cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ
Θεωρίες συνωμοσίας
thumb|right|Η Επιτροπή Γουόρεν παρουσιάζει το πόρισμά της στον πρόεδρο Τζόνσον. Στην Ουάσινγκτον, ο πρόεδρος Τζόνσον διέταξε τον σχηματισμό ειδικής επιτροπής, η οποία θα ερευνούσε ανεξάρτητα και διεξοδικά την όλη υπόθεση. Η Επιτροπή Γουώρεν, από το όνομα του επικεφαλής της, του προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, παρέδωσε το πόρισμά της, έκτασης 26 τόμων, το 1964. Ωστόσο το πόρισμα δεν ικανοποίησε σχεδόν κανέναν.
Οι θεωρίες ποικίλλουν για το ποιος κρυβόταν πίσω από τον Όσβαλντ και πολλοί υποπτεύονται ότι στην πραγματικότητα ήταν πράκτορας των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Κατά μία θεωρία η CIA θα ήθελε ενδεχομένως να απαλλαγεί από έναν πρόεδρο που της είχε κηρύξει τον πόλεμο μετά το φιάσκο του Κόλπου των Χοίρων στην Κούβα. Κατά άλλες οι σχεδιαστές της δολοφονίας ήταν ακροδεξιοί Κουβανοί εξόριστοι ή το Τίμστερς Γιούνιον, ένα ανεξέλεγκτο και εγκληματικό συνδικάτο των οδηγών φορτηγών με ηγετική μορφή τον Τζίμι Χόφφα ή η σικελική μαφία. Τίποτα δεν έχει αποδειχτεί πλήρως.
Σύμφωνα με το πόρισμα της Επιτροπής Γουόρεν, ο Όσβαλντ πυροβόλησε τον Κέννεντυ τρεις φορές από το παράθυρο της σχολικής βιβλιοθήκης όπου εργαζόταν. Ωστόσο πολλοί Αμερικανοί πολίτες αμφισβητούν το συμπέρασμα αυτό. Την άποψη ενισχύει και η αρμόδια επιτροπή που ερεύνησε τη δολοφονία, η οποία υποστήριξε το 1978 ότι ο Κέννεντυ υπήρξε θύμα συνωμοσίας.
Μια πιθανή απάντηση ίσως βρίσκεται στο κατά πόσον ο σκοπευτής του 6ου ορόφου ήταν ο μόνος που πυροβόλησε, γιατί αν δεν ήταν μόνος η επίσημη εκδοχή καταρρέει. Πολλοί επισημαίνουν ότι το όπλο του εγκλήματος δεν είχε τη δυνατότητα να πυροβολήσει τρεις φορές σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, καθώς η επαναφορά του κλείστρου δεν ήταν αυτόματη, το στόχαστρο ήταν απλοϊκό και η απόσταση από έναν μικρό και κινούμενο στόχο, όπως το κεφάλι του προέδρου, μεγάλη. Παράλληλα επισημαίνουν ότι μία από τις σφαίρες έπληξε τον Κέννεντυ από μπροστά, όχι από την κατεύθυνση του κτιρίου αλλά από έναν αντικρυστό λοφίσκο. Οι σκοπευτές του FBI κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το "ελάχιστο χρονικό διάστημα για δύο διαδοχικές εύστοχες βολές με το συγκεκριμένο τουφέκι είναι περίπου 2.25 δευτερόλεπτα".
Το 2009 κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α. ένα βιβλίο το οποίο παρουσίαζε νεότερα στοιχεία από τις εκθέσεις του FBI, που περιέχονται στα Εθνικά Αρχεία, όπου αμφισβητείται και πάλι η εκδοχή της Επιτροπής Γουόρεν για τη δολοφονία του Κέννεντυ και ενισχύεται το σενάριο πως τον Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ τον δολοφόνησε η μαφία και πως αρχιτέκτονας του σχεδίου ήταν ο νονός της Νέας Ορλεάνης Κάρλος Μαρτσέλο.
Η κηδεία
Η κηδεία του Κέννεντυ έγινε στις 25 Νοεμβρίου, από τον ρωμαιοκαθολικό ναό του Αγίου Ματθαίου στην Ουάσινγκτον και ο 35ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ενταφιάστηκε στο Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον, στη Βιρτζίνια, ενώπιον της μεγαλύτερης συγκέντρωσης επισήμων στην ιστορία των Η.Π.Α. Ήταν επίσης η μεγαλύτερη συγκέντρωση ξένων αξιωματούχων σε κηδεία, από εκείνη του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄ στο Λονδίνο το 1910. Παρά το γεγονός ότι στις κηδείες των πρώην Προέδρων Ντουάιτ Αϊζενχάουερ το 1969 και Ρόναλντ Ρήγκαν το 2004 παρέστησαν πολλοί ξένοι αξιωματούχοι, η κηδεία του Κέννεντυ αποτέλεσε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ξένων αξιωματούχων από οποιαδήποτε κηδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσελκύοντας 220 ξένους αξιωματούχους από 92 ξένα έθνη, συμπεριλαμβανομένων 19 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων. Σε εκείνη του Αϊζενχάουερ υπήρχαν 191 άτομα από 78 έθνη, ενώ σε εκείνη του Ρήγκαν 218 άτομα από 165 έθνη. Την Ελλάδα εκπροσώπησε η βασίλισσα Φρειδερίκη.
Στον επικήδειο λόγο του ο αρχιδικαστής Γουόρεν είπε: "Ο Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ, ο μέγας και καλός πρόεδρος, ο φίλος όλων των καλόπιστων ανθρώπων, εκείνος που πίστευε στην ισότητα και την αξιοπρέπεια όλων, ο μαχητής της δικαιοσύνης, ο απόστολος της ειρήνης, έφυγε από κοντά μας από τη σφαίρα ενός δολοφόνου (...), από τις δυνάμεις του μίσους και του κακού που κατατρώγουν την Αμερική".
Το 2013, κατά την 50η επέτειο από τη δολοφονία του Τζον Κέννεντυ, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε: «''Πριν από μισό αιώνα, η Αμερική θρήνησε την απώλεια ενός εκπληκτικού προέδρου. Με ένα ευρύ όραμα και τον ήρεμο ιδεαλισμό του, ο πρόεδρος Τζον Φ. Κέννεντυ έδωσε ελπίδα σε μια ολόκληρη γενιά και ώθησε ένα έθνος στη μεγαλοπρέπεια. Σήμερα, τιμούμε τη μνήμη του και γιορτάζουμε το αποτύπωμα που άφησε στην αμερικανική ιστορία''».
Η ζωή του Τζον Κέννεντυ και το πρόωρο τέλος του, έδωσαν πλούσιο υλικό στον κινηματογράφο, ενώ δημιουργήθηκαν ντοκιμαντέρ που παρουσίαζαν τη ζωή του και προσπαθούσαν να ανακαλύψουν ποιος κρύβεται πίσω από τη δολοφονία του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ντάλας (Τέξας) Κατηγορία:Δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι Κατηγορία:Συνωμοσίες
ΣΣΚ Νάπολι
Η ΣΣΚ Νάπολι (ιταλικά: SSC Napoli) είναι ιταλική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Νάπολη, στην νότια Ιταλία. Ιδρύθηκε το 1926 και το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της αγωνίζεται στην Σέριε Α, την κορυφαία κατηγορία στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ιταλίας. Η ΣΣΚ Νάπολι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στα τέλη της δεκαετίας του '80 όταν αγωνιζόταν με την φανέλα της ομάδας ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, ο Αργεντίνος Ντιέγκο Μαραντόνα. Με τον Μαραντόνα, η Νάπολι κατέκτησε 2 καμπεονάτο, 1 κύπελλο ουεφα, 2 σουπερ καπ και 1 κόπα ιτάλια.
Από το 1959 η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάντιο Σαν Πάολο μέχρι τον θάνατο του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στα τέλη του 2020 που το στάδιο άλλαξε όνομα σε Στάδιο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα προς τιμήν του πρώην παίκτη της Νάπολι, στο προάστιο Φουοριγκρότα της Νάπολης. Χρώματα της ομάδας είναι το γαλάζιο στη φανέλα και το λευκό στο παντελόνι. Το προσωνύμιο της ομάδας είναι Partenopei, προς τιμήν της αρχαίας πόλης Παρθενόπης και το ελληνικό υπόβαθρο τους (noi siamo Partenopei = είμαστε Παρθενοπαίοι), εφόσον πηγές θέλουν ιδρυτές της Παρθενόπης αρχαίους Ρόδιους ή άποικους από την Κύμη της Εύβοιας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου του 1926 από το ναπολιτάνο βιομήχανο Τζιόρτζιο Ασκαρέλι [3] με την ονομασία «Ασοσιατσιόνε Κάλτσιο Νάπολι» (Associazione Calcio Napoli), ενώ στη συνέχεια το 1964 μετονομάστηκε σε «Σοσιετά Σπορτίβα Κάλτσιο Νάπολι» (Società Sportiva Calcio Napoli).
Μετά τη χρεοκοπία της εταιρείας (SSC Napoli S.p.A.) το 2004, ο πρόεδρος Αουρέλιο ντε Λαουρέντις ίδρυσε τη «Νάπολι Σόκερ», η οποία αγωνίστηκε στη Σέριε Γ1, ενώ στη συνέχεια με την άνοδο στη Σέριε Β το 2006, ο σύλλογος πήρε ξανά την προηγούμενη ονομασία.
Χρώματα
Κατά την ίδρυσή της η ομάδα φορούσε μπλούζα σε ανοιχτό μπλε και λευκό παντελόνι. Την περίοδο 1964-1965 ο πρόεδρος της ομάδας, Ρομπέρτο Φιόρε, για καλή τύχη, αποφάσισε να αλλάξει τα χρώματα της φανέλας. Εκείνη την περίοδο η Νάπολι αγωνιζόταν με λευκή στολή με μπλε διαγώνια γραμμή στη φανέλα. Την επόμενη περίοδο, επέστρεψε στην παραδοσιακή φανέλα. Από το 1981 εμφανίστηκε στις φανέλες της ομάδας το όνομα του κύριου χορηγού.
Έμβλημα
Το πρώτο ιστορικό έμβλημα της Νάπολi, το 1926, αποτελούνταν από ένα οβάλ με ένα ανυψομένο άλογο στο κέντρο που στηρίζονταν σε μια μπάλα ποδοσφαίρου και περιβάλλονταν από τα αρχικά της τότε ονομασίας του συλλόγου: «A.C.N.» (Associazione Calcio Napoli), σε μπλε φόντο. Αυτό ήταν το έμβλημα του ναπολιτάνικου συλλόγου μόνο για ένα έτος. Εν συνεχεία ο σύλλογος παρουσίασε στη δημοσιότητα ένα νέο έμβλημα με κύριο στοιχείο ένα χρυσό «N» σε γαλάζιο φόντο, περιτριγυρισμένο από χρυσή λωρίδα.
Το έμβλημα παρουσίαζε διαφοροποιήσεις και πάλι το 1964, σε συνδυασμό με την αλλαγή της ονομασίας σε «Società Sportiva Calcio Napoli». Το «N» πήρε διάφορες μορφές, ενώ εμπεριέχονταν και η ονομασία της ομάδας SSC Napoli. Το 1980 το «N» περιτριγυριζόταν από ένα λευκό δακτύλιο, ο οποίος εμπεριείχε την ολοκληρωμένη ονομασία της ομάδας. Ορισμένες αλλαγές (κυρίως στο χρώμα) πραγματοποιήθηκαν το 2002, όπου ο δακτύλιος πήρε χρώμα σκούρο μπλε, με την εταιρική επωνυμία να περιλαμβάνεται γύρο από το λευκού χρώματος «N» στο κέντρο.
Μετά την πτώχευση, η εταιρική επωνυμία απαλείφθηκε από το δακτύλιο, ενώ στη φανέλα υπήρχε και η λεζάντα με τη νέα ονομασία του συλλόγου Napoli Soccer. Όταν ο σύλλογος επανέκτησε την προηγούμενη ονομασία του, η λεζάντα απαλείφθηκε από τις φανέλες, ενώ το έμβλημα στο σύνολό του ήταν διακοσμημένο με αποχρώσεις και διαβαθμίσεις.
Τίτλοι
Η Νάπολι έχει κατακτήσει 3 φορές το Πρωτάθλημα Ιταλίας και 6 φορές το Κύπελλο Ιταλίας, ενώ στο διεθνή χώρο έχει κατακτήσει 1 φορά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Εγχώριοι
thumb|Οι υποστηρικτές της Νάπολι πανηγυρίζουν το πρώτο [[Σέριε Α#Σύνολο τίτλων|scudetto της ομάδας το 1987.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1904 Κατηγορία:Νάπολη Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Τέντα Ούκενα
Η Τέντα κόρη του Ούκο, γερμ.: Theda Ukena (1432 στο Όλντερσουμ - 16 Νοεμβρίου 1494 στο Γκρέετσηλ) ήταν από το 1466 έως περίπου το 1480 επίτροπος της κομητείας της Ανατολικής Φρισίας.
Βιογραφία
Η Τέντα ήταν εγγονή και κληρονόμος του φυλάρχου Φόλκο Ούκενα (απεβ. το 1436). Αυτή γεννήθηκε το 1432 στο Όλντερσουμ ως κόρη του Ούκο Φούκενα και της Χέμπα Άτενα του Ντόρνουμ. Πιθανότατα πήρε το όνομά της από τη γιαγιά της Τέντα του Ράιντ, την πρώτη σύζυγο του Φόκο Ούκενα. Ο πατέρας της δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 1432.
Το 1455 έγινε η δεύτερη σύζυγος τού Ούλριχ Α΄, ο οποίος ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας από το 1454. Μεταξύ 1457 και 1465 απέκτησαν έξι παιδιά: Χέμπα, Γκέλα, Έννο Α΄, Έντσαρντ Α΄ ο Μέγας, Ούκκo και Άλμουτ. Η Tέντα έφερε, μεταξύ άλλων με την προίκα της, τη διεκδίκηση του Όλντερσουμ, το οποίο εξασθένισε σημαντικά τον φύλαρχο Βίαρντ του Όλντερσουμ.
Μετά το τέλος του Ούλριχ το 1466, η Τέντα ανέλαβε την επίσημη διαχείριση του Οίκου των Σίρκσενα. Βοηθήθηκε από τον φύλαρχο Σίμπετ Άτενα. Αυτή κυβέρνησε μέχρι περίπου το 1480, όταν οι γιοι της Έννο Α΄ και Έντσαρντ Α΄ ενηλικιώθηκαν.
Ο Tέντα απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου 1494 στο Γκρέετσηλ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1455 τον Ούλριχ Α΄ των Σίρκσενα κόμη της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνα:
Over the Top: The Rarities
Over the Top: The Rarities είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, η οποία κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary Records".
Οι εκτελέσεις που περιλαμβάνονται σε αυτή τη συλλογή είναι κατά κύριο λόγο εναλλακτικές εκτελέσεις τραγουδιών του συγκροτήματος, όπως και το "Please Don't Touch" το οποίο ηχογράφησαν σε συνεργασία με τις Girlschool και δύο εκτελέσεις τραγουδιών με διαφορετικό τίτλο από αυτόν με τον οποίο τελικά κυκλοφόρησαν.
Τραγούδια
1. Tear Ya Down (instrumental) (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:39
2. Louie, Louie (Berry) - 2:54
3. Over the Top (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:20
4. Please Don't Touch (Kidd, Robinson) - 2:48
5. Emergency (Dufort, Johnson, McAuliffe, Williams) - 2:59
6. Over the Top (alternative) (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:04
7. Capricorn (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:54
8. Train Kept-A-Rollin (Bradshaw, Kay, Mann) - 2:44
9. (Don't Let 'Em) Grind You Down (alternative) (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:07
10. Lemmy Goes To The Pub (alternative Heart of Stone) (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:01
11. 'Same Old Song, I'm Gone" [alternative Remember Me, I'm Gone) (Kilmister, Clarke, Taylor)'' - 2:19
12. (Don't Need) Religion (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:51
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια του "Over the Top: The Rarities" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Σφαγή των Καλαβρύτων
thumb|200px|Το μνημείο των πεσόντων thumb|200px|Γενικότερη άποψη του μνημείου των πεσόντων thumb|200px|Το μνημείο των πεσόντων από ψηλότερα και με τα Καλάβρυτα στο παρασκήνιο Η Σφαγή των Καλαβρύτων (ή και Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων) αναφέρεται στην εκτέλεση του ανδρικού πληθυσμού και την ολική καταστροφή της κωμόπολης των Καλαβρύτων στην Ελλάδα, από στρατιώτες της γερμανικής 117ης Μεραρχίας Καταδρομών, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις 13 Δεκεμβρίου του 1943.
Η «Επιχείρηση Καλάβρυτα» ξεκίνησε την 4η Δεκεμβρίου, ως μαζικά αντίποινα στην εκτέλεση, από τους αντάρτες, 77 Γερμανών στρατιωτών αιχμαλώτων, οι οποίοι είχαν συλληφθεί μετά τη νίκη των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στη Μάχη της Κερπινής, την 20η Οκτωβρίου του 1943. Η επιχείρηση στόχευε στην τρομοκράτηση των ντόπιων με εκτελέσεις αμάχων και λεηλασίες, πυρπόληση οικιών καθώς και στην ολική εκκαθάριση του ορεινού όγκου του Χελμού από αντιστασιακές ομάδες και αντάρτες. Οι σφαγές και οι λεηλασίες ξεκίνησαν από την παράκτια περιοχή της Αχαΐας στη βόρεια Πελοπόννησο. Τα στρατεύματα της Βέρμαχτ, στην πορεία τους, έκαψαν δεκάδες χωριά και δολοφόνησαν αμάχους, με τελικό προορισμό τα Καλάβρυτα, όπου και εισήλθαν την 9η Δεκεμβρίου. Συνολικά, σύμφωνα με τους νεότερους ιστορικούς, εκτελέστηκαν 677 άμαχοι, από τους οποίους οι 499 στα Καλάβρυτα, και πυρπολήθηκαν περίπου 1.000 σπίτια σε πάνω από 50 χωριά. Μάλιστα, τα ναζιστικά στρατεύματα άρπαξαν και υλικά αγαθά, τρόφιμα αλλά και ζώα ώστε, σύμφωνα με την ηγεσία της Μεραρχίας, να στερήσουν από τους κατοίκους των χωριών τις προϋποθέσεις διαβίωσης.
Η σφαγή των Καλαβρύτων αποτελεί την πιο βαριά περίπτωση εγκλήματος πολέμου στην Ελλάδα, κατά την κατοχική περίοδο. Κανένας από τους υπευθύνους των εγκλημάτων αυτών δεν λογοδότησε στη δικαιοσύνη ενώ μέχρι και σήμερα ακόμα δεν έχει καταβληθεί καμιά απολύτως αποζημίωση από τη Γερμανία.
Έναρξη της γερμανικής επιχείρησης
Το φθινόπωρο του 1943, ο γερμανικός στρατός κατοχής στην Πελοπόννησο απαρτιζόταν από την 117η Μεραρχία Καταδρομών, υπό τον στρατηγό Καρλ φον Λε Σουίρ (Karl von Le Suire), με έδρα του επιτελείου της το Περιγιάλι Κορινθίας. Η μεραρχία αυτή αποτελείτο από Αυστριακούς και Γερμανούς από την Αλσατία, Λοθαριγγία, Ρουμανία, Σουδητία (περιοχή της Τσεχοσλοβακίας), Βαρτεγκάου κ.α. Πιο πριν, η μεραρχία αυτή, ως 717η Μεραρχία Πεζικού και με αρκετά διαφορετική σύνθεση και ηγεσία, είχε συμμετάσχει σε επιχειρήσεις εναντίον ανταρτών και μαζικές εκτελέσεις χιλιάδων αμάχων, ως αντίποινα, στη Σερβία.
Η κατάσταση στην Ελλάδα, μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών με τους Συμμάχους, ενέπνεε μεγάλη ανησυχία στους Γερμανούς. Σύμφωνα με γερμανικό στρατιωτικό έγγραφο εκείνης της εποχής, το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας δεν ελεγχόταν πια από τη Βέρμαχτ, της οποίας η κυριαρχία περιοριζόταν στις περιοχές γύρω από τις βάσεις της. Η διοίκηση της μεραρχίας έβλεπε ότι η ανταρτική δραστηριότητα του ΕΛΑΣ στην περιοχή των Καλαβρύτων απειλούσε τη σιδηροδρομική και οδική επικοινωνία της Πάτρας με την Κόρινθο και την Τρίπολη. Έτσι έκρινε ως απολύτως απαραίτητη την εξουδετέρωση αυτών των ανταρτικών ομάδων. Ως επιχείρηση αναγνώρισης αλλά και προετοιμασίας, ο Λε Σουίρ διέταξε ένα βιαστικά συγκροτημένο απόσπασμα, αποτελούμενο από 97 άνδρες, να διερευνήσει την κατάσταση στην περιοχή γύρω από τα Καλάβρυτα. Το απόσπασμα αυτό θα είχε επικεφαλής τον λοχαγό Χανς Σόμπερ και θα κινιόνταν με τα απολύτως απαραίτητα εφόδια και πυρομαχικά, με σκοπό να είναι όσο το δυνατόν πιο ευκίνητο. Για τον ίδιο λόγο, δεν εφοδιάστηκε με ασυρμάτους, επιλογή που αργότερα αποδείχθηκε μοιραίο σφάλμα. Η επιχείρηση του λόχου Σόμπερ θα διαρκούσε 2 ημέρες, κατά το Σαββατοκύριακο της 16ης-17ης Οκτωβρίου 1943.
Η μάχη της Κερπινής και η παράδοση των Γερμανών στρατιωτών
Ωστόσο το κεντρικό αρχηγείο Πελοποννήσου του ΕΛΑΣ, με βάση τα Δεμέστιχα, ήξερε ήδη από κατασκόπους του, για την αναγνωριστική επιχείρηση των Γερμανών. Έτσι έδωσε εντολή σε σώμα 200 ανταρτών να περιμένει τους Γερμανούς στην Κερπινή, για να τους εμποδίσει να φτάσουν στα Καλάβρυτα. Την 16η Οκτωβρίου, οι Γερμανοί βάδιζαν αμέριμνοι, μετά από κοπιαστική αλλά χωρίς προβλήματα πορεία όλη την ημέρα, στο μονοπάτι από τους Ρωγούς προς την Κερπινή, με σκοπό να κατασκηνώσουν το βράδυ στο χωριό. Στις 16:45, δέχτηκαν αιφνιδιαστικά επίθεση από όλες τις πλευρές και κατέφυγαν σε ένα ύψωμα όπου παρέμειναν όλο το βράδυ, αποκρούοντας διαδοχικές επιθέσεις των ανταρτών. Εν τω μεταξύ οι αντάρτες είχαν ενισχυθεί και από πλέον 200 άνδρες του εφεδρικού ΕΛΑΣ καθώς και αγρότες από τα γύρω χωριά. Όλοι ήταν αποφασισμένοι να μην αφήσουν τους Γερμανούς να καταστρέψουν τα Καλάβρυτα, όπως νόμιζαν ότι ήταν η αποστολή του αποσπάσματος Σόμπερ. Ευρισκόμενος σε δεινή θέση και μη μπορώντας λόγω έλλειψης ασυρμάτου να επικοινωνήσει με το αρχηγείο του, ο Σόμπερ αποφάσισε να επιχειρήσει διάσπαση του κλοιού το ξημέρωμα, με σκοπό να φτάσει στο Αίγιο. Η προσπάθειά του τελικά απέτυχε με αποτέλεσμα ολόκληρο το απόσπασμά του να αιχμαλωτιστεί, εκτός από 10 στρατιώτες που κατάφεραν να διαφύγουν σε κοντινή χαράδρα. Το αποτέλεσμα της συμπλοκής χαρακτηρίζεται ως έξυπνη, από τακτικής απόψεως, επιτυχία που έφεραν σε πέρας με θάρρος οι άντρες του ΕΛΑΣ.
Αποτυχία των διαπραγματεύσεων και εκτέλεση των Γερμανών στρατιωτών
Τη στιγμή της αιχμαλώτισης του λόχου Σόμπερ, διοικητής της 117ης μεραρχίας ήταν ο Αλεξάντερ Ερνστ Μπούρκβεν, εκ πεποιθήσεως ναζιστής που δεν επρόκειτο να επιδείξει μετριοπάθεια. Η πρώτη του αντίδραση ήταν η σκέψη να χρησιμοποιηθεί η αεροπορία η οποία θα επέβαλε αντίποινα μέσω της ρίψης εμπρηστικών βομβών. Τρεις ημέρες μετά, ανέβαλε τη σκέψη για άμεσα αντίποινα.
Εν τω μεταξύ, δύο νεαροί άνδρες του ΕΛΑΣ από το χωριό Σουδενά είχαν εκτελέσει 3 Γερμανούς τραυματίες που περιθάλπονταν στο νοσοκομείο των Καλαβρύτων μετά τη μάχη της Κερπινής. Από το χωριό εκείνο καταγόταν ο 18χρονος Ντίνος Παυλόπουλος, τον οποίο είχαν κρεμάσει οι Γερμανοί στα Καλάβρυτα, στις 1 Σεπτεμβρίου 1943. Ο ένας μάλιστα από τους εκτελεστές ήταν μακρινός συγγενής του Παυλόπουλου. Η απαγωγή και εκτέλεση των αιχμαλώτων αυτών έγινε παρά τις έντονες αντιρρήσεις του προσωπικού του νοσοκομείου και θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων.
Οι αντάρτες, μη διαθέτοντας κατάλληλα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου, κρατούσαν τους Γερμανούς στο χωριό Μαζέικα (σημ. Κλειτορία). Οι Γερμανοί αιχμάλωτοι είχαν εντολή από τον διοικητή τους, Σόμπερ να μην επιχειρήσει κανείς να αποδράσει προκειμένου να μην επιβαρυνθεί η τύχη των υπόλοιπων. Διοικητής του ΕΛΑΣ στην περιοχή της Αχαΐας ήταν τότε ο Δημήτρης Μίχος. Όταν ο διοικητής της 117ης μεραρχίας έμαθε ότι υπήρχαν επιζώντες, άσκησε πίεση στους προύχοντες του Αιγίου και στον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Θεόκλητο Παναγιωτόπουλο, μετέπειτα αρχιεπίσκοπο, να μεταβούν στην περιοχή των ανταρτών με σκοπό τη μεσολάβηση για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων. Απείλησε μάλιστα πως, σε περίπτωση αποτυχίας τους θα προέβαινε σε μαζικά αντίποινα και εκτεταμένη καταστροφή χωριών. Σύμφωνα με μαρτυρία του Θεόκλητου που μεταφέρει ο Σπύρος Μελάς, ο Γερμανός διοικητής πρότεινε να βοηθήσει στον επισιτισμό της Αιγιαλείας και των Καλαβρύτων με αντάλλαγμα την επιστροφή των στρατιωτών. Στην αποστολή που συγκροτήθηκε συμμετείχαν τελικά ο δήμαρχος του Αιγίου Αλέξανδρος Καζάνης, ο δικηγόρος Παναγιώτης (Πάνος) Μεντζελόπουλος, ο συμβολαιογράφος Παναγιώτης (Τάκης) Μεντζελόπουλος (γερμανομαθής), ο πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αιγίου Παναγιώτης Ευθυμίου και ο αρχιμανδρίτης Κωνστάντιος Χρόνης ο οποίος είχε διοριστεί για τον σκοπό αυτό από τον μητροπολίτη. Όλοι παρακάλεσαν τον Θεόκλητο να μπει ο ίδιος επικεφαλής της αποστολής, αλλά αυτός αρνήθηκε παρόλο που γνώριζε τον Μίχο προσωπικά. Κατά τον ιστορικό Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, το έκανε από έλλειψη θάρρους.
Οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν στο χωριό Βυσωκά (σημ. Σκεπαστό) μέσα σε κλίμα δυσπιστίας. Οι αντάρτες ζήτησαν την απελευθέρωση αιχμαλώτων μαχητών συντρόφων τους και έγκλειστων κομμουνιστών, ωστόσο οι Γερμανοί εξέφρασαν αντιρρήσεις. Στη συνέχεια η κατάσταση εκτραχύνθηκε με απειλές των ανταρτών προς τα μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας, καθώς είχαν εκνευριστεί από τη συμπεριφορά των Γερμανών. Αργότερα ο Μίχος έγραψε πως οι Γερμανοί δεν ήθελαν να γίνει ανταλλαγή αιχμαλώτων και πως ήθελαν να επιβάλλουν όρους νικητή σε ηττημένους. Μέσα σε αυτή τη συγκεχυμένη και απειλητική ατμόσφαιρα, ο Χρόνης επέστρεψε στο Αίγιο και παρακάλεσε τον μητροπολίτη να μεταβεί ο ίδιος στη Βυσωκά και να ασκήσει την επιρροή του προς εξεύρεση λύσης. Ωστόσο ο Θεόκλητος αρνήθηκε και πάλι. Έτσι έστειλε πίσω τον Χρόνη, με άλλα δύο μόνο μέλη της αρχικής αντιπροσωπείας αυτή τη φορά, καθώς οι υπόλοιποι είχαν φοβηθεί από τις απειλές που είχαν δεχθεί. Η αποστολή τους απέτυχε και πάλι. Στις 29 Νοεμβρίου, οι Έλληνες αντάρτες απέστειλαν την τελευταία τους πρόταση, με ονομαστική αναφορά σε Έλληνες κρατουμένους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας. Πιθανολογείται πως στη λίστα αυτή περιλαμβανόταν και το όνομα του Νίκου Ζαχαριάδη, έγκλειστου στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Επίσης απαιτούσαν την απελευθέρωση 50 Ελλήνων για κάθε Γερμανό αιχμάλωτο, ακολουθώντας την αναλογία που είχαν ορίσει οι ίδιοι οι Γερμανοί για τα μαζικά αντίποινα. Επίσης απέτυχε η αποστολή που είχαν αναθέσει οι Γερμανοί στον ελληνομαθή υπολοχαγό Φραντς Γιούππε, καθώς δεν επιτεύχθηκε ούτε και τότε συμφωνία για την απελευθέρωση των κομμουνιστών. Μετά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, ο Λε Σουίρ έδωσε εντολή να απελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι χρησιμοποιώντας βία.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1943, έφτασε στα Μαζέικα, όπου κρατούνταν οι Γερμανοί, η είδηση για τη μάχη στο Παγκράτι, την εκτέλεση αγροτών στο χωριό Δάρα και την πυρπόληση του χωριού αυτού. Οι Γερμανοί πλησίαζαν στα Μαζέικα. Οι απειλητικές αυτές ειδήσεις ανάγκασαν τον αρχηγό του αποσπάσματος των ανταρτών, Σωτήρη Θεοδωρακόπουλο ("Κριαρά") να εγκαταλείψει τα Μαζέικα, μαζί με τους 77 αιχμαλώτους και να καταφύγει στο Πλανητέρο. Η φυγή τους ήταν μάλιστα τόσο εσπευσμένη που ξέχασαν στο χωριό έναν Γερμανό τραυματία. Στη συνέχεια κατέφυγαν στο χωριό Μάζι. Το τι επακολούθησε δεν είναι ξεκάθαρο αλλά φαίνεται πως στην ομάδα Θεοδωρόπουλου έφτασε γραπτή εντολή να εκτελέσει τους αιχμαλώτους. Τα μέλη της ομάδας αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή, όπως και ο αρχηγός τους, ο οποίος την ίδια ημέρα επέστρεψε στο χωριό του. Την εκτέλεση των αιχμαλώτων ανέλαβε άλλη ανταρτική ομάδα, με επικεφαλής κάποιον Κάραλη από τη νότια Μάνη.
Τελικά οι Γερμανοί αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν ομαδικά στην άκρη μιας χαράδρας βάθους 80μ., δύο ώρες βορειοανατολικά από το Μάζι. Τα πτώματά τους ρίχτηκαν στη χαράδρα, όμως δύο αιχμάλωτοι επέζησαν. Ο ένας, μάλιστα, κατάφερε να φτάσει μόνος στη μονάδα του.
Η σφαγή
Το εξαγριωμένο γερμανικό απόσπασμα που βρήκε τους νεκρούς ισοπέδωσε το Μάζι και εκτέλεσε 5 Έλληνες. Το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου, ο Λε Σουίρ έστειλε μέσω ασυρμάτου τη διαταγή «να εκτελεστεί ο ανδρικός πληθυσμός και να πυρποληθούν τα χωριά». Η «επιχείρηση Καλάβρυτα» ανατέθηκε τελικά στον ταγματάρχη Εμπερσμπέργκερ.
thumb|Γερμανοί στρατιώτες στα φλεγόμενα Καλάβρυτα. Οι Γερμανοί, με επικεφαλής τον Εμπερσμπέργκερ, στο δρόμο για τα Καλάβρυτα, εκτέλεσαν 143 άνδρες -και παιδιά σε κάποιες περιπτώσεις-, στα χωριά Ρωγοί, Κερπινή, Άνω και Κάτω Ζαχλωρού, καθώς και στη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου. Επίσης έκαψαν περίπου 1.000 σπίτια σε πάνω από 50 χωριά, αφού τα λεηλάτησαν αποκομίζοντας περισσότερα από 2.000 πρόβατα και μεγαλύτερα ζώα και περίπου 260.000.000 δραχμές. Επίσης, καταστράφηκαν και άλλα χωριά και εκτελέστηκε και άλλος κόσμος από διαφορετικά τμήματα των γερμανικών στρατευμάτων.
Τέσσερις μέρες μετά την άφιξή τους στα Καλάβρυτα, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν στον προαύλιο χώρο του Δημοτικού σχολείου τους κατοίκους της κωμόπολης και διαχώρισαν τον ανδρικό πληθυσμό από τα γυναικόπαιδα και τους υπερήλικες. Στη συνέχεια τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι κρατήθηκαν στο εσωτερικό του σχολείου, ενώ οι άνδρες και οι έφηβοι άνω των 13 ετών οδηγήθηκαν στην Ράχη του Καππή στις παρυφές της κωμόπολης. Ο λόφος αυτός ήταν μια τοποθεσία προσεκτικά επιλεγμένη καθώς ήταν αμφιθεατρική και επικλινής και στην οποία δύσκολα θα γλίτωνε κανείς από τα πυρά, ενώ παράλληλα είχε πλήρη θέα στα σπίτια των Καλαβρύτων που φλεγόντουσαν. Εκεί οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν με συνεχείς ριπές πολυβόλων, σκοτώνοντας περίπου 500 (κατά τις νεότερες εκτιμήσεις ) άτομα. Άλλες εκτιμήσεις μιλάνε για 600, 700 ή και πάνω από 800 άτομα· ενώ αναφέρεται πως 13 άτομα κατάφεραν να γλυτώσουν. Οι γυναίκες και τα παιδιά κατάφεραν να αποδράσουν από το σχολείο ενώ η κωμόπολη φλεγόταν έπειτα από την πυρπόλυση της από τα ναζιστικά στρατεύματα και οι φλόγες πλησίαζαν απειλητικά το κτίριο. Παράλληλα, όλα τα πολύτιμα αγαθά, σοδιές και τρόφιμα, είχαν αρπαχτεί και φορτωθεί στον Οδοντωτό. Την επόμενη ημέρα οι ναζί πυρπόλησαν το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, που συνδέεται στενά με την Ελληνική Επανάσταση του 1821, καθώς επίσης και το όμορο χωριό Βυσωκά.
Στη θέση του εγκλήματος διατηρείται μνημείο, ως ανάμνηση των πεσόντων και του φρικτού γεγονότος, και κάθε χρόνο γίνεται αναμνηστική εκδήλωση και επιμνημόσυνη δέηση.
Κανένας από τους υπευθύνους των εγκλημάτων αυτών δεν λογοδότησε στη δικαιοσύνη. Παρά το γεγονός ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έχει αναγνωρίσει δημόσια τη ναζιστική αγριότητα κατά των Καλαβρύτων, ακόμα δεν έχει καταβληθεί καμιά αποζημίωση. Τον Απρίλιο του 2000, ο τότε Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Γιοχάννες Ράου, επισκέφτηκε τα Καλάβρυτα όπου εξέφρασε συναισθήματα ντροπής και βαθιάς θλίψης για την τραγωδία. Εντούτοις όμως, δεν ανέλαβε την ευθύνη εξ ονόματος του γερμανικού κράτους και δεν αναφέρθηκε στο ζήτημα των αποζημιώσεων.
Θύματα και υλικές καταστροφές
Για τον αριθμό θυμάτων και επιζώντων από τη σφαγή της 13ης Δεκεμβρίου αλλά για το συνολικό αριθμό των θυμάτων από την επιδρομή των Γερμανών στη γύρω ευρύτερη περιοχή, έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς αντιφατικοί αριθμοί. Το ίδιο ισχύει και για τις υλικές καταστροφές. Ωστόσο το σίγουρο είναι πως όλες οι εκτιμήσεις δείχνουν ολική καταστροφή και φανερώνουν το απάνθρωπο αυτό έγκλημα.
Ανθρώπινες απώλειες
Εκτός των παραπάνω αριθμών που προέρχονται από αυτόπτες μάρτυρες ή ερευνητές, στο θέμα έχει αναφερθεί κατα καιρούς και ο ξένος (αγγλόφωνος και γερμανόφωνος) Τύπος, με αριθμούς που κυμαίνονται από 511 έως 1.200 θύματα.
Σύμφωνα με το Γερμανό ιστορικό Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, οι πραγματικοί αριθμοί εκτελεσθέντων πρέπει να εξαχθούν κυρίως από τα αρχεία της γερμανικής μεραρχίας, καθώς ο επικεφαλής της στρατηγός Καρλ φον Λε Σουίρ είχε δώσει σαφείς εντολές να καταγράφουν με ακρίβεια όχι μόνο τις απώλειες όλων των εμπλεκομένων στις μάχες αλλά και αυτές των θυμάτων από τα αντίποινα εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Ότι οι Γερμανοί καταμέτρησαν τα θύματα πριν τους οδηγήσουν στον τόπο εκτέλεσης, επιβεβαιώνεται και από Γερμανό στρατιώτη που ήταν παρών. Έτσι, σε συνδυασμό με τις ελληνικές πηγές, ο Μάγερ καταλήγει στους εξής αριθμούς:
Άλλες καταστροφές
Σύμφωνα με τον Γερμανό ιστορικό Χέρμαν Φ. Μάγερ, ο γερμανικός στρατός πυρπόλησε περίπου 1.000 σπίτια σε πάνω από 50 χωριά από τα οποία τα περισσότερα λεηλατήθηκαν πριν την καταστροφή τους. Επίσης, οι κατοχικές δυνάμεις μετέφεραν στις βάσεις τους περισσότερα από 2.000 πρόβατα και μεγαλύτερα ζώα και έκλεψαν περίπου 260.000.000 δραχμές.
Πλάτη Μεσσηνίας
Η Πλάτη (παλαιότερη ονομασία: Καναλουπού), είναι οικισμός κοντά στα Φιλιατρά και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Πλάτη βρίσκεται περίπου 9 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά των Φιλιατρών σε υψόμετρο 294 μέτρα και απέχει 10 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Ιστορία
Το χωριό που βρίσκεται κάτω από το βουνό της Μάλης έχει μακρόχρονη ιστορία. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Καναλουπού, ενώ ως Πλάτη αναφέρεται από το 1956. Πάντως το χωριό συναντάται με την ονομασία Καναλουπού ή Κανελουπού ή Καναλωπού και σε προγενέστερες βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές. Ο οικισμός αναφέρεται, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Η Καναλουπού (Canalupu), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Η Καναλουπού προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Εράνης το 1835, ενώ αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Εράνης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 115 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το χωριό της Καναλουπούς αποσπάται από τον Δήμο Εράνης και εντάσσεται στην Κοινότητα Χαλαζονίου, που είχε ως έδρα το Χαλαζόνι, ως και το 1919, που η Καναλουπού αποσπάται από την κοινότητα αυτή και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Καναλουπούς. Η Καναλουπού παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1919 ως το 1956, που το χωριό μετονομάζεται σε Πλάτη και η Κοινότητα σε Κοινότητα Πλάτης, και συνέχισε με το νέο όνομα ως έδρα της Κοινότητας Πλάτης από το 1956 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 71 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια και αξιοθέατα
Εκτός από τα σπίτια στο χωριό υπάρχει το παλαιό κλειστό δημοτικό σχολείο, στο οποίο στεγάζονται βιβλιοθήκη και παιδότοπος, που υποστηρίζονται από εθελοντές, και που αριθμεί (μέχρι σήμερα 26/9/2020) 4.481. βιβλία διαφόρων κατηγοριών. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Γέννησεως της Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης τα ξωκλήσια του Αγίος Γεωργίος και των Αγίος Κωνσταντίνος & Αγία Ελένη. Από την τοποθεσία της Πλάτης ξεκινούν οι πηγές που φέρνουν τα νερά τους στην κωμόπολη των Φιλιατρών. Σ' εκείνο το σημείο υπήρχαν παλαιότερα και τρεις γραφικοί νερόμυλοι. Σημαντικό τοπικό έθιμο του χωριού είναι το έθιμο της παραδοσιακής μπουγάδας κατά τη διάρκεια του οποίου οι γυναίκες του χωριού πλένουν με τον παραδοσιακό τρόπο τα διάφορα είδη ρουχισμού και τα υπόλοιπα υφαντά των οικιών, χωρίς να χρησιμοποιούν τις διευκολύνσεις της σημερινής εποχής, με τον τρόπο που έπλεναν κατά το παρελθόν τα προικιά της Νύφης. Άλλο ένα έθιμο το οποίο έχει αναβιώσει επίσης, χάρη και στον Αθλητικό Ιππικό Όμιλο Τριφυλίας, είναι το έθιμο του παραδοσιακού αλωνίσματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Εθνική Γερμανίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U20 της Γερμανίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Γερμανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 20 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Γερμανίας Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Γερμανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Deutscher Basketball Bund).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U20
Τσόι Τζονγκ-χουν
Ο Τσόι Τζονγκ-χουν (κορεατικά: 최종훈, Χάντσα: 崔鐘訓, RR: Choe Jong-hun, MR: Ch'oe Chonghun, 7 Μαρτίου 1990) είναι Νοτιοκορεάτης μουσικός και ηθοποιός. Περισσότερο είναι γνωστός ως μέλος του νοτιοκορεατικού ροκ συγκροτήματος F.T. Island, στο οποίο ήταν κιθαρίστας και κιμπορντίστας από το 2007 έως και το 2019, όπου κι αποχώρησε οριστικά από τη μουσική βιομηχανία. Ο Τσόι γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σεούλ, ενώ αργότερα πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο του Σούουν, με θέμα την ψηφιακή μουσική.
Η πρώτη του κυκλοφορία και ντεμπούτο γενικά στη μουσική βιομηχανία έγινε το 2007, όταν κυκλοφόρησαν με το σχήμα τον πρώτο τους δίσκο, ονόματι Cheerful Sensibility, ο οποίος είχε κάποια μικρή επιτυχία στη Νότια Κορέα. Το 2008, κυκλοφόρησαν σε δύο μέρη έναν δίσκο, ονόματι Colorful Sensibility. Το 2009, αυτός και άλλα δύο μέλη του σχήματος επιχείρησαν και διεθνή καριέρα όταν έδωσαν συναυλία στην Ιαπωνία ως A3 (όνομα παρμένο από τον τύπο αίματός τους), ενώ την ίδια χρονιά είχαν κυκλοφορήσει και τον πρώτο τους ιαπωνικό δίσκο, ονόματι So Long, Au Revoir. Η μεγάλη επιτυχία για το συγκρότημα άρχισε το 2012, με την κυκλοφορία του δίσκου Five Treasure Box, ο οποίος έφτασε στο νούμερο 1 των κορεατικών τσαρτ. Ανάλογη συνέχεια υπήρξε και στους επόμενους δύο δίσκους τους, φτάνοντας κι αυτοί το νούμερο 1 εκεί, τους I Will (2015) και Where's the Truth? (2016). Συνολικά επίσης το σχήμα κυκλοφόρησε και 21 σινγκλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες εγκληματίες Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες μουσικοί
Ανθοχώρι Δράμας
Το Ανθοχώρι είναι χωριό στον δήμο Προσοτσάνης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 132 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το Ανθοχώρι είναι κτισμένο στους πρόποδες του Μενοικίου, σε υψόμετρο 150 μέτρων. Κατά την οθωμανική περίοδο αποτελούσε έναν αμιγώς τουρκικό οικισμό. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, εγκαταστάθηκαν στο χωριό οικογένειες Ελλήνων προσφύγων ποντιακής καταγωγής από το Καρς και τη Σαμψούντα. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής, 8 κάτοικοι του χωριού εκτελέστηκαν από τις βουλγαρικές δυνάμεις στα τέλη του 1941, στα πλαίσια της καταστολής και των αντιποίνων της εξέγερσης της Δράμας. Μεταπολεμικά, ο οικισμός μετονομάστηκε το 1953 από Πούρσοβο σε Ανθοχώρι.
Γιώργος Αμυράς
Ο Γιώργος Αμυράς (22 Δεκεμβρίου 1967, Αθήνα) είναι Έλληνας πολιτικός και δημοσιογράφος. Έχει διατελέσει βουλευτής με το Ποτάμι και τη Νέα Δημοκρατία και υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Το διάστημα 2006–2013 υπήρξε παρουσιαστής της εκπομπής Μένουμε Ελλάδα στη ΝΕΤ (σημ. ΕΡΤ 2) μαζί με τη Ρένια Τσιτσιμπίκου.
Ανθοχώρι Δράμας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, καλλιεργώντας βαμβάκι και σιτηρά. Ο ενοριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Εγκαινιάστηκε το 1927 και διαθέτει κειμήλια που μετέφεραν οι Έλληνες πρόσφυγες από τις πατρίδες τους. Κάθε χρόνο διοργανώνεται τοπικό πανηγύρι στις 2-3 Νοεμβρίου σε ανάμνηση των εγκαινίων της εκκλησίας.
Γιώργος Αμυράς
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις δημοτικές εκλογές του 2010 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων χωρίς κομματική στήριξη με τον συνδυασμό Επιμένουμε Αθήνα. Έλαβε στον Α' γύρο ποσοστό 7,37% λαμβάνοντας την τέταρτη θέση.
Ανθοχώρι Δράμας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Διοικητικά, μετά την ένταξή του στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός αρχικά υπαγόταν στην επαρχία Δράμας ως έδρα κοινότητας. Το 1997 εντάχθηκε στον καποδιστριακό δήμο Προσοτσάνης, στον οποίο παρέμεινε και μετά τις αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το σχέδιο Καλλικράτης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης
Γιώργος Αμυράς
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις ευρωεκλογές του 2014 είχε ενταχθεί στο ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, μετά από πρόσκληση του Αντώνη Σαμαρά γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις στο κόμμα. Τελικά, κατέλαβε την έβδομη θέση με 127.037 ψήφους και δεν εξελέγη ευρωβουλευτής.
Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με το Ποτάμι στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και ξανά στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Την 1 Μαρτίου 2016 ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Ποταμιού, αντικαθιστώντας τον Χάρη Θεοχάρη.
Στις 21 Ιανουαρίου 2019 ανεξαρτητοποιήθηκε από το Ποτάμι με αφορμή την αντίθεσή του στην υπερψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Στις 10 Απριλίου παραιτήθηκε και παρέδωσε την βουλευτική του έδρα στο Ποτάμι· τη θέση του κατέλαβε η επιλαχούσα Αντιγόνη Λυμπεράκη. Την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του με τη Νέα Δημοκρατία στις ευρωεκλογές του 2019. Κατέλαβε την ένατη θέση με 175.821 ψήφους και δεν εξελέγη.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων με τη Νέα Δημοκρατία. Κατά τον ανασχηματισμό της 4ης Ιανουαρίου 2021 ορίστηκε υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, θέση που διατήρησε μέχρι τον Μάιο του 2023.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 δεν επανεξελέγη βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Άγιος Παντελεήμονας Αρκαδίας
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ημιορεινό χωριό της Πελοποννήσου στην πρώην επαρχία Κυνουρίας και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας σε υψόμετρο 370 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 57 χλμ. ΝΑ. από την Τρίπολη και 18 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Άστρος (έδρα του δήμου). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 με την παλιά ονομασία του Φούσκα να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πραστού. Το 1955 με το ΦΕΚ 54Α - 05/03/1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Παντελεήμων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Πραστό και τη Μονή Εορτακουστής αποτελούν την τοπική κοινότητα Πραστού που ανήκει στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 77 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Γκάντι
Κατηγορία:Επώνυμα
Κάστρο Μπούρζεϊ
μικρογραφία Το Μπούρζεϊ ή και "Μίζρα" (αραβικά : قلعة ميرزا) είναι κάστρο της Συρίας στο Κυβερνείο της Χαμά στα παράκτια όρη και στην κοιλάδα Αλ Κχαμπ, σε υψόμετρο 450 μέτρα.
Οι επιγραφές και η μνεία του κάστρου αφορούν την βυζαντινή εποχή και τον 11ο αιώνα που φαίνεται ότι κτίστηκε τότε από τους Βυζαντινούς. Έχει σχήμα τριγώνου, η δυτική πλευρά του είναι 175 μέτρα μήκος, η ανατολική είναι 50 μέτρα. Οι νότιες και ανατολικές πλευρές είναι δίπλα σε μεγάλο γκρεμό, αλλά η δυτική πλευρά είναι η λιγότερο απότομη. Υπάρχουν 21 πύργοι, τείχη και ερείπια και μια μικρής εκκλησίας.
Μετά από τη βυζαντινή κυριαρχία το κάστρο πέρασε στους Αγιουβίδες, που πρόσθεσαν επιπλέον πύργους σε αραβικό στυλ. Οι Μαμελούκοι το κατέλαβαν στην συνέχεια και πρόσθεσαν τους νότιους πύργους. Έχει πολλούς προμαχώνες, υπόγειες αίθουσες και δεξαμενές νερού.
Ο δημόσιος δρόμος προς το κάστρο καταλήγει στη δυτική πλαγιά, έπειτα χρειάζεται κάποιος να περπατήσει 100 μέτρα ύψος, για να φτάσει το κάστρο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Συρία Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Κολομπιές
Το Κολομπιές (γαλλικά: Colombiès, οξιτανικά: Colombièrs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κολομπιεζουά (γαλλικά: Colombiègeois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο
Το Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο είναι ένα ιστορικό μουσείο που βρίσκεται στη Λευκωσία, πρωτεύουσα της Κύπρου.
Στεγάζεται σε ένα τριόρωφο πετρόκτιστο νεοκλασικό κτίριο κοντά στην ενορία του Τρυπιώτη. Τα εκθέματά του παρουσιάζουν την ιστορία και την κοινωνική ανάπτυξη της Λευκωσίας από την χαλκολιθική περίοδο (3900 π.Χ.) μέχρι και σήμερα.
Το έμβλημα του περιλαμβάνει το περίγραμμα των εvετικώv τειχών της πόλης.
Το 1991 βραβεύτηκε με τη διάκριση «Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς».
Ιστορία
Το κτίριο στο οποίο στεγάζεται σήμερα το μουσείο κτίστηκε το 1892. Πρώτος του ιδιοκτήτης ήταν ο έμπορος Ιωάννης Ευαγγελίδης. Αργότερα πέρασε στα χέρια του εγγονού του Θεμιστοκλής Δέρβης, γιατρός και δήμαρχος Λευκωσίας με το Κυπριακού Εθνικού Κόμματος για 28 συναπτά έτη. Ο Δέρβης εγκατέστησε στο κτίριο τόσο το ιατρείο του όσο και το πολιτικό του γραφείο.
Το μουσείο λειτούργησε για πρώτη φορά στις 20 Απριλίου του 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκωσία Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Κύπρο Λευκωσια
Κομπρέ (Αβερόν)
Το Κομπρέ (γαλλικά και οξιτανικά: Combret) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
1 Δεκεμβρίου
30 Νοεμβρίου | 1 Δεκεμβρίου | 2 Δεκεμβρίου.
Κομπρέ (Αβερόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κομπρετουά (γαλλικά: Combretois).
1 Δεκεμβρίου
Η 1η Δεκεμβρίου είναι η 335η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (336η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 30 ημέρες.
Ορθόδοξο εορτολόγιο
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο
Η Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο ή Νότιο Τιρόλο (ιταλικά: Provincia autonoma di Bolzano – Alto Adige, γερμανικά: Autonome Provinz Bozen – Südtirol) είναι μία από τις δύο επαρχίες που αποτελούν την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άνω Αδίγης στην Ιταλία και η μεγαλύτερη σε έκταση σε ολόκληρη τη χώρα. Η έκτασή της είναι 7.399,97 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 493.910 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Μπολτσάνο (Bolzano). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 116 δήμους.
Μαζί με την επαρχία του Τρέντο και τις περιοχές του Βόρειου και Ανατολικού Τιρόλου στην Αυστρία, συνιστούν την ευρωπεριφέρεια της ιστορικής περιοχής του Τιρόλου.
Συνορεύει βόρεια με την Αυστρία, δυτικά με την Ελβετία, νοτιοανατολικά με την περιφέρεια του Βένετο (επαρχία του Μπελούνο), νότια με την επαρχία του Τρέντο και νοτιοδυτικά με τη Λομβαρδία (επαρχία του Σόντριο).
Διοίκηση, Δήμοι και Διοικητικές Ενότητες
Η επαρχία του Μπολτσάνο, αριθμεί 116 δήμους, οι οποίοι είναι κατανεμημένοι σε 8 διοικητικές ενότητες. thumb|419px|Διοικητικές Ενότητες της επαρχίας του Μπολτσάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε Κατηγορία:Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο
Κόσμος
thumb|Universum – C. Flammarion, Ξυλογραφία, Παρίσι 1888 Κόσμος, που σημαίνει στολίδι, είναι η ονομασία του σύμπαντος
Ιστορική και λογοτεχνική αναδρομή
Κόσμος είναι το εύτακτο τμήμα του όντως Όντος, που ορίζεται ως «Άπειρον διατεταγμένον και κεκοσμημένον». Για την ελληνική θρησκευτική, κοσμολογική και φιλοσοφική σκέψη, ο αιώνιος και σφαιρικός Κόσμος είναι άφθαρτος, αγέννητος (ως «αναδυθείς αφ’ εαυτού») και μόνος αρχιτέκτων της εσωτερικής του τάξεως, επιδέχεται λογική εξήγηση και είναι καθ' εαυτό ένα λογικώς οργανωμένο οικοδόμημα.
Σύμφωνα προς τη μαρτυρία του Ιαμβλίχου και του Αετίου, πρώτος ο Πυθαγόρας ο Σάμιος απεκάλεσε «Κόσμο» το Σύμπαν, λόγω θαυμασμού για την ευταξία του:
Το ίδιο υποστηρίζει και ο Σενέκας, περιγράφοντας τον άνθρωπο ως φιλοπερίεργο θεωρητή των θαυμασίων της Φύσεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσμογραφία Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Θρησκειολογία
Αταλάντη (Σαρωνικού)
Αταλάντη ονομάζεται μια βραχονησίδα στα ανοικτά των δυτικών ακτών της Αττικής, μεταξύ της Σαλαμίνας και του Πειραιά. Βρίσκεται στο 1/3 του μιλίου Δ.ΝΔ της νοτιοδυτικής εσχατιάς της πρό του λιμένα Πειραιά νησίδας Ψυττάλειας (ή Λειψοκουτάλας) και που βρίσκεται με αυτήν σε ευθυγράμμιση με άλλη μικρονησίδα, τον Προφήτη, με την άκρα Σελήνια της Σαλαμίνας.
Στην αρχαιότητα, το νησί ήταν γνωστό με την ονομασία Ατάλαντα ή Αταλάντη. Με το όνομα αυτό την αναφέρει ο Στράβων, αντιδιαστέλλοντας από εκείνη του Ευβοϊκού.
Πηγές
κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αττικής
Τάκερ Κάρλσον
Ο Tucker Swanson McNear Carlson (Σαν Φρανσίσκο 16 Μαΐου 1969) είναι Αμερικανός τηλεπαρουσιαστής και πολιτικός σχολιαστής παλαιοσυντηρητικών αρχών και οικοδεσπότης του νυχτερινού πολιτικό talk show Tucker Carlson Tonight στο Fox News από το 2016. Η εκπομπή αυτή είναι από τον Ιούλιο του 2021 η πιο δημοφιλής τηλεοπτική εκπομπή στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Κάρλσον ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του τη δεκαετία του 1990, γράφοντας στην The Weekly Standard. Έπειτα έγινε σχολιαστής του CNN από το 2000 έως το 2005. Από το 2005 έως το 2008, παρουσίαζε το νυχτερινό πρόγραμμα Tucker στο MSNBC. Είναι πολιτικός αναλυτής του Fox News από το 2009, εμφανιζόμενος ως καλεσμένος ή προσκεκλημένος σε διάφορα προγράμματα πριν από την έναρξη της εκπομπής του. Το 2010 ο Carlson υπηρέτησε ως αρχισυντάκτης της δικής του δεξιάς ιστοσελίδας ειδήσεων The Daily Caller, μέχρι να πουλήσει το μερίδιο ιδιοκτησίας του και να φύγει το 2020. Έχει γράψει τρία βιβλία: Politicians, Partisans, and Parasites (2003), Ship of Fools (2018) και The Long Slide (2021).
Λέγεται ότι επηρέασε μερικές από τις βασικές πολιτικές αποφάσεις του Τραμπ, συμπεριλαμβανομένης της ακύρωσης στρατιωτικής επίθεσης εναντίον του Ιράν το 2019. Τα σχόλια του Carlson για τη φυλή, τη μετανάστευση και τις γυναίκες - συμπεριλαμβανομένων του υβρεολογίου μεταξύ 2006 και 2011 - έχουν περιγραφεί κατά καιρούς ως ρατσιστικές και σεξιστικές.
Ο Κάρλσον είναι έντονος αντίπαλος του προοδευτισμού, επικρίνει τη μετανάστευση και έχει χαρακτηριστεί ως εθνικιστής.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1976
Οι 35οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1976 έγιναν από 18 ως 20 Ιουνίου στο Τσέλιε της Σλοβενίας. Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από τις πέντε βαλκανικές χώρες, εκτός από τη συνήθως απούσα Αλβανία. Νικήτριες αναδείχθηκαν στους άνδρες η Ρουμανία και στις γυναίκες η Βουλγαρία.
Έννο Α΄ της Ανατολικής Φρισίας
Ο Έννο Α΄, γερμ.: Enno Ι von Ostfriesland (1 Ιουνίου 1460 - Φρήντεμπουργκ, 19 Φεβρουαρίου 1491) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ούλριχ Α΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της Τέντα Ούκενας, κόρης του Ούκο Φόκενα φυλάρχου των Μόορμερλαντ & Έμσιγκερλαντ στην Ανατολική Φρισία.
Δεν τον ενδιέφερε ιδιαίτερα να διαδεχθεί τον πατέρα του ως κόμης, οπότε η μητέρα του Τέντα παρέμεινε στην εξουσία. Ο Έννο Α΄ πήρε μέρος σε ένα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και στην Ιερουσαλήμ ονομάστηκε ιππότης του Τάγματος του Παναγίου Τάφου. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του από την κομητεία, η αδελφή του Άλμουτ ερωτεύτηκε τον ευγενή Ένγκελμαν του Χόρστελ, έπαρχο (drost) του Φρήντεμπουργκ. Οι δύο τους έκαναν σχέδια για να παντρευτούν, αλλά τους εμπόδιζε η μητέρα τής Άλμουτ, η Τέντα. Απτόητη η Άλμουτ μετακόμισε μαζί με τον μνηστήρα της στο Φρήντεμπουργκ και πήρε μαζί της τα οικογενειακά κοσμήματα. Όταν ο Έννο Α΄ επέστρεψε στην Ανατολική Φρισία, πίστευσε ότι η αδελφή του είχε απαχθεί και κυνήγησε τον έπαρχο στο κάστρο του. Καθώς ήταν χειμώνας, η τάφρος γύρω από το κάστρο είχε παγώσει στο επάνω μέρος και ο Έννο Α΄ πίστευσε ότι μπορούσε να τη διασχίσει. Δυστυχώς η πανοπλία του ήταν πολύ βαριά: ο Έννο Α΄ βυθίστηκε στον πάγο και πνίγηκε.