cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συντεχνία του Αγίου Λουκά
Ολλανδική Δημοκρατία
Συντεχνίες του Αγίου Λουκά στην Ολλανδική Δημοκρατία άρχισαν να επανιδρύονται καθώς οι πόλεις άλλαζαν κάτω από την προτεσταντική διοίκηση και υπήρχαν δραματικές μετακινήσεις πληθυσμών. Πολλές Συντεχνίες εξέδωσαν διατάγματα για να προστατεύσουν τα συμφέροντα των τοπικών καλλιτεχνών από την εισροή νέων ταλέντων από περιοχές όπως η Αμβέρσα και η Μπρυζ. Πολλές πόλεις στη νεαρή δημοκρατία έγιναν σημαντικά καλλιτεχνικά κέντρα κατά τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα. Το Άμστερνταμ ήταν η πρώτη πόλη που εξέδωσε νέο καταστατικό χάρτη για τη Συντεχνία του Αγίου Λουκά ύστερα από τη μεταρρύθμιση του 1579 και σε αυτήν περιέλαβε ζωγράφους, γλύπτες, χαράκτες και άλλους επαγγελματίες που ασχολούνταν ειδικά με τις εικαστικές τέχνες. Όταν ξανάρχισαν οι εμπορικές δραστηριότητες μεταξύ ισπανικών Κάτω Χωρών και Ολλανδικής Δημοκρατίας μετά τη δωδεκαετή εκεχειρία του 1609, η μετανάστευση αυξήθηκε και πολλές ολλανδικές πόλεις αναμόρφωσαν τον καταστατικό χάρτη της τοπικής Συντεχνίας, θέλοντας να προστατεύσουν τους καλλιτέχνες τους από τον μεγάλο αριθμό πινάκων που άρχιζαν να περνούν τα σύνορα. Για παράδειγμα, η Χάουντα, το Ρότερνταμ και το Ντελφτ δημιούργησαν Συντεχνίες μεταξύ 1609 και 1611. Σε καθεμιά από αυτές τις περιπτώσεις, οι ζωγράφοι σε πάνελ αποχώρησαν από την παραδοσιακή δομή της Συντεχνίας, που περιλάμβανε και άλλους ζωγράφους, που δημιουργούσαν τοιχογραφίες ή διακοσμούσαν κατοικίες, επ' ωφελεία της εξειδικευμένης "Συντεχνίας του Αγίου Λουκά". Από την άλλη, οι διακρίσεις αυτές δεν υλοποιήθηκαν στο Άμστερνταμ ή στο Χάαρλεμ. Στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ έγινε προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί αυστηρή ιεραρχία στα 1631, με προεξάρχοντες τους ζωγράφους σε πάνελ, αν και τελικά αυτή η ιεραρχία σταδιακά απορρίφθηκε. Στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Ουτρέχτης, η οποία δημιουργήθηκε το 1611, διαχωρισμός έγινε από τους σελλοποιούς, αλλά το 1644 νέος διαχωρισμός επέφερε τη δημιουργία νέας Συντεχνίας ζωγράφων, αφήνοντας στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά μόνον τους γλύπτες και τους ξυλογράφους. Παρόμοια κίνηση στη Χάγη το 1656 οδήγησε τους ζωγράφους σε αποχώρηση από τη Συντεχνία του Αγίου Λουκά και να ιδρύσουν τη νέα "Confrerie Pictura", που περιέλαβε όλους τους υπόλοιπους εικαστικούς καλλιτέχνες, αφήνοντας στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά μόνον στους επιχρωματιστές οικιών.
Οι καλλιτέχνες σε άλλες πόλεις δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν τις δικές τους Συντεχνίες του Αγίου Λουκά και παρέμειναν ως τμήμα στις υπάρχουσες δομές συντεχνιών (ή την έλλειψή τους). Π.χ. έγινε μια προσπάθεια στο Λέιντεν για τη δημιουργία μιας Συντεχνίας το 1610 ειδικά για τους ζωγράφους, ώστε να προστατευτούν από τις πωλήσεις έργων από ξένους, ειδικά από αυτούς που προέρχονταν από το Δουκάτο της Βραβάντης και την περιοχή γύρω από την Αμβέρσα. Όμως η πόλη, που παραδοσιακά αρνούνταν τη δημιουργία Συντεχνιών εν γένει, προσφέρθηκε να τους βοηθήσει μόνον απέναντι σε παράνομες εισαγωγές. Μέχρι το 1648 υπήρχε μόνον μια "σχεδόν Συντεχνία" που επιτρεπόταν να δραστηριοποιείται στην πόλη. Οι Συντεχνίες στις μικρές αλλά οικονομικά εύρωστες πόλεις της Χάγης και του παραπλήσιου Ντελφτ αγωνίζονταν συνεχώς για να παρεμποδίσουν τη διείσδυση άλλων καλλιτεχνών σε αυτές, συχνά χωρίς επιτυχία. Κατά τα τέλη του αιώνα επιτεύχθηκε ένα είδος ισορροπίας, με τους πορτρετίστες της Χάγης να προμηθεύουν και το Ντελφτ, ενώ το αντίστροφο συνέβαινε με τους ζωγράφους σκηνών της καθημερινότητας.
Ιταλία
Στην αναγεννησιακή Φλωρεντία Συντεχνία του Αγίου Λουκά, αυτή καθεαυτή, δεν υπήρχε. Οι καλλιτέχνες ανήκαν στη Συντεχνία των Ιατρών και των Φαρμακοποιών ("Arte dei Medici e Speziali"), επειδή αγόραζαν τις χρωστικές τους ουσίες από τους φαρμακοποιούς, ενώ οι γλύπτες ανήκαν στη Συντεχνία των Κατασκευαστών Πέτρας και Ξύλου ("Maestri di Pietri e Legname). Συχνά ήταν μέλη της "Αδελφότητας του Αγίου Λουκά" (Compagnia di San Luca) - που είχε ιδρυθεί αρκετά πρωτύτερα, το 1349, αν και ήταν τελείως ανεξάρτητη οντότητα από το σύστημα των Συντεχνιών. Υπήρχαν παρόμοιες αδελφότητες και σε άλλες περιοχές της Ιταλίας, όπως στη Ρώμη. Τον 16ο αιώνα δημιουργήθηκε Συντεχνία ακόμη και στο Ηράκλειο της Κρήτης, που τότε βρισκόταν υπό Ενετική κατοχή, από τους πολύ επιτυχημένους ζωγράφους της Κρητικής Σχολής. Κατά τον 16ο αιώνα, τα μέλη της αδελφότητας Compagnia di San Luca άρχισαν να συναντώνται στην εκκλησία Basilica della Santissima Annunziata di Firenze και την ακολούθησαν οι γλύπτες, ως τότε μέλη της "αδελφότητας του Αγίου Παύλου ('Compagnia di San Paolo''). Η μορφή αυτή της αδελφότητας εξελίχθηκε στην "Ακαδημία των Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας" (Accademia di Belle Arti Firenze) το 1563, η οποία τυπικά εντάχθηκε στο σύστημα Συντεχνιών της πόλης το 1572. Το παράδειγμα της Φλωρεντίας, στην πραγματικότητα, έδρασε περισσότερο ως παραδοσιακή δομή στις Συντεχνίες σε σχέση με την "Ακαδημία του Αγίου Λουκά" της Ρώμης.
Ιδρυμένη από τον Φεντερίκο Τσουκκάρι (Federico Zuccari) το 1563, η Ακαδημία της Ρώμης ανακλά με περισσότερη σαφήνεια τις τότε μοντέρνες αντιλήψεις περί μιας καλλιτεχνικής ακαδημίας, παρά τη διαιώνιση ενός θεσμού, όπως ο μηχανισμός των Συντεχνιών, με μεσαιωνικές αντιλήψεις. Σταδιακά και άλλες πόλεις άρχισαν να ακολουθούν το παράδειγμα της Ρώμης και έτσι δημιουργήθηκε η Accademia degli Incamminati από τους Καρράτσι στη Μπολόνια, με τις ηγετικές μορφές ζωγράφωψν να ιδρύουν μια "Ακαδημία", όχι πάντα, αρχικά, σε άμεσο ανταγωνισμό με τις τοπικές Συντεχνίες, αλλά τείνοντας να τις επισκιάσουν και να τις αντικαταστήσουν με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η μεταβολή στην εκπροσώπηση των καλλιτεχνών γενικά σχετίζεται με τη σύγχρονη αντίληψη περί των εικαστικών τεχνών ως φιλελεύθερων παρά μηχανικών τεχνών και συνέβη σε πολλές πόλεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Αμβέρσα ο Ντάβιτ Τένιερς ο νεότερος ήταν επικεφαλής της Συντεχνίας αλλά παράλληλα και ο ιδρυτής της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Αμβέρσας. Στη Βενετία ο Τζανμπαττίστα Πιττόνι (Giambattista Pittoni) και ο Τζοβάννι Μπαττίστα Τιέπολο ηγήθηκαν μιας διάσπασης δημιουργώντας την "Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας" από την παλαιά Fraglia dei Pittori, όπως ήταν γνωστή η τοπική Συντεχνία. Οι νεοϊδρυθείσες Ακαδημίες άρχισαν να παρέχουν εκπαίδευση στη σχεδίαση και τα πρώτα στάδια του επιχρωματισμού σε μαθητευόμενους καλλιτέχνες καθώς και στη θεωρία της τέχνης, περιλαμβάνοντας και την "ιεραρχία των θεμάτων", που άρχισε να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία.
Συντεχνίες και διανοητικές αναζητήσεις
Κατά τα τέλη του 16ου αιώνα σημειώθηκε άνοδος της κοινωνικής θέσης των ζωγράφων, αρχικά στην Ιταλία, αλλά και στις Κάτω Χώρες, από την αυξανόμενη συμμετοχή καλλιτεχνών σε λογοτεχνικούς και ανθρωπιστικούς συλλόγους. Η Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ήταν στενά συνδεδεμένη με τους Violieren, το επιμελητήριο των ρητόρων και, στην πραγματικότητα, και οι δύο αποτελούσαν θέμα συζήτησης σαν να ήταν μια οντότητα. Στα μέσα του 16ου αιώνα, όταν ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος είχε δραστηριοποιηθεί στην πόλη, τα περισσότερα μέλη των Violieren, περιλαμβανομένων των Φρανς Φλόρις, Κορνέλις Φλόρις και Χιερόνυμους Κοκ, ήταν καλλιτέχνες. Η σχέση μεταξύ των δύο συλλόγων, ενός συλλόγου επαγγελματικών που ασκούσαν επαγγελματική δραστηριότητα και ενός που διέθετε μέλη με λογοτεχνική και δραματουργικές ιδιότητες, συνεχίστηκαν μέχρι τον 17ο αιώνα μέχρι που οι δύο σύλλογοι συγχωνεύτηκαν και τυπικά το 1663 όταν ιδρύθηκε η Ακαδημία της Αμβέρσας, έναν αιώνα μετά την αντίστοιχή της στη Ρώμη. Παρόμοιες σχέσεις μεταξύ της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά και επιμελητηρίων ρητορικής φαίνεται πως υπήρχαν και σε ολλανδικές πόλεις κατά τον 17ο αιώνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο σύλλογος του Χάαρλεμ "Liefde boven al" (Η αγάπη υπεράνω όλων), στον οποίον ανήκαν οι Φρανς Χαλς, Εσάιας φαν ντε Φέλντε και Άντριεν Μπράουβερ. Οι δραστηριότητες αυτές κατέληξαν στη δημιουργία ομάδων που αναπτύχθηκαν εκτός της Συντεχνίας, όπως η Συντεχνία των Ρομανιστών στην Αμβέρσα, για τους οποίους ήταν απαραίτητο ένα ταξίδι στην Ιταλία και η κατανόηση της κλασικής και της ανθρωπιστικής κουλτούρας.
Κανόνες της Συντεχνίας
Οι κανόνες σε κάθε Συντεχνία εμφάνιζαν μεγάλες διαφορές. Από κοινού με άλλες Συντεχνίες, χρειαζόταν αρχική "μαθητεία" τριετούς διάρκειας, συχνά μεγαλύτερης, ως πενταετούς διάρκειας. Τυπικά οι μαθητευόμενοι στη συνέχεια λάμβαναν τον τίτλο του "ειδικευμένου τεχνίτη", όχι όμως ακόμη του «Διδασκάλου» και μπορούσαν να εργαστούν για λογαριασμό οποιουδήποτε μέλους της Συντεχνίας. Μερικοί καλλιτέχνες άρχιζαν να υπογράφουν τα έργα τους ένα ή δύο χρόνια πριν φθάσουν στο επόμενο στάδιο, που συχνά περιλάμβανε την καταβολή μιας συνδρομής και τον τίτλο του «ελεύθερου Διδασκάλου». Όταν αυτό γινόταν, ο καλλιτέχνης μπορούσε να πωλήσει τα έργα του, να δημιουργήσει το δικό του εργαστήριο με μαθητευόμενους και να πωλήσει, επίσης, έργα άλλων καλλιτεχνών. Ο Άντονι βαν Ντάικ το πέτυχε αυτό σε ηλικία 18 ετών, αλλά τυπικά κάτι τέτοιο συνέβαινε σε ηλικίες γύρω στα 20.
Σε ορισμένες πόλεις καθοριζόταν και ο μέγιστος αριθμός μαθητευομένων (π.χ. δύο), ειδικότερα στις πρώιμες περιόδους, ενώ εναλλακτικά μπορούσε να καθοριστεί ο ελάχιστος αριθμός (συνήθως ένας). Στη Νυρεμβέργη η ζωγραφική, αντίθετα από τη χρυσοχοΐα, ήταν "ελεύθερο επάγγελμα" χωρίς να υπάρχει Συντεχνία, και ρυθμιζόταν άμεσα από το δημοτικό συμβούλιο. Αυτό αποσκοπούσε στην ενθάρρυνση των καλλιτεχνών σε μια πόλη που η τέχνη είχε αρχίσει να συνδέεται με την έκδοση βιβλίων, στην οποία η πόλη αποτελούσε το μεγαλύτερο κέντρο στη Γερμανία. Παρά ταύτα υπήρχαν κανόνες, π.χ. μόνο νυμφευμένοι άνδρες είχαν δικαίωμα δημιουργίας εργαστηρίου. Στις περισσότερες πόλεις οι γυναίκες που αποτελούσαν σημαντικά μέλη εργαστηρίων, δημιουργώντας εικονογραφημένα χειρόγραφα, εξαιρούνταν από τη Συντεχνία και το δικαίωμα να γίνουν «Διδασκάλισσες». Αυτό δεν συνέβαινε στην Αμβέρσα, όπου η Καταρίνα φαν Χέμεσσεν και άλλες γυναίκες ήσαν μέλη. Όπως υπέβαλε ο χριστιανικός τίτλος της Συντεχνίας, οι Εβραίοι εξαιρούνταν, τουλάχιστον από το να γίνουν «Διδάσκαλοι», στις περισσότερες πόλεις.
Όταν ξεκίνησε η χαρακτική, οι περισσότεροι χαράκτες προέρχονταν από τη Συντεχνία των χρυσοχόων και παρέμειναν σε αυτήν. Καθώς οι δεσμοί αυτοί εξασθενούσαν, με την εξέλιξη της χαρακτικής, ορισμένες συντεχνίες ζωγράφων άρχισαν να δέχονται και χαράκτες, που δεν ζωγράφιζαν, ως μέλη, ενώ άλλες όχι. Στο Λονδίνο οι υαλογράφοι είχαν τη δική τους, ξεχωριστή Συντεχνία μαζί με τους υαλουργούς, αλλού γίνονταν δεκτοί από τους ζωγράφους.
Οι κανόνες της Συντεχνίας του Ντελφτ έχουν προβληματίσει πολύ τους ιστορικούς τέχνης που προσπαθούν να διαφωτίσουν την ατεκμηρίωτη εκπαίδευση του Γιοχάνες Βερμέερ. Όταν έγινε μέλος της τοπικής Συντεχνίας το 1663 πρέπει να είχε ήδη λάβει εξαετή εκπαίδευση, σύμφωνα με τους κανόνες της. Επιπλέον, όφειλε να πληρώσει συνδρομή ανερχόμενη σε έξι γκίλντερς, παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν ήδη μέλος της Συντεχνίας ως έμπορος έργων τέχνης, κάτι που του εξασφάλιζε έκπτωση στη συνδρομή, που ανερχόταν σε τρία γκίλντερς. Αυτό όμως υποδεικνύει ότι δεν εκπαιδεύτηκε στο Ντελφτ. Από την άλλη, ο Πήτερ ντε Χόοχ (Pieter de Hooch), που είχε μεταναστεύσει στο Ντελφτ, όφειλε να πληρώσει συνδρομή δώδεκα γκίλντερς το 1655, πράγμα που δεν μπορούσε να κάνει καταβάλλοντας το σύνολο του ποσού.
Μια άλλη πλευρά των κανόνων της Συντεχνίας σκιαγραφείται από τη διαμάχη μεταξύ Φρανς Χαλς και Γιούντιτ Λέιστερ (Judith Leyster) στο Χάαρλεμ. Η Λέιστερ ήταν η δεύτερη γυναίκα στο Χάαρλεμ που έγινε μέλος της Συντεχνίας και πιθανόν να εκπαιδεύτηκε από τον Χαλς - ήταν μάρτυρας στη βάπτιση της θυγατέρας του. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1635, παραπονέθηκε στη Συντεχνία ότι ένας από τους τρεις μαθητευόμενους στο εργαστήριό της έφυγε ύστερα από λίγες μόνον ημέρες, για να προσχωρήσει στο εργαστήριο του Χαλς, κατά παράβαση των κανόνων της Συντεχνίας. Η Συντεχνία είχε την εξουσία να επιβάλει πρόστιμα και αφού διαπίστωσε ότι ο μαθητευόμενος δεν είχε καταγραφεί σε αυτήν επέβαλε πρόστιμο και στους δύο καλλιτέχνες και έλαβε απόφαση για την τύχη του μαθητευόμενου.
Παρακμή των Συντεχνιών
Το μονοπώλιο όλων των Συντεχνιών τέθηκε υπό γενική οικονομική αποδοκιμασία από τον 17ο αιώνα και ύστερα. Στην ιδιαίτερη περίπτωση των ζωγράφων υπήρχε σε πολλά μέρη μια ένταση μεταξύ Συντεχνιών και καλλιτεχνών που προσλαμβάνονταν ως Αυλικοί καλλιτέχνες από κάποιον ηγεμόνα. Όταν ο Άντονι βαν Ντάικ τελικά δελεάστηκε από τον βασιλέα Κάρολο Α΄ και πήγε στην Αγγλία, του δόθηκε ένα σπίτι στην περιοχή "Blackfriars", που τότε βρισκόταν έξω από τα όρια της πόλης του Λονδίνου, για να αποφύγει το μονοπώλιο που επέβαλε η τοπική Συντεχνία. Στη Χάγη, με την Αυλή των καθολικών, η Συντεχνία διασπάστηκε στα δύο το 1656 με τη δημιουργία της "Confrerie Pictura". Εκείνη την εποχή είχε πλέον γίνει σαφές σε όλους τους εμπλεκόμενους ότι η έννοια της αποκλειστικότητας της Συντεχνίας είχε πλέον απαρχαιωθεί και, προκειμένου να εξασφαλιστεί τόσο η υψηλή ποιότητα της εργασίας όσο και οι υψηλές τιμές, η εκπαίδευση των καλλιτεχνών έπρεπε να διαχωριστεί από τις προσόδους των πωλήσεων. Πολλές πόλεις συνέστησαν "Ακαδημίες" - δηλ. σχολές εκπαίδευσης καλλιτεχνών, ενώ οι πωλήσεις θα μπορούσαν να εξασφαλιστούν με την πραγματοποίηση εκθέσεων σε τοπικά πανδοχεία, σε πωλήσεις ακινήτων και στις ανοιχτές αγορές. Στην Αμβέρσα οι ηγεμόνες των Αψβούργων σταδιακά άρχισαν να αφαιρούν το μονοπώλιο της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά και, ως τα τέλη του 18ου αιώνα το μονοπώλιο καμία συντεχνία δεν είχε διασωθεί, ακόμη και πριν ο Ναπολέων διέλυσε όλες τις Συντεχνίες στις περιοχές που είχε υπό τον έλεγχό του.
Οι Συντεχνίες επιβίωσαν ως εταιρείες ή φιλανθρωπικές οργανώσεις ή συγχωνεύτηκαν με τις νεότερες "Ακαδημίες", όπως συνέβη στην Αμβέρσα, αλλά όχι στο Λονδίνο ή στο Παρίσι. Το μονοπώλιο των Συντεχνιών αναβίωσε για σύντομο διάστημα κατά τον 20ό αιώνα στην Ανατολική Ευρώπη υπό τα κομμουνιστικά καθεστώτα, όπου τα μη μέλη των επίσημων οργανώσεων των καλλιτεχνών αντιμετώπισαν τρομερές δυσκολίες όταν ήθελαν να εργαστούν ως ζωγράφοι, όπως συνέβη με τον Τσέχο Γιόζεφ Βάχαλ. Αντίστοιχες δυσκολίες αντιμετώπισαν και οι καλλιτέχνες στη Ναζιστική Γερμανία, όπου όφειλαν να γίνουν μέλη στο αντίστοιχο επιμελητήριο, όπου εγγράφονταν ή τους αρνούνταν η εγγραφή για πολιτικούς λόγους: Μη μέλη του επιμελητηρίου δεν μπορούσαν ούτε να εκθέσουν, ούτε να εκδώσουν, ούτε να πωλήσουν τα έργα τους.
Πίνακες για τις Συντεχνίες
Σε πολλές πόλεις η τοπική Συντεχνία του Αγίου Λουκά χρηματοδοτούσε κάποιο παρεκκλήσιο, στο οποίο γινόταν διακόσμηση με ρετάμπλ του προστάτη Αγίου. "Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία" του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης) αποτελεί ένα από τα παλαιότερα γνωστά έργα και διαμόρφωσε μια παράδοση που ακολουθήθηκε από πολλούς μεταγενέστερους ζωγράφους. Το έργο του Γιαν Γκόσσαερτ (σήμερα στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης σχεδόν επαναλαμβάνει το έργο του φαν ντερ Βάιντεν αλλά παρουσιάζει τη σκηνή ως οπτική εμπειρία αντί για το άμεσο ποζάρισμα που απεικονίζει ο φαν ντερ Βάιντεν. Αργότερα οι Φρανς Φλόρις (1566), Μέρτεν ντε Φος και Όττο φαν Φέιν δημιούργησαν το ίδιο θέμα για τη Συντεχνία της Αμβέρσας και ο Άμπραχαμ Γιάνσσενς ζωγράφισε ένα ρετάμπλ για τη Συντεχνία του Μέχελεν το 1605. Οι πίνακες αυτοί συχνά αποτελούν και αυτοπροσωπογραφίες, με τον Άγιο Λουκά να έχει το πρόσωπο του ζωγράφου, ενώ απεικονίζουν και τις καλλιτεχνικές πρακτικές της εποχής που δημιουργήθηκαν, καθώς απεικονίζουν τον καλλιτέχνη ενώ εργάζεται.
Περαιτέρω ανάγνωση
Αγιου Λουκα
354 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών
right|thumb|200px|Το έμβλημα της Μοίρας Ο Πήγασος Η 354 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών αποτελεί Μοίρα Τακτικών Μεταφορών της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας έχει ως έδρα το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο της Ελευσίνας και ανήκει στην 112 Πτέρυγα Μάχης.
Ιστορία
Συγκροτήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 με αεροσκάφη C-47 Dakota. Ανέστειλε την λειτουργία της για πρώτη φορά στα μέσα της δεκατίας του 1960. thumb|right|200px|Αεροσκάφος C-47 Dakota Επανασυγκροτήθηκε στις 16 Μαΐου του 1970 και αρχικά ονομαζόταν 354 Μοίρα Μεταφορών με την ονομασία «Πήγασος». Εξοπλίστηκε με τα νεοπαραληφθέντα μεταγωγικά αεροσκάφη NORD N2501D NORATLAS Γαλλικής προέλευσης. Αρχικά η Μοίρα παρέλαβε 16 αεροσκάφη, τα οποία θα συμπλήρωναν το έργο των γερασμένων αεροσκαφών C-47 Dakota. Αργότερα ο αριθμός τους θα έφθανε στα 51 αεροσκάφη που μέχρι τότε εξυπηρετούσαν τις ανάγκες της Γερμανικής Αεροπορίας.
Τα πρώτα πληρώματα αέρος και τεχνικό προσωπικό είχαν μεταφερθεί στο WUNSTORF της Γερμανίας, την έδρα της Ακαδημίας Μεταφορικών Αεροσκαφών για παρακολούθηση Θεωρητικής Εκπαίδευσης. Ακολούθησε Επιχειρησιακή Εκπαίδευση και αργότερα όλο το προσωπικό εντάχθηκε σε Γερμανική Μοίρα και εκτελούσε κανονικές αποστολές. Στούς Πέντε αυτούς μήνες εντατικής εκπαίδευσης απέκτησαν τις γνώσεις οπού χρειάζονταν ωστε να στελεχώσουν την νέα Μοίρα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.
Πρώτος Διοικητής ήταν ο Αντισμήναρχος Ζαφείρης Λινοξυλάκης από το (15-05-1970 έως 26-06-1971), έμβλημά της ήταν ο Πήγασος (μυθολογία) Διοικητικά και επιχειρησιακά ανήκε στο 28ο Αρχηγείο Τακτικών Αεροπορικών Δυνάμεων (ΑΤΑΔ). Αποστολή της Μοίρας ήταν η εκτέλεση των Τακτικών Μεταφορών της Πολεμικής Αεροπορίας καθώς και όλων των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σύντομα και παρά τις δυσκολίες αναπτύχθηκε πλήρως σε προσωπικό και μέσα και αποτέλεσε πλέον την κυριότερη Μοίρα Μεταφορών. Οκτώ μήνες από της συστάσεώς της παρελαβε 14 αεροσκάφη NORD N2501D NORATLAS Εκτός από Αερομεταφορές πραγματοποίουσε και αποστολές ρίψεις αλεξιπτωτιστών και εφοδίων πραγματοποίησαν και ρίψεις των πρώτων γυναικών αλεξιπτωτιστριών,το 1973 η Μοίρα αξιολογήθηκε με επιτυχία από το ΝΑΤΟ.
thumb|300px|right|Αεροσκάφος Nord Noratlas Στις 18 Δεκεμβρίου του 1976 μετονομάσθηκε «354 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών» για να δηλωθεί έτσι το ευρύ φάσμα του έργου και των αποστολών της. Μαζί αλλάζει και το έμβλημα της Μοίρας, Ο Πήγασος παίρνει διαφορετική μορφή.
Σημαντικότερη στιγμή της δράσης της 354 ΜΤΜ ήταν η παράτολμη επιχείρηση Νίκη τη νύχτα της 21ης προς 22ας Ιουλίου του 1974 στην Κύπρο, η οποία είχε ως στόχο την αερομεταφορά δύναμης Ελλήνων καταδρομέων για την προστασία του αεροδρομίου Λευκωσίας από τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής.
Τον Ιούλιο του 1980 η 354 ΜΤΜ παραδίδει τα αεροσκάφη της στην 355 ΜΤΜ και λειτουργεί ως Σμήνος Αεροσκαφών NORATLAS συνεχίζοντας την δράση της. Στις 18 Απριλίου του 1982, μετά από 12ετή συνεχή παρουσία, έχοντας επιτελέσει σημαντικό επιχειρησιακό και κοινωνικό έργο, η λειτουργία της 354 Μ.Τ.Μ. αναστέλλεται thumb|200px|Αεροσκάφος C-27J Spartan Στις 3 Ιανουαρίου του 2005 ανασυγκροτειται εκ νέου και εξοπλίζεται με τo νέο αεροσκάφος C-27J Spartan ενώ αυτήν την φορά προσωπικό στέλνεται για εκπαίδευση στο Τορίνο της Ιταλίας οπού και βρίσκονται οι εγκαταστάσεις της κατασκεύαστριας εταιρίας Alenia Aeronautica.
Σήμερα η 112 Π.Μ. έρχεται να καλύψει τις αυξανόμενες απαιτήσεις, ως αιχμή του δόρατος της Διοίκησης Αεροπορικής Υποστήριξης.
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Πάουλ Καρλ Μπάιερσντορφ
Στις 28 Μαρτίου τυ 1882, ο Μπάιερσντορφ εφηύρε μια νέα φαρμακευτική πλαστική ύλη, τη γουταπέρκα (Guttaperchapflastermulle). Το 1890 ο Μπάιερσντορφ πώλησε την εταιρία στον Όσκαρ Τρόπλοβιτς ο οποίος διατήρησε το όνομα Beiersdorf. Σήμερα, η Beiersdorf AG είναι πολυεθνική εταιρεία. Εδρεύει στο Αμβούργο και παράγει μεγάλο αριθμό φαρμακευτικών προϊόντων.
Κατηγορία:Γερμανοί βιομήχανοι
Σημαία του Περού
thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 100100.svg|23px Εθνική σημαία (Bandera Nacional), λόγος: 2:3]] Η σημαία του Περού δημιουργήθηκε από το Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν και καθιερώθηκε από την κυβέρνηση της λατινοαμερικάνικης χώρας το 1825. Έχει τρεις κατακόρυφες λωρίδες με κόκκινες εξώτερες λωρίδες και μία λευκή λωρίδα στη μέση.
Ως Ημέρα της Σημαίας εορτάζεται η 7η Ιουνίου στο Περού, την επέτειο δηλαδή της μάχης στην Αρίκα.
Πολιτική σημαία
Η εθνική ή πολιτική σημαία (σημαία πολιτών), στα ισπανικά: Bandera Nacional, χρησιμοποιείται από τους πολίτες και δεν έχει επιπλέον στοιχεία. Η σημαία έχει αλλάξει πολλές φορές στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Πριν από το 1950 έμοιαζε σαν τη σύγχρονη εθνική σημαία και χρησιμοποιούνταν τόσο ως πολιτική όσο και ως κρατική σημαία, οπότε ο στρατηγός Μανουέλ Οντρία αφαίρεσε το εθνόσημο από την εθνική σημαία και έφτιαξε τις κρατικές και τις πολεμικές σημαίες.
thumb|[[Αρχείο:FIAV 010010.svg|23px Κρατική σημαία (Pabellón Nacional). λόγος: 2:3]]
Κρατική σημαία
Το εθνικό έμβλημα ή κρατική σημαία (Pabellón Nacional), χρησιμοποιείται από κρατικούς οργανισμούς και έχει το εθνόσημο του Περού (Escudo de Armas). Χρησιμοποιείται ενώπιον θεατών και κοινού, σε αντίθεση με την πολιτική στατική σημαία. Ένας τύπος αυτής της σημαίας, η λεγόμενη εθνική (estandarte nacional) χρησιμοποιείται στο εσωτερικό από αξιωματούχους και ιδιωτικά ιδρύματα.
thumb|[[Αρχείο:FIAV 001001.svg|23px Πολεμική σημαία (Bandera de Guerra) Λόγος: 2:3]]
Πολεμική σημαία
Η σημαία για περίπτωση πολέμου (Bandera de Guerra) είναι παρόμοια με την κρατική σημαία αλλά αναστρέφεται με το εθνόσημο της χώρας (Escudo Nacional). Οι στρατιωτικές και αστυνομικές αρχές στη χώρα χρησιμοποιούν αυτήν τη σημαία και τυπικά γράφουν επάνω σε αυτήν την υπηρεσία, το όνομα και τον αριθμό της Μονάδας όπου βρίσκεται.
thumb|110px|left|Ναυτικό έμβλημα (Bandera de proa). Λόγος: 1:1
Ναυτική σημαία
Η ναυτική σημαία (bandera de proa) δε βασίζεται σε τρεις λωρίδες αλλά είναι τετράγωνη, αποτελούμενη από ένα λευκό τετράγωνο με το εθνόσημο (Escudo de Armas) σε κόκκινο φόντο. Χρησιμοποείται κυρίως στα πολεμικά πλοία.
Σημαία του 1820
thumb|[[Αρχείο:FIAV historical.png Η πρώτη δημοκρατική σημαία.]] Το 1820 σχεδιάστηκε μια σημαία από το Στρατηγό Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν και καθιερώθηκε με διάταγμα ως σημαία του κράτους, στις 21 Οκτωβρίου 1820. Στη σημαία αυτή υπήρχαν δύο διαγώνιες γραμμές και η σημαία χωριζόταν σε 4 μέρη, τα πάνω και τα κάτω λευκού χρώματος και τα υπόλοιπα ερυθρού. Υπήρχε ένα ελλειψοειδές στέμμα δάφνης στο κέντρο, μέσα στο οποίο φιγουράριζε ο ανατέλλων ήλιος πίσω από τα βουνά κοντά στη θάλασσα.
Για την προέλευση της σημαίας λίγα είναι γνωστά. Πολλοί υποστηρίζουν ότι την ιδέα για τη σημαία την εμπνεύστηκε ο Σαν Μαρτίν από τα πτηνά φλαμίνγκος.
Σημαίες του 1822- 1825
thumb|[[Αρχείο:FIAV historical.png Δεύτερο σχέδιο από τον Τόρε Τάγλε.]] Το 1822 ο νέος ηγέτης του Περού, Τόρε Τάγλε ενέκρινε ένα νέο σχέδιο για τη σημαία, που συνίστατο σε τρεις οριζόντιες λεωρίδες, με μία λευκή λωρίδα ανάμεσα σε δύο κόκκινες και ένα χρυσό Μαγιάτικο ήλιο, παρόμοιο με τη σημαία της Αργεντινής. Η σύγχυση όμως της σημαίας αυτής με την ισπανική, στα πεδία των μαχών, έκανε επιτακτική την αντικατάστασή της.
Ξανά το 1822, ο Τάγλε άλλαξε το σχέδιο με τρεις λωρίδες (τις εξώτερες κόκκινες και τη μεσαία λευκή) με το χρυσό ήλιο στο κέντρο.
thumb|[[Αρχείο:FIAV historical.png Τρίτο σχέδιο.]] Στη διάρκεια της κυβέρνησης του Σιμόν Μπολιβάρ, η σημαία άλλαξε το 1825, με νόμο. Ο ήλιος άλλαξε και ένα νέο εθνόσημο σχεδιάστηκε από το Χοσέ Γκρεγκόριο Παρέδες και το Φρανσίσκο Χαβιέρ Κορτές.
Σημαίες της Συνομοσπονδίας Περού και Βολιβίας, 1836-9
Από το 1836 ως το 1839, το Περού χωρίσηκε προσωρινά στις Δημοκρατίες του Νοτίου Περού και Βορείου Περού, οι οποίες μαζί με τη Βολιβία έφτιαξαν Συνομοσπονδία.
Πρώτα φτιάχτηκε το Νότιο Περού και αυτός ήταν ο λόγος που υιοθέτησε νέα εθνική σημαία. Μια κατακόρυφη κόκκινη λωρίδα στα αριστερά, με έναν χρυσό ήλιο και τέσσερα μικρά αστέρια από επάνω. Τα τέσσερα αστέρια συμβολίζουν τις περιοχές Αρεκίπα, Αγιακούτσο, Κούσκο και Πούνο, ενώ η δεξιά μεριά χωρίζεται σε μία επάνω πράσινη λωρίδα και μία χαμηλότερη λευκή.
thumb|[[Αρχείο:FIAV historical.png Σημαία της Συνομοσπονδίας του Περού με τη Βολιβία. 1836-1839.]]
Η σημαία της συνομοσπονδίας Περού- Βολιβίας αποτελούνταν από τα εθνόσημα της Βολιβίας, του Νοτίου και Βορείου Περού, από τα αριστερά προς τα δεξιά σε κόκκινο φόντο. Υπήρχε επίσης ένα δάφνινο στέμμα.
Έπειτα από τη διάλυση της συνομοσπονδίας, η παλαιά Δημοκρατία του Περού επέστρεψε στο καθεστώς του 1836 και στα εθνικά σύμβολα της εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περού Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Περού
Τημένιο (αρχαία πόλη)
Το Τημένιον ήταν αρχαία παράλια κώμη του Αργολικού Κόλπου, κοντά στον μυχό του.
Η μικρή αυτή κώμη ήταν το επίνειο του Άργους και για τον λόγο αυτό ήταν καλά οχυρωμένη, παρότι περιορισμένη σε έκταση. Βρισκόταν κοντά στις εκβολές των ποταμών Ινάχου και Ερασίνου, σε απόσταση 50 σταδίων από την πόλη Ναυπλία.
Επώνυμος ήταν ο Τήμενος γιος του Αριστόμαχου ο οποίος συμμετείχε στην κάθοδο των Δωριέων και νίκησε εδώ τον Τισαμενό. Στο σημείο που εκβάλει στην θάλασσα ο Φρίξος ποταμός υπήρχε ιερό του Ποσειδώνα και δίπλα στο ιερό της Αφροδίτης το μνήμα του Τήμενου.
Αναφορές
Τημενιο
Ώρος Ιρύ
Ο Ώρος Ιρύ ή Χορ Ιρύ ή Ρο (Iry-Hor ή Ro), ήταν βασιλιάς της προδυναστικής περιόδου στη Κάτω Αίγυπτο. Αν και κάποτε είχε αμφισβητηθεί η ύπαρξή του, τώρα πιστεύεται ότι είναι υπαρκτό πρόσωπο, πιθανώς ο προκάτοχος του Ώρου Κα.
Το όνομά του είχε εντοπιστεί το 1902 από τον αρχαιολόγο Φλίντερς Πέτρι, σε επιγραφή στο σύμπλεγμα τάφων Β1 και Β2, στη νεκρόπολη της Αβύδου, δίπλα στους τάφους του Ναρμέρ και του Ώρου Κα. Ο Πέτρι θεώρησε πως το σύμπλεγμα αυτό ανήκε σε βασιλιά του οποίου το όνομα απέδωσε ως Ρο. Ωστόσο από τότε αρκετοί ειδικοί αμφισβήτησαν την ύπαρξη αυτού του βασιλιά, στηριζόμενοι, εκτός των άλλων, στο ότι το όνομα δεν περικλειόταν από serekh (δηλ. ορθογώνιο με γεράκι στην κορυφή), όπως κανονικά γινόταν με όλους τους βασιλείς της ύστερης προδυναστικής και πρωτοδυναστικής περιόδου. Έτσι θεωρήθηκε ότι οι τάφοι Β1 και Β2 ήταν είτε χώροι αποθήκευσης, με το όνομα να αφορά σε σήμα θησαυροφυλακίου, είτε ανήκαν σε αξιωματούχο σύγχρονο του Ναρμέρ. Μέχρι το 1996, ο Γερμανός αρχαιολόγος Γκύντερ Ντρέγιερ (Gunter Dreyer) ανέσκαψε εκ νέου τους τάφους Β1 και Β2 και έφερε επίσης στο φώς έναν ακόμη χώρο που ανήκει στο σύμπλεγμα αυτό, τον Β0. Έτσι το ταφικό σύμπλεγμα χαρακτηρίζεται πια από βασιλικές διαστάσεις. Επίσης, τα αντικείμενα με το όνομα του Ιρύ τα οποία ανακάλυψε έφταναν τα 22.
Επιπλέον, το 2012, βρέθηκε επιγραφή του Χορ-Ιρύ στο Σινά, όπου στα δεξιά του ονόματος υπάρχει serekh σε αρχαϊκή μορφή. Η επιγραφή αναφέρει την πόλη της Μέμφιδας, ανάγοντας την ίδρυσή της σε εποχή πριν τον Ναρμέρ και επαληθεύοντας ότι ο Ιρύ βασίλευε σ' αυτήν. Μετά από αυτή την ανακάλυψη, οι περισσότεροι αιγυπτιολόγοι, μεταξύ αυτών ο Ντρέγιερ και οι Pierre Tallet και Damien Laisney που ανακάλυψαν την επιγραφή, πιστεύουν τώρα ότι ο Ιρύ ήταν πραγματικός βασιλιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ω
Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής
Ο Ιωάννης Α' Κουρκούας, ο λεγόμενος Τσιμισκής, (925 - 10 Ιανουαρίου 976) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από τις 11 Δεκεμβρίου του 969 έως τις 10 Ιανουαρίου του 976. Ήταν ανιψιός του Νικηφόρου Β' Φωκά, ο οποίος τον όρισε δομέστικο των Σχολών της Ανατολής. Οι διαφωνίες του με τον Φωκά οδήγησαν σε συνωμοσία με άλλους στρατιωτικούς, που δολοφόνησαν στις 11 Δεκεμβρίου 969 τον Νικηφόρο Β' και ο Ιωάννης Α' έγινε αυτοκράτορας. Κατά τη βασιλεία του συνέχισε τις εκστρατείες στην ανατολή στα βήματα του Φωκά και πέθανε από ασθένεια ή δηλητηρίαση λίγο μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη στις 10 Ιανουαρίου 976. Το παρωνύμιό του τσιμισκής σημαίνει στα αρμενικά σμιχτοφρύδης.
Βιογραφία
Η ανάρρησή του στο θρόνο στις 11 Δεκεμβρίου 969 έγινε μετά από συνωμοσία και κατόπιν δολοφονία του θείου του, αυτοκράτορα Νικηφόρου Β' Φωκά. Ήταν πάντως ικανότατος ηγέτης, με πολύπλευρες δυνατότητες. Ήταν φιλόπτωχος, ευγενής και δίκαιος, και έλαβε φιλολαϊκά μέτρα.
Στη συνωμοσία του εναντίον του Νικηφόρου Β' συμμετείχε –ή ίσως και πρωτοστατούσε– η Θεοφανώ, η οποία υπήρξε σύζυγος αρχικά του Ρωμανού Β' και στη συνέχεια σύζυγος του Νικηφόρου Β' Φωκά. Η Θεοφανώ, κρίνοντας ότι ο Φωκάς με τα αυστηρά μέτρα του προκαλούσε λαϊκή δυσαρέσκεια, συνωμότησε με τον εραστή της, Τσιμισκή, να τον σκοτώσουν και να αναλάβει αυτός τη διακυβέρνηση ως νέος σύζυγός της. Η Θεοφανώ έβαλε στο παλάτι τους δολοφόνους, συνωμοτώντας και με άλλα μέλη του αυλικού περιβάλλοντος και αυτοί σκότωσαν τον αυτοκράτορα στον κοιτώνα του. Όμως η συνωμοσία ήταν πασιφανής και όλο το βάρος έπεσε στη Θεοφανώ, με αποτέλεσμα ο πατριάρχης να δηλώσει στον Τσιμισκή ότι δεν θα τον έχριζε αυτοκράτορα αν δεν απομάκρυνε τη Θεοφανώ από το παλάτι.
Προκειμένου ο Τσιμισκής να αποφύγει το προφανές σκάνδαλο, την αποκήρυξε και την έκλεισε σε μοναστήρι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, είχε στη διάθεσή του ικανούς στρατηγούς, και κυρίως τους Βάρδα Σκληρό και Πέτρο Φωκά (ανιψιό του Νικηφόρου Β'). Με τη βοήθειά τους, εξουδετέρωσε την απειλή των Ρως υπό τον Σβιατοσλάβο. Αντιμετώπισε επίσης με επιτυχία το πραξικόπημα του αδελφού του, Πέτρου, του Βάρδα Φωκά του νεότερου, ενώ ταυτόχρονα ήταν μεγαλόψυχα ευγενικός με τους συνωμότες.
Νυμφεύτηκε το 971 μία από τις αδελφές του Ρωμανού Β', τη Θεοδώρα, γυναίκα θεοσεβή και ήπια. Πάντρεψε την κόρη της εξαδέλφης του, Θεοφανώ Σκλήραινα, με τον από τη Δύση πρίγκιπα και διάδοχο Όθωνα Β', γιο του Όθωνα Α' της Γερμανίας, για διπλωματικούς λόγους. Διεξήγαγε σημαντικές μάχες στη Βουλγαρία, αλλά και στην Ανατολή, κατακτώντας αχανείς εκτάσεις σε Βορρά και Ανατολή για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας. Ο θάνατός του επήλθε από κάποιου είδους δηλητηρίαση.
Απολογιστικά το έργο του είναι λαμπρό και είναι σίγουρα ένας από τους συντελεστές της πορείας προς την κορύφωση της δύναμης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που έμελλε να γίνει κατά την περίοδο του επόμενου αυτοκράτορα, Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Οικογένεια Κουρκούα
Μετς (Αθήνα)
Το Μετς είναι ανατολική συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται απέναντι και νοτιοανατολικά από το Ζάππειο επί του λόφου Λογγίνου, που αποτελεί νότια συνέχεια του λόφου Αρδηττού.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα έως σήμερα ιστορικά στοιχεία  η περιοχή πήρε το όνομα Μέτς ως ακολούθως: «Το Παράρτημα  του ξενοδοχείου του  Ν.Θ. Τσούχλου, το υπό την επωνυμίαν Μέτς και Παντεπόπτης ήρξατο των εργασιών αυτού. Οι προσερχόμενοι θέλουσι μείνει ευχαριστημένοι δια την εξαίρετον ποιότητα των φαγητών του, του Ρητινίτου και των άλλων εκλεκτών ποτών».
Η συνοικία αυτή παλαιότερα ονομάζονταν και «παντρεμενάδικα». Εξυπηρετείται από το σταθμό του μετρό Ακρόπολη, τις στάσεις Αγία Φωτεινή, Κολυμβητήριο και Στάδιο, από τις γραμμές τρόλεϊ 2, 4, 11 και από τη στάση Ζάππειο του τραμ.
Τα νοητά όρια του Μετς αποτελούνται από το πολεοδομικό τετράγωνο που δημιουργείται από τις λεωφόρους Αρδηττού (βόρεια) και Ηλιουπόλεως(δυτικά), και τις οδούς Νικηφόρου Θεοτόκη (ανατολικά) και Τριβωνιανού (νότια). Πρόκειται για τη συνοικία που εκτείνεται μεταξύ της δυτικής πλαγιάς του Αρδηττού προ της εισόδου του Πρώτου Νεκροταφείου. και του Ιλισσού ποταμού, επί του Λόφου Λογγίνου.
Στη συνοικία Μετς παλαιότερα υπήρχαν ωραίες επαύλεις που κάποιες διατηρούνται ακόμη στο βόρειο τμήμα. Επί του λόφου Λογγίνου έχει διαμορφωθεί σήμερα ένα πάρκο αναψυχής. Ενορία της συνοικίας αυτής είναι ο Ιερός Ναός της Αγίας Φωτεινής παρά τον Ιλισσό ποταμό, στη γέφυρα της Καλλιρρόης.
Πρόκειται για την περιοχή που ορίζεται από το λόφο του Αρδηττού και το κομμάτι της κοίτης του Ιλισσού που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα - εκεί όπου βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Τον καιρό της Τουρκοκρατίας στα ψηλά σημεία της στον Αρδηττό επάνω, υπήρχαν οι ανεμόμυλοι του Γεωργάκη, που τροφοδοτούσαν με αλεύρι την περιοχή της Αθήνας. Στη διάρκεια της Επανάστασης και της πολιορκίας της Ακρόπολης οι Τούρκοι αξιοποίησαν τους μύλους αυτούς - αναγκασμένοι όμως να τους φρουρούν με 80 έως 100 στρατιώτες τον καθένα. Ο τελευταίος από τους μύλους, που είχε σωθεί σε αρκετά καλή κατάσταση μέχρι τις μέρες μας, κατεδαφίστηκε το 1986 από τον ιδιοκτήτη του.
Στην πλαγιά του λόφου, έρημου ακόμα τότε από σπίτια, εγκαταστάθηκε στα 1870 η μπυραρία του Μετς, που αργότερα έδωσε το όνομά της στην περιοχή. Ο ιδιοκτήτης ήταν Βαυαρός και η μπύρα είναι ένας από τους νεωτερισμούς που οι Βαυαροί έφεραν στην Ελλάδα, φτάνοντας εδώ μαζί με τον Όθωνα. Αργότερα η μπυραρία μετατράπηκε σε καφέ-αμάν, με σαντούρια, βιολιά, κιθάρες και κοντραμπάσα. Κοντά στο Βατραχονήσι, όπως ονομαζόταν το νησάκι του Ιλισσού και κατ' επέκταση ολόκληρη εκείνη η κάτω περιοχή, εγκαταστάθηκαν και μερικά από τα πρώτα κέντρα διασκέδασης της Αθήνας.
Πρώτα εμφανίζεται εκεί το Αντρο των Νυμφών, ακολουθούν ο Κήπος των Ιλισσίδων Μουσών, ο Κήπος των Χαρίτων, καθώς και άλλα μικρά καφέ θέατρα, που μετακαλούν ξένες καλλιτέχνιδες και λειτουργούν σε αυτούς τους χώρους, προσελκύοντας πολλούς θεατές. Έτσι δημιουργείται η περιοχή των παριλισσίων θεάτρων, που τις Κυριακές συγκέντρωναν ολόκληρες οικογένειες από διάφορες περιοχές της Αθήνας.
Ταυτόχρονα άλλα κέντρα, λιγότερο οικογενειακά, αλλά και αυτοσχέδιες ξύλινες κατασκευές δίνουν σε αυτή την περιοχή το όνομα Παντρεμενάδικα...διότι προσφέρει καταφύγιο σε παράνομους ερωτικούς δεσμούς. Σιγά σιγά, καθώς η πόλη απλώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, η γειτονιά αρχίζει να πυκνοκατοικείται. Μικρά νεοκλασικά σπίτια καλύπτουν κυρίως τις πλαγιές του λόφου, δημιουργώντας έτσι μια από τις ακραίες αθηναϊκές γειτονιές όπου εμφανίζεται ο αρχιτεκτονικός αυτός ρυθμός - στα τέλη πια του ΙΘ' αιώνα.
Στις 25/8/1993 δημοσιεύτηκε το προεδρικό διάταγμα 1150Δ/93 το όποιο εισήγαγε αυστηρούς περιορισμούς στη λειτουργία καταστημάτων και χώρων διασκέδασης στη περιοχή, απαγορεύοντας επίσης τη χρήση καταστήματων επί της λεωφόρου Αρδηττού (Καλλιρρόης).
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Ανάκτορο Πέτερχοφ
Ιστορία κατασκευής
Το 1702 ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε την Αγία Πετρούπολη και το 1712 μετέφερε εκεί την πρωτεύουσά του. Μετά την ίδρυση της νέας πρωτεύουσας, ο Μέγας Πέτρος αποφάσισε να οικοδομήσει ένα μεγαλοπρεπές ανάκτορο στα περίχωρα της νέας πόλης, εφάμιλλο των ηγεμόνων της δυτικής Ευρώπης και κατά το πρότυπο του Ανακτόρου των Βερσαλλιών, που ο ίδιος είχε επισκεφθεί σε ταξίδι του στη Γαλλία το 1717.
Στο πλαίσιο της πολιτικής του εξευρωπαϊσμού της Ρωσίας, ο Πέτρος προσκάλεσε στην Αγία Πετρούπολη τους πιο διάσημους καλλιτέχνες της εποχής του από τη δυτική Ευρώπη. Οι εργασίες ανοικοδόμησης του ανακτόρου άρχισαν το 1714, υπό την καθοδήγηση του Μεγάλου Πέτρου. Το Πέτερχοφ εγκαινιάστηκε επισήμως το 1723.
Η αρχιτεκτονική του ανακτόρου
Ο φημισμένος Γάλλος κηποτέχνης Ζαν-Μπατίστ Λε Μπλον (Παρίσι 1679 - Αγία Πετρούπολη 1719), συνεργάτης του Αντρέ Λε Νοτρ στη σχεδίαση των κήπων των Βερσαλλιών, κλήθηκε στη Ρωσία για να σχεδιάσει τους κήπους του Πέτερχοφ στο πρότυπο των Βερσαλλιών.
Κλήθηκαν ακόμη να έρθουν στην Αγία Πετρούπολη ο Γερμανός αρχιτέκτονας Γιόχαν Φρήντριχ Μπράουνσταϊν και ο Ιταλός συνάδελφός του Νικολό Μικέττι, οι οποίοι σχεδίασαν το «Μεγάλο Ανάκτορο» του Πέτερχοφ σε πρώιμο μπαρόκ ρυθμό, κατά τις αρχιτεκτονικές τάσεις της εποχής. Το κτιριακό συγκρότημα του ανακτόρου διαχωρίζει μεταξύ τους τον «Άνω Κήπο» από το «Κάτω Πάρκο» του ανακτόρου.
left|thumb|250px|[[Καπιτωλίνος λόφος|Καπιτωλίνος Ερμής (Αντίνοος) στην πρόσοψη του Πέτερχοφ.]] Το ανάκτορο έχει θέα προς τον «Μεγάλο Καταρράκτη» (Grand Cascade), το φανταστικό αυτό αριστούργημα του ανακτορικού συμπλέγματος, που προσδίδει στο Πέτερχοφ μοναδικό χαρακτήρα. Κοσμείται με 64 κρήνες, 142 συντριβάνια και 37 επιχρυσωμένα αγάλματα που συμβολίζουν θαλασσινές θεότητες και ρωσικά ποτάμια, με αναβαθμίδες που κατεβαίνουν από το Μεγάλο Ανάκτορο μέχρι το «Ναυτικό Κανάλι», που το χρησιμοποιούσαν οι τσάροι για να μεταφέρονται από το ανάκτορο στον Φιννικό Κόλπο και πιο πέρα στην ανοικτή θάλασσα. Ο Μεγάλος Καταρράκτης (1715 - 1724) συμβολίζει τη νίκη της Ρωσίας επί των Σουηδών στην Πολτάβα το 1709.
Η κομψή πρόσοψη του ανακτόρου σε χρώμα κίτρινο, με τις λευκές παραστάδες στα παράθυρα, βλέπει προς το Ναυτικό Κανάλι, που καταλήγει στον Κόλπο της Φινλανδίας.
Το Πέτερχοφ, όπως υπάρχει σήμερα, είναι έργο του Ιταλού αρχιτέκτονα Μπαρτολομέο Ραστρέλλι, ο οποίος από το 1745 ως το 1755, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της κόρης του Μεγάλου Πέτρου, της Ελισάβετ, πρόσθεσε στο ανάκτορο δεύτερο όροφο και δυο πτέρυγες με περίπτερα στις άκρες του. Το ένα περίπτερο προς τα ανατολικά είναι το παρεκκλήσιο του ανακτόρου με πέντε «κρεμμυδόσχημους» χρυσούς θόλους. Στα δυτικά είναι το μπαρόκ περίπτερο του Αυτοκρατορικού Αετού, ονομαζόμενο έτσι από τον επίχρυσο δικέφαλο αετό που στεφανώνει το τρούλο του, έμβλημα της ρωσικής αυτοκρατορίας.
Τα βασιλικά διαμερίσματα
Ο Ιταλός αρχιτέκτονας Μπαρτολομέο Ραστρέλλι είχε και την ευθύνη για το εσωτερικό του ανακτόρου του Πέτερχοφ. Σχεδίασε την εκπληκτική «Κεντρική Σκάλα», που κοσμείται με καρυάτιδες και επίχρυσα αγάλματα. Σε δυο κόγχες στο κεφαλόσκαλο υπάρχουν τα επίχρυσα ξύλινα αγάλματα του Φθινοπώρου και του Χειμώνα, που βλέπουν αντικριστά τους τις ολόσωμες χρυσωμένες φιγούρες του Θέρους και της Άνοιξης. Ο Ραστρέλι σχεδίασε ακόμη την Αίθουσα του Θρόνου, την Αίθουσα του Χορού και μια σειρά άλλων αιθουσών, όπου οργανώνονταν βασιλικοί χοροί και άλλες εκδηλώσεις της Αυλής.
Την εποχή αυτή το μπαρόκ στυλ είχε αρχίσει να ξεπερνιέται και να επικρατούν τάσεις νεοκλασικισμού. Στα 1770, η Αικατερίνη Β΄ προσέλαβε τον Γιούρι Φέλυτεν, ο οποίος μετασχημάτισε πολλές αίθουσες του ανακτόρου, περιλαμβανόμενης της Αίθουσας του Θρόνου σε νεοκλασικό ρυθμό, όπου πρόσθεσε ένα έφιππο πορτραίτο της τσαρίνας Αικατερίνης και πίνακες με θέμα τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774 και τη νικηφόρο ναυμαχία του Τσεσμέ το 1770.
Ένα από τα ομορφότερα δωμάτια στο Πέτερχοφ είναι η Αίθουσα των Προσωπογραφιών, η οποία, κατά παραγγελία της Μεγάλης Αικατερίνης, διακοσμήθηκε με 368 πίνακες του Ιταλού ζωγράφου από τη Βερόνα Πιέτρο Ροτάρι, που απεικονίζουν νεαρά κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές ενδυμασίες από τις ρωσικές επαρχίες. Το Δρύινο Γραφείο του Μεγάλου Πέτρου, όπου υπάρχουν προσωπικά του αντικείμενα, διατηρείται και σήμερα όπως σχεδιάστηκε αρχικά από τον Λε Μπλον (1718 - 1720) και με τα δρύινα γλυπτά του Νικολά Πινώ. Άλλες αίθουσες, που χρησιμοποιούνταν από τις τσαρίνες, όπως η Αίθουσα της Πέρδικας, διακοσμούνται με υπέροχους τάπητες.
Κήποι και κρήνες
right|thumb|250px|Κήποι του Πέτερχοφ. Όταν ο Μέγας Πέτρος άρχισε την ανέγερση του ανακτόρου του στο Πέτερχοφ, εμπιστεύτηκε το σχεδιασμό των κήπων του στο διάσημο Γάλλο κηποτέχνη Ζαν-Μπατίστ Λε Μπλον, ο οποίος δημιούργησε ένα σύνολο κήπων με αναβαθμίδες, δενδροστοιχίες και κρήνες, που θεωρούνται μέχρι και σήμερα επίτευγμα αρχιτεκτονικού τοπίου. Ήταν ο πρώτος μεγάλος κήπος της Ρωσίας στο πλαίσιο εξευρωπαϊσμού που εισήγαγε ο τσάρος.
Στο Πέτερχοφ είναι οι κρήνες του που προσδίδουν στο ανακτορικό συγκρότημα το μοναδικό χαρακτήρα του. Τροφοδοτούνται με νερό που μεταφέρεται από υπόγειες πηγές από απόσταση 22 χιλιομέτρων. Αποτελεί ύψιστο επίτευγμα υδραυλικής.
Στην πίσω μεριά του ανακτόρου βρίσκεται ο «Άνω Κήπος», σε γαλλικό ρυθμό, με κρήνες, αγάλματα και παρτέρια, στο κέντρο του οποίου υψώνεται η μεγαλοπρεπής «Κρήνη του Ποσειδώνα», τριγυρισμένη με νύμφες, θαλάσσια άλογα, ερωτιδείς πάνω σε δελφίνια και θαλασσινούς δράκοντες. Αγοράστηκε το 1799 στη Νυρεμβέργη από τον τσάρο Παύλο. Περίφημη είναι και η κρήνη με το άγαλμα του «Σαμψών με το λιοντάρι», έργο του Ρώσου γλύπτη Μίχαελ Κοζλόφσκι, το οποίο αναπαριστά τον Σαμψών - Ρωσία και το Λιοντάρι - Σουηδία και συμβολίζει τον θρίαμβο του Μεγάλου Πέτρου επί των Σουηδών.
Άλλες κρήνες στο «Κάτω Πάρκο», όπου βρίσκεται το Ναυτικό Κανάλι, είναι οι δίδυμες κρήνες της Εύας και του Αδάμ, που παραγγέλθηκαν από το Μεγάλο Πέτρο το 1718 και συμβολίζουν τον επίγειο παράδεισο που δημιούργησε ο τσάρος στο Πέτερχοφ. Η Κρήνη της Πυραμίδας (1720), με περισσότερους από 500 πίδακες νερού, συμβολίζει τη νίκη της Ρωσίας επί της Σουηδίας στην Πολτάβα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Ρωσία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγία Πετρούπολη Πέτερχοφ Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρωσία
Οργανοπαίχτης
Ο οργανοπαίχτης (ή οργανοπαίκτης) είναι πρόσωπο που μπορεί να παίζει κάποιο ή κάποια μουσικά όργανα. Ο όρος συνήθως αναφέρεται σε άτομα που παίζουν με δεξιοτεχνία και επαγγελματικά κατά βάση. Ένας οργανοπαίκτης θεωρείται και καλείται και ως απλά μουσικός, έναν όρο που έχει και άλλες χρήσεις και περιγράφει περικλείοντας στο φάσμα της σημασιολογίας του φερειπείν και τους συνθέτες, τους μαέστρους και άλλους.
Παραδείγματα οργανοπαικτών
Παρακάτω ενδεικτικά αναφέρονται κάποιοι δεξιοτέχνες μουσικοί σε κάποιο/α όργανο/α, διάφορων χρονικών περιόδων και εθνικοτήτων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μουσική
Δάρδανος (ασκληπιάδης)
Ο Δάρδανος ο επικαλούμενος Ασκληπιάδης ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός, ο οποίος φέρεται στην αρχαία ελληνική γραμματεία των γενεαλογιών ως πρόγονος του Ιπποκράτη και γιος του Σώστρατου του πρώτου και πατέρας του Κρισάμεως. Σύμφωνα με τον Βυζαντινό λόγιο Ιωάννη Τζέτζη, όπως αναφέρει στο έργο του "Χιλιάδες" (ή "Βιβλίο των Ιστοριών") (12ος αι. μ.Χ.), το γενεαλογικό δένδρο των αρχαίων Ελλήνων ιατρών ήταν το εξής.
Μαξιμίλιαν φον Σπέε
Ο Κόμης Μαξιμίλιαν φον Σπέε (Maximilian Reichsgraf von Spee, 22 Ιουνίου 1861 – 8 Δεκεμβρίου 1914) ήταν αξιωματικός του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού (Kaiserliche Marine), κυρίως γνωστός από τη δράση του ως διοικητής της Μοίρας Ανατολικής Ασίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Σπέε ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο Ναυτικό το 1878 και υπηρέτησε σε διάφορες περιοχές και ρόλους, όπως σε κανονιοφόρο στη Γερμανική Δυτική Αφρική τη δεκαετία του 1880, την Ασιατική Μοίρα στα τέλη της δεκαετίας του 1890 και ως διοικητής διάφορων πολεμικών σκαφών του κύριου γερμανικού στόλου. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία παντρεύτηκε την Margareta με την οποία έκανε τρία παιδιά. Το 1912 επέστρεψε στην Ασιατική Μοίρα, της οποίας ανέλαβε την διοίκηση, ενώ τον επόμενο χρόνο προήχθη σε αντιναύαρχο.
Όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ο Σπέε διέσχισε με τα πλοία του τον Ειρηνικό και έφτασε στiς ακτές της Νοτίου Αμερικής. Εκεί αντιμετώπισε και κατανίκησε την 4η Μοίρα Καταδρομικών του Βασιλικού Ναυτικού στην περίφημη ναυμαχία του Κορονέλ, βυθίζοντας, μάλιστα, δύο εχθρικά καταδρομικά και τρέποντας τα υπόλοιπα σε φυγή. Ένα μήνα αργότερα αποφάσισε να επιτεθεί στη βρετανική ναυτική βάση στις νήσους Φώκλαντ. Στη ναυμαχία που επακολούθησε η βρετανική δύναμη, στην οποία περιλαμβάνονταν και δύο ισχυρά καταδρομικά μάχης, κατέστρεψε την Ασιατική Μοίρα. Ο Σπέε καθώς και οι δύο υιοί του, που υπηρετούσαν σε πλοία της γερμανικής δύναμης, έχασαν τη ζωή τους, όπως και άλλοι 2.200 άνθρωποι. Πίσω στη Γερμανία ο Σπέε τιμήθηκε ως ήρωας και πολλά πλοία ονομάστηκαν προς τιμήν του, συμπεριλαμβανομένου και του περίφημου βαρέος καταδρομικού Admiral Graf Spee του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Νεανικά χρόνια και σταδιοδρομία
Τον Δεκέμβριο του 1897, μετατέθηκε στη Μοίρα Ανατολικής Ασίας, που είχε για βάση της τον λιμένα του Τσινγκτάο, στην Κίνα. Εκεί διετέλεσε επιτελικός αξιωματικός του αντιναυάρχου Ότο φον Ντίντεριχς (Otto von Diederichs). Κατά την εξέγερση των Μπόερς το 1900, ο Σπέε γνώρισε για πρώτη φορά πολεμική δράση στο Τσινγκτάο και τον Γιανγκτσέ. Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία προήχθη σε Korvettenkapitän και ανέλαβε θέση Υπάρχου στο θωρηκτό SMS Brandenburg. Την περίοδο 1900-1908 ανέλαβε τη διοίκηση διάφορων πλοίων, όπως το αβιζό SMS Hela, η ναρκοθέτιδα SMS Pelikan και, τελικά, το θωρηκτό SMS Wittelsbach. Την ίδια περίοδο προήχθη σε Fregattenkapitän και στη συνέχεια σε Kapitän zur See. To 1908 ανέλαβε Αρχηγός του Επιτελείου της Διοίκησης Βόρειας Θάλασσας και το 1910 έγινε Konteradmiral. Στη συνέχεια ανέλαβε υποδιοικητής των δυνάμεων αναγνώρισης του κύριου γερμανικού στόλου (Hochseeflotte).
Μοίρα Ανατολικής Ασίας
Στις 4 Δεκεμβρίου 1912, ο Σπέε ανέλαβε καθήκοντα Διοικητού της Μοίρας Ανατολικής Ασίας. Ναυαρχίδα του ήταν το θωρακισμένο καταδρομικό SMS Scharnhorst, το οποίο απέπλευσε μαζί με το αδελφό του πλοίο SMS Gneisenau, για ταξίδι στον Ειρηνικό. Πραγματοποιήθηκαν επισκέψεις καλής θέλησης σε διάφορα λιμάνια, συμπεριλαμβανομένης της Σιγκαπούρης και της Τζακάρτα. Τον επόμενο χρόνο ο Σπέε έγινε αντιναύαρχος (Vizeadmiral). Επίσης, συναντήθηκε με ηγέτες χωρών της περιοχής: το 1913 με τον Ιάπωνα Αυτοκράτορα και τον βασιλιά του Σιάμ. Τον Μάιο του 1914 το SMS Scharnhorst επισκέφτηκε το Πορτ Άρθουρ και το Τιαντζίν. Ο Σπέε συνέχισε στο Πεκίνο, όπου συνάντησε τον Γουάν Σικάι, τον πρώτο Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κίνας.
Στις 20 Ιουνίου, τα Scharnhorst και Gneisenau ξεκίνησαν με προορισμό τη Γερμανική Νέα Γουινέα. Βρίσκονταν εν πλω, με προορισμό τις Καρολίνες, όταν έφτασαν τα νέα για τη δολοφονία του διαδόχου του θρόνου της Αυστροουγγαρίας, Φραγκίσκου Φερδινάρδου, που πυροδότησε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 17 Ιουλίου η Μοίρα Ανατολικής Ασίας έφτασε στο Ponape στις Καρολίνες, όπου και παρέμεινε, ενώ η κατάσταση επιδεινώνονταν ραγδαία στην Ευρώπη. Εκεί ο Σπέε έμαθε ότι η Αυστροουγγαρία κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία. Στις 2 Αυγούστου, ο Γερμανός αυτοκράτορας διέταξε επιστράτευση, προκειμένου η χώρα του να αντιμετωπίσει τη Ρωσία και τη Γαλλία, ενώ μετά την παραβίαση της βελγικής ουδετερότητας από τα γερμανικά στρατεύματα, μπήκε στον πόλεμο και η Μεγάλη Βρετανία.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Μοίρα του Σπέε αποτελούνταν από τα Scharnhorst και Gneisenau, καθώς και τα ελαφρά καταδρομικά SMS Emden, SMS Nürnberg και SMS Leipzig. Εκείνη τη χρονική συγκυρία τo Nürnberg επέστρεφε από τη δυτική ακτή των ΗΠΑ, το Leipzig μόλις το είχε αντικαταστήσει και το Emden βρίσκονταν ακόμα στο Τσινγκντάο. Το Nürnberg έφτασε στις 6 Αυγούστου και τα τρία καταδρομικά μαζί με τα πλοία ανεφοδιασμού τους πήγαν στη νήσο Παγκάν, τότε γερμανική αποικία, στις Μαριάνες. Το Emden και το μετασκευασμένο βοηθητικό καταδρομικό Prinz Eitel Friedrich έφθασαν εκεί στις 12 Αυγούστου. Η γερμανική δύναμη απέπλευσε από τον κεντρικό Ειρηνικό με προορισμό τη Χιλή. Στις 13 Αυγούστου, ο πλοίαρχος του Emden, Καρλ φον Μύλλερ (Karl von Müller), έπεισε τον Σπέε να του επιτρέψει να πλεύσει ανεξάρτητα με το πλοίο του, που θα δρούσε ως επιδρομικό.