cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία μιας κάλπικης λίρας
4η Ιστορία
Η τέταρτη και τελευταία ιστορία ξεκινά στη φτωχική σοφίτα του Παύλου, ενός ζωγράφου, που κάνει μποέμικη ζωή. Μαζί του μένει και η γυναίκα του, η Αλίκη, κόρη πλούσιας οικογένειας, από την οποία όμως έχει αποκληρωθεί λόγω της απόφασής της να παντρευτεί έναν άσημο ζωγράφο. Οι οικονομίες τους δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά, αλλά υπάρχει μεγάλη αγάπη μεταξύ τους. Μία φορά, λοιπόν, καθώς η Αλίκη αγκαλιάζει τον Παύλο του λέει: σ' αγαπώ. Εκείνος εμπνέεται από το γυναικείο πρόσωπο, που τόσο αγνά και αληθινά λέει σ' αγαπώ, και αποφασίζει να απαθανατίσει αυτό το βλέμμα, ζωγραφίζοντάς το. Εκείνη τη λίρα που έχουν κερδίσει από τον θείο του Παύλου, τον Μαυρίδη, τη βάζουν σε έναν κουμπαρά, παίρνοντας όρκο να μη τη χαλάσουν ποτέ, ως δείγμα που αντικατοπτρίζει την αγάπη τους. 200px|thumb|right| Χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας, στην οποία η Αλίκη λέει στον Παύλο: «σ' αγαπώ», κι εκείνος εμπνέεται για τον νέο του πίνακα. ([[Δημήτρης Χορν & Έλλη Λαμπέτη)]] Για μέρες η Αλίκη κάθεται εκεί και του λέει σ' αγαπώ, αλλά αυτός ο πίνακας ποτέ δεν τελειώνει, γιατί κι ο Παύλος την αγαπά, κι όλο αρχίζουν τις αγκαλιές. Παράλληλα, τα πράγματα όλο και δυσκολεύουν, οι μαγαζάτορες του κόβουν και την πίστωση, ενώ τους έχουν κόψει και το ρεύμα και το αέριο. Τη λίρα όμως, δεν τη χαλάνε. Ο Παύλος σαν μποέμ καλλιτέχνης που είναι δεν θέλει να δουλέψει και, μετά από συζήτηση, ο Παύλος λέει στην Αλίκη ότι οι καλλιτέχνες καλύτερα να μην παντρεύονται. Εν συνεχεία, όμως, ο Παύλος πηγαίνει τελικά και βάφει μία ταβερνίτσα στην Πλάκα, της οποίας ο ιδιοκτήτης (Βασίλης Αφεντάκης) ζητά από τον Παύλο να ζωγραφίσει στον τοίχο ένα κίτρινο φεγγάρι. Γυρίζοντας όμως η Αλίκη έχει φύγει, αφήνοντας ένα γράμμα, στο οποίο του γράφει πως δεν θέλει να σταθεί εμπόδιο στην τέχνη του, ενώ, τέλος, ημιτελής έμεινε και ο πίνακας «σ' αγαπώ».
Ο καιρός περνά και η Αλίκη, που έχει γυρίσει στον πατέρα της, του κάνει τη χάρη να παντρευτεί τον Δημήτρη (Ζώρας Τσάπελης), έναν οικογενειακό, πλούσιο, φίλο. Ωστόσο, δεν σταματά ποτέ να αγαπά τον Παύλο. Μετά το ταξίδι του μέλιτος, η Αλίκη πηγαίνει με τον Δημήτρη, τον άντρα της, σε εκείνη την ταβέρνα, όπου ο Παύλος είχε ζωγραφίσει αρχικά ένα κίτρινο φεγγάρι και αργότερα την είχε βάψει. Εκεί, ρωτά τον ταβερνιάρη για τον Παύλο κι εκείνος της λέει ότι ακόμα είναι ο ίδιος κι ότι ακόμα πεινάει, ενώ, τέλος, της λέει ότι ετοιμάζει έκθεση με τους πίνακές του. Στην έκθεση αυτή, υπάρχει και ο πίνακας «σ' αγαπώ». Αυτό δεν αρέσει στον Δημήτρη: να «εκθέτουν» τη γυναίκα του. Έτσι πηγαίνει να τον αγοράσει, αλλά ο πίνακας δεν πουλιέται. Όταν ο Παύλος τους βλέπει, λέει: ''Δεν πουλιέται, κύριε. Μπορεί κάποτε να πουλήθηκε το μοντέλο αλλά ο πίνακας, όχι''. Αργότερα, η Αλίκη απποκτά και παιδί.
Ο Παύλος, όμως, αν και γίνεται ένας διάσημος ζωγράφος, συνέχισε να ζει μποέμικα. Έτσι, σκέφτεται να σπάσει τον κουμπαρά για να χαλάσει τη λίρα. Προς έκπληξή του, όμως, του λένε πως τελικά είναι κάλπικη. Εφτά χρόνια περνούν και ο Παύλος συναντά ξανά την Αλίκη. Της λέει ότι η λίρα ήταν, τελικά, κάλπικη, αλλά εκείνη λέει πως ο έρωτάς τους δεν ήταν κι αυτός κάλπικος. Οι δύο νέοι, αν και ο ένας αγαπά τον άλλον ακόμα, τραβούν ξανά για τις ζωές τους, με τον Παύλο να πετάει κάτω στον δρόμο τη λίρα.
Επίλογος
Η ταινία κλείνει με τον αφηγητή να λέει: «''Αν και κάλπικη δεν είναι η λίρα σε αυτή την ιστορία... κάλπικο είναι, γενικά, το χρήμα...''»
Διανομή
Δημήτρης Μυράτ
Παραγωγή
280px|thumb|right| Παρά τα πενιχρά σκηνοθετικά μέσα, δεν έλειψαν τα εφέ, όπως παρατηρείται στην εικόνα, στην οποία, η Φανίτσα βλέπει εφιάλτη με τον Μαυρίδη να την τρώει. ([[Ορέστης Μακρής & Μαρία Καλαμιώτου)]] Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στα στούντιο της Ανζερβός. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν το 1954, ενώ και τα μέσα που διατέθηκαν ήταν πενιχρά. Εν συνεχεία, τη διεύθυνση παραγωγής την ανέλαβε ο Γιώργος Τζαβέλλας, με βοηθό τον Εμμανουήλ Καλογερόπουλο. Η σκηνοθεσία φέρει την υπογραφή του ιδίου, σε δικό του σενάριο, ενώ ο βοηθός σκηνοθέτη ήταν ο Ναπολέων Ελευθερίου. Ωστόσο, την παραγωγή πλαισίωσαν και μερικοί ακόμα, όπως στη διεύθυνση της φωτογραφίας οι Κώστας Θεοδωρίδης και Γιώργος Τσαούλης με βοηθό τον Γρηγόρη Δανάλη, το μοντάζ ο Κώστας Τσαούλης, τη σκηνογραφία ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος, την ηχοληψία ο Τάκης Κόντος, με τεχνικό ήχου τον Γιώργο Νιαγάσα. Και το μακιγιάζ το ανέλαβε ο Νίκος Βαρβερής. Τέλος, η μουσική σύνθεση ανήκει στον Μάνο Χατζιδάκι.
Κάστινγκ
Η ταινία, πέρα από τη σκηνοθετική σφραγίδα του Γιώργου Τζαβέλλα, πλαισιώθηκε κι από ένα αξιόλογο καστ. Οι ηθοποιοί ανήκαν στην αφρόκρεμα της εποχής. Οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν στην ταινία θεωρούνται, έως και σήμερα, ανάμεσα στους καλύτερους Έλληνες ηθοποιούς, όπως ο Βασίλης Λογοθετίδης, που ήταν ένας από τους καλύτερους Έλληνες κωμικούς της εποχής, μετά την ταινία Οι Γερμανοί ξανάρχονται (κ.ά.), όπως η Ίλυα Λιβυκού, που διακρινόταν ως κινηματογραφικό ζευγάρι με τον Λογοθετίδη, όπως ο Μίμης Φωτόπουλος με ταινίες όπως Ο γρουσούζης, το Εκατό χιλιάδες λίρες, οι Απάχηδες των Αθηνών (κ.ά), η Σπεράντζα Βρανά με το Η ωραία των Αθηνών, ο Ορέστης Μακρής με μία από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, Ο μεθύστακας, ενώ, τέλος, το δίδυμο Δημήτρη Χορν και Έλλης Λαμπέτη που είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις.
Σενάριο και θέμα
Η ταινία αυτή είναι η πρώτη σπονδυλωτή ταινία του ελληνικού κινηματογράφου. Το σενάριο γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Γιώργο Τζαβέλλα και, μέσα στις τέσσερις αυτόνομες ιστορίες, υπάρχει και η αφήγηση από τον Δημήτρη Μυράτ. Οι επιρροές του Τζαβέλλα είναι εμφανείς και προέρχονται από τον ιταλικό νεορεαλισμό. Η ταινία είναι καθαρά ηθογραφική, αν και, όπως ο αφηγητής αναφέρει στην αρχή, η ταινία έχει δόσεις χιούμορ, αισθήματος και δράματος:
Το θέμα της ταινίας δεν είναι άλλο από το ότι το μόνο κάλπικο είναι ο παράς. Ένα μοτίβο που επιβεβαιώνεται στο τέλος κάθε ενός από τα τέσσερα σκετς της ταινίας. Ενώ, μέσα από τις ιστορίες απλών ανθρώπων που τους συνδέει μόνο αυτή εδώ η λίρα, η ταινία θέλει να δείξει ότι η ατέλειωτη αναζήτηση των ανθρώπων για χρήματα μπορεί, τελικά, μία γνήσια και ωραία ζωή, να την οδηγήσει σε κάλπικη.
Κριτική
Παλαιότερη κριτική από το περιοδικό Κινηματογραφικός Αστήρ:
Νεότερη κριτική από το Αθηνόραμα:
Επίσης, στην IMDb, η ταινία έχει υψηλή βαθμολογία που φτάνει το 8.7/10, ενώ στο Rotten Tomatoes έχει 94%, μόνο από το κοινό όμως, και όχι από τους κριτικούς. Επίσης, στο Cine.gr έχει 7.93/10.
Εισπράξεις
Η ταινία, παρά τα πενιχρά της μέσα, ήταν επιτυχημένη, καθώς τη σεζόν που προβλήθηκε στις αίθουσες των κινηματογράφων έκοψε 211.780 εισιτήρια, ρεκόρ για την εποχή.
Βραβεία και διακρίσεις
Μία από τις μεγαλύτερες διακρίσεις της ταινίας υπήρξε αυτή του Ζορζ Σαντούλ, που την κατατάσσει μέσα στις 1.000 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου, όλων των εποχών. Ενώ στην 1η Ιανουαρίου του 1985, 28 κριτικοί τη συμπεριέλαβαν μέσα στις 10 καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών.
Ήταν, επίσης, βεβαίως και η πρώτη μεγάλη διεθνής επιτυχία του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ όπου κι αν "ταξίδεψε" την υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1955, στη Σοβιετική Ένωση, προβλήθηκε σε 1.000 κινηματογραφικές αίθουσες ταυτόχρονα. 250px|thumb|right| Σκηνή από την ψηφιοποιημένη μορφή της ταινίας, στην οποία εμφανίζονται με χρώμα οι λίρες του αφηγητή.
Επανακυκλοφορία
Στις 15 Απριλίου του 2012, η ταινία επανακυκλοφόρησε στις αίθουσες των κινηματογράφων. Γεγονός που αποτελούσε μία ακόμα πρωτοπορία για την ταινία, καθώς τέτοια επανακυκλοφορία δεν είχε ξαναγίνει σε ελληνική ταινία. Αυτή την πρωτοβουλία την πήρε ο κινηματογραφικός οργανισμός Καραγιάννης - Καρατζόπουλος, που ανέλαβε την ψηφιοποίηση της ταινίας. Σε αυτή τη μορφή προστέθηκε και χρώμα, σε σκηνές όπου εμφανίζεται η λίρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ηθογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ανζερβός
Πρόσπερο Φοντάνα
δεξιά|μικρογραφία|408x408εσ| Πρόσπερο Φοντάνα, Η Αποκαθήλωση, 1563, λάδι σε πάνελ λεύκας, Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας μικρογραφία| Αγία Οικογένεια με το Βρέφος Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, γ. 1548-51, λάδι σε πάνελ. Ο Πρόσπερο Φοντάνα (Prospero Fontana, 1512–1597) ήταν ζωγράφος της ύστερης Αναγεννησιακής και μανιεριστικής τέχνης από τη Μπολόνια. Είναι ίσως πιο γνωστός για τις τοιχογραφίες και τις αρχιτεκτονικές του λεπτομέρειες. Η ταχύτητα με την οποία ολοκλήρωνε τους πίνακες του απέφερε παραγγελίες, στις οποίες συνεργάστηκε με άλλους εξέχοντες καλλιτέχνες της περιόδου. Ήταν εξέχουσα προσωπικότητα στην πόλη της Μπολόνια, καθώς ήταν δάσκαλος τέχνης και σύμβουλος για την αναμόρφωση της θρησκευτικής τέχνης.
Επαγγελματικός βίος
Ο Πρόσπερο Φοντάνα πιθανότατα διδάχθηκε από τον Ιννοτσέντσο ντα Ίμολα, αλλά υπάρχει ένας βαθμός αβεβαιότητας γύρω από τη σχέση μεταξύ των δύο ανδρών. Ως έφηβος, ο Φοντάνα ήταν βοηθός του Περίνο ντελ Βάγκα (Perino del Vaga) στο Παλάτσο Ντόρια στη Γένοβα. Ωστόσο, οι ιστορικοί τέχνης δεν μπορούν να προσδιορίσουν με απόλυτη βεβαιότητα τις συνεισφορές του Φοντάνα στη διακόσμηση.
Τη δεκαετία του 1550, ο Φοντάνα ζωγράφισε το πορτρέτο του Πάπα Ιουλίου Γ΄ και συνταξιοδοτήθηκε από την Παπική Αυλή. Διακόσμησε επίσης το Παλάτσο ντι Φιρέντσε (Palazzo di Firenze) για τον αδελφό του Πάπα, Μπαλντουίνο ντελ Μόντε (Balduino del Monte}. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, συνεργάστηκε με τον Ταντέο Τσουκκάρο (Taddeo Zuccaro) στη Βίλα Τζούλια στη Ρώμη (1553). Ο J.A. Gere προτείνει ότι ο Φοντάνα επέβλεπε το έργο και ήταν υπεύθυνος για τους πίνακες στη Βόρεια Αίθουσα.
Ο Φοντάνα συνεργάστηκε με τον Τζόρτζο Βαζάρι σε μερικές παραγγελίες, οι οποίες περιγράφονται εν συντομία στις ζωές των άριστων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων. Ο Βαζάρι σημειώνει ότι ο Φοντάνα δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την εργασία του στο Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ (1560) στη Γαλλία λόγω θέματος υγείας. Η ολοκληρωμένη συνεργατική εργασία περιλαμβάνει το Παλάτσο Βέκιο στη Φλωρεντία (1563-5). Ο Florian Härb παρατηρεί τις ομοιότητες ανάμεσα σε πολλά από τα σχέδια του Βαζάρι και τα μεγαλύτερα έργα ζωγραφικής του Φοντάνα, τα οποία δείχνουν ότι τα σχέδια ήταν η βάση για πολλές από τις παραγγελίες του. Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις που προσφέρονται από τον Härb και τον Charles Davis, συμπεριλαμβανομένου του θαυμασμού του Φοντάνα για το διακεκριμένο, στην Αναγέννηση της Ιταλίας, ύφος του Βαζάρι.
Το 1565, ο Φοντάνα εξελέγη στην Accademia delle Arti del Disegno της Φλωρεντίας. Το 1576, ο Φοντάνα ήταν ένας από τους πολλούς καλλιτέχνες και διανοούμενους που ζητήθηκε από τον Καρδινάλιο Γκαμπριέλ Παλεόττι στη συζήτηση για τη μεταρρύθμιση της θρησκευτικής τέχνης.
Ο Πελλεγκρίνο Ταμπάλντι (Pellegrino Tabaldi) και ο Φοντάνα εργάστηκαν στο παρεκκλήσιο Cappella Poggi του San Giacomo Maggiore της Μπολόνια.
Προς το τέλος της καριέρας του, ο Φοντάνα δημιούργησε σχολή τέχνης στην Μπολόνια. Μερικοί από τους πιο αξιοσημείωτους μαθητές του ήταν οι Λούντοβικο Καρράτσι, Αγκοστίνο Καρράτσι, Λορέντσο Σαμπαττίνι και Ντένις Κάλφερτ. Στη Μπολόνια, ο Φοντάνα υπηρέτησε ως διαμεσολαβητής και επέλυσε επαγγελματικές διαφορές. Ο Robert W. Gaston εξηγεί ότι εκείνη την εποχή, αυτή ήταν μια αριστοκρατική θέση.
Ο Φοντάνα πέθανε στην Μπολόνια το 1597. Το ρετάμπλ της λατρείας των μάγων, στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε θεωρείται το αριστούργημά του. Τα περισσότερα από τα έργα του παραμένουν στη Μπολόνια.
Καλλιτεχνικές επιρροές
Η πλειονότητα των καλλιτεχνών που εκπαιδεύτηκαν και συνεργάστηκαν με τον Φοντάνα επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον Ραφαήλ. { Εξέτασε, επίσης, το έργο των Κορρέτζο, Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο και Τζούλιο Ρομάνο.
Ύφος
Ο Φοντάνα ήταν γνωστός για την ταχύτητα με την οποία ολοκλήρωνε τις παραγγελίες. Ο Κάρλο Τσέζαρε Μαλβαζία τον επέκρινε ότι ήταν απρόσεκτος και αντιεπαγγελματικός
Το πρώιμο ύφος του θεωρείται συντηρητικό. Σταδιακά ενσωμάτωσε στοιχεία του μανιερισμού στο ύφος του μετά από συνεργασία με εξέχοντες καλλιτέχνες του κινήματος. Είναι πρώιμος εκπρόσωπος της Σχολής ζωγραφικής της Μπολόνια. Το ύφος του συγκρίθηκε με αυτό του Πάολο Βερονέζε.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Πρόσπερο, Σίλβιο Φοντάνα, ήταν λιθοξόος.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Αποκόλληση πλακούντα
Η αποκόλληση πλακούντα είναι μία επιπλοκή της κύησης στην οποία ένα τμήμα του πλακούντα αποχωρίζεται από την μήτρα. Είναι η πιο κοινή παθολογική αιτία αιμορραγίας στο τρίτο τρίμηνο της κύησης. Στους ανθρώπους αφορά την μη φυσιολογική αποκόλληση μετά τις 20 εβδομάδες της κύησης και πριν από την γέννηση. Συμβαίνει στο 1% των κυήσεων παγκοσμίως με εμβρυϊκή θνητότητα 20% με 40% που εξαρτάται από τον βαθμό αποκόλλησης. Η αποκόλληση πλακούντα συνεισφέρει επίσης σημαντικά στη μητρική θνητότητα. Ο καρδιακός ρυθμός του εμβρύου σχετίζεται με τη σοβαρότητα της πάθησης.
Παθοφυσιολογία
Τα τραύματα, η υπέρταση, ή διαταραχή της πηκτικότητας συμβάλλουν στην απόσπαση των απαγκιστρωμένων πλακουντιακών λαχνών από το επεκτεινόμενο κατώτερο τμήμα της μήτρας, το οποίο με τη σειρά του, οδηγεί σε αιμορραγία στο βασικοκυτταρικό ιστό. Αυτό μπορεί να ωθήσει τον πλακούντα από τη μήτρα και να προκαλέσει περαιτέρω αιμορραγία. Αιμορραγία μέσω του κόλπου, που ονομάζεται εμφανής ή εξωτερική αιμορραγία, εμφανίζεται σε ποσοστό 80% των περιπτώσεων, αν και μερικές φορές το αίμα είναι δυνατό να  λιμνάζει πίσω από τον πλακούντα, αιμορραγία  που είναι γνωστή ως κρυφή ή εσωτερική  με αποτέλεσμα την αποκόλληση του πλακούντα.
Οι γυναίκες μπορεί να παρουσιάσουν κολπική αιμορραγία, ή κοιλιακό πόνο στην πλάτη, μη φυσιολογικές ή πρόωρες συσπάσεις, εμβρυϊκή δυσφορία ή θάνατο.
Οι αποκολλήσεις ταξινομούνται ανάλογα με τη σοβαρότητα με τον ακόλουθο τρόπο:
Παράγοντες κινδύνου
Ο κίνδυνος αποκόλλησης του πλακούντα μπορεί να μειωθεί με τη διατήρηση μιας καλής διατροφής, συμπεριλαμβανομένων λήψη φυλλικού οξέος, με τακτικό ύπνο και με τη διόρθωση της υπέρταση της κύησης.
Παρέμβαση
Η αποκόλληση του πλακούντα είναι ύποπτη όταν μία έγκυος μητέρα εμφανίζει εντοπισμένο κοιλιακό πόνο με ή χωρίς αιμορραγία. Ο πυθμένας της μήτρας μπορεί να παρακολουθείται επειδή ένας διογκωμένος πυθμένας μπορεί να υποδηλώνει αιμορραγία. Ένας υπέρηχος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποκλείσει τον πρόδρομο πλακούντα αλλά δεν είναι διαγνωστικός για την αποκόλληση. Στη μητέρα μπορεί να χορηγηθεί ανοσοσφαιρίνη Rh αν είναι ρέζους αρνητική.
Η θεραπεία εξαρτάται από την ποσότητα της απώλειας του αίματος και από την κατάσταση του εμβρύου. Εάν το έμβρυο είναι μικρότερο από 36 εβδομάδων και ούτε η μητέρα ούτε το έμβρυο βρίσκονται σε κάποιο κίνδυνο, τότε μπορούν απλά να παρακολουθούνται στο νοσοκομείο έως ότου μία αλλαγή στην κατάσταση ή η εμβρυϊκή ωρίμανση να επέλθουν.
Άμεση έξοδος του εμβρύου μπορεί να ενδείκνυται εάν το έμβρυο είναι ώριμο είτε εάν το έμβρυο είτε η μητέρα βρίσκονται σε κίνδυνο. Αντικατάσταση του όγκου αίματος ώστε να διατηρηθεί η πίεση του και αντικατάσταση του πλάσματος αίματος ώστε να διατηρηθούν τα επίπεδα του ινωδογόνου μπορεί να απαιτηθούν. Φυσιολογικός τοκετός συνήθως προτιμάται σε σχέση με καισαρική τομή εκτός εάν υπάρχει κίνδυνος για το έμβρυο. Καισαρική τομή αντενδείκνυται σε περιπτώσεις διάχυτης ενδοαγγειακής πήξης. Η ασθενής θα πρέπει να παρακολουθείται για 7 ημέρες μετά τη γέννα για αιμορραγία. Η υπερβολική αιμορραγία από τη μήτρα μπορεί να απαιτήσει την υστερεκτομή εφόσον όμως η οικογένεια έχει ολοκληρωθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαιευτική
Γιούρι του Ζβενίγκοροντ
Βιογραφία
Ήταν o δευτερότοκος γιος τού Ντμίτρι τού Ντον (Donskoy) πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ & της Μόσχας και της Ευδοξίας, κόρης τού Ντμίτρι πρίγκιπα τού Σούζνταλ.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1389 και ο Γιούρι έλαβε ως εισόδημα τις πόλεις Ζβενίγκοροντ, Ρούζα και Γαλικία. Όταν το 1425 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Βασίλι Α΄ μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας, ο Ντμίτρι διεκδίκησε το δικαίωμά του στον θρόνο έναντι τού Βασίλι Β΄, γιού τού Βασίλι Α΄. Επικαλέστηκε τον παλαιό νόμο του Οίκου του, όπου ο θρόνος περνούσε στον επόμενο γιο και όχι στον μεγαλύτερο γιο, καθώς και τη διαθήκη τού Βασίλι Α΄, ο οποίος όμως την είχε γράψει πριν νυμφευτεί και αποκτήσει γιο.
Συνθήκη με τον Βασίλι Β΄
Το 1430 ο Γιούρι και ο ανιψιός του αποφάσισαν το ζήτημα να λυθεί από τη Χρυσή Ορδή. Ο χαν υποστήριξε τον Βασίλι Β΄, αλλά άφησε τον Γιούρι να λάβει το μερίδιο τού νεότερου αδελφού του Πιότρ πρίγκιπα τού Ντμίτοβ, που απεβίωσε. Η απόφαση αυτή δεν ικανοποίησε πλήρως τον Βασίλι Β΄, που εκτόπισε τον Γιούρι από το Ζβενίγκοοροντ το 1432. Ως απάντηση ο Γιούρι συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και προωθήθηκε στο Περεσλάβλ-Ζαλέσκι. Στη μάχη στις όχθες τού ποταμού Κλιάζμα ο Βασίλι Β΄ ηττήθηκε και διέφυγε στην Κόστρομα. Έπειτα από αυτό ο Γιούρι εισήλθε στη Μόσχα θριαμβευτικά και αυτοανακηρύχθηκε μέγας πρίγκιπας.
Αντί να φυλακίσει τον ανιψιό του, τού επέτρεψε να εγκατασταθεί στην Κόστρομα ως πρίγκιπας. Αυτή η επίδειξη μεγαλοθυμίας τού κόστισε ακριβά, διότι πολλοί βογιάροι και ευγενείς πήγαν στην Αυλή της Κόλομνα. Αυτή η μετατόπιση δυνάμεων ώθησε τον Γιούρι να συνάψει συνθήκη με τον ανιψιό του, στην οποία παραιτείτο των αξιώσεών του επί της Μόσχας, υποσχόταν να μην βοηθήσει τους γιους του και αντάλαξε το Ντμίτροβ με άλλα εδάφη. Έτσι ο Βασίλι Β΄ επέστρεψε στη Μόσχα, ενώ ο Γιούρι αποσύρθηκε στη Γαλικία.
Μετέπειτα έριδες
Το επόμενο έτος οι γιοί του Βασίλι και Σεμιάκα, σε μάχη παρά τις όχθες τού ποταμού Κους, νίκησαν τον Βασίλι Β΄, ο οποίος πληροφορήθηκε ότι στρατός τού Γιούρι εθεάθη μεταξύ των εχθρών του. Ο Βασίλι Β΄ αποφάσισε να τιμωρήσει τον προδότη: στις αρχές τού 1434 έκαψε τη Γαλικία, αλλά ο Γιούρι διέφυγε βόρεια, στο Μπελόζερσκ. Στα μέσα Μαρτίου οι στρατοί τού Γιούρι και τού ανιψιού του συγκρούστηκαν μεταξύ Ροστόβ και Περεσλάβλ· ο στρατός τού Βασίλι Β΄ υπέστη βαριά ήττα και αυτός ζήτησε καταφύγιο στο Νίζνι Νόβγκοροντ.
Έτσι στα τέλη Μαρτίου, τη Μεγάλη Τετάρτη, ο Γιούρι εισήλθε πάλι στη Μόσχα, όπου συνέλαβε την οικογένεια και τον θησαυρό τού Βασίλι Β΄. Ετοίμαζε νέα εκστρατεία κατά τού ανιψιού του, όταν απεβίωσε αιφνίδια στις 5 Ιουλίου 1434· τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Βασίλι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αναστασία των Ρουρικιδών, κόρη τού Γιούρι πρίγκιπα τού Σμολένσκ & Μπριάνσ και είχε τέκνα:
H αδελφή της Αναστασίας, η Έλενα είχε νυμφευτεί τον Σβιτριγκάιλα μεγάλο δούκα της Λιθουανίας.
Ζίντα Ηρακλείου
thumb|Ο ναός του Αγίου Νικολάου στη Ζίντα.|261x261εσ Η Ζίντα  (και Ζήντα), είναι οικισμός της κοινότητας Αρκαλοχωρίου, στον Δήμο Μινώα Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου στην Επαρχία Μονοφατσίου. Το 2011 είχε 116 κατοίκους, που ασχολούνται με τη γεωργία. Η θέση της είναι στην άκρη ενός λόφου που η ανατολική κρημνώδης πλαγιά του το κάνει να δεσπόζει στον εύφορο κάμπο που απλώνεται στα ανατολικά και νότια του χωριού.
Το χωριό αναφέρεται στις απογραφές από τα τέλη του 14ου αιώνα. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου και ο ναός του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης που εγκαινιάστηκε το 2015 και είναι ο πρώτος ναός της Κρήτης στη μνήμη του.
Η Ζίντα φημίζεται για τις ελιές (τα δέντρα ) που είναι όπου κοιτάξεις. Αυτό θεωρείται πολύ καλό στοιχείο για έναν τόπο. Επίσης εκεί κατοικούν κατά μέσο όρο 94% ηλικιωμένοι άνθρωποι οι οποίοι είναι πρόθυμοι, καλοί και πρόσχαροι.
Τα ζωα
Τα ζώα σε αυτό το χωριό είναι πολλά αλλά ακίνδυνα. Κάποια από τα είδη ζώων της Ζίντας είναι τα εξής: ερπετά, πτηνά, έντομα καθώς έχουν εντοπιστεί από κατοίκους μέχρι και κάβουρες! Οι κάβουρες έρχονται το καλοκαίρι από την λεγόμενη Κάτω Βρύση η οποία είναι νότια του χωριού. Η συγκεκριμένη βρύση έχει ανακαινισθεί πρόσφατα από τον πολιτιστικό σύλλογο Ζίντας.
Οι εκκλησίες
Οι εκκλησίες της Ζίντας είναι περίπου δέκα υπέροχες και περιποιημένες εκκλησίες του Αγίου Νικολάου του πολιούχου, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Χαράλαμπου και Χρυσοστόμου και άλλες. Μια χαρακτηριστική ιδιαίτερη και καταπληκτική εκκλησία είναι του Αγίου Προκοπίου και είναι η μοναδική εκκλησία του Αγίου Προκοπίου σε όλη την Κρήτη! Είναι μέσα στην αυλή ενός αρκετά ευρύχωρου σπιτιού που όπου και να ρήξεις το βλέμμα σου βλέπεις υπέροχα πολύχρωμα λουλούδια που κάνουν ακόμη πιο όμορφο αυτό το αξιοζήλευτο τοπίο.
Παραπομπές
Ζιντα Ζιντα Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
30 Ιουλίου
29 Ιουλίου | 30 Ιουλίου | 31 Ιουλίου
Η 30ή Ιουλίου είναι η 211η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (212η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 154 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μολίζε
Το Μολίζε, (ιταλικά: Molise) είναι περιφέρεια της κεντρικής Ιταλίας. Είναι από τις μικρότερες περιφέρειες της Ιταλίας.
Γεωγραφία
Συνορεύει βόρεια με το Αμπρούτσο, δυτικά με το Λάτιο, νότια με την Απουλία και την Καμπανία. Ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα. Η συνολική έκταση της περιφέρειας είναι 4.438 τ.χλμ, και ο πληθυσμός 320.838. Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι το Καμπομπάσο, με 51.255 κατοίκους.
Εκτός της πρωτεύουσας άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Ισέρνια, το Βενάφρο, και το Τέρμολι. Στην περιφέρεια υπάρχει το Εθνικό πάρκο Γκάργκανο στην χερσόνησο Γκάργκανο, οι λίμνες Λέζινα και Βαράνο. Στα ανοιχτά της ανδριατικής και ανατολικά βρίσκονται τα νησιά Τρέμιτι ενώ η νότια ακτή της περιφέρειας βρέχεται από τον κόλπο της Μανφρεντόνια. Μεγαλύτεροι ποταμοί είναι οι Μπιφέρνο, Τρίγκνο και ο Φορτόρε.
Ιστορία
Το Μολίζε είναι η αρχαία χώρα των Σαμνιτών. Την εποχή του βασιλείου της Νάπολης ήταν χωρισμένη σε τρεις επαρχίες: την επαρχία Μολίζε, επαρχία Αμπρούτσο και επαρχία Καπιτάνα. Από το 1860 έγινε μέρος της Ιταλίας, η ιστορία της συνδέεται με αυτή του Αμπρούτσο όπου αποτελούσε τμήμα του μέχρι το 1963.
Το όνομα προέρχεται από την οικογένεια, Νορμανδικής καταγωγής, Μολίζε Molise που έδρασε στη περιοχή τον 11ο αιώνα.
Διοικητική διαίρεση
Το Μολίζε διοικητικά χωρίζεται σε δύο (2) επαρχίες :
Οικονομία
thumb|200px|right|Το παραδοσιακό χωριό Lupara Το Μολίζε βασίζεται στη γεωργία, στον τουρισμό και σε ελάχιστα εργοστάσια που υπάρχουν στην περιοχή όπως της Φίατ. Αν και οι κρατικές επενδύσεις είναι μεγάλες, το Μολίζε παραμένει μια από της φτωχότερες περιφέρειες της Ιταλίας. Άλλη σημαντική βιομηχανία είναι οι βιοτεχνίες τροφίμων : ζυμαρικά, κρέας,  γαλακτοκομικά προϊόντα,  λάδι και  κρασί είναι τα παραδοσιακά προϊόντα της περιοχής.
Διοίκηση
Από τις 8 Μαΐου 2018 πρόεδρος είναι ο Ντονάτο Τόμα από το κόμμα Φόρτσα Ιτάλια, νικητής των εκλογών που διεξήχθησαν στις 22 Απριλίου 2018, με ποσοστό 43,4%.
Βασίλι Κοσόι
Ο Βασίλι Γιούριεβιτς ο αλλοίθωρος, ρωσ. Василий Юрьевич Косой [προφ. κοσόι] (1421 - 1448) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν μέγας πρίγκιπας της Μόσχας (1434-35).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ντμίτρι πρίγκιπα του Ζβενίγκοροντ & της Μόσχας και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης του Γιούρι πρίγκιπα του Σμολένσκ. Ο πάππος του Ντμίτρι του Ντον (Donskoy) άλλαξε τον παλαιό νόμο διαδοχής, που όριζε διάδοχο τον επόμενο αδελφό και έθεσε κληρονόμους τους γιους του, πρώτα τον Βασίλι Α΄ και μετά τον Γιούρι. Όμως ο Βασίλι Α΄ άλλαξε τον νόμο, κάνοντας διάδοχο τον γιο του Βασίλι Β΄. Ο Γιούρι αντέδρασε και το αποτέλεσμα ήταν δύο εμφύλιες διαμάχες.
Στην αρχή ο Γιούρι αποδέχθηκε την αντιβασιλεία, που του έδωσε ο Βασίλι Β΄, ο οποίος όταν ενηλικιώθηκε το 1433, εξεγέρθηκε. Ο Γιούρι νίκησε τις δυνάμεις του ανιψιού του και αυτοανακηρύχθηκε μέγας πρίγκιπας της Μόσχας. Σύντομα όμως μετά απεβίωσε το 1434 και ο γιος του Βασίλι Κοσόι έγινε μέγας πρίγκιπας. Όμως ο αδελφός του τελευταίου, ο Ντμίτρι Σεμιάκα αρνήθηκε τη διαδοχή αυτή και ένωσε τις δυνάμεις του με αυτές του Βασίλι Β΄. Νίκησαν τον Βασίλι Κοσόι, ο οποίος δραπέτευσε από τη Μόσχα το 1435. Η αποφασιστική μάχη του εμφυλίου δόθηκε το 1435 κοντά στο χωριό Σκοργιάτιν της επαρχίας Ροστόβ, όπου ο Κοσόι ηττήθηκε, φυλακίστηκε και έπειτα τυφλώθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Τζων Νέβιλ, 1ος μαρκήσιος του Μόνταγκιου
Ο Τζων Νέβιλ, 1ος μαρκήσιος του Μόνταγκιου (1431 - 14 Απριλίου 1471) Άγγλος μεγιστάνας του 15ου αιώνα και Κόμης του Νορθάμπερλαντ (1464 - 1470) ήταν τρίτος γιος του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι και της Αλίκης Μόνταγκιου, 5ης κόμισσας του Σόλσμπερι και ένας από τους μικρότερους αδελφούς του Ριχάρδου Νέβιλ, 16ου κόμη του Γουόρικ, του "Παραγωγού βασιλέων". Από τις αρχές της δεκαετίας του 1450 ήταν πρωταγωνιστής στις συγκρούσεις των Νέβιλ με τους αντιπάλους τους στα βόρεια ιδιαίτερα τους Πέρσι, ο ίδιος ήταν προσωπικά υπεύθυνος για τη βία απέναντι στους αντιπάλους του όταν τα αδέλφια του τους νίκησαν και τους αιχμαλώτισαν.
Η κεντρική κυβέρνηση πέρασε κρίση, ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας ήταν ένας αδύναμος βασιλιάς με διανοητικές διαταραχές, ο θείος του Τζων Ριχάρδος της Υόρκης το εκμεταλλεύτηκε για να μετατρέψει την Αγγλία σε προτεκτοράτο του, σε δυο χρόνια ο δούκας της Υόρκης εξεγέρθηκε εναντίον του βασιλιά με την υποστήριξη των Νέβιλ. Ο Τζων Νέβιλ πολέμησε με τον πατέρα του και τον αδελφό του Γουόρικ στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν στην οποία ήταν οι νικητές. Μετά από λίγα χρόνια ο Οίκος της Υόρκης εξεγέρθηκε ξανά εναντίον του βασιλιά, ο Τζων Νέβιλ πολέμησε τον Σεπτέμβριο του 1459 στη μάχη του Μπλορ Χιθ με τον πατέρα του και τον αδελφό του Τόμας Νέβιλ, ο ίδιος και ο Τόμας συνελήφθησαν και πέρασαν έναν χρόνο αιχμάλωτοι. Μετά την απελευθέρωση τους (1460) συμμετείχαν στη διακυβέρνηση της Υόρκης, ο πατέρας του και ο Τόμας έπεσαν στη μάχη του Γουέικφιλντ (1460) και τον Φεβρουάριο του 1461 ο Τζων πήρε δώρο την ηγεμονία του Μόνταγκιου. Ο Τζων Νέβιλ συνελήφθη ξανά και ελευθερώθηκε όταν ο μεγαλύτερος γιος του δούκα της Υόρκης νίκησε οριστικά τους Λάνκαστερ και ανέβηκε στον θρόνο τον Μάρτιο του 1461 ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας. Ο αδελφός του Ριχάρδος ανέλαβε σύντομα το μεγαλύτερο μέρος της βασιλικής εξουσίας στον βορά, την ίδια περίοδο οι οπαδοί των Λάνκαστερ προσπάθησαν να αντισταθούν στον νέο βασιλιά. Ο Γουόρικ που ανέλαβε την κεντρική κυβέρνηση ανέθεσε στον Μόνταγκιου να υποτάξει οριστικά τους τελευταίους οπαδούς των Λάνκαστερ, μετά τις μεγάλες νίκες του Μόνταγκιου που μεγάλωσαν σημαντικά τη φήμη της οικογένειας δημιουργήθηκε η κομητεία του Νορθάμπερλαντ. Οι σχέσεις του αδελφού του στη συνέχεια με τον βασιλεία πέρασαν σε κρίση, οι νέες εξεγέρσεις κατέληξαν στην αιχμαλωσία του Εδουάρδου Δ΄ από τον Γουόρικ τον Ιούλιο του 1469, ο Μόνταγκιου προσπάθησε να τους συμφιλιώσει και ζήτησε από τον αδελφό του να ελευθερώσει τον βασιλιά. Ο Ριχάρδος δραπέτευσε σε εξορία στη Γαλλία τον Μάρτιο του 1470 μαζί με τον γαμπρό του και δυσαρεστημένο αδελφό του βασιλιά Γεώργιο Πλανταγενέτη, 1ο δούκα του Κλάρενς.
Μετά την εξορία του Γουόρικ στη Γαλλία ο Εδουάρδος Δ΄ αφαίρεσε την κομητεία του Νορθάμπερλαντ από τη μαρκησία του Μόνταγκιου, ο Τζων Νέβιλ δυσαρεστήθηκε και διαμαρτυρήθηκε έντονα. Ο αδελφός του Ριχάρδος Νέβιλ με τον Γεώργιο Πλανταγενέτη επέστρεψαν από τη Γαλλία και υποκίνησαν σε εξέγερση τους κατοίκους του βορρά, ο βασιλιάς διέταξε τον Μόνταγκιου να τους εξοντώσει αλλά εκείνος με έναν μικρό στρατό στράφηκε αυτή τη φορά εναντίον του Εδουάρδου Δ΄ και τον συνέλαβε στην ακτή του Μπάκιγχαμ. Ο Εδουάρδος Δ΄ και ο μικρότερος αδελφός του Ριχάρδος του Γκλόστερ δραπέτευσαν εξορία στη Βουργουνδία. Ο Γουόρικ συμμάχησε με τον Ερρίκο ΣΤ΄ και τη σύζυγο του Μαργαρίτα του Ανζού που αποκαταστάθηκαν στον θρόνο αλλά πολύ λίγο, ο Εδουάρδος και ο Ριχάρδος επέστρεψαν στο Γιορκσάιρ και βάδισαν νότια, ο Μόνταγκιου συναντήθηκε με τον αδελφό του στο Κόβεντρι και αντιμετώπισαν τους Υορκιστές στη μάχη του Μπάρνετ. Ο Τζων Νέβιλ έπεσε στη μάχη ενώ ο αδελφός του Ριχάρδος σκοτώθηκε αμέσως μετά, με τη μεγάλη νίκη ο Εδουάρδος Δ΄ αποκαταστάθηκε πανηγυρικά στον θρόνο και ο Οίκος των Λάνκαστερ ξεκληρίστηκε.
Παιδική ηλικία
Ο Τζων Νέβιλ μεγάλωσε στα βόρεια της Αγγλίας, στα ανατολικά και δυτικά σύνορα με τη Σκωτία που ήταν υπό τον έλεγχο αντίστοιχα του Μπέργουικ και του Καρλάιλ. Οι πρώτες του δραστηριότητες ήταν διπλωματικές αποστολές με τους Σκωτσέζους, μαρτυρείται σε διατάγματα την τριετία 1449 - 1451. Ο Τζων ήταν ένας από τους τρεις άντρες που είχαν προορισμό να παραστούν στο Κοινοβούλιο και να φυλάξουν τα βόρεια σύνορα με τη Σκωτία όπως φαίνεται σε επιστολή στις 3 Φεβρουαρίου 1449. Στέφτηκε ιππότης στις 5 Ιανουαρίου 1453 από τον Ερρίκο ΣΤ΄ μαζί με τον Εδμόνδο του Ρίτσμοντ, τον Τζάσπερ Τυδώρ, τον αδελφό του Τόμας Νέβιλ, τον Γουίλιαμ Ερμπέρ, τον Ρογήρο Λέουκνορ και τον Γουίλιαμ Κατίσμπυ.
Πρώτα χρόνια
thumb|right|250px|Το κάστρο του Μίντλεχαμ Ο Σερ Τζων Νέβιλ ανήκε σε κλάδο της οικογένειας με έδρα το κάστρο του Μίντλεχαμ στη Γιορκσάιρ αντί για το Γουέστμορλαντ, ο ίδιος σαν "άκληρος μικρότερος γιος" ήταν υπεύθυνος για τις διαμάχες των Νέβιλ με τους Πέρσι. Η πρώτη έκρηξη βίας από τον ίδιο παρατηρήθηκε στις 1 Μαΐου 1453 όταν ο βασιλιάς έδωσε άδεια να παντρευτεί ο αδελφός του Τόμας τη Ματθίλδη Στάνχοουπ. Τα νέα από το γεγονός έφτασαν στον βορρά το επόμενο δεκαπενθήμερο, τη δωδέκατη μέρα ένας από τους μικρότερους γιους του κόμη του Νορθάμπερλαντ, ο Τόμας Πέρσι λόρδος του Έγκρεμοντ συγκρότησε στρατό. Ο Τζων Νέβιλ έκανε επιδρομή στο κάστρο του Τοφλιφ που ανήκε στους Πέρσι με στόχο να συλλάβει τον Έγκρεμοντ αλλά μετά την αποτυχία απείλησε την κύρια κατοικία των Πέρσι.
Ο Τζων και ο λόρδος του Έγκρεμοντ κλήθηκαν από το βασιλικό συμβούλιο να δώσουν εξηγήσεις αλλά δεν εμφανίστηκε κανένας από τους δυο. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους δυο άντρες συνεχίστηκαν το καλοκαίρι του 1453, το βασιλικό συμβούλιο έστειλε στις 27 Ιουλίου γράμματα στους κόμητες του Νορθάμπερλαντ και του Σόλσμπερι να συμμορφώσουν για τους γιους τους, ακολούθησαν περισσότερα γράμματα στους ίδιους. Οι τοπικοί ευγενείς στο Κνάρεσμπορουγκ λόγω της μεγάλης αντιδημοτικότητας του βασιλικού απεσταλμένου Γουίλιαμ Πλάμπτον συμμάχησαν με τον Τζων Νέβιλ με αποτέλεσμα οι Νέβιλ όταν επαναστάτησαν τον Ιανουάριο του 1454 να τους χτυπήσουν σκληρά. Ο Τζων Νέβιλ με τους αδελφούς του παγίδευσαν τον Έγκρεμοντ στις 24 Αυγούστου 1453 μετά την επιστροφή του από το κάστρο του Τάττερσαλ. Την επόμενη χρονιά ο Τζων και η αδελφή του λεηλάτησαν ξανά τη βίλα του Έγκρεμοντ στο Κάτον "σπάζοντας τα παράθυρα και τα κεραμίδια". Ο πατέρας του και οι αδελφοί του Ριχάρδος και Τόμας αντιμετώπισαν τον Νορθάμπερλαντ και τους γιους του στις 20 Οκτωβρίου 1453 στο Τοφλιφ, κατόπιν έκλεισαν ειρήνη. Η διαμάχη συνεχίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης χρονιάς και σταμάτησε με τη μάχη που έγινε στις 31 Οκτωβρίου 1454 κοντά στη Γιορκ στη βίλα του Σόλσμπερι στο Στάμφορντ Μπρίτζ. Ο Τζων και ο Τόμας Νέβιλ τους αντιμετώπισαν αποτελεσματικά, νίκησαν και συνέλαβαν τον Έγκρεμοντ και τον Ριχάρδο Πέρσι.
Η πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν
thumb|right|250px|Οι πύλες του κάστρου του Τσέστερ που ο Τζων και ο αδελφός του αιχμαλωτίστηκαν έναν χρόνο Τον Αύγουστο του 1453 ο βασιλιάς αχρηστεύτηκε και ο Ριχάρδος της Υόρκης διορίστηκε κηδεμόνας του βασιλείου. Τα Χριστούγεννα του 1454 ο Ερρίκος ΣΤ΄ ανέκαμψε από την ασθένεια του και πήρε πίσω τις εξουσίες από τον δούκα της Υόρκης. Ο βασιλιάς συγκάλεσε στα μέσα Απριλίου 1455 το συμβούλιο στην αίθουσα του Ουεστμίνστερ και αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο βασιλικό συμβούλιο στο Λέστερ, ο Ριχάρδος της Υόρκης και οι αδελφοί Νέβιλ φοβήθηκαν ότι ο Ερρίκος Μπωφόρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ θα τους κατηγορήσει. Ο Τζων Νέβιλ συγκέντρωσε στρατό με στόχο να εμποδίσει τους βασιλικούς να φτάσουν στο Λέστερ, τους συνάντησε στο Σαιν Άλμπαν. Η σύγκρουση ήταν μικρή αλλά οι νεκροί από τη μεριά των αντιπάλων τρανταχτοί, σκοτώθηκαν ο Σόμερσετ, ο κόμης του Νορθάμπερλαντ και ο λόρδος Κλίφορντ. Ο Σόμερσετ είχε γίνει στόχος από τον δούκα της Υόρκης για τον οποίο πολλοί πιστεύουν ότι αργότερα σκοτώθηκε σκόπιμα από τους αδελφούς Νέβιλ. Ο Τζων Νέβιλ μετά τη μάχη σε ρόλο θριαμβευτή αφαίρεσε από τον Σερ Γουίλιαμ Ζκιπίτ τα αξιώματα του που κρατήθηκαν από τον δούκα. Οι ισχυρισμοί του ήταν ότι ο Γουίλιαμ Ζκιπίτ δεν συμμετείχε στη νικηφόρα μάχη, τα αξιώματα του μοιράστηκαν ανάμεσα στον ίδιο και τον δούκα της Υόρκης.
Τον Δεκέμβριο του 1456 ο νέος δούκας του Σόμερσετ προσπάθησε να αιφνιδιάσει τον Τζων Νέβιλ στο Τσίπσαιντ του Λονδίνου, την ίδια απόπειρα είχε κάνει τον προηγούμενο μήνα στον αδελφό του Γουόρικ. Οι ιστορικοί σημειώνουν ότι η σύγκρουση ήταν βέβαιη αλλά τη σταμάτησε ο δήμαρχος του Λονδίνου. Οι Νέβιλ είχαν εξουδετερώσει τους Πέρσι και ο Σόμερσετ δεσμεύτηκε στις 23 Μαρτίου 1458 να τιμωρήσει τον Τόμας και τον Τζων για τη συμπεριφορά τους. Ο Τζων συνέχισε ωστόσο να δέχεται ρόλους από την κυβέρνηση, στις 14 Μαΐου βρέθηκε σε αποστολή 22 πρεσβευτών για να διαπραγματευτεί ειρήνη με τη Βουργουνδία και δυο μήνες αργότερα διερεύνησε τον φόνο ενός βασιλικού σερβιτόρου. Διορίστηκε "Στιούαρτ της τιμής του Πόντεκραφτ" (1459).
Πόλεμος των Ρόδων
Οι συνομιλίες για ειρήνη ανάμεσα στον βασιλιά και τους γιους των λόρδων που έπεσαν στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν με τους αδελφούς Νέβιλ και τον δούκα της Υόρκης συνεχίστηκαν. Ο Σόλσμπερι βάδισε νότια στα μέσα Σεπτεμβρίου 1459 από το κάστρο του Μίντλεχαμ με το νοικοκυριό του, τους οπαδούς του και μια δύναμη 5.000 ανδρών με σκοπό να συναντήσει τον δούκα της Υόρκης στην κατοικία του στο κάστρο του Λάντλοου, μαζί του ήταν ο Τζων και ο Τόμας. Οι δυνάμεις του Σόλσμπερι συναντήθηκαν με έναν αρκετά μεγαλύτερο στρατό υπό την ηγεσία την ηγεσία του λόρδου Αούντλει στις 23 Σεπτεμβρίου στο Μπλόρ Χιρ κοντά στο Μουκλεστον του Στράτφορντσαιρ. Ο Σόλσμπερι ήταν νικητής παρά την αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων του, ο λόρδος του Αούντλει έπεσε στη μάχη αλλά οι δυο γιοι του Σόλσμπερι Τζων, Τόμας και ο οπαδός του Τζέιμς Χάρρινγκτον συνελήφθησαν. Οι πιθανές εξηγήσεις είναι ότι προσπάθησαν να δραπετεύσουν από τους Λάνκαστερ την επόμενη μέρα ή τραυματίστηκαν στη μάχη και αποφάσισαν να φύγουν. Η σύλληψη τους έγινε στη γέφυρα του Άκτον κοντά στο Τσεσάιρ και αιχμαλωτίστηκαν στο κάστρο του Τσέστερ.
Ο Τζων Νέβιλ δεν ελευθερώθηκε πριν τον Ιούλιο του 1460 γι'αυτό δεν βρέθηκε στη μάχη του Λύνφορντ Μπριτζ που ο στρατός της Υόρκης ηττήθηκε με αποτέλεσμα ο πατέρας του και ο αδελφός του να πάνε εξορία στο Καλαί. Βρισκόταν ακόμα στο Κοινοβούλιο του Ντέβιλ τον Οκτώβριο του 1459 και αποκαταστάθηκε τον Αύγουστο του επόμενου χρόνου. Ελευθερώθηκε τον Ιούλιο και παρέμενε στο Λονδίνο μέχρι την εποχή που επέστρεψε ο δούκας της Υόρκης και διεκδίκησε τον θρόνο. Ο δούκας της Υόρκης διόρισε τον Τζων βασιλικό Καγκελάριο σε μια μεγαλοπρεπή τελετή στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στις 1 Νοεμβρίου 1460. Ο πατέρας του και ο αδελφός του έφτασαν με στρατό από το Καλαί αλλά στη μάχη του Γουέικφιλντ έξω από το κάστρο του Σαντάλ γνώρισαν μεγάλη συντριβή. Ο Τόμας Νέβιλ και και ο Ριχάρδος της Υόρκης έπεσαν στη μάχη ενώ ο Ριχάρδος Νέβιλ συνελήφθη και εκτελέστηκε την επόμενη μέρα. Ο Τζων Νέβιλ ήταν υπολοχαγός στο κάστρο του Καλαί και ο αδελφός του Γουόρικ ήταν καπετάνιος. Μετά τον θάνατο του πατέρα του και του Ριχάρδου της Υόρκης οι δυο αδελφοί του ο Γουόρικ και ο αρχιεπίσκοπος Τζων Νέβιλ λόγω έλλειψης κηδεμόνα έγιναν αρχηγοί της κυβέρνησης.
Έναρξη του πολέμου στον βορά
thumb|right|250px|Η δεύτερη μάχη του Σαιν Άλμπαν από τον Ράμσεϊ Ο Τζων Νέβιλ σύμφωνα με τα "Χρονικά του Μπένετ" πήρε τη μαρκησία του Μοντάγκου από το Κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 1461. Διεκδίκησε για λογαριασμό της συζύγου του νόμο από το Κοινοβούλιο με τον οποίο θα μπορούν οι γυναίκες να πάρουν αξιώματα σε ηλικία 14 ετών. Τον Φεβρουάριο έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας, στις 21 Μαρτίου 1462 ανέλαβε τη θέση του πατέρα του στο κάστρο του Ουίνδσορ. Ο στρατός της βασίλισσας Μαργαρίτας βάδισε νότια τον Φεβρουάριο του 1461. O Γουόρικ, ο Μοντάγκου και ο επιθετικός τους στρατός προχώρησαν για να βρουν τον στρατό της βασίλισσας στον Μεγάλο Βόρειο Δρόμο. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στη δεύτερη μάχη του Σαιν Άλμπαν στις 17 Φεβρουαρίου λίγο έξω από την πόλη, ο στρατός του Γουόρικ ήταν ολιγάριθμος και ο Τζων κράτησε το μεγαλύτερο τμήμα του μέχρι που η βασιλεία ανακτήθηκε από τους Λάνκαστερ. Ο Μοντάγκου διοικούσε την αριστερή πτέρυγα του στρατού της Υόρκης που διαιρέθηκε σε υποομάδες με τοξότες, οι περισσότεροι ήταν στο Μπέρναρντς Χιθ στα ανατολικά της εμπροσθοφυλακής του Γουόρικ. Ακολούθησε αιματηρή μάχη στην οποία ο στρατός των Νέβιλ ηττήθηκε και ο κόμης δραπέτευσε. Ο Μοντάγκου συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο κάστρο της Γιορκ αλλά γλύτωσε την εκτέλεση ίσως επειδή ο απεσταλμένος του Μιλάνου έγραψε "έναν αδελφός του λόρδου μου του Σόμερσετ είναι αιχμάλωτος στο Καλαί."
Ο Μοντάγκου λόγω του ότι βρισκόταν φυλακισμένος δεν συμμετείχε στις 29 Μαρτίου 1461 στη μάχη του Τάουτον την πιο αιματηρή μάχη του Πολέμου των Ρόδων που ανέβασε τον Οίκο της Υόρκης στον θρόνο. Οι Υορκιστές τον απελευθέρωσαν την επόμενη μέρα μετά τη νίκη τους και ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας μπήκε θριαμβευτικά στη Γιορκ. Ο Μοντάγκου και ο Γουόρικ δεν βρέθηκαν στη στέψη του Εδουάρδου Δ΄ επειδή ο νέος βασιλιάς τους ανέθεσε να προστατεύσουν τα βόρεια σύνορα και να εξοντώσουν τους τελευταίους οπαδούς των Λάνκαστερ. Ο Τζον Τζιλλίνγκαμ (γεν. 1940) σημειώνει ότι "η οριστική υποταγή των Λάνκαστερ ανατέθηκε στους Νέβιλ". Ο Τζων Νέβιλ συγκέντρωσε στις 10 Μαΐου 1461 στρατό για να αντιμετωπίσει τους Λάνκαστερ και τον βασιλιά της Σκωτίας. Η πρώτη πράξη του Μοντάγκου ήταν η πολιορκία του Καρλάιλ με άμεση επέμβαση, το Καρλάιλ και τα προάστια του κάηκαν. Τον Ιούνιο πολιορκήθηκαν από δυνάμεις των Λάνκαστερ και των Σκωτσέζων αλλά ο στρατός των Νέβιλ σκότωσε 6000 Σκωτσέζους και τον αδελφό του λόρδου Κλίφορντ πριν έρθει ο Γουόρικ. Ο επόμενος στόχος του Μοντάγκου ήταν η κατάληψη των κάστρων στα σύνορα με τη Νορθουμβρία. Το κάστρο του Άλνουικ είχε κυκλική οχύρωση με πρόσθετους πύργους με έναν εξωτερικό συμπαγή τοίχο και μια πύλη - οικία. Το κάστρο του Μπάμπουργκ έδρα των κομήτων της Νορθουμβρίας βρισκόταν σε ψηλή κορυφογραμμή, είχε τρεις πύργους και εξοπλισμένες πύλες. Το κάστρο του Ντάνστανμπουργκ ήταν σε επικίνδυνο σημείο με γκρεμό στη μια πλευρά. Ο Μοντάγκου κατέλαβε το κάστρο του Μπάμπουργκ το πιο σημαντικό από τα κάστρα λόγω της απόστασης από το Λονδίνο και της σημασίας που είχε για την άμυνα με τη Σκωτία. Η φρουρά παραδόθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1461 αφού από την υπερβολική πείνα είχαν αρχίσει να "τρώνε τα άλογα τους".
Βασιλικές επιχορηγήσεις
Ο Μοντάγκου και ο Γουόρικ σε άρμα με συνοδεία έξι αλόγων μετέφεραν τα οστά του πατέρα τους στις 14 - 15 Φεβρουαρίου 1463 από το κάστρο του Πόντεφρακτ στο οικογενειακό μαυσωλείο στο αβαείο του Μπισάμ. Διορίστηκε Φύλακας των Ανατολικών Μαρς την ίδια εποχή που ο αδελφός του ήταν Φύλακας των Δυτικών Μαρς. Την ίδια χρονιά έκανε εκστρατεία στο κάστρο του Νόρχαμ που το πολιορκούσαν οι Σκωτσέζοι 18 μέρες, το ανακατέλαβε στις 26 Ιουλίου και ακολούθησε λεηλασία σε Σκωτσέζικες περιοχές που σταμάτησαν μονάχα όταν οι προμήθειες τους εξαντλήθηκαν.
Ο Τζων Νέβιλ δέχτηκε εν τω μεταξύ τις πρώτες βασιλικές παροχές με ορυχεία χρυσού στο Ντέβον και την Κορνουάλη που του έφεραν ισόβια έσοδα 110 λίρες ετησίως. Ακολούθησαν νέα έσοδα από τη Γιορκ και το Κίνγκστον απόν Χαλ και βίλες που ανήκαν στον υποκόμη Μπομόντ οπαδό των Λάνκαστερ. Τον Ιούνιο του 1461 δέχτηκε την κομητεία του Έντουαρντ Τίπτοφτ του διαδόχου του Τζων Τίπτοφτ και τα εδάφη του λόρδου Κλίφορντ που είχε πεθάνει την προηγούμενη νύχτα πριν τη μάχη του Τάουτον. Ο ιστορικός Πόλαρντ (γεν. 1941) αναφέρει ειρωνικά ότι ο Νέβιλ "κέρδισε από την περιουσία του". Ο Τζων Νέβιλ διορίστηκε (1462) "Στιούαρτ του νοικοκυριού του Παλατινάτου του Ντάραμ" και δέχτηκε άλλες 90 λίρες ετησίως. Ο μισθός του από τα έσοδα ήταν διπλάσιος από αυτόν που έπαιρναν οι "μη βασιλικοί ευγενείς" από τον επίσκοπο και η θέση του περιγράφεται "μοναδική".
Υποταγή των Λάνκαστερ
thumb|right|250px|Το πεδίο της μάχης του Χέτζλει Μουρ που ο Τζων Νέβιλ συνέτριψε τους τελευταίους Λάνκαστερ (1464) Οι Νέβιλ παρά τις επιτυχίες των Λάνκαστερ μετά τη μάχη του Τάουτον συγκεντρώθηκαν και ανακατέλαβαν τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1464 τα κάστρα του Μπάμπουργκ, του Χέξαμ, του Λάνγκλει και του Νόρχαμ, κατόπιν απείλησαν το Νιούκασλ το σπουδαιότερο κέντρο των Υορκιστών. Οι οπαδοί των Λάνκαστερ όπως οι Κλίφορντ επέστρεψαν στα εδάφη τους και ανέκτησαν τα κάστρα στο Σκίπτον χωρίς στρατιωτική υποστήριξη ή βασιλική βοήθεια. Απέκτησαν σύντομα τον έλεγχο στα σύνορα με τη Σκωτία αν και όπως αναφέρει ο ιστορικός Τσάρλι Ρος είχαν ελάχιστη υποστήριξη από τους τοπικούς ευγενείς. Η κρίσιμη κατάσταση ανάγκασε τον Μοντάγκου να ταξιδεύσει στο Λονδίνο και ζήτησε στις 29 του μήνα από τον βασιλιά τον αποκλεισμό του από το τάγμα της Περικνημίδας. Περιγράφεται σαν βασιλικός αρχιστράτηγος στον βορά, ένας επιθετικός διοικητής με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Οι Λάνκαστερ στις αρχές του 1464 είχαν ολόκληρο το Ανατολικό Μαρς και οι διαπραγματεύσεις με τους Σκωτσέζους μεταφέρθηκαν από το Νιούκασλ στη Γιορκ. Ο Μοντάγκου συνόδευσε την αποστολή σε εχθρική περιοχή, στο δρόμο του για το Νόρχαμ μόλις γλύτωσε μια παγίδα κοντά στο Νιούκαλς από μια μικρή δύναμη 80 τοξοτών υπό τη συνοδεία του Χάμφρεϊ Νέβιλ και άλλαξε πορεία. Η αποστολή των Σκωτσέζων στο Νόρχαμ καθυστέρησε και στο ταξίδι της επιστροφής ο δούκας του Σόμερσετ με τους λόρδους Ρόος και Χάνγκερφορντ, τον Σερ Ριχάρδο Τούρνσταλλ, τον Σερ Τόμας Φίντερν και τους υπόλοιπους 5.000 άντρες του Λάνκαστερ προσπάθησαν να παγιδεύσουν τον Τζων στις 25 Απριλίου 1464 στη μάχη του Χέτζλει Μουρ. Η έφοδος απέτυχε και ο Σερ Ραλφ Πέρσι έπεσε στη μάχη.
Ο Τζων Νέβιλ έμεινε στο Νιούκασλ στις 14 Μαΐου περιμένοντας τη Σκωτσέζικη αποστολή, με τους λόρδους του Γκρέιστοκ και του Ουίλομπι και άλλους οπαδούς του αποφάσισε να παγιδεύσει τους Λάνκαστερ. Την επόμενη μέρα επιτέθηκε στο στρατόπεδο των επαναστατών στη νότια πλευρά του ποταμού του διαβολικού νερού. Οι ενισχύσεις που πήρε από τον αδελφό του αρχιεπίσκοπο της Υόρκης έφτασαν τους 10.000 άντρες. Ο Μοντάγκου έκανε αιφνίδια επίθεση, οι Λάνκαστερ διαλύθηκαν και δραπέτευσαν από τη γέφυρα. Οι αντίπαλοι λόρδοι συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν όλοι με διαταγή του Μοντάγκου και παρουσία του, ακολούθησαν αμέτρητοι αποκεφαλισμοί οι περισσότεροι από την αρχή του πολέμου.
Κόμης του Νορθάμπερλαντ
Τα κάστρα του Χέξαμ, του Λάανγκλει και του Μπάιγουελλ υποτάχθηκαν τον Μάιο του 1464 στον Μοντάγκου, στις 27 Μαΐου οκτώ μέρες αργότερα δημιουργήθηκε η κομητεία του Νορθάμπερλαντ και ο Χένρι Πέρσι φυλακίστηκε στον Πύργο. Η κομητεία του έδωσε έσοδα 700 με 1000 λίρες τον χρόνο. Η μεγάλη ανταμοιβή δόθηκε στον Μοντάγκου σύμφωνα με την Κόρα Λ. Σκοφιλντ για τις "μεγάλες νίκες του χωρίς την ανάμειξη του βασιλιά". Το καλοκαίρι ανακατέλαβε τα κάστρα του Ντάνστανμπουργκ, του Άλνουικ και του Μπάμπουργκ στη Νορθουμβρία που είχαν χαθεί και έφτασε τους Νέβιλ στο απόγειο της δύναμης τους. Ο αδελφός του Τζων Νέβιλ διορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Υόρκης σε μεγαλοπρεπή τελετή στην οποία ο ίδιος ο Τζων ήταν θησαυροφύλακας. Η σύζυγος του Ισαβέλλα επέβλεπε στη διάρκεια της γιορτής τις δυο μικρές κόρες του Γουόρικ και τον νεαρό δούκα του Γκλόστερ.
Φύλακας των Ανατολικών Μαρς
Οι "Φύλακες" στα τέλη του 14ου αιώνα είχαν προορισμό τη φύλαξη των συνόρων, ο μισθός τους ήταν ο μεγαλύτερος μεταξύ των βασιλικών υπαλλήλων αλλά είχαν υψηλό κόστος στη συγκρότηση στρατού και την άμυνα, οι στρατοί τους περιγράφονται "ιδιωτικοί στρατοί με έξοδα του Στέμματος". Τον 15ο αιώνα οι "Φύλακες των Δυτικών Μαρς" είχαν μεγαλύτερη αξία και εξαιρέθηκαν από το "Καταστατικό του Λίμπερι" (1468). Ο Μοντάγκιου είχε δικαίωμα να συγκροτήσει στρατό τόσο σε καιρό πολέμου όσο και ειρήνης. Η απειλή του Χάμφρεϊ Νέβιλ ήταν πάντοτε υπαρκτή και σε πολλές περιπτώσεις όπως το 1467 ο Μπέβερλι του έστειλε στρατό για την άμυνα.
Η επανάσταση του Γουόρικ
Το 1467 συνόδευσε τον αδελφό του στο Καντέρμπερι μαζί με τη σύζυγο του Ισαβέλλα με σκοπό να συμμαχήσει με τους απεσταλμένους του Γάλλου βασιλιά. Την ίδια εποχή κυκλοφόρησαν οι πρώτες φήμες ότι ο Γουόρικ συμμάχησε με τον Οίκο του Λάνκαστερ επειδή δυσαρεστήθηκε έντονα με τον απρόσμενο γάμο του Εδουάρδου Δ΄ με την Ελισάβετ Γούντβιλ. Ο Γουόρικ οργάνωσε την επανάσταση του Ρόμπιν του Ρέντεσνταλ (1469) εναντίον του βασιλιά στη Γιορκσάιρ και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ο δυσαρεστημένος αδελφός του βασιλιά Γεώργιος Πλανταγενέτης, 1ος δούκας του Κλάρενς παντρεύτηκε την κόρη του Γουόρικ Ισαβέλλα Νέβιλ, δούκισσα του Κλάρενς και συνόδευσε τον πεθερό του στο Καλαί. Ο Τζων Νέβιλ αντέδρασε έντονα στις δολοπλοκίες του αδελφού του και προτίμησε να παραμείνει πιστός στον Εδουάρδο Δ΄.
Ο Χένρι Πέρσι έδωσε στις 27 Οκτωβρίου 1469 όρκο πίστης στον βασιλιά και ελευθερώθηκε από τον Πύργο του Λονδίνου. Την επόμενη χρονιά ο Μοντάγκιου κλήθηκε να καταστείλει άλλη μια επανάσταση του Ρόμπιν του Ρέντεσνταλ με υποκινητή τον Γουόρικ αλλά σύμφωνα με τους ιστορικούς "ήταν τόσο ελαστικός που τους επέτρεψε να ανασυγκροτηθούν". Ο Μοντάγκιου κλήθηκε αμέσως μετά να καταστείλει την επανάσταση του Ρόμπιν του Χολντερνες αλλά ο βασιλιάς του ζήτησε ταυτόχρονα να επιστρέψει την κομητεία του Νορθάμπερλαντ στον Πέρσι. Οι επαναστάτες του Χολντερνες βάδισαν νότια και νίκησαν τον βασιλικό στρατό στις 26 Ιουλίου 1469 στη μάχη του Έντζεκοτ Μουρ. Ο Εδουάρδος Δ΄ παραδέχτηκε ότι ο Μοντάγκιου δεν συμμετείχε στην εξέγερση του αδελφού του και ήταν ο μόνος Νέβιλ που τον συνόδευσε όταν επέστρεψε στο Λονδίνο. Ο Εδουάρδος Δ΄ διέταξε στις 27 Μαρτίου 1470 την αποκατάσταση του Χένρι Πέρσι στην οικογενειακή του κομητεία, προβίβασε τον Τζων Νέβιλ σε μαρκήσιο του Μοντάγκιου και έγινε ανώτερος σε ιεραρχία από τον αδελφό του. Οι ιστορικοί σημειώνουν ότι οι νέοι τίτλοι του Μοντάγκιου ήταν πολύ υποβαθμισμένοι σε σχέση με πριν και ο βασιλιάς φοβόταν πολύ ότι ο Τζων δεν θα τους δεχτεί. Ο Μοντάγκιου αποζημιώθηκε από την απώλεια του Νορθάμπελαντ με τη νεκρή κομητεία των Πέρσι ενώ ο γιος του Τζώρτζ έγινε δούκας του Μπέντφορντ. Οι εκτάσεις έφεραν στον Μοντάγκιου έσοδα 600 λίρες ετησίως και έγινε ένας ισχυρός βαρόνος που κάλυψε το κενό στον βορά.