cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιαονίνγκ Φλάινγκ Λέοπαρντς
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004-05, η Λιαονίνγκ τερμάτισε στην πρώτη θέση του Βόρειου Ομίλου, αλλά έχασε στους προημιτελικούς των πλέι οφ από τους Γιουνάν Ράνινγκ Μπουλς του Νότου Ομίλου. Στη συνέχεια, η ομάδα κατέλαβε την έβδομη και τέταρτη θέση, τα επόμενα δύο χρόνια, αντίστοιχα, προτού προχωρήσει προκριθεί στους Μεγάλους Τελικούς τη σεζόν 2007-08. Αν και η Λιαονίνγκ έχασε τελικά από τους Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς, ο σύλλογος κέρδισε το τέταρτο παιχνίδι της σειράς. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη της ομάδας στους Τελικούς της CBA, παρά τις πολλές εμφανίσεις. Αφού τερμάτισε στην πέμπτη θέση τη σεζόν 2009-2010, η Λιαονίνγκ δεν προκρίθηκε στα πλέι οφ τις σεζόν 2010–11 και 2011–12.
Το 2011, η Liaoning Scale Industry διαδέχθηκε σε χορηγία την Liaoning Panpan Group Co., Ltd.
Πριν ξεκινήσει η σεζόν 2012-2013, το ρόστερ έλαβε μια ριζική αλλαγή. Η Λιαονίνγκ έκανε πολλές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένων των μεταγραφών των Τζος Άκογκνον και Αλεξάντερ Τζόνσον. Εν τω μεταξύ, ο βετεράνος Μπιάν Τσιάνγκ αποσύρθηκε και πολλοί ντόπιοι παίκτες μετακινήθηκαν ή δανείστηκαν σε άλλες ομάδες της CBA. Μία από τις πιο σημαντικές συναλλαγές παικτών που προέκυψαν ήταν η απόφαση να αποχωρήσει ο Ζανγκ Τσίνγκπενγκ. Αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι αυτή η κίνηση έγινε προς το συμφέρον της ανάπτυξης του σουτέρ Γκούο Αϊλούν. Στις 2 Δεκεμβρίου 2012, η Λιαονίνγκ κέρδισε τους Τιαντζίν Γκολντ Λάιονς με 100-81. Αυτή ήταν η έκτη συνεχόμενη νίκη της Λιαονίνγκ εναντίον της Τιαντζίν.
Το 2013, η ομάδα ξεκίνησε συνεργασία χορηγίας με την Benxi Steel Group.
Τη σεζόν 2017-18, οι Φλάινγκ Λέοπαρντς νίκησε τους Ζεγιάνγκ Λάιονς με 4-0 στους Τελικούς και κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο πρωταθλήματος CBA. Η ομάδα άλλαξε έδρα, από το Μπενσί στη Σενγιάνγκ, κατά τη διάρκεια των ημιτελικών των πλέι οφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κινέζικες ομάδες καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σύλλογοι Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κίνας Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1995
Εθνικό Πάρκο Όρους Ρουενζόρι
Το '''Εθνικό Πάρκο Όρους Ρουενζόρι: βρίσκεται στην Ουγκάντα. Καταλαμβάνει έκταση περίπου 1000 τ.χλμ., μέσα στην οποία υπάρχουν πολυάριθμοι καταρράκτες, λίμνες, παγετώνες και το τρίτο ψηλότερο βουνό της Αφρικής, το Όρος Στάνλεϊ. Η δεύτερη ψηλότερη κορυφή της οροσειράς είναι το Όρος Σπέκ.
Το πάρκο χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ουγκάντα Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουγκάντας Κατηγορία:Εθνικά πάρκα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ζευγολατειού Μεσσηνίας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ζευγολατειού είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Ζευγολατειό Μεσσηνίας. Ο σταθμός άνοιξε το 1892 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2010. Προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός για άλλα δρομολόγια.
Ζευγολατειό Ζευγολατειό Ζευγολατειό
Δημοσθένης Τσιβανόπουλος
Ο Δημοσθένης Τσιβανόπουλος (1838-1921) ήταν Έλληνας δικαστικός και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Βαμβακού της Σπάρτης. Πήρε απολυτήριο από το Α' Γυμνάσιο Αθηνών και γράφτηκε το 1852 στη Νομική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1857 με διδακτορικό άριστα. Διορίστηκε δικηγόρος στην Σπάρτη και το 1858 ήταν ήδη αντιεισαγγελέας στο πρωτοδικείο Τρίπολης. Εν συνεχεία διετέλεσε Πρόεδρος Πρωτοδικών, εφέτης, πρόεδρος Πρωτοδικών στην Αθήνα, Αρεοπαγίτης το 1877, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου το 1890 και εισαγγελέας του ανώτατου Δικαστηρίου. Αποχώρησε τον Μάιο του 1911.
Ως εισαγγελέας καθιέρωσε το σύστημα της δημοσίευσης των αγορεύσεών του σε νομικά περιοδικά και εφημερίδες με σκοπό την ευρύτερη νομική διδασκαλία.
Κληροδότησε την ιδιωτική συλλογή βιβλίων του στην Θεολογική, Νομική και Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου. Την πολύτιμη συλλογή του δακτυλιολίθων την δώρισε στο Νομισματικό Μουσείο.
Απεβίωσε το 1921.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Εισαγγελείς του Αρείου Πάγου
Σαμπαντούι
μικρογραφία| Ο [[Βλαντίμιρ Πούτιν|Βλαντιμίρ Πούτιν στο Σαμπαντούι, Καζάν, 2000]] Το Σαμπαντούι είναι ένα θερινό φεστιβάλ των Τατάρων, των Ιντελ-ουράλιων, των  Μπασκίρ και των Καζάχων («Sabantoy»), που χρονολογείται από την εποχή της Βουλγαρίας του Βόλγα. Στην αρχή το Σαμπαντούι ήταν ένα φεστιβάλ αγροτών σε αγροτικές περιοχές, αλλά αργότερα έγινε εθνική εορτή και τώρα γιορτάζεται ευρέως στις πόλεις. Το 2012, το Σαμπαντούι στο Καζάν γιορτάστηκε στις 23 Ιουνίου.
Ονοματολογία
Όσοι μιλούν την ταταρική γλώσσα ονομάζουν τη γιορτή  Σαμπαντούι (Сабантуй, [sʌbɑnˈtuɪ] ), ή, πιο σωστά, Saban tuyı (Сабан туе,  ) - πληθυντικός: Sabantuylar.
Το όνομα της γιορτής σημαίνει "γιορτή του αρότρου " σε τουρκικές γλώσσες. Εμφανίζεται επίσης το συνώνυμο "γιορτή του αρότρου" ή Σαμπάν μπαϊράμε (Saban bäyräme) (Сабан бәйрәме ).
Ιστορία
Το Σαμπαντούι ανάγει την προέλευσή του στην προ- ισλαμική εποχή, όταν γιορτάστηκε πριν από την εποχή της σποράς. Η παρουσία του Σαμπαντούι παρατηρήθηκε από τον Ιμπν Φαλντάν ήδη από το 921. Τα παραδοσιακά τραγούδια και άλλα έθιμα του Σαμπαντούι είχαν πιθανώς μια θρησκευτική χροιά εκείνη την εποχή.
Αργότερα, με την εξάπλωση του Ισλάμ μεταξύ των Τατάρων και των Μπασκίρ και του Χριστιανισμού μεταξύ των Τσουβάς, έγινε μια κοσμική γιορτή. Σε κάθε περιοχή, τα χωριά γιόρταζαν εκ περιτροπής τη γιορτή.
Στις αρχές του 20ού αιώνα το Σαμπαντούι κέρδισε την αναγνώριση ως το εθνικό φεστιβάλ των Τατάρων. Οι σοβιετικές αρχές ενέκριναν αυτό το φεστιβάλ πιθανώς λόγω της ταπεινής αγροτικής καταγωγής του. Ωστόσο, μετέφεραν το Σαμπαντούι στην εποχή μετά τη σπορά, συγχωνεύοντάς το με το αρχαίο καλοκαιρινό φεστιβάλ Cıyın (Κυριλλικό: :ыен, ).
Πρόσφατα, η Μόσχα ανακοίνωσε τα σχέδια να προτείνει το Σαμπαντούι να ενταχθεί στη λίστα των αριστουργημάτων της προφορικής και άυλης κληρονομιάς της ανθρωπότητας το 2007.
Παραδόσεις
Τα κύρια διακριτικά στοιχεία του Σαμπαντούι περιλαμβάνουν τους παραδοσιακούς αθλητικούς αγώνες, όπως köräş (πάλη Τατάρων), ιπποδρομίες, τρέξιμο με σάκους, αναρρίχηση πυλώνων, αγώνες δρόμου με ένα κουτάλι με αυγό στο στόμα, μάχη με σάκους σε οριζόντια δοκό, σπάσιμο πήλινων αντικειμένων, εύρεση νομίσματος σε ένα qatıq (ένα ποτό από ξινό γάλα) και άλλους διαγωνισμούς. Τέτοιες δραστηριότητες πραγματοποιούνται στο μαϊντάν (mäydan), που συνήθως βρίσκονταν στην άκρη ενός δάσους.
Μια παράδοση, που ονομάζεται σοράν (sörän), πραγματοποιήθηκε για τη συλλογή εισιτηρίου για τους επισκέπτες του φεστιβάλ και βραβεία για τους νικητές των διαγωνισμών. Το Qarğa botqası (κουάκερ του Rook), ένα τελετουργικό κουάκερ, μαγειρεύτηκε πριν από το Σαμπαντούι για τη θεραπεία παιδιών στο χωριό. Μια άλλη παράδοση ήταν η προσευχή στο νεκροταφείο.
Κουράς
μικρογραφία| κουράς ( [[Ταταρική γλώσσα|Tatar: Көрәш) σε Σαμπαντούι στο Ουλιάνοφσκ]] Η πάλη κουράς, είναι ο κύριος διαγωνισμός της Σαμπαντούι. Οι παλαιστές χρησιμοποιούν πετσέτες και ο στόχος είναι να ρίξουν κάτω τον αντίπαλο.
Συνήθως τα νεαρά αγόρια ξεκινούν τον διαγωνισμό. Στο τέλος του Σαμπαντούι, η κύρια εκδήλωση του φεστιβάλ είναι ο τελικός του köräş. Ο νικητής ονομάζεται μπατίρ (batir), ο ήρωας του Σαμπαντούι. Το βραβείο ποικίλλει από ένα κριάρι σε μικρά χωριά έως ένα αυτοκίνητο στις γιορτές των μεγάλων πόλεων.
Ημερολόγιο του φεστιβάλ
Το Σαμπαντουιλάρ δεν έχει καθορισμένη ημερομηνία. Οι εορταστικές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται περίπου από τις 15 Ιουνίου έως την 1η Ιουλίου και συνήθως γίνονται Κυριακή. Αρχικά, τα Σαμπαντουιλάρ σχεδιάζονται σε χωριά, ακολουθούνται από τα Σαμπαντουιλάρ σε αγροτικές περιοχές, και οι τελικές εορταστικές εκδηλώσεις διεξάγονται σε μεγάλες πόλεις. Το τελευταίο Σαμπαντούι πραγματοποιείται στο Καζάν, την πρωτεύουσα του Ταταρστάν. Ένα παρόμοιο πρόγραμμα εφαρμόζεται για το Ακατούι (Akatuy) στη  Τσουβασία και το Χαμπαντούι (Habantuy) στο Μπασκορτοστάν.
Τα τελευταία χρόνια η ρωσική κυβέρνηση διοργάνωσε το ομοσπονδιακό Σαμπαντουιλάρ στη Μόσχα. Πολλές πόλεις στην Ευρώπη και την Ασία που έχουν μεγάλη διασπορά Τατάρων, όπως Μόσχα, Αγία Πετρούπολη, Ταλίν, Πράγα, Κωνσταντινούπολη, Κίεβο και Τασκένδη, διεξάγουν επίσης το Σαμπαντουιλάρ.
Σήμερα το Σαμπαντούι μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα διεθνές φεστιβάλ, που προσελκύει πολλούς ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων, που συμμετέχουν στο Σαμπαντουιλάρ, τόσο στο Ταταρστάν, όσο και σε όλο τον κόσμο.
Πολιτικές παραδόσεις
Το Σαμπαντούι είναι ένα σύμβολο του Ταταρστάν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθε Ρώσος πρόεδρος, που επισκέπτεται τη δημοκρατία συμμετέχει στο Σαμπαντούι, που πραγματοποιήθηκε στο Καζάν. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Καζάν στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ο Μπόρις Γέλτσιν έγινε το κέντρο της προσοχής σε ένα Σαμπαντούι, όταν συμμετείχε σε έναν παραδοσιακό διαγωνισμό στον οποίο οι συμμετέχοντες προσπαθούν να συντρίψουν ένα πήλινο δοχείο ενώ έχουν δεμένα τα μάτια. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν συμμετείχε σε έναν χιουμοριστικό διαγωνισμό κατά τον οποίο προσπάθησε να βυθίσει το πρόσωπό του σε ένα βάζο γεμάτο ξινό γάλα, για να βγάλει ένα νόμισμα χωρίς να χρησιμοποιήσει τα χέρια του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπασκορτοστάν
Υποδοχέας λεπτίνης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μεμβρανικές πρωτεΐνες
Ίβιε
Η Ίβιε (λευκορωσικά: Іўе, λευκορωσική προφορά: ˈiʊje, ρωσικά: Ивье, ρωσική προφορά: ˈivʲjɪ, πολωνικά: Iwje, γίντις: אייוויע Eyvye) είναι πόλη και πρώην κοινότητα στη Λευκορωσία στην Περιφέρεια Χρόντνα, 158 χλμ. ανατολικά του Γκρόντνο. Είναι σταθμός της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ της Λίντα και της Μαλαντζιέτσνα. Ήταν ο χώρος μιας επικίνδυνης αποστολής διάσωσης από τους Αδερφούς Μπιέλσκι στα τέλη του 1942, καθώς οι Γερμανοί προετοιμάζονταν να εκκαθαρίσουν το γκέτο, επειδή η περιοχή είχε καταληφθεί κατά την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Ο πληθυσμός της Ίβιε ήταν 8.900 άτομα το 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας Κατηγορία:Λιπκάνοι Τάταροι Κατηγορία:Στετλ
Anthems (EP)
Το Anthems είναι ΕΡ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2013 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Megaforce Records" στην Αμερική και της "Nuclear Blast" στην Ευρώπη.
Το ΕΡ περιλαμβάνει διασκευές σε ροκ τραγούδια της δεκαετίας του '70 από τα συγκροτήματα των Rush (Anthem), AC/DC, (T.N.T.), Boston (Smokin' ), Journey (Keep On Runnin' ), Cheap Trick (Big Eyes) και Thin Lizzy (Jailbreak), όπως και την εκτέλεση του κομματιού "Crawl" από το άλμπουμ "Worship Music" των Anthrax και μία εναλλακτική μίξη του.
Το "Anthems" σκαρφάλωσε στο # 52 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες πουλώντας 8.500 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του.
Τραγούδια
1. Anthem (Lee, Lifeson, Peart) - 4:37
2. T.N.T. (A.Young, M.Young, Scott) - 3:37
3. Smokin'  (Delp, Scholz) - 4:20
4. Keep On Runnin'  (Cain, Perry, Schon) - 3:42
5. Big Eyes (Nielsen) - 3:16
6. Jailbreak (Lynott) - 4:06
7. Crawl (Belladona, Caggiano, Ian, Bello, Benante, Nelson) - 5:00
8. Crawl (Orc mix) (Belladona, Caggiano, Ian, Bello, Benante, Nelson) - 5:02
Θέσεις τσαρτ
Anthems (ΕΡ σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 19 Μαρτίου 2013
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Anthems" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013 Κατηγορία:EPs των Anthrax
Χώρες Α8
Οι χώρες Α8, επίσης γνωστές ως ΕΕ8, είναι μια ομάδα οκτώ από τις 10 χώρες που προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη διεύρυνση της το 2004. Συνήθως ομαδοποιούνται χωριστά από τα άλλα δύο μέλη που προσχώρησαν στην ένωση το 2004, την Κύπρο και τη Μάλτα, λόγω του σχετικά χαμηλότερου κατά κεφαλήν εισοδήματος σε σύγκριση με το μέσο όρο της ΕΕ. Οι χώρες ήταν οι παρακάτω:
Ένας συγκεκριμένος λόγος για την ομαδοποίηση των χωρών Α8 ήταν η προσδοκία ότι θα ήταν η προέλευση ενός νέου κύματος αύξησης της μετανάστευσης σε πλουσιότερες Ευρωπαϊκές χώρες. Στη συνέχεια όντως αποδείχτηκε ότι από εκεί θα ερχόταν ένα νέο κύμα μετανάστευσης, με πολλούς μετανάστες να ταξιδεύουν από τις χώρες αυτές σε πλουσιότερες χώρες εντός της ΕΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Σιβελούτς
To Σιβελούτς (ρωσικά: Шивелуч) είναι το βορειότερο ενεργό ηφαίστειο στην Καμτσάτκα, στην ανατολική Ρωσία. Είναι ένας απομονωμένος ορεινός όγκος και ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ενεργά ηφαίστεια της Καμτσάτκας. Είναι το ηφαίστειο που έχει παράγει τις περισσότερες ισχυρές εκρήξεις (VEI 4+) από οποιοδήποτε άλλο στο Ολόκαινο, σχεδόν διπλάσιες από το επόμενο στην κατάταξη.
Το Σιβελούτς άρχισε να σχηματίζεται πριν 60 με 70 χιλιάδες χρόνια και έχει παράγει τουλάχιστον 60 ισχυρές εκρήξεις στο Ολόκαινο. Σε αυτή την περίοδο η πιο έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα, που περιελάμβανε μεγάλου και μεσαίου μεγέθους εκρήξεις, έλαβε χώρα περίπου το 6.500-6.400 π.Χ., 2.250-2.000 π.Χ. και 50-650 μ.Χ. Αυτές οι χρονικές περίοδοι συμπίπτουν με αυξημένη δραστηριότητα και σε άλλα ηφαίστεια της Καμτσάκας. Από τότε ισχυρές εκρήξεις λαμβάνουν χώρα κάθε 50 με 400 χρόνια. Καταστροφικές εκρήξεις έλαβαν χώρα το 1854 και 1956, όταν μεγάλο μέρος του ηφαιστειακού δόμου του Σιβελούτς κατέρρευσε, δημιουργώντας μεγάλες κατολισθήσεις. Η πιο πρόσφατη έκρηξη του Σιβελούτς ξεκίνησε το 1999 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το ηφαίστειο αποτελείται από τρία στοιχεία, το στρωματοηφαίστειο Παλιό Σιβελούτς (Старый Шивелуч), το οποίο είναι η ψηλότερη κορυφή του Σιβελούτς με ύψος 3.283 μέτρα, μια αρχαία καλντέρα και το Νεαρό Σιβελούτς (Молодой Шивелуч), το οποίο έχει ύψος περίπου 2.800 μέτρα. Το στρωματοηφαίστειο αποτελείται από εναλλασόμενα στρώματα στερεοποιημένης σπονδού, λάβας και ηφαιστειακών πετρωμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Καμτσάτκας
Ζαργάνα
Η ζαργάνα (βελονίδα, αραφίδα, βελόνι, σακοράφα) είναι πελαγικό ψάρι της οικογένειας των βελονίδων που ζει σε θαλάσσια και υφάλμυρα ύδατα του Ατλαντικού Ωκεανού, της Μεσογείου και της |Μαύρης Θάλασσας. Το ψάρι κολυμπάει κοντά στην επιφάνεια του νερού. Είναι μακρύ και λεπτό ψάρι με μήκος που κυμαίνεται μεταξύ των 20 εκατοστών και φτάνει το 1,5 μέτρο με ανάλογο βάρος από 50 γραμμάρια έως και 3,5-4 κιλά. Μεταναστεύει από την Βόρεια Θάλασσα σε πιο ρηχά νερά τον Απρίλιο και τον Μάιο. Αναπαράγονται τον Μάιο και τον Ιούνιο σε περιοχές με φύκια. Το φθινόπωρο επιστρέφουν στην ανοιχτή θάλασσα από όπου ξεκίνησαν.
Οι ζαργάνες τρέφονται με μικρότερα ψάρια. Είναι ωοτόκα και γεννούν τα αυγά τους σε αντικείμενα που επιπλέουν στο νερό. Οι ζαργάνες έχουν ασυνήθιστα πράσινα κόκαλα τα οποία αποθαρρύνουν πολλούς ανθρώπους από το να τις τρώνε, αλλά το πράσινο χρώμα είναι ακίνδυνο. Αλιεύονται σχεδόν αποκλειστικά με παράκτιες τεχνικές, από τις οποίες οι αποτελεσματικότερες για το ψάρεμα τις ζαργανας είναι το και ελαφριά συρτή αφρού με αισθητά λιγότερες όμως  συλλήψεις. Τρώγονται τηγανιτές, ψητές ή καπνιστές.
Είναι αγαπημένη τροφή πολλών πελαγίσιων θηρευτών όπως :
Τα πυελικά πτερύγια του βρίσκονται σε οπίσθια θέση όπως και τα ουραία και τα ραχιαία. Είναι τοποθετημένα έτσι για οπίσθια κάμψη του σώματος.
Κατηγορία:αλιεύματα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Βελονόμορφα
Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία
Η Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία (Soraya Sáenz de Santamaría, πλήρες όνομα: María Soraya Sáenz de Santamaría Antón, γενν. Βαγιαδολίδ, 10 Ιουνίου 1971) είναι Ισπανίδα πολιτικός και νομικός, μέλος του Λαϊκού Κόμματος. Από τις 4 Νοεμβρίου 2016 μέχρι τον Ιούνιο του 2018 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Μαριάνο Ραχόι, υπουργός της Προεδρίας και των Περιφερειακών Διοικήσεων. Στην προηγούμενη κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι μεταξύ 2011 και 2015 κατείχε τη θέση της αντιπροέδρου, υπουργού Προεδρίας και εκπροσώπου τύπου.
Ανετράφη στα πλαίσια μιας ιδεολογικά δεξιάς οικογένειας· ασχολείται με την πολιτική από το 2000, όταν ενσωματώθηκε στις τάξεις του Λαϊκού Κόμματος ως νομικός σύμβουλος. Εκλέχθηκε βουλευτής στο Κοινοβούλιο της Ισπανίας για πρώτη φορά το 2004, επαναλαμβάνοντας το 2008. Από το 2011, όταν τέθηκε στη δεύτερη θέση της εκλογικής λίστας του κόμματος, θεωρείται μία εκ των πολιτικών με το μεγαλύτερο βάρος στο εσωτερικό του Λαϊκού Κόμματος, μαζί με τη Μαρία Ντολόρες δε Κοσπεδάλ, και μία εκ των γυναικών με τη μεγαλύτερη πολιτική εξουσία στην Ισπανία και την Ευρώπη.
Με την παραίτηση του Μαριάνο Ραχόι από την προεδρία του κόμματος τον Ιούνιο του 2018 τέθηκε υποψήφια για την προεδρία, χάνοντας στις ενδοκομματικές εκλογές από τον Πάμπλο Κασάδο. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ανακοίνωσε την παραίτησή της από την ενεργή πολιτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Λαϊκό Κόμμα (Ισπανία)
201 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μισέλ Πλατινί
Ο Μισέλ Φρανσουά Πλατινί (γαλλικά: Michel François Platini, γεννήθηκε 21 Ιουνίου 1955) είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, προπονητής και διοικητικό στέλεχος. Ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών,   ο Πλατινί κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα τρεις φορές (1983, 1984, 1985) και ήρθε 7ος στις εκλογές της IFFHS στην ανάδειξη των κορυφαίων του 20ού αιώνα.
Σε ειδική ψηφοφορία των νικητών της Χρυσής Μπάλας που διοργάνωσε το περιοδικό France Football κατετάγη πέμπτος του 20ού αιώνα πίσω από τους Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ και Ντι Στέφανο. Επίσης το France Football και η IFFHS τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο Γάλλο ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, μπροστά από τους Ζινεντίν Ζιντάν και Ρεϊμόν Κοπά. ενώ η Γιουβέντους τον αναγνώρισε ως κορυφαίο παίκτη της όλων των εποχών. Ως αναγνώριση των επιτευγμάτων του, έγινε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής το 1985 και Αξιωματικός της το 1988. Το 2000 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα από τη FIFA. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Πλατινί έπαιξε στις ομάδες της Νανσί-Λωρραίνης, της Σαιντ-Ετιέν και της Γιουβέντους. Αν και αγωνίστηκε στην καριέρα του ως επιθετικός μέσος, υπήρξε και ικανότατος σκόρερ: κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της Σέριε Α τρεις συνεχόμενες χρονιές και ήταν ο καλύτερος σκόρερ της Γιουβέντους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1984–85. Έλαβε το ψευδώνυμο «Ο Βασιλιάς» (Le Roi) λόγω των είχε ηγετικών ικανοτήτων του. Ήταν ο κορυφαίος παίκτης της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, η οποία κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1984, μια διοργάνωση όπου βραβεύτηκε ως πρώτος σκόρερ και ως ο καλύτερος παίκτης, και έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 1982 και το 1986. Μέχρι το 2007 ήταν ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Γαλλίας και μέχρι το 2021 ήταν ο ποδοσφαιριστής που είχε σημειώσει τα περισσότερα γκολ (9) που έχουν επιτευχθεί σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης, ο Πλατινί ήταν για τέσσερα χρόνια ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Γαλλίας ενώ το 2007, εξελέγη πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ θέση την οποία κράτησε ως το 2015. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1955 στο Ζεφ της Μερτ-ε-Μοζέλ στη Λωρραίνη. Ο πατέρας του, ιταλικής καταγωγής, ήταν ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής που ακολούθησε στη συνέχεια την προπονητική. Ο μικρός Πλατινί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στη μικρή τοπική ομάδα της πόλης του σε ηλικία 10 ετών. Το φθινόπωρο του 1972 εντάχθηκε στην αναπληρωματική ομάδα της Νανσί που αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία. Το ταλέντο του είχε ήδη αναγνωριστεί και είχε 13 συμμετοχές στην ερασιτεχνική εθνική, έξι στη στρατιωτική και τέσσερις στην εθνική νέων.
Καριέρα σε συλλόγους
Στις 3 Μαΐου 1973 ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με την πρώτη ομάδα της Νανσί στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος. Το 1974 έσπασε το αριστερό του χέρι και δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα του στη μάχη να αποφύγει τον υποβιβασμό. Η Νανσί προήχθη και πάλι στην πρώτη κατηγορία την επόμενη χρονιά και ο Πλατινί είχε γίνει ο σημαντικότερος παίκτης της ομάδας (σημείωσε 17 γκολ). Διέθετε οργανωτικές ικανότητες, ήταν άριστος πασέρ, η τεχνική του ήταν εντυπωσιακή (ιδιαίτερα για Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή), ενώ η ειδικότητά του περιελάμβανε τα ελεύθερα λακτίσματα (απευθείας εκτελέσεις φάουλ), τα οποία ασκούσε σχεδόν καθημερινά σε ειδικές βάρδιες μετά την προπόνηση.
Το 1976 υπέγραψε το νέο επαγγελματικό συμβόλαιο, είχε μια εξαιρετική σεζόν και ψηφίστηκε ως ο Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Στην ηλικία των 20 ετών, ο Πλατινί ήταν η μεγάλη ελπίδα του γαλλικού ποδοσφαίρου, το οποίο ήταν σε μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια μετά την ομάδα των τελών της δεκαετίας του 1950. Με την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, η ομάδα είχε την καλύτερη θέση μέχρι τότε (1977 και 25 γκολ του Πλατινί στο πρωτάθλημα) και ήταν στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας το 1978, όπου η Νις ηττήθηκε με γκολ του Πλατινί. Ήταν ο πρώτος σημαντικός τίτλος στην ιστορία του σωματείου. Την ίδια χρονιά ο Πλατινί υπέστη πολλαπλό κάταγμα της κνήμης (συνολικά έσπασε το πόδι του πέντε φορές, το χέρι δύο φορές στην καριέρα του).
Μετά από διαφορές με το σύλλογό του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νανσί το 1979 μετακομίζοντας στη Σαιντ Ετιέν. Το 1981 ήταν πρωταθλητής Γαλλίας με το σύλλογο, αλλά απέτυχε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου. Ο Πλατινί στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήδη αναγνωρίζονταν ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο (μαζί με τον Ζίκο και τον Ντιέγκο Μαραντόνα). Το 1982 έγινε μέλος της ιταλικής Γιουβέντους, της οποίας ο πυρήνας ήταν οι παίκτες που κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 (Ντίνο Τζοφ, Γκαετάνο Σιρέα, Αντόνιο Καμπρίνι, Μάρκο Ταρντέλι κα). Τα χρόνια στο Τορίνο ήταν τα πιο επιτυχημένα στην καριέρα του Γάλλου, ο οποίος κέρδισε σχεδόν όλους τους τίτλους. Αλλά στην αρχή ο χρόνος του στην Ιταλία χαρακτηριζόταν από δυσκολίες, διότι λόγω του υψηλού ετήσιου μισθού του ήταν δημοφιλής στόχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και αυτό οδήγησε επίσης σε ζήλια μέσα στην ομάδα. Το χειμώνα της πρώτης του σεζόν, ήθελε ακόμη και να φύγει από τη Γιουβέντους. Έμεινε, όμως, και μαζί με τους Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ και Πάολο Ρόσι, πραγματοποίησαν τους στόχους τους στην επίθεση και η επιτυχία ήρθε: τον πρώτο χρόνο κέρδισαν το Κύπελλο Ιταλίας και βρισκόταν στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κύπελλου Πρωταθλητριών, όπου έπρεπε να νικήσουν το Αμβούργο, κάτι το οποίο όμως δεν πραγματοποιήθηκε στον τελικό της Αθήνας. Ο ίδιος κέρδισε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του ως καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής.
Η Γιουβέντους έτσι καθιερώθηκε στις ισχυρότερες ομάδες του κόσμου και ο προπονητής της Τραπατόνι έκανε το Γάλλο επικεφαλής στην ομάδα. Το 1984 κέρδισε το πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό του Κύπελλο Κυπελλούχων νικώντας την Πόρτο με 2–1. Ο Πλατινί κέρδισε για δεύτερη φορά τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ στο πρωτάθλημα (20 γκολ) και ψηφίστηκε τρεις φορές στη σειρά ο καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς (1983, 1984, 1985), μετατρεπόμενος σε σούπερ αστέρα. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κατέκτησε τρεις συνεχόμενες φορές το βραβείο.
Η επιτυχία με το σύλλογο συνεχίστηκε, και το 1985 η Γιουβέντους αντιμετώπισε τη Λίβερπουλ στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο Πλατινί σημείωσε το γκολ της νίκης και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με επτά γκολ. Ωστόσο, η επιτυχία αυτή επισκιάστηκε από την τραγωδία του Χέιζελ. Το 1985 κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο με νίκη της Γιουβέντους επί της Αρχεντίνος Τζούνιορς στα πέναλτι (κανονική διάρκεια 2–2) με τον ίδιο να σημειώνει ένα γκολ κατά τη διάρκεια του αγώνα και το νικητήριο πέναλτι στη διαδικασία μετά τη λήξη και της παράτασης. Σε ένα από τους καλύτερους τελικούς στην ιστορία της διοργάνωσης, έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του έχοντας ακόμα μία ασίστ, ενώ του ακυρώθηκε εσφαλμένα ένα ακόμη γκολ. Το 1986 κέρδισε το δεύτερο πρωτάθλημα, που ήταν ο τελευταίος τίτλος του, καθώς τερμάτισε την καριέρα του το καλοκαίρι του 1987 στην ηλικία των 32 ετών.
Διεθνής καριέρα
Το καλοκαίρι του 1976, ο Πλατινί έπαιξε στην Ολυμπιακή ομάδα της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, πετυχαίνοντας τρία γκολ στη διοργάνωση φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά. Έστρεψε τη διεθνή προσοχή επάνω του για πρώτη φορά στις 16 Νοεμβρίου 1977, όταν έλαμψε ως παίκτης του παιχνιδιού με αντίπαλο τη Βουλγαρία και σημείωσε ένα γκολ με σουτ από 25 μέτρα. Η Γαλλία είχε προκριθεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια μετά με αυτή τη νίκη με 3–1. Την ίδια χρονιά, ο Πλατινί είχε ψηφιστεί ως τρίτος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.
Το Φεβρουάριο του 1978 σε φιλικό αγώνα στη Νάπολη απέναντι στην Εθνική Ιταλίας πραγματοποίησε εντυπωσιακή εμφάνιση και σημειώνοντας ένα γκολ με φάουλ στο τελικό 2–2. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, οι ελπίδες της Γαλλίας βρίσκονταν στους ώμους του Πλατινί που τώρα ήταν και αρχηγός της ομάδας στα 23 του χρόνια. Μετά την εναρκτήρια ήττα από την Ιταλία (1–2), ήρθε μια ακόμα ήττα από τους γηπεδούχους και η διοργάνωση τελείωσε εκεί αφήνοντας απογοητευμένους τους Γάλλους φιλάθλους.
Το 1981, όπως είχε κάνει εξάλλου τέσσερα χρόνια πριν με αντίπαλο τη Βουλγαρία και όπως θα ξανάκανε και τέσσερα χρόνια αργότερα κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο Πλατινί πέτυχε το γκολ της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 και εξασφαλίζει τη συμμετοχή των «τρικολόρ» στον θεσμό: η θρυλική εκτέλεση φάουλ κόντρα στην Ολλανδία στην κρίσιμη συνάντηση του Παρκ ντε Πρενς του Παρισιού σφραγίζει την πρόκριση της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας. Στην τελική φάση της διοργάνωσης, ο ηγέτης της ομάδας έχει ένα μέτριο γύρο στη φάση των ομίλων, αλλά στους αγώνες της φάσης των νοκ-άουτ ανέκαμψε και ήταν στους των πιθανούς διεκδικητές του τίτλου. Ο Πλατινί συμμετείχε είτε στην αρχή είτε στο τέλος σχεδόν κάθε γαλλικής επιθετικής κίνησης και αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος Γάλλος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών βγάζοντας την εθνική ομάδα από την αφάνεια δεκαετιών. Οι τρικολόρ έκαναν πολύ καλές εμφανίσεις και έφτασαν στους ημιτελικούς νικώντας τη Βόρεια Ιρλανδία, το Κουβέιτ και την Αυστρία, όπου η Δυτική Γερμανία σε ένα από τους καλύτερους αγώνες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων νίκησε στα πέναλτι μετά από συναρπαστικό παιχνίδι (3–3 στη διάρκεια του αγώνα, ονομάστηκε «Νύχτα της Σεβίλλης»). Η εμφάνιση των Γάλλων ήταν άξια ομάδας που δικαιούνταν να φτάσει στον τελικό και ο Πλατινί σημείωσε ένα γκολ με πέναλτι στην κανονική διάρκεια του αγώνα καθώς και αυτό στη διαδικασία των πέναλτι. Η Γαλλία τελείωσε τη διοργάνωση στην τέταρτη θέση και ο ίδιος συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου.
Δύο χρόνια αργότερα, ο Πλατινί κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984 στη χώρα του όσο κανένας άλλος. Οι εμφανίσεις του εντυπωσίασαν ολόκληρη την Ευρώπη. Με το πρώτο του τέρμα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία κατέρριψε το ρεκόρ του Ζυστ Φονταίν φτάνοντας τα 31 γκολ με το εθνόσημο. Ο Πλατινί οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο και έδειξε ιδιαίτερη ικανότητα σκοραρίσματος πετυχαίνοντας 9 από τα 14 γαλλικά γκολ (αυτό το ρεκόρ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ισοφαρίστηκε το 2016 από τον Πορτογάλο Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά σε τέσσερις διοργανώσεις και καταρρίφθηκε το 2021 από τον ίδιο ). Σημείωσε δύο εξαιρετικά χατ τρικ και παραμένει ο μόνος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο σε τελική φάση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Το πρώτο ήρθε στη νίκη με 5–0 επί του Βελγίου στη Ναντ, το δεύτερο μέσα σε 18 λεπτά στη νίκη με 3–2 επί της Γιουγκοσλαβίας στο Σεντ-Ετιέν. Η επίδοση των 9 τερμάτων από έναν ποδοσφαιριστή σε μία διοργάνωση παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ αγωνιζόμενος μάλιστα στις πέντε συναντήσεις που προέβλεπε το τότε πρόγραμμα. Ο αρχηγός υποστηρίκτηκε από άριστους συνεργάτες, ειδικά στο κέντρο: με τους Αλέν Ζιρές, Λουίς Φερναντές και Ζαν Τιγκανά, δημιούργησε το μαγικό καρέ της γαλλικής εθνικής τη δεκαετία του 1980. Ο ημιτελικός ήταν ο καλύτερος αγώνας της διοργάνωσης και διεξήχθη στις 23 Ιουνίου, στο κατάμεστο «Βελοντρόμ» της Μασσαλίας, όπου η Γαλλία λύγισε την Πορτογαλία στην παράταση (3–2), ύστερα από ένα συναρπαστικό παιχνίδι, από τα καλύτερα της ιστορίας του θεσμού. Ένα λεπτό πριν από τα πέναλτι και ενώ ο αγώνας ήταν ισόπαλος με 2–2 στην παράταση, ο Πλατινί κρατούσε «το κλειδί του παραδείσου», όπως έγραψε την επόμενη μέρα η εφημερίδα L'Équipe και έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ των μετέπειτα πρωταθλητών Ευρώπης. Στον τελικό με αντίπαλο την Ισπανία (2–0), σημείωσε ένα τέρμα με απευθείας εκτέλεση φάουλ στο 57ο λεπτό και έβαλε τη Γαλλία στο νικητήριο δρόμο, που επωφελούμενη και αποβολής από πλευράς των αντιπάλων της κέρδισε τον πρώτο της διεθνή τίτλο. Το έθνος που είχε κάνει περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο για να προωθήσει τον διεθνή ανταγωνισμό στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είχε τελικά κερδίσει μία από τις διοργανώσεις που είχαν συμβάλει τα μέγιστα στην υλοποίησή τους. 57 χρόνια από τότε που ο Henri Delauney, τότε πρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, είχε προτείνει για πρώτη φορά ένα διεθνή διαγωνισμό για τα ευρωπαϊκά κράτη, ο Πλατινί σήκωσε το τρόπαιο που έφερε το όνομά του.
Την επόμενη χρονιά ήρθε ο δεύτερος διεθνής τίτλος το Τρόπαιο Αρτέμιο Φράνκι μετά από τη νίκη στο Παρίσι επί της νικήτριας του Κόπα Αμέρικα του 1983 Ουρουγουάη με 2–0 στις 21 Αυγούστου. Ήταν ο πρώτος τίτλος στην ιστορία του θεσμού. Το 1986 στο Μεξικό ο Πλατινί πήρε μέρος στο τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, την τελευταία ευκαιρία να κερδίσει τον τίτλο. Σημείωσε δύο σημαντικά τέρματα: στον γύρο των "16" με 1–0 απέναντι στην Ιταλία (τελικό σκορ 2–0) και το δεύτερο ισοφάρισε τη Βραζιλία στο «παιχνίδι του αιώνα» (4–3 νίκη στα πέναλτι) και η Γαλλία έφτασε στον ημιτελικό, όπου συναντήθηκε πάλι με τη Δυτική Γερμανία. Αλλά η απόπειρα εκδίκησης δεν ήταν επιτυχής και η γειτονική χώρα νίκησε αφού κατάφερε να αντισταθεί στις συνεχείς επιθέσεις των Γάλλων, σημείωσε δύο τέρματα με αντεπιθέσεις και πάλι προκρίθηκε στον τελικό. Στο μικρό τελικό, χωρίς τον ηγέτη της, η Γαλλία νίκησε το Βέλγιο και τελείωσε τρίτη. Ο Πλατινί ήταν στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης για δεύτερη φορά. Όπως και οι κορυφαίοι Φέρεντς Πούσκας, Αλφρέδο Ντι Στέφανο και Γιόχαν Κρόιφ έμεινε «βασιλιάς χωρίς στέμμα».
Στις 29 Απριλίου 1987 αγωνίστηκε στο τελευταίο του διεθνές παιχνίδι με την Ισλανδία. Πήρε μέρος συνολικά σε 72 διεθνείς συναντήσεις και ήταν αρχηγός της εθνικής Γαλλίας 49 φορές. Σημείωσε συνολικά 41 γκολ και ήταν ο πρώτος Γάλλος σκόρερ όλων των εποχών για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Τελειώνοντας τη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής, ο εμβληματικός μέσος της Γιουβέντους και της Εθνικής Γαλλίας, είχε πετύχει συνολικά 358 τέρματα σε 666 επίσημους αγώνες, ο δεύτερος καλύτερος Γάλλος σκόρερ στην μέχρι τότε ιστορία.
Μετά το ποδόσφαιρο
Διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Γαλλίας από το 1988 έως το 1992. Εργάστηκε κυρίως για την πρόκριση στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1992 στη Σουηδία. Έχρισε διεθνή τον Ντιντιέ Ντεσάν και βασίστηκε στο εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο Ερίκ Καντονά - Ζαν Πιερ Παπέν. Η Γαλλία διακρίθηκε στα προκριματικά στάδια, κερδίζοντας και τους οκτώ αγώνες της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων αξιοσημείωτων νικών εκτός Ισπανίας και Τσεχοσλοβακίας. Μετά από ένα αήττητο ρεκόρ 19 αγώνων, ήταν μεταξύ των φαβορί και ο Πλατινί ανακηρύχθηκε Προπονητής της Χρονιάς το 1991 από το περιοδικό World Soccer. Αλλά μία σειρά από κακές εμφανίσεις σε αγώνες προετοιμασίας, ακολουθούμενες από τον αποκλεισμό της Γαλλίας από την πρώτη φάση της διοργάνωσης, οδήγησαν τον Πλατινί να παραιτηθεί από προπονητής.
thumb|2008 Ήταν συνυπεύθυνος, μαζί με τον Φερνάν Σαστρ, για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά η FIFA τον εξέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα. Τον Ιανουάριο του 2001 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FFF) τονίζοντας τη σημασία της παραμονής του ποδοσφαίρου ως παιχνιδιού ούτως ώστε να μη καταστεί πρωτίστως επιχειρηματική δραστηριότητα. Εκλέχθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2007 πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, διαδεχόμενος το Σουηδό Λέναρτ Γιόχανσον. Ήταν ο πρώτος πρώην ποδοσφαιριστής που έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Έλαβε επίσης τη θέση του προέδρου στην τεχνική επιτροπή της ΟΥΕΦΑ το 2002. Η θητεία του ως προέδρου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας κρίνεται αποτυχημένη. Υποστήριξε ανεξήγητα (θεωρητικά) το Κατάρ ως την επιλογή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στη μέση του ευρωπαϊκού χειμώνα που οδηγεί σε ανατροπή των χρονοδιάγραμματων όλο το ποδόσφαιρο της γηραιάς ηπείρου. Νέοι κανόνες που εισήχθησαν το 2011 θα μπορούσαν να έχουν εκτεταμένες επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα στο ευρωπαϊκό διεθνές ποδόσφαιρο των συλλόγων, διότι περιόριζαν το ποσό χρημάτων που θα μπορούσαν να ρίξουν οι επενδυτές σε μια δεδομένη ομάδα. Το όφελος ήταν για τις γερμανικές ομάδες, οι οποίες παραδοσιακά είχαν πιο ισορροπημένα οικονομικά από τις ομάδες της Ισπανίας και της Μεγάλης Βρετανίας.
Η ζωή και το έργο του Μισέλ Πλατινί παρουσιάζονται μέσα από μία εντυπωσιακά εκτεταμένη συλλογή αθλητικών εκθεμάτων, τιμημένη με δύο ρεκόρ Γκίνες, στο Μουσείο Μισέλ Πλατινί που βρίσκεται στην Κύπρο, στο χωριό Μοσφιλωτή.
Σε συλλόγους
Νανσί
Σαιντ-Ετιέν
Γιουβέντους
Σανσί Λονγκς
Οι Σανσί Γκουοτόου Λονγκς (απλοποιημένα κινέζικα: 山西国投猛龙, παραδοσιακά κινέζικα: 山西國投猛龍, πινγίν: Shānxī Guótóu Měnglóng, αγγλικά: Shanxi Guotou Loongs), γνωστοί και ως Σανσί Λονγκς ή Σανσί Γκουοτόου, είναι κινεζικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα την Ταϊγιουάν της Σανσί, ο οποίος συμμετέχει στον Βόρειο Όμιλο του Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κίνας (CBA). Η εταιρεία Shanxi Fenjiu είναι ο εταιρικός χορηγός του συλλόγου, ενώ η μασκότ της είναι ένας κινεζικός δράκος.
Ιστορία
Αρχικά γνωστή ως Χενάν Ρενχέ Ντράγκονς (河南 仁 和) λόγω εταιρικής χορηγίας από τον Όμιλο Henan Renhe (河南 仁 和 集团), η ομάδα μετονομάστηκε ως αποτέλεσμα συμφωνίας που υπογράφηκε με τον Όμιλο Henan Jiyuan Iron & Steel (河南 济源 钢铁 集团) στις αρχές Νοεμβρίου, λίγο πριν από την έναρξη της σεζόν 2004-05 της CBA.
Σε συνδυασμό με αυτήν την αλλαγή, ο σύλλογος μετακόμισε από την αρχική του πόλη, την Τσεντσόου, στην Τσιγιουάν στη μέση της πρώτης σεζόν. Από το 2004–2006 ήταν γνωστοί ως οι Χενάν Τσιγκάνγκ Ντράγκονς (河南 济 钢 猛龙) ή Χενάν Τσιγκάνγκ ή Χενάν Ντράγκονς και είχαν έδρα τόσο την Τσιγιουάν όσο και την Λουογιάνγκ της Χενάν.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004-05, την πρώτη σεζόν της ομάδας στο πρωτάθλημα, οι Χενάν Ντράγκονς τερμάτισαν στην έβδομη και τελευταία θέση του Βόρειου Ομίλου της CBA και έμεινα εκτός των πλέι οφ. Τη σεζόν 2005-06 είχαν ξανά την ίδια μοίρα.
Πριν από τη σεζόν 2006–07, η ομάδα μετακόμισε στην Ταϊγιουάν και άλλαξε το όνομά της σε Σανσί Γιουτσούν Ντράγκονς. Υπέγραψαν νέα χορηγία τον επόμενο χρόνο, και έγιναν γνωστοί ως οι Σανσί Τσονγκγιού Μπρέιβ Ντράγκονς, αλλά ο σύλλογος δεν κατάφερε να έχει καλύτερη επίδοση στο γήπεδο από την μετεγκατάσταση του.
Τον Ιανουάριο του 2010, οι Μπρέιβ Ντράγκονς υπέγραψαν τον πρώην αστέρα του ΝΒΑ, Στέφον Μάρμπουρι. Έμεινε στην ομάδα μόνο μέχρι το τέλος της σεζόν 2009-10, πριν μετακινηθεί στους Φοσάν Ντράλιονς και τελικά στους Μπεϊτζίνγκ Ντακς.
Τον Αύγουστο του 2011, οι Μπρέιβ Ντράγκονς έπαιξαν έναν αγώνα επίδειξης εναντίον των Τζόρτζταουν Χόγιας του Πανεπιστημίου Τζώρτζταουν κατά τη διάρκεια του θερινού ταξιδιού της ομάδας από την Ουάσινγκτον στην Κίνα, όπου έχασαν με τελικό σκορ 98-81.
Συμμετοχή στο IBL
Οι Μπρέιβ Ντράγκονς συμμετείχαν στη σεζόν 2008 του International Basketball League (IBL). Το IBL είναι ένα ανοιξιάτικο/καλοκαιρινό πρωτάθλημα με έδρα το Πόρτλαντ του Όρεγκον. Στεγάστηκαν στην Ακαδημία Καλαθοσφαίρισης των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πληροφορίες
Η ομάδα και ο πρώην προπονητής της, Μπομπ Βάις, αποτελούν αντικείμενο του βιβλίου «Brave Dragons, A Chinese Basketball Team, American Coach and Two Cultures Clashing», το οποίο αφορά την εμπειρία του Βάις ενώ ήταν ο προπονητής της ομάδας κατά τη σεζόν 2008-2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζικες ομάδες καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σύλλογοι Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κίνας Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2001
Οξύλιθος Εύβοιας
Ο Οξύλιθος είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας, κτισμένο σε υψόμετρο 190 μέτρων. Το χωριό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 978 κατοίκους και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στη Δημοτική Ενότητα Κύμης, μετά την Κύμη. Σήμερα ανήκει στον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Απέχει 77 χιλιόμετρα από την Χαλκίδα και 10 χιλιόμετρα από την Κύμη. Το χωριό πήρε το όνομά του από τον οξυκόρυφο λόφο ηφαιστειακής προέλευσης που υψώνεται βόρεια του οικισμού.
Ιστορία
left|thumb|Ο αρχαιολογικός χώρος στο λόφο Βιγλατούρι χρονολογείται από τη γεωμετρική εποχή Κοντά στο χωριό έχουν βρεθεί λείψανα οικισμών τα οποία χρονολογούνται από τη νεολιθική εποχή (περίπου 3500 π.Χ.) και την εποχή του Χαλκού. Από τη μυκηναϊκή περίοδο χρονολογούνται θολωτοί τάφοι που έχουν βρεθεί στη περιφέρεια του λόφου και κοντά στη Παραλία (Στόμιο) και ποικίλοι τάφοι στους πρόποδες του λόφου. Πάνω στα κτίρια της μυκηναϊκής περιόδου κτίστηκαν νέα της γεωμετρικής εποχής. Η πόλη αυτή, τον λόφο Βιγλατούρι, νότια του Οξυλίθου, ανασκάφηκε το 1994 από την αρχαιολόγο Έφη Σακελλαράκη. Στην πόλη βρέθηκε ένα ωοειδές τέμενος καθώς και ορθογώνιες οικίες και κλίβανοι. Το ιερό της πόλης ήταν κτισμένο πάνω σε κενοτάφια και σε αυτό βρέθηκαν πλούσια ευρήματα. Θεωρείται ότι το ιερό ανεγέρθηκε προς τιμή κάποιου ήρωα ή επιφανών νεκρών που πέθαναν μακριά από την πατρίδα τους. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. Είναι πιθανόν να είναι μέρος της αρχαίας Κύμης. Στους πρόποδες του λόφου εντοπίστηκαν ίχνη οικισμών των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων και στην πεδιάδα ένα εκτεταμένο ρωμαϊκό νεκροταφείο.
Ο σύγχρονος οικισμός δημιουργήθηκε εξαιτίας των επιδρομών πειρατών στα πεδινά και στα παράλια. Το 1474 γίνεται αναφορά σε φορολογικό κατάλογο των Τούρκων, έτσι είναι πιθανόν το χωριό να χρονολογείται από την Ενετοκρατία ή τη βυζαντινή εποχή. Το 1521 αναφέρεται πως είχε 17 σπίτια. Την εποχή της Τουρκοκρατίας ο οικισμός ονομάστηκε «Izoloti» και υπαγόταν στο Αυλωνάρι.
Το 1836 ο οικισμός υπάγεται στο Δήμο Κυμαίων. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Οξύλιθος παρήγαγε κυρίως κρασί και ελαιόλαδο, ενώ υπήρχε παραγωγή οπωρικών και σιτηρών. Στο χωριό λειτουργούσε ταχυδρομικό γραφείο και δημοτικό σχολείο. Ο Οξύλιθος σύμφωνα με τις απογραφές έφτασε στο μέγιστο πληθυσμό του το 1940, όταν είχε 1.959 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001, ο Οξύλιθος είχε 1.159 κατοίκους.
Γεωγραφία
thumb|Ο Οξύλιθος όπως φαίνεται από τα νότια Ο οικισμός είναι κτισμένος αμφιθεατρικά στη νότια-ανατολική πλαγιά του βουνού Οξύλιθος σε υψόμετρο 130 με 250 μέτρων (μεσοσταθμικό 190 μέτρα). Το χωριό περιβάλλεται από ελαιώνες. Νότια του χωριού, σε χαμηλότερο τοπογραφικό υψόμετρο, ρέει ο ποταμός Μανικιάτης.
Το κύριο χαρακτηριστικό του χωριού είναι ο κωνικός ηφαιστειακός λόφος που υψώνεται βόρειά του. Αυτός ο λόφος δημιουργήθηκε πριν περίπου 11 εκατομμύρια χρόνια στο μέσο της λεκάνης της Κύμης και αποτελεί το πιο εμφανές ηφαιστειακό υπόλειμμα στο κεντρικό Αιγαίο. Ο λόφος ύψους 414 μέτρων είναι μέρος μιας ηφαιστειακής ράχης που εκτείνεται από τη θάλασσα μέχρι το χωριό Κήποι Ευβοίας και έχει μήκος 6 χιλιόμετρα και πλάτος 2-4 χιλιόμετρα. Έχει κυρίως δακιτική και λιγότερο ανδεσιτική σύσταση.
Αξιοθέατα
Στον Οξύλιθο βρίσκονται τρεις ναοί της βυζαντινής περιόδου: η Παναγία η Χατηριάνισσα, η Αγία Άννα και ο Άγιος Νικόλαος. Ο ναός της Παναγίας της Χατηριάνισσας είναι σταυρεπίστεγος και διαθέτει νάρθηκα με σταυροθόλιο. Ο ναός στο εσωτερικό του είναι τοιχογραφημένος, με τις τοιχογραφίες να χρονολογούνται από το 1304. Ο ναός γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου. Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου διοργανώνεται πανηγύρι στο χώρο γύρω από τον ναό, στον οποίο προσφέρεται στιφάδο. Ο ναός της Αγίας Άννας είναι μονόχωρος καμαρόσκεπος ναός στην συνοικία Ψιθιάνοι. Το εσωτερικό του είναι τοιχογραφημένο, με τις τοιχογραφίες να χρονολογούνται πριν το 1370. Η πρώτη φάση τοιχογραφιών χρονολογείται από τις αρχές του 14ου αιώνα. Ο ναός του Αγίου Νικολάου, στην συνοικία Ριτζάνοι, είναι μονόχωρος σταυρεπίστεγος ναός. Το εσωτερικό του ναού είναι τοιχογραφημένο, με τις τοιχογραφίες να χρονολογούνται από το 1304. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου. Ο ναός κτίστηκε το 1884, στη θέση παλαιότερου ναού, από τον οποίο σώζεται το τέμπλο. Στην κορυφή του λόφου του Οξυλίθου βρίσκεται ο ναός της Ευαγγελιστρίας.
Κοντά στον Οξύλιθο βρίσκεται η Ιερά Μονή Μάντζαρη. Εορτάζει στις 23 Αυγούστου. Το καθολικό της μονής είναι σταυρεπίστεγος ναός, πιθανόν του 11ου αιώνα, εσωτερικά ασβεστωμένος με σπαράγματα τοιχογραφιών. Η παλαιότερη μνεία στη μονή χρονολογείται από το 1529.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης
Ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης ήταν σχεδιαζόμενος αγωγός πετρελαίου που δεν υλοποιήθηκε, ο οποίος προβλεπόταν να μεταφέρει αργό πετρέλαιο, προέλευσης από την Κασπία Θάλασσα, από το λιμάνι του Μπουργκάς σε τερματικό σταθμό στο λιμάνι Αλεξανδρούπολης. Από το καλοκαίρι του 2010 (έτος που προβλεπόταν αρχικά η ολοκλήρωση του έργου) η βουλγαρική πλευρά άρχισε να προβάλλει αντιρρήσεις, για να φτάσει το Δεκέμβριο του 2011 να ανακοινώσει και επίσημα την αποχώρησή της από το σχέδιο.
Συνοπτικό ιστορικό
Ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης ήταν σχεδιαζόμενος διαβαλκανικός τεχνητός αγωγός μεταφοράς αργού πετρελαίου από το βουλγαρικό λιμένα Μπουργκάς στη Μαύρη Θάλασσα, στον ελληνικό λιμένα της Αλεξανδρούπολης. Το 1993, ο Έλληνας επιχειρηματίας Νίκος Γρηγοριάδης πρότεινε τη δημιουργία του πετρελαιαγωγού και η πρότασή του υποστηρίχθηκε από τις ελληνικές κυβερνήσεις, ξεκινώντας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και στη συνέχεια από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη και τον Κώστα Καραμανλή. Τον Ιούνιο του 1994, ο Έλληνας υπουργός Κάρολος Παπούλιας (μετέπειτα πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας) και ο Βούλγαρος Χρίστο Τοτέφ υπέγραψαν διμερή συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού. Τον Δεκέμβριο, ο Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και ο Ρώσος αντιπρόεδρος Όλεγκ Ντάβιντοφ υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας. Έξι μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 1995, συναντήθηκαν εμπειρογνώμονες από τη Ρωσία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα για να εξετάσουν τις λεπτομέρειες του έργου. Τον Ιανουάριο του 1997, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Σημίτης, η Υπουργός Ανάπτυξης κ. Βάσω Παπανδρέου και ο Ρώσος υπουργός Ενέργειας Πετρ Ροντιόνοβ συναντήθηκαν στην Αθήνα και ανακοίνωσαν ότι Ρωσία και Ελλάδα θα υπογράψουν πρωτόκολλο ενεργειακής συνεργασίας που προβλέπει τη συγκρότηση ομάδας εργασίας σχετικά με τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Το Φεβρουάριο του 1998 ιδρύθηκε η ελληνική κοινοπραξία (DEP-Θράκη). Τον Μάιο του 1998 υπογράφηκε μνημόνιο για την ίδρυση της εταιρείας Transbalkan Oil Pipeline. Το 2000, η γερμανική εταιρεία ILF συνέταξε τεχνικές προδιαγραφές και οικονομική αξιολόγηση του σχεδίου.Τον Ιανουάριο του 2002 αξιολογήθηκαν και εγκρίθηκαν τα τελικά συμπεράσματα των μελετών που διεξήχθησαν.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το συνολικό μήκος του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης διαμέτρου 36 ιντσών υπολογιζόταν περίπου σε 280 χλμ. τα 135 εκ των οποίων θα εκτείνονταν επί ελληνικού εδάφους, ενώ τα υπόλοιπα 145 χλμ. επί βουλγαρικού εδάφους. Προβλεπόταν επίσης η δημιουργία τερματικού σταθμού φορτοεκφόρτωσης αργού πετρελαίου στον λιμένα της Αλεξανδρούπολης με ειδικές λιμενικές εγκαταστάσεις και αποθηκευτικούς χώρους συνολικής χωρητικότητας 650.000 μετρικών τόνων. Στον σχεδιαζόμενο εξοπλισμό προσθέτονταν ειδικές υποδομές για πλωτές εξέδρες φόρτωσης δεξαμενόπλοιων. Ανάλογες εγκαταστάσεις επρόκειτο να δημιουργηθούν στο Μπουργκάς και παράλληλα θα ξεκινούσαν και οι εργασίες για την κατασκευή του υπόγειου αγωγού, που θα συνέδεε τους δύο λιμένες. Ο αγωγός προβλεπόταν να έχει δυνατότητα μεταφοράς 35 έως 50 εκατ. τόνων αργού πετρελαίου ετησίως.
Γεωστρατηγικά οφέλη
Δεδομένου ότι η ελληνική οικονομία είναι σταθερά προσδεδεμένη στο άρμα μιας διεθνούς πετρελαϊκής οικονομίας, χωρίς ιδιαίτερες επιδόσεις στον τομέα των εναλλακτικών και ήπιων μορφών ενέργειας, η παρουσία του αγωγού θα απέφερε σαφή γεωστρατηγικά οφέλη στην Ελλάδα. Τα κυριότερα από αυτά τα οφέλη επικεντρώνονταν στην αναβάθμιση του στρατηγικού ρόλου της χώρας μας στον τομέα της ενέργειας διεθνώς, ενώ σε εσωτερικό επίπεδο θα αναδείκνυαν τη στρατηγική σημασία της Θράκης.
Η Ευρωπαϊκή κοινότητα
Η άποψη της Κοινότητας για τον αγωγό συνοψίζεται στην απάντηση του Επιτρόπου Piebalgs προς τον ευρωβουλευτή του Συνασπισμού Δημήτρη Παπαδημούλη, κατόπιν επερώτησής του για την καθυστέρηση υλοποίησης του πετρελαιαγωγού. Η απάντηση παρατίθεται αυτούσια, καθώς υποδεικνύει τη χρησιμότητα του έργου για την Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα, αλλά και γιατί περιέχει τις επίσημες οδηγίες προς αποφυγή οικολογικής καταστροφής.
''Η Επιτροπή υποστηρίζει όλα τα τεκμηριωμένης χρησιμότητας έργα μεταφοράς αργού πετρελαίου από τη Μαύρη Θάλασσα στις ευρωπαϊκές αγορές με πετρελαιαγωγούς. Τέτοια έργα, εκτός που ενισχύουν την ασφάλεια εφοδιασμού της Ευρώπης, δυνάμει συμβάλλουν σε μείωση των θαλάσσιων μεταφορών πετρελαίου μέσω των κορεσμένων τουρκικών στενών, περιορίζοντας έτσι και τους σοβαρούς κινδύνους για το περιβάλλον και για τον τοπικό πληθυσμό. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή προσβλέπει στην υπογραφή της συμφωνίας κατασκευής του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης και ευελπιστεί ότι το έργο θα υλοποιηθεί''.
''Η Επιτροπή γνωρίζει ότι υπάρχει κάποια καθυστέρηση σε σχέση με το χρονοδιάγραμμα στο οποίο συμφώνησαν οι ενδιαφερόμενες χώρες τον Σεπτέμβριο του 2006. Καθώς όμως η Επιτροπή δεν εμπλέκεται στις διαπραγματεύσεις, δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες που οδήγησαν στην καθυστέρηση''.
''Δεδομένου ότι ο πετρελαιαγωγός θα βρίσκεται σε κοινοτικό έδαφος, η κατασκευή και εκμετάλλευσή του πρέπει να συμμορφώνονται με την περιβαλλοντική νομοθεσία της Κοινότητας που καλύπτει τέτοιου τύπου μεγάλα ενεργειακά έργα και αφορά συγκεκριμένα τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου (οδηγία 85/337/EEC όπως τροποποιήθηκε με τις οδηγίες 97/11/EC και 2003/35/EC ), καθώς και τις θιγόμενες ζώνες ειδικής προστασίας (οδηγία για τα πτηνά και οδηγία για τα ενδιαιτήματα ) αναφορικά κυρίως με τις επιπτώσεις των έργων σε τοποθεσίες του δικτύου Natura 2000).
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Οικονομία της Ρωσίας Κατηγορία:Αγωγοί πετρελαίου της Βουλγαρίας Κατηγορία:Αγωγοί πετρελαίου της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνορωσικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοβουλγαρικές σχέσεις
Εθνική Αφροαμερικανική Ένωση Όπλων
Η Εθνική Αφροαμερικανική Ένωση Όπλων (Αγγλικά: National African American Gun Association, συντομογραφία: NAAGA) είναι ένας οργανισμός που προωθεί τα δικαιώματα οπλοκατοχής μεταξύ Αφροαμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει πάνω από 45.000 μέλη, περισσότερα από 75 παραρτήματα στις ΗΠΑ και έχει επεκταθεί σημαντικά ως αντίδραση στους θανάτους Αφροαμερικανών. Πολλοί εξεπλάγησαν από τη δημοτικότητα της NAAGA, συμπεριλαμβανομένων των ιδρυτών της. Η οργάνωση ιδρύθηκε από τον Φίλιπ Σμιθ το 2015.
Ιστορία
Ο Φίλιπ Σμιθ ίδρυσε το NAAGA τον Φεβρουάριο του 2015 προς τιμήν του Μήνα Μαύρης Ιστορίας. Ο στόχος του ήταν να εκπαιδεύσει τους μαύρους Αμερικανούς σχετικά με τη χρήση και την κατοχή όπλων. Οι διοργανωτές θεωρούν την NAAGA έναν οργανισμό πολιτικών δικαιωμάτων που "στοχεύει στην οικοδόμηση της κοινότητας και στην προώθηση της αυτοπροστασίας". Ο Σμιθ ίδρυσε την Εθνική Αφροαμερικανική Ένωση Όπλων (NAAGA) ως απάντηση στις αντιληπτές ρατσιστικές διακρίσεις στην Εθνική Ένωση Όπλων (National Rifle Association, NRA).