cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπαστυνόμος Ρεξ
Κυκλοφορία σε DVD
Στην Αυστραλία, τα DVD του Υπαστυνόμου Ρεξ με αγγλικούς υπότιτλους είναι διαθέσιμα για τις πρώτες δεκάξι σεζόν. Τα ιταλικά επεισόδια της σειράς κυκλοφόρησαν με τον ειδικό τίτλο "Ο Ρεξ στη Ρώμη".
Αίλιος Θέων
Διακρίνεται από το στωικό Θέωνα, ο οποίος έζησε την εποχή του Αυγούστου κι έγραψε επίσης πάνω σε θέματα ρητορικής.
Υπαστυνόμος Ρεξ
Κυκλοφορία σε DVD
Στις 10 Οκτωβρίου 2007, ένα ειδικό DVD με τον τίτλο "Rex By Request" κυκλοφόρησε. Σε αυτό υπήρχαν τα πέντε αγαπημένα επεισόδια του Υπαστυνόμου Ρεξ έτσι όπως τα ψήφισαν οι τηλεθεατές. Συμπεριλαμβανόταν επίσης μια συνέντευξη με τον παραγωγό-συγγραφέα Peter Hajek και ένα μονόωρο ντοκιμαντέρ εκπαίδευσης σκύλου με τη συμμετοχή του Ρεξ και της εκπαιδεύτριάς του Teresa Ann Miller.
Κυκλοφορίες στην Αυστραλία :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστυνομικές σειρές Κατηγορία:Αυστριακές σειρές
Αορτικός σάκος
μικρογραφία|Διαγράμματα που δείχνουν την ανάπτυξη του διαφράγματος του αορτικού βολβού και των κοιλιών. Ο αορτικός σάκος, ή αορτικός βολβός, είναι διευρυμένη δομή σε έμβρυα θηλαστικών, επενδεδυμένη από ενδοθηλιακά κύτταρα που βρίσκονται ακριβώς πάνω (ανώτερα) από τον αρτηριακό κορμό. Είναι το αρχέγονο αγγειακό κανάλι από το οποίο προέρχονται τα αορτικά τόξα (και τελικά η ραχιαία αορτή) και είναι ομόλογο με την κοιλιακή αορτή των βραγχοφόρων σπονδυλωτών.
Τα γονίδια HAND2 (dHAND) και HAND1 (eHAND) εκφράζονται κατά την ανάπτυξη του αορτικού βολβού και των αρτηριών που προέρχονται από αυτόν. Η πρωτεΐνη που κωδικοποιείται από αυτά τα γονίδια ανήκει στη βασική οικογένεια παραγόντων μεταγραφής έλικα-βρόχου-έλικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία της καρδιάς Κατηγορία:Εμβρυολογία του καρδιαγγειακού συστήματος
Λίμνη Καβαγκούτσι
Η Λίμνη Καβαγκούτσι (河口湖) είναι λίμνη κοντά στο όρος Φούτζι στην Ιαπωνία. Βρίσκεται στην περιοχή Φουτζικαουγαγκουτζικο (Fujikawaguchiko) της περιφέρειας Γιαμανάσι (Yamanashi) και αποτελεί την πιο δημοφιλή για τους τουρίστες λίμνη γύρω από το Φούτζι. Είναι τμήμα του προστατευόμενου φυσικού πάρκου Φούτζι-Χακονε-Ίζου (Fuji-Hakone-Izu National Park). Η περιοχή εξυπηρετεί τουσ τουρίστες που επιθυμούν να αναρριχηθούν στο Φούτζι κατά τη διάρκεια της αναρριχητικής περιόδου (Ιούλιος-Αύγουστος).Βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων από τη θάλασσα και σε αυτό οφείλεται το δροσερό καλοκαίρια αι οι συχνά παγωμένοι χειμώνες. Τα τελευταία χρόνια έχει αντικαταστήσει τη γειτονική Λίμνη Γιαμανάκα ως η πιο δημοφιλής από τις 5 λίμνες που περιβάλλουν το Φούτζι. Ο πληθυσμός της περιφέρειας αριθμούσε το 2005, 25.000 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Ιαπωνίας
Σιμόν Βέιλ
Με το όνομα Σιμόν Βέιλ είναι γνωστές:
Μάχη του Κιλκίς
Ως Μάχη του Κιλκίς μπορεί να αναφέρεται η:
Κατσουσίκα Χοκουσάι
Ο Κατσουσίκα Χοκουσάι (葛飾北斎· 31 Οκτωβρίου 1760, Έντο – 10 Μαΐου 1849, Έντο) ήταν Ιάπωνας καλλιτέχνης, χαράκτης και σκιτσογράφος της περιόδου Έντο. Στην εποχή του ήταν ο κορυφαίος Ιάπωνας καλλιτέχνης στην Ιαπωνική ζωγραφική Όκιο-ε. Ακόμη και το πολύ γνωστό συγκρότημα "Pink Floyd" χρησιμοποίησε ένα από τα διασημότερα έργα του, το "The Greate Wave", για να διακοσμήσει τα "drums" του.
Άσλεϊ Τζόνσον (ηθοποιός)
Η Άσλεϊ Σούζαν Τζόνσον (αγγλικά: Ashley Suzanne Johnson, 9 Αυγούστου 1983) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, καθώς και τραγουδίστρια και ηθοποιός φωνής. Γεννημένη στην Καλιφόρνια, ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική σε παιδική ηλικία, συμμετέχοντας και στη sitcom σειρά Growing Pains και στην τηλεταινία Annie: A Royal Adventure! (1996). Αργότερα, σπούδασε βιολί και πιάνο στο International School of Music. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες που έχει συμμετάσχει είναι οι What Women Want (2000), Υπηρέτριες (2011) και Οι Εκδικητές (2012), χωρίς όμως να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το 2013 ξεκίνησε να αποκτά φήμη και να γίνεται δημοφιλής με τη συμμετοχή της στο βιντεοπαιχνίδι του PlayStation 3, The Last of Us, στον ρόλο της πρωταγωνίστριας, Ellie. Ο ρόλος αυτός, πέρα από φήμη, της έφερε και βραβεύσεις. Κέρδισε δις BAFTA στην κατηγορία Ηθοποιού Φωνής σε Βιντεοπαιχνίδι, μία το προαναφερθέν παιχνίδι, και το δεύτερο με ένα prequel του παιχνίδιου, το The Last of Us: Left Behind. She reprises the role in The Last of Us Part II Το 2020, επανέλαβε τον ρόλο της στη συνέχεια του παιχνιδιού The Last of Us Part II. Κατά τ'άλλα έχει συμμετάσχει και στο franchise Ben 10, μεταξύ άλλων βιντεοπαιχνιδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Κατσουσίκα Χοκουσάι
Βιογραφία
Ο Χοκουσάι ήταν ένας από τους πιο πολύπλευρους καλλιτέχνες του στιλ ουκίγιο-ε (εικόνες του επιπλέοντος κόσμου) με ιδιοφυή έλεγχο της σύνθεσης και της τεχνικής. Η  τεχνική αυτή άνθισε στην Ιαπωνία, σε μια περίοδο αυστηρής και σκληρής κυριαρχίας της γενιάς των Tokugawa (17ος-19ος αι.) εξαιτίας των κλειστών συνόρων της. Παρόλα αυτά υπήρχε σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη για την χώρα.
Η Ukiyo-e απεικονίζει την καθημερινότητα της περιοχής Edo (sumo πολεμιστές, ηθοποιοί Kabuki και οίκοι ανοχής),  πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, και είχε απήχηση κυρίως στις κατώτερες τάξεις λόγω της ταύτισής τους με τα έργα. Η διαδικασία της τεχνικής αυτής συνιστά ομαδική δουλειά μεταξύ των εκδότη (publisher), καλλιτέχνη-σχεδιαστή (artist), χαράκτη (wood carver) και ζωγράφου (printer).
Μετά το 1820 δημιούργησε τα πλέον ώριμα έργα του, ανάμεσά τους περισσότερα από 30.000 σχέδια και διακοσμήσεις σε πάνω από 500 βιβλία, καθώς επίσης πλήθος από σειρές ξυλοτυπιών με τοπία, πουλιά, άνθη κλπ. .Καθημερινή και χαρακτηριστική του συνήθεια ήταν ο σχεδιασμός ενός κινέζικου δράκου που τον πετούσε έξω από το παράθυρο για καλή τύχη.
thumb|350px|right|Το μεγάλο κύμα έξω από την Καναγκάουα Ο Χοκουσάι, του οποίου το παιδικό όνομα ήταν Τoκιταρό (Tokitarō), γεννήθηκε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) την 23η ημέρα του 9ου μήνα του δέκατου έτους της περιόδου Χορέκι (Hōreki) (Οκτώβριος – Νοέμβριος 1760) από οικογένεια καλλιτεχνών. Πιστεύεται ότι ο πατέρας του ήταν ο δημιουργός καθρεπτών Ναγκασίμα Ίσε. Στην ηλικία των 14 ετών (1779) έως 18 ετών μαθήτευσε και εργάστηκε στο εργαστήριο του ξυλογράφου Σουνς, του οποίου την τεχνική αρχικά μιμήθηκε στα έργα του, ξυλογραφίες και διακόσμηση βιβλίων. Στη συνέχεια μαθήτευσε στο στούντιο του Κατσουκάουα Σουνσό (Katsukawa Shunshō), ενός καλλιτέχνη ουκίγιο-ε (ukikyo-e) και ιδρυτή της σχολής Κατσουκάουα.
Ο Χοκουσάι άλλαζε το όνομά του συχνά, ανάλογα με την καλλιτεχνική του ενασχόληση. Τα διάφορα ονόματά του είναι χρήσιμα στο να διαιρέσουμε τη ζωή του σε καλλιτεχνικές περιόδους. Ο Χοκουσάι μαθήτευσε 19 χρόνια στη σχολή του Κατσουκάουα. Φήμες ισχυρίζονται ότι αποβλήθηκε από τη σχολή λόγω παράλληλων σπουδών στην αντίπαλη σχολή Κανό (Kanō). Το 1795, ο Χοκουσάι αλλάζει το καλλιτεχνικό του όνομα σε Σουνρό (Shunrō). Η περίοδος αυτή κατά τον ίδιο ήταν εμπνευσμένη: "Αυτό που αποτέλεσε το κίνητρο για την καλλιτεχνική μου εξέλιξη ήταν η ντροπή που ένιωθα στα χέρια του Σουνκό (Shunkō)". Ο Σουνκό ήταν ο διευθυντής της σχολής. Το έργο του "Πυροτεχνήματα στη γέφυρα Ριογκόκου" (1790) προέρχεται από την περίοδο αυτή.
Η επόμενη περίοδος του Χοκουσάι ήταν με την σχολή Ταουράουα (Tawaraya) και την υιοθέτηση του ονόματος Ταουράιγια Σόρι. Την περίοδο αυτή ζωγράφισε πολλούς πίνακες για ευχετήριες κάρτες σουριμόνο (surimono), και διακοσμήσεις κουόκα-έχον (kyōka ehon). Το 1798, ο Χοκουσάι δάνεισε το όνομά του σε έναν μαθητή και ξεκίνησε την ανεξάρτητη καλλιτεχνική του καριέρα υιοθετώντας το όνομα Χοκουσάι Τομίσα (Hokusai Tomisa). Το όνομα αυτό κράτησε μέχρι το 1811 οπότε, σε ηλικία 51 ετών, το άλλαξε σε Τάιτο (Taito). Την περίδο αυτή δημιούργησε έργα σε στυλ Χοκουσάι Manga, έτεχον και βιβλία τέχνης.
Το 1820 άλλαξε το όνομά του σε Ιίτσου (Iitsu) αρχίζοντας μία περίοδο που του έδωσε μεγάλη φήμη στην Ιαπωνία,αν και παγκόσμια η φήμη του εξαπλώθηκε μόνο μετά τον θάνατό του. Ήταν την περίοδο αυτή που δημιούργησε την ευρέως γνωστή σειρά συνθέσεων του 36 απόψεις του όρους Φούτζι. Επίσης παρήγαγε τις σειρές ξυλογραφιών Μια περιήγηση στους καταρράκτες της επαρχίας και Ασυνήθιστες απόψεις των γεφυριών της επαρχίας. Την επόμενη περίοδο που ξεκινά το 1834, ο Χοκουσάι υιοθέτησε το όνομα Gakyō Rōjin Manji (Ο γέρος άντρας που τρελαίνεται για την τέχνη). Την περίοδο αυτή δημιούργησε τη σειρά Εκατό απόψεις του όρους Φούτζι και άλλες σημαντικές παραστάσεις τοπίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χοκουσαι Κατηγορία:Σκιτσογράφοι
Σαλαζί
Το Σαλαζί (γαλλικά: Salazie) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλαζιέν (γαλλικά: Salaziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Αμπντουλαγιέ Μεϊτέ
Ο Αμπντουλαγιέ Μεϊτέ, γεννημένος στις 6 Οκτωβρίου 1980 στο Παρίσι, είναι διεθνής Ιβοριανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού.
Διαθέτει, επίσης, γαλλική υπηκοότητα.
Βιογραφία
Προερχόμενος από τις ακαδημίες της Ρεντ Σταρ 93, ήταν στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ (OM), όπου κατέφθασε το 2000, που πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο κορυφαίο επίπεδο. Παίκτης γνωστός για την φυσική του δύναμη και τις πολύ καλές του ικανότητες στο ψηλό παιχνίδι, αν και με έλλειψη τεχνικής κατάρτισης, κατάφερε να αντέξει στις συνεχιζόμενες αλλαγές-εκκαθαρίσεις που ελάμβαναν χώρα εντός του ρόστερ της OM. Έχοντας γνωρίσει δύσκολες περιόδους για την ομάδα, όπως αυτή της επιστροφής στο προσκήνιο του Μπερνάρ Ταπί στις αρχές του αιώνα, γνώρισε επίσης ορισμένες μεγάλες στιγμές. Μεταξύ αυτών, βρίσκεται η πορεία της ομάδας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στη διάρκεια της σεζόν 2003-2004. Με ηγέτη, μεταξύ άλλων, τον Ντιντιέ Ντρογκμπά, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ οφείλει, εν μέρει, την πρόκρισή της στον τελικό της διοργάνωσης σε ένα τέρμα που πέτυχε ο Αμπντουλαγιέ Μεϊτέ στην φάση των 16 απέναντι στην Λίβερπουλ.
Με εναλλασσόμενες περιόδους, στη διάρκεια των οποίων ήταν είτε βασικός είτε αναπληρωματικός, ο Αμπντουλαγιέ Μεϊτέ παρέμεινε πιστός στον σύλλογο της Μασσαλίας στη διάρκεια μερικών δύσκολων σεζόν, προτού ωθηθεί στην έξοδο το καλοκαίρι του 2006.
Ο Μεϊτέ αποχώρησε, τότε, με προορισμό το αγγλικό πρωτάθλημα, αρχικά στην Μπόλτον. Στη συνέχεια, στη διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2008, εντάχθηκε στην Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον, νεοπροβιβασθείσα ομάδα στην πρώτη κατηγορία. Στις 17 Μαΐου 2009, η ομάδα του υποβιβάστηκε κι επίσημα στην Τσάμπιονσιπ, έπειτα από μια ήττα με 2-0 από την Λίβερπουλ.
Συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην Ντιζόν ΦΚΟ στις 29 Ιουνίου 2011 υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας 3 ετών. Στη διάρκεια της τρίτης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 1 εκείνης της σεζόν, τραυμάτισε τον παίκτη της Λοριάν, Ζυλιάν Κερσιά έπειτα από σκληρό μαρκάρισμα. Έπειτα από αυτή την κίνηση, η Πειθαρχική Επιτροπή της LFP τον τιμώρησε με ποινή αποκλεισμού για οκτώ αγωνιστικές.
Στις 1 Σεπτεμβρίου 2012, η ομάδα της Ντιζόν ανακοίνωσε ότι το συμβόλαιο του Μεϊτέ λύθηκε κοινοί συναναίσοι.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ιβοριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεντ Σταρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιζόν ΦΚΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χόνκα Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Καταναγκαστική εργασία υπό τη γερμανική κυριαρχία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Εκτός από τους Εβραίους, οι πιο σκληρές πολιτικές απέλασης και καταναγκαστικής εργασίας εφαρμόστηκαν στους πληθυσμούς της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Μέχρι το τέλος του πολέμου, ο μισός πληθυσμός της Λευκορωσίας είχε σκοτωθεί ή εκτοπιστεί.
Η ήττα της ναζιστικής Γερμανίας το 1945 απελευθέρωσε περίπου 11 εκατομμύρια ξένους (που κατηγοριοποιήθηκαν ως «εκτοπισμένοι»), οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν καταναγκαστικοί εργάτες και αιχμάλωτοι. Σε καιρό πολέμου, οι γερμανικές δυνάμεις είχαν φέρει στο Ράιχ 6,5 εκατομμύρια πολίτες, συν τους Σοβιετικούς αιχμαλώτους, για αναγκαστική εργασία σε εργοστάσια. Η επιστροφή τους στο σπίτι ήταν υψηλή προτεραιότητα για τους Συμμάχους. Ωστόσο, στην περίπτωση των πολιτών της ΕΣΣΔ, η επιστροφή συχνά σήμαινε υποψία συνεργασίας ή Γκουλάγκ. Ο Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών (ΟΠΑΗΕ), ο Ερυθρός Σταυρός και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις παρείχαν τροφή, ρουχισμό, στέγη και βοήθεια για την επιστροφή στο σπίτι. Συνολικά, 5.2 εκατομμύρια ξένοι εργάτες και αιχμάλωτοι επαναπατρίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση, 1.6 εκατ. στην Πολωνία, 1,5 εκατ. στη Γαλλία και 900.000 στην Ιταλία, μαζί με 300.000 έως 400.000 στη Γιουγκοσλαβία, την Τσεχοσλοβακία, την Ολλανδία, την Ουγγαρία και το Βέλγιο.
Εργάτες καταναγκαστικής εργασίας
αριστερά|μικρογραφία| Γερμανική [[Πολωνική γλώσσα|πολωνόφωνη αφίσα πρόσληψης: «Ας κάνουμε αγροτικές εργασίες στη Γερμανία! Δες τον βούιτ σου αμέσως».]] Η πολιτική του Χίτλερ για το Lebensraum (Ζωτικός χώρος) τόνιζε έντονα την κατάκτηση νέων εδαφών στην Ανατολή, γνωστών ως Generalplan Ost και την εκμετάλλευση αυτών των εδαφών για την παροχή φθηνών αγαθών και εργασίας στη Γερμανία. Ακόμη και πριν από τον πόλεμο, η ναζιστική Γερμανία διατηρούσε μια προσφορά εργασίας σκλάβων. Αυτή η πρακτική ξεκίνησε από τις πρώτες μέρες των στρατοπέδων εργασίας «αναξιόπιστων στοιχείων» (unzuverlässige Elemente), όπως οι άστεγοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι εγκληματίες, οι πολιτικοί αντιφρονούντες, οι κομμουνιστές, οι Εβραίοι και όποιος ήθελε το καθεστώς να απομακρυνθεί. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ναζί λειτούργησαν διάφορες κατηγορίες στρατοπέδων εργασίας για διαφορετικές κατηγορίες κρατουμένων. Οι κρατούμενοι στα ναζιστικά στρατόπεδα εργασίας δούλευαν μέχρι θανάτου με πολύ μικρές μερίδες και σε κακές συνθήκες, ή σκοτώνονταν αν δεν μπορούσαν να εργαστούν. Πολλοί πέθαναν ως άμεσο αποτέλεσμα της καταναγκαστικής εργασίας υπό τους Ναζί.
Μετά την εισβολή στην Πολωνία, οι Πολωνοεβραίοι άνω των 12 ετών και οι Πολωνοί άνω των 12 ετών που ζούσαν στο Γενικό Κυβερνείο υπόκεινταν σε καταναγκαστική εργασία. Ο ιστορικός Γιαν Γκρος εκτιμά ότι «όχι περισσότερο από το 15%» των Πολωνών εργατών προσφέρθηκαν εθελοντικά να πάνε να εργαστούν στη Γερμανία. Το 1942, όλοι οι μη Γερμανοί που ζούσαν στο Γενικό Κυβερνείο υπόκεινταν σε καταναγκαστική εργασία.
Ο μεγαλύτερος αριθμός στρατοπέδων εργασίας κρατούσε αμάχους που απήχθησαν βίαια στις κατεχόμενες χώρες (βλ. Μπλόκο (ιστορία)) για να προσφέρουν εργατικό δυναμικό στη γερμανική πολεμική βιομηχανία, να επισκευάσουν βομβαρδισμένους σιδηροδρόμους και γέφυρες ή να εργαστούν σε αγροκτήματα. Η χειρωνακτική εργασία ήταν σε μεγάλη ζήτηση, καθώς μεγάλο μέρος της δουλειάς που θα γινόταν σήμερα με μηχανές ήταν ακόμα χειρωνακτική υπόθεση τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 – φτυάρι, χειρισμός υλικών, μηχανική κατεργασία και πολλά άλλα. Καθώς ο πόλεμος προχωρούσε, η χρήση της εργασίας των σκλάβων αυξήθηκε μαζικά. Αιχμάλωτοι πολέμου και άμαχοι «ανεπιθύμητοι» προσήχθησαν από τα κατεχόμενα. Εκατομμύρια Εβραίοι, Σλάβοι και άλλοι κατακτημένοι λαοί χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβοι εργάτες από γερμανικές εταιρείες, όπως η Thyssen, η Krupp, η IG Farben, η Bosch, η Daimler-Benz, η Demag, η Henschel, η Junkers, η Messerschmitt, η Siemens, ακόμη και η Volkswagen, για να μην αναφερθούν οι γερμανικές θυγατρικές ξένων εταιρειών, όπως η Fordwerke (θυγατρική της Ford Motor Company) και η Adam Opel AG (θυγατρική της General Motors), μεταξύ άλλων. Μόλις άρχισε ο πόλεμος, οι ξένες θυγατρικές κατασχέθηκαν και εθνικοποιήθηκαν από το γερμανικό κράτος που ελεγχόταν από τους Ναζί, και οι συνθήκες εργασίας εκεί επιδεινώθηκαν, όπως και σε ολόκληρη τη γερμανική βιομηχανία. Περίπου 12 εκατομμύρια καταναγκαστικοί εργάτες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Ανατολικοευρωπαίοι, απασχολήθηκαν στη γερμανική πολεμική οικονομία στη Ναζιστική Γερμανία καθ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Η γερμανική ανάγκη για εργασία σκλάβων αυξήθηκε σε σημείο που ακόμη και παιδιά απήχθησαν για να εργαστούν σε μια επιχείρηση που ονομάζεται Heuaktion. Περισσότερες από 2.000 γερμανικές εταιρείες επωφελήθηκαν από την εργασία των σκλάβων κατά τη ναζιστική εποχή, συμπεριλαμβανομένων των Deutsche Bank και Siemens.
Αριθμοί
Στα τέλη του καλοκαιριού του 1944, τα γερμανικά αρχεία καταγράφουν 7,6 εκατομμύρια ξένους πολίτες εργάτες και αιχμάλωτους πολέμου στη γερμανική επικράτεια, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν μεταφερθεί εκεί με εξαναγκασμό. Μέχρι το 1944, η εργασία των σκλάβων αποτελούσε το ένα τέταρτο του συνολικού εργατικού δυναμικού της Γερμανίας και η πλειονότητα των γερμανικών εργοστασίων είχε μια ομάδα κρατουμένων. Οι Ναζί είχαν επίσης σχέδια για τον ενταφιασμό και τη μεταφορά στην Ευρώπη «του ικανού ανδρικού πληθυσμού μεταξύ 17 και 45 ετών» σε περίπτωση επιτυχούς εισβολής. μικρογραφία| Σήμα Zivilarbeiter των Πολωνών καταναγκαστικών εργατών μικρογραφία| Σήμα OST-Arbeiter
Οργάνωση Τοτ
μικρογραφία| Ξένοι εργάτες από τη [[Φυλακή Στάντελχαϊμ εργάζονται σε ένα εργοστάσιο που ανήκει στην εταιρεία καμερών AGFA]] Η Οργάνωση Τοτ ήταν μια ομάδα πολιτικών και στρατιωτικών μηχανικών της ναζιστικής περιόδου στη Ναζιστική Γερμανία, που ονομάστηκε ομώνυμα από τον ιδρυτή της, Φριτς Τοτ, μηχανικό και ανώτερη προσωπικότητα των Ναζί. Ο οργανισμός ήταν υπεύθυνος για μια τεράστια γκάμα έργων μηχανικής τόσο στη Γερμανία πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη από τη Γαλλία έως τη Ρωσία. Ο Τοτ έγινε διαβόητος για τη χρήση καταναγκαστικής εργασίας. Οι περισσότεροι από τους λεγόμενους «εθελοντές» Σοβιετικούς αιχμαλώτους εργάτες τοποθετήθηκαν στην Οργάνωση Τοτ. Η ιστορία του οργανισμού χωρίζεται σε τρεις κύριες φάσεις.
Εξόντωση μέσω της εργασίας
δεξιά|μικρογραφία| Πύλη [[Arbeit macht frei|Arbeit Macht Frei («η δουλειά θα σε ελευθερώσει») στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν]] δεξιά|μικρογραφία| Καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Βρέμη, 1944 Εκατομμύρια Εβραίοι ήταν καταναγκαστικοί εργάτες σε γκέτο, πριν μεταφερθούν στα στρατόπεδα εξόντωσης. Οι Ναζί λειτουργούσαν επίσης στρατόπεδα συγκέντρωσης, μερικά από τα οποία παρείχαν δωρεάν καταναγκαστική εργασία για βιομηχανικές και άλλες δουλειές, ενώ άλλα υπήρχαν καθαρά για την εξόντωση των κρατουμένων τους. Για να παραπλανηθούν τα θύματα, στις εισόδους ορισμένων στρατοπέδων τοποθετήθηκε το ψέμα «η δουλειά φέρνει ελευθερία» («arbeit macht frei»), για να ενθαρρύνει την εσφαλμένη εντύπωση ότι η συνεργασία θα απελευθέρωσε. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα στρατοπέδου συγκέντρωσης εργασίας είναι το συγκρότημα στρατοπέδων εργασίας Μίτελμπαου-Ντόρα, που εξυπηρετούσε την παραγωγή του πυραύλου V-2. Η εξόντωση μέσω της εργασίας ήταν μια αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου της Ναζιστικής Γερμανίας που ρύθμιζε τους σκοπούς των περισσότερων στρατοπέδων εργασίας και συγκέντρωσης. Ο κανόνας απαιτούσε οι τρόφιμοι των γερμανικών στρατοπέδων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου να αναγκάζονται να εργάζονται για τη γερμανική πολεμική βιομηχανία μόνο με βασικά εργαλεία και ελάχιστες μερίδες τροφίμων, μέχρι να εξαντληθούν πλήρως.
Διαμάχη για τις αποζημιώσεις
Για τη διευκόλυνση της οικονομίας μετά τον πόλεμο, ορισμένες κατηγορίες θυμάτων του ναζισμού αποκλείστηκαν από την αποζημίωση από τη γερμανική κυβέρνηση. Αυτές ήταν οι ομάδες με τη λιγότερη πολιτική πίεση που θα μπορούσε να τους είχε ασκηθεί και πολλοί καταναγκαστικοί εργάτες από την Ανατολική Ευρώπη εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία. Υπήρξε μικρή πρωτοβουλία από την πλευρά της γερμανικής κυβέρνησης ή επιχείρησης για την αποζημίωση των καταναγκαστικών εργατών από την περίοδο του πολέμου.
Μέχρι σήμερα, υπάρχουν επιχειρήματα ότι μια τέτοια διευθέτηση δεν έχει πραγματοποιηθεί ποτέ πλήρως και ότι η μεταπολεμική ανάπτυξη της Γερμανίας έχει βοηθηθεί σε μεγάλο βαθμό, ενώ η ανάπτυξη των χωρών των θυμάτων έχει σταματήσει.
Ένα εξέχον παράδειγμα μιας ομάδας που δεν έλαβε σχεδόν καμία αποζημίωση για το χρόνο της καταναγκαστικής εργασίας στη Ναζιστική Γερμανία είναι οι Πολωνοί καταναγκαστικοί εργάτες. Σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ του 1945, οι Πολωνοί επρόκειτο να λάβουν αποζημιώσεις όχι από την ίδια τη Γερμανία, αλλά από το μερίδιο της Σοβιετικής Ένωσης από αυτές τις αποζημιώσεις. Λόγω της σοβιετικής πίεσης στην πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση, οι Πολωνοί συμφώνησαν σε ένα σύστημα αποπληρωμής που de facto σήμαινε ότι λίγα πολωνικά θύματα λάμβαναν οποιουδήποτε είδους επαρκή αποζημίωση (συγκρίσιμη με τα θύματα στη Δυτική Ευρώπη ή την ίδια τη Σοβιετική Ένωση). Το μεγαλύτερο μέρος του πολωνικού μεριδίου των αποζημιώσεων «δόθηκε» στην Πολωνία από τη Σοβιετική Ένωση στο πλαίσιο του Κομεκόν, το οποίο όχι μόνο ήταν εξαιρετικά αναποτελεσματικό, αλλά ωφέλησε τη Σοβιετική Ένωση πολύ περισσότερο από την Πολωνία. Κάτω από περαιτέρω σοβιετική πίεση (που σχετίζεται με τη Συμφωνία του Λονδίνου για τα γερμανικά εξωτερικά χρέη), το 1953 η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας παραιτήθηκε από το δικαίωμά της σε περαιτέρω αξιώσεις αποζημιώσεων από τα κράτη διάδοχα της ναζιστικής Γερμανίας. Μόνο μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία το 1989/1990, η πολωνική κυβέρνηση προσπάθησε να επαναδιαπραγματευτεί το ζήτημα των αποζημιώσεων, αλλά βρήκε λίγη υποστήριξη σε αυτό από τη γερμανική πλευρά και καμία από τη σοβιετική (αργότερα, ρωσική) πλευρά.
Ο συνολικός αριθμός των καταναγκαστικών εργατών υπό τη ναζιστική κυριαρχία που ήταν ακόμη εν ζωή τον Αύγουστο του 1999 ήταν 2,3 εκατομμύρια. Το Γερμανικό Πρόγραμμα Αποζημίωσης Καταναγκαστικής Εργασίας ιδρύθηκε το 2000. Είναι ένα ταμείο καταναγκαστικής εργασίας που πλήρωσε περισσότερα από 4,37 δισ. ευρώ σε περίπου 1,7 εκατομμύριο θύματα που ζούσαν τότε σε όλο τον κόσμο (εφάπαξ πληρωμές μεταξύ 2.500 και 7.500 ευρώ). Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε το 2007 ότι «πολλοί πρώην καταναγκαστικοί εργάτες έλαβαν επιτέλους την υποσχεθείσα ανθρωπιστική βοήθεια». Παραδέχτηκε επίσης ότι πριν από τη σύσταση του ταμείου τίποτα δεν είχε πάει απευθείας στους καταναγκαστικούς εργάτες. Ο Γερμανός πρόεδρος Χορστ Κέλερ δήλωσε:
Φωταέριο
Η ιστορία του φωταερίου ξεκινά στην Κίνα πριν από 1.700, που το χρησιμοποιούσαν και ως μέσον θέρμανσης, μέσω σωλήνων από μπαμπού, αλλά και για φωτισμό. Πριν από τον ηλεκτρισμό το αέριο ήταν η πιο διαδεδομένη μέθοδος φωτισμού εξωτερικών και εσωτερικών χώρων. Αρχικά, αναφλεγόταν χειροκίνητα, εν συνεχεία δημιουργήθηκαν συστήματα αυτοανάφλεξης. Πλέον, το φωταέριο χρησιμοποιείται κυρίως για παραγωγή άμεσου και φθηνού φωτισμού, για κάμπινγκ, ή για ιστορικούς και αισθητικούς σκοπούς, όπως ο φωτισμός παλιών συνοικιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογίες αερίων Κατηγορία:Φωτισμός
Ζωτικός χώρος
Η Γερμανική έννοια του Lebensraum, που αποδίδεται στα ελληνικά ως ζωτικός χώρος περιλαμβάνει πολιτικές και πρακτικές εποικιστικής αποικιοκρατίας που επικράτησαν στη Γερμανία από τη δεκαετία του 1890 ως τη δεκαετία του 1940. Γνωρίζοντας πρώτα διάδοση περίπου το 1901, ο ζωτικός χώρος έγινε γεωπολιτικός στόχος της Αυτοκρατορικής Γερμανίας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914–1918) αρχικά, ως το κύριο στοιχείο του Προγράμματος του Σεπτεμβρίου (γερμανικά: Septemberprogramm) της εδαφικής επέκτασης. Η πιο ακραία μορφή αυτής της ιδεολογίας υποστηρίχθηκε από το Ναζιστικό Κόμμα και τη Ναζιστική Γερμανία μέχρι το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου
Μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, το Lebensraum έγινε η ιδεολογική αρχή του Ναζισμού και παρείχε δικαιολόγηση για την εδαφική επέκταση της Γερμανίας στην Ανατολικό-Κεντρική Ευρώπη. Η Ναζιστική πολιτική του "Generalplan Ost" (Μεγάλο σχέδιο για την Ανατολή, ή Γενικό σχέδιο για την Ανατολή) βασιζόταν στα δόγματα του Ζωτικού χώρου. Διατύπωνε την αρχή ότι οι περισσότεροι ιθαγενείς κάτοικοι (πολίτες εκείνων των χωρών) της Ανατολικής Ευρώπης θα πρέπει να απομακρυνθούν μόνιμα (είτε μέσω μαζικών εκτοπίσεων στη Σιβηρία, με θάνατο, ή υποδούλωση), περιλαμβανομένων των Πολωνών, Ουκρανών, Ρώσων, και άλλων Σλαβικών εθνών που θεωρούνταν κατώτεροι και μη Άριοι. Η Ναζιστική κυβέρνηση σκόπευε στην εποίκιση εκ νέου αυτών των εδαφών με Γερμανούς εποίκους, στο όνομα του Ζωτικού χώρου, κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο και μετά από αυτόν. Όλοι οι αυτόχθονες πληθυσμοί θα αποδεκατίζονταν με λιμό, επιτρέποντας έτσι τη γεωργική τους παραγωγή να «ταΐσει» τη Γερμανία.
Παραπομπές
Ζ Ζ Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα Κατηγορία:Γερμανοποίηση
Κορμέσιι
Ο Κορμέσιι συναντάται σε σχέση με τα γεγονότα γύρω από τη συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Βουλγαρίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μεταξύ του 715 και του 717 – η χρονολογία πρέπει να υποστηριχθεί από τα ονόματα του Αυτοκράτορα και του πατριάρχη που εμπλέκονται, για τα οποία η μόνη πηγή είναι ο Βυζαντινός χρονογράφος Θεοφάνης ο Ομολογητής. Σύμφωνα με το Θεοφάνη, η συνθήκη υπογράφηκε από τον Κορμέσιι ως ηγεμόνα των Βουλγάρων. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο που ο ίδιος συγγραφέας υπονοεί αλλού στο χρονικό ότι ο Τέρβελ ήταν ακόμα ηγεμόνας της Βουλγαρίας το 718/719. Έτσι, μία από τις δηλώσεις του χρονογράφου μπορεί να είναι λάθος. Διαφορετικά θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ο Κορμέσιι μοιράστηκε το θρόνο με τον Τέρβελ και υπέγραψε τη συνθήκη ως συμβασιλέας του. Το όνομα του Κορμέσιι επίσης διαβάστηκε από ορισμένους μελετητές σε επιγραφή γύρω από το μνημείο του Ιππέα της Μαντάρα. Το σωζόμενο τμήμα του κειμένου, επομένως, μιλάει για ένα ετήσιο χρυσό φόρο που ο Κορμέσιι λάμβανε από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου: με άλλα λόγια, η συνθήκη ειρήνης θα είχε αποκατασταθεί κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του. Το τέλος της επιγραφής αναφέρει επιδείνωση των βουλγαρικών σχέσεων με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ωστόσο, αυτή η επιγραφή θα μπορούσε ενδεχομένως να αναφέρεται σε μεταγενέστερους Βουλγάρους ηγεμόνες, τον Κορμισό ή τον Κρούμο.
Ο Κορμέσιι δεν αναφέρεται σε κανένα άλλο ιστορικό πλαίσιο. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία καταγραφή πολέμων μεταξύ της Βουλγαρίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, σημαίνει ωστόσο ότι διατηρήθηκε η ειρήνη μεταξύ των δύο χωρών.
ΚΜ 1939 Κανάριας
Η Κλουμπ Καντέρα Μπάσε 1939 Κανάριας ΣΑΔ., επίσης γνωστή ως Ιμπεροστάρ Τενερίφε για εμπορικούς λόγους, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στο Σαν Κριστόμπαλ ντε λα Λαγούνα στην Ισπανία. Αγωνίζεται στην Λίγκα ΑΣΒ και το Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ παίζουν τους αγώνες εντός έδρας στο στάδιο Σαντιάγο Μαρτίν.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Παμπεγιόν Ινσουλάρ Σαντιάγο Μαρτίν, έδρα του συλλόγου Η ομάδα ιδρύθηκε το 1994, αφού η παλαιότερη ομάδα ΚΜ Κανάριας, η οποία υπέφερε από τεράστια οικονομικά προβλήματα, συγχωνεύθηκε με άλλες ομάδες του νησιού για να δημιουργήσει την νέα Τενερίφη Κανάριας, η οποία αγωνίστηκε για δύο σεζόν στη Λίγκα ΕΒΑ (η οποία ήταν η δεύτερη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης εκείνη την εποχή).
Οι άνθρωποι που διαφωνούσαν με τη συγχώνευση δημιούργησαν τον νέο σύλλογο ΚΒ 1939 Κανάριας, ο οποίος διατηρεί τα χρώματα και το λογότυπο του συλλόγου. Το 2012, η Ιμπεροστάρ Κανάριας προβιβάστηκε στην Λίγκα ΑΣΒ αφού κέρδισε το ΛΕΒ Όρο, αλλά ο σύλλογος δεν μπορούσε να ανέβει κατηγορία καθώς δεν μπορούσε να πληρεί τις απαιτήσεις που έθετε η Ένωση Συλλόγων Καλαθοσφαίρισης της Ισπανίας. Ένα μήνα αργότερα, στις 20 Ιουλίου 2012, η ΚΒ 1939 Κανάριας προβιβάστηκε επισήμως αφού η Ένωση αγόρασε την θέση της ΚΒ Λουσέντουμ Αλικάντε.
Ο Αλεχάντρο Μαρτίνεθ, ο οποίος ήταν προπονητής από το 2003, παραιτήθηκε το 2015.
Στις 29 Μαρτίου 2017, η Κανάριας προκρίθηκε στο Φάιναλ Φορ του Τσάμπιονς Λιγκ, 36 χρόνια μετά την πρώτη της άνοδο στην Εθνική Λίγκα. Το Φάιναλ Φορ έλαβε χώρα στην έδρα τους, και κέρδισαν το πρωτάθλημα αφού κέρδισαν την Μπάνβιτ στο τελικό. Αυτός ήταν ο πρώτος μεγάλος τίτλος στην ιστορία του συλλόγου.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2017, η Κανάριας συμμετείχε στο Διηπειρωτικό Κύπελλο 2017 ως πρωταθλητής του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Κανάριας ήταν οι νικητές για το 2017, κερδίζοντας; την Γκουάρος ντε Λάρα με σκορ 76-71.
Ο Αυτοκράτορας έχει Κέφια
Ο Αυτοκράτορας έχει κέφια (αγγλικά: The Emperor's New Groove) είναι αμερικάνικη κωμική ταινία κινουμένων σχεδίων της Walt Disney Pictures παραγωγής 2000. Αποτελεί τη 40η ταινία μεγάλου μήκους της Disney. Η σκηνοθεσία είναι του Μαρκ Ντίνταλ και το σενάριο του Ντέιβιντ Ρέινολντς, ενώ η παραγωγή ανήκει στον Ράντι Φούλμερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ντέιβιντ Σπέιντ, Τζον Γκούντμαν, Έρθα Κιτ, Πάτρικ Γουαμπάρντον και Γουέντι Μάλικ. Η ιστορία της ταινίας ακολουθεί έναν αλαζόνα έφηβο αυτοκράτορα των Ίνκα με το όνομα Κούζκο, τον οποίο μεταμορφώνει σε λάμα η πρώην σύμβουλός του, Ύζμα. Για να μπορέσει ο αυτοκράτορας να επανέλθει στην ανθρώπινη μορφή του, εμπιστεύεται έναν χωριάτη με το όνομα Πάτσα, ο οποίος τον συνοδεύει πίσω στο παλάτι.
Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε το 1994 οπότε και υπήρχε ως ιδέα να γίνει ένα επικό μιούζικαλ με τον τίτλο Kingdom of the Sun. Ακολουθώντας το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τον Βασιλιά των Λιονταριών, ο Ρότζερ Άλερς κάλεσε τον Άγγλο μουσικό Στινγκ για να συνθέσει τα τραγούδια της ταινίας. Λόγω του απογοητευτικού box office των ταινιών Ποκαχόντας και Η Παναγία των Παρισίων, ο Ντίνταλ καλέστηκε ως συν-σκηνοθέτης για να προσθέσει το κωμικό στοιχείο στην ταινία. Εξαιτίας των όχι και τόσο καλών δοκιμαστικών προβολών, των δημιουργικών διαφωνιών με τον Ντίνταλ και την παραγωγής να πέφτει εκτός προγράμματος, ο Άλερς αποχώρησε από το πρότζεκτ στο οποίο η προσέγγιση ως δραματικό μιούζικαλ μετατράπηκε σε μια πιο ελαφριά κωμική ταινία. Ένα ντοκιμαντέρ για το πώς φτιάχτηκε η ταινία με τον τίτλο The Sweatbox, δίνει με λεπτομέρειες τα προβλήματα που αντιμετώπισε η παραγωγή κατά τη διάρκεια των έξι χρόνων που κράτησε η ανάπτυξη της ταινίας.
Ο Αυτοκράτορας έχει κέφια κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2000 λαμβάνοντας θετικές κριτικές και έσοδα $169 εκατομμύρια. Ήταν υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία του Καλύτερου Τραγουδιού με το «My Funny Friend and Me» σε ερμηνεία του Στινγκ, αλλά έχασε από το «Things Have Changed» του Μπομπ Ντίλαν για την ταινία Τρομερά παιδιά. Μια απευθείας σε βίντεο συνέχεια με τον τίτλο Ο Κρονκ έχει κέφια κυκλοφόρησε το 2005 και μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων με τον τίτλο Ο Αυτοκράτορας πάει σχολείο βγήκε στον αέρα από το Disney Channel από 2006 μέχρι το 2008.
Πλοκή
Ο Κούζκο είναι ο εγωιστής, επηρμένος αυτοκράτορας του βασιλείου των Ίνκας, ο οποίος συνηθίζει να τιμωρεί όσους τον βγάζουν έξω από τον «ρυθμό του». Όταν απολύει την σύμβουλό του, Ύζμα, εκείνη μαζί με τον κουτό πιστό ακόλουθό της, Κρονκ, σχεδιάζουν να πάρουν τον θρόνο. Ο Κούζκο συναντιέται με τον Πάτσα, έναν ευγενικό χωρικό, και του λέει ότι σκοπεύει να γκρεμίσει το σπίτι του που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου του χωριού, ώστε να μπορέσει να κτίσει μια καλοκαιρινή βίλα ονόματι «Κουζτόπια», για να περνάει εκεί τα καλοκαίρια του. Ο Πάτσα διαμαρτύρεται αλλά οι διαμαρτυρίες του δεν γίνονται αποδεκτές. Η Ύζμα και ο Κρονκ σχεδιάζουν να ξεφορτωθούν τον Κούζκο δίνοντάς του δηλητήριο στο δείπνο, αλλά καταλήγουν να του δώσουν το λάθος φίλτρο, με αποτέλεσμα αντί να τον σκοτώσουν, να τον μεταμορφώσουν σε λάμα. Αφού τον χτυπάνε για να χάσει τις αισθήσεις του, η Ύζμα διατάζει τον Κρονκ να τον σκοτώσει αλλά εκείνος, σε μια στιγμή καλής συνείδησης, δεν το κάνει. Στην προσπάθειά του όμως να τον απομακρύνει από το παλάτι, ο σάκος που περιέχει τον Κούζκο-λάμα, καταλήγει στο κάρο του Πάτσα.
Ο Πάτσα επιστρέφει σπίτι αλλά δεν λέει στην οικογένειά του για την απόφαση του Κούζκο. Ο Κούζκο, αφού επανακτά τις αισθήσεις του, αρχίζει να κινείται μέσα στον σάκο. Ο Πάτσα τον βλέπει και τον ανοίγει και τρομάζει στη θέα ενός λάμα που μιλάει. Ο Κούζκο κατηγορεί τον Πάτσα για την μεταμόρφωσή του και τον διατάζει να τον πάει πίσω στο παλάτι. Ο Πάτσα δέχεται να το κάνει μόνο αν ο Κούζκο αλλάξει τη γνώμη του για την Κουζτόπια. Ο Κούζκο αρνείται την προσφορά και παίρνει μόνος του το δρόμο της επιστροφής, μόνο και μόνο για να συναντήσει σύντομα μπελάδες στην άγρια φύση. Ο Πάτσα φτάνει για να τον σώσει και επαναφέρει την προσφορά του. Ο Κούζκο την αποδέχεται αυτή τη φορά, αλλά σχεδιάζει να μην κρατήσει τον λόγο του όταν θα είναι πίσω στο παλάτι και ασφαλής. Οι δυο τους επιβιώνουν από πολλές δοκιμασίες μέσα στη ζούγκλα, και ο Πάτσα βλέπει ότι ο Κούζκο έχει και μια καλή πλευρά κρυμμένη κάτω από τον εγωισμό του. Στο μεταξύ, η Ύζμα έχει πάρει τον θρόνο αλλά μαθαίνει ότι ο Κρονκ απέτυχε να σκοτώσει τον Κούζκο. Οι δυο τους βγαίνουν για να τον βρουν και να τον σκοτώσουν.
Τα δύο ζευγάρια φτάνουν στο εστιατόριο της ζούγκλας την ίδια στιγμή, μη γνωρίζοντας το ένα ζευγάρι την παρουσία του άλλου στον χώρο. Ο Κούζκο τσακώνεται με τον μάγειρα, καθώς ο Πάτσα κρυφακούει το σχέδιο της Ύζμα και προσπαθεί να προειδοποιήσει τον Κούζκο. Ο Κούζκο όμως δεν τον πιστεύει αφού ξέρει ότι είναι αγαπητός στο βασίλειό του. Ωστόσο, σύντομα μετά τον τσακωμό του με τον Πάτσα, ο Κούζκο ακούει κι αυτός τα σχέδια της Ύζμα και του Κρονκ και συνειδητοποιεί ότι δεν λείπει σε κανέναν στο βασίλειο. Απογοητευμένος, αποφασίζει ότι θα ζήσει την υπόλοιπη ζωή του ως λάμα. Ο Πάτσα όμως τον βρίσκει και είναι ακόμα πρόθυμος να τον βοηθήσει να επιστρέψει στην ανθρώπινη μορφή του, ειδικά τώρα που ξέρει ότι η ζωή του κινδυνεύει. Ο Κούζκο απολογείται για την εγωιστική συμπεριφορά του και οι δυο τους ξεκινούν για το σπίτι του Πάτσα ώστε να προμηθευτούν τα απαραίτητα για το ταξίδι.
Όταν φτάνουν στο σπίτι, η Ύζμα είναι ήδη εκεί. Ο Πάτσα βάζει την οικογένειά του να καθυστερήσει την Ύζμα ώστε να κερδίσει έδαφος μαζί με τον Κούζκο. Βρίσκουν το μυστικό εργαστήριο της Ύζμα και πολλά φίλτρα μεταμόρφωσης, συμπεριλαμβανομένου ενός που μπορεί να μετατρέψει και πάλι τον Κούζκο σε άνθρωπο. Η Ύζμα και ο Κρονκ όμως φτάνουν εκεί σύντομα και παίρνουν το φίλτρο. Η Ύζμα διατάζει τον Κρονκ να τους σκοτώσει, αλλά αυτός αρνείται να το κάνει και εκείνη προσβάλλει αυτόν αλλά και τη μαγειρική του, και στη συνέχεια τον πετάει μέσα από την καταπακτή παγίδα που υπάρχει στο εργαστήριο. Αφού ξεφορτώθηκε τον Κρονκ, διατάζει τους φρουρούς να πιάσουν το λάμα και τον Πάτσα ενώ όλα τα φίλτρα πέφτουν στο πάτωμα και ανακατεύονται. Ο Πάτσα, αφού δεν ξέρουν πια ποιο είναι το φίλτρο που χρειάζονται, τα μαζεύει όλα και μαζί με τον Κούζκο το σκάνε. Καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν από τους φρουρούς, δίνει στον Κούζκο να πίνει ένα ένα τα φίλτρα μέχρι να πετύχουν το σωστό. Καθώς βρίσκονται στο χείλος ενός γιγάντιου τείχους, τους απομένουν μόνο δύο φίλτρα. Η Ύζμα τους κυνηγά και κλωτσάει τα δύο φίλτρα μακριά. Αρπάζει ένα και το πίνει με σκοπό να γίνει ένα τεράστιο πλάσμα που θα τους σκοτώσει, αλλά αντί αυτού μεταμορφώνεται σε ένα μικρό και αβοήθητο γατάκι. Ο Πάτσα και ο Κούζκο συνεργάζονται για να φτάσουν το τελευταίο φίλτρο πριν το πάρει η Ύζμα κι αν και εκείνη το παίρνει πρώτη, σπρώχνεται και πέφτει από το τείχος όταν ο Κρονκ ανοίγει ξαφνικά ένα παράθυρο βρίσκοντας διέξοδο από την καταπακτή παγίδα που τον είχε ρίξει προηγουμένως. Ο Κούζκο καταφέρνει να πάρει το φίλτρο και το πίνει, επανακτώντας την ανθρώπινο μορφή του.
Ο Πάτσα ετοιμάζεται να επιστρέψει στο χωριό του και πριν φύγει, ο Κούζκο αποδέχεται την πρότασή του να φτιάξει την Κουζτόπια σε έναν γειτονικό λόφο στον οποίο δεν υπάρχει κάποιο σπίτι. Λίγο καιρό αργότερα, ο Κούζκο συναντά τον Πάτσα και την οικογένειά του στο μικρό του εξοχικό, το οποίο όντως έχτισε στον γειτονικό λόφο. Λίγο πιο πέρα, ο Κρονκ έχει γίνει αρχηγός προσκόπων και εκπαιδεύει τους νέους μικρούς προσκόπους, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και η απρόθυμη Ύζμα, η οποία έχει ακόμα τη μορφή μικρής γάτας.
Kingdom of the Sun
Η ιδέα για το Kingdom of the Sun ήρθε από τους Ρότζερ Άλερς και Μάθιου Τζέικοπς, και η ανάπτυξη του πρότζεκτ ξεκίνησε το 1994. Κατά την προώθηση της ιδέας στον τότε γενικό διευθυντή και πρόεδρο της Disney Μάικλ Άισνερ, ο Άλερς θυμάται τον Άισνερ να λέει «έχει όλα τα στοιχεία μιας κλασικής ταινίας Disney», και λόγω της σκηνοθετικής επιτυχίας του με τον Βασιλιά των Λιονταριών την ίδια χρονιά, ο Άισνερ επέτρεψε στον Άλερς το ελεύθερο της επιλογής του καστ αλλά και της ιστορίας. Από τον Ιανουάριο του 1995, το περιοδικό Variety ανέφερε ότι ο Άλερς δούλευε πάνω «σε μια αυθεντική ιστορία με θέμα τους Ίνκα».
Το 1996, η ομάδα της παραγωγής ταξίδεψε στο Μάτσου Πίτσου στο Περού για να μελετήσει τα τεχνουργήματα των Ίνκα, την αρχιτεκτονική και το τοπίο όπου αυτή η αυτοκρατορία δημιουργήθηκε.
Το Kingdom of the Sun θα ήταν η ιστορία ενός άπληστου, εγωιστή αυτοκράτορα (φωνή από τον Ντέιβιντ Σπέιντ) ο οποίος βρίσκει έναν χωρικό (φωνή από τον Όουεν Γουίλσον) ο οποίος του μοιάζει πάρα πολύ. Ο αυτοκράτορας ανταλλάζει θέση με τον χωρικό και δραπετεύσει από την ανιαρή ζωή του και πάει να διασκεδάσει, όπως και στο μυθιστόρημα του Μαρκ Τουαίην, Ο Πρίγκιπας και ο φτωχός. Ωστόσο, η κακιά μάγισσα Ύζμα σχεδιάζει να καλέσει τον κακό θεό Σουπάι και να καταστρέψει τον ήλιο έτσι ώστε να διατηρήσει για πάντα τη νεότητά της (ο ήλιος της δημιουργεί ρυτίδες κι έτσι υποθέτει ότι το να ζει σε έναν σκοτεινό κόσμο θα την απέτρεπε να γεράσει). Ανακαλύπτοντας την αλλαγή ανάμεσα στον πρίγκιπα και τον χωρικό, η Ύζμα μετατρέπει τον πραγματικό αυτοκράτορα σε λάμα και απειλεί να αποκαλύψει την πραγματική ταυτότητα του χωρικού, εκτός κι αυτός την υπακούει. Κατά την περίοδο που ζει ως αυτοκράτορας και υπακούοντας τις εντολές της Ύζμα, ο χωρικός ερωτεύεται την μελλοντική αρραβωνιαστικιά του αυτοκράτορα, τη Νίνα (φωνή από την Κάρλα Κουντσίνο), η οποία νομίζει ότι ο χωρικός είναι ο αυτοκράτορας με αλλαγμένη συμπεριφορά. Εν τω μεταξύ, ο αυτοκράτορας-λάμα μαθαίνει την ταπεινότητα και ερωτεύεται ένα θηλυκό λάμα με το όνομα Μάτα (φωνή από τη Λάουρα Πρέπον). Μαζί, το κορίτσι και το λάμα, προσπαθούν να αποτρέψουν τα σχέδια της μάγισσας. Το βιβλίο Reel Views 2 λέει ότι η ταινία θα ήταν ένα «ρομαντικό, κωμικό μιούζικαλ στο 'παραδοσιακό' στυλ της Disney».
Ακολουθώντας το απογοητευτικό box office των ταινιών Ποκαχόντας και Η Παναγία των Παρισίων, τα στελέχη των στούντιο ένιωσαν μετά τις δοκιμαστικές προβολές ότι το πρότζεκτ ήταν πολύ φιλόδοξο και σοβαρό για το κοινό, και χρειαζόταν περισσότερη κωμωδία. Αρχές του 1997, ο παραγωγός Ράντι Φούλμερ επικοινώνησε με τον Μαρκ Ντίνταλ, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει τη δουλειά του στην ταινία Οι Τρελόγατες του Χόλιγουντ, και του πρόσφερε να γίνει ο συν-σκηνοθέτης στο Kingdom of the Sun. Στο μεταξύ, ο Άλερς τηλεφώνησε προσωπικά στον Στινγκ, στον απόηχο της επιτυχίας του soundtrack του Έλτον Τζον για τον Βασιλιά των Λιονταριών, για να συνθέσει διάφορα τραγούδια για την ταινία. Ο Στινγκ συμφώνησε αλλά με τον όρο ότι η κινηματογραφίστρια σύζυγός του, Τρούντι Στάιλερ, θα μπορούσε να «γράφει τη διαδικασία της παραγωγής». Η ταινία, η οποία τελικά πήρε τον τίτλο The Sweatbox, έγινε από την εταιρία Xingu Films (την εταιρία παραγωγής της Στάιλερ). Μαζί με το συνεργάτη του, Ντέιβιντ Χάρτλεϊ, ο Στινγκ συνέθεσε οκτώ τραγούδια αναπόσπαστα δεμένα με την αυθεντική πλοκή και τους χαρακτήρες.
Το καλοκαίρι του 1997, ανακοινώθηκε ότι ο Ρότζερ Άλερς και ο Μαρκ Ντίνταλ θα εξυπηρετούσαν ως σκηνοθέτες της ταινίας και ο Ράντι Φούλμερ ως παραγωγός. Ο Ντέιβιντ Σπέιντ και η Έρθα Κιτ επιβεβαιώθηκαν ότι θα χάριζαν τις φωνές τους στον αυτοκράτορα, Μάνκο, και στην κακιά μάγισσα αντίστοιχα, ενώ η Κάρλα Κουντσίνο ήταν σε συζητήσεις για το ρόλο της Νίνα. Ο Χάρβεϊ Φίερσταϊαν είχε επίσης προστεθεί στο καστ ως Χούκουα, ο πιστός φίλος της Ύζμα.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1998, ήταν εμφανές ότι η παραγωγή του Kingdom of the Sun δεν είχε προχωρήσει αρκετά έτσι ώστε να μπορεί να κυκλοφορήσει η ταινία το καλοκαίρι του 2000 όπως είχε προγραμματιστεί. Εκείνη την περίοδο, αναφέρεται ότι ένα από τα στελέχη της Disney πήγε στο γραφείο του Φούλμερ και, βάζοντας τον αντίχειρα και τον δείκτη του σε απόσταση έξι χιλιοστών περίπου μεταξύ τους, είπε «η ταινία σου είναι τόσο κοντά στο να τερματιστεί». Ο Φούλμερ πλησίασε τον Άλερς και τον πληροφόρησε για την ανάγκη να τελειώσει την ταινία στην ώρα της για να κυκλοφορήσει το καλοκαίρι του 2000, καθώς υπήρχαν κρίσιμες προωθητικές συμφωνίες με τις εταιρίες McDonald's, Coca-Cola και άλλες με τις οποίες οι συμφωνίες εξαρτιόνταν και θα πραγματοποιούνταν με την κυκλοφορία τη συγκεκριμένη περίοδο. Ο Άλερς αναγνώρισε ότι η παραγωγή καθυστερούσε, αλλά ήταν αισιόδοξος ότι, με μια παράταση έξι με δώδεκα μηνών, θα μπορούσε να ολοκληρώσει την ταινία. Όταν ο Φούλμερ αρνήθηκε να κάνει δεκτό το αίτημα του Άλερς για παράταση, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να εγκαταλείψει το πρότζεκτ. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1998, το πρότζεκτ ήταν ουσιαστικά νεκρό με την παραγωγή να βρίσκεται με κόστος κάπου στα $25–30 εκατομμύρια και 25% της ταινίας ήδη εικονογραφημένο.
Επισκευή παραγωγής και επανεγγραφή σεναρίου
Αναστατωμένος από την αποχώρηση του Άλερς, αναφέρεται ότι ο Μάικλ Άισνερ έδωσε στον Φούλμερ δύο εβδομάδες για να διασώσει την ταινία αλλιώς η παραγωγή θα τερματιζόταν. Ο Φούλμερ και ο Ντίνταλ σταμάτησαν την παραγωγή για έξι μήνες έτσι ώστε να ανακατασκευάσουν το έργο και να το επαναφέρουν ως Kingdom in the Sun, κάνοντάς το την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney από τον Πινόκιο που είχε τόσο ακριβή επισκευή. Στο μεταξύ, ακολουθώντας την ιδέα του Έρικ Γκόλντμπεργκ για το τμήμα Rhapsody in Blue της ταινίας Φαντασία 2000, οι εικονογραφιστές αναδιοργανώθηκαν για να δουλέψουν πάνω στο κομμάτι. Στο ενδιάμεσο διάστημα, ο Κρις Γουίλιαμς, ο οποίος εργαζόταν πάνω στην ιστορία με εικόνες του Kingdom of the Sun, ήρθε με την ιδέα να κάνουν τον Πάτσα έναν μεγαλύτερο σε ηλικία χαρακτήρα σε αντίθεση με τον έφηβο που ήταν στην αυθεντική ιστορία. Ακολουθώντας αυτή την καινούρια ιδέα, ο πρώην κωμικός συγγραφέας Ντέιβιντ Ρέινολντς δήλωσε: «σκέφτηκα μια απλή κωμωδία η οποία είναι βασικά μια εικόνα ενός ταξιδιού φίλων στον δρόμο, με τους δύο φίλους να κυνηγιούνται όπως στα κινούμενα σχέδια του Τσακ Τζόουνς, αλλά με πιο γρήγορο ρυθμό. Η Disney είπε: 'Δοκίμασέ το'». Μια από τις νέες προσθήκες στην ανανεωμένη ιστορία ήταν ο χαρακτήρας του πιστού ακόλουθου της Ύζμα, Κρονκ, ο οποίος έκλεβε την παράσταση. Στο μεταξύ, το όνομα Μάνκο άλλαξε σε Κούζκο μετά την ανακάλυψη του Φούλμερ ότι στην Ιαπωνική αργκό ο όρος μάνκο σημαίνει αιδοίο. Λόγω της μερικής διακοπής της παραγωγής, ο Στινγκ ξεκίνησε να έχει συγκρούσεις στον προγραμματισμό με τις υποχρεώσεις για τις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του για τον επόμενο δίσκο του, τον οποίο σκόπευε να ηχογραφήσει στην Ιταλία. «Γράφω τη μουσική και υποτίθεται ότι πρέπει να την εικονογραφήσουν, αλλά συνεχώς γίνονται αλλαγές. Είναι σε μια συνεχή μεταστροφή» παραδέχτηκε ο τραγουδιστής, αλλά «το απολαμβάνω». Εξαιτίας αυτής της διακοπής, η ταινία Δεινόσαυρος κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2000 στην ημερομηνία που είχε προγραμματιστεί αρχικά η κυκλοφορία του Kingdom.
Τον Φεβρουάριο του 2000, η νέα ταινία ανακοινώθηκε ως Ο Αυτοκράτορας έχει κέφια, με την ιστορία της να επικεντρώνεται σε έναν κακομαθημένο Αυτοκράτορα των Ίνκας (Ντέιβιντ Σπέιντ), ο οποίος μέσω διαφόρων ανατροπών και πτώσεων, καταλήγει να μάθει το νόημα της αληθινής ευτυχίας από έναν φτωχό χωρικό (Τζον Γκούντμαν). Η ημερομηνία κυκλοφορίας προγραμματίστηκε για τον Δεκέμβριο του 2000. Παρά τη φράση του τίτλου, η ταινία δεν έχει καμία σχέση με το κλασικό παραμύθι του Δανού Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, «Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα» (αν και οι δύο ιστορίες περιλαμβάνουν έναν αυτοκράτορα που εξαπατάται). Ωστόσο, σύμφωνα με τον Μαρκ Μούρχεντ της εφημερίδας Houston Press, η πλοκή της ταινίας φέρει κάποια ομοιότητα με αυτήν του μυθιστορήματος Ο χρυσός γάιδαρος του Λούκιου Απουλήιου, όπου ένας άντρας μετατρέπεται σε γαϊδούρι.
Ο Άισνερ ανησυχούσε ότι η νέα ιστορία ήταν τόσο κοντά στην ταινία της Disney του 1997 Ηρακλής, η οποία είχε μια ευπρεπή αλλά συνάμα χαμηλή πορεία στο Αμερικανικό box office. Ο Ντίνταλ και ο Φούλμερ τον διαβεβαίωσαν πως Ο Αυτοκράτορας έχει κέφια, όπως ονομαζόταν τώρα η ταινία, θα είχε ένα πολύ μικρότερο καστ, κάνοντάς το πιο εύκολο να συμμετέχει το κοινό. Προς το τέλος της παραγωγής, το τέλος της ταινίας είχε αρχικά τον Κούζκο να κτίζει το θεματικό πάρκο της Κουζτόπια σε έναν άλλον λόφο καταστρέφοντας ένα τροπικό δάσος κοντά στο σπίτι του Πάτσα, καλώντας τον Πάτσα και την οικογένειά του να τον επισκεφτούν. Τρομοκρατημένος από το τέλος, ο Στινγκ σχολίασε ότι «τους έγραψα ένα γράμμα και είπα 'Κάντε το αυτό και παραιτούμαι καθώς αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτά που πιστεύω. Πέρασα 20 χρόνια προσπαθώντας να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των ιθαγενών και εσείς απλά τους ισοπεδώνετε για να κτίσετε ένα θεματικό πάρκο. Δε θα συμμετέχω σε αυτό». Το τέλος ξαναγράφτηκε έτσι ώστε ο Κούζκο να κτίζει μια καλύβα, παρόμοια με του Πάτσα, και να περνά τις διακοπές του μαζί με τους κατοίκους του χωριού.
Σχεδιασμός και εικονογράφιση
Ακολουθώντας την επισκευή της παραγωγής και τις προσπάθειες των στούντιο για πιο οικονομικά αποδοτικές ταινίες κινουμένων σχεδίων, ο Ντίνταλ προέτρεψε για «μια πιο απλή προσέγγιση που θα έδινε έμφαση στους χαρακτήρες παρά στα υπερβολικά ειδικά εφέ και στις κινηματογραφικές τεχνικές». Εξαιτίας της μεταγενέστερης αποχώρησης του Ντέτζα, ο εικονογραφιστής Ντέιλ Μπάερ ανέλαβε τον χαρακτήρα της Ύζμα. Χρησιμοποιώντας τις χειρονομίες της Έρθα Κιτ κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, ο Μπάερ σχολίασε ότι «έχει μια φυσική φωνή για κινούμενα σχέδια και πραγματικά έγινε ένα με τον ρόλο. Έκανε έντονες χειρονομίες και ήταν διασκεδαστικό να την βλέπεις. Ερχόταν σε κάθε ηχογράφηση σοβαρή και με πολύ επαγγελματισμό και ξαφνικά τρελαινόταν και ξεσπούσε σε γέλια». Από τον Ρανιέρι ζητήθηκε αργότερα να γίνει ο επικεφαλής της ομάδας που θα δούλευε πάνω στον Κούζκο (και ως άνθρωπο και ως λάμα), αν και παραδέχεται ότι ήταν διστακτικός να το κάνει στην αρχή μέχρι που ανακάλυψε ότι ο Κούζκο «είχε μια καλή πλευρά, υπήρχε δυνατότητα για κωμικά στοιχεία και ως χαρακτήρας έκανε τον κύκλο του». Στον Παντλέινερ ανατέθηκε επίσης εκ νέου να δουλέψει πάνω στην ανθρώπινη μορφή του Κούζκο. Η ομάδα εικονογράφισης του Κούζκο, εκτός από την έμπνευση που έπαιρνε από τον Ντέιβιντ Σπέιντ κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, επισκέφτηκε επίσης ζωολογικούς κήπους και φάρμες για να μελετήσουν τα λάμα, είδε ντοκιμαντέρ και ακόμα παρατήρησε από πολύ κοντά τα ζώα τα οποία είχαν φέρει στα στούντιο. Για την καινούρια εκδοχή του Πάτσα, ο εικονογραφιστής Μπρους Σμιθ παρατήρησε ότι «ο Πάτσα είναι μάλλον ο πιο ανθρώπινος από όλους τους χαρακτήρες» και πρόσθεσε ότι «έχει πιο πολλές ανθρώπινες ιδιομορφίες και ρεαλιστικά χαρακτηριστικά, κάτι το οποίο λειτούργησε ως αντίθεση με το καρτουνίστικο λάμα το οποίο έκανε παρέα. Είναι ο πιο γήινος τύπος ο οποίος επαναφέρει τα πάντα στο επίκεντρο. Καθώς είναι ένας τεράστιος τύπος με ύψος περίπου δύο μέτρα και ζυγίζοντας περίπου 115 κιλά έπρεπε να δουλέψουμε σκληρά για να τον κάνουμε να δείχνει πειστικός στις κινήσεις του».
Πληρωμή ανά προβολή (TNA)
300px|thumb|right|Η σκηνή τoυ [[TNA Bound for Glory|Bound for Glory το 2004.]]