cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Αρετάκης
Η εξόντωση
Εκεί, θα γίνει αντιληπτό το κρησφύγετό του, με αποτέλεσμα να κινητοποιηθούν εναντίον του τοπικά αποσπάσματα χωροφυλακής και άλλων ενόπλων. Έτσι την 26η Απριλίου, έπειτα από συμπλοκή κοντά στο χωριό Δρυαλί τόσο ο Σφακιανός όσο και τέσσερις αντάρτες που τον ακολουθούσαν θα πέσουν νεκροί. Μετά την εξόντωσή του, το κεφάλι του Αρετάκη αποκόπηκε και μεταφέρθηκε καρφωμένο σε κοντάρι, σε διάφορα χωριά της Μάνης ως τρόπαιο. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, με βασιλικό διάταγμα, ο Αρετάκης εξέπεσε του βαθμού του στον ελληνικό στρατό και υποβιβάστηκε στην τάξη του β΄ στρατιώτη.
Χαρακτήρας και κριτική
Ακόμα και από την αντίπαλη πλευρά ο Αρετάκης αναγνωρίζεται ως ορμητικός, γενναίος, απλός, σκληραγωγημένος και ακούραστος αξιωματικός, ωστόσο δεν λείπουν και αρνητικές αναφορές προς το πρόσωπό του. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στη συμμετοχή του στη διάλυση του μικρού αντάρτικου σώματος του λοχαγού Δροσόπουλου στις 16 Σεπτεμβρίου του 1943 καθώς και στην παρουσία του ως πρόεδρος στο ανταρτοδικείο που καταδίκασε σε θάνατο τρεις από τους αξιωματικούς του εν λόγω σώματος. Μάλιστα, για το γεγονός αυτό θα κατηγορηθεί το 1949 ως υπαίτιος και από τον, αιχμάλωτο των κυβερνητικών δυνάμεων και μετέπειτα εκτελεσθέντα, Νίκο Διένη (Παπούας) όμως τόσο η μαρτυρία ενός από τους επιζήσαντες αξιωματικούς σύμφωνα με την οποία ο Σφακιανός ήταν κατά της επιβολής της θανατικής καταδίκης όσο και το γεγονός πως δεν μετείχε στο Αρχηγείο του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου και ως εκ τούτου δεν ήταν σε θέση να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες πάνω σε τέτοια ζητήματα καταρρίπτουν τον ισχυρισμό αυτό.
Παράλληλα, διάφοροι επικριτές του εμφανίζονται να αμφισβητούν τις διοικητικές του ικανότητες ενώ τονίζεται και ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο απειλούσε όσους ο ίδιος θεωρούσε ως «αντιδραστικούς». Συν τοις άλλοις, δημοσιεύματα της εποχής, τον κατηγορούν για συμμετοχή σε επιδρομές ανταρτών σε διάφορα χωριά και κωμοπόλεις όπως το Βαλτεσινίκο, το Λεβίδι κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Σημαία της Ρεϋνιόν
Παρά τη χρήση της σημαίας της Γαλλίας τα προηγούμενα χρόνια, η Ρεϊνιόν δεν έχει σήμερα επίσημη ξεχωριστή σημαία.
Μία σημαία επιλέχθηκε από τη Βεξιλολογική Οργάνωση Εθελοντών του νησιού, το 2003. Απεικονίζει το ηφαίστειο Πιτόν ντε λα Φουρνέζ και χρυσές ηλιακές αχτίδες. Ακόμα μία σημαία έχει προταθεί και εικονίζεται στη δεξιά πλευρά.
Από τις 14 Ιουνίου του 2008, οι αυτονομιστές και οι εθνικιστές του νησιού επίσης έχουν τη δική τους σημαία (με τα χρώματα πράσινο, κίτρινο, κόκκινο). Το πράσινο συμβολίζει το μαρονάζ (γαλλ. marronage), το κίτρινο συμβολίζει την εργατική τάξη και ιδιαίτερα το κόκκινο συμβολίζει την περίοδο της δουλείας, η οποία αποτινάχθηκε και αυτό φαίνεται με ένα κίτρινο πεντάκτινο αστέρι.
Πηγές
Ρεϊνιον Κατηγορία:Ρεϋνιόν
Ζορζ Μαρσέ
Ο Ζορζ Μαρσέ (Georges René Louis Marchais, Λα Ογκέτ, Καλβαντός, 7 Ιουνίου 1920 - Παρίσι, 16 Νοεμβρίου 1997) ήταν Γάλλος πολιτικός, επί σειρά ετών ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος. Καταγόταν από εργατική οικογένεια, ενώ ο ίδιος εργάστηκε ως μεταλλωρύχος. Το 1947 πέτυχε να ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, κατόπιν της πρωτοβουλίας του για κοινή δράση με τους σοσιαλιστές και τους ριζοσπάστες, που πρότεινε να ενεργούν σαν κοινό μέτωπο. Παρέμεινε πιστός κομμουνιστής, αρνούμενος να αμφισβητήσει το σοβιετικό καθεστώς, ενώ διατήρησε σαφείς αποστάσεις από την πολιτική του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ο Μαρσέ ήταν υποψήφιος για τη Γαλλική Προεδρία της Δημοκρατίας στα 1981, λαμβάνοντας το 15% των ψήφων, ενώ στο δεύτερο γύρο συμφώνησε να υποστηρίξει το Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος εκλέχθηκε και ανταπόδωσε την εξυπηρέτηση με την παραχώρηση πολλών υπουργείων στους κομμουνιστές. Ωστόσο, η άκαμπτη στάση του Μαρσέ, όσον αφορά στην άρνησή του να ασκήσει την οποιασδήποτε μορφής κριτική στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης, ή να συμμεριστεί τις αρχές του "Ευρωκομμουνισμού" οι οποίες προωθούνταν στην εποχή του, οδήγησαν τον ίδιο σε απομόνωση και το Κομμουνιστικό Κόμμα σε διολίσθηση του ποσοστού του, που έπεσε στα επίπεδα του 7-10%. Τελικά, στα 1990 ο Μαρσέ παραδέχθηκε τα σφάλματα της σοβιετικής ηγεσίας (αφού αρχικά είχε εγκρίνει την επέμβαση στο Αφγανιστάν) και τέσσερα χρόνια αργότερα (1994) παρέδωσε την ηγεσία του κόμματος στο διάδοχό του Ρομπέρ Υ. Ο Μαρσέ απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου του 1997 στο νοσοκομείο Λαριμπουαζιέ του Παρισιού, ύστερα από σοβαρά καρδιακά προβλήματα από τα οποία υπέφερε, σε ηλικία 77 ετών. Η σύζυγός του, Λιλιάν, απεβίωσε στις 10 Απριλίου 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (Ε΄ Δημοκρατία)
Αποστολή Terra Nova
350px|thumb|Χάρτης που δείχνει τις διαδρομές προς τον Νότιο Πόλο που ακολούθησαν οι Σκοτ (πράσινο) και Άμουνδσεν (κόκκινο). Η αποστολή Terra Nova (Terra Nova Expedition), επίσημα η Βρετανική Αποστολή της Ανταρκτικής, ήταν αποστολή στην Ανταρκτική που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1910 και 1913. Με επικεφαλής τον πλοίαρχο Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ, η αποστολή είχε διάφορους επιστημονικούς και γεωγραφικούς στόχους. Ο Σκοτ επιθυμούσε να συνεχίσει το επιστημονικό έργο που είχε ξεκινήσει όταν ηγήθηκε της αποστολής Discovery από το 1901 έως το 1904, και ήθελε να είναι ο πρώτος που θα φτάσει στον Νότιο Πόλο. Αυτός και τέσσερις σύντροφοι έφτασαν στον πόλο στις 17 Ιανουαρίου 1912, όπου διαπίστωσαν ότ η νορβηγική ομάδα με επικεφαλής τον Ρόαλντ Άμουνδσεν είχε προηγηθεί κατά 34 ημέρες. Η πενταμελής ομάδα του Σκοτ πέθανε στο ταξίδι της επιστροφής από τον πόλο. Μερικά από τα σώματα, τα ημερολόγια και τις φωτογραφίες τους βρέθηκαν από μια ομάδα έρευνας οκτώ μήνες αργότερα.
Η αποστολή, που πήρε το όνομά της από το πλοίο εφοδιασμού της, ήταν ιδιωτική επιχείρηση που χρηματοδοτήθηκε από δημόσιες συνεισφορές και κρατική επιχορήγηση. Είχε περαιτέρω υποστήριξη από το Ναυαρχείο, το οποίο έστειλε έμπειρους ναυτικούς στην αποστολή, και από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία. Η ομάδα επιστημόνων της αποστολής πραγματοποίησε ένα ολοκληρωμένο επιστημονικό πρόγραμμα, ενώ άλλα μέλη εξερεύνησαν τη Γη της Βικτώριας και τα Δυτικά Όρη. Μια απόπειρα προσγείωσης και εξερεύνησης της Γης του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ' ήταν ανεπιτυχής. Ένα ταξίδι στο Aκρωτήρι Κροζιέρ τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1911 ήταν το πρώτο εκτεταμένο ταξίδι με έλκηθρο στα βάθη του χειμώνα της Ανταρκτικής.
Για πολλά χρόνια μετά το θάνατό του, η ιδιότητα του Σκοτ ως τραγικού ήρωα ήταν αδιαμφισβήτητη και λίγες ερωτήσεις τέθηκαν σχετικά με τα αίτια της καταστροφής που νίκησε το πολικό κόμμα του. Στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα η αποστολή τέθηκε υπό στενότερη εξέταση και εκφράστηκαν πιο επικριτικές απόψεις για την οργάνωση και τη διαχείρισή της. Ο βαθμός της προσωπικής ενοχής του Σκοτ και, πιο πρόσφατα, η ενοχή ορισμένων μελών της αποστολής, παραμένει αμφιλεγόμενος.
Ιστορικό
Μετά την επιστροφή του RRS Discovery από την Ανταρκτική το 1904, ο πλοίαρχος Ρόμπερτ Σκοτ συνέχισε τελικά τη ναυτική του σταδιοδρομία αλλά συνέχισε να τρέφει τις φιλοδοξίες να επιστρέψει νότια, με συγκεκριμένο στόχο την κατάκτηση του Νότιου Πόλου. Η αποστολή Discovery είχε συμβάλει σημαντικά στην επιστημονική και γεωγραφική γνώση της Ανταρκτικής, αλλά όσον αφορά τη διείσδυση προς τα νότια είχε φτάσει μόνο στις 82° 17' μοίρες και δεν είχε διασχίσει το πέρασμα του πάγου Ρος.
Το 1909, ο Σκοτ έμαθε ότι η αποστολή Νίμροντ του Έρνεστ Σάκλετον είχε αποτύχει να φτάσει στον Νότιο Πόλο. Ξεκινώντας από μια βάση κοντά στο αγκυροβόλιο του Discovery στο ΜακΜούρντο Σάουντ, ο Σάκλετον είχε διασχίσει το πέρασμα πάγου Ρος, ανακάλυψε τη διαδρομή του παγέτωνα Μπέαρντμορ στο πολικό οροπέδιο και είχε φτάσει στον Πόλο. Είχε αναγκαστεί να γυρίσει για την βάση του στις 88° 23' μοίρες, λιγότερο από 100 γεωγραφικά μίλια από τον στόχο του. Ο Σκοτ είχε διεκδικήσει την περιοχή ΜακΜούρντο Σάουντ ως δικό του "πεδίο έρευνας", και η χρήση της περιοχής ως βάσης από τον Σάκλετον ήταν κατά παράβαση μιας δέσμευσης που έδωσε στον Σκοτ. Αυτό επιδείνωσε τις σχέσεις μεταξύ των δύο εξερευνητών και αύξησε την αποφασιστικότητα του Σκοτ να ξεπεράσει τα επιτεύγματα του Σάκλετον.
Καθώς έκανε τις προετοιμασίες του για μια νέα αποστολή, ο Σκοτ ενημερώθηκε ότι ήταν σε έξελιξη και άλλες επικείμενες αποστολές. Σχεδιαζόταν μια ιαπωνική αποστολή και η Αυστραλιανή Ανταρκτική Αποστολή υπό τον Ντάγκλας Μόσον επρόκειτο να ξεκινήσει το 1911, αλλά θα εργαζόταν σε διαφορετικό τομέα της ηπείρου. Η αποστολή του Νορβηγού Ρόαλντ Άμουνδσεν, ενός πιθανού αντιπάλου, είχε επίσης ανακοινώσει σχέδια για ένα ταξίδι στην Αρκτική.
Προσωπικό
εναλλ.=Man with receding hairline, looking left, wearing naval uniform with medals, polished buttons and heavy shoulder decorations|μικρογραφία|Ο [[Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ το 1905]]
65 άνδρες (συμπεριλαμβανομένων των αντικαταστατών) σχημάτισαν το πλήρωμα του πλοίου της αποστολής Terra Nova. Επιλέχθηκαν από 8.000 αιτούντες, και περιελάμβανε επτά βετεράνους του Discovery μαζί με πέντε που ήταν μαζί με τον Σάκλετον στην αποστολή του 1907-1909. Ο υπολοχαγός Έντουαρντ Έβανς, ο οποίος ήταν ο αξιωματικός πλοήγησης στο Morning, το εφοδιαστικό πλοίο της αποστολής Discovery το 1904, διορίστηκε δεύτερος κυβερνήτης του Σκοτ. Ο Έβανς είχε εγκαταλείψει τα σχέδια να οργανώσει τη δική του αποστολή και είχε μεταφέρει την οικονομική του υποστήριξη στον Σκοτ.
Το Ναυαρχείο παρείχε επίσης ένα σε μεγάλο βαθμό ναυτικούς στο κάτω κατάστρωμα, συμπεριλαμβανομένων των βετεράνων της Ανταρκτικής Έντγκαρ Έβανς, τον Τομ Κριν και τον Γουίλιαμ Λάσλι. Άλλοι ναυτικοί περιλάμβαναν τους Πάτρικ Κέοχαν, Ρόμπερτ Φόρντε, Τόμας Κλίσοντ (μάγειρας) και Φρέντερικ Χούπερ. Επίσης τον Ρώσο Ντμίτρι Γκίρεφ (οδηγός σκύλου) και Ουκρανό Αντον Ομελτσένκο.
Ο Τσέρι-Γκάραρντ δεν είχε επιστημονική κατάρτιση, αλλά ήταν προστατευόμενη του Γουίλσον. Είχε, όπως και ο Όουτς, συνεισφέρει 1.000 λίρες στην χρηματοδότηση της αποστολής. Αν και αρχικά απορρίφθηκε από τον Σκοτ, παρολά αυτά άφησε τη συνεισφορά του, κάτι που εντυπωσίασε αρκετά τον Σκοτ ώστε να ανατρέψει την απόφασή του. Ο Κρέιν περιγράφει τον Τσέρι-Γκάραρντ ως «την μελλοντική διερμηνέα, ιστορικό και συνείδηση της αποστολής». Ο Χέρμπερτ Πόντινγκ ήταν ο φωτογράφος της αποστολής, οι εικόνες του οποίου θα άφηναν ένα ζωντανό οπτικό αρχείο. Με τη συμβουλή του εξερευνητή Φρίντγιοφ Νάνσεν, ο Σκοτ στρατολόγησε έναν νεαρό Νορβηγό ειδικό του σκι, τον Τράιγκβ Γκραν.
Μεταφορά
μικρογραφία|Ιατρικές προμήθειες για την αποστολή Τέρα Νόβα, 1910 Ο Σκοτ είχε αποφασίσει μια μικτή στρατηγική μεταφορών, βασιζόμενος σε σκύλους, μηχανοκίνητα έλκηθρα και άλογα. Διόρισε τον Σέσιλ Μίαρς να αναλάβει τις ομάδες σκύλων και στρατολόγησε τον πρώην ειδικό του Σάκλετον, Μπέρναρντ Ντέι, για να αναλάβει τα μηχανοκίνητα έλκηθρα. Ο Όουτς θα ήταν ο επικεφαλής των αλόγων αλλά καθώς δεν μπορούσε να συμμετάσχει στην αποστολή μέχρι τον Μάιο του 1910, ο Σκοτ έδωσε εντολή στον Μίαρς, που δεν ήξερε τίποτα από άλογα, να τα αγοράσει—με δυσάρεστες συνέπειες για την ποιότητα και την απόδοσή τους.
Ένα μηχανοκίνητο αυτοκίνητο είχε δοκιμαστεί ανεπιτυχώς στην Ανταρκτική από τον Σάκλετον, στην αποστολή του 1907–1909, ενώ η πρωτοποριακή του χρήση των αλόγων τον είχαν μεταφέρει μέχρι τους πρόποδες του παγετώνα Μπέαρντμορ. Ο Σκοτ πίστευε ότι τα άλογα είχαν εξυπηρετήσει καλά τον Σάκλετον και σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της έλξης των προμηθειών. Ο Σκοτ σκόπευε πάντα να βασιστεί στην ομάδα του για το Πολικό Οροπέδιο, πιστεύοντας ότι είναι αδύνατο να ανέβει ο παγετώνας Μπέαρντμορ με κινητήρες ή με ζώα. Οι κινητήρες και τα ζώα θα χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά φορτίων μόνο κατά μήκος του Φράγματος, επιτρέποντας στους άνδρες να διατηρήσουν τη δύναμή τους για τα μεταγενέστερα στάδια παγετώνων και οροπεδίων. Στην πράξη, τα μηχανοκίνητα έλκηθρα αποδείχθηκαν χρήσιμα μόνο για λίγο και η απόδοση των αλόγων επηρεάστηκε από την ηλικία και την κακή τους κατάσταση. Όσον αφορά τα σκυλιά, ενώ οι εμπειρίες του Σκοτ στο Discovery τον είχαν κάνει αμφίβολο για την αξιοπιστία τους, τα γραπτά του δείχνουν ότι αναγνώριζε την αποτελεσματικότητά τους στα σωστά χέρια. Καθώς η αποστολή αναπτύχθηκε, εντυπωσιάστηκε όλο και περισσότερο με τις δυνατότητές τους.
Χρηματοδότηση
εναλλ.=Advertisement showing two men in heavy clothing on the deck of a ship, with icy mountains in the background. The men are pouring drinks from a jug, The slogan reads "Oxo in the Antarctic"|μικρογραφία| Η εταιρεία τροφίμων Oxo ήταν ένας από τους πολλούς εμπορικούς χορηγούς της αποστολής. Σε αντίθεση με την αποστολή Discovery, όπου η συγκέντρωση κεφαλαίων διεκπεραιώθηκε από κοινού από τη Βασιλική Εταιρεία και τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία, η αποστολή Terra Nova οργανώθηκε ως ιδιωτική επιχείρηση χωρίς σημαντική θεσμική υποστήριξη. Ο Σκοτ υπολόγισε το συνολικό κόστος σε 40.000 λίρες, οι μισές από τις οποίες καλύφθηκαν τελικά από μια κρατική επιχορήγηση. Το υπόλοιπο ποσό αυξήθηκε από δημόσια συνδρομή και δάνεια. Η αποστολή βοηθήθηκε περαιτέρω από τη δωρεάν προμήθεια μιας σειράς προμηθειών και εξοπλισμού από εμπορικές εταιρείες. Το έργο της συγκέντρωσης κεφαλαίων εκτελέστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Σκοτ, και ήταν μια σημαντική εξάντληση του χρόνου και της ενέργειάς του, συνεχίζοντας στη Νότια Αφρική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία αφού η Terra Nova είχε αποπλεύσει από τα βρετανικά ύδατα.
Μακράν το μεγαλύτερο μεμονωμένο κόστος ήταν η αγορά του πλοίου Terra Nova, για 12.500 λίρες. Η Terra Nova είχε βρεθεί στην Ανταρκτική νωρίτερα, ως μέρος της δεύτερης επιχείρησης εφοδιασμού Discovery  Ο Σκοτ ήθελε να το χρησιμοποιήσει ως ναυτικό πλοίο κάτω από το White Ensign και για να το επιτύχει αυτό, απέκτησε την ιδιότητα μέλους της Βασιλικής Λέσχης Γιοτ για 100 λίρες. Μπόρεσε έτσι να επιβάλει ναυτική πειθαρχία στην αποστολή, και ως εγγεγραμμένο γιοτ της λέσχης, η Terra Nova απαλλάχθηκε από τους κανονισμούς του Συμβουλίου Εμπορίου που διαφορετικά θα την έκριναν ακατάλληλη να πλεύσει.
Πρώιμο ταξίδι
Το πλοίο Terra Nova απέπλευσε από το Κάρντιφ στις 15 Ιουνίου 1910. Ο Σκοτ, ταξίδεψε αργότερα με ένα ταχύτερο επιβατικό πλοίο και εντάχθηκε στο πλοίο στη Νότια Αφρική. Στη Μελβούρνη άφησε το Terra Nova για να συνεχίσει τη συγκέντρωση κεφαλαίων ενώ το πλοίο προχώρησε στη Νέα Ζηλανδία. Περιμένοντας η αποστολή τον Σκοτ στη Μελβούρνη έφτασε ένα τηλεγράφημα από τον Άμουνδσεν, που πληροφορούσε τον Σκοτ ότι ο Νορβηγός «προχωρούσε νότια». Το τηλεγράφημα αυτό ήταν η πρώτη ένδειξη στον Σκοτ ότι ήταν σε έναν ανταγωνισμό εξερεύνησης. Όταν ζητηθήκε από τον Τύπο η αντίδραση του, ο Σκοτ απάντησε ότι τα σχέδιά του δεν θα άλλαζαν και ότι δεν θα θυσίαζε τους επιστημονικούς στόχους της αποστολής για να κερδίσει την μάχη για τον Πόλο. Στο ημερολόγιό του έγραψε ότι ο Άμουνδσεν είχε πολλές πιθανότητες επιτυχίας, και ίσως άξιζε την τύχη του αν τα κατάφερνε.
Ο Σκοτ επανήλθε στο πλοίο Terra Nova στη Νέα Ζηλανδία, όπου επιβιβάστηκαν πρόσθετες προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων 34 σκύλων, 19 αλόγων Σιβηρίας και τρία μηχανοκίνητα έλκηθρα. Το πλοίο, βαριά υπερφορτωμένο, έφυγε τελικά από το Πορτ Τσάλμερς στις 29 Νοεμβρίου. Τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου το πλοίο χτυπήθηκε από σφοδρή καταιγίδα. Κάποια στιγμή, το πλοίο άρχισε να κατακλύζεται από νερά και με τις αντλίες να έχουν αποτύχει, το πλήρωμα αναγκάστηκε να το διασώσει με κουβάδες. Η καταιγίδα είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια δύο αλόγων, ενός σκύλου, 10 τόνων άνθρακα και 65 αυτοκρατορικών γαλονιών βενζίνης. Στις 10 Δεκεμβρίου, η Terra Nova συνάντησε τον νότιο παγετώνα και σταμάτησε, όπου παρέμεινε για είκοσι ημέρες πριν συνεχίσει προς τα νότια. Η καθυστέρηση, την οποία ο Σκοτ απέδωσε σε «κακή τύχη», είχε καταναλώσει 6 τόνους άνθρακα.
Βάση Ακρωτηρίου Έβανς
Καθώς ο Σκοτ είχε εξετάσει διάφορα πιθανά σημεία παραμονής, διάλεξε ένα ακρωτήριο που θυμόταν από τις μέρες του Discovery ως "Skuary", περίπου 24 χλμ βόρεια της βάσης του Σκοτ το 1902 στο Χατ Πόιντ. Ο Σκοτ ήλπιζε ότι αυτή η τοποθεσία, την οποία μετονόμασε σε Ακρωτήριο Έβανς από τον δεύτερο αξιωματικό στην αποστολή του, θα ήταν απαλλαγμένη από τον πάγο το σύντομο καλοκαίρι της Ανταρκτικής, επιτρέποντας στο πλοίο να πηγαινοέρχεται. Καθώς οι θάλασσες στα νότια πάγωναν, η αποστολή θα είχε έτοιμη πρόσβαση πάνω από τον πάγο στο Χατ Πόιντ και στο Μπαριέρ.
Στο Ακρωτήρι Έβανς τα μέλη της αποστολής αποβιβάστηκαν, με τα άλογα, τα σκυλιά, τα τρία μηχανοκίνητα έλκηθρα (ένα από τα οποία χάθηκε κατά την εκφόρτωση),  και το μεγαλύτερο μέρος των προμηθειών τους. Ο Σκοτ ήταν "έκπληκτος με τη δύναμη των αλόγων" καθώς μετέφεραν προμήθειες και υλικά από το πλοίο στην ακτή. Μια προκατασκευασμένη καλύβα φιλοξενίας με διαστάσεις 15 Χ 7.5 μέτρων ανεγέρθηκε και κατέστη κατοικήσιμη στις 18 Ιανουαρίου.
Το στρατόπεδο του Άμουνδσεν
Το πρόγραμμα του Σκοτ περιελάμβανε ένα σχέδιο εξερεύνησης και εκτέλεσης επιστημονικής εργασίας στη Γη του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ', στα ανατολικά του Φράγματος. Για το σκοπό αυτό οργανώθηκε μια ομάδα υπό τον Κάμπελ, με την επιλογή να εξερευνήσει τη Γη της Βικτώριας στα βορειοδυτικά, εάν η Γη του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ' αποδεικνυόταν απρόσιτη. Στις 26 Ιανουαρίου, η ομάδα του Κάμπελ έφυγε με το πλοίο και κατευθύνθηκε ανατολικά. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες να αγκυροβόλησει την ομάδα του στην ακτή της Γης του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ', ο Κάμπελ άσκησε την επιλογή του να πλεύσει στη Γη της Βικτώριας. Κατά την επιστροφή της προς τα δυτικά κατά μήκος της άκρης του Φράγματος, η Terra Nova συνάντησε την αποστολή του Άμουνδσεν που είχε στρατοπεδεύσει στον κόλπο των φαλαινών, μια είσοδο στο Μπαριέρ.
Ο Άμουνδσεν ήταν ευγενικός και φιλόξενος, πρόθυμος να κατασκηνώσει ο Κάμπελ εκεί κοντά και προσφέροντάς του βοήθεια με τα σκυλιά του. Ο Κάμπελ αρνήθηκε ευγενικά και επέστρεψε με την ομάδα του στο Ακρωτήριο Έβανς για να αναφέρει αυτή την εξέλιξη στον Σκοτ. Ο Σκοτ έλαβε τα νέα στις 22 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια της πρώτης αποστολής τοποθέτησης προμηθειών. Σύμφωνα με τον Τσέρι-Γκάραρντ, η πρώτη αντίδραση του Σκοτ και της ομάδας του ήταν μια παρόρμηση να σπεύσουν στον κόλπο των φαλαινών και να παραμείνουν εκεί με τον Άμουνδσεν. Ο Σκοτ κατέγραψε το γεγονός ήρεμα στο ημερολόγιό του. "Ένα πράγμα φτιάχνεται μόνο στο μυαλό μου. Η σωστή, αλλά και η πιο σοφή πορεία είναι να προχωρήσουμε ακριβώς σαν να μην είχε συμβεί αυτό. Να πάμε μπροστά και να κάνουμε το καλύτερο για την τιμή της χώρας μας χωρίς φόβο και πανικό".
Κατασκευή καταφυγίων
μικρογραφία|Η καλύβα του Σκοτ στην αποστολή Discovery στο Χατ Πόιντ, που χρησιμοποιείται ως καταφύγιο και αποθήκευση προμηθειών. Ο στόχος της κατασκευής καταφυγίων της πρώτης σεζόν ήταν να τοποθετηθούν μερικά από αυτά στο Μπαριέρ  έως τις 80°, μοίρες νότια για χρήση στο πολικό ταξίδι που θα ξεκινούσε την επόμενη άνοιξη. Το τελικό καταφύγιο θα ήταν το μεγαλύτερο και θα ήταν γνωστό ως One Ton Depot. Το έργο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί από 12 άνδρες, με οκτώ από τα πιο δυνατά αλόγα και δύο ομάδες σκύλων. Οι συνθήκες πάγου εμπόδισαν τη χρήση των μηχανοκίνητων έλκηθρων.
Το ταξίδι ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου "σε μια βιαστική κατάσταση που έμοιαζε με τον πανικό", σύμφωνα με τον Τσέρι-Γκάραρντ. Η πρόοδος ήταν πιο αργή από την αναμενόμενη και η απόδοση των αλόγων επηρεάστηκε αρνητικά επειδή ο Όουτς ήταν αντίθετος στη χρήση νορβηγικών χιονοπέδιλων και τα είχε αφήσει πίσω στο Ακρωτήριο Έβανς. Στις 4 Φεβρουαρίου, η ομάδα ίδρυσε το καταυλισμό Κόρνερ, 64 χλμ από το Χατ Πόιντ, όταν μια χιονοθύελλα τους κράτησε εκεί για τρεις ημέρες.
Λίγες μέρες αργότερα, μετά την επανέναρξη της πορείας, ο Σκοτ έστειλε τα τρία πιο αδύναμα αλόγα στην βάση (δύο πέθαναν καθ' οδόν). Καθώς τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής που κατασκευάζε τις αποθήκες πλησίαζε τις 80° μοίρες, ανησυχούσε ότι τα εναπομείναντα αλόγα δεν θα επέστρεφαν στη βάση εκτός και αν η αποστολή στρεφόταν βόρεια αμέσως. Ενάντια στη συμβουλή του Όουτς, ο οποίος ήθελε να προχωρήσει, σκοτώνοντας τα αλόγα για κρέας καθώς δεν αντέξαν το πολικό ψύχος, ο Σκοτ αποφάσισε να τοποθετήσει το One Ton Depot στους 79°29′, νότια περισσότερα από 48 χλμ κοντά στην προβλεπόμενη θέση του.
Ο Σκοτ επέστρεψε στην βάση με τα σκυλιά, αφού διακινδύνευσε τη ζωή του για να σώσει μια ομάδα σκύλων που είχε πέσει σε μια χαράδρα. Όταν έφτασε το πιο αργό αλόγο, ήταν σε πολύ κακή κατάσταση και πέθανε λίγο αργότερα. Αργότερα, καθώς τα αλόγα που επέζησαν διέσχιζαν τον θαλάσσιο πάγο κοντά στο Χατ Πόιντ, ο πάγος διαλύθηκε. Παρά την αποφασιστική προσπάθεια διάσωσης, άλλα τρία αλόγα πέθαναν. Από τα οκτώ αλόγα που είχαν ξεκινήσει το ταξίδι για την κατασκευή καταυλισμού, μόνο δύο επέστρεψαν στη βάση.
Χειμερινά τρίμηνα
Στις 23 Απριλίου, ο ήλιος έδυε κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών και η ομάδα εγκαταστάθηκε στην καλύβα του Ακρωτηρίου Έβανς. Κάτω από το ναυτικό καθεστώς του Σκοτ, η καλύβα χωριζόταν από έναν τοίχο, έτσι ώστε οι αξιωματικοί και οι άνδρες να ζούσαν σε μεγάλο βαθμό χωριστά, και οι επιστήμονες να θεωρούνταν «αξιωματικοί» για αυτόν τον σκοπό. Όλοι ήταν απασχολημένοι. Η επιστημονική εργασία συνεχίστηκε, έγιναν παρατηρήσεις και μετρήσεις, ο εξοπλισμός επισκευάστηκε και προσαρμόστηκε για μελλοντικά ταξίδια. Τα αλόγα που επέζησαν χρειάζονταν καθημερινή φροντίδα και τα σκυλιά χρειάζονταν τακτική προσοχή. Ο Σκοτ ξόδεψε πολύ χρόνο υπολογίζοντας τις μερίδες και τα βάρη για την επικείμενη πολική πορεία. Η ρουτίνα περιλάμβανε τακτικές διαλέξεις σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων.
Για να διασφαλιστεί η διατήρηση της φυσικής κατάστασης, γίνονταν συχνά αγώνες ποδοσφαίρου στο ημίφως έξω από την καλύβα. Ο Σκοτ κατέγραψε ότι: "Ο Ατκινσον είναι μακράν ο καλύτερος παίκτης, αλλά ο Χούπερ ο Έβανς και ο Κριν είναι επίσης αρκετά καλοί." Οι South Polar Times, οι οποίοι είχαν εκδοθεί από τον Σάκλετον κατά τη διάρκεια της αποστολής Discovery, επανεκδόθηκαν υπό την επιμέλεια του Τσέρι-Γκάραρντ. Στις 6 Ιουνίου, διοργανώθηκε μια γιορτή για να σηματοδοτήσει τα 43α γενέθλια του Σκοτ. Μια δεύτερη γιορτή στις 21 Ιουνίου σηματοδότησε την Ημέρα του Μεσοχειμώνα, την ημέρα που σηματοδοτεί το μέσο της μακράς πολικής νύχτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανταρκτική
Τόμας Μαγέφσκι
Ο Τόμας Μαγέφσκι (πολωνικά: Tomasz Majewski, γεννήθηκε 30 Αυγούστου 1981) είναι Πολωνός σφαιροβόλος και δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης. Είναι ο τρίτος σφαιροβόλος που υπερασπίστηκε με επιτυχία τον Ολυμπιακό τίτλο, ο πρώτος Ευρωπαίος που το έκανε, και ο πρώτος μετά τον Πάρι Ο΄Μπράιεν το 1956.
Καριέρα
Ο Μαγέφσκι έχει ύψος 2,04 μέτρα και βάρος 140 κιλά.
Κατά τη διάρκεια του τελικού στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο στις 15 Αυγούστου 2008, έριξε στα 21,51 μέτρα για το χρυσό μετάλλιο, το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο της Πολωνίας στη σφαιροβολία από το 1972, όταν ο αείμνηστος Βουαντίσουαφ Κόμαρ πήρε το χρυσό. Ο Μαγέφσκι ήταν επίσης ο πρώτος Πολωνός που κέρδισε χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.
Στις 25 Ιουλίου 2009 στη Βαρκελώνη έριξε στα 21,64 μέτρα πετυχαίνοντας προσωπικό ρεκόρ και λίγες μέρες αργότερα, σε διοργάνωση στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, βελτίωσε αυτό το ρεκόρ με ρίψη στα 21,95 μέτρα, νέο ρεκόρ Πολωνίας.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού του 2010 πέτυχε νέο προσωπικό ρεκόρ και ρεκόρ Πολωνίας κλειστού στίβου, με ρίψη στα 21,20 μέτρα. Ωστόσο, το επίπεδο του ανταγωνισμού ήταν τόσο υψηλό που ήταν αρκετή μόνο για να καταλάβει την πέμπτη θέση. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης που πέντε αθλητές είχαν ξεπεράσει τα 21 μέτρα.
Στην σεζόν ανοικτού στίβου, ο Μαγέφσκι συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2010, όπου κέρδισε το αργυρό μετάλλιο. Η ρίψη του στα 21 μέτρα νικήθηκε για ένα εκατοστό, καθώς ο Λευκορώσος Αντρέι Μιχνέβιτς κατέκτησε την πρώτη θέση. Αργότερα, στο τελευταίο εξάμηνο του έτους, χειρουργήθηκε στον ώμο. Εστιάζοντας στη σεζόν του 2011, είπε ότι η δυνατή φόρμα των αντιπάλων του ήταν περισσότερο έμπνευση παρά εμπόδιο: «Ο Κρίστιαν Κάντγουελ και ο Ρις Χόφα πέρασαν πάνω από τα 22 μέτρα πέρυσι, οι καλές εμφανίσεις των αντιπάλων μου δεν με κάνουν θυμωμένο ή ανήσυχο, αντίθετα λειτουργούν ως το καλύτερο είδος κινήτρου για να φτάσω στο επίπεδό τους».
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων του 2011 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, πίσω από τον Ντάβιντ Στορλ και ενώ ο νεαρός Γερμανός αντίπαλός του κέρδισε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2011, ο Μαγέφσκι κατάφερε μόνο να τερματίσει στην ένατη θέση, με καλύτερη ρίψη στα 20,18 μέτρα. Στις αρχές του 2012 κατέρριψε το δικό του πολωνικό ρεκόρ κλειστού στίβου σε συνάντηση στίβου στην Καρλσρούη, με νικητήρια ρίψη στα 21,27 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με ρίψη στα 21,89 μέτρα και έγινε ο πρώτος σφαιροβόλος που υπερασπίστηκε τον Ολυμπιακό τίτλο του από τότε που ο Πάρι Ο΄Μπράιεν το πέτυχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη.
Εθνικές διακρίσεις
Για τα αθλητικά του επιτεύγματα, έλαβε:
Σταυρός του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (5η Τάξη) το 2008.
Επιδόσεις σε διοργανώσεις
μικρογραφία| Ο Μαγέφσκι κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Τορίνο το 2009
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές της σφαιροβολίας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2005 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Χρυσή Πέλλας
Η Χρυσή είναι χωριό και δημοτική κοινότητα που υπάγεται διοικητικά στον Νομό Πέλλας και συγκεκριμένα στον Δήμο Αλμωπίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 αριθμεί 256 κατοίκους, κύρια ασχολία των οποίων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Ανατολικά του χωριού είναι χτισμένο κάστρο από την εποχή του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου, γνωστό και ως κάστρο των Μογλενών (από τη σλάβικη λέξη μίγκλα=μούχλα, ομίχλη).
Το χωριό αυτό είναι η πατρίδα της νεομάρτυρος Αγίας Χρυσής, που εορτάζεται στις 13 Οκτωβρίου εκάστου έτους και από την οποία προφανώς πήρε το όνομά του. Προηγουμένως ονομαζόταν Σλάτενα.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται νοτιοανατολικά της Αριδαίας, στο σταυροδρόμι Εδέσσης-Αριδαίας-Φούστανης. Το χωριό έχει υψόμετρο 120 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται 5 χιλιόμετρα νότια του Εξαπλατάνου, στην κοιλάδα Αλμωπίας.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Ο οικισμός είναι τα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου, το οποίο καταστράφηκε από τις δυνάμεις του Βασιλείου Β΄ κατά το 1015. Το φρούριο ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος το 1980. Νότια του χωριού υπάρχουν υπολείμματα αρχαίου οικισμού που συνδέονται με μία αρχαία πόλη.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Τον 18ο αιώνα γεννήθηκε και έζησε η Αγία Χρυσή η Νεομάρτυς όπου και δολοφονήθηκε από τις οθωμανικές δυνάμεις το 1795.
Σύμφωνα με τις στατιστικές Vasil Kanchov («Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστικά στοιχεία») το 1900 ζούσαν στο χωριό 950 Βούλγαροι μουσουλμάνοι.
Ασχολίες
Το έδαφος είναι πολύ γόνιμο και μερικώς αρδευόμενο. Ο πληθυσμός παράγει σιτηρά, καπνό, φρούτα και άλλα γεωργικά προϊόντα. Επίσης, η κτηνοτροφία είναι μερικώς ανεπτυγμένη.
Αυτοδιοίκηση
Το 1930, το χωριό αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα που κάλυπτε έκταση 15 τ.χλμ. Το 1999 η Κοινότητα συγχωνεύθηκε στο νεοσύστατο Δήμο Εξαπλάτανου και αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του δήμου. Από το 2011 το χωριό αποτελεί Δημοτική Κοινότητα του Δήμου Αλμωπίας.
Νικολά ντε Λα Μοτ
Ο Νικολά ντε Λα Μοτ (Μπαρ-συρ-Ωμπ 29 Ιουλίου 1755 - Παρίσι, 6 Νοεμβρίου 1831), γεννημένος ως Μαρκ-Αντουάν-Νικολά ντε Λα Μοτ, ήταν ένας Γάλλος τυχοδιώκτης του 18ου αιώνα, γνωστός για το ρόλο του ως απατεώνας στην υπόθεση του διαμαντένιου περιδέραιου. Ήταν επίσης ο σύζυγος της Ζαν ντε Βαλουά-Σαιν-Ρεμί, με την οποία παντρεύτηκε στις 6 Ιουνίου 1780.
Χρυσή Πέλλας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Νικολά ντε Λα Μοτ
Ισχυριζόταν ότι ήταν ευγενής και έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο του Κόμη. Ωστόσο, ο ισχυρισμός του για αριστοκρατική καταγωγή ήταν υπό αμφισβήτηση. Τη στιγμή του γάμου του, ήταν γνωστός μόνο ως αξιωματικός των χωροφυλακών. Μέσα από την επιρροή της συζύγου του στον εραστής της, Καρδινάλιο του Ροάν, έλαβε μια προμήθεια ως σωματοφύλακας του Κόμης του Αρτουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι του 19ου αιώνα
Βαβύλας ο παιγνιότος
Ο Βαβύλας καταγόταν κι έμενε στην Ταρσό όπου είχε κάποιο είδος θιάσου, μαζί με δυο συνεργάτιδες του την Κομιτώ και την Νικώσα ασκούσαν το επάγγελμα του γελωτοποιού. Κάποια μέρα ο Βαβύλας μπήκε σε μία εκκλησία την ώρα που διάβαζε ο ιερέας το «μετανωίτε ήγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών» και τον έπιασαν κλάματα. Βγαίνοντας από την εκκλησία φώναξε κοντά του τις δύο φίλες του και τους ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να γίνει μοναχός, το ίδιο έκαναν και οι δύο συνεργάτιδες του.
Μάλιστα έπειτα δίπλα σε κάποιο πύργο των τειχών της πόλης έφτιαξε κελί όπου μόνασε και ζούσε από την φιλευσπλαχνία των πιστών.
Επιπλέον αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Χριστιανοί μοναχοί
Μαρία Βικτωρία Παυλίνα του Άρενμπεργκ
Η Μαρία Βικτωρία Παυλίνα (γερμ. Maria Viktoria Pauline von Arenberg, 26 Οκτωβρίου 1714 - 13 Απριλίου 1793) από τον Οίκο του Άρενμπεργκ ήταν κόρη του Δούκα του Άρενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν. Έμεινε γνωστή για τη φιλανθρωπική της δράση: δημιούργησε διάφορα θρησκευτικά ιδρύματα στο Μπάντεν-Μπάντεν.
Βιογραφία
Η Μαρία Βικτωρία Παυλίνα γεννήθηκε στις Βρυξέλλες ως η μεγαλύτερη κόρη του Λεοπόλδου Φιλίππου του Άρενμπεργκ. Η μητέρα της ήταν η Μαρία Λοντοβίκα Φραντσέσκα Πινιατέλλι, Δούκισσα της Μπιζάτσια, Κόμισσα του Έχμοντ, εγγονή του Οττόνε Ερίκο ντελ Καρέττο, ο οποίος ήταν διοικητής στον αυτοκρατορικό στρατό, όπως και ο πατέρας της. Ως μέλος του Οίκου του Άρενμπεργκ, της επιτράπηκε η προσφώνηση της Γαληνότατης Υψηλότητας, που αντικατοπτρίζει το καθεστώς των Άρενμπεργκ ως πριγκίπων της Γερμανικής αυτοκρατορίας.
Ήταν ένα από τα έξι παιδιά· το μόνο από τα αδέλφια της που επέζησε, ήταν ο Κάρολος Μαρία Ραϋμόνδος του Άρενμπεργκ, ένα άλλο διακεκριμένο μέλος του αυτοκρατορικού στρατού. Η Μαρία Βικτωρία ήταν μία παιδική φίλη της μελλοντικής Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας.
Ήταν εξαδέλφη της Μαρίας Ερριέττας ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, συζύγου του Ιωάννη Χριστιανού του Ζούλτσμπαχ και μητέρα του Καρόλου Δ΄ Θεοδώρου, τελευταίου εκλέκτορα της Βαυαρίας.
Η Μαρία Βικτωρία έλαβε μια αυστηρή Ρωμαιοκαθολική εκπαίδευση και αργότερα διέθεσε μεγάλο μέρος της προσωπικής της περιουσίας σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, που σχετίζονται με την Καθολική Εκκλησία. Ασχολήθηκε επίσης με τη φροντίδα των παιδιών και την καθολική εκπαίδευση νεαρών γυναικών. Είχε επίσης καλή εκπαίδευση στη μουσική και τις τέχνες.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1735 παντρεύτηκε τον Αύγουστο Γεώργιο του Μπάντεν-Μπάντεν, μικρότερο γιο του Λουδοβίκου Γουλιέλμου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Σίβυλλας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Ενώ αυτός αρχικά προοριζόταν για την εκκλησία, άφησε την εκκλησιαστική του καριέρα το 1735. Ήταν ο αδελφός τού κυβερνώντος Λουδοβίκου Γεωργίου του Μπάντεν-Μπάντεν.
Ο γάμος παρέμεινε άτεκνος. Μετά το τέλος του κουνιάδου της Λουδοβίκου Γεωργίου το 1761, ο σύζυγός της τον διαδέχθηκε ως μάργραβος, κάνοντας τη Μαρία Βικτωρία την πιο σημαντική γυναίκα στην Αυλή του Μπάντεν-Μπάντεν, εκτοπίζοντας τη χήρα τού Λουδοβίκου Γεωργίου, τη Μαρία Άννα Ιωσηφίνα της Βαυαρίας, αδελφή του Mαξιμιλιανού Γ΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας.
Ενόσω ήταν μαργραβίνα δημιούργησε μία Αυγουστινιανή χορωδία για τις γυναίκες του Ράστατ, την κύρια έδρα των ηγεμόνων του Μπάντεν-Μπάντεν. Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1771 χωρίς να αφήσει δικούς του κληρονόμους και έτσι το Μπάντεν-Μπάντεν πήγε στον Κάρολο Φρειδερίκο του Μπάντεν, αφήνοντας τη χήρα Μαρία Βικτωρία χωρίς σπίτι.
Μετακόμισε από το Ράστατ και εγκαταστάθηκε στο Ότερσβαϊερ, όπου ίδρυσε ένα μοναστήρι. Στο σχολείο του μοναστηριού τα κορίτσια μάθαιναν όλες τις δεξιότητες, που θα χρειάζονταν ως μέλλουσες μητέρες και διδάσκαλοι. Το 1767 κληροδότησε το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων της από ένα ίδρυμα στο σχολείο, για να συντηρείται μετά το τέλος της.
Απεβίωσε στο Στρασβούργο σε ηλικία 78 ετών. Τάφηκε στο Στίφτσκιρχε στο Μπάντεν-Μπάντεν, δίπλα στον άντρα της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1735 τον Αύγουστο Γεώργιο του Μπάντεν-Μπάντεν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μπάντεν-Μπάντεν
Θεοδόσιος Α΄ Αλεξανδρείας
Ο Θεοδόσιος Α΄ ήταν Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής το έτος 537. Ασπάστηκε το Μονοφυτισμό, καθαιρέθηκε από το Θρόνο και βρήκε καταφύγιο στην Αυτοκρατορική Αυλή της Θεοδώρας.
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Πάπες Αλεξανδρείας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Εγκεφαλικός φλοιός
thumb|225px|Θέση του εγκεφαλικού φλοιού thumb|225px|Τομή εγκεφαλικού φλοιού πλάτους 10,5 χιλιοστών thumb|250px|Νευρώνες του σωματαισθητικου φλοιού του Μακάκου μετά από χρώση Golgi Ο εγκεφαλικός φλοιός είναι μια δομή στον εγκέφαλο των σπονδυλωτών ζώων με χαρακτηριστικές λειτουργικές και δομικές ιδιότητες. Σε διατηρημένους εγκεφάλους, το εξωτερικό περίβλημα του εγκεφάλου έχει γκρι χρώμα, γι' αυτό και ονομάζεται φαιά ουσία. Η φαιά ουσία είναι τα σώματα των νευρώνων και οι μη-μυελινωμένες ίνες τους ενώ η λευκή ουσία που βρίσκεται κάτω από τη φαιά ουσία αποτελείται από τους μυελινωμένους άξονες που διασύνδεουν διαφορετικές περιοχές του ΚΝΣ. Ο ανθρώπινος εγκεφαλικός φλοιός έχει πάχος 2-4mm και διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε όλες τις ανώτερες εγκεφαλικές λειτουργίες όπως η μνήμη, η προσοχή, η αντίληψη, η σκέψη, η γλώσσα και η συνείδηση.
Δομή
Η επιφάνεια του φλοιού έχει πολλές εγκολπώσεις, τις έλικες με αποτέλεσμα σχεδόν τα 2/3 του φλοιού να βρίσκονται κρυμμένα κάτω μέσα στις αύλακες που σχηματίζονται. Οι αύλακες διακρίνονται σε ολικές, που είναι βαθιές και αφορούν όλο το πάχος του ημισφαιρίου και σε φλοιώδεις, που περιορίζονται μόνο στο φλοιό των ημισφαιρίων. Οι ολικές αύλακες λέγονται και σχισμές (στην αγγλική ορολογία οι όροι αύλακα και σχισμή είναι ταυτόσημοι). Οι κυριότερες σχισμές και αύλακες στον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι:
Το αρχαιότερο, φυλογενετικά, μέρος του φλοιού είναι ο ιππόκαμπος και διακρίνεται σε πέντε στρώματα νευρώνων, ενώ ο νεότερος φυλογενετικά νεοφλοιός αποτελείται από 6 στρώματα νευρώνων. Οι διαφοροποιήσεις του φλοιού σε πάχος και η διαφορετική αρχιτεκτονική, καθώς και άλλοι παράμετροι επιτρέπουν το διαχωρισμό των διαφορετικών φλοιικών περιοχών.
Ανάπτυξη
Ο εγκεφαλικός φλοιός αναπτύσσεται από την νευρική πλάκα, ένα ειδικό τμήμα του εμβρυϊκού εκτοδέρματος. Η νευρική πλάκα πτυχώνεται και κλείνει για να δημιουργηθεί ο νευρικός σωλήνας. Από την κοιλότητα του νευρικού σωλήνα αναπτύσσεται το κοιλιακό σύστημα, και από τα επιθηλιακά κύτταρα των τοιχωμάτων του αναπτύσσονται οι νευρώνες και τα γλοιακά κύτταρα. Από εμπρός μέρος του νευρικού σωλήνα, το Τελεγκέφαλο, προκύπτουν τα 2 εγκεφαλικά ημισφαίρια και ο νεοφλοιός.
Στρωματική οργάνωση
Οι περισσότερες περιοχές του νεοφλοιού έχουν έξι διαφορετικά στρώματα (στοιβάδες). Από την επιφάνεια του φλοιού προς τα μέσα, αυτά είναι
Μετά την μετανάστευσή τους, οι νευρώνες δημιουργούν απαγωγές απολήξεις και προσλαμβάνουν προσαγωγές απολήξεις χαρακτηριστικές για την κάθε στοιβάδα. Είναι χαρακτηριστικό οτι κατα την ανάπτυξη τα έσω στρώματα σχηματίζονται πριν τα έξω στρώματα.
Συνδέσεις του Φλοιού
Ο φλοιός συνδέεται με πολλές υποφλοιικές εγκεφαλικές δομές όπως ο Θάλαμος και τα Βασικά Γάγγλια. Οι αισθητηριακές πληροφορίες καταφθάνουν στον φλοιό μέσω του Θαλάμου, εκτός από την αίσθηση της όσφρησης, που καταφθάνει στον οσφρητικό φλοιό μέσω του οσφρητικού βολβού. Η συντριπτική πλειοψηφία των συνδέσεων στο φλοιό, όμως, είναι συνδέσεις ανάμεσα σε φλοιικές περιοχές.
Κινητικές περιοχές
Κινητικές περιοχές βρίσκονται και στα δύο ημισφαίρια, στην πρόσθια όχθη της κεντρικής αύλακας (πρωτοταγής κινητικός φλοιός). Ελέγχει τις ηθελημένες κινήσεις των αντιπλευρικών μελών του σώματος. Άλλες κινητικές περιοχές είναι η Συμπληρωματική κινητική περιοχή, ο Προκινητικός φλοιός, αλλά και ο Οπίσθιος βρεγματικός φλοιός και ο ραχιαιο-πλευρικός προκινητικός φλοιός.
Συνειρμικές περιοχές
Στις περιοχές αυτές θεωρείται ότι εδράζεται η αντίληψη και η εμπειρία του περιβάλλοντος που μας επιτρέπουν να αλληλεπιδρούμε, να σκεφτόμαστε και να μιλάμε. Ο βρεγματικός, ο κροταφικός και ο ινιακός λοβός, που βρίσκονται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου οργανώνουν την αισθητηριακή πληροφορία σε ένα συνεπές σωματο-κεντρικό σχέδιο του περιβάλλοντος. Ο μετωπιαίος λοβός θεωρείται οτι χρησιμοποιείται για την δημιουργία στόχων και τον σχεδιασμό της συμπεριφοράς καθώς και για την αφηρημένη σκέψη.
Κατηγορία:Νευροεπιστήμη Κατηγορία:Εγκέφαλος
Ασιατικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου
Το Ασιατικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου είναι ένα διεθνές πρωτάθλημα στίβου για αθλητές των Ασιατικών χωρών το οποίο διοργανώνεται ανά διετία το Φεβρουάριο από τη Ασιατική Ομοσπονδία Στίβου.
Το πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Τεχεράνη στο Ιράν στις 6 με 8 Φεβρουαρίου του 2004 στο Aftab Enghelab Complex με την διεξαγωγή τριάντα αγωνισμάτων. Από τότε έχει διεξαχθεί επτά φορές μέχρι και την πιο πρόσφατη που έλαβε χώρα στη Ντόχα στο Κατάρ στις 19 με 21 Φεβρουαρίου του 2016 στο Aspire Dome με την διεξαγωγή είκοσι έξι αγωνισμάτων.
Το Ασιατικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου έχει πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής δύο φορές στις χώρες Ιράν, Κατάρ και Κίνα και μία στην Ταϊλάνδη. Διεξάγεται την ίδια χρονιά με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου και στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται είκοσι έξι αγωνίσματα, όσα και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Επίσης στο πρόγραμμα του πρώτου πρωταθλήματος το 2004 είχαν περιληφθεί τα 200 μέτρα ανδρών και γυναικών, τα 3000 μέτρα βάδην γυναικών και τα 5000 μέτρα βάδην ανδρών τα οποία καταργήθηκαν στις επόμενες εκδόσεις του πρωταθλήματος.
Η διοργάνωση είναι η δεύτερη ηπειρωτική διοργάνωση κλειστού στίβου που πραγματοποιείται σε αυτό το επίπεδο, μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου για αθλητές των Ευρωπαϊκών χωρών που διεξήχθη για πρώτη φορά το 1966.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Κλειστός στίβος
Εκδόσεις Πατάκη
Οι '''Εκδόσεις Πατάκη Α. Ε.''' είναι εκδοτική εταιρεία, η οποία εδρεύει στην Αθήνα.
Ίδρυση
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1974 από τον Στέφανο Πατάκη. Αρχικά στεγάστηκε στην οδό Ακαδημίας 85. Εκεί έμεινε για περίπου 2 χρόνια και το 1976 μετακόμισε στην οδό Θεμιστοκλέους 31, όπου έμεινε μέχρι το σεισμό των Αλκυονίδων στις 24 Φεβρουαρίου του 1981. Τότε μετακόμισε και πάλι σε νέα διεύθυνση (Νικηταρά 3). Μέχρι το 1982, εξέδιδε μόνο σχολικά βοηθήματα. Στο τέλος του 1982, άρχισε να εκδίδει και εξωσχολικά βιβλία για παιδιά και νέους. Το 1987 η εταιρεία εξέδωσε το πρώτο βιβλίο της Ζωρζ Σαρή, το οποίο έχει τίτλο Τα Χέγια. Την 1η Ιανουαρίου του 1992, η εταιρεία άλλαξε και πάλι στέγη. Πήγε στην οδό Βαλτετσίου 14. Μερικές μέρες μετά την εγκατάστασή της σε αυτή τη νέα διεύθυνση, εξέδωσε σε νέα έκδοση όλα τα βιβλία της Ζωρζ Σαρή, τα οποία μέχρι το 1991 εκδίδονταν από άλλους εκδοτικούς οίκους. Στη διεύθυνση αυτή έμεινε μέχρι το τέλος του 2007. Στις αρχές του 2008 η εταιρεία εγκαταστάθηκε στη σημερινή της στέγη, στην οδό Παναγή Τσαλδάρη 38. Επίσης στις αρχές του 1994 εγκαινιάστηκε και ξεκίνησε τη λειτουργία του το βιβλιοπωλείο της εταιρείας στην οδό Ακαδημίας 65 και, τρία χρόνια αργότερα, το 2ο βιβλιοπωλείο στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη 16.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδοτικοί οίκοι
Τσορνομόσκε
Το Τσορνομόρσκε ή Τσερνομορσκόγιε (Чорномо́рське; Черномо́рское; Aqmeçit, αρχ.ελληνικά: Καλός Λιμήν) είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της διοικητικής διαίρεσης Τσορνομόρσκε στην βορειοδυτική Κριμαία (αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2014 διέθετε 11.267 κατοίκους.
Σάουθ Μπανκ, Κουίνσλαντ
Το Σάουθ Μπάνγκ είναι μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό ενδιαφέρον στο Μπρίσμπεϊν του Κουίνσλαντ, στην Αυστραλία. Η περιοχή βρίσκεται στο προάστιο του Νότιου Μπρίσμπεϊν, στη νότια όχθη του ποταμού που διαρρέει το Μπρίσμπεϊν.
Τσορνομόσκε
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε αρχικά ως Καλός Λιμήν τον 4ο αιώνα π.Χ. και ήταν αποικία των Μιλησίων, ενώ είναι πιθανό πως κτίστηκε επί παλαιότερης αποικίας. Εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο εμπορίου και γεωργίας της περιοχής, ενώ σε απόσταση 700 περίπου σταδίων στα νότια υπήρχε η Κερκινίτις η οποία ήταν η πλησιέστερη ελληνική αποικία. Λόγω της απομακρυσμένης τοποθεσίας της η πόλη διέθετε ισχυρά αμυντικά τείχη, και από τις αρχές του 3ου αιώνα άρχισε να δέχεται τις επιθέσεις των τοπικών σκυθικών φυλών.
Σάουθ Μπανκ, Κουίνσλαντ
Κατηγορία:Μπρίσμπεϊν
Τσορνομόσκε
Ιστορία
Έως τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. η πόλη είχε καταληφθεί πλέον από τους Σκύθες, επανακατακτήθηκε μετέπειτα από το ελληνιστικό βασίλειο του Βοσπόρου στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. υπό τον στρατηγό Διόφαντο σε μεγάλης έκτασης μάχη με τους Σκύθες, αλλά ανακτήθηκε και πάλι από τις τοπικές φυλές οι οποίες διατήρησαν τον έλεγχο από τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. έως τις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ., όταν πλέον η πόλη πέρασε στην εξουσία των Ρωμαίων.
Από τον Μεσαίωνα και έπειτα η πόλη έγινε επίσης γνωστή με την ταταρική ονομασία της ως Ακ Μετσέτ (Ак-Мечеть, Λευκό τζαμί) από το τζαμί που υπήρχε εκεί. Μετά τις διώξεις των Τατάρων από την ΕΣΣΔ το 1944, η πόλη πήρε την σημερινή ονομασία της.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μαύρη Θάλασσα
Τζούλι Άντριους
Η Άντριους παντρεύτηκε δυο φορές, την πρώτη με τον ενδυματολόγο Τόνι Γουόλτον και τη δεύτερη με τον σκηνοθέτη Μπλέικ Έντουαρντς. Ο γάμος της με τον Έντουαρντς κράτησε μέχρι και το θάνατο του σκηνοθέτη το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Άγγλοι απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Βρετανοί απόδημοι στις Ηνωμένες Πολιτείες
Καρολάιν Γκόμεζ
Η Αξιότιμη Καρολάιν Γκόμεζ (Carolyn Gomez), O.J. (γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1958 στο Κίνγκστον της Τζαμάικα) είναι μία τζαμαϊκανή ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι επίσης συνιδρυτής και τώρα εκτελεστική διευθύντρια της Jamaicans for Justice. Η Γκόμεζ παραιτήθηκε από το ρόλο της εκτελεστικής διευθύντριας Jamaicans for Justice, λόγω της διαμάχης που περιβάλλει το JFJ, το οποίο εισάγει ακατάλληλο υλικό σεξουαλικής εκπαίδευσης σε μια σειρά από ιδιωτικά ορφανοτροφεία στην Τζαμάικα.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2008, η Γκόμεζ έλαβε το περίφημο βραβείο του ΟΗΕ στον Τομέα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις 19 Οκτωβρίου του επόμενου έτους τιμήθηκε με το Τάγμα της Τζαμάικα, σε αναγνώριση της υπεράσπισης της για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμαϊκανοί Κατηγορία:Ακτιβιστές
Αλί Μ'Μαντί
Ο Αλί Μ'Μαντί, γεννημένος στις 21 Απριλίου 1990 στην Μασσαλία (Μπους-ντυ-Ρον), είναι Γαλλο-Κομοριανός ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού.
Συλλογική Καριέρα
Ο Αλί Μ'Μαντί μεγάλωσε στις Βόρειες Συνοικίες της Μασσαλίας. Έχοντας περάσει από τις ομάδες νέων της ΕΣ Βιτρόλ, κι έπειτα της ΑΣ Κάννες όπου και παρέμεινε δύο σεζόν, εντοπίστηκε στην συνέχεια από την ΡΚ Λανς. Για την τελευταία αυτή περίοδο, αναφέρει : ''« Έπαιξα μόλις μία σεζόν, στο Εθνικό Πρωτάθλημα U-18, αλλά δεν πήγε καλά, δεν κατάφερα να προσαρμοστώ. Είναι δύσκολο να βρεις την θέση σου εκεί πέρα. Εάν δεν πας εκεί έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, είναι δύσκολο, δεν είχα, συνεπώς δεν με κράτησαν. »''. Αμέσως μετά θα ξεκινήσει προσπάθειες να βρει νέα ομάδα (κυρίως μέσω επαφών με τις ΡΚ Στρασμπούρ και ΣΜ Καέν), αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Όλα αυτά, μέχρι τον ερχομό του στην Ωτ-Σαβουά για δοκιμή με την Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ, κατόπιν ενός ξαδέρφου του-κατοίκου του Εβιάν-λε-Μπαιν. Πετυχαίνοντας στα δοκιμαστικά στα οποία υποβλήθηκε, εισήλθε στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Ύστερα από μια εκκίνηση στην σεζόν από την DH και τρεις αγώνες με την πρώτη ομάδα στην Νασιονάλ αργότερα, ο Στεφάν Πάιγ, τότε προπονητής της Εβιάν, το επέλεξε για μια αναμέτρηση απέναντι στην ερασιτεχνική Φεζάν για το Κύπελλο Γαλλίας, όπου ο Μ'Μαντί σκόραρε. Έκτοτε, δεν ξαναεγκατέλειψε την πρώτη ομάδα του συλλόγου. Με το πέρας της σεζόν 2010-2011 (κι ενώ ο Μπερνάρ Κασονί τον διατήρησε στην ομάδα κατά την έναρξη της σεζόν), τερμάτισε πρώτος σκόρερ της δεύτερης ομάδας (9 γκολ) και πέτυχε, μάλιστα, ένα τέρμα για την Λιγκ 2, με την ευκαιρία ενός εκ των τεσσάρων αγώνων του με την πρώτη ομάδα στις 27 Μαΐου (επικράτηση με 4-3 επί της ΦΚ Μετς). Στις 6 Αυγούστου 2011, πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Λιγκ 1 στη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής στο Σταντ Φρανσίς-Λε Μπλε (ισοπαλία 2-2 απέναντι στην Σταντ Μπρεστουά).
Διεθνής Καριέρα
Ο Αλί Μ'Μαντί είναι επίσης διεθνής με τις Κομόρες. Η πρώτη του διεθνής συμμετοχή ήταν στις 9 Οκτωβρίου 2010 (Κομόρες-Μοζαμβίκη 0-1).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κομορανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζελέκ Αζαξιό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κομόρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας
Ο Βάλντεμαρ Α΄ ο Μέγας, δαν.: Valdemar den Store, (14 Ιανουαρίου 1131 - 12 Μαΐου 1182) ήταν βασιλιάς της Δανίας (1157 - 1182). Ήταν γιος τού Κνούτου Λαβάρντ ενός ιπποτικού και δημοφιλούς Δανού πρίγκιπα, πρωτότοκου γιου τύ βασιλιά της Δανίας Έρικ Α΄, και της Ίνγκεμποργκ του Κιέβου. Ο πατέρας του Κνούτος Λαβάρντ δολοφονήθηκε από τον Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας λίγες ημέρες πριν από τη γέννηση τού ίδιου τού Βάλντεμαρ. Η μητέρα του Ίνγκεμποργκ τού Κιέβου, κόρη τού Μστισλάβ Α΄ του Κιέβου και της Χριστίνας Ίνγκεσντοτερ της Σουηδία, τού έδωσε το όνομα τού παππού της Βλαδίμηρου Β΄ του Μονομάχου. Ως διάδοχος τού θρόνου, και ενώ οι αντίπαλοί του κέρδιζαν γρήγορα εξουσία, ανατράφηκε στην αυλή του Άσσερ Ρίγκ του Φζέννεσλεβ μαζί με τους γιους του Άσσερ και Αμπσαλόν, που θα γίνονταν οι πιο έμπιστοι φίλοι του.
Άνοδος του Βάλντεμαρ Α΄ στον θρόνο της Δανίας, μετά τον φόνο των υπόλοιπων διεκδικητών
Όταν ο Βάλντεμαρ Α΄ ήταν δεκαπέντε ετών (1146), ο βασιλιάς της Δανίας Ερρίκος Γ΄ παραιτήθηκε και ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος· διεκδικητές του θρόνου ήταν δύο: Ο πρώτος ήταν ο Σβέν Γ΄, γιος του Ερρίκου Β΄ της Δανίας και εγγονός του Ερρίκου Α΄· δεύτερος διεκδικητής τού θρόνου ήταν ο Κνούτος Ε΄ της Δανίας, γιος του Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας και εγγονός του βασιλιά Νιλς της Δανίας, αδελφού του Ερρίκου Α΄. Ο Βάλντεμαρ Α΄ διατηρούσε τη Γιουτλάνδη και τουλάχιστον το Σλέσβιχ, στην κατοχή του· ο εμφύλιος πόλεμος κράτησε τουλάχιστον δέκα έτη.