cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περσέας της Μακεδονίας
Ενδοοικογενειακές έριδες
Μετά την ήττα του στη Μάχη των Κυνός Κεφαλών, ο πατέρας του Περσέως, Φίλιππος, ανάμεσα στους ταπεινωτικούς όρους της συνθηκολόγησης δέχτηκε να στείλει το γιο του Δημήτριο ως όμηρο στη Ρώμη. Εκείνος απέκτησε καλές διασυνδέσεις επί ρωμαϊκού εδάφους, με αποτέλεσμα να τον χρησιμοποιήσει ο πατέρας του στο μέλλον ως διπλωμάτη σε αποστολή στη Ρώμη. Εκεί ανανέωσε τις γνωριμίες του και απέκτησε συμμάχους ανάμεσα σε σημαντικά πρόσωπα. Πιστεύεται πως οι Ρωμαίοι τελικά τον χρησιμοποίησαν είτε για να ανατρέψουν το Φίλιππο προς όφελος του γιου του, είτε για να προκαλέσουν ενδοοικογενειακές διαμάχες στη μακεδονική αυλή. Όποιο κι αν ήταν το κίνητρο, ήταν αποτελεσματικό: ο Περσέας, πρεσβύτερος γιος και διάδοχος του Φιλίππου, ανησυχώντας για την ολοένα και αυξανόμενη δύναμη του ετεροθαλούς αδερφού του, προσκόμισε στον πατέρα του έγγραφα που αποδείκνυαν πως σχεδίαζε πραξικόπημα κατά του βασιλιά. Είναι άγνωστο αν πρόκειται για αυθεντικά ή πλαστά έγγραφα, η πράξη αυτή όμως οδήγησε στην εκτέλεση του Δημητρίου το 181 π.Χ., τη μόνη ενδοοικογενειακή δολοφονία που γνωρίζουμε για τη δυναστεία των Αντιγονιδών.
Άνοδος στο θρόνο
Ένα χρόνο μετά, το 179 π.Χ., ο Φίλιππος πεθαίνει καταστεναχωρημένος στην Αμφίπολη. Στο θρόνο ανεβαίνει ο Περσέας, ο οποίος, δεν ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους Ρωμαίους. Μια από τις πρώτες πράξεις του ήταν να ανανεώσει μαζί τους τη συμμαχία που είχε επικυρώσει ο πατέρας του, ωστόσο μια σειρά πράξεών του, τους προκάλεσε ανησυχία.
Η επέμβασή του στις υποθέσεις των γειτονικών κρατών, μια επίσκεψή του στους Δελφούς με οπλισμένη συνοδεία, η αποφυγή συνάντησης με Ρωμαίους απεσταλμένους στη Μακεδονία, όλα έδιναν αφορμή στους Ρωμαίους να τον υποπτεύονται. Αρχικά ο Περσέας φρόντισε να λάβει μέτρα ενίσχυσης της οικονομίας ευνοϊκά προς τον λαό, πράγμα που αύξησε τη δημοτικότητά του. Κατόπιν βελτίωσε τις σχέσεις του κράτους του με τις πόλεις της Θεσσαλίας και τις Συμπολιτείες που είχαν ταραχτεί κατά τη διάρκεια της θητείας του πατέρα του. Φρόντισε τέλος, να εξομαλύνει τις σχέσεις του βασιλείου του με τους Σελευκίδες, νυμφευόμενος τη Λαοδίκη, κόρη του Σέλευκου Δ' Φιλοπάτορος. Μαζί απέκτησαν τον Αλέξανδρο, τον Φίλιππο και μία κόρη.
Πολιτική
thumb|right|220px|Απεικόνιση αργυρού τετραδράχμου Ως βασιλιάς ο Περσεύς φρόντισε για την εξομάλυνση των σχέσεων του με τη Ρώμη, κυρίως όμως για την αποκατάσταση της εσωτερικής ηρεμίας και την ενίσχυση της επιρροής του στη νότια Ελλάδα. Η παραγραφή των χρεών, η αποφυλάκιση πολιτικών κρατουμένων και χρεωφειλωτών, ο επαναπατρισμός των εξορίστων και των φυγάδων και τέλος η επιστροφή των περιουσίων ήταν μέτρα που τόν έκαναν αγαπητό στο λαό του, αποδυναμώνοντας παράλληλα τη φιλορωμαϊκή παράταξη της Μακεδονίας. Στα πλαίσια αυτών των σχεδίων του το φθινόπωρο του 174 π.Χ. συνήψε συμμαχία με τους Βοιωτούς.
Σύγκρουση με τη Ρώμη
Απώτερος στόχος του Περσέως ήταν η προετοιμασία του κράτους του για ενδεχόμενο νέο πόλεμο με τους Ρωμαίους. Οι κινήσεις του συνοδεύτηκαν από γενικότερο αναβρασμό των ελληνικών πόλεων - κρατών, ενάντια στη ρωμαϊκή κυριαρχία, πράγμα που έκανε τους Ρωμαίους να λάβουν την απόφαση, το 172 π.Χ., ολοκληρωτικής κατάκτησης του μακεδονικού κράτους. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την πράξη έπαιξε και ο Ευμένης Β' της Περγάμου που πήγε και κατήγγειλε τις ενέργειες του Περσέως στη Ρώμη.
Σύντομα Ρώμη και Μακεδονία ενεπλάκησαν στον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο (171 – 168 π.Χ.). Οι πρώτες μάχες την επόμενη άνοιξη επικεντρώθηκαν γύρω από τη Θεσσαλία, αλλά καμία νίκη δεν υπήρξε τόσο καθοριστική ώστε να επικρατήσει είτε ο ένας στρατός, είτε ο άλλος. Ακολούθησαν άγριες λεηλασίες των Ρωμαίων στη Στερεά Ελλάδα και η κατάκτηση της Βοιωτίας από αυτούς. Μόλις το καλοκαίρι του 169 π.Χ. κατάφεραν να αναγκάσουν τον Περσέα να αποσυρθεί βόρεια.
Η Μάχη της Πύδνας και οι συνέπειές της
thumb|300px|Ο βασιλιάς Περσέας παραδίδεται στον Αιμίλιο Παύλο. Πίνακας του Jean-François-Pierre Peyron, Βουδαπέστη. Ο Μακεδόνας βασιλιάς κατόπιν ήρθε σε συμφωνία με τον ηγεμόνα των Ιλλυριών, τον Γένθιο, ο οποίος όμως γνώρισε την ήττα και αιχμαλωτίστηκε. Τότε κατέφθασε με μεγάλες ενισχύσεις ο νέος Ύπατος, ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος. Στις 22 Ιουνίου 168 π.Χ., έλαβε χώρα η Μάχη της Πύδνας, που έκρινε όχι μόνο τις τύχες της Ελληνικής χερσονήσου αλλά και ολόκληρης της Εγγύς Ανατολής.
Καθώς η μακεδονική φάλαγγα δεν διέθετε την κατάλληλη έφιππη πλαγιοφυλακή, έχασε τελικά τη συνοχή της και υπέστη συντριπτική ήττα από τη ρωμαϊκή λεγεώνα. Τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια για το μακεδονικό βασίλειο που έπαψε να υπάρχει με τη μορφή που ως τότε ήταν γνωστό. Διαιρέθηκε σε τέσσερις ανεξάρτητες μερίδες φόρου υποτελείς στη Ρώμη, που υπέφεραν από αυστηρή απομόνωση από την υπόλοιπη Ελλάδα. Την τύχη της Μακεδονίας ακολούθησε και η Ήπειρος, από όπου οδηγήθηκαν στη σκλαβιά χιλιάδες άνθρωποι, παρόλο που δεν είχαν βοηθήσει τον Περσέα στις μάχες του. Ο Ανδρίσκος ο Μακεδών, κατόρθωσε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα να σπάσει τη ρωμαϊκή κυριαρχία, μα η επανάστασή του έλαβε τέλος το 148 π.Χ. Τελικά το 146 π.Χ., μετά την ολοκληρωτική κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, οι τέσσερις δημοκρατίες ενώθηκαν και μαζί με τη Θεσσαλία και την Ήπειρο, μετετράπησαν στην Ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας.
Θάνατος στην Ιταλία
Μετά την ήττα στην Πύδνα, ο περήφανος μακεδονικός στρατός εκφυλίστηκε σε μικρές συνοριακές φρουρές, ενώ οι Μακεδόνες ευγενείς εξαναγκάστηκαν σε μεταφορά στη Ρώμη, μαζί με τους άρρενες απογόνους τους. Ανάμεσά τους ήταν και ο Περσέας, που παραδόθηκε, έπειτα από σύντομη διαμονή στη Σαμοθράκη, με την οικογένειά του στον Αιμίλιο Παύλο. Ο τελευταίος τέλεσε θρίαμβο στη Ρώμη, διαπομπεύοντας τον ηττημένο βασιλιά. Πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, το 162 π.Χ., στα ιταλικά εδάφη, στην αγροτική Άλβα Φουκέντια, χωρίς να του δοθεί δυνατότητα επιστροφής. Εκεί άφησαν και την τελευταία τους πνοή τα παιδιά του, εκτός από τον Αλέξανδρο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αντιγονιδών Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μακεδονικών Πολέμων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Πολέμιοι της Ρώμης
Φιόντορ Εμελιάνενκο
Ο Φιόντορ Βλαντίμιροβιτς Εμελιάνενκο (Фёдор Владимирович Емельяненко, 28 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Ρώσος βετεράνος επαγγελματίας και ανεξάρτητος αθλητής των μικτών πολεμικών τεχνών, γνωστές διεθνώς ως ΜΜΑ (Mixed Martial Arts). Είναι γνωστός για τις παλαιστικές του ικανότητες, ενώ είναι διακεκριμένος γνώστης Τζούντο και Σαμπό. Έχει πολλές διακρίσεις στην πολεμική τέχνη του Σαμπό και μία από αυτές ήταν το 2002 στη Θεσσαλονίκη. Θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος αθλητής στην ιστορία των MMA στην κατηγορία βαρέων βαρών.
Έχει στο ενεργητικό του 44 αγώνες εκ των οποίων οι 38 ήταν νικηφόρoι. Συμμετείχε στη φημισμένη διοργάνωση των ΜΜΑ, Pride FC που γινόταν στην Ιαπωνία. Επίσης έχει συμμετάσχει στις διοργανώσεις Affliction 2008-2009 και Strikeforce 2009-2011. Από το 2017 αγωνίζεται στη διοργάνωση Bellator MMA. Έχει καταφέρει αξιοσημείωτες νίκες εναντίων κορυφαίων αθλητών μεταξύ των οποίων οι : Minotauro Nogueira, Mirko Crocop, Ricardo Arona , Frank Mir , Andrei Arlovsky, Tim Sylvia. Στις 26 Ιανουαρίου 2019 αγωνίστηκε στον τελικό του Bellator Heavyweight World Grand Prix Tournament Όπου έχασε από τον Ryan Bader σε μόλις 35 δευτερόλεπτα.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1976 στην επαρχία της Λουγκάνσκ της Ουκρανίας. Όταν ήταν δυο ετών, η οικογένειά του μετανάστευσε στη Ρωσία. Είναι ο δεύτερος στη σειρά από συνολικά τέσσερα αδέλφια (τρεις αδελφοί και μια αδελφή). Τα δύο μικρότερα αδέλφια του ακολουθούν και αυτά το δρόμο του στον αθλητισμό.
Ουίλιαμ Μπάντινγκ
Ο Ουίλλιαμ Μπάντινγκ (αγγ. William Banting, 1797 – 16 Μαρτίου 1878) κατέγραψε και δημοσίευσε την πρώτη δίαιτα αδυνατίσματος που διατέθηκε εμπορικά για το κοινό. Στο παρελθόν, είχε υπάρξει παχύσαρκος και εργαζόταν ως νεκροθάφτης. Θεωρείται ο πατέρας των διαιτών που βασίζονται σε χαμηλά ποσοστά υδατανθράκων.
Φιόντορ Εμελιάνενκο
Βιογραφικό
Ο Εμελιάνενκο αποφοίτησε από το Λύκειο το 1991. Από το 1995 έως το 1997 υπηρέτησε στο στρατό ως πυροσβέστης. Το 1999 παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Οξάνα, και απέκτησαν την ίδια χρονιά μια κόρη, τη Μάσσα. Χώρισαν το 2006. Τον Δεκέμβριο του 2007 γεννήθηκε η δεύτερη του κόρη από τη σύντροφό του Μαρίνα, με την οποία παντρεύτηκαν το 2009. Ξαναπαντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο το 2014. Είναι πιστός Χριστιανός Ορθόδοξος. Επίσης είναι προσωπικός φίλος του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές
Ουίλιαμ Μπάντινγκ
Τα χρόνια του Μπάντινγκ ως την παχυσαρκία του
Ο Ουίλλιαμ Μπάντινγκ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1797 και ανήκε στην ανώτερη μεσαία τάξη. Η οικογένειά του είχε τη βασιλική άδεια να κηδεύει μέλη της βασιλικής οικογένειας, την οποία διατήρησαν οι απόγονοί του ως το 1928. Έμαθε ξυλουργική και χρησιμοποίησε την τέχνη του για να κατασκευάζει φέρετρα. Διατηρούσε γραφείο κηδειών, επιχείρηση που κληρονόμησε από τον πατέρα του Τόμας Μπάντινγκ, στην οδό Αγίου Ιακώβου (Saint James) 27. Στο διπλανό αριθμό βρίσκονται σήμερα τα γραφεία του περιοδικού «The Economist». Θεωρούνταν ικανός τεχνίτης και είχε κατασκευάσει το φέρετρο του Δούκα του Ουέλλινγκτον.
Παντρεύτηκε και ζούσε μια άνετη ζωή με τη γυναίκα του Μαίρυ Ανν στο Κένσινγκτον. Απέκτησε οχτώ παιδιά, δύο γιους και έξι κόρες. Είχε σημαντική περιουσία και διατηρούσε κελάρι με εκλεκτά κρασιά. Ωστόσο, αν και διέθετε αρκετό χιούμορ, η ζωή του δεν ήταν πολύ χαρούμενη. Στα τριάντα του άρχισε να παίρνει βάρος και μέχρι τα εξήντα του είχε φτάσει να ζυγίζει περίπου 92 κιλά, αρκετά δυσανάλογο βάρος για το μικρό ύψος του (1 μέτρο και 65 εκατοστά). Λόγω του υπερβολικού βάρους αναγκαζόταν να κατεβαίνει τις σκάλες ανάποδα και δεν έφτανε να δέσει τα κορδόνια του.
Η Δίαιτα Μπάντινγκ
Η δίαιτα του Μπάντινγκ, αρχικά προτάθηκε από το γιατρό του ως θεραπεία για τη σταδιακή απώλεια ακοής, από την οποία άρχιζε να πάσχει. Ο γιατρός του Ουίλλιαμ Χάρβυ διέγνωσε πως το υπερβολικό λίπος στο λαιμό του έφραζε τις ευσταχιανές σάλπιγγες και του πρότεινε μια δίαιτα «χαμηλή σε άλευρα». Ήταν η πρώτη δίαιτα χαμηλή σε υδατάνθρακες, στην οποία βασίστηκαν αρκετές σύγχρονες δίαιτες απώλειας βάρους.
Η δίαιτα προοριζόταν για διαβητικούς, αλλά ο γιατρός του, θεωρώντας τον διαβήτη και την παχυσαρκία σχετικές ασθένειες, την πρότεινε στον Μπάντινγκ. Ο Χάρβυ είχε παρακολουθήσει μαθήματα διαβητολογίας του Κλωντ Μπερνάρ στο Παρίσι. Ο Ουίλλιαμ Μπάντινγκ ήταν μακρινός συγγενής του νομπελίστα ιατρού Φρέντερικ Μπάντινγκ, ο οποίος απομόνωσε την ινσουλίνη. Ο Φρέντερικ Μπάντινγκ έμαθε για τον διάσημο μακρινό συγγενή του χρόνια μετά τη βράβευσή του.
Το διατροφικό πρόγραμμα συνιστούσε αποχή όσο περισσότερο γίνεται από το ψωμί, το βούτυρο, το γάλα, τη μπύρα και τις πατάτες, τρόφιμα τα οποία ως τότε ήταν τα πιο συνήθη στον Μπάντινγκ.
Κάθε πρωί έπαιρνε μια κουταλιά ειδικό τονωτικό, που ονομαζόταν "Βάλσαμο της Ζωής" (Balm of Life), αναμεμιγμένο με ένα ποτήρι του κρασιού νερό.
Οι εκδόσεις του φυλλαδίου με τη δίαιτα
Ενθουσιασμένος από τα αποτελέσματα της δίαιτας ο Μπάντινγκ κατέγραψε την εμπειρία του σε φυλλάδιο που εξέδωσε το 1863 με τίτλο Γράμμα περί Παχυσαρκίας, Απευθυνόμενο στο Κοινό. Το φυλλάδιο αμέσως έγινε ευπώλητο, γρήγορα εξαντλήθηκε και επανεκδόθηκε και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, πουλώντας πάνω από 63.000 αντίτυπα. Μέσα σε δύο χρόνια είχε φτάσει στην έκτη έκδοση. Ο όρος Bantingism και το ρήμα to bant καθιερώθηκαν στην αγγλική γλώσσα ως συνώνυμα των λέξεων δίαιτα και κάνω δίαιτα, αντιστοίχως. Επειδή ο Μπάντινγκ και ο Ουίλλιαμ Χάρβυ δεν αποσκοπούσαν σε δημοσιότητα, ο Μπάντινγκ απέφυγε να αναφέρει το όνομα του γιατρού του στις τέσσερις πρώτες εκδόσεις του φυλλαδίου του, γράφοντας πως ίσως φανεί ότι κορδώνεται, κάτι που ξέρω πως απεχθάνεται.
Η ανθρωπιστική δράση του Μπάντινγκ
Ο Ουίλλιαμ Μπάντινγκ, μολονότι στις επόμενες εκδόσεις έγραφε πως ήταν χαρούμενος για την απώλεια βάρους των αναγνωστών, ένιωθε άβολα με την εμπορική επιτυχία της δίαιτας. Θεωρώντας ανήθικο να κερδίζει χρήματα από τη θλίψη των συνανθρώπων του, δώρισε όλα τα κέρδη σε φιλανθρωπίες και παρουσίασε τον αναλυτικό λογαριασμό στην τελευταία έκδοση.
Βικτωριανή εποχή
Παρόλο που το κοινό υποδέχτηκε με ενθουσιασμό το φυλλάδιο του Μπάντινγκ, η δίαιτα προκάλεσε πολλές αντιπαραθέσεις στους ιατρικούς κύκλους. Ο εκδότης του περιοδικού ιατρικής The Lancet απέρριψε τη δίαιτα του Μπάντινγκ, λέγοντας πως επαναλάμβανε πληροφορίες γνωστές στους ιατρικούς κύκλους. Η κύρια αιτία για την ενόχληση ήταν ότι ο Ουίλλιαμ Μπάντινγκ δεν ήταν γιατρός και το περιοδικό The Lancet συνέστησε ο καθένας στο είδος του, να μην ανακατεύεται ξανά με την ιατρική βιβλιογραφία, αλλά να ικανοποιείται κοιτώντας τη δουλειά του.
Ορισμένες εφημερίδες σε μικρό χρονικό διάστημα έσπευσαν να δημοσιεύσουν ακόμη και ότι ο Ουίλλιαμ Μπάντινγκ πέθανε ακολουθώντας τη δίαιτα του. Αυτά τα δημοσιεύματα των εφημερίδων διέψευσε ο ίδιος ο Μπάντινγκ, ο οποίος παρέμεινε ζωντανός και υγιής μέχρι την ηλικία των 81 ετών. Για να σταματήσει τους επικριτές του, ο Ουίλλιαμ Μπάντινγκ φωτογραφήθηκε φορώντας τα παλιά, φαρδιά ρούχα του, αν και θα προτιμούσε να είχε φωτογραφηθεί και με παλαιότερα, ώστε να αντιπαραβάλει το παλαιότερο μέγεθος του εαυτού του με το καινούργιο. Έντυπα της εποχής διακωμωδούσαν τον Ουίλλιαμ Μπάντινγκ, με καρικατούρες και σατυρικά τραγουδάκια, όπως το Mr. Double Stout.
Σύγχρονη εποχή
Το έργο της αμφιλεγόμενης, τότε, προσωπικότητας του Ουίλλιαμ Μπάντινγκ έχει επηρεάσει αλλά και έχει διχάσει και τους σύγχρονους επιστήμονες και θεραπευτές:
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Διατροφολογία Κατηγορία:Άγγλοι
1642
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ηφαιστίωνας
thumb|right|350px|Ο Ηφαιστίωνας και ο Αλέξανδρος σε κυνήγι Ο Ηφαιστίων (Αρχαία Πέλλα, 356 π.Χ – Βαβυλώνα, 324 π.Χ.), γιος του Αμύντορα, ήταν αρχαίος Έλληνας στρατηγός και ευγενής της Μακεδονίας. Ήταν ο στενότερος από όλους τους φίλους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεγαλωμένοι μαζί από παιδιά. Διακρίθηκε κατά την στρατιωτική υπηρεσία του, καθώς ήταν μέλος των σωματοφυλάκων του Αλεξάνδρου, διοικητής του ιππικού των Εταίρων, καθώς και υπεύθυνος για πολλές άλλες δραστηριότητες, όπως διπλωματικές αποστολές, γεφύρωση ποταμών, και την εγκαθίδρυση νέων οικισμών. Βρισκόταν σε επικοινωνία με τους Αριστοτέλη και Ξενοκράτη πίσω στην Ελλάδα, ενώ υπήρξε υποστηρικτής της προσπάθειας του Αλεξάνδρου στο να αναμείξει τους Ελληνικούς με τους Περσικούς τρόπους. Η φιλία του με τον Μέγα Αλέξανδρο ήταν τόσο ονομαστή που πολλοί την έχουν συγκρίνει με αυτήν του Αχιλλέα και του Πατρόκλου, όπου παρομοίως πολλές φορές αναφέρεται και ως ερωτική από διάφορους σύγχρονους ιστορικούς.
Με τον βαθμό του χιλίαρχου που του έδωσε κατόπιν ο Αλέξανδρος, ο Ηφαιστίωνας ήταν ουσιαστικά ο δεύτερος πιο υψηλόβαθμος σε όλη την αυτοκρατορία. Παντρεύτηκε επίσης τη Δρυπέτη, αδερφή της δεύτερης συζύγου του Αλεξάνδρου, της Στατείρας. Όταν ο Ηφαιστίωνας πέθανε στα Εκβάτανα στην ηλικία των 32 ετών, ο Αλέξανδρος έπεσε σε μεγάλη θλίψη. Σύντομα έπειτα ζήτησε από τους ιερείς του μαντείου της Σίουα στην Αίγυπτο να αφηρωίσουν τον Ηφαιστίωνα, και έκτοτε ο Ηφαιστίωνας λατρεύτηκε ως θεϊκός ήρωας.
Ο Ηφαιστίων αποτεφρώθηκε στη Βαβυλώνα, με την παρουσία όλων των στρατευμάτων τα οποία και παρακολούθησαν την τελετή. Ο Αλέξανδρος πέθανε 8 μήνες αργότερα, ωστόσο ακόμα και τότε σχεδίαζε την κατασκευή μεγαλοπρεπών μνημείων προς τη μνήμη του φίλου του Ηφαιστίωνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πέλλα και ήταν ένας από τους Μακεδόνες βασιλικούς παίδες που συμμετείχαν μαζί με τον Αλέξανδρο στις διαλέξεις του Αριστοτέλη στη Μίεζα, ίσως το 343. Ο Αλέξανδρος τον έκανε μέλος της σωματοφυλακής του, και κατόπιν συμμετείχε στην εκστρατεία στην Ασία. Ήταν αναμφίβολα ένας από τους στενότερους φίλους του Αλέξανδρου που μοιραζόταν όλα τα μυστικά του.
Στην Τροία συμμετείχε στις λατρευτικές τελετές όπου στεφάνωσε τον τάφο του Πατρόκλου, ενώ αντίστοιχα ο Αλέξανδρος στεφάνωσε τον τάφο του Αχιλλέα. Χαρακτηριστικά, ο Αλέξανδρος συνήθιζε να αναφέρεται στον Κρατερό ως Φιλοβασιλέα, ενώ στον Ηφαιστίωνα ως Φιλαλέξανδρο. Στα πρώτα χρόνια της εκστρατείας στην Ασία, βρίσκουμε ελάχιστες αναφορές στον Ηφαιστίωνα σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Το 332 π.Χ. τον βρίσκουμε να ηγείται του στόλου που συνόδευε τον στρατό του Αλέξανδρου στη Φοινίκη. Το 331 π.Χ., ήταν αυτός που δέχτηκε ένα νεαρό από τη Σάμο, τον Αριστίωνα, σταλμένο από τον Δημοσθένη για να μεσολαβήσει στον Αλέξανδρο για ένα πιθανό συμβιβασμό.
Κατά τη διάρκεια της μάχης στα Γαυγάμηλα, ο Ηφαιστίων τραυματίστηκε ενώ πολεμούσε ως επικεφαλής των σωματοφυλάκων. Πήρε ενεργό μέρος στην ανάκριση του Φιλώτα και μάλιστα προέτρεψε τους υπόλοιπους Μακεδόνες να τον βασανίσουν ώστε να ομολογήσει τους συνενόχους του. Ως ανταμοιβή, του δόθηκε η ηγεσία των Εταίρων, την οποία μοιράστηκε με τον Κλείτο τον Μέλα, γιο του Δροπίδη. Στη συνέχεια ο Ηφαιστίων πήρε ενεργό μέρος στις εκστρατείες στη Βακτρία, στη Σογδιανή και αργότερα στην Ινδία, επικεφαλής της εμπροσθοφυλακής μαζί με τον Περδίκκα. Μάλιστα, μετά από 30 ημέρες πολιορκίας κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη Όμφιδα (Τάξιλα).
Στη μάχη του Υδάσπη εναντίον του Πώρου, ο Ηφαιστίων διοικούσε το ιππικό στην αριστερή πτέρυγα της στρατιάς του Αλέξανδρου. Στην συνέχεια μαζί με τον Περδίκκα ίδρυσαν την πόλη Οροβάτιδα στον δρόμο προς τον Ινδό ποταμό.
Αργότερα, στα Σούσα, πήρε μέρος στον ομαδικό γάμο με γυναίκες από την Περσία και μάλιστα ο ίδιος νυμφεύθηκε τη Δρυπέτη, αδερφή της γυναίκας του Αλέξανδρου, Στατείρας. Από τα Σούσα στάλθηκε με το κυρίως τμήμα του πεζικού στον Περσικό Κόλπο και έφτασαν μαζί στα Εκβάτανα το 325 π.Χ.. Κατά τη διάρκεια αγώνων και εκτεταμένης οινοποσίας, ο Ηφαιστίωνας αρρώστησε και εμφάνισε πυρετό, και ύστερα από 7 ημέρες πέθανε σε ηλικία 31 ετών.
Μετά το θάνατο του Ηφαιστίωνα το σώμα του μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα, όπου και προς τιμή του κατασκευάστηκε μια μεγαλειώδης νεκρική πυρά.
Ταφικό μνημείο
Σύμφωνα με την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της ανασκαφικής ομάδας στον Τύμβο Καστά ως προς τις έρευνες που διεξήγαγαν από το 2012 έως το 2014, το μνημείο κατασκευάστηκε κατά παραγγελία του Μεγάλου Αλεξάνδρου για τον Ηφαιστίωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Τριήραρχοι του στόλου του Νεάρχου
Δελφική Έκκληση
Η Δελφική Έκκληση είναι κείμενο του Άγγελου Σικελιανού, το οποίο εκφωνήθηκε το 1930, κατά τη διάρκεια των Δεύτερων Δελφικών Εορτών.
Περιεχόμενο
Οι κεντρικές ιδέες του καλέσματος του Σικελιανού είναι δύο: πρώτη, το πνεύμα της «Δημιουργικής Αγάπης» που κινεί την ζωή («Η ανθρωπότητα θέλει ν’ αγαπήσει», λέει ο ίδιος στην αρχή του λόγου του), το οποίο αποτελεί τον βαθύτερο σκοπό της ανθρωπότητας και -οφείλει να- διαμορφώνει τις ζωές των ανθρώπων σύμφωνα προς την «Ζωή» και, δεύτερη, η κατάδειξη σε όλη την ανθρωπότητα («ανθρώπινο γένος») της πραγματικής «πνευματικής ηλικίας» της, που είναι η ωριμότητα, πλέον, και η ενηλικίωσή της (ο «ανδρισμός» ως φάση της παγκόσμιας ζωής που ακολουθεί την πρότερή της εφηβεία, οι τέλειοι «χυμοί» της πνευματικής της ισορροπίας). Για αυτόν τον λόγο, η Δελφική Έκκληση απευθύνεται σε αυτούς που προσεγγίζουν συνειδητά την ώριμη πνευματική τους ηλικία.
Η «ανδρική ηλικία» του ανθρωπίνου γένους
Σχετικά με την πνευματική ωριμότητα της ανθρωπότητας, ο Σικελιανός δηλώνει (μακριά απ’ τις «θολές διαθέσεις και τα ψευδοπλαίσια του ανθρωπισμού», που φέρνουν τον συντηρητισμό) ότι αυτό είναι το χρέος των ανθρώπων: ως άλλοι «οδηγοί», να κηρύξουν μια «νέα πνευματική και ηθική αυτονομία» και να πουν στον κόσμο ποια είναι η ηλικία του πλέον («να της γνωρίσουνε την ηλικία της από τη μια ως την άλλη άκρη», αναφέρει χαρακτηριστικά). Μέσα από μια παγκόσμια συνεργασία, οι «Νεοδωριείς» (έτσι ονομάζει αυτόν τα άτομα - πρότυπα της «νέας γεννιάς», της νιτσεϊκής «υπερηφάνειας του Συνόλου») θα παλέψουν για να επαναφέρουν την χαμένη πνευματική «Υγεία» (στους Ορφικούς προκύπτει απ’ την ένωση Πειθούς κι Αγάπης) της οικουμένης και να προκύψει έτσι ένας «νέος κόσμος Ιερογαμίας» (αρμονικού συνταιριάσματος πνεύματος και ύλης, μια σύνθεση Απόλλωνος και Διονύσου), που θα στηρίζεται στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό (τον «πλέον συνεκτικό και δικαιωμένο ως προς τον σκοπό μας», λέει ο Σικελιανός, και «Ναό Αναγέννησης του Ανθρώπου») και θα διαθέτει το Δελφικό Πανεπιστήμιο ως κύριο εκφραστή του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγελος Σικελιανός
Διεθνής κατάσταση και χρήση του ευρώ
[[File:DOLLAR AND EURO IN THE WORLD.svg|thumb|upright=1.35|Η χρήση του ευρώ και του δολαρίου παγκοσμίως:
Σημείωση: Το Λευκορωσικό ρούβλι είναι συνδεδεμένο με το ευρώ, ρωσικό ρούβλι και το αμερικανικό δολάριο σε ένα καλάθι νομισμάτων. ]] Η Διεθνής κατάσταση και χρήση του ευρώ έχει αυξηθεί από την έναρξή του το 1999. Όταν το Ευρώ αντικατέστησε επισήμως 12 νομίσματα την 1η Ιανουαρίου 2002, κληρονόμησε τη χρήση τους σε εδάφη όπως το Μαυροβούνιο και αντικατέστησε μικρά νομίσματα συνδεδεμένα με τα νομίσματα προ της ευρωζώνης, όπως στο Μονακό. Τέσσερα μικρά κράτη έλαβαν επίσημο δικαίωμα να χρησιμοποιούν το ευρώ και να κόβουν τα δικά τους νομίσματα, αλλά όλες οι άλλες χρήσεις ήταν ανεπίσημες εκτός ευρωζώνης (τα κράτη της ΕΕ που έχουν υιοθετήσει το ευρώ). Με ή χωρίς συμφωνία αυτές οι χώρες, σε αντίθεση με αυτές της ευρωζώνης, δεν συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή στην Ευρωομάδα.
Η διεθνής χρήση έχει επίσης αυξηθεί ως νόμισμα διαπραγμάτευσης, ενεργώντας ως οικονομική ή πολιτική εναλλακτική λύση για τη χρήση του δολαρίου ΗΠΑ. Η αυξανόμενη χρήση της υπό αυτή την έννοια οδήγησε στο να γίνει ο μοναδικός σημαντικός αμφισβητίας του δολαρίου ΗΠΑ ως το κυριότερο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρώ
Τριαντάφυλλος Παπατριανταφύλλου
Ο Τριαντάφυλλος Παπατριανταφύλλου (1897 - 1949) ήταν Έλληνας στρατιωτικός συνταγματάρχης πεζικού.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1897 στη Μακρακώμη Φθιώτιδας. Περατώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στη Λαμία, το 1916 εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία και αποφοίτησε το 1919 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Ακολούθως έλαβε μέρος στον Β' Π.Π. πολεμώντας στη συνέχεια κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά.
Στη συνέχεια, την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, σημείωσε ηρωική δράση στη Κόνιτσα, τον Γράμμο και στα Τζουμέρκα. Στά μέσα Ιανουαρίου 1949 ανέλαβε τη διοίκηση της φρουράς Καρπενησίου. Κατά την κατάληψη του Καρπενησίου από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) στις 21 Ιανουαρίου του 1949 έπεσε ηρωικά μαχόμενος με το αυτόματο "ανά χείρας".
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
BMW M5
Η BMW Μ5 είναι ένα σπορ πολυτελές αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων που παράγεται από τη γερμανική BMW M GmbH (παλαιότερα: BMW Motorsport GmbH), που αποτελεί τμήμα της BMW. Βασίζεται στη BMW Σειρά 5 και αποτελεί την ταχύτερη και ισχυρότερη έκδοση της σειράς. Η πρώτη γενιά της, εμφανίστηκε το 1984 και έως σήμερα έχει παραχθεί σε 6 γενιές. Η πέμπτη γενιά μπήκε στην παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 2011, και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ενώ παρήχθη έως τον Δεκέμβριο του 2016. Η έκτη γενιά της, αποκαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2017, με την παραγωγή της να ξεκινάει τον Δεκέμβριο, ενώ οι πρώτες πωλήσεις έλαβαν χώρα τον Μάρτιο του 2018.
Τα μοντέλα του 2005, του 2008 και το Concept του 2004 διατίθενται στο Gran Turismo 4 (εκτός του 2008 και του Concept στην ιαπωνική έκδοση), PSP, 5 και 6.
BMW 30 JAHRE M5
Το 2014, η Μ5 συμπλήρωσε 30 έτη κυκλοφορίας και θέλοντας να το γιορτάσει δημιούργησε την επετειακή έκδοση «30 JAHRE M5» («30 Χρόνια M5»), η οποία ήταν διαθέσιμη σε μόλις 300 αντίτυπα, όλα αποκλειστικά με το αυτόματο κιβώτιο, φορώντας το Competition Package. Ο V8 και 4.4 λίτρων twin-turbo κινητήρας της, παράγει 600 άλογα, με 700 N·m ροπής, έχει βάρος 1.870 κιλά, μέση κατανάλωση 9,9 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα και εκπέμπει 231 gr/χλμ. CO2. Τα 0-100 χλμ./ώρα τα φτάνει σε μόλις 3,9 δευτερόλεπτα (0,4 δευτερόλεπτα ταχύτερα από την απλή M5), με την τελική ταχύτητα να περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 250 χλμ./ώρα, αλλά με το πακέτο M Driver ο κόφτης απομακρύνεται, με την τελική ταχύτητα να φτάνει τότε στα 305 χλμ./ώρα.
Η 30 JAHRE M5 ήταν αποκλειστικά διαθέσιμη στο Frozen Dark Silver μεταλλικό χρώμα, φορά ειδικά αυτοκόλλητο 30 Year Limited Edition στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, δίχρωμες ζάντες 20 ιντσών, με ελαστικά διαστάσεων 265/35 μπροστά και 295/30 πίσω, ειδικά μαρσπιέ, μαύρη γρίλια, μαύρα βράγχια και μαύρες απολήξεις με χρώμιο στις εξατμίσεις, με την BMW να τοποθετεί στο εσωτερικό δερμάτινες/alcantara επενδύσεις, με αλουμινένια διακοσμητικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
M5 Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα
Κράτης ο Θηβαίος
Ο Κράτης ο Θηβαίος ή Κράτης ο κυνικός (365 π.Χ. – 285 π.Χ.) ήταν ένας κυνικός φιλόσοφος από τη Θήβα. Ο Κράτης έδωσε όλη του την περιουσία για να ζήσει στην πενία, στους δρόμους της Αθήνας. Σεβαστός στον λαό της Αθήνας, έμεινε γνωστός ως ο δάσκαλος του Ζήνωνα του Κιτιέα, τον δημιουργό του Στωικισμού. Διάφορα τμήματα των διδασκαλιών του έχουν διασωθεί, συμπεριλαμβανομένου μιας περιγραφής για μια ιδανική κυνική πολιτεία.
Ζωή
Ο Κράτης γεννήθηκε περίπου το 365 π.Χ. στη Θήβα. Ήταν γιος του Άσκονδου και διάδοχος σε μια τεράστια περιουσία, την οποία απαρνήθηκε για να ζήσει μια ζωή «εντίμου πενίας» στην Αθήνα. Ο Διογένης Λαέρτιος διασώζει διάφορες ιστορίες της ζωής του. Μία αναφέρει ότι τόσο πολύ τον συντάραξε η ζωή και τα δεινά του ζητιάνου βασιλιά, Τήλεφου, που δώρισε όλη του την περιουσία στους πολίτες της Θήβας. Μια άλλη αναφέρει ότι έδωσε χρήματα σε κάποιον τραπεζίτη και του ζήτησε να τα δώσει στους γιούς του, αν αποδειχθούν κοινοί πολίτες. Αν όμως γίνουν φιλόσοφοι, να δώσει τα λεφτά στους πολίτες, μιας και όντως φιλόσοφοι δεν χρειάζονται τίποτα. "τραπεζίτῃ τινὶ παρακαταθέσθαι τἀργύριον, συνθέμενον, εἰ μὲν οἱ παῖδες ἰδιῶται γενηθεῖεν, αὐτοῖς ἀποδοῦναι· εἰ δὲ φιλόσοφοι, τῷ δήμῳ διανεῖμαι· μηδενὸς γὰρ ἐκείνους δεήσεσθαι φιλοσοφοῦντας."
Μετακόμισε στην Αθήνα όπου σύμφωνα με την παράδοση, έγινε μαθητής του Διογένη του Κυνικού. Η ακριβής σχέση μεταξύ Διογένη και Κράτη είναι αβέβαιη, όμως υπάρχει μια αναφορά του Κράτη που αποκαλεί τον εαυτό του ως "συμπολίτη του Διογένη, που δεν επιβουλεύεται με φθόνο".
"Διογένους εἶναι πολίτης ἀνεπιβουλεύτου φθόνῳ"
Ο Κράτης χαρακτηρίζεται επίσης ως μαθητής του Βρύσωνα και του Στίλπωνα. Έζησε μια ζωή ευχάριστης απλότητας και σύμφωνα με τον Πλούταρχο, που έγραψε μια λεπτομερή βιογραφία του Κράτη, που δυστυχώς δε σώζεται, καταγράφει τι είδους άνθρωπος ήταν:
"Αλλά ο Κράτης μόνο με το πορτοφόλι του και τον κουρελιασμένο μανδύα του, χαρωπός συνέχιζε τη ζωή του, σαν να ήταν συνέχεια γιορτή."
Τράβηξε την προσοχή της Ιππαρχίας, της αδερφής ενός μαθητή του, του Μητροκλή. Η Ιππαρχία λέγεται ότι ερωτεύθηκε τον Κράτη, τη ζωή του και τη διδασκαλία του, οπότε απαρνήθηκε και αυτή την περιουσία της οικογένειάς της, όπως και ο Κράτης, και τον παντρεύτηκε. Ο γάμος ήταν αξιοσημείωτος (για την αρχαία Αθήνα) μιας και βασιζόταν στον αμοιβαίο σεβασμό και την ισότητα μεταξύ του ζευγαριού. Η Ιππαρχία εμφανιζόταν παντού δημόσια μαζί με τον Κράτη, οπότε διάφορες ιστορίες αναφέρονται σε αυτό, επειδή αξιοσέβαστες γυναίκες δεν συμπεριφέρονταν έτσι. Απέκτησαν τουλάχιστον δύο παιδιά, ένα κορίτσι και ένα αγόρι με το όνομα Πασικλής.
Αναφέρεται ότι πήγε τον γιό του σε οίκο ανοχής και του είπε ότι με αυτόν τον τρόπο παντρεύτηκε ο πατέρας του. Όπως και ότι επέτρεψε στην κόρη του, ένα γάμο για τριάντα μέρες σε πιθανό μνηστήρα.
Ήταν δάσκαλος του Ζήνωνα του Κιτιέα και αποτέλεσε αναμφισβήτητα τη μεγαλύτερη επιρροή για τον Ζήνωνα και την ανάπτυξη της Στωικής φιλοσοφίας του. Ο Ζήνων αναφέρεται πάντα στο όνομα του Κράτη με τον μεγαλύτερο σεβασμό και ορισμένα γεγονότα του Κράτη πιθανόν να διασώθηκαν χάρη στον Ζήνωνα. Άλλοι μαθητές του είναι ο Μητροκλής, ο Μόνιμος , και πιθανώς ο Μένιππος , ο Κλεομένης, ο Θεόμβροτος και ο Πασικλής.
Ο Κράτης ήταν στη Θήβα το 307 π.Χ. όταν ο Δημήτριος ο Φαληρεύς εξορίστηκε εκεί. Λέγεται ότι πέθανε σε μεγάλη ηλικία (περίπου το 285 π.Χ.) και θάφτηκε στη Βοιωτία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Κυνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ηθική αρετή
Ντομένικο Λεόνε
Ο Ντομένικο Λεόνε (... - ...) ήταν Ενετός αξιωματούχος και στρατηγός, βυζαντινής καταγωγής. Διετέλεσε Magister Militum του Δουκάτου της Βενετίας το 738.
Βιογραφία
Ο Ντομένικο ανέλαβε την εξουσία στην Βενετία μετά την δολοφονία του Δόγη Όρσο Ιπάτο, ο οποίος είχε εκλεγεί δέκα χρόνια νωρίτερα από μια λαϊκή συνέλευση η οποία είχε εξεγερθεί ενάντια στην εξουσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και είχε απελευθερωθεί από τον αυτοκρατορικό ζυγό. Μετά τον θάνατό του, οι Έξαρχοι της Ραβέννας απαγόρευσαν την ανάδειξη νέου Δούκα, αναθέτοντας την διακυβέρνηση στον στρατιωτικό διοικητή Ντομένικο, έναν στρατιωτικό αξιωματούχο με μονοετή θητεία.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Γκεβχερίζ Χανιμεφέντι
Η Γκεβχερίζ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:گوھریز خانم) (Τούρκικα: Gevherriz Hanımefendi, 1863 - 1940) ήταν η έβδομη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci İkbal Gevherriz Hanım Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Γκεβχερίζ γεννήθηκε το 1863 στο Σότσι της Ρωσίας και ήταν κόρη του Χαλίλ Μπέη. Όταν οι Κιρκασιανοί χρειάστηκε να εγκαταλείψουν τη Ρωσία, έγινε δεκτή στην Οθωμανική αυλή, όπου μεγάλωσε και έγινε Κάλφα πριν γίνει παλλακίδα του Μουράτ. Παντρεύτηκε τον Μουράτ το 1876, κατά την άνοδό του στο θρόνο. Αφού βασίλευσε για τρεις μήνες, καθαιρέθηκε στις 30 Αυγούστου 1876, λόγω ψυχικής αστάθειας και φυλακίστηκε στο Παλάτι Τσιραγάν, η Γκεβχερίζ τον ακολούθησε. Μιλούσε εξαιρετικά γαλλικά. Δίδαξε επίσης τα γαλλικά σε νεαρούς ηγεμόνες και σουλτάνες και επίσης στα παιδιά του Μουράτ.
Στα απομνημονεύματά της, η Φιλιζτέν Χανιμεφέντι, αναφέρει ότι η Γκεβχερίζ συνεργάστηκε με την Νακσιφέντ Κάλφα, την ταμία Ντιλμπερενγκίζ, τον ευνούχο Χουσεϊν Αγά και τον Χιουσνού Μπέη (ο οποίος ήταν δεύτερος γραμματέας του Μουράτ) για να επιτρέψει σε έναν Βρετανό γιατρό να συναντηθεί με τον Μουράτ, ώστε να εξακριβώσει την ψυχική κατάσταση του Μουράτ. Δεν είναι σαφές πόσο αληθινή είναι αυτή η ιστορία, και είναι πιθανό ο γιατρός να στάλθηκε από τέκτονες και όχι από τους Βρετανούς.
Έμεινε χήρα μετά το θάνατο του Μουράτ το 1904, και η φυλάκιση στο Παλάτι Τσιραγάν έλαβε τέλος. Συνολικά, λάμβανε σαν μισθό 1500 κουρούς. Ωστόσο, αργότερα, επί Σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄, μειώθηκε σε μόλις 500 κουρούς. Μετά από αυτό, κάθε η θετή κόρη της, Χατιτζέ Σουλτάν, έγραψε στον Μεχμέτ Τσαβίτ, μέλος της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου, ζητώντας του να αυξήσει το μισθό της τουλάχιστον στα 800 κουρούς.
Αμέσως μετά τον θάνατο του Μουράτ Ε΄, στάλθηκε στην Προύσα για μερικά χρόνια με τις άλλες συζύγους του Μουράτ, Ρεμσινάς Χανιμεφέντι, Νεβντούρ Χανιμεφέντι και Φιλιζτέν Χανιμεφέντι, αλλά αργότερα επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και ξαναπαντρεύτηκε κάποιον Χιουσνού Μπέη το 1915, αλλά ο γάμος τους ήταν πολύ δυστυχισμένος.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Υποπολυβόλο
thumb|230px|Thompson M1921 SMG με γεμιστήρα των 100 σφαιρών thumb|230px|Uzi Το υποπολυβόλο είναι μικρό αερόψυκτο αυτόματο πυροβόλο όπλο σχεδιασμένο να πυροβολεί με βλήμματα πιστολιού από τον ώμο ή τον μηρό. Ο όρος Submachine gun δημιουργήθηκε από τον Τζον Τ. Τόμσον, εφευρέτη του υποπολυβόλου Thompson, γνωστό και ως Tommy gun, το οποίο το πατένταρε το 1920.
Το υποπολυβόλο αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918). Είχε ως αρχικό μοντέλο το ιταλικό πολυβόλο Villar-Perosa, το οποίο είχε ταχυβολία 900 σφαιρών/λεπτό, αλλά επειδή είχε σταθερή βάση δεν θεωρείται κανονικό οπλοπολυβόλο. Το 1918 πλέον οι Γερμανοί είχαν αναπτύξει το πρώτο πρακτικό υποπολυβόλο, το Bergmann MP18. Παράλληλα στις ΗΠΑ σχεδιάστηκε το υποπολυβόλο Thompson. Αυτό το όπλο κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου στις ΗΠΑ ταυτίστηκε με τους γκάνγκστερ. Στο ζενίθ του, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945), κατασκευάστηκαν εκατομμύρια υποπολυβόλα ώστε να προσφέρουν ένα ακόμη όπλο στη μάχη σώμα με σώμα. Παράλληλα, εμφανίστηκαν και νέα μοντέλα, όπως το σοβιετικό 7.62 mm PPSh M1941, τα γερμανικά MP38 και MP40, το ισραηλινό Uzi, το αμερικανικό Μ3 και το FN P90. Σήμερα το υποπολυβόλο έχει αντικατασταθεί από τα τυφέκια εφόδου, τα οποία έχουν μεγαλύτερο βεληνεκές και μπορούν να τρυπήσουν τα βαλλιστικά κράνη και την πανοπλία των σύγχρονων πεζικάριων. Όμως τα υποπολυβόλα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα από τις αστυνομικές και στρατιωτικές ειδικές δυνάμεις, που εκτιμούν τη μειωμένο θόρυβο, ιδίως με σιγαστήρα, και δύναμη ανάκρουσης.
Παραπομπές
Υποπολυβολ
Βάσος και Τανάγρα Κανέλλου
Το ζεύγος Βάσου (Βασίλειος Κανελλόπουλος / Φιλιατρά Τριφυλλίας, περίπου 1895 - 1985) και Τανάγρας (Charlotte Markham / Μιλγουόκι, 1888 – Σικάγο, 1936) Κανέλλου ήταν ζεύγος χορευτών και χορογράφων. Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εισαγωγή, θεμελίωση και περαιτέρω ανάπτυξη του χοροδράματος στην Ελλάδα (δημιουργώντας και σχολή), καθώς και στις Πρώτες Δελφικές Εορτές (1927).
Βιογραφικό
Η γνωριμία του Βάσου Κανέλλου την περίοδο των εγκυκλίων του σπουδών με την διεθνούς φήμης χορεύτρια Ισιδώρα Ντάνκαν, είχε ως αποτέλεσμα την στροφή του στον χορό και την χορογραφία, όπως και την εγγραφή του στην σχολή χορού της Ντάνκαν (που ήδρευε στο σπίτι της στον Βύρωνα). Τελειώνοντας τις καλλιτεχνικές σπουδές του στην Αθήνα, συνέχισε στο Παρίσι κοντά στον Michel Fokine και στις ΗΠΑ στις σχολές Καρσλώφ και Μότκιν, όπου και άρχισε να εργάζεται στο Μπρούκλιν και την Νέα Υόρκη την περίοδο 1919-1920.
Εκείνη την περίοδο, γνωρίστηκε με την επίσης χορεύτρια και χορογράφο Charlotte Markham (αργότερα έλαβε το όνομα Τανάγρα), την μετέπειτα σύζυγο (παντρεύτηκαν το 1920) και συνεργάτιδά του. Αρχικά έδωσαν χορευτικές και χοροδραματικές παραστάσεις ελληνικού και μυθολογικού χαρακτήρα στις Ηνωμένες Πολιτείες ( μεταξύ άλλων, έδωσαν παραστάσεις μέχρι το 1926 στο Μπρούκλιν, το Ιλλινόις, το Σαν Φρανσίσκο, το Σικάγο και αλλού) και έπειτα, μέχρι το 1936, όταν και απεβίωσε η Τανάγρα, στην Ελλάδα. Μάλιστα, κατόπιν πρόσκλησης του Άγγελου Σικελιανού, συμμετείχαν το 1927 στις Πρώτες Δελφικές Εορτές.
Στη συνέχεια εμφανίστηκαν σε διάφορες θεατρικές και δραματικές παραστάσεις ανά την Ελλάδα (μεταξύ αυτών και στο αρχαίο θέατρο Διονύσου, το Καλλιμάρμαρο στάδιο, το Σούνιο, το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού). Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Βάσος αναχωρεί για την Αμερική ξανά, έχοντας για παρτενέρ του μετά το θάνατο της συζύγου του την κόρη τους, Ξένια-Τανάγρα Κανέλλου-Sander, και έως το 1960, οπότε κι επιστρέφει για τελευταία φορά στην Ελλάδα, όπου το 1966 θα αποσυρθεί ολοκληρωτικά από τις χορευτικές του εμφανίσεις και θα παντρευτεί την Βιργινία Γαλανουδάκη. Απεβίωσε το 1985. Υπήρξε ιδρυτής της «Εταιρείας του Ελληνικού Χοροδράματος» ενώ για τη δράση του τιμήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής Αθηναγόρα.
Το ζεύγος Κανέλλου υπήρξαν οι πρώτοι δάσκαλοι από τον οποίο πήρε μαθήματα χορού (κατά τις αρχικές του καλλιτεχνικές σπουδές) ο -άρτι αφιχθείς από την Αλεξάνδρεια στην Αθήνα, εικοσάχρονος τότε- γκαλερίστας και συλλέκτης έργων μοντέρνας τέχνης Αλέξανδρος Ιόλας.
Πρώτες Δελφικές Εορτές (1927)
Το ζεύγος Κανέλλου καλείται από την Αμερική με πρόσκληση του Άγγελου και της Εύας Σικελιανού (επιλεγμένο και για τον λόγο ότι συνεχίζει την χορευτική παράδοση της Ισιδώρας Ντάνκαν, έχοντας ως αντίληψή του την «απλότητα, ευγένεια και ισορροπία» της «κυπαρισσένιας γραμμής της λεβεντιάς των Ελλήνων» ) ειδικά για την καταληκτήρια πράξη των Πρώτων Δελφικών Εορτών το 1927, το θρησκευτικό δράμα των Σεπτηρίων -στο οποίο ο Βάσος υποδύθηκε τον ρόλο του Απόλλωνα και η Τανάγρα τον ρόλο του Πύθωνα. Η μιμητική αυτή παράσταση αναπαριστά με χορευτικό και δραματικό τρόπο την πάλη, θανάτωση και τελική εκδίωξη του Πύθωνα, του τεραστίου και μυθικού φιδιού-δράκου που ήλεγχε και λυμαινόταν το Μαντείο των Δελφών, από τον Απόλλωνα, θεό προστάτη του Μαντείου. Τα Σεπτήρια αποτελούν το «αρχέτυπο δημιουργικό ρυθμιστικό παράδειγμα του καθαυτό ελληνικού αρχαίου χορού», με βαθύτερο συμβολισμό την νίκη του Απολλωνίου ή Δωρικού πνεύματος επί του ζωικού νόμου. Τον συμβολικό αυτό χορό συνόδευε μουσικά ο Όρθιος Σκοπός ή Πυθικός Νόμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι
Quiet Riot
Οι Quiet Riot είναι αμερικανικό glam metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Λος Άντζελες το 1973 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στα μέσα της δεκαετίας του '80 με το άλμπουμ "Metal Health", το οποίο έγινε το πρώτο glam metal άλμπουμ που σκαρφάλωσε στην κορυφή του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιογραφία
Οι Quiet Riot δημιουργήθηκαν το 1973 από τον κιθαρίστα Ράντι Ρόουντς και τον μπασίστα Κέλι Γκάρνι ως Mach 1, πριν αλλάξουν το όνομα τους σε Little Women και τελικά σε Quiet Riot, τον Μάιο του 1975. Η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος περιελάμβανε εκτός των προαναφερθέντων, τον τραγουδιστή Κέβιν Ντουμπρόου και το ντράμερ Ντρου Φόρσιθ.
Το συγκρότημα ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο στην undergrond σκηνή του Λος Άντζελες στα τέλη της δεκαετίας του '70, αλλά δεν κατάφεραν να υπογράψουν δισκογραφικό συμβόλαιο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, κυκλοφορώντας τους δύο πρώτους δίσκους τους αποκλειστικά στην Ιαπωνία. Ο Γκάρνι αποχώρησε και ο Ρόουντς εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του Ozzy Osbourne, με τον κιθαρίστα Γκρεγκ Λεόν και τον μπασίστα Γκάρι Βαν Ντάικ να παίρνουν την θέση τους. Την ίδια περίοδο, το συγκρότημα άλλαξε το όνομα του σε DuBrow και έπαιζε ζωντανά με τον Σκιπ Γκίλετ στα τύμπανα.
left|180px|thumb|Ο Κέβιν Ντουμπρόου το 2005 Ο Ντουμπρόου σχημάτισε και πάλι τους Quiet Riot με τον κιθαρίστα Κάρλος Καβάζο, τον μπασίστα Ρούντι Σάρζο και το ντράμερ Φράνκι Μπανάλι. Τον Σεπτέμβριο του 1982, υπέγραψαν στην "CBS" και την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Metal Health". Το σινγκλ με την διασκευή στο "Cum On Feel the Noize" των Slade γνώρισε μεγάλη επιτυχία ανεβαίνοντας στο # 5 των αμερικάνικων τσαρτ, βοηθώντας το άλμπουμ να ανέβει στο # 1. Ο δίσκος έχει βραβευθεί ως έξι φορές πλατινένιος.
Ακολούθησε το "Condition Critical" του 1984, με άλλη μία διασκευή στους Slade, το κομμάτι "Mama Weer All Crazee Now", να μπαίνει στα τσαρτ. Ο Σάρζο αποχώρησε στις αρχές του 1985, δίνοντας την θέση του στον Τσακ Ράιτ.
Οι Quiet Riot κυκλοφόρησαν το "QR III", χωρίς να πλησιάσουν την εμπορική επιτυχία του παρελθόντος και τον Φεβρουάριο του 1987, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αντικατέστησαν τον Ντουμπρόου με τον Πολ Σορτίνο, ενώ ο Σιν ΜακΝαμπ πήρε την θέση του Τσακ Ράιτ.
Τον Οκτώβριο του 1988, κυκλοφόρησαν το "QR", χωρίς να καταφέρουν να μπουν στο Top-100 του Billboard και μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου το συγκρότημα διαλύθηκε.
Ο Ντουμπρόου σχημάτισε και πάλι τους Quiet Riot με τον βρετανό μπλουζ κιθαρίστα Σιν Μάνινγκ, τον μπασίστα Κέλι Χίλερι και το ντράμερ Πατ Άσμπι. Κυκλοφόρησαν το "Terrified" του 1993, με τον Καβάζο να επιστρέφει και το ντράμερ Μπόμπι Ροντινέλι να γίνεται μέλος του σχήματος. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε η συλλογή "The Randy Rhoads Years", αποτελούμενη από κομμάτια των δύο πρώτων δίσκων τους, όπως και ανέκδοτες ηχογραφήσεις.
Το συγκρότημα ηχογράφησε το "Down to the Bone", με τον Χίλερι να αποχωρεί το 1994. Ο ίδιος μουσικός αυτοκτόνησε το 1996, ενώ ο Σάρζο επέστρεψε στο συγκρότημα. Το 1999, κυκλοφόρησαν το "Alive and Well" με νέα κομμάτια και επανηχογραφήσεις παλιότερων επιτυχιών τους, ακολουθούμενο δύο χρόνια αργότερα από το "Guilty Pleasures".
Οι Quiet Riot διαλύθηκαν και πάλι τον Σεπτέμβριο του 2003 και επανενώθηκαν έναν χρόνο αργότερα με την σύνθεση των Ντουμπρόου, Ράιτ, Μπανάλι και τον κιθαρίστα Άλεξ Γκρόσι. Τον Δεκέμβριο του 2005, στο συγκρότημα εντάχθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα ο κιθαρίστας Τρέισι Γκανς και στις αρχές της επόμενης χρονιάς οι Γκρόσι και Ράιτ αποχώρησαν. Το 2006, κυκλοφόρησαν το "Rehab" με τον μπασίστα Τόνι Φράνκλιν και τον κιθαρίστα Νιλ Κίτρον να συμπληρώνουν την σύνθεση του συγκροτήματος και την γκεστ συμμετοχή του πρώην μπασίστα των Deep Purple, Γκλεν Χιουζ.
Στα τέλη του 2007, ο Ντουμπρόου πέθανε μετά από υπερβολική δόση κοκαΐνης και οι Quiet Riot διαλύθηκαν, για να επανενωθούν τον Σεπτέμβριο του 2010 με τον Φρανκ Μπανάλι στα τύμπανα, τον Τσακ Ράιτ στο μπάσο, τον Άλεξ Γκρόσι στην κιθάρα και τον Μαρκ Χαφ στα φωνητικά. Την θέση του τραγουδιστή πήραν κατά σειρά ο Κιθ Σεντ Τζον, ο Σκοτ Βοκούν και τελικά ο Τζίζι Πιρλ, με τον οποίο κυκλοφόρησαν τον δίσκο "Quiet Riot 10", το 2014.
Στούντιο ηχογραφήσεις
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά glam metal συγκροτήματα Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Γιάννης Νούσιας
Ο Γιάννης Νούσιας (Πρέβεζα, 1904 - Αθήνα, 1971) υπήρξε συνθέτης, φιλόλογος και λυκειάρχης. Ήταν γιος του Αποστόλου Νούσια και της Καλλιόπης Βαρδάκα. Έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στα Ιωάννινα. Μαθήτευσε στη Ριζάρειο Σχολή στην Αθήνα (απόφοιτος του 1926) και στη συνέχεια σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα, σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά με τον 'Αιμίλιο Σπήλιο και τον Αλέκο Αλμπέρτη'', καθώς και Βυζαντινή Μουσική, στο Ελληνικό Μουσικό Λύκειο (το μετέπειτα Ελληνικό Ωδείο).
Ίδρυσε το 1932 και διηύθυνε ως το θάνατό του το ιδιωτικό Εκπαιδευτήριο "Ελληνογαλλικόν Λύκειον Αθηνών" στην Αθήνα (Κυψέλη, οδός Λήμνου 72), το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε ‘’Λύκειον Αθηνών’’ και εξελίχθηκε σε ένα από τα γνωστότερα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας. Σε αυτό δόθηκε από την αρχή ιδιαίτερη έμφαση στη μουσική. Δημιούργησε αμέσως τη μικτή ‘’Χορωδία Ελληνογαλλικού Λυκείου Αθηνών’’(Χορωδία ΕΛΑ), η οποία τα πρώτα χρόνια έψαλλε στις μεγάλες γιορτές στην εκκλησία της ενορίας (Αγία Ζώνη–Κυψέλη). Το 1944 δημιουργείται η ‘’Παιδική Χορωδία του ΕΛΑ’’, η οποία από το 1950 μετονομάζεται σε ‘"Παιδική Χορωδία του Λυκείου Αθηνών".
Από το 1934 οργάνωνε κάθε χρόνο Μουσικοθεατρικές Παραστάσεις, μαζί με μία ομάδα στενών φίλων και συνεργατών του: των στιχουργών Λάκη Παπαδήμα, Νίκου Σούλια και Γιάννη Σαραλή του κειμενογράφου Θύμιου Παινέση, του μαθηματικού και ποιητή Μανώλη Ζορμαλιά, της χορογράφου Θάλειας Ανωμερίτου-Σούλια και του πιανίστα Νίκου Μαραγκόπουλου. Αυτές οι παραστάσεις περιελάμβαναν Παιδικό Μουσικό Θέατρο, Παιδική Οπερέτα, Μπαλέτο, Χορόδραμα, και παρά το γεγονός ότι οι βασικοί συντελεστές ήταν μαθητές του σχολείου, εξελίχθηκαν σ’ ένα καλλιτεχνικό γεγονός πέρα από τα όρια μιας σχολικής παράστασης, αποσπώντας επανειλημμένως πολύ καλές κριτικές του Αθηναϊκού Τύπου. Αυτές οι παραστάσεις καθώς και οι συναυλίες της χορωδίας αποτέλεσαν ένα μικρό φυτώριο για κάποιους από τους μαθητές του, που αργότερα εξελίχθηκαν σε τομείς της μουσικής, του θεάτρου και των γραμμάτων, όπως οι ηθοποιοί Κώστας Ρηγόπουλος, Κλεώ Σκουλούδη, Αδαμαντία Μαυροειδή (Γκιζέλα Ντάλι), Ναταλία Τσαλίκη, η τραγουδίστρια Σαβίνα  Γιαννάτου, η μονωδός της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής Ρούλα Φωκιανού-Δασκαλοπούλου, ο βαθύφωνος Φίλιππος Κουτλίδης, η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Αννα Κωσταλλά, η συγγραφέας Σοφία Γιαννάτου κ.α.
Ως συνθέτης (μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών από το 1960) εστιάστηκε στο παιδικό και το χορωδιακό τραγούδι,  την παιδική σκηνική μουσική και το "σκετς" καθώς και την παιδική οπερέτα και μουσική κωμωδία. Εναρμόνισε επίσης κλασικά και πλήθος δημοτικά τραγούδια για παιδική χορωδία, αφού γνώρισε πολύ καλά τη δημοτική μουσική, ακολουθώντας από παιδί τις περιοδείες σε όλη την Ελλάδα του θείου του (αδελφού της μητέρας  του) Παρθένιου Βαρδάκα, Μητροπολίτη Κίτρους και Κατερίνης. Έγραψε πάνω από 200 τραγούδια, μονόφωνα, δίφωνα και  τρίφωνα με συνοδεία πιάνου για παιδική και γυναικεία χορωδία, πάνω σε ποίηση γνωστών και λιγότερο γνωστών ποιητών (Παλαμάς, Παπαντωνίου, Δροσίνης, Σουρής Μαλακάσης, Σπεράντζας, Στασινόπουλος, Σαραλής, Παπαδήμας, Σούλιας κ.α.)
Είναι πατέρας της Πόπης Νούσια και της Φαίνης Νούσια.
Εργα<
Χορωδιακά
Πάνω από 200 τραγούδια για παιδική χορωδία με συνοδεία πιάνου.https://www.youtube.com/watch?v=tOxpTbngzXghttps://www.youtube.com/watch?v=7mIO68b7u2Q https://www.youtube.com/watch?v=7mIO68b7u2Q   https://www.youtube.com/watch?v=53Gg7D8vDoE&t=65s
Εκκλησιαστικά χορωδιακά έργα: «Χερουβικόν» για 4φωνη χορωδία (1938), «Άξιον εστίν», «Αινείτε τον Κύριον», «Αι γενεαί πάσαι», «Τη Υπερμάχω», «Η παρθένος σήμερον»
«Δόξα εν Υψίστοις» Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο σε κείμενο Νίκου Σούλια (1943) για αφηγητή, σολίστ, τρίφωνη παιδική ή γυναικεία χορωδία.
Β΄ Δελφικός Ύμνος στον Απόλλωνα
«Αθανάσιος Διάκος» Δραματική Αφήγηση σε Μορφή Ορατορίου για βαρύτονο και παιδική ή γυναικεία χορωδία (1951) σε κείμενο Νίκου Σούλια
«Ο Γκιώνης» Ελληνική μπαλάντα σε κείμενο ΛάκηΠαπαδήμα, για βαθύφωνο, παιδική ή γυναικεία χορωδία και μικρή ορχήστρα (1966)
«Ο Πεύκος» για βαθύφωνο και παιδική χορωδία (1958)https://www.youtube.com/watch?v=qh-r6FM2pwo&t=51s
«Ύμνος στον Ορφέα», τραγούδι αφιερωμένο στην Μαρία Κάλλας για το Φεστιβάλ  Λευκάδας 1965, για μικτή χορωδία και ορχήστρα.
Διάφορα
«Του νεκρού αδερφού» Χορόδραμα (1953)
«Της Λιογέννητης» Χορόδραμα (1953)
«Το χαμένο βασιλόπουλο» Παραμυθόδραμα  (1933)
«Στο δάσος» Χορευτικό παραμύθι (Χορόδραμα) (1950)
«Ελληνικοί Ρυθμοί» Μουσική μπαλέτου για πιάνο
«Στο περιβόλι με τα λουλούδια» Σκηνικό Παιχνίδι (1937)
«Στου σπιτιού μας την αυλή» η «Τα ζώα της αυλής» Σκηνικό Παιχνίδι (1940)
«Οι καμπάνες της Πρωτοχρονιάς» (Καρόλου Ντίκενς) Μουσική επένδυση για το ραδιόφωνο
«Ο Πλούτος και η Ευτυχία» (Γρηγόρη Ξενόπουλου) Μουσική επένδυση για το ραδιόφωνο
«Μουσική Υπόκρουση» για βιολί και πιάνο
«Το σφύριγμα του Γκιώνη» Ονειροδραματάκι (1937)
«Αδούλωτοι Σκλάβοι» Δραματάκι ημιτελές
Μουσική μπαλέτου και ρυθμικής γυμναστικής για πιάνο, μερικές φορές συνδυασμένο και με άλλα όργανα (βιολί, σαξόφωνο, κορνέτα)
Παιδικές Οπερέτες και Μουσικές Κωμωδίες
«Ο βασιλιάς του Ζαγα-Ζικ» (1934)
«Ο κάλλος και τα καλά του» (1934)
«Οι δεκατρείς» (1935)
«Ποιαν από τις δυο» ή «Στα καλά καθούμενα» (1935)
«Οι κούκλες του Μάκη και της Αγγελικούλας» (1936)
«Ο Κοκός» ή «Αχ αυτός ο Κοκός»
«Η νουνά από το Παρίσι» (1936 ή πιο πριν),
«Άνθρακες ο θησαυρός» (1949;)
«Ο ένας ή ο άλλος» (1962),
«Ο ουρανοκατέβατος» (1938),
«Αλλος για το τραπέζι»
«Η Αυτού Μεγαλειότης»
«Το καινούργιο φρούτο»
«Ο φόβος φυλάει τα έρημα»