cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρευματολογία
Θεραπεία
Οι ρευματοχειρουργικές παρεμβάσεις χωρίζονται σε δύο ομάδες. Το ένα είναι η έγκαιρη εκτομή αρθρικού υμένος, που είναι η απομάκρυνση του φλεγμονώδους αρθρικού υγρού, προκειμένου να προληφθεί η εξάπλωση και η καταστροφή ιστού. Η άλλη ομάδα είναι η λεγόμενη διορθωτική παρέμβαση, δηλαδή μια παρέμβαση που γίνεται αφού έχει γίνει η καταστροφή. Μεταξύ των διορθωτικών παρεμβάσεων είναι οι αντικαταστάσεις αρθρώσεων, η αφαίρεση χαλαρών θραυσμάτων οστού ή χόνδρου και μια ποικιλία επεμβάσεων που στοχεύουν στην επανατοποθέτηση ή/και τη σταθεροποίηση των αρθρώσεων, όπως η αρθρόδεση.
Ιστορία
Η ρευματοχειρουργική εμφανίστηκε με τη συνεργασία ρευματολόγων και ορθοπεδικών χειρουργών στη Χαϊνόλα της Φινλανδίας κατά τη δεκαετία του 1950.
Η Ευρωπαϊκή Χειρουργική Εταιρεία Ρευματοειδούς Αρθρίτιδας (ERASS) ιδρύθηκε το 1979.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρευματολογία
Sikorsky S-60
Το Sikorsky S-60 ήταν ελικόπτερο-"ιπτάμενος γερανός", το οποίο αναπτύχθηκε το 1958 με βάση το S-56. Αποδείχθηκε ανεπαρκές, κυρίως λόγω των κινητήρων του, με συνέπεια να παραμείνει στο στάδιο του πρωτοτύπου. Οι εργασίες πάνω στο S-60 οδήγησαν όμως στο μεγαλύτερο και ισχυρότερο Sikorsky CH-54 Tarhe καθώς και στο S-64 Skycrane, που ήταν έκδοση για πολιτική χρήση. Το μοναδικό S-60 που κατασκευάστηκε συνετρίβη στις 3 Απριλίου 1961.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η Sikorsky Aircraft ξεκίνησε την ανάπτυξη του S-60 το 1958. Το σύστημα μετάδοσης κίνησης, η έλικα με τα παρελκόμενα της, καθώς και ο εμβολοφόρος κινητήρας του προέρχονταν από το CH-37/S-56.
Η άτρακτος του ήταν συμβατικής διάταξης. Οι κινητήρες του ήταν τοποθετημένοι σε ατρακτίδια στα πλευρά και τα σκέλη του συστήματος προσγείωσης ήταν ψηλά προκειμένου να είναι δυνατή η μεταφορά ογκωδών φορτίων εξωτερικά, κάτω από την άτρακτο. Το κόκπιτ για το διμελές πλήρωμα βρίσκονταν στο ρύγχος. Ο συγκυβερνήτης είχε χειριστήρια για την διαδικασία της φορτοεκφόρτωσης. Το S-60 διέθετε επίσης αυτόματο σύστημα σταθεροποίησης προκειμένου να μπορεί να αιωρείται με ακρίβεια πάνω από το επιθυμητό σημείο. Μέχρι και 5.443 kg ογκώδους φορτίου (οχήματα, μηχανολογικός εξοπλισμός κλπ) ήταν δυνατόν να κρεμαστούν κάτω από την άτρακτο. Εναλλακτικά μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προσθαφαιρούμενη καμπίνα μεταφοράς επιβατών.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το μοναδικό S-60 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 25 Μαρτίου 1959. Ο ίδιος ο Ιγκόρ Σικόρκσι συμμετείχε ενεργά σε όλα τα στάδια ανάπτυξης του S-60. Έγινε αξιολόγησή του από το Ναυτικό και τον Στρατό. Παρόλο που ο σχεδιασμός του ήταν ορθός, οι κινητήρες του δεν παρείχαν επαρκή ισχύ. Η κατασκευάστρια εταιρεία είχε ήδη ξεκινήσει τις εργασίες ανάπτυξης ενός παρόμοιου αλλά μεγαλύτερου σε διαστάσεις ελικοπτέρου με κινητήρες turboshaft, του Model S-64. Το S-64 εντάχθηκε σε υπηρεσία με τον Στρατό ως Sikorsky CH-54 Tarhe.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Sikorsky
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 2012-2013
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2012-13 αποτέλεσε την 40η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 20 έως τις 24 Ιουνίου 2013 στο Κλειστό Γυμναστήριο των Γρεβενών. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτή κατέκτησε ο Π.Α.Ο.Κ. για πέμπτη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2012 2013 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στα Γρεβενά
Ρόμπερτ Χάμπεκ
Ο Ρόμπερτ Χάμπεκ (γερμανικά: Robert Habeck) (γενν. 2 Σεπτεμβρίου 1969, Λύμπεκ) είναι Γερμανός πολιτικός και συγγραφέας. Είναι Αντικαγκελάριος της Γερμανίας και Ομοσπονδιακός Υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων και Προστασίας του Κλίματος από τις 8 Δεκεμβρίου 2021.
Καριέρα
Από τις 27 Ιανουαρίου 2018, είναι ομοσπονδιακός πρόεδρος του κόμματος Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι, μαζί με την Αναλένα Μπέρμποκ. Για τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2021, αυτός και η Μπέρμποκ ήταν το ηγετικό δίδυμο των Πρασίνων, με την Μπέρμποκ να είναι υποψήφια για καγκελάριος.
Το 2009, ο Χάμπεκ εισήλθε στο κοινοβούλιο της πολιτείας Σλέσβιχ-Χόλσταϊν για πρώτη φορά μέσω του κρατικού καταλόγου των Πρασίνων, όπου έγινε αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας. Στις πρόωρες εκλογές το 2012 και στις πολιτειακές εκλογές του 2017, ήταν ο κορυφαίος υποψήφιος του κόμματός του. Από το 2012 έως το 2018 διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Ενέργειας Μετάβασης, Γεωργίας, Περιβάλλοντος και Φύσης (επίσης για την Ψηφιοποίηση από το 2017) στο Υπουργικό Συμβούλιο του Τόρστεν Άλμπιχ και στο Υπουργικό Συμβούλιο του Ντάνιελ Γκύντερ. Αφού εξελέγη ομοσπονδιακός πρόεδρος του κόμματός του το 2018, παραιτήθηκε από την υπουργική του θέση. Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2021, κέρδισε την άμεση εντολή των Πρασίνων στην εκλογική περιφέρεια Φλένσμπουργκ-Σλέσβιχ με 28,1% των πρώτων ψήφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί αντικαγκελάριοι
Αγριέλαια Μεγίστης
Η Αγριέλαια ή Αγρελιά είναι νησίδα των Δωδεκανήσων πολύ κοντά στη Μεγίστη (Κατελλόριζο), η οποία βρίσκεται στον όρμο του Καστελόριζου όπως και οι γειτονικές της νησίδες Άγιος Γεώργιος, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Έχει έκταση 0,0155 τ.χλμ. και δεν υπάρχουν δέντρα πάνω της, παρά μόνο λίγοι θάμνοι. Διαθέτει μια μικρή παραλία και είναι σχεδόν ενωμένη με τον Άγιο Γεώργιο, απ΄ όπου μπορεί να πάει κάποιος πολύ εύκολα κολυμπώντας. Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και υπάγεται στο δήμο Μεγίστης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Σάρα Τζέιμς
Η Σάρα Ζόφια Έγκβου-Τζέιμς (Sara Zofia Egwu-James) (γενν. 10 Ιουνίου 2008) είναι Πολωνή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Κέρδισε την τέταρτη σειρά του πολωνικού σόου ταλέντων The Voice Kids και εκπροσώπησε την Πολωνία στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2021.
Νεότερα χρόνια και εκπαίδευση
Η Σάρα Τζέιμς γεννήθηκε από Πολωνή μητέρα, την Αρλέτα Ναντσέβιτς (Arleta Dancewicz) και Νιγηριανό πατέρα, τον Τζον Τζέιμς (John James). Ο πατέρας της, ο οποίος είναι επίσης τραγουδιστής, εμφανίστηκε στο Bitwa na głosy («Μάχη των φωνών») ως μέλος μιας χορωδίας που ονομάζεται Mezo, και αργότερα σχημάτισε επίσης το ντουέτο Loui & John που εμφανίστηκε στο πολωνικό πρωινό τηλεοπτικό πρόγραμμα Dzień Dobry TVN. Η Σάρα έχει τρία αδέρφια: τη Μισέλ Τζέιμς, τον John Τζέιμς το νεότερο και τον Γιάκουμπ Ναντσέβιτς.
Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο στο Όσνο Λουμπούσκιε της Πολωνίας, καθώς και από μουσικό σχολείο πρώτου βαθμού στο Σουουμπίτσε το 2022, όπου έμαθε να παίζει πιάνο.
Καριέρα
Η Τζέιμς άρχισε να τραγουδά όταν ήταν 6 ετών και πήρε μέρος σε ένα φεστιβάλ χριστουγεννιάτικων τραγουδιών στο Στσετσίνεκ της Πολωνίας, το οποίο κέρδισε. Το 2020 ήρθε τρίτη στο World Talent Show και βραβεύτηκε με το Αργυρό Μικρόφωνο κατά τη διάρκεια του τελευταίου σόου του Φεστιβάλ Τραγουδιού Pro Arte του Λούμπους.
Το 2021, συμμετείχε στην τέταρτη έκδοση του The Voice Kids, στην οποία πέρασε με επιτυχία από όλα τα στάδια αποκλεισμού μέχρι τον τελικό, κερδίζοντας τελικά λαμβάνοντας τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από τους θεατές. Το Σεπτέμβριο του 2021, συμμετείχε σε ένα πολωνικό σόου ταλέντων, το Szansa na Sukces (Ευκαιρία για Επιτυχία), στο οποίο επιλέγετε ο εκπρόσωπος της Πολωνίας στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2021. Έχοντας προκριθεί στον τελικό γύρο, ερμήνευσε το τραγούδι της «Somebody», για το οποίο έλαβε τις περισσότερες ψήφους τόσο από τους θεατές όσο και από τους κριτές και στη συνέχεια εκπροσώπησε την Πολωνία στην Παιδική Eurovision.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2021, εμφανίστηκε στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, στον οποίο τερμάτισε στη δεύτερη θέση με 218 βαθμούς (102 βαθμούς από την ηλεκτρονική ψηφοφορία και 116 βαθμούς από την κριτική επιτροπή).
Στις 19 Φεβρουαρίου 2022, εμφανίστηκε ως ειδική καλεσμένη στην εκπομπή του TVP ''Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję'' («Η καρδιά της Ευρώπης χτυπά εδώ! Επιλέγουμε μια επιτυχία για τη Eurovision»), ερμηνεύοντας το τραγούδι της «Somebody» και το τραγούδι της Νέτα Μπαρζιλάι της Eurovision «Toy».
Το 2022, πέρασε από οντισιόν για τη 17η σεζόν του America's Got Talent. Η ερμηνεία της είχε απήχηση στους κριτές και οδήγησε τον Σάιμον Κάουελ να πιέσει το Golden Buzzer, στέλνοντας την Τζέιμς απευθείας στα live. Προχώρησε στον τελικό, αλλά αποκλείστηκε όταν ανακοινώθηκαν οι πέντε κορυφαίοι διαγωνιζόμενοι. Το 2023, εμφανίστηκε στο spin off του America's Got Talent, America's Got Talent: All-Stars. Στις 26 Φεβρουαρίου 2023, εμφανίστηκε ως ειδική καλεσμένη στην εκπομπή του TVP ''Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję'', ερμηνεύοντας το τραγούδι της «Somebody».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί νιγηριανής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες του 21ου αιώνα
Κωνσταντίνος Δούκας Νεστόγγος
Ο Κωνσταντίνος Δούκας Νεστόγγος (άκμασε 1280-1307) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και αυλικός.
Βιογραφία
Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1280, όταν συνόδευσε τον τότε συναυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο στην εκστρατεία του εναντίον των Τούρκων στην κοιλάδα του ποταμού Μαιάνδρου.
Την εποχή αυτή ο Κωνσταντίνος είχε το αξίωμα του παρακοιμώμενου της αυτοκρατορικής σφραγίδας. Διορίστηκε κυβερνήτης της Νύσσας επί του Μαιάνδρου και κράτησε τη θέση του ως την πτώση της πόλης π. το 1284. Ο Νεστόγγος αιχμαλωτίστηκε, αλλά ελευθερώθηκε ως τον Ιούνιο του 1285, οπότε εμφανίζεται ως μάρτυς σε μία Συμφωνία με τη Βενετία.
Αναφέρεται για τελευταία φορά π. το 1307, σε μία νομική διαμάχη κάποιων παροίκων (υποτελών που διέμεναν στα κτήματά του) κοντά στη Σμύρνη με μία μονή της περιοχής. Μερικοί συγγραφείς τον ταυτίζουν με τον "Δούκα Νεστόγγο" μεγάλο εταιρειάρχη το 1304, αλλά αυτό είναι απίθανο, διότι το αξίωμα αυτό είναι πολύ πιο κάτω του παρακοιμώμενου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες
Εφυαλωμένη κούπα Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Εφυαλωμένη κούπα που τοποθετείται χρονικά στα τέλη 12ου με αρχές 13ου αιώνα, εκτίθεται στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών.
Περιγραφή
Η Εφυαλωμένη κούπα είναι διάμετρου στο χείλος του 16, 5 εκ. και ύψους 5,5 εκ. ενώ η διάμετρος βάσης 7, 4 εκ.Στην εσωτερική επιφάνεια αποδίδεται ο εγχάρακτος διάκοσμος με τη βοήθεια πλατιάς ακίδας Στο κέντρο υπάρχει πουλί με πέντε κυκλικά μοτίβα που συνδέονται μεταξύ τους με επάλληλες γραμμές. Βρέθηκε στη Θήβα και χρονολογείται στατέλη του 12ου με αρχές του 13ου αι.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Μπρεσουίρ
Το Μπρεσουίρ (Γαλλικά: Bressuire) είναι κοινότητα στη δυτική-κεντρική Γαλλία, στο νομό Ντε-Σεβρ, του οποίου είναι μία από τις δύο υπονομαρχίες (η δεύτερη είναι το Παρτεναί), στην περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Η πόλη βρίσκεται στα βόρεια του νομού, σε υπερυψωμένη τοποθεσία με θέα στον ποταμό Ντολό, παραπόταμο του Αρζαντόν. Ο πληθυσμός στην απογραφή του 2017 ανέρχονταν σε 19.519 κατοίκους και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 30.715 κατοίκους (2009).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Μπρεσουιραί (ζ).
Τοπωνυμία
Το όνομα Bressuire προέρχεται από δύο όρους, το Berg (λόφος) και το Durum (φρούριο). Αυτά τα δύο συνδέονται με το όνομα «Berzoriacum» που καταγράφηκε το 1029 και «Bercorium» από την αρχή της εποχής των Σταυροφοριών το 1095. Το όνομα Μπρεσουίρ ορίζει έτσι ένα φρούριο σε λόφο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο του Μπρεσουίρ Το Μπρεσουίρ χρονολογείται από την κελτική εποχή και βρισκόταν στο σταυροδρόμι σημαντικών οδικών αρτηριών κατά τη διάρκεια της Γαλατο-ρωμαϊκής περιόδου. Τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη της πόλης, γύρω από το εκκλησάκι του Σαιν-Συπριέν, χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα.
Το μεσαιωνικό Μπρεσουίρ (Castrum Berzoriacum) ανήκε στους υποκόμητες του Τουάρ και περιλάμβανε, τον 10ο αιώνα, τρεις ενορίες: της Νοτρ Νταμ (Παναγίας), του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Νικολάου. Η ενορία του Αγίου Νικολάου, που έκτοτε εξαφανίστηκε, βρισκόταν μέσα στα τείχη του κάστρου και ανήκε στο αβαείο του Σαιν-Ζουέν-ντε-Μαρν.
Μεταξύ των καταστροφών που υπέστη πολλές φορές η πόλη, είναι η κατάληψή της από τους Άγγλους κατά τον Εκατονταετή πόλεμο και η επακόλουθη λεηλασία από τα γαλλικά στρατεύματα υπό τον ντυ Γκεκλέν το 1370.
Κατά το παλαιό καθεστώς της Γαλλίας, το Μπρεσουίρ ήταν μέρος της επαρχίας Πουατού.
Αξιοσημείωτα κτίρια
μικρογραφία|250x250εσ|Η εκκλησία του Σαιν-Συπριέν Κτίρια αρχαιολογικού ενδιαφέροντος στο Μπρεσουίρ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας
Σαρακίνα Μεσσηνίας
Η Σαρακίνα είναι μικρός οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορικό οικισμού
Ο οικισμός Σαρακίνα, ο οποίος ανήκει στη δημοτική ενότητα Αριστομένους είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίσθηκε μόλις το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» όταν και υπήχθη στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Σαρακίνα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Αριστομένους του Δήμου Μεσσήνης, με έδρα τον Αριστομένη. Στην ίδια τοπική κοινότητα υπάγεται και η Χορεύτρα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 24 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Σαρανταπόταμος Αρκαδίας
Ο Σαρανταπόταμος είναι το μεγαλύτερο υδατόρευμα στην περιοχή της Τεγέας, το οποίο αποστραγγίζει το νοτιοανατολικό τμήμα του οροπεδίου της Τρίπολης. Ονομάστηκε Σαρανταπόταμος λόγω του μεγάλου αριθμού των ρευμάτων που ξεκινούν ανατολικά από τα χωριά Βούρβουρα και Κούτρουφα και τα οποία συμβάλλουν κοντά στα Βούρβουρα. Ακολουθεί διεύθυνση αρχικά προς δυτικά ενώ μετά στρέφεται προς Βορρά και μετά τη Γαρέα και πριν τη Μαγούλα δέχεται το Δολιανίτικο ποτάμι, τον αρχαίο Γορεάτη ή Γαρεάτη ή Γαράτη. Τα νερά του Σαρανταπόταμου καταλήγουν στις τρεις καταβόθρες του χωριού Παρθένι (Μπερτζοβά), που βρίσκεται στο όρος Παρθένιο. Μετά τη Μαγούλα ο Σαρανταπόταμος ονομάζεται και Γαράτης ή Ξεριάς.
Τα νερά από τις καταβόθρες εμφανίζονται νοτιοδυτικά του Αχλαδοκάμπου, στους πρόποδες του όρους Παρθένιο, στην καρστική πηγή Πνίκοβα ή (Μ)πνίκοβη ή Πηνίκοβη ή κεφαλάρι του Μπενικόβη και καταλήγουν στον χείμαρο Ξο(ρ)βριό, ο οποίος χύνεται στον Αργολικό κόλπο βόρεια του Κιβερίου.
Ο Παυσανίας τον ονομάζει Αλφειό και αναφέρει ότι πήγαζε από τα σύνορα της Τεγέας και της Λακεδαίμονος, εκεί που βρισκόταν ο αρχαίος Τεγεατικός δήμος Φυλακέων. Το σημείο στο οποίο συγκλίνουν τα ρέματα απο τα Κούτρουφα και τα Βούρβουρα, κοντά στην Κρύα Βρύση, ονομαζόταν Σύμβολα, λόγω της συμβολής των ρεμάτων. Ο Παυσανίας αναφέρει επίσης ότι χυνόταν στις καταβόθρες της λίμνης Τάκα και εμφανιζόταν πάλι στη θέση Φραγκόβρυσο της Ασέας. Στο 19ο αιώνα υπήρχε η παράδοση μεταξύ των χωρικών της περιοχής ότι κάποιος Τούρκος που είχε κτήματα στην λεκάνη της Τάκας εξέτρεψε την κοίτη του ποταμού προς τα βόρεια ώστε να αποφευχθούν οι πλημμύρες. Ο ισχυρισμός ότι κάποτε ο Σαρανταπόταμος χυνόταν στη λεκάνη της Τάκας αναφέρεται και από άλλους μελετητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αρκαδίας
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2005-2006
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2005−2006, ήταν το 18ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα play off. Αρχικά συμμετείχαν 12 ομάδες, αλλά από την τρίτη αγωνιστική κι έπειτα συμμετείχαν μόλις 10, καθώς η ιστορική ομάδα του Φ.Ο. Βριλησσίων και η Σίρις Σερρών αποχώρησαν έχοντας δώσει έναν αγώνα και υποβιβάστηκαν. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Παναθηναϊκού για δεύτερη συνεχή περίοδο.
Βαθμολογία
Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣR=Σετ Ratio
Σημειώσεις:
Αγώνες κατάταξης 1−8
Οι σειρές μέχρι τα ημιτελικά κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο τελικός κρίθηκε στις 3 νίκες.
Προημιτελικοί
Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν και προκρίθηκαν στην τετράδα.
(1) Παναθηναϊκός − (8) Κτησιφών Παιανίας (2−0)
(2) Μαρκόπουλο − (7) Ηρακλής Θεσσαλονίκης (2−1)
(3) Πανελλήνιος − (6) Φιλαθλητικός Θεσσαλονίκης (2−1)
(4) Απολλώνιος Κερατσινίου − (5) Ηρακλής Κηφισιάς (2−0)
Ημιτελικοί
Ο Παναθηναϊκός και ο Α.Ο. Μαρκοπούλου επικράτησαν του Απολλωνίου και του Πανελληνίου αντίστοιχα και προκρίθηκαν στον τελικό.
(1) Παναθηναϊκός − (4) Απολλώνιος Κερατσινίου (2−0)
(2) Μαρκόπουλο − (3) Πανελλήνιος (2−1)
Τελικός
Ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Α.Ο. Μαρκοπούλου με 3−1 νίκες και κατέκτησε το πρωτάθλημα.
(1) Παναθηναϊκός − (2) Μαρκόπουλο (3−1)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2005 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2006
Τζον Φέτερμαν
Ο Τζον Καρλ Φέτερμαν (αγγλικά: John Karl Fetterman, 15 Αυγούστου 1969), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Πενσυλβάνιας, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Υπηρέτησε ως 34ος Αντικυβερνήτης της Πενσυλβάνια από τον Ιανουάριο του 2019 έως τον Ιανουάριο του 2023. Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Δήμαρχος του Μπράντοκ από το 2005 έως το 2019.
Το 2016, ήταν υποψήφιος για το Δημοκρατικό χρίσμα, για την έδρα της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Πενσυλβάνια. Τον Φεβρουάριο του 2021, ανακοίνωσε ότι θα είναι εκ νέου υποψήφιος για την κενή θέση που θα προκύψει από την αποχώρηση και συνταξιοδότηση του τρέχοντος Γερουσιαστή Πατ Τούμεϊ, στις εκλογές του 2022. Στις προκριματικές εκλογές του Μαΐου του 2022, κέρδισε το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για τις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου.
Ο Φέτερμαν, είναι γνωστός για την ιδιαίτερη εμφάνισή του, έχοντας τατουάζ και καθημερινό ντύσιμο. Η The New York Times, τον ανακήρυξε το 2009, ως τον πιο "cool" δήμαρχο της Αμερικής.
Βιογραφία
Ο Τζον Φέτερμαν, γεννήθηκε το 1969, στο Δυτικό Ρίντιγνκ της Πενσυλβάνια από τον Καρλ και την Σούζαν Φέτερμαν. Μεγάλωσε στην Υόρκη της Πενσυλβάνια.
Σπούδασε Χρηματοοικονομικά στο Κολλέγιο Ολμπράιτ στην Πενσυλβάνια, λαμβάνοντας πτυχίο (ΒΑ) το 1991. Στην συνέχεια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (ΜΒΑ) το 1993.
Το 1997, μετέβη στη Μασαχουσέτη, για να πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές, επάνω στην Δημόσια Πολιτική, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPP) από το "Harvard Kennedy School" του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ το 1999.
Καριέρα
Ο Φέτερμαν, μετακόμισε στο Μπράντοκ της Πενσυλβάνια (μια λαϊκή προάστια περιοχή στο Πίτσμπουργκ) το 2001, όπου βοηθούσε νέους, προκειμένου να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους.
Αφού εργάστηκε ως διευθυντής του προγράμματος "Out-Of-School-Youth", ανέπτυξε ισχυρούς δεσμούς με την νεολαία της περιοχής, βοηθώντας τους, να βρουν εργασία, να προχωρήσουν την εκπαίδευσή τους, να ενταχθούν σε κοινωνικά προγράμματα κ.α.
Πολιτική
αριστερά|μικρογραφία|248x248px|O Φέτερμαν, ως Δήμαρχος το 2009.
Δήμαρχος του Μπράντοκ
Το 2005, ο Φέτερμαν, κατάφερε να νικήσει τον -τότε- εν ενεργεία Δήμαρχο του Μπράντοκ. Τον Ιανουάριο του 2005, ανέλαβε Δήμαρχος.
Κατά τη δεκατετραετή δημαρχία του, κατάφερε να δημιουργήσει κοινοτικά κέντρα, να επιδιορθώσει και να αναπτύξει τα κατεστραμμένα κτήρια της πόλης, να προσφέρει δωρεάν κατοικίες προς ενοικίαση, να ενεργοποιήσει την οικονομία της, να δημιουργήσει προγράμματα που προωθούν την εκπαίδευση και τις τέχνες, προσελκύοντας νέους καλλιτέχνες από όλη τη χώρα, καθώς και να αναπτύξει πρωτότυπη βιολογική αγροτική μονάδα.
Ο Φέτερμαν, κέρδισε την εθνική προσοχή, όταν υλοποίησε την υπόσχεσή του, ότι κάθε δολοφονία που θα συμβαίνει στο Μπράντοκ, θα κάνει τατουάζ με τον αντίστοιχο ταχυδρομικό κώδικα, καθώς και όταν αγόρασε μια παλιά αποθήκη αξίας 2.000$, στην οποία μετακόμισε.
Το 2010, ο Φέτερμαν, συνελήφθη επειδή αρνήθηκε να εγκαταλήψει στο Πίτσμπεργκ τον ουρανοξύστη "U.S. Steel Tower", διαμαρτυρόμενος για το αμφιλεγόμενο επικείμενο κλείσιμο ενός νοσοκομείου στο Πίτσμπεργκ.
Υποψηφιότητα για την Γερουσία των ΗΠΑ (2016)
Το 2016, ήταν υποψήφιος για το Δημοκρατικό χρίσμα του υποψηφίου Γερουσιαστή, για την έδρα της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Πενσυλβάνια. Τελικά, έχασε στις προκριματικές εκλογές, κυρίως λόγω έλλειψης κεφαλαίου.
34ος Αντικυβερνήτης της Πενσυλβάνια
Στις κυβερνητικές εκλογές του 2018 στην Πενσυλβάνια, ο Φέτερμαν, εξελέγη 34ος Αναπληρωτής Κυβερνήτης της Πενσυλβάνια, μαζί με τον Κυβερνήτη Τομ Γούλφ. Ανέλαβε καθήκοντα, στις 15 Ιανουαρίου 2019. Στις 3 Ιανουαρίου 2023, παραιτήθηκε από το αξίωμα του Αντικυβερνήτη, προκειμένου να ορκιστεί ως Γερουσιαστής.
Γερουσία των ΗΠΑ
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Τζον Φέτερμαν, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος για το Δημοκρατικό χρίσμα του υποψηφίου Γερουσιαστή, για την έδρα της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειώ ν στην Πενσυλβάνια, για την κενή θέση που θα προκύψει ύστερα από την απόσυρση του τρεχόντος Γερουσιαστή Πατ Τούμεϊ, στις εκλογές της Γερουσίας το 2022.
Ο Φέτερμαν συμμετείχε στις ενδιάμεσες εκλογές του 2022 για την θέση του γερουσιαστή της Πενσιλβάνιας, την οποία και κέρδισε, ξεπερνώντας με πάνω από 200.000 ψήφους τον κύριο αντίπαλο του, τον τουρκικής καταγωγής Μεχμέτ Οζ των Ρεπουμπλικάνων.
Ορκίστηκε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Πενσυλβάνιας, στις 3 Ιανουαρίου 2023.
Προσωπική ζωή
Ο Φέτερμαν, είναι παντρεμένος με την Βραζιλιανικής καταγωγής ακτιβίστρια, Τζιζέλ Μπαρέτο Αλμέιντα από το 2008, και έχουν αποκτήσει τρια παιδιά, και ζουν σε μια μεταποιημένη πρώην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων. Έχει αρνηθεί να ζει στην επίσημη κατοικία του Αντικυβερνήτη, προκειμένου οι εγκαταστάσεις της κατοικίας (όπως η πισίνα), να μένουν ανοιχτές για το κοινό.
Θεωρείται προοδευτικός Δημοκρατικός, που ανήκει στην σοσιαλιστική (σοσιαλδημοκρατική) πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος του Μπέρνι Σάντερς.
Έχει ύψος 2,03 μέτρα, και πρόσφατα έχει μιλήσει ανοιχτά για την απώλεια βάρους του (70 κιλά).
Τον Μάιο του 2022, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο λίγες μέρες πριν κερδίσει το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Πενσυλβάνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αντικυβερνήτες της Πενσυλβάνια Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι
Τζούλια Καράρο
Η Τζούλια Καράρο (ιταλικά: Giulia Carraro, 25 Ιουλίου 1994, Βενετία) είναι Ιταλίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας ως πασαδόρος.
Καριέρα
Η Τζούλια Καράρο ξεκίνησε την καριέρα της την περίοδο 2010-11 όταν εντάχθηκε στην Πουλ Πιάβε, που αγωνιζόταν στη Β΄1 κατηγορία (3ο επίπεδο). Την επόμενη περίοδο παρέμεινε στην ίδια κατηγορία, αγωνιζόμενη με τη δεύτερη ενδεκάδα της Βόλεϊ Μπέργκαμο, με την οποία είχε επίσης μερικές συμμετοχές στην πρώτη ομάδα που μετείχε στην Α΄1 κατηγορία. Την περίοδο 2012-13 ήταν μόνιμα στη Α΄1 αγωνιζόμενη με τη Φορλί της Μπολόνιας, αλλά την επόμενη επέστρεψε στη Β΄1 στην Βόλεϊ Πέζαρο. Την περίοδο 2014-15 μετακόμισε στη Γερμανία για να αγωνιστεί με τη ΣΚ Πότσνταμ, στην πρώτη κατηγορία της Μπουντεσλίγκα, αλλά επέστρεψε στην Ιταλία για το επόμενο πρωτάθλημα, όταν υπερασπίστηκε τα χρώματα της Λίου Τζο Μόντενας στην κορυφαία κατηγορία (Α΄1). Την περίοδο 2016-17 αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Α΄2 με την Έρμεα της Όλμπιας, και στη συνέχεια επανέρχεται στην Βόλεϊ Πέζαρο, που βρίσκεται πλέον στην Α΄1. Στη συνέχεια η Καράρο παραμένει μόνιμα στην Α΄1, το 2018-19 ξανά στην Βόλεϊ Μπέργκαμο το 2019-20 στη Σαβίνο ντελ Μπένε του Σκαντίτσι και το 2020-21 στην Προ Βικτόρια της Μόντσας, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο CEV, που ήταν και το πρώτο σημαντικό τρόπαιο της καριερας της.
Την περίοδο 2021-22 μετακόμισε για δεύτερη φορά στο εξωτερικό, υπογράφοντας στην ισχυρή γαλλική Βολερό της πόλης Κανέ, με την οποία, και με προπονητή τον Λορέντσο Μιτσέλι κατέκτησε Πρωτάθλημα και Κύπελλο Γαλλίας, πετυχαίνοντας έτσι το πρώτο της νταμπλ. Παρά την επιτυχία της με τη Βολερό, το 2022 επιστρέφει στην πατρίδα της για την Μεγκαβόλεϊ της πόλης Βαλλεφόλια, και τον Ιανουάριο του 2023 αποδέχεται την πρόταση του Ολυμπιακού Πειραιώς, όπου συνάντησε ξανά τον Λορέντσο Μιτσέλι, για να τον ενισχύσει στον Β΄ γύρο του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2022-23.
Διεθνής καριέρα
Η Τζούλια Καράρο έχει συμμετοχές στις αναπτυξιακές ομάδες της Ιταλίας. Το 2011 κατέκτησε το Ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-18 με την αντίστοιχη Εθνική Ιταλίας, και την επόμενη χρονιά το Χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με Κ-19.
Διεθνείς διοργανώσεις
''' Κύπελλο CEV
Εθνικά Πρωταθλήματα
1 Πρωτάθλημα Γαλλίας
'''Πρωτάθλημα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
1 Κύπελλο Γαλλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Πρόεδρος της Γουατεμάλας
Ο Πρόεδρος της Γουατεμάλας (Presidente de Guatemala), επίσημα γνωστός ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γουατεμάλας (de la República de Guatemala),  είναι ο αρχηγός κράτους και της κυβέρνησης της χώρας. Το αξίωμα συστάθηκε με το Σύνταγμα του 1839. Από το 1821 ως το 1839, ο τίτλος του αρχηγού κράτους της Γουατεμάλας ήταν απλώς Αρχηγός Κράτους (Jefe de Estado). Η θητεία του Προέδρου είναι τετραετής.
Κριτήρια για το αξίωμα
Τα κριτήρια για να διεκδικήσει κάποιος ή κάποια το αξίωμα του Προέδρου περιγράφονται στο άρθρο 185 του Συντάγματος:
Καθήκοντα και αρμοδιότητες
Στο Άρθρο 183 του Συντάγματος, περιγράφονται τα καθήκοντα του Προέδρου:
Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ
Η Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ (αγγλ.: Golden Gate Bridge) είναι κρεμαστή γέφυρα που εκτείνεται στην «Golden Gate» (Χρυσή Πύλη), το άνοιγμα του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ως μέρος και των δύο, της Διαδρομής 101 των ΗΠΑ και της Κρατικής Διαδρομής 1 της Καλιφόρνια, η δομή συνδέει την πόλη του Σαν Φρανσίσκο, το βόρειο άκρο της χερσονήσου του Σαν Φρανσίσκο με την κομητεία του Μαρίν. Η Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ είχε τη μεγαλύτερη διάρκεια κατασκευής κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο, όταν ολοκληρώθηκε το 1937, και έχει γίνει ένα από τα πιο διεθνώς αναγνωρισμένα σύμβολα του Σαν Φρανσίσκο, της Καλιφόρνιας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα, κυρίως στα ανοίγματά της, στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη Γέφυρα Βερρατσάνο Νάροους στη Νέα Υόρκη.
Έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα σύγχρονα θαύματα του κόσμου από την Αμερικανική Εταιρεία Πολιτικών Μηχανικών και είναι ένα από τα πιο διεθνώς αναγνωρισμένα σύμβολα του Σαν Φρανσίσκο και της Καλιφόρνιας. Αρχικά σχεδιάστηκε από τον μηχανικό Τζόζεφ Στράους το 1917. Ο ταξιδιωτικός οδηγός του Frommer περιγράφει την Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ ως «πιθανώς η πιο όμορφη και σίγουρα η πιο φωτογραφημένη, γέφυρα στον κόσμο». Κατά το άνοιγμα της το 1937, ήταν και η μεγαλύτερη και η ψηλότερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο, με κύριο άνοιγμα 1.280 μ. και συνολικό ύψος 227 μ.
Ιστορικό
250px|thumb|left|Η Γέφυρα της Χρυσής Πύλης το βράδυ. Εικόνα στα νότια-ανατολικά προς το Σαν Φρανσίσκο.
Ακτοπλοϊκή εξυπηρέτηση
Προτού χτιστεί η γέφυρα, η μόνη πρακτική σύντομη διαδρομή μεταξύ του Σαν Φρανσίσκο και του σημερινής κομητείας Μαρίν ήταν με βάρκα σε ένα τμήμα του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Ένα δρομολόγιο πλοίων ξεκίνησε ήδη από το 1820, με τακτικά δρομολόγια που ξεκινούσαν τη δεκαετία του 1840 με σκοπό τη μεταφορά νερού στο Σαν Φρανσίσκο.
Η εταιρεία Sausalito Land and Ferry Company, που ξεκίνησε το 1867, έγινε τελικά η Golden Gate Ferry Company, μια θυγατρική του Σιδηροδρόμου Νοτίου Ειρηνικού, η οποία ήταν η μεγαλύτερη ακτοπλοϊκή επιχείρηση στον κόσμο στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Αρχικά τα δρομολόγια εξυπηρετούσαν μόνο επιβάτες και πελάτες σιδηροδρόμων, όπου τα οχηματαγωγά πλοία του Νότιου Ειρηνικού έγιναν πολύ κερδοφόρα και σημαντικά για την περιφερειακή οικονομία. Η διέλευση πορθμείων μεταξύ της προβλήτας της οδού Χάιντ στο Σαν Φρανσίσκο και του τερματικών πορθμείων Σοσαλίτο στην κομητεία Μαρίν διήρκεσε περίπου 20 λεπτά και κόστιζε 1,00 δολάριο ανά όχημα, μια τιμή που μειώθηκε αργότερα για να ανταγωνιστεί τη νέα γέφυρα. Το ταξίδι από το κτήριο των φέρι του Σαν Φρανσίσκο διηρκούσε 27 λεπτά.
Πολλοί ήθελαν να χτίσουν μια γέφυρα για να συνδέσουν το Σαν Φρανσίσκο με την κομητεία Μαρίν. Το Σαν Φρανσίσκο ήταν η μεγαλύτερη αμερικανική πόλη που εξακολουθούσε να εξυπηρετείται κυρίως από φεριμπότ. Επειδή δεν είχε μόνιμη σύνδεση με κοινότητες γύρω από τον κόλπο, ο ρυθμός ανάπτυξης της πόλης ήταν κάτω από τον εθνικό μέσο όρο. Πολλοί ειδικοί ανέφεραν ότι δεν μπορούσε να χτιστεί μια γέφυρα στο στενό των 2.000 μέτρων, το οποίο είχε ισχυρές παλιρροίες και ρεύματα, με νερό 113 μέτρα βάθος στο κέντρο του  καναλιού, και συχνοί ισχυρούς ανέμους. Οι ειδικοί ανέφεραν επίσης ότι οι ισχυροί άνεμοι και οι ομίχλες θα εμπόδιζαν την κατασκευή και τη λειτουργία μιας γέφυρας. .
Σύλληψη
Αν και η ιδέα μιας γέφυρας να εκτείνεται από τη Χρυσή Πύλη δεν ήταν νέα, η πρόταση που διεξήχθη τελικά έγινε σε ένα άρθρο το 1916 στο Δελτίο του Σαν Φρανσίσκο, από τον πρώην φοιτητή μηχανικής Τζέιμς Γουίλκινς. Ο μηχανικός της πόλης του Σαν Φρανσίσκο εκτίμησε το κόστος των 100 εκατ. δολαρίων, πρακτικά για την ώρα, και τοποθέτησε το θέμα στους μηχανικούς γεφυρών εάν θα μπορούσαν να το χτίσουν με λιγότερα. Ένας από αυτούς που ανταποκρίθηκαν, ο Τζόζεφ Στράους, ήταν ένας φιλόδοξος, αλλά ονειρικός μηχανικός και ποιητής, ο οποίος είχε σχεδιάσει για τη μεταπτυχιακή τις διατριβής του μία γέφυρα 55 μιλίων (88 χιλιομέτρων) του σιδηροδρόμου από τον Βερίγγειο Πορθμό. Εκείνη την εποχή, ο Στράους είχε ήδη ολοκληρώσει 400 γέφυρες, εκ των οποίων οι περισσότερες ήταν στην ενδοχώρα. Τα αρχικά σχέδια του Στράους ήταν για μια τεράστια αρθρωτή γέφυρα σε κάθε πλευρά των στενών, που συνδεόταν με ένα κεντρικό τμήμα της ανάρτησης, την οποία υποσχέθηκε ο Στράους ότι θα μπορούσε να χτιστεί για 17 εκατομμύρια δολάρια (που ισοδυναμεί με 404 εκατομμύρια δολάρια σήμερα). Οι τοπικές αρχές συμφώνησαν να προχωρήσουν στην κατασκευή της γέφυρας μόνο μετά τη διαβεβαίωση ότι ο Στράους θα τροποποιούσε τον σχεδιασμό και θα δεχθεί πληροφορίες από διάφορους εμπειρογνώμονες συμβούλων έργων. Ένα σχέδιο κρεμαστής γέφυρας θεωρήθηκε το πιο πρακτικό, λόγω των πρόσφατων εξελίξεων στη μεταλλουργία.
Ο Στράους πέρασε πάνω από μια δεκαετία κάνοντας έργα υποστήριξης στη Βόρεια Καλιφόρνια. Η κατασκευή της γέφυρας αντιμετώπισε αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών αρχών, από πολλές πηγές. Το Υπουργείο Πολέμου ανησυχούσε ότι η γέφυρα θα παρέμβαινε στην κυκλοφορία των πλοίων. Το αμερικανικό ναυτικό φοβόταν ότι μια πιθανή σύγκρουση πλοίου ή δολιοφθορά στη γέφυρα θα μπορούσε να εμποδίσει την είσοδο σε ένα από τα κύρια λιμάνια της. Τα συνδικάτα ζήτησαν εγγυήσεις ότι οι τοπικοί εργαζόμενοι θα ευνοούνταν για τις εργασίες κατασκευής. Ο Σιδηροδρόμος Νοτίου Ειρηνικού, ένα από τα ισχυρότερα επιχειρηματικά συμφέροντα στην Καλιφόρνια, αντιτάχθηκε στη γέφυρα αντιμετοπίζοντας την ως ανταγωνιστή στον στόλο των πορθμείων της και κατέθεσε μήνυση κατά του έργου, οδηγώντας σε μαζικό μποϊκοτάζ της ακτοπλοϊκής υπηρεσίας.
Τον Μάιο του 1924, ο Συνταγματάρχης Χέρμπερτ Ντέκιν πραγματοποίησε τη δεύτερη ακρόαση στη Γερουσία για την Γέφυρα για λογαριασμό του Υπουργού Πολέμου σε αίτημα να χρησιμοποιήσει την ομοσπονδιακή γη για κατασκευή. Ο Ντέκιν, εξ ονόματος του Υπουργού Πολέμου, ενέκρινε τη μεταφορά της γης που απαιτούνταν για τη κατασκευή της γέφυρας και τους δρόμους που οδηγούν στο «Bridging the Golden Gate Association» και στην κομητεία του Σαν Φρανσίσκο και στην κομητεία Μαρίν, εν αναμονή περαιτέρω σχεδίων από τον Στράους. Ένας άλλος σύμμαχος ήταν η νεοσύστατη αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία υποστήριξε την ανάπτυξη δρόμων και γεφυρών για την αύξηση της ζήτησης για αυτοκίνητα.
Το όνομα της γέφυρας χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά όταν το έργο συζητήθηκε αρχικά το 1917 από τον Μάικλ Ο'Σόνεσυ, μηχανικό της πόλης του Σαν Φρανσίσκο και τον Στράους. Το όνομα έγινε επίσημο με την ψήφιση του νόμου Golden Gate Bridge and Highway District από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 1923, δημιουργώντας μια ειδική περιοχή για το σχεδιασμό, την κατασκευή και τη χρηματοδότηση της γέφυρας. Το Σαν Φρανσίσκο και οι περισσότερες κομητείες κατά μήκος της βόρειας ακτής της Καλιφόρνια εντάχθηκαν στην περιοχή Golden Gate Bridge, με εξαίρεση την κομητεία Χούμπόλντ, της οποίας οι κάτοικοι της οποίας αντιτάχθηκαν στην κατασκευή της γέφυρας και στην κίνηση που θα δημιουργούσε.
Σχεδιασμός
Ο Ίρβινγκ ΜόροουI, ένας σχετικά άγνωστος αρχιτέκτονας κατοικιών, σχεδίασε το συνολικό σχήμα των πύργων της γέφυρας, το σχέδιο φωτισμού και τα στοιχεία Art Deco, όπως η διακόσμηση των πύργων, των προβολέων, τα κιγκλιδώματα και τους διαδρόμους. Το διάσημο διεθνές πορτοκαλί χρώμα ήταν η προσωπική επιλογή του Μόροου, κερδίζοντας άλλες προτάσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρότασης του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ να βαφτεί με μαύρες και κίτρινες λωρίδες για να διασφαλιστεί η ορατότητα περνώντας πλοία.
Τραγονέρα Μεγίστης
Η Τραγονέρα ή Δραγονέρα ή Λαιμός είναι βραχονησίδα της Δωδεκανήσου δυτικά της Μεγίστης (Καστελλόριζο). Βρίσκεται στα ανατολικά και δίπλα στη νησίδα Ρω και μαζί με την επίσης βραχονησίδα Σαβούρα ανήκει στη συστάδα της Ρω. Έχει έκταση 0,0155 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη.
Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ
Σχεδιασμός
Ο ανώτερος μηχανικός Τσαρλς Άλτον Έλλις, συνεργαζόμενος εξ αποστάσεως με τον Μόισαϊφ, ήταν ο κύριος μηχανικός του έργου. Ο Μόισαϊφ παρήγαγε το βασικό δομικό σχέδιο, εισάγοντας τη «θεωρία εκτροπής» του, σύμφωνα με την οποία ένα λεπτό, εύκαμπτο οδόστρωμα θα κάμπτεται στον άνεμο, μειώνοντας σημαντικά την πίεση μεταδίδοντας δυνάμεις μέσω των κεμαστών καλωδίων στους πύργους της γέφυρας. Παρόλο που ο σχεδιασμός της γέφυρας έχει αποδειχθεί υγιής, ένας μεταγενέστερος σχεδιασμός του Μόισαϊφ, η αρχική γέφυρα Τακόμα Νάροους, κατέρρευσε από μια ισχυρή καταιγίδα αμέσως μετά την ολοκλήρωσή του, λόγω μιας απροσδόκητης αερο -ελαστικής ταλάντωσης. Ο Έλλις είχε επίσης το καθήκον να σχεδιάσει μια «γέφυρα μέσα σε μια γέφυρα» στο νότιο άκρο, για να αποφύγει την ανάγκη κατεδάφισης του Φορτ Πόιντ, ένα οχυρό πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο που θεωρήθηκε, ακόμη και τότε, ως άξια ιστορικής συντήρησης. Σχεδιάσε μια χαριτωμένη ατσάλινη αψίδα που εκτείνεται από το φρούριο και οδηγεί στο δρόμο προς το νότιο αγκυροβόλιο της γέφυρας.
Τραγονέρα Μεγίστης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου
Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ
Σχεδιασμός
Ο Έλλις ήταν Έλληνας λόγιος και μαθηματικός, ο οποίος κάποτε υπήρξε καθηγητής μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, παρά το γεγονός ότι δεν είχε πτυχίο μηχανικής. Τελικά πήρε πτυχίο πολιτικού μηχανικού από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις πριν σχεδιάσει τη Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ και πέρασε τα τελευταία δώδεκα χρόνια της καριέρας του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Παρντού. Έγινε ειδικός στη δομική σχεδίαση, συγγράφοντας το πρότυπο σχολικό βιβλίο της εποχής. Ο Έλλις έκανε το μεγάλο μέρος της τεχνικής και θεωρητικής εργασίας που έχτισε τη γέφυρα, αλλά δεν έλαβε κανένα εύσημο στη ζωή του. Τον Νοέμβριο του 1931, ο Στράους απέλυσε τον Έλλις και τον αντικατέστησε με έναν πρώην υφιστάμενο, τον Κλίφορντ Πέιν, δήθεν επειδή σπατάλησε πάρα πολλά χρήματα στέλνοντας τηλεγραφήματα πέρα δώθε στον Μόισαϊφ. Ο Έλλις, που είχε εμμονή με το έργο και δεν μπορούσε να βρει δουλειά αλλού κατά τη διάρκεια της ύφεσης, συνέχισε να εργάζεται 70 ώρες την εβδομάδα απλήρωτος.
Με το βλέμμα στραμμένο στην αυτοπροβολή και την υστεροφημία, ο Στράους υποβάθμισε τις συνεισφορές των συνεργατών του, οι οποίοι, παρά τη μικρή αναγνώριση ή αποζημίωση, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι για την τελική μορφή της γέφυρας. Κατάφερε να θεωρηθεί ο ίδιος ως ο πιο υπεύθυνος για το σχεδιασμό και το όραμα της γέφυρας. Πολύ αργότερα, η συνεισφορά των άλλων στην ομάδα σχεδιασμού εκτιμήθηκε σωστά. Τον Μάιο του 2007, η περιοχή της Γέφυρας Γκόλντεν Γκέιτ εξέδωσε μια επίσημη αναφορά σχετικά με τα 70 χρόνια διαχείρισης της διάσημης γέφυρας και αποφάσισε να δώσει στον Έλλις σημαντική πίστωση για το σχεδιασμό της γέφυρας.
Χρηματοδότηση
Η Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ και η Περιφέρεια Αυτοκινητοδρόμων, που εγκρίθηκαν με νόμο του Νομοθετικού Συμβουλίου της Καλιφόρνια, ενσωματώθηκε το 1928 ως η επίσημη οντότητα για το σχεδιασμό, την κατασκευή και τη χρηματοδότηση της Γέφυρας Γκόλντεν Γκέιτ. Ωστόσο, μετά το κραχ της Γουόλ Στριτ το 1929, η Περιφέρεια δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει τα κονδύλια για την κατασκευή, οπότε πίεσε να εκδοθεί ένα ομόλογο ύψους 30 εκατομμυρίων δολαρίων (ισοδύναμο με 452 εκατομμύρια δολάρια σημερινά). Τα ομόλογα εγκρίθηκαν τον Νοέμβριο του 1930, με ψήφους στις κομητείες που εμπλεκόνταν στη γέφυρα. Ο προϋπολογισμός κατασκευής κατά την έγκριση ήταν 27 εκατομμύρια δολάρια (418 εκατομμύρια δολάρια σημερινά). Ωστόσο, η Περιφέρεια δεν μπόρεσε να πουλήσει τα ομόλογα μέχρι το 1932, όταν ο Αμάντεο Τζιανίνι, ο ιδρυτής της Bank of America με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, συμφώνησε εξ ονόματος της τράπεζάς του να αγοράσει ολόκληρο το ομόλογο προκειμένου να βοηθήσει την τοπική οικονομία.
Κατασκευή
Η κατασκευή ξεκίνησε στις 5 Ιανουαρίου 1933. Το έργο κόστισε πάνω από 35 εκατομμύρια δολάρια (523 εκατομμύρια δολάρια σε δολάρια το 2019 [32] ) και ολοκληρώθηκε νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα και 1,3 εκατομμύρια δολάρια βάσει προϋπολογισμού (ισοδύναμο με 24,5 εκατομμύρια δολάρια σημερινά). Το έργο κατασκευής της γέφυρας Golden Gate πραγματοποιήθηκε από την McClintic-Marshall Construction Co., θυγατρική της Bethlehem Steel Corporation που ιδρύθηκε από τον Χάουαρντ ΜακΚλίντικ και τον Τσαρλς Ντ. Μάρσαλ, αμφότεροι του Πανεπιστημίου Lehigh.
Ο Στράους παρέμεινε επικεφαλής του έργου, επιβλέποντας την καθημερινή κατασκευή και κάνοντας μερικές πρωτοποριακές συνεισφορές. Απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι, τοποθέτησε ένα τούβλο από το γκρεμισμένο McMicken Hall στο νότιο αγκυροβόλιο πριν χυθεί το σκυρόδεμα. Καινοτόμησε με τη χρήση κινητού διχτυού ασφαλείας κάτω από το εργοτάξιο, η οποία έσωσε τη ζωή πολλών απροστάτευτων σιδηρουργών. Από έντεκα άνδρες που σκοτώθηκαν από πτώσεις κατά τη διάρκεια της κατασκευής, δέκα σκοτώθηκαν στις 17 Φεβρουαρίου 1937, όταν η γέφυρα ήταν κοντά στην ολοκλήρωση και το δίχτυ κόπηκε υπό την πίεση μιας σκαλωσιάς που είχε πέσει. Η εξέδρα των εργαζομένων που ήταν προσαρτημένη σε ένα κρεμαστό συρματόσχοινο κατέρρευσε όταν τα μπουλόνια που την συνεδέαν ήταν πολύ μικρά και το βάρος ήταν πολύ μεγάλο για να αντέξει. Η εξέδρα έπεσε στο δίχτυ ασφαλείας, αλλά ήταν πολύ βαριά και το δίχτυ υποχώρησε. Δύο από τους δώδεκα εργαζόμενους επέζησαν από την πτώση των 61 μέτρων στα παγωμένα νερά, συμπεριλαμβανομένου του 37χρονου εργοδηγού, Σλιμ Λάμπερτ. Δεκαεννέα άλλοι που σώθηκαν από το δίχτυ κατά τη διάρκεια της κατασκευής έγιναν μέλη του Half Way to Hell Club. Το έργο ολοκληρώθηκε και άνοιξε στις 27 Μαΐου 1937.
Το κτίριο Bridge Round House συμπεριλήφθηκε στη συνέχεια στο νοτιοανατολικό άκρο της γέφυρας Γκόλντεν Γκέιτ., δίπλα στην τουριστική πλατεία που ανακαινίστηκε το 2012. Το Bridge Round House, σε σχέδιο Art Deco του Άλφρεντ Φινίλα που ολοκληρώθηκε το 1938, έχει δημοφιλές όλα αυτά τα χρόνια ως αφετηρία για διάφορες εμπορικές περιηγήσεις στη γέφυρα και ένα ανεπίσημο κατάστημα δώρων. Το κτίριο ανακαινίστηκε το 2012 και το κατάστημα δώρων αφαιρέθηκε, καθώς ένα νέο, επίσημο κατάστημα δώρων έχει συμπεριληφθεί στην παρακείμενη πλατεία.
Ανατρεπόμενη στρεπτική ενίσχυση
Την 1η Δεκεμβρίου 1951, μια ανεμοθύελλα αποκάλυψε αστάθειες ταλάντευσης της γέφυρας, με αποτέλεσμα αυτή να κλείσει. Το 1953 και το 1954, η γέφυρα μετασκευάστηκε με πλευρική και διαγώνια στήριξη που συνέδεε τις κάτω χορδές των δύο πλευρικών ζευγών. Αυτό το στήριγμα σκλήρυνε το κατάστρωμα της γέφυρας, έτσι ώστε να αντισταθεί καλύτερα στους τύπους συστροφής που είχαν καταστρέψει τη γέφυρα Τακόμα Νάροους το 1940.
Αντικατάσταση οδόστρωματος γέφυρας (1982–1986)
Η αρχική γέφυρα χρησιμοποίησε τσιμεντένιο οδόστρωμα. Το αλάτι που μεταφέρθηκε από την ομίχλη έφτασε στις ράβδους, προκαλώντας διάβρωση και καταστροφή του σκυροδέματος. Από το 1982 έως το 1986, το αρχικό οδόστρωμα γέφυρας, το οποίο αποτελούνταν απο 747 τμήματα, αντικαταστάθηκε συστηματικά με 40% ελαφρύτερα και ισχυρότερα, χαλύβδινα πλάκες, για πάνω από 401 νύχτες χωρίς να κλείσει τελείως το οδόστρωμα για την κυκλοφορία. Ο δρόμος διευρύνθηκε επίσης κατά δύο πόδια, με αποτέλεσμα το πλάτος της λωρίδας κυκλοφορίας να είναι 11 πόδια, αντί των 10 ποδιών για τις εσωτερικές λωρίδες. Αυτή η αντικατάσταση οδοστρώματος ήταν το μεγαλύτερο μηχανικό έργο της γέφυρας από τότε που κατασκευάστηκε και κόστισε πάνω από 68 εκατομμύρια δολάρια.
Έναρξη εορταστικών εκδηλώσεων και 50η και 75η επέτειος
Οι εορταστικές εκδηλώσεις για το άνοιγμα της γέφυρας ξεκίνησαν στις 27 Μαΐου 1937 και κράτησαν για μια εβδομάδα. Μια μέρα πριν επιτραπεί η κυκλοφορία των οχημάτων, 200.000 άνθρωποι διέσχισαν την γέφυρα είτε με τα πόδια είτε με πατίνια. Την ημέρα των εγκαινίων, ο δήμαρχος Άντζελο Ρόσι και άλλοι αξιωματούχοι ξεκίνησαν με το φέρι από την κομητεία Μαρίν, στη συνέχεια πέρασαν στη γέφυρα σε μια αυτοκινητοπομπή μετά από τρία τελετουργικά «φράγματα», με το τελευταίο φράγμα που απαιτούσαν από τον Γιόζεφ Στράους να παρουσιάσει τη γέφυρα στο Highway District πριν του επιτρέψουν να περάσει. Το επίσημο τραγούδι, "There is a Silver Moon on the Golden Gate", επιλέχθηκε για να τιμήσει το γεγονός. Ο Στράους έγραψε ένα ποίημα που βρίσκεται τώρα στη Γέφυρα της Γκόλντεν Γκέιτ με τον τίτλο "The Mighty Task is Done". Την επόμενη μέρα, ο Πρόεδρος Φρανκλίνος Ρούζβελτ πάτησε ένα κουμπί στην Ουάσινγκτον, σηματοδοτώντας την επίσημη έναρξη της κυκλοφορίας των οχημάτων πάνω από τη Γέφυρα. Ακολούθησαν εβδομάδες πολιτικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων που ονομάζονταν "Η Φιέστα". Ένα άγαλμα του Στράους μεταφέρθηκε το 1955 σε μια τοποθεσία κοντά στη γέφυρα.
Τον Μάιο του 1987, στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων, η περιοχή της Γέφυρας Γκόλντεν Γκέιτ έκλεισε ξανά τη γέφυρα για την κυκλοφορία αυτοκινήτων και επέτρεψε στους πεζούς να διασχίσουν τη γέφυρα. Ωστόσο, αυτός ο εορτασμός προσέλκυσε 750.000 έως 1.000.000 άτομα και ο αναποτελεσματικός έλεγχος του πλήθους σήμαινε ότι η γέφυρα είχε υπερφόρτωση με περίπου 300.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κεντρικό άνοιγμα της γέφυρας να υποστεί πίεση κάτω από αυτό το βάρος. Παρόλο που η γέφυρα έχει σχεδιαστεί για να κάμπτεται με αυτόν τον τρόπο κάτω από μεγάλα φορτία και εκτιμάται ότι δεν έχει υπερβεί το 40% της τάσης απόδοσης των κρεμαστών καλωδίων, οι υπάλληλοι της γέφυρας δήλωσαν ότι η ανεξέλεγκτη πρόσβαση των πεζών δεν θεωρείται ως μέρος της 75ης επετείου την Κυριακή, 27 Μαΐου 2012,    λόγω των πρόσθετων δαπανών επιβολής του νόμου που απαιτούνται "από τις 11 Σεπτεμβρίου. "
Δομικές προδιαγραφές
Μέχρι το 1964, η γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ είχε το μεγαλύτερο άνοιγμα της κύριας γέφυρας στον κόσμο, στα 1.300 μέτρα. Από το 1964 το κύριο μήκος του έχει ξεπεραστεί από δεκαεπτά γέφυρες, και έχει σήμερα το δεύτερο μεγαλύτερο κύριο άνοιγμα στην Αμερική, μετά τη γέφυρα Βερρατσάνο Νάροους στη Νέα Υόρκη. Το συνολικό μήκος της γέφυρας από το στήριγμα σε στήριγμα είναι 2.737 μέτρα. Η απόσταση της γέφυρας πάνω από την στάθμη της θάλασσας είναι κατά μέσο όρο 67 μέτρα, ενώ οι πύργοι της, στα 227 μέτρα, οι οποίοι  ήταν οι ψηλότεροι στον κόσμο σε κρεμαστή γέφυρα μέχρι το 1993, όταν ξεπεράστηκε από την γέφυρα Μεζκάλα στο Μεξικό.
Το οδόστρωμα είναι στερεωμένο πάνω σε 250 ζεύγη κάθετων συρματόσχοινων, που είναι προσαρτημένα σε δύο κύριους άξονες, οι οποίοι περνούν πάνω από τους δύο κύριους πύργους και στερεώνονται σε σκυρόδεμα σε κάθε άκρο. Κάθε άξονας αποτελείται από 27.572 μέρη σύρματος. Το συνολικό μήκος του γαλβανισμένου χαλύβδινου σύρματος που χρησιμοποιείται για την κατασκευή και των δύο κύριων αξόνων εκτιμάται ότι είναι 130.000 χιλιόμετρα. Κάθε ένας από τους δύο πύργους της γέφυρας έχει περίπου 600.000 πριτσίνια.
Στη δεκαετία του 1960, όταν σχεδιάζονταν το σύστημα «Bay Area Rapid Transit» (BART), η κοινότητα των μηχανικών είχε αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με τη σκοπιμότητα της τοποθέτήσης σιδηροδρομικών γραμμών βόρεια προς την κομητεία Μαρίν πάνω από τη γέφυρα. Τον Ιούνιο του 1961, οι σύμβουλοι που προσλήφθηκαν από την BART ολοκλήρωσαν μια μελέτη που διαπίστωσε ότι το τμήμα ανάρτησης της γέφυρας ήταν ικανό να υποστηρίξει την εκτέλεση σιδηροδρομικών δρομολογίων σε ένα νέο κάτω κατάστρωμα. Τον Ιούλιο του 1961, ένας από τους συμβούλους μηχανικούς της γέφυρας, ο Κλίφορντ Πέιν, διαφώνησε με το συμπέρασμά τους. Τον Ιανουάριο του 1962, λόγω των πιο αντικρουόμενων αναφορών σχετικά με τη σκοπιμότητα, το διοικητικό συμβούλιο της γέφυρας διόρισε μια επιτροπή αναθεώρησης για την ανάλυση όλων των αναφορών. Η έκθεση της επιτροπής, που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 1962, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η λειτουργία του BART στη γέφυρα δεν ήταν σκόπιμη.
Αισθητική
Η αισθητική ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο απορρίφθηκε το πρώτο σχέδιο του Τζόζεφ Στράους. Με την εκ νέου υποβολή του σχεδίου κατασκευής της γέφυρας, πρόσθεσε λεπτομέρειες, όπως φωτισμός, για τα συρματόσχοινα και τους πύργους της γέφυρας. Το χρώμα της γέφυρας είναι επίσημα ένα διεθνές πορτοκαλί και επιλέχθηκε από τον αρχιτέκτονα Ιρβινγκ Μάροου, επειδή συμπληρώνει το φυσικό περιβάλλον και ενισχύει την ορατότητα της γέφυρας στην ομίχλη.
Η γέφυρα ήταν αρχικά βαμμένη με κόκκινο αστάρι μολύβδου και μια επίστρωση με βάση τον μόλυβδο. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα για τη βελτίωση της προστασίας από τη διάβρωση με την αφαίρεση της αρχικής βαφής και βάφτηκε η βαφή της γέφυρας με αστάρι πυριτικού ψευδαργύρου και επιχρίσματα βινυλίου. Από το 1990, τα ακρυλικά επιχρίσματα χρησιμοποιούνται αντ 'αυτού για λόγους ποιότητας του αέρα. Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε το 1995 και τώρα το διατηρούν 38 ελαιοχρωματιστές που ξαναπερνούν τη βαφή όπου διαβρώνεται συχνά. Η εργασία συντήρησης της βαφής της γέφυρας είναι συνεχής.