Ενισχυτής
Ηλεκτρονικές λυχνίες (Σωλήνες κενού)
Η πρώτη πρακτική εξέχουσα συσκευή που μπορούσε να ενισχύσει ήταν η τρίοδος ηλεκτρονική λυχνία, που εφευρέθηκε το 1906 από τον Λη ντε Φόρεστ, που οδήγησε στους πρώτους ενισχυτές γύρω στο 1912. Οι σωλήνες κενού χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν σε όλους ενισχυτές μέχρι τις δεκαετίες 1960-1970 όταν τα τρανζίστορ τους αντικατέστησαν. Σήμερα, οι περισσότεροι ενισχυτές χρησιμοποιούν τρανζίστορ, αλλά οι σωλήνες κενού συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται σε ορισμένες εφαρμογές. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας ακουστικών επικοινωνιών με τη μορφή του τηλεφώνου, που κατοχυρώθηκε για πρώτη φορά το 1876, δημιούργησε την ανάγκη να αυξηθεί το πλάτος των ηλεκτρικών σημάτων για να επεκταθεί η μετάδοση σημάτων σε όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις. Στην τηλεγραφία, αυτό το πρόβλημα είχε λυθεί με ενδιάμεσες συσκευές σε σταθμούς που αναπλήρωναν τη διαχεόμενη ενέργεια λειτουργώντας έναν καταγραφέα σήματος και έναν πομπό διαδοχικά, σχηματίζοντας ένα ηλεκτρονόμο, έτσι ώστε μια τοπική πηγή ενέργειας στον κάθε ενδιάμεσο σταθμό τροφοδοτούσε το επόμενο σκέλος της μετάδοσης. Για αμφίδρομη μετάδοση, δηλαδή αποστολή και λήψη και στις δύο κατευθύνσεις, αναπτύχθηκαν αναμεταδότες αμφίδρομου ηλεκτρονόμου (ρελέ) ξεκινώντας με την εργασία του C. F. Varley για τηλεγραφική μετάδοση. Η αμφίδρομη μετάδοση ήταν απαραίτητη για την τηλεφωνία και το πρόβλημα δεν επιλύθηκε ικανοποιητικά μέχρι το 1904, όταν ο H. E. Shreeve βελτίωσε τις υπάρχουσες προσπάθειες για την κατασκευή ενός τηλεφωνικού επαναλήπτη που αποτελούταν από διαδοχικούς πομπούς κόκκων άνθρακα και ηλεκτροδυναμικούς δέκτες. Ο επαναλήπτης Shreeve δοκιμάστηκε για πρώτη φορά σε μια γραμμή μεταξύ της Βοστώνης και του Amesbury, MA, και πιο εξελιγμένες συσκευές παρέμειναν σε λειτουργία για κάποιο χρονικό διάστημα. Μετά το γύρισμα του αιώνα διαπιστώθηκε ότι η αρνητική αντίσταση λαμπτήρων ατμού υδραργύρου μπορούσαν να ενισχυθούν, και δοκιμάστηκαν επίσης σε επαναλήπτες, με μικρή επιτυχία. Η ανάπτυξη των θερμιονικών λυχνιών που ξεκίνησε γύρω στο 1902, παρείχε μια εξ ολοκλήρου ηλεκτρονική μέθοδο ενίσχυσης σημάτων. Η πρώτη πρακτική έκδοση τέτοιων συσκευών ήταν η τρίοδος Audion, που εφευρέθηκε το 1906 από τον Λη ντε Φόρεστ,  .που οδήγησε στους πρώτους ενισχυτές γύρω στο 1912. Δεδομένου ότι η μόνη προηγούμενη συσκευή που χρησιμοποιήθηκε ευρέως για την ενίσχυση ενός σήματος ήταν ο ηλεκτρονόμος που χρησιμοποιήθηκε σε συστήματα τηλέγραφου, ο ενισχυτικός σωλήνας κενού ονομάστηκε για πρώτη φορά ʺηλεκτρονικός ηλεκτρονόμοςʺ. Ο ενισχυτικός σωλήνας κενού έφερε επανάσταση στην ηλεκτρική τεχνολογία, δημιουργώντας το νέο πεδίο της ηλεκτρονικής, την τεχνολογία των ενεργών ηλεκτρικών συσκευών. Κατέστησε δυνατές τις τηλεφωνικές γραμμές μεγάλων αποστάσεων, τα συστήματα δημοσίων διευθύνσεων, τη ραδιοφωνική μετάδοση, τις ομιλούσες ταινίες, πρακτικές ηχογράφησης, ραντάρ, τηλεόρασης, και τους πρώτους υπολογιστές. Για 50 χρόνια σχεδόν όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές ευρείας κατανάλωσης χρησιμοποιούσαν ηλεκτρονικές λυχνίες. Οι πρώιμοι ενισχυτές είχαν συχνά θετική ανάδραση (αναγεννητικό κύκλωμα), το οποίο θα μπορούσε να αυξήσει την απολαβή, αλλά και να κάνει τον ενισχυτή ασταθή και επιρρεπή σε ταλάντωση. Μεγάλο μέρος της μαθηματικής θεωρίας των ενισχυτών αναπτύχθηκε στα Bell Telephone Laboratories κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 έως τη δεκαετία του 1940. Τα επίπεδα παραμόρφωσης στους πρώιμους ενισχυτές ήταν υψηλά, συνήθως γύρω στο 5%, μέχρι το 1934, όταν ο Harold Stephen Black ανέπτυξε την αρνητική ανάδραση. Αυτό επέτρεψε τη σημαντική μείωση των επιπέδων παραμόρφωσης, με κόστος τη χαμηλότερη απολαβή. Άλλες πρόοδοι στη θεωρία της ενίσχυσης έγιναν από τους Harry Nyquist και Hendrik Wade Bode. Οι ηλεκτρονικές λυχνίες ήταν ουσιαστικά οι μόνες συσκευές ενίσχυσης, εκτός από εξειδικευμένες συσκευές ισχύος, όπως ο μαγνητικός ενισχυτής και η amplidyne, για 40 χρόνια. Τα κυκλώματα ελέγχου ισχύος χρησιμοποιούσαν μαγνητικούς ενισχυτές μέχρι το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, όταν οι συσκευές ημιαγωγών ισχύος έγιναν πιο οικονομικές, με υψηλότερες ταχύτητες λειτουργίας. Οι παλιοί επαναλήπτες ηλεκτροακουστικού άνθρακα Shreeve χρησιμοποιήθηκαν σε ρυθμιζόμενους ενισχυτές σε τηλεφωνικά σύνολα συνδρομητών για άτομα με προβλήματα ακοής έως ότου το τρανζίστορ παρείχε μικρότερους και υψηλότερης ποιότητας ενισχυτές τη δεκαετία του 1950.