cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντούμπνιο
Ανακάλυψη
Τα αποτελέσματα των επιστημόνων από το Berkeley δεν επιβεβαίωσαν αυτά των Σοβιετικών σχετικά με την α-διάσπαση του ντούμπνιο-260 ενέργειας 9,40 MeV ή 9,70 MeV, επιβεβαιώνοντας μόνο το ντούμπνιο-261 ως πιθανό παραγόμενο ισότοπο. Το 1971, η ομάδα της Ντουμπνά επανέλαβε τα πειράματα με βελτιωμένες πειραματικές διατάξεις, επιβεβαιώνοντας τα ευρήματα για το 260Db χρησιμοποιώντας την αντίδραση μεταστοιχείωσης του αμερίκιου-243. Το 1976, η Σοβιετική ομάδα συνέχισε τη μελέτη της αντίδρασης με θερμική χρωματογραφία και είχε τη δυνατότητα να προσδιορίσει το προϊόν ως βρωμιούχο ντούμπνιο-260, 260DbBr5.
Το 1992, ομάδες εργασίας της Διεθνούς Ένωσης Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας (IUPAC) και της Διεθνούς Ένωσης Καθαρής και Εφαρμοσμένης Φυσικής (IUPAP) αξιολόγησαν τους ισχυρισμούς των δύο ερευνητικών ομάδων και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα δύο εργαστήρια θα πρέπει να μοιραστούν την πατρότητα της ανακάλυψης του ντούμπνιου.
Διαμάχη για το όνομα
Η Σοβιετική ομάδα πρότεινε το όνομα νιλσμπόριο (nielsbohrium, Ns) προς τιμή του Δανού νομπελίστα φυσικού Νιλς Μπορ (Niels Henrik David Bohr,1885–1962). Η Αμερικανική ομάδα πρότεινε το όνομα χάνιο (hahnium, Ha), προς τιμή του Γερμανού νομπελίστα χημικού Όττο Χαν (Otto Hahn, 1879–1968). Κατά συνέπεια, το όνομα χάνιο χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στην Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη, ενώ το όνομα νιλσμπόριο χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στις χώρες της Σοβιετικής Ένωσης και γενικότερα στο (πρώην) ανατολικό μπλόκ.
Η IUPAC, προσπαθώντας να σταματήσει τη διαμάχη για το όνομα του νέου χημικού στοιχείου, ενέκρινε ως προσωρινό συστηματικό όνομα το ουννιλπέντιο (unnilpentium, Unp) και το 1994 πρότεινε το όνομα ζολιότιο (joliotium, Jl), προς τιμή του Γάλλου νομπελίστα φυσικού Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί (Jean Frédéric Joliot-Curie, 1900–1958), που είχε προταθεί αρχικά από τη Σοβιετική ομάδα για το στοιχείο 102 το οποίο αργότερα ονομάστηκε νομπέλιο. Οι δύο επιστημονικές ομάδες διαφωνούσαν επίσης και για τα ονόματα των στοιχείων 104 και 106. Τελικά, το 1997, η διαφορά διευθετήθηκε και η IUPAC ενέκρινε το σημερινό όνομα, ντούμπνιο (Db), από τη ρωσική πόλη Ντουμπνά, στην οποία βρισκόταν το Σοβιετικό Ίδρυμα Πυρηνικών Ερευνών. Η IUPAC πρόβαλλε τον ισχυρισμό ότι το Εργαστήριο στο Μπέρκλεϊ είχε ήδη τιμηθεί αρκετές φορές με τις προτάσεις ονομάτων που είχε κάνει για στοιχείο όπως μπερκέλιο, καλιφόρνιο, αμερίκιο. Επίσης, η αποδοχή των ονομάτων ραδερφόρντιο και σιμπόργκιο για τα στοιχεία 104 και 106 έπρεπε να αντισταθμίζει την προσφορά της Σοβιετικής ομάδας που ανακάλυψε τα στοιχεία 104, 105, 106.
Χημικές ιδιότητες
Υπάρχουν κυρίως τρεις σειρές των μεταβατικών μετάλλων, η σειρά 3d (από το Sc μέχρι τον Zn), η σειρά 4d (από το Υ έως το Cd) και η σειρά 5d (από το La έως τον Hg, παραλείποντας το Ce μέχρι το Lu). Η τέταρτη σειρά, 6d, που αρχίζει με το Ac είναι ακόμα ελλιπής.Το ντούμπνιο αναμένεται να είναι το δεύτερο μέλος της σειράς 6d των μετάλλων μετάπτωσης και το βαρύτερο μέλος της 5ης ομάδας του περιοδικού πίνακα, κάτω από το βανάδιο, το νιόβιο και το ταντάλιο. Επειδή τοποθετείται ακριβώς κάτω από ταντάλιο, μπορεί επίσης να αναφερθεί ως eka-ταντάλιο. Όπως και τα άλλα στοιχεία της 5ης ομάδας, έτσι και το ντούμπνιο αναμένεται να έχει σταθερή βαθμίδα οξείδωσης το +5. Για τα βαρύτερα στοιχεία της ομάδας αυτής είναι γνωστοί επίσης και οι αριθμοί οξείδωσης +3 και +4, οπότε και το ντούμπνιο θα ανάγεται προς αυτές τις βαθμίδες οξείδωσης.
Οι χημικές ιδιότητες του Db δεν έχουν καθοριστεί πειραματικά αλλά γίνονται υποθέσεις βασιζόμενες στα άλλα στοιχεία της 5ης ομάδας. Έτσι, το ντούμπνιο θα πρέπει να αντιδρά με το οξυγόνο σχηματίζοντας το αδρανές πεντοξείδιο Db2O5, όπως το νιόβιο και το ταντάλιο. Επίσης, σε αλκαλικά διαλύματα αναμένεται ο σχηματισμός ορθοντουμπνικού συμπλόκου, DbO43−. Από την αντίδραση με τα αλογόνα θα πρέπει να σχηματίζονται εύκολα τα πενταλογονίδια της μορφής DbX5. Επειδή τα πενταχλωρίδια του νιοβίου και του τανταλίου είναι πτητικά στερεά ή υπάρχουν στην αέρια φάση ως μονομερή με δομή τριγωνικής διπυραμίδας, αναμένεται και το DbCl5 να είναι πτητικό στερεό, ενώ και το DbF5 θα είναι ακόμα πιο πτητικό. Επειδή η υδρόλυση των αλογονιδίων οδηγεί στο σχηματισμό οξυαλογονιδίων, MOX3, το DbX5 θα πρέπει να αντιδρά με το νερό και να δίνει DbOX3. Το Db αναμένεται να δίνει επίσης σειρά ιόντων που περιέχουν φθόριο. Ειδικότερα, η αντίδραση του DbF5 με HF πρέπει να σχηματίζει εξαφθοροντουμπνικό ανιόν, DbF6–. Η παρουσία περίσσειας φθορίου θα πρέπει να οδηγεί σε ιόντα της μορφής DbF72– και DbOF52–.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Κώστας Ασημακόπουλος
Ο Κώστας Ασημακόπουλος του Αθανασίου ( Μαΐου 1936 - 7 Σεπτεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη στις Μαΐου του 1936 Είχε σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες και από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με το θέατρο ως σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, καθώς και με τον κινηματογράφο. Είχε γράψει περισσότερα από 35 σενάρια ταινιών και 5 θεατρικά έργα. Στον ελληνικό κινηματογράφο είχε συμμετάσχει ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός ή συμπρωταγωνιστής σε 17 ταινίες.
Ο Κ. Ασημακόπουλος εκπροσώπησε την ελληνική λογοτεχνία σε διάφορα συνέδρια στη Γιουγκοσλαβία, την Ιρλανδία, την Κίνα, τη Ρουμανία κ.α. Έχει τιμηθεί ιδιαίτερα από τη Γαλλική Ακαδημία με το Βραβείο "Arts Sciences et Lettres" (Γραμμάτων και Τεχνών). Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και της Εφορείας Θεατρικού Μουσείου και Γενικος Γραμματεας στο Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας.
Ο Κώστας Ασημακόπουλος μιλούσε επίσης αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος της Αθήνας.
Απεβίωσε στις 7 Σεπτεμβρίου 2020
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Φυσική θρησκεία
Η Φυσική θρησκεία συνήθως σημαίνει «θρησκεία της φύσης», στην οποία ο Θεός, η ψυχή, τα πνεύματα και όλα τα αντικείμενα του υπερφυσικού θεωρούνται μέρος της φύσης και δεν διαχωρίζονται από αυτήν. Αντίθετα, χρησιμοποιείται επίσης στη φιλοσοφία, συγκεκριμένα στη Ρωμαιοκαθολική φιλοσοφία, για να περιγράψει κάποιες πτυχές της θρησκείας που λέγεται ότι είναι γνωστές εκτός από τη θεϊκή αποκάλυψη μέσω λογικής και λογικού μόνο (βλ. Φυσική θεολογία και Ντεϊσμός), για παράδειγμα, την ύπαρξη του ακίνητος Κινητής, η πρώτη αιτία του σύμπαντος.
Οι περισσότεροι συγγραφείς θεωρούν τη φυσική θρησκεία όχι μόνο το θεμέλιο των μονοθεϊστικών θρησκειών όπως ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, αλλά επίσης διακριτή από αυτές. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, οι πτυχές της φυσικής θρησκείας βρίσκονται καθολικά μεταξύ όλων των λαών, συχνά σε τέτοιες μορφές σαμανισμού και ανιμισμού. Εξακολουθούν να ασκούνται σε πολλά μέρη του κόσμου. Οι θρησκείες των αμερικανών ιθαγενών για παράδειγμα θεωρούνται ότι διαθέτουν ορισμένες πτυχές της φυσικής θρησκείας.
Ορισμός
Η φυσική θρησκεία μπορεί να έχει τις ακόλουθες έννοιες:
Ιστορία
Οι βασικές αρχές της φυσικής θρησκείας περιγράφονται από τον Αριστοτέλη, του οποίου ο υλομορφισμός θεωρούσε όλα τα πράγματα ως υλικά και μορφή. Η μορφή όλων των ζωντανών πραγμάτων είναι η ψυχή, η οποία καθοδηγεί και κατευθύνει την ανάπτυξή τους. Πολλές φυσικές θρησκείες θεωρήστε τον Θεό ως την «ψυχή του σύμπαντος».
Ο πρώιμος μονοθεϊσμός είχε πολλά νατουραλιστικά στοιχεία. Ο παράδεισος και η κόλαση θεωρούνταν φυσικά μέρη πάνω και κάτω από τη γη. Η «σωτηρία» θεωρήθηκε ανάσταση του σώματος.
Τον τέταρτο αιώνα, οι Χριστιανοί ανησυχούσαν ότι ο Ιησούς δεν θα επέστρεφε και αναρωτήθηκαν τι συνέβη σε εκείνους που πέθαναν πριν από τη Δεύτερη Παρουσία του Χριστού. Οι Χριστιανοί, με επικεφαλής τον Αυγουστίνος Ιππώνος και υπό την επήρεια τόσο του γνωστικισμού όσο και του νεοπλατωνισμού, ανέπτυξαν μια νέα πίστη στην ψυχή ως ικανή για μια ξεχωριστή ύπαρξη αφηρημένη από τον υλικό κόσμο. Οι ανθρώπινες ψυχές, σε αντίθεση με εκείνες των ζώων, θα επιβιώσουν από το θάνατο και, ανάλογα με την κρίση του Θεού, θα μεταφερθούν στις μη υλικές σφαίρες του ουρανού ή της κόλασης και στο νέο βασίλειο του Λιμπο για τα μη βαπτισμένα άτομα και καθαρτήριο για εκείνους που δεν αξίζουν την κόλαση αλλά δεν καθαρίζονται για τον παράδεισο.
Μια άλλη διάκριση από τον μονοθεϊσμό βρίσκεται στη χριστιανική πίστη στα θαύματα, στα οποία ο Θεός παρεμβαίνει στην ιστορία από την εξωτερική φύση. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι φιλόσοφοι και άλλοι από τότε αντιτάχθηκαν σε αυτό το χριστιανικό δόγμα καθώς ο Θεός παραβίαζε τους δικούς του φυσικούς νόμους. Οι Χριστιανοί έπρεπε να διαχωρίσουν τον Θεό πληρέστερα από το φυσικό σύμπαν για να δείξουν πώς αυτό θα ήταν δυνατό. Υπήρχαν παρόμοιες νεοπλατωνικές τάσεις στον Ιουδαϊσμό και στο Ισλάμ, οι οποίες επίσης έβλεπαν τον Θεό να ενεργεί στην ιστορία.
Οι φυσικές θρησκείες, αντιθέτως, θεωρούν το υπερφυσικό μέρος του φυσικού σύμπαντος.
Σύγχρονη αντίληψη
Μία από τις πρώτες προσπάθειες για την ανάπτυξη μιας επιστήμης της θρησκείας ήταν Οι παραλλαγές της θρησκευτικής εμπειρίας από τον Αμερικανό φιλόσοφο Γουίλιαμ Τζέιμς. Ο Τζέιμς είδε τη βασική εμπειρία που ενώνει όλες τις θρησκείες ως μια ενίοτε προσωπική εκδήλωση που αλλάζει τη ζωή στην οποία κάποιος αντιλαμβάνεται τη σύνδεση όλων των πραγμάτων ως ένα ενιαίο σύνολο.
Ο Τζέιμς καθόρισε τα βασικά όλων των θρησκειών, συμπεριλαμβανομένης της φυσικής θρησκείας, όταν έγραψε: «Αν κάποιος χαρακτήριζε τη ζωή της θρησκείας με τους ευρύτερους και γενικότερους όρους, θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχει από την πεποίθηση ότι υπάρχει μια αόρατη τάξη, και ότι το υπέρτατο καλό μας έγκειται στην αρμονική προσαρμογή του εαυτού μας στο παρόν."
Ορισμένες πτυχές της φυσικής θρησκείας (δηλαδή, θρησκευτικές αλήθειες που είναι γνωστές μόνο από τον ανθρώπινο λόγο) βρίσκονται μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, αν και όχι πάντα εντελώς άθικτες, και σε διαφορετικούς βαθμούς, σύμφωνα με φιλόσοφους όπως ο Θωμάς Ακινάτης και ο Μαλμπράνς.
Μερικοί σύγχρονοι επιστήμονες όπως ο Βρετανός βιολόγος Ρούπερτ Σέλντρακ πιστεύουν ότι οι νέες ανακαλύψεις συμπίπτουν με την πίστη του Αριστοτέλη στην ψυχή. Δυνάμεις όπως ο μαγνητισμός, η βαρύτητα και η κβαντική μηχανική δείχνουν επίσης μη υλικές δυνάμεις που δρουν στη φύση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανθρωπολογία της θρησκείας Κατηγορία:Θρησκευτική ιστορία
Γκέρα
Η Γκέρα (γερμανικά: Gera) είναι γερμανική πόλη και η τρίτη μεγαλύτερη της Θουριγγίας, με 94,000 κατοίκους, ευρισκόμενη 55 χιλιόμετρα νότια της Λείψιας.
Ιστορία
H Γκέρα αναφέρθηκε πρώτη φορά το 995. To 999 o Όθων Γ΄ παρέδωσε την κυριαρχία της πόλης στους προγόνους του Βασιλείου Της Πρωσίας. Μια δημοτική σφραγίδα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1350, το συμβούλιο ονομάστηκε για πρώτη φορά το 1360 και το δημαρχείο αναφέρθηκε το 1426. Το 1450 η Γέρα καταστράφηκε σχεδόν εντελώς κατά τη διάρκεια του Σαξο-Φρακοκτονικού πολέμου, αλλά ανάκαμψε γρήγορα επειδή η αρχική υφαντουργική παραγωγή έφερε πλούτο στην πόλη. thumb|Η Γκέρα μετά τους βομβαρδισμούς από τις [[ΗΠΑ το 1945|alt=|left]]
Ένα μήνα πριν από το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, στις 6 Απριλίου 1945, οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ κατέστρεψαν τμήματα της πόλης και σκότωσαν 514 κατοίκους. Περίπου 300 κτίρια χτυπήθηκαν, όπως το κάστρο Όστερσταϊν (Osterstein) και αρκετά ιστορικά κτίρια στο κέντρο της πόλης, πολλά από τα οποία δεν ξαναχτίστηκαν μετά τον πόλεμο. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ κατέλαβαν τη Γκέρα στις 14 Απριλίου 1945 αλλά αντικαταστάθηκαν από τους Σοβιετικούς στις 1 Ιουλίου 1945.
Έγινε μέρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1949 και αργότερα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Εξέγερση της 17ης Ιουνίου 1953 καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων πολλοί υπάλληλοι της σοβιετικής οργάνωσης ορυχείων ουρανίου απαίτησαν υψηλότερους μισθούς και ελεύθερες εκλογές. Οι διαδηλώσεις καταστράφηκαν από τις σοβιετικές στρατιωτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των θωρακισμένων μονάδων.
Μετά τη Γερμανική επανένωση το 1990, η Γκέρα έγινε μέρος του αναστηλωμένου κράτους της Θουριγγίας. Ωστόσο, έχασε τις περισσότερες διοικητικές λειτουργίες της μετά την επανένωση και σχεδόν όλα τα εργοστάσια της πόλης έκλεισαν. Αυτό οδήγησε σε συνεχιζόμενη οικονομική κρίση με σημαντική ανεργία και ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε από 135.000 το 1990 σε λιγότερο από 100.000 μια δεκαετία αργότερα.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Πόλεις της Θουριγγίας
Σεισμοί στο νότο της Νέας Ζηλανδίας το 2011
Ο σεισμός στο Κράισττσερτς το 2011 ήταν ένας σεισμός 6,3 Ρίχτερ που χτύπησε την πόλη Κράισττσερτς στις 22 Φεβρουαρίου 2011. Από το σεισμό πέθαναν 185 άνθρωποι, από τους οποίους οι 115 έχασαν την ζωή τους όταν το κτίριο Canterbury Television (CTV) κατέρρευσε.
Ιστορικό
Μια σεισμική δόνηση 6,3 βαθμών στην Κλίμακα Ρίχτερ συγκλόνισε το Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας στις 12:51 π.μ. τοπική ώρα την Τρίτη (Δευτέρα 23:51 UTC). Η μέγιστη αντιληπτή ένταση του σεισμού ανήλθε στο επίπεδο IX (9), στη 12-βάθμια Κλίμακα Μερκάλι, ήταν δηλαδή «πολύ καταστροφικός».
Οι αρχικές εκτιμήσεις έκαναν λόγο για 32 νεκρούς, αλλά ο τελικός απολογισμός έφτασε τα 185 θύματα. Νωρίτερα, ο πρωθυπουργός της χώρας Τζον Κέι ενημέρωσε τα ΜΜΕ για 65 θανάτους από την κατάρρευση κτηρίων στο κέντρο του Κράισττσερτς, ενώ αναμένονταν περισσότεροι, αλλά ο αριθμός είχε μειωθεί στο μισό επειδή η αστυνομία εκείνη τη στιγμή μπορούσε να επιβεβαιώσει μόνον τους θανάτους 32 ανθρώπων. Το καμπαναριό του Αγγλικανικού Καθεδρικού Ναού του Κράισττσερτς κατέρρευσε, ενώ χαλάσματα υπάρχουν παντού κατά μήκος του εμπορικού κέντρου της πόλης. Ρωγμές υπάρχουν σε δρόμους και πάρκινγκ αυτοκινήτων, ενώ αναφέρθηκε ότι δύο λεωφορεία είχαν ανατραπεί στην διάρκεια εκτέλεσης δρομολογίων. Λίμνες με λάσπη είχαν δημιουργηθεί λόγω διαρροών νερού. Πτώσεις βράχων και ογκόλιθων κατέστρεψαν κτήρια σε λόφους στα προάστια. Αρχικά είχαν εκφραστεί και φόβοι για την ασφάλεια των γειτονικών πόλεων Λίλετον και Ακαρόα, λόγω προβλημάτων στην επικοινωνία.
Χαρακτηριστικά
Ο σεισμός εντοπίστηκε κοντά στο Κράισττσερτς και σε βάθος μόλις 5 χιλιομέτρων, σύμφωνα με το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ. Ενώ προηγούμενοι σεισμοί στην περιοχή δεν είχαν προκαλέσει απώλειες, ο σεισμός των 6,3 R ήταν πιο επιφανειακός και εγγύτερα προς το κέντρο της πόλης, με αποτέλεσμα η ζημιά να είναι πολύ μεγαλύτερη. Ακατάλληλα κτήρια, που είχαν εξασθενήσει από τους συνεχείς σεισμούς του προηγούμενου έτους, καταστράφηκαν. Κάποιοι μετασεισμοί προκλήθηκαν στην περιοχή μετά από τον κύριο σεισμό. Ο μεγαλύτερος ήταν της κλίμακας των 5,6 βαθμών που συνέβη στις 7:04 π.μ. στις 21 Φεβρουαρίου EDT ή (1:04:18 π.μ. τοπική ώρα, 22 Φεβρουαρίου). Ο ιστορικός καθεδρικός ναός της Θείας Κοινωνίας στο Κράισττσερτς είχε κατά το ήμισυ καταρρεύσει, όπως και άλλα κτήρια κλασσικού ρυθμού.
Ο σεισμός επίσης εκτιμάται ότι προκάλεσε την κατάρρευση 30 εκατομμυρίων τόνων πάγου μετά από ρήγμα στον Παγετώνα της Τασμανίας σχηματίζοντας μικρά παγόβουνα σε μια λίμνη κοντά στους πρόποδες του βουνού. Τουρίστες που ήταν πάνω σε βάρκες την ώρα του σεισμού είπαν ότι τα κύματα που έφταναν τα 3.5 μέτρα σάρωσαν την λίμνη για τουλάχιστον τα 30 λεπτά που ακολούθησαν το γεγονός. Ο παγετώνας βρίσκεται στην δυτική ακτή της χώρας, στα 200 χιλιόμετρα από το Κράισττσερτς. Δεν αναφέρθηκαν ζημιές.
Άλλες συνέπειες
thumb|left|Το κτήριο Pico Wholefood στο Christchurch υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό. [[:commons:User:Schwede66|Schwede66]]
Πολλοί άνθρωποι είχαν παγιδευτεί σε κατεστραμμένα κτήρια ή κάτω από χαλάσματα, αλλά οι υπηρεσίες πολιτικής προστασίας αρχικά παρεμποδίστηκαν να προσφέρουν βοήθεια από το μποτιλιάρισμα, καθώς μηχανοκίνητα οχήματα και πεζοί εκκένωναν την πόλη. Το κύριο νοσοκομείο της πόλης παρέμεινε σε λειτουργία, παρά το γεγονός ότι μια πτέρυγα είχε κλείσε λόγω ζημιών, ενώ τρία κέντρα επειγόντων περιστατικών στήθηκαν για να παράσχουν άμεση ιατρική φροντίδα. Εκατοντάδες αντιπρόσωποι που παρακολουθούσαν ένα ιατρικό συνέδριο στην πόλη, οι περισσότεροι από την Αυστραλία, εγκλωβίστηκαν στην πόλη. Κάποιοι απ' αυτούς βοήθησαν στο στήσιμο των σκηνών για τους τραυματίες.
Εκτεταμένες διακοπές σημειώθηκαν στην παροχή ηλεκτρικού, στις τηλεφωνικές επικοινωνίες και στους σηματοδότες. Η Telecom προσπαθούσε να αποτιμήσει την ζημιά, ενώ γεννήτριες εστάλησαν επειγόντως από το Όκλαντ για να αντικαταστήσουν τις βοηθητικές γεννήτριες της πόλης. Η Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας προσπαθούσε να ανταποκριθεί με όλους του διαθέσιμους πόρους, ενώ το Υπουργικό Συμβούλιο συνεδρίασε εκτάκτως. Μιλώντας στο Ράδιο Νέα Ζηλανδία, ο Δήμαρχος της πόλης Μπομπ Πάρκερ δήλωσε ότι δημιουργήθηκαν σκηνές "μεγάλης σύγχυσης" στους δρόμους, και ότι ο σεισμός ήταν "εξίσου βίαιος με αυτόν που συνέβη στις 4 Σεπτεμβρίου". Ο τηλεφωνικός αριθμός για τα επείγοντα, το 111, δεν λειτουργούσε σε ολόκληρη την περιοχή του Νότου, αλλά έγινε εξαιρετικά σταθερός από τις 4 μ.μ. (ώρα ΝΖ). Το αεροδρόμιο του Κράισττσερτς ήταν προσωρινά κλειστό για όλες εκτός από τις επείγουσες πτήσεις. Μιλώντας μετά τον σεισμό, ο Μπομπ Πάρκερ είπε ότι τουλάχιστον 200 άνθρωποι πιστεύεται ότι έχουν παγιδευτεί κάτω από χαλάσματα, εκτιμώντας ότι η Νέα Ζηλανδία θα "βρεθεί ενώπιον θλιβερών στατιστικών δεδομένων".
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Σεισμοί Κατηγορία:2011
Δημήτρης Καλλιβωκάς
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς (Αθήνα, 30 Ιουλίου 1930-) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Αποφοίτησε το 1954 από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου είχε καθηγητές τους Δημήτρη Ροντήρη, Αιμίλιο Βεάκη, Γ. Σιδέρη κ.ά. Αμέσως προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο, ενώ η πρώτη του συμμετοχή ήταν στο χορό της "Ορέστειας" του Αισχύλου στο Ηρώδειο, το καλοκαίρι του 1954. Παρέμεινε στο Εθνικό Θέατρο για τρία χρόνια παίζοντας αξιόλογους ρόλους, όπως Βαλεντίνο στον «Φάουστ» του Γκαίτε, Μαρτινέθ στην «Άμαξα» του Μεριμέ, Όσβαλντ στο έργο «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ και δώδεκα ακόμη ρόλους. Μετά την αποχώρηση του από το Εθνικό Θέατρο, το 1957, εργάστηκε στο «Ελεύθερο Θέατρο».
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος των εταιρικών θιάσων Πειραϊκό Θέατρο - Δ.Ροντήρη, Εταιρικού θιάσου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, Προσκήνιο - Αλέξη Σολομού, Δημοτικό Θέατρο Θράκης, Θεατρική συνεργασία, και στο Δημοτικό Θέατρο Κηφισιάς.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Καλλιβωκάς ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
2312 (μυθιστόρημα)
Το 2312 είναι ένα μυθιστόρημα σκληρής επιστημονικής φαντασίας του Αμερικανού συγγραφέα Kim Stanley Robinson, που δημοσιεύθηκε το 2012. Ορίστηκε το έτος 2312 όταν η κοινωνία έχει εξαπλωθεί σε όλο το Ηλιακό Σύστημα. Το μυθιστόρημα κέρδισε το Nebula Award for Best Novel του 2013.
Περίληψη υπόθεσης
Το μυθιστόρημα έχει τοποθετήτε το έτος 2312, στη μεγάλη πόλη του Terminator στον Ερμή, το οποίο είναι χτισμένο σε γιγαντιαίες διαδρομές για να παραμένει συνεχώς στην κατοικήσιμη ζώνη του πλανήτη κοντά στη ζώνη τερματισμού. Η Swan Er Hong, καλλιτέχνης και πρώην σχεδιαστής αστεροειδούς τεράριουμ, θρηνεί για τον ξαφνικό θάνατο της γιαγιάς της, Alex, η οποία είχε μεγάλη επιρροή στους κατοίκους του Terminator. Μετά την πομπή της κηδείας, διοργανώνεται συνέδριο μεταξύ της οικογένειας και των στενών φίλων της Άλεξ, μερικοί από τους οποίους δεν έχει ακούσει ποτέ η Swan. Αυτό περιλαμβάνει τον Fitz Wahram, έναν ιθαγενή του φεγγαριού Τιτάνα, τον οποίο η Swan αντιπαθεί. Μετά το συνέδριο, η Swan αποφασίζει να κατευθυνθεί προς τον Io για να επισκεφθεί έναν άλλο φίλο της Alex, τον Wang, ο οποίος έχει σχεδιάσει ένα από τα μεγαλύτερα qubes ή κβαντικούς υπολογιστές. Ενώ η Swan επισκέπτεται τον Wang στο Io, μια προφανής επίθεση αποτυγχάνει. Σύντομα ακολουθεί μια επίθεση στον εξολοθρευτή. Ένας μετεωρίτης τεχνητής προέλευσης καταστρέφει τα ίχνη της πόλης, σταματώντας την πόλη και εκθέτοντάς την στον ήλιο, ουσιαστικά την βράζει. Καθώς η Swan ταξιδεύει, μαθαίνει περισσότερα για το μυστήριο γύρω από το θάνατο της γιαγιάς της και την καταστροφή της πατρίδας της Terminator. Με τους Wahram και Genette, η Swan ταξιδεύει σε όλο το ηλιακό σύστημα και διερευνά μια αυξανόμενη σειρά συνωμοσιών.
Ο Inspector Genette ανακαλύπτει τελικά πώς δημιουργήθηκε ο τεχνητός μετεωρίτης που κατέστρεψε το Terminator: κάποιος ξεκίνησε έναν μεγάλο αριθμό μικρότερων αντικειμένων σε τροχιές που τελικά θα τους αναγκάζονταν να συγκεντρωθούν πάνω από τον Ερμή, αλλά αρκετά χαμηλό ώστε το αμυντικό σύστημα του πλανήτη να μην μπορούσε να καταστρέψει το πλέον μεγάλο αντικείμενο στην ώρα του. Η πολυπλοκότητα της επίθεσης την οδηγεί να προσδιορίσει ότι πρέπει να έχουν χρησιμοποιηθεί κβαντικοί υπολογιστές.
Εν τω μεταξύ, η Swan και ο Wahram εμπλέκονται στην αποκατάσταση και εκ νέου ανοικοδόμηση της γης επιστρέφοντας χιλιάδες είδη από διαστημικά προσωρινά περιβάλλοντα στα οικιακά τους περιβάλλοντα στη Γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας
Παποράκι
Το Παποράκι είναι παλιό λαϊκό σμυρνέικο τραγούδι, το οποίο τραγουδούσαν οι Έλληνες στρατιώτες που λιποτακτούσαν από το Μικρασιατικό Μέτωπο το 1922. Στην Ελλάδα το τραγούδησε για πρώτη φορά ο Μανώλης Παπαγκίκας. Στο τραγούδι αναφέρεται το προάστιο της Σμύρνης, Μπουρνόβας, και ο καθένας έβαζε άλλον τελικό προορισμό ανάλογα με το πού ήθελε να τον πάει το βαπόρι.
Το 1972 το τραγούδι αυτό διασκευάστηκε από τον στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο, ο οποίος πρόσθεσε σε αυτό το δίστιχο "στον Περαία έχω σπίτι και στο Πέραμα κυρά" που είχε ακούσει από τον στιχουργό Νίκο Μάθεση ή "Τρελλάκια". Επίσης έβαλε σαν τελικό προορισμό τον Περαία, ενώ στο κανονικό ο δημοφιλεστερος προορισμός είναι η Βραΐλα της Ρουμανίας. Επίσης αφαιρέθηκαν οι αναφορές σε χασίς και δερβίσηδες, λόγω της λογοκρισίας. Η μελωδία του τραγουδιού διασκευάστηκε και ενορχηστρώθηκε από τον συνθέτη Μάνο Λοΐζο και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Νάχαμε τι νάχαμε ο οποίος κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα του 1972.
Αρχικά ο Λοΐζος σκόπευε να το δώσει να το ερμηνεύσει ο Γιώργος Νταλάρας. Όμως ο Νταλάρας, μόλις άκουσε την αρχή του τραγουδιού, είπε στους δυο δημιουργούς πως το γνώριζε. Τότε ο Λοΐζος εκνευρίστηκε, γύρισε κοίταξε τον Παπαδόπουλο και του είπε: "Δηλαδή, ο Νταλάρας ισχυρίζεται ότι το τραγούδι αυτό το κλέψαμε;" "Ναι", του απάντησε εκείνος γελώντας. Ο Νταλάρας στη συνέχεια διευκρίνισε πως πρόκειται για παλιό τραγούδι με άλλη μουσική, ωστόσο μετά από αυτό το επεισόδιο ο Λοΐζος έδωσε το Παποράκι στον Γιάννη Καλατζή. Το ότι ο Παπαδόπουλος κράτησε το αρχικό τετράστιχο, συμπληρώνοντάς το, με τον Λοΐζο να βάζει διαφορετική μουσική με γρήγορο και ζωντανό ρυθμό στη θέση του παλιού θλιμμένου τραγουδιού, επιβεβαίωσε αργότερα και ο ίδιος ο Γιώργος Νταλάρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1972
Κωδικός Alias
Το Κωδικός Alias (αγγλικά: Alias) είναι αμερικάνικη κατασκοπευτική σειρά που δημιουργήθηκε από τον J. J. Abrams. Η σειρά προβλήθηκε από τις 30 Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι τις 22 Μαΐου 2006 από το τηλεοπτικό δίκτυο ABC. Στη σειρά πρωταγωνιστεί η Τζένιφερ Γκάρνερ, η οποία υποδύεται τη Σίντεϋ Μπρίστοου, μια διπλή πράκτορα της CIA που παριστάνει την υπάλληλο για την SD-6, έναν παγκόσμιο οργανισμό εγκλήματος και κατασκοπείας.
Η κύρια πλοκή ξεδιπλώνεται γύρω από την αναζήτηση και την ανάκτηση ορισμένων τεχνημάτων που δημιουργήθηκαν από τον Milo Rambaldi, έναν πλασματικό, εφευρέτη στο στυλ του Λεονάρντο Ντα Βίντσι και μια προφητεία από την περίοδο της Αναγέννησης.
Η λέξη alias, στα ελληνικά μεταφράζεται ως "ψευδώνυμο" ή "πλαστό όνομα" και αναφέρεται στα πολλά πρόσωπα που αλλάζει η πρωταγωνίστρια της σειράς για να επιτύχει τις διάφορες αποστολές της.
Η σειρά έλαβε αρκετά καλές κριτικές, ενώ συμπεριλήφθηκε σε αρκετές λίστες με "καλύτερες σειρές", συμπεριλαμβανομένης της λίστας με τα "10 καλύτερα τηλεοπτικά προγράμματα" του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου το 2003. Η σειρά έλαβε και πολλές υποψηφιότητες και βραβεύσεις. Θεωρείται ότι ανήκει σε ένα "κύμα" τηλεοπτικών σειρών από τα τέλη των 1990s και τις αρχές των 2000s που περιλαμβάνουν δυναμικούς γυναικείους ρόλους, μαζί με τα Buffy the Vampire Slayer, Ζήνα: Η Πριγκίπισσα του Πολέμου, Νικίτα, και Dark Angel.
Βραβεία
Η σειρά είναι γνωστή για την τεράστια συλλογή από στυλ κουρεμάτων και περουκών που χρησιμοποιούνταν για τις μεταμφιέσεις της Σίντεϋ αλλά και των υπόλοιπων πρωταγωνιστών. Ο βασικός υπεύθυνος για τις κομμώσεις, Michael Reitz, ήταν υποψήφιος για το Έμμυ Καλύτερου Hairstyling σε Τηλεοπτική Σειρά, για 5 χρονιές συνεχόμενα (2002-2006) χωρίς όμως να κερδίσει κανένα από αυτά. Διακρίθηκε όμως στην ίδια κατηγορία με το βραβείο του Σωματείου των "Hollywood Makeup Artist and Hair Stylist".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Έρικ Φάλκενμπουργκ
Ο Έρικ Φάλκενμπουργκ (ολλανδικά: Erik Falkenburg) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 5 Μαΐου 1988 στο Λέιντεν της Ολλανδίας και αγωνίζεται στην Γκο Αχέντ Ιγκλς σαν δανεικός από την Άλκμααρ.
Καριέρα
Ο Φάλκενμπουργκ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της ΦΦ Έγκστγκεστ, ενώ αργότερα πήγε στις ακαδημίες της ΟΦΣ. Μετά πήγε στις ακαδημίες της Σπάρτα Ρότερνταμ, όπου αγωνίστηκε και σε επαγγελματικό επίπεδο το 2007. Έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Ιανουαρίου 2008 στην ήττα από την Αϊντχόφεν με 3-1, όταν μπήκε σαν αλλαγή στο 74ο λεπτό. Μέχρι το 2010 όπου έμεινε στο Ρότερνταμ, πέτυχε 13 γκολ σε 62 αγώνες.
Τον Αύγουστο του 2013 πήγε σαν δανεικός στην νεοφώτιστη Γκο Αχέντ Ιγκλς, ενώ την επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή στην Μπρέντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Ρότερνταμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Άλκμααρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ν.Ε.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκο Αχέντ Ιγκλς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα
Κυπαρισσία
Η Κυπαρισσία είναι κωμόπολη, η οποία υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας και βρίσκεται στα βορειοδυτικά του Νομού Μεσσηνίας, ενώ ως το 2010, αποτελούσε έδρα του ομώνυμου Δήμου. Η Κυπαρισσία είναι σήμερα η έδρα του Δήμου Τριφυλίας, που υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, η οποία συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Ο Δήμος Τριφυλίας έχει πληθυσμό 27.373 κατοίκους και έκταση 101 τ. χμ. Στην τελευταία απογραφή πληθυσμού που έγινε το 2011, η Δημοτική Ενότητα Κυπαρισσίας είχε 7.728 κατοίκους, ενώ η Κυπαρισσία είχε 5.131 κατοίκους και ήταν η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, μετά την πρωτεύουσα Καλαμάτα (54.100), την Μεσσήνη (6.065) και τα Φιλιατρά (5.969). Η Κυπαρισσία είναι το γεωργικό και εμπορικό κέντρο της επαρχίας Τριφυλλίας.
Τοποθεσία
Είναι χτισμένη σε αμφιθεατρική θέση, καθώς απλώνεται από τους πρόποδες του όρους Αιγάλεω, επίσης γνωστό με το όνομα «Ψυχρό», έως τα νερά του Ιονίου Πελάγους, δηλαδή σε υψόμετρο από 0-116 μέτρα. Είναι πρωτεύουσα και έδρα του Δήμου Τριφυλίας. Απέχει 255 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Αθήνα, 63 χιλιόμετρα νότια από τον Πύργο Ηλείας, 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Τρίπολη, 67 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Καλαμάτα και 74 χιλιόμετρα βόρεια από την Μεθώνη.
Ονομασία
Στην Κυπαρισσία, λατρευόταν τότε πλην του Απόλλωνος και η θεά της σοφίας, η Αθηνά. Η λατρευόμενη μάλιστα στην Κυπαρισσία Αθηνά, είχε και την επωνυμία «Κυπάρισσος» ή «Κυπαρίσσια» Αθηνά, της οποίας μάλιστα ο ναός βρισκόταν στη θέση του σημερινού ναού της Αγίας Τριάδας (λέγεται ότι η Αγία Τράπεζα του Ιερού Ναού στηρίζεται πάνω στα απομεινάρια μιας κολόνας του αρχαίου). Και ο ναός του Απόλλωνος, πρέπει να ήταν εκεί που είναι σήμερα το παλαιοκτισμένο εκκλησάκι του καβαλάρη Αη-Γιώργη, κοντά στην είσοδο του σιδηροδρομικού σταθμού. Επίσης λατρευόταν και ο θεός Διόνυσος.
Αναζητώντας τις ρίζες, βρίσκουμε τις πρώτες αναφορές για την Κυπαρισσία στους στίχους του Ομήρου.
...Οἳ δὲ Πύλον τ' ἐνέμοντο καὶ Ἀρήνην ἐρατεινὴν καὶ Θρύον Ἀλφειοῖο πόρον καὶ ἐΰκτιτον Αἰπὺ καὶ Κυπαρισσήεντα καὶ Ἀμφιγένειαν ἔναιον καὶ Πτελεὸν καὶ Ἕλος καὶ Δώριον, ἔνθά τε Μοῦσαι ἀντόμεναι Θάμυριν τὸν Θρήϊκα παῦσαν ἀοιδῆς Οἰχαλίηθεν ἰόντα παρ' Εὐρύτου Οἰχαλιῆος•... (B 591-596)
Ακόμη ο μεγάλος ταξιδευτής και γεωγράφος της αρχαιότητας Παυσανίας πέρασε από τον Κυπαρισσίεντα και έκανε αναφορές, μεταξύ άλλων και στη Διονυσιάδα πηγή (σημερινό Αη Λαγούδη), στην παραλία της πόλης.
Ιστορία
Η ιστορία της είναι πολύ μεγάλη και συμβαδίζει με αυτήν της Πελοποννήσου. Το ξεκίνημά της χάνεται στα βάθη της προϊστορίας. Κατά τα ομηρικά χρόνια η Κυπαρισσία ονομαζόταν «Κυπαρισσίεντας» και ανήκε στο βασίλειο της Πύλου, του βασιλιά Νέστορα. Αργότερα η περιοχή υποδουλώθηκε στην Αρχαία Σπάρτη μαζί με την υπόλοιπη Αρχαία Μεσσηνία. Πολλοί ενδιαφέρθηκαν για τη στρατηγική θέση της πόλης ανά τους αιώνες: Στη θέση της αρχαίας Ακρόπολης χτίστηκε κάστρο κατά τα Βυζαντινά χρόνια, στη συνέχεια Φράγκοι και Τούρκοι κατακτητές ανακατασκεύασαν το φρούριο κάνοντας τις απαραίτητες προσθήκες δίνοντας του τη σημερινή του μορφή. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Αρκαδιά, όπως ονομαζόταν το Μεσαίωνα η Κυπαρισσία, είχε προνομιούχο θέση ως εμπορικό κέντρο της περιοχής. Το σημερινό της όνομα οφείλεται στον Όθωνα. Στην Κυπαρισσία ανακαλύφθηκαν τάφοι της Κλασικής και Ρωμαϊκής εποχής, ενώ στην κορυφή του όρους Ψυχρό διασώζεται σήμερα το Φράγκικο Κάστρο της.
Μυκηναϊκή εποχή
Ο «Κυπαρισσίεντας» ανήκε στο βασίλειο της Πύλου, του βασιλιά Νέστορα. Μάλιστα ο Κυπαρισσίεντας συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο αποστέλλοντας 11 πλοία, υπό τη διοίκηση του Νέστορα, σύμφωνα με τον Όμηρο.
Κλασική εποχή
Αργότερα η περιοχή του Κυπαρισσίεντα υποδουλώθηκε στους Σπαρτιάτες μαζί με την υπόλοιπη Μεσσηνία. Ο Κυπαρισσίεντας ήταν μια ακμάζουσα πολιτισμικά, οικονομικά και εμπορικά πόλη. Μάλιστα το 199 π.Χ. έκοψε και δικό του νόμισμα.
Ανασκαφές στην Κυπαρισσία
Από το 2006 που άρχισε την λειτουργία της ΛΗ΄ ΕΠΚΑ, η οποία προήλθε από τη διάσπαση της Ζ΄ ΕΠΚΑ (στην οποία έως τότε υπαγόταν ο Νομός Μεσσηνίας), έχει διενεργηθεί σημαντικό σωστικό ανασκαφικό έργο στην περιοχή της Κυπαρισσίας, σε τρία κυρίως σημεία: την θέση «Μούσγα», την θέση του Κάστρου (αρχαίας Ακρόπολης) και την θέση της παραλίας του αρχαίου Κυπαρισσίεντα.
«Μούσγα»
Στην περιοχή «Μούσγα» η σωστική ανασκαφική έρευνα έφερε στο φως ερείπια μεγάλης έπαυλης της υστερορωμαϊκής εποχής. Οι κτηριακές υποδομές περιλαμβάνουν λουτρικές και υδραυλικές εγκαταστάσεις οι οποίες ανήκουν σε τρεις αλλεπάλληλες οικοδομικές φάσεις, που αρχίζουν από τον 1ο αιώνα π.Χ. και διαρκούν ως και τις αρχές του 5ου αιώνα. Ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει την έπαυλη και συγκρότημα κατοικιών που ανήκαν στον οικοδομικό ιστό του αρχαίου Κυπαρισσίεντα, ο οποίος αναπτύχθηκε γύρω από την αρχαία αγορά, με κομβικό σημείο το λιμάνι. Στα ευρήματα περιλαμβάνονται τμήματα αγγείων και διακοσμημένων λύχνων, χάλκινα νομίσματα, κ.α.
Δυτικές υπώρειες του Κάστρου Κυπαρισσίας
Το 2007 διενεργήθηκε σωστική ανασκαφή στις δυτικές υπώρειες του Κάστρου της Κυπαρισσίας, όπου και αποκαλύφθηκαν θεμέλια κτηρίου, πιθανότατα κατοικία, η αρχαιότερη φάση της οποίας ανάγεται στους ύστερους ελληνιστικούς και τους πρώιμους ρωμαϊκούς χρόνους (1ος αιώνας π.Χ.- 1ος αιώνας), ενώ φαίνεται ότι συνέχισε να είναι σε χρήση έως την ύστερη ρωμαϊκή εποχή (3ος-4ος αιώνας).
Ο αρχαιολογικός χώρος στην παραλία της Κυπαρισσίας
Το 2010 σε εργασίες για την θεμελίωση ξενοδοχειακής μονάδας στην παραθαλάσσια περιοχή βόρεια του λιμανιού της Κυπαρισσίας, διενεργήθηκε σωστική ανασκαφή στην παραλία, η οποία αποκάλυψε εκτεταμένο συγκρότημα κατοικιών, τμήμα του αρχαίου παράλιου οικισμού, η κατοίκηση του οποίου άρχισε από τους ύστερους ελληνιστικούς χρόνους (2ος αιώνας π.Χ.) και συνεχίστηκε έως την ύστερη ρωμαϊκή εποχή (4ος αιώνας). Στα ευρήματα περιλαμβάνονται αγκίστρια και βελόνες για το ράψιμο των διχτυών, ένδειξη ότι η κύρια ασχολία των κατοίκων του οικισμού ήταν η αλιεία, καθώς επίσης πληθώρα κεραμικών, νομισμάτων και άλλων αντικειμένων της καθημερινής ζωής των κατοίκων του αρχαίου Κυπαρισσίεντα.
Βυζαντινή εποχή
Κατά την βυζαντινή εποχή στη θέση της αρχαίας Ακρόπολης του Κυπαρισσίεντα χτίστηκε το Κάστρο της Αρκαδίας, γνωστό και ως Κάστρο των Γιγάντων ή Κάστρο της Αρκαδιάς. Μάλιστα ο ένας από τους πύργους του κάστρου αυτού έμεινε γνωστός ως «πύργος του Ιουστινιανού». Την περίοδο αυτή όμως, η Κυπαρισσία, όπως και η Πάτρα και άλλες πόλεις και μικρότεροι οικισμοί της δυτικής Πελοποννήσου, παρουσιάζουν πληθυσμιακή μείωση. Κατά την ιστορικό Άννα Αβραμέα στην μελέτη της «Η παλαιοχριστιανική και πρωτοβυζαντινή Πελοπόννησος», συγκρίνοντας τους οικισμούς που αναφέρονται στην «Tabula Peutingeriana», του 4ου αιώνα, με αυτούς που περιλαμβάνει ο κατάλογος του «Συνέκδημου» του Ιεροκλέους, του 6ου αιώνα, διαπιστώνεται «''ότι το κεντρικό και δυτικό τμήμα της Πελοποννήσου γίνεται προοδευτικά ασθενέστερο, δηλαδή εξαφανίζονται από τα μέρη αυτά οι περισσότεροι μικροί οικισμοί, ενώ αντίθετα το ανατολικό τμήμα ενισχύεται. Αυτή η κλίση προς τα ανατολικά, που ανιχνεύεται τόσο νωρίς, δικαιολογείται από τη στροφή του τόπου προς τις νέες πολιτικές κατευθύνσεις της Αυτοκρατορίας, οι οποίες υπαγορεύονται από την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης''». Σύμφωνα επίσης με τον «Συνέκδημο», η Κυπαρισσία, τον 6ο αιώνα, περιλαμβανόταν ανάμεσα στις 79 (εσα: οθ') πόλεις της βυζαντινής Επαρχίας Ελλάδος, η οποία αποτελούσε διοικητική συνέχεια της προηγούμενης ρωμαϊκής Επαρχίας Αχαΐας και η οποία διοικείτο από ανθύπατο, με έδρα την Κόρινθο.
Μεσαίωνας–Α΄ Ενετοκρατία
Στην περίοδο του Μεσαίωνα, μεταξύ 1262-1432, η Κυπαρισσία, αναφερόμενη τότε ως Αρκαδία ή Αρκαδιά αποτέλεσε την έδρα της Βαρωνίας της Αρκαδίας. Η βαρωνία αυτή ήταν ένα κρατίδιο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας που ιδρύθηκε το 1261/2 από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Β' Βιλλαρδουίνο. Αρχικά, η πόλη της Αρκαδίας αποτελούσε τμήμα των προσωπικών κτήσεων του πρίγκιπα και σχηματίστηκε ως αποζημίωση για τον Βιλαίν Α΄ ντ'Ωλναί (Vilain d'Aulnay) μετά την βυζαντινή ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τη Λατινική Αυτοκρατορία το 1261. Η κατοικία του βαρώνου ήταν το επισκευασμένο αρχαίο Κάστρο της Αρκαδίας. Η ιστορία της περιόδου αυτής είναι ιδιαίτερα πλούσια. Η Βαρωνία της Αρκαδίας ήταν και το τελευταίο υπόλειμμα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας που υπέκυψε, το 1432, στους Βυζαντινούς Δεσπότες του Μορέως. Μετά την κατάκτηση της Πάτρας και της Χαλανδρίτσας το 1429-1430, που σήμανε και την ντε φάκτο κατάλυση του Πριγκιπάτου, ο τελευταίος Πρίγκιπας, Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρίας, κράτησε μόνο την Αρκαδία ως προσωπικό του φέουδο. Μετά το θάνατό του το 1432 όμως, ο Δεσπότης Θωμάς Παλαιολόγος, καίτοι γαμπρός του Ζαχαρία, κατέλαβε τη βαρωνία και φυλάκισε την χήρα του Ζαχαρία και πεθερά του, η οποία και πέθανε στη φυλακή.
Τουρκοκρατία
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Αρκαδιά, είχε προνομιούχο θέση ως εμπορικό κέντρο της περιοχής και το κάστρο της φυλασσόταν από φρουρά 300 Αλγερινών.
Β΄ Ενετοκρατία
Κατά τη δεύτερη περίοδο των Ενετών έγινε η πρώτη επίσημη απογραφή στην Πελοπόννησο στην οποία αναφέρεται ότι το 1689 η Κυπαρισσία (Αρκαδία ή Αρκαδιά) είχε 745 κατοίκους. Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Η Αρκαδία (Arcadia quattro Borghi), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Ο σεισμός του 1886
Ο μεγάλος και καταστροφικός σεισμός που έγινε στις 15 Αυγούστου 1886, τραυμάτισε την κωμόπολη, όπως και τα γειτονικά Φιλιατρά, με αποτελέσματα καταστροφικά, τόσο στην οικονομία της, όσο και στην γενικότερη ζωή των κατοίκων της, αλλά συνέβαλε ταυτόχρονα και στην εκ νέου ανοικοδόμησή της.
Η Κυπαρισσία στην «κοινωνία της σταφίδας»
Στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα η περιοχή της Κυπαρισσίας, όπως και οι γειτονικές περιοχές του Πύργου, των Φιλιατρών και των Γαργαλιάνων, άκμασαν οικονομικά με την άνθιση του εμπορίου και την καλλιέργεια της σταφίδας καθώς και τις μεγάλες εξαγωγές της στην Ιταλία και γενικότερα στην Ευρώπη. Η ευρύτερη περιοχή της Τριφυλίας, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην παραγωγή της σταφίδας, κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα ως και τις αρχές του 20ου αιώνα, καθώς η σταφιδοκαλλιέργεια εξελίσσεται σταδιακά σε μονοκαλλιέργεια. Σύμφωνα με την ιστορικό Καίτη Αρώνη-Τσίχλη: "Μετά το άνοιγμα της γαλλικής αγοράς (1878 και εξής) όλη η εθνική οικονομία εξαρτάται από την εξαγωγή του «χρυσοφόρου» προϊόντος (που αντιπροσωπεύει πάνω από το μισό των συνολικών εξαγωγών της χώρας). Γύρω από την καλλιέργεια και το εμπόριο της σταφίδας ζει και αναπτύσσεται ένας ολόκληρος κόσμος, η «κοινωνία της σταφίδας». Στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Πάτρα ­ κατ' εξοχήν πόλη-λιμάνι που οργανώνει την παραγωγή του προϊόντος και ελέγχει τις εξαγωγές ­ ή ο Πύργος, αλλά και στα χωριά και στις κωμοπόλεις, όπως το Ξυλόκαστρο, τα Λεχαινά, οι Γαργαλιάνοι ή τα Φιλιατρά, όλη η ζωή και οι δραστηριότητες των κατοίκων καθορίζονται από τη σταφίδα. Μια ολόκληρη αλυσίδα επαγγελμάτων, από τους σταφιδοπαραγωγούς και τους σταφιδεμπόρους, τους τραπεζίτες, τους μεσίτες, τους παραγγελιοδόχους, τους ασφαλιστές και τους δικηγόρους ως τους φορτωτές, τους μαουνιέρηδες και τους εργάτες κατασκευής κιβωτίων, ζει, ευημερεί και πλουτίζει χάρη στη σταφίδα". Το λιμάνι της Κυπαρισσίας, όπως και τα λιμάνια των Φιλιατρών (η Αγία Κυριακή και ο Άγριλος) και των Γαργαλιάνων (η Μαραθόπολη), αλλά και η σιδηροδρομική γραμμή των ΣΠΑΠ, με αφετηρία τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Κυπαρισσίας θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην μεταφορά της σταφίδας, αλλά και άλλων προϊόντων της ευρύτερης περιοχής της Τριφυλίας, όπως το ελαιόλαδο, το κρασί και το αλάτι, προς τα μεγάλα εμπορικά κέντρα. Μετά το 1925 ενεργότερο ρόλο είχε επίσης στην ευρύτερη περιοχή της Τριφυλίας και ο Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός (ΑΣΟ).
Κατοχή–Εθνική Αντίσταση–Εμφύλιος
Η Κυπαρισσία περιλαμβάνεται στις κωμοπόλεις-πόλεις οι οποίες υπέστησαν καταστροφές και είχαν θύματα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
Σύγχρονος οικισμός
Η Κυπαρισσία έχει άριστη ρυμοτομία και διαθέτει όλες τις ανέσεις μιας σύγχρονης πόλης. Είναι παράλληλα αγροτικό και εμπορικό κέντρο.
Άνω Πόλη–Κάτω Πόλη
μικρογραφία|Άνω Πόλη Η πόλη είναι χωρισμένη στην παλαιά Άνω Πόλη, η οποία έχει κηρυχθεί παραδοσιακός διατηρητέος οικισμός, και στη Νέα Πόλη ή Κάτω Πόλη, μία πρόσφατα χτισμένη περιοχή που φθάνει μέχρι την ακτή. Στην Άνω Πόλη υπάρχουν πολλά διάσπαρτα ιστορικά μνημεία που μαρτυρούν την ιστορία της, όπως το Κάστρο της Αρκαδιάς, η πλατεία της Αρκαδιάς με τον πλάτανο και τις Κρήνες στην είσοδο του κάστρου, τα Δημόσια Λουτρά (χαμάμ), τα καλντερίμια κ.α. Η Κάτω Πόλη είναι μία σύγχρονη πόλη με ελάχιστα παραδοσιακά στοιχεία.
Επαρχία Τριφυλίας (1833-1997)
Το Βασιλικό Διάταγμα του 1833, όριζε τον νομό Μεσσηνίας με τις Επαρχίες Ολυμπιάς, Τριφυλίας, Μεθώνης, Μεσσήνης και Καλαμών, με την Κυπαρισσία (Αρκαδία) ως πρωτεύουσα της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1844 η Επαρχία Τριφυλίας είχε συνολικά 20.731 κατοίκους, ο Δήμος Κυπαρισσίας 2.962 κατοίκους και η Κυπαρισσία 2.077 κατοίκους.
Παλαιός Δήμος Κυπαρισσίας (1835–1912)
Η Κυπαρισσία, το 1835, ορίζεται ως έδρα στον πρώτο παλαιό Δήμο της Κυπαρισσίας, και μαζί της προσαρτώνται και οι οικισμοί: Μπλεμενιάνοι, Βρύσες, Μουριατάδα, Καρβούνι, Μαλενίτι, Άγιος Ιωάννης (καταργήθηκε το 1889), Στασιό, Αρμενοί, Ποδογορά και Φαρακλάδα. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1840, στον Δήμο Κυπαρισσίας προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί: Δάρας, Λεντεκάδα και Μάλι οι οποίοι αποσπάσθηκαν από τον παλαιό Δήμο Τριπύλης και οι οποίοι πολύ σύντομα, μόλις το 1842, θα επαναπροσαρτηθούν στον ίδιο δήμο της Τριπύλης. Το 1845 στον Δήμο Κυπαρισσίας προσαρτώνται οι οικισμοί Σπηλιά, Μύρον, Ράχες και Μονή Κατσιμινάδας. Η Κυπαρισσία αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως κωμόπολη, με πληθυσμό 2.328 κατοίκων και ως έδρα του Δήμου Κυπαρισσίας της Επαρχίας Τριφυλίας, ο οποίος δήμος είχε συνολικά 3.274 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1889 στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας προσαρτώνται οι οικισμοί Αλημάκι, Μύλοι και Ροντάκι, ενώ καταργούνται οι οικισμοί Μονή Κατσιμινάδας και Άγιος Ιωάννης. Το 1897 καταργείται ο οικισμός Μύλοι και προσαρτάται επίσης στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας ο οικισμός Παραλία Κυπαρισσίας. Το 1899 η Κυπαρισσία και ο δήμος της μεταφέρονται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγονται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχονται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός και δήμος της Επαρχίας Τριφυλίας.
Νομός Τριφυλίας (1899–1909)
Με νόμο του 1899 γίνεται η σύσταση του Νομού Τριφυλίας με τις Επαρχίες Τριφυλίας και Ολυμπίας. Πρωτεύουσα του νομού ορίσθηκε η Κυπαρισσία. .
Η επαρχία Τριφυλίας το 1909 είχε 51.004 κατοίκους και η επαρχία Ολυμπίας 39.519, ενώ συνολικά ο νομός Τριφυλίας είχε περίπου 90.000 κατοίκους. Οι 14 δήμοι, οι οποίοι αποτελούσαν τον νομό Τριφυλίας και ο πληθυσμός τους, κατά το 1909, ήταν:
Ο Νομός Τριφυλίας καταργήθηκε το 1909, όταν γίνεται επανασύσταση του Νομού Μεσσηνίας, ο οποίος περιλαμβάνει τις Επαρχίες Καλαμών, Μεσσήνης, Πυλίας, Τριφυλίας και Ολυμπίας, με πρωτεύουσα τις Καλαμές.
Κοινότητα Κυπαρισσίας (1912–1944)
Το 1912 η Κυπαρισσία αποσπάται από τον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας, ο οποίος τότε καταργείται και γίνεται έδρα της Κοινότητας Κυπαρισσίας. Η Κυπαρισσία παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1944, που αναγνωρίζεται επίσημα ξανά ως Δήμος Κυπαρισσίας
Πρώην Δήμος Κυπαρισσίας (1944–2010)
Η δεύτερη σύσταση του Δήμου της Κυπαρισσίας έγινε το 1944 με έδρα και πάλι την Κυπαρισσία, ενώ ο δήμος συνέχισε τη λειτουργία του και μετά το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Ο πρώην δήμος Κυπαρισσίας είχε 11 Δημοτικά Διαμερίσματα, τα οποία με τους αντίστοιχους πληθυσμούς τους, με βάση την απογραφή του 2001, ήταν:
Δήμος Τριφυλίας (2011–σήμερα)
Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Κυπαρισσία ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας η οποία συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, και συγκεκριμένα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Η Κυπαρισσία σήμερα εκτός από έδρα του δήμου είναι και η έδρα της Δημοτικής Ενότητας της Κυπαρισσίας του Δήμου Τριφυλίας. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 η Δημοτική Ενότητα Κυπαρισσίας έχει 7.728 κατοίκους, και η Κυπαρισσία 5.131 κατοίκους, ενώ άλλες μεγάλες κωμοπόλεις του Δήμου  Τριφυλίας είναι οι Γαργαλιάνοι με 5.007 κατοίκους και τα Φιλιατρά με 5.969 κατοίκους. Η έκταση της Δημοτικής Ενότητας Κυπαρισσίας είναι 101 τχ. . Το μεγαλύτερο μέρος των καλλιεργήσιμων εκτάσεων του Δήμου καλύπτεται από ελαιώνες. Στις αμμουδιές του Κυπαρισσιακού Κόλπου, βρίσκεται ο δεύτερος - μετά τη Ζάκυνθο - βιότοπος αναπαραγωγής της θαλάσσιας χελώνας Καρέτα καρέτα.
Ο σημερινός δήμαρχος του Δήμου Τριφυλίας, είναι ο '''Γεώργιος Ι. Λεβεντάκης''', ο οποίος εξελέγη στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019.
Κτίρια
Στην κωμόπολη λειτουργούν τραπεζικά υποκαταστήματα, ταχυδρομείο, διάφορα ιατρεία, Κέντρο Υγείας, δημοτικά σχολεία, καθώς και Γυμνάσιο και Λύκειο. Η πόλη είναι επίσης έδρα αρκετών πολιτιστικών, αναπτυξιακών και αθλητικών σωματείων.
Αγορά
thumb|Η αγορά της άνω πόλης της Κυπαρισσίας Στην Κυπαρισσία εκτός από τις κατοικίες, υπάρχει κεντρική αγορά, καθώς και διάφορα εμπορικά καταστήματα, φαρμακεία, φούρνοι, παραδοσιακά καφενεία γύρω από την κεντρική πλατεία της και άλλους κεντρικούς δρόμους. Επίσης, καφέ, εστιατόρια, μπαρ, ταβέρνες, σούπερ-μάρκετ, βενζινάδικα, βουλκανιζατέρ κ.λπ. καταστήματα διαφόρων μηχανολογικών εφοδίων και αγροτικών εργαλείων, που βρίσκονται σε διάφορα κεντρικά σημεία και τις οδικές αρτηρίες της κωμόπολης. Από αθλητικές υποδομές υπάρχουν επίσης γήπεδο, κλειστό γυμναστήριο και κολυμβητήριο, ολυμπιακών προδιαγραφών, σε έκταση 3.900 τ.μ., το οποίο λειτουργεί μόνο κατά τη θερινή περίοδο.
Εκκλησίες
Στην Κυπαρισσία, έχει την έδρα της η Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Ο πολιούχος Άγιος της Κυπαρισσίας είναι ο Άγιος Αθανάσιος ο Νέος, ο Θαυματουργός επίσκοπος Χριστιανουπόλεως, ο οποίος τιμάται στις 17 Μαΐου. Οι πλέον σημαντικές εκκλησίες της Κυπαρισσίας είναι ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας στην Άνω Πόλη (πρώην μητροπολητικός) ο Ιερός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Αθανασίου και ο Ιερός Ναός της Ευαγγελιστρίας.
Βιολογικός καθαρισμός Κυπαρισσίας
Η Κυπαρισσία διαθέτει, από το 2012, μια από τις πλέον σύγχρονες μονάδες βιολογικού καθαρισμού. Ως εκ τούτου η θάλασσα και οι παραλίες κυπαρισσιακού κόλπου, είναι από της πλέον καθαρές, βραβευμένες κάθε χρόνο με την γαλάζια σημαία του ΕΟΤ.
Κοινωφελής Επιχείρηση Παιδείας, Πολιτισμού, Αλληλεγγύης, Περιβάλλοντος
Στην Κυπαρισσία έχει την έδρα της και η Κοινωφελής Επιχείρηση Παιδείας, Πολιτισμού, Αλληλεγγύης, Περιβάλλοντος (Κ.Ε.Π.Π.Α.ΠΕ.ΔΗ.Τ) με δράσεις που στοχεύουν στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών του Δήμου Τριφυλίας, όπως:
Διεθνές Φεστιβάλ Παράδοσης
Το Διεθνές Φεστιβάλ Παράδοσης, το οποίο ξεκίνησε για πρώτη φορά το 2004, αποτελεί δημιούργημα του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Κυπαρισσίας (Μ.Ε.Σ.Κ.) και συνδιοργανώνεται κάθε χρόνο από τον Μ.Ε.Σ.Κ., τον Δήμο Τριφυλίας, την Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Τριφυλίας, την Περιφέρεια Πελοποννήσου και άλλους φορείς με τη συμμετοχή ξένων αποστολών. Διαρκεί πέντε ημέρες και αποσκοπεί στη βελτίωση της γνώσης για τον πολιτισμό και την ιστορία των λαών, καθώς και για την ενθάρρυνση των πολιτιστικών συνεργασιών σε διεθνές επίπεδο.
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κυπαρισσίας
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κυπαρισσίας, στεγάζει περίπου 13.000 βιβλία και ιδρύθηκε το 1970. Κατά το παρελθόν είχε σημαντική επιμορφωτική δραστηριότητα, αλλά σήμερα δεν λειτουργεί λόγω έλλειψης χώρου στέγασης.
Λαογραφικό Μουσείο Κυπαρισσίας
Το Λαογραφικό Μουσείο Κυπαρισσίας, το οποίο έχει ως στόχο την διατήρηση, προβολή και διαφύλαξη κάθε είδους παραδοσιακού υλικού ή πνευματικού δημιουργήματος των κατοίκων της Τριφυλίας, βρίσκεται στην Άνω Πόλη Κυπαρισσίας και κατά καιρούς φιλοξενούνται σε αυτό εκθέσεις, αλλά και διάφορες άλλες εκδηλώσεις στον προαύλειο χώρο του. Το Λαογραφικό Μουσείο Κυπαρισσίας, στεγάζεται στο αναπαλαιωμένο κτίριο του παλιού Επαρχείου. Στο κτίριο αυτό υπηρέτησε ως έπαρχος ο Χρηστάκης Παλαμάς και διέμεινε επίσης εκεί, για έναν περίπου χρόνο και ο αδερφός του Κωστής Παλαμάς, στο χρονικό διάστημα κατά το οποίο ήταν φοιτητής.
Πολιτιστικοί φορείς
Στην Κυπαρισσία, αλλά και σε γειτονικά της χωριά, τα οποία ανήκουν στον Δήμο Τριφυλίας, έχουν σημαντική δράση αρκετοί σύλλογοι και φορείς με ποικίλες πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως οι: Η Δημοτική Φιλαρμονική Ορχήστρα Κυπαρισσίας, ο Μορφωτικός Σύλλογος Κυπαρισσίας (Μ.Ε.Σ.Κ.), ο Σύλλογος Φίλων Μουσικής και Καλών Τεχνών, ο Σύλλογος Γυναικών Κυπαρισσίας "Η Γαία", ο Σύλλογος για την Προστασία και Αναβίωση της Άνω Πόλης της Κυπαρισσίας, το Πρόγραμμα για την Προστασία και Ανάδειξη της Παλαιάς Πόλης της Κυπαρισσίας, ο Σύλλογος Ολυμπίων "Επικούρειος Απόλλων", ο Φυσιολατρικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Ξηροκαμπιτών, ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Καπούτσι" Αρμενιών, ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Σπηλιάς "Ο Ερμής", ο Σύλλογος Απανταχού Αρμεναίων, ο Σύλλογος Περδικονεριτών Τριφυλίας, ο Σύλλογος Κυπαρισσίων "Η Αρκαδία", ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γιαννίτσαινας "Ο Άγιος Διονύσιος" και ο Προοδευτικός Σύλλογος Φαρακλάδας.