cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπούρισλεβ της Σουηδίας
Εμφύλιος πόλεμος
Εικάζεται ότι ο Κανούτος Α΄ νυμφεύτηκε μία αδελφή των ανταγωνιστών του Κολ και Μπολέσλαφ, η οποία ονομαζόταν Καικιλία και με την οποία αρραβωνιάστηκε περί το 1160. Αυτή η υπόθεση βασίζεται σε μία καταγραφή του έτους αυτού, που αναφέρει μία πριγκίπισσα Καικιλία, μητέρα του Ερρίκου Θ΄ του Αγίου, ως αδελφή του Koλ και του Ουλφ (Ούμπε). Ο Ερρίκος Θ΄, υποστηρίζεται, μπορεί να είναι λάθος για τον Ερρίκο Ι΄ της Σουηδίας, τον γιο του Κανούτου Α΄. Ωστόσο, αυτή η υπόθεση έχει αμφισβητηθεί.
Αν και αρκετές πηγές επιβεβαιώνουν ότι ο Μπολέσλαφ ήταν στην πραγματικότητα βασιλιάς της Σουηδίας για μερικά χρόνια, η σουηδική βασιλική αυλή δεν τον αναγνωρίζει ως τέτοιο στον επίσημο κατάλογο των ηγεμόνων της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σβέρκερ Κατηγορία:Μονάρχες της Σουηδίας
Φ. Μάρεϊ Έιμπραχαμ
O '''Φ. Μάρεϊ Έιμπραχαμ' (αγγλικά: F. Murray Abraham'', 24 Οκτωβρίου 1939) είναι Αμερικανός ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1939 στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνιας και έχει συριακή και ιταλοαμερικανική καταγωγή.
To 1984 πρωταγωνίστησε στην ταινία Αμαντέους υποδυόμενος τον Αντόνιο Σαλιέρι και κέρδισε Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου, ενώ ήταν υποψήφιος και για BAFTA.
Έχει συμμετάσχει σε πολλές ταινίες, όπως: Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου, Ο σημαδεμένος, Το όνομα του ρόδου, Σταρ Τρεκ IX: Η εξέγερση, Ανακαλύπτοντας τον Φόρεστερ, Inside Llewyn Davis και Ξενοδοχείο Grand Budapest. Επίσης, έχει δώσει τη φωνή του σε ταινίες κινουμένων σχεδίων, όπως: Isle of Dogs και Πώς να εκπαιδεύσετε τον δράκο σας 3.
Στην τηλεόραση, έχει παίξει στη σειρά Homeland στον ρόλο του Νταρ Αντάλ και έχει λάβει δύο υποψηφιότητες για βραβείο Emmy (2015 και 2018).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Σκάλα Πάτμου
Η Σκάλα είναι χωριό στην Πάτμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Πάτμου της Περιφερειακής Ενότητας Καλύμνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 2058 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Πάτμου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Δωδεκανήσου
Οδοντικό φράγμα
Ένα οδοντικό φράγμα ή ένα λαστιχένιο φράγμα είναι ένα λεπτό, 6 in τετράγωνο φύλλο, συνήθως λάτεξ ή νιτριλίου, που χρησιμοποιείται στην οδοντιατρική για να απομονώσει το σημείο της επέμβασης (ένα ή περισσότερα δόντια) από το υπόλοιπο στόμα. Μερικές φορές ονομάζεται "Kofferdam" (από τα Γερμανικά ), σχεδιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1864 από τον Sanford Christie Barnum. Χρησιμοποιείται κυρίως σε ενδοδοντική, σταθερή προσθετική ( στεφάνες, γέφυρες ) και γενικές θεραπείες αποκατάστασης. Σκοπός του είναι να αποτρέψει την παρεμβολή του σάλιου στο οδοντιατρικό έργο (π.χ. μόλυνση των μικροοργανισμών του στόματος κατά τη θεραπεία των ριζικών σωλήνων ή να διατηρήσει στεγνά τα υλικά πλήρωσης όπως το σύνθετο υλικό κατά την τοποθέτηση και τη σκλήρυνση), και να αποτρέψει την εισπνοή οργάνων και υλικών, κατάποση ή ζημιά στο στόμα. Στην οδοντιατρική, η χρήση λαστιχένιου φράγματος αναφέρεται μερικές φορές ως απομόνωση ή έλεγχος υγρασίας.
Τα οδοντιατρικά φράγματα με διαφορετική μορφή χρησιμοποιούνται επίσης για ασφαλέστερο στοματικό σεξ.
Στοματικό σεξ
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Αρωματισμένα φράγματα συσκευασμένα προς πώληση ως ασφαλέστερο σεξ προϊόν. Μερικές φορές τα οδοντιατρικά φράγματα προτείνονται για χρήση ως φυσικό εμπόδιο κατά της ανταλλαγής σωματικών υγρών κατά τη διάρκεια της αιδοιολειχίας και της πρωκτολειχίας, ειδικά για τις γυναίκες που κάνουν σεξ με γυναίκες για προστασία από σεξουαλικώς μεταδιδόμενες λοιμώξεις (ΣΜΝ). Ωστόσο, σπάνια χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό, και δεν υπάρχουν καλές ενδείξεις ότι η χρήση τους μειώνει τον κίνδυνο μετάδοσης ΣΜΝ, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου μόλυνσης από τον ιό HIV.
Μετά τη λίπανση με λιπαντικό με βάση το νερό, μπορεί να συγκρατηθεί ένα μη οδοντωτό οδοντικό φράγμα πάνω από τον αιδοίο ή τον πρωκτό, επιτρέποντας τη στοματική διέγερση αυτών των περιοχών χωρίς μετάδοση σωματικών υγρών ή άμεση φυσική επαφή. Το πλαστικό περιτύλιγμα, τα προφυλακτικά (επανατοποθετούνται με το κόψιμο της άκρης και του δακτυλίου και τα κόβουμε κατά μήκος) ή γάντια από λατέξ (κομμένα κατά μήκος) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για προστασία από ΣΜΝ με παρόμοιο τρόπο όπως ένα οδοντικό φράγμα, παρέχοντας ένα φυσικό φράγμα για την κάλυψη του αιδοίου ή του πρωκτού κατά την διάρκεια του στοματικού σεξ, αυτές οι εναλλακτικές μέθοδοι φραγμού είναι πιο προσιτές και άμεσα διαθέσιμες από τις οδοντιατρικές φράξεις. δεξιά|μικρογραφία|492x492εσ| Ένα διάγραμμα που δείχνει πώς ένα προφυλακτικό μπορεί να επανατοποθετηθεί σε ένα φράγμα. Τα οδοντιατρικά φράγματα προωθήθηκαν αρχικά τη δεκαετία του 1980 σε μερικές εκστρατείες για ασφαλέστερο σεξ ως εμπόδιο για την πρόληψη της μετάδοσης των ΣΜΝ κατά τη διάρκεια του στοματικού σεξ. Εισήχθησαν για χρήση σε γυναικείες φυλακές στον Καναδά και την Αυστραλία (στις πολιτείες της Νέας Νότιας Ουαλίας, της Πρωτεύουσας της Αυστραλίας, της Δυτικής Αυστραλίας και της Νότιας Αυστραλίας) τη δεκαετία του 1990 ως μορφή σεξουαλικής προστασίας μετά τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ). ) συνέστησε ότι οι γυναίκες κρατούμενες θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε οδοντιατρικά φράγματα. Οι κρατούμενοι έχουν αναφέρει πολυάριθμα εμπόδια για τη χρήση οδοντικών φραγμάτων, όπως το υπερβολικά παχύ φράγμα, η έλλειψη διαθεσιμότητας, η κακή γεύση και οι μειωμένες αισθήσεις όταν χρησιμοποιούνται για στοματικό σεξ. Τα οδοντιατρικά φράγματα συχνά ανακαταλαμβάνονται από φυλακισμένους για άλλες χρήσεις, όπως ελαστικά μαλλιών, σουπλά ή κορδόνια παπουτσιών. Είναι σχετικά ακριβά και δύσκολα αποκτώνται εκτός του συστήματος των φυλακών. Τα λαστιχένια φράγματα δεν κατασκευάζονται, δεν διατίθενται στο εμπόριο, δεν καταγράφονται, δεν δοκιμάζονται ή δεν αξιολογούνται ως προς την αποτελεσματικότητά τους ως βοήθημα πρόληψης των ΣΜΝ και δεν υπάρχουν προς το παρόν μελέτες σχετικά με τη διαπερατότητά τους σε παθογόνους παράγοντες ΣΜΝ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σάλιο Κατηγορία:Σεξουαλική υγεία
Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών
Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών (γαλλικός τίτλος: À l'ombre des jeunes filles en fleurs) είναι μυθιστόρημα του Μαρσέλ Προυστ που εκδόθηκε το 1919. Είναι ο δεύτερος τόμος της επτάτομης μυθιστορηματικής σύνθεσης Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο. Η υπόθεση ξεκινά ακριβώς από εκεί που σταμάτησε ο πρώτος τόμος, Από τη μεριά του Σουάν.
Το μυθιστόρημα έλαβε το βραβείο Γκονκούρ το 1919, με έξι ψήφους έναντι τεσσάρων του Οι ξύλινοι σταυροί του Ρολάν Ντορζελές, σηματοδοτώντας την αρχή της αναγνώρισης για τον Μαρσέλ Προυστ.
Δημοσίευση
Το μυθιστόρημα εκδόθηκε στις εκδόσεις Γκαλιμάρ το 1919, έξι χρόνια μετά τον πρώτο τόμο Από τη μεριά του Σουάν, λόγω της έκρηξης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.Ο Προυστ σκόπευε να δημοσιεύσει το μυθιστόρημα σε έναν μόνο τόμο, αλλά για εκδοτικούς λόγους αναγκάστηκε να χωρίσει την ιστορία σε δύο μέρη για να μην είναι πολύ μεγάλο το βιβλίο. Όπως όλη η μυθιστορηματική σύνθεση Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, το Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών έγινε κλασικό έργο της γαλλικής λογοτεχνίας, με πολλές επανεκδόσεις και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, και στα ελληνικά. Στη Γαλλία, είναι ενταγμένο στη σχολική ύλη τόσο σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όσο και σε πανεπιστήμια.
Αποτελείται από δύο μέρη, οι τίτλοι των οποίων είναι: Σχετικά με την κυρία Σουάν και Ονόματα χωρών: Η χώρα.
Σχετικά με την κυρία Σουάν
Στο πρώτο μέρος του μυθιστορήματος, ο αφηγητής είναι τώρα 15 περίπου χρονών και παρίσταται στα γεύματα των γονιών του, όπου γνωρίζει μεταξύ άλλων τον κ. ντε Νορπουά, φίλο του πατέρα του, πρώην πρέσβη και μέλος του Ινστιτούτου. Μαθαίνοντας ότι ο νεαρός έχει ορισμένες συγγραφικές ικανότητες, ο Νορπουά τον συμβουλεύει και πείθει τον πατέρα του να στοχεύσει σε μια λογοτεχνική καριέρα, και όχι στη διπλωματική, όπως θα ήθελαν οι γονείς του. Το νεαρό αγόρι παραμένει αβέβαιο για τα λογοτεχνικά του χαρίσματα, αυτό που τον καθησυχάζει, ωστόσο, είναι η τεράστια κληρονομιά της θείας Λεονί που τον έχει απαλλάξει από βιοποριστικές ανάγκες. Πηγαίνει για πρώτη φορά στο θέατρο, όπου βλέπει την ηθοποιό που θαυμάζει, τη Λα Μπερμά, να παίζει τη Φαίδρα του Ρακίνα, αλλά αυτή η πρώτη του θεατρική παράσταση τον απογοήτευσε.
Στη συνέχεια, γίνεται δεκτός από τους γονείς της Ζιλμπέρτ, την Οντέτ και τον Σαρλ Σουάν, τους οποίους θαυμάζει. Στο σπίτι τους γνωρίζει τον Μπεργκότ, το λογοτεχνικό του είδωλο, αν και εκπλήσσεται δυσάρεστα από την προσωπικότητά του. Την πρώτη πρόσκληση ακολουθούν πολλές άλλες και οι επισκέψεις του στους Σουάν πολλαπλασιάζονται. Ο Σουάν έχει αλλάξει μετά το γάμο του, συνεχίζει όμως να συχνάζει σε κάποιους από τους παλιούς του κύκλους, χωρίς τη σύζυγό του, καθώς η ισχυρή και πάμπλουτη θεία του λαίδη Ιζραέλ είχε ασκήσει την επιρροή της ώστε κανένας γνωστός της να μην δέχεται την Οντέτ. Δεν ζηλεύει πλέον καθόλου την Οντέτ γιατί αγαπά μια άλλη γυναίκα. Στη συνέχεια περιγράφονται οι σχέσεις του αφηγητή με τη Ζιλμπέρτ και τους γονείς της. Ο πατέρας της τον αντιμετωπίζει φιλικά, είναι πολύ ευγενικός μαζί του, όπως και η γυναίκα του, αλλά η σχέση του με τη Ζιλμπέρτ καταρρέει. Θλιμμένος από τον χωρισμό, ο νεαρός ωστόσο συνεχίζει να επισκέπτεται τους Σουάν και όταν ο καιρός είναι καλός, μερικές φορές συνοδεύει την Οντέτ στον περίπατο. Επισκέπτεται για πρώτη φορά σε οίκο ανοχής με τον συμμαθητή του Αλμπέρ Μπος.
Δύο χρόνια περνούν, η θλίψη του έχει εξασθενήσει και φεύγει με τη γιαγιά του για διακοπές και για να θεραπεύσει το άσθμα του στο Μπαλμπέκ (μια φανταστική πόλη εμπνευσμένη από το παραθαλάσσιο θέρετρο Καμπούρ στη θάλασσα της Μάγχης, στη Νορμανδία, τόπος συνάντησης της ευρωπαϊκής ανώτερης τάξης κατά τη διάρκεια της Μπελ Επόκ και του Μεσοπολέμου, όπου ο Προυστ παραθέριζε από το 1907 έως το 1914).
Ονόματα χωρών: Η χώρα
μικρογραφία|250x250εσ|Το Γκραν Οτέλ στο Καμπούρ, τόπος παραθεριστικής διαμονής του [[Μαρσέλ Προυστ στο δωμάτιο 414 του τετάρτου ορόφου, από το 1907 έως το 1914.]] μικρογραφία|250x250εσ|Παραλία στο Καμπούρ, Ρενέ-Ξαβιέ Πρινέ, 1910 Φτάνοντας στην περιοχή, της οποίας ήθελε τόσο πολύ να δει τους καθεδρικούς ναούς, ο αφηγητής εγκαθίσταται με τη γιαγιά του και την υπηρεσία της Φρανσουάζ στο ξενοδοχείο Γκραν Οτέλ. Στην αρχή, η ζωή του είναι πολύ μοναχική, δεν γνωρίζει κανέναν, δεν μιλάει σχεδόν σε κανέναν εκτός από τη γιαγιά. Από την άλλη, μένει έκπληκτος από τη θέα της θάλασσας και ενθουσιάζεται με τα γεύματα πίσω από τα παράθυρα της βεράντας με θέα στον ωκεανό. Η γιαγιά του συναντά μια παιδική της φίλη, την κυρία ντε Βιλπαριζίς, η οποία, σπάνιο μεταξύ ανθρώπων της καταγωγής της, είναι πολύ φιλελεύθερη και δείχνει ευρύτητα πνεύματος. Ο αφηγητής την ακούει με ενδιαφέρον να διηγείται τις επισκέψεις στους γονείς της, όταν ήταν μικρό κορίτσι, προσώπων τόσο σημαντικών όπως ο Μπαλζάκ, ο Σατωμπριάν, ο Βικτόρ Ουγκώ. Συστήνει τον αφηγητή στον ανιψιό της Ρομπέρ ντε Σαιν-Λου, δόκιμο αξιωματικό του ιππικού. Ο αφηγητής εντυπωσιάζεται από τον κομψό, αυθάδη, αγέρωχο νεαρό άνδρα που παρά την αριστοκρατική καταγωγή του δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον σοσιαλισμό αλλά και για τον Νίτσε και τον Προυντόν. Μετά από μια πολύ ψυχρή πρώτη γνωριμία, οι νέοι γίνονται φίλοι. Ο Ρομπέρ Σαιν-Λου έχει προβλήματα με την οικογένειά του λόγω της ανάρμοστης σχέσης του με μια γυναίκα με κακή φήμη, η οποία επί πλέον τον κάνει να υποφέρει και ζει στο ρυθμό των γραμμάτων που ανταλλάσσει μαζί της.
Ο αφηγητής βρίσκει τον παλιό φίλο του Μπλος, επίσης σε διακοπές στο Μπαλμπέκ. Τον συστήνουν επίσης στον βαρόνο ντε Σαρλύς, θείο του Σαιν-Λου, του οποίου η συμπεριφορά είναι περίεργη: ένα βράδυ, επισκέφθηκε τον αφηγητή στο δωμάτιό του για να του φέρει ένα βιβλίο. Πολύ γλυκός, ευγενικός, άρχισε μια ακατανόητη ομιλία και μετά έφυγε απότομα. Σύντομα συνειδητοποιεί ότι τον είχε δει λίγα χρόνια νωρίτερα, σε μια βόλτα στο Κομπραί, παρέα με την Οντέτ Σουάν και η θεία Λεονί είχε ακούσει φήμες ότι ήταν εραστής της. μικρογραφία|250x250εσ|Περίπατος στην παραλία, [[Χοακίν Σορόγια, 1909]]Από την άφιξή του, ο αφηγητής έχει παρατηρήσει μια μικρή ομάδα νεαρών κοριτσιών σε διακοπές, την Αλμπερτίν, την Αντρέ, τη Ζιζέλ κλ. Χάρη στον Ελστίρ, τον διάσημο ζωγράφο που μένει κοντά στο Μπαλμπέκ, (ο οποίος είναι ο φίλος καλλιτέχνης των Βερντυρέν που αναφέρεται στο Ένας έρωτας του Σουάν ως Μπις), καταφέρνει να τις γνωρίσει και περνάει τις περισσότερες μέρες του με τα νεαρά κορίτσια, εγκαταλείποντας τη γιαγιά και τους φίλους του. Αρχίζει να προσέχει ιδιαίτερα την εμφάνισή του, προς μεγάλη απορία της Φρανσουάζ. Ερωτεύεται μια από αυτές, την Αλμπερτίν, χωρίς αυτό δεν τον εμποδίζει να νιώθει έλξη και για τα άλλα νεαρά κορίτσια της παρέας. Μια μέρα που προσπαθεί να αγκαλιάσει την Αλμπερτίν, εκείνη τον αποδιώχνει, αφήνοντάς τον έκπληκτο. Το τέλος της σεζόν πλησιάζει και τα νεαρά κορίτσια ένα-ένα εγκαταλείπουν το Μπαλμπέκ, το ξενοδοχείο αδειάζει, το καζίνο κλείνει, βρέχει. Ο αφηγητής επιστρέφει με τη σειρά του στο Παρίσι.
Τη συνέχεια βρίσκουμε στον τρίτο τόμο του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο: Η μεριά του Γκερμάντ.
Η εποχή
Στο μυθιστόρημα αυτό ο αφηγητής, έφηβος πλέον, αρχίζει να ενδιαφέρεται για τις ιδέες και τα γεγονότα της εποχής γύρω στο τέλος του 19ου αιώνα, έτσι αναφέρονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο
Wie schön leuchtet der Morgenstern, BWV 1
thumb|280px|right|Χειρόγραφο αντίγραφο του μέρους του [[βιολί|βιολιού από την καντάτα Wie schön leuchtet der Morgenstern]]
Η καντάτα Wie schön leuchtet der Morgenstern (Πόσο όμορφα λάμπει το αστέρι της αυγής), με αριθμό BWV 1, είναι το πρώτο σε αρίθμηση έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κατάλογο τον οποίο επινόησε ο Γερμανός μουσικολόγος Βόλφγκανγκ Σμίντερ (Wolfgang Schmieder, 1901 – 1990) και χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα. Το έργο ανήκει στις εκκλησιαστικές και, μάλιστα, χορωδιακές -ή κοράλ- καντάτες του μεγάλου κάντορα και συνετέθη κατά την παραμονή του στην Λειψία, το 1725. Παρουσιάστηκε στις 25 Μαρτίου του ιδίου έτους, την Κυριακή των Βαΐων που, συμπτωματικά, συνέπεσε εκείνη τη χρονιά με την γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην οποία είχε αφιερωθεί η καντάτα (Festo annunciationis Mariae).
Αρίθμηση
Η καντάτα Wie schön leuchtet der Morgenstern επιλέχθηκε από την Bach-Gesellschaft, δηλαδή την Εταιρεία που σχηματίστηκε το 1850 με σκοπό την δημοσίευση των Απάντων του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, χωρίς συντακτικές προσθήκες, για να ξεκινήσει τον πρώτο τόμο το 1850, έναν αιώνα μετά το θάνατο του Μπαχ. Αργότερα αναφέρεται ως BWV 1 στον Κατάλογο Werke-Verzeichnis.
Κείμενο
Ο ύμνος πάνω στον οποίο βασίζεται η καντάτα- ανήκει στον Γερμανό λουθηρανό πάστορα, ποιητή και υμνογράφο Φ. Νικολάι (Philipp Nicolai, 1556 – 1608) και γράφηκε το 1599. Το κείμενο, ωστόσο, ανήκει σε μεταγενέστερο άγνωστο ποιητή, ο οποίος διατήρησε -όπως και σε άλλες κοράλ καντάτες- του δεύτερου κύκλου καντατών του Μπαχ, την πρώτη και την τελευταία στροφές του ύμνου αμετάβλητες, αλλά παράφρασε τα θέματα των εσωτερικών στροφών με σειρές από εναλλασσόμενα ρετσιτατίβα και άριες. Ο ύμνος, σε επτά στροφές, σχετίζεται τόσο με τα Θεοφάνεια όσο και με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Συγκεκριμένα, ο άγνωστος ποιητής/στιχουργός διατήρησε την πρώτη και την τελευταία στροφή του ύμνου χρησιμοποιώντας την στροφή 2 για το πρώτο ρετσιτατίβο, την στροφή 3 για την πρώτη άρια, την στροφή 4 και μέρος της στροφής 5 για το δεύτερο ρετσιτατίβο και την στροφή 6 για την δεύτερη άρια. Ο ύμνος, εκφράζοντας την επιθυμία για την άφιξη του Σωτήρος, μπορεί να συνδεθεί με τη γέννηση του Ιησού που ανακοινώθηκε στην Παναγία (Ευαγγελισμός). Το θέμα της άφιξης είναι, επίσης, πρέπον για την Κυριακή των Βαΐων, οπότε γιορτάζεται η άφιξη του Ιησού στην Ιερουσαλήμ. Ο μελετητής του Μπαχ, Alfred Dürr, σημειώνει: «Ο λιμπρετίστας θα πρέπει να πιστωθεί με την ενσυναίσθηση που δείχνει για την θέρμη που χαρακτηρίζει το ποίημα του Νικολάι και που έχει κάνει τους ύμνους (του) ένα διαρκές απόκτημα της προτεσταντικής Εκκλησίας».
Αν και το όνομα του λιμπρετίστα, ενός «ποιητικά και θεολογικά αρμόδιου και ειδικού», δεν είναι γνωστό, όπως προαναφέρθηκε, οι μελετητές υποθέτουν ότι ήταν ο Α. Στούμπελ (Andreas Stubel, 1653-1725), ένας πρώην διευθυντής της φημισμένης Σχολής του Αγίου Θωμά της Λειψίας (Thomasschule).
Ιστορικό
thumb|right|300px|Η πρώτη έκδοση του βιβλίου του Νικολάι (1599), που συμπεριελάμβανε τον κεντρικό ύμνο της καντάτας.
Ο Μπαχ ήταν στην τρίτη χρονιά του ως κάντορας στην εκκλησία του Αγίου Θωμά στη Λειψία, και η γιορτή του Ευαγγελισμού ήταν η μόνη περίπτωση κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, που επιτρεπόταν η εκτέλεση εορταστικής μουσικής. Το θέμα του ύμνου ταιριάζει τόσο για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου όσο και για την Κυριακή των Βαΐων, στο πνεύμα της προσδοκίας για την Θεία άφιξη.
Το Wie schön leuchtet der Morgenstern αποδείχθηκε ότι ήταν η τελευταία χορωδιακή καντάτα του Μπαχ στον δεύτερο κύκλο καντατών του. Εάν ο Στούμπελ ήταν όντως ο λιμπρετίστας/στιχουργός, ο θάνατός του, τον Γενάρη του 1725, δικαιολογεί την συγκεκριμένη απόφαση του Μπαχ, δεδομένου ότι είχε στερηθεί συνεργάτη στην απόδοση κειμένου των ύμνων (λιμπρετίστα). Ο συνθέτης στράφηκε σε άλλα κείμενα για το υπόλοιπο τελετουργικό χρόνο του Πάσχα, της Πεντηκοστής και της Αγίας Τριάδας.
Οργανοθεσία και δομή
Η καντάτα είναι γραμμένη στην Φα Μείζονα και έχει 6 μέρη. Ο Μπαχ την συνέθεσε για τρεις σολίστες φωνής (S, T, B), τετράφωνη χορωδία και μπαρόκ ενόργανο σύνολο από δύο κόρνα, δύο όμποε da Caccia, δύο σόλο βιολιά concertante, δύο βιολιά ripieno, βιόλα και μπάσο κοντίνουο. Όλα τα όργανα (tutti) παίζουν στην εορταστική χορωδιακή εισαγωγή, ενώ η σοπράνο (S) τραγουδάει την μελωδία -ύμνο- με τις χαμηλότερες φωνές να απαντούν αντιστικτικά στα θέματα των οργάνων. Το όμποε da Caccia οδηγεί την πρώτη άρια, τα σόλο βιολιά και τα έγχορδα συνοδεύουν στη δεύτερη άρια, και ένα ανεξάρτητο μέρος από κόρνα την χορωδία του φινάλε.
Η συγκεκριμένη οργανοθεσία (scoring) με τα χάλκινα πνευστά, γινόταν συνήθως στις εορταστικές εκτελέσεις. Το έργο διαρκεί γύρω στα 25 λεπτά της ώρας.
(S: Σοπράνο, A: Άλτο, T: Τενόρος, B: Μπάσος)
Πηγές
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα μείζονα Κατηγορία:Καντάτες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Βούτυρο
Το βούτυρο    είναι κίτρινη έως λευκή λιπαρή ουσία που παρασκευάζεται από γάλα ή γάλα κορυφής (δηλαδή το περισσότερο λιπαρό μέρος του γάλακτος μετά τη διαδικασία διαχωρισμού που λέγεται αποκορύφωση) ή μείγμα τους με βουτυροποίηση (απόδαρση). Με τη βουτυροποίηση επιτυγχάνεται η συνένωση των λιποσφαιρίων σε ένα στερεό γαλάκτωμα (στο γάλα τα λιποσφαίρια είναι σε μεγαλύτερες αποστάσεις και μη συνδεδεμένα). Το γαλάκτωμα αυτό εμπεριέχει εκτός από λιποσφαίρια και νερό, τυρόπηγμα, γαλακτοζάχαρο, και ανόργανα άλατα. Το χρώμα του βουτύρου οφείλεται στο καροτένιο και άλλες λιποδιαλυτές χρωστικές που περιλαμβάνονται στο λίπος. Το γάλα που χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη, μπορεί να είναι αγελαδινό, πρόβειο, κατσικίσιο, αιγοπρόβειο ή σπανιότερα βουβαλίσιο ή και από γάλα καμήλας. Το βούτυρο χρησιμοποιείται ως φαγητό και ως μαγειρικό λίπος.
Ιστορία
Η προέλευση του βουτύρου δεν είναι βέβαιη πιθανολογείται όμως ότι οι Χαλδαίοι και οι Βαβυλώνιοι ήταν οι πρώτοι που παρασκεύασαν βούτυρο πριν από 5.000 χρόνια. Οι Μογγόλοι, οι Θιβετιανοί και οι Γερμανοί των αρχαίων χρόνων γνώριζαν επίσης να παρασκευάζουν βούτυρο. Οι μεγάλοι πολιτισμοί της αρχαιότητας, όπως ο Αρχαίος Ελληνικός, κυρίως γιατί είχαν εξαιρετικές εναλλακτικές λύσεις για τον εμπλουτισμό της διατροφής τους με λίπη, όπως το ελαιόλαδο, αγνοούσαν το βούτυρο. Αργότερα το βούτυρο διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο και παραμένει μέχρι και σήμερα ένα σημαντικότατο υλικό στη διατροφή μας.
Τρόπος παρασκευής
Το λίπος βρίσκεται μέσα στο γάλα με τη μορφή σφαιριδίων διαφόρων διαστάσεων που αιωρούνται στην υδαρή φάση. Για να σχηματιστεί το βούτυρο τα σφαιρίδια του λίπους πρέπει να πλησιάσουν και να κολλήσουν το ένα με το άλλο. Η συγκέντρωση των σφαιριδίων του λίπους στην αρχή γίνεται με την αποκορύφωση η δε αποκορύφωση μπορεί να γίνει μόνη της ή να προκληθεί με μηχανικά μέσα.
Η φυσική αποκορύφωση γίνεται με την πάροδο του χρόνου σε ένα γάλα που βρίσκεται σε ένα δοχείο, λόγω της μικρότερης πυκνότητας του λίπους από την πυκνότητα του γάλακτος. Το λίπος ανεβαίνει στην επιφάνεια και συλλέγεται.
Η μηχανική αποκορύφωση γίνεται με φυγοκεντρική μέθοδο που βασίζεται στην αρχή ότι εαν περιστρέψουμε με ταχύτητα γύρω από ένα άξονα ένα υγρό που συνίσταται από σωματίδια αδιάλυτα, τα βαρύτερα σωματίδια εκτοξεύονται προς την περιφέρεια ενώ τα ελαφρά σωματίδια παραμένουν γύρω από τον άξονα. Η κορυφή (το περισσότερο λιπαρό μέρος του γάλακτος) πηγαίνει προς τα μέσα και το αποκορυφωμένο γάλα (λιγότερο λιπαρό) πηγαίνει προς τα έξω.
Χρήσεις & Συντήρηση
Η ιδανική θερμοκρασία συντήρησης του βουτύρου είναι 15 βαθμοί Κελσίου, παραπάνω δηλαδή από αυτή που έχει ένα ψυγείο στη θερμοκρασία συντήρησης (4 βαθμοί Κελσίου περίπου), γι'αυτό το λόγο, συνήθως υπάρχει ειδική θέση στα σύγχρονα ψυγεία (συνήθως σε ψηλό ράφι) για την τοποθέτηση του. Χρησιμοποιείται αυτούσιο συνήθως στο πρωινό γεύμα και κατόπιν μίξης του με άλλα υλικά στη Μαγειρική και τη Ζαχαροπλαστική με συνηθέστερη χρήση :
Διατροφική αξία
Το ανάλατο βούτυρο περιέχει ανά 100 γραμμάρια : Τα ποσοστά συνιστώμενης ημερησίας πρόσληψης είναι σύμφωνα με τις οδηγίες του Αμερικανικού Οργανισμού Τροφίμων. Πηγή : USDA βάση δεδομένων θρεπτικών ουσιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωικά λιπαρά Κατηγορία:Γαλακτοκομικά προϊόντα Κατηγορία:Αλείμματα Κατηγορία:Τρόφιμα ζωικής προέλευσης Κατηγορία:Μαγειρικά λίπη
Μουγγρί
Το μουγγρί (επιστημονική ονομασία Conger conger, γόγγρος ο κοινός) είναι είδος θαλάσσιου ψαριού της οικογένειας εγχελεΐδες. Είναι το μεγαλύτερο από όλα τα ψάρια που μοιάζουν με φίδι (εγχελυόμορφα) και ζει στα νερά του βορειοανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού και της Μεσογείου. Το μουγγρί ψαρεύεται από τον άνθρωπο για το κρέας του.
Περιγραφή
Το ενήλικο μουγγρί έχει μέσο μήκος 1,5 μέτρο, μέγιστο γνωστό μήκος 3 μέτρα και μέγιστο βάρος περίπου 110 κιλά, κάτι που το καθιστά το βαρύτερο είδος της τάξεως των εγχελυόμορφων ψαριών (τα μεγαλύτερα είδη του γένους μύραινα μπορεί να το φθάσουν ή και να το υπερβούν οριακά σε μήκος, αλλά οι μύραινες είναι λιγότερο χονδρές και επομένως ζυγίζουν λιγότερο από τα μεγαλύτερα μουγγριά). Ωστόσο, τα δείγματα που αλιεύονται ζυγίζουν συνήθως από 2,5 ως 25 κιλά. Τα ώριμα θηλυκά, με μέσο μήκος 2 μέτρων, είναι πολύ μεγαλύτερα από τα αρσενικά, τα οποία έχουν μέσο μήκος 1,2 μέτρο.
Το σώμα του μουγγριού είναι μακρύ, οφιόμορφο, χωρίς λέπια. Το χρώμα του είναι συνήθως γκρίζο, αλλά μπορεί να είναι και σχεδόν μαύρο (παλαιότερα θεωρούσαν ότι υπάρχουν δύο ποικιλίες: η λευκή και η μελανή), ενώ η κοιλιά του είναι άσπρη. Επιπλέον, μία σειρά από μικρές άσπρες κηλίδες υπάρχει σε κάθε πλευρά. Η κεφαλή είναι σχεδόν κωνική και ελαφρώς πεπλατυσμένη. Το ρύγχος είναι στρογγυλευμένο και εξέχει, με πλευρικά ρουθούνια. Τα κωνικά δόντια είναι διατεταγμένα σε σειρές στις σιαγόνες. Το ραχιαίο και το πρωκτικό πτερύγιο είναι ενωμένα με το ουραίο. Το μουγγρί έχει στηθαία πτερύγια, αλλά όχι κοιλιακά.
Συμπεριφορά
thumb|255px|left|Μια [[σμέρνα και ένα μουγγρί μοιράζονται την ίδια φωλιά στην προστατευμένη θαλάσσια περιοχή του Πορτοφίνο.]] Τα μουγγριά έχουν συνήθειες παρόμοιες με αυτές των μυραινιδών. Ζουν κυρίως μέσα σε ανοίγματα βράχων, κάποτε στο ίδιο άνοιγμα με μια μύραινα. Εξέρχονται από τις φωλιές αυτές τη νύχτα για να κυνηγήσουν (νυχτερινοί θηρευτές). Τρέφονται κυρίως με ψάρια, κεφαλόποδα και οστρακόδερμα. Πιστεύεται επίσης ότι καταναλώνουν νεκρά, ακόμα και σάπια ψάρια.
Γεωγραφική κατανομή
Το μουγγρί βρίσκεται στον ανατολικό Ατλαντικό, από τη Νορβηγία και την Ισλανδία μέχρι τη Σενεγάλη. Επίσης, στη Μεσόγειο Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένων του Αιγαίου Πελάγους και της Μαύρης Θάλασσας. Ζει σε βάθη από 0 ως 500 μέτρα, αλλά μπορεί να φθάσει και τα 3600 μέτρα κατά τις μεταναστεύσεις του. Συνήθως κατοικεί σε τραχείς βραχώδεις βυθούς, κοντά στις ακτές όταν είναι νεαρό και σε βαθύτερα νερά στην ωριμότητά του.
Μετανάστευση και αναπαραγωγή
Σε ηλικία μεταξύ 5 και 15 ετών το σώμα του μουγγριού υφίσταται έναν μετασχηματισμό: Το μέγεθος των αναπαραγωγικών οργάνων, τόσο των αρσενικών όσο και των θηλυκών, αυξάνεται, η μάζα του σκελετού μειώνεται και τα δόντια πέφτουν. Τότε το ψάρι σταματά να τρέφεται και αφήνει τα ευρωπαϊκά νερά, μεταναστεύοντας στις υποτροπικές περιοχές του Ατλαντικού, όπως είναι η Θάλασσα των Σαργασσών. Μόλις φθάσουν εκεί, ζευγαρώνουν και το θηλυκό γεννά 3 ως 8 εκατομμύρια αυγά. Μόλις εκκολαφθούν, από το στάδιο ακόμα της προνύμφης, που ονομάζεται λεπτοκέφαλος του Μόρρις και έχει μήκος 10 εκατοστών περίπου, τα μικρά μουγγριά αρχίζουν να κολυμπούν προς τα βόρεια, επιστρέφοντας στα ευρωπαϊκά νερά, όπου ζουν μέχρι να φθάσουν στην ωριμότητά τους και να επαναληφθεί ο κύκλος. Η μετανάστευση αυτή είναι παρόμοια με τη μετανάστευση των χελιών.
Πηγές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Εγχελυόμορφα
Ελισάβετ η Κουμάνα
Η Ελισάβετ, ουγγρ. Erzsébet (1244 - 1290) από τον Οίκο των Τερτέρομπα ήταν πριγκίπισσα των Κουμάνων και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.
μικρογραφία|δεξιά|200px|Η Ελισάβετ των Τερτέρομπα, κόρη του χάνου των Κουμάνων.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κέτεν (ή του Σεϋχάν), χάνου των Κουμάνων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Στέφανο Ε΄ της Ουγγαρίας και είχε τέκνα:
Αλτσέβσκ
Το Αλτσέβσκ (ουκρανικά: Алчéвськ· ρωσικά: Алчéвск) είναι πόλη περιφερειακής σημασίας στην περιφέρεια Λουχάνσκ (όμπλαστ) της ανατολικής Ουκρανίας. Βρίσκεται περίπου 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της περιφέρειας, το Λουχάνσκ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2021, έχει πληθυσμό 106.550 κατοίκους.
Το Αλτσέβσκ είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα στο Ντονμπάς. Ιδρύθηκε το 1895. Ήταν γνωστό ως Βοροσύλοβσκ από το 1931 έως το 1961, και μετά ως Κομμουνάρσκ μέχρι το 1991.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την ουκρανική απογραφή του 2001, η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της πόλης είναι: 51,6% Ρώσοι, 44,7% Ουκρανοί, 1,1% Λευκορώσοι. Η πλειοψηφία της πόλης ομιλεί ρωσικά κατά 83,6%, ενώ ουκρανικά ομιλεί το 15,3% και 0,3% άλλες.
Συμμετοχή της Σλοβακίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Σλοβακία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 που θα γίνουν στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χώρες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Στρογγυλή Κέρκυρας
Με την ονομασία Στρογγυλή Κέρκυρας αναφέρονται:
Τσίκα (Ακροκεραύνια)
Το κλίμα είναι μεσογειακό, με ζεστά καλοκαίρια και γενικά θερμούς έως δροσερούς, ξηρούς χειμώνες. Επιπλέον, το βουνό βρίσκεται στην οικοπεριοχή των Ιλλυρικών φυλλοβόλων δασών παλαιαρκτικής προέλευσης. Το βουνό σχηματίζει επίσης μέρος του Εθνικού Πάρκου Λογκάρα, το οποίο είναι γνωστό για την πλούσια βιοποικιλότητα και τη βλάστησή του. Η δυτική πλευρά του βουνού καλύπτεται από είδη όπως η βουλγαρική ελάτη, η μαύρη πεύκη, το ρόμπολο και το βαλκανικό πεύκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αλβανίας
Κουράριο
Με την ονομασία κουράριο αποκαλείται το πολύπλοκο εκχύλισμα των φλοιών των βλαστών του Strychnos toxifera και Chondrodenron tomentosum της Νοτίου Αμερικής, που χρησιμοποιείτο από τους Ινδιάνους ως δηλητήριο στα βέλη. Βασικό συστατικό του είναι η αλκαλοειδής τουβοκουραρίνη, η οποία τώρα παράγεται από εργοστάσια εγκατεστημένα στην κοιλάδα του Αμαζονίου. Χρησιμοποιείται ως αναισθητικό και μυοχαλαρωτικό, στη μαιευτική και ορθoπαιδική.
Πηγές
Κατηγορία:Δηλητήρια
Μιχαήλ Γκρόμοφ
Ο Μιχαήλ Λεονίντοβιτς Γκρόμοφ (επίσης Μιχαήλ Γκρόμοφ, Μιχαήλ Γκρόμοφ ή Μίσα Γκρόμοφ, ρωσικά: Михаи́л Леони́дович Гро́мов, γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1943) είναι Ρωσο-Γάλλος μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στη γεωμετρία, την ανάλυση και τη θεωρία ομάδων. Είναι μόνιμο μέλος του IHÉS στη Γαλλία και καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.
Ο Γκρόμοφ τιμήθηκε με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Άμπελ το 2009 "για την πρωτοποριακή συμβολή του στη γεωμετρία".
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ Γκρόμοφ γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1943 στο Μποκσιτογκόρσκ της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ρώσος πατέρας του Λεονίντ Γκρόμοφ και η μητέρα του Λία ήταν παθολόγοι. Η μητέρα του ήταν ξαδέλφη του παγκόσμιου πρωταθλητή στο σκάκι Μιχαήλ Μποτβίνικ, καθώς και του μαθηματικού Ισαάκ Μοϊσέγεβιτς Ραμπίνοβιτς. Ο Γκρόμοφ γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και η μητέρα του, η οποία εργαζόταν ως γιατρός στον σοβιετικό στρατό, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γραμμή του μετώπου για να τον γεννήσει. Όταν ο Γκρόμοφ ήταν εννέα ετών, η μητέρα του του έδωσε το βιβλίο "Η απόλαυση των μαθηματικών" των Χανς Ραντεμάχερ και Όττο Τόεπλιτς, ένα βιβλίο που του κίνησε την περιέργεια και τον επηρέασε πολύ.
Ο Γκρόμοφ παντρεύτηκε το 1967. Το 1970, προσκλήθηκε να κάνει μια παρουσίαση στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Νίκαια της Γαλλίας. Ωστόσο, δεν του επετράπη να φύγει από την ΕΣΣΔ. Παρόλα αυτά, η διάλεξή του δημοσιεύτηκε στα πρακτικά του συνεδρίου.
Επειδή διαφωνούσε με το σοβιετικό σύστημα, σκεφτόταν να μεταναστεύσει από την ηλικία των 14. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 σταμάτησε τις δημοσιεύσεις, ελπίζοντας ότι αυτό θα βοηθούσε την αίτησή του να μετακομίσει στο Ισραήλ. Άλλαξε το επώνυμό του με το όνομα της μητέρας του. Έλαβε μια κωδικοποιημένη επιστολή που έλεγε ότι, αν μπορούσε να φύγει από τη Σοβιετική Ένωση, θα μπορούσε να πάει στο Στόνι Μπρουκ, όπου του είχε κανονιστεί μια θέση. Όταν το αίτημα έγινε δεκτό το 1974, μετακόμισε άμεσα στη Νέα Υόρκη και εργάστηκε στο Στόνι Μπρουκ.
Το 1981 εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο Stony Brook για να ενταχθεί στη σχολή του Πανεπιστημίου Paris VI και το 1982 έγινε μόνιμος καθηγητής στο Ινστιτούτο Ανώτερων Επιστημονικών Μελετών (IHES), όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Παράλληλα, κατείχε θέσεις καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, College Park από το 1991 έως το 1996, και στο Courant Institute of Mathematical Sciences στη Νέα Υόρκη από το 1996[8]. το 1992 υιοθέτησε τη γαλλική υπηκοότητα.
Συνεισφορές
Με κίνητρο τα θεωρήματα της ισομετρικής ενσωμάτωσης των Νας και Κούιπερ και τα αποτελέσματα για τις εμβυθίσεις των Μόρις Χιρς και Στίβεν Σμέιλ,, ο Gromov εισήγαγε την αρχή h σε διάφορες διατυπώσεις. Με πρότυπο την ειδική περίπτωση της θεωρίας Hirsch-Smale, εισήγαγε και ανέπτυξε τη γενική θεωρία των μικροευέλικτων κυψελών, αποδεικνύοντας ότι ικανοποιούν την αρχή h σε ανοικτές πολλαπλότητες. Ως συνέπεια (μεταξύ άλλων αποτελεσμάτων) μπόρεσε να τεκμηριώσει την ύπαρξη θετικά καμπύλων και αρνητικά καμπύλων μετρικών του Ριμάν σε οποιαδήποτε ανοικτή πολλαπλότητα. Το αποτέλεσμά του έρχεται σε αντίθεση με τους γνωστούς τοπολογικούς περιορισμούς (όπως το θεώρημα ψυχής Τσίγκερ-Γκρόμολ ή το θεώρημα Καρτάν-Χαντάμαρντ) σε γεωδαιτικά πλήρεις Ριμανιανές πολλαπλότητες θετικής ή αρνητικής καμπυλότητας. Μετά από αυτό το αρχικό έργο, ανέπτυξε περαιτέρω h-αρχές εν μέρει σε συνεργασία με τον Γιακόβ Ελίασμπεργκ, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας που βασίζεται στο θεώρημα των Νας και Κούιπερ και στο θεώρημα των Nash-Moser για τις εμπρόθετες συναρτήσεις.Υπάρχουν πολλές εφαρμογές των αποτελεσμάτων του, συμπεριλαμβανομένων τοπολογικών συνθηκών για την ύπαρξη ακριβών Λαγκρανζιανών εμβαπτίσεων και παρόμοιων αντικειμένων στη συμπλεκτική γεωμετρία και τη γεωμετρία επαφής.Το γνωστό βιβλίο του "Μερικές Διαφορικές Σχέσεις" συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας του πάνω σε αυτά τα προβλήματα. Αργότερα, εφάρμοσε τις μεθόδους του στη μιγαδική γεωμετρία, αποδεικνύοντας ορισμένες περιπτώσεις της αρχής Oka για την παραμόρφωση συνεχών χαρτών σε ολομορφικούς χάρτες. Το έργο του έδωσε το έναυσμα για την ανανέωση της μελέτης της θεωρίας Όκα-Γκράουερτ, η οποία είχε εισαχθεί τη δεκαετία του 1950.
Από τη θεμελιώδη δημοσίευση του 1964 των Τζέιμς Ελλς και Ιωσήφ Σάμπσον για τους αρμονικούς χάρτες, διάφορα φαινόμενα ακαμψίας είχαν συναχθεί από το συνδυασμό ενός θεωρήματος ύπαρξης για τις αρμονικές απεικονίσεις μαζί με ένα θεώρημα εξαφάνισης που υποστήριζε ότι (ορισμένες) αρμονικές απεικονίσεις πρέπει να είναι πλήρως γεωδαισιακές ή ολομορφικές. Ο Γκρόμοφ είχε τη διορατικότητα ότι η επέκταση αυτού του προγράμματος στο περιβάλλον των απεικονίσεων σε μετρικούς χώρους θα συνεπαγόταν νέα αποτελέσματα για τις διακριτές ομάδες, ακολουθώντας την υπερκαμψία Margulis. Ο Ρίτσαρντ Σόεν διεξήγαγε την αναλυτική εργασία για την επέκταση της θεωρίας των αρμονικών χαρτών στο περιβάλλον των μετρικών χώρων- αυτό έγινε στη συνέχεια πιο συστηματικά από τους Nicholas Korevaar και Ρίτσαρντ Σόεν, καθιερώνοντας επεκτάσεις των περισσότερων από τις τυπικές θεωρίες των χώρων Sobolev. Ένα δείγμα εφαρμογής των μεθόδων των Γκρόμοφ και Schoen είναι το γεγονός ότι τα πλέγματα στην ομάδα ισομετρίας του τεταρτοβάθμιου υπερβολικού χώρου είναι αριθμητικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Σάλπα
Η σάλπα ή σάρπα (επιστημονική ονομασία Sarpa salpa) είναι είδος θαλάσσιου ψαριού της οικογένειας των σπαριδών, το οποίο αναγνωρίζεται από τις πολλές χρυσές λωρίδες που φέρει κατά μήκος του ασημόχρωμου σώματός της.
Βρίσκεται στον ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι τη Νότια Αφρική, και στη Μεσόγειο Θάλασσα. Μερικές φορές απαντάται και βορειότερα, μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία. Υπάρχει σε αρκετά μεγάλους αριθμούς και απαντάται συνήθως από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι βάθος 70 μέτρων. Τα αρσενικά έχουν συνήθως μήκος από 15 ως 30 cm, ενώ τα θηλυκά είναι πολύ μεγαλύτερα, με μήκη από 31 ως 45 cm. Το μέγιστο μήκος που έχει βρεθεί ποτέ είναι 51 cm.
Η σάλπα ψαρεύεται εύκολα με καλαμίδι και αγκίστρι δολωμένο με ζυμάρι, και το κρέας της τρώγεται από τον άνθρωπο, αν και δεν θεωρείται τόσο νόστιμο, αλλά χρησιμεύει και ως ζωντανό δόλωμα. Πιάνεται επίσης με δίχτυα και με κιούρτους. Το ψάρι αυτό έγινε γνωστό από άρθρα που έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα το 2006, όταν δύο άνδρες που το έφαγαν σε εστιατόριο της περιοχής της δυτικής Μεσογείου άρχισαν να έχουν ακουστικές και οπτικές παραισθήσεις. Αυτές οι παραισθήσεις, που περιγράφηκαν ως «τρομακτικές», αναφέρθηκε ότι δημιουργήθηκαν μερικά λεπτά μετά την πέψη του ψαριού και διήρκεσαν επί 36 ώρες.
Παραισθήσεις από κατανάλωση ψαριού (ichthyoallyeinotoxism) έχουν αναφερθεί συχνά για άλλα είδη, αλλά όχι για τη σάλπα. Στην πραγματικότητα σερβίρεται αρκετές φορές σε ψαροταβέρνες στις ακτές της Μεσογείου. Η πιθανότερη αιτία είναι ότι το ψάρι έχει φάει κάποια είδη μακροφυκών (ίσως το Caulerpa prolifera της Μεσογείου ή η συνηθέστερη ποσειδωνία) ή φυτοπλαγκτού, οι τοξίνες των οποίων το καθιστούν παραισθησιογόνο. Οι επιδράσεις που περιγράφηκαν είναι παρόμοιες με τις επαγόμενες από ινδολοτρυπταμινικά ψυχεδελικά φάρμακα.
Αγνή Χάακονσντατερ
Η Αγνή Χάακονσντατερ, παλαιά νορβηγικά: Agnes Hákonardottir, (1290 – 1319) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας από τη Γκρο Σίγκουρντσντατερ, κόρη του Σίγκουρντ Λόντινσον και της συζύγου Μπάουγκαϊτ Στάιναρσντατερ και ως εκ τούτου η κύρια κληρονόμος.
Βιογραφία
Ωστόσο, καθώς ο βασιλιάς Χάακον Ε΄ είχε με κάποιο τρόπο ξεχάσει να νυμφευτεί επίσημα τη μητέρα της, πριν γίνει η σύλληψη της πριγκίπισσας Αγνής, αποφασίστηκε τελικά ότι για πολιτικούς λόγους, η πριγκίπισσα Aγνή και οι απόγονοί της μετακινήθηκαν μία θέση πιο κάτω από τη λίστα κληρονομιών και η νεότερη αδελφή Ίνγκεμποργκ Χάακονσντατερ μετακινήθηκε μία θέση παραπάνω στη λίστα κληρονομιάς. Αυτό σήμαινε ότι ο νορβηγικός θρόνος θα περιερχόταν στη μικρότερη αδελφή της Ίνγκεμποργκ, αλλά ότι η πριγκίπισσα Aγνή και οι απόγονοί της παρέμεναν οι νόμιμοι διάδοχοι του θρόνου, εάν οι απόγονοι της Ίνγκεμποργκ εξέλιπαν.
Οικογένεια
Οι γιοι τους Γιόν Χάβτορεσον του Σούντρχαϊμ (βαρόνος του Ρίκσροντ) και ο αδελφός του Σίγκουρντ Χάβτορεσον αναφέρονται συλλογικά ως γιοι του Χάβτορε (Havtoresønnene) και έγιναν κεντρικά πρόσωπα στη νορβηγική πολιτική. Ο Γιόν Χάβτορεσον (π. 1312 – π. 1390), νυμφεύτηκε την Μπιργκίτα Κνούτσντοτερ Λέγιον (απεβ. Χούσεμπυ, Όνσεϋ, 1395), και ο Σίγκουρντ Χάβτορεσον (π. 1315 – π. 1392) είχαν πρόσβαση σε θέσεις επιρροής κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού ετεροθαλούς εξαδέλφου τους, βασιλιά Μάγκνους Ζ΄ Έρικσον.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Σβερ Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Reader's Digest
Το Reader's Digest είναι αμερικανικό περιοδικό γενικού ενδιαφέροντος που δημοσιεύεται δέκα φορές το χρόνο. Αρχικά εκδιδόταν στην Τσαπάκουα της Νέας Υόρκης, σήμερα πλέον έχει έδρα το Μανχάταν. Το περιοδικό ιδρύθηκε το 1922 από τον DeWitt Wallace και την Lila Bell Wallace. Χαρακτηριστικό του είναι τα κείμενα σε απλή γλώσσα.
Το 1922, ο Γουάλας ξεκίνησε το περιοδικό ενώ ανάρρωνε από τα τραύματα από σκάγια που είχε υποστεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σύμφωνα με την Mediamark Research (2006), στα νοικοκυριά με εισόδημα που ξεπερνούν τα 100.000 δολάρια ανά έτος το Reader's Digest είναι πολύ πιο δημοφιλές σε σύγκριση με τα περιοδικά Fortune, The Wall Street Journal, Business Week, και Inc..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Οξάνα Λυνίβ
Η Οξάνα Λυνίβ (Ουκρανική, Оксана Линів, γεννημένη στις 6 Ιανουαρίου 1978) είναι Ουκρανή μαέστρος.
Ζωή
Γεννημένη στο Μπρόντι (τότε στη Σοβιετική Σοσιαλιστή Δηοκρατία της Ουκρανίας), η Λυνίβ είναι κόρη δύο μουσικών και εγγονή ενός χορωδικού μαέστρου. Ο πατέρας της είναι επίσης μαέστρος. Ως νεαρή, σπούδασε πιάνο, φλάουτο, βιολί και τραγούδι. Από το 1992 έως το 1996, σπούδασε φλάουτο και ορχηστρική στη Μουσική Σχολή Stanislav Liudkevych στο Λβιβ. Διήυθυνε για πρώτη φορά ορχήστρα στην ηλικία των 16 ετών και αυτή η εμπειρία ξεκίνησε το ενδιαφέρον της για την διεύθυνση ορχήστρας. Από το 1996 έως το 2003, ήταν μαθήτρια της μουσικής ακαδημίας Lysenko στο Λβιβ, όπου οι καθηγητές της περιλάμβαναν τον Μπογκντάν Ντάσακ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, η Λυνίβ έγινε βοηθός μαέστρος στην Όπερα Λβιβ του Myron Yusypovych. Έγινε η βασική φιλοξενούμενη διευθύντρια της Συμφωνικής Ορχήστρας του Επιμελητηρίου Leopolis το 2003.
Το 2004, η Λυνίβ συμμετείχε στον πρώτο διαγωνισμό Gustav Mahler της Συμφωνικής Ορχήστρας Μπάμπεργκ και κέρδισε το 3ο βραβείο. Το 2005, έγινε βοηθός μαέστρος του Τζόναθαν Νοτ στη Συμφωνική Ορχήστρα του Μπάμπεργκ. Από το 2005 έως το 2009, η Λύνιβ συνέχισε τις μουσικές της σπουδές στο μουσικό λύκειο Δρέσδης (Κολλέγιο μουσικής "Καρλ Μαρία φον Βέμπερ"). Συμμετείχε σε ένα masterclass με τον Ekkehard Klemm το 2007. Κατείχε υποτροφία από τη Γερμανική Υπηρεσία Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD), το Ινστιτούτο Goethe και το Ίδρυμα Oscar και Vera Ritter. Από το 2007 έως το 2009, η Λύνιβ προήχθη από το "Dirigentenforum" του Γερμανικού Μουσικού Συμβουλίου. Έχει παρακολουθήσει περαιτέρω μαθήματα διεύθυνσης ορχήστρας με τους Χάρτμουτ Χένχεν, Κουρτ Μασούρ, Πέτερ Γκέλκε, Γκέοργκ Φριτζ και Ρόναλντ Σάιφαρθ.
Από το 2008 έως το 2013, η Λύνιβ ήταν αναπληρώτρια διευθύντρια της Εθνικής Όπερας της Οδησσού. Εργάστηκε για τη δημιουργία μίας εθνικής ορχήστρας νέων στην Ουκρανία. Από την σεζόν 2013-2014, η Λύνιβ υπηρετεί στο διευθυντικό προσωπικό της Κρατικής Όπερας της Βαυαρίας, ως βοηθός μαέστρος στον Κίριλ Πετρένκο. Η δουλειά της στην Κρατική Όπερα της Βαυαρίας περιελάμβανε τη διεξαγωγή παραγωγών των Mirandolina (Martinu), Die Soldaten (Zimmermann) και Selma Ježková (Poul Ruders).
Τον Οκτώβριο του 2016, η Λυνίβ έκανε την πρώτη της φιλοξενούμενη εμφάνιση με την Graz Opera, σε παραγωγή του La Traviata. Με βάση αυτή τη δέσμευση, τον Φεβρουάριο του 2017, η Graz Opera ανακοίνωσε το διορισμό της ως επόμενου διευθυντή της Όπερας Graz και της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Graz, με ισχύ από την σεζόν 2017-2018, με αρχικό συμβόλαιο 3 ετών. Αυτός ο διορισμός σηματοδοτεί την πρώτη της θέση ως επικεφαλής διευθύντρια ορχήστρας. Είναι η πρώτη γυναίκα μαέστρος που ονομάστηκε επικεφαλής μαέστρος της Όπερας του Γκρατς και της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Γκρατς. Τελείωσε τη θητεία της στο Γκρατς στο τέλος της σεζόν 2019-2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Στήλη του Μάρκου Αυρηλίου
δεξιά|μικρογραφία|Λεπτομέρεια από τη Στήλη. Οι πέντε οριζόντιες σχισμές επιτρέπουν το φως να περάσει στην εσωτερική σκάλα.
Η Στήλη του Μάρκου Αυρηλίου (Colonna di Marco Aurelio, Columna Centenaria Divorum Marci et Faustinae) είναι μία Ρωμαϊκή Στήλη νίκης στην Πιάτσα Κολόννα της Ρώμης. Είναι μία δωρική στήλη με σπειροειδές ανάγλυφο: κτίστηκε προς τιμήν του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου, κατά το πρότυπο της Στήλης του Τραϊανού. Η Πιάτσα Κολόννα έχει βόρεια το Παλάτσο Κίτζι, βορειο-δυτικά το Παλάτσο Μοντετσιτόριο, δυτικά το Παλάτσο Βέντεκιντ και ανατολικά τη Βία ντελ Κόρσο.
Κατασκευή
Επειδή η αρχική αφιερωτική επιγραφή έχει καταστραφεί, δεν είναι γνωστό εάν κτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα -με την ευκαιρία του θριάμβου του επί των Μαρκομάνινων, των Κουάδων και των Σαρματών το έτος 176- ή μετά το τέλος του το 180. Πάντως μία επιγραφή που βρέθηκε στην περιοχή, βεβαιώνει ότι η στήλη ολοκληρώθηκε το 193.
Όσον αφορά την τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης, η στήλη βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του Campus Martius, στο κέντρο μίας πλατείας. Αυτό το τετράγωνο βρισκόταν είτε μεταξύ του ναού του Αδριανού (πιθανώς του Αδριάνειου) και του ναού του Μάρκου Αυρηλίου (αφιερωμένο από τον γιο του Κόμμοδο, του οποίου ναού τίποτε δεν διασώθηκε και ήταν πιθανότατα στην τοποθεσία του Παλάτσο Βέντεκιντ), είτε μέσα στον ιερό περίβολο του τελευταίου, από τον οποίο τίποτε δεν διασώθηκε. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο τόπος, όπου έγινε η αποτέφρωση του Αυτοκράτορα.
Το ύψος της κολώνας είναι 29,6 μ. και βρίσκεται επάνω σε μία βάση ύψους 10,1 μ., η οποία με τη σειρά της αρχικά στεκόταν σε ένα βάθρο ύψους 3 μ.· συνολικά η στήλη έχει ύψος 39,7 μ. Περίπου τα 3 μέτρα της βάσης είναι κάτω από το επίπεδο του εδάφους από την αποκατάσταση του 1589.
Η στήλη αποτελείται από 27 ή 28 τεμάχια από μάρμαρο Καρράρα, το καθένα διαμέτρου 3,7 μ. και κούφιου από το λατομείο, ώστε όλα να σχηματίζουν μία σκάλα με 190-200 σκαλοπάτια εντός της στήλης, μέχρι τον εξώστη στην κορυφή. Όπως και στη Στήλη του Τραϊανού, η σκάλα φωτίζεται μέσα από στενές σχισμές στο ανάγλυφο.
Το ανάγλυφο
αριστερά|μικρογραφία|Γερμανικό συμβούλιο πολέμου, που απεικονίζεται στη στήλη. Θεωρείται πρώιμη απόδειξη αυτού, που θα γίνει γνωστό ως το [[Τινγκ (Συνέλευση).]] Το σπειροειδές εικονογραφικό ανάγλυφο αφηγείται την ιστορία των Δανουβιανών ή Μαρκομαννικών πολέμων του Μάρκου Αυρηλίου, που διεξήγαγε από το 166 έως το τέλος του. Η ιστορία ξεκινά με τον στρατό να διασχίζει τον ποταμό Δούναβη, πιθανώς στο Carnuntum. Μία Νίκη διαχωρίζει τους δύο στρατούς. Η ακριβής χρονολογία των γεγονότων αμφισβητείται· ωστόσο η τελευταία θεωρία αναφέρει ότι οι αποστολές εναντίον των Μαρκομάννων και των Κουάδων στα έτη 172 και 173 βρίσκονται στο κάτω ήμισυ και οι επιτυχίες του Αυτοκράτορα έναντι των Σαρματών κατά τα έτη 174 και 175 στο άνω ήμισυ.
Ένα συγκεκριμένο επεισόδιο που απεικονίζεται, μαρτυρείται ιστορικά στη Ρωμαϊκή προπαγάνδα: το λεγόμενο "θαύμα της βροχής στο έδαφος των Quadi", στο οποίο ένας θεός, απαντώντας σε μία προσευχή του Αυτοκράτορα, σώζει τα Ρωμαϊκά στρατεύματα από μία φοβερή καταιγίδα· ένα θαύμα που αργότερα οι Χριστιανοί ισχυρίστηκαν ότι οφείλεται στον Θεό τους.
Παρά τις πολλές ομοιότητες με τη στήλη του Τραϊανού (113 μ.Χ.), η τεχνοτροπία είναι εντελώς διαφορετική: είναι ένας πρόδρομος του δραματικού ρυθμού του 3ου αι. και σχετίζεται στενά με τη θριαμβευτική αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου, που ανεγέρθηκε αμέσως μετά. Τα κεφάλια των μορφών είναι δυσανάλογα μεγάλα, έτσι ώστε ο θεατής να μπορεί να ερμηνεύσει καλύτερα τις εκφράσεις του προσώπου τους. Οι εικόνες είναι σκαλισμένες λιγότερο λεπτά από ό,τι στη Στήλη του Τραϊανού, με εσοχές από τρυπάνι βαθύτερα στην πέτρα, έτσι ώστε να ξεχωρίζουν καλύτερα, σε μία αντίθεση φωτός και σκότους. Καθώς τα χωριά καίγονται, οι γυναίκες και τα παιδιά συλλαμβάνονται και εκτοπίζονται, οι άνδρες σκοτώνονται· το συναίσθημα, η απόγνωση και τα δεινά των «βαρβάρων» στον πόλεμο, εκπροσωπούνται έντονα σε μεμονωμένες σκηνές και στις εκφράσεις του προσώπου και τις χειρονομίες. Ο Αυτοκράτορας εκπροσωπείται ως ο πρωταγωνιστής, που ελέγχει το περιβάλλον του.
Η συμβολική γλώσσα είναι εντελώς καθαρότερη και πιο εκφραστική, αν και είναι πιο αδιάφορη με την πρώτη ματιά, και αφήνει μία εντελώς διαφορετική εντύπωση στον θεατή του 173 από ό,τι ο καλλιτεχνικός ρυθμός του 113 της στήλης του Tραϊανού. Εκεί νηφάλια, ψυχρή ισορροπία, εδώ δράμα και πάθος. Η εικονογραφική γλώσσα είναι ξεκάθαρη: τονίζονται η Αυτοκρατορική κυριαρχία και η εξουσία, και η ηγεσία δικαιολογείται. Συνολικά είναι μία πρόβλεψη της ανάπτυξης του καλλιτεχνικού ρυθμού στα τέλη της αρχαιότητας και μία πρώτη καλλιτεχνική έκφραση της κρίσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που θα επιδεινωθεί τον 3ο αι.
Μετέπειτα ιστορία
Κατά τον Μεσαίωνα η άνοδος στη στήλη ήταν τόσο δημοφιλής, που δημοπρατείτο κάθε χρόνο το δικαίωμα χρέωσης της εισόδου. Αυτό δεν είναι πλέον δυνατό να το κάνουμε σήμερα· η στήλη τώρα αποτελεί ένα μνημείο στο κέντρο της πλατείας, μπροστά από το Παλάτσο Κίτζι.
μικρογραφία|Η στήλη δεξιά, στο βάθος του πίνακα του [[Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι|Πανίνι για το Παλάτσο Μοντετσιτόριο, με τη βάση της (χαμένης πια) Στήλης του Αντωνίνου Πίου δεξιά, μπροστά (1747).]] δεξιά|μικρογραφία|Επιγραφή που περιγράφει την αποκατάσταση.
Αποκατάσταση
Περίπου τρία μέτρα της βάσης είναι κάτω από το επίπεδο του εδάφους από το 1589 όταν, με εντολή του πάπα Σίξτου Ε΄, ολόκληρη η στήλη αποκαταστάθηκε από τον Ντομένικο Φοντάνα και προσαρμόστηκε στο επίπεδο του εδάφους εκείνης της εποχής. Επίσης ένα χάλκινο άγαλμα του Αποστόλου Παύλου τοποθετήθηκε στην κορυφή του εξώστη, για να ταιριάξει με αυτό του Αποστόλου Πέτρου στη στήλη του Τραϊανού (27 Οκτωβρίου 1588 ). (Αρχικά ο εξώστης στην κορυφή πιθανότατα είχε ένα άγαλμα του Μάρκου Αυρηλίου, αλλά είχε ήδη χαθεί από τον 16ο αιώνα.) Αυτή η προσαρμογή αφαίρεσε επίσης τα ήδη κατεστραμμένα -ή που τότε καταστράφηκαν- αρχικά ανάγλυφα στη βάση, με Νίκες που φέρουν γιρλάντες και (στην πλευρά που κοιτάζει στη Βία Φλαμίνια) παραστάσεις υποτελών βαρβάρων. Τα ανάγλυφα αυτά της βάσης αντικαταστάθηκαν με την ακόλουθη επιγραφή, που καλεί λανθασμένα τη Στήλη ως του Αντωνίνου Πίου, η οποία θεωρείται τώρα πια ως χαμένη:
Βασίλης Γκανάτσιος
Ο Βασίλης Γκανάτσιος, διδάσκαλος στο επάγγελμα και αξιωματικός στην περίοδο της Κατοχής, γνωστός ως Καπετάν Χείμαρρος, υπήρξε υψηλόβαθμο στέλεχος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και του ΕΛΑΣ.
Γεννημένος στο χωριό Ζιάκας Γρεβενών ο Γκανάτσιος εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ γενόμενος αξιωματικός και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στον ΔΣΕ. Εξαιτίας των αμφισβητήσεών του στην επίσημη κομματική γραμμή στα Δεκεμβριανά διώχθηκε κατόπιν της εμπλοκής του στα γεγονότα του Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας το 1945-46 και της Τασκένδης το 1956. Επιστρέφοντας το 1982 στην Ελλάδα ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων για τη δράση του ΚΚΕ στην περίοδο της ένοπλης αντίστασης και του εμφυλίου. Απεβίωσε σε ηλικία 103 ετών.