cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Chariot
Το σχέδιο
Το επιτελείο του Μαουντμπάττεν μελέτησε ένα παράτολμο σχέδιο, το οποίο βασίστηκε σε δύο σημεία: Στον αιφνιδιασμό και στη γνώση κρυπτογράφησης των εχθρικών μηνυμάτων. Με το κωδικό όνομα "Επιχείρηση Chariot", η δύναμη των επιτιθεμένων θα μπορούσε να πλησιάσει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο στόχο πριν επισημανθεί και διαπιστωθεί ότι είναι εχθρική. Αποφεύγοντας το κλασικό κανάλι ναυσιπλοΐας, θα έπλεε σε αβαθή μικρά κανάλια, τα οποία είχαν κριθεί ακατάλληλα για τη ναυσιπλοΐα - και όντως θα ήταν, αν τα σκάφη δεν είχαν ειδικά διασκευαστεί για παρόμοια χρήση. Η δύναμη θα περιλάμβανε, κατά κύριο λόγο, ένα πεπαλαιωμένο και ειδικά διασκευασμένο αντιτορπιλικό: Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί το παλαιό αμερικανικό USS Buchanan, το οποίο ήταν ένα από τα 50 παλαιά αντιτορπιλικά που είχαν παραχωρηθεί από τις ΗΠΑ στη Βρετανία σε αντάλλαγμα ναυτικών βάσεων. Το αντιτορπιλικό είχε ενταχθεί στον Βρετανικό στόλο υπό το όνομα HMS Campbeltown. Για να λάβει μέρος σε αυτή την αποστολή, έπρεπε να υποστεί ορισμένες "τροποποιήσεις", που έγιναν στο Ντέβονπορτ (Devonport): Μετασκευάστηκε έτσι ώστε να μοιάζει με γερμανικό τορπιλοβόλο κλάσης "MOWE", αφαιρέθηκαν κάποια τμήματα της θωράκισης και οι βάσεις των πλαϊνών πυροβόλων, όπως και δύο από τις τέσσερις καπνοδόχους του, ενώ οι άλλες δύο "κόπηκαν" υπό συγκεκριμένη γωνία. Η διακυβέρνησή του ανατέθηκε στον υποπλοίαρχο Στέφεν Μπίτι (Lieutenant Commander Stephen H. Beattie). Το σκάφος απογυμνώθηκε επίσης από το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού του, ώστε να εμφανίζει μικρότερο βύθισμα (απαραίτητο για την πλεύση του στα επιλεγμένα σημεία), ενώ το αμπάρι φορτώθηκε με 4,5 τόνους εκρηκτικών υλών. Η διαδικασία αυτή διήρκεσε μόλις 10 ημέρες, ενώ μόλις μια ώρα χρειάστηκε για να κατασκευαστούν και τα "διακριτικά" του. Θα συνοδευόταν από στολίσκο μικρών κατάλληλων περιπολικών σκαφών τύπου "Fairmile" τα οποία θα προέρχονταν από την Ακτοφυλακή, ένα τορπιλοβόλο και μια κανονιοφόρο. Τα σκάφη αυτά θα μετέφεραν τμήματα κομμάντος πολύ καλά εκπαιδευμένων, η πλειοψηφία των οποίων θα ήταν ξαπλωμένοι στο κατάστρωμα του αντιτορπιλικού. Το σύνολο των ανδρών ήταν 621 και η διοίκησή τους είχε ανατεθεί στον Πλοίαρχο Ράιντερ (Ryder) του Βασιλικού Ναυτικού και στον Συνταγματάρχη Νιούμαν (Newman). Το αντιτορπιλικό θα ανέπτυσσε όλη την ταχύτητα που διέθετε και θα εμβόλιζε την πρόσθια θύρα της ξηρής δεξαμενής. Οι κομμάντος θα πηδούσαν στην ξηρά για να κάνουν όσο περισσότερες καταστροφές μπορούσαν, και το ίδιο θα έκαναν οι κομμάντος από τα περιπολικά. Αφού το έργο τους ολοκληρωνόταν, τα περιπολικά θα περισυνέλεγαν τους κομμάντος αφήνοντας το αντιτορπιλικό "κολλημένο" στη δεξαμενή. Ύστερα από κάποιο διάστημα τα εκρηκτικά με τα οποία ήταν γεμάτο το αντιτορπιλικό θα εκρήγνυνταν, προκαλώντας την καταστροφή της δεξαμενής.
Το ιδιαίτερα παράτολμο σχέδιο είχε βέβαια και ορισμένες αδυναμίες:
Η κατάστρωση του σχεδίου χρειάστηκε μόλις επτά εβδομάδες. Πριν την πραγματοποίηση της επιχείρησης έγιναν δοκιμαστικές ασκήσεις, με χρήση της δεξαμενής "Βασιλιάς Γεώργιος Ε'" στο Σαουθάμπτον, που είχε το κατάλληλο μέγεθος. Έγιναν επίσης ασκήσεις σε χώρους ειδικά διασκευασμένους για να μοιάζουν με τις εγκαταστάσεις του Σεν Ναζέρ, των οποίων η δημιουργία βασίστηκε σε αεροφωτογραφίες της RAF. Αρχικά οι ασκήσεις διεξάγονταν την ημέρα, αργότερα όμως άρχισαν να διεξάγονται και τη νύκτα. Ρυθμίστηκαν ακόμη και μικρές λεπτομέρειες, όπως τα συνθηματικά: Το σύνθημα ήταν "War Weapons Week" και το παρασύνθημα "Weymouth". Οι λέξεις αυτές θεωρήθηκαν ως ασφαλέστερες, επειδή στη γερμανική γλώσσα δεν υπάρχει η ίδια φωνητική απόδοση για το γράμμα "w".
Η εκτέλεση
Ως τα μέσα του Μαρτίου οι Βρετανοί είχαν ετοιμάσει τα πάντα για την εκτέλεση της επιχείρησης. Οι πλέον πρόσφατες αεροφωτογραφήσεις της περιοχής, ωστόσο, αποκάλυψαν τέσσερα επιπλέον πυροβόλα πολύ κοντά στην περιοχή της απόβασης.
Η αποστολή ξεκίνησε από το Φάλμουθ το απόγευμα της 26ης Μαρτίου. Επικεφαλής της πομπής ήταν τα αντιτορπιλικά HMS Atherstone και HMS Tynedale. Πίσω τους ακολουθούσε το "Κάμπελτάουν" πλαισιωμένο και από τις δύο πλευρές του από τα μικρά σκάφη. Οι δύο εξοπλισμένες κανονιοφόροι ρυμουλκούνταν από τα αντιτορπιλικά. Η αποστολή έπλευσε όλη τη νύκτα και το πρωί της 27ης Μαρτίου το "Tynedale" επισήμανε το γερμανικό υποβρύχιο U-595. Του επιτέθηκε με όλα τα μέσα που διέθετε και με βόμβες βυθού, χωρίς να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν το γερμανικό σκάφος είχε επισημάνει και αναφέρει την πομπή των υπόλοιπων σκαφών. Όπως αποδείχτηκε, όμως, το υποβρύχιο στην προσπάθειά του να διαφύγει από τα πυρά του αντιτορπιλικού δεν πρόλαβε να την επισημάνει και δεν ανέφερε τίποτε σημαντικό. Από την επίθεση κατά του σκάφους τους οι Γερμανοί συμπέραναν ότι επρόκειτο μάλλον για επιχείρηση πόντισης ναρκών και έστειλαν μερικά σκάφη για έλεγχο, τα οποία δεν βρήκαν απολύτως τίποτα, καθώς η πορεία της πομπής άλλαξε για λόγους παραπλάνησης.
Απολογισμός
Η επιδρομή στο Σεν Ναζέρ στοίχισε ακριβά στους Βρετανούς: Τα 18 μικρά σκάφη που συμμετείχαν στην αποστολή βυθίστηκαν όλα. Από τους 621 κομμάντος που έλαβαν μέρος στην επιδρομή, 228 άνδρες επέστρεψαν στη Βρετανία. 169 σκοτώθηκαν και 215 συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Από την άποψη, όμως, της επίτευξης του στρατηγικού στόχου, η αποστολή ήταν απόλυτα επιτυχημένη: Η δεξαμενή του Σεν Ναζέρ αχρηστεύθηκε και το Τίρπιτς δεν διέθετε πλέον καμία δεξαμενή επισκευών ικανή να το δεχθεί. Αναγκάστηκε να παραμείνει στα νορβηγικά φιόρδ όπου και βυθίστηκε από τους Βρετανούς, χωρίς να καταφέρει να αποτελέσει απειλή ούτε για ένα σκάφος επιφανείας.
Η επιχείρηση αυτή απέφερε στους συμμετέχοντες - ζωντανούς ή νεκρούς - τη μεγαλύτερη (αριθμητικά) απονομή παρασήμων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρασημοφορήθηκαν εβδομήντα τέσσερις από τους συμμετασχόντες, πέντε εκ των οποίων έλαβαν "Μεγαλόσταυρο της Βικτωρίας" (Victoria Cross) - έναν έλαβε ο επικεφαλής Νιούμαν, έναν ο Ράιντερ και έναν ο κυβερνήτης του "Κάμπελτάουν" Μπίτι - ενώ η Γαλλία απένειμε τέσσερις "Πολεμικούς Σταυρούς" (Croix de Guerres).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κριός Έβρου
thumb thumb|Δημοτικό Σχολείο Κριού 1982 Ο Κριός είναι οικισμός του Δημοτικού Διαμερίσματος Δικαίων του Δήμου Ορεστιάδας του Νομού Έβρου.
Προέλευση του οικισμού
Στον Κριό ήρθαν Έλληνες πρόσφυγες από το Ορτακτσί (Ortakçı) της Αδριανούπολης. Έτσι, ενώ το Ορτακτσί το 1877 αριθμούσε 450 κατοίκους, το 1922 έφτασε περίπου τους 1.000 κατοίκους. Όμως η τύχη και η μοίρα των κατοίκων του, συνδέθηκε με αυτήν της Μικράς Ασίας και την Καταστροφή της Σμύρνης. Τον Οκτώβριο του 1922 αναγκάστηκαν οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη τους και να διαμοιραστούν στα τέσσερα χωριά, Μεσοκώμη Σερρών, Μεσοχώρι Κομοτηνής, Βάλτο και Κριό Έβρου.
Ο οικισμός Κριός προϋπήρχε με την τουρκική ονομασία Kujunli που σημαίνει στην τουρκική γλώσσα βοσκότοπος αιγοπροβάτων ή κάποια σχετική έννοια με πρόβατο, εξ ου και Κριός. Στην απογραφή του 1922 εκ μέρους της τουρκικής διοίκησης, το χωριό είχε 64 κατοίκους, όλοι τους μουσουλμάνοι, και δεν αναφέρεται κανένας χριστιανός.
Όταν οι κάτοικοι ήρθαν από το Ορτακτσί και εγκαταστάθηκαν εκεί το 1923, προσπάθησαν να δώσουν νέα πνοή και προοπτική στον τόπο. Η επιλογή εγκατάστασης έγινε με κριτήριο τα πλούσια εδάφη της περιοχής και τις πολλές πηγές νερού που υπήρχαν – δέκα στον αριθμό. Ακόμη και σήμερα (2010), οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής έρχονται και προμηθεύονται πόσιμο νερό. Με τις απογραφές που έγιναν κατά διαφορετικές περιόδους, η δημογραφική εξέλιξη των κατοίκων του χωριού διαμορφώνονταν ως εξής: To 1928 οι κάτοικοι ανέρχονταν σε 161, το 1940 σε 221, το 1951 σε 193, το 1961 σε 261, το 1971 σε 199, το 1981 σε 117, το 1991 σε 116, το 2001 σε 53 και το 2011 σε 40 κατοίκους.
Ο αριθμός των κατοίκων επηρεαζόταν κυρίως από την εξωτερική μετανάστευση προς τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης,την τότε Δυτική Γερμανία, Ελβετία και Αυστρία, αλλά και από την εσωτερική μετακίνηση, προς τα Δίκαια, την Ορεστιάδα, αλλά και προς τις πόλεις Αλεξανδρούπολη και Θεσσαλονίκη.
Οι εκκλησίες
Η μνήμη τους τιμάται την 1η Ιουλίου και την 1η Νοεμβρίου, όπου γιορτάζει και η εκκλησία του χωριού.
Τα επίθετα των κατοίκων
Στον Κριό συναντά κανείς τα κάτωθι επίθετα: Αλαβάντας, Αμπράσης, Βράτζιας, Γκαγιάς, Γκεζέρης, Δομπαζάς, Δομπάζης, Ευαγγελόπουλος, Καραχρήστος, Μάλαμας, Μαντζιουράς, Μπαμπαχμίδης, Μπεντέζης, Νικολακάκης, Παταλέτης, Ραλούσης, Σίσκος, Στογιαννίδης, Στοϊκίδης, Τσακίρης, Τσαλάστρας, Χαντζής, Χατζής, Χατζίδης και Χατζόπουλος.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στα όρια του χωριού υπάρχουν και είναι χαρακτηρισμένοι από την Αρχαιολογική Υπηρεσία Θράκης τρεις επιτύμβιοι τάφοι. Ο ένας είναι στην τοποθεσία Σημάδι, πάνω από τις βρύσες, ο άλλος λίγο έξω από το χωριό, στον παλιό δρόμο, στη διασταύρωση Δικαίων-Διλόφου, και ο άλλος κοντά στα μνήματα, πάνω στην κορυφή της τούμπας, τοποθεσία "μαύρα χώματα" ή "καρατουπράκι".
Προσωπικότητες
Κατηγορία:χωριά του νομού Έβρου
Κατηγορία:Δήμος Τριγώνου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Μπανγκί στις 21 Απριλίου 1957 Η οικογένειά του κατάγεται από την Νταμαρά. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο κολέγιο Μπογκάντα του Μπανγκί και στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στα πανεπιστήμια του Μπανγκί και του Αμπιτζάν. Απέκτησε επίσης διδακτορικό τίτλο στα μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Λιλ της Γαλλίας και ένα ακόμα διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Γιαουντέ στον ίδιο τομέα. Το 1987 έγινε επίκουρος καθηγητής των Μαθηματικών το 1987 στο πανεπιστήμιο του Μπανγκί. Έφτασε στο βαθμό του αντιπρύτανη στο Πανεπιστήμιο του Μπανγκί.
Πρωθυπουργία
Στις 22 Ιανουαρίου 2008 ορίστηκε από τον πρόεδρο Μποζιζέ ως ο αντικαταστάτης του Ελί Ντοτέ. Η κυβέρνησή του, που αριθμούσε γύρω στα 30 μέλη, ορκίστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2008. Έναν χρόνο μετά, η κυβέρνηση διαλύθηκε από τον πρόεδρο στις 18 Ιανουαρίου του 2009 εν αναμονή του σχηματισμού νέας κυβέρνησης εθνικής ενότητας και ο Τουαντερά επαναδιορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 19 Ιανουαρίου του 2009, ημέρα κατά την οποία ορκίστηκε και η νέα 31μελής κυβέρνηση. Προηγήθηκε εθνικός διάλογος τον Δεκέμβριο του 2008. Στη νέα κυβέρνηση συμπεριελήφθησαν πολλοί πρώην αντάρτες με σκοπό να προετοιμαστούν οι τοπικές εκλογές του 2009 και οι προεδρικές και βουλευτικές του 2010. Στις 12 Ιανουαρίου 2013 ο Τουαντερά αποπέμφθηκε από πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μποζιζέ, στα πλαίσια της συμφωνίας έπειτα από συνομιλίες στην Γκαμπόν ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους αντάρτες.
Ενιπέας (ποταμός Πιερίας)
μικρογραφία|Ποταμός Ενιπέας Ο Ενιπέας είναι ποταμός της Πιερίας, ο οποίος διαρρέει το Λιτόχωρο. Το φαράγγι του έχει αναδειχθεί και αξιοποιηθεί σε βαθμό που προσελκύει πολλούς τουρίστες κάθε χρόνο. Η ονομασία του ποταμού προέρχεται από κάποια θαλασσινή θεότητα, πατέρα του Πελία και του Νηλέα και συζύγου της Τυρώς. Πρόκειται για προσωποποίηση του Ποσειδώνα. Η ίδια θεότητα απαντάται και στη Θεσσαλία και στην Ήλιδα. Σύμφωνα πάλι με τη Μυθολογία, στο Φαράγγι του Ενιπέα κατασπαράχθηκε από τις Μαινάδες ο μουσικός Ορφέας, ενώ στα νερά του ποταμού λουζόταν και η πανέμορφη Λητώ. μικρογραφία|Ο καταρράκτης του Ενιπέα στη θέση Βύθος Ο Ενιπέας έχει τις πηγές του στην θέση Πριόνια, σε υψόμετρο 1000 μέτρων. Οι κολυμπήθρες (βάθρες) κατά μήκος του είναι φυσικές πισίνες. Η θερμοκρασία του νερού είναι λίγο πάνω από τους μηδέν βαθμούς Κελσίου και το κολύμπι πρέπει να γίνεται με προσοχή και ποτέ από καρδιακούς. Παραδόξως, η διαδρομή κατά μήκος του ποταμού (είτε στην άνοδο, είτε στην κάθοδο) δεν είναι από τις δημοφιλέστερες του Ολύμπου. Οι περισσότεροι ορειβάτες προτιμούν να την παρακάμψουν και να ανέβουν μέχρι τα Πριόνια με το αυτοκίνητό τους και από κει να συνεχίσουν ορειβατικά μέχρι τις ψηλές κορφές. Η διαδρομή αυτή, ωστόσο, είναι από τις ομορφότερες, σκιερότερες και σίγουρα η πιο υγρή από όλες! Προσφέρεται για όλες τις ηλικίες και είναι ιδανική για οικογενειακές εξορμήσεις και διανυκτερεύσεις με σχετική ασφάλεια. Το μονοπάτι ξεκινάει από το Λιτόχωρο (θέση "Μύλοι") σε υψόμετρο 300 μέτρων. Στην τοποθεσία Βύθος, το Φαράγγι του Ενιπέα δημιουργεί ένα μεγάλο άνοιγμα με καταρράκτη και υπάρχει θέα προς τις ψηλές κορυφές του Ολύμπου, τον Μύτικα και το Στεφάνι. Έχει μήκος 9 χλμ και ένας μέτριος περιηγητής θα φτάσει στα Πριόνια σε 5-6 ώρες. Το νερό του ποταμού είναι πόσιμο σε όλα, σχεδόν, τα σημεία του και υδρεύει το Λιτόχωρο.
Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά
Πρωθυπουργία
Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Νικολά Τιανγκαγιέ.
Ενιπέας (ποταμός Πιερίας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας Ενιπεας Κατηγορία:Φαράγγια στην Ελλάδα
Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά
Προεδρικές εκλογές 2015-16
Ο Τουαντερά εξελέγη πρόεδρος στον δεύτερο γύρο των εκλογών στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Σύμφωνα με την ανακοίνωση στις 20 Φεβρουαρίου, κέρδισε ποσοστό 62,71% των ψήφων, επικρατώντας του πρώην πρωθυπουργού Ανισέ Ζορζ Ντολογκελέ. Το Συνταγματικό Δικαστήριο ανακήρυξε επίσημα νικητή και εκλεγμένο πρόεδρο τον Τουαντερά την 1η Μαρτίου και η ορκωμοσία του ορίστηκε για τις 25 Μαρτίου. Ο Τουαντερά ορκίστηκε πρόεδρος στις 25 Μαρτίου 2016.
Επανεκλογή 2020
Ο Τουαντερά επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας του στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο του 2020. Στις 18 Ιανουαρίου η εκλογή του προέδρου Τουαντερά με ποσοστό 53,16% επιβεβαιώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο όμως ανέφερε ότι το ποσοστό συμμετοχής ήταν 35,25%, κυρίως λόγω των φόβων για επιθέσεις από αντάρτες.
Παραπομπές
Τουαντερα Κατηγορία:Πρόεδροι της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Άνω Μεριά Σαμοθράκης
Η Άνω Μεριά είναι οικισμός της Σαμοθράκης στον νομό Έβρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 57 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμοθράκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2010
21 Σεπτεμβρίου
(BBC)
29 Σεπτεμβρίου
(CNN)
30 Σεπτεμβρίου
Γεγονοτα 09
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1994
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1994 διοργανώθηκαν στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας από τις 12 Φεβρουαρίου μέχρι και τις 27 Φεβρουαρίου.
Άγιος Μύρων (επίσκοπος)
μικρογραφία Ο άγιος Μύρων (Μύρωνας) ζούσε τον 4ο αιώνα στην Κρήτη και ήταν ιερέας, γνωστός διότι βοηθούσε τους φτωχούς. Έλεγε ότι όπου υπάρχουν κλέφτες, έχει προηγηθεί απληστία και μάλιστα όταν έπιασε κάποιους να κλέβουν τρόφιμα από το δικό του κτήμα, τους βοήθησε να τα μεταφέρουν λέγοντας ότι «για να κλέβουν, θα πρέπει να είχαν αληθινά μεγάλη ανάγκη». Έγινε επίσκοπος Κνωσσού και έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Η παράδοση αναφέρει πολλά θαύματά του καθώς και ότι το σκήνωμά του ευωδίαζε σαν μύρο. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 8 Αυγούστου και έχει φερώνυμη κοινότητα στο Ηράκλειο Κρήτης, τον Άγιο Μύρωνα Ηρακλείου.
Ο Άγιος Μύρωνας αποτέλεσε μια μεγάλη μορφή της εκκλησίας της Κρήτης και έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τα θαύματα του. Γι'αυτό το όνομα Μύρωνας χρησιμοποείται σε όλη την Περιφέρεια Κρήτης  και Γιορτάζει  στις 8 Αυγούστου. Προς τι μην του Άγιου Μύρωνα του Κρητικού κάθε χρόνο γίνονται ένα από τα πιο μεγαλύτερα πανηγύρια στην Κρήτη, με επίκεντρο τη γενέτειρα του Ραύκο. Ο Άγιος διακρίθηκε για την φιλανθρωπία του και την πίστη του στο Θεό ενώ υπήρξε πρότυπο οικογενειάρχη και προστάτη των αδυνάτων και των κατατρεγμένων. Ο Άγιος Μύρωνας ήταν γεωργός και προσπαθούσε να βοηθάει τους συνανθρώπους του σε βαθμό που έμεινε θρυλικός στις σχετικές ιστορικές βιογραφικές αναφορές. Όταν πέθανε σε ηλικία περίπου 100 ετών οι Κρητικοί με σεβασμό παρέλαβαν το λείψανο του και το ενταφίασαν εκεί όπου σήμερα υπάρχει ο τάφος του και αποτελεί ένα από τα ιερότερα προσκυνήματα της Κρήτης με πολλά θαύματα ως και σήμερα.
Βιβλιογραφία
Μυρων
Γεώργιος Λάββας
Ο Γεώργιος Λάββας (11 Ιανουαρίου 1935 - 5 Νοεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας και αρχαιολόγος.
Γεννήθηκε στη Ρηχειά Λακωνίας και σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στο πανεπιστήμιο Αθηνών και αρχιτεκτονική στο ομοσπονδιακό πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού, ενώ χρημάτισε καθηγητής της αρχιτεκτονικής μορφολογίας, ρυθμολογίας και ιστορίας της αρχιτεκτονικής στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο και ιστορία της τέχνης στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Ως εμπειρογνώμων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων πραγματοποίησε πολλές ανασκαφές.
Το 2003 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών ενώ ήταν πρόεδρος της ελληνικής εταιρίας ιστορίας της πόλης και της πολεοδομίας καθώς και μέλος σε διαφόρους επιστημονικούς συλλόγους. Είχε συγγράψει την Επίτομη ιστορία της αρχιτεκτονικής, Με έμφαση στον 19ο και 20ό αιώνα (2002).
Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2006 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Αναστάσεως στον Πειραιά.
Αναφορές
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καρατζάς (πτηνό)
Ο καρατζάς είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος, από μία κατηγορία πτηνών που στην Ελλάδα έχει τη γενική ονομασία, γλαρόνια (λόγια ονομασία δρεπανίδες).
Ονοματολογία
Η (νεο)λατινική ονομασία του γένους Hydroprogne είναι αντιδάνεια της ελληνικής Υδροπρόγνη, αγνώστου λοιπής σημασίας.
Η επιστημονική ονομασία του είδους, αλλά και η αγγλική λαϊκή ονομασία Caspian Tern, παραπέμπουν σε μία από τις πιο σημαντικές επικράτειες αναπαραγωγής του πτηνού, γύρω από την Κασπία Θάλασσα.
Άγνωστη είναι η σημασία της ελληνικής λαϊκής ονομασίας Καρατζάς, που απαντά ευρέως ως ελληνικό επώνυμο. Η λέξη είναι τουρκικής προέλευσης, σημαίνει «μελαχρινός», αλλά αναφέρεται και ως ονομασία κάποιου είδους μαύρου αιγάγρου. Πιθανόν να σχετίζεται με το μαύρο στέμμα (κορυφή κεφαλιού) του πτηνού, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι βέβαιο.
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό ζωολόγο και βοτανικό Πέτερ Σίμον Πάλας, το 1770, ως Sterna caspia από την περιοχή της Κασπίας.
Η ταξινομική του γένους δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη, διότι πολλοί φορείς, μεταξύ των οποίων και η εγκυρότατη κατά Howard & Moore ταξινομική, εξακολουθούν να το τοποθετούν στο Sterna, πολλές φορές μαζί με τα γένη Gelochelidon και Thalasseus, βασιζόμενοι κατά κύριο λόγο σε ηθολογικά στοιχεία. Ωστόσο, σημαντικές μορφολογικές διαφορές από τα συγγενικά είδη, όπως το σαφώς ογκωδέστερο ράμφος, «κλίνουν» περισσότερο προς το γένος Hydroprogne, κάτι που αποδέχεται η ITIS, ενώ το Sterna καταχωρείται ως συνώνυμο. Επίσης, αναφέρεται συχνά και ως Hydroprogne tschegrava, ιδιαίτερα σε πρόσφατες εργασίες Ρώσων ερευνητών, με τα δύο ονόματα να χρονολογούνται από την ίδια χρονιά.
Το επίσημο site της IUCN αναφέρει επακριβώς: «Η ταξινομική ομάδα έρευνας της BirdLife είναι ενήμερη για τις φυλογενετικές αναλύσεις που έχουν δημοσιευθεί και οι οποίες έχουν προτείνει γενικές ανακατατάξεις που μπορούν να επηρεάσουν την ταξινομική του είδους, αλλά προτιμά να περιμένει έως ότου οι εργασίες από άλλους ταξινομικούς (taxonomists) αποκαλύψουν πώς αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν το σύνολο των ταξινομικών ομάδων που συμμετέχουν».
Στη Νέα Ζηλανδία, το πτηνό απαντά ευρέως υπό την τοπική ονομασία των Μάορι, ως ταρανούι (taranui).
Γεωγραφική κατανομή
Το είδος μπορεί να θεωρηθεί ως κοσμοπολιτικό αλλά με πολύ διάσπαρτη κατανομή. Οι επικράτειες αναπαραγωγής του είναι οι μεγάλες λίμνες και οι ακτές των ωκεανών στη Β. Αμερική (συμπεριλαμβανομένων των Μεγάλων Λιμνών) και, σε τοπικό επίπεδο, αντίστοιχες θέσεις στην Ευρώπη (κυρίως γύρω από τη Βαλτική Θάλασσα και τον Εύξεινο Πόντο), την Ασία, την Αφρική και την Αυστραλασία (Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία).
Ειδικά στην Ευρώπη δεν είναι κοινό είδος, ερχόμενο τα καλοκαίρια κυρίως σε μικρές περιοχές της Σκανδιναβίας (Βοθνιακός κόλπος), της λίμνης Λαντόγκα και του Ευξείνου Πόντου για να αναπαραχθεί, ενώ απαντά ως διαβατικό ή διαχειμάζον πτηνό στις ακτές του ανατολικού Αιγαίου και της Μικράς Ασίας. Πηγές:
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο καρατζάς είναι κοσμοπολιτικό, μερικώς μεταναστευτικό είδος, με κατακερματισμένη διασπορά. Παρά το γεγονός ότι οι πληθυσμοί αναπαραγωγής κοντά στον ισημερινό είναι σε μεγάλο βαθμό καθιστικοί, οι βόρειοι πληθυσμοί είναι έντονα μεταναστευτικοί και διασπείρονται μετά από την αναπαραγωγή πριν μεταναστεύσουν νότια. Οι πληθυσμοί της Β. Αμερικής μεταναστεύουν προς τις νότιες ακτές, τις Δυτικές Ινδίες στην Καραϊβική και τις βόρειες περιοχές της Ν. Αμερικής. Οι ευρωπαϊκοί και ασιατικοί πληθυσμοί διαχειμάζουν στις τροπικές περιοχές του Παλαιού Κόσμου, ενώ τα πτηνά της Αφρικής και της Αυστραλασίας είναι επιδημητικά, μετακινούμενα μόνον σε μικρές αποστάσεις.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Βέλγιο, το Γιβραλτάρ, τη Νορβηγία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Φερόες, το Μπουρούντι και το Εσουατίνι, τη Δομινίκα, τις Βερμούδες και τα νησιά Παρθένοι Νήσοι.
Στην Ελλάδα, ο καρατζάς είναι μεταναστευτικό είδος, απαντώμενος σπανιότερα στη βόρεια και συχνότερα στη νότια χώρα. Πολύ σπάνια, κατά τη φθινοπωρινή του αποδημία παραμένει στη χώρα για να διαχειμάσει, ιδιαίτερα στη δυτική χώρα (Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου (?)), πιθανόν και στην Αλυκή Κίτρους. Στη λιμνοθάλασσα της Πύλου, τα πρώτα περαστικά πουλιά την άνοιξη εμφανίζονται στα τέλη Μαρτίου, με το πέρασμα να κορυφώνεται από τις αρχές μέχρι τις 25 Απριλίου. Η φθινοπωρινή μετανάστευση είναι από Σεπτέμβριο μέχρι Οκτώβριο και αφορά σε λιγότερα πουλιά. Παρατηρείται, σε μικρούς αριθμούς, σε λίμνες με εκτεταμένες ανοικτές όχθες (Κερκίνη, Αμβρακία), ενώ, χαρακτηριστικό είναι ότι, το 2011, παρατηρήθηκε στον Σχοινιά Αττικής μόνον ένα (1) άτομο, Αναφέρεται και από την Κύπρο, ως σπάνιος διαβατικός επισκέπτης.
Αναπαραγωγική περίοδος
Παρόλο που οι οικότοποι αναπαραγωγής, μετανάστευσης και διαχείμασης του είδους μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, κατά την αναπαραγωγή το είδος δείχνει προτίμηση για φώλιασμα στην άμμο, συνήθως εκείνη που καλύπτεται με κελύφη οστράκων ή βότσαλα, σε παραλίες, αμμοθίνες, επίπεδους επιφανειακούς βράχους, προστατευμένους υφάλους, ή στα νησιά,  με αραιή βλάστηση και -επίπεδα ή με ελαφρά κλίση- σημεία που περιβάλλονται από καθαρά, ρηχά, αδιατάρακτα ύδατα.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Ο καρατζάς συχνάζει σε προστατευμένες θαλάσσιες ακτές, εκβολές ποταμών, κόλπους και κολπίσκους, λιμανάκια, παράκτιες λιμνοθάλασσες,  αλίπεδα και αλυκές. Στην ενδοχώρα παρατηρείται, επίσης, σε υγροτόπους με γλυκό ή υφάλμυρο νερό, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων λιμνών, εσωτερικών λιμνοθαλασσών,  μεγάλων ποταμών, ρυακιών, πλημμυρισμένων εκτάσεων, ταμιευτήρων, καθώς και σε λιμνάζοντα νερά αποχετεύσεων. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα πτηνά περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό κοντά στην ακτή. όπου κουρνιάζει σε αμμώδεις λωρίδες, ελώδεις περιοχές και όχθες με κελύφη οστράκων.
Μορφολογία
thumb|right|300px|Ενήλικος καρατζάς στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα Ο καρατζάς, παρόλο σπάνιος στην παρατήρηση, είναι η μεγαλύτερη δρεπανίδα σε μέγεθος, οπότε αποτελεί από τα ευκολότερα πτηνά στην αναγνώριση πεδίου. Για την ακρίβεια είναι σημαντικά μεγαλύτερος ακόμη και από το συγγενικό χειμωνογλάρονο (Sterna sandvicensis), ενώ το εκπέτασμά του (άνοιγμα πτερύγων) είναι μεγαλύτερο του θυελλόγλαρου (Larus canus). Οι ενήλικες που αναπαράγονται έχουν μαύρους ταρσούς και πόδια και, μακρύ, ογκώδες κοραλλοκόκκινο ράμφος με μικρό, μαύρο άκρο. Το κεφάλι είναι λευκό με χαρακτηριστικό μαύρο στέμμα που εκτείνεται μέχρι τον αυχένα προς τα πίσω, και την γραμμή των ματιών προς τα κάτω. Λευκά είναι, επίσης, ο λαιμός και η ουρά, ενώ η άνω επιφάνεια των πτερύγων και η ράχη έχουν απαλό γκρίζο χρώμα. Η κάτω επιφάνεια των πτερύγων είναι γκρίζα, αλλά τα πρωτεύοντα ερετικά είναι μαυριδερά. Κατά την πτήση, η ουρά φαίνεται λιγότερο διχαλωτή από τα άλλα γλαρόνια και, οι άκρες του κάτω μέρους από τις πτέρυγες, μαύρες. Αξιοσημείωτο είναι ότι, πολλά ενήλικα άτομα της ίδιας ηλικίας, διαθέτουν διαφορετική μορφή μανδύα (άνω τμήμα της ράχης, mantle), ενώ αποκτούν το κόκκινο ράμφος σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Κατά τη χειμερινή περίοδο, το μαύρο κάλυμμα του κεφαλιού εξακολουθεί να υπάρχει (σε αντίθεση με πολλά άλλα γλαρόνια), αλλά με αρκετές λευκές ραβδώσεις στο μέτωπο.
Τα φύλα είναι παρόμοια μεταξύ τους, ενώ τα νεαρά άτομα έχουν και αυτά σκούρο κάλυμμα στο κεφάλι, το οποίο εκτείνεται κάτω από την γραμμή των οφθαλμών αλλά διαθέτουν πορτοκαλοκόκκινο ράμφος με γκρίζα άκρη και σκουρότερη ουρά. Επίσης, οι ταρσοί και τα πόδια τους εμφανίζονται λίγο πιο ανοικτόχρωμα από των ενηλίκων, ενώ η ράχη εμφανίζει καφέ σημεία. (Πηγές:      )
Τροφή
thumb|right|300px|Η Κίτρινη Πέρκα (Perca flavescens) αποτελεί από τα αγαπημένα εδέσματα του καρατζά Η διατροφή του είδους αποτελείται κυρίως από ψάρια, 5-25 εκ. σε μήκος,, γαρίδες, καθώς και από αυγά ή νεοσσούς άλλων πτηνών, θνησιμαία, υδρόβια ασπόνδυλα (π.χ. καραβίδες), ιπτάμενα έντομα και γεωσκώληκες.
Πτήση
thumb|right|300px|Καρατζάς εν πτήσει (κοιλιακή όψη) Η πτήση του καρατζά είναι πιο «βαριά» από των άλλων γλαρονιών, με αργά φτεροκοπήματα που θυμίζουν περισσότερο γλάρο, ενώ εμφανίζεται και πιο βαρύς στο εμπρόσθιο μέρος, λόγω του μεγάλου ράμφους. Μερικές φορές παρατηρείται να γυροπετάει (soaring).
Ηθολογία
Ο καρατζάς δεν είναι ένα ιδιαίτερα κοινωνικό είδος εκτός περιόδου αναπαραγωγής, αλλά μπορεί να αθροίζεται σε σμήνη κατά την μετανάστευση, ενώ κατά τη διάρκεια του χειμώνα μπορεί να σχηματίζει χαλαρές ομάδες στις πλούσιες περιοχές αλίευσης ή στις νυκτερινές θέσεις κουρνιάσματος. Αντίθετα με τα άλλα γλαρόνια, συμπεριφέρεται περισσότερο ως γλάρος, πολλές φορές μάλιστα επιπλέει όπως εκείνοι στην επιφάνεια του νερού.
Αναπαραγωγή
Ο καρατζάς αναπαράγεται μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου (Βόρειο ημισφαίριο) ή μεταξύ Σεπτεμβρίου και Δεκεμβρίου (Νότιο ημισφαίριο), σε μεγάλες (μέχρι 200 άτομα) πυκνές μονοτυπικές αποικίες, ή κατά μεμονωμένα ζεύγη ή πολύ μικρές ομάδες (2-3 ζευγάρια) μέσα σε μεγάλες αποικίες άλλων ειδών (συνήθως γλαρονιών ή γλάρων). Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται κατά το 3ο έτος της ζωής του, ενώ πολλά ζευγάρια επιλέγουν την ίδια θέση φωλιάσματος κάθε χρόνο. Το ζευγάρι μένει «δεμένο» για πολλά χρόνια, εκτός εάν χρειαστεί να αντικατασταθεί κάποιος από τους συντρόφους, λόγω θανάτου.
Φώλιασμα
Στις προτιμώμενες τοποθεσίες αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), η φωλιά είναι ένα ρηχό βύθισμα σχηματισμένο από το σώμα του πτηνού, πάνω στην άμμο, σε χαλίκια, κελύφη από όστρακα, αραιή βλάστηση ή ξεραμένη λάσπη σε χαμηλά υψώματα, παραλίες, θίνες επίπεδες βραχώδεις ή πετρώδεις νησίδες, όχθες νησιά ή υφάλους, λίμνες και μεγάλους ποταμούς, σωρούς άχρηστων υλικών και νησίδες σε ταμιευτήρες νερού. Οι φωλιές τοποθετούνται μεταξύ 0,7 και 4 μέτρων η μία από την άλλη στις αποικίες, ενώ οι γονείς μπορούν να αναζητούν την τροφή τους μέχρι και 60 χλμ. από την θέση της φωλιάς. Το υλικό επίστρωσης του κοιλώματος -εάν υπάρχει- αποτελείται από φυτικό υλικό της παρακείμενης βλάστησης.
Ωοτοκία
Η γέννα πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε φώλιασμα αλλά, πιθανή κατεστραμμένη ωοτοκία μπορεί να αναπληρωθεί. Αποτελείται συνήθως από 2-3 αβγά (σπανίως 1), διαμέτρου 64,0 Χ 44,5 χιλιοστών.
Η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του 1ου αβγού, πραγματοποιείται και από τους δύο εταίρους, διαρκεί δε 26-28 ημέρες, περίπου, ενώ κατ’ άλλους, μόνον 20-22 ημέρες. Επειδή τα αβγά εναποτίθενται σταδιακά, οι νεοσσοί των τελευταίων αβγών μπορεί να υποσιτίζονται και να πεθάνουν. Οι νεοσσοί είναι ημι-φωλεόφυγοι, γεννιούνται δηλαδή σχετικά ικανοί να ακολουθούν τους γονείς τους. Αφήνουν τη φωλιά μετά από μερικές ημέρες και κρύβονται στην κοντινή βλάστηση, ενώ πτερώνονται (fledge) στις 25-30 ημέρες Οι γονείς γίνονται ιδιαίτερα επιθετικοί προς τυχόν εισβολείς, όσο μεγαλώνουν τους νεοσσούς τους.
Απειλές
Το είδος απειλείται σήμερα από την απώλεια και την υποβάθμιση των οικοτόπων αναπαραγωγής του, λόγω της ταχείας ανάπτυξης της βλάστησης (πιθανώς μέσω της εισαγωγής ξενικών φυτικών ειδών), ενώ μπορεί να απειληθεί στο μέλλον από την απώλεια ενδιαιτημάτων λόγω πλημμυρών, ως αποτέλεσμα ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Το είδος είναι ευάλωτο στην ανθρώπινη όχληση στις αποικίες φωλιάσματος, ιδίως κατά τις περιόδους της ερωτοτροπίας και της επώασης. Ακόμη, η έκθεση σε βιοσυσσωρευμένους παράγοντες μόλυνσης (π.χ. οργανοχλωρίνες ή μεθυλυδράργυρος) στα ψάρια, θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την αναπαραγωγική του επιτυχία. Η ψευδοπανώλη (νόσος Νιούκαστλ), η γρίπη κα η αλλαντίαση των πτηνών μπορούν επίσης να απειλήσουν τους τοπικούς πληθυσμούς (αν και αυτές οι ασθένειες είναι απίθανο να απειλήσουν τον παγκόσμιο πληθυσμό ως σύνολο) Τις φωλιές μπορεί να λυμαίνονται διάφορα είδη γλάρων, αν και το μέγεθος του καρατζά, τού επιτρέπει να αμύνεται αποτελεσματικά.
Κατάσταση πληθυσμού
Tο είδος, συνολικά, δεν θεωρείται ότι προσεγγίζει τα κατώτατα όρια του κριτηρίου μείωσης για τον παγκόσμιο πληθυσμό της IUCN Red List (δηλαδή, μείωση κατά περισσότερο από 30%, μέσα σε δέκα χρόνια ή τρεις γενεές), και ως εκ τούτου αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Βέβαια, οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί είναι σαφώς μικρότεροι από εκείνους των άλλων ηπείρων, μόλις 4500 άτομα αναπαραγωγής, περίπου, με μεγάλη μείωση μεταξύ 1970-1990. Παρόλο που στην επόμενη δεκαετία οι πληθυσμοί σταθεροποιήθηκαν, το είδος στην Ευρώπη αξιολογείται ως Σπάνιο (R). Τους μεγαλύτερους πληθυσμούς αναπαραγωγής στην Ευρώπη διαθέτουν η Ρωσία, η Ουκρανία και η Φινλανδία.
Στην Ελλάδα, τα στοιχεία δείχνουν ότι, ενώ κάποτε φώλιαζε, σήμερα δεν φωλιάζει πλέον.
Μέτρα διαχείρισης
Τα μέτρα για το είδος αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνουν την διαχείριση οικοτόπων και βλάστησης, την χρήση τεχνητών φωλιών, τη διαχείριση των αρπακτικών (π.χ. έλεγχος των πληθυσμών των γλάρων) και την ελαχιστοποίηση της όχλησης. Η διαχείριση οικοτόπων και βλάστησης μπορεί να περιλαμβάνει τη δημιουργία τεχνητών νησίδων με ήρεμα νερά στην υπήνεμη πλευρά τους, ώστε να υποβοηθηθεί η ανάπτυξη υδρόβιας βλάστησης και βιοτόπων ωοτοκίας των ψαριών ή, εναλλακτικά, τη δημιουργία τεχνητών πλωτών πλατφορμών ωοτοκίας (π.χ. σχεδίες που καλύπτονται με άμμο).
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο ο Καρατζάς απαντά και με την ονομασία Κασπιογλάρονο
Άλλες λόγιες ονομασίες είναι: Δρεπανίς ή Στέρνη η μεγάλη και Δρεπανίς της Κασπίας
Σημειώσεις
ii. Επειδή οι λαϊκές ονομασίες «ακολουθούν» παραδοσιακά την ονομασία του γένους, ο Καρατζάς τυπικά δεν είναι γλαρόνι (γένος Sterna). Ο Όντρια στο έργο του «Πανίδα της Ελλάδας», τόμος «Πτηνά», το αναφέρει -ορθώς κατά την άποψή μας- ως Κασπιογλάρονο (γένος Hydroprogne), ονομασία που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε ως κατηγορία (μονοτυπική), είτε ως άλλη ονομασία για το πτηνό.
Πηγές
Κατηγορία:Λαρίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αμερικής Κατηγορία:Πτηνά της Ωκεανίας
Σωκράτης Γ. Μελισσαράτος
Ο Σωκράτης Μελισσαράτος είναι ποιητής και δοκιμιογράφος. Γενέτειρά του είναι το Νεοχώρι Μεσολογγίου (1945). Είναι Πολ. Υπομηχανικός με μεταπτυχιακές σπουδές στη ΣΕΛΕΤΕ. Παράλληλα με τη Λογοτεχνία ασχολείται και με τη Ζωγραφική. Πίνακές του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.
Συνεργάζεται με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά ελληνικά και ξένα όπως: «Τα Αιτωλικά », «Ναυτική Ελλάς », «Οδός Πανός», «Ευθύνη », «Κοράλλι », «Παρουσία », «Δευκαλίων ο Θεσσαλός », κ. α., όπου δημοσιεύει ποιήματα και δοκίμιά του. Ποίησή του έχει μεταφραστεί στα Ιταλικά, Πολωνικά, Αγγλικά, Σερβικά, Αλβανικά.
Το έργο του «Της Φύσης ο Λόγος » μεταφράστηκε στην Πολωνική γλώσσα με τον τίτλο «Ctos Natury », «Η Φωνή της Φύσης» ειδικά για την XVI Παγκόσμια ημέρα ποίησης UNESCO 2016 στην Πολωνία και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Wydawnictwo Ksiazkowe IBIS, 2016. Το βιβλίο του «Της Φύσης ο Λόγος» (Ποιητική Σύνθεση) απέσπασε το Α΄ Βραβείο Ποίησης της «Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών» κατά το έτος 2011.
Τιμήθηκε το 2011 από το Δήμο Σαλαμίνας, με το Α΄ Βραβείο ποίησης και με το μετάλλιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου καθώς και από τον  «ΟΜΙΛΟ UNESCO» Νομού Πειραιώς και Νήσων με έπαινο και αναμνηστικό Μετάλλιο της Βεργίνας για την προσφορά του στον Πολιτισμό. Επίσης τιμήθηκε το 2015 από το Πολιτιστικό Κέντρο Literatura Et Artes (Λευκωσία-Κύπρος) με Τιμητικό Δίπλωμα για την προσφορά του στα Ελληνικά Γράμματα.
Συγγραφικό έργο
Τα έργα 1, 2, & 3, είναι αυτοτελή, αλλά αποτελούν και την Τριλογία Κοσμική Ιαχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δρόμοι Λογοτεχνίας
Άγιος Ερμής ο Απόστολος
Ο Άγιος Ερμής ο Απόστολος αναφέρεται από τον Απόστολο Παύλο στην προς Ρωμαίους επιστολή του (ιστ' 14). Κατά την παράδοση έγινε επίσκοπος Δαλματίας και απεβίωσε ειρηνικά. Στον Συναξαριστή Delehaye καλείται Έρμυλος. Στον δε Παρισινό Κώδικα 13 φ. 296 η μνήμη του φέρεται κατά την 8η Απριλίου μετά του Ήρωδίωνος, Ασύγκριτου, Φλέγοντος, Ρούφου, Έπαφρά και Άγάβου. Από την Ορθόδοξη Εκκλησία η μνήμη του εορτάζεται στις 8 Μαρτίου.
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Απόστολοι της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Οτ Τάνακ
Ο Ότ Τένακ (εσθονική προφορά: [ˈotʲˑ ˈtæ.nɑk] · γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1987) είναι Εσθονός οδηγός ράλι. Αυτή τη στιγμή συνεργάζεται με τον Martin Järveoja και αγωνίζεται για την Hyundai στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι (WRC).
Στις σεζόν 2017 και 2018, οι Tänak και Järveoja τερμάτισαν τρίτοι στη γενική κατάταξη οδηγών, πίσω από τους αντιπάλους Thierry Neuville και Sebastien Ogier. Ο Tänak πέτυχε τον παγκόσμιο τίτλο των παρθενικών οδηγών του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι 2019, καθιστώντας τον πρώτο Εσθονό που κέρδισε το πρωτάθλημα οδηγών, τον πρώτο μη Γάλλο που κέρδισε τον τίτλο μετά τον Petter Solberg το 2003 και τον πρώτο για την Toyota μετά τον Didier Auriol το 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων Κατηγορία:Εσθονοί
Κωνσταντίνος Σιμωνίδης
Ο Κωνσταντίνος Σιμωνίδης ήταν παλαιογράφος, έμπορος εικόνων, πολυμαθής, γνώστης των χειρογράφων και εκπληκτικός καλλιγράφος. Ήταν διάσημος παραχαράκτης, ο πιο εύστροφος του δέκατου ένατου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σύμη το 1820 (ή το 1824). Από το 1836 έως και το 1840 έζησε στα μοναστήρια του Αγίου Όρους. Φαίνεται να εκδήλωσε ιδιαίτερο ταλέντο στην καλλιγραφία και παλαιογραφία ενώ η πρόσβαση τους στις βιβλιοθήκες των μονών του προσέφερε μια εκπληκτική για την εποχή αρχαιογνωσία. Την περίοδο αυτή ήρθαν στην κατοχή του μερικά βιβλικά χειρόγραφα τα οποία αργότερα πούλησε (τα χειρόγραφα 110, 502, 503, 644, 2793 τα οποία σήμερα βρίσκονται σε διάφορες ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες).
Το 1854 και το 1855 ο Συμεωνίδης προσπάθησε χωρίς επιτυχία να πουλήσει μερικά χειρόγραφα στο Βρετανικό Μουσείο και τη Μποντλιανή Βιβλιοθήκη. Ο συλλέκτης βιβλίων Σερ Τόμας Φίλιπς είχε λιγότερες επιφυλάξεις και αγόρασε μερικά για τη βιβλιοθήκη Φίλιπς του Τσέλτεναμ.
Ο Σiμωνίδης επισκέφθηκε το Βερολίνο και τη Λειψία το 1855, όπου παρουσίασε στον γνωστό κλασσικό φιλόλογο Καρλ Βίλχελμ Ντίντορφ ένα παλίμψηστο του Ουράνιου που είχε στην κατοχή του. Το παλίμψηστο αγοράστηκε και εκδόθηκε με χρηματοδότηση του Βασιλιά της Πρωσίας το 1856. Ύστερα από διαμάχη ανάμεσα στον Ντίντορφ και τον Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ το χειρόγραφο αποδεικνύεται πλαστό. Ο Σιμωνίδης δικάζεται για κλοπή του από τη Βιβλιοθήκη του Σουλτάνου της Κωνσταντινούπολης και για παραχάραξη του, δύο κατηγορίες αλληλοαναιρούμενες όπως υπέδειξε στην απολογία του. Τελικά υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη Σαξωνία.
Το 1859 εκδίδεται στο Μπράϊτον μια εγκωμιαστική βιογραφία του Σιμωνίδη από κάποιον Τσαρλς Στούαρτ (Charles Stewart), ο οποίος φαίνεται να ήταν ψευδώνυμο του ίδιου του Σιμωνίδη. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1862, σε ένα άρθρο στη βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν, ο Σιμωνίδης ισχυρίστηκε πως ο περίφημος Σιναϊτικός Κώδικας που είχε ανακαλυφθεί από τον ανταγωνιστή του, Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ, ήταν πλαστογράφημά του και το είχε δημιουργήσει το 1839. Σύμφωνα με τα γραφόμενά του, ήταν «το μοναδικό κακής ποιότητας έργο της νιότης του», ενώ δήλωνε πως είχε επισκεφθεί το Σινά το 1852 και είχε δει τον Κώδικα. Ακολούθησε μεγάλη αναστάτωση στον φιλολογικό κόσμο με συνεχή ανταλλαγή επιστολών μέχρις ότου ο φιλόλογος Χένρυ Μπράντσω να ξεσκεπάσει τον παραλογισμό των ισχυρισμών του Σιμωνίδη.
Το 1867, με επιστολή του Δημήτριου Ροδοκανάκη, ανακοινώθηκε ο θάνατος του Σιμωνίδη από λέπρα στην Αλεξάνδρεια. Φαίνεται όμως πως πρόκειται για άλλη μια επινόηση του Σιμωνίδη: ο ίδιος έζησε μέχρι το 1890 σε μια μικρή πόλη της Αλβανίας.
Ο Σιμωνίδης αμφισβήτησε πολλές από τις επίσημες επιστημονικές παραδοχές των φιλολόγων, τους οποίους δεν εκτιμούσε καθόλου. Ερμήνευε τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά με διαφορετικό τρόπο από τον Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν και άλλους αιγυπτιολόγους, προσπαθώντας να αποδείξει πως υπερτερούσε η δική του ερμηνευτική προσέγγιση. Επίσης, για πολλά άλλα πολύπλοκα ερωτήματα είχε την δική του, συνήθως αμφιλεγόμενη, άποψη, αλλά ύστερα από την απόπειρα ιδιοποίησης του Σιναϊτικού κώδικα η αξιοπιστία του καταβαραθρώθηκε από τον Τύπο.
Ο Πάπυρος του Αρτεμίδωρου
Το 2006 παρουσιάστηκε στα πλαίσια έκθεσης στο Τορίνο ένας πάπυρος που φαινόταν να είναι τμήμα του δεύτερου βιβλίου των Γεωγραφούμενων του Αρτεμίδωρου του Εφέσιου. Εκτέθηκε ξανά στο Βερολίνο το 2008. Σύμφωνα με ορισμένους κλασικιστές πανεπιστημιακούς το χειρόγραφο είναι πλαστογράφημα του Σιμωνίδη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιογράφοι Κατηγορία:Καλλιγράφοι
Φρίξος Θεοδοσάκης
Ο Φρίξος Θεοδοσάκης (Ανατολή Ιεράπετρας, 4 Αυγούστου, 1945 - Ρέθυμνο, 26 Δεκεμβρίου, 2006) ήταν Έλληνας ζωγράφος, γλύπτης.
Βιογραφία
Ο Φρίξος Θεοδοσάκης σπούδασε ζωγραφική, γλυπτική, σκηνογραφία και κεραμική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1964-1966 και 1970-1976) με δασκάλους τους Νίκο Νικολάου και Γιώργου Μαυροΐδη. Πήρε πτυχίο της ΑΣΚΤ το 1976. Έκανε επίσης σπουδές σκηνοθεσίας και από το 1985 δίδασκε καλές Τέχνες στο παιδαγωγικό τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, Εκτός από ζωγραφική έχει φιλοτεχνήσει σκηνικά και κουστούμια για Θεατρικά έργα στην Κρήτη.
Περιγραφή του Έργου του
Η θεματολογία του εστιάζεται ιδιαίτερα στην προσωπογραφία, τη νεκρή φύση και τα εσωτερικά, και χρησιμοποιεί κυρίως τα λάδια και τα ακρυλικά χρώματα. Η ζωγραφική του έχει ως αφετηρία την οπτική πραγματικότητα και βασίζεται στο ρεαλιστικό μορφοπλαστικό ιδίωμα. Σε χαρακτηριστικές προσπάθειές του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η οξύτητα του σχεδίου και τα συγκρατημένα χρώματα, η μελετημένη οργάνωση και η έμφαση στην απόδοση των ουσιαστικών χαρακτηριστικών. Στα εσωτερικά του κατορθώνει, άλλοτε με το συνδυασμό ανθρώπινης μορφής και χώρου, και άλλοτε με την αντιπαράθεση νεκρής φύσης και γεωμετρικών τύπων, να φτάνει σε πλούσια εκφραστικά αποτελέσματα. Σε πιο πρόσφατες προσπάθειες του, μετά το 1994, ο καλλιτέχνης στρέφεται σε μία στυλιστική κατεύθυνση, στην οποία καθοριστικό ρόλο παίζουν η εκφραστική δύναμη του χρώματος και η σχηματοποίηση των μορφών, που σε μερικές περιπτώσεις προχωρεί σε μια καθαρά υπαινικτική απόδοση μέρους των γνωστών χαρακτηριστικών τους.
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Καφέ Τσεντράλ
Το Καφέ Τσεντράλ (Cafe Central) είναι ένα ιστορικό καφέ και βρίσκεται στην οδό Χέρενγκασε 14 (Herrengasse 14) της Βιέννης στο πρώτο δημοτικό διαμέρισμα (1. Bezirk) σε κοντινή απόσταση από το ανάκτορο Χόφμπουργκ (Hofburg) των Αψβούργων αυτοκρατόρων.
Το Μέγαρο Φέρστελ
Το Καφέ Τσεντράλ στεγάζεται στο επιβλητικό Μέγαρο Φέρστελ (Palais Ferstel), ένα ιταλικού ρυθμού μέγαρο του 19ου αιώνα. Οικοδομήθηκε στα 1856-1860 και φέρει το όνομα του αρχιτέκτονά του Χάινριχ φον Φέρστελ (Heinrich von Ferstel, 1828 - 1883). Ξεχωρίζει για τη μοντέρνα για την εποχή του νεογοτθική αρχιτεκτονική, με μαυριτανικές επιρροές, εμπνευσμένη από τα κτήρια της Βενετίας και της Φλωρεντίας.
Στα πρώτα χρόνια, το Ανάκτορο Φέρστελ στέγασε το Χρηματιστήριο της Βιέννης και την Αυστρο-ουγγρική Τράπεζα. ενώ από το 1906 φιλοξενεί διάφορα εμπορικά καταστήματα και το Καφέ Τσεντράλ που βρίσκεται στην πρώην κεντρική αιθούσα της τράπεζας. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε και η εμπορική στοά μέσα στο ίδιο μέγαρο.
Τα καφέ της Βιέννης
Αναφέρεται ότι το πρώτο "καφενείο" στη Βιέννη άνοιξε από τον Έλληνα Johannes Theodat το 1685, μετά την ήττα των Τούρκων κατά την πολιορκία της Βιέννης (1683). Το 1839, η Βιέννη είχε 80 καφενεία, τριάντα στο κέντρο και πενήντα συνοικιακά.
Τα καφέ χάους (Kaffeehaus) αποτελούσαν για αιώνες και μέχρι σήμερα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της Βιέννης. Έφτασαν στη μεγαλύτερη ακμή τους στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν σύχναζαν σ' αυτά πολιτικοί, συγγραφείς, καλλιτέχνες, συνθέτες, δημόσιοι λειτουργοί, ακόμη και ιδεολόγοι επαναστάτες. Και σήμερα τα καφέ της Βιέννης, με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά τους, εξακολουθούν να συγκεντρώνουν την εκλεκτή πελατεία τους.
left|thumb|250px|Η είσοδος του Καφέ Ανάμεσα στα πιο διάσημα και ιστορικά βιεννέζικα καφέ είναι το Καφέ Λάντμαν (Cafe Landtmann), όπου ο Σίγκμουντ Φρόιντ περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του, αλλά φιλοξένησε και άλλες διασημότητες από την Μαρλένε Ντήτριχ μέχρι το Γερμανό καγκελάριο Βίλλυ Μπραντ, το Καφέ Σπερλ (Cafe Sperl), όπου έπινε καθημερινά τον καφέ του ο συνθέτης Γιόχαν Στράους και προσφιλές στέκι του Χίτλερ, το Καφέ Γκρίνσταϊντλ (Cafe Griensteidl), χρονολογούμενο από το 1844, με τακτικό θαμώνα του το συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ, το Καφέ Σβάρτσενμπεργκ (Cafe Schwarzenberg), με τακτικό πελάτη του τον Αυστριακό αρχιτέκτονα της αρ-νουβό Γιόζεφ Χόφμαν (Josef Hoffmann), και το Καφέ Μουζέουμ (Cafe Museum), φιλοτεχνημένο (1899) από τον αρχιτέκτονα Άντολφ Λόος (Adolf Loos, 1870 - 1933), όπου συχνάζουν μέχρι και σήμερα καλλιτέχνες και φοιτητές.
Λογοτέχνες του καφενείου
Στα τέλη του 19ου αιώνα, κατά την περίοδο από το 1890 μέχρι το 1897, μια φιλολογική ομάδα συγγραφέων, με την ονομασία "Νέα Βιέννη" (γερμ. Jung Wien, αγγλ. Young Vienna), οι οποίοι πειραματίζονταν σε ποικίλες λογοτεχνικές τάσεις μοντερνισμού, σύχναζαν αποκλειστικά στα βιεννέζικα καφέ.
Οι λογοτέχνες αυτοί είχαν κάνει τα καφέ δεύτερο σπίτι τους, κυρίως το Καφέ Γκρίνσταϊντλ και το Καφέ Τσεντράλ. Εκεί έγραφαν και απήγγειλαν ποίηση, διάβαζαν λογοτεχνικά κείμενα, διάβαζαν εφημερίδες, κουβέντιαζαν για πολιτική, σχολίαζαν την κοινωνική ζωή, έπαιζαν μπιλιάρδο και σκάκι και απολάμβαναν τα διάφορα είδη του βιεννέζικου καφέ και τις φημισμένες βιεννέζικες πουτίγκες ή τα στρούντελ. Για το λόγο αυτό, οι "διαφορετικοί" αυτοί λογοτέχνες αποκαλούνταν "λογοτέχνες του βιεννέζικου καφενείου".
Αιθίνιο
Το αιθίνιο ή ακετυλένιο (αγγλικά ethyne) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C2H2 και ημισυντακτικό τύπο HC≡CH. Είναι υδρογονάνθρακας και, πιο συγκεκριμένα, το απλούστερο μέλος της ομόλογης σειράς των αλκινίων. Το χημικά καθαρό αιθίνιο, στις «κανονικές συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο άχρωμο αέριο. Χρησιμοποιείται ως καύσιμο και ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή άλλων χημικών προϊόντων. Είναι ασταθές σε χημικά καθαρή μορφή και γι' αυτό συνήθως διατίθεται και χρησιμοποιείται σε διαλύματα. Το χημικά καθαρό αιθίνιο είναι άοσμο, αλλά το εμπορικού βαθμού καθαρότητας αιθίνιο έχει μια χαρακτηριστική οσμή, εξαιτίας προσμείξεων.
Καφέ Τσεντράλ
Το Καφέ Τσεντράλ και οι θαμώνες του
Το Καφέ Τσεντράλ άνοιξε στο Ανάκτορο Φέρστελ το 1906 και αποτελούσε στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα τόπο συνάντησης της βιεννέζικης διανόησης. Οι αίθουσές του διακοσμημένες στο στυλ του τέλους του 19ου αιώνα και η εσωτερική διακόσμησή του, με τα θολωτά ταβάνια και τα αψιδωτά παράθυρα, τους φερ-φορζέ πολυελαίους, τους απαστράπτοντες μαρμάρινους κίονες και τα πολύχρωμα βιτρώ, αντανακλούν αυτοκρατορικό μεγαλείο. Εδώ σύχναζαν συγγραφείς, αρχιτέκτονες, συνθέτες, κριτικοί τέχνης, γιατροί, αλλά και μαρξιστές εκπρόσωποι της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Ο πιο διάσημος θαμώνας του Καφέ Τσεντράλ ήταν ο Αυστριακός ποιητής Πέτερ Άλτενμπεργκ (Peter Altenberg, 1859 - 1919), ο "Σωκράτης της Βιέννης', όπως τον αποκαλούσαν. Ο Άλτενμπεργκ είχε κάνει το Καφέ Τσεντράλ δεύτερη κατοικία του. Είχε μάλιστα δώσει τη διεύθυνση του καφενείου - Χέρενγκασσε 14 - και παραλάμβανε εκεί το ταχυδρομείο του. Σήμερα, προς τιμήν του, ένα ολόσωμο ομοίωμα του ποιητή υποδέχεται τους επισκέπτες του Καφέ Τσεντράλ.
Αιθίνιο
Ανακάλυψη
Το αιθίνιο ανακαλύφθηκε το 1836 από τον Έντμουντ Νταίυβυ (Edmund Davy) που το ταυτοποίησε ως «νέο ανθρακούχο υδρογόνο» (new carburet of hydrogen). Ανακαλύφθηκε ξανά το 1860 από τον Γάλλο χημικό Μαρσελέν Μπερτελό, που χρησιμοποίησε την ονομασία «ακετυλένιο». Το παρασκεύασε περνώντας ατμούς από οργανικές ενώσεις (π.χ. μεθανόλη, αιθανόλη, κ.ά.. ) μέσα από ερυθροπυρωμένο σωλήνα, και συλλέγοντας τα προϊόντα που παράγονταν. Συνέθεσε ακόμη αιθίνιο με ηλεκτρική εκκένωση, μέσα σε μίγμα δικυανίου και υδρογόνου, και αργότερα διαπερνώντας το υδρογόνο ανάμεσα από τους πόλους «ανθρακικού τόξου».
Φυσική παρουσία
Το αιθίνιο είναι μέτρια συνηθιμένο χημικό είδος στο Σύμπαν, που συχνά βρίσκεται στις ατμόσφαιρες των αέριων γιγάντων πλανητών. Μια περίεργη ανακάλυψη αιθινίου έγινε στον Εγκέλαδο, τον δορυφόρο του Κρόνου. Το φυσικό αιθίνιο πιστεύεται ότι σχηματίζεται από την καταλυτική (μερική) αποσύνθεση υδρογονανθράκων μακρύτερης αλυσίδας σε θερμοκρασίες 1.500°C και πάνω. Επειδή τέτοιες θερμοκρασίες είναι απίθανο να συμβούν σε ένα τόσο μικρό και μακρυνό ουράνιο σώμα (όπως ο Εγκέλαδος), η ανακάλυψη αιθινίου εκεί (δηλαδή στον Εγκέλαδο) εν δυνάμει υποθέτει ότι (σχετικές) καταλυτικές αντιδράσεις έγιναν στο εσωτερικό του δορυφόρου, γεγονός που (τον κάνει) κάνει ενδιαφέρουσα τοποθεσία για έρευνα πάνω στην «προβιοτική χημεία»
Καφέ Τσεντράλ
Το Καφέ Τσεντράλ και οι θαμώνες του
Ανάμεσα σε άλλους διάσημους θαμώνες του Καφέ Τσεντράλ περιλαμβάνονταν οι Αυστριακοί θεατρικοί συγγραφείς Ούγκο φον Χόφμανσταλ και Φρανκ Βέντεκιντ, οι συγγραφείς Ρόμπερτ Μούζιλ και Στέφαν Τσβάιχ, ο ποιητής Άλφρεντ Πολγκάρ (Alfred Polgar), ο αρχιτέκτονας Άντολφ Λόος (Adolf Loos), ο ζωγράφος Όσκαρ Κοκόσκα και ο σατιρικός συγγραφέας Καρλ Κράους (Karl Kraus), ιδρυτής του "Θεάτρου Ποίησης", από τη σκηνή του οποίου διαβάζονταν ποιητικά έργα.
Στο Καφέ Τσεντράλ σύχναζε και ο Σίγκμουντ Φρόυντ, όπου ερχόταν να συναντήσει συναδέλφους του και να παίξει σκάκι, ο ψυχίατρος Άλφρεντ Άντλερ (Alfred Adler), αλλά και οι Ρώσοι επαναστάτες Λέων Τρότσκι, που έπαιζε κι αυτός εδώ σκάκι, και Βλαντίμιρ Λένιν. Και ο Αδόλφος Χίτλερ επισκεπτόταν κατά καιρούς το Καφέ Τσεντράλ.
Ακεσίνης
Το 325 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος ίδρυσε στη συμβολή του Ακεσίνη και του Ινδού την Αλεξάνδρεια του Ινδού, στην οποία εγκαταστάθηκαν κυρίως Θράκες από το στρατό του.
Καφέ Τσεντράλ
Το Καφέ Τσεντράλ και οι θαμώνες του
Το Καφέ Τσεντράλ, με πολλές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έκλεισε το 1943. Έμεινε κλειστό για 43 χρόνια. Το Ανάκτορο Φέρστελ ανακαινίστηκε μετά το 1978 και το Καφέ Τσεντράλ επαναλειτούργησε το 1986.
Πηγές
Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Αυστρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη Κατηγορία:Κύκλος της Βιέννης
Αιθίνιο
Δομή, δεσμολογία και ιδιότητες
Ως ένα αλκίνιο, το αιθίνιο είναι ακόρεστο, γιατί τα δυο άτομα άνθρακα, που περιέχει, συνδέονται μεταξύ τους με έναν (1) τριπλό δεσμό C≡C, που τοποθετεί και τα τέσσερα (4) άτομα του μορίου του (2 άνθρακα + 2 υδρογόνου), σε (νοητή) ευθεία γραμμή, δηλαδή οι γωνίες CCH είναι 180°. Επομένως, η μοριακή συμμετρία του αιθινίου βρίσκεται στην ομάδα σημείων D∞h.
Οι π-δεσμοί στο μόριο του αιθινίου είναι υπεύθυνοι για τη χρήσιμη χημική δραστικότητά του. Η περιοχή του τριπλού δεσμού χαρακτηρίζεται από (σχετικά) υψηλή ηλεκτρονιακή πυκνότητα, που επομένως είναι ευάλωτη σε επιδράσεις ηλεκτρονιόφιλων. Πολλές αντιδράσεις του αιθινίου καταλύoνται από διάφορα μέταλλα μετάπτωσης, που σχηματίζουν προσωρινά σύμπλοκα με τα π και τα π* μοριακά τροχιακά του αιθινίου.
Από ανθρακασβέστιο
Με υδρόλυση ανθρακασβέστιου (CaC2) παράγεται αιθίνιο :