cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αβασγοί
Ιστορία
Όταν η δυναστεία των Άτσμπα ίδρυσε το Βασίλειο της Αμπχαζίας στη δεκαετία του 780 και απελευθερώθηκε από τη βυζαντινή ηγεμονία, η Αμπχαζία έγινε μέρος του γεωργιανού πολιτιστικού κόσμου. Η τοπική αριστοκρατία, ο κλήρος και η εκπαιδευμένη τάξη χρησιμοποιούσαν τη γεωργιανή ως γλώσσα αλφαβητισμού και πολιτισμού. Τα γεωργιανά θα παραμείνουν η δεύτερη γλώσσα για πολλούς Αμπχάζιους έως ότου η ρωσική την αντικατέστησε στις αρχές του 20ού αιώνα. Από τις αρχές του 11ου έως τον 15ο αιώνα, η Αμπχαζία ήταν μέρος της πανγεωργιανής μοναρχίας, αλλά στη συνέχεια έγινε ένα ξεχωριστό πριγκιπάτο της Αμπχαζίας, το οποίο επρόκειτο να κατακτηθεί από τους Οθωμανούς.
Προς τα τέλη του 17ου αιώνα, η περιοχή έγινε θέατρο εκτεταμένου δουλεμπορίου και πειρατείας. Σύμφωνα με μια αμφιλεγόμενη θεωρία που ανέπτυξε ο Πάβλε Ινγκορόκβα και μερικοί άλλοι γεωργιανοί μελετητές στη δεκαετία του 1950, εκείνη την εποχή αρκετές παγανιστικές Βορειοδυτικές Καυκάσιες φυλές Αμπάζα μετανάστευσαν από το βορρά και συνδυάστηκαν με τα τοπικά εθνοτικά στοιχεία, μεταβάλλοντας σημαντικά τη δημογραφική κατάσταση της περιοχής. Αυτές οι απόψεις χαρακτηρίστηκαν ως εθνοκεντρικές και είχαν μικρή ιστορική στήριξη. Χρησίμευσαν ως πνευματική υποστήριξη στην πολιτική αφομοίωσης του Στάλιν και είχε μια βαθιά επιρροή στον γεωργιανό εθνικισμό στη δεκαετία του 1980.
Η ρωσική κατάκτηση της Αμπχαζίας από τη δεκαετία του 1810 έως τη δεκαετία του 1860 συνοδεύτηκε από μαζική απέλαση των Μουσουλμάνων Αμπχάζιων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την εισαγωγή μιας ισχυρής πολιτικής εκρωσισμού. Ως εκ τούτου, η διασπορά των Αμπχάζιων εκτιμάται σήμερα ότι αριθμεί τουλάχιστον διπλάσιο αριθμό σε σύγκριση με τους Αμπχάζιους που κατοικούν στην Αμπχαζία. Το μεγαλύτερο μέρος της διασποράς ζει σήμερα στην Τουρκία, με εκτιμήσεις που κυμαίνονται από 100.000 έως 500.000, με μικρότερες ομάδες στη Συρία (5.000 - 10.000) και στην Ιορδανία. Τα τελευταία χρόνια, μερικοί από αυτούς έχουν μεταναστεύσει στη Δύση, κυρίως στη Γερμανία (5.000), την Ολλανδία, την Ελβετία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστρία και τις Ηνωμένες Πολιτείες (κυρίως στο Νιου Τζέρσεϊ).
Μετά την ρωσική επανάσταση του 1917, η Αμπχαζία αποτέλεσε μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας, αλλά κατακτήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό το 1921 και τελικά προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση ως Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία συνδεδεμένη με την Γεωργιανή ΣΣΔ. Το καθεστώς της Αμπχαζίας υποβαθμίστηκε το 1931, όταν έγινε αυτόνομη ΣΣΔ εντός της Γεωργιανής ΣΣΔ. Υπό τον Ιωσήφ Στάλιν, εισήχθη μια βίαιη κολεκτιβοποίηση και η μητρική κομμουνιστική ελίτ διώχθηκε. Επίσης, ενθαρρύνθηκε η εισροή Αρμενίων, Ρώσων και Γεωργιανών στον αναπτυσσόμενο τομέα της γεωργίας και του τουρισμού, ενώ τα Αμπχαζικά σχολεία έκλεισαν για λίγο. Μέχρι το 1989, ο αριθμός των Αμπχάζιων είχε μειωθεί περίπου σε 93.000 άτομα (18% του πληθυσμού της αυτόνομης δημοκρατίας), ενώ ο γεωργιανός πληθυσμός ανερχόταν σε 240.000 άτομα (45%). Ο αριθμός των Αρμενίων (15% του συνόλου του πληθυσμού) και των Ρώσων (14%) αυξήθηκε επίσης σημαντικά. μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της σύγχρονης Αμπχαζίας Ο πόλεμος στην Αμπχαζία το 1992-1993 έδωσε στους Αμπχάζιους μια εθνοτική πλειοψηφία 45%, με Ρώσους, Αρμένιους, Γεωργιανούς, Έλληνες και Εβραίους να αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου πληθυσμού της Αμπχαζίας. Η απογραφή του 2003 καθόρισε τον συνολικό αριθμό των Αμπχάζιων στην Αμπχαζία στα 94.606 άτομα. Ωστόσο, τα ακριβή δημογραφικά στοιχεία για την περιοχή αμφισβητούνται και υπάρχουν διαθέσιμα εναλλακτικά στοιχεία. Ο ντε φάκτο πρόεδρος της Αμπχαζίας Σεργκέι Μπαγκάπς πρότεινε το 2005 ότι στην Αμπχαζία ζούσαν λιγότεροι από 70.000 εθνοτικοί Αμπχάζιοι.
Κατά την απογραφή του 2011, στην Αμπχαζία ζούσαν 122.175 Αμπχάζιοι. Αποτελούσαν το 50.8% του συνολικού πληθυσμού της δημοκρατίας.
Κατά τη διάρκεια της συριακής εξέγερσης, αρκετοί Αμπχάζιοι που ζούσαν στη Συρία επέστρεψαν στην Αμπχαζία. Μέχρι τα μέσα Απριλίου 2013, περίπου 200 Σύροι Αμπχαζικής καταγωγής έφτασαν στην Αμπχαζία. Περίπου 150 αναμένεται να φτάσουν μέχρι τα τέλη Απριλίου. Η ηγεσία της Αμπχαζίας δήλωσε ότι θα συνεχίσει τον επαναπατρισμό των Αμπχάζιων που ζουν στο εξωτερικό. Μέχρι τον Αύγουστο του 2013, έφτασαν 531 Αμπχάζιοι από τη Συρία σύμφωνα με την Αμπχαζιανή κυβέρνηση.
Θρησκεία
Ο λαός των Αμπχάζιων είναι κατά κύριο λόγο διαιρεμένος σε κοινότητες Αμπχάζιων Ορθόδοξων Χριστιανών και Σουνιτών Μουσουλμάνων (Χαναφί) (που κυριαρχούν στην Αμπχαζία και την Τουρκία αντίστοιχα), αλλά οι αυτόχθονες μη-Αβρααμικές πεποιθήσεις ήταν πάντα ισχυρές. Παρόλο που ο Χριστιανισμός έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σφαίρα των κύκλων των γειτόνων του στον πρώτο αιώνα μ.Χ. μέσω των ταξιδιών και τα κηρύγματα του Απόστολου Ανδρέα, και έγινε η κυρίαρχη θρησκεία των Κιρκάσιων στον 3ο με 4ο αιώνα, ο Χριστιανισμός έγινε η κυρίαρχη θρησκεία των Αμπχάζιων τον 6ο αιώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ και συνέχισε υπό τους βασιλιάδες της Γεωργίας κατά τον Υψηλό Μεσαίωνα. Οι Οθωμανοί εισήγαγαν το Ισλάμ τον 16ο αιώνα και η περιοχή έγινε σε μεγάλο βαθμό μουσουλμανική σταδιακά μέχρι τη δεκαετία του 1860. Όταν ένα μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού πληθυσμού καθαρίστηκε εθνικά στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Χριστιανοί έγιναν και πάλι η κύρια θρησκεία στη περιοχή.
Διασπορά
Πολλοί Μουσουλμάνοι Τσερκέσιοι, Αμπχάζιοι και Τσετσένιοι μετανάστευσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά από εξεγέρσεις κατά της ρωσικής κυριαρχίας. Πιστεύεται ότι η κοινότητα της Αμπχάζιων στην Τουρκία είναι μεγαλύτερη από αυτήν της ίδιας της Αμπχαζίας. Εκτιμώνται περίπου 250 χωριά Αμπχάζ-Αμπάζα σε όλη στη Τουρκία. Σύμφωνα με τον Άντριου Ντάλμπι, οι ομιλητές των Αμπχαζικών μπορεί να αριθμούν περισσότερα από 100.000 άτομα στην Τουρκία, Ωστόσο, η απογραφή του 1965 κατέγραψε μόνο 4.700 μητρικούς ομιλητές και σε 8.000 δευτεροβάθμιους ομιλητές. Από τους 15.000 εθνοτικούς Αμπχάζιους στην Τουρκία, μόνο 4.000 μιλούν τη γλώσσα, ενώ οι υπόλοιποι έχουν αφομοιωθεί στα τουρκικά.
Σημειώσεις
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σύμφωνα με την "Περί Βασιλείου τάξη" (εθιμοτυπία) ο Ηγεμόνας των Αβασγών έφερε τον επίσημο τίτλο του Εξουσιαστού ή Εξουσιοκράτορα στην ιεραρχία των χριστιανών ηγεμόνων, με επικεφαλής τον εκάστοτε Αυτοκράτορα του Βυζαντίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αμπχαζία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ασία
Κυτταρικό αυτόματο
Ένα κυτταρικό ή κυψελικό αυτόματο (αγγλ. cellular automaton) είναι ένα υπολογιστικό μοντέλο συστημάτων με αναδυόμενη πολυπλοκότητα. Τα κυτταρικά αυτόματα μελετώνται στη θεωρία υπολογισμού, στη φυσική, στη θεωρητική βιολογία και αλλού. Επινοήθηκαν κατά τη δεκαετία του 1940 από τον μαθηματικό Τζον φον Νόιμαν, με σκοπό την τυπική περιγραφή των λειτουργιών του βιολογικού κυττάρου. Έγιναν περισσότερο γνωστά κατά τη δεκαετία του 1980 από τον Αμερικανό επιστήμονα υπολογιστών Κρίστοφερ Λάνγκτον, θεμελιωτή του γνωστικού πεδίου της τεχνητής ζωής.
Περιγραφή
Πρόκειται για μια «κοινωνία» ατόμων (ψηφιακών και όχι μόνο), που κινούνται καθώς περνά ο χρόνος σε ένα πλέγμα (είτε τετραγώνων είτε άλλων σχημάτων που είναι συνήθως δισδιάστατα) με βάση προκαθορισμένους απλούς κανόνες. Με βάση τους κανόνες αυτούς, κινούνται, ζευγαρώνουν, γεννούν και πεθαίνουν, ή ακόμα τρέφονται. Όσο περιπλοκότερες λειτουργίες τούς δοθούν, τόσο περισσότερα μπορούν να κάνουν.
Χρησιμότητα
Κατηγορία:Δυναμικά συστήματα Κατηγορία:Συστημική θεωρία
Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Ο Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (γερμανικά: Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, δανικά: Slesvig-Holsten-Sønderborg-Lyksborg), ο οποίος είναι κυρίως γνωστός ως Οίκος του Γκλύξμπουργκ, είναι ένας Δανογερμανικός κλάδος του Οίκου του Όλντενμπουργκ, μέλη του οποίου βασιλεύουν ή έχουν βασιλεύσει κατά καιρούς στη Δανία, τη Νορβηγία, την Ελλάδα και αρκετά βόρεια Γερμανικά κράτη.
Η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας, ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας, η Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας και ο Κάρολος Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου είναι εκ πατρός μέλη της δυναστείας Γκλύξμπουργκ.
Ιστορία
Η οικογένεια πήρε το όνομα της από τo Γκλύξμπουργκ (Glücksburg), μια μικρή παραλιακή πόλη στη νότια, γερμανική πλευρά του φιόρδ του Φλένσμπουργκ, που χωρίζει τη Γερμανία από τη Δανία. Το 1460 το Γκλύξμπουργκ περιήλθε, ως μέρος των συνενωμένων Δανο-Γερμανικών δουκάτων Σλέσβιχ και Χόλσταϊν, στον Κόμη Χριστιανό Ζ΄ του Όλντενμπουργκ, που το 1448 οι Δανοί είχαν εκλέξει βασιλιά τους ως Χριστιανό Α΄, όπως είχαν κάνει και οι Νορβηγοί το 1450.
Το 1564 ο δισέγγονος του Χριστιανού Α΄, ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄, κατά την αναδιανομή των φέουδων των Σλέσβιχ και Χόλσταϊν, διατήρησε κάποιες εκτάσεις για τη δική του ανώτερη βασιλική γραμμή, ενώ παραχώρησε το Γκλύξμπουργκ στον αδελφό του Δούκα Ιωάννη τον Νεότερο (1545-1622), μαζί με το Σόντερμπουργκ για τη συντήρησή του. Οι κληρονόμοι του Ιωάννη υποδιαίρεσαν περαιτέρω το μερίδιό τους και δημιούργησαν, μεταξύ άλλων κλάδων, μια γραμμή από δούκες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ στο Μπεκ (ένα κτήμα κοντά στο Mίντεν που αγόρασε η οικογένεια το 1605), που παρέμειναν υποτελείς των βασιλιάδων της Δανίας.
Το 1825 το κάστρο του Γκλύξμπουργκ είχε επιστραφεί στο Δανικό στέμμα (από άλλο κλάδο δουκών με το όνομα Γκλύξμπουργκ, που εξέλιπε το 1779) και δόθηκε εκείνο το έτος από τον Βασιλιά Φρειδερίκο ΣΤ΄, μαζί με ένα νέο τίτλο δούκα, στον συγγενή του Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύκσμπουρκ. Ο Φρειδερίκος πρόσθεσε τον εδαφικό προσδιορισμό στον τίτλο του δούκα που ήδη κατείχε, αντί του "Μπεκ" (ένα κτήμα που η οικογένεια είχε στην πραγματικότητα πουλήσει το 1745). Έτσι εμφανίστηκαν οι υπάρχοντες Δούκες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύκσμπουρκ.
Η Δανική γραμμή των βασιλιάδων του Όλντενμπουργκ εξέλιπε το 1863, το ίδιο και η παλαιότερη γραμμή της οικογένειας Σλέσβιχ-Χόλσταϊν με τον θάνατο του τελευταίου δούκα του Αουγκούστενμπουργκ το 1931. Έτσι ο Οίκος του Γκλύξμπουργκ έγινε η μεγαλύτερη σωζόμενη γραμμή του Οίκου του Όλντενμπουργκ. Μια άλλη γραμμή κατιόντων του Όλντενμπουργκ, οι Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, αποτελούντο από δύο κλάδους που διατήρησαν την εξουσία μέχρι τον 20ό αιώνα. Αλλά τα μέλη της γραμμής Ρομανώφ εκτελέστηκαν ή εξορίστηκαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία τους το 1917, ενώ το Μεγάλο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ καταργήθηκε το 1918, αν και επιβιώνει η δυναστική γραμμή του.
Ούτε οι Δούκες του Μπεκ ούτε εκείνη του Γκλύξμπουργκ ήταν κυρίαρχοι ηγεμόνες, αλλά είχαν τα εδάφη τους ως φέουδαστην κορυφή από τους κυβερνώντες Δούκες του Σλέσβιχ και Χόλσταϊν, δηλ. τους βασιλιάδες της Δανίας, και (μέχρι το 1773) τους Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Ο Πρίγκιπας Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύκσμπουρκ, τέταρτος γιος του Δούκα Φρειδερίκου του Γκλύκσμπουρκ, αναγνωρίστηκε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1852 ως διάδοχος του άτεκνου Βασιλιά Φρειδερίκου Ζ΄ της Δανίας. Έγινε βασιλιάς της Δανίας ως Χριστιανός Θ΄ στις 15 Νοεμβρίου 1863.
Ο Πρίγκιπας Γουλιέλμος, δεύτερος γιος του Πρίγκιπα του Στέμματος Χριστιανού και της Πριγκίπισσας του Στέμματος Λουίζας, εξελέγη Βασιλιάς των Ελλήνων στις 30 Μαρτίου 1863, διαδεχόμενος τον εκπεσόντα Όθωνα της Ελλάδας των Βίττελλσμπαχ, και βασίλεψε με το όνομα Γεώργιος Α΄.
Ο Πρίγκιπας Κάρολος, δεύτερος γιος του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας, μεγαλύτερου γιου του Χριστιανού Θ΄, έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας στις 18 Νοεμβρίου 1905 ως Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας.
Οι κόρες του Χριστιανού Θ΄, Αλεξάνδρα της Δανίας και Δάγμαρ της Δανίας (ως Μαρία Φιόντοροβνα) έγιναν σύζυγοι, αντίστοιχα, του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας. Έτσι το 1914 οι απόγονοι του βασιλιά Χριστιανού Θ΄ κατείχαν τα στέμματα αρκετών ευρωπαϊκών βασιλείων, και έγινε γνωστός ως «Πεθερός της Ευρώπης».
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Χριστιανού Θ΄ κληρονόμησε την επίσημη ηγεσία της οικογένειας ως Κάρολος Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύκσμπουρκ και οι δικοί του απόγονοί αντιπροσωπεύουν σήμερα τη μεγαλύτερη γραμμή του κλάδου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν του Οίκου του Όλντενμπουργκ.
Οι κλάδοι
Ο κύριος κλάδος και οι πλάγιοι κλάδοι έχουν απογόνους ως τις ημέρες μας.
Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Οι Δούκες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ αποτελούν την παλαιότερη αρσενική γραμμή του κλάδου. Κρατούν την ηγεσία με την πρωτοτοκία του κατιόντος οίκου του Γκλύξμπουργκ. Την ηγεσία με πρωτοτοκία (με προτεραιότητα των αδελφών) ολόκληρου του Οίκου του Όλντενμπουργκ κατέχει ο Χριστόφορος, Πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Διάδοχος είναι ο Φρειδερίκος Φερδινάνδος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (γενν. 1985).
Δανία
Το 1853 ο Πρίγκιπας Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύξμπουργκ έγινε διάδοχος του Βασιλείου της Δανίας και το 1863 ανέβηκε στον θρόνο. Ηταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύκσμπουρκ, του οποίου ο μεγαλύτερος αδελφός (και οι άρρενες απόγονοι) διατήρησαν τον τίτλο του Δούκα του Γκλύξμπουργκ. Η βασιλική οικογένεια της Δανίας ονομάζεται Γκλύξμποργκ, μια ελαφρώς εκδανισμένη μορφή του Γκλύξμπουργκ.
Διάδοχος είναι ο Φρειδερίκος, Πρίγκιπας του Στέμματος της Δανίας (γ. 1968), που ανήκει στην οικογένεια Moνπεζά. Παρόλο που δεν υπάρχουν πλέον αντρικά μέλη της δυναστείας των Γκλύξμπουργκ, που να κατοικούν στη Δανία, υπάρχουν απόγονοι του Χριστιανού Θ΄, που παντρεύτηκαν χωρίς την άδεια του μονάρχη, χάνοντας έτσι το βασιλικό τους καθεστώς. [5] Φέρουν τον Δανικό τίτλο ευγενείας "Κόμης του Ρόζενμποργκ" (και της Εξοχότητας), κληρονομημένο από τους απογόνους τους κατά τη νόμιμη αρσενική γραμμή.
Ελλάδα
Το 1863 και με το όνομα Γεώργιος Α', ο Πρίγκιπας Γουλιέλμος της Δανίας εκλέχτηκε Βασιλιάς των Ελλήνων μετά από υπόδειξη των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης. Ήταν ο νεώτερος γιος του Βασιλιά Χριστιανού Θ΄ της Δανίας.
Η Ελληνική συνταγματική μοναρχία έχασε την εξουσία με το σύνταγμα του 1968, μετά τo αποτυχημένo Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου να ανατρέψει τη στρατιωτική χούντα και τη φυγή της βασιλικής οικογένειας σε εξορία τον Δεκέμβριο του 1967, διατηρώντας τυπικά τον τίτλο, αλλά με ορισμό αντιβασιλέα. Στο δημοψήφισμα του 1974 το 69,18% των ψηφοφόρων ψήφισε κατά της επιστροφής της μοναρχίας.
Noρβηγία
Το 1905 και με το όνομα Χάακον Ζ΄ ο Πρίγκηπας Κάρολος της Δανίας έγινε Βασιλιάς της Νορβηγίας. Πατέρας του ήταν ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Η΄ της Δανίας και ένας από τους θείους του ήταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας.
Διάδοχος είναι ο Πρίγκιπας του Στέμματος Χάακον της Νορβηγίας (γ. 1973).
Iσλανδία
Το 1918 η Ισλανδία αναβαθμίστηκε από αυτόνομη επαρχία της Δανίας σε ξεχωριστό Βασίλειο της Ισλανδίας. Ο Χριστιανός Ι΄ της Δανίας ήταν εφεξής Βασιλιάς της Δανίας και της Ισλανδίας μέχρι το 1944, όταν η Ισλανδία διέλυσε την ένωση μεταξύ των δύο χωρών.
Διάδοχος ήταν ο γιος του Φρειδερίκος Θ΄ της Δανίας (1899–1972).
Δούκας του Εδιμβούργου
Το 1947 ο Πρίγκιπας Φίλιππος της Δανίας και της Ελλάδας (που παραιτήθηκε από τους πριγκιπικούς του τίτλους και υιοθέτησε το επώνυμο Μαουντμπάττεν όταν έγινε Βρετανός υπήκοος πριν από τον γάμο του) αναγορεύθηκε Δούκας του Εδιμβούργου από τον πεθερό του, Γεώργιο ΣΤ΄. Οι άρρενες απόγονοι του γάμου του με τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ ανήκουν, με διάταγμα, στον Οίκο του Ουίνδσορ και χρησιμοποιούν το "Μάουντμπάττεν-Ουίνδσορ" ως επώνυμο, όποτε χρειαστεί. Οι πρώτες είκοσι θέσεις στη σειρά διαδοχής στον βρετανικό θρόνο κατέχονται από τους απογόνους του Δούκα.
Μετά τον θάνατο τον διαδέχτηκε ο γιος του Κάρολος, Πρίγκιπας της Ουαλίας (γ. 1948).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ξένες εισβολές στη ρωσική επικράτεια (1237-1941)
Οι ξένες εισβολές στη ρωσική επικράτεια από το 1237 έως το 1941 ήταν μεγάλες πολεμικές εκστρατείες που αναλήφθηκαν από ισχυρούς αντιπάλους, εναντίον του ρωσικού έθνους. Τις εισβολές πραγματοποίησαν είτε στρατοί, είτε στρατιωτικοί συνασπισμοί ξένων εθνών ή κρατών, που επιβουλεύθηκαν την εδαφική ακεραιότητα της ρωσικής επικράτειας. Μόνο ελάχιστες από αυτές τις εισβολές ήταν επιτυχείς, με τη συντριπτική πλειονότητα των υπολοίπων να αποδεικνύεται καταστροφική για τους επιτιθέμενους, ενώ σε μια περίπτωση συνομολογήθηκε ανακωχή.
Τα αίτια των αποτυχημένων εχθρικών εισβολών στο ρωσικό έδαφος θα πρέπει να αναζητηθούν στην δυνατότητα των αμυνομένων να παρατάξουν αποφασιστική άμυνα λόγω τεράστιας έκτασης του κράτους τους αλλά και λόγω της -ιστορικά- αποδεδειγμένης αντοχής τους στα πεδία των μαχών, στην δυνατότητα της κινητοποίησης πολυάριθμου στρατού και εφεδρειών , αλλά και στις γενικότερες κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν, στις οποίες είναι περισσότερο εξοικειωμένοι από τους αντιπάλους τους.
Εισβολή των Μογγόλων στο Κράτος των Ρως
Την τριετία 1237 - 1240 οι στρατιωτικές ορδές (αποκαλούνται εμφαντικά σαν Χρυσή Ορδή) του Μογγολικού Χανάτου του Κιπτσάκ το οποίο είχε ιδρυθεί από τον Μπατού Χαν, εγγονό του Τζένγκις Χαν, ενισχυμένες από τουρκικής καταγωγής υποτελείς λαούς, όπως οι Τάταροι κ.α. εισέδυσαν στην περιοχή του Βόλγα και πραγματοποίησαν εισβολές στην νότια και την κεντρική Ρωσία, εκτάσεις που τότε ανήκαν στο Κράτος των Ρως. Όλες σχεδόν οι επαρχίες της σημερινής Ουκρανίας περιλαμβανομένης της πόλης του Κιέβου λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν, ενώ οι τοπικοί πληθυσμοί εξανδραποδίσθηκαν ή υποδουλώθηκαν σε μια τεράστια επικράτεια που ξεκινούσε από τα Ουράλια και έφτανε έως τα Καρπάθια Όρη. Η μοναδική ηγεμονία που διατήρησε την αυτονομία της ήταν του Νόβγκοροντ, οι ηγέτες της οποίας πέτυχαν να αποκρούσουν τις επόμενες δυο εισβολές ξένων δυνάμεων.
Εισβολή των Σουηδών στο Νόβγκοροντ
Το 1240 οι Σουηδοί - Βάραγγοι επιχείρησαν την κατάλυση της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, αλλά συνάντησαν την πεισματική αντίσταση των Ρως, που με ηγέτη τους τον δούκα Αλέξανδρο Γιαροσλάβιτς τους κατατρόπωσαν στη Μάχη του Νέβα στις όχθες του ομώνυμου ποταμού, χάρις στην οποία νίκη ο Γιαροσλάβιτς απέκτησε έκτοτε το προσωνύμιο "Νιέφσκι" (δηλ. του Νιέβα)
Εισβολή των Τευτόνων Ιπποτών
Ένα μόλις χρόνο μετά τη σουηδική εισβολή (1241), το παράδειγμά της μιμήθηκαν οι Τεύτονες Ιππότες, ένα γερμανικό σώμα που με επικεφαλής τον Χέρμαν φον Μπουξχέβντεν είχε κοιτίδα και ορμητήριό του την περιοχή της Λιβονίας, στη δυτική ακτή της Βαλτικής Θάλασσας και νότια της σημερινής Λιθουανίας. Οι Ιππότες αρχικά σημείωσαν επιτυχίες, όπως την κατάληψη της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, του Πσκοβ. Ωστόσο, εν συνεχεία ο Γιαροσλάβιτς μεθόδευσε σταδιακά την οργάνωση των ελεύθερων περιοχών και τελικά, επικεφαλής μιας ενισχυμένης δύναμης περίπου 5.000 πεζών κατενίκησε τους Τεύτονες στις 5 Απριλίου 1242. Παρά το γεγονός ότι οι Τεύτονες ήταν αριθμητικά υποδεέστεροι (μαζί με Δανούς και Εσθονούς συμμάχους τους έφταναν τον αριθμό των 3.000 ανδρών), το επίτευγμα του Νιέφσκι ήταν πολύ σημαντικό, καθώς η δύναμη των αντιπάλων του αποτελείτο από σιδερόφρακτο Ιππικό.
Εισβολές στη Μοσχοβία (1368 - 1382)
Κατά τη διάρκεια του δευτέρου ημίσεως του 14ου αιώνα και συγκεκριμένα από το 1368 έως το 1382, όταν το Κράτος των Ρως είχε διαδεχθεί η Μοσχοβία (για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα αναφέρεται σαν 'Μέγα Δουκάτο της Μόσχας' 1340 - 1547, μετεξέλιξη του 'Πριγκηπάτου της Μόσχας' 1276 - 1340) σημειώθηκαν αλλεπάλληλες ξένες εισβολές στη ρωσική επικράτεια.
Λιθουανική εισβολή
Το 1368 και με αφορμή τη διεκδίκηση της διοικητικής περιφέρειας του εκλειπόντα ηγέτη της περιοχής Σεμιόν Κονσταντίνοβιτς, εξεράγη εμφύλιος πόλεμος στο Δουκάτο του Τβερ της Μοσχοβίας μεταξύ οπαδών του Βασίλι Μιχάηλοβιτς Κάσινσκι και του ανιψιού του, Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς. Στην προσπάθειά του να μεσολαβήσει προκειμένου να τερματισθεί η σύγκρουση, ο μέγας Δούκας της Μοσχοβίας Ντμίτρι Ιβάνοβιτς τάχθηκε στο πλευρό του Βασίλι Μιχάηλοβιτς, γεγονός που υποχρέωσε τον Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς να καταφύγει στη Λιθουανία ζητώντας τη στρατιωτική συνδρομή του γαμβρού του και ηγέτη της χώρας, δούκα Αλγκίρντας. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, ο Βασίλι Μιχαήλοβιτς και ο Ιβάνοβιτς διαμοίρασαν τα εδάφη της περιφέρειάς του. Τότε ο Μιχαήλ -ενισχυόμενος από τους Λιθουανούς- εξεστράτευσε εναντίον τους, κατέλαβε την πόλη Τβερ και τους εξεδίωξε, αφού πρώτα αυτοαποκλήθηκε "Μέγας Δούκας του Τβερ", επιδιώκοντας την εκ νέου ανεξαρτοποίηση του δουκάτου. Τότε ο Ντμίτρι Ιβάνοβιτς, κατόπιν υπόδειξης των συμβούλων του, τον προσκάλεσε στη Μόσχα όπου και τον φυλάκισε. Ο Μιχαήλ απελευθερώθηκε όμως, λόγω παρέμβασης του πρεσβευτή του Χανάτου. Ακολούθως και προκειμένου να ξεπλύνει την προσβολή που υπέστη, ο Μιχαήλ ζήτησε και πάλι τη βοήθεια του Λιθουανού γαμβρού του. Ο δούκας Αλγκίρντας, επικεφαλής μεγάλης δύναμης, κινήθηκε τώρα προς τη Μόσχα και στις 21 Νοεμβρίου 1368, στον ποταμό Τόστνα κόντα στη Μόσχα, οι Μοσχοβίτες ηττήθηκαν από τους εισβολείς Λιθουανούς. Ωστόσο, η πρωτεύουσά τους άντεξε, με συνέπεια, αφού πρώτα λεηλάτησαν τα εδάφη του δουκάτου επί τριήμερο, τελικά οι Λιθουανοί να αποχωρήσουν.
Δεύτερη Μογγολική εκστρατεία
Ο Μαμάι, επιμένοντας, προετοίμασε «νέα μεγάλη εκστρατεία στη Ρωσία», επί έναν ολόκληρο χρόνο. Κινητοποιώντας μισθοφόρους από τη Γένοβα, την Τσερκεσία και αλλού, αλλά και με την προσχώρηση στο στράτευμά του των δυνάμεων του λιθουανού δούκα Γιαγκάϊλο αλλά και του δούκα του Ριαζάν, Όλεγκ (που είχε συμφωνήσει μυστικά μαζί του να διαμοιράσουν οι δυο τους τα υπό κατάληψη εδάφη της Μοσχοβίας), ετοιμάσθηκε για εισβολή, το καλοκαίρι του 1380. Το εκστρατευτικό του σώμα περιελάμβανε έναν αριθμό 100-120.000 ανδρών. Συνασπισμένα στρατιωτικά τμήματα των περισσότερων ρωσικών δουκάτων ενώθηκαν στην περιοχή της Κολόμνα, όπου βρισκόταν ο Ιβάνοβιτς με τους επιτελείς του. Οι αντίπαλοι συγκρούσθηκαν στην εκβολή του ποταμού Νεπριάντβα στον ποταμό Ντον, για την τελική επικράτηση στις 8 Σεπτεμβρίου του 1380. Αφού δέχθηκαν πρώτα την ευλογία του Αγίου Σέργιου Ραντονέτσκι, οι ρώσοι στρατιώτες κατενίκησαν τον Μαμάι και τους άντρες του, αναγκάζοντάς τους σε άτακτη φυγή. Τιμητικά, στον Ντμίτρι Ιβάνοβιτς (που τραυματίσθηκε βαριά, αλλά επέζησε) δόθηκε το προσωνύμιο "Ντονσκόι" (από το όνομα του ποταμού Ντον). Οι Γιαγκάϊλο και Ολέγκ αναγνώρισαν την πρωτοκαθεδρία του, ενώ τα υπολείμματα των δυνάμεων του Μαμάϊ (που κατόρθωσε να διαφύγει) κατατροπώθηκαν από τον Μογγόλο στρατηλάτη Τοχταμίς, απόγονονο του Τσένγκις Χαν και νέο ηγέτη της Ορδής.
Τρίτη Μογγολική εκστρατεία
Το επόμενο έτος (1381) ο Ιβάνοβιτς αρνήθηκε να ενταχθεί στην Ορδή και ο Τοχταμίς, με τη συμβολή του Ολέγκ, εξεστράτευσε στη Μοσχοβία απειλώντας την ίδια τη Μόσχα (1382). Αυτή τη φορά ο Ντμίτρι "Ντονσκόι" απέτυχε να αντιτάξει αποτελεσματική άμυνα (καθώς δεν πρόλαβε να ανασυντάξει έγκαιρα τις δυνάμεις του) και οι Μογγόλοι κατέκαυσαν την πρωτεύουσά του, αιχμαλωτίζοντας ή σκοτώνοντας την πλειονότητα του άμαχου πληθυσμού.
Εισβολή του Βασιλείου των Σουηδών στο Βασίλειο της Ρωσίας
Στις 1 Ιανουαρίου του 1708, ο βασιλιάς Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας οδηγώντας μια δύναμη 45.000 ανδρών αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον της Ρωσίας. Αφού διέσχισε τον ποταμό Βιστούλα στρατοπέδευσε στο Μινσκ, πρωτεύουσα της σημερινής Λευκορωσίας, όπου διαχείμασε και ακολούθως σημείωσε αρκετές επιτυχίες, όπως στη Μάχη του Χόλοβζιν. Οι Ρώσοι απάντησαν εφαρμόζοντας την τακτική της "καμμένης γης". Οι Σουηδοί κατέλαβαν τότε την Ουκρανία, αλλά μια εφοδιοπομπή που ερχόταν προς βοήθειά τους καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά με αποτέλεσμα οι Ρώσοι (υπό το Μέγα Πέτρο) να βρεθούν σε πλεονεκτική κατάσταση και στο τέλος να τους συντρίψουν, στη Μάχη της Πολτάβας.
Εισβολή της Μεγάλης Στρατιάς στην Αυτοκρατορική Ρωσία
Στα 1812 ο γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης εισέβαλε με τη σειρά του στις αχανείς εκτάσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, επικεφαλής μιας τεράστιας στρατιάς (που αποκλήθηκε "Μεγάλη Στρατιά") 600.000 ανδρών, την πολυπληθέστερη που είχε εμφανισθεί έως τότε στην παγκόσμια ιστορία. Παρά την αναμφισβήτητη στρατιωτική του ιδιοφυία, ο Βοναπάρτης δεν είχε υπολογίσει τους διάφορους αστάθμητους παράγοντες όπως τον αμείλικτο ρωσικό χειμώνα, αλλά και την παρελκυστική τακτική του τσάρου, οι οποίοι βαθμηδόν, μετέτρεψαν την επιτυχή του εκστρατεία σε πανωλεθρία. Στην κρισιμότατη Μάχη του Μαλογιαροσλάβετς οι γάλλοι ηττήθηκαν και υποχρεώθηκαν να συμπτυχθούν, εγκαταλείποντας άδοξα την προσπάθειά τους.
Εισβολή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στη Ρωσία
Το χειμώνα του 1917 - 1918 οι γερμανικές δυνάμεις είχαν πετύχει να αντιστρέψουν την κατάσταση στο αποκαλούμενο "Ανατολικό Μέτωπο" του Α' Π.Π. και από αμυνόμενες να βρεθούν σε θέση επιτιθεμένου σε βάρος των τσαρικών στρατευμάτων που μετείχαν στον αντίπαλο στρατιωτικό συνασπισμό, αυτόν της Αντάντ. Η σφοδρή αντεπίθεση των γερμανικών τμημάτων προκάλεσε τεράστια αναταραχή στο εσωτερικό της Ρωσίας, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα της επανάστασης των μπολσεβίκων, την ανατροπή του αυτοκρατορικού καθεστώτος και της μετριοπαθούς κυβέρνησης του Κερένσκι και τη σύναψη ανακωχής μεταξύ των δυο εμπλεκομένων στη σύγκρουση κρατών (Μάρτιος 1918). Με τη συμφωνία που υπογράφηκε, η Ρωσία παραχώρησε στη Γερμανία τις περιοχές της Πολωνίας, της Ουκρανίας, της Λιθουανίας και τις επαρχίες της Βαλτικής.
Εισβολή της Βέρμαχτ στη Σοβιετική Ένωση
Πρώτος -και τελευταίος μέχρι στιγμής- μεγάλος στρατιωτικός αρχηγός που επιχείρησε να αλώσει την ΕΣΣΔ (πλέον) ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο ηγέτης των Ναζί ανέπτυξε μια τεράστια στρατιά 3.000.000 ανδρών, αποτελούμενη από Γερμανικές, Ιταλικές, Ουγγρικές, Ρουμανικές κλπ μονάδες στα σύνορα με την Σοβιετική Ένωση, εξαπολύοντας αιφνιδιαστική επίθεση σε βάρος της, τον Ιούνιο του 1941. Παρά τις πολύ σημαντικές επιτυχίες των γερμανών κατά τα δυο πρώτα χρόνια της σύρραξης, ο στρατός τους υπέκυψε τελικά κάτω από το βάρος τόσο του χειμώνα, όσο και μιας μεγάλης αντεπίθεσης του Κόκκινου Στρατού υπό την ηγεσία του Ιωσήφ Στάλιν στα 1943 και υποχρεώθηκε να υποχωρήσει συντεταγμένα επί μια διετία (1944 - 1945). Η περικύκλωση και η εξολόθρευση του μεγαλύτερου μέρους της γερμανικής 6ης στρατιάς υπό τον στρατάρχη Φρίντριχ Πάουλους στη Μάχη του Στάλινγκραντ τον Ιανουάριο του 1943 και η ήττα των τεθωρακισμένων γερμανικών δυνάμεων στη Μάχη του Κουρσκ το καλοκαίρι του ίδιου έτους στάθηκαν οι πιο βασικές στρατιωτικές αιτίες για τη γερμανική οπισθοχώρηση, αλλά και την επιτυχή για τους συμμάχους έκβαση του Δεύτερου Π.Π.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορία της Μογγολίας Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Ιστορία της Σουηδίας Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Μάχες γαλλικού στρατού Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κερουανέ (νομαρχία)
Το Κερουανέ (γαλλ: Kérouané) είναι μία από τις πέντε νομαρχίες της περιφέρειας Κανκάν στη Γουϊνέα. Πρωτεύουσα είναι το Κερουανέ.
Γεωγραφία
Το Κερουανέ βρίσκεται νότια της Γουϊνέας και του Κανκάν. Συνορεύει στα βόρεια με το Κανκάν, στα νοτιοανατολικά με την Μπεϋλά, στα νοτιοδυτικά με τη Μασεντά και στα δυτικά με το Κισσιντουγκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Κρατική Όπερα της Βιέννης
Η Κρατική Όπερα της Βιέννης (Wiener Staatsoper) είναι όπερα στη Βιέννη και μια από τις πιο αξιόλογες του κόσμου. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1863 και η πρώτη παράσταση δόθηκε στις 25 Μαΐου του 1869 με την όπερα Ντον Τζιοβάννι του Μότσαρτ.
Ανέγερση
Οι πρώτες όπερες ανέβηκαν στη Βιέννη στα μισά του 17ου αιώνα επί της βασιλείας του Φερδινάνδου Γ΄ και μέσα στα επόμενα χρόνια επιβάλλονται σαν κατεξοχήν διασκέδαση της Αυλής. Μάλιστα ο γιος και διάδοχός του Λεοπόλδος Α΄ ήταν και ο ίδιος ποιητής και συνθέτης. Από τότε αρκετά θέατρα χρησιμοποιήθηκαν για το ανέβασμα της όπερας όπως το Opernhaus auf der Cortina, το Μπούργκτεατερ, το Kärntnertortheater , το Theater auf der Wien , το Theater an der Wien κ.ά. .
Με τη δημιουργία του μεγάλου οδικού άξονα Ρίνγκστρασσε, κατασκευασμένου πάνω στα χνάρια του αρχαίου τείχους της πόλης, αποφασίστηκε και η ανέγερση μιας νέας λυρικής σκηνής, που με τη μεγαλοπρέπειά της θα στόλιζε με τον ιδανικότερο τρόπο τη νέα λεωφόρο. Η κατασκευή του κτιρίου της όπερας αναγγέλθηκε το 1860 και ύστερα από διαγωνισμό, επιλέχθηκαν το 1861 τα νεο-αναγεννησιακά σχέδια των αυστριακών αρχιτεκτόνων August Sicard von Sicardsburg και Eduard van der Nüll. Η θεμέλια λίθος τοποθετήθηκε στις 20 Μαΐου 1863.
Η κατασκευή αρχικά απογοήτευσε και πολλοί θεωρούσαν ότι δεν κατάφερνε να συναγωνιστεί τη μεγαλοπρέπεια του Heinrichshof, του κτιρίου που χτίστηκε στο αναμεταξύ στην απέναντι πλευρά του δρόμου, από το 1861 έως το 1863, σε σχέδια του Δανού αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν. Κριτικές εκφράστηκαν τόσο από τον ίδιο τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, που το χαρακτήρισε "σιδηροδρομικό σταθμό" όσο και από μερίδα του τύπου που εξέφραζε την απογοήτευση των Βιενέζων. Όταν μάλιστα το επίπεδο του οδοστρώματος ανέβηκε κατά 1 μέτρο η εντύπωση που έδινε το κτίριο ζημιώθηκε ακόμη περισσότερο. Ο Eduard van der Nüll επηρεάστηκε τόσο από όλες αυτές τις κριτικές ώστε στις 4 Απριλίου 1868 αυτοκτόνησε δι' απαγχονισμού. Δέκα εβδομάδες αργότερα πέθανε και ο A. S. von Sicardsburg από φυματίωση. Λέγεται ότι ο αυτοκράτορας είχε τόσο ταραχθεί από την αυτοκτονία του van der Nüll ώστε από τότε και έπειτα σε όλα τα νέα έργα τέχνης απαντούσε με τη φράση κλισέ "Είναι πολύ ωραίο, μου άρεσε πολύ".
Λειτουργία
thumb|right|250px|Η πρόσοψη του κτιρίου τη νύχτα Στις 25 Μαΐου του 1869 έγιναν τελικά τα εγκαίνια, παρουσία του αυτοκράτορα και της συζύγου του Ελισάβετ με την όπερα Ντον Τζοβάννι του Μότσαρτ. Πολλές οι όπερες που πρωτοπαρουσιάστηκαν από τη σκηνή αυτή, όπως ο Βέρθερος του Ζυλ Μασνέ και η β' εκδοχή της Αριάδνης στη Νάξο του Ρίχαρντ Στράους.
Από το 1897 έως το 1907 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της ορχήστρας και την καλλιτεχνική διεύθυνση ο Γκούσταβ Μάλερ και το θέατρο ζει τη χρυσή εποχή του. Καθιερώνει τις σκηνογραφίες Αρ Νουβό, καλεί πρωτοπόρους εικαστικούς καλλιτέχνες να εργαστούν στην όπερα, σπάει τις παραδοσιακές αντιλήψεις για το ανέβασμα της όπερας και ανεβάζει το επίπεδο της ποιότητας των παραστάσεων βασιζόμενος στην νέα σφαιρική αντίληψή του για την όπερα. Δημιουργεί έτσι παραστάσεις που έχουν μια καινοφανή μέθοδο επικοινωνίας με τον θεατή και θα μείνουν στην ιστορία του θεάτρου.
Η αρχική ονομασία του θεάτρου ήταν "Wiener Hofoper" δηλαδή "Βιεννέζικη Αυλική Όπερα" αλλά το 1920, μετά την πτώση των Αψβούργων, πήρε τη σημερινή του ονομασία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και μεταπολεμικά χρόνια
Το χρονικό διάστημα από το 1938 έως το 1945 είναι ένα σκοτεινό κεφάλαιο στην ιστορία του θεάτρου. Με την επέμβαση των ναζί πολλά άτομα εκδιώχθηκαν, κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν και κάποια έργα δεν επιτρεπόταν να ανεβαστούν. Στις 12 Μαρτίου του 1945 το θέατρο σχεδόν καταστράφηκε από έναν αμερικανικό βομβαρδισμό. Η πρόσοψη, που είχε προληπτικά εντοιχιστεί, σώθηκε, το ίδιο και η είσοδος, το φουαγιέ, το σαλόνι τσαγιού και η μνημειώδης σκάλα. Όμως η αίθουσα και η σκηνή καταστράφηκαν ολοσχερώς και μαζί όλη η επίπλωση, τα σκηνικά και περίπου 150.000 κουστούμια από τις 120 όπερες που είχαν ανέβει. Λίγους μήνες μετά ανακοινώθηκε η ανακατασκευή του θεάτρου, του οποίου στο μεταξύ τις παραστάσεις θα φιλοξενούσαν η Λαϊκή όπερα της Βιέννης και το Theater an der Wien. Τελικά το θέατρο άνοιξε πάλι τις πύλες του στις 5 Νοεμβρίου 1955, μετά την υπογραφή της «Συνθήκης του Αυστριακού Κράτους», με την όπερα Φιντέλιο του Μπετόβεν και θεωρήθηκε από τους Βιεννέζους μια συμβολική πράξη εορτασμού της ανεξαρτησίας της χώρας τους. Η παράσταση μεταδόθηκε για πρώτη φορά από την Αυστριακή τηλεόραση (ORF).
Το 1956 αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, θέση που θα διατηρήσει μέχρι το 1964. Ο Κάραγιαν συνάπτει μια συμφωνία με τη Σκάλα του Μιλάνου και μαζί τα δυο σπουδαία αυτά λυρικά θέατρα δημιουργούν πολλές αξιόλογες συμπαραγωγές, βασιζόμενα στο συνολικό καλλιτεχνικό τους δυναμικό.
Πλέον η Κρατική όπερα της Βιέννης, η επονομαζόμενη και "Erste Haus am Ring“" ("Το πρώτο σπίτι στη Ρινγκστράσε"), συμβολίζει την παγκόσμια δόξα της Βιέννης ως μητρόπολη της κλασικής μουσικής.
Οι όπερες που έχουν ανέβει περισσότερες φορές είναι:
Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του θεάτρου αποτελεί ο Χορός της Όπερας της Βιέννης (Wiener Opernball). Ο πρώτος χορός έλαβε χώρα στις 11 Δεκεμβρίου 1877 και έχει τις ρίζες του σε μια μακρά παράδοση αυτοκρατορικών εορτών. Πλέον γίνεται την τελευταία Πέμπτη της Αποκριάς. Οι καρέκλες της πλατείας μετακινούνται και κατασκευάζεται ένα άλλο δάπεδο στο επίπεδο της σκηνής, που χρησιμεύει για πίστα χορού. Γι' αυτήν τη διαδικασία απαιτούνται 650 άτομα και 2 ημέρες εργασιών.
Εξωτερικό
Η πρόσοψη του κτιρίου έχει διατηρηθεί ακέραιη από το 1869. Την κοσμούν νέο-αναγεννησιακά τόξα και η λότζια της, που προεξέχει, τονίζει το δημόσιο χαρακτήρα του κτιρίου. Τα δυο έφιππα αγάλματα που δεσπόζουν στις πλαϊνές κορυφές του κτιρίου αντιπροσωπεύουν τα δυο φτερωτά άλογα της Ερατούς, που ιππεύουν οι αλληγορικές μορφές της Αρμονίας και της Ποίησης. Έχουν φιλοτεχνηθεί από τον Ernst Julius Hähnel. Του ιδίου είναι και τα 5 μπρούτζινα αγάλματα στις 5 αψίδες του πρώτου ορόφου που αναπαριστούν (από τα αριστερά στα δεξιά) τον Ηρωισμό, την Τραγωδία, τη Φαντασία, την Κωμωδία και τον Έρωτα. Οι κάθετες προς το κεντρικό τμήμα του κτιρίου πτέρυγες αρχικά χρησίμευαν για την πρόσβαση στο θέατρο με τις άμαξες. Μπροστά από αυτές τις πτέρυγες βρίσκεται ο θυρεός της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Εκατέρωθεν του κτιρίου υπάρχουν δυο σιντριβάνια, φιλοτεχνημένα από τον Josef Gasser, που αναπαριστούν δυο διαφορετικούς κόσμους: στα αριστερά έχουμε τη μουσική, το χορό, τη χαρά και την ελαφρύτητα ενώ στα δεξιά έχουμε την αποπλάνηση, τη θλίψη, τον έρωτα και την εκδίκηση.
Αξιοσημείωτα είναι τα διαφορετικά είδη στέγης που καλύπτουν το κτίριο. Μια θολωτή οροφή καλύπτει τη σκηνή και την πλατεία του θεάτρου, τετράριχτες επικλινείς τις πλαϊνές πτέρυγες ενώ δίριχτες καλύπτουν τους συνδετικούς χώρους ανάμεσα στις πλαϊνές πτέρυγες και οροφές γαλλικού τύπου καλύπτουν τους πυργίσκους.
Εσωτερικό
μικρογραφία | αριστερά |Η μαρμάρινη σκάλα Η μνημειώδης μαρμάρινη σκάλα, που από την είσοδο οδηγεί στα πλαϊνά θεωρεία, είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες, καθρέφτες, αγάλματα και πολυελαίους. Δυο μενταγιόν του γλύπτη Josef Cesar φέρουν τα πορτρέτα των σχεδιαστών του κτιρίου A. S. von Sicardsburg και E. van der Nüll. Πάνω από αυτά δυο πίνακες του Johann Preleuthner συμβολίζουν το Μπαλέτο και την Όπερα. Τα 7 αλληγορικά αγάλματα του Josef Gasser αναπαριστούν τις 7 τέχνες: την αρχιτεκτονική, τη γλυπτική, την ποίηση, το χορό, τη μουσική, το δράμα και τη ζωγραφική. Η τοιχογραφία της οροφής αναπαριστά την Τύχη που σκορπά τα δώρα της.
Ανάμεσα στις σκάλες και τα άλλα κεντρικά θεωρεία βρίσκεται "το Σαλόνι του τσαγιού", τέως Σαλόνι του αυτοκράτορα, στο οποίο δεσπόζει το τζάκι που περιβάλλεται από κολώνες και καθρέφτες. Αυτός ο χώρος οδηγεί στο τέως Βασιλικό Θεωρείο, που φιλοξενούσε την αυτοκρατορική οικογένεια και τους καλεσμένους της. Η νωπογραφία της οροφής αναπαριστά τη Μουσική, μαζί με άλλες μυθολογικές μορφές, πάνω στα φτερά ενός αϊτού. Η οροφή και οι τοίχοι ήταν διακοσμημένα με φύλλα χρυσού 22 καρατίων. Τη διακόσμηση συμπληρώνουν αγάλματα και ταπισερί με τα αρχικά του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄.
Δεξιά της κεντρικής σκάλας βρίσκεται η Αίθουσα Γκούσταβ Μάλερ, της οποίας το όνομα μέχρι το 1997 ήταν Αίθουσα των ταπισερί, από τη διακόσμηση με 9 ταπισερί, σχεδιασμένες από τον Rudolf Eisenmenger, οι οποίες απεικονίζουν σκηνές από τον Μαγικό Αυλό του Μότσαρτ. Μέχρι το 1944 αυτή η αίθουσα ήταν το γραφείο των εκάστοτε διευθυντών του θεάτρου. Η μετονομασία έγινε στις 11 Μαΐου 1997 για τον εορτασμό της 100ης επετείου από το ντεμπούτο του Μάλερ ως μαέστρου της ορχήστρας του θεάτρου. .
Ο χώρος της ορχήστρας έχει εμβαδόν 123τ.μ. και χωρά 110 μουσικούς. Τα ξύλινα ταβάνια πάνω από τη σκηνή αντικαταστάθηκαν, για λόγους πυρασφάλειας, από τσιμεντένιες πλάκες και για τους ίδιους λόγους έχουν προστεθεί 3 σιδερένιες αυλαίες, η κεντρική, η οποία χωρίζει τη σκηνή από την πλατεία και είναι διακοσμημένη με μια σκηνή από την όπερα του Γκλουκ Ορφέας και Ευρυδίκη και δυο πλαϊνές που χωρίζουν τη σκηνή από τα παρασκήνια.
Ο χώρος των παρασκηνίων ανακατασκευάστηκε μεταπολεμικά. Χρησιμοποιήθηκαν τα παλιά θεμέλια αλλά λόγω αναγκών μεγαλύτερης ευρυχωρίας για τις πρόβες, προστέθηκαν επιπλέον αίθουσες όπως και μόνιτορ για την παρακολούθηση της σκηνής από τα παρασκήνια. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες του 1991 και 1993 και για 6 μήνες το 1994 το θέατρο παρέμεινε κλειστό για ανακαίνιση, που περιελάμβανε τη δημιουργία επιπλέον χώρου για τις πρόβες, εγκατάσταση υδραυλικών ανυψωτικών πλατφορμών και ηλεκτρομηχανικών ανελκυστήρων, νέο σύστημα θέρμανσης, αερισμού και πυροπροστασίας. Πλέον το θέατρο διαθέτει 3 αίθουσες για πρόβες συνόλων με χώρο για χορωδία και ορχήστρα, 10 μονωμένα ακουστικά ατομικά δωμάτια εξάσκησης, μεγάλη αίθουσα για πρόβες μπαλέτου και  πολλές μικρότερες για πρόβες όπερας και χορού. Στον 6ο όροφο του κτιρίου βρίσκεται η Αίθουσα Οργάνων με 2.500 εκκλησιαστικά όργανα, που αποτελούν τη μεγαλύτερη συλλογή οργάνων παγκοσμίως. Η αίθουσα χρησιμεύει και για πρόβες αλλά και κατά τη διάρκεια παραστάσεων αφού ο ήχος μπορεί να μεταφερθεί μέχρι την πλατεία.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερα στην Αυστρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Μετααριστερός αναρχισμός
Ο μετααριστερός αναρχισμός είναι μία τάση του σύγχρονου αναρχισμού η οποία σχηματίστηκε με επίκεντρο την κριτική στον «αριστερίστικο» κλασικό κοινωνικό αναρχισμό (π.χ. αναρχοκομμουνισμός, αναρχοσυνδικαλισμός κλπ) και τη σύνδεσή του με το εργατικό κίνημα και τις πρακτικές του. Οι μετααριστεροί συνήθως είναι θεωρητικά επηρεασμένοι τόσο από ορισμένες πτέρυγες του αναρχοκομμουνισμού, όσο και από κάποιους αναρχοατομικιστές (π.χ. τον Μαξ Στίρνερ) ή τους καταστασιακούς. Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η απόρριψη κάθε τύπου τυπικής οργάνωσης (π.χ. σε συνδικάτα) ως ιεραρχικής πρακτικής, η άρνηση της αρχής της πλειοψηφίας σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες χάριν της αρχής της συναίνεσης και η στηλίτευση της επικέντρωσης του κοινωνικού βίου στη λειτουργία της οικονομίας, μέσω καταπιεστικών θεσμών όπως η υποχρεωτική εργασία και το σύστημα αξιών που απορρέει από αυτήν.
Συνήθως, στον λόγο τους απορρίπτουν τη δημοκρατία (είτε πλειοψηφική-άμεση, είτε αντιπροσωπευτική-φιλελεύθερη) ως εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα, βασισμένο σε έναν εκ των προτέρων αποδεκτό διαχωρισμό μεταξύ των πολιτικών υποκειμένων ο οποίος κάνει απαραίτητη την ψηφοφορία, εφικτή τη «δικτατορία της πλειοψηφίας» και σχεδόν αδύνατη την πραγματική επαναστατική ανατροπή. Αντιπροτείνουν δίκτυα αυτοτελών συνελεύσεων που λειτουργούν συναινετικά και χωρίς αυστηρές δεσμεύσεις δράσης για τις μειοψηφίες, συνήθως όμως με κάποιες πλειοψηφικές δικλείδες ασφαλείας. Ο μετααριστερός αναρχισμός επικαλύπτεται σημαντικά με τον εξεγερσιακό αναρχισμό, τον μεταμοντέρνο αναρχισμό και με ορισμένες όψεις του πράσινου αναρχισμού.
Όλες αυτές οι τάσεις, οι οποίες βλέπουν τους μηχανισμούς και τις μεθόδους της κλασικής Αριστεράς ως εγγενώς καταπιεστικούς ή αναποτελεσματικούς, αναδύθηκαν στο πλαίσιο του σύγχρονου αναρχισμού κατά τη δεκαετία του 1970, επηρεασμένες από τα νέα κοινωνικά κινήματα της εποχής (π.χ. τον φεμινισμό και το οικολογικό κίνημα). Έχουν δεχθεί ισχυρή κριτική από επικριτές τους, οι οποίοι συνήθως τους αντιπαραθέτουν τα χαρακτηριστικά του κλασικού κοινωνικού αναρχικού κινήματος όπως η σύνδεση με την ταξική πάλη και το εργατικό κίνημα, η επίσημη οργάνωση σε ομοσπονδίες μη τοπικού επιπέδου και το αίτημα της αμεσοδημοκρατικής εργατικής αυτοδιεύθυνσης.
Ο κοινωνικός οικολόγος Μάρεϊ Μπούκτσιν έχει χαρακτηρίσει τον νεώτερο αναρχισμό μία ασταθή και αποτυχημένη σύνθεση αναρχοατομικισμού, μεταμοντερνισμού και κλασικού κοινωνικού αναρχισμού, η οποία γρήγορα καταλήγει ανώδυνη ή ενσωματώνεται στο κατεστημένο, ενώ ο Μπομπ Μπλακ σε ανταπάντηση χαρακτήρισε τις ιδέες του Μπούκτσιν παρωχημένες και δείγμα «αριστερισμού», σημειώνοντας ότι οι παλαιές δομές (π.χ. τα συνδικάτα) και μέθοδοι (π.χ. απεργίες) του εργατικού κινήματος είναι που ιστορικά ενσωματώθηκαν στο κατεστημένο ή κατεστάλησαν από το κράτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναρχισμός
Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας
Το προσωνύμιο "φλογισμένο πρόσωπο" το πήρε από ένα σημάδι στο πρόσωπο όταν γεννήθηκε το οποίο έδειχνε εκρηκτική φυσιογνωμία. Ο Ιάκωβος Β΄ ήταν ενεργητικός βασιλιάς, πολιτικοποιημένος και δημοφιλής στους Σκωτσέζους όπως όλοι οι βασιλείς από τον Οίκο των Στιούαρτ, η νομοθεσία του είχε επίσης πολλά στοιχεία δημοφιλίας. Δεν κληρονόμησε τα λογοτεχνικά ενδιαφέροντα του πατέρα του όπως οι δυο από τις αδελφές του αλλά την εποχή του ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης από τον επίσκοπο Τέρνμπουλ και έκανε προσφορές στο Σαιν Σαλβαντόρ το νέο πανεπιστήμιο του αρχιεπισκόπου του Αγίου Ανδρέα Κένεντι. Είχε κληρονομήσει μεγάλο μέρος από την ενεργητικότητα του πατέρα του αλλά η δολοφονία του κόμη του Ντάγκλας ήταν μεγάλο στίγμα για τη βασιλεία του.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του δολοφονήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1437 και ο εξάχρονος Ιάκωβος Β΄ με την παρέμβαση της μητέρας του στέφθηκε βασιλιάς στις 25 Μαρτίου 1437 στο αβαείο του Χόλυρουντ. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας απαγόρευσε τη διαχείριση της βασιλικής περιουσίας μέχρι την εποχή που ο Ιάκωβος Β΄ φτάσει 18 ετών. Ο μικρός Ιάκωβος ζούσε μέχρι το 1439 στο κάστρο του Ντάνμπαρ με τη μητέρα του και τις πέντε από τις έξι αδελφές του, η άλλη αδελφή του Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας πήγε στη Γαλλία και παντρεύτηκε τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ΄.
Τη διετία 1437 - 1439 ο πρώτος ξάδελφος του βασιλιά Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 5ος κόμης του Ντάγκλας έγινε Υπολοχαγός του βασιλείου, μετά τον θάνατο του και την απώλεια των υψηλών κομήτων που ακολούθησε η εξουσία μεταβιβάστηκε σε μικρότερους όπως ο Γουίλιαμ Κράιτον, 1ος λόρδος του Κράιτον και Καγκελάριος της Σκωτίας και ο Σερ Αλεξάντερ Λίβινγκστον του Κάλενταρ φρουρός του νεαρού βασιλιά στο κάστρο του Στέρλινγκ. Ο Αλεξάντερ Λίβινγκστον εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να συλλάβει τη βασιλομήτωρ Ιωάννα στις 3 Αυγούστου 1439 και να τη θέσει υπό περιορισμό στο κάστρο του Στέρλινγκ. Η Ιωάννα απελευθερώθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου αφού συμφώνησε να παραμείνει ο μικρός Ιάκωβος υπό την κηδεμονία του Λίβινγκστον και να του δώσει όλη της την προίκα της για την ασφάλεια του νεαρού βασιλιά. Τον Νοέμβριο του 1440 ο 16χρονος Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 6ος κόμης του Ντάγκλας και ο 12χρονος μικρότερος αδελφός του Δαυίδ προσκλήθηκαν στο κάστρο του Εδιμβούργου σε γεύμα στο όνομα του βασιλιά, σύμφωνα με τον θρύλο ο βασιλιάς που ήταν μόλις 10 ετών εντυπωσιάστηκε από τα δυο αδέλφια. Ο νεαρός κόμης του Ντάγκλας και ο αδελφός του με προδοτικό τρόπο απομονώθηκαν και αποκεφαλίστηκαν στις 24 Νοεμβρίου, την ίδια τύχη είχε τρεις μέρες αργότερα ο Σερ Μάλκολμ Φλέμινγκ του Κάμπερνολντ. Ο Ιάκωβος Β΄ που ήταν τότε μικρό παιδί ακούγεται ότι δεν είχε καμιά ανάμειξη στις δολοφονίες, τα τραγικά αυτά περιστατικά έμειναν γνωστά στην ιστορία σαν "Το μαύρο δείπνο"
Υποταγή των Ντάγκλας
thumb|right|250px|Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας ([[1440)]] Ο Ιάκωβος Β΄ έφτασε στην ενηλικίωση (1449), η βασιλεία του από τότε είχε σημαντικές διαφορές σε σχέση με πριν. Οι Ντάγκλας χρησιμοποίησαν την ενηλικίωση του βασιλιά σαν πρόσχημα να ρίξουν από την εξουσία τους Λίβινγκστον καθώς ο νεαρός Ιάκωβος Β΄ ήθελε να εκδικηθεί για τη σύλληψη της μητέρας του το 1439. Οι Ντάγκλας και οι Κράιτον εξακολουθούσαν να έχουν το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας, ο Ιάκωβος δεν μπορούσε να κυβερνήσει χωρίς αυτούς. Ο Ιάκωβος Β΄ δεν έμεινε ικανοποιημένος από την κατάσταση και προσπάθησε την περίοδο 1451 - 1455 να τους αποβάλλει από την εξουσία, οι προσπάθειες ξεκίνησαν με την απουσία του Γουίλιαμ Ντάγκλας, 8ου κόμη του Ντάγκλας από τη Σκωτία (1451) και ολοκληρώθηκαν με τη δολοφονία του Ντάγκλας στις 22 Φεβρουαρίου 1452 στο κάστρο του Στέρλινγκ. Οι περισσότερες πληροφορίες για τον φόνο του Ντάγκλας προέρχονται από το Χρονικό του Αούντσιλεκ μια σύγχρονη πηγή που ήταν θραυσματική. Ο βασιλιάς κατηγόρησε τον κόμη για παράνομους δεσμούς με τον Τζων Μακντόναλντ, 11ο κόμη του Ρος και λόρδο του Άιλα και τον Αλεξάντερ Λίντσεϊ, 4ο κόμη του Κρόφορντ. Ο δεσμός αυτός ήταν επικίνδυνος για τον ίδιο τον Ιάκωβο Β΄, ο βασιλιάς ζήτησε από τον Ντάγκλας να σπάσει τον δεσμό εκείνος το αρνήθηκε και ο Ιάκωβος τον σκότωσε με 26 κτυπήματα και πέταξε το πτώμα του κάτω από το παράθυρο. Οι αυλικοί πολλοί από τους οποίους ήταν παλιοί κτηματίες του Ντάγκλας συμμετείχαν στη δολοφονία, ένας από αυτούς τον χτύπησε με τσεκούρι στο κεφάλι.
Ο φόνος δεν έφερε την ειρήνη, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και ο Ιάκωβος Β΄ προσπάθησε να κάνει κατάσχεση της περιουσίας των Ντάγκλας αλλά τον έσυραν σε συνεχείς ταπεινώσεις και τον ανάγκασαν να τους επιστρέψει τα εδάφη, να αναγνωρίσει τον Ιάκωβο Ντάγκλας, 9ο κόμη του Ντάγκλας και να κλείσει ειρήνη. Οι στρατιωτικές συγκρούσεις που συνεχίστηκαν έφεραν σε σοβαρό κίνδυνο τον Ιάκωβο Β΄ ακόμα και να εκθρονιστεί και να εκδιωχθεί από τη χώρα. Ο Ιάκωβος ανέτρεψε την σε βάρος του κατάσταση με τη δωροδοκία των συμμάχων του Ντάγκλας ανάμεσα στους οποίους τον κόμη του Κρόφορντ μετά τη μάχη του Μπρέχιν, τον Μάιο του 1455 στη μάχη του Άρκινχολμ ο Ιάκωβος συνέτριψε τους Ντάγκλας ολοκληρώνοντας τον θρίαμβο του.
Ισχυρός βασιλιάς
Στους μήνες που ακολούθησαν το Κοινοβούλιο σε συμφωνία με τον βασιλιά αποφάσισε να κάνει κατάσχεση της περιουσίας των Ντάγκλας οι οποίοι εξορίστηκαν κατόπιν στην Αγγλία. Ο βασιλιάς ήταν πλέον παντοδύναμος και οι διάδοχοι του δεν αντιμετώπισαν κανένα σοβαρό πρόβλημα, μετά την εξόντωση της οικογένειας του Μέρντοχ Στιούαρτ από τον πατέρα του η εξόντωση των Ντάγκλας ήταν το δεύτερο σημαντικό βήμα για την εδραίωση της βασιλικής εξουσίας.
Την περίοδο 1455 - 1460 ο Ιάκωβος Β΄ προσπάθησε να ενισχύσει τη βασιλική εξουσία, οι φιλοδοξίες του όμως να καταλάβει τις Ορκάδες, τα Σέτλαντ και τη Νήσο του Μαν δεν είχαν επιτυχία. Ο βασιλιάς έκανε περιοδείες σε όλη τη χώρα και προσπάθησε να αυξήσει τα έσοδα του με τη δωροδοκία σοβαρών εγκλημάτων, οι δημοφιλείς πρακτικές του Ιακώβου Β΄ ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1450. Το 1458 το Κοινοβούλιο επέβαλε στον βασιλιά να αλλάξει τη συμπεριφορά του αλλά κανένας δεν μπορεί να μαντέψει τι θα είχε ακολουθήσει αν ζούσε περισσότερο. Ο Ιάκωβος Β΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Σκωτίας για τον οποίο αναπαράσταση της εποχής του, ήταν μια ξυλογραφία που τόνιζε το σημάδι του στο πρόσωπο.