cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέρι ντι Μπίτσι
Τα κύρια έργα του Νέρι ντι Μπίτσι περιλαμβάνουν μια τοιχογραφία του Saint John Gualbert Enthroned with Ten Saints (1455) για την εκκλησία του Σαν Πανκράτσιο της Φλωρεντίας (σήμερα βρίσκεται στην κοντινή εκκλησία της Σάντα Τρινιτά), ένα Ευαγγελισμό (1464) για τη Santa Maria alla Campora (σήμερα στην Ακαδημία της Φλωρεντίας), δύο ρετάμπλ (ένα με χρονολογία 1452) στο Επισκοπικό Μουσείο του Σαν Μινιάτο, μια στέψη της Θεοτόκου (1472) στον υψηλό βωμό της μονής στο San Pietro a Ruoti ( Bucine ), και η Παναγία Βρεφοκρατούσα με τέσσερις γυναίκες Αγίους (1474) σήμερα με δάνειο στο Μουσείο Ιερής Τέχνης στην Καζόλε ντ'Έλζα (Casole d'Elsa) από την Εθνική Πινακοθήκη της Σιένα.
Ο Νέρι είναι περισσότερο διάσημος για το Ricordanze, μια σειρά ημερολογίων που διατηρούσε από το 1453 έως το 1475, όπου έγραψε τους πολυάριθμους τύπους παραγγελιών που δέχτηκε (ρετάμπλ, μικρά λατρευτικά πάνελ, τοιχογραφίες, πινακίδες καταστημάτων, κηροπήγια, ζωγραφισμένα γλυπτά κ.λπ.) και τα ποσά αμοιβών για το έργο του, καθώς και για τους μαθητές, τους συνεργάτες και τους προστάτες του. Το Ricordanze είναι το πιο εκτεταμένο τέτοιο έγγραφο από τον 15ο αιώνα. Σήμερα σώζονται στη βιβλιοθήκη της Πινακοθήκης Ουφίτσι.
Πρώιμος βίος
Όταν ο Νέρι γεννήθηκε, το 1419, ήταν ο τρίτος στη σειρά των καλλιτεχνών της οικογένειας Μπίτσι. Ο παππούς του Λορέντσο ντι Μπίτσι (Lorenzo di Bicci) ήταν σύγχρονος του Γιάκοπο ντι Τσόνε (Jacopo di Cione) και του Νικκολό ντι Πιέτρο Τζερίνι (Niccolò di Pietro Gerini), και παραγωγικός ζωγράφος ρετάμπλ (Έμπολι, Collegiata di Sant'Andrea; Φλωρεντία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας; Loro Ciuffena, Santa Maria Assunta), τοιχογραφίες και μικρής κλίμακας λατρευτικά πάνελ για εσωτερικούς χώρους (Βαλτιμόρη, Μουσείο Τέχνης Walters, Νάσβιλ, Πινακοθήκη Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Vanderbilt, Σαν Φρανσίσκο, Legion of Honor, Ρώμη, Μουσείο του Παλάτσο, Βενετία). Ο πατέρας και δάσκαλος του Νέρι Μπίτσι ήταν επίσης καλλιτέχνης που ήταν ακόμη πιο παραγωγικός από τον πατέρα του. Ο Νέρι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νεότητάς του στο εργαστήριο του Μπίτσι ζωγραφίζοντας με πολύ παρόμοιο ύφος. Το 1434, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ο Νέρι έγινε μέλος της Συντεχνίας των Φλωρεντινών ζωγράφων στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά . μικρογραφία| 1.1 Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ και ο Τωβίας, άγνωστη ημερομηνία, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης: Συλλογή Robert Lehman
Ενήλικος βίος
Ο πατέρας του Νέρι πέθανε το 1452, αφήνοντας τον Νέρι υπεύθυνο για το εργαστήριο. Επίσης, το ίδιο έτος, στον Νέρι δόθηκε παραγγελία να δημιουργήσει έναν κύκλο τοιχογραφιών που να απεικονίζει σκηνές από τη ζωή του Αγίου Giovanni Gualberto για το παρεκκλήσι της οικογένειας Σπίνι στη Santa Trìnita. Οι τοιχογραφίες ανατέθηκαν ειδικά από τους Τζοβάννι και Σαλβέστρο Σπίνι. Το μόνο τμήμα αυτής της διακόσμησης που σώζεται σήμερα είναι ο Ευαγγελισμός πάνω από την καμάρα του παρεκκλησίου. Η Κοίμηση της Θεοτόκου αρχικά στο βωμό σε αυτό το παρεκκλήσιο (Οττάβα, Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά) δείχνει τη σαφή επιρροή των Φρα Αντζέλικο και Ντομένικο Βενετσιάνο. μικρογραφία| 1.2 Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ και ο Τωβίας, άγνωστη ημερομηνία, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης: Συλλογή Robert Lehman http://www.metmuseum.org/Collections/search-the-collections/459014
Έργα
Αυτά τα δύο έργα, του Αρχαγγέλου Ραφαήλ και του Τωβία δημιουργήθηκαν κατά πάσα πιθανότητα το ένα μετά το άλλο. Το 1.1 δημιουργήθηκε στο εργαστήριο μεταξύ 1457 και 1463, ενώ το 1.2 στις αρχές του 1460. Το θέμα του Αρχαγγέλου ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στη Φλωρεντία το 1460 και καλλιτέχνες όπως ο Φραντσέσκο Μποττιτσίνι και ο Πιέρο ντελ Πολλαϊουόλο (Piero del Pollaiuolo) παρουσίασαν αυτήν την ιστορία της Βίβλου. Αν και μερικά έργα παρόμοια με τα δύο που φαίνονται εδώ μπορούν να αποδοθούν στον Γιάκοπο ντα Σελλάιο (Jacopo da Sellaio), ένα μεγαλύτερο ποσοστό προέρχεται από το εργαστήριο του Νέρι. Τα 1.1 και 1.2 είναι σαφώς πολύ παρόμοια όσον αφορά στο ύφος και στον τρόπο με τον οποίο τακτοποιούνται οι χαρακτήρες. Είναι και οι δύο από τον Νέρι και δημιουργήθηκαν στο εργαστήριό του, πιθανώς με τη βοήθεια κάποιων βοηθών. Και τα δύο έργα απεικονίζουν τον Αρχάγγελο στα αριστερά κοιτάζοντας τον Τωβία κρατώντας το χέρι του. Υπάρχει επίσης ένα μικρό λευκό σκυλί και στα δύο και ο Αρχάγγελος κρατά ένα κουτί στο δεξί του χέρι. Στο 1.1, το σαγόνι, το μέτωπο και τα μαλλιά του Τωβία και το πρόσωπο του Αρχαγγέλου έχουν ενισχυθεί και τα δάχτυλα του δεξιού χεριού του Αρχαγγέλου και το αριστερό χέρι του Τωβία είναι σύγχρονα. Ο πίνακας είναι γενικά καλυμμένος με ακαθαρσίες και συντηρείται άνισα και μόνο τα βοηθητικά μέρη της εικόνας διατηρούνται σε καλή κατάσταση. Το κουτί και το άνω μέρος των ψαριών έχουν επίσης επαναναχρωματιστεί. Το 1.2 διατηρείται σημαντικά καλύτερα, αλλά εξακολουθεί να καλύπτεται από αποχρωματισμένο βερνίκι. Το προφίλ του Τωβία έπρεπε να ενισχυθεί και υπήρχε μια οπή πάνω από τη δεξιά πτέρυγα του Αρχαγγέλου. Το χρυσό φύλλο στο φωτοστέφανο είναι φθαρμένο, αλλά το επίχρυσο των αστεριών και του φωτοστεφάνου του Τωβία παραμένει ανέπαφο.
Ειρήνη Βαρούχα-Χριστοδουλοπούλου
Η Ειρήνη Βαρούχα-Χριστοδουλοπούλου ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος του 20ού αιώνα.
Νέρι ντι Μπίτσι
Έργα
Η πιο διάσημη παραγγελία της περιόδου του 1450 ήταν μια σκηνή που περιείχε ένα αντίγραφο της Ιουστινιάνειας Σϋνοψης στα ελληνικά. Βρίσκεται στη "Sala dell' Udienza", στο Παλάτσο ντελλα Σινιορία και απεικονίζει τον Μωυσή και τους Τέσσερις Ευαγγελιστές, αλλά αργότερα καταστράφηκε. Στις 25 Νοεμβρίου, 1459 ο Νέρι έλαβε παραγγελία για ένα ρετάμπλ που απεικονίζει τη στέψη της Παναγίας με ένδεκα Αγίους, που βρίσκεται τώρα στην Ακαδημία της Φλωρεντίας, για την εκκλησία του μοναστηριού της Santa Felice. Αυτό το έργο είναι αξιοσημείωτο λόγω της μεγάλης κλίμακάς του και του αριθμού των χαρακτήρων που αντιπροσωπεύονται. Απεικονίζει ένα εμβληματικό μεσαιωνικό υπόβαθρο και πάνω από αυτό ο Νέρι τοποθέτησε μοντέρνα στοιχεία.
Ειρήνη Βαρούχα-Χριστοδουλοπούλου
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1898 στην Πάρο. Σπούδασε στην Αθήνα και Γερμανία. Μπήκε στην αρχαιολογική υπηρεσία το 1921 και έγινε έφορος αρχαιοτήτων το 1930. Διετέλεσε επίσης έφορος στο Εθνικό Νομισματικό Μουσείο. Δημοσίευσε αρχαιολογικές και νομισματικές μελέτες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Νομισματολόγοι
Νέρι ντι Μπίτσι
Εργαστήριο
Ο πρώτος μαθητής του εργαστηρίου του Νέρι, ο Κόζιμο Ροσσέλλι, ξεκίνησε τη μαθητεία του σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, όπως τεκμηριώθηκε στις 4 Μαΐου 1453. Χρόνια αργότερα, το 1460, ο εξάδελφος του Κόζιμο, Μπερνάρντο ντι Στέφανο Ροσσέλλι, θα συνεργαστεί με τον Νέρι σε μια σειρά πινάκων στο εργαστήριο. Το 1458, ο Τζούστο ντ' Αντρέα (Giusto d'Andrea) ξεκίνησε τις σπουδές του ως μαθητευόμενος του Νέρι και έμεινε για τουλάχιστον δύο χρόνια πριν ενταχθεί στην αδελφότητα στην οποία ήταν μέλος και ο Νέρι ,τη Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Ο Φραντσέσκο Μποττιτσίνι άρχισε επίσης να σπουδάζει την τέχνη στο εργαστήριο του Νέρι μετά την υπογραφή ετησίου συμβολαίου. Παρά το συμβόλαιο αυτό, ο Φραντσέσκο αποφάσισε να αποχωρήσει από το εργαστήριο του Νέρι τον Ιούλιο του 1460 μετά από μόλις εννέα μήνες εξάσκησης, πιθανώς λόγω κάποιας προηγούμενης εκπαίδευσης από τον πατέρα του που ήταν ζωγράφος. Ο Μποτιτσίνι θα συνεχίσει να γίνεται ένας εξαιρετικά επιτυχημένος καλλιτέχνης που αναφέρεται στο "Lives of the Artists" του Βαζάρι να ζωγραφίζει τη διάσημη Κοίμηση της Θεοτόκου με τους Αγίους και τις Αγγελικές Ιεραρχίες. Οι μαθητές του Νέρι περιλαμβάνουν επίσης τους Στάτζο ντι Ταντέο ντ' Αντόνιο (Stagio di Taddeo d'Antonio), Ντιονίτζι ντ' Αντρέα ντι Μπερνάρντο ντι Λοττίνο (Dionigi d'Andrea di Bernardo di Lottino) και Τζουσουέ ντι Σάντι (Giosuè di Santi). Το εργαστήριο έχει καταγραφεί να δημιουργεί περισσότερους από πενήντα πίνακες της Παναγίας Βρεφοκρατούσης και της Αγίας Ζώνης επτά φορές. Το εργαστήριο ήταν τόσο δημοφιλές στην πραγματικότητα, ώστε στις 22 Νοεμβρίου 1458, ο Νέρι έπρεπε να ενοικιάσει και δεύτερο εργαστήριο στην "Porta Rossa" στο κέντρο της Φλωρεντίας. Αυτό έδωσε σε αυτόν και στους μαθητές του περισσότερο χώρο για να εργαστούν σε μεγαλύτερους πίνακες και να αναλάβουν περισσότερους πελάτες.
Μεταθανάτια φήμη
Κανένας από τους γιους του Νέρι ντι Μπίτσθ δεν έγινε ζωγράφος, καθιστώντας τον ζωγράφο τον τελευταίο στην καλλιτεχνική δυναστεία που ιδρύθηκε από τον πατέρα του. Ο Τζόρτζο Βαζάρι αφιέρωσε μια κοινή βιογραφία στους Μπίτσι στο "Ζωές των Καλλιτεχνών", στην οποία περιέγραψε με σύγχυση τον Νέρι ως τον γιο του Λορέντσο και ως εκ τούτου τον αδελφό του Μπίτσι. Μεγάλο μέρος της δουλειάς του Μπίτσι αποδόθηκε εσφαλμένα από τον Βαζάρι στον Νέρι. Αυτές οι ψευδείς αποδόσεις διορθώθηκαν το 1768, με την έκδοση του Domenico M. Manni για το Notizie dei professorori del disegno του Baldinucci. Αυτό το λάθος επαναλήφθηκε από τον Γκαετάνο Μιλανέζι (Gaetano Milanesi) στο σχολιασμό του 1878 για το "Vite," του Βαζάτι και από τους μελετητές των αρχών του εικοστού αιώνα που συγκέντρωσαν το σώμα του έργου του Νέρι, όπως ο Μπερνάρ Μπερενσόν (Bernard Berenson).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Ιερό Διονύσου Μαρωνείας
Το Ιερό του Θεού Διονύσου χρονολογείται στον 4ο αιώνα, 5 χλμ. από τη σύγχρονη Μαρώνεια, περιελάμβανε Ναό με σηκό και φαρδύ πρόδομο, καθώς και διάφορα βοηθητικά οικήματα. Σε αυτόν το χώρο βρέθηκε το πήλινο προσωπείο του Θεού Διονύσου.
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ροδόπη Διονυσου Μαρωνειας
Βεργέπολις
Η Βεργέπολις είναι Αρχαία Ελληνιστική Πόλη της Θράκης της οποίας ερείπια εντοπίζονται σήμερα ανάμεσα στα χωριά Βαφαίικα και Κουτσό, 10 χιλιόμετρα νοτίως της σημερινής Ξάνθης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ξάνθη Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Κιλοβατώρα
Η κιλοβατώρα είναι μονάδα μέτρησης ενέργειας. Μία κιλοβατώρα ορίζεται ως η ενέργεια που παράγεται ή καταναλώνεται μέσα σε μία ώρα υπό σταθερή ισχύ ενός κιλοβάτ. Διεθνές σύμβολο της μονάδας αυτής είναι kWh (μόνο το W κεφαλαίο), εκ των αρχικών των λέξεων κίλο - βατ - ώρα. Τα σύμβολα για το κίλο (k) και το βατ (W) χρησιμοποιούνται σύμφωνα με το Διεθνές σύστημα μονάδων.
Ισοδυναμίες και παράγωγες μονάδες
Οι ισοδυναμίες με τη μονάδα ενέργειας του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων, δηλ. το τζάουλ (J) είναι οι ακόλουθες:
Κατηγορία:Μονάδες ενέργειας Κατηγορία:Ηλεκτρική ισχύς
Επαρχία Γκάμπροβο
Εθνοτικές ομάδες
Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 115 358 άτομα:
Θρησκεία
Θρησκευτική προσήλωση στην επαρχία σύμφωνα με την απογραφή του 2001:
Δημήτριος Ευρυγένης
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά. Υπήρξε καθηγητής της Νομικής σχολής Θεσσαλονίκης, ιδρυτής και πρώτος διευθυντής της Ελληνικής Επιθεώρησης Ευρωπαϊκού Δικαίου (ΕΕΕυρΔ). , βουλευτής Επικρατείας, ευρωβουλευτής και Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Η Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τον τίμησε για το επιστημονικό έργο και το ήθος του, δίνοντας το όνομά του στο μεγάλο αμφιθέατρο της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ.. Πέθανε το 1986.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
NGC 7819
Ο NGC 7819 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου SB(s)b? στον αστερισμό Πηγάσο. Απέχει 230 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και έχει διάμετρο της τάξεως των 100.000 ετώ φωτός. Ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 7831, όπως και οι NGC 7805, NGC 7806 και NGC 7836. Τον ανακάλυψε στις 26 Οκτωβρίου 1872 ο αστρονόμος Ραλφ Κόουπλαντ (Ralph Copeland).
Δίκτυα Μακράς Βραχύχρονης Μνήμης
Τα Δίκτυα Μακράς Βραχύχρονης Μνήμης (αγγλικά Long Short-term Memory - LSTM) είναι μορφή τεχνητών ανατροφοδοτούμενων νευρωνικών δικτύων που χρησιμοποιούνται στον τομέα της βαθειάς μάθησης. Σε αντίθεση με τα συνηθέστερα εμπροσθοδοτούμενα νευρωνικά δίκτυα, τα ανατροφοδοτούμενα νευρωνικά δίκτυα διαθέτουν συνδέσμους ανατροφοδότησης που τα επιτρέπουν να επεξεργάζονται δεδομένα ως σειρές (συνήθως χρονοσειρές όπως δεδομένα ήχου ή βίντεο). Τα Δίκτυα Μακράς Βραχύχρονης Μνήμης χρησιμοποιούνται σε εφαρμογές όπως την αυτόματη ανάγνωση χειρογράφων την αναγνώριση ομιλίας και την ανίχνευση ανωμαλιών σε δικτυακές επικοινωνίες.
Η αρχιτεκτονική της Μακράς Βραχύχρονης Μνήμης αναπτύχθηκε ως λύση στο πρόβλημα εξαφάνισης κλίσεων που σημειώνεται στα παραδοσιακά ανατροφοδοτούμενα νευρωνικά. Η βασική της μονάδα απαρτίζεται από ένα κελί και πύλες εισόδου, εξόδου και λήθης. Το κελί κράταει πληροφορίες απο προηγούμενες θέσεις χρόνου ενώ οι τρεις πύλες ρυθμίζουν την ροή πληροφορίας εντός και εκτός του κελιού. Έτσι, το δίκτυο μπορεί να μοντελοποιήσει τις σχέσεις χρονοσειρών με καθυστερήσεις άγνωστης διάρκειας μεταξύ σημαντικών γεγονότων. Αυτή η σχετικά χαμηλή ευαισθησία στην χρονική απόσταση πληροφοριών αποτελεί και το βασικό πλεονέκτιμα των Δικτύων Μακράς Βραχύχρονης Μνήμης σε σχέση με τα παραδοσιακά ανατροφοδοτούμενα, τα κρυφά Μαρκοβιανά μοντέλα και άλλες μεθόδους μάθησης σειρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληροφορική
Άκρο κεφαλόποδου
Το άκρο κεφαλόποδου είναι ευέλικτο μυώδες όργανο που προσφύεται κοντά στο κεφάλι του και γύρω από το ράμφος του, λειτουργεί ως μυϊκός υδροστάτης, και μπορεί να ονομάζεται είναι βραχίονας, πόδι ή πλοκάμι.
Περιγραφή
Στην επιστημονική βιβλιογραφία, το άκρο κεφαλόποδου διαφοροποιείται από το πλοκάμι, αν και οι όροι συχνά θεωρούνται συνώνυμοι. Γενικά, ο βραχίονας έχει μυζητήρες σχεδόν σε όλο το μήκος του, ενώ το πλοκάμι έχει μυζητήρες μόνο προς το τέλος. Εκτός ορισμένων εξαιρέσεων, τα χταπόδια έχουν οκτώ βραχίονες και 0 πλοκάμια, ενώ τα καλαμάρια και οι σουπιές έχουν οκτώ βραχίονες και δύο πλοκάμια. Τα άκρα των ν αυτιλοειδών, που είναι περίπου 90 και δεν έχουν μυζητήρες, ονομάζονται πλοκάμια.
Τα πλοκάμια των Δεκαποδιμόρφων πιστεύεται ότι προέρχονται από το τέταρτο ζευγάρι βραχιόνων των προγονικών κολεοιδών, αλλά ο όρος βραχίονες IV αναφέρεται στο επόμενο, κοιλιακό ζευγάρι βραχίονων στο σύγχρονα ζώα (που είναι εξελικτικά το πέμπτο ζευγάρι).
Τα αρσενικά κεφαλόποδα διαθέτουν ένα εξειδικευμένο άκρο για την απόθεση σπέρματος παράδοση, το εκτοκότυλο.
Ανατομικά, τα άκρα των κεφαλόποδων βασίζονται σε χιαστή δομή ελικοειδών ινών κολλαγόνο υ αντίθετα προς την εσωτερική μυϊκή υδροστατική πίεση.
Μυζητήρες
Οι βραχίονες ή πόδια κεφαλόποδων έχουν πολλούς μυζητήρες σε όλο το μήκος της κοιλιακής επιφάνειας, όπως φαίνεται από παρατήρηση χταποδιού, καλαμαριού και σουπιάς. Τα πλοκάμια κεφαλόποδων διαθέτουν μυζητήρες ομαδοποιημένους σε συστοιχίες στα διευρυμένα σαν παλάμες άκρα τους, όπως φαίνεται από παρατήρηση ορισμένων ειδών καλαμαριού και σουπιάς. Ο μυζητήρας είναι συνήθως κυκλικός και κοίλος και διακρίνεται σε δύο μέρη: μία εξωτερική ρηχή κοιλότητα που ονομάζεται infundibulum και μία κεντρική κοιλότητα που ονομάζεται κοτύλης. Και οι δύο αυτές δομές είναι παχυλοί μύες, και καλύπτονται με προστατευτική στιβάδα χιτίνης . Οι μυζητήρες λειτουργούν συνεργικά με τα άκρα του κεφαλόποδου για αφή, για σύλληψη της λείας και για μετακίνηση. Όταν ένας μυζητήρας αγγίζει ένα αντικείμενο, το infundibulum κυρίως παρέχει πρόσφυση, ενώ η κοτύλη παραμένει ελεύθερη. Η σύνδεση και αποσύνδεση επιτυγχάνονται με διαδοχική συστολή των μυών του infundibulum και της κοτύλης.
Ανωμαλίες
Έχουν καταγραφεί πολλά περίεργα άκρα χταποδιών,, όπως ένα 6-ποδο χταπόδι (με το παρατσούκλι Ερρίκος ο Hexapus), 7 ποδο χταπόδι, 10 ποδο Χταπόδι briareus, με ένα άκρο πηρούνι, χταπόδια με διπλό ή διμερείς εκτοκότυλους,  και δείγματα με έως και 96 παρακλάδια άκρου.
Παρόμοιες ανωμαλίες άκρων έχουν καταγραφεί σε σουπιές, καλαμάρια, και bobtail καλαμάρια.
Μεταβλητότητα
Τα άκρα και οι μυζητήρες κεφαλόποδων διαφέρουν ως προς τις μορφές και μάλιστα σημαντικά μεταξύ των ειδών. Μερικά παραδείγματα παρουσιάζονται παρακάτω.
Βραχίονες
Για εκτοκότυλα δείτε εκτοκοτυλική μεταβλητότητα.
Σημειώσεις
<references group="upper-alpha"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Κεφαλόποδα Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Τόπειρος
thumb|250px|Σωζόμενα ερείπια της αρχαία Τοπείρου Η Τόπειρος αποτελούσε αρχαία Ελληνική πόλη της Θράκης, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται ανάμεσα στα σημερινά χωριά Τοξότες και Παράδεισος, 14 χλμ δυτικώς της Ξάνθης.
Ιστορία
Η Tόπειρος ήταν αρχαίο θρακικό πόλισμα και σταθμός της ρωμαϊκής Εγνατίας οδού, που στα αυτοκρατορικά χρόνια εξελίχτηκε σε αξιόλογο αστικό κέντρο και επέζησε ως τη βυζαντινή εποχή. Σχετικά με την ονομασία της από τις αρχαίες και βυζαντινές πηγές παραδίδονται διάφοροι τύποι (Τόπειρα, Τοπηρίς, Τόπαρον και Τόπηρον), από τους οποίους ορθότερος θεωρείται ο τύπος Τόπειρος που αναγράφεται σε νομίσματα της πόλης, καθώς και ο παραπλήσιος τύπος Τόπιρος ή Topiros (σε λατινικές πηγές). Σήμερα είναι πια κοινά αποδεκτή απ' όλους τους ερευνητές η ταύτιση της πόλης με τα υστερορωμαϊκά και βυζαντινά ερείπια που σώζονται λίγο νοτιότερα από το σημερινό χωριό Παράδεισος, όπου βρίσκεται μια πολύ σημαντική διάβαση του Νέστου ποταμού, από την οποία περνούσε η αρχαία («κάτω») οδός (και αργότερα η ρωμαϊκή Εγνατία) που συνέδεε την Ανατολή με τη Δύση. Εξάλλου, και η ετυμολογία του δεύτερου συνθετικού του ονόματός της (Το-πειρος) έχει σχέση με τη λέξη "πόρος" (= πέρασμα).
Αν και η αρχαιότερη πηγή που αναφέρει την Τόπειρο είναι ο Στράβωνας (1ος π.Χ. αι.), φαίνεται όμως ότι ήταν ένα από τα αρχαιότερα και σπουδαιότερα Θρακικά πολίσματα της περιοχής, πιθανώς φυλετικό κέντρο των Σαπαίων, θρησκευτικό κέντρο των Θρακών (για τη λατρεία του Θράκα ιππέα) και έδρα του στρατηγού της Σαπαϊκής (στρατηγίας). Έτσι, από επιγραφή της πόλης πληροφορούμαστε ότι σε αυτήν είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι στρατηγοί της Θράκης και αποφάσισαν να στήσουν τιμητικό μνημείο για τον Ρωμαίο επαρχιακό διοικητή της Θράκης. Τελικά, στις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα, λόγω της στρατηγικής της θέσης, επανιδρύθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τραϊανό σε πόλη ελληνικού τύπου («πόλη-κράτος»), στο πλαίσιο της επαρχιακής και αστικής πολιτικής του που αποσκοπούσε στην αστικοποίηση της Θράκης.
Η επικράτεια («χώρα») της Τοπείρου εκτεινόταν και στις δυο όχθες του Νέστου ποταμού. Συνεπώς, μέσα στα όριά της θα είχε συμπεριληφθεί η στρατηγία της Σαπαϊκής, δηλαδή το φυλετικό κέντρο των Σαπαίων. Δυτικά τα όριά της θα έφταναν ως τα περίφημα στενά των Σαπαίων, ανατολικά ως το βόρειο άκρο της Βιστωνίδας λίμνης και βόρεια ως τις υπώρειες της Λεκάνης και της Ροδόπης. Νότια πάλι, όπως μαρτυρεί λατινική οροθετική επιγραφή, μοιραζόταν τον κάμπο της σημερινής Χρυσούπολης με τους Θασίους (τη Θασιακή «Ήπειρο») : «Fines inter Thracas et Thasios terminus secundus». Όσον αφορά την οικιστική οργάνωση της «χώρας» της, το κυριότερο χαρακτηριστικό είναι η ύπαρξη τεσσάρων ρωμαϊκών σταθμών της Εγνατίας οδού, αφού αυτή διέσχιζε οριζόντια την επικράτειά της. Πρόκειται για τους σταθμούς Purdae (κοντά στο σημερινό χωριό Πετροπηγή), Rumbodona (ίσως κοντά στο σημερινό χωριό Χρύσα), Cossinto (στα σημερινά Κιμμέρια) και Stabulo Diomedis (κοντά στο σημερινό χωριό Αμαξάδες). Εκτός από τους ρωμαϊκούς σταθμούς, στη «χώρα» της Τοπείρου υπήρχε ένα πυκνό δίκτυο αγροτικών οικισμών και κάστρων, που ερείπιά τους ή ίχνη τους έχουν εντοπιστεί κοντά σε αρκετά σημερινά χωριά, όπως είναι π.χ. : Τοξότες, Λευκόπετρα, Φίλια, Σέλερο, Σούνιο, Πελεκητή και Μακάριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ξάνθη Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Οπώρα
Πηγές
Οπωρα
Νίκος Ζουμπογιώργος
Ο '''Νίκος Γ. Ζουμπογιώργος''', γεννημένος στις Μηλιές Πηλίου, ήταν ιπτάμενος αξιωματικός (σμήναρχος) της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, πολιτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και παράγοντας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Διετέλεσε στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) από το 1982 μέχρι το 1988 ως αριστίνδην μέλος του Δ.Σ. και από το 1988 εκλεγμένο μέλος και Α’ Αντιπρόεδρος του Δ.Σ.
Ο Ζουμπογιώργος το 1965 κατηγορήθηκε ως μέλος της υποτιθέμενης συνωμοσίας του ΑΣΠΙΔΑ. Το 1969 ο Ζουμπογιώργος σύστησε μαζί με άλλους δημοκρατικούς απόστρατους αξιωματικούς και πολιτικούς φίλους του Ανδρέα Παπανδρέου (όπως ο Τάκης Παπαγεωργόπουλος, ο Γιάννης Κουτσογιάννης, ο Γιάννης Παπαδονικολάκης κ.α), το Αντιδικτατορικό Κίνημα Ελλάδας (ΑΚΕ). Κατά την περίοδο της χούντας είχε αντιστασιακή δράση στο ΠΑΚ Εσωτερικού, για την οποία συνελήφθη και εξορίστηκε. Αποκαταστάθηκε όπως και άλλοι διωχθέντες συνάδελφοι με το νόμο 197/74 οπότε και επανήλθε στην Πολεμική Αεροπορία.
Το 1974 ήταν ένα από τα 149 ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ που μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου υπέγραψαν την Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη. Στις εθνικές εκλογές του 1977 ήταν υποψήφιος βουλευτής στην Περιφέρεια Α’ Αθηνών.
Ήταν στενός φίλος με τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού Γιώργο Βαρδινογιάννη, τον υπουργό Γιώργο Κατσιφάρα, και το 1988 ορίστηκε Αντιπρόεδρος της ΕΠΟ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, οι οπαδοί του Ολυμπιακού, θεώρησαν πως έδειξε μεγάλη εύνοια στον Παναθηναϊκό, γεγονός που τους οδήγησε να πιστεύουν πως η Πολιτεία είναι εναντίον της ομάδας τους. Διετέλεσε επίσης Αντιπρόεδρος στον Οργανισμό Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ) από τον Ιανουάριο του 1989 ύστερα από απόφαση του Δ.Σ. της ΕΠΟ, μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων και μέλος της Εκτελεστικής της Επιτροπής καθώς και Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθηνών (ΟΑΚΑ) έως τον Ιούλιο του 1989. Έκτοτε έως και το 2000 παρέμεινε απλό μέλος του Δ.Σ. του ΟΑΚΑ.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος Κατηγορία:Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)
Δέλτα του Οκαβάνγκο
μικρογραφία|Δορυφορική εικόνα ([[SeaWiFS) του δέλτα του Οκαβάνγκο, με προσθήκη των εθνικών συνόρων]] μικρογραφία|Τυπική περιοχή στο Δέλτα του Οκαβάνγκο, με ελεύθερα κανάλια και λίμνες, βάλτους και νησιά Το δέλτα του Οκαβάνγκο στη Μποτσουάνα είναι ένα βαλτώδες δέλτα που σχηματίζεται στο σημείο που ο ποταμός Οκαβάνγκο φτάνει σε ένα τεκτονικό κοίλωμα υψομέτρου 930-1000 μ. στο κεντρικό τμήμα της ενδορεϊκής λεκάνης της ερήμου Καλαχάρι. Το νερό που φθάνει στο δέλτα τελικά εξατμίζεται και διαπνέεται και δεν ρέει σε οποιαδήποτε θάλασσα ή ωκεανό. Κάθε χρόνο, περίπου 11 κυβικά χιλιόμετρα νερού απλώνονται σε περιοχή έκτασης 6.000 με 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Μερικά πλημμυρικά ύδατα αποστραγγίζονται στη λίμνη Ενγκάμι. Η περιοχή αποτελούσε κάποτε μέρος της λίμνης Μακγκαντικγκάντι, μιας αρχαίας λίμνης που είχε ως επί το πλείστον αποξηρανθεί από τις αρχές της Ολοκαίνου εποχής.
Το Καταφύγιο Άγριας Ζωής Μορέμι, ένα Εθνικό Πάρκο, βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Δέλτα. Το Δέλτα ορίστηκε ως ένα από τα Επτά Φυσικά Θαύματα της Αφρικής, τα οποία δηλώθηκαν επίσημα στις 11 Φεβρουαρίου 2013 στην Αρούσα της Τανζανίας. Στις 22 Ιουνίου 2014, το Δέλτα του Οκαβάνγκο έγινε η 1000ή περιοχή που εγγράφηκε επίσημα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Πλημμύρες
Ο ποταμός Οκαβάνγκο εμπλουτίζεται από εποχιακές πλημμύρες. Ο ποταμός Οκαβάνγκο αποστραγγίζει το καλοκαίρι (Ιανουάριος-Φεβρουάριος) τις βροχοπτώσεις από τα υψίπεδα της Ανγκόλας και η ροή κυλά 1.200 χιλιόμετρα σε περίπου ένα μήνα. Στη συνέχεια, τα νερά απλώνονται στη διαστάσεων 250 x 150 χιλιομέτρων περιοχή του δέλτα τους επόμενους τέσσερις μήνες (Μάρτιος-Ιούνιος). Η υψηλή θερμοκρασία του δέλτα προκαλεί γρήγορη διαπνοή και εξάτμιση, με αποτέλεσμα 3 κύκλους ανόδου και πτώσης της στάθμης του νερού που δεν ήταν πλήρως κατανοητές μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Η πλημμύρα κορυφώνεται μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου, κατά τους ξηρούς χειμερινούς μήνες της Μποτσουάνα, όταν το δέλτα διογκώνεται στο τριπλάσιο μέγεθός του, προσελκύοντας ζώα από τις γύρω περιοχές και δημιουργώντας μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις άγριας ζωής στην Αφρική.
Το δέλτα είναι πολύ επίπεδο, με λιγότερο από 2 μέτρα διακύμανση ύψους στα 15.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ το νερό πέφτει περίπου 60 μέτρα από το Μοχέμπο στο Μαούν.
Ροή νερού
Κάθε χρόνο, περίπου 11 κυβικά χιλιόμετρα νερού ρέουν στο δέλτα. Περίπου το 60% καταναλώνεται μέσω διαπνοής από φυτά, 36% με εξάτμιση, 2% διεισδύει στο σύστημα υδροφορέων και 2% ρέει στη λίμνη Ενγκάμι. Αυτή η μειωμένη εκροή σημαίνει ότι το δέλτα δεν είναι σε θέση να ξεπλύνει τα μεταλλεύματα που μεταφέρονται από τον ποταμό και μπορεί να γίνει όλο και πιο αλμυρό και μη κατοικήσιμο. Η αλμυρότητα του νερού μειώνεται με τη συλλογή αλατιού γύρω από τις ρίζες των φυτών καθώς το μεγαλύτερο μέρος του εισερχόμενου νερού διαπνέεται από τα φυτά. Οι καύσεις τύρφης μπορούν να συμβάλουν στην εναπόθεση αλατιού σε στρώματα κάτω από την επιφάνεια. Η χαμηλή αλμυρότητα του νερού σημαίνει επίσης ότι οι πλημμύρες δεν εμπλουτίζουν σημαντικά την πλημμυρική κοίτη με θρεπτικά συστατικά.
Λιμνοθάλασσες
μικρογραφία|Η λιμνοθάλασσα Σίντε, όπως φαίνεται από τον αέρα Όταν η στάθμη του νερού υποχωρεί σταδιακά, το νερό παραμένει σε μεγάλα κανάλια και κοίλες του ποταμού, σε υδάτινες οπές και σε αρκετές μεγαλύτερες λιμνοθάλασσες, οι οποίες στη συνέχεια προσελκύουν μεγάλο αριθμό ζώων. Κοντά σε μερικές από αυτές τις λιμνοθάλασσες βρίσκονται καταυλισμοί φωτογράφων και σαφάρι.
Νησίδες άλατος
Η συσσώρευση αλατιού γύρω από τις ρίζες των φυτών οδηγεί σε άγονα λευκά τμήματα στο κέντρο πολλών από τα χιλιάδες νησιά, τα οποία έχουν γίνει πολύ αλμυρά για να υποστηρίξουν τα φυτά, εκτός από τον ανθεκτικό σε αλάτι φοίνικα. Δέντρα και χόρτα μεγαλώνουν στην άμμο γύρω από τις άκρες των νησιών που δεν έχουν γίνει ακόμα αλμυρά.
Περίπου το 70% των νησιών ξεκίνησε ως αναχώματα τερμιτών, όπου ένα δέντρο ριζώνει στη συνέχεια στο ανάχωμα του εδάφους.
Νησί του Αρχηγού
Το Νησί του Αρχηγού, το μεγαλύτερο νησί στο δέλτα, σχηματίστηκε από ρήγμα που ανύψωσε μια περιοχή με μήκος πάνω από 70 χιλιόμετρα και πλάτος από 15 χιλιόμετρα. Ιστορικά, προστατευόταν ως αποκλειστική περιοχή κυνηγιού για τον αρχηγό, αλλά τώρα είναι προστατευόμενη περιοχή για την άγρια φύση. Παρέχει τώρα τον πυρήνα για μεγάλο μέρος της άγριας πανίδας όταν τα νερά ανεβαίνουν.
Κλίμα
Οι μήνες από τον Δεκέμβριο έως τον Φεβρουάριο είναι ζεστοί υγροί μήνες με θερμοκρασίες ημέρας έως και 40 °C, ζεστές νύχτες και επίπεδα υγρασίας κυμαινόμενα μεταξύ 50 και 80%. Από τον Μάρτιο έως τον Μάιο, η θερμοκρασία γίνεται πολύ πιο ήπια, με μέγιστη στους 30 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και ήπιες έως δροσερές νύχτες. Οι βροχές αποξηραίνονται γρήγορα οδηγώντας στους ξηρούς, κρύους χειμερινούς μήνες Ιούνιο έως Αύγουστο. Οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι ήπιες έως ζεστές, αλλά η θερμοκρασία αρχίζει να πέφτει μετά το ηλιοβασίλεμα. Οι νύχτες μπορεί να είναι εξαιρετικά κρύες στο δέλτα, με θερμοκρασίες μόλις πάνω από το μηδέν.
Την περίοδο από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο αυξάνεται και πάλι η θερμοκρασία και η ατμοσφαιρική πίεση, καθώς η περίοδος ξηρασίας μειώνεται στην περίοδο των βροχών. Ο Οκτώβριος είναι ο πιο δύσκολος μήνας για τους επισκέπτες: οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας συχνά ξεπερνούν τους 40 °C και η ξηρασία διακόπτεται μόνο περιστασιακά από απότομες καταιγίδες.
Άγρια ζωή
δεξιά|μικρογραφία|Ένα τσιτάχ που σκιαγραφείται μπροστά από ένα ηλιοβασίλεμα στο δέλτα Το Δέλτα του Οκαβάνγκο είναι τόσο η μόνιμη όσο και η εποχιακή κατοικία για μεγάλη ποικιλία άγριων ζώων και είναι πλέον ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Υπάρχουν και τα πέντε μεγάλα θηράματα - το λιοντάρι, η λεοπάρδαλη, οι αφρικανικοί βούβαλοι, ο αφρικανικός ελέφαντας και ο ρινόκερος (τόσο μαύρος ρινόκερος όσο και λευκός ρινόκερος).
Σε άλλα είδη περιλαμβάνονται: καμηλοπάρδαλη, μπλε γκνου, ζέβρες της πεδιάδας, ιπποπόταμος, ιμπάλα, κοινός ταυρότραγος, μεγάλο κούντου, σκούρη καφέ αντιλόπη, καστανή αντιλόπη, λέχουε, υδρόβια αντιλόπη, σιτατούνγκα, κοινό τσεσέμπε, γατόπαρδος, λυκάων, υάινα η στικτή, μελανόραχο τσακάλι, καρακάλ, σερβάλ, ορυκτερόπους, Άαρντ-γουλφ, αφρικανικός λαγός σαβάνας, ασβός μελιού, λοφιοφόρος ακανθόχοιρος, φακόχοιρος, μπαμπουίνος τσάκμα, μαϊμού βέρβετ και κροκόδειλος του Νείλου.
Το δέλτα φιλοξενεί επίσης πάνω από 400 είδη πουλιών όπως: φραγκόκοτα, αφρικανικός ιχθυοφάγος αετός, ιχθυοφάγος κουκουβάγια του Πελ, αιγυπτιακή χήνα, Νοτιοαφρικανικός ταδόρνις, αφρικανική τζακάνα, αφρικανικός τύγχωψ, πελαργός μαραμπού, εστεμμένος γερανός, αφρικανική χουλιαρομύτα, αφρικανικός τοξότης, νότιος βούκερος του εδάφους, γερανός με χαρχάλι, πουλί γραμματέας και κοινή στρουθοκάμηλος.
Από το 2005, η προστατευόμενη περιοχή έχει θεωρηθεί μονάδα προστασίας λιονταριών μαζί με το εθνικό πάρκο Χουάνγκε. δεξιά|μικρογραφία|Μικρή συγκέντρωση αντιλοπών [[λέχουε στο Δέλτα του Οκαβάνγκο]] Το πιο πολυπληθές μεγάλο θηλαστικό είναι το λέχουε, με εκτιμήσεις που αναφέρουν περίπου 88.000 ζώα. Το λέχουε είναι λίγο μεγαλύτερο από ένα ιμπάλα, με επιμήκεις οπλές και υδατοαπωθητική ουσία στα πόδια του που επιτρέπουν την ταχεία κίνηση μέσω του νερού στο βάθος του γόνατος. Το λέχουε βόσκει σε υδρόβια φυτά και, όπως και η υδρόβια αντιλόπη, και πηγαίνει στο νερό όταν απειλείται από αρπακτικά. Μόνο τα αρσενικά έχουν κέρατα.
Ψάρια
Το Δέλτα του Οκαβάνγκο φιλοξενεί 71 είδη ψαριών, συμπεριλαμβανομένων των τιγρόψαρων, ειδών τιλάπια και διαφόρων ειδών γατόψαρου. Τα μεγέθη ψαριών κυμαίνονται από 1,4 μέτρα έως 3,2 εκατοστά. Τα ίδια είδη βρίσκονται στον ποταμό Ζαμβέζη, υποδεικνύοντας μια ιστορική σύνδεση μεταξύ των δύο συστημάτων ποταμών.
Φυτά
Ο πάπυρος και οι καλαμιές αποτελούν μεγάλο μέρος της βλάστησης του Οκαβάνγκο. Κατά τη διάρκεια των πλημμυρών, επιπλέουν πάνω από την αμμώδη κοίτη του ποταμού με ρίζες που κρέμονται ελεύθερα στο νερό. Αυτό το κενό ανάμεσα στην κοίτη και τις ρίζες χρησιμοποιείται ως καταφύγιο από κροκόδειλους.
Τα φυτά του δέλτα παίζουν σημαντικό ρόλο στην παροχή συνεκτικότητας στην άμμο. Οι όχθες ή τα αναχώματα ενός ποταμού έχουν συνήθως υψηλή περιεκτικότητα σε λάσπη, και αυτό συνδυάζεται με την άμμο στο φορτίο του ποταμού για τη συνεχή δημιουργία των όχθων του ποταμού. Στο δέλτα, επειδή τα καθαρά νερά του Οκαβάνγκο δεν περιέχουν σχεδόν καθόλου λάσπη, το φορτίο του ποταμού αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από άμμο. Τα φυτά αιχμαλωτίζουν την άμμο, ενεργώντας ως κόλλα και αντισταθμίζουν την έλλειψη λάσπης και στη διαδικασία δημιουργούν περαιτέρω νησιά στα οποία μπορούν να αναπτυχθούν περισσότερα φυτά.
Αυτή η διαδικασία δεν είναι σημαντική στο σχηματισμό γραμμικών νησιών. Είναι μακριές και λεπτές και συχνά καμπυλωμένες σαν ένα μαλακό ποτάμι, γιατί στην πραγματικότητα είναι οι φυσικές όχθες των παλαιών ποταμών που με την πάροδο του χρόνου έχουν μπλοκαριστεί από την ανάπτυξη των φυτών και την απόθεση άμμου, με αποτέλεσμα να αλλάζει η πορεία του ποταμού και να γίνονται νησιά τα παλιά αναχώματα. Λόγω της επιπεδότητας του δέλτα και της μεγάλης ποσότητας άμμου που ρέει σε αυτόν από τον ποταμό Οκαβάνγκο, το δάπεδο του δέλτα αυξάνεται αργά αλλά συνεχώς. Όπου υπάρχουν κανάλια σήμερα, θα δημιουργηθούν νησιά και στη συνέχεια νέα κανάλια μπορεί να κατακλύσουν αυτά τα νησιά.
Άνθρωποι
μικρογραφία|Ξενάγηση με [[μοκόρο στο δέλτα]] Στο Δέλτα του Οκαβάνγκο διαβιούν πέντε εθνοτικές ομάδες, καθεμία με τη δική της εθνική ταυτότητα και γλώσσα. Είναι οι Χαμπουκούσου, Ντσερίκου, Γουαγέγι, Μπουκάκουε και Γκανίκουε. Οι Χαμπουκούσου, Ντσερίκου και Γουαγέγι παραδοσιακά ασχολούνται με τη μικτή οικονομία της καλλιέργειας κεχρί/σόργου, της αλιείας, του κυνηγιού, της συλλογής άγριων φυτικών τροφίμων και του ποιμαντισμού.
Οι Μπουκάκουε και Γκανίκουε είναι Βουσμάνοι, οι οποίοι παραδοσιακά ασκούν το ψάρεμα, το κυνήγι και τη συλλογή άγριων φυτικών τροφίμων. Οι Χαμπουκούσου, Ντσερίκου και Μπουγκάκουε βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού Οκαβάνγκο στην Ανγκόλα και στη Λωρίδα του Καπρίβι της Ναμίμπια, και μικρός αριθμός των Χαμπουκούσου και Μπουγκάκουε βρίσκονται επίσης στη Ζάμπια.
Το Δέλτα του Οκαβάνγκο βρισκόταν υπό τον πολιτικό έλεγχο των Μπαταουάνα από τα τέλη του 18ου αιώνα. Υπό την ηγεσία του οίκου του Ματίμπα Α΄, του ηγέτη των Μπανγκουάτο, οι Μπαταουάνα καθιέρωσαν τον πλήρη έλεγχο του δέλτα στη δεκαετία του 1850 καθώς το περιφερειακό εμπόριο ελεφαντόδοντου έφτασε στα ύψη. Ωστόσο, οι περισσότεροι Μπαταουάνα ζούσαν παραδοσιακά στις άκρες του δέλτα, λόγω της απειλής που θέτει η μύγα τσε-τσε στα βοοειδή τους. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου περίπου 40 ετών, η μύγα τσε-τσε υποχώρησε και οι περισσότεροι Μπαταουάνα έζησαν στους βάλτους από το 1896 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Από τότε, η άκρη του δέλτα έχει συσσωρευτεί όλο και περισσότερο με τους αυξανόμενους πληθυσμούς ανθρώπων και ζώων. μικρογραφία|Κατασκευές ελέγχου πλημμυρών για την στο molapo του Οκαβάνγκο, Μποτσουάνα
Μολάπο
Μετά την περίοδο των πλημμυρών, τα νερά στα χαμηλότερα σημεία του δέλτα, κοντά στη βάση, υποχωρούν, αφήνοντας υγρασία πίσω στο έδαφος. Αυτή η υπολειμματική υγρασία χρησιμοποιείται για φύτευση ζωοτροφών και άλλων καλλιεργειών που μπορούν να ευδοκιμήσουν σε αυτήν. Αυτό το έδαφος είναι γνωστό στην ως μολάπο.
Πιθανές απειλές
Η κυβέρνηση της Ναμίμπια παρουσίασε σχέδια για την κατασκευή σταθμού υδροηλεκτρικής ενέργειας στην Επαρχία Ζαμβέζη, ο οποίος θα ρυθμίσει τη ροή του Οκαβάνγκο σε κάποιο βαθμό. Ενώ οι υπέρμαχοι υποστηρίζουν ότι το αποτέλεσμα θα ήταν ελάχιστο, οι περιβαλλοντολόγοι υποστηρίζουν ότι αυτό το έργο θα μπορούσε να καταστρέψει το μεγαλύτερο μέρος της πλούσιας ζωής της χλωρίδας και της πανίδας στο Δέλτα. Άλλες απειλές περιλαμβάνουν την τοπική καταπάτηση ανθρώπων και την περιφερειακή εξόρυξη νερού τόσο στην Ανγκόλα όσο και στη Ναμίμπια.
Η λεκάνη απορροής του Οκαβάνγκο προβλέπεται να αντιμετωπίσει μείωση των ετήσιων βροχοπτώσεων καθώς και αύξηση των θερμοκρασιών ως αποτέλεσμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη είναι πιθανό να οδηγήσουν σε μείωση της έκτασης των πλημμυρών στο Δέλτα του Οκαβάνγκο, η οποία θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στη διαθεσιμότητα νερού, καθώς και στην εκτροφή ζώων και στις γεωργικές δραστηριότητες στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οκαβανγκο
Ανδρέας Βαλλιάνος
Ο Ανδρέας Βαλλιάνος (Κεραμειές Κεφαλονιάς, 1827 - Μασσαλία, 1887) ήταν Έλληνας μεγαλέμπορος, εφοπλιστής και εθνικός ευεργέτης της Ελλάδας. Μαζί με τα αδέλφια του, Παναγή και Μαρίνο Βαλλιάνο –μέλη της ευρύτερης οικογένειας των Βαλλιάνων– δημιούργησε μια από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές επιχειρήσεις της εποχής, την «Vagliano Bros», («Αδερφοί Βαλλιάνου»). Παράλληλα συνεισέφερε οικονομικά στις ανάγκες της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Κεφαλονιάς, αλλά και του Ελληνικού κράτους γενικότερα. Η πιο σημαντική δωρεά του, ήταν αυτή που έκανε –μαζί με τα δυο αδέλφια του– για την ανέγερση του κτιρίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.
Επαγγελματική δραστηριότητα
Ο Ανδρέας Βαλλιάνος ήταν το μικρότερο παιδί του Αθανασίου και της Κερασιάς Βαλλιάνου και γεννήθηκε στο χωριό Κεραμειές Κεφαλονιάς, το 1827.
Ο Ανδρέας Βαλλιάνος, θέλοντας να ακολουθήσει την πορεία των δυο μεγαλύτερων αδελφών του, Παναγή και Μαρή, έφυγε από την Κεφαλονιά, το 1840, σε ηλικία 13 χρονών, και εγκαταστάθηκε στο Ταγκανρόγκ κοντά στον, ήδη, εκεί εγκατεστημένο αδελφό του, Μαρή. Από τις πρώτες ευθύνες που του ανέθεσε ο αδελφός του, ήταν η διακυβέρνηση του φορτηγού - πλοίου του, «Κεφαλληνία». Ωστόσο, ο Ανδρέας προτίμησε τελικά, την εμπορική δραστηριότητα και το 1849, φεύγει για την Κωνσταντινούπολη, για να διευθύνει το νεοσυσταθέν παράρτημα της εταιρείας του Μαρίνου εκεί. Ασχολήθηκε με το εμπόριο δημητριακών, που τα πλοία του Μαρή μετέφεραν από την Αζοφική στην δυτική Ευρώπη, με αναγκαίο και σημαντικό σταθμό την Κωνσταντινούπολη, καθώς και με τις αγοραπωλησίες πλοίων. Ήδη από το 1853, ήταν ο μεγαλύτερος εφοπλιστής της Κωνσταντινούπολης, εγγράφοντας στην δική του εταιρεία πλέον, την ''«Α. Α. Βαλλιάνος»'' ένα σημαντικό στόλο φορτηγών- πλοίων. Η ενασχόλησή του με τα ναυτιλιακά, έγινε τελικά η κυριότερη επαγγελματική του δραστηριότητα, αφού εργάστηκε και σαν ασφαλιστικός σύμβουλος της εταιρείας "Ottoman Financial Association" αλλά και σαν ασφαλιστής των ελληνικών πλοίων των Επτανησίων.
Γύρω στο 1870, ο Ανδρέας Βαλλιάνος εγκαταλείπει την Κωνσταντινούπολη, για την Μασσαλία. Από τη μια η ολοένα αυξανόμενη παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που είχε αρνητικό αντίκτυπο στην οικονομική ζωή της Κωνσταντινούπολης, από την άλλη η αναγκαιότητα για ένα υποκατάστημα των «Αδερφών Βαλλιάνου» σε μια παραθαλάσσια πόλη, στην οποία θα μπορούσαν να συντονίζουν καλύτερα την εμπορική δραστηριότητά τους με την δυτική Ευρώπη, ώθησαν τους τρεις αδελφούς να πάρουν την απόφαση για την μετεγκατάσταση του Ανδρέα. Στην Μασσαλία, ασχολήθηκε με την προώθηση στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, αλλά και στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, των φορτίων με σιτάρι που έρχονταν από τον Ταγκανρόγκ αλλά και με την αγορά και εκμετάλευση εμπορικών πλοίων. Στην δεκαετία του 1870, εκτιμάται οτι ήταν πλοιοκτήτης ή/και εκμεταλευόταν 131 εμπορικά πλοία, χωρητικότητας  32.297 τόνων.
Κοινωνικό - φιλανθρωπικό έργο
Ο Ανδρέας Βαλλιάνος, υπήρξε πάντοτε ενεργό μέλος των ελληνικών κοινοτήτων των πόλεων όπου έζησε. Έτσι, στην Κωνσταντινούπολη εκτός από μέλος του «Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως» (που σκοπό είχε την δημιουργία ελληνικών σχολείων στην Ανατολή και την διάδοση των Γραμμάτων εν γένει) υπήρξε και δωρητής του κατ' επανάληψη.
Επίσης, συμπαραστάθηκε ενεργά στον αγώνα των Κρητών, ρισκάροντας μάλιστα και την σύγκρουση με τις τουρκικές αρχές.
Στην Μασσαλία, στην οποία εγκαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 1870, έγινε μέλος στην «Συνέλευση των εν Μασσαλία μελών της Ορθοδόξου Εκκλησίας» και αργότερα ανέλαβε και κάποιες θέσεις στην διοίκηση του συλλόγου, όπως την οικονομική διεύθυνση και διαχείριση των χρημάτων του κοινοτικού ταμείου.
Το 1872, συνεισέφερε οικονομικά στις δαπάνες για την μεταφορά των λειψάνων του Κοράη στην Ελλάδα, αλλά και για την μεταθανάτια έκδοση των έργων του.
Το 1883, βοήθησε το Ελληνικό κράτος, μετέχοντας μαζί με άλλους εμπορικούς οίκους στο δάνειο που ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση, ενώ την ίδια χρονιά, έστειλε σημαντική οικονομική ενίσχυση στα θύματα των ισχυρών σεισμών της Θεσσαλίας.
Επίσης, συνεισέφερε στην λειτουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης -εκτός από τα χρήματα για την ανέγερσή της - και με δύο μεγάλες δωρεές πολύτιμων  και σπάνιων βιβλίων.
Αν και μικρότερος, ήταν ο πρώτος από τους τρεις αδελφούς Βαλλιάνου που πέθανε, σε ηλικία 60 χρονών, στις 2 Μαΐου του 1887. Πεθαίνοντας άφησε πίσω του περιουσία 36.000.000 φράγκων, σημαντικό μέρος της οποίας διανεμήθηκε από τους κληρονόμους του και σύμφωνα με την θέλησή του, σε αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες.
Οικογένεια Ανδρέα Βαλλιάνου
Ο Ανδρέας Βαλλιάνος, παντρεύτηκε το 1850, την Ευφροσύνη (Φρόσω) Μελά (1837 - 1908), την μικρότερη κόρη του Γεώργιου Μελά και αδελφή της Σμαράγδας Βικέλα - Μελά, μητέρας του γνωστού λογοτέχνη Δημήτριου Βικέλα.
Μαζί απέκτησαν συνολικά 10 παιδιά, 6 κόρες και 4 γιούς. Συγκεκριμένα :
Πηγές
Παναγιώτα Μοσχονά: ''«Παναγής Α. Βαλλιάνος. Από την μυθοπλασία στην ιστορία»'', Αθήνα, 2008, εκδ. "Διαχειριστική επιτροπή κληροδοτήματος Παναγή Βαλλιάνου http://klirvaglianos.gr/wp-content/uploads/2016/06/Panagis-Vallianos_2015.pdf
Παραπομπές
Β Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Α Β
Εμανουέλ ντε Ροάν-Πολντύκ
Ο Εμανουέλ Μαρί-ντε-Νεζ ντε Ροάν-Πολντύκ (ή Πουλντύ), γεννημένος στις 18 Απριλίου 1725 στην ισπανική Μάντσα και αποθανών στις 14 Ιουλίου 1797 στην Βαλέτα (Μάλτα), ήταν ο 70ός Μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος των Οσπιταλιέρων του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ισπανία στην Μάντσα (ο πατέρας του ήταν εκεί εξόριστος λόγω της Συνωμοσίας του Πονκαλέκ στην Βρετάνη) στις 18 Απριλίου 1725. Στα νιάτα του, υπηρέτησε στην Ισπανική Αυλή κι έπειτα σε αυτήν της Πάρμας. Διετέλεσε, επίσης, έκτακτος πρέσβης στην αυλή του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Α΄.
Ιππότης της Μάλτας, υπηρέτησε ως Στρατηγός των Γαλέρων, βάιλος της Δικαιοσύνης και στρατηγός των δυνάμεων εδάφους και θάλασσας. Εξαιρετικός νομοθέτης, συνέταξε τον Κώδικα που φέρει ακόμη το όνομά του και αποτελεί, ακόμη και σήμερα, την θεμελιώδη βάση του Δικαίου του Τάγματος της Μάλτας. Αναδιοργάνωσε τον στόλο του Τάγματος και δημιούργησε μια έδρα ναυσιπλοΐας και μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Βαλέτας.
Πέθανε στην Βαλέτα στις 14 Ιουλίου 1797.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλοι Μάγιστροι-Πρίγκιπες της Μάλτας Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1929-30
Αγώνες διαβάθμισης
Σύμφωνα με την προκήρυξη έδωσαν αγώνες διαβάθμισης ο ουραγός της Α΄ κατηγορίας Αθηναϊκός Α.Σ. με τον πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας Π.Ο. Γουδί. Όμως, έπειτα από τα δύο ματς οι ομάδες αναδείχθηκαν ισόβαθμες σε βαθμούς και γκολ και η ΕΠΣΑ αποφάσισε να μην υποβιβαστεί καμία και την επόμενη σεζόν να μετέχουν επτά ομάδες στην Α΄ κατηγορία.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1929-1930
NGC 7832
Ο NGC 7832 είναι ελλειπτικός γαλαξίας τύπου E5? με ενεργό γαλαξιακό πυρήνα. Βρίσκεται στον αστερισμό Ιχθύες και απέχει περίπου 290 εκατομμύρια έτη φωτός το Ηλιακό Σύστημα. Η διάμετρός του υπολογίζεται σε 160.000 έτη φωτός.
Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 20 Σεπτεμβρίου 1784 και ξανά, ανεξάρτητα από αυτόν ο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 12 Σεπτεμβρίου 1896.
Αναφορές
7832 Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Πλαστικό
εναλλ.=Οικιακά είδη από διάφορα είδη πλαστικών|μικρογραφία|Αντικείμενα από πλαστικό Ο όρος πλαστικό είναι κοινή ονομασία που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια ευρεία ποικιλία συνθετικών ή ημισυνθετικών οργανικών στερεών υλικών. Τα πλαστικά είναι σχεδόν αποκλειστικά πολυμερή μεγάλου μοριακού βάρους, εξού και η ονομασία πολλών εξ αυτών φέρει το πρόθεμα πολυ- και που μπορεί να περιέχουν πρόσθετα, οργανικά ή μη, για βελτίωση των ιδιοτήτων τους (μηχανική αντοχή, εμφάνιση, χρώμα κλπ). Κύριο συστατικό παρασκευής τους είναι οι συνθετικές ρητίνες που διακρίνονται σε εποξειδικές και ακρυλικές.
Είδη
Υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλο πλήθος εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους πλαστικών. Ωστόσο, μπορούμε να τα κατατάξουμε σε δύο κατηγορίες: στα θερμοπλαστικά και στα θερμοσκληρυνόμενα. Τα θερμοπλαστικά είναι πολυμερή, που αποκτούν μεγαλύτερη πλαστικότητα, δηλαδή ευκολία στο να παραμορφωθούν και να αποκτήσουν το σχήμα που επιθυμούμε, κάθε φορά που θερμαίνονται. Τα θερμοσκληρυνόμενα, κατά την πρώτη θέρμανση και ανάμιξη των συστατικών τους, προκαλείται πολυμερισμός και σκλήρυνση κατά τρόπο μη αντιστρεπτό. Δηλαδή, τα θερμοσκληρυνόμενα πλαστικά, μετά την πήξη τους, δεν δύνανται να μορφοποιηθούν περαιτέρω.
Ιστορία
Ο Αλεξάντερ Παρκς παρασκεύασε το πρώτο πλαστικό πολυμερές το 1855. Ο Ουάλας Κάροδερς (Wallace Carothers) παρασκεύασε το συνθετικό πλαστικό νάιλον το 1935 στα εργαστήρια της εταιρίας DuPont.
Τοξικότητα και περιβαλλοντικά θέματα
Τα πλαστικά υλικά είναι πολύ ανθεκτικά στη διάβρωση και συχνά ευρισκόμενα ανεξέλεγκτα στο φυσικό περιβάλλον προκαλούν αντιαισθητικό και δυσάρεστο αποτέλεσμα. Πολλά πλαστικά δεν είναι αποδομήσιμα στη φύση, με αποτέλεσμα τη συσσώρευσή τους, χωρίς προοπτική διάσπασής τους. Κάποια πλαστικά όταν καίγονται, εκλύουν τοξικούς ατμούς. Αν δεν ανακυκλώνονται, προκαλούν σημαντικό περιβαλλοντικό πρόβλημα.
Γι' αυτούς τους λόγους, όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποχρεούνται να πάρουν μέτρα για τη μείωση χρήσης πλαστικού, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, η οποία είχε υποχρεωθεί από τον Ιούλιο του 2021 να θέσει σε ισχύ νομοθεσία κατάργησης των πλαστικών μίας χρήσης. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, τα καταστήματα εστίασης υποχρεούνται να διαθέτουν επαναχρησιμοποιούμενα σκεύη, ενώ η χρήση πλαστικών ποτηριών θα συμπεριλαμβάνει περιβαλλοντικό τέλος.
Παραπομπές - Σημειώσεις
Κατηγορία:Συνθετικά υλικά Κατηγορία:Διηλεκτρικά
Gypsy Woman (ΕP)
Gypsy Woman είναι ο τίτλος του πρώτου διεθνούς mini album (EP) της Ελένης Φουρέιρα, έπειτα από κυκλοφορία τεσσάρων studio albums.
Κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική εταιρεία Panik Records στις 17 Μαϊου 2019 μέσω Spotify, ενώ από την 1η Ιουνίου 2019 θα είναι διαθέσιμο στα ψηφιακά καταστήματα.
Περιλαμβάνει συνολικά πέντε τραγούδια: Το ομώνυμο «Gypsy Woman», το οποίο αποτελεί διασκευή του ίδιου τραγουδιού της Crystal Waters που σημείωσε επιτυχία στα 90s, το «El Ritmo Psicodelico», το «Call Ya», το «Barcelona» και το «Maria».
Η γλώσσα των τραγουδιών είναι αγγλικά και ισπανικά.
Λίστα τραγουδιών
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2019
Περίνο ντελ Βάγκα
μικρογραφία|259x259εσ| Πορτρέτο του Περίνο ντελ Βάγκα (ανώνυμο), Εικόνα από το " Le Vite " του [[Τζόρτζο Βαζάρι, 1568.]] μικρογραφία| Περίνο ντελ Βάγκα, Παναγία Βρεφοκρατούσα, λάδι σε καμβά, [[Ρώμη, Palazzo Montecitorio.]] μικρογραφία| Ταπετσαρία των Βρυξελλών με το μοτίβο "Άρτεμις της Εφέσου" του Περίνο ντελ Βάγκα, 1545. Ο Περίνο (ή Περίν) ντελ Βάγκα (Perino ή Perin) del Vaga, ψευδώνυμο του Piero Bonaccorsi, 1501 - 19 Οκτωβρίου 1547) ήταν Ιταλός ζωγράφος και σχεδιαστής της ανώτερης Αναγέννησης / Μανιερισμού.
Βιογραφία
Ο Περίνο ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους μαθητές του Γκιρλαντάιο. Ένας άλλος μέτριος ζωγράφος, ο Βάγκα από την Τοσκανέλλα, ανέλαβε να εγκαταστήσει το αγόρι στη Ρώμη. Ο Περίνο, όταν έφτασε επιτέλους στη Ρώμη, ήταν πάμπτωχος και δεν είχε σαφή προοπτική πέρα από το ταξίδι για εμπόρους διακοσμητών. Τελικά, τοποθετήθηκε σε ορισμένα από τα δευτερεύοντα έργα που ανέλαβε ο Ραφαήλ στο Βατικανό. Βοήθησε τον Τζοβάννι ντα Ούντινε στις τοιχοκατασκευές και στις "αραμπέσκ" διακοσμήσεις των Στοών του Βατικανού και εκτέλεσε μερικά από αυτά τα μικρά αλλά ωραία συνθετικά θέματα που πηγαίνουν με το όνομα της Βίβλου του Ραφαήλ, ο ίδιος ο Ραφαήλ προμήθευσε τα σχέδια.
Για τον ίδιο τον Ραφαήλ ήταν πάντα εξαιρετικά προσεκτικός. Τα αποκλειστικά δικά του έργα στην πόλη περιλαμβάνουν την αίθουσα του Palazzo Baldassini (1520–1522), ένα κτίριο ευγενών στο κέντρο της πόλης, και την Pietà, στην εκκλησία του Santo Stefano del Cacco.
Μετά τον θάνατο του Ραφαήλ το 1520 και την πανούκλα του 1523, ακολούθησε μια ταραγμένη περίοδος για τον Περίνο. Επέστρεψε στη Φλωρεντία και δημιούργησε φιλία με τον Ρόσσο Φιορεντίνο και δημιούργησε ένα αξιοθαύμαστο σχέδιο 10.000 Μαρτύρων (τώρα χάθηκε).
Εργασία στη Γένοβα
Το 1527, ο Αντρέα Ντόρια προσκάλεσε τον Περίνο στη Γένοβα για να διακοσμήσει το Ανάκτορο Φασσόλο, όπου επίσης δημιούργησε πολλά ρετάμπλ και σχέδια για ταπισερί. Ο Περίνο δέχτηκε πρόσκληση στη Γένοβα, για να βοηθήσει στο σχεδιασμό της διακόσμησης του πρόσφατα ανακατασκευασμένου Palazzo del Principe για τον Αντρέα Ντόρια. Η διακόσμηση με τοιχογραφίες ξεκίνησε το 1529, ξεκινώντας με ένα κατεστραμμένο Quos Egos από την Αινειάδα. ίδρυσε γρήγορα μια σχεδόν ρωμαϊκή σχολή τέχνης στην πόλη της Λιγουρίας. Διακόσμησε το παλάτι σε στυλ παρόμοιο με αυτό του Τζούλιο Ρομάνο στο Παλάτσο ντελ Τε της Μάντοβα και τοιχογράφησε ιστορικά και μυθολογικά θέματα στα διαμερίσματα, φανταστική και χαριτωμένη δουλειά "αραμπέσκ" με γλυπτικές και αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες. Μεταξύ των κύριων έργων είναι: ο πόλεμος μεταξύ των θεών και των γιγάντων, ο Horatius Cocles που υπερασπίζεται τη γέφυρα και το οχυρό του Mutius Scaevola. Το πιο σημαντικό έργο απ ' όλα, το ναυάγιο της ακμής, δεν υπάρχει πλέον. Από τη Γένοβα ο Περίνο επισκέφτηκε δύο φορές την Πίζα και ξεκίνησε να ζωγραφίζει στον καθεδρικό ναό.
Ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στη Ρώμη και τοιχογράφησε το παρεκκλήσι Pucci στο Τρινιτά ντεϊ Μόντι. Ο Πάπας Παύλος Γ΄ του έδωσε έναν κανονικό μισθό. Επεξεργάστηκε πολλά έργα του Ραφαήλ. Ζωγράφισε τη διακόσμηση για την Καπέλα Παολίνα και άλλες αίθουσες του Καστέλ Σαντ'Άντζελο, μερικές τοιχογραφίες στην εκκλησία του Αγίου Μαρκέλλου, ένα μονόχρωμο στις αίθουσες του Ραφαήλ στο Βατικανό και ένα χαρτόνι ταπισερί της Καπέλα Σιστίνα.