cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικρή Αρμενία
Αρχικό ιστορικό
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/72/Asia_Minor_in_the_early_1st_century_AD_-_general_map_-_provinces%2C_client_states_and_main_settlements_-_bleached_-_English_legend.jpg/300px-Asia_Minor_in_the_early_1st_century_AD_-_general_map_-_provinces%2C_client_states_and_main_settlements_-_bleached_-_English_legend.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Η [[Μικρά Ασία|Μ. Ασία στις αρχές του 1ου αι. μ.Χ. με τη Μικρή Αρμενία ως ρωμαϊκό πελατειακό κράτος.]]
Μελισσάνθη της Τρίπολης
Βιογραφία
Η Μελισσάνθη, απογοητευμένη και συντετριμμένη, όπως ιστορείται από τον Γουλιέλμο της Τύρου, μπήκε σε μοναστήρι και απεβίωσε από τη λύπη της σε σύντομο χρονικό διάστημα, ανύπαντρη και σε νεαρή ηλικία. Η τραγική αυτή ιστορία της έγινε θλιμμένο τραγούδι, που τραγουδούσαν για χρόνια πολλά οι περιπλανώμενοι τροβαδούροι στις πόλεις της Ευρώπης. Ο Γάλλος θεατρικός συγγραφέας Εντμόν Ροστάν (Edmond Rostand, 1868 – 1918) δραματοποίησε τον χαρακτήρα της Μελισσάνθης στο ποιητικό δράμα του «Η μακρινή πριγκίπισσα» (La Princesse lointaine, 1895), που ερμήνευσε στη σκηνή η Γαλλίδα ηθοποιός Σάρα Μπερνάρ.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Τρίπολης
Μικρή Αρμενία
Πρώιμη ιστορία
Λίγο καιρό μετά τον θάνατο τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Μιθριδάτης Α΄, Πέρσης ευγενής από τη Μ. Ασία, αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της περιοχής, που αργότερα έγινε γνωστή ως το βασίλειο του Πόντου. Καθώς το βασίλειο μεγάλωνε σε ισχύ, περιλάμβανε καλά τη Μικρά Αρμενία.
Ρωμαιο-Περσικοί πόλεμοι
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/Roman-Persian_Frontier%2C_5th_century.png/250px-Roman-Persian_Frontier%2C_5th_century.png|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Τα ρωμαιο-περσικά σύνορα και οι αρμενικές επαρχίες τον 5ο αι. Η Αρμενία ήταν ένα αμφισβητούμενο βασίλειο μεταξύ της Ρώμης και της Παρθίας κατά τους Ρωμαιο-Περσικούς Πολέμους από το 66 π.Χ. έως τον 2ο αι. μ.Χ. Η ρωμαϊκή επιρροή εδραιώθηκε για πρώτη φορά με την εκστρατεία του Πομπήιου το 66/65 π.Χ. και ξανά το 59 μ.Χ. στην εκστρατεία του Ρωμαιο-Παρθικού Πολέμου τού Γναίου Δομίτιου Κόρβουλου, που είχε ως αποτέλεσμα την εκθρόνηση τού Τιριδάτη Α΄.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Μικρή Αρμενία
Όλη η Αρμενία έγινε ρωμαϊκή επαρχία το 114 μ.Χ. υπό τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Τραϊανό, αλλά η Ρωμαϊκή Αρμενία εγκαταλείφθηκε σύντομα από τις λεγεώνες το 118 μ.Χ. και έγινε υποτελές βασίλειο. Ωστόσο η Μικρή Αρμενία ενσωματώθηκε γενικά από τον Τραϊανό, μαζί με th Μελιτηνή και την Καταονία, στην επαρχία της Καππαδοκίας. Η Μικρή Αρμενία αποτελείτο από πέντε περιοχές: Oρβαλισηνή στο Βορρά, κάτω από αυτή Aιτουλανή, η Aιρετική, στη συνέχεια η Oρσηνή και τέλος η Oρβεσινή, η νοτιότερη. Οι πιο νότιες συνοικίες που προσαρτήθηκαν στη Μικρά Αρμενία ήταν η Mιλετηνή, που ονομάζεται έτσι από την πρωτεύουσά της Μελιτηνή (τη σύγχρονη Μαλάτια) και οι ακόλουθες τέσσερις μικρές συνοικίες της αρχαίας Καταονίας, δηλαδή η Aραβηνή, Λαβινιανησινή ή Λαβιανησινή, η Καταονία, με την πιο περιορισμένη έννοια, ή η χώρα κοντά στην Κιλικία, που περιβάλλεται από βουνά. Τέλος, η Μουριανή ή Μουριανουνή, μεταξύ Καταονίας και Μελιτηνής, ονομαζόταν επίσης Βαγαδοανία.
Οι Ρωμαίοι έχασαν ξανά την Αρμενία από τον Βολογάση Δ΄ της Παρθίας το 161 μ.Χ. Το 163 μία ρωμαϊκή αντεπίθεση υπό τον Στάτιο Πρίσκο εγκατέστησε για άλλη μία φορά έναν ευνοούμενο υποψήφιο στον θρόνο της Αρμενίας και η ρωμαϊκή επιρροή στην Αρμενία παρέμεινε μέχρι την προσωρινή ρωμαϊκή ήττα στη μάχη της Bαρβαλισσού το 253. Όμως λίγα χρόνια αργότερα, στα τέλη του 3ου αι., η Ρώμη είχε και πάλι τον έλεγχο της Αρμενίας.
Η Μικρή Αρμενία επανενώθηκε με το βασίλειο της Μεγάλης Αρμενίας υπό τον Αρσακίδη βασιλιά Τιριδάτη Γ΄ το 287 μ.Χ. μέχρι την προσωρινή κατάκτηση τού Σαπούρ Β΄ το 337.
Στη συνέχεια διαμορφώθηκε σε κανονική επαρχία υπό τον Διοκλητιανό και τον 4ο αι. χωρίστηκε σε δύο επαρχίες: την Πρώτη Αρμενία (Armenia Prima) η οποία περιείχε το μεγαλύτερο μέρος τής Μικρής Αρμενίας, και τη Δεύτερη Αρμενία (Armenia Secunda) που περιλάμβανε όλες τις νότιες περιοχές, οι οποίες είχαν προστεθεί στη Μικρά Αρμενία, με εξαίρεση την Καταονία, η οποία ενσωματώθηκε με την Cappadocia Secunda.
Ο πληθυσμός της παρέμενε Αρμενικός, αλλά σταδιακά εκρωμαϊζόταν. Από τον 3ο αι. πολλοί Αρμένιοι στρατιώτες βρίσκονταν στο ρωμαϊκό στρατό: αργότερα –τον 4ο αι.– αποτέλεσαν δύο ρωμαϊκές λεγεώνες, τη Legio I Armeniaca και τη Legio II Armeniaca.
Το 536 ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´ αναδιοργάνωσε την επαρχιακή διοίκηση και η Πρώτη και η Δεύτερη Αρμενία μετονομάστηκαν σε Δεύτερη και Τρίτη αντίστοιχα, ενώ μέρος της επικράτειάς τους χωρίστηκε στις άλλες αρμενικές επαρχίες.
Τα σύνορα του βυζαντινού τμήματος της Αρμενίας επεκτάθηκαν το 591 στην Περσαρμενία, αλλά η περιοχή ήταν το επίκεντρο δεκαετιών πολέμου μεταξύ Βυζαντινών και Περσών (Βυζαντινοί-Σασσανιδικοί Πόλεμοι) μέχρι την αραβική κατάκτηση της Αρμενίας το 639.
Μετά από αυτό, το τμήμα της Μικράς Αρμενίας που παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Βυζαντίου (σε μικρότερο βαθμό) έγινε μέρος του θέματος των Αρμενιακών.
Μογγολική και Οθωμανική επιρροή
Μετά την πτώση της Βαγκρατιδικής Αρμενίας το 1045 και τις επακόλουθες απώλειες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ανατολή το 1071 (μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ ), η Μικρή Αρμενία έπεσε στους Σελτζούκους και στη συνέχεια ήταν μέρος της Μογγολικής Αυτοκρατορίας για 92 χρόνια και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τα τέλη του 15ου αι.
Μεταξύ του 11ου και του 14ου αι. ο όρος Μικρή Αρμενία χρησιμοποιήθηκε στο Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας, μέχρι τη δημιουργία της Τουρκίας το 1923.
Επισκοπικές έδρες
Αρχαίες επισκοπικές έδρες της ρωμαϊκής επαρχίας της Αrmenia Prima (I), που αναφέρονται στο Annuario Pontificio ως τίτλος: • Μπερίσσα
• ''Κολονία της Αρμενίας (Köylühisar) (Αρμενική Καθολική Εκκλησία)
• Νικόπολις της Αρμενίας
• Πενταχτόη (Bedochton, Pedachton)
• Σάταλα της Αρμενίας
• Σεβάστεια (Sivas)
• Σεβαστόπολις της Αρμενίας (Sulusaray) Αρχαίες επισκοπικές έδρες της ρωμαϊκής επαρχίας της Αrmenia Secunda (II), που αναφέρονται στο Annuario Pontificio ως τίτλος: • Αραβισσός
• Άρκα της Αρμενίας (Arga)
• Αριαράθια (Aziziye)
• Κόμανα της Αρμενίας
• Κουκουσός (Göksun)
• Μελιτηνή (Malatya)
• Βερίσσα Για τις αρχαίες επισκοπικές έδρες της ρωμαϊκής επαρχίας της Αρμενίας Tertia (III), βλέπε Ρωμαϊκή Αρμενία#Επισκοπικές έδρες.
Μεταγενέστερη ιστορία
Η Μικρά Αρμενία θεωρείται παραδοσιακά ως μέρος της Δυτικής Αρμενίας, ειδικά μετά την απόκτηση της Ανατολικής Αρμενίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στον απόηχο του Ρωσο-Περσικού πολέμου τού 1826-1828.
Ο χριστιανικός αρμενικός πληθυσμός της Μικράς Αρμενίας συνέχισε την ύπαρξή του στην περιοχή μέχρι τη γενοκτονία των Αρμενίων του 1915–23. Κάποιοι Αρμένιοι εξακολουθούν να ζουν στην περιοχή, αν και εξισλαμίστηκαν υπό οθωμανική επιρροή, κυρίως τον 17ο αι.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά υποτελή βασίλεια Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Υγροποιημένο φυσικό αέριο
thumb|400px|Υγραεριοφόρο πλοίο για ΥΦΑ. Το υγροποιημένο φυσικό αέριο (ΥΦΑ, ή LNG - liquefied natural gas) είναι φυσικό αέριο το οποίο έχει υποστεί επεξεργασία για να μεταφερθεί σε υγρή μορφή. Αποτελεί την καλύτερη εναλλακτική λύση για τη δημιουργία εσόδων από απομακρυσμένα και μεμονωμένα αποθέματα, όπου δεν είναι οικονομικό να κυκλοφορεί το φυσικό αέριο απευθείας στην αγορά, είτε μέσω αγωγών είτε μέσω παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Το φυσικό αέριο μεταφέρεται σε υγρή μορφή (σε ατμοσφαιρική πίεση και στους -162 °C). Με αυτό τον τρόπο η μεταφορά του καθίσταται κερδοφόρα αφού σε αυτές τις συνθήκες ο κατειλημμένος όγκος είναι 1/600 από αυτόν που θα καταλαμβάνει την ώρα της κατανάλωσής του. Μεταφέρεται σε ειδικά πλοία που ονομάζονται υγραεριοφόρα. Το ΥΦΑ είναι άοσμο, άχρωμο, μη τοξικό· η πυκνότητά του (σε σχέση με το νερό) είναι 0,45 και καίγεται μόνο εάν έρθει σε επαφή με τον αέρα σε συγκεντρώσεις από 5 έως 15%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καύσιμα Κατηγορία:Φυσικό αέριο
Κρόμγουελ (Βίκτωρ Ουγκώ)
Ο Κρόμγουελ (γαλλικός τίτλος: Cromwell) είναι μνημειώδες ρομαντικό δράμα του Βικτόρ Ουγκώ, που εκδόθηκε το 1827. Παρουσιάζει μια ιστορική τοιχογραφία της Αγγλίας του 17ου αιώνα και ταυτόχρονα ένα πορτρέτο του στρατιωτικού και πολιτικού ηγέτη της Αγγλίας Όλιβερ Κρόμγουελ.
Είναι γνωστό για τον πρόλογό του, ένα από τα ιδρυτικά κείμενα του γαλλικού ρομαντισμού.
Παρουσίαση
Το θεατρικό έργο είναι γραμμένο με τη μορφή ρομαντικού δράματος σε στίχους και αναφέρεται στον Όλιβερ Κρόμγουελ. Όταν εμφανίστηκε, ξεπέρασε τα όρια των προηγούμενων θεατρικών έργων. Με 6.920 στίχους, έχει περίπου τέσσερις φορές περισσότερους στίχους από άλλα δράματα και παραμένει ένα έργο που ολόκληρο δεν παίχτηκε ποτέ. Η παράσταση απαιτούσε επίσης 76 ρόλους, πολλά πρόσθετα και διαφορετικά σκηνικά. Ως εκ τούτου, θεωρήθηκε σχεδόν αδύνατο να παιχτεί και πρωτοπαρουσιάστηκε σε συνοπτική μορφή μόνο το 1956, 71 χρόνια μετά τον θάνατο του Ουγκώ, στην κύρια αυλή του Λούβρου.
Ο πρόλογος του Κρόμγουελ
Ο πρόλογος του έργου θεωρείται το μανιφέστο του ρομαντισμού. Σ'αυτό το κείμενο, ο Ουγκώ τάσσεται υπέρ του ρομαντισμού και έρχεται σε ρήξη με τις αυστηρές υφολογικές αρχές του γαλλικού κλασικισμού όπως τους έθεσαν οι μεγάλοι δραματουργοί του 17ου αιώνα προτείνοντας την κατάργηση των ενοτήτων του χρόνου και του τόπου και υποστηρίζοντας τη συνύπαρξη κωμικού και τραγικού στοιχείου στο ίδιο έργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα
Σιχ
Οι Σιχ ( ή  ? sikkh) συνδέονται με τον Σιχισμό, μια μονοθεϊστική θρησκεία που ξεκίνησε τον 15ο αιώνα, στην περιοχή Παντζάμπ στο βόρειο τμήμα της ινδικής υποηπείρου, με βάση την αποκάλυψη του Γκουρού Νάνακ. Ο όρος Sikh έχει την προέλευσή του στις λέξεις शिष्य (śiṣya), που σημαίνουν «ακόλουθος» ή «μαθητής». Σιχίτης, σύμφωνα με το άρθρο Ι του Sikh Rehat Maryada (ο κώδικας δεοντολογίας του Σιχ), είναι «κάθε άνθρωπος που πιστεύει πιστά σε Ένα Αθάνατο Ον, στους δέκα γκουρού, από τον Γκουρού Νάνακ έως τον Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, στο Τιμημένο Βιβλίο των Γκουρού, στις διδασκαλίες των δέκα Γκουρού και στο βάπτισμα που κληροδοτήθηκε από τον δέκατο Γκουρού».
Η περιοχή Παντζάμπ της ινδικής υποτελούς αποτελεί την ιστορική πατρίδα των σιχιτών και κυβερνήθηκε από Σιχίτες για μεγάλο μέρος του 18ου και 19ου αιώνα. Σήμερα, η πολιτεία της Παντζάμπ στη βορειοδυτική Ινδία κατοικείται στην πλειοψηφία της από σιχίτες, και υπάρχουν σημαντικές κοινότητες Σιχιτών σε όλον τον κόσμο. Πολλές χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, αναγνωρίζουν τους Σιχ ως διακριτή θρησκεία στις απογραφές τους. Η αμερικανική ΜΚΟ United Sikhs (Ενωμένοι Σιχίτες) αγωνίζεται για να περιληφθεί ο σιχισμός ως εθνικότηταστην απογραφή των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι οι Σιχ «αυτοπροσδιορίζονται ως εθνική μειονότητα» και πιστεύουν «ότι αποτελούν κάτι παραπάνω από μια απλή θρησκεία».
Οι άντρες σιχιστές έχουν γενικά το "Singh" (Λιοντάρι) ως μεσαίο όνομα ή επώνυμό τους (δεν είναι όλοι οι "Singh" σιχίτες), και οι γυναίκες Σιχ έχουν το όνομα "Kaur" (Πριγκίπισσα) ως μεσαίο όνομα ή επώνυμο. Οι Σιχίτες που έχουν περάσει την Khanḍe-kī-Pahul (η τελετή μύησης στον σιχισμό) μπορούν επίσης να αναγνωριστούν από τα πέντε Kακαρ (5 Kakkar), το Kesh (τα άκοπα μαλλιά που καλύπτονται συνήθως με ένα τουρμπάνι), την Kara (ένα βραχιόλι από σίδηρο ή χάλυβα), το Kirpan (ένα σπαθί ζωσμένο σε ένα λουρί gatra ή μια ζώνη kasar kamal), την Kachehra (βαμβακερό εσώρουχο) και την Kanga, μια μικρή ξύλινη χτένα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτική ταυτότητα Κατηγορία:Εθνοθρησκευτικές ομάδες Κατηγορία:Εθνοπολιτισμικοί προσδιορισμοί Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ινδονησιακά (id)
Γεγονότα Μαΐου 2021
Παρατίθενται παρακάτω σημαντικά γεγονότα απ' όλο τον κόσμο που συνέβησαν το μήνα Μάιο του 2021, συνοδευόμενα από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
1 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Αθλητισμός
2 Μαΐου
Νόμος και έγκλημα
3 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
4 Μαΐου
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
5 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Πολιτική και εκλογές
6 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
7 Μαΐου
Πολιτική και εκλογές
Επιστήμη και τεχνολογία
8 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Πολιτική και εκλογές
9 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
10 Μαΐου
Ένοπλες συγκρούσεις και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
11 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Νόμος και έγκλημα
12 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
13 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
14 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
15 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Επιστήμη και τεχνολογία
Αθλητισμός
16 Μαΐου
Τέχνες και κουλτούρα
Καταστροφές και δυστυχήματα
Πολιτική και εκλογές
Αθλητισμός
17 Μαΐου
Νόμος και έγκλημα
18 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Αθλητισμός
19 Μαΐου
Ένοπλες συγκρούσεις και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
20 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Επιστήμη και τεχνολογία
21 Μαΐου
Ένοπλες συγκρούσεις και επιθέσεις
Τέχνες και πολιτισμός
Επιχειρήσεις και οικονομία
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
22 Μαΐου
Τέχνες και πολιτισμός
Καταστροφές και δυστυχήματα
Πολιτική και εκλογές
23 Μαΐου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Αθλητισμός (CBC)
24 Μαΐου
Ένοπλες συγκρούσεις και επιθέσεις
Κουλτούρα
Καταστροφές και δυστυχήματα
Διεθνείς σχέσεις
Πολιτική και εκλογές
25 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Οικονομία
Νόμος και έγκλημα
26 Μαΐου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Επιστήμη και τεχνολογία
Αθλητισμός
27 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Πολιτική και εκλογές
28 Μαΐου
Τέχνες και κουλτούρα
Διεθνείς σχέσεις
Πολιτική και εκλογές
29 Μαΐου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Αθλητισμός
30 Μαΐου
Διεθνείς σχέσεις
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Αθλητισμός
31 Μαΐου
Πόλεμος και επιθέσεις
Διεθνείς σχέσεις
05
Οσίν του Κόρυκος
Ο Οσίν Β΄ (απεβ. 1329) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν αντιβασιλιάς της μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1320-1329) και κύριος του Κόρυκος.
βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Χετούμ τού ιστορικού κυρίου τού Κόρυκος και της Ισαβέλλας των Ιμπελέν, κόρης του Γκυ (γιου τού Βαλδουίνου σενεσάλη της Κύπρου).
Το 1320 απεβίωσε ο 2ος εξάδελφός του Οσίν της Αρμενίας και τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Λέων Ε΄ της Αρμενίας, ηλικίας 11 ετών. Ο Οσίν Β΄ ανέλαβε αντιβασιλιάς. Υπήρχαν φήμες ότι είχε δηλητηριάσει τον Οσίν της Αρμενίας. Μάλλον είναι υπεύθυνος και για τον θάνατο της Ισαβέλλας, αδελφής του Οσίν και των δύο πρώτων γιων της Ούγου και Ερρίκου το 1323, με σκοπό να μην υπάρχουν διεκδικητές του θρόνου.
Από τον πρώτο του γάμο είχε κόρη την Αλίκη, που την πάντρεψε με τον Λέοντα Ε΄. Έκανε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού, χήρα του Οσίν της Αρμενίας. Το 1329 ο Λέων Ε΄ διέταξε τη θανάτωση τού Οσίν Β΄ και της Αλίκης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα των Ιμπελέν και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών
Eesti Energia
Η Eesti Energia AS είναι μια ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης ενέργειας στην Εσθονία με έδρα το Τάλιν. Είναι η μεγαλύτερη ενεργειακή εταιρεία σχιστολιθικού πετρελαίου. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1939. Το 2014, δραστηριοποιούταν στην Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Φινλανδία, την Ιορδανία και τη Γιούτα των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην Εσθονία η εταιρεία λειτουργεί με την επωνυμία Eesti Energia, ενώ χρησιμοποιεί το εμπορικό σήμα Enefit για διεθνείς δραστηριότητες. Η κύρια πρώτη ύλη για την παραγωγή ενέργειας - το σχιστολιθικό πετρέλαιο - εξάγεται από ορυχεία που βρίσκονται στην Ανατολική Εσθονία και ανήκουν στην εταιρεία. Ο όμιλος Eesti Energia έχει τρεις κύριες περιοχές λειτουργίας: την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, τη παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου και τη πώληση ηλεκτρικής ενέργειας. Οι μετοχές της ανήκουν στην κυβέρνηση της Εσθονίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η έδρα της Eesti Energia στην Καντάκα του Τάλιν. Η Eesti Energia ιδρύθηκε το 1939. Το 1998 αναδιοργανώθηκε από κρατική επιχείρηση σε ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης. Το 1998-1999, δύο εταιρείες διανομής (οι Läänemaa Eletrivõrk και Narva Elektrivõrk) διαχωρίστηκαν από την Eesti Energia και ιδιωτικοποιήθηκαν.
Το 1995, η κυβέρνηση της Εσθονίας άρχισε διαπραγματεύσεις με τη NRG Energy, θυγατρική της North States Power Company, για τη δημιουργία κοινής επιχείρησης με βάση τις εγκαταστάσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Νάρβα, θυγατρικής της Eesti Energia. Σύμφωνα με τους βασικούς όρους πώλησης, που συμφωνήθηκαν το 2000, η NRG Energy επρόκειτο να αποκτήσει το 49% της συμμετοχής στις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής Νάρβα. Επιπλέον, αυτή τη φορά οι μονάδες ηλεκτροπαραγωγής της Νάρβα ανήκουν κατά 51% της εταιρείας εξόρυξης πετρελαίου από σχιστόλιθο Eesti Põlevkivi. Η προτεινόμενη συμφωνία πήρε μια ισχυρή δημόσια και πολιτική αντίθεση. Η συμφωνία ακυρώθηκε από την κυβέρνηση στις 8 Ιανουαρίου 2002, αφού η NRG Energy απέτυχε να χρηματοδοτήσει τη συμφωνία εντός της προθεσμίας. Στις 21 Αυγούστου 2002 η NRG Energy κατέθεσε στο δικαστήριο του Λονδίνου αξίωση ύψους 100 εκατομμυρίων λιρών ως αποζημίωση από την ακυρωθείσα συμφωνία. Ωστόσο, η αξίωση αυτή απορρίφθηκε.
Το 2000, η Eesti Energia και η Latvenergo ανακοίνωσαν ένα σχέδιο συγχώνευσης για τη δημιουργία ενός νέου Βαλτικού Ομίλου Ηλεκτρικής Ενέργειας. Ωστόσο, η συμφωνία αυτή σταμάτησε λόγω της λετονικής νομοθεσίας που απαγορεύει την ιδιωτικοποίηση της Latvenergo και των αβεβαιοτήτων γύρω από τη συμφωνία με την NRG.
Το 2003, η Eesti Energia προσπάθησε να ιδιωτικοποιήσει τη λιθουανική εταιρεία διανομής RST. Αν και η Eesti Energia πληρούσε τα κριτήρια ιδιωτικοποίησης και ήταν ο μόνος πλειοδότης στο τελικό στάδιο της ιδιωτικοποίησης, η ιδιωτικοποίηση σταματήθηκε από τη κυβέρνηση της Λιθουανίας.
Την 1η Δεκεμβρίου 2005, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Εσθονία, ο πρωθυπουργός της Λιθουανίας Αλγκίρντας Μπραζάουσκας συναντήθηκε με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Eesti Energia Σάντορ Λίιβε για να συζητήσει τη συμμετοχή της Eesti Energia στο προτεινόμενο έργο του σταθμού πυρηνικής ενέργειας Βισαγκίνας. Στις 8 Μαρτίου 2006, οι επικεφαλής της Lietuvos Energija, της Eesti Energia και της Latvenergo κατά τη συνάντησή τους στην Ιγκναλίνα υπέγραψαν μνημόνιο κατανόησης για την προετοιμασία για την κατασκευή ενός νέου πυρηνικού αντιδραστήρα στη Λιθουανία. Η Eesti Energia διαπραγματεύθηκε για έξι χρόνια. Ωστόσο, το έργο παύθηκε μετά τη αλλαγή της κυβέρνησης στη Λιθουανία στο τέλος του 2012.
Το 2006, η Eesti Energia άρχισε να εμπορεύεται στην ανταλλαγή ηλεκτρικής ενέργειας Nord Pool Spot, αποκτώντας τη φινλανδική εμπορική εταιρεία Solidus Oy. Την ίδια χρονιά άρχισε να πωλεί ηλεκτρική ενέργεια στη Λετονία και ένα χρόνο αργότερα στη Λιθουανία. Η εταιρεία ξεκίνησε τις διεθνείς δραστηριότητες με το σχιστολιθικό πετρέλαιο το 2006. Την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η θυγατρική της Ενέργεια Σχιστολιθικού Πετρελαίου Ιορδανίας για το έργο εξόρυξης σχιστολιθικού πετρελαίου στην Ιορδανία. Το μνημόνιο κατανόησης μεταξύ της Eesti Energia και της κυβέρνησης της Ιορδανίας υπογράφηκε στις 5 Νοεμβρίου 2006. Η σύμβαση παραχώρησης υπογράφηκε στις 11 Μαΐου 2010 παρουσία των πρωθυπουργών της Ιορδανίας και της Εσθονίας Σαμίρ Ζαΐντ αλ-Ριφάι και Άντρους Άνσιπ. Τον Μάρτιο του 2011, εξαγόρασε το 100% των μετοχών της Oil Shale Exploration Company με έδρα στη Γιούτα.
Για την εφαρμογή της 3ης δέσμης μέτρων για την ενέργεια στη ΕΕ, στις 28 Αυγούστου 2009, η κυβέρνηση αποφάσισε να διαχωρίσει και να εξαγοράσει τον διαχειριστή συστήματος μεταφοράς Elering από την Eesti Energia. Η συναλλαγή ολοκληρώθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2010.
Το 2010, η κυβέρνηση εξέτασε την αρχική δημόσια προσφορά μετοχών στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου. Ωστόσο, το σχέδιο αυτό αναβλήθηκε.
Υπηρεσίες
Η Eesti Energia παράγει και πωλεί ηλεκτρική ενέργεια, θέρμανση και καύσιμα (σχιστόλιθο και σχιστολιθικό πετρέλαιο) και παρέχει υπηρεσίες πελάτη και συμβουλευτικές υπηρεσίες. Η εταιρεία ασχολείται με την εξόρυξη σχιστολιθικού πετρελαίου μέσω της θυγατρικής της Enefit Kaevandused, η οποία εξάγει σχιστολιθικό πετρέλαιο με εξόρυξη στο λατομείο της Νάρβα και με υπόγεια εξόρυξη στο ορυχείο της Εσθονίας.
Η Eesti Energia παράγει ηλεκτρική ενέργεια και θέρμανση στις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής της Νάρβα, η οποία παρέχει περίπου το 95% της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνεται στην Εσθονία και τροφοδοτεί ολόκληρη την πόλη της Νάρβα με θέρμανση.
Για την παραγωγή πετρελαίου από σχιστόλιθο, η Eesti Energia εκμεταλλεύεται το εργοστάσιο παραγωγής πετρελαίου Νάρβα, το οποίο χρησιμοποιεί μια τεχνολογία μεταφοράς στερεών θερμότητας τύπου Γκαλότερ. Η μονάδα λειτουργεί δύο μονάδες σχιστολιθικού πετρελαίου τύπου Enefit-140. Το εργοστάσιο παράγει περίπου 1,4 εκατομμύρια τόνους σχιστολιθικού πετρελαίου ανά έτος.
Διεθνείς δραστηριότητες
Στην Ιορδανία, η θυγατρική της Εταιρείας Ενέργειας Σχιστολιθικού Πετρελαίου της Ιορδανίας προετοιμάζει ένα εργοστάσιο σχιστολιθικού πετρελαίου με χωρητικότητα 36.000 βαρελιών την ημέρα. Το εργοστάσιο θα χρησιμοποιεί την τεχνολογία επεξεργασίας της Enefit και η κατασκευή πρόκειται να ξεκινήσει το 2015. Η άλλη θυγατρική της στην Ιορδανία, η Attarat Power Company, σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας τροφοδοτούμενο από σχιστολιθικό πετρέλαιο στο Ατταράτ Ουμ Γκουντράν. Το εργοστάσιο αναμένεται να είναι λειτουργικό από το 2016.
Στην Γιούτα των ΗΠΑ η θυγατρική της Enefit American Oil κατέχει ή νοικιάζει πάνω από 120 τ.χλμ. ιδιοκτησίας σχιστολιθικού πετρελαίου στη λεκάνη του Ποταμού Κολοράντο. Η Enefit American Oil σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο σχιστολιθικού πετρελαίου με χωρητικότητα 57.000 βαρελιών την ημέρα.
Θυγατρικές
Η Eesti Energia έχει τις παρακάτω θυγατρικές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενεργειακές εταιρείες της Εσθονίας
Κήρυγμα του Πιοτρ Σκάργκα
Το Κήρυγμα του Πιοτρ Σκάργκα ή Κήρυγμα του Σκάργκα (Kazanie Skargi) είναι μεγάλη ελαιογραφία του Γιαν Ματέικο, που ολοκληρώθηκε το 1864, η οποία τώρα βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας στην Πολωνία. Απεικονίζει ένα κήρυγμα για πολιτικά ζητήματα από τον Ιησουίτη ιερέα Πιοτρ Σκάργκα, μια ηγετική προσωπικότητα της Αντιμεταρρύθμισης στην Πολωνία, όπου επιπλήττει την πολωνική ελίτ για παραμέληση του εθνικού συμφέροντος.
Το Κήρυγμα του Σκάργκα είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα του Ματέικο και όπως και άλλοι ιστορικοί πίνακες του Ματέικο περιλαμβάνει πολλά πορτρέτα αναγνωρίσιμων ιστορικών προσώπων της περιόδου που απεικονίζεται, καθώς και σε αυτή την περίπτωση μια αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη στη φιγούρα του Σκάργκα.
Ιστορία
Ο Ματέικο ολοκλήρωσε τον πίνακα τον Μάιο του 1864. Ήταν ο πρώτος «μεγάλος» πίνακας του Ματέικο (ο καμβάς είχε μέγεθος πάνω από 8 τ.μ., αρκετές φορές μεγαλύτερο από οποιαδήποτε προηγούμενη δουλειά του). Εκτέθηκε στη έκθεση της Εταιρείας Φίλων των Καλών Τεχνών της Κρακοβίας (Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie). Η πρεμιέρα του πίνακα προσέλκυσε πλήθη και κριτικές συγκρίσιμες με τις σύγχρονες πρεμιέρες ταινιών. Λίγο αργότερα ο Κόμης Μαουρίτσι Ποτότσκι τον αγόρασε για 10.000 φλορίνια.
Σύνθεση και σημασία
Διάφορα ιστορικά πρόσωπα, ακούγοντας το κήρυγμα, αντιδρούν σε αυτό μέσω της στάσης του σώματος και των εκφράσεων του προσώπου με τρόπο που υποδηλώνει την άποψη του Ματέικο για τον ιστορικό τους ρόλο. Στο κέντρο, οι άρχοντες Γιάνους Ραντζίβιουου (1579-1620) (με χρυσή ρόμπα), Στανίσουαφ Σταντνίτσκι, Μικόουαϊ Ζεμπζιντόφσκι, στέκονται μαζί, αλαζονικοί και αμέτοχοι. Ο Γέζι Μνίσεχ, ο Γιαν Πιοτρ Σαπιέχα και ο Γιάνους Ζμπαράσκι στα δεξιά, φαίνεται να ακούνε, αλλά ένας γηραιότερος ευγενής κοιμάται εκεί κοντά ως υπενθύμιση ότι οι περισσότεροι ευγενείς δεν νοιάζονταν καθόλου για τα θέματα που συζητούσε ο Σκάργκα. Στα αριστερά τους, ο βασιλιάς, Σιγισμούνδος Γ΄ Βάσα, φαίνεται να μην δίνει πολλή προσοχή στον κήρυκα. Το ξένο ένδυμά του τονίζει την απροθυμία του να ενσωματωθεί με τους υπηκόους του. Πάντα θεωρούσε τον εαυτό του περισσότερο Σουηδό παρά Πολωνό και θα προτιμούσε να είναι βασιλιάς της Σουηδίας. Ο Σιγισμούνδος απεικονίζεται από τον Ματέικο ως ο δεύτερος πιο σημαντικός χαρακτήρας του πίνακα, καθώς φωτίζεται επίσης από το φως, αν και ακίνητος, σε σύγκριση με τον Σκάργκα. Ο γιος του Σιγισμούνδου, πρίγκιπας και μελλοντικός βασιλιάς Βλαδίσλαος Δ΄, στέκεται πάνω και στα αριστερά του βασιλιά. Στα δεξιά του, δύο γυναίκες - η Βασίλισσα Άννα Γιαγκελλόνσκα και η Ελιζαβέτα Οστρόγκσκα είναι παρούσες. Ένα γάντι στο πάτωμα μεταξύ του βασιλιά και των αρχόντων είναι σημάδι του επερχόμενου εμφυλίου πολέμου.
Πάνω αριστερά, ακούει κουρασμένος ο Καγκελάριος Γιαν Ζαμόισκι. Αυτός ο φιλόδοξος και επιτυχημένος πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής φαίνεται να καταλαβαίνει τη βαρύτητα των λόγων του Σκάργκα, αλλά είναι κοντά στο τέλος της ζωής του. Ο Μικόουαϊ Βόλσκι είναι ορατός ανάμεσα στον πρίγκιπα και τον καγκελάριο. Κάτω από τον Ζαμόισκι, ο Αρχιεπίσκοπος Στανίσουαφ Καρνκόφσκι με τα μωβ προσεύχεται, και μεταξύ αυτών των δύο ο μητροπολίτης των Ενωσιτών, Υπάτιος Πότσιεϊ, εμφανώς δεν καταλαμβάνεται από τη ρητορική των Ιησουιτών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γιαν Ματέικο Κατηγορία:Πολωνική τέχνη Κατηγορία:Πίνακες ζωγραφικής στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις Πολωνών ανδρών
Μέντε
Το Μέντε (ιταλικά: Mede) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Επί του Όρους Ομιλία
Η Επί του Όρους Ομιλία είναι μία από τις ομιλίες του Ιησού Χριστού, η οποία δίνει έμφαση στην ηθική διδασκαλία του που βρίσκεται στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον (κεφάλαια 5, 6 και 7).
Περιλαμβάνει μερικές από τις πιο γνωστές διδασκαλίες του Ιησού, όπως οι Μακαρισμοί, την Κυριακή προσευχή, το γνωστό Πάτερ Ημών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσευχές Κατηγορία:Βιβλικές εκφράσεις
Μίντβαγκουρ
thumb|Το κτίριο Kálvalíd Το Μίντβαγκουρ (φεροϊκά: Miðvágur) είναι μεγάλο χωριό των Φερόων Νήσων και βρίσκεται στη νήσο Βάγκαρ. Μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 2009 ήταν ξεχωριστός δήμος ενώ έπειτα συγχωνεύθηκε με το Σάνταβαγκουρ και σχημάτισαν το δήμο Vága. Βρίσκεται στη νότια ακτή του νησιού Βάγκαρ και είναι το μεγαλύτερο χωριό του νησιού. Το χωριό έχει 1.134 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022). Το Μίντβαγκουρ είναι γνωστό ως μια καλή τοποθεσία για τη φαλαινοθηρία. Το Μίντβαγκουρ κατοικήθηκε τουλάχιστον από την εποχή των Βίκινγκ, όπως έδειξαν οι ανασκαφές. Από τότε υπήρξε ένα τοπικό "Thingstätte" (τοπικό κοινοτικό συμβούλιο), ή "Várting". Το πιο ενδιαφέρον κτίριο του χωριού είναι το Kálvalíð, ένα σπίτι που πιθανώς χτίστηκε στα τέλη του Μεσαίωνα. Πρόκειται για το παλαιότερο κτήριο του χωριού και ενδεχομένως των Φερόων Νήσων. Το Kálvalíð αποτελείται από δύο δωμάτια με οροφή από χλοοτάπητα, χτισμένα σύμφωνα με το παραδοσιακό στυλ των Φερόων Νήσων. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Φερόων Νήσων
Ταντέους Μαζοβιέτσκι
μικρογραφία| Προτομή του Ταντέους Μαζοβιέτσκι στο [[Σαράγεβο]] Ο Ταντέους Μαζοβιέτσκι (πολωνικά: Tadeusz Mazowiecki) (18 Απριλίου 1927 – 28 Οκτωβρίου 2013) ήταν Πολωνός συγγραφέας, δημοσιογράφος, φιλάνθρωπος και χριστιανοδημοκράτης πολιτικός, ένας από τους ηγέτες του κινήματος Αλληλεγγύης και ο πρώτος μη κομμουνιστής Πρωθυπουργός της Πολωνίας από το 1946.
Βιογραφία
Ο Ταντέους Μαζοβιέτσκι γεννήθηκε στο Πουότσκ της Πολωνίας στις 18 Απριλίου 1927, σε μια πολωνική οικογένεια σλάχτα, η οποία χρησιμοποιεί το οικόσημο Ντοουένγκα. Και οι δύο γονείς του εργάζονταν στο τοπικό Νοσοκομείο Αγίας Τριάδας: ο πατέρας του ήταν ιατρός εκεί ενώ η μητέρα του διηύθυνε μια φιλανθρωπική οργάνωση για τους φτωχούς. Η εκπαίδευσή του διακόπηκε από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου εργάστηκε ως μεταφορέας στο νοσοκομείο που δούλευαν οι γονείς του. Μετά την εκδίωξη των γερμανικών δυνάμεων από το Πουότσκ, ο Μαζοβιέτσκι συνέχισε την εκπαίδευσή του και το 1946, αποφοίτησε από το Λύκειο «Στρατηγού Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι» στο Πουότσκ, το παλαιότερο λύκειο στην Πολωνία και ένα από τα παλαιότερα σχολεία που λειτουργούσαν συνεχώς στην Ευρώπη. Στη συνέχεια, μετακόμισε στο Λοτζ και στη συνέχεια στη Βαρσοβία, όπου εντάχθηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Ωστόσο, δεν αποφοίτησε ποτέ και αντ΄ αυτού αφοσιώθηκε στη δραστηριότητα σε διάφορους καθολικούς συλλόγους, περιοδικά και εκδοτικούς οίκους.
PAX και WTK
Ήδη κατά τη σύντομη παραμονή του στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, ο Μαζοβιέτσκι εντάχθηκε στον φιλανθρωπικό οργανισμό Caritas Academica, όπου ήταν επίσης επικεφαλής του Πανεπιστημιακού Συνεταιρισμού Εκτυπώσεων μεταξύ 1947 και 1948. Το 1946 εντάχθηκε επίσης στο Εργατικό Κόμμα του Κάρολ Πόπιελ. Ωστόσο, αργότερα εκείνο το έτος το κόμμα τέθηκε εκτός νόμου από τις νέες σταλινικές αρχές της σοβιετικά ελεγχόμενης Πολωνίας. Σχεδόν όλες οι άλλες μη κομμουνιστικές οργανώσεις σύντομα έγιναν επίσης στόχος καταστολών υπό την αιγίδα του κράτους.
Μία από τις εξαιρέσεις ήταν η Ένωση PAX, η μόνη μεγάλη καθολική οργάνωση που υποστηρίχθηκε από τις κομμουνιστικές αρχές – και που υποστήριξε τις αρχές στη σύγκρουσή τους με τον καθολικό κλήρο. Ο Μαζοβιέτσκι εντάχθηκε στην PAX το 1948, αρχικά ως ένας από τους ηγέτες των κύκλων της νεολαίας. Επέκρινε ανοιχτά το όραμα του Μπολέσουαφ Πιασέτσκι για την ένωση και την πίστη του στους κομμουνιστές. Ωστόσο, ανέβηκε στις βαθμίδες των διαφόρων περιοδικών που εκδίδονταν από τον σύλλογο. Αρχικά, ήταν δημοσιογράφος στην εβδομαδιαία εφημερίδα Dziś i Jutro («Σήμερα και Αύριο») και το 1950 έγινε αναπληρωτής αρχισυντάκτης της καθημερινής εφημερίδας Słowo Powszechne («Κοινή Λέξη»). Το 1952, η σύγκρουση μεταξύ του Πιασέτσκι και της αντιπολίτευσης εντός της PAX οδήγησε στον αποκλεισμό του Μαζοβιέτσκι από την εφημερίδα και τον υποβιβασμό σε λιγότερο σημαντικό ρόλο εκδότη του νεοσύστατου Wrocławski Tygodnik Katolików (WTK). Μέχρι το 1955 υπηρέτησε ως αρχισυντάκτης αυτού του περιοδικού, παρέμεινε επίσης ένας από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης εντός της ένωσης, επικρίνοντας τον Πιασέτσκι και τους συνεργάτες του για τις συγκρούσεις τους με την καθολική ιεραρχία, την πίστη στις κομμουνιστικές αρχές και την έλλειψη των δημοκρατικών διαδικασιών εντός της PAX. Για αυτό τελικά απολύθηκε από το WTK και τελικά το 1955 αποβλήθηκε εντελώς από την ένωση.
Εμπλοκή στην κομμουνιστική προπαγάνδα
Παρά την κριτική στον Πιασέτσκι, ο Μαζοβιέτσκι προσέφερε τη δική του υποστήριξη στις κομμουνιστικές αρχές, την οποία εξέφρασε σε άρθρα του Τύπου και άλλα έντυπα. Το 1952, δημοσίευσε ένα φυλλάδιο με τίτλο Ο εχθρός παραμένει ίδιος (Wróg pozostał ten sam, από κοινού με τον Ζίγκμουντ Πσετακιέβιτς, τότε αρχισυντάκτη του WTK) που καταλόγιζε μια συμμαχία μεταξύ του πολωνικού αντικομμουνιστικού κινήματος αντίστασης και των ναζί εγκληματιών πολέμου. Σε ένα άρθρο τύπου που δημοσιεύτηκε στο WTK το 1953, ο Μαζοβιέτσκι καταδίκασε δριμύτατα τον Τσέσουαφ Κατσμάρεκ, τότε επίσκοπο του Κιέλτσε. Ο Κατσμάρεκ, ο οποίος κατηγορήθηκε αβάσιμα από τους κομμουνιστές ως κατάσκοπος των ΗΠΑ και του Βατικανού, καταδικάστηκε αργότερα σε 12 χρόνια φυλάκιση.
Λέσχη Καθολικής Διανόησης και «Więź»
Έχοντας αποχωρήσει από το PAX, μαζί με μια ομάδα πρώην συναδέλφων του, ο Μαζοβιέτσκι ξεκίνησε συνεργασία με την εβδομαδιαία εφημερίδα Tygodnik Powszechny, το περιοδικό Po prostu και το Crooked Circle Club. Ενώ αυτά τα περιοδικά ήταν επίσημα εξαρτημένα από το PAX, ήταν όλο και πιο φιλελεύθερα και ανεξάρτητα. Τελικά, κατά τον Πολωνικό Οκτώβριο του 1956, ο Μαζοβιέτσκι έγινε ένας από τους ιδρυτές της Πανπολωνικής Λέσχης Προοδευτικής Καθολικής Διανόησης, ο προκάτοχος της Λέσχης Καθολικής Διανόησης (ΛΚΔ), της πρώτης καθολικής οργάνωσης ανεξάρτητης από τις κομμουνιστικές αρχές στη μεταπολεμική Πολωνία. Μέχρι το 1963 υπηρέτησε ως μέλος του ΔΣ της ΛΚΔ. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος του καθολικού μηνιαίου Więź το 1958 και υπηρέτησε ως ο πρώτος αρχισυντάκτης του. Αν και ήταν σχετικά ανεξάρτητο από τις κομμουνιστικές αρχές, το μηνιαίο περιοδικό ήταν επίσης ανεξάρτητο από την καθολική ιεραρχία, κάτι που συχνά οδηγούσε σε συγκρούσεις και με τα δύο. Στα κείμενά του που δημοσιεύθηκαν στο Więź, ο Μαζοβιέτσκι, εμπνευσμένος από τις προσωποκρατικκές ιδέες του Γάλλου Εμμανουέλ Μουνιέ, αναζήτησε διανοητικό διάλογο με μέλη της αριστερής λαϊκής διανόησης.
Ο Μαζοβιέτσκι ήταν φίλος και έμπιστος του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄.
Πολιτικός και αντιφρονούντας
Ένα από τα διαρκή αποτελέσματα της ανόδου του Βουαντίσουαφ Γκομούουκα στην εξουσία κατά τον Πολωνικό Οκτώβριο του 1956 ήταν η διάλυση της PAX. Μια ομάδα πρώην διαφωνούντων της PAX, η «Fronda», μαζί με μερικούς από τους καθηγητές του Καθολικού Πανεπιστημίου του Λούμπλιν πλησίασαν την Γκομούουκα το 1956. Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους, ο Γκομούουκα αποδέχτηκε τη δημιουργία του Ένωσης Ζνακ (Znak) μαζί με τον εκδοτικό της οίκο, το μοναδικό τέτοιο εγχείρημα ανεξάρτητο από την κομμουνιστική κυβέρνηση στη σύγχρονη Πολωνία. Επιπλέον, μια μικρή ομάδα 12 Καθολικών που συνδέονταν με τη Ζνακ επιτράπηκε να συμμετάσχει στις πολωνικές βουλευτικές εκλογές του 1957, μεταξύ των οποίων και ο Μαζοβιέτσκι. Ενώ τα 12 μέλη του κοινοβουλίου που εκλέχθηκαν εκείνη τη χρονιά ήταν επίσημα ανεξάρτητα, σχημάτισαν την πρώτη μορφή αντιπολίτευσης στην εξουσία του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας εντός του Πολωνικού Σέιμ, που ονομάστηκε «βουλευτικός κύκλος της Ζνακ» (koło poselskie Znak). Ο Μαζοβιέτσκι παρέμεινε μέλος του Σέιμ μέχρι το 1971, υπηρετώντας τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θητεία του ως μέλος του Καθολικού «κόμματος».
Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής του σταδιοδρομίας, υπήρξε ενεργό μέλος της Επιτροπής Παιδείας και της Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Θεμάτων. Καθώς η Πολωνία ήταν ουσιαστικά ένα μονοκομματικό κράτος, ο ρόλος της συμβολικής αντιπολίτευσης ήταν κυρίως συμβολικός. Ωστόσο, ορισμένες από τις ομιλίες και τις παρεμβάσεις του Μαζοβιέτσκι είχαν μεγάλο αντίκτυπο στην πολωνική κοινωνία. Αυτή ήταν η περίπτωση της κριτικής του στο επίσημο πρόγραμμα σπουδών των πολωνικών σχολείων που υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο του ιστορικού υλισμού του Καρλ Μαρξ ή της μεμονωμένης διαμαρτυρίας του ενάντια στον νέο νόμο περί Συνελεύσεων, βάζοντας ουσιαστικά τέλος ακόμη και σε μια θεωρητική ελευθερία του συνέρχεσθαι στην Πολωνία. Το 1968 ήταν ο μόνος βουλευτής που έθεσε το ζήτημα της βίαιης καταστολής των διαδηλώσεων των φοιτητών κατά τη διάρκεια της πολωνικής πολιτικής κρίσης του 1968. Στον απόηχο της αιματηρής καταστολής των διαδηλώσεων του 1970, κατά τις οποίες σκοτώθηκαν 42 άτομα από τον στρατό και την Πολιτοφυλακή, ο Μαζοβιέτσκι ζήτησε ανεπιτυχώς τη διερεύνηση του θέματος προκειμένου να βρεθούν οι υπεύθυνοι για την αιματοχυσία. Αυτή και παρόμοιες πράξεις αμφισβήτησης των ενεργειών των κομμουνιστικών αρχών έκαναν τον Μαζοβιέτσκι ένα από τα ανεπιθύμητα μέλη του κοινοβουλίου και κατά συνέπεια το 1972 το κόμμα δεν του επέτρεψε να διεκδικήσει την πέμπτη θητεία του.
Έχοντας εγκαταλείψει το Σέιμ, ο Μαζοβιέτσκι έγινε ο επικεφαλής του παραρτήματος της Βαρσοβίας της Λέσχης της Καθολικής Διανόησης και ένας από τους πιο γνωστούς Πολωνούς αντιφρονούντες. Στις αρχές του 1976, αμέσως μετά τη δημοσίευση της Επιστολής των 59, ο Μαζοβιέτσκι ξεκίνησε μια παρόμοια επιστολή προς το ΕΕΚΠ που υπογράφηκε από τα περισσότερα μέλη του πρώην κύκλου της Ζνκακ. Αν και δεν ήταν μέλος της Εργατικής Επιτροπής Άμυνας, την υποστήριξε σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως στον απόηχο των διαδηλώσεων του Ιουνίου 1976 στο Ράντομ και στο Ούρσους. Κληρονόμος μιας μακράς παράδοσης οργανικής εργασίας, στις 22 Ιανουαρίου 1978 ο Μαζοβιέτσκι, μαζί με άλλους Πολωνούς αντιφρονούντες, συμπεριλαμβανομένων των Στέφαν Αμστερντάμσκι, Άντζεϊ Τσελίνσκι και Άντζεϊ Κιγιόφσκι, έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Επιστημονικών Μαθημάτων, του προκατόχου του Ιπτάμενου Πανεπιστημίου.
Αλληλεγγύη και πτώση του κομμουνισμού
Τον Αύγουστο του 1980, ηγήθηκε του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων, το οποίο υποστήριξε τους εργάτες από το Γκντανσκ που διαπραγματεύονταν με τις αρχές. Από το 1981, ήταν ο αρχισυντάκτης του εβδομαδιαίου περιοδικού Tygodnik Solidarność. Μετά την κήρυξη στρατιωτικού νόμου τον Δεκέμβριο του 1981 συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Στσεμπιέλνικ, μετά στο Γιάβος και τελικά στο Νταρουούφκο.
Ήταν ένας από τους τελευταίους κρατούμενους που αφέθηκαν ελεύθεροι στις 23 Δεκεμβρίου 1982. Το 1987 πέρασε ένα χρόνο στο εξωτερικό, κατά τη διάρκεια του οποίου συνομίλησε με πολιτικούς και συνδικαλιστικούς εκπροσώπους. Ξεκινώντας το 1988, πραγματοποίησε συνομιλίες στη Μαγκνταλένκα. Πίστευε ακράδαντα στη διαδικασία ανάληψης της εξουσίας από το κυβερνών Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας μέσω διαπραγματεύσεων και έτσι έπαιξε ενεργό ρόλο στην Πολωνική Συμφωνία Στρογγυλής Τραπέζης, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της συμφωνίας με την οποία διεξήχθησαν μερικώς ελεύθερες εκλογές στις 4 Ιουνίου 1989. Ενώ οι κομμουνιστές και οι δορυφόροι τους είχαν εγγυημένη πλειοψηφία στο νομοθετικό σώμα, η Αλληλεγγύη κέρδισε όλες τις αμφισβητούμενες έδρες σε μια ιστορική κατολίσθηση.
Οι κομμουνιστές είχαν αρχικά σχεδιάσει η Αλληλεγγύη να είναι μικρότερος εταίρος στην επόμενη κυβέρνηση. Ωστόσο, η Αλληλεγγύη γύρισε τα πράγματα κατά των κομμουνιστών πείθοντας τα δύο δορυφορικά κόμματα των κομμουνιστών να αλλάξουν την υποστήριξή τους στην Αλληλεγγύη. Αυτό θα ανάγκαζε τον κομμουνιστή Πρόεδρο Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι να διορίσει ένα μέλος της Αλληλεγγύης ως πρωθυπουργό, επικεφαλής της πρώτης κυβέρνησης ύστερα από 45 χρόνια που δεν κυριαρχούνταν από κομμουνιστές. Σε μια συνάντηση στις 17 Αυγούστου 1989, ο Γιαρουζέλσκι συμφώνησε τελικά με το αίτημα του Λεχ Βαλέσα να επιλέξει ένα μέλος της Αλληλεγγύης ως τον επόμενο πρωθυπουργό. Ο Βαλέσα επέλεξε τον Μαζοβιέτσκι ως υποψήφιο της Αλληλεγγύης για να ηγηθεί της επόμενης διοίκησης. Στις 21 Αυγούστου 1989, ο Στρατηγός Γιαρουζέλσκι διόρισε επίσημα τον Μαζοβιέτσκι ως ορισθέντα πρωθυπουργό. Στις 24 Αυγούστου 1989 κέρδισε ψήφο εμπιστοσύνης στο Σέιμ. Έγινε έτσι ο πρώτος Πολωνός πρωθυπουργός σε 43 χρόνια που δεν ήταν ούτε κομμουνιστής ούτε ομοϊδεάτης, καθώς και ο πρώτος μη κομμουνιστής πρωθυπουργός μιας χώρας της Ανατολικής Ευρώπης εδώ και περισσότερα από 40 χρόνια.
Πρωθυπουργός
δεξιά|μικρογραφία| Ο Πρωθυπουργός Ταντέους Μαζοβιέτσκι με τον [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών|Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερος στον Λευκό Οίκο, 1990]] Στις 13 Σεπτεμβρίου 1989, κατά τη διάρκεια της μακράς ομιλίας του για την ανάληψη των υποχρεώσεων, που σκιαγράφησε την εκτεταμένη πολιτική ατζέντα του υπουργικού συμβουλίου του πριν από την υποχρεωτική ψήφο εμπιστοσύνης, ο Μαζοβιέτσκι αισθάνθηκε αδυναμία και χρειάστηκε διακοπή μιας ώρας στις διαδικασίες. Ωστόσο, η κυβέρνηση εγκρίθηκε με ψήφους 402-0, με 13 αποχές. Η κυβέρνηση του Μαζοβιέτσκι κατάφερε να πραγματοποιήσει πολλές θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το πολιτικό σύστημα άλλαξε ριζικά, καθιερώθηκε ένα πλήρες φάσμα πολιτικών ελευθεριών, καθώς και ένα πολυκομματικό σύστημα και άλλαξαν το έμβλημα και το όνομα της χώρας (από Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας σε Δημοκρατία της Πολωνίας). Στις 29 Δεκεμβρίου 1989 έγιναν οι θεμελιώδεις αλλαγές στο Πολωνικό Σύνταγμα. Δυνάμει αυτών των αλλαγών, το προοίμιο διαγράφηκε, τα κεφάλαια που αφορούσαν τις πολιτικές και οικονομικές μορφές διακυβέρνησης άλλαξαν, τα κεφάλαια που αφορούσαν τα συνδικάτα ξαναγράφτηκαν και εισήχθη μια ενιαία έννοια της κατοχής.
Ο Μαζοβιέτσκι χρησιμοποίησε την τεράστια δημοτικότητα και την αξιοπιστία του κινήματος της Αλληλεγγύης για να μεταμορφώσει την πολωνική οικονομία μέσω μιας σειράς βαθιών πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Πιο γνωστές με το όνομα Σχέδιο Μπαλτσερόβιτς από τον υπουργό Οικονομικών του Μαζοβιέτσκι, Λέσεκ Μπαλτσερόβιτς, οι μεταρρυθμίσεις επέτρεψαν τον μετασχηματισμό της πολωνικής οικονομίας από μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία σε μια οικονομία της αγοράς. Οι μεταρρυθμίσεις προετοίμασαν το έδαφος για μέτρα για την ανάσχεση του υπερπληθωρισμού, την εισαγωγή μηχανισμών ελεύθερης αγοράς και την ιδιωτικοποίηση κρατικών εταιρειών, κατοικιών και γης. Το σχέδιο είχε ως αποτέλεσμα μείωση του πληθωρισμού και του δημοσιονομικού ελλείμματος, ενώ ταυτόχρονα αύξησε την ανεργία και επιδείνωσε την οικονομική κατάσταση των φτωχότερων μελών της κοινωνίας. Το 1989, στην πρώτη του κοινοβουλευτική ομιλία στο Σέιμ, ο Μαζοβιέτσκι μίλησε για μια «παχιά γραμμή» (gruba linia): «Τραβάμε μια παχιά γραμμή σε όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν. Θα απαντήσουμε μόνο για όσα κάναμε για να βοηθήσουμε την Πολωνία να τη σώσει από αυτή την κρίση από εδώ και πέρα». Αρχικά, όπως εξηγεί ο Μαζοβιέτσκι, σήμαινε μη ευθύνη της κυβέρνησής του για ζημιές που προκλήθηκαν στην εθνική οικονομία από προηγούμενες κυβερνήσεις.
Μετέπειτα χρόνια
Το 1991, ο Μαζοβιέτσκι διορίστηκε Ειδικός Εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην επικράτεια της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το 1993 εξέδωσε μια έκθεση για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πρώην Γιουγκοσλαβία, αλλά δύο χρόνια αργότερα ο Μαζοβιέτσκι παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για αυτό που θεωρούσε ως ανεπαρκή απάντηση της διεθνούς κοινότητας στις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας, ιδιαίτερα στη Σφαγή της Σρεμπρένιτσα που διέπραξε ο Σερβικός Στρατός εκείνη τη χρονιά. δεξιά|μικρογραφία| Ο Ταντέους Μαζοβιέτσκι με τον Πρόεδρο [[Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι, τον πρώην Πρόεδρο Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι και την Υπουργό Παιδείας Καταζίνα Χαλ.]] Μια σύγκρουση με τον Λεχ Βαλέσα είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση της Κοινοβουλευτικής Λέσχης Πολιτών που εκπροσωπούσε το στρατόπεδο Αλληλεγγύης. Η Κοινοβουλευτική Λέσχη Πολιτών χωρίστηκε στη Συμφωνία του Κέντρου, η οποία υποστήριξε το Βαλέσα, και στην ROAD, η οποία πήρε το μέρος του Μαζοβιέτσκι. Αυτή η σύγκρουση οδήγησε και τους δύο πολιτικούς να ανταγωνιστούν στις προεδρικές εκλογές στα τέλη του 1990. Ο Μαζοβιέτσκι, ο οποίος κατά την περίοδο της Αλληλεγγύης ήταν σύμβουλος του Λεχ Βαλέσα και της απεργιακής επιτροπής στο Ναυπηγείο του Γκντανσκ, στάθηκε εναντίον του Βαλέσα στις εκλογές και έχασε από αυτόν. Δεν συμμετείχε καν στον δεύτερο γύρο (κέρδισε την υποστήριξη του 18,08% του κόσμου – 2.973.364 ψήφοι) και ηττήθηκε από τον Στανίσουαφ Τιμίνσκι, έναν αντικομφορμιστή υποψήφιο από τον Καναδά.
Το 1991, ο Μαζοβιέτσκι έγινε πρόεδρος της Δημοκρατικής Ένωσης (αργότερα Ένωση Ελευθερίας) και από το 1995 ήταν επίτιμος πρόεδρός της. Μαζί με τους Γιαν Ροκίτα, Αλεξάντερ Χαλ και Χάννα Σουχότσκα εκπροσώπησε τη Χριστιανοδημοκρατική πτέρυγα του κόμματος. Μεταξύ 1989 και 2001, ο Μαζοβιέτσκι ήταν εκπρόσωπος στο Πολωνικό Κοινοβούλιο (πρώτα από το Πόζναν, αργότερα από την Κρακοβία).
Ο Μαζοβιέτσκι ήταν μέλος του κοινοβουλίου στην πρώτη, δεύτερη και τρίτη θητεία (μέλος της Δημοκρατικής Ένωσης), αργότερα της Ένωσης Ελευθερίας. Κατά τη διάρκεια της Εθνοσυνέλευσης (1997) εισήγαγε το συμβιβαστικό προοίμιο του Πολωνικού Συντάγματος (που γράφτηκε παλαιότερα από τους ιδρυτές της εβδομαδιαίας εφημερίδας Tygodnik Powszechny), το οποίο έγινε αποδεκτό από την Εθνοσυνέλευση. δεξιά|μικρογραφία| Ο Μαζοβιέτσκι το 2007 Το 2005, έγινε ένας από τους ιδρυτές του Δημοκρατικού Κόμματος – demokraci.pl, που δημιουργήθηκε μέσω της επέκτασης της πρώην Ένωσης Ελευθερίας από νέα μέλη, ειδικά νέους, και λίγους αριστερούς πολιτικούς. Ήταν επικεφαλής του κοινοβουλευτικού καταλόγου στις βουλευτικές εκλογές στην εκλογική περιφέρεια της Βαρσοβίας το 2005, με 30.143 ψήφους. Ο μεγαλύτερος αριθμός ψήφων κερδήθηκε στην περιφέρεια Ζολίμπος και ο χαμηλότερος στο Ρεμπέρτουφ. Μέχρι το 2006 ήταν επικεφαλής του Πολιτικού Συμβουλίου.
Ο Μαζοβιέτσκι έλαβε πολυάριθμα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου ενός τιμητικού πτυχίου από τα πανεπιστήμια των Λέβεν, Γένοβας, Γκίσεν, Πουατιέ, Έξετερ, Βαρσοβίας και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Κατοβίτσε. Έλαβε επίσης το Τάγμα του Λευκού Αετού (1995), το Χρυσό Τάγμα της Βοσνίας (1996), τη Λεγεώνα της Τιμής (1997), το Βραβείο Σρεμπρνίτσα (2005), το Βραβείο Γίγαντα (1995) που απονέμεται από Gazeta Wyborcza στο Πόζναν και to Bραβείο Γιαν Νόβακ-Γεζιοράνσκι (2004). Το 2003 εξελέγη μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Καταπιστευματικού Ταμείου για τα Θύματα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Ο Μαζοβιέτσκι ήταν μέλος της Λέσχης της Μαδρίτης. Ήταν υποστηρικτής μιας πιο ενωμένης Ευρώπης.
Ο Μαζοβιέτσκι πέθανε στη Βαρσοβία στις 28 Οκτωβρίου 2013, έχοντας μεταφερθεί στο νοσοκομείο την προηγούμενη εβδομάδα με πυρετό. Ο υπουργός Εξωτερικών Radosław Sikorski δήλωσε ότι ήταν «ένας από τους πατέρες της πολωνικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας». Από το δεύτερο γάμο άφησε πίσω του τρεις γιούς.