cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στήβεν Τζέυ Γκουλντ
Ως δημόσιο πρόσωπο
Ο Γκουλντ έγινε πολύ γνωστός από τα δημοφιλή του εκλαϊκευμένα άρθρα για την εξέλιξη στο περιοδικό Natural History. Αυτά εντάσσονταν σε μία σειρά υπό τον γενικό τίτλο This View of Life (= «Αυτή η άποψη για τη ζωή», μια φράση από την ακροτελεύτια παράγραφο του βιβλίου του Δαρβίνου Η καταγωγή των ειδών) και δημοσιεύθηκαν από τον Ιανουάριο του 1974 μέχρι τον Ιανουάριο του 2001, δηλαδή ένα σύνολο 300 περίπου άρθρων. Πολλά από τα άρθρα ανατυπώθηκαν ως συλλογές σε τόμους που έγιναν ευπώλητα βιβλία, όπως τα Ever Since Darwin, The Panda's Thumb, Hen's Teeth and Horse's Toes και The Flamingo's Smile.
Ως ένθερμος υπέρμαχος της θεωρίας της εξελίξεως, έγραψε πολλά πάνω στο θέμα, επιχειρώντας να επικοινωνήσει την κατανόησή του για τη σύγχρονη εξελικτική βιολογία σε ένα ευρύ κοινό. Στα γραπτά του ένα επαναλαμβανόμενο θέμα είναι η ιστορία και ανάπτυξη της προ-εξελικτικής και της εξελικτικής σκέψεως. Υπήρξε επίσης πιστός φίλαθλος του μπέιζμπολ και αναλυτής των στατιστικών του αθλήματος, με συχνές αναφορές σε αυτό στα άρθρα του.
Αν και αυτοπροσδιοριζόμενος δαρβινιστής, ο Γκουλντ ήταν πολύ λιγότερο αναγωγιστής από τους περισσότερους νεοδαρβινιστές. Αντιτασσόταν έντονα σε πολλές εκφάνσεις της κοινωνιοβιολογίας και της διανοητικής θυγατέρας της, της εξελικτικής ψυχολογίας. Από την άλλη, αφιέρωσε πολύ χρόνο στην καταπολέμηση του δημιουργισμού, της σχετικής ψευδοεπιστήμης (creation science) και του ευφυούς σχεδιασμού. Ως πιο αξιοσημείωτο παράδειγμα αυτής της δραστηριότητάς του, είναι η κατάθεσή του ως εμπειρογνώμονα στη δικαστική υπόθεση «McLean κατά της Πολιτείας του Άρκανσω» το 1981. Ο Γκουλντ δημιούργησε αργότερα τον όρο «non-overlapping magisteria» (βλ. παρακάτω ενότητα) προκειμένου να υποστηρίξει το γιατί κατά τη γνώμη του η επιστήμη και η θρησκεία δεν θα πρέπει να σχολιάζουν η μία θέματα αρμοδιότητας της άλλης. Ανέπτυξε αυτή την ιδέα με κάποιες λεπτομέρειες, ιδίως στα βιβλία του Rocks of Ages (1999) και The Hedgehog, the Fox, and the Magister's Pox (2003). Σε άρθρο του το 1982 στο Natural History έγραψε:
"«Η αδυναμία μας να διακρίνουμε ένα συμπαντικό καλό δεν καταγράφει κάποια έλλειψη ευφυΐας ή διορατικότητας, αλλά απλώς αποδεικνύει ότι η φύση δεν περιέχει ηθικά μηνύματα εκφράσιμα με ανθρώπινους όρους. Η ηθική είναι ένα θέμα για τους φιλοσόφους, τους θεολόγους, τους φοιτητές των επιστημών του ανθρώπου, αλλά και για όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Οι απαντήσεις [σε ηθικά ζητήματα] δεν θα διαβαστούν παθητικά από τη φύση. Δεν προκύπτουν, και δεν μπορεί να προκύψουν, από τα δεδομένα των φυσικών επιστημών.»"
Μια διακήρυξη κατά της θεωρίας της εξελίξεως («A Scientific Dissent From Darwinism») που συντάχθηκε από το Ινστιτούτο Discovery παρεκίνησε το Εθνικό Κέντρο για την Εκπαίδευση στις Επιστήμες να δημιουργήσει ένα «απαντητικό» σχέδιο υπέρ της θεωρίας με τίτλο «Project Steve», από το βαφτιστικό όνομα του Γκουλντ, προς τιμή του, καθώς είχε προσφάτως αποβιώσει. Το 2011 το εκτελεστικό συμβούλιο της Επιτροπής Σκεπτικιστικής Έρευνας ενέταξε τον Γκουλντ στο «Πάνθεον των σκεπτικιστών» της, που δημιουργήθηκε για τη διατήρηση της μνήμης των αποθανόντων μελών της και των συνεισφορών τους στην υπόθεση του επιστημονικού σκεπτικισμού.
Ως σημαντικό δημόσιο πρόσωπο της επιστήμης, ο Γκουλντ εμφανιζόταν συχνά στην τηλεόραση και το 1984 προβλήθηκε ένα επεισόδιο για εκείνον στην επιστημονική σειρά «Nova» του PBS. Αρκετές ήταν και οι τηλεοπτικές συνεντεύξεις του και τακτικές οι εμφανίσεις του στην εκπομπή του PBS Charlie Rose. Στην Ευρώπη εμφανίσθηκε και στα επτά επεισόδια της ολλανδικής τηλεοπτικής σειράς λόγου A Glorious Accident, μαζί με τον Βρετανό νευρολόγο και συγγραφέα Όλιβερ Σακς, που ήταν προσωπικός φίλος του Γκουλντ.
Το 1997 ο Γκουλντ έδωσε τη φωνή του σε μια καρτούν εκδοχή του ίδιου στη γνωστή σειρά The Simpsons: Στο επεισόδιο «Λίζα η σκεπτικίστρια» η Λίζα βρίσκει έναν ανθρώπινο σκελετό με φτερούγες, που πολλοί πιστεύουν ότι είναι άγγελος της Αποκαλύψεως. Η Λίζα βρίσκει τον Γκουλντ και του ζητεί να εξετάσει το DNA του σκελετού. Το «απολίθωμα» αποδεικνύεται ότι ήταν ένα διαφημιστικό εύρημα για ένα νέο εμπορικό κέντρο. Η μοναδική φράση του σεναρίου στην οποία έφερε αντίρρηση ο Γκουλντ ήταν εκείνη που τον χαρακτήριζε ως τον «ιδιοφυέστερο παλαιοντολόγο του κόσμου». Οι Simpsons απέτισαν φόρο τιμής στον επιστήμονα και το 2002 με τον θάνατό του, αφιερώνοντας το τελευταίο επεισόδιο της 13ης σεζόν («Poppa's Got a Brand New Badge») στη μνήμη του.
Οι «Πόλεμοι του Δαρβίνου»
Ο Γκουλντ δέχθηκε πολλούς επαίνους και τιμές για το ερευνητικό έργο του, όσο και για τις εκλαϊκευτικές παρουσιάσεις του της φυσικής ιστορίας. Ωστόσο μερικοί βολόγοι είχαν τη γνώμη ότι οι εκλαϊκευτικές παρουσιάσεις του δεν συμβάδιζαν με την επικρατούσα εξελικτική σκέψη.
Οι δημόσιες συζητήσεις ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους επικριτές του Γκουλντ ήταν τόσο έντονες, ώστε επονομάσθηκαν «Πόλεμοι του Δαρβίνου» από αρκετούς σχολιαστές.
Ο επιφανής Βρετανός εξελικτικός βιολόγος και γενετιστής Τζων Μέυναρντ Σμιθ ήταν ένας από τους εντονότερους επικριτές του Γκουλντ. Ο Μ. Σμιθ πίστευε πως ο Γκουλντ δεν ζύγιζε σωστά τον ζωτικό ρόλο της προσαρμογής στη βιολογία και επέκρινε την αποδοχή του της επιλογής ειδών ως σημαντικής συνιστώσας της εξελίξεως. Είχε γράψει ότι ο Γκουλντ «δίνει στους μη-βιολόγους μια κατά μεγάλο μέρος λανθασμένη εικόνα της καταστάσεως της εξελικτικής θεωρίας». Αλλά ο Μέυναρντ Σμιθ δεν ήταν σε όλα αρνητικός έναντι του Γκουλντ, γράφοντας σε μια βιβλιοπαρουσίαση του The Pandas Thumb ότι «ο Στήβεν Γκουλντ είναι ο καλύτερος συγγραφέας εκλαϊκευμένης επιστήμης που είναι ενεργός σήμερα... Συχνά με εξοργίζει, αλλά ελπίζω ότι θα συνεχίσει να γράφει δοκίμια όπως αυτά εδώ.»
Μια αιτία για τις επικρίσεις ήταν ότι ο Γκουλντ εμφανιζόταν να παρουσιάζει τις ιδέες του ως έναν επαναστατικό τρόπο για την κατανόηση της εξελίξεως, ενώ υπεστήριζε τη σημαντικότητα μηχανισμών άλλων πλην της φυσικής επιλογής, μηχανισμών που πίστευε ότι είχαν αγνοηθεί από πολλούς ερευνητές εξελικτικούς βιολόγους. Ως αποτέλεσμα, πολλοί μη ειδικοί συμπέραιναν κάποιες φορές από τα παλαιότερα κείμενα του Γκουλντ ότι οι δαρβινικές ερμηνείες είχαν αποδειχθεί μη επιστημονικές (κάτι που ο ίδιος ο Γκουλντ ποτέ δεν προσπάθησε καν να υπονοήσει). Κείμενα του Γκουλντ, όπως και πολλών άλλων ερευνητών στην ειδικότητά του, λαμβάνονταν κάποιες φορές επίτηδες εκτός των συμφραζομένων από δημιουργιστές ως «απόδειξη» ότι οι επιστήμονες δεν κατανοούσαν πλέον το πώς εξελίσσονταν οι οργανισμοί. Ο ίδιος ο Γκουλντ διόρθωσε κάποιες από αυτές τις παρερμηνείες και διαστρεβλώσεις των κειμένων του σε μεταγενέστερα έργα του.
Οι συγκρούσεις μεταξύ Ντόκινς και Γκουλντ έγιναν γνωστές από τον Αυστραλό φιλόσοφο Κιμ Στέρελνυ (Kim Sterelny) στο βιβλίο του Dawkins vs. Gould (2001). Ο Στέρελνυ καταγράφει τις διαφωνίες τους σε θεωρητικά ζητήματα, όπως την κυριαρχία της γονιδιακής επιλογής στην εξέλιξη. Ο Ντόκινς υποστηρίζει ότι η φυσική επιλογή κατανοείται καλύτερα ως ανταγωνισμός μεταξύ γονιδίων (ή αντιγραφέων τους), ενώ ο Γκουλντ υπερασπιζόταν την ομαδική επιλογή σε πολλά επίπεδα: γονιδίων, ακολουθιών νουκλεϊκών οξέων, κυτταρικών γραμμών, οργανισμών, πληθυσμών, ειδών και κλάδων.
Ο Ντόκινς κατηγόρησε τον Γκουλντ ότι υπεβάθμιζε επίτηδες τις διαφορές ανάμεσα στην ταχεία βαθμιαία αλλαγή και στη μακρομετάλλαξη στις δημοσιεύσεις του πάνω στη θεωρία της διακεκομμένης ισορροπίας. Επίσης αφιέρωσε ολόκληρα κεφάλαια στο να επικρίνει την άποψη του Γκουλντ για την εξέλιξη στα βιβλία του Ο τυφλός ωρολογοποιός και Ξηλώνοντας το ουράνιο τόξο, το ίδιο και ο Ντάνιελ Ντένετ στο βιβλίο του Η επικίνδυνη ιδέα του Δαρβίνου (1995). Μερικοί άλλοι βιολόγοι σύγχρονοι του Γκουλντ πήγαν ακόμα παραπέρα, όπως ο Ρόμπερτ Τρίβερς, που κατέταξε τη θεωρία του ως «διανοητική απάτη».
Η πανίδα της Κάμβριας περιόδου
Στο βιβλίο του Wonderful Life (1989) ο Γκουλντ περιέγραψε τα ζώα της Κάμβριας περιόδου που αποτυπώθηκαν στους σχιστόλιθους του Μπέρτζες στη Βρετανική Κολομβία, τονίζοντας τα παράδοξα ανατομικά τους σχέδια, την ξαφνική τους εμφάνιση και τον ρόλο που διεδραμάτισε η τύχη στο ποια από αυτά επεβίωσαν. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την κάμβρια πανίδα ως παράδειγμα του ρόλου της αναγκαιότητας στη διαμόρφωση του ευρύτερου μοτίβου της εξελίξεως.
Η άποψή του περί αναγκαιότας επικρίθηκε από τον Σάιμον Κόνγουεϊ Μόρις στο βιβλίο του The Crucible of Creation (= «Το χωνευτήρι της Δημιουργίας», 1998). Ο Κόνγουεϊ Μόρις τόνισε ότι υπάρχουν ζώα της Κάμβριας περιόδου που μοιάζουν με σημερινά. Επίσης ότι η συγκλίνουσα εξέλιξη έχει τάση να δημιουργεί «ομοιότητες εξ οργανώσεως» και ότι οι μορφές της ζωής περιορίζονται και εμπεριέχονται σε εξελικτικά μονοπάτια. Στο βιβλίο του Life's Solution (2003) ο Κόνγουεϊ Μόρις υποστηρίζει ότι η εμφάνιση ζώων με τη γενική μορφή του ανθρωπου είναι πολύ πιθανότερη από όσο θα νόμιζε κάποιος. Ο παλαιοντολόγος Ρίτσαρντ Φόρτυ σημείωσε ότι πριν να κυκλοφορήσει το βιβλίο Wonderful Life, ο Κόνγουεϊ Μόρις είχε παρόμοια άποψη με τον Γκουλντ, αλλά μετά από το βιβλίο αναθεώρησε την ερμηνεία του, υιοθετώντας μια πιο ντετερμινιστική θέση για την ιστορία της ζωής.
Οι παλαιοντολόγοι Φόρτυ και Ντέρεκ Μπριγκς έχουν επιπλέον υποστηρίξει ότι μεγάλο μέρος της κάμβριας πανίδας μπορεί να θεωρηθεί ως αποτελούμενο από προγονικές ομάδες σημερινών ζώων, αν και αυτό αποτελεί ακόμα θέμα εντατικών ερευνών και αντιπαραθέσεων.
Αντίθεση στην κοινωνιοβιολογία και την εξελικτική ψυχολογία
Καθώς προαναφέρθηκε, ο Γκουλντ είχε μια μακρά δημόσια διαμάχη με τον συνάδελφό του στο Χάρβαρντ Ε.Ο. Γουίλσον και άλλους εξελικτικούς βιολόγους σχετικώς με την ανθρώπινη κοινωνιοβιολογία και την εξελικτική ψυχολογία, στις οποίες αντιτίθεντο οι Γκουλντ και Λεγουόντιν, αλλά τις υπεστήριζαν οι Ρίτσαρντ Ντόκινς, Ντάνιελ Ντένετ και Στήβεν Πίνκερ. Αυτές οι αντιπαραθέσεις έφθασαν στο αποκορύφωμά τους πριν το 1980 και συγκροτήθηκαν ομάδες όπως η «Ομάδα μελέτης κοινωνιοβιολογίας». Ο Πίνκερ κατηγόρησε τους Γκουλντ, Λεγουόντιν και άλλους αντιτιθέμενους στην εξελικτική ψυχολογία ότι ήσαν «ριζοσπάστες επιστήμονες», των οποίων οι θέσεις σχετικώς με την ανθρώπινη φύση επηρεάζονταν από την πολιτική τους τοποθέτηση περισσότερο και λιγότερο από την επιστήμη. Ο Γκουλντ δήλωσε ότι δεν είχε συνεισφορά ή υποκίνηση στην περίπτωση του Γουίλσον ή οποιαδήποτε άλλη», αλλά προειδοποίησε ότι όλα τα ανθρώπινα πλάσματα επηρεάζονται, ιδίως ασυνείδητα, από τις προσωπικές τους προσδοκίες και προκαταλήψεις, και έγραψε:
"«Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με παράδοση στη συμμετοχή σε εκστρατείες για την κοινωνική δικαιοσύνη και ήμουν ενεργός ως φοιτητής στο κίνημα δικαιωμάτων των πολιτών σε μια εποχή μεγάλου συναρπασμού και επιτυχιών στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Οι πανεπιστημιακοί είναι συνήθως προσεκτικοί στο να παραθέτουν αυτές τις εντάξεις τους. … [αλλά] είναι επικίνδυνο για τον πανεπιστημιακό ακόμα και να φαντασθεί ότι θα μπορούσε να φθάσει στην απόλυτη και πλήρη ουδετερότητα, διότι τότε κάποιος σταματά να επαγρυπνεί σχετικώς με τις προσωπικές προτιμήσεις του και τις επιρροές τους - και τότε πραγματικά πέφτει θύμα στις υπαγορεύσεις της προκατάληψης. Η επιστημονική αντικειμενικότητα πρέπει να ορίζεται λειτουργικά ως η δίκαιη μεταχείριση των δεδομένων, όχι ως η απουσία προτιμήσεων.»"
Η κυριότερη κριτική που ασκούσε ο Γκουλντ ήταν ότι οι κοινωνιοβιολογικές ερμηνείες για τον άνθρωπο στερούνταν υποστηρίξεως από τα δεδομένα. Υπεστήριζε ότι οι προσαρμοστικές συμπεριφορές συμπεραίνεται συχνά ότι είναι γενετικές μόνο εξαιτίας της υποτιθέμενης παγκοσμιότητάς τους ή της προσαρμοστικής τους φύσεως. Ο Γκουλντ τόνιζε ότι οι προσαρμοστικές συμπεριφορές μπορούν να περνούν από γενιά σε γενιά μέσα από τον πολιτισμό και την κοινωνία, και ότι αυτό είναι εξίσου πιθανό. Ο Γκουλντ δεν αρνιόταν τη σχέση της βιολογίας με την ανθρώπινη φύση, αλλά επανέθεσε τα πλαίσια της αντιπαραθέσεως ως «βιολογική δυνητικότητα έναντι βιολογικού ντετερμινισμού». Δηλωσε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος επιτρέπει μία ευρεία ποικιλία συμπεριφορών. Η ευελιξία του «μάς επιτρέπει να είμαστε επιθετικοί ή ειρηνικοί, κυριαρχικοί ή παθητικοί, κακεντρεχείς ή γενναιόδωροι... Η βία, ο σεξισμός και η γενικότερη πικρή συμπεριφορά είναι βιολογικά, καθώς αντιπροσωπεύουν ένα υποσύνολο ενός δυνητικού εύρους συμπεριφορών. Αλλά η ειρηνοφιλία, η ισότητα και η ευγένεια είναι εξίσου βιολογικές, και μπορούμε να δούμε την επίδρασή τους να αυξάνεται αν μπορέσουμε να δημιουργήσουμε κοινωνικές δομές που τους επιτρέπουν να ευδοκιμήσουν.»
The Mismeasure of Man
Στο βιβλίο του The Mismeasure of Man (1981) ο Γκουλντ παρέχει μια ιστορία και διερεύνηση της ψυχομετρικής και των τεστ ευφυΐας, δημιουργώντας ίσως τη μεγαλύτερη αντιπαράθεση από ό,τι με οποιοδήποτε άλλο βιβλίο του και δεχόμενος τόσο επαίνους από πολλούς, όσο και πολλές επικρίσεις. Ο Γκουλντ ερεύνησε τις μεθόδους της κρανιομετρίας του 19ου αιώνα και την ιστορία των ψυχολογικών τεστ. Συμπέρανε ότι αμφότερες οι θεωρίες αναπτύχθηκαν από μια μη βασιζόμενη σε δεδομένα πίστη στον βιολογικό ντετερμινισμό, την άποψη δηλαδή ότι «οι κοινωνικές και οικονομικές διαφορές ανάμεσα σε ομάδες ανθρώπων (κυρίως φυλετικές και ταξικές ομάδες ή την ομάδα των γυναικών έναντι των ανδρών) προκαλούνται από εγγενείς, κληρονομούμενες διαφορές, και ότι έτσι η κοινωνία αποτελεί μια ακριβή αντανάκλαση της βιολογίας». Το βιβλίο γνώρισε μια επαυξημένη έκδοση το 1996 με την προσθήκη νέου προλόγου και μια κριτική επισκόπηση του πολύκροτου βιβλίου The Bell Curve.
Το 2014 η δημοσίευση των 6 ανθρωπολόγων παρουσιάσθηκε κριτικά στο περιοδικό Evolution & Development από τον φιλόσοφο του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, καθηγητή Μάικλ Βάισμπεργκ, που τείνει να στηρίξει τις αρχικές κατηγορίες του Γκουλντ, συμπεραίνοντας ότι «υπάρχει prima facie ένδειξη για ρατσιστική προκατάληψη στις μετρήσεις του Μόρτον». Ο Βάισμπεργκ καταλήγει ότι, αν και ο Γκουλντ έκανε επίσης αρκετά λάθη και υπερέβαλε στη διαπίστωσή του σε μερικά σημεία, το έργο του Μόρτον «παραμένει ένα παράδειγμα ρατσιστικής προκαταλήψεως στην επιστήμη των ανθρώπινων διαφορών».
Θρησκεία και επιστήμη: «Non-overlapping magisteria»
Στο βιβλίο του Rocks of Ages (1999), ο Γκουλντ εξέθεσε αυτό που περιέγραψε ως «μια απλή και εντελώς συμβατική διευθέτηση στην ... υποτιθέμενη σύγκρουση ανάμεσα στην επιστήμη και τη θρησκεία». Ορίζει τον όρο magisterium ως «μια επικράτεια όπου μία μορφή διδασκαλίας κατέχει τα κατάλληλα εργαλεία για συζήτηση και αντιμετώπιση θεμάτων με νόημα». Η αρχή «μη-αλληλοεπικαλυπτόμενα magisteria» («Non-overlapping magisteria», NOMA) διαιρεί το magisterium της επιστήμης ώστε να καλύψει «την εμπειρική επικράτεια: από τι αποτελείται το Σύμπαν (δεδομένο) και γιατί λειτουργεί με τον συγκεκριμένο τρόπο (θεωρία). Το magisterium της θρησκείας εκτείνεται σε ερωτήματα του έσχατου νοήματος και ηθικών αξιών. Αυτά τα δύο magisteria δεν αλληλοεπικαλύπτονται, ούτε συμπεριλαμβάνουν όλες τις πιθανές αναζητήσεις.» Ο Γκουλντ υποστηρίζει ότι η αρχή «NOMA απολαμβάνει ισχυρής και πλήρως εκπεφρασμένης στηρίξεως, ακόμα και από τα βασικά πολιτισμικά στερεότυπα των συντηρητικών παραδόσεων», και ότι «αποτελεί μια λογική θέση γενικής ομοφωνίας, που αναδύθηκε μετά από μακρόχρονους αγώνες ανάμεσα σε καλοπροαίρετους ανθρώπους αμφότερων των magisteria».
Ωστόσο αυτή η άποψη δεν έμεινε χωρίς κριτική. Στο βιβλίο του Η περί Θεού Αυταπάτη ο Ρίτσαρντ Ντόκινς υποστηρίζει ότι η διχοτομία ανάμεσα σε θρησκεία και επιστήμη δεν είναι τόσο απλή όσο ισχυρίζεται ο Γκουλντ, καθώς λίγες είναι οι θρησκείες που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη θαυμάτων, τα οποία «εξ ορισμού παραβιάζουν τις αρχές της επιστήμης». Ο Ντόκινς επίσης αντιτίθεται στην ιδέα ότι η θρησκεία έχει κάτι σημαντικό να πει για την ηθική και τις αξίες, και για αυτό δεν έχει την αυθεντία ώστε να διεκδικήσει ένα δικό της magisterium. Παρόμοια, ο φιλόσοφος Πωλ Κουρτς υπεστήριξε ότι ο Γκουλντ σφάλλει όταν γράφει πως η επιστήμη δεν έχει τίποτα να πει σχετικώς με ζητήματα ηθικής. Ο Κουρτς ισχυρίζεται ότι η επιστήμη προσφέρει μια πολύ καλύτερη μέθοδο από ό,τι η θρησκεία για τον προσδιορισμό ηθικών αρχών.
Δημοσιεύσεις
Μια επισκόπηση των δημοσιεύσεων του Στήβεν Τζέυ Γκουλντ από το 1965 μέχρι το 2000 κατέγραψε 479 δημοσιεύσεις σε ερευνητικά περιοδικά με κριτές, 22 βιβλία και 300 άρθρα.
Βιβλία
Τα βιβλία που έγραψε ή επιμελήθηκε ο Γκουλντ, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που πρωτοεκδόθηκαν μετά τον θάνατό του το 2002, είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιοντολόγοι Κατηγορία:Εξελικτικοί βιολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί της επιστήμης Κατηγορία:Θεωρητικοί της ανθρώπινης εξέλιξης Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές Κατηγορία:Αγνωστικιστές
Φέλιξ Τσβάιερ
Ο Φέλιξ Τσβάιερ (Felix Zwayer, 19 Μαΐου 1981) είναι Γερμανός διαιτητής ποδοσφαίρου με έδρα το Βερολίνο. Είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Βερολίνου. Είναι διαιτητής FIFA και έχει τοποθετηθεί από την UEFA στην ανώτερη κατηγορία "Εlite".
Διαιτητική σταδιοδρομία
Ο Τσβάιερ άρχισε να διαιτητεύει σε επίπεδο DFB το 2004. Το 2007 προήχθη ως πρώτος διαιτητής στη 2. Μπούντεσλιγκα, ενώ ταυτόχρονα ήταν βοηθός διαιτητής σε αγώνες της Μπούντεσλιγκα. Δύο χρόνια αργότερα προήχθη ως πρώτος διαιτητής στη Μπούντεσλιγκα για την περίοδο 2009-10.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2016 ο προπονητής της Μπάγερ Λεβερκούζεν Ρόγκερ Σμιτ αποβλήθηκε από τον Τσβάιερ σε αγώνα εναντίον της Μπορούσια Ντόρτμουντ, αφού αμφισβήτησε ένα ελεύθερο λάκτισμα που οδήγησε σε γκολ για τη Ντόρτμουντ, το μοναδικό του αγώνα. Ο Σμιτ αρχικά αρνήθηκε να φύγει, αναγκάζοντας τον διαιτητή να διακόψει τον αγώνα και να οδηγήσει τους παίκτες εκτός γηπέδου, προκαλώντας καθυστέρηση εννέα λεπτών, πριν ο αγώνας ξαναρχίσει με τον Σμιτ πλέον εκτός γηπέδου.
Στις 30 Απριλίου 2018 επιλέχθηκε από τη FIFA ως ένας από τους βοηθούς διαιτητές βίντεο για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία, το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου χρησιμοποιήθηκε η συγκεκριμένη τεχνολογία.
Σκάνδαλο Χόιτσερ
Το 2005 ο Τσβάιερ ήταν ένας από τους τέσσερις διαιτητές, των οποίων οι καταθέσεις οδήγησαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου στοιχηματικής χειραγώγησης αγώνων πρωταθλήματος δεύτερης και τρίτης κατηγορίας καθώς και κυπέλλου, που έγινε γνωστό ως Σκάνδαλο Χόιτσερ, από το όνομα του εμπλεκόμενου διαιτητή. Στην πορεία βρέθηκε και ο ίδιος ο Τσβάιερ κατηγορούμενος και το 2006 τιμωρήθηκε από την Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (DFB) με εξάμηνη παύση, καθώς αφενός γνώριζε τις δραστηριότητες του Χόιτσερ αρκετό καιρό πριν τις καταγγείλει και αφετέρου βρέθηκε να έχει και ο ίδιος λάβει χρήματα από τον Χόιτσερ, προκειμένου ως βοηθός διαιτητής να συμβάλλει στη χειραγώγηση ενός αγώνα.
Προσωπική ζωή
Ο Τσβάιερ είναι μεσίτης ακινήτων και ζει στο Βερολίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Αλπραζολάμη
thumb|250px|Η χημική δομή της αλπραζολάμης Η αλπραζολάμη, διαθέσιμη με την εμπορική ονομασία Xanax, μεταξύ άλλων, είναι βραχείας δράσης ηρεμιστικό το οποίο στην τάξη των τριαζολοβενζοδιαζεπίνων, οι οποίες είναι βενζοδιαζεπίνες συντηγμένες με ένα δακτύλιο τριαζόλης. Χρησιμοποιείται συχνά στη βραχυπρόθεσμη αντιμετώπιση των αγχωδών διαταραχών και πιο συγκεκριμένα στη διαταραχή πανικού και στη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή. Άλλες κοινές χρήσεις περιλαμβάνουν την αντιμετώπιση της ναυτίας που προκλήθηκε από χημειοθεραπεία, σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα. Στη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή παρουσιάζει βελτίωση συνήθως εντός εβδομάδας. Η αλπραζολάμη συνήθως χορηγείται από το στόμα.
Η αλπραζολάμη έλαβε πατέντα το 1971 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1981.
Η αλπραζολάμη ανήκει στις ελεγχόμενες ουσίες και πολλές φορές υφίσταται κατάχρηση. Είναι διαθέσιμη ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017 ήταν το 21ο φάρμακο από πλευράς αριθμού συνταγών στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 25 εκατομμύρια συνταγές.
Μπούρχαρντ Μάουχαρτ
Ο Μπούρχαρντ Ντάβιντ Μάουχαρτ (Burchard David Mauchart, 19 Απριλίου 1696 - 11 Απριλίου 1751) ήταν Γερμανός καθηγητής ανατομίας και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν της Γερμανίας και πρωτοπόρος στον τομέα της οφθαλμολογίας. Το 1748 έγινε ένας από τους πρώτους που κατέγραψαν την διαταραχή των ματιών που σήμερα είναι γνωστή ως κερατόκωνος. Τα επιζώντα έργα του βρίσκονται τώρα υπό τη μορφή διατριβών από τους μαθητές του.
Έλαβε τον πτυχίο Lic. Med. το 1722 στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν. Επίσης, σπούδασε για δύο χρόνια στο Παρίσι, από το 1718 έως το 1720, υπό τον οφθαλμίατρο Γούλχαουζ (Woolhouse).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οφθαλμίατροι Κατηγορία:Γερμανοί οφθαλμίατροι
Οίκος των Βοργία
Με το επίθετο Βοργία (ιτ. Borgia) φέρεται σπουδαία οικογένεια της Ιταλίας του 15ου αιώνα, τα μέλη της οποίας κατέλαβαν υψηλές θέσεις και διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της εποχής. Μεταξύ των σημαντικότερων μελών της ήταν ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄, ο Καίσαρας Βοργίας και η ονομαστή Λουκρητία Βοργία.
Καταγωγή
Αρχικά η οικογένεια αυτή ήταν ισπανικής καταγωγής προερχόμενη από τη Βόρχι (Borjia) της Βαλένθια, με αρχαιότερο όνομα Λάνκολ (Lankol). Πρώτος αντιπρόσωπος της οικογένειας εκείνης φέρεται στην ιστορία ο Αλφόνσος Βοργίας, ο οποίος είχε διατελέσει επίσκοπος της Μαγιόρκα, ύστερα της Βαλένθια και στη συνέχεια σε ηλικία περίπου 80 ετών εξελέγη Πάπας της Ρώμης, οπότε έλαβε το όνομα Πάπας Κάλλιστος Γ΄.
Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, η αδελφή του Κάλλιστου, η Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον συγγενή της, Γοδεφρείδο Βοργία. Κατ΄ άλλους, ο Βοργίας αυτός ανήκε σε άλλη οικογένεια των Λατζούλη της Αραγωνίας, αλλά πήρε το επίθετο Βοργίας για να μη σβήσει το όνομα μετά το θάνατο του Κάλλιστου ελλείψει αρρένων απογόνων. Από τον παραπάνω γάμο γεννήθηκαν δύο παιδιά, ο Πέτρος Λουδοβίκος Βοργίας και ο Ροδερίγος Βοργίας.
Ο Πέτρος Λουδοβίκος Βοργίας διετέλεσε διοικητής στη Ρώμη και διαχειριστής της περιουσίας του ναού του Αγίου Πέτρου. Ο δε Ροδερίγος Βοργίας το 1455 ανέλαβε καρδινάλιος και το 1492 εκλέχθηκε Πάπας με το όνομα Αλέξανδρος ΣΤ΄. Ο τελευταίος άφησε πολλά νόθα τέκνα, μεταξύ των οποίων τον Καίσαρα Βοργία, τον Ιωάννη Βοργία, τον Γοδεφρείδο Βοργία και την Λουκρητία Βοργία.
Οίκος των Βοργία
Για την οικογένεια αυτή και τα κυριότερα μέλη της γράφτηκαν τόσα πολλά από τους διάφορους χρονικογράφους, ιστορικούς και ιστοριοδίφες που έχει δημιουργηθεί ολόκληρη φιλολογία στηριζόμενη τόσο σε ιστορικές μαρτυρίες και έγγραφα όσο και σ΄ ένα πλήθος θρύλων που περιλαμβάνουν ραδιουργίες, βιασμούς, αιμομιξίες, μέχρι και δολοφονίες.
Όλοι όμως οι ιστορικοί που έχουν σχετικά ασχοληθεί δεν συμφωνούν. Ειδικότερα οι ιστορικοί του ΙΘ΄ αιώνα παρέστησαν τους Βοργίες με τα μελανότερα χρώματα. Οι νεότεροι όμως αυτών, απαλλαγμένοι από τις θρησκοληψίες, τα πάθη και τις προκαταλήψεις των εχθρικά διακείμενων χρονικογράφων της οικογένειας αυτής της Αναγέννησης, αλλά και των ρομαντικών του ΙΘ΄ αιώνα, αποκατέστησαν την ιστορική αλήθεια, η οποία απέχει κατά πολύ από τις κατηγορίες εκείνες της ανηθικότητας και των εγκλημάτων που καταλόγιζαν στα μέλη της ως δήθεν πρωταγωνιστές σε κάποια μερίδα ευθύνης τους.
Πηγές
* Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Παπικές οικογένειες
Μπέλο Πόλιε (Ομπρένοβατς)
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Το Μπέλο Πόλιε (σερβικά κυριλλικά: Бело Поље) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 1,815 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Λε Μπουλού
Το Λε Μπουλού (γαλλικά: Le Boulou, καταλανικά: El Voló) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουλουνέν (γαλλικά: Boulounencqs).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Πολυβόλο
Αρχές λειτουργίας
Η εξέλιξη του πολυβόλου χωρίζεται σε δύο μεγάλες περιόδους. Στην περίοδο του χειροκίνητου πολυβόλου και στην περίοδο του αυτόματου πολυβόλου. Η περίοδος των χειροκίνητων όπλων που ήταν σε θέση να βάλλουν πολλαπλά βλήματα εκτείνεται δεκάδες χρόνια στο παρελθόν. Η εξέλιξη όμως χειροκίνητων και αυτόματων πολυβόλων πραγματοποιήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Τα χειροκίνητα πολυβόλα χρειάζονταν την περιστροφή κάποιου στροφάλου για το γέμισμα και την εκπυρσοκρότηση του φυσιγγίου (σε αντίθεση με τα αυτόματα πολυβόλα που χρειάζεται μόνο η πίεση στη σκανδάλη).
Η πρώτη χρήση χειροκίνητων πολυβόλων έγινε στον Αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο. Το πιο διαδεδομένο πολυβόλο εκείνη την περίοδο και μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ήταν το πολυβόλο Γκάτλινγκ. Το πρώτο αυτόματο πολυβόλο ήταν το Μαξίμ που χρησιμοποιούσε συνδεδεμένες σε ζώνη σφαίρες και εκμεταλλευόταν την ανάκρουση του όπλου για την τροφοδοσία του. Η ιδέα να χρησιμοποιηθεί η ενέργεια της ανάκρουσης του όπλου οδήγησε στην εξέλιξη σχεδόν όλων των αυτόματων και ημιαυτόματων πυροβόλων όπλων τον 20ο αιώνα.
thumb|left|Πολυβόλο Μ60 τοποθετημένο σε σκάφος περιπολίας Οι δύο κύριοι τρόποι λειτουργίας του αυτόματου πολυβόλου εκμεταλλεύονται την πίεση των αερίων από τη εκπυρσοκρότηση του φυσιγγίου ή την ανάκρουση του όπλου. Χρησιμοποιώντας μία από τις δύο μεθόδους λειτουργίας επιτυγχάνεται η κυκλική διαδικασία γεμίσματος και εκπυρσοκρότησης του φυσιγγίου. Το πρώτο αυτόματο πολυβόλο αερίων ήταν το Colt-Browning M1895.
Οι βολές των πολυβόλων μπορεί να είναι είτε «βολή κατά βολή» (μία μία βολίδα), είτε «βολή ριπαία» ή «βολή κατά ριπάς» (πολλές συνεχόμενες βολίδες με διακοπές).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυροβόλα
Κατάλογος εγκαταλελειμμένων οικισμών της Αχαΐας
Σε αυτόν τον κατάλογο γίνεται προσπάθεια να καταγραφούν εγκαταλελειμμένοι οικισμοί της Αχαΐας από το 1830 κ.εξ., οικισμοί που ως επί το πλείστον σε κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο καταγράφονται στις εθνικές απογραφές αυτόνομα αλλά στην πορεία έπαψαν να αναφέρονται είτε γιατί εγκαταλήφθηκαν είτε γιατί ερημώθηκαν είτε γιατί μετεγκαταστάθηκαν. Αυτοί οι εγκαταλελειμμένοι οικισμοί διασώζονται στη συλλογική μνήμη ως απλά τοπωνύμια πλέον.
Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί
Βασική (συγκεντρωτική) πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Αιμιλιανός
Ο Αιμιλιανός (λατ. Marcus Aemilius Aemilianus Augustus, 203 ή 207 – 253) ήταν βραχύβιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Η καταγωγή του ήταν από τη Μαυριτανία. Βασίλευσε μόνο για τρεις μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Αριστίντ Μπριάν
Ο Αριστίντ Μπριάν (γνωστός και ως Αριστείδης Μπριάν ) (γαλλικά: Aristide Briand, Ναντ 28 Μαρτίου 1862 - Παρίσι 7 Μαρτίου 1932) ήταν Γάλλος πολιτικός, που υπηρέτησε τη χώρα του ως πρωθυπουργός έντεκα φορές και ως βουλευτής 25. Επίσης, του απονεμήθηκε, το 1926, και το βραβείο Νόμπελ ειρήνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι βουλευτές Κατηγορία:Πρόεδροι της Γαλλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Μελέαγρος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Μελέαγρος ήταν υιός του βασιλιά της Καλυδώνας Οινέως και της Αλθαίας, αδελφής της Λήδας. Ο Μελέαγρος είναι ο κεντρικός ήρωας των διηγήσεων για τον Καλυδώνιο Κάπρο.
Ο μύθος
Ο μύθος αρχίζει όταν ο Οινέας θυσίασε, κάποτε, σε όλους τους άλλους θεούς, αλλά ξέχασε την Άρτεμη. Η θεά οργίσθηκε και έστειλε εναντίον των Καλυδωνίων ένα φοβερό αγριογούρουνο, τον Καλυδώνιο Κάπρο, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές. Ο Μελέαγρος καταδίωξε μαζί με τους πιο ονομαστούς Έλληνες ήρωες της εποχής το θηρίο και κατόρθωσε, τελικά, να το σκοτώσει. Η Άρτεμις τότε προκάλεσε διχόνοια μεταξύ των Αιτωλών και των Κουρήτων που είχαν λάβει μέρος στο κυνήγι για το ποιος θα κρατήσει το τομάρι και το κεφάλι του ζώου. Επακολούθησε μάχη και σε αυτή ο Μελέαγρος σκότωσε τους Τοξέα και Πλέξιππο, αδελφούς της μητέρας του, η οποία τότε τον καταράστηκε, επικαλούμενη εναντίον του την οργή των «χθόνιων θεών» (των θεών του Κάτω Κόσμου). Ο Μελέαγρος, φοβούμενος το αποτέλεσμα της μητρικής κατάρας, αποσύρθηκε, τότε, από τη μάχη κι έτσι νίκησαν οι Κουρήτες και πολιόρκησαν τους Αιτωλούς στην Καλυδώνα. Μάταια ικέτευαν τον Μελέαγρο να πολεμήσει για να σώσει την πόλη του: ο ήρωας έκλεινε τα ώτα του στις παρακλήσεις των γερόντων, των ιερέων, του πατέρα του και της μητέρας του (που είχε, εν τω μεταξύ, μετανοήσει). Τελικώς, ο εχθρός κυρίευσε και πυρπόλησε την Καλυδώνα και οι Κουρήτες ετοιμάζονταν να λεηλατήσουν το μέγαρο του Μελεάγρου. Τότε μόνο ο Μελέαγρος μεταπείσθηκε από τις ικεσίες της συζύγου του Κλεοπάτρας (κόρης του Ίδα), πήρε τα όπλα του και έσωσε την πόλη, αλλά σκοτώθηκε, καθώς φαίνεται, στο τέλος της μάχης.
Αργότερα, ο μύθος εξελίχθηκε με μείωση της έμφασης στον πόλεμο Κουρήτων-Αιτωλών και αναγωγή του κυνηγιού του Καλυδώνιου Κάπρου στο κεντρικό επεισόδιο. Κατά τον μεταγενέστερο μύθο, όταν ο Μελέαγρος ήταν επτά ημερών βρέφος οι Μοίρες εμφανίσθηκαν στη μητέρα του και της είπαν ότι ο γιος της θα πέθαινε όταν θα καιγόταν, τελείως, το ξύλο (δαυλός) που ήταν εκείνη τη στιγμή στην εστία (φωτιά). Η Αλθαία, έντρομη, άρπαξε και έσβησε τον δαυλό, τον οποίο φύλαξε στη συνέχεια με μεγάλη προσοχή για 15 έτη. Αργότερα, όταν ο Μελέαγρος μεγάλωσε, έλαβε μέρος στο κυνήγι του κάπρου. Σε αυτό είχε συμμετάσχει και η Αταλάντη, και ο Μελέαγρος σκότωσε στη διαμάχη τους θείους του (γιους του Θεστίου) προκειμένου να προσφέρει το τομάρι του θηρίου στην Αταλάντη, και δίκαια, καθώς εκείνη το είχε πληγώσει πρώτη. Τότε η Αλθαία εξοργίσθηκε τόσο πολύ για τον χαμό των αδελφών της, ώστε άρπαξε τον κρυμμένο δαυλό και τον έκαψε, με αποτέλεσμα να πεθάνει αμέσως ο γιος της. Αυτή η ιστορία παρουσιάζει ομοιότητα με τον σκανδιναβικό μύθο του Norna-Gests. Η Αλθαία όμως μετανόησε και αυτοκτόνησε. Αυτοκτόνησε επίσης και η σύζυγος του ήρωα, η Κλεοπάτρα. Σύμφωνα με ομηρική παραλλαγή, ο Μελέαγρος, που ήταν κατά τα άλλα άτρωτος, σκοτώθηκε από τον ίδιο τον θεό Απόλλωνα, ο οποίος αγωνιζόταν με το μέρος των Κουρήτων.
Σύμφωνα με λιγότερο αποδεκτές εκδοχές, ο Μελέαγρος σκότωσε και άλλους στο κυνήγι για χάρη της Αταλάντης: τους Κενταύρους Υλαίο και Ραίκο επειδή προσπάθησαν να τη βιάσουν, και τους Ιφικλή και Ευρύπυλο επειδή την είχαν προσβάλει.
Αναφέρεται ότι ο Μελέαγρος πήρε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, κατά την οποία σκότωσε τον Αιήτη στην Κολχίδα, ενώ συμμετέσχε και στους ταφικούς αγώνες που έγιναν στη μνήμη του Πελία, τα ''«άθλα επί Πελία».
Πηγές
Μελεαγρο Μελεαγρο
Πολέμι
Το Πολέμι είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Κανφράνκ
Το χωριό Κανφράνκ
Το όνομα του χωριού προέρχεται από την φράση Campus Franci, που κυριολεκτικά σημαίνει "το πεδίο των ξένων". Ήταν αρχικά ένα μικρό εμπορικό χωριό, καθώς και σημείο πρώτης ανάπαυλας για τους προσκυνητές της Διαδρομής του Αγίου Ιακώβου μετά τη δύσκολη διέλευση των Πυρηναίων μέσου του περάσματος του Somport.
Ιδρύθηκε μεταξύ των ετών 1080-90 από τον βασιλιά της Αραγωνίας Σάντσο Ραμίρεθ. Το Κανφράνκ ήταν επίσης σημείο διοίκησης στην προστασία των συνόρων και στον έλεγχο των φόρων που χορηγούνταν στον καθεδρικό ναό της Χάκας.
Στις 29 Οκτωβρίου του 1288, υπεγράφη εδώ η συνθήκη του Κανφράνκ που επετεύχθη με την διαμεσολάβηση του Εδουάρδου Α´ της Αγγλίας και προέβλεπε την απελευθέρωση του Κάρολου Β´ της Νάπολης από τη φυλάκισή του από τον Πέτρο Γ´ της Αραγωνίας.
Το χωριό, που βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Αραγών, καλύπτει μια έκταση 71,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων και βρίσκεται σε υψόμετρο 1040 μ. Εναπομείναντα αξιοθέατα περιλαμβάνουν μια ρωμανική γέφυρα προσκυνητών και δύο εκκλησίες: τη Nuestra Señora de la Asunción (12ος-16ος αιώνας) με τέσσερά Μπαρόκ εικονοστάσια και τη la Trinidad (16ος αι.). Η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά πρώτα το 1617 και πάλι ξανά το 1944, μετά την οποία οι χωρικοί στο μεγαλύτερο μέρος τους μεταφέρθηκαν στον κοντινό οικισμό με την ονομασία: Σταθμός Κανφράνκ (Canfranc Estación). Ο πληθυσμός του είναι 77 κάτοικοι.
Σταθμός Κανφράνκ
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Η εγκαταλελειμμένη γαλλική πλευρά του σιδηροδρομικού σταθμού του Κανφράνκ το 1994 Αυτός ο μικρός οικισμός (υψόμετρο 1190 μ.) οφείλει την δημιουργία του κατά ένα μεγάλο βαθμό στην ίδρυση του σιδηροδρόμου που διασχίζει τα Πυρηναία μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, στις 18 Ιουλίου του 1928. Το χωριό Σταθμός Κανφράνκ είναι κυρίως γνωστό λόγω του τεράστιου εγκαταλελειμμένου σιδηροδρομικού του σταθμού. Η γαλλική πλευρά του σιδηροδρομικού σταθμού είναι εγκαταλελειμμένη από την εποχή που συνέβη ένα ατύχημα που κατέστρεψε τη γέφυρα του σιδηροδρόμου στο κοντινό L'Estanguet, και έπαψε έκτοτε η σιδηροδρομική σύνδεση των δύο χωρών.
Υπάρχουν φήμες για "γερμανικό χρυσό" που κατέφτασε εδώ κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσης, η βρετανική κατασκοπεία περνούσε λαθραία πληροφορίες και ανθρώπους από το Βισύ της Γαλλίας στο βρετανικό προξενείο στο Σαν Σεμπαστιάν μέσω του Κανφράνκ, καθώς η πλησιέστερη πόλη της Irún συνόρευε με την κατεχόμενη Γαλλία.
Η εγκαταλελειμμένη σιδηροδρομική Σήραγγα του Somport (μήκους 7,874 μ) χρησιμοποιείται σήμερα ως λωρίδα έκτακτης ανάγκης για το οδικό Τούνελ του Somport (μήκους 8,602 μ), ενώ χρησιμοποιείται επίσης και για το υπόγειο εργαστήριο του Κανφράνκ (Laboratorio subterráneo de Canfranc).
Κυριότερες γιορτές
μικρογραφία|250x250εσ|Δημαρχείο του Κανφράνκ. Το χωρικό Κανφράνκ γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου (την πολιούχο του) στις 15 Αυγούστου, ενώ το χωριό Σταθμός Κανφράνκ κατέχει εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο των εγκαινίων του σιδηροδρομικού σταθμού στις 18 Ιουλίου.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κανφράνκ είναι αδελφοποιημένη με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραγωνία Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Televisa
Η Grupo Televisa είναι ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός όμιλος στον χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στον Ισπανόφωνο κόσμο, και μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στο διεθνές τηλεοπτικό σκηνικό. Ιδρύθηκε από τον Εμίλιο Ασκάραγα Μίλμο το 1955 ως Telesistema Mexicano συνδέοντας τους τρεις πρώτους τηλεοπτικούς σταθμούς του Μεξικού, Τον XHTV (ιδρύθηκε το 1950), τον XEW-TV (1951) και τον XHGC (1952). Το 1973, συγχωνεύτηκε με την Televisión Independiente de México (TIM, ιδρύθηκε το 1968) και δημιούργησαν την Televisión Vía Satélite, S. A., που για λόγους συντομίας έγινε Televisa. Ιδιοκτήτης του ομίλου Televisa σήμερα είναι ο γιος του Εμίλιο Ασκάραγα Μίλμο, Εμίλιο Ασκάραγα Ζαν.
Διαθεσιμότητα
Τα κανάλια του ομίλου Grupo Televisa εκπέμπουν σε σχεδόν όλον τον κόσμο.
Στο Μεξικό
Σε όλη τη χώρα του Μεξικού εκπέμπουν 3 κανάλια του ομίλου Televisa, το El canal de las estrellas, το Canal 5 και το Galavision. Υπάρχει επίσης και ένα κανάλι που εκπέμπει μόνο στη Πόλη του Μεξικού, το Canal de la Ciudad.
Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο
Το Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου ιδρύθηκε το 1980 αλλά πήρε τη μορφή που έχει το 1989. Αποτελεί ένα πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο πολλαπλών χρήσεων. Οφείλει μεγάλο κομμάτι της ίδρυσης, της συντήρησης και της προώθησης του στο νομό της Χίου καθώς και τη προσφορά του ζεύγους Μιχαήλ και Σταματίας Ξυλά τον χειμώνα του 1985. Το κτίριο του Κέντρου βρίσκεται απέναντι από την κεντρική πλατεία της πόλεως της Χίου (το «Βουνάκι») και διαβαθμίζεται σε πέντε ορόφους, όπου υπάρχουν:
Televisa
Στο Μεξικό
19 ακόμα τοπικά κανάλια σε διάφορες πόλεις της χώρας έχουν στενή σχέση συνεργασίας με τον όμιλο.
τηλ μεξικού 55 <2310-504300>
Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο
Το Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο Χίου στοχεύει κυρίως στην αναγνώριση, υποστήριξη και προώθηση καλλιτεχνικών και επιστημονικών τάσεων που καλλιεργούν και ενισχύουν την ευαισθησία και τη γνώση του κοινού και το οδηγούν στην αναζήτηση ενός καλύτερου τρόπου ζωής. Το κέντρο όμως δεν στοχεύει μόνο στην αφύπνιση και στον προβληματισμό του επισκέπτη, αλλά και στην προώθηση της πολιτιστικής και πνευματικής συνεργασίας της Χίου με άλλους νομούς.
Televisa
Δορυφορικά
19 κανάλια του ομίλου Televisa εκπέμπουν δορυφορικά, κυρίως στην Λατινική Αμερική και την Ευρώπη. Τα 3 πιο γνωστά από αυτά είναι το Canal de las estrellas Europa, το TL novelas Europa (διαθέσιμο σε Ευρώπη και Ωκεανία) και το TL novelas America (διαθέσιμο στην Αμερική).
Διεθνείς πωλήσεις
Ο όμιλος Televisa είναι κυρίως γνωστός για τις τηλενουβέλλες που παράγει. Κατά μέσο όρο κάθε χρονιά παράγονται 7 τηλενουβέλλες οι οποίες εξάγονται σε περισσότερες από 100 χώρες ανά τον κόσμο. Η σειρά με τη μεγαλύτερη εξαγωγιμότητα παραγωγής Televisa ήταν η Μαρία της γειτονιάς που προβλήθηκε σε περισσότερες από 180 χώρες και έγινε παγκόσμιο τηλεοπτικό φαινόμενο. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί άλλων χωρών θεωρούν τόσο εγγυημένη την επιτυχία των σειρών της Televisa που έχει συμβεί να προβάλλουν μία τηλενουβέλλα πριν ξεκινήσει να προβάλλεται στο Μεξικό, όπως συνέβη με τη σειρά Piel de otoño (2004) που προβλήθηκε στο Περού, τη Κροατία και αλλού πολύ πριν τη χώρα παραγωγής της αλλά και τη Ροζαλίντα η οποία πριν ακόμη προβληθεί στο Μεξικό είχε πουληθεί σε πάνω από 60 χώρες, κυρίως λόγω της πρωταγωνίστριας.
Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο
Την περίοδο 1980-1995 έγιναν πάνω από 3.000 εκδηλώσεις, προβολές κινηματογράφου, διαλέξεις, συνέδρια, θεατρικές προβολές, εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής, συναυλίες και παραστάσεις χορού, καθώς και σεμινάρια. Οι υπηρεσίες και οι εγκαταστάσεις του Ομήρειου Πνευματικού Κέντρου Χίου είναι στη διάθεση των φορέων ολόκληρης της χώρας, για κάθε εκδήλωση που δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Από τις αρχές του 21ου αιώνα λειτουργούν σε χώρους καλλιτεχνικά εργαστήρια. Σ'αυτά δάσκαλοι παραδίδουν μαθήματα ζωγραφικής, μουσικής, θεάτρου, φωτογραφίας, ψηφιδωτού, κοσμηματοποιίας, αγιογραφίας, βιβλιοδεσίας, έντεχνης μουσικής και παραδοσιακών χορών.
Αίθουσα Θεάτρου
Η Αίθουσα θεάτρου του Ομήρειου πνευματικού κέντρου μπορεί να φιλοξενήσει 462 άτομα. Αποτελείται από το υπερώο και το χώρο της ορχήστρας, χαρακτηρίζεται για την εξαιρετική ακουστική του χώρου, είναι εξοπλισμένο με σύγχρονες σκηνικές εγκαταστάσεις ενώ επίσης περιλαμβάνει στις εγκαταστάσεις του, καμαρίνια για τους ηθοποιούς και εργαστήρι σκηνικών. Μέσα στον εξοπλισμό της αίθουσας αυτής βρίσκεται και μια οθόνη μεγάλων διαστάσεων για τη προβολή ταινιών και slides καθώς και ένα πιάνο τύπου "stainway".
Televisa
Εντός συνόρων
Τα 4 κανάλια του ομίλου, εκτός από τις προαναφερθείσες τηλενουβέλλες προβάλλουν reality τηλεπαιχνίδια, δελτία ειδήσεων, παιδικά προγράμματα και ταινίες. Πολλές είναι και οι σατιρικές εκπομπές που φιλοξενούν τα κανάλια του ομίλου.
Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο
Αίθουσα Συνεδρίων
Η αίθουσα αυτή χρησιμοποιείται κυρίως για διαλέξεις, μαθήματα, προβολές, συνέδρια και σεμινάρια, είναι εξοπλισμένη με σύστημα αυτόματης μετάφρασης σε τρεις γλώσσες και ένα μηχάνημα προβολής. Τέλος αναφέρουμε πως απαρτίζεται από 172 θέσεις.
Αίθουσα Συμβουλίων
Απαρτίζεται από 24 θέσεις και χρησιμοποιείται κυρίως για συνέδρια και συνελεύσεις
Televisa
Αντίπαλοι
Εντός του Μεξικού, μεγάλος αντίπαλος της Televisa θεωρείται η Tv Azteca που ιδρύθηκε το 1993 και τη "μάχη" δείχνει να τη κερδίζει η Televisa. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο επεισόδιο της σειράς Amor Real (Πραγματική αγάπη), που έφερε ποσοστό τηλεθέασης μεγαλύτερο του 80% στο Canal 2 του Μεξικού. Όσον αφορά τις διεθνείς πωλήσεις τηλενουβελλών, το ισπανόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo που εδρεύει στο Μαϊάμι και ανήκει στον όμιλο NBC Universal, τα τελευταία χρόνια καταφέρνει σημαντική αύξηση πωλήσεων τηλενουβελλών σε χώρες που ως τώρα "κυριαρχούσαν" (αν όχι μονοπωλούσαν) τα αντίστοιχα προγράμματα της Televisa.
Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο
Αίθουσα Εκθέσεων
Κατάλληλη για εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής, κεραμικής μα και λαϊκής τέχνης είναι η αίθουσα που βρίσκεται στο ισόγειο μα και στο ημιυπόγειο μα και στον Α' όροφο του Ομήρειου Πνευματικού Κέντρου. Είναι κατάλληλα εξοπλισμένο για να υποστηρίξει την ανάρτηση των εκθεμάτων και ο φωτισμός έχει βελτιστοποιηθεί βάση σύγχρονων αντιλήψεων δίνοντας έτσι την καλύτερη δυνατή εμπειρία στον επισκέπτη.
Πηγές
Κατηγορία:Χίος
Televisa
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Επιχειρήσεις στο Μεξικό Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1973
Μπελλόνα
Μπελλόνα (Bellona, στην παλαιά μορφή του ονόματος Duellona), η Ρωμαία θεά του πολέμου. μερικές φορές τη θεωρούσαν γυναίκα ή αδελφή του Άρη (του Mars των Ρωμαίων). Δεν είχε Flamen [ιερέα, θυσιαστή] ούτε γιορτή, και στην πραγματικότητα ούτε μυθολογία. Ο πρώτος της γνωστός ναός ήταν αυτός που της έταξε ο Άππιος Κλαύδιος Καίκος όταν πολεμούσε τους Ετρούσκους το 296 π.Χ. και τον έχτισε στο Πεδίο Άρεως κοντά στο Φλαμίνιο Ιππόδρομο. Αφού ο ναός βρισκόταν έξω από το πομέριο (pomerium), ή από το όριο της πόλης της Ρώμης, τον χρησιμοποιούσε η σύγκλητος για να παραχωρεί ακρόαση σε ξένους πρεσβευτές και για στρατηγούς που επέστρεψαν από πόλεμο, τους οποίους δεν κρινόταν συνετό να τους υποδεχτούν μέσα στην πόλη. Εδώ ακόμα ορθωνόταν ο κίονας που συμβόλιζε τα σύνορα του εχθρού. πάνω από αυτόν τον κίονα ο fatialis (ιερέας) έριχνε ένα ακόντιο όταν κηρυσσόταν πόλεμος. Η ισότιμη ελληνική της Μπελόνα αναγνωρίστηκε πως είναι η Ενυώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Μακεδονία του Πιρίν
thumb|250px|Το γεωγραφικό διαμέρισμα του Μπλαγκόεβγκραντ (Μακεδονία του Πιρίν)
Με την ονομασία Μακεδονία του Πιρίν, ή και Βουλγαρική Μακεδονία καθιερώθηκε ν΄ αναφέρεται από τους Βούλγαρους, εκ των υστέρων, ένα τμήμα της γεωγραφικής Μακεδονίας (κάτι λιγότερο από 10%) που κατέλαβαν κατά τους πολέμους της τότε Βαλκανικής συμμαχίας 1912 - 1913 κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατοπρίας, όπως περιήλθε και τελικά αναγνωρίστηκε σ΄ αυτούς σύμφωνα με τις δύο συνθήκες ειρήνης που ακολούθησαν, η Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913) και η Συνθήκη του Νεϊγύ του 1919.
Η δε ονομασία της προήλθε από το βουλγαρικό όνομα Πίριν ή Πιρίν ((βουλγαρικά: Пирин) της οροσειράς του Πιρίν (Ανατολικός Όρβηλος), που δεσπόζει στην περιοχή. Σημειώνεται ότι στην αρχαιότητα η περιοχή αναφερόταν και ως Παρορβηλία.
Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η περιοχή αυτή περιελάμβανε τις υποδιοικήσεις (καζάδες) της Τζουμαγιάς, του Πετριτσίου, του Μελενίκου, της Μαχομίας και του Νευροκοπίου των οποίων ο πληθυσμός κατά τις επίσημες οθωμανικές στατιστικές της εποχής υπολογιζόταν περίπου σε 160.000 κατοίκους.
Σήμερα περιλαμβάνει το διαμέρισμα του Μπλαγκόεβγκραντ στην νοτιοδυτική Βουλγαρία. Συνορεύει νότια με την Ελλάδα και προς δυσμάς με τη Βόρεια Μακεδονία, ενώ βρέχεται από τον Στρυμώνα ποταμό. Η συνολική έκτασή του φθάνει τα 6449.5 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός του είναι 341.245 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βουλγαρίας
Τα μυστήρια του Ουντόλφο
Τα μυστήρια του Ουντόλφο (αγγλικός τίτλος: The Mysteries of Udolpho) γράφτηκε το 1794 από την Ανν Ράντκλιφ και είναι ένα από τα πιο διάσημα γοτθικά μυθιστορήματα της αγγλικής λογοτεχνίας.
Το μυθιστόρημα αναφέρεται στην ιστορία μιας ορφανής κοπέλας, η οποία μετά από πολλές τρομακτικές περιπέτειες και φυλάκιση σε ένα κάστρο, ανακτά την ελευθερία της και συναντά τον αγαπημένο της. Η υπόθεση διαδραματίζεται το 1584 στη νότια Γαλλία και τη βόρεια Ιταλία. Το σκηνικό, ένα μισογκρεμισμένο απομονωμένο κάστρο στα Απέννινα, έχει σαφείς παραλληλισμούς με το σκηνικό του Οράτιου Γουόλπολ στο Κάστρο του Οτράντο (1765).
Το έργο περιέχει όλα τα στοιχεία του γοτθικού μυθιστορήματος: καταστάσεις σωματικού και ψυχολογικού τρόμου, φαινομενικά υπερφυσικά γεγονότα, απομακρυσμένα και ερειπωμένα κάστρα με σκοτεινά περάσματα, την παρουσία ενός καταχθόνιου εχθρού και μιας κατατρεγμένης ηρωίδας. Η Ράντκλιφ πρόσθεσε εκτενείς περιγραφές εξωτικών τοπίων στα Πυρηναία, τα Απέννινα και τη Βενετία.
Υπόθεση
Η Εμιλί Σαιν-Ομπέρ είναι η μοναχοκόρη μιας οικογένειας γαιοκτημόνων. Η νεαρή κοπέλα είναι στενά συνδεδεμένη με τον πατέρα της χάρη στο αμοιβαίο πάθος τους για τη φύση. Μετά τον θάνατο της μητέρας της από σοβαρή ασθένεια, ο πατέρας της προσβάλλεται από την ίδια ασθένεια επίσης και ο γιατρός τον συμβουλεύει να φύγει για τον αέρα της θάλασσας για να συνέλθει. Η Εμιλί τον συνοδεύει και οι δυο τους διασχίζουν την πατρίδα τους Γασκώνη και τα βουνά των Πυρηναίων για να φτάσουν στη μεσογειακή ακτή του Ρουσιγιόν. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, συναντούν τον όμορφο και ευαίσθητο Βαλανκούρ, επίσης παθιασμένο με τη φύση. Η Εμιλί και ο νεαρός ερωτεύονται αμέσως.
Μετά από λίγο καιρό, ο Σαιν-Ομπέρ πεθαίνει. Η Εμιλί, πλέον ορφανή, αναγκάζεται να επιστρέψει στη Γασκώνη υπό την κηδεμονία της θείας της κυρίας Σερόν, η οποία δεν συμμερίζεται κανένα από τα ενδιαφέροντα της Έμιλι και δείχνει ελάχιστη στοργή γι' αυτήν. Το αντίθετο: η κυρία Σερόν αντιτίθεται στο γάμο της Εμιλί με τον Βαλανκούρ και οι ελπίδες της κοπέλας καταστρέφονται για πάντα όταν η θεία της παντρεύεται τον αγέρωχο και σκληρό σινιόρ Μοντόνι, έναν υποτιθέμενο πλούσιο ευγενή Ιταλό. Η Εμιλί, η θεία της και ο Μοντόνι φεύγουν για τη Βενετία όπου ο Μοντόνι προσπαθεί να παντρέψει την Εμιλί με τον κόμη Μοράνο. Αφού ανακαλύπτει ότι ο Μοράνο δεν είναι τόσο πλούσιος όσο ήλπιζε, ο Μοντόνι στέλνει τη γυναίκα του και την Εμιλί στο μεσαιωνικό του φρούριο, το κάστρο του Ουντόλφο στα Απέννινα.
Η Εμιλί φοβάται ότι θα χάσει για πάντα τον Βαλανκούρ. Λυπημένη και αποκαρδιωμένη, γίνεται μάρτυρας υπερφυσικών γεγονότων που θα προσπαθήσει να καταλάβει και να συσχετίσει με τις περίεργες φήμες που κυκλοφορούν στο κάστρο. Ο Μοράνο, που έμεινε πίσω στη Βενετία, δεν αργεί να φτάσει στο κάστρο του Ουντόλφο και προσπαθεί να απαγάγει την Εμιλί που αρνείται πεισματικά να τον ακολουθήσει παρά τις προειδοποιήσεις του για τα σχέδια του Μοντόνι. Η προσπάθειά του να απαγάγει την Εμιλί ανακαλύπτεται από τον Μοντόνι που τον τραυματίζει και τον διώχνει απορρίπτοντας την πρόταση γάμου του. μικρογραφία|250x250εσ|Ναυάγιο στην ακτή, 1829 Τους επόμενους μήνες, ο Μοντόνι απειλεί τη σύζυγό του με βία, προσπαθώντας να την αναγκάσει να του παραχωρήσει τα ακίνητά της στην Τουλούζη, τα οποία, σε περίπτωση θανάτου της, θα επέστρεφαν στην Εμιλί. Η θεία της αντιστέκεται γενναία στην πίεση του Μοντόνι και πεθαίνει, φυλακισμένη σε έναν απομονωμένο πύργο του κάστρου, από έλλειψη τροφής και φροντίδας.
Παρά το θάνατο της γυναίκας του, ο Μοντόνι δεν απελευθερώνει την Εμιλί, αγνοώντας τις ικεσίες της. Λίγο αργότερα την αναγκάζει να του υπογράψει την παραχώρηση της περιουσίας της θείας της. Πολλά τρομακτικά ή συμπτωματικά γεγονότα συμβαίνουν στο κάστρο, αλλά τελικά η κοπέλα καταφέρνει να δραπετεύσει με τη βοήθεια ενός άλλου φυλακισμένου στα υπόγεια του κάστρου και των υπηρετών Ανέτ και Λουί. Η ομάδα κατευθύνεται στη Γαλλία. Μια θυελλώδη νύχτα, το πλοίο τους συντρίβεται ακριβώς μπροστά στο κάστρο του κόμη ντε Βιλφόρ ο οποίος τους προσφέρει καταφύγιο. Το κάστρο ωστόσο φαίνεται επίσης να κρύβει περίεργα μυστικά και φαντάσματα, ιδιαίτερα αυτό της μαρκησίας ντε Βιλερουά.
Επιστρέφοντας στο κτήμα της θείας της, μαθαίνει ότι ο Βαλανκούρ έχει πάει στο Παρίσι. Μετά την επίλυση διαφόρων προβλημάτων που έχουν προκύψει, την έρευνα για τη σχέση μεταξύ του πατέρα της Εμιλί και της μαρκησίας ντε Βιλερουά, τη σχέση της με το κάστρο του Ουντόλφο και τον θάνατο του Μοντόνι, στο τέλος οι δύο ερωτευμένοι επανενώνονται και παντρεύονται.