cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος Κατράνης
Ρουαγιάλ Μουσκρόν (δανεισμός)
Στις 21 Ιουνίου 2018, υπέγραψε με τη βελγική Ρουαγιάλ Μουσκρόν ως δανεικός για ένα έτος. Στο τέλος του πρώτου γύρου, φαίνεται ότι δεν υπολογίζεται από τον προπονητή του, Μπερντ Στορκ, για το δεύτερο μισό της σεζόν. Μετά από 8 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα (7 εκ των οποίων στο αρχικό σχήμα) και 1 στο Κύπελλο, ο νεαρός αμυντικός αναμένεται να επιστρέψει στη Γαλλία. Όπως ανέφερε το Foot Sur 7, ο 20χρονος αριστερός πλάγιος αμυντικός δεν έχει θέση στη Ρουαγιάλ Μουσκρόν και θα επιστρέψει στη Σαιντ-Ετιέν, παρά το γεγονός ότι ο προπονητής Jean-Louis Gasset, δεν του είχε εμπιστοσύνη στην αρχή της σεζόν και προτίμησε να τον δώσει ως δανεικό.
Ατρόμητος (δανεισμός)
Στις 22 Ιανουαρίου 2019, ολοκληρώθηκε η επιστροφή του νεαρού διεθνούς στον Ατρόμητο, ως δανεικός για 1,5 χρόνο, με την ομάδα να έχει την επιλογή της αγοράς του. Προορίστηκε για αντικαταστάτης του Δημήτρη Γιαννούλη, ο οποίος επέστρεψε στον ΠΑΟΚ.
Εθνική ομάδα
Ο Κατράνης έχει αγωνιστεί στις εθνικές Ελλάδας U17, U19 και U21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Εξέλ Μουσκρόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαταϊσπόρ
Γεώργιος Παπαδημητρακόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Στην κυβέρνηση Πιπινέλη διορίστηκε υφυπουργός Εμπορίου από τις 30 Ιουλίου 1963 έως τις 29 Σεπτεμβρίου 1963. . Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Μαυρομιχάλη ήταν υφυπουργός Εμπορίου από τις 29 Σεπτεμβρίου 1963 – 8 Νοεμβρίου 1963. Ξανά έγινε υφυπουργός Εμπορίου στις 26 Ιανουαρίου 1967 στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου. , θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο του 1967. Κατά την δικτατορική κυβέρνηση του Κόλλια διετέλεσε υπουργός Εμπορίου, μετά από πρόταση του Βασιλέα Κωνσταντίνου ο οποίος προσπάθησε να πλαισιώσει τους πραξικοπηματίες με ανθρώπους της εμπιστοσύνης του, από τις 22 Απριλίου 1967. Παρέμεινε στο ίδιο υπουργείο έως τις 20 Ιουνίου 1968, οπότε και παραιτήθηκε προφασιζόμενος καρδιακό πρόβλημα υγείας, όταν διαπίστωσε ότι οι προθέσεις των Απριλιανών Αξιωματικών δεν ήταν να προχωρήσουν σε εκλογές σύντομα όπως είχαν ισχυριστεί αρχικά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Π
Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη
γερμανοκρατούμενη Ευρώπη εννοούνται οι κυρίαρχες χώρες της Ευρώπης που ήταν ολικώς ή μερικώς κατεχόμενες και αστικά κατεχόμενες (συμπεριλαμβανομένων των κρατών-μαριονετών) από τις στρατιωτικές δυνάμεις και την κυβέρνηση της Ναζιστικής Γερμανίας σε διάφορες χρονικές στιγμές μεταξύ του 1939 και του 1945, κατά τη διάρκεια και λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, γενικά διοικούμενες από το ναζιστικό καθεστώς, υπό τη δικτατορία του Αδόλφου Χίτλερ. Η γερμανική Βέρμαχτ κατέλαβε τα ευρωπαϊκά εδάφη:
Εκτός της Ευρώπης, οι γερμανικές δυνάμεις έλεγξαν αποτελεσματικά περιοχές της Βόρειας Αφρικής στην Αίγυπτο, τη Λιβύη και την Τυνησία μεταξύ 1940 και 1945. Οι Γερμανοί στρατιωτικοί επιστήμονες ίδρυσαν τον μετεωρολογικό σταθμό Σάτσγκρίμπερ τόσο βόρεια έως τη Γη της Αλεξάνδρας στη Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ - αναμφισβήτητα μέρος της Ασίας. Οι επανδρωμένοι γερμανικοί μετεωρολογικοί σταθμοί λειτουργούσαν επίσης στη Βόρεια Αμερική (Γροιλανδία: Holzauge, Bassgeiger και Edelweiß). Επιπλέον, τα γερμανικά πλοία Kriegsmarine λειτουργούσαν σε όλους τους ωκεανούς του κόσμου καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Ιστορικό
Αρκετές γερμανοκρατούμενες χώρες εισήλθαν αρχικά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως Σύμμαχοι του Ηνωμένου Βασιλείου ή της Σοβιετικής Ένωσης. Μερικές αναγκάστηκαν να παραδοθούν πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, όπως η Τσεχοσλοβακία. Άλλες, όπως η Πολωνία (εισβολή την 1η Σεπτεμβρίου 1939), κατακτήθηκαν στη μάχη και μετά καταλήφθηκαν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι νόμιμες κυβερνήσεις πήγαν στην εξορία, σε άλλες περιπτώσεις οι εξόριστες κυβερνήσεις σχηματίστηκαν από τους πολίτες της χώρας σε άλλες Συμμαχικές χώρες. Ορισμένες χώρες που κατέλαβε η ναζιστική Γερμανία ήταν επίσημα ουδέτερες. Άλλες ήταν πρώην μέλη των δυνάμεων του Άξονα που καταλήφθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις σε μεταγενέστερο στάδιο του πολέμου, όπως η Φινλανδία, η Ισπανία και η Ουγγαρία.
Κατεχόμενες χώρες
Οι κατεχόμενες χώρες περιελάμβαναν το σύνολο ή το περισσότερα μέρος από τις ακόλουθες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανικές στρατιωτικές κατοχές Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Μπαρόκ
thumb|right|240px|[[Ο Άγιος Ματθαίος και ο Άγγελος (Καραβάτζιο)|Ο Άγιος Ματθαίος και ο Άγγελος, έργο του Καραβάτζιο, 295x195 εκ, 1602.]] Με τον όρο Μπαρόκ (Baroque) αναφερόμαστε είτε στην ιστορική περίοδο 1600 - 1750 που ακολούθησε την Αναγέννηση (ειδικότερα τον Μανιερισμό), είτε στο συγκεκριμένο καλλιτεχνικό ύφος που διαμορφώθηκε την περίοδο αυτή. Το ύφος του Μπαρόκ αποτέλεσε ένα νέο τρόπο έκφρασης που γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας, απ' όπου εξαπλώθηκε σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Χαρακτηρίστηκε από ένα έντονο δραματικό και συναισθηματικό στοιχείο, ενώ εφαρμόστηκε κυρίως στην αρχιτεκτονική, τη γλυπτική και τη μουσική, αλλά συναντάται παράλληλα και στη λογοτεχνία ή τη ζωγραφική. Σκοπός του μπαρόκ είναι πρωτίστως να εντυπωσιάσει καθώς και να εξυψώσει τον άνθρωπο μέσα από τα πάθη και τα συναισθήματά του. Σε αντίθεση με τις ιδεολογικές αρχές του ρομαντικού κινήματος, ο άνθρωπος δεν εκλαμβάνεται ως μονάδα αλλά ως μέρος ενός συνόλου. Στο μπαρόκ ύφος, σε συμφωνία με το φιλοσοφικό ρεύμα της εποχής, υπάρχουν έντονα τα στοιχεία του ορθολογισμού χωρίς όμως να αποκλείονται και οι συμβολισμοί. Ο όρος μπαρόκ προέρχεται πιθανότατα από την πορτογαλική λέξη barocco, που σημαίνει το ακανόνιστο μαργαριτάρι και ως επίθετο δηλώνει γενικά την έννοια του ασυνήθιστου ή παράδοξου. Η επιτυχία του Μπαρόκ οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό και στην στήριξη της Καθολικής εκκλησίας, η οποία χρησιμοποίησε την τεχνοτροπία του και το δραματικό του ύφος για την αναπαράσταση πολλών θρησκευτικών θεμάτων που προκαλούσαν την συναισθηματική συμμετοχή του θεατή. Επιπλέον, η αριστοκρατία της εποχής και η βασιλική εξουσία ευνοήθηκε από το επιβλητικό ύφος του μπαρόκ για την κατασκευή ανάλογων κτιρίων ή παλατιών που ενίσχυαν το κύρος της. Σε χώρες με έντονη παρουσία του προτεσταντικού κινήματος, όπως η Ολλανδία ή η Αγγλία, το μπαρόκ δεν κατάφερε να επικρατήσει.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
Σε αντίθεση με το αναγεννησιακό ύφος που βασίστηκε κυρίως στη λογική, το ύφος του μπαρόκ απευθύνεται περισσότερο στο συναίσθημα. Παράλληλα χαρακτηρίζεται σχεδόν σε όλες τις καλλιτεχνικές εκφάνσεις του από ένα αίσθημα δέους και μεγαλείου καθώς και μια υπερβολή στη διακόσμηση και την πολυτέλεια που αναδεικνύουν ένα επιβλητικό και πομπώδες ύφος. Τα κυριότερα μέσα που χρησιμοποίησε στις εικαστικές τέχνες είναι οι καμπύλες γραμμές, οι πολύπλοκοι διαπλεκόμενοι όγκοι, η αυστηρή ιεράρχηση των χώρων, η απόδοση της κίνησης, η εκμετάλλευση του φωτός και η δημιουργία έντονων αντιθέσεων είτε με τη μορφή εσοχών στην αρχιτεκτονική, είτε μέσω έντονων φωτοσκιάσεων στη ζωγραφική.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|359x359εσ|Η Εκκλησία [[Σαν Κάρλο άλλε Κουάτρο Φοντάνε στη Ρώμη, έργο του Φραντσέσκο Μπορομίνι.]] Η νέα μπαρόκ αρχιτεκτονική έκανε την εμφάνιση της στην Ιταλία και οι ιστορικοί προσδιορίζουν ως αφετηρία της το έργο του Κάρλο Μαντέρνο (1556-1603) στη Ρώμη και ειδικότερα στους ναούς της Αγίας Σουζάνας και του Αγίου Πέτρου. Πρόδρομοι της μπορούν να θεωρηθούν επίσης τα τελευταία αρχιτεκτονικά έργα του Μιχαήλ Άγγελου, όπως για παράδειγμα η Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Με επίκεντρο την Ιταλία, ο ρυθμός μπαρόκ εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη καθώς και στην Λατινική Αμερική, κυρίως μέσω των Ιησουιτών. Οι ναοί, τα δημόσια ή ιδιωτικά κτίρια, οι εσωτερικοί διάκοσμοι αλλά και οι δημόσιοι χώροι εν γένει, αποπνέουν την αίσθηση του εξωπραγματικού, πέρα από τις ανθρώπινες διαστάσεις και κατ' επέκταση την παντοδυναμία του θεϊκού αλλά και της εκκλησιαστικής (παπικής) εξουσίας.
Ως τυπικά χαρακτηριστικά της μπαρόκ αρχιτεκτονικής μπορούμε να αναφέρουμε:
<blockquote style="font-size: 95%; margin-right: 15%; "> ''«Χώροι δοξαστικοί, χώροι θέασης και χώροι για τον ελεύθερο χρόνο δημιουργούν σημεία από τα οποία εξακτινώνονται οι αρτηρίες και τα οποία αναδομούν την πόλη η οποία αποκαλείται "μπαρόκ". Αναμνήσεις των εφήμερων αψίδων των βασιλικών εισόδων, οι πύλες της πόλης προσλαμβάνουν τη μορφή μόνιμων αψίδων θριάμβου (οι πύλες του Σεν Ντενί και του Σεν Μαρτέν στο Παρίσι, η πύλη ντι Πεϊρού στο Μονπελιέ), οι κρήνες καθίστανται μνημεία (η φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη), οι πλατείες εξισορροπούν τον χώρο για τη θέαση των όψεων των μεγάρων και των ναών, οι περίπατοι οργανώνονται στη θέση των οχυρώσεων και οι γέφυρες προβάλλονται ως εξώστες στους ποταμούς· τέλος, τα θέατρα, σημείο συνάντησης της πολεοδομίας του πρόσκαιρου εξωραϊσμού και της νέας πολεοδομίας του ελευθέρου χρόνου, ανεγείρονται στις δημόσιες πλατείες (Νάπολι)».''
Σημαντικά δείγματα μπαρόκ αρχιτεκτονικής έχουμε εκτός από την Ιταλία, σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Αυστρία, η κεντρική Γερμανία και η Ρωσία.
Ανάμεσα στους σημαντικούς αρχιτέκτονες της εποχής μπορούμε να αναφέρουμε τους:
Μουσική
thumb|upright|180px|[[Γκεόργκ Φρήντριχ Χέντελ, 1733]] thumb|right|180px|[[Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, 1748]] Το μπαρόκ ύφος δεν επηρέασε μόνο τις εικαστικές τέχνες αλλά επηρέασε σε μέγιστο βαθμό και τη μουσική. Οι μεγαλύτερες κατακτήσεις της Μπαρόκ μουσικής περιλαμβάνουν την ανάπτυξη του λυρικού θεάτρου, του μουσικού είδους της όπερας και του ορατόριου. Βασικά χαρακτηριστικά της μπαρόκ μουσικής είναι:
Η μπαρόκ μουσική είναι έντονα συνδεδεμένη και με το χορό. Ειδικότερα, ως τμήματα της μπαρόκ σουίτας, εντάσσονται πολλοί χοροί όπως η γκαβότ (gavotte) ή η μπουρέ (bourrée).
Ζωγραφική
thumb|right|280px|Η γιορτή της Αφροδίτης, έργο του [[Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, (1635)]] Δείτε επίσης το κυρίως άρθρο: Μπαρόκ ζωγραφική
Ένας ορισμός της σημασίας του μπαρόκ στον κόσμο της ζωγραφικής παρέχεται από τους πίνακες που ετοίμασε ο Φλαμανδός ζωγράφος Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς για την Μαρία των Μεδίκων στο Ανάκτορο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, στους οποίους ένας καθολικός ζωγράφος εκπλήρωνε τις εκφράσεις ενός επίσης καθολικού μαικήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαρόκ
Άνφιλντ
Αυτή τη στιγμή, το Άνφιλντ περιλαμβάνει 4 εξέδρες. Η μεγαλύτερη από αυτές είναι η πρόσφατα ανακαινισμένη Main Stand με χωρητικότητα 20.500 θεατών. Ακολουθεί η κερκίδα των οργανωμένων οπαδών της Λίβερπουλ, Spion Kop μια από τις πιο ιστορικές κερκίδες της Αγγλίας με χωρητικότητα 12.400 θεατών. Η Sir Kenny Dalglish Stand είναι η κερκίδα απέναντι από την κάμερα και μπορεί να στεγάσει 11.700 ανθρώπους και τέλος η Anfield Road End μεγάλο μέρος της οποίας καταλαμβάνουν οι φιλοξενούμενοι οπαδοί, έχει χωρητικότητα 9.000.Η συνολική χωρητικότητα του Άνφιλντ είναι 54.074 που το καθιστά το 8ο μεγαλύτερο γήπεδο στην Αγγλία.Το ρεκόρ παρουσίας στο γήπεδο είναι 61.905 και σημειώθηκε το 1952 σε μία αναμέτρηση ανάμεσα στη Λίβερπουλ και τη Γουλβς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Λίβερπουλ Κατηγορία:Έβερτον Κατηγορία:Λίβερπουλ Φ.Κ.
Όσκαρ Κρίνο
Ο Όσκαρ Κρίνο είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρώην διεθνής με την Εθνική Αυστραλίας, αργεντίνικης καταγωγής.
Γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου του 1962 στο Μπουένος Άιρες και αγωνίστηκε στις αυστραλιανές Brunswick Juventus, Ελλάς Μελβούρνης, Footscray JUST και Πρέστον ενώ φορέσε επίσης την φανέλα της Ανόρθωσης και της Τουνγκ Σινγκ του Χονγκ Κονγκ. Στην Αυστραλία θεωρείται ένας απο τους καλύτερους μέσους της γενιάς του.
Με την Εθνική Αυστραλίας αγωνίστηκε 70 φορές και πέτυχε 12 τέρματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέστον Λάιονς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φουτσκρέι ΓΓΣΤ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Λουδοβίκος Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ
Ο Λουδοβίκος Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Louis II de la Trémoille, (29 Σεπτεμβρίου 1460 – 24 Φεβρουαρίου 1525), γνωστός και ως La Trimouille, ήταν Γάλλος στρατηγός. Υπηρέτησε υπό τρεις βασιλείς: τον Κάρολο Η΄, τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ και τον Φραγκίσκο Α΄. Σκοτώθηκε σε μάχη στη μάχη της Παβίας.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Λουδοβίκος Β΄ γεννήθηκε στο Τουάρ (Thouars), ως ο μεγαλύτερος γιος τού Λουδοβίκου Α΄ ντε Λα Τρεμουάλ. Διοικούσε έναν στρατ,ό που προσπάθησε να εξασφαλίσει τη Βρετάνη για το γαλλικό στέμμα, αφού εσωτερικές εξεγέρσεις είχαν αποδυναμώσει τον Φραγκίσκο Β΄ δούκα της Βρετάνης κατά τη διάρκεια τού λεγόμενου «Τρελού Πολέμου» (La Guerre Folle). Μέχρι τον Μάρτιο τού 1488, ο Λουδοβίκος Β΄ είχε διοριστεί αντιστράτηγος της Βρετάνης από τον Κάρολο Η΄. Η αποφασιστική νίκη του στη μάχη τού Σαιντ-Ωμπέν-ντυ-Κορμιέ στις 28 Ιουλίου 1488 έδωσε τέλος στην ουσιαστική ανεξαρτησία της Βρετάνης.
Ο Λουδοβίκος Β΄ έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στους Ιταλικούς Πολέμους, κυρίως στη μάχη τού Φόρνοβο το 1495 και στη μάχη τού Ανιαντέλο τού 1509. Υπέστη σοβαρή ήττα στη μάχη της Νοβάρα (1513), στην οποία ο στρατός του των 10.000 ανδρών έπεσε σε ενέδρα 13.000 Ελβετών μισθοφόρων.
Ο Λουδοβίκος Β΄ εξασφάλισε μία γαλλική νίκη στη μάχη του Μαρινιάνο το 1515, αλλά χάθηκε στη μάχη της Παβίας στις 24 Φεβρουαρίου 1525, όπου απεβίωσε από μία πληγή, που προκλήθηκε από ένα αρκεβούζιο. Το τέλος του συνέβη κατά την κορύφωση της μάχης, όταν οι Γάλλοι αιφνιδιάστηκαν από 1500 Ισπανούς αρκεβουζιέρους. Ο Λα Τρεμουάλ και άλλοι υψηλόβαθμοι Γάλλοι προχώρησαν προς τον βασιλιά τους, Φραγκίσκο Α΄, για να τον προστατεύσουν. Ο Λα Τρεμουάλ έπεσε από το άλογό του, όταν πυροβολήθηκε στην καρδιά.
μικρογραφία|Ο Λουδοβίκος Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ και η Γαβριέλα ντε Μπουρμπόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα στις 28 Ιουλίου 1484 την Γαβριέλα ντε Μπουρμπόν, κόρη τού Λουδοβίκου Α΄, κόμη τού Μονπανσιέ, και απέκτησαν:
Στις 7 Απριλίου 1517, ο Λουδοβίκος Β΄ νυμφεύτηκε για 2η φορά, με τη 16χρονη Λουίζα Βοργία δούκισσα τού Βαλεντινουά, το μοναδικό νόμιμο παιδί του Καίσαρα Βοργία δούκα τού Βαλεντινουά από τη Γαλλίδα σύζυγό του Καρλόττα των Αλμπρέ. Ο γάμος ήταν άτεκνος.
Τίτλοι
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο Λουδοβίκος Β΄ απέκτησε τους τίτλους υποκόμης τού Τουάρ, πρίγκιπας τού Tαλμόν, κόμης τού Γκιν και τού Μπενόν, βαρόνος τού Συλί, τού Κραόν, τού Μονταγκύ, τού Μωλεόν και τού Λ'Ιλλ-Μπουσάρ, κύριος των Ιλ ντε Ρε, τού Ροσφόρt και τού Μαράν και Πρώτος Θαλαμηπόλος τού βασιλιά.
Υστεροφημία
Η Οδός ντε Λα Τρεμουάλ (Rue de La Trémoille), στο 8ο διαμέρισμα τού Παρισιού, φέρει το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Λίμπερ
Ο Λίμπερ (ορθότερη ελληνική απόδοση Λίβηρ) ήταν θεός προστάτης των αμπελιών, των κτηνοτρόφων και των γεωργών, πατέρας της θεάς Λίμπερα. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι γιόρταζαν τον θεό Λίμπερ στις 17 Μαρτίου όπου, τα αγόρια γιόρταζαν την είσοδο τους στην εφηβεία. Στην Ελληνική μυθολογία ταυτίζεται με τον θεό Διόνυσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Φόξμπορο
Το Φόξμπορο (αγγλικά: Foxborough) είναι πόλη στην κομητεία Νόρφολκ, στην Μασαχουσέτη των ΗΠΑ. Βρίσκεται περίπου 22 μίλια (35 χλμ) νοτιοδυτικά της Βοστώνης και 18 μίλια (29 χλμ) βορειοανατολικά της Πρόβιντενς (Ρόουντ Άιλαντ). Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ήταν 16.865 κάτοικοι. Η πόλη είναι περισσότερο γνωστή ως η τοποθεσία του Σταδίου Τζιλέτ, που είναι η έδρα της ομάδας του NFL, Νιου Ίνγκλαντ Πάτριοτς και της ποδοσφαιρικής ομάδας του MLS Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον. Αν και το "Foxborough" είναι η επίσημη ονομασία της πόλης, το εναλλακτικό "Foxboro" χρησιμοποιείται επίσης συχνά. Η πόλη ιδρύθηκε το 1704.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μασαχουσέτης
Παλαμισμός
Υπερασπιζόμενος τον ισχυρισμό ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν ωσάν τον Θεό μέσω της θέωσης, χωρίς να διακυβεύεται η υπερβατικότητα του Θεού, ο Παλαμάς έκανε διάκριση μεταξύ της απρόσιτης ουσίας του Θεού και των ενεργειών μέσω των οποίων γίνεται γνωστός και δίνει τη δυνατότητα να μοιραστεί ο άνθρωπος τη θεία ζωή του. Η κεντρική ιδέα της Παλαμικής θεολογίας είναι η διάκριση μεταξύ της θείας ουσίας και των θείων ενεργειών,, η οποία δεν είναι απλά εννοιολογική στην φύση της.
Ο Παλαμισμός αποτελεί κεντρικό στοιχείο της θεολογίας της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και έχει περιγραφθεί ως «το βαθύτερο αμάλγαμα της μοναστικής και της δογματικής παράδοσης σε συνδυασμό με την αποκήρυξη της φιλοσοφικής έννοιας της εξωτερικής σοφίας».
Ιστορική θεώρηση
Ιστορικά, ο δυτικός χριστιανισμός έχει την τάση να απορρίπτει τον Παλαμισμό, ιδίως τη διάκριση Ουσίας και Ενεργειών, χαρακτηρίζοντάς τον ως αιρετική εισαγωγή μιας απαράδεκτης διαίρεσης της Τριάδας με τάσεις πολυθεϊσμού. Επιπλέον, η σχετική πρακτική του ησυχασμού που χρησιμοποιούνται για την επιτευχθεί η θέωση χαρακτηρίστηκε ως «μαγεία». Ορισμένοι σύγχρονοι ρωμαιοκαθολικοί στοχαστές έχουν θετική άποψη για τις διδασκαλίες του Παλαμά, συμπεριλαμβανομένης της διάκρισης ουσίας-ενεργειών, υποστηρίζοντας ότι δεν αποτελεί ανυπέρβλητη θεολογική διάσταση μεταξύ του Ρωμαιοκαθολικισμού και της Ανατολικής Ορθοδοξίας.
Η απόρριψη του Παλαμισμού από τη Δύση και από τους εναντίους του στην Ανατολή, τους Ενωτικούς («Λατινόφρονες»), οι οποίοι ήταν εχθρικοί προς τον Παλαμισμό, συνέβαλε στην αποδοχή του δόγματος στην Ανατολή, σύμφωνα με τον Martin Jugie, ο οποίος προσθέτει: «Πολύ σύντομα ο Λατινισμός και ο Αντιπαλαμισμός, στο μυαλό των πολλών, έγινε το ένα και το αυτό».
Ιστορικοί της περιόδου όπως ο αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ´ Καντακουζηνός και ο Νικηφόρος Γρηγοράς ασχολήθηκαν επισταμένα με αυτό το θέμα, εξετάζοντας και τις δύο απόψεις των Παλαμιστών και των Βαρλααμιτών στα κείμενά τους.
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Ησυχασμός
Θέρεμιν
thumb|right|200px|Ο Λέον Θέρεμιν ερμηνεύει το δημιούργημά του (π. 1924)
Το θέρεμιν (αλλιώς θερεμίνη, αρχικά αιθερόφωνο) είναι ένα ηλεκτρονικό μουσικό όργανο που εφευρέθηκε το 1920. Είναι το μόνο μουσικό όργανο το οποίο μπορεί να παιχτεί μακρόθεν, δηλ. «στον αέρα», χωρίς να αγγίζεται από τον ερμηνευτή —του οποίου το παίξιμο μοιάζει με «εναέρια γλυπτική»— και γι' αυτόν το λόγο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Το όνομά του το πήρε από τον εφευρέτη του, το Ρώσο Λεβ Τερμέν (Лев Сергеевич Термен), ο oποίος μεταβαίνοντας στις ΗΠΑ άλλαξε το όνομά του σε Λέον Θέρεμιν (Léon Theremin).
Ιστορικό
Η εφεύρεση του οργάνου έγινε συμπτωματικά. Το 1919 ο Θέρεμιν δούλευε σε ένα εργαστήριο και ασχολείτο με τη μέτρηση της πυκνότητας των αερίων. Κάποια στιγμή, το πλησίασμα του χεριού του στο μηχάνημα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ήχου που έμοιαζε με σφύριγμα. Ο Θέρεμιν παρατήρησε πως η απομάκρυνση και το πλησίασμα της παλάμης του από το μετρητή παρήγαγε ήχους σε διαφορετικό τονικό ύψος, ανάλογα με την απόσταση. Με βάση αυτή την ανακάλυψη προχώρησε στην κατασκευή του οργάνου, το οποίο παρουσιάστηκε ως «αυτοτελές» μουσικό όργανο το 1928.
thumb|180px|left|To θέρεμιν που κατασκεύασε η RCA το 1929 (εσωτερικό) Η συσκευή προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον του γίγαντα των οπτικοακουστικών μέσων RCA (Radio Corporation of America). Η εταιρεία, που πίστευε ότι η εφεύρεση του Λέον Θέρεμιν μπορούσε να μπει σε κάθε σπίτι, αντικαθιστώντας το κυρίαρχο πιάνο, του πρόσφερε το 1929 συμβόλαιο αξίας 100.000 δολαρίων —ποσό τεράστιο για τα μέτρα της εποχής. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς τα πρώτα όργανα βγήκαν στην αγορά, με τιμή πώλησης 220 δολάρια, αλλά η RCA λίγο αργότερα διέκοψε την παραγωγή, αφού στο μεταξύ είχε ξεσπάσει η μεγάλη οικονομική κρίση (The Great Depression).
Χρήση - διάδοση
Παρόλο που το θέρεμιν αποτέλεσε από πολλές απόψεις «τομή» στην ιστορία της κατασκευής μουσικών οργάνων και ηγετικές μορφές της μουσικής πρωτοπορίας (Τζων Κέιτζ, Εντγκάρ Βαρέζ το χαρακτήρισαν ως «το όργανο του αιώνα», η χρήση του παρέμεινε αρχικά περιορισμένη. Με λίγες εξαιρέσεις, δε βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στο χώρο της λόγιας μουσικής της εποχής.
Χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο σε κινηματογραφικές ταινίες, ιδίως σε σκηνές αγωνίας, φόβου, απόγνωσης και συχνά σε φιλμ επιστημονικής φαντασίας ή με «διαστημική» θεματολογία, καθώς και στην ηλεκτρονική ποπ μουσική. Μερικές από τις ταινίες που το θέρεμιν χρησιμοποιήθηκε στη μουσική - ηχητική τους επένδυση είναι οι: The Bride of Frankenstein (Η νύφη του Φρανκενστάιν, 1935) του Τζέημς Γουέηλ, Νύχτα αγωνίας (1945) του Χίτσκοκ, The Day the Earth Stood Still (Όταν η Γη σταματήσει, 1951) του Ρόμπερτ Γουάιζ, It Came from Outer Space (1953) του Τζακ Άρνολντ, Ed Wood (1994) και Mars Attacks! (1996) του Τιμ Μπάρτον και Μπάτμαν για πάντα (1995) του Τζόελ Σουμάχερ.
Ευρύτερα γνωστό στο χώρο της μουσικής έγινε τη δεκαετία του '90. Το θέρεμιν ενέπνευσε συγκροτήματα όπως τους Rolling Stones, Led Zeppelin, Beach Boys, Pixies, Placebo, Portishead και Radiohead.
thumb|left|Ένα σύγχρονο θέρεμιν Στους σημαντικούς ερμηνευτές του οργάνου περιλαμβάνονται οι Δρ. Σάμιουελ Χόφμαν (Dr. Samuel J. Hoffman, 1903-1967), η Λύντια Καβίνα (γενν. Μόσχα, 1967), μικρανηψιά του Λ. Θέρεμιν, και η αυστριακής καταγωγής Νεοϋορκέζα Ντόριτ Κράυσλερ (Dorit Chrysler, γενν. Γκρατς, 1973). Άρρηκτα συνδεδεμένη με το θέρεμιν είναι η πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής, Κλάρα Ρόκμορ (Clara Rockmore). Γεννημένη στις 9 Μαρτίου 1911, στο Βίλνιους της Λιθουανίας, η Ρόκμορ υπήρξε βιρτουόζος του οργάνου και στενή φίλη του Λ. Θέρεμιν.
Η θερεμίνη θεωρείται ο πρόγονος του συνθεσάιζερ. Κατέλαβε ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της μουσικής μέσα από τον οργανοποιό Ρόμπερτ Μουγκ (Robert Moog), ο οποίος χρησιμοποιώντας τις εμπειρίες που αποκόμισε από την κατασκευή του συγκεκριμένου οργάνου στην αρχή της καριέρας του, έφτιαξε τους πρώτους συνθετητές.
Η θαυμαστή ιστορία του οργάνου και του εφευρέτη του, αποτυπώθηκε και στην οθόνη, με το ντοκιμαντέρ του Στήβεν Μ. Μάρτιν Theremin: An Electronic Odyssey (1993). Το φίλμ, που έλαβε επιδοκιμαστικές κριτικές, παρουσιάζει τόσο την ταραχώδη προσωπική ζωή και τις περιπέτειες του Λέον Θέρεμιν, όσο και τη διάδοση του οργάνου του στο χώρο της μουσικής, από ερμηνείες-διασκευές του Μπαχ, μέχρι τη χρήση του από τους μουσικούς της ροκ.
Σκοτ Σέπαρντ
Ο Σκοτ Σέπαρντ είναι αστρονόμος στο Τμήμα Γήινου Μαγνητισμού στο Carnegie Institution for Science της Ουάσιγκτον. Παρακολούθησε μαθήματα στο Κολέγιο Όμπερλιν και όταν απεφοίτησε έγινε δεκτός για μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Χαβάης, όπου ανεκάλυψε πολλούς μικρούς δορυφόρους του Δία, του Κρόνου, του Ουρανού, και του Ποσειδώνα. Επίσης ανεκάλυψε τον δεύτερο γνωστό αστεροειδή της ηγούμενης Τρωικής Ομάδας του Ποσειδώνα, τον 2004 UP10, όπως και τον πρώτο γνωστό αστεροειδή της ακολουθούσας τον πλανήτη Τρωικής Ομάδας του Ποσειδώνα, τον 2008 LC18. Ο Σέπαρντ συμμετείχε επίσης σε πολλές ανακαλύψεις σωμάτων της Ζώνης του Κάιπερ, κενταύρων, κομητών και αστεροειδών που περνούν κοντά από τη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμερικανοί αστρονόμοι
Βρυότοπος Λάρισας
Ο Βρυότοπος είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Τυρνάβου. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν μέρος του Δήμου Αμπελώνα. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 560 κατοίκους στο χωριό και 585 στην κοινότητα. Η κοινότητα καλύπτει έκταση 27.245 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Διοικητικό τμήμα
Η κοινότητα Βρυοτόπου αποτελείται από δύο χωριστούς οικισμούς:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 560 άτομα, δηλαδή μειωμένος σχεδόν 8% σε σχέση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Λίμπερα (μυθολογία)
Ήταν κόρη του Λίμπερ και της Κέρες, στην Ελληνική μυθολογία ταυτιζόταν με την Περσεφόνη. Ήταν θεά της γονιμότητας και της γης.
Αναφορές
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Κονσταντίν Τσερνιένκο
Γεννημένος σε μια φτωχή οικογένεια από τη Σιβηρία, ο Τσερνένκο εντάχθηκε στη Κομσομόλ (τη νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος) το 1929 και έγινε πλήρες μέλος του κόμματος το 1931. Αφού κατείχε μια σειρά θέσεων στο τομέα της κομματικής προπαγάνδας, το 1948 έγινε επικεφαλής του τμήματος προπαγάνδας στη Μολδαβία, υπηρετώντας υπό τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Αφού ο Μπρέζνιεφ ανέλαβε ως Πρώτος Γραμματέας του ΚΚΣΕ το 1964, ο Τσερνένκο ανέλαβε επικεφαλής του Γενικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής, υπεύθυνος για τον καθορισμό της ατζέντας του Πολιτικού Γραφείου και τη σύνταξη διαταγμάτων της Κεντρικής Επιτροπής. Το 1971 ο Τσερνένκο έγινε τακτικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και το 1978 έγινε τακτικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ.
Το 1948 ως στέλεχος στο τμήμα προπαγάνδας της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας, γνώρισε τον μελλοντικό ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρέζνιεφ, του οποίου κέρδισε την εμπιστοσύνη. Το 1964 όταν ο Μπρέζνιεφ ανέλαβε την ηγεσία του κράτους, ο Τσερνιένκο ως στενός του συνεργάτης, υπήρξε από τα πιο δυναμικά στελέχη του κόμματος.
Ο Κονσταντίν Τσερνιένκο έγινε Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ.Σ.Ε. στις 13 Φεβρουαρίου 1984, διαδεχόμενος το Γιούρι Αντρόπωφ, ο οποίος απεβίωσε εν ενεργεία. Όπως και ο Αντρόπωφ, έτσι και ο Τσερνιένκο ήταν ηλικιωμένος και άρρωστος όταν ανέλαβε την εξουσία. Ο Τσερνιένκο έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια, βρογχίτιδα και ασθένησε σοβαρά από πνευμονία το 1984. Το τελευταίο διάστημα της διακυβέρνησής του το πέρασε στο νοσοκομείο, καθώς ήταν τόσο άρρωστος ώστε δε μπορούσε να παρευρεθεί σε καμία συνεδρίαση του κόμματος.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, αρνήθηκε την αποστολή σοβιετικών αθλητών στην Ολυμπιάδα του 1984 στο Λος Άντζελες, ως απάντηση της αποχής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ολυμπιάδα του 1980 στη Μόσχα. Πέθανε από οξεία πνευμονική πάθηση τον Μάρτιο του 1985 αφού ηγήθηκε της χώρας για μόνο 13 μήνες και τον διαδέχθηκε ως Γενικός Γραμματέας ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.
Πρόωρη ζωή και πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|Η κάρτα μέλους του Τσερνένκο στο κόμμα μετά την προαγωγή του στην κυβερνώσα [[Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης|Κεντρική Επιτροπή της Σοβιετικής Ένωσης.]]
Προέλευση
Ο Τσερνένκο γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια που ζούσε στο χωριό Μπαλσάγια Τες της Σιβηρίας (το οποίο ανήκει στη Κράι Κρασνογιάρσκ) στις 24 Σεπτεμβρίου 1911.
Ο Τσερνένκο εντάχθηκε στην Κομσομόλ (Κομμουνιστική Ένωση Νέων) το 1929. Το 1931 έγινε πλήρες μέλος του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος. Από το 1930 έως το 1933 υπηρέτησε στα σύνορα με τη Κίνα σαν συνοριοφύλακας. Αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, επέστρεψε στο Κρασνογιάρσκ όπου εργάστηκε στο μηχανισμό προπαγάνδας της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1933 εργάστηκε στο Τμήμα Προπαγάνδας της Κομματικής Επιτροπής της Επαρχίας Νοβοσιολόφσκι. Λίγα χρόνια αργότερα προήχθη σε επικεφαλής του ίδιου τμήματος στην κεντρική επιτροπή της επαρχίας του Ουγιάρσκ.
Ο Τσερνένκο προωθήθηκε σταθερά στις τάξεις του Κόμματος, και έγινε Διευθυντής του Οίκου του Κόμματος του Διαφωτισμού στο Κρασνογιάρσκ προτού διοριστεί Αναπληρωτής Επικεφαλής του Τμήματος Αγκιτπρόπ της Εδαφικής Επιτροπής του Κρασνογιάρσκ το 1939. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, ανέπτυξε στενή φιλία με τον Φιόντορ Κουλάκοφ και διορίστηκε Γραμματέας της Εδαφικής Επιτροπής Προπαγάνδας του Κόμματος. Μέχρι το 1945, φοίτησε σε μια σχολή εκπαίδευσης του κόμματος απ'όπου έλαβε ένα δίπλωμα και το 1953 ολοκλήρωσε μια σειρά μαθημάτων εξ αποστάσεως για την απόκτηση του πτυχίου του δασκάλου.
Άνοδος στη σοβιετική ηγεσία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/1982_Ceausescu_la_Moscova_la_60_de_ani_de_la_formarea_URSS.JPG/225px-1982_Ceausescu_la_Moscova_la_60_de_ani_de_la_formarea_URSS.JPG|αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ|Ο Τσερνένκο (ο δεύτερος από τα αριστερά στην πρώτη σειρά) που παρευρέθηκε στην 60η επέτειο της ΕΣΣΔ το 1982. Το σημείο καμπής στην σταδιοδρομία του Τσερνένκο ήταν το έτος 1948 όταν έγινε επικεφαλής του τμήματος προπαγάνδας του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μολδαβίας. Εκεί, γνώρισε και κέρδισε την εμπιστοσύνη του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, του πρώτου γραμματέα της Μολδαβικής ΣΣΔ και μετέπειτα προέδρου της ΕΣΣΔ από το 1964 ως το 1982. Ο Τσερνένκο ακολούθησε τον Μπρέζνιεφ το 1956 στη Μόσχα, καθώς προσλήφθηκε στην επιτροπή προπαγάνδας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ. Το 1960, αφότου ο Μπρέζνιεφ διορίστηκε πρόεδρος στο Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ ο Τσερνιένκο έγινε ο επιτελάρχης του.
Το 1964, ο Σοβιετικός ηγέτης Νικήτα Χρουστσόφ καθαιρέθηκε και τον διαδέχθηκε ο Μπρέζνιεφ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Μπρέζνιεφ υπήρχε και ταυτόχρονη άνοδος του Τσερνένκο στα κρατικά αξιώματα. Το 1965 προτάθηκε για την θέση του επικεφαλής του Γενικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής και του δόθηκε η εντολή να καθορίσει την ατζέντα του Πολιτικού Γραφείου και να προετοιμάσει τα προσχέδια για πολλά διατάγματα και ψηφίσματα της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Τσερνένκο παράλληλα ήταν υπεύθυνο για τις τηλεφωνικές υποκλοπές και την λειτουργία των κρυφών συσκευών ακρόασης των ιδιωτικών συνομιλιών σε διάφορα γραφεία των κορυφαίων μελών του Κόμματος. Μια άλλη δουλειά του ήταν να υπογράφει καθημερινά εκατοντάδες έγγραφα για το κόμμα, δουλειά που έκανε για τα επόμενα 20 χρόνια. Ακόμη και αφού έγινε Γενικός Γραμματέας του Κόμματος, συνέχισε να υπογράφει έγγραφα του Γενικού Τμήματος του ΚΚΣΕ (όταν δεν μπορούσε πλέον να υπογράφει φυσικά τα έγγραφα, λόγω της ασθενείας του, το προσωπικό που αναλάμβανε τη δουλειά χρησιμοποιούσε φαξ-τηλεομοιοτυπία).
Το 1971, ο Τσερνένκο έγινε πλήρες μέλος της Κεντρικής Επιτροπής: έγινε επικεφαλής του Γραφείου Επιστολών του κόμματος και ασχολούνταν με την αλληλογραφία του ΚΚΣΕ. Το 1976 εξελέγη γραμματέας του Γραφείου Επιστολών. Έγινε υποψήφιο μέλος το 1977 και το 1978 τακτικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου, δηλαδή πλέον ήταν ο δεύτερος τη ιεραρχία πολίτης της Σοβιετικής Ένωσης.
Κατά τα τελευταία χρόνια της θητείας του Μπρέζνιεφ στη προεδρεία, ο Τσερνένκο εντρύφησε πλήρως στην ιδεολογική δουλειά του Κόμματος: έγινε επικεφαλής σοβιετικών αντιπροσωπειών στο εξωτερικό, συνόδευσε τον Μπρέζνιεφ σε σημαντικές συναντήσεις και συνέδρια και εργάστηκε στην επιτροπή που αναθεώρησε το Σοβιετικό Σύνταγμα το 1977. Το 1979 έλαβε μέρος στις συνομιλίες της Βιέννης για τον περιορισμό των όπλων μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ.
Μετά τον θάνατο του Μπρέζνιεφ τον Νοέμβριο του 1982, υπήρχαν εικασίες ότι η θέση του Γενικού Γραμματέα θα έπεφτε στον Τσερνένκο, αλλά δεν κατάφερε να μαζέψει αρκετούς υποστηρικτές στο κόμμα. Τελικά, ο αρχηγός της Κα Γκε Μπε Γιούρι Αντρόποφ, ο οποίος είχε περισσότερη επίγνωση της κακής υγείας του Μπρέζνιεφ, τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του ΚΚΣΕ.
Σταδιοδρομία ως Ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης
Ο Γιούρι Αντρόποφ πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1984. Ο Τσερνιένκο εξελέγη τότε για να αντικαταστήσει τον Αντρόποφ, παρόλο που ο Αντρόποφ είχε δηλώσει ότι ήθελε να τον διαδεχθεί ο κατά πολύ νεότερος και υγιής Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Επιπλέον, ο Τσερνιένκο, σαν τον Αντρόποφ, ήταν εξαιρετικά άρρωστος.
Κατά την άνοδό του στην κορυφαία πολιτική θέση της χώρας, ο Τσερνιένκο θεωρούνταν κυρίως ένας μεταβατικός ηγέτης που μπορούσε να δώσει χρόνο στην «Παλαιά Φρουρά» του Πολιτικού Γραφείου να επιλέξει έναν αποδεκτό υποψήφιο από την επόμενη γενιά της σοβιετικής ηγεσίας. Στο ενδιάμεσο, αναγκάστηκε να κυβερνήσει τη χώρα ως μέρος μιας τριανδρίας μαζί με τον υπουργό Άμυνας Ντμίτρι Ουστίνοφ και τον υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Γκρομίκο. Ο Ουστίνοφ και ο Γκρομίκο, είχαν μεγάλη επιρροή στη διακυβέρνηση του Τσερνένκο. Αυτό έγινε ένα αυξανόμενο πρόβλημα καθώς ο Τσερνιένκο ήταν τόσο άρρωστος που έχανε όλο και περισσότερες συναντήσεις.
Στην κηδεία του Αντρόποφ ο Τσερνιένκο μόλις που μπορούσε να διαβάσει το κείμενο που του δόθηκε. Οι παρευρισκόμενοι δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν τι λέει. Μιλούσε γρήγορα, κατάπινε τα λόγια του, συνέχισε να βήχει και σταμάτησε επανειλημμένα για να σκουπίσει τα χείλη και το μέτωπό του. Και μάλιστα ανέβηκε στο Μαυσωλείο του Λένιν μέσω μιας πρόσφατα τοποθετημένης κυλιόμενης σκάλας και κατέβηκε με τη βοήθεια δύο σωματοφυλάκων.
Ο Τσερνιένκο ήταν ο εκπρόσωπος μιας επιστροφής στις πολιτικές της ύστερης εποχής του Μπρέζνιεφ. Ωστόσο, ο Τσερνιένκο υποστήριξε την αύξηση του ρόλου των εργατικών συνδικάτων στην οικονομία και τη μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση και την προπαγάνδα. Ο Τσερνιένκο μεταξύ άλλων έπαυσε από τα καθήκοντα τον στρατάρχη Νικολάι Ογκάρκοφ από τη θέση του αρχηγού του γενικού επιτελείου της ΕΣΣΔ. Ο Ογκάρκοφ αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από τον Στρατάρχη Σεργκέι Αχρομέγιεφ.
Στην εξωτερική πολιτική, διαπραγματεύτηκε μια συνθήκη εμπορίου με τη Κίνα. Παρά τις εκκλήσεις για την βελτίωση των αμερικανοσοβιετικών σχέσεων, ο Τσερνένκο έκανε λίγα πράγματα για να αποτρέψει την κλιμάκωση του Ψυχρού Πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για παράδειγμα, το 1984, η Σοβιετική Ένωση παρενέβη και ακύρωσε μια σχεδιαζόμενη επίσημη επίσκεψη στη Δυτική Γερμανία από τον ηγέτη της Ανατολικής Γερμανίας Έριχ Χόνεκερ. Ωστόσο, στα τέλη του φθινοπώρου του 1984, οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση συμφώνησαν να επανεκκινήσουν τις συνομιλίες για τον έλεγχο των όπλων στις αρχές του 1985. Τον Νοέμβριο του 1984 ο Τσερνιένκο είχε συνάντηση με τον ηγέτη του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, Νιλ Κίνοκ.
Το 1980, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μποϊκοτάρει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν. Οι επόμενοι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1984 επρόκειτο να διεξαχθούν στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Στις 8 Μαΐου 1984, υπό την ηγεσία του Τσερνιένκο, η ΕΣΣΔ ανακοίνωσε την πρόθεσή της να μην συμμετάσχει στους Αγώνες, επικαλούμενη ανησυχίες για την ασφάλεια των αθλητών της ΕΣΣΔ και των χωρών του σοβιετικού μπλοκ εκεί αλλά και τα «σωβινιστικά αισθήματα και μια αντισοβιετική υστερία που μαστιγώνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες». Στο μποϊκοτάζ προστέθηκαν 14 χώρες και σύμμαχοι του Ανατολικού Μπλοκ, συμπεριλαμβανομένης της Κούβας (αλλά όχι της Ρουμανίας). Η ενέργεια θεωρήθηκε ευρέως σαν τη σοβιετική εκδίκηση για το μποϊκοτάζ των Αγώνων της Μόσχας από τις ΗΠΑ. Οι χώρες που μποϊκόταραν τους αγώνες των ΗΠΑ οργάνωσαν τους δικούς τους «Αγώνες Φιλίας» το καλοκαίρι του 1984.
Προβλήματα υγείας, θάνατος και κληρονομιά
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Konstantin_chernenko_grave_kremlin_wall_necropolis_july_2016.jpg/200px-Konstantin_chernenko_grave_kremlin_wall_necropolis_july_2016.jpg|δεξιά|μικρογραφία|302x302εσ|Ο τάφος του Τσερνένκο στη νεκρόπολη του [[Νεκρόπολη Τείχους του Κρεμλίνου|τείχους του Κρεμλίνου στη Μόσχα.]] Ο Τσερνιένκο άρχισε να καπνίζει στην ηλικία εννέα ετών, και ήταν γνωστό ότι στην ενήλικη ζωή του κάπνιζε πολύ. Πολύ πριν την εκλογή του ως γενικός γραμματέας της ΕΣΣΔ, είχε εμφανίσει εμφύσημα και καρδιακή ανεπάρκεια στο δεξιό μέρος της καρδιάς. Το 1983 απουσίαζε από τα καθήκοντά του για τρεις μήνες λόγω της εμφάνισης τριών ασθενειών, της βρογχίτιδας, της πλευρίτιδας και της πνευμονίας. Ο ιστορικός Τζον Λιούις Γκέιντις τον περιέγραψε ως "ένα εξασθενημένο ηλικιωμένο ζόμπι που δεν μπορούσε να αξιολογήσει τις αναφορές πληροφοριών αν ήταν ανησυχητικές ή όχι" όταν διαδέχθηκε τον Αντρόποφ το 1984.
Στις αρχές του 1984, ο Τσερνιένκο νοσηλεύτηκε για περισσότερο από ένα μήνα, αλλά συνέχισε να εργάζεται από απόσταση στέλνοντας σημειώσεις και επιστολές στο Πολιτικό Γραφείο. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι γιατροί του τον έστειλαν στο Κισλοβόντσκ, μια περιοχή της Ρωσίας γνωστή για τα μεταλλικά λουτρά της, αλλά την ημέρα της άφιξής του στο θέρετρο η υγεία του Τσερνιένκο επιδεινώθηκε και προσβλήθηκε από πνευμονία. Ο Τσερνιένκο επέστρεψε στο Κρεμλίνο στο τέλος του 1984. Απένειμε παράσημα σε κοσμοναύτες και συγγραφείς μέσα στο γραφείο του, αλλά δεν μπορούσε να περπατήσει στους διαδρόμους του πολιτικού γραφείου και χρησιμοποιούσε αναπηρικό καροτσάκι.
Στα τέλη του 1984, ο Τσερνιένκο μετά βίας μπορούσε να φύγει από το Κεντρικό Κλινικό Νοσοκομείο, μια βαριά φυλασσόμενη εγκατάσταση στη δυτική Μόσχα, δηλαδή ένα νοσοκομείο στο οποίο πηγαίνουν κυρίως πολιτικοί της ΕΣΣΔ. Το Πολιτικό Γραφείο έβαζε φαξ με την υπογραφή του σε όλη την αλληλογραφία του Τσερνένκο, όπως είχε κάνει ο Τσερνένκο βάζοντας φαξ με την υπογραφή του Αντρόποφ όταν ήταν ετοιμοθάνατος. Η ασθένεια του Τσερνιένκο έγινε γνωστή δημοσίως στις 22 Φεβρουαρίου 1985 κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής συγκέντρωσης στην περιοχή Κουιμπίσεφ της βορειοανατολικής περιφέρειας Μόσχας, συγκέντρωση την οποία μετέδωσε η σοβιετική τηλεόραση (όπου ο Γενικός Γραμματέας Τσερνιένκο είχε βάλει υποψηφιότητα για το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσικής ΣΟΣΔ) όταν το μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος Βίκτορ Γκρίσιν αποκάλυψε ότι ο Γενικός Γραμματέας απουσίαζε. σύμφωνα με τις συμβουλές των γιατρών. Δύο μέρες αργότερα, σε μια τηλεοπτική μετάδοση που συγκλόνισε το έθνος, ο Γκρίσιν έσυρε τον ετοιμοθάνατο Τσερνιένκο από το κρεβάτι του νοσοκομείου σε μια κάλπη για να ψηφίσει. Στις 28 Φεβρουαρίου 1985, ο Τσερνιένκο εμφανίστηκε για άλλη μια φορά στην τηλεόραση για να λάβει τα κοινοβουλευτικά διαπιστευτήρια για τη νίκη του και να διαβάσει μια σύντομη δήλωση για την εκλογική του νίκη: «η προεκλογική εκστρατεία τελείωσε και τώρα είναι καιρός να εκτελέσουμε τα καθήκοντα που μας έθεσαν οι ψηφοφόροι και οι Κομμουνιστές που έχουν μιλήσει».
Το εμφύσημα, η σχετική βλάβη στους πνεύμονες και τα προβλήματα του Τσερνιένκο στη καρδιά επιδεινώθηκαν σημαντικά τις τελευταίες τρεις εβδομάδες του Φεβρουαρίου του 1985. Σύμφωνα με τον επικεφαλής γιατρό του Κρεμλίνου, Γεβγκένι Ι. Τσαζόφ, ο Τσερνιένκο έπασχε από χρόνια ηπατίτιδα και κίρρωση του ήπατος. Στις 10 Μαρτίου στις 15:00, ο Τσερνιένκο έπεσε σε κώμα και πέθανε στις 19:20 της ίδιας ημέρας. Ήταν 73 ετών. Η νεκροψία αποκάλυψε ότι η αιτία θανάτου του Τσερνιένκο ήταν ένας συνδυασμός χρόνιου εμφυσήματος, μεγεθυσμένης και κατεστραμμένης καρδιάς, συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας και κίρρωσης του ήπατος. Κηρύχθηκε τριήμερο πένθος σε όλη τη χώρα. Η Ινδία το Ιράκ και η Συρία κήρυξαν τριήμερο πένθος. Η Ανατολική Γερμανία και η Τσεχοσλοβακία κήρυξαν μονοήμερο πένθος.
Ο Τσερνιένκο έγινε ο τρίτος Σοβιετικός ηγέτης που πέθανε στη δεκαετία του 1980. Μόλις ενημερώθηκε στη μέση της νύχτας για το θάνατό του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν φέρεται να είπε: «Πώς υποτίθεται ότι μπορώ να κάνω κάτι με τους Ρώσους αν συνεχίσουν [οι ηγέτες τους] να πεθαίνουν κατά τη διάρκεια της θητείας μου;».
Ο χαμηλός αντίκτυπος του Τσερνιένκο στην ΕΣΣΔ ήταν εμφανής στον τρόπο με τον οποίο αναφέρθηκε ο θάνατός του στον σοβιετικό Τύπο. Οι σοβιετικές εφημερίδες ανέφεραν τον θάνατο του Τσερνιένκο και την επιλογή του Γκορμπατσόφ στις 10 Μαρτίου. Οι εφημερίδες την επομένη του θανάτου του Τσερνιένκο μίλησαν για τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος στις 11 Μαρτίου και την εκλογή του Γκορμπατσόφ τυπώνοντας τη βιογραφία του νέου ηγέτη και μια μεγάλη φωτογραφία του στη σελίδα 1. Η σελίδα 2 ανακοίνωσε τον θάνατο του Τσερνένκο και τύπωσε το μοιρολόγιό του. Αυτή τη μορφή τήρησαν όλες οι μεγάλες εφημερίδες της ΕΣΣΔ.
Τιμές και βραβεία
Το 1976, το 1981 και το 1984 ο Τσερνιένκο τιμήθηκε με τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας. Στην τρίτη βράβευση του με το παράσημο, ο υπουργός Άμυνας Ντμίτρι Ουστίνοφ υπογράμμισε ότι ο Τσερνιένκο ήταν "εξέχουσα πολιτική προσωπικότητα, πιστός και ακλόνητος συνεχιστής του αγώνα του μεγάλου Λένιν". Το 1982 έλαβε το Βραβείο Λένιν για τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Σοβιετική Κοινωνία».
Προσωπική ζωή
Ο Τσερνιένκο είχε έναν γιο με την πρώτη του σύζυγο, Φαϊνά Βασίλιεφνα Τσερνένκο, τον Άλμπερτ.. Με τη δεύτερη σύζυγό του, Άνα Ντμιτρίγιεφνα Λιουμπίμοβα, που τον παντρεύτηκε το 1944, απέκτησε δύο κόρες, την Γιελένα και τη Βέρα, και έναν γιο, τον Βλαντίμιρ. Το 2015 δημοσιεύθηκαν αρχειακά έγγραφα, σύμφωνα με τα οποία ο Τσερνιένκο είχε πολλές περισσότερες συζύγους και πολλά περισσότερα παιδιά μαζί τους. Αυτή η περίσταση, ίσως, ήταν η αιτία για την επιβράδυνση της προώθησης του Τσερνιένκο στις βαθμίδες του ΚΚΣΕ τη δεκαετία του 1940.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Κ.Κ.Σ.Ε Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Βέμπερ (επώνυμο)
Το γερμανικό επώνυμο Βέμπερ (Weber ή Webber) μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Βέμπερ
Time Travelling Blues
Time Travelling Blues είναι ο τίτλος του δεύτερου άλμπουμ του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Orange Goblin, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου του 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Rise Above Records.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στο The Square Centre του Νότιγχαμ με παραγωγό τον Ντέιβ Τσανγκ.
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε το 2002 από την Rise Above σε μορφή διπλού CD μαζί με το ντεμπούτο-άλμπουμ τους, "Frequencies from Planet Ten". Στην συγκεκριμένη κυκλοφορία, συμπεριλήφθηκαν τρία επιπλέον κομμάτια, μεταξύ των οποίων η διασκευή του συγκροτήματος στο τραγούδι "Hand of Doom" των Black Sabbath.
Μέλη των Orange Goblin
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Time Travelling Blues" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Orange Goblin Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Λουδοβίκος Γ΄ ντε Λα Τρεμουάλ
Ο Λουδοβίκος Γ΄ ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Louis III de La Trémoille (1521 – 25 Μαρτίου 1577), 1ος δούκας τού Τουάρ (Thouars), ήταν Γάλλος ευγενής του 16ου αι. από τον Οίκο ντε Λα Τρεμουάλ. Ήταν γιος τού Φραγκίσκου ντε Λα Τρεμουάλ και της συζύγου του Άννας τού Λαβάλ, διεκδικήτριας των βασιλείων Νάπολης, Κύπρου και Ιερουσαλήμ.
Ο Λουδοβίκος Γ΄ συνόδευσε τον διάδοχο (dauphin) σε ένα ταξίδι στο Περπινιάν το 1542, υπηρέτησε στον πόλεμο κατά των Άγγλων στην Πικαρδία και ήταν ένας από τους τέσσερις βαρόνους, που δόθηκε ως όμηρος της Ιεράς Αμπούλας στη στέψη τού Ερρίκου Β΄ και ένας από τους ομήρους της Συνθήκης Ειρήνης, που συνήφθη το 1542 μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας.
Ο Λουδοβίκος υπηρέτησε στην Ιταλία υπό τον Στρατάρχη ντε Κοσέ. Το 1560 ήταν αντιστράτηγος τού Πουατού και τού Σεντόνζ. Τού χρεώθηκε, το 1567, η διοίκηση της κοιλάδας τού Λίγηρα, υπηρέτησε υπό τον δούκα του Ανζού και σκοτώθηκε στην πολιορκία τού Mελλ στις 25 Μαρτίου 1577, τη στιγμή που έπεσε η πόλη.
Οικογένεια
Το 1549 νυμφεύτηκε την Ιωάννα τού Μονμορανσύ (1528–1596), δεύτερη κόρη τού Αν του Μονμορανσύ. Είχαν παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Οικονόμου (αποσαφήνιση)
Με το ελληνικό επώνυμο Οικονόμου μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Φουτζάιρα
Η Φουτζάιρα (αραβικά: الفجيرة) είναι παραλιακή πόλη και ένα από τα επτά εμιράτα που συνιστούν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Πρόκειται για το μοναδικό εμιράτο που βρέχεται από τον Κόλπο του Ομάν και δεν έχει πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο.
Ιστορία
Η περιοχή της Φουτζάιρας κατοικείται από την αρχαιότητα. Τον 15ο αιώνα χτίστηκε τέμενος Αλ Μαντίγια, το παλαιότερο γνωστό μουσουλμανικό τέμενος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το 1670 χτίστηκε το Κάστρο της Φουτζέιρα, το οποίο χρησιμοποιούνταν για την προστασία της πόλης από ξένους εισβολείς. Οχυρωματικά κάστρα έχουν χτιστεί και σε άλλες περιοχές πλησίον της πόλης της Φουτζάιρας.
Τον 19ο αιώνα η περιοχή της Φουτζάιρας ήταν το πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα στο Σεϊχάτο της Αλ Σάρζα, που ενσωμάτωσε την περιοχή γύρω στο 1850, και στον Σεΐχη της Φουτζάιρας Αμπντουλάχ ιμπν Χαμίς. Το 1886 η Φουτζάιρα είχε αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία, η οποία όμως παρά την αναγνώρισή της από δυνάμεις της περιοχής, δεν αναγνωριζόταν από τους Βρετανούς οι οποίοι είχαν ιδρύσει προτεκτοράτα στην περιοχή για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.
Το 1952 η Φουτζάιρα θα συνάψει συνθήκη με την Βρετανία, μέσω της οποίας γινόταν μέλος των βρετανικών Συμβαλλόμενων Κρατών (αγγλικά: Trucial States). Στις 1 Δεκεμβρίου 1971 η βρετανική κυριαρχία θα πάψει να ισχύει. Έτσι, θα ιδρυθούν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μέλος των οποίων θα γίνει η Φουτζάιρα μία μέρα αργότερα.
Γεωγραφία
Το εμιράτο της Φουτζάιρας καλύπτει περίπου 1.166 χλμ2 ή περίπου 1,5% της συνολικής έκτασης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και αποτελεί το πέμπτο μεγαλύτερο σε έκταση από τα υπόλοιπα εμιράτα. Ο πληθυσμός του εκτιμάται σε περίπου 192.190 κατοίκους (το 2014).
Η Φουτζάιρα είναι το μόνο εμιράτο που είναι σχεδόν ολικά ορεινό, καθώς τα υπόλοιπα καλύπτονται στο μεγαλύτερο μέρος τους από έρημο. Κατά συνέπεια η Φουτζάιρα απολαμβάνει μεγαλύτερο ποσοστό βροχοπτώσεων, επιτρέποντας στους αγρότες της περιοχής να παράγουν καλλιέργειες. Ο καιρός είναι θερμός κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Οι μήνες Οκτώβριος έως Μάρτιος θεωρούνται ως οι πιο ήπιοι, με θερμοκρασίες να κυμαίνονται από 25 °C έως 30 °C. Τους καλοκαιρινούς μήνες η θερμοκρασία αγγίζει τους 40 °C.
Διακυβέρνηση
Η εξουσία κατέχεται ολοκληρωτικά από τον κυβερνήτη της Φουτζάιρας, την Αυτού Υψηλότητα Σεΐχη Χαμάντ μπιν Μοχάμεντ Αλ Σάρκι, ο οποίος ανέλαβε την διακυβέρνηση του εμιράτου από το θάνατο του πατέρα του το 1974. Ο κυβερνήτης μπορεί να λάβει οποιεσδήποτε αποφάσεις σχετικά με νομοθετήματα, αν και οι ομοσπονδιακοί νόμοι υπερισχύουν των δικών του.
Ο σεΐχης και τα κύρια μέλη της οικογένειάς του είναι επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου της Φουτζάιρας. Ο Σσεΐχης πρέπει να επικυρώνει οποιεσδήποτε αποφάσεις λαμβάνει το υπουργικό συμβούλιο. Μέλη από αξιόλογες οικογένειες σχηματίζουν τις συμβουλευτικές επιτροπές.
Οικονομία
Η οικονομία του εμιράτου βασίζεται σε επιδοτήσεις και επιχορηγήσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Άμπου Ντάμπι. Η τοπική βιομηχανία αποτελείται από τα εργοστάσια τσιμέντου, τα λατομεία και τα ορυχεία. Σημαντική βοήθεια στην τοπική οικονομία έχει η άνοδος της οικοδομικής δραστηριότητας. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρησιμοποιεί το μεγαλύτερο μέρος του ντόπιου εργατικού δυναμικού για τις κρατικές επιχειρήσεις, καθώς ο ιδιωτικός τομέας κατέχει μικρό ποσοστό της οικονομίας του εμιράτου. Πολλοί από τους ντόπιους κατοίκους εργάζονται στον τομέα των υπηρεσιών. Η κυβέρνηση απαγορεύει σε αλλοδαπούς να κατέχουν περισσότερο από το 49% οποιασδήποτε επιχείρησης. Οι περιορισμοί αυτοί, όμως, δεν ισχύουν σε συγκεκριμένες ζώνες ελεύθερου εμπορίου. Ο Σάλεχ Αλ Σάρκι, αδελφός του κυβερνήτη, είναι αναγνωρισμένος ως η κινητήρια δύναμη πίσω από την εμπορευματοποίηση της οικονομίας του εμιράτου.
Η Φουτζάιρα αποτελεί ένα σημαντικό λιμάνι ανεφοδιασμού πλοίων, με μεγάλης κλίμακας ναυτιλιακές δραστηριότητες να λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα. Ο ναυτιλιακός κλάδος θεωρείται ως ένας από τους πιο ακμαίους της πόλης. Λόγω του φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος και της ευκολίας υλικοτεχνικής υποστήριξης, τα πλοία που πραγματοποιούν εμπορικές δραστήριοτητες στον Περσικό Κόλπο αγκυροβολούν στη Φουτζέιρα για εφόδια, εδώ για προμήθειες, καύσιμα, επισκευές και τεχνική υποστήριξη, ανταλλακτικά και στόρια για την πραγματοποίηση των ταξιδιών τους.