cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασημένιο Έβρου
Γεωγραφία
Το Ασημένιο είναι χωριό στο Β. ΒΑ. τμήμα του νομού Έβρου. Βρίσκεται στην πεδινή περιοχή του Διδυμοτείχου και στη βόρεια όχθη του Γουρουνορέματος (παραπόταμου του Έβρου), ανάμεσα στην επαρχιακή οδό Πυθίου-Ορεστιάδας και την εθνική οδό ΕΟ 51, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει 8 χλμ. περίπου ΒΑ. του Διδυμοτείχου και 104 8 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,437 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1924 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πυθίου του νομού Έβρου. Το 1934 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ριζίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασημένιου και προσαρτήθηκε στον δήμο Διδυμοτείχου.
Γενικά στοιχεία
Το χωριό ονομαζόταν Σουϊμέν Τσιφλίκ, πριν την επίσημη αναγνώρισή του. Οι κάτοικοι προέρχονται κυρίως από την Ανατολική Θράκη και το Πέρα, ενώ υπάρχουν και οικογένεις με αρβανιτική καταγωγή. Το πρώτο δημοτικό σχολείο λειτούργησε το 1926. Κύρια ασχολία υπήρξε, ανέκαθεν, η παραγωγή σιταριού και καλαμοκιού, ενώ προστέθηκε και καλλιέργεια κριθαριού και τριφυλλιού για ζωοτροφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Deep-throating
Deep-throating (γνωστό και ως βαθύ λαρύγγι) είναι μία ορολογία για να περιγράψει τη σεξουαλική πράξη κατά την οποία ο ένας σύντροφος δέχεται εντός στοματικής κοιλότητας ολόκληρο το στητό πέος του άλλου συντρόφου. Η πράξη αυτή είναι ένας από τους τύπους της πεολειχίας, κατά την οποία ο πομπός σύντροφος έχει τον έλεγχο. Κατά τη διάρκεια αυτή της πράξης κι ενώ ο πομπός σπρώχνει το πέος μέσα στο στόμα του άλλου, τότε αυτό ονομάζεται irrumatio, και στις δύο περιπτώσεις αυτό είναι στοματικό σεξ. Στο deep-throating το πέος πρέπει να είναι αρκετά μακρύ, ώστε να αγγίξει τον λάρυγγα. Η συγκεκριμένη τεχνική έγινε γνωστή, με την πορνογραφική ταινία του 1972, Βαθύ Λαρύγγι.
Παρόλα αυτά, η πρακτική αυτή είναι ιδιαίτερα δύσκολη για τους περισσότερους ανθρώπους εξ αιτίας των φαρυγγικών αντανακλαστικών, όταν κάτι αγγίζει τον ουρανίσκο. Σαφώς, κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική αντίδραση σε αυτά τα φυσικά αντανακλαστικά, ωστόσο είναι δυνατό κάποιος να μάθει να ξεπερνάει. Η παραπάνω τεχνική είναι μία τελείως διαφορετική τεχνική του στοματικού σεξ, καθώς ο δέκτης σύντροφος δεν μπορεί να κάνει καμία από τις συνηθισμένες πρακτικές της πεολειχίας, αφού η γλώσσα του είναι ακινητοποιημένη, ενώ και το ρούφηγμα είναι αδύνατο. Ο πομπός σύντροφος μπορεί να βρίσκει διέγερση στη στενότητα που επικρατεί στον φάρυγγα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορνογραφική ορολογία Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις
Συντηρητικό Κόμμα (Νορβηγία)
Το Συντηρητικό Κόμμα (νορβ. Høyre, κυριολεκτικά «Δεξιά») είναι ένα νορβηγικό συντηρητικό πολιτικό κόμμα. Αρχηγός του κόμματος είναι από το 2004 η Έρνα Σόλμπεργκ. Από τη δεκαετία του 1920, το κόμμα ήταν σταθερά το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τη δεκαετία του 2000, όμως, το Κόμμα Προόδου το ξεπέρασε. Στις εκλογές του 2005 σημείωσε το χειρότερο αποτέλεσμα της ιστορίας του, κάτι που δεν επαναλήφθηκε στις εκλογές του 2009, όπου σημείωσε άνοδο. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, το κόμμα προβλέπεται να γίνει το μεγαλύτερο της χώρας μετά τις εκλογές του 2013.
Το κόμμα αντιτίθεται στον σοσιαλισμό και τάσσεται υπέρ του οικονομικού φιλελευθερισμού και της μείωσης των φόρων και των δημοσίων δαπανών. Ιστορικά, το κόμμα ήταν ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της εισόδου της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τάχθηκε υπέρ της εισόδου της χώρας σε αυτή στα δημοψηφίσματα του 1972 και του 1994. Το κόμμα τάσσεται υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων.
Το κόμμα είναι το δεύτερο παλαιότερο κόμμα της χώρας μετά το Φιλελεύθερο Κόμμα. Στην εποχή του μεσοπολέμου, ένας από τους κύριους στόχους του κόμματος ήταν η δημιουργία κεντροδεξιάς συμμαχίας για την αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος, οπότε και το κόμμα παρήκμασε. Από το 1950 μέχρι το 2009, το κόμμα συμμετείχε στις κυβερνήσεις των Τζον Λινγκ (1963), Περ Μπόρτεν (1965-1971), Κάρε Βίλοχ (1981-1983 και 1983-1986), Γιαν Πέντερ Σίσε (1989-1990) και Κιελ Μάγκνε Μπόντεβικ (2001-2005).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Κωνσταντίνος Ηροκλής Βασιάδης
Ο Κωνσταντίνος Ηροκλής Βασιάδης (Δελβινάκι Ιωαννίνων, 30 Μαρτίου 1821 - Κωνσταντινούπολη, 19 Φεβρουαρίου 1890) ήταν Έλληνας ιατροφιλόσοφος, ιδρυτής του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως.
Πρώιμα Χρόνια
Γεννήθηκε στο Δελβινάκι της Ηπείρου στις 30 Μαρτίου 1821. Έλαβε τη στοιχειώδη μόρφωση στη γενέτειρά του και σε ηλικία 14 ετών πήγε στην Αρτάκη της Κυζίκου, όπου ο πατέρας του εργαζόταν σαν φούρναρης. Το 1837 εγγράφεται στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε σχολάρχης πρώτα στην αστική σχολή της Βλάγκας και αργότερα στη σχολή του Μεγάλου Ρεύματος. Με υποτροφία της Μεγάλης του Γένους Σχολής ήρθε στην Αθήνα το 1843 για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Δεν έμεινε όμως πολύ εξαιτίας του ταραχώδους κλίματος που επικρατούσε στην Αθήνα. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη διορίστηκε καθηγητής φιλολογίας στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1847. Το 1848 εκδίδει με την χορηγία του μεγάλου ποστέλνικου και υπομνηματογράφου του Πατριαρχείου Σωτήρη Καλλιάδη, τον Α΄ Φιλιππικό και τους τρεις Ολυνθιακούς λόγους του Δημοσθένη. Για την εργασία του αυτή, το πανεπιστήμιο της Λειψίας του απένειμε το 1857 τιμής ένεκεν τον τίτλο του διδάκτορος της φιλοσοφίας.
Σπουδές στο εξωτερικό (Παρίσι- Βερολίνο)
Μετά από πρόταση του Καλλιάδης δέχτηκε να συνοδεύσει τον γιο του Δημήτρη στο Παρίσι για να επιβλέψει τις σπουδές του. Δύο χρόνια αργότερα ακολουθεί και ο άλλος γιος της οικογενείας, ο Κωνσταντίνος. Ο Βασιάδης έμεινε στο Παρίσι μέχρι το 1855, όπου με την οικονομική ενίσχυση του Καλλιάδη και παράλληλα με τα παιδαγωγικά του καθήκοντα, σπούδασε ιατρική και παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας και φιλοσοφίας. Στη συνέχεια επέβλεψε τις σπουδές του γιου του πρίγκιπα Μιχαήλ Στούρτζα και πήγε στο Βερολίνο. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα ιατρικής και φιλοσοφίας για άλλα δύο χρόνια και μετά την υποστήριξη της διατριβής του «Περί της γυμναστικής των αρχαίων Ελλήνων» και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της ιατρικής. Το 1859, επιστρέφοντας στην Πόλη, επισκέφθηκε την Αθήνα, όπου ο υπουργός παιδείας Θ. Ζαΐμης του πρότεινε, μετά από σύσταση των καθηγητών Θ. Φαρμακίδη, Κ. Ασωπίου και Φ. Ιωάννου, την έδρα της Ελληνικής Φιλολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, πρόταση την οποία δεν αποδέχθηκε θεωρώντας την παρουσία του στην Κωνσταντινούπολη περισσότερο απαραίτητη.
Επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη - Ίδρυση Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως
Με την επανοδό του στην Κωνσταντινούπολη εργάστηκε ως καθηγητής στη Μεγάλη του Γένους Σχολή έως το 1862. Τον Απριλίου του 1861, ο Βασιάδης μαζί με άλλους ίδρυσε τον «Εν Κωνσταντινουπόλει Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο» κατά το πρότυπο των ακαδημιών και λεσχών της Δυτικής Ευρώπης. Από τα 33 ιδρυτικά μέλη, οι δέκα ήταν γιατροί, οι επτά επιχειρηματίες, οι έξι εκπαιδευτικοί και λόγιοι, οι τέσσερις μέλη της ανώτερης οθωμανικής διοίκησης και ένας, κληρικός. Στα τέλη του 1861, ο Βασιάδης μαζί με άλλους λόγιους και φιλογενείς άνδρες όπως οι Γεώργιος Ζαρίφης, Αλέξανδρος Πασπάτης, Σπυρίδων Μαυρογένης, Ανδρέας Συγγρός και Αλέξανδρος Καραθεοδωρής ίδρυσε το «Εκπαιδευτικόν Φροντιστήριον». Εκτός από αυτούς ίδρυσε τον «Ηπειρωτικό Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο», το «Θρακικό Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο» καθώς και το «Σύλλογο υπέρ της Γυναικείας Παιδεύσεως» από τον οποίο προήλθε το «Ζάππειο Παρθεναγωγείο». Έπεισε μάλιστα τον Γεώργιο Χρηστάκη να χρηματοδοτήσει την ίδρυση της «Ζωγραφείου Βιβλιοθήκης». Απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Φεβρουαρίου 1890. Μετά το θάνατό του ο Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος προς τιμήν του έστησε μαρμάρινη προτομή στην αίθουσα των συνεδριάσεων. Η προτομή ήταν έργο του Αθηναίου γλύπτη Φιλιππότη. Το 1960 οι συμπατριώτες του Βασιάδη έστησαν μία προτομή στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου στο Δελβινάκι. Επίσης στο Δελβινάκι (πατρίδα του), έχει δοθεί το όνομά του στο Δ.Ε.Α.Π. (Δημοτικό Ελεύθερο Ανοικτό Πανεπιστήμιο) "Κωνσταντίνος Ηροκλής Βασιάδης" τον Οκτώβριο του 2013.
Εργογραφία
Έγραψε και δημοσίευσε πάνω από 80 μελέτες, εκθέσεις, λόγους και προσφωνήσεις. Τα κυριότερα είναι: «Δημοσθένους Φιλιππικός» (τομ.Α΄), «De veterum Graecorum gymnastica» (διατριβή), «Περί της αρχής των γλωσσών» (έχει δημοσιευτεί ένα μέρος του), «Ινδοπελασγικά μελετήματα», «Λόγος εισιτήριος εις την διδασκαλίαν της φιλοσοφίας», «Περί της επιρροής της γυναικός εις την σύστασιν και ανάπτυξιν του ελληνικού πολιτισμού» (έργο ανέκδοτο), «Περί της δημοσίας εκπαιδεύσεως των Γερμανών», «Περί των αιτίων δι’ α τα εκπαιδευτικά των Ιησουϊτών ταχέως ηυδοκίμησαν», «Περί του πολιτισμού των αρχαίων», «Εισαγωγή εις τον ελληνικόν πολιτισμόν και την ελληνικήν παιδείαν», «Περί της προφοράς της ελληνικής γλώσσης» και πολλά άλλα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι
Όργκανουμ
μικρογραφία|240x240εσ μικρογραφία|240x240εσ|Organum με παράλληλη κίνηση. Το Όργκανουμ (Λατινικά: Organum) είναι μια πρώτη απόπειρα δημιουργίας πολυφωνικής μουσικής. Δείγματα του όργκανουμ συναντάμε από τον 9ο αιώνα. Το πρώτο έγγραφο που περιγράφει και κωδικοποιεί για πρώτη φορά το Όργκανουμ είναι η ανώνυμη μουσική πραγματεία του 9ου αιώνα Musica Enchiriadis. Οι συνθέτες του όργκανουμ χρησιμοποιούσαν μια Γρηγοριανή μελωδία την οποία αρχικά συνόδευε μια δεύτερη φωνή (duplum) και αργότερα και περισσότερες. Συνήθως οι δύο φωνές ξεκινούσαν από την ίδια νότα (ταυτοφωνία), στη συνέχεια απομακρύνονταν η μία από την άλλη κινούμενες παράλληλα και στο τέλος κατέληγαν στη ίδια νότα (ταυτοφωνία). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τετράφωνο Όργκανουμ "Viderunt omnes" (Άπαντες όψονται) του Περοτίνου, αρχιμουσικού του καθεδρικού της Notre Dame στο Παρίσι, το οποίο είναι γραμμένο με σημειογραφία εποχής (12 ος αιώνας μ.Χ).
Πέμπτη & 12
Το Πέμπτη & 12 (ή Πέμπτη και 12) είναι ελληνική κωμική ταινία του 2014, σε σκηνοθεσία και σενάριο Θανάση Τσαλταμπάση. Η ταινία αποτελεί και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ηθοποιού. Η διανομή έγινε από τη Village, και πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Τσαλταμπάσης και Βλαδίμηρος Κυριακίδης. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στην 1 Ιανουαρίου του 2014. Ενώ μία πλειάδα γνωστών Ελλήνων ηθοποιών κάνουν guest, όπως ο Κώστας Βουτσάς, η Μαρία Καβογιάννη, η Σμαράγδα Καρύδη, ο Γιάννης Τσιμιτσέλης και η Βάσω Λασκαράκη.
Όργκανουμ
Παραπομπές
μικρογραφία|240x240εσ
Πέμπτη & 12
Η ταινία πραγματεύεται την άτυχη ζωή του Ευτύχη, ενός 30άρη που ζει ακόμα με τη μητέρα του και δεν μπορεί να βρει ούτε δουλειά ούτε γυναίκα και με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα να βρίσκεται στο κατακόρυφο. Όμως, η γνωριμία του με έναν άστεγο ηθικό άντρα θα του αλλάξει τη ζωή, όταν του λέει ότι αυτό που του χρειάζεται είναι μία μεγάλη καλή πράξη, ώστε να του την ανταποδώσει κάπως η ζωή. Η ταινία δεν έτυχε καλών κριτικών.
Όργκανουμ
Παραπομπές
Οργκανουμ
Πέμπτη & 12
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με ένα ζευγάρι να συνευρίσκεται ερωτικά, και κατά λάθος να σπάει το προφυλακτικό, με την ημερομηνία να δείχνει Πέμπτη και 12, κάπου μες στη δεκαετία του 1980. Κατόπιν, ο ήρωας της ταινίας ο Ευτύχης, που όλα του πάνε στραβά, απολύεται από τη δουλειά του. Ενώ δεν μπορεί να βρει καμία γιατί ήταν άτυχος και λίγο γκαφατζής, η μητέρα του τον πείθει να πάει σε ειδικό για να του διώξει την κακή ενέργεια. Ο ειδικός που τον είδε είπε πως δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο, ενώ η υπάλληλος του γραφείου τελικά ήταν η κοπέλα του, την οποία τη χάνει κι αυτή, και μένει άνεργος και χωρίς κοπέλα.
Ένα βράδυ θα συναντήσει έναν ηθικό και καλοσυνάτο άστεγο, που θα του διηγηθεί την ιστορία του. Τότε ο άστεγος του δίνει μία συμβουλή: του λέει πρέπει να κάνεις κάτι μεγάλο για να στο ανταποδώσει κάπως η ζωή. Την άλλη μέρα, οργώνοντας την Αθήνα για να βρει δουλειά, σώζει μία κυρία που θα την πατούσε ένα αμάξι. Το βλέπει αυτό ο γιος της και τον προσλαμβάνει στη δουλειά του, στην οποία μοιράζει φυλλάδια. Εκεί συναντά και μία κοπέλα που του άρεσε πολύ. Κατόπιν, όταν μαθαίνει από έναν συνάδελφό του ότι η σχέση τους προχωρά με την κοπέλα, εκείνος παραιτείται από αυτή τη δουλειά και συνεχίζει την άλλη που είχε πιάσει παράλληλα, σε ένα ρεστοράν.
Από την άλλη, ο διαπλεκόμενος μεγαλοεκδότης Χατζηνικολής ετοιμάζει πάρτι για τα γενέθλια της κόρης του, στο σπίτι του. Εκεί πάει ο Ευτύχης με το προσωπικό του ρεστοράν όπου εργάζεται στον μπουφέ. Στο πάρτι βλέπει τη γυναίκα του Χατζηνικολή, η οποία ήταν συμμαθήτριά του και ερωτικό απωθημένο, την οποία την είχε δει και νωρίτερα στο έργο. Όταν αυτή πάει στον πάνω όροφο θα την ακολουθήσει για να της μιλήσει, όμως δεν μπόρεσε να της πει κάτι και, ψάχνοντας το μπάνιο, βρίσκεται στο παιδικό δωμάτιο, στο οποίο μετά από λίγο μπαίνει ο υπουργός, ο Χατζηνικολής και το παλικάρι του τελευταίου. Ο Ευτύχης κρύβεται αμέσως κάτω από το κρεβάτι. Ακούει όμως τον Χατζηνικολή να απειλεί τον υπουργό ότι, αν δεν του δώσει το χρηματικό ποσό που ζητά, θα δημοσιεύσει ένα ροζ βίντεο.
Ο Ευτύχης αποφασίζει να κλέψει το στικάκι που ήταν μέσα τα ροζ βίντεο με τα οποία απειλούσε γνωστά πρόσωπα ο Χατζηνικολής. Όμως βλέποντας τα βίντεο έρχεται στο σπίτι του ο Χατζηνικολής με το παλικάρι του και τον απάγουν και τον πάνε σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, για να μάθουν ποιος τον έβαλε να κλέψει το στικάκι (το οποία είχε τη μορφή στιλό). Τελικά, ένας φίλος του τους είχε ακολουθήσει και τον βοηθάει να αποδράσει. Τότε επιστρέφει ο Χατζηνικολής που είχε πάει για μία δουλειά της κόρης του αλλά και το παλικάρι του μέχρι το περίπτερο και πιάνουν ξανά τον Ευτύχη. Τότε έρχεται και η αστυνομία και τους συλλαμβάνει.
Η ταινία τελειώνει στο δικαστήριο με τον Ευτύχη να δικαιώνεται πλήρως και τον Χατζηνικολή να καταδικάζεται σε 25 χρόνια φυλάκιση. Παρ' όλα αυτά, στο τέλος, κάνει μία αναδρομή η ταινία στην ίδια της την ιστορία και φαίνεται ότι ο άστεγος άνδρας που γνώρισε στο Σύνταγμα ο Ευτυχής ήταν από την αρχή δίπλα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ρόκο Γκρανάτα
Ο Ρόκο Γκρανάτα (ιταλ. Rocco Granata, γενν. το 1938) είναι ιταλός τραγουδιστής, συνθέτης και ακορντεονίστας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλαβρία της νότιας Ιταλίας. Οι γονείς του μετανάστευσαν στο Βέλγιο, όταν ήταν δέκα ετών, αναζητώντας μια ανθρώπινη ζωή. Ο πατέρας του έλιωσε στα ανθρακωρυχεία. Ο μικρός Ρόκο έμαθε ακορντεόν και περιόδευσε το Βέλγιο με την μπάντα του. Κυκλοφόρησε τα τραγούδια "Μανουέλα" και "Μαρίνα"που έγιναν επιτυχίες στο Βέλγιο και στη Γερμανία. Πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα στη Γερμανία, όπου και του απονεμήθηκε χρυσός δίσκος.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Έρχονται… οι Αστυνομικίνες!
Το Έρχονται... οι Αστυνομικίνες (Πρωτότυπος τίτλος: La Poliziotta Fa Carriera) είναι ιταλική κωμική ταινία του 1976, σε σκηνοθεσία Μισέλ Μασσίμο Ταραντίνι. Πρωταγωνιστούν οι Έντβιτζε Φένεκ και Αλβάρο Βιτάλι.
Πλοκή
Μια πολύ σέξι νεαρή γυναίκα με μεγάλο ταλέντο στην αστυνομική έρευνα προσλαμβάνεται από τον Αρχηγό της Αστυνομίας. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ο ενθουσιασμός και η επαγγελματική της κατάρτιση δοκιμάζονται σε μια δύσκολη υπόθεση. Όταν στέλνεται να παρακολουθήσει μια νεαρή γυναίκα που έχει αφήσει έκθετο το μωρό της σε ένα μοναστήρι, αυτή καταφέρνει και εξιχνιάζει, χάρη στο ταλέντο της, μια μεγάλη υπόθεση ναρκωτικών και κερδίζει την προαγωγή της σε ντετέκτιβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Η Χάλκινη Εποχή
Η Χάλκινη εποχή είναι μυθιστόρημα του Ρόδη Ρούφου, το οποίο εκδόθηκε στα 1960.
Πληροφορίες
Η Χάλκινη εποχή είναι εμπνευσμένο από τον κυπριακό αγώνα. Έχει ως υπότιλό του Το μυθιστόρημα του Κυριακού Αγώνα. Έχει τον χαρακτήρα της μαρτυρίας, επειδή ο συγγραφέας του εργάστηκε ως διπλωματικός υπάλληλος στην Κύπρο, στο ελληνικό προξενείο της Λευκωσίας για διάστημα δύο ετών. Ο τίτλος του μυθιστορήματος προέρχεται από ένα έργο του Rodin και ο συγγραφέας το επέλεξε με σκοπό να καταδείξει τη δύναμη και την αξία της νέας γενιάς.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ο Ρούφος επιχειρεί να συνδυάσει δύο αφγηματικά είδη, το χρονικό και το μυθιστόρημα. Στην Χάλκινη Εποχή δρουν πρόσωπα που έχουν εμφανιστεί και στην μυθιστορηματική τριλογία Χρονικό μιας σταυροφορίας ο Αλέξης, ο Δίων γραμματέας στο ελληνικό προξενείο -η μυθοποιημένη μορφή του ίδιου του συγγραφέα, η Σύλβια Πλάκγουντ και η Νταίζη.
Η κριτική
Η κριτική επικεντρώθηκε στην ύλη του πολιτικού αυτού μυθιστορήματος. Επικρίθηκε για την ιδεολογική πολιτική μεροληψία του, ενώ θεωρήθηκε ανεπιτυχής η προσπάθειά του να πλάσει πειστικούς μυθιστορηματικούς ήρωες. Ο Αργυρίου γράφει γιατα πρόσωπα του έργου: «Ο Μπαλαφάρας θα ήταν ίσως ως άνθρωπος πιθανός, αν ήταν πλάι στα πράγματα και όχι μέσα στα πράγματα, αλλά πάντως δεν είναι μυθιστορηματικά πιαθνός.[...] Η Σύλβι α Μπλάκγουντ [...] χρειάζεται να την υποθέσουμε ως ανθρώπινη περίπτωση. Η Νταίζη, ούτε οι εφαρμογές της ψυχολογίας του βάθους[...]ούτε η υψηλή ανιδιοτέλεια [...] την καθιστούν υπαρκτό πρόσωπο[...]Τί ακόμα απαιτούσε ένα μυθιστόρημα του κυπριακού αγώνα; Μα φαντάζομια την Κύπρο την ίδια, το ζωντανό υλικό της , αυτό που έκανε και έπαθε.» Ο Σαχίνης αντίθετα εκτιμά πως "πίσω από τα πλασματικά ονόματα των προσώπων του κρύβονται άνθρωποι πραγματικοί. Αλλά το χάρισμα του μυθιστοριογράφου τους μεταπλάθει σε γνήσια μυθιστορηματικά πρόσωπα» Στα θετικά του έργου είναι η χάρη και η άνεση στην αφήγηση και στον διάλογο, η καθαρότητα και η διαύγεια στην έκφραση. Κινείται στο μεταίχμιο στοχασμού και λυρικού ποιήματος.Νηφάλια είναι η απόδοση των γεγονότων και των περιστατικών, ενώ η δικαιώση του ελληνοκυπραικού αγώνα δεν υπερπροβάλονται.Οι ήρωες δεν είναι εξαιρετικά άτομα αλλά απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Η αφήγηση ισορροπέι μεταξύ του έρωτα του ήρωα με την αγαπημένη του Σύλβια και του απελευθερωτικού αγώνα. Για τον Αργυρίου, τα καλύτερα κομμάτια του μυθιστορήματος είναι δύο ενδιάμεσα κομμάτια, είδος ιντερμέζων, λειτουργούν ως ερωτικά πλάνα, «αναναπτυγμένα ως από έναν bon viveur έχουν ειλικρίνια και ποίηση» Για τον Ραυτόπουλο, κυριαρχούν ο ασιθητισμός και μια μυστική διάθεση. Ο κεντρικός ήρωας δεν ανήκει ταξικά στην ίδια θέση με εκείνη του Ρόδη Ρούφου, αλλά φέρει την ίδια ιδεολογία και την ίδια ψυχοπνευματική συγκρότηση με αυτόν. και παρακάτω σημειώνει: «Μη νομίζετε όμως ότι ο κ. Ρούφος έγινε τόσο ανεξίθρησκος και προς τις άλλες κατευθύνσεις όσο προς τους Άγγλους, που τους φορτώνει με κομπλιμάν σε κάθε ευκαιρία (Λ.χ ο Κώστας Λεβέντης που αντιπροσωπεύει το Γρηγόρη Αυξεντίου, εξομολογιέται πως αν δεν ήταν Έλληνας θα ήθελε να είναι Άγγλος). Όχι ο συγγραφέας[...]θεωρεί χρέος του να στείλει πάρθια βέλη και προς την Αριστερά[...]Αριστεροί δεν υπάρχουν στην Κύπρο ή αν υπάρχουν φαίνεται πως θα περνάνε ζωή χαρισάμενη με τους Άγγλους.»
Πηγές
Χάλκινη Εποχή, Η Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1960
Γεώργιος Μαυροκορδάτος
Ο Γεώργιος Μαυροκορδάτος ήταν Έλληνας νομικός επιστήμονας του 19ου αιώνα και εθνικός ευεργέτης.
Εθνική Ισπανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Ισπανίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ισπανίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ισπανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FEB) και επίσημο χρώμα της είναι το κόκκινο.
Γεώργιος Μαυροκορδάτος
Ευεργετικό του έργο
Κληροδότησε μετά θάνατο όλη του την περιουσία στο Πανεπιστήμιο.
Εθνική Ισπανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Το μπάσκετ έχει μακρά παράδοση στη χώρα, με την ομάδα να είναι παρούσα στο πρώτο κιόλας Ευρωμπάσκετ (Γενεύη 1935), όπου κέρδισε το αργυρό μετάλλιο. Μολονότι όμως είχε τακτική παρουσία στις μεγάλες διοργανώσεις, ιδίως από τη δεκαετία του '70 και ύστερα, χρειάστηκε να περάσουν 61 ολόκληρα χρόνια και 6 χαμένοι τελικοί για να σηκώσει το πρώτο της τρόπαιο, αυτό του παγκόσμιου πρωταθλητή (Ιαπωνία 2006). Ο βασικός κορμός της ομάδας του 2006 συνεχίζει να αγωνίζεται με μικρές προσθαφαιρέσεις έως τις μέρες μας, προσθέτοντας - μεταξύ άλλων - τρία χρυσά μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ, δύο αργυρά και ένα χάλκινο σε Ολυμπιάδα, καθιστώντας την Ισπανία ως την κατά τεκμήριο ισχυρότερη εθνική ομάδα της Ευρώπης, καθώς και δεύτερη μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες σε παγκόσμιο επίπεδο κατά τον 21ο αιώνα.
Γεώργιος Μαυροκορδάτος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Εθνική Ισπανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2019 της Κίνας. Τελευταία επιτυχία της ήταν το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2022, που είναι και το τέταρτο χρυσό στην ιστορία της στην διοργάνωση. Μετά από αυτή την επιτυχία βρίσκεται στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάστασης.
Σπουδαίοι παίκτες του παρελθόντος υπήρξαν οι Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν, Γουέιν Μπράμπεντερ, Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο, Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ κ.ά. Από τη σύγχρονη περίοδο ξεχωρίζουν οι Πάου Γκασόλ, Χουάν Κάρλος Ναβάρο, Φελίπε Ρέγιες, Ρούντι Φερνάντεθ, Σέρχι Ροντρίγκεθ, Σέρχιο Γιουλ, Μαρκ Γκασόλ και Ρίκι Ρούμπιο.
Παρουσία σε μεγάλες διοργανώσεις
Τελευταία ενημέρωση: Σεπτέμβριος 2022
Παγκόσμια Πρωταθλήματα
thumb|261px|Η πρωταθλήτρια κόσμου ομάδα του 2006
Ολυμπιακοί Αγώνες
A: Προκρίθηκε αλλά απείχε για πολιτικούς λόγους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισπανιας Ανδρων Ισπανια
Λουίτζι Γκαλεάνι
Ο Λουίτζι Γκαλεάνι (Luigi Galleani) ήταν Ιταλός αναρχικός που έζησε και έδρασε στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1901 έως το 1919. Είναι γνωστός για την ενθουσιώδη υπεράσπιση της «έμπρακτης προπαγάνδας», δηλαδή τη χρήση βίας για την εξάλειψη εκείνων που θεωρούσε ως τυράννους και καταπιεστές αλλά και για να λειτουργήσει ως καταλύτης στην ανατροπή των υφιστάμενων κυβερνητικών θεσμών, αποδεικνύοντας ότι το κράτος δεν είναι παντοδύναμο. Από το 1914 έως το 1932, οι οπαδοί του Γκαλεάνι στις Ηνωμένες Πολιτείες (γνωστοί ως Galleanisti) πραγματοποίησαν σειρά βομβιστικών επιθέσεων και προσπαθειών δολοφονίας εναντίον θεσμών και προσώπων που θεωρούσαν ως ταξικούς εχθρούς. Αφού ο Γκαλεάνι απελάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιούνιο του 1919, οι  σύντροφοί  του πραγματοποίησαν τον επόμενο χρόνο (1920)  βομβιστική επίθεση στη Γουόλ Στριτ, η οποία είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 38 ανθρώπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρχικοί
Καλλικράτης (Σπαρτιάτης)
Ο Καλλικράτης ήταν Σπαρτιάτης πολεμιστής που πέθανε κατά τη διάρκεια της μάχης των Πλαταιών το 479 π.Χ. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως ο κάλλιστος ανάμεσα στους Έλληνες. Σκοτώθηκε από ένα τόξο πριν από την έναρξη της σύγκρουσης και ενώ οι Έλληνες περίμεναν να λάβουν καλούς οιωνούς από τις θυσίες.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας
Ο Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας ή Ιωάννης Α΄ ο Κυνηγός ή Ιωάννης Α΄ ο Κομψός ή Ιωάννης Α΄ ο Εγκατελειμένος (Jean Ier d'Aragon, 27 Δεκεμβρίου 1350 - 19 Μαΐου 1396) ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας, Βασιλιάς της Βαλένθια, Βασιλιάς της Μαγιόρκας, Βασιλιάς της Σαρδηνίας και της Κορσικής και Κόμης της Βαρκελώνης (1387 - 1396), Δούκας των Αθηνών (1387 - 1388) και Δούκας των Νέων Πατρών (1387 - 1390). Ο Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας ήταν μεγαλύτερος γιος του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας και της τρίτης του συζύγου Ελεονώρας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Πέτρου Β΄ της Σικελίας.
Άνοδος στον θρόνο
Γεννήθηκε στην Περπινιάν, πρωτεύουσα της Ρουσιγιόν που ανήκε εκείνη την εποχή στο Πριγκιπάτο της Καταλωνίας μέσα στο Στέμμα της Αραγωνίας. Αγαπούσε την ποίηση και σαν Γαλλόφιλος αποφάσισε να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τη Γιολάνδη του Μπαρ ενάντια στις επιθυμίες του πατέρα του που ήθελε να τον παντρέψει με μια πριγκίπισσα από τη Σικελία. Ο γάμος ήταν ωστόσο ευτυχής και η Γιολάνδη συμμετείχε στη διακυβέρνηση του βασιλείου όταν ήταν ο σύζυγος της άρρωστος. Με την άνοδο του στον θρόνο ο Ιωάννης Α΄ εγκατέλειψε την Αγγλόφιλη πολιτική του πατέρα του και έγινε σύμμαχος με τη Γαλλία, συνέχισε ωστόσο να υποστηρίζει τον Αντίπαπα Κλήμη Ζ΄ της Αβινιόν που μετακίνησε την έδρα του μετά το Δυτικό Σχίσμα. Ο Ιωάννης συμμάχησε με την Καστίλη και υπέγραψε συμφωνία με τη Ναβάρρα (1388) που καθόριζε τα νέα όρια ανάμεσα στα βασίλεια.
Απώλεια των Ελληνικών δουκάτων
Οι Αραγωνέζοι συγκρούστηκαν τη διετία 1389 - 1390 με τον στρατό του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Αρμανιάκ που επιχείρησε να κατακτήσει το υποτελές βασίλειο της Μαγιόρκας, η εισβολή έγινε από το Εμπόριο στη Ζιρόνα. Οι εισβολείς ηττήθηκαν από τα στρατεύματα της Αραγωνίας (1390) που διοικούσε ο αδελφός του Ιωάννη Α΄ Μαρτίνος της Αραγωνίας. Την τριετία 1388 - 1390 ο Ιωάννης έχασε σταδιακά τα δυο δουκάτα που διατηρούσε στην Ελλάδα, ο Ιωάννης Α΄ προκήρυξε νόμους για τους Ιουδαίους σε διάφορες μεγάλες πόλεις του βασιλείου του. Το 1391 αντιμετώπισε εξέγερση στο υποτελές βασίλειο της Σικελίας, ο πληθυσμός του νησιού ανακήρυξε νέο βασιλιά τον Λουδοβίκο Β΄ του Ανζού. Ο Ιωάννης Α΄ ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, δημιούργησε Ακαδημία στη Βαρκελώνη στα πρότυπα με αυτή που λειτουργούσε στην Τουλούζη.
Απώλεια της Σαρδηνίας
Η Αραγωνία από την εποχή του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας ξεκίνησε τις επιθέσεις στη Σαρδηνία και σταδιακά κατέκτησε το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού. Τη δεκαετία του 1380 το ανεξάρτητο πριγκιπάτο της Αρμπορέα ξεκίνησε τις εξεγέρσεις και οι Αραγωνέζοι εκδιώχθηκαν από την πριγκίπισσα Ελεονώρα της Αρμπορέα. Οι Αραγωνέζοι μπόρεσαν πολλές φορές να ανακτήσουν τις περιοχές τους αλλά μέχρι το τέλος της βασιλείας του Ιωάννη Α΄ σχεδόν όλη η Σαρδηνία είχε χαθεί. Η βασιλεία του Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας χαρακτηρίζεται από καταστροφική οικονομική διοίκηση.
Θάνατος σε ατύχημα
Πέθανε σε ατύχημα, ενώ κυνηγούσε στα δάση κοντά στη Ζιρόνα έπεσε από το άλογο του όπως ο ξάδελφος του Ιωάννης Α΄ της Καστίλης. Δεν έκανε γιους και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Μαρτίνος, άφησε δυο κόρες.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο (24 Ιουνίου 1373) τη Μάρθα του Αρμανιάκ (18 Φεβρουαρίου 1347 - 23 Οκτωβρίου 1378), κόρη του Ιωάννη Α΄ του Αρμανιάκ, με την οποία απέκτησε τέκνα:
Νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο (2 Φεβρουαρίου 1380) τη Γιολάντα του Μπαρ, κόρη του Ροβέρτου, δούκα του Μπαρ και της Μαρίας των Βαλουά με την οποία απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Μονάρχες της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Λαούτο-τσέμπαλο
thumb|Τύπος ανακατασκευασμένου λαούτου-τσέμπαλου Το λαούτο-τσέμπαλο (γερμ. Lautenwerck) ήταν πληκτροφόρο όργανο της εποχής Μπαρόκ. Κατασκευαστικά είναι παρόμοιο με το τσέμπαλο, αλλά φέρει εντέρινες χορδές, που παράγουν πιο μουντό ηχητικό χρώμα.
Υπήρξε αγαπημένο όργανο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο οποίος είχε στην κατοχή του δύο, σύμφωνα με την απογραφή των περιουσιακών του στοιχείων. Αυθεντικά δείγματα δεν έχουν διασωθεί μέχρι τις μέρες μας και τα μοναδικά στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξή του ανευρίσκονται σε συγγράμματα και εικαστικά έργα της εποχής.
Η αναβίωση του λαούτου-τσέμπαλου στον 20ο αιώνα πιστώνεται κυρίως στον Ούγγρο ερμηνευτή και ειδικό στην Παλαιά Μουσική Γκέργκελυ Σάρκοζυ, καθώς και τον Αμερικανό τσεμπαλίστα Ρόμπερτ Χιλλ, οι οποίοι έχουν εκτεταμένη δισκογραφία στο είδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορδόφωνα Κατηγορία:Πληκτροφόρα μουσικά όργανα
20 Ιουνίου
19 Ιουνίου | 20 Ιουνίου | 21 Ιουνίου
Η 20η Ιουνίου είναι η 171η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (172η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 194 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ομογενή μίγματα
Ομογενή μείγματα ονομάζουμε τα μείγματα στα οποία δεν μπορούμε να διακρίνουμε με γυμνό μάτι ή κοινό μικροσκόπιο τα επιμέρους συστατικά τους. Τα υγρά ομογενή μείγματα ονομάζονται και διαλύματα.
Πηγές
Κατηγορία:Μίγματα
Τάοχοι
Οι Τάοχοι ήταν αρχαίος λαός της Μικράς Ασίας, γνωστοί κυρίως από τους αρχαίους ιστορικούς συγγραφείς. Οι Τάοχοι ζούσαν σε ορεινή περιοχή του Εύξεινου πόντου στα σημερινά σύνορα της Αρμενίας με την Τουρκία. Η χώρα τους συνόρευε με τις χώρες των Χαλύβων και των Φασιανών.
Ο Ξενοφών περνώντας με τους Μυρίους από την χώρα τους, αντιμετώπισε εχθρική στάση. Όπως μας αναφέρει σε μάχη, και μετά από νίκη των μυρίων με τέχνασμα, οι Τάοχοι για να μην πιαστούν αιχμάλωτοι αυτοκτονούσαν μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους πηδώντας σε γκρεμό.
Αναφορές
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Αρχαίες φυλές της Γεωργίας
Marina (τραγούδι)
Μαρίνα είναι τραγούδι σε στίχους και ερμηνία του Ρόκο Γκρανάτα. Κυκλοφόρησε το 1959 και πούλησε εκκατομμύρια δίσκους.
Ιστορία
Ήταν το 1957, όταν ο Ρόκο, δούλευσε σε αυτοκινητάδικο. Μετά το απόγευμα μάζευε τους δικούς του και ξέδιναν στα μπαράκια παίζοντας μουσική. Ο Ρόκο στα φωνητικά και στο ακορντεόν, ενώ οι άλλοι σιγοντάριζαν. Εκείνη την εποχή μια Μαρίνα έκανε διαφήμιση για τσιγάρα, και ο Ρόκο εμπνεύστηκε να την κάνει τραγούδι. Αλλά οι δισκογραφικές δεν τον δέχονταν. Ο Ρόκο έκανε την Μαρίνα πειρατικό δίσκο και η τύχη έμελε να τον τον διαλεξει η Κολούμπια και να τον ζητήσει για ηχογράφηση. Έτσι και έγινε. Η Μαρίνα κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1959 και μεσα σε ένα μήνα ανέβηκε στα τσαρτ στη Γερμανία κι έμεινε για ενιά βδομάδες στο νούμερο ένα. Στο Βέλγιο έκατσε πέντε μήνες στη πρώτη θέση. Και στη Σουηδία και στην Ιταλία, τα ίδια. Στη Γαλλία κυκλοφόρησε στα αγγλικά, και στην Αμερική έγινε επίσης επιτυχία.
Επαρχία Σφακίων
thumb|right|Η Χώρα Σφακίων Η Επαρχία Σφακίων ήταν επαρχία σε ορεινό τμήμα του νομού Χανίων στη νοτιοδυτική Κρήτη, η οποία αντιστοιχεί στην ομώνυμη ιστορική περιοχή. Νότια βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος, βόρεια συνόρευε με την επαρχία Αποκορώνου, βορειοδυτικά την αντίστοιχη Κυδωνίας και δυτικά τη Σελίνου. Είχε έκταση 468 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.484 κατοίκους, δηλαδή ήταν –και είναι– εξαιρετικά αραιοκατοικημένη. Σε αυτή εκτείνονται τα Λευκά Όρη ή Χανιώτικες Μαδάρες με ανώτατο ύψος 2.453 μέτρα, όπως και αρκετοί ορεινοί όγκοι που την καθιστούν βραχώδη και δυσπρόσιτη. Στο Λιβυκό πέλαγος απολήγει το φαράγγι της Σαμαριάς, γνωστό για την άγρια ομορφιά του και τον κρητικό αίγαγρο (κρι κρι ή αγρίμι), είδος προστατευόμενο και πλέον ενδημικό μόνο στην περιοχή. Οι κάτοικοι ασχολούνται αποκλειστικά σχεδόν με την κτηνοτροφία και σε μικρή κλίμακα με τον τουρισμό. Η εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας μετέτρεψε την επαρχία στο δήμο Σφακίων, διοικητική οντότητα που παρέμεινε αμετάβλητη με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Τα Σφακιά έχουν τη δική τους θέση στην ιστορία της Ελλάδας, χάρις τους αγώνες κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα παρέμειναν απρόσιτα από τους διάφορους κατακτητές του νησιού, καθώς το ελεύθερο φρόνημα των κατοίκων, το φιλοπόλεμό τους και η εδαφική διαμόρφωση καθιστούσαν απαγορευτική την υποδούλωση. Τόσο στην Εξέγερση του 1821, όσο και σε όλες τις τοπικές της Κρήτης αποτέλεσε ένα από τα κέντρα εκδήλωσης της επανάστασης, εξόρμησης και καταφυγίου των αγωνιστών.
Παραπομπές
Σφακιά Σφακιά Σφακιά
Sfakia Province
Βαθύ Λαρύγγι (ταινία)
Το Βαθύ Λαρύγγι (πρωτότυπος τίτλος: Deep Throat) είναι αμερικανική πορνογραφική ταινία του 1972, σε σκηνοθεσία και σενάριο Τζέραρντ Νταμιανό, κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής του Πορνό. Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Λίντα Λόβλεϊς. Πρόκειται για μία από τις πρώτες πορνογραφικές ταινίες που εμπεριέχουν πλοκή, εξέλιξη χαρακτήρων, προσεγγίζοντας τις υψηλές παραγωγές των ταινιών. Η ταινία αυτή είναι μία από τις δημοφιλέστερες στο είδος της, αν και στην αρχή ήταν απαγορευμένη κι έγινε δικαστικό θέμα περί χυδαιότητας. Την πρώτη ταινία ακολούθησαν διάφορα remakes και σίκουελ.
Αναθηματικός μαρμάρινος ταύρος (Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας)
Ο αναθηματικός μαρμάρινος ταύρος φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.
Περιγραφή
Ο μαρμάρινος ταύρος έχει σχεδόν φυσικό μέγεθος και είχε αφιερωθεί στο ιερό του Δία από την Ρήγιλλα, σύζυγο του Ηρώδη του Αττικού. Φέρει την εξής επιγραφή: «ΡΗΓΙΛΛΑ ΙΕΡΕΙΑ ΔΗΜΗΤΡΟΣ ΤΟ ΥΔΩΡ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΩ ΥΔΩΡ ΤΩ ΔΙΙ».
Ιστορική τοποθέτηση
Χρονολογείται στον 2ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αναθήματα Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ηλεία
Bésame Mucho
Το Bésame Mucho (Μπέσαμε Μούτσο, μτφρ.: Φίλα με πολύ) είναι ισπανικό τραγούδι που γράφτηκε το 1940 από την μεξικάνα Κονσουέλο Βελάσκες. Από το 1944 και τα επόμενα χρόνια είναι ένα από τα περισσότερο εκτελεσμένα τραγούδια τον 20 αιώνα σε όλο τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1940 Κατηγορία:Singles της RCA Records Κατηγορία:Τραγούδια των The Coasters Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Τραγούδια των The Beatles
Αντονίνο Βότο
Ο Αντονίνο Βότο, ή Αντόνιο Βότο, (Antonino/Antonio Votto, 30 Οκτωβρίου 1896 – 9 Σεπτεμβρίου 1985) ήταν ιταλός μαέστρος όπερας και δάσκαλος φωνητικής.
Υπήρξε μαθητής και βοηθός στη διεύθυνση ορχήστρας του επιφανούς μαέστρου Αρτούρο Τοσκανίνι. Συνεργάστηκε με τη Σκάλα του Μιλάνου κατά τη δεκαετία του 1950, αναλαμβάνοντας τη μουσική διεύθυνση αρκετών ηχογραφήσεων της κορυφαίας υψιφώνου Μαρία Κάλλας για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας EMI. Ένας εκ των επιφανών μαθητών του υπήρξε ο διευθυντής ορχήστρας Ρικάρντο Μούτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διευθυντές ορχήστρας
Γεώργιος Σουρίας
Ο Γεώργιος Σουρίας ήταν Δάσκαλος του Γένους. Γεννήθηκε το 1811 στα Λουτρά Θολοποταμίου Χίου και απεβίωσε 11 Ιουνίου 1881 στην Ερμούπολη Σύρου.
Βίος και σπουδές
Απελεύθερος, πλέον, φοίτησε στην τότε ακμάζουσα Ελληνική Σχολή της Τεργέστης 5 χρόνια και αποφοίτησε με έπαινο. Στην Τεργέστη έμενε στου Θεσσαλού ιεροδιδάκαλου Δ. Σκαλιώρα.
Μεταξύ των καθηγητών του, εκτός του Σκαλιώρα, ήταν ο Κ. Κούμας, ο Σ. Ιατρός, οι αδελφοί Κ.Οικονόμου και Σ.Οικονόμου, ο Κ. Ασώπιος κά, συνδέθηκε δε με παντοτινή φιλία με τον καθηγητή της Θεολογίας Κωνσταντίνο Κοντογονά (Κ. Κόντο). Ήταν φιλομαθής και δε σταμάτησε ποτέ να εκπαιδεύεται.
Πολυγλωσσότατος, εγνώριζε άριστα εκτός των Ελληνικών, Γερμανικά, Γαλλικά, Τουρκικά και Ιταλικά. Πρωτοδιορίστηκε από τον Χρυσόγελο δημόσιος Ελληνοδιδάσκαλος στη Παροικία της Πάρου.
Γυμνάσιο Σύρου
Μετά από πρόσκληση του πρώτου γυμνασιάρχη και ιδρυτή του Γυμνασίου Σύρου Νεοφύτου Βάμβα, εγκαταστάθηκε στην Ερμούπολη το 1834.
Το 1835 διορίστηκε Σχολάρχης στο Γυμνάσιο Σύρου, το 1846 καθηγητής και το 1849 με το βαθμό του Γυμνασιάρχη διαδέχθηκε τον αποβιώσαντα Γεώργιο Σερούϊο στο Γυμνάσιο Σύρου στην Ερμούπολη μέχρι το 1862. Εδίδαξε Ιστορία, Γεωγραφία, Πολιτική, Ηθική, Φιλολογία και Φιλοσοφία.
Πρώτος εισήγαγε εμπορικά μαθήματα βασισμένα στη θεωρία του Γάλλου οικονομολόγου Jean-Baptiste Say.
Υπήρξε έφορος του Ελληνικού Μουσείου Ερμούπολης μαζί με τον Α. Ναύτη και Μ. Σαλβάγο τα έτη 1845 και 1846.
Το 1862 για πολιτικούς λόγους (θεωρήθηκε φιλοβασιλικός) μετατέθηκε δυσμενώς στον Πειραιά, όπου όμως δεν παρουσιάστηκε αφού ήδη είχε αποδεχθεί τη πρόταση των εφόρων του Γυμνασίου Χίου.
Γυμνάσιο Χίου
Από τη 1η Φεβρουαρίου 1863 και μέχρι τον θάνατό του ήταν γυμνασιάρχης στο Γυμνάσιο Χίου, καθώς και επόπτης των σχολείων της Χίου.
Δύο ήταν οι έγκριτοι γυμνασιάρχες της εποχής στην Ελληνική επικράτεια. Ένας ήταν ο Σουρίας στη Σύρο και ο άλλος ο Γεώργιος Γεννάδιος στην Αθήνα.
Ηταν υπόδειγμα ήθους και ευπρέπειας, πολυμαθής, ικανός, έμπειρος, εργατικός, ευσυνείδητος, φιλόπατρις (θεωρούσε ότι το μεγαλύτερο αγαθό ειναι η ελευθερία της πατρίδας), διέθετε μεγάλη διδακτική και γυμνασιακή εμπειρία, είχε τη φήμη σε όλους τους Ελληνες σοφού διδασκάλου (διδάσκαλος του Γένους) και έχαιρε εκτίμησης από τους διδασκάλους του Γένους, όπως τον Α. Κοραή και τον Ν. Βάμβα, με τους οποίους αλληλογραφούσε για θέματα φιλολογικά και φιλοσοφικά.
Αποτέλεσμα της εκτίμησης και της απόλυτης εμπιστοσύνης που έτρεφαν πρός το πρόσωπό του οι πανεπιστημιακοί κύκλοι στην Αθήνα, ήταν η αναγνώριση του Γυμνασίου Χίου ισοτίμου πρός τα Γυμνάσια της ελεύθερης Ελλάδας και κατά συνέπεια η εγγραφή, άνευ εξετάσεων, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών των αποφοίτων του.
Ηταν μέλος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας και της Αρχαιολογικής Εταιρείας στην Αθήνα.
Τιμήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση με τον αργυρό σταυρό των ιπποτών του Σωτήρος και από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο με μετάλλιο για σπουδαία ανεύρεση.
Είχε την εκτίμηση των συμπολιτών του και την ιδιαίτερη αγάπη των μαθητών του. Πολλοί επιφανείς άνδρες της εποχής υπήρξαν μαθητές του, όπως ο συγγραφέας του Λουκή Λάρα Δ. Βικέλας, ο δικηγόρος, ιστορικός και γλωσσολόγος Κ. Σγουρός, ο ιστορικός και λόγιος Γ. Ζολώτας και άλλοι.
Θάνατος
Στις 22 Μαρτίου 1881 με τον μεγάλο σεισμό της Χίου το Γυμνάσιο της Χίου έπαθε μεγάλες ζημιές και αμέσως άρχισαν επισκευές. Επωφελούμενος της αναγκαστικής αργίας εξαιτίας των καταστροφών του Γυμνασίου, μετέβαινε για λουτρά στην Κύθνο, όταν απεβίωσε αιφνιδίως στην Ερμούπολη της Σύρου στις 11 Ιουνίου 1881. Η κηδεία του έγινε με μεγάλες τιμής στο ναό του Αγ. Νικολάου και μεταξύ αυτών που εκφώνησαν επικήδειο λόγο ήταν και ο γυμνασιάρχης Ιωάννης Παντούρης. Ετάφη στον οικογενειακό τάφο του Αγ. Γεωργίου.
Στο μνημόσυνό του που έγινε στη Χίο στις 20 Ιουνίου 1881, μεταξύ άλλων, λόγο εκφώνησε και ο συγχωριανός και φίλος του Γρηγόριος Φωτεινός, Επίσκοπος Μυριοφύτου και Περίστασης καθώς και ο μαθητής του Ζ. Γ. Φυτίλης.
Σημειώσεις
1.Στα Λουτρά Θολοποταμίου, κοντά στο ναό του Αγ.Πέτρου υπάρχουν ερείπια του "πύργου" Σουρϊα. 2.Ενυμφεύθηκε την Ασπασία, θυγατέρα του Γάλλου ευπατρίδη Ιακώβου Μαρσάν (Μαρσάνου) με την οποία απέκτησε τον Επαμεινώνδα, τον Κωνταντίνο, τον Ιάκωβο, την Πολυκρέτη, την Μαριγίτσα και τον Αριστείδη. Οι απώλεια του Κωνσταντίνου, της Μαριγίτσας και στη συνέχεια το 1858 της συζύγου του τον συγκλόνισε. Το 1862 εγκαταστάθηκε με τα ανήλικα παιδιά του, Ιάκωβο και Πολυκρέτη (πέθανε το 1866 σε ηλικία 18 ετών) στο κτήμα του πρόκριτου Ιωάννη Δαμαλά, που αγόρασε από τον φίλο του, σύντροφό του στην αιχμαλωσία και ομοϊδεάτη του, τον Χιώτη έμπορο και Δήμαρχο Ερμούπολης Αμβρόσιο Δαμαλά στο Φραγκοβούνι του Κάμπου της Χίου. Οι θάνατοι των μελών της οικογενείας του έβλαψαν την υγεία του ιδιαίτερα τα μάτια (παρολίγο να τυφλωθεί).
Πηγές
Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Κουρμανγκαζί Σαγκιρμπάγιεφ
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Μαυσωλείο του Κουρμανγκαζί Ο Κουρμανγκαζί Σαγκιρμπάγιεφ (καζακικά: Құрманғазы Сағырбайұлы, 1818-1889) ήταν Καζάκος συνθέτης, οργανοπαίκτης, και λαϊκός καλλιτέχνης. Γεννήθηκε το 1818 στην Ορδή Μπουκέι (σημερινή Επαρχία Ζανακαλά, Περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν). Είναι θαμμένος στην περιφέρεια Αστραχάν του Κάτω Βόλγα στη σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία.
Κληρονομιά
Το 1993, η εικόνα του Σαγκιρμπάγιεφ χρησιμοποιήθηκε στο τραπεζογραμμάτιο 5 τένγκε του Καζακστάν, και σε καζακικό γραμματόσημο το 1998.
Το Εθνικό Ωδείο του Καζακστάν έχει ονομαστεί επίσημα προς τιμήν του Σαγκιρμπάγιεφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καζάκοι μουσικοί Κατηγορία:Καζάκοι συνθέτες
Πευκόβρυση Φθιώτιδας
Η Πευκόβρυση αναφέρεται ως συνοικισμός της Αμφίκλειας στην Φθιώτιδα. Πρόκειται για τις κατασκηνώσεις «Άγιος Παύλος» που βρίσκονται στις βόρειες πλαγιές του Παρνασσού, σε απόσταση 4,5 χλμ. Δ. από την Αμφίκλεια και 55 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Λαμία. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός από το 1961. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, μαζί με την Αμφίκλεια, τη Μονή Δαδίου, τα Άνω Καλύβια, την Περδικόβρυση, το Σταθμό Αμφίκλειας και τη Φτερόλακκα ανήκουν στη δημοτική ενότητα Αμφίκλειας του δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Αμφίκλειας - Ελάτειας
Ρίπατς
Το Ρίπατς (κυριλλικά: Рипач) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,391 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Ούνα, παραποτάμου του Σάβου. Είναι περιτριγυρισμένο από τους παρακάτω οικισμούς :
Ιστορία
Εντός του εδάφους του χωριού ευρίσκεται αρχαιολογικό σύνολο το οποίο περιλαμβάνει κατάλοιπα τα οποία χρονολογούνται στην Προϊστορία, την Αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα, καθώς και την οθωμανική περίοδο. Η συγκεκριμένη τοποθεσία είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Ρίπατς αριθμούσε 3,001 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Συγκοινωνίες
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη του σιδηροδρομικού σταθμού του Ρίπατς.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Mystique (συγκρότημα)
Οι Mystique ήταν ελληνικό γυναικείο pop συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε το 2007 και διαλύθηκε το 2009. Τα μέλη του ήταν η Ελένη Φουρέιρα, η Αλκμήνη Χατζηγιάννη και η Μαρία Μακρή.
Δημιουργία
Οι Mystique (=μυσταγωγία) δημιουργήθηκαν το 2007, όταν τα τρία κορίτσια - Ελένη, Αλκμήνη, Μαρία - συνεργάζονταν στο νυχτερινό κέντρο Posidonio Music Hall. Εκεί, τις είδε ο ιδιοκτήτης του κέντρου, Βασίλης Κοντόπουλος και μαζί με τον μάνατζερ Ανδρέα Γιατράκο σχημάτισαν ένα γυναικείο pop συγκρότημα.
Πρώτο CD & επιτυχία
Οι Mystique κυκλοφόρησαν το πρώτο τους CD Single, «Σε Άλλη Σελίδα» στις 15 Δεκεμβρίου 2007 από την εταιρεία Red Universal. Το συγκεκριμένο CD περιείχε μόνο ένα τραγούδι, το ομώνυμο.
Το 2008, κυκλοφορεί το πρώτο και μοναδικό ολοκληρωμένο CD του συγκροτήματος, με τίτλο «Μαζί» από την δισκογραφική εταιρεία Universal Music. Το CD περιείχε δέκα τραγούδια: «Μαζί», «Σε Άλλη Σελίδα», «Μην Κάνεις Πως Δε Θυμάσαι», «Για Όσο Ζω», «Μυστικό», «Δεν Σ' Αφήνω», «Πάρα Πολύ Αργά», «Μια Φωνή», «Εμμονή» και «Αμάν». Από αυτά, εκείνο που κυρίως ξεχώρισε ήταν το «Μην Κάνεις Πως Δε Θυμάσαι» σε συνεργασία με τους ΝΕΒΜΑ.
Στη δημιουργία των τραγουδιών του CD, συνέβαλαν οι συνθέτες & στιχουργοί: Ποσειδώνας Γιαννόπουλος, Δημήτρης Κοντόπουλος, Νίκος Γρίτσης, Παναγιώτης Γιατράκος, Γιάννη Κυφωνίδης, Βάγια Καλαϊτζή, Ανδρέας Γιατράκος, Βίκυ Γεροθόδωρου, Γιάννης Ρεντούμης, Γρηγόρης Πετράκος, Γιάννης Λιονάκης, Ανδρέας Δημητρίου, Τάσος Παναγής, Rik & Shue Cane.
Διάλυση
Το 2009, το συγκρότημα διαλύθηκε ξαφνικά για άγνωστους λόγους, ωστόσο χρόνια αργότερα, η Αλκμήνη Χατζηγιάννη δήλωσε σε συνέντευξη της: ''«Το συγκρότημα διαλύθηκε γιατί προφανώς αποφασίσαμε ότι αυτό το πράγμα ίσως για κάποιες έχει ολοκληρωθεί, ίσως κάποια από τις κοπέλες ήθελε να κάνει προσωπική καριέρα, όπως η Ελένη που πήγε πάρα πολύ καλά. Γενικά ήρθε ένα τέλμα.»''
Τραγούδια
Κατηγορία:Ελληνικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Δημοσκοπήσεις για τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 2023
Ενόψει των βουλευτικών εκλογών Ιουνίου 2023 στην Ελλάδα, διάφορες εταιρίες πραγματοποίησαν δημοσκοπήσεις. Το χρονικό διάστημα ήταν μετά τις εκλογές του Μαϊου 2023.
Πρόθεση ψήφου
Παρουσιάζονται οι αρχικές μετρήσεις των εταιριών για την πρόθεση ψήφου του εκλογικού σώματος, περιλαμβανομένων όλων των κομμάτων και των αναποφάσιστων. Όταν το ποσοστών των λευκών/άκυρων απαντήσεων απουσιάζει, χρησιμοποιήθηκαν τα δεδομένα με αναγωγή επί των εγκύρων, όπως δημοσιεύονται από τις εταιρίες.
Εκτίμηση ψήφου
Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε είναι η εξής:
Η εκτίμηση ψήφου που δίνουν οι εταιρίες γίνεται συνήθως με ισοκατανομή των αναποφάσιστων στα υπόλοιπα κόμματα (ή βάσει εκτίμησης για την ανισομερή κατανομή τους με διάφορα σενάρια, αν αυτό αναφέρεται στην δημοσκόπηση).
Όταν δεν ανακοινώνει εκτίμηση ψήφου η εταιρία, τα ποσοστά των μη έγκυρων και των αναποφάσιστων αφαιρούνται από το συνολικό ποσοστό (100%) και γίνεται αναγωγή επί του συνόλου των ποσοστών των κομμάτων.
Η ΕΡΤ δημοσίευσε μια τελευταία συνολική δημοσκόπηση, λαμβάνοντας υπ' όψη τα δεδομένα των εταιριών Alco, GPO, Marc, Metron Analysis, MRB, Pulse και RASS, για το διάστημα 13-23 Ιουνίου. Η εκτίμηση της εκλογικής επιρροής αποτυπώθηκε: ΝΔ 39,4-43,4 ΣΥΡΙΖΑ 17,5-21,5 ΠΑΣΟΚ 10,5-13,5 ΚΚΕ 6,5-8,5 Ελληνική Λύση 2,7-4,7 Πλεύση Ελευθερίας 2,7-4,7 Νίκη 2,3-4,3 ΜέΡΑ25 1,5-3,5 Σπαρτιάτες 1,8-3,8 και τα υπόλοιπα κόμματα αθροιστικά 2,6-4,6%.
Διάγραμμα
Η τοπική γραμμή τάσης παλινδρόμησης της δημοσκόπησης προκύπτει από τις 21 Μαΐου 2023 έως σήμερα, με κάθε γραμμή να αντιστοιχεί σε ένα πολιτικό κόμμα και σε μέσο όρο 7 ημερών σε σύγκριση με τις εκλογές του Μαΐου κέντρο|μικρογραφία|800x800εσ|Τοπική γραμμή τάσης παλινδρόμησης της δημοσκόπησης προκύπτει από τις 21 Μαΐου 2023 έως σήμερα, με κάθε γραμμή να αντιστοιχεί σε ένα πολιτικό κόμμα και σε μέσο όρο 7 ημερών σε σύγκριση με τις εκλογές του Μαΐου
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων 2000
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων 2000 (αγγλικά: 2000 FIFA Club World Championship) ήταν το εναρκτήριο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων της FIFA και αφορούσε ομάδες ποδοσφαίρου ανδρών. Έλαβε χώρα στη Βραζιλία από 5 Ιανουαρίου έως 14 Ιανουαρίου του 2000. Η ΦΙΦΑ, ο διεθνής οργανισμός που ελέγχει το ποδοσφαίρο, επέλεξε τη Βραζιλία ως διοργανώτρια χώρα στις 3 Σεπτεμβρίου 1997, καθώς η παρουσίασή της βρέθηκε να είναι η ισχυρότερη μεταξύ των συνολικά εννέα υποψηφίων. Η κλήρωση έγινε στο Copacabana Palace στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις 14 Οκτωβρίου του 1999. Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στο Στάδιο Μαρακανά του Ρίο ντε Τζανέιρο και στο Στάδιο Μορουμπί του Σάο Πάολο.
Ομάδες
Οι ομάδες που προκρίθηκαν για το τουρνουά είναι:
Ζαν-Μαρί Πφαφ
Ο Ζαν-Μαρί Πφαφ (Jean-Marie Pfaff, γεννήθηκε 4 Δεκεμβρίου 1953) είναι διακεκριμένος Βέλγος πρώην διεθνής τερματοφύλακας, ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους της δεκαετίας του 1980. Έχει ονομαστεί από τον Πελέ ως ένας από τους 125 εν ζωή Καλύτερους Ποδοσφαιριστές (2004).
Τα πρώτα χρόνια
Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία στην ΚΣΚ Μπέβερεν (από την ηλικία των 16 ετών, φτάνοντας σε 300 συμμετοχές, κατακτώντας ένα πρωτάθλημα Β’ κατηγορίας, ένα πρωτάθλημα Βελγίου και ένα Κύπελλο), όπου τον ανακάλυψε ο Ούρμπεν Μπραμς και τον έφερε στην ομάδα το 1972. Αναδείχτηκε κορυφαίος Βέλγος ποδοσφαιριστής (1978). Αγωνίστηκε και στη Μπούντεσλιγκα (1982 – 1988) με τα χρώματα της Μπάγερν Μονάχου (156 συμμετοχές), με την οποία κατέκτησε τρία τρόπαια πρωταθλητή Δυτικής Γερμανίας και δύο Κύπελλα.
Εθνική Ομάδα
Πήρε μέρος, ως βασικός υπερασπιστής της εστίας της Εθνικής Ομάδας του Βελγίου στις διοργανώσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1982 (Ισπανίας) και του 1986 (Μεξικό). Αγωνίστηκε σε 64 επίσημους αγώνες της Εθνικής Βελγίου. Έπαιξε, επίσης, στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Ποδοσφαίρου του 1980 και του 1984. To 1987 αναδείχθηκε κορυφαίος τερματοφύλακας του κόσμου από την IFFHS.
Τα πρόσφατα χρόνια
Ύστερα από την θητεία του στη Γερμανία, ο Πφαφ έπαιξε για λίγο στους συλλόγους της Λιρς (μία σεζόν) και της Τράμπζονσπορ (επίσης ένας έτος). Μετά το πέρας της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας ανέλαβε για σύντομο διάστημα την τεχνική ηγεσία της Οστάνδης, ωστόσο αργότερα στράφηκε στην τηλεόραση, πρωταγωνιστώντας, αυτός και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, σε τηλεοπτικές παραγωγές (reality).
Τίτλοι και διακρίσεις
Μπέβερεν Μπάγερν Μονάχου
Ατομικές διακρίσεις