cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όταν θέλουν οι γυναίκες
Πλοκή
Το Όταν θέλουν οι γυναίκες αφηγείται την ιστορία ενός απομακρυσμένου, απομονωμένου λιβανέζικου χωριού που δεν κατονομάζεται. Το χωριό αυτό κατοικείται από μουσουλμάνους και χριστιανούς, περιβάλλεται από νάρκες και είναι προσβάσιμο μόνο από μια μικρή γέφυρα. Καθώς οι εμφύλιες διαμάχες κατακλύζουν τη χώρα, οι γυναίκες στο χωριό προσπαθούν με διάφορα μέσα, καθένα από τα οποία έχει ξεχωριστό βαθμό επιτυχίας, να κρατήσουν τους άνδρες τους στο σκοτάδι, σαμποτάροντας το ραδιόφωνο του χωριού και στη συνέχεια καταστρέφοντας την τηλεόραση του χωριού.
Η ιστορία ξεκινά με ένα αγόρι που ονομάζεται Ρούκοζ, του οποίου η δουλειά –μαζί με τον ξάδερφό του, τον Νασίμ– είναι να βγαίνουν από το χωριό και να φέρνουν τα απαραίτητα εμπορεύματα, όπως σαπούνι, σκεύη, εφημερίδες και ηλεκτρικούς λαμπτήρες. Ο Ρούκοζ ζει με την οικογένεια του Νασίμ και γίνεται σαφές ότι ο Νασίμ έχει χάσει τον πατέρα του. Ο Ρούκοζ προσπαθεί να φτιάξει τα ηχεία της εκκλησίας και πέφτει από τη σκάλα πάνω στον σταυρό σπάζοντάς τον στη μέση. Άλλοι ήρωες της ταινίας είναι ο δήμαρχος του χωριού και η σύζυγός του Ιβόν (χριστιανοί), η ιδιοκτήτρια του καφέ Αμάλ (την υποδύεται η Ναντίν Λαμπακί), ο Ραμπί (ο μπογιατζής του χωριού και το αντικείμενο του πόθου της Αμάλ), η αδερφή του Ραμπί, ο Ισάμ (αδελφός του Νασίμ), η σύζυγός του, η Αΐντα, ο παπάς του χωριού και ο ιμάμης του χωριού. Την επόμενη μέρα, το εκκλησίασμα συγκεντρώνεται στην εκκλησία για να παρακολουθήσει την κυριακάτικη λειτουργία. Ο ιερέας κηρύττει για την ανάγκη επισκευής της εκκλησίας και κατηγορεί τον άνεμο για τον σπασμένο σταυρό, λέγοντας στους εκκλησιαζόμενους να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και ότι οι συμπολίτες τους μουσουλμάνοι δεν έχουν καμία σχέση με αυτό. Λίγο καιρό αργότερα, ο ιμάμης ανακαλύπτει ότι κάποιες κατσίκες έχουν μπει στο τζαμί και προτρέπει τους μουσουλμάνους να μην κατηγορούν τους χριστιανούς για αυτό που συνέβη. Καθώς όμως ο κόσμος αρχίζει να μαζεύεται, ένας μουσουλμάνος κατηγορεί τους χριστιανούς για αυτό που συνέβη και ακολουθεί μια μικρή συμπλοκή.
Το χωριό παρασύρεται σιγά-σιγά σε μεγαλύτερη βία, αλλά οι γυναίκες τα πάνε καλά και συνωμοτούν μεταξύ τους για να εμποδίσουν τους άντρες τους να πολεμήσουν, προσλαμβάνοντας ακόμη και Ουκρανές χορεύτριες για να διασκεδάσουν τους άνδρες τους. Αλλά καθώς ο Νασίμ σκοτώνεται σε μια αψιμαχία μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων ενώ βρίσκεται σε αποστολή σε μια κοντινή πόλη, οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με μια πραγματική δοκιμασία. Σε μια προσπάθεια να ελέγξουν την κατάσταση, ναρκώνουν τους άνδρες βάζοντας χασίς μέσα σε γλυκά και αφαιρούν τα όπλα τους από το χωριό. Όταν οι άντρες ξυπνούν, βρίσκουν όλες τις χριστιανές ντυμένες με μουσουλμανική ενδυμασία και το αντίστροφο, προκαλώντας ουσιαστικά τους συζύγους και τους γιους τους να χτυπήσουν αυτές πρώτα, αν θέλουν σεχταριστική βία. Στη συνέχεια, η κηδεία του Νασίμ γίνεται ειρηνικά και η ταινία τελειώνει με τους άνδρες να αναζητούν καθοδήγηση από τις γυναίκες.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα του Όταν θέλουν οι γυναίκες διήρκεσαν δύο μήνες, από τις 18 Οκτωβρίου έως τις 18 Δεκεμβρίου 2010. Ο Χαλίντ Μουζανάρ, σύζυγος της Λαμπακί, συνέθεσε τη μουσική για την ταινία. Η Τάνια Σαλέχ έγραψε τους στίχους για όλα τα τραγούδια της ταινίας. Η ταινία κυκλοφόρησε στις Κάννες τον Μάιο του 2011.
Ο Σαμ Νεσίμ, ο οποίος βοήθησε τη Λαμπακί στη συγγραφή της ταινίας, γύρισε τα αρχικά στιγμιότυπα για την ταινία και επρόκειτο να είναι διευθυντής φωτογραφίας σε ηλικία μόλις 18 ετών, αλλά δεν ήταν διαθέσιμος τους μήνες παραγωγής λόγω σχολείου. Στη θέση του μπήκε ο Κριστόφ Οφενστάιν.
Η ταινία γυρίστηκε στο Ταϊμπέχ, ένα χωριό κοντά στο Μπάαλμπεκ, επειδή η πόλη έχει εκκλησία που γειτνιάζει με τζαμί. Άλλες πόλεις που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, είναι οι Μασμές, Δούμα και Τζέιτα.
Κυκλοφορία
Η ταινία ήταν μέρος της επίσημης επιλογής στο Φεστιβάλ Καννών του 2011 στον παράλληλο διαγωνισμό Ένα κάποιο βλέμμα. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2011 στη Γαλλία και στις 22 Σεπτεμβρίου 2011 στον Λίβανο, τη Συρία και την Ιορδανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικές ταινίες Κατηγορία:Αραβόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011
1664 Φελίξ
Ο Φελίξ (Felix) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,428. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φλαμανδού συγγραφέα Φέλιξ Τίμερμανς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Φελίξ εκτιμάται σε 29 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης). Ο Φελίξ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες 20 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φελιξ
Ορφανό
thumb|280px|right|Ορφανά, ελαιογραφία του [[Τόμας Κένινγκτον, 1885]] 250px|μικρογραφία|Ορφανό αγόρι στον τάφο της μητέρας του [[Ούρος Πρέντιτς, 1888.]] Ορφανό ονομάζεται κάθε βιολογικός απόγονος του οποίου οι γονείς έχουν πεθάνει, είναι άγνωστοι ή το έχουν εγκαταλείψει.
Διάφορες ομάδες χρησιμοποιούν διαφορετικούς ορισμούς για να προσδιορίσουν τον όρο «ορφανός». Ο νομικός ορισμός που χρησιμοποιείται στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι «θάνατος, εξαφάνιση, εγκατάλειψη απώλεια και των δύο γονέων». Στην καθομιλουμένη, ένα ορφανό δεν έχει επιζών γονέα για την επιμέλειά του. Ωστόσο, η UNICEF και άλλες ΜΚΟ αναγνωρίζουν ως ορφανό οποιοδήποτε ανήλικο φυσικό πρόσωπο που έχει χάσει έναν γονέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΟικογένειαΚατηγορία:Παιδική ευημερίαΚατηγορία:Ανθρώπινη ανάπτυξη
Ακίλλε Καστιλιόνι
Ο Ακίλλε Καστιλιόνι (Achille Castiglioni, 16 Φεβρουαρίου 1918 - 2 Δεκεμβρίου 2002) είναι ένας από τους σημαντικότερους βιομηχανικούς σχεδιαστές του 20ού αιώνα. Εμπνεύστηκε συχνά από καθημερινά πράγματα και χρησιμοποίησε συνηθισμένα υλικά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μιλάνο και σπούδασε αρχιτεκτονική στο στο γνωστό πολυτεχνείο της πόλης (Politecnico di Milano) όπου αποφοίτησε το 1944. Μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου η εύρεση εργασίας για νέους Ιταλούς αρχιτέκτονες ήταν δύσκολη, έτσι αποφασίζει το 1947 να συνεργαστεί με τα δύο αδέρφια του, Livio Castiglioni (1911-1979) και Pier Giacomo Castiglioni (1913-1968), στο στούντιο βιομηχανικού σχεδιασμού που είχαν δημιουργήσει στην Piazza Castello στο Μιλάνο. Η συνεργασία αυτή θα γινόταν μια από τις πιο πνευματώδεις, κομψές και καινοτόμες στο σύγχρονο design. Λειτουργούσαν και στηρίζονταν στην άποψη ότι το σχέδιο πρέπει να αναδομήσει τη λειτουργία ενός αντικειμένου, τη μορφή και τη διαδικασία παραγωγής, και εφάρμοσαν αυτό το αξίωμα σε κάθε εργασία που παρήγαγαν. Ο Καστιλιόνι περίγραψε αυτήν την διαδικασία: "Αρχίζω από το μηδέν (Start from scratch). Εμμένω στην κοινή αίσθηση. Γνωρίζω τους στόχους και τα μέσα μου”. Οι πρώτες συνεργασίες του Ακίλλε Καστιλιόνι με τα αδέρφια του έγιναν πριν την αποφοίτηση του όπου σχεδιάστηκαν το 1938 το σετ μαχαιροπίρουνων Caccia, που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα στα ιταλικά σπίτια, και το 1939 ο πέντε-βαλβίδων ράδιο δέκτης που αναπτύχθηκε για την Phonola. Από 1947 συμμετέχει στην Τριεννάλε του Μιλάνο στην οποία έπαιξε ενεργό ρόλο για πολλά χρόνια.
Το 1952 ο Livio αποχωρεί από την οικογενειακή επιχείρηση και μόνος του πλέον σχεδιάζει φωτιστικά και εγκαταστάσεις ήχου. Ο Achille και ο Pier Giacomo συνέχισαν να εργάζονται μαζί μέχρι το 1983 και το θάνατο του δεύτερου. Το πρώτο βραβείο της συνεργασίας, Compasso D' Oro, έρχεται το 1955 και θα ακολουθήσουν άλλα τέσσερα το 1960, 1962, 1964 και 1967. Μετά το θάνατο του Pier Giacomo, ο Achille Castiglioni θα κερδίσει άλλες τρεις φορές το διάσημο βραβείο το 1979, 1984 και το 1989.
Ήταν ένας από τους ιδρυτές του ΑDI (Association of Industrial Design) το 1956. Ένα χρόνο μετά σχεδιάζει μια έκθεση στη Villa Olmo, στη Λίμνη του Κομό για την οποία δημιουργεί το πρώτο Wunderkammern, ή αλλιώς ιδανικά περιβάλλοντα διαβίωσης. Ο Achille και ο Pier Giacomo παρουσιάζουν τα πρωτότυπα καθίσματα από σέλλα ποδηλάτου Sella και από κάθισμα τρακτέρ Mezzadro που κατασκευάστηκαν από τη Zanotta το 1983 και το 1971 αντίστοιχα. Τα καθίσματα αυτά ανήκουν στην κατηγορία ready made. Η κατηγορία αυτή υιοθετεί προϊόντα που έχουν ήδη σχεδιαστεί και χρησιμοποιηθεί για διαφορετικό σκοπό αλλά συνεχίζουν να εξελίσσονται μετά τον αρχικό σχεδιασμό τους αλλάζοντας έτσι τη χρηστικότητά τους. Ο Καστιλιόνι μιλώντας για το κάθισμα "Sella" λέει ότι όταν χρησιμοποιεί το τηλέφωνο θέλει να κινείται συνέχεια και να κάθεται συγχρόνως αλλά όχι εξολοκλήρου. Με το κάθισμα αυτό μπορεί να τα συνδυάσει και τα δύο. Στην ίδια κατηγορία κατατάσσεται και το επιδαπέδιο φωτιστικό "Toio" (1962). Ένας ανακλαστήρας αυτοκινήτων 300-Watt είναι και η πηγή φωτός και η έμπνευση για το "Toio". Ο μετασχηματιστής για το λαμπτήρα βρίσκεται στη βάση του φωτιστικού.
Στα 70 του ο Καστιλιόνι συνεχίζει να είναι παραγωγικός και στη δεκαετία του ’90 συνεργάζεται με εταιρίες όπως Flos, Zanotta καθώς και άλλες καθιερωμένες στο χώρο. Η εταιρεία Alessi συνεχίζει να αναπαράγει νεότερες δουλειές του. Το 1995 μια ανασκοπητική έκθεση, ανοίγει στο Centre d’Art Santa Monica στη Βαρκελώνη, και περιοδεύει στα διεθνή μουσεία συμπεριλαμβανομένου και του μουσείου της Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη.
Εργασία
Οι αδερφοί Castiglioni σχεδίασαν την "καρέκλα Lierna" - μια όρθια καρέκλα σε ξύλο με επένδυση ελαφρώς επικαλυμμένο για Cassina. το 1960, αφιερωμένο σε ένα από τα ομορφότερα χωριά της λίμνης Como που ονομάστηκε Lierna, όπου είχε το δικό του στούντιο. .
Έργο
Παρόλο που η γλώσσα του design για τον Ακίλλε Καστιλιόνι και τα αδέρφια του ήταν πρωτοποριακή, είχε ως βάση τον Ορθολογισμό. Τα έργα τους είχαν μετρημένο ειρωνικό χιούμορ και ανάγλυφη φόρμα – μια ασυνήθιστη προσέγγιση του σχεδιασμού που είχε χαρακτηριστεί ως "Ορθολογικός εξπρεσιονισμός". Αυτό καθώς και η αξιοσημείωτα προσεγμένη ποιότητα του σχεδίου του δημιούργησαν κατασκευαστικά, εφευρετικά και αισθητικά ευχάριστα προϊόντα κάνοντας έτσι τον Καστιλιόνι μια από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες στο Ιταλικό design του 20ου αιώνα.
Έργα του σε μουσεία
Στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη υπάρχουν 14 χαρακτηριστικά έργα του. Άλλα έργα του βρίσκονται στα: Victoria and Albert Museum (Λονδίνο), Kunstgewerbemuseum (Ζυρίχη), Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Μόναχο), Museo del Design (Prato), Uneleckoprumyslove Museum (Πράγα), Israel Museum (Ιερουσαλήμ), The Denver Art Museum, Vitra Design Museum (Weil am Rhein), Museum für angewandte Kunst (Αμβούργο) και στο Museum für angewandte Kunst (Κολονία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Ιταλοί σχεδιαστές επίπλων
Μιερί
Το Μιερί (γαλλικά: Miéry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιρουλί (γαλλικά: Miroulis).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Νικολά Σοπέν
Ο Νικολά Σοπέν (γαλλικά: Nicolas Chopin, στα Mikołaj Chopin) (15 Απριλίου 1771 – 3 Μαΐου 1844) ήταν δάσκαλος γαλλικής γλώσσας στη διαμελισμένη Πολωνία και πατέρας του Πολωνού συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Γιουστίνα Σοπέν (το γένος Κσιζανόφκσα), σύζυγος του Νικολά και μητέρα του [[Φρεντερίκ Σοπέν|Φρεντερίκ]] Ο Νικολά Σοπέν γεννήθηκε στο χωριό Μαρανβίλ-σουρ-Μαντόν (διαμέρισμα Βοζ), στην επαρχία της Λωρραίνης της Γαλλίας. Ήταν γιος του Φρανσουά Σοπέν (9 Νοεμβρίου 1738, Αμπακούρ – 31 Ιανουαρίου 1814, Μαρανβίλ), ενός τροχοποιού και διαχειριστή του χωριού Μαρανβίλ, και της Μαργκερίτ (το γένος Ντελφίν, 1 Φεβρουαρίου 1736, Ντιαρβίλ – 21 Αυγούστου 1794, Μαρανβίλ), σεβαστή από τους συναδέλφους και τους μαθητές της. Ο Φρανσουά και η Μαργκερίτ παντρεύτηκαν στις 17 Ιανουαρίου 1769.
Ο Νικολά αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Ταντιμόντ, ένα κοντινό ανώτερο γυμνάσιο αφιερωμένο στην εκπαίδευση των νέων για το επάγγελμα του δασκάλου και την ιεροσύνη. Ως διαχειριστής του χωριού, ο Φρανσουά Σοπέν γνώριζε τον Άνταμ Γιαν Βέιντλιχ, τον πολωνικής καταγωγής διαχειριστή κτημάτων του Κόμη Μίχαου Γιαν Πατς. Ο Βέιντλιχ ενδιαφερόταν για την εκπαίδευση του νεαρού Νικολά, διδάσκοντάς του τα βασικά στοιχεία της πολωνικής γλώσσας, ενώ η σύζυγος του Βέιντλιχ —μια Παριζιάνα, η Φρανσουάζ-Νικόλ (το γένος Σέλινγκ) — του δίδαξε γαλλική και γερμανική λογοτεχνία, μουσική, εθιμοτυπία, καλλιγραφία και λογιστική.
Στα τέλη του 1787, μετά το θάνατο του Κόμη Πατς, ο Βέιντλιχ επέστρεψε στην Πολωνία με την οικογένειά του και πρόσφερε στον 16χρονο Νικολά την ευκαιρία να έρθει μαζί του. Ο Βέιντλιχ έγινε ο επόπτης μιας εταιρείας καπνού (Manufaktura Tytoniowa w Warszawie) που ιδρύθηκε το 1777 από τους Γιαν Ντέκερτ, Πιοτρ Μπλανκ και Άντζεϊ Ραφαουόβιτς. Ο Νικολά εργάστηκε στο εργοστάσιο, 1787–89, πιθανότατα ως λογιστής. Ο Νικολά και η οικογένεια Βέιντλιχ ζούσαν με τον αδελφό του Άνταμ, Φραντσίσεκ Βέιντλιχ, σε κατοικίες της Εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε.
Ο Νικολά έμεινε εκεί μέχρι το 1792, εργαζόμενος ως προσωπικός βοηθός του Άνταμ και πιθανώς δάσκαλος των παιδιών του: Χενρίκα (γεν. 1777) και Μικόουαϊ (γεν. 1783). Οι φίλοι του από αυτήν την περίοδο ήταν ο Γιάκουμπ Μπένικ (24 Ιουλίου 1772 Ντόμπρε Μιάστο – 20 Ιανουαρίου 1827, Βαρσοβία) και ο Γιαν Άουστεν (αρχές 1774 Βίλκιε, Βαρμία – 6 Μαΐου 1828, Βαρσοβία), καθηγητής στη Δημοτική Σχολή Πυροβολικού και Μηχανικής (Szko Elementarna Artylerii i Inżynierów) για τον Στρατό του Δουκάτου της Βαρσοβίας. Υπάρχει μια επιστολή που έχει γράψει ο Νικολά στους γονείς του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στην επιστολή, εξηγεί ότι δεν θέλει να επιστρέψει στη Γαλλία λόγω της Γαλλικής Επανάστασης και της πιθανότητας να στρατολογηθεί. μικρογραφία| Ο [[Φρεντερίκ Σοπέν στα 25 του, της Μάρια Βοντζίνσκα, 1835]] αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Φρεντερίκ Σοπέν στα 19, του Αμπρόζι Μιεροσέφσκι, 1829]] Το έτος 1792 έγινε ο δεύτερος διαμελισμός της Πολωνίας και το εργοστάσιο καπνού έκλεισε. Από το 1792 έως το 1794, διέμενε στη Σαφάρνια (Πόβιατ Ντόμπζιν) με τον Γιαν Ντζιεβανόφσκι ως δάσκαλο και δάσκαλο του γιου του Γιαν, Νεπομούτσεν Ντζιεβανόφσκι, που αργότερα έγινε νονός της κόρης του Νικολά, Λουντβίκα. Κατά το ξέσπασμα της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο το 1794, ο Νικολά εντάχθηκε στη δημοτική πολιτοφυλακή της Βαρσοβίας, ανεβαίνοντας στο βαθμό του υπολοχαγού. Μετά από ένα χρόνο τραυματίστηκε, τη στιγμή που η εξέγερση κατέρρεε.
Βρίσκοντας τον εαυτό του ξανά άνεργο, σύντομα αρραβωνιάστηκε στο Τσερνιέβο, στην Επαρχία Μασοβίας, ως δάσκαλος της οικογένειας Γουατσίνσκι (μία από τις κόρες της, η Μαρί, αφού αργότερα παντρεύτηκε τον Αναστάζι Βαλέφσκι, θα αποκτούσε φήμη ως ερωμένη του Ναπολέοντα Βοναπάρτη). Ο Νικολά πέρασε περίπου έξι χρόνια μαζί τους. Η Κεντρική και η Ανατολική Ευρώπη πλημμύρισαν τότε από πρόσφυγες από περιοχές που επλήγησαν από την επανάσταση, και πολλοί από αυτούς βρήκαν το ίδιο είδος εργασίας με τον Νικόλα. Στα πολωνικά εδάφη, έγινε της μόδας ακόμη και σε συγκρατημένα ευκατάστατους ευγενείς να έχουν έναν Γάλλο αριστοκράτη στα σπίτια τους. Ο Νικολά δεν ήταν «καλογέννητος», οπότε η θέση του προέβλεπε την ουσιαστική μόρφωση και τις κοινωνικές χάρες που είχε αποκτήσει κατά τα προηγούμενα επτά χρόνια του ανάμεσα στους θετούς Πολωνούς συμπατριώτες του.
Ο Νικολά πέρασε τα επόμενα αρκετά χρόνια στη Ζελαζόβα Βόλα με την Κόμισσα Λουντβίκα Σκάρμπεκ και την οικογένειά της (συγγενείς των Γουατσίνσκι), κάνοντας μαθήματα στα τέσσερα παιδιά. Στις 2 Ιουνίου 1806, παντρεύτηκε μία φτωχή συγγενή των Σκάρμπεκ που ζούσε μαζί τους και διηύθυνε το νοικοκυριό, την Τέκλα Γιουστίνα Κσιζανόφσκα (κόρη του Γιάκουμπ Κσιζανόφσκι και της Αντονίνα, το γένος Κουομίνσκα, από το Ντουούγκιε στο Πόβιατ Βουοτσουάβεκ). Ο αδερφός της Γιουστίνα θα ήταν ο πατέρας του Βουοντζίμιες Κσιζανόφσκι, αργότερα στρατηγού της Ένωσης στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Ένα χρόνο αργότερα γεννήθηκε η πρώτη τους κόρη, η Λουντβίκα (Λουίζ), και μετακόμισαν σε ένα μεγαλύτερο σπίτι στο κτήμα.
Το 1810 γεννήθηκε ο μόνος γιος τους, Φρεντερίκ. Ο νονός του ήταν ο Φριντέρικ Σκάρμπεκ, τον οποίο είχε διδάξει ο Νικολά Σοπέν. μικρογραφία| Ο τάφος του Νικολά και της Γιουστίνα Σοπέν στο [[Κοιμητήριο Ποβόνσκι, Βαρσοβία]] Ο Κόμης Σκάρμπεκ είχε πέσει στα χρέη και έφυγε από το Δουκάτο της Βαρσοβίας, αφήνοντας τη γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του. Στην ηλικία τους δεν χρειάζονταν πλέον δάσκαλο, οπότε ήταν σαφές ότι η Κόμισσα δεν θα μπορούσε πλέον να απασχολεί τους Σοπέν. Πιθανώς ο Νικολά σκεφτόταν να μετακομίσει στη Βαρσοβία ακόμη και πριν από τη γέννηση του γιου του, Φρεντερίκ.
Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, ο Νικολά και η Γιουστίνα και τα παιδιά τους μετακόμισαν στη Βαρσοβία, στο Σαξονικό Παλάτι, όπου στεγαζόταν το Λύκειο της Βαρσοβίας, όπου θα δίδασκε τη γαλλική γλώσσα. Τον Οκτώβριο του 1810, ο Νικολά διορίστηκε «συνεργάτης» (kollaborant) και, τον Ιούνιο του 1814, τακτικός καθηγητής της γαλλικής γλώσσας στο Λύκειο. Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι το κλείσιμο του λυκείου το 1833.
Εκτός από αυτές τις θέσεις, το 1812 διορίστηκε καθηγητής της γαλλικής γλώσσας σε Δημοτική Σχολή Πυροβολικού και Μηχανικών (Szkoła Elementarna Artylerii i Inżynierów) και το 1820 σε Σχολή Στρατιωτικής Εκπαίδευσης (Szkoła Aplikacyjna Wojskowa), όπου δραστηριοποιήθηκε μέχρι όταν το σχολείο έκλεισε το 1831.
Το 1833, με την αναδιοργάνωση του εκπαιδευτικού συστήματος μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830, ο Σοπέν επρόκειτο να λάβει θέση σε ένα προγραμματισμένο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Ενώ περίμενε το νέο διορισμό, έλαβε μισό μισθό και αξιολόγησε υποψήφιους καθηγητές γαλλικών και γαλλικά έργα που προτάθηκαν για χρήση σε δημόσια σχολεία. Το 1837, όταν το Ινστιτούτο απέτυχε να υλοποιηθεί, ο Σοπέν αποσύρθηκε. Ωστόσο, συνέχισε στην Εξεταστική Επιτροπή μέχρι το 1841. Επιπλέον, για μια σύντομη περίοδο το 1837, ήταν λέκτορας της γαλλικής γλώσσας στην Καθολική Κληρική Ακαδημία (Akademia Duchowna) στη Βαρσοβία.
Ο Νικολά Σοπέν πέθανε από φυματίωση στη Βαρσοβία στις 3 Μαΐου 1844, σε ηλικία 73 ετών. Είναι ενταφιασμένος με τη σύζυγό του στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι.
Οικογένεια
μικρογραφία| Η αδερφή του [[Φρεντερίκ Σοπέν, Λουντβίκα Γεντζεγέβιτς. Του έδωσε τα πρώτα του μαθήματα πιάνου και μετά το θάνατό του, κατόπιν αιτήματος, μετέφερε λαθραία την καρδιά του (κρυμμένη κάτω από τις φούστες της) πίσω στη Βαρσοβία.]] Στις 2 Ιουνίου 1806, ο Σοπέν παντρεύτηκε την Γιουστίνα, το γένος Κσιζανόφσκα. Το ζευγάρι είχε τέσσερα παιδιά: τη Λουντβίκα, γεννημένη το 1807, η οποία παντρεύτηκε τον Γιούζεφ Γεντζεγέβιτς. Ο μονάκριβος γιος τους, Φριντέρικ Φραντσίσεκ, γεννημένος το 1810, πιανίστας και συνθέτης γνωστός ως Φρεντερίκ Σοπέν. Η Ιζαμπέλα, γεννημένη στις 9 Ιουλίου 1811, παντρεύτηκε τον Αντόνι Μπαρτσίνσκι, και η Αιμιλία, γεννημένη το 1812, που πέθανε από φυματίωση το 1827, σε ηλικία 14 ετών.
Το 1829, ο Αμπρόζι Μιεροσέφσκι ζωγράφισε ελαιογραφίες του Νικολά Σοπέν και της Γιουστίνα Σοπέν (πέθανε τον Οκτώβριο του 1861, σε ηλικία 81 ετών) και των επιζώντων παιδιών τους: Φρεντερίκ (το παλαιότερο γνωστό πορτρέτο του και ένα από τα πιο πειστικά), της μεγαλύτερης αδερφής του Φρεντερίκ, Λουτνβίκα και της μικρότερης αδερφής του, Ιζαμπέλα. (Την ίδια χρονιά, ο Μιεροσέφσκι ζωγράφισε επίσης τον πρώτο επαγγελματία δάσκαλο πιάνου του Φρεντερίκ, τον Βόιτσεχ Ζίβνι).
Ο πρώτος ξάδερφός του Φρεντερίκ, Βουοντζίμιες Κσιζανόφσκι (1824–87) — γιος του αδερφού της μητέρας του Φρεντερίκ — έγινε ταξίαρχος του Στρατού της Ένωσης στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Εκτίμηση
Ο Νικολά Σοπέν ήταν, σύμφωνα με τον Βιντσέντι Γουοπατσίνσκι, ένας άνθρωπος με μεγάλη ευφυΐα και κουλτούρα, με παγκόσμια εκτίμηση, πρότυπο δασκάλου και φρόντισε τον λαμπρό γιο του Φρεντερίκ. Αν και είχε έρθει από μια ξένη χώρα, με τον καιρό εκπολωνίστηκε εντελώς και «αναμφίβολα θεωρούσε τον εαυτό του Πολωνό». Αυτό επιβεβαιώθηκε από την προθυμία του να πολεμήσει για την ανεξαρτησία της Πολωνίας στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο, αφού νωρίτερα είχε αρνηθεί να επιστρέψει στην επαναστατική Γαλλία από φόβο μήπως στρατολογηθεί στον Γαλλικό Στρατό.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Γιετόν Κελμέντι
Ο Γιετόν Κελμέντι, είναι ποιητής, δραματουργός, μεταφραστής και δημοσιογράφος, γεννήθηκε το 1978 στην πόλη Πέγια, στο Κόσοβο.
Βιογραφικό
Το δημοτικό σχολείο και το λύκειο το έκανε στην γενέτειρά του, ενώ τις ανώτερες σπουδές για Κοινωνικές Σχέσεις, στην Πρίστινα. Τα ματαπανεπιστημιακά στις Βρυξέλλες ( διεθνές πολιτικές και τα θέματα της ασφάλειας). Το δεύτερο μάστερ το έλαβε για διπλωματία, ενώ έκανε διδακτορικό για τις πολιτικές της παγκόσμιας ασφάλειας. Για πολλά χρόνια έχει γράψει και δημοσιεύσει ποιήματα, πεζά, δοκίμια και διηγήματα. Είναι συνεργάτης σε πολλά ΜΜΕ, που διαπραγματεύει πολιτιστικά και πολιτικά θέματα, ιδιαίτερα αυτά με διεθνές σχέσεις.
Ο Γιετόν Κελμέντι έγινε γνωστός στο Κόσοβο με την πρώτη ποιητική συλλογή του: Ο αιώνας των υποσχέσεων, του 1999. Μετά δημοσιεύτηκαν μερικά άλλα βιβλία του. Τα ποιήματα του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 25 γλώσσες, ενώ έλαβε μέρος σε μερικά παγκόσμια ανθολόγια, λαμβάνοντας την πρώτη θέση μεταξύ των Αλβανών ποιητών σε μεταφράσεις και στα διεθνή βραβεία. Είναι άξιος εκπρόσωπος της σύγχρονης αλβανικής ποίησης, λέει η λογοτεχνική κριτική. Είναι, επίσης, μέλος σε μερικούς λογοτεχνικούς συλλόγους και συνεργάζεται με πολλά λογοτεχνικά και πολιτιστικά περιοδικά, ιδιαίτερα στην αγγλική, γαλλική και ρουμανική γλώσσα.
Η ουσία του έργου του στην λογοτεχνία είναι η προσοχή που αφιερώνει στην ποιητική έκφραση, στη σύγχρονη ανάπτυξη του κειμένου και του βάθους του μηνύματος. Στη δημιουργία του ξεχωρίζεται η λυρική της αγάπης και ο ελλειπτικός στίχος, συμπλεγμένος με μεταφορές και λογοτεχνικά σύμβολα.
Είναι παλαίμαχος του πολέμου του UÇK, 1998-1999. Ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές Κατηγορία:Αλβανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αλβανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αλβανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Κοσοβάροι αλβανικής καταγωγής
Μιέζ
Το Μιέζ (γαλλικά: Mièges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιεζουά (γαλλικά: Miégeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Δήμος Πελασγίας
Ο δήμος Πελασγίας ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Στυλίδας. Βρισκόταν στο βορειοανατολικότερο άκρο του νομού κάτω από τον νομό Μαγνησίας. Ο δήμος αποτελούταν από τέσσερα δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 52 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.310 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Πελασγία.
Π
Επαρχία Φράιζινγκ
right|Η θέση της Επαρχίας στη Βαυαρία. Η Επαρχία Φράιζινγκ (Γερμανικά: Landkreis Freising, Λάντκραις Φράιζινγκ) βρίσκεται στην Βαυαρία της Γερμανίας. Συνορεύει (με αρχή τον Βορρά και με φορά τους δείκτες του ρολογιού) με την Επαρχία Κέλχαιμ (Kelheim), την Επαρχία Λάντσχουτ (Landshut), την Επαρχία Έρντινγκ (Erding), την Επαρχία Μονάχου (München), την Επαρχία Ντάχαου (Dachau) και την Επαρχεία Πφάφενχόφεν (Pfaffenhofen). Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το ομώνυμο Φράιζινγκ.
Η Επαρχεία βρίσκεται Βόρεια της ευρύτερης περιοχής του Μονάχου. Οι ποταμοί Ίζαρ και Άμπερ διαρρέουν την επαρχεία και ρέουν παράλληλα από τα Νότιοδυτικά προς τα Βόρειοανατολικά. Βόρεια των ποταμών βρίσκεται το Χάλλερταου (Hallertau), μία ορεινή περιοχή που φημίζεται για την καλλιέργεια λυκίσκου
Ιστορικά στοιχεία
Στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το Φράιζινγκ ήταν αναγνωρισμένο ως κληρικό κράτος διοικούμενο από τους επισκόπους. Το 1803, όταν διαλύθηκαν τα Γερμανικά κληρικά κράτη, η περιοχή ενσωματώθηκε στη Βαυαρία.
Η κεφαλή του Μαυριτανού του Φράιζινγκ
Υπάρχει διφορούμενη οικοσημολογία για τον Θυρεό, ο οποίος αντικατοπρίζει την κεφαλή των:
Σημαντικό είναι και το στέμμα στο κεφάλι του Μαυριτανού, που προφανώς υποδεικνύει ότι η περιοχή του Επισκόπου του Φράιζινγκ ήταν αυτόνομη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαυαρία
Μεσιά (Ζυρά)
Το Μεσιά (γαλλικά: Meussia) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μυσινουά (γαλλικά: Mussinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κάστωρ ο Ρόδιος
Ιστορικό
Ο Κάστωρ αναφέρεται συχνά ως αυθεντία στα ιστορικά θέματα. Φαίνεται μία μεροληψία προς τους Ρωμαίους, από το επώνυμο Φιλορωμαίος και μπορεί να ήταν εμφανής σε ένα έργο που αναφέρθηκε από τον Πλούταρχο, ως σύγκριση των θεσμών της Ρώμης με εκείνων του Πυθαγόρα.
Είναι, ωστόσο, αβέβαιο αν αυτός ήταν ο ίδιος Κάστορας με τον ρήτορα, τον Κάστορα της Ρόδου. Ένα από τα έργα του Κάστορα αναφέρεται στη βιβλιοθήκη, που αποδόθηκε στο παρελθόν στον Απολλόδωρο της Αθήνας, ο οποίος πέθανε κάπου γύρω στο 140 π.Χ. Λόγω αυτής της περίστασης, ένα συμπέρασμα είναι ότι ο ρήτορας Κάστωρ, πρέπει να έχει ζήσει κατά ή πριν από την εποχή του Απολλόδωρου, γύρω στο 150 π.Χ. και επομένως δεν είχε καμία σχέση με τον Διώταρο για τον οποίο μίλησε ο Κικέρωνας. Ένα άλλο κοινό συμπέρασμα, που υποθέτει ότι ο Κάστορας της Ρόδου έζησε την ίδια εποχή με τον Καίσαρα και τον Κικέρωνα, είναι ότι η Βιβλιοθήκη δεν θα μπορούσε να γραφτεί από τον Απολλόδωρο, εξ ου και η ονομασία «Ψευδο-Απολλόδωρος» για το έργο αυτό.
Εργα
Σύμφωνα με τη Σούδα, ο Κάστορας συνέθεσε τα ακόλουθα έργα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρονογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
1665 Γκάμπυ
Ο Γκάμπυ (Gaby) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,67. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το όνομα της Γκάμπυ Ράινμουτ, μιας νύφης του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Γκάμπυ είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του δεν είναι γνωστό με κάποια ακρίβεια. Ο Γκάμπυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 50 ως 82 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαμπυ
Βασίλειος Σπυρόπουλος
Πηγές
Σπυροπουλος Βασιλειος
Υδραγωγείο Αλσιετίνα
Το Υδραγωγείο Αλσιετίνα, (λατιν.: Aqua Alsietina) ήταν το πρώτο από τα δύο δυτικά υδραγωγεία, που χτίστηκαν στην αρχαία Ρώμη γύρω στο 2 π.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Ήταν η μόνη παροχή νερού για την περιοχή Τρανστιμπερίνε (Transtiberine), στη δεξιά όχθη του ποταμού Τίβερη.
Αυτό το υδραγωγείο λάμβανε νερό κυρίως από μία λίμνη ακριβώς βόρεια της Ρώμης, που ονομαζόταν Lacus Alsietinus (μία μικρή λίμνη στη νότια Ετρουρία, σήμερα γνωστή ως Lago di Martignano) και εν μέρη από τη Lacus Sabatinus (νυν Lago di Bracciano). Το υπόγειο τμήμα του υδραγωγείου ήταν 22.172 βήματα (περίπου 32,8 χλμ.) και το με τόξα τμήμα του ήταν 358 βήματα (περίπου 0,53 χλμ.). Η παροχή νερού του είχε διάμετρο 392 Κουινάρια (περίπου 9 μ.).
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Ένα παράδειγμα αρχαίου ρωμαϊκού αμφιθεάτρου θεαμάτων ναυμαχίας (naumachium).
Αυτό το νερό όμως δεν ήταν πόσιμο και ο Αύγουστος το χρησιμοποιούσε για να γεμίσει το "αμφιθέατρο για παραστάσεις ναυμαχιών" (naumachia) στο Τραστέβερε. Έτσι αυτή η παροχή νερού επέτρεπε στον Αύγουστο και στο κοινό να απολαύσουν μιμήσεις ναυμαχιών. Το πλεόνασμα νερού χρησιμοποιείτο για το πότισμα του κήπου (horti) του Καίσαρα και για την άρδευση κτημάτων. Μία τέτοια άφθονη παροχή νερού δίνει μία ιδέα, για το πόσο νερό είχε στη διάθεσή της η Ρώμη.
Μερικά ίχνη αυτού του υδραγωγείου ανακαλύφθηκαν το 1720. Μία ενεπίγραφη λίθινη πλάκα βρέθηκε το 1887 κοντά στη Βία Κλαούντια. Είναι η μόνη γραπτή καταγραφή του υδραγωγείου Αλσιετίνα.
Το αναβρυτήριο του Άκουα Πάολα στη Ρώμη, που κτίστηκε επί πάπα Παύλου Ε΄ αναγράφει λανθασμένα στη θριαμβική του αψίδα ότι «ο Παύλος Ε' αποκατέστησε τους αρχαίους αγωγούς του Aqua Alsietina». Στην πραγματικότητα οι μηχανικοί του είχαν ξανακτίσει το παλαιό υδραγωγείο Aqua Traiana, το οποίο έρεε κοντά σε αυτό της Αλσιετίνα.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Δήμος Εχιναίων
Ο δήμος Εχιναίων ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Στυλίδας. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του νομού ανάμεσα στους δήμους Στυλίδας και Πελασγίας, κάτω από τον νομό Μαγνησίας. Ο δήμος αποτελούταν από έξι δημοτικά διαμερίσματα και έχει συνολικό πληθυσμό 4.518 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν οι Ράχες.
Διαίρεση
Ε
Κομιτάτο της ενεργείας
Κομιτάτο της ενεργείας ή Κομιτάτα της ενεργείας (όνομα εμπνευσμένο από τα ιταλικά «Comitati d' Azione») ονομάζονταν ριζοσπαστικές κινήσεις / μυστικές εταιρείες Επτανησίων κατά το 1860-1862 οι οποίες αποσκοπούσαν στην Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Οι ομάδες αυτές ενεργούσαν με έμπνευση και σε επικοινωνία με το κεντρικό κομιτάτο της Γένουας που υποστήριζε την απελευθέρωση των λαών των Βαλκανίων στο πλαίσιο των σχεδίων του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Δημιουργήθηκε ένα κομιτάτο ενεργείας στη Ζάκυνθο από τον ριζοσπάστη πολιτικό και βουλευτή Κωνσταντίνο Λομβάρδο ο οποίος ήταν σε τακτική επικοινωνία με τον Γκαριμπαλντι και ένα στην Αθήνα από τον καθηγητή πανεπιστημίου και φιλόσοφο Φραγκίσκο Πυλαρινό, μετά από συνάντησή του με τον Λομβάρδο. Μετά την αιχμαλωσία του Γκαριμπάλντι την 29η Αυγούστου 1862 στη μάχη του Ασπρομόντε, αλλά και τελικά τη συνθήκη του Μαρτίου του 1864 για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, δεν έγινε άλλη μνεία των κομιτάτων αυτών, των οποίων ο στόχος είχε υλοποιηθεί, αν και όχι με τον τρόπο που είχαν βάλει ως στόχο.
Υπόβαθρο: Ο Γκαριμπάλντι, το κεντρικό κομιτάτο της Γένουας και άλλα βαλκανικά κομιτάτα
Στο γενικότερο περιβάλλον της κατακερματισμένης Ιταλίας υπό την Αυστριακή επιρροή και του Δεύτερου Ιταλικού πολέμου της Ανεξαρτησίας του 1859, της ενσωμάτωσης του Δουκάτου της Πάρμας, του Δουκάτου της Μοντένα, του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης, καθώς και των Παπικών κρατών από το Βασίλειο της Σαρδηνίας το 1860 αλλά και της δημιουργίας του σε μεγάλο ποσοστό ενοποιημένου Βασιλείου της Ιταλίας το 1861, είχαν δημιουργηθεί πατριωτικές οργανώσεις, τα κομιτάτα δράσης, όπως το Comitato Nazionale de Liberazione του Τορίνο, το Comitato Centrale di Venezia με έδρα την Πάντοβα, το Comitato di Provvedimento per Roma e Venezia (1861-1863). Στο τελευταίο, πρόεδρος είχε γίνει το 1861 ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Από τη Γένοβα υπήρξε συντονισμός των Comitati d' Azione με ίδρυση του «Comitato Centrale dell'Associazione dei Comitati di Provvedimento» (1861-1862). Τα σχέδια του Γκαριμπάλντι περιελάμβαναν όχι μόνο τη συνέχιση της επανάστασης της Ιταλίας ενάντια στην Αυστρία αλλά και γενικότερη κινητοποίηση των λαών των Βαλκανίων με σκοπό την αποδυνάμωσης της Αυστρίας και της Τουρκίας. Έτσι, για να ενισχύσουν οι εθελοντές του Γκαριμπάλντι τα τοπικά απελευθερωτικά κινήματα, βοήθησαν / προκάλεσαν την ίδρυση μυστικών επαναστατικών κομιτάτων στη Βοσνία, την Ερζεγοβίνη, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Μέρος της κίνησης αυτής ήταν και η ίδρυση του κομιτάτου ενεργείας της Ζακύνθου, και στη συνέχεια αυτού του Αθηνών.
Το κομιτάτο ενεργείας της Ζακύνθου
Το κομιτάτο της Ζακύνθου το ίδρυσε το Μάιο του 1860 ο Κωνσταντίνος Λομβάρδος, πολιτικός και βουλευτής στη βουλή των Ιονίων Νήσων, ο οποίος έκανε πολλά ταξίδια στην Ιταλία και Ελλάδα και συναντήθηκε με τον Όθωνα, τον Βίκτωρα Εμμανουήλ και τον Γαριβάλδη για την προώθηση των σκοπών του. Τα κομιτάτα προετοίμαζαν την εξέγερση των υπόδουλων ελληνικών επαρχιών της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας μέσα από μια βαλκανική εκστρατεία του Γαριβάλδη, ώστε να υπάρξει και αντίστοιχα αντίκτυπος στο ζήτημα της Επτανήσου. Στη Ζάκυνθο είχε την υποστήριξη βουλευτών και ιερέων. Στο Κομιτάτο συμμετείχαν στην Κέρκυρα πολλοί βουλευτές αλλά και ο αρχιεπίσκοπος, στη Λευκάδα, ανάμεσα σε άλλους και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, στην Κεφαλονιά ο Γεράσιμος Λιβαδάς, ο λόγιος ριζοσπάστης Θεόδωρος Καρούσος (καθηγητής πανεπιστημίου και στη συνέχεια βουλευτής) και στην Πάτρα ο Ανδρέας Ρηγόπουλος.
Το κομιτάτο ενεργείας της Αθήνας
Τον Απρίλιο του 1860, σχεδόν τέσσερα χρόνια πριν την ένωση, ο Φραγκίσκος Πυλαρινός επέστρεψε μετά από 20 χρόνια εξορίας (λόγω έντονης πολιτικής του δραστηριότητας ενάντια στις Αγγλικές αρχές) στην πατρίδα του την Κεφαλονιά. Γυρνώντας από εκεί, στη διαδρομή του πριν κατευθυνθεί στην Αθήνα, πέρασε από τη Ζάκυνθο όπου συνάντησε τον Κωνσταντίνο Λομβάρδο, ο οποίος του ζήτησε να γίνει μέλος, καθώς και να συστήσει ανάλογο κομιτάτο στην Αθήνα. Στην Αθήνα προσηλύτισε τον Παύλο Λάμπρο, τον Σπυρίδωνα Ανδρ. Μεταξά (πρέσβη στη Ρωσία), τον Νικόλαο Νέγρη, τον Φιλαδελφέα Χρήστο Νικολαΐδη, Νικόλαο Οκλέρ Βούλγαρη (Κερκυραίο και γραμματέα του Π. Λάμπρου) τον Μάρκο Ρενιέρη (αργότερα διοικητή της Εθνικής Τράπεζας) και τον Σπυρίδωνα Μαλάκη, οι οποίοι έγιναν μέλος του κομιτάτου υπέρ της Μεγάλης Ιδέας. Στην Αθήνα είχε γίνει υποστηρικτής και ο Κωνσταντίνος Ασώπιος.
Μετά την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα του 1864, ο στόχος των κομιτάτων αυτών είχε επιτευχθεί, όχι μέσω επανάστασης, αλλά με τη σύμφωνη γνώμη των Άγγλων.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία των Επτανήσων
1666 Φαν Γκεντ
Ο Φαν Γκεντ (van Gent) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών (κατά το περιήλιο εξέρχεται και από το εσωτερικό της όριο) και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,588. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ φαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά του προς τιμή του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Φαν Γκεντ εκτιμάται σε 10 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό του. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 10 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαν Γκεντ
Ουλφίλας
Ο Ουλφίλας ή Ούλφιλας (γερμ. Wulfila, μικρός λύκος, λατ. Ulfilas) (περ. 311 - 383) ήταν πιθανώς ο πρώτος χριστιανός επίσκοπος των Βησιγότθων.
Βίος
Οι γονείς του, μάλλον ορθόδοξοι, από την Καππαδοκία, είχαν πιαστεί αιχμάλωτοι από τους Γότθους περί το 257/258. Ο Ουλφίλας μεγάλωσε με τους Γότθους και χειροτονήθηκε «Επίσκοπος των Χριστιανών στην χώρα των Γότθων» στην Αντιόχεια το 341 ή λίγο νωρίτερα από τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Ευσέβιο, του οποίου ήταν μαθητής. Η Καθολική εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 26 Αυγούστου.
Συγγραφικό έργο
Σε αυτήν, το κείμενο της οποίας διασώζεται από τον Αυξέντιο Δοροστόλου στο έργο του Epistula de fide, vita et obitu Ulfilae, Ο Πατέρας-Θεός είναι αόρατος και αγέννητος,ενώ ο Υιός είναι κατώτερος από τον Πατέρα, αλλά όμοιος προς αυτόν. Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι ούτε Θεός ούτε Κύριος.
Αποτίμηση της δράσης του
Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον εκχριστιανισμό των γερμανικών φυλών, ιδιαίτερα των Βησιγότθων, γι αυτό κι ονομάστηκε ο επίσκοπος των Γότθων. Ανύψωσε το γοτθικό γλωσσικό ιδίωμα σε γοτθική γλώσσα, η οποία πια εμπλουτισμένη «μπορούσε να εκφράζει γραπτώς υψηλά νοήματα». Πρώτος αυτός μετέφρασε στη Γοτθική την Καινή Διαθήκη και ίσως μέρη της Παλαιάς Διαθήκης. Με την προσωπικότητά του συνδέεται η παράταση της επιβίωσης του αρειανισμού μέσα στους Γότθους και εγκαινιάστηκε μια μικρή ερμηνευτική και θεολογική γοτθική γραμματεία, η οποία ήταν επίσης Αρειανική.
Εορτή
Η Γερμανική Ευαγγελική εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 26 Αυγούστου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γότθοι Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Αρειανισμός Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Έντμουντ Χάλλεϋ
Βιογραφία
Το 1678 δημοσίευσε κατάλογο με 360 αστέρες του νοτίου ουράνιου ημισφαιρίου, την θέση των οποίων και παρατήρησε κατά την υπηρεσία του στην Αγία Ελένη, καθώς και τη διάβαση του πλανήτη Ερμή προ του δίσκου του Ήλιου το 1677. Ο Χάλλεϋ είναι ο πρώτος που διαπίστωσε ότι οι αστέρες δεν διατηρούν σταθερή μεταξύ τους θέση και ότι καθένας εξ αυτών έχει δική του κίνηση, επιβεβαιώνοντας εκείνες των Λαμπάδιου, Σείριου και Αρκτούρου.
Μελέτησε επίσης τον γήινο μαγνητισμό, την διανομή των ανέμων στη επιφάνεια της Γης καθώς και το φαινόμενο των παλιρροιών. Το 1703 κατέλαβε την έδρα των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης όπου και μεταξύ των ετών 1710-1712 χάρις των γνώσεών του στην ελληνική, λατινική, εβραϊκή και αραβική γλώσσα εξέδωσε τα συγγράμματα του Απολλώνιου του Περγαίου εκ των οποίων τα 4 πρώτα βιβλία εσώθηκαν στην ελληνική, τα 3 επόμενα μόνο στην αραβική, ενώ το τελευταίο αποκατέστησε ο ίδιος.
Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου από το 1678. Το δε 1720 διορίσθηκε διευθυντής στο Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άγγλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 17ου αιώνα Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Μαθήματα Πιάνου
Το Μαθήματα Πιάνου (αγγλικά: The Piano) είναι αυστραλιανή δραματική ταινία παραγωγής 1993 σε σκηνοθεσία και σενάριο της Τζέιν Κάμπιον. Πρωταγωνιστούν οι Χόλι Χάντερ, Άννα Πάκουιν, Χάρβεϊ Καϊτέλ και Σαμ Νιλ. Τη μουσική της ταινίας έγραψε ο Μάικλ Νάιμαν. Η Άντα, μια μουγκή γυναίκα, ταξιδεύει μαζί με την κόρη της και το αγαπημένο της πιάνο μέχρι τη Νέα Ζηλανδία για να παντρευτεί έναν πλούσιο γαιοκτήμονα. Σύντομα θα καταλάβει ότι η σχέση της με το νέο της σύζυγο και η ζωή στη Νέα Ζηλανδία δεν είναι όπως τη φαντάστηκε. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν γι' αυτήν όταν ο σύζυγός της πουλάει το πιάνο της σε έναν γείτονα, τον Τζορτζ. Ο Τζορτζ, προτίθεται να της δώσει πίσω το πιάνο κάνοντάς του μαθήματα, κάθως και άλλα ανταλλάγματα. Ενώ στην αρχή η Άντα απεχθάνεται τον Τζορτζ, γρήγορα η σχέση τους θα γίνει ερωτική, κάτι που θα περιπλέξει τα πράγματα.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους της Νέας Ζηλανδίας στις 5 Αυγούστου 1993 και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 12 Νοεμβρίου 1993. Αποδείχθηκε τεράστια καλλιτεχνική επιτυχία, αποσπώντας πολλές υποψηφιότητες και βραβεία. Κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών, έλαβε 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας κερδίζοντας τα βραβεία Πρωτότυπου Σεναρίου, Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Χάντερ και Β' Γυναικείου Ρόλου για την Πάκουιν. Η Χάντερ βραβεύτηκε επίσης με BAFTA και Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου.
Πλοκή
Η Άντα, η Φλόρα και τα υπάρχοντά τους, συμπεριλαμβανομένων και του πιάνου, αποβιβάζονται σε μια παραλία της Νέας Ζηλανδίας. Καθώς δεν τους περιμένει κανένας, περνάνε τη νύχτα εκεί. Την επόμενη μέρα φτάνουν ο Άλιστερ μαζί με το πλήρωμά του και τον φίλο του Μπέινς.
Ο Άλιστερ λέει στην Άντα ότι δεν υπάρχει χώρος για το πιάνο στο σπίτι και έτσι το πιάνο έμεινε στην παραλία. Η Άντα τότε δεν κάνει καμία προσπάθεια να τον προσεγγίσει και προσπαθεί απεγνωσμένα να πάρει το πιάνο της πίσω. Χωρίς να μπορεί να επικοινωνήσει με τον Άλιστερ, πηγαίνει με τη Φλόρα στον Μπέινς και του ζητά να την πάει στο πιάνο. Αυτός δέχεται και οι τρεις τους περνάνε τη μέρα ακούγοντας την Άντα να παίζει. Ο Μπέινς βρίσκει ελκυστική την Άντα, έτσι παίρνει το πιάνο σπίτι του και προτείνει στην Άντα να του κάνει μαθήματα. Εκείνη δέχεται και πηγαίνει σπίτι του να τον διδάξει. Εκεί, εκπλήσσεται όταν βρίσκει το πιάνο σε τέλειο τόνο, μετά το μεγάλο ταξίδι και ο Μπέινς της λέει ότι προτιμά να ακούσει την ίδια παρά τον εαυτό του να παίζει. Αργότερα, προσφέρεται να της πουλήσει το πιάνο, αφήνοντας τον να κάνει πράγματα που του αρέσουν ενώ αυτή παίζει. Η Άντα δέχεται καθώς και αυτή έλκεται από τον Μπέινς.
Ένα απόγευμα, ο Μπέινς και η Άντα θα ενδώσουν και θα κάνουν έρωτα. Ο Άλιστερ αρχίζει και υποψιάζεται την παράνομη σχέση και τους ανακαλύπτει. Ή Άντα αποφεύγει τον Μπάινς και προσπαθεί να έρθει πιο κοντά με τον Άλιστερ, αν και το κάνει μόνο και μόνο για να τον μπερδέψει, γιατί όταν ο Άλιστερ πάει να την ακουμπήσει, εκείνη αποτραβιέται. Πριν ο Άλιστερ αναχωρίσει για το ταξίδι του, ρωτά την Άντα αν θα επισκεφτεί τον Μπέινς και του απαντάει όχι κουνώντας το κεφάλι της. Τότε της λέει ότι την εμπιστεύεται ότι δε θα πάει να το δει όσο αυτός λείπει.
Λίγο αργότερα, η Άντα στέλνει την κόρη της μαζί με ένα πακέτο, που περιέχει μια εκδήλωση αγάπης, στον Μπέινς. Η Φλόρα έχει αρχίσει να δέχεται τον Άλιστερ σαν πατέρα της και θυμώνει με την απιστία της μητέρας της και δίνει το πακέτο στον Άλιστερ. Μόλις ο Άλιστερ διαβάζει το σημείωμα, επιστρέφει σπίτι και κόβει τον αντίχειρα της Άντα με ένα τσεκούρι, ώστε να μην μπορεί να παίζει πιάνο.
Μετά, ο Άλιστερ διώχνει την Άντα και τη Φλόρα μαζί με τον Μπέινς και διαλύει το γάμο τους. Καθώς πηγαίνουν με τη βάρκα στο πλοίο μαζί με τα πράγματά τους και το πιάνο, η Άντα αισθάνεται ότι το πιάνο καταστρέφεται εφόσον δεν μπορεί πια να παίζει και ρίχνει το πιάνο στη θάλασσα. Καθώς αυτό βυθίζεται, δένει το πόδι της με το σκοινί του πιάνου και αυτό την παρασύρει στο βυθό. Μέσα στη θάλασσα με το πιάνο να την κρατάει, η Άντα αλλάζει γνώμη και βγαίνει στην επιφάνεια.
Στο επίλογο, περιγράφει τη ζωή με τον Μπέινς και τη Φλόρα, στο νέο τους σπίτι, όπου έχει αρχίσει να δίνει μαθήματα πιάνου και το κομμένο δάχτυλο το έχει αντικαταστήσει με ένα μεταλλικό που της έφτιαξε ο Μπέινς.
Παραγωγή
Η επιλογή ηθοποιού για το ρόλο της Άντα ήταν μια δύσκολη διαδικασία. Η Σιγκούρνι Γουίβερ ήταν η πρώτη επιλογή της Τζέιν Κάμπιον, αλλά τον απέρριψε καθώς η Γουίβερ έκανε ένα διάλειμμα από την υποκριτική εκείνο το διάστημα. Η Τζένιφερ Τζέισον Λι θεωρήθηκε πιθανή για το ρόλο, αλλά δεν μπορούσε να συναντηθεί με την Κάμπιον για να διαβάσει το σενάριο λόγω άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ συναντήθηκε με την Κάμπιον και αργότερα δήλωσε ότι μετάνιωσε που δεν έδωσε μάχη για να παρει το ρόλο.
Η επιλογή για το ρόλο της Φλόρα ξεκίνησε αφού η Χόλι Χάντερ πήρε το ρόλο της Άντα. Έγινε μια σειρά ανοιχτών ακροάσεων για κορίτσια από 9 μέχρι 13 ετών, εστιάζοντας σε κορίτσια που ήταν πιο κοντά σε ύψος ώστε να μοιάζουν πιστευτά σαν την κόρη της Άντα.
Box office
Με προϋπολογισμό 7.000.000 δολάρια, η ταινία Μαθήματα Πιάνου έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 13η θέση με 1,3 εκατομμύρια δολάρια Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 40,1 εκατομμύρια δολάρια.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Η Χόλι Χάντερ αποτελεί τη μία από τις τρεις ηθοποιούς, μαζί με τις Μάρλι Μάτλιν για την ταινία Παιδιά ενός κατώτερου θεού (Children of a Lesser God, 1986) και Τζέιν Γουάιμαν για την ταινία Σιωπηλή Τραγωδία (Johnny Belinda, 1948), που έχουν κερδίσει το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου με μη ομιλούντα ρόλο.
Η Άννα Πάκουιν που τότε ήταν 11 ετών, αποτελεί τη δεύτερη νεαρότερη ηθοποιό που κερδίζει το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες που τοποθετούνται στην περίοδο του Ρομαντισμού Κατηγορία:Αυστραλιανές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αυστραλιανές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιν Κάμπιον Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Ιστορία της γεωργίας
250px|μικρογραφία|Όργωμα με ζυγό στην Αρχαία Αίγυπτο Η ιστορία της γεωργίας καταγράφει την εξημέρωση φυτών και ζώων, την ανάπτυξη και διάδοση τεχνικών για την παραγωγική τους καλλιέργεια. Η γεωργία ξεκίνησε ανεξάρτητα σε διάφορα μέρη του πλανήτη.
Άγριοι σπόροι, κυρίως δημητριακά, συλλέχθηκαν και καταναλώθηκαν από τουλάχιστον 105.000 χρόνια πριν. Περίπου το 9500 π.Χ., σιτάρι, κριθάρι, μπιζέλια, φακές, ρεβίθια και λινάρι καλλιεργούνταν στη Μεσοποταμία. Η σίκαλη μπορεί να καλλιεργήθηκε νωρίτερα, αλλά αυτό παραμένει αμφιλεγόμενο. Το ρύζι άρχισε να καλλιεργείται στην Κίνα το 6200 π.Χ., ακολούθησαν μισό αιώνα αργότερα το κάστανο, η σόγια και η ροβίτσα. Οι χοίροι εξημερώθηκαν στη Μεσοποταμία γύρω στο 11.000 π.Χ., ακολουθούμενοι από τα πρόβατα. Τα βοοειδή εξημερώθηκαν στις περιοχές της σύγχρονης Τουρκίας περίπου το 8500 π.Χ. Το ζαχαροκάλαμο και ορισμένα λαχανικά, τύπου καρότου, άρχισαν να καλλιεργούνται στη Νέα Γουινέα γύρω στο 7000 π.Χ. Στις Άνδεις, η πατάτα άρχισε την καλλιέργειά της μεταξύ 8000 π.Χ. και 5000 π.Χ., μαζί με τα φασόλια ενώ εξημερώθηκαν τα λάμα και τα ινδικά χοιρίδια. Οι μπανάνες καλλιεργήθηκαν την ίδια περίοδο στην Παπούα Νέα Γουινέα και 3.500 χρόνια αργότερα το βαμβάκι στο Περού. Οι καμήλες εξημερώθηκαν αργότερα, περίπου το 3000 π.Χ.
Η Εποχή του Χαλκού, έγινε μάρτυρας της ραγδαίας ανάπτυξης της γεωργίας σε πολιτισμούς όπως οι Σουμέριοι, η αρχαία Αίγυπτος, η αρχαία Κίνα και η παλαιολιθική Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου και της εποχής της κλασικής αρχαιότητας, η επέκταση της αρχαίας Ρώμης, τόσο της Δημοκρατίας όσο και στη συνέχεια της Αυτοκρατορίας, σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου και τη Δυτική Ευρώπη βασίστηκε σε υπάρχοντα συστήματα γεωργίας, ενώ παράλληλα καθιέρωσε ένα καινούριο σύστημα που έγινε θεμέλιο της μεσαιωνικής γεωργίας. Στον Μεσαίωνα, τόσο στον ισλαμικό κόσμο τόσο και στην Ευρώπη, η γεωργία εξελίχθηκε κυρίως με τη διάδοση των φυτικών καλλιεργειών, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής ζάχαρης, ρυζιού, βαμβακιού και οπωροφόρων δέντρων όπως το πορτοκάλι στην Ευρώπη μέσω της ισλαμοκρατούμενης, τότε, Ιβηρικής χερσονήσου. Μετά τα ταξίδια του Κολόμβου το 1492 εισήχθησαν από τον Νέο Κόσμο νέες καλλιέργειες όπως καλαμπόκι, πατάτες, κακάο στην Ευρώπη, καθώς και καλλιέργειες του Παλαιού Κόσμου όπως σιτάρι κ.α., στην Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της γεωργίας
NGC 970
Με την ονομασία NGC 970 είναι γνωστό ζεύγος αλληλεπιδρώντων γαλαξιών στον αστερισμό Τρίγωνον. Εκτιμάται ότι απέχουν 471 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως έχουν διάμετρο 100 χιλιάδων ετών φωτός. Το ζεύγος αυτό ανακαλύφθηκε από τον Bindon Blood Stoney στις 14 Σεπτεμβρίου 1850.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλληλεπιδρώντες γαλαξίες Κατηγορία:Τρίγωνον (αστερισμός) 0970 09786
Εύα Πάλμερ-Σικελιανού
Η Εύα Πάλμερ-Σικελιανού (Eva Palmer-Sikelianos, 9 Ιανουαρίου 1874 – 4 Ιουνίου 1952) ήταν Αμερικανίδα μελετήτρια του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, χορογράφος και ιστορικός του χορού, με αξιοσημείωτο έργο στην προαγωγή του ελληνικού χορού, θεάτρου, μουσικής καθώς και της υφαντικής τέχνης. Η ζωή της και οι καλλιτεχνικές της ασχολίες την έφεραν διαχρονικά σε επαφή με αρκετές αξιόλογες προσωπικότητες της τέχνης. Εμπνεύσθηκε και ταυτόχρονα ενέπνευσε χορευτές όπως την Ισιδώρα Ντάνκαν και τον Τεντ Σων, τη Γαλλίδα λογοτέχνη Κολέτ, την ποιήτρια και συγγραφέα Νάταλι Μπάρνεϋ και την ηθοποιό Σαρά Μπερνάρ. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Έλληνα ποιητή Άγγελο Σικελιανό, μαζί με τον οποίο διοργάνωσαν τις «Δελφικές Εορτές» (δηλαδή εκδηλώσεις τέχνης, θεάτρου και μουσικής στους Δελφούς), ελπίζοντας να προαγάγει μία ισορροπημένη αίσθηση διαφωτισμού που θα εξυπηρετούσε την εδραίωση της ειρήνης και της αρμονίας στην Ελλάδα και στον κόσμο.