cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουτσεάβα
Το Φρούριο-Εδρα της Σουτσεάβα
Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, υπό την αιγίδα του Αυστριακού αρχιτέκτονα Adolf Karl Romstorfer, πήρε όπως έργα αποκατάστασης και αρχαιολογικές έρευνες. Μεταξύ 1961 και 1970 άλλα αποκατάστασης και εξυγίανσης έργα πραγματοποιήθηκαν. Το 2013 μεγάλη ανοικοδόμηση ξεκίνησε το πρόγραμμα, για να επιστρέψει το κάστρο στην αρχική αρχιτεκτονική και το σχήμα του. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, υπό την αιγίδα του Αυστριακού αρχιτέκτονα Καρλ Αντολφ Ρομστόρφερ, έλαβαν χώρα έργα αποκατάστασης και αρχαιολογικές έρευνες. Μεταξύ 1961 και 1970 πραγματοποιήθηκαν άλλα έργα αποκατάστασης και σταθεροποίησης. Το 2013 ξεκίνησε ένα μεγάλο πρόγραμμα ανοικοδόμησης, για να επανέλθει το κάστρο στην αρχική αρχιτεκτονική και σχήμα του.
Το Φρούριο-Έδρα της Σουτσεάβα αποτελείται από δύο ομόκεντρα κάστρα. Το εσωτερικό, γνωστή ως fortul mușatin, έχει ορθογώνιο σχήμα και ένα αίθριο. Χτίστηκε από τον Πέτρου Μουσάτ στα τέλη του 14ου αιώνα. Το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα ο Στέφανος ο Μέγας επέκτεινε την κατασκευή, προσθέτοντας άλλο ένα τείχος, που έχει κυκλικό σχήμα και περιβάλλει το παλιό. Μετά το 1476 νέες οχυρώσεις προστέθηκαν στο εξωτερικό τείχος. Το συνολικό κάστρο περιβάλλεται από μια μεγάλη αμυντική τάφρο. Σήμερα το κάστρο αποτελεί σημείο αναφοράς της Σουτσεάβα και τουριστικό αξιοθέατο.
Η Πριγκιπική Αυλή της Σουτσεάβα
Η Πριγκιπική Αυλή της Σουτσεάβα (Curtea Domnească din Suceava) κατασκευάσθηκε και αναπτύχθηκε συνδεόμενη με το Φρούριο-Εδρα. Στα τέλη του 14ου αιώνα, ο βοεβόδας Πέτρου Μουσάτ κατασκεύασε την Πριγκιπική Κατοικία, από ξύλο, που περιελάμβανε ένα κελάρι. Μετά το 1400 ο Αλέξανδρος Α΄ της Μολδαβίας ανοικοδόμησε την ξύλινη κατοικία και πρόσθεσε ένα περίβολο κατασκευασμένο από πέτρα και ένα συγκρότημα κτιρίων, επίσης από πέτρα. Το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα η Πριγκιπική Αυλή επλήγη σοβαρά από πυρκαγιά και η ξύλινη κατοικία κάηκε ολοσχερώς. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Στέφανος ο Μέγας (1457-1504) αποκατέστησε το όλο συγκρότημα. Κατασκευάσθηκε μια νέα Πριγκιπική Κατοικία, αυτή τη φορά από πέτρα, και τα άλλα κτίρια επεκτάθηκαν. Ο Βασίλε Λούπου (1634-1653) ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης της Μολδαβίας, που ενδιαφέρθηκε για την Πριγκιπική Αυλή. Επί της εποχής του τα κελάρια αποκαταστάθηκαν. Το συγκρότημα εγκαταλείφθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα και τα κτίρια και οι τοίχοι σταδιακά κατέρρευσαν. Σήμερα στη θέση της Πριγκιπικής Αυλής υπάρχουν μόνο ερείπια και απομεινάρια των παλιών κτιρίων.
Τα ερείπια του πρώην μεσαιωνικού δικαστηρίου βρίσκονται στο κέντρο της πόλης της Σουτσεάβα. Από το 14ο ως το 17ο αιώνα κοντά στην Πριγκιπική Αυλή χτίστηκαν πολλές εκκλησίες, που εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα και προσελκύουν τουρίστες.
Μουσεία
Το πρώτο μουσείο στη Σουτσεάβα άνοιξε το 1900, με πρωτοβουλία κάποιων τοπικών διανοουμένων. Στην αρχή, το μουσείο περιελάμβανε μόνο μερικές συλλογές που αποκτήθηκαν ως αποτέλεσμα των ερευνών και εργασιών ανασκαφής στο Φρούριο-Έδρα της Σουτσεάβα. Το μουσείο επεκτάθηκε και αναπτύχθηκε με την πάροδο του χρόνου και έγινε ένα σημαντικό πολιτιστικό θεσμός, που σήμερα ονομάζεται Μουσείο Βουκοβίνας (Muzeul Bucovinei). Έχει πολλά τμήματα και διαχειρίζεται τα μεσαιωνικά μνημεία του Φρούριου-Εδρας, του Φρούριου Σέια και της Πριγκιπικής Αυλής, τοπικά μουσεία (Μουσείο Χωριού Βουκοβίνας και τα μουσεία ιστορικό, εθνογραφικό και φυσικών επιστημών), τις οικίες-μνημεία των Σιμιόν Φλορέα Μαριάν στη Σουτσεάβα, Νικολάε Λάμπις στο Μαλίνι, Εουσέμπιου Καμιλάρ στο Ουντέστι, και Τσιπριάν Πορουμπέσκου στη Στούπτσα και δύο παραδοσιακά σπίτια που βρίσκονται στη Σόλτσα και στη Μπίλτσα. Το παλαιότερο τμήμα του Μουσείου Βουκοβίνας είναι το ιστορικό μουσείο, που ήταν ο πυρήνας για τη δημιουργία ενός επαρχιακού μουσείου στη Σουτσεάβα. Αυτό το μουσείο παρουσιάζει την τοπική ιστορία της Σουτσεάβα και της Μολδαβίας, στο πλαίσιο της ρουμανικής εθνικής ιστορίας. Τα εκθέματα του ιστορικού μουσείου και τα γραφεία του Μουσείου Βουκοβίνας στεγάζονται σε ένα ιστορικό κτήριο, στο κέντρο της πόλης. Το κτίριο, που ήταν έδρα της Επαρχίας της Σουτσεάβα κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, χτίστηκε μεταξύ 1902-1903. Από το 1968 στεγάζει το ιστορικό μουσείο. Το 2014 το κτίριο και το μουσείο ξεκίνησαν ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, αποκατάστασης και επέκτασης.
Στο ιστορικό μουσείο υπάρχει ανασύσταση μιας σκηνής από την πρώην αίθουσα του θρόνου που βρίσκεται στο Φρούριο-Εδρα. Η σκηνή παρουσιάζει ορισμένους σημαντικούς ανθρώπους από την ιστορία της Μολδαβίας, κατασκευασμένους από υαλοβάμβακα: το Στέφανο το Μέγα (ηγεμόνα της Μολδαβίας), τη Μαρία Βοϊκίτσα (τρίτη σύζυγό του), το Μπογκντάν Γ΄ το Μονόφθαλμο (γιο και διάδοχό του στο θρόνο) και αξιωματούχους της εποχής. Η σκηνή που έχει επιλεγεί για ανασύσταση είναι η παραχώρηση γης στους αγρότες. Η ανασύσταση βασίζεται σε μεσαιωνικά έγγραφα, τοιχογραφίες και αρχαιολογικές έρευνες. Το Μουσείο Χωριού Βουκοβίνας (Muzeul Satului Bucovinean) είναι ένα υπαίθριο μουσείο που αναδεικνύει την παραδοσιακή πολιτιστική και αρχιτεκτονική κληρονομιάς της περιοχής Βουκοβίνα. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Σουτσεάβα, κοντά στο Φρούριο-Εδρα. Ιδρύθηκε τη δεκαετία του '70, αλλά σημαντική επέκταση και ανάπτυξή του πραγματοποιήθηκε μετά το 1990. Το μουσείο έχει σχεδιαστεί ως ένα παραδοσιακό χωριό της Βουκοβίνας, που περιέχει σπίτια και διάφορα αντικείμενα από τις περιοχές της Ρανταούτσι, Χούμορ, Τσιμπουλούγκ Μολντοβενέσκ, Ντόλνα και Φαλτιτσένι. Το μουσείο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ένα νερόμυλο από το Μοναστήρι Χουμορουλούι, ένα παραδοσιακό εργαστήριο σιδηρουργού, ένα εργαστήριο κεραμικής από τη Μαρτζινέα και μία από τις πολλές παλιές ξύλινες εκκλησίες της βόρειας Μολδαβίας, την Εκκλησία της Αναλήψεως, Ρουμανική Ορθόδοξη ξύλινη εκκλησία του 1783 στο Βάμα, χωριό Επαρχίας της Σουτσεάβα. Το καμπαναριό είναι επίσης κατασκευασμένο από ξύλο και χρονολογείται από το 1787. Η εκκλησία και το καμπαναριό μεταφέρθηκαν και τα δύο το 2001 και σήμερα αποτελούν μέρος του μουσείου. Εκτός από το Μουσείο Χωριού Βουκοβίνας, ένα άλλο μουσείο που παρουσιάζει την παραδοσιακή ζωή σε αυτό το τμήμα της Ρουμανίας είναι το εθνογραφικό μουσείο. Εγκαινιάστηκε το 1968 και περιλαμβάνει παλιές συλλογές και εκθέματα που στεγάζονται σε ένα μεσαιωνικό πανδοχείο που βρίσκεται στο κέντρο της Σουτσεάβα, γνωστό ως το Πριγκιπικό Πανδοχείο της Σουτσεάβα (Hanul Domnesc din Suceava), και χρονολογείται από τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα. Ήταν χτισμένο από πέτρα και έχει δύο ορόφους και ένα κελάρι. Κατά την Αυστριακή διοίκηση (1775-1918), το πανδοχείο λειτουργούσε ως κυνηγετικό καταφύγιο για την αυτοκρατορική οικογένεια. Από το 1968 φιλοξενεί το εθνογραφικό μουσείο. Το Πριγκιπικό Πανδοχείο είναι το παλαιότερο πολιτικό κτίριο στη Σουτσεάβα, που δεν έχει επηρεαστεί σοβαρά από το χρόνο και διατήρησε την αρχική αρχιτεκτονική του. Το μουσείο φυσικών επιστημών ιδρύθηκε το 1976-1977 και είναι το νεότερο μουσείο στη Σουτσεάβα. Αναδεικνύει τη χλωρίδα και την πανίδα της γύρω περιοχής. Οι συλλογές και τα σπάνια εκθέματα του μουσείου στεγάζονται σε ένα παλιό κτίριο, που βρίσκεται στο κεντρικό πάρκο της πόλης και χτίστηκε μεταξύ 1811-1814. Στο παρελθόν, πριν γίνει πόλοςς έλξης για τους επισκέπτες, το κτίριο λειτουργούσε ως σχολείο αρρένων.
Μαζί με όλα αυτά τα μουσεία, το Μουσείο Βουκοβίνας περιλαμβάνει οικίες-μνημεία κάποιων συγγραφέων και καλλιτεχνών που γεννήθηκαν σε αυτή την περιοχή της χώρας. Το μνημείο-οικία του Σιμιόν Φλορέα Μαριάν (Casa memorială Simion Florea Marian) είναι το μόνο που βρίσκεται στη Σουτσεάβα, τα άλλα είναι στη γύρω περιοχή. Το μνημείο-οικία λειτουργεί ως μουσείο. Εγκαινιάστηκε το 1974 στο σπίτι όπου έζησε ο Ρουμάνος ιερέας και συγγραφέας Σιμιόν Φλορέα Μαριάν, από το 1884 μέχρι το 1907, όταν πέθανε. Το μουσείο φιλοξενεί μια συλλογή που περιέχει πάνω από 10.000 τόμους, πάνω από 450 συλλογές από περιοδικά και εφημερίδες, εκ των οποίων 150 είναι από τη Βουκοβίνα, χειρόγραφα, επιστολές, πολιτιστικά και ιστορικά ντοκουμέντα, παλιές φωτογραφίες. Μπροστά από το μνημείο-οικία άνοιξε ένα μικρό πάρκο με ένα άγαλμα αφιερωμένο στο Σιμιόν Φλορέα Μαριάν.
Ρουμανικές Ορθόδοξες εκκλησίες
Ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά μνημεία στη Σουτσεάβα είναι η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Νέου, που περιλαμβάνει τη μνημειακή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που χτίστηκε μεταξύ 1514 και 1522. Η κατασκευή άρχισε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βοεβόδα Μπογκντάν Γ΄ του Μονόφθαλμου της Μολδαβίας, μετά την καταστροφή της γειτονικής Εκκλησίας Μιράουτσι (τότε μητροπολιτικού καθεδρικού της Μολδαβίας ) το 1513. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε από το Στέφανο Δ΄ της Μολδαβίας (γνωστό επίσης ως Στεφάνιτσα). Η εκκλησία του μοναστηριού λειτούργησε ως Μητροπολιτικός Καθεδρικός της Μολδαβίας ως το 1564, όταν ο Αλέξανδρος Λαπουσνεάνου μετακινήθηκε στο Ιάσιο. Έχει τοιχογραφίες στο εξωτερικό, χαρακτηριστικές της περιοχής, και είναι μια από τις Εκκλησίες της Μολδαβίας (Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς|Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO]]. Σήμερα η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Νέου λειτουργεί ως καθεδρικός ναός της Αρχιεπισκοπής Σουτσεάβα και Ραντάουτσι.
Ο Ναός της Αναστάσεως (που βρίσκεται κοντά στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Νέου χρονολογείται από το 1551 και ιδρύθηκε από την Έλενα Ράρες, σύζυγο του βοεβόδα Πέτρου Δ΄ Ράρες. Η εκκλησία δεν έχει πύργο πάνω από τον κυρίως ναό, καθώς η αρχιτεκτονική της αντανακλά το αστικό ύφος της μεσαιωνικής περιόδου. Αντί για καμπαναριό, η εκκλησία έχει μια "ζβόνιτσα", αρχιτεκτονική μορφή που χρησιμοποιείται κυρίως στη Ρωσική αρχιτεκτονική των αιώνων 14ο-17ο. Ο Ναός της Αναστάσεως χρησιμοποιήθηκε από την τοπική Ρωμαιοκαθολική κοινότητα κατά τη διάρκεια της κατοχής των Αψβούργων και στη συνέχεια από τη Ρουθηνική Ανατολική Καθολική (Ουνιτική) κοινότητα, μέχρι το 1936. Είναι επίσης γνωστό ως  Εκκλησία Văscresenia ή Elena Doamna. Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Prăjescu) είναι άλλο ένα  θρησκευτικό κτίσμα στη Σουτσεάβα που χαρακτηρίζεται από το μεσαιωνικό αρχιτεκτονικό ύφος της Μολδαβίας. Ο σημερινός ναός ανοικοδομήθηκε από το θησαυροφύλακα Νικοάρα Πραγιέσκου το 1611, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Moβίλα (1607-1611). Σε όλη την ιστορία της η εκκλησία λειτουργούσε ως νεκροταφείο για τους τοπικούς βογιάρους. Ανάμεσα στο κέντρο της πόλης και τη συνοικία Ιτσάνι, στις πλαγιές που κατεβαίνουν προς την Κοιλάδα του Ποταμού Σουτσεάβα, υπάρχει η Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μια άλλη παλιά Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας, που ιδρύθηκε κατά το πρώτο μισό του 17ου αιώνα (1639). Η εκκλησία χτίστηκε στο μέρος όπου υπήρχε πριν η Μονή Ιτσάνι. Λειτούργησε ως γυναικείο μοναστήρι μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Σήμερα είναι ενοριακή εκκλησία και έχει μια "ζβόνιτσα" παρόμοια με εκείνη του Ναού της Αναστάσεως, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Στη συνοικία Μπουρντουζένι, 4 χλμ. βόρειανατολικά του κέντρου της πόλης, υπάρχει η Μονή Τεοντορένι, που ιδρύθηκε το 1597 από τον τοπικό βογιάρο Τεοντόρ Μοβίλα, μεγαλύτερος αδελφός του Ιερεμία Μοβίλα, ηγεμόνα της Μολδαβίας (1595-1600 και 1600-1606). Το χωριό Μπουρντουζένι (σήμερα συνοικία της Σουτσεάβα) ιδρύθηκε και αναπτύχθηκε γύρω από αυτό το μοναστήρι. Το σύνολο των κτιρίων περιλαμβάνει την Εκκλησία της Ανάληψης, το καμπαναριό, κατοικημένους χώρους για μοναχές και ένα περίβολο. Μόλις 1 χλμ. βόρεια της Μονής Τεοντορένι, στην παλιά συνοικία Μπουρντουζένι, υπάρχει η Εκκλησία της Αγίας Τριάδος, που ιδρύθηκε από τον αρχιμανδρίτη Φίλαρετ Κριμπάν το 1851.
Η Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, που βρίσκεται στο χωριό Πατραούτσι (λίγα χλμ. βορειοδυτικά του Ιτσάνι), ιδρύθηκε το 1487 από το Στέφανο το Μέγα και είναι ένα από τα μνημεία που απαρτίζουν τις Εκκλησίες της Μολδαβίας (Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO}. Επίσης, όχι πολύ μακριά από το Ιτσάνι, υπάρχει η Μονή Ντραγκομίρνα, που ιδρύθηκε από τον κληρικό Αναστάσιο Κρίμκα το 1609. Η Μονή Βορονέτς βρίσκεται 40 χιλιόμετρα δυτικά της Σουτσεάβα, στην πόλη Γκούρα Χουμόρουλουι.
Αρμενικές Ορθόδοξες εκκλησίες
Η Σουτσεάβα είχε μια σημαντική Αρμενική κοινότητα που επισημαίνεται από πολλά θρησκευτικά κτίρια που υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Το πιο αντιπροσωπευτικό από αυτά, που ιδρύθηκαν από τους Αρμενίους της περιοχής, είναι η Μονή Ζαμκα, ένα οχυρωμένο συγκρότημα κτιρίων που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο στο δυτικό σημείο της σύγχρονης πόλης. Η Μονή Ζαμκα κατασκευάστηκε μεταξύ 1551 και 1606 και η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αυξέντιο. Μαζί με την εκκλησία το μοναστήρι περιλαμβάνει πολλά κτίρια από πέτρα και ένα αμυντικό τείχος που περιβάλλει ολόκληρο το μεσαιωνικό συγκρότημα. Μεταξύ της Μονής Ζαμκα και του κέντρου της πόλης υπάρχουν δύο Αρμένικες Ορθόδοξες εκκλησίες. Η Εκκλησία του Αγίου Σίμωνα (επίσης γνωστή ως Εκκλησία του Κόκκινου Πύργου, λόγω του καμπαναριού της) ιδρύθηκε το 1513. Το καμπαναριό χτίστηκε το 1551. Η εκκλησία έχει δίπλα της ένα παλιό αρμενικό κοιμητήριο και ένα παρεκκλήσι (Pruncul) που χτίστηκε το 1902. Η Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού ιδρύθηκε το 1521 και ανακαινίστηκε αρκετές φορές στην ιστορία της. Το αρμενικό πρεσβυτέριο βρίσκεται κοντά στην εκκλησία, μαζί με αρκετές παλιές επιτύμβιες πέτρες.
Ιστορικά κτίρια
Το Colegiul de Artă Ciprian Porumbescu  (Καλλιτεχνικό Λϋκειο Τσιπριάν Πορουμπέσκου) είναι ένα λύκειο που φιλοξενείται σε ένα ιστορικό κτήριο, που χτίστηκε το 1859 στο κέντρο της πόλης της Σουτσεάβα. Το κτίριο είχε διάφορες χρήσεις στο παρελθόν: Δημαρχείο (μέχρι το 1904) και  Școala primară română de fete (Δημοτικό Ρουμανικό σχολείο θηλέων). Η Ρουμάνα τραγουδίστρια της τζαζ Ανκα Πάργκελ δίδαξε μουσική για τα προς το ζην στη  Σουτσεάβα σε αυτό το τοπικό Καλλιτεχνικό Λϋκειο πριν στραφεί σε επαγγελματική σταδιοδρομία στο τραγούδι το 1989.
Ο Gara Suceava Nord-Iţcani (Βόρειος σιδηροδρομικός σταθμός της Σουτσεάβα, επίσης γνωστός ως Iţcani) είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός που χτίστηκε το 1871 στο χωριό Iţcani (σήμερα συνοικία της Σουτσεάβα). Μεταξύ 1871-1918, ήταν ένας σταθμός του τρένου στην Αυστροουγγρικά σύνορα. Το ιστορικό κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού χτίστηκε στο γοτθικό ύφος των σιδηροδρομικών σταθμών της Κεντρικής Ευρώπης της εποχής.
To Colegiul Naţional Stefan cel Mare (Εθνική Σχολή Stefan cel Mare) είναι το παλαιότερο και πιο διάσημο λύκειο στην Επαρχία της Σουτσεάβα, ιδρυθέν το 1860. Το μπαρόκ ύφους κτίριο που στεγάζει το Γυμνάσιο χτίστηκε μεταξύ 1893-1895 στο κέντρο της πόλης και σήμερα θεωρείται ιστορικό μνημείο.
Ο Gara Suceava-Burdujeni (Σιδηροδρομικός σταθμός της Σουτσεάβα, επίσης γνωστός ως Μπουρντουζένι) είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός που χτίστηκε μεταξύ 1892 - 1902 στο χωριό Μπουρντουζένι (σήμερα συνοικία της Σουτσεάβα). Μεταξύ 1902-1918 ήταν ένας σταθμός του τρένου στα Αυστροουγγρικά σύνορα. Το ιστορικό κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Μπουρντουζένι χτίστηκε στο αρχιτεκτονικό ύφος του σιδηροδρομικού σταθμού του Φριμπούρ της Ελβετίας.
Η Casa Polona (Πολωνική Κατοικία) είναι ένα κτίριο του 1903-1907 από την πολωνική κοινότητα. Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλοϊζ Φρίντελ. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος εθνικοποιήθηκε και από το 1954 στέγασε το Ansamblul Artistic Ciprian Porumbescu (Καλλιτεχνικό Σύνολο Τσιπριάν Πορουμπέσκου). Το 1984 το κτίριο αποκαταστάθηκε, και στη συνέχεια φιλοξένησε ένα τοπικό θέατρο μέχρι το 1990. Το 1996 επεστράφη στην πολωνική κοινότητα της πόλης.
Το Uzina de Apă (Εργοστάσιο του Νερού) είναι ένα σύνολο από κτίρια βιομηχανικής κληρονομιάς, σχεδιασμένο το 1908 από το μηχανικό Γ. Τιμ από τη Λειψία, που χτίστηκε μεταξύ 1910-1912. Το εργοστάσιο του νερού λειτούργησε σε αυτά τα κτίρια μεταξύ 1912-1960 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε ένα σύγχρονο κτίριο. Το 2012, για τον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυσή του, στα πρώην κτίρια του εργοστάσιου του νερού εγκαινιάστηκε το Κέντρο Αρχιτεκτονικής, Αστικού Πολιτισμού και Τοπίου της Σουτσεάβα.
Η ''Biblioteca Bucovinei Ι.Ο. Sbiera'' (Βιβλιοθήκη Βουκοβίνας Ι. Ο. Σμπιέρα), η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη στη Σουτσεάβα, εγκαινιάστηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1923. Είναι επίσης η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Επαρχίας, με πάνω από 350.000 βιβλία. Σήμερα η βιβλιοθήκη στεγάζεται σε δύο ιστορικά κτίρια που βρίσκονται στο κέντρο της πόλης που χτίστηκαν αντίστοιχα μεταξύ 1925-1926 και 1929-1930.
Μνημεία
Κοντά στο φρούριο, στο Πάρκο Şipote-Cetate, υπάρχει ένας έφιππος ανδριάντας του Στεφάνου του Μεγάλου, σχεδιασμένος και κατασκευασμένος από τον τοπικό γλύπτη Ιφτίμιε Μπιρλεάνου το 1977. Το μνημείο έχει 23 μέτρα ύψος και είναι ο ψηλότερος έφιππος ανδριάντας στη Ρουμανία.
Toυρισμός
Τα τελευταία χρόνια η Σουτσεάβα άρχισε να εξελίσσεται ταχύτερα. Τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της πόλης χρονολογούνται από την εποχή της ως πριγκηπικής πρωτεύουσας.
Υπάρχουν πολλά μουσεία στην πόλη: το Μουσείο Ιστορίας της Βουκοβίνας, το Μουσείο Χωριού της Βουκοβίνας, το Εθνογραφικό Μουσείο της Βουκοβίνας (στεγάζεται σε ένα πανδοχείο [8], του 17ο αιώνα) και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Ακόμη υπάρχει η Cetatea de Scaun ή Πριγκιπική Ακρόπολη, με την Εκκλησία Μιράουτσι, που ιδρύθηκε από τον Πέτρο Α΄ της Μολδαβίας, όταν μετέφερε την πρωτεύουσα από το Σίρετ στη Σουτσεάβα. Ο Αλέξανδρος ο Καλός και ο Στέφανος ο Μέγας επέκτειναν την ακρόπολη, που έγινε αρκετά ισχυρή για να αποκρούσει μια επίθεση του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ (πορθητή της Κωνσταντινούπολης) το 1476.
Εκπαίδευση
Το κύριο πανεπιστήμιο της πόλης (αλλά και ολόκληρου του νομού) είναι το Πανεπιστήμιο Stefan cel Mare, που ιδρύθηκε το 1990 και έχει 10.138 φοιτητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Πανιώνιος (πετοσφαίριση ανδρών)
|right|150px Ο Πανιώνιος διαθέτει ομάδες βόλεϊ ανδρών και γυναικών. Η ανδρική ομάδα από το 2016-17 θα αγωνίζεται στην Α2, όπως και η γυναικεία. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Ν. Σμύρνης (οδός Αρτάκης) χωρητικότητας 1200 θεατών.
Περίοδος Σμύρνης
Το τμήμα πετοσφαίρισης του Πανιωνίου είναι το πρώτο στον ελληνικό χώρο αφού ιδρύθηκε στη Σμύρνη το 1913. Το 1919 διεξήχθη πρωτάθλημα βόλεϊ στη Σμύρνη με τη συμμετοχή οκτώ συλλόγων και νικητή τον Πανιώνιο. Σώζεται η φωτογραφία της ομάδας με το κύπελλο. Ήταν η πρώτη διοργάνωση αγώνων βόλεϊ από ελληνικές ομάδες. Οι βολεϊμπολίστες του συλλόγου προέρχονταν κυρίως από το στίβο και βασικότεροι ήταν οι: Δημητρός Καραμπάτης (καρφί), ο Παναγιώτης Ρετέλας, ο Κώστας Παπάζογλου (πασαδόρος), Α. Βασιλειάδης, Κλ. Δρίβας, Ερ. Ισηγόνης και αργότερα ο Γιώργος Ρουσόπουλος.
Προπολεμική περίοδος (Αθήνα)
Το Σεπτέμβριο του 1924 η ομάδα βόλεϊ του Πανιωνίου μετείχε σε τουρνουά του Γ.Σ. Αμαρουσίου, στο οποίο νίκησε τη διοργανώτρια ομάδα και στον τελικό έπαιξε με τον Ατρόμητο Αθηνών. Είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται η ομάδα βόλεϊ του συλλόγου στην Αθήνα.
Από το 1925 ο Πανιώνιος καθιέρωσε δύο πρωταθλήματα βόλεϊ: ένα μεταξύ συλλόγων και ανωτέρων σχολών και ένα μεταξύ σχολείων (γυμνασίων). Για το πρωτάθλημα συλλόγων είχε αθλοθετήσει τριετές επαμειβόμενο κύπελλο. Ο σύλλογος συνέχισε να διοργανώνει τα ανεπίσημα αυτά πρωταθλήματα κάθε χρόνο ως το 1928. Το 1926 προκήρυξε και αγώνες για ομάδες γυναικών, μια πρωτοποριακή αθλητική δραστηριότητα. Οι αγώνες γίνονταν από το τελευταίο δεκαήμερο του Ιανουαρίου ως τον Ιούνιο, συνήθως στο Παναθηναϊκό Στάδιο, που ήταν η έδρα του συλλόγου εκείνα τα χρόνια.
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1928 που διοργανώθηκε από τον ΣΕΓΑΣ στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στο περιθώριο των πανελλήνιων αγώνων στίβου με συμμετοχή 13 συλλόγων, ο Πανιώνιος τερμάτισε στην 4η θέση πίσω από τον Πανελλήνιο, τους Νέους Βύρωνος και τη Σχολή Ευελπίδων. Τη χρονιά αυτή την ομάδα του συλλόγου αποτελούσαν οι αθλητές: Δημητρός Καραμπάτης, Κορδογιάννης, Κονσολίδης, Καμιζούλης, Παπαγεωργόπουλος, Βάρδας.
Το 1929 η ομάδα βόλεϊ του συλλόγου έφτασε στα προημιτελικά του πρωταθλήματος, όπου ηττήθηκε από τον Πανελλήνιο με 0-2 σετ. Δραστηριότητες των ομάδων βόλεϊ ανδρών, γυναικών, νέων, νεανίδων και συμμετοχή στα πρωταθλήματα Αθηνών-Πειραιώς, αναφέρονται συνεχώς ως το 1940.
Τα πρωταθλήματα του Πανιωνίου
Το 1925 είχαν δημιουργηθεί ομάδες βόλεϊ από αρκετά σωματεία της Αθήνας καθώς και από στρατιωτικές και πανεπιστημιακές σχολές. Ήταν ώριμα τα πράγματα για την πραγματοποίηση ενός πρωταθλήματος. Καθώς ο ΣΕΓΑΣ δεν έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις «παιδιές», όπως αποκαλούσε το μπάσκετ και το βόλεϊ, ανέλαβε πρωτοβουλία ο Δημητρός Δάλλας. Με την άδεια του ΣΕΓΑΣ, στον οποίο ήταν αντιπρόεδρος, το Φεβρουάριο του 1925 ο Πανιώνιος προκήρυξε "ετήσιον πρωτάθλημα πετοσφαιρίσεως συλλόγων και ανώτατων σχολών". Έχοντας την εμπειρία από τις αντίστοιχες διοργανώσεις στη Σμύρνη, δημοσίευσε λεπτομερή κανονισμό διεξαγωγής, τον τρόπο βαθμολογίας (2β ο νικητής, 1β ο ηττημένος), πρόβλεψη για ισοβαθμίες κλπ.
Παράλληλα, αθλοθέτησε τριετές επαμειβόμενο κύπελλο, για το σύλλογο που θα κέρδιζε τρεις φορές το πρωτάθλημα. Το κύπελλο αυτό κατέκτησε οριστικά ο Εθνικός Γ.Σ. που κέρδισε τρία πρωταθλήματα: 1925, 1927, 1930. Η ανταπόκριση υπήρξε μεγάλη και δήλωσαν συμμετοχή 12 ομάδες: 7 σωματειακές και 5 φοιτητικές. Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και στο γυμναστήριο του Εθνικού Αθηνών από τις 8 Μαρτίου ως τις 17 Μαΐου που έγινε ο τελικός. Νικητής του πρώτου αυτού πρωταθλήματος ήταν ο Εθνικός Γ.Σ. Με σκοπό τη διάδοση του αθλήματος, ο Πανιώνιος προκήρυξε ταυτόχρονα και σχολικό πρωτάθλημα, στο οποίο μετείχαν επτά δημόσια και ιδιωτικά σχολεία. Διεξήχθη από 11 Απριλίου ως 10 Μαΐου με τελικό νικητή το Στ΄ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών (Νέου Κόσμου).
Το "πρωτάθλημα πετοσφαιρίσεως του Πανιωνίου", όπως το αποκαλούσε ο αθηναϊκός τύπος αρχικά, καθιερώθηκε και από το επόμενο έτος αποκαλείτο αθηναϊκό πρωτάθλημα. Από το 1926 ο σύλλογος ξεκίνησε και γυναικείο πρωτάθλημα, επίσης με μεγάλη επιτυχία. Το αθηναϊκό πρωτάθλημα βόλεϊ του Πανιωνίου συνεχίστηκε ως το 1930 με συμμετοχή κάθε χρόνο 10 ως 14 ομάδων. Την τελευταία χρονιά οι έξι από τις 12 ομάδες που πέρασαν στην τελική φάση, αποτέλεσαν την Α΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν και οι υπόλοιπες εντάχθηκαν στη Β΄. Τα επόμενα έτη τη διοργάνωση ανέλαβαν από κοινού οι Πανιώνιος, Εθνικός ΓΣ και Πανελλήνιος και ο ΣΕΓΑΣ την ονόμασε "Περιφερειακό πρωτάθλημα βόλεϊ Αθηνών-Πειραιώς". Από το 1936 θα καθιερωθεί και πανελλήνιο πρωτάθλημα με συμμετοχή των καλύτερων ομάδων από τα πρωταθλήματα Αθηνών-Πειραιώς, Θεσσαλονίκης και Πάτρας. Με τις προσπάθειες του Δάλλα και του Πανιωνίου το βόλεϊ είχε πλέον αποκτήσει φίλους σε όλη τη χώρα.
Διοργανώσεις - νικητές
* Το 1930 έξι ομάδες προκρίθηκαν στον όμιλο της τελικής φάσης. Στην προκριματική φάση πήραν μέρος περίπου 12 σύλλογοι.
Νεώτερη περίοδος
|right|200px Μεταπολεμικά η ομάδα βόλεϊ δεν παρουσίασε επιτυχίες. Λειτουργούσε επί χρόνια στη σκιά της αντίστοιχης ομάδας του συμπολίτη Μίλωνα και κάποια στιγμή αδρανοποιήθηκε.
Η ανδρική ομάδα του Πανιωνίου επανιδρύθηκε το 1970 με πρωτοβουλία του Ιάσονα Πλατσή, πρώην διεθνή παίκτη του Εθνικού Γ.Σ., ο οποίος ως το 1974 υπήρξε παίκτης και προπονητής της αναγεννημένης ομάδας, την οποία οδήγησε στη Β΄ Εθνική. Εκτός από τον Πλατσή, το 1970-71 στην ομάδα που μετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας Αθηνών αγωνίζονταν οι: Μεϊμάρογλου, Σουβατζής, Μανουσόπουλος, Καραγιάννης, Κυριαζής, Παπούλιας, Καρασμάνης.
Τα επόμενα χρόνια είχε πολλά σκαμπανεβάσματα. Η σημαντικότερη διάκριση που έχει πετύχει στην ιστορία της είναι η πρόκριση στους οκτώ του Κυπέλλου Ελλάδος το 1985.
Το 2004 πήρε το πρωτάθλημα της Ένωσης Δυτικής Αττικής (ΕΣΠΕΔΑ) και ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική, στην οποία μετείχε για τρεις σεζόν, ως το 2006-07. Τη χρονιά εκείνη έφτασε στα πρόθυρα της διάλυσης, μιας και πολλοί παίχτες ήταν σχεδόν παλαίμαχοι. Έγινε μια προσπάθεια ανανέωσης, με την προώθηση παικτών από τις ακαδημίες. Η ομάδα υποβιβάστηκε αλλά μπήκαν οι βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον οπως αποδεικνύεται παρακάτω.
Τη σεζόν 2007-08 τερμάτισε στην 4η θέση της Α΄ κατηγορίας της ΕΣΠΕΔΑ και συμμετείχε στα μπαράζ ανόδου. Επίσης, έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου της ΕΣΠΕΔΑ.
Το 2008-09 έκανε το νταμπλ της ΕΣΠΕΔΑ, αφού κατέκτησε το πρωτάθλημα και το Κύπελλο της Ένωσης και ταυτόχρονα την άνοδο στη Β΄ Εθνική για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορια του.
Τη σεζόν 2014-2015 τερμάτισε στην 1η θέση αήττητος (έχοντας χάσει μόλις 3 σετ καθόλη την διάρκεια της χρονιάς και έχοντας πετύχει 66 και με 22 νίκες σε ισάριθμους αγώνες) και κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΣΠΕΔΑ και πέτυχε την άνοδο στην Α2 για πρώτη φορά στην ιστορία του.Την χρονιά αυτή το 80% των αθλητών προέρχοταν απο τις ακαδημίες του Συλλόγου. Τη σεζόν 2015-16 ο σύλλογος πήρε μέρος για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του στην Α2 εθνική κατηγορια, τερματίζοντας μέσω μια επιτυχημένης πορείας στην 5η θέση, η οποία είναι και η υψηλότερη στην έως τώρα μακρόπνοη ιστορία του.
Αγωνιστική πορεία
Η πορεία της ομάδας τα τελευταία χρόνια έχει ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετοσφαίριση ανδρών Πανιωνιος Ανδρων Πανιωνιος Ανδρων
NGC 101
thumb|right|250px|Ο NGC 101 Ο NGC 101 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας τύπου SAB(rs)c στον αστερισμό Γλύπτη. Απέχει περίπου 150 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο της τάξεως των 95.000 ετών φωτός.
Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 25 Σεπτεμβρίου 1834.
Αναφορές
0101 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γλύπτης (αστερισμός)
Ελληνική Αθλητική Ένωση Σικάγου
μικρογραφία Ο Ελληνική Αθλητική Ένωση Σικάγου ή Χελλένικ Γιουνάιτεντ (Hellenic United Athletic Club of Chicago ή "HUAC") είναι μια δυναμική ομάδα ποδόσφαιρου των Έλλήνων του Σικάγου, η οποία με το σημερινό της όνομα ιδρύθηκε το 2008. Προϋπήρχε από το 2006 ως ανεπίσημη ομάδα με το όνομα "Pan Hellenic United Football Club", ενώ οι ρίζες της προέρχονται από την παλιότερη ποδοσφαιρική ομάδα "Ελλάς Σικάγου" (Hellas Soccer Club), που λειτουργούσε από το 1979. Η Χελένικ συμμετέχει με δύο ομάδες στην ανώτερη κατηγορία (Major Division) της National Soccer League of Chicago, δηλαδή του τοπικού πρωταθλήματος της πολιτείας του Ιλλινόις: τη Γαλάζια (Hellenic Utd "Blue" ή HUAC "Blue") και τη Λευκή (Hellenic Utd "White" ή HUAC "White"), οι οποίες πρωταγωνιστούν. Το 2009 η Χελένικ κατέκτησε το Κύπελλο Ιλλινόις (Frank Mariani Cup).
Η Ελλάς Σικάγου
Το 1979 στις βόρειες συνοικίες του Σικάγου ιδρύθηκε η ποδοσφαιρική ομάδα "Hellas Soccer Club". Ιδρυτικά μέλη της ήταν οι: Λάκης και Κρις Κεχαγιάς, Τομ Κοντός, Τζιμ Κρητικός, Τεντ Κουλούρης, Νίκος Καλιάμπασης, Νικ Γιαννόπουλος, Ανδρέας Σαραντόπουλος και Δήμος Γιαννόπουλος. Για είκοσι και πλέον χρόνια η "Ελλάς" συμμετείχε κανονικά στα πρωταθλήματα της National Soccer League (N.S.L.), τόσο στο κανονικό πρωτάθλημα όσο και στο πρωτάθλημα Βετεράνων άνω των 30 (Men's Over 30). Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 παρουσιάστηκαν φαινόμενα κόπωσης στη λειτουργία του συλλόγου. Πολλοί από τους αρχικούς ιδρυτές είχαν μεγαλώσει και υπήρχε πρόβλημα ανανέωσης στα στελέχη και στους αθλητές της ομάδας. Έτσι έπαψε να μετέχει στο κανονικό πρωτάθλημα και συμμετείχε μόνο στα πρωταθλήματα βετεράνων και παλαιμάχων: άνω των 30 (Over 30) και άνω των 40 (Over 40). Μοιραία πλησιάζε το τέλος της ομάδας.
Το 2004 την ομάδα βετεράνων άνω των 30 ανέλαβαν δυο νέοι ενθουσιώδεις μάνατζερ ο Γιάννης Κοσμάς και ο Σπύρος Αρσένης, έχοντας νέες ιδέες για τη λειτουργία της. Έτσι ο σύλλογος πήρε παράταση ζωής δυο-τριών ετών, ώσπου οι Κοσμάς και Αρσένης αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα νέο ποδοσφαιρικό σύλλογο.
Η Πανελένικ Γιουνάιτεντ
Το Φεβρουάριο του 2006 μια ομάδα Ελληνοαμερικανών σπουδαστών και μαθητών ίδρυσαν την ποδοσφαρική ομάδα "Pan Hellenic United Football Club" (PHUFC), δηλ. "Παν-Ελληνική Ποδοσφαιρική Ένωση". Τα μέλη της σκόπευαν να δημιουργήσουν ένα σύλλογο ανεξάρτητο από τα καθιερωμένα μέχρι τότε ελληνικά κοινωνικά και αθλητικά σωματεία, δηλαδή του Συλλόγου Νεολαίας της Ελληνορθόδοξης Ενορίας (GOYA) και του αντίστοιχου του Ελληνικού Κολλεγίου (Hellenic College Campus Organization).
Η τυπική δημιουργία του συλλόγου προήλθε από τη συγχώνευση δυο παλιότερων συλλόγων που δεν μετείχαν σε επίσημα πρωταθλήματα, των: α) "St. John the Forerunner Paintball Club", μιας ομάδας πέιντμπολ αναψυχής που λειτουργούσε από το 2003 και β) "Hellas Chicago FC" (2004), η οποία ήταν δημιούργημα Ιταλών φίλων της Ελλάς Βερόνα και δεν είχε σχέση με την ελληνοαμερικανική "Hellas Soccer Club".
Την πρώτη ομάδα του συλλόγου αποτέλεσαν παίκτες από όλα τα μέρη της Ελλάδας: Κρήτη, Μακεδονία, Νησιά Αιγαίου, Πελοπόννησο κ.ά. και άρχισε να μετέχει δοκιμαστικά στο τοπικό πρώτάθλημα. Από το 2007 άρχισαν να γίνονται συζητήσεις μετονομασίας του συλλόγου, ώστε το όνομά του να μη συγχέεται με το όνομα του Πανελλήνιου Νεανικού Συμβουλίου (Midwest Pan Hellenic Youth Council) που λειτουργούσε στην περιφέρεια του Σικάγου. Έτσι το πρόθεμα "Pan" αφαιρέθηκε από την επωνυμία του.
Η ίδρυση της Χελλένικ
Προπονητής της ανδρικής ομάδας είναι ο Άντι Σωτηρόπουλος (πρώην προπονητής του Αστέρα).
Μια επόμενη ενέργεια που έγινε το 2010 ήταν η απορρόφηση από την Χελένικ της μικρής ελληνικής ομάδας GR-04, που αγωνιζόταν στην 2η κατηγορία της NSL. Οι ιδιοκτήτες της Κεν Σουρούνης και Τομ Πανάς εντάχθηκαν στο Δ.Σ. της Χελένικ. Έτσι η Χελένικ απέκτησε και δεύτερη ομάδα στο πρωτάθλημα. Για να μην υπάρχει σύγχυση η παλιά ομάδα πήρε την επωνυμία Χελένικ "Γαλάζια" και η νέα Χελένικ "Λευκή" ("Hellenic Utd Blue" και "Hellenic Utd White"). Και οι δυο έχουν αντίστοιχες ομάδες βετεράνων και παλαιμάχων καθώς και ομάδες ποδοσφαίρου Σάλας. Έτσι υπό την ομπρέλα της Χελένικ Γιουνάιτεντ λειτουργούν έξι συνολικά ομάδες.
Οι ομάδες της Χελένικ
Στα πρωταθλήματα της NSL η Χελένικ μετέχει με έξι ομάδες. Δύο ανδρικές που το 2011 αγωνίζονται στην μεγάλη κατηγορία, δύο ομάδες βετεράνων (άνω των 30) και δυο ομάδες παλαιμάχων (άνω των 40). Οι ομάδες βετεράνων και παλαιμάχων μετέχουν και στα πρωταθλήματα Σάλας. Οι κατηγορίες που αγωνίζονται είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1979 Κατηγορία:Σικάγο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες ΗΠΑ
65 (αριθμός)
Το 65 (εξήντα πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 64 και πριν από το 66. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 65 συμβολίζεται ως LXV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΞΕ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Σαρλ Εντουάρ Γκιγιόμ
Ο Σαρλ Εντουάρ Γκιγιόμ (Charles Édouard Guillaume, 15 Φεβρουαρίου 1861 - 13 Ιουνίου 1938) ήταν Ελβετός φυσικός στον οποίο απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1920 για τη συμβολή του σε πειράματα ακριβείας, μέσω της ανακάλυψης ανωμαλιών στα κράματα νικελίου - ατσαλιού.
Ο Γκιγιόμ είναι γνωστός για την ανακάλυψη των κραμάτων του νικελίου - σιδήρου και χάλυβα τα οποία ονόμασε Ινβάρ και Ελινβάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Οικογένεια Αβέρωφ
Η οικογένεια Αβέρωφ είναι βλάχικης καταγωγής οικογένεια του Μετσόβου.
Στα τέλη του 17ου αιώνα κατέφυγε στο Μέτσοβο όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα ο Αυγερινός Αποστολάκας, ο οποίος είχε έρθει σε σύγκρουση με κάποιους Τούρκους στη Θεσσαλονίκη. Ο γιος του, Μίχος Αποστολάκας (1685 - 1751) απέκτησε σημαντική περιουσία μέσα από την κτηνοτροφία, την οποία επέκτεινε ο γιος του, Αυγερινός Αποστολάκας, ο οποίος συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους πλουσιότερους πολίτες του Μετσόβου. Το επίθετο άρχισε να μεταβάλλεται από τον Μιχαήλ Αποστολάκα, τον οποίο αποκαλούσαν Μιχαήλ Αυγέρο. Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο γάμους ένας εκ των οποίων με την αδερφή του Αναστασίου Τοσίτσα, πατέρα του Μιχαήλ Τοσίτσα. Ο γιος του τελευταίου Μιχαήλ, Αναστάσιος, μετανάστευσε στην Αίγυπτο, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο βάμβακος αποκτώντας σημαντική περιουσία. Κατόπιν προσκλήσεώς του εγκαταστάθηκαν εκεί και οι αδερφοί του Αυγερινός, Δημήτριος και Γεώργιος Αβέρωφ. Οι δύο πρώτοι επέστρεψαν και εγκαταστάθηκαν στην Χαλκίδα, όπου αγόρασαν τεράστιες εκτάσεις γης.
Παραπομπές
*
Εκκλησία της Κανγκασαλά
Η Εκκλησία της Κανγκασαλά (Kangasalan kirkko) είναι λουθηρανική εκκλησία στην Κανγκασαλά της Φινλανδίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουθηρανικές εκκλησίες στη Φινλανδία Κατηγορία:Κανγκασαλά
Ποιότητα υπηρεσιών
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Νησιά Γκαλίτ
Τα Νησιά Γκαλίτ (αραβικά: جالطة Τζαλίτα, γαλλικά: La Galite, ιταλικά: Isola della Caletta) είναι μια ομάδα από έξι βραχώδη νησιά ηφαιστειογενούς προέλευσης που ανήκουν στο Κυβερνείο της Μπιζέρτα, βόρεια της Τυνησίας. Βρίσκονται 38 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του ακρωτηρίου Σερράτ (Cape Serrat), που είναι το πλησιέστερο σημείο στην ηπειρωτική χώρα από την οποία τα χωρίζει το Κανάλι Γκαλίτ, περίπου 80 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά από την πόλη της Ταμπάρκα, και 150 χιλιόμετρα νότια του Ακρωτηρίου Τεουλάντα (Capo Teulada) της νότιας Σαρδηνίας. Το μεγαλύτερο είναι η Γκαλίτ, ενώ υπάρχουν ακόμα 5 μικρότερα νησιά και κάποιοι ύφαλοι.
Ιστορία
Τα νησιά έχουν κατοικηθεί Φοίνικες, Ρωμαίους και Ισπανούς, αποτέλεσε ενδιάμεσο σταθμό για τους Καρθεγένιους , ενώ στο παρελθόν από Τυνήσιους, Σικελούς και κατοίκους από τη Σαρδηνία, κάτι που μπορεί να εξηγεί την προέλευση των ιταλικών ονομάτων των νησιών. Την παρουσία αυτών που πέρασαν από το νησί μαρτυρούν Καρδηδονιακές ταφές, ρωμαϊκά κτήρια, εγκαταλελειμμένες σπηλιές και λατομία, που βρίσκονται στους πρόποδες της κορυφής Πιτόν ντε λ’ Εστ στη Γκαλίτ.
Έχουν γίνει εικασίες ότι η Γκαλίτ μπορεί να είναι η αρχαία Εύβοια, που μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους είχε το όνομα Καλάθη (στα λατινικά Galata)
Το 1628 το νησί Γκαλίτ μάλλον κατείχε ένας τυχοδιώκτης Κορσικής καταγωγής, ο Sanson Napoléon, κατόπιν είχε αποδοθεί ως φέουδο στον Λουδοβίκο Α΄ της Ισπανίας όταν ήταν ινφάντε, ενώ στα τέλη του 19ου αιώνα ήρθαν από την Ιταλία Ναπολιτάνοι, οικογένειες Ντάρκο, Βιτιέλλο και Ματσέλλα (Darco, Vitiello, Mazella).
Γεωγραφία-Γεωλογία
Το μεγαλύτερο νησί Γκαλίτ έχει έκταση περίπου 7,5 τχμ., με μήκος 5,4 χιλιόμετρα από ανατολικά-δυτικά και πλάτος 2,9 βόρεια-νότια στο ανατολικό μέρος του νησιού. Η μεγαλύτερη κορυφή ονομάζεται Bout de Somme (Μεγάλη Κορυφή) με 391 μέτρα, ενώ ακόμα μια κορυφή υψώνεται στα 360 μέτρα στο πιο νοτιοανατολικό μέρος του νησιού, η Piton de l' Esτ (Ανατολική Κορυφή). Νοτιοδυτικά της Γκαλίτ βρίσκονται τα δύο επόμενα μεγαλύτερα νησιά, οι Galitons de l' Ouest (Δυτικές Γκαλιτόν), η Γκαλιτόν και η Φουσέλ, ενώ στα βόρειο ανατολικά βρίσκονται οι Galitons de l' Est (Ανατολικές Γκαλιτόν), που ονομάζονται επίσης και Les Chiens (Σκυλιά), που περιλαμβάνουν τα μικρότερα νησιά Γκάλο, Γκαλίνα και Πολάστρο.
Τα νησιά αποτελούνται στο μεγαλύτερο μέρος τους από ηφαιστιογενή πετρώματα και φλύσχη νησιών Γκαλίτ
Οι πλαγιές στα νότια και τα ανατολικά είναι απότομες και γυμνές από βλάστηση, ενώ οι βόρειες είναι λιγότερο απότομες με πυκνή θαμνώδη βλάστηση
Τα νησιά αναφέρονται εξειδικευμένα στον καθορισμό θαλάσσιων συνόρων, λόγω της γεωγραφικής της τους θέσης στα όρια της δικαιοδοσίας της Τυνησίας, της Αλγερίας και της Ιταλίας
Κατοίκηση
Κατά το 18ο αιώνα το νησί είχε πολλά κοπάδια, και οι πολλοί του κάτοικοι ασχολούνταν με το μαλλί από αυτά, είτε ήταν σφουγγαράδες
Στις αρχές του 20ου αιώνα στα νησιά Γκαλίτ υπήρχε «αναρχική» κοινότητα περίπου 100 ατόμων, αποτέλεσμα πειραματισμών για τη δημιουργία ελεύθερου κοινοβίου από άτομα αναρχικής ιδεολογίας, ενώ μόνιμο πληθυσμό απέκτησε με τη δημιουργία στην Τυνησία Γαλλικού προτεκτοράτου, και το 1906 κατοικούσαν στο μεγαλύτερο νησί 174 κάτοικοι, 67 Γάλλοι και 107 Ιταλοί.
Από το 1952 ως το 1954 ως το οι γαλλικές αρχές είχαν εξορίσει στη Γκαλίτ τον Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, μέλλοντα πρώτο πρόεδρο της Τυνησίας
Το νησί «εκκενώθηκε» το 1964 με την κρατικοποίηση των γεωργικών γαιών που κατείχαν ξένοι, ενώ μέχρι τότε ζούσαν εκεί περίπου 200 άτομα. Σήμερα στη Γκαλιτόν υπάρχει φάρος και μετεωρολογικός σταθμός, ενώ στη Γκαλίτ καμιά δεκαριά σπίτια για την Εθνοφρουρά και το στρατό
Πανίδα και χλωρίδα
Η περιοχή έχε μεγάλη ποικιλομορφία σε ψάρια και οστρακοειδή, η υπεραλίευση των οποίων όμως στο παρελθόν έχει επιφέρει επιπτώσεις στους πληθυσμούς τους.
Αποτελεί προστατευμένη περιοχή ως φυσικό καταφύγιο από το 1980, και το ψάρεμα έχει απαγορευτεί από τότε σε απόσταση 3,5 χιλιομέτρων γύρω από τα νησιά. Φιλοξενεί πολλά είδη θαλάσσιας πανίδας και χλωρίδας, κάποια από τα οποία είναι προστατευόμενα και απειλούμενα είδη, όπως η Μεσογειακή φώκια και το Μαυροπετρίτη, όπου μια έρευνα το 1999 βρήκε 180 ενήλικα πουλιά στα νησιά Γκαλίτ, στα οποία μαζί με δύο τα μικρά νησάκια Φρατέλλι αποτελούν τα μόνα μέρη στην Τυνησία όπου απαντάται το σπάνιο αυτό είδος πουλιού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Τυνησίας
Αεροδρόμιο του Ιστ Μίντλαντς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Αγγλία
Γουλάς Ιωαννίνων
Ο Γουλάς είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων το οποίο βρίσκεται νοτιοανατολικά της λίμνης Παμβώτιδας, σε υψόμετρο 600 μέτρα. Απέχει περίπου 16 χλμ. νοτιοανατολικά από την πόλη των Ιωαννίνων και είναι ανάμεσα στην Πλατανιά (ΒΔ.) και τη Δαφνούλα (Α.). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κοντοβρακίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Δαφνούλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Δαφνούλας της δημοτικής ενότητας Παμβώτιδος που υπάγεται στο δήμο Ιωαννιτών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 83 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1936-1937
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1936-37 μετείχαν οι πρωταθλητές των τριών ιδρυτικών Ενώσεων της ΕΠΟ: Ε.Π.Σ. Αθηνών, Ε.Π.Σ. Πειραιώς και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, για πέμπτη φορά στην ιστορία του και για πρώτη φορά αήττητος.
Πρωταθλητής
Ολυμπιακός
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών
* Το Γουδί είχε τιμωρηθεί με πεντάμηνο αποκλεισμό κι έχασε ολους τους αγώνες.
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς
{|
Αποτελέσματα
ΟΣΦΠ ΠΑΟΚ ΠΑΟ1 ΟΣΦΠ  Χ   2-0  2-0 ΠΑΟΚ 1-5   Χ   2-0 ΠΑΟ  0-1  2-0   Χ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1936-1937 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Ξενοκλής ο Χολαργεύς
Ο Ξενοκλής (Ξενοκλῆς) ο Χολαργεύς ήταν αρχαίος Έλληνας μηχανικός και αρχιτέκτονας, που ήκμασε αρχές του 4ου αιώνα π.Χ..
Βιογραφία
Ο Ξενοκλής ο Χολαργεύς καταγόταν από τον δήμο του Χολαργού της αρχαίας Αθήνας, εξ ου και το παρωνύμιό του, ήταν σύγχρονος του Περικλή και -κατά μαρτυρία του Πλουτάρχου- ένας από τους αρχιτέκτονες που είχαν αναλάβει την οικοδόμηση του Τελεστηρίου της Ελευσίνας. Συγκεκριμένα, είχε αναλάβει αρχικά την ανέγερση συνεργαζόμενος με τον αρχιτέκτονα Κόροιβο. Μετά όμως τον θάνατο του τελευταίου συνέχισε συνεργαζόμενος με τον Μεταγένη τον Ξυπέτιο ο οποίος ανέλαβε την περάτωση του έργου με διάφορες αλλαγές και επεκτάσεις. Στο στάδιο αυτό των εργασιών ο Ξενοκλής, πάντα κατά τον Πλούταρχο «εκορύφωσεν το οπαίον (= φωταγωγό) του ανακτόρου» (δηλ. του ναού της Δήμητρας).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Αυγερινός Αβέρωφ
Ο Αυγερινός Αβέρωφ (1805 - 1875) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Μέτσοβο και ήταν γιος του Μιχαήλ Αβέρωφ και αδερφός του Γεώργιου Αβέρωφ. Μια δεκαετία σχεδόν μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας αγόρασε τεράστιες εκτάσεις στην Κήρινθο της Εύβοιας και εγκαταστάθηκε εκεί. Ασχολήθηκε παράλληλα με την πολιτική και εξελέγη δήμαρχος Κηρονηλέων. Την περίοδο 1850 - 1875 εκλεγόταν πολλάκις βουλευτής Χαλκίδος με τα κόμματα των Βούλγαρη και Κουμουνδούρου.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παχή, κόρη του κτηματία Γεώργιου Παχή, και είχε αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων την Μαρία Αβέρωφ, μητέρα του Αλέξανδρου Παπάγου, τον Μιχαήλ Αβέρωφ και τον Νικόλαο Αβέρωφ.
Πηγές
Αβερωφ Α
Πία Μπάλινγκ
Η Πία Μπάλινγκ (δανικά: Pia Balling), γεννημένη στις 20 Ιουνίου 1940, είναι Δανέζα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης, σήμερα κάτοικος ΗΠΑ επιχειρηματίας και συγγραφέας.
Πρωταθλήτρια Δανίας το 1960, 1961, 1962, 1963, 1966 και το 1968. Έπαιξε τα πρωταθλήματα των ΗΠΑ και στο διπλό του Γουίμπλετον. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν νικήτρια το 1961 στο μεικτό με συμπαίκτη τον Μπομπ Χιούιτ.
Στο Φεντ καπ έχει αγωνιστεί με τη Δανία το 1963, 1964, και το 1967 με σύνολο 6 ήττες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανέζες αθλήτριες της αντισφαίρισης
2924 Μιτάκε-μούρα
Ο Μιτάκε-μούρα (Mitake-mura) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,2. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τους Ιάπωνες αστρονόμους Χιρόκι Κοσάι και Κιιτσίρο Χουρουκάβα, που παρατηρούσαν από το Αστρονομικό Σταθμό Κίζο του Αστεροσκοπείου του Τόκιο, στο όρος Οντάκε του Νομού Ναγκάνο. Πήρε το όνομά του από το ιαπωνικό χωριό Μιτάκε, που σήμερα έχει συγχωνευθεί με την πόλη Κίζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιτακε-μουρα
Αλ Μινς
Ο Αλ Μινς (Al Minns) (1η Ιανουαρίου 1920 – 24 Απριλίου 1985), ήταν ένας σημαντικός Αμερικανός χορευτής του Lindy Hop και του jazz dance. Υπήρξε περισσότερο διάσημος για την ταινία του και τις παραστάσεις του μεταξύ  1930 και 1940 με το συγκρότημα του Harlem Whitey's Lindy Hoppers. Ο Minns δούλεψε σε όλη του τη ζωή για την προώθηση  των χορών που αυτός και το περιβάλλον του βοήθησαν να γίνουν οι πρωτοπόροι του Savoy Ballroom στη Νέα Υόρκη.
Ο Μινς επίσης έπαιξε ρόλο στην αναβίωση του Lindy Hop στη δεκαετία του  1980, όταν προσκλήθηκε στη Στοκχόλμη το 1984 από την εταιρεία χορού  The Rhythm Hot Shots για να διδάξει το χορό με τον τρόπο που τον ήξερε. Το συγκρότημα είχε μέχρι τότε κυρίως χρησιμοποιήσει παλιές κόπιες ταινιών ως πηγή για την ερμηνεία τους του Lindy Hop.
Το 1938, ο Αλ Μινς και η Sandra Gibson (δείτε και Mildred Pollard) κέρδισαν το Harvest Moon Ball.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίντυ Χοπ Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές
Μαβίλλης Ιωαννίνων
Ο Μαβίλλης είναι χωριό στον νομό Ιωαννίνων, ο οποίος βρίσκεται στις δυτικές παρυφές του όρους Δρίσκος. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Βασιλικής της δημοτικής ενότητας Παμβώτιδος του Δήμου Ιωαννιτών.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είναι ακατοίκητο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Γιαντβίγκα Γεντζεγιόφσκα
Η Γιαντβίγκα «Γεντ» Γεντζεγιόφσκα (πολωνικά: Jadwiga "Jed" Jędrzejowska) (15 Οκτωβρίου 1912 - 28 Φεβρουαρίου 1980) ήταν Πολωνή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Επειδή το όνομά της ήταν δύσκολο στην προφορά για πολλούς ανθρώπους που δεν μιλούσαν πολωνικά, αποκαλούνταν συχνά από τα ψευδώνυμα «Γεντ» (Jed) ή «Για-Για» (Ja-Ja). Ήταν Νο 3 στον κόσμο το 1937.
Βιογραφία
Η Γεντζεγιόφσκα έφθασε τρεις φορές στον τελικό ενός τουρνουά Γκραντ Σλαμ, ρεκόρ για την πολωνική αντισφαίριση. Το 1937 έχασε σε τρία σετ από την Ντόροθι Ράουντ Λιτλ στον τελικό του Γουίμπλεντον και στο πρωτάθλημα των ΗΠΑ αργότερα το ίδιος έτος νικήθηκε στον τελικό από την Ανίτα Λισάνα. Το 1939 ήταν φιναλίστ στο γαλλικό πρωτάθλημα, χάνοντας στον τελικό από την Σιμόν Ματιέ.
Στο διπλό γυναικών η Γεντζεγιόφσκα κέρδισε το γαλλικό πρωτάθλημα του 1939 με συμπαίκτρια την Ματιέ, τρία χρόνια πριν, το 1936, είχε χάσει στον τελικό του ίδιου τουρνουά με συμπαίκτρια την Συζάν Νοέλ. το 1938 με συμπαίκτρια την Ματιέ ήταν φιναλίστ στοδιπλό. Φιναλίστ στον τελικό του μικτού διπλού στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1947 με συμπαίκτη τον Κρίστιαν Καραλούλις. Στην ηλικία των 44 ετών έφτασε στα προημιτελικά του μεικτού στο Γαλλικό πρωτάθλημα του 1957 με συμπαίκτη τον Pilar Barril.
Κέρδισε τέσσερις διαδοχικούς τίτλους στο πρωτάθλημα του Λονδίνου μεταξύ 1936 και 1939. Κέρδισε το μονό στο πρωτάθλημα του Κεντ το 1937 και το 1938 και κέρδισε επιπλέον τίτλους στα πρωταθλήματα της Ιρλανδίας (1932), της Αυστρίας (1934) και της Ουαλίας (1932, 1935 και 1936). Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1936 ήταν φιναλίστ στο μονό και στο διπλό με συμπαίκτρια την Μπίλι Γιορκ και νικήτρια στο μεικτό με συμπαίκτη τον Γιούζεφ Χέμπντα.
Η Γεντζεγιόφσκα παντρεύτηκε τον Άλφρεντ Γκάλερτ το 1947.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Ξενοκλής ο Αδραμυττηνός
Ο Ξενοκλής ( Ξενοκλῆς ) ο Αδραμυττηνός ήταν αρχαίος Έλληνας περίφημος ρήτορας , τον οποίον μνημονεύει ο Στράβων.
Ο Ξενοκλής καταγόταν από το Αδραμύττιο, αρχαία ελληνική πόλη στη Μικρά Ασία.
Ο Ξενοκλής σπεύδοντας στην αρχαία Ρώμη και αγορεύοντας ενώπιον της Ρωμαϊκής Συγκλήτου απέκρουσε αποτελεσματικά τις διάφορες κατηγορίες που είχαν διατυπωθεί ότι όλη η περιοχή - επαρχία της Ασίας διέκειτο φιλικά προς τον Μιθριδάτη.
Σημειώνεται ότι ο ρήτορας Ξενοκλής ήταν σύγχρονος του Κικέρωνα, με τον οποίο και συνδεόταν με μεγάλη φιλία , που αναπτύχθηκε κατά το χρόνο παραμονής του δεύτερου στην Ασία το 78 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία
right|325px|thumb|Τα κράτη με προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία (πορτοκαλί). Προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ο τύπος κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπου η εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση παίρνει τις αποφάσεις. Αρχηγός του κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν έχει ουσιαστικές πολιτικές αρμοδιότητες και αρμόδιος για τη διοίκηση του κράτους είναι ο αρχηγός της κυβερνήσεως, ο Πρωθυπουργός.
Ιστορικά είναι συνέχεια της βασιλευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της συνταγματικής μοναρχίας, αφού η μόνη διαφορά τους είναι ότι στη μεν βασιλευόμενη ο αρχηγός του κράτους είναι κληρονομικός, στη δε προεδρευόμενη είναι αιρετός. Σε όλες τις περιπτώσεις πρόκειται για παράδειγμα αντιπροσωπευτικής και φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Το πολίτευμα της προεδρευομένης συναντάται συνήθως σε χώρες που κατήργησαν το θεσμό της βασιλείας, είτε είχαν δική τους μοναρχία (π.χ. Αυστρία), είτε είχαν μοναρχία σε πλαίσιο κοινοπολιτείας (π.χ. Πακιστάν, Ινδία, Μπανγκλαντές, Μαυρίκιος, Ιρλανδία), είτε ήταν τμήματα αυτοκρατοριών ή βασιλείων (π.χ. Ρωσική Αυτοκρατορία, Γιουγκοσλαβία).
Σε κάποιες χώρες ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εκλέγεται από το κοινοβούλιο (π.χ. Ελλάδα, Ιταλία, Ουγγαρία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές κτλ.), αλλά σε άλλες εκλέγεται κατευθείαν από τον λαό (π.χ. Ιρλανδία, Βουλγαρία, Σλοβακία, Αυστρία κτλ.).
Στην Ελβετία δεν υπάρχει θέση ούτε πρωθυπουργού, ούτε προέδρου. Υπάρχει ο Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, ο οποίος ορίζεται ως πρώτος μεταξύ ίσων στο επταμελές Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. Το Συμβούλιο είναι ταυτόχρονα κυβέρνηση και αρχηγός του κράτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτεύματα