cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρήμαν Ντάυσον
Κλιματική αλλαγή
Ο Ντάυσον είχε υποστηρίξει ότι οι πολιτικές προσπάθειες για τη μείωση των αιτίων της κλιματικής αλλαγής αποσπούν την προσοχή από άλλα παγκόσμια προβλήματα, που θα έπρεπε να είχαν προτεραιότητα: "«Δεν λέω ότι η υπερθέρμανση [του πλανήτη] δεν προκαλεί προβλήματα, προφανώς προκαλεί. Προφανώς θα έπρεπε να προσπαθούμε να την κατανοήσουμε. Λέω ότι τα προβλήματα υπερβάλλονται.... Αποσπούν πόρους και προσοχή από άλλα προβλήματα, πολύ πιο επείγοντα και σημαντικά: φτώχεια, μολυσματικές ασθένειες, δημόσια εκπαίδευση και δημόσια υγεία, για να μην αναφέρουμε τη διατήρηση των ζώντων όντων στην ξηρά και στους ωκεανούς»."
Από τότε που πρωτοενδιαφέρθηκε για τις κλιματολογικές μελέτες (δεκαετία του 1970), ο Ντάυσον υπεστήριζε ότι τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα θα μπορούσαν να ελεγχθούν με τη φύτευση δένδρων ταχείας αναπτύξεως. Υπολογίζει ότι θα χρειάζονταν ένα τρισεκατομμύριο δένδρα για να απορροφήσουν το αέριο από την ατμόσφαιρα.
Σε συνέντευξή του το 2014, είχε δηλώσει ότι «αυτό για το οποίο έχω πεισθεί είναι ότι δεν κατανοούμε το κλίμα... Θα χρειασθεί πολλή και πολύ σκληρή δουλειά προτού αυτό το ζήτημα επιλυθεί.»
Πόλεμος και όπλα
Μόλις άκουσε τα νέα του βομβαρδισμού της Χιροσίμα ο Ντάυσον: "«Συμφώνησα εμφατικά με τον Χένρυ Στίμσον. Από τη στιγμή που είχαμε καταπιαστεί με το έργο του βομβαρδισμού πόλεων, ήταν το ίδιο να κάναμε τη δουλειά αποτελεσματικότερα και να τελειώνουμε με δαύτη. Αισθάνθηκα καλύτερα εκείνο το πρωινό από ό,τι αισθανόμουν για χρόνια πριν… Αυτοί που είχαν κατασκευάσει τις ατομικές βόμβες γνώριζαν προφανώς το αντικείμενό τους… Αργότερα, πολύ αργότερα, θα θυμόμουν [την κακή πλευρά]."
"«Είμαι πεπεισμένος ότι για να αποφύγουμε τον πυρηνικό πόλεμο δεν αρκεί να τον φοβούμαστε. Είναι απαραίτητο να φοβούμαστε, αλλά είναι εξίσου απαραίτητο να καταλαβαίνουμε. Και το πρώτο βήμα στην κατανόηση είναι να αναγνωρίσουμε ότι το πρόβλημα του πυρηνικού πολέμου είναι βασικά όχι τεχνικό, αλλά ανθρώπινο και ιστορικό. Αν θέλουμε να αποφύγουμε την καταστροφή, πρέπει πρώτα απ' όλα να κατανοήσουμε το ανθρώπινο και ιστορικό υπόβαθρο από το οποίο προκύπτει ο κίνδυνος καταστροφής.»"
Το 1967, με την ιδιότητά του ως στρατιωτικού συμβούλου, ο Ντάυσον έγραψε ένα επιδραστικό κείμενο επί του θέματος της δυνατότητας χρήσεως από τις ΗΠΑ τακτικών πυρηνικών όπλων στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Μόλις κάποιος στρατηγός είπε σε μια συνάντηση «Νομίζω ότι θα ήταν καλή ιδέα να πετάμε μια ατομική βόμβα κάπου-κάπου, έτσι, απλώς για να κρατάμε την άλλη πλευρά στο να μαντεύει...», ο Ντάυσον ζήτησε και πήρε την άδεια να γράψει μια αντικειμενική αναφορά για τα υπέρ και τα κατά της χρήσεως τέτοιων όπλων από καθαρώς στρατιωτικής πλευράς (Tactical Nuclear Weapons in Southeast Asia). Αυτή ήταν τόσο αντικειμενική, ώστε αμφότερες οι πλευρές της διχογνωμίας άντλησαν τα επιχειρήματά τους από αυτή. Κατά τον Ντάυσον, η αναφορά απέδειξε ότι, ακόμα και από στενά στρατιωτικής απόψεως, οι ΗΠΑ θα ήταν καλύτερο να μη χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα. Ο Ντάυσον δήλωσε στο Dick Cavett show ότι η χρήση τους ήταν κακή ιδέα τότε επειδή «οι στόχοι μας ήταν μεγάλοι, ενώ οι δικοί τους ήταν πολλοί και μικροί» (η μη δηλωθείσα εκτίμησή του ήταν ότι οι Σοβιετικοί θα ανταπαντούσαν προμηθεύοντας τακτικά πυρηνικά στην άλλη πλευρά).
Ο ρόλος της αποτυχίας
"«Δεν είναι δυνατό να αποκτήσεις μια καλή τεχνολογία που να λειτουργεί χωρίς έναν τεράστιο αριθμό αποτυχιών. Είναι παγκόσμιος γενικός κανόνας. Αν δείτε την ιστορία του ποδηλάτου, υπήρξαν χιλιάδες παράδοξα μοντέλα που κατασκευάστηκαν και δοκιμάστηκαν προτού βρεθεί το ένα που πραγματικά δούλευε. Δεν θα μπορούσατε ποτέ να σχεδιάσετε ένα ποδήλατο θεωρητικώς. Ακόμα και τώρα, αφού κατασκευάζονται επί έναν αιώνα, είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί λειτουργούν καλά – είναι δύσκολο ακόμα και να διατυπωθεί ως μαθηματικό πρόβλημα. Αλλά μόνο με τη δοκιμή και το λάθος ανακαλύψαμε πώς να το κατασκευάζουμε, και το λάθος είχε ουσιώδη ρόλο.»"
Επιστήμη και θρησκεία
Ο Ντάυσον ήταν ένας Χριστιανός που δεν ανήκε σε συγκεκριμένη «Εκκλησία», έχοντας παρακολουθήσει διάφορες, από την Πρεσβυτεριανή μέχρι τη Ρωμαιοκαθολική. Σχετικά με τα δογματικά ή τα χριστολογικά ζητήματα, είχε δηλώσει: «Δεν είμαι ούτε άγιος, ούτε θεολόγος. Για εμένα, τα καλά έργα είναι σημαντικότερα από τη θεολογία.»
"«Η επιστήμη και η θρησκεία είναι δύο παράθυρα, μέσα από τα οποία οι άνθρωποι κοιτάζουν, προσπαθώντας να κατανοήσουν το μεγάλο Σύμπαν έξω, να κατανοήσουν το γιατί υπάρχουμε. Τα δύο αυτά παράθυρα δίνουν διαφορετική θέα, αλλά βλέπουν προς το ίδιο Σύμπαν. Αμφότερες οι θέες είναι μονόπλευρες, καμιά δεν είναι πλήρης. Αμφότερες αφήνουν έξω ουσιώδη χαρακτηριστικά του πραγματικού κόσμου. Και αμφότερες είναι άξιες σεβασμού.
"«Η δήλωση του Γουάινμπεργκ είναι αληθής στα όσα λέει, αλλά δεν λέει όλη την αλήθεια. Για να την κάνουμε να λέει όλη την αλήθεια, πρέπει να προσθέσουμε μια επιπλέον πρόταση: Και για να κάνουν το καλό κακοί άνθρωποι, και πάλι είναι απαραίτητη η θρησκεία. Το κυριότερο σημείο του Χριστιανισμού είναι ότι αποτελεί μία θρησκεία για αμαρτωλούς. Ο Χριστός το ξεκαθάρισε αυτό. όταν οι Φαρισαίοι ρώτησαν τους μαθητές του γιατί συντρώγει με αμαρτωλούς. Είπε: «Δεν ήρθα να καλέσω τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια.» Μόνο ένα μικρό ποσοστό των αμαρτωλών μετανοούν και κάνουν το καλό, αλλά και μόνο ένα μικρό ποσοστό των καλών ανθρώπων οδηγούνται από τη θρησκεία τους να κάνουν κακά πράγματα.»"
Αν και ο Ντάυσον είχε δηλώσει ότι είναι Χριστιανός, χαρακτήριζε τον εαυτό του αγνωστικιστή ως προς ειδικότερα ζητήματα της πίστεώς του. Για παράδειγμα, το παρακάτω είναι απόσπασμα από την κριτική του βιβλίου The God of Hope and the End of the World του Τζων Πόλκινγκχορν από τον Ντάυσον:
"«Είμαι ο ίδιος Χριστιανός, μέλος μιας κοινότητας που δημιούργησε και διατηρεί μια αρχαία κληρονομιά σπουδαίας λογοτεχνίας και σπουδαίας μουσικής, παρέχει βοήθεια και συμβουλές σε νέους και γέρους όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα, εκπαιδεύει τα παιδιά στην ηθική ευθύνη, και λατρεύει τον Θεό με τον δικό της τρόπο. Αλλά βρίσκω τη θεολογία του Πόλκινγκχορν ως σύνολο υπερβολικά στενή για τα γούστα μου. Δεν χρησιμοποιώ μια θεολογία που ισχυρίζεται ότι γνωρίζει τις απαντήσεις σε βαθιά ερωτήματα, αλλά βασίζει τα επιχειρήματά της πάνω στις πεποιθήσεις μιας και μόνο φυλής. Είμαι ένας θρησκευόμενος Χριστιανός, αλλά όχι ένας πιστός Χριστιανός. Για εμένα, το να λατρεύεις τον Θεό σημαίνει να αναγνωρίζεις ότι νους και ευφυία είναι υφασμένες μέσα στον ιστό του Σύμπαντός μας, με τρόπο που υπερβαίνει ολοκληρωτικά την κατανόησή μας.»"
Για τον Ντάυσον
Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Μελλοντολόγοι Κατηγορία:Αγγλοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μέλη της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών
Τσεριάλε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σαβόνα
Μις Ουσάτεκ
Ο Μις Ουσάτεκ (πολωνικά: Miś Uszatek, κυριολεκτικά Αρκουδάκι με Πεσμένο Αυτί) είναι ένας πολωνικός χαρακτήρας από την παιδική τηλεοπτική σειρά τεχνικής καρέ καρέ με το ίδιο όνομα. Δημιουργήθηκε από κοινού από τον Πολωνό συγγραφέα Τσέσουαφ Γιαντσάρσκι και τον σκιτσογράφο Ζμπίγκνιεφ Ριχλίτσκι. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Το άγαλμα του Μις Ουσάτεκ στην [[Οδός Πιοτρκόφσκα|Οδό Πιοτρκόφσκα στο Λοτζ.]] Η πρώτη εμφάνιση του Μις Ουσάτεκ ήταν σε ένα πολωνικό περιοδικό κόμικ για παιδιά, το «Miś», στις 6 Μαρτίου 1957. Αργότερα, ήταν ο κύριος χαρακτήρας πολλών παιδικών βιβλίων, τα οποία μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Ωστόσο, ο Μις Ουσάτεκ έγινε πολύ δημοφιλής το 1975, όταν το Στούντιο Ταινιών Μικρού Μήκους στο Λοτζ (Studio Malych Form Filmowych, Se-ma-for, δημιούργησε μια σειρά κινουμένων σχεδίων για την Δημόσια Πολωνική Τηλεόραση, που περιλάμβανε τον ηθοποιό Μιετσίσουαφ Τσεχόβιτς, ο οποίος έδινε φωνή στους χαρακτήρες. Στην πολωνική κατάταξη των προγραμμάτων κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών, η σειρά έρχεται συνήθως δεύτερη μετά από το Μπόλεκ και Λόλεκ.
Το αρκουδάκι Μις Ουσάτεκ και οι φίλοι του - Prosiaczek (Προσιάτσεκ, «γουρουνάκι»), Króliczki (Κρουλίτσκι, «κουνελάκια») και Zajączek (Ζαγιόντσεκ, «λαγουδάκι»), καθώς και τον Κρούτσεκ το Κουταβάκι - αγαπήθηκαν από τα παιδιά. Ταυτόχρονα, ο Ουσάτεκ έπαιξε το ρόλο ενός φίλου από το νηπιαγωγείο. Άρεσε επίσης στους γονείς, καθώς πάντα πήγαινε για ύπνο την κατάλληλη ώρα, τραγουδώντας το τραγούδι της καληνύχτας: Pora na dobranoc, bo już księżyc świeci. Dzieci lubią misie, misie lubią dzieci. (Ήρθε η ώρα για ύπνο, γιατί λάμπει το φεγγάρι. Στα παιδιά αρέσουν τα αρκουδάκια, στα αρκουδάκια αρέσουν τα παιδιά.) Συνολικά, το Se-ma-for δημιούργησε 104 επεισόδια, με το τελευταίο το 1987. Στη δεκαετία του 1960, δημιουργήθηκαν δύο θεατρικές ταινίες για τη φιλική αρκούδα. Επίσης, το φθινόπωρο του 2007, το στούντιο Se-ma-for ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να δημιουργήσει περισσότερα επεισόδια, αλλά αργότερα αυτά τα σχέδια άλλαξαν υπέρ μιας πιθανής ταινίας πλήρους μήκους, που θα δημιουργηθεί με τη βοήθεια της ιαπωνικής εταιρείας Eden Entertainment. Από το 2008, ο Mis Uszatek προβάλλεται στην πολωνική τηλεόραση κάθε Πέμπτη.
Τον Ιούλιο του 2007, οι τοπικές αρχές στο Λοτζ αποφάσισαν να κατασκευάσουν ένα άγαλμα αφιερωμένο στο Μις Ουσάτεκ, το οποίο τοποθετήθηκε κατά μήκος του κεντρικού δρόμου του Λοτζ, Πιοτρκόφσκα, έξω από το Τουριστικό Κέντρο Πληροφοριών.
Μις Ουσάτεκ στο εξωτερικό
Τον Ιούνιο του 2010, η Mennica Polska, εξ ονόματος της κυβέρνησης του Νιούε, έκοψε 8000 ασημένια νομίσματα του 1 δολαρίου που απεικονίζουν τον Μις Ουσάτεκ.
Πλάνα από αυτή τη σειρά κινουμένων σχεδίων προβλήθηκε επίσης στην Tots TV ως κινούμενες εικόνες για μερικές από τις ιστορίες του Τομ που συνθέτει και γράφει ο ίδιος.
Τουγιαπλισίνες
Οι τουγιαπλισίνες (ισοπροπυλικές κυκλοεπτατριενολόνες, αγγλ. thujaplicins), ή αναφερόμενες στα ελληνικά και ως θουγιαπλισίνες , είναι ομόλογη σειρά χημικών ουσιών που συγγενεύουν χημικώς με τις τροπολόνες και οι οποίες έχουν απομονωθεί από κωνοφόρα είδη (ξύλωμα - βελόνες - φλοιό) της οικογένειας των κυπαρισσοειδών Cupressaceae.
Μις Ουσάτεκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φανταστικά αρκουδάκια Κατηγορία:Πολωνικές παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Πολωνικές τηλεοπτικές σειρές
Τουγιαπλισίνες
Οι ενώσεις αυτές, που είναι δευτερογενείς μεταβολίτες σε ορισμένα ανώτερα φυτά, είναι ευρέως γνωστές για τις αντιβακτηριακές, αντιμυκητιακές και αντιοξειδωτικές τους δράσεις. Υπήρξαν μάλιστα και από τις πρώτες φυσικές τροπολόνες που παρασκευάστηκαν συνθετικά στο εργαστήριο.
Ιστορική αναδρομή
δεξιά|μικρογραφία|292x292εσ|Thuja plicata Donn ex D. Don (τούγια ή δυτικός κόκκινος κέδρος) – δέντρο της Β. Αμερικής που ανήκει στην οικογένεια [[Κυπαρισσοειδή|Cupressaceae. Από αυτό εκχυλίστηκε για πρώτη φορά η τουγιαπλισίνη (εξ ου, και η συναφής ονομασία της)]] Ανακαλύφθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και απομονώθηκαν με εκχύλιση από το εγκάρδιο ξύλο του είδους Thuja plicata που συνήθως αποκαλείται δυτικός κόκκινος κέδρος στις ΗΠΑ, και στην ελληνική γλώσσα, τούγια.
Αυτές οι ενώσεις ταυτοποιήθηκαν επίσης στα χημικά συστατικά του είδους Chamaecyparis obtusa, ενός άλλου είδους που υπάγεται στην οικογένεια Cupressaceae. Το είδος C. obtusa είναι εγγενές σε χώρες της Ανατολικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας και της Ταϊβάν, και είναι επίσης γνωστό ως Taiwan hinoki, από το οποίο απομονώθηκε για πρώτη φορά η β-τουγιαπλισίνη το 1936 και έλαβε το επιστημονικό όνομά της, ινοκιτιόλη.
Οι τουγιαπλισίνες ήταν οι πρώτες φυσικές τροπολόνες που παρασκευάστηκαν συνθετικά από τον δρ. Ralph Raphael και τους συνεργάτες του, ενώ η β-τουγιαπλισίνη υπήρξε η πρώτη μη βενζολική αρωματική ένωση που εντοπίστηκε από τον δρ. Tetsuo Nozoe και τους συνεργάτες του. Η αντοχή του εγκάρδιου ξύλου αυτού του είδους στην αποσύνθεση -γεγονός ιδιαίτερα παράξενο- ήταν η κύρια αιτία που ώθησε στην έρευνά του ώστε να εντοπιστούν οι ενώσεις που ευθύνονται για τις υψηλές αντιμικροβιακές αντοχές.
Η β-τουγιαπλισίνη απέκτησε περισσότερο επιστημονικό ενδιαφέρον από τη δεκαετία του 2000 και μετά. Αργότερα, ανακαλύφθηκε και η δεσμευτική δράση του σιδήρου της β-τουγιαπλισίνης και το μόριο ονομάστηκε χαριστικά ως "Iron Man molecule", επειδή το πρώτο όνομα του δρ. Tetsuo Nozoe μπορεί να μεταφραστεί στα αγγλικά και ως "Iron Man".
Φυσική εμφάνιση
Οι τουγιαπλισίνες μπορούν να παραχθούν σε καλλιέργειες εναιωρήματος φυτικών κυττάρων ή μπορούν να εκχυλιστούν από ξύλο χρησιμοποιώντας διαλύτες ή υπερήχους.
Βιοσύνθεση
Οι τουγιαπλισίνες μπορούν να συντεθούν με κυκλοπροσθήκη του ισοπροπυλο-κυκλοπενταδιενίου και του διχλωροκετενίου, 1,3-διπολική κυκλοπροσθήκη 5-ισοπροπυλ-1-μεθυλ-3-οξειδοπυριδινίου, διαστολή δακτυλίου 2-ισοπροπυλ κυκλοπενταδιενίου, ανακυκλοεξανο -ελεγχόμενη 3- υδροξυλοξυλίωση. Το (R)-(+)- λεμονένιο τοποεκλεκτικά με πολλά στάδια και από το σύμπλοκο τροπονειροτρικαρβονυλίου σε λίγα βήματα.
Η βιοχημική οδός σύνθεσης της β-τουγιαπλισίνης από το σύμπλοκο τροπονειροτρικαρβονυλίου φαίνεται με λεπτομέρεια παρακάτω: κέντρο|700x700εσ Η οδός σύνθεσης της β-τουγιαπλισίνης με ηλεκτροαναγωγική αλκυλίωση των υποκατεστημένων κυκλοεπτατριενίων απεικονίζεται επίσης παρακάτω: κέντρο|800x800εσ Η βιοχημική οδός σύνθεσης της β-τουγιαπλισίνης μέσω της επέκτασης του δακτυλίου της 2-ισοπροπυλοκυκλοεξανόνης απεικονίζεται στο παρακάτω σχήμα: κέντρο|600x600εσ Η οδός σύνθεσης της β-τουγιαπλισίνης μέσω της κυκλοποίησης κατιόντος του οξυαλλυλίου [4+3] (γνωστή και ως σύνθεση Noyori) δεικνύεται ως ακολούθως: κέντρο|800x800εσ
Χημικά γνωρίσματα
Οι τουγιαπλισίνες ανήκουν στις τροπολόνες οι οποίες περιέχουν έναν ακόρεστο επταμελή δακτύλιο άνθρακα (-7C).
Κατατάσσονται στα μονοτερπενοειδή, αφού ουσιαστικά είναι μια κυκλοεπτα-2,4,6-τριεν-1-όνη υποκατεστημένη από μια ομάδα υδροξυλίου στη θέση 2 και μια ομάδα ισοπροπυλίου στις θέσεις 3, 4 ή 5. Αυτές οι ενώσεις είναι οι ενόλες και οι κυκλικές κετόνες και προέρχονται από ένα υδρίδιο ενός κυκλοεπτα-1,3,5-τριενίου.
Οι τουγιαπλισίνες γενικά είναι διαλυτές σε οργανικούς διαλύτες και υδατικά ρυθμιστικά διαλύματα. Η ινοκιτιόλη είναι επίσης διαλυτή σε αιθανόλη, διμεθυλοσουλφοξείδιο, και σε διμεθυλοφορμαμίδιο με διαλυτότητα 20, 30 και 12,5 mg/ml, αντίστοιχα. Η β-τουγιαπλισίνη αποδίδει ακετόνη σε δριμεία οξείδωση και επίσης δίνει την κεκορεσμένη μονοκυκλική διόλη κατά την καταλυτική υδρογόνωση. Γενικά είναι σταθερή σε αλκάλεα και οξέα, σχηματίζοντας άλατα ή παραμένει αμετάβλητη αλλά δεν μετατρέπεται σε παράγωγα κατεχόλης. Τα σύμπλοκα από σίδηρο (-Fe) και τροπολόνες εμφανίζουν υψηλή θερμοδυναμική σταθερότητα και έχει αποδειχθεί ότι έχουν ισχυρότερη σταθερά δέσμευσης από από ότι το σύμπλοκο τρανσφερρίνης-σιδήρου.
Υπάρχουν τρία ισομερή της τουγιαπλισίνης με την ομάδα ισοπροπυλίου να τοποθετείται προοδευτικά πιο μακριά από τα δύο άτομα οξυγόνου γύρω από τον δακτύλιο :
Η β-θουγιαπλικίνη, που ονομάζεται επίσης ινοκιτιόλη, είναι η πιο κοινή που απαντάται στη φύση. Καθένα υπάρχει σε δύο ταυτομερείς μορφές ανταλλάσσοντας το υδροξυλικό υδρογόνο με το άλλο οξυγόνο, που σημαίνει ότι οι δύο υποκαταστάτες οξυγόνου δεν έχουν διακριτές ταυτότητες «καρβονυλίου» έναντι «υδροξυλίου». Η έκταση αυτής της ανταλλαγής είναι ότι ο δακτύλιος τροπολόνης είναι αρωματικός με συνολική κατιονική φύση και η περιοχή οξυγόνου-υδρογόνου-οξυγόνου έχει ανιονική φύση.
Εντομοκτόνος και παρασιτοκτόνος δράση
Οι τουγιαπλισίνες έχει αποδειχθεί ότι δρουν κατά των τερμιτών Reticulitermes speratus και Coptotermes formosanus, όπως και των παθογόνων Dermatophagoides farinae (ακάρεα σκόνης), Tyrophagus putrescentiae (ακάρεα μούχλας) και Callosobruchus chinensis.
Η ινοκιτιόλη έχει επίσης δείξει κάποιες προνυμφοκτόνες δραστηριότητες κατά του παθογόνου Aedes aegypti (κουνούπι κίτρινου πυρετού) και του Culex pipiens (κοινό κουνούπι) και αντιπλασμωδικές δράσεις κατά των παθογόνων μικροοργανισμών Plasmodium falciparum και του Plasmodium berghei.
Χηλική και ιονοφόρος δράση
Οι τουγιαπλισίνες, όπως και άλλες τροπολόνες, επιδεικνύουν εντονότατη χηλική δράση, δρώντας ως ιονοφόρα δεσμεύοντας διαφορετικά μεταλλικά ιόντα.
Δράση κατά του μαυρίσματος
Τόσο η φυσική τροπολόνη όσο και οι τρεις κύριες τουγιαπλισίνες επιφέρουν ισχυρή κατασταλτική δράση στην ενζυματική αμαύρωση λόγω της αναστολής της οξειδάσης της πολυφαινόλης και της τυροσινάσης. Αυτό έχει αποδειχθεί σε πειράματα που εκπονήθηκαν σε διάφορα λαχανικά, φρούτα, μανιτάρια, φυτά και άλλα γεωργικά προϊόντα. Η πρόληψη του μαυρίσματος έχει επίσης προκληθεί και σε προϊόντα θαλασσινών.
Στοματική φροντίδα
Η ινοκιτιόλη χρησιμοποιείται σε διάφορα προϊόντα στοματικής φροντίδας, συμπεριλαμβανομένων των οδοντόκρεμων και των στοματικών σπρέι.
Κτηνιατρική
Λόγω της αντιμυκητιακής δράσης τους κατά του μύκητα Malassezia pachydermatis, και χρησιμοποιείται σε σκευάσματα σταγόνων για την εξωτερική ωτίτιδα σε σκύλους.
Γεωργία
Λαμβάνοντας υπόψη την αντιμυκητιακή δράση τους έναντι πολλών φυτοπαθογόνων μυκήτων και τις παρασιτοκτόνες και εντομοκτόνες ιδιότητες που έχουν, ο ρόλος των τουγιαπλισινών στη γεωργία εξελίσσεται συνέχεια, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης τους στη διαχείριση διαφόρων φυτικών ασθενειών και στον έλεγχο της σήψης μετά τη συγκομιδή.
Πρόσθετο σε τρόφιμα
Οι τουγιαπλισίνες χρησιμοποιούνται ως πρόσθετα τροφίμων στην Ιαπωνία.
Λόγω της κατασταλτικής του δράσης στο μαύρισμα των τροφίμων και της ανασταλτικής του δράσης έναντι βακτηρίων και μυκήτων που προκαλούν αλλοίωση των τροφίμων (π.χ. Clostridium perfringens, Alternaria alternata, Aspergillus niger, Botrytis cinerea, Fusobacterium spp., Monilinia fructicola και Rhizopusitol) χρησιμοποιούνται επίσης στiς προστατευτικές συσκευασίες τροφίμων ως παράγων επιμήκυνσης της διάρκειας ζωής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων Κατηγορία:Αντιιικά φάρμακα Κατηγορία:Μονοτερπένια Κατηγορία:Φυσικά προϊόντα Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου
Λαογραφικό Μουσείο της Ένωσης Ποντίων Πιερίας
Το Λαογραφικό Μουσείο της Ένωσης Ποντίων Πιερίας ιδρύθηκε από τον Ποντιακό Σύνδεσμο Πιερίας και στεγάζεται σε κτίριο που ανήκει στο Σύνδεσμο στο κέντρο της Κατερίνης, κοντά στο Δημοτικό Πάρκο. Άνοιξε το 1990, μετά από προσπάθειες συλλογής λαογραφικού υλικού που εξακολουθούσαν να κατείχαν οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο που είχαν εγκατασταθεί στην Πιερία. Η καμπάνια διεξήχθη από τριμελή επιτροπή υπό την επίβλεψη των Καθηγητών Δημήτριου Παντερμαλή και Νόρας Σκουτέρης.
Σκοπός του μουσείου είναι να διατηρήσει και να προωθήσει τον πολιτιστικό πλούτο των Ελλήνων Ποντίων. Έχει περίπου 600 αντικείμενα κοινωνικού, λαογραφικού και ιστορικού ενδιαφέροντος, μερικά από τα οποία είναι εξαιρετικά πολύτιμα.
Στην αίθουσα εισόδου υπάρχουν, ένας μεγάλος χάρτης της Μαύρης Θάλασσας, με επισημασμένα τα μεγάλα κέντρα, φωτογραφίες σχολείων και χωριατών ηλικιωμένων από τις πόλεις Κοτύωρα, Σουχούμι και Καρς και προσωπικά υπάρχοντα των προσφύγων (βιβλία, κεντημένα υφάσματα, ποδιές).
Το κύριο μέρος του μουσείου παρουσιάζει την ανακατασκευή των κύριων τμημάτων ενός σπιτιού του Πόντου: την αίθουσα υποδοχής με καναπέδες γύρω από ένα χαμηλό στρογγυλό τραπέζι, διακοσμητικά κεντημένα με τα γράμματα του αλφάβητου από τις άγαμες γυναίκες, και ψαλτήρια, και γυναικεία κοστούμια από τη Φάτσα, την Οινόη και την Τραπεζούντα. Δίπλα σε αυτό βρίσκεται η κρεβατοκάμαρα, με ένα κρεβάτι, κιλίμια, χαλιά, ψάθες, η στολή μιας νιόπαντρης γυναίκας από τα Κοτύωρα και άλλα έπιπλα. Στη συνέχεια υπάρχει η κουζίνα με τζάκι, τραπέζι, μαγειρικά σκεύη, λάμπες και μαγκάλι. Τέλος, σε μια γωνία εμφανίζεται αριθμός γεωργικών εργαλείων, μαζί με έναν πάγκο εργαλείων για το εμπόριο του κατασκευαστή χτενών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Κατερίνη Κατηγορία:Λαογραφικά μουσεία στην Ελλάδα
Βαρδάνης Τούρκος
Ο Βαρδάνης με το παρωνύμιο Τούρκος (άκμασε 795-903) ήταν Ρωμαίος στρατηγός Αρμενικής καταγωγής, που ξεκίνησε μία ανεπιτυχή εξέγερση ενάντια στον Νικηφόρο Α΄ (βασ. 802-811) το 803. Αν και ήταν μεγάλος υποστηρικτής της Ειρήνης της Αθηναίας (βασ. 797-802), σύντομα μετά την εκτόπισή της ορίστηκε από τον Νικηφόρο Α΄ ως διοικητής τού στρατού στην Ανατολή. Από τη θέση αυτή ξεκίνησε στάση τον Ιούλιο τού 803, μάλλον αντιτιθέμενος στην οικονομική και θρησκευτική πολιτική εκείνου. Τα στρατεύματά του βάδισαν προς την Κωνσταντινούπολη, αλλά απέτυχε να κερδίσει τη λαϊκή υποστήριξη. Τότε μερικοί σημαντικοί υποστηρικτές του τον εγκατέλειψαν και ο Βαρδάνης, αντί να πολεμήσει με αυτούς που τού έμειναν πιστοί, παραδόθηκε. Αποσύρθηκε ως μοναχός σε μία μονή, που είχε ιδρύσει. Εκεί τυφλώθηκε, ίσως με διαταγή τού Νικηφόρου Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δομνίκη και είχε τέκνα:
Ένα μέρος της περιουσίας τού Βαρδάνη δόθηκε στη Δομνίκη και τα παιδιά της, ένα μέρος παραχωρήθηκε στους πτωχούς και ένα μέρος αφιερώθηκε στην ίδρυση μίας μικρής μονής στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποσύρθηκαν εκεί.
Γουνεύς
Στην ελληνική μυθολογία, το όνομα Γουνεύς μπορεί να αναφέρεται στους εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Τσιζάνο σουλ Νέβα
Το Τσιζάνο σουλ Νέβα (ιταλικά: Cisano sul Neva) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σαβόνα, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σαβόνα
Υπουργείο Δικαιοσύνης
Η ονομασία Υπουργείο Δικαιοσύνης μπορεί να αναφέρεται στα:
Μίντελμπουρχ
Το Μίντελμπουρχ (Ολλανδικά: Middelburg) είναι πόλη και δήμος της νοτιοδυτικής Ολλανδίας και πρωτεύουσα της επαρχίας της Ζηλανδίας.
Ιστορία
Το Μίντελμπουρχ χρονολογείται από τα τέλη του 8ου ή τις αρχές του 9ου αιώνα. Η πρώτη αναφορά στο όνομα της πόλης γίνεται ως ένα από τα τρία κάστρα που ανηγέρθηκαν στο Βάλχερεν (τότε ακόμα νησί) για την προστασία της χώρας από τις επιδρομές των Βίκινγκ. Το 844 χτίστηκε στην περιοχή ένα μοναστήρι που παρέμεινε σε χρήση ως τον Ογδοηκονταετή πόλεμο, όταν η βόρεια Ολλανδία κατέκτησε την ανεξαρτησία της από τους Ισπανούς. Το Μίντελμπουρχ έγινε επίσημα πόλη το 1217. Κατά το μεσαίωνα εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο μεταξύ Αγγλίας και Φλάνδρας, ενώ το «χρυσό» 17ο αιώνα της Ολλανδίας υπήρξε σημαντική πόλη για την Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Το μεγαλύτερο κομμάτι του κέντρου της πόλης βομβαρδίστηκε από τη Λουφτβάφφε στις 17 Μαΐου 1940 ώστε να αναγκαστούν οι Ολλανδικές δυνάμεις της Ζηλανδίας να παραδοθούν στους Γερμανούς. Μετά τον πόλεμο η πόλη ξαναχτίστηκε στα προπολεμικά σχέδιά της, αλλά τα αρχεία της πόλης χάθηκαν στις φωτιές.
Μετά την ανακατασκευή του, το σύγχρονο Μίντελμπουρχ επανέκτησε τον ιστορικό του χαρακτήρα. Σήμερα διαθέτει αρκετές πολυτελής εμπορικές αποθήκες του 17ου και του 18ου αιώνα παράλληλα στα κανάλια του, όπως και άλλες πόλεις όπως το Άμστερνταμ. Οι παλιές τάφροι με νερό παραμένουν όπως και μια από τις πύλες της πόλης (η Κούπορτ, Koepoort), αλλά μεγάλα κομμάτια και των δύο κατεδαφίστηκαν το 19ο αιώνα ώστε να διευκολύνουν την κατασκευή του καναλιού μεταξύ Βάλχερεν, Φλίσσινγκεν και Φέερε. Το μεσαιωνικό αβαείο χρησιμοποιείται σήμερα ως μουσείο και ως έδρα της κυβέρνησης της επαρχίας. Στο Μίντελμπουρχ γεννήθηκε και πέθανε ο Πίτερ Χάαλ (1769-1818), γνωστός ζωγράφος που ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, αλλά επέστρεψε στη γενέτειρά του.
Παιδεία και πολιτισμός
Όταν ο βασιλιάς Γουλιέλμος Β΄ της Ολλανδίας αποφάσισε να κατασκευάσει το πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας το 1575, εξέτασε το ενδεχόμενο του Μίντελμπουρχ, αλλά κατέληξε στο Λέιντεν. Η πόλη και ολόκληρη η επαρχία της Ζηλανδίας παρέμεινε χωρίς πανεπιστήμιο ως το 2004 όταν ιδρύθηκε η Ακαδημία Ρούσβελτ, που είναι συνδεδεμένη με το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης.
Συγκοινωνίες
Το Μίντελμπουρχ διαθέτει σταθμό τραίνου που συνδέει την πόλη με το Φλίσσινγκεν, το Χους, το Ρόοσενταλ, το Ρότερνταμ, τη Χάγη, το Λέιντεν, το Άμστερνταμ και το αεροδρόμιο Σχίπχολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Ζηλανδία (επαρχία)
Νίκος Μόσχος
Ο Νίκος Μόσχος (γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1958) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη και την Καβάλα.
Καριέρα
Ο Μόσχος ξεκίνησε από τον Αετό Βαλτοχωρίου και στα δεκαοκτώ του χρόνια μεταπήδησε στον Άρη. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 20 Μαρτίου 1977, στον αγώνα εναντίον του Παναθηναϊκού. Κατά την πρώτη του σεζόν έπαιξε συνολικά σε εννέα αγώνες.
Το 1977-78 συμμετείχε σε έξι αγώνες πρωταθλήματος, όπως και σε τρία από τα τέσσερα ματς που έδωσαν οι "κίτρινοι" για το βαλκανικό κύπελλο. Την επόμενη χρονιά έπαιξε σε οκτώ αγώνες, σκοράροντας τρεις φορές και βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει την τρίτη θέση του πρωταθλήματος και την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Το 1979-80 ήταν αναπληρωματικός στην ομάδα που ισοβάθμησε με τον Ολυμπιακό στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος και τον Δεκέμβριο του 1980 μεταγράφηκε στην Καβάλα, παίζοντας σε δεκαεννέα αγώνες μέχρι το τέλος της χρονιάς και σκοράροντας τρία γκολ. , Την σεζόν 1981-82, η Καβάλα τερμάτισε στην προτελευταία θέση του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής, με τον Μόσχο να συμμετέχει σε δεκαεννέα ματς σκοράροντας δύο φορές.
Συνέχισε στην Β' Εθνική με την ομάδα της Καβάλας, φθάνοντας το 1984-85 μία ανάσα από την επάνοδο στη μεγάλη κατηγορία, αλλά τερματίζοντας στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος.
Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1988, σε ηλικία τριάντα ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κοσσερία
Η Κοσσερία (ιταλικά: Cosseria) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σαβόνα, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Γιώργος Πρίσκας
Ο Γιώργος Πρίσκας (γενν. Ιωάννινα 1959 - 2003) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Διακρίθηκε για τη φυσική του κατάσταση, τις αμυντικές του ικανότητες και για τον χαρακτήρα του.
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του από την Προοδευτική Περάματος με την οποία αγωνίστηκε με επιτυχία. Το ταλέντο του είδαν γρήγορα στον ΠΑΣ Γιάννινα, όπου τον απέκτησαν το 1978.
Με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα βίωσε τις καλύτερες ημέρες στην ποδοσφαιρική του καριέρα, όπου αγωνίστηκε κυρίως σε Α' Εθνική και λιγότερο στη Β' Εθνική, μέχρι το 1989 που σταμάτησε την καριέρα του. Συνολικά με τη φανέλα του ΠΑΣ, είχε 186 συμμετοχές, από τις οποίες οι 136 ήταν σε επίπεδο Α' Εθνικής και οι 50 στη Β' Εθνική.
Το καλοκαίρι του 2003, συγκεκριμένα στις 9 Ιουλίου 2003, κατά τη διάρκεια αγώνα παλαιμάχων ΠΑΣ Γιάννινα - Καλαμάτα, απεβίωσε προδομένος από την καρδιά του, σε ηλικία μόλις 44 χρονών.
Προς τιμή του, δόθηκε το όνομά του στο Δημοτικό Αθλητικό Κεντρο του Περάματος Ιωαννίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ντέγκο
Το Ντέγκο (ιταλικά: Dego) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σαβόνα, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σαβόνα
Ρούπρεχτ του Παλατινάτου, αρχιεπίσκοπος
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ματθίλδης, κόρης του Αμεδαίου κόμη του Πεδεμοντίου & διεκδικητή της Αχαΐας. Φοίτησε στα Πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και της Κολωνίας. Ήταν μέλος (canon) του Συλλόγου του καθεδρικού στο Μάιντς, υποδιάκονος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας και κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού στο Βύρτσμπουργκ.
Το 1463 εξελέγη αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας. Επιβεβαιώθηκε από τον πάπα το 1464 και χειροτονήθηκε το 1468. Το 1471 έλαβε την επισκοπική περιβολή από τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων. Εξελέγη λόγω των συνδέσεων της οικογενείας του. Αντιμετώπισε τον κίνδυνο μείωσης της δύναμης του πριγκιπάτου-επισκοπής του: ο προκάτοχός του είχε υποθηκεύσει τα τέλη των πιο σημαντικών εμπορικών πόλεων του Ρήνου για τις ανάγκες του πολέμου και ο Ρούπρεχτ είχε έλλειψη πόρων.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γλώσσα Ταϊρόρα
Η Ταϊρόα (Ταϊρόρα) είναι γλώσσα Καϊνάντου που ομιλείται στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ομιλείται στην επαρχία Ανατολικών Υψιπέδων.
Τα ίδια τα Ταϊρόα, ή Βόρεια Ταϊρόα, περιλαμβάνουν τις διαλέκτους Αανταντάρα (Ανταντάρα), Αράου-Βαρόσια (Αράου-Μπαρόσια), Αροκάαρα, Σαϊκόρα (Σαϊόρα), Ταϊρόρα.
Τα Νότια Ταϊρόα, γνωστά επίσης ως Ομγούνρα-Τοκούρα, περιλαμβάνουν τις διαλέκτους Αατασάαρα (Ατακάρα), Χααβικίνρα-Οράουρα (Χαμπίνα-Οράουρα), Ομγούνρα-Τοκούρα (Ομπούρα-Να'οκένα), Βαϊρά-Ντοσάρα (Μπάιρα), Βεκαούρα (Μεαούνα), Βιναάτα-Κονκομπίρα (Πινάντα-Κονκομπίρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τ
Νέο Κράτος (Πορτογαλία)
Το Εστάντου Νόβου (, "Νέο Κράτος"), ή Δεύτερη Δημοκρατία, ήταν το συντεχνιακό ακροδεξιό καθεστώς που εδραιώθηκε στην Πορτογαλία το 1933. Ήταν βαθιά ριζωμένο στην Καθολική κοινωνική σκέψη που ασκούσε επιρροή σε φιλελεύθερους και συντηρητικούς στην Πορτογαλία. Εξελίχθηκε από την Εθνική Δικτατορία που σχηματίστηκε μετά το πραξικόπημα της 28ης Μαΐου 1926 ενάντια στη δημοκρατική και ασταθής Πρώτη Δημοκρατία. Μαζί, η Εθνική Δικτατορία και το Νέο Κράτος αναγνωρίζονται ως η Δεύτερη πορτογαλική Δημοκρατία. Το νέο κράτος, εμπνεόμενο σε μεγάλο βαθμό από συντηρητικές και αυταρχικές ιδεολογίες, αναπτύχθηκε από τον Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ, Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών της Πορτογαλίας από το 1932 ως το 1968, όταν η ασθένεια τον ανάγκασε να παραιτηθεί. Μετά το 1945, το συντεχνιακό οικονομικό μοντέλο ήταν και λιγότερο χρήσιμο και καθυστερούσε τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας.
Αντίθετη στον κομμουνισμό, τον σοσιαλισμό, τον αναρχισμό, τον φασισμό, τον φιλελευθερισμό και την αντοαποικιοκρατία, το καθεστώς ήταν συντεχνιακό, συντηρητικό και εθνικιστικό, υπερασπιζόμενο τον παραδοσιακό καθολικισμό της Πορτογαλίας. Η πολιτική του προέβλεπε την διαιώνιση της Πορτογαλίας ως διαηπειρωτικό έθνους, σύμφωνα με το δόγμα του λουσοτροπικαλισμού. Μια τέτοια Πορτογαλία συμπεριλάμβανε την Αγκόλα, τη Μοζαμβίκη, και άλλα πορτογαλικά εδάφη ως επεκτάσεις της κυρίως Πορτογαλίας, εξασφαλίζοντας μια υποτιθέμενη πηγή πολιτισμού και σταθερότητας στις αποικίες στην Αφρική και την Ασία. Υπό το Νέο Κράτος, η Πορτογαλία προσπάθησε να διαιωνίσει μια τεράστια, αιωνόβια αυτοκρατορία με συνολική έκταση 2.168.071 τ.χλμ., ενώ άλλες πρώην αποικιακές δυνάμεις παρέδιδαν ανεξαρτησία στις αποικίες τους.
Η Πορτογαλία εντάχθηκε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) το 1955. Ήταν ιδρυτικό μέλος των: ΝΑΤΟ (1949), ΟΟΣΑ (1961), και ΕΖΕΣ (1960). Το 1968 ο Μαρσέλο Καετάνο διορίστηκε νέος επικεφαλής της κυβέρνησης. Στις 25 Απριλίου 1974, η Επανάσταση των Γαριφάλων στην Λισαβόνα ανέτρεψε το καθεστώς. Αντικείμενο έντονης κριτικής από τη διεθνή κοινότητα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και γνωστό για την εναντίωση του απέναντι στην αποαποικιοποίηση, ήταν ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα αυταρχικά καθεστώτα στην Ευρώπη. Όταν το καθεστώς κατέρρευσε το 1974, η Πορτογαλία είχε το χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στη Δυτική Ευρώπη, καθώς και το υψηλότερο ποσοστό αποτρέψιμων θανάτων και βρεφικής θνησιμότητας στην Ευρώπη.
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Κατηγορία:Φασιστικά κράτη Κατηγορία:Ακροδεξιά στην Ευρώπη Κατηγορία:Αντικομμουνισμός Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πορτογαλικά
Φινάλε Λίγκουρε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σαβόνα
Έρλι
Το Έρλι (ιταλικά: Erli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σαβόνα, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σαβόνα
Ρούπρεχτ του Παλατινάτου-Ζίμμερν, επίσκοπος
O Ρούπρεχτ, γερμ. Ruprecht (16 Οκτωβρίου 1461 - 19 Απριλίου 1507) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ (1492-1507).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ παλατινού κόμη του Ζίμερν και της Μαργαρίτας, κόρης του Άρνολντ δούκα του Χέλρε. Εγγράφτηκε στο Νομικό Τμήμα του παλαιού Πανεπιστημίου Σπουδών της Κολωνίας.
Υπέφερε από σοβαρή ασθένεια, τη λεγόμενη Γαλλική νόσο, δερματική ασθένεια των τροπικών χωρών ή σύφιλη, που τον εμπόδισε να ασκήσει το λειτούργημά του και αποδείχθηκε μοιραία. Η επισκοπή του ερημώθηκε από τον Πόλεμο για τη Διαδοχή στο Λάντσουτ και οι περιοχές του άλλαξαν με τη δημιουργία του δουκάτου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ. Επειδή ο κατώτερος κλήρος δεν είχε την τόλμη να διώξει τις μάγισσες, εξουσιοδότησε τον ανακριτή Χάινριχ Κράμερ γι' αυτό.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Θεμιστοκλής Μπαμίχας
Ο Θεμιστοκλής Μπαμίχας (1875-1930) ήταν Έλληνας πολιτικός και εκπρόσωπος της Βορείου Ηπείρου στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919.
Ο Μπαμίχας γεννήθηκε στο Δέλβινο στη σύγχρονη νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος) της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ολοκλήρωση των βασικών σπουδών του στο Δέλβινο, πήγε στη Γενεύη, όπου σπούδασε νομικά. Πίσω στο Δέλβινο, συμμετείχε σε διάφορες πατριωτικές πρωτοβουλίες και το 1914 μετακόμισε στη κοντινή Κέρκυρα. Ωστόσο, την ίδια χρονιά επέστρεψε και συμμετείχε στον αγώνα για την ίδρυση της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου. Στις εκλογές του 1915, ενώ η Βόρεια Ήπειρος βρισκόταν προσωρινά υπό ελληνικό έλεγχο, εξελέγη μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνεργάστηκε στενά με τον αντιβενιζελιστή Ίωνα Δραγούμη. Το 1919 ταξίδεψε στη Σύνοδο Ειρήνη του Παρισιού, ως μέρος της Βορειοηπειρώτικης αντιπροσωπείας υπό τον Αλέξανδρο Καραπάνο. Ο Μπαμίχας έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην Κέρκυρα.
Στην Κέρκυρα εξέδωσε το βιβλίο Κώδιξ του Ναού της Πόλεως του Δελβίνου, το οποίο περιέχει σημαντικές ιστορικές πληροφορίες σχετικά με τους αναγκαστικούς εξισλαμισμούς τον 17ο αιώνα και τους διωγμούς Χριστιανών στο Δέλβινο και την ευρύτερη περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Βουλευτές Αργυροκάστρου Κατηγορία:Δέλβινο
Λουδοβίκος Γ΄ του Λέβενσταϊν
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Λέβενσταϊν (γιου του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Λέβενσταϊν) και της Ελένης του Κένιγκσεγγ. Στα 18 έτη του πήγε στην Αυλή της Βιέννης, όπου του δόθηκε η διοίκηση ενός συντάγματος του Ιππικού από 1.000 ιππείς. Λίγο αργότερα έγινε πρέσβης του Φρειδερίκου Β΄ του Παλατινάτου, 2ου εξαδέλφου του πατέρα του, που τον έστειλε σε διάφορες Αυλές. Το 1557 ήταν σύμβουλος του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων στη Συνέλευση (Diet) του Ρέγκενσμπουργκ, αν και ήταν Προτεστάντης. Αργότερα εκπροσώπησε τον Μαξιμιλιανό Β΄ των Αψβούργων σε διάφορες Συνελεύσεις. Ο Κάρολος Β΄ αρχιδούκας της Έσω Αυστρίας τον όρισε κυβερνήτη της Καρινθίας, Καρνιόλης και Στυρίας.
Γκαρλέντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σαβόνα
Ματθαίος Γιωσαφάτ
Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ (10 Μαρτίου 1937, Κατερίνη - 27 Ιουλίου 2022, Κατερίνη) ήταν Έλληνας ψυχαναλυτής, εβραϊκής καταγωγής. Ήταν ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του είδους του στην Ελλάδα και πολλά βιβλία του έχουν λάβει υψηλές πωλήσεις.
Εργάστηκε επίσης σε επιτροπές του υπουργείου Υγείας ως παιδοψυχίατρος για δυόμισι δεκαετίες και έχει αγωνιστεί για την παροχή άδειας διάρκειας 1 έτους για κάθε μητέρα τουλάχιστον στον δημόσιο τομέα. Μάλιστα, έχει αποκληθεί «δάσκαλος της ψυχιατρικής».
Λουδοβίκος Γ΄ του Λέβενσταϊν
Βιογραφία
Ο ίδιος κατείχε την κομητεία του Λέβενσταϊν, η οποία ήταν υποτελής του δούκα της Βυρτεμβέργης. Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Στόλμπεργκ. Το 1566 απεβίωσε ο Μιχαήλ Γ΄ κόμης του Βέρτχαϊμ, τελευταίος του Οίκου του και τον κληρονόμησε, μέσω της συζύγου του Αικατερίνης, ο πατέρας της Λουδοβίκος του Στόλμπεργκ. Το 1574 απεβίωσε ο Λουδοβίκος και το Βέρτχαϊμ κληρονόμησαν οι τρεις κόρες του: πρώτη η Αικατερίνη με τον δεύτερο σύζυγό της Φίλιππο κόμη του Έμπερσταϊν, δεύτερη η Ελισάβετ με τον Ντίτριχ κόμη του Μάντερσαϊντ και τρίτη η Άννα με τον Λουδοβίκο Γ΄ κόμη του Λέβενσταϊν. Το 1589 απεβίωσε ο Φίλιππος και το 1593 απεβίωσε ο Ντίτιρχ. Τότε η Ελισάβετ παντρεύτηκε δεύτερη φορά, με τον Γουλιέλμο του Κρίχινγκεν, που απεβίωσε το 1610, οπότε ο Λουδοβίκος Γ΄ έμεινε μόνος κόμης του Βέρτχαϊμ.
Ματθαίος Γιωσαφάτ
Βιογραφία
Ο Γιωσαφάτ γεννήθηκε στην Κατερίνη σε οικογένεια ρωμανιωτών Εβραίων. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αποφοίτησε το 1963 και απέκτησε την ιδιότητα του νευρολόγου-ψυχίατρου το 1967. Έζησε στο Λονδίνο έως το 1982 όπου μετά από εξετάσεις έλαβε διάφορα διπλώματα στην ψυχιατρική και την παιδοψυχιατρική.
Εξελέγη διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής στο Φίντσλι του Λονδίνου). Δίδαξε στο Κέντρο Τάβιστοκ και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο) ως Επίκουρος Καθηγητής.
Λουδοβίκος Γ΄ του Λέβενσταϊν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1566 την Άννα, κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Στόλμπεργκ. Η Άννα κληρονόμησε από τον πατέρα της την κομητεία του Ρόχεφορτ και αρχικά ένα μέρος της κομητείας του Βέρτχαϊμ, μετά απέκτησε όλη την κομητεία. Είχαν τέκνα:
Ματθαίος Γιωσαφάτ
Βιογραφία
Έλαβε επίσης πενταετή εκπαίδευση στο αντικείμενο της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας και τετραετή εκπαίδευση στην ομαδική ανάλυση και οικογενειακή θεραπεία.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής.
Είναι συνιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχανάλυσης και Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, η οποία ασχολείται με την ατομική ψυχανάλυση αλλά και ψυχαναλυτική θεραπεία, αλλά και της Ελληνικής Εταιρείας Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας, στην οποία και προήδρευσε, αλλά και διευθυντής του εκπαιδευτικού της ινστιτούτου. Ήταν μέλος πολλών επιστημονικών εταιρειών της Ελλάδας και του εξωτερικού και ασχολήθηκε με την συγγραφή επιστημονικών βιβλίων και άρθρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ψυχαναλυτές
Διγενής Ακρίτας Μόρφου
Ίδρυση
Ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου ιδρύθηκε στις 23 Απριλίου 1931. Το σωματείο ιδρύθηκε από μια ομάδα 38 ευέλπιδων της Μόρφου. Η συγκέντρωση για την ίδρυση του σωματείου έγινε στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Λουκής Ακρίτας. Στο σωματείο δόθηκε το όνομα Διγενής Ακρίτας ώστε να συνοψίζει την εθνική δράση του σωματείου αλλά και λόγω μιας παράδοσης που ήθελε το Διγενή Ακρίτα να έχει ζήσει στην ακριτική Μόρφου. Σκοποί του σωματείου ήταν η εθνική, ηθική, καλλιτεχνική, πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη του λαού και ειδικά της νεολαίας, η τόνωση και διάδοση των ελληνοχριστιανικών ιδεωδών και η παραγωγή, ανάπτυξη και καλλιέργεια του αθλητισμού.
Έμβλημα και χρώματα
Έμβλημα του σωματείου είναι ο τοξότης και χρώματα του το πράσινο και το άσπρο.
Ποδόσφαιρο
Μετά την ίδρυση του ο Διγενής δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα η οποία αγωνιζόταν στα αγροτικά πρωταθλήματα της επαρχίας Κερύνειας. Το 1968 εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) σαν σωματείο Β΄ κατηγορίας.
Η ποδοσφαιρική ομάδα μετράει 15 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, έχει τερματίσει μία φορά στη δεύτερη θέση, συμμετείχε μία φορά στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, έχει μια συμμετοχή σε τελικό κυπέλλου Κύπρου, έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας και τρία πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας, όπως και δύο κύπελλο Κύπρου Γ΄- Δ΄ κατηγορίας.
Καλαθοσφαίριση
Η καλαθοσφαιρική ομάδα έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας και τέσσερα πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας, όπως και δύο κύπελλα Κύπρου Β΄ κατηγορίας. Το τμήμα ανέστειλε τις δραστηριότητες του το 2010 λόγω οικονομικών δυσκολιών. Το 2019 η ομάδα επανασυστάθηκε σε συνεργασία με την ακαδημία καλαθοσφαίρισης NBA BC και συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1931 Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι
Πολιτισμός της Βιλανόβα
Ο Πολιτισμός της Βιλανόβα (900 π.Χ. - 700 π.Χ.) είναι η αρχαιότερη φάση του πολιτισμού των Ετρούσκων, όταν ξεκίνησε στην Ιταλία η Εποχή του Σιδήρου. Προηγήθηκε ο Πολιτισμός της Πρώτο-Βιλανόβα όταν τελείωνε η Εποχή του Χαλκού, άκμασε μαζί με τον Πολιτισμό των Τεφροδόχων στην Κεντρική Ευρώπη. Το όνομα καθορίζεται από την περιοχή της Βιλανόβα, σχετίζεται με τον Δήμο του Καστενάζο που βρίσκεται στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια. Την περίοδο 1853-1855 ο αρχαιολόγος Τζοβάνι Γκοτζαντίνι ανακάλυψε μια Νεκρόπολη με 193 τάφους, οι 179 με Αποτέφρωση και οι 14 με κοινή Ταφή. Οι Βιλανόβα εισήγαγαν στην Ιταλική χερσόνησο την χρήση του Σιδήρου. Η πρακτική τους ήταν η αποτέφρωση των νεκρών, η στάχτη του νεκρού έμπαινε σε κεραμικό δοχείο με την μορφή του διπλού κώνου.
Τα πρώτα ευρήματα του Πολιτισμού της Βιλανόβα ανακαλύφθηκαν από τον αρχαιολόγο Τζοβάνι Γκοτζαντίνι στο Καστενάζο στην βόρεια Ιταλία, 12 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Μπολόνια, οι 6 βρίσκονταν ξεχωριστά από τους άλλους, ανήκαν πιθανότατα σε επιφανή πρόσωπα. Οι λακκοεοιδείς τάφοι με πέτρες περιείχαν ταφικά δοχεία, οι περισσότεροι ήταν άθικτοι, ελάχιστοι είχαν λεηλατηθεί. Αργότερα ανακάλυψαν μια νέα Νεκρόπολη των Βιλανόβα στο Βερούτσιο, σε πεδιάδα που επέβλεπε την Αδριατική. Τα ταφικά χαρακτηριστικά των Βιλανόβα ταιριάζουν με τα ευρήματα του πολιτισμού των τεφροδόχων στην κεντρική Ευρώπη (1300 π.Χ.-750 π.Χ.), τους Τεφροδόχους διαδέχθηκε ο Πολιτισμός Χάλστατ στους Κέλτες. Η στάχτη έμπαινε μετά την καύση του σώματος σε αγγεία με την με την μορφή διπλού κώνου. Ένα έθιμο που επικρατούσε στον Πολιτισμό των Βιλανόβα ήταν ο τάφος σε μορφή καλύβας, παρόμοιες με τις καλύβες στις οποίες ζούσαν. Οι τυπικές διακοσμήσεις περιείχαν μαίανδρος και Σβάστικα, την στάχτη συνόδευαν μπρούτζινες καρφίτσες, ξυραφάκια και δαχτυλίδια. Ο Πολιτισμός Βιλανόβα διαιρείται σε 2 φάσεις : Βιλανόβα Α΄ (960 π.Χ.-801 π.Χ.) και Βιλανόβα Β΄ (800 π.Χ.-720 π.Χ.). Η μετέπειτα φάση δείχνει έντονη εξάρτηση από την Ελληνική τέχνη. Τα ευρήματα περιείχαν αντικείμενα από γυαλί, περιδέραια, πανοπλίες και σέλες αλόγου όπως επίσης έγινε διαχωρισμός των τάφων σε ανώτερες και κατώτερες τάξεις. Οι Τάφοι περιείχαν νέες πρακτικές όπως η Ταφή αντί για την καύση με έντονη Ανατολίτικη επίδραση. Οι βορινότερες περιοχές των Ετρούσκων εισήλθαν σε νέες φάσεις του Πολιτισμού όπως Βιλανόβα Γ΄ (750 π.Χ.-680 π.Χ.) και Βιλανόβα Δ΄ (680 π.Χ.-540 π.Χ.).
Τέχνη
H μεταλλουργική ποιότητα σε μπρούτζο δείχνει την ικανότητα των τεχνητών Βιλανόβα, μερικά ταφικά είδη που ήταν ανώτερης ποιότητας έδειξαν ότι ο λαός ήταν χωρισμένος σε τάξεις. Τα εργαλεία που βρέθηκαν στους τάφους δείχνουν την πίστη τους στην μετά θάνατο ζωή, οι άντρες είχαν όπλα και πανοπλίες, οι γυναίκες εργαλεία υφαντικής. Μερικοί τάφοι είχαν περίπλοκα εργαλεία, αυτό δείχνει ότι μερικοί άντρες μπορούσαν να κάνουν γυναικείες δουλειές και το αντίστροφο. Οι Βιλανόβα προχώρησαν σε εμπόριο με άλλες περιοχές όπως τα Βαλκάνια και την Σαρδηνία, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αναπτυχθεί η μεταλλουργεία και Ελληνική κεραμική. Τα κτίσματα είχαν ορθογώνιο σχήμα, οι καλύβες ήταν κατασκευασμένες με κουκούτσια και πασαλείμματα. Μέσα στις καλύβες βρέθηκαν αντικείμενα όπως αγγεία και κόκαλα ζώων που αποκαλύπτουν την ζωή των αρχαίων κατοίκων της Ιταλίας. Μερικές καλύβες περιέχουν μεγάλα αγγεία για την αποθήκευση τροφίμων βυθισμένα στο έδαφος, είχαν μια πέτρινη εσοχή στο έδαφος για την αποχέτευση. Μερικοί σκόρπιοι οικισμοί Βιλανόβα βρέθηκαν στην Εμίλια-Ρομάνια ειδικά στην Μπολόνια και το Βερούκκιο κοντά στο Ρίμινι, στο Μάρκε του Φέρμιο, την Τοσκάνη και το Λάτιο. Περισσότερα στοιχεία για την Ετρουσκική ταφή βρέθηκαν στην Ιταλική Καμπανία και το Σαλέρνο. Ο Μάσσιμο Παλλοττίνο επιβεβαιώνει ότι η τέχνη του Σαλέρνο είναι ο πρόγονος του Ετρουσκικού πολιτισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Ετρούσκοι Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Ιταλία Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Νότια Ευρώπη
At the Gates
Οι At the Gates είναι σουηδικό death metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Γκέτεμποργκ το 1990. Κυκλοφόρησαν τέσσερα στούντιο άλμπουμ, πριν διαλυθούν το 1996. Το 2007, επανενώθηκαν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, με την οριστική τους επανένωση να έρχεται το 2010. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησαν τον δίσκο "At War with Reality".
1990-1996
Οι At the Gates σχηματίστηκαν το 1990 από τον τραγουδιστή Τόμας Λίντμπεργκ, τους κιθαρίστες Άντερς Μπιέρλερ και Αλφ Σβένσον, τον μπασίστα Μπιορν Μάνκνερ και το ντράμερ Γιόνας Μπιέρλερ. Ο τελευταίος ανέλαβε το μπάσο λίγο αργότερα και ο Μάνκνερ αποχώρησε από το συγκρότημα, όταν ο ντράμερ Άντριαν Έρλαντσον έγινε μέλος τους. Πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το ΕΡ "Gardens of Grief" μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Dolores με παραγωγό τον Τόμας Σκόγκσμπεργκ. Περιόδευσαν με συγκροτήματα όπως οι Dismember, Bolt Thrower, Massacre και Immolation, τραβώντας την προσοχή της Peaceville Records, μέσω της οποίας κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο-άλμπουμ τους με τίτλο "The Red in the Sky Is Ours" στις 27 Ιουλίου 1992.
thumb|left|240px|Ο Λίντμπεργκ στο Gods of Metal του 2008 Το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη μαζί με τους My Dying Bride, πριν κυκλοφορήσουν το "With Fear I Kiss the Burning Darkness" τον Αύγουστο του 1993. Ο Μάρτιν Λάρσον πήρε την θέση του Σβένσον, ενώ έπαιξαν για πρώτη φορά στην Μεγάλη Βρετανία και πιο συγκεκριμένα στο Nottingham Rock City, μία εμφάνιση που βιντεοσκοπήθηκε από το MTV. Αμέσως μετά, πραγματοποίησαν μία μικρή περιοδεία στην Βρετανία με τους Anathema και τους Cradle of Filth.
Τον Μάιο του 1994, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Terminal Spirit Disease" και μετά από μία περιοδεία με τους My Dying Bride και Anathema, περιόδευσαν στην Ευρώπη για πρώτη φορά ως πρώτο όνομα, με τους Seance και Ancient Rites να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Ένα χρόνο αργότερα, υπέγραψαν στην Earache Records και ηχογράφησαν το "Slaughter of the Soul" στο Studio Fredman. Οι At the Gates περιόδευσαν μαζί με τους Unleashed στην Ευρώπη, συνεχίζοντας το 1996 στο Ηνωμένο Βασίλειο και προτάθηκαν για το σουηδικό βραβείο Grammy στην κατηγορία του καλύτερου Hard Rock άλμπουμ. Το βίντεο κλιπ τους για το κομμάτι "Blinded by Fear" γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο MTV και περιόδευσαν δύο φορές στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τους Morbid Angel αρχικά, και τους Napalm Death στην συνέχεια, ενώ στο ενδιάμεσο διάστημα πραγματοποίησαν μία ακόμη ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Napalm Death και τους Crowbar.
The Best of Both Worlds (τραγούδι της Μάιλι Σάιρους)
Το "The Best of Both Worlds" είναι ένα ποπ-ροκ τραγούδι που ερμήνευσε η Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός Μάιλι Σάιρους για την τηλεοπτική σειρά του Disney Channel Χάνα Μοντάνα. Η Σάιρους ερμηνεύει το τραγούδι ως Χάνα Μοντάνα, η οποία είναι το alter ego της πρωταγωνίστριας της σειράς Μάιλι Στιούαρτ. Κυκλοφόρησε ως το πρώτο και κύριο single από το άλμπουμ του soundtrack της Χάνα Μοντάνα στις 28 Μαρτίου 2006. Το "The Best of Both Worlds" είναι το μουσικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς- στην τρίτη σεζόν της σειράς, χρησιμοποιείται ως μουσικό θέμα το "Movie Mix" του 2009. Μια ζωντανή έκδοση είναι διαθέσιμη στο Hannah Montana & Miley Cyrus: Best of Both Worlds Concert (2008), μια έκδοση για καραόκε περιλαμβάνεται στη σειρά καραόκε του soundtrack (2008), και το 2009 Movie Mix περιλαμβάνεται στο Hannah Montana: The Movie soundtrack (2009). Το τραγούδι έχει στοιχεία bubblegum pop και pop rock. Στιχουργικά, είναι μια βιτρίνα της διπλής ζωής που ζει η Μάιλι Στιούαρτ.