cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φουσιδικό οξύ
Ηλικιωμένοι
Ισχύει ότι και για τους ενήλικες.
Ανεπιθύμητες ενέργειες / παρενέργειες
Όπως και στα υπόλοιπα φάρμακα, έτσι και από το Fucidin υπάρχει η πιθανότητα να προκύψουν ανεπιθύμητες ενέργειες / παρενέργειες, όπως:
Σπανιότερα:
Δοσολογία
Όσον αφορά τους ενήλικες και τους ηλικιωμένους, η κρέμα όπως και η αλοιφή, εφαρμόζεται στην περιοχή που πάσχει 2-3 φορές την ημέρα για περίοδο όχι μεγαλύτερη των 7 ημερών.
Για τα παιδιά και βρέφη, αλείφεται στην μολυσμένη περιοχή 2 φορές την ημέρα, για 5 ημέρες.
Υπερδοσολογία
Εάν επαλειφθεί στο δέρμα μεγαλύτερη δόση Fucidin από την κανονική, είναι απίθανο να συμβεί υπερδοσολογία.
Χημεία-Σύνθεση
Περιέχει δραστικές ουσίες όπως φουσιδικό οξύ και οξική υδροκορτιζόνη. Συγκεκριμένα κάθε γραμμάριο κρέμας Fucidin περιέχει 20 mg φουσιδικού οξέος και 10 mg οξικής υδροκορτιζόνης. Ακόμα, περιέχονται: βουτυλοϋδροξυανισόλη   (Ε320), κητυλική αλκοόλη, γλυκερόλη (85 τοις εκατό), παραφίνη υγρή, σορβικό κάλιο (Ε202), πολυσορβικό 60, παραφίνη λευκή μαλακή, all-rac-α-τοκοφερόλη και ύδωρ κεκαθαρμένο.
Κτηνιατρική χρήση
Το Fucidin αποτελεί ένα από τα πιο βασικά προϊόντα που χρησιμοποιείται στα ζώα/κατοικίδια, αλλά μόνο για εξωτερική χρήση και όχι σε εσωτερικά τραύματα ή ασθένειες. Χρησιμεύει στην επούλωση εξωτερικών τραυματισμών, τα οποία μπορεί να προέρχονται από γρατζουνιές, χτυπήματα έως και δαγκώματα. Βοηθά στο να κλείσει μία πληγή αλλά και να αποτραπεί η μόλυνσή της.
Υπεύθυνος κυκλοφορίας
H εταιρεία LEO Pharmaceutical Hellas S.A. ιδρύθηκε το 1958 και είναι θυγατρική εταιρεία της LEO Pharma A/S. Έχει έδρα το Ballerup της Δανίας και δραστηριοποιείται σε 61 χώρες. Η εταιρεία δίνει έμφαση στη θεραπεία ασθενών με τις ακόλουθες παθήσεις: θρόμβωση, ψωρίαση, ακτινική κεράτωση και μη μελανωματικός δερματικός καρκίνος, έκζεμα και λοιμώξεις του δέρματος.
Παρασκευαστής
LEO Laboratories Ltd. - Ireland ( για κρέμα και αλοιφή) και LEO Pharmaceutical Products Ltd., - Denmark ( για εμποτισμένο επίδεσμο).
Άρνισσα
Η Άρνισσα είναι κωμόπολη του Δήμου Έδεσσας και βρίσκεται στις βορειοδυτικές όχθες της λίμνης Βεγορίτιδας και στους πρόποδες του όρους Βόρα. Κατά την Απογραφή του 2011 η Άρνισσα είχε μόνιμο πληθυσμό 1.411 κατοίκων.
Όνομα
Παλαιότερα ονομαζόταν Όστροβο, σλαβική λέξη που σημαίνει νησί, ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το 1926 οπότε πήρε το όνομα Άρνισσα., το οποίο είναι προϊστορικό και ομόρριζο με το όνομα της πόλης Άρνη, στη λίμνη της Κωπαΐδας.
Αρχαία ιστορία
Η Άρνισσα ήταν ένα από τα αρχαιότερα μακεδονικά πολίσματα (αναφέρεται από τον Θουκυδίδη), που ταυτίζεται με τον αρχαίο ερειπιώνα κοντά στο σημερινό ομώνυμο χωριό και συγκεκριμένα στη μικρή χερσόνησο της Βεγορίτιδας λίμνης, όπου βρέθηκαν διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα (αρχιτεκτονικά μέλη και επιγραφές).
Νεότερη ιστορία
Στα τέλη του 14ου αιώνα, με την οθωμανική κατάκτηση, το Όστροβο μετατράπηκε σε έδρα μουδιρλικίου ενώ το 1798 πέρασε στη δικαιοδοσία του Αλή πασά των Ιωαννίνων. Στα τέλη του 19ου αιώνα στον οικισμό κατοικούσαν 300 περίπου οικογένειες από τις οποίες οι 200 ήταν χριστιανικές και οι υπόλοιπες μουσουλμανικές ενώ ο πληθυσμός ήταν σλαβόφωνος. Παράλληλα, είχαν ξεκινήσει οι εντάσεις μεταξύ των πατριαρχικών και των εξαρχικών χριστιανών με τους τελευταίους να καταλαμβάνουν με τη βία τους δύο σημαντικότερους ιερούς ναούς του χωριού.
Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, πολλοί Οστροβίτες συμμετείχαν στα Ελληνικά αντάρτικα σώματα, με κυριότερους Μακεδονομάχους τον οπλαρχηγό Χρήστο Στογιαννίδη και τον διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Οστρόβου Σταύρο Χατζηχαρίση. Άλλοι Μακεδονομάχοι ήταν οι Παντελής Θεοδώρου, Φώτιος Θεοδώρου και Ιωάννης Κουτσάλης (Μακρής). Στην περιοχή σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στρατού στις 3 και 4 Νοεμβρίου 1912 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Κατά το 1913, υπηρετούσε ως σταθμάρχης του οικισμού ο μακεδονομάχος Γεώργιος Δικώνυμος - Μακρής, ο οποίος το ίδιο έτος συνέβαλε στην εξόντωση του σημαντικού κομιτατζή Βασίλ Τσεκαλάρωφ.
Αρκετοί κάτοικοι της Άρνισσας σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940 - 1941 υπηρετώντας στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.
Αξιοθέατα
Το 1953, όταν υποχώρησαν τα νερά της λίμνης, αποκαλύφθηκαν ερείπια προϊστορικής νεκρόπολης, τα οποία είναι και ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής. Mέσα στην Άρνισσα ο επισκέπτης συναντά την παλαιά εκκλησία της Aγίας Tριάδας, χτισμένη το 1865 με αξιόλογες εικόνες, καθώς και το μεταβυζαντινό ναό της Kοιμήσεως της Θεοτόκου (18ος αιώνας) με τοιχογραφίες και αγιογραφημένο τέμπλο, καθώς επίσης και την καινούργια λιθόκτιστη εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας.
Γεωγραφία
Η Άρνισσα βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μέτρα, απέχει 20 χλμ. από την Έδεσσα και βρίσκεται στα σύνορα με τον νομό Φλωρίνης, ενώ σε μικρή απόσταση, σε υψόμετρο 1.150 μέτρα, βρίσκεται ο παλαιός οικισμός του Αγίου Αθανασίου, ένα απ’ τα πιο γνωστά τουριστικά μέρη της περιοχής.
Οικονομία
Η Άρνισσα είναι γνωστή για τις καλλιέργειες των μήλων της, ενώ δραστηριοποιείται και γυναικείος συνεταιρισμός που παράγει με πατροπαράδοτα μέσα, ζυμαρικά, γλυκά του κουταλιού, τουρσιά, πάπρικα και κομπόστες.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Πέλλας
Κατάλογος χαρακτήρων του Futurama
thumb|right|300px|Οι βασικοί χαρακτήρες του [[Futurama]] Η πλοκή του Futurama περιστρέφεται γύρω από τους εργαζόμενους της Πλάνετ Εξπρές, μιας διαπλανητικής εταιρίας διανομής. Πρωταγωνιστές των επεισοδίων είναι συνήθως ο Φράι, η Λίλα και ο Μπέντερ, αλλά συχνά είναι και τα επεισόδια που επικεντρώνονται σε άλλους δευτερεύοντες χαρακτήρες.
Φίλιπ Φράι
Ο Φίλιπ Τζέιμς Φράι (αγγλ. Philip James Fry), καλύτερα γνωστός ως Φράι, είναι ο κύριος πρωταγωνιστής της σειράς.
Γεννημένος τον 20ο αιώνα στη Νέα Υόρκη, ο Φράι είναι ένας συνηθισμένος νεαρός που παραδίδει πίτσα, ο οποίος άθελα του καταψύχεται λίγο μετά τα μεσάνυχτα της πρωτοχρονιάς του 2000 σε ένα εργαστήριο κρυογονικής, για να ξυπνήσει στην παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2999. Στη συνέχεια, συναντά τη μονόφθαλμη υπεύθυνη ανάθεσης καριέρας Λίλα και τον Μπέντερ, ένα ευέξαπτο, εγωκεντρικό ρομπότ που καπνίζει πούρα, πίνει πολύ και βρίζει. Μαζί, προσλαμβάνονται από τον μακρινό ανηψιό του Φράι στο μέλλον, τον Χιούμπερτ Φάρνσγουόρθ, έναν λαμπρό επιστήμονα και εφευρέτη αυξημένης ηλικίας, ως μέλη του πληρώματος του διαστημοπλοίου της διαπλανητικής εταιρείας διανομής Πλάνετ Εξπρές.
Στο παρελθόν, ο Φράι είχε ένα μεγαλύτερο αδερφό, τον Γιάνσι, ένα σκύλο, τον Σίμουρ και ένα κορίτσι, τη Μισέλ, η οποία τον παράτησε στο πρώτο επεισόδιο "Space Pilot 3000", λίγο πριν καταψυχθεί. Ο Φράι είχε μια συνεχή αντιπαλότητα με τον αδερφό του, εξαιτίας της αντίληψης του Φράι ότι ο Γιάνσι κλέβει τα πάντα από αυτόν και το αντίστροφο. Αφού παράτησε τις σπουδές του στο κολέγιο του Coney Island, βρήκε εργασία στην πιτσαρία του Πανούτσι, όπου παρέδιδε πίτσες.
Το όνομα "Φίλιπ" δόθηκε στον Φράι από το Ματ Γκρέινινγκ, ως φόρος τιμής στον πρόσφατα δολοφονημένο Φιλ Χάρτμαν, για τον οποίο είχε δημιουργηθεί ο ρόλος του Ζαπ Μπράνιγκαν.
Σύμφωνα με τον Γκρέινινγκ, ο χαρακτήρας του Φράι αναπτύχθηκε σταδιακά, διατηρώντας πάντα την ιδιότητά του αποτυχημένου και τα χαρακτηριστικά που οι συγγραφείς πίστευαν ότι θα τον έκαναν αρεστό στο νεανικό κοινό αγοριών. Ο χαρακτήρας του Φράι είναι αυτός του αφελή, ανώριμου, τσαπατσούλη αλλά καλόκαρδου νεαρού που δυσκολεύεται να τα πάει καλά στη ζωή του, αλλά έχει πάντα ελπίδα. Τα ρούχα του Φράι με το κόκκινο τζάκετ, τo λευκό μπλουζάκι και μπλε jeans, είναι βασισμένα σε αυτά του Τζέιμς Ντην από την ταινία Επαναστάτης χωρίς αιτία.
Τη φωνή του Φράι δανείζει ο Μπίλι Γουέστ, ο οποίος επίσης δανείζει τη φωνή του στους Δόκτωρ Ζόιντμπεργκ, Χιούμπερτ Φάρνσγουόρθ και διάφορους άλλους χαρακτήρες της σειράς. Ο Γουέστ έχει παραδεχθεί ότι η φωνή του Φράι, είναι σκόπιμα παρόμοια με τη δική του όπως ακουγόταν όταν ήταν 25 ετών, ώστε να είναι δύσκολο για κάποιον να τη μιμηθεί. .
Τουράνγκα Λίλα
Η Τουράνγκα Λίλα (αγγλ. Turanga Leela), καλύτερα γνωστή ως Λίλα, είναι η εξαιρετικά ικανή μονόφθαλμη καπετάνιος του διαστημοπλοίου της Πλάνετ Εξπρές. Εγκαταλελειμμένη από όταν ήταν μωρό, μεγάλωσε στο ορφανοτροφείο πιστεύοντας ότι είναι εξωγήινη από άλλο πλανήτη. Αργότερα μαθαίνει ότι στην πραγματικότητα είναι μία μεταλλαγμένη από τους υπονόμους.
Προτού γίνει καπετάνιος του διαστημοπλοίου, η Λίλα δούλευε ως υπεύθυνη ανάθεσης καριέρας στο εργαστήριο κρυογονικής. Όμως, μετά τη συνάντησή της με το Φράι και τον Μπέντερ, αποφάσισε να παραιτηθεί από τη δουλειά της, η οποία δεν την ικανοποιούσε ψυχικά, και να εργαστεί στη Πλάνετ Εξπρές.
Η Λίλα διαθέτει ισχυρή προσωπικότητα και είναι σε πολύ καλή φυσική κατάσταση. Παρ' όλα αυτά νιώθει ανασφαλής με την εμφάνισή της εξαιτίας του ενός ματιού της, το οποίο επιπλέον επηρεάζει ελαφρώς την αντίληψη του βάθους στο χώρο. Ακόμη, είναι μια αφοσιωμένη περιβαλλοντολόγος και αγαπά τα ζώα, καθώς αψηφά τη διαταγή του Μπράνιγκαν και σώζει τον Νίμπλερ από έναν πλανήτη που σύντομα θα καταστρεφόταν. Στη συνέχεια, παίρνει τον Νίμπλερ ως κατοικίδιο μαζί της στη Γη.
Η Λίλα αποτελεί το πρωταρχικό ρομαντικό ενδιαφέρον του Φράι, αν και στους πρώτους κύκλους της σειράς τον απέρριπτε, εξαιτίας της ανωριμότητάς του. Από ένα σημείο της σειράς και μετά θα παραδεχτεί την αγάπη της για τον Φράι και θα συνάψουν σχέση.
Το όνομα της παραπέμπει στη συμφωνία με το όνομα Turangalîla του Ολιβιέ Μεσιάν. Τη φωνή της Λίλα δανείζει η Κέιτι Σαγκάλ.
Ζαπ Μπράνιγκαν
Ο Ζαπ Μπράνιγκαν (αγγλ. Zap Brannigan) είναι καπετάνιος του διαστημοπλοίου Nimbus της διαπλανητικής οργάνωσης συνεργασίας DOOP. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στο τέταρτο επεισόδιο της σειράς, "Love's Labours Lost in Space", όπου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Στο επεισόδιο, ο Μπράνιγκαν ερωτεύεται τη Λίλα, την οποία καταδιώκει και για το υπόλοιπο της σειράς. Ο Μπράνιγκαν απεικονίζεται ως σεβαστός στρατιωτικός ήρωας στα μάτια των ανωτέρων του και στο γενικό κοινό. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα αντιπαθής από το πλήρωμά του και κυρίως από τον προσωπικό βοηθό του, τον Κιφ Κρόκερ. Αν και φημίζεται για τη γενναιότητά και τη στρατηγική του μεγαλοφυΐα, σύντομα αποδεικνύεται ότι είναι ανίκανος, δειλός, ηλίθιος και απίστευτα ματαιόδοξος. Ο Μπράνιγκαν είναι εντελώς αδιάφορος για τις στρατιωτικές απώλειες και υπονοείται ότι οι περισσότερες νίκες του ήταν Πύρρειες, που επιτεύχθηκαν μόνο με τη θυσία μεγάλου αριθμού στρατιωτών.
Τη φωνή του Μπράνιγκαν δανείζει ο Μπίλι Γουέστ. Αρχικά, τη φωνή του θα δάνειζε ο Φιλ Χάρτμαν, αλλά σκοτώθηκε πριν ξεκινήσει η παραγωγή των επεισοδίων και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Γουέστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτήρες του Futurama Futurama
Αγία Κυριακή Αστυπάλαιας
H Αγία Κυριακή είναι νησίδα της Αστυπάλαιας στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,254 τ.χλμ. . Βρίσκεται στα νότια της Αστυπάλαιας, μαζί με τις νησίδες Γλυνό και Χονδρό. Στο έδαφός της υπάρχει ναός της Αγίας Κυριακής, από την οποία προέρχεται και το όνομά της νησίδας. Το καλοκαίρι, εκδρομικά σκάφη από την Ανάληψη (Μαλτεζάνα) μεταφέρουν στη νησίδα για μπάνιο τουρίστες. Έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Μύχος (Puffinus yelkouan) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 .Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στον δήμο Αστυπάλαιας. Από το 2001 έχει αναγνωριστεί ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση
Το '''[https://web.archive.org/web/20080212055015/http://www.latsis-foundation.org/ Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση]''' είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός που συστάθηκε το 2005 με σκοπό την υποστήριξη κοινωφελών δραστηριοτήτων στους τομείς της επιστήμης, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, της κοινωνικής πρόνοιας, του περιβάλλοντος κτλ. στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το Ίδρυμα συστάθηκε στη μνήμη του Ιωάννη Λάτση (1910-2003), οι ποικίλες επιχειρηματικές δραστηριότητες του οποίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό συνοδεύτηκαν από κοινωφελές έργο.
Στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος αναφέρεται ότι, "το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση επενδύει σημαντικό χρόνο και σκέψη στην εξεύρεση εκείνων των χρηματοδοτήσεων που θα έχουν τη μεγαλύτερη πολλαπλασιαστική ωφέλεια."
Διοικητική Οργάνωση
Γενική Διευθύντρια:
Εύα Λιανού
Αγγελική Κοντοπούλου
Σύμβουλος Προγραμμάτων & Λειτουργίας:
Διαχείριση Προγραμμάτων & Δωρεών:
Χριστίνα Ατάρογλου
Γιάννης Μόσχος
Λουκία Ψαράκη
Διοικητική Γραμματεία
Ναταλία Ανδρόνικου
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Οικογένεια Λάτση
Γεώργιος Σουγδουρής
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Σουγδουρής γεννήθηκε στην Κρετσούνιστα (σήμερα Δεσποτικό) της περιοχής του ποταμού Καλαμά. Μετά τις πρώτες σπουδές που πραγματοποίησε στα Ιωάννινα, πήγε ως διάκονος στη Βενετία, μάλλον γύρω στα 1673, όπου εργάστηκε ως διορθωτής σε τυπογραφείο και μετά ως δάσκαλος. Το 1681, έπειτα από σύντομη παραμονή στην Πάδοβα, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον μητροπολίτη Φιλαδελφίας Γεράσιμο Βλάχο. Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στα Ιωάννινα όπου υπηρέτησε έως το 1715, ως διδάσκαλος των «ελευθέριων τεχνών», κυρίως όμως της φιλοσοφίας, και ως σχολάρχης στην Σχολή Εμμανουήλ Γκιούμα.
Θα εμπλακεί σε διαμάχη με τον μητροπολίτη Ιωαννίνων Κλήμεντα και τον θεολογικό του σύμβουλο Βησσαρίωνα Μακρή για τον τρόπο διάκρισης ουσίας και ενεργειών του Θεού, η οποία οφειλόταν μάλλον σε εκατέρωθεν παρεξηγήσεις και έληξε με την πλήρη αποκατάσταση του στόχου της επίθεσης, δηλαδή του Σουγδουρή. Η διαφορά κρίθηκε αρχικά από επαρχιακή σύνοδο και τελικά από τον ίδιο τον Πατριάρχη. Ο Ιωαννίνων είχε μία καθαρά «υλιστική άποψη» για το ζήτημα: η θεία ουσία διαφέρει από τη θεία ενέργεια πραγματικώς όπως ο άρτος από την πέτρα. Ο Σουγδουρής, αντίθετα, προέβαινε σε μια εννοιολογική διάκριση ουσίας και ενεργειών. Επιστρέφοντας από την Ιταλία μετέφερε τις αριστοτελικές σχολαστικές αντιλήψεις περί ουσίας και ενεργειών στο Θεό, οι οποίες ταυτίζονται πραγματικά. Τελικά αφού υπέβαλε στις 26 Μαΐου 1699, σχετική απολογία στο Πατριαρχείο δικαιώθηκε. Επίσης ενεπλάκη και σε μία άλλη διαφωνία, η οποία αφορούσε την εκ μέρους του ίδιου μητροπολίτη επίσημη επικύρωση του όρου «μετουσίωσις». Χωρίς να γνωρίζουμε περισσότερες λεπτομέρειες υπερίσχυσε τελικά ο Σουγδουρής.
Αποτίμηση
Τόσο οι σύγχρονοί του όσο και οι μεταγενέστεροι εξήραν στα διδακτικά του βιβλία την αναφορά στις θετικές επιστήμες, καθώς και τον συνδυασμό διδακτικής δεινότητας και πολυμάθειας. Η μεγαλύτερη συνεισφορά του Σουγδουρή ήταν η ανανέωση και διάδοση της αριστοτελικής φιλοσοφίας στο πλαίσιο της ελληνικής θεολογίας. Ένας από τους σημαντικότερους μαθητές του, ο Αναστάσιος Μιχαήλ τον αποκαλεί "ιερόν Έλληνα" και δάσκαλο όλων των δασκάλων της Ηπείρου, σε ομιλία του στις αρχές του 18ου αιώνα στην Ακαδημία του Βερολίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Δίκη Εσέρων
Η Δίκη των Εσέρων στη Μόσχα ήταν μια από τις πρώτες δίκες παρωδία της Σοβιετικής Ένωσης, και άρχισε στις 8 Ιουνίου 1922. Η δίκη ήταν μέρος μιας διαδικασίας που είχε σαν επακόλουθο την εξάλειψη κάθε αντιπολίτευσης στο δημιουργούμενο κράτος των Μπολσεβίκων.
Τα προηγούμενα χρόνια ήταν μάρτυρες στη φίμωση της Εργατικής Αντιπολίτευσης και την απαγόρευση των Μενσεβίκων, του άλλου μεγάλου προλεταριακού κόμματος. Οι Σοσιαλ-Επαναστάτες ήταν από καιρό ενόχληση για τους Μπολσεβίκους. Το κόμμα είχε την υποστήριξη του περισσότερου πληθυσμού της παλιάς Τσαρικής Αυτοκρατορίας, των μικροκαλλιεργητών γεωργών, ενώ οι Μπολσεβίκοι υποστηρίζονταν κυρίως από τη ριζοσπαστική διανόηση, με κάποια, έστω και μικρή, εκπροσώπηση μέσα στους στρατιώτες και τους εργάτες. Η διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης τον Ιανουάριο του 1918 ήταν η πρώτη ενέργεια του Λένιν κατά των Σοσιαλ-Επαναστατών. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας έκαναν σαφές ότι η συνέλευση δεν θα ήταν συντριπτικά Μπολσεβίκικη, και ο Λένιν αποφάσισε ότι αυτό ήταν αντεπαναστατικό. Η Φάνη Καπλάν, η επίδοξη δολοφόνος του Λένιν, δήλωσε ότι το κίνητρό της για τη δολοφονία ήταν η διάλυση της συνέλευσης. Η Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ το 1918, που τερμάτισε τις εχθροπραξίες μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, ήταν επίσης ένα σημείο σοβαρής διαφωνίας μεταξύ των Μπολσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών.
Υπήρχαν 12 βασικοί κατηγορούμενοι στη δίκη, και ένας αριθμός αποστατών που έδωσαν στοιχεία στην κατηγορούσα αρχή. Μεταξύ των σημαινόντων Μπολσεβίκων που έπαιξαν ρόλο στη δίκη ήταν ο Νικολάι Κριλένκο, που ήταν ο εισαγγελέας και ο Νικολάι Μπουχάριν, ο οποίος ήταν συνήγορος υπεράσπισης. Ο Μπουχάριν είχε πάρει μέρος σε διαδηλώσεις οργανωμένες από τις αρχές, που γίνονταν σε όλη τη Μόσχα, και απαιτούσαν θάνατο για τους 12 κατηγορουμένους. Από την πρώτη στιγμή, ο Γκεόργκι Πιατακόφ, ανακοίνωσε ότι “το δικαστήριο δεν προτίθεται να χειριστεί την υπόθεση από μια αμερόληπτη, αντικειμενική άποψη, αλλά θα καθοδηγείται αποκλειστικά από τα συμφέροντα της Σοβιετικής Κυβέρνησης”. Οι αποδείξεις κατά των κατηγορουμένων αποτελούντο κυρίως από τις καταθέσεις των αποστατών, όπως ο Γκ. Σεμιόνοφ, ο οποίος εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους το 1919, και έγινε εγκάθετος πράκτορας. Η δίκη τελείωσε με την καταδίκη σε θάνατο για τους 12, και την αθώωση για εκείνους που έδωσαν στοιχεία. Μετά από περαιτέρω επανεξέταση από το δικαστήριο, οι θανατικές καταδίκες μετριάστηκαν. Πιστευόταν, από τον Τρότσκι τουλάχιστον, ότι εάν εκτελούνταν οι ποινές, οι αδελφοί τους στο κόμμα θα ασκούσαν τρομοκρατική βία κατά της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων.
Όλοι οι κατηγορούμενοι και οι συμμετέχοντες στη δίκη θα γίνονταν τελικά θύματα στις εκκαθαρίσεις του Στάλιν.
Πηγές
Κατηγορία:Εσέροι Κατηγορία:Πολιτική καταπίεση στη Σοβιετική Ένωση
Αρτσίλ του Ιμερέτι (γιος Βαχτάνγκ Ε΄)
Ο Aρτσίλ, არჩილი Archill, (1647 – 16 Απριλίου 1713), από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι-Μουχράνι, βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτική Γεωργία) (1661–1663, 1678–1679, 1690–1691, 1695–1696 και 1698) και τού Kαχέτι (ανατολικής Γεωργίας) (1664-75). Μετά από μία σειρά αποτυχημένων προσπαθειών να εδραιωθεί στον θρόνο τού Ιμερέτι, ο Αρτσίλ αποσύρθηκε στη Ρωσία, όπου πρωτοστάτησε στην πολιτιστική ζωή μίας τοπικής γεωργιανής κοινότητας. Ήταν και λυρικός ποιητής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν γιος τού Βάχτανγκ Ε΄ Σαχναβάζ τού Kάρτλι, ο οποίος, υπό την περσική προστασία, προσπάθησε να επανενώσει ένα κατακερματισμένο βασίλειο της Γεωργίας κάτω από το στέμμα του. Έχοντας θέσει υπό τον έλεγχό του το γειτονικό ανατολικό βασίλειο τού Καχέτι, ο Βάχτανγκ βάδισε στη δυτική Γεωργία το 1661, καθαίρεσε τον βασιλιά Bαγράτ Ε΄ τού Ιμερέτι και έστεψε βασιλιά τον δεκατετράχρονο γιο του Aρτσίλ στο Kουτάισι, πρωτεύουσα τού Ιμερέτι. Η οθωμανική κυβέρνηση αντιτάχθηκε έντονα, σε αυτό που θεωρούσε μία περσικής έμπνευσης εισβολή στην τουρκική ζώνη επιρροής. Σύντομα ελήφθη τουρκικό τελεσίγραφο στο Ισπαχάν, το οποίο απειλούσε με κήρυξη πολέμου, εάν ο Σαχναβάζ διατηρούσε τον γιο του στο θρόνο της δυτικής Γεωργίας. Ο Σαχναβάζ αναγκάστηκε να ανακαλέσει τον Aρτσίλ από το Kουτάισι το 1663 και να αποκαταστήσει τον νόμιμο βασιλιά, Bαγράτ Ε΄. Αντίθετα, ο Βαχτάνγκ τοποθέτησε τον Αρτσίλ ως βασιλιά τού Καχέτι το 1664. Για να κερδίσει τη συγκατάθεση τού σάχη, ο Aρτσίλ αποφάσισε, παρά τη θέλησή του, να γίνει ονομαστικά προσήλυτος στο Ισλάμ, παίρνοντας τον τίτλο τού Σαχ-Ναζάρ Σαχ. Το 1664, ο Αρτσίλ νίκησε μία προσπάθεια τού αντίπαλου Καχετιανού πρίγκιπα και τού κουνιάδου του, Ηρακλή (Α΄), να ανακτήσουν το στέμμα τού πατέρα του και επέτυχε έναν βαθμό σταθερότητας και ευημερίας στο Καχέτι.
Το 1675, ωστόσο, λόγω των ραδιουργιών τού μεγάλου Πέρση βεζίρη Σάιχ-Αλί Χαν, ο Αρτσίλ εγκατέλειψε το Καχέτι και, με τον αδελφό του Λουαρσάμπ, αυτομόλησε στον Τούρκο συνοριακό πασά τού Αχαλτσίχε, που τού υποσχέθηκε το στέμμα τού Ιμερέτι. Σύντομα επανεγκαταστάθηκε στο Kουτάισι με τη βοήθεια τού πασά τού Αχαλτσίχε, αν και χωρίς τη συγκατάθεση της Υψηλής Πύλης. Οι Οθωμανοί απεσταλμένοι εκτέλεσαν τον πασά και καθαίρεσαν τον Αρτσίλ το 1679. Κατέφυγε στη Ρωσία, αλλά δεν τού επετράπη να πάει στη Μόσχα μέχρι το 1686. Ενθαρρυμένος από τον αδελφό του, τον βασιλιά Γεώργιο ΙΑ΄ τού Κάρτλι, ο Αρτσίλ επέστρεψε στη Γεωργία το 1690 και κατάφερε να ανακτήσει τον Ιμερετικό θρόνο, για να καθαιρεθεί ξανά από τους τοπικούς ευγενείς το 1691. Τα επόμενα χρόνια, έκανε αρκετές προσπάθειες να καταλάβει το στέμμα, διεξάγοντας ανταρτοπόλεμο εναντίον των Τούρκων και της αντιπολίτευσης των ευγενών με επικεφαλής τον πρίγκιπα Aμπασίτζε. Τελικά ο Αρτσίλ εγκατέλειψε την ελπίδα να επανεγκατασταθεί στο Ιμερέτι και, το 1699, διέσχισε τα βουνά τού Καυκάσου για άλλη μία φορά προς τη Ρωσία, όπου εγκαταστάθηκε στο Βσεσβιάτσκογιε κοντά στη Μόσχα.
Η ζωή στη Ρωσία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0c/King_Archil%27s_charter.jpg/220px-King_Archil%27s_charter.jpg|μικρογραφία| Καταστατικός χάρτης με μικρογραφίες, που εκδόθηκε στο όνομα τού Αρτσίλ. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Πέτρο Α΄ της Ρωσίας, ο οποίος έδωσε εντολή να προετοιμαστεί μία εκστρατεία για την επαναφορά του Αρτσίλ στον θρόνο τού Ιμερέτι. Ωστόσο, το σχέδιο ακυρώθηκε λόγω της ήττας, που προκάλεσαν οι Σουηδοί στον ρωσικό στρατό στη Νάρβα το 1700. Αυτό, εκτός από το ότι ματαίωσε τις ελπίδες τού Αρτσίλ να ανακτήσει τον θρόνο του, έφερε τραγωδία στην οικογενειακή του ζωή. Ο Αλέξανδρος, γιος τού Αρτσίλ, που διοικούσε το ρωσικό πυροβολικό στη Νάρβα, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Σουηδούς και χρειάστηκε να περάσει δέκα χρόνια αιχμάλωτος. Ο Aρτσίλ προσπάθησε να επιτύχει την απελευθέρωση τού γιου του με την αυστριακή μεσολάβηση και αργότερα έστειλε μία προσωπική επιστολή στον Κάρολο ΙΒ΄ της Σουηδίας. Μόλις το 1710, ωστόσο, ο Αλέξανδρος απελευθερώθηκε. Σοβαρά άρρωστος, απεβίωσε στον δρόμο της επιστροφής στη Ρωσία. Το τέλος του Αλέξανδρου ήταν ένα πικρό πλήγμα για τον Αρτσίλ, ο οποίος δεν επέζησε για πολύ μετά από τον γιο του. Απεβίωσε το 1713 και τάφηκε στο μοναστήρι Ντονσκόι στη Μόσχα.
Τα περισσότερα από τα ρωσικά χρόνια τού Αρτσίλ ήταν αφιερωμένα στην ποίηση και τις πολιτιστικές δραστηριότητες. Ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία τού πρώτου τυπογραφείου στη γεωργιανή γλώσσα στη Ρωσία και εξέδωσε τους Ψαλμούς το 1705. Η ποίηση του Aρτσίλ, αξιοσημείωτη για την ποικιλομορφία της, προανήγγειλε την έναρξη της περιόδου της Αναγέννησης στη γεωργιανή λογοτεχνία. Τα κύρια ποιήματά του - Ο Διάλογος μεταξύ των Tεϊμουράζ Α΄ και Ρουσταβελί (გაბაასება თეიმურაზისა და რუსთველისა), Οι τρόποι της Γεωργίας (საქართველოს ზნეობანი) και To Άσμα τού Αρτσίλ (Archiliani, არჩილიანი) είναι αφιερωμένα στις κακοτυχίες της Γεωργίας του 17ου αι. Αντιτάχθηκε έντονα στις σύγχρονες περσικές λογοτεχνικές επιρροές και ζήτησε την αναβίωση των παραδόσεων της Γεωργιανής ποίησης τού Σότα Ρουσταβελί. Έτσι, τα ποιήματα τού Αρτσίλ ήταν πιο κοντά στο παραδοσιακό γεωργιανό μέτρο και οι ιδιωματισμοί του πιο κοντά στον γεωργιανό λόγο. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειές του να «ανακόψει την παλίρροια της περσοποίησης», τα ποιήματα τού Aρτσίλ περιελάμβαναν «ιδεοληψίες, μορφές και θέματα εμπνευσμένα από την Περσία», και η δική του εκδοχή της Φυλλάδας τού Αλεξάνδρου βασίστηκε στις εκδοχές του Nιζάμι Γκανγιαβί και Γιάμι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν κόρη τού πρίγκιπα Nodar Tsitsishvili. Έκανεε δεύτερο γάμο με την Κετεβάν, κόρη του πρίγκιπα Δαβίδ τού Καχέτι, το 1668. Το ζευγάρι απέκτησε τους πρίγκιπες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι Κατηγορία:Γεωργιανοί συγγραφείς
Γεώργιος Αλεξιάδης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Γεώργιος Αλεξιάδης φέρονται:
Μαντολίνο
Το μαντολίνο είναι έγχορδο νυκτό μουσικό όργανο. Δημιουργήθηκε λίγο πριν το τέλος του 17ου αιώνα. Είναι η τελειοποίηση της "μάντολα" (Mandola ή Mantola), ενός οργάνου που χρονολογείται από τον Μεσαίωνα, μιας και το όνομά του βεβαιώνεται με μαρτυρίες από το 1210. Είναι βέβαιο ότι πολύ λίγα από τα σημερινά όργανα μουσικής μπορούν να «καυχηθούν» για μια τόσο παλαιά προέλευση. Στη βόρεια Ιταλία τον 17ο αιώνα ξεκίνησε να φτιάχνεται μια μικρότερη μάντολα με λιγότερες χορδές. Το νέο αυτό όργανο ονομαζόταν «μαντολίνο» που στην πραγματικότητα σημαίνει «μικρή μάντολα». Η λανθασμένη αυτή σκέψη αποκαταστάθηκε από τον ερευνητή της ιστορίας του οργάνου Κonrad Wölki και το Μιλανέζικο μαντολίνο ήταν αυτό που αναπτύχθηκε άμεσα από την μάντολα, ενώ το Ναπολιτάνικο μαντολίνο υιοθέτησε μόνο το όνομά του.
Λίγο αργότερα, καθώς μια οικογένεια οργάνων άρχισε να δημιουργείται με βάση το Ναπολιτάνικο μαντολίνο, και η οποία περιλάμβανε μαντολίνα μεγαλύτερων διαστάσεων και βαθύτερων τόνων, το όνομα «μαντόλα» χρησιμοποιήθηκε για μια ακόμα φορά, αλλά τώρα για ένα alto μαντολίνο. Με την έννοια αυτή έμοιαζε με μεγάλο μαντολίνο και φυσικά δεν είχε τίποτα κοινό με την προγενέστερη σημασία της λέξης «Μantola».
Διάφοροι άλλοι τύποι μαντολίνου άρχισαν να εμφανίζονται και να παίρνουν το όνομά τους, όπως συνηθιζόταν, από την πόλη όπου πρωτοκατασκευάστηκαν. Έτσι διαδοχικά, μέσα σε λίγα χρόνια εκτός από τους 3 τύπους μαντολίνων, Μιλανέζικο, Φλωρεντινό και Ναπολιτάνικο, κατασκευάστηκαν το Γενοβέζικο (5-6 χορδές), το Παντουάνικο (5 χορδές), το Ρωμαϊκό (4 χορδές), το Σιενέζικο (4-5 χορδές), το Σικελικό (1 χορδή διπλή ή 3 χορδές τριπλές).Επίσης το Επτανησιακό εχει 4 χορδές( mi la re sol).
Πηγές
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Αφροασιατικές γλώσσες
right|300px|thumb|Χάρτης που δείχνει την κατανομή των Αφροασιατικών γλωσσών και των κλάδων της οικογένειας
Οι Αφροασιατικές γλώσσες αποτελούν μια γλωσσική οικογένεια με περίπου 375 γλώσσες και περισσότερους από 500 εκατομμύρια ομιλητές στη Βόρεια Αφρική, την Ανατολική Αφρική, τη Σαχάρα, την Ευρώπη και τη Νοτιοδυτική Ασία. Αναφέρονται επίσης με την ονομασία χαμιτοσημιτικές γλώσσες, αν και η ονομασία αυτή έχει πια χάσει την αίγλη που είχε παλαιότερα υπέρ της σημερινής ονομασίας αφροασιατικές γλώσσες (αν και χρησιμοποιείται ακόμη σε κάποιο βαθμό).
Οι αφροασιατικές γλώσσες είναι η τέταρτη μεγαλύτερη γλωσσική οικογένεια ως προς τον αριθμό των ομιλητών, έχοντας πάνω από 500 εκατομμύρια ομιλητές συνολικά. Οι αφροασιατικές γλώσσες υποδιαιρούνται στις ομοτικές, τις κουσιτικές, τις βερβερικές, τις σημιτικές, τις τσαντικές γλώσσες και τα αιγυπτιακά. Τα αραβικά είναι η πιο ομιλούμενη αφροασιατική γλώσσα, και θεωρείται είτε ως μια ομάδα στενά συσχετιζόμενων γλωσσών είτε ως ενιαία γλώσσα. Οι γλώσσες που προήλθαν από την πρωτοαραβική γλώσσα ομιλούνται από περίπου 313 εκατομμύρια ανθρώπους στην Αφρική και την Ασία κατά κύριο λόγο.
Οι αφροασιατικές γλώσσες περιλαμβάνουν, πέρα από τα αιγυπτιακά, και άλλες σημαντικές ιστορικά γλώσσες, όπως τα ακκαδικά, τα εβραϊκά, τα φοινικικά, τις χαναανικές γλώσσες, τα αμοριτικά, τα ουγκαριτικά και τα αραμαϊκά. Γενικά δεν υπάρχει συναίνεση ως προς το σημείο προέλευσης της οικογένειας των αφροασιατικών γλωσσών, αν και οι περισσότεροι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι το σημείο αυτό είναι κάπου στο κέρας της Αφρικής, την Αίγυπτο, την ανατολική Σαχάρα ή στο Λεβάντε.
Γεωγραφική κατανομή και κλάδοι
Οι περισσότεροι ειδήμονες του κλάδου θεωρούν ότι υπάρχουν πέντε με οχτώ κλάδοι της αφροασιατικής οικογένειας, εκ των οποίων πέντε είναι ευρέως αναγνωρισμένοι. Αυτές είναι οι βερβερικές, οι τσαντικές, οι κουσιτικές και οι σημιτικές γλώσσες, αλλά και τα αρχαία αιγυπτιακά. Οι περισσότεροι ειδήμονες θεωρούν ότι οι ομοτικές γλώσσες αποτελούν τον έκτο κλάδο των αφροασιατικών γλωσσών.
Βερβερικές γλώσσες
Οι βερβερικές γλώσσες, γνωστές και ως λιβυοβερβερικές, ομιλούνται από 16 εκατομμύρια άτομα κατ'εκτίμηση. Αρκετοί πιστεύουν ότι τα βερβερικά είναι μια γλώσσα με πολλές διαλέκτους. Άλλοι όμως πιστεύουν ότι οι βερβερικές γλώσσες είναι μια ομάδα στην οποία ανήκουν περίπου 12 γλώσσες, ενώ το επίπεδο και η έκταση των διαφορών μεταξύ τους συγκρίνονται με αυτά στις λατινογενείς και τις γερμανικές γλώσσες. Στην αρχαιότητα οι βερβερικές γλώσσες ομιλούνταν σε όλη τη βόρεια Αφρική εκτός της Αιγύπτου, αν και μετά τον 7ο αιώνα η αραβική επέκταση με τις ισλαμικές κατακτήσεις έχει οδηγήσει σε σημαντικές επιδράσεις των αραβικών στις βερβερικές γλώσσες αλλά και μια σταδιακή αραβοποίηση μεγάλων περιοχών στο βερβερόφωνο κόσμο.
Υπάρχει μια πιθανότητα να υπάρχουν άλλες δύο εξαφανισμένες γλώσσες εντός του βερβερικού κλάδου των αφροασιατικών γλωσσών. Η μια είναι η νουμιδική γλώσσα, η οποία μαρτυράται σε επιγραφές στο λιβυοβερβερικό αλφάβητο από τον 2ο αιώνα π.Χ. και εντεύθεν. Η άλλη είναι η γλώσσα Γουάντσε, η οποία ομιλούταν στα Κανάρια Νησιά ως τον 17ο αιώνα. Από τον 16ο με 17ο αιώνα άρχισαν να μαρτυρώνται γραπτά οι σύγχρονες βερβερικές γλώσσες.
Τσαντικές γλώσσες
Υπάρχουν 150 με 190 τσαντικές γλώσσες. Οι τσαντικές γλώσσες υποδιαιρούνται σε τρεις κλάδους, τον δυτικό, τον κεντρικό και τον ανατολικό. Οι περισσότερες τσαντικές γλώσσες ομιλούνται στις περιοχές γύρω από τη λεκάνη του Τσαντ, με εξαίρεση τα χάουσα. Τα χάουσα είναι μια γλώσσα με πολύ μεγάλο αριθμό ομιλητών, και αποτελεί τη γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ διαφορετικών εθνοτήτων στη βόρεια Νιγηρία, ενώ είναι και η πιο ομιλούμενη γλώσσα στο Νίγηρα και έχει μεγάλες κοινότητες ομιλητών σε όλα τα γύρω κράτη. Οι γνώστες της γλώσσας, είτε σαν πρώτη, είτε σαν δεύτερη, μπορεί να φτάνουν τα 80 με 100 εκατομμύρια άτομα. Άλλες οχτώ τσαντικές γλώσσες έχουν πάνω από 100.000 ομιλητές, ενώ άλλες έχουν μικρό αριθμό ομιλητών και επομένως κινδυνεύουν με εξαφάνιση στο μέλλον. Μόνο περίπου 40 τσαντικές γλώσσες έχουν τεκμηριωθεί και καταγραφεί επαρκώς από γλωσσολόγους.
Κουσιτικές γλώσσες
Υπάρχουν περίπου 30 κουσιτικές γλώσσες, ο αριθμός των οποίων αυξάνεται αν προσθέσουμε και τον κλάδο των ομοτικών γλωσσών, οι οποίες ομιλούνται στην Τανζανία, το Σουδάν και το Κέρας της Αφρικής. Οι κουσιτικές γλώσσες υποδιαιρούνται σε τέσσερις κλάδους: τη γλώσσα μπέτζα με περίπου 3 εκατομμύρια ομιλητές, τις γλώσσες αγκάου, τις ανατολικές και νότιες κουσιτικές γλώσσες. Μόνο τα ορόμο έχουν πάνω από 25 εκατομμύρια ομιλητές, σχετικά παραπλήσιο αριθμό έχουν και τα σομαλικά. Τα σάχο-αφάρ, τα χαντίγια και τα σιντάμα. Πολλές κουσιτικές γλώσσες έχουν σχετικά λίγους ομιλητές. Τα μεροϊτικά ή τα παλαιά νουβικά, οι πρώτες γραπτές γλώσσες στον χώρο που σήμερα ομιλούνται οι κουσιτικές γλώσσες, δεν φαίνεται πως ανήκουν στις κουσιτικές γλώσσες. Το παλαιότερο γραπτό κείμενο σε κουσιτική γλώσσα χρονολογείται περίπου στο 1770, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα άρχισαν να αναπτύσσονται οι πρώτες ορθογραφίες για κουσιτικές γλώσσες.
Αιγυπτιακά
δεξιά|μικρογραφία|Επιγραφή από τον τάφο του [[Σετ-Περιμπσέν (γύρω στο 2690 π.Χ.), το παλαιότερο κείμενο που περιέχει μια πλήρη πρόταση σε αρχαία αιγυπτιακά.]] Ο κλάδος των αιγυπτιακών γλωσσών αποτελείται από τα αρχαία αιγυπτιακά που ομιλούνταν στην κάτω κοιλάδα του Νείλου. Η αιγυπτιακή γλώσσα ομιλούταν σε μια περίοδο γύρω από το 3000 π.Χ. ως το 1300 μ.Χ. περίπου, όταν και εξαφανίστηκε. Τα αιγυπτιακά υποδιαιρούνται σε δύο υποπεριόδους, τα πρώιμα αιγυπτιακά (που καλύπτουν την περίοδο 3000 με 1300 π.Χ. κατά προσέγγιση), τα οποία υποδιαιρούνται σε Αρχαία και Μέσα Αιγυπτιακά, και τα ώριμα αιγυπτιακά (που καλύπτουν την περίοδο 1300 π.Χ. με 1300 μ.Χ. κατά προσέγγιση), τα οποία υποδιαιρούνται σε ώριμα αιγυπτιακά, την αιγυπτιακή δημοτική γλώσσα και τα κοπτικά. Ενώ όλες οι φάσεις της αιγυπτιακής γλώσσας γράφονταν σε ιερογλυφικά, τα κοπτικά γράφονταν με το ελληνοπρεπές κοπτικό αλφάβητο. Τα κοπτικά φαίνεται ότι είχαν έξι διαλέκτους, τα οποία μόνο στην κοπτική περίοδο της αιγυπτιακής γλώσσας μαρτυρήθηκαν σε γραπτή μορφή. Τα μέσα αιγυπτιακά, σε επίπεδο διαλέκτων, φαίνεται πως παρουσιάζουν ομοιότητες με τα ώριμα αιγυπτιακά. Στον μεσαίωνα, τα κοπτικά και τα ελληνικά, κύριες γλώσσες της Αιγύπτου, αντικαταστάθηκαν εξολοκλήρου από τα αραβικά, αν και η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία συνεχίζει να διεξάγει τις λειτουργίες της στην κοπτική γλώσσα.
Ομοτικές γλώσσες
Υπάρχουν περίπου 30 ομοτικές γλώσσες, εκ των οποίων οι περισσότερες δεν έχουν μελετηθεί από τους γλωσσολόγους. Εκτός από τη γλώσσα Γκάνζα, η οποία ομιλείται στο Σουδάν, όλες ομιλούνται στη νοτιοδυτική Αιθιοπία. Οι ομοτικές γλώσσες υποδιαιρούνται σε βόρειες και νότιες ομοτικές, με τις δεύτερες να έχουν περισσότερες επιρροές από τις νειλοτικές γλώσσες. Οι κύριες γλώσσες του ομοτικού κλάδου είναι η ουολάιτα και η γκάμο-γκόφα-ντάουρο, με περίπου 1.2 εκατομμύριο ομιλητές έκαστος.
Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι οι ομοτικές γλώσσες αποτελούν τον έκτο κλάδο της αφροασιατικής γλωσσικής οικογένειας. Παλιά οι ομοτικές γλώσσες συμπεριλαμβάνονταν στις κουσιτικές γλώσσες, ενώ κάποιοι συνεχίζουν να θεωρούν ότι οι ομοτικές γλώσσες αποτελούν παρακλάδι των κουσιτικών γλωσσών και όχι ξεχωριστό κλάδο των αφροασιατικών γλωσσών. Άλλοι μάλιστα θεωρούν ότι οι ομοτικές γλώσσες ίσως δεν ανήκουν στις αφροασιατικές γλώσσες καθώς στις ομοτικές γλώσσες απουσιάζουν αρκετά τυπολογικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν όλες τις αφροασιατικές γλώσσες.
Σημιτικές γλώσσες
Υπάρχουν 40 με 80 σημιτικές γλώσσες. Σήμερα, οι σημιτικές γλώσσες ομιλούνται στη βόρεια και δυτική Αφρική, τη δυτική Ασία, τη Μάλτα και από εκατομμύρια αραβόφωνους μετανάστες στην Ευρώπη. Τα αραβικά ομιλούνται στη βόρεια και δυτική Αφρική, αλλά και τη δυτική Ασία, με πάνω από 300 εκατομμύρια ομιλητές, ενώ τα αμχαρικά έχουν πάνω από 25 εκατομμύρια ομιλητές. Τα αραβικά είναι επίσημη γλώσσα του ΟΗΕ και λόγω της θέσης της στο Ισλάμ εκατομμύρια μη Άραβες τη γνωρίζουν.
Οι περισσότεροι μελετητές διαιρούν τις σημιτικές γλώσσες σε δυτικές (οι οποίες περιλαμβάνουν τα αραβικά, τα αραμαϊκά, τα εβραϊκά και τις χαναανικές γλώσσες, αλλά και τις αιθιοπικές γλώσσες όπως τα τιγκρίνια, τα αμχαρικά και τα γκέεζ) και ανατολικές (περιλαμβάνουν τα ακκαδικά). Η ταξινόμηση των γλωσσών εντός του δυτικού σημιτικού κλάδου είναι αμφιλεγόμενη. Μόνο στις αιθιοπικές σημιτικές γλώσσες, έχει διαπιστωθεί προέλευση από την αφρικανική ήπειρο. Γύρω στο 3000 π.Χ. μαρτυρώνται οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες των σημιτικών γλωσσών, στη βόρεια Συρία, τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο.
Τιγράνης ΣΤ΄ της Αρμενίας
Ο Τιγράνης ΣΤ΄ της Αρμενίας, Ιουδαίος πρίγκιπας τελευταίος γόνος από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν βασιλιάς της Αρμενίας την περίοδο (58 – 63), γεννήθηκε πριν το 25 και πέθανε μετά το 68. Πατέρας του ήταν ο πρίγκιπας Αλέξανδρος, εγγονός του Ηρώδη του Μέγα και μικρότερος αδελφός του βασιλιά της Αρμενίας Τιγράνη Ε΄, παππούς του ήταν ο Αλέξανδρος (γιος του Ηρώδη Α΄) και γιαγιά του η Γλαφύρα κόρη του τελευταίου Ελληνιστή βασιλιά της Καππαδοκίας Αρχέλαου.
Λίγα είναι γνωστά από την εποχή πριν γίνει βασιλιάς: μεγάλωσε στην Ρώμη οπου έζησε πολλά χρόνια, παντρεύτηκε την Οπγαλλί Φρυγικής καταγωγής με την οποία απέκτησε τον Γάιο Ιούλιο Αλέξανδρο και την Ιουλία. Την άνοιξη του 58 ο Ρωμαίος στρατηγός Κορβούλο επιτέθηκε στην Αρμενία, κατέλαβε την πρωτεύουσα Αρτάξατα τοποθετώντας βασιλιά τον Τιγράνη με εντολή του Νέρωνα. Όταν κατέλαβε το γειτονικό υποτελές κρατίδιο της Αδιαβένης το 63 ο Τιγράνης έχασε την υποστήριξη της Ρώμης επειδή η πράξη του θεωρήθηκε εχθρική, καθαιρέθηκε από τον στρατηγό Κορβούλο ο οποίος τοποθέτησε βασιλιά της Αρμενίας τον Τιριδάτη Α΄. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρωνας παρ'όλα αυτά εξακολουθούσε να τού έχει εμπιστοσύνη, ο οποίος σχεδίαζε να τον επαναφέρει ξανά στον θρόνο της Αρμενίας, κάτι που τελικά δεν έγινε λόγω της έκρηξης του Ρωμαιοϊουδαϊκού πολέμου το 66. Χρησιμοποίησε Ελληνικές επιγραφές στα νομίσματα της εποχής του κάτι που δείχνει ότι είχε αποβάλλει τις Ιουδαϊκές συνήθειες.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Πολ Μιούνι
Υποδυόταν συνήθως δυναμικούς ήρωες, όπως για παράδειγμα τον Τόνι Καμόντε στην ταινία Σκάρφεϊς (Scarface, 1933) και το υποκριτικό του εύρος ήταν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και προετοιμασίας για την ερμηνεία του ρόλου που ήθελε να ερμηνεύσει. Πρωταγωνίστησε σε βιογραφικές ταινίες σημαντικών προσωπικοτήτων της παγκόσμιας ιστορίας και μελετούσε τις ιδιομορφίες του κάθε χαρακτήρα με σκοπό να τον απεικονίσει πιστά. Ήταν επίσης ικανός μακιγιέρ, ένα ταλέντο που του μετέδωσαν οι γονείς του που ήταν επίσης ηθοποιοί. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός σε παιδική ηλικία, συμμετέχοντας σε παραστάσεις στο Γίντις Θέατρο της Νέας Υόρκης. Σε ηλικία 12 ετών υποδύθηκε έναν άνδρα 80 χρονών, ενώ στην ταινία Seven Faces, υποδύθηκε 7 διαφορετικούς χαρακτήρες. Έλαβε συνολικά έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Πρώτα βήματα
Ο Πολ Μιούνι ήταν γόνος εβραϊκής οικογένειας, γεννήθηκε στο Λέμπεργκ της πρώην Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, νυν Λβιβ της Ουκρανίας το 1895. Η οικογένειά του μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1902 κι ο Μιούνι ακολούθησε τα χνάρια των γονιών του, που ήταν ηθοποιοί, συμμετέχοντας σε θεατρικές παραστάσεις στο γίντις Θέατρο της Νέας Υόρκης. Ως έφηβος ανέπτυξε τις γνώσεις του πάνω στο μακιγιάζ, ώστε να μπορεί να μεταμορφώνει τον εαυτό του και να μπορεί να υποδύεται μεγαλύτερους σε ηλικία χαρακτήρες. Ο ιστορικός κινηματογράφου Ρόμπερτ Όσμπορν τόνισε ότι οι ικανότητες του στον τομέα του μακιγιάζ ήταν τόσο δημιουργικές ώστε να αλλάζει εντελώς το πρόσωπό του κι ότι γι' αυτόν το λόγο στα πρώτα του βήματα τον αποκαλούσαν ο νέος Λον Τσάνεϊ. Έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 12 χρονών υποδυόμενος έναν ογδοντάχρονο. . Το 1921 παντρεύτηκε την Μπέλα Φίνκελ, επίσης ηθοποιό του θεάτρου και παρέμειναν παντρεμένοι μέχρι και τον θάνατό του το 1967.
Μπρόντγουέι και Χόλιγουντ
Ο Μιούνι ξεκίνησε τις εμφανίσεις του στο Μπρόντγουεϊ το 1926. Ο πρώτος του ρόλος ήταν εκείνος ενός ηλικιωμένου Εβραίου στο θεατρικό έργο των Μαξ Σίγκελ και Μίλτον Χέρμπερτ Γκρούπερ We Americans. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ερμήνευε κάποιο ρόλο στα αγγλικά. Το 1929 υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρία Fox και την ίδια χρονιά έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την πρώτη του ταινία με τίτλο The Valiant, παρά το γεγονός ότι ήταν εμπορική αποτυχία. Η δεύτερή του ταινία Seven Faces ήταν επίσης εμπορικά αποτυχημένη κι ο ηθοποιός απογοητευμένος από τους ρόλους που του προσέφεραν επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ, όπου πρωταγωνίστησε στην παράσταση Counselor at Law που έκανε μεγάλη επιτυχία.
Το 1932, ο Μιούνι επέστρεψε στο Χόλιγουντ για να πρωταγωνιστήσει σε θρυλικές ταινίες (πριν από την καθιέρωση του κώδικα λογοκρισίας Χέιζ), όπως την πρώτη εκδοχή του Σημαδεμένου, με τίτλο Σκάρφεϊς (Scarface) καθώς και το Είμαι ένας δραπέτης (I Am a Fugitive from a Chain Gang) για το οποίο έλαβε τη δεύτερή του υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ. Η κριτική επευφημία που έλαβε ο Μιούνι για τις ερμηνείες του εντυπωσίασε τους παραγωγούς της Warner Bros. που του προσέφεραν συμβόλαιο μακράς διάρκειας. Η εταιρία τον προώθησε παρουσιάζοντάς τον ως τον Μεγαλύτερο Ηθοποιό της Οθόνης".
Η ταινία Σκάρφεϊς ήταν μια από τις πρώτες σημαντικές γκανγκστερικές παραγωγές της κινηματογραφικής βιομηχανίας του Χόλιγουντ και το σενάριο είχε γραφτεί από έναν από τους σημαντικότερους σεναριογράφους της περιόδου, τον Μπεν Χεκτ. Ο κριτικός κινηματογράφου Ρίτσαρντ Κόρλις τόνισε ότι η ταινία πέρα από την κεντρική της θεματολογία που πραγματεύεται τη ζωή ενός γκάγκστερ, ασκεί κριτική στον τύπο και τον καθιστά υπαίτιο για την προώθηση του τρόπου ζωής του υποκόσμου.
Το 1935 ο ηθοποιός εμφανίστηκε στο πλευρό της Μπέτι Ντέιβις στην ταινία Όνειρα που σβήνουν (Bordertown) κι έλαβε υποψηφιότητα write-in για την ταινία Μαύρη κόλαση (Black Fury). Όταν η ακαδημία ανακοίνωσε τους υποψήφιους το όνομα του ηθοποιού δεν συγκαταλεγόταν στην λίστα των υποψηφίων, αλλά επέτρεψε στους ψηφοφόρους να επιλέξουν σε περίπτωση που δεν συμφωνούσαν με τους υποψήφιους τα ονόματα άλλων ηθοποιών. Ο Μιούνι ήρθε δεύτερος στην ψηφοφορία με μερικές ψήφους διαφορά από τον νικητή Βίκτορ ΜακΛάγκλεν. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και με την Μπέτι Ντέιβις, έναν χρόνο νωρίτερα με την ταινία Ανθρώπινη δουλεία (Of Human Bondage, 1934).
Ο ιστορικός Ρόμπερτ Όσμπορν τονίζει ότι ξαφνική επιτυχία της ταινίας Λουί Παστέρ (The Story of Louis Pasteur) έδωσε στην εταιρία Warner την ώθηση για την κατάκτηση της κορυφής του Box-Office κι απεδείχθη κερδοφόρα. . Κατά συνέπεια ο ηθοποιός την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην επίσης βιογραφική ταινία Η ζωή του Εμίλ Ζολά (The Life of Emile Zola) που του χάρισε ακόμη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Δυο χρόνια αργότερα ο ηθοποιός υποδύθηκε τον Μεξικανό επαναστάτη Μπενίτο Χουάρες στην ταινία Χουαρέζ (Juarez, 1939).
Το 1937, ο Μιούνι υποδύθηκε έναν Κινέζο χωρικό στην ταινία Υπό το βλέμμα του Βούδα (The Good Earth). Στο ρόλο της ταπεινής συζύγου του εμφανίστηκε η Λουίζ Ράινερ που κέρδισε Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Περλ Μπακ. Όταν ο παραγωγός της Metro-Goldwyn-Mayer Έρβιν Θάλμπεργκ τον προσέγγισε για να του προσφέρει το ρόλο, ο ηθοποιός του είπε αστειευόμενος Είμαι τόσο Κινέζος όσο κι ο Χέρμπερτ Χούβερ.
Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ στην παράσταση A Flag is Born, στην οποία συμμετείχε ένας άσημος ακόμα Μάρλον Μπράντο και την οποία σκηνοθέτησε ο αδελφός της Στέλλας Άντλερ, καθηγήτριας του Actor's Studio. Το θεατρικό είχε ως σκοπό την προώθηση της ιδέας της ίδρυσης ενός ανεξάρτητου εβραϊκού κράτους. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1955, είχε τη μεγαλύτερή του επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ με το ρόλο του δικηγόρου Χένρι Ντράμοντ στο θεατρικό έργο Κληρονόμησε τον άνεμο. Η ερμηνεία του του χάρισε Βραβείο Τόνυ.
Το 1959 επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη αναλαμβάνοντας το ρόλο ενός ηλικιωμένου γιατρού στην ταινία Ο μεγάλος επαναστάτης (The Last Angry Man) για την οποία έλαβε την έκτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Μετά από αυτή του την εμφάνιση ο ηθοποιός αποσύρθηκε από τα κινηματογραφικά και θεατρικά δρώμενα εφόσον η όραση στο δεξί του μάτι είχε αρχίσει να χειροτερεύει. Ο Μιούνι έλαβε 6 υποψηφιότητες για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, κερδίζοντας μία φορά, παρά το γεγονός ότι εμφανίστηκε σε 25 ταινίες στην καριέρα του. Τελευταία του εμφάνιση ήταν στην τηλεοπτική σειρά Saints and Sinners το 1962.
Άλλες Θεατρικές Εμφανίσεις
Ο Πολ Μιούνι εμφανίστηκε στο ρόλο του Γουίλι Λόμαν στην θεατρική παράσταση του Άρθουρ Μίλερ Ο θάνατος του εμποράκου. Το θεατρικό έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 1949 σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν. Ο ηθοποιός πήρε τη θέση του Λι Τζέι Κομπ που είχε ερμηνεύσει τον ρόλο στο Μπρόντγουεϊ.
Προσωπική Ζωή
Ο ηθοποιός απεβίωσε από καρδιακή ανεπάρκεια, σε ηλικία 71 ετών. Πέθανε την ίδια χρονιά με τον συμπρωταγωνιστή του στην ταινία Πίσω μου σ' έχω σατανά (Angel on my Soulder, 1946) Κλοντ Ρέινς και τον Σπένσερ Τρέισι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Πνιγμός
μικρογραφία
Ο πνιγμός είναι μια κατάσταση στην οποία η αναπνοή εμποδίζεται γιατί στους πνεύμονες μπαίνει υγρό ή οι ίδιοι οι πνεύμονες παράγουν υγρό. Η κατάσταση αυτή μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο. Στην ελληνική γλώσσα αναφέρεται ως πνιγμός και η φράξη των αεραγωγών από την κατάποση τροφής ή άλλου αντικειμένου.
Σημάδια και συμπτώματα
Μερικά συνήθη σημάδια κινδύνου για τον πάσχοντα είναι τα εξής :
Αιτίες
Οι αιτίες πνιγμού που υπάρχουν είναι καρδιακή ανακοπή, αρρυθμίες, κάκωση σπονδυλικής στήλης, μυικές κράμπες, επιληπτική κρίση ή υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και ηρεμιστικών ουσιών
Πρόληψη
Για την προστασία από τον πνιγμό μπορούν να εφαρμοστούν τα παρακάτω:
Διάσωση
Η διάσωση από τον πνιγμό μπορεί να είναι επικίνδυνη πρέπει να γίνεται μόνο μετά την διασφάλιση ότι δεν θα κινδυνεύσει και ο ίδιος ο διασώστης, είτε είναι εκπαιδευμένος ναυαγοσώστης είτε περαστικός. Εφόσον το θύμα βγει από το νερό, ελέγχεται η ανταπόκρισή του και τίθεται σε στάση ασφαλείας ή αν χρειάζεται εφαρμόζεται καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης.
Φροντίδα
Το θύμα του πνιγμού χρειάζεται φροντίδα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις Κατηγορία:Ατυχήματα
Βέρταχ
Με το όνομα Βέρταχ είναι γνωστά τα εξής γεωγραφικά τοπωνύμια:
Τζωρτζ Πελεκάνος
Ο '''Τζωρτζ Π. Πελεκάνος' (George P. Pelecanos'') είναι Αμερικανός συγγραφέας. Τα περισσότερα έργα του ανήκουν στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας. Είναι επίσης παραγωγός και σεναριογράφος της τηλεοράσεως, με πολύχρονη ενασχόληση με την τηλεοπτική σειρά The Wire του HBO.
Βιογραφία και σταδιοδρομία
Ο Τζωρτζ Πελεκάνος γεννήθηκε στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον στις 18 Φεβρουαρίου 1957 από Ελληνοαμερικανούς γονείς.
Μετά την επιτυχία των 4 πρώτων μυθιστορημάτων του, ο Πελεκάνος μετέβαλε το αφηγηματικό του στιλ με το "D.C. Quartet" (σε ελεύθερη μετάφραση «Πρωτευουσιάνικο κουαρτέτο»). `Εχει σχολιάσει ότι νωρίτερα δεν αισθανόταν ικανός να είναι τόσο φιλόδοξος. Το «κουαρτέτο», που συχνά το συγκρίνουν με το L.A. Quartet του Τζέιμς Ελρόυ, εκτείνει την υπόθεσή του σε αρκετές δεκαετίες και κοινότητες μέσα στον μεταβαλλόμενο πληθυσμό της Ουάσινγκτον. Γράφοντας στο τρίτο πρόσωπο, ο Πελεκάνος περιορίζει τον Στέφανος σε δεύτερο ρόλο και εισάγει την πρώτη του ομάδα μαχητών κατά του εγκλήματος τους Ντιμίτρι Καρράς και Μάρκος Κλέυ.
Στο The Big Blowdown (στην ελληνική έκδοση «Η σαρωτική έκρηξη») ο Πελεκάνος ακολουθεί τις ζωές δεκάδων κατοίκων της πρωτεύουσας στο β΄ μισό του εικοστού αιώνα, μέχρι το 1970. Το King Suckerman (στα ελληνικά ως «Ο βασιλιάς του πεζοδρομίου»), με πλοκή στη δεκαετία του 1970, θεωρείται γενικώς το έργο που προτιμούν οι φανατικοί αναγνώστες του και εισάγει το θέμα του μπάσκετ, που επανέρχεται σε άλλα βιβλία του Πελεκάνος. Συνήθως χρησιμοποιεί το άθλημα ως σύμβολο συνεργασίας ανάμεσα στις φυλές, ωστόσο παρουσιάζει και την άλλη όψη του, με τις εχθρότητες που αναπτύσσονται στο γήπεδο και που καταλήγουν στα έργα του σε βίαιη εγκληματική συμπεριφορά. Το «κουαρτέτο» κλείνει με τα The Sweet Forever (περιγράφει τη δεκαετία του 1980) και Shame the Devil (περιγράφει τη δεκαετία του 1990).
thumb|right|225px|Ο Τζωρτζ Πελεκάνος στη Γιορτή Βιβλίου του Τέξας το 2013
Το 2001 ο Πελεκάνος εισήγαγε μία νέα δυάδα ιδιωτικών ντετέκτιβ, τους Ντέρεκ Στρέιντζ και Τέρυ Κουίν, ως τους βασικούς ήρωες στο Right as Rain (ελλ. έκδ.: «Δίλημμα δικαίου») και αργότερα στα Hell to Pay (που κέρδισε ένα Βραβείο Gumshoe το 2003) και Soul Circus. Παρότι αυτά τα βιβλία στερέωσαν τη φήμη του συγγραφέα ως ενός από τους καλύτερους σύγχρονους Αμερικανούς συγγραφείς αστυνομικών έργων και είχαν σταθερές πωλήσεις, δεν κέρδισαν την κριτική και το «καλτ στάτους» του "D.C. Quartet". Φαίνεται να συνεχίζουν την επιτυχημένη συνταγή των έξυπνων πρωταγωνιστών που κυνηγούν εγκληματίες οι οποίοι δεν παρουσιάζουν εσωτερικές συγκρούσεις, με φόντο αναφορές στη λαϊκή κουλτούρα και αξιοθέατα της Ουάσινγκτον.
Ωστόσο ο Πελεκάνος μετέβαλε και πάλι σκηνικό με το μυθιστόρημα Hard Revolution (2004, μεταφράσθηκε στα ελληνικά ως «Φλεγόμενη πόλη»), όπου διηγείται τις πρώτες ημέρες του Στρέιντζ στην αστυνομία της πρωτεύουσας. Στο επόμενο βιβλίο του, το Drama City, ασχολείται με το θέμα των κυνομαχιών, τις οποίες εξετάζει κριτικά και στο Hell To Pay, ως ιδιοκτήτης σκύλου ο ίδιος.