cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludus Magnus
Αρχιτεκτονική
Το μέγεθος της αρένας ήταν σχετικά μέτριο (αν και ελαφρώς μικρότερο από αυτό του Κολοσσαίου) και είχε περίπου 63 μ. μήκος x 42 μ. πλάτος. Το κοίλο που περιβάλλει την αρένα έχει υπολογιστεί ότι περιλαμβάνει εννέα βαθμίδες, με ένα σύστημα στήριξης από θόλους σκυροδέματος, επάνω από τοίχους σκυροδέματος με πρόσοψη τούβλου. Για να φτάσει κανείς στο κοίλο, θα είχε πρόσβαση από μία μικρή σκάλα. Στη συνέχεια υπήρχαν τελετουργικές είσοδοι, που βρίσκοντο κατά μήκος της μεγάλης εισόδου με μικρότερα ανοίγματα, που βρίσκονται στον μικρό άξονα. Υπήρχαν επίσης υπόγειοι θάλαμοι, που πιθανότατα χρησιμοποιούντο για αποθηκευτικούς σκοπούς. Το θεμέλιο του κοίλου ήταν επίσης υψωμένο 2,75 μ. επάνω από την αρένα, μέσω μίας ορθογώνιας στοάς που την περιβάλλει με κίονες σε δύο ορόφους· οι χαμηλότεροι σε ρυθμό Τοσκάνης χωρίς αυλακωτό τραβερτίνη, ενώ οι επάνω πιθανώς ιωνικοί, χωρίς σωζόμενα κιονόκρανα για επιβεβαίωση. Οι σωζόμενοι ιωνικοί κίονες διαθέτουν χαρακτηριστικά που ανήκουν σε επισκευή, η οποία έγινε αργότερα από την αρχική κατασκευή. Σε όλες τις πλευρές της στοάς υπήρχαν ανοίγματα, με διάφορους μικρούς ορθογώνιους θαλάμους, που θα χρησίμευαν ως χώροι διαβίωσης για τους μονομάχους, καθώς και σκαλοπάτια που οδηγούσαν στον δεύτερο όροφο. Έχουμε επίσης στοιχεία για μια δεύτερη σειρά μικρών χώρων, που βρίσκονται πίσω από τους ορθογώνιους θαλάμους, κατά μήκος της βόρειας και νότιας πλευράς και με πρόσβαση προς τα έξω στον δρόμο, που πιθανότατα χρησιμοποιούντο ως καταστήματα στην αρχαιότητα.
Στη βορειοδυτική γωνία του περιστυλίου έχει αναστηλωθεί μία από τις τέσσερις μικρές, τριγωνικές κρήνες. Βρίσκεται στα κενά μεταξύ του καμπυλωτού τοίχου του κοίλου και της κιονοστοιχίας. Ένας από σκυρόδεμα κύβος παραμένει ανάμεσα σε δύο τοίχους από τούβλα, που συγκλίνουν σε οξεία γωνία.
αριστερά|μικρογραφία|233x233εσ|Η νοτιοανατολική γωνία.
Ένα μεγάλο μέρος των πλινθοδομών ήταν επίσης αρχικά καλυμμένο με μαρμάρινες πλάκες, που αργότερα αφαιρέθηκαν.
Όπως σημειώνεται σε κείμενα και από συνεχιζόμενες ανασκαφές που πραγματοποιούνται ακόμη στο Κολοσσαίο, υπήρχε μία υπόγεια δίοδος, που συνέδεε τη Σχολή Μονομάχων με το Φλαβιανό Αμφιθέατρο. Αυτός ο διάδρομος ήταν πιθανότατα παράλληλος με και επάνω από το έδαφος, ωστόσο, παραμένει εικασία.
Από αρχαιολογικές ανασκαφές
Τα αρχαιολογικά ερείπια της Μεγάλης Σχολής Μονομάχων αντιπροσωπεύουν περίπου λιγότερο από το ήμισυ της αρένας εξάσκησης και των στρατώνων, ενώ το υπόλοιπο κτίριο παραμένει καλυμμένο κάτω από το επίπεδο του δρόμου και άλλα κτίρια. Αυτό που απομένει είναι σε μεγάλο βαθμό το προϊόν μίας οικοδομικής προσπάθειας, που είχε αναληφθεί από τον Αυτοκράτορα Τραϊανό στις αρχές του 2ου αι. Σύμφωνα με τον ιστορικό Κλάριτζ, επί Τραϊανού οι θέσεις των θεατών και το επίπεδο του εδάφους ήταν πιο επάνω, ενώ το επίπεδο της αρένας έχει παραμείνει άθικτο. Επίσης γνωρίζουμε το μισό σχέδιο από ένα θραύσμα, που έχει διασωθεί από τη σε μάρμαρο κάτοψη της Ρώμης (Forma Urbis Romae) επί Σεβήρων (αρχές 3ου αι.), αν και το θραύσμα και η φθορά έχουν μειώσει την πληροφοριακή του αξία. Υπήρχαν επίσης μεγάλες αμφιβολίες για το πού βρισκόταν στη γενική τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης· μπορεί να σχετίζεται με ένα κτίριο στην πιάτσα Ισίντε (πλατεία της Ίσιδος), ακόμη ορατό.
Intel Pentium
240px|right|thumb| Η οικογένεια επεξεργαστών Pentium Ο Pentium ήταν η πέμπτη γενιά μικροεπεξεργαστών 32-bit που σχεδίασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία ημιαγωγών Intel στις 22 Μαρτίου του 1993. Αποτέλεσε έναν επεξεργαστή, σταθμό στην ιστορία των ηλεκτρονικών υπολογιστών ενώ η τεράστια εμπορική του επιτυχία, κατέστησε το λογότυπο Pentium ένα από τα πιο ευρέως αναγνωρίσιμα εμπορικά σήματα στον πλανήτη. Ο Pentium αποτελούσε το πέμπτο μέλος μιας σειράς επεξεργαστών που ξεκινούσε από τον 8086. Από το γεγονός αυτό προέκυψε εξ' αρχής και η ονομασία του επεξεργαστή, δηλαδή από την ελληνική λέξη «πέντε» -> pente -> pentium. Αποτέλεσε επίσης τη πρώτη υπερβαθμωτή x86 μικροαρχιτεκτονική. Ως άμεσος διάδοχος του επεξεργαστή 80486 περιελάμβανε διπλή διοχέτευση ακεραίων, ταχύτερη ΜΚΕ, μεγαλύτερο δίαυλο δεδομένων, διαχωρισμένη κρυφή μνήμη δεδομένων από την υπόλοιπη καθώς και άλλα χαρακτηριστικά για περαιτέρω μείωση του χρόνου υπολογισμού διευθύνσεων. Η συχνότητα λειτουργίας του επεξεργαστή ξεκινούσε από τα 60 MHz στα μοντέλα των πρώτων εκδόσεων και έφθανε στα 300 ΜΗz στα τελευταία. Το 1996, κυκλοφόρησε ο Pentium MMX ο οποίος ονομάστηκε έτσι, επειδή ενσωμάτωνε το ομώνυμο σύνολο εντολών (MMX). Κατασκευαζόταν με την ίδια μικροαρχιτεκτονική σχεδίαση, διέθετε μεγαλύτερη ποσότητα κρυφής μνήμης και διάφορες άλλες βελτιωτικές τροποποιήσεις.
thumb|Εικόνα του ολοκληρωμένου κυκλώματος του Intel Pentium A80501, 66MHz
Κύριοι ανταγωνιστές των πρώτων Pentium στην αγορά, ήταν οι επεξεργαστές 68060 της Motorola και ο PowerPC 601. Η παραγωγή του σταμάτησε το 2009.
Τον Μάιο του 1997, τον διαδέχθηκε ο Pentium II ενώ είχε κυκλοφορήσει και ένα ενδιάμεσο μοντέλο με την ονομασία Pentium Pro, τον Οκτώβρη του 1995.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Οι πρώτοι σχεδιασμοί ξεκίνησαν το 1989 και η ομάδα σχεδιασμού ήταν η ίδια που είχε σχεδιάσει και τους επεξεργαστές i386 και i486. Οι μηχανικοί κατέληξαν στο σχεδιασμό μιας υπερβαθμωτής αρχιτεκτονικής, με ενσωματωμένη κρυφή μνήμη και ΜΚΕ πάνω στο τσιπ του επεξεργαστή. Οι πρώτοι σχεδιασμοί ολοκληρώθηκαν 1 χρόνο αργότερα, μαζί με τη πρώτη επιτυχημένη προσομοίωση του επεξεργαστή. Τελικώς, τον Απρίλιο του 1992 έγινε η πρώτη υλοποίηση σε πυρίτιο και ξεκίνησαν οι δοκιμές πάνω στο πρωτότυπο. Εκείνο τον καιρό, η ομάδα ανάπτυξης απασχολούσε 200 μηχανικούς. Τα αρχικά πλάνα της Intel ήταν να κάνει μια επίδειξη του επεξεργαστή στην εμπορική έκθεση PC Expo τον Ιούνιο του 1992 και να τον παρουσιάσει επίσημα τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς. Ωστόσο, ανέκυψαν ορισμένα σχεδιαστικά προβλήματα που οδήγησαν στην απόσυρση του πρωτοτύπου, και την καθυστέρηση της παρουσίασης του επεξεργαστή μέχρι την άνοιξη του 1993.
Μείζονες βελτιώσεις σε σχέση με την αρχιτεκτονική των i486
Ο επεξεργαστής Pentium ήταν σχεδιασμένος έτσι ώστε να εκτελεί 100 εκατομμύρια εντολές ανά δευτερόλεπτο, όμως το μοντέλο των 75 ΜΗz μπορούσε να εκτελέσει 126,5 εκατομμύρια εντολές ανά δευτερόλεπτο. Συμπερασματικά, η αρχιτεκτονική Pentium ήταν σχεδόν δυο φορές ταχύτερη από τον προγενέστερο 80486.
Προβλήματα και αστοχίες
Οι πρώτες εκδόσεις Pentium των 60-100 ΜΗz παρουσίαζαν ένα πρόβλημα στην μονάδα κινητής υποδιαστολής τους (συγκεκριμένα, τα αποτελέσματα ορισμένων διαιρέσεων ήταν λάθος, αλλά μπορούσαν να προβλεφθούν) το οποίο όμως ανακαλύφθηκε το 1994. Η Intel ζήτησε συγνώμη από τους δυσαρεστημένους πελάτες της, και δημιούργησε ένα εμπορικό πρόγραμμα απόσυρσης των ελαττωματικών επεξεργαστών και τη χορήγηση νέων, για να τους αποζημιώσει. Λίγο καιρό αργότερα, ανακαλύφθηκε και ένα ένα κενό ασφαλείας, μέσω του οποίου ένα κακόβουλο λογισμικό μπορούσε να τερματίσει ολόκληρο το σύστημα, ακόμη και αν δεν διέθετε ειδικά προνόμια πρόσβασης. Τα λειτουργικά συστήματα της εποχής, μπόρεσαν ευτυχώς να δώσουν λύσεις δια της πλαγίας οδού, έτσι ώστε να αποφευχθούν χειρότερα προβλήματα.
Προβλήματα υπήρχαν επίσης και με την έκλυση θερμότητας των επεξεργαστών. Ειδικότερα τα μοντέλα των 60 και 66 MHz, είχαν τόσο μεγάλη ηλεκτρική τάση λειτουργίας (5V) που τους βγάλανε το παρατσούκλι "καφετιέρες" και άλλα συναφή. Τα μοντέλα της δεύτερης έκδοσης (P54C) είχαν χαμηλότερη τάση λειτουργίας στα 3,3V και κατά συνέπεια μείωση της ηλεκτρικής κατανάλωσης κατά 51%. Τα μοντέλα της πρώτης έκδοσης (P5) ήταν συμβατά με την υποδοχή Socket 4. Τα μοντέλα της δεύτερης έκδοσης (P54C) με την υποδοχή Socket 5 ενώ στις τελευταίες εκδόσεις, χρησιμοποιούσαν την υποδοχή Socket 7.
P5
right|thumb|160px|Σχεδιάγραμμα της μικροαρχιτεκτονικής Pentium. Ήταν η πρώτη έκδοση των Pentium (μοντέλα 80500 & 80501 στα 60 MHz και 66 MHz και τάση λειτουργίας στα 5V), κατασκευασμένοι σε κεραμική βάση 273 ακίδων, τύπου PGA (Pin Grid Array). Αποτελούνταν από 3,1 εκατομμύρια τρανζίστορ στα 0.8 μm, με διαστάσεις 16.7 x 17.6 mm και καταλάμβανε επιφάνεια 293,3 τετρ.χιλιοστών.
P54C
thumb|Εικόνα του ολοκληρωμένου κυκλώματος του επεξεργαστή Intel Pentium P54C Ήταν η δεύτερη έκδοση των Pentium (μοντέλο 80502 στα 75, 90 ή 100 MHz και τάση λειτουργίας στα 3.3V). Ήταν οι πρώτοι που ενσωμάτωναν έναν πολλαπλασιαστή στη συχνότητας λειτουργίας του πυρήνα του επεξεργαστή κάτι που του επέτρεπε να λειτουργεί σε υψηλότερες συχνότητες απ' ό,τι οι εξωτερικοί δίαυλοι επικοινωνίας. Αποτελούνταν από 3.3 εκατομμύρια τρανζίστορ και καταλάμβανε επιφάνεια 163 τετρ.χιλιοστών.
P54CQS
Ο επεξεργαστής αυτός αποτελούσε βελτίωση δεύτερης έκδοσης, με συχνότητα λειτουργίας στα 120 MHz. Ήταν ο πρώτος που κατασκευάζονταν στα 0.35 μm αλλά παρ' όλα αυτά αποτελούνταν από τον ίδιο αριθμό τρανζίστορ (3.3 εκ.) και καταλάμβανε την ίδια επιφάνεια.
P54CS
Αποτελούσε επίσης μια βελτίωση της δεύτερης έκδοσης, με συχνότητες λειτουργίας 133, 150, 166 και 200 MHz. Αποτελούνταν επίσης από 3.3 εκ. τρανζίστορ στα 0.35 μm, με τη διαφορά ότι καταλάμβανε λιγότερη επιφάνεια (90 τετρ. χιλιοστά).
P55C
left|thumb|120px|Το αναβαθμισμένο λογότυπο "Pentium" που υποδεικνύει την υποστήριξη MMX(1993-1999). right|160px|thumb|Σχεδιάγραμμα της μικροαρχιτεκτονικής των Intel Pentium MMX. right|thumb|150px|Pentium MMX 166 MHz χωρίς κάλυμμα Ήταν η τρίτη έκδοση των Pentium (μοντέλο 80503) η οποία κατασκευάστηκε από το Τμήμα Έρευνας και Ανάπτυξης της Intel, στη Χάιφα του Ισραήλ και κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου 1996. Η διαφορά του από τις προηγούμενες εκδόσεις ήταν ότι ενσωμάτωνε το νέο σύνολο εντολών MMX. Το γεγονός αυτό τονίστηκε και στην εμπορική του ονομασία, αφού πήρε την επωνυμία Pentium MMX. Με το νέο αυτό σύνολο εντολών, υπήρχε βελτίωση της απόδοσης κατά την επεξεργασία ή αναπαραγωγή πολυμέσων (όπως π.χ. κωδικοποίηση/αποκωδικοποίηση ψηφιακής εικόνας ή ήχου).
Αποτελούνταν απο 4.5 εκατομμύρια τρανζίστορ στα 0.28 μm και καταλάμβανε επιφάνεια 140 τετρ.χιλιοστών. Ήταν συμβατός με την υποδοχή Socket 7 ωστόσο η απαίτησή του σε ηλεκτρική τάση, διέφερε από τη τροφοδοσία που μπορούσε να παρέχει η υποδοχή, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της. Έτσι, ο επεξεργαστής αυτός μπορούσε να λειτουργήσει μόνο σε μητρικές πλακέτες που κατασκευάστηκαν μετά τη κυκλοφορία του.
Tilamook
Ήταν η έκδοση των Pentium MMX για φορητούς υπολογιστές. Ήταν απευθείας ενσωματωμένος πάνω σε μια πλακέτα μικρού μεγέθους και η οποία στη συνέχεια τοποθετούνταν στη μητρική πλακέτα του φορητού υπολογιστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές Intel
Βαλτική Λίγκα
Η Βαλτική Λίγκα μπορεί να αναφέρεται σε:
Ίρβαϊν (Καλιφόρνια)
Το Ίρβαϊν (αγγλικά: Irvine) είναι πόλη στη νότια κομητεία Όραντζ της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, στη μητροπολιτική περιοχή του Λος Άντζελες. Η εταιρεία ονόματι Irvine Company ξεκίνησε να αναπτύσσει την περιοχή τη δεκαετία του 1960 και η πόλη ενσωματώθηκε επίσημα στις 28 Δεκεμβρίου 1971. Η πόλη αυτή των 170 τετραγωνικών χιλιομέτρων είχε πληθυσμό 307.670 κατοίκους στην απογραφή του 2020.
Ορισμένες εταιρείες, ιδιαίτερα στους τομείς της τεχνολογίας και των ημιαγωγών, έχουν την εθνική ή διεθνή τους έδρα στο Ίρβαϊν. Η πόλη φιλοξενεί επίσης πολλά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας εν Ίρβαϊν, το Πανεπιστήμιο Κονκόρντια, το Κολλέγιο Ίρβαϊν Βάλλεϋ, το Όραντζ Κάουντι Σέντερ του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας, και τις πανεπιστημιουπόλεις του Πανεπιστημίου της Πολιτείας Καλιφόρνια εν Φούλλερτον, του Πανεπιστημίου Λα Βερν και του Πανεπιστημίου Πέππερνταϊν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στο Κάιρο
Το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στο Κάιρο (γερμ. Deutsche Archäologische Institut Kairo), αρχικά ως Αυτοκρατορικό Γερμανικό Ινστιτούτο Αιγυπτιακής Αρχαιολογίας (γερμ. Kaiserlich Deutsches Institut für Ägyptische Altertumskunde), είναι αρχαιολογικό ινστιτούτο στο Κάιρο της Αιγύπτου, που ιδρύθηκε το 1907. Από το 1929 τελεί ως παράρτημα του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και υπάγεται στο γερμανικό υπουργείο εξωτερικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Κάιρο
Βόρεια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση
Η Βόρεια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση (γερμανικά: Norddeutscher Fußball-Verband, NFV) είναι περιφερειακό διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Γερμανία. Η έδρα της βρίσκεται στη Βρέμη. H NFV αποτελεί ένα από τα 5 περιφερειακά μέλη της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1905, έπειτα από τη συγχώνευση αρκετών τοπικών ποδοσφαιρικών ενώσεων στη Βόρεια Γερμανία.
Υπαγόμενες ενώσεις
Στην περιφερειακή ένωση υπάγονται οι εξής ενώσεις κρατιδίων:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γερμανία
Γέφυρα Γοργοποτάμου
Η Γέφυρα Γοργοποτάμου είναι μία από τις πιο γνωστές γέφυρες στην Ελλάδα. Διασχίζει τον Γοργοπόταμο και συνδέει τον Μπράλο με τη Λαμία, ενώ μεταφέρει τη σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης.
Ιστορία
Η γέφυρα είναι ιδιαίτερα γνωστή λόγω του ρόλου που έπαιξε στην Εθνική Αντίσταση, καθώς καταστράφηκε στις 25 Νοεμβρίου 1942 στη Μάχη του Γοργοποτάμου, από αντιστασιακούς των οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, που συνεργάστηκαν υπό το συντονισμό Βρετανών πρακτόρων, εναντίον κυρίως ιταλικών και γερμανικών δυνάμεων που υπεράσπιζαν τη γέφυρα. Ο στόχος της ήταν κυρίως ψυχολογικός και είχε συμβολική σημασία, αφού η Μάχη του Ελ-Αλαμέιν είχε ήδη γίνει και η τύχη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Αφρική είχε πια καθοριστεί. Το 1982, με τον Νόμο 1285, η επέτειος της μάχης καθιερώθηκε ως ετήσιος πανελλαδικός εορτασμός της Εθνικής Αντίστασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γέφυρες στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Φθιώτιδας Κατηγορία:Γέφυρες στην Ελλάδα
Νέο Ψυχικό
Το Νέο Ψυχικό είναι συνοικισμός του Δήμου Φιλοθέης Ψυχικού στο Βόρειο Τομέα της Αθήνας της Περιφέρειας Αττικής. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 10.901 άτομα και η έκτασή του ανέρχεται σε 1 χμ2
Το 2022 τοποθετήθηκε το γλυπτό «Πρόσφυγας – η Γυναίκα της Σμύρνης» στην Πλατεία του Αγίου Γεωργίου στο Νέο Ψυχικό. Αποτελεί έργο του Μικρασιάτη γλύπτη Γιώργου Πετρίδη, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης για τα 100 χρόνια από την Καταστροφή της Σμύρνης που διοργάνωσε ο Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού. . Στην πλατεία Αγίου Γεωργίου βρίσκεται και το σιντριβάνι με τα εγχάρακτα ονόματα των χωριών της Μικράς Ασίας.
Κοινοτάρχες Νέου Ψυχικού (1946-1982)
Πρόεδροι διετέλεσαν οι :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού
Αγγλοϊταλικό Κύπελλο
Το Αγγλοϊταλικό Κύπελλο (αγγλικά: Anglo-Italian Cup) ήταν μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν ομάδες μικρών κατηγοριών από την Αγγλία και την Ιταλία. Ξεκίνησε το 1969 και διάρκεσε με διακοπές και οργανωτικές αλλαγές ως το 1996.
Μια παρόμοια διοργάνωση ήταν το Αγγλοϊταλικό Λιγκ Καπ (Anglo-Italian League Cup) που διεξήχθη πέντε φορές από το 1970 ως το 1976.
Ιστορικό
Το κύπελλο αυτό καθιερώθηκε το 1969 με αφορμή την κατάκτηση του Λιγκ Καπ Αγγλίας από τη Σουίντον Τάουν, η οποία δεν είχε δικαίωμα να μετάσχει στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων καθώς αγωνιζόταν στην Γ΄ κατηγορία. Έτσι δημιουργήθηκε αυτή η διοργάνωση για ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών των δύο χωρών.
Διεξήχθη ως το 1973 κι έπειτα διακόπηκε. Ξανάρχισε το 1975-76 με ημιεπαγγελματικές ομάδες και συνεχίστηκε ως το 1987. Το 1992-93 αποφασίστηκε η αναβίωσή του με ομάδες από τη δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας (Serie B) και της Αγγλίας (τότε First Division). Τέσσερα χρόνια αργότερα διακόπηκε οριστικά, αφού δεν τράβηξε το ενδιαφέρον ούτε των φιλάθλων ούτε των συλλόγων.
Τίτλοι ανά σύλλογο και χώρα
Στις 19 διοργανώσεις τον τίτλο μοιράστηκαν 18 διαφορετικές ομάδες. Μόνο μία ομάδα κατάφερε να πάρει δύο τίτλους: η ιταλική Μόντενα (1981, 1982). Τους οκτώ επαγγελματικούς τίτλους οι δύο χώρες τους μοιράστηκαν, αφού πήραν από τέσσερις. Στους έντεκα ημιεπαγγελματικούς υπερτερούν οι ιταλικές ομάδες με δέκα έναντι ενός.
Σύνολο τίτλων
Ιστορικό
Το Αγγλοϊταλικό Λιγκ Καπ (αγγλ.:Anglo-Italian League Cup) ήταν ένας διπλός τελικός (εντός κι εκτός έδρας), στον οποίο μετείχαν οι νικητές του Κυπέλλου Ιταλίας και του Κυπέλλου ή του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Διεξήχθη μόνο πέντε φορές τα έτη: 1969, 1970, 1971, 1975 και 1976.
Τίτλοι ανά σύλλογο και χώρα
Στις πέντε διοργανώσεις τον τίτλο μοιράστηκαν 5 διαφορετικές ομάδες. Είναι αξιοσημείωτο ότι μια ομάδα, η αγγλική Σουίντον Τάουν, κατάφερε να πάρει τόσο το Αγγλοϊταλικό Λιγκ Καπ (1969) όσο και το Αγγλοϊταλικό Κύπελλο (1970).
Έντιτ Στάιν
Η Έντιτ Στάιν (Edith Stein, γεννημένη ως Teresia Benedicta a Cruce, γνωστή και σαν «Αγία Θηρεσία Βενεδίκτη του Σταυρού», Μπρέσλαου, Γερμανική Αυτοκρατορία, 12 Οκτωβρίου 1891 – στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, Άνω Σιλεσία, Γερμανοκρατούμενη Πολωνία, 9 Αυγούστου 1942) ήταν Γερμανίδα μοναχή Εβραϊκής καταγωγής, φιλόσοφος και φεμινίστρια που ασπάσθηκε τον Καθολικισμό και σήμερα αναγνωρίζεται σαν μάρτυς και Αγία της Καθολικής Εκκλησίας, μία από τις έξι στην Ευρώπη. Στα νεανικά της χρόνια δήλωνε άθεη. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1915) έλαβε μαθήματα ώστε να εργασθεί ως βοηθός νοσηλεύτριας σε νοσοκομείο. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ το 1916 και προσλήφθηκε εκεί.
Την 1 Ιανουαρίου του 1922 βαπτίσθηκε ως καθολική και, εν συνεχεία, προσλήφθηκε ως διδάσκουσα φιλόλογος στο Καθολικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του Speyer. Ωστόσο, βάσει του νόμου περί αναμόρφωσης της επαγγελματικής κοινωνικής υπηρεσίας, τον οποίο, εν τω μεταξύ (Απρίλιος 1933), θέσπισαν οι αρχές, ο οποίος έθετε την προϋπόθεση κατοχής ενός πιστοποιητικού Άριας καταγωγής για όσους επιθυμούσαν να εργάζονται στο συγκεκριμένο τομέα, που η Στάιν δεν διέθετε, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από την θέση της.
Η Στάιν απευθύνθηκε στη Μονή Καρμηλιτών της Κολωνίας και εντάχθηκε σε αυτό ως μοναχή τον Απρίλιο του 1934, λαμβάνοντας το ιερατικό της όνομα. Το 1938 η Έντιτ και η αδελφή της, Σάρα, μαζί με μερικές άλλες κοπέλες, στάλθηκαν για περισσότερη ασφάλεια στο αντίστοιχο μοναστήρι στο Εχτ (Echt) της Ολλανδίας. Δεν ενοχλήθηκαν για αρκετό καιρό, παρά την εισβολή της Βέρμαχτ εκεί, το 1940, αλλά στις 2 Αυγούστου 1942 συνελήφθησαν και στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Επτά μόλις μέρες μετά την άφιξή τους στο Άουσβιτς, δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια στους θαλάμους αερίων. Στη ζωή και το έργο της είναι αφιερωμένη η ταινία «A Rose in Winter» (2018) του σκηνοθέτη Joshua Sinclair.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ζανσουγκίροφ
Το Ζανσουγκίροφ (Жансүгіров) είναι οικισμός στην Επαρχία Ακσού στην περιφέρεια Αλμάτι του νοτιοανατολικού Καζακστάν. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας. Πληθυσμός: 8.288 (απογραφή 2009) 8.830 (απογραφή 1999).
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Ιλγιάς Ζανσουγκούροφ, ένα από τα πιο σημαντικά πρόσωπα της λογοτεχνίας του Καζακστάν. Η πόλη έχει επίσης εργοστάσιο ζάχαρης.
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Ωορύφας
Ο Ωορύφας υπήρξε αξιωματούχος του Βυζαντινού ναυτικού. Υπηρέτησε κατά τις αρχές του 9ου αιώνα και στα χρόνια του Μιχαήλ Τραυλού έγινε αρχηγός του βυζαντινού ναυτικού. Διακρίθηκε στις συγκρούσεις εναντίον των οπαδών του Θωμά του Σλάβου και των Αράβων πειρατών που λυμαίνονταν το Αιγαίο. Όταν οι Σαρακηνοί επιτέθηκαν στην Κρήτη οργάνωσε αντεπίθεση, η οποία όμως απέτυχε. Μάλλον ήταν συγγενής του μεταγενέστερου ναυάρχου Νικήτα Ωορυφά, αλλά δεν είναι γνωστός ο βαθμός συγγενείας τους.
Ζακ Λεφέβρ ντ' Ετάπλ
Ο Ζακ Λεφέβρ ντ Ετάπλ (Jacques Lefèvre d'Étaples, λατινικά: Jacobus Faber Stapulensis, περίπου 1455 - 1536) ήταν Γάλλος θεολόγος και ανθρωπιστής. Ήταν πρόδρομος του Προτεσταντικού κινήματος στη Γαλλία.
Ωορύφας
Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Αραβοβυζαντινοί Πόλεμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Ζακ Λεφέβρ ντ' Ετάπλ
Έμαθε ελληνικά από το Γεώργιο Ερμώνυμο από το Μυστρά κι έπειτα το 1486 στη Ρώμη από τον Ιωάννη Αργυρόπουλο, (που πέθανε τον ίδιο χρόνο) διαβάζοντας έργα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα αλλά και του Βοήθιου.
Μπουτιφάρα
μικρογραφία|Μπουτιφάρα στη σχάρα μικρογραφία|Λευκό μπουτιφάρα μικρογραφία|Μαύρο μπουτιφάρα μικρογραφία|Μπουτιφάρα σολεντένα στην Κολομβία Το Μπουτιφάρα ( boutifarre) είναι λουκάνικο της καταλανικής κουζίνας.
Ζακ Λεφέβρ ντ' Ετάπλ
Αν και ήταν φίλα προσκείμενος σε κάποιες ιδέες της προτεσταντικής μεταρρύθμισης, παρέμεινε καθολικός καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του και προσπάθησε να μεταρρυθμίσει την Εκκλησία χωρίς να χωριστεί επίσημα απ' αυτήν. Αρκετά από τα βιβλία του καταδικάστηκαν ως αιρετικά και πέρασε αρκετό καιρό στην εξορία. Ήταν, ωστόσο, έμπιστος του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α' και απολάμβανε την προστασία του.
Μπουτιφάρα
Παρασκευάζεται με παραδοσιακή συνταγή από ακατέργαστο χοιρινό κρέας και μπαχαρικά. Υπάρχει ποικιλία τύπων στην Ιταλία και την Πορτογαλία.
Ζακ Λεφέβρ ντ' Ετάπλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Ανθρωπιστές
Μπουτιφάρα
Στην Κολομβία, τα Μπουτιφάρα σολεντένα είναι  λαϊκή παράδοση στο Σολεντάτ του Ατλάντικο.
Ποικιλίες
Μερικά από τα πιο αντιπροσωπευτικά είδη είναι:
ΦΚ Βάρνταρ
Πρωτάθλημα
border|22px Περιφερειακό Πρωτάθλημα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας:
Α΄ κατηγορία Γιουγκοσλαβίας:
Β΄ κατηγορία Γιουγκοσλαβίας:
Πρβα Λίγκα:
Κύπελλο
Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας:
border|22px Περιφερειακό Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας:
Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας:
🇪🇺 Μιτρόπα Καπ:
Βαλκανικό Κύπελλο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947
Κερματικά γραμμάτια
Τα κερματικά γραμμάτια ήταν μικρής αξίας χαρτονομίσματα τα οποία εξέδιδε το  Ελληνικό κράτος.
Ιστορικό
Από την θέσπιση του ελληνικού νομίσματος το 1828 και την καθιέρωση του Φοίνικα αρχικά και λίγο αργότερα της  Δραχμής, η έκδοση μεταλλικών νομισμάτων (κερμάτων) γινόταν από το ίδιο το Ελληνικό κράτος. Το προνόμιο έκδοσης των πολύ μεγαλύτερης ονομαστικής αξίας χαρτονομισμάτων το είχε εκχωρήσει αρχικά το κράτος στην Εθνική Τράπεζα αλλά κάποιες χρονικές περιόδους και στην  Ιονική, τη Τράπεζα Κρήτης και τη Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας. Το 1928 το προνόμιο της έκδοσης χαρτονομισμάτων ανέλαβε αποκλειστικά η Τράπεζα της Ελλάδος.
Υπήρχαν όμως περίοδοι όπου ή η κοπή κερμάτων ήταν ασύμφορη γιατί η αξία του  νομίσματος ως μέταλλο ξεπερνούσε κατά πολύ την ονομαστική αξία του, ή το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να προμηθευτεί επαρκείς ποσότητες μετάλλου για την κοπή νομισμάτων που να καλύπτουν τις ανάγκες της αγοράς.
Σε αυτές τις περιπτώσεις το Ελληνικό κράτος εξέδιδε το ίδιο, αντί των εξουσιοδοτημένων τραπεζών, χάρτινα νομίσματα (γραμμάτια), ίδιας ονομαστικής αξίας με τα μεταλλικά. Τα χάρτινα νομίσματα αυτά ήταν τα κερματικά γραμμάτια.
Η έκδοση κερματικών γραμματίων άρχισε το 1917 και τα τελευταία εκδόθηκαν το 1953.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά νομίσματα
Κίνδυνος
thumb|350px|right|Τα διεθνή σήματα (από αριστερα) για τον κίνδυνο ραδιενέργειας, βιοχημικών κινδύνων και τοξικών ουσιών Ο κίνδυνος είναι μια πιθανή πηγή βλάβης. Ουσίες, γεγονότα ή περιστάσεις μπορεί να συνιστούν κινδύνους όταν από τη φύση τους θα μπορούσαν, έστω και θεωρητικά μόνο, να προκαλέσουν βλάβη στην υγεία, τη ζωή, την περιουσία ή οτιδήποτε άλλο έχει αξία και ενδιαφέρει. Η πιθανότητα να πραγματοποιηθεί αυτή η βλάβη σε ένα συγκεκριμένο περιστατικό, σε συνδυασμό με το ενδεχόμενο μέγεθός της, συνιστούν τον κίνδυνο όπως συχνά γίνεται αντιληπτός και ως όρος χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη.
Ταξινομώντας τους Κινδύνους
thumb|200px|right|Εύφλεκτο υγρό Από τη φύση του, ένας κίνδυνος περιλαμβάνει κάτι που θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι επιβλαβές στη ζωή, την υγεία και την ιδιοκτησία ενός προσώπου ή το περιβάλλον. Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι ταξινόμησης ενός κινδύνου, όμως τα περισσότερα συστήματα χρησιμοποιούν κάποια παραλλαγή των παραγόντων της πιθανότητας ενός κινδύνου να μετατραπεί σε ένα συμβάν και τη σοβαρότητα του συμβάντος εάν αυτό επρόκειτο να εμφανιστεί.
Μια κοινή μέθοδος είναι να σημειώνεται τόσο η πιθανότητα όσο και η σοβαρότητα σε μια αριθμητική κλίμακα (με την πλέον πιθανή και την πλέον σοβαρή να βρίσκονται υψηλότερα στην κλίμακα) και πολλαπλασιάζοντας τη μια με την άλλη προκειμένου να επιτευχθεί ένα συγκριτικό αποτέλεσμα.
Κίνδυνος = πιθανότητα να συμβεί Χ σοβαρότητα εάν το περιστατικό συμβεί
Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί έπειτα να χρησιμοποιηθεί για να προσδιορίσει ποιοι κίνδυνοι μπορεί να πρέπει να μετριαστούν. Ένα χαμηλό αποτέλεσμα στην πιθανότητα του περιστατικού μπορεί να σημαίνει ότι ο κίνδυνος είναι ανενεργός, ενώ ένα υψηλό αποτέλεσμα θα έδειχνε ότι μπορεί να είναι ένας ενεργός.
Αιτίες των Κινδύνων
200px|right Υπάρχουν πολλές αιτίες των κινδύνων οι οποίες μπορούν ευρέως να κατηγοριοποιηθούν σε:
Φυσικοί Κίνδυνοι
Οι φυσικοί κίνδυνοι, ανάλογα με τις αιτίες που τους προκαλούν, διακρίνονται σε Γεωλογικούς, Υδρολογικούς, Κλιματικούς, Διαστημικούς, τις Πυρκαγιές και τους σχετικούς με την Υγεία και τις Ασθένειες.
Κίνδυνος αγοράς
Ο Κίνδυνος αγοράς είναι ο κίνδυνος μείωσης της αξίας μιας επένδυσης εξαιτίας αλλαγών στους παράγοντες που διαμορφώνουν την αξία της αγοράς και διακρίνεται σε χρηματιστηριακός, νομισματικός, κίνδυνος επιτοκίου και κίνδυνος εμπορευμάτων.
Οικονομικός κίνδυνος
Ως Οικονομικός κίνδυνος ορίζεται η μεταβλητότητα των δυνητικών αποτελεσμάτων μιας επένδυσης γύρω από την αναμενόμενη τιμή ή τον αριθμητικό τους μέσο.
Κατάπολα Αμοργού
Τα Κατάπολα είναι το κύριο λιμάνι της Αμοργού. Τα Κατάπολα έχουν χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός, με παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, τα Κατάπολα έχουν 134 κατοίκους. Τα Κατάπολα βρίσκονται στο βάθος ενός κόλπου, ο οποίος σχηματίζει ένα φυσικό λιμάνι. Στην αρχαιότητα στο λόφο νότια των Καταπόλων βρισκόταν η Αρχαία Μινώα, μια από τις τρεις πόλεις της αρχαίας Αμοργού. Τα Κατάπολα διαθέτουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβέρνες.
Ιστορία
Ο κόλπος όπου βρίσκονται τα Κατάπολα φαίνεται σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατοίκηση του νησιού και στην πολιτιστική του ακμή από την Ύστερη Εποχή του Λίθου στο τέλος της 4ης χιλιετίας π.Χ. και ύστερα, ιδίως στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, την 3η χιλιετία π.Χ. Στο λόφο νότια από τα Κατάπολα υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από τη 4η χιλιετία π.Χ., αλλά στα μυκηναϊκά χρόνια οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στο Ξυλοκερατίδι. Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης σε αυτή την περιοχή χρονολογούνται από την 2η χιλιετία π.Χ., καθώς στο Ξυλοκερατίδι έχουν βρεθεί λαξευμένοι στο βράχο τάφοι, ενώ ύστερα από ανασκαφές εντοπίστηκαν κατάλοιπα οικισμού της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. αριστερά|μικρογραφία|Τα Κατάπολα κατά το 1919. Στις αρχές των ιστορικών χρόνων άρχισε να κατοικείται ξανά ο λόφος νότια των Καταπόλων, αποτελώντας το πυρήνα της αρχαίας Μινώας. Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από τη λατρεία του μυθικού βασιλιά Μίνωα. Σύμφωνα με την παράδοση ο εποικισμός έγινε από Ίωνες τον 11ο αιώνα π.Χ. Η κατοίκηση στην πόλη ήταν συνεχής. Τον 8ο αιώνα π.Χ. κατασκευάστηκε ένα τείχος από την ακρόπολη στην κορυφή του λόφου μέχρι το λιμάνι των Κατάπολων για την οχύρωση της πόλης. Η πόλη συνέχισε να κατοικείται συνεχώς κατά τους αρχαϊκούς και τους κλασσικούς χρόνους όμως έχουν ανακαλυφθεί πολύ λίγα κατάλοιπα του οικισμού. Κτίρια που σώζονται από τους ελληνιστικούς χρόνους είναι το Γυμνάσιο και ένας μαρμάρινος ναός με ένα ιστάμενο άγαλμα, μάλλον του Απόλλωνα. Οι κάτοικοι μετακινήθηκαν σταδιακά προς την Κάτω Πόλη και το λιμάνι κατά τους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους. Από τη Ρωμαϊκή περίοδο, σώζονται τα Θολάρια, τα οποία ήταν τάφοι, ενώ οικιστικά κατάλοιπα βρίσκονται στα Κατάπολα και τους γύρω αγρούς. Περισσότερα κατάλοιπα σώζονται από την Παλαιοχριστιανική περίοδο, όπως μέλη μιας βασιλικής η οποία είχε κτιστεί στη θέση ενός αρχαιοελληνικού ναού, όπως κίονες, κιονόκρανα και βάσεις αγαλμάτων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της Παναγιάς την Καταπολιανής. Από εκείνη την περίοδο διατηρούνται μέχρι σήμερα εκκλησάκια, όπως το εκκλησάκι του Ευαγγελισμού, στο όποιο σώζονται τοιχογραφίες της εποχής της Εικονομαχίας. Όμως παράλιοι οικισμοί εγκαταλείφθηκαν λόγω των αναταραχών τον 7ο-9ο αιώνα μ.Χ. και οι κάτοικοί τους εγκαταστάθηκαν στην ενδοχώρα.
Ο σύγχρονος οικισμός δημιουργήθηκε μετά την ένταξη της Αμοργού στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα και από τότε αναπτύσσεται συνεχώς. Τα Κατάπολα εντάχθηκαν στο δήμο Αμοργού το 1897 και αποτέλεσε έδρα της κοινότητας Καταπόλων Αμοργού από το 1912 μέχρι το 1997, όταν εντάχθηκαν ξανά στο δήμο Αμοργού.
Γεωγραφία
Τα Κατάπολα βρίσκονται περίπου στο κέντρο του νησιού, στο βάθος ενός κλειστού κόλπου, ο οποίος σχηματίζει ένα προστατευμένο από τους ανέμους λιμάνι. Τα Κατάπολα βρίσκονται στη νότια του κόλπου, ενώ στα βόρεια βρίσκεται το Ξυλοκερατίδι (156 κ.) και ανάμεσά τους βρίσκεται το Ραχίδι (172 κ.). Το λιμάνι είναι περιβάλλεται από λόφους ενώ διαθέτει και εύφορο κάμπο. Στο κόλπο βρίσκονται επίσης οι όρμοι Κατ' Ακρωτήρι και Άγιος Παντελεήμων-Μαλτέζι. Πίσω από τα Κατάπολα βρίσκεται ένας λόφος ύψους 255 μέτρων, πάνω στον οποίο βρισκόταν η ακρόπολη της Αρχαίας Μινώας. Παραλίες κοντά στα Κατάπολα είναι η ομώνυμη παραλία και η παραλία Φοίνικες. Τα Κατάπολα βρίσκονται 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Χώρας Αμοργού.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 9
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-9 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε για λίγα χρόνια από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 ως τα τέλη της ίδιας δεκαετίας για δοκιμαστικά του πυραύλου εδάφους - εδάφους τύπου Navaho.
Ιστορικό
Το συγκρότημα κατασκευάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από την Αμερικάνικη Πολεμική Αεροπορία για τα δοκιμαστικά του πυραύλου Navaho. Ο πύραυλος αυτός αποτελείτο από δύο τμήματα: έναν πύραυλο εκτόξευσης και το βλήμα του πυραύλου με δύο βοηθητικά τζετ κατεύθυνσης. Η κατασκευή του πυραύλου ήταν τέτοια που εκτοξευόταν και, σε ύψος 13 χιλιομέτρων, το βλήμα αποκοβόταν από τον πύραυλο εκτόξευσης και συνέχιζε την πτήση του με ταχύτητα Mach 3 με τα βοηθητικά τζετ, για να προσγειωθεί μετά από επιτυχημένη πτήση σε έναν διάδρομο προσγείωσης του Ακρωτηρίου Κανάβερελ.
Η χρήση του συγκροτήματος LC-9 ανακοινώθηκε επίσημα στις 29 Ιουνίου 1956. Η πρώτη εκτόξευση ακολούθησε στις 6 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, και διάρκεσε 26 δευτερόλεπτα, αφού τερματίστηκε άδοξα από την έκρηξη των καυσίμων. Στις 25 Απριλίου 1957 και κατά την έναρξη της τρίτης εκτόξευσης, ο πύραυλος εξερράγη στο έδαφος καταστρέφοντας την εξέδρα. Ακολούθησαν και άλλες άτυχες απόπειρες εκτόξευσης, μέχρι που το δοκιμαστικό πρόγραμμα τελικά αναστάλθηκε και ο πύραυλος Navaho αντικαταστάθηκε από τον διηπειρωτικό πύραυλο Atlas. Η τελευταία εκτόξευση πραγματοποιήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1958. Το συγκρότημα αποσυναρμολογήθηκε εν μέρει το 1959.
Περιγραφή του συγκροτήματος
Ο πύραυλος ήταν τοποθετημένος κάθετα στο κέντρο μιας εξέδρας εκτόξευσης. Κάτω από τον πύραυλο ήταν προσαρμοσμένη μια πλάκα για να εκτρέπεται ο πίδακας των καυσαερίων την στιγμή της εκτόξευσης. Τα καυσαέρια διοχετεύονταν μέσα από υπόγεια τούνελ και πέρναγαν μέσα από τεχνητούς καταρράκτες παγωμένου νερού για να αποθερμαίνονται. Στην άλλη μεριά της εξέδρας ήταν προσαρμοσμένος ένας βραχίονας ανέγερσης που ανασήκωνε τον πύραυλο σε κάθετη θέση και τον συγκρατούσε πριν την εκτόξευση. Σε περίπτωση κακοκαιρίας, ο πύραυλος προστατευόταν από την βροχή και τους κεραυνούς από ένα κινητό υπόστεγο που συρόταν επάνω σε ράγες. Ο έλεγχος της εκτόξευσης γινόταν από ένα κοντινό οχυρό, το λεγόμενο Blockhaus, που σήμερα χρησιμοποιείται για αποθήκη. Το οχυρό δεν είχε οπτική επαφή με τον πύραυλο, παρά μόνο μέσω ενός περισκοπίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Kokusai Ku-7
Το Kokusai Ku-7 (συμμαχική ονομασία αναφοράς: «Buzzard») ήταν μεγάλων διαστάσεων πειραματικό ανεμόπτερο που αναπτύχθηκε στην Ιαπωνία την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Ku-7 αναπτύχθηκε το 1942 ήταν μία μεγαλύτερων διαστάσεων εκδοχή του ανεμοπτέρου Maeda Ku-1. Το ουραίο διάταξης «twin boom» επέτρεψε την εγκατάσταση μεγάλης θύρας φορτοεκφόρτωσης στο οπίσθιο μέρος της ατράκτου. Το Ku-7 μπορούσε να μεταφέρει έως και 7600 kg φορτίου ή 32 οπλίτες ή ακόμα και ένα ελαφρύ άρμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανεμόπτερα Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Kokusai
Πίτερ φαν Λιντ
Ο Πίτερ φαν Λιντ (Pieter van Lint, Αμβέρσα, 28 Ιουνίου 1609 - Αμβέρσα, 25 Σεπτεμβρίου 1690) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα και στη Ρώμη.
Στο ημερολόγιο του κατέγραψε τη μαθητεία του για αρκετά χρόνια δίπλα στον Άρτους Βόλφφορτ. Στο διάστημα αυτό αντέγραψε έργα σπουδαίων καλλιτεχνών, όπως του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, αλλά και παλαιότερων δασκάλων, όπως του Μέρτεν ντε Φος. Η επίδραση του Βόλφφορτ είναι ευδιάκριτη στον παλαιότερο γνωστό πίνακα του φαν Λιντ Η προσκύνηση των Μάγων (1632, Βιέννη). Το 1632 έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στην Αμβέρσα.
Από το 1633 μέχρι το 1640 εργάστηκε στη Ρώμη, στην υπηρεσία διαφόρων παραγγελιοδοτών, μεταξύ αυτών η οικογένεια Τσίμπο και ο καρδινάλιος Ντομένικο Γκιννάσι. Φιλοτέχνησε μια σειρά από τοιχογραφίες για το παρεκκλήσι Τσίμπο της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο στο ύφος του ακαδημαϊκού μπαρόκ της Ρώμης. Κατά την παραμονή του στην ιταλική πόλη φιλοτέχνησε επίσης αρκετά σκίτσα και σχέδια (Μουσείο Μάρτιν φον Βάγνκερ, Βύρτσμπουργκ), αποτυπώνοντας σκηνές από την καθημερινή ζωή στη Ρώμη στο ύφος των Μπαμποτσιάντι. Το ύστερο έργο του στην Αμβέρσα περιλαμβάνει διάφορες εικόνες βωμού ή ρετάμπλ σε κλασσικό ύφος, αφιερώθηκε ωστόσο κυρίως στην παραγωγή μικρών λατρευτικών εικόνων που προορίζονταν για την αγορά της Ισπανίας και της Λατινικής Αμερικής.
Το 1643 νυμφεύτηκε την Ελίζαμπετ Βίλλεμινς, με την οποία απέκτησε επτά παιδιά. Η Βίλλεμινς πέθανε στις 14 Μαΐου 1679 και από επίσημα έγγραφα φαίνεται ότι την περίοδο του θανάτου της μόνο ένας γιος τους, ονόματι Μπαλτάζαρ, ήταν εν ζωή. Ο φαν Λιντ νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, στις 21 Αυγούστου 1680, την Άννα Μερέν φαν Νέιρλιντερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
156 Ξανθίππη
Η Ξανθίππη (Xanthippe) είναι ένας πολύ μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,64. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της από τη σύζυγο του Σωκράτη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ξανθίππης εκτιμάται σε 120,99 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,0422. Η Ξανθίππη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 22 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ξανθιππη
Νέα Χαλκηδόνα
Η Νέα Χαλκηδόνα είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας και πρώην Δήμος.
Στοιχεία
Η Νέα Χαλκηδόνα βρίσκεται στην Αττική, στο βόρειο άκρο του Κεντρικού Τομέα Αθηνών. Εχει έκταση 1,73 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό που ανέρχεται σε 9.822 κατοίκους (Απογραφή 2011).
Ξεκίνησε να αναπτύσσεται στα δυτικά του ρέματος του Ποδονίφτη και μέχρι το 1920 ήταν ένα αγροτικό και αραιοκατοικημένο μέρος.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή απέκτησαν εκτάσεις και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη. Το 1934 συστάθηκε κοινότητα με την ονομασία Νέα Χαλκηδόνα σε ανάμνηση της Χαλκηδόνας, προαστίου στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Σταδιακά η Νέα Χαλκηδόνα αναπτύχθηκε χάρη στην αντιμετώπιση της έλλειψης υποδομών και την εκπόνηση ενός πληρέστερου σχεδίου πόλεως στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μεταπολεμικά έγιναν εργασίες υποδομών (πχ ασφαλτόστρωση) και παρατηρήθηκε εκτεταμένη οικοδόμηση, ιδιαίτερα στα χρόνια της Στρατιωτικής Δικτατορίας, ενώ η αύξηση του πληθυσμού είχε αποτέλεσμα το 1982 την αναγνώριση της Νέας Χαλκηδόνας σε Δήμο. Το 2011 συνενώθηκε σε ένα Δήμο με τη γειτονική της Νέα Φιλαδέλφεια, αποτελώντας πλέον τη δημοτική ενότητα Νέας Χαλκηδόνας.
Στη Νέα Χαλκηδόνα σώζονται αρκετά κτίρια, κυρίως κατοικίες, με τα χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία της δεκαετίας του '30 και του '50. Άλλα σημεία ενδιαφέροντος είναι το διατηρητέο κτίριο του παλιού Πνευματικού Κέντρου και το παλαιό Στρατιωτικό Εργοστάσιο, δείγμα βιομηχανικής κληρονομιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Φιλαδελφείας-Χαλκηδόνος
Λόγος Τιμής
Οι Λόγος Τιμής είναι ελληνικό ραπ συγκρότημα. Δημιουργήθηκε το 2012 από τους Ελεύθερο Πνεύμα, Κοράκι, Χιπχοπαθή, Sativa και Tokesick. Το 2013 κυκλοφόρησε επίσημα ο πρώτος τους δίσκος. Ασχολούνται με το boom bap. Το 2017 ο Χιπχοπαθής αποσύρθηκε από το συγκρότημα. Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 5 δίσκους. Το 2021 έβγαλαν 6 τραγούδια τους στη νοηματική και έδωσαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τη μουσική τους άτομα με προβλήματα ακοής ή ομιλίας. Έχουν συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες όπως ο Novel 729 και οι Στίχοιμα. Έχουν πραγματοποιήσει πολλά λάιβ και περιοδίες σε Ελλάδα και Κύπρο. Μερικά από τα πιο γνωστά τους κομμάτια είναι το "Νιώθω Έντονα", "Τα σκυλιά" και το "Οικογένεια".
Τζάνετ Μιλς
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 55η και 57η Γενική Εισαγγελέας του Μέιν, 2009 έως το 2011 και από το 2013 έως το 2019.
Επιπλέον, υπηρέτησε και ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Μέιν από το 2002 έως το 2004 (78η περιφέρεια) και από το 2004 έως το 2009 (89η περιφέρεια), καθώς και ως περιφερειακή Εισαγγελέας για τις Κομητείες Αντρόσκογκιν, Φράνκλιν και Όξφορντ από το 1980 έως το 1995.
Στις Κυβερνητικές εκλογές του 2018 στο Μέιν, η Μιλς, εξελέγη 75η και πρώτη γυναίκα Κυβερνήτης στην πολιτεία του Μέιν, με ποσοστό 50,9% έναντι 43,2% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού της Σον Μούντι.
Δημήτριος Τσιφοδήμος
Ο Δημήτριος Τσιφοδήμος (Λιτόχωρο 1924 - Θεσσαλονίκη, 27 Μαΐου 2012) ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με την ΕΡΕ από το 1963 ως το 1964.
Οικογένεια
Πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ Τσιφοδήμος, γεωργοκτηματίας του Βαρικού, ο οποίος εργαζόταν ως τσαγκάρης στην κεντρική πλατεία του Λιτοχώρου, και μητέρα του η Ευγενία Γκουλέμα. Ο Δημήτριος παντρεύτηκε με τη Γλυκερία Φαρδέλα και απέκτησαν 2 κόρες. Ήταν θείος του μετέπειτα δημάρχου Λιτοχώρου, Θανάση Τσιφοδήμου.
Σπουδές και επαγγελματική δραστηριότητα
Ολοκλήρωσε το Δημοτικό στη γενέτειρά του και στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο της Κατερίνης. Έπειτα από εισαγωγικές εξετάσεις, γράφτηκε στη Γεωπονική Σχολή της Θεσσαλονίκης, από όπου πήρε πτυχίο. Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου (1946-49) υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του στη ζώνη πρόσω.
Εργάστηκε ως γεωπόνος, διορισμένος αρχικά στη Διεύθυνση Γεωργίας στην Καβάλα και εν συνεχεία σταδιοδρόμησε ως γεωπόνος στην Κατερίνη. Προτίμησε να μη διοριστεί ως μόνιμος γεωπόνος αλλά να ασχοληθεί με τις καλλιέργειες, λαμβάνοντας γεωργικό κλήρο 50 στρεμμάτων στη θέση Βαρικό του Λιτοχώρου. Ανέπτυξε συνδικαλιστική και αγροτική δράση, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ' 60. Ήταν ένας από τους εμπνευστές των διανομών αγροτικών γαιών στη Βόρεια Ελλάδα.
Βουλευτής
Εξελέγη με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1963 συγκεντρώνοντας 4.517 ψήφους και απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές που διεξήχθησαν το Φεβρουάριο του 1964, αν και συγκέντρωσε 5.500 ψήφους. Αργότερα εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, διάδοχο κόμμα της ΕΡΕ. Έμενε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε στις 29 Μαΐου 2012, από το ναό του Αγίου Δημητρίου, στο Λιτόχωρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βαλτική Λίγκα (ποδόσφαιρο)
Η Βαλτική Λίγκα (αγγλικά: Baltic League) ήταν μία ποδοσφαιρική διοργάνωση, η οποία διεξήχθη για τέσσερα χρόνια, μεταξύ των κορυφαίων συλλόγων από την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία. Ξεκίνησε το 2007, εμπνευσμένη από την αντίστοιχη σκανδιναβική διοργάνωση Ρόγιαλ Λιγκ και τη Βαλτική Καλαθοσφαιρική Λίγκα.
Λογότυπο
Το λογότυπο της διοργάνωσης εξελίχθηκε με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ευρώπη Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Εσθονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Λιθουανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Λετονίας
Κλωντ Μονέ
Ο Κλωντ Μονέ (Claude Oscar Monet, 14 Νοεμβρίου 1840 - 5 Δεκεμβρίου 1926) ήταν Γάλλος ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος του ιμπρεσιονισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 14 Νοεμβρίου του 1840. Ο πατέρας του, ήταν εύπορος έμπορος της εποχής, που διακινούσε προμήθειες πλοίων. Το 1845, η οικογένειά του μετακόμισε στη Χάβρη, που αποτελούσε σημαντικό λιμάνι στις όχθες του Σηκουάνα. Το 1858 γνωρίστηκε με τον Εζέν Μπουντέν, ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους πρώτους δασκάλους του Μονέ και τον ενθάρρυνε να ζωγραφίσει την ύπαιθρο, σύνηθες θέμα για ζωγράφους εκείνης της περιόδου. Τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετική Ακαδημία (Académie Suisse) και ήρθε σε επαφή με έργα σημαντικών ζωγράφων επισκεπτόμενος το Μουσείο του Λούβρου. Παράλληλα, γνώρισε τον Καμίλ Πισαρό και τον Γκυστάβ Κουρμπέ. Την περίοδο 1860-1862, επιστρατεύτηκε και ταξίδευσε στην Αλγερία. Λόγω προβλήματος της υγείας του, απολύθηκε από το στρατό περίπου το 1862, ενώ σημαντικό ρόλο σε αυτό φαίνεται πως διαδραμάτισε και η θεία του, η οποία μάλιστα υποχρέωσε τον Μονέ να παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής σε κάποιο πανεπιστήμιο. Ο ίδιος ο Μονέ, απέφυγε να την εγγραφή, ωστόσο παρακολούθησε μαθήματα, για περίπου δύο χρόνια, στο ατελιέ του Σαρλ Γκλαιρ (Charles Gleyre), όπου συνδέθηκε φιλικά και με τους Ρενουάρ, Μπαζίλ και Άλφρεντ Σίσλευ. Πέρα από τη φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, μοιράζονταν κοινές ιδέες για τη ζωγραφική, οι οποίες αργότερα θα μετουσιώνονταν στο κίνημα του ιμπρεσιονισμού.
thumb|150px|Ο Κλωντ Μονέ σε προσωπογραφία του [[Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ|Ρενουάρ (1875)]]
Το 1879 πέθανε η σύζυγός του, αφήνοντάς του δυo παιδιά. Τον Απρίλιο του 1883 μετακόμισε στο Ζιβερνύ (Giverny), ένα χωριό στον ποταμό Επτ, μόλις 65 χλμ μακριά από τη πρωτεύουσα. Εκεί έζησε με την Αλίς Οσεντέ, ερωμένη του από πολλά χρόνια πριν, με την οποία παντρεύτηκαν το 1891.
Στις δεκαετίες του 1880 και του 1890, ο Μονέ ξεκίνησε να ζωγραφίζει σειρές πινάκων, όλων βασισμένων σε ένα κοινό θέμα, το οποίο όμως απέδιδε κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο ή με διαφορετική τεχνοτροπία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πίνακες του, που απεικονίζουν τον προσωπικό του κήπο, στην οικία του στο Ζιβερνύ. Το διάστημα 1883-1908, ταξίδεψε στη Μεσόγειο, γεγονός που τον ενέπνευσε για την δημιουργία μιας σειράς τοπίων.
Το 1908 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με την όρασή του δεδομένου ότι έπασχε από καταρράκτη. Τελικά υποβλήθηκε επιτυχώς σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις το 1923, γεγονός που του επέτρεψε να συνεχίσει να ζωγραφίζει. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, το 1926, σε ηλικία 86 ετών στο Ζιβερνύ, ως πλούσιος και αναγνωρισμένος ζωγράφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Συνταγματικό δημοψήφισμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (2005)
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στις 18 και 19 Δεκεμβρίου του 2005. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να εγκρίνουν το προτεινόμενο νέο σύνταγμα, κάτι που έπραξαν σε ποσοστό 84%. Οι γενικές εκλογές που ακολούθησαν το επόμενο έτος, πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του νέου αυτού συντάγματος.
Χαρακτηριστικά του συντάγματος
Το νέο σύνταγμα εισήγαγε περιορισμό δύο θητειών για το αξίωμα του προέδρου και ένα όριο ηλικίας στα 30 έτη για τους υποψήφιους προέδρους (μειούμενο από τα 35), κάτι που επέτρεψε στον μετέπειτα πρόεδρο Ζοζέφ Καμπιλά να καταλάβει το αξίωμα. Επίσης, χορήγησε υπηκοότητα σε όλες τις εθνοτικές ομάδες που ήταν παρούσες στη χώρα κατά το χρόνο της ανεξαρτησίας της, το 1960, και αύξησε τον αριθμό των επαρχιών από 10 σε 26, καθώς και εξασφάλισε δωρεάν πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Διεξαγωγή
Το δημοψήφισμα είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί μόνος στις 17 Δεκεμβρίου, όμως παρατάθηκε και για τις 18 Δεκεμβρίου, εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στη χώρα και των ελλιπών εκλογικών καταλόγων. Παρατηρητές από την Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσαν ότι η ψηφοφορία ήταν «σε μεγάλο βαθμό ελεύθερη και δίκαιη» και ότι διεξήχθη σε ειρηνική ατμόσφαιρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Δημοψηφίσματα
Τόμας Μπωφόρ, κόμης του Περς
Ο Τόμας Μπωφόρ, κόμης του Περς (1405 - 3 Οκτωβρίου 1431) μέλος του Οίκου των Μπωφόρ και Άγγλος πολέμαρχος την εποχή του Εκατονταετούς Πολέμου ήταν τρίτος γιος του Ιωάννη Μπωφόρ, 1ου κόμη του Σόμερσετ και της Μάργκαρετ Χόλλαντ, δούκισσας του Κλάρενς. Με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Μπωφόρ, 2ος κόμη του Σόμερσετ συμμετείχε στην εκστρατεία του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας στη Γαλλία (1419) και συνόδευσε τον μικρότερο αδελφό του βασιλιά Θωμά του Κλάρενς στο Ανζού. Ο Κλάρενς σκοτώθηκε στη μάχη του Μποζώ ενώ ο Τόμας και ο Σόμερσετ συνελήφθησαν αιχμάλωτοι, ο Τόμας ελευθερώθηκε το 1427 ύστερα από συνθήκη που έκλεισε με τον θείο του καρδινάλιο Ερρίκο Μπωφόρ.
Ο Τόμας σαν αρσενικό μέλος της Οικογένειας Μπωφόρ ενώθηκε ξανά σε νέες εκστρατείες και πήρε τον Δεκέμβριο του 1427 τον τίτλο του κόμη του Περς περισσότερο από δικαίωμα παρά από αναγνώριση αφού τον κατείχε ήδη ο Ιωάννης Β΄ του Αλανσόν. Ο τίτλος του παραχωρήθηκε χάρη στις προσπάθειες του θείου του καρδιναλίου Μπωφόρ να δώσει εδάφη στους ανιψιούς του από τις περιοχές που είχαν κατακτηθεί στη Γαλλία. Όταν έγινε η βασιλική εκστρατεία για τη στέψη του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας ο Τόμας παρέλαβε μια συνοδεία από 12 στρατιώτες και 460 τοξότες. Ο Τόμας Μπωφόρ έπεσε στις 3 Οκτωβρίου 1431 στη μάχη του Λουβιέρ τρεις βδομάδες πριν πέσει η πόλη, ήταν άγαμος και άτεκνος και οι τίτλοι του κατασχέθηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Νεφρουσομπέκ
thumb|right|Ιερογλυφική απόδοση του ονόματος Νεφρουσομπέκ
thumb|right|100px|Θώρακας αγάλματος της Νοφρουσομπέκ (Λούβρο, Παρίσι) Η τελευταία κυβερνήτης της 12ης δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου Νεφρουσομπέκ, (Σκεμίοφρις - αρχ. αιγ.:Sbk-nfrw), πιστεύεται γενικά ότι ήταν κόρη του Αμενεμχέτ Γ' και χήρα του Αμενεμχέτ Δ'. Σύμφωνα με τον Μανέθωνα ήταν πιθανώς αδελφή του Αμενεμχέτ Δ'.
Ο γάμος της με τον Φαραώ δεν απέδωσε διαδόχους και έτσι η Νεφρουσομπέκ έγινε μία από τις λίγες γυναίκες φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου. Τα τέσσερα χρόνια βασιλείας που της αποδίδει ο Μανέθων επιβεβαιώνονται από τα τρία χρόνια, δέκα μήνες και είκοσι τέσσερις ημέρες που αναφέρει ο Κανόνας του Τορίνο. Το γεγονός και μόνον ότι είναι καταχωρημένη στο συγκεκριμένο κατάλογο είναι σημαντικό, καθώς δείχνει ότι δεν θεωρείτο απλώς αντιβασίλισσα.
Όσον αφορά στην αρχαιολογική μαρτυρία, μία επιγραφή στο νουβιακό φρούριο της Κούμμα υποδεικνύει ότι, όπως και ο προκάτοχός της, η Νεφρουσομπέκ κυβερνούσε στην περιοχή της Νουβίας, η οποία είχε κατακτηθεί από τον Σέσωστρι Γ’. Συνεισέφερε στην κατασκευή του Λαβύρινθου του Αμενεμχέτ Γ' και πιθανώς εξύψωσε τον πρόγονό της σε θεϊκό status στην όαση του Φαγιούμ.
Σε ό,τι αφορά στη μνημειακή γλυπτική, έχουν ανακαλυφθεί αρκετά αγάλματά της, στα οποία συνδυάζεται ο παραδοσιακός συμβολισμός του βασιλείου και η θηλυκή φύση της. Σε ένα ακέφαλο άγαλμά της που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου το παραδοσιακό φαραωνικό κάλυμμα (νεμές), συνδυάζεται με ένα τυπικά γυναικείο ένδυμα. Ο τάφος της δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες Αιγύπτιες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Κατηγορία:Φαραώ της 12ης Αιγυπτιακής Δυναστείας