cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Γιουγκοσλαβία
Ιστορία
Οι υποστηρικτές του γιουγκοσλαβικού αλυτρωτισμού περιλάμβαναν τόσο τους μοναρχικούς όσο και τους δημοκρατικούς. Μέρες πριν από τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας το 1918, ο Γιουγκοσλάβος πολιτικός Σβέτοζαρ Πριμπίτσεβιτς δήλωσε ότι τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας πρέπει να φτάνουν «από το Soca έως τη Θεσσαλονίκη ». Προτάσεις στη μεσοπολεμική περίοδο για να συμπεριληφθεί η Βουλγαρία στη Γιουγκοσλαβία, περιλάμβανε ισχυρισμούς των ρεπουμπλικανών ότι μια δημοκρατία ήταν απαραίτητη για μια Ολοκληρωμένη Γιουγκοσλαβία με τη Βουλγαρία, ενώ άλλοι υποστήριζαν ότι μια δημοκρατία δεν θα ήταν επειδή η Βουλγαρία εκείνη την εποχή ήταν βασίλειο. ότι μια περιορισμένη συνταγματική μοναρχία θα ήταν μια κατάλληλη μορφή κράτους που θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη Βουλγαρία μέσα σε αυτήν. Το στρατιωτικό κίνημα Zveno στη Βουλγαρία υποστήριξε μια Ολοκληρωμένη Γιουγκοσλαβία που περιελάμβανε τη Βουλγαρία και την Αλβανία μέσα σε αυτήν. Το κίνημα Zveno συμμετείχε στο βουλγαρικό πραξικόπημα του 1934, οι υποστηρικτές του πραξικοπήματος δήλωσαν την πρόθεσή τους να σχηματίσουν αμέσως συμμαχία με τη Γαλλία και να επιδιώξουν την ενοποίηση της Βουλγαρίας σε μια ολοκληρωμένη Γιουγκοσλαβία.
Μόλις ξεκίνησε ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1940 ο Σέρβος στρατηγός Μίλαν Νεμίτς πρότεινε να ενταχθεί η Γιουγκοσλαβία στις δυνάμεις του Άξονα και να επιτεθεί στην Ελλάδα να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η βρετανική κυβέρνηση υποστήριξε τη δημιουργία μιας Μεγάλης Γιουγκοσλαβίας μετά τον πόλεμο λόγω της αντίθεσης στην προσχώρηση της βουλγαρικής κυβέρνησης στις δυνάμεις του Άξονα, τον Μάιο του 1941, εγκρίνοντας το έγγραφο του Dr. Malcom Burr υπέρ της ενσωμάτωσης της Βουλγαρίας στη Γιουγκοσλαβία μετά τον πόλεμο.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τίτο δήλωσε ότι η Γιουγκοσλαβία είχε το δικαίωμα να έχει την Τεργέστη και όλη την Καρινθία, συμπεριλαμβανομένης της αυστριακής Καρινθίας, λέγοντας: «Ελευθερώσαμε την Καρινθία, αλλά οι διεθνείς συνθήκες ήταν τέτοιες που έπρεπε να την αφήσουμε προσωρινά. Η Καρινθία είναι δική μας και πρέπει να πολεμήσουμε για αυτήν.".
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία των Νότιων Σλάβων Κατηγορία:Πανσλαβισμός Κατηγορία:Αλυτρωτισμός Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας __ΧΩΡΙΣΠΠ__
Σωτήρης Παστάκας
Ο Σωτήρης Παστάκας είναι Έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1954 στη Λάρισα, και το 2013 επέστρεψε σε αυτήν. Έκανε σπουδές στην Ιατρική (Ρώμη) και πήρε την ειδικότητα της Ψυχιατρικής στο Δαφνί. Εργάστηκε ως ψυχίατρος για τριάντα χρόνια στην Αθήνα.
Έχει διαβάσει ποιήματα σε διάφορα Διεθνή Ποιητικά Φεστιβάλ (Σαράγεβο 2006 και 2011, Σαν Φρανσίσκο 2007, Ρώμη 2010, Σμύρνη 2012, Κάιρο 2013, Κωνσταντινούπολη 2014 κλπ)
Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων από το 1994 και έχει ιδρύσει διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά: ΠΟΙΕΙΝ (2001), ΑΨΕΝΤΙ (2006), ΘΡΑΚΑ (2013), ΦΤΕΡΑΧΗΝΑΣ (2015).
Πέρα από εκδότης όμως είναι και ραδιοφωνικός παραγωγός και δάσκαλος βιωματικής γραφής. Έχει μεταφραστεί σε δεκαπέντε  γλώσσες και το βιβλίο του «Τριλογία» (εκδ. Παρουσία, 2012) κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 2015, με τον τίτλο «Food Line», σε μετάφραση Τζακ Χίρσμαν και Άγγελου Σακκή.
Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα «Ο δόκτωρ Ψ και οι ασθενείς του» κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις Μελάνι.
Τον Δεκέμβριο 2015 τιμήθηκε με το βραβείο Annibale Ruccello για την Ποίηση στο Τρίτο Φεστιβάλ του Teatro Stabia. Στις 5 Φεβρουαρίου 2016 ανακηρύχθηκε νικητής στο διαγωνισμό Ritratti di Poesia από τη Fondazione Roma. Την άνοιξη του 2016 κυκλοφόρησε μια προσωπική του ανθολογία ποιημάτων (1986-2016) στα Ιταλικά με τίτλο "corpo a corpo" από τις εκδόσεις Multimedia της Casa della Poesia.
Ραδιοφωνικός παραγωγός για τη Δημοτική Ραδιοφωνία Λάρισας (ωριαία εκπομπή «Συσσίτιο»), και το Clipartradio.gr (οι συνεδρίες της Παρασκευής).
Από το 2015 διδάσκει βιωματική γραφή στη Λάρισα και στο Πήλιο.
Το 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα "Ο δόκτωρ Ψ και οι ασθενείς του"  από τις εκδόσεις Μελάνι.
Τον Δεκέμβριο 2015 τιμήθηκε με το βραβείο Annibale Ruccello για την Ποίηση στο Φεστιβάλ  του Teatro Stabia. Στις 5 Φεβρουαρίου 2016 ανακηρύχθηκε νικητής στο διαγωνισμό Ritratti di Poesia.140 (poesia tweet), από τη Fondazione Roma.
Το 2016 κυκλοφόρησε στην Ιταλία από τις εκδόσεις Multimedia η προσωπική του ανθολογία με ποιήματα μιας τριακονταετίας (1986-2016) “Corpo a corpo” που κέρδισε το διεθνές βραβείο NordSud  International Prize for Litterature/Fondazione Pescarabruzzo.
Το  2017 κυκλοφόρησε  η δέκατη πέμπτη ποιητική του συλλογή «Αλτσχάιμερ αρχόμενο» από τις εκδόσεις Μελάνι. Το περιοδικό «Διόραμα» που εκδίδεται στη Λευκωσία (Κύπρος), του αφιέρωσε δύο τεύχη (#13 και #14), με κριτικά σημειώματα για το έργο του.
Το 2018 κυκλοφόρησε το sequel του Δόκτωρος Ψ από τις εκδόσεις Μελάνι (ο δόκτωρ Ψ ανάμεσα στους άλλους), και το «Savoir-vivre για νέους λογοτέχνες» από την biblioteque.
Χρονολόγιο
== Εργογραφία ==
Ρόμπερτ Χάινλαϊν
Ο Ρόμπερτ Άνσον Χάινλαϊν ( 7 Ιουλίου, 1907 - 8 Μαΐου, 1988) ήταν Αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, μηχανικός αεροναυπηγικής, και αξιωματικός του ναυτικού. Αποκαλούμενος «πρύτανης των συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας», ήταν μεταξύ των πρώτων που έδωσε βάρος στην επιστημονική ακρίβεια στη μυθοπλασία του, και έτσι ήταν πρωτοπόρος του υποείδους της σκληρής επιστημονικής φαντασίας. Τα δημοσιευμένα έργα του, τόσο μυθοπλαστικά όσο και μη, διακατέχονται από θαυμασμό για τη λήψη και χρήση δεξιοτήτων και δίνουν έμφαση στην αξία της κριτικής σκέψης. Οι πλοκές του παρέθεταν συχνά προκλητικές καταστάσεις που αμφισβητούσαν τα συμβατικά κοινωνικά ήθη. Το έργο του συνεχίζει να έχει επιρροή στο είδος της επιστημονικής φαντασίας και στον σύγχρονο πολιτισμό γενικότερα.
Ο Χάινλαϊν έγινε ένας από τους πρώτους Αμερικανούς συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας που εισέβαλε σε mainstream περιοδικά όπως το The Saturday Evening Post στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Ήταν ένας από τους πιο ευπώλητους μυθιστοριογράφους επιστημονικής φαντασίας για πολλές δεκαετίες και αυτός, ο Isaac Asimov και ο Arthur C. Clarke θεωρούνται συχνά οι «Μεγάλοι Τρεις» των αγγλόφωνων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Τα αξιοσημείωτα έργα του Χάινλαϊν περιλαμβάνουν το Stranger in a Strange Land, Starship Troopers (που βοήθησαν στη διαμόρφωση των αρχέτυπων space marine και mecha) και The Moon Is a Harsh Mistress. Στα έργα του εμφανίζονταν μερικές φορές αμφιλεγόμενα φαινόμενα, όπως η πολυγαμία στο The Moon is a Harsh Mistress, ο μιλιταρισμός στο Starship Troopers και γυναικείοι χαρακτήρες που ήταν τεχνολογικά μορφωμένοι και εξαιρετικά ικανοί, και παρόλα αυτα συχνά στερεοτυπικά θυληπρεπείς - όπως ο χαρακτήρας της Παρασκευής.
Συγγραφέας επίσης πολλών διηγημάτων επιστημονικής φαντασίας, ο Χάινλαϊν άνηκε σε μια ομάδα συγγραφέων που έγινε γνωστή υπό την επιμέλεια (1937–1971) του John W. Campbell στο περιοδικό Astounding Science Fiction, αν και ο Χάινλαϊν αρνήθηκε ότι ο Campbell επηρέασε τη γραφή του. σε σημαντικά μεγάλο βαθμό.
Ο Χάινλαϊν χρησιμοποίησε την επιστημονική φαντασία ως μέσο έκθεσης προκλητικών κοινωνικόπολιτικών ιδεών και να ερευνήσει κατα πόσο η πρόοδος στην επιστήμη και τη μηχανική θα μπορούσε να διαμορφώσει το μέλλον της πολιτικής, των διαφυλετικών σχέσεων, της θρησκείας και του σεξ. Στο πλαίσιο των διηγημάτων επιστημονικής φαντασίας του, ο Χάινλαϊν επέστρεφε διαρκώς σε ορισμένα κοινωνικά θέματα: τη σημασία της ατομικής ελευθερίας και αυτοδυναμίας, τη φύση των σεξουαλικών σχέσεων, τις υποχρεώσεις που τα άτομα οφείλουν στις κοινωνίες τους, την επιρροή της οργανωμένης θρησκείας στον πολιτισμό και την κυβέρνηση., και την τάση της κοινωνίας να καταστείλει τη μη κομφορμιστική σκέψη. Έκανε επίσης εικασίες σχετικά με την επίδραση των διαστημικών ταξιδιών στα ανθρώπινα ήθη και έθιμα.
Ο Χάινλαϊν ήταν ο πρώτος που έλαβε τον τίτλο του Μεγάλου Διδάσκαλου Συγγραφέων Επιστημονικής Φαντασίας το 1974. Τέσσερα από τα μυθιστορήματά του κέρδισαν Βραβεία Hugo. Επιπλέον, πενήντα χρόνια μετά τη πρώτη δημοσίευση τους, επτά από τα έργα του έλαβαν τη βράβευση "Retro Hugo"—είδος βραβείου που δίδεται αναδρομικά για έργα που δημοσιεύτηκαν πριν από την έναρξη των βραβείων Hugo. Στην πεζογραφία του, ο Χάινλαϊν επινόησε όρους που έχουν γίνει μέρος της αγγλικής γλώσσας, συμπεριλαμβανομένων των όρων grok, waldo και λογοτεχνία του φανταστικού, καθώς και εκλαϊκεύοντας υπάρχοντες όρους όπως " TANSTAAFL ", " pay it forward " και " space marine ". Προέβλεψε επίσης τη μηχανικά υποβοηθούμενη σχεδίαση στο "Drafting Dan" και περιέγραψε μια σύγχρονη εκδοχή του στρώματος νερού στο μυθιστόρημά του Beyond This Horizon. Στο πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος Space Cadet προέβλεψε το κινητό τηλέφωνο, 35 χρόνια πριν η Motorola εφεύρει την τεχνολογία. Αρκετά από τα έργα του Χάινλαϊν έχουν διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Ζωή
μικρογραφία| [[Κελευστής Χάινλαϊν, από την επετηρίδα της Ναυτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ του 1929]]
Γέννηση, παιδική ηλικία και πρώιμη εκπαίδευση
Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι. Οι νοοτροπίες και οι αξίες εκείνης της εποχής και περιοχής (με τα δικά του λόγια, «Η ζώνη της Βίβλου ») άσκησαν σαφή επιρροή στη μυθοπλασία του, ειδικά στα μεταγενέστερα έργα του, καθώς σε χρησιμοποιούσε σε μεγάλο βαθμό την παιδική του ηλικία για να διαμορφώσει το σκηνικό και την πολιτιστική ατμόσφαιρα στο έργα όπως το Time Enough for Love και το To Sail Beyond the Sunset. Η εμφάνιση του κομήτη του Χάλεϋ το 1910 ενέπνευσε το δια βίου ενδιαφέρον του ανήλικου Χάινλαϊν για την αστρονομία.
Η οικογένεια δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να στείλει τον Χάινλαϊν στο κολέγιο, γι' αυτό επεδίωξε υποτροφία σε μια στρατιωτική ακαδημία. Όταν ο Χάινλαϊν αποφοίτησε από το Central High School στο Κάνσας Σίτι το 1924, αρχικά δεν του απετράπη να φοιτήσει στη Ναυτική Ακαδημία στην Αννάπολη επειδή ο μεγαλύτερος αδερφός του Ρεξ ήταν μαθητής εκεί και οι κανονισμοί αποθάρρυναν πολλά μέλη της οικογένειας να παρακολουθήσουν την ακαδημία ταυτόχρονα. Απτόητος, εγγράφηκε στο Κοινοτικό Κολλέγιο του Κάνσας Σίτι και άρχισε σθεναρά να αιτήται από τον γερουσιαστή του Μιζούρι Τζέιμς Α. Ριντ για μία θέση στη Ναυτική Ακαδημία. Εν μέρει και λόγω της πίεσης που άσκησε ο Τομ Πέντεργκαστ, η Ναυτική Ακαδημία τον δέχθηκε τον Ιούνιο του 1925. Ο Χάινλαϊν αργότερα είπε ότι ο γερουσιαστής του είπε ότι είχε 100 συστατικές επιστολές, 50 για άλλους υποψηφίους για μία θέση και 50 για τον Χάινλαϊν.
Θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό
Η εμπειρία του Χάινλαϊν στο ναυτικό των ΗΠΑ άσκησε ισχυρή επιρροή στον χαρακτήρα και τη γραφή του. Το 1929, αποφοίτησε από τη Ναυτική Ακαδημία με το ισότιμο πτυχίο Μηχανικής (η ακαδημία εκείνη την εποχή δεν απένειμε πτυχία). Κατετάγη πέμπτος στην τάξη του ακαδημαϊκά, αλλά με βαθμολογία τάξης 20η από 243 λόγω πειθαρχικών πταισμάτων. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ τον κάλεσε στην πρώτη του θητεία στον βαθμό του σημαιοφόρου λίγο μετά την αποφοίτησή του. Προάγει στο βαθμό του υπολοχαγού το 1931 ενώ υπηρετούσε στο νέο αεροπλανοφόρο USS Lexington, όπου εργάστηκε στις ραδιοεπικοινωνίες — μια τεχνολογία που τότε ήταν ακόμα στα πρώτα της στάδια. Ο πλοίαρχος αυτού του αεροπλανοφόρου, Ernest J. King, υπηρέτησε αργότερα ως Αρχηγός Ναυτικών Επιχειρήσεων και Αρχηγός του Στόλου των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατα περιόδους στρατιωτικοί ιστορικοί είχαν πάρει συνέντευξη από τον Χάινλαϊν κατά τα τελευταία του χρόνια, όπου και τον ρώτησαν για τον Πλοίαρχο Κίνγκ και την υπηρεσία του ως διοικητής του πρώτου σύγχρονου αεροπλανοφόρου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Ο Χάινλαϊν υπηρέτησε επίσης ως αξιωματικός του πυροβολικού στο αντιτορπιλικό USS Roper το 1933 και το 1934, φτάνοντας στο βαθμό του υπολοχαγού. Ο αδελφός του, Λόρενς Χάινλαϊν, υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό, την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, και το Εθνική Πολιτοφυλακή του Μισούρι, φτάνοντας μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου στην Εθνική Φρουρά.
Καλιφόρνια
Το 1934, ο Χάινλαϊν απολύθηκε από το Ναυτικό λόγω πνευμονικής φυματίωσης. Κατά τη διάρκεια μιας μακροχρόνιας νοσηλείας, και εμπνευσμένος από τη δική του εμπειρία ενώ κλινήρης, εφηύρε μία πρώϊμη εκδοχή του κρεβατιού νερού.
Μετά την απόλυσή του, ο Χάινλαϊν παρακολούθησε για μερικές εβδομάδες διαλέξεις μεταπτυχιακές ενότητες στα μαθηματικά και τη φυσική στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA), αλλά σύντομα τα παράτησε είτε λόγω κακής υγείας του είτε λόγω επιθυμίας να μπει στην πολιτική.
Ο Χάινλαϊν συντηρούσε τον εαυτό του με διάφορα επαγγέλματα, μεταξύ άλλων ως πωλητής ακινήτων και στην εξόρυξης αργύρου, παρόλ'αυτά για κάποια χρόνια τα έβγαζε πέρα με δυσκολία. Ο Χάινλαϊν ήταν ενεργό μέλος στο σοσιαλιστικό κίνημα του Άπτον Σίνκλερ 'Ας Εξαλύψουμε τη φτώχια στην Καλιφόρνια ' (EPIC) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ήταν βοηθός εκδότη του EPIC News, το οποίο ο Χάινλαϊν σημείωνε ότι τα άρθρα του είχαν καταφέρει να «ανακαλέσουν έναν δήμαρχο, αποπέμψουν έναν περιφερειακό εισαγγελέα, και να αντικαταστήσουν τον κυβερνήτη με έναν της επιλογής μας». Όταν ο Σίνκλερ κέρδισε την υποψηφιότητα των Δημοκρατικών για Κυβερνήτης της Καλιφόρνια το 1934, ο Χάινλαϊν εργάστηκε ενεργά στην εκστρατεία. Ο ίδιος ο Χάινλαϊν έθεσε υποψηφιότητα για δημοτικός σύμβουλος στην Συνέλευση της Πολιτείας της Καλιφόρνια το 1938, αλλά δεν τα κατάφερε. Ο Χάινλαϊν ήταν υποψήφιος ως αριστερός Δημοκρατικός σε μια συντηρητική περιφέρεια και δεν κατάφερε ποτέ να προχωρήσει πέρα από τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών.
Συγγραφέας
Καθώς ο πόλεμος τελείωσε το 1945, ο Χάινλαϊν άρχισε να επαναξιολογεί την καριέρα του. Οι ατομικοί βομβαρδισμοί της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, μαζί με το ξέσπασμα του Ψυχρού Πολέμου, τον ώθησαν να γράψει πεζογραφήματα για πολιτικά θέματα. Επιπλέον, ήθελε να εισχωρήσει σε καλύτερα αμειβόμενες αγορές. Δημοσίευσε τέσσερα διηγήματα που δημιούργησαν αίσθηση στο περιοδικό The Saturday Evening Post, με πρώτο τον Φεβρουάριο του 1947, με τίτλο " The Green Hills of Earth ". Αυτό τον έκανε τον πρώτο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας που κατάφερε να εξέλθει της ανυπόληπτης κατηγορίας των "πάλπ" μυθιστορημάτων και να δημοσιευτεί σε εκδόσεις κύρους. Το 1950, η ταινία Destination Moon —μια ταινία σε ύφος ντοκιμαντέρ, για την οποία είχε γράψει την ιστορία και την πλοκή της ταινίας, είχε συμβάλει στη γραφή του σεναρίου και είχε εφεύρει πολλά από τα εφέ— κέρδισε ένα βραβείο Όσκαρ για ειδικά εφέ. Επίσης, ξεκίνησε μια σειρά νεανικών μυθιστορημάτων για την εκδοτική εταιρεία Charles Scribner's Sons που κυκλοφόρησε από το 1947 έως το 1959, παραδίδοντας ένα βιβλίο κάθε φθινόπωρο, για να εκμεταλλευτεί την εορταστική περίοδο αγορών. Έγραψε επίσης για το περιοδικό Boys' Life το 1952.
Ο Χάινλαϊν είχε χρησιμοποιήσει επίκαιρο και τοπικό υλικό σε όλη τη σειρά νεανικών διηγημάτων του από τις αρχές του 1947, αλλά από το 1958 διέκοψε τη συγγραφή του στο The Heretic (ο πρόχειρος τίτλος του διήγηματος Stranger in a Strange Land ) για να γράψει και να εκδώσει ένα βιβλίο που πραγματευόταν καποιες ιδέες που είχε περί πολιτειακής αρετής, που αρχικά κυκλοφόρησε ως Starship Soldiers. Το 1959, το μυθιστόρημά του (τώρα με τίτλο Starship Troopers ) θεωρήθηκε από τους εκδότες και τους ιδιοκτήτες του οίκου Scribner's πολύ αμφιλεγόμενο για τους εκλεπτυσμένους κύκλους βιβλίων του, οπότε και απορρίφθηκε. Ο Χάινλαϊν βρήκε έναν άλλο εκδότη ( τον οίκο Putnam ), με τη αλλάγή να τον αελευθερώνει από τους περιορισμούς της συγγραφής μυθιστορημάτων για εφήβους. Είχε δηλωσει σε συνέντευξη ότι δεν ήθελε να γράφει ιστορίες στις ποκαθορισμένες παραμέτρους ήδη εδραιωμένων ειδών πεζογραφίας. Προτιμούσε να δημιουργήσει το δικό του ιδιαίτερο έργο, δηλώνοντας ότι: «Θέλω να κάνω τα δικά μου πράγματα, με τον δικό μου τρόπο». Θα ξεκινούσε να γράφει μια σειρά απαιτητικών μυθιστορημάτων που θα επαναπροσδιορίζαν τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, συμπεριλαμβανομένων των τίτλων Stranger in a Strange Land (1961) και The Moon Is a Harsh Mistress (1966).
Μετέπειτα πορεία και θάνατος
Από το 1970, ο Χάινλαϊν είχε μια σειρά από προβλήματα υγείας, εν διαμέσω των οποίων ο Χάινλαϊν επιδιδόταν στο επίπονο χόμπυ της λιθοτεχνίας : σε μια ιδιωτική αλληλογραφία, το ανέφερε ως «συνήθη και αγαπημένη του ενασχόληση ανάμεσα στα βιβλία». Η δεκαετία του 70 ξεκίνησε με μία διάγνωση περιτονίτιδας που κινδύνεψε τη ζωή του, από την οποία η ανάρρωση χρειάστηκε περισσότερα από δύο χρόνια και η θεραπεία της οποίας απαιτούσε πολλαπλές μεταγγίσεις από τη σπάνια ομάδα αιματός Α2 αρνητικό. Μόλις η υγεία του του επέτρεψε να γράψει ξανά, άρχισε να εργάζεται στο μυθιστόρημα Time Enough for Love (1973), το οποίο εισήγαγε πολλά από τα θέματα που εμφανίζονται στη μεταγενέστερη μυθοπλασία του.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Χάινλαϊν έγραψε δύο άρθρα για το Britannica Compton Yearbook. Αυτός και η Τζίνι διέσχισαν τη χώρα βοηθώντας στην αναδιοργάνωση της εκστρατίας αιμοδοσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν το σύστημα που του είχε σώσει τη ζωή. Σε συνέδρια επιστημονικής φαντασίας για να λάβουν το αυτόγραφό του, ζητήτο από τους θαυμαστές του να συνυπογράψουν με τον Χάινλαϊν μία περίτεχνη δήλωση που ο ίδιος παρείχε δηλώνοντας ότι ο δηλών συμφωνούσενα δωρίσει αίμα. Ήταν ο επίτιμος καλεσμένος στο συνέδριο Worldcon το 1976 για τρίτη φορά στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι. Σε εκείνο το Worldcon, ο Χάινλαϊν πρωτοστάτησε σε μια εκδήλωση αιμοδοσίας καθώς επίσης και μία δεξίωση για δωρητές αίματος για να ευχαριστήσει όλους όσους βοήθησαν να σωθούν ζωές.
Ξεκινώντας το 1977 και συμπεριλαμβανομένου ενός επεισοδίου ενώ έκανε διακοπές στην Ταϊτή στις αρχές του 1978, είχε επεισόδια αναστρέψιμης νευρολογικής δυσλειτουργίας λόγω παροδικών ισχαιμικών επεισοδίων. Τους επόμενους μήνες, οι αντοχές του μειώνονταν όλο και περισσότερο και η υγεία του άρχισε και πάλι να φθίνει. Το πρόβλημα διαγνώστικε ως μια φραγμένη καρωτίδα, οπότε και έκανε μια από τις πρώτες γνωστές επεμβάσεις παράκαμψης καρωτίδας για να το διορθώσει. Ο Χάινλαϊν και η Βιρτζίνια ήταν καπνιστές, και το κάπνισμα εμφανίζεται συχνά στη μυθοπλασία του, όπως επίσης και αυτοαναφλεγόμενα τσιγάρα.
Το 1980 ο Ρόμπερτ Χάινλαϊν ήταν μέλος του Συμβουλευτικής Επιτροπής Πολιτών για την Εθνική Διαστημική Πολιτική, υπό την προεδρία του Jerry Pournelle, το οποίο συνεδρίαζε στο σπίτι του συγγραφέα SF Larry Niven για να συντάξει έγγραφα διαστημικής πολιτικής για την επερχόμενη διοίκηση Reagan. Τα μέλη του περιελάμβαναν ηγέτες της αεροδιαστημικής βιομηχανίας όπως ο πρώην αστροναύτης Buzz Aldrin, ο στρατηγός Daniel O. Graham, ο αεροδιαστημικός μηχανικός Max Hunter και ο αντιπρόεδρος του τμήματος για την ανάπτυξη του διαστημικού λεωφορείου στην εταιρία North American Rockwell, George Merrick. Οι προτάσεις από το Συμβούλιο περιελάμβαναν σχέδια βαλλιστικής πυραυλικής άμυνας που αποτέλεσαν προοίμιο αυτού που τελικά ονομάστηκε Στρατηγική Αμυντική Πρωτοβουλία. Ο Χάινλαάιν βοήθησε μαζί με τα μέλη του Συμβουλίου στη σύνταξη της ομιλίας του Ρίγκαν την άνοιξη του 1983.
Όταν του ζητήθηκε να εμφανιστεί ενώπιον μιας Μικτής Επιτροπής του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών εκείνη τη χρονιά, κατέθεσε με την πεποίθησή του ότι οι εμπορικές εφαρμογές που βασίζονταν στις ευρεσιτεχνίες που αναπτύχθηκαν για την Κουρσα του Διαστήματος, ωφελούσαν τους αναπηρικούς και τους ηλικιωμένους. Η χειρουργική αποκατάσταση της πάθησης του τον αναζωογόνησε, οπότε και έγραψε πέντε μυθιστορήματα από το 1980 μέχρι και την ημέρα του θανάτου του, ; ο Χάινλαϊν πέθανε στον ύπνο του από εμφύσημα και καρδιακή ανεπάρκεια στις 8 Μαΐου 1988.
Το αρχείο του Χάινλαϊν στεγάζεται στο τμήμα Ειδικών Συλλογών της Βιβλιοθήκης McHenry στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ. Η συλλογή περιλαμβάνει προσχέδια χειρογράφων, αλληλογραφία, φωτογραφίες και αντικείμενα. Ένα σημαντικό μέρος του αρχείου έχει ψηφιοποιηθεί και είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο μέσω των αρχείων Ρομπερτ Α. και Virginia Χάινλαϊν.
Έργα
Τρία πεζά βιβλία και δύο ποιήματα έχουν εκδοθεί μετά θάνατον. Για εμάς, τους ζωντανούς: Μια κωμωδία Ηθών δημοσιεύτηκε μετά θάνατον το 2003. Το μυθιστόρημα Variable Star, γραμμένο από τον Spider Robinson με βάση ένα εκτενές περίγραμμα του Χάινλαϊν, δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2006. Τέσσερις συλλογές έχουν εκδοθεί μετά θάνατον.
Σειρές Βιβλίων
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Χάινλαϊν έγραψε τρεις κάπως αλληλοκαλυπτόμενες σειρές :
Πρώιμο έργο, 1939–1958
Ο Χάινλαϊν ξεκίνησε την καριέρα του ως συγγραφέας ιστοριών για το περιοδικό Astounding Science Fiction, το οποίο επιμελούντο ο John Campbell. Ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Frederik Pohl έχει περιγράψει τον Χάινλαϊν ως "τον μεγαλύτερο από τους συγγραφείς της εποχής Campbell". Ο Ισαάκ Ασίμοφ θυμόταν ότι, από τον καιρό που έγραφε τις πρώτες του ιστορίες, ο κόσμος της επιστημονικής φαντασίας θεωρούσε δεδομένο ότι ο Χάινλαϊν ήταν ο καλύτερος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας που υπήρχε, και ο Ασίμοφ πίστευε ότι ο Χάινλαϊν θα δαιτηρούσε τον τίτλο όσο ζούσε.
Μετά το Για εμάς, τους ζωντανούς, ο Χάινλαϊν άρχισε να πουλά (σε περιοδικά) πρώτα διηγήματα, μετέπειτα μυθιστορήματα, που διαδραματίζονται στο μέλλον, σε μία ενναλακτική ροή της ιστορίας, πλήρης με σειρά σημαντικών πολιτικών, πολιτιστικών και τεχνολογικών αλλαγών. Ένα διάγραμμα αυτής του εναλλακτικού μέλλοντος δημοσιεύτηκε στο τεύχος Μαΐου 1941 του περιοδικού Απίθανες Ιστορίες. Με την πάροδο του χρόνου, ο Χάινλαϊν έγραψε πολλά μυθιστορήματα και διηγήματα που παρέκκλιναν ελεύθερα από αυτή την ενναλακτική ροή της ιστορίας σε ορισμένα σημεία, ενώ διατηρούσαν τον βασικό κορμό όπως είχε διατυπωθεί. Το εναλλακτικό μέλλον τελικά ξεπεράστηκε από πραγματικά γεγονότα. Αυτές οι αποκλίσεις εξηγήθηκαν, σύμφωνα με μια μόδα, στις μεταγενέστερες ιστορίες του World as Myth.
Το πρώτο μυθιστόρημα του Χάινλαϊν που εκδόθηκε ως βιβλίο, Rocket Ship Galileo, απορρίφθηκε αρχικά επειδή ιδέα του ταξιδιού στη Σελήνη θεωρήθηκε τραβηγμένη, αλλά σύντομα βρήκε έναν εκδοτικό οίκο, τον Scribner's, που άρχισε να δημοσιεύει ένα μυθιστόρημα νεανικής λογοτεχνίας Χάινλαϊν κάθε χρόνο κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Οκτώ από αυτά τα βιβλία εικονογραφήθηκαν από τον Clifford Geary σε ένα χαρακτηριστικό ασπρόμαυρο στυλ "μαυροπίνακα". Μερικά αντιπροσωπευτικά μυθιστορήματα αυτού του είδους είναι το Have Space Suit—Will Travel, το Farmer in the Sky και το Starman Jones. Πολλά από αυτά δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά σε σειριακή μορφή με άλλους τίτλους, π.χ., το Farmer in the Sky δημοσιεύτηκε ως Satellite Scout στο περιοδικό Boy Scout Boys' Life. Υπήρξαν εικασίες ότι η έντονη εμμονή του Χάινλαϊν με τη διαφύλαξη της ιδιωτικότητας του οφειλόταν τουλάχιστον εν μέρει στην προφανή αντίφαση μεταξύ της αντισυμβατικής προσωπικής του ζωής και η καριέρα του ως συγγραφέα βιβλίων για νέους. Ωστόσο, το Για εμάς, τους ζωντανούς, συζητά ρητά την πολιτική σημασία που αποδίδει ο Χάινλαϊν στη διαφύλαξη της ιδιωτικότητας ως θέμα αρχής.
Το 1957, ο κριτικός James Blish έγραφε ότι ένας λόγος για την επιτυχία του Χάινλαϊν «ήταν η εξαιρετική τεχνική αφήγησης των ιστοριών του. Ο Χάινλαϊν φαίνεται να κατείχε ενστικτωδώς γνώση για τις βασικές αρχές μυθοπλασίας που άλλοι συγγραφείς αναγκάζονται να μάθουν με τον δύσκολο τρόπο (ή αρκετά συχνά, να μην μάθουν ποτέ). Δεν χειρίζεται αυτές τις τεχνικές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά πάντα φαίνεται να τις γνωρίζει»
Στην ανθολογία Μύθοι και ο Μοντέρνος Ανθρωπος που κυκλοφόρησε το 1972, υπήρχε η εξής αναφορά:
''Είναι περίεργο το πως, ανάμεσα σε όλους τους δικαιολογημένους επαίνους που δέχεται ο Χάινλάιν, αυτό που φυσιολογικά θα μετρούσε ως μια από τις μεγαλυτερες επιτυχίες της καριέρας του, καταλήγει να προσπερνάται από σχεδόν όλους. Αναφέρομαι φυσικά στο διήγημα "Μη Ικανοποιητική Λύση" του 1940. Τον καιρό που ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άρχιζε να λαμβάνει σοβαρες διαστάσεις, οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση δεν είχαν ακόμα τεθεί αντιμέτωπες και η προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης ήταν στραμμένη στην εξελισσόμενη Μάχη της Αγγλίας, ο Χάινλάιν ήταν μπροστά από την εποχή του. Περισσότερο από ένα έτος απ' ότου ο Ρουσβελτ εξουσιοδοτήσει το πρόγραμμα Μανχάτταν, ο Χάινλάιν προέβλεψε ορθώς ότι : α) ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θα αρχικοποιούσε ένα μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων, στο οποίο θα εργάζονταν πρώην επιστήμονες της Ναζιστικής Γερμανίας ; β) μέχρι το 1945, οι ΗΠΑ θα είχαν στην κατοχή τους όπλα ικανά να ισοπεδώσουν μια ολόκληρη πόλη με μία κίνηση - και ότι θα έκαναν χρήση τέτοιου όπλου για να βάλουν τέλος στον πόλεμο; γ) ότι με τις ΗΠΑ να κερδίζουν τον πόλεμο, ο πλανήτης θα αντιλαμβανόταν τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών - και χωρίς να συλλάβει τον ακριβή όρο, ο Χάινλάιν προέβλεψε και περιέγραψε λεπτομερώς το Δόγμα Αμοιβαίας Καταστροφής ; και δ) για το ότι θεμελιωδώς, το κύριο ζήτημα τα πρώτα χρόνια μετα το 1945 θα ήταν το αν η Σοβιετική Ένωση θα κατάφερνε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, και αν ναι, το κατα πόσο οι Σοβιετικοί θα προσπαθούσαν να εξαπολύσουν μια αιφνιδιαστική επίθεση με πυρηνικά κατά των ΗΠΑ.''
''Για το ότι πέτυχε σε αυτές τις προβλέψεις του το 1940 - ακόμα και να προβλέψει τη μετάνοια και ενοχή των επιστημόνων που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Μανχάτταν - ο Χάινλάιν αξίζει πολλών επαίνων. Κατά την προσωπική μου άποψη, αυτό θα έπρεπε να καταστήσει το διήγημα -του οποίου η βασική πλοκή παρότι διασκεδαστική, είναι τελείως άστοχη- ως κείμενο μελλοντικής Ιστορίας.''
1959–1960
Αργότερα, στο Expanded Universe, ο Χάινλαϊν είπε ότι πρόθεσή του στο μυθιστόρημα ήταν η απαιτούμενη κοινωνική υπηρεσία να περιλαμβάνει και θέσεις εκτός αυστηρά στρατιωτικών λειτουργιών, όπως δασκάλους, αστυνομικούς και άλλες κυβερνητικές θέσεις. Αυτή η εξέλιξη παρουσιάζεται στο μυθιστόρημα ως απόρροια της αποτυχίας των παλαιότερων κυβερνήσεων που προέκυπταν μέσω του συστήματος της καθολικής ψήφου και αυτό το νέο πολιτειακό σύστημα περιγράφεται ως μια πολύ επιτυχημένη μεταρρύθμιση. Επίσης, στο βιβλίο εξηγείται ότι το δικαίωμα ψήφου απονέμεται μόνο μετά την ολοκλήρωση της υπηρεσίας που είχε ανατεθεί. Έτσι όσοι εκπλήρωναν τη δέσμευσή τους —στο στρατό ή σε οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία— αποκλείονταν από την άσκηση οποιουδήποτε πολιτικού δικαιώματος και εξουσίας. Οι μόνιμοι στρατιωτικοί στερούνταν πλήρως των πολιτικών τους δικαιωμάτων μέχρι τη συνταξιοδότηση τους.
Ο τίτλος Starship Troopers είχε κατωχηρωθεί για ένα άσχετο σενάριο μιας ελάσσονος ταινίας με αρχικό τίτλο "Bug Hunt στο Outpost Nine", το οποίο στη συνέχεια υιοθέτησε το τίτλο για να επωφεληθεί από την καλή φήμη του βιβλίου. Η ταινία που προέκυψε, με τίτλο Starship Troopers (1997), η οποία γράφτηκε από τον Ed Neumeier και σκηνοθέτησε ο Πολ Βερχόφεν, είχε ελάχιστη σχέση με το βιβλίο, πέρα από τη συμπερίληψη των ονομάτων των χαρακτήρων, την αναφορά σε δαιστημικούς πεζοναύτες και την έννοια του δικαιώματος ψήφου μέσω στρατιωτικής θητείας. Οι θαυμαστές του Χάινλαϊν ήταν επικριτικοί για την ταινία, την οποία θεώρησαν ότι απέκλινε της φιλοσοφίας του Χάινλαϊν, παρουσιάζοντας την κοινωνία στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία ως φασιστική.
Ομοίως, η στρατιωτική τεχνολογία που όχι μόνο έχει κεντρικό ρόλο στο βιβλίο, αλλά κατέληξε να αναχθεί μεταγενέστερα σε αυτόνομο υποείδος επιστημονικής φαντασίας, απουσιάζει εντελώς στην ταινία, όπου οι χαρακτήρες χρησιμοποιούν όπλα τεχνολογίας του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και φορούν ελαφρύ εξοπλισμό μάχης. Στην ομώνυμη ταινία του Verhoeven δεν υπάρχει αξιόλογος εξοπλισμός για τους πεζοναύτες. Ο Verhoeven σχολίασε ότι είχε προσπαθήσει να διαβάσει το βιβλίο μετά την αγορά των δικαιωμάτων, για να προσθέσει στοιχεία του στην ήδη υπάρχουσα ταινία του. Ωστόσο, διάβασε μόνο τα δύο πρώτα κεφάλαια, θεωρώντας ότι είναι πολύ βαρετό για να συνεχίσει. Θεώρησε ότι ήταν κακό βιβλίο και ζήτησε από τον σεναριογράφο του Ed Neumeier να του αφηγηθεί την ιστορία γιατί δεν άντεχε να το διαβάσει.
Έργα της περιόδου 1961–1973
μικρογραφία| Το μυθιστόρημα του Χάινλαϊν Podkayne of Mars κυκλοφόρησε σε σειρά στο If, με εξώφυλλο του Virgil Finlay. Από το 1961 περίπου ( Stranger in a Strange Land ) έως το 1973 ( Time Enough for Love ), ο Χάινλαϊν πραγματεύθηκε μερικά από τα πιο ουσιώδη ζητηματα που τον απασχολούσαν, όπως ο ατομικισμός, ο φιλελευθερισμός και η ελεύθερη έκφραση της σωματικής και συναισθηματικής αγάπης. Τρία μυθιστορήματα αυτής της περιόδου, Stranger in a Strange Land, The Moon Is a Harsh Mistress και Time Enough for Love, κέρδισαν το βραβείο Prometheus Hall of Fame της Libertarian Futurist Society, σχεδιασμένο για να τιμήσει την κλασική φιλελευθεριακή μυθοπλασία. Ο Jeff Riggenbach περιέγραψε το The Moon Is a Harsh Mistress ως «αναμφισβήτητα ένα από τα τρία ή τέσσερα πιο επιδραστικά φιλελευθεριακά μυθιστορήματα του περασμένου αιώνα».
Ο Χάινλαϊν δεν δημοσίευσε το Stranger in a Strange Land αμέσως μετά τη συγγραφή του, και η θεματολογία της ελεύθερης αγάπης και του ριζοσπαστικού ατομικισμού εμφανίζονται εξέχοντα στο αδημοσίευτο πρώτο μυθιστόρημά του, For Us, the Living: A Comedy of Customs.
Το The Moon Is a Harsh Mistress μιλάει για έναν πόλεμο ανεξαρτησίας που διεξήχθη από τις σεληνιακές ποινικές αποικίες, με την κύρια αφήγηση να αποδίδεται από τον χαρακτήρα του καθηγητή Λα Παζ, ο οποίος απασχολείται με την απειλή που θέτει η κυβέρνηση για την ατομική ελευθερία.
Αν και ο Χάινλαϊν είχε γράψει προηγουμένως μερικά διηγήματα φαντασίας, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα φαντασίας, με τίτλο Ο Δρόμος της Δόξας. Στο Stranger in a Strange Land και στο I Will Fear No Evil, άρχισε να αναμειγνύει τις θεωρητικές επιστήμες με τη φαντασία, τον μυστικισμό και τη σάτιρα της οργανωμένης θρησκείας. Οι κριτικοί William H. Patterson, Jr., και Andrew Thornton θεωρούν ότι αυτό είναι απλώς μια έκφραση της μακροχρόνιας φιλοσοφικής αντίθεσης του Χάινλαϊν στον θετικισμό. Ο Χάινλαϊν είχε δηλώσει ότι επηρεάστηκε από τον James Branch Cabell στην αποφασή του να υιοθετήσει αυτή τη νέα λογοτεχνική κατεύθυνση. Το προτελευταίο μυθιστόρημα αυτής της περιόδου, το I Will Fear No Evil, σύμφωνα με τον κριτικό James Gifford «θεωρείται σχεδόν παγκοσμίως ως μια λογοτεχνική αποτυχία» και αποδίδει τα προβληματά του στα προβήματα υγείας που αντιμετώπιζε ο Χάινλαϊν κατά την περίοδο της συγγραφής του ; και ότι παραλίγο θάνατο να πεθάνει από περιτονίτιδα.
Μεταγενέστερο έργο, 1980–1987
Μετά από μια επταετή αποχή από τη συγγραφή για λόγους υγείας, ο Χάινλαϊν παρήγαγε πέντε νέα μυθιστορήματα στην περίοδο από το 1980 ( The Number of the Beast ) έως το 1987 ( To Sail Beyond the Sunset ). Αυτά τα βιβλία κινούνται εντός ενός κοινού λογοτεχνικού σύμπαντος, ως αναφορά τον τόπο, χρόνο και χαρακτήρες. Τα εν λόγω μυθιστορήματα αναπτύσουν με τον πιο σαφή τρόπο τις φιλοσοφίες και τις πεποιθήσεις του Χάινλαϊν και σε αυτά βρίσκονται πολλά μακροσκελή, διδακτικά αποσπάσματα διαλόγου και ανάλυσης τα οποία ασχολούνται με την κυβέρνηση, το σεξ και τη θρησκεία. Αυτά τα μυθιστορήματα έχουν αμφιλεγόμενη απήχηση στο κοινό του Χαϊνλάϊν ; ένας κριτικός, ο David Langford, έχει γράψει χαρακτηριστικά αρνητικές κριτικές για αυτά. Τα τέσσερα βραβεία Hugo του Χάινλαϊν αφορούν βιβλία που γράφτηκαν πριν από αυτήν την περίοδο.
Τα περισσότερα από τα μυθιστορήματα αυτής της περιόδου αναγνωρίζονται από τους κριτικούς ως προεκτάσεις από τη σειρά Future History και αναφέρονται με τον όρο "Ο Κόσμος ως Μύθος".
Η τάση προς τη συγγραφική αυτοαναφορά που είχε ξεκίνησει στο Stranger in a Strange Land και στο Time Enough for Love γίνεται ακόμη πιο έκδηλη σε μυθιστορήματα όπως το The Cat Who Walks Through Walls, του οποίου ο πρωταγωνιστής (που αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο) είναι ένας ανάπηρος στρατιωτικός βετεράνος που γίνεται συγγραφέας και βρίσκει την αγάπη με έναν γυναικείο χαρακτήρα.
Το μυθιστόρημα Παρασκευή του 1982, μια πιο συμβατική ιστορία περιπέτειας (δανειζόμενο χαρακτήρες και πλοκή από το προγενέστερο διήγημα Gulf, που περιέχει επίσης πιθανούς δεσμούς με το The Puppet Masters ) επαναφέρει την ιδέα της σταδιακής και συνεχούς αποσύνθεσης της κοινωνίας της Γης, σε σημείο που ο χαρακτήρας του τίτλου ωθείται να αναζητήσει μια νέα ζωή εκτός πλανήτη. Το τέλος του βιβλίου καταλήγει με ένα παραδοσιακή σχόλιο του Χάινλαϊν, όπως στο The Moon Is a Harsh Mistress ή στο Time Enough for Love, ότι η ελευθερία συχνά βρίσκεται στη παραμεθώριο.
Το μυθιστόρημα του 1984 Job: A Comedy of Justice είναι μια αιχμηρή σάτιρα της οργανωμένης θρησκείας. Ο ίδιος ο Χάινλαϊν ήταν αγνωστικιστής.
Μεταθανάτιες εκδόσεις
Πολλά έργα του Χάινλαϊν έχουν δημοσιευτεί μεταθανάτια, συμπεριλαμβανομένου του προαναφερθέντος For Us, the Living καθώς και του Grumbles from the Grave του 1989, μια συλλογή επιστολών μεταξύ του Χάινλαϊν και των επιμελητών του και του ατζέντη του. Το Tramp Royale του 1992, είναι ένα οδοιπορικό μιας περιοδείας στο νότιο ημισφαίριο που έκαναν η οικογένεια Χάινλαϊν τη δεκαετία του 1950. Το Take Back Your Κυβέρνηση, ένα βιβλίο για τη συμμετοχική δημοκρατία που γράφτηκε το 1946 και αντικατοπτρίζει την εμπειρία του ως διοργανωτή με την EPIC εκστρατεία του 1934 και τα επακόλουθα του κινήματος ως παράγοντα στην πολιτική της Καλιφόρνια πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ; και έναν τόμο ανθολογίας που ονομάζεται Requiem: Collected Works and Tributes to the Grand Master, που περιέχει μερικά επιπλέον σύντομα έργα που δεν είχαν εκδοθεί προηγουμένως σε μορφή βιβλίου. Το Off the Main Sequence, που δημοσιεύτηκε το 2005, περιλαμβάνει τρία διηγήματα που δεν είχαν δημοσιευτεί ποτέ σε κανένα βιβλίο του Χάινλαϊν (ο Χάινλαϊν τα ονόμασε "stinkeroos"(φόλες) ).
Ο Spider Robinson, συνάδελφος, φίλος και θαυμαστής του Χάινλαϊν, έγραψε το Variable Star, βασισμένο σε ένα περίγραμμα ιστορίας και τις σημειώσεις για ένα νεανικό μυθιστόρημα που ετοίμασε ο Χάινλαϊν το 1955. Το μυθιστόρημα εκδόθηκε ως συνεργασία, με το όνομα του Χάινλαϊν πάνω από αυτό του Robinson στο εξώφυλλο, το 2006.
Μια πλήρης συλλογή του δημοσιευμένου έργου του Χάινλαϊν έχει εκδοθεί από το Χάινλαϊν Prize Trust ως "Η Έκδοση της Βιρτζίνια", μετά το όνομα της συζύγου του. Ανατρέξτε στην ενότητα Ολοκληρωμένων Έργων της βιβλιογραφίας Ρομπερτ Α. Χάινλαϊν για περαιτέρω λεπτομέρειες.
Την 1η Φεβρουαρίου 2019, ο Phoenix Pick ανακοίνωσε ότι μέσω μιας συνεργασίας με το ίδρυμα Χάινλαϊν Prize Trust, είχε παραχθεί μια ανακατασκευή του πλήρους κειμένου ενός αδημοσίευτου μυθιστορήματος του Χάινλαϊν, το οποίο και δημοσιεύσαν τον Μάρτιο του 2020. Το ανακατασκευασμένο μυθιστόρημα, με τίτλο The Pursuit of the Pankera: A Parallel Novel about Parallel Universes, είναι μια εναλλακτική εκδοχή του The Number of the Beast, με το πρώτο ένα τρίτο του The Pursuit of the Pankera να είναι κυρίως ίδιο με το πρώτο το ένα τρίτο του The Number of the Beast, αλλά το υπόλοιπο του The Pursuit of the Pankera αποκλίνει εντελώς από το The Number of the Beast, με εντελώς διαφορετική ιστορία. Το πρόσφατα ανακατασκευασμένο μυθιστόρημα αποτίει φόρο τιμής στον Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ και τον EE "Doc" Smith. Το επιμελήθηκε ο Patrick Lobrutto. Ορισμένοι κριτικοί περιγράφουν το πρόσφατα ανακατασκευασμένο μυθιστόρημα ως περισσότερο σύμφωνο με το ύφος ενός παραδοσιακού μυθιστορήματος του Χάινλαϊν από το πρωτότυπο "The Number of the Beast". Το Pursuit of the Pankera θεωρήθηκε ανώτερο από την αρχική έκδοση του The Number of the Beast από ορισμένους κριτικούς. Τόσο το The Pursuit of the Pankera όσο και μια νέα έκδοση του The Number of the Beast εκδόθηκαν τον Μάρτιο του 2020. Η νέα έκδοση του τελευταίου μοιράζεται τον υπότιτλο του The Pursuit of the Pankera, εξ ου και με τίτλο The Number of the Beast: A Parallel Novel about Parallel Universes
Κινηματογράφος
Ο Χάινλαϊν συνέβαλε στο τελικό προσχέδιο του σεναρίου για το Destination Moon (ταινία) και υπηρέτησε ως τεχνικός σύμβουλος για την ταινία. Ο Χάινλαϊν μοιράστηκε επίσης τη συγγραφή σεναρίου για το Project Moonbase.
Επιρροές
Η κύρια επιρροή στο στυλ γραφής του Χάινλαϊν μπορεί να ήταν ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. Η γραφή του Κίπλινγκ είναι το πρώτο γνωστό σύγχρονο παράδειγμα « έμμεσης έκθεσης », μια τεχνική γραφής για την οποία ο Χάινλαϊν έγινε αργότερα διάσημος. Στο διάσημο κείμενό του για το « Σχετικά με τη επαγγελματική γραφή έργων φαντασίας », ο Χάινλαϊν μνημονεύει μία γνωστή ατάκα του Κίπλινγκ:
"Υπάρχουν ενενήντα έξι μέθοδοι ανάπτυξης φυλετικής στιχομυθίας, και η καθεμία είναι ορθή. "
Το Stranger in a Strange Land ξεκίνησε ως μια μοντέρνα έκδοση του βιβλίου της ζούγκλας του Kipling. Η σύζυγος του έδωσε την ιδέα για τον χαρακτήρα του παιδιού να το μεγαλώσουν Αρειανοί αντί για λύκους. Ομοίως, το Citizen of the Galaxy μπορεί να θεωρηθεί ως μια ερμηνεία του μυθιστορήματος Kim του Κίπλινγκ.
Η κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος Starship Troopers, της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας ως προαπαιτούμενο για το δικαίωμα ψήφου, εμφανίζεται στο " The Army of a Dream " του Κίπλινγκ:
"Αλλά ποτέ δεν αναφέρουμε, ότι εάν δεν προσφερθούμε να υπηρετήσουμε σε κάποιο σώμα ή όπλο -ως μάχημοι αν χαίρουμε υγείας, ειδάλλως ως βοηθητικό προσωπικό - μέχρι και την ηλικία των τριάντα πέντε, τότε δεν μπορούμε να ψηφίσουμε, δεν έχουμε δικαίωμα κοινωνικής πρόνοιας, και οι γυναίκες δεν μας θέλουν."
Ο Πουλ Άντερσον χαρακτήρισε κάποτε την ιστορία επιστημονικής φαντασίας του Κίπλινγκ « Τόσο εύκολο όσο και το ΑΒΓ », «ένα υπέροχο νήμα επιστημονικής φαντασίας, που δείχνει την ίδια προσοχή στη λεπτομέρεια που θα διέκρινε αργότερα το έργο του Ρόμπερτ Χάινλαιν».
Ο Χάινλαϊν περιέγραψε τον εαυτό του ως επηρεασμένο από τον Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, έχοντας διαβάσει τα περισσότερα από τα έργα του. Ο Σω είναι παράδειγμα ενός πρώτερου συγγραφέα που προώθησε την ιδέα του "ικανού" ανθρώπου, ένα αγαπημένο αρχέτυπο του Χάινλαϊν. Αρνήθηκε, ωστόσο, οποιαδήποτε άμεση επιρροή του Back to Methuselah στα Παιδιά του Methuselah.
Προσωπικές Απόψεις
μικρογραφία| Χάινλαϊν γ. 1953 Τα βιβλία του Χάινλαϊν πραγματεύονται μια σειρά από ιδέες για μια σειρά θεμάτων όπως το σεξ, η φυλή, η πολιτική και ο στρατός. Πολλές από τις απόψεις του θεωρήθηκαν ως ριζοσπαστικές ή μπροστά από την εποχή τους στο πλαίσιο της κοινωνικής κριτικής που ασκούσαν. Τα βιβλία του έχουν εμπνεύσει αρκετές συζητήσεις σχετικά με τις ιδιαιτερότητες και την εξέλιξη των απόψεων του ίδιου του Χάινλαϊν, και αποτελούν πηγή πλούσιων επαίνων και ως ένα βαθμό κριτικής. Έχει ο ίδιος επίσης κατηγορηθεί ότι αντιφάσκει σε ορισμένα φιλοσοφικά ερωτήματα.
Ο Brian Doherty αναφέρει τον William Patterson, λέγοντας ότι ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσετε τον Χάινλαϊν είναι ως "γνήσιος πρωτοπόρος, το ξεχωριστό είδος ατόμου που αποφασίζει ότι τα πράγματα δεν χρειάζεται να υφίστανται ως έχουν, οπότε και δεν θα παραμείνουν ως έχουν". Ο Πάτερσον συνεχίζει λέγοντας ότι αυτή η ιδέα τοποθετείται «στο πνευματικό επίκεντρο του Χάινλαϊν, της επιστημονικής φαντασίας, του ελευθερισμού και της Αμερικής. Ο Χάινλαϊν εξέτασε την πιθανότητα πώς ότι απαρτίζει τον ανθρώπινο πολιτισμό, από τα σεξουαλικά μας ήθη μέχρι τη θρησκεία μας, τα αυτοκίνητά μας, την κυβέρνησή μας και τις ιδέες μας για πολιτιστική επιβίωση, θα μπορούσαν να βασίζονται σε λανθασμένες ή και άστοχες υποθέσεις, με συνέπειες που ίσως και να αποβούν μοιραίες.»
Η κριτικός Elizabeth Anne Hull, από την πλευρά της, επαίνεσε τον Χάινλαϊν για το ζήλο του να διερευνήσει θεμελιώδη ερωτήματα της ζωής, ειδικότερα ερωτήματα σχετικά με την «πολιτική εξουσία – τις μεταξύ μας ευθύνες » και την «προσωπική ελευθερία, ιδιαίτερα τη σεξουαλική ελευθερία».
Ο Έντουαρντ Ρ. Μάροου φιλοξένησε μια σειρά στο ραδιόφωνο του CBS με την ονομασία This I Believe, η οποία φιλοξένησε ένα επεισόδιο με τον Χάινλαϊν το 1952. Με τίτλο " Η Ευγενής και Απαραίτητη Ανθρωπιά μας ", είναι ίσως το πιο διαχρονικά επίκαιρο και δημοφιλές από τα επεισόδια της σειράς. Σε αυτό, ο Χάινλαϊν απέφυγε την πεπατημένη, δηλώνοντας ότι έτρεφε πίστη στους γείτονές του (μερικούς από τους οποίους κατονόμασε και περιέγραψε), στην κοινότητα του και τις πόλεις σε όλη την Αμερική που μοιράζονται την ίδια αίσθηση καλής θέλησης και προθέσεων με τη δική του ; και κατ'επέκταση έτρεφε πίστη ότι αυτήν την ίδια φιλοσοφία διακατέχει τις ΗΠΑ και την ανθρωπότητα γενικότερα.
"Έχω πίστη στους συμπολίτες μου. Τα πρωτοσέλιδα συνεχώς αναφέρονται στο έγκλημα. Και όμως, για κάθε εγκληματία, υπάρχουν δέκα χιλιάδες ειλικρινείς, έντιμοι, και ευγενικοί άνθρωποι. Αν αυτό δεν ίσχυε, κανένα παιδί δεν θα έφτανε στην ενηλικίωσή του. Η επαγγελματική καθημερινότητα δεν θα ήταν δυνατή. Η ανθρωπιά δεν κάνει καλά πρωτοσέλιδα. Συνήθως εμφανίζεται στους επικήδειους, παρόλα αυτά είναι μια δύναμη ισχυρότερη από το κάθε έγκλημα."
Πολιτική
Οι πολιτικές θέσεις του Χάινλαϊν μεταβαλόντουσαν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι πρώτες πολιτικές τάσεις του Χάινλαϊν ήταν φιλελεύθερες. Το 1934, είχε ενεργό ρόλο στη Δημοκρατική εκστρατεία του Άπτον Σίνκλερ για την εκλογή Κυβερνήτη της Καλιφόρνια. Μετά την ήττα του Σίνκλερ, ο Χάινλαϊν έγινε αντικομμουνιστής Δημοκρατικός ακτιβιστής. Έκανε μια ανεπιτυχή απόπειρα να εκλεγεί στην Πολιτειακή Συνέλευση της Καλιφόρνια το 1938. Το πρώτο μυθιστόρημα του Χάινλαϊν, For Us, the Living (γραμμένο το 1939), αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ομιλίες υπέρ του συστήματος κοινωνικής πίστωσης και το πρώιμο διήγημα " Misfit " (1939) ασχολείται με έναν οργανισμό - "The Cosmic Construction Corps" - που φαίνεται να αναφέρεται στο Civilian Conservation Corps του Φραγκλίνος Ρούζβελτ όπως θα λειτουργούσε στο διάστημα.
Για αυτήν την περίοδο της ζωής του, ο Χάινλαϊν είπε αργότερα: "Την περίοδο που έγραφα το 'Τα Παιδιά του Μαθουσάλα', ήμουν πολιτικά αφελής και έτρεφα ακόμα ελπίδες πως κάποιες φιλελεύθερες ιδέες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν μέσω υφισταμένων πολοτικών διεργασιών.. Τώρα πλέον έχω την εντύπωση πως κάθε φορά που καταφέρνουμε να εδραιώσουμε μια νέα ελευθερία, μας αφαιρούν μία παλαιότερη. Πολλές φορές και δύο. Και αυτο για μένα αποτελεί χαρακτηριστική νοοτροπία μιας κοινωνίας που γερνά, συνωστίζεται, ασφυκτιά από διαρκώς υψηλότερους φόρους, και πό διαρκώς περισσόττερους νόμους και περιορισμούς. " Η μυθοπλασία του Χάινλαϊν της δεκαετίας του 1940 και του 1950, ωστόσο, άρχισε να υιοθετεί συντηρητικές απόψεις. Μετά το 1945, έφτασε να πιστεύει ότι μια ισχυρή παγκόσμια κυβέρνηση ήταν ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί η αμοιβαία πυρηνική εξόντωση. Το μυθιστόρημά του Space Cadet του 1949 περιγράφει ένα μελλοντικό σενάριο όπου μια παγκόσμια κυβέρνηση που ελέγχεται από τον στρατό επιβάλλει την παγκόσμια ειρήνη. Ο Χάινλαϊν έπαψε να θεωρεί τον εαυτό του Δημοκρατικό το 1954.
Οι Χάινλαϊν ίδρυσαν την Patrick Henry League το 1958 και εργάστηκαν στην προεδρική εκστρατεία του Barry Goldwater το 1964. "Όταν ο Χάινλαϊν άνοιξε την εφημερίδα του στο Κολοράντο Σπρίνγκς την 5η Απριλίου 1958, τύπωσε σε μια ολόκληρη σελίδα την απαιτησή του από την προεδρία του Άιζενχάουερ να διακόψει τις δοκιμές πυρηνικών όπλων,. Ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας ήταν αναστατωμένος. Μερίμνησε για την ίδρυση της Patrick Henry League, και δαπάνησε τις επόμενες εβδομάδες γράφοντας και δημοσιοποιώντας την προσωπικές του θέσεις, κατακρίνοντας 'κρυφο-κομμουνιστικές επιδιώξεις κρυμμένες σε ιδεαλιστικές αερολογίες ' και προέτρεψε τους συμπολίτες του να μην γίνουν μαλθακοί στο μυαλό. " Αυτή η διαφήμιση είχε τον τίτλο " Ποιοι είναι οι κληρονόμοι του Πάτρικ Χένρι; ". Ξεκίνησε με το περίφημο απόφθεγμα του Ερρίκου: «Είναι η ζωή τόσο αγαπητή ή η ειρήνη τόσο γλυκιά, ώστε να αγοράζεται στην τιμή των αλυσίδων και της σκλαβιάς; Απαγόρευσέ το, Παντοδύναμε Θεέ! Δεν ξέρω ποια πορεία μπορούν να ακολουθήσουν οι άλλοι, αλλά όσο για μένα, δώσε μου ελευθερία ή δώσε μου θάνατο! !". Στη συνέχεια, παραδέχτηκε ότι υπήρχαν κίνδυνοι στις πυρηνικές δοκιμές (αν και μικρότερος από τους «εσκεμμένα παραπλανητικούς» ισχυρισμούς των υποστηρικτών της απαγόρευσης των δοκιμών) και κίνδυνος πυρηνικού πολέμου, αλλά ότι «η εναλλακτική είναι η παράδοση. Αποδεχόμαστε τους κινδύνους». Ο Χάινλαϊν ήταν μεταξύ εκείνων που το 1968 υπέγραψαν μια δήλωση υπέρ του πολέμου του Βιετνάμ στο Galaxy Science Fiction.
Ο Χάινλαϊν πάντα θεωρούσε τον εαυτό του φιλελεύθερο. Σε μια επιστολή προς την Judith Merril το 1967 (που δεν εστάλη ποτέ) είπε, «Όσο προς τον φιλελευθερισμό, υπήρξα ένας ριζοσπαστικός οπαδός του όλη μου τη ζωή. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον όρο 'φιλοσοφικός αναρχικός' ή ' αυταναρχικός ' για μένα, αλλά ο όρος 'φιλελεύθερος' είναι ευκολότερος να οριστεί και ταιριάζει αρκετά καλά.»
Το Stranger in a Strange Land είχε θερμή υποδοχή από το κίνημα της αντικουλτούρας του 1960 και οι φιλελεύθεροι έχουν βρει έμπνευση στο The Moon Is a Harsh Mistress. Και οι δύο ομάδες βρήκαν απήχηση με τις απόψεις περί προσωπικής ελευθερίας τόσο στο θεωρητικό όσο και στο πρακτικό επίπεδο.
Φυλετικό Ζήτημα
Σε αρκετά από τα διηγήματα του, ο Χάινλαϊν προκαλεί τις πιθανές φυλετικές ιδιοληψίες των αναγνωστών του με το να εισαγάγει ένα ισχυρό συμπαθή χαρακτήρα, ο οποίος αργότερα αποκαλύπτεται ότι έχει καταγωγή από την Αφρική. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα εξώφυλλα των βιβλίων παρουσιάζουν τους χαρακτήρες με ανοιχτό δέρμα τη στιγμή που το κείμενο είτε αναφέρει ρητά είτε υπονοεί ότι οι ίδιοι χαρακτήρες είναι αφρικανικής ή άλλης μη-λευκής καταγωγής. Ο Χάινλαϊν επανηλημένα αποκύρηξε τον ρατσισμό στα πεζογραφήματα του, συμπεριλαμβανομένων αρκετών περοπτώσεων στα τεύχη του Expanded Universe.
Ο Χάινλαϊν αποκαλύπτει στο μυθιστόρημα του Starship Troopers ότι ο κεντρικός ήρωας και αφηγητής του βιβλίου, Τζόννι Ρίκο, ένας απoξενωμένος από τα κοινά γόνος εύπορης οικογένειας, ότι είναι Φιλιπινέζος, ότι το πραγματικό του όνομα είναι Χουάν Ρίκο, και ότι μιλάει εκτός από αγγλικά και Ταγκάλογκ.
Τα φυλετικά ζητήματα ήταν κεντρικό θέμα σε μερικά από τα μυθιστορήματα του Χάινλαϊν. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Farnham's Freehold, το οποίο τοποθετεί μια λευκή οικογένεια σε ένα μέλλον στο οποίο οι λευκοί είναι σκλάβοι ανθρωποφάγων μαύρων κυβερνητών. Στο μυθιστόρημα του 1941 Sixth Column (επίσης γνωστό ως The Day After Tomorrow ), ένα αντιστασιακό κίνημα λευκών στις Ηνωμένες Πολιτείες αμύνεται ενάντια στην εισβολή ενός ασιατικού φασιστικού κράτους (τους "Πανασιάτες") χρησιμοποιώντας μια φουτουριστική τεχνολογία που επιτρέπει σε όπλα ακτίνων να στοχοποιούν συγκεκριμένες φυλές. Το βιβλίο είναι πασπαλισμένο με ρατσιστικές συκοφαντίες κατά των Ασιατών, ενώ οι μαύροι και οι Ισπανόφωνοι δεν αναφέρονται καθόλου. Η ιδέα για την ιστορία προωθήθηκε στο Χάινλαϊν από τον συντάκτη John W. Campbell, και ο Χάινλαϊν έγραψε αργότερα ότι «θα έπρεπε να το επιμεληθεί για να αφαιρέσει τις ρατσιστικές πτυχές της αρχικής πλοκής» και ότι «δεν θεωρούσε ότι ήταν καλλιτεχνική επιτυχία». Ωστόσο, το μυθιστόρημα προκάλεσε συζήτησεις στην επιστημονική κοινότητα σχετικά με την αληθοφάνεια της πιθανότητας ανάπτυξης εθνοτικών βιοόπλων. Ο John Hickman, γράφοντας στο European Journal of American Studies, εντοπίζει παραδείγματα ρατσισμού κατά της Ανατολικής Ασίας σε ορισμένα από τα έργα του Χάινλαϊν, ιδιαίτερα στο Sixth Column.
Ο Χάινλαϊν συνόψισε τη στάση του απέναντι στους ανθρώπους κάθε φυλής στο δοκίμιό του Our Noble, Essential Decency ως εξής: "Εν τέλει, έχω πίστη σε ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή - κίτρινη, λευκή, μεύρη, ερυθρή, σκούρα - και ειδικότερα στη ειλικρίνεια, στο κουράγιο, στην ευφυΐα, στην κράση και στην καλοσύνη της συντριπτικής πλειοψηφίας των αδελφών μου σε ολοκληρό τον πλανήτη. Είμαι περήφανος να είμαι ανθρώπινο ον. "