cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπέτι Φορντ
Κατά την διάρκεια της θητείας του συζύγου της, διατήρησε υψηλά ποσοστά αποδοχής παρά την αντίθεση ορισμένων συντηρητικών ρεπουμπλικανών, που αντιδρούσαν στις πιο μετριοπαθείς και φιλελεύθερες θέσεις της σε κοινωνικά θέματα. Η Φορντ διακρίθηκε για την ευαισθητοποίησή της για τον καρκίνο του μαστού μετά την μαστεκτομή στην οποία υποβλήθηκε το 1974. Επιπλέον, ήταν παθιασμένη υποστηρίκτρια της τροπολογίας για τα ίσα δικαιώματα. Ως υποστηρίκτρια του δικαιώματος στην άμβλωση και ως ηγέτιδα του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών, απέκτησε φήμη ως μια από τις πιο ειλικρινείς Πρώτες Κυρίες στην ιστορία της αμερικανικής πολιτικής, σχολιάζοντας κάθε καυτό θέμα της εποχής, όπως ο φεμινισμός, τα ίσα δικαιώματα, το σεξ, τα ναρκωτικά, η άμβλωση και η οπλοκατοχή. Ευαισθητοποίησε επίσης την κοινή γνώμη για τον εθισμό, όταν την δεκαετία του 1970 ανακοίνωσε την μακροχρόνια μάχη της με τον αλκοολισμό και την κατάχρηση ουσιών, όντας η πρώτη σύζυγος Προέδρου που έκανε κάτι τέτοιο.
Μετά την ολοκλήρωση της θητείας της στον Λευκό Οίκο, συνέχισε να ασκεί πιέσεις για την ERA και παρέμεινε ενεργή στο φεμινιστικό κίνημα. Ήταν η ιδρύτρια και πρώτη πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Μπέτι Φορντ για την αντιμετώπιση της κατάχρησης ουσιών και του εθισμού. Της απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου (από κοινού με τον σύζυγό της στις 21 Οκτωβρίου 1998) και το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας (της απονεμήθηκε το 1991 από τον Τζορτζ Μπους).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Δεύτερες Κυρίες των Ηνωμένων Πολιτειών __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Φίλιππος του Παλατινάτου, επίσκοπος
Ο Φίλιππος (γερμ.: Philipp von der Pfalz, 7 Μαΐου 1480 - 5 Ιανουαρίου 1541) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν επίσκοπος του Φράιζινγκ (1498-1541) και του Νάουμπουργκ (1517-1541).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γεώργιος του Παλατινάτου
Ο Γεώργιος, γερμ. Georg (10 Φεβρουαρίου 1486 - 27 Σεπτεμβρίου 1529) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος του Σπάυερ (1513-29).
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κορράδος του Βίττελσμπαχ
Ο Κορράδος, γερμ. Conrad (π. 1120/25 - 25 Οκτωβρίου 1200) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν αρχιεπίσκοπος του Μάιντς (1161-65, 1183-1200), αρχικαγκελάριος της Γερμανίας (1161-65, 1183-1200) και καρδινάλιος.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Δ΄, κόμη του Σάιερν και της Χάιλικα, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄, κόμη του Πέτεντορφ-Λένγκενφελντ-Χόπφενοε. Σπούδασε στο Σάλτσμπουργκ και στο Παρίσι. Για τη θέση του αρχιεπισκόπου του Μάιντς έριζαν ο Ροδόλφος του Τσέρινγκεν, ο Χριστιανός του Μπουχ και ο Φρειδερίκος Α΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας. Το 1161 το Συμβούλιο του Λόντι, για να δώσει ένα τέλος στη έριδα, όρισε τον Κορράδο. Επίσης ο Φρειδερίκος Α΄ όρισε τον αντίπαπα Βίκτωρα Δ΄ για αντίθεση προς τον Πάπα Αλέξανδρο Γ΄. Το 1164 ο Βίκτωρ Δ΄ απεβίωσε και εκλέχθηκε διάδοχος ο αντίπαπας Πασχάλης Γ΄, που ο Κορράδος δεν τον αναγνώρισε. Αυτό είχε ως συνέπεια να χάσει τη θέση του· ταξίδεψε στη Γαλλία και στη Ρώμη το 1165. Τότε η θέση του καταλήφθηκε από τον Χριστιανό του Μπουχ. Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄, που εξακολουθούσε να τον θεωρεί αρχιεπίσκοπο, τον έκανε καρδινάλιο-ιερέα του Σαν Μαρτσέλλο αλ Κόρσο, μετά καρδινάλιο-επίσκοπο της Σαμπίνα και έπειτα επίσκοπο της Σόρα στην Καμπανία. Πριν ο Χριστιανός έλθει στη Ρώμη ακολουθώντας τον στρατό της Γερμανίας, ο Κορράδος διέφυγε.
Με τη Συνθήκη της Βενετίας το 1177 ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον Χριστιανό και ο Κορράδος αποζημιώθηκε με την αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ. Το 1183 απεβίωσε ο Χριστιανός και ο Κορράδος επέστρεψε στην αρχιεπισκοπή του Μάιντς. Ξαναέκτισε τις οχυρώσεις της πόλης και ανακαίνισε τον καθεδρικό ναό.
Το 1187 στη Συνέλευση (Diät) στο Γκελνχάουζεν έπεισε τους επισκόπους του να υποστηρίξουν τον Γερμανό βασιλιά έναντι της Ρώμης. Το 1197 απεβίωσε ο Ερρίκος ΣΤ΄ Χοενστάουφεν και μαζί με άλλους πρίγκιπες εξέλεξαν διάδοχο τον γιο του Φρειδερίκο Β΄. Άφησε τη Γερμανία και οδήγησε τη Σταυροφορία του 1197 (μεταξύ της Γ΄ και της Δ΄) στους Αγίους Τόπους. Το 1201 απεβίωσε ο Βοϊμόνδος Γ΄ Πουατιέ, πρίγκιπας της Αντιόχειας και ο Κορράδος προσπάθησε να παρέμβει στη διαδοχή υπέρ του εγγονού Ραϋμόνδου, αλλά μάταια. Το 1199 έστεψε με παπική έγκριση τον Λέοντα Β΄ των Ρουπενιδών ως βασιλιά, υποτελή της Γερμανίας. Επέστρεψε στη Γερμανία, όπου πέτυχε ανακωχή μεταξύ των Οίκων του Χοενστάουφεν και των Γουέλφων το 1200.
Με την εκλογή του Πάπα Λούκιου Γ΄ το 1181 έγινε ο πρύτανης του Συλλόγου των καρδιναλίων. Μετέβη στην Ουγγαρία και συμφιλίωσε τους αδελφούς Ίμρε και Ανδρέα Γ΄. Κατά την επιστροφή απεβίωσε και τάφηκε στον καθεδρικό του Μάιντς.
Ιωάννης Γ΄ του Παλατινάτου
Ο Ιωάννης Γ¨, γερμ. Johannes III (7 Μαΐου 1488 - 3 Φεβρουαρίου 1538) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ (1507-38).
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ιστορία της Ιζέρ
μικρογραφία|349x349εσ|Θέση του [[Ιζέρ (νομός)|νομού Ιζέρ στο χάρτη της Γαλλίας]] Η ιστορία της Ιζέρ ανάγεται σε χρόνια προ της οργανωμένης ζωής του ανθρώπου στη γη.
Από τη Μέση Παλαιολιθική έως τη νανοτεχνολογία των αρχών του 21ου αιώνα, τα εδάφη του νομού Ιζέρ στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ υπήρξαν η σκηνή πολλών ιστορικών γεγονότων, όπως μεταξύ άλλων: το θρυλικό πέρασμα των Άλπεων από τον Αννίβα, η ήττα των Αλλοβρόγων και η ρωμαϊκή κατάκτηση, η μάχη της Βεζεράνς το 524 ανάμεσα στους Βουργουνδούς που κατείχαν την περιοχή και τους Φράγκους που την εποφθαλμιούσαν, η δημιουργία, επέκταση και πώληση του Ντωφινέ, η εξέγερση στις απαρχές της Γαλλικής Επανάστασης, η βιομηχανική επανάσταση της Ιζέρ, η αντίσταση στις οροσειρές κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, γεγονότα που αποτελούν σελίδες της ιστορίας του νομού.
Προϊστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Αναπαράσταση του προϊστορικού καταφυγίου της Γκραντ Ριβουάρ
Η ιστορία της περιοχής που σήμερα καταλαμβάνεται από το νομό Ιζέρ είναι πλούσια και τα πρώτα ανθρώπινα ίχνη χρονολογούνται από τη μέση Παλαιολιθική περίοδο γύρω στο 200.000 π.Χ., οπότε οι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στην οροσειρά της Σαρτρέζ και του Βερκόρ παρά το κρύο κλίμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Διάφορες τοποθεσίες της Ιζέρ επιβεβαιώνουν την παρουσία αυτή, ιδιαίτερα στο σπήλαιο Μπυρί που κατοικούνταν για περίοδο που κυμαίνεται από τα 120.000 έως 14.000 χρόνια π.Χ. Η γεωγραφική κατανομή αυτών των πρώτων κατοίκων εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τη μετεωρολογία, τις περιόδους παγετώνων και το κυνήγι. Το 5000 π.Χ. περίπου, οι πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν  στους πρόποδες των οροσειρών και στα πεδινά, όπου κυριαρχούσε εκείνη την εποχή ένα ζεστό και υγρό κλίμα παρόμοιο με αυτό που επικρατούσε στα παράλια της Μεσογείου, ευνοϊκό για την ανάπτυξη της τοπικής γεωργίας.
Το τέλος της Προϊστορίας είδε τη γέννηση ενός αξιόλογου νεολιθικού τόπου στη νότια όχθη της λίμνης Παλαντρού όπου γύρω στο 2700 π.Χ. αναπτύχθηκε ένα μικρό χωριό αποτελούμενο από πέντε ξύλινα οικογενειακά σπίτια, που αντιστοιχούσαν σε πληθυσμό περίπου 50 κατοίκων. Η περιοχή αυτή σήμερα βρίσκεται μέσα στη λίμνη και αποτελεί αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας. Αυτή την περίοδο διαδέχτηκε η εποχή του Χαλκού, με την εμφάνιση των πρώτων μεταλλουργών μεταξύ 1300 και 1100 π.Χ., σίγουρα απαντώντας σε ζήτηση τοπικών χρηστών. Η ανακάλυψη πολλών χάλκινων αντικειμένων (άξονες, μαχαίρια, βραχιόλια) στις κοινότητες Γκονσελέν και Αλβάρ δείχνει τη σημασία της μεταλλουργίας που ασκούνταν από τους αυτόχθονες μεταλλουργούς.
Ακολούθησε η εποχή του σιδήρου και η εμφάνιση των πρώτων γαλατικών φυλών των Άλπεων.
Ρωμαϊκή περίοδος
μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[ναός του Αυγούστου και της Λιβίας στη Βιέν]]
Πριν από την άφιξη των Ρωμαίων, στην περιοχή ζούσαν κυρίως τέσσερις γαλατικοί λαοί, οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν οι Αλλόβρογες των οποίων η επικράτεια εκτείνονταν από τη Γενεύη, περιλάμβανε τη Γκρενόμπλ και έφθανε έως τη Βιέν στον Ροδανό, που ήταν η πρωτεύουσά τους.
Μεταξύ 125 και 118 π.Χ., οι κυριότεροι γαλατικοί λαοί της νοτιοανατολικής Ευρώπης, δηλαδή οι Αλλόβρογες, οι Αρβέρνοι και οι Βοκόντιοι, υπέστησαν πολλές ήττες από τα ρωμαϊκά στρατεύματα και οι Ρωμαίοι κατάφεραν να κυριαρχήσουν σε μια τεράστια περιοχή από τις Άλπεις μέχρι τα Πυρηναία δημιουργώντας έτσι τη ρωμαϊκή επαρχία Πέραν των Άλπεων Γαλατία. Η Βιέν έγινε μια ευημερούσα ρωμαϊκή πόλη και εκείνη την εποχή ήταν το κύριο οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της επικράτειας που κατέχει σήμερα ο νομός Ιζέρ. Πολλά μνημεία αυτής της περιόδου εξακολουθούν να είναι ορατά σε αυτήν την λαμπρή πόλη, συμπεριλαμβανομένου του ναού του Αυγούστου και της Λιβίας, του αρχαίου θεάτρου, του υδραγωγείου κ.α.
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία|Μακέτα οχυρωμένου κάστρου του Πρώιμου Μεσαίωνα μικρογραφία|250x250εσ|Ο πύργος του κάστρου του Κλερμόν, 11ος αιώνας Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Ιζέρ και η Γκρενόμπλ γνώρισαν μια περίοδο σημαντικής ανάπτυξης. Την κυριαρχία των Ρωμαίων διαδέχθηκαν οι Βουργουνδοί από το 443 έως το 524 (ημερομηνία της μάχης της Βεζεράνς), τους οποίους ακολούθησαν τα φραγκικά βασίλεια. Παράλληλα με τη βασιλική εξουσία διοικούσαν και οι επίσκοποι, οι οποίοι απολάμβαναν έναν αυξημένο διοικητικό και νομικό ρόλο στις επισκοπές τους και συχνά ήρθαν σε αντιπαράθεση με τους κοσμικούς άρχοντες. Την Ιζέρ, όπως και παντού στην Ευρώπη, την περίοδο του Μεσαίωνα και έως τα 1500 χαρακτηρίζει η κατασκευή πολλών κάστρων. Οι οχυρώσεις υφίστανται ισχυρές εξελίξεις, περνώντας από τα κάστρα με ξύλινες οχυρώσεις, όπως δείχνει η έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο χώρο του κάστρου στην κοινότητα Σιράν, στα λιθόκτιστα κάστρα που προορίζονταν να προστατεύσουν τον άρχοντα και να συμβολίσουν την εξουσία του μέσα στο φέουδο. μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο Βιζίλ Προς το έτος 1000 έφτασε ένα κύμα κατασκευής κάστρων στην Ιζέρ: πέντε οχυρώσεις απαριθμούνται το 980 και υπάρχουν 120 κάστρα το 1120. Αυτή την εποχή εμφανίστηκε το Ντωφινέ και οι δελφίνοι της Βιέν με τον Γκιγκ Α' του Αλμπόν, αναγνωρισμένο ως το πρώτο Δελφίνο. Αυτός ο φιλόδοξος άνθρωπος κατείχε, στο τέλος του 10ου αιώνα, ένα κάστρο, ένα χωριό και μια εκκλησία στο Βιζίλ αλλά και εδαφικές εκτάσεις νότια της Βιέν. Χάρη στους δεσμούς συγγένειας που είχε με τους επισκόπους της Γκρενόμπλ και της Βαλάνς και σε μια καλή στρατηγική γάμων, απέκτησε αρκετούς τίτλους και διεύρυνε την περιοχή του. Έτσι δημιουργήθηκε το Ντωφινέ, που έγινε ανεξάρτητο κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν ανεξάρτητο κράτος για μια περίοδο πάνω από δύο αιώνες κατά τη διάρκεια της οποίας υπήρχαν πολλές συγκρούσεις με την κομητεία της Σαβοΐας. Το 1349, ο τελευταίος δελφίνος Ουμβέρτος Β', ο οποίος είχε μεγάλα χρέη και δεν είχε άμεσους κληρονόμους, πούλησε το Ντωφινέ στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο ΣΤ'. Οι όροι της μεταβίβασης προέβλεπαν ότι ο κληρονόμος του θρόνου της Γαλλίας θα ονομαζόταν εφεξής «Δελφίνος» και περιελάμβαναν σημαντική αυτονομία και φορολογικές απαλλαγές για την περιοχή του Ντωφινέ.
Νεότερη εποχή
μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο Σερβιέν αριστερά|μικρογραφία|198x198εσ|Το έμβλημα του [[Ιζέρ (νομός)|νομού Ιζέρ]] Η νεότερη εποχή είδε τον πολλαπλασιασμό των οχυρώσεων στον 16ο αιώνα στο νομό, ιδιαίτερα γύρω από τη Γκρενόμπλ, προκειμένου οι κάτοικοι να υπερασπισθούν από ενδεχόμενες επιθέσεις της Σαβοΐας, της οποίας οι κυβερνώντες βρίσκονταν συχνά στις τάξεις των εχθρών των βασιλέων της Γαλλίας. Ο 17ος αιώνα είναι σημαδεμένος από το έργο του Φρανσουά ντε Μπον ντε Λεντιγκιέρ, γενικού διοικητή του Ντωφινέ, ο οποίος είχε την αποστολή να διατηρήσει την ειρήνη και την αλλαγή πορείας της οικονομικής ζωής της επαρχίας. Ο 18ος αιώνας, ενώ ήταν μια περίοδος ευημερίας για την περιοχή, περιορίστηκε από τη μετανάστευση των Προτεσταντών του τέλους του 17ου αιώνα, όπως και σε πολλές περιοχές της υπόλοιπης Γαλλίας. μικρογραφία|250x250εσ|Η εξέγερση Ημέρα των Κεράμων, το 1788. Πίνακας του Αλεξάντρ Ντεμπέλ, 1890 Γύρω στα 1750, ένας χωρικός, ο Λουί Μαντρέν, υπονόμευσε την εξουσία, καθώς κήρυξε πόλεμο κατά των μη δημοφιλών κρατικών εισπρακτόρων φόρων, οι οποίοι συσσώρευαν τεράστιο πλούτο πληρώνοντας στο βασιλικό ταμείο το συμφωνηθέν ποσό, μερικές φορές το ένα τέταρτο των φόρων που επέβαλλαν. Έλαβε γρήγορα την υποστήριξη του πληθυσμού και άρχισε το λαθρεμπόριο οργανώνοντας μια ομάδα λαθρεμπόρων, ασχολούμενη ειδικότερα με το παράνομο εμπόριο καπνού, βαμβακιού, ρολογιών κ.α. Οι λαθρέμποροι δραστηριοποιούνταν μεταξύ των ελβετικών καντονιών, της Γενεύης, της Γαλλίας και των τότε κυρίαρχων κρατών της Σαβοΐας. Καθορίζοντας τον εαυτό του ως «Γενικό Καπετάνιο των Λαθρεμπόρων της Γαλλίας», είχε μερικές εκατοντάδες άτομα υπό την εξουσία του, οργανωμένους ως πραγματικό στρατιωτικό σύνταγμα. Τελικά, συνελήφθη και εκτελέστηκε αλλά από τότε έγινε θρυλικό πρόσωπο, αυτός που πολέμησε κατά της ανομίας των φόρων του παλαιού καθεστώτος. μικρογραφία|[[Αντουάν Μπαρνάβ, πολιτική φυσιογνωμία της αρχικής περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης]] Η περίοδος ηρεμίας και ευημερίας επέτρεψε την ανάπτυξη της πνευματικής ζωής, που αποδείχθηκε πολύ ζωντανή, ειδικά στην Γκρενόμπλ, όπου ιδρύθηκε η δημόσια βιβλιοθήκη, μεταξύ των μελών της οποίας ήταν και ο Ανρί Γκανιόν, παππούς του Σταντάλ.
Αρκετά «μεγάλα ονόματα» πρέπει να σημειωθούν στον αιώνα του Διαφωτισμού, όπως ο Ντεοντά Ντολομιέ, ένας από τους πρώτους Γάλλους γεωλόγους, ο Ζακ Βωκανσόν, εφευρέτης και μηχανικός που συνέβαλε, μεταξύ άλλων, στην αυτοματοποίηση των αργαλειών, ο πολιτικός Αντουάν Μπαρνάβ, ο οποίος ήταν από τα ηγετικά πρόσωπα της Ημέρας των Κεράμων, μια εξέγερση λίγο πριν την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης, τον Ιούνιο 1788 στη Γκρενόμπλ, στη διάρκεια της οποίας ο λαός της πόλης στράφηκε εναντίον των βασιλικών στρατευμάτων όταν ο βασιλιάς διέταξε την απομάκρυνση του κοινοβουλίου της Γκρενόμπλ. Μέχρι το 1791, το κοινοβούλιο παρέμεινε ως είχε, κατόπιν διαλύθηκε χωρίς αντίσταση από την επανάσταση.
Στις 4 Μαρτίου 1790, και σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, καταργήθηκαν οι παλαιές επαρχίες και δημιουργήθηκαν οι νομοί, έτσι η περιοχή σχημάτισε το νομό Ιζέρ, με πρωτεύουσα τη Γκρενόμπλ. Από το 1960 έως το 2015 ήταν ένας από τους 8 νομούς της περιοχής Ρον-Αλπ. Στα πλαίσια της εδαφικής μεταρρύθμισης, την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Ρον-Αλπ συγχωνεύτηκε με την περιοχή Ωβέρνη και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
19ος αιώνας
μικρογραφία|250x250εσ|Η Διεθνής Έκθεση της Γκρενόμπλ το 1925 Οι επόμενοι αιώνες χαρακτηρίστηκαν από τη βιομηχανική επανάσταση και την άνοδο του ορεινού τουρισμού. Για να αναπτυχθούν, όλες οι βιομηχανίες χρειάζονται φυσικούς πόρους και η Ιζέρ διέθετε πολλούς, από τα βουνά, τα δάση, τους ποταμούς και το ​​υπέδαφος. Οι πόροι αυτοί συντέλεσαν στην ανάπτυξη των δραστηριοτήτων επεξεργασίας, όπως την χαρτοποιία, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, τη μεταλλουργία και την εξόρυξη με ορυχεία σιδήρου, μόλυβδου και αργύρου. Μερικά ορυχεία είναι βέβαιο ότι λειτουργούσαν από τον Μεσαίωνα, όπως αποδεικνύεται από την παρουσία του μεσαιωνικού οικισμού εξόρυξης του Μπραντ.
Ο νομός έχει επίσης σημαντική υδροηλεκτρική ενέργεια και στο τέλος του 19ου αιώνα ήταν μια από τις πιο βιομηχανοποιημένες περιοχές της Γαλλίας, όπως αποδεικνύεται και από τη Διεθνή Έκθεση του Λευκού άνθρακα και Τουρισμού που πραγματοποιήθηκε στη Γκρενόμπλ τον Οκτώβριο του 1925. Διάφοροι τομείς δραστηριότητας επωφελήθηκαν παράλληλα με την έντονη πρόοδο της βιομηχανίας από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Έτσι, το 1886 εγκαταστάθηκε ο πρώτος ηλεκτρικός κλίβανος της μεταλλουργικής βιομηχανίας και ξεκίνησε η πρώτη ηλεκτρολυτική χύτευση αλουμινίου στη Γαλλία στην κοινότητα Φροζ.
Β' παγκόσμιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο νομός καταλήφθηκε από τη φασιστική Ιταλία από το Νοέμβριο του 1942 έως το Σεπτέμβριο του 1943. Ωστόσο, πολλοί μαχητές αντίστασης ανέβηκαν στις γύρω οροσειρές, ιδιαίτερα δραστήριοι ήταν οι Μακί του Βερκόρ, ομάδα εγκατεστημένη στην οροσειρά του Βερκόρ, η οποία αποτελούσε σημαντική βάση της Γαλλικής Αντίστασης. Η οροσειρά της Σαρτρέζ δέχτηκε επίσης, σε μικρότερο βαθμό, στρατεύματα αντιστασιακών μαχητών του 3ου Συντάγματος και μιας στρατιωτικής μονάδας του 4ου Τάγματος των Γάλλων ελεύθερων σκοπευτών και ανταρτών, από τον Μάρτιο του 1943 έως τον Αύγουστο του 1944.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Νατάσα Γιόνοσκα
Η Νατάσα Γίονοσκα (γεννημένη το 1961, και γράφεται Natasha Jonoska) είναι μία μαθηματικός και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα. Είναι γνωστή για τη δουλειά της στο DNA computing. Η έρευνά της αφορά τον τρόπο με τον οποίο η βιολογία εκτελεί υπολογισμό, "συγκεκριμένα χρησιμοποιώντας τυπικά μοντέλα, όπως κυτταρικά ή άλλα πεπερασμένα είδη αυτομάτων, τη συμβολική δυναμική της θεωρίας της επίσημης γλώσσας και τη θεωρία τοπολογικών γραφημάτων για την περιγραφή του μοριακού υπολογισμού."
Ερρίκος του Παλατινάτου
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (15 Φεβρουαρίου 1487 - 3 Ιανουαρίου 1552) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν επίσκοπος της Ουτρέχτης (1524-29), πρίγκιπας-επίσκοπος της Βορμς (1523-1552) και επίσκοπος του Φράιζινγκ (1541-52).
Νατάσα Γιόνοσκα
Έλαβε το πτυχίο της στα Μαθηματικά και την Πληροφορική από το πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Σκοπίων στη Γιουγκοσλαβία (τώρα Βόρεια Μακεδονία ) το 1984. Κέρδισε το διδακτορικό της στα μαθηματικά από το κρατικό πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Binghamton το 1993 με τη διατριβή "Συγχρονίζοντας τις παρουσιάσεις των Sofic Systems ". Ο σύμβουλος της διατριβής της ήταν ο Tom Head.
Ερρίκος του Παλατινάτου
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Νατάσα Γιόνοσκα
Το 2007, κέρδισε το βραβείο Rosenberg Tulip στο DNA Computing για το έργο της στις εφαρμογές της θεωρίας Automata και της θεωρίας γραφημάτων στη νανοτεχνολογία DNA. Εκλέχθηκε μέλος του AAAS το 2014 για την πρόοδο στην κατανόηση της επεξεργασίας πληροφοριών στη μοριακή αυτοσυναρμολόγηση. Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου σε πολλά περιοδικά, όπως η  Θεωρητική Επιστήμη των Υπολογιστών, το Διεθνές Περιοδικό των Ιδρυμάτων της Επιστήμης των Υπολογιστών, της Υπολογιστικότητας και της Φυσικής Πληροφορικής.
Ερρίκος του Παλατινάτου
Βιογραφία
Ήταν αρχιμανδρίτης (canon) στην Κολωνία και ο αρχιεπίσκοπός της τον πρότεινε ως επίσκοπο της Ουτρέχτης. Πράγματι ο Σύλλογος του ναού και οι αστοί τον εξέλεξαν. Όμως δεν είχε την υποστήριξη του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων και του Καρόλου Β΄ δούκα του Γκέλντερς και του έκαναν τη ζωή δύσκολη: αντιμετώπιζε αντιπαράθεση. Ως αντιστάθμισμα, έκτισε φρούριο μέσα στην πόλη και ήλεγχε την είσοδο και της έξοδο των πολιτών, μία ιδέα που θα την εφαρμόσει και ο Κάρολος Ε΄.
Νατάσα Γιόνοσκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών
Άρπαγες της γης
μικρογραφία|260x260εσ|Η [[Τζιν Άρθουρ και ο Άλαν Λαντ σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Άρπαγες της Γης (Πρωτότυπος τίτλος Shane), γνωστή και ως Ο άνθρωπος της χαμένης κοιλάδας είναι γουέστερν παραγωγής 1953 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζακ Σέφερ. Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος στη μεγάλη οθόνη έγινε από τον Α.Μ. Γκέρθι Τζούνιορ. Η ταινία φημίζεται για τη νεωτεριστική φωτογραφία, για τον τρόπο απεικόνισης των αχανών τοπίων της αμερικανικής υπαίθρου για το μοντάζ της που αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για το είδος γουέστερν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Άλαν Λαντ και Τζιν Άρθουρ (στον τελευταίο της κινηματογραφικό ρόλο και στην πρώτη και μοναδική της εμφάνιση σε τεχνικολόρ). Οι δυο πρωταγωνιστές πλαισιώνονται από τους Βαν Χέφλιν, Εμίλ Μέγερ, Μπράντον ΝτεΓουάιλντ και Τζακ Πάλανς.
Ερρίκος του Παλατινάτου
Βιογραφία
Όμως η αντίδραση των πολιτών κλιμακώθηκε, ώσπου κάλεσαν στρατό του Καρόλου Β΄ να καταλάβουν την πόλη. Τότε ο Ερρίκος ζήτησε τη βοήθεια των Αψβούργων. Πράγματι αυτοί γρήγορα αποκατέστησαν την τάξη, αλλά ως αντάλλαγμα ζήτησαν την παραχώρηση όλων των γαιών που ήλεγχε η επισκοπή. Αυτό επισημοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Σόονοβεν το 1527 και το επόμενο έτος ο επίσκοπος δήλωσε υποτέλεια στον Κάρολο Ε΄. Αυτό ήταν το τέλος της επισκοπής της Ουτρέχτης ως εδαφικής δύναμης. Το 1529 ο πάπας Κλήμης Ζ΄ επικύρωσε τη μεταφορά των γαιών.
Τότε ο Ερρίκος παραιτήθηκε το 1529 από επίσκοπος της Ουτρέχτης και αποσύρθηκε στην πιο ήρεμη επισκοπή του της Βορμς, την οποία κατείχε από το 1523. Τη θερινή του κατοικία, που είχε καταστραφεί στον Πόλεμο των Γερμανών Αγροτών του 1525, την ανοικοδόμησε. Το 1541 διαδέχθηκε τον αδελφό του Φίλιππο στην επισκοπή του Φράιζινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Άρπαγες της γης
Η ταινία προτάθηκε για 6 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και βραβεύτηκε τελικά με Όσκαρ Φωτογραφίας σε Έγχρωμη Ταινία. Επιλέχθηκε να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το 1993, με αιτιολόγηση πως είναι "πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική". Το 2007 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 45η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Πλοκή
Ο μυστηριώδης και μοναχικός πιστολέρο Σέιν (Άλαν Λαντ), φτάνει σε μια μικρή πόλη του Ουαϊόμινγκ με την ελπίδα να εγκατασταθεί εκεί και να γίνει γεωργός. Εκεί γνωρίζεται με τον Τζο Στάρετ (Βαν Χέφλιν) και την οικογένειά του, που του παρέχει στέγη και τροφή στο αγρόκτημά του, μέχρι να αποκτήσει δικό του κομμάτι γη. Μένοντας στο σπίτι της οικογένειας Στάρετ, ο Σέιν αναμειγνύεται στη διαμάχη του Τζο και των υπολοίπων κατοίκων της περιοχής με τον αδίστακτο και ισχυρό γαιοκτήμονα Ρούφους Ράικερ (Εμίλ Μέγερ), που θέλει να καταπατήσει τις βοσκοτόπια τους. Η έλξη που αισθάνεται ο Σέιν για τη σύζυγο του Τζο, Μάριαν (Τζιν Άρθουρ) και η αδυναμία που έχει στο γιο του ζευγαριού, Τζόι (Μπράντον ΝτεΓουάιλντ), τον κάνει να βάλει στόχο να παρεμποδίσει τα σχέδια του Ράικερ, πάσει θυσία. Ο Ράικερ προσπαθεί να εξαγοράσει τον Σέιν, αφού εκείνος γροθοκοπεί τον μπράβο του Κρις Κάλογουεϊ (Μπεν Τζόνσον) και όταν καταλαβαίνει ότι οι προσπάθειές του είναι μάταιες, στρέφεται στον αιμοσταγή πληρωμένο δολοφόνο Τζακ Γουίλσον (Τζακ Πάλανς), ζητώντας του να βγάλει τον Σέιν από τη μέση.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία είχε υψηλό προϋπολογισμό για ταινία του είδους γουέστερν και για την εποχή που γυρίστηκε με συνολικό κόστος 3.1 εκατομμυρίων δολαρίων. Ήταν η πρώτη ταινία που γυρίστηκε σε flat widescreen, ώστε η εικόνα της να υπερτερεί στην απεικόνιση του πανοράματος σε σχέση με την εικόνα που παρέχει η τηλεόραση, που είχε ήδη μπει στα σπίτια των αμερικανών.
Ο Τζορτζ Στίβενς ήθελε για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των Σέιν και Τζο Στάρετ τους Μοντγκόμερι Κλιφτ και Γουίλιαμ Χόλντεν, αλλά ούτε ο Κλιφτ και ούτε ο Χόλντεν ήταν εύκαιροι εκείνην την περίοδο. Τότε ο σκηνοθέτης ζήτησε από την εταιρία Paramount Pictures μια λίστα στην οποία να αναγράφονται τα ονόματα όλων των ηθοποιών που άνηκαν στο δυναμικό της και που δεν είχαν άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις εκείνη την εποχή. Μέσα σε τρια μόλις λεπτά ο Στίβενς είχε επιλέξει τα ονόματα των Άλαν Λαντ, Βαν Χέφλιν και Τζιν Άρθουρ. Η Άρθουρ που είχε κλείσει τα 50, ήταν κινηματογραφικά ανενεργή από πενταετίας και ο ρόλος αυτός επρόκειτο να είναι ο τελευταίος της στη μεγάλη οθόνη, αν και μετά από τη συμμετοχή της στην ταινία εμφανίστηκε στο θέατρο και στην τηλεόραση. Η Άρθουρ είχε ήδη συνεργαστεί με τον Στίβενς, εφόσον την είχε σκηνοθετήσει στις ταινίες Ανθρώπινη δικαιοσύνη (The Talk of the Town, 1942) και Άστεγοι ερωτευμένοι (The More the Merrier, 1943), ταινία για την οποία η ηθοποιός έλαβε την πρώτη και μοναδική της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Ο Άλαν Λαντ απεχθανόταν τα όπλα και χρειάστηκαν 116 λήψεις προκειμένου να γυριστεί η σκηνή στην οποία ο Σέιν μαθαίνει σκοποβολή στον μικρό Τζόι. Στην τελική λήψη, ο Λαντ φαίνεται να κλείνει τα μάτια του κατά την εκπυρσοκρότηση. Ο Τζακ Πάλανς ήταν νευρικός όταν βρισκόταν κοντά σε άλογα. Αντιμετώπιζε δυσκολίες με το πέζεμα και το ξεπέζεμα από το άλογο. Χρειάστηκαν πολλές προσπάθειες για να καταφέρει ένα τέλειο ξεπέζεμα, το οποίο ο Στίβενς χρησιμοποίησε για όλες τις σκηνές που ο Πάλανς φαίνεται να κατεβαίνει από το άλογο. Η αμηχανία του πάνω στο άλογο ήταν τόσο έκδηλη που ανάγκασε τον Στίβενς να αλλάξει την αρχική σκηνή της εισόδου του Πάλανς στην ταινία, στην οποία ο Γουίλσον εμφανιζόταν να ιππεύει το άλογο του, με μια σκηνή στην οποία ο Πάλανς φαίνεται να περπατάει κρατώντας το άλογο από το χαλινάρι. Ο Στίβενς διαπίστωσε, χρόνια αργότερα ότι αυτή η αλλαγή έκανε την είσοδο του Πάλανς να φαντάζει πιο δραματική.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes συγκεντρώνει ποσοστό 97% βασισμένο σε 34 κριτικές. Έχοντας προϋπολογισμό 3,1 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία έκανε εισπράξεις 8 εκατομμυρίων δολαρίων στις Η.Π.Α. κατά την πρώτη της προβολή.
Χρόνια αργότερα ο Γούντι Άλεν κατέταξε την ταινία στην προσωπική του δεκάδα με τις αγαπημένες του αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών πλάι στις: Ο καταδότης (The Informant, 1935), Κολασμένη αγάπη (Double Indemnity, 1944), Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure of Sierra Madre, 1948) Ο μεγάλος αμαρτωλός (White Heat, 1949) και Ο λόφος (The Hill, 1965). Επηρεασμένος από την ταινία φαίνεται να ήταν και ο Κλιντ Ίστγουντ του οποίου η ταινία Ο σιωπηλός καβαλάρης (The Pale Rider, 1985) θυμίζει το σενάριο του γουέστερν του Στίβενς.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 6 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και βραβεύτηκε τελικά με Όσκαρ Φωτογραφίας σε Έγχρωμη Ταινία. Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας πήγε στην ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here to Eternity, 1953), το Όσκαρ Σκηνοθεσίας πήγε στον Φρεντ Τσίνεμαν και οι Τζακ Πάλανς και Μπράντον ΝτεΓουάιλντ που βρέθηκαν και οι δυο υποψήφιοι για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, έχασαν το βραβείο από τον Φρανκ Σινάτρα.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα: Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Κατάλογος έργων του Wallraf-Richartz-Museum
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Wallraf-Richartz-Museum της Κολωνίας.
Γαλλική ζωγραφική
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Γενικός Κυβερνήτης της Νότιας Αφρικής
Ο Γενικός Κυβερνήτης της Ένωσης της Νότιας Αφρικής (αγγλικά: Governor-General of the Union of South Africa, αφρικάανς: Goewerneur-generaal van Unie van Suid-Afrika) ήταν ο ανώτερος κρατικός αξιωματούχος της Ένωσης της Νότιας Αφρικής. Η Ένωση της Νότιας Αφρικής δημιουργήθηκε ως κτήση (ντομίνιον) της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στις 31 Μαΐου 1910 και το αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη καθιερώθηκε ως αντιπροσωπευτικό του μονάρχη. Πενηνταένα χρόνια αργότερα η χώρα ανακήρυξε την εγκαθίδρυση της αβασίλευτης δημοκρατίας και ο ιστορικός δεσμός με την βρετανική μοναρχία διακόπηκε. Το αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη καταργήθηκε επίσημα στις 31 Μαΐου 1961.
Μοκονέζι
Το Μοκονέζι (ιταλικά: Moconesi) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Γενικός Κυβερνήτης της Νότιας Αφρικής
Μερικοί από τους πρώτους κατόχους της θέσης ήταν μέλη της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας, συμπεριλαμβανομένου του Πρίγκιπα Αρθούρου του Κόνοτ (1920-1924) και του Πρίγκιπα Αλεξάνδρου του Τεκ (1924-1931). Όπως και σε άλλες βρετανικές υπερπόντιες κτήσεις αυτό άλλαξε και από το 1943 μόνο Νοτιοαφρικανοί (στην πραγματικότητα μόνο Αφρικάνερς) κατείχαν το αξίωμα.
Μοκονέζι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Γενικός Κυβερνήτης της Νότιας Αφρικής
Το αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη συστάθηκε με το Νόμο για τη Νότια Αφρική του 1909. Αν και ο Γενικός Κυβερνήτης ήταν ονομαστικά ένα εκτελεστικό όργανο της χώρας, στην πράξη δεσμευόταν να ενεργεί σύμφωνα με τις συμβουλές του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου της Νότιας Αφρικής.
Κατάλογος Γενικών Κυβερνητών της Νότιας Αφρικής
Παρακάτω παρουσιάζεται η λίστα με τα άτομα που υπηρέτησαν ως Γενικοί Κυβερνήτες της Νότιας Αφρικής από την ανεξαρτησία του 1910 έως την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας το 1961.
Σύμβολα {{legend|#E6E6AA|Υπηρεσιακοί Γενικοί Κυβερνήτες}}
Αλβέρτος της Σουηδίας
Ο Αλβέρτος, βασιλιάς της Σουηδίας ή Αλβέρτος του Μεκλεμβούργου (Albrecht III., Herzog zu Mecklenburg, 1338 - 1 Απριλίου 1412) βασιλιάς της Σουηδίας (1364 - 1389) και δούκας του Μεκλεμβούργου ως Αλβέρτος Γ΄ (1384 - 1412) ήταν δεύτερος γιος του Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ευφημίας των Μπγιέλμπο, κόρης του Έρικ Μάγκνουσον δούκα του Σάντερμανλαντ και αδελφής του Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας. Νυμφεύτηκε τη Ριχάρδις του Σβερίν, κόρη του Όθωνα κόμη του Σβερίν, η οποία απεβίωσε το 1377 και τάφηκε στη Στοκχόλμη. Το 1384 κληρονόμησε τον τίτλο του δούκα του Μεκλεμβούργου και το ένωσε με το στέμμα της Σουηδίας. Τα δικαιώματά του στον θρόνο της Σουηδίας προερχόταν αφ' ενός από τη μητέρα του, αφ' ετέρου από τη Χριστίνα Σβέρκερσντοττερ, κόρη του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας ή Σβέρκερ του Νεωτέρου ο οποίος βασίλευσε στη Σουηδία την περίοδο 1196 - 1208.
Βόλφγκανγκ του Νόιμαρκτ
Ο Βόλφγκανγκ ο πρεσβύτερος, γερμ. Wolfgang (31 Οκτωβρίου 1494 - 2 Απριλίου 1558) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν παλατινός κόμης του Νόιμαρκτ (Neumarkt) και κυβερνήτης του Άνω Παλατινάτου.
Αλβέρτος της Σουηδίας
Ανατροπή του Μάγκνους
Το 1363 μέλη του Σουηδικού Αριστοκρατικού Συμβουλίου υπό την ηγεσία του Μπο Τζόνσσον Γκρίπ έφτασε στην Αυλή του στο Μεκλεμβούργο προκειμένου να του ζητήσει να ανατρέψει τον βασιλιά της Σουηδίας Μάγκνους Έρικσον, ο οποίος ήταν αντιδημοφιλής στην αριστοκρατία και να πάρει τη θέση του ο ίδιος. Οι μεγάλοι Γερμανοί δούκες και οι μεγάλες πόλεις της Χανσεατικής Ένωσης, όπως η Στοκχόλμη και το Καλμάρ, υποστήριξαν το κίνημα του Αλβέρτου. Ο Αλβέρτος επιτέθηκε με στρατό στη Σουηδία, ανέτρεψε τον Μάγκνους και στέφθηκε ο ίδιος βασιλιάς στις 18 Φεβρουαρίου 1364. Ένα θραύσμα πέτρας που παριστάνει τρία στέμματα είναι το πιο πρόωρο εθνικό σύμβολο της Σουηδίας.
Βόλφγκανγκ του Νόιμαρκτ
Βιογραφία
Ήταν ο όγδοος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Οι γονείς του τον προώθησαν να σταδιοδρομήσει στην Εκκλησία. Έγινε αρχιμανδρίτης (canon) στο Άουγκσμπουργκ, στο Βύρτςμπουργκ και στο Σπάυερ. Το 1515 έγινε πρύτανης (rector) του Πανεπιστημίου του Βίττενμπεργκ. Το 1522 έγινε ιππότης του Τευτονικού Τάγματος.
Δύο έτη μετά έγινε πάλι κοσμικός και έλαβε ως πρόσοδο το Νόιμαρκτ. Το 1544 ορίστηκε κυβερνήτης του Άνω Παλατινάτου στο Άμπεργκ. Ήταν φίλος και προστάτης των Επιστημών.
Απεβίωσε το 1558 άγαμος και τάφηκε στο ναό του Αγ. Πνεύματος στη Χαιδελβέργη.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Γερμανίας
Αλβέρτος της Σουηδίας
Ανατροπή του Αλβέρτου από τη Μαργαρίτα
Ο Αλβέρτος διατήρησε το στέμμα της Σουηδίας για 19 χρόνια, αλλά όταν προσπάθησε να μειώσει τα προνόμια των μεγαλοκτηματιών, έχασε τη στήριξη τον μοναδικών ανθρώπων που τον διατηρούσαν στην εξουσία. Εκείνοι κάλεσαν τη Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας να τον ανατρέψει και να τοποθετήσει βασιλιά της δικής της επιλογής. Η Μαργαρίτα Α΄ κατάφερε να ανατρέψει εύκολα τον απομονωμένο Αλβέρτο, ο οποίος συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο κάστρο του Λίντχολμεν, όπου κρατήθηκε φυλακισμένος για έξι χρόνια. Ελευθερώθηκε ύστερα από 16 ημέρες διαπραγματεύσεων, στις οποίες του ζητήθηκε να αποχωρήσει ολοκληρωτικά από τη Στοκχόλμη μέσα σε 3 χρόνια ή να πληρώσει στη Μαργαρίτα Α΄ μεγάλη χρηματική αποζημίωση. Προτίμησε το πρώτο.
Οικογένεια
Με τη δεύτερη σύζυγο του Αγνή των Γουέλφων, κόρη του Μάγκνους Β του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ (1396) παιδιά του ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ένα σπίτι στο τέλος του κόσμου
Το Ένα σπίτι στο τέλος του κόσμου (αγγλ. A Home at the end of the world) είναι μυθιστόρημα του βραβευμένου με Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας) Αμερικανού συγγραφέα Μάικλ Κάνινγκαμ (Michael Cunningham). Ένα αφηγηματικό σε πρώτο πρόσωπο μυθιστόρημα, με τον αφηγητή να εναλλάσσεται σε κάθε κεφάλαιο. Ο Μπόμπυ και Τζόναθαν, οι δύο βασικοί χαρακτήρες του μυθιστορήματος, είναι και οι δύο βασικοί αφηγητές, η Άλις, μητέρα του Τζόναθαν και η Κλαιρ, έχουν τον ρόλο του αφηγητή σε ορισμένα από αυτά. Μέρος του μυθιστορήματος είχε δημοσιευθεί στον The New Yorker, είχε επιλεγεί δε, στα Καλύτερα Μικρά Διηγήματα του 1989 και είχε μεταδοθεί από τις συχνότητες του National Public Radio των Η.Π.Α.
Σύνοψη
Ο Μπόμπυ, μεγαλωμένος σε προάστιο του Κλήβελαντ στο Οχάιο, στις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70, ζει σε περιβάλλον εξαρτημένο από τις διασκεδάσεις της εποχής και τα ναρκωτικά. Υπήρξε μάρτυρας των θανάτων του μεγαλύτερου αδελφού του και της μητέρας του και την ίδια περίοδο γνωρίζεται στο σχολείο με τον Τζόναθαν, ο οποίος προέρχεται από μία μεσοαστική οικογένεια. Ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα του ακολουθεί και ο Μπόμπυ βρίσκει καταφύγιο στην οικογένεια του Τζόναθαν, η οποία αναλαμβάνει την προστασία του. Η σχέση των δύο παιδιών εξελίσσεται σε σχέση βαθιάς φιλίας η οποία οδηγεί ακόμη και στον μεταξύ τους σεξουαλικό πειραματισμό. Η εξέλιξη της πλοκής τους βρίσκει, αρχές της δεκαετίας του ΄80 στην Νέα Υόρκη όπου ο Μπόμπυ εγκαθίσταται στο σπίτι του Τζόναθαν και της εκκεντρικής συγκατοίκου του Άλις. Ο Μπόμπυ και η Άλις γίνονται εραστές, παρόλο που αυτή δηλώνει ερωτευμένη και με τον Τζόναθαν και εκφράζει την επιθυμία της να αποκτήσει παιδί με αυτόν, γνωρίζοντας ότι ο Τζόναθαν είναι συνειδητοποιημένος gay. Ο Μπόμπυ και ο Τζόναθαν τρέφουν επίσης βαθειά συναισθήματα ο ένας για τον άλλον. Η Άλις μένει έγκυος και οι τρεις τους μετακομίζουν στο Woodstock ζώντας μαζί και μεγαλώνοντας την μικρή Ρεββέκα. Δημιουργούν μία ιδιότυπη οικογένεια προσπαθώντας να διαχειριστούν τις συναισθηματικές συνέπειες του ερωτικού τους τριγώνου μέχρι την φυγή της Άλις και τον υπονοούμενο θάνατο του Τζόναθαν.
Κινηματογραφική μεταφορά
Ο Κάνινγκαμ διασκεύασε το μυθιστόρημά του για την ταινία με τον ίδιο τίτλο, του 2004, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Μάγιερ και με πρωταγωνιστές τους Κόλιν Φάρελ, Ρόμπιν Ράιτ Πεν, Ντάλας Ρόμπερτς και Σίσι Σπέισεκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μάικλ Κάνινγχαμ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μαργκαρίτα Σιμονιάν
Η Μαργκαρίτα Σιμόνοβνα Σιμονιάν (ρωσικά: Маргари́та Симо́новна Симонья́н, αρμενικά: Մարգարիտա Սիմոնյան, 6 Απριλίου 1980) είναι Ρωσίδα δημοσιογράφος και αρχισυντάκτρια του αγγλικού τηλεοπτικού σταθμού RT και του κρατικού σταθμού Rossiya Segodnya. Η Σιμονιάν γεννήθηκε στη ρωσική πόλη Κρασνοντάρ, με οικογένεια που είχε αρμενική καταγωγή. Και οι δύο γονείς της ήταν πρόσφυγες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η οικογένεια του πατέρα της καταγόταν από την Τραπεζούντα, που μετά μετακινήθηκαν στην Κριμαία, κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων, το 1915. Οι γονείς της είχαν ρεστοράν Σότσι, μέλος της εργατικής τάξης αυτή, εκείνη αποφάσισε να γίνει δημοσιογράφος.
Στην αρχή δούλεψε σε τοπική εφημερίδα και αργότερα πήγε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Κουμπάν. Το 1996 πήγε στο Ηνωμένο Βασίλειο, σε πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών. Όσο ήταν εκεί είπε ότι οι Ρώσοι με τους Αμερικανούς είχαν πολλές ομοιότητες. Κάλυψε δημοσιογραφικά τον Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας και πήρε βραβείο "επαγγελματικού θάρρους". Το 2004, κάλυψε και την Σφαγή στο Μπεσλάν. Ήταν η πρώτη δημοσιογράφος που έφτασε στο μέρος του εγκλήματος αντικρίζοντας 334 νεκρούς, εκ των οποίων 186 παιδιά. Το 2010 κυκλοφόρησε και το πρώτο της βιβλίο Heading to Moscow!. Σε ηλικία 25 έγινε αρχισυντάκτρια, δουλεύοντας ήδη από τα 18 της στη δημοσιογραφία, ωστόσο πολύ ήταν καχύποπτοι πώς το κατάφερε σε τόσο μικρή ηλικία, λέγοντας ότι έχει καλές σχέσεις και με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Το 2008, κάλυψε τον Πόλεμο της Νότιας Οσετίας. Το 2013 έγινε αρχισυντάκτρια και στο Rossiya Segodnya. Η Σιμονιάν το 2016 συμπεριλήφθηκε στην ουκρανική λίστα κυρώσεων και της απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα, από τον πρωθυπουργό Πέτρο Ποροσένκο. Είναι παντρεμένη με τον δημοσιογράφο και παραγωγό Andrey Blagodyrenko. Τον Αύγουστο του 2013, απέκτησαν και την κόρη του, Μαριάννα.. Τον Σεπτέμβριο 2014 γέννησε ένα γιο τον Μπάγκρατ, πατέρας του οποίου είναι ο Αρμένιος σκηνοθέτης Τιγκράν Κεροσαγιάν. Μιλάει άπταιστα αγγλικά και ρωσικά, όμως όχι αρμενικά, για τον απλό λόγο ότι η οικογένειά της δεν μιλάγανε αρμενικά. Το 2007, έλαβε το Βραβείο της Φιλίας. Από τις 10 Μαρτίου του 2020, αυτή και ο σύζυγός της κατηγορήθηκαν για υπεξαίρεση χρημάτων.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Βίλχελμ Μπέργκχολτς
Ο Βίλχελμ Μπέργκχολτς (γερμανικά: Wilhelm Bergholtz) ήταν Γερμανός στρατιωτικός αξιωματικός από το Χόλσταϊν. Μετεγκαταστάθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1709, κατέχοντας το αξίωμα του αρχιστράτηγου, όπου και παρέμεινε για διάστημα πέντε ετών. Μετά την άφιξή του και την έναρξη των υπηρεσιών του προς τη Ρωσική Αυτοκρατορία, ξέσπασε ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος. Κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, ο ίδιος διακρίθηκε στην Πολιορκία του Βύμποργκ το 1710, καθώς και απωθώντας οθωμανικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της, ανεπιτυχούς ως προς την τελική έκβασή της, Εκστρατείας του Προύθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί του 18ου αιώνα
Ναός του Κρόνου και της Ρέας
Ο Ναός του Κρόνου και της Ρέας ήταν αρχαίος ελληνικός ναός, αφιερωμένος στη λατρεία του Κρόνου και της Ρέας, επί του ποταμού Ιλισού, στην Αθήνα. Βρισκόταν νότια του Ναού του Ολυμπίου Διός, καθώς και νοτιοανατολικά του Ναού του Δελφινίου Απόλλωνος.
Ο συγκεκριμένος ναός ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, πιο συγκεκριμένα προς το 150 μ.Χ. Συσχετιζόταν με τον γειτονικό, μεγαλύτερων διαστάσεων, ναό αφιερωμένο στη λατρεία του Δία, η ανέγερση του οποίου ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του αυτοκράτορα Αδριανού, καθώς ο Κρόνος και η Ρέα ήσαν γονείς του Δία. Ο τύρρανος Πεισίστρατος, είχε ξεκινήσει την κατασκευή ναού αφιερωμένου στη λατρεία του Δία κατά τη διάρκεια της αρχαϊκής περιόδου, πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ., είναι γνωστό πως είχε προχωρήσει στην ανέγερση ναού αφιερωμένου στον Κρόνο και τη Ρέα εντός της πόλεως των Αθηνών, ενώ πιθανολογείται πως η τοποθεσία του ήταν αντίστοιχη εκείνης του ρωμαϊκού ομώνυμου ναού.
Ο ναός ήταν δωρικού αρχιτεκτονικού ρυθμού, ενώ, σήμερα, μόνον τμήματα των θεμελίων του σώζονται. Πιθανολογείται πως ο συγκεκριμένος ναός συσχετιζόταν με τον εορτασμό των Κρονίων.
Το 258, ο ναός καταστράφηκε, μαζί με άλλα κτίρια της ευρύτερης περιοχής, από τον αυτοκράτορα Βαλεριανό, με απώτερο σκοπό την ανέγερση τείχους εντός της συγκεκριμένης περιοχής, υπό τον φόβο πιθανών επιθέσεων των Γότθων και των Έρουλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας
Μονέλια
Η Μονέλια (ιταλικά: Moneglia) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1896-1897
Το 1896-1897 διοργανώθηκε το ένατο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών. Η Άστον Βίλα όπως και την προηγούμενη σεζόν 1895-1896 κατέκτησε το πρωτάθλημα για δεύτερη συνεχή φορά και τρίτο στην ιστορία της. Η ομάδα από το Μπέρμιγχαμ κατέκτησε και το κύπελλο Αγγλίας, και έγινε η δεύτερη ομάδα μετα την Πρέστον Νορθ Εντ που κάνει νταμπλ.
Βαθμολογία
1Έπαιξαν μίνι πρωτάθλημα με τις Νοτς Κάουντι και Νιούτον Χελθ.
Η Σάντερλαντ παρέμεινε στην κατηγορία και ανέβηκε η Νοτς Κάουντι για την επόμενη σεζόν. Αντίθετα η Μπέρνλεϊ υποβιβάστηκε και η Νιούτον Χελθ παρέμεινε στη δεύτερη κατηγορία.
Μοντεμπρούνο
Το Μοντεμπρούνο (ιταλικά: Montebruno) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1896-1897
Αναφορές
Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Μοντεμπρούνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Επαρχία Ελ Ταρφ
Παραπομπές
Ελ Ταρεφ
Εδμόνδος Μόρτιμερ, 3ος κόμης του Μαρς
Ο Εδμόνδος Μόρτιμερ, 3ος κόμης του Μαρς (Edmund Mortimer, 3rd Earl of March, 1 Φεβρουαρίου 1352 - 27 Δεκεμβρίου 1381), 3ος Κόμης του Μαρς ήταν γιος του Ρότζερ Μόρτιμερ, 2ου κόμη του Μαρς και της Φιλίππης Μοντάγκου, της κόρης του Γουίλιαμ Μοντάγκου, 1ου κόμη του Σόλσμπερι και της Αικατερίνης Γκράντισον. Την περίοδο που ήταν ανήλικος ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας τον έθεσε υπό την κηδεμονία του Γουίλιαμ του Γουίκεχαμ και του Ριχάρδου ΦιτζΆλαν, 10ου κόμη του Αρουντέλ. Η θέση του νεαρού κόμη που είχε μεγάλες εκτάσεις στα σύνορα με την Ουαλία ενισχύθηκε σημαντικά όταν παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών την 14χρονη Φιλίππη, 5η κόμισσα του Άλστερ (24 Αυγούστου 1369), τη μοναδική κόρη και διάδοχο του Λάιονελ της Αμβέρσας δεύτερου γιου του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Η σύζυγος του Λάιονελ της Αμβέρσας Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Άλστερ ήταν κόρη του Γουίλιαμ Μπεργκ, 3ου κόμη του Άλστερ και της Ματθίλδης του Λάνκαστερ, κόμισσας του Άλστερ. Ο Λάιονελ δημιούργησε την κομητεία του Άλστερ πριν τον γάμο του, τον τίτλο κληρονόμησε μετά τον θάνατο του ο γαμπρός του Εδμόνδος Μόρτιμερ.
Πρώτα χρόνια
Η κομητεία του Μαρς ήταν από τις ισχυρότερες Άγγλο - Νορμανδικές ηγεμονίες στην Ιρλανδία και ο Εδμόνδος ήταν χάρη στη Φιλίππη ο επόμενος σε σειρά διαδοχής για τον θρόνο της Αγγλίας μετά τον Εδουάρδο, τον μαύρο πρίγκιπα και τον γιο του Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας. Ο Ιωάννης της Γάνδης τρίτος γιος του Εδουάρδου Γ΄ έγινε πρώτος δούκας του Λάνκαστερ και για χάρη του ο Οίκος του Λάνκαστερ διεκδίκησε και ανέβηκε στον θρόνο της Αγγλίας. Ο γάμος του Εδμόνδου με τη Φιλίππη είχε σημαντικές επιπτώσεις μακροπρόθεσμα στην Αγγλική ιστορία ιδιαίτερα όταν ξέσπασε ο Πόλεμος των Ρόδων ανάμεσα στον Οίκο της Υόρκης και τον Οίκο του Λάνκαστερ. Ο Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας διεκδίκησε τον θρόνο περισσότερο χάρη στα δικαιώματα της προ-προγιαγιάς του Φιλίππης του Άλστερ παρά χάρη του Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ 1ου δούκα της Υόρκης που ήταν προπάππους του από πατέρα και τέταρτος γιος του Εδουάρδου Γ΄. Ο γιος του Εδμόνδου Μόρτιμερ Ρότζερ Μόρτιμερ θα γίνει επίσημα ο διάδοχος του Αγγλικού θρόνου την εποχή του Ριχάρδου Β΄.
Πολιτική άνοδος
Ο Μόρτιμερ κόμης του Μαρς και του Άλστερ έγινε στη συνέχεια αρχιστράτηγος της Αγγλίας (1369) και διορίστηκε αντιπρόσωπος της Αγγλίας σε πολλές διπλωματικές αποστολές τα επόμενα χρόνια. Έγινε μέλος σε πολλές κοινότητες ευγενών με στόχο τη διαπραγμάτευση με τις Κοινότητες (1373), την πρώτη φορά ιδρύθηκε τοπικό κοινοβούλιο με σκοπό να στείλει ενισχύσεις στον Ιωάννη της Γάνδης όταν πολεμούσε στη Γαλλία.
Συμμετείχε έντονα στην αντιπολίτευση απέναντι στον Εδουάρδο Γ΄ τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του που έγινε πιο έντονη πριν τον θάνατο του βασιλιά, συμμετείχε στο Καλό Κοινοβούλιο που υποστήριξε τον πρίγκιπα της Ουαλίας και συγκρούστηκε με το κόμμα της αυλής και τον Ιωάννη της Γάνδης. Ο ομιλητής στον Οίκο των Κοινοτήτων ήταν ο Πίτερ ντε λα Μαρ του Χέρεφορντ (1294 - 1387) που αντιστάθηκε σκληρά στον Ιωάννη της Γάνδης, ζήτησαν να φύγουν από την αυλή ανίκανοι δικαστικοί αξιωματούχοι και η ερωμένη του ηλικιωμένου βασιλιά Αλίκη Πέρρερς. Ο Μόρτιμερ διορίστηκε μετά τον θάνατο του Εδουάρδου του μαύρου πρίγκιπα στο συμβούλιο που είχε στόχο να συμβουλεύσει τον ηλικιωμένο βασιλιά στις κρατικές υποθέσεις. Όταν έληξε το Καλό Κοινοβούλιο ο Ιωάννης της Γάνδης συγκρούστηκε με τον Μαρς, φυλάκισε τον διαχειριστή του και διέταξε τον ίδιο να ελέγξει το Καλαί και τα υπόλοιπα κάστρα που ήταν στην επίβλεψη του αλλά ο Μαρς διάλεξε την παραίτηση.
Αποστολή στην Ιρλανδία
Με την άνοδο του Ριχάρδου Β΄ (1377) ο κόμης έγινε μέλος της αντιβασιλείας αλλά απέφυγε να αποκτήσει κυβερνητικό αξίωμα αν και ήταν σύζυγος κληρονόμου. Ο ισχυρότερος και πλουσιότερος άνθρωπος του βασιλείου ήταν ο θείος του Ριχάρδου Ιωάννης της Γάνδης, ο Εδμόνδος Μόρτιμερ δέχτηκε από ζήλεια απέναντι του τη θέση του Υπολοχαγού της Ιρλανδίας (1379). Ο Μαρς πήρε την εξουσία στο ανατολικό Άλστερ αλλά απέτυχε να υποτάξει δυτικότερα τους Ο'Νέιλ, προχώρησε στο Μάνστερ με σκοπό να υποτάξει τους νότιους οπλαρχηγούς αλλά δολοφονήθηκε στο Κορκ (27 Δεκεμβρίου 1381). Τάφηκε στο αβαείο του Γουίγκμορ που είχε χρηματοδοτήσει ο ίδιος, την επόμενη χρονιά τάφηκε μαζί του και η σύζυγος του Φιλίππη.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Φιλίππη απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Μόρτιμερ Κατηγορία:Κόμητες του Μαρς (1328) Κατηγορία:Κόμητες του Άλστερ (1264)
Μοντότζο
Το Μοντότζο (ιταλικά: Montoggio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Δουναίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Δουναίικα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Καλουδίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή νοτιοανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 345 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Γέφυρα Μπανιά, Φλεσουριάς, Καλούδι, Ανάληψη, Μαραθούλα, Πετροχώρι, Καημένα Αμπέλια, Παλιουριά, Κάτω Μακρινού, Μαραθιάς, Πάμφιο, Σιταράλωνα, Μεταξάς, Άγιοι Απόστολοι και Άνω Μακρινού ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται επίσης οι οικιστικές θέσεις Δεσπότης και Κουρμέκι. Απέχει από το Αγρίνιο 40 χλμ. μέσω της διαδρομής νότια της λίμνης Τριχωνίδα ή 51 χλμ. μέσω της διαδρομής βόρεια της λίμνης Τριχωνίδα, από τη Ναύπακτο 25 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 61,5 χλμ.
Διοικητική εξέλιξη
Αποτελεί ένα από τα χωριά που βρίσκονται στην ιστορική περιοχή του Απόκουρου, στα νοτιότερα όριά της. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 16/10/1940, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Καλουδίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε τμήμα πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Καλουδίου του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Νε (Ιταλία)
Το Νε (ιταλικά: Ne) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση Σερρών
Η Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση είναι γυναικείος ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τις Σέρρες. Ιδρύθηκε το 1996 με την ονομασία «Αθλητικός Σύλλογος Ποντίων Σερρών» και τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και το 2003 ίδρυσε και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών. Το 2007 μετονομάστηκε σε «Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση» και πλέον διαθέτει μόνο το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου, έχοντας παρουσία στην Α΄ Εθνική.