cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασούρα
Κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cf/Sham_Ghariban_in_Imam_Reza_shrine%2C_Mashhad_13950721_03.jpg/220px-Sham_Ghariban_in_Imam_Reza_shrine%2C_Mashhad_13950721_03.jpg|δεξιά|μικρογραφία|Το Σαμ Γαριμπάν (η πρώτη μέρα του πένθους για τον Χουσέιν) στο ιερό του Ιμάμ Ρεζά στο [[Μασχάντ του Ιράν]] Ο εορτασμός της ασούρας έχει μεγάλη κοινωνικοπολιτική αξία για τους Σιίτες, οι οποίοι έχουν αποτελέσει μειονότητα κοινωνικά και δημογραφικά στις περιοχές όπου ζουν. Σύμφωνα με τις πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν την ώρα του εορτασμού, η Ασούρα ήταν μια μορφή σιωπηλής διαφωνίας ή δεδηλωμένης διαμαρτυρίας ενάντια στη κυβέρνηση. Για παράδειγμα, κατά την Ισλαμική Επανάσταση του Ιράν, τον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου, την λιβανέζικη αντίσταση ενάντια στην ισραηλινή στρατιωτική παρουσία και στην εξέγερση της δεκαετίας του 1990 στο Μπαχρέιν, η Ασούρα χρησιμοποιήθηκε για λόγους εθνεγερσίας από τους Σιίτες. Μερικές φορές οι εορτασμοί της Ασούρα συνδέουν την ανάμνηση του μαρτυρίου του Αλ-Χουσεΐν με τις συνθήκες ζωής του Ισλάμ και των Μουσουλμάνων σε σχέση με το διάσημο απόφθεγμα του Χουσέιν την ημέρα της Ασούρα: "Κάθε μέρα είναι Ασούρα, κάθε γη είναι Καρμπάλα".
Από τότε που ξέσπασε η Ιρανική Συνταγματική Επανάσταση (1905–1911) και μετά, η Ασούρα έχει αποκτήσει μια ολοένα και μεγαλύτερη πολιτική διάσταση. Ακολουθώντας μια παλιά παράδοση, οι ιεροκήρυκες συνέκριναν τους καταπιεστές της εποχής με τους εχθρούς του Ιμάμ Χουσεΐν, τους Ομεϋάδες.
Η πολιτική λειτουργία της μνήμης ήταν πολύ έντονη κατά τη διάρκεια της περιόδου που προηγήθηκε της Ισλαμικής Επανάστασης του 1978–79, αλλά και την περίοδο κατά την οποία έλαβε χώρα η επανάσταση. Επιπλέον, η σιωπηρή ταύτιση των μουσουλμάνων επαναστατών με τον Ιμάμ Χουσεΐν οδήγησε στην άνθηση της λατρείας του μάρτυρα, που εκφράστηκε με τον πιο έντονο τρόπο, ίσως, στο απέραντο νεκροταφείο Μπεχεστί Ζαχρά το οποίο βρίσκεται νότια της Τεχεράνης. Εκεί είναι θαμμένοι οι μάρτυρες της επανάστασης και του πολέμου κατά του Ιράκ.
Από την άλλη πλευρά, ορισμένες κυβερνήσεις έχουν απαγορεύσει τον εορτασμό της Ασούρας. Στη δεκαετία του 1930 ο Ρεζά Σαχ απαγόρευσε τον εορτασμό της Ασούρας στο Ιράν. Το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν είδε την θρησκευτική τελετή σαν πιθανή απειλή και απαγόρευσε τους εορτασμούς της Ασούρας για πολλά χρόνια. Το 1884 22 άτομα στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο σκοτώθηκαν κατά την προσπάθεια τους να γιορτάσουν την Ασούρα, όταν οι βρετανικές αρχές άνοιξαν πυρ κατά των συγκεντρωμένων.
Τρομοκρατικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια της Ασούρας
Σε πολλές χώρες έχουν λάβει χώρα τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των μουσουλμάνων που γιορτάζουν την Ασούρα. Τα συχνά τέτοια περιστατικά έχουν δημιουργήσει ένα «ενδιαφέρον» αποτέλεσμα ανατροφοδότησης στη σιιτική ιστορία.
Πότε πέφτει κατά το γρηγοριανό ημερολόγιο
Ενώ η Ασούρα λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο την ίδια μέρα στο ισλαμικό ημερολόγιο, στο Γρηγοριανό ημερολόγιο η Ασούρα λαμβάνει χώρα σε διαφορετική ημέρα κάθε έτος, επειδή το ισλαμικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο είναι ηλιακό. Επιπλέον, η ημερομηνία εμφάνισης της ημισελήνου που χρησιμοποιείται για να προσδιοριστεί πότε ξεκινά κάθε ισλαμικός μήνας διαφέρει από χώρα σε χώρα λόγω και της μεγάλης γεωγραφικής απόστασης.
Μενεού
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του χωριού:
Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χρησιμοποιούσαν την ονομασία Menevi από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Ιστορία
Τον Ιούλιο του 2011 οι κάτοικοι των κοινοτήτων Μενεού και Δρομολαξιάς ψήφισαν σε δημοψήφισμα υπέρ της δημιουργίας ενιαίου δήμου, του Δήμου Δρομολαξιάς-Μενεού. Τα δύο κοινοτικά συμβούλια λειτούργησαν προσωρινά ως δημοτικά συμβούλια έως τα τέλη του 2011 που πραγματοποιήθηκαν δημοτικές εκλογές και εκλέχτηκε το πρώτο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Δρομολαξιάς-Μενεού.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, μέχρι το 1963, το Μενεού κατοικείτο από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, με τους Ελληνοκύπριους να είναι περισσότεροι. Την περίοδο των διακοινοτικών διαταραχών του 1963-64, όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του το εγκατάλειψαν και εγκαταστάθηκαν στη Δρομολαξιά και στην Αλαμινός. Παρέμειναν στα χωριά αυτά έως το 1974, όταν μετά την τουρκική εισβολή μεταφέρθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, σε περιοχές της Επαρχίας Αμμοχώστου.
Στο Μενεού παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του. Επιπρόσθετα, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Το 1980 ολοκληρώθηκε η οικοδόμηση ενός μεγάλου προσφυγικού συνοικισμού με 470 κατοικίες, στις οποίες εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Μενεού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Δρομολαξιάς-Μενεού
Ιρίνα Σκόμπτσεβα
Η Ιρίνα Κονσταντίνοβνα Σκόμπτσεβα (Irina Konstantinovna Skobtseva) ( Ирина Константиновна Скобцева; 22 Αυγούστου 1927 - 20 Οκτωβρίου 2020) ήταν Σοβιετική και Ρωσίδα ηθοποιός και δεύτερη σύζυγος του Σεργκέι Μπονταρτσούκ.
Βιογραφία
Η Ιρίνα Κονσταντίνοβνα Σκόμπτσεβα γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1927 στην Τούλα. Ο πατέρας της ήταν ερευνητής στην Κεντρική Διεύθυνση Μετεωρολογικής Υπηρεσίας. Η μητέρα της εργάστηκε στο αρχείο.
Μετά τη λήξη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ο Σκόμπτσεβα σπούδασε τέχνη στη Σχολή Ιστορίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Ενώ σπούδαζε, έπαιζε στο φοιτητικό θέατρο.
Αφού αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1952, μπήκε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1955.
Την ίδια χρονιά, η Ιρίνα Κονσταντίνοβνα Σκόμπτσεβα έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ως Δυσδαιμόνα στην ταινία Οθέλλο του Σεργκέι Γιούτκεβιτς. Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 1956, και έλαβε διπλώματα και βραβεία σε άλλα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Στις Κάννες, η Ιρίνα Σκόμπτσεβα κέρδισε τον τίτλο "Miss Charm of the Cannes Film Festival".
Μετά τον Οθέλλο η Ιρίνα Σκόμπτσεβα, η οποία παρέμεινε στην άποψη του κοινού κυρίως ως μια ρομαντική ηρωίδα, στράφηκε σε ρόλους χαρακτήρων. Έπαιξε τον Κύρος στην κινηματογραφική προσαρμογή του θεατρικού έργου του Λεονίντ Λεόνοφ Ο Κανονικός Άνθρωπος (1956) και της Κλάβντια Νικολάεβνα στην Ανεπανάληπτη Άνοιξη (1957).
Με την ταινία Οθέλλο, όπου ο συνεργάτης της Σκόμπτσεβα ήταν ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σεργκέι Μπονταρτσούκ, ο οποίος το 1959 έγινε σύζυγός της, έθεσε τα θεμέλια για μια σειρά από κοινά έργα τους στον κινηματογράφο. Η ηθοποιός έπαιξε τόσο στις ταινίες του ίδιου του Μπονταρτσούκ, του Πόλεμος και Ειρήνη (1965-1967), Πολέμησαν για τη χώρα τους (1975), Η Στέπα (1977), Μπόρις Γκοντούνοφ (1986), και σε ταινίες άλλων σκηνοθετών - Υπέροχες Ημέρες (1960), Η Σιωπή του Δρ Έβανς (1973), Take Aim (1975), Τόσο Ψηλά Βουνά (1974), Velvet Season (1978), Πατήρ Σέργιος (1978), Η Αλογόμυγα (1980).
Η Ιρίνα Σκόμπτσεβα έπαιξε επίσης ρόλους στις ταινίες των ΜπονταρτσούκWaterloo (1970), Κόκκινες Καμπάνες II (1982) και Ήσυχα κυλάει ο Ντον (1992) - το τελευταίο έργο του Σεργκέι Μπονταρτσούκ.
Στις ταινίες των Γκρέγκορι Ντανελίγια Περπατώντας στους δρόμους της Μόσχας (1963), Τριάντα τρία (1965) and Απελπιστικά Χαμένοι (1973), η Ιρίνα Σκόμπτσεβα εμφανίστηκε ως κωμική ηθοποιός. Ένας από τους καλύτερους κωμικούς της ρόλους είναι η Λιντία Σεργκέεβνα στην ταινία Το Ζιγκζακ της Επιτυχίας του Έλνταρ Ριαζάνοφ. (1969).
Η ηθοποιός έπαιξε τους κύριους ρόλους στις ταινίες Η Μυστηριώδης Κληρονόμος (1987), Τα Φαντάσματα του Πράσινου Δωμάτιου (1991), Zorka Venus (2000).
Το 2000 η Ιρίνα Σκόμπτσεβα πρωταγωνίστησε στη σειρά Οι Κληρονόμοι (2001, 2005), Amber Wings (2003), Η Λογική των Γυναικών (2004, 2005), Χρυσός (2012). Έπαιξε ρόλους σε ταινίες και σειρές όπως Ηθοποιός (2007), Σκοτεινός Πλανήτης (2009), Σε στυλ της Τζαζ (2010), Η Λευκή Φρουρά (2012), Το Μυστικό του Σκοτεινού Δωματίου (2014), Επικίνδυνες Διακοπές (2016 ).
Από το 1957, η Σκόμπτσεβα ήταν ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου Ηθοποιών.
Από το 1971, δίδαξε υποκριτική, ήταν βοηθός καθηγητής του τμήματος υποκριτικής στο VGIK και μαζί με τον Σεργκέι Μπονταρτσούκ ηγήθηκε ενός στούντιο ηθοποιίας. Μεταξύ των μαθητών της ήταν η Όλγα Κάμπο, η Νατάλια Αντρεϊτσένκο, ο Βλαντιμίρ Μπάσοφ, ο νεώτερος, ο Αλεξέι Ιβαστσένκο.
Διακρίσεις
Η Ιρίνα Σκόμπτσεβα έλαβε τον τίτλο Καλλιτέχνης των Ανθρώπων του RSFSR το 1974. Το 1997, της απονεμήθηκε το Τάγμα της Φιλίας.
Το 2017, στην ηθοποιό απονεμήθηκε το Τάγμα του Αγίου Σέργιου του Ραντόνεζ.
Προσωπική ζωή
Η Ιρίνα Σκόμπτσεβα παντρεύτηκε τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Σεργκέι Μπονταρτσούκ. Η κόρη τους, Γιελένα Μπονταρτσούκ ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο γιος τους, Φιοντόρ Μπονταρτσούκ είναι σκηνοθέτης, ηθοποιός και παραγωγός, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Lenfilm.
Συνταξιοδότηση και θάνατος
Ήταν ημι-συνταξιούχος τη δεκαετία του 1980, αλλά έκανε κάποιες μεταγενέστερες εμφανίσεις στην τηλεόραση. Πέθανε το 2020. Ο εγγονός της, Κωνσταντίνος Κρυούκοφ, ήταν μεταξύ εκείνων που παρακολούθησαν την κηδεία.
Φραγκίσκος Λουδοβίκος της Λωρραίνης
Ο Φρανσουά Λουί, γαλλ. François Louis, (1623 - 27 Ιουνίου 1694) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Αρκούρ (1666-1694), του Ριέ, του Ροσφόρ και βαρόνος του Ωμπνά. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Αρκούρ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Οτέλ ντ' Ελμπέφ στο Παρίσι και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Β΄ δούκα του Ελμπέφ και της Αικατερίνης-Ερριέττας των Βουρβόνων, νόθης κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας με την Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ.
Ο πρωτότοκος ήταν ο Κάρολος Γ΄ κόμης του Ελμπέφ, ο δευτερότοκος ήταν ο Ερρίκος ηγούμενος του Ομπιέρ και ο μικρότερος αδελφός ήταν ο Φραγκίσκος-Μάριος πρίγκιπας του Λιλεμπόν. Εξάδελφοι από τη μεριά της μητέρας του ήταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας και ο αδελφός του Φίλιππος Α΄ δούκας της Ορλεάνης.
Tα μέλη του Οίκου του θεωρούνταν ξένοι πρίγκιπες και η θέση τους στην ιεραρχία της Αυλής ήταν μετά τους πρίγκιπες εξ αίματος.
Απεβίωσε το 1694 σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλφόνσος Ερρίκος ως κόμης του Αρκούρ.
Οικογένεια
Πριν το γάμο του είχε ένα τέκνο:
Το 1645 στο Παλαί-Ρουαγιάλ νυμφεύτηκε την Άννα ντ' Ορνάνο κόμισσα του Μοντώ και μαρκησία του Μωμπέκ, κόρη του Ερρίκου-Φραγκίσκου. Ο Ερρίκος-Φραγκίσκος ήταν γιος του Αλφόνσου, στρατάρχη της Γαλλίας. Ο Φραγκίσκος-Λουδοβίκος είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Βραβείο Ζαν Γκαμπέν
Το Βραβείο Ζαν Γκαμπέν (γαλλικά: Prix ​​Jean Gabin) ήταν ένα γαλλικό βραβείο που δινόνταν κάθε χρόνο από το 1981 έως το 2006 σε νέους και επερχόμενους ηθοποιούς που εργάζονταν στη γαλλική κινηματογραφική βιομηχανία. Το βραβείο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Λουί ντε Φυνές,(1914 - 1983) το 1981 ως φόρο τιμής στον  εκλιπόντα Ζαν Γκαμπέν (1904-1976). Μετονομάστηκε σε βραβείο Πάτρικ Ντιούιρ το 2008, μετά από την διαφωνία μεταξύ των διοργανωτών και της κόρης του Ζαν Γκαμπέν.
Το αντιστοίχο βραβείο Ζαν Γκαμπέν για τις γυναίκες ηθοποιούς είναι το Βραβείο Ρόμι Σνάιντερ που απονέμεται   σε μια ηθοποιό κάθε χρόνο στο Παρίσι από το 1984.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στη Γαλλία
Μεγάλη Κορεατική Εγκυκλοπαίδεια
Η Μεγάλη Κορεατική Εγκυκλοπαίδεια είναι εγκυκλοπαίδεια 30 τόμων που δημοσιεύθηκε στη Βόρεια Κορέα. Περιλαμβάνει περισσότερα από 100.000 λήμματα, 25.000 οπτικά βοηθήματα και φωτογραφίες και περισσότερα από 5.200 βιογραφικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Βόρεια Κορέα Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες
Ηλίας Κεμαλίδης
Ο Ηλίας Κεμαλίδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1955 ως το 1965.
Καριέρα
Ο Κεμαλίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται στον Ολυμπιακό Νάουσας και μεταγράφηκε στον Άρη το 1955, αφού εντυπωσίασε με την εμφάνιση του τους διοικούντες των "κίτρινων", σε φιλικό αγώνα που έδωσε η ομάδα της Νάουσας με τον Άρη. Μαζί με τον Πολυχρόνη Στεργιώτη αποτέλεσαν το δίδυμο των μέσων της ομάδας για την επόμενη τριετία. Στην πρώτη του χρονιά με τους "κιτρινόμαυρους" της Θεσσαλονίκης, κατέκτησε το πρωτάθλημα βορείου ομίλου και έφθασε μέχρι την ημιτελική φάση του κυπέλλου Ελλάδας, όπου ο Άρης ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό.
Την επόμενη σεζόν, ο Άρης κατέλαβε την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδας, με τον Κεμαλίδη να σκοράρει στην εκτός έδρας νίκη των "κίτρινων" με 0-1 κατά του Πανιωνίου, στις 13 Φεβρουαρίου 1957. Έναν μήνα αργότερα τραυματίστηκε, επιστρέφοντας στην ενεργό δράση την σεζόν 1957-58, όπου ο Άρης παρέμεινε εκτός τελικής φάσης του πρωταθλήματος αφού κατετάγη τέταρτος στο τοπικό πρωτάθλημα. Ο Κεμαλίδης αγωνίστηκε σε όλους τους αγώνες της διοργάνωσης, ενώ βοήθησε την ομάδα του να ξεπεράσει το εμπόδιο του ΠΑΟΚ για την διοργάνωση του κυπέλλου, όπου οι "κίτρινοι" αποκλείστηκαν άνευ αγώνα στον προημιτελικό με τον Παναθηναϊκό, αφού δεν αγωνίστηκαν λόγω διαμαρτυρίας γιαγ την αλλαγή έδρας του αγώνα.
Το 1958-59, ο Άρης κατέκτησε το τελευταίο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, με τον Κεμαλίδη να παίζει σε οκτώ αγώνες της διοργάνωσης, πετυχαίνοντας το πρώτο γκολ του Άρη στη νίκη με 2-1 κατά του Απόλλωνα Καλαμαριάς, στις 12 Οκτωβρίου 1958. Κατά την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την έκτη θέση, με τον Ημαθιώτη μέσο να αγωνίζεται σε δεκαέξι ματς, σκοράροντας και πάλι κατά του Απόλλωνα Καλαμαριάς στη νίκη του Άρη με 0-2 στις 1 Μαρτίου 1959.
Κατά την πρώτη χρονιά της Α' Εθνικής, ο Κεμαλίδης υπήρξε βασικό στέλεχος της ομάδας, η οποία κατατάχθηκε στην όγδοη θέση του πρωταθλήματος. Την σεζόν 1960-61, επέστρεψε στον Ολυμπιακό Νάουσας ως αντάλλαγμα για την μεταγραφή του Γιώργου Κακούδη, αγωνιζόμενος στο τοπικό πρωτάθλημα. Επέστρεψε στους "κίτρινους" την επόμενη χρονιά, παίζοντας σε μεγάλο αριθμό αγώνων και σκοράροντας το νικητήριο γκολ στην εκτός έδρας νίκη του Άρη κατά του Παναθηναϊκού με 0-1, στις 10 Ιουνίου 1962.
Την σεζόν 1962-63, αγωνίστηκε σε εννέα αγώνες μέχρι τον Δεκέμβριο του 1962, αναχωρώντας για τις Ηνωμένες Πολιτείες με σκοπό την επαγγελματική αποκατάσταση, μαζί με τον συμπαίκτη του στους "κίτρινους", Κώστα Χατζηκώστα. Παρ' όλα αυτά, η κάκιστη πορεία του Άρη, ώθησε την διοίκηση της ομάδας να στείλει τηλεγράφημα στους δύο αθλητές για να βοηθήσουν τον σύλλογο να πετύχει την παραμονή του στην πρώτη κατηγορία μέσω αγώνων μπαράζ. Ο Κεμαλίδης και ο Χατζηκώστας επέστρεψαν στην Ελλάδα και ο Άρης κατάφερε να κερδίσει την παραμονή του.
Τις τελευταίες δύο χρονιές του με την φανέλα του Άρη, ο Κεμαλίδης αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός, παίζοντας στους δύο αγώνες εναντίον της ΑΣ Ρόμα για το κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Στα μέσα της σεζόν 1964-65, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, έχοντας παίξει 179 αγώνες με την φανέλα του Άρη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Γκόρνταν Πέτριτς
Ο Γκόρνταν Πέτριτς (Gordan Petrić, σερβικά κυριλλικά:Гордан Петрић, 30 Ιουλίου 1969) είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν ο προπονητής της ΑΕΛ μέχρι τον Αύγουστο του 2019.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Πέτριτς έκανε το ντεμπούτο του με την ΟΦΚ Βελιγραδίου την περίοδο 1985-86, όπου ο σύλλογος υποβιβάστηκε από το κορυφαία κατηγορία του ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας. Μετακινήθηκε στην Παρτιζάν στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 1989. Στα επόμενα πέντε χρόνια, ο Πέτριτς κέρδισε ένα πρωτάθλημα και δύο κύπελλα, προτού μετακινηθεί στη Νταντί Γιουνάιτεντ το Νοέμβριο του 1993. Κέρδισε άμεσα τη θέση του ως βασικός από τον προπονητή Ίβαν Γκόλατς, κερδίζοντας το Κύπελλο Σκωτίας την πρώτη του σεζόν με το σύλλογο. Οι σταθερές εμφανίσεις του στο Τάνανταϊς Παρκ, του κέρδισαν τη μεταγραφή του στη Ρέιντζερς τον Ιούλιο του 1995. Παρέμεινε για τρία χρόνια στο σύλλογο, βοηθώντας τον να κατακτήσει το ένατο συνεχόμενο πρωτάθλημα, πριν από τη θητεία του στην αγγλική Κρίσταλ Πάλας. Σημείωσε ένα γκολ με το σύλλογο, στην ισοπαλία 1-1 εναντίον της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.
Το καλοκαίρι του 1999, μετακόμισε στην Ελλάδα και την ΑΕΚ. Έφυγε από το σύλλογο μετά από λίγους μόνο μήνες και επέστρεψε στη Σκωτία, όπου υπέγραψε στην Χαρτ οφ Μιντλόθιαν το Δεκέμβριο του 1999. Παρέμεινε στην Χάρτ μέχρι το Μάρτιο του 2001, αφήνοντας το σύλλογο δυο χρόνια πριν από το τέλος του συμβολαίου του, με κοινή συναίνεση. Σημείωσε ένα γκολ με το σύλλογο, στη νίκη με 3-2 επί της Στουτγκάρδης για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Μετά από έξι μήνες προπόνησης με τον πρώην σύλλογό του Παρτίζαν, ο Πέτριτς δανείστηκε στον κινεζικό σύλλογο Sichuan Dahe το Μάρτιο του 2002. Έμεινε για λίγο διάστημα στο σύλλογο, πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Πέτριτς αγωνίστηκε με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας U20 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 1987, καθώς η ομάδα του κέρδισε τη διοργάνωση. Αργότερα, κλήθηκε στην Εθνική Γιουγκοσλαβίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992, αλλά τελικά η ομάδα αποκλείστηκε από τη διοργάνωση λόγω των Γιουγκοσλαβικών πολέμων.
Συνολικά, είχε 5 συμμετοχές με την Εθνική ανδρών μεταξύ 1989 και 1997.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Μεταξύ 2007 και 2008, υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας της Παρτιζάν. Τον Οκτώβριο του 2008, ονομάστηκε αντιπρόεδρος του συλλόγου, μαζί με το Ζόραν Μίρκοβιτς. Και οι δύο εγκατέλειψαν τις θέσεις τους το Σεπτέμβριο του 2009.
Το Δεκέμβριο του 2012, προσλήφθηκε ως προπονητής της Μπεζανίγια. Έφυγε από το σύλλογο στα τέλη του 2013. Στη συνέχεια, μαζί με τον Ίβαν Τόμιτς, ονομάστηκε ως βοηθός προπονητής στην Εθνική Σερβίας, το Μάιο του 2014.
Μετά από δύο σύντομα περάσματα από τις Σίντελιτς και Σεμλίνο, και στις δύο το 2015, ο Πέτριτς προσλήφθηκε ως προπονητής της Τσουκαρίτσκι το Σεπτέμβριο του 2016. Το συμβόλαιο του λύθηκε με αμοιβαία συγκατάθεση μετά από τρεις μήνες.
Τον Ιούνιο του 2017, ορίστηκε προπονητής της Ραντ.
Στις 12 Μαΐου 2019, η ΑΕΛ ανακοίνωσε την πρόσληψη του, με διετές συμβόλαιο. Προηγουμένως, ήταν βοηθός προπονητής στην Παρτιζάν. Δυστυχώς όμως, αποχώρησε από την ομάδα τον Αύγουστο του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Σερβία και Μαυροβούνιο Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας U20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας U21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νταντί Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαρτ οφ Μιντλόθιαν Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας
Αλφόνσος Ερρίκος του Αρκούρ
Ο Αλφόνσος-Ερρίκος, γαλλ. Alfonse Henri, (14 Αυγούστου 1648 - 19 Οκτωβρίου 1718) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Αρκούρ (1694-1718).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φραγκίσκου-Λουδοβίκου κόμη του Αρκούρ και της Άννας ντ' Ορνάνο, κόρης του Ερρίκου-Φραγκίσκου κυρίου του Μαζάργκ. Ο Ερρίκος-Φραγκίσκος ήταν γιος του Αλφόνσου στρατάρη της Γαλλίας. Ο Αλφόνσος-Ερρίκος είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Φραγκίσκο, που είχε γεννηθεί πριν τον γάμο του πατέρα του και ως νόθος αποκλειόταν από τη διαδοχή.
Το 1694 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Αρκούρ. Το 1715 απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ και, μια και είχε αποβιώσει ο γιος και ο εγγονός του, τον διαδέχθηκε ο δισεγγονός του Λουδοβίκος ΙΕ΄ που ήταν 5 ετών, έτσι ανέλαβε αντιβασιλεία ο ανιψιός του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο Φίλιππος Β΄ δούκας της Ορλεάνης.
Ο Αλφόνσος-Ερρίκος απεβίωσε το 1718 σε ηλικία 70 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωσήφ ως κόμης του Αρκούρ.
Οικογένεια
Το 1667 νυμφεύτηκε στο Παρίσι τη Μαρία-Φραγκίσκη, κόρη του Καρόλου ντε Μπράνκας και είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Ρόδο του Ισπαχάν
Το Ρόδο του Ισπαχάν επίσης γνωστό στην Ευρώπη ως Rosa Ispahan (ιταλικά), Rose d'Ispahan και Pompon des Princes (γαλλικά), είναι ένα εντελώς ροζ μισάνοιχτο είδος ρόδου Δαμάσκας (Damask rose), είδος κηπευτικού ρόδου το οποίο εισήχθει στην Ευρώπη από τη Μέση Ανατολή, κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών του 13ου αιώνα. Η προέλευσή του είναι ασαφής - εισήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον σχεδιαστή κήπων Norah Lindsay (1873–1948), αλλά πιθανότατα αναπτύχθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα - πιθανώς στην Περσία. Η ποικιλία ονομάζεται “Ισπαχάν” (αγγλικά: “Ispahan”) από την πόλη του Ισφαχάν στο Ιράν, ονομαστή για τους κήπους και τα τριαντάφυλλα, όπου η ποικιλία φαίνεται ότι ανακαλύφθηκε σε έναν κήπο.
Τα διπλά άνθη είναι μεγάλα, φθάνοντας την διάμετρο των 9 εκ. (3,5 in) και έχει ένα έντονο, γλυκό άρωμα. Εμφανίζονται σε μεγάλους αριθμούς, σε συστάδες οι οποίες μπορούν να συγκρατήσουν έως και 15 άνθη και είναι καλά προσαρμοσμένα ως κομμένα άνθη. Το χρώμα τους περιγράφεται ως μεταξωτό μέτριο ροζ, ελαφρώς πιο σκούρο στο μέσο και ξεθωριάζει μόνο ελαφρώς. Τα “Ισπαχάν” ανθίζουν άπαξ, για περίοδο έξη εβδομάδων - την μακρύτερη όλων των ρόδων Δαμάσκας (Damask roses). thumb|left|250px|Ρόδο του Ισπαχάν. Ο σθεναρός θάμνος αναπτύσεται σε ύψος 12 με 25 μ. (39 με 82 ft) και πλάτος 0,90 με 2 μ. (2,95 με 6,6 ft), με μια υπερκρεμάμενη μορφή, ανοιχτού πράσινου φυλλώματος και λιγοστά μεγάλα αγκάθια. Είναι εύρωστο, ανθεκτικό στις ασθένειες όπως επίσης και κατά τους χειμώνες έως -20 °C (USDA zone 5 με 6). Η ποικιλία ανέχεται τα ημίσκια, πτωχά εδάφη και είναι καταλληλότερη για πιο δριμέα κλίματα. Μπορεί να καλλιεργηθεί σε δοχεία, μεμονωμένα, σε ομάδες ή ως θαμνώδεις φράκτες.
Η ποικιλία εξακολουθεί να είναι δημοφιλής.
Το 1993, είχε κερδίσει από τη Βασιλική Φυτοκομική Κοινωνία (Royal Horticultural Society), το Βραβείο της Αξίας του Κήπου (Award of Garden Merit).
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισπαχάν Κατηγορία:Ροδοειδή Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Άνθη
Bullet Train (ταινία)
Το Bullet Train είναι κωμωδία δράσης του 2022 με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ ως πληρωμένο δολοφόνο, ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει τους εχθρούς ενώ ταξιδεύει πάνω σε ένα τρένο σινκανσέν. Η σκηνοθεσία της ταινίας είναι του Ντέιβιντ Λιτς και βασίζεται σε σενάριο του Ζακ Ολκέβιτς που διασκευάζει το ιαπωνικό μυθιστόρημα Maria Beetle (που εκδόθηκε στα αγγλικά ως Bullet Train) του Κόταρο Ισάκα. Εκτός από τον Πιτ, στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζόι Κινγκ, Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον, Μπράιαν Ταϊρί Χένρι, Άντριου Κότζι, Χιρογιούκι Σανάντα, Μάικλ Σάνον, Bad Bunny και Σάντρα Μπούλοκ.
Το Bullet Train έκανε πρεμιέρα στο Παρίσι στις 18 Ιουλίου 2022 και η Sony Pictures Releasing κυκλοφόρησε την ταινία στους κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 5 Αυγούστου 2022. Η ταινία έχει κάνει τζίρο 239,2 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έχει λάβει ανάμεικτες κριτικές.
Πλοκή
Ένας πρώην επαγγελματίας δολοφόνος με την κωδική ονομασία Πασχαλίτσα, που πρόσφατα άρχισε ψυχανάλυση, επιστρέφει στη δουλειά με μια νέα αισιόδοξη στάση. Η χειρίστριά του, Μαρία Μπιτλ, του αναθέτει να ολοκληρώσει ένα απλό έργο: να κλέψει έναν χαρτοφύλακα από ένα τρένο που ταξιδεύει από το Τόκιο για το Κιότο, αφού η αρχική επαφή της, ο Κάρβερ, αναγκάζεται να αποχωρήσει λόγω ασθένειας. Η Πασχαλίτσα διστάζει αρχικά, καθώς η περιβόητη κακοτυχία του συνεχίζει να τον στοιχειώνει σε κάθε δουλειά, με αποτέλεσμα να σκοτώνεται κόσμος κατά λάθος. Εν αγνοία της Πασχαλίτσας, τρεις ακόμη δολοφόνοι βρίσκονται πάνω στο τρένο: οι αδερφοί Μανταρίνι και Λεμόνι. Οι δυο τους έχουν προσληφθεί από τον Λευκό Θάνατο, τον επικεφαλής του μεγαλύτερου συνδικάτου εγκλήματος στον κόσμο, ο οποίος έχει αποκτήσει τον έλεγχο του ιαπωνικού εγκληματικού υπόκοσμου. Τα αδέρφια βρίσκουν την αποστολή τους ύποπτη καθώς ο Λευκός Θάνατος τους ανέθεσε για τη συμμετοχή τους ειδικά επειδή είχαν εκτελέσει ένα συμβόλαιο στη Βολιβία.
Έχοντας ανακαλύψει τον απαχθέντα γιο του Λευκού Θανάτου και τον χαρτοφύλακά που περιείχε τα λύτρα του (ποσό 10 εκατομμυρίων δολαρίων), τα αδέρφια πρέπει να τα παραδώσουν και τα δύο στο Κιότο. Εντωμεταξύ, στην πρώτη θέση του τρένου, μια δολοφόνος με την κωδική ονομασία Πρίγκιπας καλεί τον συνάδελφο δολοφόνο Γιουίτσι Κιμούρα στο τρένο, έχοντας σπρώξει τον μικρό του γιο από την ταράτσα ενός κτιρίου. Με έναν συνεργάτη στο νοσοκομείο έτοιμο να σκοτώσει το αγόρι, ο Πρίγκιπας αναγκάζει τον Κιμούρα να συνεργαστεί με το σχέδιό της: να παγιδέψει τον χαρτοφύλακα και το όπλο του Κιμούρα με εκρηκτικά για να σκοτώσει τον Λευκό Θάνατο, ο οποίος είναι διαβόητος για την εκτέλεση ανθρώπων με ίδια τους τα όπλα. Κλέβοντας επιτυχώς τον χαρτοφύλακα, η Πασχαλίτσα πέφτει σε ενέδρα από έναν άλλο δολοφόνο, με την κωδική ονομασία Ο λύκος, ο οποίος είχε φτάσει ζητώντας εκδίκηση για τους θανάτους της γυναίκας του και ολόκληρου του καρτέλ που δηλητηριάστηκε στο γάμο τους. Μετά από μια σύντομη μάχη, ο Λύκος σκοτώνεται κατά λάθος όταν σπάει ο λαιμός του από τον χαρτοφύλακα.
Συνειδητοποιώντας ότι ο χαρτοφύλακας λείπει, τα αδέρφια βρίσκουν τον γιο του Λευκού Θανάτου νεκρό από δηλητηρίαση. Ο Πρίγκιπας πείθει το Μανταρίνι ότι ευθύνεται η Πασχαλίτσα, ενώ η Πασχαλίτσα προσπαθεί να διαπραγματευτεί με το Λεμόνι. Η Πασχαλίτσα πέφτει στον επιδιωκόμενο στόχο του Λύκου, τη Σφήκα - τη δηλητηριάστρια στο μακελειό του γάμου του, που αποκαλύπτεται ότι σκότωσε και τον γιο του Λευκού Θανάτου περίπου 42 λεπτά νωρότερα. Η Σφήκα καρφώνει στην Πασχαλίτσα δηλητήριο με μια σύριγγα, αλλά προλαβαίνει και της το ανταποδίδει. Η κακή τύχη της Πασχαλίτσας ξαναχτυπά όταν η Σφήκα τον χτυπά με τη μοναδική της δόση αντιδότου καθώς εκείνη πεθαίνει.
Εξασφαλίζοντας την ασφάλεια του εγγονού του με τη δολοφονία του συνεργάτη του Πρίγκιπα, αυτός και η Πασχαλίτσα βρίσκουν τον Κιμούρα και το Λεμόνι ακόμα ζωντανούς, καθώς ο τελευταίος φορούσε αλεξίσφαιρο γιλέκο. Όλοι τους ετοιμάζονται για την ενέδρα που τους περιμένει. Το τρένο φτάνει στο Κιότο και ο Λευκός Θάνατος και οι άντρες του συναντούν την Πασχαλίτσα. Ο Πρίγκιπας, που αποκαλύπτεται ότι είναι η δυσαρεστημένη κόρη του Λευκού Θανάτου, προσπαθεί να τον πείσει να πυροβολήσει με το παγιδευμένο όπλο του Κιμούρα, αλλά εκείνος της λέει ότι αυτή δεν ήταν ποτέ μέρος του σχεδίου του. Ο Λευκός Θάνατος αποκαλύπτει ότι προσέλαβε όλους τους δολοφόνους και τους έβαλε να πάρουν το τρένο ως εκδίκηση για τη δολοφονία της γυναίκας του.
Καθώς το τρένο επιταχύνει ανεξέλεγκτα, ο Γέροντας μονομαχεί με τον Λευκό Θάνατο ενώ ο Κιμούρα και η Πασχαλίτσα πολεμούν τους κολλητούς του. Το Λεμόνι πέφτει μαζί με έναν κακοποιό σε ένα ποτάμι και το τρένο εκτροχιάζεται, πέφτοντας σε μια κοντινή πόλη. Η Πασχαλίτσα απειλείται με όπλο από τον Λευκό Θάνατο, ο οποίος προσπαθεί να πυροβολήσει την Πασχαλίτσα, αλλά σκοτώνεται όταν το όπλο του Κιμούρα εκρήγνυται. Η Πασχαλίτσα, ο Κιμούρα και ο πατέρας του έρχονται αντιμέτωποι με τη δολοφόνο Πρίγκιπα, που χαίρεται ότι με την τύχη της που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Λευκού Θανάτου. Καθώς δηλώνει ότι αυτή είναι ο νέος Λευκός Θάνατος, ισοπεδώνεται από το Λεμόνι που περνά οδηγώντας ένα φορτηγό γεμάτο μανταρίνια. Η Μαρία φτάνει για να σώσει την Πασχαλίτσα, η οποία έχει ασπαστεί πλήρως μια θετική άποψη για τη ζωή και τη μοίρα.
Παραγωγή
Το Bullet Train αρχικά προοριζόταν να είναι βίαιο θρίλερ δράσης στο στιλ του Πολύ σκληρός για να πεθάνει (1988), αλλά το έργο μετατράπηκε σε ανάλαφρη κωμωδία δράσης κατά τη διαδικασία της παραγωγής.
Τον Ιούνιο του 2020 ανακοινώθηκε ότι η Sony Pictures προσέλαβε τον Ντέβιντ Λιτς για να σκηνοθετήσει την προσαρμογή του μυθιστορήματος του Κόταρο Ισάκα και ότι Μπραντ Πιτ θα έπαιζε στην ταινία. Η Τζόι Κινγκ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για να συμμετάσχει σε έναν ρόλο που περιγράφεται ως βοηθητικός ρόλος σε "επίπεδο κάμεο". Τον Σεπτέμβριο, προστέθηκε ο Άντριου Κότζι, ενώ οι Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον και Μπράιαν Ταϊρί Χένρι προσελήφθησαν τον Οκτώβριο. Η Σάντρα Μπούλοκ εντάχθηκε στο καστ τον επόμενο Φεβρουάριο για να αντικαταστήσει τη Lady Gaga, η οποία αποχώρησε λόγω παράλληλου χρονισμού των γυρισμάτων με την ταινία Ο οίκος Gucci (2021).
Η παραγωγή του Bullet Train ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2020 στο Λος Άντζελες, κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 16 Νοεμβρίου 2020 και ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο του 2021.
Κυκλοφορία
Αρχικά η ταινία είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 8 Απριλίου 2022, αλλά τελικά κυκλοφόρησε στις 5 Αυγούστου. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα στο Grand Rex στο Παρίσι στις 18 Ιουλίου 2022.
Box office
Το Bullet Train έχει κάνει τζίρο 103,3 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και 135,9 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 239,2 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Κριτικές
Στο Rotten Tomatoes, το 54% των 328 κριτικών έδωσαν στην ταινία θετική κριτική με μέση βαθμολογία 5,6/10. Το Metacritic έδωσε στην ταινία μέσο όρο βαθμολογίας 49 στα 100, με βάση 61 κριτικούς, υποδεικνύοντας «ανάμεικτες ή μέτριες κριτικές».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Τηνιακή μαρμαροτεχνία
Αρχαίοι χρόνοι
Βάσει των αρχαιολογικών ευρημάτων η μαρμαροτεχνία γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη στους ρωμαϊκούς χρόνους. Την περίοδο αυτή ο Σάτυρος Φιλείνος πλούτισε από το εμπόριο και του μαρμάρου του νησιού. Ο γλύπτης Φειδίας, σύμφωνα με την παράδοση η οποία καλλιεργήθηκε στους νεώτερους χρόνους, είναι ο δάσκαλος της γλυπτικής στο νησί. Σίγουρο είναι πως τήνιοι μαρμαροτεχνίτες συνέβαλαν στην οικοδόμηση των ιερών της νήσου Δήλου. Tο ιερό του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης στα Κιόνια της Τήνου (4ος-2ος αι. π.Χ.) οικοδομήθηκε από ντόπιους τεχνίτες. Θέσεις εξόρυξης μαρμάρου στην Τήνο έχουν εντοπιστεί στις θέσεις Λυχναφτιά, Αετοφωλιά και Καρδιανή. Επίσης στη θέση Βαθύ γινόταν εξόρυξη λευκού και γκρίζου μαρμάρου. Μάρμαρο τήνου χρησιμοποιήθηκε στο θέατρο της Δήλου, στα θεμέλια του ναού του Απόλλωνα στη Δήλο και στην κρήνη του ιερού του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης στην Τήνο. Στους ελληνιστικούς χρόνους υπήρχε εξόρυξη πράσινου μαρμάρου, αλλά δεν έχουν εντοπιστεί τα σχετικά λατομεία. Αυτό κυρίως οφείλεται στην υπερεκμετάλλευση των σχετικών κοιτασμάτων. Η πιθανότερη θέση ήταν το Λαγκάδι της Μαχαίρας. Στη θέση Κόκκινα Πετράδια,πάνω από τον όρμο Μαλί, σώζεται λατομείο βαθυπράσινου μαρμάρου των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων.
Βυζαντινοί χρόνοι
Η υποβάθμιση της περίοπτης γλυπτικής και η γενική νησιωτική απομόνωση δεν ενθάρρυναν την καλλιέργεια της τέχνης, χωρίς όμως και να την εξαφανίσουν. Τα πρώτα δείγματα χριστιανικής γλυπτικής εντοπίζονται στους παλαιοχριστιανικούς χρόνους (5ος-6ος αιώνας) αλλά και μεταξύ 7ου και 9ου αιώνα. Η όποια δυσκολία εντοπισμού δειγμάτων χριστιανικής μαρμαροτεχνίας οφείλεται στις ιστορικές περιπέτειες που γνώρισε το νησί ή σε συνεχείς ανακαινίσεις. Μετά την εικονομαχία και κυρίως μεταξύ 10ου-12ου αιώνα αυξήθηκαν τα δείγματα της τέχνης αυτής και συνεχίστηκαν κατά το 13ο και το 14ο αιώνα. Τόποι εξόρυξης κατά τους βυζαντινούς χρόνους ήταν οι θέσεις Κουμάρος, Αγιά, Καλαμίσι και όπου αλλού εντοπίζεται το γκρίζο φιλιάρικο μάρμαρο. Για την επαγγελματική οργάνωση των βυζαντινών μαραμαρίων συμπεραίνεται πως από την ανισομέρεια της ποιότητας των γλυπτών υπήρχαν οι μεμονωμένοι τεχνίτες αλλά και τα συγκροτημένα εργαστήρια. Η επανάληψη πιο παλιών προτύπων, ο εντοπισμός δειγμάτων άσκησης μαθητευόμενων σε μάρμαρο, οι επιγραφικές μαρτυρίες για ανάληψη παραγγελιών πιστοποιούν την ύπαρξη εργαστηρίων στο νησί την περίοδο αυτή.
Λατινοκρατία
300px|thumb|right|Ο ναός του Αγίου Μάρκου για τη διακόσμηση του οποίου έγινε χρήση πράσινου Τηνιακού μαρμάρου Στους χρόνους κατοχής του νησιού από τους Βενετούς, από το 1207 έως το 1715, η μαρμαροτεχνία γνώρισε νέα ανάπτυξη στο νησί. Οι συνθήκες ηρεμίας και ασφάλειας, η οικοδόμηση αρχοντικών και ναών, η θετική στάση της Καθολικής Εκκλησίας απέναντι στη γλυπτική, οι επικοινωνία με τη Βενετία και τη βενετοκρατούμενη Κρήτη και αυτή η ίδια η παρουσία της πρώτης ύλης συμβάλουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι χαρακτηριστικό πως για την ανοικοδόμηση και διακόσμηση της Βασιλική του Αγίου Μάρκου αλλά ακόμα και της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Στο νησί την περίοδο αυτή διασώζονται οικόσημα και άλλα αρχιτεκτονικά μέλη.
Η τέχνη του Μπαρόκ
Τα πρώτα δείγματα της μπαρόκ τεχνοτροπίας είναι τα τέμπλα της Φανερωμένης στη Βαθή (1780) και της Λεμονήτρα στον Πάνορμο (1786). Στις αρχές του 19ου αιώνα το μπαρόκ διαδίδεται ακόμα πιο πολύ.
Εικοστός αιώνας
Από τα τέλη του 19ου αιώνα και κυρίως σε όλη τη διάρκεια του 20ου, Τήνιοι μαρμαροτεχνίτες δραστηριοποιούνται εκτός νησιού σε άλλες πόλεις της Ελλάδας με τη δημιουργία μαρμαρογλυφείων ή μαρμαροβιομηχανικές μονάδες. Στην Τήνο σημαντικά εργαστήρια έως τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπήρξαν στον Πύργο και στην Παραλία Πανόρμου των Γεωργίου Καπαριά, Γιάννη Καπαριά, Κώστα Καπαριά, Μιχαλάκη Λυριτη, Δημήτρη Λυρίτη, Ιωάννη Λυρίτη ή Καραΐσκου, Νικόλα Περάκη, Γιάννη Χαλκίοπουλου, Μιχάλη Κουσκουρή, Γιάννη Φιλιππότη, ενώ στα Υστέρνια των Νικολάου Ρήγου-Σιλβάνη, Γιάννη Ονούφριου Βιδάλη, Γιακουμή Βιδάλη ή Μαυράκη, Φίλιππα Παλαμάρη ή Σκούγιου. Από τον μεσοπόλεμο και ειδικά τη δεκαετία του 1930 σημειώνεται μια τεχνοτροπική στροφή στο νεοβυζαντινισμό με εισηγητές τους Λάζαρο και Θεόδωρο Λυρίτη. Μεταπολεμικά η εσωτερική μετανάστευση έπληξε δημογραφικά το νησί καθώς αρκετοί Τήνιοι έρχονται στην Αθήνα. Παρέμειναν στο νησί οι Μιχάλης Κουσκουρής, Γιάννης Καπαριάς, Γιάννης Φιλιππότης, Γιακουμής Βιδάλης.
Η κοινωνική θέση του Τήνιου μαρμαροτεχνίτη
Η κοινωνική θέση του μαρμαροτεχνίτη προσδιορίζεται από την επιφάνεια του εργαστηρίου του. Ανήκει στην άρχουσα τάξη του νησιού, ενώ το επάγγελμά του είναι κοινωνικό και επαγγελματικό πρότυπο για τις νέες γενιές. Οι γεωργικές ασχολίες μεταβιβάζονται στις γυναίκες του νησιού. Αυτό αποτυπώνεται στο δημοτικό τραγούδι: Εμένα του πουλάκι μου δεν σπέρνει, δε θερίζει, /μόνο το μαντρακά κρατεί και μάρμαρα σκαλίζει/Αμπέρι μου των αμπερίω,/ στολίδι των παλικαριώ Όσοι επίσης εργάζονται εκτός Τήνου, είτε στην Αθήνα, είτε στη Σμύρνη εγκαταλείπουν τον προσδιορισμό τους ως λιθοξόων ή εργολάβων αποδεσμευμένοι από το συντηρητικό πνεύμα των μικρών κλειστών κοινοτήτων της γενέτειράς τους και λόγω των ικανοτήτων ή του κύρους τους ή και των σπουδών τους και ονομάζονται γλύπτες.
Η Σχολή Καλών Τεχνών Πανόρμου
Στον Πύργο της Τήνου πρωτοτέθηκε το αίτημα δημιουργίας σχολής μαρμαροτεχνίας. Πρόδρομες άτυπες μορφές σχολών ήταν από τα μέσα του 19ου αιώνα τα εργαστήρια των αδελφών Μαλακατέ και των αδελφών Φυτάλη στην Αθήνα. Στον 20ο αιώνα έχουμε τα εργαστήρια του Ιωάννη Καρπάκη (γνωστό και ως Καρπάκειο Πολυτεχνείο), του Νικόλα Περάκη στον Πύργο και του Γιαννούλη Κουλούρη στην Αθήνα. Στον 20ο αιώνα τη δεκαετία του 1930 ο αρχιτέκτονας Σωκράτης Λυρίτης εκπαιδεύει μαθητές στην επεξεργασία του μαρμάρου στα πλαίσια της επιχείρησης Καραγεώργη στη Βαθή Τήνου, ενώ ο Αλκιβιάδης Λαμπαδίτης στον Πύργο έχει μια αντίστοιχη πρακτική καλλιτεχνική σχολή Το 1943 στην Αθήνα στο εργαστήριο του Γιαννούλη Κουλούρη συγκροτείται μετά και από εισήγηση του Λούβαρη το πρώτο καταστατικό Σχολής μαρμαροτεχνίας. Το 1955 ιδρύεται τελικά το Προπαρασκευαστικόν και Επαγγελματικόν Σχολείον Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου μετά από εισήγηση στη Βουλή του τηνιακού βουλευτή Παύλου Λιαρούτσου Η φοίτηση στη σχολή ήταν τριετής ενώ οι δύο πρωτεύοντες απόφοιτοι είχαν τη δυνατότητα εγγραφής χωρίς εξετάσεις στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, ενώ μπορούσαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους με υποτροφία του Πανελλήνιου Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου.
Τηνιακά εργαστήρια της διασποράς (19ος-20ος αι)
thumb|right|240px|Ο ανδριάντας του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών. Φιλοτεχνήθηκε από τον Γεώργιο Φυτάλη το 1872
Μουσείο Μαρμαροτεχνίας
Το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας λειτουργεί στον Πύργο της Τήνου και δημιουργήθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυπτική στην Ελλάδα Κατηγορία:Μάρμαρα Κατηγορία:Τήνος Κατηγορία:Εγγραφές στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Βουλγαρίας γυναικών
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1941. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από τον Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο (κανονική περίοδος και πλέι-οφ) με τις ομάδες να παίζουν 16 αγώνες η κάθε μία (κανονική περίοδος). Αυτή τη στιγμή χρηματοδοτείται από την DEMAX+, και έτσι είναι επίσημα γνωστό ως НВЛ - Жени DEMAX+. Οι σύλλογοι του πρωταθλήματος έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και στο Κύπελλο BVA της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Balkan Volleyball Association).
Από την έναρξη του Βουλγαρικού Πρωταθλήματος το 1941, 10 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο με τις καλύτερες από αυτές να είναι η Λέφσκι Σόφιας (28) και η ΤΣΣΚΑ Σόφιας (24). Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι η Μαρίτσα Πλόβντιβ, η οποία κέρδισε τον τίτλο την περίοδο 2017−18.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαίριση στη Βουλγαρία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα πετοσφαίρισης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1963
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1963 ολοκληρώθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1963 παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης. Μετείχαν έξι ομάδες που αναμετρήθηκαν μεταξύ τους σε δύο γύρους.
Ο Εθνικός ανεδείχθη πρωταθλητής και μάλιστα αήττητος.
== Πίνακας αποτελεσμάτων      ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2007
Τα 33α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2007
Μυρσίνα Γρεβενών
Η Μυρσίνα ή Μυρσίνη είναι ορεινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 620 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μυρσίνα βρίσκεται βορειοανατολικά της πόλης των Γρεβενών σε απόσταση 7,5 χλμ. από αυτά. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Γρεβενών - Καστοριάς και στα δυτικά του όρια η Εγνατία Οδός. Στα δυτικά του χωριού και σε έκταση 120 στρεμμάτων βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας - Τμήματος Γρεβενών οι οποίες εγκαινιάστηκαν το 2010. Από το 2011 έχει δημιουργηθεί φωτοβολταϊκό πάρκο ισχύος 100 kW. Το παλιό της όνομα είναι Γκομπλάρι και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γρεβενών που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1927 μετονομάζεται σε Μερσίνα και το 1940 διορθώνεται σε Μυρσίνα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Ασπρόκαμπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μυρσίνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 343 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 263
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Μυρσίνα
Ναός της Αγίας Θέκλας (Σιλιφκέ)
thumb|right|205px|Τμήμα από το ιερό του ναού που σώζεται. Ο Ναός της Αγίας Θέκλας στο Σιλιφκέ (στα τουρκικά: Aya Tekla Kilisesi) βρισκόταν στη νότια Τουρκία, κοντά στην αρχαία Σελεύκεια (σημερινή Σιλιφκέ). Σήμερα σώζεται από αυτόν μόνο ένα κομμάτι του ιερού.
Τα ερείπια του ναού, που χτίστηκε από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ζήνωνα, και ορισμένων βοηθητικών κτιρίων που σώζονται, βρίσκονται 4 χιλιόμετρα νότια της πόλης Σιλιφκέ και 85 από την πρωτεύουσα της επαρχίας, Μερσίνη, στην κορυφή ενός λόφου που σήμερα ονομάζεται Meryemlik (της Παρθένου Μαρίας). Στον ίδιο λόφο υπάρχει σπηλιά, όπου πιστεύεται ότι έζησε τα τελευταία της χρόνια η Αγία, ενώ ο τάφος που υπάρχει εκεί αποδίδεται επίσης στην Αγία. Και στη σπηλιά υπάρχει ναός αφιερωμένος στην Αγία Θέκλα.
thumb|left|205px|Ο Ναός της Αγίας Θέκλας στη σπηλιά Σύμφωνα με τις Πράξεις Παύλου και Θέκλης, η Αγία Θέκλα είχε γεννηθεί στο Ικόνιο και ύστερα από μια σειρά γεγονότων που περιγράφονται στο συγκεκριμένο έργο, βρέθηκε κοντά στην αρχαία Σελεύκεια, όπου έζησε και πέθανε. Η Αγία Θέκλα λατρευόταν κοντά στην αρχαία Σελεύκεια τουλάχιστον από το 374 μ.Χ., έτος κατά το οποίο επισκέφθηκε τον τόπο λατρείας της στην περιοχή ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός. Δέκα χρόνια αργότερα επισκέφθηκε την περιοχή η Ηγερία, που ανέφερε πολυάριθμα κελιά για άνδρες και γυναίκες, και μια κεντρική εκκλησία, που περικλείονταν από τοίχο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Θεκλας Σ
Νησιά Φαραζάν
Τα Νησιά Φαραζάν (στα αραβικά:جزر فرسان, Juzur Farasān) βρίσκονται στην νότια Ερυθρά Θάλασσα και απέχουν περίπου 40 χιλ. από την πόλη Jizan, στις ακτές της Σαουδικής Αραβίας, στην επικράτεια της οποίας ανήκουν. Η τοπική οικονομία βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και στο ψάρεμα.
Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα κοραλλιογενών νησιών, που αποτελείται από περισσότερα από 80 νησιά. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι το Farasān al-Kubrā, με έκταση 398,59 τετρ. χιλ., από το οποίο έχει πάρει το όνομά του όλο το σύμπλεγμα.
Στα νησιά Φαραζάν το κλίμα είναι θερμό και υγρό με τις μεγαλύτερες θερμοκρασίες να καταγράφονται την περίοδο Απριλίου-Οκτωβρίου. Την ίδια περίοδο η υγρασία κυμαίνεται μεταξύ 6 -78%. Οι υψηλότερες βροχοπτώσεις καταγράφονται τον Απρίλιο. Στη θάλασσα γύρω από τα νησιά ζουν σαλάχια μάντα, λευκοί καρχαρίες, διάφορα είδη θαλάσσιων χελωνών, ντιγκόνγκ και διάφορα είδη από δελφίνια και φάλαινες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαραζαν Κατηγορία:Ερυθρά Θάλασσα
Ειρήνη Παπαδοπούλου
Η Ειρήνη Παπαδοπούλου (γενν. Καζακστάν, 22 Αυγούστου 1985) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσω της συμμετοχής της στο μουσικό σόου The X-Factor Greece.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1985 στο Καζακστάν όπου και έζησε μέχρι τα πέντε της χρόνια. Το 1990, οι γονείς της αποφάσισαν να κάνουν μία νέα αρχή στην πατρίδα τους κι έτσι επέστρεψαν οικογενειακώς στην Ελλάδα και συγκεκριμένα εγκαταστάθηκαν στο Μενίδι Αττικής. Έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Στάθη (γενν. 1980), ο οποίος ασχολήθηκε επίσης με τα καλλιτεχνικά δρώμενα, ως ηθοποιός. Το 2001, μαζί με τον αδελφό της, έπαιξαν στη ταινία Δεκαπενταύγουστος του Κωνσταντίνου Γιάνναρη. Από την ηλικία των 12 ετών ασχολήθηκε επαγγελματικά με το χάντμπολ, το οποίο συνέχισε για περίπου δέκα χρόνια. Μετά το σχολείο, πέρασε στο Τμήμα Εκπαιδευτικών Πολιτικών Μηχανικών της Α.Σ.ΠΑΙ.ΤΕ. Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε κάποια χρόνια αργότερα.
Προσωπική ζωή
Από το 2011 έως το 2018 είχε σχέση με τον επιχειρηματία Κώστα Πηλαδάκη. Από το 2019 έως το 2023 διατηρούσε σχέση με τον ποδοσφαιριστή Αλέξανδρο Πασχαλάκη.
Καριέρα
Η επίσημη πρώτη της στο τραγούδι έγινε σε ένα νυχτερινό μαγαζί στη Ζάκυνθο, το 2005. Εκεί εμφανίστηκε στο πλευρό του τραγουδιστή Γιώργου Δούκα. Τον επόμενο χρόνο εμφανίστηκε στο μουσικό σχήμα που τραγουδούσε ο Πάνος Κιάμος στο νυχτερινό κέντρο "Άνοδος". Την ίδια ακριβώς περίοδο, συμμετείχε στο τηλεπαιχνίδι "Super Deal" με τον Χρήστο Φερεντίνο. Εκεί ήταν ένα από τα 20 κορίτσια που είχαν στην κατοχή τους βαλίτσες με χρήματα που ο κάθε παίκτης έπρεπε να επιλέξει. Το φθινόπωρο του 2008, δήλωσε συμμετοχή στο The X-Factor Greece. Πέρασε τις οντισιόν με επιτυχία και έφτασε μέχρι τη φάση των ζωντανών εκπομπών (ή live shows).
Μετά το τέλος του talent show ανέβηκε στη σκηνή του νυχτερινού μαγαζιού "Romeo" μαζί με την Έλλη Κοκκίνου, τον Παντελή Καναράκη και τον Ηλία Βρεττό. Ακολούθησαν συνεργασίες όπως ο Γιώργος Μαζωνάκης, η Δέσποινα Βανδή, η Πέγκυ Ζήνα, ο Αντώνης Ρέμος, η Έλενα Παπαρίζου, ο Κώστας Μαρτάκης, η Πάολα, ο Νίκος Βέρτης, ο Πάνος Καλίδης, ο Γιώργος Τσαλίκης, ο Θάνος Πετρέλης κ.α.
Το 2013, συνεργάστηκε με τον συνθέτη των επιτυχιών Φοίβο. Ο ίδιος της έδωσε το πρώτο επιτυχημένο της σουξέ με τίτλο «Και Τι Δεν Θα Δινα». Ακολούθησε το τραγούδι «Ο Καινούργιος Έρωτας Σου» από τον Παντελή Παντελίδη μαζί με τον οποίο έκανε επιτυχημένες εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της περιοδείας του. Τη σεζόν 2014-2015, συμμετείχε στον πέμπτο κύκλο του ελληνικού Dancing with the stars που προβλήθηκε από τον ANT1 και κατέκτησε την 2η θέση χάνοντας την πρωτιά από την Ολυμπιονίκη ρυθμικής γυμναστικής Μορφούλα Ντώνα. Μέσα στο 2015, κυκλοφόρησε δύο τραγούδια: το «Υπερβολές» και το «Σου Εύχομαι».
Το καλοκαίρι του 2015, εμφανίζονταν στο "Fragelico" με τους Τάμτα και Στέλιο Λεγάκη ενώ τη χειμερινή σεζόν 2015-2016 εμφανίστηκε στο "Φωταέριο" στο πλευρό του Νότη Σφακιανάκη. Το 2016, κυκλοφόρησε τα τραγούδια «Αμαρτία» και «Για Μένα Μόνο».
Στις αρχές του 2017, συμμετείχε στο ριάλιτι επιβίωσης του ΣΚΑΪ, Survivor Greece και λόγω αυτού εγκαταστάθηκε για μερικούς μήνες στη Δομινικανή Δημοκρατία. Τελικά, αποχώρησε οικειοθελώς στο 40ο επεισόδιο, λαμβάνοντας την 16η θέση. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα, κυκλοφόρησε τα τραγούδια «Σ' Αυτή Να Πας» και «Δική Μου Η Ζωή» ενώ συμμετείχε και στα Mad Video Music Awards με τον Βαγγέλη Κακουριώτη αλλά και στο MTN MadWalk. Τη χειμερινή σεζόν 2017-2018, πραγματοποίησε ζωντανές εμφανίσεις στο Estate Athens με τον Σάκη Ρουβά. Στο ίδιο σχήμα θα βρισκόταν και ο Μπάμπης Στόκας όμως αποχώρησε μετά την πρώτη εβδομάδα εμφανίσεων.
Το 2018, κυκλοφόρησε το τραγούδι «Επιβιώνω» από την Heaven Music. Τη χειμερινή σεζόν 2018-2019, συνεργάστηκε μαζί με τους Βασίλη Καρρά, Χρήστο Χολίδη, Χρήστο Μενιδιάτη και BO στο νυχτερινό κέντρο Ιερά Οδός. Τον Μάιο του 2019, κυκλοφόρησε το τραγούδι «Χαλάλι» μαζί με τον Σταμάτη Χουχουλή. Το συγκεκριμένο τραγούδι αποτελεί διασκευή του επιτυχημένου τραγουδιού «Te ka lali shpirt» που κυκλοφόρησε το 2013. Ακόμη, την ίδια περίοδο ξεκίνησε τις εμφανίσεις της μαζί με τον Βασίλη Καρρά και τον Ηλία Βρεττό στο νυχτερινό κέντρο Stage Live στη Θεσσαλονίκη για το καλοκαίρι. Τον Δεκέμβριο του 2019, κυκλοφόρησε το τραγούδι «Κοίτα Μην Αγγίζεις» ενώ παράλληλα πρωταγωνίστησε στην θεατρική παράσταση «Ομμάτα Δακρωμένα: Ένα γράμμα για την Τραπεζούντα» στο θέατρο Radio City Θεσσαλονίκης. Το 2020, κυκλοφόρησε τα τραγούδια «Της Καρδιάς Μου Ο Χορός» και «Ahe Ahe (Εσύ Εσύ)» με τον Αιγύπτιο τραγουδιστή Amr Diab. Το 2021, κυκλοφόρησε τα τραγούδια «Ya Habibi» και «Λέει Λέει Λέει» (ft. Νίκος Κοκλώνης). Επίσης, συμμετείχε στο Just the 2 of Us στον ALPHA, ως coach του Τζέιμς Καφετζή. Το 2022, κυκλοφόρησε το τραγούδι «Το Πας Καλά». Το 2023 κυκλοφόρησε το τραγούδι «Να Φύγεις».