cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζωριάνος Φωκίδας
Σύγχρονη εποχή
Επίσης στο Ζοριάνο γεννήθηκε ο λοχάγος Αθανάσιος Τσαλτάκης. Στο Ζοριάνο γεννήθηκε ο Cryst Loukas (Χρύσανθος Λουκόπουλος), ο οποίος σε πολύ μικρή ηλικία μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Σπούδασε κοινωνιολογία και με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μαζί με προέδρους επιφανών Αμερικανικών πανεπιστημίων, ίδρυσε το ANGLO-AMERICAN-HELLENIC BUREAU OF EDUCATION δίνοντας περισσότερες από 300 υποτροφίες σε αριστούχους Έλληνες σπουδαστές με σκοπό μετά το πέρας των σπουδών τους στις ΗΠΑ να επιστρέψουν και βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1995-96
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1995-96 ήταν το 4ο από την καθιέρωση της Πρέμιερ Λιγκ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για 10η φορά στην ιστορία της ακολουθούμενη στη βαθμολογία από την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Θέση στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ εξασφάλισαν εκτός από την Νιούκαστλ, η Άστον Βίλα και η Άρσεναλ ενώ στο κύπελλο κυπελλούχων θέση εξασφάλισε η Λίβερπουλ.
Βραχόβιτσε
Το Βραχόβιτσε είναι ένα χωριό στην περιοχή Όλομουτς της Τσεχικής Δημοκρατίας, κοντά στο Πρόστεγιοφ. Έχει 3.400 περίπου κατοίκους.
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1995-96
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1995-1996 Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Βραχόβιτσε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τσεχίας
Κάδοι
Οι Κάδοι ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας.
Ανήκε στην επαρχία της Επικτήτου Φρυγίας, κοντά στα σύνορα με την Λυδία. Ήταν κτισμένη στον άνω ρου του ποταμού Έρμου. Η πόλη κτίστηκε από Μακεδόνες αποίκους κατά την ελληνιστική εποχή, όπως προκύπτει από τα νομίσματα της πόλεως ΚΑΔΟΗΝΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ. Στην ρωμαϊκή εποχή τελούντο οι αγώνες Σεβαστά Ομοβώμια και Αυγούστεια. Στα βυζαντινά χρόνια κατατασσόταν στην Φρυγία Καπατιανή υπό κονσουλάριον, μαζί με άλλες 39 πόλεις, όπως μαθαίνουμε στον Συνέκδημον του Ιεροκλέους. Επίσης στο Notitiae episcopatuum πληροφορούμαστε ότι οι Κάδοι ήταν έδρα επισκόπου. Έκοψε πολλά νομίσματα στην εποχή του Κλαυδίου έως του Γαλλιηνού.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Τρωκτικά
Τα τρωκτικά (Rodentia) αποτελούν τάξη των πλακουντοφόρων, αναγάλιδων θηλαστικών, η οποία περιλαμβάνει περίπου 2300 είδη. Τα περισσότερα συναντώνται στη Νότια Αμερική.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Τα τρωκτικά, εκτός από ελάχιστα είδη (κάστορας, καπιμπάρα) έχουν μέγεθος μέτριο ως μικρό. Το οδοντικό τους σύστημα δεν έχει κυνόδοντες, αλλά διαθέτουν ένα ζεύγος κοπτήρων στο μπροστινό μέρος των σαγονιών τους. Οι κοπτήρες αυτοί αναπτύσσονται ασταμάτητα, αλλά και φθείρονται συνεχώς. Αν η φθορά σταματήσει, οι κοπτήρες θα βγουν από το στόμα, θα τρυπήσουν τον ουρανίσκο και θα τραυματίσουν το πρόσωπο του ζώου. Για να φθείρονται τα δόντια όσο πρέπει, τα τρωκτικά ροκανίζουν συνέχεια όχι μόνο την τροφή τους, αλλά και όλες τις ζωικές, φυτικές και ανόργανες ύλες.
Τα τρωκτικά έχουν σε μεγάλο βαθμό αναπτυγμένο το ένστικτο της κατοικίας. Τα περισσότερα σκάβουν το έδαφος για να κατοικήσουν και να αποθηκεύσουν την τροφή τους (π.χ. τσιντσιλά). Στην αρχή του χειμώνα, οι αποθήκες τους ξεχειλίζουν από σπόρους, καρπούς και ρίζες. Συχνά οι κατοικίες τους είναι αριστοτεχνικά φτιαγμένες (κάστορες). Έχουν απεριόριστη όρεξη και τρώνε αδιάκοπα.
Χαρακτηριστική είναι η γονιμότητα των τρωκτικών, που έχει γίνει παροιμιώδης. Τα θηλυκά εγκυμονούν πολλές φορές μέσα σ' ένα χρόνο και γεννούν πολλά μικρά. Πολλαπλασιάζονται με τόση αφθονία, που αν δεν υπήρχαν μέσα για την εξόντωσή τους θα μπορούσαν να καταστρέψουν εντελώς τις γεωργικές καλλιέργειες. Γι' αυτό κάποια είδη, όπως τα ποντίκια, θεωρούνται βλαβερά. Όμως άλλα, όπως οι κάστορες, επηρεάζουν θετικά το οικοσύστημα ποταμών και λιμνών με τα φράγματα που κατασκευάζουν.
Συστηματική
Τα Τρωκτικά είναι η μεγαλύτερη σε αριθμό ειδών τάξη των θηλαστικών. Η μεγάλη ποικιλομορφία της τάξης άρχισε να αποκαλύπτεται από τους ερευνητές μόλις στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Ενδεικτικά:
Η παρακάτω ταξινόμηση των σύγχρονων τρωκτικών σε πέντε υποτάξεις ακολουθεί κατά βάση την ταξινόμηση των Carleton & Musser (2005).
thumb|300px|Ο κοινός [[σκίουρος (Sciurus vulgaris) είναι χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των σκιουρομόρφων τρωκτικών]] thumb|300px|Μυς ο μυώδης (Mus musculus). Το κοινό ποντίκι ανήκει στην πιο πλούσια σε είδη οικογένεια των θηλαστικών, δηλαδή στις Μυΐδες (Muridae} thumb|300px|Ο ευρωπαϊκός Ύστριξ (Hystrix cristata), ο οποίος ζει και στη Β.Δ. Ελλάδα, δεν είναι σκαντζόχοιρος, αλλά υστριχόμορφο τρωκτικό. thumb|300px|Ο μυοκάστωρ (Myocastor coypus) είναι κοινώς γνωστότερος με το όνομα Νούτρια
Τάξη "Τρωκτικά" (Rodentia)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τάξεις θηλαστικών
Επιστροφή επί της επένδυσης
Η επιστροφή επί της επένδυσης ή ROI – Return on Investment ή απόδοση της επένδυσης, είναι το κέρδος του επενδυτή από την επένδυση κάποιας πηγής. Μια υψηλή επιστροφή επί της επένδυσης σημαίνει πως η επένδυση κερδίζει συγκρινόμενη με το κόστος της. Ως μετρητής αποδοτικότητας, η επιστροφή επί της επένδυσης χρησιμοποιείται για να υπολογίσει την αποτελεσματικότητα μιας επένδυσης ή τη σύγκριση της αποδοτικότητας ενός αριθμού επενδύσεων. Σε καθαρά οικονομικούς όρους, είναι ένας τρόπος να σκέφτεται κανείς το κέρδος σε σχέση με το επενδυμένο κεφάλαιο.
Σκοπός
Στις επιχειρήσεις, ο σκοπός της "επιστροφής επί της επένδυσης" είναι να μετρήσει, ανά περίοδο, ποσοστά επιστροφής σε χρήματα που επενδύθηκαν σε κάποια οικονομική οντότητα, ώστε να παρθεί μια απόφαση αν θα γίνει τελικά μια επένδυση. Χρησιμοποιείται επίσης ως δείκτης σύγκρισης μεταξύ διαφορετικών επενδύσεων που ανήκουν στο ίδιο χαρτοφυλάκιο. Η επένδυση με το καλύτερο ROI συνήθως παίρνει προτεραιότητα.
Η επιστροφή επί της επένδυσης και άλλα σχετικά εργαλεία μέτρησης, παρέχουν μια γρήγορη εικόνα της κερδοφορίας, προσαρμοσμένη στο μέγεθος των επενδυμένων περιουσιακών στοιχείων που απασχολούνται σε μια επιχείρηση. Πολλές φορές η επιστροφή επί της επένδυσης συγκρίνεται με τα αναμενόμενα ποσοστά επιστροφής της επένδυσης. Η επιστροφή επί της επένδυσης δεν αφορά την προσαρμοσμένη καθαρή τωρινή αξία και οι περισσότερες σχολές το περιγράφουν ως επένδυση στο "Έτος 0" και 2 έως 3 χρόνια έσοδα.
Σε μια έρευνα, στην οποία συμμετείχαν περίπου 200 στελέχη διαφημιστικών τμημάτων, το 77% απάντησαν πως βρήκαν την επιστροφή επί της επένδυσης ένα πολύ χρήσιμο μετρικό.
Η επιστροφή επί της επένδυσης μπορεί να υπολογιστεί και σε διαφορετικούς όρους από αυτούς του οικονομικού κέρδος. Για παράδειγμα, η κοινωνική επιστροφή επί της επένδυσης (SROI) είναι μία, επί αρχών στημένη, μέθοδος υπολογισμού μη οικονομικής αξίας (για παράδειγμα μέτρησης περιβαλλοντικής και κοινωνικής αξίας) σχετικής με τα επενδυμένα κεφάλαια. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιαδήποτε οντότητα για να αξιολογήσει την επίδραση στους μετόχους, να προσδιορίσει τρόπους βελτίωσης της απόδοσης, αλλά και να βελτιώσει την απόδοση των επενδύσεων.
Υπολογισμός
Για μια δεδομένη περίοδο, διαιρούμε την επιστροφή (καθαρό κέρδος) με τα κεφάλαια που χρησιμοποιήθηκαν (επένδυση).
''Επιστροφή επί της επένδυσης (%) = (Καθαρό Κέρδος / επένδυση) Χ 100
ή''
Επιστροφή επί της επένδυσης = (κέρδος από την επένδυση - κόστος της επένδυσης) / κόστος της επένδυσης '''
Αγορά Ιδιοκτησίας
Επιπλοκές μπορούν να εμφανιστούν όταν υπολογίζεται το ROI στην επαναχρηματοδότηση της κατοικίας, ή όταν μια δεύτερη υποθήκη έχει αφαιρεθεί. Το επιτόκιο σε ένα δεύτερο δάνειο μπορεί να αυξηθεί και έξοδα δανείου μπορεί να χρεωθούν. Και τα δύο μπορεί να μειώσουν το ROI, όταν αυτά τα 2 νέα νούμερα χρησιμοποιηθούν στην εξίσωση. Επίσης, μπορεί να υπάρξει αύξηση σε κόστη συντήρησης, φόρους κατοικίας και τιμολόγια αναλώσιμων αν ο ιδιοκτήτης μίας εκμισθωμένης κατοικίας πληρώνει αυτά τα έξοδα.
Πολύπλοκοι υπολογισμοί μπορεί επίσης να χρειαστούν όταν αγοράζεται μια κατοικία με κυμαινόμενο ποσοστό υποθήκευσης με μεταβλητό επιτόκιο να χρεώνεται ετησίως κατά τη διάρκεια του δανείου.
Επένδυση σε διαφήμιση
Η διαφήμιση όχι μόνο επηρεάζει τα καθαρά κέρδη, αλλά μπορεί να επηρεάσει και το μέγεθος της επένδυσης. Καινούργιος εξοπλισμός, αποθεματικά και εισπρακτέοι λογαριασμοί είναι τρεις βασικές κατηγορίες επενδύσεων που μπορούν να επηρεάσουν αποφάσεις που αφορούν τη διαφήμιση.
Επένδυση στο στοίχημα
ROI=[Σύνολο Επιστροφών (stakes x odds) - Σύνολο Επένδυσης (stakes) ] / Σύνολο Επένδυσης (stakes)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυχερά παιχνίδια Κατηγορία:Οικονομικά
Αμυγδαλεώνας
Ο Αμυγδαλεώνας είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Καβάλας, της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας. Βρίσκεται σε απόσταση 7 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης της Καβάλας. Η κωμόπολη, μέσω του οικισμού Σταυρού, ο οποίος δημιουργήθηκε από κατοίκους του πρώην οικισμού Κόκκαλα, αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο και προάστιο της πόλης της Καβάλας. Βρίσκεται πάνω στο ορεινό πέρασμα από τα τενάγη των Φιλίππων προς την Καβάλα, ανάμεσα στα όρη Σύμβολο και Καστανιές.
Στην κωμόπολη λειτουργεί δημοτικό σχολείο και γυμνάσιο, ενώ στα βορειοδυτικά του βρίσκεται το αεροδρόμιο γενικής αεροπορίας Καβάλα - Αμυγδαλεώνας "Λυδία" της Egnatia Aviation. Δυτικά της κωμόπολης βρίσκεται το δάσος του Αμυγδαλεώνα, ένα από τα 19 αισθητικά δάση της Ελλάδας.
Ιστορία
Επί Τουρκοκρατίας ονομάζονταν Μαδεμλί ή Μπαντέμ Τσιφλίκι και κατοικούνταν κυρίως από μουσουλμάνους.
Τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου 1917, ελαβε χώρα μεταξύ των οικισμών Δάτο και Αμυγδαλεώνας των Φιλίππων, το μαρτύριο του Εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Γερμανού Σακελλαρίδη, ο οποίος κατακρεουργήθηκε και απαγχονίστηκε από τον βουλγαρικό κατοχικό στρατό.
Μετά τη συνθήκη της Λωζάνης οι μουσουλμάνοι κάτοικοι προσέφυγαν στην Τουρκία και στον Αμυγδαλεώνα εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από την Καππαδοκία και τον Πόντο.
Αθλητισμός
Ο Αμυγδαλεώνας διαθέτει χώρους άθλησης, όπως το Κλειστό Γυμναστήριο και το Δημοτικό Γήπεδο, στους οποίους, εκτός από αθλητικά γεγονότα, πραγματοποιούνται και άλλες δράσεις.
Το ποδοσφαιρικό σωματείου της περιοχής, Γ.Π.Σ. Δόξα Αμυγδαλεώνα, ιδρύθηκε το 1947. Την περίοδο 1998–99, το ανδρικό τμήμα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας ΕΠΣ Καβάλας και μετά από αγώνες μπαράζ με την Ηρακλειά Σερρών και Κουδούνια Δράμας την άνοδο της στην Δ' Εθνική Κατηγορία.
Το 2012 ιδρύθηκε το σωματείο των βετεράνων ποδοσφαιριστών της Δόξας Αμυγδαλεώνα, το οποίο από την ίδρυσή του, μέχρι σήμερα συνεχίζει να δίνει φιλικούς και φιλανθρωπικούς αγώνες με ομάδες βετεράνων σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό,προάγοντας το ευ αγωνίζεσθαι και την κοινωνική αλληλεγγύη.
Υπάρχει επίσης ο Α.Ο. Αμυγδαλεώνα (Σάρισα) που ιδρύθηκε το 1983 και δραστηριοποιείται στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Τα τμήματα του συλλόγου μετέχουν στα πρωταθλήματα της ΕΣΠ Θράκης - Ανατολικής Μακεδονίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
Όριον Πατρών και Μεθώνης
Το Όριον Πατρών και Μεθώνης ήταν επαρχιακή διοικητική μονάδα, δοικητική περιφέρεια μικρότερη του θέματος, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η διαίρεση αναφέρεται πρώτη φορά στην Partitio Romaniae τον 13ο αιώνα ως μία από τις τρεις της Πελοποννήσου και καταλάμβανε το νότιο και δυτικό τμήμα της Πελοποννήσου με κυριότερες πόλεις την Πάτρα, Πύλος και Μεθώνη.
Άραβες
thumb|260px|right|Βεδουίνα στην [[Ιερουσαλήμ.]] Οι  Άραβες ημινομαδικοί σημιτικοί λαοί της αραβικής χερσονήσου και του δυτικού τμήματος της υπόλοιπης Μέσης Ανατολής, στα σύνορα με άλλους πολιτισμούς. Στο μεγαλύτερο μέρος της 1ης χιλιετίας π.Χ. εμφανίζονται ως επιδρομείς με συνεχείς διαρροές ομάδων σε μόνιμη εγκατάσταση κατοικημένων περιοχών (δηλ. σε βασίλεια).
Μέχρι την εμφάνιση του Χριστού
Κατά τον 3ο π.Χ. αι. ομάδα αυτών οι Ναβαταίοι ανέπτυξαν ανθηρό πολιτισμό με κύρια δραστηριότητα το εμπόριο και επίκεντρο την Πέτρα. Άλλες ομάδες ήταν οι Σαβαίοι (ή Σαββά) με βασίλισσά τους την Μπαλκίς ή Βαλκίς, οι Μηναίοι (ή Μιναίοι ή Μειναίοι ή Μαΐν), οι Χιμιαρίτες, οι Κατταβανοί, οι Χατραμώτες ή Χατραμωτίτες ή Χατραμούτ και οι Χαυλοταίοι αποκαλούμενοι όλοι και Ομηρείτες ή Ομηρίτες.
Μέχρι την εμφάνιση του Χριστιανισμού η ιστορική έρευνα για τους Άραβες είναι πολύ δύσκολη, λόγω κυρίως έλλειψης μνημείων και κειμένων. Οι ίδιοι οι άραβες ιστορικοί αποκαλούν όλη την περίοδο από την αρχαιότητα μέχρι της εμφάνισης του Μωάμεθ περίοδο "βακτ-ουλ-τζαχιλίγια" (= εποχή της άγνοιας). Έτσι η σύγχυση με αρχαίες ελληνικές παραδόσεις, εβραϊκές και χριστιανικές είναι λίαν έκδηλη. Τον δε Αβραάμ -Ιμπρα(χ)ήμ- τιμούν ως ιδρυτή του Μωαμεθανισμού αποκαλώντας τον, "Χαλίλ ουλλάχ" (= φίλο θεού).
Από τους Έλληνες πρώτος ο γεωγράφος Αγαθαρχίδης περιγράφει στο έργο του "Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης" τους αραβικούς λαούς όπως τους είδε, ενώ από τους ιστορικούς ο Στράβων αναφέρει κάποια εκστρατεία των Ρωμαίων υπό τον Αίλιο Γάλλο το 26 π.Χ. που παρακολούθησε ο ίδιος από Αλεξάνδρεια μέχρι Συήνη (σημ. Ασσουάν) με 80 τριήρεις και στρατό 10.000 πεζών μεταξύ των οποίων 500 Εβραίοι και 1000 Ναβαταίοι που έγινε μέχρι της Λευκής Πόλης (σημ. Β. της Τζέντας). Στην εποχή της Καινής Διαθήκης η κυριαρχία των Αράβων Ναβαταίων εκτεινόταν και ανατολικά της Δαμασκού. Ασπαζόμενοι δε τον Χριστιανισμό εξεδίωξαν τους Χιμιαρίτες το (300 αποκτώντας έτσι εθνική συνείδηση. Οι δε Αρχηγοί τους έλαβαν τον τίτλο Βασιλείς του Σαβά, Ραϊδαέ, Χαντμούτ και Υεμέν. Αντίθετα οι Χιμιαρίτες δεχόμενοι το Μωϋσιακό θρήσκευμα κατόρθωσαν να δημιουργήσουν νότια της Αραβίας εβραϊκό χιμιαριτικό βασίλειο. Έτσι άρχισαν σφοδροί αγώνες μεταξύ αυτών και των απέναντι στην Αβυσσηνία (Αιθιοπία)- (Αξούμης ή Αξώμης) χριστιανών των Αξωμιτών.
Για τη σύρραξη αυτή αναφέρουν οι βυζαντινοί συγγραφείς και κυρίως ο Μαλάλας και ο εξ Αλεξανδρείας διάσημος τότε Έλληνας θαλασσοπόρος Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης που παραθέτει σχετική επιγραφή που βρέθηκε στην Ανδούλη της Αξώμης ότι: ο βασιλιάς της χώρας εξεστράτευσε κατά ξηρά και θάλασσα εναντίον των πέραν της Ερυθράς λαών (δηλ. της Αραβίας) των λεγομένων Αραβιτών ή Κιναιδοκολπιστών (κατά Μαλάλα) των οποίων τους βασιλείς κατέστησε φόρου υποτελείς. Ο Ηγεμών της επιγραφής είναι ο Αφιλάς "Βασιλεύς των Αξωμιτών" κατα επιγραφή νομισμάτων, οι δε με το όνομα Κιναιδοκολπιστές μάλλον οι λεγόμενοι ιστορικά Κινανά ή Κινδάν κάτοικοι περιοχής της σημερινής Χοντέϊντα.
Ο Αφιδάς αυτός δεχθείς τον Χριστιανισμό συνήψε σχέσεις με τους Αυτοκράτορες του Βυζαντίου δεχόμενος τη βοήθειά τους, στους αγώνες του κατά των Χιμιαριτών δηλαδή πόλεμος μεταξύ Αραβοχριστιανών και Αραβοεβραίων ο οποίος μάλλον ήταν για εμπορικό ανταγωνισμό.
Από την εποχή του Χριστού μέχρι τον Μωάμεθ
thumb|250px|right|Γυναίκα με παραδοσιακή φορεσιά από τη Ραμάλλα. Στη μετέπειτα εποχή τον 6ο αι. συνεχίζονται οι συμπλοκές όπου Βασιλιάς των Αξωμιτών (αραβοχριστιανών) ήταν ο Αρετάς που σε συμπλοκή υπέστη μαρτυρικό θάνατο, ήταν το 5ο έτος της Βασιλείας του Αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄ το 523. Τούτο είχε ως συνέπεια εκστρατεία των Βυζαντινών κατά των Ιουδαϊζόντων Αράβων με 70 πλοία που διαπόρθμευσαν στην Αραβία 120.000 άνδρες που είχε συγκεντρώσει ο νέος Βασιλιάς των Αξωμιτών Ελεσβάς υπό την αρχηγία του χριστιανού Ηγεμόνα της Μέκκας Νταούς-Ντου Τσαλμπάν. Η καταστροφή των Χιμιαριτών ήταν ολοκληρωτική ο δε Βασιλιάς τους Ντους Νουβά συνελήφθη και φονεύθηκε. (Ο βυζαντινός χρονογράφος Κεδρηνός αναφέρει ότι ο Ντούς Νουβά ρίχτηκε στη θάλασσα μόνος του). Ο δε Αρετάς ανακηρύχθηκε Άγιος. Μετά την επιτυχία αυτή ο Ελεσβάς ίδρυσε πολλές εκκλησίες κυρίως στη Σαναά της Υεμένης. Ο δε Χριστιανισμός διαδόθηκε τότε μέχρι τη Σοκοτόρα (σημ. Σρι Λάνκα, πρώην Κεϋλάνη) ή Νήσο του Διόσκουρου όπως την αποκαλούσαν οι από Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Έλληνες άποικοι. Εξ αυτού του γεγονότος αργότερα ο Ιουστινιανός Α΄ θα κηρύξει τον μεγάλο διωγμό κατά των Εβραίων σε κοινωνική απομόνωση.
Αργότερα κάποιος διοικητής φρουράς των Αξωμιτών στην Αραβία ο Αβράχα ή Άβραμος σχεδιάζοντας να ιδρύσει κράτος αυτόνομο ήρθε σε ρήξη με τους Κουραϊσίτες στη Μέκκα (οικογένεια που προέρχεται ο Μωάμεθ). Οι Άραβες ζήτησαν τη βοήθεια των Βυζαντινών κατά των Αξωμιτών στέλνοντας πρεσβεία με κάποιο Σέιφ-Μπεν-Ντι-Γιασάν. Απέτυχαν όμως αφού οι Αξωμίτες ήταν οι βασικοί σύμμαχοι των Βυζαντινών κατά των Ιουδαίων της Αραβίας. Ο Γιασάν τότε εστράφη στους Πέρσες δια του Βασιλέως του Χίρα (ενός άλλου αραβικού κράτους που γειτόνευε με την Περσία, στο σημερινό Ιράκ). Ο Ηγεμόνας αυτός ήταν υποτελής του Σασανίδη Βασιλέως Χοσρόη των Περσών, Ανουσιρβά. Έτσι οι Πέρσες άρχισαν να διεισδύουν βαθμιαία στην Αραβία διαδίδοντας και τη θρησκεία τους την πυρολατρεία ή Ζαρατουστραϊσμό ή Ζωροαστρισμό ενώ οι Βυζαντινοί άρχισαν φοβερούς αγώνες κατά των Περσών. (Τις ενέργειες των Βυζαντινών κατά των Περσών έχουν καταγράψει ο ιστορικός Μαλάλας και ο διάσημος Πατριάρχης Φώτιος Α΄. Στους αγώνες όμως αυτούς νίκησαν οι Πέρσες αφού κατέλαβαν όλη την Ανατολή, και κατέκτησαν την Υεμένη και το Ασίρ, όλα τα παράλια της Ερυθράς και εσωτερικά εδάφη της Αραβίας.
Τρεις άλλες αραβικές ηγεμονίες την ίδια προμωαμεθανική αυτή περίοδο ήταν α) η προαναφερόμενη της Χίρα με τους περισσότερους των υπηκόων του χριστιανούς αναφερόμενοι κατά τον 5ο αι. ως Νεστοριανοί με τελευταία δυναστεία τους, τη Δυναστεία Λαχμιδών υποτελής των Περσών μέχρι το 602, β) η ηγεμονία των Γασσανιδών 5ο-7ο αι. για το οποίο ο βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος και ο Μαλάλας λέγουν ότι οι Γασσανίδες ("οι εξ αραβίου γένους χριστιανοί") χρησιμοποιήθηκαν ως ακρίτες και γ)το κράτος των Κίνδα" που εμφανίζεται τον 5ο αι.
Εποχή του Μωάμεθ
thumb|400px|Μουεζίνης στη [[Μέκκα καλεί τους πιστούς να προσευχηθούν]]
Στην εποχή που εμφανίζεται ο Μωάμεθ η Αραβία είναι χωρισμένη σε φυλές των οποίων τα μέλη τους είναι "ειδωλολάτρες". Η βόρεια Αραβία - στα σύνορα με τη Συρία είχε εκχριστιανισθεί, ενώ υπήρχαν κυρίως στην περιοχή γύρω απο τη Μεδίνα, εβραϊκές φυλές. Ο κυρίως Αλλάχ (= θεός), ο Αλιλάτ ή Διόνυσος κατά Ηρόδοτο είχε πλέον λησμονηθεί, έτσι κάθε φυλή τώρα είχε τον δικό της θεό. Το 610 αρχίζει τη διδασκαλία του ο Μωάμεθ ως ο έσχατος των Προφητών (Χατίμ-ουλ-ινμπίγια) και απεσταλμένος του Θεού (ρεσούλ-ουλ-λλαχ) όπως ισχυρίζονται οι Άραβες. Με τον προσηλυτισμό όμως αυτό άρχισε σιγά σιγά να αφυπνίζεται η ψυχή του αραβικού έθνους. Οι δε Εβραίοι στην αρχή δέχθηκαν τον Μωάμεθ ως τον αναμενόμενο Μεσσία και συμφώνησαν σε σύμπραξη. Οι πρώτοι προσήλυτοι με εθνική αραβική συνείδηση ήταν οι πρόσφυγες από τη Μέκκα, οι Μοχατζιρούν και οι προσήλυτοι της Μεδίνας οι Άνσαρ.
250px|left|thumb|Αραβική ισλαμική τέχνη. Με αυτούς ο Μωάμεθ στρέφεται πρώτα εναντίον των Βυζαντινών που τα σύνορά τους άγγιζαν της Αραβίας. Έτσι οι Άραβες στη συνάντηση με τον τακτικό στρατό των Βυζαντινών υπό τον Θεόδωρο, αδελφό του Αυτοκράτορα Ηράκλειου νικήθηκαν και διασκορπίστηκαν, ο δε τόπος αυτής της συμπλοκής τιμάται σήμερα από τους Άραβες ως τόπος μαρτυρίου. Στη συνέχεια ο Μωάμεθ κυριεύει τη Μέκκα. Όταν πέθανε ο Μωάμεθ το 632 ολόκληρη η Αραβική χερσόνησος, μέχρι τα σύνορα της Συρίας, της Αιγύπτου και του σημερινού Ιράκ είχαν προσηλυτιστθεί στο Ισλάμ. Η προσδοκία των απολαύσεων στον παράδεισο με άφθονα φαγητά και παρθένες (ουρί) που έδινε το Κοράνιο στους υπέρ πίστεως μάρτυρες σε σχέση με τις πλούσιες λείες των επιδρομών ασκούσαν σημαντική επιθετική ορμή στους προσήλυτους άραβες.
Οι Άραβες στην Ισπανία
thumb|200px|right|Το παλάτι της [[Αλάμπρα στη νότια Ισπανία.]] Επί της Χαλιφείας του Ουαλίντ Α' ή Βαλίντ Α' (705-715) συνέβη ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην Ιστορία όχι μόνο των Αράβων αλλά και της Ευρώπης και μάλιστα με τα δεδομένα της εποχής ίσως και παγκόσμια.
Ο νόμιμα διεκδικών τον ισπανικό Θρόνο Ακύλλας κάλεσε τους Άραβες για να τον βοηθήσουν εναντίον του σφετεριστή βασιλέως των Βησιγότθων του Ροδρίγου (ή Ροδερίχου). Έτσι οι Άραβες εισέβαλαν στην Ισπανία καταλαμβάνοντας το Γιβραλτάρ. Αφού νίκησαν τους Βησιγότθους έγιναν κύριοι πολλών περιοχών (716). Συνέχισαν όμως τις εκστρατείες τους και εντός των Γαλλικών εδαφών φθάνοντας μέχρι τη Ναρμπόν (720). Γρήγορα όμως εκδιώχθηκαν μετά την ήττα που υπέστησαν στη μάχη της Πουατιέ.
Παπαφλέσσας (ταινία)
Το Παπαφλέσσας είναι μια ελληνική πολεμική-ιστορική-βιογραφική-περιπετειώδης ταινία του 1971, σε συμπαραγωγή Τζέιμς Πάρις και Φίνος Φιλμ, σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου και σε σενάριο Πάνου Κοντέλη, με πρωταγωνιστή, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ.
Άραβες
Περίοδος 800 - 1258
Τότε εμφανίζονται στο προσκήνιο οι Σελτζούκοι Τούρκοι και το απέραντο κράτος των Αράβων άρχισε σιγά σιγά να φθίνει μέχρι την ολική κατάλυσή του το (1258).
Παπαφλέσσας (ταινία)
Πλοκή
Μία από τις επιφανέστερες προσωπικότητες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο Παπαφλέσσας, παρουσιάζεται σε αυτή την ταινία. Η κήρυξη της Επανάστασης στο Μοριά, στη μονή της Αγίας Λαύρας, από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στις 25 Μαρτίου 1821, η νίκη του Παπαφλέσσα επί του Δράμαλη στα Δερβενάκια στις 26 Ιουλίου του 1822 και ο γεμάτος αυτοθυσία θάνατός του στο Μανιάκι στις 20 Μαϊου 1825 πολεμώντας τις ορδές του Αιγυπτίου Ιμπραήμ Πασά. Από μαρτυρίες, ο Ιμπραήμ έδωσε εντολή στους στρατιώτες του, μετά τη μάχη, να βρουν το άψυχο σώμα του και να το κρατήσουν όρθιο. Στη συνέχεια, φίλησε σε ένδειξη σεβασμού τον Παπαφλέσσα στο κεφάλι.
Άραβες
Περίοδος 800 - 1258
Μέχρι το 1258 ο αραβικός κόσμος έχει διασπασθεί σε ανεξάρτητες Δυναστείες. Η ιστορική έρευνα ακολουθεί την ιστορία των Χαλιφικών Δυναστειών κάθε μίας χωριστά μέχρι της οριστικής κατάλυσης το 1258 του χαλιφάτου των Αββασιδών από τους Μογγόλους του Ουλεγκού Χαν όπου και ακολουθεί η περίοδος της τουρκικής κατάκτησης και εκείνης των εθνικών ανεξαρτησιών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αραβία  Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ασία Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής Κατηγορία:Σημιτικοί λαοί Κατηγορία:Βόρεια Αφρική
Παπαφλέσσας (ταινία)
Άλλες πληροφορίες
Η ταινία απέσπασε τις καλύτερες κριτικές το 1971 στο 12ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και πήρε τα βραβεία Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Αρτιότερης Παραγωγής και δόθηκε Τιμητική διάκριση στον σκηνογράφο και ενδυματολόγο Διονύση Φωτόπουλο, ενώ η ταινία χαρακτηρίστηκε ως "η καλύτερη στιγμή" στην καριέρα του Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Δεν έλειψαν, όμως, και τα παρατράγουδα, αφού ομάδα του περίφημου "εξώστη" από το κοινό του Φεστιβάλ υποδέχτηκε την ταινία με γιουχαΐσματα και κοροϊδίες. Σε συνέντευξή του στην Απογευματινή και στον Δημήτρη Λυμπερόπουλο, ο Παπαμιχαήλ είχε πει:"«Μίσησα την οργανωμένη οχλαγωγία του Φεστιβάλ. Εκείνων που μετέτρεψαν την αίθουσα σε εξέδρα γηπέδου. Ντροπή τους τέτοια ασέβεια. [...] Δεν σεβάστηκαν τίποτε. Εξεπλάγην. Επρόκειτο για ένα φαιδρό συρφετό αγέλης, φανατικών της εξέδρας. Καφενόβιους. Ήρθαν με σκοπό να μετατρέψουν το Φεστιβάλ σε εμποροπανήγυρη. Για αυτό είναι προτιμότερο να καταργηθεί»."Η ταινία κόστισε 12.000.000 δραχμές και θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες υπερπαραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου προσεγγίζοντας αντίστοιχες αμερικανικές. Για τις ανάγκες των γυρισμάτων, όπως αναφέρει η Κάτια Δανδουλάκη, χρησιμοποιήθηκαν ως κομπάρσοι και πολλοί στρατεύσιμοι που υπηρετούσαν εκείνη την εποχή τη θητεία τους.
Στη διάρκεια της σεζόν 1971-1972, ο Παπαφλέσσας έκοψε 297.817 εισιτήρια και κατατάχθηκε στη 10η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παπαφλέσσας Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πάνου Κοντέλη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές περιπετειώδεις ταινίες
Ευίππη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευίππη αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:
Εύθυμος
Ο Εύθυμος ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο του οποίου θρυλικοί άθλοι αποτελούν μέρος της ελληνικής μυθολογίας. Συγκεκριμένα, ήταν γιος του Αστυκλέους, από το γένος των Λοκρών που κατοικούσαν στην Ιταλία. Ο Εύθυμος υπήρξε περίφημος πυγμάχος και νίκησε στους 74ους, στους 76ους και στους 77ους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως βεβαιώνει ο Παυσανίας (ΣΤ΄ 6, 4 κ.ε.). Ο περίφημος στην αρχαιότητα Σάμιος γλύπτης Πυθαγόρας είχε σμιλέψει ανδριάντα του, που ήταν τοποθετημένος στην Ολυμπία.
Επιστρέφοντας περί το 470 π.Χ. στην Κάτω Ιταλία ο Εύθυμος έμαθε για το βάσανο των κατοίκων της Τέμεσας με το φάντασμα-δαίμονα Αλύβα. Πήγε στην Τέμεσα και κατά τον θρύλο κατόρθωσε να εξοντώσει τον δαίμονα παλεύοντας μαζί του, νικώντας τον και ρίχνοντάς τον στη θάλασσα, ενώ ερωτεύθηκε και πήρε ως σύζυγό του την παρθένο που προσέφεραν κάθε χρόνο οι κάτοικοι στον Αλύβα. Ο Εύθυμος μετά τον θάνατό του λατρεύτηκε ως θεός και θεωρήθηκε γιος του ποτάμιου θεού Καικίνου. Ο Παυσανίας (Ελλάδος περιήγησις, 6,10) γράφει επίσης ότι είχε δει μία εικόνα του Ευθύμου και του δαίμονα, η οποία παρίστανε τον δεύτερο μαύρο, φοβερό και ντυμένο με δέρμα λύκου.
Στρατιωτική δικτατορία στη Βραζιλία
μικρογραφία|321x321εσ|Τανκς στην Μπραζίλια, 1964. Η στρατιωτική δικτατορία στη Βραζιλία (ditadura militar) εγκαθιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1964, μετά από πραξικόπημα από τις Ένοπλες Δυνάμεις Βραζιλίας, με την υποστήριξη της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Προέδρου Ζουάου Γκουλάρτ. Η βραζιλιάνικη δικτατορία κράτησε για 21 χρόνια μέχρι τις 15 Μαρτίου 1985. Το στρατιωτικό πραξικόπημα υποδαυλίστηκε από τους Ζοζέ ντε Μαγαλάις Πίντου, Αντεμάρ ντε Μπάρος και Κάρλος Λασέρδα, που είχαν ήδη λάβει μέρος στη συνωμοσία για την καθαίρεση του Ζετούλιο Βάργκας το 1945, τότε κυβερνήτες των πολιτειών Μίνας Ζεράις, Σάο Πάολο και Γκουαναμπάρα, αντίστοιχα.
Το πραξικόπημα σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τους ανώτερους διοικητές του Βραζιλιάνικου Στρατού και έλαβε την υποστήριξη σχεδόν όλων των υψηλόβαθμων μελών του στρατού, μαζί με συντηρητικά στοιχεία της κοινωνίας, όπως η Καθολική Εκκλησία και τα αντικομμουνιστικά κινήματα πολιτών μεταξύ των Βραζιλιάνων στις μεσαίες και ανώτερες τάξεις. Σε διεθνές επίπεδο, υποστηρίχθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ μέσω της πρεσβείας του στη Μπραζίλια.
Η δικτατορία έφτασε στο απόγειο της δημοτικότητάς της τη δεκαετία του '70 με το λεγόμενο "Βραζιλιάνικο Θαύμα", παρόλο που το καθεστώς λογόκρινε όλα τα ΜΜΕ και βασάνιζε και εξόριζε αντιφρονούντες. Ο Ζουάου Φιγκεϊρέδου έγινε πρόεδρος τον Μάρτιο του 1979 και την ίδια χρονιά ψήφισε τον νόμο περί αμνηστίας για πολιτικά εγκλήματα, που διαπράχθηκαν υπέρ και κατά του καθεστώτος. Ενώ καταπολεμούσε τους "σκληροπυρηνικούς" στο εσωτερικό της κυβέρνησης και υποστήριζε μια πολιτική εκ νέου εκδημοκρατισμού, ο Φιγκεϊρέδου δεν μπορούσε να ελέγξει την καταρρέουσα οικονομία, τον χρόνιο πληθωρισμό και την ταυτόχρονη πτώση άλλων στρατιωτικών δικτατοριών στη Νότια Αμερική. Εν μέσω μαζικών λαϊκών διαδηλώσεων στους δρόμους των κυριότερων πόλεων της χώρας, διεξήχθησαν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά από 20 χρόνια για το εθνικό νομοθετικό σώμα το 1982. Το 1985, διεξήχθησαν άλλες εκλογές, αυτή τη φορά για την εκλογή (έμμεσα) νέου προέδρου, μεταξύ πολιτών υποψηφίων για πρώτη φορά από τη δεκαετία του '60, όπου κέρδισε η αντιπολίτευση. Το 1988, ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα και η Βραζιλία επέστρεψε επίσημα στη δημοκρατία. Έκτοτε, ο Στρατός παρέμεινε υπό τον έλεγχο πολιτικών χωρίς επίσημο ρόλο στην εσωτερική πολιτική.
Η στρατιωτική κυβέρνηση της Βραζιλίας παρείχε ένα μοντέλο για άλλα στρατιωτικά καθεστώτα και δικτατορίες σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, που συστηματοποιήθηκε από το λεγόμενο Δόγμα Εθνικής Ασφάλειας, που "δικαιολόγησε" τις ενέργειες του στρατού ως προς το συμφέρον της εθνικής ασφάλειας σε μια εποχή κρίσης, δημιουργώντας μια πνευματική βάση στην οποία βασίστηκαν άλλα στρατιωτικά καθεστώτα.
Το 2014, σχεδόν 30 χρόνια μετά την κατάρρευση του καθεστώτος, ο στρατός της Βραζιλίας αναγνώρισε για πρώτη φορά τις υπερβολές, που διέπραξαν οι πράκτορές του κατά τα χρόνια της δικτατορίας, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων και δολοφονιών πολιτικών αντιφρονούντων. Τον Μάιο του 2018, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευσε ένα υπόμνημα, γραμμένο από τον Χένρι Κίσινγκερ, που χρονολογείται από τον Απρίλιο του 1974 (όταν υπηρετούσε ως Υπουργός Εξωτερικών), επιβεβαιώνοντας ότι η ηγεσία του βραζιλιάνικου στρατιωτικού καθεστώτος γνώριζε πλήρως τη δολοφονία αντιφρονούντων.
Υπολογίζεται ότι 434 άνθρωποι επιβεβαιωμένα είτε σκοτώθηκαν είτε αγνοούνται μόνιμα και 20.000 άνθρωποι βασανίστηκαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας στη Βραζιλία. Ενώ ορισμένοι ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλοι ισχυρίζονται ότι ο πραγματικός αριθμός ίσως είναι πολύ μεγαλύτερος και θα πρέπει να περιλαμβάνει χιλιάδες ιθαγενείς, που πέθαναν εξαιτίας της αμέλειας του καθεστώτος , οι Ένοπλες Δυνάμεις πάντα το αμφισβητούσαν.
Ιστορικό
Η πολιτική κρίση της Βραζιλίας προήλθε από τον τρόπο, με τον οποίο είχαν ελεγχθεί οι πολιτικές εντάσεις τις δεκαετίες του '30 και του '40 κατά την εποχή του Βάργκας. Η δικτατορία του Βάργκας και οι προεδρίες των δημοκρατικών διαδόχων του σημάδεψαν διαφορετικά στάδια του βραζιλιάνικου λαϊκισμού (1930–1964), μια εποχή οικονομικού εθνικισμού, εκσυγχρονισμού που καθοδηγείται από το κράτος και εμπορικών πολιτικών υποκατάστασης εισαγωγών. Οι πολιτικές του Βάργκας είχαν σκοπό να προωθήσουν μια αυτόνομη καπιταλιστική ανάπτυξη στη Βραζιλία, συνδέοντας την εκβιομηχάνιση με τον εθνικισμό, μια φόρμουλα που βασίζεται σε μια στρατηγική συμφιλίωσης των αντικρουόμενων συμφερόντων της μεσαίας τάξης, του ξένου κεφαλαίου, της εργατικής τάξης και της ολιγαρχίας της γης.
Ουσιαστικά, αυτό ήταν το έπος της ανόδου και της πτώσης του βραζιλιάνικου λαϊκισμού από το 1930 έως το 1964: η Βραζιλία βίωσε κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου την αλλαγή από τον εξαγωγικό προσανατολισμό της Πρώτης Δημοκρατίας της Βραζιλίας (1889-1930) στην υποκατάσταση των εισαγωγών της λαϊκιστικής εποχής (1930–1964) και στη συνέχεια σε έναν μετριοπαθή στρουκτουραλισμό του 1964–80. Κάθε μία από αυτές τις δομικές αλλαγές ανάγκασε μια αναδιάταξη στην κοινωνία και προκάλεσε μια περίοδο πολιτικής κρίσης. Η περίοδος της δεξιάς στρατιωτικής δικτατορίας σηματοδότησε τη μετάβαση μεταξύ της λαϊκιστικής εποχής και της τρέχουσας περιόδου εκδημοκρατισμού.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Βραζιλίας απέκτησαν μεγάλη πολιτική επιρροή μετά τον πόλεμο της Παραγουάης. Η πολιτικοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων αποδεικνύεται από την Διακήρυξη της Δημοκρατίας, η οποία ανέτρεψε την Αυτοκρατορία, ή εντός του Κινήματος των Ανθυπολοχαγών και της Επανάστασης του 1930. Οι εντάσεις κλιμακώθηκαν ξανά τη δεκαετία του '50, καθώς σημαντικοί στρατιωτικοί κύκλοι ενώθηκαν με την ελίτ, τις μεσαίες τάξεις και τους δεξιούς ακτιβιστές σε απόπειρες να εμποδίσουν την ανάληψη καθηκόντων από τους Προέδρους Τζουσελίνου Κουμπιτσέκ ντε Ολιβέιρα και Ζουάου Γκουλάρτ λόγω της υποτιθέμενης υποστήριξής τους στην κομμουνιστική ιδεολογία. Ενώ ο Κουμπιτσέκ αποδείχθηκε φιλικός προς τους καπιταλιστικούς θεσμούς, ο Γκουλάρτ υποσχέθηκε εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις, απαλλοτρίωσε επιχειρηματικά συμφέροντα και προώθησε την οικονομικοπολιτική ουδετερότητα με τις ΗΠΑ.
Όταν ο Γκουλάρτ ανέλαβε ξαφνικά την εξουσία το 1961, η κοινωνία έγινε βαθιά πολωμένη, με τις ελίτ να φοβούνται ότι η Βραζιλία, όπως η Κούβα, θα ενταχθεί στο Κομουνιστικό Μπλοκ, ενώ πολλοί πίστευαν ότι οι μεταρρυθμίσεις θα ενίσχυαν σημαντικά την ανάπτυξη της Βραζιλίας και θα τερμάτιζαν την οικονομική υποτέλειά της στις ΗΠΑ ή ακόμα και ότι ο Γκουλάρτ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να αυξηθεί η δημοτικότητα της κομουνιστικής ατζέντας. Πολιτικοί με επιρροή, όπως ο Κάρλος Λασέρδα, και ακόμη και ο Κουμπιτσέκ, μεγιστάνες των μέσων ενημέρωσης (Ρομπέρτο Μαρίνιο, Οκτάβιο Φρίας, Ζούλιου ντε Μεσκίτα Φίλιο), η Εκκλησία, γαιοκτήμονες, επιχειρηματίες και η μεσαία τάξη ζήτησαν πραξικόπημα από τις Ένοπλες Δυνάμεις για την απομάκρυνση της κυβέρνησης. Οι παλιοί "σκληροπυρηνικοί" αξιωματικοί του Στρατού, βλέποντας την ευκαιρία να επιβάλουν το θετικιστικό οικονομικό τους πρόγραμμα, έπεισαν τους πιστούς ότι ο Γκουλάρτ ήταν μια κομουνιστική απειλή.
Ο Γκουλάρτ και η πτώση της Τέταρτης Δημοκρατίας
αριστερά|μικρογραφία|Ο Ζουάου Γκουλάρτ, δικηγόρος, ήταν ο πρόεδρος που έτεινε προς τα αριστερά και εκδιώχθηκε από τις Ένοπλες Δυνάμεις. Κατέφυγε στην [[Ουρουγουάη ως πολιτικός πρόσφυγας.]] Μετά την προεδρία του Κουμπιτσέκ, η δεξιά αντιπολίτευση εξέλεξε τον Ζάνιου Κουάντρους, ο οποίος στήριξε την εκλογική του εκστρατεία στην κριτική κατά του Κουμπιτσέκ και της κυβερνητικής διαφθοράς. Το σύμβολο της προεκλογικής εκστρατείας του Κουάντρους ήταν μια σκούπα, με την οποία ο πρόεδρος "καθάριζε τη διαφθορά". Στη σύντομη θητεία του ως πρόεδρος, ο Κουάντρους έκανε κινήσεις για την επανέναρξη των σχέσεών του με ορισμένες κομουνιστικές χώρες, έκανε ορισμένους αμφιλεγόμενους νόμους και νομοθετικές προτάσεις, αλλά χωρίς νομοθετική υποστήριξη, δεν μπορούσε να ακολουθήσει την ατζέντα του.
Τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου του 1961, ο Κουάντρους προσπάθησε να σπάσει το αδιέξοδο παραιτούμενος από την προεδρία, προφανώς με σκοπό να επανέλθει υπό λαϊκή βούληση. Ο Ζουάου Γκουλάρτ ήταν αντιπρόεδρος. Ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος της Βραζιλίας και ήταν ενεργός στην πολιτική από την εποχή του Βάργκας. Όταν ο Κουάντρους παραιτήθηκε, ο Γκουλάρτ βρισκόταν εκτός χώρας και επισκεπτόταν την Κίνα. Εκείνη την εποχή, ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Βραζιλίας εκλέγονταν διαφορετικά κομματικά. Κάποιοι ανώτατοι στρατιωτικοί προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Γκουλάρτ να αναλάβει την προεδρία, κατηγορώντας τον ότι ήταν κομουνιστής, αλλά η νομικιστική εκστρατεία για την υποστήριξη του Γκουλάρτ ήταν ήδη ισχυρή. Η κρίση επιλύθηκε με την "κοινοβουλευτική λύση", μια ρύθμιση που μείωσε τις εξουσίες του προέδρου δημιουργώντας μια νέα θέση πρωθυπουργού, την οποία κατέλαβε ο Τανκρέδο Νέβες και εγκαθιδρύοντας μια κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Την 1η Απριλίου 1964, μετά από μια νύχτα συνωμοσίας, στρατεύματα ανταρτών κατευθύνθηκαν προς το Ρίο ντε Τζανέιρο. Οι στρατηγοί του Σάο Πάολο και του Ρίο ντε Τζανέιρο πείστηκαν να συμμετάσχουν στο πραξικόπημα. Για να αποτρέψει έναν εμφύλιο πόλεμο και γνωρίζοντας ότι οι ΗΠΑ θα υποστήριζαν ανοιχτά τον στρατό, ο Πρόεδρος κατέφυγε πρώτα στο Ρίο Γκράντε ντο Σουλ και μετά πήγε εξόριστος στην Ουρουγουάη, όπου η οικογένειά του είχε μεγάλες εκτάσεις ως περιουσία.
Εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών
Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Λίνκολν Γκόρντον παραδέχτηκε αργότερα ότι η πρεσβεία είχε δώσει χρήματα σε υποψηφίους κατά του Γκουλάρτ στις δημοτικές εκλογές του 1962 και είχε ενθαρρύνει τους συνωμότες. Πολύ επιπλέον στρατιωτικό και προσωπικό πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών επιχειρούσαν σε τέσσερα πετρελαιοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών και στο αεροπλανοφόρο USS Forrestal, σε μια επιχείρηση με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Αδελφός Σαμ. Αυτά τα πλοία είχαν τοποθετηθεί στα ανοικτά των ακτών του Ρίο ντε Τζανέιρο, σε περίπτωση που τα βραζιλιάνικα στρατεύματα χρειάζονταν στρατιωτική βοήθεια κατά το πραξικόπημα του 1964. Ένα έγγραφο από τον Γκόρντον το 1963 προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι περιγράφει επίσης τους τρόπους, με τους οποίους θα έπρεπε να καταστραφεί ο Ζοάου Γκουλάρτκαι οι φόβοι του για μια κομουνιστική παρέμβαση, που υποστηρίζεται από τους Σοβιετικούς ή από την Κούβα.
Η Ουάσιγκτον αναγνώρισε αμέσως τη νέα κυβέρνηση το 1964 και χαιρέτισε το πραξικόπημα ως μια από τις "δημοκρατικές δυνάμεις", που φέρεται να απέκρουσε το χέρι του διεθνούς κομμουνισμού. Τα αμερικανικά ΜΜΕ, όπως το περιοδικό Time, έδωσαν επίσης θετικές παρατηρήσεις σχετικά με τη διάλυση πολιτικών κομμάτων και τους μισθολογικούς ελέγχους.
Η Βραζιλία συμμετείχε ενεργά στην τρομοκρατική εκστρατεία, που υποστηριζόταν από τη CIA, κατά των αριστερών αντιφρονούντων, γνωστή ως Επιχείρηση Κόνδορας.
Η υποτιθέμενη κομουνιστική απειλή
Το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την εγκαθίδρυση μιας στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα ήταν η επικείμενη «κομουνιστική απειλή» το 1964. Ο ιστορικός Ροδρίγο Πάτου Σα Μότα αμφισβητεί τον ισχυρισμό ότι ο κομουνισμός είχε επαρκή δύναμη στη Βραζιλία για να απειλήσει το δημοκρατικό σύστημα το 1964. Σε μια συνέντευξη, ο Μότα είπε: Αν το πολιτικό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε το 1964 ήταν λαϊκό και είχε την πλειοψηφική υποστήριξη του πληθυσμού, γιατί στο διάολο χρειαζόταν αυταρχικούς μηχανισμούς για να παραμείνει στην εξουσία;» Και προσθέτει: «Ας αναλογιστούμε για λίγο, για να κατασκευάσουμε υποθετικό σκεπτικό, ότι υπήρχε σοβαρή κομουνιστική απειλή και στρατιωτική επέμβαση με στόχο την υπεράσπιση της δημοκρατίας ενάντια στον ολοκληρωτισμό (επαναλαμβάνω ότι θεωρώ τέτοια επιχειρήματα αβάσιμα). Αν ναι, ποια h δικαιολογία, λοιπόν, για την εγκαθίδρυση δικτατορίας και την κατάληξη στην εξουσία για δύο δεκαετίες; Γιατί δεν παρέδωσαν την εξουσία σε πολίτες, αφού η «απειλή» είχε νικηθεί;Αντίθετα, ο Μότα ισχυρίζεται ότι ο ισχυρισμός περί «κομουνιστικής απειλής» κατασκευάστηκε για να ενοποιήσει τις ένοπλες δυνάμεις της Βραζιλίας και να αυξήσει την υποστήριξή τους στον πληθυσμό. ''...ο Τύπος και άλλοι θεσμοί έκαναν ένα ισχυρό φράγμα λόγου υπέρ της πτώσης του Γκουλάρτ, στο οποίο χρησιμοποίησαν εξαντλητικά το μοτίβο της "κόκκινης" απειλής (κομουνιστές) για να αυξήσουν το κλίμα πανικού. Το σίγουρο είναι ότι, φεύγοντας από το Αρχηγείο, οι Ένοπλες Δυνάμεις εξισορρόπησαν την κατάσταση και προώθησαν την ανατροπή του Γκουλάρτ, οπότε ο ρόλος τους ήταν ουσιαστικός στο πραξικόπημα.Το Intercept ανέφερε ότι η απειλή των «ανταρτών» του Τζάνγκο και οι κομουνιστικές διεισδύσεις στις ένοπλες δυνάμεις δεν ήταν παρά φαντασία και ότι το πραξικόπημα του '64 έγινε χωρίς αντίσταση, αφού «δεν υπήρχε αντίσταση». Επιπλέον, οι κομουνιστικοί ένοπλοι αγώνες εμφανίστηκαν μόνο μετά την εφαρμογή της δικτατορίας και όχι πριν από αυτήν και στην πραγματικότητα δεν έθεσαν ποτέ σε κίνδυνο τη δημοκρατία της Βραζιλίας.
Διχοτομήσεις εντός του σώματος αξιωματικών
Το Σώμα Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων χωρίστηκε μεταξύ όσων πίστευαν ότι έπρεπε να περιοριστούν στους στρατώνες τους και των σκληροπυρηνικών, που θεωρούσαν τους πολιτικούς πρόθυμους να στρέψουν τη Βραζιλία στον κομουνισμό. Η νίκη των σκληροπυρηνικών  έσυρε τη Βραζιλία στην αποκαλούμενη "απολυταρχικότητα". Ωστόσο, επειδή οι σκληροπυρηνικοί δεν μπορούσαν να αγνοήσουν τις αντίβαρες απόψεις των συναδέλφων τους ή την αντίσταση της κοινωνίας, δεν μπόρεσαν να θεσμοθετήσουν πολιτικά την ατζέντα τους. Επιπλέον, δεν προσπάθησαν να εξαλείψουν τον φιλελεύθερο συνταγματισμό, επειδή φοβούνταν την αποδοκιμασία της διεθνούς γνώμης και τη βλάβη της ευθυγράμμισής τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ως προπύργιο του αντικομουνισμού κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, παρείχαν την ιδεολογία, που χρησιμοποιούσαν οι εξουσιαστές για να δικαιολογήσουν την κατοχή τους στην εξουσία. Η Ουάσιγκτον κήρυξε επίσης τη φιλελεύθερη δημοκρατία, η οποία ανάγκασε τους εξουσιαστές να αναλάβουν την αντιφατική θέση της υπεράσπισης της δημοκρατίας καταστρέφοντάς την. Η ανησυχία τους για τα φαινόμενα τους έκανε να απέχουν από την προσωπική δικτατορία απαιτώντας από κάθε διαδοχικό στρατηγό-πρόεδρο να παραδίδει εξουσία στον αντικαταστάτη του.
Εγκαθίδρυση του καθεστώτος, Καστέλο Μπράνκο
Ο Στρατός δεν μπορούσε να βρει έναν πολιτικό αποδεκτό από όλες τις φατρίες που υποστήριξαν την ανατροπή του Ζοάου Γκουλάρτ. Στις 9 Απριλίου 1964 οι πραξικοπηματίες δημοσίευσαν την Πρώτη Θεσμική Πράξη, η οποία περιόριζε σε μεγάλο βαθμό τις ελευθερίες του συντάγματος του 1946. Παραχωρήθηκε στον Πρόεδρο η εξουσία να απομακρύνει εκλεγμένους αξιωματούχους από τα καθήκοντά τους, να απολύει δημοσίους υπαλλήλους και να ανακαλεί για δέκα χρόνια τα πολιτικά δικαιώματα όσων κρίθηκαν ένοχοι για υπονόμευση ή κατάχρηση δημοσίων πόρων. Στις 11 Απριλίου 1964, το Κογκρέσο εξέλεξε τον Αρχηγό του Επιτελείου Στρατού, Στρατάρχη Ουμπέρτο ντε Αλενκάρ Καστέλο Μπράνκο ως πρόεδρο για το υπόλοιπο της θητείας του Γκουλάρτ.
Ο Καστέλο Μπράνκο είχε τις προθέσεις να επιβλέψει μια ριζική μεταρρύθμιση του πολιτικοοικονομικού συστήματος και στη συνέχεια να επιστρέψει την εξουσία σε εκλεγμένους αξιωματούχους. Αρνήθηκε να παραμείνει στην εξουσία πέρα από το υπόλοιπο της θητείας του Γκουλάρτ ή να θεσμοθετήσει τον στρατό στην εξουσία. Ωστόσο, οι ανταγωνιστικές απαιτήσεις ριζοσπαστικοποίησαν την κατάσταση. Η στρατιωτική «σκληρή γραμμή» ήθελε πλήρη εκκαθάριση των αριστερών και λαϊκιστικών επιρροών, ενώ οι πολιτικοί εμπόδιζαν τις μεταρρυθμίσεις του Καστέλο Μπράνκο. Τον κατηγόρησαν για σκληρές ενέργειες για την επίτευξη των στόχων του και η στρατιωτική "σκληρή γραμμή" τον κατηγόρησε για επιείκεια.
Στις 27 Οκτωβρίου 1965, μετά τη νίκη των υποψηφίων της αντιπολίτευσης σε δύο επαρχιακές εκλογές, υπέγραψε τη Δεύτερη Θεσμική Πράξη, που εκκαθάρισε το Κογκρέσο, απομάκρυνε τους απαράδεκτους κυβερνήτες και επέκτεινε τις αυθαίρετες εξουσίες του προέδρου σε βάρος των νομοθετικών και δικαστικών κλάδων. Αυτό του έδωσε το περιθώριο να καταστείλει τη λαϊκιστική αριστερά, αλλά παρείχε επίσης στις επόμενες κυβερνήσεις του Αρτούρ ντα Κόστα ε Σίλβα (1967–69) και του Εμίλιο Γκαρασταζού Μέντιτσι (1969–74) «νομική» βάση για την σκληροπυρηνική αυταρχική διακυβέρνησή τους.
Ο Καστέλο Μπράνκο, μέσω εξωσυνταγματικών διαταγμάτων που ονομάστηκαν «Θεσμικές Πράξεις», έδωσε στην εκτελεστική εξουσία την ανεξέλεγκτη δυνατότητα να αλλάξει το σύνταγμα και να απομακρύνει οποιονδήποτε από το αξίωμα ("AI-1") καθώς και να εκλέξει την προεδρία από το Κογκρέσο. Δημιουργήθηκε ένα δικομματικό σύστημα: η Εθνική Συμμαχία Ανανέωσης (ARENA), που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση, και το ήπιο μη αριστερό κόμμα της αντιπολίτευσης Δημοκρατικό Κίνημα της Βραζιλίας (MDB) ("AI-2"). Στο νέο Σύνταγμα του 1967 το όνομα της χώρας άλλαξε από Ηνωμένες Πολιτείες της Βραζιλίας σε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας.
Σκλήρυνση του καθεστώτος, Κόστα ε Σίλβα
μικρογραφία| Τανκς M41 Walker Bulldog στους δρόμους του [[Ρίο ντε Τζανέιρο τον Απρίλιο του 1968.]] Τον Καστέλο Μπράνκο τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο στρατηγός Αρτούρ ντα Κόστα ε Σίλβα, ο οποίος ήταν εκπρόσωπος σκληροπυρηνικών στοιχείων του καθεστώτος. Στις 13 Δεκεμβρίου 1968, υπέγραψε τον πέμπτο Θεσμικό Νόμο, που έδινε στον πρόεδρο δικτατορικές εξουσίες, διέλυσε το Κογκρέσο και τα νομοθετικά σώματα των πολιτειών, ανέστειλε το σύνταγμα και επέβαλε λογοκρισία. Στις 31 Αυγούστου 1969, υπέστη εγκεφαλικό. Αντί για τον αντιπρόεδρό του, όλη την κρατική εξουσία ανέλαβε η στρατιωτική χούντα, η οποία στη συνέχεια επέλεξε τον στρατηγό Εμίλιο Γκαρασταζού Μέντιτσι ως νέο πρόεδρο.
Τα "Χρόνια του Μολύβδου", περίοδος Μέντιτσι
μικρογραφία| Βραζιλία: αγαπήστε τη ή αφήστε τη, σύνθημα του στρατιωτικού καθεστώτος. Ο σκληροπυρηνικός Μέντιτσι υποστήριξε τις μεγαλύτερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της εποχής. Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησής του, οι διώξεις και τα βασανιστήρια των αντιφρονούντων, η παρενόχληση κατά δημοσιογράφων και η λογοκρισία του Τύπου έγιναν πανταχού παρούσες. Η διαδοχική απαγωγή ξένων πρεσβευτών στη Βραζιλία έφερε σε αμηχανία τη στρατιωτική κυβέρνηση. Οι αντικυβερνητικές εκδηλώσεις και η δράση των ανταρτικών κινημάτων προκάλεσαν αύξηση των κατασταλτικών μέτρων. Οι αντάρτες των πόλεων από την Δράση Εθνικής Απελευθέρωσης και το Επαναστατικό Κίνημα της 8ης Οκτωβρίου καταπνίχθηκαν και αναλήφθηκαν στρατιωτικές επιχειρήσεις για τον τερματισμό του Ανταρτοπόλεμου του Αραγκουάια.
Τα «ιδεολογικά σύνορα» της βραζιλιάνικης εξωτερικής πολιτικής ενισχύθηκαν. Μέχρι το τέλος του 1970, ο επίσημος κατώτατος μισθός μειώθηκε στα 40 δολάρια ΗΠΑ/μήνα και το περισσότερο από το ένα τρίτο του βραζιλιάνικου εργατικού δυναμικού που είχε τους μισθούς του συνδεδεμένους με αυτόν έχασε περίπου το 50% της αγοραστικής του δύναμης σε σχέση με τα επίπεδα του 1960 της διακυβέρνησης Κουμπιτσέκ. μικρογραφία| Πρώτη σελίδα του 5ου Θεσμικού Νόμου Παρ' όλα αυτά, ο Μέντιτσι ήταν δημοφιλής, καθώς η θητεία του είχε τη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη από οποιονδήποτε άλλο Πρόεδρο της Βραζιλίας, ξεδιπλώθηκε το "βραζιλιάνικο θαύμα" και η χώρα κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970. Το 1971, ο Μέντιτσι παρουσίασε το Πρώτο Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης, που στόχευε στην αύξηση του ρυθμού οικονομικής ανάπτυξης, ιδιαίτερα στις απομακρυσμένες βορειοανατολικές περιοχές και στην Αμαζονία. Τα αποτελέσματα της οικονομικής του πολιτικής εδραίωσαν την επιλογή για το εθνικό-αναπτυξιακό μοντέλο. Εξαιτίας αυτών των αποτελεσμάτων, οι οικονομικές σχέσεις της χώρας με το εξωτερικό μετασχηματίστηκαν, επιτρέποντας τη διεύρυνση της διεθνούς παρουσίας της.
Τον Νοέμβριο του 1970 πραγματοποιήθηκαν ομοσπονδιακές, πολιτειακές και δημοτικές εκλογές. Οι περισσότερες έδρες κέρδισαν οι υποψήφιοι του ARENA. Το 1973 καθιερώθηκε ένα εκλογικό κολεγιακό σύστημα και τον Ιανουάριο του 1974 ο στρατηγός Ερνέστο Γκάιζελ εξελέγη επόμενος πρόεδρος.
Αντίσταση
Η πτώση του Γκουλάρτ ανησύχησε πολλούς πολίτες. Πολλοί φοιτητές, μαρξιστές και εργάτες σχημάτισαν ομάδες, που αντιτάχθηκαν στη στρατιωτική κυριαρχία. Μια μειοψηφία από αυτούς υιοθέτησε άμεσο ένοπλο αγώνα, ενώ οι περισσότεροι υποστήριξαν πολιτικές λύσεις για τη μαζική αναστολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τους πρώτους μήνες μετά το πραξικόπημα, χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν υπό κράτηση, ενώ χιλιάδες άλλοι απομακρύνθηκαν από τις δημόσιες υπηρεσίες ή τις πανεπιστημιακές θέσεις τους.
Το 1969 το Επαναστατικό Κίνημα της 8ης Οκτωβρίου απήγαγε τον Τσαρλς Μπερκ Έλμπρικ, τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Βραζιλία. Οι αγωνιστές της αντίστασης ζήτησαν την απελευθέρωση των φυλακισμένων αντιφρονούντων που βασανίζονταν σκληρά με αντάλλαγμα τον Πρέσβη Έλμπρικ. Η κυβέρνηση απάντησε υιοθετώντας πιο βάναυσα μέτρα κατά της εξέγερσης, που οδήγησαν στη δολοφονία του Κάρλος Μαριγέλα, ενός ηγέτη των ανταρτών, δύο μήνες μετά την απαγωγή του Έλμπρικ. Αυτό σηματοδότησε την αρχή της παρακμής της ένοπλης αντιπολίτευσης. Το 1970, ο Νομπούο Οκούτσι, γενικός πρόξενος της Ιαπωνίας στο Σάο Πάολο, απήχθη, ενώ ο Κέρτις Κάτερ, πρόξενος των ΗΠΑ στο Πόρτο Αλέγκρε, τραυματίστηκε στον ώμο, αλλά διέφυγε την απαγωγή. Επίσης το 1970, ο Έρενφριντ φον Χόλεμπεν, πρέσβης της Δυτικής Γερμανίας, απήχθη στο Ρίο και ένας από τους σωματοφύλακές του σκοτώθηκε.
Καταστολή
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα, η νέα κυβέρνηση πρότεινε μια σειρά μέτρων για να ενισχύσει την κυριαρχία της και να αποδυναμώσει την αντιπολίτευση. Η περίπλοκη δομή της καταστολής του κράτους έφτασε σε πολλούς τομείς της βραζιλιάνικης κοινωνίας και περιλάμβανε την εφαρμογή μέτρων λογοκρισίας, διώξεων και παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Λογοκρισία
Τα κυρίαρχα ΜΜΕ, αρχικά σε συνδυασμό με τη στρατιωτική επέμβαση την παραμονή του πραξικοπήματος, έγιναν αργότερα αντίθετα με την κυβέρνηση και επομένως κάτω από βαρείς κανόνες λογοκρισίας. Η διαχείριση όλων των τομέων της εθνικής επικοινωνίας εποπτευόταν από τον Ειδικό Σύμβουλο Δημοσίων Σχέσεων, που δημιουργήθηκε στις αρχές του 1968, ενώ η λογοκρισία θεσμοθετήθηκε μέσω του Ανώτερου Συμβουλίου Λογοκρισίας αργότερα το ίδιο έτος.