cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολ Σιμανόφσκι
Του απονεμήθηκαν οι υψηλότερες εθνικές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του Σταυρού του Αξιωματικού του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας και άλλων διακρίσεων, πολωνικών και ξένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί κλασικοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί Ρομαντικοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες όπερας Κατηγορία:Πολωνοί κλασσικοί πιανίστες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Πολωνία Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας
Άγιος Δημήτριος
Ο Άγιος Δημήτριος (280 - 306) είναι άγιος της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και πολιούχος της Θεσσαλονίκης. Τιμάται, επίσης, από τον Λουθηρανισμό και την Αγγλικανική Εκκλησία.
Σύμφωνα με τα αγιολογικά κείμενα, ο Δημήτριος έζησε και μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη επί Διοκλητιανού. Λόγω προβλημάτων της αγιολογικής παράδοσης, για τις απαρχές και την προέλευση της λατρείας του έχουν διατυπωθεί από το 19ο αιώνα διάφορες θεωρίες, επικρατέστερη των οποίων μεταξύ των μελετητών είναι ότι δεν υπήρξε Δημήτριος που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη, αλλά η λατρεία του προέρχεται από το Σίρμιο της Παννονίας. Σημαντικό κέντρο της λατρείας του είναι η Θεσσαλονίκη, όπου τιμάται από την πρωτοχριστιανική περίοδο και έχει ανεγερθεί βασιλική προς τιμήν του. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους τιμώταν ως θαυματουργός προστάτης της πόλης από εχθρούς πολιορκητές της και κατά την εορτή του πραγματοποιούνταν θρησκευτική και εμπορική πανήγυρις, τα Δημήτρια, που αναβίωσαν τη δεκαετία του 1960 ως πολιτιστική διοργάνωση. Είναι ένας από τους λαοφιλέστερους αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που εορτάζει τη μνήμη του στις 26 Οκτωβρίου.
Πηγές
thumb|Η Χαλκευτική στοά (cryptoporticus) της [[Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης|Ρωμαϊκής Αγοράς της Θεσσαλονίκης όπου, σύμφωνα με την αγιολογική παράδοση, προσευχόταν ο Δημήτριος.]] Η αγιολογική παράδοση η σχετική με τον Άγιο Δημήτριο αποτελείται από τα Θαύματα (Miracula), που εκτείνονται σε τρία βιβλία, τα Μαρτυρολόγια (Passiones) και πολλά Εγκώμια (Laudationes). Η παλαιότερη από αυτές τις πηγές είναι το πρώτο βιβλίο των Θαυμάτων, που γράφηκε από τον αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Ιωάννη τη δεκαετία 610-20. Τα Μαρτυρολόγια είναι άγνωστου συγγραφέα και χωρίζονται σε τρία «στάδια», τα οποία περιέχουν ανώνυμα κείμενα του 9ου και του 10ου αιώνα, ενώ τα Εγκώμια αναπαράγουν την ύλη των δύο προηγουμένων.
Μαρτύριο
thumb|Το μαρτύριο του αγίου σε εικόνα του β΄ μισού του 15ου αι. από τον [[Χάνδακας|Χάνδακα.]]
Σύμφωνα με την αγιολογική παράδοση, ο Άγιος Δημήτριος μαρτύρησε επί Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.) όταν με την παρακίνηση του Γαλέριου, μέλους της Τετραρχίας, έλαβε χώρα ο πιο σκληρός διωγμός των Χριστιανών στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στρατιώτες του Γαλέριου συνέλαβαν τον «μακαριότατο Δημήτριο εκ γένους των περιδόξων» με την κατηγορία ότι συμμετείχε ενεργά στις χριστιανικές συγκεντρώσεις. Ανώνυμος Συναξαριστής πληροφορεί για τη δράση του Αγίου Δημητρίου, αποδίδοντάς του τον τίτλο του «υπάτου» μεταξύ των χριστιανών της Θεσσαλονίκης. Ο Δημήτριος προσευχόταν στις συγκεντρώσεις στη Χαλκευτική στοά (cryptoporticus) της Ρωμαϊκής Αγοράς της Θεσσαλονίκης και ενίσχυε τους οικονομικά ανήμπορους συμπολίτες του. Δημώδες μεταβυζαντινό κείμενο για το «Μαρτύριον του Αγίου Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου» περιγράφει τη βαθιά θρησκευτική κατάνυξη που επικρατούσε στο ακροατήριο του Δημητρίου. Οι «Δημεγέρτες» πρόδωσαν τον Δημήτριο στο Γαλέριο («ότι ο Δημήτριος κρατεί εις την πίστη των χριστιανών») ο οποίος διέταξε να συλληφθεί και να κλειστεί στις υπόγειες «καμάρες» παρά του σταδίου που γειτόνευε με το δημόσιο λουτρό. Σύμφωνα με τα αγιολογικά κείμενα ο Δημήτριος κρατήθηκε έγκλειστος «περὶ τῶν καμίνων καμάρας (δημοσίου βαλανείου)», δηλαδή στα προπνιγεία (praefurnia) του ρωμαϊκού λουτρού.
Από το χώρο των φυλακών ο Δημήτριος εμψύχωσε το φίλο του Νέστορα ο οποίος αντιμετώπισε τον μονομάχο Λυαίο. Αφού ο Νέστορας κατανίκησε τον Λυαίο, θανατώθηκε από τον Γαλέριο που θεώρησε την ήττα του Λυαίου ως προσωπική του ήττα. Όταν πληροφορήθηκε ότι ο Νέστορας ήταν μαθητής του Δημητρίου, διέταξε να φέρουν τον Δημήτριο μπροστά του για να αποκηρύξει την πίστη του. Τελικά ο Δημήτριος, με διαταγή του Γαλέριου, θανατώθηκε στις υπόγειες φυλακές πιθανότατα το 306 μ.Χ. Μετά τον θάνατό του, πιστοί τον έθαψαν την ίδια ή την επόμενη νύχτα πρόχειρα στον ίδιο χώρο, όπου αργότερα κτίστηκε ένας «οικίσκος» που κατεδαφίσθηκε από τον Λεόντιο για την ανέγερση της βασιλικής.
Απαρχές: προέλευση και ιστορικότητα
Οι απαρχές της λατρείας του Αγίου Δημητρίου δεν είναι γνωστές με βεβαιότητα, καθώς, ενώ η αγιολογική παράδοση χρονολογεί το μαρτύριό του την εποχή του διωγμού των Χριστιανών επί Διοκλητιανού, την πρώτη δεκαετία του 4ου αιώνα, το πιο πρώιμο βέβαιο στοιχείο της λατρείας του, η ανέγερση της πεντάκλιτης βασιλικής προς τιμήν του στη Θεσσαλονίκη, χρονολογείται από τα μέσα του 5ου ως το πρώτο τέταρτο του 6ου μ.Χ. αι. Ακόμη, από τα μαρτυρολόγια του 4ου και του 5ου αιώνα απουσιάζει η αναφορά σε λατρεία ή μαρτύριο κάποιου Δημήτριου στη Θεσσαλονίκη. thumb|Ο άγιος Δημήτριος (αριστερά) σε πομπή μαρτύρων (Ψηφιδωτό του 6ου αι. από τον [[Βασιλική Αγίου Απολλινάριου του Νέου|Άγιο Απολλινάριο τον Νέο στη Ραβέννα).]]
Οι περισσότεροι μελετητές αμφισβητούν την ιστορικότητα των βιογραφικών πληροφοριών των αγιολογικών κειμένων και συμφωνούν ότι δεν υπήρξε Δημήτριος που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη, αλλά η λατρεία του προέρχεται από το Σίρμιο, ακολουθώντας την υπόθεση που διατύπωσε ο Βέλγος Βολλανδιστής Ιππόλυτος Ντελεαί. Ο Ντελεαί παρατήρησε ότι σε αντίθεση με την απουσία αναφοράς μάρτυρος Δημητρίου από τη Θεσσαλονίκη, στο Ιερωνυμιακό Μαρτυρολόγιο καταγράφεται το μαρτύριο «in Sirmia Demetri diaconi» (ελλην.: στο Σίρμιο του Δημητρίου του διακόνου), ενώ και στο Συριακό Μαρτυρολόγιο -η συγγραφή του οποίου χρονολογείται στο 411 και στηρίζεται σε ένα ελληνικό μαρτυρολόγιο περίπου του 362 από τη Νικομήδεια και, επομένως, προηγείται της πιο πρώιμης πιθανής χρονολογίας ανέγερσης βασιλικής προς τιμήν του Δημητρίου στο Σίρμιο από τον Λεόντιο (412-3)- αναφέρεται ο «ἐν Σιρμίῳ Δημήτριος» που εορταζόταν στις 9 Απριλίου. Η υπόθεση αυτή παρέχει εξήγηση για την ύπαρξη χώρου λατρείας του μάρτυρα εντός των τειχών της πόλης, όπου απαγορεύονταν οι ταφές κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, και για τις δηλώσεις άγνοιας επισκόπων Θεσσαλονίκης σχετικά με την τοποθεσία των λειψάνων του αγίου τον 6ο και τον 7ο αιώνα, όπως και την ύπαρξη ενός οραρίου μεταξύ των κειμηλίων του αγίου, ενδύματος διακόνων, ιδιότητα που είχε ο Δημήτριος του Σιρμίου. Σύμφωνα με τον κλασικιστή Michael Vickers, η μεταφορά της λατρείας του αγίου συνέβη μαζί με τη μεταφορά της έδρας της επαρχίας Ιλλυρικού από το Σίρμιο στη Θεσσαλονίκη, μετά την καταστροφή του Σιρμίου από τους Ούννους του Αττίλα το 441. Κατά το Vickers, η μνήμη του αγίου μεταφέρθηκε τότε στις 26 Οκτωβρίου ως ημέρα μετακομιδής των κειμηλίων του. Μελετώντας τη διάδοση της λατρείας ιλλυρικών και παννονικών αγίων, ο μεσαιωνολόγος Peter Tóth καταλήγει ότι εκκινώντας από το Σίρμιο η προσκύνηση του Δημητρίου είχε ήδη εξαπλωθεί το τέλος του 4ου αιώνα, μάλλον και στη Θεσσαλονίκη, και ότι όταν, χρόνια μετά την άλωση του Σιρμίου το 441, κτίστηκε η βασιλική του Αγίου Δημητρίου στις αρχές του 6ου αιώνα, είχε λησμονηθεί η καταγωγή της λατρείας του, όπως συνέβη και με άλλους παννονικής προέλευσης αγίους, με αποτέλεσμα ο Δημήτριος να θεωρηθεί Θεσσαλονικέας, θεώρηση που αποτυπώθηκε στο πρώτο μαρτυρολόγιο (την Passio prima)• σύμφωνα με τον Tóth, οι αναφορές στο Σίρμιο συμπεριλήφθηκαν στο δεύτερο μαρτυρολόγιο (την Passio altera) συνεπεία της ενσωμάτωσης στη θεσσαλονίκεια παράδοση εκείνης των κατοίκων του Σιρμίου που προσέφυγαν στη Θεσσαλονίκη μετά την κατάληψή του από τους Αβάρους το 582.
Έλληνες μελετητές έχουν επιχειρηματολογήσει υπέρ της εντοπιότητας της προσκύνησης του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη απορρίπτοντας τη θεωρία περί προέλευσής της από το Σίρμιο. Παραδείγματος χάριν, σε άρθρο του 1976 ο βυζαντινολόγος Γεώργιος Θεοχαρίδης απέρριψε την ερμηνεία του Vickers, αναφερόμενος στις Νεαρές του Ιουστινιανού, όπου αναφέρεται ότι ο έπαρχος του Ιλλυρικού την περίοδο εκείνη ονομαζόταν Apraemius και όχι Λεόντιος, όπως ονομάζεται ο praefectus των αγιολογιών. Ο Δημήτριος Σκέδρος αμφισβητεί την πληρότητα των καταλόγων των πρώιμων μαρτυρολογίων από τα οποία απουσιάζει η αναφορά σε Θεσσαλονικέα μάρτυρα Δημήτριο και εισηγείται ότι υπήρξαν δύο Δημήτριοι, ένας που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη και ένας διάκονος που μαρτύρησε στο Σίρμιο, η λατρεία των οποίων συγχωνεύθηκε μετά την παύση προσκύνησης του δεύτερου, όταν το Σίρμιο καταλήφθηκε από τους Ούννους το 441. Ο Σκέδρος ταυτίζει τον έπαρχο Λεόντιο των Μαρτυρολογίων με τον έπαρχο Ιλλυρικού του έτους 412/13 που καταγράφεται στον Θεοδοσιανό Κώδικα, τον οποίο συνδέει με την ανοικοδόμηση μιας τρίκλιτης βασιλικής στον χώρο όπου αργότερα ανεγέρθηκε η πεντάκλιτη βασιλική του Αγίου Δημητρίου, ενώ ερμηνεύει την αφήγηση της Passio altera περί ίδρυσης βασιλικής στο Σίρμιο από το Λεόντιο στο συγκείμενο του ανταγωνισμού Σιρμίου και Θεσσαλονίκης και την απορρίπτει ως κατοπινή ανιστορική προσθήκη στην αγιολογική παράδοση με στόχο την ενίσχυση του γοήτρου της Θεσσαλονίκης, όπου εντοπίζει τις απαρχές της προσκύνησης του Αγίου.
Προσπαθώντας να εξηγήσει τη μεταβολή του Δημητρίου από διάκονο σε στρατιωτικό άγιο και την αναφορά της αγιολογικής παράδοσης σε μεταφορά της λατρείας από τη Θεσσαλονίκη στο Σίρμιο, ο κλασικιστής David Woods παρατήρησε ότι ο συνδυασμός ὀραρίου και δαχτυλιδιού ως κειμηλίων του αγίου απαντάται επίσης στην περίπτωση των μαρτύρων Emeterius και Chelidonius, επίσης στρατιωτικών αγίων από την Ταρρακωνησία της Ιβηρικής και διατύπωσε την εικασία ότι η αρχή της λατρείας του αγίου Δημητρίου σχετίζεται με τη μεταφορά των κειμηλίων αυτών στη Θεσσαλονίκη το 379, λίγο μετά την εγκατάσταση εκεί του ισπανικής καταγωγής αυτοκράτορα Θεοδόσιου, και την κατοπινή παρανάγνωση μιας επιγραφής που ανέφερε τον Άγιο Emeterius, το όνομα του οποίου αποδόθηκε λανθασμένα ως Demetrius.
Ορθόδοξη λατρεία: πολιούχος και μυροβλύτης
Η κάρα του αγίου αφαιρέθηκε από το ναό του, από τους Νορμανδούς κατακτητές το 1185, για να καταλήξει σε Ιταλικό μοναστήρι και να επιστρέψει πολύ αργότερα στην Ελλάδα.
Ο άγιος Δημήτριος είναι ένας από τους πιο λαοφιλείς αγίους για τους ελληνορθόδοξους και σλαβορθόδοξους Χριστιανούς. Η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτη εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 26η Οκτωβρίου.
Εκτός από τη Θεσσαλονίκη, τιμάται ως πολιούχος άγιος και σε άλλες πόλεις, όπως η Χρυσούπολη, η Ελασσόνα, η Ναύπακτος, η Κερατέα, η Κηφισιά κ.ά.
Διάσωση της Θεσσαλονίκης
μικρογραφία|245x245εσ|Ο άγιος Δημήτριος λογχίζει τον Ιωαννίτζη έξω απο τα τείχη της [[Θεσσαλονίκης. Εικόνα στο Μουσείο Clinton Μασαχουσέτης.]] Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της βυζαντινής Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο του 1207 από τους βούλγαρους, ο ηγεμόνας των Βουλγάρων Ιωαννίτζης πέθανε αιφνιδίως με τις συνθήκες του θανάτου του να είναι αβέβαιες. Ο Ακροπολίτης αναφέρει ότι πέθανε από πλευρίτιδα. Ωστόσο ο ίδιος κατέγραψε επίσης μια φήμη που υποστήριζε ότι «ο θάνατος (του Καλογιάν)προκλήθηκε από θεϊκή οργή, γιατί του φάνηκε ότι ένας οπλισμένος άντρας εμφανίστηκε μπροστά του στον ύπνο του και χτύπησε την πλευρά του με ένα δόρυ». Θρύλοι για παρέμβαση του Αγίου Δημητρίου υπέρ της πολιορκημένης πόλης στην πραγματικότητα εμφανίστηκαν λίγο μετά το θάνατο του Καλογιάν. Ο Ρομπέρ ντε Κλαρί έγραψε ήδη πριν από 1216 ότι ο ίδιος ο άγιος ήρθε στη σκηνή Καλογιάν και «τον χτύπησε με μια λόγχη», προκαλώντας το θάνατό του. Ο Στέφανος Νεμάνιτς κατέγραψε τον ίδιο μύθο το 1216 στο βίο αγίων για τον πατέρα του, Στέφανο Νεμάνια. Ο Ιωάννης Σταυράκιος, που συνέλεξε τους θρύλους για τον Αγιο Δημήτριο στα τέλη του 13ου αιώνα, κατέγραψε ότι ένας ιππέας πάνω σε άσπρο άλογο χτύπησε Καλογιάν με μια λόγχη. Ο Καλογιάν, συνέχισε ο Σταυράκιος, συσχέτισε τον επιτιθέμενο με το Μανάστρα, διοικητής των Κουμάνων μισθοφόρων του, που ως εκ τούτου έπρεπε να φύγει πριν από το θάνατο του Καλογιάν. Ο μύθος αυτός απεικονίστηκε στους τοίχους πάνω από πέντε ορθόδοξων εκκλησιών και μοναστηριών. Για παράδειγμα, μια τοιχογραφία στη Μονή Ντετσάνι απεικονίζει τον Άγιο Δημήτριο να σκοτώνει τον Τσάρο Σκαλογιάν.
Βυζαντινά Δημήτρια Θεσσαλονίκης
Ο θεσμός έχει την προέλευσή του στην παράδοση να ανταλλάσσονται τα προϊόντα της ενδοχώρας με τα θαλασσινά προϊόντα, κατά την εποχή του Βυζαντίου και συγκεκριμένα από τον 10ο αιώνα μ.Χ. Ονομάζονταν «Δημήτρια» διότι πραγματοποιούνταν κατά τις ημέρες εορτασμού της μνήμης του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου. Η πανήγυρη με την ονομασία αυτή άκμασε τον 14ο αιώνα, τον επονομαζόμενο και «χρυσό αιώνα» της Θεσσαλονίκης. Αρχικά η γιορτή αυτή είχε κυρίως θρησκευτικό και εμπορικό χαρακτήρα. Παράλληλα όμως ο λαός της πόλης κατά τα «Δημήτρια» έβρισκε πολλές διασκεδάσεις και ευκαιρίες ψυχαγωγίας με σχοινοβάτες, γελωτοποιούς, μίμους και θεατρίνους οι οποίοι γύριζαν τις αγορές και τις γειτονιές. Επίσης κατά τη γιορτή, σύμφωνα με τις πηγές, παρουσιάζονταν θεατρικά έργα του αρχαιοελληνικού δραματολογίου καθώς και διαλέξεις φιλοσόφων και λογίων. Η ακμή αυτή επιβραδύνθηκε ιδιαίτερα από την πολιορκία των Οθωμανών, από το 1422 έως και το 1430, χρονιά άλωσης της πόλης. Αναβίωσε ως πλαίσιο πολιτιστικών εκδηλώσεων από το 1966 και μέχρι σήμερα αποτελεί τον κορυφαίο πολιτιστικό θεσμό του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Υμνολογία
Το 1957-1962 ο συνθέτης Νίκος Αστρινίδης συνέθεσε προς τιμήν του Αγίου Δημητρίου ένα ορατόριο, στο τελευταίο μέρος του οποίου περιλαμβάνεται το απολυτίκιό του. Όλες οι εκτελέσεις έχουν ηχογραφηθεί και είναι διαθέσιμες στο Διαδίκτυο.
Το 2015 μια διασκευασμένη εκδοχή του απολυτίκιου συμπεριλήφθηκε στο CD της Σαβίνας Γιαννάτου και των Primavera en Salonico Songs of Thessaloniki που κυκλοφόρησε από την ECM.
Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι
Το Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, ακριβέστερα ''«Μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης - Εμβάθυνση της Δημοκρατίας - Ενίσχυση της Συμμετοχής - Βελτίωση της οικονομικής και αναπτυξιακής λειτουργίας των Ο.Τ.Α. [Πρόγραμμα «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ Ι»] - Ρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας των ΦΟΔΣΑ - Ρυθμίσεις για την αποτελεσματικότερη, ταχύτερη και ενιαία άσκηση των αρμοδιοτήτων σχετικά με την απονομή ιθαγένειας και την πολιτογράφηση - Λοιπές διατάξεις αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών και άλλες διατάξεις'' ονομάζεται ο ελληνικός νόμος 4555/2018. Αποτελείται από 283 άρθρα με τα οποία μεταρρυθμίζονται, ο τρόπος εκλογής των οργάνων και οι αρμοδιότητές τους, οι δήμοι, η εποπτεία των ΟΤΑ και άλλα ζητήματα του Υπουργείου Εσωτερικών. Το σχέδιο έχει τεθεί σε πλήρη ισχύ από την 1η Σεπτεμβρίου 2019.
Δήμοι
Οι δήμοι διακρίνονται σε έξι κατηγορίες, οι οποίες είναι οι εξής:
Κοινότητες
Επανασυστήνονται οι κοινότητες, στα πλαίσια λειτουργίας του ενιαίου διευρυμένου Δήμου. Τα τοπικά διαμερίσματα που ορίζονται στο άρθρο 2 του Κώδικα δήμων και Κοινοτήτων, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 3463/2006 (Α’ 114), μετονομάζονται σε κοινότητες, ανεξαρτήτως του πληθυσμού τους. Κοινότητες αποτελούν και οι δήμοι ή οι κοινότητες που καταργήθηκαν ύστερα από εθελούσια συνένωση, σύμφωνα με τις διατάξεις του π.δ. 410/1995 (Α’ 231) ή συνενώνονται με τον παρόντα νόμο και δεν αποτελούνται από τοπικά διαμερίσματα.Κοινότητα συγκροτούν τα τοπικά διαμερίσματα νησιών που έχουν πληθυσμό άνω των χιλίων (1.000) κατοίκων. Επίσης, συγκροτούν κοινότητα, ανεξαρτήτως πληθυσμού, πρώην κοινότητες ή τοπικά διαμερίσματα που εκτείνονται σε όλη την περιφέρεια του νησιού και δεν αποτελούν δήμο, σύμφωνα με το άρθρο. Τα δημοτικά διαμερίσματα στα οποία διαιρούνται οι δήμοι άνω των 100.000 κατοίκων μετονομάζονται σε κοινότητες. Οι κοινότητες, επίσης, θα έχουν δικό τους συμβούλιο αλλά και συνδυασμούς και δικό τους προϋπολογισμό σύμφωνα με τον πληθυσμό και τις πραγματικές ανάγκες της. Η εκλογή του κοινοτικού συμβουλίου γίνεται ανεξάρτητα από την εκλογή του ψηφοδελτίου του Προέδρου. Ο υποψήφιος δήμαρχος δεν μπορεί πλέον να έχει στο ψηφοδέλτιο του και υποψηφίους για Τοπικά Συμβούλια, διότι αυτά καταργήθηκαν και επανήρθαν οι Κοινότητες, και αποκτούν έως ένα βαθμό αυτόνομη νομική μορφή. Ο Πρόεδρος Κοινότητας εκλέγεται από έμμεση εκλογή μεταξύ των κοινοτικών συμβούλων που θα εκλέγονται. Το Κοινοτικό Συμβούλιο, άνω των 300 κατοίκων, θα απαρτίζεται από 7 μέλη κοινοτικού Συμβουλίου σύμφωνα με το άρθρο 80.
Οι κοινότητες, στην αρχή, κατηγοριοποιούνταν σε "έως και 500 κατοίκους" και "άνω των 500 κατοίκων". Έπειτα από ενστάσεις της ΚΕΔΕ ο πληθυντικός αριθμός μειώθηκε κατά 200 κατοίκους έτσι τώρα κατηγοριοποιούνται σε:
α) Κοινότητες με πληθυσμό έως 300 κατοίκων. Οι κοινότητες που σχηματίζονται στους δήμους με ξεχωριστό συμβούλιο θα έχουν πληθυσμιακό όριο τους 300 κατοίκους. Όσες είναι κάτω από 300 κατοίκους θα έχουν μόνο πρόεδρο που θα εκλέγεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο.
β) Κοινότητες με πληθυσμό άνω των 300 κατοίκων.Η εκλογή των συμβούλων των κοινοτήτων με μόνιμο πληθυσμό άνω των τριακοσίων κατοίκων γίνεται με χωριστή κάλπη και κατά συνδυασμούς. Υποψηφιότητες εκτός συνδυασμών αποκλείονται. Κάθε συνδυασμός περιλαμβάνει τον υποψήφιο πρόεδρο του συμβουλίου κοινότητας, ως επικεφαλής του συνδυασμού και τους υποψήφιους συμβούλους της κοινότητας.
Δήμοι που διασπώνται
Η διάσπαση μερικών Δήμων αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων από τα πρώτα χρόνια της εφαρμογής του Προγράμματος Καλλικράτης λόγω της μεγάλης έκτασης που κατέστησε τη διαχείρισή τους δύσκολη. Έτσι, με μελέτες επί του χωροταξικού και των οικονομικών των δήμων κατατέθηκε τροπολογία με τις «εξόφθαλμες περιπτώσεις», όπως χαρακτηρίστηκαν, στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών και υπερψηφίστηκε στις 6 Μαρτίου, μαζί με άλλες τροπολογίες. Οι δήμοι λειτούργησαν υπό το νέο καθεστώς την 1η Σεπτεμβρίου του 2019, με την ανάληψη καθηκόντων από τις εκλεγμένες κατά τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του Μαΐου 2019 δημοτικές αρχές.
Δημοτικό και περιφερειακό συμβούλιο
Το σύνολο των εδρών του δημοτικού συμβουλίου κατανέμεται στους συνδυασμούς που μετείχαν στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ανάλογα με τον αριθμό των έγκυρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στον α’ γύρο. Το σύνολο των έγκυρων ψηφοδελτίων που έλαβαν, αθροιστικά όλοι οι συνδυασμοί που μετείχαν διαιρείται με τον αριθμό των εδρών που αντιστοιχούν σε κάθε δημοτικό συμβούλιο και το πηλίκο αυξημένο κατά μία μονάδα, παραλειπομένου του κλάσματος, αποτελεί το εκλογικό μέτρο. Ο αριθμός των έγκυρων ψηφοδελτίων κάθε συνδυασμού διαιρείται στη συνέχεια με το εκλογικό μέτρο και καθένας τους καταλαμβάνει τόσες έδρες όσο και το ακέραιο πηλίκο της διαίρεσης. Αν οι έδρες που καταλαμβάνουν οι συνδυασμοί, που δικαιούνται να μετέχουν στην κατανομή, με την προηγούμενη διαδικασία είναι λιγότερες από τις προς διάθεσιν, όσες απομένουν κατανέμονται ανά μία μεταξύ όλων των συνδυασμών, είτε έλαβαν έδρα είτε όχι, αναλόγως με τα αχρησιμοποίητα υπόλοιπά τους.
Το σύνολο των εδρών του περιφερειακού συμβουλίου κατανέμονται στους συνδυασμούς που μετείχαν στις εκλογές, ανάλογα με τον αριθμό των έγκυρων ψηφοδελτίων που έλαβαν. Το σύνολο των έγκυρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στην επικράτεια της περιφέρειας οι συνδυασμοί που μετείχαν στις εκλογές διαιρείται με τον αριθμό των εδρών που αντιστοιχούν σε κάθε περιφερειακό συμβούλιο και το πηλίκο αυξημένο κατά μία μονάδα, παραλειπομένου του κλάσματος, αποτελεί το εκλογικό μέτρο. Ο αριθμός των έγκυρων ψηφοδελτίων κάθε συνδυασμού διαιρείται στη συνέχεια με το εκλογικό μέτρο και καθένας τους καταλαμβάνει τόσες έδρες όσο και το ακέραιο πηλίκο της διαίρεσης.
Εποπτεία των ΟΤΑ, ΦΟΔΣΑ, εκλογικές περιφέρειες και λοιπές διατάξεις
Αποσυνδέεται η εποπτεία των ΟΤΑ από τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, και θεσπίζεται το πλαίσιο για τη διεξαγωγή δημοτικού και περιφερειακού δημοψηφίσματος.
Το σχέδιο περιλαμβάνει και την κατάτμηση των μεγάλων εκλογικών περιφερειών, την διενέργεια τοπικών ψηφισμάτων αλλά και την αποσύνδεση των αυτοδιοικητικών εκλογών από τις ευρωεκλογές. Επιπλέον δημιουργείται η δυνατότητα ίδρυσης εταιρειών ειδικού σκοπού στον τομέα της Κοινής Ωφέλειας. Επίσης, με το σχέδιο αυτό, καταργείται η εποπτεία των ΟΤΑ από τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, όμως αντικαθιστάται από την σύσταση μόνιμης Επιτροπής Ελέγχου Αρμοδιοτήτων με τη συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης η οποία θα εξετάζει και θα γνωμοδοτεί επί των επιδράσεων των σχεδίων νόμου που κατατίθενται στη Βουλή στο πεδίο των αρμοδιοτήτων της κεντρικής διοίκησης και των δύο βαθμών Αυτοδιοίκησης, αλλά αφαιρούνται από τα Δημοτικά τέλη το "πράσινο". Τέλος, οι μεταναστευτικές κοινότητες θα αντιπροσωπεύονται στα δημοτικά συμβούλια, κάτι που είχε ψηφιστεί το 2010 με τον Καλλικράτη αλλά ενεργοποιείται με τον παρόντα νόμο.
Ψήφιση και αντιδράσεις
Με 150 ψήφους υπέρ σε σύνολο 273 παρόντων υπερψηφίστηκε επί της Aρχής το νομοσχέδιο Κλεισθένης 1 στις 13 Ιουλίου 2018.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα
Δημήτριος Δομβριάδης
Ο Δημήτριος Δομβριάδης (1816-1905;) ήταν Έλληνας ζωγράφος καταγόμενος από τη Θράκη, Σλίβεν, Βουλγαρία.
Βίος
Από το 1844 μέχρι το 1848 σπουδάζει στο Σχολείο των Τεχνών. Ο Όθων αναγνώρισε το ταλέντο του και τον στέλνει με υποτροφία στη Ρώμη, στην Academia di Belle Arti. Αργότερα πάει στη Βουλγαρία όπου πλέον ζει εκεί και διαπρέπει με το όνομα Dobrovitch (Димитър Добрович). Το έργο του, επηρεασμένο από την τέχνη της αναγέννησης, περιλαμβάνει ηθογραφικές σκηνές και προσωπογραφίες, καθώς και αντιγραφές έργων ιταλικής τέχνης. Έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στη Ρώμη, στην Αθήνα (Ολύμπια, 1875). thumb|Πορτραίτο κοριτσιού (1850)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Άμπι Χόφμαν
Ο Άμποτ Χάουαρντ Χόφμαν (Abbot Howard "Abbie" Hoffman, 30 Νοεμβρίου 1936 - 12 Απριλίου 1989) ήταν Αμερικανός ακτιβιστής για πολιτικά και κοινωνικά θέματα και ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του Διεθνούς Κόμματος Νεολαίας (γίπις).
Ο Χόφμαν συνελήφθη και δικάστηκε για συνωμοσία και υποκίνηση ταραχών ως αποτέλεσμα του ρόλου του σε διαδηλώσεις που οδήγησαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του Δημοκρατικού Κόμματος το 1968 στο Σικάγο, μαζί με τους Τζέρι Ρούμπιν, Ντέιβιντ Ντέλιντζερ, Τομ Χέιντεν, Ρένι Ντέιβις, Τζον Φρόινς, Λι Ουάινερ και Μπόμπι Σιλ, οι επονομαζόμενοι "Οκτώ του Σικάγο". Ύστερα από τον διαχωρισμό της υπόθεσης του Σιλ, μετονομάστηκαν σε "Επτά του Σικάγο". Ενώ αρχικά κατηγορήθηκαν για απόπειρα υποκίνησης ταραχών, οι ετυμηγορίες ανατράπηκαν ύστερα από έφεση.
Ο Χόφμαν έγινε γνωστός κατά τη δεκαετία του 1960, ενώ συνέχισε τον ακτιβισμό του μέχρι τη δεκαετία του 1970, ενώ αναγνωρίστηκε ως σύμβολο της νεανικής επανάστασης της εποχής.
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Αίθρα
Επίσης το όνομα Αίθρα φέρουν δύο πρόσωπα στην ελληνική μυθολογία και ένα ιστορικό πρόσωπο:
Σχέσεις Ελλάδας-Φινλανδίας
Οι σχέσεις Ελλάδας-Φινλανδίας είναι οι διεθνείς σχέσεις ανάμεσα στη Φινλανδία και την Ελλάδα. Η Ελλάδα ήταν μία από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Φινλανδίας στις 5 Ιανουαρίου 1918. Και οι δύο χώρες συνήψαν διπλωματικές σχέσεις το 1920. Από τις 1 Φεβρουαρίου 1977 η Φινλανδία έχει πρεσβεία στην Αθήνα. Για μια μακρά περίοδο η Φινλανδία εκπροσωπείτο στην Ελλάδα μέσω των πρεσβειών της στο Βουκουρέστι, τη Ρώμη ή το Βελιγράδι. Η Φινλανδία επίσης έχει επτά επίτιμα προξενεία στην Κω, την Πάτρα, τον Πειραιά, τη Ρόδο, τη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και τη Κέρκυρα. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στο Ελσίνκι και τέσσερα επίτιμα προξενεία στην Τούρκου, το Κουόπιο, την Όουλου, και το Ροβανιέμι.
Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη Φινλανδία διαμένουν 1631 κάτοικοι ελληνικής καταγωγής, ενώ στην Ελλάδα κατοικούν 1600 Φινλανδοί.
Μπάριτς (ποταμός)
Ο Μπάριτς (πολωνικά: Barycz, γερμανικά: Bartsch) είναι ποταμός στα Βοεβοδάτα Μείζονος Πολωνίας και Κάτω Σιλεσίας στη δυτική Πολωνία. Είναι δεξιός παραπόταμος του ποταμού Όντερ. Η πορεία του ποταμού σηματοδοτεί χοντρικά τα βόρεια σύνορα της ιστορικής περιοχής της Κάτω Σιλεσίας με τη Μείζων Πολωνία.
Ο Μπάριτς έχει μήκος 136 χλμ. και μια περιοχή λεκάνης 5.547 χλμ². Το περιβάλλον ανάγλυφο του Πάρκου Τοπίου της πεδιάδας του Μπάριτς είναι ένα σημαντικό καταφύγιο υδροβιότοπων. Οικισμοί στον Μπάριτς περιλαμβάνουν τους Οντολάνουφ, Μίλιτς, Σούουουφ, Ζμίγκρουντ και Βάσος. Ο Όρλα είναι μεταξύ των παραποτάμων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Όντερ Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Επαρχία της Πάδοβας
Η Επαρχία της Πάδοβας (ιταλικά: Provincia di Padova) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 	2.142 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 918.532 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Πάδοβα (Padova). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 104 δήμους. Είναι η πολυπληθέστερη επαρχία από τις οκτώ του Βένετο.
Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες του Μπελούνο και της Βιτσέντσα, ανατολικά με την επαρχία της Βενετίας, νότια με την επαρχία του Ροβίγκο και δυτικά με την επαρχία της Βερόνας και της Βιτσέντσα. Επίσης, ανατολικά βρέχεται και από τη λιμνοθάλασσα της Βενετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παδοβα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 1986-1987
Το  Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων του 1987 διεξήχθη στο Ηράκλειο Κρήτης από την ΕΟΚ, από 21 έως 25 Ιουνίου 1987. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά και περιφερειακά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Πανιώνιος για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Χρονικό
Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά εφηβικά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι έξι φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής:
Ο άτυπος τελικός
Στους αγώνες του πανελλήνιου πρωταθλήματος ο τίτλος κρίθηκε στον αγώνα του Πανιώνιου με τον ΠΑΟΚ. Οι κυανέρυθροι είχαν ήδη μια ήττα με 76-85 από τον ΑΟ Δράμας και ο ΠΑΟΚ θεωρείτο φαβορί, μιας και ήταν αήττητος. Όμως, κόντρα στα προγνωστικά, ο Πανιώνιος επικράτησε του ΠΑΟΚ με 56-48, οπότε ισοβάθμησε μαζί του στην πρώτη θέση και κατέκτησε τον τίτλο ως νικητής του μεταξύ τους αγώνα.
Η διακύμανση του σκορ και οι συνθέσεις των δυο ομάδων κατά τον αποφασιστικό αγώνα ήταν:
Μετανάστευση στον Καναδά
thumb|upright=1.4|Χώρα γεννήσεως μεταναστών και προσωρινών κατοίκων στον [[Καναδάς|Καναδά κατά την απογραφή του 2001]] Η μετανάστευση στον Καναδά είναι η διαδικασία με την οποία άτομα μετακινούνται στον Καναδά με σκοπό τη διαμονή τους εκεί—και όπου η πλειοψηφία στη συνέχεια αποκτάει καναδική ιθαγένεια. Από το 2019, ο Καναδάς έχει τον 8ο μεγαλύτερο πληθυσμό μεταναστών στον κόσμο, καθώς οι ξένοι-γεννημένοι αποτελούν περίπου το ένα πέμπτο (21% το 2019) του πληθυσμού του Καναδά—έναν από τους υψηλότερους δείκτες για τις εκβιομηχανισμένες δυτικές χώρες.
Στην ισχύουσα καναδική νομοθεσία, οι μετανάστες διακρίνονται σε τέσσερεις κατηγορίες: Μετά τη συνομοσπονδία του Καναδά το 1867, η μετανάστευση διαδραμάτισε αναπόσπαστο ρόλο στην ανάπτυξη τεράστιων εκτάσεων. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, η καναδική κυβέρνηση χρηματοδοτούσε ενημερωτικές εκστρατείες και προσλήψεις για να ενθαρρύνει την εγκατάσταση σε αγροτικές περιοχές· ωστόσο, αυτό ήταν πρωτίστως προς τα άτομα ευρωπαϊκής και χριστιανικής καταγωγής, ενώ οι άλλοι—ιδίως οι Βουδιστές, οι Σιντοϊστές, οι Σιχιστές, οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι μετανάστες—καθώς και οι φτωχοί, οι άρρωστοι και τα άτομα με ειδικές ανάγκες, ήταν λιγότερο ευπρόσδεκτα. Μετά το 1947, κατά την περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο καναδικός νόμος και πολιτική εσωτερικής μετανάστευσης υπέστη σημαντικές αλλαγές, πιο αξιοσημείωτα με τον Νόμο Περί Μετανάστευσης του 1976, και τον ισχύοντα Νόμο Περί Προστασίας των Μεταναστών και Προσφύγων (IRPA) από το 2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία του Καναδά
Μιχάλης Λεκκός
Ο Μιχάλης (Λάλης) Λεκκός γεννήθηκε το 1905 στο Νέο Φάληρο. Οι γονείς του, Ιωάννης και Μαλαματένια ήταν Τσάκωνες εγκατεστημένοι στον Πειραιά και απέκτησαν πέντε παιδιά, κατά σειρά ηλικίας τον Γεώργιο, τον Θεόδωρο (Ρίκο), τον Παναγιώτη (Τάκη), τον Μιχάλη (Λάλη) και τον Κωνσταντίνο. Ο Λάλης ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από μικρός, διακρίθηκε στους γυμναστικούς αγώνες Αθηνών-Πειραιώς το 1920 ενώ πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο στην ανεπίσημη ομάδα Δρομεύς. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Πειραϊκή Ένωση αλλά έγινε γνωστός με τον Ολυμπιακό Πειραιώς του οποίου υπήρξε κορυφαίος ποδοσφαιριστής τα πρώτα χρόνια δράσης του συλλόγου αγωνιζόμενος στη θέση του δεξιού μέσου. Με την εξαίρεση ενός μικρού διαστήματος το 1926 όταν έπαιξε στον Εθνικό Πειραιώς και τιμωρήθηκε, αγωνίστηκε συνεχώς στον Ολυμπιακό από το 1925 ως το 1933. Το 1932 έγινε ο πρώτος ιστορικά παίκτης του Ολυμπιακού εκτός των Ανδριανόπουλων που εμφανίστηκε ως αρχηγός της ομάδας. Αγωνίστηκε επανειλημμένως στην Μικτή Πειραιώς και έγινε 5 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδας.Το 1933 μετακόμισε στην Κύπρο ως παίκτης και προπονητής στην ΕΠΑ Λάρνακας (σε μία περίοδο που μετακινήθηκαν και άλλοι παίκτες από Ελλάδα όπως οι Πιερράκος, Υποφάντης, Γαβαλάς, Μάλλιος-Γκάλιτς, κλπ). Με την ΕΠΑ Λάρνακας συμμετείχε στο πρώτο κυπριακό πρωτάθλημα 1934-35. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα διετέλεσε μεταξύ άλλων προπονητής σε Ελλάδα Μοσχάτου (1944), Θησέα Πειραιώς (1949), Πανναυπλιακό (1950) και Προοδευτική (1953). Πέθανε στο Νέο Φάληρο τον Οκτώβριο του 1993 και ετάφη στο Νεκροταφείο της Ανάστασης, στον Πειραιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Ήρωες με πυτζάμες
Ήρωες με πυτζάμες (αγγ. PJ Masks) είναι ο τίτλος βρετανο-γαλλικής τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων. Η σειρά βασίζεται στην γαλλική σειρά βιβλίων Les Pyjamasques από τον Romuald Racioppo. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στο Disney Junior στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 18 Σεπτεμβρίου 2015. Στην Ελλάδα επίσης μεταδόθηκε από την Disney Junior. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2017 η σειρά ξεκίνησε να μεταδίδεται απ' το Star Channel.
Πλοκή
Κατά την ημέρα είναι τρία κανονικά παιδιά 6 ετών, ο Κόνορ, ο Γκρεγκ κι η Αμάγια, τα οποία είναι γείτονες και συμμαθητές. Μόλις όμως δύσει ο Ήλιος και πέσει η νύχτα, μεταμορφώνονται σε 3 υπερήρωες με πυτζάμες, ο 1ος στον Cat boy, ο 2ος στον Gekko και η 3η στην Owlette και βγαίνουν να καταπολεμήσουν την εγκληματικότητα. Για τις μετακινήσεις τους οι 3 αυτοί υπερήρωες χρησιμοποιούν ανάλογα με την περίσταση, το γατοκίνητο, το κουκουβοπλάνο και το Γκέκο Μομπίλ. Το 1ο είναι ένα αυτοκινητάκι, το 2ο ένα αεροπλανάκι και το 3ο είναι αμφίβιο δηλαδή μπορεί να κυκλοφορεί και στο νερό και στην ξηρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές‎ Κατηγορία:Παιδικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney Junior
Άγιος Αμβρόσιος Κερύνειας
Ο Άγιος Αμβρόσιος είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Αμβρόσιος βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, 24 χιλιόμετρα ανατολικά της Κερύνειας. Στα ανατολικά συνορεύει με την Καλογραία, στα νοτιοανατολικά με την Τρυπημένη, στα νότια με τον Άγιο Χαρίτονα, στα νοτιοδυτικά με τον Κορνόκηπο, στα δυτικά με την Τράπεζα Κερύνειας και την Κλεπίνη και στα ανατολικά, νότια και δυτικά με την Χάρτζια. Το βόρειο τμήμα της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Ονομασία
Το χωριό πήρε την ονομασία του από τον Άγιο Αμβρόσιο της Κύπρου,  στον οποίο ήταν αφιερωμένη η εκκλησία του χωριού, η οποία κατασκευάστηκε το 1910. Σήμερα η εκκλησία έχει μετατραπεί σε τζαμί. Ο Άγιος Αμβρόσιος της Κύπρου δεν είναι ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων, επίσκοπος Μιλάνου. Επειδή ο δεύτερος ήταν πιο γνωστός, λόγω άγνοιας και σύγχυσης, οι κάτοικοι του χωριού τιμούσαν (έως το 1974) τον Άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων και όχι τον Άγιο Αμβρόσιο της Κύπρου.
Ιστορία
Την περίοδο του Τρωικού Πολέμου Έλληνες από την Αρκαδία έφτασαν στην Κύπρο και ίδρυσαν μια μεγάλη πολιτεία, την Μακαρία. Η Μακαρία διατηρήθηκε ως το τέλος της βυζαντινής αυτοκρατορίας και καταστράφηκε από τις αραβικές επιδρομές. Ακολούθως, τον 10ο μ.Χ. αιώνα, στα θέση της Μακαρίας οικοδομήθηκαν τα χωριά Άγιος Αμβρόσιος, Καλογραία, Χάρτζια και Μελανήσοικον.
Πληθυσμός
Πριν το 1974, ο Άγιος Αμβρόσιος κατοικείτο μόνο από Ελληνοκύπριους. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974, οι κάτοικοι του διέφυγαν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Διασκορπίστηκαν σε πολλές περιοχές του νησιού που ελέγχονταν από την Κυπριακή Δημοκρατία, κυρίως σε Λευκωσία και Λεμεσό. Στον Άγιο Αμβρόσιο εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι από το νότιο μέρος της Κύπρου, οι οποίοι προέρχονταν κυρίως από τον Άγιο Νικόλαο Πάφου. Κάποιοι άλλοι προέρχονταν από το Κιδάσι και τον Μάρωνα και μερικοί από τη Λεμεσό. Επιπλέον, στο χωριό μεταφέρθηκαν έποικοι από την Τουρκία. Το χωριό μετονομάστηκε σε Εσέντεπε το 1975. Με το ίδιο όνομα αποκαλούσαν, από το 1958, οι Τουρκοκύπριοι το χωριό Άγιος Νικόλαος Πάφου και για αυτό μετονόμασαν τον νέο χώρο διαμονής τους με την ίδια ονομασία.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Παντάγκα
δεξιά|μικρογραφία|Παντάγκα Το Παντάγκα (λετονικά: Pantāga) είναι παραδοσιακό λετονικό πιάτο, που περιέχει αυγά και μπαχαρικά. Αυτό συμβολικά αντιπροσωπεύει τον ήλιο και συχνά παρασκευάζεται το Πάσχα. Συχνά ψήνεται σε ανοικτή φλόγα σε υπαίθριο τζάκι ή φωτιά, συνήθως σε ένα κυκλικό τηγάνι μακριού στελέχους χυτοσίδηρου. Τα ασπράδια και οι κρόκοι χτυπούνται σε ένα τηγάνι με μπαχαρικά, παράγοντας μια μορφή ομελέτας. Ωστόσο, η τοποθέτησή του σε φούρνο μικροκυμάτων είναι επίσης συνηθισμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το αβγό Κατηγορία:Λετονία-επέκταση Κατηγορία:Λετονική κουζίνα
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2020
Παρατίθενται παράκατω σημαντικά γεγονότα απ' όλο τον κόσμο που συνέβησαν το μήνα Σεπτέμβριο του 2020, συνοδευόμενα από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
8 Σεπτεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
9 Σεπτεμβρίου
Καταστροφές και ατυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
11 Σεπτεμβρίου
Πολιτική και εκλογές
22 Σεπτεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
30 Σεπτεμβρίου
09
Ο καλόγερος (μυθιστόρημα)
Ο καλόγερος (αγγλικός τίτλος: The Monk) είναι γοτθικό μυθιστόρημα του Μάθιου Γκρέγκορι Λιούις που δημοσιεύτηκε το 1796. Το μυθιστόρημα αναφέρεται στην τραγική πτώση ενός αρχικά ενάρετου και σεβάσμιου μοναχού στην Ισπανία του 17ου αιώνα. Η περίπλοκη και σκανδαλώδης πλοκή του το έχει καταστήσει ένα από τα εμβληματικά γοτθικά μυθιστορήματα της εποχής του.
Ο Μάθιου Γκρέγκορι Λιούις έγραψε αυτό το μυθιστόρημα σε δέκα εβδομάδες σε ηλικία 19 ετών, όταν υπηρετούσε ως ακόλουθος της βρετανικής πρεσβείας στη Χάγη. Λόγω των εξαιρετικά ανατρεπτικών θεμάτων που προσεγγίζει (λαγνεία, βιασμός, αιμομιξία, μητροκτονία, μαύρη μαγεία...) και της καταγγελίας της υποκρισίας της Καθολικής Εκκλησίας, το μυθιστόρημα θεωρήθηκε ανήθικο και λογοκρίθηκε στην εποχή του. Παρ' όλα αυτά, παρέμεινε δημοφιλές σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, επηρέασε σημαντικά τους μεταγενέστερους συγγραφείς γοτθικής μυθοπλασίας και τρόμου και διασκευάστηκε για τη θεατρική σκηνή και την οθόνη.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα έχει δύο βασικές πλοκές. Η πρώτη αφορά την ιστορία του μοναχού Αμπρόζιο και τις σχέσεις του με τη μεταμφιεσμένη δαίμονα Ματθίλδη και την ενάρετη κοπέλα Αντωνία. Η υποπλοκή ακολουθεί το ειδύλλιο του Ρέιμοντ και της μοναχής Αγνής. Οι ιστορίες εναλλάσσονται μεταξύ των κεφαλαίων αυξάνοντας την αίσθηση της αγωνίας. Ενδιάμεσα, περιλαμβάνονται εγκιβωτισμένες διηγήσεις προσώπων που αφηγούνται τις ιστορίες τους, ξεφεύγοντας λίγο από την κύρια πλοκή, κάτι ενισχύει τη γοτθική ατμόσφαιρα του βιβλίου.
Αμπρόζιο, ο καλόγερος
Ο Αμπρόζιο εγκαταλείφθηκε βρέφος σε ένα αβαείο στη Μαδρίτη και ανατράφηκε από τους μοναχούς. Έγινε μοναχός και τώρα, σε ηλικία περίπου 30 ετών, είναι ηγούμενος του μοναστικού τάγματος των Καπουτσίνων της Μαδρίτης και είναι επίσης ένας φημισμένος χαρισματικός ιεροκήρυκας με πλήθη να συρρέουν στα κηρύγματά του. Όλοι τον θαυμάζουν για την εξαιρετική του αυστηρότητα και την απόλυτη αρετή του και αυτός είναι σίγουρος ότι είναι ασφαλής από κάθε πειρασμό. Μια όμορφη και ενάρετη νεαρή, η Αντωνία, πηγαίνει στην εκκλησία να τον ακούσει και συναντά τον νεαρό ευγενή δον Λορέντζο ντε Μεδίνα, ο οποίος την ερωτεύεται.
Ο πιο στενός φίλος του Αμπρόζιο μεταξύ των μοναχών, ο νεαρός Ροζάριο, του αποκαλύπτει ότι είναι γυναίκα που ονομάζεται Ματθίλδη, η οποία λόγω του έρωτά της γι'αυτόν μεταμφιέστηκε για να βρίσκεται κοντά του. Καθώς έκοβε ένα τριαντάφυλλο, ο Αμβρόζιο δαγκώνεται από ένα φίδι και αρρωσταίνει θανάσιμα. Η Ματθίλδη τον φροντίζει. Όταν αναρρώνει, του αποκαλύπτει ότι ρούφηξε το δηλητήριο από την πληγή του και τώρα πεθαίνει η ίδια. Λίγο πριν πεθάνει, η Ματθίλδη τον παρασύρει να κάνει έρωτα μαζί της και εκείνος γνωρίζει για πρώτη φορά τα σαρκικά πάθη. Στη συνέχεια, η Ματθίλδη κάνει μια τελετουργία που τη θεραπεύει από το δηλητήριο. Αυτή και ο Αμπρόζιο συνεχίζουν να είναι κρυφοί εραστές, αλλά ο καλόγερος σύντομα τη βαριέται.
Ο Αμβρόζιο συναντά την Αντωνία, αρχίζει να την ποθεί και επισκέπτεται συχνά τη μητέρα της Ελβίρα, ελπίζοντας να αποπλανήσει την αγνή κοπέλα. Στο μεταξύ, ο Λορέντζο προσπαθεί να εξασφαλίσει την άδεια της οικογένειάς του για τον γάμο του με την Αντωνία. Η Ματθίλδη λέει στον Αμπρόζιο ότι μπορεί να τον βοηθήσει να αποκτήσει την Αντωνία, με τον ίδιο τρόπο που θεραπεύτηκε η ίδια από το δηλητήριο: τη μαγεία. Ο Αμπρόζιο αρχικά τρομοκρατείται, αλλά συμφωνεί. Η Ματθίλδη καλεί τον Διάβολο, που τους δίνει ένα μαγικό κλαδί μυρτιάς, μ'αυτό ο Αμπρόζιο θα μπορεί να ανοίξει οποιαδήποτε πόρτα και να βιάσει την Αντωνία χωρίς αυτή να το αντιληφθεί. Ο Αμπρόζιο χρησιμοποιεί το μαγικό κλαδί και μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα της κοπέλας, είναι έτοιμος να τη βιάσει όταν εμφανίζεται η μητέρα της και τον αποτρέπει. Πανικόβλητος ο καλόγερος δολοφονεί την Ελβίρα για να προστατεύσει τη φήμη του και τρέπεται σε φυγή.
Η Αντωνία τρομοκρατείται από τον θάνατο της μητέρας της και λιποθυμά αφού βλέπει το φάντασμά της, ο Αμπρόζιο καλείται να βοηθήσει. Η Ματθίλδη τον βοηθά να αποκτήσει ένα μαγικό φίλτρο που θα ρίξει την Αντωνία σε κώμα σαν θάνατο. Ο καλόγερος της το χορηγεί και η Αντωνία φαίνεται να πεθαίνει. Την παίρνει στην κρύπτη κάτω από το μοναστήρι, όπου, όταν η κοπέλα συνέρχεται, τη βιάζει. Η Ματθίλδη φθάνει για να τον προειδοποιήσει ότι το μοναστήρι καίγεται λόγω ταραχών (που προκλήθηκαν από τα γεγονότα της ιστορίας του Ρεϋμόν και της Αγνής). Η Αντωνία επιχειρεί να δραπετεύσει και ο Αμπρόζιο τη δολοφονεί.
Ο Αμπρόζιο και η Ματθίλδη οδηγούνται ενώπιον της Ιεράς Εξέτασης. Η Ματθίλδη ομολογεί την ενοχή της και καταδικάζεται σε θάνατο στην πυρά αλλά πριν εκτελεστεί, ο Διάβολος την ελευθερώνει. Ο Αμπρόζιο επιμένει στην αθωότητά του και τον βασανίζουν. Τον επισκέπτεται η Ματθίλδη και του προτείνει να σωθεί αφού παραδώσει την ψυχή του στον Διάβολο. Μετά από πολλή αντίσταση, ο καλόγερος υπογράφει το συμβόλαιο και ο Εωσφόρος τον βγάζει από το κελί και τον μεταφέρει στην έρημο. Εκεί, τον ενημερώνει ότι η Ελβίρα ήταν η μητέρα του και η Αντωνία αδερφή του, προσθέτοντας στα εγκλήματά του το αμάρτημα της αιμομιξίας. Του λέει ακόμη ότι υπέγραψε τη συμφωνία λίγες στιγμές πριν του δοθεί χάρη. Ο Εωσφόρος αποκαλύπτει ότι ήταν από καιρό το σχέδιό του να κερδίσει την ψυχή του και η Ματθίλδη ήταν ένας δαίμονας που τον βοηθούσε. Τέλος, ο Διάβολος τον ρίχνει από ύψος σε κοφτερά βράχια, ο καλόγερος υποφέρει για έξι ημέρες καθώς τον κατασπαράζουν τα όρνια πριν πεθάνει μόνος και καταραμένος για την αιωνιότητα.
Ρεϋμόν και Αγνή
Η αδερφή του Λορέντζο, η Αγνή, είναι μοναχή στο κοντινό αβαείο και έχει ρομαντική σχέση με τον Ρεϋμόν ντε λας Κιστέρνας, γιο ενός μαρκήσιου. Την ώρα της εξομολόγησης, από την Αγνή πέφτει ένα σημείωμα, ο εξομολόγος Αμπρόζιο το διαβάζει και μαθαίνει ότι είναι έγκυος από τη σχέση της με τον Ρεϋμόν και κανονίζουν να δραπετεύσει. Ο Αμπρόζιο, ασυγκίνητος στις ικεσίες της, την παραδίδει στην ηγουμένη του αβαείου της για να τιμωρηθεί.
Ο Λορέντζο ανακαλύπτει τη σχέση του Ρεϋμόν με την αδερφή του και του ζητά εξηγήσεις, αυτός αφηγείται τη μακρά ιστορία τους: ταξίδευε στη Γερμανία όταν παραλίγο να σκοτωθεί από ληστές. Τους απέφυγε και έσωσε μια βαρόνη που ταξίδευε επίσης. Επισκεπτόμενος τη βαρόνη στη συνέχεια, ερωτεύτηκε την ανιψιά της Αγνή. Ωστόσο, η βαρόνη τον ερωτεύθηκε και όταν εκείνος αρνήθηκε τις προτάσεις της, αυτή κανόνισε να στείλει την Αγνή σε μοναστήρι. Ο Ρεϋμόν και η Αγνή κανόνισαν να το σκάσουν πριν η θεία της τη στείλει στο μοναστήρι. Η Αγνή σχεδίαζε να ντυθεί ως η Ματοβαμμένη καλόγρια, ένα φάντασμα που στοίχειωνε το κάστρο και εμφανιζόταν μια φορά τον χρόνο τα μεσάνυχτα αλλά ο Ρεϋμόν έφυγε κατά λάθος με το πραγματικό φάντασμα. Όταν ο Ρεϋμόν συνήλθε από το σοκ, βρήκε την Αγνή στο μοναστήρι και, μεταμφιεσμένος σε κηπουρό, η σχέση τους ολοκληρώθηκε. Όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος, η Αγνή τον παρακάλεσε να τη βοηθήσει να δραπετεύσει.
Ο Λορέντζο συμφωνεί να τον βοηθήσει να τη βγάλουν από το μοναστήρι. Αποκτά μια παπική εντολή που την απαλλάσσει από τους όρκους της ως καλόγρια ώστε να παντρευτεί τον Ρεϋμόν. Ωστόσο, όταν τη δείχνει στην ηγουμένη, εκείνη του λέει ότι η Αγνή πέθανε λίγες μέρες πριν. Ο Λορέντζο δεν την πιστεύει, αλλά μετά από δύο μήνες δεν υπάρχουν νέα. Ο Ρεϋμόν αρρωσταίνει από τη θλίψη του. Τελικά, προσπαθώντας να βρει την Αγνή, ο υπηρέτης του Ρεϋμόν μεταμφιέζεται σε ζητιάνο και πηγαίνει στο μοναστήρι, όπου η μοναχή Ούρσουλα του δίνει κρυφά ένα σημείωμα που γράφει να συλλάβουν την ηγουμένη για τον φόνο της Αγνής.
Η Βιργινία επισκέπτεται τον Λορέντζο καθώς αναρρώνει από τη θλίψη του για τον χαμό της Αντωνίας και οι δυο τους έρχονται πιο κοντά. Η Αγνή αφηγείται την φρικτή εμπειρία της στο μπουντρούμι. Η Αγνή και ο Ρεϋμόν παντρεύονται και το ζευγάρι φεύγει από τη Μαδρίτη για το κάστρο τους, συνοδευόμενοι από τον Λορέντζο και τη Βιργινία, οι οποίοι επίσης παντρεύονται τελικά.
Επιρροή
Τα ελιξίρια του διαβόλου (1815) του Ε. Τ. Α. Χόφμαν βασίζεται στη βασική ιδέα του Καλόγερου και αντλεί σε μεγάλο βαθμό από τα θέματα της διαφθοράς ενός μοναχού αγνώστου καταγωγής, ο οποίος φημίζεται για τα κηρύγματά του, τη συμμετοχή του σε μια αιμομικτική υπόθεση και στον πειρασμό από τον διάβολο. Το έργο του Λιούις αναφέρεται σε ένα σημείο από έναν χαρακτήρα, ο οποίος λέει ότι το έχει διαβάσει.
Το 1931, ο Αντονέν Αρτώ δημοσίευσε μια πολύ προσωπική μετάφραση του έργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γοτθικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα τρόμου Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μάρτζορι Χουσεπιάν Ντόμπκιν
Η Μάρτζορι Χουσεπιάν Ντόμπκιν (21 Νοεμβρίου 1922 - 8 Φεβρουαρίου 2013) ήταν αρμενιοαμερικανίδα συγγραφέας. Ήταν συγγραφέας και καθηγήτρια αγγλικών στο κολλέγιο Μπάρναρντ (συνδεδεμένο με το πανεπιστήμιο Κολούμπια) στη Νέα Υόρκη. Έχει γράψει το μυθιστόρημα A Houseful of Love (μπεστσέλερ των Τάιμς της Νέας Υόρκης και της New York Herald Tribune ), καθώς και το βιβλίο ιστορικού περιεχομένου Σμύρνη 1922: Η καταστροφή μιας πόλης ("Smyrna 1922: The Destruction of a City").
Η Χουσεπιάν Ντόμπκιν γεννήθηκε το 1922, κόρη του δρ. Μοσές Χουσεπιάν και της συζύγου του Μακρουχί. Ήταν κόρη Αρμενίων μεταναστών στην Νέα Υόρκη, γεννημένη δυόμισι μήνες μετά τον θάνατο του παππού της κατά την καταστροφή της Σμύρνης. Η γιαγιά της έγυνε πρόσφυγας. Είχε έναν νεότερο αδελφό, τον νευροχειρουργό Έντγκαρ Χουσεπιάν. Σπούδασε στο κολλέγιο Μπαρνάρντ και δίδαξε λογοτεχνία και γραφή από το 1957 έως το 1993, ενώ ήταν συνδεδεμένη πρύτανης σπουδών στο Μπάρναρντ από το 1976 έως το 1993. Δίδαξε σε πολλούς φοιτητές, συμπεριλαμβανομένης της συγγραφέως Μάργκαρετ Σεζέρ-Τόμπσον.
Είναι παραλήπτης του βραβείου Ανανία Σιρακάτσι της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Αρμενίας, καθώς και ενός επίτιμου διδακτορικού από το κολλέγιο Ουίλσον. μικρογραφία|Το ημερολόγιο της [[Αναΐς Νιν, υπογεγραμμένο από την Νιν και απεσταλμένο στη Μάρτζορι]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Σορμπ
Το Σορμπ (γαλλικά: Sorbs, οξιτανικά: Sòrbs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σορμπιέν (γαλλικά: Sorbiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
16 Νοεμβρίου
15 Νοεμβρίου | 16 Νοεμβρίου | 17 Νοεμβρίου
Η 16η Νοεμβρίου είναι η 320ή ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (321η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 45 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Έντσαρντ Β΄ της Ανατολικής Φρισίας
Ο Έντσαρντ Β΄, γερμ.: Edzard II von Ostfriesland (24 Ιουνίου 1532, στο Γκρέετσηλ – 1 Μαρτίου 1599, στην Άουριχ) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Ήταν γιος του Έννο Β΄ κόμη της Ανατολικής Frisia και της Άννας, κόρης του Ιωάννη Ε΄ κόμη του Όλντενμπουργκ.
Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του ήρθε σε σύγκρουση με την πόλη Έμντεν. Ο Έντσαρντ Β΄ ήταν ένας πιστός Λουθηρανός, ενώ η πόλη Έμντεν ήταν κυρίως Καλβινιστική. Το 1595 το Έμντεν εξεγέρθηκε και, μετά από μεσολάβηση της Καλβινιστικής Ολλανδικής Δημοκρατίας, ο Έντσαρντ αναγκάστηκε να αποδεχθεί έναν μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας για το Έμντεν.
Βιογραφία
Ο Έντσαρντ Β΄, νυμφευμένος με την κόρη του βασιλιά της Σουηδίας, είχε μία διαμάχη με την αυταρχική μητέρα του, Άννα. Αυτή καταστρατήγησε το δικαίωμά του ως πρωτότοκου, σε μία προσπάθεια να περιορίσει την επιρροή της Σουηδικής βασιλικής οικογένειας. Νομοθέτησε ότι ο Έντσαρντ θα πρέπει να κυβερνήσει την Ανατολική Φρισία από κοινού με τα μικρότερα αδέλφια του Ιωάννη Β΄ και Χριστόφορο. Όταν ο τελευταίος απεβίωσε νωρίς, ο Έντσαρντ Β΄ αντιμετώπισε έναν ισχυρό και σχεδόν μισητό ανταγωνισμό από τον αδελφό του Ιωάννη Β΄. Η διαμάχη εξουσίας μεταξύ των δύο παρέλυε όλο και περισσότερο τη διακυβέρνησή τους. Όταν ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε το 1591, ο Έντσαρντ Β΄ έγινε ο μόνος κυβερνήτης, αλλά η εξουσία του είχε πληγεί σοβαρά από την παρατεταμένη σύγκρουση.
Κατόπιν αιτήματος της Συνέλευσης των ευγενών, ο Έντσαρντ Β΄ ίδρυσε την Υψηλή Αυλή του στο Άουριχ το 1593.
Το 1595 η πόλη του Έμντεν εξεγέρθηκε. Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης του Έμντεν, η οικογένεια Σίρκσενα εκδιώχθηκε από τον Έμντεν. Υπό την πίεση της Γενικής Συνέλευσης των ευγενών των Κάτω Χωρών, ο Έντσαρντ Β΄ υπέγραψε στις 5 Ιουλίου 1595 τη συνθήκη του Ντέλφσελ, η οποία έδωσε στον Έμντεν έναν μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας.