cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνθρωπος
Κύκλος ζωής
Στα μήκη αυτών των σταδίων, ωστόσο, υπάρχουν διαφορές μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Σε σύγκριση με άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά, οι άνθρωποι παρουσιάζουν μια ασυνήθιστα ταχεία τόνωση των ορμών κατά τη διάρκεια της εφηβείας, όπου το σώμα αυξάνεται κατά 25% σε μέγεθος. Οι χιμπατζήδες, για παράδειγμα, αυξάνεται μόνο κατά 14%, χωρίς επίμονη ανάπτυξη. Η παρουσία της εκρηκτικής αύξησης είναι ίσως αναγκαία για να κρατήσει τα παιδιά σωματικά μικρά μέχρι να ωριμάσουν ψυχολογικά. Ο άνθρωπος είναι ένα από τα λίγα είδη στα οποία οι γυναίκες υφίστανται εμμηνόπαυση. Έχει προταθεί ότι η εμμηνόπαυση αυξάνει συνολικά την αναπαραγωγική επιτυχία της γυναίκας, επιτρέποντας της να επενδύσει περισσότερο χρόνο και πόρους σε υφιστάμενους απογόνους της ή και στα παιδιά τους (ως γιαγιά), και όχι να εξακολουθούν να φέρνουν παιδιά σε μεγάλη ηλικία. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο προσδόκιμο ζωής σε όλο τον κόσμο. Ο αναπτυγμένος κόσμος είναι γενικά γερασμένος, με τη διάμεση ηλικία να κυμαίνεται περίπου στα 45 χρόνια (υψηλότερη στην Ιταλία, 47,3 χρόνια). Στον αναπτυσσόμενο κόσμο η διάμεση ηλικία είναι μεταξύ 15 και 20 ετών. Το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση στο Χονγκ Κονγκ είναι 84,8 χρόνια για γυναίκες και 78,9 για έναν άνδρα, ενώ στο Εσουατίνι, κυρίως λόγω του AIDS, είναι 31,3 χρόνια για τα δύο φύλα. Μολονότι ένας στους πέντε Ευρωπαίους είναι ηλικίας 60 ετών ή μεγαλύτερος, μόνο ένας στους είκοσι Αφρικανούς είναι ηλικίας 60 ετών και άνω. Ο αριθμός των αιωνόβιων (άνθρωποι ηλικίας 100 ετών και άνω) στον κόσμο, εκτιμήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη σε 210.000 το 2002. Τουλάχιστον ένα άτομο, η Ζαν Καλμάν (Jeanne Calment), είναι γνωστό ότι έφθασε στην ηλικία των 122 χρόνων. Έχουν υποστηριχθεί και μεγαλύτερες ηλικίες, αλλά δεν είναι καλά τεκμηριωμένες οι αναφορές. Παγκοσμίως, υπάρχουν 81 άνδρες ηλικίας 60 ετών και άνω για κάθε 100 γυναίκες αυτής της ηλικιακής ομάδας, καθώς και μεταξύ των παλαιότερων, υπάρχουν 53 άνδρες για κάθε 100 γυναίκες.
Προσδόκιμο ζωής των ανθρώπων σήμερα
Υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο προσδόκιμο ζωής σε όλο τον κόσμο ανάλογα με την περιοχή και τον πολιτισμό. Το μέσο προσδόκιμο ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο είναι πάνω από 80 χρόνια: Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση αυξήθηκε παγκοσμίως κατά 6,5 χρόνια μεταξύ του 2000 και του 2019, φθάνοντας στα 73,3 χρόνια. Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση έφθανε το 2018 τα 81 χρόνια, κατά μέσο όρο, ενώ στην Ελλάδα είναι υψηλότερο, έχοντας αυξηθεί στα 81,9 έτη από 75,3 το 1980. Οι Ευρωπαίοι ζουν περισσότερο: Το προσδόκιμο ζωής στις περισσότερες χώρες της ΕΕ υπερβαίνει πλέον τα 80 έτη: αυτό προκύπτει από την κοινή έκθεση του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Health at a Glance: Europe 2016» («Η υγεία με μία ματιά: Ευρώπη 2016») Κατ' άλλη πηγή, «Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών, το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση στην ΕΕ αυξήθηκε κατά 10 έτη, περίπου, τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες. Αυτό σημαίνει ότι ένα βρέφος που γεννήθηκε το 2014 αναμένεται να ζήσει 80,9 έτη, φθάνοντας στην ηλικία των 83,6 χρονών αν είναι κοριτσάκι και στην ηλικία των 78,1 χρονών αν είναι αγοράκι, ενώ το αντίστοιχο όριο ήταν, περίπου, 10 έτη χαμηλότερο το 1960». H πηγή αυτή αποτυπώνει και κάτι πολύ ενδιαφέρον, που ίσχυε τις τελευταίες δεκαετίες (ίσως πολύ περισσότερο), ότι το προσδόκιμο ζωής των γυναικών είναι μεγαλύτερο από αυτό των ανδρών, με διαφορά 2,7 ετών.
Το δε το προσδόκιμο ζωής των Ελλήνων είναι λίγο μεγαλύτερο από των Ευρωπαίων, σύμφωνα με πηγή που δημοσιεύθηκε το 2020: «Την κατάσταση της υγείας του ελληνικού πληθυσμού και τις ανισότητες που υπάρχουν μεταξύ των χωρών της Ευρώπης παρουσιάζει η νέα έκθεση της Ε.Ε. που ανακοινώθηκε σήμερα στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών από το Ινστιτούτο Prolepsis και η οποία αποτελεί κοινή προσπάθεια του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τα Συστήματα και τις Πολιτικές Υγείας σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το προσδόκιμο ζωής των Ελλήνων είναι λίγο υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ε.Ε., δηλαδή στα 81,4 έτη, ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν ανισότητες όσον αφορά την υγεία ανάλογα με το φύλο καθώς και την κοινωνική θέση. Οι θάνατοι από ισχαιμική καρδιοπάθεια και εγκεφαλικό έχουν μειωθεί, αλλά τα ποσοστά κάποιων μορφών καρκίνου, του διαβήτη και της βρεφικής θνησιμότητας έχουν αυξηθεί. Επίσης, τα άτομα άνω των 65 ετών μπορούν να περιμένουν ότι θα ζήσουν περίπου 40% της ζωής τους χωρίς αναπηρίες, ποσοστό που αντιστοιχεί σε δύο λιγότερα έτη υγιούς ζωής από το μέσο όρο της Ε.Ε».
Το προσδόκιμο ζωής θα ανέβει σύμφωνα με τους επιστήμονες: «Όλο και περισσότεροι άνθρωποι στη Γη θα γιορτάζουν στο μέλλον τα 90ά γενέθλιά τους, καθώς το μέσο προσδόκιμο ζωής αναμένεται να φθάσει ή και να ξεπεράσει τα 90 χρόνια, σε κάποιες ανεπτυγμένες χώρες έως το 2030, σύμφωνα με μια νέα μεγάλη διεθνή επιστημονική μελέτη με βασικό ερευνητή έναν Έλληνα επιστήμονα. Στην Ελλάδα θα υπάρχει αύξηση του προσδόκιμου και για τα δύο φύλα, αλλά λιγότερο από άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Η χώρα με το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής στον κόσμο αναμένεται να είναι η Νότια Κορέα και οι Νοτιοκορεάτισσες θα είναι μάλλον οι πρώτες στον κόσμο που θα σπάσουν το φράγμα των 90 ετών. Το μέσο κορίτσι που θα γεννηθεί εκεί το 2030, αναμένεται να ζήσει 90,8 χρόνια, ενώ το αγόρι 84,1. Στην Ευρώπη, τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής το 2030 προβλέπεται ότι θα έχουν οι γυναίκες στη Γαλλία και οι άνδρες στην Ελβετία. Αναλυτικότερα, οι πέντε χώρες με τις μεγαλύτερες προβλεπόμενες αυξήσεις στο προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες έως το 2030 είναι: Νότια Κορέα (84,1), Αυστραλία (84), Ελβετία (84), Καναδάς (83,9) και Ολλανδία (83,7). Στις γυναίκες: Νότια Κορέα (90,8), Γαλλία (88,6), Ιαπωνία (88,4), Ισπανία (88,1) και Ελβετία (87,7). Μεταξύ των πλουσιότερων χωρών, το μικρότερο προσδόκιμο ζωής αναμένεται να έχουν οι ΗΠΑ (83,3 χρόνια οι γυναίκες και 79,5 οι άνδρες), σε επίπεδα ανάλογα χωρών μεσαίου εισοδήματος όπως το Μεξικό και η Κροατία. Αυτό οι επιστήμονες το αποδίδουν στην ύπαρξη μεγάλων οικονομικών ανισοτήτων, στην έλλειψη καθολικής παροχής υπηρεσιών υγείας, μιας σχετικά υψηλής παιδικής θνησιμότητας, ενός πολύ μεγάλου αριθμού δολοφονιών και της διαδεδομένης παχυσαρκίας».
Κατ' άλλη πηγή, δημοσιευμένη το 2017, «Παρά το γεγονός ότι είναι η δεύτερη πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης, το προσδόκιμο ζωής στη Βρετανία είναι αρκετά χαμηλό σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ. Από την άλλη, οι ΗΠΑ κατά μέσο όρο έχουν χαμηλότερο προσδόκιμο από τις χώρες της ΕΕ. Ειδικότερα, ένα μωρό που γεννιέται σήμερα στην ΕΕ αναμένεται να ζήσει, κατά μέσο όρο, μέχρι τα 80 του χρόνια, ενώ στις ΗΠΑ μέχρι τα 78 έτη και 9 μήνες. Αυτοί που ζουν στη Χαβάη έχουν το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής στην Αμερική, φτάνοντας μέχρι τα 81,2 χρόνια κατά μέσο όρο. Στην Ευρώπη, οι κάτοικοι της Ισπανίας και της Ελβετίας εμφανίζουν το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής με 83,3 χρόνια μέσο όρο. Και η Ελλάδα, πάντως, δεν τα πάει άσχημα, με μέσο προσδόκιμο μεταξύ 80,4-81,4 χρόνια».
Προγεννητική περίοδος
Εμφανίζεται από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι τη γέννηση. Όταν το μωρό είναι έτοιμο, το σώμα της μητέρας τον ωθεί μέσα από τον κόλπο για παράδοση. Αυτό το στάδιο περιλαμβάνει τρεις περιόδους:
Σύλληψη: το σπέρμα γονιμοποιεί το ωό και σχηματίζει το αυγό ή το ζυγωτό, που αρχίζει να αυτοδιαιρείται μέχρι να σχηματίσει το έμβρυο που εμφυτεύεται στη μήτρα.
Έμβρυο: Είναι το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και το στάδιο στο οποίο το έμβρυο βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη. Είναι η περίοδος που είναι πιο ευαίσθητη σε πιθανές ζημίες που οφείλονται σε διάφορους παράγοντες.
Εμβρυϊκά: Σε αυτό το στάδιο το έμβρυο φτάνει στην τελειότητα του, το έμβρυο έχει ήδη τη μορφή ενός ανθρώπου και θα συνεχίσει να ωριμάζει για άλλους 7 μήνες μέχρι τη γέννηση.
Παιδική ηλικία
Νεογνική: Περιλαμβάνει τον πρώτο μήνα της ζωής. Είναι ένα στάδιο ζωτικής σημασίας.
Βρέφος: Περιλαμβάνει το πρώτο έτος της ζωής και υπάρχουν μεγάλες αλλαγές στην ψυχοκινητική ανάπτυξη.
Πρώιμη παιδική ηλικία: Εμφανίζεται μέχρι την ηλικία των 3 ετών, όταν αρχίζει να τελειοποιεί τη γλώσσα. Σε αυτή τη φάση κάποιος μαθαίνει να ελέγχει τους σφιγκτήρες και δείχνει μια έντονη επιθυμία να εξερευνήσει και να ανακαλύψει τα πράγματα.
Προσχολική περίοδος: Από 3 έως 6 ετών, αυτό είναι το στάδιο της παιδικής ηλικίας στην οποία η ικανότητα αποκτάται για να σχετίζεται με τους άλλους. Μπορούν να αναλάβουν πολύπλοκα καθήκοντα και να αντιμετωπίσουν τη δική τους συμπεριφορά με τους ρόλους των φύλων.
Εφηβική ηλικία
Σε αυτήν την ηλικία, σταματά να είναι παιδί, χωρίς να έχει φτάσει την ωριμότητα και την αφοσίωση ενός ατόμου στην ενηλικίωση. Υπάρχουν διαφορετικά κριτήρια για να προσδιοριστεί πότε τελειώνει το στάδιο της εφηβείας και αρχίζει ένα άλλο στάδιο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποια αποδοχή για αυτές τις φάσεις:
Πρώιμη εφηβεία: Μεταξύ 11 και 15 ετών εμφανίζονται οι κύριες ορμονικές αλλαγές. Μετά από αυτή τη φάση το σώμα είναι αρκετά διαφορετικό από την προ-εφηβεία και τη γνώμη ότι άλλοι τείνουν να εκτιμούν πολύ.
Ύστερη εφηβεία: Το μεταγενέστερο στάδιο της εφηβείας, εμφανίζεται στα 15 με 19 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης επιτυγχάνεται το αντίστοιχο ανάστημα και η επιδερμίδα γίνεται εντελώς ενήλικα. Η κοινωνική συνείδηση ​​αναπτύσσεται πλήρως.
Ενηλικίωση
Σε αυτό το στάδιο, η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας σταθεροποιούνται. Το ώριμο άτομο αναγνωρίζεται από τον έλεγχο που επιτυγχάνει από τη συναισθηματική ζωή και τα συναισθήματά του.
Τα στάδια της ενηλικίωσης είναι:
Πρώιμη ενηλικίωση: Είναι η αρχή της ενηλικίωσης, περισσότερο ή λιγότερο από 25 έως 40 ετών.
Μέση ενηλικίωση: Στάδιο μεταξύ 40 και 65 ετών, στο οποίο αναμένεται μεγαλύτερη σταθερότητα. Παρόλο που εξακολουθεί να είναι μια περίοδος μεγάλης παραγωγικότητας και εμπειρίας, επιβραδύνεται, οδηγώντας στην παύση της παραγωγικής ζωής και, τελικώς στη γήρανση.
Γήρας
Η γήρανση είναι ένα φαινόμενο που εμφανίζεται καθ' όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι το θάνατο. Παρά το γεγονός ότι είναι κάτι φυσικό, είναι δύσκολο να το δεχτεί ως εγγενή πραγματικότητα. Είναι ένα στάδιο στο οποίο είναι απαραίτητο να δοθεί μεγάλη σημασία στην υγειονομική περίθαλψη. Η γήρανση χαρακτηρίζεται από τη μείωση των μεταβολικών λειτουργιών και άλλων λειτουργιών του οργανισμού. Η αισθητηριακή ευαισθησία, ο μυϊκός τόνος και η ελαστικότητα, η ευκινησία και η αντιδραστικότητα χάνονται. Υπάρχει επιδείνωση των οστικών δομών, μειωμένη απορρόφηση κολλαγόνου και πρωτεΐνης, εμφάνιση ρυτίδων και προοδευτική απώλεια λίμπιντο. Είναι μια στιγμή προσαρμογών, ειδικά σε αλλαγές στις φυσικές ικανότητες και στις προσωπικές και κοινωνικές καταστάσεις. Αυτό θα ήταν ένας ιδανικός κύκλος ζωής, με φυσιολογική φάση γήρανσης, αλλά το τελικό στάδιο του θανάτου μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια του κύκλου. Ο θάνατος είναι το τέλος της ζωής, είναι το τέλος του ζωντανού οργανισμού που είχε δημιουργηθεί από τη γέννηση.
Γυναίκες
Κλιμακτήριος είναι η περίοδος που προηγείται της εμμηνόπαυσης, δηλαδή της οριστικής παύσης της έμμηνου ρύσης και του τέλους της αναπαραγωγικής ικανότητας της γυναίκας. Η περίοδος της κλιμακτηρίου διαρκεί από 2-5 χρόνια πριν την είσοδο στην εμμηνόπαυση. Πρόκειται για μία απόλυτα φυσιολογική βιολογική διαδικασία που ακόμα και χωρίς περίοδο, η γυναίκα είναι σε θέση να απολαμβάνει τη σεξουαλική ζωή για πολλά χρόνια μετά την εμμηνόπαυση. Τα συμπτώματα της κλιμακτηρίου εμφανίζονται όταν τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη αρχίζουν να αλλάζουν επίπεδα και το σώμα της γυναίκας πλέον περνάει από ποικίλες φάσεις και πολλά συμπτώματα την περίοδο εκείνη. Η κλιμακτήριος χτυπάει την πόρτα στην γυναίκα περίπου στα 50 της χρόνια. Η γυναίκα μπαίνει στην εμμηνόπαυση όταν από την τελευταία περίοδο έχουν περάσει 12 μήνες. Εκεί σηματοδοτείται και το τέλος του κύκλου της περιόδου στην γυναίκα. Ωστόσο τα συμπτώματα κλιμακτηρίου μπορεί να αρχίσουν από την ηλικία των 40-50 με την οριστική παύση περιόδου στα 48-51. Σε ένα ποσοστό 1% μπορεί μία γυναίκα πριν τη συμπλήρωση του 40ου έτους να εκδηλώσει πρόωρη εμμηνόπαυση.
Άνδρες
Η τεστοστερόνη είναι η ορμόνη που είναι υπεύθυνη για τη βαθιά φωνή, τη μυϊκή μάζα, καθώς και το ανδρικό πρότυπο τριχοφυίας στο πρόσωπο,στο σώμα και στα μάτια. Καθώς οι άνδρες γερνούν, το επίπεδο της τεστοστερόνης στο σώμα και η παραγωγή του σπέρματος γίνονται σταδιακά χαμηλότερα, και οι άνδρες βιώνουν φυσική και ψυχολογικά συμπτώματα, ως αποτέλεσμα αυτών των χαμηλών επιπέδων. Αυτό είναι μέρος της φυσικής διαδικασίας γήρανσης και εκτιμάται ότι η τεστοστερόνη μειώνεται περίπου 10% κάθε δεκαετία μετά την ηλικία των 30 στους άνδρες. Η ανδρόπαυση είναι μια κατάσταση που σχετίζεται με τη μείωση της ανδρικής ορμόνης τεστοστερόνης. Διαφέρει από την εμμηνόπαυση στο ότι η μείωση της τεστοστερόνης και η ανάπτυξη των συμπτωμάτων είναι πιο σταδιακή από ό, τι συμβαίνει στις γυναίκες. Περίπου το 30% των ανδρών στα 50 τους θα παρουσιάσουν συμπτώματα της ανδρόπαυσης που προκαλείται από τα χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης. Ένα άτομο που βιώνει ανδρόπαυση μπορεί να έχει μια σειρά από συμπτώματα που σχετίζονται με την κατάσταση αυτή και θα μπορούσε επίσης να είναι σε κίνδυνο για άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως η οστεοπόρωση, αν δεν λάβει την κατάλληλη θεραπεία. Περισσότερες λεπτομέρειες στην παραπομπή:
Ψυχολογία
thumb|125px|right|Αναπαράσταση του ανθρώπινου εγκέφαλου. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, ο οποίος αποτελεί το σημαντικότερο τμήμα του κεντρικού νευρικού συστήματος στους ανθρώπους, ελέγχει το περιφερικό νευρικό σύστημα. Εκτός από τον έλεγχο των αυτόνομων διαδικασιών, όπως είναι η αναπνοή και η πέψη, είναι επίσης το κέντρο πιο περίπλοκων διαδικασιών όπως είναι η σκέψη, η λογική και οι ιδέες. Αυτοί οι νοητικοί μηχανισμοί συνιστούν τον νου, και, μαζί με τις συμπεριφορικές επιπτώσεις που προκαλούν, εξετάζονται κυρίως από τον κλάδο της ψυχολογίας.
Λόγω αυτών των χαρακτηριστικών ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι γενικά αποδεκτός ως ο πιο νοήμων εγκέφαλος σε σχέση με τα άλλα ζώα. Παρόλα αυτά, τα περισσότερα είδη έχουν τις ίδιες νοητικές ικανότητες, αλλά σε πιο πρωτόγονη μορφή. Η σύγχρονη ανθρωπολογία επιβεβαιώνει την πρόταση του Δαρβίνου που υποστήριζε πως «η διαφορά του μυαλού μεταξύ του ανθρώπου και των ανώτερων ζώων, όσο μεγάλη και αν είναι, είναι ζήτημα βαθμού και όχι είδους». Η επιφανής νευροεπιστήμονας του Vanderbilt University, Suzana Herculano-Houzel, το επιβεβαιώνει: «Οι άνθρωποι θεωρούν ότι ο εγκέφαλός μας είναι κάτι το εξαιρετικό. Ωστόσο ο εγκέφαλός μας είναι βασικά όπως των πρωτευόντων θηλαστικών. Επειδή ο εγκέφαλός μας είναι ο μεγαλύτερος μεταξύ των πρωτευόντων θηλαστικών, έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: Διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό νευρώνων στον φλοιό συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο πρωτεύον. Οι άνθρωποι έχουν περί των 16 δισεκατομμυρίων νευρώνων συγκρινόμενα με τα περίπου 9 δισεκατομμύρια στους γορίλες και τους ουραγκοτάγκους και τους 6 έως 7 δισεκατομμύρια στους χιμπατζήδες. Διαφορά αξιόλογη, αλλά όχι και εξαιρετική». Οι νευρώνες στους οποίους αναφερόμαστε, είναι τοποθετημένοι κυρίως στον προμετωπιαίο φλοιό, ο οποίος φαίνεται ότι είναι υπεύθυνος για την προσωπικότητά μας, την σύνθετη σκέψη μας και την δυνατότητά μας, για λήψη νοητικών αποφάσεων.
Συνείδηση και σκέψη
Οι άνθρωποι είναι μόνο ένα από τα εννέα είδη που περνούν το τεστ του καθρέφτη, το οποίο εξετάζει εάν ένα ζώο αναγνωρίζει την αντανάκλαση του ως εικόνα του εαυτού του- μαζί με όλους τους άλλους μεγάλους πιθήκους (γορίλες, χιμπαντζήδες, ουραγκοτάγκους), τα Ρινοδέλφινα, τους ασιατικούς ελέφαντες, τις καρακάξες και τις όρκες. Τα περισσότερα ανθρώπινα παιδιά περνούν τη δοκιμή με τον καθρέφτη σε ηλικία 18 μηνών. Εντούτοις, η αξιοπιστία αυτής της δοκιμής έχει αμφισβητηθεί.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τον εξωτερικό κόσμο μέσω των αισθήσεων, και κάθε μεμονωμένος άνθρωπος επηρεάζεται πολύ από την εμπειρία του. Οι άνθρωποι κατέχουν συνείδηση και μυαλό, το οποίο αντιστοιχεί στη διανοητική διαδικασία της σκέψης. Επίσης έχουν ικανότητες όπως η ευαισθησία, η σοφία, και τη δυνατότητα να αντιλαμβάνονται τη σχέση μεταξύ του εαυτού τους και του περιβάλλοντός του. Ο βαθμός στον οποίο το μυαλό κατασκευάζει ή δοκιμάζει τον εξωτερικό κόσμο είναι ένα ζήτημα που απασχολεί διαχρονικά.
Οι άνθρωποι μελετούν τις πιο φυσικές πτυχές του μυαλού και του εγκεφάλου, και κατ' επέκταση του νευρικού συστήματος, στον τομέα της νευρολογίας, τη συμπεριφορά στον τομέα της ψυχολογίας. Η ψυχολογία δεν αναφέρεται απαραιτήτως στον εγκέφαλο ή το νευρικό σύστημα και μπορεί να πλαισιωθεί καθαρά από την άποψη ότι η ψυχολογική κατάσταση οφείλεται στην επεξεργασία πληροφοριών από το μυαλό. Όλο και περισσότερο, εντούτοις, η κατανόηση των λειτουργιών του εγκεφάλου περιλαμβάνεται στις ψυχολογικές θεωρίες και την πρακτική, ιδιαίτερα σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η νευροψυχολογία, και η γνωστική νευρολογία.
Η φύση της σκέψης είναι κεντρική στην ψυχολογία και τους σχετικούς τομείς. Η γνωστική ψυχολογία εξετάζει τη διαδικασία της σκέψης, τις διανοητικές διαδικασίες και την ελλοχεύουσα συμπεριφορά. Χρησιμοποιεί την επεξεργασία πληροφοριών ως πλαίσιο για να εξετάζει το μυαλό. Η αντίληψη, η εκμάθηση, η επίλυση προβλήματος, η μνήμη, η προσοχή, η γλώσσα και η συγκίνηση είναι όλες καλά εξετασμένες περιοχές επίσης. Η γνωστική ψυχολογία συνδέεται με μια Σχολή Διαλογισμού γνωστή ως cognitivism, οι υποστηρικτές της οποίας υποστηρίζουν ένα πρότυπο επεξεργασίας πληροφοριών της διανοητικής λειτουργίας, που ενημερώνεται από τον θετικισμό και την πειραματική ψυχολογία. Οι τεχνικές και τα πρότυπα από τη γνωστική ψυχολογία εφαρμόζονται ευρέως και διαμορφώνουν το στήριγμα των ψυχολογικών θεωριών σε πολλούς τομείς και της έρευνας και της εφαρμοσμένης ψυχολογίας. Κατά ένα μεγάλο μέρος εστιάζοντας στην ανάπτυξη του ανθρώπινου μυαλού μέσω του κύκλου ζωής, η αναπτυξιακή ψυχολογία επιδιώκει να καταλάβει πώς οι άνθρωποι μπορούν να αντιληφθούν, να καταλάβουν και να ενεργήσουν μέσα στον κόσμο και πώς αυτές οι διαδικασίες αλλάζουν καθώς γερνούν. Αυτό μπορεί να εστιάσει στη διανοητική, γνωστική, νευρική, κοινωνική, ή ηθική ανάπτυξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινη εξέλιξη
Corriere della Sera
Η Corriere della Sera είναι μια ιταλική ημερήσια εφημερίδα. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο Μιλάνο στις 5 Μαρτίου 1876 και σύμφωνα με μια στατιστική έρευνα του 2005, είχε την μεγαλύτερη κυκλοφορία μεταξύ των ιταλικών εφημερίδων, περίπου 620.000 αντίτυπα.
Ο ιδρυτής και πρώτος εκδότης της εφημερίδας ήταν ο Εουτζένιο Τορέλι Βιολιέρε, ωστόσο η μετατροπή της Corriere della Sera με την μεγαλύτερη επιρροή και ευανάγνωστη εφημερίδα στην Ιταλία ανήκει κυρίως στον Λουίτζι Αλμπερτίνι, ο οποίος την διεύθυνε από το 1900 εως το 1925. Έφτασε σε κυκλοφορία άνω του 1 εκατομμυρίου αντίτυπα υπό την ηγεσία του Αλμπερτίνι, ο οποίος υπήρξε ένας ισχυρός αντίπαλος του σοσιαλισμού και του πρωθυπουργού Τζιοβάνι Τζιολίτι. Η αντίθεσή του στο φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι ανάγκασε τους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες να τον αντικαταστήσουν το 1925.
Οι σημερινοί κύριοι ανταγωνιστές της εφημερίδας είναι η La Repubblica της Ρώμης και η La Stampa του Τορίνο.
Κώστας Καντζιλιέρης
Ο Κώστας Καντζιλιέρης (Τσερνίτσα (Αρτεμισία) Μεσσηνίας 1945) είναι Έλληνας ερμηνευτής και ερευνητής δημοτικών τραγουδιών.
Συνεργάτης με τον Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο.
Θεωρείται ως μια από τις μεγαλύτερες φωνές της ελληνικής δημοτικής μουσικής και ως μια από τις μεγαλύτερες φωνές της Ελλάδας.
Ιστορικό
Γεννήθηκε το 1945 στην Αρτεμισία Καλαμάτας (Τσερνίτσα) της περιοχής Αλαγονίας του νομού Μεσσηνίας. Η σχέση του με το δημοτικό τραγούδι άρχισε σε πολύ μικρή ηλικία. Μεγάλωσε στην Καλαμάτα, όπου είχε τις πρώτες του συστηματικές μουσικές εμπειρίες, συμμετέχοντας στη χορωδία «Ορφέας».
Στο οικογενειακό του περιβάλλον υπήρχαν αρκετοί καλλίφωνοι και γλεντζέδες. Τα καλοκαίρια στα γλέντια ακολουθούσε τον πατέρα του, ο οποίος έστηνε υπαίθριο μαγαζί στα πανηγύρια του Ταΰγετου και στα περίχωρα της Καλαμάτας. Εκεί άκουγε ζωντανά τους μουσικούς της περιοχής, αλλά και όσους έρχονταν από όλη την Μεσσηνία, την Λακωνία και την Αρκαδία.
Ήρθε στην Αθήνα το 1963. Παρακολούθησε για πέντε χρόνια μαθήματα Βυζαντινής μουσικής και Δημοτικού τραγουδιού στο "Σύλλογο προς διάδοση της Εθνικής Μουσικής" (ΚΕΠΕΜ) του Σίμωνα Καρά, του οποίου υπήρξε μέλος της χορωδίας και συνεχίζει τη συνεργασία του μέχρι σήμερα, ενώ συνεργάζεται με φορείς και σωματεία στην Πετρούπολη για την ανάδειξη της ελληνικής μουσικής παράδοσης.
Υποδοχή
Το φαινόμενο και η φωνή του αξίζει μεγάλη προσοχή, η μεγάλη έκταση της, η δύναμή της, το ρωμαλέο μεταλλό της, ο ανδρισμός της, η αβίαστη πλαστικότητα της και η ένρινη βυζαντινή χρειά της την καθιστούν μοναδική έως ανεπανάληπτη.
Δραστηριότητα
Ασχολείται με την έρευνα, την καταγραφή και την ερμηνεία δημοτικών τραγουδιών του Μοριά.
Κρατικός Αερολιμένας Νέας Αγχιάλου
Το αεροδρόμιο έχει εξυπηρετήσει στο παρελθόν την αεροπορική σύνδεση Βόλου - Αθήνας καθώς και ναυλωμένες πτήσεις (charter) από πολλά μέρη της Ευρώπης.
Ο νέος αεροσταθμός
Το νέο κτήριο του αεροσταθμού λειτουργεί από το τέλος του 2010. Στο νέο κτήριο λειτουργούν κατάστημα αφορολογήτων ειδών (duty free), γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων, κατάστημα ειδών περιπτέρου καθώς και κυλικείο. Στον σχεδιασμό που έχει γίνει περιλαμβάνει το ισόγειο όπου είναι η αίθουσα αναμονής και 10 θύρες εισόδου και εξόδου καθώς και άνω όροφο, όπου στεγάζεται το εστιατόριο. Ο περιβάλλον χώρος έχει εμβαδόν 24.000 τ.μ. ενώ διατίθεται φυλαγμένος χώρος στάθμευσης.
Υποδομές
Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 25 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας. Έχει έναν διάδρομο με διεύθυνση 08/26 και ασφάλτινη επιφάνεια. Το μήκος του διαδρόμου είναι 2.759 μέτρα, ενώ το πλάτος του 45 μ. Σχεδιάζεται η επέκταση του κατά τα ακόλουθα χρόνια ώστε να εξυπηρετεί τις αυξανόμενες ανάγκες του. Το σχέδιο εκπονείται σε πλαίσιο έξι φάσεων.
Συγκοινωνία
Με αυτοκίνητο η πρόσβαση στον αερολιμένα είναι εύκολη ακολουθώντας τη ειδική σήμανση που υπάρχει κατά μήκος της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης, με την είσοδο του επιβατικού αεροσταθμού να είναι από τη πλευρά της εθνικής οδού.
Το Υπεραστικό ΚΤΕΛ Βόλου έχει καθιερώσει ειδικά δρομολόγια, τα οποία ξεκινούν από τον Βόλο, 2 ώρες πριν από κάθε πτήση. Για να δείτε τα δρομολόγια του Υπεραστικού ΚΤΕΛ Βόλου για την θερινή περίοδο 2023 πατήστε εδώ: https://ktelvolou.gr/el/routes/map/&map=airport
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεας Αγχιαλου Αερολιμενας Αερολιμενας
Γεωργιανοί στην Κύπρο
Οι εθνοτικοί Γεωργιανοί στην Κύπρο αριθμούν περίπου 5.000 έως 6.000 άτομα. Κατοικούν κυρίως στη Λευκωσία και τη γύρω περιοχή, ενώ αρκετοί από αυτούς ήρθαν στη Κύπρο τη δεκαετία του 1990.
Παραπομπές
Κυπρος
Συμμετοχή της Κολομβίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Κολομβία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η εικοστή εμφάνισή της στους αγώνες.
Παραπομπές
Κολομβία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μαδύτου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μαδύτου ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων, στη χιλιομετρική θέση 60,000 από το σταθμό Λαυρίου. Βρισκόταν στην πλατεία Λαυρίου στην Νέα Φιλαδέλφεια (πλησίον στάσης ΟΣΥ Μάδυτος) και πήρε το όνομά του από τη συνοικία της (Νέας) Μαδύτου, την περιοχή της οποίας εξυπηρετούσε. Η ακριβής ημερομηνία εγκαινίων του σταθμού είναι άγνωστη και εικάζεται ότι ήταν το 1931. Έκλεισε το 1957, μαζί με τη γραμμή Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων.
Μαδυτος Μαδυτος Μαδυτος
Υπερρεαλισμός
Ο υπερρεαλισμός ή σουρεαλισμός, από τις γαλλικές λέξεις sur (επάνω, επί) και réalisme (ρεαλισμός, πραγματικότητα) όπου στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «πάνω ή πέρα από την πραγματικότητα», ήταν ένα κίνημα που αναπτύχθηκε κυρίως στο χώρο της λογοτεχνίας αλλά εξελίχθηκε σε ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό και πολιτικό ρεύμα. Άνθισε κατά κύριο λόγο στη Γαλλία των αρχών του 20ου αιώνα, κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. Στη φύση του επαναστατικό κίνημα, ο υπερρεαλισμός επιδίωξε πολλές ριζοσπαστικές αλλαγές στο χώρο της τέχνης αλλά και της σκέψης γενικότερα, ασκώντας επίδραση σε μεταγενέστερες γενιές καλλιτεχνών. Τα μέλη του αντέδρασαν σε αυτό που οι ίδιοι ερμήνευαν ως μία βαθιά κρίση του Δυτικού πολιτισμού, προτείνοντας μία ευρύτερη αναθεώρηση των αξιών, σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής, στηριζόμενοι στις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Φρόυντ και στα πολιτικά ιδεώδη του Μαρξισμού. Ως κύριο μέσο έκφρασης, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στις εικαστικές τέχνες, προέβαλαν τον «αυτοματισμό», επιδιώκοντας τη διερεύνηση του ασυνείδητου, την απελευθέρωση της φαντασίας «με την απουσία κάθε ελέγχου από τη λογική» και διακηρύτοντας τον απόλυτο μη κομφορμισμό.
Οι καλλιτέχνες που διαμόρφωσαν το κίνημα καταγράφηκαν στο πρώτο Μανιφέστο του υπερρεαλισμού (1924) του Αντρέ Μπρετόν, καθώς και στην πραγματεία Une Vague de rêves (1924) του Λουί Αραγκόν, ενώ συμμετείχαν ενεργά στα περιοδικά La Révolution surréaliste και Litterature που εξέδιδε η υπερρεαλιστική ομάδα. Ο Μπρετόν αναγνωρίζεται ως κεντρική φυσιογνωμία και ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς τού κινήματος, ενώ άλλα διακεκριμένα μέλη υπήρξαν οι ποιητές Πωλ Ελυάρ, Ρενέ Κρεβέλ, Ρομπέρ Ντεσνός, Μπενζαμίν Περέ, Ροζέ Βιτράκ, όπως και οι καλλιτέχνες Μαξ Ερνστ, Μαν Ραίη, Ζαν Αρπ, Αντρέ Μασόν και Χουάν Μιρό. Πολλοί από τους πρώιμους υπερρεαλιστές προήλθαν από το προγενέστερο κίνημα του Ντανταϊσμού.
Ορισμός
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης το 1920 από τον Πωλ Ντερμέ στην επιθεώρηση L' Esprit Nouveau και τέσσερα χρόνια αργότερα από τον Yvan Goll, ως τίτλος ενός βραχύβιου περιοδικού που εξέδωσε. Στο ίδιο το Σουρρεαλιστικό Μανιφέστο που δημοσιεύτηκε το 1924, ο Μπρετόν έδωσε στη λέξη τον ακόλουθο ορισμό:
Σουρρεαλισμός, ουσ. αρ. Αυτοματισμός ψυχικός, καθαρός, με τον οποίο προτίθεται κανείς να εκφράσει είτε προφορικά είτε γραπτά, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, την πραγματική λειτουργία της σκέψης. Υπαγόρευση της σκέψης, με την απουσία κάθε ελέγχου από τη λογική, έξω από κάθε προκατάληψη αισθητική ή ηθική. Εγκυκλ. Φιλοσ. Ο σουρεαλισμός στηρίζεται στην πίστη στην ανώτερη πραγματικότητα ορισμένων τύπων συσχετισμών αγνοημένων ως τώρα, στην παντοδυναμία του ονείρου. Στο αδιάφορο παιχνίδι της σκέψης. Τείνει να καταλύσει όλους τους άλλους ψυχικούς μηχανισμούς και να υποκατασταθεί στη θέση της στη λύση των κυριότερων προβλημάτων της ζωής.
Συχνά ο όρος χρησιμοποιείται με διαφορετικούς τρόπους για να υποδηλώσει κάτι φανταστικό, αλλόκοτο, παράλογο ή τρελό. Η απλοϊκή αυτή χρήση του όρου είναι ανεπαρκής για την περιγραφή του υπερρεαλιστικού κινήματος, έχει παρ'όλα αυτά ενσωματωθεί στην καθομιλουμένη (π.χ. "...ήταν μια εντελώς σουρρεαλιστική σκηνή!").
Η γέννηση του υπερρεαλισμού
Ο υπερρεαλισμός γεννήθηκε στο Παρίσι και αναπτύχθηκε ως επί το πλείστον από νεαρούς ποιητές της εποχής, κυρίως από την ομάδα που διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό Litterature στο διάστημα 1919-1924, διαμορφώνοντας την τάση που αργότερα οδήγησε στη δημοσίευση ενός Μανιφέστου που ανήγγειλε τη δημιουργία ενός νέου κινήματος. Βασικές επιρροές αυτής της πρώιμης υπερρεαλιστικής ομάδας υπήρξαν οι Ρεμπώ, Λωτρεαμόν και Μαλλαρμέ, αλλά και σύχρονοι λογοτέχνες της εποχής όπως ο Απολλιναίρ και Πιέρ Ρεβερντύ. Άλλες σαφείς επιρροές προήλθαν από τον γερμανικό Ρομαντισμό αλλά και το αγγλικό γοτθικό μυθιστόρημα. Το περιοδικό Litterature ήταν αρχικά υπό τη διεύθυνση των Λουί Αραγκόν, Αντρέ Μπρετόν και Φιλίπ Σουπώ και συνεργάστηκε με πρωτοποριακούς αλλά και περισσότερο παραδοσιακούς καλλιτέχνες. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, και με τον ερχομό στο Παρίσι του Τριστάν Τζαρά, ενός από τους πρωτεργάτες του κινήματος του ντανταϊσμού, το περιοδικό ακολούθησε ένα δρόμο περισσότερο επαναστατικό, αντίθετα σε όλα τα ρεύματα της τέχνης που προηγήθηκαν και κυρίως αντίθετα στο κατεστημένο της εποχής και την αδρανή αστική τάξη. Η δυσπιστία απέναντι στον ορθολογισμό και τις τυπικές συμβάσεις που αποτελούσαν «ιερές» αξίες για την εποχή και για αρκετούς καλλιτέχνες της πρωτοπορίας, αποτέλεσε τη βάση για την εξερεύνηση του χώρου του ασυνείδητου και του ονείρου. Υπό αυτές τις συνθήκες καθιερώθηκε και η μέθοδος της αυτόματης γραφής, η οποία έδωσε το πρώτο γνήσια υπερρεαλιστικό έργο, τα Μαγνητικά Πεδία (Les Champs Magnetiques, 1920) των Αντρέ Μπρετόν και Φιλίπ Σουπώ. Πυρήνα των υπερρεαλιστικών ιδεών αποτέλεσαν παράλληλα οι θεωρίες του Φρόυντ, αν και οι υπερρεαλιστές δεν ενδιαφέρονταν για τις θεραπευτικές δυνατότητες της ψυχαναλυτικής μεθόδου, αλλά για τα όνειρα ως καταστάσεις απελευθέρωσης της ανθρώπινης φαντασίας.
Από τον Μάρτιο του 1922, ο Αντρέ Μπρετόν ανέλαβε αποκλειστικά τη διεύθυνση της Litterature και οδήγησε στην οριστική ρήξη τού περιοδικού με την πρωτοπορία της εποχής όπως και με τον ντανταϊσμό, τον οποίο αποκήρυξε δημόσια (Littérature, no. 2, Απρίλιος 1922). Κύρια αιτία της ρήξης με το Νταντά ήταν η διαφωνία σχετικά με το αν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει αποδεκτό ή όχι, με δεδομένη την προσήλωση των υπερρεαλιστών στον αυτοματισμό και στις φροϋδικές θεωρίες. Παρά το γεγονός πως ο υπερρεαλισμός διαμορφώθηκε όντας άρρηκτα συνδεδεμένος με το ρεύμα τού ντανταϊσμού, τα μέλη του δεν χαρακτηρίζονταν από τον αρνητισμό των ντανταϊστών, αλλά αναζητούσαν ένα κοινωνικό όραμα και μια κατεύθυνση έκφρασης απαλλαγμένη από κάθε είδους λογικά τεχνάσματα. Κατά την περίοδο αυτή, η ομάδα των υπερρεαλιστών εμπλουτίστηκε με τη συμμετοχή αρκετών καλλιτεχνών, όπως του φωτογράφου Μαν Ραίη από τη Νέα Υόρκη, του ζωγράφου Φράνσις Πικαμπιά που επιμελήθηκε όλα τα εξώφυλλα της Litterature, του ποιητή Πωλ Ελυάρ, του Μαρσέλ Ντυσάν και του Μαξ Ερνστ από την Κολωνία, διαμορφώνοντας τον πρώτο πολύ ισχυρό πυρήνα του υπερρεαλισμού. Η Litterature υπήρξε όργανο τού κινήματος και μέσα από τις σελίδες του εκφράστηκαν τα ιδεώδη του υπερρεαλισμού, δημοσιεύοντας ποικίλα κείμενα – κυρίως ποιήματα – που αποτελούσαν ως επί το πλείστον προϊόντα αυτόματης γραφής. Την ίδια περίοδο, η ομάδα των υπερρεαλιστών ξεκίνησε να διοργανώνει τακτικές συγκεντρώσεις των μελών αλλά και να εμφανίζεται σε ομαδικές εκδηλώσεις, καθιερώνοντας ομαδικά παιχνίδια και ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο τη συνοχή της.
Τον Ιούνιο του 1924 το κίνημα περιλάμβανε επιπλέον στους κόλπους του, τους ποιητές Μπεντζαμέν Περέ, Ρομπέρ Ντεσνός, Ροζέ Βιτράκ, Μαξ Μορίζ, Ζωρζ Λεμπούρ, Ζοζέφ Ντελτέιγ, Ζακ Μπαρόν και Ρενέ Κρεβέλ. Στην πορεία των επόμενων χρόνων συνέβησαν αρκετές ανακατατάξεις, με αποχωρήσεις μελών και συμμετοχή νέων προσώπων. Στο Βέλγιο διαμορφώθηκε παράλληλα μία αυτόνομη υπερρεαλιστική ομάδα που έλαβε επίσημη αναγνώριση το 1926. Μέλη της υπήρξαν οι εκδότες των ντανταϊστικών περιοδικών œsophage (1925) και Marie (1926), ο ζωγράφος Ρενέ Μαγκρίτ, ο καλλιτέχνης και ποιητής ΕLT Messens, οι Paul Nougé (1895–1967), Marcel Lecomte (1900–66) και Camille Goemans (1900–60), καθώς και ο μουσικός André Souris. Οι Goemans και Μαγκρίτ εγκαταστάθηκαν αργότερα στο Παρίσι έχοντας αξιοσημείωτη συμβολή στην υπερρεαλιστική ομάδα της πρωτεύουσας. Ο πρώτος υπήρξε ο ιδρυτής μίας ομώνυμης γκαλερί όπου διοργανώνονταν υπερρεαλιστικές εκθέσεις, ενώ ο Μαγκρίτ αποτέλεσε σημαντικό εκπρόσωπο της ομάδας, συνεισφέροντας στην επιθεώρηση La Révolution surréaliste.
Η περίοδος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Πολλοί ιστορικοί θεωρούν πάντως αυτή την περίοδο ως την αρχή της πτώσης του υπερρεαλιστικού κινήματος. Με τη λήξη του πολέμου, ο Μπρετόν επιστρέφει στο Παρίσι όπου ξεκινά ένας νέος κύκλος δραστηριοτήτων. Κύριος στόχος του είναι να αποσυνδεθεί ο υπερρεαλισμός από τον χαρακτήρα ενός απλώς αισθητικού κινήματος και να προβάλλει περισσότερο ένα ιδεολογικό περιεχόμενο. Συχνά επισημαίνει την ανάγκη του να ζεί κανείς τον υπερρεαλισμό.
Τα Μανιφέστα του Υπερρεαλισμού
Το Σουρρεαλιστικό Μανιφέστο του Αντρέ Μπρετόν εμφανίστηκε το 1924. Μέσα σε αυτό το εκτεταμένο κείμενο αποτυπώνονται οι φιλοδοξίες και οι σκοποί του υπερρεαλισμού. Η φαντασία, η τρέλα, το ασυνείδητο και η παντοδυναμία του ονειρικού στοιχείου αποτελούν τα προπύργια της υπερρεαλιστικής οπτικής. Αποδίδονται ακόμα ιδιαίτερες τιμές στον Σίγκμουντ Φρόυντ, που είναι ο πρώτος αναλυτής των ονείρων, ως μέσο για την κατανόηση του ατόμου. Ο σουρρεαλισμός γίνεται κήρυκας της απαλλαγής του ανθρώπου από τον έλεγχο της λογικής και από κάθε επιταγή ηθικής τάξης. Βασικό στοιχείο του αποτελεί ακόμα η αντίθεση στον Χριστιανισμό και τον καρτεσιανισμό, που σύμφωνα με τη θεωρία του υπερρεαλισμού παραλύουν όλη τη σκέψη της Δύσης. Το 1930 παρουσιάστηκε το Δεύτερο Μανιφέστο. Αυτό στρέφεται πιο έντονα στην ερμητική και αλχημιστική παράδοση, χωρίς βέβαια να εγκαταλείπεται ο αντιχριστιανισμός και ο αριστερισμός.
Το τέλος του Υπερρεαλισμού
Πολλοί ιστορικοί θεωρούν την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ως την αρχή του τέλους για τον υπερρεαλισμό. Ως οργανωμένο κίνημα θα περάσει κρίση μετά το θάνατο του Αντρέ Μπρετόν το 1966, και θα υπάρξουν κάποιοι που θα αναγγείλουν το τέλος του ως οργανωμένη δραστηριότητα το 1969. Παρ' όλα αυτά, ο υπερρεαλισμός, αποκεντρωμένος πια, συνεχίζεται μέχρι σήμερα με διάφορες ομάδες ανά τον κόσμο (Πράγα, Σικάγο, Λονδίνο, Παρίσι, Στοκχόλμη, Μαδρίτη, Αθήνα κ.ά.).
Πολιτική και Υπερρεαλισμός
Το υπερρεαλιστικό κίνημα, πέρα από την καλλιτεχνική του διάσταση, χαρακτηρίστηκε και από έντονη πολιτική δράση. Οι υπερρεαλιστές είχαν δύο κύρια συνθήματα: "Να αλλάξουμε τη ζωή" (Ρεμπώ) και "Να αλλάξουμε τον κόσμο" (Καρλ Μαρξ). Η πολιτική θέση του υπερρεαλισμού, αν και αρχικά είχε αναρχική απόχρωση, δεν άργησε να προσανατολιστεί στα κόμματα της άκρας αριστεράς διεκδικώντας δεσμούς με το μαρξισμό. Στα τέλη του 1929 μάλιστα, προσχωρούν επίσημα στο γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα, γεγονός που σφραγίζεται και με την έκδοση του περιοδικού "Ο Σουρρεαλισμός στην υπηρεσία της Επανάστασης" (Le Surrealisme au service de la Revolution).
Αυτoματισμός
Ο υπερρεαλιστικός αυτοματισμός αποτελεί τη διαδικασία γραφής ή σχεδίασης κατά την οποία ο δημιουργός λειτουργεί αυθόρμητα, προβάλλοντας με αυτό τον τρόπο το ασυνείδητο, χωρίς κανένα στοιχείο αυτολογοκρισίας ή ηθικού και αισθητικού περιορισμού.
Ο αυτοματισμός αναπτύχθηκε κυρίως στη γραφή και τη ζωγραφική. Η αυτόματη γραφή προέρχεται από τον μυστικιστικό αυτοματισμό και ειδικότερα την πρακτική των μελλοντολόγων κατά την οποία, όπως ισχυρίζονται, καταγράφουν τα μηνύματα που λαμβάνουν από πνεύματα. Στην περίπτωση του υπερρεαλισμού ωστόσο, αποτελεί απλά μέσο έκφρασης του ασυνειδήτου, μέσω της χρήσης λέξεων με τυχαίο και αυθόρμητο τρόπο, επιτυγχάνοντας έτσι τη δημιουργία παράλογων και φανταστικών εικόνων, χωρίς απαραίτητα λογική σύνδεση μεταξύ τους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτόματης γραφής αποτελούν τα Μαγνητικά Πεδία των Αντρέ Μπρετόν και Φιλίπ Σουπώ, το πρώτο αμιγώς αυτόματο υπερρεαλιστικό κείμενο.
Στην Ελλάδα, η Υψικάμινος του Ανδρέα Εμπειρίκου αποτελεί ίσως το μοναδικό κείμενο αυτόματης γραφής.
Στο σχέδιο, η αυτόματη μέθοδος συνίσταται σε ένα είδος τυχαίας μετακίνησης του πινέλου πάνω στο χαρτί. Ο Αντρέ Μασόν φαίνεται πως ήταν από τους πρώτους χρήστες της μεθόδου, η οποία επεκτάθηκε και στην ζωγραφική με κυρίως εκφραστές τους Χουάν Μιρό και Ζαν Αρπ.
Υπερρεαλιστές καλλιτέχνες
Καλλιτέχνες που δραστηριοποιήθηκαν στις τάξεις του υπερρεαλιστικού κινήματος στις αρχές του:
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Καστέλλι Παλαιοχωρίου Χαλκιδικής
thumb Στο Καστέλλι (βυζ,Castelli) βρίσκεται στην περιοχή του Νέπωσι και είναι κτισμένο κατά τον 5ο μ.Χ. αιώνα σε θέση κατοικημένη με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα τουλάχιστον από το 1500 π.Χ.
Η ονομασία Νέπωσι προέρχεται πιθανώς από το λατινικό nepos που σημαίνει εγγονός είτε στην ύστερη λατινική ανιψιός, στα ελληνικά η λέξη Νέπους έχει την έννοια νεογνών από όπου προέρχεται και ο νεποτισμός δηλ. η συγγενοκρατία. Άλλες εκδοχές είναι να προήλθε από το Νέ-πω(ου)σι, σημ. πυκνή ομίχλη (πούσι, το: τουρκ. pus: ομίχλη, καταχνιά) ή από το σλαβικό νε(μ)πο(σ)ι (nebois, σημ. ισχυρός - δυνατός).
Το παλαιότερο εύρημα στην περιοχή, είναι ένα μυκηναϊκό μελαμβαθές κεραμικό όστρακο.
Τα συμπεράσματα από την επιφανειακή μέχρι στιγμής μελέτη του κάστρου είναι τα εξής : Στην κορυφή ενός οχυρού λόφου, φύσει και θέσει απόρθητου, είναι κτισμένο το κάστρο Καστέλλι, όπως το ονομάζουν οι Παλαιοχωρινοί, το μεγαλύτερο στη Χαλκιδική. Η μόνη σύνδεση του λόφου με το βουνό είναι ένα στενό απόκρημνο μονοπάτι. Βρέχεται από τρεις πλευρές από τον «Παλαιοχωρινό λάκκο», βασικό παραπόταμο του Χαβρία, που ρέει στο βάθος χαράδρας 30 - 40 μέτρων. Περιβάλλεται σε μεγάλη ακτίνα από τοπίο με πυκνή βλάστηση.
Το κάστρο καταλαμβάνει έκταση 15 στρεμμάτων (σε επίπεδο) και περιστοιχίζεται από τείχος μήκους 800 - 1000 μέτρων περίπου και ύψους 4 - 5 μέτρων. Το τείχος φαίνεται να έχει τρεις οικοδομικές φάσεις, που ξεχωρίζουν στο ύψος και δείχνουν πόσες φορές ανακατασκευάσθηκε μετά από καταστροφές. Κτίστηκε κατά τον 5ο αι μ.Χ. σε θέση κατοικημένη τουλάχιστον από το 1500 π.Χ. Το κάστρο έπαθε σοβαρές ζημιές, ίσως κατά τον 6ο αι. και πρέπει να εγκαταλείφθηκε.
Υπάρχει τοπικός λαϊκός μύθος για τον ισχυρό βασιλιά «Νέπους» ο οποίος, σε συνδυασμό με τα ανασκαφικά ευρήματα (χρονολόγηση κατασκευής) ενισχύει τη σκέψη ότι το κάστρο αναφέρεται στον Flavius Julius Nepos (430-480) που ήταν ο τελευταίος νόμιμος αυτοκράτορας (474-475 και εξόριστος το 474 - 480) του Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους.
Επίσης λόγω της ύπαρξης και του ποταμού Χαβρία στην περιοχή υπάρχει και η εικασία να συνδέεται με τον Αθηναίος στρατηγό Χαβρία(420 π.Χ. - 357 π.Χ.) του οποίου την βιογραφία (Χαβρίας 1.1-4.3) έγραψε ο Κορνήλιος Νέπως (Cornelius Nepos - Ρωμαίος ιστορικός και βιογράφος του 1ου π.Χ. αι.)
Κατά τη δεκαετία του 910 μ.Χ. πρέπει να είχε ήδη επισκευασθεί και στο εσωτερικό του είχε αναπτυχθεί μεγάλο χωριό. Αυτή την περίοδο, περίοδο εντάσεως των βυζαντινο-βουλγαρικών πολέμων, πρέπει να ήταν ένα από τα βασικά στρατιωτικά ερείσματα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στην κεντρική Χαλκιδική. Ακολούθησε νέα καταστροφή και νέα μικροεπισκευή του. Περίπου στα μέσα του 14ου αι. πρέπει να εγκαταλείφθηκε οριστικά.
Επίσης έχει βρεθεί κτητορική επιγραφή (δύο μαρμάρινα τεμάχια) τών βυζαντινών επισκευών του κάστρου, χρονολόγησης περί το 915, με αναφορά στον βυζαντινό αυτοκράτορα Κων/νο Ζ΄ Πορφυρογέννητο και την συμβασίλισσα μητέρα του Ζωή Καρβουνοψίνα που αναφέρει (βλ. φωτογραφία): thumb «[...](θεο)φύλακτον κάστρον [...]»
«[...](ευ)τυχούς [...]»
«[...](κωνσταντίνο)υ και Ζωής [..]»
«[...]μιχαήλ πατρι(κίου)[...]»
«[...]τούτους τ(ους)[...]»
«[...](έτου)ς syk[...]»
Πιττάκιο του σημερινού (2011) Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου Α' αποδέχεται τη συνέχεια μεταξύ Καστελλίου και Παλαιοχωρίου. Αναφέρει σχετικά «Παλαιοχώριον, το θεοφύλακτο Κάστρο».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Αναστάσιος Γεωργιάδης Λευκίας
Ο Αναστάσιος Γεωργιάδης Λευκίας (1773-1853) ήταν Έλληνας ευεργέτης, καθηγητής πανεπιστημίου και ιατρός. Παρά την ιδιότητα του ως ιατρού ενσάρκωσε το ιδανικό πρότυπο του Homo Universalis.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Φιλιππούπολη της Θράκης το 1773 και φοίτησε στο γυμνάσιο που δίδασκε ο Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων. Μετά την αποφοίτηση του δίδαξε ως υποδιδάσκαλος και το 1797 μετακόμισε στο Βουκουρέστι συνεχίζοντας την εκπαίδευση του κοντά στον Λάμπρο Φωτιάδη. Εκεί έμαθε λατινικά, γαλλικά και γερμανικά. Από εκεί μετέβη στην Βιέννη το 1802 και στην Ιένα το 1805 όπου σπούδασε ιατρική. Το 1806 αναγορεύθηκε διδάκτωρ ιατρικής και χειρουργικής στην Ιένα, και ένα χρόνο αργότερα ανακηρύχθηκε μέλος της εν Ιένη εταιρείας ορυκτολόγων και της εν Άλη (Halae) των της φύσεως περιέργων, που δείχνει το ενδιαφέρον του και για άλλες επιστήμες.
Το 1807 επέστρεψε στην Βιέννη όπου ασχολήθηκε με μελέτες, εκδίδοντας συγγράμματα στα ελληνικά και λατινικά. Διέμεινε για σύντομο διάστημα από το 1810 στο Παρίσι και χάρη στο έργο του ανακηρύχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Societe medicale de l’emulation de Paris. Επέστρεψε στο Βουκουρέστι, όπου εργάστηκε ως ιατρός για μια δεκαετία. Κατά την παρουσία του εκεί βοήθησε στον αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης στηρίζοντας του κίνημα του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Μετά την αποτυχία του κινήματος αυτού, μετέβη στην Τρανσυλβανία και ασχολήθκε με το συγγραφικό του έργο και το ιατρικό επάγγελμα. Κατά διαστήματα μετέβαινε στη Βιέννη για να εμψυχώσει τους εκεί Έλληνες ώστε να επαναστατήσουν, ενώ το 1826 επέστρεψε και πάλι στο Βουκουρέστι. Μετά από τρία χρόνια, το 1829, κατέφυγε στη Στεφανούπολη της Τρανσυλβανίας και ασχολήθηκε με το συγγραφικό του έργο.
Έφυγε από τον τόπο όπου διέμενε, και το 1830 πήγε και πάλι στη Βιέννη και το 1831 στο Παρίσι, όπου προέβη σε εκτυπώσεις έργων του. Το 1832 πήγε στο Μόναχο και εκφώνησε λόγο στον ορθόδοξο ναό κατά την ονομαστική εορτή του βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα Α΄. Στη συνέχεια επέστρεψε για τελευταία φορά στη Βιέννη.
Μετακόμισε στην Ελλάδα και το 1833, και εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο όπου ασχολήθηκε με την ιατρική αλλά και την ποίηση. Το 1834 ορίστηκε μέλος του Ιατροσυνεδρίου, το 1836 μέλος της Ιατρικής Εταιρείας προτού αργότερα γίνει πρόεδρος της το 1840 και το 1841. Παράλληλα από τον Σεπτέμβριο του 1835 ήταν μέλος της Γαλλικής Ιατρικής Ακαδημίας και της Ελληνικής Φυσικοϊατρικής Εταιρείας. Το 1837 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της Ιστορίας της Ιατρικής, αργότερα της γενικής παθολογίας και θεραπευτικής. Διετέλεσε πρώτος σχολάρχης (κοσμήτωρ) της Ιατρικής Σχολής έως το 1841.
Το 1837 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Φυσικοϊστορικής Εταιρείας της Βόννης, ενώ εξελέγη πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Φυσικής Ιστορίας. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο μέχρι το 1847 όταν και αποχώρησε για πολιτικούς λόγους, ενώ του απονεμήθηκε ο τίτλος του ομότιμου καθηγητή, πρώτου στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου. Ως αναγνώριση της προσφοράς του στο έθνος, του απονεμήθηκε ο αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος από τον Βασιλιά Όθων Α΄. Απεβίωσε στις 13 Ιουνίου 1853 στην Αθήνα και δώρισε όλη του την περιουσία, αμπέλια και οικόπεδα στο Φάληρο, στο Πανεπιστήμιο, αφήνοντας ακόμη και την κόρη του χωρίς περιουσία.
Απόψεις
Είχε την άποψη πως οι Έλληνες θα έπρεπε να διδάσκονται την αρχαία ελληνική γλώσσα μιας και μέσω αυτής θα διατηρηθεί η ιδιοσυγκρασία του έθνους. Θεωρούσε πως η γλώσσα ακολουθεί την πολιτιστική πορεία ενός έθνου και φοβήθηκε πως με την παύση χρησιμοποίησης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, το έθνος θα βρισκόταν σε παρακμή. Για αυτό το λόγο βρέθηκε στο πλευρό του Νεόφυτου Βαμβά και αντιτάχθηκε ιδεολογικά με τον Αδαμάντιο Κοραή. Αντιτάχθηκε ακόμη με τις απόψεις του Εράσμου, σχετικά με την προφορά και την προέλευση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.
Εργογραφία
Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Παναγιώτης Κυριακός
Ο Παναγιώτης Κυριακός (1835-1900) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και ιατρός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1835 όπου και ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Συνέχισε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια το Μονάχου και του Βερολίνου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ για δεύτερη φορά με την διατριβή του σχετικά με την διέκπριση του βραχιονίου κατά τον Langenbeck.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1862 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής Γενικής Παθολογίας και Θεραπευτικής, της Μεθοδολογίας και της Εγκυκλοπαίδειας της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Το 1871 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Ιστορίας της Ιατρικής και της Υγιεινής. Το ακαδημαϊκό έτος 1882-1883 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου.
Επιστημονικό έργο
Συνέγραψε ιατρικές μελέτες και εργασίες. Οι σημαντικότερες από αυτές :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2009-2010
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2009-2010, ήταν το 15ο κατά σειρά Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών. Ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου 2009 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 18 Απριλίου 2010 με τον τελικό μεταξύ του Αθηναϊκού και της Φ.Ε.Α. Ν.Φ./Ν.Χ.. Τον τίτλο κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της η ομάδα του Αθηναϊκού.
Α' φάση
Οι αγώνες της πρώτης φάσης διεξήχθησαν στις 11 Οκτωβρίου 2009.
Β' φάση
Οι αγώνες της δεύτερης φάσης διεξήχθησαν στις 20 Οκτωβρίου (Παγκράτι-Απ. Πτολεμαϊδας και Αστέρας Εξ.-Χανιά), 21 Οκτωβρίου (όλοι οι άλλοι αγώνες) και 22 Οκτωβρίου (Αναγ. Ρυσίου-Εσπερίδες) 2009.
Χωρίς αγώνα προκρίθηκε η Ολυμπιάδα Λάρισας
Γ' φάση
Οι αγώνες της τρίτης φάσης διεξήχθησαν στις 27 Οκτωβρίου (οι πέντε αγώνες) και 11 Νοεμβρίου (Κρόνος Αγ. Δημ.-ΠΑΟ) 2009.
Προημιτελικοί
Οι αγώνες της τέταρτης φάσης διεξήχθησαν στις 4 Νοεμβρίου (Πανιώνιος-Εσπερίδες και Αθηναϊκός-Χανιά που δεν έγινε), 11 Νοεμβρίου (Απ. Πτολεμαΐδας-Παναθλητικός) και στις 18 Νοεμβρίου (Παναθηναϊκός-ΦΕΑ) 2009
*  Τα Χανιά δε μπόρεσαν να μεταβούν στο Βύρωνα λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Τελική φάση, Βέροια
Το φάιναλ 4 διεξήχθη στη Βέροια το διήμερο 17 και 18 Απριλίου 2010
Μεγάλος Τελικός
Τελική κατάταξη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων 2009 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2010
Σιδηροδρομικός Σταθμός Χιλιομετρικού Σημείου 59,120 (Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων)
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Χιλιομετρικού Σημείου 59,120 (Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων) ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων. Βρισκόταν στη Νέα Φιλαδέλφεια και έλαβε το όνομά του από τη χιλιομετρική του θέση από το σταθμό Λαυρίου. Η ακριβής ημερομηνία εγκαινίων του σταθμού είναι άγνωστη και εικάζεται ότι ήταν το 1931. Έκλεισε το 1957, μαζί με τη γραμμή Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων. Βάσει της μελέτης Σουφλιά, ο σταθμός ταυτίζεται με τον σταθμό μετρό Ιφιγενείας (Δεκελείας, Ιφιγενείας και Τατοίου) της αρχικής γραμμής 5.
Παραπομπές
Χιλιομετρικο Σημειο 59,120 (Λαυριου - Αγιων Αναργυρων) Χιλιομετρικο Σημειο 59,120 (Λαυριου - Αγιων Αναργυρων) Χιλιομετρικο Σημειο 59,120 (Λαυριου - Αγιων Αναργυρων)