cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατριωτικό Δίκτυο Αφύπνισης
Ιστορικό
Στις 14 Απριλίου 2014, ανακοινώθηκε σε κοινή συνέντευξη τύπου η συνεργασία της Ένωσης για την Πατρίδα και τον Λαό με τον Παναγιώτη Ψωμιάδη και το Πατριωτικό Δίκτυο Αφύπνισης, εν όψει των ευρωεκλογών του 2014. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του κόμματος.
Στις ευρωεκλογές ο συνασπισμός κατάφερε να συγκεντρώσει μόλις το 1,04% της λαϊκής ψήφου, και δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης ήταν πρώτος σε σταυρούς προτίμησης, λαμβάνοντας 27.222.
Το Πατριωτικό Δίκτυο Αφύπνισης, μετά τις Ευρωεκλογές, κήρυξε αυτόνομη πορεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
5-Minute Crafts
Το 5-Minute Crafts είναι ένα κανάλι "κάνε το μόνος σου" (DIY) στο YouTube με έδρα στην Κύπρο. Δημιουργήθηκε το 2016 και έχει λάβει σημαντική προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης για τα βίντεο DIY που δημοσιεύει. Από τον Ιούλιο του 2022, το κανάλι έχει στο ιστορικό του πάνω από 23,83 δισεκατομμύρια προβολές βίντεο και κατατάσσεται στην 11η θέση με τους περισσότερους συνδρομητές στην πλατφόρμα, με πάνω από 77,1 εκατομμύρια συνδρομητές.
Περιγραφή και μορφή
Το 5-Minute Crafts ανήκει στην εταιρεία TheSoul Publishing με έδρα τη Λεμεσό της Κύπρου. Η εταιρεία ιδρύθηκε από τους Ρώσους Pavel Radaev και Marat Mukhametov, ντουέτο γνωστό στον χώρο του περιεχομένου κοινωνικών μέσων δικτύωσης. Ο εκδότης έχει δηλώσει ότι παράγει 1.500 βίντεο το μήνα και απασχολεί 550 άτομα που εργάζονται σε διάφορα κανάλια στο YouTube και σε σελίδες στο Facebook. Το εμπορικό σήμα 5-Minute Crafts λειτουργεί επίσης στο Instagram.
Το περιεχόμενο του καναλιού περιλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό βίντεο σχετικά με χειροτεχνίες και λύσεις σε καθημερινά προβλήματα σε μορφή DIY και "how-to". Τα βίντεο του καναλιού χρησιμοποιούν ένα στυλ που έγινε δημοφιλές από τη web σειρά Tasty του BuzzFeed, στην οποία η κάμερα είναι στραμμένη ευθεία προς τα κάτω σε ένα τραπέζι, ενώ συνήθως μόνο τα χέρια των συνεργατών εμφανίζονται στο πλάνο.
Ιστορία και ανάπτυξη
Το 5-Minute Crafts καταχωρήθηκε στο YouTube στις 15 Νοεμβρίου 2016. Το πρώτο βίντεο του καναλιού, με τίτλο "5 βασικά κόλπα DIY που πρέπει να γνωρίζετε", φορτώθηκε την επόμενη μέρα.
Το 2017, ο αριθμός των συνδρομητών και των προβολών του καναλιού σημείωσε μεγάλη αύξηση. Σε άρθρο που δημοσίευσε η εταιρία μέσων μαζικής ενημέρωσης Mic, τον Ιούνιο του 2017, διαπιστώθηκε ότι το κανάλι 5-Minute Crafts συγκέντρωσε πάνω από 4 εκατομμύρια συνδρομητές. Το Νοέμβριο του 2018 ο ιστότοπος ενημέρωσης Vox έγραψε ότι το 5-Minute Crafts ήταν ένα "άκρως επιτυχημένο" κανάλι, επικαλούμενος το γεγονός ότι είχε πάνω από 10 δισεκατομμύρια προβολές βίντεο και την κατάταξή του ως το πέμπτο πλέον δημοφιλές κανάλι στο YouTube, με σχεδόν 40 εκατομμύρια συνδρομητές τη στιγμή εκείνη. Οι αναφορές και οι αναλύσεις στατιστικών στοιχείων που δημοσιεύθηκαν το 2018 υπογράμμισαν την αυξανόμενη δημοτικότητα της κατηγορίας DIY, και ειδικότερα του καναλιού 5-Minute Crafts στο YouTube κατά τη διάρκεια του έτους. Το Tubular Insights, μια εταιρεία ανάλυσης δεδομένων, έγραψε ότι "τα βίντεο σχετικά με τις χειροτεχνίες, το σχεδιασμό και τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων, Οι DIY κατασκευές και άλλα κλιπ σχετικά με το πώς να φτιάξετε το δικό σας "οικείο περιβάλλον" ήταν μερικά από τα πιο παρακολουθούμενα κλιπ σε όλο το YouTube στο 2ο τρίμηνο του [2018]." Η εταιρεία πρόσθεσε ότι "το κανάλι 5-Minute Crafts ειδικότερα διακρίθηκε μεταξύ των άλλων δημιουργών, καθώς διατηρούσε ένα καλό ποσοστό των προβολών σε αυτήν την πλατφόρμα". Κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας το Δεκέμβριο του 2018, το κανάλι έλαβε πάνω από 238 εκατομμύρια προβολές βίντεο.
Έβελυν Σαρπ
Η Έβελιν Τζέιν Σαρπ (4 Αυγούστου 1869 – 17 Ιουνίου 1955) ήταν βασική προσωπικότητα σε δύο μεγάλες βρετανικές οργανώσεις για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, τη μαχητική Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών και τις Ενωμένες Σουφραζέτες. Βοήθησε στην ίδρυση της τελευταίας και έγινε επιμελήτρια του Votes for Women κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και φυλακίστηκε δύο φορές για τη δράση της. Υπήρξε καθιερωμένη συγγραφέας που δημοσίευε στο The Yellow Book και ήταν ιδιαίτερα γνωστή για έργα παιδικής φαντασίας.
5-Minute Crafts
Ιστορία και ανάπτυξη
Έχοντας λάβει πάνω από 50 εκατομμύρια συνδρομητές μέχρι το Μάρτιο του 2019, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σημείωσαν το 5-Minute Crafts στην τρίτη θέση των καναλιών με τους περισσότερους συνδρομητές, μετά από το κανάλι PewDiePie και το κανάλι T-Series.
Κόκκινη Εκκλησία (Καππαδοκία)
Η Κόκκινη Εκκλησία (τουρκικά: Kızıl Kilise, «Κιζίλ Κιλισέ») είναι διατηρητέος βυζαντινός ορθόδοξος ναός στην Τουρκία, αφιερωμένος στον Άγιο Παντελεήμονα. Βρίσκεται κοντά στον οικισμό Σιβριχισάρ της επαρχίας Ακσαράι στην Καππαδοκία.
5-Minute Crafts
Ιστορία και ανάπτυξη
Από τον Ιούλιο του 2022, το κανάλι έχει στο ιστορικό του πάνω από 23,83 δισεκατομμύρια προβολές βίντεο και κατατάσσεται στην 11η θέση με τους περισσότερους συνδρομητές στην πλατφόρμα, με πάνω από 77,1 εκατομμύρια συνδρομητές.
Έβελυν Σαρπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανίδες σουφραζέτες
Κόκκινη Εκκλησία (Καππαδοκία)
Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Η Κόκκινη Εκκλησία βρίσκεται στην αγροτική θέση Τσακιλλίκ, ανατολικά του οικισμού Σιβριχισάρ και σε απόσταση περίπου 5 χλμ. από την κωμόπολη Γκέλβερι ή Καρβάλη (τουρκικά: Güzelyurt). Η ονομασία με την οποία είναι κοινώς γνωστός ο ναός («Κόκκινη Εκκλησία» εκ του τουρκικού Kızıl Kilise) οφείλεται στις πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του, οι οποίες ήταν κόκκινης απόχρωσης. Σχετικά με το έτος κτίσης του υπάρχουν διάφορες απόψεις που την ανάγουν μεταξύ του 5ου και 9ου αιώνα. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και αναφέρεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα σταυροειδούς ναού, καθώς μια από τις πιο καλοδιατηρημένες εκκλησίες του ρυθμού της. Από την εικονογράφηση του ναού σώζονται μόνο ακαθόριστα χρωματικά υπολείμματα. Στο ναό είχε προστεθεί μεταγενέστερα ένας ισόγειος νάρθηκας, ο οποίος πια έχει κατεδαφιστεί. Στο εσωτερικό του ναού, ιδιαίτερα στα τόξα και στις όψεις των πεσσών, σώζονται ίχνη τοιχογραφίας. Στα τόξα, που στηρίζουν το τύμπανο του τρούλου υπάρχουν προτομές αγίων. αριστερά|μικρογραφία|Από το εσωτερικό του ναού. Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, ο ναός είχε χαρακτήρα ξωκλησιού και ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Παντελεήμονα. Διέθετε πηγή που λειτουργούσε ως αγίασμα και γιόρταζε στις 27 Ιουλίου, ημέρα κατά την οποία διεξαγόταν ονομαστό πανηγύρι που προσέλκυε πλήθος κόσμου και περιλάμβανε, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων, κονταρομαχίες ιππέων στις οποίες αρκετά συχνά συμμετείχαν και μουσουλμάνοι. Την ίδια περίοδο (συγκεκριμένα το 1907) επισκέφτηκε και φωτογράφισε τον ναό η Βρετανίδα συγγραφέας, αρχαιολόγος και εξερευνήτρια, Γερτρούδη Μπελ.
5-Minute Crafts
Παραπομπές
Κατηγορία:YouTube (βίντεο) Κατηγορία:Do It Yourself
Κόκκινη Εκκλησία (Καππαδοκία)
Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Σε ό,τι αφορά ενδεχόμενες παλαιότερες χρήσεις της Κόκκινης Εκκλησίας, έχει υποστηριχτεί πως ήταν ταφικός ναός αφιερωμένος στον Γρηγόριο Ναζιανζηνό τον Πρεσβύτερο, εκκλησία αφιερωμένη σε τοπικούς χριστιανούς μάρτυρες, καθεδρικός ναός κάποιας άγνωστης κατεστραμμένης πόλης κλπ. Επίσης, έχει συνδεθεί με μια σειρά μύθων και δοξασιών των χριστιανών και των μουσουλμάνων κατοίκων του Σιβριχισάρ.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το κτίριο του ναού χρησιμοποιήθηκε από βοσκούς της ευρύτερης περιοχής, ενώ παρατηρήθηκαν και άλλες αλλοιώσεις όπως απόσπαση οικοδομικών υλικών, παράνομες εκσκαφές από θησαυροθήρες κλπ. Το 2008 η Κόκκινη Εκκλησία χαρακτηρίστηκε ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομίας σε κίνδυνο, ενώ το 2011 ξεκίνησαν εργασίες συντήρησης με χρηματικά ποσά που συγκεντρώθηκαν κυρίως από την Τουρκία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και τις ΗΠΑ.
Πηγές
Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Επαρχία Ακσαράι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Τουρκία
Καλλίνικος Κριτοβουλίδης
Ο Καλλίνικος Κριτοβουλίδης (Χανιά, 1792 - Αθήνα, 1868) ήταν λόγιος ο οποίος συμμετείχε στην επανάσταση του 1821. Τα απομνημονεύματά του αποτελούν μια από τις κύριες πρωτογενείς πηγές για την επανάσταση του 1821 στην Κρήτη, ασκώντας μεγάλη επίδραση στους μετέπειτα ιστορικούς.
Βιογραφία
Ο Καλλίνικος Κριτοβουλίδης γεννήθηκε το 1792 στα Χανιά, σύμφωνα με τον Ν. Ζαννούβιο, ενώ ο ίδιος Κριτοβουλίδης αναφέρει σε καταθέσεις του ότι γεννήθηκε το 1794 ή το 1795. Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Αρμένοι και σύμφωνα με τον ίδιο ήταν γιος του Ιωάννη Μαραγκουδάκη και της Αικατερίνης το γένος Φελούτζη.
Έμαθε γράμματα σε μοναστήρι, ενώ στη συνέχεια μαθήτευσε στο ελληνικό σχολείο Χανίων, όπως προκύπτει από τα γραφόμενα του ίδιου, και ήταν συμμαθητής του Νικόλαου Φουράκη, ο οποίος αργότερα έγινε δάσκαλος εκεί. Όταν ενηλικιώθηκε, ο Κριτοβουλίδης μετέβη στη Σμύρνη για να συνεχίσει τις σπουδές στο Φιλολογικό Γυμνάσιο της πόλης, όπου ήταν μαθητής των Κωνσταντίνου Κούμα και Κωνσταντίνου Οικονόμου. Με τη διάλυση του Γυμνασίου το 1819 κατά τη διάρκεια ταραχών, ο Κριτοβουλίδης αποχωρεί και γίνεται δάσκαλο στο γυμνάσιο της Ρόδου.
Μετά την καταστολή της επανάστασης στην Κρήτη τον Ιούλιο του 1824 έφυγε για το Ναύπλιο, όπου διορίστηκε γραμματέας της Αστυνομίας. Πολέμησε στη μάχη των Μύλων τον Ιούνιο του 1825, όπου οι Έλληνες νίκησαν τον στρατό του Ισμαήλ Πασά. Όταν τον Αύγουστου του 1825 η επανάσταση στην Κρήτη αναζωπυρώθηκε, ο Κριτοβουλίδης επανήλθε διορισμένος μαζί με τον Γεώργιο Καλλέργη και τον Παναγιώτη Ζερβουδάκη ως μέλος τριμερούς επιτροπής που ανέλαβε την προσωρινή διοίκηση της Κρήτης. Το 1829 ορίστηκε μέλος του συμβουλίου των Κρητών.
Με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, στο οποίο δεν συμπεριλαμβανόταν η Κρήτη, με το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, ο Καλλίνικος Κριτοβουλίδης κατέφυγε στην ηπειρωτική Ελλάδα. Στην εθνοσυνέλευση του Άργους το 1832 ήταν πληρεξούσιος των παροίκων Κρητών. Στη συνέχεια διετέλεσε σε διάφορες διοικητικές θέσεις, όπως υποδιοικητικής Επιδαύρου Λιμηράς το 1837 πάρεδρος του υπουργείου των Οικονομικών, ταμίας και τελώνης Αιγίνης (1833-34), ταμίας και τελώνης Ύδρας (1834-36), τελώνης και ταμίας Νάξου (1838-44), υποτελώνης Σκοπέλου (1844-46) και έπειτα Σκιάθου (1846-47). Διετέλεσε επίσης τελώνης στο Ναύπλιο από το 1847 μέχρι το 1856, οπότε και παύθηκε λόγω καταχρήσεων, με ένα μικρό διάστημα λίγων μηνών όπου εργάστηκε ως τελώνης στην Καλαμάτα. Συνέχισε να εργάζεται μέχρι το 1857, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου 1868.
Προσωπική ζωή
Ο Καλλίνικος Κριτοβουλίδης παντρεύτηκε την Ταρσή το 1836, κόρη του Σταμάτη Δούκα, με καταγωγή από την Καλαμάτα, και απέκτησε τρία παιδιά, τον Σοφοκλή, τη Φαίδρα και τον Γιώργο, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 12 ετών.
Αν και αναφέρεται ως ιερέας ή καλόγερος, δεν είναι σαφές αν είχε ασκήσει το επάγγελμα του ιερέα ή αν είχε μονάσει, ενώ δεν αναφέρεται κάπου στις πηγές με θρησκευτικό χαρακτηρισμό και ούτε ο ίδιος υπέγραφε με το σημείο του σταυρού. Όταν μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία υπέγραψε ως «Καλλίνικος ιερομόναχος, Κρης χρόνων 28», όπως και το 1822. Ο Εμμανουήλ Αντωνιάδης ανέφερε ότι δεν υπήρξε ποτέ μοναχός. Πιθανόν να έλαβε το καλογερικό όνομα Καλλίνικος όταν ασκούσε χρέη δασκάλου σε μοναστήρι.
Το βαπτιστικό του όνομα επίσης δεν είναι γνωστό. Ο ίδιος αφότου σταμάτησε να χρησιμοποιεί το όνομα Καλλίνικος άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα Κυριάκος. Όμως σε κάποιες πηγές αναφέρεται ως Κωνσταντίνος, όπως σε φύλλο της εφημερίδας της Ελλάδος (το φύλλο 23, του έτους 1834), όπως και από τον τοπογράφο που μέτρησε τις διαστάσεις ενός κτήματός του το 1858.
Εργογραφία
Στον Κριτοβουλίδη έχουν επίσης αποδοθεί ανώνυμες φυλλάδες «για τσοι Τούρκους της Κρήτης», οι οποίες είναι γραμμένες από ένα «γέρω Κρητικό», χωρίς όμως να έχει τεκμηριωθεί επαρκώς.
Παραπομπές
κατηγορία:Έλληνες λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Κρητικοί αγωνιστές του 1821
Μαρινάκης
Το ελληνικό επώνυμο Μαρινάκης μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Microsoft Edge
Ο Microsoft Edge (ή απλά Edge) είναι ένα πρόγραμμα περιήγησης στο διαδίκτυο της Microsoft. Παρουσιάστηκε επίσημα στις 21 Ιανουαρίου του 2015 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε δοκιμαστική έκδοση στις 30 Μαρτίου 2015. Ο Microsoft Edge αντικατέστησε τον Internet Explorer ως το προεπιλεγμένο πρόγραμμα περιήγησης των Windows 10 και Windows 11 σε υπολογιστές, smartphones και tablets.
Ο Microsoft Edge έχει σχεδιαστεί να είναι ένα ελαφρύ πρόγραμμα περιήγησης στο διαδίκτυο. Καταργεί την υποστήριξη για τεχνολογίες παλαιού τύπου, όπως το ActiveX και περιλαμβάνει ενσωματωμένες υπηρεσίες της Microsoft, όπως η τεχνητή νοημοσύνη του Microsoft Bing και το OneDrive, και προσφέρει επίσης εργαλεία δημιουργίας εικόνων με τεχνητή νοημοσύνη, δημιουργίας σχολίων και μια λειτουργία ανάγνωσης.
Ανάπτυξη
Στις αρχές Ιανουαρίου 2015, το The Verge παρείχε συμπληρωματικές λεπτομέρειες γύρω από τον "Spartan" από πηγές κοντά στη Microsoft, συμπεριλαμβανομένων των αναφορών ότι θα αντικαταστήσει τον Internet Explorer τόσο για τις εκδόσεις των Windows 10 για τον υπολογιστή όσο και για το κινητό. Η Microsoft παρουσίασε επίσημα τον "Spartan" κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για τα Windows 10 στις 21 Ιανουαρίου του 2015.
Ο Microsoft Edge διατέθηκε για πρώτη φορά στο κοινό ως το προεπιλεγμένο πρόγραμμα περιήγησης των Windows 10 Technical Preview (έκδοση 10049), όπως ανακοινώθηκε στις 30 Μαρτίου 2015. Η νέα μηχανή λογισμικού πλοήγησης που χρησιμοποιείται από τον "Spartan" ήταν προηγουμένως διαθέσιμη στα Windows 10 ως μέρος του Internet Explorer 11.
Στις 29 του Απρίλη του 2015, κατά το συνέδριο Build της Microsoft, ανακοινώθηκε ότι ο "Spartan" θα ονομάζεται επισήμως Microsoft Edge, χρησιμοποιώντας ένα ελαφρώς διαφορετικό λογότυπο από τον Internet Explorer. Η Microsoft έχει "κολλήσει" με τα λογότυπα "Ε", έτσι ώστε οι καταναλωτές οι οποίοι θα χρησιμοποιούν τον Edge να γνωρίζουν ότι αυτό είναι το νέο πρόγραμμα περιήγησης.
Χαρακτηριστικά
Ο Microsoft Edge αποτελεί το προεπιλεγμένο πρόγραμμα περιήγησης στους υπολογιστές με Windows 10 και Windows 11, αντικαθιστώντας τον Internet Explorer 11. Ο Edge παλαιού τύπου χρησιμοποιούσαι μια μηχανή λογισμικού πλοήγησης, επίσης γνωστή ως EdgeHTML, η οποία διακλαδίζώταν από την Trident που είχε ως στόχο "τη διαλειτουργικότητα με τον σύγχρονο ιστό". Η μηχανή λογισμικού πλοήγησης του Edge χρησιμοποιειούταν από προεπιλογή στα Windows 10, και οι σελίδες μπορούσαν να αποδοθούν στην μηχανή λογισμικού πλοήγησης MSHTML (παλαιού τύπου) για να υπάρχει συμβατότητα με συγκεκριμένες ιστοσελίδες επιχειρήσεων.
Από το 2019 ο Edge χρησιμοποιεί την μηχανή Chromium.
Ο Edge δεν υποστηρίζει τεχνολογίες παλαιού τύπου, όπως το ActiveX και τα αντικείμενα Browser Helper και χρησιμοποιεί αντί για αυτά, ένα σύστημα επεκτάσεων. Ο Internet Explorer 11 παραμένει διαθέσιμος παράλληλα με τον Edge στα Windows 10 και Windows 11 για λόγους συμβατότητας μέσο της λειτουργίας Internet Explorer του Edge. Η έκδοση είναι σχεδόν όμοια με αυτήν των Windows 8.1 και δεν θα χρησιμοποιεί τη μηχανή λογισμικού πλοήγησης του Edge (Edge Engine) όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί.
Ο Microsoft Edge ενσωματώνει online πλατφόρμες της Microsoft, την ψηφιακή βοηθό Cortana, παρέχει φωνητικό έλεγχο, λειτουργία αναζήτησης, και δυναμικές, εξατομικευμένες πληροφορίες που σχετίζονται με τις αναζητήσεις που πραγματοποιεί ο χρήστης μέσα από τη γραμμή διευθύνσεων. Οι χρήστες μπορούν να κάνουν σχολιασμούς (επισημάνσεις) σε ιστοσελίδες οι οποίες μπορούν να αποθηκευτούν και να μοιραστούν μέσω του OneDrive. Ενσωματώνει επίσης τη λειτουργία "Λίστα ανάγνωσης" για να μπορείτε να συγχρονίσετε περιεχόμενο μεταξύ συσκευών, και παρέχει μία "Λειτουργία ανάγνωσης" που αφαιρεί περιττά στοιχεία από τις ιστοσελίδες για να βελτιώσει την ευχέρεια ανάγνωσής τους.
Επίδοση
Ο Microsoft Edge επιτυγχάνει υψηλές επιδόσεις στη χρήση JavaScript. To Chakra JavaScript engine που χρησιμοποιεί ο Edge, είναι ταχύτερο από κάθε άλλο πρόγραμμα περιήγησης 64bit που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στην αγορά με αποτέλεσμα να ξεπερνά τους Firefox και Chrome, αλλά και τον Internet Explorer.
Φωτογραφίες
300x300εσ
Η δοκιμαστική έκδοση του Microsoft Edge
Ο Microsoft Edge
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Windows Κατηγορία:Windows 10 Κατηγορία:Στοιχεία των Windows Κατηγορία:Φυλλομετρητές Κατηγορία:Λογισμικό Microsoft
Γεώργιος Φρειδερίκος της Βάδης-Ντούρλαχ
O Γεώργιος-Φρειδερίκος, γερμ. Georg-Friedrich (30 Ιανουαρίου 1573 - 24 Σεπτεμβρίου 1638) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Ντούρλαχ (1604-1622).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Β΄ μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ και της Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ροβέρτου δούκα του Παλατινάτου-Βέλντεντς.
Το 1638 απεβίωσε στο Στρασβούργο σε ηλικία 65 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Ε΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1592 τη Γιουλιάνα-Ούρσουλα, κόρη του Φρειδερίκου βίλντ- & ρινεγκράβου του Ζαλμ-Νεφβίλ και είχε τέκνα:
Τον Απρίλιο του 1621 απεβίωσε η Αγάθη και τον Ιούλιο του ίδιου έτους ο Γεώργιος-Φρειδερίκος έκανε τρίτο γάμο με την Ελισάβετ Στόλτς, κόρη του γραμματέα του Ιωάννη-Θωμά Στολτς· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Δημήτριος Ν. Χατζίσκος
Ο '''Δημήτριος Ν. Χατζίσκος''' ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Νικολάου Χατζίσκου και ανηψιός των Ιωάννη και Κωνσταντίνου Χατζίσκου. Ήταν δικηγόρος. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Φθιωτιδοφώκιδος στις εκλογές του 1920 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1926, του 1928, του 1928, του 1932, του 1933 (Φθιώτιδος), του 1935, του 1936, του 1946 και του 1951 (Αθηνών). Υπήρξε υποστηρικτής του Λαϊκού Κόμματος, με το οποίο εκλεγόταν βουλευτής, ενώ το 1950 προσχώρησε στον Ελληνικό Συναγερμό.
Διετέλεσε Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην κυβέρνηση Στράτου, Υπουργός - Γενικός Διοικητής Ηπείρου στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη, Υπουργός Παιδείας & Θρησκευμάτωνστις κυβερνήσεις Παναγή Τσαλδάρη (1932 & 1933) και Υπουργός Εφοδιασμού στην κυβέρνηση Πλαστήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Παντελής Χριστίδης
Ο Παντελής Χριστίδης (1869 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν δικηγόρος. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Φλώρινας για εξαετή θητεία με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Δυτική Ουκρανία
240px|thumb|right|Αρκετές περιφέρειες συμπεριλαμβάνονται στον ορισμό της "Δυτικής Ουκρανίας" σήμερα: {{legend|#ed1b24|Κόκκινο - Περιοχές που περιλαμβάνονται πάντα στους ορισμούς της Δυτικής Ουκρανίας}}{{legend|#7c6300|Καφέ - Περιφέρειες που περιλαμβάνονται συχνά στους ορισμούς της Δυτικής Ουκρανίας}}{{legend|orange|Πορτοκαλί - Περιφέρειες που περιλαμβάνονται μερικές φορές στους ορισμούς της Δυτικής Ουκρανίας}} Η Δυτική Ουκρανία (Західна Україна Ζαχίντνα Ουκραγίνα, ή Захід України Ζαχίντ Ουκραγίνι) είναι γεωγραφικός και ιστορικός όρος που αναφέρεται στις δυτικές περιοχές της Ουκρανίας. Το έδαφος περιλαμβάνει πολλές ιστορικές περιοχές όπως η Υπερκαρπαθία, η Χαλιτσίνα συμπεριλαμβανομένης της Ποκουτίας (ανατολικό τμήμα της ανατολικής Γαλικίας), το μεγαλύτερο μέρος της Βολχινίας, τη βόρεια Μπουκοβίνα, καθώς και τη δυτική Ποντολία. Οι κύριες περιοχές της δυτικής Ουκρανίας είναι η Βολχινία και η Ρωσία, γνωστότερη ως Γαλικία (Χαλιτσίνα στα ουκρανικά).
Η Ρωσία στη δυτική Ουκρανία δεν σχετίζεται με τη μεγάλη χώρα ανατολικά της Ουκρανίας.. Η μοσχοβίτικη Ρωσία προσάρτησε τη δυτική Ουκρανία τον 20ό αιώνα, την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ήταν γνωστή ως Σοβιετική Ένωση και μαζί με τη Ναζιστική Γερμανία συμμετείχε στον νέο διαμελισμό της Πολωνίας. Λιγότερο συχνά η Δυτική Ουκρανία περιλαμβάνει περιοχές της ανατολικής Βολχινίας, της Ποντολίας και μικρό τμήμα της βόρειας Βεσσαραβίας (ανατολική περιοχή της περιφέρειας Τσερνίβτσι). Η πόλη του Λβιβ είναι το κύριο πολιτιστικό κέντρο της περιοχής και ιστορική πρωτεύουσα του βασιλείου και του παλατινάτου της Ρωσίας. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Μπουχάτς, το Τσερνίβτσι, το Ντροχόμπιτς, το Χαλίτς (απ'όπου βγαίνει το Χαλιτσίνα), το Ιβάνο-Φρανκίβσκ, το Χοτίν, το Λουτσκ, το Μουκάτσεβε, το Ρίβνε, το Τερνοπίλ, το Ουζχορόντ και άλλες. Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχε μια ισχυρή σύνδεση της περιοχές με το ρουθηνικό έθνος (συμπεριλαμβανομένων των Ρουθηνών της Καρπαθίας και της Γαλικίας). Η περιοχή δεν είναι διοικητική κατηγορία στην Ουκρανία.
Ο όρος χρησιμοποιείται περισσότερο στην ευρωπαϊκή ιστορία για τους πολέμους του 20ού αιώνα και τις εδαφικές αλλαγές. Η Γαλικία και η Ρουθηνία των Καρπαθίων ήταν μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας πριν από την κατάρρευση της τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέρος της πολωνικής επικράτειας ενσωματώθηκε στην ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (УРСР),  μετά τις εκλογές που πραγματοποιήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1939, ενώ το 1944 η σοβιετική κυβέρνηση κατέλαβε τη Ρουθηνία των Καρπαθίων (σημερινή Υπερκαρπαθία) μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ιστορικό υπόβαθρο κάνει τη Δυτική Ουκρανία διαφορετική από την υπόλοιπη Ουκρανία και συμβάλλει στον ξεχωριστό χαρακτήρα της, αλλά και στο γεγονός ότι τα ουκρανικά έχουν περισσότερο κύρος εκεί.
Ιστορία
μικρογραφία|Κέρμα του 1382 που γράφει "Moneta Rvssiє", βασισμένο στο [[Γρόσι|γρόσια]] μικρογραφία|Πίνακας της ιστορίας της Δυτικής Ουκρανίας (η Μπουκοβίνα δεν συμπεριλαμβάνεται) Μετά τον τους πολέμους Γαλικίας-Βολχινίας τον 14ο αιώνα, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής μεταφέρθηκε στην κυριαρχία της Πολωνίας του Καζίμιρου του Μέγα, ο οποίος έλαβε τα εδάφη νόμιμα από μια συμφωνία το 1340, μετά τον θάνατο του ανιψιού του Μπολέσουαφ-Γιέζι Β΄. Η ανατολική Βολχινία και το μεγαλύτερο μέρος της Ποντολίας προστέθηκε στο έδαφος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας από τον Λιουμπάρτας.
Το έδαφος της Μπουκοβίνας ήταν μέρος της Μολδαβίας από τον σχηματισμό του βασιλείου της Μολδαβίας από τον βοϊβόδα Ντράγκος, ο οποίος ανεχώρησε από το Βασίλειο της Ουγγαρίας, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα.
Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας (πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία) η επικράτεια της Δυτικής Ουκρανίας διαιρέθηκε μεταξύ της Αυστρίας των Αψβούργων και η Ρωσική Αυτοκρατορία. Η σύγχρονη νοτιοδυτική Δυτική Ουκρανία έγινε μέρος του βασιλείου της Γαλικίας και Λοδομερίας, ενώ το 1804 έγινε περιοχή του στέμματος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Το βόρειο τμήμα της Δυτικής Ουκρανίας με το Λουτσκ και το Ρίβνε προσαρτήθηκε στη Ρωσία το 1795 με τον τρίτο και τελικό διαμελισμό της Πολωνίας. Καθ'όλη την ύπαρξή της η Ρωσική Πολωνία πέρασε πολλές περιόδους βίας και ατίμωσης, ξεκινώντας με τις σφαγές του 1794, τις κλοπές γης και τις απελάσεις των εξεγέρσεων του Νοεμβρίου και του Ιανουαρίου. Αντίθετα, η Αυστριακή Πολωνία με τη Σέιμ της Γης στο Λβιβ και Στανισλάβιφ (Ιβάνο-Φρανκίβσκ) ήταν πιο ελεύθερη πολιτικά ίσως επειδή είχε πολύ λιγότερη οικονομική σημασία για τη χώρα. Η αυστριακή κυβέρνηση δεν δίωξε τις ουκρανικές οργανώσεις. Στα ύστερα χρόνια της ύπαρξής της η Αυστροουγγαρία ενθάρρυνε ντε φάκτο την ύπαρξη των ουκρανικών πολιτικών οργανώσεων ως αντίβαρο στην επιρροή του πολωνικού πολιτισμού στη Γαλικία. Το νότιο μισό της Δυτικής Ουκρανίας παρέμεινε υπό Αυστριακή διοίκηση μέχρι την κατάρρευση του Οίκου των Αψβούργων, στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918.
Το 1775, μετά το ρωσοτουρκική Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το βορειοδυτικό τμήμα της Μολδαβίας (οποίο σήμερα είναι γνωστό ως Μπουκοβίνα) προσαρτήθηκε στην Αυστρία και παρέμεινε υπό αυστριακή διοίκηση μέχρι το 1918, όταν προσαρτήθηκε στη Ρουμανία.
Μεσοπόλεμος και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα από τη Ναζιστική Γερμανία, η περιοχή κατελήφθη από τη Ναζιστική Γερμανία το 1941. Το νότιο μισό της Δυτικής Ουκρανίας, ενσωματώθηκε στην ημιαποικιακή Επαρχία της Γαλικίας (Distrikt Galizien) η οποία δημιουργήθηκε στις 1 Αυγούστου 1941 (Έγγραφο αρ. 1997-PS, στις 17 Ιουλίου 1941 από τον Αδόλφο Χίτλερ) με έδρα στο Χέουμ Λουμπέλσκι, το οποίο γειτνίαζε με το Γενικό Κυβερνείο προς τη δύση. Το βόρειο τμήμα (Βολχινία) προσαρτήθηκε στο ραϊχσκομισαριάτ Ουκρανίας τον Σεπτέμβριο του 1941. Ειδικότερα, η Περιοχή της Γαλικίας ήταν μια ξεχωριστή διοικητική μονάδα από το ραϊχσκομισαριάτ Ουκρανίας με πρωτεύουσα το Ρίβνε. Για τους Ναζί η Γαλικία και η Ουκρανία ήταν ξεχωριστές διοικητικά περιοχές. Η διαίρεση ήταν διοικητική. Στο βιβλίο του "Από το Πουτίβλ μέχρι τα Καρπάθια" ο Σιτνίρ Κοβπάκ δεν ανέφερε κάτι σχετικά με διαιρέσεις σχετικά με τα σύνορα. Η Μπουκοβίνα ελεγχόταν από το φιλοναζιστικό βασίλειο της Ρουμανίας. Μετά την ήττα της Γερμανίας τον Μάιο του 1945, η Σοβιετική Ένωση ενσωμάτωσε τη Δυτική Ουκρανία στην Ουκρανική ΣΣΔ.
Η δυτική Ουκρανία περιλαμβάνει τα εδάφη της Υπερκαρπαθίας (Καρπατάλια), της Βολυνίας, της Γαλικίας (Πρυκαρπαθία, Ποκουτία), της Βουκοβίνας, της Πολεσίας και της Ποδολίας. Σημειώστε ότι μερικές φορές η περιφέρεια Χμελνίτσκι θεωρείται μέρος της κεντρικής Ουκρανίας, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει στη δυτική Ποδολία.
Διαφορές με την υπόλοιπη Ουκρανία
μικρογραφία|Η γεωγραφική διαίρεση της Ουκρανίας που χρησιμοποιεί το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Κιέβου για τις δημοσκοπήσεις του. Η ουκρανική γλώσσα είναι η κυρίαρχη γλώσσα στην περιοχή. Στα σχολεία της Ουκρανικής ΣΣΔ η εκμάθηση της ρωσικής ήταν υποχρεωτική ενώ επί του παρόντος, στη σύγχρονη Ουκρανία, τα σχολεία κάνουν τα μαθήματά τους στα ουκρανικά και προσφέρονται μαθήματα και σε άλλες μειονοτικές γλώσσες.
Όσον αφορά τη θρησκεία, η πλειοψηφία των κατοίκων ακολουθεί το βυζαντινό τελετουργικό του Χριστιανισμού, όπως και στην υπόλοιπη Ουκρανία, αλλά επειδή η περιοχή ενσωματώθηκε στην Ουκρανία το 1945 και έτσι γλίτωσε τις σοβιετικές διώξεις εναντίον των θρησκευτικών ομάδων τις δεκαετίες του 1920 και το 1930, η επιρροή της θρησκείας στην κοινωνία και η προσέλευση στις εκκλησίες είναι αρκετά μεγαλύτερη. Λόγω της περίπλοκης θρησκευτικής διαμάχης μεταξύ διαφόρων θρησκευτικών ομάδων και των πιστών τους μετά την ανεξαρτησία το 1991, η ιστορική επιρροή έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σημερινής θρησκευτικής συμπεριφοράς των Δυτικών Ουκρανών. Στις επαρχίες της Γαλικίας, η Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία έχει την ισχυρότερη παρουσία στην Ουκρανία, και το μεγαλύτερο μερίδιο περιουσίας και πιστών. Στις υπόλοιπες περιοχές: τη Βολυνία (Βολχινία), την Μπουκοβίνα και την Υπερκαρπαθία η Ορθοδοξία είναι πιο διαδεδομένη. Έξω από τη Δυτική Ουκρανία, η μεγαλύτερη εκκλησία σε όλους τους τομείς είναι η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας). Στις αναφερόμενες περιοχές (και ειδικότερα μεταξύ των Ορθοδόξων πιστών στη Γαλικία) το υπό ρωσική επιρροή πατριαρχείο του Κιέβου είναι πιο αδύναμο εκεί. Στη Γαλικία η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο του Κιέβου) και η Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία έχουν μεγαλύτερη επιρροή. Στις περιοχές της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας, τη μεγαλύτερη Ανατολική Καθολική Εκκλησία, συχνά τα παιδιά των ιερέων γίνονταν ιερείς και παντρεύονταν με άτομα της κοινωνικής ομάδας του ιδρύοντας μια σφιχτά δεμένη κληρονομική ομάδα.
Μερικές αξιοσημείωτες διαφορές στον πολιτισμό της περιοχές (σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ουκρανία και ειδικά τη Νότια Ουκρανία και την Ανατολική Ουκρανία) είναι οι περισσότερες "αρνητικές απόψεις" για τη ρωσική γλώσσα και τον Ιωσήφ Στάλιν και οι περισσότερες θετικές απόψεις για τον ουκρανικό εθνικισμό. Υπολογίζοντας τις ψήφους υπέρ ως μέρος του συνολικού εκλογικού σώματος, βρίσκουμε ότι μεγαλύτερο ποσοστό όλων (των πιθανών) ψηφοφόρων στη Δυτική Ουκρανία ψήφισαν υπέρ της ουκρανικής ανεξαρτησίας στο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του 1991 απ'ότι στην υπόλοιπη χώρα.
Σε μια δημοσκόπηση που διεξήχθη από το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Κιέβου το πρώτο μισό του Φεβρουαρίου 2014, το 0.7% των ερωτηθέντων στη Δυτική Ουκρανία πίστευαν ότι η Ουκρανία και η Ρωσία έπρεπε να ενωθούν σε ένα κράτος, ενώ πανουκρανικά το ποσοστό ήταν 12.5%.
Κατά τη διάρκεια την εκλογών οι ψηφοφόροι των Δυτικών περιφερειών ψηφίζουν κυρίως για κόμματα (Η Ουκρανία Μας, Πανουκρανική Ένωση "Πατρίδα") Центральна виборча комісія України - WWW відображення ІАС "Вибори народних депутатів України 2012" CEC substitues Tymoshenko, Lutsenko in voting papers και προεδρικούς υποψήφιους (Βίκτορ Γιούστσενκο, Γιούλια Τιμοσένκο) με φιλοδυτική κατεύθυνση και πλατφόρμα μεταρρύθμισης του δημοσίου. Από τις περιοχές της Δυτικής Ουκρανίας, η Γαλικία είναι πιο φιλοδυτική και φιλοεθνικιστική. Η πολιτική της Βολχινίας (ή Βολυνίας) είναι παρόμοια αλλά όχι τόσο φιλοδυτική και φιλοεθνικιστική σαν αυτή της Γαλικίας. Στη Μπουκοβίνα-Τσέρνιβτσι η πολιτική είναι πιο ανάμεικτη και επιδρά και η ρουμανική μειονότητα. Τέλος, η πολιτική στην Υπερκαρπαθία τείνει να είναι πιο ανταγωνιστική όπως μια κεντρική ουκρανική περιφέρεια. Αυτό οφείλεται στη διακριτή ιστορική και πολιτιστική ταυτότητα της περιφέρειας, καθώς και τη σημαντική ουγγρική και ρουμανική μειονότητα. Η πολιτική στην περιφέρεια κυριαρχείται από το Ενωμένο Κέντρο, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Ουκρανίας, το φιλορωσικό αυτονομιστικό κίνημα των Ποντκαρπαθιανών Ρουθηνών υπό την ηγεσία του Ντιμίτρι Σιντόρ (αρχιεπισκόπου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας) και του φιλοουγγρικού Δημοκρατικού Κόμματος.
Δημογραφία
μικρογραφία|Το ποσοστό των Ουκρανών σε κάθε περιφέρεια της Ουκρανίας, σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Σύμφωνα με μια έρευνα που διεξήγαγε το κέντρο Ραζούμκοφ σχετικά με τη θρησκεία στην Ουκρανία, περίπου το 93% των ερωτηθέντων στη Δυτική Ουκρανία αυτοπροσδίζονταν ως πιστοί, 0.9% ως μη-πιστοί και 0.2% ως μη άθεοι.
Μυρτιά Αιτωλοακαρνανίας
Με την ονομασία Μυρτιά μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί της Αιτωλοακαρνανίας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δυτική Ουκρανία
Δημογραφία
Από τον συνολικό πληθυσμό, το 97.7% των κατοίκων δήλωσαν Χριστιανοί (57.0% Ορθόδοξοι, 30.9% μέλη της Ουκρανικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας, 4.3% Χριστιανοί, 3.9% μέλη Προτεσταντικών εκκλησιών και 1.6% Καθολικοί του λατινικού τελετουργικού), όντας πολύ πιο πιστοί στη θρησκεία από την υπόλοιπη Ουκρανία. Ένα 0.2% ήταν Εβραίοι. Οι μη πιστοί και άλλοι πιστοί που ταυτίζονται με άλλα θρησκεύματα αποτελούσαν περίπου το 2.1% του πληθυσμού.
Επίσης, η Δυτική Ουκρανία έχει μεγαλύτερο ποσοστό γεννητικότητας από την υπόλοιπη Ουκρανία, και τείνει να έχει χαμηλότερα ποσοστά ρωσόφωνων από τις άλλες περιοχές της χώρας.
Οι περισσότεροι κάτοικοι της Δυτικής Ουκρανίας είναι Ουκρανοί, με μειονότητες Ρώσων (σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα από την κεντρική και ειδικά τη νότια και την ανατολική Ουκρανία) και άλλων εθνοτήτων. Στην Υπερκαρπαθία υπάρχουν μειονότητες Ούγγρων (κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία), στην περιφέρεια Τσερνίβτσι κάποιες μειονότητες Ρουμάνων (η περιοχή αποτελούσε ρουμανική επικράτεια το 1918-1940) και σε όλη τη δυτική Ουκρανία υπάρχουν μειονότητες Πολωνών, Λευκορώσων, Ρομά, Εβραίων και άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας
Νικολάι Ρουμιάντσεφ
Ο κόμης Νικολάι Πετρόβιτς Ρουμιάντσεφ (ρωσ. Николай Петрович Румянцев, 3 Απριλίου 1754 – 3 Ιανουαρίου 1826) ήταν Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τα έτη που προηγήθηκαν της Εκστρατείας του Μεγάλου Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812. Υπήρξε επίσης εξέχων συλλέκτης και χρηματοδότης εξερευνήσεων.
Διπλωματική σταδιοδρομία
thumb|left|Ο Νικολάι Ρουμιάντσεφ ζωγραφισμένος από τον [[Τζωρτζ Ντόου]] Ο Νικολάι Π. Ρουμιάντσεφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και ο πατέρας του, ο Πιοτρ Ρουμιάντσεφ, ήταν ένας από τους κορυφαίους Ρώσους στρατηγούς του 18ου αιώνα. Ο Νικολάι υπήρξε ο πρώτος επιτετραμμένος της Ρωσίας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους, μετά την ανάληψη από τη Ρωσία του ρόλου της εγγυήτριας του αυτοκρατορικού συντάγματος της Αυτοκρατορίας με τη Συνθήκη του Τέσεν (1779). Διαπιστεύθηκε από το 1782 ως Ρώσος πρέσβυς σε αρκετές διοικητικές περιφέρειες («Κύκλους»), όπως της Σουαβίας, της Φραγκονίας, του Εκλεκτοράτου του Μάιντς, του Εκλεκτοράτου της Κολωνίας, του Παλατίνου του Τσβάιμπρύκεν, του Δουκάτου της Βυρτεμβέργης, του Μαργραβάτου της Βάδης και του Λανδγραβάτου της Έσσης-Κάσσελ. Παρά το ότι ο Ρουμιάντσεφ ενεργούσε ως αντιπρόσωπος της Ρωσίας ως εγγυητής της ειρήνης, θεωρείτο από τους Γερμανούς ότι έπαιρνε το μέρος της Αυστρίας.
Κατά τα πρώτα έτη του 19ου αιώνα ο Ρουμιάντσεφ, έχοντας επιστρέψει στη Ρωσία, ασκούσε μεγάλη επίδραση στον νεαρό Τσάρο Αλέξανδρο Α΄ και στη μητέρα του Μαρία Φιόντοροβνα, διατελώντας Υπουργός Εμπορίου (1802-1811) και Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου (1810-1812).
Επιπλέον όμως ο Ρουμιάντσεφ ήταν ταυτοχρόνως και Υπουργός Εξωτερικών (διορίσθηκε το 1808), και υπεστήριζε μια στενή συμμαχία με τη Γαλλία. Μαθαίνοντας έτσι την είδηση ότι ο Ναπολέων εισέβαλε στη Ρωσία (1812), έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έχασε την ακοή του. Με την είσοδο του Ναπολέοντα στη Μόσχα, ο Ρουμιάντσεφ συμβούλευσε τον Τσάρο να διώξει τον αρχιστράτηγο Κουτούζοφ και να ζητήσει τη σύναψη ειρήνης «με οποιοδήποτε κόστος». Τελικώς ο Αλέξανδρος έχασε όλη την εμπιστοσύνη του στον Ρουμιάντσεφ, ο οποίος παραιτήθηκε το 1814, λίγο πριν το Συνέδριο της Βιέννης.
Ο Νικολάι Π. Ρουμιάντσεφ απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών στο νεο-παλλαντιανό μέγαρό του στην Αγγλική Προκυμαία της Αγίας Πετρουπόλεως. Σήμερα το άγαλμά του στέκεται μπροστά από το Ανάκτορο του Γόμελ στη Λευκορωσία.
Συλλέκτης και πάτρωνας
Παράλληλα με την υπηρεσία του στο εξωτερικό, ο Νικολάι Ρουμιάντσεφ συγκέντρωσε μια τεράστια συλλογή ιστορικών τεκμηρίων, σπάνιων νομισμάτων, χαρτών, χειρογράφων και αρχετύπων, που απετέλεσαν τον πυρήνα του Μουσείου Ρουμιάντσεφ, που στην αρχή ήταν το μέγαρο της Αγγλικής Προκυμαίας και αργότερα μεταφέρθηκε στη Μόσχα. Επιδεικνύοντας οξύ ενδιαφέρον για τη ρωσική ιστορία, ο Ρουμιάντσεφ χρηματοδότησε τις πρώτες τυπωμένες εκδόσεις αρκετών παλαιών ρωσικών χρονικών και των παλαιότερων κειμένων των Ανατολικών Σλάβων. Ηγείτο ενός κύκλου νεαρών αρχαιοδιφών, όπως ήταν οι Πάβελ Στρόεφ και Ιβάν Σνεγκιριόφ.
Επιπλέον, ο Ρουμιάντσεφ έγινε αξιοσημείωτος χρηματοδότης των ρωσικών εξερευνητικών αποστολών. Μεταξύ των άλλων στήριξε τον πρώτο ρωσικό περίπλου της Γης. Απότοκο αυτής του της δραστηριότητας είναι το γεγονός ότι φέρουν και σήμερα το όνομά του (με παραλλαγές) βιολογικά είδη, όσο και τοπωνύμια εξωτικών τόπων, όπως τα:
Παραπομπές
Ρουμιαντσεφ, Νικολαι Πετρ
Χενάντυ Ουντοβένκο
Ο Χενάντυ Γιοσίποβιτς Ουντοβένκο (ουκρ. Геннадій Йосипович Удовенко, 22 Ιουνίου 1931 – 12 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Ουκρανός πολιτικός και διπλωμάτης, που υπηρέτησε ως ο δεύτερος στην ιστορία Υπουργός Εξωτερικών της ανεξάρτητης Ουκρανίας, από το 1994 έως το 1998.
Ο Ουντοβένκο γεννήθηκε στη μεγάλη πόλη Κριβί Ριχ και ως φοιτητής ακόμα των Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου διορίσθηκε στην πρώτη του θέση το 1952, όταν έγινε γραμματέας στο υπουργείο βιομηχανίας οικοδομικών υλικών της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (Σ.Σ.Δ.) της Ουκρανίας. Απεφοίτησε το 1954 και από το 1955 εως το 1958 ήταν επικεφαλής κολεκτίβας στο χωριό Ντομαντίβκα, ενώ πραγματοποιούσε μεταπτυχιακές σπουδές στην αγροτική οικονομία. Το 1959 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και από το 1965 έως το 1971 υπηρέτησε στο Γραφείο του ΟΗΕ στη Γενεύη. Κατόπιν ο Ουντοβένκο διετέλεσε επικεφαλής τμημάτων του υπουργείου εξωτερικών της Σ.Σ.Δ. της Ουκρανίας, έως το 1977, οπότε έγινε διευθυντής του Τομέως Διερμηνείας και Συναντήσεων του Τμήματος Συνεδριακών Υπηρεσιών στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Από το 1980 έως το 1985 υπηρέτησε ως αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών της Σ.Σ.Δ. της Ουκρανίας και από τον Φεβρουάριο του 1985 μέχρι τον Μάρτιο του 1992 ήταν ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στον ΟΗΕ. Το διάστημα 1992-1994 ήταν πρέσβυς της ανεξάρτητης πλέον Ουκρανίας στην Πολωνία.
Στις 5 Αυγούστου 1994 ο Ουντοβένκο διορίσθηκε Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας διαδεχόμενος τον Ανατόλι Ζλένκο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 17 Απριλίου 1998, διετελώντας επίσης πρόεδρος της Γενικής Συνόδου του ΟΗΕ (1997-1998). Ασχολούμενος πλέον με την ενεργό πολιτική, εκλέχθηκε βουλευτής στο ουκρανικό κοινοβούλιο (1998-2007) με το κόμμα Λαϊκό Κίνημα Ουκρανίας, κόμμα του οποίου εκλέχθηκε πρόεδρος λιγότερο από ένα έτος αργότερα, στις 14 Μαΐου 1999, καθώς ο έως τότε πρόεδρος, Βιατσεσλάβ Τσορνοβίλ, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα τον Μάρτιο. Στις προεδρικές εκλογές του 1999 ήταν έτσι υποψήφιος του κόμματος για Πρόεδρος της Ουκρανίας, έλαβε όμως μόλις το 1,2% της λαϊκής ψήφου και ήρθε έβδομος. Στις 3 Μαΐου 2003 τον διαδέχθηκε στην προεδρία του κόμματος ο Μπορίς Ταρασιούκ, ο ίδιος που τον είχε διαδεχθεί και στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Ουκρανίας.
Ο Χενάντυ Ουντοβένκο πέθανε σε ηλικια 81 ετών, ενώ νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του Κιέβου. Η αιτία θανατου δεν δημοσιοποιήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Ουκρανίας
Κωνσταντίνος Χρυσοχοΐδης
Ο Κωνσταντίνος Χρυσοχοΐδης (1873 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τις Μηλιές Πηλίου. Είχε σπουδάσει νομικά και ασκούσε την δικηγορία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λαρίσης στις εκλογές του 1910 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1912 και του 1915. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Λάρισας για τριετή θητεία με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Φρειδερίκος Ε΄ του Μπάντεν-Ντούρλαχ
Ο Φρειδερίκος Ε΄, γερμ. Friedrich V (6 Ιουλίου 1594 - 8 Σεπτεμβρίου 1659) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Ντούρλαχ (1622-1659).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου-Φρειδερίκου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ και της Γιουλιάνας-Ούρσουλας, κόρης του Φρειδερίκου βιλντ- & ρινεγκράβου του Ζαλμ-Νέφβιλ.
Το 1659 απεβίωσε στο Ντούρλαχ σε ηλικία 65 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος ΣΤ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1616 τη Βαρβάρα, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Τον Μάιο του 1627 απεβίωσε η Βαρβάρα και ο Φρειδερίκος Ε΄ έκανε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους δεύτερο γάμο με την Ελεονόρα, κόρη του Αλβέρτου-Όθωνα κόμη του Λάουμπαχ και είχε τέκνα:
Το 1633 απεβίωσε η Ελεονόρα και το 1634 ο Φρειδερίκος Ε΄ έκανε τρίτο γάμο με την Μαρία-Ελισάβετ, κόρη του Βόλρατ Δ΄ κόμη του Βάλντεκ-Άιζενμπερκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1643 απεβίωσε η Ελεονόρα και το επόμενο έτος έκανε τον τέταρτο γάμο του με την Άννα-Μαρία, κόρη του Ιακώβου φον Χόεν-Γκέρολντσεκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1649 απεβίωσε η Άννα-Μαρία και το 1650 έκανε τον πέμπτο γάμο του με την Ευσεβία-Ελισάβετ, κόρη του Χριστοφόρου Β΄ κόμη του Φύρστενμπερκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Φρανκ φαν Μπόρσελε
Ο Φρανκ, ολλανδ. Frank van Borssele (π. 1396 - 19 Νοεμβρίου 1470) από τον Οίκο του Μπόρσελε ήταν ευγενής από τη Ζηλανδία, κυβερνήτης της Ολλανδίας & Ζηλανδίας. Είναι γνωστός ως ο 4ος σύζυγος της Ζακλίν των Βίττελσμπαχ, κόμισσας των Αινώ, Ολλανδίας & Ζηλανδίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φλόρις φαν Μπόρσελε, κυρίου του Σιντ Μάαρτενσντεκ, Σχέρπενισε & Ζύλεν και της Όντας φαν Μπέργκεν. Ήταν ο τελευταίος νόμιμος αντιπρόσωπος του νεότερου κλάδου του Οίκου των Μπόρσελε.
Αφού διαδέχθηκε τον πατέρα του, η εξουσία της Ζακελίν επλήγη το 1420, όταν ο 2ος σύζυγός της Ιωάννης Δ΄ των Βαλουά δούκας της Βραβάντης όρισε τον Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας ως κυβερνήτη της Ολλανδίας & Ζηλανδίας. Το διάστημα 1421-23 ο Φρανκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική διακυβέρνηση της κομητείας, καθώς ήταν πιστός υποστηρικτής του Ιωάννη και του γιου του Φιλίππου Γ΄. Το 1422/23 ήταν σύμβουλος (alderman) του Ιωάννη και επίσημος κυβερνήτης της κομητείας.
Το θέρος του 1432 η εξουσία του φαν Μπόρσελε έφθασε στην ακμή της. Τότε ο Φίλιππος Γ΄, που φοβήθηκε ότι ο Φρανκ θα γίνει άλλος ένας διεκδικητής του τίτλου του κόμη της Ολλανδίας & Ζηλανδίας, τον απήγαγε και τον φυλάκισε στη Φλάνδρα. Ένας μετέπειτα θρύλος αναφέρει, ότι ο φαν Μπόρσελε και η Ζακλίν ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν μυστικά το 1432. Πάντως -αν ήταν έτσι- οι συνέπειες για τον Φρανκ θα ήταν σοβαρότερες: θα εκτελείτο και η Ζακλίν θα έμενε εγκάθειρκτη για όλη της τη ζωή. Αλλά η φυλάκιση του Φρανκ είχε να κάνει με τον φόβο του δούκα για την τόση εξουσία εκείνου. Το 1433 ο φαν Μπόρσελε ελευθερώθηκε και του αποδόθηκαν οι ιδιοκτησίες του.
Ο γάμος της Ζακλίν και του Φρανκ έγινε το 1434, όταν αυτή αποκήρυξε τους τίτλους της το 1433 και έγινε με την έγκριση του Φιλίππου Γ΄. Αυτός ο γάμος ήταν -τουλάχιστον από τη μεριά της Ζακλίν- από αγάπη, αλλά δεν κράτησε πολύ: δύο έτη μετά η Ζακλίν απεβίωσε. Ο φαν Μπόρσελε έζησε άλλα 34 έτη μετά. Έμεινε πιστός στην υπηρεσία του δούκα και το 1445 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1434 τη Ζακλίν του Βίττελσμπαχ κόμισσα του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Βαυαρίας. Η Ζακλίν απεβίωσε το 1436, χωρίς απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος Κατηγορία:Ευγενείς του Μεσαίωνα
Ζαν Αζαλμπέρ
Ο Ζαν Αζαλμπέρ (γαλλ. Jean Ajalbert, 10 Ιουνίου 1863 – 14 Ιανουαρίου 1947) ήταν Γάλλος συγγραφέας, ποιητής και δικηγόρος.
Εργογραφία
- Gustave Salé " Histoires coloniales ", préface de Jean Ajalbert, Éditions d'Asie, Παρίσι 1931
Λεπτό (νόμισμα)
thumb|Νόμισμα του 1 λεπτού του [[Ηρώδης ο Μέγας|Ηρώδη του Μέγα, 40-4 π.Χ., Ιερουσαλήμ]] thumb|Νόμισμα των 50 λεπτών του 1926, [[Β´ Ελληνική Δημοκρατία]] Το λεπτό, ή λεπτόν κατά την παλαιότερη ονομασία του, ήταν υποδιαίρεση διαφόρων ελληνιστικής επιρροής νομισμάτων της Ανατολής, ξεκινώντας από την ρωμαϊκή περίοδο της αρχαιότητας έως τη νεότερη εποχή.
Αρχαιότητα
Ετυμολογικά προκύπτει από τη λέξη λεπτός δηλαδή μικρό σε μέγεθος ή αδύνατο. Η αξία του ήταν πάντα μικρή, καθώς αποτελούσε υποδιαίρεση του κύριου νομίσματος. Τα πρώτα νομίσματα τα οποία ονομάστηκαν λεπτά, κόπηκαν από τον Αλέξανδρο Ιανναίο πριν το 76 π.Χ. στην Ιουδαία.
Αναφορά στο νόμισμα γίνεται και στην Καινή Διαθήκη όπου σε εδάφιο του κατά Μάρκου Ευαγγέλιο παρατίθεται το κείμενο καὶ ἐλθοῦσα μία χήρα πτωχὴ ἔβαλεν λεπτὰ δύο, ὅ ἐστιν κοδράντης (κοδράντης = μικρό ρωμαϊκό νόμισμα).
Ελληνικό κράτος
Κατά τους σύγχρονους χρόνους, το λεπτό ως νόμισμα χρησιμοποιήθηκε από το ελληνικό κράτος, και αποτέλεσε το 1/100 του Φοίνικα αρχικά κατά την περίοδο 1828-1831, και κατόπιν της δραχμής από το 1832 έως και το 1986 όταν και κόπηκαν τα τελευταία νομίσματα λεπτών (50λεπτα), ενώ τα τελευταία νομίσματα του ενός λεπτού κοπήκαν το 1879. Με την εισαγωγή του Ευρώ το 2001 επανήλθαν με την μορφή του σεντ και στην ελληνική γλώσσα αναφέρονται ως λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Τερέζα Μέι
Η Τερέζα Μαίρη Μέι, Λαίδη Μέι (αγγλικά: Theresa Mary May, Lady May, 1 Οκτωβρίου 1956) είναι Βρετανίδα πολιτικός, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, από τον Ιούλιο του 2016 έως τον Ιούλιο του 2019.
Υπηρετεί ως βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Μέιντενχεντ, από το 1997.
Υπό την Κυβέρνηση Ι και ΙΙ του Ντέιβιντ Κάμερον, χρημάτισε ως Υπουργός Εσωτερικών (2010-2016) και ως Υπουργός Γυναικών και Ισότητας (2010-2012). Επίσης, έχει διατελέσε στο παρελθόν ως Γενική Διευθύντρια των Υπηρεσιών του Συντηρητικού Κόμματος (2002-2003).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ίστμπουρν του Σάσσεξ της Αγγλίας την 1η Οκτωβρίου 1956. Αποφοίτησε το Λύκειο του Wheatley Park School στο Όξφορντσαϊρ. Κατόπιν σπούδασε γεωγραφία στο Κολλέγιο του Σεντ Χιου του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1977.
Από το 1977 έως το 1983 εργαζόταν στην Τράπεζα της Αγγλίας και από το 1985 ως το 1997 στον οργανισμό πληρωμών εκκαθαριστικών υπηρεσιών, ενώ υπήρξε και δημοτική σύμβουλος για το Δήμο Μέρτον του Λονδίνου.
Μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες να εκλεγεί στην Βουλή των Κοινοτήτων το 1992 και το 1994, κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής για το Μέιντενχεντ στις γενικές εκλογές του 1997. Κατείχε μια σειρά από ρόλους ως μέλος της αντιπολίτευσης του Ουίλιαμ Χέιγκ, του Ίαν Ντάνκαν Σμιθ, του Μάικλ Χάουαρντ και του Ντέιβιντ Κάμερον. Ήταν Υπουργός Εσωτερικών (Secretary of State for the Home Department) από το 2010 ως την ανάδειξή της στην πρωθυπουργία.
Σκιώδεις Κυβερνήσεις (1997 - 2010)
Μετά από την εκλογή της ως βουλευτής του Μέιντενχεντ το 1997, εισήλθε στη σκιώδη Κυβέρνηση υπό τον ηγέτη των Συντηρητικών Ουίλιαμ Χέιγκ ως Σκιώδης Υφυπουργός για τα σχολεία το 1998. Μια χρονιά αργότερα, προωθήθηκε στη σκιώδη κυβέρνηση του Χέιγκ ως Σκιώδης Υπουργός Παιδείας και Εργασίας.
Κατόπιν των εκλογών του 2001, και της ανάδειξης του Ίαν Ντάνκαν Σμιθ στην ηγεσία των Συντηρητικών, τοποθετήθηκε στη θέση της Σκιώδους Υπουργού Μεταφορών. Μετά από τον ανασχηματισμό του Ιουλίου 2002, έγινε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Συντηρητικού Κόμματος, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του οργανωτικού του Συντηρητικού Κόμματος. Ένα χρόνο αργότερα, με την αντικατάσταση του Σμιθ από τον Μάικλ Χάουαρντ στην ηγεσία του Κόμματος, η Μέι επέστρεψε ως υπεύθυνη για τις Μεταφορές. Το 2003, έγινε μόνιμο μέλος του Μυστικού Συμβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 2004 έγινε Σκιώδης Υπουργός για την Οικογένεια, ένα πόστο που καταργήθηκε ένα χρόνο αργότερα.
Το 2005, μετά από τις εκλογές του Μάη, ο Χάουαρντ την μετακίνησε στη θέση της Σκιώδους Υπουργού Πολιτισμού, ΜΜΕ και Αθλητισμού. Τον Δεκέμβρη του ίδιου έτους, ο Ντέιβιντ Κάμερον αναδείχθηκε ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος και έδωσε στη Μέι την ευθύνη της Σκιώδους Ηγέτη της Βουλής των Κοινοτήτων (διαμεσολαβήτρια μεταξύ της Σκιώδους Κυβέρνησης και της Προεδρίας της Βουλής των Κοινοτήτων). Το 2009, έγινε Σκιώδης Υπουργός Εργασίας και Συντάξεων ενώ διατηρούσε την ευθύνη της πολιτικής Γυναικών και Ισότητας από τη μεριά της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Κυβέρνηση Κάμερον (2010 - 2016)
Μετά από τις Γενικές Εκλογές του 2010, σχηματίστηκε η συγκυβέρνηση Συντηρητικών - Φιλελευθέρων Δημοκρατών, στην οποία η Τερέζα Μέι κλήθηκε να συμμετάσχει ως Υπουργός Εσωτερικών, μια εκ των κορυφαίων κυβερνητικών θέσεων κάτω από τον Πρωθυπουργό και ισότιμη με αυτές των Υπουργών Οικονομικών και Εξωτερικών. Ανέλαβε αρχικά την ευθύνη και της πολιτικής Γυναικών και Ισότητας της Κυβέρνησης. Μετά από τις εκλογές του 2015, σχηματίστηκε η μονοκομματική κυβέρνηση υπό τον Ντέιβιντ Κάμερον στην οποία η Μέι κατάφερε να παραμείνει στην ίδια κυβερνητική θέση ως το τέλος της πρωθυπουργίας Κάμερον στον απόηχο του Δημοψηφίσματος του Ιουνίου του 2016.