cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τράνσβααλ
Ιστορία
Η περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Λιμπόπο και Βάαλ αρχικά κατοικούνταν από τις ιθαγενείς φυλές Σόθο και Βέντα. Αναστατώθηκε κατά την περίοδο 1830-1840 με την εισβολή των Ντεμπέλε και άλλων φυλών, που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους Ζουλού. Η ονομασία του Τράνσβααλ προέκυψε από Αφρικάνερς αγρότες, τους αποκαλούμενους Βοορτρέκερς: με την κατάργηση της δουλείας, σημαδεύεται η απαρχή του Μεγάλου Ταξιδιού (Groot Trek), της μετανάστευσης χιλιάδων Μπόερς στην ενδοχώρα.
Δημοκρατία του Τράνσβααλ (1857-1864)
Οι Μπόερς συνέθεσαν σύνταγμα το 1855 και οι κοινότητες με κέντρα την Πρετόρια, το Πότσεφστρομ και το Ρούστενμπουργκ ενώθηκαν το 1857 και σχημάτισαν το κράτος του Τρανσβάαλ με την ονομασία Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία, το οποίο κυβερνούνταν από μια βουλή (Βόλκσραντ) 24 αιρετών μελών και είχε ως πρώτο πρόεδρο τον Μαρτίνους Πρετόριους. Η δικαιοδοσία του νέου κράτους περιοριζόταν στο νοτιοδυτικό Τράνσβααλ, αν και διεκδικούσε όλη την περιοχή ανάμεσα στα δυο ποτάμια.
Το γεγονός που θα σηματοδοτούσε την εξέλιξη και το μέλλον της περιοχής ήταν η ανακάλυψη κοιτασμάτων διαμαντιών και χρυσού κατά την περίοδο 1868–1874, κάτι που κέντρισε το ενδιαφέρον των Βρετανών να αναλάβουν τον έλεγχο της περιοχής, αλλά δυσχέρανε την αγροτική κυρίως οικονομία των Μπόερς.
Το 1877, ο σερ Θεόφιλος Σέπστοουν προσάρτησε στη Βρετανία την οικονομικά χρεοκοπημένη δημοκρατία. Οι Βρετανοί αθέτησαν τις υποσχέσεις τους προς τους Μπόερς για εσωτερική αυτόνομη διακυβέρνηση κι έτσι στα τέλη της δεκαετίας του 1880 οι Αφρικάνερς εξεγέρθηκαν και διακήρυξαν μια νέα δημοκρατία του Τράνσβααλ, η οποία κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1881 μετά τη νίκη απέναντι στις βρετανικές δυνάμεις στη μάχη του λόφου Μαγιούμπα. Ο πρώτος πρόεδρος της νέας Δημοκρατίας του Τράνσβααλ ήταν ο Πολ Κρούγκερ.
Ο πυρετός του χρυσού
Η ανακάλυψη τεραστίων κοιτασμάτων χρυσού το 1886 προκάλεσε μια ογκώδη εισροή χρυσωρύχων και τυχοδιωκτών κυρίως από την Αγγλία και τη Γερμανία, οι οποίοι αποκαλούνταν Ουιτλάντερς. Οι αλλοδαποί είχαν φτάσει σε διπλάσιο αριθμό από τους Αφρικάνερς στο Τράνσβααλ, αλλά ο πρόεδρος Κρούγκερ αρνείτο να τους παραχωρήσει δικαίωμα ψήφου και άλλα δικαιώματα.
Οι Βρετανοί μετανάστες επιτάχυναν την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών και ο ολοένα αυξανόμενος αστικός τους πληθυσμός ενίσχυσε την αγροτική οικονομία των Μπόερς. Η κυβέρνηση του Τρανσβάαλ, ωστόσο, αρνήθηκε να προχωρήσει σε πολιτικές μεταρρυθμίσεις και να ισορροπήσει τις δυο αντίθετες πλευρές: από τη μια τους αγρότες και αυστηρά Καλβινιστές Αφρικάνερς και από την άλλη τον πληθυσμό της νέας βρετανικής ανερχόμενης εμπορικής τάξης.
Δεύτερος Πόλεμος των Μπόερς
thumb|right|250px|Πορεία διαμαρτυρίας στο Τράνσβααλ οργανωμένη από το [[Μαχάτμα Γκάντι]]
Η Κυβέρνηση του Τράνσβααλ ενίσχυσε την αμυντική της συμμαχία με το συγγενικό Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης. Ο Δεύτερος Πόλεμος των Μπόερς μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των δύο αυτών κρατιδίων ξεκίνησε το 1899, όταν το Τράνσβααλ παρέδωσε τελεσίγραφο στους Βρετανούς ζητώντας την απόσυρση των βρετανικών στρατευμάτων.
Οι Βρετανοί κυρίευσαν την πρωτεύουσα, Πραιτώρια, τον Ιούνιο του 1900 και το Σεπτέμβριο προσάρτησαν επισήμως το Τράνσβααλ, ωστόσο η διαμάχη μεταξύ Μπόερς και Βρετανών συνεχίστηκε μέχρι που εξαντλήθηκαν τα πολεμοφόδια των Μπόερς, οι οποίοι αντιμετώπισαν έναν αριθμητικά ανώτερο στρατό. Η ειρήνη του Βερινέγκενγκ (Peace of Vereeniging) στις 31 Μαΐου 1902 έβαλε τέλος στην ανεξαρτησία του Τράνσβααλ, που έγινε αποικία του Βρετανικού Στέμματος υπό τον Σερ Άλφρεντ Μίλνερ.
Επαρχία Τράνσβααλ (1910-1994)
Το 1906, οι Βρετανοί αποκατέστησαν την αυτόνομη διακυβέρνηση στο Τράνσβααλ. Στις εκλογές του 1907, ο πρώην ηγέτης των δυνάμεων του Τράνσβααλ στον πόλεμο, στρατηγός Λούις Μπότα, κέρδισε την πλειοψηφία και έγινε πρωθυπουργός με την υποστήριξη του Γιαν Κρίστιαν Σματς. Η κυβέρνησή τους προώθησε την ενότητα μεταξύ Βρετανών και Αφρικάνερς και το 1910 το Τράνσβααλ έγινε επαρχία της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης, καθεστώς που διατηρήθηκε με το σχηματισμό της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας το 1961.
Το 1994, το Τράνσβααλ διαιρέθηκε σε τέσσερις επαρχίες: Βόρεια (νυν Λιμπόπο), Πρετόρια-Βιτβάτερσραντ-Βερινέγκενγκ (νυν Γκάουτενγκ), βορειοδυτική και ανατολικό Τράνσβααλ (νυν Μπουμαλάνγκα).
Γεωγραφία
Η επαρχία διασχίζεται από τους ποταμούς Λιμπόπο και Κροκοδείλου, ενώ το έδαφος είναι ορεινό: πολλά οροπέδια φτάνουν σε ύψος τα 1500 μ. Ο ποταμός Βάαλ, από τον οποίο πήρε και η περιοχή την ονομασία της, βρίσκεται στα νότια και αποτελούσε το φυσικό της σύνορο με το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης.
Οικονομία
Η γεωλογική ποικιλομορφία του Τράνσβααλ είναι άμεσα συνδεδεμένη με την οικονομική και βιομηχανική ανάπτυξη της περιοχής, καθώς η οικονομία στηρίζεται βασικά στον ορυκτό πλούτο και στη βιομηχανία. Υπάρχουν αδαμαντωρυχεία, χρυσωρυχεία, μεταλλεία μαγνησίου, νικελίου, κοβαλτίου, ουρανίου, βολφραμίου, σιδήρου και χαλκού, καθώς και γαιανθρακοφόρα κοιτάσματα. Το σύμπλεγμα Μπούσβελντ είναι σημαντική πηγή χρωμίου και λευκοχρύσου, ενώ το Βετβάτερσραντ είναι η μεγαλύτερη περιοχή εξόρυξης χρυσού στον κόσμο. Σημαντικότατα είναι, επίσης, και τα αδαμαντωρυχεία της περιοχής.
Η γεωργία και η κτηνοτροφία δεν είναι πολύ αναπτυγμένες, γιατί τα ορυχεία προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές στη μορφολογία του εδάφους. Οι γεωργικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν την καλλιέργεια αραβόσιτου, ζαχαροκάλαμου, καπνού και βαμβακιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αφρικής
Γιόχαν Παλίζα
Ο Γιόχαν Παλίζα (Johann Palisa, 6 Δεκεμβρίου 1848 – 2 Μαΐου 1925) ήταν Αυστριακός αστρονόμος.
Βιογραφία
Ο Παλίζα γεννήθηκε στο Τρόπαου της Αυστροουγγρικής Σιλεσίας, τη σημερινή Οπάβα της Τσεχίας. Υπήρξε ένας από τους πλέον δραστήριους αστρονόμους στην ανακάλυψη αστεροειδών, με συνολικά 122 τέτοιες ανακαλύψεις στο ενεργητικό του. Ο πρώτος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε από τον Παλίζα ήταν ο 136 Αυστρία το 1874, ενώ ο τελευταίος ήταν ο 1073 Γκελιβάρα το 1923. Από τους πιο αξιόλογους αστεροειδείς που ανακάλυψε ήταν οι 153 Χίλντα, 216 Κλεοπάτρα, 243 Ίδη, 253 Ματθίλδη, 324 Βαμβέργη και 719 Αλβέρτος.
Από το 1866 ως το 1870, ο Παλίζα σπούδασε Μαθηματικά και Αστρονομία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Ωστόσο, πήρε το πτυχίο του μόλις το 1884. Παρά το γεγονός αυτό, από το 1870 ο Παλίζα ήταν βοηθός στο αστεροσκοπείο του πανεπιστημίου και ένα χρόνο αργότερα διορίσθηκε στο αστεροσκοπείο της Γενεύης. Το 1872, σε ηλικία μόλις 24 ετών, ο Παλίζα έγινε διευθυντής του Αυστριακού Ναυτικού Αστεροσκοπείου στην Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, όπου βρισκόταν η βάση του πολεμικού ναυτικού της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Από εκεί έκανε τις πρώτες του 28 ανακαλύψεις αστεροειδών, από το 1874 μέχρι το 1880. Εκτός από αυτές, ανεκάλυψε και έναν κομήτη. Κατά την παραμονή του στην Πόλα χρησιμοποιούσε ένα διοπτρικό τηλεσκόπιο διαμέτρου 6 ιντσών (15 εκατοστών) για την έρευνά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Αυγούστα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Η Αυγούστα Βικτωρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (Auguste Viktoria von Schleswig-Holstein, 22 Οκτωβρίου 1858 - 11 Απριλίου 1921) ήταν η σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας.
Τεύκρος
Κατά την ελληνική μυθολογία ο Τεύκρος ήταν υιός του βασιλιά της Σαλαμίνας Τελαμώνα και της δεύτερης συζύγου του Ησιόνης, κόρης του βασιλέα της Τροίας Λαομέδοντα, ετεροθαλής αδελφός του Αίαντα.
Αυγούστα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Είχε αυστηρή συμπεριφορά και έφερε σε δύσκολη θέση την πεθερά της και τη Σοφία, αδελφή του άνδρα της.
Τεύκρος
Ο μύθος
Έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και θεωρείτο ως ο καλύτερος τοξότης των Ελλήνων. Πληγώθηκε από τον Έκτορα, αλλά σώθηκε από τον Αίαντα. Έλαβε μέρος στους ταφικούς αγώνες προς τιμή του Πατρόκλου, όπου νίκησε στην τοξοβολία και ήταν ένας από τους Αχαιούς που μπήκε μέσα στον Δούρειο Ίππο.
Αυγούστα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Νεανικά έτη
Η Αυγούστα Βικτωρία Φρειδερίκη Λουίζα Θεοδώρα Ιωάννα γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1858 στο Παλάτι Ντόλτσιγκ του Μπράντενμπουρκ (σημερινό Ντούζεκ της Πολωνίας). Ήταν το πρώτο παιδί του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Αδελαΐδας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουρκ.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1881 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄, τότε πρίγκιπα της Πρωσίας ακόμη· και οι δύο ήταν δισέγγονα της Βικτωρίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ, κόρης του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ: η Αυγούστα Βικτωρία από τον 1ο της γάμο και ο Γουλιέλμος από τον 2ο. Ο Γουλιέλμος είχε ζητήσει σε γάμο την εξαδέλφη του Ελισάβετ της Έσσης και του Ρήνου, αλλά εκείνη αρνήθηκε. Ο νεαρός Πρίγκιπας πείσμωσε και θέλησε γρήγορα να νυμφευτεί με άλλη. Ζήτησε την Αυγούστα Βικτωρία, αλλά οι γονείς του ήθελαν πιο σπουδαίο γάμο· τότε ο πρωθυπουργός Όττο φον Μπίσμαρκ υποστήριξε τον Γουλιέλμο με το επιχείρημα ότι έτσι θα τελείωνε η διένεξη της Γερμανίας που υπήρχε με τον Φρειδερίκο Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ο νεαρός πρίγκιπας συνέχισε να είναι αδιάλλακτος και τελικά ο πατέρας του Φρειδερίκος Γ΄ έδωσε τη συγκατάθεση του.
Τεύκρος
Ο μύθος
Μετά τον πόλεμο, όμως, ο πατέρας του δεν τον δέχτηκε πίσω, και τον έδιωξε, διότι δεν εκδικήθηκε για τον θάνατο του αδελφού του. Έτσι ο Τεύκρος, εξόριστος, πλέον, πήγε στην Κύπρο, όπου και ίδρυσε σε ανάμνηση της πατρίδας του την πόλη Σαλαμίνα (κοντά στη σημερινή Αμμόχωστο) με τη βοήθεια του Απόλλωνα και με τη συγκατάθεση του βασιλιά Βήλου της Σιδώνας. Ιστορικά, επιβεβαιώνεται η ίδρυση της Σαλαμίνας γύρω στα 1100 π.Χ, χρονολογία που δεν απέχει, χρονικώς, από τον χρόνο επιστροφής των ηρώων της Τροίας.
Μια παράδοση αναφέρει, ότι μαζί του στην Κύπρο πήγε και ο Ευρυσάκης, υιός του Αίαντα από την Τέκμησσα, του οποίου την φροντίδα είχε αναλάβει ο Τεύκρος.
Αυγούστα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ο γάμος της
Ο σχέσεις της με την πεθερά της Αυτοκράτειρα Βικτωρία, κόρη του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν ήταν καλές. Η πεθερά της πίστευε ότι θα μπορούσε μέσω της Αυγούστας Βικτωρίας να αναθερμάνει τις σχέσεις της με τον γιο της, αλλά διαψεύστηκε. Έχασε τη θέση της επικεφαλής του Ερυθρού Σταυρού, θέση που πήρε η νύφη της, αν και δεν είχε εμπειρία. Η νεαρή σύζυγος στις συμβουλές της Βικτωρίας έπραττε το αντίθετο. Όταν όμως o Γουλιέλμος ανέλαβε αυτοκράτορας και έλλειπε σε στρατιωτικά γυμνάσια, η Αυγούστα Βικτωρία θέλησε τη συντροφιά της πεθεράς της, αν και δεν την άφηνε να επηρεάζει πολύ τα παιδιά της· και ήταν δίπλα της όταν η πεθερά της απεβίωσε.
Η Αυγούστα Βικτωρία δεν είχε καλές σχέσεις ούτε με τις αδελφές του Γουλιέλμου Β΄. Όταν η Σοφία παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο, μέλλοντα Βασιλιά της Ελλάδας, ζήτησε να αφήσει την Ευαγγελική Εκκλησία και να γίνει Ορθόδοξη. Η Αυγούστα Βικτωρία της είπε ότι ο Γουλιέλμος Β΄ είναι αρχηγός της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Πρωσίας και θα το βρει απαράδεκτο και πως αν επιμένει θα πάει στην Κόλαση. Η Σοφία της απάντησε πως εξαρτάται από την ίδια ποια πίστη θα έχει· η Αυγούστα Βικτωρία έπαθε υστερία και γέννησε πρόωρα τον έκτο γιο της, Ιωακείμ. Ο Γουλιέλμος Β΄ έγραψε ότι αν το παιδί πέθαινε, η Σοφία θα ήταν υπεύθυνη.
Τεύκρος
Ο μύθος
Ο Τεύκρος νυμφεύτηκε την κόρη του Κύπρου, Έννη. Οι απόγονοί τους κυβέρνησαν μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.. Τα χνάρια των απογόνων του Τεύκρου χάνονται στην ιστορία, ανάμεσά τους ο Ευέλθων, ο Ονήσιλος, ο Γόργος και πολλοί άλλοι Κύπριοι.
Ο Τεύκρος πέθανε και θάφτηκε στη Σαλαμίνα της Κύπρου. Ο Ευαγόρας, ο Νικοκλής και ο τελευταίος Κύπριος βασιλιάς Νικοκρέοντας καυχιούνταν ότι ήταν απόγονοι του Τεύκρου. Σύμφωνα όμως με μία άλλη εκδοχή ο Τεύκρος σε γεροντική ηλικία αναγκάστηκε να φύγει από την Κύπρο μετά από κάποια εξέγερση των κατοίκων και επέστρεψε στην αρχική πατρίδα του. Εκεί βασίλευε ο ανιψιός του Ευρυσάκης, αφού πια ο Τελαμώνας είχε πεθάνει. Ο Ευρυσάκης του απαγόρευσε να εγκατασταθεί στη Σαλαμίνα, γιατί φοβήθηκε πως είχε έρθει, για να καταλάβει το θρόνο. Έτσι, ο Τεύκρος αναγκάστηκε για δεύτερη φορά να εγκαταλείψει το νησί της Σαλαμίνας και πήγε στην Ισπανία.
Αυγούστα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ο γάμος της
Το 1920, μαζί με το σύζυγό της, εξορίστηκε από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, το νέο καθεστώς στη Γερμανία. Ο γιος τους Ιωακείμ διαζεύχθηκε και μετά αυτοκτόνησε. Η Αυγούστα Βικτωρία δεν άντεξε τις απώλειες και απεβίωσε το 1921 στο Ντόορν της Ολλανδίας. Η Γερμανία επέτρεψε να ταφεί στο έδαφός της, όχι όμως να συνοδεύσει τη σορό ο Γουλιέλμος, που την ακολούθησε ως τα σύνορα μόνο. Ετάφη στο Ναό των Αρχαιοτήτων, κοντά στο Νέο Ανάκτορο στο Πότσδαμ.
Τεύκρος
Ο μύθος
Η ιστορία του Τεύκρου ενέπνευσε πολλούς τραγικούς της αρχαιότητας, όπως ο Σοφοκλής και ο ρωμαίος τραγικός Πακούβιος, που έγραψε την ομώνυμη τραγωδία (Teucer). Τραγωδίες με τίτλο «Τεύκρος» έγραψαν ο Σοφοκλής, ο Ίωνας και ο Νικόμαχος. Αναφορές για τον Τεύκρο υπάρχουν στις «Σαλαμίνιες» του Αισχύλου, στην τραγωδία «Αίας» του Σοφοκλή, στην τραγωδία «Ευρυσάκης» του Σοφοκλή και στην τραγωδία «Telamo» του ρωμαίου τραγικού ποιητή Έννιου.
Αυγούστα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας απέκτησαν τέκνα:
Τεύκρος
Ο μύθος
Η Σαλαμίνα υπήρξε πρωτεύουσα της Κύπρου για 1000 και πλέον έτη, εξαιτίας της προνομιακής της θέσης και του λαμπρού της πολιτισμού. Ειδικά κατά τον 8ο - 6ο αιώνα π.Χ., η πόλη άκμασε πολιτισμικά, ενώ κατά το Β’ ελληνικό αποικισμό υπήρξε διαμετακομιστικός τόπος. Ανάμεσα στα περίφημα αρχαιολογικά ευρήματα της Σαλαμίνας είναι και η νεκρόπολή της, κτισμένη ανάμεσα στον 9ο - 7ο αιώνα π.Χ, αλλά και οι κτιστοί βασιλικοί τάφοι.
Παραπομπές
Τευκρος Τευκρος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κύπρου
Αυγούστα Βικτώρια του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Γερμανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Κατηγορία:Διάδοχοι της Γερμανίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας
Τιμ Μακίλραθ
Ο Τιμ Μακίλραθ (Timothy James "Tim" McIlrath), γεννημένος στις 3 Νοεμβρίου του 1978 είναι ένας Αμερικανός πανκ ροκ μουσικός. Είναι ο κύριος τραγουδιστής, ρυθμικός κιθαρίστας, στιχουργός και συνιδρυτής του αμερικάνικου πανκ ροκ συγκροτήματος Rise Against. Ο Μακίλραθ είναι γνωστός υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ζώων και με ζωντάνια προωθεί την τρομοκρατική οργάνωση PETA με την μπάντα του.
Αλμυροπόταμος Εύβοιας
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Αλμυροπόταμος βρίσκεται σε απόσταση 53 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου) και 77 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα. Στη δυτική άκρη του περνάει η ΕΟ Αλιβερίου - Καρύστου, βόρεια είναι οι Ζάρακες, νοτιοανατολικά τα Μεσοχώρια και δυτικά η Παναγία που αποτελεί επίνειο και παραλία του. Το χωριό είναι κτισμένο σε μια βραχώδη πλαγιά, σε υψόμετρο 141 μέτρα, με θέα τη μικρή κοιλάδα που διαρρέεται από τον χείμαρρο Διπόταμο. Το όνομά του οφείλεται σε μια πλούσια φυσική πηγή νερού, τη "Μεγάλη Φλέβα", η οποία αναβλύζει από τα ασβεστολιθικά πετρώματα κοντά στην παραλία και τα γλυκά νερά της οποίας κάνουν το νερό της θάλασσας υφάλμυρο (γλυφό). Ως οικισμός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας και υπάρχει επίσημη αναφορά του για πρώτη φορά το 1546, σε τουρκικό φορολογικό κατάστιχο στο οποίο καταγράφεται ως γεωργικός οικισμός των γειτονικών χωριών Ζάρκα (Ζάρακες) και Μεσοχώρια.
Τιμ Μακίλραθ
Προσωπική ζωή
Ο Τιμ Μακίλραθ γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου του 1978 στην Ιντιανάπολις της Ιντιάνα. Σε νεαρή ηλικία διάβασε δυστοπικές νουβέλες όπως το Nineteen Eighty-Four του Τζορτζ Όργουελ και το Brave New World από τον Άλντους Χάξλεϊ, τα οποία θα επηρέαζαν τη μετέπειτα δουλειά του. Σαν παιδί πήγε στο Our Lady of the Wayside, όπου χλευάστηκε για το αριστερό του μάτι που ήταν μπλε και το δεξί καφέ, γνωστό ως ετεροχρωμία. Ως έφηβος, οι φίλοι του Μακίλραθ ενδιαφέρονταν για snowboarding, οπότε μάζεψε χρήματα για snowboard. Αλλά, καθώς το ενδιαφέρον του για τη μουσική μεγάλωσε, αποφάσισε αντί αυτού να ξοδέψει τα χρήματα που είχε μαζέψει σε μια Gibson SG κιθάρα.
Αλμυροπόταμος Εύβοιας
Παλαιολιθικά ευρήματα
Στα βόρεια και προς τους Ζάρακες, μετά από παλαιοντολογικές έρευνες του Πανεπιστημίου Αθηνών (μεταξύ 1916 και 1966), έχουν βρεθεί σημαντικά ευρήματα απολιθωμένων θηλαστικών που ανήκουν στη λεγόμενη «Πικερμική Πανίδα» (βλ. Μειόκαινο). Ανασκάφηκαν απολιθώματα 28 διαφορετικών ειδών ζώων (μαμούθ, δεινοθηρίων, ιππαρίων, μαστοδόντων κλπ.) που η ηλικία τους προσδιορίζεται περίπου στα οκτώ εκατομμύρια έτη και τα οποία σήμερα φυλάσσονται στο Παλαιοντολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Γεωλογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Μονάχου.
Τιμ Μακίλραθ
Εκπαίδευση
Ο Μακίλραθ φοίτησε στο Rolling Meadows High School στην Rolling Meadows, IL. Αυτό ήταν επίσης το σκηνικό για το μουσικό βίντεο, "Make It Stop (September's Children)." Στο κολέγιο (Northeastern Illinois University), ο Μακίλραθ ειδικεύτηκε στα Αγγλικά και στην Κοινωνιολογία. Στον πρώτο του χρόνο, συνάντησε τον Joe Principe σε μια συναυλία Sick of It All. Ο Principe ζήτησε από τον Μακίλραθ να τραγουδήσει πάνω σε μερικά κομμάτια που αυτός και ο Mr. Precision είχαν ηχογραφήσει. Ήταν σε αυτή την περίοδο που οι Rise Against σχηματίστηκαν, και ο Μακίλραθ άφησε το κολέγιο.
Baxter (1995-1999)
Ο Μακίλραθ ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα στα πρώτα του χρόνια· ήταν πολύ δραστήριος στην τοπική alternative rock/punk σκηνή στο Σικάγο. Η πρώτη του μπάντα ήταν το post-hardcore συγκρότημα Baxter, που δημιουργήθηκε το 1995 μαζί με τον μελλοντικό ντράμερ των The Lawrence Arms, Neil Hennessy, και τον μελλοντικό μπασίστα των Killing Tree and Holy Roman Empire, Geoff Reu. Η πρώτη τους κυκλοφορία ήταν μια μεγάλου μήκους, δικής τους κυκλοφορίας, κασέτα, το Troy's Bucket, το οποίο κυκλοφόρησε το 1996. Το Troy's Bucket βρέθηκε με μια ζεστή υποδοχή από τη σκηνή, και οι Baxter έγιναν ένα δημοφιλές συγκρότημα στην underground σκηνή στο Σικάγο.
Αλμυροπόταμος Εύβοιας
Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας το 1835, να προσαρτάται στον τότε δήμο Στυρέων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Παναγία και την Καβαλλιανή αποτελούν την τοπική κοινότητα Αλμυροποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυρέων του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 410 κατοίκους ενώ ως οικισμός 102. . Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 19,282 χμ² (2011).
Τιμ Μακίλραθ
Baxter (1995-1999)
Το 1997 κυκλοφόρησαν ένα 7" EP το Lost Voices στο Static Station Records. Μετά από κάποιες τοπικές περιοδείες, η μπάντα χώρισε.
Αλμυροπόταμος Εύβοιας
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Τιμ Μακίλραθ
Baxter (1995-1999)
Ο Μακίλραθ έπαιξε μπάσο και τραγούδησε δεύτερη φωνή στην πρώτη ενσάρκωση των The Honor System. Τραγούδησε στο demo τους και σε μερικά τραγούδια στο πρώτο άλμπουμ τους Single File. Αυτός και ο ντράμερ Neil Hennesy μπόρεσαν επίσης να βρεθούν σε ένα σύντομο lineup του grindcore συγκροτήματος Yellow Road Priest, του οποίου τα μέλη συνέχισαν για να σχηματίσουν τους Pelican. Η μπάντα διαλύθηκε το 1999.
Arma Angelus (1998–1999)
Ο Μακίλραθ προσχώρησε στη μπάντα Arma Angelus, ένα metalcore συγκρότημα από το Σικάγο που στα φωνητικά ήταν ο Pete Wentz, ο οποίος επρόκειτο να γίνει μπασίστας στο mainstream pop punk/emo συγκρότημα Fall Out Boy. Ο Μακίλραθ έπαιξε μπάσο με τη μπάντα μέχρι το 1999 όταν παραιτήθηκε για να σχηματίσει τους Transistor Revolt, οι οποίοι θα γινόταν επιτέλους οι Rise Against.
Rise Against (1999–present)
Το 1999 ο Μακίλραθ σχημάτισε το συγκρότημα το οποίο θα γινόταν οι Rise Against με τον πρώην μπασίστα των 88 Fingers Louie, Joe Principe, τον κιθαρίστα Dan Precision (A.K.A. Mr. Precision), και τον ντράμερ Toni Tintari με το όνομα 'Transistor Revolt'. Ο ντράμερ Brandon Barnes δεν συμμετείχε μέχρι το 2001· ήταν η ίδια περίοδος που το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Rise Against. Επίσημα ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ The Unraveling στις Fat Wreck Chords το 2001.
Το 2002 ο κιθαρίστας Mr. Precison έφυγε εξαιτίας των καυγάδων με το συγκρότημα, και ο Todd Mohney πήρε τον ρόλο του. Αργότερα εκείνο το χρόνο κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους Revolutions per Minute το οποίο δέχτηκε μεγάλη επιτυχία. Αυτοί περιόδευαν στις ΗΠΑ σταθερά εκείνο το χρόνο, όμως στο τέλος αυτού, ο Mohney έφυγε. Προκειμένου να τον αντικαταστήσουν ο πρώην κιθαρίστας των Reach the Sky, Chris Chasse, προσχώρησε το 2004 και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με την Geffen το Siren Song of the Counter Culture.
Με την κυκλοφορία των singles "Give It All", "Swing Life Away", και "Life Less Frightening", οι Rise Against έγιναν περισσότερο διάσημοι με τους mainstream φαν, αλλά ακόμη κρατούσαν την underground αίσθηση. Μετά από περισσότερες περιοδείες (συμπεριλαμβανομένων μιας Ευρωπαϊκής περιοδείας και σποτ στο Vans Warped tour), το συγκρότημα πήγε πίσω στο στούντιο και ηχογράφησε το τέταρτο άλμπουμ τους The Sufferer & the Witness, το οποίο συμπεριελάμβανε τέσσερα singles ("Ready to Fall, "Prayer of the Refugee", "The Good Left Undone", και "Behind Closed Doors".)
Αυτοί είχαν τελειώσει την περιοδεία τους και πήγαν πίσω στο στούντιο στη διαδικασία δημιουργίας του επόμενού τους άλμπουμ, όταν ο Chris Chasse αποφάσισε να αφήσει το συγκρότημα προκειμένου να ακολουθήσει οικογενειακή ζωή.
Το έκτο άλμπουμ των Rise Against, Endgame, περιέχει τα singles "Help Is On The Way", "Architects", και "Make it Stop (September's Children)" καθώς και το "Satellite" και κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου 2011.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2013, οι Rise Against κυκλοφόρησαν το "Long Forgotten Songs" στην Interscope Records. Ήταν ένα άλμπουμ με συλλογές αποτελούμενο από ακυκλοφόρητα b-sides και εξώφυλλα.
The Killing Tree (1999–2006)
Ο Μακίλραθ έχει παίξει στο metalcore side project του The Killing Tree δίπλα στον πρώην κιθαρίστα των Rise Against Todd Mohney και στον πρώην μπασίστα των Baxter και Holy Roman Empire, Geoff Reu. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της μπάντας, όλα τα μέλη χρησιμοποίησαν ψευδώνυμα (ο Τίμ ήταν ο James Kaspar) από ενδιαφέρον γι' αυτό. Οι Killing Tree δεν είχαν παράγει καθόλου μουσική ή είχαν περιοδεύσει από το 2004, αλλά συνέβαλαν στο πρώην ακυκλοφόρητο τραγούδι τους "Dressed to Fuck" το 2006 οι Thick Records στο άλμπουμ με συλλογές Hair:Chicago Punk Cuts, στο οποίο συμμετείχε η Emily Schambra (των Holy Roman Empire) ως guest φωνητικά στο τραγούδι. Η Schambra επίσης συνέβαλε ως δεύτερη φωνή στο άλμπουμ των Rise Against The Sufferer & the Witness για τα τραγούδια "The Approaching Curve", "Roadside", και το b-side "But Tonight We Dance".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Δαγοβέρτος Α΄
Ο Δαγοβέρτος Α΄, (Λατινική γλώσσα: Dagobertus Ι, περί το 603 - 19 Ιανουαρίου 639) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν βασιλιάς της Αυστρασίας (623 - 629), βασιλιάς της Νευστρίας και της Βουργουνδίας (629 - 639) και Βασιλιάς όλων των Φράγκων (629 - 634). Ήταν ο τελευταίος, πού άσκησε πραγματικά τη βασιλική εξουσία και ο πρώτος που τάφηκε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί στο Παρίσι.
Βασιλιάς της Αυστρασίας
Ο Δαγοβέρτος Α΄ ήταν πρωτότοκος γιος τού Χλωτάριου Β΄ της Νευστρίας και της Χαλδετρούδης, ενώ γιαγιά του ήταν η Φρεδεγόνδη. Ο πατέρας του έμεινε ο μόνος βασιλιάς όλων των Φράγκων (613), το 623 πιέστηκε από τους ευγενείς της Αυστρασίας που ζήτησαν δικό τους ηγεμόνα να κάνει τον Δαγοβέρτο Α΄ βασιλιά στην Αυστρασία. Την εποχή που ήταν ακόμα παιδί ασκούσαν την κηδεμονία του οι πανίσχυροι μεγιστάνες Αρνούλφος του Μετς γενάρχης του Οίκου των Καρολιδών και ο Πεπίνος του Λάντεν. Ο Χλωτάριος Β΄ προσπάθησε να ελέγξει τις ασταθείς συμμαχίες που δημιούργησαν οι ευγενείς την περίοδο που ήταν βασιλιάς ο Δαγοβέρτος. Αρχικά ο Χλωτάριος δεν έδωσε στο βασίλειο του γιου του την Αλσατία, τη Βοζ και την Αρντέν αλλά οι Αυστρασιανοί ευγενείς ύστερα από έντονη πίεση τον ανάγκασαν να προσθέσει στο βασίλειο του Δαγοβέρτου Α΄ και τις περιοχές αυτές. Ο Δαγοβέρτος Α΄ δημιούργησε ένα νέο δουκάτο στη νοτιοδυτική Αυστρασία το μετέπειτα Δουκάτο της Αλσατίας επειδή οι Βουργουνδοί και οι Αλαμανοί είχαν φιλοδοξίες στις περιοχές, περιείχε τη Βοζ και τις Βουργουνδιακές Πύλες. Πρώτος δούκας ορίστηκε ο Γκαντουά που ίδρυσε πολλά μοναστήρια στην Αλσατία και τη Βουργουνδία, το δουκάτο θα μείνει ανεξάρτητο μέχρι την πτώση των Μεροβίγγειων. Ο Χλωτάριος Β΄ και ο Δαγοβέρτος Α΄ είχαν υπό τον έλεγχο τους τις περιοχές αυτές στις αρχές του 7ου αιώνα, αργότερα με απαίτηση των αριστοκρατών που ήθελαν την αυτονομία τους έγιναν ανεξάρτητα βασίλεια.
Ενωμένη βασιλεία
thumb|250px|left|Νόμισμα με παράσταση του Δαγοβέρτου Α΄. Με τον θάνατο του πατέρα του (629) ο Δαγοβέρτος Α΄ κληρονόμησε τα βασίλεια της Νευστρίας και της Βουργουνδίας. Ο ετεροθαλής αδελφός του Χαριβέρτος Β΄ από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του με τη Σιχίλντε διεκδίκησε τη Νευστρία αλλά ο Δαγοβέρτος το αρνήθηκε, ο αδελφός της Σιχίλντε Μπρόντουλφ προσπάθησε να κάνει κατάσχεση της Νευστρίας για τον ανεψιό του αλλά ο Δαγοβέρτος τον δολοφόνησε. Ο Δαγοβέρτος Α΄ παρέδωσε αργότερα στον Χαριβέρτο την Ακουιτανία σαν "δώρο παρηγοριάς". Ο Δαγόβερτος Α΄ προχώρησε σε συνθήκη με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ηράκλειο που είχε σαν αποτέλεσμα το υποχρεωτικό βάπτισμα των Ιουδαίων σε ολόκληρο το βασίλειο του. Με την ίδια συνθήκη έκανε σημαντικά βήματα για να προστατεύσει το εμπόριο σε σταθμούς γύρω από τον Ρήνο όπως την Ουτρέχτη, την περιοχή απειλούσαν οι Άβαροι.
Υπό τη βασιλεία του Δαγοβέρτου Α΄ και του πατέρα του το σύνολο των Φραγκικών λαών είχε ασπαστεί την Καθολική Εκκλησία, παρόλα αυτά στάθηκαν αδιάφοροι για την ενοποίηση της Γαλατίας. Ο Χλωτάριος Β΄ δεν είχε στόχο να υποτάξει τους γείτονες του στη Νευστρία, προτίμησε μία πολιτική συνεργασίας. Η τακτική αυτή δεν τους εμπόδιζε να κάνουν επιδρομές με στόχο τις λεηλασίες, ο Δαγοβέρτος Α΄ κέρδισε από μία επιδρομή του στην Ισπανία 200.000 χρυσά σολίδια. Ο ιστορικός Ίαν Γουντ γράφει ότι ο Δαγοβέρτος Α΄ ήταν ο "πλουσιότερος από όλους τους Μεροβίγγειους βασιλείς", υποστήριξε τον Σισενάνδο να ανέβει στον θρόνο των Βησιγότθων της Ισπανίας, σε αντάλλαγμα ο Σισενάνδος του έδωσε ένα χρυσό πιάτο βάρους πεντακοσίων λιρών. Ο Χαριβέρτος και ο γιος του Χιλπέριχος δολοφονήθηκαν (632), ο Δαγοβέρτος Α΄ κατέλαβε τη Βουργουνδία και την Ακουιτανία, έγινε ο ισχυρότερος Μεροβίγγειος βασιλιάς και ηγεμόνας στη δύση. Ο Δαγοβέρτος Α΄ προχώρησε σε εκστρατεία με έναν μεγάλο στρατό εναντίον του ηγεμόνα των Σλάβων Βένδων Σάμο, οι Βένεδοι είχαν λεηλατήσει πολλούς Γερμανικούς λαούς που ζούσαν στα ανατολικά και είχαν θανατώσει μεγάλο αριθμό εμπόρων. Ο στρατός του Δαγοβέρτου Α΄ ηττήθηκε, οι σύμμαχοι του ωστόσο Αλαμανοί και Λομβαρδοί μπόρεσαν να εκδιώξουν τους Βένεδοι. Οι Σάξονες με πλεονέκτημα την κατάσταση αυτή του υποσχέθηκαν να τον βοηθήσουν με τον όρο να ακυρώσει το αφιέρωμα 500 αγελάδων που έδινε ετήσια στους Αυστρασιανούς. Ο Δαγοβέρτος Α΄ δέχτηκε αλλά όπως γράφει ο συγγραφέας Φρέντεγκαρ ήταν ανεπαρκές επειδή οι Βένεδοι επιτέθηκαν ξανά την επόμενη χρονιά.
Βασιλιάς της Νευστρίας
thumb|200px|right|Ο μπρούτζινος θρόνος του Δαγοβέρτου Α΄. Οι ευγενείς της Αυστρασίας εξεγέρθηκαν υπό την ηγεσία του Μαγιορδόμου Πεπίνου του Λάντεν. Ο Δαγοβέρτος Α΄ υπέκυψε τοποθετώντας τον τρίχρονο γιο του Σιγιβέρτο Γ΄, του παραχώρησε βασιλική εξουσία όπως είχε κάνει ο πατέρας του με τον ίδιον όταν ήταν έντεκα ετών. Ο ιστορικός Ίαν Γουντ τονίζει ότι η διαίρεση αυτή των βασιλείων "θα έχει καθοριστικό ρόλο στη γενική δομή της Μεροβίγγειας Φραγκίας για πολλά χρόνια". Μετέφερε την πρωτεύουσα στο Παρίσι, έχτισε στο Μέερσμπουργκ το παλιότερο κάστρο που βρίσκεται σήμερα στη Γερμανία. Βαθιά θρησκευόμενος ο Δαγοβέρτος Α΄ οικοδόμησε τη Βασιλική Σαιν-Ντενί στη θέση που βρισκόταν παλιότερα ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων στο Παρίσι, επίσκοπος στο Στρασβούργο διορίστηκε ο Άγιος Αρμπογκάστ. Ο Φρέντεγκαρ τονίζει ότι ο Δαγοβέρτος εκδήλωνε την πίστη του με πολλούς τρόπους "ήταν δίκαιος το ίδιος σε πλούσιους και φτωχούς", "κοιμόταν και έτρωγε λιγότερο προκειμένου να φροντίσει να είναι ευτυχισμένοι οι υπήκοοι του". Οι εικόνες αυτές που παρουσίασε ο ίδιος όσο και ο πατέρας του οδήγησαν τον ιστορικό Πάτρικ Γκίαρι στο συμπέρασμα ότι η βασιλεία τους ήταν το "απόγειο της Μεροβίγγειας μοναρχίας".
Ο Δαγοβέρτος Α΄ ήταν ένας από τους κορυφαίους Φράγκους βασιλείς στην ιστορία, τα εδάφη του είχαν επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό όπου ακόμα και ευγενείς από τη Βαυαρία του είχαν δηλώσει την υποτέλεια τους. Πέθανε πρόωρα όπως οι περισσότεροι Μεροβίγγειοι βασιλείς σε ηλικία μόλις 36 ετών, ήταν ο τελευταίος από τους μεγάλους Μεροβίγγειους βασιλείς που σύμφωνα με τον ιστορικό Τζων Ουάλας-Χάντριλλ "είχε τη σκληρή ενέργεια του Κλόβις Α΄ και την πονηριά του Καρλομάγνου". Άφησε το βασίλειο ισχυρό και ενωμένο αλλά η ενότητα δεν συνεχίστηκε επειδή οι Αυστρασιανοί και οι Νευστροί είχαν διαφορετικά συμφέροντα σε σχέση με τους Βουργούνδιους και τους Ακουιτανούς. Η ταφή του έγινε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος, ήταν ο πρώτος Φράγκος βασιλιάς που τάφηκε εκεί. Η ταφή του Δαγοβέρτου Α΄ δημιούργησε μια μακρόχρονη παράδοση στην οποία η Βασιλική Σαιν-Ντενί έγινε ο τόπος ταφής των Γάλλων βασιλέων.
Οικογένεια
thumb|250px|right|Τάφος του Δαγοβέρτου Α΄ - 13ος αι. Ο συγγραφέας τού "Χρονικού τού Φρέντεγκαρ" κατακρίνει τον Δαγοβέρτο Α΄ για το ότι "είχε τρεις συζύγους σχεδόν ταυτόχρονα, καθώς και αρκετές παλλακίδες". Την εποχή που ο Άγιος Ιουδικαέλ ήρθε στο Κλισί να επισκεφτεί τον Δαγοβέρτο προτίμησε να μη δειπνίσει με τον βασιλιά λόγω της ανηθικότητάς του αλλά με τον επίσκοπο. Το Χρονικό ονομάζει τις συζύγους του: Νάντιλντ, Βουλφεγκούντις και Μπερχίλντις και αναφέρει ότι ο κατάλογος με τις παλλακίδες θα ήταν υπερβολικά μακρύς. Το 625/6 ο Δαγοβέρτος νυμφεύτηκε τη Γκορματρούντε, κόρη τού Μπρουνούλφε Β΄ κόμη των Αρδεννών και αδελφή της μητριάς του Σιχίλντε, δεν απέκτησαν απογόνους. Το 629/630 τη διαζεύχθηκε και έκανε την υπηρέτρια του από την προσωπική του ακολουθία, τη Νάντιλντ, νέα του σύζυγο. Είχε τέκνο:
Σύντομα μετά το γάμο αυτόν ο Δαγοβέρτος Α΄ έκανε με τη Ραγκνετρούντε ένα τέκνο:
Εκτιμάται, ότι κόρη του ήταν και η:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Κλιμ Τσουριούμοφ
Ο Κλιμ Ιβάνοβιτς Τσουριούμοφ (ουκρ. Клим Іва́нович Чурю́мов, 19 Φεβρουαρίου 1937 – 14 Οκτωβρίου 2016) ήταν Σοβιετικός και Ουκρανός αστρονόμος.
Διετέλεσε διευθυντής του Πλανηταρίου του Κιέβου, μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας και πρόεδρος της ουκρανικής εταιρείας ερασιτεχνικής αστρονομίας.
Το 1969 ανεκάλυψε σε φωτογραφίες που είχαν ληφθεί από τη Σβετλάνα Γκερασιμένκο τον κομήτη 67P/Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο, που είναι πλέον διάσημος ως ο πρώτος κομήτης στην ιστορία στον πυρήνα του οποίου προσεδαφίσθηκε ομαλά ανθρώπινο κατασκεύασμα, το μικρό σκάφος «Φίλαι», τμήμα της διαστημικής αποστολής Ροζέττα, στις 12 Νοεμβρίου 2014.
Ο Κλιμ Τσουριούμοφ γεννήθηκε στο Μικολάιβ και ήταν το τέταρτο από τα οκτώ τέκνα του Ιβάν Ιβάνιβιτς Τσουριούμοφ και της συζύγου του Αντονίνα Μιχαήλοβνα Τσουριούμοβα (γενν. 1907). Ο πατέρας του κηρύχθηκε νεκρός το 1942, έχοντας εξαφανισθεί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1949 η οικογένεια μετεγκαταστάθηκε από το Μικολάιβ στο Κίεβο. Μετά την Α΄ τάξη του γυμνασίου, ο Κλιμ έγινε δεκτός στην τεχνική σχολή σιδηροδρόμων του Κιέβου, από την οποία απεφοίτησε με άριστα το 1955, οπότε πήρε σύσταση για εισαγωγή σε Α.Ε.Ι..
Εγγράφηκε έτσι στο Τμήμα Φυσικής του Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Κατά το τρίτο έτος των σπουδών του, ο Τσουριούμοφ απογοητεύθηκε που τον έβαλαν στον τομέα οπτικής αντί για εκείνον της θεωρητικής φυσικής. Συνέχισε να παρακολουθεί παραδόσεις θεωρητικής φυσικής, έστω κι αν οι αρχές του ιδρύματος δεν το ενέκριναν, και τελικώς μετατάχθηκε στον τομέα αστρονομίας, όπου υπήρχαν κενές θέσεις.
Μετά την αποφοίτησή του το 1960 στάλθηκε στον πολικό Γεωφυσικό Σταθμό του Κόλπου Τίκσι στην Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γιακουτίας. Εκεί συμμετέσχε σε έρευνες σχετικές με το πολικό σέλας, τα τελλουρικά ρεύματα και την ιονόσφαιρα.
Το 1962 επέστρεψε στο Κίεβο και άρχισε να εργάζεται στο ειδικευμένο εργοστάσιο «Αρσενάλ», όπου συμμετείχε στην ανάπτυξη οπτικών μερών για το διαστημικό και στρατιωτικό σοβιετικό πρόγραμμα.
Παράλληλα, ο Τσουριούμοφ τελείωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην αστροφυσική στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου (υπό την επίβλεψη του καθηγητή Σεργκέι Βσεχσβιάτσκυ), οπότε άρχισε να εργάζεται στον τομέα αστρονομίας του πανεπιστημίου.
Ως μέρος της εργασίας του εκεί παρατηρούσε κομήτες από το αστεροσκοπείο του πανεπιστημίου, στο χωριό Λισνίκι (στην Περιφέρεια Κιέβου), αλλά και κατά τη διάρκεια αστρονομικών αποστολών στα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας, στον Καύκασο, τη Σιβηρία, το Κράι Πριμόρσκι, τη Χερσόνησο Τσουκτσί και τη Χερσόνησο Καμτσάτκα.
Το 1969 το Πανεπιστήμιο εξόπλισε μια αποστολή τριών ανθρώπων, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Τσουριούμοφ και Σβετλάνα Γκερασιμένκο, για επισκόπηση των περιοδικών κομητών από το αστεροσκοπείο της Άλμα Άτα (σήμερα «Αστεροσκοπείο Βασίλη Φεσένκοφ»).
Το 1972 υπερασπίσθηκε την πρώτη μεταπτυχιακή διατριβή του με θέμα «Μελέτες των κομητών C/1967 Y1, C/1968 H1, C/1969 T1 και του νέου περιοδικού κομήτη Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο από φωτογραφικές παρατηρήσεις».
Το 1993 υπερασπίσθηκε τη διδακτορική διατριβή του με θέμα Εξελικτικές φυσικές διαδικασίες στους κομήτες στο Ρωσικό Ινστιτούτο Διαστημικών Ερευνών, στη Μόσχα. Από το 1998 ο Τσουριούμοφ ήταν καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Κιέβου «Ταράς Σεβτσένκο». Τον Ιανουάριο του 2004 διορίσθηκε διευθυντής του Πλανηταρίου του Κιέβου.
Ο Κλιμ Τσουριούμοφ απεβίωσε τη νύκτα της 13ης προς τη 14η Οκτωβρίου 2016 από εγκεφαλικό επεισόδιο, σε νοσοκομείο του Χαρκόβου, σε ηλικία 79 ετών.
Ο Τσουριούμοφ είχε διατελέσει συντάκτης του ουκρανικού περιοδικού Οι ουρανοί μας («Наше Небо») το 2006-2009, ενώ είχε γράψει και παιδικά βιβλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Σοβιετικοί εφευρέτες
Χλωτάριος Β΄
Ο Χλωτάριος Β΄ ή Χλωτάριος ο Μέγας ή Χλωτάριος ο Νεώτερος (Clotaire II, Chlotar, Clothar, Chlotochar ή Hlothar, 584 - 18 Οκτωβρίου 629) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν Bασιλιάς της Νευστρίας (584 - 613), του Παρισιού (595 - 613) και Βασιλιάς των Φράγκων (613 - 629). Ο Χλωτάριος Β΄ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χιλπέριχου Α΄ βασιλιά του Σουασσόν και της τρίτης συζύγου του Φρεδεγόνδης, ο πατέρας του προσάρτησε τη Νευστρία όταν απεβίωσε ο αδελφός του Χαριβέρτος Α΄. Στην αρχή κυβέρνησε υπό την κηδεμονία της μητέρας του που βρισκόταν σε ανεπιθύμητη συμμαχία με τον θείο του Γκούντραμ, βασιλιά της Βουργουνδίας. Με τον θάνατο της μητέρας του (597) ο Χλωτάριος Β΄ απέκτησε τον έλεγχο σε ολόκληρη την Νευστρία που ήταν ένα από τα πλουσιότερα βασίλεια των Φράγκων. Συνέχισε την σύγκρουση της μητέρας του με την θεία του Μπρουνχίλντα της Αυστρασίας, μετά την νίκη που του επέτρεψε να κυβερνήσει ολόκληρο το βασίλειο των Φράγκων (613) την εκτέλεσε με βιαιότητα. Ο Χλωτάριος Β΄ συνέχισε την πολιτική του πατέρα του, ενσωμάτωνε στο βασίλειο τμήματα της Γαλατίας μετά τον θάνατο των ηγεμόνων τους.
Την εποχή του παρατηρήθηκε ενίσχυση της βασιλικής εξουσίας απέναντι στους ευγενείς και την εκκλησία. Το "Έδικτον των Παρισίων" (614) που αφορούσε τους υψηλόβαθμους διορισμούς στο βασίλειο ερμηνεύτηκε διαφορετικά από τους ιστορικούς. Ο Μαγιορδόμος ένα ισόβιο αξίωμα δηλαδή ηγεμόνας του βασιλικού νοικοκυριού έγινε ο δεύτερος στην τάξη κυβερνήτης μετά από τον ίδιο τον βασιλιά (617), από το αξίωμα αυτό θα ανέβει στον θρόνο ο Πιπίνος ο Βραχύς από τον Οίκο των Καρολιδών (751). Ο Χλωτάριος Β΄ παραχώρησε την Αυστρασία στον γιο του Δαγοβέρτο Α΄ (623). Οι Μεροβίγγειοι μονάρχες σπάνια ασπαζόντουσαν την μονογαμία που καθόριζε αυστηρά η Καθολική Εκκλησία, με τον θάνατο τους είχαν αποκτήσει παιδιά από τρεις ή περισσότερες συζύγους. Ο Χλωτάριος Β΄ ακολούθησε το παράδειγμα του θείου του Γκούντραμ, στάθηκε πιστός χριστιανός και απέφευγε να διατάξει βίαιους θανάτους με εξαίρεση την θεία του Μπρουνχίλντα. Η περιοχή της βασιλείας του Χλωτάριου Α΄ καθορίστηκε σύμφωνα με το πολιτικό πλαίσιο που δημιουργήθηκε όταν πέθανε ο παππούς του Χλωτάριος Α΄, γιος του Κλόβις Α΄.
Οι Φράγκοι τον 6ο αιώνα
Με τον θάνατο του Κλόβις Α΄ (511) δημιουργήθηκαν τέσσερα βασίλεια με πρωτεύουσες το Ρενς, το Σουασόν, το Παρίσι και την Ορλεάνη, κληρονομήθηκαν από τους τέσσερις γιους του, η Ακουιτανία κυβερνήθηκε ξεχωριστά. Ο παππούς του Χλωτάριος Α΄ ένωσε ξανά ολόκληρο το Φραγκικό βασίλειο (558), κατέκτησε και την Βουργουνδία. Οι γιοι του Χλωτάριου Α΄ μοίρασαν ξανά το βασίλειο του πατέρα τους (561) : ο Σιγιβέρτος Α΄ δέχτηκε την Ρενς, ο Χιλπέριχος Α΄ την Σουασόν, ο Χαριβέρτος Α΄ και ο Γκούντραμ την Ορλεάνη που περιείχε και την Βουργουνδία, μοίρασαν ξανά την Ακουιτανία. Ο Σιγιβέρτος Α΄ μετακίνησε την πρωτεύουσα από το Ρενς στο Μετς και ο Γκούντραμ από την Ορλεάνη στο Σαλόν-συρ-Σον. Όταν πέθανε ο Χαριβέρτος Α΄ (567) τα εδάφη του μοιράστηκαν στους υπόλοιπους αδελφούς του : ο Σιγιβέρτος δέχτηκε το Παρίσι και ο Χιλπέριχος την Ρουέν, τότε εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τα ονόματα Αυστρασία και Νευστρία. Ο Σιγιβέρτος Α΄ και ο Χιλπέριχος Α΄ παντρεύτηκαν δύο αδελφές, τις κόρες του βασιλιά των Βησιγότθων της Ισπανίας Αθάναγκιλντ, τις πριγκίπισσες Μπρουνχίλντα και Γκαλσβίνθα αντίστοιχα. Ο Χιλπέριχος Α΄ είχε ωστόσο ερωτικό πάθος με την ερωμένη του Φρεδεγόνδη, ανάγκασε την Γκαλσβίνθα να αποσυρθεί στο Τολέδο, σε λίγες μέρες δολοφονήθηκε (570) και ο Χιλπέριχος παντρεύτηκε την Φρεδεγόνδη που έγινε βασίλισσα. Μετά την πράξη αυτή η Φρεδεγόνδη φρόντισε να δολοφονηθούν οι αδελφοί του συζύγου της. Ο Χιλπέριχος πλήρωσε στην αρχή κάποιο ποσό για να σταματήσει ο εμφύλιος αλλά σύντομα ξεκίνησε μια σειρά επιθέσεων εναντίον του Σιγιβέρτου Α΄, ξέσπασε ο "Φεουδαρχικός πόλεμος" που έληξε με την εκτέλεση της Μπρουνχίλντας (613). Οι βασικοί σταθμοί του εμφυλίου ήταν η δολοφονία του Σιγιβέρτου (575), η αιχμαλωσία της Μπρουνχίλντας και η επιστροφή στον γιο της Χιλδεβέρτο Β΄ διάδοχο του Σιγιβέρτου.
Οι φιλοδοξίες της Φρεδεγόνδης
Ο στόχος της Φρεδεγόνδης ήταν να ισχυροποιήσει την θέση της με κάθε μέσο, η ταπεινή καταγωγή της την έφερε τον φόβο ότι δεν θα γίνουν αποδεκτά τα παιδιά της σαν διάδοχοι. Οι γιοι του Χιλπέριχου Α΄ από την προηγούμενη σύζυγο του Αουντοβέρα πέθαναν πολύ πρόωρα : ο Μέροβεχ το 577 και ο Κλόβις το 580, πολλές φήμες ακούστηκαν ότι ήταν έργο της Φρεδεγόνδης. Την άνοιξη του 583 η Φρεδεγόνδη απέκτησε τον δικό της γιο και είχε εξασφαλίσει ότι θα είναι αυτός κληρονόμος του πατέρα του. Οι κύριες πηγές για τα γεγονότα της εποχής ήταν ο Γρηγόριος Τουρώνης και τα "Χρονικά της Φρεδεγόνδης", οι περιγραφές περιέχουν πολλά γεγονότα με βία. Η "Ιστορία των Φράγκων" του Γρηγορίου Τουρώνη που απαριθμεί τα γεγονότα μετά το 572 είναι ευνοϊκά στην Μπρουνχίλντα, τον Σιγεβέρτο και τον Χιλδεβέρτο και πολύ εχθρικά στην Φρεδεγόνδη. Τα "Χρονικά της Φρεδεγόνδης" που απαριθμούν τα γεγονότα μετά το 584 είναι αντίθετα πολύ εχθρικά στην Μπρουνχίλντα, τα Χρονικά περιέχουν :
Δολοφονία του πατέρα του
thumb|200px|right|Προτομή του Χλωτάριου Β΄ - 18ος αιώνας Σύμφωνα με τα Φραγκικά έθιμα δεν γινόταν αμέσως η βάπτιση του νεογέννητου για να μην προκληθούν ταραχές, ο πατέρας περίμενε να το βαπτίσει την κατάλληλη στιγμή για να το προστατεύσει. Ο Χιλπέριχος Α΄ και η Φρεδεγόνδη ακολούθησαν την ίδια τακτική αφού και οι τέσσερις προηγούμενοι ετεροθαλείς αδελφοί του είχαν πέσει πολιτικά θύματα, ο πατέρας του τον μετέφερε για ασφάλεια στο Βιτρί-αν-Αρτουά. Ο Χιλπέριχος Α΄ δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβριο του 584 σε κυνήγι από πληρωμένους δολοφόνους της Μπρουνχίλντας, το γεγονός προκάλεσε μεγάλες αναταραχές στο βασίλειο. Την ίδια εποχή όπως φαίνεται σε επίσημα έγγραφα οι Αυστρασιανοί λεηλάτησαν μεγάλα τμήματα της Νευστρίας. Η Ρίγκουνθ μεγαλύτερη αδελφή του Χλωτάριου Β΄ στον δρόμο για την Ισπανία για να παντρευτεί τον πρίγκιπα Ρεκκαρέντ αιχμαλωτίστηκε από τον Ντιντιέ της Τουλούζης, ακύρωσε τον γάμο αφού είδε ότι ο Ντιντιέ ήταν έτοιμος να κάνει κατάσχεση στην προίκα της. Ταυτόχρονα ξέσπασαν πολλοί εμφύλιοι όπως οι πόλεις Ορλεάνη, Μπλουά και Σαρτρ εναντίον της Σατωντάν.
Η Φρεδεγόνδη κράτησε το μεγαλύτερο μέρος του βασιλικού θησαυρού παρά το γεγονός ότι την είχαν εγκαταλείψει οι πιο στενοί συνεργάτες της. Πήρε μαζί της τον γιο της στο Βιτρύ και ζήτησε από τον βασιλιά της Βουργουνδίας Γκούντραμ να τον προστατεύσει, σε αντάλλαγμα του υποσχέθηκε να έχει την εξουσία στην Νευστρία μέχρι την ενηλικίωση του. Την εποχή που δολοφονήθηκε ο Χιλπέριχος ο Χιλδεβέρτος Β΄ βρισκόταν στην Μω, σχεδίαζε να επιτεθεί στο Παρίσι αλλά έπρεπε να πάρει την άδεια από τον Γκούντραμ. Ο Χιλπέριχος Β΄ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την Μπρουνχίλντα και τον Γκούντραμ που απέρριψε τα περισσότερα αιτήματα του όπως επίσης και την διέλευση του από το Παρίσι. Ο Χιλπέριχος Β΄ αρνήθηκε να παραδώσει την Φρεδεγόνδη για την οποία η Μπρουνχίλντα ισχυριζόταν ότι βρισκόταν πίσω από τις βασιλοκτονίες του Σιγεβέρτου Α΄, του Κλόβις και του Χιλπέριχου Α΄.
Βάπτιση
thumb|250px|right|Ο Πρετεξτάτος κατηγορεί την Φρεδεγόνδη για τις δολοφονίες, έργο του [[Λώρενς Άλμα-Τάντεμα.]] Σε μεγάλη Συνέλευση στην Νευστρία ο Γκούντραμ αναγνώρισε τον Χλωτάριου σαν νόμιμο γιο και διάδοχο του Χιλπέριχου αν και υπήρχαν πολλές αμφιβολίες για την πατρότητα του. Την ίδια εποχή βαπτίστηκε με το όνομα "Χλωτάριος" χάρη στον παππού του Χλωτάριο Α΄, ο θείος του Γκούντραμ ανέλαβε την κηδεμονία του και έγινε ο θετός του πατέρας. Ο Ανσόαλντ έχασε την εξουσία αφού μετά τον θάνατο του Χιλπέριχου είχε τις περισσότερες πόλεις της Νευστρίας, οι πόλεις δήλωσαν την υποταγή τους στον Γκούντραμ και τον Χλωτάριο. Ο Γκούντραμ από την άλλη προσπάθησε να αποκαταστήσει τους κανόνες στην Νευστρία που είχε παραβιάσει η Φρεδεγόνδη, για να επιβάλει την εξουσία του άλλαξε τους επισκόπους και μετακίνησε τις επισκοπές. Ο επίσκοπος Προμότους του Σατωντάν είχε χάσει την θέση του στο Συμβούλιο των Παρισίων χάρη σε βίαιη παραβίαση των εκκλησιαστικών κανόνων, όταν πέθανε ο Σιγεβέρτος Α΄ επέστρεψε από την εξορία και πήρε πίσω την περιουσία του.
Οι απεσταλμένοι της Μπρουνχίλντας κατέλαβαν την Λιμόζ, την Τουρ και το Πουατιέ από την Αυστρασία με την βοήθεια του Γρηγορίου Τουρώνη. Ο Γκούντραμ έστειλε αμέσως στρατό να τις ανακτήσει, τις ανακατέλαβε εύκολα και του δήλωσαν υποτέλεια, η Φρεδεγόνδη απεστάλη στην Ρουέν και μπήκε στην επίβλεψη του επισκόπου Πρετεξτάτου. Το καλοκαίρι του 585 ο Γκούντραμ επέστρεψε στο Παρίσι για να γίνει νονός του Χλωτάριου, μαζί με τρεις επισκόπους και τριακόσιους ευγενείς ορκίστηκε στην μητέρα του Φρεδεγόνδη και τον αναγνώρισε νόμιμο διάδοχο του Χιλπέριχου Α΄. Η βάπτιση ωστόσο αναβλήθηκε επειδή έπρεπε να ανανεώσει το Συμβούλιο του Τρουά, η Αυστρασία αρνήθηκε την συμμετοχή της αν πρώτα δεν αποκληρώσει τον Χλωτάριο, το Συμβούλιο μετακινήθηκε στην Βουργουνδία όπου έγινε η βάπτιση (23 Οκτωβρίου 585). Την εποχή που ο Γκούντραμ έκανε εκστρατεία στη Βησιγοτθική Σεπτιμανία η Φρεδεγόνδη δραπέτευσε από την συνοδεία του επισκόπου της Ρουέν Πρετεξτάτου. Λίγο αργότερα ο Πρετεξτάτος μαχαιρώθηκε αλλά δεν πέθανε αμέσως, η Φρεδεγόνδη έφερε αμέσως γιατρούς για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Ο Πρετεξτάτος την κατηγόρησε ανοιχτά ότι βρισκόταν η ίδια πίσω από την επίθεση όπως και από την δολοφονία των υπόλοιπων βασιλιάδων, λίγο πριν τον θάνατο του την καταράστηκε και την αφόρισε.
Έδικτον του Άντελοτ
thumb|250px|right|Ο μικρός Χλωτάριος Β΄ επικεφαλής του στρατού Η Φρεδεγόνδη αφού ανέκτησε την ελευθερία της προσπάθησε να αποκαταστήσει την εξουσία απέναντι στους ευγενείς και τους επισκόπους, την είχε χάσει όταν την έστειλε ο Γκούντραμ εξορία. Ο Γκούντραμ προσπάθησε να την εμποδίσει, διατήρησε υπό την προστασία του την αριστοκρατία της Νευστρίας και τα εδάφη ανάμεσα στην Περιοχή του Λίγηρα και τον Σηκουάνα. Αργότερα (587) κατέλαβε τις πόλεις Ανζέ, Σαιντ και Νάντη. Η Φρεδεγόνδη έστειλε απεσταλμένους στον Γκούντραμ για να κλείσει ειρήνη αλλά εκείνος τους συνέλαβε. Με το "Έδικτον του Άντελοτ" (587) η Μπρουνχίλντα και ο Γκούντραμ συμφώνησαν ότι άν πέθαινε πρώτος κάποιος από τους δύο βασιλείς θα τον κληρονομούσε ο άλλος, ο Γκούντραμ πέθανε (592) και ο Χιλδεβέρτος Β΄ έγινε βασιλιάς της Αυστρασίας και της Βουργουνδίας. Το ενωμένο βασίλειο Αυστρασίας-Βουργουνδίας διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατο του Χιλδεβέρτου Β΄ (595), στην συνέχεια μοιράστηκε στους γιους του : ο Θευδεβέρτος Β΄ κληρονόμησε την Αυστρασία και ο Θευδέριχος Β΄ την Βουργουνδία. Οι δυο αδελφοί έκαναν κοινή εκστρατεία εναντίον του θείου τους Χλωτάριου Β΄ της Νευστρίας, η συμμαχία τους διατηρήθηκε μέχρι την εποχή που στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου (599). Το 593 ένας στρατός από την Αυστρασία επιτέθηκε στην Νευστρία, ο Χλωτάριος Β΄ μπήκε συμβολικά αρχηγός του στρατού της Νευστρίας σε ηλικία μόλις εννιά ετών, συνέχισε να λεηλατεί τα περίχωρα των Παρισίων (596) και αναδείχτηκε σε ικανότατο κυβερνήτη (596). Η μητέρα του Φρεδεγούνδη πέθανε (597) και ο Χλωτάριος Β΄ παρέμεινε ο μοναδικός κυβερνήτης σε ολόκληρη την Νευστρία.
Πόλεμος με Αυστρασία
thumb|250px|right|Ο Χλωτάριος Β΄ κλείνει συμφωνία με τους Λομβαρδούς Ο Χλωτάριος Β΄ ενεπλάκη σε εμφύλιο με τους ανεψιούς του Θευδέριχο Β΄ της Βουργουνδίας και Θευδεβέρτο Β΄ της Αυστρασίας, τον νίκησαν και τον ανάγκασαν να περιορίσει το βασίλειο του στο Μπωβαί, την Αμιένη και το Ρουέν, τα δύο αδέλφια μοίρασαν το υπόλοιπο. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στα δύο αδέλφια, ο Χλωτάριος Β΄ επιτέθηκε στο βασίλειο του Θευδέριχου (605) αλλά δεν υποτάχθηκε, η σύγκρουση παρέμεινε μέχρι την εποχή που πέθανε ο Θευδέριχος στο Μετς (613) ενώ ετοίμαζε νέα εκστρατεία εναντίον του. Η πρώτη προσπάθεια να ανακαταλάβει το βασίλειο του κατέληξε σε αποτυχία (604), ο μεγαλύτερος γιος του Μεροβαίος αιχμαλωτίστηκε στο Ετάνπ από τον Θευδέριχο και εκτελέστηκε με την διαταγή της Μπρουνχίλντας. Ο Χλωτάριος Β΄ συμφώνησε να γίνει νονός του νόθου γιου του Θευδέριχου που πήρε το όνομα επίσης Μεροβαίος. Ο Θευδέριχος αποφάσισε γάμο με την Ερμενμπέργκα κόρη του Βιττέρικ των Βησιγότθων της Ισπανίας, η απόφαση δημιούργησε μεγάλες πολιτικές εντάσεις, στην συμμαχία συμμετείχε και ο βασιλιάς των Λομβαρδών Αγιλούλφος, δεν είχε ικανοποιητικά αποτελέσματα.
Τα δύο αδέλφια ξεκίνησαν μεταξύ τους εμφύλιο πόλεμο (610), μετά από τις μεγάλες νίκες του Θευδεβέρτου ο Θευδέριχος συμμάχησε με τον Χλωτάριο, ζήτησε την βοήθεια του και του υποσχεθηκε να επιστρέψει την βόρεια Νευστρία. Ο Θευδεβέρτος Β΄ συνετρίβη τελικά από τον Χλωτάριο Β΄ και τον αδελφό του κοντά στην Κολωνία (612). Ο Θευδέριχος Β΄ έδωσε την βόρεια Νευστρία στον θείο του όπως είχε υποσχεθεί αλλά σύντομα στράφηκε εναντίον του, ετοιμάστηκε να επιτεθεί στην Νευστρία αλλά πέθανε από δυσεντερία στο Μετς (613). Τα στρατεύματα του διαλύθηκαν αμέσως και η Μπρουνχίλντα τοποθέτησε στον θρόνο της Αυστρασίας τον δισέγγονο της Σιγιβέρτο Β΄.
Εκτέλεση της Μπρουνχίλντας
Την ίδια εποχή ο Μαγιορδόμος της Αυστρασίας Βαρνάχαρ Β΄ και ο Μαγιορδόμος της Βουργουνδίας Ράντο εγκατέλειψαν την ηλικιωμένη Μπρουνχίλντα και τον δισέγγονο της, συμμάχησαν με τον Χλωτάριο Β΄ και του παρέδωσαν το βασίλειο. Η Μπρουνχίλντα, ο Σιγεβέρτος Β΄ και ο στρατός τους συνάντησαν τον Χλωτάριο Β΄ στο Αιν αλλά οι Πατρίκιοι τους εγκατέλειψαν και δραπέτευσαν, έφτασαν στο Ορμπ και συνελήφθησαν από τους στρατιώτες του Χλωτάριου στην λίμνη Νεσατέλ. Η Μπρουνχίλντα, ο Σιγεβέρτος Β΄, o μικρότερος αδελφός του Κόρβος και πολλά άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας εκτελέστηκαν με διαταγή του Χλωτάριου Β΄, χάρισε την ζωή μόνο στον βαπτιστικό του Μεροβαίο. Η Μπρουνχίλντα κατηγορήθηκε για την θανάτωση δέκα μελών της βασιλικής οικογένειας της Νευστρίας και πολλών άλλων μελών της αριστοκρατίας των Φράγκων. Η ηλικιωμένη βασίλισσα εκτελέστηκε με έναν πολύ μαρτυρικό τρόπο, σύρθηκε στην πλάτη ενός αλόγου και διαμελίστηκε.