cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πηνειός (Θεσσαλία)
Ονομασία
Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Πηνειός ήταν γιος του Ωκεανού και της Τιθύος, όπως όλοι άλλωστε οι ποταμοί κατά την ιδεοανθρωπόμορφη τότε αντίληψη.
Με το όνομα Σαλαβριάς φέρεται κατά τον Μεσαίωνα, όπου πρώτη που τον ονομάζει έτσι είναι η Άννα Κομνηνή, το 1150 μ.Χ..
Από τον Όμηρο χαρακτηρίζεται αργυροδίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Θεσσαλίας
Βρωμοφθορομεθάνιο
Το βρωμοφθορομεθάνιο (BFM, BromoFluoroMethane)  ή φθορομεθυλοβρωμίδιο ονομάζεται επίσης HFC-31B1 ή R-31B1 ή H-1101 και είναι μια αέρια οργανική ένωση της ομόλογης σειράς των διαλογονοαλκανίων. Θεωρητικά προκύπτει από το μεθάνιο, αν αντικατασταθούν δύο (2) άτομα υδρογόνου από ένα (1) άτομο φθορίου και ένα (1) βρωμίου. Έτσι προκύπτει ο χημικός του τύπος: CH2FBr στη θέση αυτού του μεθανίου (CH4). Είναι διαλυτό στην αιθανόλη και πολύ διαλυτό στο χλωροφόρμιο. Η κανονική μοριακή εντροπία του είναι S0(g) = 276,3 J/(mol K) και η θερμοχωρητικότητά του cP = 49,2 49.2 J/(mol K).
Ονοματολογία
Η ονομασία «βρωμοφθορομεθάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Τα αρχικά προθέματα «φθορο-» και «βρωμο-» δηλώνουν την παρουσία ενός (1) ατόμου φθορίου και ενός (1) ατόμου βρωμίου ανά μόριο της ένωσης. Το «βρωμο-» μπαίνει πρώτο (στα ελληνικά), γιατί τα προθέματα μπαίνουν κατ' αλφαβητική σειρά, στη γλώσσα που γράφεται το όνομα και φυσικά β < φ.
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή του είναι τετραεδρική, με το άτομο του άνθρακα στο κέντρο κσι τα υπόλοιπα στις κορυφές.
Με μερική υποκατάσταση βρωμίου από φθόριο
Νε επίδραση Hg2F2 σε διβρωμομεθάνιο :
Με αποικοδόμηση τύπου Hunsdiecker
Με επίδραση βρωμίου σε φθοραιθανικό άργυρο παράγεται βρωμοφθορομεθάνιο - Αντίδραση Hunsdiecker :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρόλυση προς φθορομεθανόλη που μετατρέπεται τελικά σε μεθανάλη :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με RONa αρχικά προς αλκοξυφθορομεθάνιο και στη συνέχεια, με περίσσεια RONa, προς διαλκοξυμεθάνιο :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με RC≡CNa αρχικά προς 1-φθοροαλκίνιο-2 και στη συνέχεια, με περίσσεια RC≡CNa, προς 1,5-διαλκυλοπενταδιίνιο :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με RCOONa αρχικά προς αλκανικό φθορομεθυλεστέρα και στη συνέχεια, με περίσσεια RCOONa, προς διαλκανικό μεθυλοδιεστέρα :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με NaCN αρχικά προς φθοροαιθανονιτρίλιο και στη συνέχεια, με περίσσεια NaCN, προς προπανοδινιτρίλιο :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με RNa αρχικά προς (φθορομεθυλ)αλκάνιο, και στη συνέχεια, με περίσσεια RNa, προς διαλκυλομεθάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με NaSH αρχικά προς φθορομεθανοθειόλη και τελικα προς μεθανοθειάλη :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με αρχικά RSNa προς (αλκυλοθειο)φθορομεθάνιο και στη συνέχεια, με περίσσεια RSNa, προς δι(αλκυλοθειο)μεθάνιο :
Υποκατάσταση από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε φθοροχλωρομεθάνιο (CH2FBr) παράγεται διφθορομεθάνιο :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με αρχικά KI προς φθοριωδομεθάνιο και στη συνέχεια, με περίσσεια KI, προς διιωδομεθάνιο :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) αρχικά προς φθορομεθαναμίνη και στη συνέχεια, με περίσσεια αμμωνίας, προς μεθανοδιαμίνη :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (RNHR, όπου R μονοσθενείς οργανικές ρίζες, όχι υποχρεωτικά ίδιες) αρχικά προς N,N-διαλκυλοφθορομεθαναμίνη και στη συνέχεια,  με περίσσεια αμίνης, προς 1N,1N,2N,2Ν-τετραλκυλομεθανοδιαμίνη :
Υποκατάσταση από τριαλκυλαμινομάδα
Με τριτοταγείς αμίνες (R3N, όπου R μονοσθενείς οργανικές ρίζες, όχι υποχρεωτικά ίδιες) αρχικά προς βρωμιούχο N,N,N-διαλκυλο(φθορομεθυλ)αμμώνιο και στη συνέχεια,  με περίσσεια αμίνης, προς βρωμοφθοριούχο 1N,1N,1N,2N,2Ν,2N-εξαλκυλομεθυλενοσιαμμώνιο :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη (PH3) αρχικά προς φθορομεθανοφωσφαμίνη και στη συνέχεια, με περίσσεια φωσφίνης, προς μεθανοδιφωσφαμίνη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με NaNO2 αρχικά προς φθορονιτρομεθάνιο, και στη συνέχεια, με περίσσεια νιτρώδους νατρίου, προς δινιτρομεθάνιο :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται αρχικά (φθορομεθυλο)βενζόλιο, και στη συνέχεια, με περίσσεια βενζολίου, προς διφαινυλομεθάνιο :
Αναγωγή
1. Με LiAlH4, παράγεται μεθάνιο :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται μεθάνιο :
Αντιδράσεις προσθήκης
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 3-βρωμο-1-φθοροπροπένιο :
3. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1-βρωμο-4-φθοροβουτάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 4. Σε αλκαδιένια. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 παράγει 5-βρωμο-1-φθοροπεντένιο-2 :
5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει 2-βρωμο-1-φθορομεθοξυαιθάνιο : 30 px
Παραγωγή και παρεμβολή φθορομεθυλενίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υδροξείδιου του καλίου αποσπάται υδροβρώμιο παράγοντας φθορομεθυλένιο :
1. Παρεμβολή στον εαυτό του. Παράγεται 1-βρωμο-1,2-διφθοραιθάνιο:
2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται μίγμα από 3-φθοροπροπένιο και φθοροκυκλοπροπάνιο: 20 px
3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται μίγμα από 3-φθοροπροπίνιο και 3-φθοροκυκλοπροπένιο:
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται μίγμα από (φθορομεθυλο)βενζόλιο και 7-φθοροκυκλοεπτατριένιο:
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται μίγμα από φθοραιθανάλη και εποξυφθοραιθάνιο (φθοροξιράνιο): 50 px
Παραγωγή και παρεμβολή μεθυλενίου
1. Παρεμβολή στον εαυτό του. Παράγεται 1-βρωμο-1-φθοραιθάνιο:
2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό κυκλοπροπάνιο: 40 px
3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό κυκλοπροπένιο: 40 px
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό κυκλoεπτατριένιο: 30 px
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό εποξυαιθάνιο: 30 px
Εφαρμογές
Το βρωμοφθορομεθάνιο είναι ένα σημαντικό αντιδραστήριο για την παραγωγή ενδιάμεσων προϊόντων που περιλαμβάνουν φαρμακευτικά και άλλα χημικά προϊόντα. Η χρήση του ωστόσο βρίσκεται υπό περιορισμό, εξαιτίας του σημαντικού δυναμικού του διάσπασης του όζοντος, που είναι 0,73. Ειδικότερα το CH218FBr χρησιμοποιήθηκε στη ραδιοχημεία.
Πηγές
Κατηγορία:Διαλαλκάνια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Αλομεθάνια
Βαλεντία (Ρωμαϊκή Βρετανία)
δεξιά|μικρογραφία|404x404εσ| Η [[Ρωμαϊκή Βρετανία περί το 410 μ.Χ., χωρίς υποτιθέμενα επαρχιακά σύνορα.]] Η Βαλεντία, λατιν.: Valentia (λατινικά σημαίνει "Γη τού Βάλη"), ήταν πιθανώς μία από τις ρωμαϊκές επαρχίες της διοίκησηςς των "Βρετανών" στην ύστερη Αρχαιότητα. Η θέση, η πρωτεύουσα, ακόμη και η ύπαρξή της παραμένουν θέμα επιστημονικής συζήτησης. Δεν αναφέρεται στον Κατάλογο της Βερόνας, που συντάχθηκε γύρω στο 312 μ.Χ. και έτσι πιθανότατα σχηματίστηκε από μία ή περισσότερες από τις άλλες επαρχίες, που ιδρύθηκαν κατά τη διάρκεια των Διοκλητιανών Μεταρρυθμίσεων. Ορισμένοι μελετητές προτείνουν ότι η Βαλεντία ήταν ένα νέο όνομα για ολόκληρη τη διοίκηση, αλλά ο Κατάλογος των Αξιωμάτων την ονομάζει ως υπατική επαρχία μαζί με τη Mεγάλη Καισαρησία (Μaxima Caesariensis) και τις άλλες επαρχίες, που κατατάσσονται στις επαρχίες για την τάξη των ιππέων. Οι παρούσες υποθέσεις για την τοποθέτηση της Βαλεντίας περιλαμβάνουν την Ουαλία, με πρωτεύουσα την Ντέβα (Τσέστερ). Η Κούμπρια νότια του τείχους του Αδριανού, με πρωτεύουσά της το Λουγκουβάλιον (Κάρλαϊλ) Οι σύγχρονοι μελετητές απορρίπτουν την παλαιά ιδέα, ότι ήταν τα εδάφη μεταξύ τού τείχους του Αντωνίνου και τού τείχους τού Αδριανού, πιθανώς με πρωτεύουσα το Αμπιτάνκον (Ρίσινγκχαμ),  λόγω της έλλειψης ρωμαϊκών ευρημάτων σε εκείνη την περιοχή. αριστερά|μικρογραφία|283x283εσ| Η παραδοσιακή διάταξη των ύστερων ρωμαϊκών επαρχιών κατά τον [[Ουίλιαμ Κάμντεν|Γου. Κάμντεν, τοποθετώντας τη Βαλεντία ανάμεσα στα δύο ρωμαϊκά τείχη.]] αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Μία άλλη πιθανή διάταξη των ύστερων ρωμαϊκών επαρχιών, με τη Βαλεντία να σημειώνεται προσωρινά στην Κούμπρια ή τη βόρεια Ουαλία.
Όνομα
Το όνομά της παραπέμπει σωστά στον ανατολικό Αυτοκράτορα Βάλη (Balens), αλλά κάποιοι το θεωρούν επίσης ότι τιμούσε τον Βαλεντινιανό Α΄. Μερικοί ερευνητές όπως ο Σ. Χ. Ροζενμπαουμ, που τοποθετούν τη Βαλεντία στην μακρινή βόρεια Βρετανία, πιστεύουν επίσης ότι το όνομα είναι λογοπαίγνιο με το λατινικό vallum («τείχος»), παράβαλε τη νήσο Munitia (λογοπαίγνιο τού munitio, οχύρωση) της Κοσμογραφίας του Aιθίκου Ίστριου.
Ιστορία
Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος καταγράφει ότι, μετά από συναναστροφή με τον Παννόνιο επαναστάτη Βαλεντίνο, ο κόμης Θεοδόσιος
Αυτό συνέβη το 369 μ/Χ.. Αντιπροσώπευε τη ρωμαϊκή ανάκαμψη από τη Μεγάλη Συνωμοσία, η οποία κατέλαβε τη βόρεια και δυτική Βρετανία το 367, παράλληλα με τις γερμανικές επιθέσεις στις ρωμαϊκές ακτές.
Ο Αμμιανός μιλά για την ίδρυση της Βαλεντίας ως τη μετονομασία μίας ανακτημένης επαρχίας (ή πιθανώς ολόκληρης της επικράτειας στη Βρετανία), αλλά ο Κατάλογος των Αξιωμάτων ονομάζει τον κυβερνήτη της Βαλεντίας ξεχωριστά μαζί με όλες τις τέσσερις βρετανικές επαρχίες, γνωστές από προηγούμενες πηγές. Είναι πιθανό μία νέα επαρχία να κατακτήθηκε ή σχηματίστηκε κάποια στιγμή μετά τη σύνθεση τού Καταλόγου της Βερόνας. Ο Κατάλογος των Αξιωμάτωων απαριθμεί επίσης δύο ομάδες στρατευμάτων υπό τον δούκα των Βρετανών (Dux Britanniarum). Ο ένας κάλυπτε την ανατολική ακτή τού νησιού, ενώ ο δεύτερος φύλαγε τη βορειοδυτική ακτή και σχημάτιζε φρουρές από ανατολή προς δύση κατά μήκος του τείχους του Αδριανού. Οι μελετητές που τοποθετούν τη Βαλεντία στην Κούμπρια επισημαίνουν τροποποιήσεις των παραπομπών του σωζόμενου κειμένου στις δυτικές μονάδες, ως απόδειξη ότι η περιοχή είχε καταληφθεί πλήρως κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Συνωμοσίας, και έτσι αποτέλεσε τον κύριο υποψήφιο για την ανάκτηση και τη νέα διοίκηση τού Θεοδοσίου.
Ο Αμμιανός σημείωσε επίσης ότι η επαρχία ονομάστηκε "σαν να εόρταζε έναν μικρό θρίαμβο " (velut ovans). Αυτός ήταν ένας μικρότερος εορτασμός, που γινόταν για μη θεαματικές νίκες, όπως στις εξεγέρσεις των σκλάβων, και ασυνήθιστος για την καταστροφή μ;iας βαρβαρικής ορδής. Μία εξήγηση είναι ότι εξεγερμένοι στρατιώτες ή ακόμη και στασιαστές κυβερνήτες μπορεί να εμπλέκονται, καθώς ποτέ δεν εορτάζονταν πλήρεις θρίαμβοι σε νίκες επί Ρωμαίων πολιτών. Η επιεικής μεταχείριση τού Θεοδόσιου προς τους συνωμότες που εμπλέκονται με τον επαναστάτη Βαλεντίνο, υποδηλώνει ότι η δυσαρέσκεια ήταν ήδη άβολα διαδεδομένη.
Περιγράφοντας τις μητροπολιτικές έδρες της πρώιμης βρετανικής εκκλησίας που ιδρύθηκε από τους Σ. Σ.Φάγκαν και « Δουβιανό», ο Γεράλδος της Ουαλίας τοποθέτησε τη Βαλέντια στη Σκωτία, και κατά πάσα πιθανότητα καθόρισε την έδρα τού επισκόπου της (και επομένως την πρωτεύουσα της επαρχίας) στο Σαιντ Άντριους. Ο Γουίλιαμ Κάμντεν, κοιτάζοντας τον Αμμιανό, το θεώρησε το ανακαταληφθέν βόρειο τμήμα της Mεγάλης Καισαρησίας (Μaxima Caesariensis), το οποίο τοποθέτησε γύρω από το Eβόρακον (Γιορκ). Αυτό έγινε γενικά αποδεκτό μετά την εμφάνιση της με μεγάλη επιρροή πλαστογραφίας του Τσαρλς Μπέρτραμ της δεκαετίας του 1740, Η Περιγραφή της Βρετανίας, που τοποθέτησε την επαρχία ανάμεσα στα δύο τείχη, και μάλιστα ονόμασε την περιοχή βόρεια τού τείχους τού Αντωνίνου ως ξεχωριστή επαρχία της Βεσπασιανής. Το έργο του, ωστόσο, απομυθοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των μέσων του 19ου αι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες
JGSDF Type 96 WAPC
To JGSDF Type 96 WAPC (Wheeled Armored Personnel Carrier,  Ιαπωνικά : 96式装輪装甲車) είναι ένα τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού, που έκανε την εμφάνισή του στην Ιαπωνία το 1995.
Περιγραφή
Εντός του οχήματος, ο οδηγός κάθεται δεξιά, έχοντας την μηχανή στα αριστερά του. Η θέση του περιλαμβάνει τρία περισκόπια, με το κεντρικό να μπορεί να ανικατασταθεί με περισκόπιο νυχτερινής όρασης. Για την υπηρεσία του οχήματος στο Ιράκ, η θέση του οδηγού είχε προσαρμοστεί με τρία παράθυρα για μεγαλύτερη επίγνωση κατάστασης, ενώ προστατευόταν από πυρά μικρών όπλων. Ακριβώς από πίσω του βρίσκεται ο πυροβολητής σε ένα περιστρεφόμενο πυργίσκο 360°, που φέρει είτε 40mm οβιδοβόλο (Τύπος Α), ή 12.7mm πολυβόλη M-2HB (Τύπος Β). Η καμπίνα των επιβατών έχει χώρο για 8 στρατιώτες, οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν από δυο θύρες βολής στην κάθε πλευρά.
Το 2001, η Ιαπωνία ανέφερε στο UNODA (Γραφείο Θεμάτων Αφοπλισμού Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών,  Αγγλικά : United Nations Office for Disarmament Affairs) ότι υπάρχουν 72 άρματα τύπου JGSDF Type 96 WAPC εν υπηρεσία, με μελλοντική απόκτηση επιπλέον 22.
Λεπτομέρειες
thumb|500px|left|Στο στρατόπεδο Matsudo Το όχημα κατασκευάζεται από την εταιρεία Komatsu, στο εργοστάσιο της οποίας έχουν κατασκευαστεί συνολικά 346 (το 2012). Το κόστος ανά μονάδα ανέρχεται στα 1.6 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οχήματα Μάχης
Μάττερταλ
thumb|250px| Το [[Βάισσχορν πάνω από την κοιλάδα Μάττερ (στο βάθος)]]
Η κοιλάδα του Μάττερ (Γερμανικά: Mattertal) βρίσκεται στη νοτιοδυτική Ελβετία, νοτίως της κοιλάδας του Ροδανού στο καντόνι του Βαλαί. Το χωριό του Ζερμάττ είναι ο πιο σημαντικός οικισμός της κοιλάδας, η οποία περικλείεται από πολλές κορυφές των 4000 μέτρων, μεταξύ αυτών και του Μάτερχορν.
Γεωγραφία
Ευρισκόμενο στις Πέννινες Άλπεις, η κοιλάδα του Μάττερ αρδεύεται από τον Μάττερ Βίσπα, έναν παραπόταμο του Ροδανού. Η ίδια η κοιλάδα τελειώνει στο Στάλντεν, όπου συναντά την Σααστάλ ή κοιλάδα του Σάας. Η επόμενη κοιλάδα συνεχίζει για μερικά χιλιόμετρα μέχρι που φτάνει στην πόλη του Βισπ. Η κοιλάδα αρχίζει ανάμεσα από τις υψηλές κορυφές νότια του Ζερμάττ (Μόντε Ρόζα, Μάττερχορν) στα σύνορα με την Ιταλία. Η επάνω πλευρά έχει παγετώνα, τον δεύτερο μεγαλύτερο παγετώνα των Άλπεων, τον Παγετώνα Γκόρνερ που κείται στις υπώρειες του Μόντε Ρόζα (4,634 m), ενώ ο Παγετώνας Ζμουττ κείται στις υπώρειες του Μάττερχορν (4,478 m). Γύρω από το χωριό Ράντα βρίσκονται το Βάισσχορν (4,505 m) και το Ντομ (4,545 m). Η διαφορά υψομέτρου ανάμεσα στο χαμηλότερο σημείο και τις κορυφές των δυο πλευρών ξεπερνά τα 3 χλμ. Το συνολικό μήκος της κοιλάδας είναι περίπου 40 χλμ.
Εγκαταστάσεις
Η Ζερμάττ (1,600 m), με περίπου 5600 κατοίκους, είναι ο μεγαλύτερος οικισμός της κοιλάδας και βρίσκεται στο μεγαλύτερο υψόμετρο. Το St. Niklaus ακολουθεί με 2400 κατοίκους. Μεταξύ αυτών βρίσκονται τα μικρότερα χωριά Täsch και Randa. Τα χωριά Grächen, Embd και Törbel βρίσκονται πάνω από την κοιλάδα. Το Stalden, ευρισκόμενο προς το τέλος της κοιλάδας, είναι το χαμηλότερο σε υψόμετρο χωριό (800 m).
Μεταφορές
thumb|left|Το Εξπρές του Παγετώνα κατά μήκος της Μάττερ Βίσπα Από το τέλος του 19ου αιώνα το άνω τμήμα της κοιλάδας συνδέεται σιδηροδρομικά από το   Βισπ (Matterhorn Gotthard Bahn). Αν και ο κύριος δρόμος συνδέει το Ζερμάττ με το Βισπ, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεταξύ Täsch και Ζερμάττ, καθώς ο δεύτερος είναι εντελώς απαλλαγμένος από αυτοκίνητα.
Από το 1930 η κοιλάδα συνδέεται ευθέως με το Σαιν Μόριτς με το πανοραμικό τραίνο Εξπρές του Παγετώνα.
Παραπομπές
Χάρτες του Swisstopo
Κατηγορία:Κοιλάδες της Ελβετίας Κατηγορία:Άλπεις
Ο' Χίγκινς ΦΚ
Η Ο' Χίγκινς ΦΚ είναι μια χιλιανή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ρανκάγουα. Συμμετέχει στην Chilean Primera División, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Parque El Teniente, χωρητικότητας 14500 θεατών. Ιδρύθηκε στις 7 Απριλίου 1955. Έμβλημα της ομάδας είναι ο φοίνικας. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Segunda División (1954) ενώ ήταν φιναλίστ το 1953 και 1954.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ο' Χίγκινς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χιλής Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1955
Βιττόριο ντε Σίκα
Ο Βιττόριο ντε Σίκα (Vittorio de Sica, 7 Ιουλίου 1901 - 13 Νοεμβρίου 1974) ήταν Ιταλός κινηματογραφικός σκηνοθέτης και ηθοποιός. Υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ιταλικού νεορεαλισμού.
Ο Βιτόριο ντε Σίκα γεννήθηκε το 1901 στο Σόρα (Sora) της επαρχίας Φροζινόνε του Λατίου. Γιος Ιταλού επιχειρηματία, αρχικά ξεκίνησε σπουδές για σταδιοδρομία τραπεζικού, πλην όμως οικονομική ανάγκη τον υποχρέωσε το 1923 να συμμετάσχει ως μέλος σε θεατρικό θίασο όπου και ακολούθησε το επάγγελμα του ηθοποιού. Το 1926, παράλληλα με την ενασχόλησή του με το θέατρο, στράφηκε προς τον κινηματογράφο. Πρώτος του ρόλος στον κινηματογράφο, που τον καθιέρωσε και ως κινηματογραφικό αστέρι, ήταν στην ταινία Οι άντρες, τι παλιάνθρωποι! (1932) σε σκηνοθεσία του Μάριο Κομερίνι. Η δε πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης ήταν το Δυο ντουζίνες κόκκινα τριαντάφυλλα (1940).
Οι επόμενες ταινίες του, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως Λούστρο Παπουτσιών (Sciuscia, 1946), Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri Di Biciclette, 1948), Θαύμα στο Μιλάνο (Miracolo A Milano, 1951), Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι (Umberto D., 1952) θεωρούνται κορυφαία έργα του νεορεαλισμού, καθώς εκφράζουν με πόνο και ανθρωπιά τη δραματική κοινωνική κατάσταση της μεταπολεμικής Ιταλίας (εγκαταλειμμένα παιδιά, άνεργοι, άστεγοι). Με την ταινία Η Ατιμασμένη (La Ciociara, 1960), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αλμπέρτο Μοράβια και με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Λόρεν, έκλεισε η νεορεαλιστική περίοδος. Έπειτα, ο Βιτόριο ντε Σίκα σκηνοθέτησε κυρίως εμπορικές ταινίες όπως Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά (Matrimonio All' Italiana, 1964) βασισμένη στο θεατρικό του Εντουάρντο ντι Φιλίππο Φιλουμένα Μαρτουράνο. Ακόμα δύο ταινίες του, πάντως, κέρδισαν το βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας: Χθες, σήμερα, αύριο (Ieri, Oggi E Domani, 1963) και Ο κήπος των Φίντζι-Κοντίνι (Il Giardino Dei Finzi Contini, 1970) που βασίζεται στο δημοφιλές μυθιστόρημα του Τζόρτζο Μπασάνι. Τελευταίες του ταινίες ήταν Το ιντερμέντσο μιας παντρεμένης (Una Breve Vacanza, 1974) και το Τελευταίο ταξίδι (Il Viaggio, 1974). Πέθανε στο Παρίσι το ίδιο έτος, 1974. Υπήρξε υποστηρικτής του Κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας.
Η πρεμιέρα της ταινίας του "Τελευταίο ταξίδι" έλαβε χώρα στο Παρίσι λίγο μετά τον θάνατό του.
Ευάγγελος Σταμάτης
Ο '''Ευάγγελος Σ. Σταμάτης''' (13 Σεπτεμβρίου 1898, Θήβα – 1 Μαρτίου 1990, Αθήνα) ήταν Έλληνας φυσικομαθηματικός και στέλεχος αθλητικών σωματείων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1897 στις Ερυθρές Αττικής, επίσημα όμως αναφέρεται το 1898 στη Θήβα, όπου όντως εγκαταστάθηκε σε πολύ μικρή ηλικία και ολοκλήρωσε τη γυμνασιακή του εκπαίδευση. Εν συνεχεία μετακινήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη μονοετή Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής. Μεταξύ 1921 και 1922 έλαβε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ως οπλίτης. Το 1923 απέκτησε το πτυχίο της Φυσικομαθηματικής –τότε– Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και από την ίδια περίοδο εργάστηκε ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής και έπειτα Φυσικών στη Μέση Εκπαίδευση, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1960. Κατά τη δεκαετία του 1930 είχε πραγματοποιήσει επιπλέον φυσικομαθηματικές σπουδές στο Βερολίνο.
Το 1973 πραγματοποίησε πείραμα χρήσης καυστικών κατόπτρων με τον Ιωάννη Σακκά.
Τιμήθηκε με μετάλλιο από την Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία και εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας της Ιστορίας των Επιστημών το 1966, όντας ο πρώτος από την Ελλάδα που πέτυχε τη συγκεκριμένη διάκριση. Μελέτησε τα αρχαία ελληνικά μαθηματικά και επιμελήθηκε εκδόσεις πολλών έργων, όπως τα Στοιχεία του Ευκλείδη, ενώ ο ίδιος συνέγραψε περισσότερα των 150 βιβλίων. Το όνομά του φέρει σήμερα ο διαγωνισμός της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (παράρτημα Βοιωτίας).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΟ
Γκούσταβ Χολστ
Ο Γκούσταβ Θίοντορ Χολστ (Gustav Theodore Holst, 21 Σεπτεμβρίου 1874 – 25 Μαΐου 1934) ήταν Άγγλος συνθέτης και δάσκαλος μουσικής για σχεδόν 20 χρόνια. Είναι περισσότερο γνωστός για την ορχηστρική του σουίτα Οι Πλανήτες. Έχοντας σπουδάσει στο Βασιλικό Κολέγιο Μουσικής στο Λονδίνο, το πρώιμο έργο του ήταν επηρεασμένο από τον Γκριγκ, τον Βάγκνερ, τον Ρίχαρντ Στράους και τον συμφοιτητή του Ραλφ Βων Ουίλιαμς ενώ αργότερα, μέσω του τελευταίου, από την μουσική του Ραβέλ. Η συνδυασμένη επιρροή από τον Ραβέλ, τον Ινδικό πνευματισμό και τις παραδοσιακές αγγλικές μελωδίες επέτρεψαν στον Χολστ να ελευθερωθεί από τις επιρροές του Βάγκνερ και του Στράους και να διαμορφώσει το δικό του ύφος. Η μουσική του είναι γνωστή για την αντισυμβατική χρήση του μέτρου και τις εμμονικές μελωδίες.
Ο Χολστ συνέθεσε περίπου 200 έργα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται όπερες, ύμνοι και τραγούδια.
Έγινε δάσκαλος μουσικής στο Σχολείο θηλέων του Αγίου Παύλου (St Paul's Girls' School) και μουσικός διευθυντής του κολεγίου Morley το 1907, κρατώντας και τις δύο θέσεις μέχρι την συνταξιοδότησή του.
Ήταν αδελφός του ηθοποιού του Χόλυγουντ Έρνεστ Κόσσαρντ και πατέρας της συνθέτιδος και μαέστρου, Ίμοτζεν Χολστ, η οποία έγραψε και μία βιογραφία του το 1938.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Gustavus Theodor von Holst αλλά αφαίρεσε το «von» από το όνομα λόγω των αντιγερμανικών αισθημάτων στην Βρετανία κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κάνοντάς το επίσημο το 1918.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Μπεσλάν
thumb|right|200px|Η Θέση του Μπεσλάν στη Ρωσία. Το Μπεσλάν (Бесла́н, Οσετικά:Беслӕн) είναι μία πόλη της Βόρειας Οσετίας. Είναι περισσότερο γνωστό για την τρομοκρατική επίθεση στο σχολείο του Μπεσλάν από Τσετσένους αυτονομιστές την 1η Σεπτεμβρίου 2004. Το Μπεσλάν έχει 35,550 κατοίκους και είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Οσετίας μετά το Βλαντικαφκάς και το Μόζντοκ.
Κρίση στη Βόρεια Οσετία
thumb|right|150px|Μία μητέρα από το Μπεσλάν που θρηνεί για τον θάνατο της κόρη της μετά τα τρομοκρατικά επεισόδια του Σεπτεμβρίου του 2004. Την 1η Σεπτεμβρίου 2004, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς στη Ρωσία, Τσετσενοί τρομοκράτες αυτονομιστές επιτέθηκαν στο σχολείο του Μπεσλάν και κράτησαν ομήρους καθηγητές και μαθητές του σχολείου. Τα γεγονότα αυτά κράτησαν από την 1η Σεπτεμβρίου 2004 έως την 3η Σεπτεμβρίου 2004. Στο διάστημα αυτό, 334 πολίτες σκοτώθηκαν, εκ των οποίων 186 μαθητές. Ωστόσο,από τους 32 απαγωγείς, ένας μόλις σώθηκε, αλλά στη συνέχεια συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση, αλλά ωστόσο υπάρχουν φήμες για το γεγονός ότι τελικά πέθανε στη φυλακή. Το γεγονός αυτό κατακρίθηκε έντονα από τους υποστηρικτές των τρομοκρατών.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Αρχαίο ελληνικό θέατρο (αρχιτεκτονική)
Το αρχαίο ελληνικό θέατρο ως αρχιτεκτόνημα είναι μια υπαίθρια αμφιθεατρική κατασκευή ημικυκλικής κάτοψης γύρω από μια κυκλική πλατεία. Χρησίμευε για θρησκευτικές τελετουργίες, αγώνες μουσικής και ποίησης, θεατρικές παραστάσεις, συνελεύσεις του δήμου ή της βουλής της πόλης-κράτους, ακόμα και ως αγορά. Κατά την Αρχαϊκή Περίοδο οι θεατρικοί χώροι διαμορφώνονταν με ήπιες επεμβάσεις σε χαμηλές, φυσικές κατωφέρειες του εδάφους χωρίς λίθινες κατασκευές, ή το πολύ-πολύ με συσσώρευση χωμάτων. Τέτοιες κατασκευές δύσκολα μπορούν να εντοπιστούν από την αρχαιολογική έρευνα. Ορχήστρα γύρω από την οποία στήνονταν ξύλινα καθίσματα έχει εντοπιστεί ωστόσο στο κέντρο της αρχαίας αγοράς της Αθήνας. Εκεί τελούνταν στα χρόνια του τυράννου Πεισίστρατου οι θεατρικοί αγώνες, που από την εποχή του Κλεισθένη μεταφέρθηκαν στο Θέατρο του Διονύσου, στη νότια κλιτύ της Ακρόπολης. Γύρω στο 335-330 π.Χ., επί Λυκούργου, ανακατασκευάστηκε αυτό το θέατρο εξολοκλήρου από λίθο. Τότε πια αποκρυσταλλώθηκε ο αρχιτεκτονικός τύπος του θεάτρου στη λίθινη μορφή του.
Τα μέρη του θεάτρου και η εξέλιξή τους
thumb|left|200px|Κάτοψη αρχαίου ελληνικού θεάτρου και τα μέρη σκηνής, ορχήστρας και κοίλου Στο κέντρο ενός αρχαίου ελληνικού θεάτρου βρίσκεται μια κυκλική, συχνά πλακόστρωτη πλατεία, η ορχήστρα. Στην ορχήστρα έπαιρνε θέση με την έναρξη της θεατρικής παράστασης ο χορός και εκεί ανέπτυσσαν τη δράση τους κατά την πρώιμη περίοδο και οι υποκριτές. Η ορχήστρα, με άλλα λόγια, ήταν η σκηνή των σημερινών θεάτρων. Ο εύριπος, ένας αγωγός απορροής στην περίμετρο της ορχήστρας, τη χώριζε από τον αμφιθεατρικό χώρο των καθισμάτων και την προστάτευε από πλημύρα σε περίπτωση βροχής. Ο αμφιθεατρικός χώρος που περιέβαλλε τη σκηνή ονομάζεται κοίλον. Στο κέντρο της ορχήστρας βρισκόταν η θυμέλη, ένας βωμός για τον θεό Διόνυσο.
Κατά την Πρώιμη Ελληνιστική Περίοδο η σκηνή έγινε διώροφη, με την οροφή του ισογείου να εξέχει κάτω από τον πρώτο όροφο σχηματίζοντας έναν εξώστη. Από το 2ο αι. π.Χ. η δράση των υποκριτών μεταφέρθηκε πάνω σε αυτό τον εξώστη, που ονομάστηκε λογείον, ενώ το σκηνικό βάθος τοποθετήθηκε στην πρόσοψη του πρώτου ορόφου. Το  κοίλον ήταν το κεκλιμένο χωνοειδές επίπεδο, στο οποίο απλώνονται αμφιθεατρικά τα εδώλια των θεατών. Η καμπυλότητά του ακολουθεί την καμπυλότητα της ορχήστρας και τα άκρα του καταλήγουν σε αναλημματικούς τοίχους κατασκευασμένους με ορθογώνια λιθοδομή. Το κοίλον συνήθως δεν ενώνεται με το κτήριο της σκηνής. Ανάμεσα στους αναλημματικούς του τοίχους και τα άκρα της σκηνής υπήρχαν διάδρομοι για την προσέλευση των θεατών και, με την έναρξη της παράστασης, για την είσοδο του χορού. Αυτοί οι διάδρομοι ονομάζονται πάροδοι (βλ. την πάροδο του θεάτρου της Πριήνης και διακοσμούνται στα μεγαλύτερα θέατρα με μνημειώδεις πύλες. Στις παρόδους των θεάτρων στήνονταν συχνά μνημειώδεις στήλες ή επιγραφές με ψηφίσματα για να τα βλέπει πολύς κόσμος.
Οριζόντιοι διάδρομοι, τα διαζώματα, χωρίζουν το κοίλον σε ζώνες. Κάθε ζώνη χωρίζεται με εγκάρσιες ακτινωτές σκάλες σε σφηνοειδή τμήματα, τις κερκίδες. Στην πρώτη σειρά του κοίλου, στην περίμετρο της ορχήστρας, βρισκόταν η προεδρία, μια ημικυκλική σειρά λίθινων καθισμάτων ή θρόνων προορισμένων για τους αξιωματούχους και τα τιμώμενα πρόσωπα. Τα υπόλοιπα καθίσματα μπορεί να ήταν λίθινα, ή από ξύλο (ίκρια) πάνω σε λίθινο υπόβαθρο. Πάνω από την τελευταία σειρά καθισμάτων μπορούσε να επεκταθεί το θέατρο, αν το επέβαλλαν οι ανάγκες, με την προσθήκη επιθεάτρου.
Σημαντικά θέατρα
Θέατρα υπήρχαν σε κάθε πόλη και σε κάθε ιερό κάποιου μεγέθους. Πολλά από αυτά τα θέατρα δεν έχουν εντοπισθεί, γιατί δεν είχαν λίθινες κατασκευές, ή σώζονται σε κακή κατάσταση. Θέατρα γνωρίζουμε, μεταξύ άλλων, στη Λάρισα, όπου διασώζονται και τα δύο αρχαία θέατρα, στο Ιερό του Ποσειδώνα στην Ισθμία (5ος αι. π.Χ.), στη Θάσο (5ος αι. π.Χ.), στο Δίον (5ος αι. π.Χ.), στο οχυρό του Ραμνούντα Αττικής (τέλη 5ου αι. π.Χ.), στους Φιλίππους Καβάλας (μέσα 4ου αι. π.Χ.), στην Ερέτρια (τελευταίο τέταρτο 4ου αι. π.Χ.), στη Βεργίνα (αρχαίες Αιγές) βόρεια του ανακτόρου (β΄ μισό 4ου αι. π.Χ.), στη Δωδώνη (αρχές 3ου αι. π.Χ.-1ος αι. μ.Χ.), στη Δημητριάδα (3ος αι. π.Χ.), στη Δήλο (3ος αι. π.Χ.), στο Άργος (3ος αι. π.Χ.), στο Ιερό των Καβείρων στην Θήβα (3ος-1ος αι. π.Χ.), στο Ιερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη (γύρω στο 200 π.Χ.), στις Οινιάδες Ακαρνανίας (3ος-2ος αι. π.Χ.), στη Μαγνησία του Μαιάνδρου (3ος –2ος αι. π.Χ.), στη Μίεζα (2ος αι. π.Χ.), στη Ζέα του Πειραιά (3ος-2ος αι. π.Χ.), στο ιερό του Αμφιαράου στον Ωρωπό (α΄ μισό 2ου αι. π.Χ., εικόνες) και στην Αμφίπολη. Για πολλές άλλες πόλεις γνωρίζουμε ότι είχαν θέατρα από γραπτές πηγές. Λόγω της σύγχρονης αποκατάστασης και χρήσης του για θεατρικές παραστάσεις από το 1954 είναι γνωστό το αρχαίο θέατρο κοντά στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Στην οικοδόμησή του διακρίνονται, σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, δύο φάσεις, που χρονολογούνται στα τέλη του 4ου και στα μέσα του 2ου αι. π.Χ. Και τέλος το αρχαίο θέατρο της Μεγαλόπολης.  370 π.Χ. Επαμεινώνδας https://archive.ert.gr/25043/ Φιλοποίμην
Βιβλιογραφία
Θέατρο Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων
Λουί Λαμπέρ
Ο Λουί Λαμπέρ (γαλλικά: Louis Lambert, προφορά:) είναι μυθιστόρημα τού Γάλλου μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ (1799-1850), το οποίο γράφτηκε το 1832. Ανήκει στην ενότητα των έργων του «Φιλοσοφικές σπουδές» (Études philosophiques) της σειράς μυθιστορημάτων του Η ανθρώπινη κωμωδία. Η πλοκή του μυθιστορήματος στο μεγαλύτερο μέρος της εκτυλίσσεται σε ένα σχολείο της γαλλικής κωμόπολης Βαντόμ (Vendôme) και αναφέρεται στη ζωή και τις θεωρίες ενός ιδιοφυούς παιδιού, που ενθουσιάζεται από τον Σουηδό φιλόσοφο Εμάνουελ Σβέντενμποργκ (1688-1772).
Ο Μπαλζάκ έγραψε το Λουί Λαμπέρ το καλοκαίρι του 1832, την περίοδο που έμεινε με τους φίλους του στον Πύργο του Σασσέ. Δημοσιεύτηκε σε τρεις συνολικά εκδόσεις, με τρεις διαφορετικούς τίτλους. Το μυθιστόρημα περιέχει μία ελάχιστη μόνο πλοκή και στο μεγαλύτερο μέρος του δίνει έμφαση στις μεταφυσικές ιδέες τού ιδιοφυούς του πρωταγωνιστή και τού μοναδικού του φίλου (ο οποίος, τελικά, φαίνεται να είναι ο ίδιος ο Μπαλζάκ). Παρόλο που το μυθιστόρημα δεν είναι τυπικό παράδειγμα του ρεαλιστικού στιλ, για το οποίο ο Μπαλζάκ φημιζόταν, παρέχει ενδιαφέρουσα εικονογράφηση της προσωπικής του παιδικής ηλικίας. Ειδικές λεπτομέρειες και γεγονότα σχετιζόμενα με τη ζωή του συγγραφέα – που περιλαμβάνουν τιμωρίες και τον κοινωνικό του οστρακισμό – υποδηλώνουν ότι το βιβλίο, στην πραγματικότητα, είναι τόσο φαντασιούργημα όσο και αυτοβιογραφία.
Όταν ήταν φοιτητής στην πόλη Βαντόμ, ο Μπαλζάκ έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο Πραγματεία περί θέλησης, το οποίο περιγράφεται στο μυθιστόρημα ως έργο τού Λουί Λαμπέρ. Το δοκίμιο αυτό σχολιάζει τη φιλοσοφία του Σβέντενμποργκ και άλλων, αν και ο Μπαλζάκ στην πραγματικότητα δεν εξετάζει σοβαρά αυτές τις έννοιες πριν την ύστερη περίοδο της ζωής του. Μεταξύ των ιδεών, που αναλύονται στο δοκίμιο και αλλού στο μυθιστόρημα, είναι για παράδειγμα ο διαχωρισμός μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής ύπαρξης, ο ρόλος των αγγέλων, η πνευματική μάθηση, αλλά ακόμη και η σχέση μεταξύ της ιδιοφυΐας και της τρέλας.
Αν και οι κριτικοί υποδέχθηκαν με δυσμένεια το μυθιστόρημα, ο Μπαλζάκ διαρκώς είχε την γνώμη ότι προσέφερε μία αξιόλογη άποψη για τη φιλοσοφία, κυρίως για τη μεταφυσική. Καθώς αυτός σταθεροποιούσε τη βασική δομή τού έργου Ανθρώπινη Κωμωδία, αποφάσισε να εντάξει τον Λουί Λαμπέρ στην ενότητα Φιλοσοφικές σπουδές. Ο συγγραφέας εκ νέου μεταχειρίστηκε τα ίδια θέματα στο μεταγενέστερο διήγημά του Σεραφίτα, σχετικά με ένα χωρίς φύλο αγγελικό πλάσμα.
Το πλαίσιο
Οι πρώτες του δοκιμές, που δημοσιεύθηκαν κάτω από διάφορα ψευδώνυμα, ήταν φτηνές εκτυπώσεις χαμηλής ποιότητας μυθιστορημάτων. Το 1829 τελικά δημοσιεύει μυθιστόρημα με το κανονικό του όνομα, Οι Σουάνοι, το οποίο ήταν μία ελάσσων επιτυχία, η οποία εντούτοις δεν έφτασε για να μηδενίσει το μεγάλο χρέος του συγγραφέα. Αμέσως μετά αποκτά φήμη μέσω μίας σειράς επιτυχημένων μυθιστορημάτων, μεταξύ των οποίων Η ψυχολογία του γάμου (1829), Σαραζίν (1830) και Το δέρμα της λύπης (La Peau de chagrin) (1831).
Το 1831, ο Μπαλζάκ δημοσιεύει μία νουβέλα με τον τίτλο Οι εξόριστοι, η οποία έχει ως θέμα δύο ποιητές, με τα ονόματα Dante και Godefroid de Gand, οι οποίοι επισκέπτονται το πανεπιστήμιο της Σορβόνης στην αρχή του 14ου αιώνα. Το έργο διερευνά διάφορα θέματα σχετικά με τη μεταφυσική και το μυστικισμό και περιγράφει κυρίως την πνευματική αναζήτηση του Διαφωτισμού και της μόρφωσης. Ο Μπαλζάκ στα νεανικά του χρόνια επηρεάστηκε σοβαρά από τον Σουηδό φιλόσοφο Εμάνουελ Σβέντενμποργκ, οι θεωρίες του οποίου διαπερνούν ήδη το έργο του Οι εξόριστοι (Les Proscrits). Το έργο αυτό δημοσιεύθηκε παράλληλα με το Δέρμα της λύπης (La Peau de chagrin), έργο που επίσης εμβαθύνει στη μεταφυσική, ως τμήμα της συλλογής τού 1831, με τον τίτλο «Φιλοσοφικά μυθιστορήματα και διηγήσεις» (Romans et contes philosophiques).
Συγγραφή και δημοσίευση
thumb|upright|left|Ο Μπαλζάκ έγραψε το Λουί Λαμπέρ, όταν έμενε στον [[Πύργος του Σασσέ|Πύργο του Σασσέ, κοντά στην πόλη Τουρ]]
Τον Μάιο του 1832, ο Μπαλζάκ κτύπησε στο κεφάλι, όταν η άμαξά του συγκρούστηκε σε έναν δρόμο του Παρισιού. Αν και δεν κτύπησε σοβαρά, έγραψε λίγο αργότερα σε έναν φίλο για την ανησυχία του, ότι «μερικά στοιχεία μέσα στον μηχανισμό του εγκεφάλου μου ίσως αποδιοργανώθηκαν». Ο γιατρός του τον συνεβούλευσε ότι θα έπρεπε να ξεκουραστεί για λίγο και να μην γράφει ούτε να καταπονείται πνευματικά για ένα διάστημα. Μετά, όταν επανήλθε, αποφάσισε να περάσει το καλοκαίρι στον Πύργο του Σασσέ, έξω από την πόλη Τουρ, μαζί με τoν οικογενειακό του φίλο ονόματι Ζαν ντε Μαργκόν (Jean de Margonne).
Ενώ ήταν στο Σασσέ, έγραψε ένα σύντομο διήγημα με τον τίτλο Βιογραφική σημείωση για τον Λουί Λαμπέρ, σχετικά με ένα αντικοινωνικό και ιδιοφυές παιδί, με ενδιαφέρον για τη μεταφυσική. Όπως και στο Οι Εξόριστοι, ο Λουί Λαμπέρ αποτελεί για τον Μπαλζάκ ένα πολύ χρήσιμο μέσο, για να ανακαλύψει τις ιδέες, που ήδη από καιρό τον συνάρπαζαν, κυρίως εκείνες του Σβέντενμποργκ (Swedenborg) και του Λουί-Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν (Louis Claude de Saint-Martin). Ήλπιζε ότι το έργο «θα προκαλούσε μία εντύπωση αδιαμφισβήτητης ανωτερότητας» και θα έδινε μία «ένδοξη απάντηση» στους κριτικούς, οι οποίοι περιγελούσαν το ενδιαφέρον του για τη μεταφυσική.
Το μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά ως μέρος τού έργου Νέες φιλοσοφικές διηγήσεις περί τα τέλη του 1832. Ωστόσο, με την αρχή του επομένου έτους, ο συγγραφέας εντούτοις διακήρυξε ότι το κείμενο ήταν «άθλια αποβολή» και ξεκίνησε να το ξαναδουλεύει. Σε αυτή την επίπονη εργασία, τον βοήθησε ένας γραμματέας, που δέχτηκε να διορθώσει το έργο και βρήκε «χίλια λάθη» στο κείμενο. Όταν επέστρεψε σπίτι, ο συγγραφέας «έκλαψε από απελπισία και από εκείνο το είδος της οργής, που σε καταλαμβάνει, όταν αναγνωρίζεις τα λάθη σου έχοντας δουλέψει τόσο σκληρά»
Ένα πολύ πιο εκτεταμένο και αναθεωρημένο μυθιστόρημα, Η διανοητική ιστορία του Λ.Λ., δημοσιεύθηκε σε έναν τόμο το 1833. Ο Μπαλζάκ, διαρκώς ανικανοποίητος, για άλλη μία φορά ξαναδουλεύει το κείμενο - όπως συνήθιζε να κάνει ανάμεσα στις εκδόσεις - και πρόσθεσε στο έργο μία σειρά από γράμματα που έγραψε το ιδιοφυές αγόρι, αλλά επίσης και λεπτομερείς περιγραφές των δικών του μεταφυσικών θεωριών. Αυτή η τελική έκδοση δημοσιεύτηκε υπό τον πιο απλό τίτλο Λουί Λαμπέρ, η οποία συμπεριλήφθηκε μαζί με το έργο Οι Εξόριστοι και το μεταγενέστερο μυθιστόρημα Σεραφίτα, στον τόμο υπό τον τίτλο Το μυστικό βιβλίο («Le Livre mystique»).
Περίληψη
Αφού ολοκληρώνει ένα δοκίμιο με τον τίτλο Πραγματεία περί θελήσεως, ο Λαμπέρ τρομοκρατείται, όταν ο καθηγητής του την κατάσχει, την αξιολογεί ως «ανοησία» και - όπως υποθέτει ο αφηγητής - την πουλά σε έναν ντόπιο παντοπώλη. Λίγο αργότερα, ο αφηγητής θα πρέπει να εγκαταλείψει το σχολείο λόγω μίας σοβαρής ασθένειας. Το 1815, ο Λουί Λαμπέρ αποφοιτά στην ηλικία των 18 και στη συνέχεια ζει στο Παρίσι για τρία χρόνια. Μετά την επιστροφή του στο σπίτι τού θείου του στο Μπλουά, γνωρίζει μία γυναίκα που ονομάζεται Πωλίν ντε Βιλενουά και την ερωτεύεται με πάθος. Όμως, την ημέρα πριν τον γάμο, ο Λαμπέρ παθαίνει νευρική κατάρρευση και επιχειρεί να αυτοευνουχιστεί.
Καθώς εκτιμήθηκε «μη ιάσιμος» από τους γιατρούς, ο Λαμπέρ όφειλε για λίγο να αναπαυθεί σε απομόνωση. Η Πωλίν τον οδήγησε στο κάστρο της οικογενείας της, όπου αυτός ζούσε σχεδόν σε κώμα. Ο αφηγητής, ο οποίος εν τω μεταξύ δεν γνωρίζει αυτά τα γεγονότα, συναντά συμπτωματικά τον θείο τού Λαμπέρ και έτσι μπορεί να διαβάσει μια σειρά από επιστολές. Τα γράμματα αυτά έχει γράψει ο Λαμπέρ, όταν έμενε στο Παρίσι, για τον θείο του στο Μπλουά. Σε αυτά διαρκώς αναπτύσσει τη φιλοσοφική του σκέψη και περιγράφει την αγάπη του για την Πωλίν. Ο αφηγητής επισκέπτεται τελικά τον παλαιό του φίλο στο κάστρο του Βιλενουά, όπου ο ετοιμόρροπος Λαμπέρ λέει μόνον: «Οι άγγελοι είναι λευκοί». Η Πωλίν εντούτοις επιχειρεί να εξηγήσει στον αφηγητή τις τελευταίες φιλοσοφικές σκέψεις του αρραβωνιαστικού της, τις οποίες μπορεί και θυμάται και τις οποίες ο αφηγητής σημειώνει αμέσως με επιμέλεια. Ο Λαμπέρ πεθαίνει στις 25 Σεπτεμβρίου 1824 σε ηλικία 28 ετών.
Ύφος
thumb|right|250px|Η ικανότητα του Λουί Λαμπέρ να αισθάνεται παρών στην [[Μάχη του Άουστερλιτς|μάχη του Αούστερλιτς (που εμφανίζεται εδώ σε έναν πίνακα του Φρανσουά Ζεράρ) είναι με αυτήν την έννοια σύμβολο του ρεαλιστικού στυλ του Μπαλζάκ.]] Η πλοκή και τα γεγονότα τού Λουί Λαμπέρ είναι στην πραγματικότητα μόνο το κατάλληλο πρόσχημα για εκτεταμένες συζητήσεις για τη φιλοσοφία, τη μεταφυσική και τα ανθρώπινα αισθήματα. Επειδή το μυθιστόρημα δεν έχει γραφτεί σύμφωνα με το ρεαλιστικό στιλ, για το οποίο φημίζεται ο Μπαλζάκ, αυτό συχνά θεωρήθηκε ως ένα από «τα πιο αντιφατικά και χαμηλότερης αξίας από τα έργα του». Ο Oliver εντούτοις διαφωνεί με αυτήν την άποψη. . Αν και τα περισσότερα από τα έργα του Μπαλζάκ εστιάζουν πιο πολύ στον εξωτερικό κόσμο, το έργο Λουί Λαμπέρ σκοπεύει να εξετάσει την ανθρώπινη διαδικασία της σκέψης και να αποσαφηνίσει τη φύση του ανθρώπινου μυαλού. Πολλοί κριτικοί εντούτοις καταδικάζουν το χαοτικό στυλ του συγγραφέα και την παρουσίαση των ώριμων φιλοσοφικών του θεωριών μέσα από την φαντασία ενός εφήβου   Το μυθιστόρημα είναι σύμφωνα με τον Affron «έξοχο λάθος».
Ωστόσο παραμένουν κάποια ίχνη τού ρεαλισμού τού Μπαλζάκ στο βιβλίο, ιδίως στη μακρά περιγραφή του κολεγίου της Βαντόμ. Το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος είναι πλήρες από διάφορες λεπτομέρειες για το σχολείο: αναφέρει για παράδειγμα πώς οι θάλαμοι ανάπαυσης των μαθητών επιθεωρούνταν τακτικά και περιγράφει επίσης τους σύνθετους κοινωνικούς κανόνες σχετικά με την ανταλλαγή των φαγητών στην διάρκεια του δείπνου. Οι ποινές επίσης περιγράφονται σε μήκος, περιλαμβάνοντας βαρετές τιμωρίες σε γράψιμο και την επώδυνη χρήση του ζωστήρα:
Περισσότερες ενδείξεις του ρεαλισμού του Μπαλζάκ εντοπίζονται, όταν ο Λαμπέρ περιγράφει την ικανότητά του, πώς μπορεί εσωτερικά να ξαναζεί γεγονότα μόνο μέσω της σκέψης του. Σε μια εκτεταμένη παράγραφο διηγείται, πως κάποια στιγμή διαβάζει για τη Μάχη του Αούστερλιτς και νιώθει το «κάθε συμβάν». Σε άλλη παράγραφο, φαντάζεται τον πόνο που προκαλείται από ένα μαχαίρι που κόβει το δέρμα του. Όπως παρατηρεί ο βιογράφος τού Μπαλζάκ Αντρέ Μωρουά, αυτές οι σκέψεις παρουσιάζουν την άποψη του συγγραφέα σχετικά με τον κόσμο και τις γραπτές του αναπαραστάσεις.
Αυτοβιογραφία
thumb|left|Ο Μπαλζάκ, εδώ περίπου 25ετής, περιγράφει τον Λουί Λαμπέρ ως «λεπτό στην διάπλαση και σε ύψος περίπου πέντε πόδια», με «λεπτά, αστραφτερά, μαύρα μαλλιά σε μάζες από μπούκλες».
Βιογράφοι και κριτικοί συμφωνούν, ότι ο Λουί Λαμπέρ είναι στην πραγματικότητα επιμελώς κρυμμένο δίδυμο του συγγραφέα, όπως το επιβεβαιώνουν τα πολλά κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους. Ως φοιτητής στο κολέγιο του Βαντόμ, ο Μπαλζάκ έγινε φίλος με ένα αγόρι με το όνομα Λουί Λαμπέρ Τινάν. Όπως και στον Λαμπέρ, η θρησκευτική πίστη τού Μπαλζάκ κλονίστηκε εν μέρει με αφορμή την πρώτη του μετάληψη. Ο Μπαλζάκ διάβαζε αχόρταγα όσο ήταν στο σχολείο και - όπως και ο Λαμπέρ - είχε συχνά τιμωρηθεί για αταξίες μέσα στην τάξη. Οι ακριβείς και πολλές πληροφορίες για το σχολείο φανερώνουν ακόμη το μεγάλο χρονικό διάστημα, που ο Μπαλζάκ έμεινε εκεί: όπως μαθαίνουμε από το μυθιστόρημα, οι σπουδαστές είχαν το δικαίωμα να διατηρούν περιστέρια και να καλλιεργούν μικρούς κήπους. Τις ελεύθερες ημέρες τους οι σπουδαστές τις περνούσαν επίσης στους ξενώνες
Το δοκίμιο του Λαμπέρ για τη μεταφυσική, Πραγματεία για την θέληση είναι άλλη μια αυτοβιογραφική παραπομπή. Ο ίδιος ο Μπαλζάκ έγραψε ένα τέτοιο δοκίμιο ως παιδί και αυτό - όπως και στο μυθιστόρημα - είχε κατασχεθεί από έναν εξαγριωμένο καθηγητή. Η ιδιοφυΐα και η φιλοσοφική πολυμάθεια του Λαμπέρ αντανακλά άμεσα τον τρόπο, σύμφωνα με τον οποίο ο Μπαλζάκ βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό. Παρομοίως, κάποιοι κριτικοί και βιογράφοι έχουν ισχυριστεί ότι η τρέλα του Λαμπέρ, ίσως αντανακλά (συνειδητά ή όχι) την ίδια ασταθή διανοητική κατάσταση του συγγραφέα. Για τις διάφορες μη λογοτεχνικές φιλοδοξίες του Μπαλζάκ (μεταξύ αυτών και η σχεδιαζόμενη υποψηφιότητά του στο Κοινοβούλιο), οδήγησε τους παρατηρητές να αμφιβάλλουν για την διανοητική του υγεία .
Τα πολλά γράμματα που γράφονται από τον Λαμπέρ και παρουσιάζονται στο μυθιστόρημα βασίζονται επίσης στη ζωή του Μπαλζάκ. Μόλις ολοκλήρωσε την πρώτη έκδοση τού έργου του, ο Μπαλζάκ προσπάθησε να γοητεύσει τη μαρκησία Castries με ένα απόσπασμα από ερωτικό γράμμα μέσα από το βιβλίο. Τα γράμματα του Λαμπέρ στον θείο του για την ζωή του στο Παρίσι μεταξύ 1817 και 1820 εκφράζουν τα κύρια συναισθήματα του Μπαλζάκ, όταν παρακολουθεί την Σορβόνη κατά την ίδια χρονική περίοδο.
Ο Σβέντενμποργκ και η μεταφυσική
thumb|Το έργο του Εμάνουελ Σβέντενμποργκ, κυρίως το Παράδεισος και Κόλαση, επηρέασε βαθιά το ονειροπόλο, ιδιοφυές αγόρι Λουί Λαμπέρ.
Οι ιδέες του Σουηδού φιλοσόφου Εμάνουελ Σβέντενμποργκ και του μαθητή του Λουί-Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν παίζουν κεντρικό ρόλο στο έργο Λουί Λαμπέρ. Η Madame de Staël εντυπωσιάστηκε από τον Λαμπέρ, όταν τον είδε στο πάρκο να διαβάζει την μεταφυσική πραγματεία του Σβέντενμποργκ Παράδεισος και Κόλαση (1758). Οι θεωρίες του Σουηδού συγγραφέα επανεμφανίζονται στην συνέχεια στα σχόλια του Λαμπέρ περί διάνοιας, ψυχής και θέλησης. Κυρίως ενδιαφέρει σύμφωνα με την νεαρή ιδιοφυΐα ο διαχωρισμός ανάμεσα στην «εσωτερική» και «εξωτερική» ύπαρξη του ανθρώπου. Η εξωτερική ύπαρξη, επηρεασμένη από φυσικές δυνάμεις και εύκολο αντικείμενο μελέτης από την επιστήμη, εκδηλώνεται στον Λαμπέρ ως ένα άτυχο και συχνά άρρωστο σώμα. Η εσωτερική ύπαρξη, εν τω μεταξύ, περιέχει εκείνο, το οποίο σύμφωνα με τον Λαμπέρ είναι «η υλική ουσία την σκέψης» : αυτό είναι η αληθινή ζωή, προς την οποία ο Λουί Λαμπέρ σταδιακά κινείται μέσα από το μυθιστόρημα.
Κάποιες από τις έννοιες που αναλύει ο Σβέντενμποργκ σχετίζονται μεταξύ άλλων με την γλώσσα, τον πόνο, την μνήμη και το όνειρο. Όταν οι σπουδαστές κάνουν μια εκδρομή στο κοντινό κάστρο του Ροσαμπώ, ο Λαμπέρ για παράδειγμα θυμάται ζωντανά αυτό το μέρος, αν και αυτός ποτέ του δεν το είχε επισκεφθεί πριν και μόνον το ονειρεύτηκε σύμφωνα με τα λεγόμενά του. Αυτός πιστεύει, ότι το πνεύμα του έχει ήδη επισκεφθεί αυτό το μέρος τότε, ενόσω το σώμα του κοιμόταν, και περιγράφει αυτήν του την εμπειρία ως «πλήρη διαχωρισμό του σώματός μου και της εσωτερικής ύπαρξης». Υπάρχουν σύμφωνα με την γνώμη του «κάποιες μη ανιχνεύσιμες ικανότητες κίνησης του πνεύματος με αποτελέσματα, τα οποία μοιάζουν με αυτά της κίνησης των σωμάτων».
Όπως οι ήρωες του Σβέντενμποργκ και του Σαιν-Μαρτέν, ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ επιχειρεί μέσα στο Λουί Λαμπέρ να κατασκευάσει σταθερή θεωρία για την ενοποίηση πνεύματος και ύλης. Ο νεαρός Λαμπέρ επιχειρεί ο ίδιος να πετύχει αυτόν τον σκοπό στο έργο του Πραγματεία περί Θέλησης, το οποίο - μετά την κατάσχεσή του από τον καθηγητή - περιγράφεται από τον αφηγητή ως ακολούθως:
Η εξερεύνηση της ανθρώπινης θέλησης και σκέψης σχετίζεται επίσης με τον ενδιαφέρον του Μπαλζάκ για τον Φραντς Αντόν Μέσμερ, ο οποίος υποστήριξε την θεωρία του ζωικού μαγνητισμού, σύμφωνα με την οποία υπάρχει μια δύναμη που κυκλοφορεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο αφηγητής αναφέρεται δύο φορές στον Μέσμερ μέσα στο κείμενο, και περιγράφει το τμήμα του έργου Πραγματεία περί θέλησης που είναι αφιερωμένη σε αυτήν την θεωρία.
Θρησκεία
Η πνευματική κρίση που βίωσε ο Μπαλζάκ από την εποχή της πρώτης του μετάληψης τον οδήγησε να ερευνήσει τα έργα των πρώτων χριστιανών στοχαστών αλλά και το ζήτημα του κακού. Όπως παρατήρησε και ο Γάλλος κριτικός Philippe Bertault, το μεγαλύτερο μέρος του μυστικισμού που εκφράζεται στο Λουί Λαμπέρ αναφέρεται σε αυτόν του πρώιμου χριστιανισμού. Στα γράμματα του ο Λαμπέρ εξηγεί, ότι ανακάλυψε όχι μόνον το χριστιανισμό, αλλά μεταξύ άλλων και την φιλοσοφία του ινδουϊσμού, τον βουδισμό, τον ισλαμισμό και τον κομφουκιανισμό. Τονίζοντας τις ομοιότητες μεταξύ αυτών των διαφορετικών παραδόσεων, διακηρύσσει ότι «ο Εμάνουελ Σβέντενμποργκ χωρίς αμφιβολία συνοψίζει σε ένα σώμα αυτές τις θρησκείες - ή καλύτερα την μοναδική θρησκεία- της ανθρωπότητας». Για την ίδια θεωρία επιχειρεί ο Μπαλζάκ, στον Λουί Λαμπέρ και αλλού, να συμπληρώσει την ίδια του την χριστιανική πίστη μέσω ενός εξωτικού μυστικισμού αλλά και μέσω του πιο λαϊκού ρεαλισμού.
thumb|left|200px|Η ικανότητα των χριστιανών μαρτύρων - επί παραδείγματι του [[Ιγνάτιος Αντιοχείας|Ιγνάτιου Αντιοχείας, που φαγώθηκε από τα λιοντάρια - αγνοώντας τον πόνο μέσω της πίστης έχει θεωρηθεί από τον Λουί Λαμπέρ ως απόδειξη της δικής του Πραγματείας περί Θέλησης.]]
Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία η ίδια είναι θέμα των στοχασμών του Λαμπέρ, κυρίως σχετικά με τους πρώτους μάρτυρες. Ο διαχωρισμός της εσωτερικής και εξωτερικής πραγματικότητας, χρησιμοποιείται για να εξηγήσει την ικανότητα των βασανιζόμενων και των ακρωτηριαζόμενων να αγνοούν τον φυσικό πόνο μέσω της πνευματικής θέλησης. Όπως είπε ο Λαμπέρ: «Μήπως το φαινόμενο των βασανιστηρίων που υπέφεραν τόσο ηρωικά οι πρώτοι χριστιανοί, και παρατηρήθηκε σχεδόν κάθε φορά, δεν αποδεικνύει επαρκώς ότι η δύναμη της Ύλης ποτέ δεν θα υπερισχύσει της δύναμης των Ιδεών και της Θέλησης του ανθρώπου;». Αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού βοηθά επίσης στην κατανόηση των θαυμάτων που αποδίδονται στον Χριστό, τα οποία ο Λαμπέρ θεωρεί ως τέλειο παράδειγμα της ενότητας ανάμεσα στις δύο δυνάμεις. .
Θρησκευτικά θέματα εμφανίζονται επίσης σε παραγράφους σχετικές με τους αγγέλους. Συζητώντας για το περιεχόμενο του έργου «Παράδεισος και Κόλαση» του Σβέντενμποργκ, ο Λαμπέρ προσπαθεί να πείσει τον αφηγητή για την ύπαρξη των αγγέλων, που περιγράφονται ως «άτομα, στα οποία η εσωτερική ύπαρξη υπερνικά την εξωτερική». Το ίδιο ιδιοφυές παιδί παρουσιάζεται ως παράδειγμα μιας τέτοιας διαδικασίας: το φυσικό του σώμα αρρωσταίνει και εξαϋλώνεται, ενώ η πνευματική του φώτιση αναπτύσσεται, φτάνοντας στο απόγειό της με αυτό το σχόλιο προς τον αφηγητή: «Οι άγγελοι είναι λευκοί». Εν τω μεταξύ η Πωλίν, περιγράφεται ως «άγγελος» και ως «θηλυκός άγγελος». Η παράλληλη αγγελική της φύση ενσωματώνεται σε αυτό, το οποίο σύμφωνα με τον κριτικό Charles Affron είναι το «είδος του τέλειου γάμου, πνευματικός δεσμός που διαπερνά αυτόν τον κόσμο και τον επόμενο». Ο Μπαλζάκ αργότερα επανήλθε στο θέμα των αγγέλων σε άλλα έργα από τις «Φιλοσοφικές σπουδές», κυρίως στη «Σεραφίτα».
Ιδιοφυΐα και τρέλα
Επειδή ο Μπαλζάκ είναι πεπεισμένος ότι ο ίδιος είναι ιδιοφυΐα, χρησιμοποιεί σκόπιμα τον Λουί Λαμπέρ για να εξετάσει τα κοινωνικά εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι ιδιοφυείς και για να περιγράψει την συχνή τους κατάληξή στην τρέλα. Ο συγγραφέας ήταν σύμφωνα με κάποιες πηγές πολύ συγκλονισμένος, όταν είδε την εξέλιξη προς το χειρότερο της πνευματικής υγείας του συντρόφου του στην Βαντόμ. Η τρέλα του Λαμπέρ παρουσιάζεται πιο ζωντανά, όταν αυτός επιχειρεί να αυτοευνουχιστεί και στην συνέχεια περνά πολλά χρόνια σε κατάσταση κατατονίας. Η μεταμόρφωση αυτή παρουσιάζεται με διαύγεια ως συνέπεια της ιδιοφυΐας: επειδή η ευφυΐα του καταδικάζεται από τους καθηγητές του και δεν συμβιβάζεται με την κοινωνία των άλλων παιδιών, ο Λαμπέρ εκτοπίζεται γρήγορα και συμβολικά από τον κόσμο. Δεν έχει πλέον επιτυχίες στο Παρίσι, όπου αυτός ζει δυστυχής και μίζερος. Σταδιακά γίνεται φυτό, αποξενωμένος ολοκληρωτικά από τον φυσικό του περίγυρο.