cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμάρυνθος
Ιστορία
Η περιοχή της Αμαρύνθου, με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, μαζί με την περιοχή της Ερέτριας αποτελούν το πιο ενδιαφέρον από ιστορική άποψη κομμάτι της Εύβοιας. Πολλοί επιστήμονες, μάλιστα, τοποθετούν την Ερέτρια των μυκηναϊκών χρόνων στη θέση της σύγχρονης Αμαρύνθου. Το όνομα της πόλης φαίνεται να προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα ἀμαρύσσω, το οποίο σημαίνει λάμπω, ακτινοβολώ.
Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, στην Αμάρυνθο αναπτύχθηκε μόνιμος οικισμός κατά τη νεολιθική περίοδο (6000 - 3000 π.Χ.). Κατά τη διάρκεια της πρώιμης εποχής του Χαλκού (3000 - 2100 π.Χ), η Αμάρυνθος αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους πρωτοελλαδικούς οικισμούς και σπουδαίο προϊστορικό λιμάνι στο νησί της Εύβοιας. Είχε αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τα νησιά του Αιγαίου, όπως φαίνεται από τα κυκλαδικά αντικείμενα που βρέθηκαν στην περιοχή. Κατά τη Μεσοελλαδική περίοδο (2000 - 1650 π.Χ.) η πόλη είχε στενές εμπορικές σχέσεις με την ηπειρωτική Ελλάδα και παρήγαγε θαυμαστά δείγματα της μινύειας αρχιτεκτονικής. Κατά την πρώιμη Υστεροελλαδική περίοδο αποτελούσε μια από τις σπουδαιότερες περιοχές της Εύβοιας, ενώ το όνομα της Αμαρύνθου αναφέρεται στις πινακίδες της Γραμμικής Β από το ανάκτορο των Θηβών, ως a-ma-ru-to. Εκτός από το εμπόριο, άλλες ασχολίες των κατοίκων ήταν η γεωργία, η κτηνοτροφία, η αλιεία και η χαλκουργία.
Η περιοχή, στην οποία είχαν εγκατασταθεί οι Ίωνες, υπήρξε τόπος λατρείας της θεάς Αρτέμιδος, στην οποία είχε δοθεί το προσωνύμιο Αμαρυνθία ή Αμαρυσία, από το όνομα της πόλης, ο ναός της οποίας βρισκόταν στην πεδιάδα. Ο οικισμός και ο αποθέτης του ιερού ανασκάφηκαν μεταξύ των ετών 1987 μέχρι 1990 κοντά στον λόφο της Παλαιοχώρας, δύο χιλιόμετρα ανατολικά του σύγχρονου οικισμού, και βρίσκονται πλέον στο Μουσείο της Ερέτριας. Νέες ανασκαφές άρχισαν το 2006 από την Ελβετική Σχολή Αρχαιολογίας, και αποκάλυψαν δύο στοές της ελληνιστικής εποχής. Το 2019 ανακαλύφθηκε, από την ίδια σχολή, κτίριο το οποίο μπορεί να ήταν ο ναός. Βρέθηκαν επίσης επιγραφές και ενσφράγιστες κεραμίδες με το όνομα της Αρτέμιδος και μια επιγραφή των κλασσικών χρόνων ενσωματωμένη σε ρωμαϊκή κρήνη στην οποία αναγραφόταν «... ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ ΕΝ ΑΜΑΡΥΝΘΩΙ». Προς τιμήν της Αρτέμιδος διοργανώνονταν τα Αμαρύσια, γιορτή η οποία μεταφέρθηκε και στο Άθμονον της αρχαίας Αθήνας, που αποτελεί το σημερινό Μαρούσι. Άλλωστε και η ίδια η ονομασία Αμαρούσιον προέρχεται από την Αμάρυνθο και, συγκεκριμένα, από το προσωνύμιο Αμαρυσία. Μάλιστα, η πρώτη σύγχρονη ονομασία αυτού του δήμου της Αττικής ήταν «Δήμος Αμαρυσίων», η οποία εξελίχθηκε σε «Δήμος Αμαρουσίου». Η Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή πραγματοποιεί ακόμη ανασκαφές στη περιοχή, καθώς καινούρια και σημαντικά ευρήματα αποκαλύπτονται κάθε χρόνο.
Ο αρχαίος οικισμός της Αμαρύνθου πιθανολογείται πως βρισκόταν σε μικρή απόσταση στα ανατολικά του σύγχρονου οικισμού, στον παραλιακό λόφο της Παλαιοχώρας, εξ ου και η ονομασία του «παλαιά χώρα». Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η περιοχή μαστιζόταν από τις επιδρομές πειρατών και οι κάτοικοι της αρχαίας τοποθεσίας κατέφευγαν στην ενδοχώρα για να προστατευθούν, όπου δημιούργησαν τον οικισμό της Βάθειας. Ο αρχαίος οικισμός εγκαταλείφθηκε οριστικά και καταστράφηκε το 1470 από τον τουρκικό στόλο, ο οποίος στη συνέχεια πολιόρκησε την Χαλκίδα. Η Βάθεια πήρε το όνομά της από τη βαθιά χαράδρα στους πρόποδες του όρους Κοτύλαιο όπου χτίστηκε, ώστε να μην είναι ορατή από τα παράλια.
Στα τέλη του 19ου αιώνα κάτοικοι της Βάθειας άρχισαν και πάλι να μετακινούνται προς την αρχική τους κοιτίδα στα παράλια της περιοχής, όπου έχτισαν νέο οικισμό με το όνομα Κάτω Βάθεια, ενώ ο παλαιότερος οικισμός ονομάστηκε Άνω Βάθεια και υπάρχει μέχρι σήμερα 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αμαρύνθου. Ο οικισμός της Κάτω Βάθειας αναφέρεται για πρώτη φορά το 1906 και το 1907 ορίστηκε ως έδρα του δήμου Αμαρυνθίων, ο οποίος είχε ιδρυθεί το 1835. Το 1911 η Κάτω Βάθεια μετονομάστηκε σε Αμάρυνθος, με το νέο αυτό οικισμό να λαμβάνει το όνομα του αρχαίου οικισμού της περιοχής από τον οποίο άλλωστε προέρχονταν οι κάτοικοι που ίδρυσαν την Άνω Βάθεια.
Κατά το τελευταίο διάστημα της Κατοχής, στη Βάθεια έδρευε δύναμη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Στις 17 Οκτωβρίου του 1944 πραγματοποιήθηκε στην κωμόπολη σκληρή μάχη ανάμεσα στο τοπικό Τ.Α. που αρνήθηκε να παραδοθεί και δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Η σύγκρουση ήταν πολύνεκρη και έληξε με επικράτηση των ανταρτών, ορισμένοι εκ των οποίων (σύμφωνα με τον Σωτήρη Παπαστρατή) προέβησαν σε αγριότητες. Από την άλλη πλευρά, κατά την υποχώρησή τους, οι ταγματασφαλίτες τραυμάτισαν ομογενή αξιωματικό της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής ως αντίποινα για την αποκήρυξή τους από τις Συμμαχικές δυνάμεις.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Η Αμάρυνθος φημίζεται για τις παραλίες της, για τις ταβέρνες της και λόγω της κοντινής απόστασης από την Αθήνα, αποτελεί επιλογή για εκδρομή. Επίσης προσελκύει πλήθος Ελλήνων και ξένων τουριστών κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ενώ πολλοί επισκέπτονται την περιοχή για περιήγηση στο οροπέδιο της Σκοτεινής.
Ένα από τα μνημεία της Αμαρύνθου είναι ο Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο οποίος είναι χτισμένος από σμιλευτή πέτρα, με άριστα φιλοτεχνημένο μαρμάρινο τέμπλο και αριστοτεχνική αγιογράφηση που προέρχεται από τη Βυζαντινή περίοδο. Σημαντική είναι επίσης η Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου που χτίστηκε τον 12ο αιώνα, με σπάνιες τοιχογραφίες, τοποθετημένος σε υψόμετρο 500 μέτρων, πάνω στο όρος Κοτύλαιο και μέσα σε δάσος. Πάνω στον λόφο της Παλαιοχώρας βρίσκεται το εκκλησάκι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσα), που χτίστηκε μεταξύ 11ου - 12ου αιώνα πάνω στα θεμέλια προχριστιανικού ναού (ίσως ναού του Απόλλωνα) και δίπλα σε ερείπια νεολιθικού οικισμού, ενώ στον δρόμο προς τον λόφο υπάρχει η μικρή επίσης εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Επίσης το Λαογραφικό Μουσείο αποτελεί πόλο έλξης τουριστών, όπου στεγάζονται παλιά αντικείμενα που αποτελούσαν τα κύρια εργαλεία απασχόλησης των κατοίκων της Αμαρύνθου, ενώ σημαντικά είναι τα χειροποίητα προϊόντα στον παραδοσιακό αργαλειό. Ακόμα, περίπου ένα χιλιόμετρο δυτικά της πόλης, στη θέση Βλυχός, βρίσκεται καμαρωτός μακεδονικός τάφος της Ελληνιστικής περιόδου, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1897, είναι σχεδόν τετράγωνος και περιέχει δύο νεκρικές κλίνες.
Πυρκαγιές 2007
Η ευρύτερη περιοχή της Αμαρύνθου επλήγη από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού του 2007 που ξέσπασαν στη κεντρική και νότια Εύβοια. Συγκεκριμένα η φωτιά απείλησε τα χωριά Σέτα και Κάτω Σέτα καθώς και την κωμόπολη Γυμνό, του δήμου Αμαρυνθίων. Η ίδια η Αμάρυνθος, αν και είχε περικυκλωθεί από τα εκτεταμένα πύρινα μέτωπα, δεν απειλήθηκε άμεσα, παρά μόνο ξενοδοχειακό συγκρότημα έξω από την πόλη στο οποίο προξενήθηκαν ζημιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ευβοίας Κατηγορία:Δήμος Ερέτριας
Α.Σ. Απόλλων Κρύας Βρύσης
Ο Αθλητικός Σύλλογος Κρύας Βρύσης «ο Απόλλων» 1960 είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Εδρεύει στην Κρύα Βρύση του νομού Πέλλας.
1960-2011: Α.Γ.Σ. Απόλλων Κρύας Βρύσης
Ιδρύθηκε αρχικά το 1960, όταν δύο αθλητικά σωματεία της Κρύας Βρύσης Πέλλας, «Ηρακλής» και «Δόξα», συγχωνεύθηκαν, υπό την ονομασία Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Κρύας Βρύσης «ο Απόλλων».
Η ομάδα έχει αγωνιστεί στο παρελθόν στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, της Γ΄ Εθνικής και με μεγάλη επιτυχία για τρία συνεχόμενα χρόνια (1970-1973) της Β΄ Εθνικής. Τα επόμενα χρόνια ο σύλλογος θα υποβιβαζόταν σταδιακά, πέφτοντας στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πέλλας.
Μια σπουδαία νίκη της ομάδας ήταν τη σεζόν 2001-2002 όταν αν και τερμάτισε στην τελευταία θέση στη Γ΄ Εθνική, έγραψε ιστορία νικώντας εντός έδρας την πρώην πρωταθλήτρια Ελλάδας της σεζόν 1987-1988, Α.Ε. Λάρισας, με 2–0. Την περίοδο 2009-2010 αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πέλλας, καθώς την προηγούμενη περίοδο υποβιβάστηκε από τη Δ΄ Εθνική. Τη σεζόν 2010-2011 υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πέλλας για πρώτη φορά στην ιστορία του.
2011-Σήμερα: Α.Σ. Απόλλων Κρύας Βρύσης 1960
Την περίοδο 2014-2015 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πέλλας και μετέπειτα την πρώτη θέση στον 3ο όμιλο του Ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος κι έτσι την περίοδο 2015-2016 επέστρεψε στη Γ΄ Εθνική μετά από 13 χρόνια. στην οποία παρέμεινε για μια χρονιά. Από το 2016, ο σύλλογος αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πέλλας και το 2018 αδρανοποιήθηκε.
Σύλλογος Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών
Το 2000 ιδρύθηκε ο Σύλλογος Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών του Απόλλωνα Κρύας Βρύσης ο οποίος εκτελεί από τότε πολυάριθμους αγώνες με αντίστοιχες ομάδες της Μακεδονίας. Ο ιδρυτής και πρόεδρος είναι ο Τάκης Φωστηρόπουλος, πρώην παίκτης του Απόλλωνα Κρύας Βρύσης από τα 16 του, στα χρόνια της ανόδου του συλλόγου (1967-1973) στη Β΄ Εθνική.
Έμβλημα
Έμβλημα του συλλόγου αποτελεί η προτομή του Απόλλωνα. Το 2015 προστέθηκε το σύνθημα «Ο Πρίγκιπας του Κάμπου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πέλλας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Παραολυμπιακοί Αγώνες
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες (αγγλικά: Paralympic Games) είναι οι αντίστοιχοι Ολυμπιακοί Αγώνες για τους αθλητές με κινητικές, οπτικές ή διανοητικές αναπηρίες.
Ιστορικό
Οι πρώτοι αγώνες για αθλητές με αναπηρία έγιναν το 1948 στο Στόουκ Mάντεβιλ στην Αγγλία. Την ημέρα της τελετής έναρξης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο, ξεκίνησαν και θεσμοθετήθηκαν οι αγώνες του Στόουκ Mάντεβιλ και πραγματοποιήθηκε η πρώτη αθλητική διοργάνωση για αθλητές με αμαξίδιο.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, αθλητές από την Ολλανδία συμμετείχαν σε αυτούς τους αγώνες και έτσι γεννήθηκε το διεθνές κίνημα που είναι γνωστό πλέον ως Παραολυμπιακό Κίνημα.
Οι πρώτοι Αγώνες Ολυμπιακού χαρακτήρα για αθλητές με αναπηρία οργανώθηκαν το 1960 στη Ρώμη, ύστερα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην ίδια πόλη. Θεωρούνται ως οι πρώτοι Παραολυμπιακοί Αγώνες. Περίπου 400 αθλητές από 23 χώρες συμμετείχαν σε 8 αθλήματα, 6 από τα οποία εξακολουθούν να περιλαμβάνονται στο αγωνιστικό πρόγραμμα των Παραολυμπιακών Αγώνων (τοξοβολία, κολύμβηση, ξιφασκία, καλαθοσφαίριση, επιτραπέζια αντισφαίριση, στίβος).
Από τότε, οι Παραολυμπιακοί Αγώνες διεξάγονται κάθε τέσσερα (4) χρόνια (σ.σ. με εξαίρεση το Τόκιο 2020 που λόγω πανδημίας διεξήχθη το 2021), πάντα την ίδια χρονιά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το 1976 στο Τορόντο, προστέθηκαν και άλλες κατηγορίες αναπηρίας και γεννήθηκε η ιδέα της συγχώνευσης διαφορετικών κατηγοριών αθλητών με αναπηρία για τη συμμετοχή τους σε διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις. Την ίδια χρονιά έγιναν και οι πρώτοι Χειμερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες στη Σουηδία.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες της Σεούλ (1988) ξεχώρισαν κι από το γεγονός ότι οι Ολυμπιακοί και Παραολυμπιακοί Αγώνες φιλοξενήθηκαν στην ίδια χώρα, στην ίδια πόλη και χρησιμοποιήθηκαν οι ίδιες εγκαταστάσεις με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έκτοτε, οι Παραολυμπιακοί Αγώνες γίνονται πάντα στην ίδια πόλη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Από το 1960, έχουν διοργανωθεί 16 Θερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες και 12 Χειμερινοί. Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες έχουν εξελιχθεί πλέον στο δεύτερο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός μετά τους Ολυμπιακούς.
Η συμμετοχή της Ελλάδας
Κύριο άρθρο: Συμμετοχή της Ελλάδας στους Παραολυμπιακούς Αγώνες
Έλληνες αθλητές συμμετέχουν στους Παραολυμπιακούς Αγώνες από το 1976. Από το 1988, η Ελλάδα λαμβάνει μέρος στους Αγώνες με επίσημες εθνικές αποστολές.
Το πρώτο μετάλλιο της Ελλάδας κατέκτησε ο Γιώργος Μουζάκης στον στίβο (60μ.), στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Άρνεμ το 1980, ενώ η συνέχεια δόθηκε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988. Συγκεκριμένα, τα ελληνικά χρώματα στην 8η κατά σειρά διοργάνωση, κατέκτησαν ένα (1) ασημένιο και τρία (3) χάλκινα μετάλλια. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 κέρδισαν δύο (2) ασημένια και ένα (1) χάλκινο μετάλλιο, ενώ στη διοργάνωση της Ατλάντα, το 1996, κατέκτησαν ένα (1) χρυσό, ένα (1) ασημένιο και τρία (3) χάλκινα μετάλλια.
Το 2000, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, η Ελλάδα συμμετείχε με 42 αθλητές σε πέντε αθλήματα: στίβο, κολύμβηση, άρση βαρών, καλαθοσφαίριση, τζούντο. Για πρώτη φορά έφτασε σε διψήφιο αριθμό μεταλλίων (συνολικά 11) και συγκεκριμένα σε τέσσερα (4) χρυσά, τέσσερα (4) ασημένια και τρία (3) χάλκινα.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου ήταν και οι πιο επιτυχημένοι για την Ελλάδα μέχρι στιγμής. Συμμετέχοντας σε 11 αθλήματα (τοξοβολία, στίβος, μπότσια, ποδηλασία, τζούντο, άρση βαρών σε πάγκο, ιστιοπλοΐα, σκοποβολή, κολύμβηση, ξιφασκία με αμαξίδιο, τένις με αμαξίδιο) οι 53 αθλητές και οι 16 αθλήτριες της εθνικής ομάδας κατάφεραν να κατακτήσουν 24 μετάλλια (5-9-10) με αποτέλεσμα να βρεθούν στην 20η θέση της παγκόσμιας κατάταξης μεταξύ 146 κρατών.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, η Ελλάδα δεδομένων των οικονομικών συνθηκών και ως εκ τούτου της ελλειπούς προετοιμασίας, κατάφερε να κατακτήσει 12 μετάλλια. Συμμετείχε σε εννέα αθλήματα (τοξοβολία, στίβος, μπότσια, ποδηλασία, άρση βαρών σε πάγκο, ιστιοπλοΐα, σκοποβολή, κολύμβηση, ξιφασκία με αμαξίδιο) με συνολικά 61 αθλητές και αθλήτριες. Ξεχώρισε το χρυσό μετάλλιο στο μπότσια στην κατηγορία ζευγαριών BC-3, ενώ κατέκτησε ακόμη τρία ασημένια και οκτώ χάλκινα μετάλλια. Βρέθηκε δε στην 44η θέση των μεταλλίων μεταξύ 165 χωρών που έλαβαν μέρος.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, η Ελλάδα κατάφερε να κατακτήσει 13 μετάλλια. Συμμετείχε σε δώδεκα αθλήματα (αντισφαίριση με αμαξίδιο, άρση βαρών σε πάγκο, ιστιοπλοΐα, τοξοβολία, τζούντο, στίβος, μπότσια, ποδηλασία, σκοποβολή, κολύμβηση, ξιφασκία με αμαξίδιο, κανό) με συνολικά 66 αθλητές και αθλήτριες. Ξεχώρισαν τα τρία χρυσά μετάλλια στο στίβο το χρυσό στην άρση βαρών σε πάγκο και στην κολύμβηση, ενώ κατέκτησε ακόμη τέσσερα ασημένια και έξι χάλκινα μετάλλια. Βρέθηκε δε στην 23η θέση των μεταλλίων μεταξύ 159 χωρών που έλαβαν μέρος.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο, λόγω της υγειονομικής κρίσης (covid19) μετατέθηκαν από το 2020 στο 2021. Η Ελλάδα συμμετείχε με 46 αθλητές σε 11 αθλήματα (αντισφαίριση με αμαξίδιο, άρση βαρών σε πάγκο, τοξοβολία, τζούντο, στίβος, μπότσια, ποδηλασία, σκοποβολή, κολύμβηση, ξιφασκία με αμαξίδιο, επιτραπέζια αντισφαίριση).. Κατέκτησε 11 μετάλλια, τέσσερα εκ των οποίων στο στίβο και κατέλαβε την 51η θέση στον πίνακα μεταλλίων. Το μοναδικό χρυσό μετάλλιο ήρθε στον στίβο (100μ. Τ11), με πρωταγωνιστές τους Θανάση Γκαβέλα και Σωτήρη Γκαραγκάνη (guide). Η Ελλάδα κατέκτησε επίσης τρία ασημένια και επτά χάλκινα.
Η πρώτη συμμετοχή Έλληνα Αθλητή σε Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες έγινε το 2002 στο Σαλτ Λέικ Σίτι. Ακολούθησαν οι συμμετοχές στο Τορίνο (2006) στο Βανκούβερ (2010), στο Σότσι (2014) και στην Πιονγκτσάνγκ (2018).
Θερινά Αθλήματα
Το αγωνιστικό πρόγραμμα των Θερινών Παραολυμπιακών Αγώνων περιλαμβάνει πλέον 22 θερινά αθλήματα. Δεκαοχτώ από αυτά είναι κοινά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα υπόλοιπα τέσσερα είναι αποκλειστικά Παραολυμπιακά. Αυτά είναι τα Μπότσια, Γκόλμπολ, Άρση βαρών σε πάγκο και Ράγκμπι με αμαξίδιο. Στους Αγώνες της Αθήνας προστέθηκε το άθλημα του Ποδοσφαίρου 5x5, ενώ στο Πεκίνο για πρώτη φορά αγωνίστηκαν αθλητές στην Κωπηλασία. Στους Αγώνες του Ρίο προστέθηκαν το Κανόε και το Τρίαθλο, ενώ στους Αγώνες του Τόκιο εντάχθηκαν για πρώτη φορά η Αντιπτέριση και το Τάε κβον ντο, αντικαθιστώντας το Ποδόσφαιρο 7Χ7 και την Ιστιοπλοΐα.
Τα ρεκόρ που σημειώνονται στους Παραολυμπιακούς Αγώνες μπορούν να συγκριθούν με τα ρεκόρ των Ολυμπιακών αθλητών (όπως στα 100μ. ανδρών στο Στίβο) και σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως στην Άρση βαρών σε πάγκο) τα Παραολυμπιακά ρεκόρ ξεπερνούν εκείνα των αθλητών χωρίς αναπηρία.
Σε κάποια αθλήματα συμμετέχουν αθλητές από όλες ή τις περισσότερες κατηγορίες αναπηρίας, ενώ σε άλλα από μια κατηγορία μόνο.
Αναλυτικά τα Παραολυμπιακά αθλήματα είναι:
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2013
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Βασιλική του Χριστού Βασιλιά στο Ρέικιαβικ
Η Landakotskirkja (Ναός του Λάντακοτ) ή Kristskirkja (Ναός του Χριστού) ή Καθεδρικός του Χριστού Βασιλιά, είναι ο Καθεδρικός Ναός της καθολικής Εκκλησίας στην Ισλανδία. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Ρέικιαβικ.
Είναι έργο του αρχιτέκτονα Guðjón Samúelsson, που σχεδίασε και τις εκκλησίες Hallgrímskirkja (επίσης στο Ρέικιαβικ) και Akureyrarkirkja, στη βόρεια Ισλανδία. Καθαγιάστηκε στις 23 Ιουλίου 1929.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ισλανδία
Βουλή των Κυρίων της Πρωσίας
thumb|right|300px|Το κτίριο που στέγαζε την βουλή σε φωτογραφία του 1904 thumb|right|300px|Η αίθουσα συνεδριάσεων Η Βουλή των Κυρίων (γερμ. Preußische Herrenhaus) ή Άνω Βουλή (Erste Kammer) ήταν ένα από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου της Πρωσίας. Ιδρύθηκε το 1848, μετά τη Γερμανική επανάσταση του Μαρτίου δυνάμει του συντάγματος του 1848-49 και αρχικά όλα τα μέλη της ήταν αιρετά. Με την αναθεώρηση του συντάγματος στις 30 Ιανουαρίου 1850 μεταβλήθηκε η σύνθεσή της με καθορισμό τακτικών (μόνιμων) και εκλόγιμων μελών. Το άλλο σώμα ήταν η Βουλή των Αντιπροσώπων της Πρωσίας (Preußisches Abgeordnetenhaus) ή Κάτω Βουλή (Zweite Kammer).
Στο κτίριο που στέγαζε την Βουλή των Κυρίων συνεδριάζει σήμερα το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Bundesrat) της Γερμανίας στο Βερολίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Πρωσίας
Χάρτα της Μονής Χιλανδαρίου
Η Χάρτα της Μονής Χιλανδαρίου (σερβικά: Хиландарска повеља) είναι μεσαιωνικό έγγραφο που γράφτηκε στο τέλος του 12ου αιώνα από τον Στέφανο Νεμάνια. Η δεύτερη έκδοση, δόθηκε στη δημοσιότητα από το γιο του Στέφανο. Το πρωτότυπο φυλάσσεται στην μονή Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος, και στο αρχείο περιγράφει τη ζωή του Νεμάνια.
Είναι γραμμένο σε περγαμηνή, 63 εκατοστά μήκος και 32,5 εκατοστά πλάτος. Το κατώτερο μέρος είναι στενό, που κυμαίνεται από 50 εκατοσστάαπό το άκρο, έτσι ώστε να έχει το σχήμα ενός ακανόνιστου τριγώνου. Το κείμενο είναι γραμμένο με μαύρο μελάνι. Υπάρχουν συνολικά 75 σειρές. Στο τέλος υπάρχει η υπογραφή κάτω από την ημερομηνία και η επιβεβαίωση του βασιλιά Βλάντισλαβ.
Ο Χάρτης ξεκινά με τις λέξεις:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μονή Χιλανδαρίου
Τυπικό της Μονής Χιλανδαρίου
Το Τυπικό της Μονής Χιλανδαρίου (σερβικά : Хиландарски типик), είναι ένα μεσαιωνικό έγγραφο σε περγαμηνή. Συντάχθηκε από τον Άγιο Σάββα το 1200.
Το έγγραφο καθορίζει τους μοναστικούς κανόνες και την ζωή στο μοναστήρι, καθώς και την οργάνωση της μοναστικής διοίκησης.Είναι γραμμένο στην παράδοση του προλόγου του τυπικού της Οικουμενικής Μονής της Παναγίας Μπλαγκοτελίσε. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μονή Χιλανδαρίου
Ράινχαρντ Φραντς φον ουντ τσου Μπρένκεν
Ο Ράινχαρντ Φραντς Καρλ Ντόμινικ Φράιχερ φον ουντ τσου Μπρένκεν (γερμ. Reinhard Franz Carl Dominik Freiherr von und zu Brenken, 1818 - 1870) υπήρξε Γερμανός γαιοκτήμονας και πολιτικός που εκλέχτηκε βουλευτής στη βουλή της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας, του Γερμανικού Τελωνειακού Ομίλου και στην Πρωσική Βουλή των Ανδρών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάστρο Έρπενμπουργκ στις 8 Νοεμβρίου 1818. Η καταγωγή του ήταν από τον αριστοκρατικό οίκο των Μπρένκεν. Αφού τελείωσε το γυμνάσιο στο Θεοδοριάνειο Γυμνάσιο του Παντερμπόρν σπούδασε νομική στα Πανεπιστήμια της Βόννης, του Μονάχου και του Βερολίνου. Διετέλεσε καμπελάνος (λατ. Cambellanus ή Cambrerius, γαλλ.: Chambellan, αγγλ.: Chamberlain) του βασιλιά. Πολιτεύτηκε και διετέλεσε πολιτικός (Landrat) και βουλευτής. Απεβίωσε στο Χόλτχάουζεν στις 1 Οκτωβρίου 1870.
Μπεϋλά (νομαρχία)
Η Μπεϋλά (γαλλ: Beyla) είναι μία από τις έξι νομαρχίες της περιφέρειας Νζερεκορέ στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι η Μπεϋλά.
Quake (σειρά)
μικρογραφία|δεξιά|Ένα μερικό δέντρο της οικογένειας παιχνιδιών με τη μηχανή του Quake. μικρογραφία|δεξιά|Το δέντρο οικογένειας Quake, το οποίο δείχνει παιχνίδια και μηχανές βασισμένα στην id Tech 2. Το Quake είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών βολών πρώτου προσώπου που αναπτύσσεται από την id Software. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς με το ίδιο όνομα κυκλοφόρησε το 1996.
Μπεϋλά (νομαρχία)
Γεωγραφία
Η Μπεϋλά βρίσκεται νότια της Γουινέας και ανατολικά του Νζερεκορέ. Συνορεύει στα δυτικά με τη Μασεντά, στα νοτιοδυτικά με το Νζερεκορέ, στα νοτιοανατολικά με τη Λολά, στα βορειοδυτικά με το Κερουανέ, στα βορειοανατολικά με το Κανκάν και στα ανατολικά με την Ακτή Ελεφαντοστού.
Quake (σειρά)
Quake (1996)
Έχει ως υπόθεση ένα πεζοναύτη που ταξιδεύει μέσα από εναλλακτικές διαστάσεις για να αποτρέψει μια δαιμονική εισβολή, μια ιστορία παρόμοια με αυτή ενός προηγούμενου δημοφιλούς παιχνιδιού της id, του Doom.
Μπελίντα (δορυφόρος)
Η Μπελίντα (αγγλικά: Belinda) είναι ένας από τους 27 δορυφόρους του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από την Μπελίντα, η οποία ήταν η ηρωίδα του Αλεξάντερ Πόουπ στο έργο "Η κλοπή της μπούκλας". Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XIV (Uranus XIV, δηλαδή ο δέκατος τέταρτος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Ανακαλύφθηκε από φωτογραφίες που λήφθηκαν από το Βόγιατζερ 2 και στις οποίες η Μπελίντα εμφανίζεται ως ένα επιμηκυμένο σώμα με το χρώμα της επιφάνειά της να είναι γκρι. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1986 U 5.
Quake (σειρά)
Quake (1996)
Μέρη:
Μπελίντα (δορυφόρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Quake (σειρά)
Quake II (1997)
Έχει ως υπόθεση μια επίθεση σε έναν εξωγήινο πλανήτη, τον Stroggos, σε αντίποινα για τις επιθέσεις των Strogg στη Γη. Οι περισσότερες από τις επόμενες εκδοχές στο προνόμιο του Quake ακολουθούν αυτή την γραμμή.
Μέρη:
Quake III Arena (1999)
Επικεντρώνεται γύρω από την "Arena Eternal", μια σκηνογραφία μονομαχιών που δημιουργήθηκε από μια εξωγήινη φυλή γνωστή ως Vadrigar και αποικισμένη από μαχητές από διάφορα σημεία στο χώρο και το χρόνο. Ανάμεσα σε αυτούς τους μαχητές είναι μερικοί χαρακτήρες από ή εμπνευσμένοι από το Doom ("Doomguy"), το Quake (Ranger, Wrack) και το Quake II (Bitterman, Tank Jr., Grunt, Stripe).
Μέρος:
Quake 4 (2005)
Ξεκινάει από εκεί που το Quake II είχε σταματήσει — τον τελειωμό του πολέμου ανάμεσα στους ανθρώπους και στους Strogg. Το υποπροϊόν Enemy Territory: Quake Wars δρα ως prequel στο Quake II, όταν οι Strogg εισβάλουν για πρώτη φορά στη Γη.
Quake Live (2010)
Το Quake Live είναι μια ενημερωμένη έκδοση του Quake III Arena, που σχεδιάστηκε αρχικά ως ένα free-to-play παιχνίδι που ξεκίνησε μέσω ενός plug-in.
Σκηνογραφία
Οι Strogg είναι μια εξωγήινη φυλή που δρα ως κύριος ανταγωνιστής στο Quake II και στο Quake 4. Είναι μια προς παίξιμο φατρία στα Quake III: Team Arena και Enemy Territory: Quake Wars. Οι Strogg είναι μια φιλοπόλεμη κυβερνητική φυλή, κακόφημη για την συστηματική αντικατάσταση των τάξεών της με αιχμαλώτους πολέμου και την τροποποίηση των σωμάτων τους με μηχανικά όπλα και προσθετικά. Διατηρούν ένα τεράστιο παγκόσμιο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα με ορυχεία, διυλιστήρια ορυκτών, εργοστάσια ελαφριάς παραγωγής και εγκαταστάσεις βαριάς βιομηχανικής παραγωγής παντού στον Stroggos. Η βαριά εξάρτησή τους από τη βιομηχανία έχει δημιουργήσει ένα τοξικό περιβάλλον το οποίο έχει σκοτώσει πολλή από την ντόπια φυτική και ζωική ζωή στον Stroggos, και τα υπόλοιπα ζώα υπόκεινται σε απαίσια μετάλλαξη.
Μηχανές
Τα περισσότερα παιχνίδια βασίζονται σε ενισχυμένες εκδόσεις την πρωτότυπης μηχανής Quake με καλύτερο φωτισμό, υποστήριξη για πιο πολύπλοκα μοντέλα, καλύτερο δικτυακό κώδικα και άλλες τροποποιήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Quake Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της id Software
Ακρωτήριο Κάβο Γκρέκο
μικρογραφία|Ακρωτήριο Κάβο Γκρέκο Το Κάβο Γκρέκο είναι ακρωτήριο αλλά και μικρή χερσόνησος στα νοτιοανατολικά της Κύπρου, στην Επαρχία Αμμόχωστου, ανάμεσα στη Αγία Νάπα και το Παραλίμνι. Η περιοχή είναι χαρακτηρισμένη εθνικό δασικό πάρκο, ενταγμένο στο πρόγραμμα Φύση 2000 (Natura 2000), και καλύπτει έκταση 384,9 εκταρίων.
Στη θαλάσσια περιοχή του κάβο Γκρέκο υπάρχουν υποθαλάσσιες χαράδρες και σπήλαια και είναι δημοφιλές για κατάδυση. Αποτελεί σημαντικό σταθμό για μεταναστευτικά πουλιά και εκεί ζουν 71 είδη πανίδας, ενώ η χλωρίδα αποτελείται κυρίως από θάμνους. Τη μεγαλύτερη έκταση καλύπτει η Ακακία του είδους Ακακία η κυανόφυλλη (Acacia saligna= A. cyanophylla), η οποία όμως δεν αποτελεί ενδημικό είδος της Κύπρου και γίνονται έντονες προσπάθειες απομάκρυνσής της.
Στη θαλάσσια περιοχή του κάβο Γκρέκο έχουν βρεθεί από δύτες πολλά ναυάγια. Το 2007 βρέθηκε και ερευνήθηκε αρχαίο ναυάγιο του 2ου αιώνα μ.Χ. Στο ακρωτήριο λειτουργεί φάρος κατασκευασμένος από τους Βρετανούς, ο δεύτερος που κατασκευάστηκε στην Κύπρο μετά από αυτόν του κάστρου της Πάφου.
Παραπομπές
Γ Γ
Ολυμπιακή Λαμπαδηδρομία 2004
thumb|250px|Η διεθνής διαδρομή της Ολυμπιακής Φλόγας. Η Ολυμπιακή Λαμπαδηδρομία 2004 διέσχισε την Ελλάδα και τους 54 νομούς της χώρας. Το πρώτο κομμάτι της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας ξεκίνησε με την αφή της Φλόγας στην Ολυμπία την 25η Μαρτίου 2004, ανήμερα της εθνικής επετείου. Η Φλόγα ταξίδεψε στην Πελοπόννησο για επτά ημέρες. Μετά το διεθνές της ταξίδι, όπου η Ολυμπιακή Φλόγα ένωσε για πρώτη φορά κάθε κατοικήσιμη ήπειρο επέστρεψε στην Ελλάδα για το δεύτερο κομμάτι της Λαμπαδηδρομίας για τους Αγώνες της 28ης Ολυμπιάδας. Η Φλόγα επέστρεψε σε κάθε πόλη που έχει φιλοξενήσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς επίσης και σε διάφορες άλλες πόλεις που επιλέχθηκαν ως διεθνούς σπουδαιότητας.
Για την Λαμπαδιοδρομία σε όλον τον κόσμο, υπήρξε βοήθεια με ένα αεροσκάφος Boeing 747-200 (νηολόγιο TF-ARO) από την εταιρία charter Atlanta Icelandic, το οποίο αεροσκάφος άνηκε παλαιότερα στις Ολυμπιακές Αερογραμμές. μικρογραφία|298x298εσ|Το αεροσκάφος της Λαμπαδιοδρομίας, ντυμένο στα χρώματα της διοργάνωσης και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
Διαδρομή της Λαμπαδηδρομίας:
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
Έρωτας και τίποτα άλλο
Το Έρωτας και τίποτα άλλο είναι μια αμερικανική ρομαντική κωμωδία του 2003, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γούντι Άλεν με πρωταγωνιστές τους Τζέισον Μπιγκς, Κριστίνα Ρίτσι, Γούντι Άλεν, Στόκαρντ Τσάνινγκ, Ντάνι Ντε Βίτο και Τζίμι Φάλον. Η ταινία προβλήθηκε ως ταινία έναρξης στο 60ο ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 19 Σεπτεμβρίου 2003, λαμβάνοντας ανάμεικτες κριτικές και σημειώνοντας εμπορική αποτυχία.
Πλοκή
Ο Τζέρι Φαλκ (Τζέισον Μπιγκς), ένας επίδοξος συγγραφέας που ζει στη Νέα Υόρκη, έχει δεσμό με την Μπρουκ (Κα Ντι Στρίκλαντ). Ερωτεύεται την Αμάντα (Κριστίνα Ρίτσι) και κάνει δεσμό και μαζί της. Η Μπρουκ μαθαίνει την απιστία του Τζέρι και τον εγκαταλείπει. Η Αμάντα, με τη σειρά της, αφήνει τον δικό της φίλο για τον Τζέρι. Ο Τζέρι στρέφεται στον ηλικιωμένο, ταλαιπωρημένο καλλιτέχνη Ντέιβιντ Ντόμπελ (Γούντι Άλεν) που λειτουργεί ως μέντοράς του, πο υπροσπαθεί να βοηθήσει στη διευθέτηση της ερωτικής ζωής του Τζέρι. Ο Ντόμπελ λέει στον Τζέρι ότι, όταν είπε σε έναν ταξιτζή όλες τις ανησυχίες και τις φοβίες του στη ζωή, αυτός του απάντησε: "Είναι όπως οτιδήποτε άλλο".
Ο Ντόμπελ προσπαθεί να πείσει τον Τζέρι ότι ο μάνατζέρ του δεν τον αφήνει να εξελιχθεί και ότι η σχέση του με την Αμάντα είναι η πιο καταστροφική δύναμη στη ζωή του. Η Αμάντα απατά συνεχώς τον Τζέρι, φεύγει και μετά επιστρέφει. Οι νευρώσεις του Τζέρι επιδεινώνονται. Τελικά, ο Τζέρι φεύγει από την πόλη καθώς ο Ντόμπελ τού βρίσκει δουλειά ως συγγραφέα για την τηλεόραση στην Καλιφόρνια. Η Αμάντα τα φτιάχνει με τον γιατρό που την παρακολουθεί και φεύγει μαζί του. Ο Τζέρι τούς βλέπει μαζί να γελούν καθώς το ταξί τον πηγαίνει προς το αεροδρόμιο. Ο Τζέρι μιλάει στον ταξιτζή για τον έρωτα και τις σχέσεις και εκείνος του απαντά: "Είναι όπως οτιδήποτε άλλο".
Υποδοχή
Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 40%, με βάση κριτικές από 137 κριτικούς. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Πάρα πολλά στοιχεία από καλύτερες ταινίες του Γούντι Άλεν ανακυκλώνονται εδώ». Στον ιστότοπο Metacritic η ταινία έχει μέσο όρο βαθμολογίας 43 στα 100, με βάση κριτικές από 37 κριτικούς.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ από την εφημερίδα Chicago Sun Times έδωσε στην ταινία 3 στα 4 και έγραψε: «Σε μια εποχή που τόσες πολλές αμερικανικές ταινίες περιορίζουν τους διαλόγους στο ελάχιστο ώστε να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό, τι ευχαρίστηση να ακούς έξυπνους ανθρώπους των οποίων η συνομιλία είναι σαν κωμική μουσική».
Τον Αύγουστο του 2009, η ταινία αναφέρθηκε από τον Κουέντιν Ταραντίνο ως μία από τις 20 αγαπημένες του ταινίες από το 1992, όταν ξεκίνησε η καριέρα του ως σκηνοθέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γούντι Άλεν Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν Κατηγορία:Ταινίες του 2003
Λολά (νομαρχία)
Γεωγραφία
Η Λολά βρίσκεται νότια της Γουινέας και του Νζερεκορέ. Συνορεύει στα βόρεια με την Μπεϋλά, στα δυτικά με το Νζερεκορέ και στα δυτικά με την Ακτή Ελεφαντοστού.
Δείτε επίσης
Λ
Μπούκα Αχαΐας
Η Μπούκα είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Καμαρών, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Καμαρών.
Κάννες
300px|right|thumb|Άποψη των Καννών Οι Κάννες (οξιτανικά: Canas ['kanɔ], γαλλικά: Cannes ['kan]) είναι πόλη στη νότια Γαλλία. Έχει πληθυσμό περίπου 70.000 κατοίκων κι ανήκει στη μητροπολιτική περιοχή της Νίκαιας, η οποία έχει συνολικό πληθυσμό περίπου 900.000 κατοίκων.
Οι Κάννες βρίσκονται στην Κυανή Ακτή, κοντά στις παράκτιες Άλπεις. Η πόλη είναι γνωστή για τις ωραίες αμμώδεις παραλίες της, οι οποίες κατά κύριο λόγο είναι ανοιχτές στο κοινό, αλλά και για το ετήσιο κινηματογραφικό φεστιβάλ.
Ιστορία
Την εποχή του Μεσαίωνα, οι Κάννες ανήκαν ως φέουδο στο Μοναστήρι του Λερέν. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οι Κάννες ήταν ένα μικρό χωριό αγροτών και ψαράδων, όπου η μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα παρατηρούνταν γύρω από το λόφο Le Suquet. Από το 1830 και μετά, μέλη της αριστοκρατίας της Γαλλίας και άλλων χωρών έχτιζαν στην περιοχή εξοχικές κατοικίες, με αποτέλεσμα να μετατραπούν οι Κάννες σε δημοφιλές θέρετρο. Με την ανάπτυξη των παράλιων περιοχών, ενθαρρύνθηκαν οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες και το 1899 κατασκευάστηκε γραμμή τραμ, ενώ προηγουμένως, το 1863 είχε ανοίξει ο Σιδηροδρομικός Σταθμός των Καννών.
Πολιτισμός
Η πόλη των Καννών είναι ιδιαίτερα γνωστή για το ετήσιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το οποίο διεξάγεται κατά τον μήνα Μάιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής
Καπνοχώρι Φθιώτιδας
<mapframe latitude="38.87121666666667" longitude="22.24112777777778" zoom="11" width="260" height="260" align="right" /> μικρογραφία|[[Ιερά Μονή Αγάθωνος]] Το Καπνοχώρι είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καστανέας (οικισμοί Καστανιά και Καπνοχώρι) και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Υπάτης (πρώην Δήμος Υπάτης), του Δήμου Λαμιέων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καπνοχώρι Φθιώτιδας βρίσκεται σε υψόμετρο 588 μέτρων και έχει πληθυσμό 61 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Το Καπνοχώρι Υπάτης βρίσκεται στο κέντρο του Νομού Φθιώτιδας, στις βορειοδυτικές πλαγιές της Οίτης, σε απόσταση 26 χιλιομέτρων, δυτικά - νοτιοδυτικά της Λαμίας. Ανατολικά του χωριού περνά ο Ξηριάς, που είναι παραπόταμος του Σπερχειού και δυτικά, σε απόσταση περίπου 3 χιλιομέτρων, είναι η Ιερά Μονή Αγάθωνος, η οποία πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821, υπήρξε καταφύγιο των αγωνιστών, γι' αυτό και πυρπολήθηκε από τους Τούρκους. Από το 2007 περνά από το χωριό, η διαδρομή του ετήσιου δρόμου, Ορεινός Μαραθώνιος Οίτης «Ηρακλής» (Hercules Mountain Marathon).
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της Τουρκοκρατίας, ήταν Ρηγόζιανο και έτσι αναφέρεται επίσημα μέχρι το 1927. Το 1879, με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879, προσαρτάται στον τότε Δήμο Υπάτης. Το 1912, με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912, προσαρτάται στην Κοινότητα Καστανιάς και το 1927, με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927, μετονομάστηκε σε Καπνοχώρι. Το 1997, με το Σχεδιο «Καποδίστριας» (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997), προσαρτάται στο Δήμο Υπάτης (1999 - 2010) και το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010), προσαρτήθηκε στο Δήμο Λαμιέων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Stand-up comedy
To stand-up comedy ή stand up comedy (σταντ απ κόμεντι), το οποίο ενίοτε αναφέρεται και απλουστευμένα ως stand-up ή stand up ή σταντ απ, είναι είδος κωμωδίας που πραγματοποιείται ζωντανά σε κοινό και ο/η καλλιτέχνης απευθύνεται απευθείας στο κοινό με στόχο το γέλιο, συνήθως σε όρθια στάση και με χρήση μικροφώνου, δηλαδή με την απουσία ενός θεατρικού «τέταρτου τοίχου», αφού οι κωμικοί απευθύνονται στο κοινό και τις περισσότερες φορές υπάρχει και σχετική αλληλεπίδραση με το κοινό.
Οι απαρχές, η εξέλιξη και η τέχνη του stand up
Ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, αλλά άκμασε κυρίως στην Αγγλία από τη δεκαετία του 60 και μετά, και ειδικότερα από το 80 και μετά, σε συνδυασμό με την εναλλακτική κωμωδία (alternative comedy) που το ανταγωνιζόταν, και αυτό επειδή πριν τη δεκαετία του 60 τα περισσότερα θέματα του stand-up δεν ήταν "πολιτικώς ορθά" (ήταν προσβλητικά ή/και ρατσιστικά ή/και σεξιστικά, κ.λπ.), και οι ρίζες του μπορούν να ανιχνευθούν σε ζωντανές μουσικές παραστάσεις των δύο προαναφερθέντων χωρών, όπως στα είδη μπουρλέσκ, βοντβίλ, και άλλων σχετικών ειδών, με στοιχεία κωμικής πρόζας που δίνονταν ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα.
Το stand up αποτελεί μια τέχνη με πολλές ιδιαιτερότητες και δυσκολίες, αλλά και κάποιους βασικούς και απαράβατους κανόνες που έχουν δομηθεί επί σκηνής τα τελευταία 60 χρόνια: ο/η καλλιτέχνης γράφει μόνος-η του/της τα κείμενά του/της, δεν "κλέβει" αστεία άλλων κωμικών, δε χρησιμοποιεί ανέκδοτα και δεν υποδύεται κάποιον ρόλο.
Επίσης, αντιθέτως από αυτό που πιστεύει ο περισσότερος κόσμος, στο stand-up δεν είναι απαραίτητη η άμεση συνομιλία του/της καλλιτέχνη-ιδας με το κοινό, με την αλληλεπίδραση του κόσμου με τον/την κωμικό να γίνεται μόνο όταν ο/η ίδιος-α το ζητήσει και απευθυνθεί προς το κοινό. Το κομμάτι αυτό ονομάζεται κράουντ γουόρκ (crowd work), και αποτελεί ίσως το πιο δύσκολο μέρος, καθώς ο/η κωμικός πρέπει να αυτοσχεδιάσει πάνω στις απαντήσεις που θα πάρει από το κοινό, να προκαλέσει το γέλιο, αλλά ταυτόχρονα να μην προσβάλει ή φερθεί άσχημα στον θεατή.
Κάποιος θεατής που παρεμβαίνει από μόνος του, φωνάζει κατά τη διάρκεια της παράστασης ή ενοχλεί γενικότερα την παράσταση με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ονομάζεται χέκλερ (heckler). Στις περιπτώσεις αυτές, ο/η κωμικός έχει δικαίωμα να απαντήσει όπως θέλει και σε πολλές περιπτώσεις να "στοχοποιήσει" το άτομο αυτό μέσα από τη ρουτίνα του/της, ή ακόμα και να μιλήσει άσχημα με σκοπό να τον/την κάνει να σταματήσει ή να φύγει.
Το stand-up παρουσιάζεται σε ειδικά για τον σκοπό κλαμπ που λέγονται κόμεντι κλαμπ (comedy club), αλλά και σε μπαρ (bar) και θέατρα.
Πώς γίνεται κάποιος stand-up comedian
Για να ξεκινήσει κάποιος να ασχολείται με το stand-up δηλώνει συμμετοχή σε ένα όπεν μάικ (open mic, μετάφραση: "ανοιχτό μικρόφωνο"), όπου τα open mic είναι βραδιές όπου μπορεί να συμμετέχει όποιος θέλει, και έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει τη ρουτίνα του/της, διάρκειας μέχρι 5 λεπτών.
Με τη συμμετοχή σε open mic οι νέοι κωμικοί αποκτούν εμπειρία, δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους και έχουν την ευκαιρία να παρακολουθούν άλλους κωμικούς.
Open mic βραδιές διοργανώνονται κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αλλά έχουν κατά καιρούς οργανωθεί και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Χρειάζεται χρόνια δουλειάς για να αποκτήσει ένας/μία κωμικός υλικό μεγάλης διάρκειας σε επαγγελματικό επίπεδο.
Όταν ο/η κωμικός έχει συγκεντρώσει υλικό διάρκειας πάνω από μία ώρα, παρουσιάζει, συνήθως, σόλο (solo) παραστάσεις, οι οποίες στο εξωτερικό ονομάζονται σπέσιαλς (specials). Πολλές φορές οι παραστάσεις αυτές ηχογραφούνται ή βιντεοσκοπούνται ώστε να κυκλοφορήσουν στο εμπόριο.
Το stand up στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα ήρθε τη δεκαετία του 1970 με τον Χάρρυ Κλυνν, αλλά σημαντικός σταθμός της ευρείας διάδοσης του αποτελούν τα μέσα της δεκαετίας του 1990 με τη δημιουργία και τη λειτουργία του πρώτου comedy club στην Ελλάδα, τις "Νύχτες Κωμωδίας", το οποίο λειτουργούσε η Λουκία Ρικάκη από το 1994–95.
Μέσα από τις "Νύχτες Κωμωδίας" ξεκίνησαν πολλοί γνωστοί κωμικοί που συνεχίζουν μέχρι τις μέρες μας: συγκεκριμένα, τα αδέρφια Θανάσης και Κώστας Παπαγεωργίου, ο Σίλας Σεραφείμ, ο Δημήτρης Δημόπουλος, ο Χριστόφορος Ζαραλίκος,  ο οποίος υπήρξε και ένα από τα ιδρυτικά μέλη, ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος, ο μουσικός Μίλτος Τζαλαγιάννης (με το καλλιτεχνικό όνομα "Μπεμπέκος" ή "Μπεμπέκος Μικρούλης"), ο Γιώργος Χατζηπαύλου, ο Δημήτρης Δούκογλου, ο Δημήτρης Χριστοφορίδης και ο Διονύσης Ατζαράκης, αλλά έχουν περάσει ως γκεστ (guest), δηλαδή ως έκτακτες συμμετοχές, και εν ενεργεία stand-up comedians που είχαν ήδη κάνει καριέρα στο εξωτερικό, οι οποίοι βοήθησαν στην εξέλιξη του είδους στην Ελλάδα, όπως ο Λάμπρος Φισφής  και η Κατερίνα Βρανά, και με αρκετούς από αυτούς να έχουν κάνει και "πέρασμα" από την τηλεόραση.
Γνωστοί Έλληνες κωμικοί σχετικοί με το είδος είναι ο Τζίμης Πανούσης, ο οποίος είχε κάνει μέχρι και stand-up σόλο παραστάσεις, μερικές από τις οποίες υπάρχουν στο YouTube, και ο Λάκης Λαζόπουλος, μέσα από την εκπομπή του Αλ Τσαντίρι Νιουζ, η οποία περιείχε πολλά στοιχεία του είδους, και στη συντακτική ομάδα της υπήρξε ο stand-up comedian Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος, αλλά ακόμα και ο Μάρκος Σεφερλής έχει κάποια stand-up στοιχεία σε κάποια σόλο σκετς ή παρουσιάσεις του μέσα από τις παραστάσεις-επιθεωρήσεις του στο θέατρο, αν και με ξεπερασμένο είδος ρουτίνας.
Τα τελευταία χρόνια γνωρίζει τεράστια άνθηση στη χώρα μας, με δεκάδες κωμικούς που πραγματοποιούν παραστάσεις σε όλη τη χώρα σε θέατρα, bar και σε φεστιβάλ, ενώ λειτουργούν και δύο comedy club, το Γκάζι Κόμεντι Κλαμπ (Gazi Comedy CLub) στην Αθήνα και το "Μαιευτήριο" στη Θεσσαλονίκη.
Στις παραστάσεις των comedy club συμμετέχουν δύο ή παραπάνω κωμικοί παρουσιάζοντας σε μια βραδιά από 5 έως 30 λεπτά το άτομο. Οι βραδιές αυτές συνήθως έχουν κάποιον-α έμπειρο-η κωμικό ως παρουσιαστή που "παίζει" το υλικό του/της ανάμεσα στους υπόλοιπους κωμικούς, τους οποίους παρουσιάζει. Ο ρόλος του/της παρουσιαστή-ριας, γνωστός ως Εμ-Σι (από τα αγγλικά αρχικά "MC", από το "Master of Ceremony"), είναι πολύ βασικός για την επιτυχία μιας παράστασης.
Επίσης, πολλές φορές στις βραδιές αυτές έχουν την ευκαιρία να εμφανιστούν και γνωστοί κωμικοί του χώρου που δεν ανήκουν στο πρόγραμμα, με 5 ή 10 λεπτά υλικό.
Πηγές
Κατηγορία:Χιούμορ Κατηγορία:Παραστατικές τέχνες Κατηγορία:Είδη της κωμωδίας
Τζέιμς Ρόουλαντ Έιντζελ
Ο Τζέιμς Ρόουλαντ Έιντζελ (James Rowland Angell, 8 Μαΐου 1869 – 4 Μαρτίου 1949) ήταν Αμερικανός ψυχολόγος και εκπαιδευτικός. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Πανεπιστημίου Γέιλ από το 1921 έως το 1937.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Έιντζελ γεννήθηκε στο Μπέρλινγκτον του Βερμόντ, σε οικογένεια με ακαδημαϊκή παράδοση, καθώς ο πατέρας του, ο Τζέιμς Μπέριλ Έιντζελ (James Burrill Angell, 1829-1916), ήταν πρόεδρος του Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν από το 1871 έως το 1909, ενώ ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του ήταν καθηγητής μαθηματικών και αστρονομίας (και μετέπειτα επίσης πρόεδρος) στο Πανεπιστήμιο Μπράουν.
Ο Τζέιμς Ρόουλαντ Έιντζελ απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν με πτυχίο το 1890. Αμέσως μετά συνεργάσθηκε στενά με τον Τζον Ντιούι, παίρνοντας έναν μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών υπό την επίβλεψή του το 1891. Στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, από όπου πήρε και δεύτερο «μάστερ» (1892) στην ψυχολογία. Για το διδακτορικό του προτίμησε να ταξιδέψει στην Ευρώπη, συγκεκριμένα στο Βερολίνο και τη Χάλε. Η διδακτορική διατριβή του με θέμα την ανάλυση της ελευθερίας στον Καντ έγινε δεκτή, αλλά απαιτούσε αλλαγές στη διατύπωση, τις οποίες ο Έιντζελ δεν έκανε ποτέ : Απεφάσισε να επιστρέψει νωρίτερα στις ΗΠΑ και να αναλάβει μία θέση στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα.
Το 1895 του προσφέρθηκε μία θέση στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου από τον Τζον Ντιούι, ο οποίος είχε μετακληθεί εκεί από το Μίσιγκαν το προηγούμενο έτος. Προσλαμβανόμενος εκεί, ο Έιντζελ έγραψε το 1896 μία εργασία μαζί με τον Άντισον Γουέμπστερ Μουρ, η οποία ταυτοχρόνως έθεσε τα θεμέλια της θεωρίας του «λειτουργισμού» και τακτοποίησε μία σφοδρή αντιδικία μεταξύ του ψυχολόγου του Κορνέλ Έντουαρντ Μπράντφορντ Τίτσενερ και του ψυχολόγου του Πρίνστον Τζέιμς Μαρκ Μπόλντγουιν, Αργότερα, το 1904, ο Έιντζελ έγραψε το σύγγραμμα Psychology; An Introductory Study of the Structure and Functions of Human Consciousness , έργο που κατέστη η μείζων συνεισφορά του στη «λειτουργιστική» προσέγγιση στην ψυχολογία. Εκεί δηλώνει ότι ο σκοπός της ψυχολογίας είναι να μελετηθεί το πώς ο νους βοηθά τον οργανισμό να προσαρμοσθεί στο περιβάλλον του και ο «λειτουργισμός» ήταν μια μέθοδος για τη μελέτη της συνειδήσεως και του τρόπου με τον οποίο αυτή βελτιώνει τη σχέση του οργανισμού με το περιβάλλον του. Το ίδιο έτος ο Ντιούι άφησε το Σικάγο για το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και το επόμενο (1905) ο Έιντζελ τέθηκε επικεφαλής του νεοσυσταθέντος Τμήματος Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Την ίδια περίοδο διετέλεσε πρόεδρος (ο 15ος και νεότερος στην ηλικία ως τότε) της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ενώσεως. Είχε ήδη επιβλέψει τη διατριβή του νεαρού Τζων Μπ. Γουάτσον, ο οποίος αργότερα θα θεμελίωνε τη σχολή του συμπεριφορισμού στην ψυχολογία. Το 1908 ο Έιντζελ έγινε κοσμήτορας, αφήνοντας το Τμήμα Ψυχολογίας σε έναν άλλον συνεργάτη του, τον Χάρβεϋ Καρ (Harvey A. Carr, 1873-1954). Το τελευταίο έτος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Έιντζελ εργάσθηκε για τον στρατό, υπό την επίβλεψη του ψυχολόγου Γουόλτερ Ντιλ Σκοτ (Walter Dill Scott, 1869-1955). Το 1919 άφησε το Σικάγο για να τεθεί επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών.
Το 1921 ο Έιντζελ διορίσθηκε πρόεδρος του Πανεπιστημίου Γέιλ, ο πρώτος μη απόφοιτος του Γέιλ που διετέλεσε πρόεδρός του από τις αρχές του 18ου αιώνα. Εκεί επέβλεψε τη μεγάλη επέκταση της πανεπιστημιόπολης και παρέμεινε στη θέση μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1937, οπότε έγινε εκπαιδευτικός σύμβουλος στο NBC. Το 1932 εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Ως πρόεδρος του Γέιλ, ο Έιντζελ εκφράσθηκε ως υποστηρικτής της ευγονικής.
Προσωπική ζωή
Το 1894 ο Τζέιμς Ρόουλαντ Έιντζελ νυμφεύθηκε τη Μάριον Ι. Γουάτρους (Marion Isabel Watrous) από την Άιοβα, συναπόφοιτο του από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Το ζευγάρι απέκτησε δύο τέκνα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, προτού η Μάριον πεθάνει το 1931. Στη συνέχεια ο Έιντζελ νυμφεύθηκε την Κάθριν Κράμερ Γούντμαν (Katharine Cramer Woodman, 1890-1983), που ίδρυσε το μετέπειτα Ινστιτούτο Μαγειρικής της Αμερικής (Culinary Institute of America).
Ο Έιντζελ πέθανε σε ηλικία 80 ετών στο Χάμντεν του Κονέκτικατ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Ύπνος της ψυχής
Ο Ύπνος της ψυχής είναι μια διδασκαλία του ριζοσπαστικού προτεσταντισμού. Σύμφωνα με τη θεωρία, οι νεκροί δεν πηγαίνουν άμεσα στον παράδεισο, αλλά κοιμούνται στο χώμα μέχρι την Ημέρα της Κρίσεως και την ανάσταση των νεκρών.
Ανάμεσα στους αξιοσημείωτους εκπροσώπους αυτού του δόγματος συμπεριλαμβάνονται οι Τζον Μίλτον, Τόμας Χομπς (Λεβιάθαν) και Ισαάκ Νεύτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντβεντισμός Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανισμός και θάνατος Κατηγορία:Προτεσταντική θεολογία
Γκουεκεντού (νομαρχία)
Το Γκουεκεντού (γαλλ: Guéckédou) είναι μία από τις έξι νομαρχίες της περιφέρειας Νζερεκορέ στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Γκουεκεντού.
Γεωγραφία
Το Γκουεκεντού βρίσκεται νότια της Γουινέας και δυτικά του Νζερεκορέ. Συνορεύει στα ανατολικά με τη Μασεντά, στα βόρεια με το Κισσιντουγκού, στα δυτικά με τη Σιέρρα Λεόνε και στα νότια με τη Λιβερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ
Ευαγγέλιο του Βουκάν
μικρογραφία|Εικόνα του Ιησού από το χειρόγραφο Το Ευαγγέλιο του Βουκάν (σερβικά : Вуканово јеванђеље), είναι ένα εικονογραφημένο χειρόγραφο Ευαγγέλιο του 13ου αιώνα, στη εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. Είναι ένα από τα παλαιότερα διατηρημένα σερβικά μεσαιωνικά βιβλία, με περισσότερες από 189 σελίδες.
Είχε γραφτεί σε μία σπηλιά κοντά στην πόλη Ρας από τον μοναχό Συμεών, για λογαριασμό του πρίγκηπα Βουκάν Νεμάνια, γιου του βασιλιά Στέφανου Νεμάνια.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα
L’Anarchie
Το L'Anarchie (Η αναρχία) ήταν ένα γαλλικό αναρχο-ατομικίστικο περιοδικό, το οποίο ιδρύθηκε τον Απρίλη του 1905 από τον Αλμπέρ Λιμπερτάδ (Albert Libertad). Μαζί με τον Λιμπερτάδ, έγραφαν στο περιοδικό ο Εμίλ Αρμάν (Émile Armand), ο Αντρέ Λοριλό (André Lorulot), η Εμιλί Λαμότ (Émilie Lamotte), ο Ρεϊμόν Καλεμάν (Raymond Callemin) και ο Βικτόρ Σερζ (Victor Serge).
Το περιοδικό είχε την έδρα του στο Παρίσι. Κυκλοφόρησαν 484 τεύχη μεταξύ 13 Απριλίου 1905 και 22 Ιουλίου 1914.
Στις 21 Απριλίου 1926, ο Λουί Λουβέ (Louis Louvet) ξεκίνησε να επανεκδίδει το L'Anarchie το οποίο συνέχισε μέχρι το 1929.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκδόσεις του L'Anarchie
Άρθρα από το L'Anarchie
Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Περιοδικά στη γαλλική γλώσσα
Τεκίλα
Οι Αζτέκοι έφτιαχναν αλκοολούχα ποτά από τη ζύμωση αγαύης. Όταν οι Ισπανοί κονκισταδόρες ξέμειναν από μπράντι, απέσταξαν αγαύη, παράγοντας ένα από τα πρώτα αποσταγμένα ποτά της Βόρειας Αμερικής. Η τεκίλα άρχισε να παράγεται στην περιοχή της πόλης Τεκίλα, η οποία επισήμως ιδρύθηκε το 1656. Ο Χοσέ Κουέρβο (Jose Cuervo) ήταν ο πρώτος ο οποίος παρήγαγε εμπορικά τεκίλα. Οι πρώτες εξαγωγές στις ΗΠΑ έλαβαν χώρα στο τέλος του 19ου αιώνα, ενώ η δημοφιλία του ποτού αυξήθηκε κατά τον 20ό αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποτά προϊόντα απόσταξης Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα