cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Επαναστάτης του Αλκατράζ
Κριτικές
Ο κριτικός της Chicago Sun-Times Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία τρία στα τέσσερα αστέρια και είπε, «όπως πάνε τα θρίλερ αγωνίας, το Point Blank είναι πολύ καλό
Οι New York Times βρήκαν μια "θεαματικά στυλιζαρισμένη και ζωντανά φωτογραφημένη ταινία που υπαινίσσεται κάποια από την περίπλοκη οργάνωση και την απαίσια ανθρωπιά του σύγχρονου υποκόσμου" και ότι ο σκηνοθέτης Μπόρμαν είχε "κάνει καταπληκτική δουλειά για να πάρει την εμφάνιση και τη μυρωδιά του Λος Αντζελες στην υφή της φωτογραφίας του...
Άγη Κασούμη
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Έλληνες προπονητές σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ο Επαναστάτης του Αλκατράζ
Κριτικές
Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία έγκρισης σε ποσοστό 94%, με βάση 34 κριτικές και μέση βαθμολογία 9/ 10.
Παραγωγή
Ο σκηνοθέτης Μπόρμαν συναντήθηκε με τον Μάρβιν ενώ βρισκόταν στα γυρίσματα  της ταινίας Και οι δώδεκα ήταν καθάρματα στο Λονδίνο, όπου και μίλησαν για ένα σενάριο βασισμένο στο βιβλίο The Hunter του Donald Westlake. Και οι δύο μισούσαν το σενάριο, αλλά αγάπησαν τον κύριο χαρακτήρα του Γουόλκερ.
Η ασυνήθιστη δομή της ταινίας οφειλόταν εν μέρει στο αρχικό σενάριο και τις μετέπειτα αλλαγές που έγιναν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Το μυθιστόρημα του Γουέστλεικ διαδραματίζεται στη περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, αλλά για τις ανάγκες του σεναρίου γίναν γυρίσματα σε όλη την Καλιφόρνια. Μερικές από τις τοποθεσίες είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Μπούρμαν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Οχιά της Πίνδου
Η νανόχεντρα ή οχιά της Πίνδου είναι ιοβόλο φίδι της οικογένειας Viperidae. Απαντά κατά μήκος της οροσειράς της Πίνδου στην κεντρική και βόρεια Ελλάδα, αλλά και στη νότια Αλβανία, όπου απαντά σε μεμονωμένες ορεινές περιοχές, με υψόμετρα συνήθως μεγαλύτερα των 1.400 μ. έως και 2.250 μ.. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η αναγωγή της σε ξεχωριστό είδος (Vipera graeca), με βάση μορφολογικά και γενετικά στοιχεία.
Περιγραφή
Τα ενήλικα άτομα φτάνουν σε μέσο όρο τα 35-45 εκατοστά. Τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά. Αποτελεί τη μικρότερη οχιά της Ελλάδας. Το σώμα της είναι χοντρό, το κεφάλι της στενό και το δέρμα της τραχύ. Το δέρμα της καλύπτεται από μεγάλες φολίδες. Στη ράχη το φίδι έχει σκούρα σχέδια σε σχήμα τεθλασμένης γραμμής.
Το δηλητήριό της είναι σχετικά ασθενές, παρόλ' αυτά συνιστάται ιατρική φροντίδα μετά το δάγκωμα.
Συμπεριφορά
Είναι ημερόβιο φίδι. Ζευγαρώνει την άνοιξη ή στις αρχές του Σεπτεμβρίου και γεννά 3-15 νεογνά. Τρέφεται κυρίως με μεγάλα έντομα, αλλά και με σαύρες και μικρά τρωκτικά.
Καθεστώς προστασίας
Σύμφωνα με την IUCN, η νανόχεντρα κατατάσσεται στα Κινδυνεύοντα Είδη (Endangered, EN), εξαιτίας της απώλειας ενδιαιτημάτων που προκαλείται από τις γεωργικές πρακτικές και την κλιματική αλλαγή. Επίσης, απειλείται από το παράνομο εμπόριο εξωτικών κατοικιδίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εχιδνίδες Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης Κατηγορία:Ερπετά της Ελλάδας
Ημέρα της Εσπεράντο
Η Ημέρα Εσπεράντο (εσπεράντο: Esperanto-Tago) είναι μια παγκόσμια εορτή στις 26 Ιουλίου, η οποία γιορτάζει την έκδοση του Unua Libro, του πρώτου βιβλίου στην εσπεράντο γλώσσα, από τον δημιουργό της γλώσσας, Λουδοβίκο Λ. Ζαμένχοφ σε αυτήν την ημέρα το 1887. Το ετήσιο πολυήμερο Παγκόσμιο Συνέδριο Εσπεράντο πραγματοποιείται περίπου αυτήν την περίοδο.
Παραπομπές
Εσπεραντο Κατηγορία:Εσπεράντο
STS-106
Η πτήση STS-106 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς από τις 8 μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου 2000 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39Β του ακρωτηρίου Κέννεντυ.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση:
Σύνοψη της αποστολής
Ο κύριος σκοπός της διαστημικής πτήσης STS-106 ήταν η επέκταση του διεθνούς διαστημικού σταθμού, και γι' αυτό τον λόγο είχε επίσης τον κωδικό ISS-2A.2b. Χρησιμοποίησε τη διπλή ενότητα SPACEHAB και τον ενσωματωμένο μεταφορέα φορτίου (ICC) για να μεταφέρει τις προμήθειες στο διάστημα. Η αποστολή πραγματοποίησε επίσης δύο διαστημικούς περιπάτους.
Ο βετεράνος αστροναύτης Terrence Wilcutt ήταν για δεύτερη φορά κυβερνήτης διαστημικού πληρώματος, και έκανε το τέταρτο ταξίδι του στο διάστημα. Κατά τη διάρκεια της ενδεκαήμερης αποστολής, ο Wilcutt και οι συνάδελφοί του διέμειναν μια εβδομάδα μέσα στον διαστημικό σταθμό, ξεφορτώνοντας τις προμήθειες. Ένα μέρος του φορτίου ήταν μέσα στην διπλή ενότητα SPACEHAB στο πίσω τμήμα στο αμπάρι του Ατλαντίς, ενώ τα υπόλοιπα ήταν μέσα στο ρωσικό Progress M-1 που ήταν ελλιμενισμένο στο οπίσθιο μέρος της υπηρεσιακής μονάδας Zvezda. Το Zvezda που είχε προσκολληθεί στον διαστημικό σταθμό στις 26 Ιουλίου και χρησίμευε ως αρχικό κατάλυμα είναι το βασικό μέρος της ρωσικής συμβολής στην διαμόρφωση του διαστημικού σταθμού.
Στόχος της πτήσης ήταν να προετοιμαστεί το Zvezda για την άφιξη των πρώτων κατοίκων, ή της πρώτης αποστολής που είχε προγραμματιστεί να γίνει αργότερα το φθινόπωρο του 2000 και θα ήταν η αρχή μιας μόνιμης ανθρώπινης παρουσίας στο διάστημα.
Την τρίτη ημέρα της πτήσης, ο Lu και ο Malenchenko διενήργησαν ένα διαστημικό περίπατο διάρκειας 6 ωρών και 14 λεπτών, κατά την διάρκεια του οποίου τοποθέτησαν και συνέδεσαν εννιά καλώδια παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, επίσης καλώδια για την επικοινωνία μεταξύ της μονάδας Zvezda και του δεύτερου ρωσικού τμήματος, του Zarya. Τοποθέτησαν επίσης και την εγκατάσταση ενός μαγνητομέτρου. Το μαγνητόμετρο θα χρησιμεύει ως μια πυξίδα στο διάστημα με σκοπό να ελαχιστοποιήσει την κατανάλωση καυσίμων του Zvezda στον αέναο προσανατολισμό του σχετικά με τη γη.
Ο Lu και ο Malenchenko ήταν δεμένοι με σχοινιά στο κιγκλίδωμα κατά μήκος του ISS για να φτάσουν σε ένα σημείο ρεκόρ 30 μέτρα και περισσότερο επάνω από το αμπάρι του Ατλαντίς, ενώ ο Burbank και ο Mastracchio τους βοηθούσαν από μέσα από το σταθμό τηλεκατευθύνοντας τον βραχίονα. Ο διαστημικός περίπατος αυτός ήταν ο πεντηκοστός εν σειρά σε αποστολή διαστημικού λεωφορείου, και ο δεύτερος από κοινού Αμερικάνου και Ρώσου αστροναύτη.
Ο Mastracchio, που ως ειδικός αποστολής ήταν χειριστής του ρομπότ βραχίονα μετακινούσε τον Lu και τον Malenchenko στο κενό έξω από τον σταθμό. Βοηθός του Mastracchio ήταν ο πιο έμπειρος Altman.
thumb|300px|Ο [[ISS|διεθνής διαστημικός σταθμός όπως τον είδε η αποστολή STS-106. Φαίνονται οι μονάδες Unity, Zarya και Zvezda, καθώς και ένα ελλιμενισμένο διαστημικό σκάφος Progress.]]
Την τέταρτη ημέρα της πτήσης, το πλήρωμα μπήκε μέσα στον διεθνή διαστημικό σταθμό περνώντας μέσα από την μπούκα σταθερής ατμοσφαιρικής πίεσης (αγγλ. Pressurized Mating Adapter-2 (PMA-2) για να αρχίσουν με τις διαδικασίες μεταφοράς περίπου τριών τόνων υλικού και προμηθειών. Το πλήρωμα του Ατλαντίς ήταν το πρώτο που είδε το μέσα μέρος της ρωσικής μονάδα υπηρεσιών Zvezda μετά από την εκτόξευσή του από το κοσμοδρόμιο του Baikonur τον Ιούλιο. Επιπλέον, μια πυροδότηση και το σύστημα ελέγχου τροχιακής αντίδρασης (RCS) ενεργοποιήθηκαν για να φέρουν το σταθμό σε μια υψηλότερη τροχιά.
Η μεταφορά των προμηθειών και διάφορες εργασίες συντήρησης συνεχίστηκαν και την πέμπτη ημέρα, ενώ τα τρόφιμα ήταν αρκετά για να επιτρέψουν την επέκταση της αποστολής για μια επιπλέον ημέρα.
Την πέμπτη ημέρα της πτήσης πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση τριών μπαταριών μέσα στο Zvezda, επειδή για λόγους βάρους, το Zvezda είχε εκτοξευθεί με πέντε τροφοδοτικές μπαταρίες, από τις οκτώ που χρειάζεται.
Την έβδομη μέρα, ο Lu και ο Malenchenko πραγματοποίησαν διάφορες ηλεκτρικές εγκαταστάσεις στο Zvezda. Τα συστατικά του συστήματος Elektron, του διαστημικού εξοπλισμού που διασπάει νερό στα συστατικά του αέρια, το οξυγόνο και το υδρογόνο, εγκαταστάθηκαν και θα ενεργοποιηθούν αφότου φθάνει το πλήρωμα της πρώτης αποστολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2000
Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας
Ο Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας (ισπανικά: Juan Carlos I de España, γεννημένος στις 5 Ιανουαρίου 1938) διετέλεσε βασιλιάς της Ισπανίας από τις 22 Νοεμβρίου του 1975 έως τις 18 Ιουνίου του 2014, όταν παραιτήθηκε από τον θρόνο στον οποίο ανήλθε ο γιος του Φίλιππος ΣΤ΄. Μετά από την παραίτησή του, συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο του βασιλιά για τιμητικούς λόγους, διατηρώντας την προσφώνηση «μεγαλειότατος», ενώ έγινε επικεφαλής των εφέδρων των Ενόπλων Δυνάμεων, παρότι δεν ασκεί συνταγματικά καθήκοντα.
Η βασιλεία του ξεκίνησε με την επίσημη ανακήρυξή του, από την πλευρά της Εθνοσυνέλευσης, στις 22 Νοεμβρίου του 1975, δύο ημέρες μετά τον θάνατο του Φρανθίσκο Φράνκο και σύμφωνα με τον Νόμο περί Διαδοχής της Ηγεσίας του Κράτους του 1947. Στις 22 Ιουλίου του 1969 ο Φράνκο, παρακάμπτοντας τον πατέρα του Χουάν Κάρλος, τον Χουάν των Βουρβόνων, είχε ορίσει ως διάδοχο του θρόνου της Ισπανίας τον πρώτο. Το Σύνταγμα της Ισπανίας, το οποίο επικυρώθηκε με δημοψήφισμα στις 6 Δεκεμβρίου του 1978 και άρχισε να ισχύει στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, αναγνώρισε ρητά το άτομό του ως βασιλιά της Ισπανίας και νόμιμο διάδοχο της ιστορικής δυναστείας των Βουρβόνων και του ανέθετε την Ηγεσία του Κράτους. Το Σύνταγμα του απένειμε, επίσης, τον βαθμό του συμβόλου της εθνικής ενότητας. Πριν την ανακήρυξή του, εξαιτίας της εύθραυστης υγείας του Φράνκο, είχε ασκήσει, κατά διαστήματα, προσωρινά καθήκοντα στην Ηγεσία του Κράτους.
Η επιρροή του βασιλιά Χουάν Κάρλος στην Ισπανική Μεταπολίτευση και ο ρόλος του κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος του 1981, καθώς και η υποστήριξή του στην ένταξη στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και η συνεισφορά του εκείνη την εποχή στην ενίσχυση των διπλωματικών σχέσεων, του απέδωσαν πολλαπλές τιμητικές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Από την άποψη αυτή, ο δημοσιογράφος του περιοδικού Time Χάουαρντ Τσούα-Εοάν τον θεωρεί «έναν από τους πιο απίθανους και εμπνευσμένους ήρωες της ελευθερίας του 20ου αιώνα, που αψήφησε μία απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος με στόχο την ανατροπή της νεαρής μεταφράνκο δημοκρατίας της Ισπανίας».
Πρώιμα χρόνια
Ο Χουάν Κάρλος γεννήθηκε στη Ρώμη στις 5 Ιανουαρίου του 1938. Είναι ο γιος του Χουάν των Βουρβόνων και της Βατεμβέργης, κόμη της Βαρκελώνης, και της Μαρίας δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. Από την πλευρά του πατέρα του είναι εγγονός του Βασιλιά Αλφόνσου ΙΓ΄ και της Βασίλισσας Βικτώριας Ευγενίας της Ισπανίας. Από την πλευρά της μητέρας του είναι εγγονός του Πρίγκιπα Καρόλου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και της Πριγκίπισσας Λουίζας της Ορλεάνης. Προκειμέου να διαφοροποιείται από τον πατέρα του, έγινε γνωστός ως Χουανίτο ή δον Χουανίτο, μεταξύ των οικείων του. Λίγο μετά την γέννησή του, οι γονείς του μετακόμισαν στη Βίλα Γκλόρια, μία τετραώροφη οικεία, που βρίσκεται στην γειτονιά Παριόλι της Ρώμης. Η βάπτισή του πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιανουαρίου του 1938 στο παρεκκλήσι του Παλατιού των Μαγίστρων του Τάγματος της Μάλτας από τον καρδινάλιο Εουτζένιο Πατσέλι, μετέπειτα Πάπα Πίο ΙΒ΄. Έλαβε τα ονόματα «Ιωάννης Κάρολος Αλφόνσος Βίκτωρ Μαρία» (Juan Carlos Alfonso Víctor María). Ανάδοχοί του υπήρξαν ο παππούς του Κάρολος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και η γιαγιά του Βικτώρια Ευγενία της Ισπανίας. Το 1942, εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια μετακόμισε στη Λωζάνη της Ελβετίας, στην οποία παρέμεινε έως το 1946. Ο Χουάν Κάρλος υπήρξε εκείνη την περιόδο οικότροφος στο καταξιωμένο σχολείο Λε Ροζέ.
Πρίγκιπας της Ισπανίας
Η οικογένεια του Χουάν Κάρλος ζούσε εξόριστη στην Πορτογαλία. Αν και επισήμως η Ισπανία ήταν βασίλειο, ο θρόνος ήταν κενός, και χρέη αρχηγού κράτους εκτελούσε ο Φρανθίσκο Φράνκο. Ο Φράνκο δέχθηκε να εγκατασταθεί ο Χουάν Κάρλος στην Ισπανία το 1948 και να σπουδάσει εκεί. Το 1957 έκανε στρατιωτική εκπαίδευση στη Σαραγόσα. Το 1956 πέθανε ο νεότερος αδερφός του, ινφάντης Αλφόνσος, από σφαίρα όπλου στο Εστορίλ της Πορτογαλίας. Η επίσημη εκδοχή είναι ατύχημα, όμως είναι αβέβαιο αν τράβηξε τη σκανδάλη ο Αλφόνσος ή ο Χουάν Κάρλος. Το 1961 ο Χουάν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε και εγκαταστάθηκε στο ανάκτορο της Θαρθουέλα.
Ο πατέρας του Χουάν Κάρλος, Χουάν των Βουρβόνων, νόμιμος διάδοχος του θρόνου, ήταν φανατικά εναντίον του καθεστώτος του Φράνκο. Το ποιος θα ήταν όμως ο διάδοχος του ισπανικού θρόνου ήταν καθαρά απόφαση του καθεστώτος. Υπήρχαν σκέψεις ακόμα και για κατάργηση της μοναρχίας, όπως έκανε το στρατιωτικό καθεστώς στην Πορτογαλία. Τελικώς, στις 22 Ιουλίου του 1969, ο 76χρονος Φράνκο ανακοίνωσε την απόφασή του να ορίσει δικό του διάδοχο, και επομένως διάδοχο του ισπανικού θρόνου, τον ηλικίας 31 ετών Χουάν Κάρλος, δισέγγονο του τελευταίου βασιλιά της Ισπανίας, Αλφόνσου ΙΓ'. Ο δικτάτορας έθεσε έτσι οριστικά τέρμα στη διαμάχη μεταξύ των "καρλιστών", που υποστήριζαν τον άλλο διεκδικητή του θρόνου, Κάρολο-Ούγο των Βουρβόνων-Πάρμας, λίγο φλύαρο σε ό,τι αφορά τις δημοκρατικές ελευθερίες, και των "ισαβελλιστών", που στήριζαν τον σιωπηλό Χουάν Κάρλος, ο οποίος και τελικά απέσπασε την εύνοια του δικτάτορα. Στις 23 Ιουλίου ο Χουάν Κάρλος έδωσε τον όρκο νομιμοφροσύνης προς τον αρχηγό του κράτους, το εθνικό κίνημα και τους θεμελιώδεις νόμους του φασιστικού καθεστώτος. Του δόθηκε όμως ο τίτλος του πρίγκιπα της Ισπανίας και όχι του πρίγκιπα των Αστουριών, που είχαν πάντα οι διάδοχοι του ισπανικού θρόνου.
Βασιλιάς της Ισπανίας
Στις 30 Οκτωβρίου του 1975, ο ετοιμοθάνατος Φράνκο τον όρισε προσωρινό αρχηγό κράτους (ήδη τον είχε χρίσει διάδοχό του το 1969 ). Δύο ημέρες μετά το θάνατο του δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο, στις 22 Νοεμβρίου 1975, ο Χουάν Κάρλος ανακηρύχθηκε βασιλιάς βάσει του νόμου της διαδοχής που είχε συντάξει ο Φράνκο. Ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος αποκατέστησε τη δημοκρατία στη χώρα του και διόρισε πρωθυπουργό τον Αδόλφο Σουάρεθ. Οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές διεξήχθησαν στη χώρα στις 15 Ιουνίου του 1977 και ένα νέο Σύνταγμα σχεδιάστηκε το 1978.
Το 1977 ο πατέρας του, τυπικά και δυναστικά ο νόμιμος διάδοχος του βασιλιά Αλφόνσου ΙΓ΄, παραιτήθηκε επίσημα των δικαιωμάτων του στο θρόνο υπέρ του γιου του, και ο Χουάν Κάρλος του απένειμε τον τίτλο του κόμη της Βαρκελώνης.
Στις 23 Φεβρουαρίου του 1981, με τηλεοπτική παρέμβασή του, κατέστειλε την απόπειρα πραξικοπήματος από τον συνταγματάρχη Τεχέρο, που είχε καταλάβει το Κοινοβούλιο. Βάσει του Συντάγματος ο Χουάν Κάρλος δεν έχει απόλυτες εξουσίες αλλά είναι αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Το 1987 έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ισπανίας που επισκέφθηκε το Πουέρτο Ρίκο.
Το 1972 ο Χουάν Κάρλος, δεινός ιστιοπλόος, έλαβε μέρος στην Ολυμπιάδα του Μονάχου, στην κατηγορία σκαφών «Ντράγκον».
Απόπειρα δολοφονίας
Τον Ιούλιο του 2000 ο Χουάν Κάρλος διέφυγε απόπειρα δολοφονίας του, με δράστη το Χουάν Μαρία Φερνάντεθ ι Κρον (Juan María Fernández y Krohn), ο οποίος νωρίτερα είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει και τον πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β΄.
Παραίτηση
Στις 2 Ιουνίου 2014 ο Χουάν Κάρλος ανακοίνωσε (μέσω του πρωθυπουργού) ότι παραιτείται από το θρόνο υπέρ του γιου του, Φίλιππου και ότι θα ζητηθεί να τροποποιηθεί το Σύνταγμα ώστε να επιτρέπει την παραίτηση του βασιλιά από τον θρόνο. Τον Ιούνιο του 2019 ο πρώην βασιλιάς ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τη δημόσια ζωή.
Τον Ιούνιο του 2020 ξεκίνησε προκαταρκτική έρευνα από το Ανώτατο Δικαστήριο για την φερόμενη εμπλοκή του πρώην βασιλιά στη σύμβαση ανάμεσα σε μια κοινοπραξία ισπανικών εταιριών και τη Σαουδική Αραβία, με την βασιλική οικογένεια της οποίας διατηρούσε στενές σχέσεις, ύψους 6,7 δισ. ευρώ, προκειμένου να κατασκευαστεί η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει τη Μέκκα με τη Μεδίνα. Η υπόθεση ανακινήθηκε το 2018, όταν μία επιχειρηματίας και πρώην ερωμένη του Χουάν Κάρλος τον κατηγόρησε ότι είχε λάβει προμήθεια για τη σύμβαση.
Στον απόηχο του σκανδάλου, ο πρώην βασιλιάς εγκατέλειψε την Ισπανία τον Αύγουστο του 2020 και αυτοεξορίστηκε. Ισπανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι διαμένει ήδη στη Δομινικανή Δημοκρατία.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε στην Αθήνα, στις 14 Μαΐου του 1962, την τότε πριγκίπισσα Σοφία της Ελλάδας, πρωτότοκη κόρη των βασιλέων Παύλου και Φρειδερίκης. Απέκτησαν τρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
Καρλόττα της Έσσης-Κάσσελ
H Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Hessen-Kassel, 20 Νοεμβρίου 1627 - 26 Μαρτίου 1686) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λανdγράβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Έσσης-Κάσσελ και της Αμαλίας Ελισάβετ των Χάναου, κόρης του Φιλίππου Λουδοβίκου Β΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.
Το 1686 απεβίωσε η Καρλόττα σε ηλικία 59 ετών. Ο σύζυγός της έκανε άλλους δύο γάμους.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1650 τον Κάρολο Α΄ Λουδοβίκο του Παλατινάτου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα
Το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα - Σοσιαλιστική Αριστερά (ΔΗ.Κ.ΚΙ.) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1995, από πρώην στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με επικεφαλής τον Δημήτρη Τσοβόλα. Όντας αρχικά ανεξάρτητο, αργότερα συνεργάστηκε με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μέχρι και τον Αύγουστο του 2015. Έκτοτε, αποτέλεσε κομμάτι της ΛΑΕ, μέχρι τον Μάιο του 2019.
1995-2004
Το ΔΗ.Κ.ΚΙ. ιδρύθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 1995, σε συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, από μία ομάδα παλαιών στελεχών του ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Δημήτρη Τσοβόλα, υπουργό των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου στη δεκαετία του '80. Ο ίδιος ορίστηκε πρόεδρος του κόμματος.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1996 όπου έλαβε ποσοστό 4,43% (300.671 ψήφοι) και εισήλθε στη Βουλή ως πέμπτο (και τελευταίο) κόμμα και καταλαμβάνοντας 9 βουλευτικές έδρες. Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση στην οποία έλαβε μέρος το ΔΗ.Κ.ΚΙ., ήταν οι ευρωεκλογές του 1999. Καταφέρνει να αυξήσει το ποσοστό του στο 6,85% (440.191 ψήφοι) και βγήκε τέταρτο κόμμα, καταλαμβάνοντας 2 έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο.
Η ραγδαία πτώση των εκλογικών ποσοστών, άρχισε στις βουλευτικές εκλογές του 2000. Σε αυτές, το ΔΗ.Κ.ΚΙ. έλαβε ποσοστό 2,69% (184.598 ψήφοι) από 6,85% που είχε λάβει στις Ευρωεκλογές του 1999 και δεν εισήλθε στη Βουλή. Η πτώση αυτή οφείλεται από πολλούς στο ότι το ΔΗ.Κ.ΚΙ. ήταν ένα αρχηγικό κόμμα χωρίς ιδιαίτερα γνωστά στελέχη. Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 το ποσοστό έπεσε και άλλο, στο 1,78% (132.782 ψήφοι). Αυτό σήμαινε και το τέλος της αυτόνομης παρουσίας του στο πολιτικό σκηνικό, αφού δεν συμμετείχε στις ευρωεκλογές του ίδιου χρόνου.
2004-2015
thumb|Οπαδοί του ΔΗ.Κ.ΚΙ. σε προεκλογική συγκέντρωση του [[ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το 2007]] Τον Μάρτιο του 2004, μετά τη δεύτερη συνεχόμενη αποτυχία να περάσει το όριο του 3% για είσοδο στη Βουλή, ο Δημήτρης Τσοβόλας ανακοίνωσε ότι διαλύει το ΔΗ.Κ.ΚΙ. και επέστρεψε στο δημόσιο ταμείο τα αδιάθετα ποσά της κρατικής επιχορήγησης. Η κίνηση αυτή επιβεβαιώθηκε από την Πολιτική Γραμματεία και από το Δεύτερο (Έκτακτο) Συνέδριο που διοργανώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2004.
Στην κίνηση αυτή, ωστόσο, αντέδρασε η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής, η οποία σύμφωνα με το καταστατικό ήταν η μόνη αρμόδια για να λάβει απόφαση διάλυσης. Το ζήτημα μεταφέρθηκε στις δικαστικές αίθουσες, όπου αποφασίσθηκε ότι η διάλυση είναι άκυρη και κατακύρωσε τον τίτλο του κόμματος στην πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής. Την αρχηγία του κόμματος την ανέλαβε τριμελής διοικούσα επιτροπή με επικεφαλής τον Παναγιώτη Μαντά.
Στις 21 και στις 22 Απριλίου 2007, διοργανώθηκε στο ξενοδοχείο Stanley στην Αθήνα το 3ο Συνέδριο του ΔΗ.Κ.ΚΙ. Στο συνέδριο απηύθυναν χαιρετισμό η (τότε) Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. Αλέκα Παπαρήγα, από τη Ν.Δ. η Σοφία Βούλτεψη, από τον ΣΥΝ ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιος Παπαθεμελής, ο Μανώλης Γλέζος, ο (τότε) Πρόεδρος της ΕΔΗΚ Νεοκλής Σαρρής, ο εκπρόσωπος του ΝΑΡ-ΜΕΡΑ, πρ. Ευρωβουλευτής Δημήτρης Δεσύλλας, ο Πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας Μανώλης Μιλιαράκης, ο εκπρόσωπος του ΑΣΚΕ Νίκος Καργόπουλος, ο εκπρόσωπος του ΑΡΔΗΝ Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, εκπρόσωποι της ΑΚΟΑ, της Κομμουνιστικής Ανανέωσης, της Παρέμβασης Αριστερών Πολιτών, των Οικολόγων Εναλλακτικών, του ΕΣΚ κ.ά.
Στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση του 2006 το ΔΗ.Κ.ΚΙ. συνεργάσθηκε με το Κ.Κ.Ε., εκλέγοντας αρκετά μέλη του σε δημοτικά και νομαρχιακά συμβούλια. Ενώ αναμενόταν ότι θα επαναλάμβανε αυτή τη συνεργασία και στις εθνικές εκλογές του 2007, ανακοίνωσε ότι τελικά θα συμμετάσχει στα ψηφοδέλτια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ωστόσο με απόφαση του Αρείου Πάγου, απαγορεύτηκε η αναγραφή του ονόματος του κόμματος στα ψηφοδέλτια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η συνεργασία αυτή, συνεχίστηκε και στις ευρωεκλογές και βουλευτικές εκλογές του 2009 (όπου επετράπη η αναγραφή του ΔΗ.Κ.ΚΙ. στα ψηφοδέλτια), στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου του 2012, στις ευρωεκλογές του 2014 και στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου συνεδρίου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στις 9 Ιουνίου 2013, το ΔΗ.Κ.ΚΙ. ανακοίνωσε ότι δε θα αυτοδιαλυθεί.
2015-σήμερα
Στις 20.02.2015, με την αποδοχή από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του μνημονίου - γέφυρα, σταμάτησε οριστικά κάθε επαφή με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το καλοκαίρι του 2015 εντάχθηκε στη Λαϊκή Ενότητα.
Στην Πανελλαδική Οργανωτική συνδιάσκεψη, στις 18 Ιουλίου 2016, επικεφαλής και γραμματέας της Διοικούσας Επιτροπής του ΔΗ.Κ.ΚΙ. εξελέγη ο Γεώργιος Μπούτρης. Ο Π. Μαντάς ζήτησε να αντικατασταθεί λόγω αυξημένων καθηκόντων του στην Πολιτική Γραμματεία της Λαϊκής Ενότητας. Τον Ιούνιο του 2019, το ΔΗ.Κ.ΚΙ προσχώρησε στον εκλογικό συνασπισμό Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο-Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας.
Το Μάρτιο του 2021, εντάχθηκε στους Ελεύθερους Ανθρώπους του Γιώργου Τράγκα, από τους οποίους αποχώρησε λίγους μήνες αργότερα. Το 2023 συμμετείχε στον εκλογικό συνασπισμό Συμμαχία Ανατροπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Συνιστώσες της ΛΑ.Ε.
Box office
Το Box office (σε ελληνική απόδοση: Εκδοτήριο) είναι ένα μέρος όπου τα εισιτήρια πωλούνται στο κοινό για την είσοδο τους σε μια εκδήλωση. Οι υπάλληλοι μπορούν να εκτελέσουν τη συναλλαγή σε γκισέ ή μέσω ενός παραθύρου, ή σε ένα περίπτερο. Κατ' επέκταση, ο όρος χρησιμοποιείται συχνά, ειδικά στο πλαίσιο της κινηματογραφικής βιομηχανίας, ως συνώνυμο των κερδών που αποκομίζει μια συγκεκριμένη παραγωγή, όπως μια ταινία ή μια θεατρική παράσταση.
Τα έσοδα στο box office μπορούν να υπολογιστούν με βάση τον αριθμό των εισιτηρίων που πωλήθηκαν ή το ποσό των χρημάτων που συγκεντρώθηκαν από τις πωλήσεις εισιτηρίων (έσοδα). Η προβολή και ανάλυση αυτών των κερδών είναι πολύ σημαντική για τους παραγωγούς και συχνά αποτελεί πηγή ενδιαφέροντος για τους θαυμαστές. Επίσης κυριαρχεί στην κινηματογραφική βιομηχανία του Χόλυγουντ.
Ετυμολογία
Ο όρος πιστοποιείται από το 1786, πιθανώς από πωλήσεις κουτιών (ιδιωτικοί χώροι καθιστικού σε θέατρο). Η έννοια των «συνολικών πωλήσεων» επιβεβαιώνεται από το 1904. Μια λαϊκή ετυμολογία αναφέρει ότι αυτό προέρχεται από το ελισαβετιανό θέατρο (δηλαδή στα τέλη του 16ου αιώνα), όπου τα έσοδα του θεάτρου συλλέγονταν σε ένα κουτί συνδεδεμένο με ένα μακρύ ραβδί, που περνούσε γύρω από το κοινό. Ωστόσο, η πρώτη επιβεβαίωση είναι περίπου 200 χρόνια αργότερα, καθιστώντας αυτό πολύ απίθανο.
Χρήση
Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η κινηματογραφική βιομηχανία ανησυχεί πάρα πολύ για αυτό. Λένε ότι το κέρδος είναι πιο σημαντικό για τα κινηματογραφικά στούντιο από το να κάνεις ταινίες ως μορφή τέχνης. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο κερδίζουν χρήματα οι διαφορετικοί τύποι ταινιών επηρεάζει τον τρόπο παραγωγής άλλων ταινιών. Εάν ένας συγκεκριμένος τύπος ταινίας έχει συχνά μεγάλο box office, τα στούντιο είναι πιο πιθανό να κάνουν αυτόν τον τύπο ταινίας. Ορισμένοι τύποι ταινιών κερδίζουν περισσότερα όταν κυκλοφορούν σε συγκεκριμένες περιόδους του έτους. Τα στούντιο χρησιμοποιούν αυτές τις πληροφορίες για να σχεδιάσουν πότε θα κυκλοφορήσουν συγκεκριμένες ταινίες. Για παράδειγμα:
Αναφορές box office
Υπάρχουν πολλές ιστοσελίδες που καταγράφουν τις εισπράξεις στο box-office, όπως είναι το BoxOffice, το Box Office Mojo, το The Numbers και το ShowBIZ Data. Αυτοί οι ιστότοποι παρέχουν πληροφορίες για το box office για εκατοντάδες ταινίες. Τα δεδομένα για παλαιότερες ταινίες είναι συχνά ελλιπή λόγω του τρόπου με τον οποίο εξελίχθηκε η αναφορές στο box office, ειδικά στις ΗΠΑ και η διαθεσιμότητα πληροφοριών πριν από την εισαγωγή του Διαδικτύου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογράφος Κατηγορία:Box office
Τρεμπένιστα
Απόσπασμα από έργο του Στράβωνα αναφέρει πως οι Περεσάδυες και η ιλλυρική φυλή των Εγχέλιων συμμάχησαν μεταξύ τους για την ίδρυση ενός νέου κράτους στην περιοχή της σύγχρονης Οχρίδας. Εφόσον η συγκεκριμένη αναφορά είναι σωστή, τότε, το βασιλικό κοιμητήριο το οποίο ευρίσκεται εντός της νεκρόπολης είναι εκείνο των Περεσαδυών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Οχρίδα Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιλλυρίας
Κάρολος της Ορλεάνης (1459-1496)
Ο Κάρολος (Charles d'Orléans, 1459 - 1 Ιανουαρίου 1496) από τον Οίκο των Βαλουά-Ορλεάνης ήταν κόμης του Ανγκουλέμ (1467-1496).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη (1399-1467), κόμη του Ανγκουλέμ (1407-1467) και της Μαργαρίτας του Ροάν, κόρης του Αλαίν Ι΄ του Ροάν.
Διαδέχτηκε τον πατέρα του στην ηγεσία της κομητείας του Ανγκουλέμ σε ηλικία 7 ετών (1467-1496), με την άσκηση της εξουσίας του να ανατίθεται στη μητέρα του Μαργαρίτα του Ροάν και τον Ιωάννη Α΄ του Λα Ροσφουκώ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μέσω συμφώνου στο Παρίσι, στις 16 Φεβρουαρίου 1488, τη Λουίζα της Σαβοΐας (1476-1531), Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας και απέκτησε από αυτόν τον γάμο:
Είχε επίσης μερικές εκτός γάμου σχέσεις: με τη Ζαν ντε Πολινιάκ, από την οποία απέκτησε δύο κόρες: Με τη Ζαν Λε Κοντ απέκτησε μια κόρη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κοινότητα Μητάτου
Η Κοινότητα Μητάτου είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Προήλθε το 1952 με το ΦΕΚ 62Β - 17/03/1952 από τη μετονομασία της κοινότητας Μυσιργιούς. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει τους οικισμούς Άγιος Νικόλαος, Βρυσίδι, Κρυονέρι, Ξηρολίμνη και Χώνος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: μικρογραφία|400x400εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Συνολικά η κοινότητα είχει 48 κατοίκους.
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν ως πρόεδροι της κοινότητας:
Χανς Βέρνερ Ζιν
Ο Χανς Βέρνερ Ζιν (γερμανικά: Hans-Werner Sinn), γεννημένος στις 7 Μαρτίου 1948, είναι Γερμανός οικονομολόγος και πρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών.
Βιογραφία
Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στο Μίσνστερ και μετά στο Μάνχαϊμ. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1978 και συνέχισε τις σπουδές του μέχρι που αναγορεύτηκε καθηγητής πανεπιστημίου το 1983.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Δυναμική δέσμευση μνήμης
Στην πληροφορική, η δυναμική δέσμευση μνήμης (ή δέσμευση μνήμης βασισμένη στο σωρό) είναι η δέσμευση μνήμης για χρήση από ένα πρόγραμμα κατά τη διάρκεια του χρόνου εκτέλεσής του. Μπορεί επίσης να θεωρηθεί σαν ένας τρόπος να διανεμηθεί η ιδιοκτησία των περιορισμένων πόρων της μνήμης ανάμεσα σε πολλά τμήματα των δεδομένων και του κώδικα.
Η δυναμικά δεσμευμένη μνήμη υπάρχει μέχρι να απελευθερωθεί είτε ρητά από τον ίδιο τον προγραμματιστή, είτε από τον συλλέκτη απορριμμάτων. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη στατική δέσμευση μνήμης, η οποία έχει συγκεκριμένη διάρκεια. Ένα αντικείμενο που αποθηκεύεται σε δυναμικά δεσμευμένο χώρο λέγεται ότι έχει δυναμικό χρόνο ζωής.
Λεπτομέρειες
Συνήθως, η μνήμη δεσμεύεται από ένα μεγάλο τμήμα αχρησιμοποίητης μνήμης που ονομάζεται ο σωρός (the heap) ή ελεύθερος χώρος(free store). Επειδή η ακριβής θέση της δεσμευμένης μνήμης δεν είναι γνωστή εκ των προτέρων, η μνήμη προσπελαύνεται έμμεσα, συνήθως μέσω μιας αναφοράς δείκτη. Ο ακριβής αλγόριθμος που χρησιμοποιείται για να οργανώνεται ο χώρος της μνήμης και να δεσμεύονται και να αποδεσμεύονται τμήματα αυτής είναι συνήθως δε φαίνεται και η υλοποίησή του μπορεί να γίνεται με οποιαδήποτε από τις παρακάτω μεθόδους.
Απόδοση
Ο αλγόριθμος δυναμικής δέσμευσης μνήμης που χρησιμοποιείται μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την απόδοση του κώδικα και μια μελέτη που έγινε το 1994 από τη Digital Equipment Corporation δείχνει την υπολογιστική επιβάρυνση που συνδέεται με κάθε κώδικα που αναλαμβάνει τη δέσμευση. Το ελάχιστο μήκος μονοπατιού εντολών που χρειάστηκε για να δεσμευτεί ένας μοναδικός χώρος μνήμης ήταν 52 (όπως μετρήθηκε από έναν profiler για μια ποικιλία λογισμικού).
Δέσμευση τμημάτων σταθερού μεγέθους
Η δέσμευση τμημάτων σταθερού μεγέθους, γνωστή και σαν δέσμευση χώρου μνήμης (memory pool allocation), χρησιμοποιεί μια ελεύθερη λίστα από τμήματα μνήμης σταθερού μεγέθους (συχνά όλα είναι του ίδιου μεγέθους). Αυτό δουλεύει καλά για ενσωματωμένα συστήματα.
Buddy blocks
Σε αυτό το σύστημα, η μνήμη δεσμεύεται από ένα μεγάλο τμήμα στη μνήμη που το μέγεθός του είναι δύναμη του 2. Αν το τμήμα είναι μεγαλύτερο από το διπλάσιο αυτού που ζητείται, χωρίζεται στα δύο, επιλέγεται το ένα μισό και η διαδικασία επαναλαμβάνεται (ελέγχοντας πάλι το μέγεθος και χωρίζοντάς το στα δύο αν χρειάζεται) μέχρι το τμήμα να είναι αρκετά μεγάλο.
Όλα τα τμήματα ενός συγκεκριμένου μεγέθους κρατούνται σε μια ταξινομημένη συνδεδεμένη λίστα ή δέντρο. Όταν απελευθερώνεται ένα τμήμα, συγκρίνεται με το διπλανό του. Αν και τα δύο είναι ελεύθερα, συνδυάζονται και τοποθετούνται στη λίστα των αμέσως πιο μεγάλων τμημάτων. (Όταν δεσμεύεται ένα τμήμα, ο κώδικας που κάνει τη δέσμευση θα αρχίσει με το πιο μικρό τμήμα που μπορεί να χρειαστεί, για να μη χρειαστεί να τεμαχιστούν ενότητες).
Κατηγορίες μνήμης του προγράμματος
Το πρόγραμμα μπορεί να χρησιμοποιεί διάφορα τμήματα στη μνήμη, όπως για παράδειγμα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαχείριση μνήμης
Memory management
Ελεύθερη ζώνη (Γαλλία)
μικρογραφία|350x350εσ|Η Γαλλία χωρίστηκε σε τέσσερα: Ελεύθερη ζώνη, Κατεχόμενη ζώνη, Προσαρτημένη ζώνη (Αλσατία-Μοζέλα) και ζώνη υπό γερμανική στρατιωτική διοίκηση Βρυξελλών (Βόρεια Γαλλία). Η Ελεύθερη ζώνη (Γαλλικά: La zone libre) ήταν, κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την υπογραφή της ανακωχής της 22ας Ιουνίου 1940, το τμήμα της γαλλικής επικράτειας που βρίσκεται νότια της γραμμής οριοθέτησης, ενώ η ζώνη που κατελήφθη από τον γερμανικό στρατό ήταν βόρεια αυτής της γραμμής.
Η ελεύθερη ζώνη, όπως και ολόκληρη η επικράτεια και οι Γαλλικές αποικίες, υπάγονταν στην εξουσία της κυβέρνησης του Βισύ με επικεφαλής τον στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν, ο οποίος έφερε τον τίτλο του αρχηγού του γαλλικού κράτους. Στις 11 Νοεμβρίου 1942 - μετά την επιχείρηση Πυρσός (απόβαση των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική στις 8 Νοεμβρίου - η Ελεύθερη ζώνη κατελήφθη από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Άντον. Η Ελεύθερη ζώνη ονομάστηκε «νότια ζώνη» και η Κατεχόμενη ζώνη «βόρεια ζώνη».
Δημιουργία της ελεύθερης ζώνης
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Γερμανικό φυλάκιο στη γραμμή οριοθέτησης μεταξύ της κατεχόμενης και της ελεύθερης ζώνης της Γαλλίας κοντά στην [[Τουρ το 1941]] μικρογραφία|320x320εσ Μετά τη μάχη της Γαλλίας και την ανακωχή της 22ας Ιουνίου 1940, που υπογράφηκε στο δάσος της Κομπιένης μεταξύ του εκπροσώπου του γερμανικού Τρίτου Ράιχ στρατηγού Βίλχελμ Κάιτελ και της γαλλικής κυβέρνησης του στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν που ένας από τους εκπροσώπους της, ο στρατηγός Σαρλ Εντζιζέρ δήλωσε σε άρθρο του:
«Προκειμένου να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα του Γερμανικού Ράιχ, το γαλλικό έδαφος, που βρίσκεται στα βόρεια και δυτικά της γραμμής που επισυνάπτεται στο συνημμένο χάρτη, θα καταληφθεί από γερμανικά στρατεύματα».
Η γραμμή που χώρισε τη γαλλική επικράτεια σε δύο ζώνες ορίστηκε ως εξής:
«[...] αρχίζει, στα ανατολικά, στα γαλλο-ελβετικά σύνορα, κοντά στη Γενεύη, και στη συνέχεια προχωρά στις πόλεις Ντολ, Παραί-λε-Μονιάλ και Μπουρζ, έως περίπου είκοσι χιλιόμετρα ανατολικά της Τουρ. Από εκεί, περνά μια απόσταση είκοσι χιλιομέτρων ανατολικά της σιδηροδρομικής γραμμής Τουρ-Ανγκουλέμ-Λιμπούρν, καθώς επίσης, περαιτέρω, μέσω Μον-ντε-Μαρσάν και Ορτέζ, έως τα ισπανικά σύνορα».
Αυτή η γραμμή διαχωρισμού της περιοχής άρχισε να ισχύει από τις 25 Ιουνίου 1940. Στη συνέχεια θα ονομασθεί γραμμή οριοθέτησης.
Η γαλλική κυριαρχία ασκούνταν σε ολόκληρη την επικράτεια, συμπεριλαμβανομένης της κατεχόμενης ζώνης, της Αλσατίας και του νομού Μοζέλ, αλλά στην κατεχόμενη ζώνη, η συμφωνία ανακωχής, στο άρθρο 31, όριζε ότι η Γερμανία ασκεί δικαιώματα κατοχικής δύναμης:
«Στις κατεχόμενες περιοχές της Γαλλίας, το Γερμανικό Ράιχ ασκεί όλα τα κατοχικά δικαιώματα. Η γαλλική κυβέρνηση δεσμεύεται να διευκολύνει με κάθε τρόπο τους κανονισμούς που αφορούν την άσκηση αυτών των δικαιωμάτων και την επιβολή τους με τη βοήθεια της γαλλικής διοίκησης. Η γαλλική κυβέρνηση θα καλέσει αμέσως όλες τις γαλλικές αρχές και τις διοικητικές υπηρεσίες στο κατεχόμενο έδαφος να συμμορφωθούν με τους κανονισμούς των γερμανικών στρατιωτικών αρχών και να συνεργαστούν μαζί τους με τον σωστό τρόπο».
Η ελεύθερη ζώνη κάλυπτε έκταση 246.618 χμ2 (δηλαδή το 45% της γαλλικής επικράτειας). Η γραμμή οριοθέτησης διέσχιζε δεκατρείς νομούς: Κάτω Πυρηναία (Ατλαντικά Πυρηναία από το 1969), Λαντ, Ζιρόντ, Δορδώνη, Σαράντ, Βιέν, Άντρ-ε-Λουάρ, Λουάρ-ε-Σερ, Σερ, Αλλιέ, Σον-ε-Λουάρ, Ζυρά και Αιν. Από συνολικά 90 νομούς, ο Γερμανικός Στρατός (η Βέρμαχτ) κατείχε πλήρως 45 και εν μέρει 13 νομούς. 32 νομοί δεν καταλήφθηκαν.
Η ελεύθερη ζώνη και η Ιταλία
μικρογραφία|270x270εσ|Πινακίδα σε σημείο ελέγχου: «Ειδοποίηση για τους Εβραίους: Απαγορεύεται στους Εβραίους να διασχίζουν τη γραμμή οριοθέτησης στην κατεχόμενη ζώνη της Γαλλίας...» Μια ιταλική ζώνη κατοχής δημιουργήθηκε από την ανακωχή της 24ης Ιουνίου 1940 που υπεγράφη στην πόλη Ολτζάτα, κοντά στη Ρώμη, μεταξύ των εκπροσώπων της Γαλλίας και της Ιταλίας. Αυτή η νέα ανακωχή υπογράφηκε λίγο μετά την ανακωχή της 22ας Ιουνίου 1940 μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας.
Αυτή η ιταλική ζώνη κατοχής αφορούσε μερικές παραμεθόριες περιοχές που κατακτήθηκαν από ιταλικά στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένου του Μαντόν. Αυτή η περιοχή ήταν μικρή: 800 χμ2 με 28.000 κατοίκους, αλλά διαδραμάτισε ουσιαστικό ρόλο στην προστασία των Εβραίων και στη σχετική προστασία που προσέφερε στους αγωνιστές της Γαλλικής αντίστασης. Περιλάμβανε τμήματα από τέσσερις γαλλικούς νομούς: Αλπ-Μαρτίμ, Κάτω-Άλπεις (Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς από το 1970), Άνω-Άλπεις και Σαβοΐα.
Επιπλέον, μια αποστρατικοποιημένη ζώνη δημιουργήθηκε στη γαλλική επικράτεια σε πλάτος 50 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή από την ιταλική ζώνη κατοχής στη Γαλλία.
Η Κορσική δεν καταλήφθηκε ούτε αποστρατικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της ανακωχής.
Το τέλος της ελεύθερης ζώνης
Η ελεύθερη ζώνη κατελήφθη στις 11 Νοεμβρίου 19428 (Επιχείρηση Άντον) από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς μετά την απόβαση των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική στις 8, και πήρε το όνομα της «νότιας ζώνης» που μοιράστηκε μεταξύ των δύο εισβολέων. Έτσι, μια περιοχή που καλύπτει σχεδόν ολόκληρη την περιοχή στα ανατολικά του ποταμού Ροδανού καθώς και η Κορσική, αποδόθηκε στους Ιταλούς.
Μετά τη συνθηκολόγηση της φασιστικής Ιταλίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 (ανακωχή του Κασσίμπιλε ), τα ιταλικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τη νότια ζώνη και αντικαταστάθηκαν αμέσως από τους Γερμανούς. Ωστόσο, η παρουσία της Βέρμαχτ στην Κορσική ήταν βραχύβια, δεδομένου ότι αναγκάστηκε να εκκενώσει το νησί στις 5 Οκτωβρίου 1943 λόγω των συνδυασμένων ενεργειών των τοπικών αντιστασιακών ομάδων, του γαλλικού στρατού και των ιταλικών μονάδων που άλλαξαν στρατόπεδο.
Γενικές εκλογές στη Νέα Γη και Λαμπραντόρ (2015)
Γενικές εκλογές διενεργήθηκαν στην επαρχία του Καναδά Νέα Γη και Λαμπραντόρ στις 30 Νοεμβρίου 2015. Εξελέγησαν τα μέλη της 49ης συνέλευσης.
Το κυβερνών Προοδευτικό Συντηρητικό Κόμμα της Νέας Γης και Λαμπραντόρ που κυβερνούσε από το 2011, ηττήθηκε από το Φιλελεύθερο Κόμμα Νέας Γης και Λαμπραντόρ, το οποίο κέρδισε την πλειοψηφία στη συνέλευση.
Η αρχική ημερομηνία των εκλογών που είχε προγραμματιστεί ήταν η 13η Οκτωβρίου, ωστόσο η συνέλευση αποφάσισε να καθυστερήσει για έναν μήνα τη διεξαγωγή τους, ώστε να μην συμπέσει η προεκλογική εκστρατεία με εκείνη για τις ομοσπονδιακές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 19 Οκτωβρίου. Έπειτα από το αποτέλεσμα των εκλογών κανένα κόμμα με την ονομασία "Συντηρητικό" δεν σχημάτισε κυβέρνηση είτε σε επαρχιακό ή σε ομοσπονδιακό επίπεδο στον Καναδά, για πρώτη φορά από το 1943.
Αποτελέσματα
Ο ηγέτης των Φιλελευθέρων και πρωθυπουργός, Ντουάιτ Μπολ, κέρδισε 31 έδρες, 15 παραπάνω από εκείνες που είχε κερδίσει στις προηγούμενες εκλογές του 2011. Συνέλευση της Νέας Γης και Λαμπραντόρ !rowspan="2" colspan="2" style="text-align:left;"|Κόμμα !rowspan="2" style="text-align:left;"|Αρχηγός !colspan="2" style="text-align:center;"|Έδρες !40!!40
Παραπομπές
2015 Νέα Γη Λαμπραντορ Κατηγορία:Νέα Γη και Λαμπραντόρ
Μαρία του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Η Μαρία, γερμ. Marie von Brandenburg-Kulmbach (14 Οκτωβρίου 1519 - 31 Οκτωβρίου 1567) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Καζιμίρ, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ και της Σουζάνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1537 τον Φρειδερίκο Γ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Παλατινάτου Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Ταυρομαχία (Γκόγια)
Τα έργα
Για τη δημιουργία της σειράς ο Γκόγια χρησιμοποίησε τις τεχνικές της γραμμικής και της τονικής οξυγραφίας (ακουαντίνα). Στις εικόνες της Ταυρομαχίας ο καλλιτέχνης εστιάζει την προσοχή του στις βίαιες σκηνές που εκτυλίσσονται καθώς και στις τολμηρές κινήσεις των ταυρομάχων. Τα γεγονότα δεν παρουσιάζονται όπως τα αντιλαμβάνεται κάποιος αποστασιοποιημένος θεατής αλλά άμεσα, σε αντίθεση με τους Ταύρους της Μπορντώ όπου τα γεγονότα παρουσιάζοντα ως ένα μέσο λαϊκής διασκέδασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτικά του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Αγόρι στο Γκέτο της Βαρσοβίας (φωτογραφία)
Μια από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες της Εξέγερσης στο Γκέτο της Βαρσοβίας και του Ολοκαυτώματος είναι η φωτογραφία που απεικονίζει την παράδοση μιας ομάδας Εβραίων ανδρών, γυναικών και παιδιών, που ήταν κρυμμένη σε μια καρβουναποθήκη, στα γερμανικά στρατεύματα.
Στο μπροστινό μέρος της φωτογραφίας βρίσκεται ένα μικρό αγόρι με τα χέρια σηκωμένα ψηλά όπως και οι υπόλοιποι Εβραίοι της φωτογραφίας ενώ λίγο πιο πίσω διακρίνεται ο SS-Rottenführer Josef Blösche με το αυτόματο στραμμένο προς το μέρος του παιδιού. Δεν είναι γνωστό το όνομα του αγοριού ούτε κάποιου από τους υπόλοιπους αιχμαλώτους. Μετά τη σύλληψη τους όλοι όσοι απεικονίζονται στη φωτογραφία οδηγήθηκαν αρχικά στην Umschlagplatz και από εκεί στα στρατόπεδα εξόντωσης Μαϊντάνεκ και Τρεμπλίνκα.
Η εν λόγω φωτογραφία θεωρείται σύμβολο των εκατομμυρίων ανθρώπων και κυρίως των παιδιών που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.
Κατηγορία:Φωτογραφία
Η Άνοιξη
"Η Άνοιξη", ήταν η ελληνική συμμετοχή στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1991, που ερμήνευσε στα Ελληνικά η Σοφία Βόσσου.
Το τραγούδι ερμηνεύτηκε τέταρτο τη βραδιά (μετά τη Μάλτα με τους Georgina & Paul Giordimaina με το "Could It Be" και πριν την Ελβετία με τη Sandra Simó με το "Canzone per te"). Για την ερμηνεία της, η Βόσσου έδωσε σε αναδρομή μια από τις πιο επαγγελματικές και φωνητικές ερμηνείες της νύχτας και μάλιστα είχαν εκφραστεί προηγουμένως έντονες προσδοκίες για νίκη στον διαγωνισμό.
Το τραγούδι είναι μια ροκ όπερα / δυναμική μπαλάντα με στοιχεία τζαζ, με την Βόσσου να λέει στον εραστή της ότι αν είναι μαζί θα είναι σαν να μπαίνει η άνοιξη.
Ακολούθησε ως Έλληνας εκπρόσωπος στο Διαγωνισμό του 1992 η Κλεοπάτρα με το "Όλου του Κόσμου η Ελπίδα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Σάλπιγγα (μουσικό όργανο)
thumb|200px|Τέλη 6ου, με αρχές 5ου αιώνα π.Χ. Βάζο που απεικονίζει ένα στρατιώτη να παίζει Σάλπιγγα. right|thumb|200px|Αλεξανδρινό ειδώλιο του 1ου π.Χ. αιώνα, που αναπαριστά δύο μουσικούς να παίζουν σάλπιγγα και [[ύδραυλις|υδραύλιδα.]] Η Σάλπιγγα ή αλλιώς Σάλπιγξ ήταν ένα μουσικό όργανο των αρχαίων Ελλήνων, όπου πολλές αναφορές γι αυτό γίνονται και μέσα από την Ιλιάδα του Ομήρου στην αρχαία Ελλάδα.
Περιγραφή
Η Σάλπιγξ αποτελούνταν από μια ευθεία ενός στενού χάλκινου σωλήνα με επιστόμιο των οστών κι ένα κουδούνι (επίσης κατασκευασμένο από χαλκό), μεταβλητού σχήματος και μεγέθους. Αντίστοιχος απόγονός της με αρκετές ομοιότητες, είναι η σημερινή τρομπέτα. Το όργανο, αποτυπώνεται σε αρκετά κλασικά αγγεία της εποχής.
Παρόμοια όργανα μπορούν να θεωρηθούν αυτά στη Μέση Ανατολή, τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαία μουσικά όργανα Κατηγορία:Στρατιωτική μουσική
Σχέσεις Ελλάδας και Βουλγαρίας
Οι σχέσεις Ελλάδας και Βουλγαρίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας. Λόγω των ισχυρών πολιτικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών δεσμών μεταξύ των δύο εθνών (η πλειοψηφία των Ελλήνων και των Βουλγάρων είναι μέλη της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας) η Ελλάδα και η Βουλγαρία σήμερα απολαμβάνουν άριστες σχέσεις και η μία χώρα θεωρεί την άλλη φιλικό έθνος. Και οι δύο χώρες είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Η Βουλγαρία και η Ελλάδα μοιράζονται κοινές πολιτικές απόψεις για τα Βαλκάνια, τα σχέδια διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τον υπόλοιπο κόσμο, με την πρώτη να είναι υποστηρικτής της δεύτερης στο Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα. Οι σύγχρονες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ιδρύθηκαν το 1908 και θεωρούνται εξαιρετικές, παρά την κατοχή της Ελλάδας από τη Βουλγαρία μαζί με τη Γερμανία και την Ιταλία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και τις ελληνοβουλγαρικές συγκρούσεις κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο βασιλιάς [[Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας|Γεώργιος Α' της Ελλάδας επισκέπτεται τον Βούλγαρου Τσάρο Φερδινάνδο στα κεντρικά γραφεία του βουλγαρικού στρατού στη Θεσσαλονίκη κατά την τελευταία του επίσκεψη εκεί κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου.]] μικρογραφία|Η μπάντα του [[Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό|Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού παρελαύνει στο πλαίσιο των εορτασμών της Ημέρας του Στρατού στη Σόφια το 2009.]] Η κοινή κληρονομιά των δύο εθνών έπαιξε σημαντικό ρόλο στις στενές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, μετά το Μεσαίωνα, μεταξύ των Νότιων Σλάβων και των Βυζαντινών Ελλήνων (η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην διάδοση του Ορθόδοξου Χριστιανισμού στη Βουλγαρία και τα υπόλοιπα Βαλκάνια). Οι ιεραπόστολοι Κύριλλος και Μεθόδιος από τη Θεσσαλονίκη ήταν οι εισηγητές του Γλαγολιτικού Αλφαβήτου και της πρώτης λογοτεχνικής γλώσσας των Σλάβων, από την οποία προήλθε η σύγχρονη βουλγαρική γλώσσα.
Στα τέλη του 14ου αιώνα τόσο η Βουλγαρία όσο και η Ελλάδα ήταν υπό Οθωμανική κατοχή για σχεδόν πέντε αιώνες. Τον 19ο αιώνα οι Βούλγαροι άρχισαν έναν αγώνα για την αποκατάσταση της ανεξάρτητης βουλγαρικής εκκλησίας, η οποία συνάντησε σκληρή αντίδραση από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Ενώ η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία αποκαταστάθηκε το 1872, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κυρίως λόγω της πίεσης από την Οθωμανική Πύλη, αρνήθηκε να την αναγνωρίσει για αρκετό χρονικό διάστημα μέχρι το 1945, και ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και το τέλος των Βαλκανικών & των Παγκοσμίων Πολέμων.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι σχέσεις επηρεάστηκαν από περιόδους έντονης αμοιβαίας εχθρότητας. Μετά την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας το 1908, η Ελλάδα και η Βουλγαρία έλαβαν μέρος σε τρεις μεγάλους πολέμους σε αντίθετες παρατάξεις, τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και τον Ψυχρό Πόλεμο.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Η Ελλάδα έγινε θερμός υποστηρικτής της ένταξης της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τότε που η Βουλγαρία έγινε μέλος του ΝΑΤΟ τον Μάιο του 2004, οι ελληνοβουλγαρικές σχέσεις έχουν αναπτυχθεί σε όλους τους τομείς και το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών περιγράφει τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ως εξαιρετικές.
Εκπαιδευτική συνεργασία
Έλληνες και Βούλγαροι πανεπιστημιακοί δημιούργησαν τον "Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύλλογο Σόφιας" μετά την κατάρρευση του Κομμουνισμού στη Βουλγαρία που βοηθά τους Βούλγαρους φοιτητές που μαθαίνουν ελληνικά.