cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαοδίκη (σύζυγος του Μιθριδάτη ΣΤ΄)
Το τέλος της
Πριν την εορτή οι υπηρέτες του τον προειδοποίησαν για τα σέδια της Λαοδίκης και κατονόμασαν τους συνωμότες. Νοιώθοντας προδομένος, ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ κατηγόρησε τη μητέρα του για το ότι έκανε τέτοια άτιμη κόρη και εκτέλεσε αμέσως τη Λαοδίκη και τους συνεργούς της· ωστόσο εφείσθη τη ζωή τού νεογέννητου γιού της.
Στην Τέχνη και τη Λογοτεχνία
Στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας υπάρχει ένας πίνακας της Λαοδίκης και τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ με τον τίλο Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ δηλητηριάζει τη Λαοδίκη και κερδίζει την αντιπαράθεση.
Η ζωή τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ περιγράφεται με λεπτομέρειες στο μυθιστόρημα Το χορταρένιο διάδημα, 2ο της σειράς Κύριοι της Ρώμης, της Κολιίν Μακάλαφ, Αυστραλής συγγραφέως.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες του Πόντου
Στεναΐτικα Αχαΐας
Τα Στεναΐτικα είναι οικισμός της Αχαΐας. Αποτελούν οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αγιοβλασίτικων της Δημοτικής Ενότητας Δύμης και ανήκουν στον «καλλικρατικό» δήμο Δυτικής Αχαΐας.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω του κοντινού τερματικού σταθμού "Κάτω Αχαΐα / Kato Achaia".
Ιστορικά στοιχεία
Οι πρώτοι του κάτοικοι ήρθαν μετεπαναστατικά από το χωριό Στενό της Κορινθίας, εξ ου και η ονομασία του χωριού. Αργότερα στους κάτοικους του χωριού προστέθηκαν και άλλοι καταγόμενοι από την Κέρτεζη Καλαβρύτων.
Διοικητική εξέλιξη
Μέχρι το 1927 άνηκαν στην τότε κοινότητα Κάτω Αχαΐας. Με το Δ. 28/4/1927 (ΦΕΚ 79 της 7/5/1927) όμως δημιούργησαν μαζί με τον οικισμό Αγιοβλασίτικα την Κοινότητα Αγιοβλασίτικων με έδρα τα Αγιοβλασίτικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Σταθμός Νίκαια (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Νίκαια είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας στη Νίκαια, επί της γραμμής 3. Ο σταθμός παραδόθηκε στο κοινό στις 7 Ιουλίου 2020, μαζί με τους σταθμούς «Κορυδαλλός» και «Αγία Βαρβάρα» της ίδιας επέκτασης.
Παραπομπές
Νικαια Νικαια
Καλογερόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Καλογερόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ
Το Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ (αραβικά: محافظة بعلبك - الهرملمحافظة) είναι ένα κυβερνείο του Λιβάνου, που περιλαμβάνει τους Νομούς Μπάαλμπεκ και Χερμέλ, οι οποίοι με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε συνολικά 74 Δήμους. Η πρωτεύοσα-έδρα του είναι η ιστορική πόλη του Μπάαλμπεκ (αρχαία Ηλιούπολις). Το κυβερνείο καλύπτει μια έκταση 3.009 χλμ2 και οριοθετείται από το Κυβερνείο Ακάρ στα βορειοδυτικά, το Βόρειο Κυβερνείο στα δυτικά, το Κυβερνείο της Οροσειράς του Λιβάνου στα νοτιοδυτικά, το Κυβερνείο Μπεκάα στα νότια και τα συριακά κυβερνεία της Χομς και Ριφ Ντιμάσκ στα βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά αντίστοιχα. Το Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της Κοιλάδας Μπεκάα, που αποτελεί τη σημαντικότερη γεωργική περιοχή του Λιβάνου.
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εκτίμησε το 2015 ότι ο πληθυσμός του κυβερνείου είχε 416.427 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων 137.788 εγγεγραμμένων προσφύγων του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου και 8.117 Παλαιστινίων. Οι Λιβανέζοι υπήκοοι που κατοικούν στο κυβερνείο είναι κυρίως Μουσουλμάνοι Σιίτες και σε μικρότερο ποσοστό Χριστιανοί και Σουνίτες, ενώ ο πληθυσμός των προσφύγων είναι κυρίως Σουνίτες.
Το Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ δημιουργήθηκε με την ψήφιση του Νόμου 522 στις 16 Ιουλίου 2003, μέσω του διαχωρισμού των Νομών Μπάαλμπεκ και Χερμέλ από το Κυβερνείο Μπεκάα. Η έναρξη ισχύος του νέου κυβερνείου ξεκίνησε το 2014, με τον διορισμό του πρώτου και νυν κυβερνήτη, Μπαχίρ Χοντρ. Η περιοχή που ήταν ήδη μια από τις φτωχότερες του Λιβάνου, επιβαρύνθηκε περαιτέρω με την πρόσφατη εισροή Σύρων προσφύγων, οι οποίοι άσκησαν πρόσθετη πίεση στις εύθραυστες υποδομές και υπηρεσίες του κυβερνείου. Το κυβερνείο έχει επηρεαστεί από τη διάχυση του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου σε περιοχές του, ειδικά στην περιοχή γύρω από το Αρσάλ και το Ρας Μπάαλμπεκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις του Λιβάνου
Λάμπρος Κωνσταντάρας
Ήταν αδελφός της Αλεξάνδρας (Σάσας) Κωνσταντοπούλου και της ηθοποιού Μήτσης Κωνσταντάρα, πατέρας του δημοσιογράφου, συγγραφέα και πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Κωνσταντάρα και παππούς της Παυλίνας Κωνσταντάρα και του δημοσιογράφου Λάμπρου Κωνσταντάρα.
Καριέρα
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έπαιξε στο ελληνικό θέατρο για 40 χρόνια, μετέχοντας σε 191 καταγεγραμμένες παραστάσεις διαφόρων έργων, ξένων και ελληνικών. Εμφανίστηκε σε πολλές ελληνικές πόλεις, καθώς επίσης και στην Κύπρο, την Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρεια. Η πρώτη του παράσταση στην Ελλάδα ήταν το καλοκαίρι του 1938 με τον θίασο της κυρίας Κατερίνας στο έργο «Τα παράσημα της γριούλας» του Φ. Μπάρυ και η τελευταία τον χειμώνα του 1978 με τον θίασο Λάμπρου Κωνσταντάρα - Νίκου Ρίζου - Μάρως Κοντού στο μιούζικαλ «Τρελές επαφές ρωμέικου τύπου» του Κώστα Πρετεντέρη. Για τη θεατρική του παρουσία χαρακτηρίστηκε ως ένας «υπέροχος ηθοποιός ρυθμού... (που) είχε σπάνια αίσθηση του θεατρικού χρόνου.... (με) τέλεια κατοχή των εκφραστικών μέσων». Γνωστός στο ευρύ κοινό έγινε κυρίως μέσα από τους ρόλους του στον κινηματογράφο και παραμένει ιδιαίτερα αγαπητός και δημοφιλής και στις νέες γενιές, δεδομένου ότι οι μεγάλες του επιτυχίες εξακολουθούν να παίζονται ασταμάτητα από τα τηλεοπτικά κανάλια. Διακρίθηκε στο ρόλο του ώριμου, πλούσιου και γυναικά (Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα, Η βίλα των οργίων, Τι 30, τι 40, τι 50 κλπ.) ή του «πατέρα» αρκετών γνωστών σταρ της εποχής (Η Αλίκη στο Ναυτικό, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Υιέ μου, υιέ μου κλπ). Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έπαιξε σύνολο σε 78 ελληνικές ταινίες, σε τέσσερις που γυρίστηκαν στη Γαλλία τη δεκαετία του 1930 («Αν ξανανεβούμε προς τα Ηλύσια Πεδία», «Σχολείο γυναικών», «Κουρσάρος», ενώ είναι άγνωστος ο τίτλος της τελευταίας) και σε μία ελληνική ταινία που γυρίστηκε στην Αίγυπτο το 1950, αλλά δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία γι' αυτήν. Τελευταία του ταινία ήταν Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ το 1981, σε σενάριο του γιου του Δημήτρη και του δημοσιογράφου Πάνου Τσίρου.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο το 1945 την επίσης ηθοποιό Γιούλη Γεωργοπούλου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον δημοσιογράφο, συγγραφέα και πρώην βουλευτή Δημήτρη Κωνσταντάρα, ο οποίος του χάρισε δυο εγγόνια: την Παυλίνα (1974) και τον Λάμπρο (1979). Χώρισαν πολύ νωρίς το 1949 αλλά διαζύγιο πήραν μόλις το 1970. Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1971 τη Φιλιώ Κεκάτου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, έχοντας πλέον αποσυρθεί από την ενεργό δράση λόγω υγείας, τα πέρασε στη Βάρκιζα.
Θάνατος
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας από το 1970 αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Υπέφερε από διαβήτη, αλλά ποτέ δεν πρόσεχε τη διατροφή του. Το 1978 αρρώστησε με διαβητική κρίση, που λίγο αργότερα τον οδήγησε σε ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Τον Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς, ενώ ετοιμαζόταν να πάει στην παράσταση, παρέλυσε η δεξιά του πλευρά, επηρεάζοντας κυρίως το χέρι και πόδι (ημιπληγία). Μεταφέρθηκε γρήγορα στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι υπέστη αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η υγεία του σταδιακά βελτιώθηκε, όχι όμως τελείως, παρά την τεράστια προσπάθεια που κατέβαλε για να επανέλθει. Χωρίς να έχει αποθεραπευτεί πλήρως, γύρισε την τελευταία του ταινία το 1981 (Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ), σε σενάριο του γιού του Δημήτρη. Το εγκεφαλικό όμως του είχε αφήσει προβλήματα και στην ομιλία (κολλούσε σε κάποια σύμφωνα, όπως στο κ και το π). Ωστόσο στα γυρίσματα της ταινίας ήταν, όπως πάντα, άψογος και οι υπόλοιποι ηθοποιοί έμεναν άφωνοι (Μάρω Κοντού, Νέλλη Γκίνη, Τώνης Γιακωβάκης κλπ). Μετά από αυτή την ταινία ανανεώθηκε, ηχογράφησε μάλιστα και ένα δίσκο με 12 τραγούδια του γιου του, δεδομένου ότι είχε καταπληκτική φωνή. Δυστυχώς όμως το καλοκαίρι του 1983 υπέστη δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο, πολύ πιο βαρύ από το πρώτο που τού άφησε έντονα τα σημάδια του, με σοβαρά προβλήματα στην ομιλία και στην κινητικότητα του δεξιού του χεριού. Έκτοτε κλείστηκε στον εαυτό του καθηλωμένος πλέον, ενώ δεν ήθελε να δει κανέναν και κανείς να μην τον δει, εκτός από τον γιο του. Έτσι πλέον απομονώθηκε στο σπίτι του στη Βάρκιζα. Δυστυχώς η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε σταδιακά, ώστε χρειάστηκε να μεταφερθεί εσπευσμένα στο Ασκληπιείο της Βούλας. Επέστρεψε στο σπίτι του, όπου πέρασε τις τελευταίες του μέρες άφωνος και καταβεβλημένος. Στις 28 Ιουνίου 1985 ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών. Ο θάνατός του έγινε πρώτο θέμα στις εφημερίδες και τις ειδήσεις και συγκλόνισε το πανελλήνιο. Κηδεύτηκε παρουσία πλήθους κόσμου την επόμενη μέρα στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Θέατρο «Λάμπρος Κωνσταντάρας»
Το 2008 ένα θέατρο στο Αιγάλεω ονομάστηκε θέατρο «Λάμπρος Κωνσταντάρας» σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Δήμος Αθηναίων έδωσε το όνομά του (μαζί με του Γιάννη Γκιωνάκη) στο θερινό θέατρο του Κολωνού. Για άγνωστους λόγους, η επόμενη δημοτική αρχή άλλαξε την ονομασία του θεάτρου. Παρά τις ενέργειες του γιου του που ήταν τότε δημοτικός σύμβουλος, η ανεξήγητη απόφαση δεν άλλαξε.
Θίασος Λάμπρου Κωνσταντάρα
1963
1964 1967 1968 1969 1970 1970-1971 1972 1973 1974 1975
1975-76 1977 1978 1978-1979
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Σκύλος
Ο σκύλος είναι θηλαστικό ζώο του γένους Κύων (επιστ. Canis lupus familiaris - Κύων ο λύκος ο οικείος). Η καταγωγή του προέρχεται από τον κοινό λύκο. Ο σκύλος αποτελεί ένα από τα κοινότερα κατοικίδια ζώα.
Η σχέση του με τον άνθρωπο χρονολογείται από τα πολύ παλιά χρόνια. Γενικά τα σκυλιά εδώ και χιλιετίες εκτρέφονται για πολλούς λόγους. Έχει υμνηθεί και δοξαστεί πολλές φορές κυρίως για την έμφυτη τάση του να δέχεται τον άνθρωπο ως ηγετικό μέλος της αγέλης και να δένεται συναισθηματικά μαζί του ιδιαίτερα στενά, καθώς με τον καιρό έχουν προσαρμοστεί πάρα πολύ στις ανάγκες της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ο δεσμός σκύλου-ανθρώπου έχει μελετηθεί πολλάκις από επιστήμονες. Έτσι, έχουν υπάρξει περιπτώσεις σκύλων που θυσιάστηκαν για το «αφεντικό» τους, στην προσπάθειά τους να το σώσουν ή να το προστατεύσουν. Ο σκύλος θεωρείται πως είναι ο πιο πιστός και καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
Φυλές σκύλων
Υπάρχουν περίπου 450 αναγνωρισμένες παγκοσμίως φυλές σκύλων , που έχουν τις ικανότητες από το είδος κυνηγιού για το οποίο αναπαράχθηκαν. Αυτά που είναι πιο κοινωνικά είναι αυτά που ειδικεύονται στην επαναφορά και στο να βρουν το θήραμα χωρίς να το σκοτώνουν, αφήνοντας αυτήν την δουλειά στους κυνηγούς, ενώ σπανίως είναι επιθετικά, και δένονται πολύ με τα αφεντικά τους. Στην βικτωριανή εποχή η κατευθυνόμενη επιλογή συγκεκριμένων φυλών σκυλιών από ανθρώπους οδήγησε στην ανάπτυξη των σύγχρονων φυλών. Τα σκυλιά έχουν ανάλογα με τη φυλή διαφορετικό φαινότυπο. Γενικά, οι πληθυσμοί των περισσότερων φυλών σκύλων προέρχονται από ένα μικρό αριθμό προγόνων. Τα μεγέθη και η δομή του κρανίου και του σώματος διαφέρουν αρκετά ανάλογα με τη φυλή. Έτσι, ανάλογα με τη φυλή, το μέγεθος του σώματος, το σχήμα του κρανίου, ο φαινότυπος της ουράς και του δέρματος, αλλά και το χρώμα, διαφέρουν σημαντικά.
Υπάρχουν φυλές που έχουν ειδικευτεί στο κυνήγι, στη φύλαξη στην καθοδήγηση των κοπαδιών, ή σε κάτι άλλο. Οι σκύλοι, τείνουν να είναι λιγότερο ή περισσότερο υπερκοινωνικοί ή επιθετικοί αναλόγως της φυλής τους.
Τα σκυλιά που έχουν ειδικευτεί για κυνήγι μεγάλων θηραμάτων είναι και τα κατάλληλα για φύλακες και αυτά είναι περισσότερο επιρρεπή στην επιθετικότητα και γι' αυτό χρειάζεται να έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση για να είναι ασφαλή για μία οικογένεια. Τα Τεριέ είναι και από τις δύο μεριές, φτιαγμένα για μικρά θηράματα αλλά σχεδιασμένα να τα σκοτώνουν. Αν και φιλικά με τους ανθρώπους, μπορούν ενίοτε να γίνουν επικίνδυνα, λόγω του ατρόμητου χαρακτήρα τους και απαιτούν ιδιαίτερα προσεκτική αντιμετώπιση. Τα τσοπανόσκυλα (ποιμενικοί), έχουν το πιο μεγάλο πεδίο ειδίκευσης και μπορούν με την κατάλληλη εκπαίδευση να γίνουν οτιδήποτε, από φύλακες μέχρι σκυλιά έρευνας και διάσωσης, αστυνομικής εργασίας ή οδηγοί τυφλών, και γενικά η δημοτικότητα τους ως κατοικίδια αυξάνεται.
Διατροφή
thumb|right|[[Χάσκυ Σιβηρίας.]]
Τροφές βλαβερές ή θανατηφόρες για τον σκύλο
Επειδή ο οργανισμός του σκύλου δεν μπορεί να μεταβολίσει την θεοβρωμίνη, πρέπει να αποφεύγεται αυστηρά το να ταϊστεί ή να φάει κατά λάθος ο σκύλος σοκολάτα ή προϊόντα που περιέχουν κακάο, καθώς αυτό προκαλεί σύνδρομο με έντονα συμπτώματα (δηλητηρίαση από σοκολάτα) και μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο.
Τα κόκαλα των πουλερικών (κότας ή γαλοπούλας), του κατσικιού, του αρνιού και του κουνελιού, επειδή θρυμματίζονται εύκολα και γίνονται πολύ αιχμηρά με το μάσημα, είναι πιθανό να προκαλέσουν σχισμές και εκδορές στο έντερο του ζώου. Όταν τρώνε κόκαλα μεγάλων ζώων, υπάρχει μικρός κίνδυνος τα τρίμματα που δημιουργούνται να ενωθούν στο έντερο και να το φράξουν.
Ορισμένες τροφές, αν καταναλωθούν σε μεγάλες ποσότητες από τον σκύλο μπορεί να αποδειχτούν τοξικές για αυτόν. Το αβοκάντο έχει τοξικές ιδιότητες για τον σκύλο, προκαλώντας αναπνευστικά προβλήματα, αφύσικες συγκεντρώσεις υγρών στο στήθος, στην καρδιά ή στο ήπαρ και παγκρεατίτιδα. Τα κρεμμύδια και τα σκόρδα καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια προκαλώντας αναιμία, γενική αποδυνάμωση και προβλήματα στην αναπνοή.
Οι σταφίδες και τα σταφύλια μπορεί να καταστρέψουν τα νεφρά του σκύλου και η δράση τους είναι αθροιστική, ενώ οι τομάτες προκαλούν αρρυθμία στην καρδιά και τρέμουλο στο ζώο. Πρόκειται για μία υπόθεση που δεν είναι ακόμα αποδεκτή από όλους τους επιστήμονες, κυρίως στη Ευρώπη, ενώ οι έρευνες είναι ακόμα σε εξέλιξη.
Ευφυΐα
thumb|right|[[Γερμανικός Ποιμενικός (Λυκόσκυλο)]]
Η ευφυία του σκύλου είναι η δυνατότητα του σκύλου να λαμβάνει την πληροφορία και να την ενσωματώνει για να λύσει προβλήματα. Μελέτες με δείγμα δύο σκύλους αποδεικνύει ότι έχουν προχωρημένη μνήμη και μπορούν να μάθουν με την μέθοδο του συμπεράσματος. Μια μελέτη με τον Ρίκο, ράτσας Μπόρντερ Κόλι, απέδειξε ότι ήξερε τα σήματα πάνω από 200 αντικειμένων. Μπορούσε να αφομοιώσει τις ονομασίες νέων πραγμάτων με αφαιρετική μάθηση και κατάφερνε να τις ανακαλεί στο μυαλό του σωστά και μετά από 4 εβδομάδες από την στιγμή που άκουσε το όνομα για πρώτη φορά. Μια μελέτη του Τσέιζερ της ίδιας ράτσας έδειξε ότι μπορούσε να θυμάται ονόματα και μπορούσε επίσης να συνδέσει πάνω από 1.000 λέξεις απλά ακούγοντας τες από έναν άνθρωπο. Οι σκύλοι μπορούν να κατανοήσουν και να αντιδράσουν ανάλογα ακόμη και σε ανθρώπινες χειρονομίες.
Μια άλλη μελέτη των γνωστικών δυνατοτήτων των σκυλιών έδειξε ότι δεν ξεπερνούν αυτές άλλων ζώων, όπως των αλόγων, των χιμπατζήδων ή των γατών. Μια μελέτη 18 οικόσιτων σκυλιών έδειξε ότι τους έλειπε η μνήμη του χώρου και επικεντρώνονταν στα λεγόμενα της εντολής που τους δινόταν παρά στο χώρο που τους έλεγε ο/η ιδιοκτήτης/τριά τους να πάνε.
Αισθήσεις
Ο σκύλος διαθέτει και τις 5 αισθήσεις (όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση και αφή) όπως και ο άνθρωπος, αλλά με κάποιες ιδιαιτερότητες.
Ασθένειες
Οι ασθένειες του σκύλου που μεταδίδονται και στον άνθρωπο είναι η λύσσα, η λεϊσμανίαση (Καλαζάρ, δεν μεταδίδεται από σκύλο σε άνθρωπο, αλλά μέσω ενός είδους σκνίπας), η λεπτοσπείρωση ή νόσος της Στουτγάρδης και η εχινοκοκκίαση. Για την αποφυγή των ασθενειών, συνιστάται ο συστηματικός εμβολιασμός.
Γηρατειά
Ο μέσος όρος ζωής τους διαφέρει πολύ, ανάλογα με την φυλή, και συνήθως είναι 10 με 13 έτη. Το μέσο προσδόκιμο ζωής των φυλών που έχουν προκύψει από την διασταύρωση δύο ή περισσοτέρων άλλων είναι σε γενικές γραμμές τουλάχιστον 1 έτος παραπάνω από τις φυλές που δεν έχουν προκύψει από διασταύρωση. Σαν γενικό κανόνα μπορούμε να αναφέρουμε ότι όσο μεγαλύτερο βάρος έχει ένας σκύλος τόσο μειώνεται το προσδόκιμο ζωής του. Τα αδέσποτα σκυλιά ζουν λιγότερο, λόγω των δυσμενών συνθηκών ζωής και των ατυχημάτων- μάλιστα δημοσιεύματα κάνουν λόγο ακόμη και για προσδόκιμο ζωής μόλις 2 ετών, λόγω των παραπάνω αιτιών.
Γενικότερα το προσδόκιμο ζωής διαφέρει ανάλογα με τη φυλή και έχουν γίνει προσπάθειες να βρεθούν τα αίτια αυτής της διαφοροποίησης.
Φρίντριχ Βίλχελμ Αργκελάντερ
Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Άουγκουστ Αργκελάντερ (Friedrich Wilhelm August Argelander, 22 Μαρτίου 1799 – 17 Φεβρουαρίου 1875) ήταν Γερμανός αστρονόμος, γνωστός για τον προσδιορισμό της φωτεινότητας, των θέσεων και των αποστάσεων των αστέρων.
Βίος και έργο
Ο Αργκελάντερ γεννήθηκε στην πόλη Μέμελ του τότε Βασιλείου της Πρωσίας, τη σημερινή Κλάιπεντα της Λιθουανίας. Ο πατέρας του, ο έμπορος Γιόχαν Γκότφριντ Αργκελάντερ, ήταν φινλανδικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του, η Βιλχελμίνα Δωροθέα Γκρυνχάγκεν, γερμανικής. Ο νεαρός Φρίντριχ σπούδασε με τον Φρίντριχ Μπέσελ και πήρε το διδακτορικό του το 1822 από το Πανεπιστήμιο του Καίνιγκσμπεργκ. Από το 1823 μέχρι το 1837 ήταν επικεφαλής του φινλανδικού αστεροσκοπείου στο Ελσίνκι. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Βόννη, όπου σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή ενός νέου αστεροσκοπείου για το Πανεπιστήμιο της Βόννης με χρηματοδότηση κατευθείαν από τον βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄, με τον οποίο ο Αργκελάντερ είχε γίνει φίλος από την παιδική τους ηλικία. (Αυτή η ισόβια φιλία άρχισε όταν ο τότε διάδοχος πρίγκιπας ζούσε προσωρινά στο σπίτι των γονέων του Αργκελάντερ, μετά τη διαφυγή της πρωσικής βασιλικής οικογενείας στο Μέμελ ως αποτέλεσμα της ήττας στη Μάχη της Ιένας-Άουερστεντ, κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους.) Μετά την ολοκλήρωση του αστεροσκοπείου, ο Αργκελάντερ διορίσθηκε ως ο ισόβιος διευθυντής του.
Ο Αργκελάντερ διακρίθηκε στην επινόηση αποτελεσματικών, απλών και γρήγορων μεθόδων για τη μέτρηση των ακριβών θέσεων και των μεγεθών των αστέρων, πραγματοποιώντας έτσι πρωτοποριακό έργο για τη νεότερη αστρονομία. Επίσης μετρούσε γωνιακές αστρικές απόστάσεις με ηλιόμετρα. Τα μεγάλα πρακτικά έργα του ίδιου και των συνεργατών του στην καταλογογράφηση των αστέρων και στην έρευνα των μεταβλητών αστέρων έγιναν δυνατά μόνο με τη συστηματική χρήση των νέων τεχνικών που είχε αναπτύξει ο Αργκελάντερ.
Ο Αργκελάντερ υπήρξε ο πρώτος αστρονόμος στην ιστορία που ανέλαβε μία προσεκτική και συστηματική μελέτη των μεταβλητών αστέρων. Ελάχιστοι τέτοιοι αστέρες ήταν γνωστοί όταν άρχισε και εισήγαγε το σύγχρονο σύστημα ονοματοδοσίας τους. Προσδιόρισε επίσης χονδρικά την κατεύθυνση προς την οποία κινείται ο Ήλιος.
Το 1842 ο Αργκελάντερ ανεκάλυψε ότι ο αστέρας Groombridge 1830 είχε μία πολύ μεγάλη ιδία κίνηση. Επί πολλές δεκαετίες η ιδία κίνησή του ήταν η μεγαλύτερη γνωστή και σήμερα ακόμα είναι η τρίτη μεγαλύτερη από όλους τους («απλανείς») αστέρες. Για πολλά χρόνια ήταν γνωστός ως «Αστέρας του Αργκελάντερ».
Μαζί με τους Άνταλμπερτ Κρύγκερ και Έντουαρντ Σένφελντ, ο Αργκελάντερ ήταν υπεύθυνος για τον μεγάλο αστρικό κατάλογο Bonner Durchmusterung, που εκδόθηκε μεταξύ του 1852 και του 1859, και έδινε τις θέσεις και τα μεγέθη (φωτεινότητες) περισσότερων από 324.000 αστέρων, παρότι δεν κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του Νότιου Ημισφαιρίου του ουρανού. Αυτός ήταν ο τελευταίος κατάλογος που συντάχθηκε χωρίς τη βοήθεια της φωτογραφίας.
Το 1863 ο Αργκελάντερ βοήθησε πολύ στην ίδρυση της αστρονομικής εταιρείας Astronomische Gesellschaft.
Κλουμπ Ατλέτικο Μπόκα Ουνίδος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927 Κατηγορία:Κλουμπ Ατλέτικο Μπόκα Ουνίδος
Φράγκο Καρδίτσας
Το Φράγκο είναι ένα χωριό του Δήμου Καρδίτσας, του Νομού Καρδίτσας,  με 460 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αγρότες και ορισμένοι ασχολούνται και με οικοδομικές εργασίες.
Στην πλατεία του χωριού θα βρείτε μια παραδοσιακή χασαποταβέρνα, με άψογο φαγητό και πάνω απ όλα οικονομικό !!
Ιστορία
Το Φράγκο (Τοπική Κοινότητα Φράγκου - Δημοτική Ενότητα Μητρόπολης), ανήκει στον δήμο Καρδίτσας της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Η επίσημη ονομασία είναι “το Φράγκον”.
Πολιτισμός/ Εκδηλώσεις
Ανήμερα του Αγίου Αθανασίου στις 18/1 τελείται Θεία Λειτουργία στον ομώνυμο ενοριακό ναό και μετά ακολουθεί γλέντι στην πλατεία του χωριού. Επίσης στις 20/7, του Προφήτη Ηλία, γίνεται Θεία Λειτουργία στον ομώνυμο λόφο και ξωκλήσι λίγα χιλιόμετρα έξω από τον οικισμό και ακολουθεί γλέντι με παραδοσιακούς χορούς και συγκροτήματα. Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου πραγματοποιούνται και πολιτιστικές εκδηλώσεις στην πλατεία του χωριού. Συνήθως προσκαλούνται θεσσαλικές θεατρικές ομάδες από το Τοπικό Συμβούλιο. Στο Φράγκο ιδιαίτερα ενδιαφέρoν είναι ο καραγκούνικος χορός που χορεύεται από τους κατοίκους του χωριού στις ανάλογες εκδηλώσεις.
Τοπικές Ομάδες
Στο χωριό εδρεύουν Ποδοσφαιρικός Σύλλογος και Μορφωτικός Σύλλογος, ο οποίος φροντίζει για τις διάφορες εκδηλώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Μπούκαρης Κέρκυρας
Ο Μπούκαρης ή Μούκαρης είναι ψαροχώρι στη νότια Κέρκυρα, βορειοδυτικά του όρμου της Λευκίμμης. Βρίσκεται ακριβώς μετά το ιδιαίτερα ανεπτυγμένο τουριστικά χωριό Μεσσογγή και απέχει περίπου 27 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την πρωτεύουσα του νησιού. Στο λόφο πάνω από το χωριό βρίσκεται το χωριό Κουσπάδες, ενώ στα νότια οι Αργυράδες, χωριό με παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Η παραλία του εκτείνεται περίπου 1 χιλιόμετρο και έχει αμμώδη ακτή, με ψιλό βότσαλο με δύο μικρούς κολπίσκους.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Κουσπάδων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους Κουσπάδες αποτελούν την κοινότητα Κουσπάδων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κορισσίων του δήμου Νότιας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 54 κατοίκους.
Ιστορία
Το όνομα του οικισμού ενδεχομένως προέρχεται από τον καιρό της Ενετοκρατίας, καθώς η οικογένεια Μπούκαρη είχαν μεγάλες εκτάσεις γης εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Πίτερ Κόνστανταϊν
Ο Πίτερ Κόνστανταϊν (Peter Constantine, Λονδίνο, 1963) είναι πολύγλωσσος μεταφραστής και λογοτέχνης ελληνοαυστριακής καταγωγής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πίτερ Κόνστανταϊν μεγάλωσε στην Αθήνα. Φοίτησε στο St. Catherine’s British Embassy School, και το 1983 μετοίκησε και έκτοτε ζει στην Αμερική. Έχει μεταφράσει στα αγγλικά λογοτεχνικά έργα από τα ελληνικά, ρωσικά, αλβανικά, γαλλικά, γερμανικά, και ιταλικά.
Βραβεύσεις
Το 1996 του απονεμήθηκε το βραβείο PΕΝ Translation Prize γιά την μετάφραση Six Early Stories, Τόμας Μαν. Το 1997 έλαβε το National Translation Award για την μετάφραση The Undiscovered Chekhov: Thirty-Eight New Stories, μια συλλογή από άγνωστα διηγήματα του Αντόν Τσέχωφ που ο Κόνστανταϊν ανακάληψε στο τμήμα Σλαβικών και Βαλτικών Σπουδών της Βιβλιοθήκκης της Νέας Υόρκης. Το βιβλίο The Complete Works of Isaac Babel ήταν υποψήφιο για το National Jewish Book Award. Οι μεταφράσεις του Κόνστανταϊν έχουν επίσης τιμηθεί με το Koret Jewish Book Award (2002), το Βραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας για την καλύτερη μετάφραση από τα ελληνικά (2004) και το Helen and Kurt Wolff Translator's Prize (2007). Το 2007 ήταν υποψήφιος για το βραβείο PΕΝ Translation Prize για την μετάφραση The Essential Writings of Machiavelli, Νικολό Μακιαβέλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μεταφραστές Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Γρανίτσα Ευρυτανίας
Η Γρανίτσα Ευρυτανίας είναι ορεινό χωριό της Ευρυτανίας, χτισμένο σε ύψος 850 μέτρων σε δασωμένη τοποθεσία στην περιοχή του όρους Λιάκουρα, δίπλα στον μικρό ποταμό Γρανιτσιώτη. μικρογραφία
Γενικά στοιχεία
Η Γρανίτσα υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού δήμου Απεραντίων. Παλαιότερα ανήκε, όπως και ολόκληρη η Ευρυτανία, εντός των ορίων του νομού Αιτωλοακαρνανίας. μικρογραφία μικρογραφία Η ετυμολογία του ονόματος είναι από τα σλαβικά, στα οποία σημαίνει "σύνορα", λόγω της συνοριακής θέσης του στα πρώτα σύνορα της Ελλάδας.
Στο χωριό υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο Γρανίτσας. Στεγάζεται σε κτίριο που παραχώρησε η Αδελφότητα Γρανιτσιωτών Ευρυτανίας “Ο Νεομάρτυς Μιχαήλ”. Εκεί εκτίθενται διάφορα αντικείμενα λαϊκής τέχνης, υφαντά, ξυλόγλυπτα, αγροτικά και κτηνοτροφικά εργαλεία, αργαλειός, τοπικές ενδυμασίες, όπλα που χρησιμοποιήθηκαν στην επανάσταση του 1821, προσωπογραφίες και προσωπικά αντικείμενα των Ζαχαρία Παπαντωνίου και Στέφανου Γρανίτσα, πίνακες των ντόπιων λαϊκών ζωγράφων Χρήστου Καγκαρά και Λευτέρη Θεοδώρου (λειτουργεί και προσωπικό μουσείο για τον συγκεκριμένο) καθώς και η προσωπική βιβλιοθήκη του Παπαντωνίου.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δέκα εκκλησίες του χωριού, χτισμένες σε διάφορες χρονικές περιόδους.
Γεώργιος Δυοβουνιώτης
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο χωριό Δύο Βουνά της Φθιώτιδας. Πατέρας του ήταν ο καπετάνιος Ιωάννης, τον οποίο διαδέχτηκε ο Γεώργιος το έτος 1814.
Γρανίτσα Ευρυτανίας
Πληθυσμός
Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό απαριθμούσε 371 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:
Γεώργιος Δυοβουνιώτης
Η ζωή του
Με την έναρξη της επανάστασης συνεννοήθηκε με τους άλλους καπεταναίους και ξεκίνησε τον αγώνα στις επαρχίες Φθιώτιδας και Λοκρίδας, παίρνοντας ενεργητικότατο μέρος σε όλες τις σημαντικές μάχες, ιδίως στην Αράχωβα και στην Πέτρα. Πήρε μέρος στη νικητήρια Μάχη των Βασιλικών Φθιώτιδας (26 Αυγούστου 1821), όπου και αρίστευσε και κατέκτησε το αξίωμα του Στρατηγού.
Ακολούθησε αργότερα τους Καραϊσκάκη, Υψηλάντη, Πανουριά, Κριεζιώτη, Γκούρα, Ρούκη, Μαμούρη, Κομνά Τράκα και άλλους σημαντικούς οπλαρχηγούς. Στον τακτικό στρατό κατατάχτηκε με βαθμό χιλίαρχου. Επί Όθωνα έγινε αντισυνταγματάρχης της Εθνοφυλακής και συνταγματάρχης, το 1844 δε υποστράτηγος. Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1843, εκλέχθηκε πληρεξούσιος στην Α' Εθνική Συνέλευση. Το 1862 εκλέχθηκε πληρεξούσιος στην Β' Εθνική Συνέλευση του 1862. Επί Γεωργίου Α' διορίστηκε επίτιμος υπασπιστής.
Εκτός από πληρεξούσιος, είχε εκλεγεί βουλευτής και το έτος 1851 Γερουσιαστής.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 1880.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Lonely Day
Το Lonely Day είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού metal συγκροτήματος System of a Down, που συμπεριλήφθηκε στον πέμπτο δίσκο τους, Hypnotize, το 2005. Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single, έναν χρόνο αργότερα και ήταν το δεύτερο από τον συγκεκριμένο δίσκο. Το single εισήλθε σε πολλά σε πολλά charts ανά τον κόσμο: στα δανικά έφτασε στο νούμερο 20, τα νεοζηλανδικά το νούμερο 17, τα φινλανδικά το νούμερο 16, ενώ στα αμερικανικά Alternative Songs (Billboard) και  Mainstream Rock (Billboard), το νούμερο 10.
Το τραγούδι γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Ντάρον Μαλακιάν, αναλαμβάνοντας πλήρως και τα φωνητικά. Υπήρχε μία φήμη ότι το κομμάτι γράφτηκε για τον αδελφό του, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό, επειδή ο Ντάρον, δεν έχει αδέλφια. Για προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip. Στην 49η τελετή των Grammy, το κομμάτι ήταν υποψήφιο στην κατηγορία Best Hard Rock Performance. Το 2007, το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε στο trailer της ταινίας Disturbia, χωρίς όμως να συμπεριληφθεί και στο soundtrack της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2005 Κατηγορία:Singles του 2006 Κατηγορία:Τραγούδια των System of a Down
1775 Τσίμερβαλντ
Ο Τσίμερβαλντ (Zimmerwald) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από το όνομα αυτής της τοποθεσίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τσίμερβαλντ είναι άγνωστα. Ο Τσίμερβαλντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 100 ως 145 ώρες περίπου, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσιμερβαλντ
Περακάριδα
Τα περακάριδα (λατινική και επιστημονική ονομασία Peracarida) είναι υπέρταξη των μαλακόστρακων ασπόνδυλων ζώων, που περιλαμβάνει είδη που ζουν στη θάλασσα, σε σώματα γλυκού νερού ή και στην ξηρά. Χαρακτηρίζονται κυρίως από την παρουσία ενός θύλακα που αποκαλείται «μαρσίπιο» (marsupium) και σχηματίζεται από λεπτές πλάκες (τους ωοστεγίτες), που φέρουν τα ισχιακά τμήματα των ποδιών. Τα περακάριδα αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες ομάδες των καρκινοειδών, καθώς περιλαμβάνουν περί τις 12.000 είδη. Τα περισσότερα είδη έχουν μήκος μικρότερο των 2 εκατοστών του μέτρου, αλλά το μεγαλύτερο, που είναι μάλλον το «γιγάντιο ισόποδο» του είδους Bathynomus giganteus, μπορεί να φθάσει σε μήκος τα 76 εκατοστά. Το αρχαιότερο γνωστό είδος, το Oxyuropoda ligioides, έζησε, όπως προκύπτει από απολίθωμα που βρέθηκε στην Ιρλανδία, πριν από 360 και πλέον εκατομμύρια έτη.
Χαρακτηριστικά
Το πλέον εμφανές ιδιάζον χαρακτηριστικό της ομάδας είναι το μαρσίπιο στα θηλυκά. Αυτός ο θάλαμος περικλείεται από μεγάλα, εύκαμπτα φύλλα, τους ωοστεγίτες, που εκφύονται από τα ανώτερα ποδομερή (τα ισχία) και σχηματίζουν το δάπεδο ενός θαλάμου με οροφή το στέρνο του ζώου. Στον θάλαμο αυτόν επωάζονται τα αβγά των περακάριδων. Υπάρχουν και άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως το ένα ζεύγος (σπανίως δύο ή τρία) στοματικών εξαρτημάτων-δαγκανών (maxillipeds) και σιαγόνες με αρθρωτό εξάρτημα ανάμεσα στους τραπεζίτες και τους κοπτήρες οδόντες στα ενήλικα άτομα, γνωστό ως lacinia mobilis. Το άνω τμήμα του εξωσκελετού («καβούκι») είναι συχνά μειωμένου μεγέθους, αλλά δεν είναι συγχωνευμένο με τους οπίσθιους θωρακικούς σωμίτες. Σε κάποιες τάξεις τα νεογνά εκκολάπτονται απευθείας σε ένα στάδιο μετά την προνύμφη, που αποκαλείται manca και απλώς δεν έχει το οπίσθιο ζεύγος ποδιών. Στην τάξη Thermosbaenacea, που ζει σε θερμές πηγές υπογείως, δεν υπάρχουν ωοστεγίτες και το καβούκι του θηλυκού είναι επεκτεταμένο, ώστε να σχηματίζει ένα ραχιαίο μαρσίπιο.
Τάξεις
Υπάρχουν κάποιες διαφωνίες σχετικώς με το ποιες τάξεις θα πρέπει να ταξινομούνται στα περακάριδα. Martin & Davies περιλαμβάνουν σε αυτά τις εξής 11 τάξεις :
Από την άλλη, οι Ruppert, Fox και Barnes εξαιρούν τα Thermosbaenacea, περιλαμβάνοντάς τα στα παγκάριδα. Επιπλέον συγχωνεύουν τις τάξεις Lophogastrida, Mysida και Pygocephalomorpha σε μία και μόνη τάξη, τα Mysidacea. Αυτή η ταξινόμηση αμφισβητείται από τους Meland & Willassen, των οποίων μοριακές μελέτες δείχνουν ότι οι τρεις αυτές τάξεις δεν είναι στενές συγγενείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περακαριδα
Κορύλοβος
Ο Κορύλοβος είναι σχετικά χαμηλό βουνό, με υψόμετρο περίπου 500 μέτρων, και αποτελεί τη νότια απόληξη του Φαλακρού Όρους (υψόμετρο 2232 μέτρα). Βρίσκεται στο νομό Δράμας και στους πρόποδές του απλώνεται η πόλη της Δράμας. Από την κορυφή, του βουνού, φαίνεται η πόλη και ο κάμπος της Δράμας. στην κορυφή του είναι υπολείμματα της βυζαντινής εκκλησίας της Παναγίας  της Κοριλιώτισσας του 1050 περίπου
Το Δασαρχείο Δράμας έχει μετατρέψει τον άλλοτε άγονο και γυμνό Κορύλοβο σε σημαντικό περιαστικό δάσος, φυτεύοντας χιλιάδες κωνοφόρα δέντρα, κυρίως χαλέπιο πέυκη, κυπαρίσσια και έλατα. Το δάσος αυτό αποτελεί χώρο αναψυχής και τόπο καθημερινών περιπάτων για τους κατοίκους της Δράμας, διασχίζεται από περιπατητικά μονοπάτια και διαθέτει ανά διαστήματα παιδικές χαρές, ξύλινους πάγκους και τραπέζια για πικ-νικ. Στην είσοδο του δάσους του Κορύλοβου έχει στηθεί μνημείο για τα δεκάδες χιλιάδες θύματα της γερμανοβουλγαρικής κατοχής την περίοδο 1941-1944. Στην κορυφή του βουνού, εκτός από ένα ορειβατικό μονοπάτι, οδηγεί και ασφαλτοστρωμένος δρόμος, μήκους 4 χιλιομέτρων. Λίγο πριν από την κορυφή του βουνού και στη δεξιά άκρη του ασφαλτοστρωμένου δρόμου υπάρχει ένας τεράστιος τσιμεντένιος σταυρός, προς τιμήν και αυτός, των θυμάτων της βουλγαρογερμανικής κατοχής, ορατός και από το κέντρο της Δράμας. Κοντά στην κορυφή του Κορύλοβου, υπάρχουν αθλητικές εγκαταστάσεις, ένα πέτρινο υπαίθριο θέατρο για θερινές πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ λειτουργεί και καφετέρια. Στην νοτιοανατολική πλαγιά του Κορύλοβου, λειτουργούσε άλλοτε μεγάλο λατομείο μαρμάρου, δραστηριότητα που έχει αλλοιώσει ανεπανόρθωτα την εικόνα του βουνού.
Ο Σταυρός είναι τοποθετημένος από το 1997, σε πλαγιά του Κορυλόβου και είναι ένα επιβλητικό κυρίαρχο - χριστιανικό σύμβολο της πόλης το τοποθέτησε ο Νικόλαος Λατσίσταλης προς τιμήν των χαμένων Προσφύγων.
Ο Σταυρός είναι φτιαγμένος από μπετόν και σίδερο και ζυγίζει 100 τόνους, έχει 12 μέτρα καθαρό ύψος και βάθος από τη βάση 3 μέτρα. Το συνολικό μέγεθος της κατασκευής είναι τα 15 μέτρα. Οι εργασίες ξεκίνησαν την 4/05/1997 και ολοκληρώθηκαν οριστικά την 14/08/1997 παραμονή της Κοίμησης της Θεοτόκου οπότε και φωτίστηκε για πρώτη φορά. Για την τοποθέτησή του χρειάστηκαν 3 γερανοί και ένας εξ αυτών κατά την ανύψωση του σταυρού υπέστη σοβαρή βλάβη (έσπασε ο βραχίονας).
Τα εγκαίνια έγιναν την 14η Σεπτεμβρίου 1997 ανήμερα της Παγκόσμιας ημέρας Ανύψωσης του Τιμίου Σταυρού στα 75 χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Η εγκατάσταση του Σταυρού έγινε από τον Νικόλαο Λατσίσταλη από προσωπική επιθυμία του, ως  τάμα στη μνήμη του πατέρα του αλλά και για όλους τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής.
Δίπλα από τον σταυρό ανέγειρε και το μικρό εκκλησάκι, όπου μνημονεύει την ημέρα της Παγκόσμιας Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού και ονομαστικά την Παναγία Εικοσιφοίνισσας καθώς και πολλούς Αγίους ύστερα από τις επιθυμίες των περιπατητών του Κορυλόβου.
Το 2016, κοντά στον σταυρό, τοποθετήθηκε επι ιστού 25 μ, έπειτα απο δωρεά της Ιεράς Μητρόπολης Δράμας ελληνική σημαία εμβαδού 150 τ.μ., η οποία είναι ορατη απο αρκετα χιλιόμετρα στη πεδιάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Δράμας Κατηγορία:Λόφοι της Ελλάδας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2002-2003
Γ' Ανδρών 2002-2003
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 27 Οκτωβρίου 2002 έως τις 26 Ιανουαρίου 2003. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 2 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 11 Μαΐου 2003.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2002 2003 Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2002 2003
Σύμβολο
Ο όρος σύμβολο αποδίδεται σε οτιδήποτε που αντιπροσωπεύει μία έννοια, είτε ως σημείο (απεικόνιση), είτε ως πρόσωπο που ενσαρκώνει συγκεκριμένη έννοια, κατά παραδειγματικό τρόπο, ή συναισθηματικό φόρτο, ή κάποιο γεγονός, ομοίως με ιδιαίτερη φόρτιση.
Παράσταση
Παραδοσιακά κάθε σύμβολο φέρεται (παρουσιάζεται) με διττή απεικόνιση (ορατή και σημαινόμενη) και με τριπλή σημασιολογία που αποτελεί και το χαρακτηριστικό του. Για παράδειγμα το περιστέρι αποτελεί σύμβολο ειρήνης, έτσι η απεικόνισή του ως σύμβολο παρουσιάζει ένα περιστέρι, (ορατή απεικόνιση), και ταυτόχρονα αλληγορικά την ειρήνη (αλληγορική απεικόνιση), στη συνέχεια αυτό δημιουργεί με τη σειρά του ένα συναίσθημα φόρτου επί της συγκεκριμένης αλληγορικής σημασίας, διάφορης έντασης, που αποτελεί και τον επ΄ αυτού του συμβόλου ψυχισμό (θετικό, αρνητικό ή αδιάφορο). Συνεπώς τα διακριτά μέρη του κάθε συμβόλου είναι τρία.
Το σύμβολο μπορεί να είναι ένα αντικείμενο ή σημείο, ή πρόσωπο, ή φράση, ή γεγονός που χρησιμοποιείται για να αναπαραστήσει μια έννοια, ιδέα ή παρεμφερή πληροφορία του αντικειμένου. Ποτέ όμως η ίδια η ιδέα. Το αναγνωριστικό σχήμα, σημάδι ή αναπαράσταση συμβάλλει (εξ ου και το όνομα) στην αποκρυπτογράφηση του νοήματος που αυτό φέρει. Έτσι, η συμβολική αναπαράσταση εννοιών και αντικειμένων είναι η βάση της επικοινωνίας μεταξύ δύο ή περισσότερων υποκειμένων. Συνεπώς το κάθε σύμβολο αποτελεί μέσον επικοινωνίας.
Λειτουργία συμβόλων
Το σύμβολο απευθύνεται σε καθαρά διανοητική λειτουργία της ανθρώπινης σκέψης και βοηθά στην αποτύπωση και την απομνημόνευση ενός νοήματος. Κατά αυτή την έννοια το αλφάβητο και οι αριθμοί αποτελούν τα πρώτα σύμβολα που μαθαίνει ο άνθρωπος να διαχειρίζεται είτε για επικοινωνία, είτε για τη διανοητική του ανάπτυξη, είτε για δική του εσωτερική καλλιέργεια ή καταγραφή των ιδεών του.
Ένα σύμβολο μπορεί να έχει καθολική ισχύ (να αναγνωρίζεται διεθνώς, όπως τα αποδεκτά σύμβολα των μαθηματικών πράξεων, ή η διάταξη των πέντε κύκλων του Ολυμπιακού σήματος, κ.λπ.), μερική (όπως η συγκεκριμένη μορφή του Σταυρού για τους Χριστιανούς), ή καθαρά τοπική (όπως το σήμα μιας αθλητικής ομάδας ενός τόπου).
Εφαρμογή συμβόλων
Η σημασία του συμβόλου ποικίλλει και συνήθως χρωματίζεται από το ιστορικό και θρησκευτικό πλάισιο που το περιβάλλει. Για παράδειγμα το "γαμμάδιο" των αρχαίων Ελλήνων, σύμβολο περιαγωγής, που συνδέθηκε η δεξιότροπη εκδοχή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την ιδεολογία του Ναζισμού, αυθαίρετα ως σβάστικα (στρατιωτικό σύμβολο), ενώ παλαιότερα αποτελούσε καθαρά θρησκευτικό, ειρηνικό σύμβολο και περιαγωγής στη τέχνη.
Σύμβολο, επίσης, είναι ένα πρόσωπο που έχει καθιερωθεί στην κοινή συνείδηση ως ο ενσαρκωτής μιας ιδέας ή τάσης. Για παράδειγμα, ο Νέλσον Μαντέλα υπήρξε σύμβολο του αγώνα κατά του Απαρτχάιντ.
Αριστοτέλης
Η περίοδος της ωριμότητας αρχίζει με τις βιολογικές έρευνες και τα συμπεράσματά του είναι η πρώτη συστηματοποίηση των βιολογικών φαινομένων στην Ευρώπη. Η σκέψη και οι διδασκαλίες του Αριστοτέλη, που συνοπτικά περιγράφονται με τον όρο Αριστοτελισμός, επηρέασαν για αιώνες τη φιλοσοφική, θεολογική και επιστημονική σκέψη έως και τον ύστερο Μεσαίωνα.
Γενικά
Μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, φεύγει από την Αθήνα και κατόπιν εντολής του Φιλίππου Β΄, αναλαμβάνει το 343 π.Χ./42 τη διδασκαλία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα: «ο Αριστοτέλης υπήρξε ο πρώτος γνήσιος επιστήμονας στην ιστορία... και κάθε κατοπινός επιστήμονας τού οφείλει κάτι»
Ως διδάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Αριστοτέλης απέκτησε διάφορες ευκαιρίες και αφθονία προμηθειών. Έτσι, ίδρυσε μια βιβλιοθήκη στο Λύκειο, η οποία έγινε αρωγός στην παραγωγή εκατοντάδων έργων του. Το γεγονός ότι υπήρξε μαθητής του Πλάτωνα τον οδήγησε στις απόψεις του πλατωνισμού, αργότερα, όμως, μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, οδηγήθηκε, περισσότερο, σε εμπειρικές μελέτες και μετατοπίζεται από τον πλατωνισμό στον εμπειρισμό. Πίστευε ότι οι ιδέες και οι γνώσεις όλων των λαών βασίζονταν, τελικά, στην αντίληψη. Στις απόψεις του, για τις φυσικές επιστήμες, βασίστηκαν πολλά έργα του.
Μαζί με το δάσκαλό του Πλάτωνα αποτελεί σημαντική μορφή της φιλοσοφικής σκέψης του αρχαίου κόσμου, και η διδασκαλία του διαπερνούσε βαθύτατα τη δυτική φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη μέχρι και την Επιστημονική Επανάσταση του 17ου αιώνα. Υπήρξε φυσιοδίφης, φιλόσοφος, δημιουργός της λογικής και ο σημαντικότερος από τους διαλεκτικούς της αρχαιότητας.
Το σύνολο της επιρροής του συχνά τον κατατάσσει μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίων προσωπικοτήτων όλων των εποχών με τη μεγαλύτερη επιρροή, μαζί με τον δάσκαλο του, τον Πλάτωνα, και τον μαθητή του, τον Μέγα Αλέξανδρο.
Ζωή και δράση
Ο Αριστοτέλης πρόωρα ορφάνεψε από πατέρα και μητέρα και την κηδεμονία του ανέλαβε ο φίλος του πατέρα του Πρόξενος, που ήταν εγκαταστημένος στον Αταρνέα της μικρασιατικής Αιολίδας, απέναντι από τη Λέσβο. Ο Πρόξενος, που φρόντισε τον Αριστοτέλη σαν δικό του παιδί, τον έστειλε στην Αθήνα σε ηλικία 17 ετών (367 π.Χ.), για να γίνει μαθητής του Πλάτωνα. Πράγματι, ο Αριστοτέλης σπούδασε στην Ακαδημία του Πλάτωνα επί 20 χρόνια (367 - 347), μέχρι τη χρονιά δηλ. που πέθανε ο δάσκαλός του. Στο περιβάλλον της Ακαδημίας άφηνε κατάπληκτους όλους και τον ίδιο το δάσκαλό του, με την ευφυΐα και τη φιλοπονία του. Ο Πλάτωνας τον ονόμαζε "νουν της διατριβής" και το σπίτι του "οίκον αναγνώστου".
Όταν το 347 π.Χ. πέθανε ο Πλάτωνας, προέκυψε θέμα διαδόχου στη διεύθυνση της σχολής. Επικρατέστεροι για το αξίωμα ήταν οι τρεις καλύτεροι μαθητές του Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης, ο Ξενοκράτης και ο Σπεύσιππος. Ο Αριστοτέλης τότε μαζί με τον Ξενοκράτη εγκατέλειψαν την Αθήνα και εγκαταστάθηκαν στην Άσσο, πόλη της μικρασιατικής παραλίας, απέναντι από τη Λέσβο. Την Άσσο κυβερνούσαν τότε δύο πλατωνικοί φιλόσοφοι, ο Έραστος και ο Κορίσκος, στους οποίους είχε χαρίσει την πόλη ο ηγεμόνας του Αταρνέα και παλιός μαθητής του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, Ερμίας. Οι δύο φίλοι, κυβερνήτες της Άσσου, είχαν ιδρύσει εκεί μια φιλοσοφική σχολή, ως παράρτημα της Ακαδημίας.
Στην Άσσο ο Αριστοτέλης δίδαξε τρία χρόνια και μαζί με τους φίλους του κατόρθωσε ό,τι δεν μπόρεσε ο Πλάτωνας. Συνδέθηκαν στενά με τον Ερμία και τον επηρέασαν τόσο, ώστε η τυραννία του να καταστεί ηπιότερη και δικαιότερη. Το τέλος του τυράννου όμως ήταν τραγικό. Επειδή προέβλεπε την εκστρατεία των Μακεδόνων στην Ασία, συμμάχησε με το Φίλιππο. Γι' αυτό τον συνέλαβαν οι Πέρσες και τον θανάτωσαν με μαρτυρικό σταυρικό θάνατο.
Το 345 π.Χ. ο Αριστοτέλης, ακολουθώντας τη συμβουλή του μαθητή του Θεόφραστου, πέρασε απέναντι στη Λέσβο και εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη, όπου έμεινε και δίδαξε μέχρι το 342 π.Χ. Στο μεταξύ είχε παντρευτεί τη βιολόγο Πυθιάδα, που ήταν ανιψιά και θετή κόρη του Ερμία, από την οποία απέκτησε κόρη που πήρε το όνομα της μητέρας της. Μετά το θάνατο της πρώτης του συζύγου ο Αριστοτέλης συνδέθηκε αργότερα στην Αθήνα με τη Σταγειρίτισσα Ερπυλλίδα, από την οποία απέκτησε ένα γιο, το Νικόμαχο. Το 342 π.Χ. τον προσκάλεσε ο Φίλιππος στη Μακεδονία, για να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση του γιου του Αλέξανδρου, που ήταν τότε μόλις 13 χρονών. Ο Αριστοτέλης άρχισε με προθυμία το έργο της αγωγής του νεαρού διαδόχου. Φρόντισε να του μεταδώσει το πανελλήνιο πνεύμα και χρησιμοποίησε ως παιδευτικό όργανο τα ομηρικά έπη. Η εκπαίδευση του Αλέξανδρου γινόταν άλλοτε στην Πέλλα και άλλοτε στη Μίεζα, μια κωμόπολη της οποίας τα ερείπια έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη· βρισκόταν στους πρόποδες του βουνού πάνω στο οποίο είναι χτισμένη η σημερινή Νάουσα της Μακεδονίας. Εκεί το 341 π.Χ. πληροφορήθηκε το θάνατο του Ερμία.
Η οργάνωση της σχολής είχε γίνει κατά τα πρότυπα της Πλατωνικής Ακαδημίας. Τα μαθήματα για τους προχωρημένους μαθητές γίνονταν το πρωί ("εωθινός περίπατος") και για τους αρχάριους το απόγευμα ("περί το δειλινόν", "δειλινός περίπατος"). Η πρωινή διδασκαλία ήταν καθαρά φιλοσοφική ("ακροαματική"). Η απογευματινή "ρητορική" και "εξωτερική".
Η σχολή είχε μεγάλη βιβλιοθήκη και τόσο καλά οργανωμένη, ώστε αργότερα χρησίμευσε ως πρότυπο για την ίδρυση των βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας και της Περγάμου. Ο Αριστοτέλης μάζεψε χάρτες και όργανα χρήσιμα για τη διδασκαλία των φυσικών μαθημάτων. Έτσι σύντομα η σχολή έγινε περίφημο κέντρο επιστημονικής έρευνας. Στα δεκατρία χρόνια που έμεινε ο Αριστοτέλης στην Αθήνα δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του, που προκαλεί το θαυμασμό μας με τον όγκο και την ποιοτική του αξία. Γιατί είναι άξιο απορίας, πώς ένας άνθρωπος σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα συγκέντρωσε και κατέγραψε τόσες πολλές πληροφορίες.
Το 323 π.Χ. με την είδηση του θανάτου του Μ. Αλεξάνδρου οι οπαδοί του αντιμακεδονικού κόμματος νόμισαν ότι βρήκαν την ευκαιρία να εκδικηθούν τους Μακεδόνες στο πρόσωπο του Αριστοτέλη. Το ιερατείο, με εκπρόσωπό του τον ιεροφάντη της Ελευσίνιας Δήμητρας Ευρυμέδοντα, και η σχολή του Ισοκράτη, με το Δημόφιλο, κατηγόρησαν τον Αριστοτέλη για ασέβεια ("γραφή ασεβείας"), επειδή είχε ιδρύσει βωμό στον Ερμία, είχε γράψει τον ύμνο στην Αρετή και το επίγραμμα στον ανδριάντα του Ερμία, στους Δελφούς. Ο Αριστοτέλης όμως, επειδή κατάλαβε τα πραγματικά κίνητρα και τις αληθινές προθέσεις των μηνυτών του, έφυγε για τη Χαλκίδα, προτού γίνει η δίκη του (323 π.Χ.). Εκεί έμεινε, στο σπίτι που είχε από τη μητέρα του, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του την Ερπυλλίδα και με τα δύο του παιδιά, το Νικόμαχο και την Πυθιάδα.
Ο Αριστοτέλης απεβίωσε μεταξύ πρώτης και εικοστής δευτέρας Οκτωβρίου του έτους 322 π.Χ. στη Χαλκίδα από στομαχικό νόσημα, μέσα σε θλίψη και μελαγχολία. Το σώμα του μεταφέρθηκε στα Στάγειρα, όπου θάφτηκε με εξαιρετικές τιμές. Οι συμπολίτες του τον ανακήρυξαν "οικιστή" της πόλης και έχτισαν βωμό πάνω στον τάφο του. Στη μνήμη του καθιέρωσαν γιορτή, τα "Αριστοτέλεια", και ονόμασαν έναν από τους μήνες "Αριστοτέλειο". Η πλατεία όπου θάφτηκε ορίστηκε ως τόπος των συνεδρίων της βουλής.
Στα τέλη Μαΐου του 2016, ο αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Σισμανίδης ανακοίνωσε ότι οικοδόμημα το οποίο βρέθηκε στα Στάγειρα της Χαλκιδικής, κοντά στη σημερινή Ολυμπιάδα ανήκει στον τάφο του Αριστοτέλη. Ο Σισμανίδης θεωρεί ότι έχει ισχυρές ενδείξεις για αυτό.
Φεύγοντας από την Αθήνα, διευθυντή της σχολής άφησε το μαθητή του Θεόφραστο, που τον έκρινε ως τον πιο κατάλληλο. Έτσι το πνευματικό ίδρυμα του Αριστοτέλη εξακολούθησε να ακτινοβολεί και μετά το θάνατο του μεγάλου δασκάλου.
Το οδοιπορικό και η προσωπικότητά του
thumb|Ο Αριστοτέλης διδάσκει τον [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Αλέξανδρο.|εναλλ.=|392x392εσ]] Στην Αθήνα βρέθηκε να ζει την εποχή που η μακεδονική ηγεμονία επεκτεινόταν σε ολόκληρη την Ελλάδα. Εκείνη την εποχή στην Αθήνα διαμορφώθηκαν δυο πολιτικές παρατάξεις: Οι κάτοχοι της πολιτικής εξουσίας με επικεφαλής τον Δημοσθένη που τάχθηκαν κατά του Φιλίππου Β΄ και οι οπαδοί όμως της ιδέας της ενωμένης Ελλάδας που τηρούσαν φιλομακεδονική στάση. Ο Αριστοτέλης ήταν ξένος και επιπλέον διατηρούσε επαφές με μακεδονικούς κύκλους. Για να μη διακινδυνεύσει τη ζωή του, έφυγε και πήγε το 348 π.Χ. στον Αταρνέα και ύστερα από πρόσκληση του Θεοφράστου εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη μέχρι του 342 π.Χ.. Το έτος αυτό προσκλήθηκε από τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο για να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση του νεαρού τότε Αλεξάνδρου του μετέπειτα Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επανέκαμψε στη Αθήνα μετά την καταστροφή της Θήβας (335 π.Χ.) κι έμεινε εκεί για άλλα δεκατρία χρόνια για να φύγει οριστικά στη Χαλκίδα μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323 π.Χ.).
Αντίθετα, από αξιόπιστες πηγές μαθαίνουμε ότι ο Αριστοτέλης υπήρξε η ενσάρκωση του ορθού μέτρου σ' όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του. Την έμφυτη ευγένεια και τρυφερότητα της ψυχής του τη βρίσκουμε διάχυτη μέσα στη διαθήκη του. Μέσα σ' αυτή φροντίζει για τη μνήμη των γονέων και του αδερφού του και δε λησμονεί ούτε την οικογένεια του πατρικού φίλου Πρόξενου, που τον ανέθρεψε. Φροντίζει για τη δεύτερη γυναίκα του την Ερπυλλίδα και το γιο που απέκτησε μαζί της, το Νικόμαχο. Ακόμα για την κόρη του Πυθιάδα, καρπό του πρώτου του γάμου. Η μεγάλη του όμως φιλανθρωπία φαίνεται στο σημείο εκείνο της διαθήκης, όπου ορίζει να μην πουληθεί κανείς από τους δούλους που τον υπηρέτησαν, αλλά να ελευθερώνονται μόλις ενηλικιώνονται.