cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλφόνσος Γ΄ της Πορτογαλίας
Κόμης της Βουλώνης
thumb|250px|left|Νόμισμα με παράσταση του Αλφόνσου Γ΄ της Πορτογαλίας. Επιγρ.: + ALFONSUS REX PORTUGALE H / + INNEPTRIS FILII7S PSSCI AM. Ως δεύτερος γιος του βασιλιά Αλφόνσου Β΄, ο Αλφόνσος Γ΄ δεν έδειξε στην αρχή κανένα ενδιαφέρον για τον θρόνο της Πορτογαλίας που πέρασε στον μεγαλύτερο αδελφό του Σάντσο. Ζούσε στη Γαλλία με τη σύζυγο του, Ματθίλδη Β΄ της Βουλώνης διάδοχο της κομητείας της Βουλώνης, έγινε κόμης της Βουλώνης, του Μορτέν, του Ωμάλ και του Νταμαρτέν-αν-Γκοέλ. Αργότερα, λόγω ταραχών που ξέσπασαν στην Πορτογαλία με την εκκλησία ο μεγαλύτερος αδελφός του Σάντσο Β΄ έγινε ανεπιθύμητος στον θρόνο και ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ ζήτησε την αντικατάστασή του από τον Αλφόνσο Γ΄ (1246). Ο Αλφόνσος Γ΄ δεν είχε κανέναν λόγο να αρνηθεί να αναλάβει τον θρόνο της Πορτογαλίας. Ο Σάντσο Β΄ που ήταν ανεπιθύμητος από τον λαό και την εκκλησία εξορίστηκε εύκολα στο Τολέδο, στην Καστίλη (1247) όπου και πέθανε σε λίγο (4 Ιανουαρίου 1248). Από την εποχή της εξορίας μέχρι τον θάνατο του αδελφού του ο Αλφόνσος Γ΄ είχε τον τίτλο "κηδεμόνας και υπερασπιστής του βασιλείου". Ο Αλφόνσος Γ΄ για να ορκιστεί βασιλιάς της Πορτογαλίας αποκήρυξε τα δικαιώματά του από την Κομητεία της Βουλώνης, αργότερα χώρισε και τη Ματθίλδη (1253). Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Βεατρίκη της Καστίλης νόθη κόρη του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης και της Μαϊόρ Χουιλέν δε Γκουσμάν.
Βασιλιάς της Πορτογαλίας
thumb|250px|left|Ο Αλφόνσος Γ΄ της Πορτογαλίας σε ένα γενεαλογικό δέντρο του 16ου αιώνα. Προσπάθησε να μην ακολουθήσει τα ίδια λάθη με τον αδελφό του που είχαν οδηγήσει στην ανατροπή του, έδωσε μεγάλη προσοχή στη μεσαία τάξη, τους εμπόρους και τους ιδιοκτήτες γης. Συγκάλεσε στη Λεϊρία το πρώτο Συμβούλιο (Cortes) (1254) με αντιπροσώπους της αριστοκρατίας, της μεσαίας τάξης και όλων των κοινοτήτων. Δημιούργησε νόμους, με στόχο να περιορίσει την εκμετάλλευση των ανώτερων τάξεων απέναντι στην πλειοψηφία του λαού. Άριστος κυβερνήτης, ίδρυσε και οργάνωσε πολλές πόλεις υπό την κεντρική του διοίκηση και προσπάθησε να δημιουργήσει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, προκειμένου να προλάβει την υποτίμηση του νομίσματος. Ο Αλφόνσος Γ΄ κυβέρνησε με ένα εξαιρετικό όραμα, στη διοίκηση συμμετείχαν εκπρόσωποι όλων των κοινοτήτων πέρα από τους ευγενείς και τους κληρικούς. Η σημαντικότερη καινοτομία του ήταν η κατάργηση της προληπτικής σύλληψης, τον χρόνο φυλάκισης θα καθόριζε ο δικαστής ανάλογα με το αδίκημα. Διαπραγματεύτηκε τη φορολογία με τις εμπορικές τάξεις, δεν υποτίμησε το νόμισμα και φορολόγησε την εκκλησιαστική περιουσία κάτι που έφερε έντονη αντίδραση από την Αγία Έδρα με αποτέλεσμα τον αφορισμό του. Ο Αλφόνσος Γ΄ πέθανε από τη στενοχώρια του μετά τον αφορισμό και τον διαδέχθηκε ο γιος του Διονύσιος σε ηλικία 18 ετών.
Έδειξε ενδιαφέρον να ανακαταλάβει τα νότια σύνορα του κράτους του από τους Μουσουλμάνους: ανακατέλαβε την Αλγκάρβε και τη Φάρο, με αποτέλεσμα η Πορτογαλία να είναι το πρώτο βασίλειο της Ιβηρικής που θα πετύχει Ρεκονκίστα των συνόρων του. Βρισκόταν σε συνεχή διαμάχη με την Καστίλη σχετικά με τα νότια σύνορα που έληξε με τη συνθήκη του Μπαδαχόθ (1267), ορίστηκε ως νότιο σύνορο ανάμεσα στην Καστίλη και την Πορτογαλία ο ποταμός Γκουαντιάνα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στον πρώτο γάμο του με τη Ματθίλδη Β΄ της Βουλώνης, κόρη του Ρενώ ντε Νταμαρτέν και της Ίδας της Βουλώνης. Απέκτησε δύο γιους, που απεβίωσαν σε βρεφική ηλικία.
Το 1253 χώρισε τη Ματθίλδη και σε λίγα χρόνια νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο με τη Βεατρίκη από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, κόρη του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης, με την οποία απέκτησε:
Από μη νόμιμες σχέσεις απέκτησε φυσικά τέκνα, που έφεραν και το όνομα Αλφόνσος/Αλφόνσα.
Από τη Μαντραγκάνα, κόρη τού Αλοάνντρο Μπεν Μπέκαρ:
Από τη Μαρία Πέρες ντε Ενσάρα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Πάτζον
Το πάτζον είναι τηγανιτό πιάτο. Αποτελείται από πάστα αυγού, αλεύρι, ρύζι, κρεμμύδι και άλλα πρόσθετα συστατικά ανάλογα με την ποικιλία. Μοσχάρι, χοιρινό, Κορεάτικη σαλάτα, όστρακα και άλλα θαλασσινά είναι τα ως επί το πλείστον χρησιμοποιούμενα συστατικά.
Το πάτζον είναι παρόμοιο με Κινέζικο πιάτο σε εμφάνιση, αλλά είναι λιγότερο πυκνό σε χρώμα και δεν γίνεται από μια ζύμη.
Θαλασσινό
Στα Κορεάτικα το θαλασσινό πάτζον ονομάζεται χέμουλ πάτζον. .
Εικόνες
Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα Κατηγορία:Ζεστά ορεκτικά Κατηγορία:Τρόφιμα τηγανισμένα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ψωμί
Αιθενόλη
Η αιθενόλη ή βινυλική αλκοόλη ή υδροξυαιθένιο ή υδροξυαιθυλένιο είναι η απλούστερη, αν και ασταθής, αλκενόλη, δηλαδή ακόρεστη άκυκλη αλκοόλη με ένα διπλό δεσμό και ένα υδροξύλιο. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τους τύπους CH2=CHOH και ViOH. Με βάση το χημικό της τύπο, C2H4Ο έχει τα ακόλουθα δύο (2) ισομερή:
Ταυτομέρεια
Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την αιθανάλη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της αλδεΰδης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών αιθενόλης. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις : [[Ταυτομέρεια αιθανάλης-αιθενόλης]]
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη στην αιθενόλη, οπότε παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοαιθανόλη, που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αλαιθανάλη :
Πολυμερισμός
Εξαιτίας της αστάθειας (λόγω ταυτομέρειας με την αιθανάλη της ίδιας της αιθενάλης, το θερμοπλαστικό πολυβινυλική αλκοόλη (PVA ή PVOH) παράγεται βιομηχανικά με πολυμερισμό του αιθανικού βινυλεστέρα, οπότε ενδιάμεσα παράγεται πολυαιθανικός βινυλεστέρας, που στη συνέχεια υδρολύεται σχηματίζοντας πολυβινυλική αλκοόλη και αιθανικό οξύ:
Ενώσεις συναρμογής
Αρκετά μεταλλικά σύμπλοκα περιέχουν αιθενόλη ως συναρμωτή. Π.χ. το σύμπλοκο αιθενολοοξαλικοχλωρολευκόχρυσος [Pt(acac)(η2-CH2=CHOH)Cl]
Ανίχνευση αιθενόλης στο διαστρικό υλικό
Η αιθενόλη ανακαλύφθηκε στο μοριακό νεφέλωμα του Τοξότη Β΄ χρησμοποιώντας ένα ραδιοτηλεσκόπιο 12 μέτρων στο Kitt Peak National Observatory. Το γεγονός ότι βρέθηκε αιθενόλη (χωρίς το ταυτομερές της) στο αραιό διαστρικό ενδιάμεσο δείχνει ότι η αντίδραση ταυτομερισμού της δεν είναι μονομοριακή, όπως πιστεύοταν.
Πηγές
Κατηγορία:Ελάσσονα ταυτομερή Κατηγορία:Αλκενόλες Κατηγορία:Μονομερή
Ραφαέλα Πλαστήρα
Η Ραφαέλα Πλαστήρα (γενν. Ολλανδία, 6 Αυγούστου 1999) είναι Ελληνίδα-Ολλανδή μοντέλο, εστεμμένη Σταρ Ελλάς 2019.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διεθνή διαγωνισμό ομορφιάς Μις Κόσμος. Αργότερα, η Πλαστήρα ορίστηκε Ελληνίδα εκπρόσωπος στο διαγωνισμό Μις Υφήλιος 2021.
Στις 24 Νοεμβρίου 2021, αποχώρησε από τον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Υφήλιος που διεξάγεται στο Ισραήλ εξαιτίας των εχθροπραξιών της χώρας εναντίον της Παλαιστίνης. Μάλιστα, με ανάρτηση της στο Instagram, όπου διατηρεί και φωτογραφία με την Παλαιστινιακή σημαία, είπε :
Παραπομπές
Κατηγορία:Νικήτριες Σταρ Ελλάς Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Φραντσέσκο Γκουιτσαρντίνι
thumb|200 px|right|Άγαλμα του Γκουιτσαρντίνι στην Galleria degli Uffizi της πόλης της Φλωρεντίας Ο Φραντσέσκο Γκουιτσαρντίνι (ιταλική γλώσσα: Francesco Guicciardini - Φλωρεντία, 6 Μαρτίου 1483 - Φλωρεντία, 22 Μαΐου 1540) υπήρξε εξέχων ιταλός ιστοριογράφος και πολιτική προσωπικότητα. Είναι ο συγγραφέας του μνημειώδους έργου Ιστορία της Ιταλίας (Storia d' Italia). Παρά το γεγονός ότι απεβίωσε πριν ολοκληρώσει την τελική διόρθωση του σπουδαίου πονήματός του, το έργο του εκλαμβάνεται ως η πλέον αντικειμενική παρουσίαση της περιόδου των πολέμων των ιταλικών πόλεων-κρατών (η Ιταλία ήταν κατακερματισμένη εκείνη την εποχή σε πόλεις-κράτη) με τη Γαλλία (γνωστοί και ως πόλεμοι Αψβούργων-Βαλουά με συμμετοχή και άλλων ευρωπαϊκών χωρών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την περίοδο 1494-1559). Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς συγγραφείς της Αναγέννησης και πατέρας της Νεότερης Ιστορίας, λόγω της χρήσης κρατικών αρχείων στη συγγραφή της Ιστορίας της Ιταλίας, γεγονός που άνοιξε το δρόμο στην επιστημονική ιστοριογραφία.
Βιογραφία
Με την αποφοίτησή του άρχισε να ασκεί με ιδιαίτερη επιτυχία τη δικηγορία και στην ηλικία των 23 ετών διορίστηκε από τις Αρχές της Φλωρεντίας να απαγγέλει τους νόμους δημοσίως προς ενημέρωση των πολιτών. Λίγο αργότερα, νυμφεύτηκε τη Μαρία Σαλβιάτι, από οικογένεια παρακλάδι της ονομαστής οικογένειας των Μεδίκων (Μedici), γάμο από συμφέρον όπως ομολογεί ο ίδιος, για να εξασφαλίσει την πολιτική υποστήριξη της πανίσχυρης αυτής οικογένειας.
Ο Γκουιτσαρντίνι υπήρξε φίλος του πρεσβύτερού του κατά 14 χρόνια, περίφημου Νικολό Μακιαβέλλι, τον οποίο μάλιστα χρησιμοποίησε ως όργανο και βοηθό του σε μερικές διπλωματικές αποστολές, λίγο πριν το θάνατο του τελευταίου. Ωστόσο, αν και βοηθός και υφιστάμενος του Γκουιτσαρντίνι, ο Μακιαβέλλι συγκλόνισε ηθικά τον κόσμο με τη φιλοσοφική, κοινωνική και πολιτική πραγματεία του, αφήνοντας τον προϊστάμενο και μικρότερό του στα χρόνια Γκουιτσιαρντίνι στη συλλογική μνήμη ως έναν έξοχο ιστοριογράφο, άγνωστο όμως στις πλατιές μάζες.
Ο Γκουιτσαρντίνι ήταν το ίδιο ρεαλιστής με τον Μακιαβέλλι. Είχαν και οι δύο φτιαχτεί από το ίδιο ύφασμα, το ύφασμα μιας σκληρής, ανελέητης, έμπλεης μηχανορραφιών εποχής. Ήταν μάλιστα σκληρότερος και αδιάφορος για κάθε ηθικό κριτήριο, πολύ πιο αδίστακτος από τον Μακιαβέλλι. Η παράδοση του οίκου του έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική του σταδιοδρομία. Η υπηρεσία του όμως ως κρατικού λειτουργού στην σπουδαία τοσκανική πόλη-κράτος δεν κράτησε πολύ.
Το 1515 και για είκοσι περίπου χρόνια, ως το 1534, υπηρέτησε στο πολιτικό προσωπικό του Παπικού Κράτους. Σε καλά φυλαγμένο χειρόγραφό του (Ricordi poliici-πολιτικά ενθυμήματα) που βρέθηκε το 1857, 300 σχεδόν χρόνια μετά, αποκαλύφθηκε ότι ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Λούθηρου και κρυφός εχθρός της παπικής εξουσίας, την κοσμική εξουσία και επιρροή τής οποίας μισούσε βαθιά, παρόλο που τα χρόνια που υπηρέτησε τον πάπα, το ανώτατο αυτό αξίωμα άσκησαν οι Λέων ο Ι' και Κλήμης ο Ζ', και οι δύο από την οικογένεια των Μεδίκων.
Ορίστηκε κατά σειρά κυβερνήτης των παπικών πόλεων του Ρέτζιο Καλάμπρια (η αρχαία ελληνική πόλη Ρήγιον της Κάτω Ιταλίας, πρωτεύουσα της Καλαβρίας), της Μόντενας, της Πάρμας, και στη συνέχεια ολόκληρης της περιφέρειας Εμίλια-Ρομάνια. To 1526 ανέλαβε ηγετικά στρατιωτικά καθήκοντα στα παπικά στρατεύματα και το 1531 ορίστηκε κυβερνήτης της Μπολόνιας. Με το θάνατο του πάπα Κλήμη του Ζ' έπαψε να υπηρετεί το Παπικό Κράτος και επέστρεψε στη Φλωρεντία όπου ήταν μισητός από πολλούς συμπολίτες του για τη δράση του στα 1530. Την χρονιά εκείνη είχε σταλεί από τον πάπα Κλήμεντα Ζ' (το παπικό κράτος ήταν σύμμαχος των Μεδίκων) να τιμωρήσει τους συμπατριώτες του που είχαν εκδιώξει τους τύραννους Μεδίκους και είχαν εγκαθιδρύσει το δημοκρατικό πολίτευμα στην πόλη-κράτος τους. Με τη βοήθειά του οι Μέδικοι επέστρεψαν στην εξουσία και μάλιστα με τύραννο τον χειρότερο όλων των Μεδίκων, τον διεφθαρμένο Αλέξανδρο (Αlessandro Medici), που δολοφονήθηκε τελικά το 1537, βασικός σύμβουλος τού οποίου χρημάτισε ο Γκουιτσαρντίνι.
Μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου, θέλησε να υπηρετήσει και τον νέο τύραννο, τον δεκαεπτάχρονο τότε Κόζιμο τον Α', ο οποίος ήταν από κάποιο παρακλάδι της οικογένειας των Μεδίκων από άλλη πόλη, μη έχοντας σχέση μέχρι τότε με τη Φλωρεντία. Ο νέος και άπειρος στα πολιτικά πράγματα τύραννος, διακριθείς ως τότε μόνο σε διάφορα αθλήματα, αποδείχτηκε δυναμικός και χαρισματικός χαρακτήρας. Σύντομα ανέπτυξε έντονα δεσποτικό και ανεξάρτητο ύφος, προτιμώντας να κυβερνήσει χωρίς την κηδεμονία και έμπειρη πολιτική καθοδήγηση κανενός, απομακρύνοντας τον Γκουιτσαρντίνι μαζί με άλλους παλιούς πολιτικούς που επιδίωκαν να τον χειραγωγήσουν, ανατρέποντας έτσι και τα σχέδια πολλών άλλων ιταλικών πόλεων-κρατών που τον βοήθησαν να ανέβει στο θρόνο και ήλπιζαν να τον έχουν υπό την επιρροή τους.
Κατόπιν αυτών των γεγονότων και της εκδίωξής του από την αυλή του νέου φλωρεντινού ηγεμόνα, ο Γκουιτσαρντίνι αποσύρθηκε από τον πολιτικό βίο ταπεινωμένος, στη βίλα του στην περιοχή Αρτσέτρι της Τοσκάνης, όπου και πέθανε το 1540.
Πρώιμα έργα
Η απόσυρση του Γκουιτσαρντίνι από την πολιτική, τού έδωσε την ευκαιρία να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή. Έγραψε πολλά έργα αποφεύγοντας όμως να εκδώσει όσα έγραφε, για να διατηρεί την ελευθερία να ενεργεί και αντίθετα με τις γραπτές αντιλήψεις του, να αναθεωρεί και να εξελίσσεται.
Η αποκάλυψη του σπουδαίου ιστοριογραφικού του έργου έγινε μόλις το 1857, όταν οι απώτεροι απόγονοί του ανέθεσαν στον εκδότη Τζιουζέπε Κανεστρίνι τη δημοσίευση πλήθους χειρογράφων. Είδε το φως της δημοσιότητας μ' αυτόν τον τρόπο ένα νεανικό πολιτικό του σύγγραμμα, το Διάλογος περί του Συντάγματος της Φλωρεντίας (Dialogo del reggimento di Firenze), οι ελεύθεροι περιστασιακοί διαλογισμοί του, γνωστοί ως Αναμνήσεις πολιτικές και κοινωνικές (Ricordi politici e civili) και κάμποσα άλλα κείμενα. Ανάμεσα στα έργα αυτά ξεχωριστή θέση κατέχει άλλο ένα νεανικό του έργο, η Ιστορία της Φλωρεντίας (Storia Fiorentina) την οποία συνέγραψε όταν ήταν 25 ετών, πριν την αντίστοιχη του Μακιαβέλλι. Στο έργο αυτό αφηγείται την ιστορία της πόλης του από το 1378 έως το 1509 (ενώ ο Μακιαβέλλι στο αντίστοιχο δικό του έργο την αφηγείται από τις αρχές της ζωής στη Φλωρεντία έως το 1492). Το πρώιμο αυτό έργο του, αν και κάπως ανώριμο, είναι γραμμένο με ύφος ζωηρό, πασιφανώς δηλώνοντας στους κατοπινούς μελετητές του το ξεχωριστό της παρουσίας του νεαρού Φλωρεντινού και δικαιολογώντας απόλυτα το χαρακτηρισμό του ως σταθμού στην ευρωπαϊκή ιστοριογραφία.
Ιστορία της Ιταλίας
Το 1537 ο Γκουιτσαρντίνι έγραψε ένα κολοσσιαίο έργο, την Ιστορία της Ιταλίας (Storia d' Italia), όπου για πρώτη φορά ένας ιστορικός πραγματεύθηκε την ιστορία της Ιταλίας ως σύνολο, δηλαδή όχι μόνο ως γεωγραφικά προσδιορισμένο χώρο αλλά υπό το πρίσμα της ενιαίας εθνικής μοίρας, σε στενή συνάρτηση με τα γενικότερα ευρωπαϊκά πολιτικά δεδομένα. Προσέγγισε έτσι από ιστοριογραφικής πλευράς και ενίσχυσε το πολιτικό όραμα του συνειδητά προσανατολισμένου προς την ενοποίηση της Ιταλίας, ένθερμου πατριώτη Μακιαβέλλι.
Το έργο περιορίζεται σε σαράντα χρόνια, αρχής γενομένης από το 1494 με κατάληξη το 1534. Περιγράφει γεγονότα που έζησε από πολύ κοντά με λεπτομερέστατη και θεμελιωμένη σε πολλές πηγές εξιστόρηση των πολεμικών και πολιτικών γεγονότων της συγκεκριμένης περιόδου. Η συμπύκνωση τόσων πληροφοριών για μια τόσο σύντομη ιστορική περίοδο και η ενάργεια και εμβρίθεια της ανάλυσής τους, αποτέλεσε μέγα συγγραφικό κατόρθωμα. Το ύφος του έργου είναι έξοχο και σύμφωνα με τον Ουίλ Ντυράν αποτελεί προμήνυμα του μνημειακού πεζού λόγου του σπουδαίου κατοπινού άγγλου ιστορικού Γίββωνος (Edward Gibbon).
Φράιζινγκ
Το Φράιζινγκ (Γερμανικά: Freising) είναι πόλη της Βαυαρίας, στη Γερμανία, και πρωτεύουσα της επαρχίας του Φράιζινγκ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 48.500 κάτοικοι.
Φραντσέσκο Γκουιτσαρντίνι
Ιστορία της Ιταλίας
Είναι πολλοί επίσης οι ειδικοί που υποστηρίζουν την άποψη ότι με το ιδιαίτερο ιστοριογραφικό του ύφος και την επιμέλεια που επέδειξε στη συλλογή και εκτίμηση των πηγών του, ο Γκουιτσαρντίνι ξεπέρασε ακόμα και τον Μακιαβέλλι. Όποια κι αν είναι η αλήθεια πάντως, η αξία και των δύο αυτών χαρισματικών ανθρώπων της ιταλικής Αναγέννησης είναι αδιαμφισβήτητη. Τα έργα τους, ζυμωμένα με τη μαγιά της ζωής σε χρόνια δύσκολα, όπου ένα λάθος στην πολιτική συχνά στοίχιζε την ίδια τη ζωή των πολιτικών, αποτελούν μνημεία των σκοτεινών εκείνων καιρών και του βαθύτερου νοήματος της εξουσίας, του κυνισμού που τη διακρίνει, των μέσων που μετέρχεται και των σκοπών που επιδιώκει, μέσα από αριστοτεχνικές εξιστορήσεις και αναλύσεις ενός ιστού δολοπλοκιών, ιδεολογιών, ιδεοληψιών, φιλοδοξιών, μισαλλοδοξιών, δοξασιών και πολιτικών ερμηνειών.
Φράιζινγκ
Η πόλη βρίσκεται βόρεια του Μονάχου, στις όχθες του ποταμού Ίζαρ, κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Μονάχου «Franz Josef Strauß». Όποιος έχει αναχωρήσει ή αφιχθεί στο αεροδρόμιο του Μονάχου έχει σίγουρα παρατηρήσει την πόλη με τους δύο γνωστούς λόφους της, τον λόφο του Καθεδρικού Ναού και το κάστρο του Επίσκοπου, και τον λόφο του Βάιενστεφαν (Weihenstephan) με ένα από τα παλαιότερα ζυθοποιεία του κόσμου.
Φραντσέσκο Γκουιτσαρντίνι
Ιστορία της Ιταλίας
Καταδεικνύουν επίσης το ρόλο του κυνισμού στην πραγμάτωση μεγαλεπήβολων στόχων, όπως το όραμα της ενοποίησης της Ιταλίας που οι δύο αυτοί πολιτικοί πρώτοι συνέλαβαν και με ζήλο προπαγάνδισαν, προτάσσοντας την αναγκαιότητα πολλές φορές της χρησιμοποίησης αθέμιτων μέσων στην πραγμάτωση ενός ιερότερου σκοπού. Ενός σκοπού που οι σύγχρονοί τους αδυνατούσαν να συλλάβουν, αλλά οι ίδιοι, καίτοι ζυμωμένοι περισσότερο από όλους στην εξαχρείωση της εξουσίας και την ανελέητη φύση της, διατηρούσαν την πιο καθαρή ματιά της φύσης των ανθρώπων και της αξίας ενός οράματος.
Φράιζινγκ
Πολιτισμική Σημασία
Όντας ένας από τους παλαιότερους οικισμούς στη Βαυαρία, το Φράιζινγκ από τον πρώιμο Μεσαίωνα αποτέλεσε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο στη Βαυαρία. Ήταν και εξακολουθεί να είναι σημαντικό κέντρο της Επισκοπής. Ιστορικά κείμενα στο Μοναστήρι χρονολογούνται από το 900 μ.Χ. μέχρι και το 1200, όπως:
Φραντσέσκο Γκουιτσαρντίνι
Ιστορία της Ιταλίας
Η ιστορική και πολιτική ανάλυση μετά τους σπουδαίους αρχαίους και βυζαντινούς ιστορικούς βρίσκει στο πρόσωπο των δύο σπουδαίων αυτών μορφών της ιταλικής χερσονήσου τους κορυφαίους εκπροσώπους ενός νέου δρόμου.
Φράιζινγκ
Πολιτισμική Σημασία
Τα παραπάνω, αλλά και άλλα χειρόγραφα της ίδιας περιόδου, βρίσκονται στη Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη (Bayrische Staatsbibliothek), στο Μόναχο.
Φραντσέσκο Γκουιτσαρντίνι
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί
Φράιζινγκ
Ιστορικά Στοιχεία
thumb|180px|left|Μνημείο Πολέμου Αγίου Πέτρου και Παύλου Αν και αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικήθηκε από την Εποχή του Χαλκού, δεν υπάρχει απόδειξη ότι η περιοχή κατοικήθηκε συνεχόμενα, μέχρι τη Freisinga του 8ου Αιώνα. Ο Άγιος Κορβίνιος (Saint Corbinian) εγκαταστάθηκε σε ιερή περιοχή το 724. Ήταν ο προάγγελος της Επισκοπής του Μονάχου που ιδρύθηκε μετά τον θάνατο του από τον Άγιο Βονιφάκιο. Σύμφωνα με τη Vita του από τον Επίσκοπο Αρμπέο (Arbeo) του Φράιζινγκ, ο Άγιος Κορβίνιος απαίτησε από μία αρκούδα, καθώς σκότωσε το άλογο του, να μεταφέρει στην πλάτη της το σακίδιο του πέρα από τις Άλπεις. Η σελωμένη αρκούδα είναι σύμβολο της πόλης και εμφανίζεται στον θυρεό της πόλης, παρ' όλο που η έδρα της Επισκοπής μεταφέρθηκε στο Μόναχο το 1821. Το Φράιζινγκ παραμένει η έδρα της Επισκοπής ακόμη και σήμερα.
Από το 764-783 ο Επίσκοπος Αρμπέο ίδρυσε Βιβλιοθήκη και αντιγραφείο χειρογράφων στο Αββαείο. Ο οικισμός άρχισε να αποτελεί θρησκευτικό κέντρο.
Το 996 το Φράιζινγκ παρέλαβε δικαιώματα πόλης από τον Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄. Όμως, μετά την ίδρυση του Μονάχου, 40 χλμ προς το Νότο, από το 1150 το Φράιζινγκ άρχισε να χάνει την οικονομική του σημασία. Το 1159 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Ρωμανικού Καθεδρικού. Στο εσωτερικό του Καθεδρικού δεσπόζει κολώνα σκαλισμένη με φιγούρες ζώων.
Με τον εκλαϊκισμό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1803, η Επισκοπή έχασε τις περισσότερες εξουσίες της στην πόλη. thumb|180px|left|Ο [[Καθεδρικός του Φράιζινγκ.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Γεώργιος Ιακωβίδης
Ο Γεώργιος Ιακωβίδης (Χίδηρα Λέσβου, 11 Ιανουαρίου 1853 – Αθήνα, 13 Δεκεμβρίου 1932) ήταν Έλληνας ζωγράφος κι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του καλλιτεχνικού κινήματος της Σχολής του Μονάχου.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Ιακωβίδης γεννήθηκε το 1853 στα Χίδηρα της Λέσβου. Σε ηλικία 13 ετών πήγε στη Σμύρνη, για να ζήσει με τον θείο του, πρακτικό αρχιτέκτονα, και να φοιτήσει στην Ευαγγελική Σχολή, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη και κυρίως για την ξυλογλυπτική. Το 1868, ακολούθησε το θείο του στη Μενεμένη για δύο έτη και το 1870 με την προτροπή και την οικονομική βοήθεια του Μιχαήλ Χατζηλουκά, ξυλέμπορου, συνεργάτη του θείου του, αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική στην Αθήνα.
Το 1870, εγγράφηκε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Δάσκαλοί του στην Αθήνα ήταν ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας και ο γλύπτης Λεωνίδας Δρόσης. Από το Σχολείο των Τεχνών αποφοίτησε με άριστα τον Μάρτιο του 1877, ενώ είχε ήδη αρχίσει να διακρίνεται για το ζωγραφικό του ταλέντο.
Τον Νοέμβριο του 1877 έλαβε υποτροφία από το ελληνικό κράτος και αναχώρησε για το Μόναχο με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης. Δάσκαλοί του εκεί ήταν ο Λούντβιχ φον Λεφτς (Ludwig νοn Löfftz), ο Βίλχελμ φον Λίντενσμιτ (Wilhelm νοn Lindenschmidt) και ο Γκάμπριελ φον Μαξ (Gabriel νοn Max). Το 1883, αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και για τα επόμενα δεκαεφτά χρόνια συνέχισε να εργάζεται στην ίδια πόλη.
Το 1878, δημιούργησε στο Μόναχο δικό του εργαστήριο και σχολή ζωγραφικής θηλέων που λειτούργησε μέχρι το 1898. Με το ταλέντο και την εργατικότητά του, έγινε ευρύτατα γνωστός και αγαπητός. Οι διακρίσεις άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη: «Χρυσούν μετάλλιον» στην Αθήνα το 1888, ιδιαίτερο βραβείο των Παρισίων 1889, «Βραβείο τιμής» στην Βρέμη το 1890, «Χρυσούν μετάλλιον» του Βερολίνου το 1891, «Χρυσούν μετάλλιον» του Μονάχου το 1893, το «Οικονόμειον βραβείον» στην Τεργέστη το 1895, το βραβείο Βαρκελώνης το 1898 και το χρυσό μετάλλιο στο Παρίσι το 1900.
Το 1889 πέθανε η σύζυγός του, Άγλα. Το γεγονός αυτό σημάδεψε τη ζωή του και λέγεται πως κατόπιν σταμάτησε να ζωγραφίζει χαρούμενα παιδικά θέματα.
Το 1900, ιδρύθηκε η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας και ο Ιακωβίδης κλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να επιστρέψει στην Ελλάδα και διορίστηκε πρώτος της έφορος. Μετά τον θάνατο του δασκάλου του Νικηφόρου Λύτρα το 1904, διορίστηκε ως άμισθος καθηγητής ελαιογραφίας στην Σχολή Καλών Τεχνών. Για την προσφορά του αυτή, του απονεμήθηκε ο «Χρυσούς Σταυρός των Ιπποτών». Κατά την ίδια περίοδο, ο Ιακωβίδης, ως ο αγαπημένος προσωπογράφος της βασιλικής οικογένειας (υπήρξε προσωπικός φίλος του φιλότεχνου πρίγκιπα Νικολάου) και της υψηλής αθηναϊκής κοινωνίας, ήταν ήδη ένας από τους λίγους ευκατάστατους Έλληνες ζωγράφους.
Το 1910, με τον διαχωρισμό της Σχολής Καλών Τεχνών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με βασιλικό διάταγμα του ανατέθηκε η διεύθυνση του Σχολείου των Καλών Τεχνών. Το 1914, ο Ιακωβίδης τιμάται με το «Αριστείον των Γραμμάτων και Τεχνών» και το 1918, την θέση του στην διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης αναλαμβάνει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1926, ορίζεται ως ένα από τα τριάντα οκτώ αριστίνδην μέλη της νεοσυσταθείσας Ακαδημίας Αθηνών.
Η Εθνική Πινακοθήκη τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση τον Νοέμβριο του 2005.
Το έργο του
Ο Ιακωβίδης υπηρέτησε πιστά τον γερμανικό ακαδημαϊκό νατουραλισμό της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Τα θέματά του, παρότι ζωντανά και γεμάτα ελληνικό φως, διακατέχονται από την θεατρικότητα και την αυστηρότητα που επέβαλε ο ακαδημαϊσμός.
Η στάση του απέναντι στον γαλλόφερτο ιμπρεσιονισμό ήταν ιδιαιτέρως επικριτική. Γι' αυτό κατηγορήθηκε ότι έβαλε τροχοπέδη στην εισαγωγή νεωτεριστικών καλλιτεχνικών ρευμάτων στην Ελλάδα. Εντούτοις, νεότεροι τεχνοκριτικοί βρίσκουν ότι ο συντηρητικός Ιακωβίδης δεν στάθηκε εμπόδιο σε νεωτεριστές μαθητές του, έστω κι αν δεν συμμεριζόταν τους δρόμους που ακολουθούσαν. Στα χρόνια της παραμονής του στη Γερμανία, τα θέματα του ήταν κυρίως σκηνές της καθημερινής ζωής, ιδίως συνθέσεις με παιδιά, εσωτερικά σπιτιών, νεκρές φύσεις, λουλούδια και άλλα. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα στράφηκε προς την δημιουργία πορτραίτων και υπήρξε ένας από τους πιο σπουδαίους Έλληνες προσωπογράφους.
Ο Γεώργιος Ιακωβίδης έχει αφήσει μεγάλο ζωγραφικό έργο, περί τους 200 ελαιογραφικούς πίνακες που σώζονται στα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης και Αμερικής, στη Πινακοθήκη Αθηνών και σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές. Διακρίθηκε ως ζωγράφος παιδικών σκηνών, προσωπογραφίας και ανθογραφίας. Από τα έργα του τα πλέον γνωστά είναι: η «Παιδική συναυλία» (Πινακοθήκη Αθηνών), ο «Παιδικός καυγάς», ο «κακός εγγονός», το «Σκουλαρίκι», ο «Πάππος και εγγονός», τα «Πρώτα βήματα», η «Μητρική στοργή», το «Κτένισμα της εγγονής», η «Κρέουσα» κ.ά.
Το προσωπικό ημερολόγιο του καλλιτέχνη, όπου αναγράφονται τα έργα του χρονολογικά από το 1878 έως το 1919, δωρήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη από τον γιο του ζωγράφου τον γνωστό ηθοποιό Μιχάλη Ιακωβίδη το 1951.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 09/2013 Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου
Ικιντσί Αράλ
Το Ικιντσί Αράλ (επίσης, Αράλ Βτορόγιε) είναι χωριό της επαρχίας Αγκντάς του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Μπιριντσί Αράλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάς
Γεωργίου
Το ελληνικό επώνυμο Γεωργίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Γεωργιου
Κουρμόν (Ωτ-Σον)
Το Κουρμόν (γαλλικά: Courmont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Καμισιανά Χανίων
Tα Καμισιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου. Βρίσκεται 20 χλμ δυτικά της πόλης των Χανίων σε υψόμετρο 30 μ. .
Γενικά Στοιχεία
Κατά την οθωμανική απογραφή του 1881, τα Καμισιανά, τα οποία τότε υπάγονταν στην επαρχία Κισάμου, ήταν αμιγές ελληνικό χωριό με πληθυσμό 283 κατοίκων. Αντιστοίχως, το 1894, ο αξιωματικός του ελληνικού στρατού, Νικόλαος Καλομενόπουλος, αναφέρει πως στον οικισμό ζούσαν 30 ελληνικές οικογένειες. Σύμφωνα με την απογραφή του 1900 που διενεργήθηκε από την Κρητική Πολιτεία τα Καμισιανά κατοικούνταν από 336 άτομα.
Μετά την απελευθέρωση της Κρήτης, παρέμεινε διοικητικά στην επαρχία Κισάμου, αποτελώντας έδρα ομώνυμης κοινότητας στην οποία υπαγόταν και το χωριό Ραπανιανά. Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, ο οικισμός παρήγαγε λάδι, κρασί, σιτηρά και κτηνοτροφικά προϊόντα.
Το 1957, ο οικισμός μετονομάστηκε σε Ελαιώνας όμως το 1965 ανέκτησε το αρχικό του όνομα. Εκκλησιαστικά, τα Καμισιανά υπάγονται στα όρια της μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου. Ο κεντρικός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι κτίσμα του 1950.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Καμισιανών
Αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 557 κάτοικοι.
Παραπομπές
Καμισιανα Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Τομάζο Γκεραρντίνι
Ο Τομάζο Γκεραρντίνι (Tommaso Gherardini, 21 Δεκεμβρίου 1715 – 1797) ήταν Ιταλός ζωγράφος ο οποίος κατά κύριο λόγο ακολούθησε την τεχνοτροπία του ροκοκό. Γεννήθηκε στην Φλωρεντία και μαθήτευσε εκεί υπό τον Βιντσέντζο Μεούτσι (Vincenzo Meucci). Επίσης ταξίδεψε στην Μπολόνια και την Βενετία για να φοιτήσει στις Ακαδημίες Καλών τεχνών των πόλεων αυτών. Ζωγράφισε μία αίθουσα στο ανάκτορο Ουφίτσι (Uffizi) καθώς και στο Αυτοκρατορικό Ανάκτορο της Βιέννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Τόνι Γκαρέα
Ο Άντονι Γκαρσία (γεννημένος στις 20 Σεπτεμβρίου 1946) είναι ένας Νεοζηλανδός πρώην επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο "Τόνι Γκαρέα".
Εκτός WWWF/WWF
Ξεκίνησε την καριέρα του, το 1971 στην πατρίδα του, τη Νέα Ζηλανδία. Λόγω του ότι δεν υπήρχαν πολλές προοπτικές, σύντομα, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και αγωνίστηκε σε εταιρεία του Σαν Φρανσίσκο για έναν χρόνο. Σε μικρότερες εταιρείες ξανά εμφανίστηκε από το 1982 έως το 1986, όταν ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.
WWWF/WWF
Το 1972, υπέγραψε συμβόλαιο με το σημερινό WWE. Έμεινε εκεί, μια δεκαετίας ακριβώς, ως το 1982 δηλαδή. Στη διάρκεια της καριέρας του εκεί, κατέκτησε πέντε φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων, δύο φορές με τον Ρικ Μαρτέλ και από μια με τους Χέιστακς Καλχούν, Ντιν Χο και Λάρι Ζμπίσκο. Επέστρεψε μετά το τέλος της καριέρας του, στην εταιρεία, όπου είναι μέχρι σήμερα παραγωγός και ανιχνευτής ταλέντων.
Ικιντσί Γιουζμπασιλί
Το Ικιντσί Γιουζμπασιλί (επίσης, Ικιντσί Γιουζμπασλί, Γιουζμπασλί, και Γιουζμπασλί Βτόργιε) είναι χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του νότιου Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σιντιριστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Δανιήλ της Μόσχας
Ο Δανιήλ Αλεξάντροβιτς (Дании́л Алекса́ндрович, Νοέμβριος/Δεκέμβριος 1261 - 5 Μαρτίου 1303) ήταν ο μικρότερος γιος του Αλεξάνδρου Νιέφσκι και προπάτορας όλων των μεγάλων δούκων της Μόσχας.
Η ζωή του
Ο πρίγκιπας Δανιήλ της Μόσχας γεννήθηκε στο Βλαντίμιρ, πρωτεύουσα του πριγκιπάτου Βλαντίμιρ-Σούζνταλ, το 1261. Ήταν ο τέταρτος και μικρότερος γιος του αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Βλαντίμιρ, Κιέβου, διάσημου στην ιστορία του Ρωσικού κράτους και της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μάλλον πήρε το όνομα του διάσημου μακρινού εξαδέλφου του Δανιήλ, που έγινε βασιλιάς της Γαλικίας και της Ρωσίας. Όταν ήταν δύο ετών απεβίωσε ο πατέρας του και κληρονόμησε το μικρότατο πριγκιπάτο της Μόσχας, που η διακυβέρνησή του γινόταν από αντιπροσώπους (tiuns) του θείου του Γιαροσλάβ Γ΄ πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ. Όταν οι αδελφοί του Ντμίτρι και Αντρέι αγωνίστηκαν για το δικαίωμα να κυβερνήσουν τα πριγκιπάτα του Βλαντίμιρ και του Νόβγκοροντ αντίστοιχα, ο Δανιήλ τους υποστήριξε, αλλά μετά το θάνατο του Ντμίτρι συμμάχησε με τον εξάδελφό του Μιχαήλ τού Τβερ και τον ανιψιό του Ιβάν τού Πέρεσλαβλ εναντίον του Αντρέι.
Ο Κωνσταντίνος πρίγκιπας τού Ριανζάν προσπάθησε να καταλάβει τη γη του με τη βοήθεια των Μογγόλων, αλλά νικήθηκε από τον Δανιήλ. Αυτή η μικρή νίκη είναι η πρώτη εναντίον των Μογγόλων και η απαρχή της ελευθερίας των Ρώσων. Το 1300 με κάποιο τέχνασμα συνέλαβε τον Κωνσταντίνο, τον φυλάκισε και δεν τον ελευθέρωσε παρά μόνο αφού εκείνος του παραχώρησε το κάστρο του Κόλομνα. Ήταν μια σημαντική απόκτηση, καθώς τώρα ήλεγχε όλο το μήκος του ποταμού Μόσχα. Ο άπαις ανιψιός του Ιβάν τού Πέρεσλαβλ τού κληροδότησε τα εδάφη του, που περιελάμβαναν και το Πέρεσλαβλ-Ζαλέσκι.
Κατά τη διάρκεια της Μογγολικής επιδρομής και των ερίδων που ακολούθησαν μεταξύ των πριγκίπων, ο Δανιήλ κατάφερε να κρατήσει την ειρήνη στη Μόσχα, μακριά από αιματοχυσίες. Ήταν πράος και ταπεινόφρων και γι' αυτό ο λαός του τον εκτιμούσε και τον σεβόταν. Το 1282 ίδρυσε το πρώτο μοναστήρι της Μόσχας, που είχε μια ξύλινη εκκλησία του Αγ. Δανιήλ. Το 1296 ίδρυσε τη μονή των Θεοφανίων. Έγινε μοναχός λίγο πριν το 1303 που απεβίωσε και ετάφη, σύμφωνα με επιθυμία του, στη μονή του Αγ. Δανιήλ. Το 1652 αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία τιμά την μνήμη του στις 4 Μαρτίου.
Τον διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του Γιούρι και έπειτα ο δεύτερος γιος Ιβάν Α΄.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μαρία είχε τουλάχιστον έξι τέκνα. Τα πιο σημαντικά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία Κατηγορία:Ρουρικίδες Κατηγορία:Ρώσοι άγιοι
Μπινγκσού
Είδη
Το Bingsu διατίθεται σε διάφορες γεύσεις. Το πράσινο τσάι και ο καφές είναι από τις συνηθέστερες γεύσεις.
Διαθεσιμότητα
Το Patbingsu βρίσκεται σε όλα τα φαστ-φουντ στην Κορέα, ειδικά το καλοκαίρι. Πωλείται κυρίως από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Είναι επίσης πολύ διαδεδομένο όχι μόνο στην Κορέα αλλά και στην Αμερική, στο Λος Άντζελες, στη Νέα Υόρκη και στις κορεάτικες γειτονιές που βρίσκονται στην Αμερική.
Αναφορές
Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα
Κουρτεσού-ε-Γκατέ
Το Κουρτεσού-ε-Γκατέ (γαλλικά: Courtesoult-et-Gatey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Δήμος Καρύστου
Ο Δήμος Καρύστου είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας της περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Καρύστου, Στυραίων και Μαρμαρίου και της δεύτερης κοινότητας της Εύβοιας, της Κοινότητας Καφηρέως. Η έκταση του νέου δήμου είναι 672,43 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 12.180 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Κάρυστος.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος Καρύστου συστάθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1835 με έδρα τον οικισμό Κάρυστος και από τις 16 Αυγούστου 1912 ως τις 26 Σεπτεμβρίου 1946 λειτούργησε ως κοινότητα. Εν συνεχεία προήχθη σε δήμο.
Παραπομπές
Καρυστου
Η Νύχτα με τις Μάσκες III: Η Εποχή της Μάγισσας
H Νύχτα με τις Μάσκες III: Η Εποχή της Μάγισσας (πρωτότυπος τίτλος: Halloween III: Season of the Witch) είναι μια αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας και τρόμου του 1982, πρώτη της σειράς Η Νύχτα με τις Μάσκες της οποίας το σενάριο και τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Τόμι Λι Ουάλας, ενώ παραγωγοί της ταινίας ήταν ο Τζον Κάρπεντερ και η Ντέμπρα Χιλ, οι δημιουργοί της πρώτης ταινίας. Η συγκεκριμένη προσθήκη της σειράς είναι η μόνη που δεν περιέχει τον ρόλο του ανταγωνιστή Μάικλ Μάγιερς. Μετά την απογοητευτική αντίδραση που προκάλεσε η ταινία και την απόδοσή της εισπρακτικά, ο Μάικλ Μάγιερς έκανε την επιστροφή του έξι χρόνια αργότερα, το 1988, στο Η Νύχτα με τις Μάσκες 4: Η Επιστροφή του Μάικλ Μάγιερς.
Η συχνότητα της απροκάλυπτης βίας και του αίματος είναι μικρότερη από την προηγούμενη προσθήκη (Η Νύχτα με τις Μάσκες II), όμως οι σκηνές θανάτων παραμένουν έντονες. Όπως και με τις προηγούμενες ταινίες, η αγωνία και η ένταση είναι ένα κεντρικό θέμα. Με έναν προϋπολογισμό 2.5 εκατομμυρίων δολαρίων, η Νύχτα με τις Μάσκες ΙΙΙ εισέπραξε 14.4 εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως μέχρι το 1989 ήταν η λιγότερο επικερδής ταινία της σειράς. Οι περισσότεροι κριτικοί έδωσαν αρνητικές κριτικές, λόγω της απογοήτευσης που προκάλεσε η απουσία του Μάικλ Μάγιερς. Παρά αυτές τις αντιδράσεις, η επανεκτίμηση της ταινίας στα επόμενα χρόνια έχει δώσει στη Νύχτα με τις Μάσκες ΙΙΙ νέo πλήθος θαυμαστών και έχει καθιερώσει τη φήμη της ως μια αυτόνομη καλτ ταινία.
Το 2018, μια νέα ταινία Η Νύχτα με τις Μάσκες κυκλοφόρησε ως άμεση συνέχεια της αρχικής ταινίας του 1978, μην λαμβάνοντας υπ' όψιν όλες τις άλλες ταινίες και ριμέικ, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της ταινίας.
Υπόθεση
Στις 23 Οκτωβρίου, στη Βόρεια Καλιφόρνια, ο ιδιοκτήτης καταστήματος Χάρι Γκρίμπριτζ κυνηγείται σε έναν ερημότοπο από μυστηριώδεις άνδρες με κοστούμια. Φτάνει σε ένα βενζινάδικο, κρατώντας μια μάσκα κολοκύθας. Ο υπάλληλος Ουόλτερ Τζόουνς τον μεταφέρει με το αυτοκίνητο του στο νοσοκομείο. Στο νοσοκομείο, ο Χάρι τίθεται υπό τη φροντίδα του Δρ. Νταν Τσάλις, ενός αλκοολικού γιατρού που έχει μια μακρινή σχέση με τη πρώην σύζυγο και τα παιδιά του. Εκείνη τη νύχτα, άλλος ένας άνδρας με κοστούμι μπαίνει στο δωμάτιο του Χάρι, τον δολοφονεί και έπειτα αυτοπυρπολείται. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Νταν γνωρίζει την Έλι, τη κόρη του Χάρι, σε ένα μπαρ. Της λέει για τα παράξενα γεγονότα που συνέβησαν τη νύχτα που ο Χάρι σκοτώθηκε και της δείχνει τη μάσκα που κρατούσε όταν έφτασε στο νοσοκομείο. Μαζί με την Έλι, ο Νταν ανακαλύπτει πως η μάσκα προέρχεται από την Καινοτομίες Σίλβερ Σάμροκ, μια εταιρεία που είχε ως έδρα την φανταστική πόλη Σάντα Μίρα της Καλιφόρνια. Ο υπεύθυνος του μοτέλ εξηγεί πως ο Κόναλ Κόκραν και η εταιρεία του, Καινοτομίες Σίλβερ Σάμροκ, η οποία παράγει υπερβολικά δημοφιλείς λάτεξ μάσκες σε σχήμα κολοκυθών, μαγισσών και σκελετών για το Χαλοουίν, είναι υπεύθυνοι για την ευημερία της πόλης. Ενώ υπογράφει στο βιβλίο διαμονών του μοτέλ, ο Νταν παρατηρεί ότι και ο Χάρι έμεινε εκεί. Οι άλλοι φιλοξενούμενοι είναι οι ιδιοκτήτες καταστημάτων Μαρτζ Γκάτμαν και Μπάντι Κάπφερ, η σύζυγος του Μπάντι και ο γιος τους, οι οποίοι έχουν συνεργατική σχέση με το εργοστάσιο της εταιρείας.
Η Γκάτμαν βρίσκει ένα μικρο-τσιπ στο πίσω μέρος ενός κουμπιού της εταιρείας, και παθαίνει ηλεκτροπληξία από μια ακτίνα λέιζερ όταν άρχισε να το πειράζει με ένα τσιμπιδάκι. Ο Νταν και η Έλι μαθαίνουν για το ατύχημα της Γκάτμαν, και ο Νταν προθυμοποιείται να βοηθήσει, όμως τον απομακρύνει μια ομάδα ανδρών με ρόμπες εργαστηρίου, οι οποίοι φεύγουν μαζί με το σώμα της Γκάτμαν με ένα βαν της Σίλβερ Σάμροκ. Ο Κόκραν καταφθάνει και τους λέει να μην ανησυχούν. Το επόμενο πρωινό, οι Νταν και Έλι ξεναγούνται στο εργοστάσιο μαζί με τους Κάπφερ και ανακαλύπτουν το αυτοκίνητο του Χάρι, το οποίο φυλασσόταν από άνδρες με κοστούμια. Επιστρέφουν στο μοτέλ, όμως δεν μπορούν να τηλεφωνήσουν σε κανέναν εκτός της πόλης. Ενώ ο Νταν προσπαθεί να καλέσει την αστυνομία, η Έλι εξαφανίζεται μυστηριωδώς, και ο Νταν πιάνεται από τους άνδρες με τα κοστούμια που αποκαλύπτεται πως είναι ανδροειδή κατασκευασμένα από το Κόκραν. Ο Κόκραν τους λέει για το σχέδιο του να θυσιάσει παιδιά που θα φορέσουν τις μάσκες του στο Χαλοουίν, φέροντας έτσι την αναβίωση της αρχαίας εποχής της μαγείας. Η διαφήμιση «Μεγάλο Δώρο» της Σίλβερ Σάμροκ, η οποία θα προβληθεί στις 9 το βράδυ σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, ενώ όλες αυτές οι μάσκες περιέχουν ένα θραύσμα του Στόουνχεντζ φυτευμένο στο μικρο-τσιπ τους, θα τα ενεργοποιήσει από ένα σήμα που θα κάνει την «μαγική κολοκύθα» (το εμπορικό λογότυπο των μασκών) να αναβοσβήνει και το μικρο-τσιπ θα προκαλέσει σε εκείνο που φοράει τη μάσκα εγκεφαλική ζημιά αφού θα απορροφήσει την ενέργεια του Στόουνχεντζ και θα απελευθερώσει ένα σμήνος ερπετών και φιδιών που θα σκοτώσουν όσους βρίσκονται κοντά. Ο Κόκραν σκοτώνει την οικογένεια Κάπφερ με αυτό το τρόπο ως επίδειξη.
Αργότερα την ίδια νύχτα, ο Κόκραν τοποθετεί μια μάσκα της Σίλβερ Σάμροκ στο Νταν και τον αφήνει να πεθάνει, έχοντας την ίδια τύχη με τα παιδιά που θα γυρίσουν στις 9 για να δουν τα υποτιθέμενα δώρα που θα κέρδιζαν στο Χαλοουίν φορώντας τις μάσκες τους. Ο Νταν καταφέρνει να καταστρέψει τη τηλεόραση, να ξεφύγει από το δωμάτιο μέσα από το σύστημα εξαερισμού και να διασώσει την Έλι. Αφού πετάει από ψηλά τα μικρο-τσιπ, τα ενεργοποιεί μέσω της διαφήμισης, σκοτώνοντας τους υπαλλήλους του Κόκραν, ενώ ο Κόκραν εξαϋλώνεται από τη πέτρα του Στόουνχεντζ που χρησιμοποιούσε για να φτιάξει τις μάσκες και ολόκληρο το εργοστάσιο καταστρέφεται.
Καθώς οι δυο τους φεύγουν με ένα αυτοκίνητο, η Έλι επιτίθεται στο Νταν, αποκαλύπτοντας πως είναι ένα ανδροειδές και ότι οι μπράβοι του Κόκραν μάλλον σκότωσαν την πραγματική. Ο Νταν διαλύει το ανδροειδές με ένα εργαλείο αυτοκινήτου. Φεύγοντας με τα πόδια, ο Νταν φτάνει στο βενζινάδικο του Ουόλτερ, όπου τηλεφωνεί στους τηλεοπτικούς σταθμούς και προσπαθεί να πείσει όλους τους υπεύθυνους των σταθμών να σταματήσουν τη προβολή της διαφήμισης. Την ίδια στιγμή, μια ομάδα παιδιών που φορούσαν τις μάσκες της Σίλβερ Σάμροκ, φτάνουν στο βενζινάδικο για να παρακολουθήσουν τη διαφήμιση από τη τηλεόραση του Ουόλτερ. Ο Νταν καταφέρνει να πείσει το πρώτο και το δεύτερο κανάλι να σταματήσουν τη προβολή της διαφήμισης, όμως στο τρίτο κανάλι η διαφήμιση συνεχίζει να παίζει. Ο Νταν ουρλιάζει στο τηλέφωνο για να σταματήσει η προβολή της. Κατά το τέλος της ταινίας, η μοίρα του Νταν και των παιδιών μένει ασαφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Μαγεία στις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του Η Νύχτα με τις Μάσκες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Χαλοουίν μυθοπλασία
Ετιέν Μωρίς Φαλκονέ
Ο Ετιέν Μωρίς Φαλκονέ (γαλλικά: Étienne Maurice Falconet), 1716-1791, ήταν Γάλλος γλύπτης με έργα μπαρόκ, ροκοκό και νεοκλασικής τεχνοτροπίας, γνωστός για το έφιππο άγαλμα του Μεγάλου Πέτρου (1782), γνωστό ως Χάλκινος Καβαλάρης στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας και για τα μικρά αγάλματα που φιλοτέχνησε για το εργοστάσιο πορσελάνης των Σεβρών.
Βιογραφικά στοιχεία
Η φιλία του με τον ζωγράφο Φρανσουά Μπουσέ του επέτρεψε να πλησιάσει τη μαντάμ ντε Πομπαντούρ, μεγάλη προστάτρια των τεχνών και ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ΄, η οποία του ανέθεσε πολλά έργα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Μίλων ο Κροτωνιάτης κατασπαράσσεται από το λιοντάρι, 1754, Λούβρο]] Εξέθεσε έργα του στα Σαλόν του 1755 και του 1757 και είχε μεγάλη επιτυχία με τα αγάλματα Έρωτας, παραγγελία της μαντάμ ντε Πομπαντούρ, και Λουόμενη Νύμφη. Το 1757 ο Φαλκονέ διορίστηκε διευθυντής του εργαστηρίου γλυπτικής του νέου εργοστασίου πορσελάνης των Σεβρών, όπου έδωσε νέα πνοή στην κατασκευή μικρών γλυπτών σε ειδώλια από μαλακή πάστα πορσελάνης.
Στις Σέβρες, ο Φαλκονέ δημιούργησε μια σειρά 70 επιτραπέζιων αγαλμάτων που απεικονίζουν τις Τέχνες, με σκοπό να συμπληρώσουν τα μεγάλα σερβίτσια δείπνου του εργοστασίου. Η μόδα για παρόμοια μικρά επιτραπέζια γλυπτά εξαπλώθηκε στις περισσότερες πορσελάνες της Ευρώπης. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Χάλκινος Καβαλάρης, μεταξύ 1768 και 1782, Αγία Πετρούπολη]] Παρέμεινε στη θέση των Σεβρών έως ότου προσκλήθηκε στη Ρωσία από τη Μεγάλη Αικατερίνη τον Σεπτέμβριο του 1766. Στην Αγία Πετρούπολη φιλοτέχνησε ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Μεγάλου Πέτρου σε μπρούντζο, γνωστό ως Χάλκινος Καβαλάρης, μαζί με τη μαθήτρια και βοηθό του Μαρί-Αν Κολό, η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον γιο του, ζωγράφο Πιέρ-Ετιέν Φαλκονέ.
Το 1788 επέστρεψε στο Παρίσι, όπου έγινε διευθυντής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Πολλά από τα θρησκευτικά έργα του Φαλκονέ, παραγγελίες εκκλησιών, καταστράφηκαν την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης αλλά έχουν διασωθεί έργα του από παραγγελίες ιδιωτών.
Στα θέματα του Φαλκονέ και στο γοητευτικό, κομψά ερωτικό ύφος του είναι ορατή η επίδραση του ζωγράφου Φρανσουά Μπουσέ και του σύγχρονου θεάτρου και μπαλέτου. Στα έργα του χρησιμοποίησε ποικιλία υλικών, όπως μπρούτζο, μάρμαρο και πορσελάνη.
Ο Ετιέν Μωρίς Φαλκονέ πέθανε στο Παρίσι στις 24 Ιανουαρίου 1791. μικρογραφία|Οι Τρεις Χάριτες, Σέβρες Το 2001/2002, το Μουσείο κεραμικής στις Σέβρες διοργάνωσε έκθεση για τα έργα πορσελάνης του Φαλκονέ κατά τη διάρκεια εργασίας του στο εργοστάσιο (1757-1766), με υπότιτλο Η τέχνη της ευχαρίστησης.
Μελέτες-συγγράμματα
Ο Φαλκονέ ήταν επίσης θεωρητικός που στοχάστηκε και έγραψε για την τέχνη. Βρήκε χρόνο να μελετήσει ελληνικά και λατινικά, μετέφρασε από τη Φυσική Ιστορία του Πλίνιου του Πρεσβύτερου αποσπάσματα που αφορούν τη ζωγραφική και τη γλυπτική, τα οποία σχολιάζει με παρατηρήσεις του. Έγραψε επίσης πολλά άρθρα για την τέχνη στην Αρχαιότητα και στους σύγχρονους λαούς.
Ο Ντενί Ντιντερό του εμπιστεύτηκε το κεφάλαιο για τη «Γλυπτική» στην Εγκυκλοπαίδεια, που ο Φαλκονέ το 1768 το εξέδωσε και χωριστά ως Σκέψεις πάνω στη γλυπτική (Réflexions sur la sculpture). Τρία χρόνια αργότερα, δημοσίευσε το έργο Παρατηρήσεις για το άγαλμα του Μάρκου-Αυρηλίου (Observations sur la statue de Marc-Aurèle), το οποίο μπορεί να ερμηνευτεί ως το καλλιτεχνικό πρόγραμμα για το άγαλμά του του Μεγάλου Πέτρου. Τα γραπτά του Φαλκονέ για την τέχνη, τα Λογοτεχνικά έργα του, έφτασαν τους έξι τόμους όταν δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στη Λωζάνη, το 1781-1782.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Δήμος Ερυμάνθου
Ο Δήμος Ερυμάνθου είναι δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, ο οποίος εκτείνεται στο βόρειο τμήμα της Πελοποννήσου αποτελώντας έναν από τους δήμους της Αχαΐας.
Συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και προήλθε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Τριταίας και Φαρρών και των κοινοτήτων Καλεντζίου και Λεοντίου.
Η έκταση του δήμου είναι 582,93 τ.χλμ. και ο πληθυσμός, σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 8.877 μόνιμους κατοίκους. Χαρακτηρίζεται ως προς την έκταση του ως μεσόγειος, καθώς δεν βρέχεται σε κανένα σημείο του από θάλασσα.
Έδρα του δήμου είναι η Χαλανδρίτσα.
Ονομασία
Η ονομασία του δήμου προέρχεται από το όρος Ερύμανθος (υψ. 2.224 μ.).
Ο Ερύμανθος κατά ένα μεγάλο μέρος του, καθώς και το μεγαλύτερο ποσοστό του κύριου όγκου του βρίσκεται εντός των ορίων του δήμου, ενώ παράλληλα στέκει επιβλητικά δίπλα από τις πεδινές και ημι-πεδινές εκτάσεις του δήμου και εγγύς των άλλων ορεινών και ημιορεινών τμημάτων του, αποτελώντας το κύριο γεωγραφικό γνώρισμα και κατά κάποιον τρόπο «σήμα κατατεθέν» της περιοχής.
Ουσιαστικά εκτείνεται ως οροσειρά με πλούσιο φυσικό κάλλος και ιδιαίτερη γεωμορφολογία, καλύπτοντας μια μεγάλη έκταση (και εκτός του δήμου), ενώ το συνδέεται στενά με την ελληνική μυθολογία, αλλά και με ιστορίες της λαϊκής παράδοσης. Αποτέλεσε καταφύγιο των κατατρεγμένων και το ορμητήριο των επαναστατημένων τόσο επί Τουρκοκρατίας όσο και επί της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής, καθώς και άλλων χρονικών περιόδων της ιστορίας. Στην έκταση του έχουν ανακαλυφθεί διάφορα ευρήματα της αρχαιότητας με κάποια εξ αυτών να έχουμε ιδιαίτερη ιστορικής αξία, ενώ στον όγκο του βρίσκονται και διάφορα οχυρωτικά κτίσματα (πύργοι, κάστρα, κλ.π. / άλλα ερειπωμένα και άλλα σωζόμενα), αλλά και πολλές ιστορικές εκκλησίες και μοναστήρια που η κτίση και ίδρυση πολλών ανάγεται αιώνες πριν ακόμη και στα μεσαιωνικά και βυζαντινά χρόνια.
Έδρα
Η Χαλανδρίτσα είναι η έδρα του δήμου και το μεγαλύτερο οικιστικό κέντρο της περιοχής. Είναι χτισμένη σε ημιορεινή θέση, σε υψόμετρο 350 μέτρων περίπου, ευρισκόμενη στο βόρειο τμήμα του δήμου και απέχει οδικώς 20 χιλιόμετρα περίπου από την πόλη της Πάτρας και 50 χιλιόμετρα περίπου από τα Καλάβρυτα, τα οποία αυτά κέντρα συνδέονται μέσω αυτής. Η (Τοπική) Κοινότητα Χαλανδρίτσας αποτελείται επίσης από τους οικισμούς: Μαστοραίικα-Σταμαίικα και Κυδωνιές και έχει συνολικό πληθυσμό 1.047 κατοίκους, σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011.
Έχει πλούσια ιστορία με πλήθος μνημείων από διάφορες ιστορικές περιόδους και αποτελεί διαχρονικά σημαντική τοποθεσία και σημείο αναφοράς όλης της ευρύτερης περιοχής.
Στη Χαλανδρίτσα υπάρχει αστυνομικό τμήμα, πυροσβεστικό κλιμάκιο, ειρηνοδικείο, δασονομείο, υποθηκοφυλακείο, κτηνιατρείο, κέντρο υγείας, καταστήματα ΕΛΤΑ και ΟΤΕ, κ.ά. όπως επίσης και σχολεία όλων των βαθμίδων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο). Επίσης, λίγο έξω από την κωμόπολη, στην τοποθεσία Ρέντες, βρίσκεται το υπό κατασκευή Αυτοκινητοδρόμιο Πάτρας που αν υλοποιηθεί προβλέπεται να επιφέρει μεγάλη ανάπτυξη στη γύρω περιοχή και κατά προέκταση στην Αχαΐα και ευρύτερα.
Στη Χαλανδρίτσα πραγματοποιείται πάνω από δύο δεκαετίες Αγροτική Έκθεση με μεγάλη προσέλευση κόσμου και πλήθος εκθετών και εκθεμάτων, ενώ πέραν του αγροτικού της χαρακτήρα έχει έντονα στοιχεία γενικότερου πολιτιστικού ενδιαφέροντος και ανάδειξης τοπικών προϊόντων και της ίδιας της περιοχής.