cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιρέιγ Ματιέ
Ανάδειξη (1965–1967)
thumb|right|upright|Ο Τζώνυ Σταρκ και η Μιρέιγ Ματιέ το 1971 Η Μιρέιγ πέρασε όλο το 1966 και το 1967 σε περιοδείες. Τότε ήταν που, σε ένα ταξίδι με αυτοκίνητο προς μία ακόμα συναυλία, ο Σταρκ την ενημέρωσε ότι, πέρα από τα ποσοστά και έξοδά του, είχε πλέον περιουσία μεγαλύτερη του ενός εκατομμυρίου φράγκων της εποχής (πάνω από ένα εκατομμύριο σημερινά ευρώ). Πάντοτε η Μιρέιγ προσευχόταν να μπορούσε να βγάλει την οικογένειά της από τη φτώχεια, αλλά οι περιοδείες και το τραγούδι έμοιαζαν σημαντικότερες εκείνη τη στιγμή. Στην αυτοβιογραφία της γράφει ότι οι πρώτες μεγάλες αγορές που πραγματοποίησε ήταν ένα βανάκι για την επιχείρηση του πατέρα της και ένα σπίτι που να χωράει την οικογένειά της. Ακόμα σημαντικότερο ήταν ότι τους έβαλε και τηλέφωνο, ώστε οι γονείς της να μη χρειάζεται πια να πηγαίνουν στο φαρμακείο για να μιλήσουν μαζί της όταν αυτή έλειπε στο Παρίσι. Μια θυσία που τη λύπησε ήταν ότι δεν μπόρεσε να επισκεφθεί τη γιαγιά της Ζερμαίν στο νοσοκομείο προτού πεθάνει, εξαιτίας των περιοδειών για συναυλίες.
Η Ματιέ τραγούδησε δύο φορές στο London Palladium σε βασιλικές παραστάσεις (ενώπιον της Βασίλισσας και της βασιλικής οικογένειας), το 1967 και το 1969. Περιοδευσε επίσης στον Καναδά και στις ΗΠΑ, όπου εμφανίσθηκε στα περίφημα τότε Ed Sullivan Show και Danny Kaye Show. Σε μια επίσκεψη στο Χόλυγουντ συνάντησε τον Έλβις Πρίσλεϊ, ενώ στο Λας Βέγκας τραγούδησε μαζί με τον Ντιν Μάρτιν και τον Φρανκ Σινάτρα.
Κυρίως σταδιοδρομία τον 20ό αιώνα (1967-2000)
Αν και η δημοφιλία του είδους τραγουδιού που υπηρετεί η Ματιέ ήταν μειωμένη εξαιτίας της κυριαρχίας της ροκ, η Ματιέ παρέμεινε αγαπητή στη Γαλλία και την Ευρώπη γενικότερα όλο αυτό το διάστημα. Πολλές χιλιάδες φανατικοί οπαδοί την έχουν συναντήσει πριν και μετά τις εμφανίσεις της για αυτόγραφα και ευχές, με την τραγουδίστρια να είναι γνωστή για το πόσο καλά τους συμπεριφέρεται. Εκτός από το ότι είναι η ίδια αρκετά εύπορη, έχει επίσης καταστήσει απροσδόκητα πλούσιους τους δημιουργούς των τραγουδιών της, καθώς το μεγαλύτερο μέρος από τα κέρδη των δίσκων της πηγαίνουν σε αυτούς.
Τον Φεβρουάριο του 1968, ενώ η Ματιέ βρισκόταν σε περιοδεία, τραυματίσθηκε σε ένα τροχαίο ατύχημα με κάταγμα σε έναν από τους σπονδύλους της. Ο τραυματισμός της σταμάτησε τις δραστηριότητές της επί τρεις μήνες.
Το 1974 η τραγουδίστρια ίδρυσε τη δική της εταιρεία, την «Abilene Music», που υπάρχει ακόμα. Το 1983 ίδρυσε μία ακόμα, την «Abilene Disc». Αυτή είναι η εταιρεία που παράγει τους δίσκους και ταυτοχρόνως η υπηρεσία μάνατζμεντ που διοικείται σήμερα από τις αδελφές της Μονίκ και Κριστιάν.
Το 1985 η Ματιέ μαζί με τον Πλάθιντο Ντομίνγκο πρωταγωνίστησαν σε ένα παιδικό σόου, τις «Ιστορίες του Κρι-Κρι». Αυτή η μεμονωμένη εκπομπή είχε μαριονέτες με πενήντα χρόνια παραδοσιακών μεξικανικών τραγουδιών, και παράχθηκαν δημοφιλείς βερσιόν στην ισπανική, τη γαλλική και την αγγλική γλώσσα. Ο πατέρας της Μιρέιγ, ο Ροζέρ, πέθανε το ίδιο έτος.
Το 1986 η Ματιέ έδωσε μία συναυλία στο Πεκίνο.
thumb|205px|upright|Ρόδο της ποικιλίας «Μιρέιγ Ματιέ» Το 1988 η γερμανική εταιρεία ανθοκομίας «W. Kordes' Söhne» ανέπτυξε την ποικιλία «Ρόδο Μιρέιγ Ματιέ». Το προηγούμενο έτος η τραγουδίστρια είχε δημοσιεύσει την αυτοβιογραφία της, με τη βοήθεια της συγγραφέως Ζακλίν Καρτιέ (Jacqueline Cartier, 1922-2017). Ο τίτλος της ήταν Oui Je Crois (= «Ναι, πιστεύω»), από τους στίχους του πρώτου τραγουδιού που ηχογράφησε ποτέ, του «Mon crédo». Το βιβλίο θεωρήθηκε ως ένα ακροτελεύτιο κεφάλαιο της σταδιοδρομίας της. Από μεγάλο μέρος των Γάλλων θεωρείτο ένα συντηρητικό απομεινάρι, μισούμενο από την Αριστερά. Τότε ο Πιερ Ντελανοέ έγραψε ένα τραγούδι γεμάτο πάθος για την Ιωάννα της Λωρραίνης, το «La Demoiselle d'Orléans». Ο τελευταίος του στίχος, «όταν σκέφτομαι όλα όσα έχω δώσει για τη Γαλλία... και εκείνη με έχει ξεχάσει» περιέγραφε κάτι που αισθανόταν πραγματικά η τραγουδίστρια την εποχή αυτή.
Στην κατηγορία ότι ήταν ένα πειθήνιο όργανο στα χέρια του ατζέντη της, η Ματιέ απαντά στην αυτοβιογραφία της ότι εκείνη και ο Τζώνυ Σταρκ καταλάβαιναν ο ένας τον άλλον. Εκείνη ήθελε να γίνει τραγουδίστρια και εκείνος είχε βαρεθεί να καταγίνεται με ανθρώπους που το μόνο που ήθελαν ήταν να γίνουν διάσημοι. Εργάζονταν αμφότεροι σκληρά και ο Σταρκ διατηρούσε το πρόγραμμά της γεμάτο με προσοδοφόρα συμβόλαια. Γράφει επίσης ότι της απαγόρευε να διαβάζει τον τύπο και, έχοντας αρχικά κρυφοκοιτάξει μερικές εφημερίδες, ήταν ακολούθως ευχαριστημένη να ακολουθεί αυτόν τον κανόνα. Ο Σταρκ είχε βέβαια μεγάλο ρόλο στο να χειρίζεται τα ΜΜΕ. Η Ματιέ γράφει ότι η μητέρα της εκπλησσόταν συχνά διαβάζοντας σε πρωτοσέλιδα ότι η θυγατέρα της είχε αρραβωνιαστεί με κάποιον διάσημο, ή ότι επρόκειτο να παίξει σε ταινία κάποιου διάσημου σκηνοθέτη. Η καθοδηγητική αρχή της Μιρέιγ ήταν να περιορίζεται στο τραγούδι.
Το 1989 ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν προσεκάλεσε τη Ματιέ να τραγουδήσει σε εκδήλωση στη μνήμη του Στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ. Το ίδιο έτος πέθανε ο Τζώνυ Σταρκ, μετά από δεύτερη καρδιακή προσβολή, διαζευγμένος και αποξενωμένος από την οικογένειά του. Η Ματιέ ωστόσο φρόντισε να ταφεί στον οικογενειακό τάφο που είχε αγοράσει για την οικογένειά της στην Αβινιόν.
Το πλέον αμφίλεκτο γεγονός στη σταδιοδρομία της Ματιέ, σύμφωνα με τα ΜΜΕ της εποχής, ήταν η ανάληψη από την ίδια του γραφείου του Σταρκ και η απόλυση της βοηθού του Ναντίν Ζουμπέρ. Είχε χάσει την εμπιστοσύνη της στη Ζουμπέρ όταν προσπάθησε να της εκμοντερνίσει την ερμηνεία μετά την παταγώδη αποτυχία του άλμπουμ l'Américain, με την ένταση και τα έξοδα που είχε δημιουργήσει η τακτοποίηση των νομικών θεμάτων που είχε αφήσει πίσω του ο Σταρκ να της έχουν κοστίσει επίσης οικονομικά. Τότε η αδελφή της Μονίκ βγήκε στο προσκήνιο και έγινε η προσωπική της μάνατζερ. Από τότε οι δυό τους είναι σταθερά κερδοφόρες στην ανταγωνιστική βιομηχανία της ψυχαγωγίας.
Αλλά ο Δεκέμβριος του 1990 σήμανε την επιστροφή της Ματιέ στην κορυφή του γαλλικού τραγουδιού, με μία σειρά συναυλιών στο Palais des congrès. Σώζονται πολλές βιντεοσκοπήσεις τους, όπου είναι φανερό το τεράστιο μέγεθος της παραγωγής: ο μεγάλος αριθμός μουσικών και άλλα στοιχεία αποσκοπούσαν στο να φέρουν τις συναυλίες αυτές σε ένα επίπεδο που θα μπορούσε να εκτιμήσει ακόμα και ένα ακροατήριο της μουσικής ροκ.
Τον Ιανουάριο του 1996 κυκλοφόρησε ο δίσκος Vous lui Direz. Η Ματιέ δεν έκανε ζωντανές εμφανίσεις στη Γαλλία για να προαγάγει το άλμπουμ, προτιμώντας να ταξιδέψει ως το Λος Άντζελες, όπου απέτισε φόρο τιμής στην Τζούντι Γκάρλαντ.
Το 1999 ακολούθησε ένα ακόμα άλμπουμ στη γερμανική, το Alles nur ein Spiel, με τον Φρανσίς Λαι να τη συνοδεύει στο ακορντεόν. Το ίδιο έτος παρασημοφορήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Ο 21ος αιώνας
Το 2002 η Ματιέ κυκλοφόρησε το τριακοστό έβδομο γαλλικό άλμπουμ της, το De tes Mains, ακολουθούμενο από σειρά συναυλιών στο «Ολυμπιά» τον Νοέμβριο. Η τραγουδίστρια εόρτασε με δόξα τα 40 χρόνια της σταδιοδρομίας της στο «Ολυμπιά» στις 24 Νοεμβρίου 2005 και με την κυκλοφορία του 38ου γαλλικού άλμπουμ με τον απέριττο τίτλο Mireille Mathieu 2005. Για τη συναυλία αυτή συνεργάσθηκε με τον Ζαν Κλωντρίκ και την ορχήστρα του, και συνεργάσθηκαν από τότε μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας της.
Το 2007 η Ματιέ υπεστήριξε τον υποψήφιο για την προεδρία της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί, ως πρώην δήμαρχο του Νεϊγύ, όπου διέμενε η Ματιέ από την άφιξή της στο Παρίσι το 1965. Ο Σαρκοζί εξελέγη τότε πρόεδρος. Αλλά το 2012 η Ματιέ δεν στήριξε κάποιον υποψήφιο δημοσίως.
thumb|right|upright|Ο τότε Πρόεδρος της Ρωσίας Μεντβέντεφ και η Ματιέ τον Νοέμβριο του 2010 Την 1η Νοεμβρίου 2008 η Ματιέ, ως επίσημη προσκεκλημένη του Ρώσου (τότε) πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν στη Μόσχα, έδωσε μια συναυλία εκεί προς τιμή του. Οι δυο τους μάλιστα επισκέφθηκαν το αντίσκηνο του επισκεπτόμενου τότε τη Ρωσία Λίβυου ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι.
Τον Νοέμβριο του 2010, σε Κρατικό Δείπνο, η Ματιέ παρασημοφορήθηκε με το Ρωσικό Μετάλλιο Φιλίας από τον Πρόεδρο της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Παρέμεινε στη Ρωσία και στα κράτη της Βαλτικής όλο τον μήνα, επιστρέφοντας στο Παρίσι μετά από μια συναυλία στη Βαρσοβία, στις 28. Τον Μάρτιο του 2012 η Ματιέ, αυτή τη φορά με τον Ζαν Κλωντρίκ και την ορχήστρα του, έδωσαν συναυλίες στη Σιβηρία, σε τρεις πόλεις: το Περμ (21 Μαρτίου), το Τιουμέν (24 Μαρτίου) και το Γεκατερίνμπουργκ (26 Μαρτίου).
Σε μια συνέντευξή της στη Μόσχα η Ματιέ ανέφερε ότι το συγκρότημα πανκ-ροκ Pussy Riot είχε διαπράξει ιεροσυλία εκτελώντας πολιτική διαδήλωση κατά του Προέδρου Πούτιν μέσα στον ναό την ώρα τελέσεως της Θείας Λειτουργίας. Η γαλλική τηλεοπτική εκπομπή On n'est pas couché λογόκρινε το δεύτερο μισό της δηλώσεώς της, όπου ζητούσε τη συγχώρησή τους «ως Χριστιανή και γυναίκα καλλιτέχνιδα», και την απεκάλεσε υποχείριο του Προέδρου Πούτιν. Ο δικηγόρος της τραγουδίστριας μήνυσε τον σταθμό για δυσφήμιση, αλλά η μήνυση απορρίφθηκε σε δίκη τον Ιούλιο του 2014.
Στις 26 Μαΐου 2015 η Ματιέ τραγούδησε στο πρότζεκτ «Πολιτισμός χωρίς σύνορα» (Culture sans frontière), στην έδρα της UNESCO στο Παρίσι.
Στις 30 Ιουλίου 2015 η τραγουδίστρια επέστρεψε μετά από 41 χρόνια στη Βύβλο του Λιβάνου για το Διεθνές Φεστιβάλ της Βύβλου. Οι αδελφές της Μονίκ και Μαρί Φρανς συνόδευσαν τη μητέρα τους στο ταξίδι και έκαναν μια σύντομη εμφάνιση μαζί της στη σκηνή.
Στις 20 Μαρτίου 2016 η μητέρα της Ματιέ πέθανε σε ηλικία 94 ετών από πνευμονική εμβολή.
Προσωπική ζωή
Η Μιρέιγ Ματιέ είναι πιστή ρωμαιοκαθολική χριστιανή και υιοθέτησε ως «προστάτιδα αγία» της την Αγία Ρίτα, από τότε που η γιαγιά της από την πλευρά του πατέρα της, η Ζερμαίν, την είχε διαβεβαιώσει ότι η αγία πρέσβευε στον Θεό για «απελπιστικά δύσκολες» υποθέσεις. Πέρα από τη θρησκεία, όπως πολλοί άλλοι καλλιτέχνες, ομολογεί κάποιες προλήψεις και όταν ρωτήθηκε για αυτές είχε πει: «Η σημαντικότερη είναι να μην αναφέρω ποτέ κάποια από αυτές.» Πάντοτε έχει τον φόβο του πνιγμού και δεν έμαθε ποτέ να κολυμπά. Επίσης έχει άγχος πριν από κάθε εμφάνιση και μπορεί κάποιος να τη δει να σταυροκοπιέται προτού βγει στη σκηνή.
Η Ματιέ δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν έχει παιδιά. Αντίθετα με τις περισσότερες διασημότητες, δεν έχει υπεύθυνο δημόσιων σχέσεων, ούτε αισθάνεται την ανάγκη να μιλήσει με λεπτομέρειες για την προσωπική ζωή της. Παρακολουθεί ακόμα τις Κυριακές τη Θεία Λειτουργία μαζί με την οικογένειά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Γάλλοι Ρωμαιοκαθολικοί
Μουσικά Σύνολα ΕΡΤ
Τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ, τα οποία ξεκίνησαν να δημιουργούνται σταδιακά το 1938, πρωτοτύπησαν στην ελληνική μουσική ζωή των τελευταίων πενήντα ετών. Αποτελούνται από την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα, η οποία ιδρύθηκε το 1938, την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής που ιδρύθηκε το 1954 και την Χορωδία, η οποία ιδρύθηκε το 1977. Η τελευταία συναυλία των Μουσικών Συνόλων της ΕΡΤ πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιουνίου 2013, μία μέρα μετά την ανακοίνωση του κλεισίματος της ΕΡΤ, στο Studio C της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στο Ραδιομέγαρο. Aπό το 2014 έως το 2015 τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ, αντικαταστάθηκαν από τα Μουσικά Σύνολα της ΝΕΡΙΤ και συγκεκριμένα από την Συμφωνική της ΝΕΡΙΤ αποτελούμενη από 70 μουσικούς. Η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής και η Χορωδία της ΕΡΤ δεν περιελήφθησαν στα σχέδια της Κυβέρνησης Σαμαρά.
Μετά την ανακοίνωση ανοίγματος της ΕΡΤ η ιστοσελίδα τους τέθηκε ξανά σε λειτουργία. Στις 11 Ιουνίου 2015 μέρα ανοίγματος της ΕΡΤ τα μουσικά σύνολα της έδωσαν μία συναυλία στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ για τον εορτασμό του ανοίγματός της.
Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα
Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ ιδρύθηκε το 1938 και θεωρείται από τα πιο δυναμικά και άρτια συμφωνικά συγκροτήματα της Ελλάδας. Καλύπτει κυρίως το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο με ηχογραφήσεις, ζωντανές μεταδόσεις στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση καθώς και σε συναυλίες ανά την Ελλάδα.
Είχε πραγματοποιήσει επανειλημμένες συναυλίες στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Φεστιβάλ Πάτρας, στο Φεστιβάλ Βελιγραδίου, στην Όπερα Καΐρου, στο Μόντρεαλ, στην Κολωνία, στο Παρίσι, στην Κωνσταντινούπολη, στο Λίνκολν Σέντερ της Νέας Υόρκης και στο Polytheater του Πεκίνου. Επίσης είχε πραγματοποιήσει και πολλές διεθνείς μουσικές εκδηλώσεις σε συνεργασία με την EBU.
Διευθυντές της υπήρξαν ο Αντίοχος Ευαγγελάτος, ο Γιώργος Σισιλιάνος, ο Σπύρος Φαραντάτος, ο Γιώργος Λυκούδης, ο Franz Litschauer, ο Ευθύμιος Καβαλλιεράτος κ.ά. Σολίστ της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ υπήρξαν διάσημοι καλλιτέχνες όπως οι Νταβίντ Όιστραχ, Αγνή Μπάλτσα, Ρολάντο Βιγιαζόν κ.ά.
Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής
Η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ ιδρύθηκε το 1954 από τον Κώστα Γιαννίδη και τον Άκη Σμυρναίο. Καλύπτει κυρίως το ελληνικό ρεπερτόριο και την κινηματογραφική και θεατρική μουσική. Αποτελούσε τότε, στο έτος της ίδρυσης της "Ελαφράς Ορχήστρας" του ΕΙΡ.
Μετά το 1974, αλλάζει όνομα και γίνεται "Ορχήστρα Ποικίλης Μουσικής". Ύστερα, εμπλουτίζεται με περισσότερους μουσικούς και αλλάζει ξανά ονομασία (επί διεύθυνσης Μίκη Θεοδωράκη) και γίνεται "Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής", όνομα που διατήρησε μέχρι το 2013 (λόγω του κλεισίματος της ΕΡΤ).
Είχε πάρει μέρος στα πρώτα Φεστιβάλ του Ελληνικού τραγουδιού ερμηνεύοντας σπουδαίες επιτυχίες των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Μίμη Πλέσσα κ.ά.
Χορωδία
Η Χορωδία της ΕΡΤ ιδρύθηκε το 1977 από το συνθέτη Μάνο Χατζιδάκι (τότε διευθυντή του Τρίτου Προγράμματος) σε συνεργασία με τον Αντώνη Κοντογεωργίου, ο οποίος την διεύθυνε και την οργάνωσε. Το ρεπερτόριο της αποτελείται από όπερες και έργα χορωδίας Ελλήνων και ξένων συνθετών όπως Scriabin, Stravinsky, Verdi, Vivaldi, Αδάμη, Αντωνίου, Ξενάκη, Ξένου, Τάτση, Τενίδη, Χατζιδάκι κ.ά.
Αποτελούνταν, τότε, από 18 άτομα, ενώ μέχρι και το 2013 από 40.
Πραγματοποίησε περισσότερες από 44 εμφανίσεις εκτός Ελλάδος και συγκεκριμένα στα Φεστιβάλ του Αννόβερου, του Καΐρου, της Κολωνίας, του Μονάχου, του Βελιγραδίου, του Ελσίνκι, στην Όπερα του Μονπελιέ κ.ά. καθώς και σε πολλές χώρες όπως Τουρκία, Τυνησία, Η.Π.Α., Καναδά, Κύπρο, Γερμανία και Κίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Κατηγορία:Μουσικά σύνολα Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
Ντρου Κάρεϊ
Ο Ντρου Άλισον Κάρεϊ (Drew Allison Carey, 23 Μαΐου 1958) είναι Αμερικανός ηθοποιός.
Υποκριτική
Ο Κάρεϊ έχει ασχοληθεί με την ηθοποιία, παίζοντας σε αρκετές ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές, αλλά και σε μουσικά βίντεο και ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά κάνοντας και την λεγόμενη "Stand Up Comedy", με τίτλο το όνομά του. Έτσι απέκτησε την φήμη του, καθώς είχε αρκετούς οπαδούς.
Παρουσιαστής
Από το 2007 έγινε και παρουσιαστής, ενός τηλεπαιχνιδιού, με το όνομα "Power of 10" και μετέπειτα το "The Price Is Right".
Αθλήματα
Ο Κάρεϊ έχει πολλά ενδιαφέροντα για πολλά σπορ, έχει δουλέψει ως φωτογράφος για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των Η.Π.Α.. Επίσης έχει μετοχές στην ποδοσφαιρική ομάδα του Σιάτλ. Είναι μέλος του WWE Hall of Fame, προς τιμήν της μικρής συμμετοχής του, στην επαγγελματική πάλη (εμφανίστηκε σε ένα Royal Rumble).
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιαπωνική κυριαρχία στην Κορέα
Ως Ιαπωνική κυριαρχία στην Κορέα  περιγράφεται μία περίοδος μεταξύ του 1910 και του 1945, όταν η Τζοσόν Κορέα έπεσε υπό την ιαπωνική σφαίρα επιρροής μετά τη Συνθήκη Ιαπωνίας-Κορέας του 1876. Έτσι, ξεκίνησε ένας περίπλοκος συνασπισμός της κυβέρνησης Μέιτζι, των στρατιωτικών και των επιχειρησιακών αξιωματούχων καθώς και μια διαδικασία πολιτικής και οικονομικής ενσωμάτωσης της Κορέας στην Ιαπωνία. Η Κορεατική Αυτοκρατορία έγινε πρακτικά προτεκτοράτο της Ιαπωνίας το 1905 μετά τη Συνθήκη Ιαπωνίας-Κορέας του 1905 και η χώρα κυβερνήθηκε έμμεσα από τους Ιάπωνες μέσω του Γενικού Διευθυντή της Κορέας. Η Ιαπωνία προσάρτησε επίσημα την Κορέα το 1910 ειδικότερα μετά Συνθήκη Ιαπωνίας-Κορέας του 1910, χωρίς όμως τη συγκατάθεση του Γκοντζόνγκ, αντιβασιλέα του Κορεάτη αυτοκράτορα Σοντζόνγκ. Η Ιαπωνική Αυτοκρατορία είχε πλέον την Κορεατική Χερσόνησο ως αποικία της που διοικείται από τη Γενική Κυβέρνηση με έδρα το Κέιτζο, η οποία κυβερνούσε την Κορέα σχεδόν απολυταρχικά.
Η ιαπωνική κυριαρχία έδωσε προτεραιότητα στην ιαπωνοποίηση της Κορέας, στην επιτάχυνση της εκβιομηχάνισης που ξεκίνησε η Μεταρρύθμιση Γκουανγκμού, η κατασκευή δημοσίων έργων και, τέλος, η καταπολέμηση του κινήματος ανεξαρτησίας της Κορέας. Τα δημόσια έργα περιλάμβαναν την ανάπτυξη σιδηροδρόμων (Γραμμή Κιόνγκμπου, Γραμμή Κιόνγκουι, Γραμμή Κιόνγκουον κ.λπ.) και βελτίωση μεγάλων οδών και λιμένων που υποστήριζαν την οικονομική ανάπτυξη, με την Κορέα είχε μέσο ρυθμό ανάπτυξης ΑΕΠ 4,2% κατά τη διάρκεια των 25 ετών μεταξύ του 1912 και του 1937.
Η ιαπωνική κυριαρχία επί της Κορέας έληξε στις 15 Αυγούστου 1945 μετά τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, με τις ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης να καταλαμβάνουν τα εδάφη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη Διχοτόμηση της Κορέας, στην οποία η Κορεατική Χερσόνησο έπεσε κάτω από δύο κυβερνήσεις και οικονομικά συστήματα με τη βόρεια Σοβιετική Πολιτική Διοίκηση και τη νότια Στρατιωτική Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κορέα. Το 1965, η Συνθήκη για τις Bασικές Σχέσεις μεταξύ της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας κήρυξε τις άνισες Συνθήκες που υπογράφτηκαν μεταξύ της Ιαπωνίας και της Κορέας, ιδίως αυτές το 1905 και του 1910, καταλήγοντας να είναι άκυρες εν γένει. Έτσι, η ιαπωνική κυριαρχία παραμένει αμφιλεγόμενη στη σύγχρονη Βόρεια Κορέα και Νότια Κορέα και οι αρνητικές επιπτώσεις αυτής συνεχίζουν να επηρεάζουν αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένου του σχεδίου εκβιομηχάνισης που ωφελεί αποκλειστικά την Ιαπωνία, την εκμετάλλευση του λαού της Κορέας, την περιθωριοποίηση της κορεατικής ιστορίας και πολιτισμού, την περιβαλλοντική εκμετάλλευση στην Κορεατική Χερσόνησο, και το καθεστώς των Ιαπώνων συνεργατών γνωστών ως Τσίνιλπα.
Μερισμός (φιλοσοφία)
Στη φιλοσοφία μερισμός ή διαίρεση ονομάζεται η κατάτμηση ενός πραγματικού όντος στις έννοιες των μερών του, από τα οποία και συνίσταται, π.χ. το δένδρο μερίζεται στη ρίζα, τον κορμό και τους κλάδους. Η έννοια που καταμερίζεται (π.χ. το δένδρο) ονομάζεται μεριστέα, ενώ οι επιμέρους έννοιες (π.χ. ρίζα, κορμός, κλάδοι) καλούνται μέλη (του μερισμού).
Πηγές
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Φιλοσοφική μεθοδολογία Κατηγορία:Συστήματα ταξινόμησης
Αμάτο Αμάτι
Ο Αμάτο Αμάτι (ιταλ. Amato Amati, 24 Ιανουαρίου 1831 – 26 Μαρτίου 1904) ήταν Ιταλός ιστορικός, γεωγράφος και συγγραφέας.
Ο Α. Αμάτι γεννήθηκε στη Μόντσα και, προτού σπουδάσει, πολέμησε στον πόλεμο της ιταλικής ενοποιήσεως, τα έτη 1848-1849. Στη συνέχεια πήρε πτυχίο φιλοσοφικής σχολής και δίδαξε σε διάφορες πόλεις της Λομβαρδίας και του Βένετο, το 1879 στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας, ενώ αργότερα διορίσθηκε καθηγητής στο Μιλάνο, όπου ίδρυσε λαϊκή βιβλιοθήκη. Επίσης ίδρυσε το Εμπορικό Κολέγιο του Μπέργκαμο.
Ο Αμάτο Αμάτι πέθανε στη Ρώμη σε ηλικία 73 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιταλοί γεωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Ντάσιελ Χάμετ
Ο Ντάσιελ Χάμετ (Samuel Dashiell Hammett, 27 Μαΐου 1894 - 10 Ιανουαρίου 1961) ήταν Αμερικανός λογοτέχνης και συγγραφέας. Θεωρείται ο άνθρωπος που γέννησε την αμερικάνικη αστυνομική λογοτεχνία.
Γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ. Υποχρεώθηκε να παρατήσει το σχολείο σε νεαρή ηλικία, έτσι ώστε να βοηθήσει την οικογένειά του. Η πρώτη του αστυνομική ιστορία, που υπέγραψε με ψευδώνυμο, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Black Mask" το 1923. Την εποχή πριν τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ασχολήθηκε κυρίως με τον πολιτικό ακτιβισμό και το 1937 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Υπηρέτησε στον πόλεμο ενώ την περίοδο του Μακαρθισμού φυλακίστηκε, εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η υγεία του αποδυναμώθηκε και πέθανε τελικά πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 1961.
Σημαντικά του έργα είναι η Μαύρη Μάσκα, η Κατάρα των Ντέην, Το Γυάλινο κλειδί, ο Αδύνατος άνδρας, το Γεράκι της Μάλτας, ο Κόκκινος θερισμός και το Γυάλινο κλειδί. Πολλά από τα βιβλία του έγιναν μετέπειτα κινηματογραφικές ταινίες, όπως το Το Γεράκι της Μάλτας.  Το βιβλίο Το γεράκι της Μάλτας μετέφρασε στα Ελληνικά ο Ανδρέας Αποστολίδης (εκδ. "Μεταίχμιο", 2005)
2846 Ούλπο
Ο Ούλπο (Ylppö) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή την προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,138. Ανακαλύφθηκε το 1942 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φινλανδού παιδιάτρου `Αρβο Ούλπο ( Arvo Ylppö, 1887–1992).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ούλπο εκτιμάται σε 28,15 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,117 ± 0,017. Ο Ούλπο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του με περίοδο άνω των 12 ωρών περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουλπο
Live In Verona
Το DVD ηχογραφήθηκε κατά την διάρκεια της περιοδείας "The Songs That Built Rock", στο στάδιο Αρένα, το οποίο χτίστηκε το 30 μ.Χ.. Το συγκρότημα συνοδευόταν από την φιλαρμονική ορχήστρα "German Neue Philarmonic Orchestra", με την οποία συνέχισε σε όλη την Ευρώπη.
Η συγκεκριμένη ηχογράφηση κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD μόνο στην Ιαπωνία.
Τα τραγούδια του DVD
1. Deep Purple Overture
2. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
3. Hard Lovin' Man (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
4. Maybe I’m A Leo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
5. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
6. Rapture of the Deep (Gillan, Glover, Morse, Airey, Paice)
7. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
8. Contact Lost (Morse)
9. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
10. The Well Dressed Guitar (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice)
11. Knockin' at your Back Door (Blackmore, Gillan, Glover)
12. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
13. No One Came (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
14. Keyboard solo (Airey)
15. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover)
16. Space Truckin'  (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
17. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
18. Hush (South)
19. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Live In Verona ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Καπιμπάρα
Το καπιμπάρα ή μεγάλο καπιμπάρα (επιστημονική ονομασία: Hydrochoerus hydrochaeris) είναι γιγάντιο τρωκτικό ιθαγενές στη Νότια Αμερική. Είναι το μεγαλύτερο υπάρχον τρωκτικό και μέλος του γένους Υδροχοίρος. Το μόνο άλλο σωζόμενο μέλος είναι το μικρό καπιμπάρα (Hydrochoerus isthmius). Οι στενοί συγγενείς του περιλαμβάνουν τα ινδικά χοιρίδια και είναι πιο μακρινός συγγενής με το αγούτι και το τσιντσιλά. Το καπιμπάρα κατοικεί σε σαβάνες και πυκνά δάση και ζει κοντά σε υδάτινα σώματα. Είναι ένα άκρως κοινωνικό είδος και μπορεί να βρεθεί σε ομάδες έως και 100 ατόμων, αλλά συνήθως ζει σε ομάδες των 10-20 ατόμων. Το καπιμπάρα κυνηγιέται για το κρέας και το δέρμα του αλλά και για το λίπος από το παχύ λιπαρό δέρμα του. Δεν θεωρείται απειλούμενο είδος.
Ετυμολογία
Το κοινό του όνομα προέρχεται από την λέξη Τούπι ka'apiûara, μια σύνθετη λέξη αποτελούμενη από τις λέξεις kaá (φύλλο) + píi (λεπτός) + ú (τρώω) + ara (ένα επίθημα για τα ενεργόντα ουσιαστικά), που σημαίνει «αυτός που τρώει λεπτά φύλλα» ή «χορτοφάγος».
Η επιστημονική ονομασία, υδροχοίρος και υδροχαίρις, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ὕδρω («νερό») και χοῖρος («γουρούνι»).
Ταξινόμηση και φυλογένεση
Οι παλαιοντολογικές ταξινομήσεις χρησιμοποιούσαν προηγουμένως τις Υδροχοιρίδες για όλα τα καπιμπάρα, ενώ χρησιμοποιούσαν το Υδροχοιρίνες για το ζωντανό γένος και τα πλησιέστερα απολιθώματα συγγενή του, όπως το Νεόχοιρος,   αλλά πιο πρόσφατα υιοθέτησαν την ταξινόμηση των Υδροχοιρίνων εντός των Καβιίδων. Η ταξινόμηση των απολιθωμάτων υδροχοιρίνων είναι επίσης ρευστή. Τα τελευταία χρόνια, η ποικιλομορφία των απολιθωμένων υδροχοιρινών έχει μειωθεί σημαντικά. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αναγνώριση ότι οι γομφίοι των καπιμπαρα παρουσιάζουν έντονη διακύμανση στο σχήμα κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου. Σε μια περίπτωση, το υλικό που κάποτε αναφερόταν σε τέσσερα γένη και επτά είδη με βάση τις διαφορές στο σχήμα των γομφίων θεωρείται τώρα ότι αντιπροσωπεύει διαφορετικά ηλικιωμένα άτομα ενός μεμονωμένου είδους, του Cardiatherium paranense. Μεταξύ των απολιθωμάτων, το όνομα «καπιμπάρα» μπορεί να αναφέρεται στα πολλά είδη Υδροχοιρίνων που σχετίζονται πιο στενά με τον σύγχρονο Υδρόχοιρο παρά με τα τρωκτικά όπως ο Καρδιόμυς. Τα απολιθωμένα γένη Cardiatherium, Phugatherium, Hydrochoeropsis και Neochoerus είναι όλα καπιμπάρα υπό αυτήν την έννοια.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Ταριχευμένο καπιμπάρα Το καπιμπάρα έχει βαρύ σώμα με σχήμα βαρελιού και κοντό κεφάλι, κοκκινοκαφέ γούνα στο πάνω μέρος του σώματός του που γίνεται κιτρινωπή-καφέ από κάτω. Οι ιδρωτοποιοί αδένες του βρίσκονται στην επιφάνεια των τριχωτών τμημάτων του δέρματός του, ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό για τρωκτικό. Το ζώο δεν έχει κάτω τρίχες στη γούνα και οι τρίχες φρουροί του διαφέρουν ελάχιστα από τα πάνω τρίχα. μικρογραφία| Σκελετός καπιμπάρα Τα ενήλικα καπιμπάρα φτάνουν σε μήκος 106 με 134 εκατοστά, έχουν ύψος 50 με 62 εκατοστά στο ακρώμιο και συνήθως ζυγίζουν 35 με 66 κοιλά, με μέσο όρο στο Γιάνος της Βενεζουέλας τα 48,9 κιλά. Τα θηλυκά είναι ελαφρώς πιο βαριά από τα αρσενικά. Τα βαρύτερα που έχουν καταγραφεί είναι για άγριο θηλυκό τα 91 κιλά και 73,5 κιλιά για ένα άγριο αρσενικό. Επίσης, ένα 81 κιλών άτομο αναφέρθηκε στο Σάο Πάολο το 2001 ή το 2002. Ο οδοντιατρικός τύπος είναι 1.0.1.3 πάνω και 1.0.1.3 κάτω. Τα καπιμπάρα έχουν ελαφρώς μεμβρανώδη πόδια και υπολειπόμενες ουρές. Τα πίσω τους πόδια είναι ελαφρώς μακρύτερα από τα μπροστινά τους. Έχουν τρία δάχτυλα στα πίσω πόδια τους και τέσσερα δάχτυλα στα μπροστινά τους πόδια. Το ρύγχος τους είναι αμβλύ, με ρουθούνια, και τα μάτια και τα αυτιά βρίσκονται κοντά στην κορυφή του κεφαλιού τους.
Οικολογία
μικρογραφία| Κιτρινοκέφαλη καρακάρα πάνω σε καπιμπάρα μικρογραφία| Μια οικογένεια από καπιμπάρα που κολυμπούν Τα καπιμπάρα είναι ημιυδρόβια θηλαστικά που απαντώνται σε όλες τις χώρες της Νότιας Αμερικής εκτός από τη Χιλή. Ζουν σε περιοχές με πυκνά δάση κοντά σε υδάτινα σώματα, όπως λίμνες, ποτάμια, βάλτους και έλη, καθώς και σε πλημμυρισμένες σαβάνες και κατά μήκος ποταμών στο τροπικό δάσος. Είναι εξαιρετικοί κολυμβητές και μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους κάτω από το νερό για έως και πέντε λεπτά τη φορά. Τα καπιμπάρα ευδοκιμούν σε αγροκτήματα βοοειδών. Περιφέρονται σε περιοχές έκτασης κατά μέσο όρο 10 εκταρίων σε πληθυσμούς υψηλής πυκνότητας.
Πολλά που ξεφεύγουν από την αιχμαλωσία μπορούν επίσης να βρεθούν σε παρόμοια υδάτινα ενδιαιτήματα σε όλο τον κόσμο. Οι θεάσεις είναι αρκετά συχνές στη Φλόριντα, αν και δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί αναπαραγώμενος πληθυσμός. Το 2011, ένα δείγμα εντοπίστηκε στην κεντρική ακτή της Καλιφόρνια. Αυτοί οι πληθυσμοί που διέφυγαν εμφανίζονται σε περιοχές όπου κατοικούσαν προϊστορικά καπιμπάρα. Τα καπιμπάρα του όψιμου Πλειστόκαινου κατοικούσαν στη Φλόριντα και τα είδη Hydrochoerus hesperotiganites στην Καλιφόρνια και Hydrochoerus gaylordi στη Γρενάδα, και τα άγρια καπιμπάρα στη Βόρεια Αμερική μπορεί πραγματικά να γεμίσουν την οικολογική θέση των ειδών του Πλειστόκαινου.
Διατροφή και θήραμα
αριστερά|μικρογραφία| Ένα καπιμπάρα που τρώει σανό στο ζωολογικό κήπο της Βοστώνης Τα καπιμπάρα είναι φυτοφάγα ζώα, που βόσκουν κυρίως με χόρτα και υδρόβια φυτά,  καθώς και φρούτα και φλοιούς δέντρων. Είναι πολύ επιλεκτικά όσον αφορά την τροφή τους και τρέφονται με τα φύλλα ενός είδους και αγνοούν τα άλλα είδη που το περιβάλλουν. Τρώνε μεγαλύτερη ποικιλία φυτών κατά την ξηρή περίοδο, καθώς υπάρχουν λιγότερα φυτά. Ενώ τρώνε γρασίδι κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου, πρέπει να στραφούν σε πιο άφθονα φυτά κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου. Τα φυτά που τρώνε τα καπιμπάρα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού χάνουν τη θρεπτική τους αξία το χειμώνα, με αποτέλεσμα να μην καταναλώνονται εκείνη την περίοδο. Η άρθρωση του σαγονιού του καπιμπάρα δεν είναι κάθετος, επομένως μασούν την τροφή τρίβοντας μπρος-πίσω και όχι πλάι-πλάι. Τα καπιμπάρα είναι αυτοκοπροφάγα, που σημαίνει ότι τρώνε τα κόπρανα τους ως πηγή βακτηριακής χλωρίδας του εντέρου, για να βοηθήσουν στην πέψη της κυτταρίνης στο γρασίδι που αποτελεί την κανονική διατροφή τους και για να εξάγουν τη μέγιστη πρωτεΐνη και βιταμίνες από την τροφή τους. Επίσης παλινδρομούν την τροφή τους για να μασήσουν ξανά, παρόμοια με τα βοοειδή. Όπως συμβαίνει με άλλα τρωκτικά, τα μπροστινά δόντια των καπιμπάρα μεγαλώνουν συνεχώς για να αντισταθμίσουν τη συνεχή φθορά από την κατανάλωση χόρτων. Τα πλάγια δόντια τους επίσης μεγαλώνουν συνεχώς.
Όπως το συγγενικό του ινδικό χοιρίδιο, το καπιμπάρα δεν έχει την ικανότητα να συνθέσει βιταμίνη C και τα καπιμπάρα που δεν έχουν πάρει συμπληρώματα βιταμίνης C στην αιχμαλωσία έχει αναφερθεί ότι αναπτύσσουν ουλίτιδα ως σημάδι σκορβούτου.
Μπορεί να ζήσουν 8-10 χρόνια, αλλά τείνουν να ζουν λιγότερο από τέσσερα χρόνια στην άγρια φύση λόγω της θήρευσης από ιαγουάρους, πούμα, οσελότους, αετούς και καϊμάν. Το καπιμπάρα είναι επίσης το προτιμώμενο θήραμα του πράσινου ανακόντα.
Κοινωνική οργάνωση
δεξιά|μικρογραφία| Τα καπιμπάρα έχουν έναν αρωματικό αδένα στη μύτη τους. Τα καπιμπάρα είναι γνωστό ότι είναι αγελαία. Ενώ μερικές φορές ζουν μοναχικά, βρίσκονται πιο συχνά σε ομάδες περίπου 10-20 ατόμων, με δύο έως τέσσερα ενήλικα αρσενικά, τέσσερα έως επτά ενήλικα θηλυκά και τα υπόλοιπα νεαρά άτομα. Οι ομάδες καπιμπάρα μπορούν να αποτελούνται από έως και 50 ή 100 άτομα κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου όταν τα ζώα συγκεντρώνονται γύρω από διαθέσιμες πηγές νερού. Τα αρσενικά εγκαθιδρύουν κοινωνικούς δεσμούς, κυριαρχία ή γενική ομαδική συναίνεση. Μπορούν να παράγουν έναν ήχο που μοιάζει με γαβγίσματα σκύλου όταν απειλούνται ή όταν τα θηλυκά βοσκούν μικρά.
Τα καπιμπάρα έχουν δύο τύπους αρωματικών αδένων: ένα μορίγιο, που βρίσκεται στο ρύγχος και τους πρωκτικούς αδένες. Και τα δύο φύλα έχουν αυτούς τους αδένες, αλλά τα αρσενικά έχουν πολύ μεγαλύτερους αδένες και χρησιμοποιούν τους πρωκτικούς αδένες τους πιο συχνά. Οι πρωκτικοί αδένες των αρσενικών είναι επίσης επενδεδυμένοι με αποσπώμενες τρίχες. Μια κρυσταλλική μορφή έκκρισης αρώματος επικαλύπτεται αυτές τις τρίχες και απελευθερώνεται όταν έρχεται σε επαφή με αντικείμενα όπως φυτά. Αυτές οι τρίχες έχουν πιο μακροχρόνιο άρωμα και μυρίζονται από άλλα καπιμπάρα. Τα καπιμπάρα σημαδεύουν την περιοχή τρίβοντας τα μορίγιο τους σε αντικείμενα ή περπατώντας από πάνω και σημαδεύοντάς το με τους πρωκτικούς αδένες τους. Τα καπιμπάρα μπορούν να διαδώσουν περαιτέρω το άρωμά τους με την ούρηση. Ωστόσο, τα θηλυκά συνήθως μαρκάρουν χωρίς ούρηση και αρωματίζουν λιγότερο συχνά από τα αρσενικά συνολικά. Τα θηλυκά μαρκάρουν πιο συχνά κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου όταν βρίσκονται σε οίστρο. Εκτός από αντικείμενα, τα αρσενικά μυρίζουν και τα θηλυκά.
Αναπαραγωγή
δεξιά|μικρογραφία| Μητέρα με τυπική γέννα περίπου τεσσάρων κουταβιών αριστερά|μικρογραφία| Μητέρα καπιμπάρα με τα μικρά της Όταν βρίσκεται στον οίστρο, η μυρωδιά του θηλυκού αλλάζει διακριτικά και τα κοντινά αρσενικά ξεκινούν την καταδίωξη. Επιπλέον, ένα θηλυκό ειδοποιεί τα αρσενικά ότι βρίσκεται σε οίστρο σφυρίζοντας με τη μύτη του. Κατά το ζευγάρωμα, το θηλυκό έχει το πλεονέκτημα και την επιλογή αρσενικού. Το καπιμπάρα ζευγαρώνει μόνο στο νερό και αν ένα θηλυκό δεν θέλει να ζευγαρώσει με ένα συγκεκριμένο αρσενικό, είτε βυθίζεται είτε βγαίνει από το νερό. Τα κυρίαρχα αρσενικά είναι ιδιαίτερα προστατευτικά με τα θηλυκά, αλλά συνήθως δεν μπορούν να εμποδίσουν ορισμένους από τους υφισταμένους να συναναστρέφονται. Όσο μεγαλύτερη είναι η ομάδα, τόσο πιο δύσκολο είναι για το αρσενικό να παρακολουθήσει όλα τα θηλυκά. Τα κυρίαρχα αρσενικά εξασφαλίζουν σημαντικά περισσότερα ζευγαρώματα από κάθε υποδεέστερο, αλλά τα κατώτερα αρσενικά, ως τάξη, είναι υπεύθυνα για περισσότερα ζευγαρώματα από κάθε κυρίαρχο αρσενικό. Η διάρκεια ζωής του σπέρματος του καπιμπάρα είναι μεγαλύτερη από αυτή των άλλων τρωκτικών. αριστερά|μικρογραφία| Μητέρα και τρία μικρά Η κύηση του καπιμπάρα διαρκεί 130-150 ημέρες και γεννά τέσσερα μικρά κατά μέσο όρο, αλλά μπορεί να γεννήσει από ένα έως οκτώ σε μία γέννα. Ο τοκετός γίνεται στη ξηρά και το θηλυκό επανέρχεται στην ομάδα μέσα σε λίγες ώρες από τη γέννηση των νεογέννητων καπιμπάρα, τα οποία εντάσσονται στην ομάδα μόλις κινηθούν. Μέσα σε μια εβδομάδα, τα μικρά μπορούν να φάνε γρασίδι, αλλά συνεχίζουν να θηλάζουν -από οποιοδήποτε θηλυκό της ομάδας- μέχρι να απογαλακτιστούν γύρω στις 16 εβδομάδες. Τα μικρά σχηματίζουν μια ομάδα μέσα στην κύρια ομάδα. Έχει παρατηρηθεί αλλογονία σε αυτό το είδος. Η αναπαραγωγή κορυφώνεται μεταξύ Απριλίου και Μαΐου στη Βενεζουέλα και μεταξύ Οκτωβρίου και Νοεμβρίου στο Μάτο Γκρόσο της Βραζιλίας.
Δραστηριότητες
Αν και αρκετά ευκίνητα στη στεριά, τα καπιμπάρα είναι εξίσου άνετα στο νερό. Είναι εξαιρετικοί κολυμβητές και μπορούν να παραμείνουν εντελώς βυθισμένα για έως και πέντε λεπτά, μια ικανότητα που χρησιμοποιούν για να ξεφύγουν τα αρπακτικά. Τα καπιμπάρα μπορούν να κοιμηθούν στο νερό, κρατώντας μόνο τη μύτη τους έξω. Καθώς οι θερμοκρασίες αυξάνονται κατά τη διάρκεια της ημέρας, βυθίζονται στο νερό και στη συνέχεια βόσκουν αργά το απόγευμα και νωρίς το βράδυ. Περνούν επίσης τον χρόνο τους βυθιζόμενα στη λάσπη. Ξεκουράζονται γύρω στα μεσάνυχτα και μετά συνεχίζουν να βόσκουν πριν ξημερώσει.
Διατήρηση και αλληλεπίδραση με ανθρώπους
Τα καπιμπάρα δεν θεωρούνται απειλούμενο είδος. Ο πληθυσμός τους είναι σταθερός στο μεγαλύτερο μέρος της κατανομής τους στη Νότια Αμερική, αν και σε ορισμένες περιοχές το κυνήγι έχει μειώσει τον αριθμό τους.
Τα καπιμπάρα κυνηγούνται για το κρέας και τη γούνα τους σε ορισμένες περιοχές και αλλιώς σκοτώνονται από ανθρώπους που βλέπουν τη βοσκή τους ως ανταγωνισμό για τα ζώα. Σε ορισμένες περιοχές εκτρέφονται, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να διασφαλίζεται η προστασία των υγροτόπων. Η επιβίωσή τους υποβοηθάται από την ικανότητά τους να αναπαράγονται γρήγορα.
Τα καπιμπάρα έχουν προσαρμοστεί καλά στην αστικοποίηση στη Νότια Αμερική. Μπορούν να βρεθούν σε πολλές περιοχές σε ζωολογικούς κήπους και πάρκα, και μπορεί να ζήσουν για 12 χρόνια σε αιχμαλωσία, υπερδιπλάσια σε σχέση με τα άγρια ζώα. Τα καπιμπάρα είναι υπάκουα και συνήθως επιτρέπουν στους ανθρώπους να τα χαϊδεύουν και να τα ταΐζουν με το χέρι, αλλά η σωματική επαφή συνήθως αποθαρρύνεται, καθώς τα τσιμπούρια τους μπορεί να είναι φορείς του κηλιδωμένου πυρετού των Βραχωδών Όρων.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων ζήτησε από το Πάρκος Ντρουσίλας στο Άλφριστον, στο Σάσσεξ, στην Αγγλία, να κρατήσει αρχείο αναπαραγωγής για τα καπιμπάρα, για να παρακολουθεί τους αιχμάλωτους πληθυσμούς στην Ευρώπη. Το αρχείο περιλαμβάνει πληροφορίες για όλες τις γεννήσεις, τους θανάτους και τις μετακινήσεις των καπιμπάρας, καθώς και για το πώς συγγενεύουν.
Τα καπιμπάρα εκτρέφονται για κρέας και δέρματα στη Νότια Αμερική. Το κρέας θεωρείται ακατάλληλο για κατανάλωση σε ορισμένες περιοχές, ενώ σε άλλες θεωρείται σημαντική πηγή πρωτεΐνης. Σε μέρη της Νότιας Αμερικής, ειδικά στη Βενεζουέλα, το κρέας καπιμπάρα είναι δημοφιλές κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας καθώς η Καθολική Εκκλησία εξέδωσε προηγουμένως ειδική άδεια για να επιτρέψει την κατανάλωση του ενώ άλλα κρέατα γενικά απαγορεύονται. Μετά από αρκετές προσπάθειες αποκτήθηκε Παπική βούλα το 1784 που επέτρεπε την κατανάλωση καπιμπάρα κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Υπάρχει ευρέως διαδεδομένη αντίληψη στη Βενεζουέλα ότι η κατανάλωση καπιμπάρα είναι αποκλειστικά για τους κατοίκους της υπαίθρου.
Αν και είναι παράνομα σε ορισμένες πολιτείες, τα καπιμπάρα κρατούνται περιστασιακά ως κατοικίδια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η εικόνα ενός καπιμπάρα εμφανίζεται στο νόμισμα των 2 πέσο της Ουρουγουάης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καβιίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος
Ο '''Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος''' (1923-1998) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής. Ανήκει στους ποιητές και λογίους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Τιμήθηκε με το Βραβείο των Δώδεκα, με το Α΄βραβείο θεατρικού έργου και το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών.
Οικογένεια και Νεότερα χρόνια
Ο Φραγκόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1923, ενώ είχε καταγωγή από τη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος στρατιωτικός, ο Δημήτριος Θ. Φραγκόπουλος, με έντονη αντιβενιζελική δράση. Η μητέρα του ήταν αδελφή του πεζογράφου, ποιητή και μεταφραστ'η Κωνσταντίνου Θεοτόκη και μικρανεψιά του Ιάκωβου Πολυλά. Η οικογένεια του πατέρα του είχε εγκατασταθεί στη Ζάκυνθο από τον 16ο αιώνα. Ενδιαφέρον έχει και η υπόθεση του πατρικού του παππού, καθώς εκείνος έμεινε στην ιστορία ως ο δικαστικός που δε δίστασε να αθωώσει τον Χαρίλαο Τρικούπη, για το περίφημο άρθρο του «Τις Πταίει;». Ξάδελφος του ήταν ο Θεόφιλος Κ. Φραγκόπουλος.
Ο Φραγκόπουλος, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1940-44) καθώς και, αργότερα, τουριστικές και οικονομικές επιστήμες στο Surrey University της Αγγλίας. `Ηταν γλωσσομαθής και στη δεκαετία του 1950 και του 1960 έκανε πολλά ταξίδια, ιδίως σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, όπως στο Λίβανο και την Τυνησία, ενώ εργάστηκε ως υπάλληλος ναυτιλιακής εταιρείας και σύμβουλος τουριστικής ανάπτυξης σε πρόγραμμα του ΟΗΕ.
Γερμανική Κατοχή και Μεταπολεμικά χρόνια
Ο Φραγκόπουλος, στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου στρατεύτηκε στην Εθνική Αντίσταση, πρώτα ως μέλος της Ενωτικής Νεολαίας, Ιερής Ταξιαρχίας και αργότερα, στις οργανώσεις Ε.Σ.Α.Σ., Ρ.Α.Ν. και ΕΔΕΣ για περίπου 7 μήνες, στην Ήπειρο.
Το 1948 - 1950 υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στο Σώμα Ιππικού-Τεθωρακισμένων. Επίσης, ήταν πολέμιος της Απριλιανής Χούντα,(1967-74) και συμμετείχε στην αντιδικτατορική έκδοση "Δεκαοκτώ Κείμενα" (1970).
Από το 1942 ως το 1953 εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα. Το 1954 μετέβη στη Βηρυτό όπου εργάστηκε στη ναυτιλιακή εταιρεία DLL ως το 1959. Στη συνέχεια υπήρξε διευθυντής διαφήμισης του ΕΟΤ από το 1959 έως το 1962 και αναπληρωτής γ.γ. από το 1963 έως ο 1964. Πραγματοποίησε επίσης διαλέξεις για τη νεοελληνική λογοτεχνία ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια, όπως του Μπόχουμ, της Δυτικής Γερμανίας αλλά και της Βοστώνης των ΗΠΑ.
Λογοτεχνία
Ο Φραγκόπουλος, αρχικά, εισήλθε στον χώρο της λογοτεχνίας με το μυθιστόρημα, την ποίηση και το θέατρο, ενώ έχει γράψει και αρκετά δοκίμια. Την πρώτη του εμφάνιση, την πραγματοποίησε το 1943, με τη δημοσίευση του ποιήματος Mantua στο περιοδικό Παλμός, ενώ δέκα χρόνια αργότερα  κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή Ποιήματα.
Ανέπτυξε συνεργασία με πάμπολλα περιοδικά, μεταξύ άλλων με: τα Φιλολογικά Χρονικά, Νέα Εστία, Τα Νέα Ελληνικά, Σημερινά Γράμματα, Εποχές, Η Συνέχεια, Τομές, Σταθμοί, καθώς και τις εφημερίδες Η Καθημερινή, Φιλολογική Καθημερινή, Εθνος, Η Μεσημβρινή  κ.α.
Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Θεάτρου για το έργο του Καρτερία. Έλαβε, επίσης, το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή δοκιμίων Tagliche Ernte και, τέλος, έλαβε το λογοτεχνικό βραβείο Φρειδερίκου Μάθιους το 1995.
Σαιν-Λε (Ρεϋνιόν)
Το Σαιν-Λε (γαλλικά: Saint-Leu) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος
Περαιτέρω δραστηριότητες
Το 1960, ο Φραγκόπουλος, συμμετείχε στην έκδοση πολλών ομαδικών τόμων, μεταξύ των οποίων στην τιμητική έκδοση για το Γιώργο Σεφέρη όπως επίσης, σε αντιστασιακούς τόμους εναντίον της Δικτατορίας Δεκαοχτώ Κείμενα (1970) και Νέα Κείμενα 1-2 (1971).
Σαιν-Λε (Ρεϋνιόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Λεζιέν (γαλλικά: Saint-Leusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος
Περαιτέρω δραστηριότητες
Ο Φραγκόπουλος υπήρξε συνεργάτης της ΕΡΤ από το 1974 έως το 1976 για την κριτική των νέων βιβλίων. Ήταν επίσης τακτικός επιφυλλιδογράφος στις εφημερίδες Καθημερινή, από το 1975 έως το 1982 και το Έθνος από το 1983  έως το 1989. Συνεργάστηκε, επίσης, και με τη Μεσημβρινή ως βιβλιοκριτικός της εφημερίδας από το 1990, μέχρι το 1994, όπου κι έκλεισε.
Έδωσε σειρές διαλέξεων ως επισκέπτης λέκτωρ στα Γερμανικά Πανεπιστήμια του Μπόχουμ. της Κολωνίας και του Σααρμπρύκεν, και εδίδαξε Νεοελληνική Λογοτεχνία ως επισκέπτης καθηγητής, βάσει των μορφωτικών ανταλλαγών του Ιδρύματος Φούλμπραϊτ, επί τρία συνεχή χρόνια στην Αμερική, το 1978/79 στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης (B.U.) και το 1979/81 στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, Queens. Έδωσε διαλέξεις και στα πανεπιστήμια του Harvard, του Prίnceton, της Columbia-Ν.Υ, του Toronto και της Πενσιλβανίας Penn-State, καθώς και σε πολλά άλλα, μικρότερα. Το 1975 επισκέφτηκε, ως προσκεκλημένος του British Council, τα πανεπιστήμια του Λονδίνου και της Οξφόρδης. όπου έδωσε σειρά διαλέξεων για την ελληνική λογοτεχνία. Τέλος, το 1985 εδίδαξε στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του (Δυτικού)Βερολίνου για ένα πλήρες ημερολογιακό έτος με το πρόγραμμα μορφωτικών ανταλλαγών DAAD. Μεταδικτατορικά, υπήρξε λήπτης της χορηγίας του Ιδρύματος Φορντ για δύο συνεχή χρόνια καθώς και επίσημος προσκεκλημένος της κυβέρνησης της Ανατολικής Γερμανίας, για παραμονή στο Ανατολικό Βερολίνο.
Υπήρξε ταμίας του Ρen Club Ελλάδας και Γενικός Γραμματέας του Ελληνικού Κέντρου του International Theatre Institute από το 1975 μέχρι και το 1983.
Ενδεικτική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Μέλη της ΡΑΝ Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά
2847 Παρβάτι
Η Παρβάτι (Parvati) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1959 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου Λόουελ, στο Φλάγκσταφ της Αριζόνα, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη θεά του Ινδουισμού, σύζυγο του Σίβα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Παρβάτι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Παρβατι
Μερισμός (μαθηματικά)
Στα μαθηματικά μερισμός αριθμού ονομάζεται η αναγωγή ενός αριθμού σε μέρη ανάλογα προς άλλους αριθμούς. Πρόκειται για μέθοδο κατά την οποία ένας αριθμός χωρίζεται σε μέρη ισάριθμα προς άλλους αριθμούς και ανάλογα μ΄ αυτούς. Στη περίπτωση αυτή ο αριθμός που χωρίζεται λέγεται "μεριστέος", οι δε άλλοι αριθμοί "ανάλογοι"
Ο Μερισμός επιτυγχάνεται αν πολλαπλασιαστεί ο μεριστέος επί τον καθένα από τους δοθέντες αριθμούς και τα γινόμενα που προκύπτουν διαιρεθούν δια του αθροίσματος των αναλόγων.
Παράδειγμα
Έστω να μεριστεί ο αριθμός 120 (μεριστέος), σε μέρη ανάλογα των αριθμών 4, 7, και 9 (ανάλογοι). Το άθροισμα των αναλόγων είναι 4+7+9=20. Τότε το καθένα μέρος θα είναι α) 120Χ4:20 = 24, β) 120Χ7:20 = 42 και γ) 120Χ9:20 = 54.
Κατά το παραπάνω παράδειγμα έστω ο αριθμός 120 να μεριστεί σε μέρη αντιστρόφως ανάλογα των αριθμών 3, 4 και 12. Στη περίπτωση αυτή αντίστροφοι αριθμοί των αναλόγων είναι οι κλασματικοί αριθμοί 1/3, 1/4 και 1/12. Τρέπονται αυτοί σε ομώνυμα κλάσματα δηλαδή 4/12, 3/12 και 1/12 όπου και το άθροισμα των αριθμητών είναι 8. Τότε τα ζητούμενα μέρη θα είναι: α) 120Χ4:8 = 60, β) 120Χ3:8 = 45 και γ) 120Χ1:8 = 15
Πηγές
Κατηγορία:Στοιχειώδη μαθηματικά
Κύλικας Γουόρεν
μικρογραφία|Κύλικας Γουόρεν, πλευρά Α Ο Κύλικας Γουόρεν είναι ένα αρχαίο ελληνορωμαϊκό ασημένιο κύπελλο διακοσμημένο με ανάγλυφο όπου απεικονίζει ομοφυλοφιλική ερωτική επαφή. Αγοράστηκε από το Βρετανικό Μουσείο για 1,8 εκατομμύρια λίρες το 1999, η πιο ακριβή αγορά από το μουσείο εκείνη την εποχή. Συνήθως χρονολογείται στην εποχή της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας.
Το κύπελλο πήρε το όνομά του από τον πρώτο σύγχρονο ιδιοκτήτη του, τον Αμερικανό Edward Perry Warren, γνωστός για την καλλιτεχνική του συλλογή.
Εικόνες
μικρογραφία| Κύλικας Γουόρεν, πλευρά Β Οι αναπαραστάσεις σεξουαλικών πράξεων βρίσκονται ευρέως στη ρωμαϊκή τέχνη Τα ρωμαϊκά έργα τέχνης σε κεραμικά, γυαλί και τοιχογραφίες με σεξουαλικές πράξεις ήταν δημοφιλή και προορίζονταν για όλα τα κοινωνικά στρώματα. Οι Ρωμαίοι δεν είχαν καμία λέξη για την ομοφυλοφιλία και οι εικόνες στο κύπελλο παρέχουν μια σημαντική εικόνα για αυτή την πτυχή του πολιτισμού τους.
Η μία πλευρά του Κύλικα Γουόρεν απεικονίζει πρωκτικό σεξ ανάμεσα δυο αντρών σε ανακλινόμενη θέση, με τον νεαρό να χαμηλώνει τον εαυτό του χρησιμοποιώντας ένα λουράκι. Ένα αγόρι παρακολουθεί πίσω από μια πόρτα. Οι δύο φιγούρες δεν φαίνεται να έχουν διαφορά στην ηλικία και έχουν παρόμοιο σωματότυπο. Η χρήση στήριξης κατά τη διάρκεια του σεξ μπορεί να βρεθεί σε άλλα ελληνικά και ρωμαϊκά έργα τέχνης, ένα στενό παράδειγμα είναι ένα ερωτικό κύπελλο από τον Ονήσιμο όπου μια γυναίκα απλώνει τα πόδια της εν αναμονή ενώ πιάνει ένα λουράκι με το αριστερό της χέρι.
Η άλλη πλευρά απεικονίζει μια άλλη σκηνή πρωκτικού σεξ, μεταξύ ενός "νεαρού άνδρα" χωρίς γένια και μιας μικρότερης μορφής με μακριά μαλλιά που υποδηλώνει ότι είναι " ερωμένος ". Το χτένισμα του αγοριού είναι χαρακτηριστικό υπηρέτη. Η ρωμαϊκή πρακτική του ίδιου φύλου διέφερε από εκείνη των Ελλήνων.Ρωμαίοι άντρες, ωστόσο, ήταν ελεύθεροι να εμπλακούν σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις χωρίς απώλειες της αρρενωπότητας τους μόνο εφόσον ανέλαβαν τον ενεργητικό ρόλο και ο σύντροφός τους ήταν κοινωνικά κατώτερος όπως ένας σκλάβος ή ένας πόρνος.
Οι ενεργητικοί σύντροφοι στις δύο σεξουαλικές απεικονίσεις έχουν στέφανα από φύλλα, πιθανότατα να είναι κατασκευασμένα από φύλλα μυρτιάς. Η Μυρτιά καλλιεργείται στη ρωμαϊκή περίοδο για ιατρικούς και τελετουργικούς σκοπούς, όπως γάμους, και αφιερώσεις στην Αφροδίτη, τη θεά της σεξουαλικότητας και της αγάπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή τέχνη Κατηγορία:Αρχαία ΛΟΑΤ ιστορία Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο