cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλικία της Γης
Θρησκευτικές προσεγγίσεις
Ο Πλάτων υπέθεσε ότι ο κόσμος ήταν πάρα πολύ παλιός και έπαιζε με την ιδέα ότι στο σύμπαν η κατεύθυνση του χρόνου τελικά αντιστράφηκε και όλα πήγαν πίσω στην αρχή.
Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι η Γη και το σύμπαν υπήρχαν για άπειρο χρονικό διάστημα. Τον τέταρτο αιώνα μ.Χ, ο Χριστιανισμός έγινε η κρατική θρησκεία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Κατά τον Μεσαίωνα, κυριαρχούσε μια αρκετά κυριολεκτική ερμηνεία της κοσμοθεωρίας της Αγίας Γραφής. Για αιώνες, επομένως, οι Δυτικοί επιστήμονες και θεολόγοι εργάζονταν υπό την προϋπόθεση ότι η Γη δεν θα μπορούσε να είναι παλαιότερη από μερικές χιλιάδες χρόνια.
Την εποχή της που ακολούθησε, οι άνθρωποι προσπάθησαν να υπολογίσουν την ηλικία της Γης με βάση τη Βίβλο.Τέτοιοι υπολογισμοί είναι δυνατοί με βάση ένα Βιβλικό χρονολόγιο, το οποίο μπορεί να συνταχθεί με βάση, μεταξύ άλλων, τις γενεαλογίες στο βιβλίο της Γένεσης. Οι εκτιμήσεις διαφορετικών θεολόγων διέφεραν για δεκαετίες, αλλά εκείνη την εποχή (γύρω στο 1550) έφτασαν σε ηλικία περίπου 5500 ετών. Μερικές φορές υπήρχαν εικασίες για το αν η Γη θα είχε δημιουργηθεί την άνοιξη ή το φθινόπωρο. Ο Αρχιεπίσκοπος Τζέιμς Ουσέρ του Αρμάγκ (Ιρλανδία) έφτασε τόσο μακριά το 1654, ώστε να καθοριστεί η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας θα ξεκινούσε στις 23 Οκτωβρίου 4004 π.Χ.
Με την άνοδο των φυσικών επιστημών τον 18ο αιώνα κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού, αυτή η ιδέα μιας νέας Γης (γνωστή σήμερα ως ο λεγόμενος δημιουργισμός της Νέας Γης) τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Οι πρώτοι φυσικοί επιστήμονες, ωστόσο, δεν οδηγήθηκαν να αρνηθούν τη Βίβλο, αλλά ήθελαν να συμφιλιώσουν την επιστήμη με τη Βίβλο. Θρησκευτικά, μπορούν να χαρακτηριστούν ως δημιουργοί της παλιάς γης.
Οι πρώτες επιστημονικές εκτιμήσεις
Στις αρχές του 18ου αιώνα, ορισμένοι φυσικοί επιστήμονες προσπάθησαν να προσεγγίσουν την ηλικία της Γης με επιστημονικό τρόπο. Ο Μιχαήλ Λομονόσοφ, που θεωρείται ο ιδρυτής της επιστήμης στη Ρωσία, ήταν από τους πρώτους που το επιχείρησαν. Πρότεινε ότι η Γη δημιουργήθηκε ξεχωριστά από το (παλαιότερο) Σύμπαν, αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν.
Οι ιδέες του Λομονόσοφ ήταν κυρίως υποθετικές, αλλά το 1779 ο Γάλλος επιστήμονας Georges-Louis Leclerc προσπάθησε να υπολογίσει την ηλικία της Γης με ένα πείραμα. Έφτιαξε μια μικρή σφαίρα υλικού που αποτελεί τη Γη και μέτρησε τον ρυθμό ψύξης της. Από αυτό το πείραμα υπολόγισε την ηλικία της Γης στα 75.000 χρόνια.
Λίγοι φυσιοδίφες έδωσαν προσοχή σε αυτό το έργο. Οι περισσότεροι άφησαν το ζήτημα της ηλικίας της Γης στους θεολόγους, ή απλά υπέθεσαν ότι η Γη πάντα υπήρχε και θα υπήρχε πάντα. Στα μέσα του 18ου αιώνα, οι φυσιοδίφες άρχισαν να μελετούν την ακολουθία και τα απολιθώματα σε στρώματα βράχου. Κατέληξαν στο κατηγορηματικό συμπέρασμα ότι η Γη υπόκειται σε αλλαγές κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της - όσο πολύ και αν χρειαστεί.
Αυτά τα στρώματα βράχου περιείχαν συχνά απολιθωμένα υπολείμματα αγνώστων ζώων ή φυτών και φαινόταν να υπάρχει σαφής σειρά εμφάνισης ειδών από στρώμα σε στρώμα. Γύρω στο 1795, ο Βρετανός γεωλόγος Γουίλιαμ Σμιθ πρότεινε ότι εάν δύο στρώματα βράχου σε διαφορετικές τοποθεσίες περιέχουν τα ίδια απολιθώματα, είναι πιθανό να είναι της ίδιας ηλικίας. Αυτή η αρχή, που τώρα ονομάζεται βιοστρωματογραφία, εξακολουθεί να ισχύει σήμερα και είναι μία από τις σημαντικότερες ηλικιακές ημερομηνίες και μεθόδους για τη συμφιλίωση των ηλικιών των βράχων σε διαφορετικά μέρη της Γης.
Ο γεωλόγος Charles Lyell πρότεινε γύρω στο 1830 ότι η επιφάνεια της Γης βρίσκεται σε συνεχή αλλαγή, με τις οροσειρές να σχηματίζονται και τη διάβρωση να διασπάται ξανά. Σύμφωνα με τον Lyell, ο ρυθμός αυτών των αλλαγών ήταν περίπου σταθερός με την πάροδο του χρόνου. Αυτό δεν ήταν σύμφωνο με τις παραδοσιακές ιδέες της περιόδου, όταν η ιστορία της Γης θεωρούνταν βασικά στατική και οι αλλαγές μπορούσαν να εξηγηθούν μόνο με τεράστιες φυσικές καταστροφές.Οι νέες ιδέες του Lyell ήταν η αρχή της ομοιομορφίας, η οποία γρήγορα απέκτησε πολλούς υποστηρικτές μεταξύ των μελετητών. Η ομοιομορφία υποστηρίζει ότι οι ορατές αλλαγές σήμερα είναι ομοιόμορφες σε όλη τη γεωλογική ιστορία. Ο Lyell προτίμησε ένα μοντέλο στο οποίο η Γη ήταν αιώνια.
Οι πρώτοι υπολογισμοί: φυσικοί έναντι βιολόγων και γεωλόγων
Το 1862, ο Σκωτσέζος φυσικός William Thomson (γνωστός ως Λόρδος Κέλβιν Lord Kelvin) δημοσίευσε υπολογισμούς που υπολόγισαν την ηλικία της Γης μεταξύ 20 και 400 εκατομμυρίων ετών. Υπέθεσε ότι η Γη δημιουργήθηκε ως μια τελείως λιωμένη μπάλα βράχου και υπολόγισε πόσο χρόνο χρειάστηκε για να κρυώσει η μπάλα στη σημερινή της θερμοκρασία.
Οι Γεωλόγοι είχαν πρόβλημα να δεχτούν αυτήν την (για αυτούς μικρή) ηλικία της Γης. Οι Βιολόγοι μπορούσαν να αποδεχτούν ότι η Γη δεν υπήρχε επ 'αόριστον, αλλά ακόμη και εκατό εκατομμύρια χρόνια φαίνονταν πολύ σύντομα. Ο Κάρολος Δαρβίνος, ο οποίος είχε μελετήσει το έργο του Lyell, διατύπωσε τη θεωρία της εξέλιξης στην οποία η εξέλιξη των οργανισμών πραγματοποιείται με την διαδικασία της φυσικής επιλογής. Η φυσική επιλογή, η οποία περιλαμβάνει έναν συνδυασμό γενετικών παραλλαγών και αθροιστικής επιλογής, θα μπορούσε να είναι αληθινή μόνο εάν η Γη ήταν εδώ για πολύ καιρό. Ακόμα και τετρακόσια εκατομμύρια χρόνια φαίνονταν πολύ σύντομο χρονικό διάστημα για αυτό.
Το 1869, ο Thomas Huxley, μεγάλος υποστηρικτής του Δαρβίνου, επιτέθηκε στους υπολογισμούς του Thomson. Ισχυρίστηκε ότι, ενώ εκτελέστηκαν σωστά, βασίστηκαν σε λανθασμένες υποθέσεις. (Ο Χάξλεϊ αργότερα αποδείχθηκε σωστός, η υπολογιζόμενη ηλικία του Τόμσον ήταν ακόμα πολύ μικρή. Ο Τόμσον προσπάθησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα μέσω της φυσικής, οι βιολόγοι και γεωλόγοι με άλλο τρόπο: στο τέλος, οι τελευταίοι ήταν πιο κοντά στην αλήθεια.)
Ο Χάξλεϊ κατάφερε να προκαλέσει μια μακρά και παραγωγική συζήτηση. Ο Γερμανός φυσικός Hermann von Helmholtz και ο Καναδός αστρονόμος Simon Newcomb υπολόγισαν ανεξάρτητα τον χρόνο που χρειάζεται για να συσσωρευτεί ο Ήλιος από ένα αρχικό νεφέλωμα αερίου στη τρέχουσα διάμετρό του.Κατέληξαν έτσι στα 100 εκατομμύρια χρόνια, δίνοντας ένα όριο στην ηλικία της Γης που ταίριαζε με τους υπολογισμούς του Thomson. Στους υπολογισμούς τους, ωστόσο, υπέθεσαν ότι ο Ήλιος ακτινοβολεί θερμότητα μόνο μέσω της βαρυτικής συστολής. Δεν γνώριζαν άλλο τρόπο παραγωγής ενέργειας.
Άλλοι επιστήμονες συμφώνησαν επίσης με τους υπολογισμούς του Thomson. Ο γιος του Κάρολου Δαρβίνου, ο αστρονόμος Τζορτζ Δαρβίνος, πρότεινε ότι η Γη και η Σελήνη είχαν διαλυθεί κατά τη διάρκεια της εποχής που και τα δύο είχαν λιώσει. Στη συνέχεια υπολόγισε το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την τριβή των παλίρροιας για να δοθεί στη Γη ένα 24ωρο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Τόμσον πρέπει να έχει δίκιο.
Ακτινομετρική χρονολόγηση
Για περισσότερες εξηγήσεις, δείτε: Ακτινομετρική χρονολόγηση
Αρχή
Τα ορυκτά στα πετρώματα περιέχουν φυσικά ορισμένα χημικά στοιχεία, ενώ άλλα στοιχεία αποκλείονται. Μέσω της ραδιενεργής αποσύνθεσης των ραδιοϊσοτόπων σε έναν βράχο, στοιχεία μπορούν να προστεθούν σε ορυκτά με την πάροδο του χρόνου που δεν ανήκουν εκεί φυσικά. Μετρώντας τις συγκεντρώσεις αυτών των στοιχείων, εάν είναι γνωστός ο χρόνος ημισείας ζωής και η αρχική συγκέντρωση του ραδιοϊσοτόπου, μπορεί να υπολογιστεί η ηλικία του βράχου.
Όταν ένας βράχος λιώνει, όπως γίνεται στο εσωτερικό ενός  ηφαιστείου ή λιώνει στο μανδύα της Γης, τα ραδιενεργά στοιχεία θα διαφύγουν από το τήγμα και θα αναδιανεμηθούν σε βράχο.
Η ηλικία των παλαιότερων γνωστών βράχων στη Γη δίνει μια ελάχιστη ηλικία για την ίδια τη Γη.
Ανακάλυψη ραδιενέργειας
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Γουίλιαμ Τόμσον ονομάστηκε Λόρδος Κέλβιν ως αναγνώριση του επιστημονικού του έργου. Επίσης, στον υπολογισμό της ηλικίας της Γης υπήρχε κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι ο Τόμσον ήταν σωστός, γιατί αυτό επιβεβαιώθηκε από άλλους υπολογισμούς. Οι γεωλόγοι και οι βιολόγοι δεν μπορούσαν παρά να υποστηρίξουν ότι ίσως έπαιζαν και άλλοι παράγοντες.
Η ανακάλυψη ήρθε το 1896, όταν ο Γάλλος χημικός Ανρί Μπεκερέλ ανακάλυψε την ύπαρξη ραδιενέργειας. Το 1898, δύο Γάλλοι-Πολωνοί επιστήμονες, η Μαρί και ο Πιερ Κιουρί, ανακάλυψαν τα ραδιενεργά στοιχεία πολώνιο και ράδιο. Το 1903, ο Pierre Curie και ο συνάδελφός του Albert Laborde ανακοίνωσαν ότι η ραδιενεργή διάσπαση παράγει αρκετή θερμότητα ώστε το ράδιο να λιώσει το βάρος του στον πάγο σε λιγότερο από μία ώρα.
Αυτές οι ανακαλύψεις αμφισβητούν τους υπολογισμούς της ηλικίας της Γης. Σε αυτούς τους υπολογισμούς θεωρείται ότι ο Ήλιος και η Γη έχουν χάσει θερμότητα από την προέλευσή τους μόνο μέσω ψύξης, αλλά η ραδιενέργεια παράγει επίσης θερμότητα. Την ίδια χρονιά, το 1903, ο George Darwin και ο John Joly ήταν οι πρώτοι που το αναγνώρισαν.
Το ερώτημα τώρα ήταν αν η Γη περιέχει αρκετό ραδιενεργό υλικό για να επηρεάσει τον ρυθμό ψύξης της. Το 1901, δύο Γερμανοί δάσκαλοι, ο Julius Elster και ο Hans Geitel, είχαν ανακαλύψει ότι ο αέρας και το έδαφος περιείχαν ραδιενέργεια. Άλλοι βρήκαν ραδιενέργεια στο νερό της βροχής, στο χιόνι και στα υπόγεια ύδατα. Ο Άγγλος Robert Strutt βρήκε ίχνη ραδίου σε πολλούς βράχους και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γη περιέχει περισσότερο από αρκετό ραδιενεργό υλικό για να διατηρηθεί ζεστή για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
Το έργο του Στρουτ χτύπησε σαν βόμβα,στην επιστημονική κοινότητα. Ο Λόρδος Κέλβιν, ωστόσο, συνέχισε να υπερασπίζεται τους παλαιότερους υπολογισμούς μέχρι το θάνατό του το 1907, αν και φαίνεται να είχε παραδεχτεί σε ιδιωτικές συνομιλίες ότι οι υπολογισμοί του ήταν πιθανώς λανθασμένοι.
Επινόηση ραδιομετρικής χρονολόγησης
Η ανακάλυψη της ραδιενέργειας, η οποία είχε διαταράξει τους παλιούς υπολογισμούς, ήρθε τελικά με ένα μπόνους με τη μορφή μιας νέας μεθόδου υπολογισμού της ηλικίας: της ραδιομετρικής χρονολόγησης.
Ο Ernest Rutherford, πρωτοπόρος στην πυρηνική φυσική, έκανε σημαντικές ανακαλύψεις που επέτρεψαν την ανάπτυξη της ραδιομετρικής χρονολόγησης.
Οι Ernest Rutherford και Frederick Soddy, εν τω μεταξύ, συνέχισαν την έρευνά τους στη ραδιενέργεια και ανακάλυψαν ότι η ραδιενέργεια προήλθε από πυρηνικές αντιδράσεις, στις οποίες μεταλλάξεις στους ατομικούς πυρήνες οδηγούν στο σχηματισμό άλλων στοιχείων. Σε μια τέτοια αντίδραση, ένα άτομο διασπάται σε ένα ελαφρύτερο στοιχείο, απελευθερώνοντας ιονίζουσα ακτινοβολία (ακτινοβολία άλφα, βήτα ή γάμμα). Ανακαλύφθηκε επίσης ότι αυτές οι αντιδράσεις λαμβάνουν χώρα με σταθερό ρυθμό αντίδρασης, ο οποίος μπορεί να περιγραφεί με τον χρόνο ημίσειας ζωής του ραδιενεργού στοιχείου. Ο χρόνος ημιζωής είναι ο χρόνος που χρειάζεται για να διασπαστεί το μισό υλικό σε άλλο στοιχείο.
Ορισμένα ραδιενεργά στοιχεία έχουν μικρό χρόνο ημίσειας ζωής, άλλα μεγάλα. Το ουράνιο, το θόριο και το ράδιο έχουν συνήθως μεγάλη ημιζωή, και ως εκ τούτου εξακολουθούν να υπάρχουν στον φλοιό της Γης, ενώ άλλα ραδιενεργά στοιχεία με πολύ μικρή ημιζωή έχουν εξαφανιστεί με την πάροδο του χρόνου. Ορισμένα ραδιενεργά στοιχεία διασπώνται πρώτα σε άλλα ραδιενεργά στοιχεία, τα οποία στη συνέχεια διασπώνται περαιτέρω, δημιουργώντας μια αλυσίδα αντιδράσεων που ονομάζεται αλληλουχία αποσύνθεσης. Οι σειρές σήψης καθιερώθηκαν σύντομα, όπως η σειρά ουρανίου-ραδίου-θωρίου. Πρωτοπόρος σε αυτόν τον τομέα ήταν ο Αμερικανός χημικός Bertram Boltwood.
Ο Rutherford δήλωσε το 1904 ότι τα σωματίδια άλφα (τα σωματίδια που αποτελούν την άλφα ακτινοβολία) μπορούν να παγιδευτούν σε ένα υλικό ως άτομα ηλίου. Τότε υπολόγιζε για τη σχέση μεταξύ σωματιδίων ηλίου και άλφα, αλλά μπορούσε να αποδείξει τη σχέση τέσσερα χρόνια αργότερα.
Εν τω μεταξύ, ο παλιός συνάδελφος του Rutherford, Soddy, μαζί με τον William Ramsay, είχαν καθορίσει τον ρυθμό με τον οποίο το ράδιο παράγει σωματίδια άλφα. Ο Ράδερφορντ τώρα πρότεινε ότι ήταν δυνατό να προσδιοριστεί η ηλικία ενός βράχου μετρώντας τη συγκέντρωση ηλίου σε αυτό: τη μέθοδο ηλίου. Χρονολόγησε μια πέτρα σε ηλικία 40 εκατομμυρίων ετών και αργότερα έγραψε για την παρουσίαση του αποτελέσματος του: Μπήκα στην αίθουσα, όπου ήταν μισοσκούρο, και ξαφνικά είδα τον λόρδο Κέλβιν να κάθεται ανάμεσα στο κοινό. Ήξερα τότε ότι θα είχα πρόβλημα για το τελευταίο μέρος της ομιλίας μου όπου θα μιλούσα για την ηλικία της Γης, για την οποία οι ιδέες του ήταν διαφορετικές από τις δικές μου. Προς μεγάλη μου ανακούφιση, ο Κέλβιν αποκοιμήθηκε, αλλά όταν έφτασα στο σημαντικό σημείο, τον είδα να κάθεται, να ανοίγει τα μάτια του και να μου ρίχνει ένα θυμωμένο βλέμμα! Έκανα μια ξαφνική σκέψη και είπα: "Ο Λόρδος Κέλβιν έχει περιορίσει την ηλικία της Γης, υπό την προϋπόθεση ότι δεν ανακαλύφθηκε νέα πηγή θερμότητας. Αυτή η προφητική επιδρομή αποτυπώνει αυτό που λέμε σήμερα: το ράδιο!" και κοίτα, το γέρο μου χαμογέλασε. (Eve, Rutherford: Being the Life and Letters of the Rt. Hon. Lord Rutherford, O.M. Cambridge: Cambridge University Press, 1939) Ο Ράδερφορντ υπέθεσε ότι το ράδιο διασπάστηκε με σταθερό ρυθμό, όπως είχαν δείξει ο Ράμσεϊ και ο Σόντι, και ότι το ήλιο δεν μπορούσε να διαφύγει από το βράχο. Το πείραμά του ήταν ανακριβές, αλλά ήταν μια αρχή.
Ο Boltwood υποστήριξε το 1905 ότι το τελικό προϊόν της σειράς αποσύνθεσης του ραδίου πρέπει να είναι μόλυβδος. Ήταν ήδη γνωστό τότε ότι το ίδιο το ράδιο μπορούσε να σχηματιστεί από τη διάσπαση του ουρανίου. Ο Ράδερφορντ συνέταξε τότε μια σειρά αποσύνθεσης στην οποία το ράδιο διασπάται για να οδηγήσει διώχνοντας πέντε σωματίδια άλφα. Υποθέτει ότι η σειρά αποσύνθεσης ουρανίου-μολύβδου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για χρονολόγηση βράχων. Ο Boltwood στη συνέχεια έλαβε μετρήσεις σε έναν αριθμό βράχων, δίνοντας τιμές μεταξύ 92 και 570 εκατομμυρίων ετών. Δεν δημοσίευσε σχετικά με αυτά τα πειράματα, επειδή τα σφάλματα μέτρησης ήταν πολύ μεγάλα και η τιμή που χρησιμοποιήθηκε για τον χρόνο ημίσειας ζωής του ραδίου ήταν μόνο μια αόριστη εκτίμηση. Αφού τελειοποίησε τα πειράματα, ο Boltwood τόλμησε να δημοσιεύσει σχετικά το 1907.
Στη δημοσίευσή του, ο Boltwood γράφει ότι τα πετρώματα από το ίδιο υπόστρωμα έχουν παρόμοιες αναλογίες μολύβδου/ουρανίου σε διαφορετικές θέσεις, ενώ τα στρώματα που βρέθηκαν παλαιότερα περιέχουν υψηλότερες συγκεντρώσεις μολύβδου, εκτός από τις περιπτώσεις που βρέθηκαν στοιχεία ότι ο μόλυβδος έχει διαλυθεί από το βράχο. Τα πειράματά του επισκιάστηκαν ακόμη από την έλλειψη σαφήνειας σχετικά με την ακολουθία αποσύνθεσης του θορίου, οδηγώντας σε λανθασμένα αποτελέσματα σε πετρώματα που περιείχαν τόσο θόριο όσο και ουράνιο. Μεταγενέστερες τεχνικές θα μπορούσαν να υπολογίσουν την ηλικία των διαφόρων πετρωμάτων του Boltwood, που κυμαίνεται από 250 εκατομμύρια έως 1,3 δισεκατομμύρια χρόνια.
Οι ημερομηνίες κατά Arthur Holmes
Το πιο σημαντικό, ο Soddy είχε ανακαλύψει το 1913 ότι άτομα του ίδιου στοιχείου υπάρχουν με διαφορετικές μάζες. αυτά ονομάζονται ισότοπα. Στη δεκαετία του 1930 θα αποδειχθεί ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι ατομικοί πυρήνες μπορούν να περιέχουν διαφορετικό αριθμό μη φορτισμένων σωματιδίων, τα λεγόμενα νετρόνια.
Ενώ πολλοί γεωλόγοι θεώρησαν ότι αυτή η νέα ανακάλυψη έκανε τις ραδιομετρικές χρονολογήσεις τόσο περίπλοκες που τα αποτελέσματα ήταν άχρηστα, ο Χολμς τα είδε ως έναν τρόπο βελτίωσης των τεχνικών του. Συνέχισε τη δουλειά του, αλλά σχεδόν αγνοήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1920. Εξαίρεση ήταν ο Τζόζεφ Μπάρελ, ένας Αμερικανός γεωλόγος, ο οποίος, το 1917, υποστήριξε ότι τα αποτελέσματα του Χολμς επέτρεψαν τη δημιουργία μιας γεωλογικής κλίμακας. Ο Barrell έδειξε ότι τα στρώματα βράχου δεν σχηματίζονται πάντα με τον ίδιο ρυθμό, οπότε το πάχος των στρώσεων βράχου δεν θα μπορούσε απλώς να χρησιμοποιηθεί για να πει κάτι για τη διάρκεια των εποχών.
Το έργο του Χολμς άρχισε τελικά να κερδίζει την προσοχή το 1921, όταν οι ομιλητές της ετήσιας Βρετανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης συμφώνησαν ότι η Γη πρέπει να είναι ηλικίας μερικών δισεκατομμυρίων ετών και ότι η ραδιομετρική χρονολόγηση ήταν αξιόπιστη. Οι περισσότεροι γεωλόγοι δεν είδαν τίποτα στη νέα μέθοδο. Μόλις το 1926 το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας της Αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών αποφάσισε να δημιουργήσει μια επιτροπή για τη διερεύνηση του προβλήματος της ηλικίας της Γης. Ο Χολμς, ένας από τους λίγους με εμπειρία στην ακτινομετρική χρονολόγηση, διορίστηκε στην επιτροπή και έγραψε ο ίδιος μεγάλα τμήματα της τελικής έκθεσης. Το συμπέρασμα ήταν ότι η ακτινομετρική χρονολόγηση ήταν η μόνη ακριβής μέθοδος για τον προσδιορισμό των ακριβών ηλικιών για τη γεωλογική χρονική κλίμακα. Η έκθεση αναφέρει λεπτομερώς τη μέθοδο, τα περιθώρια σφάλματος και τους περιορισμούς. Μετά τη δημοσίευση της έκθεσης, κάθε επιστημονική αντίθεση εξαφανίστηκε γρήγορα.
Επειδή οι τεχνικές βελτιώθηκαν και οι άνθρωποι δεν ήξεραν πού βρίσκονταν οι παλαιότεροι βράχοι στην αρχή, η ηλικία που έδωσε ο Χολμς στη Γη θα αυξανόταν με την πάροδο του χρόνου. Πολύ σημαντική η η μέτρηση που πραγματοποίησε ο Alfred Nier,και η τεράστια ποσότητα που κατέληξε.Το 1913 ο Χολμς υπολόγισε ότι η Γη ήταν 1600 εκατομυρίων ετών παλιά, το 1947 ήταν 3350 εκατομυρίων ετών, και το 1956 έγινε τελικά 4550 εκατομυρίων ετών .Η τελευταία τιμή είναι πολύ κοντά στις τρέχουσες εκτιμήσεις.
Σύγχρονη χρονολόγηση
Η ραδιομετρική χρονολόγηση παραμένει η πιο σημαντική μέθοδος προσδιορισμού της ηλικίας στη γεωλογία. Οι τεχνικές βελτιώνονται και δοκιμάζονται συνεχώς. Εκτός από τη μέθοδο μολύβδου ουρανίου του Χολμς, σαράντα περίπου μέθοδοι είναι πλέον γνωστές που χρησιμοποιούν διαφορετικά ραδιοϊσότοπα και υλικά/μέταλλα. Δέκα από αυτά μπορούν να εφαρμοστούν σε πολύ παλιά βράχια. Σήμερα, η ηλικία των πετρωμάτων μπορεί επομένως να προσδιοριστεί με μεγάλη ακρίβεια και με μικρό περιθώριο σφάλματος.
Τα παλαιότερα πετρώματα και τα παλαιότερα ορυκτά της Γης
Οι βράχοι δεν μπορούν να δώσουν μια άμεση ηλικία σχηματισμού της Γης από το ηλιακό νεφέλωμα, επειδή μετά τον σχηματισμό της η Γη έχει διαφοροποιηθεί σε έναν πυρήνα, μανδύα και φλοιό με τεκτονικές πλάκες, καιρικές συνθήκες και μεταμόρφωση προκαλώντας την εξαφάνιση των παλαιότερων βράχων.
Οι αρχαιότεροι βράχοι που εκτίθενται στην επιφάνεια της γης βρίσκονται στους αρχαϊκούς κρατόνους. Αυτοί οι κρατόνοι αποτελούν τις βασικές περιοχές των μεγαλύτερων ασπίδων Precambrian, οι οποίες βρίσκονται σε όλες τις ηπείρους. Οι παλαιότεροι βράχοι βρίσκονται στο Βόρειο Ατλαντικό Κράτον (Γροιλανδία, Λαμπραντόρ, Βορειοδυτική Σκωτία) και στο Σκλάβο Κράτον (Βορειοδυτικός Καναδάς). Στη Δυτική Γροιλανδία οι ηλικίες αποκτήθηκαν μεταξύ 3,7 και 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια, στα βράχια της ζώνης πρασίνου Isua. Στο Βορειοδυτικό Καναδά, τα αποτελέσματα ελήφθησαν σε ένα gneiss (το Acasta gneiss) έως 4,03 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι προσδιορισμοί ηλικίας έγιναν κυρίως με τη μέθοδο ουρανίου-μολύβδου που εφαρμόστηκε σε μικρούς κρυστάλλους ζιργκόν που εξήχθησαν από τους βράχους. Πιστεύεται ότι οι κρύσταλλοι ζιρκονίου είχαν ήδη κρυσταλλωθεί ως συστατικό του γρανίτη που ήταν ο αρχικός βράχος (ο πρωτόλιθος) από τον οποίο σχηματίστηκε αργότερα το gneiss με μεταμόρφωση. Επομένως, η ηλικία που βρέθηκε δεν είναι αυτή του γνεύσου αλλά αυτή του γρανίτη.
Τα παλαιότερα ορυκτά είναι μικροί κρύσταλλοι ζιργκόν που βρέθηκαν ως αποσπώμενοι κόκκοι άμμου σε ένα μεταμορφωμένο συγκρότημα που ξεπροβάλλει στο Jack Hills που βρίσκεται στο Yilgarn Craton της Δυτικής Αυστραλίας. Η ηλικία τους καθορίστηκε επίσης με τη μέθοδο ουρανίου-μολύβδου. Δεκάδες κόκκοι βρέθηκαν να είναι παλαιότεροι από 4 δισεκατομμύρια χρόνια και ένας κόκκος έδωσε ηλικία 4,40 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι προσδιορισμοί ηλικίας αναφέρονται στους βράχους από γρανίτη από τους οποίους προέρχονται οι κόκκοι ζιργκόν. Ωστόσο, τίποτα δεν έχει βρεθεί από αυτόν τον γρανίτη. Το ίδιο το συγκρότημα είναι μόνο περίπου 3 δισεκατομμύρια χρόνια παλιά.
Η ηλικία της Γης προσεγγίζεται πιο πολύ από μια εξέταση της ισοτοπικής σύνθεσης του μολύβδου σε κρυστάλλους γαλενίτη από τέσσερα αρχαϊκά μεταλλεύματα μολύβδου διαφόρων ηλικιών μεταξύ 2,6 και 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια.
Οι κρυστάλλοι γαλενίτη δεν περιέχουν ουράνιο και η μετρούμενη ισοτοπική σύνθεση του μολύβδου στους κρυστάλλους είναι αυτή της Γης τη στιγμή που κρυσταλλώθηκαν. Υποθέτοντας ότι τα τέσσερα μεταλλεύματα προέρχονται από την ίδια χερσαία δεξαμενή, μια ηλικία για τη Γη μπορεί να προκύψει από τη διαφορά τους στη ισοτοπική σύνθεση του μολύβδου. Αυτή η μέθοδος επινοήθηκε από τον Fouad Tera και το αποτέλεσμα που έλαβε είναι 4,53 έως 4,54 δισεκατομμύρια χρόνια.
Μετρήσεις μετεωριτών και άλλων πλανητών
Οι περισσότεροι μετεωρίτες είναι θραύσματα ουράνιων σωμάτων παρόμοια με τους αστεροειδείς που βρίσκονται σε μια ζώνη μεταξύ Άρη και Δία. Η ηλικία τους αντιστοιχεί στην ηλικία των άλλων ουράνιων σωμάτων του ηλιακού συστήματος και επομένως επίσης στην ηλικία της Γης. Η πρώτη ακριβής χρονολόγηση των μετεωριτών δημοσιεύθηκε από τον Clair Patterson το 1956. Χρησιμοποίησε τη μέθοδο μολύβδου-μολύβδου (μια παραλλαγή της μεθόδου ουρανίου-μολύβδου, στην οποία προσδιορίζεται μόνο η ισοτοπική σύνθεση του μολύβδου, χωρίς μέτρηση της περιεκτικότητας σε ουράνιο ) ..
Εφάρμοσε τη μέθοδο σε μια συνδυασμένη μελέτη σε πέντε μετεωρίτες. Το αποτέλεσμα που έλαβε ήταν 4,55 ± 0,07 δισεκατομμύρια χρόνια. Ένας από τους μετεωρίτες ήταν ο σιδερένιος μετεωρίτης Canyon Diablo, η πρόσκρουση του οποίου ήταν υπεύθυνη για το σχηματισμό του κρατήρα Meteor (επίσης αποκαλούμενου κρατήρα Barringer) στην Αριζόνα πριν από περίπου 50.000 χρόνια.
Το πλήθος των ημερομηνιών που αφορούν μετεωρίτες φτάνει τώρα τις εκατοντάδες.Ποια μέθοδος χρησιμοποιείται εξαρτάται από τον τύπο του μετεωρίτη. Οι πέτρινοι μετεωρίτες χρονολογούνται κυρίως χρησιμοποιώντας τη μέθοδο ρουβιδίου-στροντίου, τη μέθοδο μολύβδου-μολύβδου και τη μέθοδο σαμαρίου-νεοδυμίου. Εκτός από τη μέθοδο μολύβδου-μολύβδου, η μέθοδος ρηνίου-οσμίου χρησιμοποιείται επίσης για μετεωρίτες σιδήρου.Οι περισσότεροι μετεωρίτες αποδίδουν ηλικία μεταξύ 4,5 και 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια. Η διαφορά ηλικίας εξηγείται ως ο χρόνος που χρειάστηκε για να συσσωρευτεί το ηλιακό νεφέλωμα στον Ήλιο και τους πλανήτες.
Ένα άλλο εξωγήινο σώμα που δεν έχει υποστεί διαφοροποιήσεις λόγω της ύπαρξης τεκτονικών πλακών ή καιρικών συνθήκων είναι η Σελήνη. Οι βράχοι που επέστρεψαν από τις αποστολές του Απόλλωνα από τη Σελήνη μπορούν να χρονολογηθούν με μεγάλη ακρίβεια και είναι το πολύ 4,4 έως 4,5 δισεκατομμυρίων ετών. Μετεωρίτες που είναι ύποπτοι ότι προέρχονται από τον Άρη είναι επίσης ηλικίας περίπου 4,5 δισεκατομμυρίων ετών, σύμφωνα με μετρήσεις μολύβδου-μολύβδου. Περιεχόμενα πλούσια σε ασβέστιο και αλουμίνιο από μετεωρίτες έχουν χρονολογηθεί στα 4.567 δισεκατομμύρια χρόνια, καθιστώντας τα τα παλαιότερα γνωστά υλικά στο ηλιακό σύστημα. Πιστεύεται ότι η συσσώρευση που σχημάτισε τη Γη συνέβη λίγο μετά το σχηματισμό αυτών των εγκλεισμάτων.
Το γεγονός ότι όλες αυτές οι μετρήσεις ταιριάζουν λίγο πολύ οδήγησε τους επιστήμονες να υποθέσουν ότι η Γη και το υπόλοιπο ηλιακό σύστημα σχηματίστηκαν πριν από 4,58 έως 4,53 δισεκατομμύρια χρόνια.
Ηλιοσεισμολογία
Οι ηλικίες που βρέθηκαν έτσι επιβεβαιώνονται από τη μελέτη του Ήλιου. Ο Ήλιος μπορεί να χρονολογηθεί χρησιμοποιώντας ηλιοσεισμολογία και τα αποτελέσματα που λαμβάνονται είναι σύμφωνα με την εποχή των μετεωριτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωλογία
Γουίλιαμ Μπάλντουιν
Ο Γουίλιαμ Τζόζεφ Μπάλντουιν (γεννημένος στις 21 Φεβρουαρίου 1963) είναι Αμερικανός ηθοποιός, ο δεύτερος νεότερος από τους τέσσερις αδελφούς Μπάλντουιν. Έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Ταξιδιώτες στην άλλη ζωή (1990), Κύματα φωτιάς (1991), Σλίβερ (1993), Virus (1999), Δεσμοί διαζυγίου (2005) και Όταν με παράτησε η Σάρα. Ο Μπάλντουιν είναι παντρεμένος με την τραγουδίστρια Τσάινα Φίλιπς.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Baldwin γεννήθηκε στη Μασαπέκα της Νέας Υόρκης. Ήταν γιος της Κάρολ Νιούκομπ (το γένος Μάρτινο), ιδρύτριας του The Baldwin Fund και του Αλεξάντερ Ρέι Μπάλντουιν Τζούνιορ. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής ιστορίας/κοινωνιολογίας σε γυμνάσιο και προπονητής αμερικανικού ποδοσφαίρου. Είναι ο αδερφός των ηθοποιών Άλεκ, Ντάνιελ και Στίβεν, γνωστών και ως αδελφών Μπάλντουιν, και των αδελφών Μπεθ και Τζέιν. Ο Μπάλντουιν μεγάλωσε σε μια καθολική οικογένεια και έχει ιρλανδική και γαλλική καταγωγή. Απόφοιτος του γυμνασίου Alfred G. Berner και του Πανεπιστημίου Μπινγκχάμπτον, όπου ήταν παλαιστής, έχει πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες.
Δεκαετία του 1990
Το 1995, μεταξύ άλλων διαφορετικών ρόλων που έχει παίξει στην καριέρα του, ο Μπάλντουιν ήταν υποψήφιος για την ταινία του Τζόελ Σουμάχερ Μπάτμαν για πάντα στον ρόλο του Batman. Οι τέσσερις διαφορετικές επιλογές του Σουμάχερ ήταν οι Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, Ρέιφ Φάινς, Βαλ Κίλμερ και Μπάλντουιν ενώ ο ρόλος δόθηκε στον Βαλ Κίλμερ. Ο Μπάλντουιν πρωταγωνίστησε στο πλευρό της Σίντι Κρόφορντ στο Ριψοκίνδυνο παιχνίδι. Στη συνέχεια, το 1996, πρωταγωνίστησε σε μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού της Miramax Films με τίτλο Καθαρισμοί φόνων Ε.Π.Ε. και πληρώθηκε 150.000 δολάρια για την ερμηνεία του, για την οποία έλαβε λίγες καλές κριτικές. Το 1998, εμφανίστηκε στην ταινία Μπούλγουορθ του Γουόρεν Μπίτι ως εραστής της Κονστάνς Μπούλγουορθ. Το 1999, ο Μπάλντουιν συνεργάστηκε με την Τζέιμι Λι Κέρτις και τον Ντόναλντ Σάδερλαντ στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Virus και έπαιξε μαζί με τον Πίτερ Γκάλαχερ στην ταινία Brotherhood of Murder.
Δεκαετία του 2000
μικρογραφία| Ο Μπάλντουιν το 2008|318x318εσ Το 2001, ο Μπάλντουιν έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική ταινία Double Bang που προβλήθηκε από το HBO. Η ταινία του Art Heist του 2004 έλαβε μεγάλη προσοχή όταν κυκλοφόρησε σε DVD. Ο Μπάλντουιν συνέχισε να παίζει σε ταινίες και στην τηλεόραση, αλλά χωρίς να παίρνει πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους. Έλαβε καλές κριτικές σε έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία του 2005 Δεσμοί διαζυγίου μαζί με τη Λόρα Λίνεϊ. Συμπρωταγωνίστησε επίσης στο Dirty Sexy Money του ABC ως ο μεγαλύτερος γιος του Ντόναλντ Σάδερλαντ, για τη διάρκεια της σειράς μέχρι τον Απρίλιο του 2009. Το 2008, εμφανίστηκε στην κωμωδία Όταν με παράτησε η Σάρα, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Τζέισον Σέγκελ και Κρίστεν Μπελ, ως ντετέκτιβ Χάντερ Ρας.
Δεκαετία του 2010
Τον Φεβρουάριο του 2010, ο Μπάλντουιν έπαιξε τον Batman στο Justice League: Crisis on Two Earths, μια προσαρμογή της ιστορίας του JLA: Earth 2 του Γκραντ Μόρισον. Ο Μπάλντουιν υποδύθηκε τον δρα Γουίλιαμ βαν ντερ Γούντσεν στον τρίτο και τέταρτο κύκλο του Gossip Girl. Εμφανίστηκε επίσης με τον αδελφό του Ντάνιελ στο ντοκιμαντέρ της UniGlobe Entertainment για τον καρκίνο του μαστού 1 a Minute. Στο ντοκιμαντέρ εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, οι επιζήσες από καρκίνο του μαστού Ολίβια Νιούτον Τζον, Νταϊάν Κάρολ, Μελίσσα Έθεριτζ, Τζάκλυν Σμιθ. Το 2011, ο Μπάλντουιν πρωταγωνίστησε στην ταινία The Craigslist Killer που προβλήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2011.
Την 1η Ιουνίου 2011, ο Μπάλντουιν πρωταγωνίστησε στην ανεξάρτητη ταινία Sexy Evil Genius. Τον Ιούλιο του 2011, ο Baldwin εντάχθηκε στο καστ της δραματικής σειράς του CBS Χαβάη Πέντε-0.
Το 2016, ο Μπάλντουιν πήρε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στην επανάληψη του 2016 της τηλεοπτικής σειράς Μακγκάιβερ ως ο εν διαστάσει πατέρας του Ράιλι στο κανάλι CBS Paramount Television. Στις 21 Νοεμβρίου 2017 ο Μπάλντουιν εντάχθηκε στο βασικό καστ μιας τηλεοπτικής σειράς μαζί με τον Μάιλς Τέλερ με τίτλο Too Old To Die Young που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2019 από το Amazon Video.
Δεκαετία του 2020
Το 2021, ο Μπάλντουιν πρωταγωνίστησε στο War of the Worlds: Annihilation και το 2022 εμφανίστηκε στην ταινία τρόμου Candyland.
Προσωπική ζωή
Το 1995, ο Μπάλντουιν παντρεύτηκε την τραγουδίστρια Τσάινα Φίλιπς του μουσικού συγκροτήματος Wilson Phillips. Μαζί, έχουν τρία παιδιά, τις κόρες Τζέιμσον (γεννήθηκε το 2000) και Μπρουκ (γεννήθηκε το 2004) και τον γιο Βανς (γεννήθηκε το 2001).
Ο Μπάλντουιν μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα σε ένα κτήμα στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνιας και σε ένα άλλο στο Μπέντφορντ Κόρνερς της Νέας Υόρκης, το οποίο απέχει 30 λεπτά από το κτήμα του αδελφού του Στίβεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μστισλάβ Β΄ του Κιέβου
Ο Μστισλάβ Β΄ Ιζιασλάβιτς, ρωσ. Мстислав Изяславич (απεβ. 19 Αυγούστου 1170) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1167-69, 70).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Έγινε πρίγκιπας τού Περεγιασλάβλ, τού Βολοντιμίρ-Βολίνσκι και τέλος μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου (1167-69, 70).
Μαζί με τον πατέρα του συμμετείχε στους πολέμους εναντίον τού Γιούρι Α΄ τού μακρόχειρος (dolgoruky) πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ και των πριγκίπων του Τσέρνιγοβ. Το 1153 νίκησε τους Κουμάνους, αλλά αργότερα νικήθηκε από αυτούς στον ποταμό Πσιόλ. Ο Γιούρι Α΄ τον ανάγκασε να διαφύγει στην Πολωνία το 1155, αλλά το επόμενο έτος ο Μστισλάβ Β΄ επέστρεψε με νέο στρατό και νίκησε τον Γιούρι Α΄ στο Βολοντιμίρ-Βολίνσκι. Το 1157 απεβίωσε ο Γιούρι Α΄ και ο Μστισλάβ Β΄ έστεψε τον εαυτό του στο Βολοντιμίρ-Βολίνσκι.
Το 1169 ο Αντέι μεγάλος πρίγκιπας τού Βλαντίμιρ-Σούζνταλ λεηλάτησε το Κϊεβο και εκτόπισε τον Μστισλάβ Β΄ από μεγάλο πρίγκιπα. Ο Μστισλάβ Β΄ πέρασε την εξορία του στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων τού απένειμε την περιοχή της Οτσκαλάνα. Απεβίωσε το 1172.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1151 την Αγνή των Πιάστ, κόρη τού Μπολέσλαφ Γ΄ δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Εκλογές στον Άγιο Μαρίνο
Οι γενικές εκλογές στον Άγιο Μαρίνο διεξάγονται κάθε 4 χρόνια.
2012
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Νοεμβρίου του 2012 νικητής αναδείχθηκε ο συνασπισμός Συμφωνία για τον Άγιο Μαρίνο, που εξασφάλισε 35 επί συνόλου 60 εδρών στο Μέγα και Γενικό Συμβούλιο. Έλαβαν μέρος 356 υποψήφιοι για 60 έδρες.
2014
Στις 25 Μαΐου 2014 οι ψηφοφόροι ενέκριναν και τις 2 προτάσεις που τέθηκαν σε δημοψήφισμα για την ανάκληση των νόμων για τις μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό και για την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος.
Παραπομπές
*
Ισαλλοβαρής γραμμή
Γενικά (στο πληθυντικό) Ισαλλοβαρείς γραμμές ονομάζονται οι δημιουργούμενες και φερόμενες στο Μετεωρολογικό χάρτη, από τη γραμμική ένωση των βαρομετρικών σταθμών εκείνων οι οποίοι παρουσιάζουν (έχουν καταγράψει) την ίδια μεταβολή της  ατμοσφαιρικής πίεσης κατά την ίδια περίοδο, τη λεγόμενη βαρομετρική τάση.
Ο τρόπος αυτός, της γραμμικής σύνδεσης των βαρομετρικών σταθμών, θεωρείται ο καλύτερος για τη γρήγορη εικόνα της μεταβολής της βαρομετρικής πίεσης και της έκτασης αυτής εκ μέρους των Μετεωρολόγων.
Με μικρή διαφορά αυτών των γραμμών είναι οι Ισοβαρείς γραμμές
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Μονή του Τσέλιε
Η Μονή των Αγίων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ του Τσέλιε ή Μονή του Τσέλιγιε (σερβ. Манастир Ћелије, Ćelije) είναι μοναστήρι της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Βρίσκεται σε οδική απόσταση 6 χιλιομέτρων νότια από την πόλη Βάλιεβο, στο Οκρούγκ Κολουμπάρα της κεντρικής Σερβίας, δίπλα στον ποταμό Γκράντατς. Η μονή ιδρύθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα. Σήμερα περιβάλλεται από υψηλά δένδρα, ώστε δεν φαίνεται από μακριά.
thumb|right|Ο λιτός τάφος του Ιουστίνου Πόποβιτς στη Μονή Η Μονή του Τσέλιε είναι περισσότερο γνωστή ως το μοναστήρι όπου έζησε τα τελευταία 31 χρόνια της ζωής του και απεβίωσε ο Ορθόδοξος θεολόγος και ιερομόναχος Ιουστίνος Πόποβιτς (1894-1979), ο οποίος αγιοποιήθηκε από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία το 2010. Εκεί βρίσκεται και ο τάφος του, τόπος προσκυνήματος από πολλούς Σέρβους και γενικότερα Ορθοδόξους.
Η Μονή ανακηρύχθηκε από την κυβέρνηση της τότε Γιουγκοσλαβίας Πολιτισμικό μνημείο εξαιρετικής σημασίας το 1979 και ως τέτοιο προστατεύεται σήμερα από τη Δημοκρατία της Σερβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βάλιεβο Τσελιε Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία μείζονος σημασίας στη Σερβία Κατηγορία:13ος αιώνας στη Σερβία
Αλεξάντρ Σκριάμπιν
Ο Αλεξάντρ Νικολάεβιτς Σκριάμπιν (ρωσ. Александр Николаевич Скрябин, προφορά στα ρωσικά: [ɐlʲɪˈksandr nʲɪkəˈlaɪvʲɪtɕ ˈskrʲæbʲɪn], 6 Ιανουαρίου 1872 – 27 Απριλίου 1915), ήταν Ρώσος συνθέτης και πιανίστας. Ο Σκριάμπιν υπήρξε ένας από τους πιο καινοτόμους και αμφιλεγόμενους πρώιμους μοντέρνους συνθέτες. Ο Λέων Τολστόι περιέγραψε κάποτε τη μουσική του Σκριάμπιν ως γνήσια και ειλικρινή έκφραση ιδιοφυΐας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Τζωρτζ Ροδοκανάκης
Ο Τζωρτζ Ροδοκανάκης (George Rodocanachi, 27 Φεβρουαρίου 1875 – 1944) ήταν Έλληνας ιατρός που βοήθησε δραπέτες των Συμμάχων και Εβραίους πρόσφυγες στην κατεχόμενη Γαλλία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Τζωρτζ Ροδοκανάκης γεννήθηκε στο Λίβερπουλ της Αγγλίας και ήταν μέλος της αρχοντικής οικογένειας των Ροδοκανάκηδων. Σπούδασε στη Μασσαλία, πήρε το πτυχίο της Ιατρικής στο Παρίσι το 1903 και άρχισε να ασκεί την Παιδιατρική στη Μασσαλία. Το 1907 πήρε ως σύζυγό του τη Φανή Βλαστού (ο γάμος έγινε στο Λονδίνο) και το ζεύγος εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία. Το μοναχοπαίδι τους Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1908.
Το 1915 ο Ροδοκανάκης πήρε τη γαλλική υπηκοότητα και πολέμησε με το γαλλικό σώμα των αλπινιστών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκεκριμένα στην Αλσατία και στη Μάχη του Σομμ. Δύο φορές πληγώθηκε και μία φορά δηλητηριάσθηκε από πολεμικά αέρια. Τιμήθηκε τότε με τον Πολεμικό Σταυρό (Croix-de-Guerre) και το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στην εργασία του στην παιδιατρική κλινική της Μασσαλίας.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την ανακωχή της Γαλλίας του Βισύ με τη ναζιστική Γερμανία, ο Ροδοκανάκης περιέθαλψε Βρετανούς στρατιώτες που δεν είχαν μπορέσει να διαφύγουν στη Δουνκέρκη. Στη συνέχεια συνάντησε την Elizabeth Haydon-Guest, με την οποία συνεργάσθηκε για την απόκρυψη δραπετών και Εβραίων προσφύγων. `Οταν ο Ίαν Γκάροου ίδρυσε το δίκτυο διαφυγής «Πατ Λάιν», το σπίτι του Ροδοκανάκη στη Μασσαλία έγινε ένα από τα κυριότερα «ασφαλή σπίτια» του δικτύου. Ο ίδιος ο Γκάροου έμεινε εκεί μέχρι τη σύλληψή του από τη γαλλική αστυνομία το 1941.
Με τη βοήθεια της συζύγου του και λίγων συνεργατών, ο Ροδοκανάκης βοήθησε πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων αρκετούς αεροπόρους των Συμμάχων που είχαν καταρριφθεί. Τους έκρυβε σπίτι του και τους έβγαζε πλαστές ταυτότητες μέχρι που να μπορέσουν να διαφύγουν, είτε δια των Πυρηναίων, είτε με βρετανικό υποβρύχιο.
Ο Ροδοκανάκης βοήθησε και Εβραίους να διαφύγουν στις ΗΠΑ. Το προξενείο των ΗΠΑ τον είχε ορίσει εξεταστή ιατρό για τους Εβραίους μετανάστες. Χρησιμοποίησε τη θέση αυτή για να παρέχει ιατρικά πιστοποιητικά σε Εβραίους πρόσφυγες για να δικαιολογήσει τη μετανάστευσή τους στην Αμερική.
Το άγχος της μυστικής του δραστηριότητας είχε ως αποτέλεσμα τη χειροτέρευση της στηθάγχης του.
Τελικά το δίκτυο Πατ Λάιν προδόθηκε. Στις 25 Φεβρουαρίου 1943 έξι άνδρες της Γκεστάπο ήρθαν στο σπίτι του Ροδοκανάκη και τον συνέλαβαν. Η σύζυγός του αργότερα είπε ότι υποψιαζόταν τον θυρωρό. Ο Ροδοκανάκης επέμεινε να περιποιείται στη φυλακή τους άλλους φυλακισμένους. Στις 17 Δεκεμβρίου 1943 ο Ροδοκανάκης μεταφέρθηκε σε φυλακή της Κομπιέν και στις 17 Ιανουαρίου 1944 στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, όπου και απεβίωσε από καρδιακά προβλήματα την άνοιξη του 1944. Η σύζυγός του πέθανε γύρω στα 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Οικογένεια Ροδοκανάκη
Βοίβος
Ο Βοίβος κατά την ελληνική μυθολογία ήταν Θεσσαλός, γιος του Γλαφύρου ή Γλαφύρα και εγγονός του Μάγνητα. Ο Βοίβος έδωσε το όνομά του στη λίμνη Βοιβηίδα (στην αρχαία ονομαστική: Βοιβηίς ή Βοιβιάς ή Βοιβία ή και Βοίβη), τη σημερινή «Κάρλα». Βοίβη ονομαζόταν και μία αρχαία πόλη στις όχθες της λίμνης, την οποία κατά την παράδοση ίδρυσε ο Βοίβος.
Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν
Ο Γκωτιέ Ε΄ ντε Μπριέν ή Γουϊτιέρος ή Γωτιέρος ή Βαλτέρος της Βρυέννης (Gautier V de Brienne, 1275 - 15 Μαρτίου 1311) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν ο τελευταίος Φράγκος Δούκας των Αθηνών (1308 - 1311), Αφέντης του Άργους και της Ναυπλίας, Βαρόνος της Θήβας και Κόμης του Μπριέν και του Λέτσε (1296 - 1311). Ο Γκωτιέ Ε΄ ήταν ο μοναδικός γιος του Ούγου του Μπριέν και της Ισαβέλλας ντε Λα Ρος κυρίας του ημίσεος της Βαρονείας της Καρύταινας, κληρονόμος των οικογενειακών εκτάσεων στη Γαλλία, το Βασίλειο της Νεαπόλεως και την Πελοπόννησο. Την περίοδο 1287 - 1296 ο Γκωτιέ κρατήθηκε αιχμάλωτος στο Σικελικό κάστρο της Αγκούστα μέχρι να πληρώσει ο πατέρας του τα λύτρα στον Αραγωνέζο ναύαρχο Ρουτζέρο ντι Λαούρια. Όταν ο πατέρας του έπεσε σε μάχη εναντίον του Λαούρια (1296) ο Γκωτιέ Ε΄ κληρονόμησε την Κομητεία του Μπριέν στη Γαλλία και τις κομητείες του Λέτσε και του Κονβερσάνο στη νότια Ιταλία.
Ο Γκωτιέ Ε΄ ελευθερώθηκε αλλά αιχμαλωτίστηκε ξανά σε νέα επίθεση των Ναπολιτσιάνων στη Σικελία (1299), η δεύτερη αιχμαλωσία του κράτησε μέχρι τη "Συνθήκη της Καλταμπελλόττας" (1302). Ο Γκωτιέ εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και παντρεύτηκε την Ιωάννα του Σατιγιόν. Ο ξάδελφος του Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος πέθανε πρόωρα και άτεκνος, ο Γκωτιέ κλήθηκε να τον κληρονομήσει. Η ξαδέλφη τους Εσίβα του Ιμπελίν διεκδίκησε και αυτή το δουκάτο για λογαριασμό της αλλά το υψηλό δικαστήριο της Αχαΐας αποφάσισε υπέρ του Γκωτιέ ο οποίος ήρθε στην Αθήνα το 1309. Ο Έλληνας ηγεμόνας της Θεσσαλίας Ιωάννης Β΄ Δούκας προχώρησε σε συμμαχία με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το Δεσποτάτο της Ηπείρου εναντίον του Γκωτιέ. Ο Γκωτιέ Ε΄ κάλεσε σε βοήθεια την Καταλανική Εταιρεία μια ομάδα από τυχοδιώκτες μισθοφόρους να επιτεθεί στην Ελληνική συμμαχία, οι Καταλανοί νίκησαν τον Ιωάννη Β΄ αλλά ο Γκωτιέ αρνήθηκε να τους πληρώσει αυτά που είχε συμφωνήσει. Οι Καταλανοί επαναστάτησαν και ο Γκωτιέ Ε΄ ενώθηκε με μια ομάδα από Φράγκους ηγεμόνες αλλά οι Καταλανοί τους συνέτριψαν στη Μάχη του Αλμυρού, ο Γκωτιέ έπεισε στη μάχη και οι Καταλανοί κατέλαβαν το Δουκάτο των Αθηνών.
Πρώτη αιχμαλωσία
Ο πατέρας του κατείχε σημαντικά εδάφη στη Γαλλία και τη νότια Ιταλία όπως την Μπριέν και τη Λέτσε. Διεκδίκησε και την Κύπρο αλλά οι Κύπριοι προτίμησαν να εκλέξουν βασιλιά τον ξάδελφο του Ούγο Γ΄ της Κύπρου. Η Ισαβέλλα ντε Λα Ρος μικρότερη κόρη του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος που πέθανε το 1279 πήρε έδωσε προίκα με τον γάμο μεγάλες εκτάσεις στην Πελοπόννησο. Ο ιστορικός Γκάι Πέρι περιγράφει τον Γκωτιέ σαν "μικρό παιδί" όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός. Ο πατέρας του ήταν στρατηγός του βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου του Χωλού, αιχμαλωτίστηκε στη "μάχη των Κομητών" (23 Ιουλίου 1387). Ο Ούγος ελευθερώθηκε μόνο όταν έδωσε όμηρο τον μικρό του γιο Γκωτιέ στον Αραγωνέζο ναύαρχο Ρουτζέρο ντι Λαούρια με υπόσχεση να του πληρώσει τα λύτρα, παρέμεινε όμηρος πολλά χρόνια στο κάστρο της Αγκούστα. Την περίοδο της αιχμαλωσίας του έμαθε καλά τα Καταλανικά και ασπάστηκε τα Αραγωνέζικα έθιμα. Ο Γκωτιέ ήταν ακόμα αιχμάλωτος όταν έπεσε ο πατέρας του σε μάχη εναντίον του Λαούρια το καλοκαίρι του 1296 στο Μπρίντιζι. Ο Κάρολος ο Χωλός διέταξε στις 27 Αυγούστου τους υποτελείς του Ούγου στη νότια Ιταλία να ορκιστούν πίστη στον Γκωτιέ. Ο Γκωτιέ ελευθερώθηκε, πήγε στη Γαλλία και ανέλαβε να κυβερνήσει τα εδάφη του πατέρα του, τον Μάιο του 1297 του παραχωρήθηκε η κομητεία του Μπριέν.
Δεύτερη αιχμαλωσία
Αναζητώντας εκδίκηση για τη δολοφονία του πατέρα του ο Γκωτιέ προχώρησε σε συμμαχία με δυο Γάλλους ευγενείς που οι πατεράδες τους είχαν σκοτωθεί στην Ιταλία. Προσέλαβαν στην υπηρεσία τους 300 ιππείς γνωστοί σαν "Ιππότες του Θανάτου" και ενώθηκαν σε εκστρατεία με τον γιο του Καρόλου του Χωλού Ροβέρτο της Νεαπόλεως που ήταν έτοιμος να επιτεθεί στη Σικελία, στρατοπέδευσαν στην Κατάνια και κατέλαβαν την πόλη. Φήμες έφτασαν στο στρατόπεδο των Ναπολιτσιάνων ότι ο καστελάνος του Γκαγκλιάνο Καστελφερράτο ήταν έτοιμος να παραδοθεί, ο Ροβέρτος έστειλε τον Γκωτιέ και τους άντρες του να ξεκινήσουν μαζί του διαπραγματεύσεις. Οι φήμες αποδείχτηκαν εσφαλμένες, είχαν στόχο να ρίξουν στην παγίδα τον στρατό της Νάπολης, ο Γκωτιέ αρνήθηκε να δραπετεύσει, έδωσε τη μάχη με τους Αραγωνέζους και τελικά αναγκάστηκε να παραδοθεί. Ο Ροβέρτος της Νεαπόλεως διόρισε τον Ροβέρτο του Τουσί να κυβερνήσει τα εδάφη του Γκωτιέ Ε΄ στη νότια Ιταλία την περίοδο που ήταν ο ίδιος αιχμάλωτος.
Δούκας των Αθηνών
Ο Γκωτιέ Ε΄ ελευθερώθηκε με τη "Συνθήκη της Καλταμπελλόττα" (1302) και πήγε στη Γαλλία πριν τον Ιούνιο του 1303, η θέση του ενισχύθηκε σημαντικά με τον γάμο του με την Ιωάννα του Σατιγιόν κόρη του Μεγάλου Κοντόσταυλου της Γαλλίας. Ο ξάδελφος του Δούκας των Αθηνών Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος πέθανε πρόωρα και άτεκνος (5 Οκτωβρίου 1308), οι δυο διεκδικητές στο δουκάτο ήταν ο ίδιος ο Γκωτιέ Ε΄ και η ξαδέλφη του Ισαβέλλα του Ιμπελέν. Η μητέρα της Εσίβας ήταν η Αλίκη ντε Λα Ρος μεγαλύτερη αδελφή της Ισαβέλλας ντε λα Ρος μητέρας του Γκωτιέ αλλά το Υψηλό βασίλειο της Αχαΐας αποφάσισε υπέρ του Γκωτιέ με την πρόφαση ότι ένας άντρας έχει περισσότερα κληρονομικά δικαιώματα από μια γυναίκα. Ο Γκωτιέ Ε΄ πριν αναχωρήσει για την Αθήνα διόρισε τον πεθερό του Γκωσέ Ε΄ του Σατιγιόν κυβερνήτη της κομητείας της Μπριέν.
Νίκη στην Ελληνική συμμαχία
Ο Γκωτιέ Ε΄ στρατοπέδευσε στην Αχαϊκή Γλαρέντζα το καλοκαίρι του 1309. Ταυτόχρονα ο ηγεμόνας της Θεσσαλίας Ιωάννης Β΄ Δούκας είχε απαλλαγεί από την Αθηναϊκή κυριαρχία. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος και η Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή σύζυγος του Νικηφόρου Α΄ Κομνηνού Δούκα που ήταν η πραγματική κυβερνήτης της Ηπείρου υποστήριξε τον Ιωάννη Β΄ και ο Γκωτιέ αναγκάστηκε να ζητήσει εξωτερική υποστήριξη. Η Καταλανική Εταιρεία, μια ομάδα ασύντακτων μισθοφόρων έκανε από το 1305 πολλές επιδρομές στη Θεσσαλία, ο Γκωτιέ τους προσέλαβε στην υπηρεσία του μαζί με τους Τούρκους συμμάχους τους.
Οι Καταλανοί μισθοφόροι επιτέθηκαν στη Θεσσαλία και κατέλαβαν τα μεγαλύτερα κάστρα, ο Ιωάννης Β΄ έκλεισε ειρήνη. Ο Γκωτιέ χρωστούσε στους μισθοφόρους οφειλές τεσσάρων μηνών αλλά αρνήθηκε να τους τα δώσει. Ο Γκωτιέ επέλεξε μόνο 200 ιππείς και 300 Αλμογάβαρους, πλήρωσε μονάχα σε αυτούς όσα χρωστούσε και διέταξε τους υπόλοιπους Καταλανούς να εγκαταλείψουν το δουκάτο. Οι αδικημένοι μισθοφόροι αρνήθηκαν να υπακούσουν και ζήτησαν από τον Γκωτιέ να τους αφήσει να κατοικήσουν στα εδάφη που είχε κατακτήσει με τη βοήθεια τους, οι Καταλανοί που δεν υπάκουσαν απειλήθηκαν με τιμωρία. Οι δυσαρεστημένοι Καταλανοί μισθοφόροι προχώρησαν σε ανοιχτή εξέγερση, ο Γκωτιέ Ε΄ αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και τα υπόλοιπα κράτη της Φραγκοκρατούμενης Ελλάδας.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Ιωάννα του Σατιγιόν απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν Κατηγορία:Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας Κατηγορία:Οικογένεια ντε Λα Ρος Κατηγορία:Βαρώνοι του Δουκάτου των Αθηνών Κατηγορία:Κόμητες του Λέτσε
Dacia Logan
Το Dacia Logan είναι ένα μικρομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κατασκευάζεται από τη ρουμανική αυτοκινητοβιομηχανία Dacia, θυγατρική της γαλλικής Renault, από το 2004 έως σήμερα. Τον Ιούλιο του 2008 υπέστη μια ελαφρά ανανέωση, ενώ το 2012 εισήχθη στις αγορές η δεύτερη γενιά του. Η τρίτη γενιά του μοντέλου κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου 2020. Η πρώτη γενιά αντικατέστησε το εξαιρετικά γηρασμένο Dacia 1310, το οποίο σημειωτέον παραγόταν από το 1979 με μικρές αισθητικές βελτιώσεις και είχε βασιστεί στο Renault 12 του 1969.
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά του Logan κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2004. Αρχικά η Renault δεν σκόπευε να το εξάγει στη Δυτική Ευρώπη, αλλά τελικώς τον Ιούνιο του 2005 λανσάρισε μια κάπως ακριβότερη εκδοχή του στις αγορές αυτές, μεταξύ των οποίων και στην ελληνική. Ωστόσο, το Logan γνώρισε απρόσμενη απήχηση ακόμα και σε αυτά τα κράτη, καθώς προτιμήθηκε από αρκετούς υποψήφιους αγοραστές που επιζητούσαν την αγορά ενός οικογενειακού αυτοκινήτου χαμηλού κόστους ως καινούριο, αντί για μεταχειρισμένο υψηλότερου κόστους συντήρησης.
Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της πρώτης γενιάς του μοντέλου ήταν 0,36.
Εναλλακτικές ονομασίες
Η κεντρική μονάδα παραγωγής του Logan πρώτης γενιάς ήταν η εγχώρια στο Mioveni, Ρουμανία, ενώ εργοστάσια παραγωγής του υπήρξαν επίσης σε: Κολομβία, Βραζιλία, Ρωσία, Μαρόκο, Ιράν, Ινδία και Νότια Αφρική. Ανάλογα με την αγορά διάθεσής του, κυκλοφόρησε με τις εξής ονομασίες:
Εκδόσεις
Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στα εξής επίπεδα εξοπλισμού:
Άλλες εκδόσεις
Το Logan πρώτης γενιάς διατέθηκε σε πληθώρα αμαξωμάτων και συγκεκριμένα ως 4-πορτο sedan, 5-πορτο station wagon, 5-πορτο van και 2-πορτο pick-up.
Logan MCV
thumb|left|Η παρουσίαση του Logan MCV στο Παρίσι το 2006. thumb|left|Dacia Logan MCV του 2008 - 2010.
To Logan MCV (Multi Convivial Vehicle) παρουσιάστηκε το 2006, στη Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου στο Παρίσι, και αποτέλεσε την station wagon εκδοχή του Dacia Logan. Διατέθηκε σε 5-θέσιες και 7-θέσιες εκδόσεις (στην Ελλάδα μόνο ως 7-θέσιο) και έχει αποθηκευτικό χώρο από 200 έως 2.350 λίτρα, ανάλογα με τη διάταξη των καθισμάτων, καθώς και πλήθος μικρών αποθηκευτικών χώρων στις πόρτες και τα καθίσματα.
Από πλευράς μηχανικών μερών και κινητήρων, βασίστηκε στην 4-πορτη έκδοση σεντάν του Logan.
Οι πωλήσεις του ξεκίνησαν στη Ρουμανία τον Οκτώβριο του 2006 και στις υπόλοιπες χώρες στις αρχές του 2007. Η ανανεωμένη έκδοση παρουσιάστηκε το 2008. Μέχρι τον Ιούνιο του 2010 είχαν παραχθεί περισσότερα από 300.000 αντίτυπα σειράς Logan MCV.
Στη Ρωσία κυκλοφορεί από τον Ιούλιο του 2012 με το σήμα της AvtoVAZ / Lada, ως Lada Largus.
Δεύτερη γενιά
Η δεύτερη γενιά του Logan παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 2012. Το ντιζάιν του ακολούθησε την φιλοσοφία του Dacia Sandero δεύτερης γενιάς, που αποκαλύφθηκε ταυτόχρονα στο ίδιο Σαλόνι, και ουσιαστικά πρόκειται για την hatchback εκδοχή του Logan.
Για πρώτη φορά το Logan δεύτερης γενιάς κυκλοφόρησε στη Ρουμανία, τον Νοέμβριο του 2012, με βασική τιμή τότε στα 6.690 ευρώ. Κατασκευάζεται στο Mioveni της Ρουμανίας, καθώς και στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου για τις αγορές της βόρειας Αφρικής. Στη δεύτερη γενιά δεν υπήρξαν εκδόσεις MCV και Van, καθώς είχαν ήδη αντικατασταθεί από τα Dacia Lodgy και Dacia Dokker. Υπάρχουν όμως εκτιμήσεις ότι μπορεί να προστεθεί μελλοντικά και έκδοση station wagon.
Κινητήρες
Με την εισαγωγή της δεύτερης γενιάς, προστέθηκε ένας νέος 3-κύλινδρος σε σειρά κινητήρας βενζίνης 0.9 λίτρων turbo, ισχύος 90 hp και ροπής 135 N·m. Οι άλλες δύο επιλογές είναι ένας βενζινοκινητήρας 1.2 λίτρων, διαθέσιμος και σε εκδοχή με υγραέριο, και ένας κινητήρας ντίζελ 1.5 λίτρων, σε δύο διαφορετικές εκδοχές ισχύος.
Εξοπλισμός
thumb|left|Αστυνομικό Dacia Logan δεύτερης γενιάς, στη [[Ρουμανία το 2015.]]