cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιζόλα
Η Ιζόλα είναι μια ελληνική εταιρεία κατασκευής οικιακών συσκευών. Οι εγκαταστάσεις παραγωγής είναι στην Πολωνία και η εταιρεία αποτελεί θυγατρική της Γ.Ε. Δημητρίου α.ε.ε. Στο παρελθόν οι εγκαταστάσεις βρίσκονταν στην Θήβα όπου κατασκευάζονταν μια μεγάλη γκάμα ηλεκτρικών συσκευών όπως ψυγεία, κουζίνες, τηλεοράσεις και θερμοσίφωνες. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ελληνικής επιχειρηματικότητας στον τομέα της βιομηχανίας κατά την μεταπολεμική περίοδο και την περίοδο εξηλεκτρισμού της Ελλάδας.
Ιδρύθηκε το 1930 από Μικρασιάτες πρόσφυγες κατασκευάζοντας μονωτικούς σωλήνες και σιδηροσωλήνες, εμαγιέ και καζανάκια. Το 1951 παρουσίασε την πρώτη κουζίνα Ελληνικής κατασκευής και ένα χρόνο μετά το πρώτο ψυγείο Ελληνικής κατασκευής.
Ανάπτυξη
Κατά την περίοδο 1932-1934, ο Παναγιώτης Δράκος έγινε από μέτοχος του 20%, ιδιοκτήτης της Ιζόλα. Το 1937, η εταιρεία αποκτά ιδιόκτητο κτίριο στην Καλλιθέα (Τζιτζιφιές).
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιζόλα επιτάσσεται διαδοχικά από την ελληνική κυβέρνηση, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και στη συνέχεια από τους Άγγλους το 1945, αρχικά για να καλύψει τις ανάγκες της Αεροπορίας και στη συνέχεια ως συνεργείο αυτοκινήτων.
Μετά τον πόλεμο η οικογενειακή επιχείρηση προσπαθεί να λάβει έγκριση μακροχρόνιου δανείου στο πλαίσιο του σχεδίου Μάρσαλ στον τομέα κατασκευής σωλήνων, αλλά δε θα τα καταφέρει, με αποτέλεσμα να στραφεί στον κλάδο των ηλεκτρικών οικιακών συσκευών, όπου και τελικά πέτυχε τη δανειοδότηση.
Ακμή
Το 1963, Ο Παναγιώτης Δράκος εγκαταλείπει τη θέση του προέδρου και ανακηρύσσεται επίτιμος πρόεδρος. Ο Γεώργιος Δράκος, γιος του προαναφερθέντος, διετέλεσε πρόεδρος του ομίλου εταιρειών Ιζόλα και του ΣΕΒ (1958-1968). Υπό τη διοίκησή του η επιχείρηση θέσπισε πρωτοποριακές σχέσεις με το προσωπικό (συμβούλια προσωπικού σε όλες τις βαθμίδες της διοίκησης, συμμετοχή των εργαζομένων στα κέρδη της εταιρείας, επιμόρφωση των εργαζομένων στο χώρο εργασίας) και χρησιμοποίησε συστηματικά τη διαφήμιση των προϊόντων της, με κύριο σύνθημά της ότι «έφερνε τον πολιτισμό στο σπίτι» κατά τη δεκαετία του 1950-1960 και σήμα κατατεθέν της το ελεφαντάκι.
Η επιχείρηση διέθετε διαρκή έκθεση στην οδό Αμερικής στο κέντρο της Αθήνας, όπου παρουσιάζονταν οι ηλεκτρικές της συσκευές, καθιερώνοντας το σύστημα πώλησης ηλεκτρικών ειδών με μηνιαίες δόσεις.
Προϊόντα
Η Ιζόλα προωθεί δύο τύπους ψυγείων, οκτώ τύπους κουζινών, τρία μεγέθη θερμοσιφώνων, καθώς και θερμάστρες, καλοριφέρ, λουτρά, νιπτήρες κ.ά. Οι κατασκευές αυτές είναι κυρίως από σίδηρο ή εμαγιέ.
Πτώση και κατάρρευση
Το 1974, είχε δημιουργηθεί ένας όμιλος πέντε βιομηχανιών εξειδικευμένων στην παραγωγή οικιακών συσκευών. Ωστόσο, η πετρελαϊκή κρίση και ο ξένος ανταγωνισμός οδήγησαν σε χρέη την εταιρεία. Στο τέλος του 1977, η Ιζόλα και η Εσκιμό δημιούργησαν κοινή εταιρεία, την Ελίντα (Elinda: [H]ellenic Industry of Appliances). Η συγχώνευση έγινε τον Απρίλιο του 1977 αλλά από το ξεκίνημά της η επιχείρηση λειτουργούσε χωρίς ίδια κεφάλαια κίνησης, με δανεισμούς συνεχώς ανατοκιζόμενους, τους οποίους ουσιαστικά δεν είχε δυνατότητα να αποπληρώσει. Το μεγάλο «φάλτσο» έγινε το 1980, οπότε η επιχείρηση προσέλαβε επιπλέον 400 άτομα για να διεκπεραιώσει σοβαρή παραγγελία και συνεργασία με το εξωτερικό. Η συνεργασία ναυάγησε αλλά οι εργαζόμενοι συνέχισαν να δουλεύουν στην Ελίντα, επιβαρύνοντάς την με κονδύλια που γρήγορα την έφεραν σε καθεστώς χρεοκοπίας αφού δεν εμφάνιζε αντίστοιχη παραγωγική δραστηριότητα. Με τον τρόπο αυτό πολλαπλασιάζονται οι ζημίες και το 1984 η Ελίντα περιέρχεται στη δικαιοδοσία του ΟΑΕ. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη στροφή του τότε ελληνικού καταναλωτικού κοινού σε ξένες μάρκες αποδυνάμωσαν την εταιρία και τα εμπορικά της σήματα ΙΖΟΛΑ και ΕΣΚΙΜΟ. Βέβαια τότε η εταιρία πιάνοντας το νόημα της εποχής λανσάρει νέα ξένα εμπορικά σήματα τα οποία σε μερικές περιπτώσεις αποτελούν και συνεργασία της με ξένες εταιρίες και για τα οποία γίνεται λόγος παρακάτω, αλλά και πάλι το μέλλον ήταν προδιαγεγραμμένο. Στο τέλος του 1990 η Ελίντα εμφανίζει συσσωρευμένες ζημίες που υπερέβαιναν τα 13 δισ. δρχ. και συσσωρευμένες υποχρεώσεις προς τρίτους που προσέγγιζαν τα 10 δισ. δρχ. Από τον Απρίλιο του 1991 η Ελίντα δεν μπορεί να συνεχίσει τη λειτουργία της και κηρύσσεται σε καθεστώς παύσεως λειτουργίας. Οι εργαζόμενοι αποζημιώνονται και αναζητείται λύση για το μέλλον της επιχείρησης εναγωνίως.
Τα σήματα ήταν δύναμη
Τα εμπορικά σήματα της νεοσυσταθείσας Ελίντα (Izola, Eskimo, Kelvinator, Luxor, Kresky, Valiant, Kouper, Life, Bond) ήταν και η ουσιαστική δύναμή της. Δεν επρόκειτο όμως για απλά σήματα της Ελίντα αλλά ισχυρές μάρκες ξένων εταιριών που συνεργάστηκαν μαζί της και την επέλεξαν ως εργοστάσιο παραγωγής των προϊόντων τους στην Ελλάδα. Η εταιρεία παρουσίαζε σημαντική διεισδυτικότητα στην ελληνική αγορά, με ισχυρότατο δίκτυο πωλητών σε 1.500 σημεία σε όλη την Ελλάδα. Η Ελίντα παρήγαγε το 1991 14 διαφορετικά μοντέλα ψυγείων και καταψυκτών, 15 μοντέλα κουζινών, πέντε μοντέλα πλυντηρίων και τρία μοντέλα απορροφητήρων, αλλά παρήγαγε και φασόν τηλεοράσεις, πλυντήρια πιάτων, ηλεκτρικές σκούπες, φούρνους μικροκυμάτων, κλιματιστικά, βίντεο, συστήματα ήχου και αερόθερμα. Παρήγαγε συνολικά 760.000 τεμάχια όλων των ειδών το 1990, με εξαγωγές σε Βρετανία, Ισπανία, Κύπρο και Μέση Ανατολή.
Επαναλειτουργία
Στις 3 Μαρτίου του 2015, η εταιρεία και το θρυλικό brand "ΙΖΟΛΑ" επαναλειτουργεί κάτω από την ομπρέλα της Γ.Ε Δημητρίου Α.Ε.Ε και λανσάρει στην Ελλάδα τα πρώτα μοντέλα ηλεκτρικών κουζινών. Η εταιρεία πέρα από τον ελλαδικό χώρο όπου έχει τις ρίζες της και δραστηριοποιείται, έχει επεκταθεί και στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Σιγκαπούρη όπου σε συνεργασία με την εταιρεία Crown και το λογότυπο "Izola Crown" παράγει οικιακές ηλεκτρικές συσκευές με μεγάλη επιτυχία, έχοντας κατακτήσει ένα αρκετά μεγάλο μέρος του αγοραστικού κοινού.
Παραπομπές
2. 3. ΙΖΟΛΑ: Μια εταιρία-θρύλος ξαναγεννιέται… http://www.businessnews.gr/article/72655/izola-mia-etairia-thrylos-xanagennietai
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Οικονομία της Βοιωτίας Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Μπράντον Φλιν
Ο Μπράντον Πωλ Φλιν (αγγλικά: Brandon Paul Flynn, γεννημένος στις 11 Οκτωβρίου 1993) είναι Αμερικανός ηθοποιός, γνωστός για τον ρόλο του ως Τζάστιν Φόλεϊ στη σειρά του Netflix, 13 Reasons Why, καθώς και ως ο ίδιος στην ταινία μικρού μήκους Home Movies, και ως Μάικ ο Ειδικευόμενος στο BrainDead.
Πρώιμη ζωή
Ο Φλιν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαϊάμι της Φλόριντα, όπου παρακολούθησε το γυμνάσιο New World School of the Arts. Αποφοίτησε από το Mason Gross School of Arts στο Πανεπιστήμιο Rutgers στο Νιου Τζέρσεϋ το 2016, με πτυχίο στις Καλές Τέχνες. Ο πρώτος ρόλος του Φλιν ήταν στην ηλικία των δέκα ετών, παίζοντας τον κ. Smee σε μια μουσική εκδοχή του Πίτερ Παν. Ο Φλιν είναι Εβραίος.
Καριέρα
Το 2016, ο Φλιν πρωταγωνίστησε ως Μάικ ο Ειδικευόμενος στο BrainDead, και το 2017, έπαιξε τον Λουκ στην παραγωγή Off-Broadway του John Kander και μιούζικαλ του Greg Pierce, Kid Victory στο Θέατρο Vineyard. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες της παράστασης, ο χαρακτήρας του δεν τραγουδά.
Πριν από αυτούς τους ρόλους, ο Φλιν είχε παίξει σε διάφορες διαφημίσεις και ταινίες, παίζοντας έναν ρεπόρτερ για το "FL Kidcare Health" της CWW, το διευθυντή στο Sirens και τον Sid στο Lost and Gone Forever. Ο Φλιν έχει επίσης παίξει σε έντεκα έργα, όπως το Much Ado About Nothing και το The Crucible.
Τον Φεβρουάριο του 2018, έγινε μέλος της τρίτης σεζόν του True Detective ως Ryan Peters ως δευτερεύων καστ. Από το 2017 έως το 2020, ο Φλιν υποδύθηκε τον Τζάστιν Φόλεϊ στη σειρά 13 Reasons Why του Netflix. Το 2020, ο Φλιν έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία μεγάλου μήκους, Looks That Kill.
Προσωπική ζωή
Ο Φλιν είναι ανοιχτά γκέι.
Τον Σεπτέμβριο του 2017 σε μια ανάρτηση στο Instagram, διαμαρτυρήθηκε εναντίον εναέριου μηνύματος στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, το οποίο είχε μεταδώσει μια "ώθηση" για αρνητική ψήφο σχετικά με το μη δεσμευτικό δημοψήφισμα για τη νομιμοποίηση του γάμου ομοφυλοφίλων στην Αυστραλία.
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Γκέι ηθοποιοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Άγιος Ιωάννης ο εκ Μονεμβασιάς
Ο Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης είναι νεομάρτυρας της Ορθοδοξίας. Τιμάται στις 21 Οκτωβρίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1755 στο χωριό Γεράκι της Μονεμβασιάς στην Πελοπόννησο. Ο πατέρας του ήταν ιερέας με καταγωγή από το Γεράκι και η μητέρα καταγόταν από τις Γούβες Λακωνίας.
Υπάρχει και η άποψη που θέλει τον Άγιο να έχει γεννηθεί στο χωριό της μητέρας του στα 1758.
Αυτός ο Τούρκος ήταν άκληρος και θέλησε να υιοθετήσει τον Ιωάννη ως ένα έξυπνο και περιεχόμενο παιδί, αφού όμως πρώτα τον εξισλαμίσει, αλλά αυτός αρνήθηκε επανειλημμένως παρά τις προσπάθειες του πρώτου και τις ποικίλες πιέσεις. Αρχικά προσπάθησε με κολακείες και ταξίματα ενώ έπειτα τον βασάνιζε σκληρά. Κατά την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου δέχτηκε έντονη πίεση και ο Τούρκος τον δελέαζε ώστε να καταλύσει και χαλάσει την νηστεία που τηρούσε, ο Ιωάννης όμως δεν υπέκυψε. Μάλιστα, κρατώντας ακλόνητη στάση και υπερασπιζόμενος τα πιστεύω του, δέχτηκε μια μαχαιριά στην καρδιά από τον εξαγριωμένο Τούρκο με αποτέλεσμα να απεβιώσει στις 21 Οκτωβρίου του 1773 σε ηλικία μόλις 18 ή 15 ετών.
Ιερά λείψανα
Η Κάρα του Αγίου Ιωάννου του Μονεμβασιώτη και τμήματα χειρών και ποδών του βρίσκονται στη Μονή Ζερμπίτσας Σπάρτης. Μέρος του χειρός του επίσης βρίσκεται στη Μονή Βουλκάνου στη Μεσσηνία. Ακόμη, λείψανα του υπάρχουν και στο Ναό των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Λαρίσης.
Ανατολικό Τιμόρ
Το Ανατολικό Τιμόρ (Τιμόρ-Λέστε, επίσημη ονομασία: Λαϊκή Δημοκρατία του Ανατολικού Τιμόρ), επίσης γνωστό απλά ως Τιμόρ, είναι χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας, που καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα του νησιού Τιμόρ και περιλαμβάνει ακόμη τα νησιά Αταούρο, Τζάκο και Οεκούσε. Το δυτικό τμήμα του νησιού ανήκει στην Ινδονησία. Έχει συνολική έκταση 14.919 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.336.222 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022 (157η στον κόσμο). Πρόκειται για τη μοναδική χώρα της Ασίας που βρίσκεται εξολοκλήρου στο νότιο ημισφαίριο της Γης.
Η Αυστραλία είναι ο νότιος γείτονας της χώρας, με την οποία διατηρεί θαλάσσια σύνορα στη Θάλασσα του Τιμόρ.
Το Τιμόρ υπήρξε πορτογαλική αποικία από τον 16ο αιώνα. Όταν το 1975 η Πορτογαλία παραχώρησε ανεξαρτησία, στο Τιμόρ εισέβαλε η Ινδονησία. Η χώρα παρέμεινε υπό ινδονησιακή κατοχή ως το 1999 και έγινε πλήρως ανεξάρτητη το 2002. Ήταν γνωστό ως Πορτογαλικό Τιμόρ μέχρι τις 28 Νοεμβρίου 1975, όταν το Επαναστατικό Μέτωπο για ένα Ανεξάρτητο Ανατολικό Τιμόρ κήρυξε την ανεξαρτησία της περιοχής. Εννέα ημέρες αργότερα, ο ινδονησιακός στρατός εισέβαλε και κατέλαβε το Ανατολικό Τιμόρ. Το Ανατολικό Τιμόρ έλαβε τον τίτλο της 27ης επαρχίας της Ινδονησίας το επόμενο έτος. Η ινδονησιακή κατοχή του Ανατολικού Τιμόρ δεν ήταν ποτέ ειρηνική. Μέχρι το 1999, η ιστορία του Ανατολικού Τιμόρ χαρακτηριζόταν από τακτικές, συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ των αυτονομιστών και του ινδονησιακού στρατού.
Το 1999, μετά την αποδοχή της ιδέας της αυτοδιάθεσης υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, η Ινδονησία παραιτήθηκε από κάθε δικαίωμα της στην περιοχή, αλλά και από τον έλεγχο της επικράτειας του ανατολικού Τιμόρ. Με την ονομασία Ανατολικό Τιμόρ, η πρώην ινδονησιακή επαρχία έγινε το πρώτο κυρίαρχο κράτος το οποίο ανεξαρτητοποιήθηκε τον εικοστό αιώνα. Το Ανατολικό Τιμόρ έγινε ανεξάρτητο 20 Μαΐου 2002 και προσχώρησε στα Ηνωμένα Έθνη και στην Κοινότητα Πορτογαλόφωνων Χωρών. Το 2011, το Ανατολικό Τιμόρ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να γίνει το ενδέκατο μέλος της Ένωσης Εθνών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Το Ανατολικό Τιμόρ και οι Φιλιππίνες είναι δύο καθολικά έθνη στη Νοτιοανατολική Ασία.
Ετυμολογία
Η λέξη Τιμόρ προέρχεται από τη λέξη τιμούρ (η οποία σημαίνει "ανατολή" στα μαλαϊκά). Η λέξη τιμούρ μεταγράφηκε ως "Τιμόρ" στα πορτογαλικά και από εκεί σε όλο το κόσμο. Έτσι προέκυψε το ταυτόσημο τοπωνύμιο Τιμόρ Τιμούρ στα ινδονησιακά. Η ινδονησιακή ονομασία του Τιμόρ στα ελληνικά μεταφράζεται ως "Ανατολική Ανατολή". Στα Πορτογαλικά, η χώρα ονομάζεται Τιμόρ-Λέστε (όπου Λέστε σημαίνει ανατολή). Στα Τέτουμ η χώρα λέγεται Τιμόρ Λοροσά'ε (όπου λοροσά'ε σημαίνει ανατολή, κυριολεκτικά το λοροσάε σημαίνει "ανατέλλων ήλιος").
Επίσημα το κράτος αποκαλείται Λαϊκή Δημοκρατία του Ανατολικού Τιμόρ στα ελληνικά, República Democrática de Timor-Leste στα πορτογαλικά, και Repúblika Demokrátika Timór-Leste στα Τέτουμ. Στο πρότυπο ISO 3166-1 του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης η χώρα έχει τους κωδικούς TLS και TL. Η διεθνής ονομασία του κράτους στα αγγλικά και τις άλλες γλώσσες είναι η Τιμόρ-Λέστε (Timor-Leste), όνομα το οποίο έχει υιοθετηθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, και τους εθνικούς οργανισμούς τυποποίησης της Γαλλίας (AFNOR), των Ηνωμένων Πολιτειών (Αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα Προτυποποίησης), του Ηνωμένου Βασιλείου (Βρετανικό Ινστιτούτο Προτύπων), της Γερμανίας (Γερμανικό Ινστιτούτο Προτύπων) και της Σουηδίας (Σουηδικό Ινστιτούτο Προτύπων), τις εγκατεστημένες διπλωματικές αποστολές στο Ανατολικό Τιμόρ και το World Factbook της Αμερικής.
Προϊστορία
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στο Τζεριμαλάι στο ανατολικό άκρο του Ανατολικού Τιμόρ έχουν ανακαλύψει ότι η ανθρώπινη παρουσία ανάγεται στο 40.000 π.Χ., καθιστώντας αυτή την τοποθεσία ως μια από τις περιοχές με την παλαιότερη ανθρώπινη παρουσία στη Νησιωτική Νοτιοανατολική Ασία. Πιστεύεται ότι στο Ανατολικό Τιμόρ ζουν οι απόγονοι τριών κυμάτων μετανάστευσης. Το πρώτο κύμα μετανάστευσης ανθρώπων στο σημερινό ανατολικό Τιμόρ φαίνεται ότι ήταν βεδοαυστραλοειδούς καταγωγής. Γύρω στο 3000 π.Χ., ένα δεύτερο κύμα μετανάστευσης έφερε Μελανήσιους στο ανατολικό Τιμόρ. Οι λαοί βεδοαυστραλοειδούς καταγωγής αποσύρθηκαν στην ενδοχώρα. Τελικά, οι πρωτο-Μαλαίοι έφτασαν στο ανατολικό Τιμόρ ξεκινώντας από τη νότια Κίνα και τη βόρεια Ινδοκίνα. Οι έμποροι Χάκα που ζουν στο ανατολικό Τιμόρ κατάγονται από την Κίνα.
Η τιμορέζικη μυθολογία μιλά για προγόνους που διέσχισαν με τα καράβια τους το ανατολικό άκρο του Τιμόρ και έφτασαν στη στεριά από τον νότο. Ορισμένες ιστορίες αφηγούνται ότι οι πρόγονοι των Τιμορέζων κατάγονται από τη χερσόνησο της Μαλαισίας ή τα υψίπεδα Μινανγκαμπάου της Σουμάτρας. Αυστρονήσιοι μετανάστευσαν επίσης στο Τιμόρ και πιστεύεται ότι χάρη σε αυτούς η γεωργία αναπτύχθηκε στο νησί.
Μεσαιωνική εποχή
Τουλάχιστον από τον 13ο αιώνα, το νησί εξήγαγε σανδαλόξυλο. Το Τιμόρ εντάχθηκε στα εμπορικά δίκτυα της Νοτιοανατολικής Ασίας, της Κίνας και της Ινδίας και τον δέκατο τέταρτο αιώνα ήταν εξαγωγέας αρωματικού σανδαλόξυλου, μελιού και κεριού. Η σχετική αφθονία σανδαλόξυλου στο Τιμόρ έκανε το νησί πόλο έλξης στις αρχές του 16ου αιώνα για τους Ευρωπαίους εμπόρους και εξερευνητές που ανακάλυψαν το νησί.
Ενώ υπάρχουν περιορισμένες πληροφορίες για το πολιτικό σύστημα του Τιμόρ του μεσαίωνα, το νησί είχε μια σειρά αλληλοσυνδεόμενων πολιτικών δομών οι οποίες διέπονταν από το εθιμικό δίκαιο του Τιμόρ. Μικρές κοινότητες, επικεντρωμένες γύρω από έναν συγκεκριμένο ιερό οίκο, αποτελούσαν μέρος των σούκο (πριγκιπάτα), τα οποία σούκο ανήκαν σε μεγαλύτερα βασίλεια υπό την εξουσία ενός λιουράι. Η διακυβέρνηση αυτών των βασιλείων ήταν δυαδική, με την εξουσία των λιουράι να εξισορροπείται από την πνευματική δύναμη ενός ραϊνάιν, ο οποίος γενικά συνδέθηκε με τον κύριο ιερό οίκο του βασιλείου. Ενώ αυτά τα κρατικά μορφώματα ήταν πολυάριθμα και χαρακτηρίζονταν από μεταβαλλόμενους συσχετισμούς συμμαχιών και σχέσεων, πολλά ήταν αρκετά σταθερά και επέζησαν από την αρχική ευρωπαϊκή καταγραφή τους τον 16ο αιώνα μέχρι το τέλος της πορτογαλικής κυριαρχίας το 1975.
Πορτογαλική εποχή (1769-1975)
Η πρώιμη πορτογαλική παρουσία στο Τιμόρ ήταν πολύ περιορισμένη. Το εμπόριο αγαθών από το ανατολικό Τιμόρ κατευθυνόταν αρχικά σε άλλους πορτογαλικούς οικισμούς στην περιοχή. Μόλις τον 17ο αιώνα οι Πορτογάλοι εδραίωσαν μια πιο άμεση παρουσία στο νησί, επειδή οι Ολλανδοί εδραίωσαν την παρουσία τους σε όλο το ινδονησιακό αρχιπέλαγος απωθώντας τους Πορτογάλους. Οι Πορτογάλοι δημιούργησαν φυλάκια στο Τιμόρ και στο Μαλούκου. Η αποτελεσματική ευρωπαϊκή κατοχή ενός μικρού τμήματος του σημερινού Ανατολικού Τιμόρ ξεκίνησε το 1769 με την ίδρυση του Ντίλι και την ανακήρυξη της πορτογαλικής αποικίας του Πορτογαλικού Τιμόρ. Το οριστικό σύνορο μεταξύ του Ολλανδικού και του Πορτογαλικού Τιμόρ καθορίστηκε από το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο του 1914. Τα σύνορα του 1914 αποτελούν και τα διεθνή σύνορα της Ινδονησίας και του Ανατολικού Τιμόρ.
Για τους Πορτογάλους, το Ανατολικό Τιμόρ ήταν κάτι περισσότερο από ένα παραμελημένο εμπορικό κέντρο μέχρι τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Οι Πορτογάλοι είχαν επενδύσει ελάχιστα στις υποδομές και το εκπαιδευτικό σύστημα αυτής της αποικίας. Ακόμη και μετά από αυτή την περίοδο, όταν η Πορτογαλία εδραίωσε για πρώτη φορά πραγματικά τον έλεγχο της στο εσωτερικό της αποικίας της, οι επενδύσεις της στο Ανατολικό Τιμόρ παρέμειναν ελάχιστες. Το σανδαλόξυλο συνέχισε να είναι το κύριο εξαγώγιμο προϊόν στο νησί με τις εξαγωγές καφέ να αυξάνονται στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα.
Στις αρχές του εικοστού αιώνα, η παραπαίουσα οικονομία της Πορτογαλίας οδήγησε την πορτογαλική κυβέρνηση να αντλήσει μεγαλύτερο πλούτο από τις αποικίες τους σε μια προσπάθεια να ισοσταθμίσουν τα προβλήματά τους, γεγονός που αντιμετωπίστηκε με αντίσταση από τους Ανατολικοτιμορέζους. Η αποικία θεωρήθηκε σαν οικονομικό βάρος για τους Πορτογάλους κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και έτσι η υποστήριξη σε οικονομικό επίπεδο από τους Πορτογάλους ήταν ισχνή.
Το Πορτογαλικό Τιμόρ χρησιμοποιήθηκε σαν τόπος εξορίας για τους πολιτικούς και κοινωνικούς αντιπάλους του πορτογαλικού κράτους. Πολλοί εκπρόσωποι του πορτογαλικού αναρχικού και αναρχοσυνδικαλιστικού κινήματος απελάθηκαν στο Ανατολικό Τιμόρ. Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο αναρχισμός-αναρχοσυνδικαλισμός απετέλεσαν τα δύο επιδραστικότερα αριστερά κινήματα στην Πορτογαλία. Τα μεγάλα κύματα απελάσεων πολιτικών αντιπάλων στο Τιμόρ έλαβαν χώρα το 1896, το 1927 και το 1931. Μερικοί από τους ακτιβιστές συνέχισαν το πολιτικό τους έργο και την αντίσταση τους ακόμη και όταν βρέθηκαν εξόριστοι στο Τιμόρ. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εξόριστοι Πορτογάλοι έλαβαν χάρη και τους επετράπη να επιστρέψουν στην Πορτογαλία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρχικά οι Σύμμαχοι και αργότερα οι Ιάπωνες κατέλαβαν το Ντίλι. Το ορεινό τμήμα του Τιμόρ έγινε το κέντρο των ανταρτών (βλέπε Μάχη του Τιμόρ). Κατά τη διάρκεια των μαχών μεταξύ των Ιαπώνων και των Συμμάχων και των ανατολικοτιμορέζων συμπολεμιστών των δεύτερων, σκοτώθηκαν 40.000 με 70.000 κάτοικοι του Ανατολικό Τιμόρ. Οι Ιάπωνες κατάφεραν να επικρατήσουν απωθώντας τα αυστραλιανά και συμμαχικά στρατεύματα. Ωστόσο, ο πορτογαλικός έλεγχος αποκαταστάθηκε μετά την παράδοση των Ιαπώνων στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στη δεκαετία του 1950 η Πορτογαλία άρχισε να επενδύει οικονομικά στο ανατολικό Τιμόρ. Ενίσχυσε το τοπικό εκπαιδευτικό σύστημα και τις εξαγωγές καφέ. Ωστόσο, η οικονομία δεν βελτιώθηκε ουσιαστικά και οι επενδύσεις σε υποδομές παρέμειναν περιορισμένες. Μετά την πορτογαλική επανάσταση του 1974, η Πορτογαλική αποικιακή διοίκηση στο Τιμόρ ουσιαστικά αποχώρησε και το 1975 ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των πολιτικών κομμάτων του Ανατολικού Τιμόρ.
Το Επαναστατικό Μέτωπο για ένα Ανεξάρτητο Ανατολικό Τιμόρ (Φρετιλίν) αντιστάθηκε στο πραξικόπημα που υποκίνησε η Δημοκρατική Ένωση του Τιμόρ τον Αύγουστο του 1975, κηρύττοντας μονομερώς την ανεξαρτησία του στις 28 Νοεμβρίου 1975. Φοβούμενος τη δημιουργία ενός κομμουνιστικού κράτους στη γειτονιά του, ο ινδονησιακός στρατός εισέβαλε στο Ανατολικό Τιμόρ τον Δεκέμβριο του 1975. Η Ινδονησία έδωσε στο Ανατολικό Τιμόρ το καθεστώς της 27ης επαρχίας της στις 17 Ιουλίου 1976 Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αντιτάχθηκε στην εισβολή και συνέχισε να την αναγνωρίζει σαν «μη αυτοδιοικούμενο έδαφος υπό πορτογαλική διοίκηση».
Ινδονησιακή κατοχή (1975-1999)
μικρογραφία|Μια διαδήλωση υπέρ της [[Ινδονησιακή κατοχή του Ανατολικού Τιμόρ|ανεξαρτησίας του Ανατολικού Τιμόρ από την Ινδονησία στην Αυστραλία τον Σεπτέμβριο του 1999.]] Η περίοδος της ινδονησιακής κατοχής σημαδεύτηκε από ένα κλίμα βίας και βαρβαρότητας. Η λεπτομερής στατιστική έκθεση η οποία εκπονήθηκε για λογαριασμό της Επιτροπής Υποδοχής, Αλήθειας και Συμφιλίωσης στο Ανατολικό Τιμόρ ανέφερε ότι τουλάχιστον 102.800 θάνατοι σχετίζονται με τις συγκρούσεις μεταξύ των ετών 1974 και 1999, συμπεριλαμβανομένων περίπου 18.600 δολοφονιών και 84.200 «υπερβάλλοντων» θανάτων οι οποίοι προκλήθηκαν από πείνα και ασθένειες. Τα στοιχεία των κυβερνήσεων της Πορτογαλίας και της Ινδονησίας, αλλά και της Καθολικής Εκκλησίας, υπολογίζουν ότι 200.000 θάνατοι οφείλονται στις συγκρούσεις στο Ανατολικό Τιμόρ. Η καταστολή και οι περιορισμοί ακύρωσαν ουσιαστικά τις βελτιώσεις που έγιναν στην εκπαίδευση και τις υποδομές, και έτσι κατά τη διάρκεια αυτής της εικοσαπενταετίας της ινδονησιοκρατίας στο Ανατολικό Τιμόρ η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου για τους ντόπιους ήταν λίγη. Η οικονομική ανάπτυξη ωφέλησε κυρίως τους εσωτερικούς μετανάστες από άλλες περιοχές της Ινδονησίας. Η αντάρτικη δύναμη του Ανατολικού Τιμόρ, οι λεγόμενες Ένοπλες Δυνάμεις για την Εθνική Απελευθέρωση του Ανατολικού Τιμόρ (Forças Armadas da Libertação Nacional de Timor-Leste, Falintil) πολέμησαν εναντίον των ινδονησιακών δυνάμεων από το 1975 έως το 1998.
Η σφαγή του Ντίλι το 1991 ήταν σημείο καμπής για το κίνημα υπέρ της τιμορέζικης ανεξαρτησίας. Στην Πορτογαλία, τις Φιλιππίνες, την Αυστραλία και άλλες δυτικές χώρες, αναπτύχθηκε ένα κλίμα συμπάθειας και αλληλεγγύης στον λαό του Ανατολικό Τιμόρ και το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας του. Μετά την παραίτηση του Σουχάρτο, ο ινδονήσιος πρόεδρος Μπ. Τζ. Χαμπίμπι, παρακινημένος από ένα γράμμα που έλαβε από τον αυστραλό πρωθυπουργό Τζον Χάουαρντ, αποφάσισε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας στο Ανατολικό Τιμόρ. Μια συμφωνία μεταξύ της Ινδονησίας και της Πορτογαλίας (υπό την αιγίδα του ΟΗΕ) επέτρεψε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ, τον Αύγουστο του 1999. Η ξεκάθαρη νίκη των αυτονομιστών στο δημοψήφισμα οδήγησε σε μια τιμωρητική εκστρατεία βίας από φιλοϊνδονησιακές πολιτοφυλακές στο Ανατολικό Τιμόρ, οι οποίες υποστηρίζονταν από μερικούς Ινδονήσιους στρατιωτικούς. Σαν απάντηση, η κυβέρνηση της Ινδονησίας έδωσε την άδεια στη Διεθνή Δύναμη για το Ανατολικό Τιμόρ να αναλάβει το έργο της αποκατάστασης της ειρήνης στο Ανατολικό Τιμόρ αλλά και να βοηθήσει τους πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένους κατοίκους. Στις 25 Οκτωβρίου 1999, ο ΟΗΕ ανέλαβε τη διοίκηση του Ανατολικού Τιμόρ, μέσω της Μεταβατικής Διοίκησης των Ηνωμένων Εθνών στο Ανατολικό Τιμόρ. Η Μεταβατική Διοίκηση ανέλαβε τη διοίκηση του νησιού μέχρι τον Μάιο του 2002 όταν η αποικία έγινε ανεξάρτητη. έλαβε τέλος τον Φεβρουάριο του 2000 όταν ο ΟΗΕ ανέλαβε την εξουσία για τα στρατιωτικά πράγματα του Ανατολικού Τιμόρ.
Σύγχρονη εποχή και ανεξαρτησία
μικρογραφία|Ο [[Ζοζέ Ράμος Όρτα βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης το 1996. Είναι ο δεύτερος πρόεδρος του Ανατολικού Τιμόρ.]] Οι πρώτες εκλογές για την εκλογή μελών για τη Συντακτική Συνέλευση του Ανατολικού Τιμόρ έλαβαν χώρα στις 30 Αυγούστου 2001. Η εκλογική αυτή διαδικασία έγινε με τη στήριξη του ΟΗΕ. Στις 22 Μαρτίου 2002, η Συντακτική Συνέλευση ενέκρινε το Σύνταγμα του νέου αυτού κράτους. Μέχρι τον Μάιο του 2002, πάνω από 205.000 πρόσφυγες είχαν καταφέρει να επιστρέψουν στις εστίες τους. Στις 20 Μαΐου 2002, τέθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ανατολικού Τιμόρ. Το Ανατολικό Τιμόρ αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος από τον ΟΗΕ. Η Συντακτική Συνέλευση έγινε, αφού μετονομάστηκε σε Εθνικό Κοινοβούλιο, το εθνικό νομοθετικό σώμα του νέου κράτους. Ο Σανάνα Γκουσμάο ορκίστηκε πρώτος πρόεδρος της χώρας. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2002, το Ανατολικό Τιμόρ μετονόμασε τη διεθνή του ονομασία σε Τιμόρ-Λέστε (η ονομασία του νησιού στα πορτογαλικά) και έγινε κράτος-μέλος του ΟΗΕ.
Το 2006, τα Ηνωμένα Έθνη απέστειλαν ειρηνευτικό σώμα στο νησί. Η αποστολή του κρίθηκε απαραίτητη επειδή οι φατριακές συγκρούσεις και οι αναταραχές που ξέσπασαν ανάγκασαν 155.000 κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Το επόμενο έτος, ο Γκουσμάο απέρριψε το ενδεχόμενο να θέσει υποψηφιότητα για δεύτερη προεδρική θητεία και κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών στα μέσα του έτους εκδηλώθηκαν νέα κρούσματα βίας. Σε αυτές τις εκλογές, ο Ζοζέ Ράμος Όρτα εξελέγη πρόεδρος. Τον Ιούνιο του 2007, ο Γκουσμάο κατέβηκε υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές και έγινε πρωθυπουργός. Τον Φεβρουάριο του 2008, ο Ράμος Όρτα τραυματίστηκε σοβαρά σε απόπειρα δολοφονίας.
Ο Πρωθυπουργός Γκουσμάο δέχθηκε πυροβολισμούς σε άλλο επεισόδιο. Η Αυστραλία έστειλε αμέσως στρατιωτικές ενισχύσεις για να βοηθήσει στην τήρηση της τάξης. Τον Μάρτιο του 2011, ο ΟΗΕ παρέδωσε τον επιχειρησιακό έλεγχο της αστυνομικής δύναμης στις αρχές του Ανατολικού Τιμόρ. Τα Ηνωμένα Έθνη ολοκλήρωσαν την ειρηνευτική τους αποστολή στις 31 Δεκεμβρίου 2012.
Εξωτερικές σχέσεις και στρατός
μικρογραφία|Διαδήλωση κατά της Αυστραλίας τον Δεκέμβριο του 2013 Η διεθνής συνεργασία ήταν πάντα ένα σημαντικό πράγμα για το Ανατολικό Τιμόρ. Η διεθνής βοήθεια κάλυπτε το 80% του προϋπολογισμού πριν αρχίσει να εισπράττει αρκετά κέρδη από το πετρέλαιο. Οι διεθνείς δυνάμεις παρείχαν ασφάλεια στη χώρα: πέντε αποστολές του ΟΗΕ έχουν αποσταλεί στη χώρα για να διατηρήσουν την ειρήνη από το 1999. Η τελευταία, η Ολοκληρωμένη Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στο Ανατολικό Τιμόρ, άρχισε να αναπτύσσεται στη χώρα μετά την κρίση του Ανατολικού Τιμόρ του 2006 και αποσύρθηκε από τη χώρα το 2012.
Το Ανατολικό Τιμόρ διατηρεί μια μακροχρόνια υποψηφιότητα για ένταξη στην Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Παρά τη στενότερη πολιτιστική συγγένεια με τα έθνη του Ειρηνικού παρά της Νοτιοανατολικής Ασίας, η χώρα στόχευε την ένταξη να ενταχθεί στην Ένωση Εθνών πριν μάλιστα από την ανεξαρτησία της τόσο για οικονομικούς σκοπούς όσο και για λόγους ασφαλείας. Η ένταξη στην Ένωση Εθνών ήταν μια κρατική επιδίωξη με στόχο τη βελτίωση της σχέσης του νέου κράτους με την Ινδονησία, αν και η προσπάθεια ένταξης έχει σταματήσει λόγω της έλλειψης στήριξης από τα υπόλοιπα μέλη. Το Ανατολικό Τιμόρ είναι επομένως παρατηρητής στο Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού Ωκεανού και στην Ομάδα Μελανησιακής Αιχμής Δόρατος. Γενικότερα, η χώρα κατέχει ηγετική θέση στην Ομάδα των Επτά+, μια οργάνωση εύθραυστων κρατών. Είναι επίσης μέλος της Κοινότητας Πορτογαλόφωνων χωρών.
Οι κύριες χώρες που δίνουν αναπτυξιακή βοήθεια στο Ανατολικό Τιμόρ περιλαμβάνουν την Αυστραλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ιαπωνία. Η χώρα φημίζεται για το γεγονός ότι χρησιμοποιεί αποτελεσματικά και με διαφάνεια τα κονδύλια των χορηγών. Η διατήρηση καλών σχέσεων με την Αυστραλία και την Ινδονησία αποτελούν ζητούμενο για την κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς έχουν υπάρξει εντάσεις με αυτές τις χώρες. Αυτές οι χώρες είναι σημαντικοί οικονομικοί έταιροι για τη χώρα και είναι οι δύο χώρες με τις οποίες το Ανατολικό Τιμόρ έχει τις περισσότερες αεροπορικές και οδικές συνδέσεις. Η Κίνα έχει επίσης αυξήσει την παρουσία της ως δωρητής, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη των υποδομών του Ντίλι.
Η σχέση Ινδονησίας και Αυστραλίας, πριν από την ανεξαρτησία του Ανατολικού Τιμόρ, χαρακτηριζόταν από εντάσεις και διαφωνίες για τους φυσικούς πόρους στο χάσμα του Τιμόρ το οποίο βρίσκεται μεταξύ τους, διαφωνία η οποία εμπόδισε τις χώρες από το να συμφωνήσουν για τη σύναψη ενός κοινού συνόρου. Η κυριαρχία της αυστραλιανής σκληρής δύναμης οδήγησε το Ανατολικό Τιμόρ να καταφύγει στη δημόσια διπλωματία και τα φόρουμ για το διεθνές δίκαιο με στόχο να προωθήσει το δίκαιό του. Η διαφωνία μεταξύ των δύο χωρών επιλύθηκε το 2018 μετά από διαπραγματεύσεις στο Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο, όταν καθορίστηκε το όριο των ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών, μαζί με μια συμφωνία για τη διανομή των εσόδων από φυσικούς πόρους.
Η Αμυντική Δύναμη του Ανατολικού Τιμόρ ιδρύθηκε το 2001, αντικαθιστώντας το Φαλιντίλ, και αναδιαρθρώθηκε μετά τα γεγονότα του 2006. Είναι υπεύθυνη όχι μόνο για την προστασία της χώρας από εξωτερικές απειλές, αλλά επίσης και για την αντιμετώπιση του βίαιου εγκλήματος, ένας αλληλοεπικαλυπτόμενος ρόλος με αυτό της Εθνικής Αστυνομίας του Ανατολικού Τιμόρ. Το μέγεθος αυτών των δυνάμεων παραμένει μικρό, με 2.200 στρατιώτες να υπηρετούν στον τακτικό στρατό και 80 άτομα να υπηρετούν στο ναυτικό. Ο ανατολικοτιμορέζικος στρατός έχει στην κατοχή του ένα αεροσκάφος και εφτά σκάφη περιπολίας, ενώ υπάρχουν σχέδια για την επέκταση του ναυτικού της χώρας. Υπάρχει ένας βαθμός αμυντικής συνεργασίας με την Αυστραλία, την Πορτογαλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διοικητική διαίρεση
thumb|right|250px|Οι 14 δήμοι του Ανατολικού Τιμόρ.
Το Ανατολικό Τιμόρ διαιρείται σε 14 δήμους, οι οποίες υποδιαιρούνται σε 65 επαρχίες, 442 χωριά (τα λεγόμενα σούκο) και 2.225 δήμους (αλντέια). Οι περιφέρειες είναι οι εξής:
Το υπάρχον σύστημα των περιφερειών και των επαρχιών ανάγεται πίσω στην πορτογαλική αποικιοκρατία στο Τιμόρ. Ενώ η αποκέντρωση αναφέρεται σαν αρχή στο σύνταγμα, οι διοικητικές εξουσίες αποτελούν σε μεγάλο βαθμό αντικείμενο το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης στο Ντίλι. Μετά την ανεξαρτησία, υπήρξε συζήτηση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο το Ανατολικό Τιμόρ θα εφάρμοζε ένα αποκεντρωμένο σύστημα διοίκησης, με διάφορα μοντέλα να προτείνονται. Αυτά τα διάφορα μοντέλα θα δημιουργούσαν διαφορετικά επίπεδα διοίκησης μεταξύ των σούκο και της κεντρικής κυβέρνησης. Στις περισσότερες προτάσεις, δεν υπήρχαν συγκεκριμένες διατάξεις για τις εξουσίες των σούκο και αναμενόταν να συνεχιστεί η ύπαρξη τους σαν διακοσμητική μονάδα. Τελικά, οι υπάρχουσες περιφέρειες διατηρήθηκαν και μετονομάστηκαν σε δήμους το 2009, λαμβάνοντας ένα πολύ περιορισμένο βαθμό εξουσιών. Κάθε δήμος διοικείται από έναν δημόσιο υπάλληλο που διορίζει η κεντρική κυβέρνηση, ενώ αυτό το σύστημα τέθηκε σε ισχύ το 2016. Ο απομονωμένος δήμος Οεκούσσε, περιοχή η οποία περιβάλλεται αποκλειστικά από ινδονησιακό έδαφος (και αποτελούσε θύλακα ακόμη και στην ινδονησιακή κατοχή του ανατολικού Τιμόρ) και έχει μια ιδιαίτερα ισχυρή αίσθηση τοπικής ταυτότητας, ορίζεται από τα άρθρα 5 και 71 του συντάγματος του 2002 σαν περιοχή με ειδικό διοικητικό πολιτικοοικονομικό καθεστώς. Ο νόμος 3/2014 της 18ης Ιουνίου 2014 αφορά την εφαρμογή της συνταγματικά εγγυημένης αυτονομίας για το Οεκούσσε, η οποία τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2015 μετατρέποντας το Οεκούσσε σε Ειδική Διοικητική Περιφέρεια. Η περιοχή απέκτησε δικές της δημόσιες υπηρεσίες τον Ιούνιο του 2015 και τον Ιανουάριο του 2022 το νησί Αταούρο, το οποίο πριν υπαγόταν στο Ντίλι, έγινε ξεχωριστός δήμος.
Οι πιο χαμηλόβαθμες διοικητικές μονάδες του Ανατολικού Τιμόρ, τα αλντέια και τα σούκο, αντικατοπτρίζουν γενικά την τοπική παράδοση, αντικατοπτρίζοντας την κοινοτική ταυτότητα και τις σχέσεις μεταξύ των νοικοκυριών στα τιμορέζικα χωριά. Τα σούκο συνήθως έχουν 2.000 με 3.000 κατοίκους. Η μακροχρόνια συνέχεια τους και οι δεσμοί τους με την τοπική διακυβέρνηση σημαίνει ότι τα σούκο είναι η διοικητική μονάδα η οποία συνδέεται με την τοπική ταυτότητα των κατοίκων, παρά με οποιοδήποτε επίσημο επίπεδο διοίκησης. Ωστόσο, η σχέση που έχουν οι κάτοικοι με το σούκο τους έχει να κάνει περισσότερο με τις συγγενικές σχέσεις που έχουν με άλλους κατοίκους και όχι την ίδια τη γη του σούκο. Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στα σούκο αντικατοπτρίζουν επίσης διάφορες πρακτικές των Τιμορέζων, όπως για παράδειγμα την αμοιβαία υποστήριξη που παρέχουν μεταξύ τους οι Τιμορέζοι σε τοπικές πρωτοβουλίες. Το 2004 ψηφίστηκαν νόμοι, οι οποίοι προέβλεπαν την εκλογή ορισμένων αξιωματούχων για τη διοίκηση των σούκο, χωρίς να έχουν όμως κάποια αρμοδιότητα. Ένας επικαιροποιημένος νόμος το 2009 έδωσε ορισμένες αρμοδιότητες στους αξιωματούχους των σούκο. Ωστόσο, οι αξιωματούχοι των σούκο παραμένουν εκτός του επίσημου διοικητικού συστήματος και εξαρτώνται από τις κυβερνήσεις των δήμων για την παροχή υπηρεσιών και διοίκησης. Νέοι νόμοι του 2016 εδραίωσαν τη θέση των σούκο και των αλντέια περισσότερο σαν κοινότητες παρά σαν επίσημη διοικητική βαθμίδα. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουν επίσημους δεσμούς με τον κρατικό μηχανισμό, οι ηγέτες των σούκο ασκούν μεγάλη επιρροή στους συντοπίτες τους και συχνά θεωρούνται από την κοινότητά τους ως εκπρόσωποι του κράτους στα σούκο τους. Οι ηγέτες των σούκο έχουν ευθύνες που παραπέμπουν συνήθως σε καθήκοντα της αστικής διοίκησης μιας πόλης.
Δημογραφία
thumb|left|Η ανάπτυξη του πληθυσμού ([[1861-2010).]]Ο πληθυσμός της χώρας είναι 1.336.222 (επίσημη εκτίμηση 2022). Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 2,44% (εκτίμηση 2014), με ρυθμό γεννήσεων 34,48 γεννήσεις/1000 κατοίκους και θανάτου 6,18 θανάτους/1000 κατοίκους (εκτίμηση 2014). Όσον αφορά τη θρησκεία, μετά την ανεξαρτησία το 2002 το Ανατολικό Τιμόρ έγινε η δεύτερη, μετά τις Φιλιππίνες, Ρωμαιοκαθολική χώρα της Ασίας, καθώς οι κάτοικοί της είναι πιστοί του δόγματος αυτού σε ποσοστό 90%. Το 5% του πληθυσμού είναι πιστοί του Ισλάμ, ενώ υπάρχουν ακόμη ομάδες Προτεσταντών, Μαρτύρων του Ιεχωβά, Ινδουιστών κ.ά. Επίσημες γλώσσες της χώρας είναι η Πορτογαλική και η Τετούμ με πολλές διαλέκτους ανά τη χώρα.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ήταν 69,6 χρόνια (67,9 χρόνια για τους άνδρες και 71,4 για τις γυναίκες).
Το Ανατολικό Τιμόρ, σύμφωνα με την απογραφή του 2015, είχε 1.183.643 κατοίκων. Ο πληθυσμός είναι νεαρής ηλικίας, με τη διάμεση ηλικία να είναι κάτω των 20 ετών. Ο πληθυσμός ζει κυρίως κατά μήκος των παραλιακών περιοχών της χώρας, γιατί εκεί βρίσκονται οι μεγάλες πόλεις Όσοι βρίσκονται σε αστικές περιοχές έχουν μεγαλύτερες εκπαιδευτικές ευκαιρίες, προοπτικές απασχόλησης και καλύτερη ποιότητα υγειονομικής περίθαλψης. Ενώ στη χώρα υπάρχει έντονη ανισότητα μεταξύ των φύλων σε ολόκληρη τη χώρα, είναι λιγότερο σοβαρή στην πρωτεύουσα. Η πλούσια μειονότητα συχνά πηγαίνει στο εξωτερικό αναζητώντας πανεπιστήμια και νοσοκομεία καλύτερης ποιότητας από αυτά στη χώρα τους.
Το World Factbook θεωρεί ότι το εθνωνύμιο για τους κατοίκους του Ανατολικού Τιμόρ είναι το Τιμορέζοι όπως δηλώνει και ο ιστότοπος της Κυβέρνησης του Ανατολικού Τιμόρ. Άλλες πηγές χρησιμοποιούν το εθνωνύμιο Ανατολικοτιμορέζοι. Η λέξη μαουμπέρε χρησιμοποιήθηκε από τους Πορτογάλους για να περιγράψει τους Ανατολικοτιμορέζους γηγενείς. Ο όρος ήταν συνώνυμος με την αγραμματοσύνη και την αμορφωσιά. Ο όρος υιοθετήθηκε από το Φρετιλίν σαν μορφή υπερηφάνειας για το Ανατολικό Τιμόρ.
Η κυβέρνηση του Ανατολικού Τιμόρ δαπάνησε το 6% του προϋπολογισμού για την υγειονομική περίθαλψη. Από το 1990 έως το 2019 το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε από 48,5 σε 69,5 έτη. Τα αναμενόμενα έτη σχολικής εκπαίδευσης αυξήθηκαν από 9,8 σε 12,4 έτη μεταξύ των ετών 2000 και 2010, ενώ η μέση διάρκεια παραμονής των μαθητών στο σχολείο αυξήθηκε από 2,8 σε 4,4 έτη. Η πρόοδος των δεικτών αυτών μετά το 2010 είναι περιορισμένη. Το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό εισόδημα έφτασε στο υψηλότερο σημείο του το 2010 και μετά άρχισε να μειώνεται. Το 2016, το 45,8% των Ανατολικοτιμορέζων ήταν φτωχοί, ενώ το 16,3% ήταν πολύ φτωχοί. Το ποσοστό γονιμότητας, το οποίο το 2002 έφτανε τα 7,8 παιδιά ανά γυναίκα, το υψηλότερο τότε στο κόσμο, μειώθηκε σχεδόν στο μισό στα 4,2 παιδιά το 2016. Το ποσοστό γονιμότητας είναι σχετικά υψηλότερο στις αγροτικές περιοχές και στα φτωχότερα, λιγότερο εγγράμματα νοικοκυριά. Το 2016, το μέσο μέγεθος νοικοκυριού ήταν 5,3 άτομα, με το 41% των ατόμων ηλικίας να είναι ηλικίας κάτω των 15 ετών. Το 18% των νοικοκυριών έχουν σαν επικεφαλή τους μια γυναίκα. Η βρεφική θνησιμότητα έφτανε τα 30 παιδιά στα 1.000, από 60 παιδιά στα 1.000 το 2003. Το 2016 το 46% των παιδιών κάτω των 5 ετών παρουσιάζουν καθυστερημένη ανάπτυξη, ενώ το 2010 το ποσοστό αυτό έφτανε το 58%. Το ποσοστό των παχύσαρκων ενηλίκων σε ηλικία εργασίας αυξήθηκε από 5% σε 10% σε έξι χρόνια. Το 2016, το 40% των παιδιών, το 23% των γυναικών και το 13% των ανδρών είχαν αναιμία.
Γλώσσες
μικρογραφία|Γεωγραφική κατανομή των γλωσσών στο Ανατολικό Τιμόρ ανά [[σούκο.]] Το εθνικό υπόβαθρο και η γλωσσική ομάδα δεν αποτελούν χαρακτηριστικά που βοηθούν στον σαφή καθορισμό των Τιμορέζων. Υπάρχουν πολλές κοινότητες που ανήκουν στο έδαφος μιας συγκεκριμένης γλώσσας, ενώ υπάρχουν και αρκετές περιοχές με εθνογλωσσική ποικιλία. Οι οικογενειακές σχέσεις και η καταγωγή, αλλά και η υπαγωγή στον ιερό οίκο του σούκο, αποτελούν τον βασικό δείκτη ταυτότητας στο κάθε νησί. Κάθε οικογένεια ταυτίζεται με μία γλώσσα ή διάλεκτο. Έχοντας κατά νου αυτήν τη μεγάλη διαφοροποίηση που υπάρχει κατά τόπους, υπάρχει μια ευρεία διάκριση μεταξύ της ανατολής (Δήμοι Μπαουκάου, Λαουτέμ και Βικέκε) και της δύσης του Ανατολικού Τιμόρ στο θέμα του πολιτισμού. Η διάκριση αυτή αποτελεί περισσότερο προϊόν της ιστορίας παρά προϊόν εθνογλωσσικών διαφορών. Στην πολιτιστική διάκριση μεταξύ ανατολικού και δυτικού ανατολικού Τιμόρ υπάρχει μια πολύ χαλαρή συμβολή της γλωσσικής διαφοροποίησης.
Πιθανώς αντανακλώντας τη μεικτή προέλευση των εθνογλωσσικών ομάδων του νησιού, οι γλώσσες του Ανατολικού Τιμόρ εμπίπτουν σε δύο γλωσσικές οικογένειες: τις Αυστρονησιακές γλώσσες και τις Γλώσσες Παπούα. Ανάλογα με τον τρόπο ταξινόμησης, υπάρχουν έως και 19 γλώσσες με έως και 30 διαλέκτους. Εκτός από τα Τέτουμ, ο Εθνολόγος απαριθμεί τις ακόλουθες γλώσσες στο Ανατολικό Τιμόρ: Αντάμπε, Μπαϊκένο, Μπουνάκ, Φαταλούκου, Γκαλόλι, Χαμπούν, Ιντατέ, Κεμάκ, Καϊρούι-Μιντίκι, Λακαλέι, Μακασάε, Μακούβα, Μαμπάε, Ναουέτε, και Ουακουντέε. Σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών, υπάρχουν έξι γλώσσες που απειλούνται με εξαφάνιση στο Ανατολικό Τιμόρ: Αντάμπε, Χαμπού, Καϊρούι-Μιντίκι, Μακούα, Ναουέτι και Ουαϊμάα. Η μεγαλύτερη ομάδα αυστρονησιακή γλώσσα είναι η Τέτουμ, η οποία ομιλείται γύρω από το Ντίλι ή τα δυτικά σύνορα. Άλλες αυστρονησιακές γλώσσες με πάνω από 40 χιλιάδες ομιλητές είναι η γλώσσα Μαμπάι στα κεντρικά ορεινά μέρη κοντά στο Ντίλι, η Μπαϊκένο στο Οεκούσσε, η γλώσσα Κεμάκ η οποία ομιλείται στα βορειοδυτικά αλλά και η Τοκοντέντε η οποία ομιλείται στα βορειοδυτικά. Οι κύριες γλώσσες της Γλώσσες Παπούα της χώρας είναι η Μπουνάκ στο κέντρο του Τιμόρ, και ομιλείται ιδιαίτερα εντός του Δήμου Μπομπονάρο. Η γλώσσα Μακασάε ομιλείται στους δήμους Μπαουκάου και Βικέκε. Η Φαταλούκου ομιλείται στον δήμο Λαουτέμ. Η απογραφή του 2015 διαπίστωσε ότι οι πιο ομιλούμενες γλώσσες στη χώρα ήταν οι παρακάτω:
Το 10.47% του πληθυσμού μιλούσε κάποια άλλη γλώσσα γηγενής στο Ανατολικό Τιμόρ, ενώ ένα 1.09% του πληθυσμού μιλούσε σαν μητρική γλώσσα μια ξένη γλώσσα (π.χ. ινδονησιακά, πορτογαλικά, αγγλικά, κ.ά.).
Υπάρχει ένας μικρός πληθυσμός μεστίζων, δηλαδή ατόμων με μικτή πορτογαλική και τιμορέζικη καταγωγή. Υπάρχει μια μικρή κινεζική μειονότητα η οποία ζει στη χώρα (κυρίως Χάκα). Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 πολλοί Κινέζοι εγκατέλειψαν τη χώρα, αλλά αρκετοί Κινέζοι έχουν επιστρέψει ή μεταναστεύσει στο Ανατολικό Τιμόρ μετά το 1999. Το Ανατολικό Τιμόρ έχει μια μικρή κοινότητα Ινδών, εκ των οποίων οι περισσότεροι κατάγονται από την πρώην πορτογαλική αποικία, Γκόα. Υπάρχουν και κάποιοι κάτοικοι με καταγωγή από την Αφρική και την Υεμένη.
Οι δύο επίσημες γλώσσες του Ανατολικού Τιμόρ είναι τα πορτογαλικά και τα τέτουμ. Το σύνταγμα αναγνωρίζει καθεστώς "γλώσσας εργασίας" για τα αγγλικά και τα ινδονησιακά. Η αναγνώριση επίσημου καθεστώτος στις τέσσερις παραπάνω γλώσσες προσδιορίζεται τόσο στις οριστικές όσο και στις μεταβατικές διατάξεις του συντάγματος. Οι μεταβατικές διατάξεις δεν έχουν κάποια καταληκτική ημερομηνία. Σύμφωνα με έρευνα του 2012, το 35% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι μπορούσε να μιλήσει, να διαβάσει και να γράψει πορτογαλικά. Σύμφωνα με την Αναπτυξιακή Έκθεση του ΟΗΕ η οποία δημοσιεύτηκε το 2006, λιγότερο από το 5% των κατοίκων γνώριζε πορτογαλικά. Τα πορτογαλικά ανακτούν την υπεροχή τους στο Ανατολικό Τιμόρ, καθώς πλέον αποτελούν την κύρια γλώσσα της χώρας και διδάσκονται στα περισσότερα σχολεία. Καθώς το κράτος χρησιμοποιεί τα πορτογαλικά για τη μετάδοση κυβερνητικών πληροφοριών προς τον έξω κόσμο και τα δικαστήρια λειτουργούν στα πορτογαλικά, η ζωή των ανθρώπων που δεν γνωρίζουν πορτογαλικά χαρακτηρίζεται από ορισμένες δυσκολίες πρόσβασης στους θεσμούς. Ούτε και τα Τέτουμ είναι κατανοητά απ'όλους τους κατοίκους. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο της Πορτογαλικής Γλώσσας, το 77.8% των κατοίκων γνώριζε Τέτουμ, το 55.6% Ινδονησιακά και το 39.3% Πορτογαλικά. Το ποσοστό αλφαβητισμού στη χώρα αυξήθηκε από 73% το 2009 σε 83% το 2012. Σύμφωνα με την απογραφή του 2015, το 50% του πληθυσμού ηλικίας 14 με 24 ετών μπορούσε να αρθρώσει λόγο και να κατανοήσει κείμενο στα πορτογαλικά. Υπολογίζεται ότι τα αγγλικά είναι κατανοητά από το 31.4% του πληθυσμού.
Κατά τη διάρκεια της ινδονησιακής κυριαρχίας, η χρήση της πορτογαλικής γλώσσας απαγορεύτηκε και επετράπη μόνο η χρήση της ινδονησιακής γλώσσας σε κυβερνητικά γραφεία, σχολεία και δημόσιες επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια της ινδονησιακής κατοχής, τα τέτουμ και τα πορτογαλικά απετέλεσαν ενοποιητικά στοιχεία της τοπικής αντίστασης στην επιβολή του ιαβανέζικου πολιτισμού. Τα πορτογαλικά υιοθετήθηκαν ως μία από τις δύο επίσημες γλώσσες της χώρας μετά την ανεξαρτησία το 2002 για αυτόν τον λόγο. Επίσης υιοθετήθηκε σαν επίσημη γλώσσα για να συνδέσει το νεόδμητο κράτος με τα λουσοφωνικά έθνη σε άλλα μέρη του κόσμου. Τώρα διδάσκεται και προωθείται με τη βοήθεια της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας και της Κοινότητας Πορτογαλόφωνων Χωρών. Τα πορτογαλικά υιοθετήθηκαν καθώς θεωρήθηκε σαν δείκτη της διακριτότητας του Ανατολικού Τιμόρ από τους αγωνιστές της ελευθερίας, διαφοροποιώντας τη χώρα από την Ινδονησία. Αυτό δημιούργησε ένα χάσμα με όσους είχαν μεγαλώσει υπό την ινδονησιακή κυριαρχία.
Τα Τέτουμ ανήκουν στην αυστρονησιακή γλωσσική οικογένεια γλωσσών, η οποία ομιλείται σε μια έκταση από τη Μαδαγασκάρη, ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία και τον Ειρηνικό. Η χρήση της προωθήθηκε από τους πορτογάλους και η σύγχρονη γλώσσα περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό πορτογαλικών λέξεων. Χρησιμεύει ως η κύρια γλώσσα της Καθολικής Εκκλησίας στο Ανατολικό Τιμόρ. Η χρήση της αντικατέστησε τη χρήση της μαλαϊκής γλώσσας σαν γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των λαών, αν και η γλώσσα Μαμπάι ιστορικά ήταν αυτή που είχε τους περισσότερους ομιλητές στην περιοχή και ομιλούταν στην περιοχή του Ντίλι. Παράλληλα τα Τέτουμ αντικατέστησαν τα ινδονησιακά και αποτελούν πλέον τη γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των λαών. Αυτή η ανάπτυξη συνέβη παρά το γεγονός ότι τα Τέτουμ ήταν ως επί το πλείστον μια προφορική γλώσσα με λίγα δείγματα λογοτεχνικής γραφής.
Εκπαίδευση
μικρογραφία|Το [[Πορτογαλικό Σχολείο Ρούι Τσινάτι στο Ντίλι.]] Το ποσοστό αλφαβητισμού ενηλίκων του Ανατολικού Τιμόρ το 2010 αυξήθηκε σε 58.3% από 37.6% το 2001. Το 1975, το ποσοστό αλφαβητισμού έφτανε το 5%. Μέχρι το 2021 είχε αυξηθεί στο 68% στους ενήλικες και στο 84% στην ηλικιακή ομάδα 15-24 ετών. Το ποσοστό αλφαβητισμού σε αυτή την ηλικιακή ομάδα ήταν λίγο υψηλότερο στις γυναίκες απ'ότι στους άνδρες. Τα κορίτσια πηγαίνουν περισσότερο στο σχολείο απ'ότι τα αγόρια, αν και μερικά το εγκαταλείπουν μόλις φτάσουν στην εφηβεία. Σε όλη τη χώρα βρίσκονται δημοτικά σχολεία, αν και συχνά η ποιότητα των βιβλίων και των μεθόδων διδασκαλίας είναι κακή. Τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης βρίσκονται κατά κύριο λόγο στις πρωτεύουσες των δήμων. Οι δαπάνες για την εκπαίδευση καταλαμβάνουν το 10% του εθνικού προϋπολογισμού.
Το 2016, το 22% των γυναικών σε ηλικία εργασίας (15-49) και το 19% των ανδρών σε ηλικία εργασίας δεν είχαν φοιτήσει ποτέ σε σχολείο, το 15% των γυναικών και το 18% των ανδρών είχαν φοιτήσει έστω στο δημοτικό, το 52% των γυναικών και το 51% των ανδρών είχαν φοιτήσει έστω μέχρι και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 11% των γυναικών και το 12% των ανδρών είχε σπουδάσει σε πανεπιστήμιο. Συνολικά, το 75% των γυναικών και το 82% των ανδρών ήταν εγγράμματοι, σύμφωνα με την έρευνα εκείνου του έτους.
Το κύριο πανεπιστήμιο της χώρας είναι το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Τιμόρ. Υπάρχουν επίσης τέσσερα κολέγια στη χώρα.
Μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας, τα Ινδονησιακά και τα Τέτουμ έχασαν έδαφος σαν γλώσσα διεξαγωγής των μαθημάτων, ενώ τα πορτογαλικά έχουν εδραιωθεί στα σχολεία του Ανατολικού Τιμόρ σαν γλώσσα διδασκαλίας: το 2001 το 8.4% των μαθητών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και το 6.8% των μαθητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης φοιτούσαν σε σχολείο στο οποίο τα μαθήματα γίνονταν στα πορτογαλικά. Μέχρι το 2005 αυτό το ποσοστό είχε αυξηθεί στο 81.6% στα δημοτικά και στο 46.3% στα γυμνάσια/λύκεια. Τα ινδονησιακά έπαιζαν παλαιότερα σημαντικό ρόλο στην εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς ήταν η γλώσσα παράδοσης των μαθημάτων για το 73.7% των μαθητών γυμνασίων και λυκείων, αλλά μέχρι το 2005 τα πορτογαλικά είχαν αντικαταστήσει τα ινδονησιακά και τα τέτουμ στα σχολεία του Μανατούτο, του Μπαουκάου και τα περισσότερα σχολεία της πρωτεύουσας. Η Πορτογαλία στηρίζει οικονομικά περίπου το 3% δημόσιων σχολείων στο Ανατολικό Τιμόρ, εστιάζοντας σε εκείνα των αστικών περιοχών, ενθαρρύνοντας περαιτέρω τη χρήση της πορτογαλικής γλώσσας.
Θρησκεία
μικρογραφία|Η [[εκκλησία του Αγίου Αντωνίου του Μοταέλ στο Ντίλι.]] Σύμφωνα με την απογραφή του 2015, το 97.57% του πληθυσμού είναι Καθολικοί, το 1.96% Προτεστάντες, το 0.24% μουσουλμάνοι, το 0.08% ανήκει σε παραδοσιακές θρησκείες, το 0.05% είναι βουδιστές, το 0.02% είναι Ινδουιστές και το 0.08% ανήκει σε άλλες θρησκείες. Μια έρευνα του 2016 έδειξε ότι οι Καθολικοί αποτελούσαν το 98,3% του πληθυσμού, οι Προτεστάντες το 1.2% του πληθυσμού και οι μουσουλμάνοι το 0.3% του πληθυσμού.
Ο αριθμός των εκκλησιών στο Ανατολικό Τιμόρ αυξήθηκε από 100 το 1974 σε πάνω από 800 το 1994. Τα μέλη της τοπικής εκκλησίας έχουν αυξηθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια της ινδονησιακής κυριαρχίας καθώς η Παντσασίλα, η κρατική ιδεολογία της Ινδονησίας, απαιτεί από όλους τους πολίτες να πιστεύουν σε έναν Θεό και δεν αναγνωρίζει τις παραδοσιακές θρησκείες. Τα συστήματα πεποιθήσεων των ανιμιστών στο Ανατολικό Τιμόρ δεν ταίριαζαν με τον συνταγματικό μονοθεϊσμό της Ινδονησίας, οδηγώντας στη μαζική μεταστροφή των ανθρώπων στον Χριστιανισμό, δηλαδή σε μαζικές βαπτίσεις. Οι Πορτογάλοι κληρικοί αντικαταστάθηκαν από Ινδονήσιους ιερείς και η λειτουργία, η οποία γινόταν στα λατινικά και τα πορτογαλικά, άρχισε να γίνεται πλέον στα ινδονησιακά. Ενώ μόλις το 20% των Ανατολικοτιμορέζων δήλωναν καθολικοί το 1975, το ποσοστό αυξήθηκε και έφτασε στο 95% μέχρι το 1985. Στις αγροτικές περιοχές, ο Ρωμαιοκαθολικισμός αναμειγνύεται με στοιχεία ανιμισμού. αριστερά|μικρογραφία|Εκκλησία στο [[Βικέκε.]] Ο αριθμός των Προτεσταντών και των Μουσουλμάνων μειώθηκε σημαντικά μετά τον Σεπτέμβριο του 1999. Στους υποστηρικτές της παραμονής του Ανατολικού Τιμόρ στην Ινδονησία υπερεκπροσωπούνταν οι Προτεστάντες και οι Μουσουλμάνοι, οι οποίοι αποτελούσαν μέρος των δημόσιων υπαλλήλων της Ινδονησίας που μεταφέρθηκαν στο Ανατολικό Τιμόρ για να επανδρώσουν τον διοικητικό μηχανισμό. Πολλοί από αυτούς έφυγαν μετά το 1999. Υπάρχουν επίσης μικρές προτεσταντικές και μουσουλμανικές κοινότητες. Οι ινδονησιακές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο παρελθόν στη χώρα είχαν πολλούς Προτεστάντες στους κόλπους τους. Για να καλύψουν τις θρησκευτικές τους ανάγκες, οι Προτεστάντες στρατιωτικοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ίδρυση προτεσταντικών εκκλησιών στο Ινδονησιακό Ανατολικό Τιμόρ. Λιγότερες από τις μισές από αυτές τις εκκλησίες που υπήρχαν τον Σεπτέμβριο του 1999 υπάρχουν σήμερα. Πολλοί από τους Προτεστάντες που ζούσαν στο Ανατολικό Τιμόρ κατάγονταν από το Δυτικό Τιμόρ. Οι Συνάξεις του Θεού είναι το μεγαλύτερο και πιο ενεργό από τα προτεσταντικά δόγματα.