cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαδραστικές προσομοιώσεις PHET
Σχεδίαση και εκπαιδευτική επίδραση
Μια προσομοίωση PhET ξεκινά με τρία έως πέντε άτομα συμπεριλαμβάνοντας έναν ειδικό του εξεταζόμενου θέματος, έναν δάσκαλο, έναν εκπαιδευτικό ερευνητή και έναν επαγγελματία ανάπτυξης λογισμικού. Η σχεδίαση ξεκινά με την ταυτοποίηση των συγκεκριμένων εκπαιδευτικών σκοπών που έχουν αποδειχθεί εννοιολογικά δύσκολες με βάση την εμπειρία των δασκάλων στην τάξη. Η σχεδίαση της προσομοίωσης, ή εμφάνιση και η αίσθηση είναι ταξινομείται, συζητείται και τελικά "κωδικοποιείται." Κάθε προσομοίωση εξετάζεται από τους χρήστες μέσα από συνεντεύξεις με σπουδαστές και στις τάξεις, ξαναδουλεύεται όταν χρειάζεται και ξαναδοκιμάζεται, πριν εμφανιστεί στον ιστότοπο του PhET.
Μαζί με τον έλεγχο κάθε προσομοίωσης, η ομάδα PhET εκτελεί εκπαιδευτική έρευνα στις προσομοιώσεις τους. Έχουν δείξει στις έρευνές τους ότι όταν οι σπουδαστές εξερευνούν τις προσομοιώσεις πέρα από τα παραδοσιακά εργαστήρια, βελτιώνεται η κατανόηση των εννοιών από τους σπουδαστές.
Η χρήση του PhET από εκπαιδευτικούς
Ενώ οι προσομοιώσεις PhET αναπτύσσουν τις προσομοιώσεις, είναι βασικά οι δάσκαλοι που αναπτύσσουν τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες που χρησιμοποιούν τις προσομοιώσεις, μοιράζοντας τες με την κοινότητα. Οι συντελεστές στον ιστότοπο PhET ακολουθούν τις ανοιχτές εκπαιδευτικές πρακτικές (OEP), δίνοντας στους δασκάλους τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν ή να προσαρμόσουν τις δραστηριότητες ελεύθερα. Άλλοι οργανισμοί ανοικτών πηγών εκπαίδευσης που παρέχουν ιδέες και επιθεωρήσεις περιλαμβάνουν και τους εξής:
Οι επαγγελματικές οργανώσεις επίσης δίνουν ιδέες για χρήση προσομοιώσεων PhET. Στο JCE Chemical Education Xchange (ChemEd X), τα μέλη έχουν ιστολόγια για το πώς η χρήση του PhET μπορεί να βοηθήσει με συγκεκριμένα θέματα όπως πηγές στοιχειομετρίας First Week Excitement, PHYSICS 2000, και προσθήκη ερωτήματος στην ατομική θεωρία.
Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ
Ο Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ Φραγκάκος (κατά κόσμον Παναγιώτης) γεννήθηκε στη Νίκαια Πειραιώς στις 20 Ιανουαρίου 1949. Εκεί ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1972.
Ήταν πνευματικό τέκνο του Αρχιμανδρίτη Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, ενώ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας συνδέθηκε πνευματικά με τον τότε Μητροπολίτη Εδέσσης Άγιο Καλλίνικο, ο οποίος τον χειροτόνησε Διάκονο το 1975 και Πρεσβύτερο το 1979.
Από τον Ιανουάριο του 1976 διορίστηκε Τακτικός Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας και διακόνησε στους τομείς της ιεραποστολής, της κατήχησης και της Πνευματικής Καθοδήγησης των πιστών σε ολόκληρη την Επισκοπική Επαρχία. Διετέλεσε επίσης Διευθυντής του Μαθητικού Οικοτροφείου και των Ιερατικών Σεμιναρίων της Ιεράς Μητροπόλεως. Έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά και ιδιαίτερα με την συγγραφή εκκλησιαστικών υμνογραφιών και αγιολογικών κειμένων τα οποία έχουν εγκριθεί και από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας εξελέγη στις 11 Οκτωβρίου 2002 από την ολομέλεια της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Πηγές
Ιωηλ
Νίκος Λεκατσάς
Ο Νίκος Λεκατσάς ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στον Πειραιά το 1926.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και συγκεκριμένα στη Νίκαια. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο παίζοντας στις αλάνες της γειτονιάς του και αργότερα εγγράφηκε στα τμήματα υποδομών του Κεραμεικού Καμινίων. Το 1944 μεταπήδησε στην ομάδα της γενέτειρας του, Άρη Πειραιώς, έπειτα από εισήγηση του προέδρου του τελευταίου και προωθήθηκε απευθείας στην βασική ομάδα, ξεκινώντας την επίσημη ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Το 1949 και στην ηλικία των 23 ετών μεταγράφηκε στον Εθνικό Πειραιώς. Με τη φανέλα του Εθνικού έκανε μεγάλη καριέρα και φόρεσε και τρεις φορές τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας σημειώνοντας 4 γκολ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Τσβίκλα
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Ćwikła z chrzanem (Τσβίκλα με μικρή προσθήκη [[χρένου)]] Το τσβίκλα (πολωνικά) ή τσβίκλι (цвіклі) είναι πολωνική και Δυτικής ουκρανική σαλάτα ή ρελίς που παρασκευάζεται με βρασμένα τριμμένα παντζάρια και  τριμμένο χρένο. Άλλα συστατικά περιλαμβάνουν συχνά τη ζάχαρη, το αλάτι, το χυμό λεμονιού και μερικές φορές κύμινο, μήλα, κόκκινο ξηρό κρασί, γαρύφαλλο, και ψιλοκομμένο μαϊντανό. Το Τσβίκλα συνήθως σερβίρεται ως συνοδευτικό σε κρέας, ιδιαίτερα σε ψητό ή καπνιστό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Καρυκεύματα Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα
Χαμένα Νιάτα (ταινία 1936)
Η ταινία Χαμένα Νιάτα (αγγλ. Dodsworth) είναι δραματική κινηματογραφική ταινία, δράμα παραγωγής 1936 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Σίνκλερ Λιούις, που γράφτηκε το 1929. Ο Σίντνεϊ Χάουαρντ βασίστηκε στην προσαρμογή του μυθιστορήματος για το θέατρο για να γράψει το σενάριό. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Γουόλτερ Χιούστον στο ρόλο του Σαμ Ντόντσγουορθ, η Ρουθ Τσάτερτον στο ρόλο της άπιστης συζύγου του Φραν, η Μαίρη Άστορ στο ρόλο της Ίντιθ Κόρτραϊτ και ο Πολ Λούκας στο ρόλο του πλέιμποϊ Άρνολντ Άιζλιν. Η ταινία πραγματεύεται την κρίση που επέρχεται στο γάμο ενός ζευγαριού, που μετά από είκοσι χρόνια συμβίωσης διαπιστώνουν ότι δεν έχουν τίποτα κοινό. Η ταινία προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κερδίζοντας ένα.
Το 1990 ταινία επιλέχθηκε να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Ο αυτοκινητοβιομήχανος Σαμ Ντόντσγουορθ (Γουόλτερ Χιούστον), αποσύρεται από τα ηνία της εταιρίας του μετά από πολλά χρόνια. Σκοπός του είναι να ξεκουραστεί και να βρει χρόνο για να απολαύσει τις χαρές της ζωής με τη σύζυγό του Φραν (Ρουθ Τσάτερτον). Οι δυο τους φεύγουν για υπερατλαντικό ταξίδι με το πλοίο, όπου πρόκειται να κάνουν δεύτερο μήνα του μέλιτος και να γνωρίσουν την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όμως, η Φραν, που φοβάται ότι έχει γεράσει και είναι ανασφαλής με την εξωτερική της εμφάνιση, φλερτάρει με άλλους άνδρες παραμελώντας τον Σαμ. Όσο ο καιρός περνάει και όσο οι δυο τους περνούν τις διακοπές τους στην Ευρώπη, τόσο μεγαλώνει το χάσμα στη σχέση τους, καθώς ο Σαμ δεν μπορεί να συνοδεύει τη Φραν σε κοσμικές εκδηλώσεις, ούτε να υποκρίνεται ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι πραγματικά. Κάποια στιγμή οι δυο τους αποφασίζουν να πάρουν διαζύγιο και ο Σαμ πηγαίνει στη Νάπολη για να ζήσει με την Ίντιθ Κόρτραϊτ (Μαίρη Άστορ), μια πνευματώδη γυναίκα που γνώρισε στο πλοίο και που ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία του. Τότε η Φραν αποφασίζει ότι δε θέλει πια να του δώσει διαζύγιο. Ο Σαμ πρέπει να αποφασίσει αν θα πρέπει να επιστρέψει σε έναν αποτυχημένο γάμο, ή αν θέλει να ζήσει την ευτυχία με τη γυναίκα που αγαπά.
Πληροφορίες παραγωγής
Το μυθιστόρημα του Σίνκλερ Λιούις διασκευάστηκε αρχικά για το θέατρο. Ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1934 με πρωταγωνιστές τους Γουόλτερ Χιούστον και Φέι Μπέιντερ στο ρόλο της συζύγου. Το θεατρικό έκανε επιτυχία και παίχτηκε για 147 παραστάσεις. Μόνο όμως ο Γουόλτερ Χιούστον, ο Χάρλαν Μπριγκς και ο Τσαρλς Χάλτον συμμετείχαν στην κινηματογραφική μεταφορά δυο χρόνια αργότερα.
Κατά την περίοδο των γυρισμάτων η Μαίρη Άστορ, είχε να αντιμετωπίσει ένα σκανδαλώδες διαζύγιο, το οποίο είχε λάβει μεγάλη δημοσιότητα. Ο σύζυγός της είχε χρησιμοποιήσει το ημερολόγιό της για να αποδείξει ότι είχε ερωτική σχέση με τον δραματουργό Τζορτζ Κάουφμαν. Δημοσιογράφοι την ακολουθούσαν παντού, γι' αυτό η ηθοποιός αναγκαζόταν να κοιμάται στο κινηματογραφικό πλατό για να γλιτώσει. Η Άστορ έλαβε τη συμπαράσταση του Γουάιλερ, του Χιούστον και της Τσάτερτον που κατέθεσε στο δικαστήριο υπέρ της.
Ο Γουίλιαμ Γουάιλερ θεωρούσε ότι η ερμηνεία της Ρουθ Τσάτερτον ήταν ακραία και της ζήτησε να χαμηλώσει τον τόνο, όταν ερμήνευε τις ατάκες της. Η Τσάτερτον διαφώνησε και οι δυο τους διαπληκτίζονταν συχνά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Κάποια στιγμή η ηθοποιός χαστούκισε το σκηνοθέτη. Η Μαίρη Άστορ παρατήρησε στην αυτοβιογραφία της ότι ο χαρακτήρας που υποδυόταν η Τσάτερτον, ήταν εκείνος μιας γυναίκας που δε θέλει να εγκαταλείψει τη νιότη της, συμπεριφορά που παρουσίαζε ομοιότητες με εκείνη της ηθοποιού. Η ταινία ήταν η τελευταία στην οποία συμμετείχε η Ρουθ Τσάτερτον.
Υποδοχή
Ο Φρανκ Σ. Νάτζεντ των New York Times στην κριτική του για την ταινία επαίνεσε τη σκηνοθεσία του Γουάιλερ λέγοντας: ''Ο Γουίλιαμ Γουάιλερ είχε την ικανότητα να δώσει στο μυθιστόρημα κινηματογραφική υπόσταση, σκηνοθετώντας ένα λαμπρό επιτελείο ηθοποιών και χαρίζοντάς μας ικανοποίηση. Η ταινία αναβάθμισε το σενάριο του Σίντνεϊ Χάουαρντ.
Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου
Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (6 - 16 Απριλίου 1826), συγκλήθηκε στη Νέα Επίδαυρο (Πιάδα), με κύριο σκοπό την περαιτέρω αναθεώρηση του Πολιτεύματος.
Χαμένα Νιάτα (ταινία 1936)
Υποδοχή
Η ταινία ήταν μια από τις εμπορικότερες του 1936.
Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου
Η Εθνοσυνέλευση λόγω των κρίσιμων στρατιωτικών γεγονότων των ημερών εκείνων (άφιξη του Ιμπραήμ στη Πελοπόννησο, πολιορκία και πτώση του Μεσολογγίου αποφάσισε την διακοπή των εργασιών της, ώστε να μετέχουν όλοι στην πολεμική προσπάθεια. Επίσης, έγινε πρόβλεψη για σύσταση νέας Εθνοσυνέλευσης μόλις οι περιστάσεις το επιτρέψουν.
Χαμένα Νιάτα (ταινία 1936)
Βραβεία
Η ταινία έλαβε συνολικά πέντε υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, κερδίζοντας το Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης. Ο Γουίλιαμ Γουάιλερ, μαζί με τον Γουόλτερ Χιούστον και τη Μαρία Ουσπένσκαγια έλαβαν την πρώτη υποψηφιότητα της καριερα τους για Όσκαρ. Ο σκηνοθέτης ηττήθηκε από τον Φρανκ Κάπρα που έλαβε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Ο Πρίγκηψ των Δολλαρίων (Mr. Deeds Goes to Town, 1936), ενώ το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας πήγε στην ταινία Ο μέγας Ζίγκφελντ (The Great Ziegfeld, 1936).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου
Το κυριώτερο έργο αυτής της Εθνοσυνέλευσης ήταν ο διορισμός νέου (διαφορετικού) κυβερνητικού σχήματος (Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος (1826))- έτσι ώστε να ανταποκρίνεται ευχερέστερα στις ανάγκες της περιόδου -, η δημιουργία της «Επιτροπής Συνελεύσεως», η οποία θα φρόντιζε για την εκ νέου έναρξη της Εθνοσυνελεύσεως, αλλά και για την σύναψη ανακωχής με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέσω του Άγγλου πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη, Στράτφορντ Κάννιγκ.
Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση συνέχισε και ολοκλήρωσε τις εργασίες της, πρώτα στην Ερμιόνη και κατόπιν στην Τροιζήνα, την Άνοιξη του 1827
Στρατιωτικά και πολιτικά γεγονότα της περιόδου
Ο εμφύλιος πόλεμος του 1824 είχε χωρίσει την χώρα στα δύο : οι νικημένοι Πελοποννήσιοι είχαν χάσει τους αρχηγούς τους, είχαν υποδεχτεί στα εδάφη τους τα ρουμελιώτικα στρατεύματα που συμπεριφέρονταν σαν σώματα κατοχής, και όλη η εξουσία πολιτική και στρατιωτική είχε περάσει στον Γεώργιο Κουντουριώτη. Οι νικητές (Υδραίοι και Ρουμελιώτες) είχαν να αντιμετωπίσουν την παντελή έλλειψη χρημάτων, και την εχθρότητα του ντόπιου πληθυσμού που δεν υπάκουε στις εντολές τους. Έτσι, ο Ιμπραήμ κατέλαβε χωρίς σοβαρή αντίσταση την Μεθώνη, τα κάστρα της Κορώνης και της Πύλου, σκότωσε στη μάχη στο Μανιάκι τον Παπαφλέσσα, και κατέλαβε τέλος και την Τρίπολη. Ο στρατιωτικός νους την επανάστασης, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ήταν μαζί με άλλους Πελοποννήσιους οπλαρχηγούς και πολιτικούς, σε απομόνωση στην Ύδρα, περιμένοντας να δικαστεί - αφού ήταν από τους χαμένους του εμφυλίου πολέμου. Όταν λόγω της κρισιμότητας των περιστάσεων απελευθερώθηκαν οι κρατούμενοι Πελοποννήσιοι ήταν πλέον αργά. Ο Κολοκοτρώνης, στη μάχη της Τραμπάλας νικήθηκε από τον Ιμπραήμ ο οποίος κατέλαβε και την Τρίπολη ενώ η αντίσταση των Μακρυγιάννη και Υψηλάντη στους μάχη των Μύλων της Αργολίδας, εμπόδισε τον Αιγύπτιο πασά, από το να καταλάβει και την ίδια την έδρα της Διοίκησης, το Ναύπλιο. Τον Νοέμβριο - Δεκέμβριο του 1825 π Ιμπραήμ, ξεκίνησε με 15.000 στρατιώτες να βοηθήσει τον Κιουταχή Πασά στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Οι ενωμένες Οθωμανικές δυνάμεις κατάφεραν να αποκλείσουν εντελώς το Μεσολόγγι από την στεριά, ενώ από τη θάλασσα ο Μιαούλης κατάφερνε να σπάει τον αποκλεισμό και να μεταφέρει τρόφιμα και πολεμοφόδια στη πόλη. Από τον Μάρτιο του 1826 όμως, μετά την κατάληψη των νησίδων Βασιλαδίου και Κλείσοβας, τίποτα πλέον δεν μπορούσε να σπάσει τον αποκλεισμό. Στις 6 Απριλίου 1826 - την ίδια μέρα που άρχιζε η Γ΄ Εθνοσυνέλευση, αποφασίστηκε η Έξοδος των πολιορκημένων, που πραγματοποιήθηκε την νύχτα της 9ης προς 10η Απριλίου του 1826.
Οι εργασίες της Εθνοσυνέλευσης
Η πρώτη συνεδρίαση κατά την οποία εκλέχτηκε το Προεδρείο έγινε στις 6 Απριλίου, και οι εργασίες άρχισαν στις 7 Απριλίου, αφού πρώτα οι πληρεξούσιοι πήραν τον παρακάτω όρκο :
«Ως εκ του στόματος όλων των νομίμων πληρεξουσίων του έθνους ορκίζομαι ενώπιον του Υψίστου Θεού, της ιεράς ημών Θρησκείας και της Πατρίδος, μήτε να προβάλω μήτε να ψηφοφορήσω τι εναντίον των συμφερόντων του Έθνους, κινούμενος από ιδιοτέλειαν ή πάθος, να μη αποβλέπω εις πρόσωπον και να μη παραβλέπω το νόμιμον και δίκαιον.»
Στις 10 Απριλίου και μέσω επιστολής του ναυάρχου Μιαούλη, η Συνέλευση μαθαίνει για τις δύσκολες ώρες που περνά το Μεσολόγγι, για τον πλήρη αποκλεισμό της πόλης, από ξηρά και θάλασσα, και την πείνα που έχει καταβάλλει τους πολιορκημένους. Την ίδια ημέρα, εξάλλου, μαθαίνει από επιστολή του επάρχου της Σύρου, ότι μια μοίρα του οθωμανικού στόλου, έχει εκπλεύσει από τα Δαρδανέλλια, με προορισμό τα επαναστατημένα ελληνικά εδάφη. Η Συνέλευση αποφάσισε, να αναβάλλει τις εργασίες της για τον Σεπτέμβριο, προκειμένου να προστρέξουν προς βοήθεια του Μεσολλογίου και γενικά να οργανώσουν την άμυνα της χώρας.
Οι 146 πληρεξούσιοι
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει τους 146 συμμετέχοντες στην Εθνοσυνέλευσης έτσι όπως αποκρυσταλλώθηκαν από την ερευνητική ομάδα του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» και της «Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων» που ανέλαβαν το έργο της σύνταξης του καταλόγου.
Από άλλες πηγές αναφέρονται και οι παρακάτω :
Αναφορές
1826 Εθνοσυνελευση 1826 Κατηγορία:1826
Χαμένα Νιάτα (ταινία 1936)
Βραβεία
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1936 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες που διαδραματίζονται σε πλοίο Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική Άλφρεντ Νιούμαν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Μίροσλαφ Κλόζε
Ο Μίροσλαφ Γιόζεφ Κλόζε (Miroslav Josef Klose, γεννήθηκε 9 Ιουνίου 1978) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της γενιάς του, είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων με 16 γκολ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Οπόλε της Πολωνίας στην περιοχή της Σιλεσίας. Και οι δύο γονείς του ήταν επαγγελματίες αθλητές. Ο πατέρας του ήταν επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έφυγε το 1978 για να παίξει στο γαλλική Οσέρ. Η μητέρα του, ήταν μέλος της εθνικής ομάδας χάντμπολ γυναικών της Πολωνίας. Ο Κλόζε παραιτήθηκε από την πολωνική υπηκοότητα σε ηλικία 18 ετών, επιλέγοντας να διατηρήσει το γερμανικό του διαβατήριο το οποίο διατηρούσε και ο πατέρας του από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1998 ξεκίνησε η επαγγελματική του καριέρα και σε ένα χρόνο βρέθηκε στη Καϊζερσλάουτερν στην οποία και καθιερώθηκε κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση στην Μπουντεσλίγκα τον Απρίλιο του 2000. Σκόραρε 9 γκολ σε 26 αγώνες στην πρώτη του χρονιά και 16 γκολ τη σεζόν 2001–02 και ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος εκείνη τη χρονιά. Αυτό του εξασφάλισε το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού προπονητή Ρούντι Φέλερ κάνοντας το διεθνές ντεμπούτο του στις 24 Μαρτίου 2001 σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου εναντίον της Αλβανίας. Στο 73ο λεπτό μπήκε ως αλλαγή. Δύο λεπτά αργότερα, έστειλε με κεφάλια τη μπάλα στα δίχτυα πετυχαίνοντας το νικητήριο γκολ στο 2–1 για τη Γερμανία. Στο ντεμπούτο του στη διοργάνωση του Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 με αντίπαλο τη Σαουδική Αραβία (8–0) σημείωσε χατ τρικ, και συνολικά πέντε στη διοργάνωση. Ήταν δεύτερος σκόρερ πίσω από τον Ρονάλντο. Θεωρήθηκε ως ένας από τους αποτελεσματικότερους επιθετικούς, ενώ χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος με τον οποίο πανηγύριζε τα τέρματα που πετύχαινε, με την τούμπα προς τα εμπρός. Όταν όμως δεν σκόραρε είχε σημαντική συμβολή στις ομάδες που αγωνιζόταν: παρείχε τελικές πάσες (ασίστ), τραβούσε τους αμυντικούς από τη θέση τους ανοίγοντας διαδρόμους και να δώσει γρήγορες πάσες σε συμπαίκτες του.
Η παρακμή της Καϊζερσλάουτερν τον οδήγησε στη μεταγραφή του στην Βέρντερ Βρέμης το 2004. Η αρχή ήταν κακή μένοντας ακόμα και στον πάγκο, από τον οποίο ερχόμενος σημείωσε το πρώτο χατ τρικ του στο πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2005–06 ήταν πρώτος σκόρερ στην Μπουντεσλίγκα με 25 γκολ σε 26 αγώνες. Τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του ήταν στην Μπάγερν Μονάχου στο διάστημα 2007–11 με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, δύο κύπελλα και ένα Σούπερ Κύπελλο. Τελευταία ομάδα στην οποία έπαιξε ήταν η Λάτσιο, όπου είχε πενταετή επιτυχημένη παρουσία. Στο τέλος της καριέρας του το σύνολο των ατομικών επιτευγμάτων του σε συλλογικό επίπεδο δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιοπρόσεκτο. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 που διεξήχθη στη Γερμανία πέτυχε ακόμα 5 γκολ και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Το ντεμπούτο του και σε αυτή τη διοργάνωση ήταν εντυπωσιακό με δύο γκολ στη νίκη της Γερμανίας επί της Κόστα Ρίκα με 4–2. Με αυτό τον τρόπο έγινε ο πρώτος παίκτης που πέτυχε 5 γκολ σε δύο συνεχόμενες διοργανώσεις. Το 2010, στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής πέτυχε ακόμη 4 γκολ, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Γκερντ Μίλερ με 14 γκολ.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 κατάφερε να πετύχει άλλα δύο γκολ φθάνοντας τα 16, ένα περισσότερο από το Βραζιλιάνο Ρονάλντο που μέχρι τότε ήταν πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Στον αγώνα με τη Γκάνα στις 21 Ιουνίου (αποτέλεσμα 2–2), σημείωσε το 15ο γκολ σε Παγκόσμιο Κύπελλο και το 70ό δικού του στην εθνική ομάδα και στον ιστορικό ημιτελικό με τη Βραζιλία (7–1) το τελευταίο του γκολ ήταν στον ημιτελικό της διοργάνωσης. Επτά από αυτά τα γκολ σημειώθηκαν με κεφαλιές, τα περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο. Έχοντας 17 νίκες σε αγώνες τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι πρώτος και στη σχετική λίστα, ενώ είναι τρίτος σε συμμετοχές με 24. Τελευταίος διεθνής αγώνας ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014, όπου ξεκίνησε ως βασικός και πανηγύρισε τον τίτλο. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Γερμανίας με 71 τέρματα ξεπερνώντας τον Γκερντ Μίλερ που κατείχε το ρεκόρ από το 1974.
Ο Κλόζε ήταν πάντα υπόδειγμα αξιοπρέπειας και του ευ ​​αγωνίζεσθαι. Το 2005 αρνήθηκε πέναλτι που καταλογίστηκε λανθασμένα στη Βέρντερ Βρέμης, ζητώντας από τον διαιτητή να αλλάξει την απόφασή του. Έλαβε βραβείο για την ειλικρίνειά του, αλλά αυτή η συμπεριφορά ήταν η εξαίρεση. «Για μένα, ήταν κάτι που έπρεπε να κάνεις πάντα. Θα το έκανα ξανά», είπε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ 08 Χόμπουργκ Κατηγορία:Γερμανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Η ανατομία της μελαγχολίας
Το σύγγραμμα με τίτλο Η ανατομία της μελαγχολίας (αγγλικά: The Anatomy of Melancholy) είναι φιλοσοφική πραγματεία και βιβλίο εγκυκλοπαιδικής αναφοράς από τον Άγγλο συγγραφέα του 17ου αιώνα, Ρόμπερτ Μπάρτον. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1621, και έκτοτε επανεκδόθηκε ακόμα τέσσερεις φορές κατά τα επόμενα 17 έτη με πολλές αλλαγές και επεκτάσεις.
Θέμα
Ο πλήρης τίτλος του βιβλίου είναι ''The Anatomy of Melancholy, What it is: With all the Kinds, Causes, Symptomes, Prognostickes, and Several Cures of it. In Three Maine Partitions with their several Sections, Members, and Subsections. Philosophically, Medicinally, Historically, Opened and Cut Up (Η ανατομία της μελαγχολίας, τι είναι: με όλα τα είδη, αίτια, συμπτώματα, προγνώσεις, και αρκετές θεραπείες της. Τρεις κύριες διαμερίσεις με αρκετές ενότητες, τμήματα, και υποενότητες, φιλοσοφικά, ιατρικά, ιστορικά, ανοιγμένα και τετμημένα'').
Επιφανειακά, το βιβλίο παρουσιάζεται ως ιατρική πραγματεία η οποία ασχολείται με το φαινόμενο της μελαγχολίας, η οποία κατά την εποχή εκείνη ως όρος συμπεριελάμβανε την κατάθλιψη αλλά και τα οργανικά αίτια που θεωρούνταν πως την επέφεραν (μέλαινα χολή). Όμως στην πραγματικότητα το έργο ασχολείται με πολλά περισσότερα πράγματα και στην ουσία πρόκειται για εγκυκλοπαιδικό έργο αναφοράς, αποτελώντας παράλληλα τόσο ένα sui generis λογοτεχνικό έργο όσο και επιστημονική και φιλοσοφική πραγματεία, ενώ ο Μπάρτον επεκτάθηκε πολύ πιο μακριά από το θέμα του τίτλου του έργου. Κατά την συγγραφή του έργου, χρησιμοποίησε την μελαγχολία ως το πρίσμα μέσα από το οποίο μπορούν να εξεταστούν όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα και σκέψη, και χρησιμοποίησε έναν τεράστιο όγκο βιβλιογραφίας ως τεκμηρίωση των γραφομένων του.
Περιεχόμενο
Στον σατιρικό πρόλογο του προς τον αναγνώστη, ο Μπάρτον, ο οποίος είχε υιοθετήσει το ψευδώνυμο Democritus Junior (Μικρός Δημόκριτος) αναφέρει πως έγραφε για την μελαγχολία ως προσπάθεια να αποφύγει ο ίδιος να νιώθει μελαγχολία. Η ενοποίηση της αντίθεσης αυτής θεωρείται χαρακτηριστικό του συγγραφέα, ο οποίος διατηρούσε την ίδια στιγμή τόσο σατιρικό όσο και σοβαρό τόνο καθώς και μια υπόγεια αίσθηση χιούμορ (χιούμορ ως κίτρινη χολή, αλλά και ως αστεϊσμός), Εκτός από το θέμα της μελαγχολίας, το έργο πραγματεύεται θέματα όπως χώνευση, καλικάντζαρους, γεωγραφία της Αμερικής, και άλλα γνωστικά πεδία. Περιγράφοντας την μελαγχολία ο Μπάρτον την όρισε πως αυτή συμβαίνει είτε από την προδιάθεση κάποιου, είτε από συνήθεια. Στην πρώτη περίπτωση, είναι κάτι κοινό που έρχεται περιστασιακά και είναι κοινό ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από το είδους ασχολίας τους και στάση ζωής, και με αυτή την έννοια εξισώνεται με το να είναι κάποιος θνητός. Το θέμα που αναφέρει ότι πραγματεύεται ο ίδιος ωστόσο αφορά την συνήθεια της μελαγχολίας η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρή πάθηση, συσσώρευση χολής (χιούμορ), αλλά είναι κάτι που μπορεί να επιδιορθωθεί αρκεί να μην αφεθεί.
μικρογραφία|317x317εσ|Προσωπογραφία του [[Ρόμπερτ Μπάρτον (συγγραφέας)|Ρόμπερτ Μπάρτον]]
Κατά την ανάλυση του θέματος του, ο Μπάρτον χρησιμοποίησε πληροφορίες από όλες τις επιστήμες της εποχής του, από την ψυχολογία και φυσιολογία, αστρονομία, μετεωρολογία, και θεολογία, και φτάνοντας έως την αστρολογία και την δαιμονολογία. Μεγάλο τμήμα του βιβλίου αποτελείται από αποφθέγματα και αναφορές σε παλαιότερους λογίους και φιλοσόφους του Μεσαίωνα και της αρχαιότητας, ξεκινώντας με τον Ιπποκράτη, Αριστοτέλη, και Γαληνό. Καθώς ο ίδιος γνώριζε καλά λατινικά, συμπεριέλαβε στο έργο του πολλά αποσπάσματα λατινικής ποίησης, τα οποία παρείχε χωρίς μετάφραση.
Η ανατομία της μελαγχολίας είναι εξαιρετικά μεγάλο βιβλίο σε μέγεθος, με την πρώτη έκδοση του να αριθμεί 900 σελίδες, ενώ οι εκδόσεις που ακολούθησαν ήταν ακόμα μεγαλύτερες. Αποτελείται από τρεις κύριες ενότητες (διαμελισμοί), καθώς και την εισαγωγή. Όλο το έργο έχει γραφεί με τον χαρακτηριστικό εξαντλητικό τρόπο παράθεσης πληροφοριών του Μπάρτον. Χαρακτηριστικά, στην εισαγωγή δεν περιέχεται μόνο το σημείωμα του συγγραφέα (με τίτλο Ο Μικρός Δημόκριτος προς τον αναγνώστη), αλλά επίσης ένα ποίημα στα λατινικά (Ο Μικρός Δημόκριτος προς το βιβλίο του), προειδοποίηση προς Τον αναγνώστη που χρησιμοποιεί τον ελεύθερο χρόνο του απερίσκεπτα (The Reader Who Employs His Leisure Ill), μια σύνοψη του όλου έργου, καθώς και ένα επιπλέον ποίημα το οποίο είναι αφιερωμένο στο εξώφυλλο του έργου. Οι επόμενες τρεις κύριες ενότητες του έργου που ακολουθούν παρατίθενται με επίσης εξαντλητικό τρόπο, η πρώτη επικεντρώνεται στα αίτια και συμπτώματα των κοινών μελαγχολιών, η δεύτερη ασχολείται με την ίαση της, και η τρίτη αναλύει τους πιο σύνθετους και εσωτερικούς τύπους μελαγχολίας συμπεριλαμβάνοντας και την μελαγχολία των εραστών και όλων των ειδών τις θρησκευτικές μελαγχολίες. Οι τελευταίες σελίδες περιέχουν ένα ογκώδες ευρετήριο για το σύνολο του έργου (το οποίο από μόνο του αποτελεί έργο αναφοράς ).
Δημοσίευση
Ο Μπάρτον έγραφε ξανά και ξανά το έργο του και εξέδωσε πέντε αναθεωρημένες και επεκταμένες εκδόσεις του βιβλίου κατά την διάρκεια της ζωής του. Το βιβλίο γνώρισε ιδιαίτερη δημοφιλία στην Αγγλία και κατά την περίοδο μεταξύ 1676 και 1800 ήταν πολύ συχνά εξαντλημένο. Καθώς δεν υπάρχει κάποιο χειρόγραφο του αρχικού έργου που έχει διασωθεί, οι επανατυπώσεις του έργου ανάλογα με το έτος και τον εκδότη μπορεί να ποικίλλουν σε μικρό βαθμό ως προς τα περιεχόμενα σε σχέση με τις εκδόσεις του Μπάρτον. Το έργο εξακολουθεί να επανεκδίδεται κατά διαστήματα, καθώς πλέον είναι υπό νομικό καθεστώς κοινού κτήματος.
Στις περισσότερες σύγχρονες εκδόσεις συμπεριλαμβάνονται πλέον επεξηγήσεις καθώς και υπάρχει μετάφραση των αποσπασμάτων στα λατινικά.
Ανάλυση του έργου
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Βιβλία ψυχολογίας Κατηγορία:Ιστορία της φιλοσοφίας
Δημήτριος Βουδούρης
Ο Δημήτριος Βουδούρης (29 Αυγούστου 1931 - 22 Ιανουαρίου 2018), του Παναγιώτη και της Ροζαλίας, υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Ήταν ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και υπηρέτησε ως βουλευτής και υφυπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931 και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Εξελέγη τρεις φορές βουλευτής στις εκλογές του 1974, 1977 και 1985 με τη Νέα Δημοκρατία αρχικά στην περιφέρεια Δήμου Θεσσαλονίκης και αργότερα στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Εσωτερικών το 1974 στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή και υφυπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Ράλλη. Από το 1994 ως το 1997 ήταν επικεφαλής της Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας νομού Θεσσαλονίκης.
Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 22 Ιανουαρίου 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης
Βασιλική Ισπανική Ακαδημία
Η Βασιλική Ισπανική Ακαδημία (ισπανικά: Real Academia Española, RAE) είναι ο επίσημος βασιλικός φορέας, αρμόδιος για την εποπτεία της ισπανικής γλώσσας. Εδρεύει στη Μαδρίτη της Ισπανίας, αλλά συνδέεται με τις εθνικές ακαδημίες γλώσσας σε είκοσι ένα ισπανόφωνα έθνη μέσω του Συνδέσμου Ακαδημιών της Ισπανικής Γλώσσας. Το έμβλημα της ΡΑΕ είναι ένα φλογερό δοχείο, ενώ έχει ως σύνθημα το Limpia, fija y da esplendor (Καθαρίζει, διορθώνει και δίνει μεγαλείο).
Ιδρύθηκε το 1713 με πρωτοβουλία του φωτισμένου Χουάν Μανουέλ Φερνάντεθ Πατσέκο, Ζ΄ Μαρκήσιου της Βιγένα και Δούκα της Εσκαλόνα, κατ' απομίμηση της Γαλλικής Ακαδημίας. Το επόμενο έτος, ο βασιλιάς Φίλιππος Ε΄ ενέκρινε τον χάρτη της και την έθεσε υπό την προστασία του.
Η ίδια η RAE έχει αφιερωθεί στο γλωσσικό προγραμματισμό, με την εφαρμογή μιας γλωσσικής συνταγής που αποσκοπεί στην προώθηση της γλωσσικής ενότητας στο εσωτερικό και μεταξύ των διαφόρων περιοχών, ώστε να εξασφαλιστεί ένα κοινό πρότυπο σύμφωνα με το άρθρο 1 του ιδρυτικού της χάρτη: «... για να εξασφαλιστεί ότι με τις αλλαγές που υφίσταται η ισπανική γλώσσα [...] δεν θα χάσει την ουσιαστική ενότητα που απολαμβάνει σε όλο τον ισπανόφωνο κόσμο».
Οι προτεινόμενες κατευθυντήριες γραμμές για τη γλώσσα εμφανίζονται σε έναν αριθμό έργων. Οι προτεραιότητες είναι το Diccionario de la lengua Española de la Real Academia Española (Λεξικό της ισπανικής γλώσσας της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας ή DRAE), το οποίο δημοσιεύτικε περιοδικά είκοσι τρεις φορές από το 1780 και τη γραμματική του, με τελευταία επεξεργασία τον Οκτώβριο του 2014. Η RAE ακολουθεί μια τυπική διαδικασία εισδοχής λέξεων στις εκδόσεις της.
Η έδρα, η οποία άνοιξε το 1894, βρίσκεται στην Calle Felipe IV, 4, στην περιοχή του Χερόνιμος, δίπλα στο Museo del Prado. Το Κέντρο Μελετών της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας, το οποίο άνοιξε το 2007, βρίσκεται στο Calle Serrano 187-189.
Κώστας Κοττάκης
Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε σαν κεντρικός κυνηγός και διακρίθηκε κυρίως με τα χρώματα του Ιωνικού (για πολλά έτη ως αρχηγός), με τον οποίο αγωνίστηκε από το 1979 έως το 1989 στη Β΄ Εθνική, στη Γ΄ Εθνική και στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, εντυπωσιάζοντας για την ικανότητά του στο σκοράρισμα.
Αναδείχθηκε τρεις φορές πρώτος σκόρερ εθνικών πρωταθλημάτων. Το 1985 στη Γ΄ Εθνική (Νότιος όμιλος) με 35 γκολ, το 1987 και το 1988 στη Β΄ Εθνική, με 20 και 18 τέρματα αντίστοιχα. Αποτελεί έναν από τους πλέον γνωστούς σκόρερ του ελληνικού ποδοσφαίρου, αν και ποτέ του δεν αγωνίσθηκε στην Α΄ Εθνική. Μόνον ο Κώστας Κοττάκης και ο Αλέκος Αλεξανδρής έχουν καταφέρει να κερδίσουν τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της Β΄ Εθνικής κατηγορίας από δύο φορές.
Καριέρα
Ο Κώστας Κοττάκης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις Ακαδημίες της Προοδευτικής και το 1976, σε ηλικία 18 ετών, μεταγράφηκε στον Άρη Νικαίας, με τον οποίο έπαιξε δυο χρόνια στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και έναν χρόνο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό (1978-79).
Το καλοκαίρι του 1979 αποκτήθηκε από τον Ιωνικό, με τη φανέλα του οποίου διακρίθηκε περισσότερο, αγωνιζόμενος  για μία ολόκληρη δεκαετία. Κέρδισε το πρωτάθλημα του Εθνικού Ερασιτεχνικού το 1982, την άνοδο -σαν δευτεραθλητής Γ΄ Εθνικής- στη Β΄ Εθνική το 1985 και την άνοδο στην Α΄ Εθνική (σαν τριταθλητής Β΄ Εθνικής) το 1989, για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.
Το καλοκαίρι του 1989 πήγε στον Αθηναϊκό, με τον οποίο στο τέλος της χρονιάς (1989-90) αναδείχθηκε πρωταθλητής Β΄ Εθνικής και επίσης πρώτος σκόρερ της ομάδας με 11 γκολ σύνολο. Στη συνέχεια επέστρεψε στον Άρη Νίκαιας και κατόπιν το 1992, συνέχισε στον Εθνικό Αστέρα της Γ' Εθνικής, του οποίου τη σεζόν 1992-93 ήταν πρώτος σκόρερ, έχοντας πετύχει 11 τέρματα σύνολο. Το 1993 επέστρεψε ξανά στον Ιωνικό και το 1994 πήγε στον Αργοναύτη Πειραιά, όπου και τελειώσε την καριέρα του αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής.
Μετά το ποδόσφαιρο
Διετέλεσε προπονητής στις ομάδες Χαλκηδόνα, Ατρόμητο Πειραιά, Αστέρα Τρίπολης, Μανδραϊκό, Αίαντα Παραλίας Ασπροπύργου, Πανελευσινιακό, Ελλάς Ποντίων κ.α. όπως επίσης και Τεχνικός Διευθυντής στην Π.Α.Ε. Ιωνικός Νίκαιας.
Ο Κώστας Κοττάκης απεβίωσε από καρκίνο την 1η Οκτωβρίου 2013 σε ηλικία 55 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Coffee Island
Η Coffee Island είναι πολυεθνική αλυσίδα καφεκοπτείων που ιδρύθηκε το 1999, στην πόλη της Πάτρας στην Ελλάδα. Σήμερα, το δίκτυο της αριθμεί περισσότερα από 489 καφεκοπτεία στην Ελλάδα, την Κύπρο, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και την Ελβετία και πλέον και τη Ρουμανία. Έχει δημιουργήσει τις δικές της μονάδες παραγωγής για τη μεταποίηση του καφέ. Το 2009, η Coffee Island εισήγαγε υπηρεσίες takeaway (Coffee on-the-go) υιοθετώντας το σημερινό concept που συνδυάζει το παραδοσιακό καφεκοπτείο με το μοντέρνο espresso bar.
Η Coffee Island είναι μέλος της Specialty Coffee Association (SCA). Από τα μέλη της ομάδας 4 είναι εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποι της SCAE, ενώ άλλοι 4 "Q-Greders", πιστοποιημένοι από το Coffee Quality Institute (CQI).
Το 2015, 2016 , 2017 στα European Business Awards του RSM η Coffee Island πήρε τον τίτλο του “National Champion” και "Ruban d'Honneur Recipient", συμμετέχοντας στον δεύτερο γύρο του διαγωνισμού για να κερδίσει το βραβείο “The Elite Award for Growth Strategy of the Year”. Η Coffee Island βραβεύτηκε ως η «Καλύτερη Αλυσίδα Καφέ της Νότιας Ευρώπης» στα ευρωπαϊκά βραβεία καφέ Allegra, μέρος του European Coffee Symposium το 2016, το 2018 και το 2019 Το 2018 κατατάχθηκε ως η 6η μεγαλύτερη αλυσίδα καφέ στην Ευρώπη. Το 2019 οι Financial Times την κατέταξαν ανάμεσα στις 1000 ταχύτερα αναπτυσσόμενες επιχειρήσεις της Ευρώπης.
Ιστορία
H Coffee Island ιδρύθηκε το 1999 στην Πάτρα.
Το 2009, η Coffee Island επεκτάθηκε στην Κύπρο, όπου άνοιξε το πρώτο Καφεκοπτείο.
Στα τέλη του 2016, η Coffee Island επεκτάθηκε στο εξωτερικό. Δημιουργήθηκε ένα καφεκοπτείο, στο Λονδίνο, στο Ηνωμένο Βασιλείο. Εν συνεχεία, το Μάιο του 2017 η εταιρία επεκτάθηκε και υπερατλαντικά, στην αγορά του Καναδά ανοίγοντας το πρώτο κατάστημα στο Τορόντο. Το 2019 άνοιξε το πρώτο κατάστημα στο Ντουμπάι.
Το 2021 είχε 400 κατάστημα στην Ελλάδα ενώ άνοιξε και το 1ο κατάστημα στο Υβερντον της Ελβετίας. Ήδη από τον Δεκέμβρη του 2021 λειτουργεί το 1ο κατάστημα και στη Ρουμανία.
Τη δεδομένη χρονική στιγμή βρίσκεται υπο κατασκευή το πρώτο κατάστημα της εταιρίας στο Κάιρο.
Καταστήματα
Τα καφεκοπτεία της Coffee Island είναι πάνω από 481(σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο:432 καταστήματα στην Ελλάδα το 2021) και βρίσκονται σε 6 χώρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καφέ Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Οικονομία της Πάτρας
Νόνι
Η Morinda citrifolia (Μορίνδα η κιτρόφυλλος), ευρύτερα γνωστή και ως Νόνι (Noni) ή Nono (στην Ταϊτή) είναι ένας θάμνος (ή μικρό δέντρο) της οικογένειας των Ερυθροδανοειδών (Rubiaceae). Η Morinda citrifolia φύεται στη Νοτιοανατολική Ασία αλλά έχει διαδοθεί εκτενώς σε όλη την Ινδία και στα νησιά του Ειρηνικού, όπως στο σύμπλεγμα των νήσων της Γαλλικής Πολυνησίας όπου η ανάπτυξή της ευνοείται από το πλούσιο ηφαιστειογενές υπέδαφος. Το νόνι μεγαλώνει στα σκιερά δάση καθώς επίσης και στις αμμώδεις ακτές. Είναι ανθεκτικό των αλατούχων χωμάτων, και των συνθηκών ξηρασίας. Μπορεί να ψηλώσει μέχρι 9 μ και έχει μεγάλα, σκούρα πράσινα, λαμπερά και βαθειά φλεβώδη φύλλα. Το νόνι ανθεί και καρποφορεί καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Τα λουλούδια είναι μικρά και άσπρα. Ο καρπός είναι ωοειδής και φθάνει τα 4-7 εκατ. στο μέγεθος. Αρχικά πράσινα, τα φρούτα γίνονται κίτρινα και καταλήγουν σχεδόν άσπρα καθώς ωριμάζουν, διαθέτοντας πικρή γεύση και χαρακτηριστική οσμή "ταγκισμένου τυριού".
Χρήσεις
Στην Κίνα, την Ιαπωνία, και την Ταϊτή, τα διάφορα μέρη του δέντρου (φύλλα, λουλούδια, φρούτα, φλοιός) χρησιμεύουν ως τονωτικά και για να περιορίσουν τον πυρετό, για να αντιμετωπιστούν δερματικά προβλήματα και προβλήματα των ματιών καθώς επίσης για τη δυσκοιλιότητα, τον πόνο του στομάχου, ή τα αναπνευστικά προβλήματα. Στη Μαλαισία, τα θερμασμένα φύλλα noni που εφαρμόζονται στο στήθος θεωρούνται ικανά να ανακουφίσουν το βήχα, τη ναυτία και τους κολικούς. Όσον αφορά στις εξωτερικές χρήσεις, τα άγουρα φρούτα μπορούν να θρυμματιστούν, κατόπιν να αναμιχθούν με αλάτι και να εφαρμοστούν σε πληγές ή σπασμένα κόκκαλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερυθροδανοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Βαφικά φυτά Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:Εδώδιμα φρούτα
Σουηδοί Δημοκράτες
Οι Σουηδοί Δημοκράτες (σουηδ. Sverigedemokraterna) είναι ένα εθνικιστικό σουηδικό πολιτικό κόμμα. Αρχηγός του κόμματος είναι από το 2005 ο Τζίμι Άκεσον, με γραμματέα και αρχηγό της κοινοβουλευτικής ομάδας τον Ματίας Κάρλσον.
Το κόμμα χαρακτηρίζεται γενικά ως ακροδεξιό. Επίσης, το κόμμα αυτοπροσδιορίζεται ως κοινωνικό συντηρητικό.
Στις αρχές του 2011, το κόμμα είχε 5.846 μέλη. Στις εκλογές του 2010, το κόμμα ξεπέρασε για πρώτη φορά το όριο του 4% για την είσοδό στο Κοινοβούλιο της Σουηδίας, κερδίζοντας το 5,7% των ψήφων και 20 έδρες. Η αύξηση της δημοτικότητάς του έχει συγκριθεί από ξένα μέσα με παρόμοια αντιμεταναστευτικά κινήματα στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα
Ζυθοποιία Τσινγκτάο
Η ζυθοποιία Τσινγκτάο (Tsingtao Brewery Co., Ltd., απλοποιημένα κινέζικα: 青岛啤酒厂) αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη κινέζικη ζυθοποιία, η οποία ιδρύθηκε το 1903 από Γερμανούς μετανάστες στο Τσινγκτάο της Επαρχίας Σαντόνγκ.
Ιστορία
Μέχρι το 1916, η ζυθοποιία Τσινγκτάο άνηκε στην αγγλο-γερμανική Brewery Co. Ltd. η οποία και την ίδρυσε, με έδρα το Χόνγκ Κόνγκ. Η ζυθοποιία ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου του 1903 ως Germania-Brauerei με κεφάλαιο 400.000 μεξικάνικα ασημένια δολάρια.
Ιδρυτικά μέλη:
Ζυθοποιοί:
Στις 16 Αυγούστου 1916 η εταιρία πωλήθηκε στην ζυθοποιία Dai-Nippon (大日本麦酒). Η ιαπωνική στρατιωτική διοίκηση στο Τσινγκτάο ενέκρινε την εκκαθάριση στις 9 Σεπτεμβρίου 1916. Το μερίδιο της τιμής πώλησης που δόθηκε στους Γερμανούς μετόχους ήταν στα χέρια των εκκαθαριστών έως τις 2 Απριλίου 1921.
Μπύρες
Η μπύρα Tsingtao, μια ξανθιά lager 4,7% abv, αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της ζυθοποιίας. Μια μη παστεριωμένη έκδοση πωλείται ως Tsingtao Draft Beer. Η μπύρα Tsingtao διαφημίστηκε για καιρό ως μπύρα που «παρασκευάζεται με μεταλλικό νερό από την πηγή Laoshan», κάτι που συνέβαλε στη χαρακτηριστική γεύση της, όμως αυτό ισχύει τώρα μόνο για την μπύρα που παράγεται στο Τσινγκτάο και όχι για εκείνη που παράγεται στα άλλα ζυθοποιεία της εταιρείας.
Η ζυθοποιία παράγει επίσης μια σειρά από άλλες μπύρες, κυρίως για την τοπική αγορά. Εκείνες που μερικές φορές συναντώνται εκτός της Κίνας περιλαμβάνουν την Tsingtao Dark Beer και πιο σπάνια την Tsingtao Spirulina Green Beer, που πωλείται επίσης ως Tsingtao Green Beer, μια πράσινη pilsner που περιέχει σπιρουλίνα.
Εθνική Αγορά
Πριν την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 1949, η ζυθοποιία χρησιμοποιούσε εισαγόμενη πρώτη ύλη, και νερό από το όρος Λάο. Με το ξέσπασμα του Πολέμου της Κορέας και το επακόλουθο εμπάργκο της Λαϊκής Δημοκρατίας από τη Δύση, η εταιρεία αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει εγχώρια προϊόντα. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε διάφορα κίνητρα, όπως δωρεάν σπόρους, για την επίτευξη αυτού του στόχου.
Η ζυθοποιία είχε προηγουμένως χρησιμοποιήσει εθνικιστικές στρατηγικές μάρκετινγκ, ενώ μετά τη μετάβαση στην παραγωγή χρησιμοποιώντας μόνο εγχώριο υλικό, η εθνικιστική τάση μάρκετινγκ αυξήθηκε. Ωστόσο, εξακολούθησε να διατηρεί τις διεθνείς του ρίζες.
Διεθνές Φεστιβάλ Μπύρας
Το 1991, η ζυθοποιία ζήτησε άδεια για την διεξαγωγή Διεθνούς Φεστιβάλ Μπύρας στο Τσινγκτάο. Το πρώτο φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιουνίου 1991 και έκτοτε πραγματοποιείται κάθε χρόνο. Το φεστιβάλ ονομάστηκε «Διεθνές Φεστιβάλ Μπύρας» για να προσελκύσει αλλοδαπούς, αν και ο κύριος σκοπός ήταν να κάνει τη μάρκα πιο δημοφιλή για τους Κινέζους καταναλωτές. Το φεστιβάλ πραγματοποιείται συνήθως στα τέλη Αυγούστου και διαρκεί 14 ημέρες.
Πηγές
Κατηγορία:Ζυθοποιίες
Ναβού απλά ιντινά
Ο Ναβού-απλά-ιντινά υπήρξε βασιλιάς της Βαβυλώνας (888 - 855 π.Χ.), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβού-σουμά-ουκίν Α' και έκτος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας που βασίλευσε 32 χρόνια. Αντιμετώπισε μεγάλη εχθρότητα από την Ασσυρία την εποχή του βασιλιά Ασουρνασιρπάλ Β΄, αλλά αργότερα με τον διάδοχο του Σαλμανασέρ Γ' κατάφερε να κλείσει ειρήνη αποφεύγοντας τον πόλεμο.
Χουέ
Το Χουέ είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Θούα Τιέν - Χουέ στο κεντρικό Βιετνάμ. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Σονγκ Χουόνγκ. Αποτελεί την παλαιά πρωτεύουσα του κράτους κατά την περίοδο της δυναστείας Νγκουγιέν, από το 1802, όταν ο Νγκουγιέν Φουκ Ανχ (ο μετέπειτα αυτοκράτορας Γκία Λονγκ) κατάφερε να ανέλθει στην εξουσία, έως το 1945, όταν ο αυτοκράτορας Μπάο Ντάι παραιτήθηκε από το θρόνο και η νέα κομμουνιστική κυβέρνηση μετέφερε την πρωτεύουσα στο Ανόι.
Κατά την περίοδο του Πολέμου του Βιετνάμ, το Χουέ ανήκε στο Νότιο Βιετνάμ. Η πόλη γνώρισε μεγάλες καταστροφές κατά την περίοδο της επίθεσης του Τετ, όταν στην λεγόμενη Μάχη του Χουέ (Ιανουάριος – Μάρτιος 1968) πολλά από τα κτίρια της καταστράφηκαν, κυρίως από τις Αμερικανικές Δυνάμεις, ενώ οι δυνάμεις των Βιετκόνγκ προχώρησαν σε μαζικές δολοφονίες του μεγάλου μέρους πληθυσμού της πόλης.
Ναβού απλά ιντινά
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Χουέ
Μετά το τέλος του πολέμου, αρχικά πολλά από τα μνημεία του Χουέ θεωρήθηκαν ως «απομεινάρια ενός φεουδαρχικού καθεστώτος» και η πόλη άρχισε να παρακμάζει. Σήμερα πολλά από αυτά έχουν πλέον αποκατασταθεί, ενώ και η UNESCΟ έχει συμπεριλάβει τα ιστορικά της μνημεία στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η ακρόπολη της πόλης με την απαγορευμένη πόλη, οι αυτοκρατορικοί τάφοι και η μεγάλη παγόδα Τιέν Μου, που αποτελεί και το σύμβολο της πόλης. Επίσης υπάρχουν πολλά κτήρια από την περίοδο της Γαλλικής Αποικιοκρατίας, ανάμεσα τους τα Γυμνάσια Κουόκ Χοκ και Χάι Μπα Τρουνγκ.
center|thumb|800px|Πανοραμική άποψη της πόλης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βιετνάμ
Ίφιτος ο Ηλείος
Ο Ίφιτος από την Ηλεία ήταν κατά την ελληνική μυθολογία γιος του Αίμονα ή του Πραξωνίδη και απόγονος του Οξύλου.
Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Ίφιτος ήταν σύγχρονος του νομοθέτη της Σπάρτης Λυκούργου, ενώ άλλοι τον θεωρούν πολύ προγενέστερο. Σύμφωνα την επικρατέστερη παράδοση, αναδιοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε συνεργασία με τον Λυκούργο της Σπάρτης και τον Κλεοσθένη της Πίσας. Μαζί δε καθιέρωσαν την ολυμπιακή εκεχειρία : Ο Ίφιτος είχε ρωτήσει το Μαντείο των Δελφών με ποιο τρόπο μπορούσε η Ελλάδα να απαλλαγεί από τους λοιμούς και τις εμφύλιες διαμάχες. Πήρε την απάντηση ότι αυτός και οι Ηλείοι έπρεπε «τον ολυμπιακόν αγώνα ανανεώσασθαι», δηλαδή να επαναλάβουν τη διεξαγωγή των αγώνων. Σε αυτόν αποδίδεται επίσης η καθιέρωση της λατρείας του Ηρακλή από τους Ηλείους, ενώ προηγουμένως αυτοί είχαν αρνητική προδιάθεση απέναντί του. Μπροστά από τον ναό του Δία στην Ολυμπία βρισκόταν άγαλμα του Ιφίτου «αγωνοθέτου» στεφανούμενου από την «Εκεχειρία».
Πηγές
Ιφιτος
Σάντα Κωνστάντσα
μικρογραφία|Άποψη του μαυσωλείου της Σάντα Κωνστάντσα και του εναπομείναντος τείχους της Κωνσταντίνειας βασιλικής (φωτογραφία από την αψίδα της βασιλικής). μικρογραφία|Χαρακτικό του [[Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι|Τζ. Μπ. Πιρανέζι που δείχνει τις υψομετρικές διαφορές της τοποθεσίας.]] Η Αγία Κωνσταντία (ιταλικά: Santa Costanza, προφέρεται: Σάντα Κοστάντσα) είναι εκκλησία του 4ου αι. στη Ρώμη, στην Οδό προς το Νομέντουμ (Via Nomentana), η οποία εκτείνεται βορειοανατολικά έξω από την πόλη. Είναι ένα κυκλικό κτήριο με καλά διατηρημένη την αρχική μορφή και τα ψηφιδωτά του. Έχει κτιστεί δίπλα σε μία εκκλησία σε σχήμα πετάλου, τώρα ερειπωμένη, η οποία έχει αναγνωριστεί ως η αρχική ταφική βασιλική της Αγίας Αγνής του 4ου αι. (Σημειώστε ότι η πολύ μεταγενέστερη εκκλησία της Αγίας Αγνής εκτός των Τειχών, που εξακολουθεί να βρίσκεται κοντά, είναι διαφορετική από την παλαιότερη ερειπωμένη). Το μαυσωλείο της Σάντα Κωνστάντσας και η βασιλική της παλαιάς Αγίας Αγνής κτίστηκαν επάνω από προηγούμενες κατακόμβες, στις οποίες πιστεύεται ότι ήταν θαμμένη η Αγία Αγνή.
Σύμφωνα με την παραδοσιακή άποψη, η Σάντα Κωνστάντσα κτίστηκε κατά τη βασιλεία του Κωνσταντίνου Α΄ ως το μαυσωλείο για την κόρη του Κωνσταντίνα, αργότερα γνωστή και ως Κωνσταντία ή Κωστάντσα, η οποία απεβίωσε το 354. Ωστόσο πιο πρόσφατες ανασκαφές έχουν θέσει αυτή την ημερομηνία (και ως εκ τούτου τον αρχικό σκοπό του κτηρίου) σε αμφισβήτηση. Τελικά η σαρκοφάγος της Κωνσταντίνας στεγάστηκε εδώ, αλλά μπορεί να μεταφέρθηκε από παλαιότερη τοποθεσία.
Το μαυσωλείο είναι κυκλικής μορφής με κυκλικό διάδρομο (ambulatory) να περιβάλλει έναν κεντρικό τρούλο. Το ύφασμα της Αγίας Κωνσταντίας διασώθηκε στην αρχική του μορφή. Παρά την απώλεια των πολύχρωμων λίθινων επικαλύψεων των τοίχων, τις κάποιες ζημιές στα ψηφιδωτά και τη λανθασμένη αποκατάσταση, το κτήριο βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση ως ένα εξαιρετικό παράδειγμα παλαιοχριστιανικής τέχνης και αρχιτεκτονικής. Τα τόξα των αψίδων και ο κυκλικός διάδρομος έχουν ένα καλό παράδειγμα υστερορωμαϊκών ψηφιδωτών. Σημαντικό στοιχείο που λείπει από το διακοσμητικό σχήμα, είναι το ψηφιδωτό του κεντρικού τρούλου. Ωστόσο τον 16ο αι. φτιάχτηκαν υδατογραφίες αυτού του κεντρικού τρούλου, έτσι ώστε το εικονογραφικό σχέδιο να μπορεί να ανακατασκευαστεί υποθετικά. Η μεγάλη σαρκοφάγος από πορφυρίτη, θεωρούμενη της Κωνσταντίνας (είτε της αδελφής της Ελένης) σώθηκε άθικτη και βρίσκεται τώρα στα Μουσεία Βατικανού: είναι ένα αντικείμενο μεγάλης σημασίας για τη μελέτη της τέχνης της ύστερης Αρχαιότητας.
Ιστορία
μικρογραφία|Ανακατασκευή σε σχέδιο του [[Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι|Τζ. Μπ. Πιρανέζι του 18ου αι. της αρχικής κάτοψης της ταφικής αίθουσας (βασιλικής) και των δύο προσαρτημένων σε αυτή κυκλικών μαυσωλείων, με της Σάντα Κωνστάντσας να είναι το βόρειο (οι σύγχρονες απόψεις δεν υποστηρίζουν το νότιο). Το έδαφος αποκλίνει απότομα προς τα δεξιά και υπάρχουν μεγάλα υππστηρίγματα, που σώζονται. Η Αγία Αγνή εκτός των Τειχών θα ήταν έξω από την εικόνα, κάτω από την κάτω αριστερή γωνία. ]]
Τοποθεσία
Η Σάντα Κωνστάντσα βρίσκεται ένα λεπτό με τα πόδια από την πλευρά της Via Nomentana, σε μικρή απόσταση έξω από τα αρχαία τείχη της Ρώμης. Ο δρόμος ακολουθεί την αρχαία ρωμαϊκή διαδρομή, που περνά βορειοανατολικά από τη Ρώμη προς τις πόλεις Nomentum και Mentana. Η περιοχή ήταν ένα αυτοκρατορικό οικογενειακό κτήμα και τα σώματα των αδελφών μεταφέρθηκαν σε μεγάλη απόσταση για να ταφούν εκεί: ο Αμμιανός καταγράφει ότι το σώμα της Κωνσταντίας μεταφέρθηκε εκεί από τη Βιθυνία και της Ελένης από τη Γαλατία (Ιστορία XIV: 11, 6).