cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνδυαστική
Πιθανολογική συνδυαστική
Συχνά σχετίζεται με τον Πολ Έρντος ο οποίος έκανε την πρωτοποριακή εργασία σχετικά με το θέμα, πιθανολογική συνδυαστική παραδοσιακά θεωρούνταν ως ένα σύνολο εργαλείων για τη μελέτη των προβλημάτων σε άλλα μέρη της συνδυαστικής. Ωστόσο, με την αύξηση των αιτήσεων για την ανάλυση των αλγορίθμων στην επιστήμη των υπολογιστών , καθώς επίσης και την κλασική πιθανότητα πρόσθετης ύλης και τη πιθανολογική θεωρία αριθμών, η περιοχή πρόσφατα αναπτύχθηκε για να γίνει ένας ανεξάρτητος τομέας της Συνδυαστικής.
Αλγεβρική συνδυαστική
Η αλγεβρική συνδυαστική είναι μια περιοχή των μαθηματικών που χρησιμοποιεί την μέθοδο της αφηρημένης άλγεβρας, την θεωρία ομάδων και την θεωρία εκπροσώπησης, σε διάφορα συνδυαστικά πλαίσια και, αντιστρόφως, εφαρμόζονται τεχνικές συνδυαστικής για προβλήματα στην άλγεβρα. Η αλγεβρική Συνδυαστική συνεχώς επεκτείνεται στο πεδίο εφαρμογής της, και στα δύο θέματα και στις τεχνικές, και μπορεί να θεωρηθεί ως η περιοχή των μαθηματικών, όπου η αλληλεπίδραση της συνδυαστικής και των αλγεβρικών μεθόδων είναι ιδιαίτερα ισχυρή και σημαντική.
Συνδυαστική σε λέξεις
Η Συνδυαστική στις λέξεις ασχολείται με τις επίσημες γλώσσες. Προέκυψε ανεξάρτητα, εντός διαφόρων κλάδων των μαθηματικών, συμπεριλαμβανομένων της θεωρίας Αριθμών , της θεωρίας της ομάδας και των πιθανοτήτων. Έχει εφαρμογές σε απαριθμητική συνδυαστική, ανάλυση φράκταλ, θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών , στη θεωρίας αυτομάτων και στη γλωσσολογία. Ενώ πολλές εφαρμογές είναι νέες, η κλασική ιεραρχία Τσόμσκι-Σάτσενμπέργκερ (Chomsky–Schützenberger) των ομάδων τυπικών γραμματικών είναι ίσως το καλύτερο γνωστό αποτέλεσμα στον τομέα.
Γεωμετρική Συνδυαστική
Η γεωμετρική Συνδυαστική σχετίζεται με κυρτά και με διακριτή γεωμετρία, ιδίως πολυεδρική Συνδυαστική.Ζητάει, για παράδειγμα, πόσες έδρες σε κάθε διάσταση μπορεί να έχει ένα κυρτό πολύτοπο. Οι μετρικές ιδιότητες polytopes διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, καθώς, π.χ. το θεώρημα του Cauchy για την ακαμψία των κυρτών polytopes. Ειδικές polytopes θεωρούνται επίσης, όπως permutohedra, associahedra και Birkhoff polytopes. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η συνδυαστική γεωμετρία είναι ένα ντεμοντέ όνομα για διακριτή γεωμετρία.
Τοπολογική συνδυαστική
Η Συνδυαστική ανάλογα με τις έννοιες και μεθόδους της τοπολογίας χρησιμοποιούνται για τη μελέτη χρωματισμού γραφήματος ,τη δίκαιη κατανομή ,τα χωρίσματα ,τα μερικώς διατεταγμένα σύνολα ,τα δέντρα απόφασης, προβλήματα αλυσίδας και διακριτή Morse θεωρία. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη συνδυαστική τοπολογία, που είναι ένα παλαιότερο όνομα για την Αλγεβρική Τοπολογία.
Άπειρη συνδυαστική
Η άπειρη συνδυαστική ή θεωρία συνδυαστικών συνόλων, είναι μια επέκταση των ιδεών της Συνδυαστικής σε άπειρες σειρές. Είναι ένα μέρος της θεωρίας συνόλων, μιας περιοχής της μαθηματικής λογικής, αλλά χρησιμοποιεί τα εργαλεία και τις ιδέες τόσο από την θεωρία των συνόλων όσο και από την extremal Συνδυαστική.
Συνδυαστική βελτιστοποίηση
Η Συνδυαστική βελτιστοποίηση είναι η μελέτη της βελτιστοποίησης σε διακριτά και συνδυαστικά αντικείμενα. Ξεκίνησε ως ένα μέρος της Συνδυαστική και της θεωρίας γραφημάτων, αλλά θεωρείται πλέον ως κλάδος των εφαρμοσμένων μαθηματικών και της επιστήμης των υπολογιστών, που σχετίζονται με την επιχειρησιακή έρευνα,τη θεωρία αλγορίθμων και τη θεωρία πολυπλοκότητας.
Θεωρία κωδικοποίησης
Η θεωρία κωδικοποίησης ξεκίνησε ως ένα μέρος της θεωρίας του σχεδιασμού με πρώιμες κατασκευές σσυνδυαστικής των κωδικων διόρθωσης σφαλμάτων. Η κύρια ιδέα του θέματος είναι να σχεδιαστούν αποτελεσματικές και αξιόπιστες μέθοδοι μετάδοσης δεδομένων που πλέον είναι ένα μεγάλο πεδίο μελέτης, μέρος της θεωρίας της πληροφορίας.
Συνδυαστική και δυναμικά συστήματα
Πτυχές συνδυαστικής των δυναμικών συστημάτων είναι ένας άλλος αναδυόμενος τομέας. Εδώ δυναμικά συστήματα μπορούν να οριστούν ως ατικείμενα συνδυαστικής. Δείτε για παράδειγμα διάγραμμα δυναμικού συστηματος.
Συνδυαστική και φυσική
Υπάρχουν αυξανόμενες αλληλεπιδράσεις μεταξύ της Συνδυαστικής και της φυσικής, ιδιαίτερα της στατιστικής φυσικής. Παραδείγματα περιλαμβάνουν μια ακριβή λύση του μοντέλου Ising, και μια σύνδεση μεταξύ του μοντέλου Potts από τη μια μεριά, και της χρωματικής και των πολυωνύμων Tutte από την άλλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διακριτά μαθηματικά
1332
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1332 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ασυνόδευτος ανήλικος
Ως ασυνόδευτος ανήλικος νοείται ο υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής που δεν έχει συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του και ο οποίος είτε εισέρχεται στην Ελληνική Επικράτεια χωρίς να συνοδεύεται από τον κατά το νόμο ή το έθιμο υπεύθυνο για την επιμέλεια του ενήλικο και για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί η ανωτέρω κατάσταση είτε βρέθηκε χωρίς συνοδεία μετά την είσοδο του στη Χώρα.
Κατηγορία:Νομικοί όροι Κατηγορία:Παιδική ευημερία Κατηγορία:Δικαιώματα του παιδιού
Οικογένεια Βενιέρ
μικρογραφία|Το οικόσημο της Οικογένειας Βενιέρ Η Οικογένεια Βενιέρ είναι Οικογένεια πατρικών από τη Βενετία με καταγωγή από την Βιτσέντζα που βρίσκεται στην επαρχία Βένετο στα βόρεια της Ιταλικής χερσονήσου. Η Οικογένεια Βενιέρ αν και ήταν από τις κορυφαίες οικογένειες με σημαντική προσφορά στην Δημοκρατία της Βενετίας αφού κυβέρνησε με τρεις Δόγηδες και έβγαλε αμέτρητους Ποντεστά στην Πάντοβα και Πραίτορες στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου δεν εμφανίζεται πριν από τον 11ο αιώνα.
Άρχοντες σε Ελληνικά νησιά
Ο Πιέτρο Βενιέρ, Άρχοντας των Κυθήρων μέλος της Οικογένειας θα έχει συμμετοχή στην Δ΄ Σταυροφορία, θα πάρει σαν δώρο τα Κύθηρα (1207) και θα ανακηρυχτεί Μαρκήσιος των Κυθήρων. Η οικογένεια του θα κυβερνήσει για τρεις αιώνες το νησί σαν Άρχοντες των Κυθήρων ενώ στα τέλη του 15ου αιώνα θα γίνουν Άρχοντες της Πάρου όταν ο άμεσος απόγονος του Πιέτρο Βενιέρ Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ παντρευτεί την Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ κληρονόμο της Πάρου. Ένας άλλος κλάδος της Οικογένειας θα εγκατασταθεί στην Κρήτη και θα κυβερνήσουν το νησί ως Ύπατοι Αρμοστές της Κρήτης για λογαριασμό της Βενετίας. Με μοναδική εξαίρεση την αποστασία στην Κρήτη που έγινε γνωστή σαν Δημοκρατία του Αγίου Τίτου και πρωταγωνιστές μέλη της Οικογένειας Βενιέρ σε όλες τις άλλες περιπτώσεις τα μέλη της Οικογένειας έμειναν πιστοί στην Δημοκρατία.
Λομβαρδοί
thumb|upright|150px|Μετανάστευση των Λομβαρδών από τη Σκανδιναβία στην Ιταλία μεταξύ 1ου και 4ου αιώνα μ.Χ.
Οι Λομβαρδοί ή Λογγοβάρδοι (Λατινικά: Langobardi) ήταν ένας Γερμανικός λαός, που κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος της Ιταλικής Χερσονήσου το 568-774, με καταγωγή από τον Έλβα στη Βόρεια Γερμανία και τη Σκάνια στη νότια Σουηδία πριν από την Περίοδο των Μεταναστεύσεων.
Ο μεσαιωνικός ιστορικός των Λομβαρδών Παύλος ο Διάκονος έγραψε στην Ιστορία των Λομβαρδών (γράφτηκε μεταξύ 787 και 796) ότι αυτοί κατάγονταν από μια μικρή φυλή που ονομαζόταν Βινοβίλοθ, που κατοικούσε στη νότια Σκανδιναβία (Scadanan) πριν μεταναστεύσουν σε αναζήτηση νέων εδαφών. Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή ιστορικοί έγραψαν για τους Λομβαρδούς του 1ου αιώνα μ.Χ. ως ένα από τους Σουηβικούς λαούς, στη σημερινή βόρεια Γερμανία, κοντά στον ποταμό Έλβα, που συνέχισαν να μεταναστεύσουν νότια. Σο τέλος του πέμπτου αιώνα οι Λομβαρδοί είχαν μετακινηθεί στην περιοχή περίπου που συμπίπτει με τη σύγχρονη Αυστρία και τη Σλοβακία βόρεια του Δούναβη, όπου υπέταξαν τους Έρουλους και αργότερα έκαναν συχνούς πολέμους με τους Γέπιδες. Ο Λομβαρδός βασιλιάς Αυδοΐνος νίκησε τον ηγέτη των Γεπίδων Θουρισίνδο το 551 ή το 552 και ο διάδοχός του Αλβοΐνος τελικά συνέτριψε τους Γέπιδες το 567. Οι Λομβαρδοί εγκαταστάθηκαν στην Παννονία, στη σύγχρονη Ουγγαρία. Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στην περιοχή Σόλαρντ ταφικά μνημεία Λομβαρδών ανδρών και γυναικών θαμμένων μαζί οικογενειακά, μια πρακτική που ήταν ασυνήθιστη για τους γερμανικούς λαούς εκείνη την εποχή. Ίχνη έχουν επίσης ανακαλυφθεί Ελλήνων της Μεσογείου και μιας γυναίκας της οποίας το κρανίο υποδηλώνει γαλλική καταγωγή, που πιθανώς δείχνει ότι μεταναστεύσεις από την Ελλάδα και τη Γαλλία σημειώνονταν στα εδάφη των Λομβαρδών.
Μετά τη νίκη του επί των Γεπίδων o Αλβοΐνος οδήγησε τον λαό του στη βορειοανατολική Ιταλία, που είχε ερημωθεί μετά τον μακρoχρόνιο Γοτθικό Πόλεμο (535–554) μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Οστρογοτθικού Βασιλείου. Στους Λομβαρδούς προστέθηκαν πολυάριθμοι Σάξονες, Έρουλοι, Γέπιδες, (Πρωτό)Βούλγαροι, Θουρίγγιοι και Οστρογότθοι και η εισβολή τους στην Ιταλία δεν συνάντησε σχεδόν καμία αντίσταση. Στα τέλη του 569 είχαν κατακτήσει όλη τη βόρεια Ιταλία και τις κυριότερες πόλεις βόρεια του ποταμού Πάδου, εκτός από την Παβία, που έπεσε το 572. Ταυτόχρονα κατέλαβαν περιοχές στην κεντρική και τη νότια Ιταλία. Ίδρυσαν ένα Λομβαρδικό Βασίλειο στη βόρεια και κεντρική Ιταλία, που αργότερα ονομάστηκε Regnum Italicum («Βασίλειο της Ιταλίας») και έφτασε στο απόγειό του υπό τον ηγεμόνα του όγδοου αιώνα Λιουτπράνδο. Το 774 το βασίλειο καταλήφθηκε από τον βασιλιά των Φράγκων Καρλομάγνο και ενσωματώθηκε στη Φραγκική Αυτοκρατορία. Ωστόσο οι Λομβαρδοί ευγενείς συνέχισαν να κυβερνούν τα νότια μέρη της Ιταλικής Χερσονήσου μέχρι τον 11ο αιώνα, όταν κατακτήθηκαν από τους Νορμανδούς και προσαρτήθηκαν στην Κομητεία της Σικελίας. Σε αυτή την περίοδο το νότιο τμήμα της Ιταλίας που ήταν ακόμα υπό την κυριαρχία των Λομβαρδών ήταν γνωστό στους ξένους με το όνομα Langbarðaland (Γη των Λομβαρδών), όπως αναγράφεται στις σκανδιναβικές ρουνικές λίθους. Η κληρονομιά τους είναι επίσης εμφανής στο όνομα της περιοχής της Λομβαρδίας στη βόρεια Ιταλία.
Όνομα
Σύμφωνα με τις δικές τους παραδόσεις οι Λομβαρδοί αρχικά αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Winnili. Μετά από μια σημαντική νίκη επί των Βανδάλων τον πρώτο αιώνα, άλλαξαν το όνομά τους σε Λομβαρδοί.Το όνομα Winnili μεταφράζεται γενικά ως «λύκοι», που σχετίζεται με την πρωτογερμανική ρίζα *wulfaz «λύκος». Το όνομα Λομβαρδός φέρεται να προήλθε από τα χαρακτηριστικά μακριά γένια των Λομβαρδών. Είναι πιθανώς μια ένωση των πρωτογερμανικών στοιχείων *langaz (μακρύ) και *bardaz (γένια).
Μυθική καταγωγή
Σύμφωνα με τους δικούς τους θρύλους οι Λομβαρδοί κατάγονταν από τη νότια Σκανδιναβία, περιλαμβανομένης της σημερινής Δανίας. Η βορειοευρωπαϊκή προέλευση των Λομβαρδών υποστηρίζεται από γενετικά, ανθρωπολογικά, αρχαιολογικά και παλαιότερα λογοτεχνικά στοιχεία.
Μια θρυλική αφήγηση της προέλευσης, της ιστορίας και των πρακτικών των Λομβαρδών είναι η Historia Langobardorum (Ιστορία των Λομβαρδών) του Παύλου του Διακόνου, που γράφτηκε τον όγδοο αιώνα. Ωστόσο η κύρια πηγή του Παύλου για την καταγωγή των Λομβαρδών είναι το Origo Gentis Langobardorum (Καταγωγή του Λαού των Λομβαρδών) του έβδομου αιώνα.
Το Origo Gentis Langobardorum αφηγείται την ιστορία μιας μικρής φυλής που ονομαζόταν Winnili και κατοικούσε στη νότια Σκανδιναβία (Scadanan) (ο Codex Gothanus γράφει ότι οι Winnili κατοικούσαν αρχικά κοντά σε ένα ποτάμι ονόματι Vindilicus στο ακραίο όριο της Γαλατίας). Οι Winnili χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και ένα μέρος τους εγκατέλειψε την πατρίδα τους για να αναζητήσει ξένες γαίες. Ο λόγος της φυγής τους ήταν μάλλον ο υπερπληθυσμός. Εκείνοι που έφυγαν είχαν αρχηγό τον Γκάμπαρα και τους γιους του Υμπορ και Aιο και έφτασαν στα εδάφη της Σκορίνγκα, ίσως στις ακτές της Βαλτικής ή στο Μπάρντενγκαου στις όχθες του Έλβα. Τη Σκορίνγκα κυβερνούσαν οι Βάνδαλοι και οι αρχηγοί τους, οι αδελφοί Άμπρι και Άσι, που έδωσαν στους Winnili την επιλογή μεταξύ φόρου υποτέλειας ή πολέμου.
Οι Winnili ήταν νέοι και γενναίοι και αρνήθηκαν την υποτέλεια, λέγοντας «Είναι καλύτερα να διατηρείς την ελευθερία με τα όπλα παρά να τη λερώσεις με την πληρωμή φόρου.» Οι Βάνδαλοι ετοιμάστηκαν για πόλεμο και συμβουλεύτηκαν τον Γκόνταν (τον θεό Όντιν ), που απάντησε ότι θα έδινε τη νίκη σε αυτούς που θα έβλεπε πρώτα με την ανατολή του ηλίου. Οι Winnili ήταν λιγότεροι και ο Γκάμπαρα ζήτησε βοήθεια από τη Φρέα (τη θεά Φρίγκα ), που συμβούλευσε όλες τις γυναίκες τους να δένουν τα μαλλιά τους μπροστά στο πρόσωπό τους σαν γένια και να βαδίζουν στη γραμμή με τους συζύγους τους. Με την ανατολή του ηλίου η Φρέα γύρισε το κρεβάτι του συζύγου της έτσι ώστε να κοιτάζει προς τα ανατολικά και τον ξύπνησε. Έτσι ο Γκόνταν εντόπισε πρώτα τους Winnili και ρώτησε, «Ποιοι είναι αυτοί με τα μακρυά γένεια;» και ο Φρέα απάντησε, «Κύριέ μου, τους έδωσες το όνομα, τώρα δώσε τους και τη νίκη». Από εκείνη τη στιγμή και μετά οι Winnili ήταν γνωστοί ως Langobardi στα λατινικά, Longobardi στα ιταλικά και Langobards ή Lombards στα αγγλικά).
Όταν ο Παύλος ο Διάκονος έγραψε την Historia του μεταξύ 787 και 796 ήταν Καθολικός μοναχός και αφοσιωμένος Χριστιανός. Θεωρούσε ότι οι παγανιστικές ιστορίες του λαού του ήταν «ανόητες» και «γελοίες». Ο Παύλος εξήγησε ότι το όνομα "Langobard" προήλθε από το μήκος των γενειάδων τους. Μια σύγχρονη θεωρία υποστηρίζει ότι το όνομα "Langobard" προέρχεται από το Langbarðr, ένα όνομα του Oντιν. Ο Πρίστερ αναφέρει ότι όταν οι Winnili άλλαξαν το όνομά τους σε "Λομβαρδοί", άλλαξαν επίσης την παλιά τους λατρεία για τη γονιμότητα της γης σε λατρεία του Oντιν, δημιουργώντας έτσι μια συνειδητή φυλετική παράδοση. Ο Φρέχλιχ αντιστρέφει την κατά τον Πρίστερ σειρά των γεγονότων και αναφέρει ότι με τη λατρεία του Oντιν οι Λομβαρδοί άφησαν μεγάλα τα γένια τους για να μοιάζουν με τον Όντιν του θρύλου και το νέο τους όνομα αντικατόπτριζε αυτό. Ο Μπρούκνερ παρατηρεί ότι το όνομα των Λομβαρδών βρίσκεται σε στενή σχέση με τη λατρεία του Όντιν, του οποίου τα πολλά ονόματα περιλαμβάνουν τα «ο μακρυγενειοφόρος» ή «γκρίζος γενειοφόρος» και ότι το λομβαρδικό όνομα Ansegranus («αυτός με τα γένια των θεών») δείχνει ότι οι Λομβαρδοί είχαν αυτή την ιδέα για την κύρια θεότητά τους.
"…Börde (ή Börd) εξακολουθεί να σημαίνει «μια εύφορη πεδιάδα δίπλα σε ένα ποτάμι» και μια συνοικία κοντά στο Μαγδεμβούργο εξακολουθεί να ονομάζεται lange Börde. Σύμφωνα με αυτή την άποψη το Langobardi θα σήμαινε «κατοίκους της μεγάλης κοίτης του ποταμού» και τα ίχνη του ονόματός τους υποτίθεται ότι υπάρχουν ακόμη σε ονόματα όπως Μπάρντενγκάου και Μπάρντεβικ στην περιοχή του Έλβα."
Σύμφωνα με τον χριστιανό ιερέα, ιστορικό και θεολόγο Παύλο Ορόσιο από τη Γαλικία, οι Λομβαρδοί ή Winnili ζούσαν αρχικά στο Βίνουιλοθ (Βινόβιλιθ) που αναφέρει ο Ιορδάνης, στο αριστούργημά του Getica, στα βόρεια της Ουψάλα στη Σουηδία. Η Σκορίνγκα ήταν κοντά στην επαρχία Ούπλαντ, βόρεια του Έστεργκετλαντ.
Στη συνέχεια η υποσημείωση εξηγεί την ετυμολογία του ονόματος Σκορίνγκα :
"Οι ακτές του Ούπλαντ και του Έστεργκετλαντ καλύπτονται με μικρούς βράχους και βραχονησίδες, που ονομάζονται στα γερμανικά Schæren και στα σουηδικά Skiaeren. Heal σημαίνει λιμάνι στις βόρειες γλώσσες. Συνεπώς το Skiæren-Heal είναι το λιμάνι του Skiæren, ένα όνομα που ταιριάζει πολύ με το λιμάνι της Στοκχόλμης, στο Ούπλαντσκε Σκιέρεν, και η χώρα μπορεί δίκαια να ονομάζεται Σκόρουνγκ ή Σκιερούνγκα."
Ο μυθικός βασιλιάς Σεάφα της Σκάντζας ήταν ένας αρχαίος Λομβαρδός βασιλιάς στην αγγλοσαξονική μυθολογία. Το παλιό αγγλικό ποίημα Widsith, σε ένα κατάλογο διάσημων βασιλιάδων και των χωρών τους, έχει τον Sceafa [weold] Longbeardum, ονομάζοντάς τον έτσι κυβερνήτη των Λομβαρδών.
Ομοιότητες μεταξύ των λογκοβαρδικών και των γοτθικών μεταναστευτικών παραδόσεων έχουν επισημανθεί από τους μελετητές. Αυτοί οι πρώιμοι μεταναστευτικοί θρύλοι υποδηλώνουν ότι μια σημαντική μετατόπιση φυλών συνέβη κάποια στιγμή μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου αιώνα π.Χ., που μάλλον συμπίπτει με την εποχή που οι Τεύτονες και οι Κίμβροι εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους στη Σκανδιναβία και μετανάστευσαν μέσω της Γερμανίας, εισβάλλοντας τελικά στη Ρωμαϊκή Ιταλία.
Aρχαιολογία και μεταναστεύσεις
Η πρώτη αναφορά των Λομβαρδών έγινε μεταξύ 9 και 16 μ.Χ. από τον Ρωμαίο ιστορικό της αυλής Βελέιο Πατέρκουλο, που συνόδευσε μια ρωμαϊκή αποστολή ως έπαρχος του ιππικού. Ο Πατέρκουλος αναφέρει ότι επί Τιβέριου «κατέρρευσε, η ισχύς των Λογγοβάρδων, μιας φυλής που ξεπερνούσε ακόμη και τους Γερμανούς σε αγριότητα».
Από τις συνδυασμένες μαρτυρίες του Στράβωνα (20 μ.Χ.) και του Τάκιτου (117 μ.Χ.) οι Λομβαρδοί κατοικούσαν κοντά στις εκβολές του Έλβα λίγο μετά την αρχή της χριστιανικής εποχής, κοντά στους Χαούκους. Ο Στράβων αναφέρει ότι οι Λομβαρδοί κατοικούσαν και στις δύο πλευρές του Έλβα. Τους αντιμετωπίζει ως κλάδο των Σουηβών και αναφέρει:
"Τώρα, όσον αφορά τη φυλή των Σουηβών, είναι η μεγαλύτερη, γιατί εκτείνεται από τον Ρήνο έως τον Άλβι (Ελβα) και ένα μέρος τους κατοικεί ακόμη και στη μακρινή πλευρά του Άλβι, όπως, για παράδειγμα, οι Χερμόνδοροι και οι Λογγοβάρδοι. Και επί του παρόντος, αυτοί οι τελευταίοι τουλάχιστον, έχουν οδηγηθεί σε φυγή από τη χώρα τους σε εκείνη στη μακρινή πλευρά του ποταμού."
Ο Σουητώνιος έγραψε ότι ο Ρωμαίος στρατηγός Νέρων Κλαύδιος Δρούσος νίκησε μια μεγάλη δύναμη Γερμανών και οδήγησε μερικούς «στην πιο μακρινή πλευρά του ποταμού Άλβι (Έλβα)». Μπορούμε να αντιληφθούμε ότι αυτοί οι πρόσφυγες ήταν οι Λογγοβάρδοι και οι Χερμόνδοροι που αναφέρει ο Στράβων λίγο αργότερα.
Ο Γερμανός αρχαιολόγος Βίλι Βέγκεβιτς προσδιόρισε αρκετές τοποθεσίες ταφής της Εποχής του Σιδήρου στον Κάτω Έλβα ως Λογγοβαρδικές. Πρόκειται για χώρους αποτέφρωσης-ταφής και συνήθως χρονολογούνται συνεχώς από τον έκτο ως τον τρίτο αιώνα μ.Χ., επομένως μια διακοπή λειτουργίας του οικισμού φαίνεται απίθανη. Οι χώρες του Κάτω Έλβα εμπίπτουν στη ζώνη του Πολιτισμού Γιάστορφ και κατοικούντο από τους Ερμίονες σε αντίθεση με τις χώρες μεταξύ του Ρήνου, του Βέζερ και της Βόρειας Θάλασσας. Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι οι Λομβαρδοί ήταν αγροτικός λαός.
Ο Τάκιτος θεωρούσε επίσης τους Λομβαρδούς ως μια απομακρυσμένη και επιθετική φυλή των Σουηβών, μια από αυτές που συμμετείχαν στη λατρεία της θεότητας Νέρτους, που ανέφερε ως «Μητέρα Γη», και επίσης ως υποτελείς του Μαρόβοδου, Βασιλιά των Μαρκομάνων. Ο Μαρόβοδος είχε συνάψει ειρήνη με τους Ρωμαίους και γι' αυτό οι Λομβαρδοί δεν συμμετείχαν στη Γερμανική συνομοσπονδία υπό τον Αρμίνιο στη Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού το 9 μ.Χ. Ο Τάκιτος καταγράφει:
"Όχι μόνο οι Χερούσκοι και οι σύμμαχοί τους... πήραν τα όπλα, αλλά οι Σέμνονες και οι Λογγοβάρδοι, Σουηβικά έθνη και τα δύο, επαναστάτησαν κατά της κυριαρχία του Μαρόβοδου... Οι στρατοί... υποκινήθηκαν από δικούς τους λόγους, οι Χερούσκοι και οι Λογγοβάρδοι πολέμησαν για την αρχαία τιμή τους ή τη νεοαποκτηθείσα ανεξαρτησία τους. . .."
Το 47 ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των Χερούσκων, που έδιωξαν τον νέο τους αρχηγό, τον ανιψιό του Αρμίνιου, από τη χώρα τους. Οι Λομβαρδοί εμφανίστηκαν στο προσκήνιο με αρκετή δύναμη για να ελέγξουν το πεπρωμένο της φυλής που ήταν ο ηγέτης στον αγώνα για ανεξαρτησία τριάντα οκτώ χρόνια νωρίτερα, γιατί αποκατέστησαν τον έκπτωτο ηγέτη. Στα νότια ο Δίων Κάσσιος ανέφερε ότι λίγο πριν από τους Μαρκομανικούς Πολέμους 6.000 Λομβαρδοί και Ούβιοι διέσχισαν τον Δούναβη και εισέβαλαν στην Παννονία. Οι δύο φυλές ηττήθηκαν, οπότε σταμάτησαν την εισβολή τους και έστειλαν τον Μπάλομαρ, βασιλιά των Μαρκομάνων, ως πρεσβευτή στον Αέλιο Βάσσο, που τότε διοικούσε την Παννονία. Επήλθε ειρήνη και οι δύο φυλές επέστρεψαν στην πατρίδα τους, που στην περίπτωση των Λομβαρδών ήταν τα εδάφη του Κάτω Έλβα. Περίπου αυτή την εποχή στο Germania ο Τάκιτος λέει ότι «ο λιγοστός αριθμός τους αποτελεί διάκριση» γιατί «περιτριγυρισμένοι από ένα πλήθος ισχυρότερων φυλών, είναι ασφαλείς, όχι υποχωρώντας, αλλά αντιμετωπίζοντας τους κινδύνους του πολέμου».
Στα μέσα του 2ου αιώνα οι Λομβαρδοί φαίνεται ότι εμφανίστηκαν στη Ρηνανία, γιατί σύμφωνα με τον Κλαύδιο Πτολεμαίο οι Σουηβικοί Λομβαρδοί ζούσαν «κάτω» από τους Βρούκτερους και τους Σίκαμβρους και μεταξύ αυτών και των Τεντεριτών. Στα ανατολικά τους που εκτείνονται βόρεια προς τον κεντρικό Έλβα βρίσκονταν οι Σουηβοί Aνγκλοι. Αλλά ο Πτολεμαίος αναφέρει επίσης τους «Λακκοβάρδους» στα βόρεια των προαναφερθέντων Σουηβικών εδαφών, ανατολικά των Ανγκριβαρίων στον Βέζερ και νότια των Χαούκων στις ακτές, πιθανώς υποδηλώνοντας μια λομβαρδική επέκταση από τον Έλβα στον Ρήνο. Αυτή η διπλή αναφορά έχει ερμηνευτεί ως συντακτικό λάθος από τον Γκούντμουντ Σούτε στην ανάλυσή του για τον Πτολεμαίο. Ωστόσο ο Codex Gothanus αναφέρει επίσης την Πατεσπρούνα (Πάντερμπορν) σε σχέση με τους Λομβαρδούς.
Από τον δεύτερο αιώνα και μετά πολλές από τις γερμανικές φυλές που καταγράφηκαν ως ενεργές κατά τη διάρκεια τους τρεις πρώτους αιώνες άρχισαν να ενώνονται σε μεγαλύτερες φυλετικές ενώσεις, όπως οι Φράγκοι, οι Αλαμαννοί, οι Βαυαροί και οι Σάξονες. Οι Λομβαρδοί δεν αναφέρονται στην αρχή, ίσως επειδή δεν βρίσκονταν αρχικά στα σύνορα της Ρώμης ή ίσως επειδή υπάγονταν σε μια μεγαλύτερη φυλετική ένωση, όπως οι Σάξονες. Είναι ωστόσο πολύ πιθανό όταν ο κύριος όγκος των Λομβαρδών μετανάστευσε ένα σημαντικό μέρος τους να παρέμεινε πίσω και στη συνέχεια να απορροφήθηκε από τις Σαξονικές φυλές στην περιοχή του Έλβα, ενώ μόνο αυτοί που μετανάστευσαν διατήρησαν το όνομα Λομβαρδοί. Ωστόσο ο Codex Gothanus αναφέρει ότι οι Λομβαρδοί υποτάχθηκαν στους Σάξονες γύρω στο 300 αλλά ξεσηκώθηκαν εναντίον τους υπό τον πρώτο τους βασιλιά Αγκελμούνδο, που κυβέρνησε για 30 χρόνια. Στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα οι Λομβαρδοί εγκατέλειψαν τον τόπο τους, πιθανότατα λόγω κακής σοδειάς, και ξεκίνησαν τη μετανάστευση τους.
Η μεταναστευτική διαδρομή των Λομβαρδών το 489, από την πατρίδα τους στη Rugiland, περιλάμβανε πολλά μέρη: Σκορίνγκα (πιστεύεται ότι ήταν η χώρα τους στις ακτές του Έλβα), Μαουρίνγκα, Γκόλαντα, Αντχαϊμπ, Μπάντχαϊμπ και Βούργκουνταϊμπ (Μούργκουνταϊμπ). Σύμφωνα με τη Ravennatis Anonymi Cosmographia η Μαυρίνγκα ήταν η χώρα ανατολικά του Έλβα.
Η διέλευση της Μαυρίνγκα ήταν πολύ δύσκολη. Οι Ουσίποι τους αρνήθηκαν να περάσουν από τα εδάφη τους και συμφωνήθηκε μονομαχία με τον ισχυρότερο άνδρα κάθε φυλής. Οι Λομβαρδοί νίκησαν, η διέλευση τους επετράπη και οι Λομβαρδοί έφτασαν στη Μαυρίνγκα και στη συνέχεια στην Γκόλαντα. Ο ιστορικός Λούντβιχ Σμιντ πιστεύει ότι αυτή ήταν πιο ανατολικά, ίσως στη δεξιά όχθη του Όντερ. Ο Σμιντ θεωρεί το όνομά της ισοδύναμο του Γκότλαντ, που σημαίνει απλώς «καλή γη». Αυτή η θεωρία είναι πολύ εύλογη. Ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει ότι οι Λομβαρδοί διέσχισαν ένα ποτάμι και μπορεί να έφτασαν στο Ρούγκιλαντ από την περιοχή του Άνω Όντερ μέσω της Πύλης της Μοραβίας.
Μεταναστεύοντας από την Γκόλαντα οι Λομβαρδοί πέρασαν από το Αντχαϊμπ και το Μπάντχαϊμπ έως ότου έφτασαν στο Βούργκουνταϊμπ, που πιστεύεται ότι ήταν η αρχαία χώρα των Βουργουνδών. Εκεί οι Λομβαρδοί δέχθηκαν στο στρατόπεδό τους από «Βούλγαρους» (πιθανώς Ούννων) και ηττήθηκαν. Ο βασιλιάς τους Aγκελμούνδος σκοτώθηκε και τον διαδέχθηκε ο Λαϊμίχο, που ήταν νέος και ήθελε να εκδικηθεί τη σφαγή του Aγκελμούνδου. Οι ίδιοι οι Λομβαρδοί πιθανότατα έγιναν υποτελείς των Ούννων μετά την ήττα, αλλά ξεσηκώθηκαν και τους νίκησαν με μεγάλη σφαγή, αποκτώντας μεγάλη λεία και αυτοπεποίθηση καθώς «έγιναν πιο τολμηροί στην ανάληψη των μόχθων του πολέμου».
Τη δεκαετία του 540 ο Αυδοΐνος (βασιλιάς 546–560) οδήγησε τους Λομβαρδούς πέρα ​​από τον Δούναβη για άλλη μια φορά στην Παννονία, όπου έλαβαν αυτοκρατορικές χορηγήσεις καθώς ο Ιουστινιανός τους ενθάρρυνε να πολεμήσουν τους Γεπίδες. Το 552 οι Βυζαντινοί, βοηθούμενοι από ένα μεγάλο απόσπασμα Φοιδεράτων, κυρίως Λομβαρδών, Ερούλων και (Πρωτο)Βούλγαρων νίκησαν τους τελευταίους Οστρογότθους με επικεφαλής τον Τεΐα στη Μάχη των Ταγίνων.
Εισβολή και κατάκτηση της Ιταλικής χερσονήσου
Περί το 560 τον Αυδοΐνο διαδέχθηκε ο γιος του Αλβοΐνος, ένας νεαρός και δραστήριος ηγέτης που νίκησε τους γειτονικούς Γέπιδες και τους έκανε υποτελείς του και το 566 παντρεύτηκε τη Ροζαμούνδη, κόρη του βασιλιά των Γεπιδών Κουνιμούνδου. Τον επόμενο χρόνο οι Λομβαρδοί και οι σύμμαχοί τους Άβαροι κατέστρεψαν το βασίλειο των Γεπιδών στον Λομβαρδογεπιδικό πόλεμο. Την άνοιξη του 568 ο Αλβοΐνος, φοβούμενος τώρα τους επιθετικούς Αβάρους, κατεύθυνε τη μετανάστευση των Λομβαρδών στην Ιταλία. Σύμφωνα με την Ιστορία των Λομβαρδών «Τότε οι Λογγοβάρδοι, αφού εγκατέλειψαν την Παννονία, έσπευσαν να καταλάβουν την Ιταλία με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και όλα τα αγαθά τους».
Διάφοροι άλλοι λαοί που είτε προσχώρησαν οικειοθελώς είτε υποτάχθηκαν στον βασιλιά Αλβοΐνο συμμετείχαν επίσης στη μετανάστευση. "Ετσι ακόμη και σήμερα τα χωριά στα οποία κατοικούν ονομάζονται Γεπιδικά, Βουλγαρικά, Σαρματικά, Παννονικά, Σουηβικά, Νορικικά ή με άλλα ονόματα αυτού του είδους»."
Τουλάχιστον 20.000 Σάξονες πολεμιστές, παλιοί σύμμαχοι των Λομβαρδών, και οι οικογένειές τους ενώθηκαν μαζί τους στη νέα τους μετανάστευση.
Η πρώτη σημαντική πόλη που έπεσε ήταν το Forum Iulii στη βορειοανατολική Ιταλία το 569. Εκεί ο Αλβοΐνος ίδρυσε το πρώτο Λομβαρδικό δουκάτο, που εμπιστεύτηκε στον ανιψιό του Γισούλφο. Σύντομα η Βιτσέντζα, η Βερόνα και η Μπρέσια έπεσαν στα χέρια των Γερμανών. Το καλοκαίρι του 569 οι Λομβαρδοί κατέλαβαν το κύριο ρωμαϊκό κέντρο της βόρειας Ιταλίας, το Μιλάνο. Η περιοχή τότε ανέκαμψε από τους φοβερούς Γοτθικούς Πολέμους και ο μικρός Βυζαντινός στρατός που είχε αφεθεί για την άμυνά του δεν μπορούσε να κάνει σχεδόν τίποτα. Ο Έξαρχος Λογγίνος, που εστάλη στην Ιταλία από τον Αυτοκράτορα Ιουστίνο Β', μπορούσε να υπερασπιστεί μόνο τις παράκτιες πόλεις που μπορούσαν να τροφοδοτηθούν από τον ισχυρό Βυζαντινό στόλο. Η Παβία έπεσε μετά από τριετή πολιορκία το 572 και έγινε η πρώτη πρωτεύουσα του νέου Λομβαρδικού Βασιλείου της Ιταλίας.
Τα επόμενα χρόνια οι Λομβαρδοί διείσδυσαν νοτιότερα, κατακτώντας την Τοσκάνη και ιδρύοντας δύο δουκάτα, του Σπολέτο και του Μπενεβέντο υπό τον Zότο, που σύντομα έγιναν ημιανεξάρτητα και επέζησαν περισσότερο από το βόρειο βασίλειο, μέχρι και τον 12ο αιώνα. Όπου πήγαιναν ενώνονταν με τον πληθυσμό των Οστρογότθων, στον οποίο επετράπη να ζήσει ειρηνικά στην Ιταλία με τους Ρογούς συμμάχους τους υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία. Οι Βυζαντινοί κατάφεραν να διατηρήσουν τον έλεγχο της περιοχής της Ραβέννας και της Ρώμης, που συνδέονταν με έναν λεπτό διάδρομο μέσω της Περούτζιας.
Όταν μπήκαν στην Ιταλία ορισμένοι Λομβαρδοί διατήρησαν την εγγενή τους μορφή παγανισμού, ενώ κάποιοι ήταν Αρειανοί. Ως εκ τούτου δεν είχαν καλές σχέσεις με τη Χριστιανική Εκκλησία. Σταδιακά υιοθέτησαν ρωμαϊκούς τίτλους, ονόματα και παραδόσεις και εν μέρει προσηλυτίστηκαν στο Χριστιανισμό (τον έβδομο αιώνα), αν και όχι χωρίς μια μακρά σειρά θρησκευτικών και εθνοτικών συγκρούσεων. Την εποχή που έγραφε ο Παύλος ο Διάκονος η Λομβαρδική γλώσσα, το ντύσιμο, ακόμη και τα χτενίσματα είχαν σχεδόν εξαφανιστεί στο σύνολό τους.
Αρειανή μοναρχία
Το 572 ο Aλβοίνος δολοφονήθηκε στη Βερόνα από συνωμοσία με επικεφαλής τη σύζυγό του Ροζαμούνδη, που αργότερα κατέφυγε στη Ραβέννα. Ο διάδοχός του Κλέφος δολοφονήθηκε επίσης, μετά από μια ανελέητη βασιλεία 18 μηνών. Μετά τον θάνατό του ξεκίνησε μια 15ετής μεσοβασιλεία (Βασιλεία των Δουκών) κατά την οποία οι δούκες δεν εξέλεξαν κανένα βασιλιά, μια περίοδος που θεωρείται εποχή βίας και αταξίας. Το 586, απειλούμενοι από μια εισβολή των Φράγκων, οι δούκες εξέλεξαν βασιλιά τον γιο του Κλέφου Αυθάριο. Αυτός το 589 παντρεύτηκε τη Θεοδελίνδη, κόρη του Γαριβάλδου Α΄, δούκα της Βαυαρίας. Η καθολική Θεοδελίνδη ήταν φίλη του Πάπα Γρηγορίου Α' και πίεζε για εκχριστιανισμό. Στο μεταξύ ο Αυθάριος ξεκίνησε μια πολιτική εσωτερικής συμφιλίωσης και προσπάθησε να αναδιοργανώσει τη βασιλική διοίκηση. Οι δούκες παρέδωσαν τις μισές περιουσίες τους για τη συντήρηση του βασιλιά και της αυλής του στην Παβία. Στις εξωτερικές υποθέσεις ο Αυθάριος κατάφερε να ματαιώσει την επικίνδυνη συμμαχία μεταξύ Βυζαντινών και Φράγκων.
Ο Αυθάριος πέθανε το 591 και τον διαδέχθηκε ο Αγιλούλφος, δούκας του Τορίνο, που παντρεύτηκε επίσης τη Θεοδελίνδη την ίδια χρονιά. Ο Αγιλούλφος πολέμησε με επιτυχία τους επαναστάτες δούκες της βόρειας Ιταλίας, κατακτώντας την Πάντοβα το 601, την Κρεμόνα και τη Μάντοβα το 603 και αναγκάζοντας τον Έξαρχο της Ραβέννας να γίνει φόρου υποτελής. Ο Αγιλούλφος πέθανε το 616. Η Θεοδελίνδη βασίλεψε μόνη της μέχρι το 628, όταν τη διαδέχθηκε ο Αδαλόαλδος. Αυτόν αργότερα καθαίρεσε ο Αριόαλδος, ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης των Αρειανών, που είχε παντρευτεί την κόρη της Θεοδελίνδης Γκουντεπέργα.
Τον Αριόαλδο διαδέχθηκε ο Ροθάριος, που θεωρείται από πολλούς ως ο πιο δυναμικός από όλους τους Λομβαρδούς βασιλιάδες. Επέκτεινε τις κτήσεις του, κατακτώντας τη Λιγουρία το 643 και το υπόλοιπο τμήμα των βυζαντινών εδαφών του εσωτερικού Βένετο, συμπεριλαμβανομένης της ρωμαϊκής πόλης Opitergium (Οντέρζο). Ο Ροθάριος εξέδωσε επίσης το περίφημο διάταγμα που έφερε το όνομά του, το Edictum Rothari, που καθόριζε τους νόμους και τα έθιμα του λαού του στα λατινικά: το διάταγμα δεν ίσχυε για τους υποτελείς των Λομβαρδών, που μπορούσαν να διατηρήσουν τους δικούς τους νόμους. Ο γιος του Ροθάριου Ροδόαλδος τον διαδέχθηκε το 652, πολύ νέος ακόμη, και σκοτώθηκε από τους αντιπάλους του.
Μετά τον θάνατο του βασιλιά Αριπέρτου Α΄ το 661 το βασίλειο μοιράστηκε στα παιδιά του Περκτάριτο, που έκανε πρωτεύουσά του το Μιλάνο, και Γοδεπέρτο, που βασίλευε από την Παβία (Τίτσινουμ). Ο Περκτάριτος ανατράπηκε από τον Γριμοάλδο, γιο του Γισούλφου, δούκα του Φριούλι και του Μπενεβέντο από το 647. Ο Περκτάριτος κατέφυγε στους Αβάρους και στη συνέχεια στους Φράγκους. Ο Γριμοάλδος κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχο των δουκάτων και απέτρεψε την όψιμη προσπάθεια του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Κώνστα Β' να κατακτήσει τη νότια Ιταλία και νίκησε και τους Φράγκους. Μετά τον θάνατο του Γριμοάλδου το 671 ο Περκτάριτος επέστρεψε και προώθησε την ανεκτικότητα μεταξύ των Αρειανών και των Χριστιανών, αλλά δεν μπόρεσε να νικήσει το κόμμα των Αρειανών υπό τον Αράτσι, δούκα του Τρέντο, που υποτάχθηκε μόνο στον γιο του, τον Χριστιανό Κουνιπέρτο.
Οι Λομβαρδοί ενεπλάκησαν σε σκληρές συγκρούσεις με τους Σλαβικούς λαούς αυτά τα χρόνια: από το 623 ως το 626 επιτέθηκαν ανεπιτυχώς στους Καραντανούς και το 663–64 οι Σλάβοι επιτέθηκαν στην Κοιλάδα Βιπάβα και στα Φριούλι. Γύρω στα 680 Βυζαντινοί ιεραπόστολοι και καλλιτέχνες από την Κωνσταντινούπολη ταξίδεψαν στο Λογγοβαρδικό βασίλειο, ανακόπτοντας με τη δράση τους την επιθετική συμπεριφορά των Λογγοβάρδων απέναντι στο Βυζάντιο.
Χριστιανική μοναρχία
Οι θρησκευτικές διαμάχες και οι σλαβικές επιδρομές παρέμειναν πηγή συγκρούσεων τα επόμενα χρόνια. Το 705 οι Λομβαρδοί του Φριούλι ηττήθηκαν και έχασαν τα εδάφη στα δυτικά του ποταμού Σότσα, δηλαδή τους Λόφους της Γκορίτσια και τη Βενετική Σλοβενία. Ετσι καθιερώθηκε ένα νέο εθνοτικό σύνορο που διατηρείται για πάνω από 1200 χρόνια μέχρι σήμερα.
Το Λομβαρδικό βασίλειο άρχισε να ανακάμπτει μόνο με τον Λιουτπράνδο το Λομβαρδό (βασιλιάς από το 712), γιο του Ανσπράνδου και διάδοχο του βάναυσου Αριπέρτου Β΄. Κατάφερε να ανακτήσει κάπως τον έλεγχο του Σπολέτο και του Μπενεβέντο και, εκμεταλλευόμενος τις διαφωνίες μεταξύ Πάπα και Βυζαντίου σχετικά με την προσκύνηση των εικόνων, προσάρτησε το Εξαρχάτο της Ραβέννας και το δουκάτο της Ρώμης. Βοήθησε επίσης τον Φράγκο στρατηγό Κάρολο Μαρτέλο να εκδιώξει τους Άραβες. Οι Σλάβοι ηττήθηκαν στη Μάχη του Λαβαριάνο, όταν προσπάθησαν να κατακτήσουν την Πεδιάδα του Φριούλι το 720. Ο διάδοχος του Λιουτπράνδου Αϊστούλφος κατέκτησε τη Ραβέννα για τους Λομβαρδούς για πρώτη φορά, αλλά αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει όταν στη συνέχεια ηττήθηκε από τον βασιλιά των Φράγκων Πιπίνο Γ', τον οποίο κάλεσε ο Πάπας.
Μετά τον θάνατο του Αϊστούλφου ο Ράτχης προσπάθησε να γίνει βασιλιάς της Λομβαρδίας, αλλά εκθρονίσθηκε από τον Δεζιδέριο, δούκα της Τοσκάνης, τον τελευταίο Λομβαρδό που κυβέρνησε ως βασιλιάς. Ο Δεζιδέριος κατάφερε να καταλάβει οριστικά τη Ραβέννα, τερματίζοντας τη βυζαντινή παρουσία στη βόρεια Ιταλία. Αποφάσισε να επαναλάβει τον αγώνα εναντίον του Πάπα, που υποστήριζε τους δούκες του Σπολέτο και του Μπενεβέντο εναντίον του, και μπήκε στη Ρώμη το 772, ο πρώτος Λομβαρδός βασιλιάς που το πέτυχε. Όταν όμως ο Πάπας Αδριανός Α' ζήτησε βοήθεια από τον πανίσχυρο βασιλιά των Φράγκων Καρλομάγνο, ο Δεζιδέριος ηττήθηκε στη Σούσα και πολιορκήθηκε στην Παβία, ενώ ο γιος του Αδέλχης αναγκάστηκε να ανοίξει τις πύλες της Βερόνας στα φράγκικα στρατεύματα. Ο Δεζιδέριος παραδόθηκε το 774 και ο Καρλομάγνος, με μια εντελώς μυθιστορηματική απόφαση, πήρε τον τίτλο «Βασιλιάς των Λομβαρδών». Μέχρι τότε τα γερμανικά βασίλεια κατακτούσαν συχνά το ένα το άλλο, αλλά κανένα δεν είχε υιοθετήσει τον τίτλο του βασιλιά άλλου λαού. Ο Καρλομάγνος πήρε μέρος της λομβαρδικής επικράτειας για να δημιουργήσει τα Παπικά Κράτη.
Η περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία, που περιλαμβάνει τις πόλεις Μπρέσια, Μπέργκαμο, Μιλάνο και την παλιά πρωτεύουσα Παβία, είναι μια υπενθύμιση της παρουσίας των Λομβαρδών.
Υποταγή στους Φράγκους και το Δουκάτο του Μπενεβέντο, 774–849
Οι Λομβαρδοί της νότιας Ιταλίας βρίσκονταν έτσι στην περίεργη κατάσταση να κατέχουν εδάφη που διεκδικούσαν δύο αυτοκρατορίες: η Καρολίγγεια Αυτοκρατορία στα βόρεια και δυτικά και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία στα ανατολικά. Συνήθως έδιναν δεσμεύσεις και υποσχέσεις φόρου τιμής στους Καρολίδες, αλλά ουσιαστικά παρέμειναν εκτός του ελέγχου των Φράγκων. Εν τω μεταξύ το Μπενεβέντο αναπτύχθηκε στον μέγιστο βαθμό όταν επέβαλε φόρο υποτέλειας στο Δουκάτο της Νάπολης, το οποίο ήταν χαλαρά πιστό στο Βυζάντιο και κατέκτησε ακόμη και την πόλη του Αμάλφι το 838. Κάποια στιγμή στη βασιλεία του Σικάρδου ο έλεγχος των Λομβαρδών κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ιταλίας, εκτός από τη νότια Απουλία και την Καλαβρία και τη Νάπολη, με τις τυπικά προσαρτημένες πόλεις της. Τον ένατο αιώνα εδραιώθηκε και στην πρώην ελληνική Απουλία μια ισχυρή παρουσία των Λομβαρδών. Ωστόσο ο Σικάρδος είχε εκθέσει τον νότο στις εισβολές των Σαρακηνών κατά τον πόλεμο του με τον Ανδρέα Β' της Νάπολης και, όταν δολοφονήθηκε το 839, το Αμάλφι κήρυξε την ανεξαρτησία του και δύο φατρίες πολέμησαν για την εξουσία στο Μπενεβέντο, ακρωτηριάζοντας το πριγκιπάτο και καθιστώντας το ευάλωτο στους εξωτερικούς εχθρούς.
Ο εμφύλιος πόλεμος διήρκεσε δέκα χρόνια και έληξε με μια συνθήκη ειρήνης που επιβλήθηκε το 849 από τον Αυτοκράτορα Λουδοβίκο Β', τον μόνο Φράγκο βασιλιά που άσκησε πραγματική κυριαρχία στα Λομβαρδικά κράτη. Η συνθήκη χώριζε το βασίλειο σε δύο κράτη: το Πριγκιπάτο του Μπενεβέντο και το Πριγκιπάτο του Σαλέρνο, με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη στην Τυρρηνική θάλασσα.
Η Νότια Ιταλία και τα Λομβαρδικά πριγκιπάτα
Ο Ανδρέας Β' της Νάπολης προσέλαβε μουσουλμάνους μισθοφόρους και σχημάτισε μια μουσουλμανοχριστιανική συμμαχία για τον πόλεμό του κατά του Σικάρδου του Μπενεβέντο το 836. Ο Σικάρδος τον αντιμετώπισε και αυτός με μουσουλμάνους μισθοφόρους. Οι Σαρακηνοί αρχικά επικέντρωσαν τις επιθέσεις τους στη Σικελία και τη Βυζαντινή Ιταλία, αλλά σύντομα ο Ραδέλχης Α' του Μπενεβέντο κάλεσε περισσότερους μισθοφόρους, που κατέστρεψαν την Καπούα το 841. Ο Λανδούλφος ο Πρεσβύτερος ίδρυσε τη σημερινή Καπούα, "Νέα Καπούα", σε έναν κοντινό λόφο. Γενικά οι Λομβαρδοί πρίγκιπες ήταν λιγότερο διατεθειμένοι να συμμαχήσουν με τους Σαρακηνούς από ότι με τους Έλληνες γείτονές τους του Αμάλφι, της Γκαέτα, της Νάπολης και του Σορρέντο. Ο Γουαϊφέρος του Σαλέρνο, ωστόσο, τέθηκε για λίγο υπό μουσουλμανική επικυριαρχία.
Το 847 μια μεγάλη μουσουλμανική δύναμη κατέλαβε το Μπάρι, μέχρι τότε Λομβαρδική κτήση, υπό τον έλεγχο του Πανδενούλφου. Οι επιδρομές των Σαρακηνών προχώρησαν προς τα βόρεια έως ότου ο Aδέλχης του Μπενεβέντο ζήτησε τη βοήθεια του επικυρίαρχου του, Λουδοβίκου Β', που συμμάχησε με τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Βασίλειο Α' σε μια προσπάθεια να εκδιώξει τους Άραβες από το Μπάρι το 869. Μια αραβική αποβατική δύναμη ηττήθηκε από τον αυτοκράτορα το 871. Ο Aδέλχης και ο Λουδοβίκος συνέχισαν τον πόλεμο μέχρι τον θάνατο του Λουδοβίκου το 875. Ο Aδέλχης θεωρούσε τον εαυτό του ως τον πραγματικό διάδοχο των Λομβαρδών βασιλιάδων και με αυτή την ιδιότητα τροποποίησε το Edictum Rothari, κάτι που ήταν ο τελευταίος Λομβαρδός ηγεμόνας που το έκανε.
Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου, ο Λανδούλφος Β' της Κάπούας επιχείρησε για λίγο μια συμμαχία με τους Σαρακηνούς, αλλά ο Πάπας Ιωάννης Η' τον έπεισε να τη διακόψει. Ο Γουαϊμάρος Α' του Σαλέρνο πολέμησε τους Σαρακηνούς με βυζαντινά στρατεύματα. Σε όλη αυτή την περίοδο οι Λομβαρδοί πρίγκιπες αμφιταλαντεύονταν για την πίστη τους προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Τελικά το 915 ο Πάπας Ιωάννης Ι΄ κατάφερε να ενώσει τους Χριστιανούς πρίγκιπες της νότιας Ιταλίας εναντίον των εγκαταστάσεων των Σαρακηνών στον ποταμό Γκαριλιάνο, που εκδιώχθηκαν από την Ιταλία μετά την ομώνυμη μάχη.
Tα Λομβαρδικά πριγκιπάτα τον δέκατο αιώνα
Το ανεξάρτητο κράτος του Σαλέρνο ενέπνευσε τους ηγεμόνες της Κάπουα να κινηθούν προς την ανεξαρτησία τους και μέχρι το τέλος του αιώνα αυτονομοποιήθηκαν ως «πρίγκιπες» και ως τρίτο κράτος των Λομβαρδών. Τα κράτη της Καπούας και του Μπενεβέντο ενώθηκαν υπό τον Ατενούλφο Α΄ της Καπούας το 900. Στη συνέχεια τις διακήρυξε σε αέναη ένωση και χωρίστηκαν μόλις το 982, με τον θάνατο του Πανδόλφου του Σιδηροκέφαλου. Έχοντας όλα τα νότια των Λομβαρδών υπό τον έλεγχό του, εκτός από το Σαλέρνο, ο Ατενούλφος ένιωθε ασφαλής να χρησιμοποιήσει τον τίτλο Princeps Gentis Langobardorum ("Πρίγκιπας του Λαού των Λομβαρδών"), τον οποίο ο Αρέχης Β' είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί το 774. Επί των διαδόχων του Ατενούλφου το πριγκιπάτο κυβερνιόταν από κοινού από πατέρες, γιους, αδέρφια, ξαδέρφια και θείους για το μεγαλύτερο μέρος του αιώνα. Εν τω μεταξύ ο πρίγκιπας Γιζούλφος Α΄ του Σαλέρνο άρχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο Langobardorum Gentis Princeps γύρω στα μέσα του αιώνα, αλλά το ιδανικό ενός ενωμένου Λομβαρδικού πριγκιπάτου υλοποιήθηκε μόλις το Δεκέμβριο του 977, όταν ο Γιζούλφος πέθανε και οι περιοχές του κληρονομήθηκαν από τον Πανδόλφο τον Σιδηροκέφαλο, που κατείχε προσωρινά σχεδόν όλη η Ιταλία νότια της Ρώμης και έφερε τους Λομβαρδούς σε συμμαχία με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τα εδάφη του μοιράστηκαν μετά τον θάνατό του.
Ο Λανδούλφος ο Ερυθρός του Μπενεβέντο και η Κάπουα προσπάθησαν να κατακτήσουν το πριγκιπάτο του Σαλέρνο με τη βοήθεια του Ιωάννη Γ' της Νάπολης, αλλά με τη βοήθεια του Μάσταλου Α' του Αμάλφι ο Γιζούλφος τον απώθησε. Οι ηγεμόνες του Μπενεβέντο και της Κάπουα έκαναν αρκετές απόπειρες κατά της Βυζαντινής Απουλίας αυτή την εποχή, αλλά στα τέλη του αιώνα οι Βυζαντινοί, υπό τη δυναμική ηγεσία του Βασιλείου Β', κέρδισαν εδάφη από τους Λομβαρδούς.
Η κύρια πηγή για την ιστορία των Λομβαρδών πριγκιπάτων σε αυτήν την περίοδο είναι το Chronicon Salernitanum, που συντάχθηκε στα τέλη του δέκατου αιώνα στο Σαλέρνο.
Η Νορμανδική κατάκτηση, 1017–1078
Η Κάπουα τέθηκε πάλι υπό την κυριαρχία των Νορμανδών μετά την πολιορκία της το 1098 και η πόλη γρήγορα έχασε τη σημασία της υπό μια σειρά ανίκανων Νορμανδών ηγεμόνων. Το ανεξάρτητο καθεστώς αυτών των λομβαρδικών κρατών εξαρτιόταν γενικά από την ικανότητα των ηγεμόνων τους να αλλάζουν επικυρίαρχο κατά βούληση. Συχνά οι νόμιμοι υποτελείς του Πάπα ή του Αυτοκράτορα (Βυζαντινού ή Δυτικού) ήταν οι πραγματικοί διαμεσολαβητές της εξουσίας στον νότο έως ότου οι παλιοί σύμμαχοί τους, οι Νορμανδοί, επικράτησαν. Οι Λομβαρδοί θεωρούσαν τους Νορμανδούς ως βάρβαρους και τους Βυζαντινούς ως καταπιεστές. Θεωρώντας τον δικό τους πολιτισμό ως ανώτερο οι Λομβαρδοί όντως προετοίμασαν το έδαφος για την περίφημη Schola Medica Salernitana.
Γενεσιολογία
Μια γενετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Science Advances τον Σεπτέμβριο του 2018 εξέτασε τα λείψανα ενός Λομβαρδού άνδρα, που ήταν θαμμένος σε ένα νεκροταφείο των Αλαμαννών. Διαπιστώθηκε ότι ήταν φορέας της πατρικής απλοομάδας R1b1a2a1a1c2b2b και της μητρικής απλοομάδας H65a. Το νεκροταφείο περιλάμβανε επίσης τα λείψανα ενός Φράγκου και ενός Βυζαντινού άνδρα, που ήταν και οι δύο φορείς των υποκλάδων της πατρικής απλοομάδας R1b1a2a1a1. Ο Λομβαρδός, ο Φράγκος και ο Βυζαντινός βρέθηκαν να συνδέονται στενά και εμφάνιζαν στενούς γενετικούς δεσμούς με τη Βόρεια Ευρώπη, ιδιαίτερα τη Λιθουανία και την Ισλανδία.
Μια γενετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο European Journal of Human Genetics τον Ιανουάριο του 2019 εξέτασε το mtDNA μεγάλου αριθμού λειψάνων Λομβαρδών του Πρώιμου Μεσαίωνααπό την Κεντρική Ευρώπη και την Ιταλία, που βρέθηκαν να συνδέονται στενά και εμφάνιζαν ισχυρούς γενετικούς δεσμούς με τη Βόρεια Ευρώπη. Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η εγκατάσταση των Λομβαρδών στην Ιταλία ήταν το αποτέλεσμα μιας μετανάστευσης από τον Βορρά, στην οποία συμμετείχαν άνδρες και γυναίκες..
Γλώσσα
Η Λομβαρδική γλώσσα έχει εκλείψει (εκτός αν η Κιμβριακή και η Mοτσένο αντιπροσωπεύουν σωζόμενες διαλέκτου τηςς). Παρήκμασε από τον έβδομο αιώνα, αλλά μπορεί να ήταν σε διάσπαρτη χρήση μέχρι περίπου το έτος 1000. Μόνο θραύσματα της γλώσσας έχουν διασωθεί, με κύρια απόδειξη μεμονωμένες λέξεις που παρατίθενται σε λατινικά κείμενα. Ελλείψει λομβαρδικών κειμένων δεν είναι δυνατόν να εξαχθούν συμπεράσματα για τη μορφολογία και τη σύνταξη της γλώσσας. Η γενετική ταξινόμηση της γλώσσας εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τη φωνολογία. Δεδομένου ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι η Λομβαρδική συμμετείχε, και πράγματι δείχνει μερικές από τις αρχαιότερες ενδείξεις για αυτή, μετατόπιση συμφώνων της Άνω Γερμανική, συνήθως ταξινομείται ως Γερμανική του Έλβα ή Άνω Γερμανική διάλεκτος. Θραύσματα της Λομβαρδικής σώζονται σε ρουνικές επιγραφές. Τα κείμενα της κύριας πηγής περιλαμβάνουν σύντομες επιγραφές, μεταξύ των οποίων η «χάλκινη κάψουλα του Σρέτσχαϊμ» (περίπου 600) και η ασημένια πόρπη ζώνης που βρέθηκε στο Πφόρτσεν της Σουαβίας. Ορισμένα λατινικά κείμενα περιλαμβάνουν λομβαρδικά ονόματα και λομβαρδικά νομικά κείμενα περιέχουν όρους που προέρχονται από το νομικό λεξιλόγιο της δημοτικής γλώσσας. Το 2005 η Eμίλια Ντέντσεβα υποστήριξε ότι η επιγραφή του ''ξίφους του Πέρνικ μπορεί να είναι λομβαρδική.
Η ιταλική γλώσσα διατηρεί μεγάλο αριθμό λομβαρδικών λέξεων, αν και δεν είναι πάντα εύκολο να τις ξεχωρίσεις από άλλα γερμανικά δάνεια όπως αυτά από τη γοτθική ή από τη φραγκική. Συχνά έχουν κάποια ομοιότητα με αγγλικές λέξεις, καθώς η Λομβαρδική ήταν παρόμοια με την Παλαιά Σαξονική. Για παράδειγμα, landa από land, guardia από wardan (φύλακας), guerra από werra (πόλεμος), ricco από rikki (πλούσιος) και guadare από wadjan (τσαλαβουτώ).
Το Codice diplomatico longobardo, μια συλλογή νομικών εγγράφων, κάνει αναφορά σε πολλούς λομβαρδικ όρους, ορισμένοι από τους οποίους εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στην ιταλική γλώσσα:
barba (γένια), marchio (σημάδι), maniscalco (σιδεράς), aia (αυλή), braida (λιβάδι προαστίων), borgo (χωριό), fara (θεμελιώδης ενότητα της λομβαρδικής κοινωνικής και στρατιωτικής οργάνωσης, που χρησιμοποιείται σήμερα ως τοπωνύμιο), picco (κορυφή, κορυφή βουνού, χρησιμοποιείται και ως τοπωνύμιο), sala (αίθουσα, δωμάτιο, χρησιμοποιείται και ως τοπωνύμιο), staffa (αναβολέας), stalla (στάβλος), sculdascio, faida (φέουδο), manigoldo (καθαρός), sgherro (κολλητός ) fanone (μπαλαίνα), stamberga (καλύβα); anca (ισχίο), guancia (μάγουλο), nocca (κότσι), schiena (πλάτη); gazza (καρακάξα), martora (κουνάβι); gualdo (ξύλο, που χρησιμοποιείται σήμερα ως τοπωνύμιο), pozza (πισίνα). ρήματα όπως bussare (χτυπώ), piluccare (ραμφίζω), russare (ροχαλητό).
Κοινωνία της Περιόδου των Μεταναστεύσεων
Κατά την παραμονή τους στις εκβολές του Έλβα οι Λομβαρδοί ήρθαν σε επαφή με άλλους δυτικογερμανικούς πληθυσμούς, όπως οι Σάξονες και οι Φρίσιοι. Από αυτούς τους πληθυσμούς, που ήταν επί μακρόν σε επαφή με τους Κέλτες (ιδιαίτερα τους Σάξονες), υιοθέτησαν μια άκαμπτη κοινωνική οργάνωση σε τάξεις, σπάνια παρούσα σε άλλους γερμανικούς λαούς.
Οι Λομβαρδοί βασιλιάδες μπορούν να εντοπιστούν ήδη περί το 380 και έτσι στην αρχή των Μεγάλων Μεταναστεύσεων. Η βασιλεία αναπτύχθηκε μεταξύ των γερμανικών λαών όταν κρίθηκε απαραίτητη η ενότητα μιας ενιαίας στρατιωτικής διοίκησης. Ο Σμιντ πίστευε ότι οι γερμανικές φυλές ήταν χωρισμένες σε καντόνια και ότι η πρώτη κυβέρνηση ήταν μια γενική συνέλευση που επέλεγε αρχηγούς καντονίων και αρχηγούς του πολέμου σε περιόδους σύγκρουσης. Όλοι αυτοί πιθανότατα επιλέγονταν από μια τάξη ευγενών. Ως αποτέλεσμα των πολέμων της περιπλάνησής τους η βασιλική εξουσία αναπτύχθηκε έτσι ώστε ο βασιλιάς έγινε ο εκπρόσωπος του λαού, αλλά η επιρροή του λαού στην κυβέρνηση δεν εξαφανίστηκε πλήρως. Ο Παύλος ο Διάκονος δίνει μια περιγραφή της φυλετικής δομής των Λομβαρδών κατά τη διάρκεια των μεταναστεύσεων:
Η πλήρης χειραφέτηση φαίνεται ότι είχε δοθεί μόνο στους Φράγκους και τους Λομβαρδούς.
Κοινωνία του Χριστιανικού Βασιλείου
Η κοινωνία των Λομβαρδών ήταν χωρισμένη σε τάξεις συγκρίσιμες με αυτές που υπήρχαν στα άλλα γερμανικά διάδοχα της Ρώμης κράτη, τη Φραγκική Γαλατία και την Ιβηρική υπό τους Βησιγότθους. Υπήρχε μια τάξη ευγενών, κάτω από αυτούς μια τάξη ελεύθερων ανθρώπων, μια τάξη ανελεύθερων μη σκλάβων (δουλοπάροικων) και τέλος οι σκλάβοι. Η ίδια η αριστοκρατία ήταν πιο φτωχή, πιο αστικοποιημένη και λιγότερο βασιζόμενη στη γη από ό,τι αλλού. Εκτός από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους δούκες και τον ίδιο τον βασιλιά, οι Λομβαρδοί ευγενείς συνήθως ζούσαν σε πόλεις (σε αντίθεση με τους Φράγκους ομολόγους τους) και κατείχαν λιγότερο από διπλάσια γη από την τάξη των εμπόρων (πολύ μακράν από τους Φράγκους αριστοκράτες της επαρχίας, που κατείχαν τεράστιες εκτάσεις γης, εκατοντάδες φορές μεγαλύτερες από εκείνες της δεύτερης τάξης). Η αριστοκρατία μέχρι τον όγδοο αιώνα εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τον βασιλιά για τα εισοδήματά τους που σχετίζονταν κυρίως με δικαστικά καθήκοντα: πολλοί Λομβαρδοί ευγενείς αναφέρονται στα σύγχρονα έγγραφα ως δικαστές ακόμη και όταν τα αξιώματα τους είχαν επίσης σημαντικές στρατιωτικές και νομοθετικές λειτουργίες.
Οι ελεύθεροι πολίτες του βασιλείου των Λομβαρδών ήταν πολύ πιο πολλοί από ό,τι στα εδάφη των Φράγκων, ειδικά τον όγδοο αιώνα, οπότε είναι σχεδόν αόρατοι σε σωζόμενες γραπτές πηγές. Οι μικροϊδιοκτήτες, οι ιδιοκτήτες-καλλιεργητές και οι ενοικιαστές είναι τα πιο πολυάριθμα είδη ατόμων που εμφανίζονται στις πηγές για το βασίλειο της Λομβαρδίας και μπορεί να κατείχαν πάνω από το ήμισυ της γης στη Λομβαρδική Ιταλία. Οι ελεύθεροι ήταν exercitales και viri devoti, δηλαδή στρατιώτες και «αφοσιωμένοι άνδρες» (στρατιωτικός όρος όπως «κρατούντες»). αποτελούσαν τη δεξαμενή του στρατού των Λομβαρδών και μερικές φορές, αν και σπάνια, καλούνταν να υπηρετήσουν, αν και φαίνεται ότι δεν το προτιμούσαν. Η τάξη των μικρών γαιοκτημόνων ωστόσο δεν είχε την απαραίτητη πολιτική επιρροή στον βασιλιά (και τους δούκες) για τον έλεγχο της πολιτικής και της νομοθεσίας του βασιλείου. Η αριστοκρατία ήταν πιο ισχυρή πολιτικά αν όχι οικονομικά στην Ιταλία από ό,τι στη Γαλατία και την Ισπανία της εποχής. Η αστικοποίηση της Λομβαρδικής Ιταλίας χαρακτηρίστηκε από την città ad isole («πόλη ως νησί»). Από την αρχαιολογία φαίνεται ότι οι μεγάλες πόλεις της λομβαρδικής Ιταλίας - η Παβία, η Λούκα, η Σιένα, το Αρέτσο, το Μιλάνο - σχηματίστηκαν από μικρούς αστικούς πυρήνες μέσα στα παλιά ρωμαϊκά τείχη. Οι πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχαν καταστραφεί μερικώς από τη σειρά των πολέμων του πέμπτου και του έκτου αιώνα. Πολλές περιοχές ερημώθηκαν και αρχαία μνημεία έγιναν χωράφια με γρασίδι, που χρησιμοποιούντο ως βοσκοτόπια για τα ζώα, έτσι η Ρωμαϊκή Αγορά έγινε το Campo Vaccino, το χωράφι των αγελάδων. Τα τμήματα των πόλεων που παρέμειναν άθικτα ήταν μικρά, ασήμαντα, περιείχαν έναν καθεδρικό ναό ή μια μεγάλη εκκλησία (συχνά πολυτελώς διακοσμημένη) και μερικά δημόσια κτίρια και αρχοντικά της αριστοκρατίας. Λίγα σημαντικά κτίρια ήταν πέτρινα, τα περισσότερα ήταν ξύλινα. Τα κατοικημένα μέρη των πόλεων χωρίζονταν μεταξύ τους από εκτάσεις βοσκοτόπων ακόμη και εντός των τειχών της πόλης.