cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περί του όντος και της ουσίας (de ente et essentia)
Κεφάλαιο 1: Τι εννοείται γενικά με τις λέξεις "ουσία" και "ον"
Η λέξη «ον» έχει δύο σημασίες: α) Αυτό που διαιρείται σε δέκα γενικότατες έννοιες, δηλαδή στις αριστοτελικές «κατηγορίες». Αυτό είναι το πραγματικό ον. β) Ον είναι η αλήθεια μιας πρότασης. Αυτό είναι το λογικό ον, και δεν χρειάζεται να υπάρχει πράγματι· έτσι, το συναντούμε όταν αρνούμαστε κάτι ή όταν μιλάμε για τη στέρηση μιας ικανότητας (π.χ. η τυφλότητα είναι η στέρηση της ικανότητας να βλέπουμε). δεξιά|300px|Θωμάς Ακινάτης
Η ουσία αφορά τα όντα με την πρώτη σημασία, είναι δηλαδή μια ιδιότητα των πραγματικών όντων. Αυτή μπορεί να είναι τεσσάρων ειδών:
1. Ουσία είναι εκείνο, χάρη στο οποίο και μέσα στο οποίο ένα ον είναι υπαρκτό. Πρόκειται για το Είναι των όντων.
2. Ουσία είναι εκείνο, εξαιτίας του οποίου ένα ον εντάσσεται σε ένα ορισμένο είδος και γένος. Πρόκειται για το τι-Είναι των όντων. Ο Αριστοτέλης το ονομάζει τὸ τί ἦν εἶναι, λατινικά: quiditas.
4. Ουσία ονομάζει (ο Βοήθιος) τη φύση, λατινικά natura, επειδή όλα εκείνα που μπορούν να συλληφθούν από την ανθρώπινη νόηση ως ιδιαίτερη δραστηριότητα κάθε όντος, συναποτελούν τη φύση του.
Γίνονται επίσης οι εξής διακρίσεις: Η ουσία βρίσκεται κατά κύριο λόγο στις υποστάσεις (substantiae), ενώ κατά δεύτερο λόγο στα συμβεβηκότα (accidentia). Οι υποστάσεις διακρίνονται σε απλές (όπως είναι η ψυχή και ο Θεός) και σε σύνθετες (όπως είναι ο άνθρωπος). Επειδή οι απλές υποστάσεις αποτελούν την αιτία των σύνθετων, έχουν ένα αληθινότερο και ανώτερο Είναι.
Εδώ προδιαγράφεται και η πορεία των επόμενων κεφαλαίων: Τα κεφάλαια 2-3 θα ασχοληθούν με τις υποστάσεις, επειδή κυρίως σ’ αυτές έγκειται η ουσία, και μόνο το τελευταίο, το 6ο κεφάλαιο, θα ασχοληθεί με τα συμβεβηκότα. Κι επειδή οι απλές υποστάσεις (η ψυχή, το πνεύμα και ο Θεός) είναι πιο δυσνόητες, θα προηγηθεί η εξέταση των σύνθετων υποστάσεων (στα κεφάλαια 2-3) και θα ακολουθήσει η εξέταση των απλών (στα κεφάλαια 4-5).
Κεφάλαιο 2: Πώς συναντάται η ουσία στις σύνθετες υποστάσεις, και τι περιέχει σ' αυτές η λέξη "ουσία"
Ο Ακινάτης ξεκινά από τις σύνθετες υποστάσεις, δηλαδή αυτές που έχουν ως συνθετικά τους τη μορφή και την ύλη, φέρνοντας ως παράδειγμα τον άνθρωπο, ο οποίος συντίθεται από ψυχή και σώμα. Διευκρινίζει αμέσως ότι η ύλη μόνη της δεν μπορεί να είναι ουσία, επειδή δεν είναι ούτε καθ’ εαυτήν γνώριμη ούτε εντάσσεται σε κάποιο είδος ή γένος. Αλλά ούτε μόνη της η μορφή μιας σύνθετης υπόστασης μπορεί να ονομαστεί ουσία, γιατί τότε δεν θα διέφεραν μεταξύ τους οι ορισμοί των φυσικών και των μαθηματικών όντων. Αυτό έχει υποστηριχθεί από τον Αριστοτέλη (Μετά τα Φυσικά Ζ11, 1036a34 - b7), ο οποίος διαπίστωσε ότι π.χ. ένας κύκλος δεν μπορεί να ορισθεί μόνος του, χωρίς να ληφθεί υπόψη η πέτρα ή ο χαλκός, πάνω στον οποίο χαράζουμε τον κύκλο.
Ο Ακινάτης συμπεραίνει ότι η ουσία των σύνθετων υποστάσεων συμπεριλαμβάνει τόσο την ύλη όσο και τη μορφή, και μάλιστα η ύλη δεν είναι δευτερεύον χαρακτηριστικό αυτών των υποστάσεων, αλλά εξίσου πρωτεύον με τη μορφή.
Τι είναι ύλη; Είναι «η αρχή της εξατομίκευσης» (ΙΙ 69: principium individuationis), διότι καθιστά κάθε υλικό ον κάτι ατομικό. Αν είναι πράγματι έτσι, τότε τα ατομικά σύνθετα όντα δεν μπορούν να ορισθούν, διότι κάθε ορισμός ορίζει κάτι γενικό. Ο Ακινάτης έχει να προσφέρει την εξής λύση: Διακρίνει την ύλη σε σημαινόμενη (materia signata) και σε μη-σημαινόμενη (materia non signata), και διαβεβαιώνει ότι η δεύτερη δεν εξατομικεύει και συνεπώς επιδέχεται ορισμό. Όταν «σημαίνουμε» τη συγκεκριμένη ύλη ενός σύνθετου όντος, λέγοντας π.χ. ότι ο Σωκράτης αποτελείται από τα τάδε οστά και την τάδε σάρκα, αυτό δεν ορίζει το σωκρατικό τι-Είναι. Όταν, αντίθετα, ορίσουμε τον Σωκράτη ως άνθρωπο που έχει (γενικά) σάρκα και οστά που ανήκουν στο είδος του, τότε τον ορίζουμε ορθά ως άνθρωπο.
Όπως υπάρχει αυτή η σχέση μεταξύ ατόμου και είδους, αντίστοιχα σχετίζεται και το είδος προς το γένος (= προς τη γενικότερη περιοχή) μέσω σήμανσης και μη-σήμανσης. Το γένος μπορεί να συμπεριλαμβάνει το είδος ως μη-σημαινόμενο· αλλά η σήμανση επιτυγχάνεται χάρη στη «συγκροτητική είδους» ή αλλιώς «ειδοποιό» διαφορά (differentia constitutiva ή differentia specifica). Αν λοιπόν ορίσουμε το είδος «άνθρωπος» ως ζῷον λόγον ἔχον, τότε έχουμε ορίσει το γένος του (ζῷον) μαζί με την ειδοποιό διαφορά του από τα άλλα ζώα, η οποία έγκειται στο ότι διαθέτει λόγον. Επισημαίνοντας την ειδοποιό διαφορά δεν προσθέτουμε κάτι στο γένος ζῷον, αλλά αφαιρούμε τα άλογα ζώα.
Κεφάλαιο 3: Πώς σχετίζεται η ουσία των σύνθετων υποστάσεων προς τις έννοιες του γένους, του είδους και της ειδοποιού διαφοράς
Όταν ορίζουμε μια σύνθετη υπόσταση, σημαντικό είναι να αναφερόμαστε στο ατομικό ον ως όλο και όχι ως μέρος. δεξιά|200px
Αν π.χ. αποδώσουμε στον Σωκράτη ανθρωπιά, ζωικότητα ή λογικότητα, τότε μιλάμε για ένα μέρος του Σωκράτη και όχι για ολόκληρη την υπόστασή του. Αν όμως πούμε για τον Σωκράτη ότι είναι άνθρωπος, ζώο ή λογικό ον, τότε αυτοί οι προσδιορισμοί αφορούν τον Σωκράτη ως ολότητα και όχι ως μέρος.
Αυτό οφείλεται στο ότι οι γενικές αυτές έννοιες (η ανθρωπιά, η ζωικότητα και η λογικότητα) είναι οι αιτίες από τις οποίες προέρχονται οι αντίστοιχοι ατομικοί προσδιορισμοί. Οι γενικές έννοιες δεν προκύπτουν από γενίκευση των ατομικών χαρακτηριστικών, διότι αντίστροφα τα ατομικά χαρακτηριστικά (άνθρωπος, ζώο, λογικό ον) έχουν ως πηγή και αιτία τους τις αντίστοιχες γενικότητες.
Ένα πρώτο συμπέρασμα: Για να ορισθεί το γένος, το είδος ή η ειδοποιός διαφορά, η ουσία πρέπει να σημανθεί «κατά τον τρόπο ενός όλου» (ΙΙΙ 20: per modum totius) και όχι κατά τον τρόπο ενός μέρους της υπόστασης.
Επιπλέον η ουσία μπορεί να εκληφθεί α) απόλυτα, δηλαδή άσχετα από το αν υπάρχει ή όχι μέσα σε ένα ον, ή β) με αναφορά στην ύπαρξή της μέσα σε κάποιο ον. Η α΄ περίπτωση λαμβάνει υπόψη της μόνο τα ουσιώδη χαρακτηριστικά και παραβλέπει τα συμβεβηκότα: ουσιώδης για τον άνθρωπο είναι η λογική του ικανότητα και το ότι είναι ζώο. Η β΄ περίπτωση λαμβάνει υπόψη της κάποια συμπτωματικά χαρακτηριστικά: το ότι ο τάδε είναι λευκός ή μαύρος ή ερυθρόδερμος. Ακόμα και αν κάποιος εκληφθεί ως «ένας» άνθρωπος, π.χ. ο Σωκράτης άσχετα από τη συνύπαρξή του με τον Πλάτωνα και τον Κρίτωνα, είναι επουσιώδης για μια απόλυτη θεώρηση της σωκρατικής ουσίας.
Αν επικεντρωθούμε στην απόλυτα εκλαμβανόμενη ουσία, μπορούμε άραγε να της αποδώσουμε την έννοια του είδους, του γένους και της ειδοποιού διαφοράς μέσα στη γενικότητά τους; Αυτό είναι δυνατό, μόνο αν αυτή η γενικότητα δεν αποκλείσει τον ατομικό χαρακτήρα, όπως το κατορθώνουμε όταν λέμε: «ο Σωκράτης είναι άνθρωπος». Αλλά οι ίδιες οι έννοιες «είδος», «γένος» και «ειδοποιός διαφορά» δεν μπορούν να αποδοθούν στο άτομο (π.χ. αν πούμε «ο Σωκράτης είναι είδος»), διότι τότε το άτομο αποβαίνει μια καθαρή αφαίρεση. Έτσι, ο Ακινάτης αναδεικνύεται ως υπερασπιστής του ατομικού και συγκεκριμένου χαρακτήρα των ατομικών όντων και τελικά της απόλυτα εκλαμβανόμενης ουσίας.
Κεφάλαιο 4: Κατά ποιον τρόπο υπάρχει η ουσία μέσα στις χωριστές υποστάσεις
Εδώ εξετάζεται η ουσία μέσα στις απλές υποστάσεις, δηλαδή αυτές που δεν αποτελούνται από ύλη και μορφή· τέτοιες υποστάσεις είναι η ψυχή, το πνεύμα, ο άγγελος, ο δαίμονας και ο Θεός. Αφού αυτές οι υποστάσεις δεν έχουν ύλη, η ουσία τους ταυτίζεται με τη μορφή τους. Εδώ γίνεται αυστηρή διάκριση ανάμεσα στο Είναι και στην ουσία. Για παράδειγμα, ένα φανταστικό ον όπως ο φοίνικας (= το μυθικό πουλί που αναγεννιέται από τις στάχτες του) μπορεί να ορισθεί κατ’ ουσίαν, έστω και αν δεν υπάρχει (= δεν έχει Είναι).
Μπορούν να υπάρχουν υποστάσεις που διαθέτουν μόνο μορφή (χωρίς ύλη), επειδή η μορφή είναι αιτία της ύλης και μπορεί να υπάρχει μόνη της, ενώ η ύλη ως αποτέλεσμα δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς μορφή. Αυτό οδηγεί και σε μια ιεραρχική σχέση ανάμεσα στις απλές υποστάσεις, διότι κάθε μορφή οφείλεται σε μια υπέρτερη αιτία, και μόνο η «πρώτη αιτία» (= ο Θεός) μπορεί να εκληφθεί ως εντελώς αυθύπαρκτη. Στην κατώτερη ιεραρχική βαθμίδα στέκεται η ανθρώπινη ψυχή, επειδή μόνο συνδεδεμένη με ένα υλικό σώμα μπορεί να υπάρχει όσο ζούμε.
Τελικά διαπιστώνει ότι στον Θεό ως ανώτατη απλή υπόσταση η ουσία συμπίπτει με το Είναι και ότι η θεϊκή αυτή υπόσταση μπορεί να είναι μόνο μία.
Κεφάλαιο 5: Πώς βρίσκεται η ουσία κατά διαφορετικό τρόπο μέσα στα διαφορετικά όντα
Εδώ συνοψίζονται τα τρία προηγούμενα κεφάλαια και παρέχονται περαιτέρω διασαφηνίσεις για τις απλές υποστάσεις.
Η ουσία υπάρχει κατά τρεις διαφορετικούς τρόπους:
Β) Στις άυλες υποστάσεις της ψυχής και των αγγελικών πνευμάτων η ουσία δεν ταυτίζεται με το Είναι, διότι αυτές αποτελούνται από Είναι και μορφή. Αυτές οι υποστάσεις έχουν δεχθεί το Είναι τους από τον Θεό, κι επειδή αυτό το Είναι είναι αμιγές και όχι σύνθετο με την ύλη, μπορεί να χαρακτηρισθεί απόλυτο.
Γ) Στην ανθρώπινη ψυχή η ουσία είναι «αρχικά» (δηλαδή όσο ζούμε) συνδεδεμένη με ένα υλικό σώμα κι εξατομικεύεται μόλις γεννιόμαστε. Όταν όμως το σώμα νεκρώνεται, η ψυχή δεν χάνει την ατομικότητά της αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ως άυλη.
Οι ανθρώπινες ψυχές και τα αγγελικά πνεύματα είναι διασκορπισμένα σε πολλές ατομικότητες, αγνοούμε όμως σε ποια είδη και γένη αυτές μπορούν να υπαχθούν. Στις άυλες υποστάσεις δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα συμβεβηκότα, άρα αγνοούμε τόσο την ουσιώδη όσο και την επουσιώδη ειδοποιό διαφορά.
Κεφάλαιο 6: Πώς υπάρχει η ουσία μέσα στα συμβεβηκότα (Accidentia)
Accidentia είναι οι συμπτωματικές, οι κατά συμβεβηκός ιδιότητες των όντων. Σε σύγκριση με την ουσία των σύνθετων (από ύλη και μορφή) υποστάσεων, τα συμβεβηκότα έχουν ατελέστερη ουσία, κάτι που φανερώνεται από το ότι το Είναι τους εξαρτάται από κάποια υπόσταση. Η σύνδεση του συμβεβηκότος με την υπόσταση δεν είναι ουσιώδης, αλλά συγκροτεί ένα δευτερεύον Είναι.
Υπάρχει όμως και μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στα συμβεβηκότα και στη μορφή. Ενώ η μορφή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς μια ύλη, ο φορέας ενός συμβεβηκότος μπορεί άνετα να υπάρξει χωρίς το συμβεβηκός. Ο Σωκράτης, π.χ., μπορεί να υπάρξει ακόμα και χωρίς την αρρώστια που του συνέβη.
Ο Ακινάτης ανιχνεύει και άλλες διαφορές ανάμεσα στη μορφή και στα συμβεβηκότα. Για παράδειγμα, η μορφή μιας υπόστασης δεν είναι πλήρης ουσία, αλλά σίγουρα αποτελεί μέρος μιας πλήρους ουσίας· αντίθετα ένα συμβεβηκός δεν είναι ούτε πλήρης ουσία ούτε μέρος μιας ουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφία Κατηγορία:Οντολογία Κατηγορία:Μεταφυσική Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Σχολαστικισμός
Γεώργιος Μουτσούδης
Ο Γεώργιος Μουτσούδης (1896 - 10 Σεπτεμβρίου 1958), του Γρηγορίου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1896 και σπούδασε ιατρική. Εργάστηκε ως γιατρός και ήταν δραστήριο μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα το 1932 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 1935. Ήταν παντρεμένος με την Πασχαλιά και είχαν 4 κόρες.
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1958 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Μηνά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Πέρσιβαλ Γκριν Σπένσερ
Ο Πέρσιβαλ Γκριν Σπένσερ (Percival Green Spencer, 11 Νοεμβρίου 1864, Ίσλινγκτον, Λονδίνο, Αγγλία – 11 Απριλίου 1913, Χάιμπουρι, Λονδίνο ) ήταν Βρετανός πρωτοπόρος αεροναυτικός και αλεξιπτωτιστής.
Ο Πέρσιβαλ πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση με αερόστατο σε ηλικία οκτώ ετών με τον πατέρα του πάνω από το Κρίσταλ Πάλας. Σε μια επιστολή του το Νοέμβριο του 1909 προς τον αρχισυντάκτη του περιοδικού Flight, ισχυρίστηκε πως πραγματοποίησε οκτώ πτήσεις με αερόστατο πάνω από τη θάλασσα, συχνά μεταφέροντας επιβάτες. Στην πτήση του από την Αγγλία στη Γαλλία το Φεβρουάριο του 1898, συνοδεύτηκε από το δημοσιογράφο του Pearson's Magazine, Τζορτζ Γκρίφιθ, γεγονός που δημοσιεύθηκε και στην εφημερίδα The New York Times.
Στις 19 Μαρτίου 1889, πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη του πτήση στην Ινδία. Ο Ραμ Τσάντρα Τσάτερτζι διδάχθηκε από αυτόν και πέταξε μαζί του στις 10 Απριλίου, όντας έτσι ο πρώτος Ινδός αεροναυτικός που πέταξε μόνος του αργότερα τον ίδιο μήνα.
Την ίδια χρονιά, ο Σπένσερ ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε ασφαλή πτώση με αλεξίπτωτο στην Ιρλανδία, στην περιοχή Ντραμκόντρα.
Οικογένεια
Ο Σπένσερ νυμφεύτηκε την Μαίρη Αν Κόουλμαν το 1892. Απέκτησαν τέσσερις κόρες και ένα γιο. Η σύζυγός του πέθανε το 1905. Ο Σπένσερ πέθανε στο σπίτι του στο Αμπερντίν Παρκ του Χάιμπουρι στις 11 Απριλίου 1913, από βρογχική πνευμονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι αεροπόροι
Κλαραφόν-Αρσίν
Το Κλαραφόν-Αρσίν (γαλλικά: Clarafond-Arcine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλαρσινουά (γαλλικά: Clarcinois).
Νίκος Τσουκάλης
Ο Νίκος Τσουκάλης είναι αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας που διετέλεσε αρχηγός της προσωπικής ασφάλειας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς και φρούραρχος της Βουλής των Ελλήνων.
Κλαραφόν-Αρσίν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Νίκος Τσουκάλης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Στέρνες Μονοφατσίου Ηρακλείου.
Μετά το 1981 υπηρέτησε στο Τμήμα Ασφαλείας της τότε Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ), ενώ τον Σεπτέμβριο του 1987 ανέλαβε διευθυντής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Παρέμεινε επικεφαλής της ασφάλειας του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι το θάνατό του τον Ιούνιο του 1996, ενώ διετέλεσε και φρούραρχος της Βουλής των Ελλήνων από το 2000 ως το 2004.
Την περίοδο της τελευταίας πρωθυπουργικής θητείας του Ανδρέα Παπανδρέου (1993—1996) θεωρούνταν πρόσωπο με επιρροή στον πρωθυπουργό και την σύζυγό του Δήμητρα Παπανδρέου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αστυνομικοί
Λε Κλε
Το Λε Κλε (γαλλικά: Les Clefs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλερτέν (γαλλικά: Clertins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Στενό της Χίου
Το Στενό της Χίου, ή Πορθμός της Χίου, είναι ένας σχετικά στενός πορθμός στο ανατολικό Αιγαίο, που χωρίζει τη Χίο από την ενδοχώρα της Ανατολίας και από την Περιοχή Αιγαίου της Τουρκίας.
Γεωγραφία
δεξιά|μικρογραφία| Ηλιοβασίλεμα πάνω από τα βουνά της Χίου, όπως φαίνεται από το Τσεσμέ. Το Στενό της Χίου έχει πλάτος περίπου 3 ναυτικών μιλίων και χωρίζει τη Χίο από τους ισθμούς κατά μήκος των δυτικών ακτών της Χερσονήσου της Ερυθραίας στην Τουρκία. Η χερσόνησος φιλοξενεί πολλές μεγάλες συνοικίες και πόλεις στην Επαρχία της Σμύρνης, συμπεριλαμβανομένου του Τσεσμέ, της δυτικότερης πόλης κατά μήκος της χερσονήσου και ως εκ τούτου της πλησιέστερης προς τη Χίο. Το Τσεσμέ είναι μία από τις βόρειες πόλεις της τουρκικής Ριβιέρας και σχεδόν ολόκληρη η ακτογραμμή του βρίσκεται στα ύδατα του στενού. Σε πολλές περιπτώσεις, όπως στη φωτογραφία στα δεξιά, τα βουνά της Χίου και το Στενό της Χίου μπορούν να θεαθούν εύκολα από την Τουρκία και αντιστρόφως, κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Χίου από οικισμούς όπως ο Καρφάς. Οι φιλόξενες υδάτινες συνθήκες του Στενού της Χίου το καθιστούν ένα πολύ κοινό τουριστικό προορισμό, τόσο στις ελληνικές όσο και στις τουρκικές ακτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος Κατηγορία:Σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας Κατηγορία:Διεθνείς πορθμοί Κατηγορία:Πορθμοί της Ελλάδας Κατηγορία:Πορθμοί της Τουρκίας
Κλερμόν (Άνω Σαβοΐα)
Το Κλερμόν (γαλλικά: Clermont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλερμοντουά (γαλλικά: Clermontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Φρέντερικ Μπάντινγκ
Ο Φρέντερικ Γκραντ Μπάντινγκ KBE MC FRS FRSC (Frederick Banting, 14 Νοεμβρίου 1891 - 21 Δεκεμβρίου 1941) ήταν ένας Καναδός επιστήμων της ιατρικής, βραβευμένος με Νόμπελ, ιατρός, ζωγράφος, ο οποίος αναφέρεται ως ο πρώτος που χρησιμοποίησε την ινσουλίνη στον άνθρωπο.
Το 1923 ο Μπάντινγκ και ο Τζον Τζέιμς Ρίτσαρντ Μακλάουντ έλαβαν το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής. Ο Μπάντινγκ μοιράστηκε το χρηματικό βραβείο με τον συνάδελφό του, δρ. Τσαρλς Μπεστ. Εως τον Νοέμβριο του 2016, ο Μπάντινγκ, ο οποίος έλαβε το Βραβείο Νόμπελ στην ηλικία των 32, παραμένει ο νεότερος βραβευμένος με Νόμπελ στον τομέα της Φυσιολογίας/Ιατρικής. Η Καναδική κυβέρνηση του έδωσε ισόβια χρηματοδότηση για την έρευνά του. Το 1934 χρίστηκε ιππότης του Βασιλιά George V.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Φρέντερικ Μπάντινγκ γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1891, σε ένα αγρόκτημα κοντά στο Αλιστον, Οντάριο. Ο νεότερος από τα πέντε παιδιά του Γουίλιαμ Τόμσον Μπάντινγκ και της Μάργκαρετ Γκραντ, παρακολούθησε δημόσια σχολεία στο Αλιστον. Το 1910, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Κολέγιο Βικτώρια, τμήμα του Πανεπιστημίου του Τορόντο, στο πρόγραμμα των Τεχνών. Μετά την αποτυχία του πρώτου έτους, έκανε αίτηση για να ενταχθεί στο πρόγραμμα της Ιατρικής το 1912 και έγινε δεκτός. Ξεκίνησε  στην ιατρική σχολή το Σεπτέμβριο 1912.
Το 1914, στις 5 Αυγούστου επιχείρησε να καταταγεί στο στρατό, και στη συνέχεια, και πάλι, τον Οκτώβριο, αλλά απορρίφθηκε λόγω κακής όρασης. Ο Μπάντινγκ κατατάχθηκε επιτυχώς στο στρατό το 1915 και πέρασε το καλοκαίρι στην εκπαίδευση πριν την επιστροφή στο σχολείο. Η τάξη του προχώρησε πιο εντατικά για να πάρουν περισσότερους γιατρούς στον πόλεμο και έτσι αποφοίτησε το Δεκέμβριο του 1916 και παρουσιάστηκε για στρατιωτική υπηρεσία την επόμενη μέρα. Τραυματίστηκε στη Μάχη του Καμπρέ το 1918. Παρά τα τραύματά του, βοήθησε άλλους τραυματίες για δεκαέξι ώρες, μέχρι που ένας άλλος γιατρός του είπε να σταματήσει. Τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό, το 1919, για τον ηρωισμό του.
Ο Μπάντινγκ επέστρεψε στον Καναδά, μετά τον πόλεμο και πήγε στο Τορόντο για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του στη χειρουργική. Σπούδασε ορθοπεδική ιατρική και, το διάστημα 1919-20, ήταν χειρουργός στο Νοσοκομείο για άρρωστα παιδιά. Ο Μπάντινγκ δεν κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο προσωπικό του νοσοκομείου και έτσι αποφάσισε να μετακομίσει  στο Λονδίνο του Οντάριο ώστε να στήσει ιατρείο. Από τον Ιούλιο 1920 έως τον Μάιο 1921, συνέχισε να ασκεί την τη γενική ιατρική, ενώ παράλληλα δίδασκε ορθοπεδική και ανθρωπολογία με ημιαπασχόληση στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο, στο Λονδίνο, επειδή η άσκηση της γενικής ιατρικής δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία. Από το 1921 μέχρι το 1922 ήταν λέκτορας στην φαρμακολογία στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Ελαβε τον βαθμό M.D. το 1922, και του απονεμήθηκε επίσης ένα χρυσό μετάλλιο.
Απομόνωση της ινσουλίνης
μικρογραφία|Ο Μπάντινγκ (δεξιά) με τον Τσαρλς Χ. Μπεστ, περίπου στο 1924 Ένα άρθρο που διάβασε για το πάγκρεας κέντρισε το ενδιαφέρον του Μπάντινγκ για τον διαβήτη. Ο Μπάντινγκ έπρεπε να δώσει μια ομιλία για το πάγκρεας, σε ένα από τα μαθήματα του στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο, την 1 Νοεμβρίου 1920, και για το σκοπό αυτό διάβαζε τις εργασίες άλλων σχετικών επιστημόνων. Μελέτες των Naunyn, Minkowski, Opie, Schafer, και άλλων πρότειναν ότι ο διαβήτης προέκυπτε από την έλλειψη μιας πρωτεϊνικής ορμόνης που εκκρίνεται από τις νησίδες Langerhans στο πάγκρεας. Ο Schafer είχε ονομάσει αυτό το υποτιθέμενη ορμόνη "ινσουλίνη". Η ινσουλίνη πίστευαν ότι ελέγχει το μεταβολισμό των σακχάρων, και ότι η έλλειψή της οδηγεί σε αύξηση του σακχάρου στο αίμα, το οποίο στη συνέχεια αποβάλλεται στα ούρα. Οι προσπάθειες να απομονώσουν ινσουλίνη από αλεσμένα κύτταρα παγκρέατος ήταν ανεπιτυχείς, πιθανόν λόγω της καταστροφής της ινσουλίνης από τα πρωτεολυτικά ένζυμα του παγκρέατος. Η πρόκληση ήταν να βρει κάποιος έναν τρόπο για να εξάγει ινσουλίνη από το πάγκρεας προτού αυτή καταστραφεί.
Ο Μωυσής Μπάρον δημοσίευσε ένα άρθρο στο 1920, στο οποίο περιγράφεται η πειραματική απόφραξη του παγκρεατικού πόρου με απολίνωση, αυτό επηρέασε ακόμη περισσότερο τον Μπάντινγκ. Στη διαδικασία που περιέγραφε προκάλεσε αλλοίωση των κυττάρων του παγκρέατος που εκκρίνουν θρυψίνη, αλλά άφησε τις νησίδες Langerhans άθικτες. Ο Μπάντινγκ συνειδητοποίησε ότι αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να καταστρέψει τα κύτταρα που εκκρίνουν θρυψίνη αλλά όχι την ινσουλίνη. Μόλις τα κύτταρα που εκκρίνουν θρυψίνη καταστραφούν, η ινσουλίνη θα μπορούσε να εξαχθεί από τις νησίδες Langerhans. Ο Μπάντινγκ συζήτησε αυτή η προσέγγιση με τον J. J. R. Macleod, καθηγητή Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Ο Μακλάουντ του παρείχε τις πειραματικές εγκαταστάσεις και τη βοήθεια ενός από τους μαθητές του, του δρα Τσαρλς Μπεστ. Οι Μπάντινγκ και Μπεστ, με τη βοήθεια του βιοχημικού James Collip, άρχισαν με αυτόν τον τρόπο την παραγωγή ινσουλίνης.
Καθώς προχωρούσαν τα πειράματα, οι απαιτούμενες ποσότητες δεν μπορούσαν πλέον να επιτευχθούν με την χειρουργική επέμβαση σε ζωντανά τα σκυλιά. Στις 16 Νοεμβρίου 1921, ο Μπάντινγκ είχε την ιδέα να πάρουν ινσουλίνη από εμβρυϊκό πάγκρεας. Αφαίρεσε το πάγκρεας από έμβρυα μόσχων στο σφαγείο της εταιρείας William Davies και διαπίστωσε ότι ήταν εξίσου ικανοποιητικά με το πάγκρεας των σκύλων. Το χοιρινό και το βοδινό κρέας θα παρέμεναν οι κύριες εμπορικές πηγές της ινσουλίνης, μέχρι που αντικαταστάθηκαν από γενετικά τροποποιημένα βακτήρια στα τέλη του 20ου αιώνα. Την άνοιξη του 1922, ο Μπάντινγκ ίδρυσε ιδιωτικό ιατρείο στο Τορόντο και άρχισε να τη θεραπεία διαβητικών ασθενών, συμπεριλαμβανομένης της Ελίζαμπεθ Hughes Gossett, κόρης του τότε Υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, Charles Evans Hughes.
Στους Μπάντινγκ και Μακλάουντ απονεμήθηκε από κοινού το 1923 το Βραβείο Νόμπελ στη Φυσιολογία ή την Ιατρική. Ο Μπάντινγκ εξοργίστηκε με το γεγονός ότι θα μοιραζόταν το Βραβείο με τον Μακλάουντ, που έκρινε ότι δεν είχε συνεισφέρει αρκετά ώστε να του αξίζει το Βραβείο. Τελικά αποφάσισε να μοιραστεί το μισό χρηματικό βραβείο με τον Μπεστ. Σε απάντηση, ο Μακλάουντ μοιραστούμε τα άλλα μισά από τα χρήματα του Βραβείου με τον James Collip.
Μετά την ινσουλίνη
Ο Μπάντινγκ ανακηρύχθηκε Ανώτερος Εκπρόσωπος της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, το 1922. Το επόμενο έτος, εξελέγη στη νέα έδρα ιατρικής έρευνας Μπάντινγκ και Μπεστ, κληροδοτούμενη από το Νομοθετικό σώμα της Επαρχίας του Οντάριο. Υπηρέτησε, επίσης, ως επίτιμος σύμβουλος ιατρός του Γενικού Νοσοκομείου του Τορόντο, του Νοσοκομείου για Αρρωστα Παιδιά, και του Νοσοκομείου Δυτικού Τορόντο. Στο Ινστιτούτο Μπάντινγκ και Μπεστ, ερεύνησε την πυριτίαση, τον καρκίνο και τους μηχανισμούς πνιγμού.
Το 1938, το ενδιαφέρον του Μπάντινγκ για την αεροπορική ιατρική είχε ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή του με την Βασιλική Καναδική πολεμική Αεροπορία (RCAF) στην έρευνα σχετικά με τα φυσιολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πιλότοι που χειρίζονται μαχητικά αεροσκάφη σε μεγάλο υψόμετρο. Ο Μπάντινγκ ηγείτο της πρώτης κλινικής μονάδας έρευνας της RCAF (CIU), το οποίο στεγαζόταν σε μια μυστική εγκατάσταση στην έκταση της πρώην λέσχης κυνηγιού Eglinton στο Τορόντο.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μελέτησε τα προβλήματα των αεροπόρων, όπως το "blackout" (συγκοπή). Επίσης, βοήθησε τον Wilbur Franks με την εφεύρεση του G-suit για να βοηθήσει τους πιλότους να μη λιποθυμούν όταν υποβάλλονται  σε μεγάλες βαρυτικές δυνάμεις κατά τις στροφές ή τις βουτιές με το αεροπλάνο. Ενα άλλο από τα ενδιαφέρονται του Μπάντινγκ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η θεραπεία εγκαυμάτων από τη χρήση όπλων με αέριο μουστάρδας. Ο Μπάντινγκ δοκίμασε επίσης το αέριο και αντίδοτά του στον εαυτό του, για να δει αν είναι αποτελεσματικά.
Προσωπική ζωή
Το Φεβρουάριο 1941, ο Μπάντινγκ πέθανε από τα τραύματά του κατά την συντριβή ενός Lockheed L-14 Super Electra/Hudson στο οποίο ήταν επιβάτης, στο λιμάνι Musgrave, στη Νέα Γη. Το αεροπλάνο που είχε αναχωρήσει από το Gander, Νέα Γη, υπέστη βλάβη και στους δύο κινητήρες. Ο πιλότος και ο συγκυβερνήτης πέθαναν ακαριαία, αλλά ο Μπάντινγκ και ο πιλότος, κυβερνήτης Ιωσήφ Μάκεϋ, επέζησαν της αρχικής κρούσης. Σύμφωνα με τον Μάκεϋ, τον μοναδικό επιζώντα, ο Μπάντινγκ, πέθανε από τα τραύματά του την επόμενη μέρα. Ο Μπάντινγκ ήταν καθ ' οδόν προς την Αγγλία για τη διεξαγωγή δοκιμών στη στολή πιλότων Φρανκς που αναπτύχθηκε από τον συνάδελφό του Γουίλμπουρ Φράνκς.
Ο Μπάντινγκ και η γυναίκα του είναι θαμμένοι στο κοιμητήριο Mount Pleasant στο Τορόντο.
Κληρονομιά
δεξιά|μικρογραφία|Μια ελαιογραφία του σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ το 1925 από τον Τίμπορ Πόλυα, βρίσκεται τώρα στην κατοχή του το Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων του Καναδά Το όνομα του Μπάντινγκ έχει γίνει αθάνατο και μνημονεύεται  στις ετήσιες Διαλέξεις του Μπάντινγκ, που δίνονται από έναν ειδικό στην ασθένεια του διαβήτη, με τη δημιουργία του Τμήματος Ιατρικών Ερευνών Μπάντινγκ και Μπεστ του Πανεπιστημίου του Τορόντο, στο Ερευνητικό Κέντρο Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ που βρίσκεται στην οδό Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ στο συγκρότημα βοσκοτόπων Τάννεϋ στην Οτάβα, Οντάριο,  με το Γυμνάσιο Μπάντινγκ στο Αλιστον, Οντάριο, με το Δημοτικό Σχολείο Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ στο Λονδίνο, Οντάριο, με το Εναλλακτικό Πρόγραμμα Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ, στην Οτάβα, Οντάριο, με το Δημοτικό Σχολείο Φρέντερικ Μπάντινγκ στο Βόρειο Μόντρεαλ, Κεμπέκ και το Γυμνάσιο Μπάντινγκ στην Coquitlam, Βρετανική Κολομβία. Το σπίτι του, η οικία Μπάντινγκ στο Λονδίνο, Οντάριο ανακηρύχθηκε Εθνική Ιστορική Τοποθεσία του Καναδά το 1997. Το Ερμηνευτικό Κέντρο Μπάντινγκ στην Musgrave Harbour, Νέα Γη και Λαμπραντόρ είναι ένα μουσείο με το όνομά του, το οποίο επικεντρώνεται στις συνθήκες γύρω από το αεροπορικό δυστύχημα το 1941 που στοίχισε τη ζωή του. Ο κρατήρας Μπάντινγκ στη Σελήνη είναι, επίσης, ονομασμένος για τη συμβολή του στην ιατρική.
Το 1994 ο Μπάντινγκ εντάχθηκε στο Καναδικό Ιατρικό Hall of Fame. Το 2004, ήταν υποψήφιος ως ένας από τους top 10 "Σπουδαιότερους Καναδούς" από τους θεατές του Canadian Broadcasting Corporation. Όταν καταμετρήθηκαν οι ψήφοι, ο Μπάντινκ τερμάτισε τέταρτος πίσω από τον Tommy Douglas, Terry Fox και Πιέρ Ελλιό Τρυντώ.
Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για τους "Σπουδαιότερους Καναδούς" στα τέλη του 2003, δημιουργήθηκε διαμάχη για τη μελλοντική χρήση της οικογενειακής φάρμας του Μπάντινγκ στο New Tecumseth, η οποία είχε κληρονομηθεί στην Ιστορική Εταιρεία του Οντάριο από τον μικρότερο ανηψιό του Μπάντινγκ, τον Έντουαρντ, το 1998. Η διαφορά αφορούσε στη μελλοντική χρήση 40 εκταρίων (400 στρέμματα) γης και κτιρίων. Σε μια μακρά διαπραγμάτευση που διήρκεσε ένα χρόνο, με τη βοήθεια ενός διορισμένου επαρχιακού μεσολαβητή, η Πόλη του New Tecumseth προσέφερε $1 εκατ. δολάρια στην Ιστορική Εταιρεία του Οντάριο. Η πόλη σκόπευε να επιστρέψει την ιδιοκτησία στο Ιδρυμα-Κληρονομιά Sir Frederick Banting για τη συντήρηση των ακινήτων και κτιρίων, και το Ιδρυμα επρόκειτο να δημιουργήσει μία Κατασκήνωση για  Διαβητικούς Νέους. Την επομένη της 22ας Νοεμβρίου του 2006, που έληγε η προθεσμία για το Ιδρυμα να υπογράψει τη συμφωνία, η Ιστορική Εταιρεία του Οντάριο ανακοίνωσε ότι είχε πωλήσει την έκταση για την κατασκευή σπιτιών στην Solmar Development για περισσότερα από $2 εκατομμύρια.
Τα έργα τέχνης του Μπάντινγκ έργο έχουν κερδίσει την προσοχή της καλλιτεχνικής κοινότητας. Ενας πίνακάς του που ονομάζεται "St. Tîte des Cap" πωλήθηκε για CDN$30,000, συμπεριλαμβανομένου του πριμ του αγοραστή σε καναδική δημοπρασία έργων τέχνης στο Τορόντο. Αυτός και η ανακάλυψη της ινσουλίνης επίσης απεικονίζεται σε διάφορες μορφές των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των κόμικς, της βιογραφίας του Michael Bliss, και στην τηλεόραση. Το 1988 στην τηλεοπτική ταινία Δόξα για Ολους απεικονίζεται η έρευνα για την ινσουλίνη από τους Μπάντινγκ και Μπεστ, με πρωταγωνιστή τον R. H. Thomson στο ρόλο του Μπάντινγκ. Ο Μπάντινγκ επίσης απεικονίζεται από τον Jason Priestley κατά την επιβίβαση στη μοιραία πτήση του στο ιστορικό δράμα Πάνω και Πέρα του 2006. Τον Ιανουάριο του 2007, η ινσουλίνη βγήκε πρώτη σε μία έρευνα σε ολόκληρο τον Καναδά από το CBC, για τις 10 μεγαλύτερες εφευρέσεις στον Καναδά.
Το βραβείο "για τη έρευνα στη Στρατιωτική Υγεία, Ταγματάρχης Φρέντερικ Μπάντινγκ, MC, RCAMC", που χρηματοδοτείται από το Ιδρυμα Αληθινή Πατριωτική Αγάπη, απονέμεται ετησίως από το Γενικό Χειρουργό στον ερευνητή, του οποίου το έργο κατά την παρουσίαση στο ετήσιο Φόρουμ Ερευνας στην Υγεία Στρατιωτικών και Βετεράνων θεωρείται ότι συμβάλλει περισσότερο στην στρατιωτική υγεία. Απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 2011  παρουσία αρκετών απογόνων του Μπάντινγκ.
Η έδρα "Canadian Forces Major Sir Frederick Banting" για την έρευνα τραυμάτων στρατού στο Κέντρο Επιστημών Υγείας Sunnybrook ιδρύθηκε το 2012. Ο πρώτος που ανέλαβε είναι ο Συνταγματάρχης Homer Tien, Ιατρικός Διευθυντής του Sunnybrook Tory Regional Trauma Centre και ανώτερος ειδικός και σύμβουλος τραυμάτων στον Γενικό Χειρουργό.
Η κυβέρνηση του Καναδά διαχειρίζεται το πρόγραμμα "Banting Postdoctoral Fellowship", ένα από τα βραβεία με το μεγαλύτερο κύρος στην πρώιμη ακαδημαϊκή καριέρα παγκοσμίως.
Το Ιδρυμα Banting Research Foundation, που δημιουργήθηκε το 1925, υποστηρίζει την έρευνα στους τομείς της υγείας και της βιοιατρικής στον Καναδά.
Στις 14 Νοεμβρίου 2016, η Google γιόρτασε με ένα Doodle τα 125α γενέθλια του Μπάντινγκ.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Πριν από την απονομή του Νόμπελ στη Φυσιολογία ή την Ιατρική για 1923—το οποίο μοιράστηκε με τον Μακλάουντ—έλαβε το Βραβείο Reeve του Πανεπιστημίου του Τορόντο (1922). Το 1923, το Καναδικό Κοινοβούλιο χορήγησε ισόβια πρόσοδο $7,500 δολάρια. Το 1928 ο Μπάντινγκ έδωσε τη διάλεξη Κάμερον στο Εδιμβούργο. Ηταν μέλος πολλών ιατρικών ακαδημιών και εταιρειών στον Καναδά και στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων και της Βρετανικής και Αμερικανικής Φυσιολογικής Εταιρείας, και της Αμερικανικής Φαρμακολογικής Εταιρείας. Το 1934 χρίστηκε Ιππότης Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (KBE) και έγινε ενεργός Αντιπρόεδρος της Ενωσης Διαβητικών (τώρα Διαβήτης UK). Το Μάιο του 1935, εξελέγη Συνεργάτης της Βασιλικής Ακαδημίας.
Η φλόγα της ελπίδας
Μια φλόγα ελπίδας άναψε από την αυτού Μεγαλειότητα τη Βασιλομήτωρ, το 1989, ως φόρο τιμής στον Δρ Φρέντερικ Μπάντινγκ και για όλους όσους έχουν χάσει τη ζωή τους από τον διαβήτη. Η φλόγα θα παραμείνει αναμμένη μέχρι να υπάρξει μια θεραπεία για τον διαβήτη. Οταν βρεθεί θεραπεία, η φλόγα θα σβήσει από τους ερευνητές που ανακάλυψαν την θεραπεία. Η φλόγα βρίσκεται στο Sir Frederick Banting Square στο Λονδίνο του Οντάριο στον Καναδά δίπλα στο Banting House National Historic Site.
Χρονοκάψουλα
Μια χρονοκάψουλα θάφτηκε στην πλατεία Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ, το 1991, για να τιμήσουν την 100ή επέτειο από τα γενέθλιά του. Θάφτηκε από Εκπροσώπους των Νέων της Διεθνούς Ομοσπονδίας για το Διαβήτη και τον Γενικό Κυβερνήτη Ray Hnatyshyn. Θα ξεθαφτεί εάν βρεθεί μία θεραπεία για τον διαβήτη.
Τιμητικοί βαθμοί
Ο Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ έλαβε τιμητικούς βαθμούς σε αρκετά πανεπιστήμια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί νομπελίστες Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Καναδοί βιολόγοι Κατηγορία:Καναδοί διαβητολόγοι Κατηγορία:Καναδοί πανεπιστημιακοί
Νέρολα Μυσίας
Η Νέρολα ήταν αρχαία πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία.
Βρισκόταν μεταξύ της Πολίχνας και της Μαλλού και στα δυτικά της Σκήψεως. Είναι άγνωστη η προέλευση του ονόματός της, γι'αυτό και μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν. Με το ίδιο όνομα υπάρχει και άλλη μια πόλη στο Λάτιο, της οποίας το όνομα θεωρείται σαβινικής προελεύσεως. Οι Σαβίνοι θεωρούντο, κατά τους Ρωμαίους ιστορικούς, πελασγικής (παλαιοελληνικής) καταγωγής από τη Λακωνία. Η σαβινική πόλη ονομάστηκε έτσι είτε από την σαβινική λέξη nero ή nerio (=δυνατός, γενναίος), ή από το όνομα του αυτοκράτορος Νέρωνος, όπως αποκαλύπτει αρχαία επιγραφή της πόλης (A Nerone tuum Nerola nomen habet), ο οποίος είχε επίσης σαβινική καταγωγή. Επομένως η πόλη της Μικράς Ασίας, ίσως ήταν ρωμαϊκή αποικία (colonia) λεγεωναρίων από την Ιταλία, είτε το αντίστροφο, δηλαδή πελασγική πόλη.
Στη θέση της αρχαίας πόλης βρίσκεται η σημερινή Καρακαντιλάρ (Karakadilar) της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Κλυζ
Το Κλυζ (γαλλικά: Cluses) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλυζιέν (γαλλικά: Clusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Καλομοίρα Τρικάλων
Η Καλομοίρα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Καλομοίρα βρίσκεται σε υψόμετρο 760 μέτρα σε απόσταση περίπου 51 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Τρίκαλα και 11 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου). Βόρεια περνάει το Μολακασιώτικο ρέμα, νοτιοανατολικά ο Μηλότοπος ενώ δυτικά είναι το Ματονέρι και πηγές "Εννέα Βρύσες", "Στείρα" και "Φάγκο". Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την υλοτομία, κτηνοτροφία, δενδροκαλλιέργεια και μελισσοκομία.
Διοικητικά - πληθυμιακά στοιχεία
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται επίσημα με το παλιό της όνομα από την τουρκοκρατία ως Γουδοβάσδα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καστανέας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1930 μετονομάστηκε σε Καλομοίρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καστανιάς του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 259 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Τατράνσκα Λόμνιτσα
thumb|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Τατράνσκα Λόμνιτσα Η Τατράνσκα Λόμνιτσα (σλοβακ. Tatranská Lomnica, ουγγρ. Tátralomnic, πολ. Tatrzańska Łomnica) είναι χωριό στη βόρεια Σλοβακία, που ανήκει στον δήμο Βίσοκε Τάτρι, στην Περιφέρεια του Πρέσοβ. Εξυπηρετείται από τοπική σιδηροδρομική γραμμή ήδη από το 1895 και αποτελεί τόπο χειμερινών διακοπών και τουρισμού στα βουνά Υψηλά Τάτρα, καθώς διαθέτει χιονοδρομικό κέντρο. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 850 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 49°09΄53΄΄ Βόρειο πλάτος και 20°16΄46΄΄ Ανατολικό μήκος (θέση του σιδηροδρομικού σταθμού στο κέντρο του χωριού). Απέχει οδικώς 18 χιλιόμετρα από την πόλη Πόπραντ. Η οικονομία του βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον τουρισμό, ο οποίος γνώρισε «ημέρες δόξας» από το 1900 περίπου μέχρι το τέλος του Μεσοπολέμου, καθώς αποτελούσε προορισμό για την ελίτ της Ευρώπης γενικότερα. Το ξενοδοχείο «Γκραντ-οτέλ Πράγα» αποτελεί ένα δείγμα από την εποχή εκείνη. Υπάρχει επίσης μικρό μουσείο. Εκτός από τον σιδηρόδρομο, από το χωριό ξεκινά τελεφερίκ, που φθάνει μέχρι την κορυφή Λομνίτσκι στιτ (υψόμετρο 2.633 μέτρα) με ενδιάμεσο σταθμό την ορεινή λιμνούλα Σκαλνάτε Πλεσό (1.751 μ.) και το ομώνυμο Αστεροσκοπείο του Σκαλνάτε Πλεσό (1.786 μ.). Λίγο χαμηλότερα από την Τατράνσκα Λόμνιτσα βρίσκεται και το Αστρονομικό Ινστιτούτο της Σλοβακικής Ακαδημίας Επιστημών.
Λα Κλυζά
Το Λα Κλυζά (γαλλικά: La Clusaz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλυζ (γαλλικά: Cluses).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ρονίν
δεξιά|μικρογραφία| Ξυλογραφία από τον δεξιοτέχνη του [[ουκίγιο-ε Utagawa Kuniyoshi που απεικονίζει τον διάσημο rōnin Miyamoto Musashi, την ώρα που του λένε τη μοίρα του. ]] δεξιά|μικρογραφία| Ξυλογραφία ουκίγιο-ε φιλοτεχνημένη από τον [[Γιοσιτόσι|Yoshitoshi που απεικονίζει τον Oishi Chikara, έναν από τους σαράντα επτά <i id="mwFg">rōnin</i> ]] Οι rōnin («γυρολόγοι» ή «περιπλανώμενοι») ήταν αδέσποτοι σαμουράι, χωρίς κύριο ή αφέντη, κατά τη διάρκεια της φεουδαρχικής περιόδου (1185-1868) της Ιαπωνίας. Ένας σαμουράι γινόταν α-δέσποτος μετά τον θάνατο του κυρίου του ή μετά την απώλεια της εύνοιας ή του προνομίου του αφέντη του.
Στη σύγχρονη ιαπωνική του χρήση, μερικές φορές ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν μισθωτό υπάλληλο που είναι άνεργος ή έναν απόφοιτο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που δεν έχει ακόμη εισαχθεί στο πανεπιστήμιο.
Ετυμολογία
Η λέξη rōnin σημαίνει κυριολεκτικά "άνθρωπος του κύματος". Πρόκειται για ιδιωματική έκφραση, που δηλώνει τον "αλήτη" ή τον "περιπλανώμενο", κάποιον που δεν έχει σπίτι. Ο όρος προέρχεται από τις περιόδους Nara και Heian, όταν αναφερόταν σε έναν δουλοπάροικο που είχε αποδράσει ή είχε εγκαταλείψει τη γη του κυρίου του. Στη συνέχεια, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται για τους σαμουράι που δεν είχαν κύριο. (Εξ ου και ο όρος "άνθρωπος του κύματος" που απεικονίζει κάποιον που είναι κοινωνικά αδέσμευτος, όπως ένα καράβι στη θάλασσα).
Κοινωνική Θέση
Σύμφωνα με τον Bushido Shoshinshu («ο κώδικας του πολεμιστή»), ένας σαμουράι έπρεπε να διαπράξει seppuku (ή χαρακίρι, «κοπή κοιλιάς», μια μορφή τελετουργικής αυτοκτονίας) κατά την απώλεια του κυρίου του. Όποιος επέλεγε να μην τιμήσει τον κώδικα ήταν «μόνος του» και βιώνε μεγάλη ντροπή. Το ανεπιθύμητο καθεστώς του ρονίν ήταν κυρίως μια μορφή κοινωνικής διάκρισης που επιβλήθηκε από άλλους σαμουράι και από τους daimyō, τους φεουδάρχες άρχοντες.
Όπως και οι άλλοι σαμουράι, ο ρονίν έφερε δύο σπαθιά. Οι ρονίν χειρίζονταν επίσης και άλλα όπλα. Ορισμένοι ρονίν — συνήθως όσοι δεν διέθεταν τα απαραίτητα χρήματα — έφεραν Bo (ένα ραβδί μήκους μεταξύ 1,50 και 1,80 μέτρων ) ή jō (μικρότερο ραβδί ή μπαστούνι μήκους 1,0 - 1,50 μέτρου) ή, τέλος, ένα yumi (τόξο). Τα περισσότερα όπλα αντιστοιχούσαν στο ryū (σχολή πολεμικών τεχνών), στο οποίο είχαν φοιτήσει.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Edo, με το άκαμπτο ταξικό σύστημα και τους νόμους του σόγκουν, ο αριθμός των ρονίν αυξήθηκε σημαντικά. Η κατάσχεση των φέουδων κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του τρίτου σόγκουν, του Ιεμίτσου της δυναστείας Tokugawa, οδήγησε σε μια ιδιαίτερα μεγάλη αύξηση των ρονίν. Μέχρι τότε, οι σαμουράι είχαν τη δυνατότητα να μετακινούνται μεταξύ κυρίων και ακόμη και μεταξύ επαγγελμάτων. Μπορούσαν επίσης να παντρευτούν γυναίκες από άλλες τάξεις. Ωστόσο, κατά την περίοδο Εdo, οι σαμουράι περιορίστηκαν, και τους απαγορεύτηκε, προπαντός, να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άλλον αφέντη, χωρίς την άδεια του προηγούμενου κυρίου τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμουράι Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Επισεσυρμένη γραφή
thumb|right|350px|Διαθήκη του Δημητρίου. Δείγμα επισεσυρμένης γραφής του 237 π.Χ. Η επισεσυρμένη γραφή είναι σύμφωνα με την ελληνική παλαιογραφία ο γενικός γραφικός χαρακτήρας των χειρογράφων στον οποίον είναι γραμμένα διάφορα κείμενα της καθημερινής γραπτής επικοινωνίας. Συναντάται σε όλες τις περιόδους της ελληνικής χειρόγραφης γραφής και είναι, μαζί με την φιλολογική γραφή των βιβλίων, το ένα από τα δύο βασικά είδη γραφής που χρησιμοποιούνται παράλληλα. Η επισεσυρμένη γραφή ήταν γενικά πιο αποδοτική αφού περιόριζε την ανάγκη του γραφέα να σηκώνει συνεχώς τη πένα και του επέτρεπε να γράφει πιο γρήγορα. Έτσι η επισεσυρμένη γραφή ήταν απαραίτητη σε χρονοβόρες διαδικασίες όπως η αντιγραφή χειρογράφων και κειμένων κατά τον Μεσαίωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία
Εκλογές στις Φιλιππίνες
Στις Φιλιππίνες διεξάγονται ανά εξαετία γενικές εκλογές (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, Βουλή και Γερουσία). Ο Πρόεδρος εκλέγεται από άμεση και καθολική ψηφοφορία για μία εξαετή θητεία, κατά τη διάρκεια της οποίας διορίζει τους υπουργούς και προεδρεύει στο υπουργικό συμβούλιο.
Το Κοινοβούλιο περιλαμβάνει δύο σώματα, τη Γερουσία και τη Βουλή των αντιπροσώπων. Τα μέλη της Γερουσίας είναι 24, εκλέγονται σε εθνικό επίπεδο και υπηρετούν εξαετείς θητείες. Εκλογές γίνονται κάθε τρία χρόνια και αντικαθιστούν τα μισά μέλη του σώματος. Η Βουλή των αντιπροσώπων έχει 250 μέλη που υπηρετούν τριετείς θητείες και εκλέγονται από γεωγραφικά κατανεμημένες εκλογικές περιφέρειες. Η κυβέρνηση της χώρας είναι ενιαία (με εξαίρεση μιας περιφέρειας με αυξημένη αυτονομία, το Αυτόνομο Μουσουλμανικό Μιντανάο). Έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες για αναθεώρηση του Συντάγματος (για τη δημιουργία ομοσπονδίας ή ενιαίου κοινοβουλίου), όλες όμως έχουν αποτύχει.
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
2010
Πρόεδρος, 10 Μαΐου 2010 !rowspan="2" style="width: 15em" |Υποψήφιος !rowspan="2" colspan="2" style="width: 15em" |Κόμμα ! style="width: 14em" colspan="2" |Αποτελέσματα ! style="width: 9em" |Ψήφοι ! style="width: 5em" |% ! style="background-color:#f0e68c; width: 3px" | ! style="background-color:#B0E0E6; width: 3px" | ! style="background-color:#FFA500; width: 3px" | ! style="background-color:#98fb98; width: 3px" | ! style="background-color:#9ACD32; width: 3px" | ! style="background-color:#EB0304; width: 3px" | ! style="background-color:#d3d3d3; width: 3px" | ! style="background-color:#186495; width: 3px" | ! style="background-color:#d3d3d3; width: 3px" | ! style="background-color:red; width: 3px" |
Αντιπρόεδρος
Στις εκλογές για Αντιπρόεδρο, που έγιναν την ίδια ημέρα με τις προεδρικές, εξελέγη ο Χεχόμαρ Μπινάι από το κόμμα PDP-Laban, με 41,65% έναντι 39,58% για το Φιλελεύθερο Μαρ Ρόξας.
2010
Οι εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων διενεργήθηκαν στις 10 Μαΐου 2010. Η κατανομή των εδρών έγινε με το σύστημα της παράλληλης ψηφοφορίας.
Στις εκλογές στις επαρχίες, ένα μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγεται σε 231 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Ο υποψήφιος με τις περισσότερες ψήφους κερδίζει την έδρα της επαρχίας. Στις εκλογές με το σύστημα της λίστας κομμάτων, διεκδικούνται 57 ή 58 έδρες. Μία έδρα κερδίζουν οι λίστες των κομμάτων που εξασφαλίζουν ποσοστό τουλάχιστον 2%. Το 15ο Κογκρέσο θα έχει 286 - 288 μέλη, με 144 ή 145 ψήφοι να είναι η πλειοψηφία.
Μάιος 2010
Στις εκλογές για το μισό της Γερουσίας (10 Μαΐου 2010). σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα ανά κόμμα:
2013
Εκλογές για Βουλή των Αντιπροσώπων και για Γερουσία διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου 2013. Η προεκλογική περίοδος στιγματίστηκε από επεισόδια με απολογισμό περισσότερους από 60 νεκρούς. Το κόμμα του προέδρου Ακίνο και οι σύμμαχοί του εξασφάλισαν την πλειοψηφία εδρών στο Κογκρέσο.
Γερουσία 2013
Η σύνθεση της Γερουσίας μετά τις εκλογές του 2013 είναι η εξής:
2016
Δείτε Φιλιππινέζικες γενικές εκλογές (2016)
Κοιλάδα Κομποστέλα
Σε τοπικό δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2019, οι ψηφοφόροι ενέκριναν (με ποσοστό 96,9% υπέρ έναντι 2,8% κατά) τη μετονομασία της επαρχίας Κοιλάδα Κομποστέλα σε Νταβάο ντε Όρο.
Ορέστης Γαραντζιώτης
Ο Ορέστης Γαραντζιώτης (Αλεξάνδρεια) ήταν Αιγυπτιώτης αθλητής της αντισφαίρισης, πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης.
Ήταν αθλητής του Ο.Α.Α. και 2 φορές πρωταθλητής Ελλάδας το 1930 και το 1932 στο απλό αντρών. Δύο φορές πρώτος στο διπλό αντρών το 1932 και στο διπλό μεικτό το 1932. Με την εθνική ομάδα πήρε μέρος στα κύπελλα Ντέιβις του 1929, 1930, 1931 και 1932. Το 1929 η ελληνική ομάδα σημείωσε την πρώτη νίκη στην ιστορία της παρ'όλα αυτά ο Γαραντιώτης είχε χάση στον αγώνα με τον Γιουγκοσλάβο αθλητή. Στην διοργάνωση του 1931 ο Γαρατζιώτης σημείωσε δύο νίκες στην δεύτερη νίκη της εθνικής επί της Αυστρίας.
Συμμετείχε και στους βαλκανικούς του 1930 όπου νίκησε στο απλό αντρών τον Ζερλέντη με 3-2 σετ, στο διπλό μεικτό ήταν πάλι πρώτος με συμπαίκτρια την Λενού νίκησαν το ζευγάρι των Ρουμάνων Πουλίεφ-Γκολένκο με 2-1.
Ήταν πρώτος και στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου το 1930 στο απλό και διπλό αντρών. Είχε σημειώσει νίκες σε πολλά τουρνουά και διοργανώσεις όπως το Πρωτάθλημα Αιγύπτου, Διεθνείς αγώνες Αλεξάνδρειας, Αγώνες Τουφικιέφ κλαμπ Καΐρου, διεθνείς αγώνες Καΐρου κ.α..
Στο Αιγυπτιακό πρωτάθλημα ήταν πρώτος το 1931 όπου στον τελικό νίκησε τον Ιρλανδό Κάμπελ με 2-0.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες
Βιμάνα
thumb|Το Βιμάνα Πουσπάκα πετώντας στον αέρα. Το Βιμάνα (Vimāna) είναι μυθολογικό ιπτάμενο παλάτι ή άμαξα η οποία περιγράφεται σε Ινδουιστικά κείμενα και Σανσκριτικά επικά ποιήματα. Το Βιμάνα Πουσπάκα (Pushpaka) του δαιμονικού βασιλιά Ραβάνα (η οποία εκλάπη από τον Λόρδο Κουμπέρα, και επεστράφη σε αυτόν από τον Ράμα) είναι το πιο γνωστό δείγμα βιμάνα. Τα Βιμάνα αναφέρονται επίσης σε Τζαϊνιστικά κείμενα.