cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θανάσης Παπαγεωργίου (σκηνοθέτης)
Τα πρώτα βήματα ως σκηνοθέτης και ηθοποιός
== Στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο == Στην τηλεόραση σκηνοθέτησε θεατρικά έργα για το Θέατρο της Δευτέρας. Επίσης σκηνοθέτησε, μαζί με τον Πολ Σκλάβο, και πρωταγωνίστησε στη σειρά «Μαντάμ Σουσού». Συμμετείχε στις σειρές «Το λαχείο» (Ν. Αλευρά), "Μικρές αγγελίες", «Μικροί μεγάλοι» (Άρη Παπαθεοδώρου) το «13ο κιβώτιο»   (Τ. Ψαρρά) και  Καρτ Ποστάλ σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαβασιλείου βασισμένο σε μικρά διηγήματα της Βικτώριας Χισλοπ. Επίσης στην τηλεόραση έχει σκηνοθετήσει και ερμηνεύσει ρόλους σε μεταφορές θεατρικών έργων της Στοάς καθώς και αυτοτελείς παιδικές ταινίες.
Στον κινηματογράφο έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία της Ελίνας Ψύκου «Ο γιος της Σοφίας»  (2015), όπου τιμήθηκε με το βραβείο Β' ανδρικού ρόλου από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και στην ταινία του Ζαχαρία Μαυροειδή «Ο απόστρατος» (2018) και είχε φιλικές συμμετοχές σε ταινίες των Τσεμπερόπουλου και Περάκη (Ξαφνικός έρωτας, Άντε γεια, Βίος και Πολιτεία).
Ως θεατρικός συγγραφέας και αρθρογράφος
Έχει γράψει πέντε θεατρικά έργα, τα «89,90fm stereo», «Άντε γεια» (εκδ. Κέδρος), «Τελεία gr» (εκδ. ΣΤΟΑ), «Ακούω ήχον κώδωνος» και «Αντριάνα» (εκδ. ΣΤΟΑ) τα οποία παίχτηκαν όλα στη Στοά σε δική του σκηνοθεσία.
Επιφυλλίδες του από την εφημερίδα «Τα Νέα», στην οποία αρθρογραφούσε επί 20 χρόνια, εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Καστανιώτη με τίτλο «Εγκωμιάζοντας εγκλήματα». Συνεργάστηκε και συνεργάζεται ακόμη με διάφορες εφημερίδες, περιοδικά και τον ηλεκτρονικό Τύπο. Το 2011 εκδόθηκε από τις εκδόσεις της Στοάς το βιβλίο του «Γ΄ στάση Ζωγράφου - 40 χρόνια Θέατρο Στοά», ένα χρονικό της σαραντάχρονης πορείας του Θεάτρου ΣΤΟΑ.
Ως αφηγητής βιβλίων για άτομα με προβλήματα όρασης
μικρογραφία|Επικήδειος του Καμπανέλλη (Θέατρο ΣΤΟΑ 2013) Ο Θανάσης Παπαγεωργίου με τη ζεστή και εκφραστική φωνή του ηχογράφησε μερικά βιβλία (Audiobooks) που απευθύνονται σε άτομα με προβλήματα όρασης.
Βραβεία και διοικητικές θέσεις
Το πρώτο του βραβείο ήταν από το Φεστιβάλ Ιθάκης το 1974 για καλύτερη παράσταση συνόλου στο «Σκιάχτρο» του Πέτερ Βάις. Το 1976, από το ίδιο φεστιβάλ, παίρνει το βραβείο καλύτερης παράστασης για το «Χάσαμε τη θεία, στοπ». Το 2000 βραβεύτηκε με το βραβείο Κουν για τη σκηνοθεσία του στο έργο «La cumparsita» του Παναγιώτη. Μέντη. Το 2001 βραβεύτηκε από το περιοδικό Αθηνόραμα με τρία πρώτα βραβεία για την παράσταση «Εκάβη» του Ευριπίδη (σκηνοθεσίας, παράστασης, φωτισμών). Το 2002, στον ίδιο διαγωνισμό, βραβεύεται με το 2ο βραβείο σκηνοθεσίας και το 2ο καλύτερης παράστασης για το θεατρικό ‘Ακούω ήχον κώδωνος’, ένα έργο που έγραψε ο ίδιος χρησιμοποιώντας πεζά κείμενα, λεζάντες, ποιήματα, αποσπάσματα έργων κλπ. από έργα του Μποστ. Το 2005 τιμήθηκε με το βραβείο «Φώτος Πολίτης» για την συνολική προσφορά του στο θέατρο. Το 2017 πήρε το βραβείο δεύτερου αντρικού ρόλου, από την Ακαδημία Κινηματογράφου για τον ρόλο του κ. Νίκου, στην ταινία της Ελίνας Ψύκου ‘’Ο γιος της Σοφίας’’.
Έχει διδάξει υποκριτική στις σχολές Π. Μ. Βεάκη, Π. Κατσέλη και Εθνικό Ωδείο, "Μέλισσες" της Ε. Πανοπούλου και σειρά μαθημάτων στο Θεατρολογικό Τμήμα της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Το 1990-1993 δημιούργησε δικό του θεατρικό εργαστήρι με μαθητές κυρίως φοιτητές του Θεατρολογικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Αθηνών. Υπήρξε διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών (2005-2006).
Από το 1980 μέχρι το 2004 υπήρξε μέλος διαφόρων επιτροπών του Υπουργείου Πολιτισμού για θέματα Πολιτιστικής Πολιτικής, Δραματικών Σχολών, Βράβευσης Θεατρικών Συγγραφέων. Αντιπρόεδρος του Δ.Ι.Θ. επί μία δεκαετία. Μέλος του Δ.Σ. του Θεατρικού Μουσείου. Από το 2015-2018 διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου.
==Θεατρικές παραστάσεις == Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ή και ερμήνευσε ο Θ. Παπαγεωργίου
ΑΠΟ ΤΟ 1974 ΔΙΕΥΘΥΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΗ ΣΤΟΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΠΟΥ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΡΓΑ, ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ(όπου δεν αναφέρεται, η σκηνοθεσία είναι δική του):
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
1972 Νικολό Μακιαβέλι ‘’ Ο Μανδραγόρας’’
1972 Ν. Παπαγεωργίου – Λ. Κουρετζή – Μ. Ποντίκα ‘’Ελληνικά μονόπρακτα
1972 Μάριου Ποντίκα ‘’Ο Λάκκος και η Φάβα’’
1973 Γιάννη Αντρίτσου ‘’Το κούτσουρο’’
1973 Πέτερ Βάϊς ‘’Άσμα για το σκιάχτρο της Λουσιτανίας’’
1974 Πέτρου Μάρκαρη «Το έπος του βασιλιά Υμπύ» – Υμπύ
1975 Γιώργου Διαλεγμένου «Χάσαμε τη θεία, στοπ» – Θανάσης μικρογραφία|Μήδεια του Μπόστ στο Ηρώδειο - 2015 (Ευδοκία Σουβατζή - Θανάσης Παπαγεωργίου - Λήδα Πρωτοψάλτη - Παύλος Ορκόπουλος) 1977 Μ. Ευθυμιάδη «Ο Φώντας – Οι ψόφιοι κοριοί – Το υπόστεγο»  – Φώντας, Μήτσος, Φακίρης
1978 Μάριου Ποντίκα «Θεατές» – Α’ άντρας
1979 Μάριου Ποντίκα «Εσωτερικαί Ειδήσεις» – διάφοροι ρόλοι
1980 Σπ. Παπαδογεώργου «Την άλλη Κυριακή» – Κοσμάς
1981 Γιάννη Χρυσούλη «Τα εγκαίνια»
1981 Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Νάσος» – Νάσος
1982 Μ. Κονδύλη-Θ. Ασλανίδου «Φυτά εσωτερικού χώρου»
1982 Γ. Παπακυριάκη «Δατς ολ» – Ανακριτής Μπαστέας
1983 Κ. Βέργου «Ο γάμος της Αντιγόνης» – Νίκος
Ιωάννης Πολέμης
thumb|right|200px|[[Προτομή του Ιωάννη Πολέμη (κήπος Ζαππείου, Αθήνα)]] Ο Ιωάννης Πολέμης (1862 - 28 Μαΐου 1924 ) ήταν Έλληνας ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1862. Η καταγωγή του δικαστή πατέρα του ήταν από την Άνδρο, ενώ η μητέρα του ήταν Αθηναία. Και δύο οικογένειες πάντως είχαν ρίζες βυζαντινές. Ξεκίνησε να γράφει ποίηση στα 13 χρόνια του. Ο Πολέμης ανέπτυξε από νωρίς φιλικούς δεσμούς με τον Γεώργιο Σουρή, τον Κρητικό ποιητή Εμμανουήλ Στρατουδάκη και τον Δημήτριο Καμπούρογλου. Όταν ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές εντάχθηκε στο σύλλογο νέων "Αι Μούσαι". Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και για δύο χρόνια αισθητική και ιστορία της τέχνης στο Παρίσι. Τα πρώτα ποιήματά του, ακολουθώντας την συνήθεια της εποχής, τα έγραψε στην καθαρεύουσα. Διετέλεσε υπάλληλος του Υπουργείου Παιδείας και Γενικός Γραμματέας (1915) της Σχολής Καλών Τεχνών, ενώ υπήρξε ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών συγγραφέων. Πέθανε από βρογχοπνευμονία τον Μάιο του 1924 στην Αθήνα.
Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και καλοσύνη, στοιχεία άλλωστε που χαρακτήρισαν και την ίδια του τη ζωή. Ο Ιωάννης Πολέμης εντάσσεται στη Νέα Αθηναϊκή Σχολή που αντιτάχτηκε στην υπερβολή και τον άκρατο ρομαντισμό, ενώ παράλληλα καθιέρωσε (όπως οι Παλαμάς, Δροσίνης) τη δημοτική γλώσσα στην ποίηση. Είναι ποιητής των χαμηλών τόνων, αισθηματικός, μελωδικός λυρικός και δραματικός. Το έργο του, που είχε πρωτοφανή λαϊκή απήχηση, διακρίνει ο μελωδικός στίχος, η απλότητα και ο αβίαστος συμβολισμός. Πολλά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν. Το 1918 τιμήθηκε με το Αριστείο των Γραμμάτων για την προσφορά του στα ελληνικά γράμματα. Ο Ιωάννης Πολέμης έγραψε ακόμα δράματα, ποιήματα για παιδιά, λίγα διηγήματα, ενώ επιμελήθηκε ποιητικές ανθολογίες.
Ο Πολέμης επικρίθηκε συχνά και από τους συγχρόνους του και από τους μετέπειτα κριτικούς για το χαμηλόφωνο ύφος του, για τον έντονο αισθηματισμό του, την έλλειψη ποιητικού βάθους και θεματικής πρωτοτυπίας.
Τα θεατρικά του έργα
Διακρίθηκε και ως θεατρικός συγγραφέας. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα εξής θεατρικά έργα:
Ξεχωρίζουν "Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος" και το "Μια φορά κι έναν καιρό".
Το μεταφραστικό του έργο
Αξιόλογο είναι και το μεταφραστικό του έργο. Σ' αυτό περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και οι ακόλουθες μεταφράσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νέα Αθηναϊκή Σχολή
Θανάσης Παπαγεωργίου (σκηνοθέτης)
Βραβεία και διοικητικές θέσεις
1984 Γ. Μανιώτη «Καβγάδες» – Παναγιώτης
1984 Δ. Κορδάτου «Διάρρηξη» – Μίμης
1986 Μπάμπη Τσικληρόπουλου «Ο Κύριος» – Υπηρέτης
1987 Μποστ «Φαύστα» – Γιάννης
1990 Μάριου Ποντίκα «Κοίτα τους» – διάφοροι ρόλοι
1991 Θ. Παπαγεωργίου «Άντε γειά» – Μιχάλης
1992 Φ. Γκ. Λόρκα «Ματωμένος γάμος» – Ξυλοκόπος
1992 Ιάκωβου Καμπανέλλη «Τρεις σε μοναξιά: Ο Πανηγυρικός – Αυτός και το παντελόνι του – Ο επικήδειος»
1993 Μποστ «Μήδεια» – Τροφός
1994 Ρομπέρτο Ατάϋντε «Δεσποινίς Μαργαρίτα»
1994 Λάιλ Κέσσλερ «Τα ορφανά» – Χάρολντ
1998 Βασίλη Ραίση «Το πρόβλημα του Κώστα»
1998 Παναγιώτη Μέντη “La Cumparsita” – Βασίλης μικρογραφία|Εγώ ο Μάρκος Βαμβακάρης (2018) / Νάσης Τουμπακάρη 1999 Μίκη Θεοδωράκη “Το τραγούδι του νεκρού αδερφού”
Ευριπίδη ”Εκάβη” – Οδυσσέας
2000 Μιχάλη Φακίνου “Περιμένοντας τον Μπέκετ” – Θανάσης
Παναγιώτη Μέντη “Εθνική Πινακοθήκη” – τρεις ρόλοι
2001 Μποστ-Θαν. Παπαγεωργίου “Ακούω ήχον κώδωνος” – Γιάννης
2002 Μποστ “Το επάγγελμα της μητρός μου” – μονόλογος για την Πολιτιστική Ολυμπιάδα
2002 Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα “Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα”
2003 Ευριπίδη ”Ιφιγένεια εν Αυλίδ ι” – Β’ Εξάγγελος
2004 Μάριου Ποντίκα ”Ο δολοφόνος του Λάϊου και τα κοράκια” – Άντρας (σκηνοθεσία Γιάννης Αναστασάκης)
Μαρίας Κυριάκη “Μαργεντίνη” – Πατέρας
2006 Γιάννη Τσίρου “Αξύριστα πηγούνια” (Θέατρο Πόρτα)
2007 Αύγουστου Στρίντμπεργκ “Ο πατέρας” – Ίλαρχος
2008 Κρίστοφερ Χάμπτον “Στάχτες” – Χένρικ
2009 Αντώνη Νικολή “Λισαβόνα” – Αντώνης
Θαν. Παπαγεωργίου-Π. Μέντη-Ex animo “Τελεία gr.” – διάφοροι ρόλοι
2011 Μποστ “Φαύστα”   Γιάννης
2012 Κώστα Μποσταντζόγλου “Ο ελέφας” Μήτσος
2013 Καμπανέλλη-Παπαγεωργίου-Θ. Ασλανίδου, Μ. Κονδύλη “Με όλο μου το είναι” (“Επικήδειος”)
2014 Πέτερ Βάϊς ”Άσμα για το σκιάχτρο της Λουσιτανίας”
Αρκάς ”Επείγοντα περιστατικά”
2015 Μποστ “Μήδεια” Τροφός
Γιάννη Τσίρου ”Διαλέξεις αθλιότητας”
2016 Δημήτρη Κεχαίδη-Έλενας Χαβιαρά ”Με δύναμη απ’ την Κηφισιά”
2017 Θανάση Παπαγεωργίου ”Η Αντριάνα”
2018 Νάνση Τουμπακάρη ”Εγώ, ο Μάρκος Βαμβακάρης”
Θανάση Παπαγεωργίου ”Εμείς οι δύο”
2020 Θανάση Παπαγεωργίου "Το επάγγελμα της μητρός μου"
2022 Μποστ - Θανάση Παπαγεωργίου “Ακούω ήχον κώδωνος”
Παραπομπές
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Αρνητική θερμοκρασία
Στη φυσική κάποια συστήματα μπορούν να έχουν αρνητικη θερμοκρασία, δηλαδή η θερμοδυναμική θερμοκρασία τους να εκφράζεται από μια αρνητική ποσότητα. Οι αρνητικές θερμοκρασίες εκφράζονται με αρνητικούς αριθμούς στην κλίμακα Κέλβιν.
Οι θερμοκρασίες που εκφράζονται με αρνητικές τιμές στις κλίμακες Κελσίου και Φαρενάιτ, απλά δηλώνουν ότι η εν λόγω θερμοκρασία είναι χαμηλότερη από το σημείο στο οποίο έχει οριστεί το μηδέν στις συγκεκριμένες κλίμακες. Κατά συνέπεια, κάποιος θα περίμενε πως οι αρνητικές θερμοκρασίες που αναφέρονται στην κλίμακα Κέλβιν, θα εκφράζουν χαμηλότερες ενεργειακα καταστάσεις από την πλήρη θερμική αδράνεια που εκφράζει το απόλυτο μηδέν. Όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει και αποκλείεται από τον ίδιο τον ορισμό του απολύτου μηδενός. Στην ουσία τα συστήματα που έχουν αρνητικη θερμοκρασία, είναι θερμότερα, δηλαδή αντιστοιχούν σε καταστάσεις υψηλότερης ενέργειας, από συστήματα των οποίων η θερμοκρασία αγγίζει το απόλυτο μηδέν.
Συστήματα με αρνητικη θερμοκρασία
Οι αρνητικες θερμοκρασίες μπορούν να υπάρξουν μόνο σε συστήματα των οποίων η συνολική ενέργεια δεν μπορεί να υπερβεί μια μέγιστη πεπερασμένη τιμή. Σε ένα τέτοιο σύστημα, καθώς η θερμοκρασία αυξάνεται, τα σωματίδια μεταπίπτουν σε υψηλότερες ενεργειακα καταστάσεις και η θερμοκρασία τους ξεπερνά το άνω όριό της αλλά και το όριο που θέτει το +∞. Ο αριθμός των σωματιδίων που βρίσκονται σε χαμηλές ενεργειακα καταστάσεις εξισώνεται με αυτόν που εκφράζει τον αριθμό των σωματιδίων που βρίσκονται σε καταστάσεις ενεργειακα υψηλότερες. Με την αύξηση της ενέργειας σε αυτά τα συστήματα, είναι δυνατόν να υπάρξουν περισσότερα σωματίδια σε ενεργειακα υψηλότερη κατάσταση από αυτά στις χαμηλότερες στάθμες. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία υπάρχει η αρνητική θερμοκρασία. Μια ουσία με αρνητική θερμοκρασία δεν είναι ψυχρότερη από το απόλυτο μηδέν. Αντίθετα, έχει περισσότερη ενέργεια από την άπειρη θερμοκρασία για το σύστημα, όπως το θεωρούμε. Οι Kittel και Kroemer (σελ.462) το έθεσαν ως εξής: "Η θερμοκρασιακή κλίμακα από το ψυχρό προς το θερμό ακολουθεί την πορεία: +0 K, . . ., +300 K, . . . , +∞ K, −∞ K, . . . , −300 K, . . . , −0 K."
Γενικά, αν θεωρήσουμε όλες τις ιδιότητες για ένα σύστημα, θα διαπιστώσουμε πως δεν μπορεί να υπάρξει άνω όριο στην ενέργειά του. Η θερμοκρασία, ορίζεται από την κινητική ενέργεια των ατόμων στο σύστημα που μελετούμε. Επειδή όμως δεν μπορεί να υπάρξει άνω όριο στην ορμή ενός ατόμου, δεν μπορεί να υπάρξει και άνω όριο στις διαθέσιμες ενεργειακές στάθμες. Όμως, αν μια συγκεκριμένη ιδιότητα ενός συστήματος αλληλεπιδρά κατά πολύ ασθενή τρόπο με όλες τις άλλες ιδιότητές του, αυτή η ιδιότητα μπορεί να φτάσει σε μια εσωτερική ισορροπία χωρίς κατ'ανάγκη να βρίσκεται σε ισορροπία με τις άλλες ιδιότητες. Επομένως αν μελετούμε το σύστημα ως προς αυτήν του την ιδιότητα, μπορούμε να συνδέσουμε με αυτό μια αρνητική θερμοκρασία.
Θερμοκρασία και αταξία
Η κατανομή της ενέργειας σε ένα σύστημα σύμφωνα με τις δυνατές καταστάσεις στην μεταφορική και περιστροφική κίνηση, στις ταλαντώσεις, στις περιστροφές, στις ηλεκτρονιακές κατανομές του και στην πυρηνική του δομή, καθορίζουν τη μακροσκοπική θερμοκρασία που το εκφράζει. Σε ένα σύστημα, η θερμική ενέργεια συνεχώς ανταλλάσσεται μεταξύ των διαφορετικών αυτών καταστάσεων.
Εντούτοις, σε μερικές περιπτώσεις, είναι δυνατόν να απομονώσουμε μερικούς από αυτούς τους τρόπους ανταλλαγής ενέργειας. Στην πράξη, οι απομονωμένες μορφές ανταλλάσσουν ενέργεια με τις άλλες, αλλά στην κλίμακα του χρόνου, η ανταλλαγή αυτή είναι πολύ αργή σε σχέση με την ανταλλαγή ενέργειας μεταξύ τους. Ένα παράδειγμα είναι αυτό της στροφορμής του πυρήνα κατά την εφαρμογή ισχυρού εξωτερικού μαγνητικού πεδίου. Σε αυτήν την περίπτωση η ενέργεια ρέει ταχύτατα μεταξύ των καταστάσεων ιδιοπεριστροφής των αλληλεπιδρόντων ατόμων, αλλά η μεταφορά ενέργειας μεταξύ των σπιν του πυρήνα και των άλλων τρόπων μεταφοράς ενέργειας είναι σχετικά αργή. Επειδή η ροή της ενέργειας εστιάζεται κυρίως στο σύστημα της ιδιοπεριστροφής, έχει περισσότερο νόημα να θεωρήσουμε μία θερμοκρασία για το σύστημα που εστιάζει στο σπιν η οποία είναι ξεχωριστή από τη θερμοκρασία που οφείλεται σε άλλες μεθόδους ανταλλαγής ενέργειας.
Ένας ορισμός της θερμοκρασίας μπορεί να βασιστεί στη σχέση:
Η σχέση αυτή, υποδεικνύει ότι η θετική θερμοκρασία αντιστοιχεί σε μια κατάσταση στην οποία η εντροπία αυξάνεται καθώς αυξάνεται και η ενέργεια του συστήματος. Αυτή είναι η ισχύουσα κατάσταση στη μακροσκοπική θεώρηση του κόσμου. Αν ένα σύστημα όπως το θεωρήσουμε, έχει ένα άνω όριο στην ενέργεια, αυτό θα σημαίνει πως η εντροπία του αυξάνεται, αγγίζει το μέγιστο και έπειτα μειώνεται σε συνάρτηση με την ενέργεια, έως ότου φτάσει στο μέγιστο της ενέργειας. Επομένως, η παράγωγος παραπάνω είναι σε ένα τμήμα του πεδίου ορισμού αρνητική, επειδή και η εντροπία είναι εκεί, φθίνουσα συνάρτηση της ενέργειας. Σε αυτό το τμήμα είναι αρνητική η θερμοκρασία.
Σπιν των πυρήνων
Σε συστήματα που σχετίζονται με το πυρηνικό και ηλεκτρονιακό σπιν, υπάρχει συνήθως ένας πεπερασμένος αριθμός διαθέσιμων καταστάσεων, συνήθως δύο, που αντιστοιχούν στο διάνυσμα του σπιν να βρίσκεται προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Κατά την απουσία μαγνητικού πεδίου, οι καταστάσεις του σπιν είναι εκφυλισμένες, δηλαδή αντιστοιχούν στην ίδια ενέργεια. Όταν εφαρμοστεί ένα εξωτερικό μαγνητικό πεδίο, τα επίπεδα της ενέργειας διαχωρίζονται, ώστε αυτά που βρίσκονται παράλληλα προς τη διεύθυνση του μαγνητικού πεδίου να έχουν διαφορετική ενέργεια με αυτά που βρίσκονται αντιπαράλληλα.
Στην απουσία μαγνητικού πεδίου, θα περίμενε κάποιος πως ένα τέτοιο σύστημα με δύο πιθανές καταστάσεις σπιν, θα έχει τα μισά του άτομα με σπιν προς τα πάνω και τα άλλα μισά με σπιν προς τα κάτω, πράγμα που θεωρείται και λογικό εφόσον αυτή είναι η κατάσταση που μεγιστοποιεί την εντροπία. Με την εφαρμογή του μαγνητικού πεδίου, κάποια άτομα θα ευθυγραμμιστούν με αυτό, με σκοπό να ελαχιστοποιήσουν την ενέργεια του συστήματος, επομένως ο αριθμός των ατόμων που είναι σε χαμηλότερη ενεργειακά κατάσταση θα είναι μεγαλύτερος από αυτών που βρίσκονται σε υψηλότερη ενεργειακά στάθμη (θεωρούμε χάριν απλότητας πως το σπιν προς τα κάτω δηλώνει χαμηλότερη ενέργεια). Είναι δυνατόν να προσθέσουμε ενέργεια στο σύστημα των σπιν με τη χρήση τεχνικών ραδιοσυχνοτήτων. Αυτό θα εξανάγκαζε κάποια άτομα με σπιν προς τα κάτω να αλλάξουν και να βρεθούν να έχουν σπιν προς τα πάνω. Ένας άλλος τρόπος, στην περίπτωση των ατομικών πυρήνων, είναι μετά την εφαρμογή του μαγνητικού πεδίου, να αλλάξει η φορά του τόσο γρήγορα, ώστε κάποια σωματίδια του πυρήνα να μην προλάβουν να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση. Στην κατάσταση που προκύπτει για το μελετούμενο σύστημα, δεν υπάρχει μέγιστη εντροπία και έχουμε αρνητική θερμοκρασία, κάτι που κατάφεραν οι Purcell και Pound το 1951.
Αρχικά τα μισά άτομα βρισκόντουσαν με σπιν προς τα κάτω και τα άλλα μισά με σπιν προς τα πάνω το οποίο μας δίνει μια αναλογία 1/1, επομένως σε μια αύξουσα εντροπία που αντιστοιχίζεται σε θετική θερμοκρασία. Όμως σε κάποιο σημείο περισσότερα από τα μισά σπιν ήταν προς τα πάνω. Σε αυτή την περίπτωση, η πρόσθετη ενέργεια μειώνει την εντροπία, εφόσον μεταβάλλει την αναλογία 1/1, Αυτή η μείωση της εντροπίας μαζί με την προσθήκη επιπλέον ενέργειας δηλώνει την αρνητική θερμοκρασία.
Λέιζερ ημιαγωγών
Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται επίσης σε πολλά συστήματα λέιζερ όπου ένα μεγάλο ποσοστό των ατόμων του συστήματος (σε λέιζερ αερίου ή χημικά λέιζερ) ή των ηλεκτρονίων (σε λέιζερ ημιαγωγών) βρίσκονται σε διεγερμένες καταστάσεις. Αυτό αναφέρεται σαν αναστροφή πληθυσμού και παίζει καταλυτικό ρόλο στην παραγωγή των ακτίνων λέιζερ.
Η Χαμιλτονιανή για μία κατάσταση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε συχνότητα ν είναι: Ο τελεστής πυκνότητας της γενικευμένης κανονικής συλλογής (grand canonical ensemble) είναι: Για να έχει το σύστημα μια θεμελιώδη κατάσταση, το ίχνος του τελεστή να συγκλίνει και γενικά ο τελεστής να έχει νοήμα, το βH πρέπει να είναι θετικά ημιορισμένα. Έτσι, αν το 'hν < μ και ο H είναι αρνητικά ημιορισμένα, το β'' πρέπει να είναι αρνητικό, και εφόσον β=1/kT (Τ: η θερμοκρασία), έχουμε και αρνητική θερμοκρασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στατιστική μηχανική Κατηγορία:Μαγνητισμός Κατηγορία:Θερμοκρασία Κατηγορία:Εντροπία
Δώδεκα Ευαγγέλια
Τα 12 Ευαγγέλια
Δωδεκα ευαγγελια Δωδεκα ευαγγελια Δωδεκα ευαγγελια Κατηγορία:Μεγάλη Εβδομάδα
Αλέξανδρος Αβραμίδης
Ο Αλέξανδρος Αβραμίδης (2 Μαΐου 1927 - 15 Νοεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας πλοίαρχος, οικονομολόγος και βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1927 στην Αθήνα. Γονείς του ο Αντιστράτηγος, τέως βουλευτής και τέως υπουργός Χρήστος Αβραμίδης και η Φωτεινή, το γένος Παρασκευά Παρασκευοπούλου. Η οικογένεια εκ πατρός κατάγονταν από τις Τίκφες της Βόρειας Μακεδονίας (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία), με μεγάλη παράδοση στους εθνικούς αγώνες από την εποχή της Μακεδονικής επανάστασης του 1878 και του Μακεδονικού αγώνα. Μετά το 1913, η οικογένεια προσέφυγε στο Κιλκίς.
Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές, φοίτησε στη Σχολή Εμπορικής Ναυτιλίας της Ύδρας, απ όπου απεφοίτησε το 1948. Στη συνέχεια ειδικεύθηκε σε θέματα ναυτικής τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Το 1960 πήρε το πτυχίο της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών των Αθηνών της οποίας το 1972 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ. Μιλούσε την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα μετά από ανάλογες σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Η επαγγελματική σταδιοδρομία του, περιελάμβανε θητεία στη δημόσια διοίκηση, στον ιδιωτικό τομέα και 12ετή υπηρεσία σε ποντοπόρα πλοία με την ιδιότητα του πλοιάρχου. Στη συνέχεια εργάσθηκε ως επιτελικός στέλεχος – Αρχιπλοίαρχος, Διευθυντής και Διευθύνων Σύμβουλος - ναυτιλιακών επιχειρήσεων με αρμοδιότητες διοικητικές και μελέτης προβλημάτων εμπορίου και ναυτιλίας, στην Ελλάδα, στην Ελβετία και στη Δυτική Αφρική.
Εξελέγη βουλευτής Κιλκίς τους κόμματος της Νέας Δημοκρατίας τον Νοέμβριο του 1974 και επανεξελέγη το Νοέμβριο του 1977. Διετέλεσε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης (1977 - 1978) καθώς επίσης και μέλος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συνδέσεως Ελλάδας – ΕΟΚ (1978). Από το Σεπτέμβριο του 1978, ανέλαβε καθήκοντα Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας. Ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, ο τότε πρωθυπουργός και εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, του εμπιστεύθηκε τον εθνικό ρόλο της ανάπτυξης της  Ελληνικής Πολεμικής Βιομηχανίας. Η πέμπτη σε προμήθεια στρατιωτικού υλικού χώρα στον κόσμο, θα αποκτούσε επιτέλους τη δική της βιομηχανία.
Για την ενεργό συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 1941 - 1945, έχει αναγνωρισθεί ως Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν παντρεμένος με τη  Φλωρέττα, το γένος Στυλιανού Βουτσαρά και πατέρας δυο παιδιών, της Φωτεινής και του Χρήστου. Απεβίωσε στις 15 Νοεμβρίου 2013.
Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου
thumb|Μετοχή της Compagnie francaise des mines du Laurium. μικρογραφία|Εργοστάσιο της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου, γύρω στο 1890 μικρογραφία|Ράμπα επιβίβασης της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων στο Λαύριο (Γαλλική Σκάλα), κατασκευή 1888 Η Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου (Compagnie francaise des mines du Laurium) (συντ. ΓΕΜΛ), που ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1875, ήταν μεταλλευτική εταιρεία που αγόρασε από το ελληνικό κράτος το δικαίωμα εκμετάλλευσης των αγρυροφόρων φλεβών μολύβδου των ορυχείων του Λαυρίου. Τα ορυχεία του Λαυρίου ήταν γνωστά από την αρχαιότητα και μάλιστα είχαν υποστεί έντονη εξορυκτική δραστηριότητα την κλασική περίοδο των Αθηνών, συμβάλλοντας σημαντικά στην ισχύ της πόλης.
Κατά την περίοδο 1977-1989, λαμβάνει χώρα μία ανοιχτή και μακροχρόνια αναζήτηση σχετικά με τις δυνατές προοπτικές επανάχρησης του βιομηχανικού συγκροτήματος της ΓΕΜΛ. Έτσι "γεννήθηκε" η ιδέα του Τεχνολογικού και Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου με στόχο τη διάσωση της τεχνολογικής φυσιογνωμίας του συγκροτήματος, με στόχο την αποκατάσταση και αναγέννηση του παλαιού βιομηχανικού συγκροτήματος και την επανάχρησή του ως τεχνολογικού και πολιτιστικού πάρκου. Το πάρκο αναβιώνει την ιστορική ταυτότητα και τη συλλογική μνήμη ως τόπος παραγωγής από τους αρχαίους χρόνους. Σε πραγματιστικό επίπεδο, το πάρκο συμβάλλει στην τεχνολογική αναβάθμιση της αθηναϊκής βιομηχανίας μέσω της μεταφοράς τεχνολογίας, της ίδρυσης spin-off εταιριών, της δημιουργίας νέου επιχειρηματικού περιβάλλοντος και υποδομών, καθώς και της ανάπτυξης νέων εφαρμογών και καινοτομιών παραγωγής ή προϊόντων.
Το εγχείρημα αυτό υιοθετήθηκε απο το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και από το 1995 λειτουργεί υπό την επιβλέψη του με χρηματοδότησεις που έχουν δοθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και εθνικούς πόρους όπου ανέρχονται συνολικά σε 5,19 δισεκατομμύρια δραχμές (15,23 εκατομμύρια Ευρώ).
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ανακαλύφθηκε ένα εξαιρετικό αρχείο ΓΕΜΛ : αρκετά κυβικά μέτρα εγγράφων αποθηκεύτηκαν σε εγκαταλελειμμένους και εν μέρει μη στεγασμένους χώρους στην περιοχή της Καμάριζας. Τα έγγραφα αυτά ( φυλλάδια εργαζομένων, γεωλογικά έγγραφα, τοπογραφικά σχέδια κ.α. τα οποία ήτα γραμμένα στα γαλλικά) μεταφέρθηκαν στις εγκαταστάσεις του τεχνολογικού πάρκου Λαυρίου.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική οικονομία Κατηγορία:Λαύριο Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Στάνισλας Λάτσνι
Ο Στάνισλας Λάτσνι, γνωστός και ως « Στάχο » (γεννημένος στις 13 Αυγούστου 1911 στο Βορμς της Γερμανίας), είναι πρώην Γαλλοπολωνός ποδοσφαιριστής, του οποίου η ποδοσφαιρική καριέρα ξεκίνησε στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, όταν και αγωνιζόταν με τα χρώματα της ΡΚ Λανς, ενώ ολοκληρώθηκε με το πέρας της σεζόν 1947, με την κατάκτηση του τίτλου του Πρωταθλητή Γαλλίας, τον οποίον κατέκτησε αγωνιζόμενος με την ΚΟ Ρουμπαί-Τουρκουάν.
Στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής έως και τα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Βιογραφία
Ο Στάνισλας Λάτσνι αγωνίστηκε ως μέσος με τα χρώματα των ΡΚ Λανς και ΚΟ Ρουμπαί-Τουρκουάν.
Ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος με την ΑΚ Καμπραί, όπου είχε το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας, ενώ, ταυτόχρονα, είχε και τον διπλό ρόλο του παίκτη-προπονητή.
Στη συνέχεια, ανέλαβε χρέη προπονητή στην ΚΟ Ρουμπαί-Τουρκουάν από τον Ιούλιο του 1956 ως τον Απρίλιο του 1959.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ιερά Μονή Περιβλέπτου Παντάνασσας (Στούπαινας)
Η Ιερά Μονή Περιβλέπτου Παντάνασσας είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1000 περίπου μέτρων στις πλαγιές του βουνού Μιτσικέλι Ιωαννίνων, σε μικρή απόσταση από το ομώνυμο χωριό Περίβλεπτος. Περισσότερο γνωστή όμως στους κατοίκους της περιοχής είναι με το προσωνύμιο Μονή Στούπαινας, πιθανόν λόγω κάποιας γενναίας δωρεάς που έκανε στη Μονή μια γυναίκα, της οποίας το επώνυμο του συζύγου ήταν Στούπη (εξ ου και Στούπαινα).
Μπουσάν (Ωτ-Γκαρόν)
Το Μπουσάν (γαλλικά: Boussan, οξιτανικά: Boçan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουσανιέν (γαλλικά: Boussaniens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Χωρίς αύριο (ταινία)
Το Χωρίς Αύριο (κορεάτικα: 8월의 크리스마스) είναι μια ρομαντική δραματική ταινία της Νότιας Κορέας παραγωγής 1998, που αναδιαμόρφωσε το κινημτογραφικό είδος του κορεάτικου μελοδράματος. Στην ταινία, που ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χουρ Γιν-Χο, πρωταγωνιστούν οι Χαν Σουκ-Κιου και Σιμ Έουν-Χα.
Πλοκή
Μετά από έναν αποτυχημένο αρραβώνα, ο Γιουνγκ-Γουόν (Χαν Σουκ-Κιου), ιδιοκτήτης φωτογραφείου που διανύει τη δεκεατία των 30, ζει με την οικογένειά του: την αδερφή του, τον σύζυγο και το παιδί της και τον πατέρα του. Γνωρίζει την Ντα-Ριμ (Σιμ Έουν-Χα), μια νεαρή παρκαδόρισσα, όταν εκείνη χρειάζεται κάποιες φωτογραφίες γρήγορης εκτύπωσης, για να τις χρησιμοποιήσει ως αποδεικτικά στοιχεία ενάντια στους παραβάτες στάθμευσης. Κάτι συμβαίνει ανάμεσα στους δύο ήρωες, οι οποίοι συναντιούνται όλο και πιο συχνά και αρχίσουν να τρέφουν αισθήματα ο ένας για τον άλλον.
Πριν προχωρήσει περισσότερο το ειδύλλιό τους, ο Γιουνγκ-Γουόν ανακαλύπτει ότι τα πρόσφατα προβλήματα υγείας του είναι συμπτώματα μιας ανίατης ασθένειας. Ως μέρος της συμφιλίωσης του με τη μοίρα του, ακριβώς τη στιγμή που έχει ξαναβρεί την ευτυχία, διακόπτει κάθε επαφή με την Ντα-Ριμ κλείνοντας και το φωτογραφείο του. Εκείνη είναι συντετριμμένη, αλλά δεν έχει κανέναν τρόπο να τον βρει.
Ο Γιουνγκ-Γουόν δημιουργεί επίσης ένα βήμα προς βήμα εγχειρίδιο για τη χρήση του μηχανήματος εμφάνισης φωτογραφιών στο κατάστημά του, έτσι ώστε να μπορέσει ο πατέρας του να αναλάβει όταν ο ίδιος πεθάνει. Πηγαίνει σε ένα πάρτι με ποτά μαζί με τους παιδικούς του φίλους για να τους αποχαιρετήσει, αλλά αποκαλύπτει τον επικείμενο θάνατό του μόνο στον καλύτερο φίλο του, ο οποίος δεν τον πιστεύει μέχρι που ο Γιουνγκ-Γουόν καταρρέει στο αστυνομικό τμήμα όπου οδηγούνται οι φίλοι.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα, ο Γιουνγκ-Γουόν παρατηρεί κρυφά την Ντα-Ριμ να γυρίζει στη δουλειά της χαρούμενη και ικανοποιείται που το σχέδιό του έχει λειτουργήσει. Τραβάει ένα αναμνηστικό πορτρέτο με χρονόμετρο και, μόλις χτυπάει το κλείστρο, χαμογελάει.
Βραβεία
Βραβεία Τεχνών Baeksang 1998
Κινηματογραφικά Βραβεία Blue Dragon 1998
Βραβεία Σκηνοθετών 1998
Βραβεία Grand Bell 1999
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1982-83
Το Κύπελλο Κύπρου 1982-83 ήταν η 9η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (6η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 1η φορά στην ιστορία της.
Χωρίς αύριο (ταινία)
Υποδοχή
Με 422.930 εισιτήρια στη Σεούλ και προβολές στη Σιγκαπούρη, η ταινία διατηρεί μέχρι σήμερα μια μόνιμη βάση θαυμαστών στην Ασία και χρησιμοποιείται συχνά για διδασκαλία σεναρίου και κινηματογράφου στην Κίνα και τη Νότια Κορέα. Επίσης το 1998, η ταινία προσκλήθηκε να προβληθεί στο τμήμα Διεθνούς Εβδομάδας Κριτικής στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1998 κατέλαβε την 4η θέση στις εισπράξεις μεταξύ των κορεατικών ταινιών. Λόγω της επιτυχίας της, η ταινία κυκλοφόρησε εμπορικά στο Κέντρο Τέχνης του Χονγκ Κονγκ στις 3 Αυγούστου 1999 και στην κινηματογραφική αίθουσα του Μπρόντγουεϊ από τις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 24 Νοεμβρίου 1999.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1982-83
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Νέα Σαλαμίνα και η Ανόρθωση. Ο τελικός διεξήχθη στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα με σκορ 3-1 σετ.
Χωρίς αύριο (ταινία)
Ριμέικ
Στο ιαπωνικό ριμέικ του 2007 σε σκηνοθεσία Σουνίτσι Ναγκασάκι, ο γυναικείος χαρακτήρας είναι δασκάλα.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1982-83
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1982 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1983
Χωρίς αύριο (ταινία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με κορεατική γλώσσα Κατηγορία:Ταινίες του 1998
Skillet
Οι Skillet είναι χριστιανικό Nu Metal συγκρότημα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που έχει προταθεί δύο φορές για Βραβείο Γκράμι. Οι Skillet έχουν κυκλοφορήσει οκτώ άλμπουμ και τα τελευταία 13 χρόνια, έχουν εκτίνει τον ήχο τους σε διάφορα ήδη της ροκ, όπως Χαρντ ροκ, Συμφωνική ροκ, κ.λπ. Τον Μάρτιο του 2010, είχαν πουλήσει 1,6 εκατομμύρια άλμπουμ σε όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά nu metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Τενεσί
Μπουρ-Σαιν-Μπερνάρ
Το Μπουρ-Σαιν-Μπερνάρ (γαλλικά: Bourg-Saint-Bernard, οξιτανικά: Le Borg de Sant Bernat) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εντουάρ Μανέ
Ο Εντουάρ Μανέ (Édouard Manet, 23 Ιανουαρίου 1832 – 30 Απριλίου 1883) ήταν Γάλλος ζωγράφος. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της μοντέρνας τέχνης ενώ συνδέθηκε έντονα και με το κίνημα του ιμπρεσιονισμού. Αποτέλεσε επιπλέον έναν από τους πλέον αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες του 19ου αιώνα.
Νεανικά χρόνια
Ο Εντουάρ Μανέ γεννήθηκε το 1832 στο Παρίσι και μεγάλωσε μέσα σε ένα μεγαλοαστικό οικογενειακό περιβάλλον. Ο πατέρας του, Ωγκύστ Μανέ (Auguste Manet), ήταν δικαστής, ενώ η μητέρα του, Εζενί-Ντεζιρέ Φουρνιέ (Eugénie-Desirée Fournier) ήταν κόρη διπλωμάτη. Από νωρίς ο Μανέ ήρθε σε επαφή με τον χώρο της τέχνης χάρη στη συμβολή του θείου του, Σαρλ Φουρνιέ (Charles Fournier), ο οποίος επιπλέον τον ενθάρρυνε να ακολουθήσει το επάγγελμα του ζωγράφου. Αντιθέτως, ο πατέρας του τον προορίζει για μία καριέρα στη νομική.
Σε ηλικία 12 ετών ο Μανέ φοιτά στο κολέγιο Rollin και οι μαθητικές του επιδόσεις καταγράφονται ως απογοητευτικές, γεγονός που αναγκάζει τους γονείς του να αποδεχτούν την επιθυμία του να δώσει εξετάσεις ώστε να γίνει δεκτός στη Ναυτική Ακαδημία. Ο Μανέ αποτυγχάνει στις εξετάσεις αλλά το Δεκέμβριο του 1848 μπαρκάρει με το πλοίο Havre et Guadeloupe με προορισμό το Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Οι εμπειρίες που αποκομίζει κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού καταγράφονται σε αρκετά από τα μεταγενέστερα έργα του.
Δημόσιες εκθέσεις
Μετά από μερικά χρόνια κατά τα οποία ο Μανέ εξακολουθεί να αντιγράφει κλασικά έργα, αποφασίζει να εκθέσει για πρώτη φορά δημόσια έργο του, συμμετέχοντας στο Σαλόν του 1859 με τον πίνακα Πότης Αψεντιού ( Le Buveur d'absinthe). Το συγκεκριμένο έργο ακολουθεί τα πρότυπα του ρεαλισμού αν και θεωρείται πως αποτελεί ένα είδος φόρου τιμής στον Ισπανό Ντιέγκο Βελάσκεθ, τον οποίο ο ίδιος ο Μανέ θεωρούσε ως τον σημαντικότερο ζωγράφο. Παρόλα αυτά ο πίνακας δεν γίνεται δεκτός αλλά απορρίπτεται από την επιτροπή της Ακαδημίας. Την ίδια περίοδο, ο Μανέ εστιάζει το ενδιαφέρον του στη ζωγραφική της ιβηρικής χερσονήσου και αποστρέφεται ολοένα και περισσότερο τα καθιερωμένα ακαδημαϊκά πρότυπα που κυριαρχούν στην τέχνη της εποχής.
Το 1863 συμμετέχει για δεύτερη φορά στο Σαλόν του Παρισιού με το έργο του Πρόγευμα στη χλόη, το οποίο αν και επίσης απορρίπτεται, τελικά μετά από απόφαση του αυτοκράτορα Ναπολέοντος Γ΄ καθιερώνεται μία ειδική έκθεση για όλα τα απορριφθέντα έργα μεταξύ των οποίων και αυτό του Μανέ. Η δημόσια έκθεση του έργου - που απεικονίζει μια γυμνή γυναικεία μορφή - προκαλεί έντονες αντιδράσεις και θεωρείται σήμερα ένα από τα αμιγώς ιμπρεσιονιστικά έργα του Μανέ. Δύο χρόνια αργότερα, ένας άλλος πίνακας του Μανέ, υπό τον τίτλο Ολυμπία θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερο σκάνδαλο καθώς θεωρήθηκε ιδιαιτέρως προκλητικός. Τα επόμενα χρόνια ο Μανέ συμμετέχει σε αρκετά σαλόν του Παρισιού και αρκετά έργα του απορρίπτονται. Παρά τις αρνητικές κριτικές και τις κατηγορίες για προσβολή της δημοσίας αιδούς που δέχτηκε ο Μανέ για τα έργα του, κατάφερε παράλληλα να αυξήσει σημαντικά την επιρροή του σε νέους και μοντέρνους καλλιτεχνικούς κύκλους.
Ιμπρεσιονιστές
Ο Μανέ συνδέθηκε με τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους μεταξύ των οποίων ο Εντγκάρ Ντεγκά, ο Κλωντ Μονέ, ο Πωλ Σεζάν, ο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ και ο Καμίλ Πισαρό. Στην πραγματικότητα, αν και διαπνέονταν από κοινές πεποιθήσεις και το έργο του Μανέ αποτέλεσε σημαντική επιρροή για τους ιμπρεσιονιστές, ο ίδιος ο Μανέ δεν συμμετείχε στις εκθέσεις τους ούτε και επιθυμούσε να εκλαμβάνεται ως εκπρόσωπος του κινήματος. Είναι γεγονός πως και ο Μανέ δέχτηκε με τη σειρά του επιδράσεις από τους ιμπρεσιονιστές και ιδιαίτερα από τον Μονέ. Πολλά έργα του ακολούθησαν την ιμπρεσιονιστική τεχνοτροπία και τις τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι ιμπρεσιονιστές. Εκτός από τους ιμπρεσιονιστές, το έργο του Μανέ υπερασπίστηκαν δημόσια και άλλες προσωπικότητες όπως οι λογοτέχνες Εμίλ Ζολά, Στεφάν Μαλαρμέ και Σαρλ Μπωντλαίρ. Ιδιαίτερα δημοφιλή είναι και τα πορτραίτα που φιλοτέχνησε ο Μανέ για τους Ζολά και Μαλαρμέ.
Τελευταία χρόνια
Το 1870 ο Μανέ υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στο Γαλλο-Πρωσσικό πόλεμο και το 1881 παρασημοφορήθηκε με το Μετάλλιο της Τιμής. Πέθανε το 1883 στο Παρίσι από σύφιλη, η οποία του προκάλεσε και μερική παράλυση στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Έντεκα ημέρες πριν το θάνατό του αναγκάστηκε να υποστεί τον ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού λόγω γάγγραινας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Ιζμίρ Σμαϊλέι
Ο Ιζμίρ Σμαϊλέι είναι Αλβανός αθλητής του μήκους. Κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017 με 8.08 μ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατατάχθηκε 10ος στο μήκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αλβανοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2015 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Βοντβίλ
Το Βοντβίλ (γαλ. vaudeville) είναι θεατρικό είδος που γνώρισε μεγάλη δημοφιλία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και στον Καναδά από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930.
Η ετυμολογία του όρου δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Θεωρείται πως προέρχεται από τη γαλλική έκφραση val-de-Vire (ή vau-de-Vire) που σημαίνει «πεδιάδα του Βιρ» και αναφέρεται στον ομώνυμο ποταμό της Νορμανδίας. Αυτός ήταν και ο τόπος γέννησης του ποιητή Ολιβιέ Μπασελέν ο οποίος συνέθετε λαϊκά τραγούδια που αποκαλούσε «τραγούδια του βο ντε Βιρ» (γαλ. chansons du vau-de-Vire). Στα τέλη του 17ου αιώνα, τέτοιου είδους μουσικές συνθέσεις, διανθισμένες με θεατρικά δρώμενα αποτελούσαν τα λεγόμενα βοντβίλ. Σύμφωνα με μια διαφορετική ετυμολογία, ο όρος προέρχεται από την έκφραση «φωνές της πόλης» (γαλ. voix de ville) και κατ’ επέκταση οι ρίζες του βοντβίλ εντοπίζονται στο Παρίσι.
Τον 18ο αιώνα ο όρος δήλωνε ένα θεατρικό έργο το οποίο ξεφεύγοντας από τα παραδοσιακά πλαίσια πρότυπα, σατίριζε τα ήθη. Ο ίδιος ο Μότσαρτ χαρακτήρισε βοντβίλ το μελόδραμά του Απαγωγή από το Σεράι, ενώ τον 19 αιώνα σήμαινε μια σπινθηροβόλα κωμωδία στην οποία διέπρευσε ο Ζωρζ Φεντώ.
Στα τέλη του 19ου αιώνα εξελίχθηκε σε δημοφιλέστατο είδος του αμερικανικού λαϊκού θεάτρου, που συνδύαζε μουσική, χορό, ταχυδακτυλουργίες, ακροβατικά και θεατρικά σκετς, μικρή όμως συσχέτιση φαίνεται να είχε με το γαλλικό είδος ως προς το περιεχόμενό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά είδη Κατηγορία:Θέατρο στη Γαλλία
Άμστερνταμ
Το Άμστερνταμ (ολλανδικά: Amsterdam, προφέρεται: [ˌɑmstərˈdɑm], γίντις: Mokum, προφέρεται: [ˈmokum], παλαιότερη ονομασία: Amstelredamme, παλιά εξελληνισμένη ονομασία: Αμστελόδαμον), είναι η πρωτεύουσα και ο μεγαλύτερος σε πληθυσμό δήμος της Ολλανδίας.Ιδρύθηκε στα τέλη του 12ου αιώνα ως μικρό αλιευτικό χωριό στις όχθες του ποταμού Άμστελ, από όπου και πήρε το όνομά του. Σήμερα αποτελεί το οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Ο δήμος έχει έκταση 219,33 χλμ² και πληθυσμό 805.166 κατοίκους (Αύγουστος 2013). Η πόλη έχει πληθυσμό 790.044 κατοίκους και η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή 2.289.762 κατοίκους. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της ευρύτερης περιοχής Ράντσταντ (Randstad), μία από τις μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές της Ευρώπης.
Το Άμστερνταμ έχει ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά κέντρα στην Ευρώπη, κυρίως από τον 17ο αιώνα, την Χρυσή Εποχή της Ολλανδίας, της οποίας ήταν το εστιακό σημείο. Την περίοδο εκείνη, μια σειρά από ομόκεντρα ημικυκλικά κανάλια, τα περίφημα χράχτεν (grachten) χτίστηκαν γύρω από το κέντρο της παλαιότερης πόλης, τα οποία μέχρι σήμερα προσδιορίζουν τη διάταξη και την εμφάνιση του κέντρου. Κατά μήκος των καναλιών βρίσκονται πολλά όμορφα σπίτια και αρχοντικά· τα περισσότερα κατοικούνται, άλλα είναι πια γραφεία, και μερικά είναι δημόσια κτήρια.
Η πόλη είναι γνωστή για πολλά εξαιρετικά μουσεία, όπως το Κρατικό Μουσείο Ρέικσμουζεουμ (Het Rijksmuseum), τo Μουσείο Βαν Γκογκ, το Μουσείο της Πόλης (Het Stedelijk Μuseum), το Σπίτι της Άννας Φρανκ, και την παγκοσμίως γνωστή συμφωνική ορχήστρα της, την Κονσερτχεμπαουόρκεστ, της οποίας η βάση είναι το Κονσερτχεμπάου. Γνωστό είναι επίσης το τμήμα της πόλης με τα "κόκκινα φώτα", το ντε Βάλλεν, και τα πολυάριθμα 'κόφι-σοπς'.
Αν και το Άμστερνταμ είναι η πρωτεύουσα της Ολλανδίας, δεν είναι ούτε η πρωτεύουσα της επαρχίας στην οποία ανήκει, της Βόρειας Ολλανδίας, (πρωτεύουσα της οποίας είναι το Χάαρλεμ), ούτε η έδρα της κυβέρνησης (που είναι η Χάγη).
Το Άμστερνταμ κατέχει τον τίτλο της πόλης με τις περισσότερες εθνικότητες στον κόσμο.
thumb|right|296px|Δορυφορική εικόνα του Άμστερνταμ
Ιστορία
thumb|left|Montelbaanstoren, περίπου 1512 Το Άμστερνταμ ιδρύθηκε γύρω στο 1200, σε μία βαλτώδη περιοχή με την ονομασία Αεμεστέλλε στις εκβολές του ποταμού Άμστελ. Αρχικά ήταν οικισμός ψαράδων. Οι πρώτες μόνιμες κατοικίες χτίστηκαν πάνω σε τεχνητά αναχώματα, αρκετά ψηλά, ώστε να εξασφαλίζουν προστασία από τις πλημμύρες. Καθώς ο οικισμός επεκτεινόταν, αυξάνονταν οι διαμάχες και οι ρήξεις μεταξύ των λόρδων φαν Άμστελ και των κομήτων της Ολλανδίας, οι οποίοι είχαν την υποστήριξη των παντοδύναμων επισκόπων της Ουτρέχτης. Οι διαμάχες συνεχίστηκαν και τον επόμενο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα αποφασίστηκε η κατασκευή του πρώτου μεγάλου κάθετου φράγματος (dam), στο στόμιο του ποταμού Άμστελ. Από το «φράξιμο» του ποταμού Άμστελ πήρε η πόλη την ονομασία της (Amstel(r)+dam). Πιθανότατα, ένα τμήμα του Άμστελ όπως είναι σήμερα, είχε τότε επιχωματωθεί. Αυτό αποτέλεσε και τη βάση πάνω στην οποία οργανώθηκε και επεκτάθηκε ο οικισμός, με τελικό αποτέλεσμα, το Άμστερνταμ να αρχίζει να γίνεται εμπορική δύναμη. Όπως επίσης, το τμήμα εκείνο του Άμστελ που, σήμερα, είναι γνωστό ως Ντάμρακ (Damrak), ήταν η απαρχή του λιμένα του Άμστερνταμ. Πρόσφατες ανασκαφές, συνεχίζουν να παρέχουν νέα δεδομένα και να φέρνουν στο φως πληροφορίες για τις απαρχές της ιστορίας της πόλης.
Η πρώτη γραπτή αναφορά στο Άμστερνταμ είναι ένα έγγραφο με ημερομηνία 27 Οκτωβρίου 1275, με το οποίο ο κόμης Φλόρις ο 5ος δίνει φοροαπαλλαγή στους κατοίκους. Η ακριβής ημερομηνία που το Άμστερνταμ απέκτησε Χάρτα Δικαιωμάτων δεν είναι γνωστή, αλλά μάλλον αυτό να συνέβη λίγο μετά το 1300, με πιθανή ημερομηνία το 1306. Αμέσως μετά, αναφέρεται η πρώτη φορολόγηση της μπίρας! Οι επαφές με το Αμβούργο για το εμπόριο του ποτού, αποτέλεσαν το εφαλτήριο για το Εμπόριο της Ανατολικής Θάλασσας (De Oostzeehandel), όπως ήταν τότε γνωστές οι διεθνείς συναλλαγές μεταξύ των κρατών της Χανσεατικής Ένωσης. Ήδη από τον 15ο αιώνα, το Άμστερνταμ ήταν η σημαντικότερη εμπορική πόλη της Ολλανδίας.
thumb|right|Η Πλατεία Νταμ στα τέλη του 17ου αιώνα: ζωγραφικός πίνακας του [[Γιαν Μπερκχάιντε (Gemäldegalerie, Δρέσδη)]]
Επειδή, παρά ταύτα, η πόλη ήταν κτισμένη σε βαλτώδη περιοχή, τα αποστραγγιστικά έργα συνεχίζονταν με αμείωτη ταχύτητα και, η επέκτασή της δημιούργησε την ανάγκη κατασκευής των πρώτων χράχτεν (grachten), των αστικών καναλιών δηλαδή, για τα οποία το Άμστερνταμ είναι σήμερα παγκοσμίως γνωστό. Μέσω των χράχτεν επιτυγχανόταν η συνεχής και ολοκληρωμένη αποστράγγιση, ενώ τα φερτά υλικά από την κατασκευή τους, χρησιμοποιήθηκαν για την ανύψωση του εδάφους και την κατασκευή κατοικιών. Παρ'όλα αυτά, η μαλακή του φύση (άμμος και τύρφη), επέβαλε την στήριξη των σπιτιών πάνω σε ειδικές κατασκευές από ξύλινους πασσάλους κάτι που, με πιο προηγμένες τεχνικές, συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Η πόλη, τότε, απέκτησε και ένα ιδιότυπο για την εποχή σύστημα διοίκησης. Η μεγάλη οικονομικά άνοδος της αστικής τάξης, δημιούργησε μία φατρία ισχυρών κοινωνικά πολιτών που αναφέρεται ως «φρούτσχαπ» (vroedschap). Η συγκεκριμένη ομάδα πολιτών απέκτησε τέτοια ισχύ, ώστε να έχει το αποκλειστικό προνόμιο διορισμού των διοικούντων την πόλη. Και, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν η πόλη ξεσηκώθηκε εναντίον των Ισπανών το 1578, έδειξε μεγάλη απροθυμία να συμμετάσχει. Μόνον όταν θίχτηκαν τα εμπορικά της συμφέροντα αποφάσισε τελικά να συναινέσει.
Με την προσάρτηση της Αμβέρσας στους Ισπανούς, το 1585, πολλοί κάτοικοί της, ήλθαν στο Άμστερνταμ, μεταφέροντας εκεί όλες τις εμπορικές τους δραστηριότητες. Η έλευσή τους, μαζί με εκείνη των Εβραίων της Πορτογαλίας, έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτό που έμεινε στην ιστορία ως η Χρυσή Εποχή (De Gouden Eeuw) του Άμστερνταμ και της Ολλανδίας.
Τότε ήταν που το Άμστερνταμ απέκτησε τη φήμη τής πιο ανεκτικής -θρησκευτικά και όχι μόνον- πόλης στον κόσμο. Θρησκευτικοί πρόσφυγες από τα μέρη των Κάτω Χωρών που ελέγχονταν ακόμα από την Ισπανία, και Ουγενότοι από τη Γαλλία διωκόμενοι για τη θρησκεία τους, αναζήτησαν ασφάλεια στο Άμστερνταμ.
thumb|left|Οβελίσκος στη μνήμη των νεκρών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου
Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε δραματικά. Το 1570, το Άμστερνταμ είχε περίπου 30.000 κατοίκους. Το 1622 έφθασε τις 100.000 και, στα τέλη του 17ου αιώνα τις 200.000. Μόνο το Λονδίνο, το Παρίσι και η Νάπολη είχαν εκείνη την εποχή ανάλογο αριθμό κατοίκων. Σε εκείνη ακριβώς την εποχή, οφείλεται η πολύ μεγάλη διεύρυνση των ορίων της πόλης, που είχε ως αποτέλεσμα αυτό που βλέπει σήμερα ο επισκέπτης. Ένα τεράστιο δίκτυο ομόκεντρων ημικυκλικών καναλιών, που ονομάζεται «Ζώνη των Χράχτεν» (De Grachtengordel). Στις όχθες των καναλιών και, ανάλογα με την περιοχή της πόλης, υπάρχουν πανέμορφες και πανάκριβες επώνυμες κατοικίες, που ανήκαν στους μεγαλεμπόρους και επιχειρηματίες εκείνης της εποχής. Σήμερα, οι περισσότερες από αυτές περιλαμβάνονται στον κατάλογο των διατηρητέων μνημείων της πόλης (rijksmonumenten).
Προς το τέλος του 17ου αιώνα, η ανάπτυξη της πόλης παρουσίασε μια σταδιακή ύφεση. Το 1683 η οικοδομική δραστηριότητα σταμάτησε. Στην ανατολική όχθη του ποταμού Άμστελ υπήρχε τόσος διαθέσιμος χώρος που, τα οικόπεδα δόθηκαν σε φιλόπτωχες οργανώσεις και το -σημερινό- Πλαντάζ (Plantage) λειτούργησε ως χώρος περιπάτου.
Τον 18ο αιώνα Έλληνες έμποροι από τη Σμύρνη και τη Θεσσαλονίκη εγκαθίστανται στο Άμστερνταμ και μάλιστα ιδρύουν και την πρώτη ορθόδοξη ενορία αφιερωμένη στην Αγία Αικατερίνα. Το 1760 οι Έλληνες έμποροι μετέφρασαν την ορθόδοξη Θεία Λειτουργία του Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου στα Ολλανδικά και την τύπωσαν.