cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκερλαχόφσκι στιτ
Ονόματα
Γκερλαχόφσκι στιτ σημαίνει «κορυφή του (χωριού) Γκερλάχοβ». Στα σλοβακικά αναφέρεται και ως Γκέρλαχ. Στα πολωνικά αναφέρεται ως Γκέρλαχ ή Γκιέρλαχ, ενώ αναφέρεται ως Γκίρλαχ ή Γκάρουτς. Η παλαιότερη μνεία στο βουνό γίνεται σε χάρτη του 1762 στα γερμανικά, όπου αναφέρεται ως Κιόσελμπεργκ (βουνό τσουκάλι). Το σλοβακικό όνομα του βουνού αναφέρεται το 1821 ως Κοτολ, η οποία σημαίνει επίσης τοσυκάλι. Και τα δύο ονόματα αναφέρονται στο σχήμα του βουνού. thumb|250px|Ο υψηλός Τάτρας, το Γκερλαχόβσκι είναι η δεξιά κορυφή Το όνομα το οποίο έγινε κοινό στα ταξιδιωτικά βιβλία και στη λοιπή βιβλιογραφία τον 19ο αιώνα, όμως, ήταν το σημερινό του όνομα, το οποίο συνδέει το βουνό με το χωριό Γκερλάχοβ στους πρόποδές του. Θυμίζει την παλαιότερη γνωστή μνεία στις κορυφές κοντά στο Γκερλάχοβ, όπου αναφέρεται ως Gerlachfalvenses montes σε σκίτσο των υψηλών Τάτρας το 1717. Επίσης, είναι παρόμοιο με την ονομασία Gerlsdorfer Spitze, η οποία χρησιμοποιήθηκε από τον Λουντοβίτ Γκράινερ, ο οποίος ήταν ο πρώτος που το αναγνώρισε ως το ψηλότερο βουνό, το 1838. Το βουνό αναφέρεται ως gerlachovský chochol στη σλοβακική εκδοχή της αναφοράς του, το 1851. Πολλά χωριά έχουν δώσει το όνομά τους σε κορυφές στα Τάτρας.
Μόλις το βουνό καθορίστηκε ως το ψηλότερο στην περιοχή, οι αρχές των κρατών τα οποία ήλεγχαν το βουνό, άλλαζαν το όνομα του βουνού για συμβολικούς λόγους. Το 1896, ως τμήμα της Αυστροουγγαρίας, έλαβε το πρώτο του όνομα από τον ηγέτης της χώρας, αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄. Πολλές φορές, οι οδηγοί δεν ανέφεραν αυτά τα ονόματα. Μετά τη διάλυση της Αυστρουγγαρίας, το βουνό συνέχισε να είναι γνωστό ως Γκερλαχόφσκι στιτ, λόγω της θέσης του στο χωριό Γκερλάχοβ. Η πολωνική κυβέρνηση διεκδίκησε τα υψηλά Τάτρας ονοματίζοντας την κορυφή Szczyt Polski (πολωνική κορυφή), αλλά δεν κατάφερε ποτά να το ελέγξει. Η τσεχοσλοβάκικη κυβέρνηση άλλαξε το όνομα σε Štít legionárov (κορυφή των λεγεωνάριων), τιμώντας της τσεχοσλοβάκικες λεγεώνες το 1923, αλλά το όνομα αυτό εγκαταλείφθηκε και το βουνό ονομάστηκε και πάλι Γκερλαχόφσκι στιτ το 1932. Το 1949 μετονομάστηκε σε Stalinov štít (κορυφή Στάλιν) το 1949.
Ιστορία
Το Γκερλαχόβσκι στιτ δεν θεωρούνταν πάντα η ψηλότερη κορυφή των Τάτρας. Μετά την πρώτη επίσημη μέτρηση των κορυφών των Τάτρας κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αψβούργων, τον 18ο αιώνα, το Κριβάν (2.494 μέτρα) θεωρούταν ψηλότερο. Άλλες υποψήφιες κορυφές για τη θέση του ψηλότερου βουνού εκείνη την περίοδο ήταν το Λομνίκι στιτ (2.633 μέτρα) και Λαντόβι στιτ (2.627 μέτρα). Το πρώτο άτομο το οποίο ανέφερε σωστά ότι το Γκερλαχόβσκι στιτ ήταν η ψηλότερη κορυφή ήταν ο Λουντοβίτ Γκράινερ το 1838. Η μέτρηση του Γκράινερ επιβεβαιώθηκε επίσημα από την ερευνητική ομάδα του αυστριακού στρατού το 1868. Παρόλα αυτά, έγινε αποδεκτή μόνο μετά την έκδοση νέων χαρτών της κεντρικής Ευρώπης από το στρατιωτικό ινστιτούτο γεωγραφίας της Βιέννης περίπου το 1875.
Η πρώτη επιβεβαιωμένη ανάβαση έγινε από τον Γιαν Στιλ από το χωριό Νόβα Λεσνά το 1834.
Πρόσβαση
thumb|250px|Άποψη από την κοιλάδα Βέλικα Μόνο μέλη ενός εθνικού ομίλου μέλους του UIAA επιτρέπεται να σκαρφαλώσουν μόνοι τους στην κορυφή. Οι άλλοι επισκέπτες μπορούν να αναρριχηθούν μόνο με πιστοποιημένο οδηγό. Οι δύο ευκολότερες διαδρομές, συνήθως από τις κοιλάδες Βέλικα ή Μπατισόβσκα, προστατεύονται με αλυσίδες. Εξαιτίας ενός εκτεθειμένου τμήματος και δύσκολου προσανατολισμού, ιδιαίτερα στη ράχη, είναι ανάμεσα στις δυσκολότερες διαδρομές στον υψηλό Τάτρας και περιλαμβάνει και αναρρίχηση. Χωρίς χιόνι, οι διαδρομές έχουν βαθμό δυσκολίας ΙΙ ή ΙΙΙ (κλίμακα της UIAA). Η συνολική υψομετρική διαφορά είναι περίπου 1.000 μέτρα από το ξενοδοχείο Σλιέσκι Ντομ ή 1.665 από την Τατράνσκα Πολιάνκα. Το χειμώνα, το Γκερλαχόφσκι στιτ αποτελεί δύσκολη αλπινιστική αναρρίχηση, με μικτή ανάβαση και κίνδυνο χιονιστιβάδων.
Οι δύο πιο δημοφιλείς διαδρομές για τεχνική αναρρίχηση είναι το ανατολικό και νοτιοδυτικά μέτωπο. Και οι δύο είναι μακριές και πάνω σε γρανιτένιο τοίχο. Η καλύτερη εποχή για αναρρίχηση θεωρείται από τα μέσα Σεπτεμβρίου μέχρι μέσα Οκτωβρίου ή μέχρι τις πρώτες χιονοπτώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρπάθια Κατηγορία:Βουνά της Σλοβακίας
Ιππότης (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Ιππότης μπορεί να αναφέρονται:
Θεμιστοκλής Ζάμμιτ
Ο Σερ Θεμιστοκλής «Τέμι» Ζάμμιτ (ή Ζάμμιτ; 30 Σεπτεμβρίου 1864 – 2 Νοεμβρίου 1935) ήταν Μαλτέζος αρχαιολόγος και ιστορικός, καθηγητής χημείας, γιατρός, ερευνητής και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως Πρύτανης (1920–26) του Βασιλικού Πανεπιστημίου της Μάλτας και πρώτος Διευθυντής του Εθνικού Μουσείου Αρχαιολογίας στη γενέτειρά του, τη Βαλέτα.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του στην ιατρική από το Πανεπιστήμιο της Μάλτας, ο Ζάμμιτ ειδικεύτηκε στη βακτηριολογία στο Λονδίνο και το Παρίσι. Η ανακάλυψή του το 1905 του μολυσμένου γάλακτος ως φορέα μετάδοσης στον άνθρωπο της βρουκέλλωσης μελιτένσης, που υπάρχει στο αίμα της κατσίκας συνέβαλε σημαντικά στην εξάλειψη από τα νησιά του κυματοειδούς πυρετού, δίνοντάς του τον τίτλο του ιππότη. Η Σχολή της Τροπικής Ιατρικής του Λίβερπουλ του επένειμε το 1920 το βραβείο “Mary Kingsley Medal”.
Συγγραφέας πολλών λογοτεχνικών έργων στη μαλτέζικη γλώσσα, ο Ζάμμιτ τιμήθηκε με το DLitt Honoris Causa από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αναγορεύτηκε ιππότης το 1930, αφού προηγουμένως είχε γίνει δεκτός ως μέλος στο Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου. Δημοσίευσε επίσης μια ιστορία των νησιών της Μάλτας και ανέσκαψε σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους, όπως το Υπόγειο του Χαλ Σαφλιένι και οι μεγαλιθικοί ναοί Tarxien, Ħaġar Qim και Mnajdra, που έκτοτε έχουν κηρυχθεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ανέσκαψε επίσης αρκετους Φοινικικούς-Καρχηδονιακούς τάφους.
Ιδρυσε το πρώτο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μάλτας. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στη Βαλέτα υπάρχει μία προτομή του Θεμιστοκλή Ζάμμιτ.
Κληρονομιά
Η επιστημονική προσέγγιση του Ζάμμιτ στην αρχαιολογία ενίσχυσε περαιτέρω τη διεθνή του φήμη. Μια μόνιμη έκθεση ορισμένων από τα ευρήματά του μπορεί να επισκεφτεί κανείς στο Εθνικό Μουσείο Αρχαιολογίας στη Βαλέτα.
Το 1964 εκδόθηκε μία αναμνηστική συλλογή δύο γραμματοσήμων. Στο ένα γραμματόσημο απεικονίζονταν ο Σερ Ντέϊβιντ Μπρούς και ο Σερ Θεμιστοκλής Ζάμμιτ. Το πρόσωπο του Ζάμμιτ απεικονίζεται επίσης σε ένα γραμματόσημο του 1994 και αποτελεί μέρος σειράς γραμματοσήμων με θέμα «Ευρώπη και Ανακαλύψεις».
Η κύρια αίθουσα συνελεύσεων του Πανεπιστημίου της Μάλτας φέρει το όνομα του Ζάμμιτ. Απεικονίζεται σε ένα αναμνηστικό νόμισμα της 1 λίρας Μάλτας με ημερομηνία 1973 και σε ένα αναμνηστικό νόμισμα των 5 λιρών Μάλτας με ημερομηνία 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα
Τάκης Σπηλιόπουλος
Ο Τάκης Σπηλιόπουλος, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Είναι δημοσιογράφος, o οποίος έχει σχεδιάσει και έχει διευθύνει περιοδικά ενώ έχει παρουσιάσει για χρόνια τηλεοπτικά προγράμματα στην δημόσια και την ιδιωτική τηλεόραση,  καθώς και ραδιοφωνικές εκπομπές. Παράλληλα έχει δημοσιεύσει εκατοντάδες άρθρα στον ημερήσιο και τον εβδομαδιαίο τύπο. Έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στα περιοδικά STATUS και ENA, ενώ έχει σχεδιάσει και έχει διευθύνει τα περιοδικά VITA, OFFICIEL HOMMES και TOP SCORER.
Για σειρά ετών ήταν αρθρογράφος στην εφημερίδα ΙΣΟΤΙΜΙΑ και στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ενώ ήταν αρχισυντάκτης και αρθρογράφος στην εφημερίδα Φιλελεύθερος και στη συνέχεια στο www.protothema.gr. Στην τηλεόραση εργάστηκε στην ΕΡΤ μέχρι το 2012 παρουσιάζοντας για επτά συνεχή χρόνια (2005-2012) την εκπομπή Σαββατοκύριακο στη ΝΕΤ,.
Έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος και ως παρουσιαστής στους τηλεοπτικούς σταθμούς MEGA, STAR, BLUESKY, ΚONTRA και ΣΚΑΙ. Έχει εργαστεί επίσης ως ραδιοφωνικός παραγωγός στον ΣΚΑΙ 100,3 και στον Θέμα 104.6.
Είναι μέλος του ΔΣ του Ελληνο-Νιγηριανού Επιμελητηρίου ενώ διατηρεί το blog adianoito.
Στη δεκαετία του 70, αγωνίστηκε στην ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού και στην συνέχεια στην ομάδα του Παπάγου και του Αρκαδικού.
Τίφανι Τραμπ
Η Τίφανι Αριάνα Τραμπ (Tiffany Ariana Trump, Νέα Υόρκη, 13 Οκτωβρίου 1993) είναι η κόρη του Ντόναλντ Τραμπ και της δεύτερης γυναίκας του, Μάρλα Μέιπλς.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Τραμπ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και είναι το μόνο παιδί του Ντόναλντ Τραμπ και της δεύτερης γυναίκας του, Μάρλα Μέιπλς. Ανατράφηκε από τη μητέρα της στην Καλιφόρνια, όπου έζησε μέχρι την αποφοίτησή της από το λύκειο. Εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Βιούποϊντ στο Καλαμπάσας και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, όπου ειδικεύτηκε στην κοινωνιολογία και τις αστικές μελέτες, το 2016.
Μουσική και μόδα
Το 2014, ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, η Τραμπ κυκλοφόρησε ένα τραγούδι "Like a Bird" (Σαν Πουλί), και αργότερα είπε σε μια συνέντευξη με την Όπρα Γουίνφρεϊ ότι ήταν να αξιολογηθεί κατά πόσον θα αναλάβει τη μουσική της καριέρα "στο επόμενο επίπεδο ως επαγγελματίας". Η Τραμπ έχει επίσης εργαστεί ως βοηθός στο Vogue και έγινε μοντέλο για το 2016 Andrew Warren fashion show κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Μόδας της Νέας Υόρκης.
Προσωπική ζωή
Σύμφωνα με την Τραμπ, είναι εγγεγραμμένη να ψηφίσει στην Πενσυλβάνια ως μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια των Αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 2016, ήρθε σε ρήξη με τον πατέρα της και άλλα μέλη της οικογένειας Τραμπ στις εμφανίσεις της καμπάνιας.
Στην προσωπική της σελίδα στο Instagram, διαθέτει πάνω από 1,1 εκατομμύρια ακολούθους από τον Ιούνιο του 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Οικογένεια Τραμπ
Φυλάκη Μαγνησίας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Φυλάκη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας, στα βορειοδυτικά του κάμπου του Αλμυρού σε υψόμετρο 100 μέτρα. Απέχει περίπου 55 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Βόλο και 20 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) ενώ μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Αλμυρού - Φαρσάλων. Ανατολικά είναι η Πέρδικα και δυτικά περνάει ο ποταμός Ενιπέας.
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Κετίκ, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμου Ιτώνου και το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 να μετονομάζεται σε Κιτίκι. Το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Φυλάκη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Φυλάκης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 86 κάτοικοι ενώ το 1981 και 1991 είχε 174 και 115 αντίστοιχα.
Κατάλογος χερσονήσων της Τουρκίας
Η Τουρκία είναι χώρα με πολλές χερσονήσους η οποία βρίσκεται πάνω σε δύο μεγαλύτερες χερσονήσους· η ασιατική πλευρά ονομάζεται Ανατολία και η ευρωπαϊκή πλευρά ονομάζεται Θράκη. Σε αυτές τις δύο κύριες χερσονήσους υπάρχουν δευτερεύουσες χερσόνησοι.
Πλανσερίν
Το Πλανσερίν (γαλλικά: Plancherine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Γιουτρόσιν
Το Γιουτρόσιν (πολωνικά: Jutrosin) είναι πόλη του Πόβιατ Ράβιτς, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Είναι η διοικητική έδρα της Γκμίνα Γιουτρόσιν. Ο πληθυσμός του είναι 1.962 κάτοικοι (2020).
Το Γιουτρόσιν έλαβε καθεστώς πόλης πριν από το 1472. Τα έτη 1975–1998, η πόλη διοικητικά ανήκε στο Βοεβοδάτο Λέσνο.
Ονομασία
Η πόλη έχει μεσαιωνικό πιστοποιητικό ίδρυσης. Το όνομα καταγράφεται με διάφορες μορφές σε ιστορικά έγγραφα από τον 13ο αιώνα. Πρώτα ως Iutrossin (1281), do Utroszyna (1395), de Vtrossino (1402), Iutroszino (1413), de Jutrossin (1434), Jutroszino (1437), de Jutroszin (1454), Jvtrossyn (1535), Parochia Jutroszin oppidium, Jutroszyn (1578), Jutrosin (1618-20), Jutrosin (1789), ''Jutrosin, Jutroszyn niem. Jutroschin'' (1882). Το όνομα του χωριού προέρχεται από το όνομα του Juttrosh ή Jutroch, ο οποίος ήταν πιθανότατα ο ιδρυτής ή ο πρώτος ιδιοκτήτης του οικισμού, με το επίθημα «-in» να προστίθεται.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ| Νεο-Ρομανική Εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ Η ιστορία του Γιουτρόσιν πηγαίνει πίσω στα μέσα του Μεσαίωνα. Έγινε πόλη ως αποτέλεσμα των διαδικασιών αστικοποίησης. Δεν δημιουργήθηκε από το μηδέν, αλλά ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης αγροτικού οικισμού και της μετατροπής του σε πόλη.
Η πρώτη αναφορά της τοπικής καθολικής εκκλησίας προέρχεται από το 1444. Αρχικά, η πόλη ανήκε στην οικογένεια Γιουτροσίνσκι. Στις αρχές του 16ου αιώνα, η πόλη ανήκε στην οικογένεια Μπνίνσκι και στη συνέχεια επέστρεψε στην οικογένεια Γιουτροσίνσκι για να γίνει αργότερα ιδιοκτησία της οικογένειας Κοουατσκόφσκι. Στα μέσα του 17ου αιώνα, η πόλη ανήκε στην προτεσταντική οικογένεια Σιένιουτ.
Το Γιουτρόσιν μπορεί να είχε λάβει προνόμια πόλης πριν από το 1472, αλλά το πιθανότερο είναι το 1534. Η ακριβής ημερομηνία είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, γιατί η πόλη μαστιζόταν από πολλές πυρκαγιές στο παρελθόν, κατά τις οποίες κάηκαν έγγραφα σχετικά με την ιστορία. Μία από τις πυρκαγιές σημειώθηκε στις 7 Απριλίου 1522, με αποτέλεσμα το Γιουτρόσιν να χάσει το προνόμιο της διοργάνωσης εκθέσεων. Ωστόσο, το προνόμιο του Πολωνού βασιλιά, Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου, που εκδόθηκε στην πόλη μετά από αίτημα του κληρονόμου Πακόσουαφ Κοουατσκόφσκι, δηλώνοντας ότι ο βασιλιάς ανανεώνει το δικαίωμα να διοργανώνει εκθέσεις πόλεων από το 1566, έχει διατηρηθεί. Τον 19ο αιώνα, τα αρχεία της πόλης περιλάμβαναν επίσης ένα προνόμιο που παραχωρήθηκε στην πόλη από τον Πολωνό βασιλιά Βλαδίσλαο Δ΄, στο οποίο ο βασιλιάς επιβεβαιώνει στην πόλη τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου που χορηγήθηκαν το 1534 από τους Μάτσεϊ Μαουαχόφσκι, Βίσουαφ Κοουατσκόφσκι και Γέζι Κονάρσιν, κληρονόμους του Γιουτρόσιν.
Το 1642, για τις ανάγκες των Προτεσταντών από τη Σιλεσία, δημιουργήθηκαν νέες οικίες στην πόλη, και η μετανάστευση αναβίωσε την ανάπτυξη. Από το 1642 έως το 1719 υπήρχε στην πόλη μια λουθηρανική εκκλησία. Τον 19ο αιώνα σημαντικό ρόλο έπαιζε το εμπόριο σιτηρών. Μια πυρκαγιά το 1861 προκάλεσε μεγάλο όλεθρο, όταν μέσα σε 2 ώρες η πόλη κάηκε ολοσχερώς. Τότε κάηκαν 83 σπίτια, μια Ευαγγελική εκκλησία και 40 αχυρώνες.
Το 1811, η πόλη είχε 205 σπίτια με 1.239 κατοίκους. Το 1837, κατοικήθηκε από συνολικά 1.691 άτομα, συμπεριλαμβανομένων 1.521 Χριστιανών και 170 που δήλωσαν ως θρησκεία τους τον Ιουδαϊσμό. Τον 19ο αιώνα, η πόλη χτυπήθηκε από πυρκαγιά δύο φορές. Το 1859 και το 1861 κάηκε σχεδόν ολοσχερώς. Στα έτη 1875-77, η πόλη είχε 213 σπίτια στα οποία κατοικούσαν 1.977 κάτοικοι, μεταξύ των οποίων 971 Καθολικοί, 813 Ευαγγελικοί και 193 οπαδοί του Ιουδαϊσμού. 1.996 άνθρωποι ζούσαν εκεί το 1880. Τον 19ο αιώνα, οι κάτοικοι ήταν κυρίως γεωργοί. Η πόλη είχε την έδρα ενός περιφερειακού επιτρόπου, καθολικών και προτεσταντικών εκκλησιών, ένα αγρόκτημα, ένα πολυτάξιο δημοτικό σχολείο, ένα δημοτικό ταμιευτήριο, μια εταιρεία δανείων με περισσότερα από 200 μέλη, ένα ταχυδρομείο τρίτης τάξης και ένα τηλεγραφικό σταθμό. Υπήρχε ένα εργοστάσιο ζάχαρης στην πόλη, το Weller i Rose, και η κύρια βιομηχανία ήταν η κατασκευή υφασμάτων και η κατασκευή λινών.
Οι κάτοικοι της πόλης έδειξαν προσκόλληση στην Πολωνία κατά την Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919). Ο λόχος του Γιουτρόσιν συμμετείχε στις μάχες για άλλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των Μιέισκα Γκούρκα και Ράβιτς. Οι αρχές του Πόβιατ Ράβιτς βρίσκονταν στην πόλη για σχεδόν ένα χρόνο. Το 1927, το Γιουτρόσιν επισκέφτηκε ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας, Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι. Το Γιουτρόσιν είναι η γενέτειρα της Κριστίνα Γουιμπάτσκα. Στην περίοδο του μεσοπολέμου, στην πόλη βρισκόταν σταθμός Συνοριακής Φρουράς.
Οικόσημο
Το οικόσημο της πόλης είναι η εικόνα του τοίχους του φρουρίου με έξι παράθυρα και τρεις θωρακισμένους πύργους, ο μεσαίος εκ των οποίων είναι ψηλότερος από τους άλλους. Ο τοίχος και οι πύργοι είναι κόκκινοι και τοποθετημένοι σε κίτρινο φόντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Λε Πον-ντε-Μπωβουαζέν (Σαβοΐα)
Το Λε Πον-ντε-Μπωβουαζέν (γαλλικά: Le Pont-de-Beauvoisin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Γεώργιος Ψαρουδάκης
Ο Γεώργιος Ψαρουδάκης γεννήθηκε στο Αποδούλου Ρεθύμνης το έτος 1872 και απεβίωσε στο Αποδούλου στις 30-03-1952. Ήταν γιος του παπά Εμμανουήλ (Φανουρίου) Ψαρουδάκη και της Μαρίας Λουρωτού από το Νεύς Αμάρι Αμαρίου Ρεθύμνου. Τα μαθήματα της Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως παρακολούθησε στη γενέτειρά του, το Αποδούλου. Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία και περάτωσε επιτυχώς. Στη συνέχεια διορίσθηκε Καθηγητής στο Γυμνάσιο Νεαπόλεως Λασιθίου. Επειδή όμως η απόσταση από το Αποδούλου μέχρι την Νεάπολη ήταν μεγάλη και η συγκοινωνία δύσκολη, ο πατέρας του τον προέτρεψε να αρνηθεί τον διορισμό του και τελικά τον έπεισε.
Είχε λάβει μέρος στους απελευθερωτικούς αγώνες της Κρήτης και είχε διακριθεί. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αν και ανήκε σε αντίθετη πολιτική παράταξη. Επίσης είχε φιλικές σχέσεις προς τον Ρεθύμνιο πολιτικό Εμμανουήλ Τσουδερό, ο οποίος και του βάπτισε την κόρη του Μαρία. Χρημάτισε κατ' επανάληψη Βουλευτής της Κρητικής Πολιτείας. Μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα (1913) προσχώρησε στο Λαϊκό Κόμμα. Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) διώχθηκε πολιτικά και εξορίστηκε στη Χίο, όταν ήταν εκεί Νομάρχης ο Γεώργιος Παπανδρέου. Ο υιός του Ιωάννης γεννήθηκε στη Χίο, κατά το διάστημα της εκεί εξορίας του πατέρα του. Τον Ιωάννη βάπτισε ο Επίσκοπος Αγαθάγγελος, ο οποίος ανήκε στην ίδια παράταξη με τον Γ. Ψαρουδάκη.
Ο Γ. Ψαρουδάκης έλαβε ως σύζυγο την Πελαγία Εμμανουήλ Αποστολάκη, από τα Σακτούρια της επαρχίας Αγίου Βασιλείου και απέκτησαν πέντε τέκνα. Εκείνος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Αποδούλου, προσφέροντας αφειδώλευτα την βοήθειά του προς τους πάσχοντες και προς όλους εκείνους, οι οποίοι είχαν ανάγκη. Ήταν αγαπητός σε όλους και απολάμβανε ιδιαιτέρου σεβασμού από τους κατοίκους της Επαρχίας Αμαρίου και Αγίου Βασιλείου και του Ρεθύμνου γενικότερα. Απεβίωσε σε βαθειά γεράματα στο Αποδούλου κατά το έτος 1952, όπου και τάφηκε.
Βιβλιογραφία
Γεώργιος Κ. Φωτάκης, Αποδούλου. Έκδοση Πολιτιστικού Συλλόγου Αποδούλου, Ρέθυμνο 2008, σ.384-386.
Δρ. Ιωάννης Ηλ. Βολανάκης, Πρωτότυπη έρευνα : "Η υγειονομική περίθαλψη στα χωριά της Επαρχίας Αμαρίου Ρεθύμνου Κρήτης από τα μέσα του 19ου έως τα μέσα του 20ου αιώνα" (υπό έκδοση).
Λε Ποντέ (Σαβοΐα)
Το Λε Ποντέ (γαλλικά: Le Pontet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ποντεραίν (γαλλικά: Ponterains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Αθλητική Ένωση Μοσχάτου
Η Αθλητική Ένωση Μοσχάτου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, το οποίο εδρεύει στο Μοσχάτο του νοτίου τομέα Αθηνών και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1926 και χρώματά του είναι το πράσινο και το λευκό. Έχει Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 37 και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Μετέχει στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Πειραιά και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Μοσχάτου.
Τα πρώτα χρόνια - Α.Σ.Φ «το Μοσχάτον»
Το 1926, μια ομάδα φίλαθλων του Μοσχάτου δημιουργούν τον σύλλογο Αθλητικός Σύνδεσμος Φιλάθλων «το Μοσχάτον». Κατά μαρτυρία του αείμνηστου Παρασκευά Βουζαλή, που σαν νεαρός και αθλητής του Συλλόγου έζησε την εποχή εκείνη, ιδρυτές ήταν, οι: Νεοκλής Σεραφείδης, Ευάγγελος Κουρούμης, Γεώργιος Αθανασίου, Αλέξανδρος Ραγκαβόπουλος, Ελευθέριος Σαϊνης, Κωνσταντίνος Τυπάλδος, Λοπάρνος, Μπαρούμας, Τρικουράκης, Χωριανόπουλος και Νικόλαος Νταγαδάκης. αριστερά|μικρογραφία|«ΑΣΦ το Μοσχάτον» το 1926 στο γήπεδο του πισσάδικου στην παραλία. Ο νέος Σύλλογος, με σκοπό την άμεση συμμετοχή της ομάδας του σε επίσημους αγώνες, εντάχθηκε τον Οκτώβριο του 1926 στον αντάρτικο Σύνδεσμο Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά (ΣΠΣΠ), όπου πρωτοστατούσε ο Εθνικός μαζί με τα περισσότερα Πειραϊκά σωματεία που είχαν αποσχισθεί από την επίσημη Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά (ΕΠΣΠ), στην οποία παρέμενε μόνον ο Ολυμπιακός και τρεις ακόμη ομάδες.
Το 1939 απορρόφησε την Γυμναστική Αθλητική Ένωση Μοσχάτου - Νέου Φαλήρου και έκτοτε διέθετε τμήμα Κλασσικού Αθλητισμού (στίβου), το οποίο όμως διαλύθηκε και οι αθλητές του παραχωρήθηκαν περί το 1944/45 στον Απόλλωνα Αθηνών.
Ελλάς Μοσχάτου
Το 1943 συγχωνεύτηκε με τον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Μοσχάτου «Ελλάς» και μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωσις Μοσχάτου «Ελλάς», ονομασία υπό την οποία ο Σύλλογος αγωνίστηκε κατά το χρονικό διάστημα 1943-1947. Κατέκτησε την 3η θέση της Γ' Κατηγορίας στο πρώτο επίσημο μεταπολεμικό πρωτάθλημα που πήρε μέρος την περίοδο 1946-47 έχοντας στις τάξεις της τον Κώστα Νεστορίδη, ο οποίος έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα με τη φανέλα του Συλλόγου αγωνιζόμενος με το ψευδώνυμο Κώστας Πρίνζος.
Αθλητική Ένωσις Μοσχάτου (ΑΕΜ)
Το 1947 υποχρεώθηκε λόγω της πολιτικής κατάστασης (Εμφύλιος πόλεμος) να αλλάξει ξανά την επωνυμία, όπου αφαιρώντας τον όρο «Ελλάς» (λόγω της συνήχησης με τον ΕΛΑΣ) μετονομάστηκε σε «Αθλητική Ένωσις Μοσχάτου» γνωστή και ως «ΑΕΜ». Η Αθλητική Ένωση Μοσχάτου πλέον και με ηγέτη τον Κώστα Νεστορίδη, την επόμενη χρονιά (1947-48) κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Β' Κατηγορία, δίχως να παραχωρήσει έστω μια ισοπαλία.
Αθλητικός Όμιλος Μοσχάτου (ΑΟΜ)
Με την επωνυμία Α.Ο. Μοσχάτου, σε επίπεδο Πειραϊκών διοργανώσεων, εκτός των προαναφερθέντων, κατέκτησε 3 ακόμη φορές (1996-97, 2003-04 και 2009-10) τον τίτλο του Πρωταθλητή της Α' Πειραιά και 2 φορές το Κύπελλο Πειραιά (1992-93, 2002-03), ενώ 2 ακόμη φορές (1993-94, 1998-99) ήταν φιναλίστ.
Αθλητική Ένωση Μοσχάτου (ΑΕΜ)
μικρογραφία|Φάση από εντός έδρας αγώνα της σεζόν 2019/20 κόντρα στον Ηλυσιακό|εναλλ.=|αριστερά|189x189εσ Το 2012, ο Αθλητικός Όμιλος Μοσχάτου ενώθηκε με το ποδοσφαιρικό τμήμα του Α.Ο. Ελευθερία Μοσχάτου και μετονομάστηκε εκ νέου σε «Αθλητική Ένωση Μοσχάτου». Ωστόσο διατήρησε τα κυρίως ιδρυτικά του στοιχεία, έχοντας τον Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 37, χρώματα το λευκό και το πράσινο, και επίσημο έτος ίδρυσης το 1926.
Η «ΑΕΜ» αναδείχθηκε αμέσως πρωταθλήτρια και κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Πειραιά την περίοδο 2012-13, κερδίζοντας στον τελικό του Κυπέλλου, τον Εθνικό Πειραιά. Ως πρωταθλήτρια, μετείχε στο ειδικό πρωτάλημα της ΕΠΟ (μπαράζ ανόδου), διεκδικώντας την άνοδό της στη Γ´ Εθνική, πράγμα που δεν κατόρθωσε. Ωστόσο, έπειτα την αποτυχία να ανέβει στη Γ´ Εθνική, συνέχισε στην Α´ Ε.Π.Σ.Π. και την επόμενη περίοδο, 2013-14, τερμάτισε στη 2η θέση, φτάνοντας κοντά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκ
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκh, The Prodigal Son, Μουσείο Kunst Palast Ο Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκ (Christiaen van Couwenbergh, 8 Ιουλίου 1604 – 4 Ιουλίου 1667) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Αθλητική Ένωση Μοσχάτου
Αθλητική Ένωση Μοσχάτου (ΑΕΜ)
Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην 3η θέση του 2ου ομίλου και έφτασε ξανά στον τελικό του Κυπέλλου Πειραιά, με αντίπαλο την Προοδευτική, αλλά αρκέστηκε στον τίτλο του φιναλίστ. Την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στην 4η θέση του 2ου ομίλου. Την περίοδο 2016-17 περιορίστηκε στην 9η θέση. Την επόμενη σεζόν (2017-2018) τερμάτισε στην 2η θέση χάνοντας το πρωτάθλημα οριακά με διαφορά δύο βαθμών από τον Ατρόμητο Πειραιά. Στην περίοδο όμως του 2018-19 ανήλθε στην Γ' Εθνική κατηγορία, αφού κατέκτησε αήττητη το πρωτάθλημα της Α' Πειραιά (2ος όμιλος) μετά από μια φρενήρη πορεία, όπου πέτυχε 25 νίκες και 1 ισοπαλία και σημείωσε το ρεκόρ των 110 τερμάτων, δεχόμενη μόνον 6. Στον καθιερωμένο αγώνα για τον τίτλο του Υπερπρωταθλητή Πειραιά νίκησε και τον Ερμή Κορυδαλλού (πρώτο του 1ου ομίλου) με 3-0.
Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκ
Βιογραφία
Ο Κάουβενμπεργκ γεννήθηκε στο Ντελφτ. Ο πατέρας του Χίλλις ήταν αργυροχόος, χαράκτης και έμπορος έργων τέχνης από το Μέχελεν. Ο Χίλλις είχε μετακομίσει στο Ντελφτ πριν από το 1604, όπου νυμφεύτηκε την Αντριαάντγιε Φόσμερ, αδελφή του ζωγράφου ανθέων Γιάκομπ Φόσμερ. Ο Κρίστιεν έμαθε να ζωγραφίζει από τον Γιόχαν φαν Νες και στη συνέχεια εισήλθε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Ντελφτ το 1627. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ιταλία. Μετά την επιστροφή του, εγκαταστάθηκε στη Χάγη, όπου εντάχθηκε στην Confrerie Pictura το 1647 και έγινε διάκονος το 1649. Ειδικεύτηκε σε μεγάλες ιστορικές αλληγορίες ως διακοσμητικά τοίχων, συχνά με γυμνά σε φυσικό μέγεθος. Όχι μόνο ζωγράφιζε, αλλά παρήγαγε και σχέδια και σχεδιάσματα για ταπισερί. Προστάτες του ήταν ο Φρειδερίκος Ερρίκος, Πρίγκιπας της Οράγγης, μεταξύ άλλων βασιλικών θαυμαστών, για διακοσμήσεις τοίχων στα Huis ter Nieuwburg, Huis ten Bosch και Huis Honselaarsdijk. Η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας αγόρασε μια σειρά από ταπετσαρίες που σχεδίασε ο ίδιος.
Αθλητική Ένωση Μοσχάτου
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926 Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926
Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκ
Βιογραφία
Αργότερα μετακόμισε στην Κολωνία μεταξύ 1654-1656, όπου αργότερα απεβίωσε. Είναι γνωστός για τα πορτρέτα και τις ιστορικές αλληγορίες και θεωρείται ως ένας από όσους επηρεάστηκαν από τον Καραβάτζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Πορτ-ντε-Σαβουά
Το Πορτ-ντε-Σαβουά (γαλλικά: Porte-de-Savoie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Overclock
Overclock και overclocking ή υπερχρονισμός, λέγεται η εσκεμμένη αύξηση της ταχύτητας ενός υπολογιστή από τον χρήστη. Επιτυγχάνεται αυξάνοντας την τάση λειτουργίας στοιχείων όπως CPU,GPU ή RAM μέσω παρεμβάσεων στο BIOS. Αυξάνει τις επιδόσεις αλλά και την κατανάλωση σε ρεύμα, καθώς και τη θερμοκρασία, με αποτέλεσμα την αυξημένη πιθανότητα για ζημιές στο υλικό υπολογιστή. Κατά συνέπεια χρειάζεται καλύτερη ψύξη (με την βοηθεια της υδροψυξης η οποια εφαρμοζει διαφορετικα σε καθε κουτι) του επεξεργαστή, ώστε ν' απάγεται η επιπλέον θερμότητα που παράγεται με τον υπερχρονισμό.
Πραλονιάν-λα-Βανουάζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πραλονιαναί (γαλλικά: Pralognanais).
Overclock
Κατηγορία:Υλικό υπολογιστών
Πραλονιάν-λα-Βανουάζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πρελ (Σαβοΐα)
Το Πρελ (γαλλικά: Presle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρελερέν (γαλλικά: Preslerins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μάνου Μπάκερ
Η Μάνου Μπάκερ (Χίντι: मनु भाकर, γενν. 18 Φεβρουαρίου 2002) είναι Ινδή αθλήτρια της σκοποβολής. Είναι η Ολυμπιονίκης Νέων 2018 στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι κοριτσιών. Επίσης έχει κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 στη Γουαδαλαχάρα του Μεξικού. Είναι η μικρότερη Ινδή που κατακτά χρυσό σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Έχει κατακτήσει και ένα χρυσό μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδές αθλήτριες της σκοποβολής
Πλάσμα αίματος
μικρογραφία|1.1 Φυγοκεντρημένο αίμα Το πλάσμα αίματος (αγγλ. blood plasma) είναι υποκίτρινο υγρό που αποτελεί τη βάση του συνδετικού ιστού του κυκλοφορικού συστήματος, ως άμορφο συστατικό, "υδαρή μήτρα", του αίματος. Το χρώμα του οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στο προϊόν αποικοδόμησης της αιμοσφαιρίνης, τη χολερυθρίνη.
Αίμα και πλάσμα
Το αίμα αποτελεί ένα από  τα τρία κυρία μέρη του κυκλοφορικού συστήματος, Αυτά τα τρία μέρη είναι η καρδιά τα αιμοφόρα αγγεία και το αίμα, το αίμα θα λέγαμε ότι αποτελείται από τρία κύρια συστατικά το πλάσμα το οποίο αποτελεί το 55% του συνολικού αίματος τα ερυθροκύτταρα τα οποία αποτελούν το 45% του αίματος και ανήκουν στην κατηγορία  των έμορφων στοιχείων, ανιχνεύουμε επίσης αιμοπετάλια και λευκοκύτταρα τα οποία αποτελούν λιγότερο από το 1% του συνολικού όγκου του αίματος και ανήκουν επίσης στα έμορφα στοιχεία.Κάθε στοιχείο του αίματος επιτελεί και μία διαφορετική λειτουργία σε γενικές γραμμές στο σύνολο του αίματος θα λέγαμε ότι χρησιμεύει στη μεταφορά του οξυγόνου και την μεταφορά θρεπτικών ουσιών απαραίτητη για την κυτταρική λειτουργία από το εξωτερικό περιβάλλον στα κύτταρα και την αποβολή διοξειδίου του άνθρακα και άχρηστων ουσιών από το κύτταρο στο εξωτερικό περιβάλλον. Κατά μέσο όρο το αίμα αποτελεί περίπου το 7% με 8% του συνολικού βάρους του σώματος δηλαδή περίπου 5 λίτρα στις γυναίκες και 5,5 λίτρα τους άντρες πλάσματος. Το πλάσμα εχει pH 7,4 μικρογραφία|1.2 Ασκός πλάσματος Το πλάσμα Αποτελείται από 90% με 92% νερό το οποίο χρησιμεύει και ως διαλύτης για διάφορες ουσίες θα διαλυθούν μέσα του αλλά χρησιμεύει επίσης στην ομοιόμορφη διανομή της θερμότητας στο σώμα, Στο πλάσμα συναντάμε επίσης άφθονα ανόργανα και οργανικά συστατικά.Τα ανόργανα συστατικά που συναντάμε είναι είναι το νάτριο ( Na+) και το χλώριο ( Cl- ) που είναι τα πολυπληθέστερα, ωστόσο συναντάμε και άλλους ηλεκτρολύτες όπως το κάλιο (K+ ) το ασβέστιο (Ca2+) Και διττανθρακικά (HCO3-) από άποψη βάρους αποτελούν το 1% του βάρους του πλάσματος. Η συγκέντρωση τους παίζει καθοριστικό ρόλο στην οξεοβασική ισορροπία.Τα οργανικά συστατικά αποτελούν το πλάσμα είναι οι λεγόμενες πρωτεΐνες του πλάσματος οι οποίες είναι η αλβουμίνη, Α σφαιρίνες, Β σφαιρίνες, Γ σφαιρίνες και το ινωδογόνο, αυτά αποτελούν το 6% με 8% του βάρους του πλάσματος
Γενικά συστατικά πλάσματος
Το νερό που περιέχει χρησιμεύει σαν μέσο μεταφοράς υλικών και θερμότητας. Οι ηλεκτρολύτες του πλάσματος (Na+,Ca2+, K+, Cl-  ,HCO3-)Έχουν σημαντικό ρόλο στην ωσμωτική κατανομή των υγρών μεταξύ του κυτταρικού υγρού και των κυττάρων Και στην κυτταρική  διέγερση  και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ρύθμιση του pH. Τα συστατικά που είναι διαλυμένα στο πλάσμα (όπως ορμόνες άχρηστες ουσίες και θρεπτικά συστατικά) Έχουν ρόλο στην οξεοβασική ισορροπία καθώς η συσσώρευση τους η έλλειψη τους μπορεί να προκαλέσει αλκάλωση η οξέωση αντίστοιχα
Πρωτεΐνες πλάσματος
Οι αλβουμίνες μεταφέρουν πολλές ουσίες και έχουν την μεγαλύτερη συμβολή στην κολλώδη ωσμωτική πίεση. Οι α και β σφαιρίνες μεταφέρουν πολλές υδρόφοβες ουσίες όπως παράγοντες πήξης και ανενεργά πρόδρομα μόρια. Οι γ σφαιρίνες είναι τα λεγόμενα αντισώματα. Το ινωδογόνο είναι ένα ενεργό, πρόδρομο μόριο του πλέγματος του ινώδους του θρόμβου
Ιατρική χρήση του πλάσματος
Το πλάσμα χρησιμοποιείται στην Ιατρική τόσο διαγνωστικά σαν μέθοδος εξακρίβωσης της αφυδάτωσης αλλά χρησιμοποιείται κυρίως σαν θεραπευτική επιλογή,φρέσκο κατεψυγμένο πλάσμα μπορεί να δοθεί σε ανθρώπους με σοβαρή αφυδάτωση, εγκαυματίες με σοβαρό βαθμό εγκαυμάτων που αυξάνουν τον κίνδυνο αφυδάτωσης σε μεγάλο βαθμό (καθώς το έγκαυμα προκαλεί δυνητικά αφυδάτωση λόγω απώλειας πλάσματος) αλλά επίσης μέσων τεχνικών μπορούμε από το πλάσμα να απομονώσουμε συγκεκριμένα αντισώματα τα οποία θα τα χρησιμοποιήσουμε ενδοφλέβια σε ασθενείς σαν ορό ( παραδείγματος χάρη  αντιτετανικός ορός)
Παραπομπές
Φυσιολογία του Ανθρώπου, τόμος Ι
Κατηγορία:Προϊόντα του αίματος Κατηγορία:Σωματικά υγρά
Blood
Άσσος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Άσσος αναφέρονται τα παρακάτω τοπωνύμια:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άννα Αμπρέου
Η Άννα Άμπρεου (Anna Eira Margarida Mourão de Melo e Abreu, 7 Φεβρουαρίου 1990) είναι Φινλανδή τραγουδίστρια και αναδείχθηκε στο διαγωνισμό Idols το 2007, όπου και βγήκε δεύτερη. Η Anna έχει πουλήσει πάνω από 170.000 δίσκους μέχρι στιγμής στη Φινλανδία.
Η ζωή της
Η Άννα Αμπρέου γεννήθηκε στο Βαντάα της Φινλανδίας. Ο πατέρας της Paulo είναι Πορτογάλος και η μητέρα της Liisa είναι Φινλανδή. Ο πατέρας της ζει στο Σίντρα της Πορτογαλίας. Η Anna έχει ζήσει μικρή στην Πορτογαλία και πλέον πηγαίνει για διακοπές και για να συναντήσει τον πατέρα της, καθώς και τον κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερο αδερφό της. Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού πήγαινε στο λύκειο Sibelius, το οποίο είναι μουσικο-χορευτικό λύκειο. Διέκοψε το λύκειο τον Σεπτέμβρη του 2007, λόγω του Idols και του δισκογραφικού συμβολαίου που έκανε μετά από το διαγωνισμό.
Η πορεία της
Το πρώτο της single "Vinegar" απ' το δεύτερο άλμπουμ της Now βγήκε στα ραδιόφωνα τον Αύγουστο του 2008. Το άλμπουμ ξεπέρασε σε πωλήσεις τις 50.000 και έγινε πλατινένιος. Το "Vinegar" κατάφερε να φτάσει και στο νούμερο επτά του Pop Chart της Μεγάλης Βρετανίας.
Ο τρίτος της δίσκος Just a Pretty Face?, κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου 2009, έγινε χρυσός από την πρώτη κιόλας μέρα αφού πούλησε 23.000 αντίτυπα. Συνολικά το Just a Pretty Face? πούλησε 33.000 αντίτυπα και ήταν έβδομο σε πωλήσεις στη Φινλανδία για το 2009. Ωστόσο αυτό το άλμπουμ δεν πήρε τόσο καλές κριτικές όσο τα δύο προηγούμενα άλμπουμ, αλλά ούτε και τα single ακούστηκαν τόσο πολύ στα ραδιόφωνα (μόνο το "Music Everywhere" κατάφερε να μπει στο TOP-20).
Η Anna κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ της Rush τον Μάρτιο του 2011, απ' όπου ξεχώρησαν τα single "Hysteria" και "Worst Part Is Over". Η Anna Abreu χάρισε τη φωνή της στο χαρακτήρα του Ροντ Φλάντερς της ταινίας The Simpsons. Επίσης, συμμετείχε σε δύο επισόδεια δημοφηλούς τηλεοπτικής σειράς.
Βραβεία
Έχει κερδίσει στα Φινλανδικά EMMA Awards της καλύτερης γυναίκας καλλιτέχνιδας τις χρονιές 2007 και 2008. Ενώ έχει υπάρξει υποψήφια σε πολλές άλλες κατηγορίες μέχρι και το 2010 στα ίδια βραβεία. Επίσης, το 2008 κέρδισε στα MTV Europe Music Awards το βραβείο Best Finnish Female.
Πηγές
Κατηγορία:Φινλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Πορτογάλοι τραγουδιστές
Δισάκι Ύδρας
Το Δισάκι είναι βραχονησίδα στο Μυρτώο πέλαγος, στα νοτιοδυτικά της Ύδρας. Μαζί με τη διπλανή του βραχονησίδα (βορειοανατολικά) Ταγάρι αναφέρονται και ως Δισάκια ή Ταγάρια.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Βέρα Μούχινα
Η Βέρα Ιγκνάτιεβνα Μούχινα (Вера Игнатьевна Мухина, 1 Ιουλίου 1889, Ρίγα, Λετονία - 6 Οκτωβρίου 1953, Μόσχα, ΕΣΣΔ) ήταν Σοβιετική γλύπτρια που θεωρείται μια από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Βιογραφία
μικρογραφία|Ο εργάτης και η κολχόζνικη Η Βέρα Μούχινα προέρχονταν από πλούσια οικογένεια Ρώσων εμπόρων που ζούσαν στη Ρίγα, τότε πρωτεύουσα του Κυβερνείου της Λιβονίας, από το 1812. Όταν ήταν έντεκα μηνών, η μητέρα της πέθανε από φυματίωση. Ανησυχώντας για την υγεία των δύο θυγατέρων του, ο πατέρας μετακόμισε με την οικογένεια στη Θεοδοσία στην Κριμαία (Ουκρανία). Εκεί η Βέρα Μούχινα πέρασε τα παιδικά της χρόνια από το 1892 έως το 1904, δίπλα στη θάλασσα και έλαβε την πρώτη της καλλιτεχνική εκπαίδευση καθώς πολύ νωρίς ενδιαφέρθηκε να σχεδιάσει. Αμέσως μετά το τέλος του γυμνασίου, ο πατέρας της πέθανε. Η επιμέλεια των κοριτσιών ανατέθηκε σε δύο θείους που τις πήγαν στη Μόσχα για να συνεχίσουν τις σπουδές τους: η Βέρα έλαβε μαθήματα ζωγραφικής από τους διάσημους ζωγράφους Κονσταντίν Γιούον και Ίλια Μασκόφ.
Το 1912, έσπασε τη μύτη της. Μετά από θεραπεία από τοπικούς γιατρούς, πήγε στο Παρίσι για περαιτέρω θεραπεία. Κατά τη διάρκεια της διαμονής της στο Παρίσι παρακολούθησε μαθήματα με τον Γάλλο γλύπτη Αντουάν Μπουρντέλ, μαθητή του Ογκίστ Ροντέν, και ήταν μια από τους καλύτερους μαθητές του. Συνέχισε την εξερεύνηση της τέχνης και της γλυπτικής στην Ιταλία.
Το 1914 κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στη Ρωσία και εργάστηκε για τρία χρόνια ως νοσοκόμα. Αυτήν την περίοδο συνάντησε τον μελλοντικό σύζυγό της, τον Αλεξέι Ζάμκοφ, χειρουργό και ερευνητή στην ενδοκρινολογία, που είχε προσβληθεί από τύφο και αυτή τον φρόντιζε. Παντρεύτηκαν τέσσερα χρόνια αργότερα και απέκτησαν έναν γιο.
Ο άντρας της είχε προβλήματα με τις αρχές σχετικά με την εργαστηριακή του έρευνα και έτσι το ζευγάρι αποφάσισε να διαφύγει στο εξωτερικό με τρένο. Έφτασαν στην Ουκρανία, όπου συνελήφθησαν από την αστυνομία στο Χάρκοβο. Τους έστειλαν στη Μόσχα και από εκεί εκτοπίστηκαν στην πόλη Βορόνεζ. Εγκαταστάθηκαν εκεί και η Βέρα Μουχίνα αποφάσισε να συνεχίσει τις καλλιτεχνικές της δραστηριότητες. Κατά τα έτη 1926-1927, δίδαξε στην Τεχνική Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας. Το 1938, στον σύζυγό της απαγορεύτηκε η έρευνα. Ο Αλεξέι Ζάμκοφ πέθανε το 1942 μετά από αρκετές καρδιακές προσβολές.
Το 1943, η Βέρα Μουχίνα έλαβε το Βραβείο Καλλιτέχνη του Λαού της ΕΣΣΔ. Έγινε ενεργό μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της ΕΣΣΔ. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, συνέβαλε στην ανάπτυξη της σοβιετικής μνημειακής γλυπτικής και πορτρέτων και στο λενινιστικό σχέδιο μνημειακής προπαγάνδας. Τα έργα της κατατάσσονται στο ύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Η Βέρα Μούχινα έχει εργαστεί σε άλλες καλλιτεχνικές φόρμες, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας σκηνικών για το θέατρο, καθώς και θεατρικών ενδυμασιών. Ασχολήθηκε επίσης με τις διακοσμητικές τέχνες.
Έσωσε από την κατεδάφιση το Μνημείο της Ελευθερίας στη Ρίγα, ένα μνημείο που ανεγέρθηκε το 1935 προς τιμήν των στρατιωτών που έπεσαν κατά τη διάρκεια του Λετονικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας (1918-1920), που απειλήθηκε με καταστροφή μετά την προσάρτηση της Λετονίας το 1940.
Η Βέρα Μούχινα πέθανε στη Μόσχα το 1953 σε ηλικία 64 ετών. Είναι θαμμένη με τον σύζυγό της στο κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι στα περίχωρα της Μόσχας. Στο μνήμα, ο σύζυγό της είχε επιλέξει ως επιτάφιο του: «Έκανα ό, τι μπόρεσα για τον λαό». Η ίδια πρόσθεσε κάτω από την επιγραφή: «Κι εγώ επίσης».
Το 1985, άνοιξε μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο της στο χώρο του σπιτιού όπου έζησε στη Θεοδοσία.
Σφαγή των προξένων
Γενικό κλίμα της περιόδου
Η οθωμανική αυτοκρατορία στα μέσα της δεκαετίας του 1870 αντιμετώπιζε εξεγέρσεις στα Βαλκάνια καθώς και σοβαρή οικονομική κρίση. Τον Ιούλιο του 1875 είχαν ξεκινήσει οι εξεγέρσεις στη Βοσνία και στην Ερζεγοβίνη με την υποστήριξη της Σερβίας και του Μαυροβουνίου και την ευρύτερη υποκίνηση της Ρωσίας, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους η οθωμανική αυτοκρατορία είχε αναγκαστεί να κηρύξει πτώχευση, ενώ τον Απρίλιο του 1876 είχε ξεκινήσει νέα εξέγερση από τους Βουλγάρους στην περιοχή της Ροδόπης και σύντομα έπειτα ακολούθησε η σφαγή του Μπατάκ. Όλες αυτές οι συνθήκες ως τμήμα του ευρύτερου Ανατολικού Ζητήματος, είχαν συμβάλλει στη δημιουργία κλίματος εκνευρισμού από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς προς τους χριστιανικούς καθώς τους ήταν δύσκολο να αποδεχθούν πως οι οθωμανικές αρχές τους αντιμετώπιζαν στο ίδιο επίπεδο με τους χριστιανούς, βάσει των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων (Τανζιμάτ) που είχαν συμβεί κατά τις προηγούμενες δεκαετίες με φιλελευθεροποίηση των λειτουργιών του κράτους και ελαχιστοποίηση των θρησκευτικών διακρίσεων.
Ειδικά σε ότι αφορά τη Θεσσαλονίκη σύμφωνα με τον Αυστριακό πρόξενο σε επιστολή του της 5ης Απριλίου 1876 ο πληθυσμός ήταν ερεθισμένος έναντι του χριστιανικού πληθυσμού και ιδιαίτερα εναντίον της ευρωπαϊκής παροικίας και των προξένων. Κατά την περίοδο μεταξύ Δεκεμβρίου του 1875 και Ιανουαρίου του 1876 υπήρχε έντονη φημολογία για πογκρόμ εναντίον των χριστιανών κάτι που αποσοβήθηκε μετά από παρέμβαση του Γάλλου προξένου Μουλέν και τη λήψη μέτρων από τον κυβερνήτη. Η απειλή σύρραξης όμως συνέχισε να υπάρχει.
Ιστορικό
Κατά την εποχή εκείνη μια νεαρή κοπέλα, χριστιανή, βουλγαρικής καταγωγής μεταξύ 12 και 16 ετών και ορφανή από πατέρα, η οποία ζούσε στη Βογδάντσα και ονομαζόταν Στεφάνα ή Βελίκω, φέρεται να είχε αποφασίσει να ασπαστεί το Ισλάμ. Υπάρχει η υπόθεση πως αυτό έγινε καθώς είχε ερωτευτεί έναν Τούρκο με τον οποίο σκόπευε να παντρευτεί, όμως υπάρχει και η εκδοχή πως την κοπέλα επιθυμούσε τοπικός αξιωματούχος της Θεσσαλονίκης (Εμίν Εφέντης) ώστε να την εντάξει στο χαρέμι του.
Σύμφωνα με τους κοτζαμπάσηδες του χωριού η Στεφάνα απήχθη από οικογένεια Τούρκων γειτόνων της, ενώ κατά άλλη εκδοχή δραπέτευσε από το σπίτι της στο δικό τους και η απαγωγή ήταν σκηνοθετημένη, και της πρότειναν να την πάνε στη Θεσσαλονίκη έτσι ώστε να προχωρήσουν με τις σχετικές διαδικασίες ως προς τη μεταστροφή της στο Ισλάμ, κάτι που απαιτούσε σύμφωνα με το οθωμανικό δίκαιο την παρουσία του ατόμου ενώπιον συμβουλίου και την κατάθεση πως το κάνει υπό ελεύθερη θέληση χωρίς να πιέζεται. αριστερά|μικρογραφία|Παραδοσιακές ενδυμασίες παντρεμένων γυναικών της εποχής, μουσουλμανική στα δεξιά (Θεσσαλονίκη), στο κέντρο εβραϊκή (Θεσσαλονίκη), και στα αριστερά βουλγαρική ([[Πρίλεπ), 1873]] Για το ταξίδι αυτό η κοπέλα ντύθηκε όχι με βουλγαρική ενδυμασία αλλά με παραδοσιακό μουσουλμανικό ένδυμα γιασμάκ και φερετζέ, και μέσω της Γευγελής πήρε την αμαξοστοιχία προς τη Θεσσαλονίκη μαζί με μια Αράβισσα. Κατά μια εκδοχή η μητέρα της κοπέλας βρισκόταν στο τραίνο από την αρχή προσπαθώντας να τη μεταπείσει, ενώ κατά άλλη όταν το τραίνο έκανε στάση στο Καρασούλι (σημερινό Πολύκαστρο) η μητέρα της κοπέλας ήταν ήδη σε κάποιο από τα βαγόνια καθώς πήγαινε στη μητρόπολη Θεσσαλονίκης για να ζητήσει βοήθεια για την κόρη της -κάτι που σήμαινε ότι δεν άνηκε στην πρόσφατα δημιουργημένη βουλγαρική εξαρχία του 1870 αλλά στο ελληνικό Οικουμενικό Πατριαρχείο- και τυχαία αναγνώρισε την κόρη της την οποία προσπάθησε να αποτρέψει να αλλαξοπιστήσει στο Ισλάμ. εναλλ.=|μικρογραφία|Το αμερικανικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, 1876 Όταν το τραίνο έφτασε στον σταθμό Θεσσαλονίκης το απόγευμα της 5ης Μαΐου (κατά το παλαιό ημερολόγιο), η Στεφάνα ζήτησε από τους αστυνομικούς να τη συνοδέψουν στην κατοικία του κυβερνήτη (βαλή), ενώ η μητέρα της κατέφυγε στους σιδηροδρομικούς υπαλλήλους καθώς και χριστιανούς περαστικούς εκλιπαρώντας τους για βοήθεια ώστε να αποτρέψουν τον εξισλαμισμό της κόρης της. Καθώς η 5η Μαΐου ήταν χριστιανική γιορτή (Αγίου Γεωργίου), έτυχε να υπάρχει μεγάλος αριθμός χριστιανών στον σταθμό, περί τους 150 σύμφωνα με τη μετέπειτα αναφορά του κυβερνήτη, ανάμεσα τους και ο Τζωρτζ Άμποτ, ο οποίος ήταν αδερφός του αγγλικής καταγωγής προξένου της Γερμανίας στην πόλη, Ερρίκου Άμποτ, με τους Άμποτ να είναι γνωστή οικογένεια της Θεσσαλονίκης με αγγλικές ρίζες. Το πλήθος αυτό επιτέθηκε στη συνοδεία της Στεφάνας, και αφότου κατάφεραν να την αποσπάσουν από αυτούς της αφαίρεσαν την τουρκική ενδυμασία και έσκισαν τον φερετζέ, κάτι που θεωρήθηκε μεγάλη ασέβεια και προσβολή από τους μουσουλμάνους. Κατόπιν απομακρύνθηκαν και την τοποθέτησαν σε άμαξα τη μητέρα της με κατεύθυνση την προξενική κατοικία του βουλγαρικής καταγωγής προξένου των ΗΠΑ, Περικλή Χατζηλαζάρου. Καθώς ο Χατζηλαζάρου βρισκόταν σε ταξίδι στην Έδεσσα και απουσίαζε από την πόλη, την κοπέλα υποδέχτηκε η μητέρα του. Αφότου διανυκτέρευσε εκεί, μεταφέρθηκε κρυφά το επόμενο πρωινό μαζί με τη μητέρα της και έναν θείο της κοπέλας που είχαν έρθει στο εντωμεταξύ, στο γειτονικό σπίτι του Ιωάννη Αυγερινού, Έλληνα επιχειρηματία της πόλης με αυστριακή υπηκοότητα.
Παράλληλα, τα νέα της συμπλοκής στον σιδηροδρομικό σταθμό είχαν κυκλοφορήσει στην πόλη, μαζί με φήμες πως είχε γίνει χρήση όπλων και πως η αρπαγή της κοπέλας ήταν οργανωμένη με τους ιθύνοντες να είναι οι Έλληνες πρόκριτοι και ο Χατζηλαζάρου (οι καταθέσεις του Αυστριακού προξένου ο οποίος ήταν αυτόπτης και άλλων μελών διπλωματικών αποστολών περιγράφουν πως φαίνεται να έγινε τυχαία το περιστατικό και πως δεν υπήρξε αιματηρή σύγκρουση με όπλα). Την επόμενη ημέρα μουσουλμανικό πλήθος, υπό την καθοδήγηση του μουφτή Ιμπραήμ μπέη και του παρέδρου του τοπικού συμβουλίου του βιλαετιού Εμίν εφέντη οι οποίοι είχαν ήδη ξεκινήσει τις διεργασίες από το προηγούμενο βράδυ, συγκεντρώθηκε έξω από το αμερικανικό προξενείο στην περιοχή του Φραγκομαχαλά (σημερινή στοά Μαλακοπής στο ύψος της διασταύρωσης Εγνατίας οδού με Ίωνος Δραγούμη) απαιτώντας την παράδοση της Στεφάνας σε αυτούς. Την ίδια χρονική περίοδο, πλήθος άρχισε να συγκεντρώνεται και μπροστά από το οθωμανικό διοικητήριο (κονάκι, σημερινό Διοικητήριο περίπου 1 χλμ. βορειότερα από τον Φραγκομαχαλά), και καθώς τα πνεύματα οξύνονταν όλο και περισσότερο ο αρχηγός της αστυνομίας, συνταγματάρχης Σαλίμ Μπέης, έκανε έκκληση στο πλήθος να ηρεμήσει και να διαλυθεί. Οι οθωμανικές αρχές προσπάθησαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα με τον ισχυρισμό ότι η κοπέλα σύντομα θα αφήνονταν ελεύθερη, αλλά καθώς οι ώρες περνούσαν και δεν συνέβαινε τίποτα, το πλήθος εξαγριώθηκε ακόμα περισσότερο και μετατράπηκε σε οργισμένο όχλο, επιζητώντας πορεία προς το αμερικανικό προξενείο για την απελευθέρωση της Στεφάνας δια της βίας.
Δολοφονία
μικρογραφία|Χάρτης του συμβάντος. Στο κέντρο της κορυφής απεικονίζεται το κτήριο εντός της περιοχής του τεμένους δίπλα από το κοιμητήριο (room in which the Consuls were murdered). Πρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας, Τζον Ε. Μπλαντ, 1876. Κατά τις 3 η ώρα το απόγευμα στις 6 Μαΐου, μετέβησαν στην περιοχή του κυβερνείου οι πρόξενοι της Γαλλίας και Γερμανίας, Ερρίκος Άμποτ -γνωστός και ως Εδμόνδος- και Ζυλ Μουλέν αντίστοιχα, οι οποίοι είχαν οικογενειακές σχέσεις μεταξύ τους και ενδιαφέρον για την υπόθεση καθώς ο Μουλέν είχε σύζυγο του μια από τις αδελφές του Άμποτ, και ο εξάδελφος του Περικλή Χατζηλαζάρου -πρόξενος των ΗΠΑ στην κατοικία του οποίου φιλοξενούνταν η νεαρή- είχε παντρευτεί μια άλλη αδερφή του Άμποτ. Έτσι έχοντας μάθει για την ταραχή, αποφάσισαν να μεταβούν στην περιοχή του κυβερνείου και να συναντηθούν με τον κυβερνήτη Μεχμέτ Ρεφέτ Πασά για την αποτίμηση της κατάστασης και εξεύρεση λύσης. αριστερά|μικρογραφία|Οι δολοφονημένοι πρόξενοι, Ερρίκος Άμποττ (αριστερά) και Ζυλ Μουλέν (δεξιά) Σύντομα βρέθηκαν περικυκλωμένοι από το πλήθος που βρισκόταν ήδη εκεί, και μετακινήθηκαν εντός κτίσματος του τεμένους Σαατλί (στα διαμερίσματα των ιεροδιδασκάλων της σχολής/μεντρεσέ του τεμένους) το οποίο βρισκόταν απέναντι από το Διοικητήριο και σύντομα έπειτα μετέβη εκεί και ο κυβερνήτης. Εκεί μαζί με τον κυβερνήτη και τον αρχηγό της αστυνομίας είχαν στοιχειώδη προστασία από το πλήθος καθώς και την παρουσία ενός μικρού αριθμού αστυνομικών. Εκτιμώντας την κατάσταση, ο Άμποτ έγραψε επί τόπου επιστολή προς τον Χατζηλαζάρου να απελευθερώσει την κοπέλα άμεσα, αλλά ο όχλος σταμάτησε τον αγγελιοφόρο που μετέφερε την επιστολή και κατέστρεψε το μήνυμα, και παράλληλα αγνοούνταν πως ο ίδιος ο Χατζηλαζάρου βρισκόταν εκτός πόλης καθώς και πως η κοπέλα είχε μετακινηθεί σε άλλο σπίτι. Βλέποντας πως η επιστολή απέτυχε και πως δεν υπήρχαν επιπλέον δυνάμεις των αρχών για την προστασία τους και τη διάλυση του όχλου, έγραψε και δεύτερη επιστολή προς τον αδερφό του ζητώντας του να κάνει ότι είναι δυνατό ώστε οπωσδήποτε η κοπέλα να έρθει εκεί άμεσα.
Εντωμεταξύ και ο Βρετανός πρόξενος, Τζον Ε.Μπλαντ, έσπευσε στον τόπο της ταραχής και βλέποντας την εκεί κρισιμότητα της κατάστασης, έγραψε επίσης επιστολή προς τον Χατζηλαζάρου ζητώντας του να αφήσει την κοπέλα να έρθει στο τέμενος. Η μητέρα του Χατζηλαζάρου η οποία βρισκόταν στο προξενείο αρχικά αρνούνταν να αποκαλύψει την τοποθεσία την κοπέλας στις αρχές, όμως μαθαίνοντας τα νέα για την κρισιμότητα της κατάστασης και των αποκλεισμό των Άμποτ και Μουλέν στο τέμενος, αποκάλυψε την τοποθεσία της κοπέλας στους αστυνομικούς ώστε να τη βρουν και να την πάνε στο τζαμί.