cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εβαντζελίστα Μένγκα
Ο Εβαντζελίστα Μένγκα (1480 περ.- 1571 περ.), με καταγωγή από την Φρανκαβίλλα Φοντάνα ήταν στρατιωτικός αρχιτέκτων του Καρόλου Ε', και σχεδιαστής του Κάστρου του Κοπερτίνο του Κάστρο της Μπαρλέττα του Κάστρου της Μόλα, του Κάστρου του Παραμπίτα, των αμυντικών οχυρώσεων της  Μαργαρίτας της Σαβοΐας και τέλος των οχυρώσεων της Μάλτας κατά τη διάρκεια της μεγάλης πολιορκίας του 1565.
Νυμφευμένος στην Φρανκαβίλλα Φοντάνα με τη Μαρία Κόκο (Maria Coco), απέκτησε έναν μόνο γιο τον Αβόλιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Γεώργιος Βλάχος (ακαδημαϊκός)
Ο Γεώργιος Βλάχος (14 Δεκεμβρίου 1912 - 31 Μαρτίου 1996) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Τρίπολη Αρκαδίας στις 1 Δεκεμβρίου 1912, έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και τη Γερμανία. Εργάστηκε ως ερευνητής στο εξωτερικό και ως καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1965 ως το 1968 και από το 1974 ως το 1980. Διατέλεσε πρύτανης στο Πάντειο και δίδαξε σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1983 και πρόεδρός της το 1990. Πέθανε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου
ΦΚ Ναντ
Η Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Ναντ (βρετονικά: Football Klub Naoned, γκαλό: Naunnt, γαλλικά: Football Club de Nantes) είναι ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη της Νάντης και έχει ως έδρα το Σταντ ντε λα Μπωζουάρ. Πρόκειται για έναν από τους πιο επιτυχημένους συλλόγους στη Γαλλία, έχοντας στην τροπαιοθήκη της οκτώ Πρωταθλήματα Γαλλίας, τέσσερα Κύπελλα Γαλλίας και ένα Λιγκ Καπ Γαλλίας.
Η ΦΚ Ναντ ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου του 1943, ως αποτέλεσμα συγχώνευσης τοπικών ομάδων με στόχο τη δημιουργία ενός μεγάλου ανταγωνιστικού συλλόγου. Ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα το 1965. Η Ναντ φημίζεται για τις ακαδημίες της και από εκεί προήλθαν γνωστά ονόματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου όπως οι Μαρσέλ Ντεσαγί, Ντιντιέ Ντεσάν και Κριστιάν Καρεμπέ.
Ιστορία
Το 1943, στη Νάντη υπήρχαν πέντε ποδοσφαιρικά σωματεία (Saint-Pierre, Stade Nantais UC, AC Batignolles, ASO nantaise και Mellinet). Ωστόσο, ο διευθυντής της Mellinet, Μαρσέλ Σαουπίν, συνειδητοποίησε ότι η Νάντη θα μπορούσε να έχει μια καλύτερη πιθανότητα αθλητικής επιτυχίας εάν και τα πέντε σωματεία συγχωνευθούν σε μία. Μετά τη συγχώνευση των πέντε συλλόγων και στη δημιουργία της Ναντ Φ.Κ., ο Σαουπίν δήλωσε, «Σήμερα είμαστε μια μικρή ομάδα, αλλά αν εργαστούμε από κοινού, μια μέρα θα γίνει μια μεγάλη ομάδα". Ο σύλλογος έγινε επαγγελματικός μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Ιούλιο του 1945.
Αυτό συνέβηκε πολύ σύντομα μιας και ο σύλλογος την 1η του Ιούλη κέρδισε την άνοδο στην πρώτη κατηγορία ενάντια στη Σοσό. Το δυσάρεστο μέσα στα ευχάριστα για τον σύλλογο ήταν ο θάνατος του Μαρσέλ Σαουπίν την 10η Ιουνίου, ο οποίος δεν κατάφερε να δει το δημιούργημα του να αγωνίζεται στη μεγαλύτερη κατηγορία της χώρας.
Το 1976 ο Αρίμπας αποχωρεί από την ομάδα και τα ηνία της ομάδας πήρε ο Ζιάν Βίνσεντ, πρώην ποδοσφαιριστής της Σταντ Ρέιμς, ο οποίος έμεινε στον σύλλογο μέχρι το 1982 κερδίζοντας το πρωτάθλημα τις σεζόν 1976-77 και 1979-80. Τον διαδέχθηκε ο Ζιάν Κλώντ Σουαντού πρώην παίκτης της Ναντ Φ.Κ. και επίσης λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου όπως και ο Αρίμπας.
Ο σύλλογος συνέχισε να τερματίζει στις υψηλότερες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα τερματίζοντας δεύτερη το 1984-85, πίσω από την Μπορντώ, και πίσω από την Παρί Σεν Ζερμέν τη σεζόν 1985-86. Από την περίοδο αυτή ο σύλλογος τερμάτιζε στη μέση του βαθμολογικού πίνακα με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί ο Ζιάν Κλωντ Σουαντού από τον Μίροσλαβ Μπλάζεβιτς το 1988. Αυτό όμως δεν άλλαξε καθόλου την καθοδική πορεία του συλλόγου με αποτέλεσμα τις σεζόν 1988-89 και 1989-90 να τερματίσει στην έβδομη θέση και τη σεζόν 1990-91 στη δέκατη πέμπτη. Τον Ιούλιο του 1991 προσλαμβάνουν και πάλι τον Ζιάν Κλωντ Σουαντού.
Τον Ιούλιο του 1992 ο σύλλογος κινδυνεύει με υποβιβασμό γιατί δεν πληροί τα οικονομικά κριτήρια της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Για να γλυτώσει τον υποβιβασμό η ομάδα μετονομάστηκε σε ΦΚ Ναντ Ατλαντίκ (FC Nantes Atlantique) και έτσι παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία.
Την περίοδο 1994-95 η Ναντ κερδίζει το πρωτάθλημα και αγωνίζεται στο Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 1995-96 όπου έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της μεγαλύτερης διασυλλογικής διοργάνωσης.
Την περίοδο μεταξύ 1995-97 ο σύλλογος περνά από οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να πουλήσει τους καλύτερους του παίκτες. Ο προπονητής της ομάδας Ζιάν Κλωντ Σουαντού βλέποντας να πωλούν το έμψυχο δυναμικό του παραιτείται από τα ποδοσφαιρικά δρώμενα το 1996.
Από το 1997 μέχρι το 2007 η Ναντ τερμάτιζε στα μεσαία σκαλοπάτια του πρωταθλήματος με εξαίρεση το 2001 όπου και το κατέκτησε. Η σεζόν 2006-07 ήταν καταστροφική οδηγώντας το σύλλογο στη δεύτερη κατηγορία μετά από 44 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην πρώτη κατηγορία. Τη σεζόν 2007-08 ο σύλλογος μετονομάζεται ξανά σε ΦΚ Ναντ (FC Nantes), κερδίζει την άνοδο στα μεγάλα σαλόνια και τη σεζόν 2008-2009 αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία. Την ίδια σεζόν δεν καταφέρνει να παραμείνει στην πρώτη κατηγορία και τερματίζοντας δέκατη ένατη πήρε πάλι το δρόμο για τη δεύτερη κατηγορία.
Χρώματα
Οι πράσινες και κίτρινες ριγέ εμφανίσεις είναι προς τιμήν του Ζιάν λε Γκιλού, ενός από τους ιδρυτές του συλλόγου ο οποίος διατηρούσε στάβλους με άλογα ιπποδρομιών των οποίων οι εμφανίσεις ήταν πράσινες και κίτρινες ρίγες. Λόγω των χρωμάτων αυτών βγήκε και το παρατσούκλι Τα Καναρίνια (Les Canaris).
Σταντ Μαρσέλ-Σωπέν
Η ΦΚ Ναντ έδινε τους πρώτους της εντός έδρας αγώνες στο Σταντ ντυ Βιβιέ, έδρα της ομάδας της Σαιν-Πιέρ, στο Σταντ ντε λα Κοντρί, έδρα της ομάδας της Μελινέ, και στο στάδιο του Παρκ ντε Προσέ, προτού λάβει την άδεια να αγωνίζεται στο Σταντ Μυνισιπάλ Μαλακόφ (9,000 θέσεων, εκ των οποίων οι 3,000 καθήμενων). Όμως, ο αγωνιστικός χώρος του τελευταίου χρησιμοποιήθηκε ως χώρος στάθμευσης από την Wehrmacht, ενώ στη συνέχεια υπέστη τους θανατηφόρους βομβαρδισμούς της 16ης και 23ης Σεπτεμβρίου 1943. Το στάδιο άνοιξε εκ νέου τις πύλες του στις 15 Οκτωβρίου 1944, όμως η τέλεση αγώνων επίσημων διοργανώσεων ανεστάλη : έτσι, η ΦΚ Ναντ, ουσιαστικά, δεν εγκαταστάθηκε σε αυτό παρά τον Σεπτέμβριο του 1945, ενόψει του ντεμπούτου της στην D2. Η ΦΚΝ παρέμεινε θαμώνας του όσο, παράλληλα, αποκτούσε όλο και περισσότερη ισχύ στο γαλλικό ποδόσφαιρο, και χάρη σε αύξηση της χωρητικότητάς του 1951 και το 1955, και στη συνέχεια μιας ολικής ανακαίνισης το διάστημα 1968-1969 , το στάδιο, το οποίο είχε λάβει την ονομασία Σταντ Μαρσέλ-Σωπέν τον Μάρτιο του 1965 προς τιμήν του ιδρυτή του συλλόγου, έφτασε σχεδόν τις 30,000 θέσεις, εκ των οποίων οι 13,000 καθήμενων. Το μεγαλύτερο τμήμα του κατεδαφίστηκε στα μέσα του 2007, όμως έπειτα από αρκετές τροποποιήσεις που έγιναν, το στάδιο μπορούσε, εκ νέου πλέον, να φιλοξενεί από τον Οκτώβριο του 2009 τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου, η οποία, μέχρι τότε, ήταν υποχρεωμένη να χρησιμοποιεί το Σταντ Μισέλ-Λεκουάντρ.
Σταντ ντε λα Μπωζουάρ
thumb|left|upright=1.3|Το [[Σταντ ντε λα Μπωζουάρ, έδρα της ΦΚΝ από το 1984.]] Η τοποθεσία, ωστόσο, του Σταντ Σωπέν στο κέντρο της πόλης της Ναντ περιόριζε, ωστόσο, κάθε σκέψη για περαιτέρω αύξηση της χωρητικότητάς του, και, χάρη στη γαλλική ανάληψη της διοργάνωσης του Euro 1984, ένα ολοκαίνουργιο γήπεδο φουτουριστικής αρχιτεκτονικής χτίστηκε στα βόρεια προάστια της πόλης : το Σταντ ντε λα Μπωζουάρ, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στις 8 Μαΐου 1984 στη διάρκεια μιας φιλικής αναμέτρησης μεταξύ της ΦΚ Ναντ και της Εθνικής Ρουμανίας, ενώ έλαβε το 1989 την ονομασία του προέδρου Λουί Φοντενώ. Με μέγιστη χωρητικότητα της τάξεως των 52,923 θέσεων, υπέστη ανακαίνιση με την ευκαιρία του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 : τα κάγκελα μεταξύ κερκίδων και αγωνιστικού χώρου απομακρύνθηκαν (πρωτόγνωρο φαινόμενο στη Γαλλία), οι κερκίδες ορθίων μετετράπησαν σε θέσεις καθήμενων (τοποθέτηση 15,000 καθισμάτων), ο χλοοτάπητας αντικαταστάθηκε με καινούργιο, νέες σουίτες επισήμων εγκαταστάθηκαν. Η χωρητικότητά του ήταν τότε της τάξεως των 38,004 θέσεων. Δεν υπέστη καμιά σημαντική αλλαγή στη συνέχεια, εκτός από την εγκατάσταση νέου χλοοτάπητα το 2001, και την προσθήκη γιγαντοοθόνων με την ευκαιρία του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ράγκμπι του 2007.
Ο πρόεδρος Βαλντεμάρ Κιτά δήλωσε το 2008 ότι επιθυμούσε να ξεκινήσει ένα σχέδιο αύξησης της χωρητικότητας του γηπέδου, ακόμη κι αντικατάστασης του Σταντ ντε λα Μπωζουάρ το οποίο έβρισκε, πλέον, "απαρχαιωμένο" . Επιθυμούσε να εκμεταλλευτεί το σχέδιο ανάληψης της διοργάνωσης του Euro 2016 από τη Γαλλία για να αυξήσει τη χωρητικότητα του γηπέδου, κυρίως στους χώρους των επισήμων. Το σχέδιο φιλοξενίας αγώνων του Euro 2016, τελικώς, εγκαταλείφθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009, καθώς το εκτιμώμενο κόστος της όλης διαδικασίας που ανερχόταν στα 80 εκατομμύρια ευρώ κρίθηκε ιδιαίτερα απαγορευτικό από τον Δήμο της Ναντ.
Προπονητικό Κέντρο
Η ΦΚ Ναντ προπονούνταν αρχικώς στις εγκαταστάσεις της Σαιν-Πιερ ντε Ναντ (Κάστρου του Βιβιέ) ή της Μελινέ (Σταντ ντε λα Κοντρί, στο οποίο προστέθηκε ηλεκτρικός φωτισμός το 1953), στο Παρκ ντυ Γκραν-Μπλοτερώ, ή, ακόμη, τις περισσότερες φορές, στο Παρκ ντε Προσέ. Οι συνθήκες βελτιώθηκαν στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, καθώς η ΦΚΝ χρησιμοποιούσε σχεδόν αποκλειστικά, εκτός από το Προσέ, το αθλητικό κέντρο των Μπας-Λαντ το οποίο προσφάτως κατασκευάστηκε από τον Δήμο, μακριά από το κέντρο της πόλης. Ωστόσο, αυτό παρέμενε σε μη-ικανοποιητικό για τον σύλλογο επίπεδο κι έτσι, με σχετική πρωτοβουλία του προέδρου Λουί Φοντενώ, ξεκίνησε το σχέδιο κατασκευής προπονητικού κέντρου στην περιοχή της Λα Ζονελιέρ : οι εργασίες ξεκίνησαν το 1976 και τα εγκαίνια του προπονητικού κέντρου πραγματοποιήθηκαν το 1978. Οι εγκαταστάσεις φιλοξενούν, επίσης, τη διοικητική έδρα του συλλόγου και τα τμήματα υποδομής του. Έλαβαν την ονομασία « Αθλητικό Κέντρο Ζοζέ Αριμπά » μετά τον θάνατο του τελευταίου, το 1989.
Υπό συνεχή βελτίωση (ιδιαίτερα μετά τον τίτλο του 2001), το προπονητικό κέντρο της Λα Ζονελιέρ μετρά επί συνολικής έκτασης δεκατεσσάρων εκταρίων επτά γήπεδα (τρία με φυσικό χλοοτάπητα, δύο συνθετικά, ένα ξηρό και ένα συνθετικό με άμμο), την περίφημη « fosse » ιδιαιτέρως γνωστή για τις ομαδικές προπονήσεις που ο Ζαν-Κλωντ Συωντώ λάτρευε να πραγματοποιεί σε αυτή (εκείνη την εποχή σε φυσικό χλοοτάπητα και σήμερα σε συνθετικό), μια αίθουσα μυικής ενδυνάμωσης και μία λουτροθεραπείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1943 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1943
Πουρές
thumb|right|Πουρές Ο πουρές (purée) είναι όρος γαλλικής προέλευσης και ενώ στα ελληνικά είναι περισσότερο συνδεδεμένος με τις πατάτες στην πραγματικότητα σημαίνει βρασμένη τροφή, συνήθως λαχανικά ή όσπρια τα οποία έχουν στραγγισθεί και πολτοποιηθεί μέχρι του σημείου να έχουμε μια κρεμώδη υφή.
Στην περίπτωση του πουρέ πατάτας: παρασκευάζεται αλέθοντας βρασμένες πατάτες, στις οποίες προστίθεται γάλα, αλάτι, πιπέρι και λίγο βούτυρο ή λάδι. Αντί για πιπέρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί και μοσχοκάρυδο. Στο εμπόριο κυκλοφορεί και πουρές σε νιφάδες, ουσιαστικά πρόκειται για αφυδατωμένη πατάτα. Ο πουρές από νιφάδες μπορεί να προετοιμαστεί με την προσθήκη γάλακτος. Ο πουρές χρησιμοποιείται συνήθως για να συνοδέψει κρέας, ειδικά μοσχαρίσιο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και λίγος ζωμός από το φαγητό.
Κατηγορία:Τεχνικές μαγειρέματος Πουρες
Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 25 Αυγούστου 1707 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και της πρώτης του συζύγου Μαρίας Λουίζας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας. Διαδέχτηκε τον πατέρα του, μετά την παραίτηση εκείνου, αλλά απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα από ευλογιά. Μετά το θάνατό του, ο πατέρας του επέστρεψε στο θρόνο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1722 τη Λουίζα Ελισάβετ των Βουρβόνων (1709-1742), κόρη του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης· η προίκα της ήταν τεράστια: 4.000.000 γαλλικές λίβρες. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορά
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών
Χαρβάτι
Η ονομασία Χαρβάτι μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ως σημερινή ονομασία
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
48
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας
Το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΕΣΚΓ) (γερμανικά: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED) ήταν το κυβερνών-κομμουνιστικό-κόμμα της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας από την ίδρυση του μέχρι το Μάρτιο του 1990.
Τα γεγονότα του 1989 και μετά την ένωση
Το φθινόπωρο του 1989, η κρίση που είχε ξεσπάσει στα ανατολικά καθεστώτα επηρέασε αναπόφευκτα και τη ΓΛΔ. Ο ΓΓ του κόμματος Έριχ Χόνεκερ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, όπως έγινε αργότερα και με όλα τα μέλη της ΚΕ και του ΠΓ. Ταυτόχρονα αφαιρέθηκε από το ΕΣΚΓ ο κυρίαρχος ρόλος του στην πολιτική ζωή της χώρας, που πήγαζε από το σύνταγμα της ΓΛΔ. Το Δεκέμβριο του 1989 αποφασίστηκε να αλλάξει η ονομασία του σε Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας-Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (SED/PDS). Με αυτήν την ονομασία κατέβηκε στις εκλογές του Μαρτίου του 1990, τις τελευταίες εκλογές πριν από την επανένωση. Αμέσως μετά άλλαξε ξανά την ονομασία του, κρατώντας το ένα συνθετικό, δηλαδή Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Partei des Demokratischen Sozialismus) συμμετέχοντας στο πολιτικό σκηνικό της ενωμένης-πλέον-Γερμανίας αποκηρύσσοντας όμως και το παρελθόν του και τη μαρξιστική-λενινιστική του θεωρία. Ωστόσο, συνέχισε να δηλώνει ότι ήταν το διάδοχο κόμμα του ΕΣΚΓ. Το 2007, συγχωνεύθηκε με το κόμμα Εκλογική Εναλλακτική για την Κοινωνική Δικαιοσύνη και μετονομάστηκε τελικώς σε Η Αριστερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταργημένα κομμουνιστικά κόμματα Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στη Γερμανία Κατηγορία:Πολιτική στην Ανατολική Γερμανία
Γιάννης Πρωτούλης
Ο Γιάννης Πρωτούλης (Αθήνα, 1978 ) είναι Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής με το ΚΚΕ από το 2007 μέχρι το 2012, ενώ από το 2014 δραστηριοποιείται στην τοπική αυτοδιοίκηση. Επιπλέον υπήρξε γραμματέας της ΚΝΕ από το 2007 έως το 2011.
Βιογραφία και πολιτική σταδιοδρομία
Ο Πρωτούλης γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα, είναι απόφοιτος Λυκείου και πέρα από την ελληνική ομιλεί και την αγγλική γλώσσα. Μέλος της ΚΝΕ από το 1992, διετέλεσε κατά τα μαθητικά του χρόνια μέλος του συντονιστικού των σχολείων της Δυτικής Αθήνας. Αργότερα εργάστηκε ως οικοδόμος, ενώ αναδείχτηκε μέσα από τον συνδικαλιστικό κλάδο του επαγγέλματος ως μέλος του προεδρείου του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας (1999-2001) και κατόπιν, επί σειρά ετών, μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, καθώς και στέλεχος του ΠΑΜΕ.
Τον Μάρτιο του 2007, και ενώ νωρίτερα υπήρξε μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΚΝΕ, εξελέγη γραμματέας της οργάνωσης αντικαθιστώντας τον Θέμη Γκιώνη μετά από εισήγηση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ήταν το νεότερο ηλικιακά στέλεχος που καταλάμβανε τη συγκεκριμένη θέση.
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, ο Πρωτούλης εκλέχθηκε βουλευτής στην Β΄ Αθηνών και ήταν το νεότερο σε ηλικία μέλος εκείνου του Κοινοβουλίου. Στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ που πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2009 ψηφίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2009, ενώ το 2012 τοποθετήθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας σε μη εκλόγιμη θέση.
Το 2014 εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση. Το 2019 ήταν υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση στις αυτοδιοικητικές εκλογές, όπου κατετάγη τέταρτος με ποσοστό 8,28%.
Στις 27 Νοεμβρίου 2019, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του περιφερειακού συμβουλίου Αττικής, και μετά από έντονη λεκτική αντιπαράθεση με εκατέρωθεν ύβρεις με τον επικεφαλής της παράταξης Δημιουργία, Θάνο Τζήμερο, ο Πρωτούλης κινήθηκε απειλητικά προς τον Τζήμερο φτύνοντάς τον και λερώνοντάς τον με καφέ προτού συγκρατηθεί από τους παρευρισκομένους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές
Γουίλιαμ Πέρσι (ποιητής)
Ο Γουίλιαμ Πέρσι (1574 - 1648) Άγγλος ποιητής και συγγραφέας ήταν τρίτος γιος του Χένρι Πέρσι, 8ου κόμη του Νορθάμπερλαντ και της Αικατερίνης Νέβιλ (1546 - 1596), κόρης του Τζων Νέβιλ, 4ου βαρόνου του Λάτιμερ και της Λαίδης Λούκι Σόμερσετ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Χένρι Πέρσι, 9ος κόμης του Νορθάμπερλαντ ήταν διακεκριμένος προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα.
Εκπαίδευση
Ο Πέρσι σπούδασε Ιταλικά και Λατινικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης κάτι που κέντρισε το ενδιαφέρον του για την σύγχρονη Αγγλική λογοτεχνία σε έργα όπως του Γκαμπριέλ Χάρβευ (1545 - 1630) και του Έντμουντ Σπένσερ (1552 - 1599). Στην Οξφόρδη βρέθηκε σε ευρύ λογοτεχνικό κύκλο στον οποίο συμμετείχε ο ποιητής Μπαρναμπ Μπάρνς (1571 - 1609) του οποίου του έργο "Παρθενοφίλ και Παρθενόπης" ήταν αφιερωμένο στον "μεγάλο ευγενή και καλύτερο φίλο του" Γουίλιαμ Πέρσι. Την επόμενη χρονιά ο Πέρσι δημοσιοποίησε την δική του συλλογή τα "Τραγούδια των πραγματικών Κοελιανών", όπως δήλωσε είχε δώσει τα αντίγραφα σε έναν φίλο του και φοβήθηκε ότι θα δημοσιοποιηθούν χωρίς την άδεια του. Στο έργο του προσθέτει μια επιστολή στην οποία χαρακτηρίζει τα ποιήματα του "παιχνιδάκια" και υπόσχεται ότι "στο μέλλον θα δημιουργήσει μια νέα συλλογή περισσότερο παραγωγική". Στην συλλογή υπήρχε και ένα τραγούδι αφιερωμένο στον Μπάρνς που τον καταγράφει σαν "Παρθενοφίλ".
Έργα
Ο Πέρσι δεν θεωρείται σημαντικό ποιητικό ταλέντο αλλά βρέθηκε μέσα σε έναν κύκλο σπουδαίων ποιητών όπως ο Τσάρλς Φιτςγζεφρευ (1576 - 1638) που στην συλλογή του με το Λατινικό επίγραμμα "Αφφαινί" επαινεί τις ικανότητες του. Οι αδελφοί Εδουάρδος, Λαουρέντ και Τόμας Μάιτσελμπουρν εμφανίζονται επίσης στα ποιήματα του Πέρσι, ο Τόμας Καμπιον (1567 - 1620) επαινεί επίσης τις ικανότητες του στο έργο "Επιγράμματα Β΄" (1619). Ο Γουίλιαμ Πέρσι έγραψε πολλά έργα από τα οποία σώθηκαν έξι, το πρώτο "Φέρι Πάστοραλ" γράφτηκε για να τιμήσει την επίσκεψη του Ιακώβου Α΄ στις 8 Ιουνίου 1603 στον Οίκο της Σιών. Τα υπόλοιπα από τα έργα του ο Πέρσι τα έγραψε με προορισμό να γίνουν αντικείμενο ανάγνωσης στα παιδιά του Λονδίνου. Η τριλογία "Αραβικές πολιτείες" ή "Ένα όνειρο μιας ξερής χρονιάς" περιλαμβάνει τα έργα : "Μια τραγικοκωμοδία" (1601), "Μια κομητεία τραγικά στο κενό" (1602) και η "Γιορτή της Θάλασσας" : ένα θαλασσινό ποίημα (1602) αφιερωμένο στα "παιδιά των διασκεδάσεων και των πουλιών". Το τελευταίο του έργο "Νεκρομάντης" προορίζεται "μονάχα για ηθοποιούς", αν και κανένα από τα έργα του δεν παρουσιάζει λογοτεχνικό ενδιαφέρον η τριλογία "Αραβικές πολιτείες" δίνει τις διασυνδέσεις των Άγγλων της εποχής του με το Ισλάμ.
Θάνατος
Ο Γουίλιαμ Πέρσι είχε φυλακιστεί πολλές φορές στην ζωή του όπως ο μεγαλύτερος αδελφός του περισσότερο για χρέη. Ο Άνθονι Γουντ αναφέρει ότι εγκαταστάθηκε τελικά στην Οξφόρδη και πέθανε σε πολύ πενιχρές συνθήκες ''"ένας ηλικιωμένος ευγενής που έζησε μελαγχολικά και αποσύρθηκε πολλά χρόνια, τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Ιησού Χριστού στις 28 Μαΐου 1648 κοντά στον τάφο του Σερ Χένρυ Γκέιτζ.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Πέρσι
Μπάρι Τάουν Γιουνάιτεντ
Η Μπάρι Τάουν Γιουνάιτεντ (ουαλικά: Clwb Pêl Droed Tref Y Barri, αγγλικά: Barry Town United) είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μπάρι της Ουαλίας. Είναι γνωστή για την εκπροσώπηση της Ουαλίας στην Ευρώπη ως πρωταθλήτρια και κυπελλούχος Ουαλίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ενώ έχει διαγωνιστεί επίσης στη Σάδερν Λιγκ και το Κύπελλο Αγγλίας.
Αγωνίζεται στο Τζένερ Παρκ στο Μπάρι του Βέιλ οφ Γκλαμόργκαν, χωρητικότητας 2000 καθήμενων θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουαλίας
Γιώργος Καρράς
Ο Γιώργος Καρράς είναι Έλληνας μουσικός και συνθέτης. Είναι γνωστός ως βασικός συνθέτης και μπασίστας του συγκροτήματος Τρύπες.
Βιογραφικό
Ο Καρράς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 14 Νοεμβρίου του 1960. Το 1983 μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα δημιούργησαν το συγκρότημα Τρύπες του οποίου ήταν μπασίστας και έχει συνθέσει τα περισσότερα τραγούδια. Οι Τρύπες εξελίχθηκαν σε ένα από τα δημοφιλέστερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα.
Το 1993 κυκλοφορησε, σε συνεργασία με τον Αγγελάκα, τον δίσκο Υπέροχο Τίποτα με παραγωγή του Γιώργου Χριστιανάκη. Σε αυτό το άλμπουμ ο Γιώργος Καρράς εκδήλωνε τις αναζητήσεις του και σε άλλα είδη μουσικής εκτός από την ροκ και χρησιμοποίησε όργανα όπως ακορντεόν, τσέλο, κοντραμπάσο, βιολί και συνθεσάιζερ. Μετά από λίγο καιρό από την κυκλοφορία του, το άλμπουμ αυτό χρησιμοποιείται για την μουσική επένδυση ταινίας του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
1-βρωμοβουτάνιο
To 1-βρωμοβουτάνιο ή 1-βουτυλοβρωμίδιο είναι ένα υγρό (στις συνηθισμένες συνθήκες, T = 25 °C, P = 1 atm) αλκυλογονίδιο. Με βάση το χημικό τύπο του, C4H9F, έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερές θέσης:
Ονοματολογία
Η ονομασία «βρωμοβουτάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «βρωμο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου βρωμίου ανά μόριο της ένωσης. Τέλος, ο αρχικός αριθμός θέσης «1-», δηλώνει τον αριθμό θέσης του ατόμου του άνθρακα με το οποίο ενώνεται το άτομο του χλωρίου, για να διαχωριστεί η ένωση από την ισομερή της 2-βρωμοβουτάνιο.
Με φωτοχημική βρωμίωση
Με φωτοχημική βρωμίωση βουτανίου παράγεται μίγμα 1-βρωμοβουτανίου και 2-βρωμοβουτανίου :
Υποκατάσταση υδροξυλίου από βρώμιο
1. Με επίδραση υδροβρωμίου (HCl) σε 1-βουτανόλη :
2. Η υποκατάσταση του OH από Br στη 1-βουτανόλη μπορεί να γίνει και με βρωμιωτικά μέσα Με τριβρωμιούχο φωσφόρο (PCl3) :
Με προσθήκη βρωμαιθανίου σε αιθένιο
Με προσθήκη βρωμαιθάνιου σε αιθένιο παράγεται 1-βρωμοβουτάνιο ::
Με προσθήκη υδροβρωμίου σε κυκλοβουτάνιο
Με προσθήκη υδροβρωμίου (ΗBr) σε κυκλοβουτάνιο παράγεται 1-βρωμοβουτάνιο : 40px|κυκλοβουτάνιο
Με αποικοδόμηση τύπου Hunsdiecker
Με επίδραση βρωμίου σε πεντανικό άργυρο παράγεται 1-βρωμοβουτάνιο - Αντίδραση Hunsdiecker :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Κατά την υδρόλυσή του με εναιώρημα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) σχηματίζεται 1-βουτανόλη (CH3CH2CH2CH2OH) :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) σχηματίζει αλκυλoβουτυλαιθέρα (CH3CH2CH2CH2OR) :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) σχηματίζει καρβονικό βουτυλεστέρα (RCOOCH2CH2CH2CH3) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) σχηματίζει πεντανονιτρίλιο (CH3CH2CH2CH2CN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλκάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει 1-βουτανοθειόλη (CH3CH2CH2CH2SH) :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) σχηματίζει αλκυλοβουτυλοθειαιθέρα (RSCH2CH2CH2CH3) :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) σχηματίζει 1-ιωδοβουτάνιο (CH3CH2CH2CH2I) :
Υποκατάσταση από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 1-βρωμοβουτάνιο (CH3CH2CH2CH2Br) παράγεται 1-φθοροβουτάνιο :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) σχηματίζει 1-βουταναμίνη (CH3CH2CH2CH2NH2) :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) σχηματίζει N-αλκυλο-1-βουταναμίνη (RNHCH2CH2CH2CH3) :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R'NHR) σχηματίζει N,N-διαλκυλο-1-βουταναμίνη [R'N(CH2CH2CH2CH3)R] :
Υποκατάσταση από τριαλκυλαμινομάδα
Με τριτοταγείς αμίνες [R'N(R)R"] σχηματίζει βρωμιούχο N,N,N-τριαλκυλοβουτυλαμμώνιο {[R'N(CH2CH2CH2CH3)(R)R"]Br} :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη σχηματίζει 1-βουτανοφωσφαμίνη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) σχηματίζει 1-νιτροβουτάνιο (CH3CH2CH2CH2NO2) :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Brriedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται βουτυλοβενζόλιο:
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li σχηματίζει βουτυλολίθιο :
2. Με μαγνήσιο (Mg) σχηματίζει βουτυλομαγνησιοβρωμίδιο :
Αναγωγή
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται βουτάνιο. :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριβρωμιούχου βορίου, παράγεται βουτάνιο :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1-βρωμεξάνιο (CH3CH2CH2CH2CH2CH2Br) :
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 1-βρωμο-1-εξένιο (CH3CH2CH2CH2CH=CHBr) :
(1,2-προσθήκη)
(3,4-προσθήκη) 4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1-βρωμεπτάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει βουτοξυ-2-βρωμαιθάνιο : 30 px
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροβρωμίου (HBr) από 1-βρωμοβουτάνιο παράγεται 1-βουτένιο :
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 1-βρωμοπεντάνιου ~33%, 1-βρωμο-2-μεθυλο-=βουτάνιου ~22%,  1-βρωμο-3-μεθυλοβουτάνιου ~22% και 2-βρωμοπεντάνιου ~22%.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Αλοβουτάνια
49
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 49 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2013-2014
Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Α2 κατηγορίας ανδρών για την περίοδο 2013−14 διεξήχθη με τη συμμετοχή 34 ομάδων χωρισμένες σε τρεις ομίλους. Με βάση την προκήρυξη ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχουν 36 ομάδες, όμως δεν δήλωσαν συμμετοχή ο ΑΣΠ Μεταμόρφωσης από το δεύτερο όμιλο και ο ΑΜΟ Γαλαξίας από τον τρίτο. Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου συμμετείχαν στα μπαράζ ανόδου, όπου πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μ.Ε.Ν.Τ (Τούμπας) Θεσσαλονίκης και κέρδισε μαζί με την Ορεστιάδα την άνοδο στη Βόλεϊλιγκ της περιόδου 2014-15.
49
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2013-2014
Β' Όμιλος
* Ο Αίας Μαλεσίνας αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα και έχει 10 μηδενισμούς.
Μπαράζ ανόδου
Στα μπαράζ ανόδου μετείχαν οι δύο πρώτες κάθε ομίλου. Οι δεύτερες των ομίλων αγωνίστηκαν στην πρώτη φάση, όπου έδωσαν μονούς αγώνες. Η πρώτη ομάδα προκρίθηκε στη δεύτερη φάση, όπου βρέθηκαν απευθείας οι πρώτες των ομίλων. Οι τεσσερις ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο τουρνουά (δυο γυρους). Οι δύο πρώτες κέρδισαν την άνoδο στην Α1 κατηγορία.
Β' φάση
Στη Β' φάση έγιναν δύο τουρνουά (δύο γύροι). Το πρώτο έγινε στη Νέα Πέραμο και το δεύτερο στην Ορεστιάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2013 2014 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2013 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2014
Summer Esperanto Study
To Summer Esperanto Study (εσπεράντο: Somera Esperanto-Studado, SES) είναι η μεγαλύτερη ετήσια διεθνής εκδήλωση που στοχεύει στη διδασκαλία της γλώσσας Εσπεράντο. Πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι από το 2007, διαρκεί μία εβδομάδα και προσελκύει πάνω από 250 συμμετέχοντες από 30 χώρες, οι οποίοι είναι τόσο αρχάριοι όσο και έμπειροι ομιλητές της γλώσσας. Η εκδήλωση διοργανώνεται από την E@I και συνήθως λαμβάνει χώρα στη Σλοβακία, με εξαίρεση το 2014 όταν πραγματοποιήθηκε και στη Ρωσία. Έχει υποστηριχθεί αρκετές φορές από το Σλοβακικό Υπουργείο Παιδείας και τον δήμαρχο της πρωτεύουσας Σλοβακίας. Τον πρώτο χρόνο διεξαγωγής, η εκδήλωση αυτή είχε ένα ευρύ φάσμα και έφερε το όνομα Slavic Esperanto Study (εσπεράντο : Slava Esperanto-Studado).
Πρόγραμμα
Ο βασικός στόχος του SES είναι να διδάξει τη γλώσσα εσπεράντο. Κάθε πρωί γίνονται μαθήματα εσπεράντο, τα οποία διαρκούν τρεις ώρες και περιλαμβάνουν πέντε διαφορετικά επίπεδα, από το A1 έως το C1. Το απόγευμα γίνονται διαλέξεις, εργαστήρια και παιχνίδια. Το βράδυ πραγματοποιούνται συναυλίες ; οι καλλιτέχνες που έχουν συμμετάσχει μεταξύ άλλων στο SES είναι οι Κιμ Χένρικσεν, JoMo και La Perdita Generacio. Καθ'όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, πραγματοποιούνται επίσης εκδρομές στη γύρω περιοχή. Οι καθηγητές που συμμετέχουν είναι διακεκριμένοι καθηγητές της γλώσσας εσπεράντο, όπως οι Μπερτίλο Βένεργκρεν και Στάνο Μάρτσεκ.
2014
Το 2014, το SES πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά δυο φορές σε έναν χρόνο. Και οι δυο εκδηλώσεις χρηματοδοτήθηκαν και υποστηρίχθηκαν από την World Esperanto Association και την World Esperanto Youth Organization. Η πρώτη και μεγαλύτερη εκδήλωση έλαβε χώρα από τις 12 Ιουλίου έως τις 20 Ιουλίου στη Nitra της Σλοβακίας και υποστηρίχθηκε από τον Σλοβάκο Υπουργό Παιδείας Dušan Čaplovič, τον πρόεδρο της Nitra Region Milan Belica και τον δήμαρχο της Nitra Jozef Dvonč. Συμμετείχαν 248 άνθρωποι από 28 χώρες.
Παράλληλα με τα παραδοσιακά μαθήματα εσπεράντο, αυτή η έκδοση του SES συμπεριέλαβε για πρώτη φορά ένα μάθημα πάνω στη λογοτεχνία και τον πολιτισμό της εσπεράντο από τους συγγραφείς Jorge Camacho και Nicola Ruggiero.
2015
Το δέκατο SES πραγμαοτποιήθηκε από τις 11 έως τις 17 Αυγούστου στο Martin της Σλοβακίας. Υποστηρίχθηκε από τον Σλοβάκο Υπουργό Παιδείας Juraj Draxler, τον πρόεδρο της Žilina Region, Juraj Blanár και τον δήμαρχο της Martin, Andrej Hrnčiar.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσπεράντο
Κοτρώνι Ξηροχωρίου Ηλείας
Το Κοτρώνι Ξηροχωρίου είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 199 μέτρα ο οποίος βρίσκεται ανατολικά της λίμνης Καϊάφα σε απόσταση 7 χλμ. Β. από τη Ζαχάρω και 33 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο. Είναι κτισμένος στα νότια όρια του καταφυγίου Άγριας Ζωής "Κάτω Σαμικό-Ξηροχώρι-Σμέρνα-Γραίκα-Βρίνα" ανάμεσα στο Ξηροχώρι (Ν.), Παναγιά (Α.) και Μάραθο (Δ.), ενώ δυτικά του περνάει η ΕΟ Πύργου - Κυπαρισσίας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Ξηροχωρίου του δήμου Ζαχάρως. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Ξηροχώρι, Μάραθο, Παναγιά και Νεοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Ξηροχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 19 κατοίκους.
Σημείωση
Στο δήμο Ζαχάρως υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κοτρώνι Μίνθης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια
Ο Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια ή και απλά Ντούτσιο (ιταλικά: Duccio di Buoninsegna, περ. 1255-1260 – 1318-1319) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Σχολής της Σιένας, όπου και γεννήθηκε. Θεωρείται ο ιδρυτής της ζωγραφικής Σχολής της Σιένας και, μαζί με άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες, από τους «πατέρες» της Δυτικής Τέχνης. Κατά τη διάρκεια του βίου του προσλήφθηκε για να δημιουργήσει πολλά σημαντικά έργα σε κυβερνητικά και θρησκευτικά κτίρια σε όλη την Ιταλία. Ο Ντούτσιο θεωρείται ο θεμελιωτής του στυλ ζωγραφικής του trecento (= ενν. της εκατονταετίας του 1300) και της Σχολής της Σιένα, ενώ συνέβαλε σημαντικά στη διαμόρφωση του γοτθικού στυλ της Σχολής.
Βίος
Τα περισσότερα στοιχεία σχετικά με τον πρώιμο βίο και την οικογένειά του είναι σχετικά αβέβαια, καθώς δεν υπάρχει σχετική τεκμηρίωση. Ήταν γιος κάποιου Μπουονινσένια (ή Μπονινσένια, Boninsegna), ο οποίος κατά την εποχή που πρέπει να γεννήθηκε ο Ντούτσιο ζούσε στο χωριό Καμπορέτζιο (Camporegio). Ο Ντούτσιο καταγράφεται για πρώτη φορά σε κατάστιχο πληρωμών της πόλης της Σιένα το 1278, οπότε και ζωγράφισε δώδεκα ξύλινα κιβώτια, όπου φυλάσσονταν τα αρχεία της πόλης, με αμοιβή 40 σόλδια. Είχε ήδη καταγραφεί ως ζωγράφος, οπότε λογικά πρέπει να υποτεθεί ότι ήταν στη δεύτερη δεκαετία της ζωής του, και συνεπώς η χρονολογία γέννησής του μπορεί να τοποθετηθεί ανάμεσα στο 1255 με 1260.
Τα τελευταία 150 χρόνια αρκετοί ερευνητές μελέτησαν τα αρχεία (Milanesi, 1854; Lisini, 1898; Davidsohn, 1900; Lusini, 1913; Bacci, 1932; Brandi, 1951; White, 1979; Stubblebine, 1979) και ανακάλυψαν αρκετά στοιχεία, πολύ περισσότερα από αυτά που υπάρχουν για άλλους Ιταλούς καλλιτέχνες της εποχής του (ή νωρίτερα). Πολλά στοιχεία για τη ζωή του είχαν επίσης προκύψει από τη μελέτη των έργων του. Πολλές φορές έχει καταγραφεί για πρόστιμα ή χρέη, γεγονός που οδήγησε τους ιστορικούς να διαμορφώσουν την άποψη ότι είχε δυσκολίες να διαχειριστεί τα οικονομικά του. Οι καλλιτεχνικές του αρετές αρκούσαν, ωστόσο, για να επισκιάσουν την έλλειψη οργάνωσης, ως πολίτη, και έγινε διάσημος εν όσω ακόμη ζούσε. Τον 14ο αιώνα ο Ντούτσιο έγινε ένας από τους πλέον ευνοημένους αλλά και ριζοσπάστες ζωγράφους της Σιένα:
Τον επόμενο χρόνο (1279) του ανατέθηκε να ζωγραφίσει τα ξύλινα καλύμματα των κατάστιχων του δημοτικού θησαυροφυλακίου, αυτή τη φορά με αμοιβή 10 σόλδια. Καταγράφεται στη Σιένα κατά τον Μάρτιο - Απρίλιο του 1280, οπότε και κλήθηκε να πληρώσει το καθόλου ευκαταφρόνητο πρόστιμο των 100 λιρών. Ύστερα από αυτή την καταγραφή τα αρχεία αναφέρουν, τον Ιανουάριο του 1285, κάποιον «Γκούτσιο Μπονινσένια» (Guccio Boninsegna) που καταδικάστηκε να πληρώσει 10 σόλδια.
Καλλιτεχνική σταδιοδρομία
Πού και με ποιον σπούδασε ζωγραφική ο Ντούτσιο αποτελεί και σήμερα αντικείμενο μεγάλης διαμάχης, αλλά αναλύοντας το στυλ και την τεχνική του οι ειδικοί της ιστορίας της τέχνης κατάφεραν να περιορίσουν το πεδίο έρευνας. Πολλοί πιστεύουν ότι σπούδασε με δάσκαλο τον Τσιμαμπούε, άλλοι όμως πιστεύουν ότι πιθανόν να ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη και να σπούδασε με κάποιον από τους Βυζαντινούς ζωγράφους, καθώς η τεχνοτροπία και το στυλ του προσομοιάζουν πολύ με αυτά της Βυζαντινής τέχνης. Δυστυχώς, τα πρώτα του έργα σήμερα θεωρούνται χαμένα και, παρά το ότι είχε δραστηριότητα από το 1268 μέχρι σχεδόν το 1311 και ήταν αρκετά παραγωγικός, έχουν διασωθεί μόνο περίπου 13 έργα του. Κατά τη δεκαετία 1286-1296 αναφέρεται ότι λάμβανε πληρωμές για αναθέσεις διακόσμησης των βιβλίων της πόλης (Ιανουάριος 1286, Αύγουστος 1291, Ιανουάριος 1292, Μάρτιος 1294, Οκτώβριος 1295).
Μόνο δύο από τα διασωθέντα έργα του μπορούν να χρονολογηθούν με ακρίβεια. Και τα δύο είναι μεγάλες αναθέσεις από το δημόσιο: Η Μαντόννα του Ρουτσελλάι (Rucellai Madonna), η οποία σήμερα βρίσκεται στην πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας, που του ανατέθηκε τον Απρίλιο του 1285 από την αδελφότητα Compagnia del Laudesi di Maria Vergine για να τοποθετηθεί σε παρεκκλήσιο του ναού της Σάντα Μαρία Νοβέλλα (Santa Maria Novella) της Φλωρεντίας και η Μαεστά (Maestà), για την Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού ναού της Σιένας, που του ανατέθηκε το 1308 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1311.
Το συμβόλαιο για τη δημιουργία της Μαντόννα του Ρουτσελάι υπήρχε στα κρατικά αρχεία της Φλωρεντίας, αποκαλύφθηκε το 1790 και δημοσιεύτηκε το 1854, αλλά μόνο το 1930 διαπιστώθηκε αδιαμφισβήτητα ότι αυτό αναφερόταν στον συγκεκριμένο πίνακα. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι αναφέρει ότι επρόκειτο για τον μεγαλύτερο πίνακα που είχε δημιουργηθεί, αλλά τον αποδίδει στον Φλωρεντινό Τσιμαμπούε. Η άποψη του Βαζάρι, που μάλλον για προσωπικούς λόγους δεν ήθελε να αποδώσει ένα τόσο λαμπρό έργο σε Φλωρεντινό, έγινε γενικά αποδεκτή μέχρι τις αρχές του αιώνα μας, επειδή παρουσιάζει σαφείς ομοιότητες με έργα του Τσιμαμπούε. Ορισμένοι σύγχρονοι κριτικοί τέχνης, που δεν μπορούν πλέον να αμφισβητήσουν ότι πρόκειται για έργο του Ντούτσιο, συμπέραναν ότι ο Ντούτσιο πρέπει να ήταν μαθητής του Τσιμαμπούε, γι' αυτό και η έντονη επίδρασή του, ή ακόμα και απομίμησή του από πλευράς Ντούτσιο.
Ύφος
Δεν υπάρχει σαφής μαρτυρία ότι ο Ντούτσιο ζωγράφισε νωπογραφίες. Τα γνωστά του έργα είναι πίνακες σε ξύλο, τους οποίους ζωγράφισε χρησιμοποιώντας αυγοτέμπερα και στόλισε με φύλλα χρυσού. Αντίθετα με τους δασκάλους και τους καλλιτέχνες της εποχής του, ο Ντούτσιο ήταν τεχνίτης στην τέμπερα και κατάφερε να «κατακτήσει» αυτό το μέσον με κομψότητα αλλά και ακρίβεια.
Το ύφος του ήταν, κατά κάποιο τρόπο, παρόμοιο με αυτό της βυζαντινής τέχνης, με το χρυσό φόντο και γνωστές θρησκευτικές σκηνές, αλλά είναι και διαφορετικό και περισσότερο πειραματικό. Τα χρώματά του είναι θερμά και ελκυστικά. Τα έργα του έχουν υψηλή αισθητική με απαλές λεπτομέρειες, ενώ ορισμένες φορές ενθέτει και πετράδια και διακοσμητικά υφάσματα. Είναι επίσης γνωστός για τον πολύπλοκο τρόπο με τον οποίο οργάνωνε τον χώρο κάθε έργου. Η οργάνωση των μορφών είναι εξειδικευμένη και πάντα εξυπηρετεί κάποιο σκοπό. Στην Παναγία Ρουτσελάι (Rucellai Madonna, περ. 1285) ο θεατής μπορεί να αποθαυμάσει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά συγκεντρωμένα.
Ο Ντούτσιο άρχισε να αποδομεί τις αιχμηρές γραμμές της βυζαντινής ζωγραφικής και να «μαλακώνει» τις μορφές του. Χρησιμοποιούσε μοντέλα (παίζοντας με σκούρα και ανοικτά χρώματα) ώστε να αποκαλύπτει τις μορφές που κρύβονται κάτω από τα βαριά ενδύματα. Τα χέρια, τα πόδια και τα πρόσωπα γίνονται πιο στρογγυλευμένα και τρισδιάστατα.
Ο Ντούτσιο ήταν επίσης ένας από τους πρώτους ζωγράφους που ζωγράφισε μορφές με «αρχιτεκτονικές» τοποθετήσεις: Είχε αρχίσει να εξερευνά και να διερευνά το βάθος και τον χώρο. Είχε, επίσης, δώσει σημαντική προσοχή στο συναίσθημα, κάτι που δεν παρατηρείται σε άλλους καλλιτέχνες της εποχής του. Οι χαρακτήρες αλληλεπιδρούν τρυφερά και απαλά ο ένας με τον άλλο, έτσι σαν να μην πρόκειται για την Παρθένο και τον Ιησού, αλλά απλά για τη μητέρα με το παιδί της. Καθώς «φλερτάρει» με τον νατουραλισμό, αντίθετα με αυτόν οι πίνακές του εμπνέουν δέος. Οι μορφές του Ντούτσιο μοιάζουν σαν να είναι έξω από αυτόν τον κόσμο και να είναι ουράνιες: Υπάρχουν κάπου αλλού με όμορφα χρώματα, απαλές κώμες, με χάρη και ντυμένες με υφάσματα που δεν μπορεί να είναι διαθέσιμα σε απλά ανθρώπινα πλάσματα. Η επιρροή του είναι εμφανής σε πολλούς άλλους ζωγράφους, όπως ο Σιμόνε Μαρτίνι και οι αδελφοί Λορεντσέττι (Αμπρόζιο και Πιέτρο).
Στην τέχνη του Ντούτσιο η επισημότητα της Ιταλο-βυζαντινής παράδοσης, ενδυναμωμένη από σαφέστερη αντίληψη της εξέλιξής της από τις κλασικές ρίζες, συγχωνεύεται με τη νέα πνευματικότητα της γοτθικής τεχνοτροπίας. Από πολλούς η Maestà θεωρείται το μεγαλύτερο έργο του, που σήμερα βρίσκεται στον καθεδρικό της Σιένα. Το πίσω μέρος του πίνακα είναι διαιρεμένο σε 26 τμήματα, στα οποία απεικονίζονται επεισόδια από τα Πάθη του Χριστού. Η επίδραση του γαλλικού γοτθικού στυλ είναι εμφανής στις γραμμές των καμπυλών, που είναι ιδιαίτερα απαλές, και την επιλογή των χρωμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Σχολή της Σιένα
Youthanasia
Το Youthanasia είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1994 από την "Capitol Records". Το άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 27 Ιουλίου 2004 από την "Capitol".
Ιστορία του δίσκου
Το 1993, οι Megadeth ήταν αναγνωρισμένοι ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χέβι μέταλ, έχοντας κυκλοφορήσει ένα χρόνο νωρίτερα το διπλά πλατινένιο "Countdown to Extinction". Το Νοέμβριο του 1993 το τραγούδι "99 Ways to Die" συμπεριλήφθηκε στη συλλογή τραγουδιών για τη σειρά "The Beavis and Butt-head Experience" και τον Ιανουάριο του 1994 το "Angry Again" προτάθηκε για βραβείο "Grammy".
Μέσα στο 1994, οι Megadeth μετέβησαν στο Φοίνιξ της Αριζόνα για να ηχογραφήσουν το νέο τους άλμπουμ. Ο ήχος του δίσκου συνεχίζει στο μοτίβο του προκατόχου του, παρουσιάζοντας ένα πιο εμπορικό στυλ σε σύγκριση με τους πρώτους τέσσερις δίσκους του συγκροτήματος. Αυτός ήταν ο δίσκος στον οποίο ο Ντέιβ Μαστέιν συμπεριέλαβε στις συνθέσεις τα ονόματα όλων των μελών των Megadeth θέλοντας να βοηθήσει τους υπόλοιπους να φανερώσουν τη δημιουργικότητα τους.
Το "Youthanasia" κυκλοφόρησε στις αρχές Νοεμβρίου και ανέβηκε στο # 4 των αμερικανικών τσαρτ για να γίνει πλατινένιο, ενώ έφθασε και στο # 6 στη Μεγάλη Βρετανία. Το "Allmusic" το βαθμολόγησε με τρία αστέρια και το "Q" με τέσσερα.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε με μία εμφάνιση στο "Webster's Hall" της Νέας Υόρκης στα τέλη Οκτωβρίου του 1994, για να μεταβεί ένα μήνα αργότερα στη Νότια Αμερική με το συγκρότημα να δίνει πέντε συναυλίες στην Αργεντινή και άλλες δύο στη Βραζιλία, ενώ είχε ξεκινήσει με μία εμφάνιση στο Σαντιάγο της Χιλής. Η περιοδεία συνεχίστηκε με 34 συναυλίες στη Βόρεια Αμερική τους δύο πρώτους μήνες του 1995, με τους Megadeth να μεταβαίνουν στην Ευρώπη στα μέσα Μαρτίου δίνοντας 22 συναυλίες πριν συνεχίσουν με τις πρώτες συναυλίες της καριέρας τους στο Ισραήλ, στα τέλη Απριλίου. Το Μάιο εκείνης της χρονιάς έδωσαν έντεκα συναυλίες στην Ιαπωνία και το καλοκαίρι συνέχισαν με το δεύτερο σκέλος της Βορειοαμερικανικής περιοδείας τους για να κλείσουν με τέσσερις συναυλίες στη Λατινική Αμερική στις αρχές Σεπτεμβρίου στα πλαίσια του φεστιβάλ "Monsters of Rock", μαζί με τον Ozzy Osbourne και τον Alice Cooper.
Τραγούδια
1. Reckoning Day (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:34
2. Train of Consequences (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 3:31
3. Addicted to Chaos (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 5:26
4. A Tout Le Monde (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:28
5. Elysian Fields (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:03
6. The Killing Road (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 3:57
7. Blood of Heroes (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 3:57
8. Family Tree (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:07
9. Youthanasia (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:09
10. I Thought I Knew it All (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 3:44
11. Black Curtains (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 3:39
12. Victory (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:27
Βραβεία
Youthanasia (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Αργεντινή (CAPIF Certification): Χρυσός
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Megadeth Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Κολοκυνθού (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Κολοκυνθού υπάρχουν τα εξής τοπωνύμια της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κατάληψη της Οθωμανικής Τράπεζας (1896)
Τον Αύγουστο του 1896 μέλη της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (ΑΕΟ), προκειμένου να ευαισθητοποιήσουν τις Μεγάλες Δυνάμεις στην επίλυση του μεγάλου Αρμενικού ζητήματος, που συνέχιζε να υφίσταται περισσότερο έντονα, ύστερα από τις τελευταίες γενικευμένες εκτοπίσεις, σφαγές, εμπρησμούς κ.λπ. που υποβάλλονταν ο αρμενικός λαός στις ανατολικές επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατέλαβαν την Οθωμανική Τράπεζα της Κωνσταντινούπολης και έθεσαν υπό ομηρία τους υπαλλήλους.
Κατάληψη
Έτσι στις 26 Αυγούστου του 1896, ημέρα Τετάρτη και περί ώρα 13:00 μια ομάδα 26 Αρμενίων με επικεφαλής τον Πάπκεν Σιούνι, που αποτελούσαν όλοι μέλη της ΑΕΟ, οπλισμένοι με πιστόλια, χειροβομβίδες και δυναμίτες εισέβαλαν στην Οθωμανική Τράπεζα της Κωνσταντινούπολης. Κατά την είσοδό τους χωρισμένοι σε ομάδες αντάλλαξαν πυροβολισμούς με τους Αλβανούς φύλακες της Τράπεζας. Στις ανταλλαγές αυτές σκοτώθηκαν εννέα άτομα μεταξύ των οποίων και ο αρχηγός της επιχείρησης, τον οποίο και αντικατέστησε αμέσως ο Αρμέν Καρό. Οι εισβολείς μετά την επικράτησή τους καθησύχασαν τους υπαλλήλους ότι δεν έχουν σκοπό να βλάψουν κανένα ούτε να προβούν σε ληστεία παρά μόνο να υπαγορεύσουν πολιτικά αιτήματα (μανιφέστο), στους ξένους πρέσβεις των Μεγάλων Δυνάμεων οι οποίοι στη συνέχεια και προσκλήθηκαν στη Τράπεζα για διαπραγματεύσεις.
Στις διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν την ίδια ημέρα το απόγευμα προσήλθαν οι πρέσβεις της Ρωσίας; Αγγλίας, Γαλλίας κ.ά. που αποτέλεσαν ειδική επιτροπή υπό την προεδρία του Ρώσου πρέσβη (ως ομόθρησκος). Στο μανιφέστο που επέδωσαν οι εισβολείς, που ήταν γραμμένο στη Τουρκική δημοτική, κάνοντας αρχικά λόγο για την από αιώνων αρμονική συμβίωση των Αρμενίων με τους Τούρκους και τις άλλες εθνικές μειονότητες των ανατολικών περιοχών (Κούρδοι και Κιρκάσιοι), στη συνέχεια καταφερόταν στη βίαιη πολιτική που ασκούσε σε βάρος τους η Αυτοκρατορία προκειμένου να τους εξαναγκάσει στον εκτουρκισμό και την αφομοίωση σε μια σειρά εγκλημάτων, καλώντας τελικά τον Σουλτάνο ν΄ αναλάβει μία δίκαιη και βιώσιμη λύση.
Τελικά οι πρέσβεις τους υποσχέθηκαν ότι ήδη το αίτημά τους εξετάζεται από τις Δυνάμεις και γρήγορα θα επιλυθεί, ζητώντας τους παράλληλα να εγκαταλείψουν την τράπεζα, ότι αναλαμβάνουν την ασφαλή έξοδό τους και να μην αποτολμήσουν το σχέδιό τους που θα τους στοίχιζε την αποξένωσή τους από το ενδιαφέρον της Ευρώπης, εκτός των σφαγών που σίγουρα θα επακολουθούσαν. Τότε ο Άγγλος διευθυντής της Τράπεζας Βίνσεντ Έντγκερ προσφέρθηκε να τους παραχωρήσει την θαλαμηγό του για φυγάδευση.
Τελικά η κατάληψη της Τράπεζας διήρκεσε 14 ώρες, οι εισβολείς αν και δήλωσαν ότι ήταν έτοιμοι για όλα, και να πεθάνουν για την ελευθερία τους, μετά και την απονομή χάριτος που τους δόθηκε αποχώρησαν, τις πρώτες πρωινές ώρες της επομένης όπου και επιβιβάστηκαν της θαλαμηγού με προορισμό τη Μασσαλία.
Την επομένη, ημέρα Παρασκευή, 28 Αυγούστου του 1896, ημέρα αργίας και προσευχής των Μουσουλμάνων, ξέσπασε η μεγάλη σφαγή των Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη που γενικεύτηκε στη συνέχεια και σ΄ άλλες περιοχές της Αυτοκρατορίας
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Ιστορία της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Εταιρείες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ
Το Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ (αγγλικά: National Soccer League, NSL) ήταν το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Αυστραλία, με διοργανώτρια αρχή την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας. Το NSL διήρκεσε 28 περιόδους από την ίδρυσή του το 1977 μέχρι τη διάλυσή του το 2004, όταν αντικαταστάθηκε από την Α-Λιγκ.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του NSL, στο πρωτάθλημα μετείχαν συνολικά 42 ομάδες, 41 με έδρα την Αυστραλία και μία με έδρα τη Νέα Ζηλανδία. Οι αγωνιστικές περίοδοι αρχικά διεξάγονταν κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου, μέχρι το 1989, όταν αυτό άλλαξε στη θερινή περίοδο. Το 1984, το πρωτάθλημα χωρίστηκε σε δύο περιφέρειες (Βόρεια και Νότια) με σκοπό τη συμμετοχή περισσότερες ομάδες στον διαγωνισμό. το πρωτάθλημα επέστρεψε και πάλι σε ένα ενιαίο τμήμα το 1987. Η διοργάνωση ήταν γνωστή με διάφορες εμπορικές ονομασίες οι οποίες ήταν η Philips Soccer League, η Olympic Airways Soccer League, η Coca-Cola Soccer League, η Ericsson Cup και η A-League.
Από την εναρκτήρια περίοδο του πρωταθλήματος μέχρι τη διάλυσή του το 2004, συνολικά 13 ομάδες στέφθηκαν πρωταθλήτριες είτε μέσω του συστήματος της καλύτερης επίδοσης στην κανονική διάρκεια, είτε μέσω μιας σειράς τελικών που κορυφώνονταν με ένα μεγάλο τελικό.