cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζάμπια
20oς αιώνας
Με το Σύνταγμα του 1973 ο Κένεθ Καούντα επέβαλε τη μονοκομματική διακυβέρνηση της χώρας από το Εθνικό Κόμμα της Ανεξαρτησίας. Τη δεκαετία του 1970 ο Καούντα υποστήριξε τους αντάρτες που βρίσκονταν σε ένοπλη αναμέτρηση με τα καθεστώτα των γειτονικών χωρών της Μοζαμβίκης, της Νότιας Αφρικής, της Ανγκόλα και της Ροδεσίας (Ζιμπάμπουε), παρέχοντάς τους μια σειρά διευκολύνσεων και την ευχέρεια να καταφεύγουν στη Ζάμπια. Στο μεταξύ, η οικονομία της χώρας, που είχε δεχθεί ισχυρό πλήγμα με την επιβολή κυρώσεων από τον ΟΗΕ στη γειτονική Ροδεσία το 1965, συνέχισε να επιδεινώνεται εξαιτίας της διεθνούς μείωσης της τιμής του χαλκού από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και εξής. Το εξωτερικό χρέος της χώρας διογκώθηκε και το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της χειροτέρευσε. Μπροστά στην αυξανόμενη δυσαρέσκεια το καθεστώς Καούντα διέκοψε την οικονομική πολιτική λιτότητας που είχε ακολουθήσει με τις συμβουλές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, περιόρισε την αποπληρωμή των ξένων πιστωτών της χώρας και έλαβε μια σειρά μέτρων κοινωνικής πρόνοιας.
Στις εκλογές του 1988 εκλέχτηκε στη θέση του προέδρου ο Κένεθ Καούντα. Όμως η δεινή οικονομική θέση της χώρας και τα μέτρα που πήρε για τη βελτίωση των οικονομικών δεικτών (περικοπή κρατικών δαπανών, μείωση επιδοτήσεων κλπ.) οδήγησαν σε σοβαρές ταραχές. Ο Καούντα αναγκάστηκε να υποχωρήσει στις πιέσεις του δυσαρεστημένων πολιτών και επέτρεψε, με νόμο, την ίδρυση και άλλων πολιτικών κομμάτων. Ο Φρέντερικ Τσιλούμπα, πρόεδρος του νεοσύστατου κόμματος Κίνημα για την Πολυκομματική Δημοκρατία, κέρδισε τις εκλογές του 1991 και εκλέχτηκε πρόεδρος της χώρας. Ο Κένεθ Καούντα παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματός του και διάδοχός του αναδείχτηκε ο Κέμπι Μουσοκοτουάνε. Στις εκλογές του 1996 ο Τσιλούμπα εκλέχτηκε πρόεδρος της Ζάμπιας.
Σημερινή πολιτική κατάσταση
Στις εκλογές του 2001, πρόεδρος αναδείχτηκε ο Λέβι Μουαναγουάσα αλλά τουλάχιστον δύο κόμματα αμφισβήτησαν τα αποτελέσματα. Τελικά τα δύο κόμματα κράτησαν την πλειοψηφία στην Εθνική Συνέλευση. Ο Μουαναγουάσα επανεξελέγη το 2006 αλλά απεβίωσε εν ενεργεία το 2008, έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στις 19 Αυγούστου του 2008, ημέρα θανάτου του Μουαναγουάσα, έγινε πρόεδρος ο αντιπρόεδρος Ρουπία Μπάντα. Μετά το θάνατο του διαδόχου του, του εκλεγμένου προέδρου Μάικλ Σάτα το 2014, υπηρεσιακός πρόεδρος ανέλαβε ο Γκάι Σκοτ.
Δημογραφικά στοιχεία
right|thumb|240px|Εξέλιξη του πληθυσμού της Ζάμπιας (1961-2003) Η Ζάμπια έχει πληθυσμό 19.610.769 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2022.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 62,5 χρόνια (59,5 χρόνια οι άνδρες και 65,4 οι γυναίκες).
Πόλεις
Η Λουσάκα, πρωτεύουσα της Ζάμπιας από το 1935 (μέχρι τότε πρωτεύουσα ήταν το Λίβινγκστον), είναι μια σύγχρονη πόλη, που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο στο νότιο τμήμα της χώρας, σε υψόμετρο 1.280 μέτρων. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ζάμπιας και αποτελεί το οικονομικό και διοικητικό της κέντρο. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 982.000 κατ. Ιδρύθηκε το 1905 από Ευρωπαίους αποίκους. Το όνομά της το πήρε από έναν τοπικό Αφρικανό ηγέτη. Το Κίτουε, που ιδρύθηκε το 1936 ως κέντρο εξόρυξης χαλκού, σήμερα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της Ζάμπιας. Ο πληθυσμός του φτάνει τις 338.207. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Ντόλα, πρωτεύουσα της επαρχίας Κόπερμπελτ και σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της χώρας, με 376.311 κατ., η Μουφουλίρα με 152.944 κατ., η Τσίνγκολα με 187.130 κατ. κ.ά.
Σύνθεση πληθυσμού
Το 98,7% των κατοίκων της Ζάμπιας είναι Αφρικανοί και μόλις το 1,1% Ευρωπαίοι, ενώ υπάρχει και ένα 0,2% Ασιατών (κυρίως Ινδών). Στη Ζάμπια κατοικούν σχεδόν αποκλειστικά φυλές Μπαντού. Στις βόρειες περιοχές κατοικούν μέλη της φυλής Μπέμπα, που αποτελούν περίπου το 36,2% του πληθυσμού, και στις νότιες περιοχές της χώρας κατοικούν κυρίως μέλη της φυλής Τόνγκα, που αποτελούν το 15,1% του πληθυσμού. Το υπόλοιπο τμήμα του πληθυσμού της Ζάμπιας αποτελείται από τις εθνοφυλετικές ομάδες των Μαλάουι (13,7%), των Λόζι (9,3%), των Λούντα (6,3%), των Λουένα (5%) κ.ά. Συνολικά οι Αφρικανοί κάτοικοι της χώρας ανήκουν σε περισσότερες από 70 διαφορετικές φυλές Μπαντού.
Θρησκεία
Το 72% περίπου των κατοίκων της Ζάμπιας είναι χριστιανοί (33% προτεστάντες, 26% ρωμαιοκαθολικοί, 9% οπαδοί χριστιανικών δογμάτων αναμεμιγμένων με τοπικά ανιμιστικά στοιχεία). Επίσης, υπάρχουν 170.861 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 2.758 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Οι υπόλοιποι κάτοικοι, περίπου το 27% του πληθυσμού, ακολουθούν τοπικές ανιμιστικές θρησκείες, ενώ υπάρχει και μια μικρή μουσουλμανική κοινότητα και λίγοι ινδουιστές. Οι εκτιμήσεις για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του πληθυσμού παρουσιάζουν αποκλίσεις.
Διακυβέρνηση
Η χώρα είναι Προεδρική Δημοκρατία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι αρχηγός κράτους και αρχηγός κυβέρνησης. Η θητεία του είναι πενταετής και διορίζει το υπουργικό συμβούλιο. Το Κοινοβούλιο αποτελείται από 150 μέλη και ασκεί τη νομοθετική εξουσία. Οι βουλευτές εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 24 Αυγούστου του 1991.
Πολίτευμα και Συνταγματικοί θεσμοί
Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα του 1991, η Ζάμπια είναι πολυκομματική προεδρική Δημοκρατία. Ο πρόεδρος, που ασκεί και καθήκοντα πρωθυπουργού, εκλέγεται για πενταετή θητεία. Το νομοθετικό σώμα, η Εθνοσυνέλευση, αποτελείται από 150 μέλη, επίσης πενταετούς θητείας. Υπάρχει και ένα 27μελές συμβουλευτικό σώμα, το Συμβούλιο των Αρχηγών, στο οποίο συμμετέχουν οι 27 σημαντικότεροι φύλαρχοι. Τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης και ο πρόεδρος εκλέγονται με γενικές εκλογές, στις οποίες δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Ζάμπιας που έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους.
Υγεία και πρόνοια
Η δημόσια υγεία στη Ζάμπια δε βρίσκεται σε ικανοποιητικό επίπεδο. Ασθένειες όπως η φυματίωση και η λέπρα και διάφορες μολύνσεις είναι συνηθισμένες, ενώ συχνό είναι και το φαινόμενο της βλάβης της υγείας λόγω ασιτίας.
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση παρέχεται δωρεάν και είναι υποχρεωτική από την ηλικία των 7 έως την ηλικία των 15 χρόνων. Σχεδόν όλα τα παιδιά φοιτούν στα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά μόνο το ένα τέταρτο απ` αυτά συνεχίζει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Υπάρχουν δύο πανεπιστήμια.
Ένοπλες Δυνάμεις
Ο στρατός ξηράς και η πολεμική αεροπορία της Ζάμπιας αριθμούν 1.228.385 άντρες (2002), ενώ η χώρα δε διαθέτει πολεμικό ναυτικό.
Διοικητική διαίρεση
right|240px|thumb|Διοικητική διαίρεση της χώρας
Η Ζάμπια διαιρείται σε 9 επαρχίες και 72 συνοικίες. Οι επαρχίες:
Οικονομία
right|240px|thumb|Ορυχείο χαλκού Η χώρα διαθέτει ορυκτό πλούτο και επιπλέον μπορεί να είναι αυτάρκης στην παραγωγή τροφίμων. Πρόκειται για μία από τις χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή χαλκού στον κόσμο. Βάση της οικονομίας της αποτελεί η εξόρυξη χαλκού. Ωστόσο, οι εξαγωγές χαλκού επλήγησαν τη δεκαετία του 1980 από τη διεθνή πτώση στις τιμές του προϊόντος. Στο υπέδαφος της χώρας υπάρχουν επίσης μεγάλες ποσότητες μολύβδου, κοβαλτίου και ψευδαργύρου. Η ενέργεια προέρχεται κυρίως από υδροηλεκτρικά εργοστάσια.
Η κακοδιαχείριση και η διαφθορά συνετέλεσαν στην επαύξηση των οικονομικών προβλημάτων κατά την ίδια περίοδο. Τη δεκαετία του 1990 η κυβέρνηση συνεργάστηκε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και προέβη στη λήψη μέτρων, όπως η υποτίμηση του νομίσματος και οι ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών εταιρειών. Τα μέτρα αυτά οδήγησαν σε αύξηση της ανεργίας και σε αυξημένα οικονομικά προβλήματα. Νόμισμα της χώρας είναι το Κουάτσα το οποίο αντικατέστησε τη Λίρα της Ζάμπιας το 1968.
Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι ανεπτυγμένος και περιορίζεται στο να ικανοποιεί εσωτερικές ανάγκες. Το ίδιο συμβαίνει και με την κτηνοτροφία. Καλλιεργούνται ζαχαροκάλαμο, μανιόκα, καπνά, κεχρί, καλαμπόκι, αραχίδες. Εκτρέφονται βοοειδή και αιγοπρόβατα.
Το ΑΕΠ της Ζάμπιας ήταν 8,5 δισ. δολάρια το 2001 και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ 870 δολάρια. Εθνικό νόμισμα είναι το κουάτσα Ζάμπιας, που υποδιαιρείται σε 100 ενγκουέε. Η ισοτιμία κουάτσα - δολαρίου ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2002 ήταν 3.848 κουάτσα προς 1 δολάριο. Το εξωτερικό χρέος της χώρας ήταν 5,8 δισ. δολάρια το 2001, ενώ ο πληθωρισμός έφτασε το 21,5% το 2001. Το 27,2% της επιφάνειας της χώρας αποτελείται από δασικές εκτάσεις, το 47,2% είναι βοσκότοποι και λιβάδια και το 7% είναι καλλιεργήσιμη γη.
Γεωργία, υλοτομία, αλιεία και κτηνοτροφία
Ο πρωτογενής τομέας συνεισφέρει το 24% του ΑΕΠ και απασχολεί το 85% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Πολλοί από τους κατοίκους της χώρας καλλιεργούν καλαμπόκι, κασάβα και άλλα είδη για προσωπική χρήση. Υπάρχει μια κατηγορία μεγάλων αγροκτημάτων στη Ζάμπια, τα οποία τα κατέχουν Ευρωπαίοι, και στα οποία εφαρμόζονται σύγχρονες μέθοδοι καλλιέργειας και οργάνωσης της αγροτικής παραγωγής, με αποτέλεσμα να παράγουν το ήμισυ περίπου της συνολικής αγροτικής παραγωγής της χώρας. Τα σημαντικότερα προϊόντα της γεωργικής παραγωγής της Ζάμπιας είναι το καλαμπόκι, ο καπνός, τα φιστίκια, το βαμβάκι, η κασάβα, το ζαχαροκάλαμο, διάφορα φρούτα κ.ά. Στη χώρα εκτρέφονται βοοειδή, αιγοπρόβατα, χοίροι και πουλερικά. Επίσης, σημαντική είναι και η παραγωγή της υλοτομίας. Είναι συχνό το φαινόμενο της καλλιέργειας δασικών εκτάσεων που εκχερσώνονται και γι` αυτόν το λόγο οι κυβερνήσεις της Ζάμπιας εφαρμόζουν κατά καιρούς φιλόδοξα προγράμματα αναδάσωσης.
Ορυκτός πλούτος
Ο δευτερογενής τομέας στη Ζάμπια παράγει το 25% του ΑΕΠ και απασχολεί το 6% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Οι μεταλλευτικές βιομηχανικές μονάδες και οι μεγαλύτερες από τις υπόλοιπες βιομηχανίες ανήκουν στο κράτος, τουλάχιστον κατά 51%. Η βασικότερη πλουτοπαραγωγική πηγή της Ζάμπιας είναι η εκμετάλλευση του υπεδάφους και ιδιαίτερα των κοιτασμάτων χαλκού (περιοχές Concola και Samba κοντά στην πόλη Casumbalesa). Υπάρχουν επίσης σημαντικά κοιτάσματα γαιάνθρακα, μολύβδου, ψευδαργύρου, σιδήρου, κοβαλτίου, χρυσού και σπανίων γαιών.
Βιομηχανία
Οι υπόλοιπες βιομηχανίες της χώρας έχουν κατά κύριο λόγο μεταποιητικό χαρακτήρα: είναι βιομηχανίες τροφίμων, υφαντουργίες, χημικές βιομηχανίες, βιομηχανίες δομικών υλικών, εκρηκτικών υλών κ.ά. Τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια της Ζάμπιας παρήγαγαν 7.822.000.000 κιλοβατώρες το 2000.
Εμπόριο
Ο τριτογενής τομέας παράγει το 51% του ΑΕΠ απασχολώντας το 9% των εργαζομένων της χώρας. Μεγάλη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ιδιαίτερα ο κλάδος της παροχής υπηρεσιών. Το εμπορικό ισοζύγιο των συναλλαγών της Ζάμπιας με χώρες του εξωτερικού επιδεινώθηκε ραγδαία κατά τη δεκαετία του 1970, καθώς η ζήτηση και η τιμή του χαλκού, που αποτελεί το βασικότερο εξαγωγικό προϊόν της χώρας, μειώθηκαν παγκοσμίως. Το 2001 έγιναν εισαγωγές προϊόντων αξίας 12,05 δισεκατομμυρίου δολαρίων και εξαγωγές προϊόντων αξίας 876 εκατομμυρίων δολαρίων. Το 67,1% των εισαγωγών προήλθε από τη Νότια Αφρική, το 9,8% από τη Μεγάλη Βρετανία, το 7,5% από τη Ζιμπάμπουε, το 5,9% από τις Ηνωμένες Πολιτείες κ.α. Οι εξαγωγές κατευθύνθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία (25,2%), τη Νότια Αφρική (24,5%), την Ελβετία (9,4%), το Μαλάουι (7,5%) κ.α.
Εργασία και απασχόληση
Σύμφωνα με στοιχεία του 2001, ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός της Ζάμπιας ήταν 3,4 εκατομμύρια. Η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας παρουσιάζεται μικρή. Η ανεργία το 2000 ήταν 50%.
Μεταφορές και επικοινωνιακό δίκτυο
Το οδικό δίκτυο καλύπτει 91.440 χλμ., με βάση στοιχεία του 2001. Εξ αυτών τα 20.117 ήταν ασφαλτοστρωμένα. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Κέντρο των συγκοινωνιών από αέρος είναι το διεθνές αεροδρόμιο στη Λουσάκα. Στην πόλη Κιτούε βρίσκεται επίσης αεροδρόμιο, ένα από τα 100 και πλέον σε ολόκληρο το κράτος. Αρκετές πόλεις διαθέτουν σιδηροδρομικές γραμμές, όπως η γραμμή Λουσάκα - Λουμπουμπάσι, η οποία εξυπηρετεί με διακλάδωση την πόλη Κιτούε και η Μουφουλίρα, που διαθέτει δευτερεύουσα σιδηροδρομική γραμμή, η οποία ενώνεται με τη σιδηροδρομική γραμμή Ντόλα - Τσινγκόλα. Μη έχοντας διέξοδο προς τη θάλασσα, η Ζάμπια δε διαθέτει λιμάνια. Οι υδάτινες οδοί φθάνουν σε συνολικό μήκος τα 2.250 χλμ., με στοιχεία του 2005 και είναι αυτές των ποταμών Ζαμβέζη και Λουαπούλα, όπως επίσης και της λίμνης Τανγκανίκα.Σημαντική είναι και η συμβολή του ποτάμιου συστήματος της χώρας στη διεξαγωγή των μεταφορών. Το τηλεφωνικό δίκτυο της χώρας δεν είναι επαρκώς αναπτυγμένο. Όσον αφορά τις συσκευές επικοινωνίας αντιστοιχεί 1 τηλέφωνο ανά 112 άτομα, 1 τηλεοπτική συσκευή ανά 46 άτομα και 1 ραδιόφωνο ανά 5,5 άτομα. Η κυκλοφορία των ημερήσιων εφημερίδων της Ζάμπιας είναι 13 φύλλα ανά 1.000 κατοίκους.
Πολιτισμός
Οι φυλές της Ζάμπιας έχουν δημιουργήσει αξιοσημείωτη παράδοση ξυλογλυπτικής, αγγειοπλαστικής και καλαθοπλεκτικής. Ιδιαίτερα διαδεδομένη είναι και η παραδοσιακή μουσική, η οποία ποικίλλει από φυλή σε φυλή. Η μουσική ήταν και εξακολουθεί να είναι απαραίτητο στοιχείο των τοπικών τελετουργιών κάθε είδους. Η παραδοσιακή μουσική των φυλών της Ζάμπιας χρησιμοποιεί τύμπανα, ξυλόφωνα, διάφορους τύπους εγχόρδων, αυλούς, κουδούνια, κρόταλα και τη σάνσα, ένα παραδοσιακό αφρικανικό είδος πιάνου. Στα αστικά κέντρα της χώρας, η παραδοσιακή μουσική φτάνει κυρίως ως επιρροή σε συνθέσεις νεοτερικής, δυτικότροπης μουσικής. Ο ίδιος ο πρόεδρος Κένεθ Καούντα, μέσα στα πλαίσια της πολιτικής προβολής της εθνικής ταυτότητας της Ζάμπιας, ενθάρρυνε τη διάδοση της παραδοσιακής μουσικής, ακόμη και μέσα από έργα νέων συνθετών.
Αξιοθέατα
Εξάλλου, στη χώρα βρίσκεται και το Εθνικό Πάρκο Καφούε, στην περιοχή όπου ρέει ο ομώνυμος ποταμός και οι ποταμοί Λούνγκα και Λουπούφα, με αλιευτικό πλούτο. Η προστατευόμενη αυτή περιοχή δημιουργήθηκε το 1950 και εκτείνεται στα 22.400 τετραγωνικά χλμ. Στις σαβάνες του πάρκου βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη της άγριας πανίδας.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Τα πρώτα δείγματα καλλιτεχνικής δημιουργίας στην πρώην βρετανική αποικία ανάγονται στα παλαιολιθικά χρόνια. Οι παλαιότερες βραχογραφίες είναι ηλικίας περίπου 18.000 ετών και ανακαλύφθηκαν κοντά στην πόλη Μπίκα, στο Βόρειο Διαμέρισμα, όπου σήμερα λειτουργεί Μουσείο. Εκτός από αυτό το μουσείο, αξιόλογο είναι και το Μουσείο και Κέντρο Κοινοπραξίας Τεχνών της Τσόμα, στην πόλη αυτή. Στα ανατολικά της χώρας βρέθηκαν επίσης (1940) βραχογραφίες της Παλαιολιθικής Εποχής, τα σύμβολα των οποίων δεν έχουν ακόμα αποκρυπτογραφηθεί. Ενδιαφέροντα είναι και τα μνημεία από την εποχή της αποικιοκρατίας, όπως ο παλαιότερος λιθόκτιστος ναός, του 1895, που οικοδομήθηκε από την Ιεραποστολική Εταιρεία του Λονδίνου αλλά και το οχυρό Μόνζε, στα νότια της πρωτεύουσας. Στην πόλη Τσιπάτα, όπου ζουν πολλοί Ινδοί, βρίσκονται ινδουιστικοί ναοί και τζαμί. Εκεί βρέθηκαν και βραχογραφίες, που ανάγονται στην Εποχή του Σιδήρου.
Μουσική
Η μουσική παράδοση περιλαμβάνει κυρίως αυτοσχέδια έγχορδα, όπως το babatone, που κατασκευάζεται από δέρματα ζώων και χρησιμοποιείται από τους Μπαμπέμπε του Βορρά. Οι Λόζι και Νιάνζα που ζουν κυρίως στα δυτικά, χρησιμοποιούν ξυλόφωνα, ενώ τα κρουστά κυριαρχούν στους Καόντε και Λουβάλε του Βορειοδυτικού Διαμερίσματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη
Τίμοθυ Ντάλτον
Ο Τίμοθι Ντάλτον (γενν. 1946) είναι ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, γνωστός κυρίως για την ενσάρκωση του ρόλου του Τζέιμς Μποντ το 1987 και το 1989.
Βιογραφία
Ο Ντάλτον γεννήθηκε στη Βόρεια Ουαλία. Ο πατέρας του ήταν Άγγλος, πλοίαρχος του πολεμικού ναυτικού στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια στέλεχος σε διαφημιστικές εταιρίες, ενώ η μητέρα του ήταν Αμερικανίδα, ιταλικής και ιρλανδικής καταγωγής. Σε ηλικία 4 ετών η οικογένειά του μετακόμισε στο Μπέλπερ του Ντέρμπισαϊρ όπου και πήγε σχολείο. Στην εφηβεία του ενδιαφέρθηκε για την πολεμική αεροπορία αλλά τελικά αποφάσισε στα 16 του να γίνει ηθοποιός, επειδή τον εντυπωσίασε μια θεατρική παραγωγή του Μάκβεθ όπου έπαιξε ένα μικρό ρόλο. Το 1964 εγγράφηκε σε θεατρική σχολή και άρχισε να δουλεύει σε τηλεοπτικές παραγωγές του BBC.
Σταδιοδρομία
Θεωρείται ότι ο Ντάλτον έδωσε στον ρόλο του Βρετανού πράκτορα μια πιο σοβαρή, πιο σκοτεινή, πιο ρεαλιστική πτυχή από των προκατόχων του, ήταν ο πράκτορας που δεν συμφωνεί πάντα με ενθουσιασμό με τις αποστολές του, που δεν έχει λυμένα όλα τα ψυχολογικά του προβλήματα, που δεν είναι βέβαιο ότι θα αποφύγει την κατάρρευση, εκείνου που δεν ελέγχει διαρκώς τα πάντα. Επίσης αφαίρεσε σχεδόν πλήρως το ανάλαφρο και το χιουμοριστικό στοιχείο, καθώς τον περιέγραψαν ως «τον Μποντ που υποφέρει». Ο ίδιος είπε ότι ενσάρκωσε τον ρόλο με αυτό τον τρόπο επειδή «κάθε ταινία είχε έναν κακό που ήταν αποφασισμένος να κυβερνήσει ή να καταστρέψει τον κόσμο με ένα σωρό επιστημονικοφανή κόλπα. Αν θέλεις αυτή τη φαντασίωση στην οθόνη να γίνει πιστευτή, τότε πρέπει να είναι ρεαλιστικοί, πιστευτοί και οι χαρακτήρες, να τους χρησιμοποιείς ουσιαστικά σαν σκαλί για να μπει ο θεατής σε αυτό τον φανταστικό κόσμο.»
Μετά τους ρόλους αυτούς ο Ντάλτον ασχολήθηκε με το θέατρο, την τηλεόραση και λίγο με τον κινηματογράφο, όπου προτιμούσε τους ρόλους του κακού για να αποστασιοποιηθεί και από τον Τζέιμς Μποντ.
Το 2003 έπαιξε σε μια παρωδία του Τζέιμς Μποντ, ως Ντέμιαν Ντρέικ.
Προσωπική ζωή
Ο Ντάλτον είναι οπαδός της Μάντσεστερ Σίτι και παρακολουθεί τακτικά τους αγώνες της. Είχε μια μακροχρόνια σχέση με την ηθοποιό Βανέσα Ρεντγκρέιβ. Δεν είναι παντρεμένος, αλλά έχει έναν γιο που γεννήθηκε το 1997 και τον απέκτησε με τη Ρωσίδα μουσικό Οξάνα Γκριγκορίεβα (Oksana Grigorieva).
Θέμα Βολερού και Στρυμώνος
Το Θέμα Βολερού και Στρυμώνος ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 13ο αιώνα. Η διαίρεση βρισκόταν στην Θράκη και την σημερινή Ροδόπη.
Δημιουργήθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα σε εδάφη παλαιοτέρων θεμάτων όπου κατά τους ΒυζαντινοΒουλγαρικούς πολέμους είχε αλλάξει η εδαφική τους σύσταση. Το 1307-1308 το θέμα δέχτηκε λεηλασία από τους μισθοφόρους της Καταλανικής εταιρείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία
Μεγαπυρκαγιά
Μεγαπυρκαγιά (αγγλ. Megafire) είναι μια μεγάλου μεγέθους και δριμύτητας πυρκαγιά, που καταστρέφει μια πολύ μεγάλη έκταση. Χαρακτηρίζεται από την υψηλότατη ένταση, το μέγεθος, τη διάρκεια και την ανεξέλεγκτη διάστασή της και κατακαίει τα πάντα στο πέρασμά της αφήνοντας δυστοπικά τοπία ως αποτέλεσμα.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένος επιστημονικός ορισμός και ο επακριβής προσδιορισμός της μπορεί να διαφέρει ανάλογα με την ήπειρο. Στην Ευρώπη, μεγαπυρκαγιές χαρακτηρίζονται εκείνες που εκδηλώνονται αρχικά σε έκταση >10.000 στέμματα, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και αλλού, ενδέχεται να ταξινομηθούν ως τέτοιες ξεκινώντας από τα 10.000 εκτάρια (>100.000 στρέμματα). Ένα άλλο μέγεθος που χρησιμοποιείται στις ΗΠΑ είναι τα 100.000 έικρ (>404.680 στρέμματα).
Μελέτη της ΝΑΣΑ επεκτείνει τον ορισμό της μεγαπυρκαγιάς συμπεριλαμβάνοντας και τους εξής παράγοντες: «Μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και σχεδόν ενός αιώνα απουσίας μεγάλων πυρκαγιών, οι δασικές πυρκαγιές έχουν γίνει πιο συχνές και πιο δριμείς και τεράστιες σε μέγεθος, σε θερμικά φορτία, σε ορμή και πολυπλοκότητα συμπεριφοράς, και σε οξύτατη ανθεκτικότητα στην κατάσβεσή των. Αυτές οι πυρκαγιές αναφέρονται συνήθως ως μεγαπυρκαγιές και βρίσκονται -ιστορικά- στην απαρχή της κλιματικής κρίσης». Σχεδόν όλες (96%) από τις 500 πιο καταστροφικές πυρκαγιές, τη δεκαετία 2010-2020, έχουν συμβεί σε περιόδους ασυνήθιστα υψηλού καύσωνα ή/και παρατεταμένης, δριμείας ξηρασίας.
Μόνο το 3% όλων των πυρκαγιών φθάνουν σε επίπεδο μεγαπυρκαγιάς. Ωστόσο, οι καταστροφικές αυτές πυρκαγιές ευθύνονται για περισσότερο από το 50% των καμένων εκτάσεων στον πλανήτη. Ο αριθμός των μεγαπυρκαγιών αυξάνεται κάθε χρόνο πάρα πολύ. Εμφανίζονται τυπικά και στις έξι ηπείρους του πλανήτη μας, συμπεριλαμβανομένων και των περιοχών κοντά στον Αρκτικό κύκλο, κυριαρχούν ωστόσο στη Σιβηρία και τις δυτικές περιοχές της βόρειας Αμερικής.
Τα τελευταία χρόνια, ορισμένες μεγαπυρκαγιές έχουν κατακάψει πάνω από 1.000.000 στρέμματα γης και γι' αυτό ονομάστηκαν γιγάντιες πυρκαγιές (αγγλ. gigafires). Ορισμένες από αυτές που συνέβησαν είναι η πυρκαγιά στο Γιέλοουστοουν στη Μοντάνα και το Άινταχο, οι οποίες εξαφάνισαν 1,58 εκ. στρέμματα γης το 1988. Το Σύμπλεγμα πυρκαγιών του Τέιλορ στην Αλάσκα που κατέκαψε 1,3 εκ. στρέμματα το 2004, όπως επίσης και οι πυρκαγιές -με ζημιές στα 1,5 εκ. στρέμματα- στη Βικτώρια και τη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας (2020), καθώς και το Σύμπλεγμα πυρκαγιών του Αυγούστου (August Complex fire) στην Καλιφόρνια το 2020.
Πορεία εξέλιξης
Αυτές οι πυρκαγιές σχηματίζουν νέφη πυροσωρείτη (αγγλ. pyrocumulus) από τις αναθυμιάσεις και την ατελή καύση της βιομάζας, νέφη που ονομάζονται επίσης "δράκοι που αναπνέουν φωτιά". Αντίστοιχα τέτοια νέφη δημιουργούνται κατά την ηφαιστειακή έκρηξη. Σπάνια μπορεί να εξελιχθούν σε καταιγιδοφόρα και μπορεί να προκαλούν καταιγίδες οι οποίες συχνά φέρνουν βροχή αλλά με ισχυρές αστραπές, που μπορούν εκ νέου να προκαλέσουν νέες πυρκαγιές. Αυτές οι τεράστιες πυρκαγιές (μεγαπυρκαγιές) είναι τόσο έντονες, που δημιουργούν το δικό τους καιρό, τοπικά σε μία περιοχή.
Συγχωνεύσεις μικρότερων πυρκαγιών μπορούν να δημιουργήσουν μία μεγαπυρκαγιά, όπως πολλαπλές πυρκαγιές κατά τη διάρκεια της μεγαπυρκαγιάς (περιόδου 2019-2020) στην Αυστραλία, όπου σημειώθηκαν πολλαπλές περιπτώσεις μικρών πυρκαγιών που ενώθηκαν τελικά σε μια γιγαντιαία πυρκαγιά που προξένησε τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή.
Αίτια
Γενικά, μία μεγαπυρκαγιά μπορεί να προκληθεί από διάφορους παράγοντες, όπως:
Ιστορικό
Τον Νοέμβριο του 2018, η Camp Fire, μία καταστροφική μεγαπυρκαγιά στην Καλιφόρνια, σκόρπισε το θάνατο σε 85 ανθρώπους και ρήμαξε 600.000 στρέμματα.
Στις αρχές του 2019, στη λεκάνη της Μεσογείου, οι χώρες που επλήγησαν περισσότερο από τέτοιου τύπου πυρκαγιές περιλάμβαναν την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Τουρκία και την Ελλάδα.
Στο τέλος του 2019, η Βραζιλία, το Κονγκό, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είχαν υποστεί τεράστιες πυρκαγιές (μεγαπυρκαγιές) σε κλίμακα που χαρακτηρίστηκε ως "άνευ προηγουμένου".
Στην Αυστραλία, κατά τη διάρκεια της περιόδου των πυρκαγιών 2019–2020, ξέσπασαν πολυάριθμες μεγαπυρκαγιές, που ενοποιήθηκαν εν τέλει σε μία καταστροφική πυρκαγιά -υπέρτατου μεγέθους- που εξαφάνισε και κατέκαυσε 15.000.000 στρέμματα γης, η πιο γνωστή γιγάντια μεγαπυρκαγιά που έχει γίνει ποτέ.
Το Σύμπλεγμα πυρκαγιών του Αυγούστου στη βόρεια Καλιφόρνια κατέστρεψε περισσότερα από το ένα εκατομμύριο στρέμματα κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου του 2020.
Τον Ιούλιο του 2021, η μεγαπυρκαγιά Bootleg στο Όρεγκον δεν περιορίστηκε ούτε με χημικές επιβραδυντικές ενώσεις που έθεσαν σε ισχύ οι πυροσβέστες. Υπήρξε τόσο δριμεία, που άλλαξε και τον τοπικό καιρό.
Το καλοκαίρι του 2021, μεγαπυρκαγιές υπήρξαν και στην Ελλάδα, κυρίως η καταστροφικότερη όλων των εποχών για τη χώρα στη νήσο Εύβοια, με καταστροφές >500.000 στρεμμάτων δάσους χαλεπίου και τραχείας πεύκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρκαγιές Κατηγορία:Φωτιά
Ίκαρος (βασιλιάς της Καρίας)
Ίκαρος ονομαζόταν ένας μυθικός βασιλιάς της Καρίας. Ερωμένη του ήταν η Θεονόη, κόρη του Θέστορα και αδελφή του περίφημου μάντη Κάλχαντα.
Σύμφωνα με τον Υγίνο πειρατές άρπαξαν τη Θεονόη και την πούλησαν στον Ίκαρο. Ο πατέρας της αναζητώντας την κόρη του ναυάγησε στις ακτές της Καρίας, όπου συνελήφθη και κατέληξε σκλάβος του Ίκαρου. Η αδελφή της Θεονόης, Λευκίππη, έλαβε χρησμό από το Μαντείο των Δελφών και μεταμφιεσμένη σε ιερέα, έφτασε στην Καρία. Η Θεονόη δεν αναγνώρισε τη μεταμφιεσμένη σε άνδρα αδελφή της και μάλιστα την ερωτεύτηκε. Η Λεκίππη δεν ανταποκρίθηκε στις ερωτικές προκλήσεις της αδελφής της, την οποία δεν είχε ούτε εκείνη αναγνωρίσει, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στη φυλακή. Η Θεονόη ζήτησε από το σκλάβο Θέστορα να θανατώσει τη Λευκίππη. Εκείνος αναγνωρίζοντας την κόρη του, έστρεψε το ξίφος που κρατούσε στον εαυτό του προκειμένου να αυτοκτονήσει, μη θέλοντας να σκοτώσει το παιδί του. Την ίδια στιγμή η Θενόη επικαλέστηκε το όνομα του πατέρα της, οπότε και αναγνώρισαν ο ένας τον άλλον. Όταν ο Ίκαρος έμαθε την ιστορία τους, τους ελευθέρωσε και τους έστειλε με δώρα πίσω στην πατρίδα τους.
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Καρίας
Ομηρία του ΟΠΕΚ
Η Ομηρία στον Οργανισμό Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (συντ. ΟΠΕΚ) (αγγλικά: OPEC siege) έλαβε μέρος στις 21 Δεκεμβρίου 1975, όταν έξι ένοπλοι άνδρες εμφανίστηκαν στην εξαμηνιαία συνάντηση των Υπουργών Πετρέλαιου του ΟΠΕΚ στην Βιέννη της Αυστρίας και πήραν περισσότερους από 60 ομήρους αφού προηγούμενως είχαν σκοτώσει έναν Αυστριακό αστυνομικό, έναν Ιρακινό αξιωματικό ασφαλείας του ΟΠΕΚ και έναν Λίβυο οικονομολόγο. Αρκετά άλλα άτομα τραυματίστηκαν.
Η αυτοαποκαλούμενη ομάδα «Στρατός της Αραβικής Επανάστασης» (Arm of the Arab Revolution), της οποίας ηγέτης ήταν ο Κάρλος το Τσακάλι, προχώρησε σε αυτήν την τρομοκρατική ενέργεια με στόχο την δημοσιοποιήση των παλαιστινιακών ζητημάτων αλλά και την απαίτηση καταβολής λύτρων. Η ομηρία αυτή είχε ως αποτέλεσμα πολύπλοκες διπλωματικές διαπραγματεύσεις και τελείωσε δύο ημέρες αργότερα με όλους τους ομήρους και τους τρομοκράτες να απομακρύνονται από την έδρα του ΟΠΕΚ και να κατευθύνονται με ειδικές πτήσεις προς το Αλγέρι και την Τρίπολη της Λιβύης.
Το γεγονός αυτό αποτέλεσε μια από τις πρώτες φορές που αραβικά έθνη αποδέχτηκαν επισήμως τρομοκράτες και που τα οδήγησε επίσης στη συνέχεια να συνεργαστούν στην καταπολέμηση τέτοιων τρομοκρατικών προσπαθειών με τα Ηνωμένα Έθνη και την διεθνή κοινότητα.
Η ομηρία
Στις 21 Δεκεμβρίου 1975 ο υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας Αχμέτ Ζακί Γιαμανί και οι άλλοι υπουργοί πετρελαίου των μελών του ΟΠΕΚ πιάστηκαν όμηροι στη Βιέννη της Αυστρίας, όπου οι υπουργοί παρευρίσκονταν σε μια συνάντηση στα κεντρικά γραφεία του ΟΠΕΚ στη οδό «Δρ. Καρλ-Λούγκερ-Ριγκ 10» (μετονομάστηκε σε Universitätsring το 2012).
Η τρομοκρατική επιχείρηση ομηρίας ενορχηστρώθηκε από μια ομάδα έξι ατόμων με επικεφαλής τον τρομοκράτη της Βενεζουέλας Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσεζ, γνωστό με το ψευδώνυμο «Κάρλος το Τσακάλι» (η οποία περιελάμβανε μεταξύ των υπολοίπων δύο Γερμανούς τον Γκάμπριελ Κρόχερ-Τεντεμάν, τον Χανς- Γιοακίμ Κλάιν και τον Λιβανέζο Ανίς αλ-Ναγκάς). Η αυτοαποκαλούμενη ομάδα «Στρατός της Αραβικής Επανάστασης» ζήτησε την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ο Κάρλος σχεδίαζε να καταλάβει τη διάσκεψη των υπουργών με τη βία και να απαγάγει και τους έντεκα υπουργούς πετρελαίου που παρευρίσκονταν εκεί και να τους κρατήσει για λύτρα, με εξαίρεση τον Αχμέτ Ζακί Γιαμανί και τον υπουργό πετρελαίου του Ιράν Τζαμσίντ Αμουζέγκαρ, που είχε σκοπό να τους εκτελέσει.
Ο Κάρλος οδήγησε την ομάδα του χωρίς να γίνει αντιληπτός ​​από δύο αυστριακούς αστυνομικούς στο λόμπι του κτιρίου και μέχρι τον πρώτο όροφο, όπου ένας αστυνομικός, ένας ιρακινός φρουρός ασφαλείας και ένας νεαρός οικονομολόγος της Λιβύης, ο Γιουσούφ αλ-Αζμάρλι, σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια συμπλοκής με τους τρομοκράτες. Καθώς ο Κάρλος μπήκε στην αίθουσα συσκέψεων και πυροβόλησε προς την οροφή για εκφοβισμό, οι εκπρόσωποι της διάσκεψης έσκυψαν κάτω από το τραπέζι. Οι τρομοκράτες έψαξαν να βρουν τον Αχμέτ Ζακί Γιαμανί και στη συνέχεια διαίρεσαν τους εξήντα τρεις ομήρους σε ομάδες. Οι εκπρόσωποι των φιλικών χωρών μετακινήθηκαν προς την πόρτα, ενώ οι «ουδέτεροι» τοποθετήθηκαν στο κέντρο της αίθουσας και οι «εχθροί» τοποθετήθηκαν κατά μήκος του πίσω τοίχου, δίπλα σε ένα σάκο εκρηκτικών. Αυτή η τελευταία ομάδα περιελάμβανε τους εκπρόσωπους από τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Ο Κάρλος ζήτησε να παρασχεθεί ένα λεωφορείο για να μεταφέρει την ομάδα του και τους ομήρους στο αεροδρόμιο, όπου θα περίμενε ένα αεροπλάνο τύπου DC-9 μαζί με το πλήρωμα του. Εν τω μεταξύ, ο Κάρλος ενημέρωσε τον Γιαμανί σχετικά με το σχέδιό του να πετάξει τελικά στο Άντεν της Νότιας Υεμένης όπου θα εκεί θα προχωρούσε στην δολοφονία των Γιαμανί και Αμουζέγκαρ. Κατά τη διάρκεια της τρομοκρατικής επίθεσης, ο Χανς- Γιοακίμ Κλάιν πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό και τραυματίστηκε. Ωστόσο, ο Κάρλος αρνήθηκε να τον αφήσει πίσω στη έδρα του ΟΠΕΚ και ζήτησε ιατρική βοήθεια. Ο κουρδός γιατρός Ουαρίγια Ραβεντούζι, ο οποίος ζούσε και εργαζόταν στη Βιέννη, προσφέρθηκε εθελοντικά να συνοδεύσει τους τρομοκράτες στο αεροπλάνο σε αντάλλαγμα την ασφαλή απελευθέρωση των ομήρων κατά την άφιξη.
Ο Κάρλος ζήτησε από τις αυστριακές αρχές να διαβάζουν ένα ανακοινωθέν σχετικά με την παλαιστινιακή υπόθεση στα αυστριακά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα κάθε δύο ώρες. Για να αποφευχθεί η εκτέλεση ενός ομήρου κάθε 15 λεπτά που ο Κάρλος απείλησε, η αυστριακή κυβέρνηση συμφώνησε και το ανακοινωθέν μεταδόθηκε όπως ζητήθηκε. Το ανακοινωθέν που ήταν γραμμένο στα γαλλικά απαιτούσε από τον αραβικό κόσμο να διεξάγει έναν «ολικό πόλεμο απελευθέρωσης της Παλαιστίνης». Η αστυνομία της Βιέννης είπε ότι 96 όμηροι συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της ομηρίας. Οι ένοπλοι απελευθέρωσαν περίπου 50 ομήρους κατοίκους της Βιέννης και ένα λεωφορείο παραδόθηκε το επόμενο πρωί στις 6:40 όπως ζητήθηκε και 42 όμηροι επιβιβάστηκαν και μεταφέρθηκαν στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Βιέννης.
Πτήση
Ένα αεροπλάνο DC-9 της Austrian Airlines διατέθηκε για την ομάδα και απογειώθηκε αμέσως μετά τις 9:00, με εκρηκτικά τοποθετημένα κάτω από το κάθισμα του Γιαμανί. Το αεροπλάνο έκανε μια στάση για πρώτη φορά στο Αλγέρι, όπου ο Κάρλος κατέβηκε από το αεροπλάνο για να συναντηθεί με τον υπουργό Εξωτερικών της Αλγερίας Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα. Απελευθερώθηκαν πέντε υπουργοί πετρελαίου και 31 άλλοι όμηροι, ενώ παρέμειναν σε ομηρία πέντε υπουργοί πετρελαίου. Το αεροπλάνο προχώρησε σε ανεφοδιασμένο και έφυγε για την Τρίπολη, όπου διαπιστώθηκε πρόβλημα στην απόκτηση άλλου αεροπλάνου όπως είχε προγραμματιστεί. Ο Κάρλος αποφάσισε να επιστρέψει στο Αλγέρι και να αλλάξει με ένα Boeing 707, ένα αεροπλάνο αρκετά μεγαλύτερο για να πετάξει απευθείας στη Βαγδάτη, όπου 10 ακόμη όμηροι απελευθερώθηκαν πριν φύγουν από το Αλγέρι.
Με μόνο δέκα ομήρους που απομείναν, το Boeing 707 έφυγε για το Αλγέρι και έφτασε στις 3:40 π.μ. Αφού κατέβηκε από το αεροπλάνο για να συναντηθεί με τους Αλγερινούς, ο Κάρλος μίλησε με τους συντρόφους του στην μπροστινή καμπίνα του αεροπλάνου και στη συνέχεια είπε στους Γιαμανί και Αμουζέγκαρ ότι θα απελευθερωθούν τελικά και αυτοί κατά την διάρκεια της ημέρας. Ο Κάρλος έφυγε στη συνέχεια από το αεροπλάνο για δεύτερη φορά και επέστρεψε μετά από δύο ώρες.
Σε αυτή τη δεύτερη συνάντηση πιστεύεται ότι ο Κάρλος πραγματοποίησε τηλεφωνική συνομιλία με τον Πρόεδρο της Αλγερίας Χουαρί Μπουμεντιέν, ο οποίος ενημέρωσε τον Κάρλος ότι οι θάνατοι των υπουργών πετρελαίου θα είχαν ως αποτέλεσμα να διατάξει αστυνομική επίθεση στο αεροπλάνο. Στη βιογραφία του ο Γιαμανί ισχυρίζεται ότι οι Αλγερινοί είχαν χρησιμοποιήσει μια κρυφή συσκευή ακρόασης στο μπροστινό μέρος του αεροσκάφους για να ακούν την προηγούμενη συζήτηση μεταξύ των τρομοκρατών, και διαπίστωσαν ότι ο Κάρλος στην πραγματικότητα ακόμη σχεδίαζε να δολοφονήσει τους δύο υπουργούς πετρελαίου. Ο Μπουμέντιεν πρέπει επίσης να προσέφερε στον Κάρλος ασυλία αυτή τη στιγμή και ενδεχομένως οικονομική αποζημίωση για την αποτυχία ολοκλήρωσης της αποστολής του.
Όταν επέστρεψε στο αεροπλάνο, ο Κάρλος στάθηκε μπροστά από τον Γιαμανί και τον Αμουζέγκαρ και εξέφρασε τη λύπη του που δεν μπόρεσε να τους δολοφονήσει. Στη συνέχεια είπε στους ομήρους ότι αυτός και οι σύντροφοί του θα φύγουν από το αεροπλάνο, μετά το οποίο όλοι θα είναι ελεύθεροι. Αφού περίμεναν να εγκαταλείψουν το αεροπλάνο οι τρομοκράτες, ο Γιαμανί και οι άλλοι εννέα όμηροι ακολούθησαν και μεταφέρθηκαν στο αεροδρόμιο από τον υπουργό Εξωτερικών της Αλγερίας Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα. Οι τρομοκράτες ήταν παρόντες στη επόμενη αίθουσα και ο Χαλίντ, ο Παλαιστίνιος τρομοκράτης, ζήτησε να μιλήσει στον Γιαμανί. Καθώς το χέρι του έφτασε στο παλτό του, ο Χαλίντ πιάστηκε από φρουρούς και ένα όπλο βρέθηκε κρυμμένο σε μια τσέπη. Όλοι οι όμηροι και οι τρομοκράτες απομακρύνθηκαν από την κατάσταση ομηρίας, δύο ημέρες μετά την έναρξη της.
Συνέπεια
Στα χρόνια που ακολούθησαν της ομηρίας του ΟΠΕΚ, οι συνεργοί του Κάρλος αποκάλυψαν ότι η επιχείρηση διοικούνταν από τον Ουαντί Χαντάντ, ιδρυτή του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ισχυρίστηκαν επίσης ότι η ιδέα και η χρηματοδότηση προήλθαν από έναν Άραβα πρόεδρο, ο οποίος θεωρείται ευρέως ότι ήταν ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης. Οι αλλοί τρομοκράτες Μπασάμ Αμπού Σαρίφ και Κλάιν ισχυρίστηκαν ότι ο Κάρλος έλαβε και κράτησε ο ίδιος λύτρα μεταξύ 20 και 50 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ από έναν «Άραβο πρόεδρο» Ο Κάρλος ισχυρίστηκε ότι η Σαουδική Αραβία πλήρωσε λύτρα για λογαριασμό του Ιράν, αλλά ότι τα χρήματα «εκτράπηκαν καθ 'οδόν και χάθηκαν από την Επανάσταση». Τελικά ο Κάρλος συνελήφθη το 1994 στο Χαρτούμ του Σουδάν και εκτίει ποινές ισόβιας κάθειρξης για τουλάχιστον 16 άλλες δολοφονίες.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η ταινία του 1997 The Assignment απεικονίζει την ομηρία του ΟΠΕΚ στην ταινία.
Η τηλεοπτική σειρά Κάρλος του 2010 σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Ασαγιάς αναφέρεται τη ζωή του Ραμίρεζ Σάντσεζ. Η ταινία κέρδισε ένα βραβείο Χρυσής Σφαίρας για την Καλύτερη Μίνι Σειρά ή την Τηλεοπτική Ταινία. Τον Κάρλος υποδύθηκε ο Βενεζουελανός ηθοποιός Γκάρντγκαρ Ραμίρεζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1899
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 25η Απριλίου 1899. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για το Φιλελεύθερο Κόμμα, το οποίο κέρδισε 89 από τις 169 έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 49,5%.
Αποτελέσματα
τα στοιχεία για τους ψήφους είναι εκτιμήσεις που βασίζονται σε ποσοστά για μεμονωμένους υποψηφίους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Βασίλειος Μητσόπουλος
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα στην Αλεξανδρούπολη. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1935 με το Λαϊκό Κόμμα. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 1946, με 9.062 ψήφους και ξανά το 1950. Στις 16 Νοεμβρίου 1950 προσχώρησε στην ανεξάρτητη ομάδα Λαϊκών και στις 20 Ιανουαρίου 1951 στο "Λαϊκόν Ενωτικόν Κόμμα". Στη συνέχεια πολιτεύτηκε ξανά με επιτυχία, με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952.
Στη συνέχεια συνταξιοδοτήθηκε ως δικηγόρος.
Ο Μητσόπουλος απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών στις 19 Μαρτίου 1978. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Μαρία, και παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Θέμα Βολερού, Μοσυνοπόλεως, Σερρών και Στρυμώνος
Το Θέμα Βολερού, Μοσυνοπόλεως, Σερρών και Στρυμώνος ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 13ο αιώνα. Η διαίρεση βρισκόταν στην σημερινή Δυτική Θράκη και την σημερινή Ελλάδα.
Δημιουργήθηκε στις αρχές του 13ου αιώνα μετά το Θέμα Βολερού και Στρυμώνος, σε εδάφη παλαιοτέρων θεμάτων όπου κατά τους ΒυζαντινοΒουλγαρικούς πολέμους είχε αλλάξει η εδαφική τους σύσταση. Το 1307-1308 το θέμα δέχτηκε λεηλασία από τους μισθοφόρους της Καταλανικής εταιρείας.
Γνωστοί διοικητές του θέματος αναφέρονται:
(225271) 2009 SO61
Ο (225271) 2009 S061 είναι ένας αστεροειδής της Κύριας ζώνης αστεροειδών. Η ανακάλυψη του έγινε από το πρόγραμμα Σπέισγουοτς στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Κιτ Πικ στην Αριζόνα, στις 17 Σεπτεμβρίου του 2009.
Εθνική Ολλανδίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Ιδρύθηκε το 1976 με την καθιέρωση διοργανώσεων νέων από την ΟΥΕΦΑ. Απέτυχε να προκριθεί στα 9 από τα 15 τουρνουά. Έχει φτάσει δύο φορές μέχρι τα ημιτελικά και τρεις φορές στα προημιτελικά. Το 2006 κατάφερε να κερδίσει το τουρνουά, κατόρθωμα που επανέλαβε την επόμενη χρονιά, όταν η διοργάνωση διεξαγόταν στην Ολλανδία.
Πηγές/Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Ολλανδίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Γιονγκ Άγιαξ
Η Γιονγκ Άγιαξ (ολλανδικά: Jong Ajax) είναι η αναπληρωματική ομάδα του ΑΦΚ Άγιαξ, με βάση το Άμστερνταμ. Συμμετέχει στην Εέρστε Ντιβίζιε.
Η ομάδα συμμετείχε στην Beloften Eredivisie, ανταγωνιζόμενοι τις αναπληρωματικές ομάδες άλλων ομάδων όπως Jong PSV, ΦΚ Χρόνινγκεν και ΑΖ '67 Άλκμααρ. Έχει κερδίσει την Beloften Eredivisie 8 φορές (ρεκόρ τίτλων) και το KNVB Reserve Cup 3 φορές, όταν η πιο πετυχημένη αναπληρωματική ομάδα της Ολλανδίας. Κερδίζοντας την Beloften Eredivisie, είχε το δικαίωμα να συμμετάσχει στο Κύπελλο Ολλανδίας (ποδόσφαιρο ανδρών), φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά σε 3 περιπτώσεις.
Μάικλ Μάρτιν
Ο Μάικλ Μάρτιν (Michael Martin) (Φεβρουάριος 3, 1932 – Μάιος 27, 2015) ήταν Αμερικανός φιλόσοφος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Ο Μάρτιν ειδικεύτηκε στη φιλοσοφία της θρησκείας, αν και εργάστηκε σε πεδία όπως τη φιλοσοφία του νόμου, της επιστήμης ή της κοινωνικής επιστήμης. Πέθανε αιφνιδίως στις 27 Μαΐου 2015, σε ηλικία 83 ετών.
Ακαδημαϊκή καρριέρα
Ο Martin αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Αριζόνας με μεταπτυχιακό το 1958, και έλαβε διδακτορικό τίτλο από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στη φιλοσοφία το 1962. Δούλεψε αρχικά ως βοηθός καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο και μετά μετακόμισε στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης. He was appointed Professor of Philosophy Emeritus after a lifelong career at Boston University.
Έγραψε ένα αριθμό βιβλίων όπως: Αθεϊσμός: Μια φιλοσοφική δικαιολόγηση (Atheism: A Philosophical Justification) (1989), Η υπόθεση κατά του Χριστιανισμού (The Case Against Christianity) (1991), Αθεϊσμός, Ηθικη και Νόημα (Atheism, Morality, and Meaning) (2002), The Impossibility of God (2003), The Improbability of God (2006), και The Cambridge Companion to Atheism (2006). Υπήρξε μέλος της εκδοτικής επιτροπής του φιλοσοφικού ακαδημαϊκού περιοδικού, Philo και έγραψε πολλές ανασκοπήσεις για άλλα ακαδημαϊκά περιοδικά και μαγκαζίνα. .
Αθεϊσμός
Στο βιβλίο του Atheism: A Philosophical Justification, ο Μάρτιν δείχνει μια γενική απουσία αθεϊστικής απάντησης στη σύγχρονη φιλοσοφία της θρησκείας και αναλαμβάνει μέρος της ευθύνης για να απαντήσει ως άθεος, ώς «ένα σταυρό που πρέπει να κουβαλήσει».
"Ο στόχος αυτού του βιβλίου δεν είναι να κάνω τον αθεϊσμό δημοφιλή ή έστω να τον βγάλω από την αφάνεια. Ο στόχος μου δεν είναι ουτοπικός. Είναι απλά να δώσω καλούς λόγους γιατί κάποιος να είναι άθεος. Θέλω να δείξω πως ο αθεϊσμός είναι λογική θέση ενώ το να πιστεύει κανείς στον θεό, δεν είναι. Γνωρίζω καλά πως οι αθεϊστικές πεποιθήσεις δεν είναι πάντα θεμελιωμένες στη λογική. Ισχυρίζομαι πως πρέπει να είναι."
Ο Μάρτιν χρησιμοποίησε τον αρνητικό και θετικό αθεϊσμό όπως προτάθηκαν από τον Antony Flew
Ο Μάρτιν υποστήριζε τη θεωρία του μυθικού Ιησού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της θρησκείας Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Genesis
Οι Genesis είναι βρετανικό συγκρότημα της ροκ μουσικής, το οποίο σχηματίστηκε το 1967 και μαζί με τους Yes και τους Rush υπήρξαν τα πιο επιδραστικά σχήματα του progressive rock, αν και οι Genesis πραγματοποίησαν μία μετάβαση από το Art Rock στην εμπορική Pop Rock μουσική στις αρχές της δεκαετίας του '80.
Βιογραφία
Οι Genesis σχηματίστηκαν το 1967 από τον τραγουδιστή Πήτερ Γκάμπριελ, τον κιμπορντίστα Τόνι Μπανκς, τον κιθαρίστα Άντονι Φίλιπς, τον μπασίστα Μάικ Ράδερφορντ και το ντράμερ Κρις Στιούαρτ, οι οποίοι βρισκόταν σε εφηβική ηλικία και πήγαιναν ακόμη στο σχολείο. Το συγκρότημα υπέγραψε στην Decca Records κυκλοφορώντας το σινγκλ The Silent Sun στις 2 Φεβρουαρίου του 1968. Ακολούθησε το A Winter's Tale πριν κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο From Genesis to Revelation, χωρίς να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία. Στον δίσκο τα τύμπανα είχε αναλάβει ο Τζον Σίλβερ, αλλά λόγω του γεγονότος ότι το άλμπουμ πούλησε λιγότερα από χίλια αντίτυπα, η Decca διέκοψε τη συνεργασία της μαζί τους.
left|thumb|200px|Ο Πίτερ Γκάμπριελ το 1974. Τον Ιούλιο του 1969, ο Σίλβερ αντικαταστάθηκε από τον Τζον Μέιχιου και την επόμενη χρονιά τους Genesis ανέλαβε ο μάνατζερ Τόνι Στράτον-Σμιθ, ενώ υπέγραψαν στην Charisma Records. Ο δεύτερος τους δίσκος με τίτλο Trespass κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1970 και πάλι χωρίς επιτυχία και στα τέλη της χρονιάς τα τύμπανα ανέλαβε ο Φιλ Κόλινς, ενώ ο Φίλιπς αντικαταστάθηκε αρχικά από τον Μικ Μπάρνταρντ και στη συνέχεια από τον Στιβ Χάκετ.
Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το Nursery Cryme, με τον Κόλινς να αναλαμβάνει τα φωνητικά στο κομμάτι For Absent Friends, αλλά ο δίσκος έφθασε μόλις στο # 39 των τσαρτ της πατρίδας τους, παρά την εκτενή περιοδεία που ακολούθησε για την προώθηση του. Την επόμενη χρονιά, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το Foxtrot με το 23 λεπτών Supper's Ready να ξεχωρίζει. Το άλμπουμ ανέβηκε στη δωδέκατη θέση των βρετανικών τσαρτ και βραβεύθηκε ως χρυσό στη Γαλλία.
Το 1980, τα τρία μέλη του συγκροτήματος πραγματοποίησαν τις σόλο κυκλοφορίες τους, με τον Κόλινς να γνωρίζει πολύ μεγάλη επιτυχία με τον δίσκο Face Value και το σινγκλ In the Air Tonight. Από εκεί και έπειτα, το συγκρότημα κυκλοφόρησε μία σειρά πλατινένιων δίσκων όπως το Abacab του 1981, το Genesis του 1983, το Invisible Touch του 1986 και το We Can't Dance του 1991.
Το 2000, το συγκρότημα επανενώθηκε για μία συναυλία προς τιμή του μάνατζερ Τόνι Σμιθ, ενώ ακολούθησαν δύο box-set με υλικό από όλη την καριέρα του συγκροτήματος. Από το 2006 και έπειτα, η σύνθεση των Μπανκς, Ράδερφορντ και Κόλινς επανενώθηκε περιοδεύοντας κατά καιρούς και ηχογραφώντας το ζωντανό άλμπουμ Live over Europe 2007.
Στούντιο ηχογραφήσεις
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αγγλικά progressive rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά pop rock συγκροτήματα
Βόρεια προάστια Αθηνών
Τα βόρεια προάστια των Αθηνών είναι συγκρότημα δήμων και διάσπαρτων συνοικιών που αναπτύσσονται στη βόρεια και στην βορειοανατολική οικιστική τάση των Αθηνών, με κατεύθυνση προς τη βορειοανατολική Αττική. Ιστορική έδρα των βορείων προαστίων είναι η πόλη της Κηφισιάς και των βορειοανατολικών το Χαλάνδρι. Η βόρεια τάση παραδοσιακά κινείται στον άξονα Ψυχικού-Εκάλης, ενώ η βορειοανατολική στον άξονα Θρακομακεδόνες-Παπάγου-Διόνυσο. Σύγχρονο αστικό κέντρο της βόρειας τάσης αποτελεί το Μαρούσι, ενώ κόμβος της βορειοανατολικής είναι η Αγία Παρασκευή. Αστικό κέντρο των υπερβορείων προαστίων, επέκταση της βόρειας τάσης, αποτελεί ο Άγιος Στέφανος, ενώ έδρα της βόρειας μεσογαίας, επέκτασης της βορειοανατολικής τάσης, είναι η πόλη της Παλλήνης. Το συγκρότημα είναι γνωστό ως Ζώνη Β, της οποίας σύγχρονο μητροπολιτικό κέντρο είναι η αναπτυσσόμενη πόλη του Αμαρουσίου. Το συγκρότημα Β απεικονίζεται στους χάρτες με πράσινο χρώμα. Στην βόρεια πλευρά κατοικούν συνήθως οικογένειες των μεγάλων εισοδηματικών στρωμάτων.
Μελετώντας τη ζώνη ως συμπαγές συγκρότημα που καλύπτει τη βορειοανατολική πεδιάδα των Αθηνών, η περιοχή οριοθετείται από τον Κηφισό-Πάρνηθα-Πεντέλη και Υμηττό, εσωκλείοντας τους δήμους Νέας Ιωνίας-Μεταμόρφωσης-Ηρακλείου-Εκάλη-Πεντέλης-Αγίας Παρασκευής και Παπάγου, ζώνη που είναι γνωστή ως "Βορειοανατολική Αθήνα". Μελετώντας το συγκρότημα με τα σύγχρονα δεδομένα ως Ζώνη Β των Αθηνών-Αττικής, το συγκρότημα απαρτίζεται από τους δήμους και κοινότητες που κινούνται με κετεύθυνση προς και γύρω από το Πεντελικό Όρος. Η κεντρική πεδιάδα οριοθετείται από τα Τουρκοβούνια-Πάρνηθα-Πεντέλη-Υμηττό και οι δύο οικιστικές τάσεις επεκτείνονται προς τη βορειοανατολική και την ανατολική Αττική. Η πρώτη επέκταση καλύπτει το συγκρότημα του Αγίου Στεφάνου και η δεύτερη το συγκρότημα της Παλλήνης. Το τελευταίο αποσπάται σταδιακά από τα παραδοσιακά μεσόγεια έπειτα από προσανατολισμός του στη Μαραθώνιας Αναπτυξιακής και τη συμμετοχή στον ΣΠΑΠ, κινούμενη προς την Πεντέλη και το Μαραθώνα που παραδοσιακά ανήκουν στη ζώνη της βορειοανατολικής Αττικής. Οι δήμοι δε που βρίσκονται σε κοντινή ακτίνα με το Δήμο Αθηναίων, όπως το Γαλάτσι, εξυπηρετούνται ουσιαστικά από το άστυ των Αθηνών για τις ανάγκες τους, καθώς βρίσκονται στην πεδιάδα που οριοθετούν τα Τουρκοβούνια στα δυτικά.
Οι Θρακομακεδόνες στους πρόποδες της Πάρνηθας εμφανίζεται στη ζώνη Β ως το άκρο των βορείων προαστίων, μετά τη συγκοινωνιακή τους σύνδεση με την Κηφισιά (επέκταση Κύμης) ενώ η περιοχή είναι αποκλειστικής κατοικίας. Η περιοχή ενσωματώθηκε το 2010 με τον Δήμο Αχαρνών. Στην περιοχή κατοικούν άτομα μεσαίας και μεγάλης οικονομική τάξης ενώ χρόνο με τον χρόνο η περιοχή αναπτύσεται με την ανέγερση νέων κατοικιών. Η Λυκόβρυση και η Ανθούσα είναι οι δύο περιοχές των βορείων και βορειοανατολικών προαστίων αντίστοιχα που δεν έχουν γνωρίσει ακόμα την προσδοκώμενη ανάπτυξη. Η πρώτη λόγω αναστολής των χρήζοντων συγκοινωνιακών έργων και της προσπάθειας εκμετάλλευσης της φθηνής μέχρι στιγμής γης και των καταπατημένων δασών από φτωχούς μικροαστούς. Η δεύτερη καθώς βρίσκεται εκτός λεκανοπεδίου και στα όρια μεταξύ του ορεινού τοπίου και της πεδιάδας των Μεσογείων. Και οι δύο έχουν κατακερματισμένα γήπεδα και δεν ευνοήθηκαν από τη μέθοδο της αντιπαροχής. Αυτό όμως αφήνει και πολλές υποσχέσεις για μια ιδιαίτερη ανάπτυξή τους. Το 2004 στη βορειοανατολική Αττική για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων δημιουργήθηκε μια καινούργια περιοχή για την διαμονή των αθλητών το Ολυμπιακό Χωριό νότια των Θρακομακεδόνων. Το χωριό έπειτα από τους αγώνες δόθηκε σε κατοίκους μεσαίας οικονομικής τάξης και υπάγεται διοικητικά στον δήμο Αχαρνών. Στον δήμο Αχαρνών υπάγονται επίσης η Βαρυμπόμπη και το Τατόι όπου η πρώτη είναι περιοχή αποκλειστικής κατοικίας ενώ στην δεύτερη βρίσκονται τα φημισμένα κέντρα διασκεδάσεως των βορείων προαστίων ή αλλιώς clubs τα ιστορικότερα είναι το Τατόι Club, το Jockey Club και το Varimpompi Club. Επίσης στο Τατόι βρίσκονται και τα βασιλικά κτήματα και πολλοί ιππικοί όμιλοι.
Παραπλήσια χαρακτηριστικά συναντιώνται και στον ενιαίο δήμο Νέας Φιλαδέλφειας και Νέας Χαλκηδόνας που κινούνται στη βορειοδυτική οικιστική τάση, ενώ το Γαλάτσι πλέον ενσωματώνεται στο κέντρο των Αθηνών. Οι δήμοι αυτοί τα τελευταία χρόνια υπάγονται στη ζώνη Δ των Αθηνών, γνωστή ως δυτική Αθήνα. Ο δήμος Παπάγου θεωρείται πλέον ως μία από τις ακριβές περιοχές του κέντρου επίσης. Επιπλέον, πολλές ορεινές εκτάσεις οικοδομούνται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της Πεντέλης λίγο πιο έξω από το λεκανοπέδιο (Ντράφι, Διώνη, Δέση, Καλλιτεχνούπολη, Νέος Βουτζάς, Καλλιθέα) και συγκεντρώνουν πληθυσμό υψηλού εισοδήματος, αν και η νομιμότητα ορισμένων από αυτούς τους οικισμούς (ή η έκτασή τους) σε πολλές περιπτώσεις έχει αμφισβητηθεί (όπως επίσης και η έκταση της κοινότητας Πεντέλης, Ροδοπόλεως και Διονύσου).
Στη ζώνη Β' της Αττικής περιλαμβάνονται και οι δήμοι της βορειοανατολικής αττικής.
thumb|210px| Νεοπεντελική κατοικία. Στο συγκρότημα καταβάλλεται προσπάθεια για τήρηση όρων ήπιας δόμησης