cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λωτός Σύρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραλίες της Σύρου
Ντάρτμουθ (Ντέβον)
Το Ντάρτμουθ (αγγλικά: Dartmouth) είναι μικρή πόλη στην κομητεία Ντέβον στην Αγγλία. Βρίσκεται στην δυτική όχθη του στομίου του ποταμού Νταρτ (Dart) και αποτελεί αξιόλογο τουριστικό προορισμό. Η πόλη είναι επίσης εντός της Περιοχής Εξαίρετης Φυσικής Ομορφιάς του Νότιου Ντέβον (South Devon Area of Outstanding Natural Beauty) και της περιφέρειας του νότιου Χαμς (Hams). Το 2001 είχε πληθυσμό 5.512 κατοίκων, που μειώθηκε σε 5.064 το 2011 Υπάρχουν δύο εκλογικές περιφέρειες στην περιοχή του Ντάρτμουθ, με συνολικό πληθυσμό 6.822 κατοίκων.
Πολιτισμός και αξιοθέατα
Το Βασιλικό Ναυτικό Κολλέγιο, το κάστρο του Ντάρτμουθ και ο ιστορικός σιδηρόδρομος (Dartmouth Steam Railway) που φτάνει μέχρι το Κίνγκσγουέαρ, στην απέναντι όχθη του ποταμού συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής. Επίσης υπάρχουν συνδέσεις με πλοία προς άλλους προορισμούς κατά μήκος της ακτής και του ποταμού Νταρτ.
Σημαντικό γεγονός είναι οι ετήσιοι αγώνες με ιστιοπλοϊκά και κωπήλατα σκάφη (Port of Dartmouth Royal Regatta) που λαμβάνουν χώρα στα τέλη Αυγούστου/αρχές Σεπτεμβρίου και πλαισιώνονται από διάφορα δρώμενα.
Κλίμα
Όπως συμβαίνει και με την υπόλοιπη Νοτιοδυτική Αγγλία, αλλά και με τα Βρετανικά Νησιά γενικότερα, η περιοχή του Ντάρτμουθ έχει ωκεάνιο κλίμα, με ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Η τάση αυτή είναι ιδιαίτερα έντονη λόγω της θέσης του κοντά στην ακτή, με την ακραία χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ να είναι μόλις −8.0 °C (τον Ιανουάριο του 1987 ) και την ακραία υψηλότερη 30,5 °C (τον Ιούνιο του 1976 ).
Μεταφορές
Η πόλη συνδέεται με το χωριό Κινγκσγουέαρ (Kingswear), που βρίσκεται απέναντι της στην άλλη όχθη του ποταμού, με τρία φέρι. Η κοντινότερη γέφυρα επί του Νταρτ βρίσκεται σε απόσταση 18 χλμ., στο Τότνες (Totnes).
Η Οδός Α379 συνδέει το Ντάρτμουθ με το Σλάπτον (Slapton) και το Κίνγκσμπριτζ (Kingsbridge) στα νοτιοδυτικά και με το Τόρμπεϋ (Torbay) στα ανατολικά. Η Οδός Α3122 το συνδέει με την Α381 και κατά συνέπεια με το Τότνες και πάλι με το Κίνγκσμπριτζ. Υπάρχουν τακτικές γραμμές λεωφορείων που συνδέουν την πόλη με το Πλίμουθ και το Κίνγκσμπριτζ, καθώς και με το Τόρκι (Torquay), μέσω Τότνες και Πέιντον (Paignton). Επίσης υπάρχουν γραμμές προς Μπρίξαμ (Brixham) και Πέιντον μέσω φέρι από το Κινγκςγουέαρ.
Το Ντάρτμουθ δεν ήταν ποτέ κόμβος του σιδηροδρομικού δικτύου, αλλά η πόλη έχει ένα σιδηροδρομικό σταθμό, που σήμερα αξιοποιείται ως ρεστοράν. Η σιδηροδρομική γραμμή έφτασε στο Κίνγκσγουεαρ το 1864 και υπήρχαν σχέδια κατασκευής γέφυρας ώστε να συνδεθεί και το Ντάρτμουθ, όμως ματαιώθηκαν εξαιτίας αντιδράσεων από την τοπική κοινωνία.
Βασιλικό Ναυτικό Κολλέγιο
Η πόλη είναι έδρα του Κολλεγίου εκπαιδεύσεως των αξιωματικών του Βασιλικού Ναυτικού Μπριτάνια.
Σχολεία
Υπάρχει ένα σχολείο που δέχεται μαθητές όλων των ηλικιών (πρώην Dartmouth Community College, πλέον Dartmouth Academy) καθώς και δύο δημοτικά (Dartmouth Primary School, πλέον μέλος της Dartmouth Academy και St John the Baptist R.C. Primary School). Τα Dartmouth Community College και Dartmouth Primary School ανήκουν στο Dartmouth Learning Campus. Επίσης υπάρχει στο κέντρο της πόλης νηπιαγωγείο για παιδιά από δύο έως πέντε ετών.
Αθλητισμός και αναψυχή
Το Ντάρτμουθ είναι έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Dartmouth A.F.C., που δεν συμμετέχει σε κάποια από τις εθνικές κατηγορίες. Επίσης λαμβάνουν χώρα στα τέλη Αυγούστου/αρχές Σεπτεμβρίου ετήσιοι αγώνες με ιστιοπλοϊκά και κωπήλατα σκάφη, που συμπληρώνονται από πολλές ακόμα δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένων αεροπορικών επιδείξεων, δρώμενων για παιδιά κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Νόβαγια Λιάλια
Το Νόβαγια Λιάλια (ρωσ. Новая Ляля) - είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 13.500 κατοίκους. Βρίσκεται 306 χλμ βόρεια από το Αικατερίνενμπουργκ, στο ποτάμι Λιάλια. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Καλημάνα
Ονοματολογία
Η αγγλική ονομασία του είδους lapwing (lap + wing), έχει ηχητική προέλευση και προέρχεται από το χαρακτηριστικό θόρυβο (lapping) που κάνουν οι πτέρυγες, όταν το πτηνό εκτελεί μικρές πτήσεις κοντά στο έδαφος (βλ. Ηθολογία).
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|300px| Χάρτης εξάπλωσης της καλημάνας. Πράσινο: Όλο το έτος (επιδημητικός), Κίτρινο: Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλέ: Περιοχές διαχείμασης
Η καλημάνα απαντά σε όλο τον Παλαιό Κόσμο, και στις τρεις μορφές (επιδημητικό, αποδημητικό, διαβατικό), όπου τοπικά είναι πολύ κοινό είδος. Στην Ευρασία, τα δυτικά όρια της εξάπλωσής του, βρίσκονται στον Ατλαντικό ( Κανάρια) και τα ανατολικά στην Ιαπωνία, τα βόρεια στο απώτατο άκρο της Σκανδιναβίας (περίπου 70 μοίρες βόρεια) και στη Σιβηρία, ενώ τα νότια φθάνουν μέχρι τα κεντρικά της Σαουδικής Αραβίας, το Ιράν, μεγάλο τμήμα της Β.Ινδίας, τμήμα της Ταϊλάνδης, μέχρι τις ακτές της ανατολικής Κίνας.
Στην Αφρική, απαντά μόνον στις μεσογειακές χώρες και κατά μήκος του Νείλου.
Περιοχές αναπαραγωγής
Λίγες είναι οι περιοχές όπου ζει και αναπαράγεται καθ´όλη τη διάρκεια του έτους (επιδημητικό), όλες στην Ευρασία, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, κατά μήκος των ακτών της Βόρειας Θάλασσας, μέχρι τη νότια Νορβηγία, σε περιοχές της Ισπανίας και της Γαλλίας, στη Β. Ιταλία και σε κάποιους θύλακες στα Βαλκάνια στην Τουρκία, το Β. Ιράκ και Β. Ιράν.
Ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, όμως, απαντά ως κοινό είδος σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, τη Ρωσία, τις χώρες του Καυκάσου, τμήμα της Σιβηρίας, το Καζακστάν, σε όλη τη Μογγολία και τη ΒΑ Κίνα.
Στην Αφρική, πιθανόν να υπάρχουν κάποια άτομα που φωλιάζουν στο Μαρόκο, αλλά γενικά, η ήπειρος θεωρείται επικράτεια διαχείμασης.
Περιοχές διαχείμασης
Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται νότια των περιοχών αναπαραγωγής, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος, αλλά είναι πολύ δύσκολο να διαχωριστούν μεταξύ τους, αφού σε πολλές χώρες υπάρχει μίξη επιδημητικών, μεταναστευτικών και διαχειμαζόντων πληθυσμών (π.χ. στην Τουρκία). Το βέβαιο είναι ότι, όλες σχεδόν οι περιοχές στην Αφρική είναι περιοχές διαχείμασης, όπως επίσης και η Σαουδική Αραβία, το μεγαλύτερο τμήμα του Ιράκ και του Ιράν, το Πακιστάν, η βόρεια Ινδία, η ΝΑ Κίνα, η Νότια Κορέα και η νότια Ιαπωνία. thumb|left|300px|Μεγάλο σμήνος από καλημάνεςe.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Οι περισσότεροι πληθυσμοί της καλημάνας είναι μεταναστευτικοί, με τις κλιματικές συνθήκες να ασκούν ισχυρή επιρροή στα μεταναστευτικά σμήνη. Το τμήμα του πληθυσμού της Ευρώπης, που αφήνει τα εδάφη αναπαραγωγής, κατευθύνεται νότια και νοτιοδυτικά. Η μετανάστευση αρχίζει στα μέσα του καλοκαιριού, αλλά μπορεί να διαρκέσει κατά κύματα μέχρι τους φθινοπωρινούς μήνες. Έτσι, λ.χ. στη Δανία, το πρώτο μεταναστευτικό κύμα  παρατηρείται τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, με τον μεγαλύτερο αριθμό, περίπου 100.000 έως 200.000 πουλιά να παρατηρούνται τον Αύγουστο. Ένα τρίτο κύμα από καλημάνες, οι οποίες έρχονται από πιο ανατολικά, εμφανίζεται τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο. Στο Ισραήλ, που έχει ήπιο καιρό, η μετανάστευση αρχίζει από τα τέλη Οκτωβρίου και, μπορεί να παραταθεί μέχρι το Δεκέμβριο.
Η επιστροφή των πουλιών στα εδάφη αναπαραγωγής μπορεί να ξεκινάει από τα τέλη Ιανουαρίου και, πάλι ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες και το γεωγραφικό πλάτος, να διαρκεί μέχρι το Μάρτιο. Υπάρχουν περιπτώσεις που η διαχείμαση δεν ξεπερνάει τους δύο, μόλις, μήνες.
Στη δυτική Ευρώπη, υπάρχουν συνολικά 46 περιοχές στις οποίες υπάρχουν περισσότερες από 20.000 καλημάνες, κατά την περίοδο της μετανάστευσης και, ως εκ τούτου είναι πολύ σημαντικές ώς τόποι ανάπαυσης. 22 από αυτές βρίσκονται στη Γερμανία, 12 στη Γαλλία, 8 στο Ηνωμένο Βασίλειο και 2 στην Ολλανδία και την Ιρλανδία. Στη νοτιοανατολική Ευρώπης, ο πιο σημαντικός τόπος ανάπαυλας της καλημάνας είναι η λιμνοθάλασσα Καραβάστα (Karavasta) της Αλβανίας, όπου μπορεί να καταμετρηθούν περισσότερες από 20.000 καλημάνες το χειμώνα.
Τυχαίοι περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από τον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Καραϊβική, τη Γροιλανδία, τα Σβάλμπαρντ, τη Σενεγάλη, την Κένυα, την Υεμένη, το Μπρουνέι, κ.α.
Στην Ελλάδα, η καλημάνα απαντά σπάνια είτε ως μόνιμο επιδημητικό πτηνό, που φωλιάζει στη βόρεια, είτε, συνηθέστερα, ως κοινός διαχειμάζων επισκέπτης σε πολλές περιοχές.
Βιότοπος
thumb|right|300px|Καλημάνα εν πτήσει (ραχιαία όψη) Η καλημάνα αναπαράγεται σε υγρούς φυσικούς βοσκοτόπους (Trolliet 2003), λιβάδια και περιοχές συλλογής χόρτου για την κτηνοτροφία (del Hoyo et al. 1996), λιμώνες με χαμηλή βλάστηση (Hayman et al. 1986, Devereux et al. 2004) και σε σημεία γυμνού εδάφους (Johnsgard 1981) σε χαμηλά υψόμετρα (Hayman et al. 1986) (λιγότερο από 1.000 μ.) (Snow και Perrins 1998). Επίσης, αναπαράγεται σε ξηρούς και βαλτώδεις ερεικώνες (Johnsgard 1981, del Hoyo et al. 1996), τυρφώνες (Johnsgard 1981) και αρόσιμες εκτάσεις (del Hoyo et al. 1996).
Εκτός περιόδου αναπαραγωγής και κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το είδος καταλαμβάνει κυρίως μεγάλα ανοικτά βοσκοτόπια κατάλληλα για κούρνιασμα (del Hoyo et al. 1996) και, αναζητά την τροφή του σε υγρά λιβάδια, αρδευόμενες εκτάσεις (Urban et al. 1986), καλλιεργημένα ή θερισμένα χωράφια (del Hoyo et al. 1996), όχθες ποταμών και λιμνών, έλη με γλυκό ή αλμυρό νερό, χαντάκια αποστράγγισης, εκβολές ποταμών και λασπώδεις περιοχές (Αφρική) (Urban et al. 1986).
Μορφολογία
Η καλημάνα είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα καλοβατικά πτηνά που, με το χαρακτηριστικό λοφίο, το πέταγμα και τη θορυβώδη παρουσία της, δύσκολα συγχέεται με άλλο είδος. Από μακριά, δίνει την εντύπωση ότι διαθέτει ασπρόμαυρο φτέρωμα, αυτό όμως δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Το φτέρωμα αναπαραγωγής των ενηλίκων έχει ένα ιριδίζον μεταλλικό γκρί-πρασινωπό χρώμα, ιδιαίτερα στη ράχη, με μία μπλε-ιώδη κηλίδα στην περιοχή του ώμου. Η κοιλιά είναι λευκού χρώματος, ενώ στην περιοχή του λαιμού και του στήθους υπάρχει ευδιάκριτη μεγάλη μαύρη ζώνη. Το κεφάλι είναι λευκό και το πρόσωπο μαυριδερό και, από το ράμφος ξεκινάει μια αχνή μαύρη ταινία που διατρέχει την περιοχή κάτω από το μάτι, μέχρι το πίσω μέρος του κεφαλιού. Το κάτω μέρος της κοιλιάς, κοντά στα πόδια έχει το χρώμα της άμμου έως κοκκινωπό πυρόξανθο χρώμα.
Εκείνο όμως, που χαρακτηρίζει την καλημάνα, είναι το μεγάλο, σαν πλεξούδα λοφίο διακριτό ακόμη και κατά την πτήση. thumb|left|300px|Ενήλικο αρσενικό με το πτέρωμα αναπαραγωγής Στο πτέρωμα αναπαραγωγής, το θηλυκό διαφέρει από το αρσενικό μόνο από το μικρότερο λοφίο, ένα λιγότερα έντονο μαύρο χρώμα στο κεφάλι, καθώς και στο λαιμό, όπου η μεγάλη μαύρη ζώνη του αρσενικού είναι, εδώ, ένα διακεκομμένο μαυριδερό «μπάλωμα».
Οι ταρσοί είναι σχετικά κοντοί -για την ακρίβεια οι κοντύτεροι από όλες τις καλημάνες και έχουν χρώμα σκούρο κόκκινο-καφετί. Οι πτέρυγες, είναι επίσης πολύ χαρακτηριστικές, πλατιές και στρογγυλεμένες, πράγμα ασυνήθιστο για τα χαραδριόμορφα.
Στο μη αναπαραγωγικό πτέρωμα, λείπει η μεγάλη μαύρη ζώνη από το στήθος και στα δύο φύλα, το λοφίο είναι μικρότερο και, τα άνω καλυπτήρια πτερά είναι καλυμμένα με ένα απαλό καφεκίτρινο χρώμα με διαβαθμίσεις.
Τροφή
Οι καλημάνες είναι πουλιά που αναζητούν την τροφή τους κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά δεν είναι ασυνήθιστο να το κάνουν και κατά τη διάρκεια της νύχτας, ιδίως όταν έχει πανσέληνο.
Η διατροφή τους αποτελείται από έντομα και τις προνύμφες τους (del Hoyo et al. 1996) (π.χ. σκαθάρια, μυρμήγκια, δίπτερα, γρύλους (del Hoyo et al. 1996), ακρίδες, λιβελλούλες, τζιτζίκια και λεπιδόπτερα) (Urban et al. 1986 ), αράχνες, σαλιγκάρια (del Hoyo et al. 1996), γεωσκώληκες (Urban et al. 1986, del Hoyo et al. 1996), βατράχια, μικρά ψάρια (Αφρική) (Urban et al. 1986) και σπόρους ή άλλο φυτικό υλικό (Αφρική) (Urban et al, 1986).
Συχνά μοιράζεται το χώρο αναζήτησης τροφής με άλλα χαραδριόμορφα αλλά και με γλάρους, οι οποίοι αποτελούν φυσικούς εχθρούς των φωλιών τους, όμως με αυτό τον τρόπο παρέχεται κάποια στοιχειώδη προστασία από μεγαλύτερους θηρευτές.
Πτήση
thumb|right|300px|Ενήλικη καλημάνα εν πτήσει (κοιλιακή όψη) Η πτήση της καλημάνας είναι χαρακτηριστική και ξεχωριστή ανάμεσα στα χαραδριόμορφα. Οι πτέρυγες από μόνες τους είναι πολύ ιδιαίτερες για καλοβατικά πτηνά, πλατιές και στρογγυλευμένες, ενώ τα φτεροκοπήματα είναι σχετικά «χαλαρά», ιδιαίτερα όταν πετάει κατά σμήνη και, κάνουν ένα χαρακτηριστικό υπόκωφο θόρυβο (lapping), εξ ου και η αγγλική ονομασία του είδους (βλ. Ονοματολογία).
Αναπαραγωγή
thumb|left|300px|Ενήλικη καλημάνα Οι περισσότεροι πληθυσμοί της καλημάνας είναι καθαρά μεταναστευτικοί (del Hoyo et al. 1996, Snow και Perrins 1998), αν και ορισμένοι πληθυσμοί αναπαραγωγής σε πιο εύκρατες περιοχές είναι επιδημητικοί (del Hoyo et αϊ. 1996). Αναπαράγεται από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο (Hayman et al. 1986) σε μοναχικά ζευγάρια (del Hoyo et al. 1996), αν και λίγα ζευγάρια (Johnsgard 1981), ή και μικρές αποικίες μπορεί να σχηματιστούν (Trolliet 2003), σε ιδανικούς οικοτόπους (Johnsgard 1981). Το είδος μπορεί να κουρνιάζει ομαδικά το βράδυ, τόσο κατά την αναπαραγωγή όσο και στις περιόδους μη αναπαραγωγής (Urban et al. 1986) και, μετά από την αναπαραγωγή, τα πουλιά συγκεντρώνονται σε μεγάλα σμήνη για τη μετανάστευση (Hayman et al. 1986, del Hoyo et al. 1996). Παραμένει ιδιαίτερα αγελαίο κατά τη διάρκεια του χειμώνα (Urban et al. 1986, Snow και Perrins 1998) σε σμήνη πολλών χιλιάδων (Hayman et al. 1986).
Η καλημάνα είναι γενικά μοναγαμικό είδος, αλλά έχει παρατηρηθεί σπανιότερα και το φαινόμενο της πολυγαμίας, όπου ένα αρσενικό μπορεί να ζευγαρώσει με περισσότερα θηλυκά -συνήθως δύο-. Συνήθως είναι αναπαραγωγικά ώριμη από το δεύτερο έτος της ηλικίας της και, έρχεται να αναπαραχθεί στα μέρη όπου γεννήθηκε. Οι καλημάνες βρίσκονται σχετικά νωρίς στην περιοχή αναπαραγωγής, εάν δεν υπάρχει παγετός.
Το σημείο φωλιάσματος επιλέγεται από το αρσενικό και, φαίνεται ότι η επιλογή αυτή εξαρτάται από το χρωματισμό του εδάφους, με το καφέ χρώμα να έχει τον πρώτο λόγο. Το αρσενικό δημιουργεί αρκετές κοιλότητες στο έδαφος, με περιστροφικές κινήσεις του σώματος, από τις οποίες επιλέγεται η καταλληλότερη από το θηλυκό. Συνήθως δεν υπάρχει κάποιο υλικό επίστρωσης, αλλά εάν υπάρχει, είναι απλό φυτικό υλικό (γρασίδι, μικρά κλαδιά).
Η γέννα αποτελείται από 4 αυγά, που είναι τοποθετημένα σε σχήμα σταυροειδές, κατά τη συνήθεια των καλοβατικών, με το οξύ τους τμήμα να βλέπει στο εσωτερικό της φωλιάς. Σπάνια εναποτίθενται 2, 3 ή 5 αυγά, ενώ στην κανονική γέννα των 4 αυγών η εναπόθεση γίνεται σε 5 ημέρες, συνολικά. Η γέννα πραγματοποιείται συνήθως εφ άπαξ, αλλά σε περίπτωση που καταστραφούν τα αυγά -συνήθως από γλάρους-, τότε μπορεί να εναποτεθούν δύο αυγά για αναπλήρωση. Η επώαση πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα, αλλά περισσότερο από το θηλυκό, συνήθως ξεκινάει μετά την εναπόθεση του τελευταίου ή προτελευταίου αυγού και, διαρκεί 24-29 ημέρες.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι γονείς υπερασπίζονται τη φωλιά σθεναρά. Οι από αέρος εχθροί, όπως διάφορα ημερόβια αρπακτικά, αποκρούονται με γρήγορες και σφοδρές επιθέσεις, που συνοδεύονται από δυνατές κραυγές, ενώ σπεύδουν προς βοήθεια και οι γονείς από γειτονικές φωλιές. Μετά την εκκόλαψη, και οι δύο γονείς φροντίζουν για την ανατροφή των νεοσσών. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι, εγκαταλείπουν δηλαδή τη φωλιά πολύ γρήγορα -μέσα σε λίγες ώρες- και, ακολουθούν τους γονείς τους μέχρι και τρία χιλιόμετρα μακρύτερα, σε περιοχές που προσφέρονται για περισσότερη ή καλύτερη τροφή. Κατά τις πρώτες 10 ημέρες της ζωής τους, οι νεοσσοί δεν είναι ακόμη σε θέση να ρυθμίζουν τη θερμοκρασία του σώματός τους, ως εκ τούτου, οι νεοσσοί πρέπει να θερμαίνονται ακόμα, καθήκον που, συνήθως αναλαμβάνει το θηλυκό. Το ποσοστό θανάτων (θνησιμότητα) των νεοσσών κατά τις πρώτες 10 ημέρες είναι επομένως πολύ υψηλό, ειδικά στο κρύο. Στις 33 ημέρες, περίπου, οι νεοσσοί ανεξαρτητοποιούνται πλήρως.
Στην Ελλάδα, η καλημάνα είναι κοινός χειμερινός επισκέπτης από τα μέσα Οκτωβρίου έως τις αρχές Απριλίου σε όλη τη χώρα, ενώ λίγα άτομα είναι επιδημητικά και αναπαράγονται στη Μακεδονία και τη Θράκη.
Κατάσταση πληθυσμού
Λίγο πριν τα μέσα του 19ου αιώνα, το είδος υπέστη σημαντική μείωση των πληθυσμών του, κυρίως ως αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της χρήσης της γης, τής αποστράγγισης των υγροτόπων και της συλλογής των αυγών. Έτσι στη Γερμανία, αυτή η μείωση κορυφώθηκε στις δεκαετίες 1920 και 1930, ενώ στην Ολλανδία και στην Πολωνία συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του ’60.
Τα αποθέματα των πτηνών αυτών έχουν ανακάμψει με βραδείς ρυθμούς, μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, με την εισαγωγή των πρώτων προστατευτικών μέτρων. Στην Ελβετία και στη βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, η αύξηση των αποθεμάτων διήρκεσε μέχρι το 1970, ενώ στο Βέλγιο,την Ολλανδία, την Αυστρία και σε άλλα μέρη της Γερμανίας, παρατηρήθηκε μέχρι και τη δεκαετία του 1980. Μεγάλη συμβολή στην ανάκαμψη των πληθυσμών είχε η διαφορετική διαχείριση της γεωργικής γης και οι λιγότερες, έτσι, απώλειες στις φωλιές που βρίσκονται καταμεσίς στο έδαφος. Ειδικά στην Ολλανδία, που θεωρείται η «χώρα της Καλημάνας», δημιουργήθηκαν πολλά νέα ενδιαιτήματα αναπαραγωγής.
Τα μεγαλύτερα αποθέματα του παγκόσμιου πληθυσμού βρίσκονται στην Ολλανδία και τη Γερμανία και, παρόλο που παρουσιάζεται καθοδική τάση στους αριθμούς της, η καλημάνα κατατάσσεται στην κατηγορία: Είδη Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN.
Κίνδυνοι
Η καλημάνα, σήμερα, απειλείται από τη μειωμένη παραγωγικότητα στο φώλιασμα, ως αποτέλεσμα -ξανά- της εντατικοποίησης και της αλλαγής των γεωργικών πρακτικών (del Hoyo et al. 1996), ιδίως της βελτίωσης των βοσκοτόπων (π.χ. με την αποστράγγιση, ανόργανα λιπάσματα και επανασπορά) (Baldi et al. 2005). Σημαντικοί μεταναστευτικοί σταθμοί για το είδος, στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας απειλούνται από τη ρύπανση πετρελαίου, αποστράγγιση των υγροτόπων για άρδευση, εγκατάλειψη της γης και αλλαγή των πρακτικών διαχείρισης της γης (Grishanov 2006). Καταστροφή των φωλιών μπορεί επίσης να προκύψει, κατά την καλλιέργεια την άνοιξη (χρήση μηχανημάτων) σε αρόσιμες εκτάσεις (del Hoyo et al. 1996). Το είδος είναι ευαίσθητο στην αλλαντίαση των πτηνών (Avian botulism), έτσι μπορεί να απειλείται από τις μελλοντικές εστίες της νόσου (Hubalek et al. 2005). Επίσης, μπορεί να απειληθεί από θήρευση της φωλιάς του από θηλαστικά «εισαγωγής» (π.χ. τον ευρωπαϊκό σκαντζόχοιρο, Erinaceus europeaus) σε κάποια νησιά (Jackson 2001).
Τέλος, οι καλημάνες θηρεύονται για εμπορική χρήση (πωλούνται ως τροφή) και για ψυχαγωγικούς σκοπούς στο Ιράν (Balmaki και Barati 2006) και, είναι αντικείμενο λαθροθηρίας στη Γαλλία, την Ελλάδα, την  Ιταλία και την Ισπανία (Trolliet 2003).
Πληροφορίες Διαχείρισης και Μέτρα Προστασίας
Τα εύφορα τυρφώδη εδάφη χωρίς υψηλή βλάστηση, φαίνεται να είναι τα πλέον κατάλληλα ενδιαιτήματα για την καλημάνα (Devereux et al. 2004), έτσι ώστε η εφαρμογή βόσκησης βοοειδών (Olsen και Schmidt 2004), κατά προτίμηση έντονης (π.χ.> 1 αγελάδες ανά εκτάριο), μπορεί να φέρει αύξηση του πληθυσμού στα λιβάδια. Στους παράκτιους αλμυρόβαλτους, ωστόσο, ή βόσκηση είναι μάλλον καλύτερο να αποκλειστεί από επιλεγμένες περιοχές την άνοιξη, όπου ο ρυθμός ανάπτυξης της χλόης είναι αργός (Hart et al. 2002). Στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει βρεθεί ότι ένα μωσαϊκό μη πλημμυρισμένων λειμώνων, πλημμυρισμένες χορτολιβαδικές εκτάσεις το χειμώνα και ρηχοί νερόλακκοι, μπορεί να παρέχουν τις βέλτιστες συνθήκες για αναπαραγωγή του είδους (Ausden et al. 2001). Έχει επίσης βρεθεί ότι οι νερόλακκοι στα παράκτια έλη βόσκησης, πρέπει να διατηρούνται μέχρι το τέλος του Ιουνίου, καθώς τα υδρόβια ασπόνδυλα που περιέχονται σε αυτά μπορεί να είναι ένα σημαντικό μέρος της διατροφής των πτηνών (Ausden et al. 2003). thumb|right|300px| Καλημάνα στη φωλιά της Μια άλλη βρετανική μελέτη διαπίστωσε ότι, το είδος δείχνει προτίμηση για αναζήτηση τροφής στα ρίλς (rills), (απομεινάρια από κανάλια αποστράγγισης σε αλμυρόβαλτους) κοντά στις ακτές, ιδιαίτερα εκείνα με πολλές διακλαδώσεις (Milsom et al. 2002). Είναι πιο πιθανόν να έλθουν αναπαραγωγικά ζευγάρια από την πρόκληση μικρής τεχνητής πλημμύρας σε αυτά τα μικρά οικοσυστήματα, κατά τη διάρκεια του Απριλίου και του Μαΐου, με τη δημιουργία ενδιαιτημάτων σε υδατοπαρυφές, παρά με εκτεταμένες μεγάλες πλημμύρες σε μεγάλες εκτάσεις γης (Milsom et al. 2002). Στη Βόρεια Ιρλανδία τα πουλιά έδειξαν την προτίμησή τους για φώλιασμα την άνοιξη, σε ανοικτές εκτάσεις που δημιουργούνται από την κοπή εκτάσεων με βούρλα (Juncus sp.) στα μέσα του χειμώνα (Robson και Allcorn 2006). Είναι επίσης γνωστό ότι παρουσιάζεται αυξημένη επιτυχία στην επώαση, όταν τα διάφορα αρπακτικά έχουν παρεμποδιστεί μέσω της δημιουργίας προστατευτικών κλωβών ή φραχτών γύρω από ατομικές φωλιές ή τις περιοχές ωοτοκίας (Jackson 2001, Isaksson et al. 2007).
Συλλογή αυγών
Τον 18ο αιώνα τα αυγά της καλημάνας ήταν μια λιχουδιά στις αρχοντικές τάξεις, όπως απαιτούσε το «πρωτόκολλο». Υπάρχει αναφορά για τον Friedrich August II, Εκλέκτορα της Σαξονίας (Μάρτιος 1736) για την προμήθεια «καλών και φρέσκων αυγών». Ακόμη, ο Καγκελάριος Όττο φον Μπίσμαρκ (Otto von Bismarck) έπαιρνε κάθε χρόνο, την 1η Απριλίου, 101 αυγά από την πόλη του Jever, ως δώρο για τα γενέθλιά του.
Τα "Αυγά της Καλημάνας " (Plover’s Eggs) ήταν ένα ακριβό έδεσμα στη βικτοριανή Ευρώπη, όπως αναφέρεται στο "Brideshead Evelyn Waugh", για την αριστοκρατική βρετανική κοινωνία των ετών 1920-1940.
Το έθιμο στην Ολλανδία
Στην Ολλανδία υπάρχει παραδοσιακά ένας άτυπος «αγώνας» εύρεσης του 1ου αυγού καλημάνας του Έτους (het Eerste kievitsei), που συμβολίζει τον ερχομό της άνοιξης, ιδιαίτερα δημοφιλής στην επαρχία Φρίσλαντ (Friesland), αλλά υπήρχαν αλλού και άλλοι τοπικοί αγώνες. Κατά την παράδοση, το αυγό πρέπει να παραδοθεί στον Κομισάριο της Βασίλισσας, ενώ παλαιότερα παραδιδόταν στην ίδια τη Βασίλισσα. Η συλλογή αυγών καλημάνας απαγορεύεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά για την περιοχή της Friesland χορηγήθηκε μια εξαίρεση για πολιτιστικούς-ιστορικούς λόγους. Η εξαίρεση αυτή ανακλήθηκε το 2005 από μία δίκη που διενεργήθηκε από το Ολλανδικό Ίδρυμα Προστασίας της Πανίδας. Από το 2006, το έθιμο εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, αλλά μόνο για την περίοδο από 1 Μαρτίου έως 9 Απριλίου, ενώ υπάρχει περιορισμός στον αριθμό συλλογής των αυγών και ο συλλέκτης οφείλει να ενημερώνει το Δίκτυο Φύσης στο Vaassen.
Οι υποστηρικτές της διατήρησης του εθίμου, υποστηρίζουν ότι η συλλογή δεν είναι επιβλαβής για τον πληθυσμό, επειδή η Καλημάνα μπορεί να αναπληρώσει τα αυγά με δεύτερη γέννα. Επιπλέον, οι συλλέκτες ενημερώνουν τους αγρότες για την ύπαρξη της φωλιάς και, σημαδεύουν το μέρος, ώστε να αποφευχθεί η άροση στο συγκεκριμένο σημείο. Αυτό γίνεται με την τοποθέτηση ράβδων γύρω από τις φωλιές, οπότε αποφεύγεται και η βόσκηση από τα βοοειδή και, γίνεται για όλες τις φωλιές με αυγά που βρίσκονται, και όχι μόνο της καλημάνας. Σήμερα υπάρχει, επίσης, όλο και πιο συχνά η ενημέρωση της θέσης των φωλιών, πάνω σε ειδικούς χάρτες (stippenkaarten). Πρόκειται για χάρτες της γης του αγρότη όπου μετέπειτα συνεχίζεται η επιτήρηση.
Μυθολογία
Στην αρχαία Αίγυπτο, η καλημάνα χρησιμοποιήθηκε, τόσο ως ονομασία του λαού της Rechit, καθώς και για την επισήμανση της «δουλοπάροικης τάξης».
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, η Καλημάνα απαντά και με τις ονομασίες Καλημάνι, Παγωντσίνι (Επτάνησα, Κυκλάδες), Γκαλιαμάνι (Θεσσαλία), Σχοινοπούλι, Γιάννηδες (sic) (Κύπρος) και Παπάς (Χίος).
Μούστελος ο μούστελος
Ο Mustelus mustelus είναι ένας καρχαρίας ο οποίος απαντάται στη Μεσόγειο και τα εύκρατα νερά του ανατολικού Ατλαντικού σε ρηχά και μεσαία βάθη, από τα 5 έως τα 625 μέτρα, συνήθως κοντά στο βυθό. Φτάνει σε μήκος 2 μέτρων, αν και έχει συνήθως μήκος 1,5 μέτρων. Αναπαράγονται ως ζωοτόκα, γεννώντας τέσσερα με 17 μικρά σε κάθε γέννα. Σχηματίζει αγέλες, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας Τριακίδες.
Συνήθως συγχέεται με τον αστρογαλέο, κυρίως επειδή αυτό το είδος διαθέτει επίσης κηλίδες. Έχει δυο ραχιαία πτερύγια, ένα ζευγος πυελικών και θωρακικών πτερυγίων, ένα πρωκτικό και ουρά με ετερόκερκα πτερύγια. Τρέφεται κυρίως με καρκινοειδή, αλλά επίσης τα κεφαλόποδα και οι οστεϊχθύες αποτελούν μέρος της διατροφής τους.
Αυτό το είδος αλιεύεται για το κρέας, το λάδι από το συκώτι του και ως ψαροτροφή.
Πηγές
Κατηγορία:Καρχαρινόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Μέλι
thumb|200px|Μέλι thumb|200px| thumb|200px| Μέλι είναι μια γλυκιά ρευστή θρεπτική ουσία που παράγουν οι μέλισσες.
Το μέλι είναι ένα αρωματικό, ιξώδες, γλυκό υλικό που προέρχεται από το νέκταρ των φυτών, το οποίο μαζεύουν οι μέλισσες και το μεταβάλλουν για την τροφή τους σε ένα πυκνό υγρό και τελικά το αποθηκεύουν στις κηρήθρες τους.
Συστατικά
Οι μέλισσες συλλέγουν νέκταρ από τα λουλούδια ή φυσικούς χυμούς, το βάζουν στο δεύτερο στομάχι που διαθέτουν και στη συνέχεια το αποθέτουν στην κυψέλη τους. Εκεί χάνει υγρασία και φτάνει στη συνηθισμένη υγρασία του μελιού, από 14-18%.
Το μέλι περιέχει κατά 77-78% σάκχαρα (κυρίως φρουκτόζη και γλυκόζη) και λόγω της σχετικά χαμηλής του υγρασίας, δεν ευνοεί την ανάπτυξη μικροοργανισμών.
Είναι όξινης αντίδρασης, ρευστό στην αρχική μορφή του, αλλά μεταβάλλεται σε κρυσταλλικό όταν μείνει πολύ καιρό. Αποτελείται κυρίως από δύο απλά σάκχαρα, τη δεξτρόζη και τη λεβουλόζη, με παρουσία κατά περιπτώσεις πιο σύνθετων υδατανθράκων, με επικρατέστερη συνήθως τη λεβουλόζη και περιέχει πάντοτε μεταλλικές ουσίες, φυτικά χρωστικά υλικά, μερικά ένζυμα και κόκκους γύρεως.
Κρυστάλλωση
Το μέλι έχει την τάση να κρυσταλλώνει. Στην αρχή σχηματίζονται κρύσταλλοι στον πυθμένα και τα τοιχώματα του δοχείου. Διαρκώς προστίθενται νέοι κρύσταλλοι οι οποίοι δίνουν γενικά μια όχι ευχάριστη εικόνα στο μέλι. Η κρυστάλλωση επίσης το κάνει δύσχρηστο. Το κρυσταλλωμένο μέλι δεν χάνει τις ιδιότητές του. Με την κρυστάλλωση όμως δημιουργείται μια άνιση κατανομή της υγρασίας με αποτέλεσμα το μη κρυσταλλωμένο μέλι να έχει περισσότερη υγρασία (πάνω από 20-21%) και να οδηγεί σε έναρξη των ζυμώσεων.
Επαναφορά
Σε περίπτωση που το μέλι κρυσταλλώσει/ζαχαρώσει, μπορεί κανείς να το επαναφέρει στην αρχική του κατάσταση βάζοντας το σε μπεν-μαρί. Εναλλακτικά μπορεί να τοποθετηθεί σε πηγές ήπιας θερμότητας έως ότου επανέλθει στην αρχική του ρευστότητα.
Έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες για την πρόβλεψη του χρόνου έναρξης της κρυστάλλωσης. Πιο ικανοποιητική θεωρείται ο λόγος γλυκόζης/νερού. Συνήθως τα ανθόμελα κρυσταλλώνουν σε μερικές εβδομάδες, το πευκόμελο σε μερικούς μήνες ενώ υπάρχουν και αρκετά είδη, όπως το μέλι της ακακίας, που χρειάζεται χρόνια για να κρυσταλλώσει.
Για την προσωρινή αποφυγή κρυσταλλοποίησης χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι όπως η λεπτοκρυσταλλοποίηση. Οι περισσότερες μέθοδοι ενδείκνυνται για πολύ μεγάλες ποσότητες, καθώς χρειάζονται ακριβά μηχανήματα και χρησιμοποιούνται μόνο από εταιρείες. Άλλη μέθοδος είναι η ανάμιξη διαφόρων ειδών μελιού που κρυσταλλώνει γρήγορα με είδη που αργούν να κρυσταλλώσουν.
Πικρό μέλι
Υπάρχουν ακόμη ποικιλίες μελιού που πικρίζουν. Χαρακτηριστικές τέτοιες ποικιλίες είναι το μέλι από ρείκι και το μέλι κουμαριάς.
Ελληνικό μέλι Π.Ο.Π.
Το μοναδικό ελληνικό μέλι με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (Π.Ο.Π.) από το 1992 είναι το Μέλι Ελάτης Μαινάλου Βανίλια που παράγεται σε οριοθετημένη περιοχή του Μαινάλου Αρκαδίας, κυρίως στην περιοχή γύρω από την Αλωνίσταινα και τη Βυτίνα. Το σύμπλεγμα του όρους Μαίναλο κυριαρχείται από το δάσος της Κεφαλληνιακής ελάτης, ενώ υπάρχουν και διάφορα άλλα είδη τοπικής χλωρίδας. Το μέλι ελάτης "βανίλια" ανήκει στην κατηγορία των μελιών από μελιτώματα, προέρχεται δηλαδή από το χυμό που προσλαμβάνουν οι μέλισσες με τη μεσολάβηση κάποιων εντόμων που παρασιτούν στα φυτά -στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για το παράσιτο Physokermes hemicryphus που βρίσκεται στα έλατα. Το μέλι αυτό ξεχωρίζει για το κεχριμπαρένιο χρώμα του και για το γεγονός ότι δεν κρυσταλλώνει ποτέ, καθώς η περιεκτικότητά του σε σάκχαρα είναι μικρότερη απ' ό,τι σε άλλους τύπους μελιού.
Συσκευασία Μελιού
Για τη συσκευασία μελιού, τα Γεμιστικά Μηχανήματα, ή αλλιώς filling machines, εξειδικεύονται στη συσκευασία υγρών και παχύρευστων και διαχωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες: αυτόματα και ημιαυτόματα. Έχουν τη δυνατότητα να διοχετεύουν συγκεκριμένη ποσότητα υγρού σε διάφορα δοχεία όπως βάζα ή μπουκάλια και μπορούν να συνδεθούν με συμπληρωματικά μηχανήματα δημιουργώντας γραμμές παραγωγής. Τέτοια μηχανήματα είναι, για παράδειγμα, πωματιστικά και μηχανήματα σήμανσης του τελικού προϊόντος. Τα γεμιστικά μηχανήματα, εκτός από μέλι μπορούν να συσκευάσουν μια ευρεία γκάμα υγρών. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα παρακάτω προϊόντα: κρέμες, ντρέσινγκ, λάδι, ξύδι, χυμούς, γαλακτοκομικά (γάλα, γιαούρτι), καλλυντικά σε υγρή μορφή κ.τ.λ.
Συντήρηση Μελιού
Λόγω της σύνθεσης και των χημικών ιδιοτήτων του, το μέλι είναι κατάλληλο για μακροχρόνια αποθήκευση και καταναλώνεται εύκολα ακόμα και μετά από μακροχρόνια συντήρηση. Το κλειδί για τη διατήρηση είναι ο περιορισμός της υγρασίας. Στην ωριμασμένη του κατάσταση, το μέλι έχει αρκετά υψηλή περιεκτικότητα σε σάκχαρα για να αναστέλλει τη ζύμωση. Εάν εκτεθεί σε υγρό αέρα, οι υδρόφιλες ιδιότητές του έλκουν την υγρασία μέσα στο μέλι, αραιώνοντάς το σε σημείο που μπορεί να ξεκινήσει η ζύμωση.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γλυκαντικές ουσίες Κατηγορία:Ζωικά προϊόντα
Σαρλ-Εζέν Ντελωναί
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντελωναί γεννήθηκε στο Λυζινύ συρ Μπαρ (Lusigny-sur-Barse) της Γαλλίας και σπούδασε στη Σορβόννη, όπου είχε καθηγητή τον Ζαν-Μπατίστ Μπιό. Ερεύνησε τη μηχανική της Σελήνης ως μία ειδική περίπτωση του προβλήματος των τριών σωμάτων. Η έκφραση με τη μορφή άπειρης σειράς, στην οποία κατέληξε με τη Θεωρία διαταραχών για την εύρεση της θέσεως της Σελήνης, συνέκλινε πολύ αργά για να χρησιμοποιηθεί πρακτικά, αλλά η σημασία της στάθηκε καταλυτική για την ανάπτυξη της συναρτησιακής ανάλυσης.
Ο Ντελωναί έγινε διευθυντής του Αστεροσκοπείου των Παρισίων το 1870, αλλά πνίγηκε κατά τη διάρκεια μιας βαρκάδας, κοντά στο Χερβούργο της Γαλλίας, δύο μόλις χρόνια αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Σερ (αποσαφήνιση)
Η λέξη Σερ μπορεί να αφορά:
Κύφωνας
Ο κύφωνας (αρχ. κύφων) είναι το κυρτό ξύλο που περνιέται στο αυχένα των ζώων όταν αυτά είναι, όπως λέγεται, στο ζευγά και κυρίως στα βόδια.
Ειδικότερα όμως ο κύφωνας ήταν, στην αρχαιότητα, μέσο βασανισμού κατά των αιχμαλώτων, των κατάδικων και των δούλων (Ξενοφών «Ελληνικά» ΙΙΙ 3,11, Ησύχιος και Φώτιος).
Τον κύφωνα χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι κυρίως στις μαστιγώσεις και η δε έκθεση με το όργανο αυτό λεγόταν «κυφωνισμός».
Σήμερα ο κύφωνας χρησιμοποιείται μόνο σε κτηνοτροφικές μονάδες βοοειδών και σε κτηνιατρικές εργασίες.
Κατηγορία:Αρχαίος βίος Κατηγορία:Ποινές Κατηγορία:Βασανιστήρια
Ζίγκμουντ Μινέικο
Ο Ζίγκμουντ Μινέικο (πολωνικά: Zygmunt Mineyko) (1840 – 27 Δεκεμβρίου 1925) ήταν Πολωνός αριστοκράτης, στρατιωτικός και επιστήμονας, που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Από τον γάμο του με την Περσεφόνη Μάναρη, κόρη του ονομαστού Έλληνα μαθηματικού και επί σειρά ετών διευθυντή της Ζωσιμαίας Σχολής Σπυρίδωνα Μάναρη, απέκτησε τρεις γιους και έξι κόρες, μεταξύ αυτών τη Σοφία Μινέικο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου νυμφευόμενος τη Σοφία έγινε γαμπρός του Ζίγκμουντ Μινέικο, ενώ εγγονός του ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και δισέγγονός του ο Γιώργος Παπανδρέου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1840 στο Μπαλβανίσκι της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος του Πολωνού αριστοκράτη γαιοκτήμονα Στανίσουαφ Γέζι Μινέικο και της Τσετσίλια Σουκιέβιτς. Στην ιστορία, η πρώτη αναφορά στην οικογένεια είναι στις αρχές του 15ου αιώνα, το έτος 1413, όταν ένας Μινέικο υπέγραψε την Ένωση του Χορόντουο, η οποία που ρύθμιζε τις σχέσεις μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας, που τότε βρίσκονταν σε συνομοσπονδία. Η οικογένεια κατείχε μεγάλες εδαφικές εκτάσεις στη σημερινή Πολωνία και Λευκορωσία και διατήρησε τα προνόμιά της και μετά την κατάκτηση της Πολωνίας από τη Ρωσία. Ο Ζίγκμουντ Μινέικο αρχικά έγινε αξιωματικός στον Ρωσικό Τσαρικό Στρατό, όμως το 1863 συμμετείχε στη μεγάλη πολωνική εξέγερση εναντίον του Τσάρου και καταδικάστηκε σε θάνατο, ποινή που τελικά μετετράπη σε 12ετή εξορία στη Σιβηρία. Ο Μινέικο κατάφερε να δραπετεύσει από τη Σιβηρία και ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Εκεί είχε την ευκαιρία να σπουδάσει μηχανικός στη Γαλλική Σχολή Πολέμου. Στη συνέχεια επισκέφτηκε την Ελλάδα, την οποία και αγάπησε αμέσως. Το 1880 παντρεύτηκε την Ελληνίδα Περσεφόνη Μανάρη, με την οποία έζησαν στην Πάτρα και στην Αθήνα. Διορίστηκε αρχιμηχανικός στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων και είχε κρίσιμο ρόλο στην κατασκευή σιδηροδρόμων, γεφυρών και καναλιών ανά την Ελλάδα. Αργότερα έγινε επικεφαλής Τοπογραφίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) και ήταν από τους υπευθύνους της αποκατάστασης του Παναθηναϊκού Σταδίου (Καλλιμάρμαρου) για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896.
Συνέγραψε εθνολογική μελέτη της Ηπείρου, η οποία απηχούσε τις ελληνικές θέσεις περί ελληνικότητας της περιοχής.
Πραγματοποίησε αρχαιολογική έρευνα στην Αρχαία Δωδώνη και ανακάλυψε σημαντικά ευρήματα.
Πέραν της μητρικής του πολωνικής, ήταν εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής, αγγλικής, γαλλικής, τουρκικής, ρωσικής και λιθουανικής γλώσσας.
Στα χόμπι του συγκαταλέγονταν η ιππασία και το κυνήγι, όπου ήταν ικανότατος και στα δύο.
Ο Ζίγκμουντ Μινέικο πέθανε το Δεκέμβριο του 1925. Του είχε απονεμηθεί η ελληνική υπηκοότητα από τη Βουλή των Ελλήνων, ενώ το 1913, ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον τίμησε με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος για τη συνεισφορά του στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί επαναστάτες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Ιανουαριανή Εξέγερση Κατηγορία:Πολωνοί εξόριστοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Καταδικασθέντες σε θάνατο Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία)
585 Μπιλκίς
Η Μπιλκίς (Bilkis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,224. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της Βασίλισσας του Σαβά όπως αυτό αναφέρεται στο Κοράνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπιλκις
Εθνική Ουρουγουάης Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ουρουγουάης Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης για ποδοσφαιριστές κάτω των 20 ετών. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-20 και στο Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Νέων. Ελέγχεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης και αγωνίζεται στο Σεντενάριο.
Έχει 12 συμμετοχές σε τελική φάση του Μουντιάλ. Το 1997 και το 2013 ήταν φιναλίστ της διοργάνωσης, το 1979 τερμάτισε στην 3η θέση και το 1977 και 1999 στην τέταρτη θέση. Έχει 7 κατακτήσεις στο Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Νέων (1954, 1958, 1964, 1975, 1977, 1979, 1981).
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνική Ουρουγουάης (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-20 Νότιας Αμερικής
Νικόλαος Τσίμπας
Ο Νικόλαος K. Τσίμπας (Αλιστράτη Σερρών, 7 Ιουλίου 1904 - Αθήνα, 24 Μαρτίου 1978) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Δράμας από το 1961 ως το 1964 με το κόμμα της ΕΡΕ.
Σπουδές και πολιτική σταδιοδρομία
Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και ειδικεύτηκε στη χειρουργική. Έλαβε μέρος σε πολλές αποστολές του Ερυθρού Σταυρού και ανέπτυξε πλούσιο ανθρωπιστικό έργο.
Αργότερα πολιτεύτηκε με την ΕΡΕ και εξελέγη βουλευτής Δράμας, στις εκλογές του 1961 και του 1963. Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 25 Μαρτίου 1978 από τον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Αλιστράτης, που ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του. Το 2003, 25 χρόνια μετά το θάνατό του, έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του από το Δήμο Αλιστράτης,.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Κυχρεία
Τα Κυχρεία ή Κύχρεια ήταν αρχαία εορτή των Αθηναίων με την οποία τιμούσαν τον μυθικό βασιλιά της Σαλαμίνας τον Κυχρέα προς τιμή του οποίου υπήρχε και ομώνυμη πόλη, η Κυχρεία, παλιά πρωτεύουσα, προς τη νότια πλευρά της νήσου, απέναντι από την Αίγινα και που πολύ πιθανώς η ακρόπολη της οποίας να ήταν και ο «Κυχρείος Πάγος».
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Γεώργιος Παπαχατζής
Ο  Γεώργιος Παπαχατζής  (1905, Χαλκίδα – 1991, Αθήνα) ήταν Έλληνας νομικός.
Βιογραφία
Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και του απονεμήθηκε Διδακτορικό Δίπλωμα το 1932. Ο Γεώργιος Παπαχατζής ήταν τακτικός Καθηγητής Διοικητικού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, από το 1943 εώς το 1967 όταν και απομακρύνθηκε από τη Χούντα των Συνταγματαρχών. Ήταν ανάμεσα στους επιφανείς Έλληνες Ακαδημαϊκούς της πρώτης περιόδου του Παντείου Πανεπιστημίου, αμέσως μετά την ίδρυσή του το 1927, που συνέβαλαν στο πρόγραμμα σπουδών της Σχολής, στην οποία διετέλεσε και Πρύτανης από το 1964 ως το 1965.
Το 1929, εισήχθη στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά την ίδρυση του θεσμού, ερχόμενος δεύτερος σε σειρά μετά τον Καθηγητή Μιχαήλ Στασινόπουλο στις εξετάσεις εισαγωγής, από περίπου 120 υποψηφιότητες για τις δέκα προκηρυχθείσες θέσεις Εισηγητών του Συμβουλίου της Επικρατείας, όπου και ανέλαβε Πρόεδρος του Β΄ Τμήματος (1963-1968) και Αντιπρόεδρος το 1969.
Διετέλεσε Γραμματέας της Πρώτης Ελληνικής Διοίκησης Δωδεκανήσου το 1947. Ήταν επίτιμος Αντιπρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».
Συγγράμματα
Ο Γεώργιος Παπαχατζής εξέδωσε εργασίες κυρίως στα πεδία των Κοινωνικών & Ανθρωπιστικών Επιστημών και Διοικητικού Δικαίου.
Ανάμεσα στις εκδόσεις του είναι και το ημερολόγιο του Πάουλ Αμαντέους Ντήναχ (Paul Amadeus Dienach) αρχικά το 1973 και αργότερα το 1979 υπό τον τίτλο «Η Κοιλάδα των Ρόδων» καθώς και διάφορες μελέτες πάνω σε αυτό. Επίσης, σημαντικό μέρος του συγγραφικού έργου του αφορά στην φιλοσοφία και ιστορία του πολιτισμού που δίδαξε επί οκτώ χρόνια (1965-1973) στο Κέντρο Δημοσιογραφικών Σπουδών των Σχολών Δολιανίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Νίζνιαγια Τουρά
Το Νίζνιαγια Τουρά (ρωσ. Нижняя Тура) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 23.700 κατοίκους. Βρίσκεται 254 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ και 4 χλμ από το Λεσνόι, στο ποτάμι Τουρά. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Adiemus: Songs of Sanctuary
Λίστα κομματιών
Όλα τα κομμάτια από τον Καρλ Τζένκινς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Του νεκρού αδελφού
Το Του νεκρού αδελφού είναι δημοτικό τραγούδι, που ανήκει στην κατηγορία των παραλογών. Κατατάσσεται σε αυτές καθότι έχει αφηγηματικό χαρακτήρα και φανταστικό περιεχόμενο. Συναντάται σε πολλές παραλλαγές στον ελληνικό αλλά και στον ευρύτερο βαλκανικό χώρο.
Γιούρι Γκαζίνσκι
Ο Γιούρι Αλεξάντροβιτς Γκαζίνσκι (ρωσικά: Юрий Александрович Газинский, γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1989) είναι Ρώσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως πλάγιος μέσος για την ΦΚ Κρασνοντάρ και την Εθνική Ρωσίας.
Του νεκρού αδελφού
Υπόθεση
Πρόκειται για την ιστορία μίας οικογένειας με εννιά γιους και μία κόρη. Η μοναχοκόρη (η Αρετή) παντρεύεται σε ξένο τόπο, ενώ τα αδέλφια της πεθαίνουν. Η μάνα μένει ολομόναχη και ένας από τους νεκρούς της γιους (ο Κωνσταντίνος) σηκώνεται από τον τάφο και φέρνει πίσω την κόρη, αφού νωρίτερα της είχε ορκιστεί να την φέρει πίσω.
Λογοτεχνικές επιρροές
Έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης και με βάση αυτό έχουν γραφεί τα εξής έργα: Ο θείος Τάκης _ Γιαννη Ξανθούλη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προφορική λογοτεχνία
Γιούρι Γκαζίνσκι
Διεθνή καριέρα
Κλήθηκε στη Εθνική Ρωσίας τον Αύγουστο του 2015 για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016 εναντίον της Σουηδίας και κατά του Λιχτενστάιν. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα στις 31 Αυγούστου 2016, σε ένα φιλικό εναντίον της Τουρκίας.
Στις 11 Μαΐου 2018, είχε συμπεριληφθεί στη εκτεταμένη ομάδα της Ρωσίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018. Στις 3 ιουνίου 2018, συμπεριλήφθη στην οριστικοποιημένη ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στις 14 Ιουνίου 2018, σκόραρε το πρώτο γκολ του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 στο 12ο λεπτό στον εναρκτήριο αγώνα εναντίον τη Σαουδικής Αραβίας. Η Ρωσία κέρδισε τον αγώνα με σκορ 5-0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορπέντο Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές
Φ.Σ. Μακεδονικός Σιάτιστας
Ο '''Φ.Σ. Μακεδονικός Σιάτιστας''' είναι ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην γραφική κωμόπολη Σιάτιστα Βοΐου.Τα χρώματα του είναι το πράσινο και το άσπρο.Έδρα του αποτελεί το ΔΑΚ Σιάτιστας.
Αποτελεί μέρος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κοζάνης.
Ιστορία
Το 1966-67 κατακτά το πρωτάθλημα της ΕΠΣ ΒΔ Μακεδονίας.Το 1971-72 κατακτά ξανά το πρωτάθλημα της ΕΠΣ ΒΔ Μακεδονίας.Συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1972 για την άνοδο στην Β εθνική αλλά δεν κατάφερε να ανέβει.
Το 1974 συμμετέχει στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και ανεβαίνει στην Β εθνική.Το 1974-75 τερμάτισε στην 18η θέση και υποβιβάστηκε.Το 1976-77 κατακτά το τρίτο του πρωτάθλημα και συμμετέχει στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1977.Εξασφάλισε την παρουσία του στην νεοσύστατη εθνική ερασιτεχνική.Το 1977-78 κατακτά το πρωτάθλημα και ανεβαίνει στην Β εθνική.Το 1978-79,στην Β εθνική,τερμάτισε στην 14η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.Το 1979-80 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε.
Το 1980-81 επέστρεψε στην εθνική ερασιτεχνική.Τερμάτισε στην 14η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.Το 1981-82 τερμάτισε στην 11η θέση.Με την θέση που κατέκτησε συμμετείχε στην νεοσύστατη Δ εθνική.Το 1982-83 κατέκτησε την 10η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.Το 1983-84 κατέκτησε την 5η θέση.Το 1984-85 κατέκτησε την 8η θέση.Το 1985-86 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε.Το 1987-88 κατέκτησε το πρωτάθλημα και συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1988,όπου κατάφερε να ανέβει ξανά στην Δ εθνική.Το 1988-89 τερμάτισε στην 13η θέση.Το 1989-90 τερμάτισε στην 10η θέση.Το 1990-91 τερμάτισε στην 5η θέση.Το 1991-92 τερμάτισε στην 5η θέση.Το 1992-93 τερμάτισε στην 10η θέση.Το 1993-94 τερμάτισε στην 11η θέση και υποβιβάστηκε.
Το 2000 συγχωνεύτηκε με τον Άρη Σιάτιστας δημιουργώντας την «Α.Ε. Σιάτιστας». Το 2009 επανήλθε η ονομασία του, όποτε και η Α.Ε. Σιάτιστας μετονομάστηκε σε «Φ.Σ. Μακεδονικός Σιάτιστας». Το 2010-11 συμμετέχει ξανά στην Δ εθνική. Το 2017-18 κατέκτησε το πρωτάθλημα και ανέβηκε στην Γ εθνική.Στον 3ο όμιλο της Γ΄ Εθνικής 2018-19 τερμάτισε στην 11η θέση και υποβιβάστηκε στο τοπικό.
Έχει κερδίσει τέσσερις φορές το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης.
Τίτλοι-Διακρίσεις
Πρωτάθλημα Γ εθνικής:2 (1973-74, 1977-78)
Πρωτάθλημα ΕΠΣ ΒΔ Μακεδονίας-Κοζάνης:4 (1966-67,1971-72,1976-77,2017-18)
Κύπελλο ΕΠΣ ΒΔ Μακεδονίας-Κοζάνης:4 (1972-73,1973-74,1980-81,1989-90)
Φιναλίστ κυπέλλου ΕΠΣ ΒΔ Μακεδονίας-Κοζάνης:3 (1971-72,1983-84,1993-94)
Toho
H Toho Co., Ltd. (ιαπωνικά: 東宝株式会社, Χέπομπορν: Tōhō kabushiki gaisha) είναι μία ιαπωνική κινηματογραφική και θεατρική εταιρεία, καθώς και εταιρεία διανομής ταινιών. Τα γραφεία της βρίσκονται στο Τόκυο και είναι μία από τις βασικές εταιρείας του ιαπωνικού ομίλου Hankyu Hanshin Toho Group. Διεθνώς είναι περισσότερο γνωστή για τη διανομή ταινιών kaiju και tokusatsu, ταινιών του Ακίρα Κουροσάβα, όπως επίσης σειρών όπως το Chouseishin Series καθώς και σειρές anime, μέσω των Studio Ghibli, TMS Entertainment και OLM, Inc.. Άλλοι γνωστοί σκηνοθέτες των οποίων έχει διανέμει το έργο είναι οι Γιασουτζιρό Όζου, Κέντζι Μιζογκούτσι, Μασάκι Κομπαγιάσι και Μίκιο Ναρούσε.
Παρόλα αυτά, η μεγαλύτερη επιτυχία της εταιρείας ήταν η δημιουργία του Godzilla, τέρας το οποίο έχει συμμετάσχει σε 32 συνολικά ταινίες της εταιρείας. Οι Godzilla, Rodan, Mothra, King Ghidorah και Mechagodzilla, έχουν χαρακτηριστεί ως οι Μεγάλοι Πέντε της εταιρείας, τέρατα τα οποία έχουν εμφανιστεί και στις τρεις εποχές του franchise του Godzilla, καθώς και στα spin-offs. H εταιρεία επίσης έχει εμπλακεί σε πολλές anime σειρές, όπως το Psycho-Pass, το Haikyu!!, τα FLCL και το My Hero Academia. Επίσης, η εταιρεία έχει ασχοληθεί κατά καιρούς και με το videogaming, όπως στο Circus Caper και το Cliff Hanger. Η εταιρεία έχει και αρκετές θυγατρικές, όπως η Toho-Towa Company, Limited και η Toho Music Corporation. Η Toho, επίσης, έχει τις περισσότερες μετοχές (7.97%) της Fuji TV.
Η εταιρεία, ιδρύθηκε το 1932 από τον Ιτσίζο Κομπαγιάσι. Η Toho επικεντρώθηκε στην παραγωγή ιαπωνικών ταινιών, υποστηρίζοντας σκηνοθέτες όπως ο Κουροσάβα. Κατά τη δεκαετία του 1950, η Toho, μετά από αρκετές επιτυχίες της, κατάφερε να προβληθεί με τη βοήθεια του Χένρι Τζ. Σάπερστιν και στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο La Brea Theatre (ή Toho Theatre, όπως το έλεγαν από μεταξύ 1960 και 1970 ), χωρίς να χρειάζεται να πληρώνει για τη διανομή των ταινιών της. Επίσης είχε αίθουσα και στο Σαν Φρανσίσκο και στη Νέα Υόρκη, όπου την άνοιξε το 1963. Η εταιρεία, επίσης, έχει συμμετάσχει και στην παραγωγή κάποιων αμερικανικών ταινιών όπως το A Simple Plan (1998). Η Toho, είναι ένα από τα τέσσερα μέλη της Ένωσης Παραγωγών Ταινιών Ιαπωνίας, και η μεγαλύτερη εξ αυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Εταιρείες παραγωγής ταινιών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών Κατηγορία:Επιχειρήσεις ψυχαγωγίας Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών
Τραϊανός Δογιάμας
Ο Τραϊανός (Τράιος) Δογιάμας (1876 – 1907) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος που δραστηριοποιήθηκε ως οπλαρχηγός. Καταγόταν από την Μπαροβίτσα, Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τραϊανός Δογιάμας γεννήθηκε το 1876 στην Μπαροβίτσα (Καστανερή), Παιονίας. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Χρήστου και της Αγγελικής Δογιάμα. Η οικογένεια Δογιάμα ήταν από τις σημαντικότερες της Μπαροβίτσας. Είχε τρεις αδερφούς, τους Λάζαρο, Δημήτριο και Γεώργιο καθώς και μια αδερφή, τη Μαρία.