cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013
Εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας και παρουσίαση
Στις 17 Οκτωβρίου 2012 ο Martin Österdahl ανάφερε στη σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ότι η Σουηδική τηλεόραση (STV) ανακοίνωσε πως στο διαγωνισμό του 2013 θα υπάρχει μόνο μία παρουσιάστρια που θα παρουσιάσει και τις τρεις βραδιές, σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια που υπήρχαν ακόμα και τρεις παρουσιαστές, κάτι που έχει να συμβεί από το 1995, όταν στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας η Μέρι Κέννεντυ ήταν σόλο παρουσιάστρια. Η Πέτρα Μέντε ανακοινώθηκε πως θα παρουσιάσει τον διαγωνισμό στις 28 Ιανουαρίου 2013.
Διαγωνιζόμενοι
Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 ανακοινώθηκε ότι 39 χώρες θα διαγωνιστούν στο Διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2013. Η Αρμενία θα επιστρέψει στο διαγωνισμό, μετά την περσινή της αποχώρηση για λόγους πολιτικής αντιπαλότητας. Επειδή το Μάλμε είναι, γεωγραφικά, κοντά στη Δανία και τη Νορβηγία, αποφασίστηκε να συμμετάσχουν σε διαφορετικούς ημιτελικούς για να μην υπάρξει έλλειψη εισιτηρίων σε κάποιον από αυτούς. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη και η Πορτογαλία δεν έλαβαν μέρος για οικονομικούς λόγους. Επίσης, δεν έλαβαν μέρος η Σλοβακία και η Τουρκία.
Καλλιτέχνες που επανέρχονται
Η Βαλεντίνα Μονέττα εκπροσώπησε τον Άγιο Μαρίνο για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Η Ελίτσα Τοντορόβα και ο Στόγιαν Γιανκούλοφ που είχαν εκπροσωπήσει τη Βουλγαρία το 2007 και κατάφεραν να πάρουν την καλύτερη θέση για τη χώρα μέχρι σήμερα, επέστρεψαν με το τραγούδι "Samo shampioni" (Μόνο πρωταθλητές). Η Νεβάνα Μπόζοβικ, μέλος τον Moje 3, είχε εκπροσωπήσει τη Δημοκρατία της Σερβίας στον Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision και έγινε η πρώτη διαγωνιζόμενη που συμμετείχε και στους δύο διαγωνισμούς. Ο Μπλένταρ Σέικο, ο οποίος εκπροσώπησε την Αλβανία, ήταν κιθαρίστας για τη χώρα το 2011. Ο Γκορ Σουτζιάν (Αρμενία) και η Αλιόνα Μουν (Μολδαβία) έκαναν φωνητικά για τη χώρα τους το 2010 και το 2012 αντίστοιχα. Επίσης ο Pasha Parfeny που εκπροσώπησε τη Μολδαβία το 2012, έγραψε το τραγούδι της χώρας. Ο Lauri Pihlap και ο Kaido Põldma, που έκαναν φωνητικά για την Εσθονία, ήταν μέλη του συγκροτήματος 2XL που νίκησε το 2001 μαζί με τον Ντέιβ Μπέντον και τον Τάνελ Πάνταρ.
1ος Ημιτελικός
Σε αυτό τον ημιτελικό ψηφίζουν η Ιταλία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Τα δέκα τραγούδια που έχουν σημειωθεί με πορτοκαλί προκρίνονται στον τελικό.
2ος Ημιτελικός
Σε αυτό τον ημιτελικό ψηφίζουν η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία. Τα δέκα τραγούδια που έχουν σημειωθεί με πορτοκαλί προκρίνονται στον τελικό.
Εξαγορά ψήφων του Αζερμπαϊτζάν
Πριν από τους τελικούς, η Λιθουανική έδρα των μέσων μαζικής ενημέρωσης 15 λεπτά κυκλοφόρησε ένα βίντεο που υποδηλώνει ότι οι εκπρόσωποι του Αζερμπαϊτζάν προσπαθούσαν να δωροδοκήσουν τους Λιθουανούς για ψήφο κατά τη διάρκεια τηλεφωνικών συνομιλιών [80]. Το βίντεο περιγράφει λεπτομερώς το σχέδιο, το οποίο περιλάμβανε την πρόσληψη ομάδων με 10 άτομα το καθένα και την παροχή κάρτας SIM ώστε να μπορούν να ψηφίζουν πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας στο tele / smsvoting. Προτάθηκε επίσης ότι παρόμοια δραστηριότητα πραγματοποιήθηκε σε συνολικά 15 χώρες, όπως η Λετονία, η Εσθονία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία, η Κροατία και η Ελβετία [81]. Σε απάντηση των ισχυρισμών, ο εκτελεστικός υπεύθυνος Jon Ola Sand επιβεβαίωσε τη δέσμευση του διαγωνισμού για ένα "δίκαιο και διαφανές αποτέλεσμα". Ο ίδιος δήλωσε ότι ενώ οι διοργανωτές της Eurovision έψαχναν για την υπόθεση, «υπογράμμισαν ότι η πρόθεση αυτών των ατόμων δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη και δεν έχει καθιερωθεί καμία σύνδεση μεταξύ των ατόμων του βίντεο και της αντιπροσωπείας των Αζέρων, ή το μέλος της Azeri EBU Ictimai TV. " Πρόσθεσε ότι, από το 1998, όταν συμμετείχε για πρώτη φορά στον διαγωνισμό, "κάθε χρόνο υπάρχουν φήμες για παρατυπίες κατά την ψηφοφορία".
Η EBU επιβεβαίωσε αργότερα μια προσπάθεια εξαπάτησης στον διαγωνισμό, ο οποίος ήταν ανεπιτυχής σύμφωνα με την EBU, καθώς το σύστημα της EBU αποτρέπει την απάτη. Σύμφωνα με την EBU, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι κάποιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας έχει εμπλακεί σε εξαπάτηση. Οι κανόνες άλλαξαν το επόμενο έτος, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλοι οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς θα είναι υπεύθυνοι για την πρόληψη της απάτης προς όφελός τους ή θα αντιμετωπίσουν τριετή αναστολή εάν αποκαλυφθεί απάτη. Ωστόσο, τον Μάιο του 2015 ένα μέλος της Ομάδας Αναφοράς του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision επιβεβαίωσε ότι το Αζερμπαϊτζάν είχε εξαπατήσει και ότι ήταν οργανωμένο και πολύ ακριβό.
Όταν το Αζερμπαϊτζάν δεν έδωσε επίσημα σημεία στη Δίνα Γκαρίποβα της Ρωσίας, παρά το γεγονός ότι η Γκαριπόβα φέρεται να έρχεται δεύτερη στη δημοσκόπηση της χώρας, ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλιέφ διέταξε μια έρευνα. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ υποστήριξε ότι το αποτέλεσμα ήταν ψευδές και δήλωσε ότι «αυτή η εξωφρενική ενέργεια δεν θα παραμείνει χωρίς απάντηση». Υποσχέθηκε μια συντονισμένη απάντηση με τον ομόλογό του από το Αζερμπαϊτζάν, Έλμαρ Μαμμαντιαρόφ. Ταυτόχρονα, ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλέξανδρος Λουκασένκο ισχυρίστηκε ότι η χώρα του που δεν έλαβε σημεία από τη Ρωσία έδειξε ότι το αποτέλεσμα πρέπει να έχει παραποιηθεί. Τον Ιούνιο του 2013, ο Βρετανός νεοσύλλεκτος Μπόνι Τάιλερ ισχυρίστηκε επίσης ότι άκουσε τους Ρώσους να διαμαρτύρονται ότι το Αζερμπαϊτζάν δεν μας «έδωσε τα δέκα σημεία που πληρώσαμε». Ο υπεύθυνος της εκδήλωσης Sietse Bakker δήλωσε ότι οι ισχυρισμοί διερευνούνται και από την Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοτηλεόρασης.
Λογοτεχνικές καταγγελίες
Η συμμετοχή της Cascada για τη Γερμανία, "Glorious", αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας από την NDR μετά από ισχυρισμούς ότι ήταν πολύ παρόμοια με τον νικητή του 2012, "Euphoria" του Loreen. Ο εκπρόσωπος της NDR Iris Bents κατέγραψε τους ισχυρισμούς, δηλώνοντας ότι «Κάθε χρόνο υπάρχουν προσπάθειες δημιουργίας σκανδάλων γύρω από τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και τους συμμετέχοντες». Μετά από ανεξάρτητο έλεγχο, βρέθηκε ότι η "Glorious" δεν έχει καταγγείλει την "Euphoria".
Οι ισχυρισμοί της λογοκριτικής κατά της νικηφόρας εισόδου της Δανίας εμφανίστηκαν μετά τον Eric van Tijn, ένας αξιοσημείωτος παραγωγός ολλανδικής μουσικής, που ανέφερε την ομοιότητα του ανοιχτού φλάουτου σόλο με το "I Surrender", ένα τραγούδι του 2002 από την ολλανδική μπάντα K-Otic. Ωστόσο, ο Eric van Tijn δήλωσε επίσης ότι το σόλο φλάουτο ήταν η μόνη ομοιότητα μεταξύ των δύο τραγουδιών, οπότε το αποκαλούσε «καταιγίδα σε φλυτζάνι».
Έρικ Σάαντε
Ο οικοδεσπότης του green room Έρικ Σάαντε αναφέρθηκε στην Πέτρα Μέντε ως "MILF" στον αέρα κατά τη διάρκεια του διαλείμματος μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ημίσεος της ψηφοφορίας, λέγοντας "Πίσω σε σένα, Πέτρα #MILF". Όταν ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας για το Ηνωμένο Βασίλειο, το BBC το έβαλε αυτό, ο ήχος χάθηκε. Παραμένει άγνωστο αν αυτό ήταν απλώς ένα ατύχημα ή αν το έκανε το BBC σκοπίμως. Ενώ η δήλωση υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε και η SVT γνώριζε το σχέδιο του Saade, κάποιοι από τα κοινωνικά μέσα μπερδεύονταν και προσβάλλουν το σχόλιο.
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Το 2013 απονεμήθηκαν τα βραβεία που καθιερώθηκαν στη μνήμη του Μαρσέλ Μπεζανσόν. Τα βραβεία διακρίνονται σε 3 κατηγορίες: Καλλιτεχνικό, Βραβείο Κοινού και Βραβείο Συνθέτη.
OGAE
Τα βραβεία του Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision (κοινώς γνωστού ως OGAE) απονεμήθηκαν από τα φαν κλαμπ στους:
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Το χιουμοριστικό βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ για το χειρότερο ντύσιμο κέρδισαν οι Moje 3.
Ανακοίνωση βαθμών
<li>🇳🇴 - Tooji (Εκπροσώπησε τη Νορβηγία στο Διαγωνισμό του 2012) <li>🇦🇲 – Αντρέ (Εκπροσώπησε την Αρμενία στο Διαγωνισμό του 2006) <li>🇮🇹 – Φεντερίκα Τζεντίλε <li>🇫🇮 – Κριστίνα Γουίλερ <li>🇪🇸 – Ινές Παθ <li>🇧🇾 – Ντάρια Ντομράτσεβα <li> – Anmary (Εκπροσώπησε τη Λετονία στο Διαγωνισμό του 2012) <li>🇧🇬 – Τζοάνα Ντράγκνεβα (Εκπροσώπησε τη Βουλγαρία στο Διαγωνισμό του 2008 με το συγκρότημα Deep Zone Project)
<li>🇧🇪 – Μπάρμπαρα Λουίζ <li>🇷🇺 – Άλσου (Εκπροσώπησε τη Ρωσία στο Διαγωνισμό του 2000) <li>🇲🇹 – Έμα Χίκεϊ <li>🇪🇪 – Ρολφ Ρουσάλου <li>🇩🇪 – Λένα Μάγιερ-Λάντρουτ (Εκπροσώπησε τη Γερμανία στο Διαγωνισμό του 2010, οπότε νίκησε και στο Διαγωνισμό του 2011) <li>🇮🇸 – Μαρία Σιγρούν Χιλμαρσδότιρ <li>🇫🇷 – Μαρίν Βιν (Marine Vignes)
<li> – Αντριάνα Μαγκανιά <li> – Νίκι Μπερν <li> – Σόφι Λάσεν-Κάλκε <li>🇲🇪 – Ιβάνα Σέμπεκ <li> – Andrea F <li> – Λίζα Τσικλάουρι <li>🇲🇰 Macedonia – Ντιμίταρ Ατανασόφσκι <li>🇨🇾 – Λούκας Χαμάτσος <li> – Ούρσουλα Τόλι <li> – Μελανί Φρεϊμόν <li>🇱🇹 – Ίγκνας Κρουπαβίτσιους
Βάντα Γκερτς
Η Ταγματάρχης Βάντα Γκερτς (Wanda Gertz) (13 Απριλίου 1896 - 10 Νοεμβρίου 1958) ήταν Πολωνή ευγενούς καταγωγής, η οποία ξεκίνησε τη στρατιωτική της σταδιοδρομία στις Πολωνικές Λεγεώνες κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ντυμένη ως άντρας, με το ψευδώνυμο «Καζίμιες "Κάζικ" Ζουχόβιτς» («Kazimierz "Kazik" Żuchowicz»). Στη συνέχεια υπηρέτησε στην Ochotnicza Legia Kobiet (Λεγεώνα Εθελοντών Γυναικών) των Πολωνικών Ένοπλων Δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου έγινε εφεδρικός αξιωματικός αλλά αντιμετώπισε διακρίσεις και τις αφαιρέθηκε το αξίωμα του αξιωματικού. Συνεργάστηκε στενά με τον Στρατάρχη Γιούζεφ Πιουσούτσκι και παρέμεινε ακτιβίστρια στο σκοπό των γυναικών στο στρατό.
Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η εμπειρία και οι δεξιότητές της σε Ειδικές Επιχειρήσεις αναγνωρίστηκαν τελικά από στρατιωτικούς και έχοντας ενταχθεί στην αντίσταση το 1939 με το κωδικό όνομα «Λένα», έγινε αξιωματικός και διοικητής ενός τάγματος αποκλειστικά γυναικών στο Εσωτερικό Στρατό. Απονεμήθηκε με την υψηλότερη πολωνική στρατιωτική τιμή, μια μοναδική σπανιότητα για οποιαδήποτε γυναίκα της γενιάς της.
Πρώιμη ζωή και υπόβαθρο
Γεννήθηκε ως Βάντα Γκερτς φον Σχλις στη Βαρσοβία, από τη Φλορεντίνα και τον Γιαν Γκερτς φον Σχλις. Η οικογένειά της καταγόταν από τη Σαξονία, αλλά είχε εγκατασταθεί στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα, ενώ η Οίκος των Βέττιν κατείχε τον πολωνικό θρόνο. Ο πατέρας της Γκερτς πολέμησε στην Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863-64 και η Γκερτς μεγάλωσε ακούγοντας τις ιστορίες του πατέρα της και των συντρόφων του. Χρόνια αργότερα έγραψε:
Το 1913, η Γκερτς ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο Kuzienkowa στη Βαρσοβία. Στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στην τήρηση βιβλίων στο Εμπορικό Επιμελητήριο της Βαρσοβίας. Ενώ ήταν ακόμη στο σχολείο, είχε ενταχθεί στην 4η ομάδα της Εμίλια Πλάτερ των τότε παράνομων Κοριτσιών Ανιχνευτών και Οδηγών. Μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, προσχώρησε στην Konfederacja Polska (Πολωνική Συνομοσπονδία), μια εθνική οργάνωση λόμπι για την ανεξαρτησία. Η Γκερτς διένεμε πολιτικά φυλλάδια και έφτιαχνε ρούχα για αιχμαλώτους πολέμου. Στη συνέχεια προσχώρησε στο 4ο Τάγμα της Βαρσοβίας, αλλά τον Αύγουστο του 1915 αφού το Τάγμα είχε απορροφηθεί στην 1η Ταξιαρχία της Πολωνικής Λεγεώνας, απαγορεύτηκε στις γυναίκες να υπηρετήσουν στην πρώτη γραμμή.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Έχοντας κόψει τα μαλλιά της και ντυμένη με ανδρικά ρούχα, η Γκερτς παρουσιάστηκε σε γραφείο στρατολόγησης της Πολωνικής Λεγεώνας ως «Καζίμιες Ζουχόβιτς». Όλα πήγαν καλά μέχρι τον ιατρικό έλεγχο. Ωστόσο, ένας συμπονετικός ιατρός υποσχέθηκε να τη βοηθήσει, και την ανέθεσε να υπηρετήσει σε ιατρικό τάγμα. Μετά από μερικές εβδομάδες, ο «Κάζικ» ανατέθηκε σε μια μονάδα πυροβολικού, υπηρετώντας εκεί για έξι μήνες και βλέποντας δράση κατά τη διάρκεια της επίθεσης του Μπρουσίλοφ. Καθώς ήταν ιππέας, μπόρεσε να υπηρετήσει σε μια διμοιρία σημάτων. Αφού επέστρεψε στη Βαρσοβία το 1917, μετά την κρίση του όρμου, η Γκερτς εντάχθηκε στο γυναικείο παράρτημα της μυστικής Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (Polska Organizacja Wojskowa).
Στις 8 Δεκεμβρίου 1917, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στην Πλατεία Σωτήρος (Plac Zbawiciela) στη Βαρσοβία, η Γκερτς συνελήφθη και καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση, αλλά έχοντας καταβάλει εγγύηση, απελευθερώθηκε μετά από μερικές εβδομάδες. Μετά την απελευθέρωσή της, εργάστηκε ως αγγελιαφόρος και ασχολήθηκε με τον αφοπλισμό των γερμανικών στρατευμάτων το Νοέμβριο του 1918. Τον Δεκέμβριο του 1918, η Πολωνία κέρδισε τελικά την ανεξαρτησία της και η Γκερτς προσχώρησε στην Λαϊκή Πολιτοφυλακή και τοποθετήθηκε στο τμήμα εξοπλισμών τον Μάρτιο του 1919.
Πολωνο-Σοβιετικός πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Γυναίκες εθελόντιες στρατιώτες του Πολωνικού Στρατού το 1920. Τον Απρίλιο του 1919, αμέσως μετά το ξέσπασμα του Πολωνο-Σοβιετικού πολέμου, η Γκερτς στρατολογήθηκε στον Πολωνικό Στρατό και τοποθετήθηκε στην 1η Μεραρχία Λιθουανίας-Λευκορωσίας. Τον Σεπτέμβριο του 1919, διορίστηκε διοικητής της 2η Λεγεώνας Εθελοντών Γυναικών στο Βίλνιους. Οι Γυναικείες Λεγεώνες έπαιξαν βοηθητικό ρόλο, συνήθως ασχολούνταν μόνο με καθήκοντα φύλαξης, αλλά κατά τη διάρκεια της μάχης για το Βίλνιους, η 2η Λεγεώνα είδε δράση στο μέτωπο, βοηθώντας στην καταπολέμηση των επιθέσεων του Τάγματος Ιππικού του Χάικ Μπζισκιάν. Στο βαθμό του υπολοχαγού στον οποίον προβιβάστηκε η Γκερτς το 1920, απονεμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας.
Στο τέλος του πολέμου το 1921, ο Γκερτς αποστρατεύτηκε και μετακινήθηκε στις εφεδρικές δυνάμεις. Το 1922 η θέση του υπολοχαγού της «αφαιρέθηκε» με το επιχείρημα ότι δεν υπήρχε νομική βάση για μια γυναίκα στις Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις να κατέχει το βαθμό του αξιωματικού. Εργάστηκε για μια μηχανολογική επιχείρηση,την Koncern Maszynowy SA από το 1923 και μετά το Πραξικόπημα του Μαΐου του 1926, έγινε Επικεφαλής του Προσωπικού στο γραφείο του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, ο οποίος ήταν τότε Γενικός Επιθεωρητής των Ενόπλων Δυνάμεων. Το 1928 η Γκερτς έγινε ένα από τα πρώτα 13 μέλη της Przysposobienie Wojskowe Kobiet (Στρατιωτική Εκπαίδευση Γυναικών) όπου υπηρέτησε ως εκπαιδεύτρια. Μετά το θάνατο του Πιουσούτσκι το 1935, ίδρυσε το Μουσείο Μπελβέντερ, όπου παρέμεινε σε διαχειριστικό ρόλο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1939. Ο ελεύθερος χρόνος της αφιερώθηκε σε άλλες στρατιωτικές δραστηριότητες. Το 1938 έγινε ταμίας της Ομοσπονδίας Πολωνικών Ενώσεων των Υπερασπιστών της Πατρίδας.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Λίγο μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939, η Γκερτς ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που συμμετείχαν στο κίνημα της αντίστασης, Υπηρεσία για τη Νίκη της Πολωνίας (Służba Zwycięstwu Polski - SZP), η οποία λειτουργούσε με τον κωδικό όνομα «Λένα». Οργάνωσε μυστικές επικοινωνίες, ενήργησε ως αγγελιαφόρος και ήταν βοηθός του διοικητή του τάγματος, Στανίσουαφ Κοζάρσκι. Τον Απρίλιο του 1942, η Γκερτς διατάχθηκε να δημιουργήσει και να διοικήσει μια νέα μονάδα, την Dywersja i Sabotaż Kobiet - "oddział Dysk" (Γυναικεία Μονάδα Αντιπερισπασμού και Σαμποτάζ), ως μέρος του Kedyw. Τα μέλη του πραγματοποίησαν επιθέσεις σε γερμανικό στρατιωτικό προσωπικό, αεροδρόμια, τρένα και γέφυρες. Η Γκερτς φαίνεται να ήταν σκεπτική για την προγραμματισμένη Εξέγερση της Βαρσοβίας και απαγόρευσε στα μέλη της ομάδας της να συμμετέχουν, αν και πολλοί το έκαναν έτσι κι αλλιώς. Προήχθη στο βαθμό του ταγματάρχη το Σεπτέμβριο του 1944.
Μεταπολεμική ζωή
μικρογραφία| Πλάκα προς τιμήν της Βάντα Γκερτς στην Εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή της Βαρσοβίας Ως μέρος των συμμαχικών πολωνικών δυνάμεων στη Γερμανία υπό τη βρετανική διοίκηση, η Γκερτς έφτασε μαζί τους στο Ηνωμένο Βασίλειο, επιστρέφοντας στην Ευρώπη μετά την παράδοση των Γερμανών για να υπηρετήσει ως επιθεωρητής για τους στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού. Ταξίδεψε σε όλη τη Γερμανία και την Ιταλία για την αναζήτηση εκτοπισμένων Πολωνών γυναικών. Από τον Μάιο του 1946 έως τον Φεβρουάριο του 1949 ήταν μέλος του Πολωνικού Σώματος Επανεγκατάστασης, υπηρετώντας ως Επιθεωρητής Γυναικών Στρατιωτών στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας. Το καθήκον της ήταν να τους προετοιμάσει για πολιτική ζωή στη Βρετανία. Μετά την αποστράτευση της, η Γκερτς εργάστηκε σε καντίνα μέχρι τον θάνατό της από καρκίνο στις 10 Νοεμβρίου 1958. Στην κηδεία της παρευρέθηκαν πολλοί βετεράνοι, συμπεριλαμβανομένων της Αλεξάντρα Πιουσούτσκα και των Στρατηγών Μίχαου Καρασέβιτς-Τοκαζέφσκι και Ταντέους Μπουρ-Κομορόφσκι. Το 1960 οι στάχτες της μεταφέρθηκαν στην Πολωνία και θάφτηκαν στο στρατιωτικό κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνές στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανεξαρτησίας με Ξίφη Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Αξίας με Ξίφη (Πολωνία) Κατηγορία:Πολωνές γυναίκες στρατιώτες Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Βαρσοβίας
Γιάννης Μπουτάρης
Ο Γιάννης Μπουτάρης (Θεσσαλονίκη, 13 Ιουνίου 1942) είναι Έλληνας επιχειρηματίας, πολιτικός, πτυχιούχος του τμήματος Χημείας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και διπλωματούχος οινολόγος. Υπήρξε ο 60ός δήμαρχος Θεσσαλονίκης από την ίδρυση της δημαρχίας της πόλης, κερδίζοντας δύο συνεχόμενες δημοτικές εκλογές το 2010 και το 2014.
Η θητεία του στο δήμο Θεσσαλονίκης έχει χαρακτηριστεί από ΜΜΕ της Ελλάδας και του εξωτερικού ως θετική πολιτική και μεταρρυθμιστική ανανέωση της πόλης, και αλλαγή νοοτροπίας. Αναλύσεις της διαχείρισης του Δήμου από τον Γιάννη Μπουτάρη έχουν συγκρίνει κυρίως το έργο του με προκατόχους του, και επισημαίνουν τη συμβολή του στη μείωση οικονομικών δαπανών,  εξορθολογισμό των δημοσίων υπηρεσιών, πάταξη της διαφθοράς και διεθνοποίηση της Θεσσαλονίκης με ταυτόχρονη άνοδο του τουρισμού.
Ο Γιάννης Μπουτάρης θεωρείται σήμερα ως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες οινολόγους και οινοποιούς της Ελλάδας.
Βιογραφικό
Η καταγωγή του είναι βλάχικη από το Κρούσοβο της Βόρειας Μακεδονίας, το Νυμφαίο Φλώρινας και τη Μοσχόπολη της Αλβανίας. Ο προ-προπάππους του Ιωάννης Μπουτάρης ήταν πρωτεργάτης της Μακεδονικής επανάστασης 1866-1867 και ιδρυτικό στέλεχος της Νέας Φιλικής Εταιρείας. Παππούς του ήταν ο συνονόματός του Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος ίδρυσε το πρώτο οινοποιείο της οικογένειας στη Νάουσα.
Ο Γιάννης Μπουτάρης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1942. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του Πειραματικού Σχολείου, στο γυμνάσιο του Κολλεγίου Ανατόλια και ολοκλήρωσε σπουδές στο τμήμα Χημείας του ΑΠΘ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 απέκτησε ιδιόκτητο αμπελώνα στο Γιαννακοχώρι Ημαθίας, όπου φύτεψε αμιγή ποικιλία ξινόμαυρου, εφαρμόζοντας πρωτοποριακές, για την περιοχή, τεχνικές. Παράλληλα αναφέρεται πως η συγκεκριμένη δραστηριότητα του Μπουτάρη έδωσε ώθηση στην αμπελουργία της Νάουσας.
Ύστερα από τα χρόνια ενασχόλησης του με επιχειρηματικές δραστηριότητες παρουσίασε οικολογική δράση, ιδρύοντας τον οργανισμό «Αρκτούρος» για την προστασία της αρκούδας, των άγριων ζώων και της φύσης των ελληνικών δασών. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου, καθώς και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Κατά τη δεκαετία του 1980 και του 1990 είχε εμπλακεί με επιτυχία στη διοίκηση του τμήματος μπάσκετ του Άρη.
Πρώιμη δράση
Το 1992 ίδρυσε την «Ένωση Πολιτών Θεσσαλονίκης» και το 2002 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό «Θεσσαλονίκη Τώρα» του υποψηφίου του ΚΚΕ, Αγάπιου Σαχίνη. Τον Μάιο του 2004 τοποθετήθηκε στην τιμητική και μη εκλόγιμη τελευταία θέση του ευρωψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ και τον Οκτώβριο του 2005 παραιτήθηκε από τη θέση του δημοτικού συμβούλου λόγω προσχώρησής του σε έτερο πολιτικό σχήμα. Το 2006 ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης ως επικεφαλής της παράταξης «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη» και κατετάγη τρίτος, συγκεντρώνοντας ποσοστό που προσέγγισε το 16%, ξεπερνώντας ωστόσο τους υποψηφίους των ΛΑΟΣ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ (Καρατζαφέρη, Σαχίνη και Κουράκη αντίστοιχα).
Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του κόμματος της Δράσης, με επικεφαλής τον Στέφανο Μάνο και συμμετείχε στις Ευρωεκλογές του 2009.
Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
Το 2010 ήταν ο νικητής των εκλογών για τη δημαρχία της Θεσσαλονίκης, επικεφαλής του συνδυασμού «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη», υποστηριζόμενος ταυτόχρονα από τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατική Αριστερά, Δράση, αλλά και την τότε ανεξάρτητη βουλευτή Ντόρα Μπακογιάννη. Στον 2ο γύρο συγκέντρωσε ποσοστό 50,18% (52.191 ψήφους), επικρατώντας με την οριακή διαφορά των 309 ψήφων του υποψηφίου της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Γκιουλέκα, ο οποίος συγκέντρωσε 49,82% (51.882 ψήφους).
Πρώτη θητεία 2011-2014
Προεκλογικά, κατά τις προγραμματικές του δηλώσεις ο Μπουτάρης ανέπτυξε τα σχέδιά του για τη δημιουργία αποτεφρωτηρίου νεκρών και διαφόρων μνημείων αφιερωμένων στην εβραϊκή κοινότητα της πόλης και την Επανάσταση των Νεότουρκων, υποστηρίζοντας ότι αυτά θα προσελκύσουν στην Θεσσαλονίκη Εβραίους και Τούρκους τουρίστες οι οποίοι «θα έρθουν με σκοπό να επισκεφτούν τα πατρογονικά τους εδάφη».
Το 2013, σε συνάντησή του με τον τότε Τούρκο υπουργό Ευρωπαϊκών Θεμάτων Εγκεμέν Μπαγίς, δήλωσε θετικός σε ενδεχόμενη λειτουργία τζαμιού και μουσουλμανικού νεκροταφείου εντός της Θεσσαλονίκης. Ως αποτέλεσμα των συστηματικών προσπαθειών του Μπουτάρη και των αρμόδιων φορέων της πόλης για προσέλκυση τουριστών στη Θεσσαλονίκη με όχημα το πολυπολιτισμικό παρελθόν της, οι επισκέπτες της πόλης από το Ισραήλ αυξήθηκαν κατά 358% και από την Τουρκία κατά 226% κατά την περίοδο 2010-2013.
Δεύτερη θητεία 2014-2019
Το 2014 ήταν και πάλι νικητής των εκλογών για το δήμο Θεσσαλονίκης. Ο συνδυασμός του «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη» κατέβηκε ως ανεξάρτητος με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Αριστεράς και της Δράσης. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, στις 18 Μαΐου 2014, συγκέντρωσε ποσοστό 36,04% το άθροισμα δηλαδή περίπου των ψήφων των δύο υποψηφίων που στηρίχθηκαν από τα δύο μεγάλα κόμματα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Στον δεύτερο γύρο, στις 25 Μαΐου 2014, συγκέντρωσε ποσοστό 58,11% των ψήφων αφήνοντας πίσω του τον υποψήφιο της ΝΔ Σταύρο Καλαφάτη.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας, ο δήμος συνεργάστηκε με την ύπατη αρμοστεία του ΟΗΕ για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης. Σε δηλώσεις του το 2016, λόγω της μεγάλης αύξησης προσφύγων στα σύνορα της περιοχής Ειδομένης, έκανε λόγο για ανάγκη περισσότερων κλειστών στρατοπέδων για όσους μετανάστες εισέρχονται στην Ελλάδα με σκοπό των περιορισμό και δίκαιη κατανομή σε χώρους υποδοχής. Επίσης, ανακοίνωσε και μία νέα πρωτοβουλία για την αναζήτηση εργασίας προσφύγων που βρίσκονται προσωρινά στα Διαβατά. Στη περιοχή του Λιμανιού φιλοξενήθηκαν περίπου 200 άτομα, ενώ αρχικώς ανέρχονταν σε 350, και στα Διαβατά περίπου 1700 πρόσφυγες, ενώ αρχικά ανέρχονταν σε 2100.
Το 2015 ολοκληρώθηκε η ανάπλαση των Πλατειών Χρηματιστηρίου και Εμπορίου, ενώ η δημαρχία κατάφερε να εξασφαλίσει και δάνειο επενδύσεων ύψους 20 εκ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο δήμος συνέβαλε μέσω των πιέσεών του στη διάσωση και ανάδειξη μεγάλων αρχαιολογικών τμημάτων επί της οδού Βενιζέλου χωρίς να ακυρωθεί το έργο του μετρό όπως αρχικά αναμενόταν.
Ύστερα από 9 χρόνια ως δήμαρχος πήρε την απόφαση να γνωστοποιήσει τον Νοέμβριο του 2018 ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις εκλογές του 2019, με τη θητεία του να λήγει στις 31 Αυγούστου 2019.
Επίθεση από ομάδα ατόμων το 2018
Στις 19 Μαΐου 2018, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων στη Θεσσαλονίκη, δέχθηκε σωματική επίθεση με κλωτσιές, γροθιές και αντικείμενα από παρευρισκόμενους. Ο Γιάννης Μπουτάρης κατάφερε να διαφύγει, ενώ τον ακολούθησαν μέχρι και το ΙΧ του, προκαλώντας σοβαρές υλικές ζημιές κατά την αποχώρηση του.
Το δικαστήριο δέχθηκε ότι η επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη ήταν οργανωμένη, ενώ σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times, The Guardian, Al Jazeera , Huffington Post, αλλά και με δηλώσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα,  , υποστηρίχθηκε ότι τα άτομα που προκάλεσαν τα επεισόδια είναι μέλη ακροδεξιών και νεοναζιστικών οργανώσεων, όπως της Χρυσής Αυγής. Στο παρελθόν είχαν προκαλέσει αντίστοιχα επεισόδια που σχετίζονταν με εκδηλώσεις κατά των προσφύγων και σε συλλαλητήρια για την Μακεδονία. Οι δράστες ταυτοποιήθηκαν και εν συνεχεία τρεις από αυτούς καταδικάστηκαν από το δικαστήριο της Θεσσαλονίκης. Η διάδοση ψευδών ειδήσεων μέσω ακροδεξιών διαδικτυακών σελίδων φέρεται να αποτέλεσε αφορμή για την επίθεση στον δήμαρχο της Θεσσαλονίκης. Κάποιες από αυτές παρουσιάστηκαν λίγες μέρες πριν από την εκδήλωση και έκαναν λόγο για έγκριση από τον Μπουτάρη σε πορεία ομοφυλοφίλων για το Thessaloniki Pride, κάτι που αποδείχθηκε ψευδές, καθώς ομάδα αριστερών ομοφυλοφίλων προχώρησαν σε ανεξάρτητη πορεία χωρίς να ζητήσουν ή να λάβουν άδεια από τον δήμο Θεσσαλονίκης.
Το γεγονός έλαβε μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις, και καταδικάστηκε έντονα από τον εγχώριο και ξένο τύπο, καθώς και από σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα. Η τουρκική εφημερίδα Χουριγιέτ είχε πρώτο θέμα την επίθεση, με τον τίτλο «ξύλο στη φιλία».
Πολιτικοί όπως ο Γιώργος Καρατζαφέρης και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης χαρακτήρισαν προκλητικές τις δηλώσεις Μπουτάρη σχετικά με τον Κεμάλ Ατατούρκ και την εξόντωση Ελλήνων από αυτόν, ενώ η Ο. Μιχαλολιάκου, στέλεχος και κόρη του γενικού γραμματέα της Χρυσής Αυγής, επιδοκίμασε την επίθεση. Ο Ψωμιάδης προέβη σε δηλώσεις κατά του Γιάννη Μπουτάρη λίγο πριν δεχτεί την επίθεση, χαρακτηρίζοντας τον μεταξύ άλλων «χολέρα» και «τραβέλι...πολιτικό». Οι δηλώσεις αυτές χαρακτηρίστηκαν «χυδαίες» και καταδικάστηκαν από τα ελληνικά ΜΜΕ.
Θέσεις
Ο Γιάννης Μπουτάρης, μέσα από τις δύο θητείες του στο Δήμο Θεσσαλονίκης αναγνωρίστηκε για τις προοδευτικές του πολιτικές, τη στήριξη στην εβραϊκή κοινότητα, τις φιλικές σχέσεις που έχει αναπτύξει με επιχειρηματικούς και πολιτικούς κύκλους γειτονικών χωρών, αλλά και το ανοιχτό κάλεσμα στη ΛΟΑΤ κοινότητα της πόλης με σκοπό την τίμηση της διαφορετικής σεξουαλικότητας. Επί δημαρχίας του εγκρίθηκε και η ετήσια διοργάνωση των εκδηλώσεων «Gay Pride», που ονομάστηκε Thessaloniki Pride. Ιδεολογικά έχει δηλώσει πως θεωρεί ως πρότυπό του το γερμανικό μοντέλο σοσιαλδημοκρατίας του Χέλμουτ Σμιτ. Δήλωσε ότι στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ψήφισε τη Νέα Δημοκρατία.
ΛΟΑΤ κοινότητα
Είναι ένθερμος υποστηρικτής των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤ κοινότητας και μέσα από τις δύο θητείες του έδωσε έγκριση διοργάνωσης της παρέλασης Thessaloniki Pride, στην οποία και παραβρέθηκε, ενώ δηλώνει συχνά τη στήριξη του σε δραστηριότητες και εγχειρήματα που σχετίζονται με ομοφυλόφιλα άτομα και ζευγάρια.
Το 2015 τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του συμφώνου συμβίωσης ομοφυλόφιλων ζευγαριών και της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια.
Μακεδονικό
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης του θητείας υποστήριξε τη λύση του Μακεδονικού και στα τέλη του 2017 κάλεσε στη Θεσσαλονίκη λίγο πριν από την Πρωτοχρονιά τον πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας για να συζητηθούν οι σχέσεις των δύο χωρών. Η πρόσκληση έγινε αποδεκτή. Η συγκεκριμένη κίνηση του Γιάννη Μπουτάρη έλαβε θετικά σχόλια και θεωρήθηκε ως νέα αρχή για τις σχέσεις των δύο χωρών με σκοπό την επίλυση του Μακεδονικού.
Μέσα στο επόμενο έτος τόνισε ότι δεν είναι υπέρ του συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία, δηλώνοντας σε συνεντεύξεις του ότι είναι αδύνατον να βρεθεί λύση της ονομασίας με αυτό τρόπο, με τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις να αποτελούν πηγή παραπληροφόρησης. Σε φυλλάδια που διανεμήθηκαν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ο Μπουτάρης ήταν στο επίκεντρο επιθέσεων αντισημιτισμού.
Μετά τη συμφωνία των Πρεσπών τον Ιούνιο του 2018, ο Γιάννης Μπουτάρης σε συνέντευξη στους Financial Times έκανε λόγο για μεγάλη επιτυχία που θα έχει σημαντικά οφέλη για την Ελλάδα και τη Βόρεια Μακεδονία.
Σχέσεις με πολιτικά κόμματα
Οι υποψηφιότητες υποστηρίχθηκαν από πολλούς πολιτικούς χωρίς όμως να αποτελεί επίσημη επιλογή κάποιου κόμματος για τη δημαρχία της Θεσσαλονίκης. Αντιδράσεις των κομματικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ εισέπραξε μετά την εκλογή των προσώπων του δημοτικού συμβουλίου. Στελέχη του ΠΑΣΟΚ ανέφεραν : «Με τον τρόπο αυτό ο νέος δήμαρχος οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στην έξοδο από την Πρωτοβουλία». Ο Ιωάννης Μπουτάρης λίγο μετά την εκλογή του είχε δηλώσει: «Ευχαριστούμε τα κόμματα για τη στήριξή τους αλλά από εδώ και στο εξής κουμάντο κάνουμε εμείς». αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Ο Μπουτάρης το 2011 σε συνάντηση με τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, [[Γιώργος Α. Παπανδρέου|Γιώργο Παπανδρέου.]]
Κατά τη διάρκεια της θητείας του έχει δηλώσει ότι ο ίδιος θα ψηφίσει ξεχωριστά τα κόμματα Το Ποτάμι, Δημοκρατική Αριστερά και ΠΑΣΟΚ δηλώνοντας μάλιστα ότι είναι πιο «ΠΑΣΟΚος από τους ΠΑΣΟΚους». Έχει συγκρουστεί έντονα με το κόμμα της Χρυσής Αυγής, το οποίο και έχει χαρακτηρίσει ως νεοναζιστικό. Συγκεκριμένα η Χρυσή Αυγή τον έχει στοχοποιήσει επανειλημμένως με αφορμή και τη στήριξη του στη ΛΟΑΤ κοινότητα, το Thessaloniki Pride, την εβραϊκή κοινότητα, αλλά και τις απόψεις του γύρω από το Μακεδονικό.
Κατά το παρελθόν ο Μπουτάρης δέχτηκε κριτική από οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ εξαιτίας της αντιπαράθεσής του με μέλη της νεολαίας του κόμματος κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του δήμου αλλά και της στάσης του στο ζήτημα της χορήγησης εκπαιδευτικής άδειας στον κρατούμενο Νίκο Ρωμανό, που είχε ως επακόλουθο να κατηγορηθεί από τη δημοτική παράταξη του κόμματος, «Θεσσαλονίκη: Ανοιχτή Πόλη» για «έλλειψη ανθρωπιάς». Τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις του με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ κρίνονται ως θετικές. Τον Μάιο του 2018 αφορμή τα επεισόδια εις βάρος του Γιάννη Μπουτάρη, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε στήριξη στο πρόσωπο του. Αντιθέτως αρνητικές είναι οι σχέσεις του με το κόμμα των ΑΝΕΛ, τους οποίους έχει αποκαλέσει «ψεκασμένους» ενώ έχει αναφερθεί μειωτικά προς τον πρόεδρο του κόμματος και πρώην υπουργό Εθνικής Άμυνας, Πάνο Καμμένο, για τον οποίο έχει δηλώσει πως «''Είναι βέβαια και η κυβέρνηση του χοντρού. Αυτόν τον Καμμένο...δεν τον πάω με τίποτα. Αν τον δω κρεμασμένο, δεν θα κόψω το σχοινί, ένα πράγμα''».
Σχέσεις με ιεράρχες
Λίγο πριν από τις δημοτικές εκλογές, τον Οκτώβριο 2010 κατά τον εορτασμό του Αγίου Δημητρίου είχε φραστικό επεισόδιο με τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο. Συγκεκριμένα, ο Μπουτάρης νωρίτερα σε εκδήλωση για την Τοπική Αυτοδιοίκηση είχε αναφερθεί στον Άνθιμο λέγοντας: «''Δεν είμαι ενάντιος στην εκκλησία, αλλά ο Άνθιμος μου θυμίζει μουτζαχεντίν, δεν έχει διαφορά από τους μουτζαχεντίν. Αντί να κάνει συσσίτια για τους απόρους κάθε εβδομάδα αλλάζει άμφια». Ο Μητροπολίτης Άνθιμος απάντησε στον Μπουτάρη: «Με είπες μουτζαχεντίν. Σαν να σου λέω εγώ ότι είσαι Βούλγαρος προδότης. Να ανακαλέσεις γιατί όσο ζω εγώ, η Εκκλησία δε θα σου επιτρέψει να δεις τη δημαρχία».''  Επίσης, έχουν συγκρουστεί και για τις θρησκευτικές τελετές της εκκλησίας στη Ροτόντα.
Το 2016, από το βήμα του δημοτικού συμβουλίου με αφορμή εκδήλωση που διοργάνωσε η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης με τίτλο «Μένουμε Χριστιανοί, μένουμε Έλληνες» και χαρακτηρίστηκε από τα ΜΜΕ ως ξενοφοβική επιτέθηκε στους μητροπολίτες Άνθιμο και Σεραφείμ, λέγοντας ότι ο δεύτερος «είναι για ξύλο», χωρίς ωστόσο να υπερψηφίσει κείμενο καταδίκης της εκδήλωσης.
Κριτική
Μεγάλο κομμάτι της κριτικής προς τον Γιάννη Μπουτάρη συγκεντρώνεται στις φιλικές του σχέσεις με την Τουρκία, τις θέσεις του για το Μακεδονικό και τις προσωπικές τοποθετήσεις περί ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας. Σε διοικητικό επίπεδο βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης κατά τη διάρκεια του 2017, όταν ο Δήμος Θεσσαλονίκης δεν ανταποκρίθηκε αποτελεσματικά στις αντίξοες καιρικές συνθήκες, με αποτέλεσμα να υπάρξει αδυναμία χρήσης εξοπλισμού κατά του χιονιά. Αντίστοιχα, του έχει ασκηθεί κριτική και για δηλώσεις του υπέρ της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών καθαριότητας του δήμου, καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο, αποτελεί μονόδρομο για την αντιμετώπιση του προβλήματος των σκουπιδιών. Αντιδράσεις προκάλεσε αντίστοιχα και η δήλωση του ενάντια στην απεργία του ΟΑΣΘ το 2016, όταν ζήτησε επιστράτευση των εργαζομένων.
Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας στο δήμο Θεσσαλονίκης και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον έχουν επικρίνει στο παρελθόν για σειρά λανθασμένων αποφάσεων και μιλάνε για αποτυχία στη δημαρχία της πόλης. Φορείς της Αριστεράς τον έχουν ψέξει για αυταρχισμό και υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών, καταλογίζοντας του αποτυχία στη διοίκηση του δήμου, ενώ ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, έχει χαρακτηρίσει τη διοίκησή του συντηρητική και τον ίδιο «δήμαρχο δημοσίων σχέσεων».
Το 2010 αλλά και το 2013 κατηγορήθηκε - πρώτα από τον Γιώργο Καρατζαφέρη και μερικά χρόνια αργότερα από τη βουλευτή των ΑΝΕΛ Χρυσούλα Γιαταγάνα - για πρόταση που είχε καταθέσει το 1997 προκειμένου η οδός Αποστόλου Παύλου να επονομαζόταν «Κεμάλ Ατατούρκ» - όνομα με το οποίο ήταν γνωστή από το 1938 μέχρι το 1955 - ως ανταπόδοση στην ονοματοδοσία δρόμου των Βουρλών της Τουρκίας προς τιμήν του Γιώργου Σεφέρη.
Το 2016 η Πανρωσική Στρατιωτική Ιστορική Ένωση δώρησε στον Δήμο Θεσσαλονίκης ορειχάλκινο άγαλμα της βασίλισσας Όλγας το οποίο τελικά τοποθετήθηκε μετά από εσπευσμένες ενέργειες του Δημάρχου στη γωνία των οδών Βασιλίσσης Όλγας και Αγίας Τριάδος, και προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων για την αμφίβολη αισθητική του και τον σκοπό ανέγερσης καθώς η Όλγα δεν είχε καμία σχέση με την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Τον Φεβρουάριο του 2018 δήλωσε ότι το αεροδρόμιο «Μακεδονία» θα μπορούσε να μετονομαστεί σε «Νίκος Γκάλης», συγκεντρώνοντας αρνητικά σχόλια από πολιτικούς του αντιπάλους.
Παραπομπή σε δίκη
Σε δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης παραπέμφθηκε τον Νοέμβριο του 2018 ο Γιάννης Μπουτάρης μαζί με όλα τα μέλη της διοίκησης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η κατηγορία αφορούσε τη περίοδο 2011-14 και συγκεκριμένα μία σειρά διπλών αμοιβών και επιδομάτων που χορηγήθηκαν σε εργαζομένους του φεστιβάλ. Το Δεκέμβριο του 2020 το Εφετείο αθώωσε τον Γιάννη Μπουτάρη.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|270x270εσ|Ο Γιάννης Μπουτάρης (δεξιά) μαζί με τον [[Απόστολος Τζιτζικώστας|Απόστολο Τζιτζικώστα.]] Υπήρξε παντρεμένος για πολλά χρόνια με την Αθηνά Μιχαήλ, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Χώρισαν προσωρινά το 1981, αλλά αργότερα αποφάσισαν να συζήσουν και πάλι, χωρίς όμως να παντρευτούν. Αφού η Μιχαήλ απεβίωσε, ο Γιάννης Μπουτάρης εκπλήρωσε την επιθυμία της να μην ταφεί θρησκευτικά αλλά να αποτεφρωθεί, κάτι που έλαβε χώρα στη γειτονική Βουλγαρία, καθώς στη Θεσσαλονίκη δεν έχει κατασκευαστεί αποτεφρωτήριο νεκρών. Αργότερα, διατήρησε δεσμό για 13 χρόνια με την Αυστριακή Γκαμπριέλα Σάινερ, με την οποία χώρισε το 2015.
Τον Ιούνιο του 2018 υπέγραψε σύμφωνο συμβίωσης με την Μαρία Ιωαννίδου. Το σύμφωνο συμβίωσης λύθηκε τον Οκτώβριο του 2020.
Ο αδελφός του, Κωνσταντίνος Μπουτάρης, είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου Μπουτάρη Α.Ε. Συγγενής του είναι ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολος Τζιτζικώστας.
Μάχη με τον αλκοολισμό
Έχει ομολογήσει δημόσια, ότι κατά τη δεκαετία του 1980 έπασχε από έντονο αλκοολισμό, ενώ από τη θεραπεία και μετά, δηλαδή από το 1991, δεν έχει καμία επαφή με το αλκοόλ. Σε κείμενο του το 2000 στο περιοδικό Symbol, που αναδημοσιεύτηκε το 2014 στην εφημερίδα LIFO, εξιστόρησε ανοιχτά τη στενή σχέση με τον αλκοολισμό και τις δυσκολίες που βίωσε στην καθημερινότητα του προσπαθώντας να απεξαρτηθεί και σημειώνοντας μεταξύ άλλων: «''Σήμερα, εννιά χρόνια μετά, είμαι "στεγνός", αλλά όλο χυμούς. Ζω την επόμενη ζωή με πλήρη συνείδηση και πλήρη ευχαρίστηση, αισθάνομαι μέρος του ποταμιού που κυλάει. Μιλάω με τον εαυτό μου, χαίρομαι, στενοχωριέμαι και κυρίως, και πάνω απ' όλα, έφυγε η πλήρης αδιαφορία και το πλήρες κενό. Νομίζω ότι τη δυστυχία του πότη δεν μπορώ να την περιγράψω».''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες πολιτικοί Κατηγορία:Μακεδόνες Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Σπαγκέτι γουέστερν
Ιστορικό
Ο όρος Παέγια γουέστερν έχει χρησιμοποιηθεί για τις πολλές ταινίες που έχουν παραχθεί στην Ισπανία. Ο όρος Eurowesterns μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να συμπεριλάβει παρόμοιες ταινίες γουέστερν που παράγονται στην ηπειρωτική Ευρώπη, αλλά χωρίς συμμετοχή Ιταλών, όπως οι ταινίες της Δυτικής Γερμανίας ή οι ταινίες της Σοβιετικής Ένωσης (Ανατολική). Η πλειονότητα των ταινιών του είδους σπαγκέτι γουέστερν ήταν στην πραγματικότητα διεθνείς συμπαραγωγές μεταξύ Ιταλίας και Ισπανίας, και μερικές φορές της Γαλλίας, Δυτικής Γερμανίας, Πορτογαλίας, Ελλάδας, Ισραήλ, Γιουγκοσλαβίας ή Ηνωμένων Πολιτειών. Πάνω από εξακόσια ευρωπαϊκά γουέστερν δημιουργήθηκαν μεταξύ 1960 και 1978.
Τοποθεσίες κινηματογράφησης
Τα περισσότερα σπαγκέτι γουέστερν που γυρίστηκαν μεταξύ 1964 και 1978 έγιναν με χαμηλούς προϋπολογισμούς και γυρίστηκαν σε στούντιο της Σινετσιτά και διάφορες τοποθεσίες γύρω από τη νότια Ιταλία και την Ισπανία. Πολλές από τις ιστορίες γίνονται στα ξηρά τοπία του Αμερικανικού Νοτιοδυτικού και Βόρειου Μεξικού, ως εκ τούτου κοινές τοποθεσίες γυρισμάτων ήταν η έρημος Ταβέρνας και το φυσικό πάρκο Κάβο δε Γάτα-Νίχαρ, μια περιοχή ηφαιστειακής προέλευσης γνωστή για τις μεγάλες αμμώδεις παραλίες της, και οι δύο βρίσκονται στην επαρχία της Αλμερίας στη νοτιοανατολική Ισπανία. Ορισμένα σκηνικά και στούντιο που έχουν κατασκευαστεί για σπαγκέτι γουέστερν επιβιώνουν ως θεματικά πάρκα, όπως είναι τα Texas Hollywood, Mini Hollywood και Western Leone, και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ως σκηνικά ταινιών. Άλλες τοποθεσίες μαγνητοσκόπησης που χρησιμοποιήθηκαν ήταν στην κεντρική και νότια Ιταλία, όπως τα πάρκα της Βάγιε δελ Τρέχα (μεταξύ Ρώμης και Βιτέρμπο), η περιοχή του Καμποσέκο δίπλα στην Καμεράτα Νουόβα, τους λόφους γύρω από το Καστελούτσιο, την περιοχή γύρω από το βουνό Γκραν Σάσο, και τα λατομεία του Τιβόλι και τη Σαρδηνία.
Υποδοχή
Στη δεκαετία του 1960, οι κριτικοί αναγνώρισαν ότι τα αμερικανικά είδη άλλαζαν γρήγορα. Το πιο αναγνωρίσιμο είδος γουέστερν, το αμερικανικό, φάνηκε να εξελίσσεται σε μια νέα πιο σκληρή μορφή. Για πολλούς κριτικούς οι ταινίες του Σέρτζιο Λεόνε ήταν μέρος του προβλήματος. Η Τριλογία του Δολαρίου του Λεόνε (1964-1966) δεν ήταν η αρχή του κύκλου «σπαγκέτι γουέστερν» στην Ιταλία, αλλά για μερικούς Αμερικανούς οι ταινίες του Λεόνε αντιπροσώπευαν την πραγματική αρχή της ιταλικής εισβολής ενός αμερικανικού είδους.
Ο Κρίστοφερ Φρέιλινγκ, στο βιβλίο του για τα ιταλικά γουέστερν, περιγράφει τις αμερικανικές κριτικές των σπαγκέτι γουέστερν ως, σε «μεγάλο βαθμό, περιορισμένες σε μια αποστειρωμένη συζήτηση σχετικά με τις "πολιτιστικές ρίζες" του Αμερικάνικου / Χόλυγουντ γουέστερν». Παρατηρεί ότι λίγοι κριτικοί τόλμησαν να παραδεχτούν ότι, στην πραγματικότητα, «βαριούνται με ένα εξαντλημένο είδος Χόλυγουντ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά είδη
Ιστορία ενηλικίωσης
Στην ειδολογία, μια ιστορία ενηλικίωσης είναι ένα είδος λογοτεχνίας και κινηματογράφου το οποίο ως θέμα του έχει το μεγάλωμα του πρωταγωνιστή από την νεότητα στην ενήλικη ζωή. Οι ιστορίες ενηλικίωσης δίνουν έμφαση στον διάλογο και στον εσωτερικό μονόλογο περισσότερο από ότι στην δράση, και συχνά τοποθετούνται χρονικά στο παρελθόν. Τα υποκείμενα των ιστοριών ενηλικίωσης είναι τυπικά αγόρια στην ύστερη εφηβεία. Το μυθιστόρημα μαθητείας (γερμανικά: Bildungsroman) είναι ένα υπο-είδος της ιστορίας ενηλικίωσης. Είναι διαδεδομένο στην λογοτεχνία και ασχολείται με την ψυχολογική και ηθική ανάπτυξη του πρωταγωνιστή, οπότε η αλλαγή του χαρακτήρα του είναι εξαιρετικά σημαντική.
Στον κινηματογράφο
Στον κινηματογράφο, οι ταινίες ενηλικίωσης είναι ένα είδος εφηβικών ταινιών. Επικεντρώνονται στην ψυχολογική και ηθική ανάπτυξη ενός πρωταγωνιστής από την νεότητα στην ενήλικη ζωή. Η προσωπική ανάπτυξη και αλλαγή είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό αυτού του είδους, το οποίο βασίζεται σε διάλογο και συναισθηματικές αποκρίσεις, και λιγότερο σε δράση. Ο κύριος χαρακτήρας είναι τυπικά αγόρι περίπου στα μέσα της εφηβείας και η ιστορία αφηγείται συχνά μέσω αναδρομών στο παρελθόν. Θέματα που αναπτύσσονται σπάνια στα μυθιστορήματα του αντίστοιχου είδους, όπως η ανάπτυξη της σεξουαλικής ταυότητας και οι πολιτικές απόψεις, παρουσιάζονται συχνά στις ταινίες ενηλικίωσης· παρομοίως και η φιλοσοφική ανάπτυξη. Τα σεξουαλικά θέματα παρουσιάζονται συχνά με κωμικό ή χιουμοριστικό τρόπο.
Παραδείγματα ταινιών αυτού του είδους είναι οι Νεανικά Συνθήματα (1973), Το ξεπέταγμα (1985), Μπρέκφαστ Κλαμπ (1985), Στάσου Πλάι μου (1986), Νεανικά Μπερδέματα (1993), Σχεδόν Διάσημοι (2000), και Μεγαλώνοντας (2014), η τελευταία των οποίων γυρίστηκε με τους ίδιους ηθοποιούς μέσα σε μια περίοδο δώδεκα ετών. Οι ιστορικές ταινίες ενηλικίωσης έχουν γίνει εξαιρετικά δημοφιλείς στην μεταπολεμική περίοδο. Η ταινία Johnny Tremain (1957) αφηγείται την ιστορία ενός αργυροχόου την περίοδο της Αμερικανικής Επανάστασης ο οποίος είναι μαθητευόμενος, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οι ταινίες αυτές έχουν πρωταγωνιστές σε συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες: προέφηβους σε ταινίες όπως οι The Sandlot (1993) και Το κορίτσι μου (1991) και απόφοιτους λυκείου ή φοιτητές σε ταινίες όπως οι American Pie (1999), Πάρτι Αποφοίτησης (1998), Μία Κάποια Εκπαίδευση (2009) και Δέκα με Τόνο (1994).
Τηλεοπτικές σειρές αυτού του είδους είναι οι The Wonder Years, Ένα Αγόρι Γνωρίζει τον Κόσμο, Happy Days, Freaks and Geeks, Η τρελή οικογένεια του Μάλκολμ και Ένα Κορίτσι Γνωρίζει τον Κόσμο.
Αναφορές
Κατηγορία:Πεζογραφία Κατηγορία:Κινηματογραφικά είδη
Κλαύδιος Αλβίνος
Ο Δέκιμος Κλαύδιος Αλβίνος, λατιν. Decimus Clodius Albinus (π. 150 - 10 Φεβρουαρίου 197) ήταν Ρωμαίος στρατηγός, συγκλητικός και σφετεριστής, που διεκδίκησε τον Αυτοκρατορικό τίτλο αρκετές φορές μεταξύ των ετών 193 και 197. Ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας από τις λεγεώνες στη Βρετανία και την Ιβηρική (Hispania) έπειτα από τον φόνο του Περτίνακα το 193 (του Έτους των Πέντε Αυτοκρατόρων). Ανακήρυξε τον εαυτό του Αυτοκράτορα ξανά το 196, πριν την τελική ήττα του το επόμενο έτος.
Βιογραφία
Ο Αλβίνος γεννήθηκε στο Hardumentum της επαρχίας της Αφρικής (αρχ. Αδρύμητον, νυν Σους Τυνησίας) σε μία αριστοκρατική Ρωμαϊκή οικογένεια του Σειονίου γένους. Ο πατέρας του Σειόνιος λέγεται ότι του έδωσε το όνομα "Αλβίνος λόγω της υπερβολικά λευκής επιδερμίδας του. Καθώς έδειξε διάθεση για στρατιωτική ζωή, εισήλθε στον στρατό όταν ήταν πολύ νέος και υπηρέτησε με διάκριση, ειδικά το 175 κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Αβίδιου Κάσσιου εναντίον του Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Η αξία του αναγνωρίστηκε από τον Αυτοκράτορα σε δύο επιστολές του, που τον αποκαλεί Αφρικανό και επαινείται για τη στρατιωτική του εμπειρία και τον σοβαρό χαρακτήρα του. Ο Αυτοκράτορας αναφέρει ότι χωρίς τον Αλβίνο, οι λεγεώνες της Βιθυνίας θα είχαν πάει με τον Αβίδιο Κάσσιο και ότι προτίθεται να τον κάνει ύπατο (consul).
Ο Αυτοκράτορας Κόμμοδος έδωσε στον Αλβίνο μία διοίκηση στη Βελγική Γαλατία και μετά στη Βρετανία. Όμως όταν διαδόθηκε η ψευδής φήμη ότι ο Κόμμοδος απεβίωσε, ο Αλβίνος τον κατηγόρησε μπροστά στους στρατιώτες του αποκαλώντας τον τύραννο και υποστήριξε ότι θα ήταν ωφέλιμο για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να αποκαταστήσει τη Σύγκλητο στο αρχαίο της αξίωμα και εξουσία. Η Σύγκλητος ικανοποιήθηκε πολύ με αυτά τα συναισθήματα, αλλά όχι ο Αυτοκράτορας, που έστειλε τον Ιούνιο Σεβήρο για να απαλλάξει τον Αλμπίνο από τη διοίκηση. Παρά τούτα ο Αλβίνος κράτησε τη θέση του ως και μετά τους φόνους του Κόμμοδου και του διαδόχου του Περτίνακα το 193.
Σεβήρος και Αλβίνος, αρχικά σύμμαχοι
Αφού δολοφονήθηκε ο Περτίναξ, ο έπαρχος του πραιτωρίου Αιμίλιος Λαίτιος και οι άνδρες του, που είχαν οργανώσει τη δολοφονία, "πώλησαν" το αξίωμα του Αυτοκράτορα στον πλούσιο Συγκλητικό Δίδιο Ιουλιανό και τον έστεψαν Αυτοκράτορα. Όμως μία σειρά από εξεγέρσεις από τα στρατεύματα των επαρχιών και η αιφνίδια δολοφονία του Δ. Ιουλιανού σήμαινε ότι η απόφαση για τον επόμενο Αυτοκράτορα ήταν ακόμη μακριά. Σύντομα μετά ο Πεσκένιος Νίγηρ ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας από τις λεγεώνες της Συρίας· ο Σεπτίμιος Σεβήρος από τον στρατό του Ιλλυρικού και της Παννονίας· και ο Αλβίνος από τα στρατεύματα της Βρετανίας και της Γαλατίας.
Στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, ο Αλβίνος αρχικά συμμάχησε με τον Σεβήρο, ο οποίος κατέλαβε τη Ρώμη. Ο Αλβίνος πρόσθεσε το όνομα του Σεβήρου στο δικό του και αποδέχθηκε τον τίτλο τού Καίσαρα από αυτόν. Οι δύο τους έγιναν οι ύπατοι του έτους 194. Ο Αλβίνος παρέμεινε ουσιαστικά ηγέτης του μεγαλύτερου μέρους του δυτικού μέρους της Αυτοκρατορίας, με υποστήριξη τριών λεγεώνων της Βρετανίας και μίας της Ισπανίας. Όταν ο Δ. Ιουλιανός εκτελέστηκε με διαταγή της Συγκλήτου, η οποία φοβόταν τη δύναμη του Σ. Σεβήρου, ο τελευταίος έστρεψε τα όπλα εναντίον του Πεσκένιου Νίγηρα. Έπειτα από την ήττα και το τέλος του Νίγηρα το 194 και την πλήρη εξάλειψη των οπαδών του, ειδικά μετά την πτώση του Βυζαντίου το 196 που τον είχε υποστηρίξει, ο Σεβήρος αποφάσισε να αναδειχθεί σε απόλυτο κύριο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Αλβίνος, βλέποντας ότι η θέση του κινδύνευε, προετοιμάστηκε για αντίσταση. Ένας αγγελιοφόρος του Σεβήρου επιτέθηκε να τον δολοφονήσει: ο Αλβίνος μόλις που γλίτωσε και τότε τέθηκε επικεφαλής του στρατού του, που λέγεται ότι αποτελείτο από 150.000 άνδρες.
Ο Αλβίνος αυτοανακηρύσσεται Αυτοκράτορας
Το φθινόπωρο του 196 ο Αλβίνος έλαβε την είδηση, ότι ο Σεβήρος είχε διορίσει τον πρεσβύτερο γιο του Καρακάλλα ως διάδοχό του με τον τίτλο του Καίσαρα και ότι είχε πείσει τη Σύγκλητο να κηρύξει τον Αλβίνο επίσημο εχθρό της Ρώμης. Τώρα που δεν είχε να χάσει κάτι, ο Αλβίνος κινητοποίησε τις λεγεώνες του στη Βρετανία, ανακήρυξε τον εαυτό του Αυτοκράτορα (Imperator Caesar Δέκιμος Κλαύδιος Σεπτίμιος Αλβίνος Augustus), διέσχισε το στενό και πέρασε στη Γαλατία, φέρνοντας ένα μεγάλο μέρος της Βρετανικής φρουράς μαζί του. Νίκησε τον απεσταλμένο του Σεβήρου, τον Βίριο Λούπο και μπόρεσε να διεκδικήσει τις στρατιωτικές δυνάμεις της Γαλατίας, αλλά -αν και έκανε το Λούγδουνο (Λυόν) επιτελείο των επιχειρήσεών του- δεν μπόρεσε να κερδίσει την υπακοή των λεγεώνων του Ρήνου.
Στις 19 Φεβρουαρίου 197 ο Αλμπίνος συναντήθηκε με τον στρατό του Σεβήρου στη μάχη του Λούγδουνου. Έπειτα από τη σκληρή σύγκρουση με 150.000 στρατιώτες σε κάθε πλευρά, σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, ο Αλβίνος νικήθηκε και αυτοκτόνησε ή συνελήφθη και εκτελέστηκε με εντολή του Σεβήρου. Ο Σεβήρος ξάπλωσε το γυμνό σώμα του Αλβίνου και οδήγησε το άλογό του επάνω του, για ταπείνωση. Η σύζυγος και οι γιοί του αρχικά συγχωρήθηκαν, αλλά όταν μετά αποκεφάλισε τον νεκρό Αλβίνο, έκανε το ίδιο και σε εκείνους. Το ακέφαλο σώμα του πετάχτηκε στον ποταμό Ροδανό μαζί με τα σώματα των μελών της φονευθείσας οικογένειάς του. Ο Σεβήρος έστειλε το κεφάλι του στη Ρώμη ως προειδοποίηση στους υποστηρικτές εκείνου· έστειλε μία αυθάδη επιστολή στη Σύγκλητο, στην οποία τη χλεύαζε για την υποστήριξή της στον Αλβίνο. Η πόλη του Λούγδουνου λεηλατήθηκε και οι οπαδοί εκείνου διώχθηκαν σκληρά από τον Σεβήρο.
Οικογένεια
Είχε έναν γιο (ή ίσως δύο), που εκτελέστηκε με τη μητέρα του κατά διαταγή του Σεβήρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
2028
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2028 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο