παραγοντισμό, τον φραξιονισμό, η αχαλίνωτη (αν και σεμνοτυφικά κρυμμένη) φιλοδοξία. Σε αυτό το βιβλίο σκιαγραφείται περισσότερο ο ήρωας που έχει το όνομα «Το ανθρωπάκι», στον οποίο συμβολίζονται όλα τα κακά της Αριστεράς. «Το ανθρωπάκι», είναι αυτός που συνωμοτεί, που συκοφαντεί, που συμβιβάζεται με την αγγλική εξουσία προσπαθώντας να ανέλθει στην κομματική ηγεσία. Ωστόσο, ευτυχώς, υπάρχει και ο «Φάνης». Γραμματέας της κομμουνιστικής οργάνωσης της Αιγύπτου, είναι ο τύπος του ακέραιου και αληθινού αριστερού επαναστάτη που πασχίζει για το καλό της Ελλάδας. Τέλος εξιστορείται, σε ένα από τα πιο δυνατά κεφάλαια του βιβλίου, η στην ουσία «πορεία θανάτου» των δύο ελληνικών ταξιαρχιών που είχανε σχηματιστεί και πολεμούσανε στο πλευρό των Συμμάχων, αφού διατάσσονται από την κυβέρνηση του Καΐρου -να βαδίσουν από το Χαλέπι της Συρίας μέχρι τη Ράκκα κατά μήκος του ποταμού Ευφράτη, μέσα σε δέκα μέρες.
«Η νυχτερίδα»: Αλεξάνδρεια, 1943
Ο Τσίρκας σε αυτό το βιβλίο, εστιάζει περισσότερο στην πόλη και τη ζωή των Ελλήνων εκεί, με συχνές αναφορές στο παρελθόν και τους προγόνους του Μάνου Σιμωνίδη που αφού έφυγαν από τη Χίο το 1881 εγκαταστάθηκαν στη συνοικία «Ράμλι» της πόλης. Ο συγγραφέας εξιστορεί τα γεγονότα που συνέβησαν από τον Μάρτιο του 1943 με το ονομαζόμενο «μικρό Κίνημα του Ελληνικού στρατού» μέχρι το «Μεγάλο Κίνημα του στρατού» τον Απρίλιο του 1944. Στο τελευταίο κεφάλαιο της τριλογίας με τίτλο «Επίλογος», σε ένα καφενείο της Θεσσαλονίκης θα ξανασμίξουν τον Ιούνιο του 1954 όσοι απόμειναν ζωντανοί από αυτήν τη καταστροφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2015-2016
Το Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών της περιόδου 2015-16 αποτέλεσε την 30η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίστηκαν σε αυτό είχαν τη νομική μορφή επαγγελματικών σωματείων (όχι απαραιτήτως Καλαθοσφαιρικών Ανώνυμων Εταιριών).
Τον τίτλο του Πρωταθλητή της Α2 Εθνικής κατέκτησε ο Γ.Σ. Κύμης, το πρώτο τέτοιο τρόπαιο στην ιστορία της ομάδας. Αξιοσημείωτα την ίδια χρονιά, ο Φάρος Κερατσινίου, αν και ομάδα της Α2 Εθνικής αγωνίστηκε στο Μεγάλο Τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος.
Προκριματική Φάση
Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου 2014-15 της Β' Εθνικής Κατηγορίας, την άνοδο στην Α2 Εθνική εξασφάλισαν απευθείας οι Πρωταθλητές καθενός από τους δύο Ομίλους του Πρωταθλήματος. Επιπλέον διεξήχθησαν αγώνες κατάταξης ανάμεσα στους δεύτερους, τρίτους και τέταρτους των Ομίλων Βορρά και Νότου αντίστοιχα, ώστε να δοθεί ένα ακόμη εισιτήριο προβιβασμού και ακολούθως να δημιουργηθεί μια ιεραρχία ανόδου σε περίπτωση που έμεναν κενές θέσεις στην Α2 Εθνική εκτός προγράμματος. Ειδικότερα διεξήχθησαν οι ακόλουθοι αγώνες:
Συμμετέχοντες
Βάσει της προκήρυξης της διοργάνωσης, στη διεκδίκηση του Πρωταθλήματος της Α2 Εθνικής Κατηγορίας επρόκειτο να μπουν 14 σύλλογοι καλαθοσφαίρισης.