cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαγιέ
Λοιπά αξιοθέατα
Το μουσείο δαντέλας (Le Conservatoire de la dentelle), το οποίο στεγάζεται στο πρώην επισκοπικό μέγαρο hôtel du Doyen στο οποίο εκτίθενται δαντέλες. Δημιουργήθηκε για τη διατήρηση της νορμανδικής παράδοσης στις δαντέλες και, εκτός από τη μόνιμη έκθεσή του, παρέχει πρακτικές οδηγίες και πληροφορίες.
Το Μουσείο του Βαρόνου Ζεράρ (Le musée Baron Gérard), στο οποίο στεγάζονται πολυάριθμα αντικείμενα τέχνης σημαντικών δημιουργών, όπως ο Ζακ Λουί Νταβίντ, ο Μωρίς Ουτριλό και ο Καμίλ Κορό. Το μουσείο δημιουργήθηκε το 1959 ύστερα από δωρεά των περισσότερων εκθεμάτων του από το βαρόνο Ανρί Αλεξάντρ Ζεράρ (baron Henri-Alexandre Gérard).
Σημαντικό αξιοθέατο είναι, επίσης, ο Βοτανικός Κήπος της πόλης, που δημιουργήθηκε το 1864.
Πωλίν Γκωφιέ
Η Πωλίν Γκωφιέ (γαλλικά: Pauline Gauffier), γεννηθείσα Σατιγιόν (γαλλικά: Châtillon), ήταν Γαλλίδα ζωγράφος εγκατεστημένη στην Ιταλία, γεννημένη στη Ρώμη το 1772 και αποβιώσασα στη Φλωρεντία το 1801.
Βιογραφία
Γεννημένη στη Ρώμη το 1772 από Γάλλους γονείς οι οποίοι ήσαν εγκατεστημένοι εντός της συγκεκριμένης πόλης, η Πωλίν Σατιγιόν σύχναζε, κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη. Ο αρχιτέκτονας Σαρλ Περσιέ φιλοτέχνησε πέντε σχέδιά της, ενώ η ίδια σπούδασε ζωγραφική με τους Ζαν-Ζερμαίν Ντρουαί και Λουί Γκωφιέ.
Τον Μάρτιο του 1790 παντρεύτηκε με τον τελευταίο εξ'αυτών στη Ρώμη. Το ζεύγος απέκτησε δύο τέκνα, μεταξύ των οποίων η μετέπειτα Ιταλίδα ζωγράφος μικρογραφιών Φαουστίνα Μαλφάττι (1792-1837).
Έπειτα από αντιγαλλικές διαδηλώσεις οι οποίες έλαβαν χώρα στη Ρώμη, η οικογένεια Γκωφιέ κατέφυγε στη Φλωρεντία, όπου και απεβίωσε η Πωλίν τον Ιούλιο του 1801.
Στυλ και έργο
Η Πωλίν Γκωφιέ ήταν μαθητευόμενη του συζύγου της, καθώς και του Ζαν-Ζερμαίν Ντρουαί. Έργα της εκτέθηκαν στην Έκθεση του 1798.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Αρνάλντο Οτσόα
Ο Αρνάλντο Τομάς Οτσόα Σάντσες (ιστπ. Arnaldo Τομάς Ochoa Sánchez, 1930 - 1989) ήταν Κουβανός στρατηγός, που εκτελέστηκε μετά από στρατιωτικό δικαστήριο που τον βρήκκε ένοχο για τα εγκλήματα διαφθοράς, παράνομης χρήση οικονομικών πόρων, και διακίνησης ναρκωτικών.
Κατηγορία:Κουβανοί Κατηγορία:Κουβανοί επαναστάτες
Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981
Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ και DVD του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Ιουλίου 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Eagle Vision".
Τον τραγουδιστή συνόδευαν οι Rolling Stones, οι οποίοι εν μέσω της παγκόσμιας περιοδείας τους βρέθηκαν στο Σικάγο για τρεις εμφανίσεις στο "Rosemont Horizon". Την ημέρα που δεν είχαν συναυλία, βρέθηκαν στο κλαμπ του Buddy Guy για να δουν από κοντά τον Muddy Waters, ανεβαίνοντας τελικά στην σκηνή, όπως και ο Buddy Guy. Η συναυλία ηχογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε, κυκλοφορώντας παράνομα εκείνη την εποχή, μέχρι να εκδοθεί επίσημα το 2012.
Θέσεις τσαρτ
Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 10 Ιουλίου 2012
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "Muddy "Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Γιώργος Γάκης
Ο Γιώργος Γάκης (γεν. 19 Αυγούστου 1966) είναι Έλληνας μουσικός και γνωστός εκπρόσωπος της μουσικής ροκ στην Ελλάδα. Τον Μάιο του 1993 ίδρυσε τους The Troublemakers, ένα πενταμελές συγκρότημα ροκ.
Τον Ιούνιο του 2010 ο Γάκης και το συγκρότημα του, μαζί με τα 60 μέλη της Συμφωνικής Ορχήστρας της Θεσσαλονίκης κυκλοφόρησαν ένα έργο κλασσικής μουσικής. Το ίδιο έτος ο Γάκης και οι The Troublemakers εγκαινίασαν την περιοδεία των Scorpions στην Ελλάδα.
Το 2012 ο Γάκης κυκλοφόρησε το άλμπουμ Too much ain’t never enough, το οποίο περιέχει 10 τραγούδια και 1 ειδική διασκευή ενός παραδοσιακού τραγουδιού. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την Perris Records USA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Ιαπωνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ιαπωνία
Ανθρώπινος κορονοϊος 229E
Ο ανθρώπινος κορονοϊος 229E (HCoV-229E) είναι ένα είδος κορονοϊού που μολύνει τους ανθρώπους και τις νυχτερίδες. Ο μολυσματικός ιός είναι ένας ιός με περίβλημα και με θετικής(+) πολικότητας μονόκλωνο RNA για γονιδίωμα. Μαζί με τον ανθρώπινο κορονοϊό OC43, είναι ένας από τους ιούς που είναι υπεύθυνοι για το κοινό κρυολόγημα. Το είδος είναι μέλος του γένους Alphacoronavirus και υπογένους Duvinacovirus.
Μετάδοση
Ο HCoV-229E μεταδίδεται μέσω αναπνευστικών σταγονιδίων και μέσω της αφής.
Συμπτώματα
Ο HCoV-229E συνδέεται με μια σειρά από συμπτώματα του αναπνευστικού, που κυμαίνονται από το κοινό κρυολόγημα μέχρι υψηλά επίπεδα νοσηρότητας όπως πνευμονία και βρογχιολίτιδα. Είναι επίσης μεταξύ των κορονοϊων που συχνά συνανιχνεύονται με άλλους ιούς του αναπνευστικού συστήματος, ιδιαίτερα με τον ανθρώπινο αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (HRSV).
Επιδημιολογία
Ο HCoV-229E είναι ένας από τους επτά ανθρώπινους κορονοϊούς που περιλαμβάνουν HCoV-NL63, HCoV-OC43, HCoV-HKU1 και το SARS-CoV-2 και εμφανίζονται παγκοσμίως. Ωστόσο, οι ιοί εντοπίστηκαν σε διάφορα μέρη του κόσμου, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές του έτους.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιοί
Αποκαθήλωση
thumb|right|200px|Αποκαθήλωση, πίνακας του [[Ρόσσο Φιορεντίνο|Ρόσο Φιορεντίνο (1521)]] Η Αποκαθήλωση στη χριστιανική λειτουργική λέγεται η σκηνή της καταβίβασης του σώματος του Ιησού, από τον Σταυρό που ακολούθησε μετά την Σταύρωσή του, προκειμένου στη συνέχεια να ενταφιαστεί.
Η Αποκαθήλωση απεικονίζεται συχνά στην τέχνη. Έγινε δημοφιλές θέμα στη Βυζαντινή τέχνη από το 9ο αιώνα, ενώ στη Δύση από το 10ο. Αποτελεί το δέκατο τρίτο στάδιο των Σταθμών του Σταυρού.
Βιβλική διήγηση
Η Αποκαθήλωση έγινε με πρωτοβουλία του Ιωσήφ από την Αριμαθαία και του Νικόδημου, που ήταν σύμφωνα με τις διηγήσεις τον ευαγγελιστών Ιουδαίοι άρχοντες και κρυφοί μαθητές του Χριστού. Ο Ιωσήφ ζήτησε από τον Πιλάτο το σώμα του Ιησού για να το κηδέψει. Ο Πιλάτος του έδωσε την άδεια και στη συνέχεια μαζί με τον Ιωσήφ κατέβασαν το σώμα του Ιησού από το Σταυρό, το τύλιξαν με «σινδόνη καθαρά» και το απόθεσαν στο κενό μνημείο που διατηρούσε υπό την κατοχή του ο Ιωσήφ.
Άλλα πρόσωπα που δεν αναφέρονται στα ευαγγέλια, αλλά περιλαμβάνονται συχνά σε απεικονίσεις της Αποκαθήλωσης είναι ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, ο οποίος ορισμένες φορές εικονίζεται να στηρίζει μία μισολιπόθυμη Παναγία, όπως για παράδειγμα στην πίνακα «Αποκαθήλωση» του Ροζιέ βαν ντερ Βάιντεν, αλλά και η Μαρία η Μαγδαληνή. Στα Ευαγγέλια αναφέρεται ένας αδιευκρίνιστος αριθμός γυναικών που παρακολούθησαν τη Σταύρωση, στον οποίο περιλαμβάνονται οι Τρεις Μαρίες και η Σαλώμη, ενώ αναφέρουν επίσης ότι η Παναγία αλλά και η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν παρούσες στην Ταφή του Ιησού. Αυτές, αλλά και κάποιες άλλες γυναίκες καθώς και κάποιοι ανώνυμοι άντρες που βοηθούν στην Αποκαθήλωση, εμφανίζονται συχνά στα διάφορα έργα τέχνης.
Νικόλαος Ζαφειρίου
Ο Νικόλαος Ζαφειρίου (1871 – 1947) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος, αξιωματικός του Πυροβολικού, αρχηγός του ελληνικού στρατού κατοχής της Μικράς Ασίας το 1919.
Αποκαθήλωση
Ορθόδοξη Εκκλησία
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η σκηνή αυτή αποτελεί και το κεντρικό σημείο της εκκλησιαστικής «τελετής της Αποκαθήλωσης» που ανάγεται στον εσπερινό της Μεγάλης Παρασκευής και που τελείται το πρωί της ίδιας ημέρας, μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της τελεστικής ανάμνησης των Παθών του Ιησού Χριστού.
Η Αποκαθήλωση στη τέχνη
right|thumb|300px|[[Αποκαθήλωση (Ροζιέ βαν ντερ Βάιντεν)|«Αποκαθήλωση» του Ροζιέ βαν ντερ Βάιντεν (περ.1435), 220 x 262 εκ.]] Ακόμη και σε πρώιμες αναπαραστάσεις της Αποκαθήλωσης, ποικίλουν οι διάφορες λεπτομέρειες της σύνθεσης, και κυρίως η θέση του σώματος του Χριστού. Η σκηνή αυτή περιλαμβανόταν σε πολλούς μεσαιωνικούς κύκλους που αφορούσαν τη ζωή ή τα Πάθη του Χριστού και τοποθετούνταν ανάμεσα στη Σταύρωση και την Ταφή του. Ο «Επιτάφιος Θρήνος», ή η «Πιετά», που απεικονίζει την Παναγία να κρατά το σώμα του Ιησού, μπορεί να παρεμβάλλεται ανάμεσα στις άλλες δύο και αποτελεί συνήθως ξεχωριστή εικόνα, κυρίως στη γλυπτική. Απεικονίσεις με το σώμα του Χριστού να μεταφέρεται στον Τάφο του ή να βρίσκεται ξαπλωμένο σε οριζόντια στάση επάνω στον Τάφο ή σε μία αναλόγου σχήματος πέτρα, αποτελούν δύο ακόμη σημαντικές εναλλακτικές σκηνές. Η τελευταία είναι ιδιαίτερα σημαντική για την Ορθόδοξη τέχνη καθώς απεικονίζεται στον Επιτάφιο.
Νικόλαος Ζαφειρίου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Κόρινθο και μετά τις εγκύκλιες σπουδές του εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων απ΄ όπου αποφοίτησε αξιωματικός του πυροβολικού. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στο 2ο Σύνταγμα Πυροβολικού. Στον Α΄ Βαλκανικό Πολέμο υπηρέτησε στο Επιτελείο Στρατού Ηπείρου. Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο υπηρέτησε στο επιτελείο της 8ης Μεραρχίας. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στη Σχολή Πολέμου στη Γαλλία και επιστρέφοντας έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1916 - 1917) σε γαλλικές επιχειρήσεις του βαλκανικού μετώπου, ως διοικητής του 1ου συντάγματος Σερρών.
Αποκαθήλωση
Η Αποκαθήλωση στη τέχνη
Κατά την Αναγέννηση το θέμα έγινε δημοφιλές για εικόνες ή γλυπτά πίσω από Αγίες Τράπεζες, κυρίως λόγω των προκλήσεων της σύνθεσης αλλά και της καταλληλότητας του κατακόρυφου σχήματος του. Η μανιεριστική εκδοχή της Αποκαθήλωσης από το Ρόσο Φιορεντίνο θεωρείται συνήθως το κορυφαίο του επίτευγμα, ενώ ο πίνακας του Τζάκοπο Ποντόρμο με το ίδιο θέμα, αποτελεί πιθανότατα το πλέον φιλόδοξο έργο του. Τόσο ο Ρούμπενς όσο και ο Ρέμπραντ ασχολήθηκαν αρκετές φορές με το θέμα, με τον δεύτερο να έχει επαναλάβει μία από τις συνθέσεις του σε μεγαλύτερη κλίμακα, η οποία αποτελεί το κατεξοχήν χαρακτικό του έργο και η οποία τώρα βρίσκεται στο Μόναχο. Με αφορμή το ίδιο θέμα έφτιαξε ακόμη δύο ακόμη έργα με την ίδια μέθοδο.
Νικόλαος Ζαφειρίου
Βιογραφία
Με τον βαθμό του συνταγματάρχη – διοικητή αποβιβάστηκε στις 2 Μαΐου του 1919 στη Σμύρνη ως αρχηγός του ελληνικού στρατού κατοχής της Μικράς Ασίας και επικεφαλής της πρώτης ανωτέρας ελληνικής Αρχής της Ιωνίας. Τον Ιούλιο του 1920 προήχθη υποστράτηγος Την περίοδο 1921 – 1922 τελούσε στη διάθεση του υπουργείου Στρατιωτικών. Στο εκδηλωθέν κίνημα του 1922 συντάχθηκε αμέσως σ΄ αυτό όπου και ανέλαβε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και τρία χρόνια αργότερα προήχθη αντιστράτηγος, αναλαμβάνοντας διαδοχικά διοικητής του Β΄, του Γ΄ και τέλος του Ε΄ Σώματος Στρατού όπου και αποστρατεύτηκε το 1926.
Αποκαθήλωση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινή τέχνη Κατηγορία:Ιησούς Χριστός
Νικόλαος Ζαφειρίου
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Ζαφειρίου πέθανε στην Αθήνα το 1947.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Ζ Ζ Ζ
Ποταμός Μέλας
Ο ποταμός Μέλας, γνωστός στα τουρκικά ως Μαναβγκάτ (τουρκικά: Manavgat), είναι ποταμός, γνωστός από την αρχαιότητα, ο οποίος πηγάζει στις ανατολικές πλαγιές των Ορέων του Δυτικού Ταύρου στη σημερινή Τουρκία. Σε υψόμετρο 1.350 μ., η εκροή πολλών μικρών πηγών ενώνεται για να γίνει η πηγή του Μέλα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος θεωρούσε ότι ο ποταμός ήταν το όριο μεταξύ της αρχαίας Παμφυλίας και της Κιλικίας.
Φράγματα
Στον ποταμό έχουν κατασκευαστεί δύο φράγματα. 12 χλμ βόρεια του καταρράκτη του Μέλα βρίσκεται το φράγμα Οϋμαπινάρ, το οποίο χτίστηκε το 1984 και σχηματίζει μια δεξαμενή με έκταση περίπου 500 εκταρίων. Στα νότια του, το 1987, κατασκευάστηκε το φράγμα Μαναβγκάτ. Η δεξαμενή που σχηματίζεται από αυτό έχει έκταση 900 εκταρίων.
Ιωάννα της Γενεύης
Βιογραφία
Τα πολύ μεταγενέστερα Χρονικά της Σαβοΐας την αναφέρουν ως κόρη του Ζιράρντ κόμη της Βουργουνδίας, που οι λόγιοι τον ταυτίζουν με τον Ζερόλντ της Γενεύης.
To Χρονικό του Ωτκόμπ (Αltacumbae) αναφέρει ότι η σύζυγος του Αμεδαίου ήταν από τη Βουργουνδία, αλλά μάλλον αναφέρονται στη σύζυγο του Αμεδαίου Α΄. Ενώ αν η σύζυγος του Αμεδαίου Β΄ ήταν από τη Γενεύη, αυτό θα εξηγούσε το πώς ο Οίκος της Σαβοΐας απέκτησε τόσο νωρίς μία μεγάλη περιοχή της Γενεύης. Έκανε αρκετά παιδιά, δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα πόσα.
Απεβίωσε 15 έτη μετά τον σύζυγό της Αμεδαίο Β΄, σε ηλικία 55 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Β΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμισσες της Σαβοΐας
Βαλτάσαρ του Βέρλε
O Βαλτάσαρ, γερμ. Baltasar (π. 1375 - 5 Απριλίου 1421) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Βέρλε-Γκύστρο (1393/94-1421) και πρίγκιπας του Βέντεν (1418-21).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λαυρεντίου, κυρίου του Βέρλε και της Ματθίλδης του Οίκου του Μεκλεμβούργου, κόρης του Νικολάου Δ΄, κυρίου του Βέρλε.
Το 1421 απεβίωσε σε ηλικία 46 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γουλιέλμος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1397 την Ευφημία, κόρη του 5ου εξαδέλφου του Μάγκνους Α΄, δούκα του Μεκλεμβούργου.
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Βελούσινα
Η  Βελούσινα (σλαβομακεδονικά: Велушина) είναι χωριό στον Δήμο Μπίτολα της Βόρειας Μακεδονίας. Η Βελουσίνα βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νότια του Μοναστηρίου στη διαδρομή R2333 (περίπου έξι χιλιόμετρα βόρεια των συνόρων με την Ελλάδα), στους πρόποδες του όρους Μπάμπα στην πεδιάδα της Πελαγονίας. Το Ποτάμι της Βελουσίνας περνά μέσα από το χωριό. Είχε 160 κατοίκους το 2002 (79 Αλβανούς, 73 Σλαβομακεδόνες, 5 Ρομά και 3 Σέρβους).
Ετυμολογικά η ονομασία του χωριού αυτού προέρχεται απο την τοπική σλαβική έκφραση «μεγάλη Ελεούσα» (велика Елеуса (προφ. «Βέλικα Ελεούσα») – Велеушина) και που αναφέρεται στην εκκλησία της Θεοτόκου Ελεούσας (Богородица Елеуса, Μπογκορόντιτσα Ελεούσα) που βρίσκεται στο χωριό. Είναι παρόμοια περίπτωση ονομασίας όπως του χωριού Ελεούσα (Вељуса, Βελιούσα), κοντά στην Στρώμνιτσα, με τον εκεί ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ελεούσας.
Η εκκλησία της Θεοτόκου Ελεούσας της Βελούσινα είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι μια παλαιοχριστιανική βασιλική που χτίστηκε τον 4ο-5ο αιώνα στα χρόνια του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική πλευρά της Βελούσινα κοντά στην αρχαία Εγνατία Οδό και στον παλιό δρόμο Καστοριάς - Ηράκλειας. Σήμερα στον τοπικό πληθυσμό είναι γνωστή ως «παληά εκκλησία».
Κατά την Οθωμανική περίοδο ολόκληρος ο χριστιανικός πληθυσμός του χωριού ήταν σλαβόφωνος και υπαγόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Χρησιμοποιώντας τη γλώσσα ως κριτήριο εθνικότητας, ο Ντίμιταρ Μπράνκοφ (ψευδώνυμο του γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Ντίμιταρ Μίσεφ) κατέγραψε το 1905 στη Βελούσινα 880 κατοίκους, όλοι τους «Βούλγαροι πατριαρχικοί ελληνίζοντες» (γαλλικά: «Bulgares Patriarchistes Grécisants») και ότι στο χωριό λειτουργούσε ελληνικό σχολείο με είκοσι μαθητές. Περιγράφοντας στο αυτοβιογραφικό του αντιπολεμικό μυθιστόρημα Η ζωή εν τάφω την ανάρρωσή του κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο σπίτι μιας αγροτικής οικογένειας στη Βελούσινα ο Έλληνας λογοτέχνης Στράτης Μυριβήλης έγραψε για τους κατοίκους του χωριού ότι «δὲ θέλουν νἆναι μήτε «Μπουλγκάρ», μήτε «Σρρπ» μήτε «Γκρρτς». Μοναχὰ «Μακεντὸν ὀρτοντόξ.»».
Στη Βελούσινα γεννήθηκε το 1887 ο έλληνας δάσκλαλος και Μακεδονομάχος Πέτρος Χρήστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Περιφέρεια Πελαγονίας
Πύλη της Γιάφας (Ιερουσαλήμ)
μικρογραφία|360x360εσ| Οι πύλες της [[Παλαιά Πόλη Ιεροσολύμων|Παλαιάς Πόλης]] Η Πύλη της Γιάφας, ή Πύλη της Ιόππης (שער יפו, باب الخليل, «Πύλη Χεβρών»), είναι η δυτική πύλη, μία από τις επτά κύριες ανοικτές πύλες της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ.
Το όνομα Πύλη Γιάφας χρησιμοποιείται επί του παρόντος τόσο για την ιστορική οθωμανική πύλη από το 1538, όσο και για το μεγάλο κενό στο τείχος της πόλης δίπλα σε αυτό στα νότια. Η παλαιά πύλη έχει το σχήμα μεσαιωνικού πύργου πύλης με είσοδο σε σχήμα L, η οποία ασφαλιζόταν στα δύο άκρα (βόρεια και ανατολικά) με βαριές θύρες.
Το ρήγμα στο τείχος δημιουργήθηκε το 1898 από τις οθωμανικές αρχές, για να επιτρέψουν στον Γερμανό αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β' να εισέλθει θριαμβευτικά στην πόλη. Το ρήγμα και η ράμπα που οδηγεί σε αυτό επιτρέπουν πλέον στα αυτοκίνητα να έχουν πρόσβαση στην Παλαιά Πόλη από τα δυτικά.
Το σχήμα L της ιστορικής πύλης ήταν ένα κλασικό αμυντικό μέτρο, που σχεδιάστηκε για να επιβραδύνει τους επερχόμενους επιτιθέμενους, με την εξωτερική πύλη προσανατολισμένη προς την κατεύθυνση της οδού Γιάφας, από την οποία οι ταξιδιώτες -συμπεριλαμβανομένων των προσκυνητών- έφταναν στο τέλος του ταξιδιού τους από το λιμάνι της Ιόππης (Jaffa).
Ονομασία
μικρογραφία| Επιγραφή στον τοίχο δίπλα και βόρεια της εξωτερικής πύλης, που υμνεί τον [[Αλλάχ και τον υπηρέτη του Ιμπραήμ (Αβραάμ) (φωτογραφία 1854).]] Τόσο η Πύλη της Γιάφα όσο και η Οδός της Γιάφα έχουν το όνομά τους από το λιμάνι της Ιόππης (Γιάφας), από το οποίο ο Προφήτης Ιωνάς ξεκίνησε το θαλάσσιο ταξίδι του και οι προσκυνητές αποβιβάζοντο από το ταξίδι τους στην Ιερή Πόλη. Σήμερα το όνομα Jaffa Road χρησιμοποιείται μόνο για τον δρόμο της πόλης, που διέρχεται από την πόλη της Ιερουσαλήμ έξω από την ιστορική Παλαιά Πόλη, ενώ ο σύγχρονος δρόμος πολλαπλών λωρίδων, που τη συνδέει δυτικότερα με το Τελ Αβίβ-Γιάφα είναι μέρος της εθνικής οδού 1 του Ισραήλ.
Το αραβικό όνομα για την πύλη, το Bab el-Khalil, κυριολεκτικά "Πύλη του Φίλου", αναφέρεται στον Ιμπραήμ/Αβραάμ, "τον αγαπημένο του Θεού". Δεδομένου ότι κατά παράδοση ο τόπος ταφής του βρίσκεται στη Χεβρώνα, της οποίου το αραβικό όνομα είναι Αλ-Χαλίλ (El-Khalil), έτσι το αραβικό όνομα για την Πύλη της Γιάφα μεταφράζεται ως «Πύλη της Χεβρώνας».
Στους μεσαιωνικούς χρόνους οι Άραβες συνήθιζαν να αποκαλούν αυτή την πύλη Bab Mihrab Dawud, ή «Πύλη του Θαλάμου/Ιερού του Δαβίδ», από την πεποίθηση ότι το δωμάτιο στην κορυφή του κορμού του Ηρωδιανού πύργου αντιπροσώπευε τον «ιδιωτικό θάλαμο» ή το «δωμάτιο προσευχής» του Προφήτη Δαβίδ (Dawud), το οποίο αναφέρεται συγκεκριμένα στο Κοράνιο (Σούρα 38. Sad, Ayah 21 ). Ο Προφήτης Dawud είναι ο τρόπος, με τον οποίο είναι γνωστός ο βασιλιάς Δαβίδ στο Ισλάμ.
Οι Σταυροφόροι, που ανοικοδόμησαν την ακρόπολη στα νότια της Πύλης της Γιάφας, έκτισαν επίσης μία πύλη πίσω από τη σημερινή τοποθεσία της Πύλης της Γιάφα, αποκαλώντας την «Πύλη του Δαβίδ».
1538: πύργος πύλης
μικρογραφία|Η Πύλη Γιάφας από τα βορειοδυτικά (1891). Όπως οι λίθοι που χρησιμοποιούνται για τα υπόλοιπα τείχη της Παλαιάς Πόλης, έτσι και οι πλίθοι της Πύλης της Γιάφα είναι μεγάλοι, λαξευμένοι, στο χρώμα της άμμου. Η είσοδος έχει ύψος περίπου 6 μέτρα και ο τοίχος υψώνεται άλλα 6 μέτρα επάνω από αυτό.
1898: ρήγμα στον τοίχο
Δίπλα στον πύργο της παλαιάς πύλης (η ίδια η Πύλη της Γιάφας του 1538, η οποία χρησιμοποιείται μόνο από πεζούς), υπάρχει ένα μεγάλο ρήγμα στον τοίχο, από το οποίο περνά ο δρόμος. Αυτό το ρήγμα βρίσκεται μεταξύ του πύργου της πύλης και της ακρόπολης/πύργου του Δαβίδ. Φωτογραφίες από περίπου το 1870 έως το 1890 δείχνουν, ότι αρχικά το τείχος της πόλης ήταν συνεχές σε εκείνο το σημείο, αν και το τμήμα του τείχους μεταξύ της ακρόπολης και του πύργου της πύλης ήταν πολύ χαμηλότερο, λόγω του γεγονότος ότι μία τάφρος διέτρεχε γύρω από την ακρόπολη και το τείχος της πόλης σε εκείνο το σημείο κατασκευάστηκε από το κάτω μέρος της τάφρου και επάνω. Επομένως, παρόλο που το συνολικό ύψος αυτού του τμήματος του τείχους ήταν πιθανώς το ίδιο με του υπόλοιπου τείχους της πόλης, παρέχοντας επομένως παρόμοιο επίπεδο προστασίας από τους εισβολείς, η κορυφή του τμήματος του τείχους έφτανε μόνο περίπου 2 μ. επάνω από την τάφρο, πολύ χαμηλότερο σε ύψος τόσο από το παρακείμενο τείχος της πόλης, όσο και από την ακρόπολη. Η παραβίαση έγινε από τις οθωμανικές αρχές πριν από την επίσκεψη του αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β' της Γερμανίας στην πόλη και επέτρεψε σε αυτόν και τη συνοδεία του να εισέλθουν άνετα στην Ιερουσαλήμ επάνω σε άλογα και άμαξες. Για τον σκοπό αυτό χρειάστηκε να συμπληρωθεί και μέρος της τάφρου.
Η Ακρόπολη, γνωστή και ως "Πύργος του Δαβίδ"
Ο Πύργος του Δαβίδ είναι μία αρχαία ακρόπολη, που βρίσκεται κοντά στην είσοδο της Πύλης της Γιάφας στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ. Κτισμένη για να ενισχύσει ένα στρατηγικά αδύναμο σημείο στην άμυνα της Παλαιάς Πόλης, η ακρόπολη που υπάρχει σήμερα, κατασκευάστηκε τον 2ο αι. π.Χ. και στη συνέχεια καταστράφηκε και ξανακτίστηκε διαδοχικά από Χριστιανούς, Μουσουλμάνους, Μαμελούκους και Οθωμανούς κατακτητές της Ιερουσαλήμ. Τα ισχυρά προπύργια, που εξακολουθούν να βλέπονται σήμερα γύρω από τη βάση του πύργου, πιστεύεται ότι κτίστηκαν από τον βασιλιά Ηρώδη, στη μνήμη του αδελφού του, και στο παρελθόν το όνομά του ο Πύργος του Φασαήλ (מגדל פצאל). Κατά τη διάρκεια του εβραϊκού πολέμου με τη Ρώμη, ο Simon bar Giora έκανε τον πύργο τόπο διαμονής του. Από τον ίδιο τον αρχικό πύργο, περίπου 16 σειρές από τις αρχικές ορθογώνια λαξευμένες πέτρες διακρίνονται ακόμη να υψώνονται από το επίπεδο του εδάφους, επάνω στις οποίες προστέθηκαν μικρότερες πέτρες σε μεταγενέστερη περίοδο, οι οποίες αύξησαν σημαντικά το ύψος του. Ο χώρος περιέχει σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται πριν από 2.700 χρόνια και είναι ένας δημοφιλής χώρος για εκδηλώσεις, εκθέσεις χειροτεχνίας, συναυλίες και παραστάσεις ήχου και φωτός.
Ο οθωμανικός πύργος του ωρολογίου
μικρογραφία|Ο οθωμανικός πύργος του ωρολογίου όπως ήταν μεταξύ 1908 και 1922. Το 1907 τοποθετήθηκε ένα ωρολόγιο στην οροφή της πύλης και το 1908 ένας πολύ περίτεχνος πύργος ωρολογίου κτίστηκε στην κορυφή του ιστορικού πύργου της Πύλης της Γιάφας. Εκτός από την εξυπηρέτηση της αναπτυσσόμενης επιχειρηματικής περιοχής στο επάνω μέρος της κοιλάδας Γέενας (Hinnom), επρόκειτο να είναι ένας από τους περίπου 100 τέτοιους πύργους ωρλογίων, που κατασκευάστηκαν σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1900 για τον εορτασμό του 25ου έτους διακυβέρνησης του σουλτάνου Aβδούλ Χαμίτ Β΄. αλλά λόγω του υψηλού κόστους των 20.000 φράγκων και της ένδειας της πόλης, τα χρήματα δεν συγκεντρώθηκαν έγκαιρα και ο πύργος του ωρολογίου δεν ολοκληρώθηκε παρά το 1908.
Επτά τέτοιοι πύργοι ωρολογίου ανεγέρθηκαν σε αυτό που είναι το σημερινό Ισραήλ και τα Παλαιστινιακά Εδάφη - στο Σαφέντ, την Άκρα, τη Χάιφα, τη Nαζαρέτ, τη Nαμπλούς, την Ιερουσαλήμ και τη Γιάφα. Το γεγονός ότι η Πύλη της Γιάφας στην Ιερουσαλήμ επιλέχθηκε για τον πύργο του ωρολογίου, δείχνει τη σημασία της Πύλης εκείνη την εποχή, μεγαλύτερης από την Πύλη της Δαμασκού.
Ο πύργος του ωρολογίου κτίστηκε από ασβεστόλιθο λατομείου (μία μικρή λατομική δραστηριότητα) από το κοντινό Σπήλαιο του Σεδεκία. Είχε ύψος 13 μ. και στην κορυφή του υπήρχαν και στις τέσσερις πλευρές ωρολόγια, προσανατολισμένα στα σημεία του ορίζοντα. Η ανατολική και η δυτική όψη έδειχναν επίσημη ώρα (ώρα Ευρώπης), ενώ η βόρεια και η νότια όψη έδειχναν τοπική ώρα. Επάνω από τις πλευρές με τα ωρολόγια υπήρχε μία καμπάνα και το σύμβολο της οθωμανικής κυριαρχίας, ένα μισοφέγγαρο με αστέρι.
Ο οθωμανικός πύργος του ωρολογίου κράτησε μόνο μία δεκαετία και κατεδαφίστηκε από τους Βρετανούς το 1922 για αισθητικούς λόγους. Το ίδιο το ωρολόγιο ανεγέρθηκε ξανά σε έναν σύγχρονο, πολύ λιγότερο διακοσμημένο πύργο στην πλατεία Άλενμπυ κοντά στα Βρετανικά Ταχυδρομεία και το Δημαρχείο. Αυτός ο βρετανικός πύργος κατεδαφίστηκε τελικά το 1934.
Οι βρετανικές αρχές προσπάθησαν να αναδημιουργήσουν την ιστορική πτυχή των τειχών και των πυλών της πόλης του 16ου αι. και θεώρησαν τον πύργο του ωρολογίου ως μία αντιαισθητική, παραμορφωτική προσθήκη. Στο πλαίσιο του ίδιου γενικού σχεδίου κατεδαφίστηκαν και όλα τα πρόσφατα κτίρια, που ήταν τοποθετημένα στα τείχη και τις πύλες της πόλης.
Η οθωμανική κρήνη
μικρογραφία|Το ριγέ στρογγυλό περίπτερο στα δεξιά στέγαζε το οθωμανικό σεμπίλ (βρύση). Έξω από το ρήγμα του 1898 στο τείχος της πόλης στην Πύλη Γιάφας, στη νότια πλευρά της και κοντά στο περίπτερο Μπεζαλέλ (Bezalel),  ήταν το λεγόμενο "σεμπίλ του σουλτάνου", που κτίστηκε το 1900 ή λίγο πριν από αυτό. Επίσης αφαιρέθηκε το 1921 από τις βρετανικές αρχές.
Το Χιλιόμετρο Μηδέν της Βρετανικής Εντολής στην Παλαιστίνη
μικρογραφία|Η τοποθεσία του Χιλιομέτρου Μηδέν, στην πλατεία μπροστά από την Πύλη της Γιάφας. Μετά την ανακατάληψη της Ιερουσαλήμ το 132 μ.Χ., ο Αυτοκράτορας Αδριανός ανοικοδόμησε την πόλη ως ρωμαϊκή πόλη, που ονομαζόταν Aιλία Καπιτωλίνα. Μία υψηλή στήλη στην πλατεία μέσα στην Πύλη της Δαμασκού ήταν το σημείο εκκίνησης για μετρήσεις σε άλλες πόλεις, όπως υποδεικνύεται στον ψηφιδωτό Χάρτη Mαντάμπα. Η στήλη αυτή φαίνεται ότι έπεσε ή κατεδαφίστηκε κατά τη Βυζαντινή περίοδο.
Γιαμαμότο - Σημειώσεις για τις Πόλεις και τα Ρούχα
Γιαμαμότο - Σημειώσεις για τις Πόλεις και τα Ρούχα (γερμ. Yamamoto – Aufzeichnungen zu Kleidern und Städten, αγγλ. Notebook on Cities and Clothes) είναι κινηματογραφικό έργο ντοκιμαντέρ του 1989 σε σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς.
Συμμαχία της 8ης Μαρτίου
Ιστορία
Η ονομασία του πάρθηκε από τις 8 Μαρτίου 2005, όταν διαφορετικά κόμματα κάλεσαν για μαζική συγκέντρωση στο κέντρο της Βηρυτού ως απάντηση στην Επανάσταση του Κέδρου. Η διαδήλωση ευχαρίστησε τη Συρία για το ότι βοήθησε στον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου, τη βοήθεια για τη σταθεροποίηση του Λιβάνου και την υποστήριξη της αντίστασης του Λιβάνου στην ισραηλινή κατοχή.
Πύλη της Γιάφας (Ιερουσαλήμ)
Το Χιλιόμετρο Μηδέν της Βρετανικής Εντολής στην Παλαιστίνη
Τον 20ο αι. η πλατεία έξω από την Πύλη της Γιάφας εξυπηρετούσε τον ίδιο σκοπό. Κατά τη διάρκεια της Βρετανικής Εντολής για την Παλαιστίνη, ένας δείκτης έξω από την Πύλη χρησίμευε ως το σημείο μηδέν για τις αποστάσεις από και προς την Ιερουσαλήμ. Δεν υπάρχει τέτοιος δείκτης σήμερα.
Γιαμαμότο - Σημειώσεις για τις Πόλεις και τα Ρούχα
Πλοκή
Το έργο είναι δομημένο στα πρότυπα ημερολογίου. Ο Βέντερς κάνει ένα πείραμα προβολής του επαγγέλματος ενός σκηνοθέτη επάνω σε αυτό ενός σχεδιαστή μόδας. Πρότυπό του είναι ο γιαπωνέος Γιότζι Γιαμαμότο, πρωτοπόρος σχεδιαστής μόδας από την άπω ανατολή που επέφερε πραγματική επανάσταση στους κύκλους μόδας του Παρισιού και της Νέας Υόρκης.
Συμμαχία της 8ης Μαρτίου
Συμπερίληψη του Ελεύθερου Πατριωτικού Κινήματος
Το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα (CPL) αποτέλεσε τη βάση του κινήματος της Συμμαχίας της 14ης Μαρτίου. Το CPL ξεκίνησε τον απελευθερωτικό πόλεμο κατά του συριακού στρατού στις 14 Μαρτίου 1989 και συμμετείχε σε όλες τις διαδηλώσεις εναντίον της κατοχής της Συρίας μέχρι τη μαζική διαδήλωση της Επανάστασης του Κέδρου στις 14 Μαρτίου 2005. Το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα (CPL) διαχωρίστηκε από τη Συμμαχία της 14ης Μαρτίου 2006 στις 6 Φεβρουαρίου 2006, όταν ο ηγέτης του Μισέλ Αούν υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με τη Χεζμπολάχ. Το CPL εξέτασε το έργο του κατά της συριακής κυβέρνησης που ολοκληρώθηκε όταν ο συριακός στρατός εγκατέλειψε το Λίβανο στα τέλη Απριλίου του 2005. Το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα υπό την ηγεσία του Μισέλ Αούν, εντάχθηκε τελικά στην ανταγωνιστική συμμαχία της 8ης Μαρτίου, καθιστώντας έναν από τους κύριους εταίρους του συνασπισμού.
Πύλη της Γιάφας (Ιερουσαλήμ)
Οθωμανική περίοδος
Η πύλη της Γιάφας εγκαινιάστηκε το 1538 ως μέρος της ανοικοδόμησης των τειχών της Παλαιάς Πόλης από τον Σουλεϊμάν Α΄ τον μεγαλοπρεπή. αριστερά|μικρογραφία| Το διάγραμμα του Κόνραντ Σικ για το ρήγμα στο τείχος της Ιερουσαλήμ στην Πύλη Γιάφας, που έγινε το 1898 για την επίσκεψη του κάιζερ Γουλιέλμου Β΄. Το 1898 ανοίχτηκε ρήγμα στο τείχος που συνέδεε την ακρόπολη με τον πύργο της πύλης που αποτελούσε την Πύλη της Γιάφα, πριν από την επίσκεψη του Γερμανού Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β'. Φήμες λένε ότι ο Κάιζερ επέμενε να μπει στην πόλη ιππεύοντας στο λευκό του άλογο ή, σύμφωνα με κάποιους, επάνω στην άμαξά του. Ο τοπικός μύθος έλεγε ότι η Ιερουσαλήμ θα διοικούνταν από έναν βασιλιά, που θα έμπαινε στις πύλες της πόλης με ένα λευκό άλογο, έτσι για να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία του αυτοκράτορα και να αποφευχθεί η μοίρα που προαναγγέλλει ο μύθος, έγινε ρήγμα στο τείχος, αντί να του επιτραπεί να διασχίσει μία πύλη. Καθώς το κατεδαφισμένο τμήμα του τείχους ρίχτηκε μέσα στην τάφρο της ακρόπολης, ένα τμήμα της τάφρου γέμισε, δημιουργώντας τη ράμπα που επέτρεπε στον αυτοκράτορα να έχει πρόσβαση στο ρήγμα και να εισέλθει στην πόλη με το άλογό του (ή με την άμαξα του). Αυτό ήταν ένα από τα πολλά έργα, που έγιναν προς τιμήν του. Σύγχρονες μαρτυρίες για την είσοδο του αυτοκράτορα και την καταστροφή του τείχους δίπλα στην Πύλη της Γιάφα από τις Οθωμανικές αρχές, γράφτηκαν από τον Ντέιβιντ Γέλιν, συνεργάτη της εβραϊκής εφημερίδας «Χα-Μέλιτζ», στην κανονική στήλη του με τίτλο «Γράμματα από την Ιερουσαλήμ» σε πολλές περιπτώσεις (π.χ. 3 Tamuz 5658, ie 23 Ιουνίου 1898· μέσα Av 5658, ie περίπου τέλη Ιουλίου 1898· και 28 Elul 5658, ie 15 Σεπτεμβρίου 1898).
Γιαμαμότο - Σημειώσεις για τις Πόλεις και τα Ρούχα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς
Πύλη της Γιάφας (Ιερουσαλήμ)
Οθωμανική περίοδος
Υπήρχαν φωνές στον γαλλικό Τύπο που τάσσονταν κατά αυτής της κατεδάφισης. Ο κάιζερ αντιτάχθηκε προφορικά στην οθωμανική πρωτοβουλία, στην οποία ο Γερμανός πρεσβευτής στην Πύλη έστειλε μία καθησυχαστική γραπτή απάντηση στο Βερολίνο, καθησυχάζοντας τον μονάρχη του ότι αυτό ήταν απλώς η εφαρμογή μακροχρόνιων σχεδίων υποδομής. μικρογραφία|Αυτοί οι δύο οθωμανικοί τάφοι αποδίδονται (από έναν αβάσιμο τοπικό μύθο) στους αρχιτέκτονες των τειχών της Παλαιάς Πόλης. Ακριβώς μέσα στην πύλη, πίσω από μία σιδερένια εσχάρα στα αριστερά, βρίσκονται δύο τάφοι. Αυτοί ανήκουν σε δύο αξιόλογους άνδρες της Οθωμανικής εποχής, αλλά ένας λαϊκός μύθος τα αποδίδει στους δύο αρχιτέκτονες, στους οποίους ο Σουλεϊμάν Α΄ ανέθεσε την κατασκευή των τειχών της Παλαιάς Πόλης. Σύμφωνα με τον μύθο, όταν ο Σουλεϊμάν Α΄ είδε ότι οι αρχιτέκτονες είχαν αφήσει το όρος Σιών και τον τάφο του βασιλιά Δαβίδ έξω από τον περίβολο, διέταξε να τους εκτελέσουν. Ωστόσο, σεβόμενος το εντυπωσιακό τους επίτευγμα, τους έβαλε να ταφούν μέσα στα τείχη, δίπλα στην Πύλη Γιάφας.
Βρετανική περίοδος
αριστερά|μικρογραφία| Ο Άλενμπι μπαίνει στην Πύλη της Γιάφα πεζός. Το 1917 ο Βρετανός στρατηγός Έντμουντ Άλενμπυ εισήλθε στην Παλαιά Πόλη μέσω της Πύλης της Γιάφα, δίνοντας μία ομιλία στον κοντινό Πύργο του Δαβίδ. Ο Άλενμπι μπήκε στην πόλη με τα πόδια σε ένδειξη σεβασμού για την πόλη και επιθυμίας να αποφύγει τη σύγκριση με την είσοδο του κάιζερ το 1898.
Συμμαχία της 8ης Μαρτίου
Διακυβέρνηση Συμμαχίας (2011–2013)
Το Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα εγκατέλειψε τη Συμμαχία της 14ης Μαρτίου τον Ιανουάριο του 2011, αφού αποτέλεσε έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους και φαινομενικά ευθυγραμμίστηκε με το Συγκρότημα Αλλαγής και Μεταρρύθμισης της Συμμαχίας μετά την επίσκεψη του Ουαλίντ Τζουμπλάτ στη Δαμασκό. Η κίνηση αυτή έδωσε στην συμμαχία και στους εταίρους της πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ονομάσουν τον Ναζίμ Μικατί ως πρωθυπουργό για να σχηματίσουν την κυβέρνηση του Λιβάνου τον Ιούνιο του 2011. Η κυβέρνηση που σχηματίστηκε από τη Συμμαχία της 8ης Μαρτίου διατηρήθηκε 22 μήνες μέχρι την παραίτηση του Μικατί στις 23 Μαρτίου 2013.
Πύλη της Γιάφας (Ιερουσαλήμ)
Βρετανική περίοδος
Το 1944 οι Βρετανοί κατεδάφισαν τη σειρά των σπιτιών, που είχαν στηθεί στην εξωτερική όψη του τείχους της πόλης, που οδηγούσε στην πύλη της Γιάφα από τα βόρεια, σε μία προσπάθεια να αποκαταστήσουν την ιστορική εικόνα της Ιερουσαλήμ.
Τοποθεσία εντός της Παλαιάς Πόλης
μικρογραφία|Άποψη της Πύλης Γιάφας (αριστερά) και του Πύργου του Δαβίδ (δεξιά). Μέσα στην Πύλη της Γιάφας υπάρχει μία μικρή πλατεία με εισόδους στη Χριστιανική Συνοικία (στα αριστερά), στη Μουσουλμανική Συνοικία (ευθεία μπροστά) και στην Αρμενική Συνοικία (στα δεξιά, μετά τον Πύργο του Δαβίδ). Την πλατεία πλαισιώνουν ένα γραφείο τουριστικών πληροφοριών και καταστήματα. Η είσοδος στη μουσουλμανική συνοικία είναι μέρος της αγοράς (suq).
Τοπογραφία
Η θέση της Πύλης καθορίζεται από την τοπογραφία της πόλης. Βρίσκεται στο σημείο, όπου η κοιλάδα που ακολουθείται από την οδό Γιάφας συναντά το τείχος της πόλης στο επάνω άκρο της Εγκάρσιας Κοιλάδας, η οποία διχοτομεί την Παλσιά Πόλη με κατεύθυνση περίπου δυτικά προς ανατολικά, μεταξύ της βορειοδυτικής κορυφογραμμής και του νοτιοδυτικού λόφου, που είναι γνωστό ως Όρος Σιών. Μέσα στην πόλη υπάρχουν σήμερα δύο δρόμοι, που ακολουθούν την Εγκάρσια Κοιλάδα προς τα ανατολικά, προς τα κάτω στην Κεντρική ή Κοιλάδα του Τυροποιών και καταλήγουν στο Όρος του Ναού: η οδός Δαβίδ, που συνεχίζεται από την Οδό της Αλυσίδας. Η Εγκάρσια Κοιλάδα με τους δύο δρόμους χωρίζει την πόλη σε ένα βόρειο και ένα νότιο μισό, με τις χριστιανικές και μουσουλμανικές συνοικίες στα βόρεια και τις αρμενικές και εβραϊκές συνοικίες στα νότια.
Ανακαίνιση
Η Πύλη Γιάφας χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό από πεζούς και οχήματα. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο δρόμος που πλαισίωνε την Πύλη μετακινήθηκε πιο δυτικά και στη θέση του κατασκευάστηκε μία πλατεία, για να συνδέσει την Πύλη Γιάφας με το εμπορικό κέντρο Mamilla, που θα κτιστεί σύντομα απέναντι.
Το 2010 η Εφορεία Αρχαιοτήτων του Ισραήλ ολοκλήρωσε μία δίμηνη αποκατάσταση και καθαρισμό της Πύλης Γιάφας ως μέρος ενός έργου 4.000.000 δολαρίων, που ξεκίνησε το 2007 για την ανακαίνιση των τειχών της Παλαιάς Πόλης. Ο καθαρισμός περιλάμβανε την αντικατάσταση σπασμένων λίθων, τον καθαρισμό των τοίχων από ρύπους καυσαερίων αυτοκινήτων και την επανατοποθέτηση μίας περίτεχνης αραβικής επιγραφής, που είχε στηθεί στην αρχική αφιέρωση της πύλης το 1593. Θραύσματα σφαίρας στην πύλη, από τις μάχες στον αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1948, διατηρήθηκαν. Οι εργασίες υποδομής δίπλα στην Πύλη της Γιάφας αποκάλυψαν επίσης ένα αρχαίο υδραγωγείο, που χρονολογείται από τον 2ο ή τον 3ο αιώνα μ.Χ.
Εικονικές περιηγήσεις
Κατηγορία:Πύλες στα τείχη της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ιστορικές τοποθεσίες στην Ιερουσαλήμ
Ιωάννης Ζ΄ του Βέρλε
Ο Ιωάννης Ζ΄, γερμ. Johann VII (π. 1375 - μεταξύ 14 Αυγούστου και 17 Αυγούστου 1414) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν συγκύριος του Βέρλε-Γκύστρο (1395-1414).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λαυρεντίου κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο και της Μέχτιλτ/Ματίλντας του Οίκου του Μεκλεμβούργου, κόρης του Νικολάου Δ΄ του Βέρλε-Γκόλντμπερκ.
Το 1414 απεβίωσε και ο Βαλτάσαρ έμεινε μόνος κύριος του Βέρλε-Γκύστρο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Ασκάνια, κόρη του Έρικ Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Δεν είχαν γνωστά τέκνα.
Κλωντίν ντε Μπρος
H Κλωντίν, γαλλ. Claudin (1450 - 1513) από τον Οίκο του Μπρος με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαβοΐας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ του Μπρος, αρχιθαλαμηπόλου του βασιλιά της Γαλλίας και της Νικόλ των Σατιγιόν, κόμισσας του Πεντιέβρ, κόρης του Καρόλου κυρίου του Αβωγκούρ.
Ο πάππος της Κάρολος του Αβωγκούρ ήταν γιος του Ιωάνν Α΄ κόμη του Πεντιέβρ, γιού του Καρόλου των Μπλουά δούκα της Βρετάνης. Η μητέρα της, η Νικόλ, κληρονόμησε το δουκάτο της Βρετάνης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ δούκα της Σαβοΐας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Βερεγγάρια της Καστίλης
Η Βερεγγαρία (1179 ή το 1180 - 8 Νοεμβρίου 1246) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν Βασίλισσα της Καστίλης και της Λεόν. Η Βερεγγαρία ήταν κόρη του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης και της Ελεονόρας της Αγγλίας. Ως μεγαλύτερη κόρη του Αλφόνσου Η΄ και κληρονόμος του θρόνου, ήταν περιζήτητη νύφη. Αρχικά αρραβωνιάστηκε τον Κορράδο Β΄, δούκα της Σουαβίας, γιο του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατό του, παντρεύτηκε τον ξάδερφό της, Αλφόνσο Θ΄ του Λεόν.
Παιδική ηλικία
Η Βερεγγαρία γεννήθηκε είτε το 1179 είτε το 1180  στο Μπούργο. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Αλφόνσου Η΄ της Καστίλλης και Ελεονόρας της Αγγλίας. Όσοι νοιαζόντουσαν για τη νεαρή Ινφάντα ανταμείφθηκαν γενναιόδωρα. Η γκουβερνάντα της, Εστεφανία, έλαβε στρέμματα γης από τον Αλφόνσο και την Ελεονόρα όταν συνταξιοδοτήθηκε τον Μάιο του 1181. Μια άλλη γκουβερνάντα, η Ελβίρα, έχει λάβει παρόμοια δώρα συνταξιοδότησης στο 1189 μετά από αίτημα της Βερεγγαρίας.
O πρώτος αρραβώνας της Βερεγγαρίας συμφωνήθηκε το 1187 όταν το χέρι της ζητήθηκε από τον Κορράδο, δούκα του Ρόθενμπαργκ και πέμπτο παιδί του Φρειδερίκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ο Κορράδος έφτασε στην Καστίλη, όπου γιορτάστηκε ο αρραβώνας και ο Κορράδος έγινε ιππότης. Στον Κορράδο επιτράπηκε να συγκατοικεί με τη Βερεγγαρία ως σύζυγός της και η Καστίλη δεν θα γινόταν μέρος της αυτοκρατορίας. .
Ο γάμος δεν τελείωσε, λόγω της νεαρής ηλικίας της Βερεγγαρίας, η οποία ήταν νεότερη από 10 χρονών. Ο Κορράδος και η Βερεγγαρία δεν είδαν ποτέ ξανά ο ένας τον άλλον. Από το 1191, η Βερεγγαρία ζήτησε την ακύρωση του αρραβώνα από τον Πάπα, επηρεασμένη, χωρίς αμφιβολία, από τρίτους όπως η γιαγιά της Ελεονώρα της Ακουιτανίας, η οποία δεν ενδιαφερόταν να έχει έναν Χοενστάουφεν ως γείτονα στα γαλλικά φέουδα. Αυτοί οι φόβοι εξουδετερώθηκαν όταν ο δούκας δολοφονήθηκε το 1196. .
Γάμος με τον Αλφόνσο Θ΄
Για να εξασφαλίσει την ειρήνη μεταξύ της Καστίλης και της Λεόν, η Βερεγγαρία παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Θ΄ του Λεόν, πρώτο της εξάδελφο, στο Βαγιαδολίδ το 1197. Ως μέρος του γάμου και σύμφωνα με τα ισπανικά έθιμα της εποχής, έλαβε άμεσο έλεγχο επί κάποιων κάστρων και εκτάσεων εντός της Λεόν. Η Βερεγγαρία και ο Αλφόνσος Θ΄ είχαν πέντε παιδιά:
Μεταξύ των βασιλείων
Αν και είχε αφήσει το ρόλο της ως βασίλισσα της Λεόν, που διατήρησε εξουσία και είχε τα δικαιώματα της φορολόγησης σε πολλά από τα εδάφη που είχε λάβει εκεί, συμπεριλαμβανομένης της Σαλαμάνκα και του Καστροβέρντ που έδωσε στο γιο της Φερδινάνδο το 1206. Μερικοί από τους ευγενείς που την υπηρέτησαν ως βασίλισσα την ακολούθησαν πίσω στο βασίλειο της Καστίλης. Η ειρήνη που επικρατούσε από τότε που χάθηκε ο γάμος της σταμάτησε και υπήρξε και πάλι πόλεμος μεταξύ της Λεόν και της Καστίλλης, εν μέρει για τον έλεγχο των χωρών αυτών. Στις συνθήκες του 1207 και 1209, στη Βερεγγαρία και στον γιο της δόθηκαν και πάλι σημαντικές ιδιότητες κατά μήκος των συνόρων, συμπεριλαμβανομένων πολλών βασικών κάστρα, όπως το Villalpando.
Το 1214, μετά τον θάνατο του πατέρα της, Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης, το στέμμα πέρασε στον μόνο επιζών γιο του, ο δεκάχρονος αδερφός της Βερεγγαρίας, Ερρίκος Α΄. Η μητέρα τους Ελεονόρα ανέλαβε την αντιβασιλεία, αλλά πέθανε 24 ημέρες μετά από το σύζυγό της. Η Βερεγγαρία, που τώρα είναι υποτιθέμενη κληρονόμος, την αντικατέστησε ως αντιβασίλισσα. Αργότερα, η Βερεγγαρία αναγκάστηκε να παραχωρήσει την αντιβασιλεία και την κηδεμονία του αδελφού της στον Αλβάρο ντε Λάρα.
Το 1216, μια έκτακτη κοινοβουλευτική συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στο Valladolid, στην οποία συμμετείχαν μεγιστάνες της Καστίλης οι οποίοι συμφώνησαν, με την υποστήριξη της Βερεγγαρίας, να κάνουν κοινό αγώνα εναντίον του Αλβάρο ντε Λάρα. Στα τέλη του Μαΐου, η κατάσταση στην Καστίλη είχε γίνει επικίνδυνη για τη Βερεγγαρία, έτσι αποφάσισε να καταφύγει στο κάστρο της Autillo de Campos και έστειλε τον γιο της Φερδινάνδο στο βασίλειο του πατέρα του.
Βασίλισσα της Καστίλης
Τα πράγματα άλλαξαν ξαφνικά όταν ο Ερρίκος πέθανε στις 6 Ιουνίου του 1217, αφού έλαβε μία πληγή από ένα κεραμίδι που ήταν τοποθετημένο χαλαρά, ενώ έπαιζε με άλλα παιδιά στο παλάτι του επισκόπου της Παλένσια. Ο Αλβάρο ντε Λάρα προσπάθησε να κρύψει το γεγονός, τοποθετώντας το σώμα του βασιλιά στο κάστρο του Ταριέγο, αν και ήταν αυτονόητο ότι θα το μάθαινε η Βερεγγαρία.
Βασιλική σύμβουλος
Παρόλο που δεν βασίλευσε για πολύ, η Βερεγγάρια συνέχισε να είναι η στενότερη σύμβουλος τού γιου της, παρεμβαίνοντας στην κρατική πολιτική, έστω και έμμεσα. Ένα παράδειγμα ήταν το πώς κανόνισε το γάμο του γιου της με την πριγκίπισσα Ελισάβετ Χοενστάουφεν (γνωστή ως Βεατρίκη της Καστίλης), κόρη του δούκα Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και εγγονή δύο αυτοκρατόρων: του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα και του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου, Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1219 στο Μπούργο. Μία άλλη περίπτωση στην οποία διαμεσολάβησε η Βερεγγαρία ήταν το 1218, όταν η οικογένεια Λάρα, η οποία εξακολουθούσε να διευθύνεται από τον πρώην αντιβασιλιά Αλβάρο ντε Λάρα, συνωμότησε υπέρ του Αλφόνσου Θ΄ βασιλιά του Λεόν και πατέρα του βασιλιά Φερδινάνδου, για να εισβάλλει στην Καστίλη και να καταλάβει τον θρόνο τού γιου του. Ωστόσο, η σύλληψη του κόμη Λάρα διευκόλυνε την παρέμβαση της Βερεγγάριας, που έβαλε τον πρώην σύζυγό της και τον γιο της να υπογράψουν το Σύμφωνο του Τόρο στις 26 Αυγούστου του 1218, θέτοντας τέλος στις αντιπαραθέσεις μεταξύ Καστίλης και Λεόν.
Ίσως η πιο αποφασιστική παρέμβασή της για το όνομα του Φερδινάνδου πραγματοποιήθηκε το 1230, όταν πέθανε ο Αλφόνσος και ορίστηκαν ως κληρονόμοι στον θρόνο οι κόρες του Σάντσα και Ντούλσε από τον πρώτο γάμο του με την Θηρεσία της Πορτογαλίας, αντικαθιστώντας τα δικαιώματα του Φερδινάνδου Γ΄. Η Βερεγγάρια συναντήθηκε με τη μητέρα των πριγκιπισσών και επέτυχε την επικύρωση της Συνθήκης της Λας Τερσερίας, με την οποία παραιτήθηκαν από τον θρόνο υπέρ του αδελφού τους, με αντάλλαγμα ένα σημαντικό χρηματικό ποσό και άλλα οφέλη. Παρενέβη ξανά με την οργάνωση τού δεύτερου γάμου τού Φερδινάνδου, μετά το τέλος της συζύγου του Ελισάβετ. Παρόλο που είχε ήδη πολλά παιδιά, η Βερεγγάρια ανησυχούσε για τις παράνομες σχέσεις του βασιλιά. Αυτή τη φορά, επέλεξε μία Γαλλίδα ευγενή, την Ιωάννα του Ντανμαρτέν, υποψήφια που έθεσε η θεία του βασιλιά, και την αδελφή τής Βερεγγάριας, τη Λευκή, χήρα του Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας. Η Βερεγγάρια υπηρέτησε και πάλι ως αντιβασίλισσα, κυβερνώντας ενόσω ο γιος της Φερδινάνδος βρισκόταν στον νότο στις μακρές εκστρατείες της Ανάκτησης (Reconquista).
Στην παράδοση και στους θρύλους
Συναντήθηκε με τον γιο της τελευταία φορά στο Pozuelo de Calatrava το 1245, ενώ επέστρεφε στο Τολέδο. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 1246, και θάφτηκε στο Las Huelgas κοντά στο Μπούργο.
Όπως και η μητέρα της, ήταν ισχυρή προστάτιδα των θρησκευτικών ιδρυμάτων. Εργάστηκε με τη μητέρα της για να υποστηρίξει το Αββαείο της Santa María la Real de Las Huelgas.
Έχει απεικονιστεί ως σοφή και ενάρετη γυναίκα από τους χρονικογράφους της εποχής. Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνία και την ιστορία, λέγοντας στον Lucas de Tuy για να γράψει ένα χρονικό για τους βασιλιάδες της Καστίλης και της Λεόν για να βοηθήσει και να καθοδηγήσει μελλοντικούς ηγέτες του κοινού πια βασιλείου.
Παραιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Ραδοβίζι Ιωαννίνων
Το Ραδοβίζι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Ραδοβίζι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 592 μέτρα ενώ απέχει 44 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 52 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 41 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Αποτελεί την έδρα της Θ' Αρχιερατικής περιφέρειας της Μητρόπολης Ιωαννίνων και ενοριακός ναός του χωριού είναι η Αγία Τριάδα. Νοτιοανατολικά του χωριού και σε υψόμετρο 550 μέτρα είναι η Μονή Διχουνίου που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο με άγνωστη χρονολογία ίδρυσης. Σε αυτήν μόνασε ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος (Σκυλόσοφος) και από αυτήν ξεκίνησε την αποτυχημένη Εξέγερση στην Ήπειρο (1611) μετά την οποία το μοναστήρι αφού λεηλατήθηκε καταστράφηκε αν και το 1763 ξανακτίσθηκε.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Διχούνι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραδοβιζίου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα απογράφονται 143 κάτοικοι ενώ ως οικισμός 116.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Γουλιέλμος του Βέρλε
Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (πριν το 1393/94 - 8 Σεπτεμβρίου 1436) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν συγκύριος (1418-25) και μετά μόνος κύριος (1425-36) του Βέρλε-Γκύστροβ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λαυρέντιου κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο και της Ματίλντας του Οίκου του Μεκλεμβούργου, κόρης του Νικολάου Δ΄ κυρίου του Βέρλε.
Το 1425 απεβίωσε άγαμος ο 2ος εξάδελφός του Γουλιέλμος κύριος του Βέρλε-Βάρεν, του νεότερου κλάδου και τον κληρονόμησε, έτσι αποκαταστάθηκε η ενότητα του Βέρλε.
Το 1436 απεβίωσε στο Γκύστρο άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος τού κλάδου τού Βέρλε και το Βέρλε περιήλθε στον Ερρίκο Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1422 την Άννα των Άνχαλτ, κόρη του Αλβέρτου Δ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν.
Το 1426 απεβίωσε η Άννα και έπειτα ο Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία, κόρη του Μπάρνιμ Η΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνο:
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Εσθονικής ΣΣΔ (1989)
Το  Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου της Εσθονικής ΣΣΔ του 1989 κερδήθηκε από την ΦΚ Ζβέζντα Τάλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Εσθονία Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην ΕΣΣΔ
Ιωάννης Ε΄ του Βέρλε
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Νικολάου Γ΄ κυρίου του Βέρλε και της Αγνής, κόρης του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου.
Το 1378 απεβίωσε και ο μεγαλύτερος αδελφός του Λαυρέντιος έμεινε μόνος κύριος του Βέρλε-Γκύστρο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ευφημία, κόρη του 4ου εξαδέλφου του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου· δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Κύπρος Ψυλλίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κύπρος Ψυλλίδης γεννήθηκε στην Παλλουριώτισσα στις 24 Ιουλίου 1931. Το 1949 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο. Ακολούθως σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Αρχικά προσλήφθηκε στα Δημόσια Έργα. Το 1951 ξεκίνησε να εργάζεται στα δικαστήρια. Το 1954 προσλήφθηκε στο Γραφείο Δημόσιων Πληροφοριών (σήμερα Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών). Ανήλθε σε όλες τις βαθμίδες τις υπηρεσίας. Το 1981 ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή διευθυντή. Τον Νοέμβριο του 1983 διορίστηκε διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. Αφυπηρέτησε το 1991. Την εποχή εκείνη ο διευθυντής του Γραφείου Δημοσίων Πληροφοριών ήταν ταυτόχρονα και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Στις 17 Ιουλίου 1981, μετά την παραίτηση του διευθυντή του Γραφείου Δημοσίων Πληροφοριών, Μιλτιάδη Χριστοδούλου, ανέλαβε τα καθήκοντα αναπληρωτή διευθυντή και ταυτόχρονα κυβερνητικού εκπροσώπου. Συνέχισε να εκτελεί τα καθήκοντα αυτά έως τις 22 Ιουλίου 1983 (με διακοπή μερικών μηνών). Στη συνέχεια Κυβερνητικός Εκπρόσωπος διοριζόταν πολιτικό πρόσωπο.
Ο Κύπρος Ψυλλίδης μετέφρασε βιβλία στην ελληνική και αγγλική γλώσσα και σενάρια κινηματογραφικών ταινιών.
Απεβίωσε στις 12 Αυγούστου 2019. Είχε ένα υιό.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978