cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βεατρίκη, κόμισσα του Αρουντέλ
Οικογένεια
Τέλος παντρεύτηκε τον οικονόμο (stewart) του Τάλμοτ, τον Θωμά Φέτιπλεϊς του Ιστ Σέφορντ στο Μπέρκσαϊρ.
Παραπομπές
Βεατρικη
Βντα
Ο Βντα (πολωνικά: Wda, γερμανικά: Schwarzwasser), γνωστός και ως «Μαύρο Νερό» (πολωνικά: Czarna Woda), είναι ποταμός στη βόρεια Πολωνία, αριστερός παραπόταμος του Βιστούλα. Έχει μήκος 198 χλμ. και λεκάνη απορροής 2.325 χλμ². Εκβάλλει στον Βιστούλα κοντά στην πόλη Σφιέτσιε.
αριστερά|μικρογραφία| Κανό στον ποταμό Βντα. Το όνομα «Μαύρο Νερό», που χρησιμοποιείται επίσης στη γερμανική παράδοση της ονοματολογίας, προήλθε πιθανώς από το χρώμα των νερών του ποταμού: σκούρο, και μερικές φορές ακόμη και μαύρο. Το χρώμα του νερού επηρεάστηκε (ή θα μπορούσε να είχε) επηρεαστεί από παράγοντες όπως οι ελώδεις ακτές, ο αριθμός των ορυκτών ενώσεων που μεταφέρει το νερό, καθώς και η εισροή λυμάτων από εργοστάσια πίσσας, που υπήρχαν ακόμη και μέχρι τον 19ο αιώνα σε χωριά δίπλα στο ποτάμι.
Το 1840 ξεκίνησε η κατασκευή του καναλιού Βντα, πλάτους 6 μ. Η κατασκευή διήρκεσε 6 χρόνια και κόστισε 1,2 εκατομμύρια μάρκα.
3255 Θόλεν
Εξαιτίας της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, μήνες πριν και μετά το περιήλιό του, ο Θόλεν βρίσκεται έξω από τα όρια της Κύριας Ζώνης και διασχίζει την τροχιά του `Αρη, επειδή όμως και η κλίση τροχιάς του Θόλεν είναι σημαντική, σπανίως πλησιάζει τον πλανήτη αυτόν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Θόλεν είναι S (λιθώδης). Ο Θόλεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες και 57 λεπτά, μία μάλλον ταχεία περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Θολεν
9/7
Ο όρος  9/7 μπορεί να αναφέρεται:
Χρηματιστήριο της Μπάνια Λούκα
Το Χρηματιστήριο Αξιών της Μπάνια Λούκα ή συντ. BLSE (Σερβικά: Бањалучка берза, Banjalučka berza) είναι ένα χρηματιστήριο που λειτουργεί στην πόλη της Μπάνια Λούκα στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Το Χρηματιστήριο της Μπάνια Λούκα είναι μέλος της Ομοσπονδίας Ευρω-Ασιατικών Χρηματιστηρίων.
Στρατηγική
Η στρατηγική του Χρηματιστηρίου της Μπάνια Λούκα είναι να βελτιώσει περαιτέρω την ποιότητα και να δημιουργήσει φθηνότερες υπηρεσίες για τα μέλη του και να παρέχει ένα διαφανές και δίκαιο περιβάλλον συναλλαγών για εγχώριους και ξένους εκδότες και επενδυτές. Το BLSE θα συνεχίσει να εργάζεται για την επίτευξη του επιπέδου των υπηρεσιών συγκρίσιμων με αυτές που επικρατούν στις ανεπτυγμένες κεφαλαιαγορές.
Στόχοι
Η προσελκύση ξένων επενδυτών μέσω της χρήσης διαφημιστικής εκστρατείας για την σύνδεση με την περιφερειακή κεφαλαιαγορά
Επίσημη αγορά
Η επίσημη αγορά είναι ένα τμήμα της χρηματιστηριακής αγοράς, όπου, εκτός από τους γενικούς όρους, υπάρχουν επίσης απαιτήσεις ειδικών όρων σχετικά με το ποσό των ιδίων κεφαλαίων, τη διαφοροποίηση κατηγοριών στο κοινό, την επιχειρηματική απόδοση και την αντικειμενικότητα των οικονομικών καταστάσεων. Λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο ανάπτυξης της κεφαλαιαγοράς της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, ο μεγαλύτερος αριθμός κινητών αξιών από τη διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων είναι εισηγμένος στην ελεύθερη αγορά του BLSE.
Οι γενικοί όροι εισαγωγής τίτλων σε μια οργανωμένη αγορά είναι:
Στην επίσημη αγορά μπορούν να εισαχθούν τίτλοι οι οποίοι εκτός από τους γενικούς όρους πληρούν τα ακόλουθα κριτήρια:
Κριτήρια καταχώρησης ομολόγων:
Εκκαθάριση και διακανονισμός
Το Κεντρικό Μητρώο Αξιών για όλα τα μέλη του Κεντρικού Μητρώου αναλαμβάνει την εκπλήρωση των νομισματικών υποχρεώσεων και την εκπλήρωση της υποχρέωσης μεταφοράς χρεογράφων που προκύπτουν από συναλλαγές που έχουν συναφθεί στο Χρηματιστήριο ή σε άλλη ρυθμιζόμενη δημόσια αγορά.
Το μητρώο εκτελεί τις ακόλουθες δραστηριότητες:
Το Κεντρικό Μητρώο είναι μια μοναδική βάση δεδομένων για όλους τους τίτλους που αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στην αγορά κινητών αξιών, και ιδίως τη βάση δεδομένων αυτών των δεδομένων που αφορούν την καταχώριση ιδιοκτησίας και τις αλλαγές ιδιοκτησίας των κινητών αξιών. Αυτή η βάση δεδομένων πρέπει να περιλαμβάνει όλους τους τίτλους. Οι συναλλαγές που συνάπτονται στο BLSE διακανονίζονται στο T + 3.
Κανονισμός και φορολογία ξένων επενδύσεων
Ένας ξένος επενδυτής έχει ίσα δικαιώματα ως εγγενής επενδυτής σχετικά με τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και το νομικό καθεστώς σε μια επιχείρηση. Ένας αλλοδαπός επενδυτής αποκτά το δικαίωμα για πρόσθετες εγγυήσεις που δεν χορηγούνται σε ντόπιους, καθώς τα Συντάγματα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας ορίζουν ότι το δικαίωμα που αποκτάται με την επένδυση κεφαλαίων δεν θα μειωθεί από το οπιονδήποτε άλλο κανονισμό και εγγυάται την ελεύθερη εκδήλωση κέρδους και κεφαλαίου μετά το τέλος της επένδυσης.
Μορφές ξένων επενδύσεων σύμφωνα με το Νόμο είναι οι εξής:
Σύμφωνα με το νόμο για τις επιχειρήσεις στη Δημοκρατία της Σέρπσκα είναι δυνατόν να θεσπιστεί:
Οι ξένοι μπορούν να αποκτήσουν μετοχές και χρεόγραφα. Η χρηματιστηριακή εταιρεία και η εταιρεία περιορισμένης ευθύνης μπορούν να συσταθούν με ίδια κεφάλαια σε μορφή χρημάτων, αγαθών ή δικαιωμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Disney's Hercules
Το Disney's Hercules, γνωστό στην Ευρώπη ως Disney's Action Game Featuring Hercules, είναι side-scrolling βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από τη Disney Interactive στις 20 Ιουνίου του 1997 για το PlayStation και τα Microsoft Windows. Βασίζεται στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία κινουμένων σχεδίων, και κυκλοφόρησε μία εβδομάδα πριν την προβολή της. Άλλο ένα παιχνίδι βασισμένο σε αυτή κυκλοφόρησε το 1997 για το Game Boy από την THQ. Περιλαμβάνει χαρακτήρες της ελληνικής μυθολογίας, μερικοί από τους οποίους είναι ο ημίθεος Ηρακλής, η Μεγάρα, ο θεός Άδης, αλλά και οι Τιτάνες. Το παιχνίδι δέχθηκε μεικτές προς θετικές κριτικές.
Πλοκή
Το παιχνίδι ακολουθεί το σενάριο της ταινίας, όπου ο ημίθεος Ηρακλής μαθαίνει ότι είναι ο γιος του θεού Δία. Για να επιστρέψει στον Όλυμπο, δίπλα στους υπόλοιπους θεούς και στη θέση που πραγματικά του αρμόζει, πρέπει να αποδείξει ότι είναι πραγματικός ήρωας. Στην περιπέτεια αυτή, σώζει τη Μεγάρα από τον κένταυρο Νέσσο. Εμπόδιο στο δρόμο του για την επιστροφή στον Όλυμπο στέκεται ο θεός του Κάτω Κόσμου, Άδης, ο οποίος στέλνει τους Τιτάνες για να τον σκοτώσουν.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να επιστρέψει ο Ηρακλής ως θεός στον Όλυμπο. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί δισδιάστατα γραφικά, και ανήκει στο είδος πλατφόρμας. Είναι διαθέσιμα τρία επίπεδα δυσκολίας, τα Beginner, Medium, και Herculean. Η υγεία του χαρακτήρα εμφανίζεται σε μία μπάρα στην πάνω αριστερή γωνία της οθόνης. Η μπάρα μπορεί να μεγαλώσει όταν ο παίκτης μαζεύει τις φιγούρες δράσης του Ηρακλή, ενώ η υγεία του χαρακτήρα αναπληρώνεται με την κατανάλωση του χυμού Herculade. Το βασικό όπλο του Ηρακλή είναι το σπαθί, ενώ ακόμη μπορεί να ρίξει και μπουνιά, η οποία είναι δυνατότερη ανάλογα με το πόση ώρα πατιέται το ανάλογο κουμπί. Στο παιχνίδι μπορούν να βρεθούν αναβαθμίσεις όπλων, γνωστές ως Δώρα των Θεών (Gifts of the Gods), και συγκεκριμένα το Lightning Sword, το Fireball Sword και το Sonic Sword. Υπάρχει, επίσης, και η αναβάθμιση αορατότητας με τη μορφή ενός κράνους, το οποίο κάνει τον Ηρακλή αόρατο και άτρωτο για λίγα δευτερόλεπτα. Οι αναβαθμίσεις έχουν περιορισμένο αριθμό χρήσεων, και όταν η ενέργειά τους τελειώσει, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Σε πολλά επίπεδα, βρίσκονται κρυμμένα γράμματα τα οποία, αν συλλεχθούν, θα σχηματίσουν τη λέξη HERCULES, και τότε επιτρέπουν στον παίκτη να επανεμφανιστεί (spawn) αμέσως στο επόμενο επίπεδο, αντί να ξεκινήσουν το επίπεδο από την αρχή. Επιπλέον, υπάρχουν τέσσερα κρυμμένα αγγεία σε κάθε αποστολή τα οποία, αν συλλεχθούν, θα δώσουν στον παίκτη ένα password του εκάστοτε επιπέδου, το οποίο μπορεί να μεταφέρει τον παίκτη απευθείας στο επίπεδο, αν εισαχθεί στην αρχική οθόνη του παιχνιδιού. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο παίκτης έρχεται αντιμέτωπος με διάφορα αφεντικά (bosses), τα περισσότερα από τα οποία δεν μπορούν να νικηθούν με τυπικό τρόπο μάχης, και απαιτούν από τον παίκτη να χρησιμοποιήσει συγκεκριμένες δράσεις για να τα νικήσει. Μεταξύ των αφεντικών είναι ο κένταυρος Νέσσος, ο Μινώταυρος, οι Άρπυιες, η Ύδρα, η Γοργόνα και ο Άδης. Στο παιχνίδι εμφανίζονται και αρκετοί Τιτάνες και ένας Κύκλωπας τους οποίους, ωστόσο, δεν μπορεί να πολεμήσει άμεσα ο παίκτης.
Κυκλοφορία
Η εκδοχή για το PlayStation επανακυκλοφόρησε το 1998 από τη Majesco Sales με E rating, και με τις λέξεις Action Game να λείπουν από τον τίτλο.
Στις 8 Μαρτίου του 2011, το παιχνίδι επανακυκλοφόρησε ως PSOne Classic στο PlayStation Store.
Υποδοχή
Το GameSpot βαθμολόγησε το παιχνίδι με 7,6/10 χαρακτηρίζοντάς το ως "ένα παιχνίδι που δεν πρέπει να χάσετε", τα γραφικά ως εντυπωσιακά και τη μουσική του φανταστική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε ταινίες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1997 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Ηρακλής της Disney Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Αιγιάλη Αμοργού
Η Αιγιάλη είναι παραδοσιακός οικισμός της Αμοργού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 261 μόνιμους κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός της κοινότητας Αιγιάλης φτάνει τους 514 κατοίκους. Η Αιγιάλη αποτελείται από τρεις επιμέρους οικισμούς, τη Λαγκάδα (ή από το 1940 Αιγιάλη), τον Όρμο Αιγιάλης και τον Ποταμό. Η Αιγιάλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 200 μέτρων.
Τοποθεσία
thumb|left|Ο όρμος Αιγιάλης όπως φαίνεται από τον Ποταμό. Η Αιγιάλη βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού. Αποτελεί ένα σύμπλεγμα χωριών το οποίο περιλαμβάνει τη Λαγκάδα, τον Ποταμό, τον Όρμο Αιγιάλης και τα Θολάρια. Ο Όρμος Αιγιάλης απέχει 17 χιλιόμετρα από την Χώρα Αμοργού και η Λαγκάδα απέχει 4 χιλιόμετρα από τον Όρμο Αιγιάλης, όπου λειτουργεί το δεύτερο λιμάνι της Αμοργού. Βόρεια της Λαγκάδας διέρχεται ο χείμαρρος Αρακλός, ο οποίος σχηματίζει φαράγγι κοντά στον οικισμό. Ο οικισμός βρίσκεται κοντά στην ψηλότερη κορυφή του νησιού, τον Κρίκελλο, που έχει ύψος 821 μέτρα.
Σημεία ενδιαφέροντος
Η Αιγιάλη έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Έχει στενά σοκάκια με καμάρες. Στην ανατολική είσοδο του χωριού βρίσκεται η πλατεία Λόζα, η οποία αποτελεί τον τόπο συγκέντρωσης του χωριού σε γιορτές. Διαθέτει χώρους εστίασης. Στο κεντρικό στενό του χωριού βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Σοφίας με τους δύο τρούλους. Δίπλα της είναι κτισμένη η Παναγία Ακαθή η Αϊβαλιώτισσα. Στην Κάτω Γειτονιά βρίσκεται ο λόφος του κάστρου. thumb|Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός της Αγίας Τριάδας, ο οποίος στον παρελθόν χρησιμοποιούταν ως κρησφύγετο σε επιθέσεις πειρατών. Άλλα σημεία ενδιαφέροντος περιλαμβάνουν την Παναγία την Επανοχωριανή, τους ανεμόμυλους, την εκκλησία του Σταυρού και τον παλιό οικισμό του Στρούμπου. Βορειοανατολικά της Λαγκάδας, κοντά στον Κρίκελλο βρίσκεται η μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, η οποία σήμερα αποτελεί μετόχι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας. Ο ναός του χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους και είναι τοιχογραφημένος. Είναι προσβάσιμη μέσω μονοπατιού.
Ανάμεσα στην Αιγιάλη και στη Χώρα, στην περιοχή Όξω Μεριά, σώζεται ο παλιός οικισμός Ασφοντυλίτης. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου. Τα σπίτια είναι κτισμένα από ξερολιθιά και οι στέγες από ξύλα και χώμα. Στον Ασφοντυλίτη υπάρχουν 200 βραχογραφίες που απεικονίζουν βιολιτζήδες, μουσικούς και χορευτές. Είναι έργο του ντόπιου Μιχάλη Ρούσσου, ο οποίος έζησε στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Στον Όρμο Αιγιάλης λειτουργούν καταλύματα, χώροι εστίασης και χώρος κατασκήνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αμοργού
Νιόκι
thumb|Νιόκι ρικότας με βούτυρο και [[φασκόμηλο.]] Τα νιόκι (ιταλικά: gnocchi) είναι οικογένεια ζυμαρικών της ιταλικής κουζίνας. Είναι φτιαγμένα από μικρά κομμάτια ζύμης, τα οποία συνήθως αποτελούνται από απλό συνδυασμό αλευριού σίτου, αυγού, αλατιού και πατάτας. Υπάρχουν παραλλαγές του πιάτου, στις οποίες προστίθενται επιπλέον υλικά, όπως αλεύρι από σιμιγδάλι, τυρί, τριμμένη φρυγανιά, καλαμποκάλευρο ή παρόμοια συστατικά,  και ενδεχομένως να περιλαμβάνει βότανα, λαχανικά και άλλα συστατικά. Τα βασικά συστατικά μπορούν να αντικατασταθούν με εναλλακτικά, π.χ. γλυκοπατάτες αντί για πατάτες ή ρυζάλευρο αντί για αλεύρι σίτου. Τέτοιες παραλλαγές θεωρούνται συχνά ως μη παραδοσιακές.
Η ζύμη για τα νιόκι απλώνεται συνήθως προτού κοπεί σε μικρά κομμάτια περίπου στο μέγεθος ενός φελλού μπουκαλιού κρασιού ή μικρότερο. Τα ζυμαρικά μπορούν να πιεστούν με ανάγλυφο αντικείμενο, όπως ένα πιρούνι ή έναν τρίφτη τυριού για αποκτήσουν ραβδώσεις ή να κοπούν σε μικρά κομμάτια. Τα νιόκι τρώγονται συνήθως ως πρώτο πιάτο, αλλά μπορούν επίσης να σερβιριστούν ως κοντόνο (συνοδευτικό) σε ορισμένα κύρια πιάτα.
Τα νιόκι διαφέρουν ως προς τη συνταγή και το όνομα σε διαφορετικές περιοχές. Για παράδειγμα, τα μαλφάτι Λομβαρδίας και Τοσκάνης (κυριολεκτικά κακής κατασκευής) παρασκευάζονται με ρικότα, αλεύρι και σπανάκι, καθώς και με την προσθήκη διαφόρων άλλων βοτάνων εάν απαιτείται. Τα νιούντι της Τοσκάνης περιέχουν σαφώς λιγότερο αλεύρι αλλά ορισμένες ποικιλίες έχουν βάση το αλεύρι, όπως το strangulaprievete από την Καμπανία, το καβατέλλι από την Απουλία, το σαρδηνιακό μαλλορέντους και ούτω καθεξής. Τα νιόκι συνήθως μαγειρεύονται μόνα τους σε αλατισμένο βραστό νερό και στη συνέχεια προστίθενται διάφορες σάλτσες. Αλλά ορισμένα είδη φτιάχνονται από μαγειρεμένη πολέντα ή σιμιγδάλι, η οποία απλώνεται για να στεγνώσει, στρώνεται με τυρί και βούτυρο και ψήνεται.
Τα νιόκι τρώγονται ως πρώτο πιάτο (πρίμο πιάτο) αντί για σούπες (minestre) ή ζυμαρικά. Τα κοινά συνοδευτικά των νιόκι περιλαμβάνουν λιωμένο βούτυρο με φασκόμηλο, πέστο, καθώς και διάφορες σάλτσες. Τα νιόκι μπορεί να είναι σπιτικά, κατασκευασμένα από εξειδικευμένα καταστήματα ή να παράγονται βιομηχανικά και να διανέμονται στο ψυγείο, αποξηραμένα ή κατεψυγμένα. Τα περισσότερα νιόκι βράζονται σε νερό και μετά σερβίρονται με σάλτσα. Τα μικρά νιόκι σούπας μερικές φορές φτιάχνονται πιέζοντας τη ζύμη μέσα από ένα χοντρό κόσκινο ή ένα διάτρητο κουτάλι.
Προέλευση
Η λέξη gnocchi μπορεί να προέρχεται από την ιταλική λέξη nocchio, που σημαίνει κόμπος στο ξύλο, ή από τη nocca, που σημαίνει κότσι. Είναι παραδοσιακό είδος ιταλικού ζυμαρικού από τη ρωμαϊκή εποχή. Εισήχθη από τις ρωμαϊκές λεγεώνες κατά την επέκταση της αυτοκρατορίας στις χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου. Μια αρχαία ρωμαϊκή συνταγή αποτελείται από ένα χυλό σαν σιμιγδάλι αναμεμειγμένο με αυγά. Παρόμοια μοντέρνα πιάτα περιλαμβάνουν τα ψημένα νιόκι αλλά ρομάνα και τα σαρδηνιακά μαλλορέντους που δεν περιέχουν αυγά.
Αφού εισήχθησαν οι πατάτες στην Ευρώπη ενσωματώθηκαν σε συνταγές νιόκι. Τα νιόκι πατάτας είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στο Αμπρούτσο, Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια, Βένετο και Λάτιο.
Κατασκευή και συσκευασία
Τα νιόκι που παρασκευάζονται στο σπίτι καταναλώνονται συνήθως την ίδια μέρα που φτιάχνονται. Ωστόσο, μπορούν να κοπούν σε ζυμαρικά σε μέγεθος μπουκιάς, να απλωθούν ομοιόμορφα σε ένα ταψί, να καταψυχθούν, στη συνέχεια να συσκευαστούν σε αεροστεγή σακούλα και να επιστρέψουν στην κατάψυξη για μελλοντική κατανάλωση. Αυτή η μέθοδος μπορεί να επιτρέψει στα νιόκι να διαρκέσουν πάνω από 2 μήνες στην κατάψυξη.
Τα εμπορικά νιόκι πωλούνται συχνά σε τροποποιημένη ατμοσφαιρική συσκευασία και μπορεί να επιτύχουν διάρκεια ζωής δύο εβδομάδων ή και περισσότερο υπό ψύξη. Μερικά πωλούνται σε συσκευασία κενού που μπορεί να παραμείνει στο ράφι και χρειάζεται να τοποθετηθεί στο ψυγείο μόνο αφού ανοιχτεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβενική κουζίνα Κατηγορία:Κροατική κουζίνα Κατηγορία:Αυστριακή κουζίνα Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Ζυμαρικά
Ενγκούρι
Ο Ενγκούρι (γεωργιανά: ენგური, αμπχαζικά: Егры, ρωσικά: Ингури) είναι ποταμός της δυτικής Γεωργίας, με μήκος 213 χλμ. (ο δεύτερος μακρύτερος από όσους ρέουν αποκλειστικά στο έδαφος της Γεωργίας).
Πηγάζει στο βορειοανατολικό μέρος της ιστορικής επαρχίας Σβάνετι (Σουανίας), κοντά στην περιοχή Ράτσα και επίσης κοντά στο υψηλότερο βουνό της Γεωργίας, το Σχαρά στον Μείζονα Καύκασο. Διαρρέει αρχικώς ορεινή κοιλάδα με γενική κατεύθυνση προς τα δυτικά, λίγο πριν το μέσο του ρού του στρέφεται προς τα νοτιοδυτικά και τέλος εκβάλλει στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, κοντά στο θέρετρο Ανάκλια, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 42°23΄27΄΄ Βόρειο και μήκος 41°33΄33΄΄ Ανατολικό.
Από την εποχή των εχθροπραξιών μεταξύ Αμπχαζίας και Γεωργίας τη δεκαετία του 1990, τόσο η Γεωργία, όσο και η Αμπχαζία διατηρούν στρατεύματα στις όχθες του ποταμού στον κάτω ρου του, όπου σχηματίζει το νοτιοανατολικότερο όριο της Αμπχαζίας. Η Ρωσία διατηρεί επίσης στρατιωτικές δυνάμεις. Το μοναδικό νομότυπο σημείο διασχίσεως του Ενγκούρι σε αυτό το τμήμα του είναι η μήκους 870 μέτρων Γέφυρα του Ενγκούρι, η οποία κατασκευάσθηκε από Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου από το 1944 μέχρι το 1948. Υπάρχουν πάντως και αρκετά παράτυπα σημεία διασχίσεως του ποταμού.
Ο ποταμός έχει μεγάλη σημασία για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας της Γεωργίας, από το 1988, οπότε ολοκληρώθηκε το Φράγμα του Ενγκούρι. Με ύψος 271,5 μέτρα και πλάτος 750, είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο κατασκεύασμα σε ολόκληρο τον Καύκασο. Το υπόγειο υδροηλεκτρικό εργοστάσιό του παράγει περίπου το 40% της εθνικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Γεωργίας, έχοντας ισχύ 1,32 γιγαβάτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ενγκουρι
Φήλιξ της Νάπολης
Ο Φήλιξ, (ιταλικά : Felice) ήταν επίσκοπος της Νάπολης στα μέσα του 5ου αιώνα.
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Φήλιξ είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτάνων Επισκόπων» που γράφτηκε από έναν ανώνυμο συγγραφέα στο γύρισμα του 8ου-9ου αιώνα.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την προέλευση και τα πρώτα χρόνια της ζωής του Φήλιξ. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά το θάνατο του Τιμασίου. Η ημερομηνία αυτής της εκδήλωσης δεν είναι γνωστή. Πιθανολογείται ότι η επισκοπική χειροτονία του Φήλιξ δεν θα μπορούσε να γίνει πριν από το 448 ή το 449, ημερομηνία θανάτου του Αγίου Νοστριανού, του άμεσου προκατόχου του Τιμασίου στην επισκοπή της Νάπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης 1961
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης 1961 ή Δ΄ Πανελλήνιοι Αγώνες Ελευθέρας Πάλης ήταν η 4η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελευθέρας Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην αίθουσα του Ορφέα Σερρών, στις Σέρρες από το Σάββατο 25 έως και την Κυριακή 26 Νοεμβρίου του 1961. Συμμετείχαν 10 σύλλογοι, διεξήχθησαν 8 αγωνίσματα και θεωρήθηκαν πετυχημένοι.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η ΧΑΝΘ με 16 βαθμούς. Την πρώτη θέση στα μετάλλια κατέκτησε η ΧΑΝΘ με 3 χρυσά και τη δεύτερη θέση ο Εθνικός Γ.Σ. με 2 χρυσά.
Τους αγώνες παρακολούθησαν αρκετοί επίσημοι, μεταξύ αυτών και οι νομάρχες Θεσσαλονίκης και Σερρών Αθανάσιος Μανουσόπουλος και Βασίλειος Παπακώστας.
Κάτοχοι μεταλλίων
1959 | 1960 | 1961 | 1962 | 1963
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1961 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης Κατηγορία:Αθλητισμός στις Σέρρες
3256 Νταγκέρ
Ο Νταγκέρ (Daguerre) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Μπράιαν Σκιφ και Νόρμαν Τόμας, που παρατηρούσαν από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου ζωγράφου και εφευρέτη της νταγκεροτυπίας Λουί Νταγκέρ.
Αποκλειστική διάζευξη
Αποκλειστική διάζευξη είναι ο λογικός τελεστής που δίνει αποτέλεσμα αληθές αν και μόνο αν ακριβώς ένας από τους όρους στους οποίους ενεργεί είναι αληθής.
3256 Νταγκέρ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νταγκέρ εκτιμάται σε 24,4 ± 1,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι X (τύπος ανθρακούχου) και το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0326 (είναι πιο σκουρόχρωμος από ένα κομμάτι κάρβουνο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νταγκερ
Αποκλειστική διάζευξη
Για να δηλώσουν αποκλειστική διάζευξη χρησιμοποιούνται τα σύμβολα XOR και \oplus. Η αποκλειστική διάζευξη μπορεί να γραφεί με χρήση μόνο των λογικών τελεστών σύζευξη (ή "ένωση" ή "λογική άθροιση") \wedge, διάζευξη \lor, και άρνηση \neg ως εξής:
Πίνακας αλήθειας
Παρακάτω δίνεται ο πίνακας αλήθειας της πρότασης p \oplus q.
Ιδιότητες
Η αποκλειστική διάζευξη ικανοποιεί τις παρακάτω ιδιότητες:
Προκύπτει από την πρώτη και την τελευταία γραμμή του πίνακα ορισμού.
Προκύπτει από την δεύτερη και την τελευταία γραμμή του πίνακα ορισμού.
Όταν x = y τότε. Όταν x \neq y τότε.
! style="width:35px;background:#aaaaaa;"| x ! style="width:35px;background:#aaaaaa;"| y ! style="width:35px;background:#aaaaaa;"| z ! style="width:35px"| ! style="width:35px"|
Γενικεύσεις
Η αποκλειστική διάζευξη n εισόδων ορίζεται ως  και είναι ισοδύναμη με την συνάρτηση
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλγεβρα Μπουλ Κατηγορία:Διχοτομίες
Πάρτες
Το Πάρτες (αλβανικά: Partesh, σερβικά κυριλλικά: Партеш, σερβικά λατινικά: Parteš) είναι κωμόπολη και δήμος στην περιφέρεια Γκνιλάνε του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Ο δήμος ιδρύθηκε στις 19 Αυγούστου 2010. Κατοικείται από Σέρβους και από το 2013 υπολογίζεται ότι έχει πληθυσμό 5.300 κατοίκους. Υπάρχουν τέσσερις σερβικές ορθόδοξες εκκλησίες εντός του δήμου και τόποι προσκυνήματος σε μεσαιωνικά θρησκευτικά ερείπια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια
Αικατερίνη της Πορτογαλίας
H Αικατερίνη, πορτογαλ. Catarina de Aviz, infanta de Portugal (1436 - 1463) από τον Οίκο των Αβίς ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας. Έγινε μοναχή και συγγραφέας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Εδουάρδου της Πορτογαλίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας.
Γεννήθηκε στη Λισαβόνα. Όπως και οι αδελφές της Ελεονώρα και Ιωάννα, ήταν φιλόδοξη, έξυπνη και πείσμων. Της υποσχέθηκαν ως σύζυγο τον Κάρολο Δ΄ των Τραστάμαρα de jure βασιλιά της Ναβάρας, ο οποίος όμως απεβίωσε 40 ετών το 1461 και ο γάμος δεν έγινε. Ο αδελφός της Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας είχε παντρέψει την Ελεονώρα με τον βασιλιά της Γερμανίας και την Ιωάννα με τον βασιλιά της Καστίλης, έτσι δεν χρειαζόταν άλλες συμμαχίες από επιγαμίες με άλλους Οίκους.
Αειπάρθενο της Θεοτόκου
thumb|Η «[[Θεοτοκος του Βλαντίμιρ» (Παναγία η Ελεούσα), εικόνα της Αειπαρθένου Μαρίας. Το επίθετο «αειπάρθενος» χρησιμοποιείται συχνά στην Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία. ]] Το αειπάρθενο της Θεοτόκου είναι δόγμα της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (αλλά όχι των περισσότερων Προτεσταντών), σύμφωνα με το οποίο η Μαρία, μητέρα του Ιησού Χριστού ήταν πάντοτε παρθένος, πριν κατά και μετά τη γέννηση του Χριστού. Επίσης, ότι δεν γέννησε ποτέ άλλο παιδί εκτός από τον Ιησού. Παρά το ότι η Καινή Διαθήκη αναφέρει αδελφούς του Ιησού (όπως τον Ιάκωβο τον αδελφόθεο), οι Εκκλησίες που αποδέχονται το δόγμα, προσφέρουν άλλες ερμηνείες για αυτό: Η πιθανότερη είναι ότι αυτά τα αδέλφια ήταν παιδιά του Ιωσήφ από προηγούμενο γάμο του. Μπορεί να ήταν επίσης εξάδελφοι του Ιησού, ή απλώς πρόσωπα στενά συνδεδεμένα με την Αγία Οικογένεια.
Αικατερίνη της Πορτογαλίας
Βιογραφία
Τότε η Αικατερίνη στράφηκε στη θρησκευτική ζωή και έγινε μοναχή στη Μονή της Αγ. Κλάρας. Ήταν μία καλλιεργημένη πριγκίπισσα, συγγραφέας πολλών βιβλίων σχετικών με την ηθική και τη θρησκεία. Απεβίωσε 27 ετών και τάφηκε στη Λισαβόνα, στη Μονή Κάρμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Αειπάρθενο της Θεοτόκου
Από τον 4ο αιώνα το δόγμα υποστηρίχθηκε ευρύτατα από τους Πατέρες της Εκκλησίας, και επικυρώθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους. Αποτελεί έκτοτε μέρος της διδασκαλίας της Ορθοδοξίας, του Ρωμαιοκαθολικισμού, των Αγγλοκαθολικών, αλλά και των Προχαλκηδόνιων (μονοφυσίτικων) Εκκλησιών (όπως της Κοπτικής). Το γεγονός αυτό εκφράζεται στις Λειτουργίες τους, τα κείμενα των οποίων αναφέρονται επανειλημμένα στη Θεοτόκο ως «αειπάρθενο».
Ο μεταρρυθμιστής Μαρτίνος Λούθηρος υπεστήριζε το δόγμα, ακόμα και μορφές στα θεμέλια της Αγγλικανικής Εκκλησίας, όπως οι Χιου Λάτιμερ και Τόμας Κράνμερ «ακολούθησαν την παράδοση που είχαν κληρονομήσει, αποδεχόμενοι τη Μαρία ως αειπάρθενο». Ωστόσο, η προτεσταντική θεολογία εγκατέλειψε σε μεγάλο βαθμό το δόγμα. Σήμερα το ασπάζονται ορισμένοι Αγγλικανοί και Λουθηρανοί θεολόγοι. Επιπλέον ο Τζον Γουέσλεϋ, ο ιδρυτής του Μεθοδισμού, πίστευε στην αιώνια παρθενία της Μαρίας.
Το δόγμα και οι αναπαραστάσεις του
thumb|left|Απεικόνιση της Παναγίας που θηλάζει το Θείο Βρέφος Ιησού, 3ος αι., [[Κατακόμβη Πρίσκιλλας, Ρώμη.]] Το δόγμα του αειπάρθενου της Θεοτόκου δηλώνει ότι η Παναγία ήταν και παρέμεινε σε όλη της τη ζωή παρθένα. Η γενικότερη διατύπωση αυτού του δόγματος (αναφερόμενη σε παρθενία πριν, κατά και μετά τη γέννηση του Χριστού) περικλείει ως ειδικότερο το δόγμα της εκ Παρθένου γεννήσεως ή της ασπόρου συλλήψεως του Ιησού. Διαφέρει όμως από το δόγμα της αμώμου συλλήψεως της Μαρίας, το οποίο δέχεται μόνο η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και υποστηρίζει ότι η Μαρία ήταν ελεύθερη του προπατορικού αμαρτήματος.
Το ελληνικό επίθετο αειπάρθενος αναφέρεται κατά πρώτο από τον Επιφάνιο Σαλαμίνας Κύπρου στις αρχές του 4ου αιώνα. Εκφωνείται πολλές φορές κατά τη Θεία Λειτουργία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μία τυπική λειτουργική δέηση λήγει συνήθως με τη φράση «πρεσβείαις της Υπεραγίας, Αχράντου, Ευλογημένης, Ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας». Η Κατήχηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (στο θέμα 499) περιλαμβάνει επίσης τον όρο «αειπάρθενος». Με αναφορά στη Νέα Δογματική Lumen gentium (θέμα 57) διακηρύσσει: «Η Γέννηση του Χριστού δεν μείωσε την παρθενική ακεραιότητα της Μητέρας Του, αλλά αντιθέτως την επεκύρωσε.»
Η παρθενία της Θεοτόκου κατά τη στιγμή της συλλήψεως του Ιησού συνδέεται με τη χριστιανική τέχνη, αναπαριστώμενη συνήθως ως ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, δηλαδή η ανακοίνωση του «καλού αγγέλματος» ότι θα συλλάβει τέκνο που θα γεννιόταν ως ο Υιός του Θεού. Τοιχογραφίες που αναπαριστούν αυτή τη σκηνή αγιογραφούνται επί αιώνες στους ορθόδοξους και ρωμαιοκαθολικούς ναούς. Η αρχαιότερη νωπογραφία του Ευαγγελισμού χρονολογείται στον 4ο αιώνα και βρίσκεται στην Κατακόμβη της Πρίσκιλλας στη Ρώμη.
Πιο έμμεσα, η παρθενία ακόμη και μετά τη Γέννηση του Χριστού υπονοείται από τη χριστανική τέχνη της Ορθόδοξης και των Προχαλκηδόνιων Εκκλησιών (καθώς και στην πρώιμη Δυτική τέχνη) με τη συμπερίληψη στη σκηνή της Γεννήσεως της μορφής της Σαλώμης, για την οποία το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου (απόκρυφο και ψευδεπίγραφο κείμενο του 2ου αιώνα) αναφέρει ότι διεπίστωσε πως η Παναγία είχε διατηρήσει την παρθενία της ακόμη και μετά τη γέννηση του Υιού της. Σε πολλές εικόνες το αειπάρθενο της Θεοτόκου συμβολίζεται με τρία άστρα ζωγραφισμένα στα αριστερά, στα δεξιά και άνωθεν της Παναγίας, ή στην κεφαλή της, τα οποία υποδηλώνουν την παρθενία της πριν, κατά και μετά τη γέννηση του Χριστού.
Πρωτοχριστιανικοί χρόνοι
thumb|thumb|Καλλιτεχνική αναπαράσταση που απεικονίζει την παρθενία της Θεοτόκου ακόμα και αφού γέννησε τον Ιησού, όπως αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Ιακώβου. Τον 2ο αιώνα μ.Χ. αναπτύχθηκε το ενδιαφέρον των μελών της Χριστιανικής Εκκλησίας για την παρθενία της Θεοτόκου. Η πλειονότητα των πρώτων Εκκλησιαστικών συγγραφέων δεχόταν την άσπορο σύλληψη του Ιησού σύμφωνα με τις αφηγήσεις των Ευαγγελίων του Λουκά και του Ματθαίου. Πάντως η έμφαση σε αυτές τις πρώτες συζητήσεις δινόταν στην παρθενία προ της Γεννήσεως του Χριστού, και όχι μετά.
Οι αδελφοί και αδελφές του Ιησού που αναφέρονται στα Ευαγγέλια, και μάλιστα ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος που μνημονεύεται και στην Προς Γαλάτας επιστολήν και από τον Ιώσηπο, ερμηνεύθηκαν έτσι ως τέκνα μιας άλλης γυναίκας. Αλλά η λέξη «αδελφός» στην Αγία Γραφή δεν έχει τη σημασία μόνο του βιολογικού αδελφού, αλλά και του συγγενούς (Γένεσις ιδ΄ 14, κθ΄ 15), του στενού φίλου (Β΄ Σαμουήλ α΄ 26, Α΄ Βασιλ. θ΄ ιγ΄), ακόμη και του συμμάχου (Αμώς α΄ 9).
Ένα απόκρυφο και ψευδεπίγραφο κείμενο του 2ου αιώνα με ειδική αναφορά στην παρθενία της Θεοτόκου ήταν αρχικώς γνωστό ως η Γέννηση της Μαρίας, αλλά αργότερα έγινε γνωστό με τον τίτλο Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου. Το κείμενο αυτό αναφέρεται στην παρθενία της Μαρίας πριν από τον τοκετό της, στον θαυματουργικό τρόπο με τον οποίο γέννησε και στη σωματική παρθενία της ακόμα και μετά τον τοκετό. Γράφει επίσης ότι τα «αδέλφια» του Ιησού που μνημονεύουν τα Ευαγγέλια είναι παιδιά του Ιωσήφ από προηγούμενο γάμο του, πριν δηλαδή μνηστευθεί τη Μαρία. Ωστόσο, αυτό το κείμενο δεν επεκτείνεται στο να αναφέρει την παρθενία της Μαρίας μετά τη γέννηση του Ιησού.
Δεν υπήρχε πλήρης ομοφωνία ως προς το δόγμα του αειπάρθενου της Θεοτόκου στην πρώτη Εκκλησία, π.χ. ο Τερτυλλιανός (περ. 160-225) δεν δίδασκε αυτό το δόγμα, αν και δίδασκε την εκ Παρθένου γέννηση του Κυρίου. Το δίδασκε όμως ο Ειρηναίος (περ. 130-202), μαζί με άλλα θέματα γύρω από την Παναγία. Ο Ωριγένης (185-254) έδωσε έμφαση στο θέμα των αδελφών του Ιησού, δηλώνοντας επίσης ότι πίστευε πως ήσαν παιδιά του Ιωσήφ από προηγούμενο γάμο του. Ευρύτερη στήριξη για το δόγμα του αειπάρθενου εμφανίσθηκε τον επόμενο αιώνα.
Κάποιοι συγγραφείς του 4ου αιώνα, ο Ελβίδιος και ο Ευνόμιος Κυζίκου (από τους ηγέτες της αιρέσεως του Αρειανισμού), ερμήνευσαν τη δήλωση του Ματθαίου με αντίθετο τρόπο, ότι δηλαδή ο Ιωσήφ και η Μαρία είχαν συνηθισμένες συζυγικές σχέσεις μετά τη γέννηση του Ιησού, και ότι οι Ιάκωβος, Ιωσής, Ιούδας ο αδελφόθεος και Σίμων ο αδελφόθεος ήσαν βιολογικοί γιοι της Θεοτόκου και του Ιωσήφ. Ο Ελβίδιος επικαλέσθηκε την αυθεντία του Τερτυλλιανού κατά του δόγματος του αειπάρθενου της Θεοτόκου, κάτι στο οποίο ο Jerome (c. 340-419) απάντησε ότι ο Τερτυλλιανός «δεν ήταν άνθρωπος της Εκκλησίας». Ο Μέγας Βασίλειος αρνήθηκε την άποψη του Ευνομίου, καθώς θεώρησε το εδάφιο του Ματθαίου α΄ 25 ως υπέρ και όχι κατά του αειπάρθενου της Θεοτόκου.
Ο Επιφάνιος Κωνσταντίας υποστήριξε επίσης ότι οι «αδελφόθεοι» ήταν γιοι του Ιωσήφ από έναν (μη καταγεγραμμένο) προηγούμενο γάμο του. Προσθέτει:
Κατά τον 4ο αιώνα το δόγμα του αειπάρθενου της Θεοτόκου είχε ήδη κατοχυρωθεί. Αναφορές υπάρχουν από τον Ιππόλυτο Ρώμης (3ος αιώνας) και στα έργα του 4ου αιώνα των Αθανασίου, Επιφανίου , Ιλαρίου , Διδύμου Αλεξανδρείας , Αμβροσίου , Ιερωνύμου και Σιρικίου , που συνέχισαν τις επιβεβαιώσεις περί του αειπάρθενου.
Πατέρες της Εκκλησίας και Μεσαίωνας
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (347-407) υπερασπίσθηκε το αειπάρθενο της Θεοτόκου με ορισμένα επιχειρήματα, ένα από τα οποία ήταν τα λόγια του Χριστού προς τη μητέρα του στον Γολγοθά «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου!» και στον μαθητή του «Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου!» (Ιωάν. ιθ΄ 26-27). Από τον 2ο αιώνα αυτές οι δύο φράσεις του Ιησού από τον Σταυρό υπήρξαν μια βάση επιχειρηματολογίας ότι η Θεοτόκος δεν είχε άλλα τέκνα και «από την ώρα εκείνη ο μαθητής την πήρε στο σπίτι του», επειδή μετά τους θανάτους του Ιωσήφ και του Ιησού δεν υπήρχε κάποιος άλλος για να τη φροντίσει.
Τους χρόνους του Γρηγορίου Νύσσης και του Ιερού Αυγουστίνου, με την αυξημένη τους έμφαση στην ευσέβεια προς την Παναγία, άρχισε να εμφανίζεται ένας ευρύτερος ρόλος για τη Θεομήτορα στο πλαίσιο της ιστορίας της σωτηρίας. Ο Αυγουστίνος παρουσίασε επιχειρήματα υπέρ του δόγματος του αειπάρθενου. Μέχρι να τελειώσει ο 4ος αιώνας, το εδάφιο α΄ 34 του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου («Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω;») ερμηνευόταν ως ένδειξη υπάρξεως ενός «όρκου ισόβιας παρθενίας» από μέρους της Παναγίας. Οι Πατέρες της Εκκλησίας γράφουν ότι η σύγχυση της Μαρίας εκπηγάζει από το γεγονός ότι είχε ήδη πάρει όρκο να παραμείνει παρθένος.
Το στοιχείο του όρκου παρθενίας εκ μέρους της Παναγίας είχε ήδη εμφανισθεί στο Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου (δ΄ 1), όπου βεβαιώνεται ότι η μητέρα της η Άννα την παρέδωσε ως «παρθένο του Κυρίου» για υπηρεσία στον Ναό, και ότι ο Ιωσήφ ως χήρος θα στεκόταν ως προστάτης της. Στις αρχές του 7ου αιώνα, στο έργο του «Εγχειρίδιο επί του αειπάρθενου της Ευλογημένης Μαρίας» ο Ισίδωρος της Σεβίλλης συνέδεσε την παρθενία της Θεοτόκου με τη θεϊκή υπόσταση του Χριστού. Ακόμα ένα βιβλίο της ίδιας εποχής (περί το 600 μ.Χ.), το Η ιστορία του Ιωσήφ του ξυλουργού, παρουσιάζει τον Ιησού να μιλά κατά τον θάνατο του Ιωσήφ για τη Θεοτόκο ως τη «μητέρα μου, παρθένο αμώμητο». Αυτό το κείμενο γράφηκε πρωτότυπα στην ελληνική γλώσσα, στη Βυζαντινή Αίγυπτο, αλλά σώθηκε μόνο σε κοπτική και αραβική μετάφραση. Η Σύνοδος του Λατερανού του 649, την οποία παρακολούθησε ο Μάξιμος ο Ομολογητής, βεβαίωσε με σαφή τρόπο τη διδασκαλία περί του αειπάρθενου της Θεοτόκου. Το σχετικό δόγμα επαναβεβαιώθηκε από την 6η Οικουμενική Σύνοδο, που συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 680.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παναγία Κατηγορία:Σεξουαλικότητα και θρησκεία
Μάχη στο Κομπότι
Η μάχη στο Κομπότι ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Άρτας
Άγιος Δημήτριος Πόρων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Δημήτριος (αποσαφήνιση)
Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Δημήτριος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων και καταγράφεται για πρώτη φορά ως αυτόνομος οικισμός κατά την απογραφή του 1971, σύμφωνα με την οποία είχε 63 κατοίκους.
Μέχρι το 1997 ανήκε στην κοινότητα Πόρων της επαρχίας Πιερίας και στη συνέχεια υπήχθη στον δήμο του Ανατολικού Ολύμπου. Μετά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2011, ο Άγιος Δημήτριος υπάγεται μαζί με τους Πόρους και τους Νέους Πόρους στην τοπική κοινότητα Πόρων της δημοτικής ενότητας Ανατολικού Ολύμπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πιερίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικού Ολύμπου Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου
Μαρία ντε Γκουανταλούπε ντε Λενκάστρε, 6η δούκισσα του Αβέιρο
Η δόνα Μαρία ντε Γκουανταλούπε, πορτογαλ. dona Maria de Guadalupe de Lencastre y Cárdenas Manrique (1630 - 1715) από τον Οίκο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν Πορτογαλίδα ευγενής, κληρονόμος αξιοσημείωτης περιουσίας: έγινε η 6η δούκισσα του Αβέιρο.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γεωργίου δούκα (και μαρκησίου) του Τόρρες Νόβας και της Άννας-Μαρίας ντε Καδένας υ Μανρίκε ντε Λάρα, κόρης του 3ου δούκα της Μακέδα.
Ο αδελφός της Ραϊμούντο 4ος δούκας του Αλβέιρο υποστήριξε τους Αψβούργους της Ισπανίας και έτσι εξορίστηκε με τη Μαρία ντε Γκουανταλούπε στην Ισπανία. Εκεί η Μαρία παντρεύτηκε και ο αδελφός της απεβίωσε το 1666. Τότε ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας έδωσε το δουκάτο στον θείο της Πέτρο, που έγινε 5ος δούκας του Αβέιρο. Υπογράφτηκε ειρήνη μεταξύ Πορτογαλίας και Ισπανίας. Το 1673 απεβίωσε ο Πέτρος και η Μαρία διεκδίκησε και έγινε η 6η δούκισσα του Αβέιρο. Όμως έπρεπε να επιστρέψει στην Πορτογαλία και όταν ο άνδρας της αντιτέθηκε, τον διαζεύχθηκε και επέστρεψε στη χώρα της, όπου ανέλαβε τις ιδιοκτησίες του Οίκου της. Απεβίωσε 85 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Ο Κουρέας της Σιβηρίας
Ο Κουρέας της Σιβηρίας (ρωσικά: Сибирский цирюльник) είναι δραματική ταινία Ρωσικής και Γαλλικής παραγωγής του 1999 σε σκηνοθεσία Νικήτα Μιχαλκόφ και σενάριο των Ρουστάν Ιμπραγκιμπέκοφ και Μιχαλκόφ. Πρωταγωνιστούν οι Τζούλια Όρμοντ, Ρίτσαρντ Χάρις, Όλεγκ Μένσικοφ, Αλεξέι Πετρένκοφ και ο Ντάνιελ Ολμπρίνσκι.
Η ταινία προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1999. Επίσης επιλέχθηκε ως συμμετοχή της Ρωσίας στην κατηγορία της Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στην 71η τελετή απονομής των Όσκαρ, αλλά δεν έγινε δεκτή ως υποψήφια. Το 2000 της απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η εκ νέου κυκλοφορία στους κινηματογράφους ξεκίνησε στις 14 Μαρτίου 2021.
Πλοκή
Η Τζέιν Κάλαχαν, μια όμορφη αμερικανίδα τυχοδιώκτρια, γράφει ένα γράμμα στον γιο της, έναν φοιτητή σε μια διάσημη στρατιωτική ακαδημία, και του αποκαλύπτει ένα μυστικό που από καιρό το είχε κρυμμένο. Πριν από είκοσι χρόνια το 1885, έφτασε στη Ρωσία για να βοηθήσει τον Ντάγκλας ΜακΚράκεν, έναν εμμονικό μηχανικό που χρειάζεται την προστασία του Μεγάλου Δούκα Αλεξέι Αλεξάντροβιτς για να υποστηρίξει την εφεύρεσή του, μια τεράστια μηχανή για τη συγκομιδή των δασών της Σιβηρίας αποκαλούμενη ως «Κουρέας της Σιβηρίας».
Για να βρει υποστήριξη στα σχέδια του, ο ΜακΚράκεν χρησιμοποιεί την Τζέιν για να τον βοηθήσει στις σχέσεις του με τους Ρώσους αξιωματούχους, ιδίως με τον Στρατηγό Νικολάι Κάρλοβιτς Ράντλοφ. Όμως, ο πρώτος Ρώσος αξιωματικός που θα γνωρίσει την Τζέιν, κατά τύχη, είναι ο φοιτητής της αυτοκρατορικής στρατιωτικής σχολής, Αντρέι Τολστόι και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μια ερωτική σχέση. Ωστόσο ο Στρατηγός Ράντλοφ, παρά την αξιοσέβαστη ηλικία του, είναι ενθουσιασμένος από την ομορφιά της Τζέιν και θέλει να την παντρευτεί.
Ο Τολστόι και ο Ράντλοφ, προς μεγάλη έκπληξη και αγανάκτηση του τελευταίου, γίνονται αντίπαλοι για την αγάπη της Τζέιν. Η Τζέιν εκμυστηρευεται ένα βαθύ μυστικό στον Τολστόι, υπόσχεται να τον παντρευτεί και μαζί περνούν μια παθιασμένη νύχτα αγάπη, όπου στη συνεχεια γεννά το παιδί τους. Ο Τολστόι όμως αργότερα ακούει την Τζέιν να αρνείται το ενδιαφέρον της για αυτόν στον στρατηγό Ράντλοφ, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του στρατηγού και να της δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσει τον Μεγάλο Δούκα. Απογοητευμένος, ο Τολστόι επιτίθεται στον στρατηγό που συλλαμβάνει τον νεαρό αντίπαλό του με ψευδείς κατηγορίες και τον εκδιώκει στη Σιβηρία για επτά χρόνια σκληρής εργασίας και άλλα πέντε χρόνια εξορίας.
Μετά από 20 χρόνια το 1905, σε ένα αμερικανικό στρατόπεδο θερινής στρατιωτικής εκπαίδευσης, ένας φοιτητής που τοποθετεί ένα πορτρέτο του αυστριακού συνθέτη Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ πάνω από το κρεβάτι του, δέχεται επίθεση από τον κακώς μορφωμένο λοχία Ο'Λίρι, γνωστό με το παρατσούκλι "τρελός σκύλος". Η άρνηση να αποδεχθεί μια προσβλητική φράση προς τον μεγάλο συνθέτη οδηγεί σε αντιπαράθεση μεταξύ του λοχία και του φοιτητή. Ο τελευταίος αποδεικνύεται ότι είναι ο γιος του Αντρέι Τολστόι και της Τζέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία
Λουκάς Βοβενάργκ
Λουκάς Βοβενάργκ(Γαλλίκά: Luc de Clapiers, marquis de Vauvenargues), (6 Αυγούστου 1715 – 28 Μαΐου 1747)ήταν Γάλλος ηθολόγος. thumb|right|Λουκάς Βοβενάργκ
Βίος
Ο Λουκάς Βοβεναργκ γεννήθηκε στην Αιξ-αν-Προβάνς. Καταγόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια η οποία είχε απωλέσει την παλιά οικονομική της ισχύ. Δεν έλαβε ιδιάιτερα φροντισμένη κλασική παιδεία, αλλά περιορίστηκε στην εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας. Υπέφερε παιδιόθεν από προβλήματα στην όρασή του. Σε ηλικία δεκαεννιά χρονών ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα, και έγινε αξιωματικός. Μετέσχε στην εκστρατεία στην Πολωνία, στην Ιταλία και στη Βοημία, όπου υπέστη κρυοπαγήματα απ' τα οποία δε συνήλθε ποτέ ολοκληρωτικά. Χτυπημένος επίσης από την ευλογιά παραμορφώθηκε στο πρόσωπο του και έχασε σχεδόν την όραση του. Το 1744 παραιτήθηκε από το στρατό και προσπάθησε ανεπιτυχώς να εισέλθει στο διπλωματικό σώμα. Η κατάσταση της υγείας του όμως ανέτρεψε τις φιλοδοξίες του. Το 1745 μετακόμισε στο Παρίσι όπου έζησε ζωή μονήρη.
Πνευματική πορεία-συγγραφικό έργο
Σημαντικό ρόλο στην ενασχόλησή του με τα γράμματα έπαιξε ο Victor de Riqueti marquis de Mirabeau,πατέρας του Honoré Gabriel Riqueti, comte de Mirabeau.Οι επαφές του ήταν ελάχιστες: μετους Jean-François Marmontel, και τον Βολταίρο. Το πιοσημαντικόέργοτου ήταν το Εισαγωγή στη γνώση του ανθρώπινου πνεύματος (1746).Ο Βολταίρος ζήτησε την επανέκδοση του βιβλίου αλλα πιο βελτιωμένη,οπότε επανεκδόθηκε στα 1747.
Καστέλλο ντι Αγκριτζέντο
Το Καστέλλο ντι Αγκριτζέντο, επίσης γνωστό ως Κάστρουμ Αγκριτζέντι, είναι ερειπωμένο κάστρο στο Αγκριτζέντο της Σικελίας. Στην διάρκεια του Μεσαίωνα, αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα κτίρια της πόλης. Κατεστράφη σε μεγάλο βαθμό το 1909, ενώ, σήμερα, μόνον ορισμένα ερείπια του κάστρου σώζονται.
Ιστορία
Η ανέγερση του κάστρου ξεκίνησε το 1087, όταν ο Κόμης Ρογήρος διέταξε την ανέγερση ενός φρουρίου (castellum firmissimum) στο Αγκριτζέντο, το οποίο είχε μόλις κατακτηθεί από τους Άραβες. Το κάστρο ανεγέρθηκε επί της κορυφής ενός λόφου, ο οποίος πιθανώς να αποτελούσε την ακρόπολη της πόλης στην διάρκεια της Αρχαιότητας.
Το 1150, ο Άραβας ιστορικός Μουχάμαντ αλ-Ιντρίσι περιέγραψε το κάστρο ως "μία από τις κύριες οχυρές θέσεις σε περίπτωση άμυνας" σε ένα από τα έργα του. Αναφέρεται εντός καταλόγου ο οποίος περιελάμβανε τα υπό κρατικό έλεγχο κάστρα το 1273.
Το κάστρο κατεστράφη σχεδόν ολοκληρωτικά προκειμένου να χτιστεί στην θέση του δημοτική δεξαμενή το 1909. Μόνον ολίγα ερείπια σώζονται, ενώ η ακριβής οριοθέτηση του σχήματός του είναι αδύνατη. Ευρίσκεται υπό δημόσιας ιδιοκτησίας έκταση, ενώ ευρίσκεται σε κατάσταση εγκατάλειψης.
Σχήμα
Ο ακριβής σχηματισμός του κάστρου είναι άγνωστος. Μεσαιωνικές πηγές αναφέρουν πως τα τείχη του ήσαν προστατευμένα από οχυρωμένους πύργους. Σχέδιο εντός του Atlante di città e fortezze del Regno di Sicilia - 1640 από τους Φραντσέσκο Νέγκρο και Κάρλο Μαρία Βεντιμίλια εμφανίζει το κάστρο ως έχων τριγωνική μορφή, ενώ περιελάμβανε εσωτερική αυλή.
Σπύρος Χαλβατζής
Ο Σπύρος Χαλβατζής είναι Έλληνας εκδότης και πολιτικός, γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, τελείωσε το επτατάξιο νυχτερινό Γυμνάσιο της Κοζάνης και παράλληλα εργαζόταν ως γουνεργάτης στην Καστοριά. Υπήρξε μέλος της Νεολαίας ΕΔΑ το 1962, κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών εξορίστηκε στη Γυάρο, στη Λέρο και στον Ωρωπό. Εκλέχτηκε στην ΚΕ του ΚΚΕ το 1978 ενώ υπήρξε γραμματέας του Κ.Σ. ΚΝΕ από το 1979 έως το 1986. Ήταν μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε του ΚΚΕ από το 1986 έως το 2009. Υπήρξε Νομαρχιακός σύμβουλος της Αθήνας από το 1994 έως το 2002 και από το 2002 Δημοτικός σύμβουλος μέχρι το 2007. Ο Σπύρος Χαλβατζής είναι βουλευτής Β' Αθηνών από το 2007.
Είναι παντρεμένος με την Μαριάνθη Αλειφεροπούλου και έχει δύο παιδιά.
Κρέμα καραμελέ
μικρογραφία|Κρέμα καραμελέ Η κρέμα καραμελέ είναι γλύκισμα το οποίο περιέχει γάλα, αυγά, ζάχαρη και καραμέλα.
Αποτελείται από κλασική κρέμα με την προσθήκη σιροπιού καραμέλας. Είναι γλυκό που μοιάζει με το καζάν-ντιπί και την κρεμ μπρουλέ.
Ιστορία
Η κρέμα καραμελέ πρωτοφτιάχτηκε στη Ινδία και από κει διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Στην Ελλάδα ήρθε μετά τον Εμφύλιο του 1945. Στις Ισπανόφωνες χώρες ονομάζεται φλαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα
Τζεντ Άλαν
Ο Τζεντ Άλαν (Jed Allan Brown, Νέα Υόρκη, 1 Μαρτίου 1935 – Παλμ Ντέζερτ, Καλιφόρνια, 9 Μαρτίου 2019) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Είναι ευρύτερα γνωστός για πρωταγωνιστικούς ρόλους σε δημοφιλή σίριαλ της τηλεόρασης, όπως σε εκείνον του C.C. Capwell, στη σειρά Σάντα Μπάρμπαρα.
Τα πρώτα χρόνια
Απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον όπου σπούδασε υποκριτική, ο Άλαν, παράλληλα, εργάστηκε ως ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παρουσιαστής και αθλητικός σχολιαστής, ενώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 εμφανίστηκε σε παραστάσεις του θεάτρου Μπρόντγουεϊ.
Τηλεοπτικός πρωταγωνιστής
Ο Άλαν υποδύθηκε, κατά καιρούς, αρκετούς ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές («σαπουνόπερες»), όπως εκείνους του στυγνού επιχειρηματία C.C. Capwell (Santa Barbara, 1986 - 1993), του Don Craig (Days of Our Lives, 1971 – 1985), του Rush Sanders (Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς) ενώ ήταν ο εκπαιδευτής Scott Turner, της διάσημης σκυλίτσας Lassie, στην ομώνυμη σειρά. Υποδύθηκε, επίσης, τον ταραχοποιό Ace Hubbard (Love of Life, 1964), τον καθηγητή Paul Britton (The Secret Storm, 1964-65), τον Edward Quartermaine (General Hospital) και το Harold Johnson (The Bay).
Συγγραφικό έργο
Το Νοέμβριο του 2004 εκδόθηκε το βιβλίο του με τίτλο Please, Spell the Name Right, στο οποίο περιγράφει τις εμπειρίες του έπειτα από μία καριέρα 50 ετών στην υποκριτική.
Προσωπική ζωή και το τέλος
Η Τόμπι Μπράουν ήταν η σύζυγος του Άλαν, από το 1958 έως και τον θάνατό της (2001). Το ζεύγος απέκτησε τρεις γιους. Ο Άλαν απεβίωσε οκτώ μόλις ημέρες μετά τα 84α γενέθλιά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Βελαί
Το Βελαί (γαλλικά: Velay) είναι μια ιστορική περιοχή της Γαλλίας που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νομού Ωτ-Λουάρ της περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ και νοτιοανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ).
Η επισκοπική κομητεία του Βελαί ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα συνδεδεμένη με την παλιά επαρχία Λανγκεντόκ, της οποίας αποτελούσε το βορειότερο τμήμα. Από το 1790 αποτελεί τα δύο τρίτα του νομού Ωτ-Λουάρ.
Γεωγραφικά στοιχεία
μικρογραφία|411x411εσ|Θέση του Βελαί στο χάρτη της [[Ωβέρνη|Ωβέρνης]] Το Βελαί βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ), μεταξύ της κοιλάδας του ποταμού Αλιέ στα δυτικά και των βουνών της δυτικής πλευράς του ποταμού Ροδανού. Είναι μια ορεινή περιοχή της οποίας το υψηλότερο σημείο είναι το όρος Μεζέν στα 1753 μέτρα.
Το Βελαί εκτείνεται γύρω από την οροσειρά του Μεγκάλ, η οποία είναι το κέντρο της περιοχής:
Η περιοχή διακόπτεται από βαθιές κοιλάδες, ειδικά των ποταμών Λίγηρα και Λινιόν ντυ Βελαί.
Τοπωνυμία
Το όνομα της περιοχής προέρχεται από τον κελτικό (γαλατικό) λαό των Βελλαβίων που κατοικούσαν στην περιοχή πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Ο Ιούλιος Καίσαρ ανέφερε τον λαό των Βελλαβίων στο έργο του Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου. Το όνομά τους σημαίνει «ορεσίβιοι» ή «αυτοί που κυριαρχούν» και ήταν υποτελείς και συμμετέχοντες στη Συνομοσπονδία των Αρβέρνων. Οι Βελλάβιοι αναφέρονται επίσης από τον Στράβωνα καθώς και τον Πτολεμαίο στους χάρτες του.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|143x143εσ|Έμβλημα του Βελαί Στους πρώτους μεσαιωνικούς χρόνους το Βελαί ήταν γνωστό ως Pagus Vellaicus και τέθηκε υπό την κυριαρχία του δουκάτου της Ακουιτανίας και ακολούθησε το πεπρωμένο της Ωβέρνης.
Η πρώτη αναφορά μιας κομητείας του Βελαί ήταν το 1142.
Στις αρχές του 10ου αιώνα το Πουί-αν-Βελαί αντικατέστησε το Revessio (Σαιν-Πωλιέν) ως θρησκευτική και διοικητική πρωτεύουσα του Βελαί.
Το 1162, η περιοχή έγινε ανεξάρτητη κομητεία, με τον επίσκοπο ως κόμη που αναφέρονταν απευθείας στον βασιλιά.
Το Βελαί ήταν χωρισμένο σε δεκαοκτώ βαρονίες.