cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταρραγόνα
Αθλητισμός και γιορτές
Η κύρια γιορτή της πόλης είναι γύρω στις 23η Σεπτεμβρίου, όταν και γιορτάζεται η Αγία Θέχλα. Ιστορικά καθιερώθηκε το 1321, όταν έφτασαν από την Αρμενία ως λείψανα τα δύο χέρια της αγίας.
Όσον αφορά τα αθλήματα, η πιο επιτυχημένη αθλητική ένωση της πόλης είναι το Κλουμπ Ζιμνάστικ ντε Ταραγόνα (Club Gimnàstic de Tarragona) γνωστή και ως "Νάστικ" (Nàstic), που ιδρύθηκε το 1886. Η ποδοσφαιρική της ομάδα πέρασε 4 περιόδους στην Α' Εθνική της Ισπανίας.
Αντόνι Ροβίρα ι Βιρζίλι
Η πιο γνωστή προσωπικότητα που συνδέεται με την πόλη υπήρξε ο πολυπράγμων Αντόνι Ροβίρα ι Βιρζίλι (Antoni Rovira i Virgili). Γεννημένος στην πόλη το 1882 δούλεψε ως δημοσιογράφος προτού αφοσιωθεί στην πολιτική. Μετά από πολλές προσπάθειες κατέληξε το 1932 στην Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας. Εκλέχτηκε βουλευτής και αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου της Καταλονίας. Μετά τον εμφύλιο συνετέλεσε μέλος της εξόριστης κυβέρνησης της Καταλονίας, εγκατεστημένος στο Περπιπιάν της Γαλλίας όπου και απεβίωσε το 1949. Συνέγραψε πολλά βιβλία γύρω από τα εθνικά θέματα της Καταλονίας. Το νέο πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 1991 με έδρα την Ταραγόνα και campus σε διάφορες κοντινές πόλεις πήρε το όνομά του (Universitat Rovira i Virgili).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Στένκιλ
Ο Στένκιλ (Stenkil, 1030 - 1066) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας ο οποίος βασίλεψε από το 1060 έως το 1066. Διαδέχτηκε τον Εδμόνδο το Γηραιό και έγινε ο πρώτος βασιλιάς από τον Οίκο του Στένκιλ. Υμνείται ως αφοσιωμένος χριστιανός, ωστόσο με μια συμβιβαστική στάση απέναντι στον παλιό παγανισμό.
Δεν ήταν από την Ουψάλα αλλά σχετιζόταν με την προηγούμενη δυναστεία μέσω του γάμου του με την κόρη του Εδμόνδου, Ινγκαμόντερ.
Υποστήριξε τον εκχριστιανισμό της Σουηδίας και συνεργάστηκε με επισκόπους από την Αρχιεπισκοπή της Βρέμης. Ωστόσο, όταν ο Άνταλβαρντ ο Νεώτερος θέλησε να καταστρέψει το Ναό της Ουψάλας στην Σιγκτούνα, ο Στένκιλ σταμάτησε τα σχέδια του Άνταλβαρντ, καθώς φοβόταν μία εξέγερση των παγανιστών. Οι φόβοι ήταν μάλλον δικαιολογημένοι. Ο γιος του Στένκιλ, Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας, καθαιρέθηκε και εξορίστηκε όταν θέλησε να ακυρώσει τις ειδωλολατρικές θυσίες στον ναό.
Ο Στένκιλ έμεινε στην ιστορία ως ο βασιλιάς που αγαπούσε τους δυτικούς Γεάτες, περισσότερο από όλους τους άλλους υπηκόους του, και επαινέθηκε ως μεγάλος τοξότης του οποίου τα χτυπήματα παρουσιάζονταν με θαυμασμό. Η παράδοση που θέλει τον Στένκιλ να είναι αγαπητός από τους Γεάτες φαίνεται να υποστηρίζεται και από τον Σνόρρι Στούρλουσον.
Πέθανε το 1066. Σύμφωνα με ένα θρύλο, τάφηκε στο "βασιλικό λόφο" κοντά στο Λεβένε. Οι τρεις γιοι του, Χάλστεν Στένκιλσον, Χάκαν ο Ερυθρός και Ίνγκε Α', έγιναν όλοι τους βασιλείς της Σουηδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Στένκιλ
Ιωνίδειος Σχολή
Η Ιωνίδειος Σχολή είναι το πρώτο σχολείο που λειτούργησε στον Πειραιά. Υποδέχτηκε μαθητές για πρώτη φορά το 1847 ως Ελληνικό Σχολείο. Η ανέγερσή του οφείλεται στην δωρεά του Κωνσταντίνου Ιωνίδη.
Ιστορικό
Το 1844, ο Δήμαρχος του Πειραιά Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτσης, με επιστολή τού ζήτησε από τον Κωνσταντίνο Ιωνίδη βοήθεια για την ίδρυση σχολείων στον Πειραιά. Ο Κ. Ιωνίδης διέθεσε 30.000 δρχ. Το 1845 το Δημοτικό Συμβούλιο αποδέχεται την προσφορά. Μεταξύ των όρων για την προσφορά ήταν να εντοιχιστεί σε κατάλληλο χώρο του διδακτηρίου πλακέτα, στην οποία να αναγράφεται «ανεγέρθη δαπάναις της οικογένειας των Ιωνιδών» και να τελείται κάθε χρόνο στις 21 Μαΐου μνημόσυνο υπέρ της οικογένειάς του. Το 1847 και επί δημαρχίας του Δημ. Θεοχάρη, άρχισε η οικοδόμηση του σχολείου και στις 21 Μαΐου του ίδιου χρόνου έγιναν τα εγκαίνια τόσο του "Ελληνικού Σχολείου όσο και του «Αλληλοδιδακτικού Δημοτικού» που φέρουν από κοινού την ονομασία «Ιωνίδεια Σχολεία», ενώ ο δωρητής διαθέτει ακόμα 10.000 δρχ. για τις ανάγκες του σχολείου και για τη δημιουργία βιβλιοθήκης. Το 1862 υπογράφεται από τον τότε Υπουργό Παιδείας η ίδρυση Γυμνασίου. Μέχρι το 1914 παραμένει το μοναδικό Γυμνάσιο στον Πειραιά. Εκείνη τη χρονιά, με την ίδρυση του Δευτέρου Γυμνασίου στην πόλη του Πειραιά, η Ιωνίδειος μετονομάζεται σε Α΄ Γυμνάσιο Πειραιώς. Το Γυμνάσιο λειτουργεί στο αρχικό κτίριο του 1847 μέχρι και το 1932, οπότε και κατεδαφίζεται, για να ανεγερθεί στη θέση του το κτίριο στο οποίο στεγάζεται μέχρι σήμερα, απέναντι από το Δημοτικό Θέατρο. Για την οικοδόμησή του συνάπτεται δάνειο από την τότε Σχολική Εφορεία με το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων με υποθήκη του οικοπέδου. Στο ισόγειο του κτιρίου δημιουργούνται καταστήματα, τα οποία εξασφάλισαν τα έξοδα λειτουργίας του Γυμνασίου και είναι μέχρι σήμερα η κυριότερη πηγή εσόδων για τις ανάγκες του Σχολείου. Την περίοδο 1934-1935 προάγεται σε «Σχολή Μέσης Εκπαιδεύσεως Πειραιώς» και το 1946-47 μετονομάζεται σε «Α΄ Πρότυπο Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιώς». Το 1963, με απόφαση του Υπουργού Γρηγ. Κασιμάτη, μετονομάζεται σε «Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή Πειραιώς». Από το 1986 έχει την ονομασία «Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο Ιωνιδείου» μέχρι το 2011 όταν το σχολείο γίνεται Πρότυπο Πειραματικό και αρχίζει να δέχεται μαθητές με διαδικασίας ειδικών εξετάσεων. Το 2015 το σχολείο ορίζεται ως Πρότυπο όπου θα παραμείνει μέχρι και σήμερα.
Απόφοιτοι
Το σχολείο από την ίδρυση του φιλοξένησε μαθητές όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Σπύρος Μελάς, ο Λάμπρος Πορφύρας, ο Δημοσθένης Βουτυράς, ο Ευάγγελος Παπανούτσος, ο Γεράσιμος Βώκος, ο Απ. Καμπάνης, ο Αλέξανδρος Πάλλης, ο Παντελής Χορν, ο Γεώργιος Πυρουνάκης, ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Μενέλαος Παλλάντιος, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο Ιωάννης Σακελλαράκης, ο Γιώργος Βέης, ο Σάκης Μπουλάς, ο Βαγγέλης Γερμανός, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Γιώργος Πουκαμισάς, ο Χρήστος Μυλωνόπουλος, ο Γιάννης Παπασπύρου, ο Γεώργιος Μπόμπολας, ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης Αινιάν, ο στρατηγός δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος, ο Παναγιώτης Πιπινέλης, ο Θανάσης Παφίλης, ο Κωνσταντίνος Τζούμας, ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο Τάκης Θεοδωρικάκος, ο Γιώργος Γεραπετρίτης, η ολυμπιονίκης ιστιοπλοΐας Βιργινία Κραβαριώτη, ο δημοσιογράφος Κώστας Βερνίκος, ο Δρ. Φυσικός του CERN Ιγνάτιος Αντωνιάδης, ο Νίκος Σαραντάκος, o μουσικoσυνθέτης Νίκος Ξανθόπουλος, o Νίκος Ξανθούλης, ο δικηγόρος Κωσταντίνος Ντάλτας κ.α
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον Πειραιά
1258
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1258 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
HMS Conquest
Τρία πλοία του Βασιλικού Ναυτικού είχαν το όνομα HMS Conquest:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
Θουρίμαχος
Στην ελληνική μυθολογία ο Θουρίμαχος ήταν γιος του Αιγύρου, εγγονός του Θελξίονα και δισέγγονος του Απίου. Ο Θουρίμαχος έγινε πατέρας του Λευκίππου και παππούς της Καλχινίας. Ο Παυσανίας (Ελλάδος περιήγησις, Β΄ 5, 6-7) γράφει ότι ο Θουρίμαχος ήταν ο έβδομος χρονικά βασιλιάς της Σικυώνας.
Σίντια Κλίτμπο
Η Σίντια Κλίτμπο (Cynthia Klitbo) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈsintja ˈklitβo], γεννημένη στις 11 Μαρτίου 1967 στο Σακατέκας, Σακατέκας, Μεξικό, είναι μεξικανή ηθοποιός της τηλενουβέλας, του θεάτρου και του μεξικάνικου κινηματογράφου. Είναι πιό γνωστή για τους ρόλους της ως Λάουρα στη τηλενουβέλα La Dueña (1995), ως Ταμάρα ντε Ντουβάλ στη τηλενουβέλα El privilegio de amar (1998).
Η Σίντια Κλίτμπο γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1967 στο Σακατέκας, κόρη Δανού πατέρα και Μεξικανής μητέρας. Άρχισε την τηλεοπτική καριέρα της το 1987 στη τηλενουβέλα Como Duele Callar. Συμμετείχε επίσης στις τηλενουβέλες όπως Amor en Silencio, Mi Segunda Madre, Yo Compro Esa Mujer. Η Σίντια ξεχώρισε στη τηλενουβέλα Cadenas de amargura.
Στην τηλενουβέλα La Dueña άλλη μια φορά έπαιξε την κακιά. Οι αξιόλογες παραστάσεις στις τηλενουβέλες Alguna vez, Tendremos alas, El Privilegio de Amar και La Casa en la Playa καθιέρωσαν τη Σίντια ως μία από τις πιο γνωστές ηθοποιούς της γενιάς της. Η Κλίτμπο έχει ένα ευρύ φάσμα των υποκριτικές ικανότητες. Αξιόλογες παραστάσεις με βαθιές ψυχολογικές ερμηνείες φέρονται στην οθόνη από αυτήν την ηθοποιό. Στην τηλενουβέλα El Privilegio de Amar ξύρισε το κεφάλι της για να παρουσιάσει την παραφροσύνη και ήττα του χαρακτήρα της.
Στις 1 Αυγούστου 2006 γέννησε ένα κοριτσάκι, την ονόμασε Ελίσα Φερνάντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Νερό Λαγκίντζε
δεξιά|μικρογραφία|Νερό Λαγκίντζε Το νερό Λαγκίντζε (ლაღიძის წყალი) είναι ένα δημοφιλές γεωργιανό αλκοολούχο ποτό με βάση τη σόδα και μια ποικιλία από φυσικά σιρόπια. Παραδοσιακά  αναμιγνύεται σε ένα ποτήρι από ένα σιντριβάνι σόδας, αλλά είναι επίσης διαθέσιμο ως  εμφιαλωμένο αλκοολούχο ποτό σε μια ποικιλία γεύσεων. Οι αμερικάνοι συγγραφείς τροφίμων παρομοιάζουν την κρέμα αυγού, αλλά το αυθεντικό γεωργιανό ποτό δεν περιλαμβάνει ούτε γάλα, ούτε σιρόπι σοκολάτας.
Το νερό Λαγκίντζε είναι το όνομά του από τον Μιτροφάν Γκαλίντζε, μαθητευόμενος φαρμακοποιού στο Κουτάισι, η Γεωργία, ο οποίος το 1887 εξερεύνησε την ιδέα της χρήσης φυσικών σιροπιών, αντί των εισαγόμενων αρωματικών αποστάγματων στη δημιουργία λεμονάδων. Το 1900, το εργοστάσιο Λαγκίντζε στο Κουτάισι άρχισε να συνδυάζει μοναδικές ιδιόκτητες γεύσεις από βότανα και φρούτα. Σήμερα, το νερό Λαγκίντζε παράγεται σε ένα ευρύ φάσμα φυσικών αρωμάτων, συμπεριλαμβανομένων του κυδωνίου (αϊβά), αχλαδιών, εσπεριδοειδών, κερασιών, εστραγκόν, και άλλων. Τα νερά λαγκίντζε διανέμονται στη Ρωσία, την Ουκρανία, τις χώρες της Βαλτικής, τη Πολωνία, και την Αρμενία. Η τεχνολογία και ο πολιτισμός των νερών λαγκίντζε έχουν εγγραφεί για την λίστα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας για το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανή κουζίνα
Άγιος Σάββας
Το όνομα Άγιος Σάββας μπορεί να αναφέρεται:
στους εξής οικισμούς:
Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ
thumb|125px|right|Μνημείο στο Μπλαγκόεβγκραντ (πόλη που έχει πάρει το όνομα από τον Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ). Ο Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ Νικόλοφ ήταν Βούλγαρος πολιτικός και φιλόσοφος, ιδρυτής του οργανωμένου σοσιαλιστικού κινήματος στη Βουλγαρία και του πρώτου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στη Βαλκανική χερσόνησο. Ο Μπλαγκόεφ ήταν επίσης διακεκριμένος υπέρμαχος της ιδέας ίδρυσης μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Ο Μπλαγκόεφ συνήθως θεωρείται και αυτοπροσδιοριζόταν ως Βούλγαρος, αν και κατά καιρούς προσδιόριζε τον εαυτό του ως Σλαβομακεδόνα.
Παιδικά χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου του 1856 στο χωριό Ζαγορίτσανη (σημερινό όνομα Βασιλειάδα) της Καστοριάς, την εποχή εκείνη τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. . Στη νεότητά του επηρεάσθηκε από την ατμόσφαιρα της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης. Στα απομνημονεύματά του, γραμμένα το 1922, ο Μπλαγκόεφ αναφέρει ότι γεννήθηκε σε ένα καθαρά Βουλγαρικό χωριό, σχηματίζοντας την εθνική του ιδέα από Βούλγαρους αγκιτάτορες και κατά συνέπεια εκπαιδεύτηκε σε εθνικιστικό πνεύμα. Πήρε μαθήματα επομένως σε σχολεία της Βουλγαρικής Εξαρχίας στην Κωνσταντινούπολη (1873 - 1874), στην Αδριανούπολη (1874 - 1875), στο Γκάμπροβο (1875 - 1876) και στη Στάρα Ζαγόρα (1876 - 1877)και δάσκαλός του ήταν ο Πέτκο Ρ. Σλαβέικοφ (ποιητής και δημοσιολόγος). Ως σπουδαστής στο Γκάμπροβο υποστήριξε την υπόθεση της εξέγερσης του Απριλίου και συμμετείχε στην προετοιμασία της. Κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο, που ακολούθησε, υποστήριξε τη δράση των οπάλτσεντσι (Βούλγαρων εθελοντών) και του Ρωσικού Στρατού. Κατόπιν φοίτησε στη Ρεαλσούλε της Οδησσού από το 1878 ως το 1880. Ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης (1883-1884) αναμείχθηκε στα δημόσια πράγματα. Στη Ρωσική πρωτεύουσα ωρίμασε με το Μαρξ, όντας ακόμη και υπό την επιρροή λαϊκιστικών ιδεών και εκείνων του Προυντόν και του Λασσάλ. Ο Μπλαγκόεφ ήταν μέλος της Ρωσικού Επαναστατικού Κινήματος και ίδρυσε την πρώτη Σοσιολδημοκρατική ομάδα στη Ρωσία, που ονομάστηκε κόμμα, το 1883, με το έντυπο όργανό του, την εφημερίδα ΄΄Ραμπότσιι΄΄ (εργάτης). Στα άρθρα του έγραφε για την ιδέα της οργάνωσης της εργατικής τάξης και για την απόδοση πολιτικού χαρακτήρα στους αγώνες της.
Επιστροφή στη Βουλγαρία
Το 1885 συνελήφθη από την τσαρική αστυνομία και απελάθηκε στη Βουλγαρία, εγκαταστάθηκε στη Βουλγαρία και άρχισε να προπαγανδίζει τις σοσιαλιστικές ιδέες. Στο βιβλίο του "Τι είναι Σοσιαλισμός; Υπάρχει πρόσφορο έδαφος γι' αυτόν στη χώρα μας;" υποστηρίζει την εφαρμογή του σοσιαλισμού στη Βουλγαρία. Τον Ιούλιο του 1891 με πρωτοβουλία του Μπλαγκόεφ οι σοσιαλδημοκρατικοί κύκλοι των Βέλικο Τάρνοβο, Γκάμπροβο, Σλίβεν, Στάρα Ζαγόρα, Καζανλούκ και άλλων πόλεων συναντήθηκαν μυστικά στο βουνό Μπουζλούντζα για να ιδρύσουν το Βουλγάρικο Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα (ΒΣΔΚ). Η συνάντηση αυτή αναφέρεται ως το "Συνέδριο του Μπουζλούντζα". Ως τιμή στο κίνημα του Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ το 1981 χτίστηκε σε βουνοκορφή του βουνού αυτού το "Μνημείο/συνεδριακός χώρος Μπουζλούντζα". Στο μαρξιστικό πυρήνας του ΒΣΔΚ αντιτάχθηκε μια ομάδα, που ουσιαστικά ήταν αντίθετη στη μετατροπή του σοσιαλδημοκρατικού κινήματος σε κόμμα. Το 1893 η ομάδα αυτή υπό το Γιάνκο Σακάζωφ ίδρυσε μια ρεφορμιστική οργάνωση, τη Βουλγαρική Σοσιαλιστική Δημοκρατική Ένωση. Το 1894 οι υποστηρικτές του Μπλαγκόεφ συμφώνησαν να ενωθούν με τους Ενωσίτες για το συμφέρον της ενότητας της εργατικής τάξης με το όνομα Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Εργατικό κόμμα. Ήταν ιδρυτής και έγινε αρχηγός της αριστερής πτέρυγας του, που αποσχίσθηκε από το ΒΣΔΕΚ ΤΟ 1903 για να ιδρύσει το Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (Σοσιαλιστές). Ο Μπλαγκόεφ δραστηριοποιήθηκε επίσης στη Μακεδονική-Αδριανουπολίτικη Επιτροπή της Φιλιππούπολης και ήταν πρόεδρός της από το 1897. Το 1898 0 Γκότσε Ντέλτσεφ προσπάθησε να τον πείσει να ηγηθεί της Ανώτατης Μακεδονικής-Αδριανουπολίτικης Επιτροπής, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Υπό την καθοδήγησή του το 1904 τέθηκαν τα θεμέλια του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος. Από το 1897 ως το 1923 ο Μπλαγκόεφ διηύθυνε την έκδοση του θεωρητικού οργάνου του κόμματος, του περιοδικού ΄΄Νόβο βρέμε΄΄, που δημοσίευσε πάνω από 500 άρθρα του. Στο μεταξύ εργαζόταν ως δάσκαλος σε διάφορες πόλεις της Βουλγαρίας. Το 1905 ο Μπλαγκόεφ μετέφρασε στα Βουλγαρικά τον πρώτο τόμο του ΄΄Το Κεφάλαιο΄΄ και μερικά άλλα έργα του Μαρξ. Το 1906 εκδόθηκε το βιβλίο του Μπλαγκόεφ ΄΄Από την Ιστορία του Σοσιαλισμού στη Βουλγαρία΄΄, που εγκαινίασε τη Βουλγαρική Μαρξιστική ιστοριογραφία. Ηγήθηκε της συμμετοχής των σοσιαλιστών του κόμματός του στις Βαλκανικές σοσιαλιστικές συνδιασκέψεις στο Βελιγράδι (1910) και στο Βουκουρέστι (1915).
Περίοδος των πολέμων
Ηταν κατά της ξένης επέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, πίστευε σε μια Βαλκανική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και αντιτάχθηκε στη στρατιωτική εμπλοκή της Βουλγαρίας στους Β΄ Βαλκανικό και Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντιπρόσωπος στην Εθνοσυνέλευση της Βουλγαρίας, ο Μπλαγκόεφ τον Οκτώβριο του 1914 ψήφισε, μαζί με τους υπόλοιπους του κόμματός του κατά των πολεμικών πιστώσεων. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αντιπρόσωπος ο Μπλαγκόεφ κατήγγειλε την ιμπεριαλιστική φύση του πολέμου και τον ΄΄προδοτικό΄΄ ρόλο της Δεύτερης Διεθνούς. Ο Μπλαγκόεφ χαιρέτισε τη Ρωσική Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση και προπαγάνδιζε τις ιδέες των Μπολσεβίκων. Υπό την ηγεσία του το Σοσιαλιστικό κόμμα του αποχώρησε από τη Δεύτερη Διεθνή. Σε ομιλία στη Βουλγαρική Εθνοσυνέλευση το 1917 αποκάλεσε τον εαυτό του ΄΄Σλαβομακεδόνα΄΄. Σε μια Διακήρυξη κατά της Συνθήκη του Νειγύ, που διαβάσθηκε από το Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ στη Βουλγαρική Εθνοσυνέλευση το 1919, διαμαρτυρήθηκε κατά του διαμελισμού της χώρας και του έθνους της Βουλγαρίας και υποστήριξε την ιδέα της ΄΄Βουλγαρικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας΄, ως τμήμα της ΄΄Βαλκανικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας΄΄, ως τη μόνη πολιτική λύση ικανή να διασφαλίσει την ελευθερία της Μακεδονίας, της Θράκης και της Δοβρουτσάς και ως αντίβαρο στο Βουλγαρικό εθνικισμό.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Ο Μπλαγκόεφ ενέταξε τους Σοσιαλιστές στην Κομμουνιστική Διεθνή το 1919 και το κόμμα άλλαξε το όνομά του σε Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας. Εντούτοις την περίοδο αυτή ο Μπλαγκόεφ και το κόμμα συνολικά δεν υιοθέτησε πλήρως τις θέσεις των Μπολσεβίκων σε βασικά ζητήματα. Αυτό καθόρισε την πολιτική του κόμματος κατά την εξέγερση των στρατιωτών της Βλαντάγια το 1918 και κατά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 9 Ιουνίου 1923, όταν το κόμμα υιοθέτησε στάση ουδετερότητας. Ηταν επίσης αντίθετος στην αποτυχημένη Σεπτεμβριανή Εξέγερση και πίστευε ότι δεν υπήρχαν ακόμη συνθήκες ώριμες για επανάσταση στη Βουλγαρία. Πέθανε στις 7 Μαΐου του 1924 στη Σόφια. Προς τιμήν του η Άνω (Γκόρνα) Τζουμαγιά μετονομάστηκε σε Μπλαγκόεβγκραντ
Κυβέρνηση της Τσεχικής Δημοκρατίας
Η Κυβέρνηση της Τσεχικής Δημοκρατίας (τσεχικά: Vláda České republiky) ασκεί την εκτελεστική εξουσία στη χώρα. Ως μέλη της κυβέρνησης θεωρούνται ο Πρωθυπουργός της Τσεχικής Δημοκρατίας, που είναι και πρόεδρος της κυβέρνησης, οι υπουργοί και οι υφυπουργοί. Τα καθήκοντά της ορίζονται αναλυτικά εντός του Συντάγματος της Τσεχίας.
Σημερινή κυβέρνηση
Η σημερινή κυβέρνηση είναι η 13η στη σειρά από το έτος 1993, όταν διαλύθηκε η Τσεχοσλοβακία και η Τσεχία έγινε ανεξάρτητη δημοκρατία. Στο υπουργικό συμβούλιο υπάρχουν 18 μέλη, μαζί με τον πρωθυπουργό. Συγκεκριμένα, τα κυβερνητικά πόστα είναι τα εξής:
Συμβουλευτικά Όργανα και Όργανα Εργασίας της Κυβέρνησης
Τα σημαντικότερα συμβουλευτικά όργανα και όργανα εργασίας, που χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη των δραστηριοτήτων της κυβέρνησης, είναι τα εξής:
1260
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1260 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Θηρώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θηρώ ή Θουρώ είναι κυρίως γνωστή μία θυγατέρα του Φύλαντα και της Λειπεφίλης ή Ιπποφίλης ή Δηιφίλης, κόρης του Ιολάου. Η Θηρώ γέννησε τον ήρωα Χαίρωνα, που έδωσε το όνομά του στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας. Πατέρας του Χαίρωνα ήταν ο θεός Απόλλων. Ο Usener υπεστήριξε την άποψη ότι η Θηρώ ήταν σεληνιακή θεότητα.
Με το όνομα Θηρώ αναφέρεται επίσης και μία τροφός του θεού Άρη. Οι Διόσκουροι έφεραν τη Θηρώ αυτή από την Κολχίδα στην Ελλάδα, όπως γράφει ο Παυσανίας (Γ΄ 19, 7 κ.ε.).
Πηγές
Θηρω
Στέφαν Λίχτσταϊνερ
Ο Στέφαν Λίχτσταϊνερ είναι Ελβετός ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 16 Ιανουαρίου 1984 στη Άντλιγεσβιλ της Ελβετίας. Αγωνίζεται στην Άουγκσμπουργκ και στην Εθνική Ελβετίας στη θέση του αμυντικού.
Οι ομάδες νέων και οι πρώτοι σύλλογοι
Ο Λίχσταϊνερ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Άντλιγεσβιλ το 1991. Το 1996 πήγε στις ακαδημίες της Λουκέρνης ως το 2000 που πήγε στην Γκρασχόπερς. Το 2001 προάχθηκε στην πρώτη ομάδα. Σκόραρε 4 γκολ σε 79 εμφανίσεις.
Λιλ
Το καλοκαίρι του 2005 ο Λίχσταϊνερ ήταν ένας από τους πέντε Ελβετούς που πήγαν σε σύλλογο της Γαλλίας. Έγινε γρήγορα βασικός στην εντεκάδα και τη βοήθησε να βγει στην 3η θέση που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ. Οι άλλες 2 σεζόν ήταν απογοητευτικές τελειώνοντας την περίοδο 2006-2007 στη 10 θέση και την επόμενη στην 7η θέση. Συνολικά σκόραρε 5 γκολ σε 89 αγώνες.
Λάτσιο
Οι καλές εμφανίσεις του Λίχσταϊνερ στο Euro 2008, μεγάλες ομάδες όπως η Παρί Σεν Ζερμέν και η Έβερτον εξέφραζαν μεγάλο ενδιαφέρον για την απόκτησή του. Τελικά ο Ελβετός αμυντικός υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Λάτσιο. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στη νίκη της ομάδας του με 3-1, επί της αιώνιας αντιπάλου, της ΑΣ Ρόμα. Έμεινε στη Ρώμη για 3 σεζόν σκοράροντας μόνο 3 γκολ σε 100 εμφανίσεις.
Γιουβέντους
Στις 27 Ιουνίου 2011 ο Λίχσταϊνερ υπέγραψε στη Γιουβέντους και την 1 Ιουλίου επισημοποιήθηκε η μεταγραφή. Η ομάδα του Τορίνου έδωσε 30.000.000€ σε 3 δόσεις για την απόκτηση του παίκτη. Σκόραρε το πρώτο γκολ με τη φανέλα της Γιουβέντους στις 11 Σεπτεμβρίου με αντίπαλο την Πάρμα. Συνολικά πέτυχε 12 γκολ σε 201 ματς.
Άρσεναλ
Στις 5 Ιουνίου 2018 υπέγραψε στην Άρσεναλ, στην οποία έμεινε για έναν χρόνο.
Άουγκσμπουργκ
Τον Αύγουστο του 2019 έγινε παίκτης της Άουγκσμπουργκ.
Εθνική ομάδα
Ο Λίχσταϊνερ έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 11 Νοεμβρίου 2006, σε ένα φιλικό παιχνίδι, κόντρα στη Βραζιλία. Το ματς έληξε 2-1 υπέρ της Βραζιλίας.
Συμμετείχε στο Euro 2008 και στο Euro 2016 και στο Μουντιάλ 2010, του 2014 και του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ21 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άουγκσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:FIFA Century Club
Ιμπεριαλισμός
Ο ιμπεριαλισμός (γνωστός και ως επεκτατισμός) αποτελεί πολιτική επέκτασης του ελέγχου ή της εξουσίας που ασκείται σε ξένες οντότητες ως μέσο απόκτησης και/ή διατήρησης μιας αυτοκρατορίας. Αυτό συμβαίνει είτε μέσω άμεσης εδαφικής κατάκτησης ή εποικισμού είτε με έμμεσες μεθόδους άσκησης ελέγχου στα πολιτικά και/ή τα οικονομικά δρόμενα άλλων κρατών. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει την πολιτική επικυριαρχίας ενός έθνους σε άλλες χώρες, ανεξάρτητα από το αν το έθνος θεωρεί τον εαυτό του μέρος της αυτοκρατορίας. Η «Εποχή του Ιμπεριαλισμού» συνήθως αναφέρεται στην περίοδο του Νέου Ιμπεριαλισμού που ξεκίνησε το 1860, όταν κυρίαρχα ευρωπαϊκά κράτη ξεκίνησαν τον αποικισμό άλλων ηπείρων.
Ετυμολογικά, ο όρος ιμπεριαλισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη imperium (αυτοκρατορία) και αρχικά αποτέλεσε νεολογισμό στη γαλλική γλώσσα (impérialisme), κατά τα τέλη του 1800, για να περιγράψει την πολιτική κάποιων κρατών, όπως οι επεκτάσεις της Βρετανίας και της Γαλλίας στην Αφρική και την Αμερική.
Στο έργο του Ιμπεριαλισμός, το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού ο Λένιν υποστήριξε ότι ο καπιταλισμός στις αρχές του 20ού αιώνα πέρασε σε ένα νέο στάδιο, τον ιμπεριαλισμό, αποσκοπώντας στην εύρεση νέων αγορών και πόρων. Η θεωρία της μετάβασης του καπιταλισμού στο νέο στάδιο, τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό υποστηρίχτηκε επίσης από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Το βασικό χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού σε σχέση με την προηγούμενη ποιότητα του καπιταλισμού είναι κατά το Λένιν "το πέρασμα από την κατάκτηση των εδαφών στο μοίρασμα και ξαναμοίρασμα των αγορών ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Μοίρασμα των αγορών σημαίνει και εξαγωγή των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων στις αποικίες".
Έκτοτε, ο όρος αυτός έχει επεκταθεί από τους Μαρξιστές διανοούμενους ώστε να αποτελεί συνώνυμο της καπιταλιστικής διεθνούς αγοράς και του τραπεζικού συστήματος.
Δείτε επίσης
Αποικισμός
Ευστάθιος Αλτίνης
right|thumb|Пαναγία, Ναός των Αγίων Πάντων (Banu), Ιάσιο Ο  Ευστάθιος Αλτίνης  (Eustatie Altini, Ζαγορά Πηλίου 1772 – Ιάσιο 1815) ήταν Έλληνας ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ζαγορά του Πηλίου το 1772 και μετακόμισε οικογενειακώς το 1780 στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας. Σπούδασε ζωγραφική στην Βιέννη χάρη σε ενέργειες του ηγεμόνα Αλέξανδρου Υψηλάντης και αναδείχτηκε σε έναν από τους κυριότερους εκπροσώπους της πρώιμης ρουμανικής ζωγραφικής. Θεωρείται ο εισηγητής του νεοκλασικού ρυθμού στη Μολδοβλαχία. Αγιογράφησε εκκλησίες σε διάφορα μέρη της σημερινής Ρουμανίας και Μολδαβίας, ενώ ασχολήθηκε και με την προσωπογραφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες της Ρουμανίας
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 – Άλμα επί κοντώ γυναικών
140px|right 140px|right Το Άλμα επί κοντώ Γυναικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου 2012 πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο του Ελσίνκι στις 28 και 30 Ιουνίου.
Προκριματικά
Προκριματικά: Προκριματική Επίδοση 4.45 (Π) ή τουλάχιστον 12 με τις καλύτερες επιδόσεις προκρίνονται στον τελικό.
Αναφορές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 Κατηγορία:Άλμα επί κοντώ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Αντισκάρι Ηρακλείου
Το Αντισκάρι (επίσημα: Αντισκάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου.
Γενικά στοιχεία
Το Αντισκάρι βρίσκεται στους νότιους πρόποδες των Αστερουσίων, περίπου 10 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Σήμερα το χωριό είναι πλούσιο. Υπάρχουν πολλά νερά υπόγεια, ενώ η κοιλάδα από το χωριό μέχρι τα Πλατιά Περάματα είναι ένας συνεχής κήπος πρώιμων κηπευτικών, όπως ντομάτες, αγγούρια, πιπεριές, μελιτζάνες, κολοκύθια κλπ. σε χώρους ακάλυπτους, επειδή η θερμοκρασία είναι παντού υψηλή και τα χελιδόνια δε λείπουν και κατά τους χειμερινούς μήνες. Ο οικισμός διαθέτει ξενώνα στα Πλατιά Περάματα. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο. Υπάρχει και ένα πολύ ωραίο καφενείο ακριβώς δίπλα από την πλατεία του χωριού και δίπλα στο σχολείο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος
Σε μικρή απόσταση δυτικά από το χωριό (περίπου 10 χλμ.) βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Λασαίας την οποία αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στις Πράξεις των Αποστόλων (27,8). Σήμερα, οι χωρικοί συνηθίζουν να αναφέρουν το χωριό με το όνομα Χρυσόστομος.
Επίσης σε απόσταση περίπου 15 χλμ. ανατολικά από το χωριό, βρίσκεται το τουριστικό χωριό Λέντας της Κοινότητας Μιαμούς.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1403 και σε βενετικές απογραφές. Το 1583 είχε 160 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103). Κατά την Ενετοκρατία υπήρχε μια τάξη ανθρώπων, οι οποίοι υπηρετούσαν στις γαλέρες ως κωπηλάτες, σε αντικατάσταση των χωρικών, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να πράττουν έτσι. Οι χωρικοί τους πλήρωναν και οι κωπηλάτες ονομάζονταν αντισκάροι. Το χωριό θεωρείται ότι οφείλει σε αυτούς την ονομασία του. Το χωριό, λοιπόν, ήταν το χωριό των αντισκάρων και γι' αυτό  η σωστή γραφή του πρέπει να είναι Αντισκάριοι, όπως Βαρβάροι, Μουχτάροι κλπ.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Δείτε Κοινότητα Αντισκαρίου
Πηγές
Αντισκαρι Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Λυκαονία
thumb|250px|δεξιά|Τμήμα ιστορικού χάρτη της Μ. Ασίας που δείχνει την περιοχή της Λυκαονίας. Η Λυκαονία ήταν αρχαία χώρα της Μικράς Ασίας. Αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Ξενοφώντα, ενώ αργότερα στους Ρωμαϊκούς χρόνους παραχωρείται στους διάφορους τοπικούς πολιτικούς άρχοντες.
Το όνομα Λυκαονία το συναντάμε και στην Πελοπόννησο. Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα το αρχικό όνομα της Αρκαδίας ήταν Λυκαονία.
Γεωγραφική περιγραφή
Η Λυκαονία ήταν γειτονικό κράτος της Καππαδοκίας από δυτικά. Τα όρια αυτής της χώρας άλλαξαν από την εποχή του Ξενοφώντος και μετά. Την εποχή των Περσικών πολέμων περιελάμβανε και το μεγαλύτερο μέρος της υστερότερης Καταονίας. Στα νότια η οροσειρά του Ταύρου την χώριζε από την Κιλικία, ενώ το Ικόνιο όπως αναφέρεται στο ιστορικό σύγγραμμα Κύρου Ανάβασις του Ξενοφώντος, ήταν πόλη της Φρυγίας, στα δυτικά. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους η περιοχή διαμοιράστηκε και μετά από τον Αντίοχο πέρασε στην κυριαρχία του Ευμένη το ανατολικό τμήμα, ενώ το δυτικό τμήμα μαζί με την Γαλατία δόθηκε στον Αμύντα, και αργότερα σε άλλους. Αργότερα ο Στράβων αναφέρει ότι η χώρα επεκτάθηκε με ένα μεγάλο τμήμα της Φρυγίας, και συνόρευε βόρεια με τη Γαλατία, νότια με την Κιλικία, την Ισαυρία και την παρόρια Φρυγία, ανατολικά με την Καππαδοκία και την Καταονία, δυτικά με τη Φρυγία και νοτιοδυτικά με την Πισιδία. Ως φυσικά όρια είχε νότια τον Ταύρο και βόρεια τη λίμνη Τάττα.
Σχεδόν ολόκληρη η χώρα είναι πεδινή που περιβάλλεται στο Νότο και στη Δύση από μεγάλους ορεινούς όγκους. Στις πεδιάδες της επεκτείνεται έρημος γυμνή και λευκή. Χαρακτηριστική η γύμνια της χώρας διακρίνεται στη δορυφορική φωτογραφία της Μικράς Ασίας. Παρά το Ικόνιο όμως αποτελεί όαση άξια λόγου, και είναι κατάλληλη για την κτηνοτροφία, το δε μαλλί ήταν κατά τον Στράβωνα σκληρό. Στην Λυκαονία ζούσαν μεγάλα κοπάδια αγριογάιδαρων. Το άγονο έδαφος ήταν πλούσιο σε κοιτάσματα αλατιού, που διακινούνταν και στο εμπόριο της εποχής εκείνης. Λόγω του αρμυρού εδάφους, το νερό των περισσότερων πηγών έκανε μόνο για τα πρόβατα, ενώ το πόσιμο νερό για τις ανθρώπινες ανάγκες έρχονταν μόνο από πηγάδια σε μεγαλύτερο βάθους. Τα νερά από τις ορεινότερες πηγές κατέβαιναν και πλημμύριζαν τις πεδιάδες χωρίς να δημιουργούν ποτάμια και ενώνονταν σχηματίζοντας μεγάλες αλμυρές λίμνες. Η μεγαλύτερη από αυτές, η λίμνη Τάττα ήταν στα σύνορα με την Φρυγία. Μια άλλη γνωστή λίμνη ονομάζονταν «Λαοδίκεια η κατακεκαυμένη».
thumb|Ο δικέφαλος αετός του Ικονίου. Μαρμάρινο ανάγλυφο του [[1220.]] thumb|Η πύλη του ελληνορθόδοξου ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που ιδρύθηκε από την Αγία Ελένη στη Σύλλη Ικονίου της Μικράς Ασίας. thumb|Ο ελληνορθόδοξος ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που ιδρύθηκε από την αυτοκράτειρα [[Αγία Ελένη.]] Οι κάτοικοι της Λυκαονίας, οι Λυκάονες, αγνώστων ηθών και εθίμων, ήταν ποιμένες κατά το πλείστον, νομάδες και ληστές. Ο βίος αυτός κατέστησε το λαό πολεμικό και ουδέποτε αναγνώρισαν τη κυριαρχία των Περσών. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία κατάγονταν από τον βασιλιά Λυκάονα της Αρκαδίας.
Σημαντικές πόλεις της Λυκαονίας ήταν το Ικόνιο, η Δέρβη (από την οποία κατάγονταν ο Αντίπατρος Δερβίτης, φίλος του Κικέρωνα), τα Λάρανδα, τα Λύστρα και άλλες.
Πολιτικά η Λυκαονία ήταν μια χώρα ρευστή αφού η έκτασή της συνεχώς μεταβαλλόταν. Πρώτος την αναφέρει ο Ξενοφών. Ο Πλίνιος αναφέρει 14 πόλεις με σπουδαιότερη το Ικόνιο. Από την εποχή του Αντωνίνου του Πίου μέχρι το τέλος του 3ο αι. μ.Χ. υπήρχε το "Κοινόν Λυκαονίας" του οποίου μέλη ήταν οι πόλεις: Ικόνιο, Λύστρα, Λάρανδα και Δέρβη (όπου πολέμησαν οι Λυκάονες μετά του Κροίσου κατά των Περσών και μετά την ήττα τους υπάχθηκαν τυπικά στους Πέρσες). Αργότερα περιήλθε στους Μακεδόνες, Σελευκίδες, Ευμένη της Περγάμου, Αντίγονο, Αριαράθη Ε' της Καππαδοκίας (129 π.Χ.), Ρωμαίους και Σελτζούκους Τούρκους οι οποίοι κατέστησαν πρωτεύουσά της, το Ικόνιο.
Σήμερα η περιοχή αυτής της αρχαίας χώρας λέγεται Καραμανία από τη πόλη Καραμάν (αρχ. Λάρανδα). Στη περιοχή έχουν βρεθεί αρχαία νομίσματα του Αντιόχου Δ' με την επιγραφή "ΛΥΚΑΟΝΩΝ".
NGC 3079
Ο NGC 3079 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ την 1η Απριλίου 1790. Αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του είναι η "φυσαλίδα" που έχει σχηματιστεί στο κέντρο του.
Η κεντρική "φυσαλίδα"
Η φυσαλίδα στο κέντρο του NGC 3079 έχει έκταση περίπου 3.000 ετών φωτός και εκτείνεται για 3.500 περίπου έτη φωτός από το επίπεδο του γαλαξία. Εικάζεται ότι αποτελείται από σωματίδια που κινούνται με μεγάλες ταχύτητες και πως αυτά με την σειρά τους προέρχονται από τον σχηματισμό μεγάλου αριθμού νέων αστέρων. Η φυσαλίδα πιθανόν να σχηματίστηκε πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια, ενώ προσομοιώσεις με υπολογιστή δείχνουν πως μια τέτοια φυσαλίδα σχηματίζεται κάθε δέκα εκατομμύρια χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
3079 29050 05387 Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
Θρασυμήδης
Στην ελληνική μυθολογία ο Θρασυμήδης (< θρασύς (θαρραλέος) + μήδομαι (σκέφτομαι, συμβουλεύω), "αυτός που σκέφτεται με θάρρος") ήταν ένας από τους γιους του βασιλιά Νέστορα της Πύλου. Μητέρα του ήταν η Αναξιβία ή η Ευρυδίκη. Ο Θρασυμήδης ακολούθησε τον πατέρα του και τον αδελφό του Αντίλοχο στην εκστρατεία κατά της Τροίας. Ο Θρασυμήδης είχε την ευθύνη 15 πλοίων. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες του Τρωικού Πολέμου με σημαντικότερη ίσως τη μάχη γύρω από το πτώμα του Αντιλόχου, όπου αντιμετώπισε τον Μέμνονα. Αναφέρεται ότι ο Θρασυμήδης ήταν ένας από αυτούς που μπήκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο. Επέστρεψε σώος στην πατρίδα του μετά τη λήξη του πολέμου και δέχθηκε στα ανάκτορα τον Τηλέμαχο. Ο Θρασυμήδης απέκτησε ένα γιο, τον Σίλλο, και έναν εγγονό, τον Αλκμέωνα.
Κατάλογος πόλεων της Βουλγαρίας
Ο κατάλογος των πόλεων της Βουλγαρίας περιλαμβάνει τα αστικά συγκροτήματα της Βουλγαρίας.
Βουλγαρια  Πολεων
Περίοδος περιφοράς
Η Περίοδος περιφοράς είναι ο χρόνος, που απαιτείται για ένα αντικείμενο, ώστε να πραγματοποιήσει μια πλήρη τροχιά γύρω από ένα άλλο αντικείμενο. Όταν αναφέρεται στην αστρονομία, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις, αναφέρεται στην αστρική περίοδο για ένα αστρονομικό αντικείμενο, η οποία υπολογίζεται σε σχέση με τους αστέρες. Ειδικότερα, η περίοδος περιφοράς των πλανητών γύρω από τον Ήλιο καλείται έτος, ενώ η περίοδος περιφοράς των δορυφόρων τους, όπως της Σελήνης γύρω από τη Γη, καλείται μήνας.
Επισκόπηση των αστρονομικών περιόδων περιφοράς
Ανάλογα με το σημείο, που επιλέγεται ως αναφορά για μια πλήρη περιφορά, ορίζονται διάφορα είδη περιόδων περιφοράς αντικειμένων γύρω από άλλα ουράνια σώματα, όπως ο Ήλιος και η Γη, καθεμιά από τις οποίες χρησιμοποιούνται σε διάφορους τομείς της Αστρονομίας και της Αστροφυσικής, για ένα πλήθος εφαρμογών, όπως η κατάστρωση των ημερολογίων, η πρόβλεψη των εκλείψεων και άλλα. Μερικές από τις πιο κοινές περιόδους είναι οι εξής:
Αστρονομικοί περίοδοι περιστροφής
Με παρόμοια προσέγγιση, ορίζεται η Περίοδος περιστροφής ενός αντικειμένου, ως ο χρόνος που απαιτείται, ώστε αυτό να πραγματοποιήσει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά του σε σχέση με κάποιο άλλο αντικείμενο. Χαρακτηριστική είναι η διάκριση της περιόδου περιστροφής της Γης, η οποία καλείται ημέρα.
Σύνοψη των αστρονομικών περιόδων περιφοράς
Παρακάτω παρατίθεται ένας συγκριτικός πίνακας διαφόρων χρήσιμων αστρονομικών περιόδων:
Ηλιοσεληνιακοί και Ημερολογιακοί κύκλοι
Η περιοδική επανάληψη των εποχών (που καθορίζει άμεσα τις γεωργικές ασχολίες) δημιούργησε την ανάγκη καθιέρωσης μεγαλύτερων (ετήσιων) ημερολογιακών κύκλων, τα έτη, τα οποία σχετίζονται αστρονομικά με το χρονικό διάστημα μεταξύ τριών ισημεριών, αλλά πρακτικά, στα περισσότερα αν όχι σε όλα τα ημερολόγια, ένα έτος περιλαμβάνει έναν ακέραια πολλαπλάσιο αριθμό ημερονυκτίων ανάλογης συνολικής διάρκειας. Ωστόσο, η διάρκεια της ηλιακής ημέρας, που συνδέεται με το χρόνο περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της, και η διάρκεια του τροπικού έτους, που συνδέεται με το χρόνο περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο, δεν έχουν καμία υποχρέωση να συνδέονται με κάποια σταθερή ή "βολική" αναλογία, που να συσχετίζει ακέραιους αριθμούς. Μάλιστα, η σχέση αυτή στο χρόνο δεν είναι καν απόλυτα προβλέψιμη.
Περιοριζόμενοι στα πιο διαδεδομένα και εν χρήση ηλιακά ημερολόγια, το Ιουλιανό ημερολόγιο καθιερώθηκε στη βάση ενός τετραετούς κύκλου ηλιακής εναρμόνισης 1461 ημερών, ώστε το Ιουλιανό έτος να έχει μέση διάρκεια 365,25 ημερών, μια ακρίβεια η οποία αν και αδρή θεωρήθηκε αποδεκτή εκείνη την εποχή. Έτσι, εντός του τετραετούς κύκλου καθιερώθηκαν με συγκεκριμένο κανόνα τρία κοινά έτη διάρκειας 365 ημερών και ενός δίσεκτου έτους διάρκειας 366 ημερών. Η διόρθωση αυτή γινόταν με την προσθήκη μιας εμβόλιμης ημέρας, η οποία επικράτησε να εισάγεται το Φεβρουάριο όσων ετών διαιρούνται ακριβώς με τον αριθμό 4. Το Ιουλιανό έτος (καίτοι έχει διορθωθεί και αναθεωρηθεί έκτοτε) ισχύει αυτούσιο μέχρι και σήμερα στην Αστρονομία.
Τον Οκτώβριο του 1582 εισήχθη το γνωστό Γρηγοριανό ημερολόγιο, μια παραλλαγή του Ιουλιανού, που είχε σαν στόχο την ημερολογιακή επαναφορά των ισημεριών στην εποχή της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.), εισάγοντας νέους κανόνες εμβόλιμων ημερών αλλά διατηρώντας το ίδιο μηνολόγιο. Γι' αυτό, προέβη στην αφαίρεση του συσσωρευμένου σφάλματος των δέκα ημερών και στην διεύρυνση της διάρκεια του κύκλου της ηλιακής εναρμόνισης 146097 ημερών εντός 400 ετών, ώστε το Γρηγοριανό έτος να έχει μέση διάρκεια 365,2425 ημερών, η οποία αν και είναι επίσης ατελής, ωστόσο είναι εγγύτερη της πραγματικής τιμής. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, απαιτούνται 97 αντί 100 δίσεκτων ετών εντός του τετρακοσιετούς κύκλου, οπότε προτάθηκε ένας πιο σύνθετος κανόνας που εξαιρεί από τον κανόνα των δίσεκτων ετών τα επαίωνα έτη, που δε διαιρούνται ακριβώς με τον αριθμό 400 (δηλαδή τα έτη 1700, 1800, 1900, 2100, 2200, 2300, 2500 κ.ο.κ. δε θεωρούνται πλέον δίσεκτα, ενώ τα έτη 1600, 2000, 2400, 2800, κ.ο.κ. εξακολουθούν να είναι δίσεκτα).
Τέλος, το 1923 προτάθηκε το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο ως εκκλησιαστικό ημερολόγιο της ορθόδοξης ανατολικής Εκκλησίας. Αυτό το ημερολόγιο βασίζεται σε έναν εννιακοσαετή κύκλο 328718 ημερών, ώστε το μέσο αναθεωρημένο Ιουλιανό έτος να έχει διάρκεια 365,24222... ημερών, που είναι πιο ακριβής προσέγγιση του πραγματικού τροπικού έτους. Για να εναρμονιστεί η διάρκεια του μέσου ημερολογιακού και του πολιτικού έτους, συνεχίστηκε η ίδια μέθοδος με τα κοινά και τα δίσεκτα έτη, τα οποία όμως θα εναλλασσόταν έτσι, ώστε το κοινό έτος εμφανίζεται ομοιόμορφα 682 φορές μέσα στον κύκλο των 900 ετών, ενώ το δίσεκτο έτος εμφανίζεται ομοιόμορφα μόνο 218 φορές στο ίδιο διάστημα. Για να επιτευχθεί αυτή η εναλλαγή έπρεπε να τροποποιηθεί εκ νέου ο κανόνας των δίσεκτων ετών, ο οποίος εξαιρεί από τον κανόνα των δίσεκτων ετών, όσα επαίωνα έτη διαιρούνται με τον αριθμό 900 και δίνουν υπόλοιπο 200 ή 600. Σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα, π.χ. τα έτη: 2000, 2400, 2900, ... είναι δίσεκτα ενώ π.χ. τα έτη: 1900, 2100, 2200, 2300, 2500, 2600, 2700, 2800 ... είναι κοινά.
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει συνοπτικά τα στοιχεία για τους κύκλους εναρμόνισης ημερολογιακού και τροπικού έτους, για τα τρία παρουσιασθέντα ημερολόγια. Αναφέρονται οι σχέσεις αναλογίας μεταξύ (ακεραίων) περιφορών και περιστροφών της Γης για κάθε ημερολόγιο, η αντίστοιχη μέση διάρκεια του έτους και ο αντίστοιχος αναμενόμενος χρόνος στον οποίο συσσωρεύεται η απόκλιση μιας ημέρας από το τροπικό έτος 365,24217 ημερών.
Λόγω της μοναδικότητας και της εγγύτητας του φυσικού μας δορυφόρου, οι άνθρωποι απέδωσαν μέχρι και λατρεία προς τη Σελήνη, ενώ αρκετά ημερολόγια από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας είναι αμιγώς σεληνιακά (όπως το Ισλαμικό ημερολόγιο), δηλαδή το ημερολογιακό έτος αποτελείται από ακέραιο αριθμό μηνών, άσχετα εάν αυτή η διάρκεια αποκλίνει από εκείνη του τροπικού έτους. Υπάρχουν, όμως, και άλλα ημερολόγια που είναι ηλιοσεληνιακά (όπως το Εβραϊκό ημερολόγιο), δηλαδή το ημερολογιακό έτος αποτελείται από ακέραιο αριθμό μηνών, αλλά η απόκλιση από το τροπικό έτος εναρμονίζεται με προσθήκες εμβόλιμων μηνών εντός πολυετών ηλιοσεληνιακών κύκλων. Ανεξάρτητα από το ημερολογικό σύστημα, ένας ηλιοσεληνιακός κύκλος προτείνεται για να εναρμονίσει (προσεγγιστικά) τις σχέσεις μεταξύ συνοδικών μηνών, τροπικών ετών και ηλιακών ημερών. Πρακτικά, η διάρκεια αυτών των κύκλων αντιστοιχεί στο διάστημα μετά το οποίο κάθε φάση της Σελήνης επανέρχεται (περιοδικά, όχι τυχαία) την ίδια ακριβώς ημερομηνία και την ίδια ώρα (με σχετική ακρίβεια ανάλογα με τον προτεινόμενο κύκλο).
Ο πιο γνωστός ηλιοσεληνιακός κύκλος είναι αυτός του Μέτωνα, ο οποίος εισήχθη το 432 π.Χ. στο σεληνιακό Αττικό ημερολόγιο από τον Αθηναίο μαθηματικό, αστρονόμο, γεωμέτρη και μηχανικό του 5ου π.Χ. αιώνα, Μέτωνα. Ο κύκλος αυτός έχει διάρκεια δεκαεννέα έτη και γι' αυτό είναι γνωστός και ως δεκαεννεαηρίδα ή εννεακαιδεκαετηρίδα και περιελαμβάνει 235 συνοδικούς μήνες και 6940 ηλιακές ημέρες, με μέσο Μετωνικό μήνα 29,53191 ημερών και μέσο Μετωνικό έτος 365,2632 ημερών. Αυτός ο Κύκλος χρησιμοποιείται τόσο στο Εβραϊκό ημερολόγιο, όσο στο Ορθόδοξο Πασχάλιο για τον καθορισμό των Εαρινών Πανσελήνων (Νομικόν Φάσκα) και έπειτα των Πασχαλιών.
Μια αναθεώρηση του προηγούμενου κύκλου, έγινε από τον Κάλλιπο το 330 π.Χ. Αυτός ο κύκλος έχει τετραπλάσια διάρκεια, δηλαδή 76 τροπικά έτη ή 940 συνοδικούς μήνες και κατά μια λιγότερη ηλιακή ημέρα (27759), με μέσο Καλλιππικό μήνα 29,53085 ημερών και μέσο Καλλιππικό έτος 365,25 ημερών, όσο ακριβώς και Ιουλιανό έτος.
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει συνοπτικά τα στοιχεία για τους κύκλους εναρμόνισης σεληνιακού και τροπικού έτους, για τους τρεις παρουσιασθέντες κύκλους. Αναφέρονται οι σχέσεις αναλογίας μεταξύ (ακεραίων) περιφορών και περιστροφών της Γης και περιφορών της Σελήνης γύρω από τη Γη για κάθε Κύκλο, η αντίστοιχη μέση διάρκεια του σεληνιακού και ηλιακού έτους και ο αντίστοιχος αναμενόμενος χρόνος στον οποίο συσσωρεύεται η απόκλιση μιας ημέρας από το συνοδικό μήνα 29.530587981 ημερών και το τροπικό έτος 365,24217 ημερών. Αξίζει να παρατηρηθεί ότι η διάρκεια του Ιππαρχικού μήνα είναι πολύ-πολύ κοντά, αλλά κατά τι μικρότερη του πραγματικού συνοδικού μήνα και αυτό δικαιολογεί το μεγάλο πλήθος μηνών (σχεδόν 290 αιώνες!), που πρέπει να παρέλθουν για να συσσωρευτεί σφάλμα μιας αρνητικής ημέρας (εξ ου και το αρνητικό πρόσημο, που φανερώνει υστέρηση), στον παρακάτω πίνακα.
Αστρονομικοί περίοδοι εκλείψεων
Η πρόβλεψη των εκλείψεων προκύπτει από τρεις περιοδικότητες της σεληνιακής τροχιάς: τον συνοδικό μήνα, τον δρακονικό μήνα και τον ανωμαλιστικό μήνα.
α) Για να συμβεί μία έκλειψη, η Σελήνη πρέπει να παρεμβάλλεται μεταξύ της Γης και του Ηλίου (έκλειψη Ηλίου) ή η Γη πρέπει να παρεμβάλλεται μεταξύ της Σελήνης και του Ηλίου (έκλειψη Σελήνης). Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο στις φάσεις της νέας σελήνης ή της πανσελήνου, αντιστοίχως, και οι επαναλήψεις αυτών των φάσεων αντιστοιχούν στη συνοδική περίοδο της Σελήνης, τον σεληνιακό ή συνοδικό μήνα.
β) Αλλά τις περισσότερες φορές κατά τη διάρκεια μιας πανσελήνου ή νέας σελήνης η σκιά της Γης ή της Σελήνης πέφτει στα βόρεια ή στα νότια του άλλου σώματος. Επομένως, για να συμβεί έκλειψη πρέπει επιπλέον τα τρία σώματα να ευθυγραμμίζονται σχεδόν. Αυτή η συνθήκη ικανοποιείται μόνο όταν μία νέα σελήνη ή πανσέληνος περνά κοντά στο επίπεδο της εκλειπτικής, με άλλη ορολογία όταν περνά από έναν εκ των δύο συνδέσμων της τροχιάς της (τον ανερχόμενο ή τον κατερχόμενο). Ο χρόνος μεταξύ δύο διαδοχικών περασμάτων από το επίπεδο της εκλειπτικής είναι ο δρακονικός μήνας. Συνεπώς οι συνθήκες είναι κατάλληλες μία φορά κάθε 5 ή 6 μήνες (ο `Ηλιος, όντας σε σύνοδο ή αντίθεση με τη Σελήνη, βρίσκεται επίσης σε ένα σύνδεσμο της σεληνιακής τροχιάς εκείνη τη στιγμή - αυτό συμβαίνει δύο φορές σε κάθε δρακονικό έτος.
Ο Σάρος (Saros) είναι μια περίοδος χρόνου ίση με:
Η εκλειπτική εποχή (eclipse season) είναι μία από τις δύο μόνο περιόδους κατά τη διάρκεια κάθε έτους κατά τις οποίες μπορεί να εμφανιστούν εκλείψεις, λόγω της διακύμανσης στην τροχιακή κλίση της Σελήνης. Κάθε εποχή διαρκεί περίπου 35 ημέρες και επαναλαμβάνεται λίγο πιο μετά τους έξι μήνες. Έτσι δύο πλήρεις εποχές έκλειψης εμφανίζονται πάντα κάθε χρόνο σε καθεμιά συμβαίνουν είτε δύο είτε τρεις εκλείψεις, καθώς τότε συντρέχουν οι ευνοϊκές συνθήκες εκδήλωσής τους.
Μετά από ένα Σάρο η Σελήνη θα έχει συμπληρώσει σχεδόν ακέραιο αριθμό συνοδικών, δρακονικών και ανωμαλιστικών μηνών, ώστε η γεωμετρία του συστήματος Γης-Ηλίου-Σελήνης θα είναι σχεδόν η ίδια: Η Σελήνη θα έχει την ίδια φάση, θα βρίσκεται στον ίδιο σύνδεσμο και στην ίδια απόσταση από τη Γη. Επιπροσθέτως, επειδή ο Σάρος είναι πολύ κοντά στα 18 έτη σε διάρκεια, η Γη θα βρίσκεται σχεδόν στην ίδια απόσταση από τον `Ήλιο, και στην ίδια εποχή του έτους.
Αν γνωρίζουμε την ημερομηνία μιας εκλείψεως, τότε ένα Σάρο μετά, μία σχεδόν ταυτόσημη έκλειψη θα συμβεί. Κατά τη διάρκεια αυτών των 18 ετών θα έχουν συμβεί περίπου 40 άλλες εκλείψεις Ηλίου και Σελήνης, αλλά με κάπως διαφορετική γεωμετρία. Σημειώστε επίσης ότι ο Σάρος (18,03 έτη) δεν είναι ίσος με ακέραιο αριθμό περιφορών της Σελήνης σε σχέση με τα μακρινά άστρα, που είναι οι πραγματικές περίοδοι περιφοράς (ο αστρικός μήνας). Επομένως, παρότι η σχετική γεωμετρία του συστήματος Γης-Ηλίου-Σελήνης θα είναι σχεδόν ταυτόσημη μετά από ένα Σάρο, η Σελήνη θα βρίσκεται σε μία διαφορετική θέση ως προς τους απλανείς αστέρες. Αυτό οφείλεται στην μετάπτωση της σεληνιακής τροχιάς.
Μία ακόμα επιπλοκή με τον Σάρο είναι ότι η περίοδός του δεν είναι ακέραιος αριθμός ημερών, αλλά περιέχει σχεδόν ακριβώς και 1/3 της ημέρας (ημερονυκτίου). Για αυτό, ως αποτέλεσμα της περιστροφής της Γης περί τον άξονά της, για κάθε διαδοχικό Σάρο μία έκλειψη θα συμβεί περίπου 8 ώρες αργότερα στη διάρκεια της ημέρας. Σε μία ηλιακή έκλειψη, αυτό σημαίνει ότι θα είναι ορατή σε γεωγραφικά μήκη 120° δυτικότερα, έτσι ώστε υπάρχει μια «ακριβοδίκαιη» κατανομή των εκλείψεων Ηλίου για όλα τα μέρη της Γης. Αν αναμείνουμε πάντως τρεις Σάρους, ο τρίτος θα έχει την έκλειψη κατά την ίδια ώρα περίπου της ημέρας για τον ίδιο τόπο. Αυτή η περίοδος των τριών σάρων (54 έτη και 1 μήνας ή σχεδόν ακριβώς 19756 ημέρες), είναι γνωστή με την αρχαία ελληνική ορολογία ως εξελιγμός. Επίσης, ο μισός Σάρος λέγεται Σαρ (sar).
Μεταξύ άλλων, ένας ακόμη κύκλος εκλείψεων, o inex, περιλαμβάνει:
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Τροχιές
Το χρυσό δρεπάνι
Το χρυσό δρεπάνι (La serpe d'or) είναι το δεύτερο τεύχος της σειράς κόμικς Αστερίξ, των Ρενέ Γκοσινί (συγγραφή) και Αλμπέρ Ουντερζό (εικονογράφηση). Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα τεύχη 42-74 του περιοδικού Pilote το 1960.
Περίληψη υπόθεσης
Καταστροφή χτυπά το γαλατικό χωριό όταν ο δρυΐδης Πανοραμίξ σπάει το χρυσό δρεπάνι του, καθώς χωρίς αυτό δεν μπορεί να παρακολουθήσει το ετήσιο συνέδριο των δρυΐδων ούτε να κόψει γκι για το μαγικό φίλτρο που κρατά μακριά τον ρωμαϊκό στρατό. Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ πηγαίνουν στη Λουτέτια (σημερινό Παρίσι) για να αγοράσουν καινούργιο δρεπάνι από τον μακρινό ξάδερφο του Οβελίξ, τον κατασκευαστή δρεπανιών Ταλεντίξ.
Στο δρόμο προς εκεί, συναντούν ληστές, αλλά τους νικούν εύκολα και μαθαίνουν από έναν συνταξιδιώτη ότι «υπάρχει έλλειψη δρεπανιών στη Λουτέτια». Στην πόλη, δεν βρίσκουν τον Ταλεντίξ και ρωτούν σε ένα τοπικό πανδοχείο, αλλά ο Αρβέρνιος ιδιοκτήτης λέει ότι δεν γνωρίζει τίποτα. Αργότερα δίνει μια περιγραφή του Αστερίξ και του Οβελίξ στον δόλιο Μπραβίξ, ο οποίος με τη σειρά του τους κατευθύνει στον ανώτερό του Νονίξ, ο οποίος προσπαθεί να τους πουλήσει ένα δρεπάνι σε υπερβολική τιμή. Αυτοί αρνούνται και νικούν τον Νονίξ και τους συντρόφους του, για να συλληφθούν από μια ρωμαϊκή περίπολο. Απελευθερώνονται από τον έπαρχο της Λουτέτιας, Γκράκχους Βαρεμάριους, και μαθαίνουν από έναν εκατόνταρχο ότι ο Ταλεντίξ μπορεί να έχει απαχθεί από διακινητές δρεπανιών.
Από έναν μεθυσμένο που φυλακίστηκε από τον Βαρεμάριους, μαθαίνουν ότι ο Νονίξ διατηρεί κρησφύγετο σε ένα ντολμέν στο Δάσος της Βουλώνης. Στην υπόγεια αποθήκη του Νονίξ, ο Αστερίξ και ο Οβελίξ βρίσκουν ένα θησαυροφυλάκιο από χρυσά δρεπάνια, αλλά δέχονται επίθεση από τον Μπραβίξ τον Νονίξ και τα τσιράκια τους. Μετά την ήττα, ο Νονίξ δραπετεύει και ο Αστερίξ με τον Οβελίξ τον ακολουθούν στο Γκράκχους Βαρεμάριους, ο οποίος – μπροστά στον εκατόνταρχο – ομολογεί ότι είχε χορηγήσει το παράνομο μονοπώλιο δρεπανιών για να σπάσει πλάκα. Ο εκατόνταρχος απελευθερώνει τον Ταλεντίξ και φυλακίζει τον Βαρεμάριους και τον Νονίξ. Γεμάτος ευγνωμοσύνη, ο Ταλεντίξ δίνει στον Αστερίξ και στον Οβελίξ τα καλύτερα δρεπάνια του. στη συνέχεια, οι δυο ήρωες επιστρέφουν στο χωριό τους και γιορτάζουν το επίτευγμά τους.
Ταινία μεγάλου μήκους
Μια ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους του τεύχους γυρίστηκε από την Dargaud Productions, η οποία είχε επίσης γυρίσει ταινία βασισμένη στο πρώτο βιβλίο, Αστερίξ ο Γαλάτης, εν αγνοία των δημιουργών του κόμικς. Οι Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό δέχτηκαν απρόθυμα την πρώτη ταινία, αλλά απέρριψαν σθεναρά τη δεύτερη, η οποία καταστράφηκε και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
Υποδοχή
Στον ιστότοπο Goodreads, Το χρυσό δρεπάνι έχει βαθμολογία 4,13 στα 5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεύχη του Αστερίξ