cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαξ Χορκχάιμερ
Βιογραφία
Η υφηγητική διατριβή του Χορκχάιμερ ανακλήθηκε από τη νέα κυβέρνηση των Ναζί, και το Ινστιτούτο έκλεισε το 1933. Μετανάστευσε τότε στην Ελβετία, από την οποία θα έφευγε για τις ΗΠΑ τον επόμενο χρόνο, όπου το Πανεπιστήμιο Κολούμπια φιλοξένησε το Ινστιτούτο στην εξορία. Το 1940, ο Χορκχάιμερ πήρε την Αμερικανική υπηκοότητα και μετακόμισε στο Pacific Palisades μια περιοχή του Λος Άντζελες της πολιτείας Καλιφόρνια, όπου συνεργάστηκε με τον Αντόρνο για τη συγγραφή του έργου Διαλεκτική του Διαφωτισμού. Σε αντίθεση με τον Αντόρνο, ο Χορκχάιμερ δεν υπήρξε ποτέ παραγωγικός συγγραφέας και στα επόμενα είκοσι χρόνια δημοσίευσε λίγα, αν και συνέχισε να επεξεργάζεται το έργο Μελέτες στη Φιλοσοφία και τις Κοινωνικές Επιστήμες ως μια συνέχεια των Zeitschrift. Το 1949 επέστρεψε στη Φρανκφούρτη, όπου το Ινστιτούτο ξανάνοιξε το 1950. Ανάμεσα στο 1951 και το 1953 ο Χορκχάιμερ ήταν πρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, όπου συνέχισε να διδάσκει μέχρι τη συνταξιοδότησή του στα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Επέστρεψε στην Αμερική το 1954 και το 1959 για να δώσει διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Παρέμεινε μια σημαντική μορφή μέχρι τον θάνατό του στη Νυρεμβέργη το 1973. Ετάφη στο Εβραϊκό κοιμητήριο στη Βέρνη της Ελβετίας.
250 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λεονάρντο Λορεντάν
Ο Λεονάρντο Λορεντάν (16 Νοεμβρίου 1436 - 22 Ιουνίου 1521) μέλος της Οικογένειας Λορεντάν ήταν ο 75ος Δόγης της Βενετίας (1501 - 1521). Η ηγεμονία του ήταν η σημαντικότερη που πέρασε στη Δημοκρατία της Βενετίας. Μετά τις σπουδές του στη λογοτεχνία ο Λεονάρντο Λορεντάν ξεκίνησε την πολιτική του άνοδο σε ηλικία 19 ετών, διορίστηκε δικηγόρος σε ένα δικαστήριο που ασχολήθηκε με οικονομικά σκάνδαλα και πτωχεύσεις. Σε λίγα χρόνια διορίστηκε στο "Κολέγιο ντει Σάβι" που ήταν υπεύθυνο για την εξέταση των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής πριν την έγκριση τους από την Γερουσία.
Βένετο-Τουρκικοί πόλεμοι
Στην καταστροφική Ναυμαχία του Ζόγκλου ο Λεονάρντο Λορεντάν έχασε τον ξάδελφο του Ανδρέα έναν ικανό ναύαρχο, ο πόλεμος πήγαινε από το κακό στο χειρότερο για τη Βενετία που είχε χάσει τα περισσότερα εδάφη της στην Πελοπόννησο. Η σημαντικότερη απώλεια για τους Βενετσιάνους ήταν η Μεθώνη Μεσσηνίας, στη θέση της έγινε μια αιματηρή μάχη με τους Τούρκους και εκατοντάδες Βενετοί σφαγιάστηκαν από τις Οθωμανικές δυνάμεις. Το πλήγμα για την οικονομία της Βενετίας ήταν τεράστιο και ο νέος δόγης αποφάσισε το 1502 - 1503 να κλείσει ειρήνη για να γλυτώσει μεγαλύτερες καταστροφές. Ο σπουδαίος Βενετός έμπορος Αντρέα Γκρίττι που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα εξελέγη δόγης τον βοήθησε στις διαπραγματεύσεις. Η Δημοκρατία της Βενετίας πλήρωσε τεράστιο τίμημα με μεγάλες απώλειες εδαφών αφού στην Πελοπόννησο κράτησε μόνο την Πάτρα, το Ναύπλιο και τη Μονεμβάσια και έδωσε μεγάλο ετήσιο φόρο υποτέλειας στους Τούρκους.
Σύγκρουση με τον πάπα
thumb|right|250px|Ανδριάντας του Λεονάρντο Λορεντάν στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου. Όταν πέθανε ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ (1503) η Βενετία κατείχε πολλές παπικές περιοχές στη βόρεια Ιταλία. Ο νέος Πάπας Ιούλιος Β΄ ήταν μέχρι τότε τόσο φιλικός και έμπιστος στους Βενετούς που είχε το παρατσούκλι "Βενετσιάνος" αλλά σε κατάπληξη όλων αφόρισε τη Βενετία και ζήτησε την επιστροφή των εδαφών του. Ο Λεονάρντο Λορεντάν αναγνώρισε την κυριαρχία του στην Αδριατική Θάλασσα, δέχτηκε να του πληρώσει ετήσιο φόρο αλλά αρνήθηκε την επιστροφή των πόλεων. Ο Ιούλιος Β΄ δημιούργησε την "Συμμαχία του Καμπραί" (1508) εναντίον της Βενετίας, συμμάχησε με τη Γαλλία, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και πολλά άλλα χριστιανικά κράτη. Τα προβλήματα με τους Βενετούς δεν σταμάτησαν στην Ευρώπη, σε μάχη στο Ντιού στην Ινδία ο Πορτογαλικός στόλος νίκησε έναν στόλο από Οθωμανούς και Μαμελούκους που μεταφερόταν από τη Μεσόγειο στην Ερυθρά Θάλασσα με Βενετική βοήθεια. Η ήττα ήταν καταστροφική για τους Βενετούς επειδή χάρη στους Μαμελούκους της Αιγύπτου κρατούσαν το μονοπώλιο στο εμπόριο μπαχαρικών ανάμεσα στην Ευρώπη και ολόκληρη την Ανατολή.
Τελική νίκη
Μετά την ήττα της Βενετίας από τη "Συμμαχία του Καμπραί" στη μάχη του Αγκναντέλλο η κατάσταση της δημοκρατίας άλλαξε δραματικά προς το χειρότερο. Η Πάντοβα η πιο στρατηγική αποικία των Βενετών χάθηκε και απειλήθηκε η ίδια η πόλη της Βενετίας, σε απελπιστική κατάσταση ο Λεονάρντο Λορεντάν ζήτησε από τους Βενετσιάνους απεγνωσμένα κινητοποίηση και προσωπικές θυσίες. Η Πάντοβα ανακαταλήφθηκε και ο Λορεντάν πιέστηκε να κλείσει ειρήνη με άσχημους όρους, στον νέο πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα στους Γάλλους και τον πάπα συμμάχησε με τον πάπα. Η συμμαχία βάδιζε σε νίκη αλλά μια διαφωνία που ξέσπασε την τελευταία στιγμή χάλασε τα σχέδια. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αρνήθηκε να παραδώσει οποιαδήποτε αυτοκρατορική περιοχή στη Δημοκρατία της Βενετίας, υπέγραψε συνθήκη με τον πάπα με την οποία εξαιρούσε τις Βενετσιάνικες περιοχές από τη διανομή. Ο Λεονάρντο Λορεντάν διαμαρτυρήθηκε και ο πάπας Ιούλιος Β΄ απείλησε τον δόγη να επαναφέρει τη "Συμμαχία του Καμπραί". Ο δόγης σε απάντηση προχώρησε σε συμμαχία με τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας, συμφώνησαν και υπέγραψαν στο Μπλουά να κατακτήσουν ολόκληρη τη βόρεια Ιταλία και να μοιράσουν τα εδάφη. Η συμμαχία του Λορεντάν και του Λουδοβίκου ΙΒ΄ συνέτριψε τις παπικές δυνάμεις και η Βενετία ανέκτησε όλα τα χαμένα εδάφη της, ο πάπας υποχρεώθηκε επίσης να πληρώσει όλα τα τεράστια χρέη του στην οικογένεια Λορεντάν που έφταναν τα 500.000 δουκάτα.
Τέχνη
Ο Τζοβάνι Μπελλίνι δημιούργησε το μετωπικό πορτραίτο του Λεονάρντο Λορεντάν (1501 - 1502), ήταν το πρώτο μετωπικό πορτρέτο δόγη στον Μεσαίωνα, τα υπόλοιπα είναι προφίλ, με μετωπικά ζωγράφιζαν μόνο τις θείες προσωπικότητες όχι τους θνητούς. Το πορτρέτο μεταφέρθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου. Σε δυο αιώνες ο διάσημος ζωγράφος Πομπέο Μπατόνι (1708 - 1787) στον πολυτελή πίνακα που κατασκεύασε με τον τίτλο "Θρίαμβος της Βενετίας" με πολλές αλληγορικές προσωπικότητες (1737) επέλεξε για τη θέση του δόγη τον Λεονάρντο Λορεντάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οικογένεια Λορεντάν
Γη του Πουντ
μικρογραφία|350x350εσ|Αρχαία αιγυπτιακή τοιχογραφία όπου αναπαριστάται η βασιλική οικογένεια της Πουντ και οι ακόλουθοι τους
Η γη του Πουντ ή Πουενέτ ή Πουέν, ήταν αρχαίο βασίλειο στο Κέρας της Αφρικής. Οι πληροφορίες που διασώζονται για την περιοχή προέρχονται από τους αρχαίους Αιγύπτιους οι οποίοι είχαν αναπτύξει εμπορικές συναλλαγές με την τοποθεσία και προμηθεύονταν από εκεί χρυσό, αρωματική ρητίνη, μελανόξυλο, ελαφαντοστό, έβενο, και άγρια ζώα. Είναι πιθανό πως σχετίζεται ή πρόκειται για την Οπώνη όπως ήταν μετέπειτα γνωστή στους αρχαίους Έλληνες,  ενώ κατά τις εκτιμήσεις κάποιων μελετητών της Αγίας Γραφής ενδεχομένως αποτελεί την ίδια περιοχή με τη βιβλική Φουδ. Σε κάποιες άλλες αναφορές είναι γνωστή και ως Τα νετζέρ, Γη του Θεού στα αρχαία αιγυπτιακά.
Τοποθεσία
Σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις ωστόσο και βάσει στοιχείων αρχαίων αιγυπτιακών επιγραφών το βασίλειο βρισκόταν επί της νότιας αραβικής χερσονήσου. Είναι επίσης πιθανό πως η περιοχή εκτείνονταν τόσο στην αραβική χερσόνησο όσο και στο κέρας της Αφρικής. Η σύγχρονη περιοχή της Πούντλαντ στη βόρεια Σομαλία, πήρε την ονομασία της από το αρχαίο βασίλειο.
Αρχαίες αιγυπτιακές περιγραφές
Η παλαιότερη γνωστή αναφορά της περιοχής προέρχεται από την εμπορική αποστολή των Αιγυπτίων στην περιοχή κατά τη διάρκεια της πέμπτης αιγυπτιακής δυναστείας του παλαιού βασιλείου κατά την ηγεμονία του Φαραώ Σαχουρέ (2487 – 2475 π.Χ.). Ωστόσο σύμφωνα με τα καταγεγραμμένα στοιχεία υπήρχαν συναλλαγές και εμπόριο χρυσού μεταξύ των Αιγυπτίων και της Οπώνης ήδη από την τέταρτη αιγυπτιακή δυναστεία κατά την περίοδο του Φαραώ Χέοπα (2589–2566 π.Χ.).
Ακολούθως, υπήρξαν και άλλες αποστολές κατά την έκτη, ενδεκάτη, δωδεκάτη, και δέκατη όγδοη αιγυπτιακή δυναστεία. Το αιγυπτιακό διήγημα Ιστορία του ναυαγημένου ναύτη διαδραματίζεται κατά την 12η αιγυπτιακή δυναστεία και περιγράφει το εμπόριο με την περιοχή. Ιδιαίτερα κατά την 12η δυναστεία το εμπόριο φαίνεται να είχε αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό με την περιοχή και υπήρξαν αποστολές εκεί από πολλούς ηγεμόνες της δυναστείας. Κατά την περίοδο του Μεντουχοτέπ Γ΄ (11η δυναστεία, μέσο βασίλειο, περί το 2000 π.Χ.), αναφέρεται πως κάποιος αξιωματικός με το όνομα Χαννού οργάνωσε ένα ή περισσότερα ταξίδια στην περιοχή, αλλά είναι αβέβαιο το αν ταξίδεψε ο ίδιος στις αποστολές αυτές.
Υπήρξαν και μετέπειτα αποστολές προς την Πουντ υπό τους διαδόχους της Χατσεψούτ, όπως ο Τουθμώσης Γ´ και ο Αμένωφις Γ΄. Ωστόσο μετά το τέλος του νέου βασιλείου της Αιγύπτου στη δεκαετία του 1070 π.Χ., οι αποστολές σταμάτησαν και η επικοινωνία διακόπηκε, και έκτοτε η Γη του Πουντ απέκτησε μυθικό χαρακτήρα ως απόμακρη εξωτική περιοχή. Υπήρχαν επίσης αναφορές της περιοχής ως η γη του Θεού (Τα νετζέρ), ενώ θεωρούνταν και ως η περιοχή από όπου οι Αιγύπτιοι κατάγονταν.
Μετέπειτα
Κατά την ελληνιστική περίοδο της Αιγύπτου υπό τους Πτολεμαίους, αλλά και τη μετέπειτα ρωμαϊκή περίοδο, η σημαντική εμπορική πόλη της Οπώνης (σημερινό ακρωτήριο Ρας Χαφούν στη Σομαλία) με την οποία υπήρχαν εμπορικοί δεσμοί και η οποία περιγράφεται στον περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας, πιθανώς αντιστοιχούσε στο αρχαίο βασίλειο της Πουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί Κατηγορία:Αρχαία Σομαλία
251 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μυροδάφνη Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μυροδάφνη βρίσκεται σε πλαγιά του όρους Μακροβούνι και ανήκει στα λεγόμενα χωριά του Ξηροβουνίου. Απέχει 25 χιλιόμετρα νότια από την πόλη των Ιωαννίνων και 2 χλμ. ανατολικά της εθνικής οδού Άρτας - Ιωαννίνων. Προς τα βόρεια του χωριού βρίσκονται η Πέρδικα και τα Βασαίικα ενώ στα ανατολικά διέρχεται η Ιόνια Οδός.
Η παλιά ονομασία του οικισμού ήταν Λαγάτρα και με το όνομα αυτό αναφέρεται στα οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα του 1895 ως τσιφλίκι του Καζά Ιωαννίνων με πληθυσμό 128 κατοίκους. Μετονομάστηκε το 1919, με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919, σε Μυροδάφνη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αποτελεί τη τοπική κοινότητα Μυροδάφνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 139 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Ευγένα
Ευγένα είναι θρησκευτικό δράμα του Θεόδωρου Μοντσελέζε.
Υπόθεση
Ο Φιλόσοφος ως αστρολόγος διαβάζει το μέλλον του βασιλιά: αυτός έχει μια κόρη, την Ευγένα. Χήρος ο ίδιος ξαναπαντρεύεται και η δεύτερή του γυναίκα διαπιστώνοντας την αφοσίωσή του στην πρώτη του κόρη, και φοβούμενη πως αν αποκτήσει παιδιά δεν θα ενδιαφέρεται γι' αυτά, σχεδιάζει την εξόντωση της Ευγένας. Κάποια φορά που ο βασιλιάς έλλειπε στέλνει η μητριά την Ευγένα στο δάσος μαζί με δυο υπηρέτες. Εκείνοι για να την προειδοποιήσουν της κόβουν τα χέρια. Τότε τη βλέπει στο δάσος ο κυνηγός του Ρηγόπουλου και την ερωτεύεται. Όταν γυρίζει ο πατέρας της Ευγένας η γυναίκα του δικαιολογεί τον τραυματισμό της Ευγένας ως αποτέλεσμα επίθεσης από λύκους. Ο πατέρας της είναι βαθιά λυπημένος. Η μητριά συκοφαντεί τη βασιλοπούλα πως έφερε στον κόσμο ένα δεύτερο παιδί και ο πατέρας του Ρηγόπουλου την εξορίζει στο δάσος. Εκεί θα την φιλοξενήσει ένας ασκητής και η Ευγένα προσεύχεται στην Παναγία να της δώσει ξανά τα χαμένα της χέρια. Τότε θαυματουργικά τα ξανααποκτά και το Ρηγόπουλο που στο μεταξύ αναζητεί την γυναίκα του μαθαίνει τις εξελίξεις και την πλεκτάνη της μητριάς της. Ο πατέρας της Ευγένας αποφασίζει τον αποκεφαλισμό της γυναίκας του. Το δράμα κλείνει με την ομολογία του παθήματός της εκ μέρους της βασίλισσας ως αποτέλεσμα της ζήλιας της.
Παρατηρήσεις
Το έργο τυπώθηκε το 1646 στη Βενετία. Πρόκειται για τη δραματοποίηση της λαϊκής θρησκευτικής διήγησης σχετικά με την Κουτσοχέρα -εδώ βασιλοπούλα-με την κακή μητριά,που η Παναγία της ξαναέδωσε θαυματουργικά τη σωματική της ακεραιότητα. Το έργο χαρακτηρίζεται από την εκτεταμένη αφηγηματικότητά του και την μικρή εξοικείωση του δημιουργού του με τη δραματική γραφή Πρόκειται για μια μάλλον αφελή ψυχωφελή διήγηση
Πηγές
Κατηγορία:Επτανησιακό θέατρο
Γρηγόριος Κασιμάτης
Ο Γρηγόριος Κασιμάτης (1906 – 27 Νοεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας νομικός, πολιτικός, πολλές φορές υπουργός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο του Παρισιού, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ νομικών επιστημών το 1931. Το 1932 εξελέγη υφηγητής του αστικού δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, το 1936 έκτακτος καθηγητής και το 1940 τακτικός καθηγητής. Το 1939 εξελέγη επίκουρος καθηγητής στη Νομικής Σχολής Αθηνών και το 1941 τακτικός καθηγητής. Την περίοδο 1937-1946 δίδασκε ως τακτικός καθηγητής στο τμήμα Αστικού Δικαίου και της Κοινωνικής Πολιτικής στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών ενώ από το 1959 έως το 1971 ήταν τακτικός καθηγητής της κοινωνικής πολιτικής και του εργατικού δικαίου στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς. Το 1975 έγινε ομότιμος καθηγητής. Το 1968 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος το 1972.
Ακρόπολη της Ρόδου
thumb|300px|Η Ακρόπολη της Ρόδου Η Ακρόπολη της Ρόδου (ναός του Απόλλωνα) δέσποζε στο δυτικό και ψηλότερο μέρος της πόλης της Ρόδου.
Περιγραφή
Δεν είχε οχυρωματικό χαρακτήρα όπως οι παλιές ακροπόλεις. Αποτελούσε μια μνημειακή ζώνη με Ιερά, μεγάλους ναούς, δημόσια κτίρια και υπόγειους χώρους λατρείας. Τα οικοδομήματα ήταν κτισμένα κλιμακωτά σε διαφορετικά επίπεδα, πάνω σε διαμορφωμένα πλατώματα που συγκρατούνταν από δυνατούς αναπληρωματικούς τοίχους. Ήταν "πεδίων και αλσών μεστή" σύμφωνα με την περιγραφή του ρήτορα Aίλιου Αριστείδη (2ος αιώνας μ.X.). Το πνεύμα της ελληνιστικής αρχιτεκτονικής στην ακρόπολη της Ρόδου, εκφράζεται τέλεια με τον συνδυασμό του φυσικού κάλλους με τις τεχνητές επεμβάσεις. Τα μνημεία της ακρόπολης χρονολογούνται στην ελληνιστική και υστεροελληνιστική εποχή. (3ος-2ος αι. π.X.)
Οι ανασκαφές έγιναν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής του νησιού (1912-1945) ενώ από το 1946 και μετά η ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία, διενέργησε ανασκαφές που βοήθησαν στην κατανόηση της τοπογραφίας του χώρου και στην περαιτέρω γνώση της Ιστορίας της ευρύτερης περιοχής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρόδος (πόλη) Κατηγορία:Αρχαία Ρόδος Ροδου Ακροπολη Ροδου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρόδο
Γρηγόριος Κασιμάτης
Βιογραφία
Το 1946 παραιτήθηκε από τα πανεπιστημιακά καθήκοντά του στη Νομκή Σχολή Αθηνών για να πολιτευθεί. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών για πρώτη φορά το 1946, με την Εθνική Πολιτική Ένωση, εκλεγόμενος συνεχώς μέχρι το 1964. Είχε διατελέσει υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δεμερτζή και την κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά (1936), Υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου (1950), υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Κοινωνικής Πρόνοιας στην πρώτη κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη (1945), υπουργός Δικαιοσύνης και Κοινωνικής Πρόνοιας στη δεύτερη κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη (1945), υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού , υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλοπούλου (1945) , υπουργός Εργασίας και Δημοσίας Τάξεως στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου (1950) , υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου (1950), υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα (1951), υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή (1961) καθώς και στην κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Επίσης διετέλεσε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO (1979 - 1980).
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1987. Ήταν παντρεμένος με τη Έφη Βουτυρά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Κάστρο της Χίου
Το Κάστρο της Χίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του λιμανιού της πόλης της Χίου και έχει έκταση περίπου 180.000 τ.μ.. Το Κάστρο περιλαμβάνει κατοικημένη περιοχή, η οποία περικλείεται από πέτρινα τείχη, τα οποία αποσκοπούσαν στην προστασία του πληθυσμού από ναυτικές επιθέσεις και πολιορκίες.
Στο εσωτερικό του Κάστρου, εκτός από μνημεία διαφορετικών εποχών, σώζεται ένας ζώντανος οικισμός με αδιάσπαστη συνέχεια μέσα στους αιώνες, που σήμερα αριθμεί 650 περίπου κατοίκους.
Το Κάστρο της Χίου στην αρχαιότητα
Aνασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο Κάστρο της Χίου έφεραν στο φως αποδείξεις ότι η περιοχή κατοικείτο από την αρχαιότητα. Εκτός από τις ανασκαφές, στην ύπαρξη ανεπτυγμένης κοινωνίας στην περιοχή του Φρουρίου συντείνουν και τα οικοδομικά υλικά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την ανοικοδόμησή του. Ειδικότερα, μπορεί κάποιος μέχρι και σήμερα να παρατηρήσει στα τείχη του Κάστρου, αλλά κυρίως στον ανεξάρτητο πύργο Κουλά, αρχαίο οικοδομικό υλικό όπως κιονόκρανα, στήλες και επιγραφές. Ωστόσο, ή ύπαρξη αυτού του υλικού δεν μπορεί από μόνη της να θεωρηθεί ικανή συνθήκη για να αποδείξει την ύπαρξη αρχαίου οικισμού στην περιοχή, αφού το υλικό αυτό θα μπορούσε να είχε μεταφερθεί από αλλού. Παρόλα αυτά, ο ιστορικός Γεώργιος Ζολώτας, αναφέρει ότι κάτω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βρέθηκε τμήμα αρχαίου τείχους, ενώ ο αρχαιολόγος Αντώνης Στεφάνου παρατήρησε ότι στον βόρειο προμαχώνα, Αντόνιο Ζένο, σώζεται ερείπιο αρχαίου τείχους.
Οι ανασκαφές ανάγουν την ύπαρξη του Κάστρου της Χίου στους ελληνιστικούς χρόνους, και παρόλο που ποτέ δεν εγκαταλείφθηκε, λόγω των πολλαπλών επιθέσεων που δεχόταν από φιλόδοξους κατακτητές, άλλαζε συνεχώς όψη. Στις μέρες μας το Κάστρο της Χίου ταυτίζεται περισσότερο με την εποχή της Γενουατοκρατίας (1346 -1566 μ.Χ.), τη σύντομη ενετική κατάληψη του Κάστρου το 1694-1695, αλλά και τη μετέπειτα οθωμανική περιόδο. Το Κάστρο της Χίου πάντοτε αποτελούσε το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο του νησιού, ωστόσο την εποχή της Γενουατοκρατίας γνώρισε την ενδοξότερη εποχή στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καστρο Χιου
Περσαίος ο Κιτιεύς
Ο Περσαίος γιος του Δημητρίου, (έζησε 306-243 π.Χ.), ήταν Έλληνας στωικός φιλόσοφος από το Κίτιο.
Ο Περσαίος ήταν φίλος και μαθητής του Ζήνωνα και ζούσαν στο ίδιο σπίτι. Ο Ζήνων τον έστειλε στη Μακεδονία στην αυλή του Αντίγονου του γονατά για να αναλάβει την διαπαιδαγώγηση του διάδοχου. Αργότερα κάποιοι συγγραφείς έγραψαν ότι ο Περσαίος ήταν σκλάβος του Ζήνωνα, αλλά αυτό οφείλεται σε παρεξήγηση, κάποτε όταν ο φιλόσοφος Βίων είδε στο άγαλμα του την επιγραφή που έγραφε «Περσαίος ο μαθητής του Ζήνωνα», αυτός τότε είπε ότι θα έπρεπε να ήταν: «Περσαίος υπηρετεί τον Ζήνωνα».
Είναι γνωστό ότι όταν Αντίγονος Γονατάς κάλεσε τον Ζήνωνα στην Πέλλα, γύρω στο 276 π.Χ., αυτός αρνήθηκε λόγω του γήρατος και απέστειλε τους μαθητές του Περσαίο και Φιλονίδη αντί της Θήβας. Ο Περσαίος απέκτησε εξουσία και έγινε σημαντικό πρόσωπο στο Μακεδονικό βασίλειο. Όταν ο Αντίγονος κατέλαβε την Κόρινθο το 244 π.Χ. περίπου, τον διόρισε άρχοντα της πόλης. Ο Περσαίος πέθανε το 243 π.Χ. κατά την υπεράσπιση της πόλης από την επίθεση του Άρατου.
Δεν έχουν διασωθεί κείμενα του Περσαίου εκτός μερικά κομμάτια. Από τον Διογένη τον Λαέρτιο ξέρουμε κάποια έργα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Κύπριοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Κίτιο Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι
Μπιάφρα
H Μπιάφρα, επισήμως Δημοκρατία της Μπιάφρα (Republic of Biafra), ήταν αποσχιστικό κράτος στη Δυτική Αφρική, το οποίο υπήρχε από τις 30 Μαΐου του 1967 έως τις 15 Ιανουαρίου του 1970. Δημιουργήθηκε από τις ανατολικές περιφέρειες της Νιγηρίας.
Οι κάτοικοί της ήταν κυρίως της φυλής Ίγκμπο, οι οποίοι αποσχίστηκαν για οικονομικούς, εθνικούς, πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους και διαμάχες με άλλες φυλές της Νιγηρίας. Άλλες εθνικές ομάδες που αποτελούσαν το κράτος ήταν οι Έφικ, Ιμπίμπιο, Άνναγκ, Ετζαγκάμ, Εκέτ, Ιμπενό και οι Ίτζο. Πήρε το όνομά της από τον κόλπο Μπιάφρα.
Απόσχιση
Η Δημοκρατία της Μπιάφρα ιδρύθηκε στις 30 Μαΐου του 1967, με την απόσχιση των πλούσιων σε πετρέλαια νοτιοανατολικών περιοχών της Νιγηρίας. Η απόσχιση της Μπιάφρα ήταν η κύρια αιτία του εμφυλίου πολέμου στη Νιγηρία, γνωστού και ως «πόλεμος της Μπιάφρα». Το κράτος αναγνωρίστηκε επισήμως από την Γκαμπόν, την Αϊτή, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Τανζανία και τη Ζάμπια. Άλλα κράτη τα οποία, αν και δεν αναγνώρισαν επισήμως την Μπιάφρα, παρείχαν υποστήριξη ήταν το Ισραήλ, η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Νορβηγία, η Ροδεσία, η Νότια Αφρική και το Βατικανό. Η Μπιάφρα παρέλαβε βοήθεια και από μη κρατικές οργανώσεις.
Στις 19 Μαΐου του 1968 οι κυβερνητικές δυνάμεις κατέλαβαν το λιμάνι του Πορτ Αρκούρ, αποκόπτοντας πρακτικά την Μπιάφρα από τον υπόλοιπο κόσμο και επιβάλλοντας δρακόντειο αποκλεισμό τροφίμων και φαρμάκων. Οι ωμότητες των κυβερνητικών στρατευμάτων ήταν απερίγραπτες. Πάνω από 200 άοπλοι που αναζήτησαν καταφύγιο σε εκκλησία κάηκαν ζωντανοί, εκατοντάδες τραυματίες εκτελέστηκαν ή θάφτηκαν ζωντανοί, δώδεκα άρρωστα παιδιά που νοσηλεύονταν σε νοσοκομείο ψήθηκαν και φαγώθηκαν από κανιβάλους. Πανικόβλητοι 4,5 εκατομμύρια Μπιαφρανοί της φυλής Ίγκμπο κατέφυγαν στα ενδότερα και στοιβάχτηκαν σε άθλια στρατόπεδα προσφύγων. Τα πεινασμένα «παιδιά της Μπιάφρα» έγιναν παγκόσμιο σύμβολο της φρίκης. Εκατομμύρια από αυτά, αποσκελετωμένα, σε τυμπανιαία κατάσταση, βρήκαν, μέσα στους επόμενους μήνες, τη λύτρωση από τη σύντομη, μαρτυρική ζωή τους στον θάνατο από την ασιτία ή τις αρρώστιες που θέριζαν τους καταυλισμούς τους. Οι απεγνωσμένες εκκλήσεις του ΟΗΕ, του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και άλλων ανθρωπιστικών οργανώσεων για επείγουσα αποστολή διεθνούς βοήθειας απευθύνθηκαν σε ώτα μη ακουόντων. Η κυβέρνηση του Λάγος απέρριψε κάθε σκέψη για άρση του αποκλεισμού. Ο βιβλικός λιμός ήταν αναπόφευκτος. Ήδη στα μέσα Ιουλίου του 1968 το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών υπολόγισε σε 1.200.000 τα θύματα της πείνας. Όρνεα υπερίπτανται χιλιάδων ατόμων αποθνησκόντων εκ πείνης, ανέφερε η UNICEF, ενώ τα στρατόπεδα προσφύγων περιγράφτηκαν ως Δαντική κόλαση, όπου βασιλεύει ο πόνος, η ταπείνωση, η πείνα και ο θάνατος. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ακόμα και αυτοί που προμηθεύονταν από υπαίθριες αγορές παχυλούς αρουραίους για τη διατροφή τους, θεωρούνταν εξαιρετικά προνομιούχοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Νιγηρίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Αντόνιο Γκριμάνι
Ο Αντόνιο Γκριμάνι (Ιταλικά : Antonio Grimani, 28 Δεκεμβρίου 1434 - 7 Μαΐου 1523) ήταν Δόγης της Βενετίας (6 Ιουλίου 1521 - 7 Μαΐου 1523). Γεννήθηκε στην Βενετία από φτωχή οικογένεια, στην νεότητα του εργάστηκε σαν έμπορος και αναδείχτηκε σύντομα στις ψηλότερες θέσεις της πόλης.
Αποτυχίες και εξορία
Διορίστηκε Διοικητής Ναυτικού (1494) μια σχετικά εύκολη δουλειά σε περίοδο ειρήνης αφού το μοναδικό του καθήκον ήταν να διατηρήσει την ηρεμία στην Αδριατική Θάλασσα. Η έκρηξη του πολέμου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1499) τον έφερε σε πολύ δύσκολη θέση, άπειρος στον πόλεμο γνώρισε δυο διαδοχικές συντριβές : στην Σαπιέντζα (19 Αυγούστου 1499) και στην Ναυμαχία του Ζόγκλου (25 Αυγούστου 1499). Ο Αντόνιο Γκριμάνι καταδικάστηκε σε θάνατο, η ποινή μετατράπηκε σε εξορία στο νησί Τσρες, από εκεί δραπέτευσε για την Ρώμη (1509).
Δόγης της Βενετίας
Με την παρέμβαση των γιων του που είχαν πολύ ψηλές θέσεις στην Δημοκρατία της Βενετίας επέστρεψε στην πατρίδα του, οι μεγάλες γνωριμίες που είχαν ιδιαίτερα οι γιοι του τον βοήθησαν να εκλεγεί Δόγης της Βενετίας αλλά υπέργηρος (6 Ιουλίου 1521). Οδήγησε την Βενετία στους Ιταλικούς πολέμους του 1521, μοναδικός του σύμμαχος ήταν ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Μετά την Γαλλική ήττα στην μάχη του Μπικόκα άρχισε να ανησυχεί έντονα για την πορεία του πολέμου αλλά πέθανε, έδωσε εντολή στον διάδοχο του Αντρέα Γκρίττι να προχωρήσει σε συμφωνία με τον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Λορεντάν, ένας από τους γιους του ήταν ο διάσημος καρδινάλιος Ντομένικο Γκριμάνι(1493).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Αντονιο
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Σωφρόνιος Γ΄
Ο Σωφρόνιος Γ΄ (κατά κόσμον Αντωνίου) ήταν Ορθόδοξος επίσκοπος τον 19ο αιώνα, ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κατά τα έτη 1865 ως 1900.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1826 στο χωριό Πρόδρομος (χωριό της μητέρας του). Γονείς του ήταν ο Παναγιώτης Ιωάννου από το Φοινί και η Χριστίνα Μιχαήλ. Σε πολύ μικρή ηλικία η οικογένειά του μετοίκησε στο χωριό Φοινί (χωριό του πατέρα του) της Επαρχίας Λεμεσού, από το οποίο προσέλαβε και το προσωνύμιο «Φοινιεύς». Σε ηλικία επτά ετών μπήκε στη Μονή Τροοδίτισσας, όπου διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα από τον θείο του Σκευοφύλακα Χαράλαμπο. Εκεί έγινε δόκιμος μοναχός και στις 16 Απριλίου 1842, σε ηλικία δεκαέξι ετών, χειροτονήθηκε Ιεροδιάκονος από τον Μητροπολίτη Πάφου Χαρίτωνα στην Ιερά Μονή Χρυσορρωγιάτισσας.
Από το 1843 μέχρι το 1847 υπηρέτησε ως Διάκονος στην Αττάλεια της Πισιδίας. Τον Ιανουάριο του 1847 πήγε στη Σμύρνη, όπου υπηρέτησε ως Διάκονος του Ελληνικού Νοσοκομείου, φοιτώντας παράλληλα στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης. Μετά το τέλος των σπουδών του δίδαξε ως δάσκαλος στην Ευαγγελική Σχολή για δύο έτη (1851-1853). Το 1853 πήγε στην Αθήνα, όπου υπηρέτησε ως Διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πειραιά, φοιτώντας παράλληλα στο Β' Γυμνάσιο Αθηνών, στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και κατόπιν στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Μετά το τέλος των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο, όπου διηύθυνε το Σχολαρχείο Λευκωσίας επί πενταετία (1861-1865).
Το 1862 προτάθηκε για τη χηρεύουσα Επισκοπή Κυρηνείας, αλλά αποποιήθηκε την πρόταση. Τον Οκτώβριο του 1865 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, διαδεχόμενος τον Μακάριο Α', ο οποίος προερχόταν επίσης από την Τροοδίτισσα. Στις 26 Οκτωβρίου 1865 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και στις 28 Οκτωβρίου 1865 Αρχιεπίσκοπος Κύπρου.
Ο Σωφρόνιος εργάσθηκε δραστήρια για την πρόοδο της Μεγαλονήσου. Το 1871 υπήρξε υποψήφιος για τον θρόνο τον Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά ήταν ένας από τους δύο που η Υψηλή Πύλη εξαίρεσε από την λίστα εκλογίμων. Συμμετείχε στη Σύνοδο του 1872, η οποία καταδίκασε τη Βουλγαρική Εξαρχία. Όταν, κατά τα τέλη Ιουλίου του 1879, έφτασε στη Λευκωσία ο πρώτος Άγγλος Ύπατος Αρμοστής της Κύπρου Υποστράτηγος Sir Garnet Joseph Wolseley, ο Σωφρόνιος, ως εκκλησιαστικός και εθνικός ηγέτης του Ελληνικού πληθυσμού της Μεγαλονήσου, τον προσφώνησε «κατά χρέος» το «ευ παρέστης», βεβαιώνοντάς τον ότι:
Ουσιαστικά η παραπάνω δήλωση του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου Γ΄ αποτελεί και την πρώτη επίσημη δήλωση για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Το 1889, όταν πήγε στο Λονδίνο για να υποβάλει υπόμνημα για τα προβλήματα του νησιού, του απονεμήθηκε το δίπλωμα του επίτιμου διδάκτορα της Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Συνέβαλε σημαντικά στην ίδρυση του Παγκυπρίου Γυμνασίου το 1893.
Πέθανε στη Λευκωσία στις 22 Μαΐου του 1900.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Επαρχία Ταϊβάν (Δημοκρατία της Κίνας)
Η Επαρχία Ταϊβάν της Δημοκρατίας της Κίνας (κινεζικά: 臺灣 省 ή 台灣 省, πινγίν: Táiwān shěng, πεν-οε-τζι: Tâi-oân Séng) είναι μία από τις δύο διοικητικές διαιρέσεις της Δημοκρατίας της Κίνας που αναφέρονται επίσημα ως «επαρχίες». Η επαρχία καλύπτει περίπου το 69% του πραγματικού ελεγχόμενου εδάφους της Δημοκρατίας της Κίνας, με περίπου 31% του συνολικού πληθυσμού.
Γεωγραφικά καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της νήσου Ταϊβάν, καθώς και το σύνολο σχεδόν των γύρω νησιών, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι το αρχιπέλαγος Πεν-Χού, Πράσινη Νήσος, νήσος Σιαο-Ριουκιού και Νήσος Όρχιντ. Η Επαρχία Ταϊβάν δεν καλύπτει τα εδάφη των ειδικών δήμων της Καοσιούνγκ, της Νέας Ταϊπέι, της Ταϊτσόν, της Ταϊνάν, της Ταϊπέι και της Ταογιουάν, οι οποίες βρίσκονται γεωγραφικά μέσα στο κύριο νησί της Ταϊβάν. Επίσης, δεν περιλαμβάνει τους νομούς της Τσιιν-μέν και Λιεν-τσιάν, που βρίσκονται κατά μήκος της νοτιοανατολικής ακτής της ηπειρωτικής Κίνας και θεωρείται ως ξεχωριστή Επαρχία Φουτ-Τσιέν (δεν πρέπει να συγχέεται με την Επαρχία Φου-Τσιέν της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας).
Ιστορικά η Επαρχία Ταϊβάν καλύπτει ολόκληρο το νησί της Ταϊβάν και όλα τα συναφή νησιά της. Όλοι οι ειδικοί δήμοι αποσπάστηκαν από την επαρχία μεταξύ 1967 και 2014. Από το 1997 οι περισσότερες από τις λειτουργίες της επαρχιακής διακυβέρνησης έχουν μεταφερθεί στην κεντρική κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας μετά από συνταγματική τροποποίηση. Η επαρχιακή κυβέρνηση της Ταϊβάν έχει γίνει ουσιαστικά ένα ίδρυμα υπό την εποπτεία της Εκτελεστικής Γιουάν.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, θεωρεί ότι αποτελεί το «διάδοχο κράτος» της Δημοκρατίας της Κίνας, η οποία, από την πλευρά της ισχυρίζεται ότι οι αξιώσεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας πλέον δεν είναι νόμιμες, μετά τη δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην ηπειρωτική Κίνα. Η ίδια η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ισχυρίζεται ότι είναι η μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας, και θεωρεί την Ταϊβάν ως 23η επαρχία της, παρόλο που δεν είχε ποτέ τον έλεγχο της Ταϊβάν ή άλλων εδαφών που κατέχει η Δημοκρατία της Κίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τ
252 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
253 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ακεσεύς
Όπως αναφέρει ο Αθήναιος ο Ακέσας ήταν γιος του Ελικώνα, ο οποίος ήταν επίσης υφαντής. Ο Ζηνόβιος περιγράφει πως ο Ακέσας κατοικούσε στα Πάταρα ή στην Κάρυστο ή στον Ελικώνα. Αναφέρει επίσης πως κατά την παράδοση ο Ακέστας ύφανε το πέπλο της θεάς Αθηνάς.
Πιθανολογείται ότι έζησε πριν τον Ευριπίδη και τον Πλάτωνα οι οποίοι αμφότεροι αναφέρουν το πέπλο (Εκάβη 468, Ευθύφρων ). Δείγματα της τέχνης του Ακέστα υπήρχαν και στο ιερό των Δελφών, όπου υπήρχε επιγραφή η οποία εξιστορούσε την παράδοση με τη θεά Αθηνά τους.
254 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άγιος Γεώργιος Βασιλιτσίου Μεσσηνίας
Ιστορικό
Ο Άγιος Γεώργιος έχει πληθυσμό 13 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βασιλιτσίου, της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος, της Περιφέρειας Πελοποννήσου, όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ενώ κατά το παρελθόν και μέχρι το 2010, ο Άγιος Γεώργιος, με βάση το Σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Κορώνης. Το χωριό Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στο τέλος του δρόμου, που ξεκινά από το Βασιλίτσι στο σημείο της διασταύρωσης του χωριού, με την Επαρχιακή Οδό (13α) Κορώνης - Μεθώνης.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 13 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες και με τον τουρισμό.
Παραλία Αγίου Γεωργίου
Η παραλία του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον Κουλέ, τον μισοερειπωμένο πύργο που χρησίμευε για τον έλεγχο της θάλασσας από τους πειρατές και τους κουρσάρους. Η αμμουδιά της έχει ψιλή ξανθιά άμμο και στη συνέχειά της εκτείνεται η τεράστια παραλία Μεμί - Ζάγγα, που φτάνει μέχρι την Ελεήστρια της Κορώνης.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Κάψη (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
255 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πανελλήνιος Ευαγγελικός Σύνδεσμος
thumb|220px|right|Το έμβλημα του Π.Ε.Σ. Ο Πανελλήνιος Ευαγγελικός Σύνδεσμος (ή Π.Ε.Σ.) είναι σύνδεσμος Χριστιανικών εκκλησιών από κάθε Προτεσταντική απόχρωση της Ελλάδας, που ως βασικό στόχο έχει την σύσφιξη των δεσμών και την καλλιέργεια ενός πνεύματος ενότητας και συνεργασίας μεταξύ των εκκλησιών, καθώς και την κοινή εκπροσώπησή τους. Ο Π.Ε.Σ. είναι μέλος της Παγκόσμιας Ευαγγελικής Συμμαχίας (WEA). Πρόεδρος του Π.Ε.Σ. είναι ο ποιμένας της Εκκλησίας του Θεού της Προφητείας, Αντώνιος Χαραλάμπους.
Ομολογία πίστης
Ο Π.E.Σ. παραδέχεται τις βασικές διδασκαλίες της Ευαγγελικής εκκλησίας, δηλαδή:
Μέλη
Ο Π.Ε.Σ. εκπροσωπεί τις παρακάτω χριστιανικές ομολογίες από την ευρύτερη κοινότητα των Χριστιανικών Προτεσταντικών ομολογιών της Ελλάδας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεντηκοστιανισμός
Αγία Ειρήνη Κεφαλονιάς
Γεωγραφία
Η Αγία Ειρήνη είναι χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα της Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Αίνου, στο δρόμο προς τον Πόρο και τη Σάμη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει περίπου 33 χλμ Α.ΝΑ. του Αργοστολίου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,806 χμ² (2011).
Ονομασία
Στην περιοχή υπάρχει το τοπωνύμιο Αράκλι και πιθανολογείται ότι οφείλεται σε Κρητικούς από το Ηράκλειο που είχαν εγκατασταθεί εδώ. Υπάρχει όμως και η εκδοχή, ότι από εδώ είχε περάσει ο Ηρακλής, άλλωστε υπάρχει και άγαλμα στο χωριό.
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι του χωριού στις 10 Αυγούστου, την ημέρα που γιορτάζει η Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου.
Πυρκαγιές
Η Αγία Ειρήνη και τα χωριά της γύρω περιοχής δοκιμάστηκαν από την μεγάλη πυρκαγιά του Ιουλίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
256 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγία Αικατερίνη Κουτσοποδίου Αργολίδας
Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Κουτσοποδίου, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή μεταξύ Κουτσοποδίου και Άργους, βόρεια του παλαιού αεροδρομίου του Άργους και στη νότια όχθη του ποταμού Ινάχου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 55. Απέχει περίπου 17 χλμ. ΒΔ. του Ναυπλίου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό Διαμέρισμα Κουτσοποδίου του δήμου Κουτσοποδίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κουτσοποδίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους-Μυκηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ντεσπότοβατς
Το 1406 στην περιοχή έγινε η Μάχη του Ντεσπότοβατς όπου οι Σέρβοι υπό την ηγεσία του Στεφάν Λαζάρεβιτς γνώρισαν την ήττα από τους Οθωμανούς του Μουσά Τσελεμπί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου
Η Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου (στα σερβοκροατικά Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo/Социјалистичка Аутономна Покрајина Косово, στα αλβανικά Krahina Socialiste Autonome e Kosovës), αποτελούμενη από την περιοχή του Κοσσυφοπεδίου, ήταν μία από τις δύο αυτόνομες επαρχίες της Σερβίας στην Γιουγκοσλαβία (η άλλη ήταν Βοϊβοντίνα), μεταξύ των ετών 1945 και 1990. Συχνά αποκαλούνταν, χάριν συντομίας, ΣΑΕ Κοσσυφοπεδίου (SAP Kosovo).
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ιστορία του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια
Αρμενικό ημερολόγιο
Το Αρμενικό ημερολόγιο χρησιμοποιεί το Αρμενικό σύστημα αρίθμησης. Το ημερολόγιο δημιουργήθηκε από τον Ατανάς Νταρονατσί το 551 και άρχισε να ισχύει από τις 11 Ιουλίου του 552 μ.Χ.. Έτσι, η διαφορά του με το Γρηγοριανό ημερολόγιο είναι 551 χρόνια. Το ημερολόγιο αυτό ήταν κινητό, και βελτιώθηκε αργότερα από τον Ανανιά Σιρακουνί σε μερικώς σταθερό. Το 1116 το Αρμενικό ημερολόγιο έγινε πλήρως σταθερό, με την προσθήκη της δίσεκτης ημέρας, προσθήκη μιας ακόμη μέρας μεταξύ δυο μηνών και τη μετακίνηση της Αρμενικής πρώτης ημέρας του έτους (πρώτη μέρα του μήνα Ναβασάρτ) στην 11η Αυγούστου, προκειμένου να συμπίπτει με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Το ημερολόγιο αυτό έγινε γνωστό σαν Σαργκαβαγκαντίρ, από το όνομα του Οβαννές Σαργκαβάκ, που έκανε αυτές τις τελευταίες μεταβολές.
Οι ημερομηνίες σημειώνονται με το σύμβολο ԹՎ ή κάτι παρόμοιο, συχνά με μια γραμμή από πάνω, που σημαίνει «τ'βιν» (εν έτει, στο έτος), και ακολουθείται από ένα έως τέσσερα γράμματα του Αρμενικού αλφαβήτου, από τα οποία αποτελείται το Αρμενικό σύστημα αρίθμησης. Για να μετατρέψετε τις ημερομηνίες στην καθιερωμένη χρονολογία, απλά προσθέστε 551 ατην Αρμενική χρονολογία. Έτσι, αν δείτε τα σύμβολα ԹՎ ՈՀԳ, σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα αυτά διαβάζονται 600+70+3 = έτος 673 στο Αρμενικό ημερολόγιο, που ισοδύναμα είναι το 673+551 = έτος 1224 του Γρηγοριανού ημερολογίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Αρμενία
Αρχηγός κυβέρνησης του Τοκελάου
Ο αρχηγός κυβέρνησης του Τοκελάου είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Η επίσημη ονομασία του είναι Ulu. Το νησί βρίσκεται στον νότιο Ειρηνικό και είναι εξαρτημένη περιοχή από τη Νέα Ζηλανδία από το 1926. Στο Τοκελάου δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα και κάθε χρόνο η προεδρία αλλάζει μεταξύ των faipule (ηγέτες) των 3 ατολών του Τοκελάου. Οι εκλογές γίνονται ανά τρία χρόνια.
Παραπομπές
Αρχηγος κυβερνησης Κατηγορία:Αρχηγοί κυβέρνησης του Τοκελάου
257 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αντρέα Γκρίττι
Ο Αντρέα Γκρίττι (1455 - 1538) ήταν Δόγης της Βενετίας (1523 - 1538) μετά από μια πετυχημένη διπλωματική και στρατιωτική σταδιοδρομία.
Έμπορος στην Κωνσταντινούπολη
Γεννήθηκε στην Βερόνα και έζησε στην νεότητα του στην Κωνσταντινούπολη σαν έμπορος που εξυπηρετούσε τα Βενετσιάνικα συμφέροντα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1490 ενώ οι σχέσεις ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία βρέθηκαν σε κρίσιμο σημείο άρχισε να πληροφορεί μυστικά την πατρίδα του για τις κινήσεις του Οθωμανικού ναυτικού. Ο ρόλος του αποκαλύφτηκε και φυλακίστηκε με την κατηγορία της κατασκοπείας, γλύτωσε την θανατική καταδίκη λόγω της φιλίας του με τον Μεγάλο Βεζίρη και ελευθερώθηκε σε μερικά χρόνια.
Δόγης της Βενετίας
Όταν εξελέγη Δόγης της Βενετίας (1523) έκλεισε συμφωνία με τον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο και του υποσχέθηκε να κρατήσει ουδετερότητα η Βενετία στους Ιταλικούς πολέμους. Η Δημοκρατία δεν ενεπλάκη στους πολέμους ανάμεσα στον Κάρολο Κουίντο και τον Φραγκίσκο Α΄, το καθήκον του ήταν μονάχα να εμποδίσει την προέλαση των Οθωμανών στην Ουγγαρία. Δεν μπόρεσε να εμποδίσει τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή να επιτεθεί στην Κέρκυρα (1537) προκαλώντας την Βενετία να ξεκινήσει νέο πόλεμο με τους Οθωμανούς. H σύζυγος του ήταν η Μπενεντέττα Βεντραμίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Οδός Καυταντζόγλου (Θεσσαλονίκη)
Η οδός Λυσίμαχου Καυταντζόγλου είναι κεντρικός οδικός άξονας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, κάθετη στην οδό Εγνατία, στο ύψος του πρώην Στρατιωτικού Νοσοκομείου 424 και του Πολεμικού Μουσείου.
Η οδός ξεκινά στη συμβολή της με τη Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας, ενώ διασχίζει κάθετα τη Λεωφόρο Στρατού και τις οδούς Παπάφη, Γρηγορίου Λαμπράκη, Εγνατία και καταλήγει στην οδό Αγίου Δημητρίου, όπου βρίσκεται το Καυταντζόγλειο Στάδιο. Το τμήμα μεταξύ Εγνατίας και Αγίου Δημητρίου, που ανήκει στη ΣΣΑΣ, δεν έχει διανοιχτεί. Επίσης, το τμήμα μεταξύ Λεωφόρου Στρατού και Βασ. Όλγας είναι αδιέξοδο και η κυκλοφορία διοχετεύεται στην οδό Ζέρβα.
Παραπομπές
Καυταντζόγλου
Κόσιτσε
Το Κόσιτσε (σλοβακικά: Košice, ) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβακίας μετά την πρωτεύουσα Μπρατισλάβα. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Χόρναντ στο ανατολικό τμήμα της χώρας σε υψόμετρο 208μ. Η πόλη έχει πληθυσμό 235.000 κατοίκων και αποτελεί το κυριότερο διοικητικό, βιομηχανικό, εμπορικό και πνευματικό κέντρο της ανατολικής Σλοβακίας. Είναι έδρα της ομώνυμης διοικητικής περιφέρειας, του σλοβακικού Συνταγματικού Δικαστηρίου καθώς και ρωμαιοκαθολικής αρχιεπισκοπής.
Ιστορία
Το Κόσιτσε είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Σλοβακίας και έχει πλούσιο και σημαντικό παρελθόν. Η πρώτη γραπτή αναφορά της ύπαρξης ενός οικισμού στη θέση της σημερινής πόλης ανάγεται στο 1230. Η ίδια η πόλη, θεμελιώθηκε μετά το 1243 από Γερμανούς αποίκους από την Κάτω Σαξονία μαζί με τοπικούς σλαβικούς πληθυσμούς οι οποίοι ήταν ήδη εγκατεστημένοι στην περιοχή. Αναπτύχθηκε γρήγορα και μέσω μιας σειράς εμπορικών και άλλων προνομίων έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του βασιλείου της Ουγγαρίας. Μάλιστα, το Κόσιτσε θεωρείται η πρώτη πόλη στην Ευρώπη η οποία απέκτησε δικό της θυρεό που χορηγήθηκε το 1369 από τον βασιλιά Λουδοβίκο Α' της Ουγγαρίας.
Μετά από μια περίοδο οικονομικής άνθησης και ευημερίας κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, η πόλη αντιμετωπίζει τις πρώτες επιθέσεις των Οθωμανών στα μέσα του 16ου αιώνα ενώ ο 17ος χαρακτηρίζεται από τις θρησκευτικές διαμάχες της Μεταρρύθμισης και Αντιμεταρρύθμισης. Την περίοδο αυτή, γίνεται ντε φάκτο η πρωτεύουσα της Άνω Ουγγαρίας (που περιελάμβανε την σημερινή ανατολική Σλοβακία και τμήμα της ΒΑ Ουγγαρίας). Τέλη του 17ου και αρχές του 18ου αιώνα γίνεται κέντρο της εξέγερσης εναντίον των Αψβούργων υπό την ηγεσία του Φραγκίσκου Ράκοζι.
Τους επόμενους δύο αιώνες (18ο και 19ο) η πόλη γνωρίζει ιδιαίτερη πνευματική άνθιση καθώς πολλά μέλη της αριστοκρατίας εγκαθίστανται σ' αυτή, δίνοντας έτσι ώθηση στις τέχνες, το θέατρο και την πολιτιστική κίνηση. Ταυτόχρονα, χτίζονται νέα κτίρια επηρεασμένα από το Μπαρόκ και το Νεοκλασσικισμό.
Το 1918, μετά τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, το Κόσιτσε πέρασε υπό την εδαφική κυριαρχία της τότε νεοδημιουργηθείσας Τσεχοσλοβακίας. Το 1938 ξαναπέρασε στην ουγγρική κυριαρχία για να επιστρέψει εκ νέου το 1945 στην Τσεχοσλοβακία. Από από το 1993 μετά τη διάσπαση της Τσεχοσλοβακίας ανήκει πλέον στη Σλοβακική Δημοκρατία.
Αξιοθέατα
thumb|right|Το παρεκκλήσι του Αγ. Μιχαήλ Στο κέντρο της πόλης είναι και τα περισσότερα ιστορικά μνημεία που βρίσκονται μέσα ή γύρω από το κεντρικό δρόμο (Hlavná ulica). Το κυρίαρχο μνημείο της πόλης είναι η μεγαλύτερη εκκλησία της Σλοβακίας, ο Καθεδρικός ναός της Αγίας Ελισάβετ γοτθικής αρχιτεκτονικής, που κατασκευάστηκε τον 14ο αιώνα. Εκτός από τον καθεδρικό υπάρχει το παρεκκλήσι του Αγ. Μιχαήλ, ο πύργος του Αγ. Ουρβανού και το νεο-μπαρόκ Κρατικό Θέατρο στο κέντρο της πόλης.Υπάρχουν άλλα μνημεία και κτίρια μεγάλης πολιτιστικού και ιστορικού ενδιαφέροντος όπως το παλιό Δημαρχείο, το Παλιό Πανεπιστήμιο, το Παλάτι του Καπετάνιου, η πλατεία της Απελευθέρωσης, καθώς και πολλές γκαλερί (η Ανατολή της Σλοβακίας) και μουσεία (το Ανατολικό Μουσείο της Σλοβακίας).
Το 2013, ήταν η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης μαζί με τη Μασσαλία στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβακίας
Απολλώνιος ο Κιτιεύς
Ο Απολλώνιος ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός (γ. 60 π.Χ.), από το Κίτιο της Κύπρου. Σπούδασε ιατρική στην Αλεξάνδρεια ή κατά μια άλλη εκδοχή στο Κίτιο μολονότι δεν είναι σαφές αν μια ιατρική σχολή υπήρχαν εκείνη την εποχή.
Ιστορικό
Η φήμη του διαδόθηκε σε όλο τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, και ήταν ο σημαντικότερος όλων των Κυπρίων ιατρών. Η ιατρική γνώμη του Απολλώνιου θεωρήθηκε έγκυρη και αυθεντική σύμφωνα με τον Ηροδιανό. Σημαντικές προσωπικότητες, όπως Στράβων, ο Κικέρων και ο Διοσκουρίδης έχουν γράψει θετικά σχόλια για τον Απολλώνιο.
Συγγραφικό έργο
Ο Απολλώνιος έγραψε αρκετά βιβλία για τα φάρμακα, αλλά το πιο σημαντικό, και αυτό που διασώθηκε, είναι το περί άρθρων που είναι μια σπουδή για τη διδασκαλία του Ιπποκράτη , ο βιβλίο αυτό γράφτηκε στην Κύπρο. Ένα αντίγραφο του έργου αυτού βρέθηκε στη βιβλιοθήκη του βυζαντινού γιατρού Νικήτα, και τώρα φυλάσσεται στη Φλωρεντία. Το βιβλίο γράφτηκε υπό την αιγίδα του βασιλιά Πτολεμαίου (81-58 π.Χ.). Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρία τμήματα και γραμμένο κάθε τμήμα σε διαφορετική εποχή. Κάθε μέρος εξετάζει διαφορετικά μέρη του σώματος ενώ περιέχει και ζωγραφισμένες εικόνες. Το πρώτο μέρος είχε 30 εικόνες, πιστεύεται ότι είχε να αντιγράψει κάποιο βιβλίο του Ιπποκράτη.
Πιστεύεται ότι είχε γράψει βιβλίο για την επιληψία, αλλά δεν διασώθηκε. . Ο Ηροδίων αναφέρει ότι ο Απολλώνιος έγραψε συνολικά 21 βιβλία. Ένα από αυτά μιλούσε για τις αρνητικές συνέπειες ου οινοπνεύματος και την αλλαγή της φωνής που παράγεται από τη μέθη. Κάποιο άλλο βιβλίο μιλούσε για γενική θεραπεία.
Η σύγχρονη κληρονομιά
Κείμενα του Απολλώνιου χρησιμοποιούνται σήμερα από σπουδαστές της ιατρικής. Ο Δήμος Λάρνακας έχει δώσει το όνομά του σε δρόμο, και πιο πρόσφατα, αφιέρωσε ένα άγαλμα σε κεντρική πλατεία της πόλης. Τα χειροποίητα ζωγραφισμένα σχέδια του Απολλώνιου από τα βιβλία του στις αρθρώσεις έχουν εκτεθεί σε διάφορες ιατρικές και ιστορικές εκθέσεις. Η Λαυρεντιανή βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας, όπου φυλάσσεται το αρχικό χειρόγραφο έχει συμφωνήσει να επιτρέπει την απομάκρυνση του χειρόγραφου για εκθέσεις, μόνο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Κύπριοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Κίτιο Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί
258 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νότης Μαριάς
Ο Νότης (Επαμεινώνδας) Μαριάς είναι Έλληνας πρώην Ευρωβουλευτής και Πρόεδρος του κόμματος Ελλάδα, ο άλλος δρόμος. Επίσης, είναι πρώην Βουλευτής Ηρακλείου με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και πρώην Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝΕΛ.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 5 Απριλίου του 1957 στη Θεσσαλονίκη και είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει επίσης λάβει μεταπτυχιακό από την Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (London School of Economics). Την περίοδο 1976-78 ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος.
Σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ως καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών και ως διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ασκεί επίσης το επάγγελμα της δικηγορίας, στον Άρειο Πάγο.
Είναι παντρεμένος με την Κατερίνα Πολυχρονάκη και έχει δύο γιους.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του πρόσκειντο ιδεολογικά στο ΠΑΣΟΚ. Το 2011, αναμείχθηκε στην πολιτική, παίρνοντας θέση κατά των μνημονίων, ενώ έχει συντάξει πολλά άρθρα κατά αυτών. Είναι επίσης συγγραφέας και εκδότης του βιβλίου «Το μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος». Παρέστη ως δικηγόρος ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας εκπροσωπώντας την εκδίκαση της αιτήσεως ακυρώσεως κατά του Μνημονίου, την οποία άσκησε έχοντας στο πλευρό του, πολλούς πολίτες και φορείς, καθώς και τη βοήθεια τους.
Τον Ιούλιο του 2011, ιδρύει μαζί με αρκετούς πολίτες την Πρωτοβουλία Αυτοοργάνωσης Πολιτών Ενάντια στο Μνημόνιο, ενώ τον Μάρτιο του 2012, το μετέτρεψε σε πολιτική κίνηση με το όνομα Αντιμνημονιακοί Πολίτες.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, συνεργάστηκε με τους ΑΝΕΛ και κατάφερε να εκλεγεί Βουλευτής Ηρακλείου. Την περίοδο 19 Μαΐου 2012-2 Μαΐου 2014 ορίστηκε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της ΚΟ των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, διαδεχόμενος τον Τέρενς Κουίκ. Παραιτήθηκε στις 6 Μαΐου του 2014, για να θέσει υποψηφιότητα στις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014. Ήταν ο μοναδικός που εκλέχτηκε με τους ΑΝΕΛ, αλλά αργότερα ανεξαρτητοποιήθηκε, παραμένοντας ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής. Στις Ευρωεκλογές του 2019, κατέβηκε υποψήφιος με το δικό του κόμμα, Ελλάδα, ο άλλος δρόμος, αλλά απέτυχε να ξαναεκλεγεί Ευρωβουλευτής.