cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατασκηνωτικό κέντρο νησιού Μπράουνσι
Χώρος και οργάνωση κατασκήνωσης
Δεν είναι σίγουρο πόσα άτομα συμμετείχαν στην πρώτη κατασκήνωση. Ο Μπέηντεν-Πάουελ, σε άρθρο του στο περιοδικό "Ο Πρόσκοπος" ("The Scout") το 1908, ανέφερε τον αριθμό των 20 εφήβων που ήταν χωρισμένοι σε τέσσερις ενωμοτίες των πέντε ατόμων, συμπεριλαμβανομένου και του εννιάχρονου ανιψιού του. Σε αυτό συμφωνούν και άλλες πηγές, όπως αναφέρει και ο Σερ Πέρσυ Έβερεττ (Percy Everett) στα βιβλία του Τα πρώτα δέκα χρόνια (The First Ten Years, 1948) και Ανιχνευτική υπόσχεση (Rover Word, 1936), αλλά και ο Ρέινολντς (E. E. Reynolds) στο βιβλίο του Η προσκοπική κίνηση (The Scout Movement, 1950). Σε αυτό δεν φαίνεται να συμφωνεί ο Ουίλλιαμ Χίλλκοουρτ (William Hillcourt) στο έργο του Δύο ζωές ενός ήρωα (Two Lives of a Hero, 1964), όπου προσθέτει τον τέταρτο αδελφό της οικογένειας Ρόντνεϋ, Σάιμον Ρόντνεϋ, πληροφορία που φέρεται να επιβεβαιώνεται από το μεγαλύτερο και μακροβιότερο όγδοο παιδί της οικογένειας που συμμετείχε στην κατασκήνωση, τον Μπάρον Ρόντνεϋ. Δεν γνωρίζουμε γιατί οι υπόλοιποι συγγραφείς ή πρωταγωνιστές δεν τον αναφέρουν, αλλά διαφαίνεται από άλλα γεγονότα η συμμετοχή του και η ύπαρξη εντέλει του 6ου στη ενωμοτία των Σταχτοτσικνιών, όπως αναφέρει και ο συγγραφέας Κόλιν Γουόλκερ (Colin Walker).
Βίκτωρ Βαζιούλιν
Θέσεις
1. Η αποκάλυψη της λογικής του θεωρητικού μέρους του «Κεφαλαίου» του Καρλ Μαρξ μέσω της συστηματικής κατηγοριακής εξέτασης του πολιτικοοικονομικού περιεχομένου με παράλληλη κριτική ανάλυση της «Επιστήμης της λογικής» του Χέγκελ. Αυτό επέτρεψε την επεξεργασία της μεθοδολογίας της ανεπτυγμένης επιστημονικής έρευνας, της ανεπτυγμένης επιστήμης ως οργανικού όλου. Στα πλαίσια αυτής της λογικής και μεθοδολογίας αποκαλύπτεται «σε καθαρή μορφή» η ανάβαση από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο στην ενότητά της με την ανάβαση από το αισθητηριακό συγκεκριμένο στο αφηρημένο, το λογικό στην ενότητά του με το ιστορικό, ο λόγος στην ενότητα με τη διάνοια.
2. Η συγκεκριμένη-ιστορική προσέγγιση του μαρξισμού, ως επιστημονικού συστήματος, αναπτυσσόμενου μέσω της εμφάνισης και επίλυσης νομοτελειακών αντιφάσεων. Ενός συστήματος, εσωτερικά ενιαίων στη διαφορά τους, συστατικών στοιχείων, καθένα εκ των οποίων βρίσκεται σε ορισμένο επίπεδο του γίγνεσθαι και της ανάπτυξής του. Η λογική και μεθοδολογική εξέταση της ιστορίας του μαρξισμού (από τη σκοπιά της μεθοδολογίας της πολιτικής οικονομίας της κεφαλαιοκρατίας – του πλέον αναπτυγμένου συστατικού στοιχείου) επέτρεψε στον Β.Α. Βαζιούλιν, πρώτον: να ανακαλύψει τις νομοτέλειες και αντιφάσεις (αναγκαίες πλάνες κ.τ.λ.) του γίγνεσθαι της επιστημονικής έρευνας, δηλ. της κίνησης της νόησης από την επιφάνεια προς την ουσία του αντικειμένου, και δεύτερον: να επικεντρώσει τις ερευνητικές του προσπάθειες στην κατεύθυνση της ανάπτυξης του μαρξισμού με τις περισσότερες προοπτικές. Τα προαναφερόμενα επιτεύγματα είναι εσωτερικά συνδεδεμένα με την προσέγγιση της επιστημονικής νόησης ως φυσικο-ιστορικής διαδικασίας.
Κατασκηνωτικό κέντρο νησιού Μπράουνσι
Χώρος και οργάνωση κατασκήνωσης
Δεδομένου ότι αυτό ήταν η πρώτη προσκοπική δράση, οι έφηβοι δεν είχαν ομοιόμορφη στολή, αλλά φορούσαν χακί μαντήλι και είχαν και ορείχαλκα σήματα με το έμβλημα του ιπποτικού κρίνου (fleur-de-lis), που αποτέλεσε στη συνέχεια το πρώτο σύμβολο της προσκοπικής κίνησης. Φορούσαν επίσης ένα χρωματιστό κόμπο στον ώμο τους, ώστε να φαίνεται σε ποια ενωμοτία ανήκουν. Οι Ταύροι είχαν το πράσινο χρώμα, οι Λύκοι το μπλε, οι Σταχτοτσικνιές το κίτρινο και τα Κοράκια το κόκκινο χρώμα. Οι ενωμοτάρχες είχαν επίσης ένα κοντάρι με τη σημαία που συμβόλιζε το ζώο της ενωμοτίας. Μετά από κάποιες εξετάσεις πάνω στην εκμάθηση των κόμπων, στους τρόπους ανίχνευσης και στη ιστορία της σημαίας της Κοινοπολιτείας, λάμβαναν το πρώτο τους προσκοπικό σήμα, που το τοποθετούσαν στο μπράτσο τους, κάτω από τον κρίνο και που έγραφε το ρητό Έσο Έτοιμος.
Βίκτωρ Βαζιούλιν
Θέσεις
3. Η δημιουργική ανάπτυξη της μεθόδου επιστημονικής έρευνας του Κ. Μαρξ επέτρεψε στον Β.Α. Βαζιούλιν να αποκαλύψει την εσωτερική συστηματική αλληλοσύνδεση των νόμων και των κατηγοριών της κοινωνικής θεωρίας που απεικονίζει την δομή της ανεπτυγμένης κοινωνίας, και να αναδείξει την θεωρητική περιοδολόγηση της ιστορίας της ανθρωπότητας (τις νομοτέλειες της αρχής, της πρωταρχικής εμφάνισης, της διαμόρφωσης και της ωριμότητάς της) υπό το πρίσμα της αλληλεπίδρασης φυσικών και κοινωνικών παραγόντων.
Κατασκηνωτικό κέντρο νησιού Μπράουνσι
Πρόγραμμα δραστηριοτήτων
thumb|right|Περιοχή του κατασκηνωτικού χώρου στο νησί Μπράουνσι thumb|right|Λιβάδι στο νησί Μπράουνσι Η επίσημη έναρξη της κατασκήνωσης, έγινε με το φύσημα του κέρατος ενός αφρικανικού τραγέλαφου, που ο Πάουελ είχε αιχμαλωτίσει κατά τον πόλεμο κατά της φυλής των Ματαμπέλε. Χρησιμοποίησε το ίδιο κέρας για να κηρύξει την έναρξη του 3ου Παγκόσμιου Τζάμπορι εικοσιδύο χρόνια αργότερα, το 1929. Ο Μπέηντεν-Πάουελ έκανε εκτεταμμένη χρήση της προσωπικής του φήμης ως ο ήρωας της πολιορκίας του Μέιφκινγκ, ώστε να τραβήξει το ενδιαφέρον των παιδιών. Για πολλούς από τους συμμετέχοντες της πρώτης κατασκήνωσης, οι αναφορές του πάνω στις εμπειρίες του στην Αφρική και τα διάφορα τραγούδια που έμαθε και μετέφερε σε αυτούς από ιθαγενείς φυλές των περιοχών που επισκέφτηκε, ήταν από τα πιο αξιομνημόνευτα περιστατικά της υπαίθριας δράσης. Ένα από αυτά, ήταν ένα τραγούδι των Ζουλού, το "Ινγκονυάμα" ("Ingonyama") που σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση "αυτός είναι το λιοντάρι".
Βίκτωρ Βαζιούλιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα
Κατασκηνωτικό κέντρο νησιού Μπράουνσι
Πρόγραμμα δραστηριοτήτων
Κάθε ενωμοτία είχε την δικιά της τριγωνική σκηνή στρατιωτικού τύπου. Το εγερτήριο ήταν στις έξι το πρωί, με ζεστό κακάο, γυμναστικές ασκήσεις, έπαρση σημαίας και προσευχή. Το πρωινό το έπαιρναν στις οκτώ το πρωί. Στην συνέχεια ακολουθούσαν οι πρωινές δραστηριότητες σύμφωνα με το ημερήσιο πρόγραμμα και έπειτα μπάνιο στη παραλία του νησιού εφόσον προβλέπονταν κάτι τέτοιο. Μετά το μεσημεριανό, υπήρχε υποχρεωτική αυστηρή ανάπαυση χωρίς να επιτρέπονται ομιλίες, που ακολουθούνταν από απογευματινές δραστηριότητες σύμφωνα με την θεματολογία της ημέρας. Μετά τις πέντε η ώρα το απόγευμα, η ημέρα τελείωνε με παιχνίδια, το δείπνο, την νυχτερινή πυρά και την βραδινή προσευχή. Το βράδυ υπήρχαν νυχτερινές περιπολίες από τους κατασκηνωτές, ώστε να εξασφαλίζεται η ασφάλεια της κατασκήνωσης, ενώ οι βάρδιες ξεκινούσαν από τις εννιά το βράδυ. Στις περιπολίες συμμετείχαν οι έφηβοι ανεξάρτητα από την ηλικία τους.
Το πρόγραμμα δραστηριοτήτων της κάθε μέρας, βασιζόταν και σε μια διαφορετική θεματολογία. Η πρώτη μέρα ήταν προκαταρκτική, με την εγκατάσταση της κατασκήνωσης, η δεύτερη περιελάμβανε εξόρμηση σε κάποιο σημείο του νησιού, η τρίτη μέρα ήταν αφιερωμένη στην παρατήρηση, η τέταρτη μέρα στην ανάπτυξη των τεχνικών δεξιοτήτων με ξυλογλυπτική, η θεματολογία της πέμπτης μέρας κάλυπτε την ιπποσύνη και τους κανόνες συμπεριφοράς, η έκτη μέρα τις πρώτες βοήθειες και τη διάσωση, η έβδομη στη πατριδογνωσία, και η όγδοη ημέρα αποτελούσε το απάνθισμα των δραστηριοτήτων της κατασκήνωσης.
Κληρονομιά και εορτασμός
180px|thumb|Αναθηματική πλάκα με αναφορά στη πρώτη προσκοπική κατασκήνωση στο Μπράουνσι Μετά την επιτυχή κατασκήνωση, ο Μπέηντεν-Πάουελ ξεκίνησε μια εκτεταμένη περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου διοργάνωνε ομιλίες με την στήριξη του εκδοτικού του οίκου "Pearsons", προκειμένου να προωθήσει την επικείμενη έκδοση του βιβλίου του "Προσκοπισμός για παιδιά", το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο της ιδεολογίας του προσκοπικού κινήματος. Αρχικά κυκλοφόρησε σε έξι δεκαπενθήμερες περιοδικές εκδόσεις, αρχής γενομένης από τον Ιανουάριο του 1908, ενώ αργότερα εκδόθηκε σε μορφή βιβλίου. Έπειτα, ο προσκοπισμός άρχισε να διαδίδεται σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία, και στη συνέχεια διαμέσου των χωρών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και στον υπόλοιπο κόσμο.
Μια συνάντηση των αρχικών κατασκηνωτών, πραγματοποιήθηκε το 1928 στο σπίτι του αρχηγού της προσκοπικής κίνησης, στην έπαυλη "Παξ Χιλ" ("Pax Hill") στο Χάμπσαϊρ. Μια αναθηματική σκαλισμένη πέτρα, έργο του γλύπτη Ντον Πόττερ (Don Potter), παρουσιάστηκε το 1967 κοντά στο σημείο του καταυλισμού, για να θυμίζει στους επισκέπτες του χώρου το γεγονός.
Από το 1927 έως το 2000
Όταν ο ιδιοκτήτης του νησιού Τσαρλς βαν Ρέιαλτ πέθανε, το κληροδότημα έλαβε η γυναίκα του Φλόρενς, η οποία έμεινε στο νησί έως το 1925. Έπειτα το νησί περιήλθε στην ιδιοκτησία της Μαίρυ Μπόνχαμ-Κρίστυ (Mary Bonham-Christie), που το απέκτησε μετά από προσφορά της σε πλειστηριασμό το 1927. Το 1932, η ιδιοκτήτρια του νησιού επέτρεψε σε 600 προσκόπους να κατασκηνώσουν στο νησί ώστε να εορταστεί η Αργυρή Επέτειος από την συμπλήρωση των 25 χρόνων από την πρώτη κατασκήνωση, αλλά λίγο αργότερα, δεν επέτρεπε την πρόσβαση στο κοινό, όταν η έλλειψη αποψίλωσης και καθαρισμού του χώρου δεν επέτρεπαν την κατασκήνωση. Το 1934, όταν κάποιοι ναυτοπρόσκοποι κατασκήνωσαν στο νησί, εκδηλώθηκε μια πυρκαγιά που απείλησε όλο το νησί, και αναγκάστηκε η ομάδα των κατασκηνωτών να αποχωρήσει εσπευσμένα από τον χώρο κατασκήνωσής της. Οι φλόγες κατέκαψαν όλο το δάσος του νησιού και λίγο έλειψε να πυρπολήσει και το κάστρο και τα παρακείμενα κτίσματα, αλλά η αλλαγή της φοράς του ανέμου απέτρεψε το γεγονός. Παρά το γεγονός, ότι η φωτιά ξεκίνησε από μια περιοχή όπου δεν υπήρχε παρουσία κατασκηνωτών, η ιδιοκτήτρια του νησιού αποφάσισε να μην επιτρέψει άλλη υπαίθρια δραστηριότητα στο νησί, με αποτέλεσμα να μην είναι προσβάσιμο μέχρι τον θάνατό της, το 1961. Ο κληρονόμος της και εγγονός της ιδιοκτήτριας, επειδή αδυνατούσε να καταβάλει τον φόρο κληρονομιάς και τους άλλους φόρους από παλιά χρέη, αποφάσισε να βάλει πωλητήριο στο νησί. Τελικά το 1962, περιήλθε στον σημερινό ιδιοκτήτη του, την Εθνική Πίστη (National Trust), έπειτα από ενέργειες πολιτών που απευθύνθηκαν στην κυβέρνηση με σκοπό να αποτρέψουν επενδύσεις που θα κατέστρεφαν το φυσικό τοπίο της περιοχής.
Το 1963, όταν το νησί περιήλθε στη ιδιοκτησία της Εθνικής Πίστης με σκοπό την διαχείριση και την προστασία του χαρακτηρισμένου τοπίου φυσικού κάλλους, με ενέργειες της Λαίδης Μπέηντεν-Πάουλ, η έκταση άνοιξε για το κοινό. Από τότε, πρόσκοποι, οδηγοί και άλλοι πολίτες επισκέπτονται συχνά το νησί. Το επόμενο χρόνο, έκταση 50 εκταρίων δίπλα στη ιστορική περιοχή, περιήλθε στη ευχέρεια των προσκόπων και των οδηγών, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα να κατασκηνώνουν στο νησί. Το 1973, ένα τζάμπορι διοργανώθηκε στο νησί, στο οποίο συμμετείχαν 600 πρόσκοποι με επτά διαφορετικές εθνικές καταβολές, μαζί με έναν από τους πρώτους κατασκηνωτές, που ήταν πια ογδόντα ενός ετών.
Από το 2000 μέχρι σήμερα
180px|thumb|Η προσκοπική και η οδηγική παγκόσμια σημαία στο εσωτερικό της εκκλησίας Σεντ Μαίρυς. Ο κατασκηνωτικός χώρος είναι σήμερα χωρισμένος κατά τμήματα, ώστε να εξυπηρετεί επισκέπτες και κατασκηνωτές. Στο χώρο υπάρχει κατάστημα με αναμνηστικά είδη, αναθηματική ανάγλυφη πέτρα, μονοπάτια με την απαραίτητη σήμανση και χωρισμένες κατασκηνωτικές περιοχές για κάθε ομάδα κατασκηνωτών. Ο μέγιστος αριθμός των κατασκηνωτών που μπορεί να φιλοξενηθεί είναι 300 με 400 άτομα.
Η Εθνική Πίστη εξακολουθεί να διατηρεί το νησί στην ιδιοκτησία της, και διαχειρίζεται το βασικό κτήριο της "Λέσχης Νότιας Ακτής" (South Shore Lodge) και τον εξωτερικό χώρο του "Κέντρου Κατασκήνωσης Μπέηντεν-Πάουελ" (Baden-Powell Outdoor Centre), με την στήριξη του Συλλόγου Φίλων του κατασκηνωτικού κέντρου (Brownsea Island Scout Fellowship) και των Φίλων του Οδηγισμού (Friends of Guiding), όπως επίσης και ένα μικρό ταχυδρομείο για τις ανάγκες του νησιού. Το "Κέντρο Κατασκήνωσης Μπέηντεν-Πάουελ" ξεκίνησε επίσημα την λειτουργία του στις 14 Σεπτεμβρίου 2007. Ανάμεσα στις διευκολύνσεις που διαθέτει, περιλαμβάνονται ο χώρος υποδοχής και οι εγκαταστάσεις υγιεινής. καθώς και ένα μικρό μουσείο προσκοπικής ιστορίας. Σε απόσταση 300 μέτρων από το κέντρο, βρίσκεται η εκκλησία Σεντ Μαίρυς, όπου μια προσκοπική και μια οδηγική σημαία στολίζουν τον χώρο. Το 2007, επ' ευκαιρία της εκατονταετηρίδας, η εκκλησία διακοσμήθηκε με άλλες σαράντα σημαίες και εμβλήματα από τα είκοσι ένα προηγούμενα παγκόσμια τζάμπορι και άλλα προσκοπικά και οδηγητικά ενθύμια. Κατά την διάρκεια μεγάλων διοργανώσεων, στη εκκλησία τελείται Θεία Λειτουργία με το τυπικό της Αγγλικανικής Εκκλησίας.
Το νησί είναι κατά βάση ανοιχτό από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο και είναι προσβάσιμο με πλοιάριο που αναχωρεί από το λιμάνι του Πόουλ. Καθ' εξαίρεση, το νησί ήταν υπό την αποκλειστική διαχείριση των διοργανωτών κατά την διάρκεια του εορτασμού των εκατό χρόνων. Κατά την διάρκεια του χρόνου που το κέντρο παραμένει ανοιχτό, υπάρχει οργανωμένη ξενάγηση και άλλες δραστηριότητες στο κέντρο υποδοχής επισκεπτών.
Πρόσκοποι και οδηγοί, κατά την διάρκεια της παραμονής στο νησί, εκτελούν εργασίες πρόληψης, διατήρησης και φύλαξης του φυσικού αντικειμένου, με απομάκρυνση των ξενικών ειδών από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες, τον καθαρισμό από τα ξερά κλαδιά, τις πευκοβελόνες και τα νεκρά δένδρα, και την φύτευση νέων για την ανανέωση του δάσους.
Εκατονταετηρίδα του προσκοπισμού
Από τον Μάρτιο του 2006, υπήρχαν διαθέσιμα ταξιδιωτικά πακέτα για προσκοπικές ομάδες που ήθελαν να κατασκηνώσουν στο νησί, ενώ υπήρχε η δυνατότητα, προσκοπικές και οδηγικές ομάδες να κλείσουν πακέτα δραστηριοτήτων. Για την διοργάνωση της επετείου των εκατό χρόνων του προσκοπισμού, τέσσεριες κατασκηνώσεις είχαν στηθεί από την Παγκόσμια Προσκοπική Οργάνωση, από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο του 2007.
Παραπομπές
230px|thumb|Μονοπάτι σε δάσος δίπλα από το κατασκηνωτικό κέντρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσκοπισμός και Οδηγισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγγλία Μπραουνσι
Ιουλία (σύζυγος του Μάριου)
Η Ιουλία Μαρία, λατιν. Julia Maria (π. 130 π.Χ. - 69 π.Χ.) από το γένος των Ιουλίων, ήταν θεία του Ιουλίου Καίσαρα και σύζυγος του Γάιου Μάριου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Γάιου Ιούλιου Καίσαρα ΙΙ πρωτεύοντος (praetor) και της Μαρκίας Ρέγκιας, κόρης του Κουίντου Μάρκιου Ρεξ πρωτεύοντος (pretor). Αδελφός της ήταν ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας ΙΙΙ ανθύπατος και ο Σέξτος Ιούλιος Καίσαρας ΙΙΙ ύπατος το 91 π.Χ..
Περί το 110 π.Χ. παντρεύτηκε τον Γάιο Μάριο και γι' αυτό μερικές φορές αναφέρεται ως Ιουλία Μαρία. Είχαν έναν γιο, τον Γάιο Μάριο τον Νεότερο.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ήταν ο γάμος με την Ιουλία, που ο νέος άνδρας Μάριος προκάλεσε την προσοχή της ακατάδεκτης Συγκλήτου και εκτόξευσε την πολιτική του σταδιοδρομία. Η Ιουλία έμεινε στη συνείδηση του Ρωμαϊκού λαού ως η ενάρετη γυναίκα, που ήταν αφιερωμένη στον άνδρα της και στο μόνο τέκνο τους. Η φήμη της τής επέτρεψε να κρατήσει το κύρος της, ακόμη και στις εκτελέσεις του Σύλλα εναντίον του Μάριου και των συμμάχων του.
Η Ιουλία απεβίωσε το 69 π.Χ. και κατά την κηδεία της εκφωνήθηκε ο λόγος Laudatio Juliae amitae από τον αφοσιωμένο ανιψιό της Ιούλιο Καίσαρα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γάιο Μάριο ύπατο και νέο άνδρα και είχε τέκνα:
62 (αριθμός)
Το 62 (εξήντα δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 61 και πριν από το 63. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 62:2 = 31, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 62 συμβολίζεται ως LXII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΞΒ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Σέρχιο Ασένχο
Ο Σέρχιο Ασένχο (Sergio Asenjo, 28 Ιουνίου 1989) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Ρεάλ Βαγιαδολίδ.
Ο Ασένχο ξεκίνησε την καριέρα του από τη Βαγιαδολίδ, με την οποία πραγματοποίησε 49 εμφανίσεις με τη κύρια ομάδα. Το 2009 αποκτήθηκε από την Ατλέτικο Μαδρίτης έναντι 5 εκατομμυρίων ευρώ και πέρασε πέντε σαιζόν στο σύλλογο, στις οποίες δόθηκε δανεικός στη Μάλαγα και τη Βιγιαρεάλ, από την οποία αποκτήθηκε μόνιμα το 2014. Ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς στο γόνατο. Τον Ιούλιο του 2022 επέστρεψε στη Βαγιαδολίδ.
Ο Ασένχο εκπροσώπησε την Ισπανία με τις νεανικές εθνικές ομάδες. Έχει πραγματοποιήσει μία συμμετοχή με την εθνική ενηλίκων, το 2016, σε φιλικό αγώνα με την εθνική Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 100 χιλιόμετρα ανδρών
Τα 100 χιλιόμετρα ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα ποδηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Σύνοψη αγωνίσματος
Ο αγώνας διεξήχθη στις 8 Απριλίου στο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου και ήταν το πρώτο χρονολογικά αγώνισμα της ποδηλασίας. Εννέα αθλητές έλαβαν μέρος στον αγώνα, ο οποίος αποτελούνταν από 300 γύρους, αλλά μόνο δύο κάταφεραν να τερματίσουν: ο Γάλλος Λεόν Φλαμένγκ και ο Έλληνας Γεώργιος Κωλέττης. Στον 150ο γύρο, όλοι οι υπόλοιποι αθλητές είχαν εγκαταλείψει.
Στη συνέχεια ο Κωλέττης αναγκάστηκε να σταματήσει κάποια στιγμή λόγω μηχανικής βλάβης. Ενώ προσπαθούσε να επισκευάσει το ποδήλατό του, ο Φλαμένγκ σταμάτησε κι αυτός και περίμενε τον αντίπαλό του. Οι θεατές ζητωκράυγαζαν «Ζήτω η Γαλλία».
Αν και ο ίδιος είχε μία πτώση κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Φλαμένγκ κατέκτησε την πρώτη θέση με διαφορά 11 γύρων από τον Κωλέττη, που εκείνη τη στιγμή συμπλήρωνε τον 289ο γύρο του. Ο Φλαμένγκ αγωνίστηκε με μία γαλλική σημαία δεμένη στο πόδι του.
Τελική κατάταξη
thumb|right|220px|Ο [[Αριστείδης Κωνσταντινίδης]]
Πηγές
100 χιλιόμετρα
Νήσοι Πρίγκιπα Εδουάρδου
thumb|255px|Χάρτης των νησιών thumb|245px|Θέση στη Γη Οι Νήσοι Πρίγκιπα Εδουάρδου είναι δύο μικρά νησιά στον υποανταρκτικό Ινδικό ωκεανό, τα οποία ανήκουν στη Νότια Αφρική. Τα δύο νησιά ονομάζονται Νήσος Μαριόν (πήρε το όνομά του από τον Μαρκ-Ζοζέφ Μαριόν ντυ Φρεσν) και Νήσος Πρίγκηπα Εδουάρδου.
Τα νησιά έχουν ανακηρυχθεί Ειδικό Φυσικό Καταφύγιο από τη Διεύθυνση Περιβάλλοντος Νότιας Αφρικής (Νόμος Προστατεύομενων Περιοχών, Αρ. 57 του 2003) και οι δραστηριότητες στα δύο νησιά περιορίζονται σε έρευνα και διατήρηση του περιβάλλοντος. Τα νησιά δεν έχουν μόνιμο πληθυσμό. Στο νησί Μαριόν λειτουργεί από το 1948 μετεωρολογικός σταθμός. Τα νησιά αποτελούν υποψήφια μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Γεωγραφία
Το νησιωτικό σύμπλεγμα βρίσκεται περίπου 955 ναυτικά μίλια (1.770 χιλιόμετρα) νότια-ανατολικά του Γκεμπέχα στην ηπειρωτική Νότια Αφρική. Το νησί Μαριόν (-46.9125°N, 37.74361°W), το μεγαλύτερο από τα δύο, έχει μήκος 24 χιλιόμετρα και πλάτος 17 χιλιόμετρα, με έκταση 290 τ.χλμ. και μήκος ακτών περίπου 72 χιλιόμετρα, που είναι κυρίως ψηλές και βραχώδεις. Το υψηλότερο σημείο στο νησί είναι η κορυφή Μαριόν Μασκαράν με ύψος 1.230 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το νησί αποτελείται από δύο ασπιδωτά ηφαίστεια. Στο νησί υπάρχουν 150 κώνοι σκωρίας. Οι παλαιότερες λάβες στο νησί έχουν ηλικία 450.000 χρόνια, αλλά το νησί καλύπτεται με λάβα που δημιουργήθηκε κατά το Ολόκαινο. Οι πιο πρόσφατες ροές λάβας φαίνεται να έλαβαν χώρα πριν 100 χρόνια. Η πρώτη έκρηξη που παρατηρήθηκε στο νησί έλαβε χώρα το 1980. Η πιο πρόσφατη το 2004. thumb|230px|left|Η νήσος Πρίγκηπα Εδουάρδου Το νησί Πρίγκιπα Εδουάρδου (-46.64417°N, 37.94333°W) είναι μικρότερο. Έχει έκταση 45 τ.χλμ., μήκος 10 χιλιόμετρα και πλάτος 6,57 χιλιόμετρα και βρίσκεται περίπου 19 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το νησί Μαριόν. Η κορυφή βαν Τσίντερεν Μπάκκερ βορειο-δυτικά του κέντρου, που φτάνει σε ύψος 672 μέτρα, είναι το ψηλότερο σημείο του νησιού. Αποτελείται από ένα οροπέδιο που στα ανατολικά ανυψώνεται ομαλά ενώ στα δυτικά σχηματίζει ένα γκρεμό. Υπάρχουν μερικοί υπεράκτιοι σκόπελοι κατά μήκος της βόρειας ακτής, όπως ο Σιπ Ροκ (100 μέτρα βόρεια) και οι Ρος Ροκς (500 μέτρα από την ακτή). thumb|240px|Το νησί Μαριόν
Κλίμα
Τα νησιά βρίσκονται στην πορεία των προς ανατολάς κινούμενων υφέσεων όλο τον χρόνο και αυτό τους δίνει ένα ασυνήθιστα δροσερό και θυελλώδεις κλίμα. Ισχυροί άνεμοι πνέουν σχεδόν κάθε μέρα του έτους και η κατεύθυνση του ανέμου είναι βορειοδυτική. Ετήσιοι μέσοι όροι βροχόπτωσης κυμαίνονται από 2.400 χιλιοστά έως πάνω από 3.000 χιλιοστά στην κορυφή Μασκαράν. Βρέχει κατά μέσο όρο περίπου 320 ημέρες το χρόνο (περίπου 28 ημέρες το μήνα) και τα νησιά είναι ανάμεσα στα πιο συννεφιασμένα μέρη στον κόσμο - περίπου 1.300 ώρες το χρόνο ηλιοφάνεια συμβαίνει στην προστατευμένη ανατολική πλευρά της νήσου Μαριόν, αλλά μόνο περίπου 800 ώρες στα σημεία μακριά από την ακτή και στις υγρές δυτικές πλευρές των νησιών. Το Καλοκαίρι και ο χειμώνας έχουν αρκετά παρόμοιο κλίμα με ψυχρούς ανέμους και την απειλή του χιονιού ή παγετού ανά πάσα στιγμή του έτους. Ωστόσο, η μέση θερμοκρασία του Φεβρουαρίου (μεσοκαλόκαιρο) είναι 8,3°C (46,9°F) και τον Αύγουστο είναι 3,9°C (39,0°F).
Πανίδα και χλωρίδα
Τα νησιά αποτελούν μέρος της οικοπεριοχής τούνδρα Νοτίου Ινδικού Ωκεανού Νήσων που περιλαμβάνει διάφορα υποαρκτικά νησιά. Σε αυτό το ψυχρό κλίμα, τα φυτά είναι κυρίως περιορίζονται σε χόρτα και βρύα, ενώ οι λειχήνες είναι οι πιο εμφανείς μύκητες. Τα κύρια αυτόχθονα ζώα είναι έντομα μαζί με μεγάλους πληθυσμούς των θαλάσσιων πτηνών, φώκιες και πιγκουίνους. Στα νερά γύρω από τα νησιά είναι συχνάζουν πολλά είδη φαλαινών, κυρίως όρκες που τρέφονται με πιγκουίνους και φώκιες.
Η άγρια ​​φύση είναι ιδιαίτερα ευάλωτη σε εισαχθέντα είδη, και ένα συγκεκριμένο πρόβλημα είναι οι γάτες. Το 1949, πέντε κατοικίδιες γάτες μεταφέρθηκαν στο νησί Μαριόν για να αντιμετωπιστεί ένα πρόβλημα με ποντίκια στο σταθμό. Οι γάτες πολλαπλασιάστηκαν γρήγορα και το 1977 υπήρχαν περίπου 3.400 γάτες στο νησί, που τρέφονται με θαλασσοπούλια αντί των ποντικών, με αποτέλεσμα να υπάρχει απειλή να εξαφανιστούν τα πουλιά από το νησί. Μερικά είδη εξαφανίστηκαν από το Μαριόν, και έτσι άρχισε ένα «πρόγραμμα εκρίζωσης της γάτας». Μερικές γάτες μολύνθηκαν σκοπίμως με ένα συγκεκριμένο ιό πανλευκοπενίας, ο οποίος μείωσε τον πληθυσμό των γατών σε περίπου 600 το 1982.
Ιστορία
Τα νησιά ανακαλύφθηκαν στις 4 Μαρτίου 1663 από τον Μπάρεντ Μπάρεντσοον Λαμ του ολλανδικού πλοίου Maerseveen και ονομάστηκαν Ντίνα (Πρίγκηπα Εδουάρδου) και Maerseveen (Μαριόν). Τον Ιανουάριο του 1772, ο Μαρκ-Ζοζέφ Μαριόν ντυ Φρεσν επισκέφθηκε τα νησιά και πέρασε πέντε ημέρες προσπαθώντας να φτάσει στη στερια, νομίζοντας ότι είχε βρει την Ανταρκτική (τότε δεν είχε ακόμα αποδειχθεί ότι υπάρχει). Ονόμασε τα νησιά Τερ ντε λ'Εσπεράνς (Μαριόν) και Ιλ ντε λα Καβέρν (Πρ. Εδουάρδου). Το 1776, η αποστολή του, με επικεφαλής τώρα τον δεύτερο στην ιεραρχία, Ζυλ Κροζέ του, μετά το θάνατο του ντυ Φρεσν, συναντήθηκε με τον Τζέιμς Κουκ στο Κέιπ Τάουν. Ο Κουκ στη συνέχεια έβαλε πλώρη για τα νησιά, αλλά δεν ήταν σε θέση να να δέσει λόγω της κακοκαιρίας. Ο Κουκ ονόμασε το μικρότερο νησί Πρίγκιπα Εδουάρδο, από ​​το τέταρτο γιο του βασιλιά Γεωργίου ΙΙΙ, και με το μεγαλύτερο έδωσε το όνομα του Μαρκ-Ζοζέφ Μαριόν ντυ Φρεσν.
Η νήσος Μαριόν και οι νήσος Πρίγκηπα Εδουάρδου διεκδικήθηκαν για τη Νότια Αφρική από μια νοτιοαφρικανική δύναμη του Ναυτικού από την HMSAS Transvaal υπό την εντολή του Τζον Φέαρμπερν στις 29 Δεκεμβρίου 1947 και 4 Ιανουαρίου 1948, αντίστοιχα. Την 1η Οκτωβρίου 1948 η προσάρτηση έγινε επίσημη όταν ο Κυβερνήτης-Στρατηγός Γιδεόν Μπραντ φαν Τσιλ υπέγραψε την πράξη Πρίγκιπα Εδουάρδου Νησιά, 1948.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Νότιος Ωκεανός Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Μαχμούτ Α΄
Ο Μαχμούτ Α΄ (I. Mahmud, ή Mahmud Sebkati (Σεμπκατί= σταθερός) 2 Αυγούστου 1696 - 13 Δεκεμβρίου 1754) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1730-1754, μεγαλύτερος γιος του Μουσταφά Β΄, αδελφός του Οσμάν Γ΄ και διάδοχος του θείου του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο παλάτι της Ανδριανούπολης και ήταν γιος του Σουλτάνου Μουσταφά Β΄ και της Σαλιχά Σουλτάν. Την εκπαίδευσή του ανέλαβε ο Παγελί Ιμπραΐμ Εφέντι. Μετά την άνοδο στο θρόνο του Αχμέτ Γ΄ και τον εκθρονισμό του πατέρα του Μουσταφά Β΄, ο πρίγκηπας Μαχμούτ Α΄ κατέφυγε με τη μητέρα του και τα αδέλφια του στην Κωνσταντινούπολη, όπου κλείστηκαν σε ιδιωτικό διαμέρισμα του αυτοκρατορικού ανακτόρου. Εκεί έζησε απομονωμένος, μέχρι το 1730 και την παραίτηση του Αχμέτ Γ΄ ως αποτέλεσμα της εξέγερσης του Πάτρονα Χαλίλ. Ήταν γνώστης της λογοτεχνίας και της μουσικής, ενώ ο ίδιος έγραφε ποιήματα στα αραβικά, συνέθετε και έπαιζε μουσική.
Βασιλεία
Το 1731 επανακτήθηκαν τα δυτικά εδάφη του Ιράν και με συνθήκη που υπογράφτηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1732, ο ηγέτης των Σαφαβιδών Σαχ Ταχμάσπ Β΄ παραχώρησε περιοχές του βόρειου Αζερμπαϊτζάν, του Νταγκεστάν και της Γεωργίας. Για αυτές τις στρατιωτικές επιτυχίες των πρώτων ετών, ο Μαχμούτ απέκτησε τον τίτλο του Γαζή. Ακολούθησε ωστόσο νέα σύρραξη το 1733 που οδήγησε σε ήττα του οθωμανικού στρατού και στην ιρανική επανάκτηση του βόρειου Ιράκ και του Καυκάσου. Με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης του 1736, αναγνωρίστηκαν τα σύνορα που καθορίστηκαν νωρίτερα από τη συνθήκη Κασρ-ι Σιρίν.
Το 1736 ξέσπασε νέα σύγκρουση, με τη Ρωσία, μετά από ρωσική επίθεση στην Κριμαία, την οποία ακολούθησε το επόμενο έτος αυστριακή επίθεση στην περιοχή των Βαλκανίων. Οι επιτυχίες του οθωμανικού στρατού εναντίον των Αυστριακών στο δυτικό μέτωπο, σε συνδυασμό με τη συμμαχία των Οθωμανών με την Πρωσία, την Πολωνία και τη Σουηδία, ανάγκασαν τελικά και τις δύο πλευρές να διαπραγματευτούν με τον Μαχμούτ Α΄, καταλήγοντας στη Συνθήκη του Βελιγραδίου (18 Σεπτ. 1737) με την οποία εξασφαλιζόταν η αποχώρηση Αυστριακών και Ρώσων από τα οθωμανικά εδάφη.
Ο Μαχμούτ Α΄ χαρακτηρίζεται ως μετριοπαθής ηγέτης, που έδωσε έμφαση στη διατήρηση της δημόσιας τάξης και ήταν ανοιχτός στα προβλήματα του λαού. Επί των ημερών του χτίστηκαν αρκετά δημόσια κτίρια, όπως το συγκρότημα του Νουρού Οσμάνιγε, το Γιλντί Ντεντέ Τζαμί, καθώς και τρεις βιβλιοθήκες: στην Αγία Σοφία (1740), κοντά στο Φατίχ Τζαμί (1742) και στο Γαλατά Σαράι (1754).
Θάνατος
Πέθανε το 1754 και με εντολή του αδελφού και διαδόχου του Οσμάν Γ΄, τάφηκε στο μαυσωλείο του Γενί Τζαμί, όπου είχαν επίσης ταφεί ο παππούς του Μεχμέτ Δ΄, και ο πατέρας του Μουσταφά Β΄. Δεν απέκτησε παιδιά.
Οικογένεια
Σύζυγοι
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
2258 Βίιπουρι
Ο Βίιπουρι (Viipuri) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,807. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από το φινλανδικό όνομα της ρωσικής πόλεως Βίμποργκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βίιπουρι εκτιμάται σε 23,47 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος) ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,088 ± 0,012. Ο Βίιπουρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 49 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιιπουρι
Γεώργιος Μπουοντελμόντι
Ο Γεώργιος Μπουοντελμόντι (Giorgio de' Buondelmonti), υπήρξε ηγεμόνας της Ηπείρου (Δεσπότης) στα Ιωάννινα για ένα διάστημα εντός του 1411.
Ο Γεώργιος ήταν ο νεότερος γιος του Ησαύ Μπουοντελμόντι, από την τρίτη του σύζυγο Γιεβντοκίγια Μπάλσιτς (Jevdokija Balšić). Όταν απεβίωσε ο πατέρας του στις 6 Φεβρουαρίου 1411, η μητέρα του προσπάθησε να διατηρήσει την εξουσία για λογαριασμό του γιου της, που ήταν τότε βρέφος. Η Ευδοκία δεν ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους ευγενείς των Ιωαννίνων, και όταν μάλιστα έγινε γνωστό ότι σκόπευε να παντρευτεί κάποιον Σέρβο, την εκθρόνησαν μόλις 20 μέρες μετά την ενθρόνιση του βρέφους. Η μητέρα με το παιδί της κατέφυγε στη Σερβία. Ο Γεώργιος μνημονεύεται σε διάφορα μεσαιωνικά έγγραφα και βρισκόταν εν ζωή το 1452, ενώ η χρονολογία θανάτου του δεν έχει διασωθεί από καμία πηγή.
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου
Πιόνιο
thumb|right|200px|Η δομή των κουάρκ ενός φορτισμένου πιονίου (π+)
Στη φυσική των σωματιδίων, πιόνιο (συντομογραφία του πι-μεσονίου το οποίο συμβολίζεται με το γράμμα π) είναι οποιοδήποτε από τα εξής τρία υποατομικά σωματίδια: π0, π+ και π−. Τα πιόνια είναι τα ελαφρύτερα μεσόνια και παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξήγηση των χαμηλής ενέργειας ιδιοτήτων της ισχυρής πυρηνικής δύναμης.
Βασικές ιδιότητες
Τα πιόνια έχουν spin 0 και αποτελούνται από κουάρκς πρώτης γενιάς. Στο πρότυπο των κουάρκς, ένα up κουάρκ και ένα anti-down κουάρκ συνθέτουν ένα π+, ενώ ένα down κουάρκ και ένα anti-up κουάρκ συνθέτουν το π−, τα οποία είναι μεταξύ τους αντισωμάτια. Τα αφόρτιστα πιόνια είναι συνδυασμοί ενός up κουάρκ με ένα anti-up κουάρκ ή ενός down κουάρκ με ένα anti-down κουάρκ και έχουν τους ίδιους κβαντικούς αριθμούς.
Διάσπαση φορτισμένων πιονίων
Ο βασικός τρόπος διάσπασης του πιονίου, με πιθανότητα 99,9877%, είναι μια καθαρά λεπτονική διάσπαση σε ένα μιόνιο και το νετρίνο του:
π+	→	μ+	+	νμ
Ο δεύτερος πιο κοινός τρόπος διάσπασης του πιονίου, με πιθανότητα 0,0123%, είναι επίσης λεπτονικός και το πιόνιο διασπάται σε ένα ηλεκτρόνιο και στο αντίστοιχο νετρίνο. Αυτός ο τρόπος ανακαλύφθηκε στο Κέντρο Πυρηνικών Μελετών και Ερευνών (CERN) το 1958:
π+	→	e+	+	νe
π−	→	e−	+	νe
Διάσπαση αφόρτιστων πιονίων
Το μεσόνιο π0 έχει μια ελαφρώς μικρότερη μάζα (135.0 MeV/c2) και μια πολύ πιο σύντομη μέσης διάρκειας ζωής (8.4×10−17 s). Αυτό το πιόνιο διασπάται με μια διαδικασία ηλεκτρομαγνητικής δύναμης. Ο κύριος τρόπος διάσπασης, με πιθανότητα 98,798%, είναι σε δύο φωτόνια:
Ο δεύτερος πιο κοινός τρόπος διάσπασής του, με πιθανότητα 1,198%, είναι η αποκαλούμενη διάσπαση «Dalitz» σε ένα φωτόνιο και ένα ζευγάρι ηλεκτρονίου-ποζιτρονίου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχειώδη σωμάτια Κατηγορία:Μεσόνια
Κλάους Σβαμπ
Ο Κλάους Μάρτιν Σβαμπ (γερμ.: Klaus Martin Schwab) (γεν.: 30 Μαρτίου 1938) είναι Γερμανός μηχανικός, οικονομολόγος και ιδρυτής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Έχει διατελέσει πρόεδρος του εν λόγω οργανισμού από την ίδρυσή του το 1971.
Βίος
Ο Σβαμπ γεννήθηκε στο Ράβενσμπουργκ. Οι γονείς του είχαν μετακομίσει από την Ελβετία στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Τρίτου Ράιχ, προκειμένου ο πατέρας του να αναλάβει τον ρόλο του διευθυντή στην Escher Wyss AG. Η οικογένεια του Σβαμπ παρακολουθείτο από την Γκεστάπο, η οποία το 1944 ανέκρινε επίσης τη μητέρα του (που καταγόταν από τη Ζυρίχη) επειδή χρησιμοποιούσε δημόσια την ελβετική προφορά. Είναι πολίτης της Γερμανίας, αν και έχει τρεις Ελβετούς παππούδες και δύο Ελβετούς αδελφούς.
Ο Σβαμπ είναι παντρεμένος από το 1971 με τη Χίλντα Σβαμπ, πρώην βοηθό του. Ο γάμος έγινε στην Κοιλάδα του Σέρτιγκ, στην Ελβετία, σε εκκλησία Μεταρρυθμιστών. Το ζευγάρι ζει στην Κολωνία της Ελβετίας. Οι Σβαμπ έχουν δύο ενήλικα παιδιά, τη Νικό (γεννημένη το 1975/76) και τον Ολίβιε. Η Νικόλ Σβαμπ είναι συνιδρύτρια του προγράμματος για την ισότητα των φύλων.
Εκπαίδευση
Το 1961 αποφοίτησε ως μηχανολόγος μηχανικός από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης, το οποίο τού απένειμε διδακτορικό δίπλωμα μηχανικής με τίτλο: Der longerfristige Exportkredit als betriebswirtschaftliches Problem des Maschinenbaues (Η μακροπρόθεσμη εξαγωγική πίστωση ως επιχειρηματικό πρόβλημα στη μηχανολογία). Του απονεμήθηκε επίσης διδακτορικό δίπλωμα στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Φρίμπουργκ και μεταπτυχιακό δίπλωμα δημόσιας διοίκησης από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης John F. Kennedy του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.
Καριέρα
Ο Σβαμπ ήταν καθηγητής επιχειρηματικής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης από το 1972 έως το 2003 και έκτοτε είναι επίτιμος καθηγητής εκεί. Από το 1979, δημοσιεύει την Παγκόσμια Έκθεση Ανταγωνιστικότητας, μια ετήσια έκθεση που αξιολογεί τις δυνατότητες αύξησης της παραγωγικότητας και της οικονομικής ανάπτυξης των χωρών σε όλο τον κόσμο, η οποία συντάσσεται από μια ομάδα οικονομολόγων. Η έκθεση βασίζεται σε μια μεθοδολογία που ανέπτυξε ο ίδιος, η οποία μετρά την ανταγωνιστικότητα όχι μόνο με όρους παραγωγικότητας αλλά και με βάση κριτήρια βιωσιμότητας.
Κατά τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, υπηρέτησε σε διάφορα διοικητικά συμβούλια εταιρειών, όπως η Swatch Group, η Daily Mail Group και η Vontobel Holding.
Είναι πρώην μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.
Ως συγγραφέας
Ο Σβαμπ είναι συγγραφέας ή συσυγγραφέας αρκετών βιβλίων. Ορισμένοι τον θεωρούν "ευαγγελιστή" του "καπιταλισμού των ενδιαφερομένων μερών". Η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, το θέμα ενός βιβλίου που έγραψε το 2016, είναι μια άλλη ιδέα που έχει εκλαϊκεύσει. Τον Ιανουάριο του 2017 ο Στίβεν Πουλ στην εφημερίδα The Guardian επέκρινε το βιβλίο του Σβαμπ για την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, επισημαίνοντας ότι το "διαδίκτυο των πραγμάτων" θα μπορούσε πιθανώς να παραβιαστεί. Επέκρινε επίσης τον Σβαμπ επειδή δείχνει ότι οι μελλοντικές τεχνολογίες μπορεί να χρησιμοποιηθούν για καλό ή κακό, αλλά δεν παίρνει θέση επί των ζητημάτων, αλλά προσφέρει μόνο αόριστες συστάσεις πολιτικής. Ο "συντάκτης καινοτομίας" των Financial Times διαπίστωσε ότι "η άναρθρη ζωντάνια της πρόζας" τον οδήγησε στο να «υποψιαστεί ότι αυτό το βιβλίο γράφτηκε πραγματικά από ανθρώπους - από ανθρώπους που κατοικούν σε έναν παράξενο κόσμο του λυκόφωτος των ενδιαφερόμενων μερών, των εξωτερικοτήτων, των σημείων καμπής και των "αναπτυξιακών έργων"».
Ο πολιτικός επιστήμονας Κλάους-Γκερντ Γκέσσεν υποστήριξε ότι η κυρίαρχη ιδεολογία της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης είναι ο υπερανθρωπισμός.
Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ
Το 1971, ο Σβαμπ ίδρυσε το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Διοίκησης, το οποίο μετονομάστηκε σε Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ το 1987. Το 1971 δημοσίευσε επίσης το βιβλίο Moderne Unternehmensführung im Maschinenbau (Σύγχρονη διοίκηση επιχειρήσεων στη μηχανολογία). Σε αυτό το βιβλίο, υποστήριξε ότι η διοίκηση μιας σύγχρονης επιχείρησης πρέπει να εξυπηρετεί τόσο τους μετόχους όσο και τα εταιρικά ενδιαφερόμενα μέρη (die Interessenten), για να επιτευχθεί μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και ευημερία. Ο Σβαμπ έχει υπερασπιστεί την έννοια της πολυμερούς συμμετοχής από την ίδρυση του ΠΟΦ.
Το 2003 ο Σβαμπ διόρισε τον Χοσέ Μαρία Φιγκέρες ως Διευθύνοντα Σύμβουλο του ΠΟΦ, τον προβλεπόμενο διάδοχό του. Τον Οκτώβριο του 2004, ο Φιγκέρες παραιτήθηκε λόγω της αδήλωτης λήψης αμοιβών συμβούλων ύψους άνω των 900. 000 δολαρίων ΗΠΑ από τη γαλλική εταιρεία τηλεπικοινωνιών Alcatel, ενώ εργαζόταν στο Φόρουμ. Το 2006, η Διεθνής Διαφάνεια επισήμανε το περιστατικό αυτό στην Παγκόσμια Έκθεση για τη Διαφθορά. κέντρο|μικρογραφία|Ο Σβαμπ (δεξιά) ανοίγει το εναρκτήριο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Διοίκησης στο Νταβός το 1971. Το 2015, το ΠΟΦ αναγνωρίστηκε επίσημα από την ελβετική κυβέρνηση ως "διεθνής οργανισμός".
Επίπεδο μισθών και έλλειψη οικονομικής διαφάνειας
Ενώ ο Σβαμπ δήλωσε ότι οι υπερβολικά υψηλοί μισθοί των διευθυντικών στελεχών "δεν είναι πλέον κοινωνικά αποδεκτοί", ο δικός του ετήσιος μισθός ύψους περίπου ενός εκατομμυρίου ελβετικών φράγκων έχει επανειλημμένα επισημανθεί από διάφορα μέσα ενημέρωσης. Ο ελβετικός ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός οργανισμός SRF ανέφερε αυτό το επίπεδο μισθού στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων δημόσιων συνεισφορών στο ΠΟΦ και του γεγονότος ότι το Φόρουμ δεν καταβάλλει ομοσπονδιακούς φόρους. Επιπλέον, ένας πρώην δημοσιογράφος της Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο Γιούργκεν Ντανχ, άσκησε την κριτική ότι οι οικονομικές εκθέσεις του ΠΟΦ δεν ήταν ιδιαίτερα διαφανείς, καθώς δεν αναλύονταν ούτε τα έσοδα ούτε οι δαπάνες. Ο Σβαμπ έχει επίσης προκαλέσει κοινωνική κατακραυγή για την ανάμειξη των οικονομικών του μη κερδοσκοπικού ΠΟΦ και άλλων κερδοσκοπικών επιχειρηματικών εγχειρημάτων. Για παράδειγμα, το ΠΟΦ ανέθεσε σύμβαση πολλών εκατομμυρίων δολαρίων στην USWeb το 1998. Ωστόσο, λίγο μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας, ο κ. Σβαμπ πήρε θέση στο διοικητικό συμβούλιο της ίδιας εταιρείας, αποκομίζοντας πολύτιμα δικαιώματα προαίρεσης αγοράς μετοχών. μικρογραφία|220x220εσ|Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Σβαμπ ανταλλάσσουν χειραψία στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης.
Κατάληψη των δημοκρατικών δομών και θεσμών
Σύμφωνα με το Διακρατικό Ινστιτούτο (TNI), το Φόρουμ σχεδιάζει να αντικαταστήσει ένα αναγνωρισμένο δημοκρατικό μοντέλο με ένα μοντέλο όπου μια αυτο-επιλεγμένη ομάδα "ενδιαφερομένων" λαμβάνει αποφάσεις για λογαριασμό του λαού. Η δεξαμενή σκέψης συνοψίζει ότι εισερχόμαστε όλο και περισσότερο σε έναν κόσμο όπου συγκεντρώσεις όπως το Νταβός αποτελούν "ένα σιωπηλό παγκόσμιο πραξικόπημα" για την κατάληψη της διακυβέρνησης.
Σε συνέντευξή του το 2017, ο Σβαμπ δήλωσε ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είχε αναγνωριστεί ως Νέος Παγκόσμιος Ηγέτης, ενώ αναφέρθηκε και στον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τρυντώ: "Πρέπει να πω, όταν αναφέρω τώρα ονόματα, όπως η κυρία (Άνγκελα) Μέρκελ και ακόμη και ο Βλαντιμίρ Πούτιν, και ούτω καθεξής, όλοι τους έχουν υπάρξει Νέοι Παγκόσμιοι Ηγέτες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Αλλά αυτό για το οποίο είμαστε πολύ περήφανοι τώρα είναι η νέα γενιά, όπως ο πρωθυπουργός Τζάστιν Τρυντώ . . . Διεισδύουμε στο ντουλάπι. Έτσι, χθες ήμουν σε μια δεξίωση για τον πρωθυπουργό Τριντό και ξέρω ότι το μισό υπουργικό συμβούλιο του, ή και περισσότερο από το μισό, είναι στην πραγματικότητα Νέοι Παγκόσμιοι Ηγέτες".
Διαμάχη με τον δήμο του Νταβός
Τον Ιούνιο του 2021, ο Σβαμπ επέκρινε έντονα την "κερδοσκοπία", τον "εφησυχασμό" και την "έλλειψη δέσμευσης" του δήμου του Νταβός σε σχέση με την ετήσια συνάντηση του ΠΟΦ. Ανέφερε ότι η προετοιμασία της συνάντησης που σχετίζεται με το COVID στη Σιγκαπούρη το 2021/2022 δημιούργησε μια εναλλακτική λύση για τη φιλοξενία της στην Ελβετία και θεωρεί ότι η πιθανότητα να παραμείνει η ετήσια συνάντηση στο Νταβός είναι μεταξύ 40 και 70 %.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Μεταξύ άλλων βραβείων, ο Σβαμπ έχει τιμηθεί με τη γαλλική Λεγεώνα της Τιμής (ιπποτική διάκριση), τον Μεγάλο Σταυρό με Αστέρι του Εθνικού Τάγματος της Γερμανίας και το ιαπωνικό Μεγάλο Κορδόνι του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου. Του απονεμήθηκε επίσης το βραβείο Dan David και η Βασίλισσα Ελισάβετ τον ανακήρυξε ιππότη του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου.
Ο Σβαμπ έχει τιμηθεί με πολλαπλούς τίτλους επίτιμου διδάκτορα από ιδρύματα όπως το London School of Economics, το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης και το Korea Advanced Institute of Science and Technology. Είναι τιμώμενο μέλος από την FC Bayern Munich.
Βιβλία
Ο Σβαμπ έχει συγγράψει ή συν-συγγράψει αρκετά βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Δώρος Αντωνίου
Ο Δώρος Αντωνίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός και οικονομολόγος. Από την 1η Ιανουαρίου 2012 είναι Δήμαρχος Μέσα Γειτονιάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δώρος Αντωνίου γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 7 Μαρτίου 1965. Σπούδασε με αθλητική υποτροφία στο St. John’s University της Νέας Υόρκης, αποκτώντας πτυχίο B.S. in Accounting. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στο ίδιο πανεπιστήμιο αποκτώντας M.B.A. in Finance. Την περίοδο των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος του συμβουλίου της Φοιτητικής Οργάνωσης Κυπρίων Αμερικής (1990-1991).
Αρχικά εργάστηκε για πέντε χρόνια στη Νέα Υόρκη ως οικονομολόγος. Από το 1993 έως το 2011 εργάστηκε ως διευθυντικό στέλεχος σε μεγάλους οργανισμούς διεθνών δραστηριοτήτων στην Κύπρο. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος σε αρκετά διοικητικά συμβούλια δημοσίων εταιρειών στον τουριστικό και χρηματοοικονομικό τομέα.
Είναι νυμφευμένος με τη Θώη Λεωνίδου και έχει τρεις υιούς.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε Δήμαρχος Μέσα Γειτονιάς. Επανεξελέγη στις Δημοτικές εκλογές του 2016. Όντας Δήμαρχος Μέσα Γειτονιάς, είναι ταυτόχρονα μέλος του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντας, του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού, της Εταιρείας Τουριστικής Ανάπτυξης Λεμεσού και Γραμματέας του Ιδρύματος Γ.Ν. Καλογερόπουλου.
Τον Μάρτιο του 2017 εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος της Ένωσης Δήμων Κύπρου. Τον Μάιο του 2017 ανέλαβε πρόεδρος του ΟΕΔΑ (Ολοκληρωμένες Εγκαταστάσεις Διαχείρισης Απορριμμάτων Λεμεσού).
Αθλητικές Δραστηριότητες
Ο Δώρος Αντωνίου είχε έντονη δράση στον χώρο του αθλητισμού, στην Κύπρο και στην Νέα Υόρκη. Κατά την περίοδο των σπουδών του διετέλεσε ενεργό μέλος του Παγκύπριου Νέας Υόρκης. Επιπρόσθετα, διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Απόλλωνα Λεμεσού (2000-2010). Την περίοδο 2005-2006 ήταν πρόεδρος του σωματείου Απόλλωνα Λεμεσού. Το 2009 ήταν πρόεδρος της ποδοσφαιρικής εταιρείας του Απόλλωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Μέσα Γειτονιάς Κατηγορία:Κύπριοι οικονομολόγοι
Σιντίλα
Ο Σιντίλα, λατινικά : Chintila, Chintila, Cintila, ( π. 606 – 20 Δεκεμβρίου 639) ήταν Βησιγότθος βασιλιάς της Ισπανίας, της Σεπτιμανίας και της Γαλισίας από το 636. Διαδέχθηκε τον Σισενάνδ και βασίλευσε μέχρι που απεβίωσε από φυσικά αίτια, προεδρεύοντας στην Ε΄ και την ΣΤ΄ προσωρινή Σύνοδο του Τολέδου. Έγραψε και ποίηση. Τον διαδέχθηκε ο γιος του από μία άγνωστη σύζυγο, ο Tούλγα.
Βασιλεία
Ο Τσιντίλα έγινε βασιλιάς μετά το τέλος τού προκατόχου του Σισέναδ το 636. Είναι άγνωστο εάν ή πώς είχε σχέση με τον Σισενάνδ, και είναι εξίσου ασαφές πώς ο Σιντίλα διαδέχτηκε τον Σισενάνδ. Και οι δύο βασιλείς είχαν ταραχώδη βασιλεία, αντιμετωπίζοντας εξεγέρσεις που ενορχηστρώθηκαν από άλλους, που είχαν κάποια αξίωση για τον θρόνο.
Ο Σιντίλα συγκάλεσε δύο Συνόδους στο Τολέδο, την Ε΄ Σύνοδο του Τολέδου το 636 και την ΣΤ΄ Σύνοδο του Τολέδου το 638. Η ΣΤ΄ Σύνοδος συζήτησε θέματα όπως οι εκκλησιαστικοί κανόνες, η μεταχείριση των Εβραίων στο βασίλειο του Σιντίλα, ακόμη και νόμοι του βασιλείου σχετικά με τα δικαιώματα των πολιτών και το δίκαιο ιδιοκτησίας. Το συμβούλιο συζήτησε επίσης εκτενώς, τα προσόντα των βασιλέων. Αποφάσισαν, για παράδειγμα, ότι μόνο ένα άτομο Βησιγοτθικής ευγενικής καταγωγής μπορούσε να είναι βασιλιάς. Ήταν 53 επίσκοποι, διάκονοι ή άλλοι εκπρόσωποι της εκκλησίας, που παρευρέθηκαν στην ΣΤ΄ Σύνοδο του Τολέδου.
Διώξεις Εβραϊκών Πληθυσμών
Ως βασιλιάς, ο Σιντίλα εξασφάλισε ότι οι Βησιγότθοι ήταν εξ ολοκλήρου χριστιανοί, φτάνοντας στο σημείο να απαγορεύσει τους Εβραίους από το βασίλειο. Το ΣΤ΄ Συμβούλιο του Τολέδου τον επαίνεσε γι' αυτές τις προσπάθειες, ζητώντας από τον Θεό να διασφαλίσει ότι ο βασιλιάς θα ζήσει μία μακρά ζωή και δεσμεύτηκε να παραμείνει σε εγρήγορση, ώστε αυτές οι πολιτικές να συνεχιστούν και στο μέλλον. Αυτή η πρακτική δίωξης είχε γίνει ευρέως διαδεδομένη υπό τον βασιλιά Σισεβούτ (βασ. 611/612-620 ), ο οποίος διέταξε τη μεταστροφή τους. Αυτή η πρακτική καταδικάστηκε αργότερα από το Δ΄ Συμβούλιο του Τολέδου. Ο Σιντίλα υιοθέτησε παρόμοιες πρακτικές και τα μετέπειτα συμβούλια ενέκριναν. Η βασιλεία του Σιντίλα έθεσε τις βάσεις για τους μελλοντικούς Βησιγότθους βασιλείς να διώξουν περαιτέρω τους εβραϊκούς πληθυσμούς. Το 650 οι εβραϊκοί πληθυσμοί που ζούσαν ανάμεσα στους Βησιγότθους ορκίστηκαν στον βασιλιά Ρεκέσβινθ, κάτι που υποδεικνύει ότι είχαν βαφτιστεί -διαφορετικά θα είχαν την ποινή του θανάτου- ως χριστιανοί υπό τον βασιλιά Σιντίλα, αλλά ότι, ανεξάρτητα από την αναγκαστική φύση της μεταστροφής, θα συνέχιζαν να πιστεύουναι στις χριστιανικές διδασκαλίες αντί της εβραϊκής τους κληρονομιάς. Ο Βησιγοτθικός Κώδικας εδραίωσε περαιτέρω την πρακτική του Σιντίλα δίωξης των εβραϊκών πληθυσμών, με ένα τμήμα να απαγορεύει συγκεκριμένα στους Βησιγότθους πολίτες να προστατεύουν τους Εβραίους στο βασίλειο των Βησιγότθων.
Σχέσεις με τον παπισμό
Η ποίηση του βασιλιά Σιντίλα είναι ενδεικτική τού λαϊκού ύφους της εποχής. Ένα παράδειγμα είναι το ποίημα, που στάλθηκε στον πάπα Ονόριο Α' είτε λίγο πριν, είτε λίγο μετά το τέλος τού Πάπα. Ο Σιντίλα δώρισε ένα ύφασμα («velum») ως κάλυμμα στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, με ένα ποίημα που δοξάζει τον πάπα Ονόριο και τον Άγιο Πέτρο, καθώς και να προσεύχονται για τη σωτηρία του. Η επικοινωνία του Σιντίλα με τον πάπα ήταν ενδεικτική της δέσμευσης στον Χριστιανισμό, όπως περιγράφεται από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας.
Ιστοριογραφία
Μεταξύ των πιο συχνά αναφερόμενων έργων σχετικά με τους Βησιγότθους είναι το βιβλίο του E. A. Τόμπσον Οι Γότθοι στην Ισπανία. Δημοσιεύτηκε το 1969, και ο Τόμπσον υποστηρίζει ότι ο Χριστιανισμός είναι ένα μεγάλο μέρος αυτού που έκανε τους Βησιγότθους, Βησιγότθους. Ο Σιντίλα αναφέρεται εν συντομία στο έργο, αλλά ο Tόμπσον υποστηρίζει ότι πρέπει να είχε σχετικά μικρή σημασία, καθώς σπάνια αναφέρεται ακόμη και στη σύγχρονη λογοτεχνία.
Οι περισσότερες σύγχρονες πηγές αναφέρουν τον Σιντίλα μόνο εν παρόδω. Περισσότερος χρόνος αφιερώνεται στις προσωρινές συνόδους στο Τολέδο, που κάλεσε ο βασιλιάς. Ο Ρότζερ Κόλινς έχει βασιστεί εκτενώς στο έργο του Τόμπσον, περιγράφοντας εκτενώς το Βησιγοτθικό βασίλειο. Ο Κόλινς συμφωνεί γενικά με την αναφορά, που κάνει ο Tόμπσον. Στο βιβλίο του Early Medieval Spain το 1995, ο Κόλινς υποστηρίζει ότι ο Χριστιανισμός ήταν μία βασική πτυχή της βησιγοτθικής ζωής. Σε ένα τμήμα του βιβλίου του Ρέυμοντ Καρρ "Spain: a History", ο Κόλινς έγραψε και πάλι για τις προόδους, που έγιναν από σχεδόν κάθε Βησιγότθο βασιλιά του 7ου αι. στην επιδίωξη της προόδου του Χριστιανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Πρόγραμμα Explorer
Το Πρόγραμμα Explorer είναι αμερικανικό ερευνητικό διαστημικό πρόγραμμα το οποίο επιτρέπει σε επιστήμονες διάφορων ειδικοτήτων (φυσικοί, αστροφυσικοί, γεωφυσικοί κ.α.) να διεξάγουν ερευνητικό έργο από το διάστημα με χρήση μη επανδρωμένων σκαφών. Από το 1958 που ξεκίνησε μέχρι σήμερα έχουν εκτοξευτεί πάνω από 90 αποστολές και το πρόγραμμα ακόμα παραμένει ενεργό. Από το Explorer 6 και μετά τη διαχείριση του έχει αναλάβει η NASA, η οποία τακτικά συνεργάζεται με άλλους οργανισμούς από τις ΗΠΑ και το εξωτερικό.
Αποστολές
Σημείωση: Οι αριθμοί των αποστολών ορίσθηκαν επισήμως μετά το 1975.
Ρίτσμοντ Χιλ (Οντάριο)
To Ρίτσμοντ Χιλ (αγγλικά: Richmond Hill) είναι πόλη στη νοτιοκεντρική περιοχή του Γιορκ στο Οντάριο του Καναδά. Αποτελεί μέρος της ευρύτερης περιοχής του Τορόντο. Είναι ο τρίτος πιο πυκνοκατοικημένος δήμος της Περιφέρειας Γιορκ και ο 28ος με τον μεγαλύτερο πληθυσμό του Καναδά. Ο πληθυσμός της πόλης κατά την απογραφή του 2016 ήταν 195.022 κάτοικοι.
Το Ρίτσμοντ Χιλ έχει σημειώσει σημαντική αύξηση του πληθυσμού από τη δεκαετία του 1990. Η πόλη φιλοξενεί το τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου Ντέιβιντ Ντάνλαπ, το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στον Καναδά.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2016, τα αγγλικά είναι η μητρική γλώσσα του 36,3% των κατοίκων του Ρίτσμοντ Χιλ. Οι γηγενείς ομιλητές των καντονέζικων αποτελούν το 11,6% του πληθυσμού της πόλης· ακολουθούν τα μανδαρινικά (11,1%), τα περσικά (9,8%), τα ρωσικά (5,0%), τα ιταλικά (3,2%) και τα κορεατικά (2,2%).
Από το 2011, το 50,0% του πληθυσμού της πόλης ακολουθεί τον Χριστιανισμό, και κυρίως τον Καθολικισμό (25,5%). Όσοι ασκούν μη χριστιανικές θρησκείες ακολουθούν, σύμφωνα με το μέγεθος, το Ισλάμ (11,5%), τον Ιουδαϊσμό (5,5%), τον Βουδισμό (2,8%) και τον Ινδουισμό (2,4%). Αυτοί που δεν έχουν θρησκευτικές πεποιθήσεις αντιπροσωπεύουν το 26,4% του πληθυσμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο