cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φώτης Κόντογλου
Αρχείο Φώτη Κόντογλου
Το 2014, το Αρχείο Φώτη Κόντογλου, το οποίο διατήρησαν για χρόνια, η κόρη του, Δέσπω και ο σύζυγός της Ιωάννης Μαρτίνος, δωρήθηκε από τους εγγονούς του Κόντογλου, Παναγιώτη και Φώτη Μαρτίνο, στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ
Η Δημοκρατία του Ελ Σαλβαδόρ διαιρείται σε 14 διαμερίσματα (departmentos, ενικός departmento), τα οποία ομαδοποιούνται σε τρεις επαρχίες. Κάθε διαμέρισμα υποδιαιρείται σε δήμους. Συνολικά υπάρχουν 262 δήμοι. Τα διαμερίσματα:
Φώτης Κόντογλου
Οι πολιτικές πεποιθήσεις του
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ασημάκη Πανσέληνου ο Κόντογλου, «στην πολιτική το ίδιο ατζαμής, δημοκράτης, θεωρούσε τον εαυτό του κομμουνιστή παρ' όλες τις θεοκρατικές του αυταπάτες, και έβρισκε πως και τα δύο συμβιβάζονται και υποστήριζε πως ο ρούσσικος κομμουνισμός είναι έκφραση της χριστιανικής ψυχής των Ρώσων». Το καλοκαίρι του 1945 στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα δημοσιεύθηκε κείμενο διαμαρτυρίας κατά των δεξιών εξτρεμιστικών επιθέσεων σε βιβλιοπωλεία, θέατρα, εφημερίδες. Μεταξύ των διανοουμένων που υπογράφουν είναι και ο Κόντογλου. Τέλος, ο Κόντογλου δεν υπέγραψε τη «Δήλωσιν Ελλήνων Επιστημόνων, Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών» που δημοσιεύθηκε ως παράρτημα της Διακήρυξης της Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων το 1946 καθώς είχε διχαστικές και εμφυλιοπολεμικές προεκτάσεις.
Η περίοδος της μονοχρωμίας (1910–1925)
Κατά τη διάρκεια των παιδικών και εφηβικών του χρόνων δεν είχαν εκδηλωθεί ερεθίσματα από τη βυζαντινή ζωγραφική. Η πρώτη χρονολογημένη ζωγραφιά του, με τίτλο Αγία Παρασκευή, ανάγεται στα 1912, όταν ήταν δεκαεπτά ετών. Ίσως να είναι παλιότερη η Καθιστή γριά, γύρω στα 1910, όταν ήταν 15 ετών. Όταν ήταν φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών ήρθε σε επαφή με το κλίμα της Σχολής του Μονάχου. Το γεγονός πως είχε καταρτίσει συλλογή με έργα από γερμανικές καλλιτεχνικές εκδόσεις των Γύζη, Λέμπαχ, Μπίκλιν, Στουκ, Κλίνγκεργκ, φανερώνει τη μη απόρριψη της ακαδημαϊκής ζωγραφικής εκ μέρους του. Η περίοδος εργασίας του στο φωτογραφείο επηρέασε την τεχνοτροπία των έργων του: μαλακοί σκιοφωτισμοί, ασπρόμαυρο μαλακό πλάσιμο (Η Ολλαντέζικη πίπα 1918, προσωπογραφία Ευστράτιου Αγγελέλη, 1938). Την εποχή που βρισκόταν στο Παρίσι περιορίστηκε στην εικονογράφηση βιβλίων και περιοδικών. Όταν επέστρεψε στο Αϊβαλί και μετά πρόσφυγας στην Ελλάδα θεματικά ασχολήθηκε με προσωπογραφίες, όπως των λογοτεχνών Βάσου Δασκαλάκη, Δημοσθένη Βουτυρά, Μάρκου Αυγέρη, Νίκου Βέλμου, Μένου Φιλήντα, το Άγιον Όρος και τοπία. Η τεχνοτροπία των έργων του αυτής της περιόδου είναι ασπρόμαυρη. Το 1923 επισκέφτηκε το Άγιον Όρος που ως χώρος καλλιτεχνικής έκφρασης επηρέασε βαθύτατα τον Κόντογλου. Στη διετία 1923-24 ζωγράφιζε ελάχιστα έργα με χρώμα: πορτραίτα (ο λογοτέχνης Στρατής Δούκας) και μια θρησκευτική σύνθεση, τη Βάπτιση, η οποία, αν η χρονολογία του 1923 είναι ακριβής, αποτελεί την πρώτη εικόνα του Κόντογλου.
Η περίοδος της βυζαντινής χρωματουργίας
Από το 1926 ξεκίνησε συστηματικότερα τη χρήση χρωμάτων, εκτός από την εικονογράφηση βιβλίων όπου συνέχιζε την ασπρόμαυρη τεχνική, ενώ υιοθετώντας την τεχνική και τεχνοτροπία της βυζαντινής και μεταβυζαντινής παράδοσης και της λαϊκής τέχνης ζωγράφιζε κοσμικά θέματα. Την περίοδο αυτή εικονογράφησε τη βιογραφία του Παύλου Μελά που συνέγραψε η Ναταλία Μελά και τα Παραμύθια-Εκλογή του Γεώργιου Μέγα. Φιλοτέχνησε τον τίτλο και τα κοσμήματα του περιοδικού Νέα Εστία που τότε είχε πρωτοκυκλοφορήσει. Επίσης, διακόσμησε τον Μητροπολιτικό ναό της Κιμώλου, έργο που αποτέλεσε τις πρώτες εικόνες του για εκκλησία. Από το 1926 και μετά οικειώνεται τις μορφές της λαϊκής τέχνης: στην αντίληψη της φόρμας και σε ορισμένες λεπτομέρειες (απεικόνιση προσωποποιημένου ήλιου και φεγγαριού),(εικονογράφηση βιβλίου Παραμυθιών Μέγα). Δεν έκρυβε τη συμπάθειά του για τον Καραγκιόζη και τον Θεόφιλο. Θεματολογικές επιδράσεις του δεύτερου εντοπίζονται στην απεικόνιση του Ανδρούτσου στο Δημαρχείο Αθηναίων, ή σε εικονογραφήσεις βιβλίων.
Η δημιουργική δεκαετία (1930–1940)
Το 1931 συνόδευσε τον αρχαιολόγο Αδαμάντιο Αδαμαντίου στη Σπάρτη και ήρθε έτσι σε επαφή με τη ρωμαϊκή ζωγραφική, εμπλουτίζοντας τη θεματολογία του τόσο στους φορητούς πίνακες όσο και στο μνημειακό έργο του. Το 1932 τοιχογράφησε το σπίτι του οργανώνοντας τις τοιχογραφίες κατά τη διάταξη των μεταβυζαντινών εκκλησιών, ζωγραφίζοντας τον τοίχο από την οροφή μέχρι το δάπεδο και χωρίζοντάς το με κόκκινες ταινίες σε τέσσερις άνισες ζώνες. Την ίδια περίοδο ανέλαβε να ζωγραφίσει ένα σύνολο εικόνων για το επιστύλιο της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Μοναστηράκι, και σχεδίασε παράσταση του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη για την ψηφοθέτησή του στον ομώνυμο ναό της Αθήνας. Συνέθεσε προσωπογραφίες Ελλήνων (Πρεβελάκης, Εγγονόπουλος) και ξένων, Αιγυπτίων προσωπικοτήτων. Το 1935 ιστόρησε για πρώτη φορά εκκλησία, το παρεκκλήσιο της Αγίας Λουκίας στο Ρίο Πατρών στο κτήμα της οικογένειας Ζαΐμη και διακόσμησε το τέμπλο του παρεκκλησίου της Αγίας Αικατερίνης στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, το πρώτο τέμπλο που αναλάμβανε στην Αθήνα. Το πρώτο τέμπλο εκτός Ελλάδος που δημιούργησε ήταν στην Ηλιούπολη του Καΐρου, στο παρεκκλήσιο του Σπετσαροπούλειου Ορφανοτροφείου. Την περίοδο αυτή το ταξίδι του στην Αίγυπτο τον έφερε σε επαφή με τα πορτραίτα Φαγιούμ κι αυτό αποτυπώνεται μορφολογικά σε σειρά γυναικείων πορτρέτων της περιόδου (Μαρία Κόντογλου-1945,προσωπογραφία γυναίκας-1945 και Κεφαλή γυναίκας 1951), αλλά και σε προσωπογραφίες αγίων σε στηθάρια (Παρεκκλήσι Πεσμαζόγλου, Ζωοδόχος Πηγή Παιανίας εικ.Αγίας Αικατερίνης).
Τα χρόνια της μεγάλης παραγωγής στην εκκλησιαστική ζωγραφική (1950–1960)
Ιδιαίτερα γόνιμη χαρακτηρίζεται η τελευταία περίοδος της καλλιτεχνικής ζωής του. Τα έργα της μνημειακής και φορητής εκκλησιαστικής ζωγραφικής του υπερτερούν αριθμητικά της κοσμικής ζωγραφικής του. Αγιογράφησε ενοριακές εκκλησίες, ιδιωτικά παρεκκλήσια και μεγάλο αριθμό φορητών εικόνων: Ζωοδόχος Πηγή Παιανίας, παρεκκλήσιο Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Κωνσταντίνο Ομονοίας και Αγία Βαρβάρα Αιγάλεω, Άγιος Ανδρέας (Πατήσια), Άγιος Νικόλαος (Πατήσια), Καπνικαρέα, Άγιος Ευθύμιος Κερατσινίου, Άγιος Χαράλαμπος στο Πολύγωνο, Άγιος Γεώργιος Κυψέλης. Αλλά και εικόνες για τέμπλα εκκλησιών σε Ελλάδα (Άνδρος, Ρόδος) και Αμερική.
Η τελευταία πενταετία της ζωής του (1960–1965)
Την περίοδο αυτή συνέχισε και ολοκλήρωσε την ιστόρηση του Αγίου Νικολάου Αχαρνών. Ζωγράφισε ιδιωτικά παρεκκλήσια όπως της οικογένειας Πατέρα στο Ψυχικό, της οικογένειας Καμπάνη στο Πικέρμι και της οικογένειας Γουλανδρή στην Εκάλη. Επίσης του Αγίου Γεωργίου Πολυκλινικής Αθηνών.
Το συγγραφικό του έργο
Ως πεζογράφος, με το ιδιότυπο προσωπικό ύφος του, "μπολιασμένο" από τη γλώσσα των θαλασσινών, τα συναξάρια των αγίων κι έναν εξωτικό κοσμοπολιτισμό, ο Κόντογλου επηρέασε γόνιμα τη γραφή μεταγενέστερων πεζογράφων αποτελώντας τον πρόδρομο της γενιάς του 1930.
Το συγγραφικό έργο του Κόντογλου διακρίνεται σύμφωνα με τον Γιώργο Παγάνο, σε:
Λογοτεχνικό έργο
Το 1918 γράφει στο Παρίσι το ρομάντζο, όπως ο ίδιος το χαρακτήρισε, Pedro Cazas και το τυπώνει στο Αϊβαλί το 1920. Με το δεύτερό του έργο Βασάντα, που περιέχει και μεταφράσεις αρχίζει να εδραιώνεται ως ένας ιδιότυπος πεζογράφος. Ο τόνος της αφήγησης ρεπορταζικός και περιγραφικός. Τα δύο πρώτα του έργα του κινούνται σε καθαρά λογοτεχνικούς χώρους, όμως στα επόμενα χρόνια και στα επόμενα έργα του ο Κόντογλου θα αρχίσει να αγγίζει άλλα πεδία της πεζογραφίας. Το 1925 στο περιοδικό που εκδίδει δημοσιεύει το διήγημα Το μυαλό μου ταξιδεύει (1925). Η πρώιμη αυτή πεζογραφία του δεν σχετίζεται με το παρελθόν και το παρόν της σύγχρονής του ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας, πλην ενός διηγήματος της συλλογής Βασάντα - κι αυτό εμμέσως.
Το 1934 το περιοδικό Ο Κύκλος τον συμπεριλαμβάνει σε μια ανθολογία πεζογράφων-σε αυτούς που θεωρεί ως καλύτερους της εποχής. Περιλαμβάνεται και στην ανθολόγηση του Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου (Ανήσυχα χρόνια). Γενικά τη δεκαετία του 30', κι ενώ βγαίνουν τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα των μεσοπολεμικών πεζογράφων, η παρουσία του Κόντογλου είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Αντίθετα η δεκαετία του 40' είναι η πιο δημιουργική στο συγγραφικό του έργο. Έχουμε τότε τους περισσότερους τίτλους βιβλίων ποικίλου περιεχομένου με έμφαση τα θρησκευτικά κείμενα.
Μεταφραστικό έργο
Το 1921 στο περιοδικό Ο Λόγος δημοσιεύει μετάφραση αποσπασμάτων από τον Ροβινσώνα Κρούσο. Μεταφράζει στα Ελληνικά Γράμματα τα Παλιά Ιταλικά Παραμύθια (1927) μαζί με τον Τζούλιο Καΐμη, επίσης Το Μιλιούνι ή τα ταξίδια του Μάρκου Πόλο. Το 1948 μεταφράζει στη Νέα Εστία τις Σκέψεις του Βλάση Πασκάλ (Blaise Pascal) εξελληνίζοντας τον τίτλο σε Ρητά και λογισμοί. Επίσης, μετάφρασε το θεατρικό έργο του Μολιέρου, "Οι πανουργιές του Σκαπέν", το οποίο εκδόθηκε σε βιβλίο το 1937 και ανέβηκε σε θεατρική παράσταση κατά τη θεατρική περίοδο 1937-1938 από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δ. Ματσούκη.
Το στίγμα του έργου του
Το πνευματικό δρομολόγιό του, όπως και άλλων εκπροσώπων της Γενιάς του Τριάντα ήταν Τουρκία-Γαλλία-Ελλάδα.
Αντιδρώντας στον εκδυτικισμό αγωνίστηκε για την επαναφορά της παραδοσιακής αγιογραφίας. Μαζί με τον Κωστή Μπαστιά και τον Βασίλη Μουστάκη κυκλοφόρησαν το περιοδικό Κιβωτός, όπου με άρθρα και φωτογραφικό υλικό ενίσχυαν τον αγώνα του Κόντογλου. Μια τέτοια προσπάθεια περιέκλειε και κάποια μειονεκτήματα: ο Κόντογλου κουβαλούσε από την περίοδο της μαθητείας του στο Παρίσι την αγάπη των Εμπρεσιονιστών για τις πρωτόγονες τέχνες και επιστρέφοντας στην Ελλάδα μελέτησε και αντέγραψε τα έργα της βυζαντινής ζωγραφικής με τέτοια κριτήρια. Έτσι η βυζαντινή εικόνα έπρεπε να είναι καθαρή και ανόθευτη από κάθε άλλη επίδραση. Ένα πνεύμα στρατεύσεως θα χαρακτηρίσει τη δημιουργία του, καθώς «ο ίδιος μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο θα γράψει πως αποφασίζει να αφιερώσει το τάλαντό του στο Χριστό», κάτι που απουσίαζε στους πρώτους Χριστιανούς και τους Βυζαντινούς. Γι΄αυτό και η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον προπολεμικό και τον μεταπολεμικό Κόντογλου. Πριν τον πόλεμο θα εισηγηθεί στον Αναστάσιο Ορλάνδο, Διευθυντή της Υπηρεσίας αναστηλώσεως και συντηρήσεως αρχαίων και Βυζαντινών μνημείων του Υπουργείου Παιδείας, οι εκκλησίες να χτίζονται και να διακοσμούνται με τοιχογραφίες βυζαντινότροπες
Θα διεκδικήσει με ανάλογο πείσμα την ελληνική ιθαγένεια και στο πεζογραφικό του έργο, «αγγίζοντας τον βυζαντινό αντιφραγκισμό».
Γνωρίσματα της ζωγραφικής του
Ο Κόντογλου δεν κάνει κάτι περισσότερο από από ό,τι έκαναν οι κλασικιστές, οι ναζαρηνοί, οι νεογοτθιστές, οι νεορομαντικοί που σε όλον τον 19ο αιώνα καλλιεργούσαν τα διάφορα ιστορικά στυλ. Και στην Ελλάδα του ύστερου 19ου αιώνα στα πλαίσια του κλασικισμού καλλιεργήθηκε ένας ιδιότυπος βυζαντινισμός και ο Κόντογλου θα μεταχειριστεί ένα ιδιότυπο λαϊκοβυζαντινό στυλ ελεύθερα. Η τέχνη του Κόντογλου χαρακτηρίζεται από εικονιστική παραμόρφωση, έλλειψη προοπτικής, αντιρρεαλιστικά χρώματα, αφαιρετικότητα. Μορφολογικά αλλά και ως προς την εσωτερική έκφραση θυμίζουν πίνακες του ευρωπαϊκού εξπρεσιονισμού. Ο Κόντογλου καταργεί την προοπτική υπό την επίδραση της πριμιτιβιστικής τέχνης. Ο Κόντογλου θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σαν ένας από τους τελευταίους υστεροβυζαντινούς ζωγράφους. Όμως δεν έχει μεγάλη σχέση μεταξύ τους: ακόμη και αν τους ακολουθεί σε ορισμένα παραδοσιακά σημεία, ο προγραμματισμός της δουλειάς του φανερώνει ένα ακαδημαϊσμό.
Γνωρίσματα της λογοτεχνίας του
Συνδυάζει στοιχεία από τον κόσμο των παραισθήσεων του Έντγκαρ Άλλαν Πόε και τον κόσμο των βίων των αγίων, την αφηγηματική απλότητα του Ντάνιελ Ντεφόε και τις ακολουθίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας και όλα αυτά συνέθεταν ένα ύφος naif με καθαρά προσωπικό περιεχόμενο. Οι ήρωές του είναι σαν τους απλούς βιβλικούς ανθρώπους της ανατολής ή σαν τον bon sauvage του αγριανθρώπου των μακρινών αποικιών που που λόγω της απομόνωσής του αυτής από τον δυτικό πολιτισμό παρέμεινε καλός και αγαθός. Μεταφράζει αποσπάσματα από τον Ροβινσώνα Κρούσο και καμαρώνει για την απλότητα του ύφους του Ντάνιελ Ντεφόε και ταυτίζει τον εαυτό του με τον ήρωα του έργου. Επιδιώκει μια επιστροφή στην παρθενία -κάτι που δεν είναι καθόλου άσχετο με με τη γενικότερη απώλεια εμπιστοσύνης στο δυτικό πολιτισμό- συνεπεία του μηχανοποιημένου πολέμου του 1914-1918.
Στη λογοτεχνία η ακτινοβολία του μάλλον ήταν πιο περιορισμένη σε σχέση με εκείνη της ζωγραφικής του: όπως επισημαίνει ο Λίνος Πολίτης, «Έμεινε σφιχτά προσκολλημένος στο ίδιο ύφος, χωρίς καμία εσωτερική ανανέωση, και τα πολλαπλά δημοσιεύματά επαναλαμβάνουν τα ίδια μοτίβα, ενώ η γλώσσα και το ύφος -που είχαν αναβρύσει τόσο αυθόρμητα και γνήσια στην αρχή- στεγνώνουν αργότερα σε κάποια μανιέρα, κάποτε και με μια δυσάρεστη αναβίωση αρχαϊσμών και καθαρεύουσας» Γενικά ο Κόντογλου δεν άφησε μεγάλα συνθετικά έργα, όπως μυθιστορήματα και εκτός από λίγες εξαιρέσεις, ούτε καν νουβέλες και διηγήματα. Δεν υπάρχει έτσι στο έργο του η εντυπωσιακή μυθοπλασία και σκηνοθεσία με περίτεχνη πλοκή. Το λογοτεχνικό του έργο κατέχει περιορισμένη έκταση στο σύνολο της συγγραφικής του παραγωγής, ενώ το πρωτότυπο λογοτεχνικό είναι μικρό τμήμα του πρώτου. Σε μια εποχή που ο μύθος κυριαρχεί στην ελληνική πεζογραφία εκείνος αποστασιοποιείται. Δεν συναντάμε στα κείμενά του το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο όπως συμβαίνει στα μυθιστορήματα της εποχής του. Απουσιάζει το επικαιρικό, τα μεγάλα ανθρώπινα πάθη, οι συγκρούσεις και οι δραματικές καταστάσεις. Η λογοτεχνία του συνιστά μια «ποιητική ουτοπία», «μια εκτός τόπου και χρόνου λειτουργία της νοσταλγίας».
Η γλώσσα του λογοτεχνικού του έργου
Η γλώσσα του είναι μια λαϊκίζουσα ιδιόλεκτος με πολλά ιδιώματα της πατρίδας του στο τυπικό και στο λεξιλόγιο. Επηρεασμένος από το πνεύμα του δημοτικισμού των αρχών του αιώνα αποφεύγει λόγιες εκφράσεις και στο τυπικό του είναι εμφανείς κάποιοι ψυχαρισμοί (φχαρίστηση, ντυμασία, Μιστοκλής, Βριπίδης κλπ). Η λαϊκή γλώσσα του δεν είναι προϊόν αισθητικής προτίμησης, αλλά κρίνεται και ως κατάλληλη γλωσσική μορφή κατήχησης και να επικοινωνήσει με το μεγάλο πλήθος.
Το ύφος της γραφής του
Το ύφος του είναι ιδιότυπο, απλοϊκό και αφελές, «ένα ύφος ανατολίτη παραμυθά».Υπερέχει ο παρατακτικός λόγος, με ρυθμό που θυμίζει λαϊκές αφηγήσεις,παραμύθια και αινίγματα.
Οι ήρωές του
Οι μυθιστορηματικοί χαρακτήρες των έργων του παρουσιάζονται στατικοί: στην ακμή της ζωής τους, με διαμορφωμένη την προσωπικότητά τους,έχοντας χαράξει πορεία, από την οποία δεν παρεκκλίνουν.
Η πρόσληψή του
Ο Κόντογλου έχει αντιμετωπισθεί λιγότερο ως λογοτέχνης και πιο πολύ ως «πνευματικός καθοδηγητής, ομολογητής της πίστεως, ιδεολογικός ταγός, αρχηγός της ελληνορθόδοξης παράταξης». Ο Κόντογλου έχει επίσης ταυτιστεί με την εκκλησιαστική ζωγραφική (του) γεγονός που οφείλεται και στο ότι μεγάλο μέρος της πριν από τον πόλεμο δημιουργίας του χάθηκε ή έμεινε κρυμμένο και ξεχασμένο σε συλλογές και σπίτια φίλων της νεότητάς του. Έτσι σε έκθεση που πραγματοποιήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη με θέμα Οι μεταμορφώσεις του μοντέρνου δεν συμπεριλαμβάνονταν έργα του -παράλειψη συνειδητή που υπογράμμιζε την ιδιότητά του ως ζωγράφου εκκλησιαστικού.
Επιδράσεις
Ο Κόντογλου «είναι ίσως από τους νεοέλληνες καλλιτέχνες ο μόνος που είχε τόσους μαθητές χωρίς να είναι καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών ή έστω να έχει ιδρύσει κάποια ιδιωτική σχολή ή Φροντιστήριο». Οι Γιάννης Τσαρούχης (οι δυο τους είναι μαζί από το 1929 έως το 1934) και Νίκος Εγγονόπουλος είναι οι παλιότεροι και κορυφαίοι ζωγράφοι της μεταπολεμικής περιόδου. Άλλοι άμεσοι μαθητές του είναι οι Κ. Γεωργακόπουλος, Σπ. Παπανικολάου, Π. Βαμπούλης, ο Γ. Χοχλιδάκης. Πολυάριθμοι είναι και οι έμμεσοι μαθητές του μέσω της Εκφράσεως, όπως ο Ράλλης Κοψίδης και Κ. Ξυνόπουλος. Στη νεώτερη γενιά των έμμεσων μαθητών του ανήκουν οι Γιάννης Μητράκας, ο πατήρ Σταμάτιος Σκλήρης και ο Γεώργιος Κόρδης. Το λογοτεχνικό του έργο ασκεί επίσης ανάλογη επιρροή, όπως στον Παντελή Πρεβελάκη (Χρονικό μιας Πολιτείας), τον Ηλία Βενέζη ως προς τη λυρικίζουσα αφήγησή του.
Αποτίμηση της προσφοράς του
Ο Φώτης Κόντογλου ήταν μια μεγάλη μορφή της νεοελληνικής τέχνης. "Με την εμφάνισή του, τάραξε τα λιμνασμένα νερά της ανερμάτιστης ευμάρειας του μεσοπολέμου, κέντρισε την εθνική μας συνείδηση και διεσάλπισε τη σωτηριώδη καθαρότητα της Ορθόδοξης πίστης μας. Το έργο του μένει παρακαταθήκη στην εθνική μας συνέχεια, στήριγμα της ψυχής των Ελλήνων" (Νίκος Ζίας, "Φώτης Κόντογλου"). Πολυτάλαντη προσωπικότητα, διφυής καλλιτέχνης: στο ίδιο πρόσωπο συνυπάρχουν ο ζωγράφος που γράφει και ο πεζογράφος που ζωγραφίζει. Ως ζωγράφος πρωτοστάτησε στο κίνημα για τη στροφή της ελληνικής τέχνης του 20ου αιώνα προς την πνευματική ένταση της βυζαντινής παράδοσης και τη δροσιά της λαϊκής ζωγραφικής.
Σε σχέση με τη λαϊκή τέχνη η προσφορά του Κόντογλου εντοπίζεται «στην όχι πλέον μουσειακή αντιμετώπιση, αλλά στην ένταξη μορφών της λαϊκής τέχνης ή διδαγμάτων της λαϊκής ζωγραφικής στη σύγχρονη δημιουργία». Ως προς το αγιογραφικό έργο του συνέβαλε στην ανανέωση της θρησκευτικής εικονογραφίας, στον εμπλουτισμό των εκκλησιών με έργα νέας αντίληψης. Επίσης επιχείρησε να ξαναζωντανέψει την ιστόρηση χειρογράφων με το έργο του Αστρολάβος. Ο ρόλος του στη μεσοπολεμική πεζογραφία δεν είναι επίσης μικρός, καθώς ήταν «φορέας μιας ιδιότυπης γραφής και [..] εκφραστής ενός περιβάλλοντος όπου τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας δεν είναι διακριτά». Ο Κόντογλου συμβάλλει σε σημαντικό βαθμό στη διατήρηση ενός ξεχασμένου σήμερα πλέον λεξιλογίου θαλασσινών λέξεων και ναυτικών όρων, από τις οποίες βρίθουν τα έργα του. Επίσης συμβάλλει, σύμφωνα με τον Γιανναρά, «στην ενεργοποίηση της ελληνικής και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας» και στην «αφύπνιση της ανυποψίαστης ελλαδικής διανόησης, αλλά και ευρύτερα της ελλαδικής κοινής γνώμης, στην αισθητική τουλάχιστον αξία και δυναμική της βυζαντινής εκκλησιαστικής παράδοσης».
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1948 έλαβε το β' βραβείο θρησκευτικής ζωγραφικής στα πλαίσια της Πανελλήνιας Καλλιτεχνικής Έκθεσης στο Ζάππειο. Το 1960 του απονεμήθηκε ο Ταξιάρχης του Φοίνικος. Τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1961) για το βιβλίο Έκφρασις της Ορθοδόξου Εικονογραφίας, με το Βραβείο «Πουρφίνα» της Ομάδας των Δώδεκα (1963) για το βιβλίο Το Αϊβαλί, η πατρίδα μου και με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του.
Στον Δήμο Αθηναίων το 59 Γυμνάσιο Αθηνών ονομάστηκε "Φώτης Κόντογλου" προς τιμήν του, καθώς έζησε χρόνια στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Άντον Μπρούκνερ
Ο Γιόζεφ Άντον Μπρούκνερ (Josef Anton Bruckner, Ansfelden 4 Σεπτεμβρίου 1824 - Βιέννη 11 Οκτωβρίου 1896) ήταν Αυστριακός συνθέτης και οργανίστας. Είναι γνωστός για τις συμφωνική και την εκκλησιαστική του μουσική. Η αναγνώριση του ως συνθέτη άργησε να έρθει, ενώ αποτέλεσε σημείο αναφοράς πολλών συνθετών των επόμενων γενεών. Η μουσική του είναι πρωτότυπη (παρόλο που μαρτυρά την επιρροή των Βάγκνερ και Μπετόβεν) και εύκολα αναγνωρίσιμη λόγω ορισμένων χαρακτηριστικών όπως π.χ. η συχνή και πολύ πρωτότυπη χρήση των χάλκινων πνευστών. Ο Μπρούκνερ ήταν επίσης γνωστός ως δάσκαλος και είχε ορισμένους φανατικούς οπαδούς στο ωδείο της Βιέννης, στο οποίο δίδαξε τα χρόνια 1868-1891. Ανάμεσα σε αυτούς τους οπαδούς συγκαταλέγονται ο Γκούσταβ Μάλερ (1860-1911) και ο Χούγκο Βολφ (1860-1903).
Ο Μπρούκνερ υστερούσε σε αυτοπεποίθηση και αυτός ήταν ο λόγος που συχνά υπέκυπτε σε παροτρύνσεις "φίλων" να διορθώνει τις συμφωνίες του έτσι ώστε να τις κάνει πιο προσιτές προς το κοινό, πράγμα το οποίο δεν πετύχαινε και έτσι κατέληγε να αναλώνει πολύ χρόνο σε διορθώσεις. Η πρώτη του διεθνής αναγνώριση ως συνθέτη ήρθε το 1884, μετά από την πρώτη εκτέλεση έβδομης συμφωνίας σε μι μείζονα, η οποία είναι και το πιο γνωστό έργο του. Στη Βιέννη είχε δύο παντοτινούς αντιπάλους: τη φιλαρμονική ορχήστρα της Βιέννης που είχε απορρίψει τη δεύτερη συμφωνία σε ντο ελάσσονα (1871) ως «αδύνατη να παιχθεί» και την τρίτη σε ρε ελάσσονα (1873) ως «δυσνόητη», και τον σκληρό μουσικοκριτικό και φανατικά «αντιβαγκνερικό» Έντουαρντ Χάνσλικ (Eduard Hanslick, 1825-1904) που σαμπόταρε τις εκτελέσεις έργων του Μπρούκνερ.
Πρώτα χρόνια και καταγωγή
Ο Μπρούκνερ καταγόταν από φτωχούς επαρχιώτες, ενώ ο παππούς και ο πατέρας του (από τον οποίο πήρε τις πρώτες μουσικές γνώσεις) ήταν δάσκαλοι σε σχολεία της επαρχίας. Ο πατέρας του πέθανε το 1837 και ο Μπρούκνερ έγινε χορωδός στο μοναστήρι του Αγίου Φλώριαν. Τα χρόνια 1840-1855 εργάστηκε ως δάσκαλος σε χωριά που βρισκόταν στα σύνορα με τη Βοημία, στον Άγιο Φλώριαν και στο Λιντς. Το 1855 διορίστηκε πρώτος οργανίστας στο καθεδρικό ναό του Λιντς και γρήγορα απέκτησε παγκόσμια φήμη ως οργανίστας, ενώ παράλληλα έπαιρνε ιδιαίτερα μαθήματα σύνθεσης από τον Ζίμον Ζέχτερ και τον Όττο Κίτσλερ (που ήταν δέκα χρόνια νεότερός του). Ο τελευταίος ήταν που τον ενθάρρυνε να στραφεί προς τον Βάγκνερ, του οποίου η επιρροή υπήρξε καθοριστική για το έργο του. Το 1867 υπέστη νευρικό κλονισμό από υπερκόπωση. Όταν τον επόμενο χρόνο ανάρρωσε έφυγε για τη Βιέννη, όπου διορίστηκε καθηγητής εκκλησιαστικού οργάνου και θεωρητικών στο ωδείο. Μαθητής του υπήρξε ο Μάλερ.
Τελευταία χρόνια
Από το 1892 ο Μπρούκνερ αντιμετώπιζε καρδιακά προβλήματα τα οποία τον έκαναν αδύναμο και σε ορισμένες φάσεις ανήμπορο να αναπνεύσει. Το τελευταίο του έργο υπήρξε η ένατη συμφωνία σε ρε ελάσσονα η οποία έμεινε και ημιτελής κατά τον θάνατό του το 1896. Κατόπιν επιθυμίας του τάφηκε στον Άγιο Φλόριαν, κάτω από το εκκλησιαστικό όργανο.
Συμφωνίες
Ο Μπρούκνερ έγραψε 11 συμφωνίες, από τις οποίες οι πρώτες δύο έμειναν αναρίθμητες. Ακολουθεί κατάλογος των συμφωνιών που έγραψε ο Μπρούκνερ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1980
[[Αρχείο:1980 Winter Olympic Games medals map.png|thumb|400px|Χάρτης με τις χώρες που κατέκτησαν μετάλλιο κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Υπόμνημα:
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]] thumb|250px|Το ασημένιο μετάλλιο των Αγώνων. Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1980 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.
Η Σοβιετική Ένωση τερμάτισε για έκτη φορά στην κορυφή της κατάταξης, αφήνοντας πίσω της την Ανατολική Γερμανία και τους διοργανωτές Αμερικανούς. Το Λίχτενσταϊν πήρε τα πρώτα -και μοναδικά του έως και σήμερα- χρυσά μετάλλια και έγινε η μικρότερη χώρα που κατακτά χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Από την άλλη, η Βουλγαρία κατέκτησε το πρώτο μετάλλιο της ιστορίας της στις Χειμερινές Ολυμπιάδες.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|250px|Ο Αμερικανός [[Έρικ Χέιντεν κατέκτησε πέντε χρυσά μετάλλια σε αγωνίσματα της παγοδρομίας ταχύτητας.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1980 1980
Μορίς Εμανουέλ
Ο Μαρί Φρανσουά Μορίς Εμανουέλ (Marie François Maurice Emmanuel, 2 Μαΐου 1862 – 14 Δεκεμβρίου 1938) ήταν Γάλλος συνθέτης κλασικής μουσικής και μουσικολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μορίς Εμανουέλ γεννήθηκε στη μικρή κωμόπολη Μπαρ-σιρ-Ομπ στην περιοχή της Καμπανίας-Αρδεννών της βορειοανατολικής Γαλλίας. Εκεί άκουγε την τυπογραφική μηχανή του παππού του, η οποία σύμφωνα με την εγγονή του συνθέτη Anne Eichner-Emmanuel τού έδωσε για πρώτη φορά την αίσθηση του ρυθμού.
Ο Μορίς Εμανουέλ μεγάλωσε στην Ντιζόν και έγινε μέλος της χορωδίας στον καθεδρικό ναό της Μπον αφότου η μετακόμισαν με την οικογένειά του στην πόλη αυτή το 1869. Σύμφωνα με την εγγονή του, επηρεάσθηκε από τις μπάντες χάλκινων πνευστών στους δρόμους της Μπων και από τα «τραγούδια των τρυγητών, που χάραξαν μελωδίες στη μνήμη του τόσο διαφορετικές από όλη την κλασική μουσική που είχε διδαχθεί στην ακαδημία της μουσικής». Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι και εγγράφηκε στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, όπου ο δάσκαλός του στη σύνθεση ήταν ο Λεό Ντελίμπ. Ωστόσο, η έντονη αποδοκιμασία από τον Ντελίμπ των πρώτων συνθέσεων του Εμανουέλ (Σονάτα για βιολοντσέλο, έργο 2, Σονατίνες αρ. 1, έργο 4, και αρ. 2, έργο 5) προκάλεσε σχίσμα μεταξύ τους, οπότε στη συνέχεια ο Εμανουέλ μελετούσε με τον Ερνέστ Γκιρό, επίσης του Κονσερβατόριου. Εκεί γνωρίστηκε και με τον συμμαθητή του Κλοντ Ντεμπισί. Επιπλέον, παρακολούθησε τις παραδόσεις του Σεζάρ Φρανκ, για τον οποίο συνέγραψε ένα μικρό βιβλίο το 1930 (César Franck: Etude Critique). Συγχρόνως παρακολουθούσε μαθήματα στη Σορβόννη και στη Σχολή του Λούβρου.
Ο Εμανουέλ επεδίωξε και πέτυχε αξιοσημείωτη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Χάρη και σε μια διδακτορική διατριβή που συνέγραψε το 1895 για την τέχνη του χορού στην αρχαία Ελλάδα, διορίσθηκε καθηγητής της ιστορίας της μουσικής στο Κονσερβατόριο το 1907, διαδεχόμενος τον Ντυκουντρέ. Μαθητές του εκεί υπήρξαν οι Ολιβιέ Μεσιάν και Ανρί Ντιτιγιέ. Τα ενδιαφέροντα του Εμανουέλ περιελάμβαναν το δημοτικό τραγούδι, τη μουσική της Ανατολής και τους εξωτικούς τρόπους — η χρήση αυτών των τρόπων σε διάφορα έργα του είναι αυτή που είχε δημιουργήσει απέχθεια στον Ντελίμπ, ο οποίος είχε αρνηθεί την υποψηφιότητα του Εμανουέλ για το Βραβείο της Ρώμης. Προτού γίνει καθηγητής στο Κονσερβατόριο, ο Εμανουέλ διετέλεσε καθηγητής της ιστορίας της τέχνης σε λύκεια θηλέων (1898-1904) και μετά διευθυντής της χορωδίας του ναού της Αγίας Κλοτίλδης (από το 1904 ως 1907), κατά τη θητεία εκεί του οργανίστα Σαρλ Τουρνεμίρ. Σε όλη τη σταδιοδρομία του έδινε διαλέξεις, και έγραφε δοκίμια, άρθρα και βιβλία για την ιστορία και την αισθητική της μουσικής. Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 76 ετών.
Οι συνθέσεις του Εμανουέλ, που σπανίως ακούγονται σήμερα, ακόμη και στη Γαλλία, περιλαμβάνουν όπερες εμπνευσμένες από τον Αισχύλο (Προμηθεύς δεσμώτης και Σαλαμίς), καθώς και συμφωνίες και μουσική για κουαρτέτο εγχόρδων. Οι δημιουργίες του που παίζονται περισσότερο σήμερα είναι μάλλον οι 6 σονατίνες για σόλο πιάνο, οι οποίες (όπως πολλά από τα έργα του) δείχνουν τα εκλεκτικά ακαδημαϊκά του ενδιαφέροντα. Η πρώτη από αυτές τις σονατίνες βασίζεται στη μουσική της Βουργουνδίας, η δεύτερη ενσωματώνει κελάηδισμα πουλιών, η τρίτη περιέχει στο τέλος της μια δημοτική μελωδία της Βουργουνδίας και η τέταρτη έχει υπότιτλο «σε διάφορους ινδουιστικούς τρόπους» («en divers modes hindous»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Μουσικολόγοι Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2005-2006
Α2 Ανδρών 2005-2006
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 15 Οκτωβρίου 2005 έως τις 4 Φεβρουαρίου 2006. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 11 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 3 Ιουνίου 2006. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα της Ολυμπιάδας Πατρών για πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία 20px|Α2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 2005 2006 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 2005 2006
NGC 94
Ο NGC 94 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 260 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 70.000 ετών φωτός. Ο NGC 94 έχει ένα γαλαξία-συνοδό, τον PGC 1670567.
Τον ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Γκυγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) στις 14 Νοεμβρίου 1884.
Αναφορές
0094 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Πλακιάς
Ο Πλακιάς είναι παραθαλάσσιος τουριστικός οικισμός, αλλά και παραλία, της Κοινότητος Σελλίων του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης στη νότια Κρήτη. Το χωριό φαίνεται να κατοικείται από την αρχαιότητα, καθώς εκεί πιθανώς να υπήρχε αρχαία πόλη.
Γενικές πληροφορίες
Απέχει 35 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο. Το κλίμα της περιοχής είναι Μεσογειακό με ζεστά καλοκαίρια (Csa στην κλίμακα Koppen). Οι βροχοπτώσεις τον χειμώνα είναι ήπιες και το καλοκαίρι σχεδόν μηδαμινές. Οι χειμώνες είναι σχετικά δροσεροί.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 143 κατοίκους. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στον τουρισμό, καθώς υπάρχει παρουσία πολλών μονάδων φιλοξενίας, όπως ξενοδοχεία. Το χωριό επικοινωνεί με την υπόλοιπη Κρήτη λεωφορειακά από το ΚΤΕΛ Χανίων - Ρεθύμνης με τακτικά δρομολόγια από το Ρέθυμνο, τα οποία διέρχονται από Μύρθιο και Μαριού. Στον Πλακιά λειτουργεί Δημοτικό σχολείο.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα. Στη θέση του Πλακιά θεωρείται από κάποιους ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη Λάμων ή η αρχαία πόλη Φοίνικας Λαμπαίων. Στο Πλακιά έχουν βρεθεί αντικείμενα ρωμαϊκής εποχής, ενώ στη θέση Ζωοδόχος Πηγή εντοπίστηκε μια νεκρόπολη έκτασης 5 στρεμμάτων, αλλά από τους τάφους έχουν αφαιρεθεί οι πλάκες. Διάσπαρτες πλάκες έχουν βρεθεί στην πλαγιά και σύμφωνα με μια υπόθεση, ο μεγάλος αριθμός πλακών έδωσε το όνομα Πλακιάς στην περιοχή. Όπως, πάντως, σημειώνει στο "Τοπωνυμικό" του ο ''Κωστής Ηλ. Παπαδάκης, το όνομά του ο οικισμός το οφείλει στις μεγάλες υποθαλάσσιες πλάκες'' που εκτείνονται μέχρις έξω, στην ξηρά και είναι ευκρινώς ορατές κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Σύμφωνα με μια άλλη υπόθεση, το όνομα προέρχεται από το γεγονός ότι το χωριό κτίστηκε πάνω σε μια μεγάλη πλάκα.
Ο οικισμός είναι νέος, καθώς δημιουργήθηκε γύρω στο 1830 ή στις αρχές του 20ού αιώνα από αλιείς από τα Σελλιά Ρεθύμνης που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Η πρώτη του αναφορά γίνεται στην ελληνική απογραφή του 1961, όταν βρισκόταν στην κοινότητα Σελλίων και είχε 6 κατοίκους. Την δεκαετία του 1960 η παραλία του Πλακιά ήταν δημοφιλής προορισμός για τους χίπις. Τη δεκαετία του 1970, ο Πλακιάς γνώρισε πολύ μεγάλη τουριστική ανάπτυξη. Σχέδιο για την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής είχε εκπονηθεί από τον Τάκη Ζενέτο το 1967, με 1.500 κλίνες. Παράλληλα, αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους λάτρεις των θαλασσίων αθλημάτων. Από το 1997 μέχρι το 2010 ανήκε και στον τοτε δήμο Φοίνικα, του οποίου και ήταν η έδρα. Στον Πλακιά σήμερα είναι διαθέσιμα ξενοδοχεία, καφετέριες, ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, καταστήμα, οργανωμένες παραλίες και ταχυδρομείο.
Αναρρίχηση
Στο αριστερό άκρο της εκτεταμένης παραλίας του οικισμού βρίσκεται το φερώνυμο αναρριχητικό πεδίο «Πλακιάς», από τα σημαντικότερα της Κρήτης. Πρόκειται για εντελώς κάθετη ορθοπλαγιά (πλάκα) με εντυπωσιακές σχισμές. Οι πρώτοι που σκαρφάλωσαν εδώ ήταν Γερμανοί αναρριχητές και, αργότερα (1979), οι Δ. Κορρές και Δ. Σωτηράκης, αλλά ανοίχτηκαν ελάχιστες διαδρομές.
Η συστηματική οργάνωση του πεδίου έγινε στη δεκαετία του 2010, κυρίως από Κρήτες αναρριχητές και τον Άρη Μαυρομμάτη. Το ασβεστολιθικό πέτρωμα της ορθοπλαγιάς είναι εξαιρετικής ποιότητας και προσφέρεται για τη διάνοιξη διαδρομών υψηλής δυσκολίας και αισθητικής. Έχουν ανοιχτεί περίπου 30 διαδρομές, αλλά η πλάκα προσφέρεται για πολλές περισσότερες. Ο προσανατολισμός του πεδίου είναι δυτικός και οι καταλληλότερες εποχές για σκαρφάλωμα είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος
Ο Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος (1355 - 24 Ιουνίου 1407) ήταν δεσπότης του Μυστρά (1383-1407) και πρώτος από την οικογένεια των Παλαιολόγων.
Γεννήθηκε το 1355 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε το 1407 στο Μυστρά. Ήταν ο τρίτος (ή τέταρτος) γιος του αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και της συζύγου του Ελένης Καντακουζηνής, κόρης του πρώην αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού.
Βιογραφία
Το 1376 του δόθηκε πιθανώς ο τίτλος του δεσπότη και ανέλαβε τη διοίκηση της Θεσσαλονίκης. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους φυλακίστηκε στον πύργο του Ανεμά στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον πατέρα του και τον αδελφό του Μανουήλ Β´ ύστερα από το πραξικοπημα του αδελφού του Ανδρόνικου Δ΄. Το 1379 ο Ιωάννης Ε΄ αποκαταστάθηκε στο βυζαντινό θρόνο και επέλεξε το Θεόδωρο ως διάδοχο του πρώτου δεσπότη του Μορέως Μανουήλ Καντακουζηνού (1349-1380) μετά το θάνατο του τελευταίου. Ο Θεόδωρος Α΄ έφθασε στην Πελοπόννησο στα τέλη του 1382 και από την αρχή αντιμετώπισε σημαντικές δυσκολίες. Ο εξάδελφός του σεβαστοκράτωρ Δημήτριος Α΄ Καντακουζηνός, γιος του πρώην αυτοκράτορα Ματθαίου Καντακουζηνού, προσπάθησε μετά το θάνατο του δεσπότη Μανουήλ να καταλάβει την εξουσία με τη βοήθεια των Ναβαρραίων και των Τούρκων. Όμως ο Θεόδωρος Α΄δεν χρειάστηκε να πολεμήσει για πολύ εναντίον του, διότι το 1384 ο Δημήτριος πέθανε.
Εκτός από τον Καντακουζηνό εναντίον του Θεόδωρου Α΄ στράφηκαν και οι ισχυροί φεουδάρχες του δεσποτάτου, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος που κράτησε περίπου μια πενταετία. Επίσης το 1384 ο δεσπότης αποπειράθηκε να παραδωσει τη Μονεμβασία στους Βενετούς για να απαλλαγεί από τον άρχοντα της πόλης και σφοδρό πολέμιό του, Παύλο Μαμωνά. Το ίδιο έτος παντρεύθηκε τη Βαρθολομαία, κόρη του άρχοντα της Κορίνθου και δούκα των Αθηνών Νέριο Α΄ Ατσαϊόλι. Μαζί με τον πεθερό του ο Θεόδωρος Α΄ κατέλαβε το 1388 το Άργος, ενώ ο Νέριο Α΄ το Ναύπλιο, πόλεις που ανήκαν στη Βενετία. Ωστόσο το 1394 υπό την απειλή των Οθωμανών Τούρκων και ζητώντας συμμάχους επέστρεψε το Άργος στη Βενετία.
Το 1394 ο δεσπότης βρέθηκε στην αυλή του Οθωμανού σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ στις Σέρρες μαζί με άλλους ηγεμόνες των Βαλκανίων. Ο σουλτάνος κράτησε αιχμάλωτο το Θεόδωρο Α΄ και στη συνέχεια προέλασε στη νότια Ελλάδα. Ο Θεόδωρος Α΄ κατάφερε να δραπετεύσει από το Οθωμανικό στρατόπεδο και κατέφυγε στην Πελοπόννησο, όπου και άρχισε να προετοιμάζει την άμυνα του δεσποτάτου. Μετά το θάνατο του Νέριο Α΄ το 1394 ο Θεόδωρος Α΄ ήρθε σε σύγκρουση με τον δεύτερο γαμπρό του Νέριο Α΄, Κάρολο Α΄ Τόκκο Παλατινό κόμη της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου, για την διεκδίκηση της Κορίνθου. Ο Κάρολος Α΄ Τόκκο, στον οποίο ο Νέριο Α΄ είχε κληροδοτήσει την Κόρινθο μέσω της κόρης του, Φραγκίσκα Ατσαγιόλι, ζήτησε τη βοήθεια των Ναβαρραίων και των Οθωμανών.
Ο Τούρκος στρατηγός Εβρενός Μπεγκ νίκησε το Θεόδωρο Α΄ έξω από την Κόρινθο το Φεβρουάριο του 1395, αλλά ο Βυζαντινός στρατηγός Δημήτριος Ραούλ Παλαιολόγος κατάφερε να νικήσει τους Ναβαρραίους στις 4 Ιουνίου 1395 στο Λεοντάρι, αιχμαλωτίζοντας μάλιστα και τον αρχηγό τους Πέτρο Σαν-Σουπεράν μαζί με πολλούς βαρόνους. Μετά από αυτήν την εξέλιξη ο Κάρολος Α΄ Τόκκο παρέδωσε έναντι χρηματικού ποσού την Κόρινθο στο Θεόδωρο Α΄ στα τέλη του 1395. Σε πύλη της πόλης στήθηκε ανδριάντας του δεσπότη ως ανάμνηση του θριαμβευτικού γεγονότος.
Ο δεσπότης Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος πέθανε στις 24 Ιουνίου 1407 ύστερα από ασθένεια στο Μυστρά έχοντας καρεί πρώτα μοναχός με το όνομα Θεοδώρητος. Τον επικήδειο λόγο προς τιμήν του εκφώνησε συγκινημένος εκθειάζοντας τον αδελφό του ο αυτοκράτορας Μανουήλ.
Βιβιογραφία
Θεοδωρος Θεοδωρος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Μεσιέ 79
thumb|325px|Το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 79. Το Μεσιέ 79 (γνωστό και ως Μ79 και NGC 1904) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση 42.000 ετών φωτός στον αστερισμό Λαγωός. Έχει οπτικό μέγεθος 7,7 και φαινόμενη διάμετρο 9,6 ΄, που αντιστοιχεί σε αυτή την απόσταση σε 120 έτη φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν το 1780.
Το Μεσιέ 79 βρίσκεται σε ένα ασυνήθιστο μέρος για σφαιρωτό σμήνος, καθώς το κέντρο του Γαλαξία βρίσκεται στο άλλο ημισφαίριο του ουρανού και απέχει από αυτό περίπου 60.000 έτη φωτός. Όπως το Μεσιέ 54 έτσι και το Μεσιέ 79 δεν αποτελούσε ανέκαθεν μέρος του Γαλαξία μας, αλλά βρισκόταν (ή βρίσκεται ακόμη) στον Νάνο του Μεγάλου Κυνός, ο οποίος είναι ένας νάνος σφαιροειδής γαλαξίας σε κοντινή επαφή με το Γαλαξία. Μαζί με το Μεσιέ 79, άλλα τρία σφαιρωτά σμήνη πιθανώς ανήκουν στο νάνο του Μεγάλου Κυνός, το NGC 1851, το NGC 2298 και το NGC 2808.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσιε 79 Μεσιε 79 79 1904 Κατηγορία:Λαγωός (αστερισμός)
Γιώργος Δέδες (παράγοντας)
Ο Γιώργος Δέδες (Παλλήνη Αττικής, 1927 - Αθήνα, 1999) ήταν Έλληνας ιατρός και αθλητικός παράγοντας, επί σειρά ετών ισχυρός άνδρας του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), αλλά και της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (ΕΠΑΕ).
Ο Δέδες τελικά ανατράπηκε από την προεδρία της ΕΠΑΕ το 1997 από τον Σωκράτη Κόκκαλη και δύο στενούς του συνεργάτες, τον Θωμά Μητρόπουλο και τον Γιώργο Λούβαρη, κάτι που θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα κυριαρχία του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο. Την ίδια χρονιά ανατράπηκε και ο πρόεδρος της ΕΠΟ Κώστας Τριβέλλας, που θεωρούνταν άνθρωπος του Δέδε.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Δέδες γεννήθηκε το 1927 στην Παλλήνη Αττικής. Έπαιξε ποδόσφαιρο στον Πανεξαρχειακό και τον Αθηναϊκό, ο οποίος τότε αγωνιζόταν στην Α΄ Κατηγορία Αθηνών. Παράλληλα σπούδασε ιατρική και ασχολήθηκε με το άλμα εις ύψος. Τη δεκαετία του '50 άρχισε την διοικητική του καριέρα. Αρχικά εξελέγη πρόεδρος του Παλληνιακού σε ηλικία 23 ετών και στη συνέχεια, την διετία 1951 - 1953, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Αθηναϊκού. Για πολλά χρόνια ήταν μέλος της Υγειονομικής Επιτροπής της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών (ΕΠΣΑ) και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αθλητιατρικής Εταιρείας.
Το 1964 εξελέγη πρώτος σε σταυρούς σύμβουλος της ΕΠΣΑ και κατέλαβε την θέση του ταμία της ΕΠΟ. Το 1967 εξελέγη πρόεδρος της ΕΠΣΑ και παράλληλα τακτικό μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΠΟ. Το 1968 ορίστηκε παράτυπα από το χουντικό καθεστώς πρόεδρος της ΕΠΟ, θέση την οποία κατείχε μέχρι την πτώση της δικτατορίας το 1974. Από το 1970 έως το 1974 υπήρξε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της UEFA και τακτικό μέλος της Επιτροπής Διεξαγωγής των Ευρωπαϊκών Κυπέλλων.
Τον Μάιο του 1974 εξελέγη εκπρόσωπος της UEFA στην Εκτελεστική Επιτροπή της FIFA, ενώ παράλληλα ορίστηκε μέλος της Πειθαρχικής και Υγειονομικής Επιτροπής της Διεθνούς Ομοσπονδίας. Το 1980 η FIFA, εκτιμώντας τις δυνατότητές του σε διοικητικά θέματα, τον ανακήρυξε επίτιμο μέλος της.
Διετέλεσε πρόεδρος της ΕΠΑΕ τις περιόδους 1981-1983 και 1989-1997, ενώ παράλληλα από το 1990 ως το 1997 ήταν Α΄ αντιπρόεδρος της ΕΠΟ, στην οποία ήταν παράτυπα πρόεδρος και επί χούντας.
Προς τιμήν του ο Δήμος Παλλήνης ονόμασε το Δημοτικό Στάδιο Παλλήνης «Γεώργιος Δέδες», όπου και η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας "Παλληνιακός"
Πηγές
-Ευάγγελος Ανδρέου, Το αστέρι του πρωταθλητή άναψε...-Ο βαλκανιονίκης του μεσοπολέμου Γιάννης Σκιαδάς, Έκδ. Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης 2011, Γιώργος Δέδες, σ.56,156
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Γιάννης Δ. Μπάρτζης
Ο '''Γιάννης Δ. Μπάρτζης''' είναι Έλληνας συγγραφέας και εκπαιδευτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννης Δ. Μπάρτζης γεννήθηκε το 1951 και έμαθε τα πρώτα γράμματα στην Αρχαία Κόρινθο, όπου κατοικεί με την οικογένειά του, αφού έκανε μια μακρά διαδρομή ως δάσκαλος της στοιχειώδους εκπαιδεύσεως, αρχικά στην Αθήνα και μετέπειτα για πάνω από δεκαπέντε χρόνια στην επαρχία Καλαβρύτων Αχαΐας. Αριστούχος σπουδαστής της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, είχε εισαχθεί το 1969 με πανελλήνια πρωτιά (μεταξύ των αρρένων υποψηφίων) και επανήλθε 28 χρόνια αργότερα για μεταπτυχιακές σπουδές πάλι ως  πρώτος επιτυχών (μεταξύ των αρρένων εν ενεργεία δασκάλων). Στο ίδιο πανεπιστημιακό ίδρυμα ολοκλήρωσε την εκπαιδευτική του καριέρα, διδάσκοντας στους μετεκπαιδευόμενους συναδέλφους του το μάθημα της Παιδικής Λογοτεχνίας, ως διδάκτορας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης. Στην Κορινθία υπηρέτησε για δεκαοκτώ χρόνια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως δάσκαλος, ως διευθυντής σχολείου και ως Σχολικός Σύμβουλος.
Κατά την τριετία 2003-2006 επελέγη και προσέφερε υπηρεσία ως αξιολογητής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κατά τη διαδικασία συγγραφής των νέων Αναγνωστικών της Β΄ και της Στ΄ τάξης. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 εμφανίστηκε με βιβλία του για τη σχολική εργασία και με παραμύθια και πεζογραφήματα στο χώρο της παιδικής-νεανικής λογοτεχνίας. Τέσσερα μυθιστορήματά του έχουν τιμηθεί με πανελλήνια βραβεία.
Εργογραφία
Ορισμένα από τα έργα του είναι: Η σχολική εφημερίδα, Σκέφτομαι και γράφω – Εκθέσεις, Γραμματική σε 76 μαθήματα, Τα μυρμήγκια της ειρήνης, Ξύλινο παραμύθι, 66 Φράσεις δυόμισι χιλιάδων χρόνων, Αργείος εσπερινός (βραβείο «Μιχαήλας Αβέρωφ» από την Ε.Ε.Λ.), UFO στα Διγελιώτικα (βραβείο επιστημονικής φαντασίας από τη Γ.Λ.Σ.), Την προηγούμενη μέρα, Τιριγκλίκ (βραβείο «Διονυσίου Τροβά» από τη Γ.Λ.Σ.), Πασχαλινά διηγήματα, Ανθολογία Χριστουγεννιάτικου και Πρωτοχρονιάτικου διηγήματος, UFO στη Β΄ Γυμνασίου (έπαινος της Γ.Λ.Σ.), Η Κορινθία στην Παιδική Λογοτεχνία κ.ά.
Το 2006 κυκλοφόρησε η διδακτορική του διατριβή: Πέτρος Πικρός - Στράτευση, Αντιπαραθέσεις, Πικρίες στη Λογοτεχνία του Μεσοπολέμου και Βιβλιογραφία – Εργογραφία Πέτρου Πικρού. Έχει ανακαλύψει και ταυτοποιήσει έργα του Πέτρου Πικρού, τα οποία είχαν δημοσιευθεί στο μεσοπόλεμο κυρίως με άγνωστα ψευδώνυμα σε περιοδικά και εφημερίδες και έχει επιμεληθεί σύγχρονες επανεκδόσεις τους, όπως: Θεοφανώ - Η Μεσσαλίνα του Βυζαντίου, Από την άρρωστη Ζωή - Ζωή με όνειρα - Το νούμερο 11, Σπιναλόγκα, Λουκρητία Βοργία - Αιματηροί έρωτες του μεσαίωνος. Το 2014 κυκλοφόρησε το ιστορικό μυθιστόρημά του Φεύγω ξένη (εκδ. Αντ. Σταμούλη – Θεσσαλονίκη), που αναφέρεται στην επανάσταση του 1821 στην Κορινθία, το 2019 το ιστορικό του μυθιστόρημα Ορχάν – Στην αυλή των Παλαιολόγων (εκδ. Καστανιώτη – Αθήνα) και το 2021 το ιστορικό μυθιστόρημα Κρινολίνο και γιαταγάνι (εκδ. Καστανιώτη – Αθήνα).
Από το 1993 έως το 2012, εξέδιδε στην Αρχαία Κόρινθο -με τη σύζυγό του, εικονογράφο, συγγραφέα Δέσποινα Στίκα- την τρίμηνη τοπική εφημερίδα "ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΣ". Υπήρξε συνεργάτης επί χρόνια του παιδικού περιοδικού της ΠΑΣΕΓΕΣ, «Συνεργασία», όπου δημοσίευε κυρίως διηγήματα.
Άλλα στοιχεία
Το Δεκέμβριο του 2013 εκλέχτηκε Πρόεδρος της «Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων» και παραμένει μέχρι σήμερα επανεκλεγόμενος. Στη ιστοσελίδα της ΕΚΣ: www.korinthianwriters.gr μπορεί κανείς να διαβάσει σε ψηφιακή μορφή τη συλλογή διηγημάτων του: Κατοστάρικο στα κύματα, μια σειρά από πολιτικά κείμενά του γραμμένα στην καρδιά της ελληνικής κρίσης (το 2012) με γενικό τίτλο Επειγόντως έναν ηγέτη, καθώς και ένα μέρος της ερευνητικής εργασίας του για την ιστορία των  Αναγνωστικών του Δημοτικού Σχολείου (Αναδρομή στα Αναγνωστικά του Δημοτικού). Για τα την ιστορία των Αλφαβηταρίων και των Αναγνωστικών έχει πραγματοποιήσει διαλέξεις σε πόλεις της Ελλάδας, στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και στην Παιδαγωγική Σχολή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας στην Κύπρο.
Ο Γιάννης Δ. Μπάρτζης και η σύζυγός του Δέσποινα Στίκα ζουν στην Αρχαία Κόρινθο, έχουν δύο παιδιά και δύο εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Αρίσταρχος ο Θεσσαλονικεύς
Ο Αρίσταρχος ήταν Έλληνας Μακεδόνας από τη Θεσσαλονίκη, μέλος της εκκλησίας κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα.
Για τον Αρίσταρχο υπάρχουν αναφορές στην Καινή Διαθήκη. Συνόδευσε Παύλο στο τρίτο ιεραποστολικό ταξίδι του. Μαζί με τον Γάιο, έναν άλλο Μακεδόνα, κατά την διακονία τους στην Έφεσο, κινδύνευσε η ζωή τους από τον όχλο που παρακινούσε εναντίον τους ο Δημήτριος ο αργυροχόος. Αργότερα ο Αρίσταρχος μαζί με τον Παύλο και άλλους, επέστρεψε από την Ελλάδα στην Ασία. Υπήρξε και συναιχμάλωτος του Παύλου στη Ρώμη. Γνώρισε μαρτυρικό θάνατο στη Ρώμη κατά τους διωγμούς του Νέρωνα.
Κατά την παράδοση της Ορθόδοξης και της Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας ο Αρίσταρχος ήταν ένας από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους. Η μνήμη του ως άγιος και μάρτυρας τιμάται και εορτάζεται στις 4 Ιανουαρίου, στις 14 Απριλίου και στις 27 Σεπτεμβρίου.
Υποσημειώσεις
Αρισταρχος Αρισταρχος Αρίσταρχος Αρίσταρχος Αρίσταρχος Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Τριώδιο
Τριώδιο ονομάζεται:
Αρτσίλ του Μουχράνι
Ο Αρτσίλ πρίγκιπας τού Μουχράνι, არჩილ მუხრანბატონი, (1540 – 25 Νοεμβρίου 1582) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Βαγράτ Α΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι (γιου τού Κωνσταντίνου Β΄ της Γεωργίας), από τη σύζυγό του Ελένη. Μετά την παραίτηση τού Βαγράτ Α΄, τα μεγαλύτερα αδέλφια τού Αρτσίλ, Ασοτάν Α΄ και Βαχτάνγκ Α΄, τον διαδέχθηκαν ως πρίγκιπες τού Μουχράνι. Ο Αρτσίλ συμμετείχε ενεργά στον πόλεμο της εποχής του και την πολιτική. Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Σαφαβιδών στη Γεωργία το 1554, ο Αρτσίλ ενώθηκε με τα αδέλφια του στην εξορία τους στην αυλή της αδελφής τους, Ντεντισιμέντι, στο Σάμτσκε. Πίσω στο Κάρτλι, ο Άρτσιλ ήταν σύμμαχος με τον εξάδελφό του, βασιλιά Σίμωνα Α΄ τού Κάρτλι, και αμφισβητούσε διαρκώς τον έλεγχο των Σαφαβιδών της Τιφλίδας, της πρωτεύουσας τού βασιλείου τού Κάρτλι, κάνοντας συχνά επιδρομές στα περίχωρα της πόλης. Σε μία από αυτές τις επιδρομές, μία δύναμη των Σαφαβιδών από την ακρόπολη της Τιφλίδας επιτέθηκε και νίκησε τον Aρτσίλ στο Σαπούρτσλε. Ο πρίγκιπας και η οικογένειά του συνελήφθησαν και στάλθηκαν στο Ιράν. Αφού ο ίδιος ο Σίμων Α΄ οδηγήθηκε αιχμάλωτος στον σάχη Ταχμάσπ Α΄ και ρίχτηκε στο φρούριο Αλαμούτ, ο Αρτσίλ και η οικογένειά του φυλακίστηκαν στο Σιράζ το 1573. Τόσο ο Σίμων όσο και ο Άρτσιλ αφέθηκαν ελεύθεροι μετά το τέλος τού Tαχμάσπ Α΄ και επέστρεψαν στο Kάρτλι το 1576. Ο Aρτσίλ επισκέφτηκε για άλλη μία φορά την αδελφή του στο Σάμτσκε και απεβίωσε σε αυτό το πριγκιπάτο, στο Aτσκούρι, στις 25 Νοεμβρίου 1582.
Οικογένεια
Ο Αρτσίλ είχε τρία παιδιά, πρίγκιπες:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Δρόμος του τσαγιού και των αλόγων
250px|right|thumb|Μονοπάτι του αρχαίου δρόμου του τσαγιού στο κεντρικό Θιβέτ. Ο Αρχαίος Δρόμος του Τσαγιού και των Αλόγων (κινέζικα: 茶马古道 - Chama gudao, Θιβετιανά: Gyalam) είναι ένα δίκτυο από μονοπάτια που ένωνε τις παραγωγές επαρχίες τσαγιού της Κίνας με το Θιβέτ. Αποτελεί, στην πλήρη του έκταση (με συνδέσεις σε αυτόν και διαδρομών προς άλλες περιοχές της νότιας Ασίας), μέρος του νοτιοδυτικού κομματιού του Δρόμου του μεταξιού. Το εμπόριο μεταξύ των δύο πλευρών αφορούσε την ανταλλαγή πλακών μαύρου τσαγιού, που η κατανάλωσή του ήταν μεγάλη στα μοναστήρια του Θιβέτ, με αλάτι αλλά και ντόπια άλογα του Θιβέτ, απαραίτητα στον στρατό της Κίνας, που είχε να αντιμετωπίσει τις επεκτατικές βλέψεις των Μογγόλων.