cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενικό Νοσοκομείο Βιέννης
Το Νάρεντουρμ (Πύργος του Τρελού)
Ο Πύργος του Τρελού διέθετε αλεξικέραυνο στο γείσο της οροφής του. Αυτό επινοήθηκε και εγκαταστάθηκε το 1754 από τον Τσέχο ιερέα και εφευρέτη Προκόπη Ντίβις, αλλά μάλλον δεν προοριζόταν για προστασία από τις αστραπές. Ενδέχεται ο Ντίβις να μελετούσε τα οφέλη στην υγεία από τα ρεύματα, και ίσως να χρησιμοποιούσε τους αγωγούς ηλεκτρισμού για την θεραπεία των ασθενών.
Νέα νοσοκομειακή κλινική
Με την πάροδο του χρόνου τα νοσοκομειακά κτίρια της εποχής του Ιωσήφ έγιναν δύσχρηστα, οπότε το 1957 αποφασίστηκε η κατασκευή νέας κλινικής. Οι εργασίες ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1964, κατόπιν μεταφοράς των καταλυμάτων του προσωπικού και του πανεπιστημιακού παιδιατρικού τμήματος σε άλλους χώρους. Το 1974 το κεντρικό κτίριο περατώθηκε και άνοιξε. Περιλάμβανε μια κλινική για εξωτερικούς ασθενείς, υπόγειο γκαράζ, χώρους στάθμευσης για ασθενοφόρα, 48 χειρουργεία, και 22 ορόφους με κλίνες για τη νοσηλεία 1773 ασθενών.
Το 2015 στο Γενικό Νοσοκομείο Βιέννης εργάζονταν 8.838 άτομα, με συμπεριλαμβανόμενους 1.578 Ιατρούς και 4.686 λοιπών επαγγελμάτων εκτός από Διοίκησης και Χειρουργείων. Το ίδιο έτος νοσηλεύτηκαν 106.869 εσωτερικοί ασθενείς και 539.611 ασθενείς στα 400 εξωτερικά ιατρεία. Περίπου 8.000 φοιτητές είναι εγγεγραμμένοι στην Ιατρική Σχολή της Βιέννης.
Αναφορές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Ίαν Ντάγκλας Σμιθ
Ο Ίαν Ντάγκλας Σμιθ (8 Απριλίου 1919 - 20 Νοεμβρίου 2007) ήταν Ροδεσιανός πολιτικός, αγρότης και πιλότος μαχητικού αεροσκάφους που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Ροδεσίας (σημερινής Ζιμπάμπουε) από το 1964 μέχρι το 1979. Ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας που γεννήθηκε εντός της χώρας και στελέχωνε την λευκή κυβέρνηση που κήρυξε ανεξαρτησία από την Μεγάλη Βρετανία, τον Νοέμβριο του 1965. Παρέμεινε πρωθυπουργός τα 14 έτη της διεθνούς απομόνωσης που ακολούθησε και παρακολουθούσε τις δυνάμεις ασφαλείας της Ροδεσίας για το μεγαλύτερο μέρος του Πολέμου των Θάμνων. Επί της πρωθυπουργίας του η Ροδεσία έζησε παρότι είχε εμπάργκο οικονομική άνθηση, μάλιστα ο Ζιμπαμπουεανός πολιτικός Μόργκαν Τσβανγκιραϊ είχε πει 《Εάν ο Ίαν Σμιθ ήταν μαύρος, θα έλεγα πως ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός που είχε ποτέ η Ζιμπάμπουε》.Παρόλ' αυτά όμως ο Σμιθ θεωρείται η ενσάρκωση της λευκής Ροδεσίας. Μέχρι και των ημερών μας είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Οι υποστηρικτές του τον θεωρούν ως έναν άνθρωπο που "καταλάβαινε τις άβολες αλήθειες της Αφρικής" ενώ για τους αντιπάλους του ήταν ένας "κλειστόμυαλος ρατσιστής"
Ελένη Παπαδάκη
Η Ελένη Παπαδάκη (4 Νοεμβρίου 1903 – 21 Δεκεμβρίου 1944) ήταν επιφανής Ελληνίδα ηθοποιός του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.
Κατά την περίοδο της Κατοχής, στοχοποιήθηκε από σύσσωμο τον αντιστασιακό τύπο τόσο για σχέσεις με στελέχη του ναζιστικού κατοχικού στρατού, όσο για τoν προσωπικό δεσμό της με τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη. Επικρίθηκε, μεταξύ άλλων, για την αρνητική της στάση σε απεργία των συναδέλφων της και για τη δράση της ενάντια σε μισθολογικές αυξήσεις ετέρων ηθοποιών, ούτως ώστε να διατηρηθεί η μισθολογική απόσταση που τη χώριζε από εκείνους ως πρωταγωνίστρια. Μετά την Απελευθέρωση διαγράφηκε από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ), κατηγορούμενη για δωσιλογισμό.
Το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου 1944, συνελήφθη από μέλη της Εθνικής Πολιτοφυλακής (ΕΠ) κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών. Μετά από σύντομο ανταρτοδικείο στο Γαλάτσι, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Η εκτέλεση της αμαύρωσε την εικόνα του ΕΑΜ στον αθηναϊκό λαό και μετέπειτα καταδικάστηκε από τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκο Ζαχαριάδη. Παράλληλα, εργαλειοποιήθηκε από την αντιεαμική παράταξη, προβαλλόμενη ως χαρακτηριστικό δείγμα της εαμικής βίας.
Η δολοφονία της αποδίδεται από μερίδα ιστορικών στην αντεκδίκηση των ΕΑΜικών μαζών στο πλαίσιο των Δεκεμβριανών επεισοδίων, ενώ άλλοι ιστορικοί αναφέρουν πως, εκτός της προσωπικής της σχέσης με τον δωσίλογο πρωθυπουργό, καθοριστικό ρόλο για την εκτέλεσή της έπαιξαν οι επαγγελματικές αντιζηλίες. Η δημόσια μνήμη της αναμοχλεύει έως και σήμερα αντιπαραθέσεις.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Κρίκου και παρακολούθησε εσπερινά μαθήματα στη Γερμανική Σχολή Αθηνών, εντρυφώντας στη γερμανική γλώσσα. Έμαθε γαλλικά κατ' οίκον και στο Γαλλικό Ινστιτούτο, ενώ αργότερα διδάχθηκε αγγλικά και ιταλικά. Έπειτα, παρακολούθησε μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διδασκόμενη, περαιτέρω, την αρχαία ελληνική λογοτεχνία από τον συγγραφέα Νικόλαο Ποριώτη.
Η καλλιτεχνική της εκπαίδευση ξεκίνησε στο παράρτημα του Ελληνικού Ωδείου στην οδό Φειδίου 3, όπου έλαβε μαθήματα πιάνου και φωνητικής. Το 1924, έχοντας μόλις αναρρώσει από οξεία νόσηση με πλευρίτιδα που την απέκοψε από τις μουσικές τις σπουδές, αποφάσισε να στραφεί προς το θέατρο και ξεκίνησε να παρακολουθεί τα μαθήματα και τις παραστάσεις της Δραματικής Σχολής του Ελληνικού Ωδείου. Η Λέλα Παπαδάκη, όπως αποκαλούταν τότε, πραγματοποίησε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στις 6 Απριλίου 1924 με τον μικρό ρόλο της «κυρίας φον Χάλδορφ» σε μαθητική παραγωγή του έργου Μακρινή πριγκίπισσα του γερμανού θεατρικού συγγραφέα Χέρμαν Σούντερμαν. Ακολούθησαν αρκετές ακόμα μαθητικές παραστάσεις στο πλαίσιο της φοίτησής της στη Δραματική Σχολή.
Στο προπαρασκευαστικό αυτό πλαίσιο, στις 10 Ιανουαρίου 1925 η Παπαδάκη εμφανίστηκε στον ρόλο της «Αγγέλας Παπαστάμου» στο έργο Πειρασμός του Γρηγορίου Ξενόπουλου, το οποίο ανέβασε με τον θίασο «Θέατρον Ελληνικού Ωδείου» ο σκηνοθέτης Σπύρος Μελάς. Ακολούθως, στις 22 Φεβρουαρίου συμμετείχε στο έργο Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε του Λουίτζι Πιραντέλλο ως «Κυρία Σιρέλλι», σε μια παραγωγή με σκηνογράφο τον Περικλή Βυζάντιο. Στις 21 Μαρτίου, η ανερχόμενη ηθοποιός ανέλαβε τον ρόλο της Ηρωδιάδας στη Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ· στους σημαντικούς συντελεστές που συγκέντρωνε, σταδιακά, στις παραστάσεις του ο Σπύρος Μελάς, προστέθηκε για εκείνην την παραγωγή ο ενδυματολόγος Αντώνης Φωκάς. Η παράσταση σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία και στις θετικές κριτικές που έλαβε περιλαμβανόταν μία του Γρηγορίου Ξενόπουλου, που χαρακτήρισε την Παπαδάκη «θησαυρό», εκτιμώντας ότι ήταν «πρωταγωνίστρια όσο και η Σαλώμη», παρότι ερμήνευε δεύτερο ρόλο. Μάλιστα, εξέφρασε την άποψη ότι «πάντα όταν παίζει η Παπαδάκη είναι πρωταγωνίστρια», ενώ αργότερα γνωμοδότησε ότι εύκολα θα μπορούσε να καταστεί «μία από τας πρωταγωνιστρίας του Εθνικού μας Θεάτρου».
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Η Σαλώμη υπήρξε έναυσμα για την ίδρυση του ασύνδετου με κάποιο ωδείο θεατρικού οργανισμού «Θέατρο Τέχνης» από τον Σπύρο Μελά. Η Παπαδάκη ήταν από τις πρώτες ηθοποιούς που υπέγραψαν επαγγελματικό συμβόλαιο με τον θίασο, γεγονός που επέφερε αναταραχή στην οικογένειά της, για τα μέλη της οποίας το επάγγελμα του ηθοποιού είχε αρνητικές ηθικές συνδηλώσεις. Παρά ταύτα, η Παπαδάκη βρήκε την απαραίτητη ηθική υποστήριξη για τα πρώτα της καλλιτεχνικά βήματα και στις 28 Μαΐου 1925 εμφανίστηκε ως Ισμήνη στην τραγωδία Επτά επί Θήβας του Αισχύλου· η παράσταση αυτή, πρώτη της επαγγελματική παρουσία, έλαβε κατά κύριο λόγο θετικές κριτικές. Ακολούθησε ο ρόλος της «Ρίμκε βαν Έυντεν» στο έργο Ο χρόνος είναι όνειρο του Ανρί Ρενέ Λενορμάν, με την ερμηνεία της να λαμβάνει την θετική γνώμη του κριτικού Φώτου Πολίτη που αποφάνθηκε ότι η Παπαδάκη «έπαιξε περίφημα, όπως σπάνια παίζουν Ελληνίδες ηθοποιοί […], εχρωμάτισε καλά, ζωηρά και έδωσε παλμό και ψυχή στο παίξιμό της».
Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα (1925)
Τον Ιούνιο του 1925 η Παπαδάκη ερμήνευσε έναν ρόλο-ορόσημο για τη σταδιοδρομία της, αυτόν της «Προγονής» από το έργο Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα του Λουίτζι Πιραντέλλο, που ανέβασε το «Θέατρο Τέχνης» του Μελά. Επρόκειτο για μεγάλη προσωπική της επιτυχία, χάρη στην οποία η ηθοποιός εντάχθηκε στους κορυφαίους ερμηνευτές των έργων του Πιραντέλο στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Μελάς ανέφερε για την ερμηνεία της:
Ανάμεσα στους θεατές της παράστασης βρισκόταν και η συγγραφέας και δημοσιογράφος Έλλη Αλεξίου, που περιέγραψε ότι η Παπαδάκη ήταν «ένα πλάσμα μαυροφορεμένο, αλλόκοτο, λες και ερχόταν από έναν άλλο πλανήτη», που «μόλις εμφανίστηκε, γέμισε η σκηνή φως. Σβήσανε όλα τα άλλα πρόσωπα. Η μαγεία απλώθηκε παντού». Ο δημοσιογράφος και μετέπειτα διευθυντής του Βασιλικού (Εθνικού) Θεάτρου, Κωστής Μπαστιάς, ανέφερε ότι η Παπαδάκη «εδίδαξεν ένα ρόλον με εκπληκτικήν και ασυνήθιστον μαεστρίαν» και ότι «ανεξαιρέτως όλοι, [...] ομολογούσαν με κάποιαν αληθινήν συγκίνησιν [...] ότι η σκηνή απέκτησε μίαν μεγάλην ηθοποιόν, [...] που έρχεται να πληρώσει ένα μεγάλο κενό που έχει αρχίσει να διαγράφεται εις τον ορίζοντα του μέλλοντος. [...] Αι μία ή δύο αδιαφιλονίκητοι γυναικείαι σημεριναί αξίαι της σκηνής εύρον αξιώτερον διάδοχον».
Συνεργασίες με την Κυβέλη και τον Αιμίλιο Βεάκη
Η επιτυχία της στο Έξι πρόσωπα αναζητούν συγγραφέα, απέφερε στην Παπαδάκη μια πρόταση για συνεργασία από την κορυφαία ηθοποιό της εποχής και προσωπικό της ίνδαλμα, Κυβέλη Αδριανού· τον Νοέμβριο του 1925, η ανερχόμενη ηθοποιός εμφανίστηκε στο πλευρό της Κυβέλης ως «Λουκιανή Μπωρέλ» στο κωμικό έργο Η εξαδέλφη μου από τη Βαρσοβία του Λουί Βερνέιγ. Στο πλαίσιο της ανοδικής αυτής πορείας, το 1926 η Παπαδάκη συνέπραξε με τον ηθοποιό και μετέπειτα συνάδελφό της σε πλήθος παραγωγών, Αιμίλιο Βεάκη, συμπρωταγωνιστώντας μαζί του στο έργο Ο Τριμπούνος του Πωλ Μπουρζέ.
National Geographic Society
μικρογραφία| Η National Geographic Society (Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία), με έδρα στην Ουάσινγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι μία από τις μεγαλύτερες εκπαιδευτικές και επιστημονικές, μη κερδοσκοπικές, οργανώσεις παγκοσμίως. Στα ενδιαφέροντα της περιλαμβάνονται η γεωγραφία, η αρχαιολογία και οι φυσικές επιστήμες, η προώθηση της περιβαλλοντικής και ιστορικής συντήρησης και η μελέτη του παγκόσμιου πολιτισμού και ιστορίας.
Ελένη Παπαδάκη
Συνεργασίες με την Κυβέλη και τον Αιμίλιο Βεάκη
Ο ιστορικός του θεάτρου Γιάννης Σιδέρης περιέγραψε αυτές τις συνεργασίες ως ενδεικτικές της επιθυμίας «των [θεατρικών] επιχειρηματιών [...] να παρουσιάσουν στο κοινό τους νέους ηθοποιούς, μόλις ξεπροβάλλουν». Για τον Σιδέρη, οι κριτικές λογαριάζονταν ως «μια πνευματική επικύρωση». Οι προσλήψεις όμως που πραγματοποιούσαν οι επιχειρηματίες ήταν «η πρακτική επιβεβαίωση, όχι απλώς της κριτικής, αλλά και της εκφρασμένης ήδη για το[ν] νέο ηθοποιό γνώμης».
National Geographic Society
Η ιστορική αποστολή της είναι «να αυξήσει και να διαδώσει τη γεωγραφική γνώση προωθώντας τη συντήρηση των παγκόσμιων πολιτιστικών, ιστορικών και φυσικών πόρων». Ο Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλός της από τον Μάρτιο του 1998, Τζον Φάρεϊ ο Νεότερος (John M. Fahey, Jr.) δηλώνει ότι ο σκοπός της National Geographic Society είναι εμπνεύσει τους ανθρώπους να φροντίσουν για τον πλανήτη τους. Η Εταιρεία διοικείται από εικοσιτριαμελές Συμβούλιο Επιτρόπων, το οποίο αποτελείται από μια ομάδα διακεκριμένων εκπαιδευτικών, επιχειρηματιών, επιστημόνων, πρώην ανώτερων κυβερνητικών υπαλλήλων και υπέρμαχων για τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος. Η Εταιρεία υποστηρίζει και χρηματοδοτεί την επιστημονική έρευνα και εξερεύνηση. Στις εκδόσεις της ανήκει και το περιοδικό National Geographic, καθώς και άλλα περιοδικά, βιβλία, σχολικά προϊόντα, χάρτες, ταινίες και διαδικτυακά προϊόντα σε πολυάριθμες γλώσσες και χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Διαθέτει, επίσης, ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα, το οποίο παρέχει επιχορηγήσεις σε οργανώσεις και άτομα, ώστε να ενισχυθεί η γεωγραφική εκπαίδευση. Η National Geographic Society, μέσω της Επιτροπής για την Έρευνα και την Εξερεύνηση, έχει δώσει επιχορηγήσεις για επιστημονική έρευνα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, φτάνοντας πρόσφατα τις 9.000.
Ελένη Παπαδάκη
Περίοδος 1926 – 1927
Ως το φθινόπωρο του 1926 η Παπαδάκη συμμετείχε σε πλήθος παραστάσεων με τον θίασο «Οι Νέοι» που διηύθυνε η ηθοποιός Ελένη Χαλκούση. Ο θίασος απαρτιζόταν από ανερχόμενους ηθοποιούς και είχε ως κεντρικό πρόταγμα την αναβάθμιση του νεοελληνικού θεάτρου, εντούτοις οι κριτικές που συγκέντρωσαν οι παραστάσεις του δεν ήταν θετικές, ενώ τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε κλιμακώθηκαν σε χρεοκοπία και οι ηθοποιοί του έχασαν τους μισθούς τους παρότι είχαν συνάψει επαγγελματικά συμβόλαια. Ειδικότερα η Παπαδάκη προσέφυγε στη δικαιοσύνη και η θιασάρχισσα υποχρεώθηκε να της καταβάλει τους μισθούς που της χρωστούσε· οι σχέσεις τους διαρρήχθηκαν και οι δυο τους δεν συνεργάστηκαν ποτέ έκτοτε.
National Geographic Society
Η έρευνα πραγματοποιείται παγκοσμίως και συχνά δημοσιοποιείται μέσα από τα ιδιόκτητα μέσα της, τα οποία φθάνουν σε περίπου 360 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο κάθε μήνα. Η National Geographic Society διατηρεί μουσείο στην έδρα της στην Ουάσιγκτον, ελεύθερο για το κοινό, ενώ έχει υποστηρίξει δημοφιλείς εκθέσεις, όπως η έκθεση «Βασιλιάς Τουτ» (King Tut), η οποία περιελάμβανε θαυμάσια ευρήματα από τον τάφο ενός νεοαποκαλυφθέντα Αιγυπτίου Φαραώ και περιόδευσε σε διάφορες αμερικανικές πόλεις, προτού ολοκληρώσει την Αμερικανική περιοδεία της στο ίδρυμα Φράνκλιν της Φιλαδέλφεια.
Ελένη Παπαδάκη
Περίοδος 1926 – 1927
Τον Οκτώβριο του 1926 η ηθοποιός συνέπραξε με τον Κώστα Μουσούρη και τον πρώτο δάσκαλό της, Νίκο Παπαγεωργίου, ερμηνεύοντας τον ρόλο της «Ελένης» στο έργο Αγάπη του Πολ Ζεραλντί που ανέβηκε στο θέατρο της Κυβέλης. Δύο μήνες μετά ανέλαβε τον ρόλο του «Δελφίνου» από το έργο Λουδοβίκος ΙΑ΄ του Καζιμίρ Ντελαβίν στο πλάι του Εδμόνδου Φυρστ. Ακολούθησαν δύο συνεργασίες το 1927, σε έκτακτες τιμητικές παραστάσεις για τους ηθοποιούς Νικόλαο Παρασκευά και Νίκο Δενδραμή.
National Geographic Society
Ιστορία
Η National Geographic Society ιδρύθηκε στην Ουάσιγκτον στις 13 Ιανουαρίου 1888 από τριάντα τρεις εξερευνητές και επιστήμονες, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στη λέσχη «Κόσμος» (Cosmos Club), μια ιδιωτική λέσχη, η οποία βρισκόταν τότε στην πλατεία Λαφαγέτ (Lafayette Square), κοντά στον Λευκό Οίκο, και ενδιαφέρθηκαν για «την οργάνωση μιας Εταιρείας για την αύξηση και τη διάδοση της γεωγραφικής γνώσης». Ο Γκάρντινερ Γκρην Χάμπαρντ (Gardiner Greene Hubbard) έγινε ο πρώτος πρόεδρός της και ο γαμπρός του, ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ (Alexander Graham Bell), τον διαδέχθηκε μετά τον θάνατό του, το 1897.
Ο γαμπρός του Μπελ, Γκίλμπερτ Χόβεϊ Γκρόσβενορ (Gilbert Hovey Grosvenor) έγινε ο πρώτος συντάκτης του περιοδικού National Geographic, υπηρετώντας την οργάνωση για 55 χρόνια, ενώ τα μέλη της οικογένειας Γκρόσβενορ έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην Εταιρεία συνολικά. Ο Μπελ και ο γαμπρός του, Γκρόσβενορ, καθιέρωσαν την έννοια του μάρκετινγκ μέσω της ιδιότητας του μέλους, καθώς και τη σημαντική χρήση των φωτογραφιών στα περιοδικά.
Ελένη Παπαδάκη
Περίοδος 1926 – 1927
Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, εντάχθηκε στον θίασο Αγγέλου και Αλεξάνδρας Δημαρά, που απαρτιζόταν, μεταξύ άλλων, από τον Νίκο Παπαγεωργίου, τη Σαπφώ Αλκαίου, τον Αντώνη Γιαννίδη και τον Άγγελο Χρυσομάλη. Κατά την κριτικό θεάτρου Ελένη Ουράνη, γνωστή με το ψευδώνυμο «Άλκης Θρύλος», η «συνολική καλλιτεχνική εντύπωση» από τις εμφανίσεις τους αμαυρωνόταν από την επιμονή του ζεύγους των θιασαρχών «να είναι πάντοτε πρωταγωνισταί»· για την Παπαδάκη, η Ουράνη έκανε μια «λεπτομερειακή» παρατήρηση τονίζοντας το ενδιαφέρον της για «το ταλέντο της [...] που σε άπειρες σκηνές [...] δίνει μια βαθύτατη αισθητική ικανοποίηση».
National Geographic Society
Ιστορία
Ο σημερινός πρόεδρος του συμβουλίου των επιτρόπων, ο Γκίλμπερτ Μέλβιλ Γκρόσβενορ (Gilbert Melville Grosvenor), έλαβε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας (Presidential Medal of Freedom) το 2005 για τη συνεισφορά της National Geographic Society στη γεωγραφική εκπαίδευση.
Το 2004 η έδρα της National Geographic στην Ουάσιγκτον έγινε ένα από τα πρώτα κτίρια που έλαβαν την «πράσινη» πιστοποίηση από την Global Green USA. Η National Geographic Society έλαβε το Βραβείο Πρίγκιπας της Αστούριας τον Οκτώβριο του 2006, στο Οβιέδο της Ισπανίας.
Ελένη Παπαδάκη
Περίοδος 1926 – 1927
Εκείνη την περίοδο, η ηθοποιός επανήλθε στη σπουδή της ωδικής, με καθηγητές τον Άλεκ Σκούφη και τον Κίμωνα Τριανταφύλλου, αδελφό του Αττίκ, εμφανιζόμενη από καιρού εις καιρόν σε μαθητικές συναυλίες του Ελληνικού και του Εθνικού Ωδείου.
National Geographic Society
Περιοδικό National Geographic
thumb|Το εξώφυλλο του περιοδικού National Geographic, Ιανουάριος 1915 Το περιοδικό National Geographic εκδόθηκε εννέα μήνες μετά την ίδρυση της National Geographic Society ως το επίσημο περιοδικό της. Το περιοδικό φέρει το κατοχυρωμένο κίτρινο πλαίσιο στο εξώφυλλό του.
Ελένη Παπαδάκη
Διετία 1928 – 1930
Τον Ιανουάριο του 1928 η Παπαδάκη εμφανίστηκε στο μονόπρακτο έργο των Κωστή Βελμύρα και Νίκου Χάγερ-Μπουφίδη, Παραμονή Πρωτοχρονιάς, στο Εθνικό Θέατρο. Τον Μάιο του ίδιου έτους, εντάχθηκε στον θίασο «Ένωσις Ηθοποιών» του Νικολάου και της Μερόπης Ροζάν. Έναν μήνα αργότερα, ανέλαβε τον ρόλο της «Λίγειας» στο θεατρικό έργο του Παντελή Χορν Γυναίκα θάλασσα. Η παράσταση συγκέντρωσε αρνητικές κριτικές, ως επί το πλείστον· ο Φώτος Πολίτης ειδικότερα εξέφρασε την θέση ότι «οι πολλοί έπαινοι την εζημίωσαν», συμπληρώνοντας ότι «το κακό θα καταντήσει αγιάτρευτο, αν εξακολουθεί να φαντάζεται, όπως της γράφουν πολλοί, ότι θ' αναπληρώσει κάποτε τη Μαρίκα [Κοτοπούλη] ή την Κυβέλη [Ανδριανού]».
National Geographic Society
Περιοδικό National Geographic
Εκδίδονται 12 μηνιαία τεύχη του National Geographic ετησίως και τουλάχιστον τέσσερις πρόσθετες εκδόσεις χαρτών, ενώ σε σπάνιες περιπτώσεις εκδίδονται πρόσθετα τεύχη του περιοδικού. Το περιοδικό περιέχει εκλαϊκευμένα άρθρα για τη γεωγραφία, την παγκόσμια ιστορία, τον πολιτισμό, τα τρέχοντα γεγονότα, καθώς και φωτογραφίες τοποθεσιών και αντικειμένων από ολόκληρο τον κόσμο. Το περιοδικό National Geographic αυτή την περίοδο εκδίδεται σε 37 γλωσσικές εκδόσεις σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο. Η συνολική κυκλοφορία του αγγίζει τα 6,8 εκατομμύρια τεύχη μηνιαίως, με περισσότερους από πενήντα εκατομμύρια αναγνώστες.
Ελένη Παπαδάκη
Διετία 1928 – 1930
Εκείνη την περίοδο, εξαπλώθηκε στην Ελλάδα επιδημία δάγκειου πυρετού, με αποτέλεσμα το κλείσιμο των θεάτρων· με την επανέναρξη της λειτουργίας τους από το τέλος του 1928 και ως τα μέσα του 1929, η Παπαδάκη συνεργάστηκε εκ νέου με τον θίασο Αγγέλου και Αλεξάνδρας Δημαρά, ωστόσο καμμία παράστασή τους δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία. Τον Απρίλιο του 1929 επανήλθε στο τραγούδι, ερμηνεύοντας τρεις συνθέσεις του Σπύρου Σαμαρά σε ειδική εκδήλωση στη «Λέσχη Καλλιτεχνών» στην οδό Ακαδημίας αφιερωμένη στο έργο του συνθέτη. Τον ακόλουθο μήνα εμφανίστηκε σε μια μαθητική συναυλία της τάξης του Κίμωνα Τριανταφύλλου στο θέατρο «Κεντρικόν», τραγουδώντας τη Χαμπανέρα από την όπερα Κάρμεν του Μπιζέ και μία Σερενάδα του Σπύρου Σαμαρά· κατά τον μουσικοκριτικό Ιωάννη Ψαρούδα η «εκφραστική και θερμή φωνή της» συγκίνησε το κοινό, ενώ, κατά απαίτησή του, η Παπαδάκη τραγούδησε τη Σερενάδα του Σαμαρά για δεύτερη φορά.
National Geographic Society
Άλλες εκδόσεις
Εκτός από το περιοδικό, η National Geographic Society εκδίδει πέντε ακόμα περιοδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες:
Ελένη Παπαδάκη
Διετία 1928 – 1930
Από τον Ιούνιο ως τον Οκτώβριο του 1929, η ηθοποιός συμμετείχε σε παραστάσεις 40 θεατρικών έργων συνολικά, με το θίασο Περικλή Γαβριηλίδη, Νίκου Δενδραμή και Νίκου Παρασκευά, που είχε εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη· οι ερμηνείες της εκεί έλαβαν θετική ανταπόκριση από το κοινό και τους κριτικούς θεάτρου. Το 1930, ο θίασος περιόδευσε στα Τρίκαλα και τον Βόλο, όπου, μεταξύ άλλων, η Παπαδάκη πρωταγωνίστησε στα έργα Όταν οι γυναίκες αγαπούν των Αλεξάντρ Μπισσόν και Φλόρενς Μπάρκλεϋ και Η κυρία με τας καμελίας του Αλεξάνδρου Δουμά, «δύο μεγάλες επιτυχίες της», κατά τον Μαρσάν. Μάλιστα, μετά το τέλος της περιοδείας της, η ηθοποιός ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου αναζήτησε στοιχεία για τη ζωή της γυναίκας που αποτέλεσε τη θεματική βάση του έργου του Δουμά, ούτως ώστε να αντλήσει έμπνευση για τον ρόλο.
National Geographic Society
Άλλες εκδόσεις
Η National Geographic Society διατηρεί ένα διαδικτυακό ιστότοπο ειδήσεων, το National Geographic News.
Ελένη Παπαδάκη
Εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο
Μετά την ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου τον Μάιο του 1930, η Παπαδάκη προσλήφθηκε ως πρωταγωνίστρια και ως την εκτέλεση της έπαιξε τους ρόλους:
National Geographic Society
Άλλες εκδόσεις
Παλαιότερα εκδίδονταν:
Ελένη Παπαδάκη
Εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο
Αξιοσημείωτες ήταν και οι εμφανίσεις της ως Κλυταιμνήστρα στην Ηλέκτρα στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το 1936 και στην Επίδαυρο το 1938, με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ροντήρη.
National Geographic Society
Άλλες εκδόσεις
Η National Geographic Society έχει εκδώσει πολυάριθμα βιβλία, χάρτες και άτλαντες.
Ελένη Παπαδάκη
Σχέσεις με τον Ιωάννη Ράλλη
Το τελευταίο έτος της κατοχής, ο δωσίλογος πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης, της παρείχε απλόχερα δώρα και προστασία καθώς ήταν ερωτευμένος μαζί της παρά την 25ετη ηλικιακή τους διαφορά. Η σχέση μεταξύ του Ράλλη και της Παπαδάκη, έκανε εντύπωση στο λαό της Αθήνας και ως εκ τούτου δέχθηκε σφοδρή κριτική από τον αντιστασιακό τύπο.
National Geographic Society
Τηλεόραση
Πολλές ιστορίες από τη National Geographic Society παρουσιάζονται στην τηλεόραση. Ειδικές ανταποκρίσεις του National Geographic καθώς επίσης και τηλεοπτικές σειρές είχαν παρουσιαστεί από το τηλεοπτικό δίκτυο PBS και άλλα δίκτυα, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και παγκοσμίως, για πολλά έτη. Η σειρά Geographic στις ΗΠΑ άρχισε στο δίκτυο CBS το 1964, μεταφέρθηκε στο ABC το 1973 και κατέληξε στο PBS (από τον τηλεοπτικό σταθμό WQED του Πίτσμπεργκ) το 1975. Παρουσίασε ιστορίες από πολυάριθμες επιστημονικές προσωπικότητες, όπως ο Λούις Λεκέι (Louis Leakey), ο Ζακ-Υβ Κουστώ (Jacques-Yves Cousteau) και η Τζέιν Γκούνταλ (Jane Goodall), όπου όχι μόνο παρουσιάστηκε η επιστημονική συνεισφορά τους αλλά συνέβαλε στο να γίνουν γνωστοί παγκοσμίως. Το μουσικό θέμα που υιοθετήθηκε από το National Geographic Channel ανήκει στον Έλμερ Μπέρνσταϊν (Elmer Bernstein). Παράλληλα, το National Geographic Channel δημιούργησε νέα τηλεοπτικά δίκτυα στις διεθνείς αγορές, όπως τα Nat Geo Wild, Nat Geo Adventure, Nat Geo Junior, και Nat Geo Music.
Ελένη Παπαδάκη
Σχέσεις με τον Ιωάννη Ράλλη
Σύμφωνα με τον ιστορικό Αντρέ Γερολυμάτο, ο Ράλλης ήταν φίλος της οικογένειας Παπαδάκη, και σαφώς ερωτευμένος με την διακεκριμένη ηθοποιό, ωστόσο δεν υπήρξε ερωτική σχέση μεταξύ των δυο.
National Geographic Society
Τηλεόραση
Το 1997 διεθνώς, και το 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες, η National Geographic Society προώθησε, με καθεστώς μερικής ιδιοκτησίας – συνιδιοκτησίας με άλλες οντότητες, όπως η News Corporation, το National Geographic Channel, έναν τηλεοπτικό σταθμό με παγκόσμια διανομή για καλωδιακή και δορυφορική εκπομπή.
Η εταιρεία National Geographic Films, θυγατρική της National Geographic Society υπήρξε η παραγωγός ενός φιλμ βασισμένου στο ημερολόγιο του κυβερνήτη ενός ρωσικού υποβρυχίου, με πρωταγωνιστή τον Χάρισον Φορντ, το «Υποβρύχιο Κ-19: Ο Φονιάς» (K-19: The Widowmaker). Πρόσφατα, επίσης, παρουσίασε την Αμερικανική έκδοση του Γαλλικού ντοκιμαντέρ «Το ταξίδι του Αυτοκράτορα», με νέα μουσική επένδυση και αφήγηση από τον ηθοποιό Μόργκαν Φρίμαν, και η οποία βραβεύτηκε με το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ το 2006.
Ελένη Παπαδάκη
Απεργία και εκτέλεση εργαζομένης του Εθνικού Θεάτρου
Τον Μάρτιο του 1944 οι εργαζόμενοι του Εθνικού Θεάτρου απέργησαν για βιοτικούς λόγους ζητώντας αύξηση των μισθών. Η κυβέρνηση Ράλλη απάντησε με απολύσεις, τις οποίες εκ των υστέρων αναγκάστηκε να αποσύρει. Βάσει της φημολογούμενης σχέσης της Παπαδάκη με τον Ράλλη, αλλά και της βελτίωσης των όρων του συμβολαίου της, οι αντιθέσεις οξύνθηκαν. Επιπλέον, ο διευθυντής του Εθνικού θεάτρου Θεόδωρος Συναδινός, προειδοποίησε την Παπαδάκη «για τη συμπεριφορά της απέναντι στους συναδέλφους της και [τ]ο ρόλ[ο] που έπαιζε δίπλα στον Ι. Ράλλη».
National Geographic Society
Τηλεόραση
Εμπνευσμένη από ένα άρθρο του περιοδικού National Geographic, η National Geographic Films παρουσίασε τον Οκτώβριο του 2007 μία τρισδιάστατη ταινία με τίτλο «Θαλάσσια τέρατα» (Sea Monsters), σε μουσική επένδυση του Πήτερ Γκάμπριελ (Peter Gabriel). Η National Geographic Films είναι, επίσης, συμπαραγωγός με τον Έντουαρντ Νόρτον (Edward Norton) και τον Μπραντ Πιτ (Brad Pitt) σε μία δεκάωρη μίνι σειρά, βασισμένη στο βραβευμένο βιβλίο του Στίβεν Άμπροζ (Steven Ambrose) «Undaunted Courage: Meriwether Lewis, Thomas Jefferson and the Opening of the American West», για το τηλεοπτικό δίκτυο του HBO.
Ελένη Παπαδάκη
Απεργία και εκτέλεση εργαζομένης του Εθνικού Θεάτρου
Τελικά τον Αύγουστο τρεις εργαζόμενες κατέληξαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία ενώ η Βάσω Αργυριάδου, προϊσταμένη του ραφείου, εκτελέστηκε από τις κατοχικές δυνάμεις επειδή αρνήθηκε να καταδώσει τους δύο γιους της.
Στο πρώτο μνημόσυνο της εκτελεσθείσας Βάσως Αργυριάδου, παραμονές της Απελευθέρωσης, εκφωνήθηκε λόγος στον οποίο φωτογραφιζόταν ευκρινώς η Παπαδάκη και η άρνησή της για τη διάσωση της Αργυριάδου : «... υπήρχαν μέσα στο Εθνικό Θέατρο πρόσωπα ισχυρά και από το καλλιτεχνικό προσωπικό και το διοικητικό, που θα μπορούσαν μ’ ένα τους νεύμα να σ’ ελευθερώσουν, μια που δεν είχες κανένα επιβαρυντικό παρά μόνο την αγάπη για τα παιδιά σου. Όμως αυτό το βρήκαν έγκλημα και σ’ επιτροπή που παρουσιάστηκε στον ισχυρότερο του Θεάτρου, έδωσαν τούτη την απάντηση: “Αφού δεν μαρτυράει τα παιδιά της...”».
National Geographic Society
Το Μετάλλιο Χάμπαρντ
Ο αστεροειδής 1620 Γεωγράφος ονομάστηκε προς τιμή της Εθνικής Γεωγραφικής Εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:National Geographic Society Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Επιστημονικοί οργανισμοί
Ελένη Παπαδάκη
Διαγραφή από το ΣΕΗ
Μετά την Απελευθέρωση, στις 20 Οκτωβρίου 1944, η Παπαδάκη διαγράφηκε μαζί με άλλους εφτά ηθοποιούς από το ΣΕΗ κατόπιν πρότασης του προέδρου του σωματείου, Σπύρου Πατρίκιου, καθώς κρίθηκαν ως δωσίλογοι. Οι διαγραφές επικυρώθηκαν από δύο γενικές συνελεύσεις του σωματείου, στις 15 και στις 20 Νοεμβρίου αντίστοιχα. Στη δεύτερη συνέλευση, η διαγραφή έγινε σε πλήρη ομοφωνία, με τους συνέδρους να φωνάζουν «θάνατος στην πουτάνα».
Η εκτέλεση στην ΟΥΛΕΝ
Ύστερα, τη μετέφεραν στα διυλιστήρια και της ζήτησαν να αφαιρέσει όλα τα ρούχα της. Όταν η Παπαδάκη αντιστάθηκε, την τράβηξαν και τη μετέφεραν σε έναν ανοιχτό λάκκο, και ο πολιτοφύλακας Βλάσης Μακαρωνάς, την εκτέλεσε.
Αίτια της εκτέλεσης
Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός αναφέρει ότι πρόσωπα όπως η Ελένη Παπαδάκη «αποτελούσαν προφανή στόχο ενός κόσμου που είχε υποφέρει από την κατοχική τρομοκρατία, τις εκτελέσεις, την πείνα και τα μπλόκα και καθοδηγούνταν πλέον από ένα αυθεντικό ταξικό μίσος, στοιχείο που πολλές φορές ξεπέρασε και τις κομματικές επιλογές».
Αντιθέτως, ο ιστορικός Παναγιώτης Δελής αναφέρει ότι η διαφαινόμενη ήττα του ΕΑΜ οδήγησε, μεταξύ άλλων, στην αδιάκριτη δολοφονία πολλών ατόμων που δεν είχαν συμμετοχή σε πράξεις εναντίον του και ως παράδειγμα φέρνει την Ελένη Παπαδάκη που δολοφονήθηκε από «φανατικούς της Εθνικής Πολιτοφυλακής». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο ιστορικός Αντρέ Γερολυμάτος αναφέρει πως η δολοφονία της ήταν αποτέλεσμα σκευωρίας από αριστερές συναδέλφους της Παπαδάκη, οι οποίες ζήλευαν την επαγγελματική της επιτυχία και ενοχοποιήθηκε αδίκως παρά το γεγονός ότι εκμεταλλεύτηκε της επαφές της με τους Γερμανούς για να διασώσει εκατοντάδες αντιστασιακούς.
Επακόλουθα
Μετά από δύο ημέρες έγινε μεγαλοπρεπής κηδεία, στην οποία ο θάνατος της Παπαδάκη θρηνήθηκε ως εθνική απώλεια.
Παράλληλα η οικογένεια της υπέβαλε μήνυση εναντίον των ηθοποιών που στήριξαν το ΕΑΜ. Επιπρόσθετα έγινε ένοπλη επίθεση εναντίον του πρόεδρου του Σωματείου των ηθοποιών, Σπύρου Πατρίκιου, το 1945. Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, στην 12η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος αναγνώρισε ως «υπερβασία» την εκτέλεση της Παπαδάκη και την καταδίκασε, ενώ για την ελληνική αλλά και την βρετανική κοινή γνώμη η εκτέλεση αυτή, μαζί με άλλες, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μεταστροφή της εναντίον του ΕΑΜ, γεγονός το οποίο εκμεταλλεύτηκε η Δεξιά. Η σορός της «κακοποιήθηκε εκ των υστέρων, ώστε να υπάρξει µεγαλύτερο πολιτικό κέρδος», ενώ κατά τη διάρκεια των επόμενων χρόνων, η φωτογραφία του πτώματος κυκλοφορούσε στον δεξιό τύπο, κατά τις επετείους των Δεκεμβριανών.
Υστεροφημία
μικρογραφία|Προτομή της Παπαδάκη στο [[Θέατρο Απόλλων (Ερμούπολη)]]
Διαχείριση της μνήμης της από το Εθνικό Θέατρο
To Μάιο του 1945 το Συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου, υπό την προεδρεία του Γιώργου Θεοτοκά, απέρριψε ως «πρόωρη» τη πρόταση για τοποθέτηση πλάκας στη μνήμη της Παπαδάκη στο χώρο του θεάτρου.
Τον Οκτώβριο του 2019 ο Δημήτρης Λιγνάδης ως διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου έδωσε το όνομα της Παπαδάκη στο ισόγειο αίθουσας του «Ρεξ». Η πράξη αυτή συνάντησε αντιδράσεις από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών που ζήτησαν την ανάκληση της απόφασης.
Μνημόνευση στη λογοτεχνία
Το 1964 ο Γιώργος Θεοτοκάς έγραψε το βιβλίο «Ασθενείς και οδοιπόροι», όπου η πρωταγωνίστρια έχει πολλές ομοιότητες με τη ζωή της Παπαδάκη. Ο Πολύβιος Μαρσάν έγραψε τη βιογραφία της «Ελένη Παπαδάκη - Μια φωτεινή θεατρική πορεία με απροσδόκητο τέλος», το 2001.
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 / άνδρες
Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών της 29ης Ολυμπιάδας διεξήχθη στο Πεκίνο, πρωτεύουσα της Κίνας, μεταξύ 10 και 24 Αυγούστου 2008. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες και νικήτριες αναδείχθηκαν οι ΗΠΑ (13ο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο). Δεύτερη τερμάτισε η Ισπανία και τρίτη η Αργεντινή.
Ελένη Παπαδάκη
Μνημόνευση στη λογοτεχνία
Ο Μάνος Ελευθερίου, το 2006, έγραψε το μυθιστόρημα «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές» βασισμένο στη ζωή της Παπαδάκη. Ο Φώτης Κόντογλου συγκλονισμένος από την εκτέλεση φιλοτεχνεί το έργο του ¨Αγία Ελένη" και ο Σπύρος Βασιλείου αφιέρωσε ένα έργο του στη μνήμη της ηθοποιού. Το Εθνικό Θέατρο ανέβασε την παράσταση «Για την Ελένη», το 2016, με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Κίτσου.
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 / άνδρες
Ο τελικός ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ισπανία θεωρείται ως ένας από τους συναρπαστικότερους αγώνες στην ιστορία των Ολυμπιακών. Σημαδεύτηκε όμως από τις βάσιμες διαμαρτυρίες των ηττημένων, ότι οι διαιτητές έδειξαν ανοχή σε επανειλημμένες περιπτώσεις αντικανονικού χειρισμού της μπάλας («μεταφορά») εκ μέρους των Αμερικανών, ακολουθώντας το σχετικό κανονισμό του NBA και όχι της FIBA που κανονικά ισχύει στις διεθνείς διοργανώσεις. Αποκορύφωμα των διαμαρτυριών ήταν η επιδεικτική διάπραξη της παράβασης από τον Ισπανό πλέι μέικερ Ναβάρο λίγα δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, όταν το ματς είχε κριθεί, μπροστά στους διαιτητές.
Ελένη Παπαδάκη
Ελληνόγλωσσες
Εκδόσεις
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 / άνδρες
Συμμετέχοντες
Η FIBA παραχώρησε αυτοδίκαιη συμμετοχή στη διοργανώτρια χώρα και την παγκόσμια πρωταθλήτρια 2006. Επτά εισιτήρια δόθηκαν στις ηπειρωτικές ζώνες για να τα διανείμουν μέσω των πρωταθλημάτων τους - από ένα σε Ασία, Αφρική και Ωκεανία, από δύο σε Αμερική και Ευρώπη. Με παρόμοια αναλογία, δώδεκα επιλαχόντες προκρίθηκαν στο Προ-ολυμπιακό Τουρνουά της Αθήνας (24-20 Ιουλίου 2008), όπου διεκδίκησαν τα τελευταία τρία εισιτήρια.
Ελένη Παπαδάκη
Ελληνόγλωσσες
Δημοσιεύσεις
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 / άνδρες
Σύστημα διεξαγωγής
Οι ομάδες χωρίστηκαν με κλήρωση σε δύο ομίλους. Οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου αναμετρήθηκαν χιαστί στα νοκ-άουτ παιχνίδια των προημιτελικών, τα οποία οδηγούσαν τους νικητές σε προκαθορισμένες διασταυρώσεις στους ημιτελικούς. Οι νικητές των ημιτελικών αναμετρήθηκαν στο τελικό, οι ηττημένοι στο μικρό τελικό.
Ελένη Παπαδάκη
Ξενόγλωσσες
Εκδόσεις
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 / άνδρες
Σύστημα διεξαγωγής
Οι αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5 - 12 καταργήθηκαν και εισήχθη μια πλασματική βαθμολογία, η οποία λάμβανε υπόψιν τα εξής κριτήρια (ιεραρχικά): περισσότερες νίκες, θέση στον όμιλο, μεγαλύτερο πηλίκο Π+ διά Π- στον όμιλο.
Ελένη Παπαδάκη
Ξενόγλωσσες
Δημοσιεύσεις
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 / άνδρες
Στατιστικές διακρίσεις
(μέσοι όροι ανά αγώνα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008
Ελένη Παπαδάκη
Περαιτέρω βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Κατηγορούμενοι για οριζόντιο δωσιλογισμό
Γερμανός ο Λοκρός
Ο Γερμανός ο Λοκρός (Λοκρίδα, περ. 1615 - Βουκουρέστι, 1688) ήταν λόγιος κληρικός και δάσκαλος του 17ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Τρύπες στον Παράδεισο
Ο δίσκος Τρύπες στον Παράδεισο είναι ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος Τρύπες. Ηχογραφήθηκε τον Νοέμβριο - Δεκέμβριο του 1989 και τον Απρίλιο του 1990 με μηχανικό ήχου τον Νίκος Παπάζογλου και κυκλοφόρησε το 1990 σε μορφή δίσκου και κασέτας, ενώ η κυκλοφορία του σε CD έγινε το  1991. Ο δίσκος έχει διάρκεια 36 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα και περιέχει 13 τραγούδια σε στίχους Γιάννη Αγγελάκα. Η σύνθεση της μουσικής έγινε από τον Γιώργο Καρρά εκτός από τα τραγούδια Εδώ και Κράτα το σώου μαϊμού που έγινε από τον Μπάμπη Παπαδόπουλο, ενώ η σύνθεση των Δώσ' μου λίγη ακόμα αγάπη και Όλα τελικά ξαναγυρνάν σε μας έγινε από τις Τρύπες.
Μέλη
Συμμετοχές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρύπες (δισκογραφία)
Νεκτάριος Ιεροσολύμων
Ο Νεκτάριος (κατά κόσμον Νικόλαος Πελοπίδης, 1602 - 14 Ιουλίου 1676) ήταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων από το 1661 ως το 1669.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Βενεράτο της επαρχίας Τεμένους στην Κρήτη το 1602 (ή 1605) και ο πατέρας του είχε καταγωγή από την Πελοπόννησο. Μαθήτευσε στα Χανιά δίπλα στον Μελέτιο Μακρή, δάσκαλο του σχολείου του Σιναϊτικού μετοχίου. Σπούδασε στη Μονή Σινά, όπου και εκάρη μοναχός παίρνοντας το όνομα Νεκτάριος. Σε ηλικία 35 ετών μαθήτευσε στη Αθήνα κοντά στον νεο-αριστοτελικό Θεόφιλο Κορυδαλλέα και έγινε έτσι ένας από τους πιο μορφωμένους κληρικούς του 17ου αιώνα.
Το 1660, επιστρέφοντας από την Κωνσταντινούπολη στη Μονή Σινά, εξελέγη ηγούμενος της Μονής. Και, καθ'οδόν προς τα Ιεροσόλυμα για να χειροτονηθεί, πληροφορήθηκε ότι εξελέγη Πατριάρχης από Σύνοδο που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη στις 25 Ιανουαρίου 1661 και η οποία ασχολήθηκε και με το θέμα των προσόντων που πρέπει να διαθέτει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
Ενθρονίστηκε τον Απρίλιο του 1661. Περιγράφεται ως άνθρωπος περισσότερο θεωρητικός, γι’αυτό δεξί του χέρι στην διακυβέρνηση της εκκλησίας των Ιεροσολύμων ήταν ο αρχιδιάκονος, και μετέπειτά διάδοχός του, Δοσίθεος. Έναν χρόνο μετά την εκλογή του, κατά την συνήθεια της εποχής, ξεκίνησε περιοδείες για την συγκέντρωση χρημάτων. Μετέβη στη Μολδοβλαχία και την Ουγγροβλαχία, επιστρέφοντας στην έδρα του το 1665 με αξιόλογα ποσά και πολύτιμα κειμήλια για τον Ναό της Αναστάσεως: Πολύτιμο σταυρό σε ανάστημα ανθρώπου, θήκη για τίμιο ξύλο, θήκες για άγια λείψανα και Ιερά σκεύη. Κατόπιν ασχολήθηκε με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Πατριαρχείου έναντι των αλλοδόξων (κυρίως Λατίνων).
Το 1668 ζήτησε να απαλλαγεί των καθηκόντων του λόγω γήρατος και στις 23 Ιανουαρίου 1669 εξελέγη διάδοχός του ο Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας Δοσίθεος από Σύνοδο που συνήλθε στο Αγιοταφιτικό μετόχιο της Κωνσταντινούπολης υπό την προεδρία του. Ο ίδιος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα, συμμετείχε μάλιστα και στη Σύνοδο των Ιεροσολύμων το 1672.
Έργα του
Ο Νεκτάριος συνέγραψε έργο εναντίον του Πρωτείου του Πάπα, στο οποίο συνέλεξε όσα είχαν κατά καιρούς γραφτεί από συγγραφείς της Ανατολικής Εκκλησίας για να το αντικρούσουν. Δημοσιεύθηκε το 1682 στο Ιάσιο από τον διάδοχό του, Δοσίθεο.
Χάρη στις προσπάθειες του Νεκταρίου δημοσιεύθηκε στην ελληνική γλώσσα στην Ολλανδία το 1662 το Expositio fidei, γνωστό ως «Ορθόδοξη Ομολογία» του Πέτρου Μογίλα, μια περιγραφή της Ορθοδοξίας με τη μορφή ερωταποκρίσεων που εγκρίθηκε από τους Ανατολικούς Πατριάρχες το 1643.
Βιβλιογραφία
Νεκτάριος Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Μονή Δαδίου Φθιώτιδας
Η Ιερά Μονή Γενεσίου τῆς Θεοτόκου Δαδίου ή Μονή Παναγίας της Γαυριώτισσας βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε απόσταση 5 χλμ. ΝΔ. από την Αμφίκλεια και 55,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Λαμία. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 800 μέτρων.
Ιστορία
Το καθολικό της μονής είναι τρίκλιτη βασιλική με ψηλό τετραγωνικό τρούλο και τα υπάρχοντα κτίρια κτίστηκαν το 1755. Η αγιογράφησή της ξεκίνησε το 1756. Είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες που χρειάζονται συντήρηση. Το τέμπλο είναι του 1838 και η αγιογράφηση του τρούλου του 1848. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821 αποτελούσε ορμητήριο του Αθανασίου Διάκου και του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Υπέστη πολλές καταστροφές αλλά το 1836 και το 1848 ανακαινίσθηκε. Την περίοδο της κατοχής έγιναν νέες καταστροφές ενώ το 1956 κάηκε. Ανακατασκευάστηκε το 1957 και μετατράπηκε σε γυναικείο μοναστήρι. Αξιόλογα κειμήλια της μονής θεωρούνται ένα σιγίλιο του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, ένα αντιμήνσιο με Ελληνική και Σλαβική γραφή χρονολογίας 1717, λειψανοθήκες του 1815 και 1870. Πανηγυρίζει στις 6 Αυγούστου που εορτάζει το παρεκκλήσι Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 καταγράφεται στη δημοτική ενότητα Αμφίκλειας του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και έχει ως πληθυσμό 3 μοναχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Φθιώτιδα
Προγκρές Μ-12
Το Προγκρές Μ-12 ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 1992 για να ανεφοδιάσει τον διαστημικό σταθμό Μιρ. Ήταν το τριακοστό από τα 64 συνολικά διαστημόπλοια Προγκρές που στάλθηκαν στον Μιρ. Το συγκεκριμένο ήταν της έκδοσης Προγκρές Μ, και είχε αριθμό σειράς 213. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο, καύσιμα καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικών ερευνών.
Αποστολή
Το Προγκρές Μ-12 εκτοξεύτηκε στις 19 Απριλίου 1992 (21:29:25 GMT) με πύραυλο Soyuz-U2 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Μετά από δύο ημέρες συνδέθηκε με την εμπρόσθια θύρα του κύριου τμήματος (αγγλ. core module) του Μιρ στις 23:21:59 GMT της 21ης Απριλίου. Παρέμεινε στον σταθμό για 67 ημέρες και στις 27 Ιουνίου (21:34:44 GMT) αποσυνδέθηκε για να καταστραφεί στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό μερικές ώρες αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1992
Παναγιώτης Ρόδιος
Ο Παναγιώτης Ρόδιος (Ρόδος, 1789 - Ναύπλιο, 1851) ήταν Έλληνας συγγραφέας, αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρόδο από όπου και απέκτησε και την προσωνυμία Ρόδιος, ο πατέρας του Γεώργιος ήταν ιδιοκτήτης πλοίου αλλά μετά τον θάνατο του ο Παναγιώτης δεν θέλησε να ακολουθήσει το επάγγελμα του καραβοκύρη και πούλησε το πλοίο. Σπούδασε στη Σμύρνη στο Φιλολογικό γυμνάσιο με δάσκαλους τον Κ. Κούμα και Κ. Οικονόμου, μετέπειτα συνέχισε τις σπουδές του στη Ιατρική στη Πάδουα και στο Παρίσι. Κατά τη διαμονή του στο Παρίσι αρθρογραφούσε στο περιοδικό Ερμής ο Λόγιος ενώ παράλληλα έκανε μεταφράσεις έργων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, στο Παρίσι ήρθε σε επαφή με τον Κοραή και τις ιδέες του διαφωτισμού.
Στρατιωτική καριέρα
Με την έναρξη της επανάστασης του 1821 ήρθε στην Ελλάδα και πήρε μέρος σε πολλές μάχες με δικό του στρατιωτικό σώμα που αποτελούνταν κυρίως από Γάλλους φιλέλληνες όπως στη μάχη του Πέτα ως λοχαγός και στη κατάληψη του Ναυπλίου ως διοικητής τάγματος.
Ήταν υπέρμαχος της δημιουργίας μόνιμου τακτικού στρατού και ανέλαβε το 1825 πρώτος διοικητής του αποκρούοντας με επιτυχία την επίθεση του Ιμπραήμ Πασά στο Ναύπλιο. Στη συνέχεια παραιτήθηκε αρνούμενος να υπηρετήσει υπό τον Φαβιέρο. Είχε προαχθεί στο βαθμό του υποστράτηγου.
Πολιτική καριέρα
Χρημάτισε προσωρινός γενικός γραμματέας του εκτελεστικού το 1824 αντικαθιστώντας τον Μαυροκορδάτο, το 1828 ανέλαβε υπουργός στρατιωτικών στην κυβέρνηση Καποδίστρια και παρέμεινε σ' αυτή τη θέση μέχρι το 1831. Μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη κατά την υπουργεία του δημιούργησε τη Σχολή Πολέμου. Επί Όθωνα διετέλεσε υπεύθυνος στρατιωτικής δικαιοσύνης. Με το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής Αργολίδος και ήταν πληρεξούσιος Ναυπλίου στην Εθνοσυνέλευση του 1843 όπου εκλέχτηκε μέλος της συντακτικής Επιτροπής του Συντάγματος. Ανέλαβε ξανά υπουργός στρατιωτικών για μερικούς μήνες στην κυβέρνηση Μαυροκορδάτου το 1844 και αργότερα στη Κυβέρνηση Κουντουριώτη το 1848.
Έγραψε έργα σχετικά με το στρατό και τις μεθόδους μάχης, οργάνωσης και εκπαίδευσης. Κορυφαίο έργο του το Έφορος στρατιωτικού. Πέθανε το 1851 στο Ναύπλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχηγοί του ελληνικού τακτικού στρατού Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Ρόδος
Βεατρίκη της Βοημίας
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Βεγκέσλαου Α΄ της Βοημίας και της Kουνιγούνδης των Χοενστάουφεν, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και βασιλιά τη Γερμανίας. Μητέρα της Κουνιγούνδης ήταν η Ειρήνη Αγγελίνα, κόρη του Ισαακίου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Όθωνα Γ΄ των Ασκάνια μάργραβο του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου
Ήλιος (εφημερίδα)
Τα πρόσωπα
Ο Αλέξανδρος (γενν. 1803) και ο Παναγιώτης Σούτσος (γενν. 1806), γενημμένοι στην [Κωνσταντινούπολη, είχαν βρεθεί στη Χίο από το 1818 ως το 1820, στο Βουκουρέστι το 1820 εξαιτίας του θανάτου του πατέρα τους, στο Παρίσι από το 1820-1822 όπου είχαν επαφές με τον Κοραή και στην Ιταλία από το 1822 έως το 1825. Το 1825 ήλθαν στην Ελλάδα, όπου ο Παναγιώτης έμεινε στο Ναύπλιο, ενώ ο Αλέξανδρος γύρισε στο Παρίσι όπου έμεινε από το 1827 μέχρι το 1829. Και τα δυο αδέλφια έγραφαν ποιήματα, αλλά και πεζά κείμενα, έχοντας και οικογενειακή παράδοση (αδελφός της μητέρας τους ήταν ο λόγιος και πολιτικός Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, ενώ και η αδελφή τους Αικατερίνη Σούτσου ήταν ποιήτρια), αλλά και εκπαίδευση με σημαντικούς λόγιους της εποχής (Νεόφυτος Βάμβας στη Χίο, Αδαμάντιος Κοραής στο Παρίσι). Όταν συμμετείχαν στην συγγραφή της εφημερίδας, ο Αλέξανδρος ήταν 30 ετών και είχε ήδη συγγραφική εμπειρία, και ο Παναγιώτης ήταν 27 ετών.
Η έκδοση
thumb|Ήλιος, Εφημερίς Πολιτική, Φιλολογική και Εμπορική, τεύχος 7, 14 Ιουλίου 1833 thumb|Ήλιος, Εφημερίς Επιστημών, Τεχνών, Φιλολογίας και Εμπορίου, τεύχος 25, 26 Σεπτεμβρίου 1833 Δημοσιεύθηκαν 42 φύλλα της εφημερίδας Ήλιος, από τις 23 Ιουνίου 1833 μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου 1833 με 4 σελίδες το καθένα, διαστάσεων 39x26 εκ. Εκδιδόταν σε εβδομαδιαία βάση (αρχικά κάθε Τρίτη και Πέμπτη) με τιμή ετήσιας συνδρομής 42 δραχμές για το εσωτερικό και 60 δραχμές για το εξωτερικό και είχε αρχικά τον υπότιτλο:«Εφημερίς Πολιτική, Φιλολογική και Εμπορική». Εκδότης της εμφανίζεται ο Α. Αγγελίδης, της τυπογραφίας Α. και Ν. Αγγελίδων και Κ. Νικολαΐδου. Περιείχε «Εσωτερικά» και «Εξωτερικά» νέα, «Διάφορα» όπως ποιήματα των Αλεξάνδρου Σούτσου και διηγήματα του Παναγιώτη Σούτσου, «Δικαστικά», επίσημα κρατικά κείμενα, ανώνυμα ή κείμενα με ψευδώνυμο, τμήμα κριτικής άλλων εφημερίδων, αλλά και ενυπόγραφα κείμενα - προκηρύξεις πολιτικών / κοινωνικών θέσεων (του Μιχαήλ Πετροκοκκίνου, τα «Πολιτικά μαθήματα» του Φραγκίσκου Πυλαρινού). Οι άλλες εφημερίδες της εποχής, ο Χρόνος, ο Τριπτόλεμος και η Αθηνά θεωρούν και τους δυο αδελφούς συντάκτες του Ήλιου και για το λόγο αυτό τον χαρακτηρίζουν Φαναριώτικο (λόγω της καταγωγής των Σούτσων)
Μετά τις 25 Σεπτεμβρίου ο υπότιτλός της αλλάζει σε «Εφημερίς Επιστημών, Τεχνών, Φιλολογίας και Εμπορίου», αναφέροντας ότι δεν μπορεί να μπορεί να συμμορφωθεί σε Βασιλικό Διάταγμα σχετικά με την Ελληνική Πολιτική. Από τότε εκλείπει κάθε φανερή αναφορά στην επικαιρότητα, δημοσιεύοντας κείμενα φιλοσοφίας, ηθικής, πολιτικής γεωγραφίας, φιλολογίας, μουσικής και ιστορίας, ποιήματα των αδελφών Σούτσων και πανηγυρικούς λόγους από δασκάλους σχολείων. Δημοσιεύει όμως πληροφορίες για τη ζωή ανθρώπων που οι συντάκτες του Ήλιου θεωρούν σημαντικούς όπως ο Φραγκλίνος, ο Σαιν Σιμόν και ο Γκαίτε αλλά και άλλα άρθρα, συνεχίζοντας να ακολουθεί τον πολιτικό χαρακτήρα που είχε όσον καιρό εκδίδονταν ως πολιτική εφημερίδα.
Η μεταβολή του χαρακτήρα της εφημερίδας ήταν αναπόφευκτη, δεδομένου ότι ο νόμος της 14ης Σεπτεμβρίου 1833 απαιτούσε προκαταβολή εγγύησης 5.000 δραχμών από την οποία θα λαμβάνονταν ενδεχόμενα πρόστιμα. Κάτι τέτοιο ήταν πρακτικά αδύνατο να καλυφθεί. Ενδεικτικά, η ετήσια συνδρομή του Ηλίου ήταν 42 δραχμές.
Μετά τη μετατροπή της σε φιλολογική εφημερίδα το κοινό της ελαττώθηκε και στις 15 Δεκεμβρίου 1833 ο Ήλιος ανακοίνωσε ότι ήταν αδύνατη η συνέχιση της επιχείρησης. Σε αυτή την ανακοίνωση αναφέρεται και ο Παναγιώτης Σούτσος ως «μόνος της συντάκτης», ο οποίος αναφέρει ότι θα συνδράμει τον Νικόλαο Σκούφο στην έκδοση της πολιτικής εφημερίδας «Ο Σωτήρ», ενώ νωρίτερα, τον πρώτο μήνα της έκδοσης της εφημερίδας, δημοσιεύεται το μοναδικό του ενυπόγραφο άρθρο του Αλέξανδρου Σούτσου στον Ήλιο, σε απάντηση «προσωπικών ύβρεων και συκοφαντιών του Κρητός Εμμανουήλ Αντωνιάδου» (του συντάκτη της εφημερίδας Αθηνά).
Θέσεις και πολιτική της εφημερίδας στο πλαίσιο του τότε εκδιδόμενου τύπου
Οι θέσεις της εφημερίδας όσο ήταν ακόμη πολιτική, δήλωνε ότι ήταν ξεκάθαρα «Εφημερίς των Συνταγματικών» (προσθέτοντας «των καθαρών Συνταγματικών εννοείται») και σε άλλο σημείο αποδέχεται πλήρως τον χαρακτηρισμό της εφημερίδας Τριπτόλεμος, η οποία ονόμασε τον Ήλιο εφημερίδα «Βασιλική και Ανθυπουργική». Ο Μάουρερ (ο ένας από τους τρεις Βαυαρούς της Αντιβασιλείας του Όθωνα) γράφει ότι ο «Ηλιος» συντασσόμενος από τους ταλαντούχους αδελφούς Αλεξάνδρο και Παναγιώτη Σούτσους, ήταν εφημερίδα αρχικά συντηρητική, ενώ ύστερα πήρε καθαρά θέση εναντίον ορισμένων υπουργών.
Σε μελέτη του Ν. Βαγενά του 1997 που αφορά στις πολιτικές ιδέες του αδελφών Σούτσων, η εφημερίδα Ήλιος θεωρείται ότι ήταν όργανο διάδοσης των ιδεών του Σαινσιμονισμού, δεδομένου ότι στο Ναύπλιο ομάδα από Γάλλους Σαινσιμονιστές όπως ο Γουσταύος ντ’ Εϊχτάλ είχαν λάβει θέσεις στη διοίκηση του κράτους με εισήγηση του Κωλέττη, και μαζί με Έλληνες διανοουμένους είχαν ιδρύσει «Σαινσιμωνική Εταιρία». Στα κείμενα των Σούτσων αλλά και σε αυτό του Φραγκίσκου Πυλαρινού υπάρχουν αναφορές (ενδεικτικά: η χρήση του νεοπαγούς, τότε, όρου «κοινωνισμός» - μετάφραση του γαλλικού socialisme) που παραπέμουν στις ιδέες του Ανρί ντε Σαιν-Σιμόν, σε επαφή με τις οποίες είχαν έλθει και ο Αλέξανδρος Σούτσος αλλά και ο Πυλαρινός κατά την παραμονή τους στο Παρίσι.
Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Σούτσος, αναφέρει ότι ο Ήλιος είναι συνέχεια του «Φίλου του Νόμου», εφημερίδας της Ύδρας στην οποίαν έγραφαν και τα δυο αδέλφια μεταξύ 1826 και 1827.
Ο Ήλιος, αν και υποστήριζε το σύνταγμα και το κοινοβουλευτικό καθεστώς, ήταν ταυτόχρονα υποστηρικτής της Αντιβασιλείας και του Όθωνα, γιατί θεωρούσε ότι προωθούσαν τις συνταγματικές ελευθερίες (διαχωρισμό των εξουσιών, προστασία της ιδιοκτησίας, ανεξιθρησκεία, εκλογές νομαρχιακών και επαρχιακών συμβούλων). Από την άλλη πλευρά έκανε έντονη πολεμική στους υπουργούς στους οποίους απέδιδε όλα τα προβλήματα από τη διοίκηση του κράτους. Όσον αφορά τα κόμματα υποστήριζε τους συνταγματικούς (το Γαλλικό κόμμα) και ήταν έντονα εναντίον των Καποδιστριακών (το Ρωσικό κόμμα) και την εφημερίδα που το υποστήριζε, το Χρόνο.
Αντίστοιχα ο Χρόνος, ως εχθρός των Φαναριωτών, χαρακτήριζε τον Ήλιο ως φαναριώτικη εφημερίδα, κατηγορώντας τους συντάκτες της, αλλά το ίδιο και η Αθηνά, η οποία τους χαρακτήριζε Φαναριώτες, ξένους, νεήλυδες, προοιωνίζοντας τη μετέπειτα σύγκρουση αυτοχθόνων-ετεροχθόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Ναύπλιο
Ρετζίνα 1914
Η Ρετζίνα 1914, (γνωστή και ως Ρετζίνα) είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ρήγιο η οποία ιδρύθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1914. Συμμετέχει στην Σέριε Β.
Προπονητής της ομάδας είναι ο πρώην επιθετικός της Μίλαν, Φίλιππο Ιντζάγκι.