cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Δούκισσα Ελένη Βλαδιμήροβνα της Ρωσίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ελλάδας και της Δανίας Ελένη Βλαδιμήροβνα της Ρωσίας Ελένη Βλαδιμήροβνα της Ρωσίας Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Έλληνες ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2021-2022
H Γ΄ Εθνική Κατηγορία περιόδου 2021-22 είναι η 40η περίοδος της κατηγορίας μετά την επίσημη ίδρυσή της το 1982 και η πρώτη που θα αποτελεί την 3η βαθμίδα του ελληνικού ποδοσφαίρου μετά την αναδιάρθρωση του 2021. Έχει ερασιτεχνικό χαρακτήρα. Υπεύθυνη για την διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ε.Π.Ο..
Καραβάκα ντε λα Κρουθ
Η Καραβάκα ντε λα Κρουθ (ή απλά και κοινότερα Καραβάκα) είναι πόλη και δήμος της νοτιοανατολικής Ισπανίας, στην επαρχία της Μούρθια, κοντά στην αριστερή όχθη του ποταμού Καραβάκα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005 έχει πληθυσμό 24.664 κατοίκων (INE). Παρουσιάζει δηλαδή δημογραφική αύξηση, αφού το 1900 είχε 15.846 κατοίκους.
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2021-2022
Διεξαγωγή
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας συμμετέχουν 81 ομάδες χωρισμένες σε 7 ομίλους. Μετά από την διακοπή των περσινών τοπικών πρωταθλημάτων δεν προβιβάστηκε καμία ομάδα στην Γ' Εθνική, ενώ προβιβάστηκαν 4 ομάδες στην SL2. Η κλήρωση των αγώνων έγινε στις 15 Οκτωβρίου, με την έναρξη να γίνεται στις 24 Οκτωβρίου.
Καραβάκα ντε λα Κρουθ
Η Καραβάκα κυριαρχείται από το μεσαιωνικό κάστρο του Σάντα Κρουθ, αρκετές μονές και την περίφημη ενορία με τον θαυματουργό σταυρό, που εορτάζεται σε ετήσιο γιορτασμό στις 3 Μαΐου. Οι λόφοι που εκτείνονται προς βορράν είναι πλούσιοι σε μάρμαρο και σίδηρο. Η πόλη είναι σημαντικό βιομηχανικό κέντρο επίσης με μεγάλα σιδηρουργεία, χαρτοβιομηχανίες ελαιουργεία και βιοτεχνίες παραγωγής σοκολάτας.
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2021-2022
Συμμετοχές
Δικαίωμα συμμετοχής στη Γ’ Εθνική είχαν όσες παρέμειναν στην κατηγορία την προηγούμενη σεζόν, ενώ προστέθηκαν η Παναχαϊκή, η Σαντορίνη και η Δόξα Δράμας στις οποίες δεν χορηγήθηκε πιστοποιητικό συμμετοχής από την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, απαραίτητο για τη συμμετοχή στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ 2.
Καραβάκα ντε λα Κρουθ
Ο νεοκλασικός ζωγράφος Ραφαέλ Τεχέο (Rafael Tejeo) γεννήθηκε στην Καραβάκα.
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2021-2022
Κανόνες Προβιβασμών Υποβιβασμών
Οι πρωταθλητές κάθε ομίλου θα αγωνιστούν στο «ειδικό πρωτάθλημα» για τον προβιβασμό στη Super League 2, τέσσερις συνολικά ομάδες θα προβιβαστούν στη Super League 2. Υποβιβάζονται οι ομάδες που θα τερματίσουν από την 8η θέση και χαμηλότερα σε κάθε όμιλο, εκτός του 7ου που θα υποβιβαστούν από τη 7η θέση και κάτω.
Καραβάκα ντε λα Κρουθ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Περιοχή της Μούρθια
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2021-2022
Ομάδες
Στον τρίτο όμιλο συμμετέχουν οι εξής 12 ομάδες:
Στον τέταρτο όμιλο συμμετέχουν οι εξής 13 ομάδες:
Στον πέμπτο όμιλο συμμετέχουν οι εξής 11 ομάδες:
Στον έκτο όμιλο συμμετέχουν οι εξής 11 ομάδες:
Στον έβδομο όμιλο συμμετέχουν οι εξής 10 ομάδες:
Ειδικό πρωτάθλημα ανόδου
μικρογραφία|241x241εσ|Εικόνα από την αναμέτρηση ΠΑΟ Ρουφ-Μακεδονικός 2-2. Στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου συμμετέχουν οι πρωταθλητές των 7 ομίλων. Θα διεξαχθεί σε 7 αγωνιστικές, δηλαδή ένας γύρος, με το πρόγραμμα να προκύπτει έπειτα από κλήρωση. Την άνοδο κερδίζουν οι τέσσερις πρώτοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2021–2022
Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς
Ο Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς (1920 - 17 Ιουνίου 2011) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως υπουργός στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του 1974.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες. Διετέλεσε υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Καραμανλή από τις 26 Ιουλίου ως τις 9 Οκτωβρίου 1974.
Εξελέγη βουλευτής στην Α΄ Αθηνών το 1974 με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε το 1976 σε ΕΔΗΚ. Έπειτα προσχώρησε στη Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία. To 1984 εξελέγη πρόεδρος ΚΟΔΗΣΟ, όμως δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την πολιτική επιβίωση του κόμματος. Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία το 1985. Αργότερα έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού.
Απεβίωσε στις 17 Ιουνίου του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Πανδιονίδα φυλή
Με την ονομασία Πανδιονίς (αρχαία ελληνικά: Πανδιονίς) ή Πανδιονίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Πανδιονίδα (γενική: Πανδιονίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Πανδιονίδης (αρχαία ελληνικά: Πανδιονίδης), ή (άρθρο πληθυντικού: οι) Πανδιονίδες (αρχαία ελληνικά:  Πανδιονίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της  Πανδιονίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική. Η δραστηριότητα των πολιτών της φυλής αυτής πιθανόν να συνδέεται επίσης με το Ιερό του Πανδίονος και την εορτή Πάνδια.
Ονομασία
Η Πανδιονίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Πανδίονα.
Οι 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας
Η φυλή και η περιοχή των Πανδιονίδων δήμων ήταν μέρος της μεγάλης πόλης-κράτους της αρχαίας Αθήνας, η οποία διοικούταν από εκπροσώπους των 10 φυλών της Αττικής, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, οι οποίες ήταν οι εξής:
Ιστορικές ασάφειες
Υπάρχουν μερικές ιστορικές ασάφειες σχετικά με την ταύτιση ή τα ονόματα μερικών δήμων αυτής της φυλής, σε σχέση με άλλες:
Βενέρα 4
Το Βενέρα 4 (Венера-4), σχεδιασμένο επίσης ως  1V (V-67) s/n 310 ήταν ένα ερευνητικό όχημα του σοβιετικού προγράμματος Βενέρα για την εξερεύνηση της Αφροδίτης.
Πανδιονίδα φυλή
Προσωπικότητες από την Πανδιονίδα
Με καταγωγή από το Δήμο Κυδαθηναίων, αναφέρονται οι εξής:
Βενέρα 4
Το διαστημόπλοιο εκτοξεύτηκε στις 12 Ιουνίου του 1967 και όχι μόνο έφτασε στην επιφάνεια της Αφροδίτης, αλλά σε αντίθεση με το Βενέρα 3, που είχε τελικά συντριβεί σ' αυτήν, το Βενέρα 4 προσεδαφίστηκε ομαλά. Το αυτόματο διαστημικό εργαστήριο που τέθηκε σε λειτουργία πάνω στην επιφάνεια της Αφροδίτης, συνέλεξε πολύτιμες πληροφορίες για τον πλανήτη. Μάλιστα τα σήματα για τις πληροφορίες αυτές, έπειτα από αίτημα των Σοβιετικών, συλλέχθηκαν από το βρετανικό ραδιοτηλεσκόπιο του Τζόντρελ Μπανκ. Η ανάλυση των πληροφοριών αυτών απέδειξε ότι είναι αδύνατον η Αφροδίτη να φιλοξενεί κάποια μορφή ζωής.
Παραπομπές
04 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1967
Πανδιονίδα φυλή
Νεότερες πηγές
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Γεώργιος Γεωργακέλος
Ο Γεώργιος Γεωργακέλος (1913 - 2003), του Θεοδώρου, ήταν μέλος στις χουντικές κυβερνήσεις Κόλλια και Παπαδοπούλου. Στην κυβέρνηση Κόλλια ήταν υφυπουργός Εμπορίου από τις 26 Απριλίου 1967 ως τις 25 Αυγούστου 1971. . Επίσης, ήταν αναπληρωτής του υπουργού Εμπορίου Παπαδημητρακόπουλου, τον Ιούνιο του 1968.
Το 1999 παρέστη στην κηδεία του Παπαδόπουλου.
Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών το 2003.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου Γ
Αχλάδι Φθιώτιδας
Το Αχλάδι είναι παραθαλάσσιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 10 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Αχλάδι βρίσκεται στα παράλια του Μαλιακού κόλπου, απέναντι από τη Βόρεια Εύβοια, σε απόσταση 19 χλμ. Α. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 39 χλμ. Α. από τη Λαμία ενώ βόρεια περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1. Το χωριό είναι κτισμένο σε φυσικό λιμάνι και περιοχή ανάμεσα σε ελιές και κυπαρίσσια. Θεωρείται από τα ψαροχώρια της Φθιώτιδας, είναι αλιευτικό καταφύγιο αλλά και παραθεριστικό θέρετρο με εκτεταμένη αμμουδερή παραλία ανατολικά και δυτικά του φυσικού λιμανιού. Παραλιακά και δυτικά του χωριού, στο σημείο όπου εκβάλει ο χείμαρρος Αλμυροπόταμος σχηματίζεται ο ομώνυμος μικρός υγροβιότοπος της περιοχής.
Στη βορειοδυτική άκρη του χωριού, στο λόφο Ανέργεια πάνω από τον αυτοκινητόδρομο υπάρχει «φρούριο ελληνιστικών χρόνων που είχε σκοπό τη φύλαξη του θαλασσίου περάσματος προς το Μαλιακό Κόλπο» το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος. Η οικία ιδιοκτησίας Πολυξένης Αν. Λάσκαρη μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο του στο χωριό έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης γιατί «αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα πρώιμης νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, όπως αυτή διαμορφώθηκε στα μέσα του περασμένου αιώνα σε αυτήν την περιοχή της Φθιώτιδας, με αρμονικό όγκο και αξιόλογα επιμέρους στοιχεία που συνθέτουν την έννοια του έργου τέχνης».
Το Αχλάδι την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρξε τσιφλίκι Τούρκου πασά και μετά την Επανάσταση του 1821 δόθηκε από την πρώτη Ελληνική Κυβέρνηση στον αρματωλό Γεωργάκη Ολύμπιο ή Ζάκκα ως αποζημίωση. Το Ζακκέικο αρχοντικό ή «σπίτι της Αβρακώμης» σώζεται σε άριστη κατάσταση μέχρι σήμερα. Η Αβρακώμη ήταν η αδερφή του Ζάκκα, η οποία μετά το θάνατό της το δώρισε μαζί με το κτήμα στο Ελληνικό κράτος. Σε αυτό, το 1922 - 1923 μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν αρχικά πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης από τον Χρυσάμπελο (τουρκ. Κούμπαο) στους οποίους, μαζί με τους ντόπιους, μοιράστηκαν κλήροι.
Ανατολικά του χωριού βρίσκεται το μεγαλύτερο εργοστάσιο τροφίμων στα Βαλκάνια και ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδος η Agroinvest.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον δήμο Κρεμαστής Λαρίσης. Το 1932 με το ΦΕΚ 197Α - 22/06/1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αχλαδίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εχιναίων του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 384 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αυτονομία για τις περιοχές της Μακεδονίας και της Αδριανούπολης
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Απόσπασμα από το καταστατικό των [[Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση|Βουλγαρικών Επαναστατικών Επιτροπών Μακεδονίας-Αδριανούπολης Άρθρο. 1. Ο στόχος της ΒΕΕΜΑ είναι να εξασφαλίσει πολιτική αυτονομία για τις περιοχές της Μακεδονίας και της Αδριανούπολης.]] δεξιά|μικρογραφία|281x281εσ| Απόσπασμα από το καταστατικό του [[Ανωτάτη Μακεδονο-Αδριανουπολική Επιτροπή|Ανώτατου Οργανισμού Μακεδονίας-Αδριανούπολης. Άρθρο. 1. Ο στόχος του ΑΟΜΑ είναι να εξασφαλίσει πολιτική αυτονομία για τις περιοχές της Μακεδονίας και της Αδριανούπολης.]] αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Απόδειξη της [[Ξένη εκπροσώπηση της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης|Ξένης Εκπροσώπησης της Εσωτερικήςς Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης στη Σόφια, που απεικονίζει ένα χάρτη των περιοχών της Μακεδονίας και της Αδριανούπολης Θράκης.]] Η αυτονομία για τις περιοχές της Μακεδονίας και της Αδριανούπολης της Θράκης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια ιδέα που προέκυψε στα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν δημοφιλής μέχρι περίπου το 1920. Το σχέδιο αναπτύχθηκε μεταξύ των Βούλγαρων Μακεδόνων και Θρακών μεταναστών στη Σόφια και κάλυψε διάφορες έννοιες. Η Σερβία και η Ελλάδα ήταν εντελώς αντίθετες σε αυτό το σύνολο ιδεών, ενώ η Βουλγαρία ήταν διχασμένη για αυτές. Στην πραγματικότητα, η Σόφια υποστήριξε τη χορήγηση τέτοιας αυτονομίας ως προοίμιο για την προσάρτηση και των δύο περιοχών, καθώς πολλοί Βούλγαροι μετανάστες είχαν τις ίδιες βλέψεις.
Ιστορία
Η ιδέα διαδόθηκε το 1894 από το καταστατικό της Εσωτερικής Επαναστατικής Οργάνωσης Μακεδονίας-Αδριανούπολης με το αίτημά της για πολιτική αυτονομία αυτών των περιοχών. Αρχικά η συμμετοχή της περιορίστηκε μόνο για τους Βούλγαρους. Δραστηριοποιήθηκε στη Μακεδονία, αλλά και στη Θράκη (το Βιλαέτι της Αδριανούπολης). Την παραμονή του 20ού αιώνα, άλλαξε τον αποκλειστικά βουλγαρικό χαρακτήρα της και το άνοιξε σε όλους τους Μακεδόνες και τους Θράκες ανεξαρτήτως εθνικότητας. Η Οργάνωση έδωσε μια εγγύηση για τη διατήρηση των δικαιωμάτων όλων των εθνικών κοινοτήτων εκεί. Αυτοί οι επαναστάτες έβλεπαν τη μελλοντική αυτόνομη οθωμανική επαρχία Μακεδονίας-Αδριανούπολης ως πολυεθνική πολιτεία. Μια άλλη βουλγαρική οργάνωση με την ονομασία Ανώτατη Επαναστατική Επιτροπή Μακεδονίας-Αδριανούπολης είχε επίσης ως επίσημο στόχο τον αγώνα για την αυτονομία των περιοχών της Μακεδονίας και της Αδριανούπολης. Τα πρώτα έγγραφα που αναφέρονται στην αυτονομία της Μακεδονίας ήταν οι Αποφάσεις του Πρώτου Μακεδονικού Συνεδρίου στη Σόφια το 1895.
Αυτό το σενάριο διευκολύνθηκε εν μέρει από τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878), σύμφωνα με την οποία οι περιοχές της Μακεδονίας και της Αδριανούπολης επιστράφηκαν από τη Βουλγαρία στους Οθωμανούς, αλλά ειδικά από το 23ο άρθρο που δεν πραγματοποιήθηκε, το οποίο υποσχέθηκε μελλοντική αυτονομία για μη καθορισμένα εδάφη στην τότε Ευρωπαϊκή Τουρκία, στα οποία ήταν εγκατεστημένοι χριστιανικοί πληθυσμοί. Σε γενικές γραμμές, ένα αυτόνομο καθεστώς υποτίθεται πως θα ότι συνεπαγόταν ένα ειδικό είδος συντάγματος της περιοχής, μια αναδιοργάνωση της χωροφυλακής, ευρύτερη εκπροσώπηση των τοπικών χριστιανών σε όλη τη διοίκηση, κ.λπ.. Ωστόσο, δεν υπήρχε σαφής πολιτική ατζέντα πίσω από αυτήν την ιδέα και το τελικό της αποτέλεσμα, μετά την αναμενόμενη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Σημαία της Μακεδονικής-Αδριανοπολιτικής Εταιρείας της [[Σούμεν με επιγραφή: Αυτονομία για τις περιοχές της Μακεδονίας και της Αδριανούπολης.]] Από πολλούς ακτιβιστές των ΕΜΕΟ και ΑΟΜΑ, η αυτονομία θεωρήθηκε ένα μεταβατικό βήμα προς την πιθανή ενοποίηση και των δύο περιοχών με τη Βουλγαρία. Αυτό το αποτέλεσμα βασίστηκε στο παράδειγμα της βραχύβιας Ανατολικής Ρωμυλίας. Ακολούθησε η επιτυχής ενοποίηση μεταξύ του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και αυτής της οθωμανικής επαρχίας το 1885. Η δεύτερη πιθανή επιλογή για την ανάπτυξη της αυτονομίας ήταν ως πρώτο βήμα προς τη μελλοντική ένταξη σε μια φανταστική Βαλκανική Ομοσπονδία ή ως αυτόνομη επαρχία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτή η τάση υπογράμμισε την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και ζήτησε δημοκρατικό σύνταγμα και περαιτέρω αποκέντρωση και τοπική αυτονομία εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912–1913) και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (1914–1918) οι οργανώσεις υποστήριξαν τον βουλγαρικό στρατό και εντάχθηκαν στις βουλγαρικές αρχές πολέμου όταν ανέλαβαν τον έλεγχο σε τμήματα της Θράκης και της Μακεδονίας. Σε αυτήν την περίοδο εγκαταλείφθηκαν οι ιδέες αυτονόμησης και υποστηρίχθηκε η άμεση ενσωμάτωση των κατεχόμενων περιοχών στη Βουλγαρία. Αυτοί οι πόλεμοι άφησαν και τις δύο περιοχές διαιρεμένες κυρίως μεταξύ Ελλάδας, Σερβίας (αργότερα Γιουγκοσλαβίας) και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (αργότερα Τουρκίας). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την τελική παρακμή της αυτονομιστικής ιδέας. Μετά από αυτό, το συνδυασμένο Μακεδονικό-Αδριανοπολίτικο επαναστατικό κίνημα χωρίστηκε σε δύο ανεξάρτητες οργανώσεις - την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση και την Εσωτερική Θρακική Επαναστατική Οργάνωση.
Το 1919, η λεγόμενη Προσωρινή εκπροσώπηση της πρώην Ενωμένης Εσωτερικής Επαναστατικής Οργάνωσης ιδρύθηκε από πρώην μέλη της ΕΜΕΟ και εξέδωσε μνημόνιο, το οποίο έστειλε στους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων για τη διάσκεψη ειρήνης στο Παρίσι. Υποστήριξαν την αυτονομία της Μακεδονίας ως μέρος μιας μελλοντικής Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ και τη διχοτόμηση της Μακεδονίας, η δραστηριότητα της προσωρινής εκπροσώπησης εξασθένησε και το 1920 διαλύθηκε. Ο πρώην επαναστάτης της ΕΜΕΟ και μέλος της Προσωρινής εκπροσώπησης, Ντίμο Χαντζιντίμοφ, έγραψε στο φυλλάδιο του «Επιστροφή στην Αυτονομία» το 1919:"'Ωστόσο, αυτή η ιδέα παρέμεινε βουλγαρική ιδέα έως ότου εξαφανίστηκε ακόμη και μεταξύ των Βουλγάρων. Ούτε οι Έλληνες, ούτε οι Τούρκοι, ούτε οποιαδήποτε άλλη ιθαγένεια στη Μακεδονία αποδέχτηκαν αυτό το σύνθημα. . . Η ιδέα της αυτόνομης Μακεδονίας αναπτύχθηκε σημαντικά μετά τη δημιουργία της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης, η οποία ήταν βουλγαρική σε σχέση με τα μέλη της και αποδείχθηκε ότι ήταν αποφασισμένη, με μεγάλη στρατιωτική δύναμη και δύναμη αντίστασης. Η ηγεσία των Ελλήνων της Μακεδονίας δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί κάτω από τη σημαία μιας τέτοιας οργάνωσης που, σε καμία περίπτωση, δεν θα εξυπηρετούσε τον Ελληνισμό ως εθνικό ιδεώδες. . . Αναμφίβολα, δεδομένου ότι οι Έλληνες της Μακεδονίας, η δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα μετά τους Βούλγαρους, είχαν μια θέση σαν αυτή έναντι της ιδέας της αυτονομίας, οι τελευταίοι δύσκολα θα μπορούσαν να περιμένουν επιτυχία.'"
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή) Κατηγορία:Ιστορία της Θράκης Κατηγορία:Προτεινόμενες χώρες
Συμβούλιο Άμυνας
Στις αρμοδιότητες του Συμβουλίου Άμυνας περιλαμβάνονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Δημοψήφισμα της Χιλής (2020)
Το δημοψήφισμα της Χιλής για το 2020 πραγματοποιήθηκε στη Χιλή στις 25 Οκτωβρίου 2020.
Μια δεύτερη ψηφοφορία, η οποία ορίστηκε να διεξαχθεί παράλληλα με τις δημοτικές και κυβερνητικές εκλογές στις 11 Απριλίου 2021, θα εκλέξει τα μέλη της συνταγματικής σύμβασης. Μια τρίτη ψηφοφορία, η οποία αναμένεται να διεξαχθεί το αργότερο τον Αύγουστο του 2022, θα αποδεχτεί ή θα απορρίψει το νέο σύνταγμα μετά την κατάρτισή του.
Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε ως απάντηση στις διαμαρτυρίες της Χιλής του 2019.
Αναβολή
Λόγω της πανδημίας COVID-19, στις 24 Μαρτίου 2020, το Κογκρέσο συμφώνησε να επαναπρογραμματίσει το δημοψήφισμα που είχε αρχικά οριστεί για τις 26 Απριλίου 2020 έως τις 25 Οκτωβρίου 2020 και τις επόμενες εκλογές της Συνέλευσης από τις 25 Οκτωβρίου 2020 έως τις 11 Απριλίου 2021. Η αλλαγή, η οποία απαιτούσε μια συνταγματική μεταρρύθμιση, δημοσιεύθηκε από τον Πρόεδρο και δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της χώρας στις 26 Μαρτίου 2020.
Κόμματα εναντίον του δημοψηφίσματος
• Chile Vamos.png Χιλή Πάμε
• * UDI 2017 (recorte).svg Ανεξάρτητη Δημοκρατική Ένωση (UDI)
• * Logo del Partido político Renovación Nacional (RN), Chile.svg Εθνική Ανανέωση (RN) [μέρη]
• * Evópoli2.png Πολιτική Εξέλιξη (EP) [μέρη]
• Partido Nuevo Tiempo logo recortado.png Νέος Καιρός (NT)
• Partido Republicano (Chile, 2019).svg Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (PREP)
Αποτελέσματα
μικρογραφία|Κάλπες στο [[Ολιβάρ.]] μικρογραφία|Ψηφοφορία στη [[Μακούλ.]] μικρογραφία|Χιλιανή του εξωτερικού ψηφίζει στη [[Στοκχόλμη.]]
Πρώτο ερώτημα: "Θέλετε ένα νέο σύνταγμα;"
α Συμπεριλαμβάνει 59.522 εκλογείς από το εξωτερικό.
Πηγή: Tricel.
Δεύτερο ερώτημα: "Τι είδος σώματος πρέπει να καταρτίσει το νέο σύνταγμα;"
α Περιλαμβάνει 59.522 εκλογείς από το εξωτερικό.
Πηγή: Tricel.
Παραπομπές
2020 Χιλ
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Δίκωπος άνευ πηδαλιούχου ανδρών
Η δίκωπος άνευ πηδαλιούχου ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η πρώτη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ. Έλαβαν μέρος συνολικά έξι κωπηλάτες (όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες), χωρισμένοι σε τρία πληρώματα. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησαν με άνεση οι Τζόζεφ Ράιαν και Ρόμπερτ Φάρναν, το ασημένιο οι Γουίλιαμ Βάρλεϊ και Τζον Μαλκάχι (νικητές στο διπλό σκιφ) και το χάλκινο οι Τζόζεφ Μπέργκερ και Τζον Τζόακιμ.
Πηγές
Δίκωπος άνευ πηδαλιούχου
Αουάλ
Αουάλ (أوال) είναι αρχαίο όνομα του Μπαχρέιν, μιας νησιωτικής χώρας στον Περσικό Κόλπο. Το όνομα Αουάλ παρέμεινε σε χρήση πιθανώς για οκτώ αιώνες. Το Αουάλ Πρεμί προήλθε από το όνομα ενός θεού που λατρευόταν από τους κατοίκους των νησιών πριν από την έλευση του Ισλάμ. Ο Αουάλ έμοιαζε με το κεφάλι ενός βοδιού. Όσον αφορά την έννοια αυτού του ονόματος, υπάρχουν τα: «awwal» («πρώτο, πρώτο μέρος, προηγούμενο»), «ʼawwalan» («πρώτα, αρχικά») και «awwalī» («βασικό, πρωταρχικό, πρωτότυπο»).
Πριν από το Ισλάμ, το διοικητικό όνομα του Μπαχρέιν ήταν Μίσμαχιγκ και ονομάστηκε επίσης Τύλος από τους αρχαίους Έλληνες. Εάν το όνομα Τύλος σχετίζεται με το «ṭiwal» («σχοινί με το οποίο τα πόδια των βοοειδών δένονται μεταξύ τους»), τότε μπορεί να επιβεβαιωθεί η αναπαράσταση των βοοειδών αυτής της θεότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μπαχρέιν Κατηγορία:Αραβικοί θεοί
Ρογήρος Γ΄ της Σικελίας
Ο Ρογήρος Γ'  (1175 - 24 Δεκεμβρίου 1193) ήταν συμβασιλιάς, μαζί με τον πατέρα του, της Σικελίας (1192-1193) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν ο πρωτότοκος υιός του Τανκρέδου βασιλιά της Σικελίας και της Σιβύλλης της Άτσερα.
Βιογραφία
Όταν ήταν νέος έγινε δούκας της Απουλίας και Καλαβρίας από τον πατέρα του, μάλλον από το 1198 όταν εκείνος έγινε βασιλιάς της Σικελίας (που περιελάμβανε και τη Ν. Ιταλία). Το 1192 ο πατέρας του τον έστεψε συμβασιλιά: φόλαρα που κόπηκαν στη Μεσίνα αναφέρουν τον Τανκρέδο και τον Ρογήρο Γ' ως βασιλείς. Απεβίωσε το επόμενο έτος και ο πατέρας του έστεψε αμέσως το νεότερο αδελφό τού Ρογήρου Γ', το Γουλιέλμο Γ' συμβασιλιά της Σικελίας το 1193. Ο ίδιος ο Τανκρέδος απεβίωσε το Φεβρουάριο του 1194. Η θεία του Τανκρέδου Κωνσταντία διεκδικούσε το βασίλειο και ο σύζυγός της Ερρίκος ΣΤ' βασιλιάς της Γερμανίας, μετά από εκστρατεία, κατέλαβε το βασίλειο. Εισήλθε το Δεκέμβριο του 1194 στο Παλέρμο και στέφθηκε βασιλιάς.
Οικογένεια
Το 1193 ο Ρογήρος Γ' νυμφεύθηκε την Ειρήνη Αγγελίνα, κόρη του Ισαακίου Β' Αγγέλου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το επόμενο έτος ο Ερρίκος ΣΤ' κατέλαβε το βασίλειο στο όνομα της συζύγου του Κωνσταντίας Ωτβίλ και πάντρεψε την Ειρήνη με τον αδελφό του Φίλιππο της Σουαβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας
Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (Ελλάδα)
Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (ΑΣΣ) είναι το ανώτατο συμβούλιο του Ελληνικού Στρατού Ξηράς (ΣΞ) των Ενόπλων Δυνάμεων. Αποτελείται από τους:
Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο ορίζεται με απόφαση του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικών Επιτελείων (ΣΑΓΕ) αρχικώς και του Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) στη συνέχεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Γουλιέλμος Γ΄ της Σικελίας
Ο Γουλιέλμος Γ΄ της Σικελίας (περί το 1186 - περί το 1198) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν Βασιλιάς της Σικελίας και Πρίγκιπας του Τάραντα (1194). Ο Γουλιέλμος Γ΄ ήταν υιός του Τανκρέδου της Σικελίας και της Σιβύλλης του Άτσερα.
Βιογραφία
Τον Ρογήρο Β' διαδέχθηκε ο υιός του Γουλιέλμος Α' και αυτόν ο υιός του Γουλιέλμος Β'. Όταν αυτός απεβίωσε το 1189, έπρεπε να τον διαδεχθεί η κόρη του Ρογήρου Β', η Κωνσταντία. Αυτή όμως είχε παντρευτεί τον Ερρίκο ΣΤ' βασιλιά της Γερμανίας. Ο πάπας Κλήμης Γ', ως εχθρός των Χοενστάουφεν, δεν ήθελε να δει τον Ερρίκο ΣΤ' βασιλιά της Σικελίας, έτσι έστεψε τον Τανκρέδο, νόθο υιό τού Ρογήρου Γ' δούκα της Απουλίας και Καλαβρίας (υιό τού Ρογήρου Β΄ βασιλιά της Σικελίας). Ο Τανκρέδος έθεσε τον πρωτότοκο υιό του Ρογήρο Γ' συμβασιλιά της Σικελίας το 1192, ο οποίος όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Αμέσως όρισε συμβασιλιά τον δευτερότοκο Γουλιέλμο Γ'· το Φεβρουάριο του 1194 απεβίωσε και ο Τανκρέδος, αφήνοντας τον 4ετή Γουλιέλμο Γ' υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του Σίβυλλας. Στέφθηκε στο Παλέρμο από τον πάπα Σελεστίνο Γ'.
Κληρονόμος του έγινε η μικρότερη αδελφή του Μαρία/Ελβίρα Ωτβίλ. Παντρεύτηκε τον Βάλτερ Γ΄ ντε Μπριέν, που διεκδίκησε τον τίτλο του βασιλιά της Σικελίας, του πρίγκιπα του Τάραντα και του κόμη του Λέτσε στο όνομα της συζύγου του, από τον Φρειδερίκο Β'. Υποστηρίχθηκε από τον πάπα και αρκετούς ευγενείς (μεταξύ των οποίων και ο Φραγκίσκος της Ασσίζης). Κατέλαβε τμήματα της Απουλίας, αλλά τελικά νικήθηκε από το στρατό του Φρειδερίκου Β' και απεβίωσε στη φυλακή. Ο υιός του Βαλτέρ Δ' κόμης του Μπριέν, που διεκδίκησε τους τίτλους της μητέρας του, πήγε στους Αγίους Τόπους και έγινε κόμης της Ιόππης (Γιάφας) και της Ασκαλώνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα
Ραπτόπουλο Ευρυτανίας
Το Ραπτόπουλο είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας, με 595 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ανήκει στη Τοπική κοινότητα Ραπτόπουλου, στη δημοτική ενότητα Ασπροποτάμου, του δήμου Αγράφων.
Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 880 μ., στους πρόποδες του βουνού Τσούκα, κοντά στα όρια των περιφερειακών ενοτήτων Αιτωλοακαρνανίας, Άρτας και Καρδίτσας και απέχει από το Καρπενήσι 90χιλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Γιάννης Κατσαφάδος
Ο Γιάννης Κατσαφάδος (9 Μαΐου 1935 - 2 Μαρτίου 2020) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και ευρωβουλευτής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στον Πειραιά και σπούδασε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Φιλοσοφική Σχολή του Παντείου Πανεπιστημίου.
Παντρεύτηκε τη Γιώτα Ζηλάκου και έχουν δύο γιους.
Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων το 1974 και Α΄ Πειραιώς με τη Νέα Δημοκρατία το 1977 Υπήρξε επίσης ένας από τους πρώτους Έλληνες βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου υπηρέτησε από τον Ιανουάριο του 1981 ως τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν
μικρογραφία|223x223εσ| Η Αβινιόν Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν (δημιουργήθηκε το 1984), επίσης γνωστό ως Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αβινιόν/Νέας Υόρκης ή Rencontres Cinématographiques Franco-Américain d'Avignon, πραγματοποιούταν κάθε χρόνο στην Αβινιόν της Γαλλίας, μαζί με ένα ταιριαστό φεστιβάλ ταινιών που διοργανώνοταν στη Νέα Υόρκη. Πραγματοποιήθηκε τελευταία φορά το 2008.
Ιστορία
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν δημιουργήθηκε για να προωθήσει τον ανεξάρτητο γαλλικό/αμερικανικό κινηματογράφο μέσω προεπισκοπήσεων, ρετροσπεκτιβών και συναντήσεων.
Μια τελετή απονομής ενθάρρυνε τους νεαρούς σκηνοθέτες να συμμετάσχουν στο φεστιβάλ. Ο σκοπός ήταν να συγκεντρωθούν ανεξάρτητοι σκηνοθέτες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η αποστολή τους ήταν να ενθαρρύνουν τη βαθύτερη κατανόηση και εκτίμηση για τον σύγχρονο, προκλητικό κινηματογράφο, προβάλλοντας το έργο καινοτόμων κινηματογραφιστών. Ταινίες μεγάλου μήκους, ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκαν σε γαλλικά, αγγλικά και άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Κάθε γαλλική ταινία είχε υπότιτλους στα αγγλικά και άλλες ευρωπαϊκές ταινίες στα αγγλικά ή στα γαλλικά. Οι σκηνοθέτες, οι παραγωγοί και οι σεναριογράφοι μπορούσαν να συμμετάσχουν στις συζητήσεις για το έργο τους με το κοινό.
Το 1993, το Αρχείο Κινηματογράφου του Χάρβαρντ κάλεσε τον οργανισμό να παράγει την πρώτη αμερικανική έκδοση του Rencontres Cinématographiques franco-américaines d'Avignon. Το 1994, ο ιδρυτής, Ζερόμ Ανρί Ρουντ, εγκαινίασε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αβινιόν/Νέας Υόρκης στο Angelika Film Center του Μανχάταν. Τα φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο. Ο όρος «Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν» γεννήθηκε το 2000, λόγω της επέκτασης του προγράμματος στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αβινιόν Κατηγορία:Κινηματογράφος στη Γαλλία Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου
Βίλα Καζούλη
Η Βίλα Καζούλη είναι έπαυλη η οποία βρίσκεται στη νότια είσοδο της Κηφισιάς. Η έπαυλη κτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα σε εκλεκτικιστικό ρυθμό από τον Αιγυπτιώτη επιχειρηματία Νίκο Καζούλη. Σήμερα η Βίλα είναι ιδιοκτησία του δημοσίου και στεγάζει το Πράσινο Ταμείο.
Ιστορικά στοιχεία
Το οικόπεδο, έκτασης 47.000 τετραγωνικών μέτρων, στο οποίο βρίσκεται η βίλα αποκτήθηκε από τον Νικόλαο Καζούλη ώστε να κτίσει εκεί τη θερινή του κατοικία. Ο αρχιτέκτονας της βίλας δεν είναι γνωστός. Μετά τον θάνατο του Νικόλαου Καζούλη το 1902 πέρασε στην κατοχή της κόρης του Ιωάννας. Η Ιωάννα Καζούλη ζήτησε από τον αρχιτέκτονα Παναγιώτη Αριστόφρωνα να διακοσμήσει τη βίλα το 1915. Αργότερα τον παντρεύτηκε. Ο Παναγιώτης Αριστόφρων προχώρησε σε τροποποιήσεις, προσθέτοντας τον χαρακτηριστικό τρούλο της βίλας το 1932. Επίσης μετέφερε στη βίλα την εκτενή βιβλιοθήκη του με έργα φιλοσοφίας.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Αθήνας, η βίλα επιτάχθηκε από τις κατοχικές δυνάμεις και έγινε φρουραρχείο των SS. Τα υπόγεια του κτιρίου μετατράπηκαν σε χώρους βασανιστήριων και έγιναν τόπος θανάτου πολλών αντιστασιακών. Μετά το 1944 πέρασε στην κατοχή του ΕΛΑΣ. Το 1949 η βίλα μετατράπηκε σε νοσοκομείο. Σήμερα μεγάλο μέρος του αρχικού οικοπέδου της βίλας χρησιμοποιείται από τις εγκαταστάσεις του ΚΑΤ. Την περίοδο 1953-55 χρησιμοποιήθηκε για την περίθαλψη σεισμοπαθών από τους σεισμούς του Ιονίου. thumb|250px|left|Το ένα από τα δύο λιοντάρια στην είσοδο της Βίλας Το 1964 το κτίριο πέρασε στην κατοχή του ΙΚΑ μετά από δημοπρασία, όμως δεν αξιοποιήθηκε. Το 1970 στη βίλα έγιναν γυρίσματα για την ταινία Υπολοχαγός Νατάσσα. Το 1976 η βίλα χαρακτηρίστηκε «οίκημα χρήζον ειδικής κρατικής προστασίας καθ' όσον παρουσιάζει ιδιαίτερον μορφολογικόν ενδιαφέρον». Το 1979 ο χώρος γύρω από την βίλα χαρακτηρίστηκε τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Το 1995 η βίλα αγοράστηκε από το ΥΠΕΧΩΔΕ μέσω του Ειδικού Ταμείου Εφαρμογής Ρυθμιστικών και Πολεοδομικών Σχεδίων έναντι 2.500.000.000 δραχμών και ακολούθησε η ανακαίνιση της βίλας, η οποία ολοκληρώθηκε το 1999. Στις 3 Ιουνίου 1999 πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκδήλωση στην ανακαινισμένη βίλα, για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας για την Προστασία του Περιβάλλοντος. Το 2001 παραχωρήθηκε στο Εθνικό Κέντρο Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης (ΕΚΠΑΑ) και το 2010 πέρασε στην κατοχή του Πράσινου Ταμείου. Προτάθηκε να πωληθεί ή να ενοικιαστεί, όμως τελικά μεταφέρθηκαν εκεί οι υπηρεσίες του Πράσινου Ταμείου.
Περιγραφή
thumb|250px|Η νότια πτέρυγα της βίλας Καζούλη Η Βίλα Καζούλη έχει δύο πτέρυγες σχήμα Γ με εμβαδόν 2.500 τετραγωνικά μέτρα. Προς την πλευρά του κήπου, στο εσωτερικό του Γ, βρίσκεται διώροφο κυκλικό αίθριο. Διαθέτει δύο υπόγεια, ισόγειο και δώμα. Λόγω της κλίσης του εδάφους το δεύτερο υπόγειο έχει πρόσβαση στην επιφάνεια του εδάφους από την μεριά του κήπου. Χαρακτηριστικό σημείο είναι ο τρούλος της βίλας, με το λωτό στην κορυφή. Η είσοδος γίνεται από τη γωνία, όπου βρίσκεται μαρμάρινο περιστύλιο. Στο περιστύλιο της εισόδου οδηγούν μαρμάρινες σκάλες. Μπροστά από τις σκάλες είναι τοποθετημένα δύο μαρμάρινα λιοντάρια, έργα του γλύπτη Δημητρίου Φιλιππότη. Η είσοδος περιβάλλεται από ορθομαρμάρωση.
Ο κύριος χώρος υποδοχής του κτιρίου οδηγεί στην κεντρική αίθουσα στο εσωτερικό που διαθέτει εσωτερικό αίθριο ύψους τριών ορόφων και περίτεχνο τζάκι. Στο χώρο υποδοχής βρίσκεται το κεντρικό κλιμακοστάσιο. Άλλα δύο επικουρικά κλιμακοστάσια βρίσκονται στις δύο πτέρυγες, με φεγγίτη στην οροφή. Πάνω από την κεντρική αίθουσα βρίσκεται το δώμα, με εσωτερικό εξώστη. Η κεντρική αίθουσα οδηγεί στο κεντρικό γραφείο, από το οποίο υπάρχει πρόσβαση στην οροφή του στρογγυλού αιθρίου. Τα υπόλοιπα δωμάτια αναπτύσσονται κατά μήκος των διαδρόμων που διατρέχουν τις δύο πτέρυγες του κτιρίου στον ισόγειο και πρώτο υπόγειο όροφο.
Οι τοίχοι της βίλας είναι από φέρουσα λιθοδομή, ενώ ο τρούλος από σκυρόδεμα. Οι βεράντες και η είσοδος είναι κτισμένες από σχιστόπλακες πάνω σε πλέγμα μεταλλικών δοκών. Οι οροφές είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα. Η οροφή στις βεράντες και στους εσωτερικούς χώρους είναι διακοσμημένες με οροφογραφίες. Το δάπεδο στο α' υπόγειο και στο ισόγειο είναι καλυμμένο με λευκό και μαύρο μάρμαρο και τσιμεντοπλακίδια, ενώ άλλα δάπεδα είναι ξύλινα.
Άγιος Βλάσιος Ευρυτανίας
Ο Άγιος Βλάσιος είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Λεπιανών, της δημοτικής ενότητας {τέως δήμου) Ασπροποτάμου, δήμου Αγράφων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευρυτανίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ευρυτανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Βλάσιος είναι ορεινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Ευρυτανίας, κοντά στα όρια με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής Τσούκα των Ευρυτανικών Αγράφων, στις όχθες του μικρού ποταμού Λεπιανίτη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 810. Απέχει 96 χλμ. περίπου ΒΔ. του Καρπενησίου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λεπιανών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λεπιανών και προσαρτήθηκε στο δήμο Ασπροποτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασπροποτάμου και προσαρτήθηκε στο δήμο Αγράφων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Περιοχή Σικόνγκε
Η Περιοχή Σικόνγκε (αγγλικά: Sikonge District, σουαχίλι: Wilaya ya Sikonge), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region) της Τανζανίας. Η Περιοχή καταλαμβάνει έκταση 26.282,73 τ.χλμ. (10.147,82 mi²), εκ των οποίων τα 24.968,59 τ.χλμ. (9.640,43 mi²) είναι δάση και πάρκα αγρίων θηρίων. Στα βορεοδυτικά, συνορεύει με την Περιοχή Ουράμπο (Urambo District), βόρεια με την Περιοχή Ουυούι (Uyui District), ανατολικά με την Περιοχή Μανυόνι (Manyoni District) της Περιφέρειας Σινγκίντα (Singida Region), στα νότια από την Περιοχή Τσούνυα (Chunya District) της Περιφέρειας Μπέυα (Mbeya Region), νοτιοδυτικά με την Περιοχή Μλέλε (Mlele District) της Περιφέρειας Κατάβι (Katavi Region).
Η διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Σικόνγκε (Sikonge).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Σικόνγκε (Sikonge District), ήταν 133.388 άτομα.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Σικόνγκε (Sikonge District), ήταν 179.883 άτομα.
Μεταφορές
Ο οδικός Κορμός T8 (ο οποίος είναι χωματόδρομος), από την Ταμπόρα προς την Μπέυα (Mbeya), διαπερνά την περιοχή. Στο χωριό Ιπόλε (Ipole) ο χωμάτινος οδικός Κορμός T23, διακλαδίζεται στη Μπάντα (Mpanda).
Η Κεντρική Γραμμή σιδηροδρόμου της Τανζανίας - από το Νταρ ες Σαλαάμ προς την Κιγκόμα (Kigoma) - περνά μέσα από ένα μικρό τμήμα του βορείου τμήματος της περιοχής.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District), διαιρείται διοικητικά σε δυο Τομείς, τον Τομέα Σικόνγκε (Sikonge Division) και τον Τομέα Κιουέρε (Kiwere Division).
Η Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District), έχει μια εκλογική περιφέρεια την Εκλογική Περιφέρεια Σικόνγκε (Sikonge Constituency) και συνεπώς, έναν εκπρόσωπο στο Κοινοβούλιο.
Τμήματα (2002)
Το 2002, η Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District), αποτελείτο διοικητικά από 11 Τμήματα. • 4
Τμήματα (2012)
Από το 2012, η Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District), διαιρείται διοικητικά σε 17 Τμήματα. • 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Ταμπόρα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ταγκρέδος της Σικελίας
Ο Ταγκρέδος της Σικελίας (ιταλ.: Tancredi di Sicilia, 1138 - 20 Φεβρουαρίου 1194) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν Βασιλιάς της Σικελίας και Πρίγκιπας του Τάραντα (1189 - 1194). Ο Ταγκρέδος ήταν νόθος υιός του Ρογήρου Γ΄ δούκα της Απουλίας & Καλαβρίας και της ερωμένης του Έμμας, κόρης του Ακκάρντο Β΄ κόμη του Λέτσε.
Νεανικά χρόνια
Ο Ταγκρέδος κληρονόμησε την κομητεία του Λέτσε από τον πάππο του Ακκάρντο Β'. Το 1161 βασιλιάς της Σικελίας ήταν ο θείος του Γουλιέλμος Α'. Ο Ταγκρέδος υποστήριξε τον θείο του Σίμωνα εναντίον του Γουλιέλμου Α' και όταν αυτός απέτυχε να αναλάβει την εξουσία, ο Γουλιέλμος Α' τους έδωσε αμνηστία, υπό τον όρο να εξοριστούν. Έτσι ο Ταγκρέδος έφυγε από τη Σικελία.
Τον Γουλιέλμο Α' διαδέχθηκε ο υιός του Γουλιέλμος Β'. Το 1174 o Ταγκρέδος οδήγησε τον στόλο του βασιλιά κοντά στην Αλεξάνδρεια και περίμεναν τον βασιλιά της Ιερουσαλήμ για να επιτεθούν μαζί στους Μουσουλμάνους. Όμως ο Αμαλρίκ Α' απεβίωσε και ο Σαλαδίνος πλησίαζε με τον στρατό του, έτσι ο στόλος απέπλευσε πίσω στη Σικελία. Το 1189 ο εξάδελφός του Γουλιέλμος Β' απεβίωσε άκληρος και έπρεπε να τον διαδεχθεί η θεία τους Κωνσταντία, η οποία είχε παντρευθεί τον Ερρίκο ΣΤ' βασιλιά της Γερμανίας. Ο πάπας Κλήμης Γ', ως εχθρός των Χοενστάουφεν, έστεψε τον Ταγκρέδο βασιλιά της Σικελίας, αν και ως νόθος κανονικά εξαιρείτο της διαδοχής. Τον υποστήριξε ο καγκελάριος Ματθαίος ντ' Άγελλο και οι κρατικοί λειτουργοί, ενώ οι ευγενείς πήραν το μέρος του Ερρίκου ΣΤ'.
Οι πρώτες δυσκολίες ως βασιλιάς
Ο Ταγκρέδος, αν και βραχύς ως προς το ανάστημα, ήταν καλός στρατιωτικός. Προσπάθησε να προσεταιριστεί την υποστήριξη του λαού. Το 1190 ο Ριχάρδος Α΄ της Αγγλίας έφθασε στη Σικελία οδηγώντας το πρώτο τμήμα μιας Σταυροφορίας. Απαίτησε την απελευθέρωση της αδελφής του Ιωάννας, συζύγου του Γουλιέλμου Β' που ο Ταγκρέδος την είχε φυλακίσει, την απόδοση της προίκας της και να εκπληρώσει τις οικονομικές υποσχέσεις του προκατόχου του προς τους Σταυροφόρους. Όταν ο Ταγκρέδος αρνήθηκε, ο Ριχάρδος Α' κατέλαβε μία μονή και το κάστρο της Μπανάρα. Ακολούθησε το επόμενο τμήμα της Σταυροφορίας με τον Φίλιππο Β' της Γαλλίας. Οι ντόπιοι αναστατώθηκαν, απαίτησαν από τους ξένους να φύγουν και εξεγέρθηκαν εναντίον τους. Τότε ο Ριχάρδος Α' κατέλαβε τη Μεσσήνη, που τη λεηλάτησε και την έκαψε. Αποφάσισε να μείνει εκεί για τον χειμώνα.
Το 1191 συμφώνησε με τον Ταγκρέδο να αποχωρήσει με τους εξής όρους: η Ιωάννα να ελευθερωθεί και να της αποδοθεί η προίκα· ο Ριχάρδος Α' και ο Φίλιππος Β' αναγνωρίζουν τον Ταγκρέδο ως βασιλιά της Σικελίας και ο Ταγκρέδος θα παντρέψει μία κόρη του με τον 4ετή ανιψιό του Ριχάρδου Α', τον Αρθούρο, όταν αυτός ενηλικιωθεί. Οι δύο βασιλείς έφυγαν για τους Αγίους Τόπους, αφού ο Ριχάρδος Α' χάρισε στον Ταγκρέδο ένα σπαθί σε ένδειξη φιλίας.
Η Κωνσταντία διεκδικεί το βασίλειο
Οι πόλεις που είχαν παραδοθεί στον Ερρίκο ΣΤ' φοβήθηκαν τώρα την τιμωρία του Ταγκρέδου και αμέσως επέστρεψαν σε αυτόν. Οι κάτοικοι του Σαλέρνο αιχμαλώτισαν την Κωνσταντία και την παρέδωσαν στον Ταγκρέδο. Αυτός την έστειλε στη Ρώμη με τον όρο ο πάπας να τον στέψει βασιλιά της Σικελίας, αλλά στη διαδρομή στρατιώτες του Ερρίκου ΣΤ' την πήραν και την έστειλαν πίσω στη Γερμανία. Ο Ταγκρέδος εκστράτευσε για να κερδίσει πίσω τις πόλεις της Ν. Ιταλίας, είτε παραχωρώντας προνόμια σε αυτές, είτε νικώντας τους απείθαρχους ευγενείς, όπως στην Απουλία. Το 1192 έθεσε συμβασιλιά τον πρωτότοκο υιό του Ρογήρο Γ' που όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Αμέσως όρισε συμβασιλιά τον δευτερότοκο Γουλιέλμο Γ' αλλά τον Φεβρουάριο του 1194 απεβίωσε ο Ταγκρέδος αφήνοντας τη σύζυγό του αντιβασίλισσα στον 4ετή Γουλιέλμο Γ'. Τότε ο Ερρίκος ΣΤ' εκστράτευσε πάλι: κατέλαβε τη Νάπολη σχεδόν αμαχητί και τον Νοέμβριο οι πολίτες του Παλέρμο τον έκαναν δεκτό, αν και η Σίβυλλα και ο Μαργαριτώνης ήταν έτοιμοι να υπερασπισθούν την πόλη. Η οικογένεια του Ταγκρέδου έπεσε στα χέρια του Ερρίκου ΣΤ', που τύφλωσε και ευνούχισε τον Γουλιέλμο Γ'.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σιβύλλη του Άτσερα και είχε παιδιά :
Να Τρανγκ
Το Να Τρανγκ (βιετναμεζικά Nha Trang) είναι πόλη και πρωτεύουσα της περιφέρειας Κχαν Χοά στο κεντρικό Βιετνάμ. Βρίσκεται στην όχθη της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, στα 1280 χλμ. από το Ανόι και στα 439 χλμ. από την Χο Τσι Μιν. Κοντινότερο αεροδρόμιο είναι το Διεθνές αεροδρόμιο Καμ Ραν (Cam Ranh International Airport) που βρίσκεται στην πόλη Καμ Ραν. thumb|center|950px|Κέντρο της πόλεως
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βιετνάμ
Μάρτα Χούλια
Η Μάρτα Χούλια (Martha Julia, γεννημένη ως Μάρτα Χούλια Λόπεζ Λούνα Martha Julia López Luna, 24 Φεβρουαρίου 1973 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Φουσιανά Ευρυτανίας
Τα Φουσιανά είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας.
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, που αποτελεί εκκλησία γυναικείας μονής του 17ου αιώνα, η οποία καταστράφηκε από τον Σκόνδρα Πασά το 1823.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Πολιτική θρησκεία
Η πολιτική θρησκεία (αγγλ. civil ή civic religion), είναι οι σιωπηρές θρησκευτικές αξίες ενός έθνους, όπως εκφράζονται μέσω δημόσιων τελετών, συμβόλων (όπως η εθνική σημαία), και τελετών σε θρησκευτικές εορτές και σε ιερά μέρη (όπως μνημεία, πεδία μάχης ή εθνικά νεκροταφεία). Είναι διαφορετική έννοια από τις Εκκλησίες, αν και οι αξιωματούχοι Εκκλησιών και εκκλησιαστικές τελετές ενσωματώνονται μερικές φορές στην πρακτική της πολιτικής θρησκείας. Μεταξύ των χωρών που αναφέρεται ότι έχουν πολιτικές θρησκείες είναι η Γαλλία, η Νότια Κορέα, η πρώην Σοβιετική Ένωση,  και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ως έννοια, πρωτοεμφανίστηκε στη γαλλική πολιτική σκέψη και έγινε ένα σημαντικό θέμα για τους κοινωνιολόγους των ΗΠΑ μετά από τη χρήση της από τον κοινωνιολόγο Robert Bellah το 1960.
Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ επινόησε τον όρο στο κεφάλαιο 8, βιβλίο 4 του Κοινωνικού συμβολαίου (1762), για να περιγράψει αυτό που θεωρούσε ως ηθικό και πνευματικό θεμέλιο απαραίτητο για κάθε σύγχρονη κοινωνία. Για τον Ρουσώ, η πολιτική θρησκεία προοριζόταν απλώς ως μια μορφή συνεκτικού υλικού της κοινωνίας, το οποίο βοηθούσε στην ενοποίηση του κράτους, παρέχοντας σε αυτό ιερή εξουσία. Στο βιβλίο του, ο Ρουσώ περιγράφει τα απλά δόγματα της πολιτικής θρησκείας:
Πρακτική πολιτική φιλοσοφία
Σε κείμενα σχολιασμού πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων μερικές φορές χρησιμοποιείται ο όρος «πολιτική θρησκεία» αναφερόμενος σε τελετουργικές εκφράσεις κάποιου είδους πατριωτισμού όπως ασκείται σε όλες τις χώρες, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται πάντα η θρησκεία με τη συμβατική έννοια της λέξης. Μεταξύ αυτών των πρακτικών είναι οι ακόλουθες: Η ανάκρουση του εθνικού ύμνου σε δημόσιες συγκεντρώσεις, παρελάσεις ή επίδειξη της εθνικής σημαίας σε εθνικές εορτές, απαγγελία όρκων πίστης και αφοσίωσης, τελετές για την ανάληψη καθηκόντων ενός προέδρου ή μονάρχη, h διήγηση απλοποιημένων μυθολογικών ιστοριών περί εθνικών ιδρυτών και άλλων ηγετών ή μεγάλων γεγονότων (π.χ. μάχες), μνημεία μεγάλων ηγετών ή πεσόντων στρατιωτών, κλπ.
Γαλλία, Ιταλία
Τα κοσμικά κράτη στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα δομούσαν την πολιτική θρησκεία τους βάσει των πρόσφατων ιστοριών τους. Στην περίπτωση της Γαλλίας, h κυβέρνηση ενθάρρυνε μια πραγματική κρατική θρησκεία, με λατρεία της σημαίας και πολλαπλασιάζοντας τις εθνικές αργίες και τα μνημεία. Η 14η Ιουλίου έγινε εθνική εορτή το 1882, και το 1889 γιορτάστηκε η εκατονταετία της Γαλλικής Επανάστασης. Στην Ιταλία, το κοσμικό κράτος πολλαπλασίασε τους εορτασμούς: Κρατικές αργίες, γενέθλια του Βασιλιά και της Βασίλισσας, προσκύνημα του 1884 στον τάφο του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β’. Δημιουργήθηκε μια πατριωτική ιδεολογία. }}
Σοβιετική Ένωση
Η Σοβιετική Ένωση έκανε τον μαρξισμό-λενινισμό μια πολιτική θρησκεία, με ιερά κείμενα και πολλά αγάλματα του Μαρξ, του Λένιν και του Στάλιν. Ο Στάλιν επόπτευε προσωπικά τη λατρεία του Λένιν και τη δική, εκμεταλλευόμενης την ημι-θρησκευτική λατρεία που ιστορικά είχαν δείξει οι Ρώσοι αγρότες προς τους τσάρους. Οι εικόνες του Λένιν αποθηκεύτηκαν όταν ο κομμουνισμός έπεσε το 1991. Τα αγάλματα του Στάλιν είχαν αφαιρεθεί από τη δεκαετία του 1950 και οι αναφορές σ’ αυτόν διαγράφηκαν από εγκυκλοπαίδειες και βιβλία ιστορίας. Ωστόσο, υπό τον Βλαντιμίρ Πούτιν η μνήμη του Στάλιν αποκαταστάθηκε εν μέρει, σε αναζήτηση ενός ισχυρού ηγέτη που έκανε το έθνος ισχυρό. Για παράδειγμα, τα σχολικά εγχειρίδια ξαναγράφηκαν για να απεικονίσουν «τη μαζική τρομοκρατία των χρόνων του Στάλιν ως απαραίτητη για τον ταχύ εκσυγχρονισμό της χώρας εν όψει των αυξανόμενων γερμανικών και ιαπωνικών στρατιωτικών απειλών και εν μέσω της αδράνειας ή της διπλοπροσωπείας των δυτικών δημοκρατιών».
Ηνωμένες Πολιτείες
Η πολιτική θρησκεία είναι σημαντικό στοιχείο της δημόσιας ζωής στις ΗΠΑ, ειδικά για τους εορτασμούς σε εθνικό επίπεδο. Οι κοινωνιολόγοι αναφέρουν ότι οι «ημέρες γιορτής» είναι οι Ευχαριστίες (Thanksgiving), η Ημέρα των Βετεράνων και η Ημέρα Μνήμης. Τα τελετουργικά περιλαμβάνουν χαιρετισμούς στη σημαία και τον ύμνο "God Bless America". [7] Στρατιώτες και οι βετεράνοι παίζουν κεντρικό ρόλο στις τελετές, δείχνοντας ετοιμότητα να θυσιάσουν τη ζωή τους για να διατήρηση του έθνους.Ο Bellah σημειώνει τον σεβασμό των βετεράνων. Ο ιστορικός Conrad Cherry χαρακτήρισε τις τελετές της Ημέρας Μνήμης "μια σύγχρονη λατρεία των νεκρών" και λέει ότι "επιβεβαιώνει τις αρχές της πολιτικής θρησκείας ".
Η Αμερικανική Επανάσταση ήταν η κύρια πηγή της πολιτικής θρησκείας που έχει διαμορφώσει τον αμερικανικό πατριωτισμό. Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Robert Bellah:
"Πίσω από την πολιτική θρησκεία σε κάθε σημείο βρίσκονται βιβλικά αρχέτυπα: Έξοδος, ο Εκλεκτός Λαός, Υποσχεθείσα Γη, Νέα Ιερουσαλήμ και Θυσιαστικός Θάνατος και Αναγέννηση. Αλλά είναι επίσης κάτι πραγματικά αμερικανικό και πραγματικά νέο. Έχει τους δικούς της προφήτες και τους δικούς της μάρτυρες, τα δικά της ιερά γεγονότα και ιερούς τόπους, τα επίσημα τελετουργικά και τα σύμβολά της. Την ενδιαφέρει να είναι η Αμερική μια κοινωνία τόσο τέλεια σύμφωνη με το θέλημα του Θεού όσο μπορούν να το κάνουν οι άνθρωποι, και ένα φως για όλα τα έθνη."
Ο Albanese υποστηρίζει ότι η Αμερικανική Επανάσταση ήταν η κύρια πηγή της μη ομολογιακής αμερικανικής πολιτικής θρησκείας που έχει διαμορφώσει τον πατριωτισμό και τη μνήμη και τη σημασία της γέννησης του έθνους. Οι μάχες δεν είναι κεντρικές (όπως είναι για τον Εμφύλιο) αλλά μάλλον ορισμένα γεγονότα και οι άνθρωποι τιμώνται ως εικόνες ορισμένων αρετών (ή κακών) Όπως σημείωσαν οι ιστορικοί, η Επανάσταση παρήγαγε έναν ηγέτη που μοιάζει με τον Μωυσή (Τζορτζ Ουάσινγκτον), προφήτες (Τόμας Τζέφερσον, Τόμας Πέην) και μάρτυρες (Σφαγή Βοστώνης, Nathan Hale), καθώς και διάβολους (Μπένεντικτ Άρνολντ), ιερά μέρη, (Valley Forge, Bunker Hill), τελετές (Boston Tea Party), εμβλήματα (η νέα σημαία), ιερές εορτές (4 Ιουλίου) και μια ιερή γραφή του οποίου κάθε πρόταση μελετάται προσεκτικά και εφαρμόζεται σε τρέχουσες νομικές υποθέσεις (η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, το Σύνταγμα, και ο Νόμος των Δικαιωμάτων).