cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος
Δυτική Αφρική
Ο θαλασσοπόρος Αλβίζε Κα ντα Μόστο εξερεύνησε τις ακτές του Ατλαντικού στη δυτική Αφρική και ανακάλυψε την περίοδο 1455-1456 πολλά νησιά έξω από το Πράσινο Ακρωτήρι. Επισκέφτηκε στο πρώτο ταξίδι (22 Μαρτίου 1455) τη Μαδέρα και τα Κανάρια νησιά, την επόμενη χρονιά (1456) ο Αλβίζε Κα ντα Μόστο έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος θαλασσοπόρος που έφτασε στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Το κατόρθωμα αυτό διεκδίκησε αργότερα ο Αντόνιο ντι Νόλι (1419-1497). Οι Πορτογάλοι συνέχισαν την εξερεύνηση των ακτών της Δυτικής Αφρικής και έφτασαν μέχρι τη Σιέρα Λεόνε (1462). Ο Βαρθολομαίος Ντιάζ απέδειξε σε 28 χρόνια ότι η Αφρική αποτελεί ένα τεράστιο προσπελάσιμο νησί, έφτασε στο νοτιότερο άκρο της ηπείρου που είναι γνωστό σαν Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος. Ο Βάσκο ντα Γκάμα έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος ναυτικός που έφτασε στην Ινδία μέσω θαλάσσης (1498).
Το προσωνύμιο Θαλασσοπόρος
Το προσωνύμιο Θαλασσοπόρος δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ για τον Πορτογάλο Ινφάντη Ερρίκο, την εποχή που ζούσε. Τον όρο αυτό χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα οι Γερμανοί ιστορικοί Χέινριχ Σέφερ και Γουστάβ ντι Βιρ· διαδόθηκε έντονα με τους Άγγλους ιστορικούς Χένρυ Μέιτζορ (1868) και Ρέιμοντ Μπίζλι (1895). Στην Πορτογαλία ακόμα και τη σύγχρονη εποχή δεν χρησιμοποιούν ποτέ το προσωνύμιο "Θαλασσοπόρος" όταν αναφέρονται στον ίδιον, είναι περισσότερο γνωστός ως "Ινφάντης Ερρίκος".
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογάλοι εξερευνητές Κατηγορία:Οίκος των Αβίς Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες Κατηγορία:Εποχή των Ανακαλύψεων
Χάνα Νιου
Η Χάνα Νιου ( Hannah New, γεννημένη στις 13 Μαΐου 1984 ) είναι Αγγλίδα ηθοποιός και μοντέλο. Είναι γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Black Sails, στην οποία υποδύεται την Eleanor Guthrie.
Βιογραφία
Η Νιου γεννήθηκε στο Μπάλχαμ του Λονδίνου και είναι η μικρότερη από τρεις αδελφές. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, παρακολούθησε σχολή μπαλέτου. Αργότερα έστρεψε την προσοχή της στην υποκριτική και εντάχθηκε στο Εθνικό Θέατρο Νέων στην Βρετανία. Το ενδιαφέρον της για άλλους πολιτισμούς την οδήγησε να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Βολιβίας, όπου εθελοντικά δούλεψε σε ένα ορφανοτροφείο. Μετά την επιστροφή της στην Αγγλία, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Λιντς. Αργότερα μετακόμισε στην Ισπανία για να μάθει περαιτέρω τη γλώσσα και επίσης μελέτησε την τεχνική Meisner. Η Χάνα ανακαλύφθηκε από το View Management, ένα πρακτορείο μοντέλων , και αποφάσισε να δουλέψει ως μοντέλο για να στηρίξει οικονομικά τις σπουδές της στη Βαρκελώνη και στη Μαδρίτη. Παρακολούθησε το Royal Central School of Speech and Drama στο Λονδίνο και τον Δεκέμβριο του 2011 αποφοίτησε.
Ήταν στο καστ της ταινίας Maleficent με πρωταγωνίστρια την Αντζελίνα Τζολί. Η Χάνα υποδύεται τη βασίλισσα Λέιλα, τη μητέρα της νεαρής πριγκίπισσας Aurora .Η ταινία κυκλοφόρησε το 2014.
Η Χάνα Νιου πρωταγωνιστεί στη δραματική τηλεοπτική σειρά Black Sails. Η πρώτη σεζόν αποτελείται από οκτώ επεισόδια και άρχισε να προβάλλεται στις 25 Ιανουαρίου 2014 στο κανάλι Starz, σε παραγωγή των Michael Bay , Jonathan E. Steinberg και Robert Levine.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τόμας Μπίτσαμ
Ο σερ Τόμας Μπίτσαμ (Thomas Beecham, 29 Απριλίου 1879 – 8 Μαρτίου 1961) ήταν Άγγλος μαέστρος και ιμπρεσάριος, περισσότερο γνωστός για την συνεργασία του με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου και τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα. Συνεργάστηκε επίσης με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λίβερπουλ. Από τις αρχές του 20ου αιώνα έως το θάνατό του, ο Μπίτσαμ είχε σημαντική επιρροή στη μουσική ζωή της Μεγάλης Βρετανίας και, σύμφωνα με το BBC, ήταν ο πρώτος διεθνής μαέστρος της Βρετανίας.
Γεννημένος σε πλούσια οικογένεια βιομηχάνων, ο Μπίτσαμ ξεκίνησε την καριέρα του ως μαέστρος το 1899. Χρησιμοποίησε την πρόσβασή του στην οικογενειακή περιουσία για να χρηματοδοτήσει όπερες από τη δεκαετία του 1910 μέχρι την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με διεθνείς αστέρες, δική του ορχήστρα και ένα ευρύ ρεπερτόριο.
Το ρεπερτόριο του Μπίτσαμ ήταν εκλεκτικό και μερικές φορές ευνοούσε λιγότερο γνωστούς συνθέτες έναντι άλλων διασήμων. Το πρόγραμμά του συχνά περιελάμβανε συνθέτες των οποίων τα έργα είχαν παραμεληθεί στη Μεγάλη Βρετανία πριν γίνει ο υπέρμαχός τους, όπως π.χ. του Εκτόρ Μπερλιόζ. Άλλοι συνθέτες με των οποίων τη μουσική συνδέθηκε συχνά είναι οι Φραντς Γιόζεφ Χάυντν, Φραντς Σούμπερτ και Γιαν Σιμπέλιους, ενώ ο συνθέτης που σεβόταν περισσότερο απ' όλους ήταν ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Βιογραφία
Την πρώτη του δημόσια εμφάνιση ως μαέστρος την πραγματοποίησε στην Αγία Ελένη τον Οκτώβριο του 1899 με ένα σύνολο αποτελούμενο από τοπικούς μουσικούς αλλά και μουσικούς από άλλες ορχήστρες.
Το 1906 ο Μπίτσαμ κλήθηκε να διευθύνει τη Νέα Συμφωνική Ορχήστρα, ένα πρόσφατα διαμορφωμένο σύνολο 46 μουσικών, για μία σειρά συναυλιών στο Λονδίνο. Σε όλη την καριέρα του, ο Μπίτσαμ επέλεγε συχνά έργα ανάλογα με τις δικές του προτιμήσεις και όχι με του κοινού. Στις πρώτες του συζητήσεις με τη νέα του ορχήστρα, πρότεινε έργα από μία μεγάλη λίστα ελάχιστα γνωστών συνθετών, όπως των Ετιέν Μεΐλ, Νικολά Νταλεράκ και Φερντινάντο Παέρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπίτσαμ ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική του Φρέντερικ Ντίλιους, με τον οποίο αμέσως συνδέθηκε με στενή φιλία για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ως αποτέλεσμα της αποξένωσης από τον πατέρα του, μεταξύ του 1899 και του 1909, η πρόσβαση του Τόμας Μπίτσαμ στην οικογενειακή περιουσία ήταν αυστηρά περιορισμένη. Από το 1907 είχε ένα ετήσιο έσοδο ύψους 700£, που του άφησε κληρονομιά ο παππούς του με τη διαθήκη του, ενώ η μητέρα του επιδότησε μερικές από τις ζημιογόνες συναυλίες του. Με την συμφιλίωση πατέρα και γιου το 1909, ο Μπίτσαμ ήταν πλέον σε θέση να αντλήσει χρήματα από την οικογενειακή περιουσία για να προωθήσει όπερες. Την ίδια χρονιά ίδρυσε την Συμφωνική Ορχήστρα Μπίτσαμ.
Το 1910, ο Μπίτσαμ είτε διεύθυνε ορχήστρα είτε ήταν υπεύθυνος ως ιμπρεσάριος για 190 παραστάσεις στο Κόβεντ Γκάρντεν και στο Θέατρο της Αυτού Μεγαλειότητος.
Το 1911 και το 1912, η Συμφωνική Ορχήστρα Μπίτσαμ έπαιξε για τα Ρώσικα Μπαλέτα του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ τόσο στο Κόβεντ Γκάρντεν όσο και στο Βερολίνο.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπίτσαμ προσπάθησε, συχνά χωρίς αμοιβή, να κρατήσει ζωντανή τη μουσική στο Λονδίνο, το Λίβερπουλ, το Μάντσεστερ και άλλες βρετανικές πόλεις. Διεύθυνε αλλά και στήριξε οικονομικά ορχήστρες με τις οποίες είχε συνδεθεί σε διάφορες χρονικές στιγμές. Το 1915 ίδρυσε την Εταιρία Όπερας Μπίτσαμ, κυρίως με Βρετανούς τραγουδιστές, δίνοντας συναυλίες στο Λονδίνο και σε όλη τη χώρα.
Επιθυμώντας να επικεντρωθεί στη δημιουργία μουσικής και όχι στη διοίκηση, ο Τόμας Μπίτσαμ ανέλαβε στο Κόβεντ Γκάρντεν καλλιτεχνικός διευθυντής.
Την άνοιξη του 1940 άφησε τη Μεγάλη Βρετανία, πηγαίνοντας πρώτα στην Αυστραλία και στη συνέχεια στη Βόρεια Αμερική. Το 1944 επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία.
Το 1946 ίδρυσε τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα, μία από τις γνωστότερες ορχήστρες του κόσμου, εξασφαλίζοντας συμφωνία με τη Βασιλική Φιλαρμονική Εταιρία ότι η νέα ορχήστρα θα αντικαθιστούσε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου σε όλες τις συναυλίες της Εταιρίας.
Το 1950 ο Μπίτσαμ, τον οποίο το BBC αποκάλεσε ως τον "πρώτο διεθνή μαέστρο της Βρετανίας", έκανε με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα μία εντατική περιοδεία στις Η.Π.Α., τον Καναδά και τη Νότια Αφρική. Μέχρι το θάνατό του, ο Μπίτσαμ διηύθυνε δεκάδες παραστάσεις, έπαιξε μπροστά στα πιο απαιτητικά κοινά, κέρδισε παγκόσμια φήμη, δόξα, πλούτη, αναγνώριση.
Πέθανε στις 8 Μαρτίου 1961 από θρόμβωση της στεφανιαίας, στο διαμέρισμά του στο Λονδίνο, σε ηλικία 82 ετών.
Προσωπική ζωή
Ο Μπίτσαμ νυμφεύθηκε τρεις φορές. Με την πρώτη του σύζυγο απέκτησαν δύο γιους. Ο πρώτος γεννήθηκε το 1904 και ο δεύτερος το 1909. Ο τρίτος γιος γεννήθηκε το Μάρτιο του 1933 εκτός γάμου, κατά το διάστημα που ο Τόμας Μπίτσαμ είχε σχέση με μία σοπράνο.
Ηχογραφήσεις
Ο Τόμας Μπίτσαμ πραγματοποίησε πάρα πολλές ηχογραφήσεις. Ανάμεσα στα έργα που ηχογράφησε είναι και οι Εραστές του Τερουέλ του Μίκη Θεοδωράκη. Επιπλέον, έκανε την ενορχήστρωση της μουσικής του μπαλέτου στην ταινία Τα Κόκκινα Παπούτσια (The Red Shoes, 1948).
Τιμητικές αναφορές
Στην ταινία Κουαρτέτο (Quartet, 2013), ο οίκος ευγηρίας μουσικών ονομάζεται «Σερ Τόμας Μπίτσαμ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί διευθυντές ορχήστρας
Νικηφόρος Νανέρης
Ο Νικηφόρος Νανέρης (Οκτώβριος 1940 – 5 Απριλίου 2011) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καισαριανή. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης και μαθητής του Καρόλου Κουν. Εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου και σπούδασε στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του συνεργάσθηκε με γνωστούς σκηνοθέτες όπως ο Αλέξης Σολομός, Γιάννης Χουβαρδάς κ.ά.
Κατέγραψε τις σκέψεις και τις εμπειρίες του στο βιβλίο του Πριν τα σβήσει ο χρόνος (εκδόσεις Καστανιώτη, 1997), που αποτελεί την αυτοβιογραφία του.
Απεβίωσε, σε ηλικία 70 ετών, από νεφρική ανεπάρκεια. Κηδεύτηκε και ενταφιάστηκε στις Μηλιές Πηλίου, όπου είχε αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος
Η Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος ήταν τοπική συνάντηση πού έγινε από τις 17 Δεκεμβρίου έως τις 22 Δεκεμβρίου 1824 στο Ανατολικό. Ο Κασομούλης την αναφέρει σαν Β' τοπική συνέλευση του Αιτωλικού και ο Βακαλόπουλος σαν Β' τοπική συνέλευση των οπλαρχηγών στο Αιτωλικό, ο Καλσούλης ως συνέλευση των παραστατών της Δυτικής Ελλάδος. Στην συνέλευση πήραν μέρος οι επαρχίες δυτικά των Σαλώνων όπου αποτελούσαν την Δυτική Χέρσο Ελλάδα. Η συνέλευση έγινε στον ναό της Παναγίας της πόλης.
Η τοπική παράδοση του Αιτωλικού σχετίζει την συνέλευση με την καθιέρωση της Πανηγύρις της Αγίας Αγάθης.
Σκοποί της Συνέλευσης
Οι σκοποί για την διεξαγωγή της συνέλευσης, οι οποίοι διαβάστηκαν κατά την πρώτη ημέρα της διεξαγωγής της, την 17 Δεκεμβρίου, ήταν οι εξής :
Μετά την ανάγνωση αυτών των πέντε σκοπών της συνέλευσης εγγυήθηκαν για αυτούς οι στρατιωτικοί και οι πληρεξούσιοι των επαρχιών. Έπειτα η "προκαταρκτική αυτή σύνοδος" έκλεισε. Την επόμενη 18 Δεκεμβρίου θα άρχιζε η πρώτη τακτική συνεδρίαση που είχε οριστεί να διαρκέσει 4 ώρες.
Διεξαγωγή της συνέλευσης
Την πρώτη μέρα, 18 Δεκεμβρίου, της τακτικής συνέλευσης οι πληρεξούσιοι ασχολήθηκαν με τις αποφάσεις της προηγούμενης συνελεύσεως και κατά πόσο αυτές εφαρμόστηκαν.
Την δεύτερη ημέρα, 19 Δεκεμβρίου, συζητήθηκαν και γεγονότα σχετικά με τον εμφύλιο πόλεμο που μαινόταν, και κυρίως με τους Ζαΐμηδες που είχαν διαφύγει εκεί και ζητούσαν άσυλο. Διαβάστηκε γράμμα του Ζαΐμη και του δόθηκε η απάντηση, με τον ίδιο τρόπο, πως η συνέλευση αποφάσισε να μεσολαβήσει υπέρ του στην διοίκηση. Επίσης αποφασίστηκε ότι δεν συμφωνούν με κανένα ένοπλο κίνημα κατά της Διοικήσεως. Τέλος τους δόθηκε άσυλο με τον όρο όποτε η Διοίκηση τους ζητήσει θα την υπακούσουν και θα πάνε. Στο τέλος διαβάστηκαν διάφορες αναφορές στρατιωτικών.
Την τρίτη μέρα, 20 Δεκεμβρίου, έγινε συζήτηση σχετικά με το λόγο της συνέλευσης όπως αναφέρεται παραπάνω. Επίσης υπήρξε και η σκέψη να σταλούν στρατιώτες υπέρ τη διοίκησης. Στις 21 Δεκεμβρίου συζητήθηκαν διάφορα οικονομικά θέματα και διαβάστηκαν αναφορές. Την Πέμπτη ημέρα, 22 Δεκεμβρίου, διαβάστηκαν διάφορα έγγραφα και επιστολές. Ανάμεσα στα έγγραφα ήταν και ο διορισμός από την ανώτατη διοίκηση του Αινιάν ως έφορου στρατευμάτων ο οποίος και την έκανε αποδεκτή.
Πληρεξούσιοι
Στην συνέλευση πήραν μέρος οι εξής εκπρόσωποι των επαρχιών, (ακολουθείται η ορθογραφία του κειμένου).
Πηγές
Δυτικής Χέρσου Ελλάδος Γ Κατηγορία:1824
Υπέροχο Τίποτα
Το Υπέροχο Τίποτα είναι μουσικό άλμπουμ των Γιάννη Αγγελάκα και Γιώργου Καρρά. Ηχογραφήθηκε τον Απρίλιο τον 1993 στη Θεσσαλονίκη και είναι πειραματική μουσική του Γιώργου Καρρά σε στίχους του Γιάννη Αγγελάκα. Στην ηχογράφηση συμμετέχουν ο Γιώργος Χριστιανάκης (πλήκτρα, πιάνο, κρουστά) ο οποίος έκανε και την παραγωγή, ο Ηρακλής Βαβάτσικας (ακορντεόν, μπαντονεόν), ο Μπάμπης Παπαδόπουλος (κιθάρα), ο Γιώργος Τόλιος (τύμπανα), ο Ευγένιος Πολίτης (κοντραμπάσο), Απόστολος Χανδράκης (τσέλο), και ο Δημήτρης Χανδράκης (βιολί). Κυκλοφόρησε σε βινύλιο και αργότερα, όταν κυκλοφόρησε σε CD, προστέθηκαν τέσσερα μουσικά κομμάτια από την μουσική που έγραψαν οι Τρύπες για την ταινία Η εποχή των δολοφόνων του Νίκου Γραμματικού. Το κομμάτι Μια Εποχή στην Κόλαση είναι μελοποίηση του ομώνυμου ποιήματος του Γάλλου ποιητή Αρθούρου Ρεμπώ και το Σημαίνοντας θάνατο του Αγγλο-Αμερικάνου ποιητή T.S. Eliot.
Κομμάτια
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία
Ξυλοκερατιά Κιλκίς
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ξυλοκερατιά Μήλου
Η Ξυλοκερατιά, επίσημα Ξυλοκερατέα, είναι χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 60 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ξυλοκερατιά βρίσκεται δυτικά του ποταμού Γαλλικού και βορειοανατολικά της Πικρολίμνης. Απέχει 22 χλμ. Ν.-ΝΔ. της πόλης του Κιλκίς και 39 χλμ. Β.-ΒΔ.της Θεσσαλονίκης. Το χωριό χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό αφού μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 79 οικογένειες προσφύγων (330 άτομα) με αρκετούς να κατάγονται από την Ανατολική Ρωμυλία.
Αξιοθέατα
Στα νοτιοδυτικά του οικισμού και δίπλα στη λίμνη, στη τοποθεσία "Λόφος Καρδίτσα" έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός με διάσπαρτη κεραμική στην επιφάνειά του που πιθανολογείται ότι πρόκειται για τα ερείπια της αρχαίας πόλης Κλίται που υπήρχε στην περιοχή. Η βυζαντινή/μεταβυζαντινή εκκλησία Aγίου Aθανασίου από το 1986 έχει χαρακτηριστεί ως κτίσμα που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία γιατί "είναι σημαντικός για την ιστορία της κοινότητας και της περιοχής". Νοτιοδυτικά και στις όχθες της λίμνης βρίσκονται τα ιαματικά λασπόλουτρα Πικρολίμνης με κύριο χαρακτηριστικό τους τη μαύρη λάσπη (φυσικός αλατούχος πηλός) που υπάρχει στην κοίτη της. Υπάρχουν ομαδικές πισίνες και ατομικοί χώροι επάλειψης πηλού, ενώ στο υδροθεραπευτήριο λειτουργούν ατομικές μπανιέρες υδροθεραπείας. Στα λουτρά συνδυάζονται μέθοδοι πηλοθεραπείας και υδροθεραπείας.
Έθιμο της Βαρβάρας
Οι Θρακιώτες πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας αναβιώνουν κάθε χρόνο στο χωριό στις 4 Δεκεμβρίου, που είναι η ημέρα εορτής της Βαρβάρας της Μεγαλομάρτυρος, το έθιμο "Βαρβάρα". Πρόκειται για έθιμο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και αναφέρεται στην πανσπερμία. Οι νοικοκυρές του χωριού από το προηγούμενο βράδυ βράζουν σιτάρι με κανέλα, καρύδια, σύκα και άλλα υλικά μέχρι να γίνει ένας παχύρρευστος χυλός. Ανήμερα της γιορτής βάζουν τον κολυβόζωμο, που ονομάζεται "Βαρβάρα" σε βαθύ πιάτο που πρέπει να τον μοιράσουν τουλάχιστον σε 3 σπίτια και να ευχηθούν για μια καλή σοδειά.
Ονομασία - Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 ως Γιαντζηλάρ, το όνομα που είχε στην τουρκοκρατία, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γκιόλ- Όμπαση. Το 1927 μετονομάζεται σε Ξυλοκερατέα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Πικρολίμνη και τα Μπακαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ξυλοκερατέας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πικρολίμνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 412 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 273.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Σωκράτης Καραντινός
thumb|To Μνημείο του Σωκράτη Καραντινού και το [[Βασιλικό Θέατρο επί της Λεωφόρου 30ής Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη.]]
Ο Σωκράτης Καραντινός (Αθήνα, 1906 – Αθήνα, 02/06/1979) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου, θεατρικός κριτικός, καθηγητής δραματικών σχολών και ηθοποιός. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Ανέπτυξε πλούσια και ποικίλα δράση στα ελληνικά θεατρικά τεκταινόμενα ήδη από τα χρόνια του Μεσοπολέμου, όμως η κύρια σκηνοθετική του δραστηριότητα συντελέστηκε κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Σκηνοθέτησε μεγάλο αριθμό παραστάσεων τόσο στο ελεύθερο θέατρο όσο και στις κρατικές σκηνές σε Ελλάδα, Κύπρο και Γαλλία. Συνδέθηκε με την ίδρυση και τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε.), στο οποίο διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής (1961–1967).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σωκράτης Καραντινός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1906 αλλά έζησε ως το 1914 στην Κωνσταντινούπολη. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από την Κεφαλλονιά. Ήταν γιος του ιδιοκτήτη του θεάτρου Ολύμπια και θεατρικού επιχειρηματία Νικόλαου Καραντινού και αδερφός του αρχιτέκτονα Πάτροκλου Καραντινού. Λόγω της ενασχόλησης του πατέρα του με το θέατρο βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία να παρακολουθεί θεατρικές παραστάσεις, πρόβες αλλά και τα παρασκήνια. Από τα εφηβικά του χρόνια άρχισε να ασχολείται με το ερασιτεχνικό θέατρο. Αρχικά, παρακολούθησε μαθήματα ηθοποιίας στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου με δάσκαλο τον Νικόλαο Παπαγεωργίου και έπειτα στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών όπου δίδασκε ο Μιχάλης Κουνελάκης. Ακολούθησαν οι σπουδές του στο εξωτερικό, στον τομέα της αγωγής του προφορικού λόγου (Δρέσδη) και στον τομέα του θεάτρου όπου μαθήτευσε ως ακροατής στο Εργαστήριο του Ράινχαρτ (Βιέννη). Παράλληλα παρακολούθησε συστηματικά τις θεατρικές εξελίξεις σε Γερμανία και Γαλλία. Περιστασιακά, κατά την περίοδο που βρισκόταν στο εξωτερικό έστειλε κάποιες δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις σε ελληνικά καλλιτεχνικά περιοδικά (Μουσικά Χρονικά), οι οποίες αφορούσαν θεατρικά ζητήματα.
Το 1933 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να δραστηριοποιείται επαγγελματικά σε ποικίλους τομείς που σχετίζονταν με το θέατρο. Πραγματοποίησε τις πρώτες σκηνοθετικές απόπειρές του, συμμετείχε στην ίδρυση της Νέας Δραματικής Σχολής (1933-1939), όπου δίδαξε και σκηνοθέτησε παραστάσεις επίδειξης. Επιπλέον, δίδαξε αγωγή του προφορικού λόγου σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα και φορείς (Μαράσλειο Διδασκαλείο, Σχολείο Μετεκπαιδευομένων Διδασκάλων, Δημόσιο Πρότυπο Σχολείο Αθηνών κ.α), ενώ επί μακρόν ασχολήθηκε με τη διδασκαλία σε δραματικές σχολές. Από τα μέσα της δεκαετίας του '30 δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της θεατρικής κριτικής (Νεοελληνικά Γράμματα, 1936–1941) και των περιοδικών εκδόσεων (Το Τρίτο Μάτι, Θέατρο). Στη συνέχεια εργάστηκε για το ραδιόφωνο ως προϊστάμενος ειδικού τμήματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών (1940–1943), με στόχο την εκπαίδευση των εκφωνητών του ραδιοφώνου στην αγωγή του λόγου. Επίσης, πρωτοστάτησε στην παρουσίαση λογοτεχνικών ραδιοφωνικών εκπομπών, ενώ οργάνωσε και λογοτεχνικές βραδιές σε διάφορα θέατρα και άλλους χώρους.
Διετέλεσε μέλος της Εταιρείας Θεατρικής Συνεργασίας, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, αλλά και διευθυντής στη Νέα Δραματική Σχολή, στη Σχολή Θεάτρου του Μορφωτικού Συλλόγου «Αθήναιον» και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο γύρω από την αγωγή του προφορικού λόγου, τη θεωρία θεάτρου και τη θεατρική πράξη. Τις θεματικές αυτές ανέπτυξε κατά καιρούς και σε διαλέξεις και συνέδρια. Υπάρχουν αναφορές ότι είχε ασχοληθεί και με τη λογοτεχνική συγγραφή, κυρίως με την πεζογραφία. Τα έργα του αυτά έμειναν αδημοσίευτα (Το χρονικό από το Άγιο Όρος, Λαϊκή γιορτή στον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας κ.ά.). Το 1953 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της βραχύβιας κινηματογραφικής εταιρείας «Ελληνική Κινηματογραφική Εταιρεία» (Ε.Κ.Ε.). Η μοναδική ταινία που δημιούργησε η Ε.Κ.Ε. ήταν η Νυχτερινή περιπέτεια (1954), σε σκηνοθεσία Άγγελου Τερζάκη.
Μία ακόμα πτυχή της πολύπλευρης καλλιτεχνικής του φύσης υπήρξε η ενασχόλησή του με τη ζωγραφική. Ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος. Σταδιακά, μετά τα μέσα της δεκαετίας του '40 άρχισε να παρουσιάζει δημόσια, ζωγραφικά του έργα τόσο σε ομαδικές εκθέσεις όσο και σε ατομικές. Ήταν υπέρμαχος της παραδοσιακής ζωγραφικής. Δημιούργησε κυρίως τοπιογραφίες με ρέουσες πινελιές, καμπυλόσχημες μορφές και συχνά διακοσμητικό ύφος. Στις συνθέσεις του απέδιδε τον χώρο με αντινατουραλιστικό τρόπο, δισδιάστατο με παράθεση των επιπέδων. Επίσης, αποτύπωνε με προσοχή τις λεπτομέρειες των θεμάτων του, συχνά σε βάρος της οικονομίας της σύνθεσης. «Αντιλαμβανόταν το φως με τονικές διαβαθμίσεις και όχι με χρωματικές σχέσεις». Την κλίση του στη ζωγραφική την ανέδειξε και στο θέατρο σχεδιάζοντας ο ίδιος σκηνικά για παραστάσεις έργων όπως η Αΐντα (Θέατρο Αθηνών, 1942) ή ο Ταρτούφος (Θ.Ο.Κ., 1973). «Ιδιαίτερα επιτυχημένη είχε θεωρηθεί η αμφίπλευρη σκηνογραφική λύση που πρότεινε για την παράσταση Η θυσία του Αβραάμ το 1969 στο Παναθηναϊκό Στάδιο, η οποία εκτεινόταν σε οκτώ επάλληλα επίπεδα σ' όλο σχεδόν το μήκος του στίβου».
Ως επαγγελματίας σκηνοθέτης ο Σ. Καραντινός αρχικά, εργάστηκε στις παραστάσεις της Νέας Δραματικής Σχολής (1934-1938). Ακολούθησαν τη δεκαετία του '40 οι συνεργασίες του με το Εθνικό Θέατρο (1943–1946), την Εθνική Λυρική Σκηνή και με διάφορους θιάσους του ελεύθερου θεάτρου (θίασος Κατερίνας Ανδρεάδη, Εταιρία Ελληνικού Θεάτρου του Τζ. Καρούσου κ.ά.). Στο Εθνικό Θέατρο επήλθε κατά περιόδους μέχρι και τη δεκαετία του '70 και σκηνοθέτησε περισσότερες από δέκα θεατρικές παραγωγές. Το 1955 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του θιάσου Αττική Σκηνή, στις παραστάσεις της οποίας εκτός από σκηνοθέτης συμμετείχε και ως ηθοποιός. Το 1961 κλήθηκε να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του νεοσύστατου τότε Κ.Θ.Β.Ε., θέση που διατήρησε έως το 1967. Τόσο κατά τη διάρκεια της θητείας ως καλλιτεχνικός διευθυντής όσο και αργότερα εργάστηκε στο Κ.Θ.Β.Ε. και ως σκηνοθέτης, παρουσιάζοντας περισσότερες από δεκαπέντε θεατρικές παραγωγές. Τον Δεκέμβριο του 1972 ανέλαβε καθήκοντα καλλιτεχνικού συμβούλου και σκηνοθέτη στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (Θ.Ο.Κ.), παραμένοντας στη θέση αυτήν έως το 1974. Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας του με τον Θ.Ο.Κ. σκηνοθέτησε πέντε θεατρικές παραγωγές, ενώ οργάνωσε και αρκετές εορταστικές παραστάσεις με παρουσιάσεις σκηνών από θεατρικά έργα και αναγνώσεις λογοτεχνικών αποσπασμάτων.
thumb|Η κεντρική σκηνή Σωκράτης Καραντινός του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος στις εγκαταστάσεις της Μονής Λαζαριστών Για την προσφορά του στο θέατρο και ευρύτερα στην πνευματική ζωή της χώρας έλαβε αρκετές διακρίσεις. Τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα – Σταυρός Ταξιαρχών και με το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών. Επί της Λεωφόρου 30ής Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται μνημείο αφιερωμένο στον Σωκράτη Καραντινό, ενώ η κεντρική σκηνή του Κ.Θ.Β.Ε. στις εγκαταστάσεις της Μονής Λαζαριστών στη Σταυρούπολη, φέρει τιμητικά το όνομά του. Επίσης, στη Μενεμένη Θεσσαλονίκης υπάρχει οδός Σωκράτη Καραντινού. Πέθανε στις 2 Ιουνίου 1979 έπειτα από μετεγχειρητικές επιπλοκές. Έχει θαφτεί στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Σκηνοθετική πορεία
Η πρώτη απόπειρα του Σ. Καραντινού να εμπλακεί στην επαγγελματική θεατρική ζωή της Αθήνας το 1933, συμμετέχοντας στο Λαϊκό Θέατρο του Βασίλη Ρώτα δεν τελεσφόρησε. Στη συνέχεια αποφάσισε να σχηματίσει δικό του θίασο και να παρουσιάσει το έργο του Μολιέρου Ο κατά φαντασίαν ασθενής (θέατρο Ολύμπια, 1933), με τη συμμετοχή του Νίκου Παρασκευά, της Αγγέλας Λαλαούνη, της Γεωργίας Βασιλειάδου, του Νίκου και του Άρη Βλαχόπουλου κ.ά. Στην επανάληψη της παράστασης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ερμήνευσε ο ίδιος τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αργκάν, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Στέφανος Κρίνος. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην ίδρυση της Νέας Δραματικής Σχολής (1933–1939), όπου ανέλαβε τη διεύθυνσή της, καθήκοντα διδασκαλίας και σκηνοθεσίας των παραστάσεων επίδειξης των αποφοίτων της Σχολής. Υπό την επιρροή του Σ. Καραντινού δόθηκε έμφαση στη διδασκαλία της εκφοράς του λόγου και στην εμβάθυνση σε τεχνικά και αισθητικά ζητήματα που σχετίζονταν με την όψη μιας παράστασης —οι μαθητές σχεδίαζαν σκηνικά και κοστούμια, δημιούργησαν μακέτες σκηνικών, χρησιμοποίησαν μαριονέτες κ.ά. Το δραματολόγιο που επέλεγε ο Σ. Καραντινός για τις παραστάσεις επίδειξης ήταν κυρίως κλασικό και νεοελληνικό. Παρουσίασε τα έργα Ο κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου, Η θυσία του Αβραάμ από το θέατρο της κρητικής Αναγέννησης, Η τύχη της Μαρούλας του Δ. Κορομηλά, Οι Πετροχάρηδες του Π. Χορν κ.ά. Εναλλακτική πτυχή της δράσης της Σχολής υπήρξε η παρουσίαση παραστάσεων σε διάφορες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας (Καλαμάτα, Ρέθυμνο κ.α), σε μια προσπάθεια ανάδειξης του ηθικού και παιδαγωγικού χαρακτήρα του θεάτρου. Η κριτική της εποχής επαίνεσε τον προσανατολισμό της διδασκαλίας της Σχολής προς την ανάπτυξη αυτενέργειας και άμεσης συμμετοχής των μαθητών σε όλα τα στάδια της παράστασης. Η δράση του στη Νέα Δραματική Σχολή αναδεικνύει έναν «άνθρωπο των εικαστικών τεχνών, εμπλεγμένο με τα εικαστικά δίκτυα της πρωτοπορίας», έναν «άνθρωπο του λόγου, με πίστη στη δύναμη της παρουσίας του στο θέατρο».
Έχει υποστηριχθεί ότι ο Σ. Καραντινός «προσπάθησε με αξιοθαύμαστη προσήλωση να εφαρμόσει στις παραστάσεις της Νέας Δραματικής Σχολής την κριτική του θεωρία». Ο ίδιος υποστήριζε ότι «το θετικότερο αποτέλεσμα και η καλύτερη κριτική είναι η αντιπαράθεση δουλειάς, που γίνεται σημείο σύγκρισης [...]». Οι θεωρητικές του θέσεις όπως τις διατύπωσε και τις εφάρμοσε στη Νέα Δραματική Σχολή συμπυκνώνονται: στην αναγκαιότητα ύπαρξης ενός ισορροπημένου συνδυασμού αισθητικής και τεχνολογίας, στην ανάδειξη μέσω μιας παράστασης της ουσίας του θεατρικού κειμένου έναντι της πρακτικής τονισμού των εξωτερικών στοιχείων και του εντυπωσιασμού, αλλά και στην ανάδειξη του σκηνοθέτη ως απαραίτητο παράγοντα για την ανάκαμψη του θεάτρου.
Το 1942 κλήθηκε να σκηνοθετήσει για πρώτη φορά για κάποιον θίασο, τον οποίο δεν είχε σχηματίσει ο ίδιος. Συνεργάστηκε με την θεατρική εταιρεία «Θέατρο Αθηνών» του Κωστή Μπαστιά και παρουσίασε την όπερα του Τζ. Βέρντι Αΐντα (Θέατρο Ολύμπια). Εκτός από τη σκηνοθεσία ανέλαβε και τη σκηνογραφία της παράστασης, η οποία εστίασε στην απόδοση της ιστορικής ακρίβειας του έργου. Ακολούθησε η συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο (1943-1946). Εναρκτήρια παραγωγή υπήρξε η τραγωδία του Ευριπίδη Εκάβη, στην οποία συμμετείχαν οι ηθοποιοί: Ελένη Παπαδάκη —στην τελευταία της παράσταση, Έλσα Βεργή, Τζαβαλάς Καρούσος, Νικόλαος Ροζάν κ.ά. Με την παράσταση της Εκάβης προσπάθησε να υλοποιήσει κάποιες από τις απόψεις του για την αναβίωση της αρχαίας τραγωδίας. Ήταν υπέρμαχος της κλασικιστικής προσέγγισης. Πρέσβευε την ανάδειξη του ποιητικού λόγου έναντι σε κάθε ρεαλιστικό τόνο. Ο ίδιος αναφέρονταν στην «ευλαβική» απόδοση της αρχαίας τραγωδίας ως «λόγου καθαρού», ενώ για τη όψη ήταν θιασώτης της «γενικής αρχιτεκτονικής οικονομίας». Για να πετύχει τον στόχο του επέλεξε όπως μαρτυρούν οι θεατρικές κριτικές της εποχής, την τραγουδιστή απαγγελία. Πέρα από την έμφαση στον λόγο και στον τρόπο εκφοράς του, ήταν υποστηρικτής του διαχωρισμού των ηθοποιών από τον χορό, στο προσκήνιο και στην ορχήστρα. αντίστοιχα, όμως αυτό δεν μπόρεσε να το τηρήσει, καθώς τον περιόρισε η αρχιτεκτονική της σκηνής και του κλειστού θεάτρου. Ανεξάρτητα από τη συνολική αποτίμηση της παράστασης, αποτέλεσε κοινή παραδοχή στις περισσότερες κριτικές ότι ο λόγος αποτέλεσε το κυρίαρχο στοιχείο της παράστασης.
Το καλοκαίρι του 1944 σκηνοθέτησε για την Εθνική Λυρική Σκηνή, την όπερα του Μανώλη Καλομοίρη Ο πρωτομάστορας (Ωδείο Ηρώδου του Αττικού), παράσταση στην οποία συμμετείχε και η Μαρία Κάλλας. Κατά την Απελευθέρωση ο Σ. Καραντινός ανέλαβε την επιμέλεια μιας πανηγυρικής παράστασης στο Εθνικό Θέατρο, η οποία περιελάμβανε «το μονόπρακτο του Μιχαήλ Ροδά Λευτεριά, γραμμένο την ίδια χρονιά, απαγγελία πατριωτικών ποιημάτων και ένα απόσπασμα από τους Πέρσες του Αισχύλου». Μετά την Εκάβη ο Σ. Καραντινός σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο τα έργα: Στην κάψα του καλοκαιριού (1944), Ο Ταρτούφος (1944), Φλωρεντινή τραγωδία και Ο κύριος ντε Πουρσονιάκ (1945), Μια πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή (1945), Ο επιθεωρητής (1945), Στο γέρμα του χειμώνα (1945), Η γη είναι σφαίρα (1946), Καποδίστριας (1946). Η παράσταση Ο ηλίθιος κέρδισε τον έπαινο από το σύνολο σχεδόν της κριτικής, αλλά και την ανταπόκριση του κοινού. Αντίθετα, η παράσταση του Καποδίστρια μέσα στην πολιτική συγκυρία του Εμφυλίου Πολέμου προκάλεσε αντιδράσεις και αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της απομάκρυνσης μεταξύ άλλων και του Σ. Καραντινού από το Εθνικό Θέατρο. Την περίοδο αυτή εξέφρασε δημόσια τις αντιρρήσεις του για τις πολιτικές παρεμβάσεις στο Εθνικό Θέατρο μέσα από άρθρα του στον ημερήσιο Τύπο.
Μετά την απομάκρυνσή του από το Εθνικό Θέατρο επικεντρώθηκε στην οργάνωση φιλολογικών εκδηλώσεων, ρεσιτάλ απαγγελίας και στη συμμετοχή σε διαλέξεις. Το 1947 συνεργάστηκε με την Εταιρία Ελληνικού Θεάτρου του Τζαβαλά Καρούσου, σκηνοθετώντας τρεις παραγωγές, οι οποίες βασίζονται στην παρουσίαση νέων ελληνικών έργων (Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας, Το κορίτσι του λιμανιού, Άγρια χρόνια). Από τις παραστάσεις αυτές η κριτική ξεχώρισε Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας, με αρκετές θετικές αναφορές στη σκηνοθεσία του Σ. Καραντινού. Ενδεικτικά, ο Άλκης Θρύλος έκανε λόγο για έξοχα σκηνοθετικά ευρήματα και για την ανάδειξη του συνόλου μέσω της αρμονίας και του ρυθμού. Λίγο πριν επιστρέψει στο Εθνικό Θέατρο, πραγματοποίησε τη σκηνοθεσία της σαιξπηρικής τραγωδίας Αντώνιος και Κλεοπάτρα, για τον θίασο της Κατερίνας Ανδρέαδη. Την ίδια εποχή σκηνοθέτησε και μία σειρά από παραστάσεις επίδειξης στη Δραματική Σχολή του Μορφωτικού Συλλόγου «Αθήναιον», όπου και δίδασκε.
Ο νέος κύκλος συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο την περίοδο 1951/52 διακρίνεται από τη σκηνοθεσία έργων κλασικού ρεπερτορίου (Δον Ζουάν, Ο καλόκαρδος γκρινιάρης, Ο αρχοντοχωριάτης), αλλά κυρίως από την πρώτη παρουσίαση κωμωδίας του Αριστοφάνη από το Εθνικό Θέατρο. Σκηνοθέτησε την κωμωδία Νεφέλες, σε σκηνογραφία και κοστούμια του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα και με τον Χριστόφορο Νέζερ στον ρόλο του Στρεψιάδη. Η επιλογή του Εθνικού Θεάτρου να αναβιώσει το συγκεκριμένο έργο της αττικής κωμωδίας προκάλεσε έντονες συζητήσεις εντός και εκτός θεατρικών κύκλων. Ο Σ. Καραντινός επέλεξε λύσεις που έτειναν προς την «πιστή», «ορθόδοξη» αναβίωση της αττικής κωμωδίας, χρησιμοποιώντας προσωπεία και σκευή. Παρέκκλινε όμως στο ζήτημα των κοθόρνων και της διατήρησης της ορχήστρας. Στην πράξη επέμεινε στην άποψη του για αντι-ρεαλιστική παρουσίαση του αρχαίου δράματος. Ο ίδιος υποστήριζε ότι με σκευή και προσωπεία οι υποκριτές αποκτούν τη διάσταση συμβόλου. Λίγους μήνες αργότερα κλήθηκε στη Γαλλία για να σκηνοθετήσει τις Νεφέλες σε παραγωγή της Κομεντί Φρανσαίζ. Παρόλα αυτά αρκετοί θεατρικοί κριτικοί διατύπωσαν θετικές κρίσεις για τη σκηνοθετική του γραμμή και τον ρυθμό που έδωσε στην παράσταση.
Μετά από μία παύση δύο χρόνων ο Σ. Καραντινός επανήλθε στον σκηνοθετικό στίβο το 1955, ανεβάζοντας τον Εξηνταβελόνη στην Καλλιθέα, στο πλαίσιο μιας φιλανθρωπικής παράστασης. Με την παράσταση αυτή επανήλθε και ως ερμηνευτής, υποδυόμενος τον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 1956 προχώρησε στην ίδρυση της Αττικής Σκηνής, ενός θεατρικού σχήματος με σταθερό κύκλο συνεργατών, ως επί το πλείστον νέων καλλιτεχνών, μαθητών του Σ. Καραντινού. Ο θίασος παρουσίασε πέντε παραγωγές το καλοκαίρι του 1956 στο θέατρο Ντο-Ρε, δύο έργων κλασικού ρεπερτορίου (Παντρολογήματα, Ταρτούφος), ένα γαλλικό λυρικό δράμα (Πελλέας και Μελισσάνθη), ένα σύγχρονο γαλλικό δράμα (Νύχτες οργής) και ένα ελληνικό έργο (Εξηνταβελώνης). Ο Σ. Καραντινός σκηνοθέτησε το σύνολό αυτών των παραστάσεων και συμμετείχε ως ηθοποιός σε τέσσερις από αυτές. Χρέη βοηθού σκηνοθέτη εκτέλεσε ο Κανέλλος Αποστόλου, ο οποίος συμμετείχε σε κάποιες παραστάσεις και ως ηθοποιός. Τα σκηνικά και τα κοστούμια για τις τέσσερις από τις πέντε παραστάσεις φιλοτέχνησε η Λίζα Ζαΐμη. Οι ηθοποιοί του θιάσου μεταξύ άλλων, ήταν ο Θάνος Αρώνης, ο Μπάμπης Γιωτόπουλος, ο Κώστας Ματσακάς, ο Θόδωρος Σαρρής, η Ζωή Σκουρλά. Η κριτική επισήμανε μια σειρά από αρνητικά στοιχεία, όπως η απειρία των νέων ηθοποιών, τα πενιχρά οικονομικά μέσα της παραγωγής, το άνισο ρεπερτόριο κ.ά., όμως αναγνώρισε ως θετικά την πρόθεση του θιάσου να παρουσιάσει ένα ποιοτικό ρεπερτόριο, την «αγνότητα και τον τίμιο ενθουσιασμό» κ.ά.
Τη χειμερινή σεζόν 1956/57 ο Σ. Καραντινός αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια σειρά περιοδειών με την Αττική Σκηνή σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Απόφαση στην οποία έδωσε θεωρητικό υπόβαθρο με μια σειρά από άρθρα για τη θεατρική αποκέντρωση. Για τις ανάγκες της περιοδείας στο υπάρχον ρεπερτόριο προστέθηκαν τα έργα: Η θυσία του Αβραάμ, Ο κληρονόμος της τσάτσας, Η σκιά του λαγκαδιού, Αίτησις σε γάμον και Κατσαντώνης. Ο Σ. Καραντινός ακολούθησε τον θίασο και συμμετείχε ως ηθοποιός στις περισσότερες παραστάσεις. Ο κύκλος της Αττικής Σκηνής ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 1958 με την παρουσίαση δύο παραγωγών αρχαίου δράματος. Ο ίδιος ο Σ. Καραντινός θα σκηνοθετήσει την τραγωδία του Σοφοκλή Αίας και ο Κανέλλος Αποστόλου την κωμωδία του Αριστοφάνη Πλούτος. Οι παραστάσεις αυτές παρουσιάστηκαν σύμφωνα με την ερμηνευτική γραμμή που είχε ακολουθήσει ο Σ. Καραντινός και τα προηγούμενα χρόνια σε σχέση με την αναβίωση του αρχαίου δράματος δηλ. αντι-ρεαλισμός, έμφαση στον ποιητικό λόγο, χρήση προσωπείων και σκευής.
Το 1961 διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής στο νεοσύστατο τότε Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε) και ανέλαβε να καταρτίσει πολιτική ρεπερτορίου, συνεργασιών και παράλληλων δράσεων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του παρουσιάστηκαν σαράντα εννέα θεατρικά έργα σε σαράντα πέντε παραγωγές. Μέσα από ένα πολυσυλλεκτικό ρεπερτόριο και τη σύναψη συνεργασιών με σημαντικούς δημιουργούς και καλλιτέχνες της εποχής, ο Σ. Καραντινός πέτυχε να καθιερωθεί άμεσα το Κ.Θ.Β.Ε. ως σημαντικός θεατρικός φορέας. Επίσης, πέτυχε να δημιουργηθεί σταδιακά ένας σταθερός πυρήνας ηθοποιών και άλλων συνεργατών, έδωσε έμφαση στην παρουσίαση προσεγμένων και «πλούσιων» στην όψη παραγώγων, οι οποίες ενείχαν σεβασμό στο δραματικό κείμενο, ενώ άφησε χώρο για πειραματισμούς σε μια νεότερη γενιά συνεργατών. Παράλληλα, ο Σ. Καραντινός μερίμνησε για την πραγματοποίηση περιοδειών του Κ.Θ.Β.Ε. στις πόλεις της Βορείου Ελλάδας, για την καθιέρωση του εναλλασσόμενου δραματολογίου, τη διοργάνωση εκδηλώσεων ευρύτερου πολιτιστικού χαρακτήρα, την ενίσχυση θερινών περιφερειακών φεστιβάλ με την παρουσία του Κ.Θ.Β.Ε., το «άνοιγμα» προς καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης κ.ά.
Παράλληλα, σκηνοθέτησε και μία σειρά παραστάσεων. Επικεντρώθηκε σε παραστάσεις: αρχαίου δράματος (Οιδίπους Τύραννος, Προμηθέας Δεσμώτης, Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ιππόλυτος, Λυσιστράτη και Τρωαδίτισσες), νεοελληνικού ρεπερτορίου (Η κυρία με τ' άσπρα γάντια, Σίβυλλα, Τρισεύγενη, Στέλλα Βιολάντη, Πέφτει το βράδυ), κλασικών ξένων έργων (Ο αρχοντοχωριάτης, Ντον Ζουάν, Οθέλλος) και μόλις ενός ξένου σύγχρονου δράματος (Ερρίκος Δ'). Ο Σ. Καραντινός με τις παραστάσεις αυτές υπογράμμισε το σκηνοθετικό του ενδιαφέρον για το ποιητικό θέατρο. Ιδιαίτερα το έργο Σίβυλλα του Α. Σικελιανού το μελετούσε και το προετοίμαζε επί χρόνια, μέχρι να του δοθεί η ευκαιρία να το παρουσιάσει επί σκηνής το 1962. Η σπουδαιότητα του ποιητή Σικελιανού έστρεψε την προσοχή των κριτικών στην παράσταση, οι περισσότεροι από τους οποίους βρήκαν θετικά στοιχεία στη σκηνοθετική δουλειά του Καραντινού. Σε σχέση με την αναπαράσταση του αρχαίου δράματος την περίοδο αυτήν, ο Σ. Καραντινός έμεινε σταθερός στη θεωρία που είχε αναπτύξει δεκαετίες πριν, γεγονός που κατέστησε τις παραστάσεις του σεβαστές μεν ως προς την αρτιότητα παρουσίασης της σκηνοθετικής άποψης, ωστόσο ξεπερασμένες ως σκηνοθετική αντίληψη κυρίως για τους θεατρικούς κριτικούς αλλά και για μία μερίδα του κοινού. Τέλος, την περίοδο της θητείας του στο Κ.Θ.Β.Ε. σκηνοθέτησε κάποιες παραστάσεις και για το Εθνικό Θέατρο, κυρίως έργων ξένου κλασικού και νεοελληνικού ρεπερτορίου (Ψυχοσάββατο - Θείος Όνειρος, Το καφενείο, Ο κατά φαντασίαν ασθενής κ.ά).
Το 1972 ο Σ. Καραντινός πήγε στην Κύπρο και σκηνοθέτησε για τον Θ.Ο.Κ. το ποιητικό δράμα του Κωστή Παλαμά Τρισεύγενη. Λίγους μήνες αργότερα ανέλαβε καθήκοντα καλλιτεχνικού συμβούλου στον Οργανισμό και μέχρι τη λήξη της θητείας του το 1974, πέτυχε σημαντικά βήματα στην αναδιοργάνωση του Θ.Ο.Κ. Επιπλέον, σκηνοθέτησε και μια σειρά από παραστάσεις που έτυχαν ευρείας αποδοχής από κριτική και κοινό. Συγκεκριμένα, σκηνοθέτησε πέντε θεατρικές παραγωγές, που βασίστηκαν σε ένα ετερόκλιτο ρεπερτόριο. Ξεκίνησε με μία κλασική κωμωδία τη Λοκαντιέρα του Γκολντόνι, συνέχισε με μία κοινή παράσταση δύο σύγχρονων αλλά μάλλον αταίριαστων μεταξύ τους έργων, τη Θαυμαστή μπαλωματού και το Μια πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή. Ακολούθησε η παράσταση της τραγωδίας Αίας, όπου ο σκηνοθέτης τηρώντας τη σκηνοθετική του παράδοση στο είδος, εστίασε στον λόγο και στην εκφορά του. Για άλλη μια φορά καταπιάστηκε σκηνοθετικά με τον Ταρτούφο του Μολιέρου, ενώ αντίθετα για πρώτη φορά σκηνοθέτησε έργο του Ερρίκου Ίψεν, συγκεκριμένα Το σπίτι της κούκλας. Το 1973 σε εκδήλωση για τον Μολιέρο παρουσίασε ως σκηνοθέτης και ως ηθοποιός σκηνές από τον Εξηνταβελώνη. Πρόκειται για την τελευταία εμφάνιση του Καραντινού επί σκηνής.
Ενδεικτική κριτικογραφία
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20%28%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20AS%20%3Fwd_%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82%29%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AELabel%20%3F%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8CLabel%20%3F%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%BF%CF%82%20%3F%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82%20%3F%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B5%CF%82_%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%20WHERE%20%7B%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP31%20wd%3AQ191067%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ61746523%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP136%20wd%3AQ2416230.%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP1433%20%3F%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP433%20%3F%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP577%20%3F%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP304%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP953%20%3F%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B5%CF%82_%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF.%20%7D%0A%20%20%0A%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1%29 Συγκεντρωτική λίστα με τα θεατρικά κριτικά σημειώματα που έγραψε ο Σωκράτης Καραντινός].
Παραστασιογραφία
I. [https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP161%20wd%3AQ61746523%3B%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20p%3AP161%20%5B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20ps%3AP161%20wd%3AQ61746523%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20pq%3AP453%7Cpq%3AP4633%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%5D%20%7D%0AOPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%20%0A%0A%20%20%0A%20%20 Λίστα με παραστάσεις στις οποίες ο Σ. Καραντινός συμμετείχε ως ηθοποιός].
II. Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων τις οποίες ο Σ. Καραντινός σκηνοθέτησε.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μαρξισμός-Λενινισμός
Ο Μαρξισμός-Λενινισμός είναι πολιτική ιδεολογία που συνδυάζει τον Μαρξισμό (τις έννοιες του επιστημονικού σοσιαλισμού που περιέγραψαν θεωρητικά οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς) και τον Λενινισμό (τη θεωρητική επέκταση του Μαρξισμού από τον Βλαντιμίρ Λένιν, στην οποία περιλαμβάνεται ο αντιιμπεριαλισμός, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός και οι αρχές που διέπουν το κόμμα νέου τύπου ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης). Ο Μαρξισμός-Λενινισμός υπήρξε η επίσημη ιδεολογία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και της Κομμουνιστικής Διεθνούς και συνεπώς η πιο σημαντική ιδεολογία σε σχέση με τον κομμουνισμό και το κομμουνιστικό κίνημα.
Σκοπός του Μαρξισμού-Λενινισμού είναι η μετατροπή του κράτους σε σοσιαλιστικό, κάτω από την ηγεσία του κόμματος της επαναστατικής πρωτοπορίας, αποτελούμενου από "επαγγελματίες" επαναστάτες που προέρχονται από την εργατική τάξη και φτάνουν στην ταξική συνειδητοποίηση μέσω της διαλεκτικής της ταξικής πάλης. Το σοσιαλιστικό κράτος, πολιτικό εποικοδόμημα της "δικτατορίας του προλεταριάτου", κυβερνάται κυρίως ή αποκλειστικά από το κόμμα της επαναστατικής πρωτοπορίας μέσω της διαδικασίας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, τον οποίο ο Λένιν περιέγραψε ως "ελευθερία στη συζήτηση, ενότητα στη δράση". Μέσω της πολιτικής του, το κομμουνιστικό κόμμα ή κάποιος ισοδύναμος οργανισμός γίνεται το ανώτατο πολιτικό όργανο του σοσιαλιστικού κράτους και η κινητήρια δύναμη της σοσιαλιστικής οργάνωσης της εργασίας. Ο Μαρξισμός-Λενινισμός θεωρεί τον πολιτικό πλουραλισμό, δηλαδή τον ανταγωνισμό μεταξύ των κομμάτων, ως ένα αναποτελεσματικό χαρακτηριστικό της  πραγματικής δημοκρατίας και διακηρύττει ότι σε μια σοσιαλιστική κοινωνία ο πολιτικός πλουραλισμός εξυπηρετεί μόνο τη διχόνοια και τη δυσλειτουργία της κοινωνίας.
Τελικός σκοπός του Μαρξισμού-Λενινισμού είναι η εξέλιξη του σοσιαλιστικού κράτους μέχρι την πλήρη πραγμάτωση του κομμουνισμού, ενός αταξικού κοινωνικού συστήματος με αποκλειστικά κοινή ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και με πλήρη κοινωνική ισότητα όλων των μελών της κοινωνίας. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, το κομμουνιστικό κόμμα εστιάζει κυρίως στην εντατική ανάπτυξη της βιομηχανίας, της επιστήμης και της τεχνολογίας, που αποτελούν τη βάση για την αέναη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και αυξάνουν τη ροή του υλικού πλούτου. Το σύνολο της γης και των φυσικών πόρων αποτελούν κοινή ιδιοκτησία, που διαχειρίζεται το Μαρξιστικό-Λενινιστικό κράτος σε συνδυασμό με διάφορες μορφές ατομικής ιδιοκτησίας που μπορεί να υπάρχουν στα πλαίσια σοσιαλιστικών εποικοδομημάτων. Τις τελευταίες δεκαετίες, αρκετά κράτη που επίσημα είναι Μαρξιστικά-Λενινιστικά, όπως η Κίνα και το Βιετνάμ, έχουν ενσωματώσει μεθόδους συναλλαγών της οικονομίας της αγοράς και έχουν διευρύνει το ρόλο που παίζει ο μη κρατικός τομέας στην ανάπτυξη της εθνικής τους οικονομίας.
Η φράση "Μαρξισμός-Λενινισμός" χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Ιωσήφ Στάλιν κατά τη δεκαετία του 1930, προκειμένου να περιγραφεί η νέα σύνθεση του Μαρξισμού με τις θεωρίες του Λένιν. Ωστόσο, το ΚΚΣΕ διατήρησε το Μαρξισμό-Λενινισμό στο πρόγραμμά του και μετά την αποκήρυξη του Στάλιν, επιθυμώντας έτσι να τονίσει τη διάκριση μεταξύ Μαρξισμού-Λενινισμού και Σταλινισμού. Ο Μαρξισμός-Λενινισμός, ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούσαν στις χώρες όπου εφαρμόστηκε, αναπτύχθηκε σε ιδιαίτερες παραλλαγές, οι πιο γνωστές από τις οποίες είναι ο Σταλινισμός (βασισμένος στη θεωρία του σοσιαλισμού σε μια χώρα) και ο Μαοϊσμός (βασισμένος στην ιδέα της επανάστασης των αγροτών στις υπανάπτυκτες χώρες).
Κριτική
Σύμφωνα με ορισμένα τμήματα του κομμουνιστικού κινήματος, ο μαρξισμός-λενινισμός αποτέλεσε μια καρικατούρα της θεωρίας των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν, με στόχο την πάση θυσία απόκρυψη του ταξικού/γραφειοκρατικού εκφυλισμού των χωρών του ανατολικού μπλοκ. Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει ο μαρξισμός-λενινισμός για τον δήθεν σοσιαλιστικό χαρακτήρα των χωρών αυτών, η εξέλιξη των καθεστώτων του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού" ήρθε σταδιακά σε αντίθεση με τον σοσιαλισμό.
Τα καθεστώτα αυτά παρέμειναν ταξικά και μετά την εκδίωξη/ανατροπή της αστικής τάξης, αφού αναδείχθηκε σταδιακά σε νέα κυρίαρχη/άρχουσα τάξη, η κομματική/κρατική γραφειοκρατία. Παρόλες τις κατακτήσεις της, η εργατική τάξη παρέμεινε καταπιεζόμενη και κυριαρχούμενη από την κομματική/κρατική γραφειοκρατία η οποία δημιουργήθηκε από το εσωτερικό των κυβερνώντων κομμουνιστικών κομμάτων. Η κατάρρευση των καθεστώτων αυτών την τριετία 1989-1991, οδήγησε στην καπιταλιστική παλινόρθωση σε αυτές τις χώρες.
Ο εκφυλισμός και η εκμεταλλευτική/ταξική μετάλλαξη των χωρών του "υπαρκτού σοσιαλισμού" ήταν μια μακρόσυρτη διαδικασία με διάφορες καμπές η οποία ξεκίνησε από τα πρώτα κιόλας χρόνια μετά τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης στην ΕΣΣΔ. Κεντρικό αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης, ήταν η σταδιακή ήττα της εργατικής τάξης από την ανερχόμενη κρατική/κομματική γραφειοκρατία, στο επίπεδο του ποιος κατέχει την εξουσία.
Οι αιτίες της σταδιακής γραφειοκρατικοποίησης του καθεστώτος των μπολσεβίκων, μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: Η πρώτη κατηγορία αφορά τις αντικειμενικές αιτίες. Τέτοιες ήταν, ο εμφύλιος πόλεμος και η ξένη επέμβαση που κατέστρεψαν την ήδη προβληματική οικονομία της τσαρικής Ρωσίας, η ιμπεριαλιστική περικύκλωση, η έλλειψη αστικών παραδόσεων κλπ.
Η δεύτερη κατηγορία αφορά τις υποκειμενικές αιτίες: Εδώ εντοπίζεται η λαθεμένη αντίληψη των μπολσεβίκων για τη σχέση κόμματος/κράτους, ο μονοκομματισμός, ο οικονομισμός κλπ. Ο σταδιακός εκφυλισμός του "υπαρκτού σοσιαλισμού" σε ταξική/εκμεταλλευτική κατεύθυνση, σε συνδυασμό με τον εκφυλισμό και την ταξική ενσωμάτωση ενός μεγάλου τμήματος της Αριστεράς στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, καθιστά αναγκαία την διαδικασία ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Βλαντίμιρ Λένιν