cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1954
«Το θαύμα της Βέρνης»
Ο τελικός ήταν μεταξύ Ουγγαρίας και Δυτικής Γερμανίας. Οι Μαγυάροι ήταν για δεύτερη φορά σε τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου (η ομάδα του 1938 είχε χάσει από την Ιταλία 4–2 στο Παρίσι). Επιπλέον, είχαν ρεκόρ 34 νικών, 6 ισοπαλιών και μίας ήττας από τον Αύγουστο του 1949, και ήταν αήττητοι στους τελευταίους 32 αγώνες τους, ρεκόρ κόσμου που διήρκεσε για τέσσερις δεκαετίες. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι Ούγγροι ήταν ο τραυματισμός στον αστράγαλο που υπέστη ο Πούσκας, από τον οποίο δεν είχε αναρρώσει πλήρως - ο Γκούσταβ Σέμπες με τη σύμφωνη γνώμη του παίκτη πήρε την απόφαση να παίξει. Ο χαρακτηρισμός «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ» ήταν τιμητικός για τη Δυτική Γερμανία στην αναμέτρηση κόντρα στους Ούγγρους που έχοντας ήδη κατακτήσει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952, όδευε με απόλυτη βεβαιότητα προς τη σπουδαιότερη διάκριση, την οποία είχε χάσει 16 χρόνια πριν από την Ιταλία. Στο Στάδιο Βάνκντορφ της Βέρνης, σε μία βροχερή 4η Ιουλίου, ήδη περισσότερες από τρεις ώρες πριν την έναρξη του αγώνα 64.000 θεατές είχαν συγκεντρωθεί, παρά τη βροχή, για να απολαύσουν τον αναμενόμενο θρίαμβο των Ούγγρων. Η Ουγγαρία προηγήθηκε νωρίς στο 6ο λεπτό, με γκολ του Πούσκας. Δύο λεπτά αργότερα, ο Τσίμπορ έκανε το 2–0 στην Ουγγαρία και τότε όλοι θεώρησαν ότι οι Γερμανοί θα έχουν άσχημη κατάληξη. Ωστόσο, οι Γερμανοί συσπειρώθηκαν και πήραν γρήγορα το σκορ πίσω στο 2–1 μέσω του Μαξ Μόρλοκ. Στο 18ο λεπτό, οι Γερμανοί ισοφάρισαν από το κόρνερ με το γκολ που πέτυχε ο Χέλμουτ Ραν.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η Ουγγαρία έτρεξε μπροστά προσπαθώντας να ανακτήσει το προβάδισμα, αλλά οι προσπάθειές τους ματαιώθηκαν επανειλημμένα από τη γερμανική άμυνα, με τον τερματοφύλακα Τόνι Τουρέκ να κάνει αρκετές καλές αποκρούσεις. Με έξι λεπτά να απομένουν και το σκορ 2–2, ο Ραν πέτυχε το τρίτο γκολ της Δυτικής Γερμανίας (περισσότερο προϊόν αμυντικής ολιγωρίας της Ουγγαρίας ). Δύο λεπτά πριν από τη λήξη, ο Πούσκας ισοφάρισε, αλλά το γκολ ακυρώθηκε εσφαλμένα ως οφσάιντ. Το σφύριγμα της λήξης του αγώνα έληξε και το αήττητο της Ουγγαρίας, σε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο αγώνας έμεινε στην ιστορία ως το «Θαύμα της Βέρνης». Η γερμανική εταιρεία κατασκευής εξοπλισμού, των βιδωτών καρφιών ιδανικών για παιχνίδι στη δυνατή βροχή που έπεσε στη Βέρνη εκείνο το απόγευμα, θεωρείται από ορισμένους σημαντικός παράγοντας στην επιτυχία. Το γερμανικό ποδόσφαιρο ήταν τυπικά ερασιτεχνικό εκείνη την εποχή και η διοργάνωση αυτή αποτελεί τη μοναδική στην ιστορία στην οποία μια εθνική ομάδα αποτελούμενη από μη επαγγελματίες κατέκτησε το τρόπαιο.
Εκείνος ο τελικός έμεινε στην ιστορία ως η μεγαλύτερη αδικία σε τελική φάση της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης, και μάλιστα ο Γιουγκοσλάβος συγγραφέας Βλαντιμίρ Ντιμιτρίεβιτς θα του αφιερώσει και ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο του La Vie est un ballon rond (Η ζωή είναι μια στρογγυλή σφαίρα) ως το απαύγασμα της αδικίας, τη μεγαλύτερη αγωνιστική τραγωδία όλων των εποχών στο ποδόσφαιρο. Σε μια εποχή με έντονο πολιτικό χαρακτήρα στις διεθνείς σχέσεις, η ύπαρξη πολιτικής διάστασης στον αγώνα δεν θα μπορούσε να είναι απούσα. Οτιδήποτε «κόκκινο» αντιμετωπίζονταν με μεγάλη καχυποψία. Μέχρι και τον 21ο αιώνα, οι παλαιότερης γενιάς Ούγγροι του αθλήματος ισχυρίζονται ότι στερήθηκαν τη νόμιμη νίκη τους επειδή οι Δυτικές χώρες ήθελαν ένα «δυτικό» νικητή και δεν ήταν διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν ένα παγκόσμιο πρωταθλητή του τότε Ανατολικού Μπλοκ, με όλες τις δυνατότητες προπαγάνδας που θα παρείχε στο σοβιετικό συνασπισμό την περίοδο του «Ψυχρού Πολέμου».
Τρεις από τους 10 καλύτερους αγώνες στην ποδοσφαιρική ιστορία με βάση το σύστημα Elo διεξήχθησαν σε αυτή τη διοργάνωση: στη 2η θέση ο τελικός της Βέρνης, στην 7η θέση ο προημιτελικός με τη Βραζιλία (4–2) και στην 8η θέση ο ημιτελικός με την Ουρουγουάη (4–2). Η ομάδα της Ουγγαρίας παρά την ήττα της στον τελικό ψηφίστηκε ως η δεύτερη καλύτερη στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων το 2007 από το βρετανικό περιοδικό World Soccer, υστερώντας μόνο της Βραζιλίας του 1970. Επίσης, 6 από τους 11 παίκτες της καλύτερης ενδεκάδας της διοργάνωσης ήταν Ούγγροι.
Η διοργάνωση του 1954 όμως, έχει μείνει στην ιστορία και λόγω συνολικής παραγωγικότητας σε γκολ. Τα 140 γκολ που σημειώθηκαν στη διοργάνωση, σε μόλις 26 αγώνες, και ο εντυπωσιακός μέσος όρος 5,38 γκολ ανά αγώνα, παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ και έχει συμπεριληφθεί στο Βιβλίο ρεκόρ Γκίνες. Δύο από τα τρία παιχνίδια με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία της διοργάνωσης διεξήχθησαν στο Κύπελλο του 1954: Ουγγαρία - Δυτική Γερμανία 8-3 με συνολικά 11 γκολ που ισοφάρισε το ρεκόρ συνολικής επίτευξης τερμάτων του 1938 (Βραζιλία - Πολωνία 6-5) και ο προημιτελικός Αυστρία - Ελβετία 7-5 με 12 γκολ σε 1 αγώνα εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ. Η νίκη της Ουγγαρίας στον πρώτο της αγώνα επί της Νότιας Κορέας με 9-0 παραμένει ρεκόρ διαφοράς τερμάτων σε αγώνα τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου (ισοφαρίστηκε από την Γιουγκοσλαβία το 1974 στη νίκη της επί του Ζαΐρ με το ίδιο σκορ, και το 1982, πάλι από την Ουγγαρία στη νίκη επί του Ελ Σαλβαδόρ με 10-1). Τα 27 γκολ της Ουγγαρίας στους πέντε αγώνες της τελικής φάσης παραμένουν επίσης ρεκόρ και ως απόλυτος αριθμός και ως μέσος όρος ανά αγώνα (5,4 γκολ ανά αγώνα), ενώ οι δύο φιναλίστ του τελικού παραμένουν οι δύο πιο παραγωγικές επιθέσεις στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, με τη Δυτική Γερμανία στη δεύτερη θέση με 25 γκολ σε 6 αγώνες.
Φάση Ομίλων
Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Ελβετίας UTC +1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ελβετία
Καπετανίκιον Ζίχνας
Το Κατεπανίκιον Ζίχνας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο περιελάμβανε την μεσαιωνική πόλη της Ζίχνας, η σημερινή Παλιά Ζίχνη, ήταν οχυρωμένη με ισχυρό κάστρο. Αναφέρεται σαν κατεπανίκιο πρώτη φορά το 1310.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Καπετανίκιον Καλαμαρίας
Το κατεπανίκιο περιελάμβανε την περιοχή του σημερινού Δήμου Νέας Προποντίδας στη Μακεδονία.
Κομμουνιστικό κράτος
thumb|right|250px|Χάρτης με κράτη που ήταν ή είναι σοσιαλιστικά.
Σύμφωνα με το μαρξισμό μετά από μια πετυχημένη σοσιαλιστική επανάσταση και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, ή αλλιώς εργατικής εξουσίας / εργατικής δημοκρατίας (για να τονιστεί το δημοκρατικό σκέλος στη δικτατορία του προλεταριάτου), η κοινωνία εισέρχεται σε μια περίοδο όπου το κράτος σταδιακά «αποκοιμιέται» μαζί με τις κοινωνικές τάξεις, προς όφελος της αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας από τους ελεύθερα συνεταιρισμένους παραγωγούς. Οι ελεύθερα συνεταιρισμένοι παραγωγοί δεν είναι τίποτα άλλο, παρά το σύνολο των ατόμων της κοινωνίας τα οποία έχουν αποτινάξει από πάνω τους είτε τον ρόλο του εργάτη, είτε του μικροαστού, είτε του αστού μεταπίπτοντας σε έναν νέο παραγωγικό ρόλο. Η διαδικασία αυτή, αφορά όπως αναφέρθηκε το σύνολο των ατόμων μιας κοινωνίας και είναι υλική / έμπρακτη απόδειξη πως οι κοινωνικές τάξεις σταδιακά εξαφανίζονται.
Για τους αριστερούς και τους αναρχικούς επικριτές του «υπαρκτού σοσιαλισμού», το κράτος εκεί γιγαντώνονταν και οι ταξικές διαφορές μεγάλωναν αντί να εξαφανίζονταν, γεγονός που υποδεικνύει κατά τη γνώμη τους πως οι χώρες αυτές δεν οικοδομούσαν σοσιαλισμό, αλλά ένα νέο ταξικό / εκμεταλλευτικό σύστημα.
Δείτε επίσης
Για επικρίσεις επί του «υπαρκτού σοσιαλισμού» από τα δεξιά του πολιτικού φάσματος, δείτε το άρθρο αντικομμουνισμός.
Για περισσότερα στοιχεία δείτε τα άρθρα λενινισμός, Μαρξισμός-Λενινισμός, λαϊκή δημοκρατία και κεντρικός σχεδιασμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Μαρξισμός-Λενινισμός
Ψυχωτική κατάθλιψη
Η ψυχωτική κατάθλιψη είναι μία από τις πλέον σοβαρές και επικίνδυνες μορφές κατάθλιψης με υψηλό βαθμό αυτοκτονικότητας. Χαρακτηρίζεται από ένα κράμα καταθλιπτικών και ψυχωτικών συμπτωμάτων. Αν και υπάρχει επιστημονική συζήτηση για το αν αποτελεί ξεχωριστή οντότητα, η επικρατούσα θεώρηση είναι ότι πρόκειται για σοβαρό μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο στο οποίο εμφανίζονται παραληρητικές ιδέες συχνότερα ή ψευδαισθήσεις σπανιότερα.
Συχνότητα ψυχωτικής κατάθλιψης
Ο συνολικός επιπολασμός της είναι 0,4% και εμφανίζεται στο 14% έως 20% των ατόμων με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή. Ακόμη υψηλότερη είναι η συχνότητά της στους νοσοκομειακούς ασθενείς όπου υπερβαίνει το 25% σε ενήλικες μεικτής ηλικίας και εμφανίζεται σε έως και 45% των καταθλιπτικών γηριατρικών ασθενών.
Στην ψυχωτική κατάθλιψη δύναται να εμφανιστούν κάποια από τα κλασικά συμπτώματα της μείζονος κατάθλιψης όπως αναφέρονται παρακάτω
Η παρουσία ψύχωσης κατά τη διάρκεια ενός μείζονος καταθλιπτικού επεισοδίου διπλασιάζει τον κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής όσο και στην οξεία φάση της διαταραχής.
Ψυχωτική κατάθλιψη μπορεί να παρουσιάσουν ασθενείς με ιστορικό μείζονος κατάθλιψης ή διπολικής διαταραχής. Ένας ισχυρός προγνωστικός παράγοντας της ψύχωσης κατά τη διάρκεια μιας διαταραχής της διάθεσης είναι η διπολικότητα.
Νευροβιολογία
Μειωμένο πάχος του φλοιού βρέθηκε σε πέντε δομικά νευρωνικά δίκτυα του εγκεφάλου σε ασθενείς με ψυχωτική κατάθλιψη σε ύφεση και παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ της βαρύτητας της νόσου και του δικτύου μεταιχμιακού συστήματος και νήσου.
Διαφορική διάγνωση από ψυχωτική διαταραχή
Συχνά η κλινική εικόνα προσομοιάζει με εικόνα ψύχωσης. Στην ψυχωτική κατάθλιψη τα ψυχωτικά συμπτώματα εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της καταθλιπτικής διαταραχής, ενώ στις ψυχώσεις υφίστανται ανεξαρτήτως της συναισθηματικής κατάστασης και έχουν μεγαλύτερη χρονιότητα. Επιπλέον οι ψυχωτικές διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια ξεχωρίζουν λόγω του ιστορικού εκδήλωσής τους.
Θεραπεία ψυχωτικής κατάθλιψης
Οι περισσότερες των περιπτώσεων χρήζουν άμεσης ιατρικής θεραπείας λόγω του έντονου και άμεσου κινδύνου απόπειρας αυτοκτονίας από τον πάσχοντα. Η θεραπεία συνίσταται σε συνδυασμό αντικαταθλιπτικών και αντιψυχωτικών φαρμάκων. Σε σοβαρές ή ανθεκτικές περιπτώσεις συνίσταται ηλεκτροσπασμοθεραπεία. Ένας παράγοντας που τροφοδοτεί τη κατάθλιψη είναι το πρόβλημα της εξωστρέφειας και φυγής από τον πραγματικό εαυτό. Η αντιμετώπιση του εαυτού, ενώπιος ενωπίω, είναι μια λύση στο πρόβλημα της κατάθλιψης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναισθηματικές διαταραχές Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Βαρογράφος
Ο Βαρογράφος είναι ένα αυτογραφικό βαρόμετρο δια του οποίου η ατμοσφαιρική πίεση καταγράφεται αυτόματα με κατάλληλη διάταξη σε χάρτινη ταινία που μετακινείται σε κύλινδρο με τη βοήθεια ωρολογιακού μηχανισμού.
Γενικά
Γενικά ο συνήθης βαρογράφος αποτελείται από μεταλλικό βαρόμετρο με μία σειρά από επάλληλες κάψες όμοιες με τη κάψα του βαρομέτρου Vidi, που βρίσκονται σε τέτοια διάταξη ώστε οι παραμορφώσεις τους που υφίστανται λόγω της μεταβολής της ατμοσφαιρικής πίεσης να προστίθενται. Οι ελαστικές αυτές παραμορφώσεις μεταδίδονται με κατάλληλο μηχανισμό σε μια βελόνα στην άκρη της οποίας φέρεται γραφίδα. Έτσι όταν οι κάψες παραμορφώνονται το άκρο της γραφίδας μετακινείται ανάλογα κατά το μήκος ενός κυλίνδρου επί του οποίου φέρεται η βαρομετρική χάρτινη ταινία. . Ο δε κύλινδρος περιστρέφεται ισοταχώς με τη βοήθεια ωρολογιακού μηχανισμού εκτελώντας μια πλήρη περιστροφή στη διάρκεια μιας πλήρους εβδομάδας. Η δε βαρομετρική χάρτινη ταινία είναι κατάλληλα υποδιαιρεμένη, όπου επί του άξονα της ως τετμημένες, (οριζόντια), αναγράφονται οι ώρες και οι ημέρες της εβδομάδας, ενώ ως τεταγμένες, (κάθετα), οι τιμές της βαρομετρικής πίεσης. Από τα παραπάνω καθίσταται φανερό ότι προϊόντος του χρόνου η γραφίδα του βαρογράφου καταγράφει στη χάρτινη ταινία, μια ιδιάζουσα καμπύλη της οποίας η εξέταση δεν παρουσιάζει μόνο την υφιστάμενη πίεση τη στιγμή της παρατήρησης, αλλά και εκείνες των προηγουμένων ωρών και ημερών. Οι συνεχείς αυτές ενδείξεις του βαρογράφου που δεικνύουν τη γενική πορεία της ατμοσφαιρικής πίεσης καθιστούν το όργανο αυτό από τα πολυτιμότερα της Μετεωρολογίας ειδικά στη πρόγνωση του καιρού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετεωρολογικά όργανα
Γρανικός ποταμός
Γρανικός είναι η αρχαία ονομασία του ποταμού Biga Çayı ή Çan Çayı ή Kocabaş Çayı. Είναι ένας σχετικά μικρός ποταμός στη Μικρά Ασία, ο οποίος πηγάζει από τις βόρειες πλαγιές του όρους Ίδη (Kazdağı), από όπου διαρρέοντας το αρχαίο πεδίο της Αδράστειας εκβάλλει στην Προποντίδα. Σήμερα ο Γρανικός ποταμός είναι πλεύσιμος για μικρά σκάφη μέχρι 7 χλμ από τις εκβολές του.
Οι εκβολές του Γρανικού, που βρίσκονται νότια του ακρωτηρίου Καλέ-Μπουρνού, αποτελούν σήμερα αγκυροβόλιο στον κόλπο της Αρτάκης, φέροντας το όνομα Μπεκή Σεχίρ. Στο στόμιο των εκβολών του Γρανικού σχηματίζεται, από την φερόμενη λάσπη (ιλύ), μια υφαλοταινία που προστατεύει τα μικρά ιστιοφόρα όταν σε περιπτώσεις κακοκαιρίας αναπλέουν αυτόν.
Ο Γρανικός ποταμός έμεινε στην ιστορία από δύο σημαντικές μάχες που δόθηκαν περί αυτόν. Η πρώτη είναι η πασίγνωστη Μάχη του Γρανικού που συνέβη το 334 π.Χ. μεταξύ του περσικού στρατού και του στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η δεύτερη είναι η Μάχη του Γρανικού (72 π.Χ.), όπου ο στρατός του Μιθριδάτη, βασιλιά του Πόντου, αποδεκατίστηκε από τις ρωμαϊκές δυνάμεις υπό το στρατηγό Λούκουλο.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μικρά Ασία Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού
Το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού (φινλανδικά: Kansallinen Kokoomus) είναι ένα φιλελεύθερο συντηρητικό πολιτικό κόμμα στη Φινλανδία που ιδρύθηκε το 1918.
Το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού είναι ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα κόμματα στη Φινλανδία, μαζί με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Κέντρου, και το Κόμμα των Φινλανδών. Το κόμμα στηρίζει την πολιτική του στην «ατομική ελευθερία και ευθύνη, την ισότητα, τη Δυτική δημοκρατία, στο οικονομικό σύστημα, στις ανθρωπιστικές αρχές και τη φροντίδα». Το κόμμα είναι έντονα φιλο-ευρωπαϊκό και είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ).
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης
Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, είναι ο πολιούχος άγιος των Αθηνών. Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Οκτωβρίου. Είναι προστάτης των Δικαστικών και του Δικαστικού Σώματος. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 9|ένατο έτος μετά από την γέννηση του Χριστού. Διετέλεσε μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου.
Υπήρξε ένας από τους πρώτους Αθηναίους που πίστεψαν στον Χριστό. Σε νεαρή ηλικία βρέθηκε στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου (κοντά στο σημερινό Κάιρο) ακριβώς την εποχή της Σταυρώσεως του Κυρίου. Την Μεγάλη εκείνη Παρασκευή την ώρα της σταυρώσεως του Χριστού αν και μεσημέρι, σκοτίστηκε ο ήλιος «Ἀπὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γὴν ἕως ὥρας ἐνάτης» (Ματ. 27,45). Ο Διονύσιος συγκλονίστηκε από το παράδοξο αυτό φαινόμενο και αναφώνησε: «ἢ Θεὸς πάσχει ἢ τὸ πᾶν ἀπόλλυται» («ή ο Θεός υποφέρει ή χάνεται το παν»). Σημείωσε δε με επιμέλεια την ημέρα και ώρα του υπερφυσικού αυτού γεγονότος του σκοτισμού του Ηλίου.
Όταν επέστρεψε στην Αθήνα άκουσε το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο να μιλά για εκείνο το υπερφυσικό σκοτάδι κατά την Σταύρωση του Κυρίου διαλύοντας κάθε αμφιβολία για την εγκυρότητα της νέας του πίστης. Βαπτίσθηκε, με την οικογένειά του κατά το έτος 52 μ.Χ. Η αποδοχή του Διονυσίου στον Χριστό αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων στο κεφάλαιο 17 και στίχο 34 «τινὲς δὲ ἄνδρες κολληθέντες αὐτῷ ἐπίστευσαν, ἐν οἷς καὶ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ γυνὴ ὀνόματι Δάμαρις καὶ ἕτεροι σὺν αὐτοῖς».
Όταν έμαθε ότι στα Ιεροσόλυμα ζει η Μητέρα του Χριστού, ταξίδεψε μέχρι εκεί όπου και την συνάντησε. Από αυτή την συνάντηση είπε: «το παρουσιαστικό της, τα χαρακτηριστικά της, η όλη εμφάνιση της μαρτυρούν, ότι είναι πράγματι Μητέρα Θεού». Στα Ιεροσόλυμα ξαναβρέθηκε, όταν εκοιμήθη η Θεοτόκος και εξεδήμησε προς τον Υιόν και τον Θεόν της. Τότε ηρπάγη και αυτός όπως οι Απόστολοι και άλλοι Ιεράρχαι, εν νεφέλαις και αιθερίως μετέβη και παρέστη εις την κηδείαν της Παναγίας.
Διετέλεσε Επίσκοπος της πόλεως των Αθηνών και έλαβε μαρτυρικό τέλος δια της πυράς. Τη μαρτυρία ότι ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης υπήρξε επίσκοπος Αθηνών την δίνει ο Διονύσιος Κορίνθου και μας τη μεταφέρει στην Εκκλησιαστική Ιστορία του ο Ευσέβιος Καισαρείας.
Η εγκυκλοπαίδεια Britannica αναφέρει ότι τον συνέχεαν με μεταγενέστερους Χριστιανούς με το ίδιο όνομα, όπως ο πρώτος επίσκοπος της Αθήνας τον 2ο αιώνα και ο Σεν Ντενί (Άγιος Διονύσιος) στη Γαλλία.
Στην Αθήνα υπάρχουν δυο μεγάλοι ναοί που φέρουν το όνομά του, ο ένας στο Κολωνάκι επί της οδού Σκουφά, ενώ ο άλλος είναι η Καθολική Μητρόπολη της Αθήνας, επί της οδού Πανεπιστημίου. Το όνομά του φέρει επίσης ο πεζόδρομος περιμετρικά της Ακρόπολης, που περνά από τον βράχο του Αρείου Πάγου.
Είναι ο πολιούχος άγιος των Γαργαλιάνων Μεσσηνίας, όπως και στο χωριό Διονύσι στα νότια του νομού Ηρακλείου. Το χωριό πήρε το όνομά του από τον άγιο και είναι το μόνο χωριό της Κρήτης με εκκλησία προς τιμήν του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη.
Υμνογραφία
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸ συνάναρχον Λόγον.
Ἀγρευβεῖς τῷ τοῦ Παύλου Πάτερ κηρύγματι, ὑφηγητὴς ἀνεδείχθης τῶν ὑπὲρ νοῦν δωρεῶν, διαvoiα ὑψηλὴ καλλωπιζόμενος, τῶν γὰρ ἀΰλων οὐσιῶν, τᾶς ἀρχὰς μυαταγωγεῖς, ὡς μύστης τῶν ἀπορρήτων, καὶ τῆς σοφίας ἐκφάντωρ, Ἱερομάρτυς Διονύσιε.
Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τὰς οὐρανίους διαβὰς πύλας ἐv πνεύματι, μαθητευθεὶς τῷ ὑπὲρ τρεῖς οὐρανοὺς φθάσαντι, Ἀποστόλου Διονύσιε τῶν ἀῤῥήτωv, ἐπλουτίσθης πᾶσαν γνῶσιν καὶ κατηύγασας, τοὺς ἐν σκότει ἀγνωσίας πρὶν καθεύδοντας, διὸ κράζομεν, Χαίροις Πάτερ παγκόσμιε.
Μεγαλυνάριον
Πρῶτος Ἀθηναίων Ἀρχιερεύς, πρῶτος τε καὶ μάρτυς γεγονέναι ἀξιωθείς, ὑπὲρ ἡμῶν ἁπάντων ποιοῦ σὴν ἱκεσίαν Θεῷ, θερμαῖς λιταῖς σου, ὦ Διονύσιε.
Ὁ Οἶκος
Ἄγγελος ἐξ ἀνθρώπων ἀρεταῖς χρηματίσας, ὁ μέγας Διονύσιος πᾶσαν, ὡς ὑπόπτερος, ἐμυήθη τὸν νοῦν τὴν οὐράνιον γνῶσιν· διὸ ᾄσμασιν, ὡς Ἄγγελον τιμήσωμεν, βοῶντες πρὸς αὐτὸν τοιαῦτα.
Χαῖρε, βίβλος θεοχάρακτος, μυστηρίων θησαυρέ, χαῖρε πίναξ θεομόρφωτε, καὶ διόπτρα οὐρανοῦ.
Χαῖρε, ὅτι τὸ Πάθος τοῦ Κυρίου κατεῖδες, χαῖρε, ὅτι προθύμως δι' αὐτὸν σφαγιάζῃ.
Χαῖρε, πηγὴ βλυστάνουσα ἄφεσιν, χαῖρε, ῥανὶς κοιλαίνουσα ἄνοιαν.
Χαίροις, Πάτερ παγκόσμιε.
Σημειώσεις
Ύστερα από την με αριθμ. 22/30 Σεπτεμβρίου 1999 εγκύκλιο της (Ορθόδοξης) Αρχιεπισκοπής Αθηνών, η μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου συμπεριελήφθηκε να τιμάται επιπρόσθετα, εκτός από τις 3, και στις 12 Οκτωβρίου, οπότε και ορίσθηκε να τιμάται η σύναξη των εν Αθήναις αγίων.
Αναφορές
Κατηγορία:Επίσκοποι Αθηνών Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Λούκα Μπαντοέρ
Ο Λούκα Μπαντοέρ (γεν στη Μοντεμπελούνα στις 25 Ιανουαρίου 1971) είναι Ιταλός παλαίμαχος οδηγός αγώνων.
Στη Φόρμουλα 1 συμμετείχε απ' το 1993 μέχρι και το 1999 χωρίς να σημειώσει κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Στο Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι του 1999 έφτασε πολύ κοντά στο να σκοράρει τους πρώτους του βαθμούς όταν βρέθηκε στην τέταρτη θέση, όμως 13 γύρους πριν το τέλος ο κινητήρας του μονοθεσίου της Minardi το οποίο οδηγούσε σταμάτησε να λειτουργεί, πράγμα που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει. Συνολικά συμμετείχε σε 58 αγώνες απ' τους οποίους ξεκίνησε στους 50. Την περίοδο 1993 - 1999 πήρε μέρος σε 56 αγώνες απ' τους οποίους ο πρώτος ήταν το Νοτιοαφρικανικό Γκραν Πρι του 1993 και ο τελευταίος το Ιαπωνικό Γκραν Πρι του 1999.
Το επόμενο έτος (2000) πήγε στη Ferrari όπου του δώσανε θέση αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή. Οι τελευταίοι 2 αγώνες στους οπόίους πήρε μέρος ο Μπαντοέρ ήταν το Ευρωπαϊκό και το Βελγικό Γκραν Πρι του 2009 στους οποίους αντικατέστησε το Βραζιλιάνο οδηγό της ομάδας Φελίπε Μάσα ο οποίος στα Επίσημα δοκιμαστικά κατάταξης του Ουγγρικού Γκραν Πρι είχε τραυματιστεί όταν χτυπήθηκε από ένα ελατήριο το οποίο είχε φύγει απ' το μονοθέσιο του συμπατριώτη του Ρούμπενς Μπαρικέλο το οποίο προπορευόταν. Την Πρωτοχρονιά του 2011 ο Μπαντοέρ εγκατέλειψε οριστικά τη Ferrari και από τότε μέχρι και σήμερα ασχολείται με άλλα πράγματα.
Κατηγορία:Ιταλοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Γιαν Βνεκ
350px|thumb|right|Το αμφισβητούμενο μοντέλο του ανεμοπτέρου του Γιαν Βνεκ στο Μουσείο Εθνογραφίας της [[Κρακοβίας στην Πολωνία.]] Ο Γιαν Βνεκ (Jan Wnęk 28 Αυγούστου 1828 – 10 Ιουλίου 1869) ήταν Πολωνός γλύπτης θρησκευτικών αγαλμάτων ο οποίος θεωρείται πως κατασκεύασε και έθεσε σε πτήση ένα ανεμόπτερο την δεκαετία του 1860, πριν από τις πτήσεις του Ότο Λίλιενταλ. Υπάρχει ένα επανακατασκευασμένο αμφισβητούμενο αντίγραφο του ανεμοπτέρου του Βνεκ στο Μουσείο Τεχνολογίας της Κρακοβίας.
Ο Γιαν Βνεκ γεννήθηκε στην στην Καζόφσκα πλησίον της Ντάμπροβα Τάρνοβσκα. Ήταν γιος ενός δουλοπάροικου και ως εκ τούτου δεν έλαβε την τυπική εκπαίδευση, αλλά εκπαιδεύτηκε ως ξυλουργός. Έχοντας ενθαρρυνθεί από έναν ιερέα της περιοχής του, τον Στάνισλαβ Μόργκενστερν ο Βνεκ έγινε επιτυχημένος γλύπτης σε ξύλο και πέτρα σε εκκλησίες και κοιμητήρια στην Κρακοβία και το Οτπόρυσοφ. Οι άγγελοι που δημιούργησε περιγράφονται ως έχοντες φτερά «εξαιρετικής ομορφιάς». Διέθετε επίσης ενστικτώδες ταλέντο για τη μηχανική και βελτίωσε τα αγροτικά μηχανήματα της εποχής του, ενώ συμμετείχε και σε θεατρικές παραστάσεις ως ηθοποιός.
Δεν υπάρχουν σύγχρονες γραπτές περιγραφές του ανεμοπτέρου και η ανακατασκευή που έγινε από το Μουσείο Εθνογραφίας της Κρακοβίας είναι εντελώς αμφισβητούμενη. Οι ισχυρισμοί πως πραγματοποίησε πτήσεις βασίζονται σε προφορικές παραδόσεις. Ωστόσο ο καθηγητής Ταντέουζ Σεβερύν, πρώην διευθυντής του Μουσείου Εθνογραφίας, ισχυρίστηκε πως ανακάλυψε ορισμένα εκκλησιαστικά κείμενα με περιγραφές των πτήσεων του Γιαν Βνεκ, τα οποία όμως δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ.
Ο Βνεκ δεν είχε λάβει εκπαίδευση επίσημης μορφής, και οι ιδέες του βασιζόταν στις παρατηρήσεις του σχετικά με το πέταγμα των πουλιών και τις προσωπικές του ικανότητες ως εργάτης. Παρατήρησε πως μερικά πουλιά που πετούσαν σε μεγάλο υψόμετρο χρησιμοποιούσαν τα ανοδικά ρεύματα αέρα για να αποκτήσουν ύψος και έτσι αναγνώρισε τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες για την πραγματοποίηση των πτήσεων του. Σύμφωνα με ισχυρισμούς κατασκεύασε αρκετά πειραματικά μοντέλα αν και δεν κατανοούσε την θεωρία της αεροδυναμικής άνωσης, αντιγράφοντας το άνω τμήμα της πτέρυγας ενός πουλιού. Δοκίμασε τα μοντέλα του, θέτοντάς τα σε κίνηση με το χέρι. Το 1866 λέγεται πως ξεκίνησε να κατασκευάζει ένα μεγάλης κλίμακας ανεμόπτερο το οποίο ονόμασε Loty (Αεροπόρος), το οποίο είχε πλαίσιο από ξύλο φιλύρας καλυμμένο με βερνικωμένο λινό ύφασμα. Λέγεται πως έλεγχε το ανεμόπτερο συστρέφοντας τα άκρα των φτερών με σχοινιά που είχε δέσει σε αναβολείς στα πόδια του. Ο Βνεκ λέγεται πως πραγματοποίησε τις πρώτες σύντομες ελεγχόμενες πτήσεις του τον Ιούνιο του ιδίου χρόνου από ένα μικρό λόφο. Μετά από αρκετές δοκιμές, μερικές τροποποιήσεις και αφού έμαθε τη συμπεριφορά του ανεμοπτέρου του, ο Βνεκ ζήτησε την άδεια από τον ιερέα του ναού του Οτπορύσοφ, Στάνισλαβ Μόργκενστερν, για την κατασκευή ειδικής ράμπας στην κορυφή του καμπαναριού ώστε να απογειώνεται από εκεί. Το υψόμετρο του καμπαναριού βρίσκεται στα 45 μέτρα και έχει βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου ύψους 50 μέτρων. Έτσι υπήρχε πλέον η δυνατότητα για πραγματοποίηση πτήσεων από υψόμετρο 95 μέτρων πάνω από την κοιλάδα.
Πέθανε μερικές εβδομάδες αργότερα, σε ηλικία 41 ετών, αφήνοντας πίσω του τη σύζυγο του μαζί με τρία παιδιά. Οι πτητικές δραστηριότητες του διήρκεσαν περίπου τέσσερα χρόνια. Εάν αυτές πραγματοποιήθηκαν, προηγήθηκαν του Ότο Λίλιενταλ κατά 25 χρόνια. Ήταν άγνωστος πέρα από την τοπική κοινωνία της περιοχής του, και οποιοδήποτε επίτευγμα του δεν είχε επιρροή στην εξέλιξη της βαρύτερης από τον αέρα πτήσης.
Μαμμαντβαγκίρ Σεϊχζαμάνι
Ο Μαμμαντβαγκίρ Σεϊχζαμάνι (Məmmədbağır Saleh oğlu Şeyxzamanlı, 1880–1920) ήταν ο πρώτος επικεφαλής της οργάνωσης για την καταπολέμηση της αντιτρομοκρατίας στις ειδικές υπηρεσίες του Αζερμπαϊτζάν.
Βιογραφία
Ο Σεϊχζαμάνι γεννήθηκε το 1880 στην Ελισαβετπόλ, την σημερινή Γκαντζά στο βορειοδυτικό Αζερμπαϊτζάν. Τον Ιούνιο του 1919 διορίστηκε επικεφαλής της Οργάνωσης για την Καταπολέμηση της Αντίστροπης Αντιπολίτευσης, η οποία συστάθηκε από την εθνική κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Αφού εργάστηκε για ένα διάστημα, ο Σεϊχζαμάνι απολύθηκε από τη θέση του τον Αύγουστο του 1919, λόγω της πολιτικής δραστηριότητας του ως μέλος του κόμματος Μουσαβάτ στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι
Καπετανίκιον Κασσανδρείας
μικρογραφία|Το κατεπανίκιο στον σημερινό χάρτη της Ελλάδας Το Κατεπανίκιον Κασσανδρείας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα, μετά την επανάκτηση της περιοχής από τους Λατίνους, περιελάμβανε την περιοχή του σημερινού Δήμου Κασσάνδρας στη Μακεδονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Παγκόσμιος χάρτης του Πτολεμαίου
thumb|right|450px|Ο παγκόσμιος χάρτης του Πτολεμαίου (έκδοση του 1486) Ο παγκόσμιος χάρτης του Πτολεμαίου είναι γεωγραφικός χάρτης που εικονίζει όλα τα μέρη της Γης όπως ήταν γνωστά κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ.
Ιστορική αναδρομή
Ήταν μέρος του πεντάτομου βιβλίου του Πτολεμαίου «Γεωγραφικὴ Ὑφήγησις» που γράφτηκε το 150 μ.Χ. και πιθανόν να συνοδευόταν από λεπτομερείς επιμέρους χάρτες, όπως συμπεραίνουμε από την αναλυτική τους περιγραφή που σώζεται. Το γνήσιο χάθηκε στην πάροδο των αιώνων, επειδή οι βιβλιογράφοι, όταν αντέγραφαν το βιβλίο, για ευκολία παραμελούσαν τον χάρτη, επειδή ήταν δύσκολο να αντιγραφεί. Κατά το Μεσαίωνα, το έργο του Πτολεμαίου «ανακαλύφθηκε» εκ νέου και μελετήθηκε εκτενώς την εποχή των εξερευνήσεων. Ο χάρτης ανατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1475 στην Ιταλία και το 1482 στη Γερμανία.
Περιγραφή
Σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, η κατοικήσιμη περιοχή της Γης είχε πλάτος εβδομήντα μοίρες και εκτεινόταν από την Δυτική Ευρώπη μέχρι την Καθαία (Κίνα). Εσφαλμένα παρουσιάζει τη νότιο Αφρική ενωμένη με την ανατολική Ασία, και τη Μεσόγειο θάλασσα μεγαλύτερη του πραγματικού. Τα σχήματα της Ινδίας και της Σκωτίας δεν είναι σωστά. Υπερβάλλει επίσης ως προς την απόσταση της θάλασσας Αζόφ από τη Βαλτική.
Φανάρι
thumb|right|300px| Η περιοχή του Φαναρίου στην Κωνσταντινούπολη. Το Φανάρι είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ του τείχους του Κωνσταντίνου και του Θεοδοσιανού τείχους. Υπάγεται στην περιφέρεια του Φατίχ στο κέντρο της πόλης, ευρισκόμενο γύρω από τον πέμπτο λόφο της Κωνσταντινούπολης, που φέρει το ίδιο όνομα, και βρέχεται από τον Κεράτιο κόλπο. Από το 1601 εδρεύει εκεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Γύρω του αναπτύχθηκε έκτοτε μια ελληνική συνοικία, όπου εγκαταστάθηκαν οι περισσότεροι από τους Έλληνες άρχοντες, οι οποίοι έλαβαν την προσωνυμία Φαναριώτες. Το Φανάρι είχε μία επιφανή μεγάλη ελληνική κοινότητα μέχρι την δεκαετία του '60.
Η σύγχρονη συνοικία είναι αρκετά υποβαθμισμένη και μάλλον μια σκιά του λαμπρού παρελθόντος της. Κατοικείται κυρίως από αρκετά θρησκόληπτους μουσουλμάνους -μετανάστες από την ενδοχώρα της Ανατολίας- καθώς και Κούρδους. Εξακολουθεί και υφίσταται ωστόσο και μικρός Χριστιανικός πληθυσμός, αποτελούμενος από αραβόφωνους Αντιοχείς Έλληνες (μετανάστες από τη Συρία) και τα λιγοστά εναπομείναντα μέλη της αρχικής Ελληνικής κοινότητας.
Ιστορία
Κατά τα Βυζαντινά χρόνια το Φανάρι αποκαλούνταν "Πετρίον" λόγω του πετρώδους υπεδάφους του που δημιουργούσε και επικίνδυνους υφάλους στα γύρω νερά του Κερατίου. Δεν είναι γνωστό από ποιους κατοικούνταν τότε, με διαφορετικές θεωρίες να υποστηρίζουν ότι ήταν κατάλυμα Ιταλών ή Εβραίων εμπόρων αλλά παράλληλα λόγω της πανοραμικής του θέας στον Κεράτιο είναι βάσιμο να θεωρηθεί ότι το κατοικούσαν ευγενείς. Ίσως πάλι να υπάρχει μια αλήθεια και στις δύο θεωρίες, καθώς μετά τις ασύλληπτες καταστροφές της Πρώτης Άλωσης είναι πιθανό να εγκαταλείφθηκε από τους ευγενείς και να κατοικήθηκε από εμπόρους και άλλα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Η ύπαρξη υφάλων στη περιοχή κατέστησε αναγκαία τη κατασκευή ενός φανού (φάρου) κατά τα βυζαντινά χρόνια, από τον οποίον η συνοικία οφείλει το σημερινό της όνομα. Ο φανός πρέπει να βρισκόταν στην προεξοχή που δημιουργούν οι υπώρειες του Πέμπτου Λόφου μπροστά στο Πατριαρχείο, εκεί που σήμερα βρίσκεται η βαπορόσκαλα.
Φαίνεται πως το Φανάρι άρχισε να κατοικείται μαζικά από Έλληνες αμέσως μετά την Άλωση ενώ σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς όπως τον Κώστα Σταματόπουλο το Φανάρι και οι παρακείμενες περιοχές έγιναν ευθύς η καρδιά της Ρωμιοσύνης από το 1456. Καθώς κατά τα Οθωμανικά χρόνια οι μη-Μουσουλμάνοι απαγορευόταν να φέρουν όπλα οι Έλληνες γρήγορα καταπιάστηκαν με το εμπόριο και τη βιοτεχνία, με αποτέλεσμα οι αμιγώς Ελληνικές συνοικίες του Κερατίου όπως το Φανάρι να μετατραπούν σύντομα σε ακμάζοντα κέντρα εμπορίου. Οι Ιταλοί έμποροι που μέχρι τότε έλεγχαν το Βυζαντινό εμπόριο διώκονται από τους Οθωμανούς και παράλληλα η εδραίωση της Pax Ottomana δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για να δημιουργηθεί από τα μέσα του 16ου αιώνα μια ελληνική εμπορική πλουτοκρατία.
Ελληνικές οικογένειες πλουτίζουν και δημιουργούν εκτεταμένες εμπορικές διασυνδέσεις με τη Δύση, υιοθετώντας παράλληλα επίθετα Βυζαντινών Αυτοκρατόρων της αρέσκειάς τους όπως "Καντακουζινός", "Παλαιολόγος" και "Κομνηνός" χωρίς να σχετίζονται με τις εν λόγω δυναστείες, καθώς εκείνα τα χρόνια η οικογένεια και η καταγωγή ήταν σημαντικές για τη χορήγηση εμπορικής πίστεως. Πολλές από αυτές τις οικογένειες εγκαταστάθηκαν κάποια στιγμή και συγκεντρώθηκαν στο Φανάρι και επιδίωκαν πάντοτε στενές σχέσεις με το κράτος. Ήταν πολυμαθείς και με αξιοσέβαστες σπουδές στην Ευρώπη οι οποίες τους επέτρεψαν να ανέβουν ψηλά στην ιεραρχία της Αυτοκρατορίας και να κερδίζουν την εύνοια των Σουλτάνων, αποσπώντας έτσι διάφορα άλλα προνόμια όπως εμπορικά μονοπώλεια. Αυτή η τάξη έμεινε γνωστή ως οι "Φαναριώτες". Πολλοί Φαναριώτες σπούδαζαν ιατρική στην Ευρώπη κερδίζοντας έτσι την εύνοια των Οθωμανών καθώς Τούρκοι ιατροί δεν υπήρχαν παρα ελάχιστοι, ενώ παράλληλα άλλοι γίνονταν γλωσσομαθείς πρεσβευτές ή υψηλόβαθμα διοικητικά στελέχη της Αυτοκρατορίας, όπως ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας. Πολλοί Φαναριώτες βέβαια είχαν άδοξο τέλος, καθώς έπεφταν θύματα δολοπλοκιών άλλων Φαναριωτών οι οποίοι φθονούσαν τα προνόμιά τους τα οποία επιδίωκαν να αποκτήσουν οι ίδιοι, ή και των Οθωμανών οι οποίοι φαίνεται πως φθονούσαν και είχαν ανάγκη τη περιουσία τους (εξαιτείας των υπέρογκων χρεών λόγω πολέμων και καταχρήσεων της αυλής) με αποτέλεσμα να ψάχνουν αφορμές για την εκτέλεσή τους, συχνά επικαλούμενοι προσπάθειες συνωμοσίας. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις Φαναριωτών που έσκαβαν ο ένας τον τάφο του άλλου. Το 1601 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εγκαθίσταται οριστικά στο Φανάρι, το οποίο γίνεται πλέον η καρδιά της Χριστιανοσύνης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Οι Φαναριώτες λάμβαναν πολλές φορές σημαντικά αξιώματα κυρίως στη Μολδοβλαχία φτάνοντας ακόμα και αυτό του Ηγεμόνα. Η περίοδος των ετών 1711-1821 της Ρουμάνικης Ιστορίας είναι ακόμη και σήμερα γνωστή ως ο Αιώνας των Φαναριωτών. Εκεί είχε καθιερωθεί το Βυζαντινό εθιμοτυπικό και η ελληνική γλώσσα ήταν διαδεδομένη, με αποτέλεσμα πολλοί να αποκαλούν τη Μολδοβλαχία εκείνης της περιόδου το "Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο". Οι Φαναριώτες επίσης έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην άνθηση του νεοελληνικού διαφωτισμού με την ίδρυση σχολείων σε πολλά μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
thumb|270px|left|Σοκάκι στο Φανάρι, στο βάθος ο [[Κεράτιος κόλπος και απο πίσω το Πέραν.]]
Τα πολλά προνόμια των Φαναριωτών εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τους έκανε να υιοθετήσουν, με εξαίρεση μεμονωμένες περιπτώσεις, μια αμφιλεγόμενη και ίσως αρνητική στάση προς την Ελληνική Επανάσταση. Παρότι οι Φαναριώτες δεν βρέθηκαν συνολικά στις γραμμές του Αγώνα και το Οικουμενικό Πατριαρχείο διαχώρισε ξεκάθαρα τη γραμμή του, με τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε' να υπογράφει εγκύκλιο που αναθεμάτιζε τους επαναστάτες, το τίμημα που πλήρωσαν οι Φαναριώτες ήταν βαρύτατο και το Φανάρι των Φαναριωτών είχε πλέον τελειώσει. Φανατισμένος όχλος επιτέθηκε στο Φανάρι και άρχισε να σφάζει κατοίκους του αδιακρίτως, λεηλατώντας παράληλλα και πυρπολώντας τα αρχοντικά του. Ανήμερα του Πάσχα του 1821 ο Πατριάρχης απαγχονείται μπροστά από της είσοδο του Πατριαρχείου. Τελικά η Ρωσία απειλεί με εισβολή και έτσι οι σφαγές σταματούν. Οι Φαναριώτες μεταναστεύουν στη Ρωσία, τη Γαλλία τη Μολδοβλαχία και την Αίγυπτο (βλέπε επίσης Αιγυπτιώτες), με όσους παραμένουν στη Πόλη να μετακομίζουν στη συνοικία του Πέραν, όπου περιτριγυρισμένοι από Ευρωπαϊκές Πρεσβείες νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια, παραμένοντας Φαναριώτες μονάχα στο όνομα.
Μετά την Επανάσταση και την αποχώρηση των περισσότερων Φαναριωτών με λίγες εξαιρέσεις, η περιοχή αλλάζει εμφάνιση και κοινωνικό ιστό και μεταμορφώνεται σε μία μικροαστική γειτονιά, παραμένοντας ωστόσο εξ ολοκλήρου Ελληνική, για ακόμη έναν αιώνα, μέχρι δηλαδή να αρχίσουν τα απανωτά χτυπήματα του Τουρκικού κράτους κατά της Ομογένειας από τη δεκαετία του '20 και έπειτα. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου με την αυγή της Βιομηχανικής Επανάστασης οι Οθωμανικές αρχές αποφασίζουν να καταστήσουν τον Κεράτιο και τις γύρω περιοχές την καρδιά της εκβιομηχάνισης της πρωτεύουσας. Πολλά παραθαλάσσια μέγαρα του Φαναριού γκρεμίστηκαν δίνοντας τη θέση τους σε εργαστήρια, ενώ βιοτεχνίες και αποθήκες αντικατέστησαν τους όμορφους κήπους. Παράλληλα ο Κεράτιος γεμίζει με δύσωσμα απόβλητα. Όλα αυτά επιταχύνουν τη κοινωνική υποβάθμιση της περιοχής. Το 1926 κατά τα έργα διαπλάτυνσης μιας σημαντικής οδικής αρτηρίας κατεδαφίστηκαν πολλά αρχοντικά.
Πάντως, ακόμη και μετά τον ξεπεσμό της περιοχής και μετέπειτα τη Μικρασιατική Καταστροφή ο Ελληνισμός του Φαναριού επιβίωσε από την ολοένα και αυξανόμενη εχθρικότητα του Τουρκικού Κράτους μέχρι και τα Σεπτεμβριανά και τις απελάσεις του 1964. Οι περισσότεροι Έλληνες σε μια περίοδο 10 ετών αποχώρησαν από τη Κωνσταντινούπολη, με αποτέλεσμα αμιγώς Ελληνικές συνοικίες όπως το Φανάρι να ερημωθούν σχεδόν εξ ολοκλήρου, παραμένοντας σε μεγάλο βαθμό έτσι μέχρι και σήμερα. Το Φανάρι έχει εποικιστεί έκτοτε από επαρχιώτες Τούρκους πολύ χαμηλού εισοδηματικού επιπέδου καθώς και πολλούς Κούρδους, οι οποίοι περικυκλωμένοι από τον Μεγαλοαστικό και Ελληνικό χαρακτήρα της περιοχής όπου κατοικούν ομολογούν πολλές φορές ότι αισθάνονται αποξενωμένοι.
Τη δεκαετία του 1980 ο τότε δήμαρχος Μπεντρετίν Νταλάν υποσχέθηκε να καθαρίσει τα νερά του Κερατίου αλλά και να εξαφανίσει τα πλέον εγκαταλελειμμένα βιομηχανικά κτίσματα από τη περιοχή και αποφάσισε να μετατρέψει τη νότια ακτή του Κερατίου σε παραθαλάσσιο πάρκο. Ωστόσο στις μαζικές κατεδαφίσεις που ακολούθησαν δεν εξαφανίστηκαν μόνο βιομηχανικά κτίσματα αλλά και αρκετά από τα αρχοντικά που είχαν επιβιώσει μέχρι τότε. Πάντως στις απέναντι όχθες του Κερατίου πολλά βιομηχανικά κτίσματα διασώζονται και έχουν αναπαλαιωθεί και αφιερωθεί σε εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς σκοπούς.
Πατριαρχικός Ναός Αγίου Γεωργίου
Ο Πατριαρχικός Ναός του Αγίου Γεωργίου είναι ο κύριος Ελληνoρθόδοξος καθεδρικός ναός ακόμα σε χρήση στην Κωνσταντινούπολη. Από το 1601 είναι η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, του ανώτερου Πατριαρχείου της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που αναγνωρίζεται και ως πνευματική κεφαλή ολόκληρης της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο, μάρτυρα του Χριστιανισμού, και είναι το κέντρο πολλών σημαντικών λατρευτικών ακολουθιών. Τα πιο πολύτιμα αντικείμενά του, που σώθηκαν από κάθε διαδοχική πυρκαγιά, είναι ο πατριαρχικός θρόνος, ο οποίος πιστεύεται ότι χρονολογείται από τον 5ο αιώνα, ορισμένες σπάνιες ψηφιδωτές εικόνες και λείψανα των Αγίων Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Μερικά από τα οστά αυτών των δύο αγίων, τα οποία λεηλατήθηκαν από την Κωνσταντινούπολη κατά την Δ΄ Σταυροφορία το 1204, επεστράφησαν στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ το 2004. Πίσω από την εκκλησία βρίσκονται τα γραφεία του Πατριαρχείου και της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης.
Μεγάλη του Γένους Σχολή
Η Μεγάλη του Γένους Σχολή είναι το αρχαιότερο σε λειτουργία εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ελληνισμού. Επανιδρύθηκε μετά την Άλωση Κωνσταντινουπόλεως -ως συνέχεια της Οικουμενικής Πατριαρχικής Σχολής που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο- από τον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύγχρονο επιβλητικό κτήριο της σχολής εγκαινιάστηκε το 1882 και αποκαλείται συχνά και Κόκκινο Κάστρο λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης και του χρώματος. Από το 1454 λειτουργεί σχεδόν αδιαλείπτως, παρέχοντας υψηλού επιπέδου μόρφωση στους Έλληνες και όχι μόνο μαθητές της. Μεταξύ των αποφοίτων της περιλαμβάνονται οι γόνοι των διαπρεπών Φαναριώτικων οικογενειών, πλήθος πατριαρχών και Ορθοδόξων Ιεραρχών, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Υψηλής Πύλης (ακόμη και Τούρκοι) μέχρι και πολιτικοί του Νέου Ελληνικού κράτους. Σήμερα λειτουργεί ως σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και έχει 53 εγγεγραμένους φοιτητές.
Παναγία η Μουχλιώτισσα
Η Παναγιά η Μουχλιώτισσα ή των Μογγόλων είναι Ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη, που ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Τον ναό τον ανίδρυσε η Μαρία Παλαιολογίνα, θυγατέρα νόθη του Μιχαήλ Παλαιολόγου στα τέλη του δεκάτου τρίτου αιώνα, η οποία και δώρισε όλη την περιουσία της σε αυτόν. Μετά την Άλωση η εκκλησία αυτή δωρίθηκε στον Χριστόδουλο, αρχιτέκτονα του τεμένους του κατακτητή στα ερείπια του ναού των Αγίων Αποστόλων. Ο Χριστόδουλος μάλλον έλαβε ως ανταμοιβή όλη την περιοχή. Ο ναός βρίσκεται κτισμένος πάνω από το μετόχι του Αγίου Τάφου στην ομώνυμη συνοικία.
Ναός του Αγίου Στεφάνου
Ο Ναός του Αγίου Στεφάνου είναι ένας Βουλγαρικός Ορθόδοξος ναός που βρίσκεται στο Φανάρι. Αποκαλείται συχνά η "σιδηρά εκκλησία" λόγω των μεγάλων ποσοτήτων χυτοσιδήρου που χρησιμοποιήθηκαν στη κατασκευή της. Μέχρι τον 19ο αιώνα οι Βούλγαροι προσεύχονταν σε Ελληνορθόδοξες εκκλησίες, αλλά μετά την αφύπνηση του Βουλγαρικού Εθνικισμού και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας οι Βούλγαροι προσεύχονται σε ξεχωριστούς ναούς. Η συγκεκριμένη εκκλησία ακολουθεί νεογοτθικό και νεομπαρόκ στυλ και εγκαινιάστηκε το 1898. Ανακαινίστηκε μεταξύ των ετών 2011-2018 με Βουλγαρο-Τουρκική συνεργασία. Ανήκει στη Βουλγαρική κοινότητα της Πόλης.
Γέφυρα Ουνκαπανί
Η γέφυρα Ουνκαπανί ή Ατατούρκ κατασκευάστηκε το 1940 και είναι η τέταρτη διαδοχική γέφυρα που έχει υπάρξει σε αυτό το σημείο. Έχει μήκος 477 μέτρα και πλάτος 25 μέτρα. Ενώνει το Φανάρι με το Πέραν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φατίχ
Μαρία Μαγδαληνή της Αυστρίας (1689-1743)
H Μαρία Μαγδαληνή (γερμ. Maria Magdalena, 26 Μαρτίου 1689 - 1 Μαΐου 1743) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χόφμπουργκ στη Βιέννη. Λίγο πριν τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14) υπήρχε το ερώτημα ο Φίλιππος Ε΄, νέος βασιλιάς της Ισπανίας, να νυμφευόταν τη Μαρία Μαγδαληνή, αλλά για πολιτικούς λόγους αντιτέθηκε σε αυτό ο πάππος του Λουδοβίκος ΙΔ΄, με τη δικαιολογία ότι καμιά από τις κόρες του Λεοπόλδου Α΄ δεν άρεσε στον εγγονό του. Το 1708 η αδελφή της Μαρία Άννα, τρίτη κόρη (2η από τον 3ο γάμο) του Λεοπόλδου Α΄, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και η Μαρία Μαγδαληνή προτάθηκε για νύφη του αδελφού του Φραγκίσκου, Δούκα της Μπέζα. Οι διαπραγματεύσεις δεν τελεσφόρησαν από την αρχή και οι δύο υποψήφιοι έμειναν άγαμοι. Έπειτα από τον Πόλεμο, τo 1714 απεβίωσε η Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας, πρώτη σύζυγος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και το ερώτημα τού να παντρευτεί η Μαρία Μαγδαληνή τον Βασιλιά, επανήλθε. Δεν ευοδώθηκε όμως το συνοικέσιο και ο Φίλιππος Ε΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Φαρνέζε της Πάρμας.
Έπειτα από τις ατυχείς προτάσεις, η Μαρία Μαγδαληνή έζησε μοναχικά και έμεινε άγαμη. Είχε στενή σχέση με την ανιψιά της Μαρία Θηρεσία, κόρη του αδελφού της Καρόλου ΣΤ΄, η οποία θα τον διαδεχόταν. Επίσης είχε επαφή με την αδελφή της Μαρία Άννα. Ήταν 54 ετών, όταν έπαθε πνευμονία και απεβίωσε. Τάφηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Καπετανίκιον Ερμυλίας
μικρογραφία|Το κατεπανίκιο, με πιθανά όρια, στον σημερινό χάρτη της Ελλάδας Το Κατεπανίκιον Ερμυλίας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα, μετά την επανάκτηση της περιοχής από τους Λατίνους, περιελάμβανε την περιοχή του σημερινού Δήμου Πολύγυρου στη Μακεδονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Ερμίππη (δορυφόρος)
Η Ερμίππη (αγγλικά: Hermippe) ή Δίας XXX είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ το 2001 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2001 J 3. Πήρε το όνομά του τον Αύγουστο του 2003 από την Ερμίππη, η οποία ήταν μια ερωμένη του Δία, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία.
Η Ερμίππη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Ανάγκης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 19,3 και 22,7 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 145,7° έως 154,8°.
Καστανιές Έβρου
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Καστανιές (αποσαφήνιση)
Οι Καστανιές, επίσημα αι Καστανεαί, είναι μεγάλος πεδινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 42 μέτρα. Ο πληθυσός της σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2021) ανέρχεται σε 698 κατοίκους.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Καστανιές βρίσκονται στα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Εκεί λειτουργεί από τις 23 Απριλίου 1953 ένας από τους δύο τελωνειακούς σταθμούς κατά μήκος των χερσαίων συνόρων των δύο χωρών. Στις Καστανιές βρίσκεται το μοναδικό χερσαίο σύνορο της Ελλάδας με την Τουρκία, (σε μήκος περίπου 11 χιλιομέτρων) δεδομένου ότι το υπόλοιπο σύνορο καθορίζεται από την κοίτη του ποταμού Έβρου. Βρίσκεται βορείως της Ορεστιάδας και παρακείμενος του οικισμού των Ριζίων και σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από την τουρκική πόλη της Αδριανούπολης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.059 κατοίκους, ενώ το 2001 είχε 1.516, που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Το 1923 συστάθηκε εκεί το πρώτο τελωνείο στην ελληνοτουρκική μεθόριο, το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα. Το χωριό επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν "Τσιρέκιοϊ" και παλαιότερα είχε γνωρίσει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, από την καλλιέργεια της σκούπας. Στις Καστανιές λειτουργεί δημοτική βιβλιοθήκη ενταγμένη στο πρόγραμμα του Εθνικού Κέντρου βιβλίου για την αναγνωσιμότητα στον Νομό Έβρου. Τον Μάρτιο του 2018 στα ελληνοτουρκικά σύνορα, στις Καστανιές Έβρου, αιχμαλωτίστηκαν από πολυμελή τουρκική περίπολο δύο Έλληνες αξιωματικοί. Στις αρχές του 2020 το χωριό έλαβε το φως της δημοσιότητας λόγω των επεισοδίων στα ελληνοτουρκικά σύνορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βύσσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Τουρκίας
Αραβική Έρημος
thumb|right|270px|Δορυφορική εικόνα της Αραβικής Ερήμου από τη [[NASA World Wind]]
Η Αραβική Έρημος (ٱلصَّحْرَاء ٱلْعَرَبِيَّة) είναι μια αχανής έρημος στη Δυτική Ασία. Εκτείνεται από την Υεμένη έως τον Περσικό Κόλπο και από το Ομάν έως την Ιορδανία και το Ιράκ. Καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Αραβικής Χερσονήσου, με έκταση 2.330.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη έρημος στον κόσμο και η μεγαλύτερη στην Ασία. Στο κέντρο της βρίσκεται η Ρουμπ αλ Κάλι, ένα από τα μεγαλύτερα συνεχή σώματα άμμου στον κόσμο.
Γαζέλες, όρυξ, αγριόγατες της άμμου και σαύρες με ακανθώδη ουρά είναι μόνο μερικά από τα είδη που είναι προσαρμοσμένα στην έρημο τα οποία επιβιώνουν σε αυτό το ακραίο περιβάλλον, το οποίο διαθέτει τα πάντα, από κόκκινους αμμόλοφους έως θανατηφόρες κινούμενες άμμους. Το κλίμα είναι κυρίως ξηρό (το μεγαλύτερο μέρος δέχεται περίπου 100 χιλιοστόμετρα βροχής ετησίως, αλλά μερικά πολύ σπάνια μέρη λαμβάνουν μόλις 50 χιλιοστόμετρα) και οι θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ πολύ υψηλής θερμότητας και εποχιακής νυχτερινής παγωνιάς. Είναι μέρος του μεγαοικοσυστήματος ερήμων και ξερικών θαμνότοπων και την Παλαιαρκτικής σφαίρας.
Γεωλογία και γεωγραφία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης της Αραβικής Ερήμου. Οικοπεριοχές όπως ορίζονται από τη [[Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση|WWF. Η κίτρινη γραμμή περικλείει την οικοπεριοχή που ονομάζεται «Αραβική Έρημος και Ανατολικοί Σαχαροαραβικοί ξερικοί θαμνότοποι» και δύο μικρότερες, συγγενικές οικοπεριοχές που ονομάζονται «έρημος και ημι-έρημος του Περσικού Κόλπου» και «Νουβοσινδική έρημος και ημι-έρημος της Ερυθράς Θάλασσας». Τα εθνικά όρια εμφανίζονται με μαύρο χρώμα. Δορυφορική εικόνα από τη NASA.]] Λεπτομερή γεωλογικά χαρακτηριστικά:
Οικολογία και φυσικοί πόροι
Οι φυσικοί πόροι που διατίθενται στην Αραβική Έρημο περιλαμβάνουν το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα φωσφορικά άλατα και το θείο.
Η Ρουμπ αλ Κάλι έχει πολύ περιορισμένη χλωριδική βιοποικιλότητα. Υπάρχουν μόνο 37 είδη φυτών, 20 καταγεγραμμένα στο κύριο σώμα της ερήμου και 17 στα γύρω εξωτερικά περιθώρια. Από αυτά τα 37 είδη, ένα ή δύο είναι ενδημικά. Η βλάστηση είναι πολύ διάχυτη αλλά αρκετά ομοιόμορφα κατανεμημένη, με κάποιες διακοπές κοντά σε άγονους αμμόλοφους. Μερικά τυπικά φυτά είναι:
Άλλα διαδεδομένα είδη είναι:
Πολύ λίγα δέντρα βρίσκονται εκτός από το εξωτερικό περιθώριο (συνήθως Vachellia flava και Prosopis cineraria). Άλλα είδη είναι ένα ξυλώδες πολυετές Calligonum comosum και ετήσια βότανα όπως το Danthonia forskallii.
Ο ασιατικός γατόπαρδος και το ασιατικό λιοντάρι ζούσαν παλαιότερα εκεί.