cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος
Συνέπειες στη Ρωσία
Η βαριά ήττα της Ρωσίας, αναζωπύρωσε την πολιτική δυσαρέσκεια στη χώρα. Τον Ιανουάριο του 1905, λαϊκή αντίθεση προς την κυβέρνηση ξέσπασε σε επανάσταση. Σε πολλά μέρη της Αυτοκρατορίας εκδηλώθηκαν απεργίες και διαδηλώσεις, ενώ δολοφονήθηκε μια σειρά προσωπικοτήτων από τον πολιτικό και στρατιωτικό χώρο. Στην Πολωνία ξέσπασε γενικευμένη επανάσταση, που καταπνίγηκε με δυσκολία. Οι άνθρωποι όλων των τάξεων ζητούσαν τον τερματισμό της απόλυτης εξουσίας του τσάρου. Τον Οκτώβριο, ο Νικόλαος Β΄ εξέδωσε το λεγόμενο Μανιφέστο του Οκτωβρίου. Οι μεταρρυθμίσεις ελάχιστα περιόρισαν την τσαρική δύναμη, αλλά έδρασαν κατευναστικά, περιορίζοντας το διάχυτο επαναστατικό πνεύμα. Μολαταύτα, η επανάσταση του 1905 υπήρξε το προοίμιο της Φεβρουαριανής και κατ' επέκταση της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917.
Συνέπειες στην Ιαπωνία
Η νίκη της Ιαπωνίας στον πόλεμο, δικαίωσε το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της χώρας, που λάμβανε χώρα τα τελευταία 50 χρόνια. Οι υλικές στερήσεις στις οποίες υποβάλλονταν οι Ιάπωνες για τη βιομηχανική και στρατιωτική ανάπτυξη, δεν εμπόδισαν την εκδήλωση του εθνικιστικού πυρετού που επακολούθησε. Οι δυο παράγοντες αυτοί -εθνική υπερηφάνεια και ιμπεριαλιστική πολιτική- σημάδεψαν την Ιαπωνία κατά τον 20ό αιώνα. Η εύκολη νίκη έδωσε νέα ώθηση στο διεθνές κύρος της χώρας. Έτσι, προβλήθηκε στο διεθνές προσκήνιο ως μεγάλη δύναμη, άξια σεβασμού από τις άλλες υπερδυνάμεις της εποχής. Επιπλέον, ενθάρρυνε ορισμένους Ασιάτες εθνικιστές (εκείνους που δεν απειλούνταν άμεσα από την ιαπωνική επέκταση) να θεωρούν την Ιαπωνία ως φυσική ηγέτιδα δύναμη στην Άπω Ανατολή.
Από την άλλη πλευρά, η συνθήκη του Πόρτσμουθ δεν ικανοποίησε τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Για πολλούς Ιάπωνες δεν επαρκούσαν τα οικονομικά κέρδη, καθώς ανέμεναν μια υψηλή πολεμική αποζημίωση, έναντι των δαπανών πολέμου. Η συνθήκη δεν ευχαρίστησε ούτε το ισχυρό στρατιωτικό κατεστημένο, που ζητούσε εδαφικές κατακτήσεις. Ακολούθησαν θορυβώδεις διαμαρτυρίες, αλλά η ειρηνική προσάρτηση της Κορέας το 1910 ήρθε ως αντίδοτο για το λαό.
Χαρακτηριστική είναι η επιρροή του πολέμου στην ιαπωνική τέχνη: οι νίκες επί της Ρωσίας, όπως και νωρίτερα ενάντια στην Κίνα, υμνήθηκαν κατά δυναμικό τρόπο από τους Ιάπωνες καλλιτέχνες, το ύφος των οποίων επηρέασε την ανάπτυξη της γραφιστικής τέχνης του 20ού αιώνα.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> i. Η Μαντζουρία, την οποία κατείχαν οι Ρώσοι, αποτελούσε τμήμα της Κινεζικής Αυτοκρατορίας.
ii. Ο πόλεμος κηρύχτηκε επισήμως τρεις ώρες μετά την αιφνιδιαστική επίθεση των Ιαπώνων.
iii. Τα πλοία που τον πραγματοποιούν, περνούν μπροστά από τα εχθρικά, ικανά να βάλλουν με όλα τα όπλα στην πρύμη και την πλώρη τους. Αντιθέτως, τα εχθρικά σκάφη βάλλουν μόνο με τα πρόσθια πυροβόλα. Ο ελιγμός αυτός πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και στη Ναυμαχία της Έλλης. </i>
Ceteris paribus
Ceteris paribus είναι λατινική φράση που στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «με αμετάβλητα τα λοιπά στοιχεία», «με αμετάβλητα τα λοιπά δεδομένα«, «υπό την προϋπόθεση ότι οι λοιποί όροι θα παραμείνουν αμετάβλητοι», «υπό την προϋπόθεση ότι οι λοιποί όροι θα μείνουν ως έχουν»,  «με τα υπόλοιπα δεδομένα σταθερά», «άνευ μεταβολής των πραγμάτων». Δίνεται ακόμα η μετάφραση «και ούτω καθ' εξής«.
Στα ελληνικά κείμενα απαντάται πολλές φορές αμετάφραστο. Συχνή είναι η χρήση του με επιφορτισμένη σημασία στη νομική και την οικονομική επιστήμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Νομικοί όροι Κατηγορία:Αιτιότητα
505
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 505 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιάνους ο Νεότερος
Ο Γιάνους ο νεότερος, πολων. Janusz młodszy (1376-81 - π. 18 Οκτωβρίου 1422) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν διάδοχος στο δουκάτο της Βαρσοβίας (1376/81-1422).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γιάνους Α΄ δούκα της Βαρσοβίας και της Ντανούτε των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Κεστούτις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.
Με σκοπό να προετοιμαστεί για τη διαδοχή, εστάλη στην Κρακοβία, όπου διέμενε στην Αυλή τού βλαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν βασιλιά της Πολωνίας και εξαδέλφου της Ντανούτε. Νυμφεύτηκε την κόρη τού Σπίτκο Β΄ του Μέλστιν, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη τού ποταμού Βόρκσκλα εναντίον των Τατάρων το 1399. Ήταν μικροευγενής και ο κύριος λόγος για τον γάμο αυτόν ήταν η περιουσία τού πατέρα της: ως προίκα η Αικατερίνη έλαβε το ποσό των 5.000 φίνες. Πάντως το ποσό δεν πληρώθηκε αμέσως και οι αδελφοί της καθυστερούσαν την απόδοσή του για πολλά έτη· μετά από μία σειρά από διαδικασίες αναγκάστηκαν να αποπληρώσουν ολόκληρο το ποσό μόλις το 1420. Η προίκα εξασφαλίστηκε από τον Γιάνους με μερικά ακίνητα στις πόλεις Ρούζαν και Νουρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1408 την Αικατερίνη των Ταρνόβσκι, κόρη τού Σπίτκο Β΄ του Μέλστιν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Πανοπέας (αποσαφήνιση)
Το όνομά Πανοπέας μπορεί να αναφέρεται:
Λευκοχώρι Ηλείας
''Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Λευκοχώρι
Το Λευκοχώρι είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 21 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Λευκοχώρι βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Γαστούνη (έδρα του δήμου), δίπλα και ΝΑ. του Καβάσιλα από τον οποίο χωρίζεται με τον Πηνειό ποταμό. Η παλιά ονομασία του, από την εποχή της τουρκοκρατίας είναι Μουσουλούμπεη και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1835 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Ήλιδος. Το 1919 με το ΦΕΚ 130Α - 12/06/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Λευκοχώρι. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λευκοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαστούνης του Δήμου Πηνειού ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 546 κατοίκους.
Σημείωση
Στο χωριό υπάρχουν αρκετοί νέοι και σήμερα, οι οποίοι δραστηριοποιούνται έντονα στον αθλητικό και πολιτιστικό τομέα. Το κυριότερο πρόβλημα του χωριού είναι η είσοδός του, η οποία βρίσκεται στη διασταύρωση με την πόλη επί της νέας Εθνικής Οδού Πατρών-Πύργου, εγκυμονώντας κινδύνους για τους κατοίκους, αλλά και τους διερχόμενους οδηγούς, καθώς σε αυτό το σημείο έχουν γίνει αρκετά ατυχήματα, πολλά εκ των οποίων ήταν θανατηφόρα. Για το ζήτημα έχουν γίνει κι ενέργειες από τη δημοτική αρχή Γαστούνης, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κατάσταση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνειού
Σολούς
Ο Σολούς (συνηρημένος τύπος του Σολόεις) ήταν αρχαία Φοινικική πόλη στο νησί και Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας. Ο αρχαιολογικός χώρος υπάγεται σήμερα διοικητικά στον δήμο της Σάντα Φλάβια, ανήκει στη Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015).
Γεωγραφική θέση
Ο Σολούς βρίσκεται τοποθετημένη στη βόρεια ακτή της Σικελίας, 18 χιλιόμετρα ανατολικά του Παλέρμο και στους ανατολικούς πρόποδες του Μόντε Καταλφάνο.
Ιστορία
thumb|left|350px|Ο αρχαιολογικός χώρος του Σολούντα Η χρονολογία που οι Φοίνικες εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στον Σολούς είναι άγνωστη, ο Σολούς με το Παλέρμο που λεγόταν στην αρχαιότητα "Πάνορμος" και τη Μότυα ήταν οι τρεις σημαντικότερες Φοινικικές πόλεις, και οι τρεις στη βορειοδυτική Σικελία. Η εγκατάσταση των Φοινίκων έγινε λίγο πριν τους Έλληνες και η κατοχή του βορειοδυτικού τμήματος στάθηκε εμπόδιο για την ολοκληρωτική εξάπλωση των Ελλήνων στη Σικελία. Οι Καρχηδόνιοι απόγονοι των Φοινίκων έγιναν κύριοι κατόπιν στις τρεις πόλεις και τις κράτησαν μέχρι τον 3ο αιώνα π.X. που ενσωματώθηκαν στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Την εποχή που ο παντοδύναμος τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος κατέκτησε σχεδόν ολόκληρη τη Σικελία (397 π.X.) μονάχα οι τρεις Φοινικικές πόλεις αντιστάθηκαν. Την επόμενη χρονιά (396 π.X.) έπεσαν προσωρινά στα χέρια του Διονυσίου αλλά σύντομα οι Καρχηδόνιοι τις ανακατέλαβαν.
Ο Αγαθοκλής των Συρακουσών επιχείρησε να τις καταλάβει αλλά αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία (307 π.X.) όταν άκουσε ότι ο στρατός του στην Αφρική είχε επαναστατήσει εναντίον του και φυλάκισε τους γιους του. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος τις τρεις πόλεις κατείχαν ακόμα οι Καρχηδόνιοι, η Πάνορμος πρώτη άνοιξε τις πύλες και παραδόθηκε στους Ρωμαίους (254 π.X.), ακολούθησαν η Μότυα και η Σολούς. Οι Ρωμαίοι έδωσαν στη Σολούς τον τίτλο Ισοπολίτιδα πόλη αλλά έχασε την ισχύ που είχε με τους Φοίνικες, ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων την καταγράφει αλλά μόνο σποραδικά. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος εξακολουθούσαν να αναφέρουν τη Σολούς στην εποχή τους αλλά την κατέγραφαν εσφαλμένα σαν "Ολουλίς" συγχέοντας τη με μία άλλη τοποθεσία που βρισκόταν 12 μίλια από την Πάνορμο. Η Σολούς έκοβε δικά της νομίσματα σε ολόκληρη την αρχαιότητα, καταστράφηκε την εποχή που κατέλαβαν τη Σικελία οι Σαρακηνοί.
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Οι Αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν φέρει στο φως πολλά ευρήματα από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ενώ υπάρχουν ακόμα πολλά άλλα που δεν έχουν εξερευνηθεί. Βρέθηκαν τα ίχνη δύο μεγάλων δρόμων που οδηγούσαν στην πόλη καλυμμένοι με χοντρές πέτρες, η επιφάνεια του όρους Καταλφάνο είναι καλυμμένη με θραύσματα αρχαίων τοίχων και πέτρινων κατασκευών ανάμεσα τους και δύο ναοί. Ένα μεγάλο σύμπλεγμα με την Άρτεμη να κάθεται ανάμεσα σε ένα Λιοντάρι και μία Λεοπάρδαλη βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Παλέρμο μαζί με πολλές άλλες αρχαιότητες της εποχής.
Το 1857 βρέθηκε μία επιγραφή με αφιέρωμα των κατοίκων του Σόλους στη Φουλβία Πλαυτίλλα σύζυγο του αυτοκράτορα Καρακάλλα. Με την εξαίρεση ενός δρόμου με πολλούς ελιγμούς στα νότια όλοι οι υπόλοιποι είναι κατασκευασμένοι ευθείς παρά το ανώμαλο έδαφος και τέμνονται σε ορθές γωνίες, καλυμμένοι με πέτρες. Τα κτίσματα είναι κατασκευασμένα με βαριές ανώμαλες πέτρες που αργότερα έγιναν περισσότερο λείες, ο φυσικός βράχος τοποθετήθηκε στα θεμέλια των τοίχων. Ένα μεγάλο κτίριο που βρέθηκε το 1911 ονομάστηκε εσφαλμένα "Γυμνάσιο". Στην κορυφή της πόλης υπάρχει ένα τεράστιο κτίριο μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα με πολλά μωσαϊκά και τοιχογραφίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Αποικίες της Φοινίκης στη Σικελία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Οξάνα Μαλάια
Η Οξάνα Ολεκσάντριβνα Μαλάια (ουκρανικά: Оксана Олександрівна Малая, γεννημένη στις 4 Νοεμβρίου 1983), γνωστή και ως Οξάνα Μαλάια, είναι μια γυναίκα από την Ουκρανία, διεθνώς γνωστή για τη συμπεριφορά της, που μιμείται αυτή του σκύλου. Η Μαλάια έχει αποτελέσει αντικείμενο ντοκιμαντέρ και συνεντεύξεων και αναφέρεται ως άγριο παιδί που «την μεγάλωσαν σκύλοι».
Βιογραφία
Η Μαλάια γεννήθηκε στο χωριό Νόβα Μπλαγκοβιστσένκα της επαρχίας Χορνοσταγίβκσα της περιφέρειας Χερσώνας. Σύμφωνα με τους γιατρούς και τα ιατρικά αρχεία, ήταν ένα φυσιολογικό παιδί κατά τη γέννηση της, αλλά αργότερα παραμελήθηκε από τους αλκοολικούς γονείς της και στην ηλικία των τριών ετών ζούσε περιτριγυρισμένη από σκύλους. Όταν η Μαλάια βρέθηκε από τις αρχές, ήταν επτάμισι χρονών, αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει και συμπεριφερόταν σαν σκύλος. Έτρεχε στα τέσσερα, γάβγιζε, κοιμόταν στο πάτωμα και έτρωγε και φρόντιζε για την υγιεινή της σαν σκύλος. Οι κοινωνικές υπηρεσίες αφαίρεσαν την επιμέλεια της Μαλάια από τους γονείς της.
Η Μαλάια τελικά μεταφέρθηκε σε ένα ανάδοχο σπίτι για παιδιά με διανοητική αναπηρία στο Μπαραμπόλ. Υπεβλήθη χρόνια εξειδικευμένης θεραπείας και εκπαίδευσης για να μάθει να συμπεριφέρεται σαν άνθρωπος, και να κοινωνικοποιηθεί. Μετά την ενηλικίωση, η Μαλάια διδάχθηκε να υποτάξει τη σκυλίσια συμπεριφορά της. Έμαθε να μιλάει με ευχέρεια και ευφυή τρόπο και εργάζεται σε ένα αγρόκτημα αρμέγοντας αγελάδες, αλλά παραμένει κάπως προβληματική.
Σε ένα ντοκιμαντέρ στο Channel 4 και στο πορτογαλικό ντοκιμαντέρ του καναλιού SIC (Sociedade Independente de Comunicação), οι γιατροί δήλωσαν ότι είναι απίθανο να επανενταχθεί ποτέ πλήρως σε μια «φυσιολογική» κοινωνία. Το 2001, το ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι "NTV" δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της. Υπήρξαν πολλά άρθρα για αυτήν στον τύπο.
Το 2013, η Μαλάια έδωσε μια συνέντευξη στην εθνική ουκρανική τηλεόραση, στην εκπομπή Govorit Ukraina, όπου μίλησε για τον εαυτό της και απάντησε στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η Μαλάια υποστήριξε ότι θέλει να αντιμετωπίζετε σαν φυσιολογικός άνθρωπος και προσβάλλεται όταν άλλοι την αποκαλούν «κορίτσι-σκύλο». Είπε επίσης ότι θα ήθελε τα αδέρφια της να την επισκέπτονται πιο συχνά και ότι το κύριο όνειρό της στη ζωή της είναι να βρει τη βιολογική της μητέρα. Μίλησε επίσης για το αγόρι της, τη ζωή της στο ανάδοχό της σπίτι και τη δουλειά της με ζώα στο αγρόκτημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιδιά
Πανοπέας
Ο Πανοπέας είναι αρχαία Φωκική πόλη που βρισκόταν κοντά στα σύνορα των Φωκέων με τους Βοιωτούς. Στη θέση της αρχαίας πόλης βρίσκεται σήμερα το χωριό Άγιος Βλάσιος. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Πανοπέας απείχε 20 στάδια από την Χαιρώνεια και επτά από την Δαυλίδα.
Οι πρώτοι κάτοικοι του Πανοπέα ήταν Φλεγύες. Σύμφωνα με τον μύθο ο ιδρυτής του Πανοπέα ήταν ο ήρωας Πανοπέας, γιος του Φώκου. Κατά την Τρωική εκστρατεία ηγέτης των Φωκέων ήταν ο Βασιλιάς του Πανοπέα. Ο Πανοπέας αναφέρεται από τον Ηρόδοτο καθώς ήταν μία από τις Φωκικές πόλεις που κατέστρεψαν οι Πέρσες κατά την κάθοδό τους προς την Αθήνα. Η πόλη καταστράφηκε για δεύτερη φορά από τον Φίλιππο της Μακεδονίας κατά τον Γ' Ιερό πόλεμο. Κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 198 π.Χ. ενώ καταστράφηκε για τρίτη φορά κατά την σύγκρουση των Ρωμαίων με τον βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη.
Ο Παυσανίας που πέρασε από την περιοχή τον 2ο. αιώνα μ.Χ. αναφέρει ότι η πόλη είχε περίμετρο επτά στάδια στην ακμή της, αλλά στην εποχή του υπήρχαν μόνο μερικές καλύβες. Σήμερα διατηρείται ένα τμήμα του τείχους της αρχαίας πόλης, στον βραχώδη λόφο πάνω από το χωριό Άγιος Βλάσιος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας
Γιάννης Κουζέλογλου
Ο Γιάννης Κουζέλογλου (Θεσσαλονίκη, 1 Απριλίου 1995 ) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σμολ φόργουορντ για την ισπανική Μπούργος.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι Μικρασιάτης στην καταγωγή. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία καλαθοσφαίρισης των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2014, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη σερβική Παρτίζαν. Πέρασε τη σεζόν 2014-15, παίζοντας κυρίως με την εφηβική ομάδα της Παρτίζαν, αλλά κατάφερε επίσης να κάνει τέσσερις εμφανίσεις με την πρώτη ομάδα. Ο Κουζέλογλου αποχώρησε από την Παρτίζαν στις 26 Οκτωβρίου 2015.
Στις 28 Οκτωβρίου 2015, υπέγραψε με τον Απόλλωνα Πάτρας, όπου έπαιξε τις επόμενες δύο σεζόν. Την πρώτη σεζόν (2015-16), σημείωσε 3,1 πόντους και μάζεψε 2,3 ριμπάουντ, σε 21 αγώνες. Την επόμενη χρονιά (2016-17) είχε 6,2 πόντους και 4,7 ριμπάουντ, σε 21 ματς.
Στις 4 Ιουλίου 2017, υπέγραψε με το Λαύριο. Στο Λαύριο έμεινε τρία χρόνια. Την αγωνιστική περίοδο 2017-18, ο Κουζέλογλου πετύχαινε 4,9 πόντους κι έπαιρνε 3,8 ριμπάουντ, παίζοντας σε 28 αγώνες. Τη σεζόν 2018-19 τα νούμερά του ήταν τα εξής: 4,8 πόντοι και 5,6 ριμπάουντ, σε 26 αναμετρήσεις, ενώ συμμετείχε με την ομάδα της Λαυρεωτικής και στα προκριματικά του FIBA Europe Cup. Τη σεζόν 2019-20, η οποία διακόπηκε πρόωρα λόγω της πανδημίας του κορωνοιού, ήταν ο αρχηγός της ομάδας, ενώ μέτρησε 19 συμμετοχές στην Α1, έχοντας κατά μέσο όρο 6 πόντους και 5,1 ριμπάουντ.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2020, ανακοινώθηκε από τον Άρη Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος πραγματοποίησε καλή σεζόν μέχρι και τις 20 Απριλίου 2021, όταν και αποχώρησε από την ομάδα. Συνολικά σε 21 αγώνες είχε κατά μέσο όρο 10,4 πόντους και 7,2 ριμπάουντ στο Πρωτάθλημα Ελλάδας. Μετά την αποχώρηση του συνέχισε την καριέρα του στη γαλλική Ορτέζ.
Στις 24 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης για ένα χρόνο. Έφυγε από την ομάδα τον Δεκέμβριο του 2021, έχοντας σε 10 αγώνες στο Πρωτάθλημα 9,6 πόντους με 6,2 ριμπάουντ.
Στις 31 Δεκεμβρίου 2021, ανακοινώθηκε από την Α.Ε.Κ. Με την Α.Ε.Κ μέχρι το τέλος τη σεζόν 2021-22, μέτρησε 9.2 πόντους, 5.9 ριμπάουντ, 1.3 ασίστ σε 14 αγώνες.
Στις 24 Νοεμβρίου 2022, επέστρεψε στο Λαύριο. Με το Λαύριο ο Κουζέλογλου είχε 10.2 πόντους, 5.6 ριμπάουντ και 1.4 ασίστ κατά μέσο όρο στο Πρωτάθλημα μέχρι τον Φεβρουάριο του 2023.
Την 1η Μαρτίου 2023, ανακοινώθηκε ότι συνεχίζει την καριέρα του στην ισπανική Μπούργος της δεύτερης κατηγορίας μπάσκετ της Ισπανίας.
Εθνική Ελλάδας
Ο Κουζέλογλου έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» Εθνικές Ελλάδας, με τις οποίες συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 του 2013 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 του 2014.
Τον Φεβρουάριο του 2021, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών ώστε να συμμετάσχει στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2022. Ο πρώτος αγώνας ήταν κόντρα στη Βοσνία, ήττα με 69-84, με τον ίδιο να έχει 3 πόντους σε 04:17 λεπτά συμμετοχής. Τον Φεβρουάριο του 2022, αγωνίστηκε σε 1 αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023. Επίσης βρέθηκε στην προεπιλογή για το Ευρωμπάσκετ 2022, αλλά δεν ήταν στην τελική επιλογή.
Με το εθνόσημο στην ανδρών Κουζέλογλου έχει 4 αγώνες με 11 πόντους (μ.ο: 2.75). Στους παίδες είχε 5 αγώνες με 47 πόντους (μ.ο: 9.40), στους έφηβους είχε 11 αγώνες με 59 πόντους (μ.ο: 5.36) και στους νέους άνδρες κατέγραψε 8 συμμετοχές με 6 πόντους (μ.ο: 0.75).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Νινουρτά ναντίν σουμί
Ο Νινουρτά ναντίν σουμί υπήρξε ο τρίτος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν (1132 - 1126 π.χ.) διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Ιττί μαρδούκ μπαλατού με τον οποίο είναι άγνωστη η μεταξύ τους συγγενική σχέση, σύγχρονος με τον Ασσύριο βασιλιά Ασούρ ρες ισί Α΄ με τον οποίο συγκρούστηκε πολλές φορές όπως φαίνεται από τις πινακίδες ο στρατός του ήταν ικανός να κάνει επιδρομές στην νότια Ασσυρία. Έμεινε γνωστός στην ιστορία σαν ο πατέρας του Ναβουχοδονόσορα Α΄ ο οποίος τον διαδέχθηκε ο άνθρωπος που απελευθέρωσε την Βαβυλώνα από τους Ελαμίτες ένας από τους μεγαλύτερους βασιλείς της χώρας.
Πηγές
D. J. Wiseman (1975). "XXXI: Assyria and Babylonia, c. 1200-1000 BC". In I. E. S. Edwards. Cambridge Ancient History, Volume 2, Part 2, History of the Middle East and the Aegean Region, c. 1380-1000 BC. Cambridge University Press. pp. 448–449.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Καθεδρικός Ναός του Άαχεν
Ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας του Άαχεν, γνωστός και ως Βασιλικός Ναός της Αγίας Μαρίας, (Γερμαν. Aachener Dom) συγκαταλέγεται στους αρχαιότερους ναούς της βορείως των Άλπεων Ευρώπης. Βρίσκεται στην γερμανική πόλη του Άαχεν, στο ομόσπονδο κράτος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Πρόκειται για ένα ναό μικτής αρχιτεκτονικής, του οποίου το αρχαιότερο τμήμα αποτελεί το οκτάγωνο που κτίστηκε επί Καρλομάγνου τον 9ο αιώνα (μ.Χ.). Αποτέλεσε χώρο στέψης 30 Γερμανών Βασιλέων και 12 Βασιλισσών, από το 936 έως και το 1531, καθώς και μεγάλο κέντρο έλξης προσκυνητών από όλη την Ευρώπη, από το Μεσαίωνα μέχρι και σήμερα.
Το παράπλευρα ευρισκόμενο θησαυροφυλάκιο του ναού (Γερμ. Domschatzkammer) διαθέτει την πλουσιότερη συλλογή κειμηλίων της Βόρειας Ευρώπης και λειτουργεί σήμερα ως μουσείο. Στο ναό γίνονται καθημερινά ξεναγήσεις στη γερμανική γλώσσα ενώ υπάρχει η δυνατότητα για οργανωμένα τουριστικά γκρουπ να ξεναγηθούν σε άλλες γλώσσες κατόπιν προσυμφωνίας.
Ο Καθεδρικός Ναός του Άαχεν αποτελεί το πρώτο κτίριο που συμπεριλήφθηκε από την UNESCO Protnet στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1978.
Ο προγενέστερος ναός και η ανοικοδόμηση του νέου από τον Καρλομάγνο
Ο ναός άρχισε να χτίζεται κατά τη βασιλεία του Καρλομάγνου πάνω στα ερείπια παλαιότερου παρεκκλησιού, ο οποίος αναφέρεται σε πηγές του 766. Ο παλιός ναός, ο οποίος έχει εντοπιστεί, χτίστηκε σε ένα σύμπλεγμα ρωμαϊκών κτιρίων, κυρίως λουτρών και για την ανοικοδόμησή του χρησιμοποιήθηκαν μέρη αυτών των κτιρίων. Με τη στέψη του Καρλομάγνου σε βασιλιά των Φράγκων το 768 στη Noyon απέκτησε το Άαχεν μεγάλη πολιτική σημασία εφόσον άρχισε να χτίζεται στην πόλη το μεγαλύτερο από τα ανάκτορα του νέου βασιλιά..
Η επιλογή του Άαχεν ως βασιλική πόλη (Λατιν. urbs regalis) δεν ήταν τυχαία. Η γεωστρατηγική θέση της πόλης ανάμεσα στην κύρια εμπορική οδό από την Κολωνία στο Παρίσι καθώς βρισκόταν στο κέντρο του Βασιλείου των Φράγκων, το οποίο επεκτεινόταν από τα Πυρηναία στα ισπανικά σύνορα μέχρι τον ποταμό Έλβα και από τη Βόρεια Θάλασσα στην κεντρική Ιταλία. Επίσης οι ιαματικές πηγές της πόλης, οι οποίες είχαν προσελκύσει και τους Ρωμαίους (η λατινική ονομασία της πόλης είναι Aquisgranum που σημαίνει Νερά του Γράνου) στην περιοχή αυτή καθώς και τα προς κυνήγι προσφερόμενα κοντινά δάση αποτέλεσαν πιθανότατα λόγους για την επιλογή του Άαχεν ως είδους πρωτεύουσας για τον Καρλομάγνο. thumb|right|200px| Θέση του Άαχεν στο Βασίλειο των Φράγκων
Η ακριβής ημερομηνία της έναρξης της ανοικοδόμησης του ναού δεν είναι γνωστή. Το 788 ολοκληρώθηκε το βασιλικό ανάκτορο, το οποίο βρισκόταν στη θέση του σημερινού δημαρχείου. Την ίδια περίοδο πρέπει να άρχισε και η ανοικοδόμηση του παρεκκλησιού το οποίο έμελλε να γίνει ο σημερινός Καθεδρικός. Ουσιαστικά πρωταρχικά το παρεκκλήσι αποτελούσε μέλος του ανακτορικού συμπλέγματος με το οποίο συνδεόταν μέσω μιας στοάς η οποία σήμερα δε σώζεται. Ο Αλκουίνος, Άγγλος μοναχός και διδάσκαλος στο Άαχεν εκείνη την περίοδο, αναφέρει ότι διακοσμητικές ρωμαϊκές κολώνες τοποθετήθηκαν το 798. Αυτό το γεγονός δείχνει ότι ο ναός πρέπει να αποπερατώθηκε λίγο αργότερα. Η μεταφορά ιερών λειψάνων στο Άαχεν κατά τα έτη 800 και 801 δείχνει ότι εκείνη την περίοδο θα πρέπει να εγκαινιάστηκε ο ναός.
Το εν λόγω παρεκκλήσι χτίστηκε ως κυκλικό κτίριο αποτελούμενο από ένα κεντρικό οκτάγωνο και ένα δεκαεξάγωνο να το περικλείει με τρούλο. Το όνομα του πρωτομάστορα έχει διασωθεί, πρόκειται για τον Odo von Metz.
Η Θύρα των Λεόντων
thumb|left|200px|Η Θύρα των Λεόντων
Η κεντρική θύρα, η οποία διασώζεται, είναι μπρούτζινη και αρχαιολογικές έρευνες στο Άαχεν έδειξαν ότι κατασκευάστηκε στην πόλη, γεγονός που αποδεικνύει την πρόοδο στον τομέα των τεχνών την περίοδο εκείνη στο Άαχεν. Ο διάκοσμος της θύρας δείχνει ιταλικές επιρροές, κάτι που επιβεβαιώνει τις πηγές, οι οποίες αναφέρουν συμβολή ξένων τεχνιτών στην κατασκευή του ναού. Σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα η μπρούτζινη διπλόθυρα ήταν γυαλισμένη ώστε να δίνει την εντύπωση ότι είναι χρυσή. Ονομάζεται Θύρα των Λεόντων από το διάκοσμο της που φέρει κεφαλές λιονταριών από των οποίων τα στόματα κρέμονταν παλαιότερα μεγάλα δαχτυλίδια.
Το Οκτάγωνο
thumb|right|200px|Οκτάγωνο, Πολυέλαιος του Μπαρμπαρόσσα
Το κύριο κτίριο έχει δύο επίπεδα με το δεκαεξάγωνο να αποτελεί όροφο και να δημιουργεί δύο γαλαρίες και το οκτάγωνο να είναι ως τη σκεπή ελεύθερο. Τρεις σειρές οκτώ τόξων διακοσμούν το ναό. Η πρώτη οκτάδα χωρίζει στο ισόγειο το οκτάγωνο από το δεκαεξάγωνο που το περικλείει. Στον όροφο τα τόξα αποτελούν παράθυρα προς στο κέντρο και είναι ταξινομημένα σε δύο επίπεδα. Τα εν λόγω τόξα διακοσμούνται από 36 ρωμαϊκές κολώνες (δύο ανά τόξο) κορινθιακού ρυθμού οι οποίες αφαιρέθηκαν από ναούς της Ρώμης και της Ραβέννας με άδεια του Πάπα Αδριανού του Α' και μεταφέρθηκαν στο Άαχεν για το σκοπό αυτό. Σήμερα σώζονται οι 24 από τις αρχαίες κολώνες ενώ οι υπόλοιπες είναι απομιμήσεις νεοτέρων χρόνων. Τον κύκλο των τόξων στον όροφο περιστοιχίζουν μπρούτζινα κάγκελα, επίσης καρολίγγειας περιόδου. Οι τοίχοι εκείνη την περίοδο ήταν απλά βαμμένοι άσπροι ενώ οκτώ παράθυρα φώτιζαν το χώρο.
Ο σημερινός διάκοσμος των τοίχων είναι σχετικά πρόσφατος. Μετά τη λεηλασία του ναού από τους Γάλλους του Ναπολέοντα το Άαχεν περιήλθε το 1815 στην Πρωσία και με την δημιουργία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871 αποφασίστηκε η αποκατάσταση του ναού. Η βυζαντινή αρχιτεκτονική του ναού ενέπνευσε στις αρχές του 20ου αιώνα τους αρχιτέκτονες ώστε να επιλέξουν βυζαντινά πρότυπα για τη διακόσμηση του ναού. Έτσι οι τοίχοι του εξαγώνου καλύφθηκαν από μαρμάρινες πλάκες ενώ οι τοίχοι των δεκαεξάγωνων γαλαριών και του τρούλου διακοσμούνται με μωσαϊκά.
Ο Θρόνος του Καρλομάγνου
thumb|200px| Ο Θρόνος του Καρλομάγνου Στη δυτική πλευρά του ορόφου κοιτάζοντας προς Ανατολάς βρίσκεται ο λεγόμενος «Θρόνος του Καρλομάγνου». Μέχρι και πριν λίγα χρόνια αμφισβητούσαν πολλοί ιστορικοί την αυθεντικότητα του μαρμάρινου θρόνου αυτού για το αν όντως πρόκειται για θρόνο του 9ου αι. ή αν πρόκειται για δημιούργημα του 10ου. Οι καρολίγγειες πηγές (Αλκουίνος και Αϊνχάρδος) αν και περιγράφουν λεπτομερέστατα το ναό επί Καρλομάγνου δεν αναφέρουν καθόλου το θρόνο. Με τη στέψη του Όθωνα του Μεγάλου το 936 εμφανίζεται ο θρόνος στην Ιστορία. Το ερώτημα που αιωρούνταν επί χρόνια ήταν αν ο θρόνος είναι όντως αυτός του Καρλομάγνου ή αν ο Όθων για να δώσει ιδιαίτερο βάρος στη στέψη του θέλοντας να βάλει τον εαυτό του στην άμεσε διαδοχή του Καρλομάγνου ήρθε στο Άαχεν για τη στέψη του και έφτιαξε το θρόνο αυτό για περαιτέρω εντυπωσιασμό. Αρχαιολογικές έρευνες τα τελευταία χρόνια έφεραν στο φως κάτω από τη μαρμάρινη πλάκα του καθίσματος ένα περαιτέρω ξύλινο κάθισμα που αποτελούσε βάση του θρόνου. Με τη ραδιομετρική μέθοδο C14 πιστοποιήθηκε η ηλικία του ξύλου η οποία χρονολογείται όντως από τον 9ο αιώνα. Επίσης ανακαλύφθηκε το δάπεδο κάτω από το θρόνο ως το αυθεντικό καρολίγγειο το οποίο δε φέρει κανένα σημάδι φθοράς. Ως εκ τούτου δεν αμφισβητείται πλέον η ηλικία του θρόνου, που θεωρείται ότι είναι καρολίγγειο δημιούργημα, δεν είναι όμως βέβαιο αν χρησιμοποιήθηκε από τον Καρλομάγνο ως θρόνος.
Ο θρόνος είναι κατασκευασμένος από τέσσερις πλάκες παριανού μαρμάρου. Είναι τοποθετημένος σε μία υπερυψωμένη βάση στον οποίο οδηγούν έξι σκαλοπάτια. Τα τέσσερα από αυτά είναι τα τέσσερα μέλη μίας διπλά διχοτομημένης ρωμαϊκής κολόνας (περαιτέρω σύμβολο ρωμαϊκής διαδοχής) ενώ το όλο σχέδιο παραπέμπει στο θρόνο του Σολομώντα (σύμβολο πίστης και δίκαιης εξουσίας) καθώς και σε βυζαντινά πρότυπα βασιλικών θρόνων σε εκκλησίες. Οι μαρμάρινες πλάκες είναι διαφορετικού πάχους και πριν τη μεταφορά τους στο Άαχεν είχαν τύχει διαφορετικής χρήσης. Στη μία πλάκα διακρίνεται καθαρά το σχεδιάγραμμα ρωμαϊκού παιχνιδιού γνωστού και σήμερα στα γερμανικά ως Mühle και στα αγγλικά ως nine mans morris. Η παλαιότερη χρήση των μαρμάρων ενισχύει την άποψη που θέλει το θρόνο να έχει αρχικά χαρακτήρα λειψανοθήκης και όχι βασιλικού θρόνου. Πίσω από το θρόνο βρίσκεται η καρολίγγεια Αγία Τράπεζα του Σωτήρα διακοσμημένη με έναν γοτθικό σταυρό. Εδώ έχρισε ο Καρλομάγνος το γιο του τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή διάδοχο. Η σημασία του θρόνου για τη γερμανική ιστορία είναι τεράστια. Αρχής γενομένης από τον Όθωνα τον Μεγάλο το 936 αποτέλεσε ουσιαστικά μέχρι το 1531 την έδρα της Αυτοκρατορίας. Κάθε νεοεκλεγείς Γερμανός βασιλιάς (οι εκλογές γινόντουσαν συνήθως στη Φρανκφούρτη) όφειλε να ταξιδέψει στο Άαχεν ώστε να στεφθεί Βασιλιάς καθίζοντας στο θρόνο του Καρλομάγνου και λαμβάνοντας από τον Αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας τα σύμβολα της Αυτοκρατορίας. Μόνο μετά τη στέψη του στο Άαχεν μπορούσε να επισκεφθεί τον Πάπα στη Ρώμη ώστε να στεφθεί ως Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Μετά το 1531 οι στέψεις λάμβαναν χώρα στη Φρανκφούρτη.
Ο Πολυέλαιος του Μπαρμπαρόσα και η Χρυσή Αγία Τράπεζα
thumb|left|200px| Ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα σε γερμανικό χειρόγραφο του 1180
Από τον τρούλο κρέμεται ο λεγόμενος «Πολυέλαιος του Μπαρμπαρόσσα». Με την αγιοποίηση του Καρλομάγνου το 1164 από τον Αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας Rainald von Dassel (Ράιναλντ φον Ντάσσελ), συνεργάτη του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσσα, ο Μπαρμπαρόσα αφιέρωσε τον Πολυέλαιο αυτό στο ναό. Αναπαριστά την επουράνιο Ιερουσαλήμ, με πύλες και τείχη η οποία κατεβαίνει από τον ουρανό ώστε να παραλάβει τον Καρλομάγνο, του οποίου η σαρκοφάγος βρισκόταν αρχικά κάτω από τον πολυέλαιο. Έχει διάμετρο 4,20 μέτρα και είναι κατασκευασμένος από επίχρυσο σίδηρο και χαλκό. Κρέμεται από μία 26 μέτρων μήκους αλυσίδα που χρονολογείται από την ίδια περίοδο και αιωρείται στο κέντρο του οκταγώνου.
Η Αγία Τράπεζα βρίσκεται σε ένα ελαφρά υπερυψωμένο βάθρο στα ανατολικά του οκταγώνου πριν την Αίθουσα των Ψαλμών. Πρόκειται για μια δωρεά του Αυτοκράτορα Όθωνα του Γ' κατά το έτος 1000 και η μπροστινή πλάκα επονομάζεται Pala d'Oro. Πρόκειται για μια ολόχρυση πλάκα ανεκτίμητης καλλιτεχνικής αξίας με παραστάσεις από τη ζωή του Ιησού.
Πολιτιστική Κληρονομιά
thumb|right|200px|Κάτοψη και διατομή του βασιλικού παρεκκλησίου του Άαχεν. Η σημασία του κτιρίου αυτού για τον Καρλομάγνο και το βασίλειό του φαίνεται από τους αριθμούς. Το κτίριο έχει συνολικό ύψος 34,7 μέτρα, τα θεμέλια βάθος 5,8 μέτρα και οι τοίχοι πάχος 1,75 μέτρα. Για περισσότερα από διακόσια χρόνια ο Ναός του Άαχεν ήταν το υψηλότερο κτίριο βορείως των Άλπεων καθιστώντας το ως πόλο έλξης πολλών πιστών. Η ανοικοδόμησή του συνδέεται αναμφίβολα με τη στέψη του Καρλομάγνου τα Χριστούγεννα του 800 στη Ρώμη από τον Πάπα Λέοντα τον Γ' σε Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο Ναός στο Άαχεν αποτελεί σύμβολο αυτής της βασιλείας με τη μεγαλοπρέπειά του, την αρμονία των αριθμών κατά βιτρουβικά πρότυπα καθώς και με την πληθώρα των συμβολισμών του που παραπέμπουν σε δύο στοιχεία: στο Χριστιανισμό και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνδέοντας τα σε ένα χώρο και κατ' επέκταση σε ένα πρόσωπο: στον Καρλομάγνο ως νέο Ρωμαίο Αυτοκράτορα, ο οποίος στέφθηκε από τον αντιπρόσωπο του Ιησού στη Γη, τον Πάπα.
Ο ναός αποτελεί εικόνα της επουρανίου Ιερουσαλήμ. Η αρμονία μήκους, πλάτους και ύψους, η τοποθέτηση του ναού στραμμένου προς την Ανατολή, δηλαδή την επίγεια Ιερουσαλήμ και η επανάληψη του αριθμού 8, ο οποίος το Μεσαίωνα θεωρούταν ιερός διότι συμβόλιζε την θεϊκή αρμονία, είναι στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν εσκεμμένα από τους καρολίγγειους τεχνίτες ώστε να τονίσουν τη μοναδικότητα και σημαντικότητα του χώρου αυτού. Χτίζοντας το ναό ως κυκλικό κτίριο τοποθετεί ο Καρλομάγνος τον εαυτό του στην ίδια σειρά με τον Σολομώντα ο οποίος έχτισε επίσης το Ναό στην Ιερουσαλήμ κυκλικό, καθώς και τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό με την Αγία Σοφία. Ως πρότυπο για το ναό του Άαχεν θεωρείται ο βυζαντινός Ναός του Αγίου Βιταλίου στην ιταλική Ραβέννα, ο οποίος είχε εντυπωσιάσει τον Καρλομάγνο, όμως ο Ναός στο Άαχεν δεν αποτελεί αντίγραφο, διότι πηγές του 9ου αιώνα αναφέρουν ότι τα σχέδια βασίστηκαν σε ιδέες του ίδιου του Καρλομάγνου.
Η αρχιτεκτονική του ναού αποτέλεσε πρότυπο για άλλες εκκλησίες στο χώρο της Κεντρικής Ευρώπης. Ο Καθεδρικός Ναός του Έσσεν στην περιοχή της κοιλάδας του Ρουρ, ο Ναός του Αγίου Ιωάννη στη Λιέγη του γειτονικού Βελγίου και το αβαείο του Όττμαρσχαϊμ (Ottmarsheim) της Αλσατίας αποτελούν μερικά παραδείγματα ναών που εμπνεύστηκαν από τον Καθεδρικό του Άαχεν.
Η Αίθουσα των Ψαλμών και η Προσκύνηση του Άαχεν
thumb|right|200px|Εξωτερική άποψη Άιθουσας των Ψαλμών
Η Αίθουσα των Ψαλμών
Εξακόσια χρόνια μετά το θάνατο του Καρλομάγνου το 1414 το Άαχεν είχε μετατραπεί σε σημαντικό κέντρο προσκύνησης στην Ευρώπη, το τρίτο μεγαλύτερο μετά τη Ρώμη και το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Το οκτάγωνο δεν ανταποκρινόταν στις ανάγκες να φιλοξενήσει τόση πληθώρα κόσμου έτσι ώστε το κτίριο επεκτάθηκε προς τα ανατολικά με την ανοικοδόμηση της λεγόμενης Αίθουσας των Ψαλμών (Γερμ. Chorhalle). Πρόκειται για μια αίθουσα γοτθικού ρυθμού που περιβάλλεται από παράθυρα ύψους 30 μέτρων, των οποίων η επιφάνεια καταλαμβάνει χώρα 1000 τμ. Πρότυπο για αυτήν την αίθουσα στάθηκε το παρεκκλήσι της St. Chapelle στο Παρίσι. Τα παράθυρα της Αίθουσας των Ψαλμών συγκαταλέγονται στα υψηλότερα της γοτθικής τέχνης και η αίθουσα ονομάζεται από τους κατοίκους της πόλης ως το Γυάλινο Σπίτι του Άαχεν (Γερμ. Aachener Glashaus). Έχει μήκος 25μ, πλάτος 13μ και 32μ ύψος. Από το κέντρο του κρέμεται ένα άγαλμα της Παναγίας του 1524 που την παριστάνει ως νέα Εύα της Αποκαλύψεως. Εσωτερικά τα παράθυρα περιβάλλονται από δεκατέσσερα ξύλινα αγάλματα του 15ου αιώνα: έξι από κάθε πλευρά αναπαριστώντας τους Δώδεκα Αποστόλους και στο κέντρο, δηλαδή ανατολικά, τον Καρλομάγνο να προσφέρει ένα μοντέλο της εκκλησίας στην Παναγία η οποία βρίσκεται δεξιά του. Τα τζάμια των παραθύρων καταστράφηκαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τα άλλα ο Ναός έμεινε χάρη στις σωτήριες επεμβάσεις μίας ομάδας εφήβων εθελοντών, η οποία φύλαγε το ναό από πυρκαγιές, άθικτος.
Οι προσκυνητές και η Σαρκοφάγος της Παναγίας
Κάθε επτά χρόνια αρχής γενομένης τον 13ο αι. λάμβανε χώρα η λεγόμενη «προσκύνηση του Άαχεν» (Γερμ. Aachener Pilgerfahrt) κατά την οποία χιλιάδες πιστών συνέρρεαν στο Άαχεν ώστε να προσκυνήσουν τα Τέσσερα Μεγάλα Ιερά Λείψανα του Άαχεν. Το Άαχεν βρισκόταν πάνω σε μία από τις πολλές Ιακώβειες Οδούς τις οποίες ακολουθούσαν προσκυνητές από όλη την Ευρώπη ώστε να καταλήξουν στον τάφου του Αποστόλου Ιακώβου στο ισπανικό Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Επίσης η πόλη της Κολωνίας αποτελούσε κατά το Μεσαίωνα σημαντικός προορισμός προσκυνητών εφόσον στον Καθεδρικό Ναό της πόλης βρίσκονται τα Ιερολείψανα των Τριών Μάγων. Έτσι η ευρύτερη περιοχή της Ρηνανίας είχε εξελιχθεί σε σημαντικό προορισμό προσκυνητών. Η παράδοση αυτή συνεχίζεται μέχρι και σήμερα και η επόμενη Προσκύνηση του Άαχεν θα πραγματοποιηθεί το 2014. Τα Τέσσερα Μεγάλα Ιερά Λείψανα του Άαχεν είναι: το φόρεμα της Παναγίας κατά τη Γέννηση Του Ιησού, ένας χιτώνας του Ιησού, οι φασκιές του Ιησού καθώς και το ύφασμα στο οποίο τυλίχθηκε η κεφαλή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Τα λείψανα αυτά φυλάσσονται στη λεγόμενο «Σαρκοφάγο της Παναγίας» (Γερμ. Marienschrein), η οποία βρίσκεται στο δυτικό άκρο της αίθουσας, πίσω από την Χρυσή Αγία Τράπεζα. Η σαρκοφάγος που έχει σχήμα βασιλικής κατασκευάστηκε μεταξύ του 1220 και του 1238 και ανήκει στη σχολή των Ρηνανικών σαρκοφάγων. Το δρύινο εσωτερικό της καλύπτεται από επίχρυσες αναπαραστάσεις του βίου της Θεομήτορος καθώς και από αγαλματίδια των Αποστόλων (έξι σε κάθε πλευρά) οι οποίοι αναπαρίστανται να κρατάνε ξίφη έτοιμοι να προασπιστούν την πίστη. Η επιρροή των Σταυροφοριών γίνεται εμφανής. Τέσσερα μεγαλύτερα αγαλματίδια παριστάνουν την Παναγία, τον Βασιλεύοντα Ιησού (ως σύμβολα της θεϊκής εξουσίας) καθώς και Καρλομάγνο με τον Πάπα Λέοντα τον Γ' (ως σύμβολα της επί γης μοιρασμένης μεταξύ βασιλέων και Πάπα εξουσίας). Επίσης ημιπολύτιμοι λίθοι στολίζουν σε διάφορα σχήματα τη σαρκοφάγο. Πίσω από το αγαλματίδιο της Παναγίας βρίσκεται ένα λουκέτο, το οποίο κάθε εφτά χρόνια σπάζεται για να ανοιχτεί η σαρκοφάγος και να αναδειχτούν τα Ιερολείψανα. Στο θησαυροφυλάκιο του ναού φυλάσσονται σήμερα όλα τα λουκέτα της σαρκοφάγου των οποίων η δημιουργία αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση για κάθε χρυσοχόο στο Άαχεν, οι οποίοι συναγωνίζονται για το ποιος θα κατασκευάσει το καλύτερο λουκέτο. thumb|right|200px|Αίθουσα των Ψαλμών και Σαρκοφάγος της Παναγίας. Άποψη από Οκτάγωνο με τη Χρυσή Αγία Τράπεζα μπροστά
Η Σαρκοφάγος του Καρλομάγνου
Στο βάθος της αίθουσας βρίσκεται ακόμη μία σαρκοφάγος, η «Σαρκοφάγος του Καρλομάγνου» (Γερμ. Karlsschrein). Αρχικά τοποθετημένη κάτω από τον Πολυέλαιο του Μπαρμπαρόσσα στο κέντρο του οκταγώνου μεταφέρθηκε το 1951 στην Αίθουσα των Ψαλμών καθιστώντας την ένα είδος Μαυσωλείου για τον Φράγκο βασιλιά. Περιέχει τα οστά του Καρλομάγνου τα οποία πιστεύεται ότι όντως ανήκουν σε αυτόν. Επίσης σε σχήμα βασιλικής από βελανιδιά καλύπτεται από επίχρυσες αναπαραστάσεις σκηνών από τη ζωή του Καρλομάγνου. Σε αντίθεση με τη Σαρκοφάγο της Παναγίας ο όλος σχεδιασμός του διακόσμου έχει πολιτικό χαρακτήρα. Αφιερωμένη επίσης από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσσα δημιουργήθηκε μεταξύ του 1200 και του 1220 εκθειάζει τον Καρλομάγνο ως ηγεμόνα και τον τοποθετεί συμβολικά σε ανώτερη θέση από τον Πάπα του οποίου οι ηγεμονικές τάσεις είχαν φθάσει στις αρχές του 13ου αιώνα στο αποκορύφωμά τους με τον Πάπα Ιννοκέντιο τον Γ'. Στη μπροστινή πλευρά της σαρκοφάγου διακρίνουμε τρεις μορφές: στο κέντρο κάθεται ενθρονισμένος ο Καρλομάγνος κρατώντας στα χέρια του τα σκήπτρα της εξουσίας και ένα μοντέλο της εκκλησίας. Πλαισιώνεται από δύο κληρικούς, τον Πάπα Λέοντα τον Γ' και τον Αρχιεπίσκοπο της Ρενς Τουρπίνο, οι οποίοι στέκονται όρθιοι δίπλα στον Αυτοκράτορα κάτω από δύο καμάρες των οποίων το χαμηλό ύψος τους αναγκάζει να σκύψουν τις κεφαλές τους μπρος στον Αυτοκράτορα, σαν να αναγνωρίζουν την ανωτερότητα της δικής του εξουσίας. Η όλη σκηνή ολοκληρώνεται με τον Ιησού να αιωρείται πάνω από τον Καρλομάγνο ευλογώντας αυτόν και όχι τον Πάπα, ο οποίος θεωρείται ως vicarius Iesu αντιπρόσωπος του Ιησού επί Γης.
Οι τοίχοι και τα δάπεδα
Στο κέντρο του δαπέδου βρίσκεται ο τάφος του Αυτοκράτορα Όθωνα του Γ', γιου του Όθωνα του Β' και της Βυζαντινής πριγκίπισσας Θεοφανούς, ο οποίος πέθανε σε νεαρή ηλικία το 1002 στην Ιταλία.
Στην νότια πλευρά της αίθουσας βρίσκεται ο «Άμβωνας του Ερρίκου». Πρόκειται για ένα έργο τέχνης, δωρεά του αυτοκράτορα Ερρίκου του Β' προς τους πολίτες του Άαχεν για να τους κατευνάσει μετά από το θάνατο του αγαπημένου τους αυτοκράτορα Όθωνα του Β', του οποίου το νεκρό σώμα είχε κρατήσει όμηρο και βεβηλώσει κατά την νεκροπομπή από την Ιταλία στο Άαχεν. Το εσωτερικό είναι κατασκευασμένο από ξύλο βελανιδιάς επικαλυμμένο με επίχρυσο χαλκό. Αποτελείται από τρία μέλη κοιλωτά (τα δύο άκρα πιο μικρά από το κεντρικό μέλος). Το κεντρικό μέλος είναι χωρισμένο σε εννέα τετράγωνα. Τα τέσσερα ακριανά παριστάνουν τους Ευαγγελιστές ενώ τα πέντε υπόλοιπα που σχηματίζουν έναν σταυρό είναι διακοσμημένα με ρωμαϊκά και βυζαντινά υαλικά (ανάμεσά τους ένα φλιτζάνι και το πιατάκι του) καθώς και πιόνια σκακιού επίσης βυζαντινά. Τα κοιλωτά που πλαισιώνουν το κεντρικό μέρος είναι επίσης χάλκινα επίχρυσα και χωρισμένα πάλι σε τρία τετράγωνα. Εδώ βλέπουμε υστερορωμαϊκές ελεφάντινες μορφές.
Τα παρεκκλήσια
thumb|right|200px|Καμπαναριό και Κύρια Είσοδος Κατά τη διάρκεια των αιώνων χτίστηκαν διάφορα παρεκκλήσια (εφτά συνολικά). Τα περισσότερα από αυτά είναι γοτθικού ρυθμού ενώ το λεγόμενο «Παρεκκλήσι των Ούγγρων» είναι μπαρόκ ανασχεδιασμένο μεταξύ του 1756 και του 1767 από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Moretti. Το κτίριο χρονολογείται από το 1367 και χτίστηκε από τον βασιλιά της Ουγγαρίας Λουδοβίκο τον Μεγάλο για τους Ούγγρους προσκυνητές. Τα Παρεκκλήσια της Αγίας Άννας και του Αγίου Ματθαίου χρονολογούνται από το 1414 και αποτελούν δείγμα της ανεπιτυχούς προσπάθειας να περιστοιχιστεί το καρολίγγειο οκτάγωνο με γοτθικά παρεκκλήσια. Το υστερορωμανικού ρυθμού Παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου αποτελεί το μεγαλύτερο από όλα είναι ανοικτό στο κοινό ως χώρος προσευχής. Το 1474 εγκαινιάστηκε το διώροφο Παρεκκλήσι των Αγίων Καρόλου και Ουβέρτου - ενώ το Παρεκκλήσι των Αγίων Πάντων κατασκευάστηκε το 1954-1955 και είναι σύγχρονα διακοσμημένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στη Γερμανία Κατηγορία:Άαχεν
Σαβόνα
Η Σαβόνα (ιταλικά: Savona) είναι πόλη και λιμάνι της Λιγυρίας, στη βορειοδυτική Ιταλία, πρωτεύουσα της επαρχίας Σαβόνα. Τον Φεβρουάριο του 2014 η Σαβόνα υπολογίστηκε ότι είχε 61.770 κατοίκους, είναι δηλαδή η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη της Λιγουρίας μετά τη Γένοβα και τη Λα Σπέτσια. Στη Σαβόνα ζούσε για ένα διάστημα ο Χριστόφορος Κολόμβος, όπου διατηρούσε αγρόκτημα. Από την πόλη κατάγονται δύο πάπες, ο Πάπας Ιούλιος Β΄ και ο Πάπας Σίξτος Δ΄.
Ιστορία
Κατά τη αρχαιότητα στην περιοχή υπήρχε η πόλη Σάβο, η οποία αναφέρεται για πρώτη φορά το 205 π.Χ. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Σαβόνα πέρασε στην κατοχή των Οστρογότθων και των Βυζαντινών, μέχρι που καταστράφηκε από μια επίθεση των Λιγουρών, οι οποίοι στη σύνεχεια έγιναν κυρίαρχοί της, το 639. Στην αυτοκρατορία του Καρλομάγνου, η Σαβόνα ήταν έδρα κομητείας. Από το 950 μέχρι το 1191 ήταν έδρα του μαρκιζάτου των Αλεραμίτσι και μετά εξαγοράστηκε από τους Ντελ Καρρέττο.
Παρά την αρχική συμμαχία, η Σαβόνα και η γειτονική Γένοβα ανέπτυξαν έντονη αντιπαλότητα. Η Σαβόνα διέθετε λιμάνι επαρκούς μεγέθους από τον 12ο αιώνα, αλλά αυτό καταστράφηκε από τους Γενοβέζους το 1508. Οι Γενοβέζοι, φοβούμενοι ότι το λιμάνι θα χρησιμοποιηθεί από τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας ώστε να γίνει σημαντικό εμπορικό κέντρο της Μεσογείου, βυθίσαν πλοία γεμάτα με ογκόλιθους στην είσοδο του λιμανιού, αχρηστεύοντάς το. Το 1542-3, οι Γενοβέζοι κατασκεύασαν ένα οχυρό στην πόλη. Η πόλη είχε παρόμοια τύχη με τη Δημοκρατία της Γένοβας, της οποίας ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη, μέχρι τους Ναπολέοντιους Πολέμους. To 1746, κατά τη διάρκεια των πολέμων της αυστριακής διαδοχής, η πόλη κατακτήθηκε από τον βασιλιά της Σαρδηνίας, αλλά επιστράφηκε στη Γένοβα με τη συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ.
Μετά τους Ναπολεόντιους Πολέμους, η Σαβόνα έγινε τμήμα του Βασιλείου της Σαρδηνίας το 1815 και το 1861 τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, η Σαβόνα υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς και σε μεγάλο βαθμό ξαναχτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου.
Δημογραφική εξέλιξη
Πληθυσμός
Αξιοθέατα
Παρά τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς, τμήμα της παλαιάς πόλης διατηρεί μεσαιωνικά, αναγεννησιακά και μπαρόκ κτίρια. Άλλα αξιοθέατα της πόλης είναι το γενοβέζικο οχυρό Πριαμάρ, ο αναγεννησιακός καθεδρικός και η Καπέλλα Σιξτίνα δίπλα του, το Παλάτσο ντελλα Ρόβερε και οι παλιοί πύργοι της πόλης.
Κορράδος Γιανουσόβιτς
Ο Κορράδος, πολων. Konrad (π. 1400 - 9 Δεκεμβρίου 1412/13) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν αδελφός των Γιάνους και τού Μπολεσλάβ διαδόχων στο δουκάτο της Βαρσοβίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Γιάνους Α΄ δούκα της Βαρσοβίας και της Ντανούτε των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Κεστούτις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Η μητέρα του ήταν εξαδέλφη τού Βλαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν βασιλιά της Πολωνίας.
Αναφέρεται μόνο στη γενεαλογία Τομίτσκι, όπου συγκαταλέγεται μεταξύ των απογόνων των δουκών της Μαζοβίας, με τη σημείωση ότι απεβίωσε άτεκνος. Το όνομά του υπάρχει συχνά σε μέλη τού κλάδου του: ο πάππος του Σιεμόβιτ Γ΄ ήταν μικρανιψιός τού Κορράδου Β΄ και αυτός εγγονός τού Κορράδου Α΄· όλοι ήταν δούκες της Μαζοβίας.
Ο ίδιος απεβίωσε σε νεαρή ηλικία, μάλλον αρκετά πριν αποβιώσει ο πατέρας του. Δεν γνωρίζουμε πού τάφηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Έλλη Πασπαλά
Η Έλλη (Ελισάβετ-Ελένη) Πασπαλά (17 Μαΐου 1957) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Έχει συνεργαστεί με πληθώρα καλλιτεχνών, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Νταλάρας, η Μαρία Φαραντούρη, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Νίκος Ξυδάκης, ο Στάμος Σέμσης, η Λένα Πλάτωνος, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Ευανθία Ρεμπούτσικα, ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος  κ.ά. Στο ρεπερτόριό της καλύπτει μια ευρεία γκάμα μουσικών επιλογών, όπως λαϊκό τραγούδι, έντεχνο, τζαζ, κλασική μουσική κ.ά., ενώ έχει χαρακτηριστεί ως "μία από τις πιο εκφραστικές και αισθαντικές φωνές".
Βιογραφία
Η Έλλη Πασπαλά γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Φοίτησε στο Manhattan School of Music, ενώ παρακολούθησε μαθήματα τραγουδιού με την σοπράνο Τζούντιθ Ράσκιν και υποκριτικής με τον ηθοποιό Γουίλιαμ Χίκεϊ. Στη συνέχεια πήρε μέρος σε συναυλίες στις ΗΠΑ και τον Καναδά, καθώς και σε παραστάσεις όπερας.
Στην Αθήνα ήρθε το 1982 και καθιερώθηκε από τη συνεργασία της με το Μάνο Χατζιδάκι μέχρι το 1988. Πρωταγωνίστησε στο θεατρικό έργο του Γρηγόρη Βαλτινού για τη ζωή του Άντον Τσέχωφ. Η προσωπική της δισκογραφική πορεία ξεκίνησε το 1988 με το δίσκο "Στη λάμψη του φεγγαριού", ενώ το 1990 κυκλοφορεί το "Νησί των Λωτοφάγων", δίσκος ο οποίος τον επόμενο χρόνο ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο με αγγλικούς στίχους του Laurence Roman με τον τίτλο ''"Living a lie".
To 1993, η Έλλη Πασπαλά τραγουδάει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο αφιέρωμα με τίτλο "Το Ελληνικό Τραγούδι στο Μέγαρο Μουσικής". Το 1994, συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Σταμάτη Κραουνάκη με αφορμή το δίσκο "Μουσική Εικόνα-Γόβα Στιλέτο", ενώ την ίδια χρονιά έδωσε συναυλίες στην Ολλανδία για το Φεστιβάλ Σύγχρονου Ελληνικού Τραγουδιού και το 1995 στα πλαίσια του εορτασμού των Ολυμπιακών Αγώνων συμμετείχε σε μια σειρά καλλιτεχνικών εκδηλώσεων στην Ατλάντα των ΗΠΑ.
Στις "Μουσικές του Κόσμου" συνεργάζεται με τη Μαρία Φαραντούρη και τη Σαβίνα Γιαννάτου.
Ακολουθούν οι δίσκοι "Trio" (2001), από τη συνεργασία της σε εμφανίσεις με τον David Lynch (Ντέιβιντ Λιντς) και το Σταύρο Λάντσια, "Σε ποιο θεό να πιστέψω" (2002) και "Ο χορός των Άστρων" (2007). Παράλληλα, η Έλλη Πασπαλά συνεργάζεται και σε ζωντανές εμφανίσεις με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο και την Ορχήστρα του Δρόμου.
Προσωπική ζωή
Έχει συνεργαστεί κατά καιρούς με φιλανθρωπικές οργανώσεις και ΜΚΟ, όπως η Greenpeace, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, η Διεθνής Αμνηστία και άλλες.
Της αρέσει η ποίηση του Σαίξπηρ και τα εικαστικά έργα του Μόραλη και του Γκόγια.
501
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 501 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τριλογία 2: Η σκόνη του χρόνου
Υπόθεση
Η υπόθεση της ταινίας αφορά τον Α, έναν Ελληνοαμερικάνο κινηματογραφικό σκηνοθέτη, ο οποίος φτιάχνει μία ταινία σχετικά με τη μητέρα του, την Ελένη. Οι αναμνήσεις μπερδεύονται και συγχέονται με την ιστορία του κόσμου κατά τον 20ό αιώνα και με ένα ερωτικό ειδύλλιο.
Κριτικές
Είναι η τελευταία ταινία του διάσημου Έλληνα σκηνοθέτη και η μοναδική ταινία του που γυρίστηκε και σε άλλες χώρες το εξωτερικού, εκτός της Ελλάδας. Η ταινία δέχτηκε ανάμεικτες κριτικές, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Το Αθηνόραμα την βαθμολόγησε με 2 αστέρια στην κλίμακα των 5 αστεριών, ενώ το Lifo έδωσε στην ταινία 1,5 αστεράκι. Το IMDb έχει βαθμολογία 6,7-10 και το Rotten Tomatoes μία θετική βαθμολογία, με 67 στα 100. Επίσης η ταινία παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, αλλά δεν έλαβε κάποια υποψηφιότητα για βραβείο, ενώ κατά βάση οι κριτικές ήταν αρνητικές. Είναι η μόνη ταινία του Αγγελόπουλου η οποία δεν έλαβε καμία υποψηφιότητα σε κανένα φεστιβάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Θεόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τονίνο Γκουέρα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Ηλίας Ψινάκης
Ο Ηλίας Ψινάκης (ή Ψηνάκης, γενν. 8 Απριλίου 1958 Αθήνα) είναι Έλληνας μάνατζερ στο χώρο του θεάματος, τηλεοπτική προσωπικότητα της Ελλάδας, επιχειρηματίας και πολιτικός, δήμαρχος Μαραθώνος την περίοδο 2014 - 2019 και υποψήφιος Ευρωβουλευτής στις Ευρωεκλογές του 2019 με το κόμμα «Πολίτες», που ίδρυσε ο ίδιος.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα και οι γονείς του είναι ο Παναγιώτης και η Αλίκη Ψινάκη. Μεγάλωσε στις Φιλιππίνες και στις ΗΠΑ. Ο πατέρας του διέθετε εργοστάσιο ηλεκτρονικών ειδών. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ο Ψινάκης σπούδασε διεθνή επιχειρηματική δραστηριότητα και μάρκετινγκ και πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα και στα δύο.