cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο του Νεπάλ
Γεωγραφία
Οι πεδιάδες Μαντέσι που συνορεύουν με την Ινδία είναι μέρος του βόρειου χείλους της ινδογκανγκετικής πεδιάδας. Δημιουργήθηκαν και τροφοδοτούνται από τρεις μεγάλους ποταμούς: τον ποταμό Κόσι, τον ποταμό Ναραγιάνι (ποταμός Γκάντακ της Ινδίας) και τον ποταμό Καρνάλι. Η συγκεκριμένη περιοχή διαθέτει ζεστό και υγρό κλίμα.
Η λοφώδης ζώνη (Παχάντ) καταλήγει στα βουνά και κυμαίνεται από τα 1.000 έως τα 4.000 μέτρα (3.300-13.125 ft) σε υψόμετρο. Στην περιοχή κυριαρχούν δύο χαμηλές οροσειρές, οι Μαχαμπαράτ Λεκ και η Οροσειρά Σιβαλίκ (επίσης οροσειρά Κούρια). Η λοφώδης ζώνη περιλαμβάνει την κοιλάδα του Κατμαντού, την πιο γόνιμη και αστικοποιημένη περιοχή της χώρας. Σε αντίθεση με τις κοιλάδες Μπίτρι Ταράι Ουπτιάκα, τα υψόμετρα άνω των 2.500 μέτρων (8.200 πόδια) είναι αραιοκατοικημένα.
Η ορεινή ζώνη περιέχει την υψηλότερη περιοχή στον κόσμο. Το υψηλότερο βουνό του κόσμου, το Όρος Έβερεστ (Σαγκαρμάθα στα Νεπαλικά) στα 8.850 μέτρα (29.035 πόδια) βρίσκεται στα σύνορα με την Κίνα. Οκτώ ακόμη από τα δέκα υψηλότερα βουνά στον κόσμο βρίσκονται στο Νεπάλ: το Λότσε, το Μακάλου, το Τσο Ογιού, το Κανγκτσενγιούνγκα, το Νταουλαγκίρι, η Ανναπούρνα και το Μανασλού. Η αποδάσωση αποτελεί σημαντικό πρόβλημα σε όλες τις ορεινές περιοχές, με αποτέλεσμα την διάβρωση και την υποβάθμιση των οικοσυστημάτων.
Το Νεπάλ διαθέτει πέντε κλιματικές ζώνες, οι οποίες αντιστοιχούν σε μεγάλο βαθμό σε διαφορετικά υψόμετρα. Οι τροπικές και υποτροπικές ζώνες βρίσκονται κάτω από 1.200 μέτρα (3.940 πόδια), η εύκρατη ζώνη από τα 1.200 έως 2.400 μέτρα (3.900-7.875 πόδια), η ψυχρή ζώνη από τα 2.400 έως τα 3.600 μέτρα (7.875-11.800 πόδια), η υποαρκτική ζώνη 3.600 έως 4.400 μέτρα ( 11,800-14,400 ft) και η αρκτική ζώνη πάνω από τα 4.400 μέτρα (14.400 πόδια). Το Νεπάλ βιώνει πέντε εποχές: το καλοκαίρι, τους μουσώνες, το φθινόπωρο, τον χειμώνα και την άνοιξη. Τα Ιμαλάια εμποδίζουν τους χειμωνιάτικους ανέμους από την Κεντρική Ασία τον χειμώνα και αποτελούν το βόρειο όριο των μοντέλων ανέμου των μουσώνων.
Ζώνες, Περιφέρειες, Αναπτυξιακές Περιοχές
Το Νεπάλ χωρίστηκε σε 14 ζώνες και 75 περιφέρειες, συγκεντρωμένες σε 5 αναπτυξιακές περιοχές. Σε κάθε περιοχή ήταν επικεφαλής αξιωματούχος, υπεύθυνος για την διατήρηση του νόμου και της τάξης και για τον συντονισμό του έργου των τοπικών υπηρεσιών των διαφόρων υπουργείων. Οι 14 ζώνες είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλειο του Νεπάλ Κατηγορία:Πρώην βασίλεια Κατηγορία:Υπερδυνάμεις
Ευδοκία Κομνηνή του Μονπελιέ
Η Ευδοκία Κομνηνή (π. 1160 – π. 1203) ήταν μικρανιψιά του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ισαακίου –γιου του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων– από τη δεύτερη σύζυγό του Ειρήνη Διπλοσυναδινή. Την αναφέρουν μόνο Δυτικές πηγές.
Το 1174 ο Μανουήλ Α΄ την έστειλε στην Προβηγκία για να μνηστευτεί με ένα τέκνο του Ραμόν Μπερενγέρ Δ΄ κόμη της Βαρκελώνης και της Πετρονίλας των Χιμένεθ, βασίλισσας της Αραγονίας. Σύμφωνα με την όχι αξιόπιστη αφήγηση ενός τροβαδούρου, επρόκειτο να παντρευτεί τον Αλφόνσο Β΄ της Αραγωνίας· σύμφωνα με τα Χρονικά της Πίζας θα παντρευόταν τον νεότερο αδελφό του Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Γ΄ κόμη της Προβηγκίας. Ο σκοπός ήταν μία συμμαχία της Αραγωνίας-Προβηγκίας με τον Μανουήλ Α΄, που θα εξισορροπούσε την επιρροή του Φρειδερίκου Α΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας. Ο Φρειδερίκος Α΄ όμως, ως επικυρίαρχος (liege) του κόμη της Προβηγκίας, απέρριψε τον γάμο και πρότεινε τον Γουλιέλμο Η΄ κύριο του Μονπελιέ.
Αυτά έγιναν έως το 1179. Τελικά ο κόμης της Προβηγκίας απεβίωσε το 1181. Η Ευδοκία, μετά από πολλή αναποφασιστικότητα, παντρεύτηκε τελικά το 1180 τον Γουλιέλμο Η΄ κύριο του Μονπελιέ. Πρώτα του ζήτησε να υποσχεθεί ότι θα κληροδοτούσε την κυριότητα του Μονπελιέ στο πρώτο τους παιδί· όλοι οι άνδρες της πόλης επίσης ορκίστηκαν σε αυτό. Οι σύγχρονοί της τροβαδούροι Φολκέ ντε Μαρσελέν και Γκιρώ ντε Μπορνύλ την περιγράφουν ως αυτοκράτειρα και κόρη (αντί μικρανιψιά) του Μανουήλ Α΄, κάτι που προκάλεσε σύγχυση σε μελετητές. Ο χρονικογράφος Γκιγιώμ ντε Πυλωράνς την αναφέρει ανιψιά του Μανουήλ Α΄.
Το 1182 γεννήθηκε η κόρη τους Μαρία του Μονπελιέ. Το 1187 ο σύζυγός της τη χώρισε. Σύμφωνα με τις Βιογραφίες των τροβαδούρων, επειδή ενθάρρυνε τις φιλοφρονήσεις του Φολκέ ντε Μαρσελέν· σύμφωνα όμως με πιο αξιόπιστα έγγραφα, επειδή ήθελε άρρενα απόγονο. Η Ευδοκία αναγκάστηκε να γίνει μοναχή στην πόλη Ανιάνα, σε μονή Βενεδικτίνων. Απεβίωσε λίγο πριν τον τρίτο γάμο της κόρης της με τον Πέτρο Β΄ της Αραγονίας.
Οικογένεια
Το 1180 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Η΄ κύριο του Μονπελιέ και κόρη τους ήταν η:
Αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Σπέτσαι (φρεγάτα)
Η ελληνική φρεγάτα Σπέτσαι (F-453) είναι το δεύτερο πλοίο της ελληνικής κλάσης φρεγατών "Ύδρα". Βασίζεται στην κλάση φρεγατών Μπλομ + Φος ΜΕΚΟ 200 και ναυπηγήθηκε στα Ελληνικά Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά. Είναι το πέμπτο πλοίο του πολεμικού Ναυτικού που ονομάστηκε από το νησί των Σπετσών. Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς επιχειρήσεις όπως η "Διαρκής Ελευθερία". Είναι σε ενεργή υπηρεσία από τις 24 Οκτωβρίου 1996, ενώ η κατασκευή της ξεκίνησε στις 11 Αυγούστου 1992.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1966
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1966 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 7-11 Σεπτεμβρίου του έτους και πρωταθλητής σύλλογος ανακηρύχθηκε ο Ολυμπιακός.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1966 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1967
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1967 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 19-24 Σεπτεμβρίου του έτους και πρωταθλητής σύλλογος ανακηρύχθηκε ο Ολυμπιακός.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1968
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1968 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο τον μήνα Σεπτέμβριο του έτους, με την βαθμολογία των συλλόγων να μην προσμετράται για 1η φορά στο σύνολο των βαθμολογιών των πανελληνίων αγώνων κολύμβησης και πρωταθλητής σύλλογος ανακηρύχθηκε ο Ναυτικός Όμιλος Καλαμακίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1968 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1969
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1969 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 23-24 Αυγούστου του έτους και πρωταθλητής σύλλογος ανακηρύχθηκε ο Παναθηναϊκός Α.Ο..
Κάτοχοι μεταλλίων
1967 | 1968 | 1969 | 1970 | 1971
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1969 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα
Στίβεν Μπρέγιερ
Ο Στίβεν Τζέραλντ Μπρέγιερ (αγγλικά: Stephen Gerald Breyer, 15 Αυγούστου 1938), είναι Αμερικανός δικαστικός, ακαδημαϊκός, νομικός και συγγραφέας, που υπηρέτησε ως Ανώτατος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Αύγουστο του 1994 έως τον Ιούνιο του 2022. Είχε προταθεί από τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον στις 17 Μαΐου 1994 προκειμένου να αντικαταστήσει τον δικαστή Χάρι Μπλάκμαν. Ο Μπρέγιερ θεωρείτο "φιλελεύθερος" δικαστής.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Αρχιδικαστής του ομοσπονδιακού Εφετείου των Ηνωμένων Πολιτειών της 1ης περιφέρειας, από το 1990 έως το 1994, και ως Δικαστής του ιδίου Εφετείου από το 1980 έως το 1994. Προτού διοριστεί ως δικαστής, ο Μπρέγιερ διατέλεσε και ειδικός βοηθός του Αναπληρωτή Γενικού Εισαγγελέα των ΗΠΑ και βοηθός στην ειδική εισαγγελία για τη διευρεύνηση του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ το 1973.
Επιπλέον, διατέλεσε καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ από το 1967 έως το 1980. Έχει ειδίκευση στο διοικητικό δίκαιο.
Στις 26 Ιανουαρίου 2022, ο Μπρέγιερ ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να παραιτηθεί και να συνταξιοδοτηθεί από την έδρα του στο Ανώτατο Δικαστήριο, επισήμως στις 28 Ιανουαρίου 2022. Στις 29 Ιουνίου 2022, ο Μπρέγιερ έστειλε επιστολή παραίτησης και συνταξιοδότησης στον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, η οποία θα τέθηκε σε ισχύ στις 30 Ιουνίου 2022.
Βιογραφία
Ο Στίβεν Μπρέγιερ γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1938 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, όπου και μεγάλωσε. Ο παππούς του ήταν εβραίος μετανάστης από τη Ρουμανία που εγκαταστάθηκε στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Το 1955 αποφοίτησε το Λύκειο "Lowell High School" στο Σαν Φρανσίσκο, και στη συνέχεια σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1959 με διάκριση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί δικαστές Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Δικαστικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1978)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το έτος 1978 συνολικά 11 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν για πρώτη φορά τραγούδι τους στην κορυφή του καταλόγου επιτυχιών. Πρόκειται για τους: Player, Ιβόν Έλιμαν, Ντενίς Γουίλιαμς, Τζον Τραβόλτα, The Commodores, A Taste of Honey, Exile, Νικ Γκίλντερ, Αν Μάρεϊ, Ντόνα Σάμερ και Chic.
Ο Τζον Μάθις έχοντας ήδη τραγούδι στην κορυφή πριν δημιουργηθεί ο κατάλογος Hot 100, πέτυχε το πρώτο του νούμερο ένα τραγούδι και ως σόλο καλλιτέχνης. Οι Bee Gees και ο νεότερος αδερφός τους Άντι Γκιμπ ήταν οι μοναδικοί καλλιτέχνες ή συγκροτήματα που είχαν περισσότερα από ένα τραγούδια στην κορυφή, με τρία συνολικά. Ο Μπάρι Γκιμπ συνέγραψε τα επτά από τα τραγούδια που ήταν στο νούμερο ένα τη χρονιά αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1978
Άγιος Μάρκος (Άρτα)
Ο Άγιος Μάρκος είναι μνημείο μεταβυζαντινής περιόδου στην πόλη της Άρτας.
Δομή και τοποθεσία
Πρόκειται για μονόκλιτη ξυλόστεγη βασιλική, εξωτερικών διαστάσεων 5.75Χ10.60. Η αψίδα του ιερού της είναι ημιεξάγωνη. Είναι κτισμένη από μικρούς αργούς λίθους χωρίς πλήνθους. Στο εσωτερικό είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες διαταγμένες σε ζώνες: κάτω-κάτω ολόσωμοι άγιοι, στηθάρια με αγίους και πάνω-πάνω τα πάθη του Σωτήρος. Στο νάρθηκα υπάρχουν απεικονισμένοι ο Χριστός ο οποίος ευλογεί, η Παναγία δεξιοκρατούσα τον Ιησού παιδί, και ο Ιωάννης ο Πρόδομος φτερωτός. Πάνω από την αψίδα της εισόδου υπάρχει κόγχη στην οποία εικονίζεται ο Άγιος Μάρκος μέχρι τα γόνατα και κάτω από αυτόν διαβάζουμε την επιγραφή, Δέσησις του δούλου του θεού Ιωάννου.
Στον εξωτερικό τοίχο του ναού οι τοιχογραφίες έχουν φθαρεί σε μεγάλο βαθμό ώστε να φαίνονται μόνο οι βελονιές των σχεδίων τους. Πάνω από τη βόρεια είσοδο διαβάζουμε την επιγραφή,''Ηστορήθει ο θείος ούτος και πάνσεπτος ναός του αγίου ενδόξου πανευφήμου αποστόλου και ευαγγελιστού Μάρκου διά συνδρομής και δαπάνης των ευσεβών και ορθωδόξων Χριστηανών (sic) και ενορητών του αγίου οίκου τούτου αρχιερατεύοντος του πανιερωτάτου μητροπολίτυ Ναυπάκτου και Άρτης κυρίου[Μακαρίου εφημερεύο]οντος δε του ευλαβεστάτου εν ιερεύσιν παπά κυρ Στασινού του και συνδρομητού και επιστάτου αψπστ εν μηνί Ιουνίου ιε'(
Ο ναός του Αγίου Μάρκου βρίσκεται στην ανατολική είσοδο της πόλης της Άρτας, στην γωνία των οδών Κρυστάλλη και Αγίου Μάρκου, δίπλα από το τμήμα των τειχών της Αρχαίας Αμβρακίας. Το 1962 με υπουργική απόφαση ο ναός ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο.
Πηγές
Άγιος Μάρκος (Άρτα) Αγιος Μάρκος (Άρτα)
Αντόνωφ
H Αντόνωφ ( Державне підприємство "Антонов"), παλαιότερα Αεροναυτικό Επιστημονικό-Τεχνικό Συγκρότημα Αντόνοφ ( Antonov ASTC ) ( Авіаційний науково-технічний комплекс імені Антонова, (АНТК ім. Антонова)  ), και παλαιότερα το Σχεδιαστικό Γραφείο Antonov, είναι μια ουκρανική εταιρεία κατασκευής και υπηρεσιών αεροσκαφών. Η ιδιαίτερη τεχνογνωσία της εταιρείας εστιάζεται στους τομείς των πολύ μεγάλων αεροπλάνων και των αεροπλάνων που χρησιμοποιούν απροετοίμαστους διαδρόμους. Η Αντόνωφ (πρόθεμα μοντέλου "An-") έχει κατασκευάσει συνολικά περίπου 22.000 αεροσκάφη και χιλιάδες αεροπλάνα της επιχειρούν αυτήν τη στιγμή στην πρώην Σοβιετική Ένωση και σε αναπτυσσόμενες χώρες.
Η Antonov StC είναι μια κρατική εμπορική εταιρεία. Τα κεντρικά γραφεία και οι κύριες βιομηχανικές εγκαταστάσεις της βρίσκονταν αρχικά στο Νοβοσιμπίρσκ και το 1952 μεταφέρθηκαν στο Κίεβο. Στις 12 Μαΐου 2015 μεταφέρθηκε από το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης και Εμπορίου στην Ukroboronprom (Ουκρανική Αμυντική Βιομηχανία).
Ιστορία
μικρογραφία| Antonov An-2, σοβιετικό αεροπλάνο μαζικής παραγωγής.
Ίδρυση και μετεγκατάσταση
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1946 στο Novosibirsk Aircraft Production Association ως το άκρως απόρρητο Σοβιετικό '''Γραφείο Έρευνας και Σχεδιασμού Νο. 153 ( OKB-153''' ), με επικεφαλής τον 'Ολεγκ Αντόνωφ (Oleg Antonov), και ειδικεύση στα στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένα γεωργικό αεροσκάφος CX-1 (An-2), η πρώτη πτήση του οποίου έγινε στις 31 Αυγούστου 1947. Το διπλάνο An-2 ήταν ένα σημαντικό επίτευγμα αυτής της περιόδου, με εκατοντάδες από αυτά τα αεροσκάφη να εξακολουθούν να λειτουργούν από το 2013. Εκτός από αυτό το διπλάνο και τις τροποποιήσεις του, μια μικρή σειρά από ανεμόπτερα A-9 και A-10 δημιουργήθηκαν και κατασκευάστηκαν στην πιλοτική παραγωγή στο Novosibirsk. Το 1952, το Γραφείο μεταφέρθηκε στο Κίεβο, μια πόλη με πλούσια αεροπορική ιστορία και υποδομή κατασκευής αεροσκαφών που αποκαταστάθηκε μετά την καταστροφή που προκλήθηκε από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πρώτο σειριακό αεροσκάφος και επέκταση
μικρογραφία| An-12, [[Ψυχρός Πόλεμος|Τακτική μεταφορά της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, κατά την πτήση.]] μικρογραφία| Το 47χρονο An-12 βρίσκεται ακόμα σε λειτουργική κατάσταση το 2011. Η εισαγωγή του 1957 της οικογένειας αεροπλάνων στροβιλοκινητήρων μεσαίας εμβέλειας An-10 / An-12 ξεκίνησε την επιτυχημένη παραγωγή χιλιάδων από αυτά τα αεροσκάφη. Η χρήση τους τόσο για μάχιμους όσο και για πολιτικούς σκοπούς σε όλο τον κόσμο συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τα An-10 / An-12 χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ, στον Σοβιετικό-Αφγανικό Πόλεμο και στη μεγαεπιχείρηση ανακούφισης από την καταστροφή του Τσερνομπίλ.
Το 1965, το βαρύ στρατιωτικό μεταφορικό μέσο Antonov An-22 εισήλθε σε σειριακή παραγωγή για να συμπληρώσει το An-12 σε μεγάλες στρατιωτικές και ανθρωπιστικές αερομεταφορές από τη Σοβιετική Ένωση. Το μοντέλο έγινε το πρώτο σοβιετικό αεροσκάφος ευρείας ατράκτου και παραμένει το μεγαλύτερο αεροσκάφος με στροβιλοκινητήρα στον κόσμο. Ο Antonov σχεδίασε και παρουσίασε μια πυρηνική έκδοση του An-22. Δεν δοκιμάστηκε ποτέ πτήση.
Το 1966, μετά τη μεγάλη επέκταση στη γειτονιά Sviatoshyn της πόλης, η εταιρεία μετονομάστηκε σε "Kyiv Mechanical Plant". Δύο ανεξάρτητες εγκαταστάσεις παραγωγής και επισκευής αεροσκαφών, υπό την επίβλεψη μηχανικού του Γραφείου Antonov, εμφανίστηκαν επίσης στο Κίεβο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Ανάδειξη και αποχώρηση Αντόνοφ
δεξιά|μικρογραφία| Antonov An-24, το πιο κοινό περιφερειακό αεροσκάφος της Σοβιετικής Ένωσης. Στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η εταιρεία καθιερώθηκε ως ο κύριος σχεδιαστής στρατιωτικών μεταφορικών αεροσκαφών της Σοβιετικής Ένωσης με δεκάδες νέες τροποποιήσεις στην ανάπτυξη και παραγωγή. Μετά τον θάνατο του Oleg Antonov το 1984, η εταιρεία μετονομάστηκε επίσημα σε Γραφείο Έρευνας και Σχεδιασμού με το όνομα OK Antonov ( Опытно-конструкторское бюро имени О.К. Антонова ) ενώ συνεχίζεται η χρήση του ψευδώνυμου "Μηχανολογικό εργοστάσιο Κιέβου" για ορισμένους σκοπούς.
Τελική σοβιετική εποχή: μεγάλα έργα και πρώτη εμπορευματοποίηση
δεξιά|μικρογραφία| [[Antonov An-225|Το An-225 είναι το μεγαλύτερο σε λειτουργία αεροσκάφος στον κόσμο.]] Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το Antonov Bureau πέτυχε παγκόσμια προβολή μετά την εισαγωγή των εξαιρετικά μεγάλων αεροπλάνων του. Το An-124 "Ruslan" (1982) έγινε το στρατηγικό αερομεταφορέα μαζικής παραγωγής της Σοβιετικής Ένωσης υπό την ηγεσία του επικεφαλής σχεδιαστή Viktor Tolmachev. Το Γραφείο διεύρυνε το σχέδιο "Ruslan" ακόμα περισσότερο για το πρόγραμμα logistics του σοβιετικού διαστημικού αεροπλάνου, δημιουργώντας το An-225 "Mriya" το 1989. Το "Mriya" εξακολουθεί να είναι το μεγαλύτερο και βαρύτερο αεροπλάνο στον κόσμο.
Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η περεστρόικα επέτρεψαν στην εταιρεία Antonov το πρώτο βήμα προς την εμπορευματοποίηση και την εξωτερική επέκταση. Το 1989, η θυγατρική Antonov Airlines δημιουργήθηκε για τα δικά της έργα συντήρησης αεροσκαφών και φορτίου.
Ανεξάρτητη Ουκρανία
Το Antonov Design Bureau παρέμεινε μια κρατική εταιρεία μετά την ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1991 και έκτοτε θεωρείται στρατηγικό εθνικό περιουσιακό στοιχείο.
Επέκταση στην ελεύθερη αγορά
Μεταξύ πολλών έργων εκσυγχρονισμού, ο Antonov έλαβε παραγγελίες για την αναβάθμιση των «εκατοντάδων» των θρυλικών αεροσκαφών του An-2 που εξακολουθούν να λειτουργούν στο Αζερμπαϊτζάν, την Κούβα και τη Ρωσία στην έκδοση αναβάθμισης An-2-100.
Το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, η Ουκρανία ακύρωσε συμβόλαια με τη Ρωσία, οδηγώντας σε σημαντική μείωση του εισοδήματος στην αμυντική και αεροπορική βιομηχανία της Ουκρανίας. Ωστόσο, η Ουκρανία ανακτά σιγά-σιγά το έλλειμμα από τη διακοπή των δεσμών με τη Ρωσία, εισερχόμενος σε νέες αγορές όπως τα αραβικά κράτη του Κόλπου και επεκτείνοντας την παρουσία της σε παλιές όπως η Ινδία.
Τον Ιούλιο του 2018 ο Antonov μπόρεσε να εξασφαλίσει μια συμφωνία με την Boeing προκειμένου να προμηθευτεί εξαρτήματα αεροπλάνων που δεν ήταν πλέον διαθέσιμα λόγω της διακοπής των σχέσεων με τη Ρωσία.
Ενοποίηση παραγωγικών εγκαταστάσεων
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, δεν είναι όλα τα Antonov-σχεδιασμένα αεροσκάφη κατασκευάστηκαν από την ίδια την εταιρεία. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της σοβιετικής βιομηχανικής στρατηγικής που χώρισε τη στρατιωτική παραγωγή μεταξύ διαφορετικών περιοχών της Σοβιετικής Ένωσης για να ελαχιστοποιήσει τους πιθανούς κινδύνους απώλειας πολέμου. Ως αποτέλεσμα, τα αεροπλάνα Antonov συναρμολογούνταν συχνά από ειδικούς κατασκευαστές συμβάσεων.
Το 2009, το άλλοτε ανεξάρτητο εργοστάσιο συναρμολόγησης αεροπλάνων "Aviant " στο Κίεβο έγινε μέρος της Antonov, διευκολύνοντας έναν πλήρη κύκλο παραγωγής σειριακής παραγωγής της εταιρείας. Ωστόσο, η παλιά παράδοση της συν-κατασκευής με τους εργολάβους συνεχίζεται, τόσο με τους εταίρους της Σοβιετικής χρόνο και με τους νέους δικαιοδόχους, όπως το Ιράν «s Iran Aircraft Manufacturing Βιομηχανική Εταιρεία.
Το 2014, το Antonov παρήγαγε και παρέδωσε μόνο δύο αεροπλάνα An-158. Αυτή η τάση συνεχίστηκε μέχρι το 2015, παράγοντας ένα An-148 και ένα An-158. Από το 2016, κανένα αεροσκάφος δεν έχει παραχθεί ή παραδοθεί σε πελάτες. μικρογραφία| Τελετή κυκλοφορίας Antonov/Taqnia An-132 στο Κίεβο, 20 Δεκεμβρίου 2016 Τον Ιούνιο του 2016, η μεγάλη κρατική εταιρεία κατασκευής όπλων της Ουκρανίας Ukroboronprom ανακοίνωσε τη δημιουργία της Ukrainian Aircraft Corporation στη δομή της, συνδυάζοντας έτσι όλες τις εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένων των περιουσιακών στοιχείων της Antonov σε ένα ενιαίο σύμπλεγμα, σύμφωνα με την υπηρεσία Τύπου της Ukroboronprom.
Προϊόντα και δραστηριότητες
μικρογραφία| LT-10 τραμ μικρογραφία| Τρόλεϊ Κίεβο-12 Τα πεδία εμπορικής δραστηριότητας της Antonov ASTC περιλαμβάνουν:
Αεροσκάφος
Τα αεροπλάνα του Antonov (πρόθεμα γραφείου σχεδίασης An ) κυμαίνονται από το ανθεκτικό διπλάνο An-2 έως το αναγνωριστικό αεροσκάφος An-28 έως τα τεράστια στρατηγικά αεροσκάφη An-124 Ruslan και An-225 Mriya (το τελευταίο είναι το βαρύτερο αεροσκάφος στον κόσμο με μόνο ένα αεροσκάφος επί του παρόντος υπηρεσία). Αν και λιγότερο διάσημα, τα αεροσκάφη An-24, An-26, An-30 και An-32 διδύμων στροβιλοκινητήρων, αεροσκαφών μεταφοράς επιβατών/εμπορευμάτων/στρατευμάτων με ψηλά πτερύγια είναι σημαντικά για τις αεροπορικές υπηρεσίες εσωτερικού/μικρών αποστάσεων, ιδιαίτερα σε μέρη του κόσμο που κάποτε καθοδηγούνταν από κομμουνιστικές κυβερνήσεις. Η σειρά μικρών αεροσκαφών An-72/An-74 αντικαθιστά σιγά σιγά αυτόν τον στόλο και ένα μεγαλύτερο φορτηγό An-70 βρίσκεται υπό πιστοποίηση.
Το Antonov/Taqnia An-132 είναι ένα δικινητήριο στροβιλοκινητήρα υπό ανάπτυξη από το 2018.
Ανεμόπτερα
δεξιά|μικρογραφία| Antonov A-15 με τσέχικα διακριτικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών
Μάνεσης Μεσσηνίας
Αγώνας Δρόμου «Δαϊκλής»
Στο Μάνεση κάθε χρόνο το καλοκαίρι, γίνεται ο Αγώνας Δρόμου «Δαϊκλής». Στις 27-07-2019, έγινε ο 12ος Αγώνας Δρόμου «Δαϊκλής» 2019.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.124739" longitude="21.869659" zoom="13" width="1000" height="630" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης Κατηγορία:Δήμος Υάμειας
Μάτυας Σάιμπερ
Ο Μάτυας Γκυόργκυ Σάιμπερ ή Ματύας Ζάιμπερ (ουγγρ. Mátyás György Seiber, προφ. «Μάτας Σάιμπαρ», 4 Μαΐου 1905 – 24 Σεπτεμβρίου 1960) ήταν Ούγγρος μουσικοσυνθέτης, που από το 1935 έζησε και εργάσθηκε στην Αγγλία. Το έργο του συνέδεσε πολύ διαφορετικές επιρροές, από την ουγγρική παράδοση των Μπάρτοκ και Κόνταλυ στον Σένμπεργκ και τον δωδεκαφθογγισμό, μέχρι και την τζαζ και την ελαφρά μουσική.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σάιμπερ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, Η μητέρα του, η Μπέρτα Πατάυ ήταν γνωστή πιανίστρια και δασκάλα του πιάνου, οπότε ο νεαρός Σάιμπερ κέρδισε αξιοσημείωτη επιδεξιότητα με αυτό το όργανο πρώτα. Σε ηλικία δέκα ετών άρχισε να μαθαίνει να παίζει βιολοντσέλο. Μετά τη γυμνασιακή του εκπαίδευση, κατά την οποία θεωρείτο «εξέχων» στα μαθηματικά και στα λατινικά σύμφωνα με τις επετηρίδες της Ακαδημίας Μουσικής Φραντς Λιστ, σπούδασε βιολοντσέλο και μουσική σύνθεση από το 1918 ως το 1925, αλλά και σύνθεση ειδικότερα με τον Ζόλταν Κόνταλυ από το 1921 ως το 1925. Ως πτυχιακή εργασία, συνέθεσε το «Κουαρτέτο εγχόρδων No. 1» (σε Λα ελάσσονα).
Ο Σάιμπερ περιηγήθηκε την Ουγγαρία μαζί με τον Κόνταλυ συλλέγοντας παραδοσιακά τραγούδια, ενώ ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον και για τις μεσαιωνικές ψαλμωδίες (plainchant).
Το 1925 ο Σάιμπερ αποδέχθηκε μία θέση διδασκαλίας σε ιδιωτικό ωδείο στη Φραγκφούρτη. Το 1926 πήρε μια απροσδόκητη απόφαση: προσλήφθηκε ως μουσικός σε ένα πλοίο που ταξίδευε στη Βόρεια και Νότια Αμερική, για να παίζει βιολοντσέλο στην ορχήστρα του. Εκεί γνώρισε τη μουσική τζαζ.
Το 1928 ο Σάιμπερ τέθηκε επικεφαλής του τμήματος τζαζ στο ονομαστό Κονσερβατόριο Χοχ της Φραγκφούρτης, το οποίο προσέφερε τα πρώτα ακαδημαϊκά μαθήματα τζαζ παγκοσμίως. Στις σπουδές αυτές θεωρούσε βασικό σκοπό την επίτευξη ελεύθερου ρυθμού. Είναι απαραίτητο να διδάσκεται αυτό (έγραψε), καθώς η έντεχνη μουσική του 20ού αιώνα απαιτεί επιδεξιότητα στον χειρισμό του ρυθμού (αναφέροντας ως παραδείγματα τη μουσική των Στραβίνσκι, Μπάρτοκ και Πάουλ Χίντεμιτ). Το βιβλίο του για διδασκαλία με τίτλο Schule für Jazz-Schlagzeug γράφτηκε το 1929 ως μία πρακτική περίληψη των θεωρητικών του απαιτήσεων. Δύο πολύ σημαντικά άρθρα του δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Melos: το «Jazz als Erziehungsmittel» (1928) και το Jazz-Instrumente, Jazz-Klang und Neue Musik (1930). Και όταν το τμήμα τζαζ του ωδείου κλείστηκε από το ναζιστικό καθεστώς το 1933, ο Σάιμπερ έφυγε από τη Γερμανία.
Επέστρεψε στην Ουγγαρία, αλλά δεν μπόρεσε να βρει εκεί εργασία. Εργάσθηκε στη Σοβιετική Ένωση επί διετία, αλλά δεν μπόρεσε μείνει περισσότερο εκεί.
Ο Μάικλ Τίπετ τον προσκάλεσε να γίνει καθηγητής στη μουσική σύνθεση στο Κολέγιο Μόρλεϋ του Λονδίνου και από το 1942 ήταν μέλος του διδακτικού του προσωπικού. Βαθμιαία έγινε ένας αναγνωρισμένος δάσκαλος στη μουσική σύνθεση, στην αισθητική και τη θεωρία της μουσικής. Αρκετοί από τους μαθητές του έγιναν αργότερα εξέχοντες μουσικοί, όπως οι Πήτερ Ρασίν Φρίκερ, Ντον Μπανκς και Μπάρυ Γκρέυ. Κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας του εκεί, δημιούργησε και εκπαίδευε τη δική του χορωδία, τους Dorian Singers.
Ο Σάιμπερ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας για την Προαγωγή της Νέας Μουσικής και σημαίνον στέλεχος στην ομάδα των οπαδών του δωδεκαφθογγισμού. Το 1960 προσκλήθηκε για μια περιοδεία διαλέξεων στη Νότια Αφρική, αλλά σκοτώθηκε εκεί, σε τροχαίο δυστύχημα στον Εθνικό Δρυμό Κρύγερ. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του, που εξακολούθησε να ζει επί σχεδόν μισό αιώνα ακόμα στο σπίτι τους στο προάστιο Caterham του Λονδίνου, και μία κόρη.
Η μουσική του
Η μουσική του Σάιμπερ είναι εκλεκτική ως προς το ύφος της, δείχνοντας επιρροές από την τζαζ, τον Μπάρτοκ και τον Σένμπεργκ.
Ο Σάιμπερ μεταχειριζόταν ένα ψευδώνυμο για τα έργα του μουσικής τζαζ και ελαφράς μουσικής: G.S. Mathis ή George Mathis (μία αναδιάταξη του ονόματός του στα αγγλικά), με το οποίο έγραψε για τον Τζων Ντάνκουορθ.
Το 1956 κέρδισε το πρώτο ιστορικά από τα Βραβεία Ivor Novello για το Καλύτερο Τραγούδι («By the Fountains of Rome»), το οποίο ήταν στα κορυφαία 20 εμπορικά στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θάνατοι από τροχαίο δυστύχημα Κατηγορία:Βρετανοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες μουσικής ταινιών
Χαΐνηδες (μουσικό συγκρότημα)
Οι Χαΐνηδες είναι ελληνική ομάδα που δημιουργήθηκε το 1990 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Το όνομα προέρχεται από την αραβική λέξη «χαΐν» και έφτασε να σημαίνει τον επαναστάτη, τον φυγόδικο, αυτόν που γυρίζει στα βουνά. Τα μέλη του συγκροτήματος κατά τη δημιουργία του το 1990 ήταν ο Δημήτρης Αποστολάκης, ο Δημήτρης Ζαχαριουδάκης, η Κάλλια Σπυριδάκη, ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Μαρία Δοκούζη, η Αναστασία Γαλάνη, ο Διαμαντής Αλβανός και ο Γιώργος Λαοδίκης. Στο πέρασμα των χρόνων, νέα μέλη μπαίνουν και αποχωρούν από την ομάδα, ενώ σε όλα τα ενδιάμεσα σχήματα έως σήμερα παραμένουν σαν ιδρυτικά μέλη οι Δημήτρης Αποστολάκης και Δημήτρης Ζαχαριουδάκης.
Γουντίτον
Το Γουντίτον ή Γουντ Ίτον (αγγλικά: Woodeaton ή Wood Eaton) είναι χωριό και αστική κοινότητα περίπου 6,4 χιλιόμετρα (4 μίλια) από την Οξφόρδη.
Αρχαιολογία
Υπήρχε Ρωμαιό-Κελτικός ναός βόρεια από την περιοχή που πλέον βρίσκεται ο ενοριακός ναός, όπως και πιθανώς Ρωμαιοβρετανικός οικισμός και ναός. Ο ναός χρησιμοποιούνταν διαδοχικά από Ρωμαίους παγανιστές και Χριστιανούς.
Ένας μικρός τετραγωνικός ναός είχε χτιστεί τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Ο ναός αντικαταστάθηκε από πιο προσεγμένο κτίριο το οποίο διέθετε χυτευμένη λιθοδομή και διακοσμημένες γύψινες επιφάνειες. Ορθογώνιος περιμετρικός τοίχος κτίστηκε αργότερα και περιέκλεισε την περιοχή γύρω από το κτίσμα του ναού.
Πολυάριθμα αξιοσημείωτα χάλκινα αντικείμενα ανακαλύφθηκαν στην περιοχή και γύρω από αυτή και πλέον στεγάζονται στο Ασμόλειο μουσείο στην Οξφόρδη. Αγγλοσαξωνικό μενταγιόν του 6ου αιώνα βρέθηκε στον χώρο, αλλά ο λόγος παρουσίας του σε Ρωμαϊκό χώρο δεν είναι ξεκάθαρος.
Αρχοντικό
thumb|left|Προσκυνηματικός σταυρός του 13ου αιώνα σε χώρο πρασίνου του χωριού thumb|255px|Το Αρχοντικό του Γουντίτον, χτισμένο το 1775, πλέον λειτουργεί ως Σχολείο Το τοπωνύμιο της περιοχής στην Αρχαία αγγλική γλώσσα ήταν αρχικά Eatun. Μέχρι τον 12ο αιώνα είχε γίνει Γουντ Ίτον, πιθανώς για να διαχωριστεί από το Γουότερ Ίτον μόλις 1,6 χιλιόμετρα (1 μίλι) προς τα δυτικά.
Το Domesday Book καταγράφει πως μέχρι το 1086 ο Νορμανδός ευγενής Ρότζερ ντ'Ίβρ κατείχε το αρχοντικό του Ίτον. Περίπου το 1160 ο Χελιούις Άβενελ έδωσε τμήμα γης στο Αββαείο του Έινσαμ. Το Αββαείο διέθετε κτήρια αγροτικού συλλόγου και αρχοντικό στο Γουντίτον, όπως καταγράφηκε το 1366, αλλά δεν έχει μείνει κανένα ίχνος. Το Αρχοντικό παρέμεινε στο αββαείο μέχρι την Διάλυση των Μοναστηριών το 1538.
Στο κέντρο του χωριού, βρίσκεται η βάση και το στέλεχος ενός πέτρινου σταυρού του 13ου αιώνα. Ο σταυρός είναι προστατευόμενο μνημείο.
Μετά την Διάλυση των Μοναστηριών το 1536 το αρχοντικό του Γουντίτον πωλήθηκε και αγοράστηκε διαδοχικά από δυο κερδοσκόπους. Έπειτα το 1544 ο Ρίτσαρντ Τάβερνερ (1505–75), ο μεταφραστής της Βίβλου Τάβερνερ, αγόρασε το αρχοντικό. Αποσύρθηκε στο χωριό και έκτισε μια έπαυλη την δεκαετία του 1550, ενώ έχει ταφεί στον προαύλιο χώρο του ναού του Τιμίου Ξύλου. Το Γουντίτον παρέμεινε στην οικογένεια Τάβερνερ μέχρι το 1604.
Το αρχοντικό τότε πέρασε από πολλά χέρια μέχρι που αγοράστηκε από την οικογένεια Νουρς από το Μίντλετον Κέυνς, του Μπάκιγχαμσαϊρ κάποια στιγμή μεταξύ 1623 και 1625. Το 1774 ο Τζον Νουρς, ο τελευταίος στην σειρά των ανδρών, απεβίωσε και κληροδότησε το αρχοντικό στην κόρη του Ελίζαμπεθ Γουέιλαντ.
Το 1775 η Γουέιλαντ κατεδάφισε το παλιο αρχοντικό και κατασκευάστηκε το κτίριο του αρχοντικού Γουντίτον που υπάρχει μέχρι και σήμερα. Η νέα οικία διέθετε απλό εξωτερικό χώρο αλλά το 1791 ο αρχιτέκτονας Σερ Τζον Σόουν ενίσχυσε τα κύρια δωμάτια του με μαρμάρινα διακοσμητικά πλαίσια, προσέθεσε προπύλαιο Ιωνικού ρυθμού από λιθοδύπρα, πτέρυγα για τους υπηρέτες και διακοσμημένη κύρια αίθουσα.
Από το 1950 η Έπαυλη του Γουντίτον είναι σχολείο που ανήκει στο Κομητειακό Συμβούλιο του Όξφορντσαϊρ για παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Η οικία αποτελεί προστατευόμενο μνημείο.
Ενοριακός ναός
thumb|255px|Ναός Τιμίου Ξύλου: άποψη της ανατολικής πλευράς προς την αψίδα του ιερού του 13ου αιώνα thumb|Ναός Τιμίου Σταυρού: Τοιχογραφία του Αγίου Χριστοφόρου του 14ου αιώνα thumb|255px|Ναός Τιμίου Σταυρού: άποψη προς τα δυτικά προς την αψίδα του πύργου και τον δυτικό εξώστη thumb|Ναός Τιμίου Σταυρού: παράθυρο του πύργου διακοσμημένο με μεσαιωνικές τοιχογραφίες Το Γουντίτον διαθέτει ενοριακό ναό από τις αρχές ή τα μέσα του 11ου αιώνα όταν και κτίστηκε ναός από Σαξωνική ξυλεία. Ο ναός αυτός καταστράφηκε από πυρκαγιά περίπου το 1080 το πολύ.
Την περίοδο 1180–1220 περίπου προστέθηκε διάδρομος Νορμανδικού ύφους στη νότια πλευρά και πιθανώς παρεκκλήσι στα νότια και την περίοδο 1200–50 περίπου το ιερό επεκτάθηκε. Το πρώιμο Αγγλογοτθικό άνοιγμα της πύλης του ιερού χρονολογείται περίπου στην περίοδο 1200–30. Πολλά πρώιμα Αγγλικά παράθυρα στο ιερό χρονολογούνται από αυτή την περίοδο.
Το καμπαναριό Κάθετου Γοτθικού ύφους κτίστηκε αργότερα είτε τον 14ο είτε τον 15ο αιώνα. Κατά ασυνήθιστο τρόπο ο πύργος είναι κτισμένος σε κολώνες που υψώνονται εντός του κυρίως ναού. Αυτό φαίνεται πως συμβαίνει επειδή το έδαφος έχει κλίση στην δυτική πλευρά της εκκλησίας σε σημείο που ο πύργος κτίστηκε συμβατικά στο δυτικό μέρος του κυρίως ναού.
Το προπύλαιο στη νότια πλευρά κτίστηκε τον 18ο αιώνα. Το 2010 η οροφή της εκκλησίας αποκαταστάθηκε, χρησιμοποιώντας μεγάλο μέρος του αυθεντικού σχιστόλιθου. Ο ναός του Τιμίου Ξύλου είναι προστατευόμενο μνημείο.
Καμπάνες και ρολόι
Ο πύργος διαθέτει δαχτυλίδι με πέντε καμπάνες, εκ των οποίων όλες είναι εκμαγεία του Ερρίκου Β΄ Μπάγκλεϊ του Τσάκομπ, του Νόρθαμπτονσαϊρ του 1680. Ο ναός διαθέτει επίσης καμπάνες σε εκμαγεία του Ρίτσαρντ Κιν του Μπέρφορντ του 1674.
Έπιπλα και εσωτερική διακόσμηση
Τον 14ο αιώνα σχεδιάστηκε μια μεγάλη τοιχογραφία του Αγίου Χριστοφόρου στον βόρειο τοίχο εντός του ιερού. Η αναστήλωση του 2010 κατέδειξε απομεινάρια μια σκηνή σταύρωσης του 14ου αιώνα πάνω από την αψίδα του ιερού.
Τον 18ο αιώνα προστέθηκαν ξύλινος αμβώνας, στέγασμα και γραφείο ανάγνωσης, μαζί με ξύλινη επένδυση και τον δυτικό εξώστη. Μέρος των ξύλων από το προπέτασμα του ιερού φαίνεται πως επαναχρησιμοποιήθηκαν στο γραφείο ανάγνωσης του 18ου αιώνα και στο κάτω μέρος των στασιδιών. Υπάρχει επίσης περίκλειστο στασίδι στο μπροστινό μέρος του κυρίως ναού, κυρίως για την αρχοντική οικογένεια.
Πρωτοποριακή πτήση αεροστάτου
Ο Τζέιμς Σάντλερ, ο πρώτος Άγγλος αεροστατιστής, προσγειώθηκε κοντά στο χωριό στην πρώτη του απογείωση από την Εκκλησία του Χριστού στην Οξφόρδη στις 4 Οκτωβρίου 1784. Πέταξε σε απόσταση 10 χιλιομέτρων (6 μίλια) και έφτασε σε ύψος 1.100 μέτρων (3.600 πόδια).
Πληροφορίες
Το Γουντίτον είναι μικρό χωριό χωρίς καταστήματα ή πανδοχεία.
Το Δάσος Γουντίτον βρίσκεται 800 μέτρα (0,5 μίλια) νοτιοανατολικά από το χωριό, στην νοτιοδυτική πλευρά του λόφου Ντραν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οξφόρδη
Αχινός Σερρών (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Αχινός Σερρών αναφέρονται:
Γεώργιος Κλής
Ο Γεώργιος Κλής (1919 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Θεόδωρου Κλή και αδερφός του Παναγιώτη Κλή. Ήταν έμπορος στο επάγγελμα. Εξελέγη βουλευτής Έβρου με την υποστήριξη της ΕΡΕ στις εκλογές του 1956.
Τετρακυκλάνιο
Το τετρακυκλάνιο (αγγλικά quadricyclane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C7H8. Πιο συγκεκριμένα, είναι τεταμένος πολυκυκλικός υδρογονάνθρακας που χρησιμοποιήθηκε ως πρόσθετο για προωθητικά πυραύλων και σε φωτοβολταϊκά συστήματα. Ωστόσο, οι εφαρμογές του είναι περιορισμένες, γιατί η ένωση αποσυνθέτεται σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες (κάτω των 400 °C).
Παραγωγή
Το τετρακυκλάνιο παράγεται με (φωτοχημική) διέγερση νορβοναδιένιου (δηλαδή 2,5-δικυκλο[2.2.1]επταδιένιου), με την παρουσία της κετόνης του Μισλέρ (Michler's ketone) ή της αιθυλοκετόνης του Μισλέρ (ethyl Michler's ketone). Άλλοι ευαισθητοποιητές, όπως προπανόνη, βενζοφαινόνη, ακετοφαινόνη και άλλοι, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν, αλλά η απόδοση της αντίδρασης φωτοϊσομερείωσης είναι έτσι χαμηλότερη. Η απόδοση είναι υψηλότερη αν χρησιμοποιηθεί πρόσφατα αποσταγμένο νορβοναδιένιο, αλλά και τα εμπορικά αντιδραστήρια επαρκούν για την πραγματοποίησή της. κέντρο|μικρογραφία|220x220εσ|Φωτοϊσομερείωση νορβορναδιένιου σε τετρακυκλάνιο και θερμοϊσομερείωση τετρακυκλάνιου σε νορβορναδιένιο.
Δομή, ιδιότητες και εφαρμογές
Το τετρακυκλάνιο έχει μεγάλη ενέργεια παραμόρφωσης δεσμών, που υπολογίστηκε σε 78,7 kcal/mol. Ο ισομερισμός του τετρακυκλανίου σε νορβοναδιένιο διεξάγεται, σε (σχετικά) χαμηλές θερμοκρασίες, ακόμη και χωρίς τη χρήση καταλύτη. Εξαιτίας της πολύ τεταμένης δομής του και της (σχετικής πάντα) θερμικής σταθερότητάς του, το τετρακυκλάνιο έχει μελετηθεί πολύ.
Παρουσία καταλύτη, το νορβοναδιένιο μετατρέπεται σε τετρακυκλάνιο, με τη βοήθεια υπεριώδους ακτινοβολίας μήκους κύματος περί τα 300 nm. Όταν το τετρακυκλάνιο ξαναμετατρέπεται σε νορβοναδιένιο εκλύεται η ενέργεια παραμόρφωσης του τετρακυκλάνιου σε μορφή θερμότητας (ΔH = −89 kJ/mol). Η αντίδραση αυτή έχει προταθεί να χρησιμοποιείται για την (προσωρινή) αποθήκευση ηλιακής ενέργειας. Ωστόσο, υπάρχει το πρόβλημα ότι με την αντίδραση αυτή αποθηκεύεται η ηλιακή ενέργεια που έχει μήκη κύματος περί τα 300 nm, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής ενέργειας εκπέμπεται σε μήκη κύματος μεγαλύτερα από 400 nm. Επίσης, η σχετική σταθερότητα και το σχετικά μεγάλο ενεργειακό περιεχόμενο χημικής ενέργειας που αποθηκεύει ως ενέργεια παραμόρφωσης κάνει την ένωση ενδιαφέρουσα ως πρόσθετο προωθητικό ή και ως καύσιμο. Ωστόσο, και πάλι, το τετρακυκλάνιο δίνει αντίδραση θερμικής αποικοδόμισης σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες (μικρότερες από 400°C). Αυτό το μειονέκτημα περιορίζει τις εφαρμογές του, καθώς τα συστήματα προώθησης μπορεί να χρειάζεται να λειτουργούν και σε θερμοκρασίες που ξεπερνούν ακόμη και τους 500°C.
Αντιδράσεις
Το τετρακυκλάνιο αντιδρά έντονα με το αιθανικό οξύ (CH3COOH) δίνοντας ένα μίγμα από αιθανικό νορτρικυκλικό αιθυλεστέρα και αιθανικό εξωνορβορνυλεσττέρα. Το τετρακυκλάνιο αντιδρά επίσης με πολλά διενόφιλα, σχηματίζοντας σύμπλοκα 1:1.
Αναφορές
Κατηγορία:Κυκλοαλκάνια Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
Εξέγερση της Χειμάρρας (1596)
Η επανάσταση της Χειμάρρας του 1596 οργανώθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Αθανάσιος Α' της Οχρίδας στην περιοχή της Χειμάρρας κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν μέρος μιας σειράς αντιοθωμανικών κινήσεων στα Δυτικά Βαλκάνια στα τέλη του 16ου αιώνα κατά τη διάρκεια του μακρού τουρκικού πολέμου στα Βαλκάνια.
Ιστορικό
Συνωμοτικά σχέδια για την ανατροπή της οθωμανικής κυριαρχίας στη βόρεια περιοχή της Ηπείρου οργανώθηκαν στη δεκαετία του 1570 από τους τοπικούς Έλληνες ευγενείς, τον Μάνθο Παπαγιάννη και τον Πάνο Κεστόλικο, τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδος Ιωακείμ, τον μητροπολίτη Καστοριάς Σωφρόνιο, τον επίσκοπο Βελεγράδων Νεκτάριο και τον επίσκοπο Βελεσσού Φώτιο. Εντούτοις οι επαναστατικές ενέργειες άρχισαν μετά το θάνατο του Παπαγιάννη το 1596.
Οι Ισπανοί συνωμότες, με οδηγίες από τη Νάπολη, ηγήθηκαν κίνησης για να προκαλέσουν εξέγερση στη σημερινή νότια Αλβανία. Αποφάσισαν να εντάξουν τον Αρχιεπίσκοπο Αθανάσιο της Οχρίδας στα σχέδιά τους, έναν άνθρωπο που περιγραφόταν ως «διακριτός και έξυπνος». Αρχικά, ο Αθανάσιος δεν συμμετείχε, μέχρι τις αρχές του 1596, όταν προσέφερε τη συνεργασία του στον ενετό αξιωματούχο στην Κέρκυρα.
Ο Αθανάσιος έστειλε επιστολή στον προβλεπτή και τον καπετάνιο της Κέρκυρας, Angelo Basadonna, τον Ιανουάριο του 1596, ότι ήθελε να συναντηθεί και να συζητήσει «πολύ σημαντικά πράγματα». Οι δύο είχαν συνάντηση στις 26 Ιανουαρίου 1596, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Αθανάσιος μίλησε για την «άθλια κατάσταση των χριστιανών» και ζήτησε βοήθεια για μια γενική εξέγερση. Αφού απορρίφθηκε από τη Βενετία, εντάχθηκε ανοιχτά στους Ισπανούς συνωμότες, οι οποίοι ήλθαν σε επαφή με τον Ναπολιτάνο αναπληρωτή για αυτό. Ο Αθανάσιος έστειλε τον ιερέα του στη Νάπολη για να ζητήσει όπλα και 2.000 στρατιώτες από την Ισπανία και να δημιουργήσει ολόκληρο το σχέδιο της εξέγερσης. Ο αντιβασιλέας της Νάπολης έστειλε έναν από τους αρχηγούς του να επιβλέπει τα γεγονότα και να καταλάβει τις πραγματικές προθέσεις του λαού. Ενώ ο Ναπολιτάνος καπετάνιος ήταν στην Αλβανία, οι Χειμαρριώτες νότια της Valona αμέσως εξεγέρθηκαν.
Η εξέγερση της Χειμάρρας ήταν μέρος μιας σειράς αντιοθωμανικών κινήσεων στα Δυτικά Βαλκάνια στα τέλη του 16ου αιώνα κατά τη διάρκεια του μακρού τουρκικού πολέμου σε περιοχές που εκτείνεται από την Ήπειρο προς τα βόρεια μέχρι την περιοχή Σίμπενικ (στη σημερινή Κροατία).
Εξέγερση
Ο Αθανάσιος επέστρεψε στην Αλβανία το καλοκαίρι του 1596 και παρέμεινε στη Χειμάρρα. Μια σύγχρονη πηγή ανέφερε ότι υπήρχαν 10.000 μαχητές με κόκκινες φορεσιές στη Χειμάρρα. Η εξέγερση είχε επιτυχίες τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, καθώς οι αντάρτες κατάφεραν να ελέγξουν τις παραλιακές πόλεις. Αφού η δύναμη ενισχύθηκε από μια μικρή μονάδα Ισπανών, επιτέθηκε στο κοντινό οθωμανικό φρούριο της Cerna από τρεις κατευθύνσεις με 1.300 άνδρες, εκ των οποίων μόνο 300 ήταν εξοπλισμένοι με αρκεβούζια. Αρχικά, μια ομάδα 100 Ισπανών κατόρθωσε να καταλάβει μέρος του φρουρίου σηκώνοντας τη σημαία τους, σκοτώνοντας 80 Οθωμανούς στρατιώτες μεταξύ των οποίων τον διοικητή του οχυρού. Ωστόσο, οι Χειμαρριώτες που μπερδεύτηκαν για αυτή την εξέλιξη της μάχης αποσύρθηκαν από το πεδίο της μάχης. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στους Οθωμανούς να ξεκινήσουν επιτυχημένη αντεπίθεση. Η εξέγερση καταπνίγηκε εύκολα αφού οι Βενετοί έπεισαν ορισμένους από τους οπλαρχηγούς να μην ενταχθούν στην εξέγερση και το γεγονός ότι ο στρατός των ανταρτών ήταν απείθαρχος.
Συνέπεια
Στο Σαντζάκι της Ερζεγοβίνης και στο Vilayet του Μαυροβουνίου, οι Σέρβοι αυξήθηκαν το 1596-97, αλλά χωρίς ξένη στήριξη οι αντάρτες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν. Το 1600 ξέσπασε μια εξέγερση στη Θεσσαλία.
Δηλητηρίαση από υδράργυρο
Η  χρόνια δηλητηρίαση από υδράργυρο, γνωστή και ως υδραργυρικός τρόμος, (παλαιότερα ονομαζόταν και «ασθένεια των καπελάδων»)  είναι νευρολογική διαταραχή που επηρεάζει ολόκληρο το κεντρικό νευρικό σύστημα, καθώς και ένα σύμπλεγμα συμπτωμάτων, που προέρχεται από δηλητηρίαση από υδράργυρο. Τα συμπτώματα του ερεθισμού περιλαμβάνουν άγχος, ευερεθιστότητα, μανία, διαταραχές ύπνου, κατάθλιψη και γνωστικά ελλείμματα. Μπορεί επίσης να υπάρχουν οπτικές διαταραχές, απώλεια ακοής, παραισθησία και τρόμος. Ο υδράργυρος ερεθισμός χαρακτηρίζεται από αλλαγές συμπεριφοράς και προσωπικότητας, όπως ακραία ντροπαλότητα, ευερεθιστότητα, απώλεια μνήμης και αϋπνία. μικρογραφία|Ο υδράργυρος (λατινικό hydrargyrum = υγρό ασήμι) είναι γυαλιστερός και αργυρόχρωμος και το μόνο μέταλλο που είναι υγρό σε θερμοκρασία δωματίου. Ο υδραργυρικός ερεθισμός παρατηρείται παραδοσιακά στη χρόνια φάση της τοξικότητας του ανόργανου υδραργύρου. Πρόσφατα, οι επιδράσεις της έκθεσης σε υδράργυρο σε επίπεδα περίπου 0,05 mg/m³ ή χαμηλότερα ήταν ανησυχητικές και μπορεί να περιλαμβάνουν ελαφρά νεφρική σωληναριακή βλάβη, αυξημένα παράπονα κούρασης, διαταραχή της μνήμης και άλλα συμπτώματα, υποκλινικό τρόμο των δακτύλων, μη φυσιολογικό ΗΕΓ με ηλεκτρονική ανάλυση και εξασθένιση απόδοση σε νευροσυμπεριφορικά ή νευροψυχολογικά τεστ.
Ο υδράργυρος
Ο υδράργυρος είναι το μόνο μέταλλο στη φύση που είναι βαρύ, ασημί-λευκό υγρό σε θερμοκρασία δωματίου. Οι αναθυμιάσεις του είναι εξαιρετικά δηλητηριώδεις. Από μόνος του, ο μεταλλικός υδράργυρος είναι λιγότερο επικίνδυνος, αλλά σταδιακά εξατμίζεται ακόμη και σε θερμοκρασία δωματίου. Ο υδράργυρος και οι ενώσεις του χρησιμοποιούνται σε πολλούς τομείς της εθνικής οικονομίας: στη μηχανική, στη χημική και φαρμακευτική βιομηχανία και στην ιατρική πρακτική.
Υπάρχουν διάφορες μορφές υδραργύρου, που ποικίλλουν σε βαθμό τοξικότητας:
Ο υδράργυρος βρίσκεται φυσικά στο φλοιό της γης. Επί του παρόντος, περίπου οι μισές από τις εκπομπές υδραργύρου στην ατμόσφαιρα προέρχονται από φυσικές πηγές: ηφαίστεια και πυρκαγιές. Άλλες πηγές είναι οι συνέπειες της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Τα συμπτώματα
Ο υδράργυρος είναι τοξικός για το νευρικό, το πεπτικό και το ανοσοποιητικό σύστημα, καθώς και για τους πνεύμονες, τα νεφρά, το δέρμα και τα μάτια. Κατά την εισπνοή αέρα που περιέχει ατμό υδραργύρου, παραμένει και συσσωρεύεται στους πνεύμονες. Στην περίπτωση υψηλότερων συγκεντρώσεων, ο υδράργυρος απορροφάται ακόμη και από άθικτο δέρμα. Ιδιαίτερα αρνητική είναι η επίδρασή του στην ενδομήτρια ανάπτυξη του εμβρύου και στην υγεία των παιδιών. Ο ΠΟΥ εκτιμά ότι μεταξύ του αλιευτικού πληθυσμού, μεταξύ 1,5 και 17 παιδιών ανά 1.000 άτομα υποφέρουν από χρόνια δηλητηρίαση που προκαλείται από την κατανάλωση ψαριών που περιέχουν υδράργυρο.
Ο υδράργυρος σε οποιαδήποτε μορφή είναι δηλητηριώδης, με την τοξικότητα του υδραργύρου να επηρεάζει συχνότερα το νευρολογικό, το γαστρεντερικό και το νεφρικό σύστημα οργάνων. Η δηλητηρίαση μπορεί να προκληθεί από εισπνοή ατμού υδραργύρου, κατάποση υδραργύρου, έγχυση υδραργύρου και απορρόφηση υδραργύρου μέσω του δέρματος.
Το μη φυσιολογικό βάδισμα, η δυσαρθρία, η αταξία, η κώφωση και η συστολή του οπτικού πεδίου είναι τυπικά των συμπτωμάτων δηλητηρίασης από μεθυλυδράργυρο που παρατηρούνται στον κόλπο Μιναμάτα στην Ιαπωνία και στο Ιράκ, καθώς και σε επαγγελματικές περιπτώσεις δηλητηρίασης από μεθυλυδράργυρο. Επιπλέον, ένα βρέφος που γεννήθηκε από μητέρα με υπερβολική κατανάλωση μεθυλυδραργύρου, εμφάνισε διάφορες νευρολογικές διαταραχές και καθυστερημένη ανάπτυξη.
Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης από υδράργυρο εξαρτώνται από τη μορφή του υδραργύρου που ήταν η πηγή της έκθεσης. Τα πρώιμα συμπτώματα της δηλητηρίασης από υδράργυρο μπορεί να περιλαμβάνουν μεταλλική γεύση στο στόμα, μούδιασμα και μυρμήγκιασμα στα χέρια, τα πόδια και το πρόσωπο.
Η δηλητηρίαση από υδράργυρο μπορεί να εμφανιστεί με χαρακτηριστικά νευροψυχολογικά σημεία και συμπτώματα. Το αυξανόμενο άγχος, η κατάθλιψη, ο τρόμος, η ευερεθιστότητα και η δυσκολία συγκέντρωσης σε συνδυασμό με επίπεδα υδραργύρου στο αίμα υψηλότερα από 100 μg/L και επίπεδα υδραργύρου στα ούρα 477 μg/g οδήγησαν στη διάγνωση νευροψυχολογικώνσυμπτωμάτων συμπεριλαμβανομένης της ανησυχίας, ευερεθιστότητας, αϋπνίας, συναισθηματικής αστάθειας, δυσκολία συγκέντρωσης και εξασθενημένης μνήμης. Οι δερματικές αντιδράσεις που σχετίζονται με την επαφή με στοιχειακό υδράργυρο είναι σπάνιες. Ωστόσο, παρουσιάστηκε μια περίπτωση με κοκκίωμα υδραργύρου. Κνίδωση και δερματίτιδα έχουν παρατηρηθεί μετά από τυχαία επαφή με ανόργανες ενώσεις υδραργύρου.
Δεν υπάρχει θεραπεία για τη δηλητηρίαση από υδράργυρο. Ο καλύτερος τρόπος για τη θεραπεία της δηλητηρίασης από υδράργυρο είναι να σταματήσετε την έκθεσή σας στο μέταλλο. ''«Ο άνθρωπος που επηρεάζεται αναστατώνεται και ντρέπεται εύκολα, χάνει κάθε χαρά στη ζωή και ζει με διαρκή φόβο μήπως απολυθεί από τη δουλειά του. Έχει μια αίσθηση δειλίας και μπορεί να χάσει τον αυτοέλεγχό του μπροστά στους επισκέπτες. Έτσι, αν κάποιος σταματήσει να παρακολουθήσει έναν τέτοιο άνθρωπο σε ένα εργοστάσιο, μερικές φορές θα πετάξει κάτω τα εργαλεία του και θα στραφεί με θυμό στον εισβολέα, λέγοντας ότι δεν μπορεί να εργαστεί αν τον παρακολουθήσουν. Περιστασιακά ένας άνδρας αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη δουλειά επειδή δεν μπορεί πλέον να δεχτεί εντολές χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του ή, αν είναι εργοδηγός, επειδή δεν έχει υπομονή με τους άντρες κάτω από αυτόν. Υπνηλία, κατάθλιψη, απώλεια μνήμης και αϋπνία μπορεί να εμφανιστούν, αλλά οι ψευδαισθήσεις, οι αυταπάτες και η μανία είναι σπάνια.''
"Τρελός σαν Καπελάς"
Η βιομηχανία καπέλων από τσόχα έχει εντοπιστεί στα μέσα του 17ου αιώνα στη Γαλλία και πιθανότατα εισήχθη στην Αγγλία κάποια στιγμή γύρω στο 1830. Μια ιστορία που μεταδόθηκε στη βιομηχανία καπέλων δίνει αυτή την εξήγηση για το πώς χρησιμοποιήθηκε ο υδράργυρος στη διαδικασία: Στην Τουρκία χρησιμοποιούσαν τρίχες καμήλας για υλικό από τσόχα και ανακαλύφθηκε ότι η διαδικασία του πιλήματος επιταχύνθηκε εάν οι ίνες βρέχονταν με ούρα καμήλας. Λέγεται ότι στη Γαλλία οι εργάτες χρησιμοποιούσαν τα δικά τους ούρα, αλλά ένας συγκεκριμένος εργάτης φαινόταν σταθερά να παράγει μια ανώτερη τσόχα. Αυτό το άτομο υποβλήθηκε σε θεραπεία με μια ένωση υδραργύρου για σύφιλη, και έγινε συσχέτιση μεταξύ της επεξεργασίας των ινών με υδράργυρο και μιας βελτιωμένης τσόχας. Τελικά η χρήση διαλυμάτων νιτρικού υδραργύρου ήταν ευρέως διαδεδομένη στη βιομηχανία τσόχας και η δηλητηρίαση από υδράργυρο έγινε ενδημική. Η άνοια και ο ερεθισμός ήταν μια κοινή πάθηση μεταξύ των καπελάδων του 19ου αιώνα.