cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παύλος Ζάννας
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1955 ως το 1967 υπήρξε αρχικά μέλος, αργότερα γενικός γραμματέας και αντιπρόεδρος της Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας «Tέχνη», με πρόεδρο τον Λίνο Πολίτη. Στο ίδιο αυτό χρονικό διάστημα ίδρυσε και διηύθυνε την Κινηματογραφική Λέσχη της «Tέχνης», όπου παρουσίασε πάνω από 300 ταινίες. Σε πρωτοβουλία του, που υιοθέτησε το Δ.Σ. της «Tέχνης» και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης (Δ.Ε.Θ.), οφείλεται η δημιουργία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1960. Πρωτοστάτησε, με άλλους κριτικούς και κινηματογραφιστές, στη δημιουργία της πρώτης Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδος, της Ελληνικής Ταινιοθήκης και αργότερα της Ένωσης Κινηματογραφικών Κριτικών Ελλάδος και ήταν μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Ελληνικός Κινηματογράφος (1966-1967). Όλες αυτές οι δραστηριότητες σταμάτησαν την 21η Απριλίου 1967. Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Η Tέχνη στη Θεσσαλονίκη (1956-1963), όπου κρατούσε κυρίως τη στήλη της ανυπόγραφης (σύμφωνα με τις αρχές του περιοδικού) κινηματογραφικής κριτικής. Από το 1961 ως το 1964 κάλυπτε, από τη Θεσσαλονίκη, τη στήλη της θεατρικής κριτικής στην εφημερίδα Το Βήμα, κυρίως για τις παραστάσεις, κυρίως του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Ήταν μέλος του Δ.Σ. και της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από το 1965 ως το 1967.
Το 1965 διορίστηκε, από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, γενικός διευθυντής της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης και από τη θέση αυτή οργάνωσε, το 1966, το πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, που δεν επέζησε στα χρόνια της δικτατορίας. Η δικτατορία, άλλωστε, της 21ης Απριλίου 1967 τον απέλυσε από τη θέση του στη Δ.E.Θ., αλλά και πρότεινε τον επαναδιορισμό του, τον οποίον εκείνος αρνήθηκε. Συνελήφθη το 1968 για τη συμμετοχή του στην αντιστασιακή οργάνωση «Δημοκρατική Άμυνα» και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10½ ετών, μαζί με τους Στ. Nέστορα, Γ. Σιπητάνο, Σ. Δέδε, A. Μαλτσίδη και K. Πύρζα. Αφέθηκε ελεύθερος στις αρχές του 1972, «λόγω ανηκέστου βλάβης» της υγείας του, και από τότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Στη διάρκεια της φυλάκισής του είχε αρχίσει να μεταφράζει το πολύτομο μυθιστόρημα του Μαρσέλ Προυστ Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, εργασία που συνέχισε έως τον θάνατό του. Η μεταφραστική του αυτή εργασία βραβεύτηκε το 1974 με το ετήσιο βραβείο του Ιδρύματος Hautvillers, στο Παρίσι, για την πιο αξιόλογη μετάφραση γαλλικού λογοτεχνικού έργου.
Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής και τακτικός του συνεργάτης του περιοδικού Η Συνέχεια το 1973, χωρίς να αναφέρεται το όνομά του, γιατί η ιδιότητα αυτή ήταν ασυμβίβαστη με την καταδίκη του, σύμφωνα με νόμο της δικτατορίας. Στη Μεταπολίτευση ανέλαβε τη Διεύθυνση Ραδιοφωνίας του EIPT, με γενικό διευθυντή τον Tάκη Χορν, θέση από την οποία παραιτήθηκε ύστερα από τις εκλογές του 1974.
Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (1976)· ιδρυτικό μέλος, γενικός γραμματέας και αργότερα πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστείας (1976-1984)· ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Σημειωτικής Εταιρείας (1978) και της Εταιρείας Συγγραφέων (1982)· μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Συγγραφέων (1982-1984) και πρόεδρος από τον Ιούνιο 1986 ως το θάνατό του· μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (1987)· και μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας της Σχολής Μωραΐτη ως τον θάνατό του.
Από το Νοέμβριο 1981 ως το Mάρτιο 1986, όταν παραιτήθηκε, για να ασχοληθεί πιο συστηματικά με το συγγραφικό του έργο, ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Kέντρου Κινηματογράφου, και εκπροσώπησε την Ελλάδα στην επιτροπή εμπειρογνωμόνων για θέματα κινηματογράφου του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τέλος, ήταν ιδρυτικό μέλος του Kέντρου Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας (1986) και μέλος της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Βερολίνου (1988).
Το 1978 άρχισε να επιμελείται την έκδοση του αρχείου της γιαγιάς του Π. Σ. Δέλτα.
Άρθρα του κινηματογραφικής, θεατρικής και κυρίως λογοτεχνικής κριτικής και δοκίμια έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες Το Βήμα, Η Αυγή, Η Καθημερινή, στους συλλογικούς τόμους Nέα Κείμενα (1971), Mάριος Xάκκας - Κριτική θεώρηση του έργου του (1979) και Η μεταπολεμική πεζογραφία (1988), και στα περιοδικά Η Tέχνη στη Θεσσαλονίκη, Εποχές, Η Συνέχεια, Ο Πολίτης, Αντί, Πρίσμα, Ελληνικά, Χρονικό, Διαβάζω, Η Λέξη, Το Δέντρο, Πόρφυρας κ.ά. Είχε συμμετάσχει σε πολλά συνέδρια, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και έχει δώσει πολλές διαλέξεις και δημόσια μαθήματα.
Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 6 Δεκεμβρίου 1989.
Παράλληλος τίτλος
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Κινηματογράφος
Λαϊκή Αντιπολίτευση
Η Λαϊκή Αντιπολίτευση ήταν εκλογικός συνασπισμός που συγκροτήθηκε ενόψει των εκλογών του 1990.
Ιστορικό
Η Λαϊκή Αντιπολίτευση ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Ν.Α.Ρ., της οργάνωσης που συγκρότησαν τον Ιανουάριο του 1990 μετά τη διάσπαση της Κ.Ν.Ε. το Σεπτέμβριο του 1989, οι δυνάμεις που ήρθαν σε ρήξη με το Κ.Κ.Ε. και στελέχη του που συντάχθηκαν με την πλειοψηφία του Κεντρικού Συμβουλίου της Κ.Ν.Ε. Στο μετωπικό σχήμα της Λαϊκής Αντιπολίτευσης συμμετείχαν το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα και ανένταχτοι της Αριστεράς.
Η Λαϊκή Αντιπολίτευση εκπροσωπούσε μια αγωνιστική γραμμή σύγκρουσης με το νεοφιλελευθερισμό που εκπροσωπούσε η Ν.Δ. υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, είχε αναφορά στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό ασκώντας κριτική στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Ήταν αντίθετη με τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Με αυτό το πλαίσιο ήταν αντίθετη με τη λογική της συναίνεσης που κυριαρχούσε το 1990 στην Αριστερά και ειδικότερα στο Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, και τη βασική δύναμή του, το Κ.Κ.Ε.
Τελικά στις εκλογές, η Λαϊκή Αντιπολίτευση πήρε 14.365 ψήφους και 0,22%.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα Κατηγορία:Πρώην κομμουνιστικά κόμματα της Ελλάδας
Λίρα της Μπιάφρα
Η λίρα της Μπιάφρα αποτέλεσε βραχύβιο νόμισμα της επίσης βραχύβιας δημοκρατίας της Μπιάφρα μεταξύ των ετών 1968 και 1970. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).
Ιστορικό
Ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου στη Νιγηρία με αφορμή την προσπάθεια αποσκίρτησης και ανεξαρτητοποίησης τμήματος της χώρας, ιδρύθηκε το βραχύβιο κράτος της Μπιάφρα το οποίο τελικά κατελήφθη το 1970 από τις ομοσπονδιακές δυνάμεις της Νιγηρίας Το διάστημα αυτό η Μπιάφρα εξέδωσε νόμισμα το οποίο δεν αναγνωρίστηκε επίσημα από τον υπόλοιπο κόσμο ήταν όμως σε χρήση στην Μπιάφρα από το 1968 έως το 1970. Τόσο τα κέρματα όσο και τα χαρτονομίσματα της λίρας της Μπιάφρα είναι περιζήτητα ως συλλεκτικά αντικείμενα ακόμα και 4 δεκαετίες μετά την πρώτη τους έκδοση
Κέρματα
Το 1969 κόπηκε σειρά κερμάτων από αλουμίνιο με τις εξής ονομαστικές αξίες:
Χαρτονομίσματα
Τα πρώτα χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες των 5 σελινίων και 1 λίρας τέθηκαν σε κυκλοφορία για πρώτη φορά στις 29 Ιανουαρίου 1968. Το Φεβρουάριο του 1969 εκδίδεται δεύτερη σειρά χαρτονομισμάτων με τις εξής ονομαστικές αξίες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Νιγηρίας Κατηγορία:Ιστορία της Νιγηρίας Κατηγορία:Μπιάφρα
Διομολόγηση
Γενικά
Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζονται οι συμβάσεις δυνάμει των οποίων παρέχονται εξαιρετικά προνόμια στους υπηκόους ενός κράτους, που διαμένουν στο έδαφος ενός άλλου κράτους.
Οι διομολογήσεις διαφέρουν σημαντικά από τις Συνθήκες κυρίως στο στοιχείο ότι δεν βασίζονται στην αμοιβαιότητα, δεν αποτελούν δηλαδή αντικείμενα αμοιβαίων διαπραγματεύσεων από τα ενδιαφερόμενα μέρη και δεν επικυρώνονται από αυτά επί τη βάσει αμοιβαίων συμφερόντων και υποχωρήσεων. Αντίθετα από εκείνες, οι διομολογήσεις αποτελούν μονόπλευρα παραχωρούμενα προνόμια με την ευχερή δυνατότητα της απόσυρσής των, όποτε η ενδιαφερόμενη Κυβέρνηση, που τις επέβαλε, το επιθυμήσει.
Κατά τον 19ο αιώνα το σύστημα των διομολογήσεων είχε τύχει ευρείας εφαρμογής μεταξύ χωρών της Ευρώπης και θεωρουμένων ως ημιβαρβάρων χωρών της Ασίας και της Αφρικής. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι εν λόγω διομολογήσεις έχουν εκλείψει. Το ελληνικό σύνταγμα απαγορεύει τις διομολογήσεις στο άρθρο 28 παράγραφος 1 εδάφιο β΄.
Ιστορικό
Το καθεστώς των διομολογήσεων άρχισε να εμφανίζεται απo όταν υπήκοοι ευρωπαϊκών χωρών άρχισαν να εγκαθίστανται σε ορισμένες χώρες, συνηθέστερα της Ανατολής, όπου και επεδίωκαν να απολαμβάνουν τις ίδιες εγγυήσεις που τους παρείχαν οι χώρες τους. Ένα τέτοιο καθεστώς είχαν επιβάλλει και οι Γάλλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σε περιορισμένες βάσεις.
Σημειώνεται ότι οι πρώτες εκείνες διομολογήσεις του 1536 δεν ήταν κάποια μονομερής πράξη "καλής θέλησης" εκ μέρους του Σουλτάνου, αλλά απαίτηση του πρέσβη του Βασιλέως Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας η οποία στη συνέχεια συνομολογήθηκε και υπεγράφη από τον ίδιο τον Σουλτάνο.
Αργότερα, το καθεστώς των διομολογήσεων επεκτάθηκε και σε άλλες χώρες όπως στη Κίνα, την Ιαπωνία, το Σιάμ, ακόμα και την Αίγυπτο και την Περσία. Με τις διομολογήσεις αυτές παρέχονταν στους ξένους ειδικά προνόμια σε σχέση με τον γηγενή πληθυσμό της χώρας, ενώ στους πρέσβεις και προξένους παρέχονταν δικαιώματα με ευρείες δικαιοδοσίες προστασίας των ομοεθνών τους ακόμα και σε θέματα Αστικού, Εμπορικού και Ποινικού Δικαίου, με βάση τα οποία απονεμόταν δικαιοσύνη σύμφωνα με την Αρχή της προσωπικότητας του νόμου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Μήτσος Λυγίζος
Ο Μήτσος Λυγίζος (1 Σεπτεμβρίου 1912 - 18 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν Έλληνας συγγραφέας λογοτεχνικών και θεατρικών έργων ποιητής, σκηνοθέτης, ηθοποιός και διευθυντής Δραματικών Σχολών.
Βιογραφία
Αρχικά σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου έγινε βοηθός του Δημήτρη Ροντήρη, και συνέχισε τις σπουδές του στο Central School of Dramatic Arts στο Λονδίνο. Ως ηθοποιός πρωτοεμφανίστηκε το 1940 συμμετέχοντας στην Αντιγόνη του Σοφοκλή που παρουσίασε το Εθνικό Θέατρο με πρωταγωνίστρια την Ελένη Παπαδάκη.
Το 1948 έφυγε από την Ελλάδα για να σπουδάσει σκηνοθεσία στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στην Νέα Υόρκη. Το 1954, όταν γύρισε στην Ελλάδα, δημιούργησε το «Κυκλικό Θέατρο» στον Παρνασσό σκηνοθετώντας πολλές παραστάσεις με γνωστούς πρωταγωνιστές όπως την Κυβέλη, την Κατερίνα, την Άννα Συνοδινού κ.ά. Το 1956 καινοτόμησε με το «Θέατρο στο πράσινο» ανεβάζοντας στον Βασιλικό Κήπο το Ρωμαίος και Ιουλιέτα, όπου αντί των σκηνικών κυριαρχούσε το φυσικό τοπίο. Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με τους θιάσους Κατράκη, Έλσας Βεργή, Βουγιουκλάκη, Τζένης Καρέζη, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Δέσπως Διαμαντίδου, Νίκου Χατζίσκου κ.ά. ανεβάζοντας έργα κλασικού ρεπερτορίου έως επιθεώρηση. Έγραψε το σενάριο της κινηματογραφικής ταινίας Το σταυροδρόμι του πεπρωμένου που σκηνοθέτησε ο Τζιάνι Βερνούτσιο.
Θέατρο
Πολύμορφη και ουσιαστική ήταν η συμβολή του τη διαμόρφωση του ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού θεάτρου στη χώρα μας. Εργάστηκε στο ραδιόφωνο μέχρι το 1970 σκηνοθετώντας πολλά έργα. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας σκηνοθέτης θεατρικών έργων στο χώρο της ελληνικής ραδιοφωνίας (π.χ. Ηχώ και Νάρκισσος με Δημήτρη Χορν και Έλλη Λαμπέτη, Ρινόκερος του Ευγένιου Ιονέσκο, Το Πάσχα του Ανδρόνικου του Γεωργίου Προκοπίου, κ.ά.). Στην τηλεόραση επίσης είχε μεγάλη θητεία καθώς σκηνοθέτησε εκτός από μονόπρακτα έργα στις τηλεοπτικές εκπομπές Το μικρό θέατρο και το Θέατρο της Δευτέρας και τα σίριαλ Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο, Τα  αγρίμια, Ο εφιάλτης, Τα δύσκολα χρόνια, Η Θέμις έχει νεύρα, Η Θέμις έχει κέφια, Μαντάμ Σουσού, Μία υπέροχη γλωσσού κ.ά.
Σκηνοθεσία
Ο Μήτσος Λυγίζος ως σκηνοθέτης είχε πρωτοποριακές ιδέες ανανεώνοντας τον τρόπο μεταφοράς / μετάγγισης της παράστασης ενός έργου στο κοινό. Παραδείγματα υπήρξαν πολλά, όπως το Κυκλικό Θέατρο και το Θέατρο στο Πράσινο ή η παράσταση του έργου Θεοφανώ του Άγγελου Τερζάκη στον παλιό χριστιανικό ναό της Ροτόντας στη Θεσσαλονίκη. Ο σκοπός ήταν προφανής, με την αφαίρεση του φόρτου των σκηνικών από τις παραστάσεις και την προβολή στο κοινό αφενός της δύναμης του θεατρικού έργου και αφετέρου της ικανότητας των ηθοποιών να ενσαρκώσουν τους ήρωες. Οι ιδέες του και οι πρωτότυπες σκηνοθετικές του αντιλήψεις είχαν ανταπόκριση στο κοινό και έτσι η δραστηριότητά του μπόρεσε να επεκταθεί  σε μία σειρά σκηνοθεσιών σε κρατικά και ελεύθερα θέατρα.
Ποίηση
Ως ποιητής είχε στο κέντρο της δημιουργίας του τον άνθρωπο. Αυτόν που δοκιμάζεται από κοινωνικές και εθνικές αντιξοότητες. Από την ποίησή του περνούν όλα εκείνα που απασχολούν τις αισθήσεις και την νόηση από τον περιβάλλοντα χώρο. Η ποιητική του γραφή ήταν ελλειπτική χωρίς φανατισμούς και προσήλωση σε κάποιο αισθητικό ρεύμα. Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1940 (Τοπία του ημίφωτος). Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι Θαλασσινές καμπάνες, Δίοδος, Κατάδυση για την οποία κέρδισε το α' Κρατικό Νραβείο Ποίησης το 1981, Μαρτυρολόγιο, Λάμπα καταγραφής. Πολλά από τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ιταλικά, στα Γερμανικά, στα Αγγλικά και σε άλλες γλώσσες. Το 1978 του απονεμήθηκε το πρώτο κρατικό βραβείο δοκιμίου για το έργο του Θέματα και ποιητές.
Συγγραφή
Έγραψε πολλά και σημαντικά δοκίμια και μελέτες για το θέατρο και όχι μόνο. Μεταξύ αυτών το «Τομή στο σύγχρονο θέατρο», «Το νεοελληνικό πλάι στο παγκόσμιο θέατρο (β’έκδοση)» για το οποίο του απονεμήθηκε το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1982, «Νεοελληνική δραματουργία», κ. ά.  Έγραψε μονόπρακτα, ασχολήθηκε με τη μετάφραση ξένων συγγραφέων «Επτά φημισμένα μονόπρακτα» με μεταφράσεις έργων συγγραφέων όπως οΤζων Μίλινγκτον Σιντζ (John Millington Synge), ο Ουίλιαμ Σαρογιάν (William Saroyan), ο Ρούπερτ Μπρουκ (Rupert Brooke) κ.ά.), την «Κοιμισμένη τρέλα» του Πωλ Βίνσεντ Κάρολ (Paul Vincent Carroll) καθώς και με ταξιδιωτικές περιγραφές.
Διευθυντικές θέσεις
Για μία σειρά ετών διετέλεσε Γενικός Διευθυντής των Δραματικών Σχολών του Εθνικού Θεάτρου και του Ωδείου Αθηνών, όπου δίδασκε κιόλας. Μαθητές του υπηρξαν πολλοί γνωστοί σημερινοί πρωταγωνιστές του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών από το 1982 έως το 1984 και αντιπρόεδρος το 1980
Χαρακτήρας
Ο Μήτσος Λυγίζος ήταν ένας άνθρωπος γενικότερα του πνεύματος. Με μεγάλη ευρυμάθεια, υπήρξε επί σειρά ετών Γενικός Διευθυντής των Δραματικών Σχολών του Ωδείου Αθηνών και του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν πολυγραφότατος με σημαντικό συγγραφικό έργο. Ασχολήθηκε επιτυχώς με τη λογοτεχνία και το θέατρο.
Ήταν παντρεμένος με τη γνωστή συγγραφέα Έλενα Πανταζώνη και απέκτησαν έναν γιο. Ο γνωστός ηθοποιός Ντάνος Λυγίζος ήταν ανιψιός του. Πέθανε από οξύ πνευμονικό οίδημα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Κύρος Α΄ της Περσίας
Ο Κύρος Α’ της Περσίας, ή Κύρος Α’ του Ανσνάν, ήταν βασιλιάς της Περσίας από το 600 π.Χ. ως το 580 π.Χ. ή σύμφωνα με άλλες πηγές από το 652 ως το 600 π.Χ. Ήταν παππούς του Κύρου Β’ του Μέγα. Ο Κύρος Α’ ήταν, σύμφωνα με τις επιγραφές, γιος του Τεΐσπη βασιλιά του Ανσνάν, εγγονός του Αχαιμένη (ιδρυτή της δυναστείας των Αχαιμενιδών της Περσίας) και αδελφός του Αριαράμνη προπάππου του Δαρείου Α΄ του Μέγα. Μετά τον θάνατο του Τεΐσπη, οι γιοι του μοίρασαν το βασίλειό του: ο Κύρος Α’ σύμφωνα με την παράδοση έγινε βασιλιάς του Ανσνάν και ο Αριαράμνης έγινε βασιλιάς των Παρσί, αλλά η χρονολογία του συγκεκριμένου γεγονότος δεν έχει καταγραφεί.
Ο Κύρος Α' στις Ασσυριακές πηγές
Στις Ασσυριακές επιγραφές αναφέρεται ως "Κουράς" για πρώτη φορά το 652 π.Χ. την χρονιά που ο κυβερνήτης της Βαβυλώνας Σαμάς σουμ ουκίν εξεγέρθηκε εναντίον του αδελφού του Σαρδανάπαλου βασιλιά της Ασσυρίας. Ο Κουράς αναφέρεται σαν σύμμαχος του Σαμάς σουμ ουκίν αλλά ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των δύο αδελφών έληξε το 648 π.Χ. με την οριστική νίκη του Σαρδανάπαλου και τον θάνατο του Σαμάς σουμ ουκίν. Ο Κύρος Α’ αναφέρεται ξανά το 639 π.Χ. τη χρονιά αυτή ο Σαρδανάπαλος υπέταξε το Ελάμ και τους συμμάχους του ανάμεσα τους ήταν και ο Κουράς,ο μεγαλύτερος γιος του Αρουκκού στάλθηκε στην αυλή του Ασσύριου βασιλιά αιχμάλωτος από τότε το όνομα του Κουράς εξαφανίστηκε από τις Ασσυριακές πηγές. Το όνομα του Κουράς των Ασσυριακών επιγραφών συνδέεται σύμφωνα με τους αρχαιολόγους με το όνομα του Κύρου Α’, ο Σαρδανάπαλος πέθανε το 627 π.Χ. αλλά το βασίλειο των Παρσί συνέχισε να είναι υποτελές στους γιους του Ασούρ ετίλ ιλανί και Σισαρισκούν. Οι γιοι του Σαρδανάπαλου βρέθηκαν αντιμέτωποι με την συμμαχία του Κυαξάρη της Μηδίας και του Ναβοπολάσσαρ της Βαβυλώνας που το 612 π.Χ.. κυρίευσαν την Ασσυρία με την πρωτεύουσα της Νινευή κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα το τέλος της Ασσυριακής αυτοκρατορίας. Το Ανσνάν όπως φαίνεται από τις επιγραφές έπεσε στα χέρια των κατακτητών δηλαδή του Κυαξάρη και του γιου του Αστυάγη, τον Κύρο διαδέχθηκε ο γιος του Καμβύσης εγγονός του ήταν ο Κύρος ο Μέγας ιδρυτής της Περσικής αυτοκρατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Κιάφα (Σουλίου)
Η Κιάφα, ή κάστρο της Κιάφας, ή αργότερα φρούριο της Κιάφας, ή φρούριο του Σουλίου, υπήρξε ένα από τα θρυλικά και ηρωικά καστροχώρια των Σουλιωτών και της ανένταχτης και αυτόνομης Σουλιώτικης Συμπολιτείας κατά την περίοδο της Οθωμανοκρατίας και μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Θέση - ανάδειξη
Βρίσκεται στην περιοχή του Σουλίου, σε υψόμετρο 460 μ., επί της κορυφής ιδιαίτερα απόκρημνου λόφου απέναντι από το Κούγκι και μεταξύ του Αβαρίκου και της Σαμωνίδας. Οι Σουλιώτες φερόμενοι ως χριστιανικός δίγλωσσος λαός με ελληνική συνείδηση, μετά το θάνατο του Σκεντέρμπεη στον αγώνα του οποίου υπήρξαν σύμμαχοί του, προκειμένου ν΄ αποφύγουν στη συνέχεια τις θηριωδίες των Οθωμανών κατήλθαν από την περιοχή του Αργυρόκαστρου όπου διέμεναν, στη νότια Ήπειρο, περί το 1550, όπου και εγκαταστάθηκαν στην βραχώδη, δύσβατη, άδενδρη και άνυδρη περιοχή, μεταξύ των ορέων Μούργκα (1340 μ.), Τούρλια (1.082 μ.) και Ζαμβρούχου (1317 μ.), παρά τη συμβολή του ποταμού Αχέροντα με τον παραπόταμό του Τσαγκαριώτικο. Στην ιδιαίτερα δύσβατη αυτή περιοχή και επί απόκρημνων υψωμάτων δημιουργήθηκαν το Σούλι, ή Κακοσούλι, (απ΄ όπου και η ονομασία στη συνέχεια αυτών των φυγάδων), η Κιάφα, το Αβαρίκο και η Σαμωνίδα που απετέλεσαν το αρχικό σουλιώτικο τετράκωμο που με τις οχυρώσεις του δέσποζε στη συνέχεια της ιδιόρρυθμης συμπολιτείας.
Η Κιάφα, που καταλήγει στο γκρεμό της «Ντάπιας του Νότη». στα 250 χρόνια που ακολούθησαν μέχρι το 1803 αναδείχθηκε σε πανελλήνιο σύμβολο ανδρείας, ηρωισμού και αντίστασης της ακαταμάχητης "σουλιώτικης ψυχής". Είναι γενικά παραδεκτό πως καμία άλλη περιοχή της Ελλάδας δεν δέχθηκε τόσες πολλές εκστρατείες για υποταγή όσο η περιοχή του Σουλίου., όπως αυτές που σημειώθηκαν κατά τα έτη 1721, 1731, 1754, 1759, 1762, 1772, 1775, καθώς και επί Αλή πασά τρεις ακόμα μεγάλες εκστρατείες το 1788, 1789 και το 1800. Σ΄ όλες αυτές τις εκστρατείες η Κιάφα απετέλεσε τον αντικειμενικό στόχο των Οθωμανών κατακτητών χωρίς όμως καμία επιτυχία. Τελικά η Κιάφα, χωρίς ποτέ να καταληφθεί από τους Οθωμανούς, πέρασε στην κυριαρχία του Αλή πασά μετά την αποχώρηση των Σουλιωτών, στις 16 Δεκεμβρίου του 1803 όταν αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν μετά από μια τετράχρονη πολιορκία. Κατά την παράδοση πιθανόν να συνετέλεσε σ΄ αυτό και η προδοσία του Πήλιου Γούση.
Φρούριο της Κιάφας
thumb|340px|Το φρούριο της Κιάφας, χαλκογραφία του H.Holland Μετά την αποχώρηση των Σουλιωτών, ο Αλή Πασάς αναγνωρίζοντας τη στρατηγική και περίοπτη θέση της Κιάφας ανήγειρε επ΄ αυτής ένα επιβλητικό φρούριο σχήματος παραλληλογράμμου κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου, καλύπτοντας όλο το άπλωμα της κορυφής. Το εν λόγω φρούριο έφερε δύο τοξοειδείς εισόδους, πολυγωνικούς ακραίους προμαχώνες, περιμετρικές επάλξεις, κανονοθυρίδες, αντερείσματα καθώς και επιτείχιους οχετούς (ζεματίστρες). Εσωτερικά εκτός από τις απαραίτητες εγκαταστάσεις στρατωνισμού της φρουράς, αποθηκών, πυριτιδαποθηκών, δεξαμενών κλπ οικοδομήθηκε σπουδαίος ξενώνας για τον Αλή πασά μέρος του οποίου ήταν ορατό από μεγάλη απόσταση. Η ανέγερση του φρουρίου της Κιάφας φέρεται να εξυπηρέτησε περισσότερο το εγωιστικό πάθος του Αλή πασά ως κυρίαρχου του άλλοτε ορμητηρίου των Σουλιωτών και όχι ότι στρατιωτικές ανάγκες της εποχής επέβαλαν αυτή. Τούτο συνάγεται με δεδομένα αφενός ότι η απρόσιτη αυτή περιοχή δεν ήταν παραμεθόριος του πασαλικίου και αφετέρου, μετά την αποχώρηση των Σουλιωτών το ιστορικό τετράκωμο είχε αποδοθεί σε Τουρκαλβανούς εποίκους που νέμονταν πλέον τα 60 χωριά της περιοχής.
Μετά την ανταρσία του Αλή πασά, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ κάλεσε τους Σουλιώτες, που είχαν καταφύγει στα Επτάνησα, να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη τους και να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τα σουλτανικά στρατεύματα κατά του Αλή πασά. Έτσι μετά από 17 χρόνια εξορίας οι Σουλιώτες επιστρέφουν στα Ιωάννινα, πλην όμως γενόμενοι στη συνέχεια μισθοφόροι σύμμαχοι του πρώην διώκτη τους Αλή πασά, στις 8 Δεκεμβρίου του 1820 εισήλθαν αμαχητί στο φρούριο της Κιάφας γενόμενοι δεκτοί από τον φρούραρχο Μουρτοτζάλη. Οι Σουλιώτες με κέντρο δράσης το φρούριο αυτό και ενισχυθέντες με 1500 τουρκαλβανούς προσκείμενους στον Αλή πασά κατάφεραν μέσα σε πέντε μήνες όχι μόνο να αποκατασταθούν πλήρως στα πάτρια εδάφη τους αλλά και να εκκενώσουν ολόκληρη την περιοχή του Σουλίου από τα σουλτανικά στρατεύματα του Ισμαήλ Πασόμπεη. Δυστυχώς όμως για τους ίδιους οι δυσμενείς εξελίξεις που ακολούθησαν το επόμενο έτος 1822 τους ανάγκασαν για δεύτερη φορά να εγκαταλείψουν τα πατρογονικά τους εδάφη λίγο μετά την ατυχή έκβαση της μάχης του Πέτα. Έκτοτε καμία ιδιαίτερη δραστηριότητα δεν σημειώθηκε στο φρούριο αυτό μέχρι την απελευθέρωση της όλης περιοχής από τον ελληνικό στρατό κατά τον Α' Βαλκανικό πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούλι Κατηγορία:Κάστρα της Ηπείρου
Αγία Αικατερίνη της Γένουας
Η Αγία Αικατερίνη της Γένουας (Caterina da Genova, 5 Απριλίου 1447 - 15 Σεπτεμβρίου 1510) ήταν κόρη του αντιβασιλέα της Νεάπολης Ροβέρτου Φιέσκι. Παρά την επιθυμία της, που είχε εκδηλώσει από μικρή ηλικία, να αποσυρθεί σε μοναστήρι, αναγκάσθηκε να παντρευτεί υπό την πίεση των γονιών της κάποιον ευγενή που όμως υπήρξε άσωτος και που σπατάλησε σχεδόν ολόκληρη την περιουσία της.
Απογοητευμένη από το γάμο της κατέφυγε στο μεγάλο νοσοκομείο της πατρίδας της ως νοσοκόμος. Εκεί αφοσιώθηκε στην περιποίηση των ασθενών μέχρι αυταπάρνησης και αυτοθυσίας, ιδίως κατά τις τρομερές επιδημίες της πανώλης του 1493 και του 1501 που την κατέστησαν περίφημη. Παρακολουθώντας ο σύζυγός της την δράση της μετανόησε και κατατάχθηκε κι εκείνος στο ΙΙΙ τάγμα των μοναχών του Αγίου Φραγκίσκου.
Τα συγγράμματα της Αικατερίνης της Γένουας «περί καθαρτηρίου πυρός» και του «περί του δρόμου της αγάπης υπό τον Σταυρό» μαρτυρούν μυστικοπάθεια και ανεπτυγμένη φαντασία, ιδιότητες που επιβεβαιώνονται και από το ότι υπέβαλλε σε στερήσεις, κακουχίες και ταλαιπωρίες τον εαυτό της, με την πεποίθηση ότι έτσι ευχαριστούσε τον Θεό.
Ως Αγία ανακηρύχθηκε από την Καθολική Εκκλησία το 1737, δηλαδή 227 έτη μετά τον θάνατό της και η μνήμη της καθορίσθηκε να τιμάται στις 22 Μαρτίου.
Παραπομπές
Αικατερινη Γενουας Αικατερινη Γενουας
Αμένοφις Γ'
Ο Αμένοφις Γ' (εξελληνισμένο όνομα του Αμενχοτέπ) ήταν πατέρας του Ακενατώνος, ανακηρύχθηκε Φαραώ σε ηλικία περίπου 12 χρόνων και βασίλεψε περίπου 39 χρόνια. Η βασιλεία του ήταν, ως επί το πλείστον, ειρηνική και γνωστή για τις διπλωματικές σχέσεις με τα βασίλεια της Μεσοποταμίας,ιδιαίτερα για το εμπόριο χρυσού.Έκανε πολλούς διπλωματικούς γάμους με ξένες πριγκίπισσες,αλλά κύριως σύζυγος του ήταν η βασίλισσα Τίη,όπου σε αντίθεση με το έθιμο,δεν είχε βασιλική καταγωγή. Άφησε πίσω του πάρα πολλά μνημεία,όπως δύο γιγάντια αγάλματα ύψους 17 μέτρων,γνωστά τον παλαιότερο καιρό στους αρχαιολόγους ως "Κολοσσοί του Μέμνονα",που στόλιζαν την είσοδο του νεκρικού του ναού,καθώς και πολλούς ναούς και αγάλματα σε όλη την Αίγυπτο. Επίσης κατασκεύασε ένα καινούργιο βασιλικό ανάκτορο στις Δυτικές Θήβες, με τη σύγχρονη ονομασία Μαλκάτα. Υπάρχουν αναφορές ότι στα τέλη της ζωής του ήταν άρρωστος και καταπονημένος. Μετά θάνατον τάφηκε στην Κοιλάδα των Βασιλέων και άφησε πίσω του μια ισχυρή και πλούσια αυτοκρατορία. Αιγύπτιοι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν κοντά στο Λούξορ (νότια) ένα τεράστιο άγαλμα του Αμενόφεως Γ’, ένα από τα μεγαλύτερα αυτού του Φαραώ που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα, όπως ανακοίνωσε σήμερα το υφυπουργείο Αρχαιοτήτων.
Το φιλοτεχνημένο σε χαλαζίτη γλυπτό, ύψους μεγαλύτερου από 13 μέτρα, βρέθηκε σε επτά κομμάτια στον ταφικό ναό του Αμενχοτέπ Γ’ στο Κομ αλ-Χιτάν.
Πρόκειται για ένα από τα δύο αγάλματα που είχαν τοποθετηθεί στη βόρεια είσοδο του ναού, τα οποία πιθανότατα καταστράφηκαν κατά το σεισμό του έτους 27 π.Χ., αναφέρεται στην ανακοίνωση. Το άγαλμα, του οποίου το κεφάλι δεν έχει ακόμη βρεθεί, είχε από τότε «θαφτεί» κάτω από τη γη.
Πηγή: https://www.ancient.eu/Amenhotep_III/
Αναστάσιος Αστεριάδης
Ο Αναστάσιος Αστεριάδης (24 Απριλίου 1895 - 20 Μαΐου 1971), του Αχιλλέα και της Πολυξένης, ήταν Έλληνας γιατρός, πανεπιστημιακός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λάρισα, γιος του Αχιλλέα Αστεριάδη (πέθανε στις 2 Απριλίου 1920), πρώην δημάρχου Λαρίσης, και της Πολυξένης (απεβίωσε το 1957)..
Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών στη γενέτειρά του, εγγράφηκε στην ιατρική σχολή στο Παρίσι και μετέπειτα στην αντίστοιχη της Λιόν. Το 1920 αναγορεύτηκε διδάκτορας ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Λιόν.
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε ως εθελοντής στον γαλλικό στρατό και τραυματίστηκε. Για την πολεμική του δράση και την προσφορά του ως γιατρού τιμήθηκε με παράσημα από το Γαλλικό Κράτος.
Το 1920 επέστρεψε στη Λάρισα και εργάστηκε στο εκεί στρατιωτικό νοσοκομείο. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως γιατρός στη Σμύρνη, στο Εσκή Σεχίρ, στην Προύσα και στο Αφιόν Καραχισάρ κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη σε ηλικία 28 ετών και ανέλαβε τη διεύθυνση της χειρουργικής κλινικής στο Δημοτικό Νοσοκομείο και μετά στο Γαλλικό Νοσοκομείο της συμπρωτεύουσας. Επίσης, εξελέγη έκτακτος καθηγητής στην Ιατρική Σχολή και μέλος της Χειρουργικής Ακαδημίας των Παρισίων.
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952.
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε στις 21 Μαΐου 1971 από τον ιερό ναό Ταξιαρχών Λαρίσης. Ήταν παντρεμένος με την Αίγλη Κύρτση και απέκτησαν 2 παιδιά, τον Αχιλλέα και την Έλσα.
Συνέγραψε περισσότερες από 140 μελέτες, που δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά περιοδικά ανά την Ελλάδα και τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Καμπεονάτο κέντρο
Το Καμπεονάτο θέντρο (Campeonato Centro) ηταν το τοπικό πρωτάθλημα της ευρύτερης περιοχής της Μαδρίτης στην Ισπανία. Διοργανωνόταν από την The Federación Madrileña de Foot-Ball . Ο νικητής (μέχρι το 1928) συμμετείχε στην τελική φάση με τις πρωταθλήτριες των υπόλοιπων Ισπανικών ποδοσφαιρικών ενώσεων για τον τίτλο του πρωταθλητή Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ισπανίας
Παραπομπή
Η παραπομπή, που αφορά στην ευρετηρίαση ή και την καταλογογράφηση, υποδεικνύει την μετάβαση από μια θεματική ή άλλη επικεφαλίδα σε μια άλλη. Μια παραπομπή μπορεί να εμφανίζεται με τρεις μορφές. Αρχικά με τη μορφή βλέπε (see), που οδηγεί τον χρήστη να ψάξει σε άλλο συνώνυμο δοκίμο όρο για το θέμα που τον ενδιαφέρει, ή με τη μορφή της αμοιβαίας έννοιας ενός όρου, δηλαδή, βλέπε επίσης (see also). Σε αυτή την περίπτωση ο χρήστης μπορεί παράλληλα να κοιτάξει και σε άλλους όρους που σχετίζονται με το θέμα του, οι οποίοι μπορεί να είναι είτε πιο εξειδικευμένοι είτε γενικότεροι σε σχέση με τον αρχικό όρο που επιλέχθηκε. Επίσης, ως παραπομπή θεωρείται και η βιβλιογραφική παραπομπή εντός κειμένου η οποία κατευθύνει τον μελετητή σε παραπλήσια του θέματος τεκμήρια και αποδεικνύει την εγκυρότητα των πληροφοριών που μεταδίδονται.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Εθνόσημο του Αγίου Βαρθολομαίου
right|250px|thumb|Το εθνόσημο του Αγίου Βαρθολομαίου.
Το εθνόσημο του Αγίου Βαρθολομαίου είναι ένας θυρεός που χωρίζεται σε τρεις οριζόντιες λωρίδες. Έχει τρία χρυσά γαλλικά κρίνα (fleur-de-lis) σε μπλε, πάνω από έναν λευκό Σταυρό της Μάλτας σε κόκκινο φόντο. Από πάνω υπάρχουν τρία χρυσά στέμματα σε μπλε φόντο και στο κάτω μέρος η τοπική ονομασία του νησιού «Ouanalao».
Επεξήγηση συμβόλων
Οι δύο πελεκάνοι που βαστούν το εθνόσημο αποτελούν σύμβολο της πανίδας του νησιού.
Όταν είναι σε λευκό φόντο, έχει θέση ανεπίσημης σημαίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιος Βαρθολομαιος Κατηγορία:Άγιος Βαρθολομαίος
Οίκος των Χαλίφα
Ο Οίκος των Χαλίφα (آل خليفة) είναι η άρχουσα οικογένεια του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Οι Αλ Χαλίφα ισχυρίζονται ότι ασπάζονται το Σουνιτικό Ισλάμ και ανήκουν στη φυλή Μπανί Ότμπα που μετανάστευσε από το Νατζντ στο Κουβέιτ και στη συνέχεια μετακόμισε στη βόρεια περιοχή του Κατάρ πριν εγκατασταθεί στο Μπαχρέιν στις αρχές του 18ου αιώνα. Η φυλή Μπανί Ότμπα είναι μέρος της ευρύτερης ομοσπονδιακής φυλής Άναζα. Ο σημερινός επικεφαλής της οικογένειας είναι ο Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα, ο οποίος έγινε Εμίρης του Μπαχρέιν το 1999 και ανακήρυξε τον εαυτό του Βασιλιά του Μπαχρέιν το 2002, όπου στην πραγματικότητα έγινε συνταγματικός μονάρχης.
Από το 2010, περίπου οι μισοί από τους υπουργούς της Κυβέρνησης του Μπαχρέιν ήταν μέλη της βασιλικής οικογένειας Αλ Χαλίφα, ενώ ο Πρωθυπουργός της χώρας, Σαλμάν μπιν Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα, είναι επίσης από την οικογένεια Αλ Χαλίφα και είναι γιος του τωρινού Βασιλιά.
Ιστορία
Το Μπαχρέιν έπεσε υπό τον έλεγχο του Αχμέντ ιμπν Μουχάμαντ ιμπν Χαλίφα το 1783, μετά την ήττα του Νασρ Αλ Μαντκούρ που κυβερνούσε το αρχιπέλαγος ως εξάρτηση της Περσίας. Ο Αχμέντ κυβέρνησε το Μπαχρέιν ως Χακίμης μέχρι το 1796, αλλά έμενε στη Ζουμπάρα (στο σύγχρονο Κατάρ) και περνούσε τα καλοκαίρια στο Μπαχρέιν. Ο Αχμέντ ήταν ο πρώτος Χακίμης του Μπαχρέιν και ο πρόγονος της άρχουσας οικογένειας Αλ Χαλίφα του Μπαχρέιν. Όλοι οι άρχοντες του Αλ Χαλίφα του Μπαχρέιν είναι απόγονοι του.
Ο Αχμέντ είχε τέσσερα παιδιά. Μετά το θάνατό του το 1796, δύο από τους γιους του Αχμέντ, ο Σαλμάν και ο Αμπντούλα, μετακόμισαν στο Μπαχρέιν και το συνδιοικούσαν ως φεουδαρχικά κτήματα και επέβαλαν φόρους στον αυτόχθονο πληθυσμό των Μπαχράνι. Ο Σαλμάν εγκαταστάθηκε στη Νήσο Μπαχρέιν και ο Αμπντούλα στο Νησί Μουχάρακ, όπου ο καθένας κυβερνούσε ανεξάρτητα. Ο οίκος Αλ Χαλίφα σύντομα χωρίστηκε σε δύο τμήματα, του Αλ Αμπντούλα και του Αλ Σαλμάν που συμμετείχαν σε ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ του 1842 και του 1846. Ο Αλ Σαλμάν ήταν νικηφόρος και απέκτησε την πλήρη κυριαρχία στο Μπαχρέιν. Μέχρι το 1869, το Μπαχρέιν απειλήθηκε με κατοχή από διάφορες εξωτερικές δυνάμεις, όπως οι Ουαχαμπιστές, οι Ομάνοι, οι Οθωμανοί, οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες, αλλά ο οίκος Αλ Χαλίφα κατάφερε να το διατηρήσει τον έλεγχό του. Το τμήμα του Αλ Αμπντουλα συνέχισε να αποτελεί αιτία απειλής μέχρι το 1895. Σήμερα, οι απόγονοι του Αμπντουλά ιμπν Αχμάντ Αλ Χαλίφα ζουν στο Κατάρ, ενώ οι απόγονοι του Σαλμάν μπιν Αχμάντ Αλ Χαλίφα ζουν στο Μπαχρέιν.
Συμβούλιο Κυβερνώσας Οικογένειας
Οι αποφάσεις που αφορούν την οικογένεια Αλ Χαλίφα, καθώς και των διαφορών μεταξύ των μελών της οικογένειας διαχειρίζονται από το Συμβούλιο Κυβερνώσας Οικογένειας (مجلس العائلة الحاكمة). Το συμβούλιο αντιμετωπίζει εσωτερικές οικογενειακές διαφορές, ιδίως εκείνες που σχετίζονται με την ιδιοκτησία γης, την πώληση ακινήτων και άλλης περιουσίας. Τα μέλη της κυβερνώσας οικογένειας δεν επιτρέπεται να παραπέμπουν αυτές ή άλλες διαφορές στα δικαστήρια του κανονικού δικαίου.
Οι σχέσεις μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας και των υπόλοιπων μελών της «τάξης και της σειράς» της κυβερνώσας οικογένειας Αλ Χαλίφα διευθύνονται επισήμως από το συμβούλιο από το 1932. Ωστόσο, την παραμονή των κοινοβουλευτικών εκλογών του 1973, ο τότε Εμίρης Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα εξέδωσε διάταγμα για την αναδιάρθρωση του κυβερνητικού συμβουλίου για να γίνει επίσημο όργανο του κράτους και δίνοντας στον διοικητικό αρχηγό του συμβουλίου το αξίωμα του υπουργού.
Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Κυβερνώσας Οικογένειας είναι ο Βασιλιάς Χαμάντ, ο αναπληρωτής πρόεδρός του είναι ο Μοχάμεντ μπιν Χαλίφα μπιν Χαμάντ Αλ Χαλίφα και ο γενικός γραμματέας είναι ο Ιμπραήμ μπιν Χαλίντ μπιν Μοχάμεντ Αλ Χαλίφα.
Μεταγραφή
Το Αλ Χαλίφα συνήθως γράφεται λανθασμένα ως α΄-Χαλίφα. Το Αλ (آل) γραμμένο με το μακρύ (μαντά) άλεφ είναι ασύνδετο με την ακόλουθη λέξη και σημαίνει οίκος, με την έννοια της οικογένειας ή δυναστείας, και δεν είναι το οριστικό άρθρο αλ- που μπορεί επίσης να σημαίνει «του».
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του Μπαχρέιν Κατηγορία:Αραβικές δυναστείες
Περιοδικό ποικίλης ύλης
Περιοδικά ποικίλης ύλης ή γενικού ενδιαφέροντος είναι περιοδικά που δεν είναι εξειδικευμένα πάνω σε ένα θέμα αλλά περιέχουν άρθρα που αφορούν το ευρύ κοινό και όχι μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Οι περισσότερες δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες επιδιώκουν να γίνουν συνδρομητές στα δημοφιλέστερα περιοδικά ποικίλης ύλης, ώστε να καλύπτουν όσο το δυνατόν πληρέστερα τις ανάγκες των χρηστών.
Αγία Αικατερίνη (Μπολόνιας)
Η Αγία Αικατερίνη της Μπολόνιας είναι αγία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Υπήρξε μοναχή του "Τάγματος της Αγίας Κλάρας" και ιδρύτρια και πρώτη ηγουμένη της μονής "Corpus Domini", του ιδίου Τάγματος στην Μπολόνια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μπολόνια το 1413 από ευγενή οικογένεια της Μπολόνιας, και από νωρίς κατατάχθηκε στη Μονή Αγίας Κλάρας στη Φεράρα. Αργότερα ίδρυσε στη Μπολόνια γυναικεία μονή του ιδίου Τάγματος. Πέθανε το 1463 σε ηλικία 50 ετών.
Ανακηρύχθηκε Αγία με βούλα του Πάπα Βενέδικτου ΙΓ΄ το 1724. Η μνήμη της εορτάζεται στις 9 Μαρτίου.
Το 1511 τυπώθηκαν για πρώτη φορά, στη Βενετία, ένας θρησκευτικός ύμνος και ένα σύγγραμμα "Περί των επτά όπλων του πνεύματος" που αποδίδοντα αμφότερα στην Αγία Αικατερίνη της Μπολόνιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ιταλοί
Αξία
Ο όρος αξία μπορεί να αναφέρεται στις εξής έννοιες:
Παραναγκουά
Η Παραναγκουά είναι παραθαλάσσια πόλη και λιμένας της Βραζιλίας που βρίσκεται στην περιφέρεια Παρανά παρά τη νότια πλευρά του ομώνυμου κόλπου Παραναγκουά, (νότια του Σάο Πάολο). Η Παραναγκουά είναι το επίνειο της Κουριτίμπα. Τον Ιανουάριο του 2020 αριθμούσε 156.174 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Ποταμός Κουάντο
Ο ποταμός Κουάντο (Cuando) είναι ποταμός στη νότια-κεντρική Αφρική που διασχίζει την Ανγκόλα και τη λωρίδα του Καπρίβι στη Ναμίμπια και τον βάλτο Λινγιάντι στα βόρεια σύνορα της Μποτσουάνα. Πέρα από τον βάλτο, ο ποταμός ονομάζεται ποταμός Λινγιάντι και, πιο ανατολικά, ποταμός Τσόμπε, πριν εκβάλει στον ποταμό Ζαμβέζη.
Ροή
αριστερά|μικρογραφία|Ηλιοβασίλεμα πάνω από τον ποταμό Τσόμπε στο εθνικό πάρκο Τσόμπε της Μποτσουάνα μικρογραφία|Χάρτης του συστήματος του ποταμού Κουάντο-Λινγιάντι-Τσόμπε στην περιοχή της λωρίδας του Καπρίβι της Ναμίμπια βάσει δορυφορικής φωτογραφίας της NASA μικρογραφία|Λίμνη Λιαμπέσι Ο Κουάντο πηγάζει στο κεντρικό οροπέδιο της Ανγκόλας στις πλαγιές του όρους Τέμπο, και από εκεί ρέει νοτιοανατολικά κατά μήκος των συνόρων της Ζάμπια. Κατά μήκος των συνόρων κυλά εντός ενός λαβυρίνθου καναλιών σε έναν βαλτώδη διάδρομο πλάτους 5-10 χιλιομέτρων. Όπως συμβαίνει με όλα τα ποτάμια στη νότια-κεντρική Αφρική, η ροή του ποικίλλει σημαντικά μεταξύ της περιόδου των βροχών όταν πλημμυρίζει και μπορεί να έχει πλάτος αρκετά χιλιόμετρα, και της περιόδου ξηρασίας όταν μπορεί να έχει ελάχιστο πλάτος σε μορφή έλους.
Ο Κουάντο συνεχίζει στο ελώδες κανάλι του απέναντι από το αυχένα της λωρίδας του Καπρίβι της Ναμίμπια και στη συνέχεια σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ Ναμίμπια και Μποτσουάνα καθώς συνεχίζει νοτιοανατολικά. Πριν από περίπου 10.000 χρόνια, ο Κουάντο συγχωνευόταν με τον ποταμό Οκαβάνγκο και έρεε νότια στη λίμνη Μακγκαντικγκάντι (που πλέον είναι ένας εποχιακός υγροβιότοπος ), αλλά το έδαφος σε αυτήν την περιοχή ανυψώθηκε. Κατά συνέπεια, ο Κουάντο συναντά τώρα ελαφρώς υψηλότερο έδαφος και χωρίζεται σε πολλά κανάλια και βάλτους (που ονομάζεται βάλτος Λινγιάντι) γεμάτο προσχωσιγενείς νησίδες και σχεδόν εξαφανίζεται στην έρημο Καλαχάρι όπως ο Οκαβάνγκο. Στρέφεται ανατολικά και εκβάλει στον Ζαμβέζη. Ο ποταμός στρέφεται ανατολικά, σχηματίζοντας τα σύνορα με την Μποτσουάνα. Στην περίοδο της ξηρασίας υπάρχουν λίγα ανοιχτά κανάλια μέσω των βάλτων και των ελών. Ξεκινώντας από αυτό το σημείο είναι γνωστός ως Λινγιάντι, και αφού ρέει μέσα από μια εποχική λίμνη, τη λίμνη Λιαμπέσι, ονομάζεται Τσόμπε. Στη συνέχεια, ο ποταμός κυλά στον Ζαμβέζη στο σημείο του πορθμείου Καζουνγκούλα.
Στη βόρεια πλευρά του ποταμού Τσόμπε βρίσκονται οι βάλτοι του Καπρίβι, στην άκρη των οποίων βρίσκεται η ερειπωμένη πρωτεύουσα των Κολόλο που κατέκτησε τη Μπαροτσελάνδη τον 19ο αιώνα.
Άγρια ζωή
Το σύστημα του Κουάντο είναι γνωστό για την άγρια ζωή του και για το μεγαλύτερο μέρος του μήκους της, το έδαφος και από τις δύο πλευρές προστατεύεται ως καταφύγιο ή ως περιοχές διαχείρισης άγριων ζώων. Μερικά από αυτά υπέστησαν λαθροθηρία κατά τη διάρκεια των πολέμων και των συγκρούσεων στη Ναμίμπια και την Ανγκόλα, αλλά με την αποκατάσταση της ειρήνης σε αυτές τις χώρες έχουν την ευκαιρία να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάστασή τους.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Αφρικής Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Ποταμοί της Ανγκόλας Κατηγορία:Ποταμοί της Μποτσουάνας Κατηγορία:Ποταμοί της Ναμίμπιας
Αμπού Νασρ Σαμς αλ-Μουλούκ Ντουκάκ
Ο Ντουκάκ ήταν γιος του Τουτούς Α΄, Σελτζούκου κυβερνήτη της Συρίας, και της Χατούν Σαφουάτ αλ-Μουλκ. Ήταν αδελφός του Ραντβάν, εμίρη του Χαλεπιού. Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1095, ο Ραντβάν, ούτε είκοσι ετών ακόμα, διεκδίκησε τη Συρία για λογαριασμό του, μη διστάζοντας να στραγγαλίσει τους δύο νεότερους αδελφούς του, ώστε να μη διεκδικήσουν κάποτε την εξουσία. Ένας τρίτος νεότερος αδελφός, ο Ντουκάκ, ο οποίος αρχικώς είχε κληρονομήσει φέουδο στη Τζεζίρα (Μεσοποταμία), σώθηκε σκάζοντάς το κυριολεκτικώς την ύστατη στιγμή από το φρούριο στο Χαλέπι όπου κατοικούσε μαζί με τον Ραντβάν, και από τότε το μίσος μεταξύ των δύο αδελφών παρέμενε άσβεστο.
Ο Ντουκάκ επαναστάτησε και πήρε τον έλεγχο της Δαμασκού, με αποτέλεσμα την περιδίνηση της Συρίας στο χάος και την αναρχία, ως πεδίο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών των δύο αδελφών. Ο Ντουκάκ είχε την υποστήριξη του εμίρη της Αντιόχειας, Γιαγκί Σιγιάν, ο οποίος αν και δεν είχε έρθει σε προστριβή με τον ίδιο τον Ραντβάν, αντιπαθούσε τον αταμπέκο του Χαλεπιού, Τζανάχ αντ-Ντάουλα. Μαζί τους συμμάχησε και ο Ιλγαζί, εμίρης της Ιερουσαλήμ την περίοδο πριν αυτή περάσει στα χέρια των Φατιμιδών της Αιγύπτου. Ο Ραντβάν σε απάντηση, συμμάχησε με τον αδελφό του Ιλγαζί, Σοκμάν, εμίρη της Άμιδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Ιωάννης Λαμπρούκος
thumb|Ο Ιωάννης Λαμπρούκος(δεξιά) μετά από σύσκεψη με Κων Καραμανλή και Παν Παπαληγούρα Ο Ιωάννης Λαμπρούκος υπήρξε μια από τις πλέον σημαντικές προσωπικότητες της νεότερης Ελλάδας, διαδραματίζοντας έναν τεράστιο ρόλο στην οικονομική ζωή της χώρας μας από το 1946 έως το 1979
Γεννημένος στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου του 1913 ήταν το τρίτο κατά σειρά τέκνο στην πολύτεκνη οικογένεια (είχε οκτώ αδέλφια) του Νικόλαου Λαμπρούκου και της Αμαλίας το γένος Τουρλεντέ. Τα εννέα παιδιά ήταν ανίψια του Αρκάδα μακεδονομάχου και Α' οπλαρχηγού Θεοδώρου Τουρλεντέ(έπεσε πολεμώντας στις 13 Ιουλίου 1907μαζί με τον καπετάν Μητρούση στο σημερινό ΜΗΤΡΟΥΣΙ Σερρών οπου υπάρχει και το Μνημείο τους), ενώ ο ίδιος κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο πολέμησε, ως δεκανέας αρχικά και μετά ως έφεδρος ανθυπολοχαγός σε όλο το Μέτωπο από το 1940 ως το 1941, όπως εξάλλου και τα περισσότερα από τα αδέλφια του. Σπούδασε αρχικά στην ΑΣΟΕΕ και μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι σε θέματα οργάνωσης και λειτουργίας κρατικών υπηρεσιών. Ο Ιωάννης Λαμπρούκος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως καθηγητής στις Μέσες Εμπορικές Σχολές (1935-1950) και αργότερα υπηρέτησε στο Υπουργείο Οικονομικών, καθώς και στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, όπου και διετέλεσε Διευθυντής. Αργότερα μετακινήθηκε στο νεοσύστατο τότε Υπουργείο Συντονισμού (1947), όπου και του ανετέθη η οργάνωση και στελέχωση του. Υπήρξε ο κύριος μοχλός του Υπουργείου και διετέλεσε γενικός διευθυντής και παράλληλα, γενικός γραμματέας του υπουργείου Συντονισμού για πολλά χρόνια (από Μάρτιο του 1956 ως τον Νοέμβριο του 1963) στις κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γεωργίου Παπανδρέου. Επιπλέον, υπήρξε στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή καθώς και συντάκτης και κειμενογράφος των περισσότερων ομιλιών του και οικονομικών προγραμμάτων του ως το 1963. Γενικά, ο Ιωάννης Λαμπρούκος είχε συνδέσει το όνομά του με όλες τις μεγάλες συμβάσεις και συμφωνίες για την οικονομική ανόρθωση της χώρας. Υπήρξε Διευθυντής Προγράμματος Ανωτάτου Συμβουλίου Ανασυγκροτήσεως (1949-1950). Διετέλεσε μέλος ΔΣ ΟΧΟΑ (1955-1964), μέλος Δ.Σ Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων (1959-1964), Πρόεδρος Επιτροπής Κεφαλαίων Εξωτερικού (1955-1963), Μέλος Δ.Σ Αγροτικής Τραπέζης (1965 ). Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε: 1η Σύνδεση Ελλάδος - ΕΟΚ, Σχέδιο Μάρσαλ, Διυλιστήρια, Ολυμπιακή Ωνάση Αλουμίνιο, Βωξίτες, Pirelli, Φράγμα Μόρνου, ΔΕΗ, ΠΕΣΙΝΕ, Ναυπηγεία Νιάρχου, ΔΕΗ Μεγαλόπολης, ΔΕΗ Αλιβερίου, Εθνική Τράπεζα, Εμπορική Τράπεζα,FULGOR, Διυλιστήριο ΕΣΣΟ (μεταγενέστερα ΕΚΟ) και ήταν από τους ιδρυτές της Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος και της Βιομηχανικής Σχολής. Διετέλεσε Πρόεδρος Δ.Σ του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου (1956-1957), μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ελλάδος, της Mouvement Europeen, μέλος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Περιφερειακής Αναπτύξεως, κύριος Εισηγητής και συντονιστής για τις Γαλλικές Πιστώσεις καθώς και μέλος αποστολών Οργανισμού Ευρωπαϊκής Συνεργασίας και ΝΑΤΟ για παρουσίαση προγραμμάτων και εξασφάλιση οικονομικής βοήθειας. Παράλληλα είχε διατελέσει πρόεδρος σε πολλούς δημόσιους οργανισμούς και Αναπληρωτής Πρόεδρος στο ΚΕΠΕ (1961-1967) με Πρόεδρο τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο είχε μετακαλέσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής από το Πανεπιστήμιο Berkeley, μετά από πρόταση του Ιωάννη Λαμπρούκου.
Ωστόσο, πέρα από τα όποια προσωπικά του επιτεύγματα, ο Ιωάννης Λαμπρούκος άφησε πίσω του και μια κληρονομιά που ίσως αποδειχτεί ακόμη πιο πολύτιμη για την Ελλάδα στο μέλλον. Αυτό διότι ο Ιωάννης Λαμπρούκος υπήρξε ο συντάκτης της κύριας Έκθεσης για τις γερμανικές αποζημιώσεις, γνωστή ως " ΑΠΟΡΡΗΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΛΑΜΠΡΟΥΚΟΥ". Η έκθεση αυτή,την οποία οι κυβερνήσεις, επί σειρά ετών δεν έδιναν στη δημοσιότητα, είναι ίσως το πλέον σημαντικό εργαλείο για την ενδεχόμενη ελληνική διεκδίκηση των σχετικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Η Έκθεση εμπεριέχει αναλυτικά τα στοιχεία των οικονομικών σχέσεων Ελλάδας και Αρχών Κατοχής τα οποία αντλήθηκαν από το Λογιστήριο του Κράτους (Υπηρεσία Γ.Δ.Δ.Λ.Δ/νσεως VII, Τμήματος Α', Γραφείου 1ου) όπου υπηρετούσε και είχε την αρμοδιότητα και ευθύνη της τήρησης τους. Ξεκίνησε να τη συντάσσει από το 1944 αμέσως μετά τη λήξη της κατοχής και τελικά την παρέδωσε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1962.
Το 1967 ο Γεώργιος Ράλλης όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του " Πολιτικές Εκμυστηρεύσεις 1950-1989" σελ. 111, αμέσως μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, ο Στυλιανός Παττακός ζήτησε από τον Γ. Ράλλη, ονόματα κρατικών λειτουργών που να ειναι ικανοί ώστε να γίνουν υπουργοί, προκειμένου να μην καταρρεύσει η Δημόσια Διοίκηση εξαιτίας της άγνοιας των στρατιωτικών σε θέματα Πολιτικά -Διοικητικά. Ο Γεώργιος Ράλλης πρότεινε τότε ως πρώτη επιλογή τον Ιωάννη Λαμπρούκο για τη θέση του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας-Συντονισμού, μαζί με μερικούς άλλους έντιμους και άξιους λειτουργούς. Ο Ιωάννης Λαμπρούκος δεν αποδέχεται το αξίωμα αλλά κατόπιν συνεννόησης με τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή με τον οποίον είχε επικοινωνία στο Παρίσι, του ζητήθηκε να παραμείνει στη θέση του γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Συντονισμού. Ο λόγος ήταν ότι έπρεπε να υπήρχε κάποιο στέλεχος που να μπορεί, τόσο να κρατήσει το υπουργείο και την οικονομία της Ελλάδος, αφενός, αλλά και να ενημερώνεται υπεύθυνα ο αυτοεξόριστος τότε Κωνσταντίνος Καραμανλής για την πορεία της χώρας αφετέρου. Την αποστολή του αυτή, ο Ιωάννης Λαμπρούκος την περαίωσε μέχρι το 1974 με επιτυχία. Από το 1975 ως το 1979 ήταν μόνιμος σύμβουλος στο Υπουργείο Συντονισμού. Χαρακτηριστικά στο βιβλίο του "ΚΤΙΣΤΕ ΚΤΙΣΤΕ ΚΤΙΣΤΕ '' ο πρώην υπουργός Νικ Μάρτης έγραψε μεταξύ των άλλων για τον Ιωάννη Λαμπρούκο << Όσοι γνώρισαν τον Λαμπρούκο θα εύχονταν να υπάρχουν πάντοτε Λαμπρούκοι στη δημόσια διοίκηση για το καλό του τόπου>>
Το INTERNATIONAL REGISTER OF PROFILES, world edition Cambridge 1977,τον είχε κατατάξει μεταξύ των πλέον 500 ξεχωριστών προσωπικοτήτων παγκοσμίως
Παράσημα: Ταξιάρχης Γεωργίου, Ανώτερος Ταξιάρχης του Φοίνικος, Αργυρός Σταυρός του Γεωργίου μετά Ξιφών, Αξιωματικός Λεγεώνος της Τιμής (Γαλλία), Μέγας Σταυρός του Τάγματος της Αξίας με Αστέρα (Γερμανία), Μετάλλιον Διακεκριμένων Πράξεων, Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος Αξίας από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας ΣΕΝΝΙ (1962). Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Στέμματος(Βέλγιο). ΤΟ 1992 Τιμήθηκε από το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ (ΑΣΟΕΕ) για την προσφορά του στην Οικονομία της Ελλάδας.
Ο Ιωάννης Λαμπρούκος απεβίωσε 11 Ιουνίου 1994, έχοντας αφήσει ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία.
Μεγάλο μέρος από αντίγραφο του " ΑΡΧΕΙΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥΚΟΥ" βρίσκεται στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, ύστερα από ενέργειες του δημοσιογράφου Γιάννη Ντάσκα και την ουσιαστική υποστήριξη του Προέδρου της Ένωσης και γνωστού Γερουσιαστή Κρις Σπύρου. Την επιμέλεια των αρχείων "Ι.ΝΛΑΜΠΡΟΥΚΟΥ" είχε ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Δρ Ευάγγελλος Σόρρογκας και Ο ανιψιός του,Κώστας Λαμπρούκος Την επιμέλεια του βιβλίου είχαν η εκδότης Χριστίνα Σαββανή Το βιβλίο της Έκθεσης Πολεμικών Αποζημιώσεων προλόγισαν. Η δημοσιογράφος της Τηλεόρασης της Βουλής κυρία Αλεξία Κουλούρη. Ο Λέκτορας Διεθνούς Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, Δρ Γεώργιος Κυριακόπουλος και ο Αείμνηστος Βασίλης Τσιούνης τέως Γενικός Γραμματέας Εμπορίου,τέως Διοικητής ΟΓΑ και Εκτελεστικος Σύμβουλος Ευρωπαϊκού Οικονομικού και Κοινωνικού Φόρουμ.
Η πρώτη δημοσίευση για την ύπαρξη της Έκθεσης έγινε αποκλειστικά από τον αείμνηστο δημοσιογράφο και συγγραφέα, Κώστα Παύλου Παναγιωτόπουλο(Bar-Bar) στις 12 Απριλίου 2012 που επιμελήθηκε λεπτομερώς τα βιογραφικά στοιχεία του Ι.Ν. ΛΑΜΠΡΟΥΚΟΥ
Στις 31 Ιανουαρίου 2018 η Εθνική Βιβλιοθήκη Γερμανίας ( DEUTSCHE NATIONAL BIBLIOTHEK) με επιστολή της υπεύθυνης Nancy Franzke,προς τον εκδοτικό Οίκο ALLOSTE ζήτησε αντίγραφο της Έκθεσης Ιωάννου Ν Λαμπρούκου ώστε να υπάρχει αντίγραφο και στην Εθνική Βιβλιοθήκη Γερμανίας θεωρώντας το βιβλίο απαραίτητο ντοκουμέντο.
Πολύ σκληρός για να πεθάνει
Το Πολύ σκληρός για να πεθάνει (αγγλικά: Die Hard) είναι αμερικανική περιπέτεια, παραγωγής 1988 σε σκηνοθεσία Τζον ΜακΤίρναν. Το σενάριο έγραψαν οι Στίβεν Ε. ντε Σόουζα και Τζεμπ Στούαρτ και είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Nothing Lasts Forever του Ρόντρικ Θορπ. Η ταινία ακολουθεί τον αξιωματικό αστυνομίας της Νέας Υόρκης Τζον Μακλέιν καθώς τα βάζει με μια ομάδα εξαιρετικά οργανωμένων εγκληματιών με επικεφαλής τον Χανς Γκρούμπερ, οι οποίοι εκτελούν μια ληστεία υπό το πρόσχημα τρομοκρατικής επίθεσης και κρατούν ομήρους, συμπεριλαμβανομένης και της συζύγου του Μακλέιν, για να αποτρέψουν την αστυνομία από το να τους σταματήσουν. Πρωταγωνιστούν οι Μπρους Γουίλις, Άλαν Ρίκμαν, Αλεξάντερ Γκοντούνοβ και Μπόνι Μπεντίλια.