cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόγραμμα Illegals
Τα έγγραφα του δικαστηρίου της Μόσχας που δημοσιοποιήθηκαν στις 27 Ιουνίου 2011, αποκάλυψαν ότι άλλοι δύο Ρώσοι πράκτορες, τους οποίους η Ρωσία ισχυρίζεται ότι ήταν γνωστοί στο FBI, κατάφεραν να διαφύγουν από τις ΗΠΑ χωρίς να συλληφθούν. Δέκα από τους πράκτορες μεταφέρθηκαν στη Βιέννη στις 9 Ιουλίου 2010, αμέσως μετά την παραδοχή της ενοχής τους για τις κατηγορίες ότι δεν δρούσαν ως εκπρόσωποι ξένης κυβέρνησης. Την ίδια μέρα, οι πράκτορες ανταλλάχθηκαν με τέσσερις Ρώσους υπηκόους, τρεις από τους οποίους είχαν καταδικαστεί και φυλακιστεί από τη Ρωσία για κατασκοπεία και (εσχάτη προδοσία) για λογαριασμό των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Στις 31 Οκτωβρίου 2011, το FBI έδωσε στη δημοσιότητα αρκετές δεκάδες φωτογραφίες, αποσπάσματα από βίντεο παρακολούθησης και έγγραφα που σχετίζονται με την έρευνά του ως απάντηση στα αιτήματα του νόμου περί ελευθερίας της πληροφορίας.
Συλλήψεις του FBI και ποινικές διώξεις
Χρησιμοποιώντας πλαστά έγγραφα, ορισμένοι από τους κατασκόπους, εγγράφηκαν σε αμερικανικά πανεπιστήμια και εντάχθηκαν σε επαγγελματικές οργανώσεις ως μέσο περαιτέρω διείσδυσης στους κυβερνητικούς κύκλους. Δύο από τα άτομα χρησιμοποίησαν τα ονόματα των Ρίτσαρντ και Σίνθια Μέρφι και διέμεναν στο Χόμποκεν του Νιου Τζέρσεϊ, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, πριν αγοράσουν ένα κοντινό σπίτι στο προάστιο Μοντκλέρ. Ένα άλλο ζευγάρι που κατονομάστηκε στα δικαστικά έγγραφα ήταν η δημοσιογράφος Βίκι Πελάεζ και ο Μίχαηλ Βασένκοφ στο Yonkers της Νέας Υόρκης. Οι δικαστικές καταθέσεις ισχυρίζονται ότι τα ζευγάρια διευθετήθηκαν στη Ρωσία για να συζήσουν στη χώρα στην οποία έχουν ανατεθεί, φτάνοντας μέχρι το να κάνουν μαζί παιδιά για να βοηθήσουν στη διατήρηση της μυστικής τους αποστολής. Στους Ρώσους πράκτορες ανατέθηκε από το «Κέντρο της Μόσχας» να αναφέρουν την πολιτική των ΗΠΑ στην Κεντρική Αμερική, την ερμηνεία των ΗΠΑ της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, τα προβλήματα με τη στρατιωτική πολιτική των ΗΠΑ και την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με τη χρήση του Διαδικτύου από τρομοκράτες.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ο σχεδιασμός του FBI για τη σύλληψη των «παράνομων» ξεκίνησε στα μέσα Ιουνίου 2010, αλλά η δράση επιταχύνθηκε σύμφωνα με πληροφορίες από ορισμένα μέλη της ομάδας που σκόπευαν να ταξιδέψουν εκτός ΗΠΑ καθώς και από την αυξανόμενη ανησυχία της Άννα Τσάπμαν για το ότι εκτέθηκε. Ο Βλαντίμιρ Γκουριγιέφ σχεδίαζε να ταξιδέψει στη Γαλλία και πιθανώς στη Ρωσία, ο Μπεζρούκοφ σχεδίαζε να ταξιδέψει εκτός ΗΠΑ με τον γιο του και η Τσάπμαν, σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον πατέρα της την ημέρα πριν από τη σύλληψη, είπε ότι υποψιαζόταν ότι μπορεί να είχε ανακαλύφθηκε και σχεδιάζε να φύγει για τη Μόσχα στα μέσα Ιουλίου 2010.
Οι αρχές των ΗΠΑ συνέλαβαν δέκα από τους πράκτορες που συμμετείχαν στις 27 Ιουνίου 2010, σε μια σειρά έφοδων στη Βοστώνη, στο Μοντκλέρ (Νιου Τζέρσεϊ), στο Γιόνκερς και στη Βόρεια Βιρτζίνια. Κατηγόρησαν τα άτομα για ξέπλυμα χρήματος και παράλειψη εγγραφής ως πράκτορες ξένης κυβέρνησης. Δεν απαγγέλθηκαν κατηγορίες ότι τα εμπλεκόμενα άτομα απέκτησαν πρόσβαση σε απόρρητο υλικό, αν και έγιναν επαφές με έναν πρώην αξιωματούχο των μυστικών υπηρεσιών και με έναν επιστήμονα που εμπλέκεται στην ανάπτυξη βομβών καταφυγίων. Ένας από τους υπόπτους, χρησιμοποιώντας το όνομα Κρίστοφερ Μέτσος, κρατήθηκε στις 29 Ιουνίου 2010, ενώ προσπαθούσε να αναχωρήσει από την Κύπρο για τη Βουδαπέστη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι οι καταδικασθέντες πράκτορες γνώριζαν ο ένας τον άλλον πέρα από τους αντίστοιχους συζύγους τους. Ο στρατιωτικός αναλυτής Πάβελ Φελγκενχάουερ πίστευε ότι κατά συνέπεια δεν αποτελούσαν κύκλωμα κατασκόπων.
Κατάλογος μουσείων στη Ρώμη
Πολυάριθμα και με πλουσιότατα εκθέματα είναι τα μουσεία της Ρώμης, περιλαμβανομένων και αυτών του Βατικανού. Τα αριστουργήματα από τους Ετρούσκους μέχρι τις μέρες μας εκτίθενται στις αίθουσές τους. Αναφορικά όμως με την ευρωπαϊκή ζωγραφική (Μεσαίωνας και εντεύθεν) ας μη ψάξει κάποιος για κάτι αντίστοιχο με τις πινακοθήκες της Σιένας, Φλωρεντίας, Βενετίας. Δεν υπάρχει ρωμαϊκή σχολή ζωγραφικής. Υπάρχουν όμως τα πάντα.
Πρόγραμμα Illegals
Συλλήψεις του FBI και ποινικές διώξεις
Το τεύχος της Κομερσάντ της 11ης Νοεμβρίου 2010 είχε ένα άρθρο που, με αναφορά σε ανώνυμες πηγές της ρωσικής κυβέρνησης, περιείχε ισχυρισμούς ότι οι «παράνομοι» οργανώθηκαν από έναν ανώτερο αξιωματικό του SVR ονόματι «Συνταγματάρχης Στσερμπάκοφ». Ο τελευταίος, σύμφωνα με πηγές της εφημερίδας, ήταν επικεφαλής της αμερικανικής μονάδας του τμήματος SVR που ήταν υπεύθυνος για τους «παράνομους» και έφυγε από τη Ρωσία για τις ΗΠΑ τρεις ημέρες πριν από την επίσκεψη του Ντμίτρι Μεντβέντεφ τον Ιούνιο στις ΗΠΑ. Πηγές άλλων μέσων ενημέρωσης, ανέφεραν ότι το όνομα "Στσερμπάκοφ" ήταν πλασματικό και αρκετοί ειδικοί και σχολιαστές έκριναν πολλούς ισχυρισμούς στο άρθρο ως αμφίβολους ή απίθανους. Ωστόσο, ορισμένα σχόλια που έγιναν την επόμενη μέρα από τον Ρώσο πρόεδρο Μεντβέντεφ ερμηνεύτηκαν ως έμμεση επιβεβαίωση μιας υψηλού επιπέδου αποστασίας στη ρωσική υπηρεσία πληροφοριών. Στις 15 Νοεμβρίου 2010, το Interfax επικαλέστηκε ανώνυμες πηγές από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ότι το πραγματικό όνομα του αποστάτη που ήταν ο κύριος υπεύθυνος για την αποκάλυψη των δέκα καταδικασμένων πρακτόρων ήταν Αλέξαντρ Ποτιέγεφ, ο οποίος ήταν συνταγματάρχης στη SVR και ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του αμερικανικού τμήματος εντός της Διεύθυνσης του SVR. Σύμφωνα με την ανώνυμη πηγή ', ένα άτομο που ονομαζόταν Στσερμπάκοφ είχε πράγματι μια ανώτερη θέση στη SVR και «αποστάτησε πριν από περίπου δύο χρόνια».
Κατάλογος μουσείων στη Ρώμη
Παραπομπές
Καταλογος
Πρόγραμμα Illegals
Τεχνικές επικοινωνίας
μικρογραφία|Ο φορητός υπολογιστής της Άννας Τσάπμαν που κατασχέθηκε από το FBI. Οι Ρώσοι πράκτορες χρησιμοποίησαν ιδιωτικά δίκτυα Wi-Fi, flash memory sticks και κρυπτογράφημενα μηνύματα για να ανταλλάξουν πληροφορίες. Χρησιμοποιήθηκε προσαρμοσμένο στεγανογραφικό λογισμικό που αναπτύχθηκε στη Μόσχα όπου τα κρυφά μηνύματα εισήχθησαν σε κατά τα άλλα αρχεία. Αυτό το πρόγραμμα ξεκίνησε χρησιμοποιώντας τα πλήκτρα Control-Alt-E και εισάγοντας έναν κωδικό πρόσβασης 27 χαρακτήρων, τον οποίο το FBI εντόπισε. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης κωδικοποιημένες βάσεις δεδομένων που αποστέλλονταν από έναν ραδιοπομπό βραχέων κυμάτων. Άλλες μέθοδοι περιελάμβαναν τη χρήση αόρατου μελανιού και την ανταλλαγή πανομοιότυπων σακουλών σε δημόσιους χώρους.
Τον Ιανουάριο του 2010, η Άννα Τσάπμαν χρησιμοποίησε τον φορητό υπολογιστή της σε ένα καφέ της Νέας Υόρκης στην 47η Οδό για να μεταφέρει ηλεκτρονικά δεδομένα σε Ρώσο αξιωματούχο που περνούσε από εκεί. Δύο μήνες αργότερα, η Τσάπμαν χρησιμοποίησε ένα ιδιωτικό δίκτυο Wi-Fi, στην οδό Γκρίνουιτς στη Νέα Υόρκη, για να επικοινωνήσει με τον ίδιο Ρώσο αξιωματούχο, που βρισκόταν εκεί κοντά. Η Τσάπμαν χρησιμοποίησε μια επέκταση εμβέλειας για τον φορητό υπολογιστή της.
Δικαστικές διαδικασίες
Από τις 6 Ιουλίου 2010, οι New York Times ανέφεραν ότι ομοσπονδιακοί και τοπικοί εισαγγελείς αναζητούσαν μια γρήγορη ολοκλήρωση της υπόθεσης, για να αποφύγουν μια δίκη που θα μπορούσε να αποκαλύψει ευαίσθητες πληροφορίες σχετικά με τις τεχνικές συλλογής πληροφοριών. Η προτεινόμενη συμφωνία θα απελαύνει τους κατηγορούμενους στη Ρωσία αφού παραδέχονταν την ενοχή τους για μικρότερες κατηγορίες.
Το πρωί της 7ης Ιουλίου, ο ανταποκριτής του Reuters στη Μόσχα Γκάι Φόλκονμπριτζ, γνωστοποίησε την είδηση της ανταλλαγής κατασκόπων. Ανέφερε ότι ο Ιγκόρ Σουτιάγκιν —που φυλακίστηκε το 2004 επειδή μεταβίβασε μυστικά σε βρετανική εταιρεία που οι Ρώσοι εισαγγελείς δήλωσαν ότι ήταν βιτρίνα για τη CIA— επρόκειτο να ανταλλάσσονταν ως μέρος μιας συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την επιστροφή των Ρώσων πρακτόρων. Σε μια ακρόαση που διεξήχθη σε ομοσπονδιακό δικαστήριο στο Μανχάταν στις 8 Ιουλίου 2010 ενώπιον του δικαστή Κίμπα Γουντ, και οι δέκα κατηγορούμενοι παραδέχθηκαν την ενοχή τους για μία μόνο κατηγορία, αυτή της μυστικής συνωμοσίας για να ενεργήσει ως πράκτορας της ρωσικής κυβέρνησης. Ενώ η κατηγορία θα μπορούσε να επιφέρει έως και πέντε χρόνια φυλάκιση, η Washington Post περιέγραψε τις αποδοχές ενοχής ως ένα πρώτο βήμα σε αυτό που θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη ανταλλαγή κρατουμένων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας από τις ημέρες του Ψυχρού Πολέμου. Σύμφωνα με τις συμφωνίες ένστασης, οι κατηγορούμενοι αποκάλυψαν επίσης την πραγματική τους ταυτότητα (εκτός από τη Βίκι Πελάεζ) και παραδέχτηκαν ότι ήταν Ρώσοι πολίτες.
Στις 9 Ιουλίου 2010, ο Γενικός Εισαγγελέας Έρικ Χόλντερ δήλωσε ότι κανένας από τους δέκα κατηγορούμενους δεν διέθεσε απόρρητες πληροφορίες και επομένως κανένας δεν κατηγορήθηκαν για κατασκοπεία. Σύμφωνα με τους New York Times, οι πολιτικοί ηγέτες των δύο χωρών έκαναν τη συμφωνία ακόμη και πριν από το κατηγορητήριο - με τους εισαγγελείς των ΗΠΑ και τους δικηγόρους των κατηγορουμένων να διαδραματίζουν ελάχιστο ρόλο.
Ανταλλαγή κρατουμένων
Το Reuters ανέφερε στις 7-8 Ιουλίου 2010, ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία κατέληξαν σε μία συμφωνία βάσει της οποίας τα δέκα άτομα που συνελήφθησαν στο πλαίσιο του Προγράμματος Παράνομων θα απελαθούν στη Ρωσία με αντάλλαγμα άτομα που η Ρωσία καταδίκασε για κατασκοπεία για λογαριασμό των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασίλειου. Στην ανταλλαγή συμπεριλήφθηκαν οι Ίγκορ Σουτιάγιν, Αλέξαντερ Ζαπορόζσκι, Σεργκέι Σκριπάλ και Γενάντι Βασιλένκο. Και οι τέσσερις εξέτισαν αρκετό χρόνο στις ρωσικές φυλακές.
Ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Ραμ Εμάνουελ φέρεται να δήλωσε στις 8 Ιουλίου ότι ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ενέκρινε τη συμφωνία ανταλλαγής. Ένας αξιωματούχος της κυβέρνησης φέρεται να είπε ότι ο Ομπάμα δεν είχε μιλήσει με τον Ρώσο Πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ για την ανταλλαγή κατασκόπων, αλλά ενημερώθηκε πλήρως και ασχολήθηκε με το θέμα. Στις ΗΠΑ αναφέρθηκε ότι υπήρχε ευρεία συμφωνία ότι οι πράκτορες απελαύνονταν γρήγορα καθώς καμία κυβέρνηση δεν ήθελε η υπόθεση να βλάψει τις προσπάθειες επαναφοράς της σχέσης τους. Λίγο πριν επιτευχθεί η συμφωνία ανταλλαγής, ο ειδικός πυρηνικός επιστήμονας Ιγκορ Σουτιάγιν, ένας από τους Ρώσους κρατούμενους που περιλαμβάνονται στη συμφωνία, μεταφέρθηκε σε φυλακή της Μόσχας από μια εγκατάσταση κοντά στον Αρκτικό Κύκλο και στη συνέχεια μετέβη στη Βιέννη ως μέρος της ανταλλαγής.
Στις 9 Ιουλίου απελάθηκαν και οι δέκα ύποπτοι. Ένα κυβερνητικό ναυλωμένο αεροσκάφος της Vision Airlines έφυγε από το αεροδρόμιο LaGuardia της Νέας Υόρκης και πέταξε στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Βιέννης μέσω του Μάιν για ανεφοδιασμό και στη συνέχεια για ανταλλαγή γύρω στο μεσημέρι της 9ης Ιουλίου. Επιστρέφοντας από τη Βιέννη ήταν οι τέσσερις Ρώσοι κρατούμενοι – ο Σουτιαγίν, ο Ζαπορόζσκι, ο Σκριπάλ και ο Βασιλένκο. Το αεροσκάφος προσγειώθηκε στο Οξφορντσάιρ της Αγγλίας για να αφήσει δύο από τους Ρώσους υπηκόους που ανταλλάχθηκαν και προχώρησε στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ουάσιγκτον Ντάλες το απόγευμα της 9ης Ιουλίου. Το ρωσικό κυβερνητικό αεροσκάφος επέστρεψε στο αεροδρόμιο Ντομοντέντοβο της Μόσχας όπου, μετά την προσγείωση, οι δέκα κατάσκοποι κρατήθηκαν μακριά από τον τοπικό και διεθνή Τύπο. Αργότερα την ίδια ημέρα το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε την ανταλλαγή τεσσάρων καταδικασθέντων με δέκα Ρώσους πολίτες επικαλούμενο «ανθρωπιστικούς λόγους και εποικοδομητική ανάπτυξη εταιρικής σχέσης».
Πολιτικές προεκτάσεις
Ενώ υπήρχαν εικασίες ότι οι συλλήψεις των κατασκόπων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μόλις 72 ώρες μετά την επίσκεψη του Προέδρου Μεντβέντεφ στον Λευκό Οίκο, θα μπορούσαν να ρίξουν σκιά στην προσπάθεια του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Στις 30 Ιουνίου 2010, η αμερικανική κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν θα απελάσει Ρώσους διπλωμάτες και εξέφρασε την αγανάκτησή της που η Ρωσία είχε προφανώς πιαστεί να την κατασκοπεύει.
Στις 29 Ιουνίου 2010, το σχόλιο του Guardian έλεγε: Οι αποκαλύψεις για τα κυκλώματα κατασκόπων είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ένας πολιτικός όπως ο Μεντβέντεφ, ο οποίος παρουσιάζεται ως εκσυγχρονιστής. στο τεύχος της 1ης Ιουλίου 2010, ο Economist έγραψε: ''Οι αποκαλύψεις έχουν προκαλέσει αμηχανία στη Μόσχα, όχι τόσο επειδή η Ρωσία πιάστηκε να κατασκοπεύει την Αμερική, αλλά επειδή το έκανε τόσο αδέξια. Οι παλιοί κατάσκοποι της KGB αυτή την εβδομάδα θρηνούσαν για την πτώση των επαγγελματικών προτύπων. Αλλά το σκάνδαλο έχει και μάλλον πιο σοβαρές εγχώριες επιπτώσεις. Αποκαλύπτει το μυστήριο που βοήθησε στις υπηρεσίες ασφαλείας να αποκτήσουν τέτοια επιρροή υπό τον Βλαντίμιρ Πούτιν, τον πρώην πρόεδρο και νυν πρωθυπουργό της Ρωσίας και έναν πρώην κατάσκοπο της KGB. Η ιστορία δυσφημεί αυτόν και τον κύκλο των σλαβόφιλων του, τα πρώην και νυν μέλη των υπηρεσιών ασφαλείας. Το να σε γελούν είναι χειρότερο από το να σε φοβούνται''.
Την 1η Φεβρουαρίου 2011, το υπουργικό συμβούλιο της Ιρλανδίας έλαβε απόφαση να εκδιώξει έναν Ρώσο διπλωμάτη από τη χώρα – την πρώτη φορά από το 1983, μετά την ιρλανδική κυβέρνηση, βάσει έρευνας που διεξήχθη από την Ειδική μονάδα Ντετέκτιβ Garda Síochána (SDU), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο ρωσικός πράκτορας ασφαλείας που εδρεύει στη ρωσική πρεσβεία στο Rathgar συγκέντρωσε στοιχεία από έξι γνήσια ιρλανδικά διαβατήρια που στη συνέχεια πλαστογράφησε ουσιαστικά στη Ρωσία για τους κατασκόπους που εδρεύουν στις ΗΠΑ. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιρλανδίας δήλωσε: Η κυβέρνηση, με τη σημερινή της δράση, κατέστησε για άλλη μια φορά σαφές ότι δεν θα ανεχθεί την κατασκευή και χρήση πλαστών ιρλανδικών διαβατηρίων από πράκτορες ξένου κράτους. Στις 4 Φεβρουαρίου 2011, ο ιρλανδικός Τύπος αναγνώρισε τον απελαθέντα διπλωμάτη ως Αλεξάντερ Σμίρνοφ, πρώτο γραμματέα στο προξενικό τμήμα της ρωσικής πρεσβείας. Στις 2 Φεβρουαρίου 2011, η Ρωσία απείλησε με αντίποινα.
Επακόλουθα της ανταλλαγής
Καθώς οι Ρώσοι πράκτορες επέστρεψαν στη Ρωσία, παραδόθηκαν στα κεντρικά γραφεία της SVR. Δεν συνελήφθησαν και μπορούσαν να τους επισκεφτούν συγγενείς. Ωστόσο, δεν τους επετράπη να φύγουν από την εγκατάσταση παρά μόνο μετά τη διαδικασία ενημέρωσης, η οποία διήρκεσε αρκετές εβδομάδες, καθώς οι ρωσικές αρχές φάνηκαν να υποψιάζονται ότι η προδοσία —από οποιονδήποτε από τους ίδιους τους πράκτορες ή όχι— θα μπορούσε να είναι μια εύλογη εξήγηση για την έκθεσή τους.
Σύμφωνα με τον δικηγόρο της, η Βίκι Πελάεζ τοποθετήθηκε σε διαμέρισμα της Μόσχας που το παρείχαν οι ρωσικές αρχές. Απέρριψε μια προσφορά 2.000 δολαρίων ΗΠΑ το μήνα από τη ρωσική κυβέρνηση και σχεδίαζε να επιστρέψει στο Περού. Στις 28 Ιουνίου 2010, το Ηνωμένο Βασίλειο ανακάλεσε τη βρετανική υπηκοότητα της Άννα Τσάπμαν.
Στις 13 Ιουλίου 2010, πηγές ρωσικών μυστικών υπηρεσιών ανέφεραν ότι οι απελαθέντες Ρώσοι πράκτορες θα υποβληθούν σε μια σειρά αυστηρών δοκιμών, συμπεριλαμβανομένου ενός ανιχνευτή ψεύδους, για να διαπιστωθεί εάν κάποιος από αυτούς ενήργησε ως διπλός πράκτορας.
Η υπόθεση των κατασκόπων τράβηξε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου της Τσάπμαν που χαρακτηρίστηκε ως «λαμπερή» και του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν που αστειευόταν λίγο μετά την ανταλλαγή σε τηλεοπτική εκπομπή συνομιλίας με τον κωμικό Τζέι Λένο όταν ρωτήθηκε: ''Έχουμε τόσο καυτούς κατασκόπους; λέγοντας: Επιτρέψτε μου να είμαι σαφής. Δεν ήταν ιδέα μου να τη στείλω πίσω." Ο Τζο Μπάιντεν ανέφερε επίσης για τους Ρώσους πράκτορες: Και οι δέκα, ήταν εδώ πολύ καιρό, αλλά δεν είχαν κάνει πολλά.
Τον Ιούλιο του 2010, ενώ επισκέφθηκε την Κριμαία στην Ουκρανία, ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν είπε στους δημοσιογράφους, χωρίς να διευκρινίσει την ημερομηνία, ότι είχε συνάντηση με τους πράκτορες, αναγνωρίζοντας συγκεκριμένα ότι η Τσάπμαν ήταν μεταξύ τους, δηλώνοντας ότι είχαν μια σκληρή ζωή και τους παραδόθηκαν ως αποτέλεσμα προδοσίας. Ο Πούτιν αρνήθηκε να αξιολογήσει το έργο τους λέγοντας ότι δεν εναπόκειται σε αυτόν να αξιολογήσει, αλλά στους ειδικούς και τους τελικούς αποδέκτες των πληροφοριών αυτού του τύπου, τον Ανώτατο Διοικητή – τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο αποστάτης και πρώην πράκτορας της GRU, Βίκτορ Σουβόροφ, περιφρονούσε τόσο τους πράκτορες όσο και τις υπηρεσίες που τους έστειλαν.
Στα μέσα Αυγούστου 2010, ο Στίβεν Λάντερ, πρώην Γενικός Διευθυντής της MI5 (1996–2002), εξέφρασε την άποψη ότι η ίδια η ύπαρξη ενός κυκλώματος Ρώσων παράνομων δεν ήταν αστεία: «Το γεγονός ότι δεν περιγράφονται ή να μην φαίνονται σοβαροί είναι μέρος της γοητείας της επιχείρησης. Γι' αυτό οι Ρώσοι είναι τόσο επιτυχημένοι σε μερικά από αυτά τα πράγματα. Είναι σε θέση να βάζουν τους ανθρώπους σε αυτές τις θέσεις με την πάροδο του χρόνου για να δημιουργήσουν την κάλυψη τους ώστε να είναι χρήσιμη. Είναι μέρος μιας μηχανής...Και το μηχάνημα είναι πολύ επαγγελματικό και σοβαρό."
Τον Οκτώβριο του 2010, ο Ρώσος Πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ αναγνώρισε εκείνους τους πράκτορες πληροφοριών που εργάστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και επέστρεψαν στη Ρωσία τον Ιούλιο μαζί με άλλα μέλη της SVR για την υπηρεσία τους στην πατρίδα σε τελετές στο Κρεμλίνο.
Τον Νοέμβριο του 2010, ένας άγνωστος αξιωματούχος του Κρεμλίνου ανέφερε στην Kommersant ότι ένα σχέδιο δολοφονίας για τον φερόμενο ως αποστάτη «Συνταγματάρχη Στσερμπάκοφ» ήταν ήδη στα σκαριά: Ξέρουμε ποιος είναι και πού βρίσκεται. Η πηγή πρόσθεσε ότι "ένας Μερκαντέρ" στάλθηκε μετά τον Στσερμπάκοφ - μια αναφορά στον δολοφόνο Ραμόν Μερκαντέρ που δολοφόνησε τον Λέων Τρότσκι στο Μεξικό με ένα τσεκούρι το 1940. Ο συγγραφέας του άρθρου της εφημερίδας ανέφερε αργότερα ότι η δήλωση θα μπορούσε να είχε γίνει για αστείο («κατασκοπικό χιούμορ»). Στις 13 Νοεμβρίου 2010, ο αναλυτής των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ Ντέιβιντ Γουάιζ πρότεινε ότι, αν υποτεθεί ότι ο Στσερμπάκοφ βρισκόταν στις ΗΠΑ, θα πρέπει να βρίσκεται υπό την προστασία του FBI.
Τον Νοέμβριο του 2010, το πρακτορείο ειδήσεων Interfax επικαλέστηκε μια άγνωστη «ρώσικη πηγή πληροφοριών» που έλεγε ότι ο συνταγματάρχης Αλεξάντερ Ποτιέγεφ, πρώην αναπληρωτής επικεφαλής του τμήματος της Διεύθυνσης των ΗΠΑ (παράνομες πληροφορίες) εντός της SVR ήταν αντικείμενο τόσο εσωτερικών όσο και ποινικών ερευνών, με την ποινική υπόθεση πιθανόν να έχει ανοίξει σύμφωνα με το άρθρο 275 του Ποινικού Κώδικα της Ρωσικής Ομοσπονδίας (εσχάτη προδοσία). Η ταυτότητα του Ποτιέγεφ επιβεβαιώθηκε από άλλες πηγές της πρώην KGB και της πρώην SVR. Οι αποκαλύψεις στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης σχετικά με την «προδοσία» εντός του SVR θεωρήθηκαν από τους σχολιαστές ως ένδειξη συνεχούς αγώνα εντός της ανώτατης γραφειοκρατίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας για έλεγχο της διοικητικά αυτόνομης υπηρεσίας που ήταν μέρος της KGB επί της ΕΣΣΔ.
Στις 16 Δεκεμβρίου 2010, ο Πούτιν, όταν απάντησε στην ερώτηση κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής εκπομπής για το αν υπέγραψε ποτέ εντολές δολοφονίας, είπε ότι οι ομάδες δολοφόνων είχαν από καιρό καταργηθεί στη Ρωσία.
Στις 3 Μαΐου 2011 στη Μόσχα, ο Ποτιέγεφ κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία και λιποταξία και αργότερα δικάστηκε στις 27 Ιουνίου 2011, όπου κρίθηκε ένοχος ερήμην και για τις δύο κατηγορίες και καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση. Η ετυμηγορία του δικαστηρίου έλεγε ότι ο Ποτέγιεφ στρατολογήθηκε από τη CIA το 1999. Ο συνήγορός του που διορίστηκε από το δικαστήριο είπε ότι η αμοιβή του Ποτέγιεφ από την κυβέρνηση των ΗΠΑ μπορεί να έφτανε τα 55 εκατομμύρια δολάρια.
Τον Ιούλιο του 2012, αποκαλύφθηκαν νέες λεπτομέρειες σχετικά με τις δραστηριότητες των πρακτόρων που υποδηλώνουν ότι κάποιοι από αυτούς σχεδίαζαν να στρατολογήσουν τα παιδιά τους για να γίνουν πράκτορες.
Ζυλ-Φελίξ Κουτάν
Ο Ζυλ-Φελίξ Κουτάν (Jules-Felix Coutan, 1848 – 1939) ήταν Γάλλος γλύπτης. Μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Πιερ-Ζυλ Καβελιέ (Pierre-Jules Cavelier, 1814 - 1894). Βραβεύτηκε με το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) το 1872 με το έργο του «Ο Αίας αψηφώντας τους θεούς, κεραυνώνεται» (Ajax bravant les dieux et foudroye).
Το 1889, ο Κουτάν φιλοτέχνησε για την Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού ένα γλυπτικό σύμπλεγμα μιας κρήνης «Η Γαλλία φέροντας το δαυλό του πολιτισμού», που θεωρήθηκε μια από τις πιο σημαντικές δημιουργίες του. Ανάμεσα σ’ άλλα αξιόλογα έργα του στο Παρίσι περιλαμβάνονται: «Η Συγγνώμη» (Παλαί ντε Ζυστίς), «Καλλιγραφία» (Εθνική Βιβλιοθήκη), «Βολταίρος» (Δημαρχείο Παρισιού), «Καρυάτιδες» (1899, Όπερα Κωμωδίας), «Επίθεση αετών» (πρόσοψη Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, Βοτανικός Κήπος), «Η Γαλλία της Αναγέννησης» (1900, Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄), «Στήλη της αρματωμένης Ειρήνης» (1889, Πάρκο Μονσουρί), «Επιστήμη» και «Εργασία» (1900, Γέφυρα Bir – Hakeim), ταφικό μνημείο «Προτομή του Γάλλου μηχανικού Ζαν-Σαρλ Αλφάν (Alphand, Κοιμητήριο Περ Λασαίζ), «Οι κυνηγοί αετών» (Μουσείο Ορσέ).
Αριστουργηματικό θεωρείται το έργο του Κουτάν «Μνημειακή στοά» (1900, Portique monumental), με πολύχρωμα ανάγλυφα από σμαλτωμένη τερακότα, που φιλοτέχνησε για το εργοστάσιο Πορσελάνης των Σεβρών και βρίσκεται στο Μπουλβάρ Σαιν-Ζερμαίν του Παρισιού, πίσω ακριβώς από την εκκλησία Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Βι-ντι-Ζολί-Βιλάζ
Το Βι-ντι-Ζολί-Βιλάζ (γαλλικά: Wy-dit-Joli-Village) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βικυζιέν (γαλλικά: Vicusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Γεράσιμος Σέρβος
Ο Γεράσιμος Σέρβος (1819 - 1900) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Σπυρίδωνος Σέρβου και καταγόταν από οικογένεια ευγενών με καταγωγή την Καρυά Λευκάδας. Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία και εργάστηκε ως καθηγητής ισπανικής.
Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Λευκάδας στην Βουλή της Ιουνίου Πολιτείας στις εκλογές του 1857 και συνέχισε να εκλέγεται μέχρι και την ένωση των Ιονίων Νήσων με την Ελλάδα. Μετά την ένωση εξελέγη βουλευτής Λευκάδας στις εκλογές του 1862 και επανεξελέγη σε αυτές του 1865, του 1868, του 1869, του 1874, του 1875, του 1879, του 1885 και του 1892.
Στις 3 Ιουνίου 1875 διορίστηκε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη.
Απεβίωσε τον Μάϊο του 1900.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής
Αμβροσιανό μέλος
Tο Αμβροσιανό μέλος ή Αμβροσιανό άσμα (Cantus Ambrosianus) είναι η ρυθμική έμμετρη αντιφωνική ψαλμωδία που εισήγαγε στην Δυτική Εκκλησία τον 4ο αιώνα ο Άγιος Αμβρόσιος βασιζόμενος στο τυπικό λειτουργικό των Εκκλησιών της Ανατολής εκείνων των χρόνων.
Ιστορικό
Ο Άγιος Αμβρόσιος, χειροτονήθηκε επίσκοπος Μεδιολάνων (όνομα του σημερινού Μιλάνου της Ιταλίας)  στις 7 Δεκεμβρίου του  374 μ.Χ. Εκτός των λατινικών ρητορικών σπουδών του γίνεται γνώστης  και της ελληνικής παιδείας μελετώντας  τον  Όμηρο, τους  ιστορικούς  και τους  φιλοσόφους  της Ελληνικής αρχαιότητας. Θέλοντας να καταπολεμήσει την αίρεση του Άρειου αποφασίζει να πραγματοποιήσει μεταρρύθμιση στο απλό Λατινικό λειτουργικό της Εκκλησίας για να ενδυναμωθεί  το Χριστιανικό   αίσθημα των πιστών. Βαθιά επηρεασμένος από τα λατρευτικά λειτουργικά τυπικά των Ανατολικών Εκκλησιών συστηματοποιεί την απλή  Λατινική τελετή δημιουργώντας  Εκκλησιαστικό Τυπικό.
Αμβροσιανό άσμα (cantus ambrosianus)
Κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια οι απλοί  ύμνοι που έψαλαν ( ακολουθώντας τις  ελληνικές  αρχαίες  κλίμακες)  οι πιστοί  στις εκκλησιαστικές συγκεντρώσεις τους ήταν παρμένοι από την εβραϊκή   θρησκευτική  παράδοση. Ο φόβος της ανακάλυψης της συγκέντρωσης των πιστών απαγόρευσε την χρήση μουσικών οργάνων (λόγω των διωγμών), πρακτική που συνεχίστηκε στο Βυζαντινό τυπικό. Μετά την καθιέρωση του Χριστιανισμού η λειτουργία και η υμνωδία εμπλουτίζονται και δημιουργείται στο Βυζάντιο η «αντιφωνία», ο χωρισμός των ψαλτών σε αριστερό και δεξιό χορό. Αυτό το αντίφωνο μέλος το διαμόρφωσε ο Αγ. Αμβρόσιος και καθιέρωσε έτσι την Λατινική ψαλμωδία. Βασιζόμενος στους τέσσερεις πρότυπους Ελληνικούς μουσικούς  ήχους με τις εθνικές ονομασίες  (Δώριος,  Λύδιος,  Φρύγιος,  Μιξολύδιος )  δημιουργεί  τους δικούς ήχους αλλάζοντας την ονομασία των εθνικών ονομάτων αντιστοίχως σε Πρώτο ήχο, Δεύτερο, Τρίτο, Τέταρτο. Η μέθοδος αυτή θα καταγραφεί στο βιβλίο του Antiphonarium και αποτελεί την βάση στο ευρωπαϊκό μουσικό σύστημα. Καθιερώνεται με αυτό τον τρόπο το Αμβροσιανό άσμα το οποίο αργότερα τροποποιείται και αναπτύσσεται  από τον Πάπα Γρηγόριο στο Γρηγοριανό μέλος.
Αμβροσιανά άσματα
Γνωστοί λατινικοί  ύμνοι  γραμμένοι σε "ιαμβικό δίμετρο"   που αποδίδονται στον Άγιο Αμβρόσιο είναι: Deus Creator Omnium, Jam surgit hora tertia, Veni redemptor gentium, Intende qui regis Israel.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Γεώργιος Μίλησης
Ο Γεώργιος Μίλησης (1824 - 1898) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κρανίδι. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ερμιονίδος στις εκλογές του 1862 και επανεξελέγη σε αυτές του 1869, του 1872, του 1873, του 1874, του 1875, του 1879, του 1881 και, ως βουλευτής Αργολιδοκορινθίας, του 1887.
Διετέλεσε υπουργός Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στις κυβερνήσεις Κουμουνδούρου (του 1875 και του 1876).
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ερμιονίδος Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
John Wick: Κεφάλαιο 3
Τον Οκτώβριο του 2016, ο Σταχέλσκι δήλωσε πως μια τρίτη ταινία John Wick βρισκόταν σε ανάπτυξη. Τον Ιούνιο του 2017 ανακοινώθηκε επίσημα, με τους Κόλσταντ και Ριβς να επιστρέφουν. Τον Ιανουάριο του 2018, επιβεβαιώθηκε πως θα επιστρέψει και ο Σταχέλσκι, και τον επόμενο μήνα να ανακοινώνονται οι επαναλαμβανόμενοι ηθοποιοί. Οι νέοι ηθοποιοί επιλέχτηκαν τον Μάιο, και τον ίδιο μήνα ξεκίνησαν τα γυρίσματα που ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο, στη Νέα Υόρκη και στη Καζαμπλάνκα.
Το John Wick: Κεφάλαιο 3 έκανε πρεμιέρα στο Regal Union Square στην Νέα Υόρκη στις 9 Μάιου του 2019, και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 17 Μάιου, από την Lionsgate. Έλαβε γενικά θετικές κριτικές και εισέπραξε 327 εκατομμύρια δολάρια, γίνοντας η ταινία του franchise με τις μεγαλύτερες εισπράξεις. Μια συνέχεια, John Wick: Κεφάλαιο 4, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2023, με μια spin-off ταινία, Ballerina, θα κυκλοφορήσει στο μέλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:John Wick
Χάπενινγκ
Ένα χάπενινγκ (happening, συμβάν ) είναι μια παράσταση, γεγονός, ή καταστατική τέχνη, συνήθως ως παραστατική τέχνη. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Άλαν Κάπροου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 για να περιγράψει μια σειρά από γεγονότα που σχετίζονται με την τέχνη.
Προέλευση
μικρογραφία|Παράσταση των [[Survival Research Laboratories στο Λος Άντζελες, 2006]] Ο Άλαν Κάπροου επινόησε για πρώτη φορά τον όρο «χάπενινγκ» την άνοιξη του 1959 σε ένα καλλιτεχνικό πικνίκ στο αγρόκτημα του Τζορτζ Σίγκαλ για να περιγράψει τα έργα τέχνης που λάμβαναν χώρα την εποχή εκείνη. Η πρώτη του εμφάνιση σε έντυπη μορφή έγινε στο περίφημο δοκίμιο του Κάπροου "Legacy of Jackson Pollock" που δημοσιεύτηκε το 1958 αλλά γράφτηκε κυρίως το 1956. Το «χάπενινγκ» εμφανίστηκε επίσης σε έντυπη μορφή σε ένα τεύχος του φοιτητικού λογοτεχνικού περιοδικού Anthologist του Πανεπιστημίου Ρούτγκερς. Η μορφή έγινε αντικείμενο μίμησης και ο όρος υιοθετήθηκε από καλλιτέχνες στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και στην Ιαπωνία. Ο Τζακ Κέρουακ ανέφερε τον Κάπροου ως "The Happenings man" και μια διαφήμιση που έδειχνε μια γυναίκα να αιωρείται στο διάστημα δήλωνε: «Ονειρεύτηκα ότι ήμουν σε ένα χάπενινγκ με το σουτιέν μου Maidenform».
Ο Κάπροου ήταν μαθητής του Τζων Κέιτζ, ο οποίος είχε πειραματιστεί με «μουσικά χάπενινγκς» στο Black Mountain College ήδη από το 1952. Ο Κάπροου συνδύαζε τις θεατρικές και εικαστικές τέχνες με την ασύμφωνη μουσική. «Τα χάπενινγκ του ενσωμάτωναν τη χρήση τεράστιων κατασκευών ή γλυπτών παρόμοιων με αυτά που πρότεινε ο Αρτώ», έγραψε ο Μπότινγκ, ο οποίος τα συνέκρινε επίσης με την "«παροδική τέχνη» του Νταντά. «Ένα χάπενινγκ εξερευνά τον αρνητικό χώρο με τον ίδιο τρόπο που ο Κέιτζ εξερευνούσε τη σιωπή. Είναι μια μορφή συμβολισμού: ενέργειες που αφορούν το "τώρα" ή φαντασιώσεις που προέρχονται από τη ζωή, ή οργανωμένες δομές γεγονότων που απευθύνονται σε αρχετυπικούς συμβολικούς συσχετισμούς». Ένα «χάπενινγκ» της ίδιας παράστασης θα έχει διαφορετικά αποτελέσματα, επειδή κάθε παράσταση εξαρτάται από τη δράση του κοινού. Ειδικά στη Νέα Υόρκη, τα χάπενινγκ έγιναν αρκετά δημοφιλή, παρόλο που πολλοί δεν τα είχαν δει ούτε τα είχαν βιώσει.
Τα χάπενινγκ μπορούν να αποτελέσουν μια μορφή συμμετοχικής τέχνης νέων μέσων, δίνοντας έμφαση στην αλληλεπίδραση μεταξύ του καλλιτέχνη και του κοινού. Στο έργο του Water, ο Ρόμπερτ Γουίτμαν έβαλε τους ερμηνευτές να περιλούσουν ο ένας τον άλλον με χρωματιστό νερό. «Ένα κορίτσι σερνόταν ανάμεσα σε βρεγμένους εσωτερικούς σωλήνες, περνώντας τελικά μέσα από ένα μεγάλο ασημένιο αιδοίο». Ο Κλάες Όλντενμπουργκ, γνωστός για τα καινοτόμα γλυπτά του, χρησιμοποίησε ένα άδειο σπίτι, το δικό του κατάστημα και το πάρκινγκ του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αεροναυπηγικής και Αστροναυτικής στο Λος Άντζελες για τα έργα Injun, World's Fair II και AUT OBO DYS. Η ιδέα ήταν να σπάσει ο τέταρτος τοίχος μεταξύ ερμηνευτή και θεατή. Με τη συμμετοχή του θεατή ως ερμηνευτή, η αντικειμενική κριτική μετατρέπεται σε υποκειμενική υποστήριξη. Σε ορισμένα χάπενινγκ, όλοι οι παρευρισκόμενοι συμμετέχουν στη δημιουργία της τέχνης και ακόμη και η μορφή της τέχνης εξαρτάται από τη συμμετοχή του κοινού, καθώς αποτελεί βασικό παράγοντα για το που οδηγεί ο αυθορμητισμός των ερμηνευτών.
Τα μεταγενέστερα χάπενινγκ δεν είχαν καθορισμένους κανόνες, παρά μόνο αόριστες κατευθυντήριες γραμμές που ακολουθούσαν οι καλλιτέχνες με βάση τα γύρω σκηνικά. Σε αντίθεση με άλλες μορφές τέχνης, τα χάπενινγκ που επιτρέπουν την είσοδο της τυχαιότητας είναι διαρκώς μεταβαλλόμενα. Όταν η τύχη καθορίζει το μονοπάτι που θα ακολουθήσει η παράσταση, δεν υπάρχει περιθώριο αποτυχίας. Όπως έγραψε ο Κάπροου στο δοκίμιό του «'Χάπενινγκς' στη σκηνή της Νέας Υόρκης», «οι επισκέπτες ενός χάπενινγκ δεν είναι ποτέ σίγουροι για το τι έχει λάβει χώρα, πότε έχει τελειώσει, ακόμη και όταν τα πράγματα έχουν πάει 'στραβά'». Γιατί όταν κάτι πάει «στραβά», πολλές φορές έχει προκύψει κάτι πολύ πιο "«ορθό», «πιο αποκαλυπτικό».
Το έργο του Κάπροου 18 Happenings in 6 Parts (1959) αναφέρεται ευρέως ως το πρώτο χάπενινγκ, αν και αυτή η διάκριση αποδίδεται ενίοτε σε μια παράσταση του Theater Piece No. 1 το 1952 στο Black Mountain College από τον Τζων Κέιτζ, έναν από τους δασκάλους του Κάπροου στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Ο Κέιτζ διάβαζε από μια σκάλα, ο Τσαρλς Όλσον διάβαζε από μια άλλη σκάλα, ο Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ έδειχνε μερικούς από τους πίνακές του και έπαιζε κέρινους δίσκους της Εντίθ Πιάφ σε ένα μαγνητόφωνο Edison, ο Ντέιβιντ Τούντορ έπαιζε σε ένα πειραγμένο πιάνο και ο Μερς Κάνινγκχαμ χόρευε. Όλα τα παραπάνω έλαβαν χώρα ταυτόχρονα, ανάμεσα στο κοινό και όχι σε μια σκηνή. Ο Κέιτζ αποδίδει ως αφορμή για το γεγονός μια συνεργατική στενή ανάγνωση του έργου The Theatre and Its Double του Αντονέν Αρτώ με τον Μ. Κ. Ρίτσαρντς και τον Ντέιβιντ Τούντορ.
Τα χάπενινγκ άκμασαν στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Βασικοί συντελεστές της συγκεκριμένης μορφής ήταν οι Κάρολι Σνέμαν, Ρεντ Γκρουμς, Ρόμπερτ Γουίτμαν, Τζιμ Ντάιν, Κλάες Όλντενμπουργκ, Ρόμπερτ Ντέλφορντ Μπράουν, Λουκάς Σαμαράς και Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ. Μερικά από τα έργα τους καταγράφονται στο βιβλίο Happenings του Μάικλ Κίρμπι (1966). Ο Κάπροου υποστήριξε ότι «κάποιοι από εμάς θα γίνουν διάσημοι και θα έχουμε αποδείξει για άλλη μια φορά ότι η μόνη επιτυχία συνέβη όταν υπήρχε έλλειψή της». Το 1963 ο Βόλφ Βόστελ έκανε το χάπενινγκ TV-Burying στο Φεστιβάλ Γιαμ σε συμπαραγωγή με την γκαλερί Σμόλιν και το 1964 το χάπενινγκ You στο Γκρέιτ Νεκ της Νέας Υόρκης.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1959, ο Ρεντ Γκρουμς μαζί με άλλους (Υβόν Άντερσεν, Μπιλ Μπάρελ, Σίλβια Σμολ και Ντόμινικ Φαλκόουν) ανέβασαν το μη αφηγηματικό «έργο» Walking Man, το οποίο ξεκινούσε με ήχους από κατασκευές, όπως πριονίσματα. Ο Γκρουμς θυμάται: «Οι κουρτίνες άνοιξαν από εμένα, που υποδυόμουν έναν πυροσβέστη φορώντας ένα απλό κοστούμι από λευκό παντελόνι και μπλουζάκι με έναν μανδύα σαν πόντσο και ένα πυροσβεστικό κράνος τύπου Smokey Stoverish. Ο Μπιλ, ο "σταρ" με ψηλό καπέλο και μαύρο παλτό, περπατούσε μπρος-πίσω στη σκηνή με μεγάλες ξύλινες κινήσεις. Η Υβόν, καθόταν στο πάτωμα δίπλα σε ένα κρεμασμένο πυροσβεστικό όχημα. Ήταν μια τυφλή γυναίκα με γυαλιά καλυμμένα με αλουμινόχαρτο και ένα κύπελλο. Η Σύλβια άκουγε ραδιόφωνο και τραβούσε κρεμασμένα σκουπίδια. Για το φινάλε, κρύφτηκα πίσω από μια ψεύτικη πόρτα και φώναζα ποπ συνθηματικές λέξεις. Μετά οι ηθοποιοί έκαναν ένα ξέφρενο τρέξιμο και τελείωσε». Ονομάζοντας το στούντιό του στην οδό Delancey Street 148 The Delancey Street Museum, ο Γκρουμς σκηνοθέτησε εκεί τρία ακόμη χάπενινγκ, το A Garden, το The Burning Building και το The Magic Trainride (με τον αρχικό τίτλο Fireman's Dream). Δεν είναι περίεργο που ο Κάπροου αποκάλεσε τον Γκρουμς «έναν Τσάρλι Τσάπλιν που ονειρευόταν πάντα τη φωτιά». Στην πρεμιέρα του The Burning Building, ο Μπομπ Τόμσον ζήτησε από έναν θεατή φωτιά, καθώς κανείς από τους ηθοποιούς δεν είχε, και αυτή η χειρονομία αυθόρμητου θεάτρου επαναλήφθηκε σε οκτώ επόμενες παραστάσεις. Η Γιαπωνέζα καλλιτέχνης Γιαγιόι Κουσάμα οργάνωσε γυμνά χάπενινγκ στα τέλη της δεκαετίας του '60 στη Νέα Υόρκη.
Διαφορά από τις θεατρικές παραστάσεις
Τα χάπενινγκ δίνουν έμφαση στην οργανική σύνδεση μεταξύ της τέχνης και του περιβάλλοντός της. Ο Κάπροου υποστηρίζει ότι «τα χάπενινγκ μας προσκαλούν να παραμερίσουμε για μια στιγμή αυτούς τους σωστούς τρόπους και να συμμετάσχουμε εξ ολοκλήρου στην πραγματική φύση της τέχνης και της ζωής. Είναι μια σκληρή και ξαφνική πράξη, όπου συχνά αισθάνεται κανείς "βρώμικος", και η βρωμιά, θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι είναι επίσης οργανική και γόνιμη, και όλα, συμπεριλαμβανομένων των επισκεπτών, μπορούν να αναπτυχθούν λίγο μέσα σε τέτοιες συνθήκες». Τα χάπενινγκ δεν έχουν πλοκή ή φιλοσοφία, αλλά μάλλον υλοποιούνται με αυτοσχεδιαστικό τρόπο. Δεν υπάρχει καμία κατεύθυνση, συνεπώς το αποτέλεσμα είναι απρόβλεπτο. «Παράγεται κατά τη δράση από ένα κεφάλι γεμάτο ιδέες… και συχνά έχει λέξεις, οι οποίες όμως μπορεί να έχουν ή να μην έχουν κυριολεκτικό νόημα. Αν το κάνουν, το νόημά τους δεν είναι αντιπροσωπευτικό αυτού που μεταφέρει το σύνολο του στοιχείου. Ως εκ τούτου, φέρουν μια σύντομη, αποστασιοποιημένη ποιότητα. Αν δεν έχουν νόημα, τότε αποτελούν αναγνώριση του ήχου της λέξης και όχι του νοήματος που μεταφέρει».
Λόγω της φύσης της σύμβασης, δεν υπάρχει όρος «αποτυχία» που μπορεί να εφαρμοστεί. «Γιατί όταν κάτι πάει "στραβά", μπορεί να προκύψει κάτι πολύ πιο "σωστό", πιο αποκαλυπτικό. Αυτό το είδος του ξαφνικού σχεδόν θαύματος σήμερα γίνεται πιο πιθανό από τις τυχαίες διαδικασίες». Ως συμπέρασμα, ένα χάπενινγκ είναι νωπό όσο διαρκεί και δεν μπορεί να αναπαραχθεί.
Όσον αφορά τα χάπενινγκ, ο Ρεντ Γκρουμς σημείωσε: «Είχα την αίσθηση ότι ήξερα ότι ήταν κάτι. Ήξερα ότι ήταν κάτι, επειδή δεν ήξερα τι ήταν. Νομίζω ότι τότε είσαι στο καλύτερό σου σημείο. Όταν πραγματικά κάνεις κάτι, το κάνεις όλο και περισσότερο, αλλά δεν ξέρεις τι είναι».
Συμβολή στα ψηφιακά μέσα
Ο Άλαν Κάπροου και άλλοι καλλιτέχνες των δεκαετιών του 1950 και του 1960 που πραγματοποίησαν αυτά τα χάπενινγκ βοήθησαν να τεθούν «οι εξελίξεις της τεχνολογίας των νέων μέσων σε ένα πλαίσιο». Τα χάπενινγκ επέτρεψαν σε άλλους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν παραστάσεις που θα προσέλκυαν την προσοχή στο θέμα που ήθελαν να παρουσιάσουν.
Σε άλλες χώρες
Το 1959 ο Γάλλος καλλιτέχνης Υβ Κλάιν παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο Zone de Sensibilité Picturale Immatérielle. Το έργο περιελάμβανε την πώληση της τεκμηρίωσης της ιδιοκτησίας του άδειου χώρου (η Άυλη Ζώνη), με τη μορφή επιταγής, σε αντάλλαγμα για χρυσό. Αν ο αγοραστής το επιθυμούσε, το έργο θα μπορούσε στη συνέχεια να ολοκληρωθεί με μια περίτεχνη τελετουργία κατά την οποία ο αγοραστής θα έκαιγε την επιταγή και ο Κλάιν θα έριχνε τον μισό χρυσό στον Σηκουάνα. Το τελετουργικό θα γινόταν παρουσία ενός κριτικού τέχνης ή ενός διακεκριμένου εμπόρου, ενός διευθυντή μουσείου τέχνης και τουλάχιστον δύο μαρτύρων.
Το 1960, ο Ζαν-Ζακ Λεμπέλ επέβλεψε και συμμετείχε στο πρώτο ευρωπαϊκό χάπενινγκ, το L'enterrement de la Chose στη Βενετία. Για την παράστασή του εκεί - που ονομάστηκε Happening Funeral Ceremony of the Anti-Process. Ο Λεμπέλ κάλεσε το κοινό να παραστεί σε μια τελετή με επίσημη ενδυμασία. Σε μια διακοσμημένη αίθουσα μέσα σε μια μεγαλοπρεπή κατοικία, ένα ντυμένο «πτώμα» ακουμπούσε πάνω σε μια πλίνθο, το οποίο στη συνέχεια μαχαιρωνόταν τελετουργικά από έναν «δήμιο», ενώ διαβάζονταν μια «λειτουργία» που αποτελούνταν από αποσπάσματα του Γάλλου συγγραφέα της δεκαετίας Ζορίς-Καρλ Υσμάν και του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Στη συνέχεια, νεκροφόρες μετέφεραν το φέρετρο σε μια γόνδολα και το «πτώμα» - το οποίο ήταν ένα μηχανικό γλυπτό του Ζαν Τινγκελί - γλίστρησε τελετουργικά στο κανάλι. μικρογραφία|Ο Ζαν-Ζακ Λεμπέλ στην Έκθεση Beat Generation, 2013 Ο ποιητής και ζωγράφος Άντριαν Χένρι ισχυρίστηκε ότι οργάνωσε τα πρώτα χάπενινγκ στην Αγγλία στο Λίβερπουλ το 1962, κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Τεχνών του Μέρσεϊσαϊντ. Το σημαντικότερο γεγονός στο Λονδίνο ήταν η «Διεθνής Ενσάρκωση της Ποίησης» στο Albert Hall στις 11 Ιουνίου 1965, όπου ένα κοινό 7.000 ατόμων παρακολούθησε και συμμετείχε σε παραστάσεις μερικών από τους κορυφαίους πρωτοποριακούς νέους Βρετανούς και Αμερικανούς ποιητές της εποχής. Ένας από τους συμμετέχοντες, ο Τζεφ Νάταλ, συνέχισε να οργανώνει μια σειρά από περαιτέρω χάπενινγκ, συνεργαζόμενος συχνά με τον φίλο του Μπομπ Κόμπινγκ, ποιητή ήχου και ποιητή περφόρμανς.
Στο Τόκιο το 1964, η Γιόκο Όνο δημιούργησε ένα χάπενινγκ παρουσιάζοντας το Cut Piece στο Sogetsu Art Center. Ανέβηκε στη σκηνή τυλιγμένη με ύφασμα, παρουσίασε στο κοινό ένα ψαλίδι και έδωσε εντολή να της κόψουν το ύφασμα σταδιακά μέχρι να αποφασίσει η ερμηνεύτρια ότι πρέπει να σταματήσει. Το έργο αυτό παρουσιάστηκε ξανά το 1966 στο Συμπόσιο Destruction in Art στο Λονδίνο, αυτή τη φορά επιτρέποντας το κόψιμο των ρούχων της. δεξιά|μικρογραφία|Τηλεοπτική παράσταση Beuys Felt από τον [[Λόταρ Βόλεχ]]
Φιλοσοφία
Ο Κάπροου εξηγεί ότι τα χάπενινγκς δεν είναι ένα νέο είδος, αλλά μια ηθική πράξη, μια ανθρώπινη στάση μεγάλης επείγουσας ανάγκης, της οποίας η επαγγελματική ιδιότητα ως τέχνη είναι λιγότερο κρίσιμη από τη βεβαιότητά τους ως απόλυτη υπαρξιακή δέσμευση. Υποστηρίζει ότι από τη στιγμή που οι καλλιτέχνες έχουν αναγνωριστεί και πληρωθεί, παραδίδονται επίσης στον περιορισμό, μάλλον στα γούστα των πατρόνων (ακόμη και αν αυτό μπορεί να μην είναι η πρόθεση και από τις δύο πλευρές). «Η όλη κατάσταση είναι διαβρωτική, ούτε οι πάτρωνες ούτε οι καλλιτέχνες κατανοούν το ρόλο τους... και από αυτή την κρυφή δυσφορία βγαίνει μια θνησιγενής τέχνη, αυστηρή ή απλώς επαναλαμβανόμενη και στη χειρότερη περίπτωση σικέ». Αν και μπορούμε εύκολα να κατηγορήσουμε αυτούς που προσφέρουν τον πειρασμό, ο Κάπροου μας υπενθυμίζει ότι δεν είναι ηθική υποχρέωση του δημιουργού να προστατεύσει την ελευθερία του καλλιτέχνη και ότι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες έχουν την απόλυτη δύναμη να απορρίψουν τη φήμη, αν δεν θέλουν τις ευθύνες της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Winterbane
Το "Winterbane"  (ή "Winter Bane")  είναι ένα τραγούδι του νορβηγικού black metal γκρουπ Abbath. Κυκλοφόρησε ως το πρώτο τους single το 2015, ενώ εμφανίστηκε και στο άλμπουμ Abbath. Θεωρείται ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2016
Κατάλογος οβελίσκων στη Ρώμη
Δεκατρείς είναι οι αρχαίοι αιγυπτιακοί οβελίσκοι που τοποθετήθηκαν για την διακόσμηση των πλατειών της Ρώμης. Οι οβελίσκοι εντάσσονταν συνήθως στο κέντρο ενός μπαρόκ συνόλου, ο Μπερνίνι μάλιστα κατόρθωσε να μετατρέψει ένα οβελίσκο σε μπαρόκ δημιούργημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οβελίσκοι Κατηγορία:Μνημεία στην Ιταλία
Βασίλειος Σαπουντζάκης
Ο Βασίλειος Σαπουντζάκης (1811 - 1901) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Διετέλεσε διοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων την περίοδο 1863 - 1869 καθώς και Γενικός Επιθεωρητής του Στρατού κατά τις περιόδους 1871 - 1872, 1876 - 1877 και 1886 - 1889.
Διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Κουμουνδούρου (1878).
Γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Σαπουντζάκης, επίσης αξιωματικός του στρατού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Ποδηλασία στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 – Σπριντ ανδρών
Το αγώνισμα της ποδηλασίας με σπριντ στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 πραγματοποιήθηκε στις 28–29 Ιουνίου στην Αρένα Μινσκ.
Προκριματικά
Οι δύο πρώτοι ποδηλάτες προκρίνονται απευθείας στους τελικούς 1/16, οι υπόλοιποι στους τελικούς 1/32.
Τελικοί 1/32
Οι νικητές της κάθε σειράς προκρίνονται στους τελικούς 1/16.
Ρεπεσάζ τελικών 1/32
Οι νικητές της κάθε σειράς προκρίνονται στους τελικούς 1/16.
Τελικοί 1/16
Οι νικητές της κάθε σειράς προκρίνονται στους τελικούς 1/8.
Ρεπεσάζ τελικών 1/16
Οι νικητές της κάθε σειράς προκρίνονται στους τελικούς 1/8.
Τελικοί 1/8
Οι νικητές της κάθε σειράς προκρίνονται στους προημιτελικούς.
Ρεπεσάζ τελικών 1/8
Οι νικητές της κάθε σειράς προκρίνονται στους προημιτελικούς.
Προημιτελικοί
Από εδώ και πέρα, οι ποδηλάτες κάθε σειράς που θα φτάσουν στις 2 νίκες προκρίνονται στους ημιτελικούς.
Ημιτελικοί
Οι νικητές προκρίνονται στον τελικό χρυσού μεταλλίου, ενώ οι ηττημένοι στον τελικό χάλκινου μεταλλίου.
Παραπομπές
Σπριντ ανδρών
Κατάλογος κρηνών στη Ρώμη
Αφθονούν οι κρήνες στην Ρώμη, μπαρόκ οι περισσότερες. Εκτός από αυτές που προαναφέρθηκαν, άλλες κρήνες είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Κρήνες της Ρώμης
Ραούλ Γιαρμολίνσκη
Ήταν γιος του Πολωνικής καταγωγής Μιέτσεσλας Κόρτσακ Γιαρμολίνσκη και της Σμυρνιάς, Γαλλικής καταγωγής, Ελένης Ρουμπέν, είχε αδέλφια τον Λαδίσλαο, τον Ρολάνδο Αιμέ και τη Βάντα Γιάντβιγκα. Σπούδασε στη Γαλλία και εργάστηκε στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό της Shell, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου έζησε στην Αθήνα όπου και παντρεύτηκε.
Ήταν αθλητής του Ομίλου Αντισφαίρισης Θεσσαλονίκης και έπειτα πρόεδρος του πριν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου αλλά και τη δεκαετία του 80. Σαν αθλητής και στο Εαρινό πρωτάθλημα αντισφαίρισης ήταν πρώτος στο διπλό αντρών το 1936 με συμπαίκτη τον Λάζαρο Στάλιο. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Θεσσαλονίκης ήταν δεύτερος στο απλό το 1932, πρώτος στο διπλό αντρών το 1929 , 1930 , 1931 , 1934 και δεύτερος το 1933 και 1936. Είχε διετελέση και διαιτητής σε αγώνες αντισφαίρισης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑ Θεσσαλονίκης‎ Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές αντισφαίρισης
Δοκίμιο Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Δοκίμιο βρίσκεται στον κάμπο του Αγρινίου σε απόσταση μόλις 1,5 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Ανατολικά του χωριού είναι ο υπό αναστολή Κρατικός Αερολιμένας Αγρινίου ενώ νοτιοδυτικά το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Αγρινίου. Ως οικισμός αναφέρεται το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στο δήμο Αγρινίου και το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Δοκιμίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1.664 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Μαραθώνιος ανδρών
Ο μαραθώνιος ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022 πραγματοποιήθηκε στους δρόμους του Μονάχου στις 15 Αυγούστου.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC+1)
Παραπομπές
Μαραθωνιος Αν
Κατάλογος έργων του Leopold Museum
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Leopold Museum της Βιέννης.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ (ύπατος το 90 π.Χ.)
Ο Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ IV, λατιν.: Lucius Julius Caesar (π. 134 - 87 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός στα τέλη του 2ου και στις αρχές του 1ου αι. π.Χ. Ασχολήθηκε με την πτώση του πληβείου τριβούνου Λεύκιου Απουλήιου Σατουρνίνου το 100 π.Χ. Ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 90 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Κοινωνικού Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου διοίκησε αρκετές Ρωμαϊκές λεγεώνες εναντίον των Ιταλών Συμμάχων (που από Σύμμαχοι είχαν τώρα εξεγερθεί). Του απονεμήθηκε ένας θρίαμβος για τις νίκες του στους Σαμνίτες στις Αχέρραι (Acerrae, νυν Άτσερα).
Καριέρα
Εξελέγη praetor 9πραίτορας) για το 94 π.Χ., αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις για την προηγούμενη ανάληψη των αξιωμάτων του ταμία (quaestor) και του αγορανόμου (aedilis). Το 93 π.Χ., ως propraetor, ήταν κυβερνήτης της Μακεδονίας.