cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοϊκανοί
Οι Μοϊκανοί είναι φυλή ερυθρόδερμων που ζούσαν στην περιοχή της Κοιλάδας Χάντσον την περίοδο που ήρθαν σε πρώτη επαφή με τους Ευρωπαίους το 1609. Κατά τα επόμενα εκατό χρόνια, επικρατούσαν εντάσεις μεταξύ των Μοϊκανών και των Μοχόκ, ενώ κι οι Ευρωπαίοι ανάγκασαν τη φυλή των Μοϊκανών να μεταναστεύσει προς τα ανατολικά κι έτσι πολλοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που αργότερα έγινε η πόλη Στόκμπριτζ στη Μασαχουσέτη.
Οι Ινδιάνοι του Στόκμπριτζ επέτρεψαν στους Προτεστάντες ιεραπόστολους να ζήσουν ανάμεσά τους και προσηλυτίστηκαν στο Χριστιανισμό το 18ο αιώνα. Αν και πολέμησαν με το μέρος των Αμερικανών αποίκων τόσο στον πόλεμο μεταξύ Γάλλων και Ινδιάνων όσο και στην Αμερικανική Επανάσταση, οι Μοϊκανοί έχασαν τη γη που κατείχαν και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα δυτικά, αρχικά στο Στόκμπριτζ της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1780 κι έπειτα στην κομητεία Σαβάνο του Ουϊσκόνσιν στις δεκαετίες του 1820 και 1830.
Σήμερα, η περιοχή που τους έχει παραχωρηθεί από το κράτος είναι γνωστή ως Κοινότητα των Ινδιάνων του Στόκμπριτζ και του Μάνσι.
«Ο τελευταίος των Μοϊκανών»
Το διάσημο μυθιστόρημα του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ βασίζεται στη φυλή των Μοϊκανών, αλλά περιλαμβάνει και κάποια στοιχεία από τον πολιτισμό των Μοχίγκαν, μιας διαφορετικής, αλλά συγγενικής φυλής που ζούσε στο ανατολικό Κονέκτικατ. Το μυθιστόρημα λαμβάνει χώρα στην Κοιλάδα Χάντσον, τόπο διαμονής των Μοϊκανών. Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κούπερ είναι η ταινία του 1992 Ο τελευταίος των Μοϊκανών.
Μοναχός Νεκτάριος
Ο ιερομόναχος Νεκτάριος ήταν ιερωμένος και αγωνιστής του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τα Καλάβρυτα. Ήταν από τους πιο ανδρείους Έλληνες. Ακολούθησε το στρατιωτικό σώμα του Α. Ζαΐμη και πολέμησε σε πολλές μάχες στην πολιορκία των Πατρών και αλλού. Πήγε και στο Μεσολόγγι όταν ο Α. Ζαΐμης με τα πελοποννησιακά στρατεύματα εξεστράτευσε, και ανδραγάθησε στους πολέμους που έγιναν εκεί.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Εθνική Καζακστάν (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Καζακστάν εκπροσωπεί το Καζακστάν στις διεθνείς διοργανώσεις του αθλήματος και διευθύνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Καζακστάν που είναι η διοικούσα αρχή για το ποδόσφαιρο στην χώρα.
Ιστορία
Το Καζακστάν προήλθε το 1992, μετά από την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά ήταν μέλος στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Από το 2002 και έπειτα είναι μέλος της UEFA. Στην μικρή ιστορία της, δεν έχει καταφέρει να προκριθεί σε τελικές φάσεις για το Παγκόσμιο Κύπελλο ή για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, αλλά ούτε και για το Ασιατικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου, από το 1992 έως το 2002.
Στάδιο
Έδρα του Καζακστάν είναι το Στάδιο, Αστανά Αρένα, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Αστανά, με χωρητικότητα 30,000 θέσεων.
Στατιστικά
Πρώτος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών σε συμμετοχές είναι ο Σαμάτ Σμάκοφ με 76. Πρώτος σε γκολ είναι ο Ρουσλάν Μπαλτιέφ, με 13 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Καζακστάν (ποδόσφαιρο)
Συμεών Μυλωνάς
Ο Συμεών Μυλωνάς (1882-1959) ήταν αρχιτέκτονας, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών Κωνσταντινουπόλεως (1907), ο οποίος εργάσθηκε από το 1924 ως ελεύθερος επαγγελματίας, στη Θεσσαλονίκη με μία διακοπή την περίοδο 1929 -1931, που υπηρέτησε στην Γενική Διεύθυνση Εποικισμού Μακεδονίας. Το γραφείο του στη Θεσσαλονίκη ήταν στο Μέγαρο Δρακούλη, μαζί με τους αρχιτέκτονες Ευθύμιο Κοτζαμπασούλη και Κωνσταντίνο Γιωτόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Δημήτριος Νταλίπης
Ο Δημήτριος Κεχαγιάς ή Κωνσταντινίδης (Γάβρος Καστοριάς, 19ος αιώνας, - Ανταρτικό Φλώρινας, 19 Νοεμβρίου 1906), γνωστός με το ψευδώνυμο Δημήτριος Νταλίπης, ήταν σλαβόφωνος Έλληνας μακεδονομάχος και οπλαρχηγός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτριος Νταλίπης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στον Γάβρο Καστοριάς από οικογένεια κτηνοτρόφων. Το πραγματικό επίθετο της οικογενείας ήταν Κεχαγιάς. Προσέλαβε το προσωνύμιο "Νταλίπης" από τον ξακουστό κλέφτη και επαναστάτη Στέφανο Νταλίπη, ενός από τους πρωτεργάτες της Μακεδονικής Επανάστασης του 1878. Αποτέλεσε έναν από τους ισχυρότερους οπλαρχηγούς στα Κορέστια που αγωνίστηκαν για την υποστήριξη της Ελληνικής πλευράς. Αρχικά πήρε μέρος το 1903 στην εξέγερση του Ίλιντεν. Στη συνέχεια όμως διαχώρησε τη θέση του από την ΕΜΕΟ, όταν αυτή στράφηκε εναντίον των Ελληνικών συμφερόντων. Συνεργάστηκε τότε, με τον Κώττα Χρήστου. Στη συνέχεια συμμετείχε στον αγώνα στο πλευρό του Παύλου Μελά. Μετά το θάνατο του τελευταίου το 1904, συνεργάστηκε διαδοχικά με τους Γεώργιο Κατεχάκη (Ρούβα), Ευθύμιο Καούδη και Ιωάννη Καραβίτη. Έλαβε μέρος στη μάχη του Ζελόβου (Αντάρτικο) με τους Παύλο Κύρου και Γ. Κατεχάκη, το 1905. Το Νοέμβριο του 1905, συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα). Σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τον οθωμανικό στρατό ή σε βουλγαρική ενέδρα στο Ζέλοβο (Αντάρτικο) Φλώρινας στη θέση Ασβού Ράχη, στις 19 Νοεμβρίου του 1906.
Γιος του ήταν ο συνταγματάρχης, υφυπουργός Βορείου Ελλάδος (Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας) της κυβέρνησης Δημητρίου Μαξίμου και μέλος της οργάνωσης ΕΕΕ, Αναστάσιος Νταλίπης.
Πατρών Θεόφιλος
Ο πρωτοσύγγελος Πατρών Θεόφιλος ήταν ιερωμένος και αγωνιστής του 1821.
Υπηρέτησε την πατρίδα στο πλευρό του πατέρα του, αοιδίμου Παλαιών Πατρών Γερμανού. Συνετέλεσε από την αρχή του αγώνα πολύ στην ενθάρρυνση των στρατιωτών.
Χειροτονήθηκε αργότερα αρχιερέας Ακαρνανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Agora
Το Agora είναι αγγλόφωνη ιστορική δραματική ταινία ισπανικής παραγωγής που προβλήθηκε το 2009. Σκηνοθετήθηκε από τον Αλεχάντρο Αμενάμπαρ και το σενάριο γράφτηκε από τους Αμενάμπαρ και Ματέο Γκιλ. Η ταινία εστιάζει στη σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας στην υστερορωμαϊκή Αλεξάνδρεια. Το σενάριο έχει πραγματικά γεγονότα από τη ζωή της φιλοσόφου και μαθηματικού Υπατίας, του έπαρχου της Αλεξανδρείας Ορέστη, του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλου.
Η Υπατία, που ενσαρκώνεται από τη Ρέιτσελ Βάις, είναι μαθηματικός, φιλόσοφος και αστρονόμος στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία ανακάλυψε τις αδυναμίες του γεωκεντρικού μοντέλου του Πτολεμαίου και του ηλιοκεντρικού μοντέλου. Προσπαθεί να σώσει τη γνώση της κλασικής αρχαιότητας, παρά τις θρησκευτικές προκαταλήψεις και τις κοινωνικές αναταραχές. Στην ταινία συμπρωταγωνιστούν ο Μαξ Μινγκέλα ως Ντέιβους (ο δούλος του πατέρα της Υπατίας) και ο Όσκαρ Άιζακ ως Ορέστης, ένας από τους μαθητές της Υπατίας και αργότερα έπαρχος της Αλεξάνδρειας.
Η ταινία πήρε τον τίτλο της από την αγορά, θρησκευτικό χώρο της αρχαίας Ελλάδας, όμοιο με το ρωμαϊκό φόρουμ. Η ταινία γυρίστηκε στο νησί της Μάλτας από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο του 2008, με παραγωγό τον Φερνάντο Μποβάιρα και με τη βοήθεια του Τζάστιν Πόλαρντ στα ιστορικά σημεία της ταινίας. Το Agora προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Καννών το 2009 και στις αίθουσες της Ισπανίας στις 9 Οκτωβρίου του 2009. Έγινε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στη χώρα. Έλαβε επτά Βραβεία Γκόγια στην Ισπανία, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Τιμήθηκε, επίσης, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Χάμπτονς.
Υπόθεση
Την περίοδο όπου η Αλεξάνδρεια ήταν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Ελληνίδα φιλόσοφος Υπατία είναι καθηγήτρια στην πλατωνική σχολή, στην οποία φοιτούσαν μελλοντικοί ηγέτες. Διδάσκει τις θεωρίες του Ευκλείδη και προσπαθεί να εμβαθύνει το γεωκεντρικό μοντέλο του Πτολεμαίου για να καθορίσει τους ακριβείς νόμους που διέπουν το σύμπαν. Η Υπατία είναι η κόρη του Θέωνα, του υπευθύνου του Μουσείου (Μούσες) της Αλεξάνδρειας. Η Υπατία, ο σκλάβος του πατέρα της, Ντέιβους και δύο άλλοι σύντροφοί της, ο Ορέστης και ο Συνέσιος, εμπλέκονται στις θρησκευτικές και κοινωνικές διαταραχές. Εκείνη απορρίπτει τον έρωτα του Ορέστη, καθώς επιθυμεί να αφιερώσει τον εαυτό της στις επιστήμες. Ο Ντέιβους ενδιαφέρεται αρκετά για την επιστήμη και είναι, επίσης, κρυφά ερωτευμένος με την Υπατία.
Εν τω μεταξύ, η κοινωνική αναταραχή ξεκινά αμφισβητώντας την ρωμαϊκή κυριαρχία της πόλης, καθώς οι ειδωλολάτρες και οι χριστιανοί έρχονται σε σύγκρουση. Όταν οι χριστιανοί ξεκινούν τη βεβήλωση των αγαλμάτων των παγανιστικών θεών, οι ειδωλολάτρες, όπως ο Ορέστης και ο πατέρας της Υπατίας, στήνουν ενέδρα στους χριστιανούς, ώστε να περιορίσουν την αυξανόμενη επιρροή τους. Ωστόσο, στη μάχη που ακολούθησε, οι ειδωλολάτρες απροσδόκητα βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, όντας λιγότεροι μπροστά σε ένα μεγάλο χριστιανικό όχλο. Ο πατέρας της Υπατίας τραυματίζεται σοβαρά, ενώ η Υπατία και οι ειδωλολάτρες έχουν καταφύγει στη Βιβλιοθήκη του Σεραπείου. Η χριστιανική πολιορκία της βιβλιοθήκης τελειώνει, όταν ένας απεσταλμένος του Ρωμαίου αυτοκράτορα δηλώνει ότι οι ειδωλολάτρες μπορούν να φύγουν, όμως θα πρέπει να επιτραπεί στους χριστιανούς η είσοδος στη βιβλιοθήκη προκειμένου να κάνουν ό,τι τους αρέσει. Η Υπατία και οι ειδωλολάτρες διαφεύγουν προσπαθώντας να σώσουν τα πιο σημαντικά έγγραφα και παπύρους, πριν οι χριστιανοί εισβάλουν στη βιβλιοθήκη και καταστρέψουν το περιεχόμενό της. Ο Ντέιβους, όμως, επιλέγει να ενωθεί με τις χριστιανικές δυνάμεις. Αργότερα, επιστρέφει και επιτίθεται σεξουαλικά στη Υπατία, αλλά γρήγορα προσφέρει το σπαθί του σε αυτήν για να τον τιμωρήσει. Ωστόσο, αυτή του αφαιρεί τον χαρακτηριστικό περιδέραιο των δούλων και του λέει ότι είναι ελεύθερος.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ορέστης, αφού στο μεταξύ έχει ασπασθεί τον Χριστιανισμό, είναι ο έπαρχος της Αλεξάνδρειας. Η Υπατία συνεχίζει να διερευνά τις κινήσεις του Ήλιου, της Σελήνης, τους πέντε γνωστούς «περιηγητές» (πλανήτες) και τα άστρα. Μερικοί χριστιανοί χλευάζουν τη σκέψη ότι η Γη είναι σφαιρική, με το επιχείρημα ότι οι άνθρωποι μακριά από την κορυφή θα πέσουν από τη Γη. Όταν ρωτούν τον Ντέιβους τη γνώμη του, αποφεύγει τη σύγκρουση, λέγοντας ότι μόνο ο Θεός ξέρει αυτά τα πράγματα. Η Υπατία ερευνά επίσης το ηλιοκεντρικό μοντέλο του ηλιακού συστήματος που προτείνεται από τον Αρίσταρχο της Σάμου. Με ένα αντικείμενο που έχει πέσει από το ιστίο ενός κινούμενου πλοίου, αποδεικνύει στον Ορέστη ότι μια πιθανή κίνηση της Γης δεν θα επηρέαζε την κίνηση, σε σχέση με τη Γη, ενός αντικειμένου που πέφτει στη Γη. Ωστόσο, λόγω θρησκευτικών αντιρρήσεων κατά του ηλιοκεντρισμού, οι χριστιανοί έχουν πλέον απαγορεύσει στην Υπατία να διδάσκει στη σχολή της.
Έπειτα, οι χριστιανοί και οι Εβραίοι έρχονται σε σύγκρουση, διαπράττοντας πράξεις βίας ο ένας εναντίον του άλλου. Ο ηγέτης των χριστιανών, ο Κύριλλος, θεωρεί ότι η Υπατία έχει πολύ μεγάλη επιρροή πάνω στον Ορέστη με απώτερο σκοπό της να αναγκάσει τον Ορέστη να υποταχθεί σε εκείνη. Ένας πρώην μαθητής της Υπατίας, ο Συνέσιος, έχοντας λάβει το αξίωμα του Επισκόπου Κυρήνης, έρχεται για τη διάσωσή της ως αντίβαρο θρησκευτικής αρχής, αλλά δηλώνει ότι δεν μπορεί να την βοηθήσει αν αρνείται να αποδεχθεί τον Χριστιανισμό. Παράλληλα η Υπατία κάνει μια προσωπική ανακάλυψη, θεωρώντας ότι η Γη περιστρέφεται γύρω γύρω από τον Ήλιο ελλειπτικά και όχι κυκλικά.
Τελικά, ο Κύριλλος πείθει έναν όχλο χριστιανών ότι η Υπατία είναι μια μάγισσα και ορκίζονται να την σκοτώσουν. Ο Ορέστης, ο οποίος αρνείται να την προδώσει, αλλά δεν μπορεί να αντιταχθεί πολιτικά στη σύλληψή της χωρίς να χάσει ό,τι λίγο από τη νομιμότητα που του έμεινε, τρέπεται σε φυγή. Ο Ντέιβους προσπαθεί να τρέξει μπροστά για να προειδοποιήσει την Υπατία, αλλά συλλαμβάνεται από τον όχλο. Εκείνοι την μεταφέρουν στο Σεράπειο, την απογυμνώνουν και είναι έτοιμοι την γδάρουν ζωντανή μέχρι που ο Ντέιβους τους πείθει να την σκοτώσουν με άλλο τρόπο και αποφασίζουν να την λιθοβολήσουν. Όταν ο καθένας βγαίνει έξω για να συλλέξει πέτρες, ο Ντέιβους, κρυφά, αποφασίζει να της δώσει ένα λιγότερο επώδυνο θάνατο (πνίγοντάς την), πριν επιστρέψουν. Όταν αυτοί επιστρέφουν ανακοινώνει στον όχλο ότι λιποθύμησε. Ο Ντέιβους κατόπιν φεύγει, καθώς αρχίζουν να λιθοβολούν το άψυχο κορμί της.
Οι αντιδράσεις των Χριστιανών
Το Θρησκευτικό Αντιδυσφημιστικό Παρατηρητήριο (Observatorio Antidifamaciónreligiosa), μια ισπανική ομάδα καθολικών, ισχυρίστηκε ότι η ταινία ήταν υπεύθυνη για την «προώθηση μίσος κατά των χριστιανών και την ενίσχυση ψευδών στερεοτύπων σχετικά με την Καθολική Εκκλησία». Ο Μάικλ Ορντόνια των Los Angeles Times αναγνωρίζει ότι η ταινία έχει επικριθεί για «αντιληπτές προσβολές κατά των χριστιανών» αλλά ότι «η έλλειψη καταδίκης συγκεκριμένων δογμάτων κάνει τον στόχο της ταινίας να φαίνεται σε γενικές γραμμές φονταμενταλισμός».
Αντίθετα, ο Φίλιπ Γκρέι έγραψε μια θετική κριτική της ταινίας και συνέστησε έντονα: «Οι χριστιανοί που βλέπουν τους εαυτούς τους σε φανατικούς, φονικούς μοναχούς της ταινίας και θεωρούν ότι θίγονται, πρέπει να κάνουν κάποια σοβαρή ενδοσκόπηση. (...) η Υπατία, όπως απεικονίζεται στην ταινία είναι κατηγορηματικά αντίθετη σε αυτό που, στην εποχή της και στην πόλη της, έχει προσφερθεί ή μάλλον, που επιβάλλεται από την ωμή βία με την επωνυμία «Χριστιανισμός». Όπως και να ’χει, αυτή μου φαίνεται πολύ περισσότερο οπαδός των διδαγμάτων του Χριστιανισμού από τους ίδιους τους διώκτες και τους βασανιστές της. (...) ειδικότερα, βλέποντας την συγκλονιστική τελική σκηνή, εκείνη να πηγαίνει ήρεμα για το θάνατό της, προπηλακισμένη μέσα στον όχλο, δεν θα μπορούσε παρά να υπενθυμίσει έντονα τον Ιησού Χριστό στον δρόμο του προς τον Γολγοθά.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλεχάντρο Αμενάμπαρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Ισπανικές βιογραφικές ταινίες
Μπαμπ (Μπαχάι Πίστη)
O Μπαμπ, (γεννηθείς Σιγίντ Αλί Μοχάμετ Σιράζι,, 20 Οκτωβρίου 1819 – 9 Ιουλίου 1850) ήταν ο ιδρυτής του Μπαμπισμού, και μία από τις κεντρικές μορφές της Μπαχάι Πίστης.
Ο Μπαμπ ήταν ένας έμπορος από το Σιράζ στο Ιράν των Κατζάρ ο οποίος το 1844, στην ηλικία των 24, ισχυρίστηκε ότι είναι ένας αγγελιοφόρος του Θεού. Ανέλαβε τον τίτλο του Μπαμπ (باب), που στα αραβικά σημαίνει «Πύλη» ή «Θύρα», μια αναφορά που σχετίζεται με την υπόσχεση για τον ερχομό του Μαχντί ή του αλ-Κα'ιμ με τους Δωδεκατιστές. Βρέθηκε σε αντιπαράθεση με την περσική κυβέρνηση, που κατέληξε σε εκτέλεση αυτού και χιλιάδων από τους ακόλουθούς του, που αναφέρονταν ως Μπαμπί.
Ο Μπαμπ έγραψε πολυάριθμες επιστολές και βιβλία στα οποία δήλωσε τις αξιώσεις του και όρισε τις διδασκαλίες του. Εισήγαγε την ιδέα για Εκείνον τον οποίον ο Θεός θα φανερώσει, έναν μεσσία που θα φέρει ένα μήνυμα μεγαλύτερο από το δικό του.
Για τους Μπαχάι, ο Μπαμπ ανέλαβε έναν ρόλο σαν του Προφήτη Ηλία ή του Ιωάννη του Βαπτιστή, ενός προκάτοχου ή πρόδρομου που άνοιξε τον δρόμο για τη θρησκεία τους. Ο Μπαχαολλά, ο ιδρυτής της Μπαχάι Πίστης, ήταν ακόλουθος του Μπαμπ και το 1863, 13 χρόνια μετά τον θάνατο του τελευταίου, ισχυρίστηκε ότι είναι η εκπλήρωση της προφητείας του Μπαμπ.
Παιδική ηλικία
αριστερά|μικρογραφία|Από άσκηση καλλιγραφίας του Μπαμπ, προτού κλείσει την ηλικία των 10 ετών. Ο Μπαμπ γεννήθηκε την 20 Οκτωβρίου 1819 (1 Μουχάραμ 1235 Ε.Ε.) στο Σιράζ, σε μια μεσαία αστική τάξη εμπόρων της πόλης και ονομάστηκε Αλί Μοχάμετ. Ο πατέρας του ήταν ο Μωάμεθ Ριντά, και η μητέρα του ήταν η Φατιμί (1800-1881), η κόρη ενός επιφανούς εμπόρου στο Σιράζ, η οποία αργότερα ακολούθησε τους Μπαχάι. Ο Μπαμπ ορφάνεψε σε πολύ νεαρή ηλικία, όταν πέθανε ο πατέρας του, και τον μεγάλωσε ο θείος από την πλευρά της μητέρας του, ο Χατζι Μίρτσα Σιγίντ Αλί, ένας έμπορος. Ένας απόγονος του Μωάμεθ, σαγίντ, μέσω του Χουσείν ιμπν Αλί και από τους δύο γονείς του. Στο Σιράζ ο θείος του τον έστειλε στο μακτάμπ, δημοτικό σχολείο, όπου έμεινε για 6-7 χρόνια. Κάποια στιγμή μεταξύ την ηλικία των 15 - 20 μπήκε στην οικογενειακή επιχείρηση του θείου του, έναν εμπορικό οίκο, και έγινε έμπορος στην Ιρανική πόλη Μπουσέχρ, κοντά στον Περσικό Κόλπο. Κάποια από τα πρώτα συγγράμματά του δείχνουν ότι δεν του άρεσε η δουλειά και προτιμούσε να ασχολείται με τη μελέτη της θρησκευτικής λογοτεχνίας. Ένας από τους ακόλουθούς του τον περιέγραψε ως «πολύ ολιγόλογος, και δεν άρθρωνε ούτε λέξη εκτός αν ήταν απολύτως απαραίτητο. Ούτε καν που απαντούσε στις ερωτήσεις μας. Ήταν συνεχώς απορροφημένος στις σκέψεις του, και επανειλημμένα προκατειλημμένος με τις προσευχές και τους στίχους του. Περιγράφεται ως ωραίος άντρας με μια λεπτή γενειάδα, ντυμένος με καθαρά ρούχα, και φορώντας ένα πράσινο σάλι και ένα μαύρο τουρμπάνι.»
Ένας Άγγλος γιατρός περιέγραψε τον νεαρό ως εξής: «Ήταν ένας πολύ πράος και εκλεπτυσμένος άνθρωπος, μάλλον μικρός σε ανάστημα και πολύ ανοιχτόχρωμος για Πέρση, με μια μελωδική απαλή φωνή που με εντυπωσίασε πολύ».
Γάμος
Το 1842 παντρεύτηκε την Καντίτζι-Μπαγκουμ (1822-1882), όταν εκείνος ήταν 23 και εκείνη 20. Ήταν η κόρη ενός επιφανούς εμπόρου στο Σιράζ. Ο γάμος τους αποδείχθηκε ευτυχισμένος και έφεραν στον κόσμο ένα παιδί, ένα αγόρι με το όνομα Αχμάντ, που πέθανε το έτος που γεννήθηκε, το 1843. Η εγκυμοσύνη έβαλε σε κίνδυνο τη ζωή της Καντίτζι, και δεν έκανε άλλα παιδιά. Το νεαρό ζευγάρι ζούσε σε ένα ταπεινό σπίτι στο Σιράζ, μαζί με τη μητέρα του Μπαμπ. Αργότερα, η Καντίτζι ακολούθησε τους Μπαχάι.
Το κίνημα των Σεϊκχιστών
Τη δεκαετία του 1790 στην Περσία, ο Σέικχ Αχμάντ (1753-1826) ξεκίνησε ένα θρησκευτικό κίνημα εντός των Δωδεκατιστών του Σιιτικού Ισλάμ. Οι οπαδοί του, που έγιναν γνωστοί ως Σεικχιστές, περίμεναν την επικείμενη εμφάνιση του αλ-Κα'ιμ του Αλ αλ-Μπαήτ (Οίκος του Προφήτη), ή αλλιώς του «Μαχντί». Μετά τον θάνατό του, τον Σέικχ Αχμάντ διαδέχθηκε ο Καζίμ Ραστί (1793-1843).
Το 1841 ο Μπαμπ πήγε για προσκύνημα στο Ιράκ, και για επτά μήνες έμεινε κυρίως μέσα και γύρω από την Καρμπάλα. Ίσως εκεί συνάντησε τον Καζίμ Ραστί, ο οποίος του έδειξε μεγάλη εκτίμηση. Πιστεύεται ότι παρευρέθηκε σε ορισμένες από τις διαλέξεις του Καζίμ Ραστί, αλλά δεν υπάρχουν πολλά γραπτά τεκμήρια γι'αυτήν την περίοδο.
Μέχρι το τέλος της ζωής του, τον Δεκέμβριο 1843, ο Καζίμ Ραστί συμβούλευε τους οπαδούς του να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να αναζητήσουν τον Μαχντί, ο οποίος, σύμφωνα με τις προφητείες του, θα εμφανιζόταν σύντομα. Ένας από τους οπαδούς του, ο Μούλα Χουσάιν, κατόπιν ολονυκτίας σαράντα ημερών σε ένα τζαμί, ταξίδεψε στο Σιράζ, όπου συναντήθηκε με τον Μπαμπ.
Συνάντηση με τον Μούλα Χουσάιν
Η πρώτη εμπειρία θρησκευτικής έμπνευσης που ανέφερε ο Μπαμπ, με μάρτυρα τη γυναίκα του, χρονολογείται από το βράδυ της 3ης Απριλίου 1844. Η πρώτη κοινή σύνδεση του Μπαμπ με την αίσθηση της αποστολής του, ήρθε με την άφιξη του Μούλα Χουσάιν στο Σιράζ. Το βράδυ της 22ας Μαΐου, ο τελευταίος βρισκόταν στο σπίτι του Μπαμπ κατόπιν πρόσκλησης του ίδιου, και του μίλησε για την πορεία του στην αναζήτηση ενός διαδόχου για τον Καζίμ Ραστί, του Αναμενόμενου. Ο Μπαμπ αξιώθηκε αυτήν τη θέση, και του φορέα της θεϊκής γνώσης, και ο Μουλά Χουσάιν έγινε ο πρώτος που αποδέχτηκε τις αξιώσεις του ως μία εμπνευσμένη μορφή και πιθανού διαδόχου του Καζίμ Ραστί. Ο Μπαμπ απάντησε ικανοποιητικά σε όλες τις ερωτήσεις του και πολύ γρήγορα έγραψε παρουσία του ένα μεγάλο ταφσίρ (ἐξήγησις) για το σούρα «Γιουσούφ», που ονομάστηκε Καγιούμου λ'Ασμά, και θεωρείται το πρώτο έργο του Μπαμπ που αποκαλύφθηκε.
Τα Γράμματα των Ζωντανών
Ο Μουλά Χουσάιν έγινε ο πρώτος μαθητής του Μπαμπ. Μέσα σε πέντε μήνες, άλλοι 17 μαθητές του Καζίμ Ραστί αναγνώρισαν τον Μπαμπ ως Φανέρωση του Θεού. Ανάμεσά τους, μια γυναίκα, η Φατιμί Ζαρίν Ταζ Μπαραγκάνι, μία ποιήτρια, που αργότερα έλαβε το όνομα Ταχίρε, η Αγνή. Αυτοί οι 18 μαθητές αργότερα έγιναν γνωστοί από τα Γράμματα των Ζωντανών (κάθε ψυχή περιείχε ένα γράμμα από το Πνεύμα του Θεού, τα οποία συνδυάζονταν για να σχηματιστεί η Λέξη) και ανέλαβαν το καθήκον να διαδώσουν τη νέα πίστη (που νοείται ως επιστροφή ή συνέχιση της Πίστης του Αβραάμ) σε όλο το Ιράν και το Ιράκ. Ο Μπαμπ έδωσε έμφαση στον πνευματικό σταθμό αυτών των 18 ατόμων, οι οποίοι, μαζί με τον ίδιο, σχημάτισαν την πρώτη «Ενότητα» της θρησκείας του σύμφωνα με τον αραβικό όρο ουαχιντ, ενότητα που με χρήση του αριθμητικού συστήματος αμπτζαντ έχει μια αριθμητική τιμή ίση με 19. Το βιβλίο του Μπαμπ, το Περσικό Μπαγιάν, δίνει τη μεταφορική ταυτότητα των Γραμμάτων των Ζωντανών ως τους Δεκατέσσερις Αλάνθαστους των Δωδεκατιστών του Σιιτικού Ισλάμ: τον Μωάμεθ, τους Δώδεκα Ιμάμηδες, και την Φάτιμα, και τους τέσσερις αρχάγγελους. Παράλληλα με τους πρώτους μαθητές του Χριστού, τους Δώδεκα Αποστόλους.
Κηρύγματα - Διδασκαλία
Στα πρώτα του γραπτά, ο Μπαμπ φαίνεται πως παρουσιάζει τον εαυτό του ως την πύλη (μπαμπ) προς τον Κρυφό Δωδέκατο Ιμάμη, και αργότερα αρχίζει ρητά να αναγορεύεται τη θέση αυτού του κρυμμένου Ιμάμη και ενός νέου αγγελιοφόρου από τον Θεό. Αντί να εκφράζει μία αποσπασματική ή εξελισσόμενη συνείδηση, ο Σαϊέντι αναφέρει ότι τα έργα του Μπαμπ είναι ενιαία στο σύνολό τους, και ότι η σταδιακή αποκάλυψη της ταυτότητας του Μπαμπ ορίστηκε από την αρχή της ενότητας στην πολυμορφία. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Μπαμπ στάθηκε σε αυτόν τον άμβωνα του Μασχίντ-ι-Βακίλ, απευθυνόμενος στον λαό της Σιράζ τον Σεπτέμβριο 1846 Στα πρώτα γραπτά συγγράμματα του Μπαμπ, η τιμητική ταυτότητα που αξιώθηκε ήταν αλάνθαστη, αλλά λόγω της υποδοχής του λαού, δίνουν την εντύπωση ότι δεν αποτελεί πάρα μόνο την πύλη για τον Κρυφό Δωδέκατο Ιμάμη. Στον κύκλο του από τους πρώτους πιστούς, ο Μπαμπ ήταν διφορούμενος όσον αφορά την ακριβή του κατάσταση, και σταδιακά τους εκμυστηρεύτηκε τη θέση του όχι απλά ως μόνο μια πύλη προς τον Κρυμμένο Ιμάμη, αλλά ως η Φανέρωση αυτού και του Κα'ιμ καθαυτού. Στις πρώτες συναντήσεις του με τον Μούλα Χουσάιν, ο Μπαμπ περιέγραψε τον εαυτό του ως Αφέντη και τον Έναν Εκλεκτό. Δεν θεωρούσε τον εαυτό του απλά ως διάδοχο του Καζίμ Ραστί, αλλά αξιώθηκε μία προφητική θέση, ένα είδος εκπροσώπου, εξουσιοδοτημένου όχι μόνο από τον Κρυμμένο Ιμάμη αλλά και μέσα από τη Θεία αρχή. Τα πρώτα του κείμενα όπως ο «Σχολιασμός για το Σούρα του Ιωσήφ» ήταν γραμμένα στην Κορανική γλώσσα που υπαινισσόταν θεία παρέμβαση και ταυτιζόταν καλά με τον Ιμάμη. Όταν ο Μούλα Αλί-Μπαστάμι, το δεύτερο Γράμμα των Ζωντανών, δικάστηκε στη Βαγδάτη για το κήρυγμα του Μπαμπ, οι κληρικοί μελέτησαν τον Σχολιασμό για το Σούρα του Ιωσήφ, αναγνώρισαν την αξίωση της θείας αποκάλυψης και παράθεσαν τεκμήρια αυτού.
Ωστόσο, κατά την πρώιμη φάση των δηλώσεών του στο κοινό, για τον τίτλο μπαμπ τονίστηκε η σημασία της πύλης που οδηγεί στον Κρυμμένο Ιμάμη, καθώς ο Μπαμπ είχε συμβουλέψει τους πρώτους πιστούς του να μην αποκαλύψουν πλήρως τα διδάγματά του ή το όνομά του. Ο τρόπος προσέγγισης μέσω αξίωσης μίας ταπεινότερης θέσης αποσκοπούσε στο να δημιουργήσει μια αίσθηση προσμονής για την εμφάνιση του Κρυμμένου Ιμάμη, καθώς και στην αποφυγή της δίωξης και της φυλάκισης, επειδή μια δημόσια διακήρυξη για τη θέση του μαχντί θα μπορούσε να επιφέρει μια γρήγορη θανατική καταδίκη. Μετά από μερικούς μήνες, καθώς ο Μπαμπ επιβεβαιώθηκε περαιτέρω για την αποδοχή και την προθυμία μεταξύ των πιστών του και του κοινού, σταδιακά μετατόπισε την κοινωνική του θέση προς αυτήν του κρυμμένου Ιμάμη. Μετέπειτα στα τελευταία χρόνια της ζωής του ανακοίνωσε τη θέση του ως Φανέρωση του Θεού. Όταν δικάστηκε, με τόλμη παρουσίασε τον εαυτό του, με την παρουσία του Διαδόχου στον θρόνο της Περσίας και άλλων διακεκριμένων ατόμων, ως τον Εκλεκτό. Τελικά, στο τελευταίο του γραπτό έργο, το Χαίκαλ αλ-ντιν, αξιώθηκε την «ουσία του Θεού», το ντατου'λαχ. Κατά τους πρώτους μήνες των δημόσιων λόγων του, με την υιοθέτηση προσεκτικής πολιτικής κατάφερε τη μέγιστη προσοχή του κοινού με την ελάχιστη αντιφατικότητα.
Εν τούτοις, το σταδιακό ξετύλιγμα των ισχυρισμών του προκάλεσε κάποια σύγχυση, τόσο στο κοινό όσο και μεταξύ των πιστών του. Ορισμένοι από τους πρώτους ακόλουθούς του τον είχαν αναγνωρίσει άκριτα ως αγγελιοφόρο του Θεού με θεία εξουσία, και αυτό επέφερε διαφωνίες στην κοινότητα των Μπαμπιστών. Μολονότι ο Μπαμπ ήθελε να μεταδώσει το μήνυμά του με διακριτικότητα, πολλοί από τους ακόλουθούς του, όπως η Ταχίρε, διακήρυξαν ανοιχτά τον ερχομό του Κρυμμένου Ιμάμη και του Μαχντί όπως είχε υποσχεθεί.
Ταξίδια και φυλάκιση
Κατόπιν της αναγνώρισής του από τα 18 Γράμματα των Ζωντανών, ο Μπαμπ και το 18ο Γράμμα, ο Κουντούς, ξεκίνησαν ένα ταξίδι για προσκύνημα στη Μέκκα και τη Μεδίνα, τις ιερές πόλεις του Ισλάμ. Στο Κάαμπα της Μέκκας, ο Μπαμπ αξιώθηκε δημοσίως το Κα'ιμ, και έγραψε στον Σαρίφ της Μέκκας, τον Θεματοφύλακα του Κάαμπα, διακηρύσσοντας την αποστολή του. Μετά το προσκύνημα, ο Μπαμπ και ο Κουντούς επέστρεψαν στο Μπουσέχρ του Ιράν.
Λίγο καιρό μετά, τα κηρύγματα των Γραμμάτων των Ζωντανών ήρθαν σε αντιπαράθεση με τον Ισλαμικό κλήρο, οπότε ο Κυβερνήτης της Σιράζ διέταξε τη σύλληψη του Μπαμπ. Ο Μπαμπ, όταν ενημερώθηκε για την επικήρυξή του, τον Ιούνιο 1845, έφυγε από το Μπουσέχρ για το Σιράζ, παρουσίασε τον εαυτό του στις αρχές και τέθηκε σε κατ ' οίκον περιορισμό στο σπίτι του θείου του, μέχρις ότου ξέσπασε μια επιδημία χολέρας στην πόλη τον Σεπτέμβριο του 1846. Όταν αφέθηκε ελεύθερος αναχώρησε για το Ισφαχάν. Εκεί, πολλοί ήρθαν να τον δουν στο σπίτι του ιμάμη τζουμ'α, επικεφαλής του τοπικού κλήρου που ήταν συμπαθής. Μετά από μια άτυπη συγκέντρωση, όπου ο Μπαμπ διαλέχθηκε με τον τοπικό κλήρο και επέδειξε την ταχύτητά του στη γρήγορη και άμεση ρήμα, η δημοτικότητά του πέταξε. Μετά τον θάνατο του κυβερνήτη του Ισφαχάν και υποστηρικτή του Μπαμπ, Μανουχερ Χαν Γκορτζι, οι κληρικοί της επαρχίας άσκησαν πίεση στον Βασιλιά της Περσίας, Μοχάμαντ Σαχ Κατζάρ, ώστε να διατάξει τον Μπαμπ να έρθει στην Τεχεράνη τον Ιανουάριο του 1847. Αφού πέρασε αρκετούς μήνες σε ένα στρατόπεδο έξω από την Τεχεράνη, και προτού συναντήσει τον Σαχ, ο Πρωθυπουργός φυλάκισε τον Μπαμπ στο Ταμπρίζ, στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Φρούριο του Μάκου, Ιράν (2008) Με την πάροδο 40 ημερών στο Ταμπρίζ, ο Μπαμπ μεταφέρθηκε στο φρούριο του Μάκου στην επαρχία Αζερμπαϊτζάν του Ιράν κοντά στα τουρκικά σύνορα. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του εκεί, ο Μπαμπ άρχισε τη συγγραφή του πιο σημαντικού του έργου, του Περσικού Μπαγιάν, που έμεινε ανολοκλήρωτο. Με αυξανόμενη τη δημοτικότητα του Μπαμπ στο Μάκου ακόμα και ο κυβερνήτης του Μάκου προσηλυτίστηκε, και τον Απρίλιο 1848 ο πρωθυπουργός τον μετέφερε στο φρούριο του Τσεχρίκ. Και εκεί, όμως, αυξήθηκε η δημοτικότητα του Μπαμπ, τόσο ώστε οι δεσμοφύλακες χαλάρωσαν τους περιορισμούς του. Εκείνη την περίοδο ο Ακα Μπαλα Μπιγκ Σισβάνι Νακσμπάντι ζωγράφισε το πορτρέτο του Μπαμπ. Στη συνέχεια, ο Πρωθυπουργός διέταξε να φέρουν τον Μπαμπ πίσω στο Ταμπρίζ, όπου η κυβέρνηση κάλεσε τις θρησκευτικές αρχές να δικάσουν τον Μπαμπ για βλασφημία και αποστασία.
Η Δίκη
Η δίκη, στην οποία παρευρέθηκε ο Εστεμμένος Πρίγκιπας, πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1848 και συμμετείχε πληθώρα κληρικών. Ανέκριναν τον Μπαμπ σχετικά με τη φύση των ισχυρισμών του, τις διδασκαλίες του, και του ζήτησαν να δείξει θαύματα που αποδεικνύουν τη θεϊκή του εξουσία. Τον παραίνεσαν να αποκηρυχθεί τις αξιώσεις του. Υπάρχουν εννέα σωζόμενες εκθέσεις των μαρτύρων που παρευρέθηκαν στη δίκη, εκ των οποίων ορισμένες ίσως προέρχονται από μια παλαιότερη πηγή. Οι 6 από τις εκθέσεις προέρχονται από Μουσουλμανικούς λογαριασμούς, και εκφράζουν δυσμένεια για τον Μπαμπ. Υπάρχουν 62 ερωτήσεις που αναφέρονται στις 9 εκθέσεις, εκ των οποίων οι 18 εμφανίζονται σε 1 έκθεση, οι 15 σε δύο, οι 8 σε τρεις, οι 5 σε τέσσερις, οι 13 σε πέντε, και οι 3 σε έξι. Με μη συμπεριλαμβανόμενες τις απαντήσεις «ναι» και «δεν απάντησε», απομένουν μόνο 35 απαντήσεις, εκ των οποίων οι 10 εμφανίζονται σε 1 έκθεση, οι 8 σε δύο, οι 6 σε τρεις, οι 3 σε τέσσερις, οι 2 σε πέντε, και 5 σε έξι. Στις 9 εκθέσεις των μαρτύρων υπάρχει μόνο μία απάντηση στην οποία ο Μπαμπ δηλώνει ότι «εγώ είμαι το άτομο που περιμένατε για χίλια χρόνια».
Η δίκη δεν κατέληξε σε τελεσίδικο αποτέλεσμα. Μερικοί κληρικοί ζήτησαν τη θανατική ποινή, αλλά η κυβέρνηση ζήτησε επιείκεια στην κρίση τους, επειδή ο Μπαμπ ήταν δημοφιλής. Η κυβέρνηση ζήτησε από ιατρικούς εμπειρογνώμονες να κηρύξουν τον Μπαμπ τρελό, προκειμένου να αποτρέψουν την εκτέλεσή του, και για να κατευνάσει το θρησκευτικό ιερατείο διέδωσε φήμες για μετάνοια του Μπαμπ και ανάκληση των δηλώσεών του.
Ο Σεΐχ-ουλ Ισλάμ, ένας προασπιστής της αντιμπαμπιστικής εκστρατείας, που δεν βρισκόταν στη δίκη του Μπαμπ, εξέδωσε μία θανατική ποινή υπό όρους αν διαγνωστεί ότι ο Μπαμπ είναι λογικός. Εκδόθηκε ένα φετβά που καταδίκαζε τον Μπαμπ για αποστασία με τη δήλωση: «Η μετάνοια δεν είναι αποδεκτή από έναν αδιόρθωτο αποστάτη, και η εκτέλεση σου αναβλήθηκε μόνο από αμφιβολία για τη λογική του μυαλού σου.»
Ο γιατρός του πρίγκιπα, Ουίλιαμ Κόρμίκ, εξέτασε τον Μπαμπ και συμμορφώθηκε με το αίτημα της κυβέρνησης να βρει βάσιμους λόγους για την επίδειξη επιείκειας. Η διάγνωσή του έσωσε τον Μπαμπ από την εκτέλεση για λίγο καιρό, αλλά οι κληρικοί επέμειναν ότι χρήζει σωματικής τιμωρίας, οπότε ο Μπαμπ τιμωρήθηκε με μαστίγωμα στα πόδια - είκοσι βουρδουλιές στα πέλματα των ποδιών του.
Ο ανατολιστής Έντουαρντ Γκράνβιλ Μπράουν έλαβε αντίγραφα των εγγράφων της δίκης από τον Ιππόλυτο Ντρέυφους-Μπάρνι, τον πρώτο Γάλλο Μπαχάι. Το έγγραφο της ανάκλησης του Μπαμπ συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο του Μπράουν με τίτλο: Πηγές για τη Μελέτη της Θρησκείας των Μπαμπί, όπου ο ίδιος αναφέρει, «[Το έγγραφο], ανυπόγραφο και αχρονολόγητο, υποτίθεται ότι γράφτηκε δια χειρός του Μπαμπ και αποτελεί πλήρη αναίρεση και παραίτηση από κάθε υπεράνθρωπη αξίωση που ίσως ισχυρίστηκε. Δεν είναι σαφές το σε ποιους απευθύνεται, ή εάν αναφέρεται στην ανάκληση της τελευταίας παραγράφου [της έκθεσης της κυβέρνησης] ή άλλου εγγράφου. Ο γραφικός χαρακτήρας, μολονότι είναι χαριτωμένος, δεν είναι ευανάγνωστος...» Ακολουθεί μια μετάφραση από το σχετικό τμήμα του εγγράφου:"Ουδέποτε ζήτησα κάτι αντίθετο προς το Θέλημα του Θεού, και, αν λέξεις ενάντιες στη Θεία χάρη του κύλησαν από την πένα μου, θα ήταν ακούσια ανυπακοή, και σε κάθε περίπτωση μετανοώ και ζητώ συγχώρεση από Αυτόν. Αυτός ο υπηρέτης δεν έχει καμία γνώση για οποιαδήποτε υπεράνθρωπη αξίωση. Ζητώ τη συγχώρεση του Θεού του Κυρίου μου και μετανοώ σε αυτόν [την ιδέα] ότι θα έπρεπε να μου αποδοθεί οποιαδήποτε [Θεία] Αποστολή. Όσον αφορά ορισμένες προσευχές και λέξεις που έφυγαν από τη γλώσσα μου, δεν υπαινίσσονται καμία τέτοια Αποστολή, και οποιαδήποτε αξίωση για ιδιαίτερη απόδοση της Αγιότητάς του την Απόδειξη της Αγάπης (στο όνομα της Ειρήνης!) είναι αβάσιμος ισχυρισμός, που δεν έχει προβάλει ποτέ αυτός ο υπηρέτης." Μετά τη δίκη, ο Μπαμπ διατάχθηκε να επιστρέψει στο φρούριο της Τσεχρίκ.
Η Εκτέλεση
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η πλατεία του στρατώνα στην [[Ταμπρίζ, όπου εκτελέστηκε ο Μπαμπ]] Στα μέσα του 1850 ο νέος πρωθυπουργός, ο Αμίρ Καμπίρ, διέταξε την εκτέλεση του Μπαμπ, πιθανώς κατόπιν αποτυχημένων εξεγέρσεων των Μπαμπί και με τη δημοτικότητα του κινήματος να φθίνει. Έφεραν τον Μπαμπ πίσω στη Ταμπρίζ από το Τσεχρίκ για θανάτωση με τυφεκισμό από εκτελεστικό απόσπασμα. Τη νύχτα πριν από την εκτέλεσή του, ενώ βρισκόταν στο κελί του, ένας νεαρός Μπαμπί, ο Μωάμεθ-Αλί "Ανις" από το Ζονούζ, έπεσε στα πόδια του Μπαμπ και ικέτεψε να μαρτυρήσει μαζί του, τότε αμέσως συνελήφθη και τοποθετήθηκε στο ίδιο κελί με τον Μπαμπ.
Το πρωί της 9ης Ιουλίου 1850 (28 Σα'μπαν 1266 Ε.Ε.), τον έφεραν στην αυλή του στρατώνα, όπου παρευρίσκονταν χιλιάδες άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν την εκτέλεση. Ο Μπαμπ και ο Ανίς δέθηκαν σε έναν τοίχο και ένα μεγάλο απόσπασμα από στρατιώτες ετοιμάστηκαν να πυροβολήσουν. Πολλές αναφορές από αυτόπτες μάρτυρες και Δυτικούς διπλωμάτες διηγούνται το αποτέλεσμα. Δόθηκε η διαταγή για πυρ. Οι αναφορές διαφέρουν στις λεπτομέρειες, αλλά συμφωνούν στο ότι η πρώτη ομοβροντία απέτυχε να σκοτώσει τον Μπαμπ, αντίθετα οι σφαίρες έκοψαν τα σχοινιά που τους συγκρατούσαν στον τοίχο. Ήρθε ένα δεύτερο απόσπασμα και δόθηκε εκ νέου η διαταγή για πυρ. Αυτή τη φορά ο Μπαμπ σκοτώθηκε. Στην παράδοση των Μπαμπί και των Μπαχάι, η αποτυχία της πρώτης ομοβροντίας να σκοτώσει τον Μπαμπ θεωρείται ένα θαύμα. Σύμφωνα με Ιρανικές πηγές, τα απομεινάρια του Μπαμπ και του Ανίς πετάχτηκαν σε ένα χαντάκι και φαγώθηκαν από σκυλιά, μια ενέργεια που καταδικάστηκε από τον Τζάστιν Σειλ, τότε Βρετανού Υπουργού στην Τεχεράνη.
Οι πηγές των Μπαχάι υποστηρίζουν ότι τα λείψανα τους μυστικά διασώθηκαν από μια μερίδα Μπαμπί, οι οποίοι στη συνέχεια τα έκρυψαν. Με τον καιρό τα λείψανα μεταφέρθηκαν με μυστικότητα και σύμφωνα με τις οδηγίες αρχικά του Μπαχαολλά, και μετά του Αμπντόλ-Μπαχά, μέσω του Ισφαχάν, στο Κερμανσάχ, τη Βαγδάτη, τη Δαμασκό, τη Βηρυτό, και στη συνέχεια μέσω θαλάσσης στην Άκρα, στην πεδιάδα κάτω από το Όρος Κάρμηλος το 1899. Την 21η Μαρτίου 1909, τα λείψανά του ενταφιάστηκαν σε έναν ειδικό τύμβο, στο Μαυσωλείο του Μπαμπ, που εγέρθηκε για τον σκοπό αυτό από τον Αμπντόλ-Μπαχά, στο Όρος Κάρμηλος στη σημερινή Χάιφα του Ισραήλ. Στην περιοχή του, το Παγκόσμιο Κέντρο Μπαχάι υποδέχεται τους επισκέπτες να περιηγηθούν στους κήπους.
Η Διαδοχή
δεξιά|μικρογραφία|Το [[Μαυσωλείο του Μπαμπ στη Χάιφα του Ισραήλ]] Στα πιο επιφανή συγγράμματά του, ο Μπαμπ υπαινίχθηκε την παρουσία του Εκλεκτού, αυτόν «Τον Οποίον ο Θεός θα φανερώσει», και ότι ο ίδιος ήταν «μόνο ένα δαχτυλίδι στο χέρι Αυτού, Τον Οποίον ο Θεός θα φανερώσει.» Τα 20 χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατο του Μπαμπ, πάνω από 25 άτομα ισχυρίστηκαν ότι βρίσκονται στη θέση του Εκλεκτού, με πιο σημαντικό τον Μπαχαολλά.
Προτού πεθάνει ο Μπαμπ έστειλε μια επιστολή στον Μίρτσα Γιαχιά, Σουμπ-ι-Αζαλ, που για πολλούς θεωρείται σαν διαθήκη. Σε αυτήν αναγνώριζε τον διορισμό του Σουμπ-ι-Αζάλ ως ηγέτη της κοινότητας των Μπαμπί μετά τον θάνατό του, και ζητούσε να υπακούσουν τον Εκλεκτό όταν αυτός εμφανιστεί. Εκείνον τον καιρό ο Σουμπ-ι-Αζαλ, έφηβος ακόμα, δεν είχε ασκήσει ποτέ εξουσία ηγεσίας στο κίνημα των Μπαμπί, και εξακολουθούσε να ζει στο σπίτι του μεγαλύτερου αδερφού του, του Μπαχαολλά. Παράλληλα, υπήρχαν υποψίες ότι ο διορισμός αποσκοπούσε στο να τραβήξει την προσοχή μακριά από τον Μπαχαολλά και να επιτρέπεται μεγαλύτερη ευχέρεια στις επικοινωνίες μεταξύ των πιστών και του ηγέτη τους. Ήδη στο Σιιτικό Ισλάμ υπάρχουν πολλές ιστορίες για κρυφούς ηγέτες, και τους εκπροσώπους τους που ασκούν την πραγματική εξουσία. Παράδειγμα αυτού είναι η ιστορία των τεσσάρων Μπαμπ.
Το 1852 ο Μπαχάολλα, ενώ ήταν φυλακισμένος στην Τεχεράνη, δέχθηκε επίσκεψη από μία «Κόρη του Παραδείσου», που συμβολικά σηματοδότησε την έναρξη της αποστολής του ως Αγγελιοφόρου του Θεού. Έντεκα χρόνια αργότερα στη Βαγδάτη, έκανε την πρώτη του δημόσια δήλωση και τελικά αναγνωρίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των Μπαμπί ως "Εκείνος, τον Οποίον ο Θεός θα φανερώσει". Οι οπαδοί του άρχισαν να αυτοαποκαλούνται Μπαχάι.
Ο Σουμπ-ι-Αζαλ συνέχισε να ζει μαζί ή κοντά στον Μπαχαολλά σε όλη την περίοδο της εξορίας του από το Ιράν στη Βαγδάτη και μετά στην Κωνσταντινούπολη και την Αδριανούπολη, μολονότι η αξίωση του Μπαχαολλά ως μια Εκδήλωση του Θεού, το 1863 κατέστησε αμφισβητήσιμη τη θέση του Σουμπ-ι-Αζάλ ως αρχηγού της κοινότητας των Μπαμπί. Τον Σεπτέμβριο 1867, στην Αδριανούπολη, οι ισχυρισμοί των αντίζηλων για την εξουσία εξελίχτηκαν σε κρίση. Ο Σουμπ-ι Αζαλ προκάλεσε τον Μπαχαολλά να ανταγωνιστούν σε μια δοκιμή για τη θεία θέληση σε ένα τοπικό τζαμί στην Αδριανούπολη, έως που «ο Θεός θα εξαφανίσει τον απατεώνα». Ο Μπαχαολλά δέχτηκε και προσήλθε στο Τέμενος Γιαβούζ Σελίμ στην καθορισμένη ώρα, αλλά ο Σουμπ-ι-Αζαλ απέτυχε να εμφανιστεί.
Οι οπαδοί του Σουμπ-ι-Αζαλ έγιναν γνωστοί ως Αζαλίτες ή Αζάλι Μπαμπί. Για τους Μπαμπί που δεν αποδέχτηκαν τον Μπαχάολλα, ο Σουμπ-ι-Αζαλ παρέμεινε ο αρχηγός τους μέχρι τον θάνατό του το 1912, και η διαδοχή στους Αζάλι παρέμεινε επίμαχη. Στις πηγές των Μπαχάι αναφέρεται ότι οι 11 από τους 18 «μάρτυρες» που διορίστηκαν από τον Σουμπ-ι-Αζαλ για να επιβλέπουν την κοινότητα των Μπαμπί έγιναν Μπαχάι, όπως και ο γιός του. Ο άνδρας που δήθεν διορίστηκε ως διάδοχος του Σουμπ-ι-Αζαλ, ο Χαντι-ι-Νταβλατ-Αμπαντί, μετέπειτα αποκηρύχτηκε δημόσια την πίστη του στον Μπαμπ και στον Σουμπ-ι-Αζαλ.
Ο Μπαχαολλά προέκυψε πιο επιτυχημένος και η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του Μπαμπ εγκατέλειψε τον Σουμπ-ι-Αζαλ και έγιναν Μπαχάι. Σήμερα υπάρχουν αρκετά εκατομμύρια Μπαχάι, και εκτιμάται ότι υπάρχουν περί τους 1000 Αζαλίτες στο Ιράν.
Διδασκαλίες
Οι διδασκαλίες του Μπαμπ έχουν τρία μεγάλα στάδια, έκαστο με μια κυρίαρχη θεματική εστίαση. Οι πρώιμες διδασκαλίες του επικεντρώθηκαν στην ερμηνεία του για το Κοράνι και το χαντίθ. Αυτή η ερμηνευτική διάθεση συνεχίστηκε σε όλα τα τρία στάδια της διδασκαλίας του, αλλά με μία μετατόπιση της έμφασης προς φιλοσοφική αποσαφήνιση και τελικά προς νομοθετικές απόψεις. Στο δεύτερο φιλοσοφικό στάδιο, ο Μπαμπ δίνει μια εξήγηση για τη μεταφυσική της ύπαρξης και της δημιουργίας, και στο τρίτο νομοθετικό στάδιο ενοποιούνται οι μυστικιστικές και ιστορικές αρχές του. Μια ανάλυση των συγγραμμάτων του Μπαμπ σε όλα αυτά τα στάδια δείχνουν ότι οι διδασκαλίες του κινήθηκαν από μια κοινή αρχή με πολλαπλές διαστάσεις και μορφές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χασεμίτες
Αμπενάκι
Οι Αμπενάκι, που σημαίνει «λαός της χαραυγής», είναι μια φυλή ερυθρόδερμων της Αμερικής. Οι Αμπενάκι διέμεναν παραδοσιακά σε περιοχές κοντά στο Νιου Χάμσαϊρ και το Βερμόντ, αλλά και σε περιοχές του Κεμπέκ και του δυτικού Μέιν.
Ιστορία
Οι Αμπενάκι τάχθηκαν με το μέρος των Γάλλων και αντιμετώπιζαν με αυξανόμενη εχθρότητα τις καταπατήσεις των περιουσιών τους από τους Άγγλους. Όταν κατελήφθη η μεγαλύτερη πόλη τους, το Νόριτζβοκ, και σκοτώθηκε ο ιεραπόστολος της φυλής τους, το μεγαλύτερο μέρος της φυλής μετακινήθηκε προς την επαρχία του Κεμπέκ, όπου είχαν καταφτάσει πριν από αυτούς κι άλλοι πρόσφυγες από τη Νέα Αγγλία.
Η ονομασία τους διαφέρει ανάλογα με την περιοχή (π.χ. Abenaquiois, Abakivis, Quabenakionek, Wabenakies, κλπ.). Περιγράφονται σαν μη κανίβαλοι και γενικά πειθήνιοι, εφευρετικοί, εγκρατείς στο αλκοόλ και όχι βλάσφημοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Βασίλειο της Γερμανίας
Ορολογία
Ο ανατολικός διαχωρισμός της Συνθήκης του Βερντέν ονομαζόταν regnum Francorum Orientalium ή Francia Orientalis: το Βασίλειο των Ανατολικών Φράγκων ή απλά Ανατολική Φραγκία. Ήταν το ανατολικό μισό του παλιού Μεροβίγγειου regnum Austrasiorum. Οι "ανατολικοί Φράγκοι" (ή Αυστρασιανοί) ήταν οι κάτοικοι της Φραγκονίας, η οποία είχε εποικιστεί από Φράγκους. Οι άλλοι λαοί της Ανατολικής Φραγκίας ήταν Σάξονες, Φρίζιοι, Θουρίγγιοι και άλλοι παρόμοιοι, και αναφέρονταν ως Teutonici (Τευτονικοί, ή Γερμανοί) και κάποιες φορές ως Φράγκοι, καθώς η εθνικές ταυτότητες άλλαζαν κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα.
Μια καταγραφή στο Annales Iuvavenses (ή Χρονικά του Σάλτσμπουργκ) για το έτος 919, περίπου σύγχρονο της εποχής αλλά που επιβίωσε μόνο σε ένα αντίγραφο του 12ου αιώνα, καταγράφει ότι Baiuarii sponte se reddiderunt Arnolfo duci et regnare ei fecerunt in regno teutonicorum, δηλαδή ότι "ο Αρνούλφος, Δούκας της Βαυαρίας, εκλέχτηκε για να κυβερνήσει το Βασίλειο των Γερμανών". Οι ιστορικοί διαφωνούν για το αν αυτό το κείμενο ήταν γραμμένο στο χαμένο αυθεντικό κείμενο. Επίσης διαφωνούν για το αν η ιδέα του Βασιλείου της Γερμανίας, αντί Φραγκικού, χρονολογείται από τον δέκατο ή τον ενδέκατο αιώνα, αλλά πάντως η ιδέα του βασιλείου ως "Γερμανικό" έχει εδραιωθεί για τα καλά μέχρι το τέλος του 11ου αιώνα.
Αρχίζοντας από τα τέλη του ενδέκατου αιώνα, κατά την Έριδα Περιβολής η Παπική Κουρία άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο regnum teutonicorum για να αναφερθεί στο βασίλειο του Ερρίκου Δ΄ σε μια προσπάθεια να τον υποβιβάσει στο επίπεδο των άλλων βασιλέων της Ευρώπης, ενώ εκείνος άρχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο rex Romanorum, Βασιλιάς των Ρωμαίων, για να τονίσει το θείο δικαίωμά του στο imperium Romanum. Αυτός ήταν ο τίτλος που χρησιμοποιούσαν πιο συχνά οι ίδιοι οι Γερμανοί βασιλιάδες, αν και καταδέχονταν να κάνουν χρήση "Τευτονικών" τίτλων για διπλωματικούς λόγους, όπως για παράδειγμα στην επιστολή του Φρειδερίκου Α΄ Μπαρμπαρόσσα προς τον Πάπα που αναφέρεται στην ανάληψη του coronam Theutonici regni (στέμμα του Γερμανικού βασιλείου). Ξένοι βασιλιάδες και εκκλησιαστικοί συνέχισαν να αναφέρονται στο regnum Alemanniae και règne ή royaume d'Allemagne. Οι όροι imperium/imperator, αυτοκρατορία/αυτοκράτορας, χρησιμοποιούνταν συχνά για το Γερμανικό βασίλειο και τους ηγεμόνες του, κάτι που υποδηλώνει μια αναγνώριση του αυτοκρατορικού τους στάτους, αλλά σε συνδυασμό με τις "Τευτονικές" και "Αλεμανικές" αναφορές μια άρνηση της θέσης τους ως Ρωμαίους (Romanitas) και της καθολικής ηγεμονίας τους. Ο όρος regnum Germaniae (κυριολεκτικά "Βασίλειο της Γερμανίας") αρχίζει να εμφανίζεται στις Γερμανικές πηγές στις αρχές του 14ου αιώνα.
Συνεπώς, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η σύμβαση ήταν ότι ο (εκλεγμένος) βασιλιάς της Γερμανίας ήταν επίσης και Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Ο τίτλος του ήταν βασιλικός (βασιλιάς των Γερμανών, ή από το 1237 βασιλιάς των Ρωμαίων) από την εκλογή του ως τη στέψη του στη Ρώμη από τον Πάπα, μετά από την οποία ήταν αυτοκρατορικός. Μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου Β΄ τα 1250, η τάση προς μία "πιο καθαρή σύλληψη ενός Γερμανικού βασιλείου" δεν είχε πραγματική παγίωση. Ο τίτλος "βασιλιάς των Ρωμαίων" αποδιδόταν όλο και λιγότερο στον εκλεγμένο αλλά όχι στεμμένο στη Ρώμη αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν γνωστός είτε ως Γερμανός Βασιλιάς ή απλά χρησιμοποιούσε για τον εαυτό του τον τίτλο "imperator", αυτοκράτορας. Η έναρξη της βασιλείας θεωρούταν ότι άρχιζε είτε την ημέρα της εκλογής (π.Χ. Φίλιππος της Σουαβίας, Ροδόλφος Α΄), ή την ημέρα της στέψης (π.Χ. Όθων Δ΄, Ερρίκος Ζ΄, Λουδοβίκος Δ΄, Κάρολος Δ΄). Η ημέρα της εκλογής έγινε μόνιμα η ημέρα έναρξης της βασιλείας με τον Σιγισμούνδο.
Τελικά, ο Μαξιμιλιανός Α΄ άλλαξε τον τίτλο του αυτοκράτορα το 1508, με την παπική έγκριση: μετά τη Γερμανική του στέψη, ο τίτλος του ήταν Dei gratia Romanorum imperator electus semper augustus. Δηλαδή ήταν "εκλεγμένος αυτοκράτορας", όρος που δεν υποδήλωνε ότι ήταν αυτοκράτορας εν αναμονή ή όχι ακόμα πλήρως αυτοκράτορας, αλλά ότι ήταν αυτοκράτορας λόγω της εκλογής του αντί της στέψης από τον Πάπα (κατά παράδοση ο τίτλος rex Romanorum electus ήταν για το διάστημα μεταξύ της εκλογής και της Γερμανικής στέψης). Παράλληλα, συνεχίστηκε το έθιμο της εκλογής του διάδοχου του στέμματος ως βασιλιά των Ρωμαίων ενώ ο αυτοκράτορας ήταν εν ζωή. Γι’ αυτό τον λόγο, ο τίτλος "βασιλιάς των Ρωμαίων" (rex Romanorum, κάποιες φορές "Βασιλιάς των Γερμανών", rex Teutonicorum) κατέληξε να σημαίνει τον διάδοχο του στέμματος, συγκεκριμένα τον εκλεγμένο διάδοχο ενώ ο αυτοκράτορας ήταν ακόμα εν ζωή.
Καρολίγγεια περίοδος 843–911
Ο τριπλός διαχωρισμός της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών με τη Συνθήκη του Βερντέν του 843 μπήκε σε δοκιμασία πολύ νωρίς, με τον θάνατο του Λοθάριου Α΄ το 855. Είχε διαμοιράσει το βασίλειό του της Μέσης Φραγκίας στους τρεις γιους του, και αμέσως το βορειότερο από τα τρία μέρη, η Λοθαριγγία, έγινε αμέσως αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των βασιλιάδων της Ανατολικής και της Δυτικής Φραγκίας. Ο πόλεμος για τη Λοθαριγγία κράτησε ως το 925. Ο Λοθάριος Β΄ απεβίωσε το 869 και η Συνθήκη του Μέρσεν (870) διαμοίρασε το βασίλειό του μεταξύ της Ανατολικής και Δυτικής Φραγκίας, αλλά η ηγεμόνες της τελευταίας παραιτήθηκαν από το μερίδιό τους της Ανατολικής Φραγκίας με τη Συνθήκη του Ριμπεμόν (880). Αυτή η συνθήκη καθόρισε τα σύνορα μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας μέχρι τον 14ο αιώνα. Η αριστοκρατία της Λοθαριγγίας προσπάθησε να κρατήσει την ανεξαρτησία της από την Ανατολική και Δυτική Φραγκική ηγεμονία με το να αλλάζει συμμαχίες κατά βούληση μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου του Παιδός, αλλά τελικά η Λοθαριγγία παραχωρήθηκε στην Ανατολική Φραγκία από τον Ρούντολφ της Γαλλίας, και κατόπιν μετασχηματίστηκε στο Δουκάτο της Λωρραίνης μέσα στο Ανατολικό Φραγκικό βασίλειο.
Η ίδια η Ανατολική Φραγκία διαμοιράστηκε σε τρία μέρη με τον θάνατο του Λουδοβίκου της Γερμανίας (875). Παραδοσιακά αναφερόμενα ως "Σαξονία", "Βαυαρία", και "Σουηβία" (ή "Αλεμαννία"), τα τρία αυτά βασίλεια τα ηγεμόνευσαν οι τρεις γιοι του, και ενώθηκαν ξανά από τον Κάρολο τον Παχύ το 882. Υπήρχαν τοπικές διαφορές μεταξύ των λαών των διαφορετικών περιοχών του ενοποιημένου βασιλείου, και κάθε περιοχή θα περιγραφόταν άνετα από τους σύγχρονους ως regnum, βασίλειο, αν και το καθένα ξεχωριστά σίγουρα δεν ήταν τέτοιο από μόνο του. Η κοινή Γερμανική γλώσσα και η παράδοση της κοινής ηγεμονίας από το 843 διατήρησαν τους πολιτικούς δεσμούς των διαφορετικών αυτών «βασιλείων», και απέτρεψαν τη διάσπαση του βασιλείου μετά τον θάνατο του Κάρολου του Παχύ. Το έργο του Λουδοβίκου για να διατηρήσει το βασίλειο και να του δώσει ισχυρή κεντρική βασιλική εξουσία, επίσης διατηρήθηκε επί μακρόν, δημιουργώντας το Ανατολικό Φραγκικό (δηλαδή το Γερμανικό) Βασίλειο.
Φυλετικά δουκάτα
Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου η ώθηση για τη δημιουργία των φυλετικών δουκάτων υπήρξε αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των Γερμανών ειδικών. Ενώ ο Gerd Tellenbach τόνιζε τον ρόλο των βασιλιάδων στη δημιουργία του Γερμανικού βασιλείου, με τους Martin Lintzel και Walter Schlesinger να τονίζουν τον λαό που καθοδηγούσαν οι δούκες, τόνιζε επίσης και τον ρόλο του δούκα στη δημιουργία των φυλετικών δουκάτων, σε μια γλώσσα που παρομοίαζε με αυτή του Τρίτου Ράιχ: "Το δυλατικό δουκάτο δεν ανεδείχθη από τη θέληση του χωρίς ηγεσίας [führerlosen] φύλου, αλλά από την αποφασιστικότητα του δούκα να κυβερνήσει. Ο ίδιος ο δούκας θα ήταν η πολιτική οργάνωση του μέχρι τότε ανοργάνωτου και χωρίς ηγεσίας φύλου." .
Μετά τον θάνατο του τελευταίου των Καρολιδών Λουδοβίκου Δ΄ του Παιδός το 911, τα φυλετικά δουκάτα αναγνώρισαν την ενότητα του βασιλείου. Οι δούκες συγκεντρώθηκαν και εξέλεξαν ως βασιλιάς τους τον Κορράδος Α'. Σύμφωνα με τη διατριβή του Tellenbach, οι δούκες δημιούργησαν τα δουκάτα κατά τη βασιλεία του Κορράδου. Κανένας δούκας δεν επεχείρησε να ιδρύσει ανεξάρτητο βασίλειο. Ακόμα και μετά τον θάνατο του Κορράδου το 918, όταν η εκλογή του Ερρίκου Α΄ ήταν υπό αμφισβήτηση, ο αντίπαλός του Αρνούφλος, Δούκας της Βαυαρίας δεν ίδρυσε ξεχωριστό βασίλειο, αλλά διεκδίκησε όλο το βασίλειο πριν να αναγκαστεί από τον Ερρίκο να υποταχθεί στη βασιλική του εξουσία. Ο Ερρίκος ίσως ακόμα και να προώθησε νόμο ο οποίος όριζε ότι από εκεί και πέρα το βασίλειο θα ήταν ενωμένο. Ο Αρνούλφος συνέχισε να ηγεμονεύει τη Βαυαρία σαν βασιλιάς ακόμα και μετά την υποταγή του, αλλά μετά τον θάνατό του το 937 πέρασε γρήγορα υπό τον βασιλικό έλεγχο από τον γιο του Ερρίκου Όθων Α΄. Οι Οθωνίδες προσπάθησαν να διατηρήσουν τα δουκάτα ως αξιώματα που παραχωρούνται από το στέμμα, αλλά μέχρι τη βασιλεία του Ερρίκου Δ΄ οι δούκες τα είχαν λειτουργικά καταστήσει κληρονομικά.