cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηγεμονία
15ος αιώνας - 19ος αιώνας
Στη Γαλλία, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ (1638-1715) και ο Αυτοκράτορας Ναπολέων (1799-1815) προσπάθησαν να κάνουν τη Γαλλία ηγέτιδα της οικονομικής, πολιτιστικής και στρατιωτικής κατάστασης της Ηπειρωτικής Ευρώπης. Ωστόσο, ο Τζέρεμι Μπλακ γράφει ότι, λόγω της Βρετανίας, η Γαλλία "δεν ήταν σε θέση να απολαύσει τα οφέλη" από αυτή την ηγεμονία. μικρογραφία|230x230εσ|Χάρτης της [[Βρετανική Αυτοκρατορία|Βρετανικής Αυτοκρατορίας (1910). Κατά την ακμή της ήταν η μεγαλύτερη αυτοκρατορία στην ιστορία.]] Μετά την ήττα και την εξορία του Ναπολέοντα, η παγκόσμια ηγεμονία πέρασε σε μεγάλο βαθμό στην αναδυόμενη Βρετανική Αυτοκρατορία, η οποία έγινε η μεγαλύτερη αυτοκρατορία στην ιστορία. Κατά τη βασιλεία της Βασίλισσας Βικτώρια (1837-1901) να κυβερνά πάνω από το ένα τέταρτο των χερσαίων εδαφών και το πληθυσμό του πλανήτη. Όπως η ολλανδική, η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν κυρίως θαλάσσια. Πολλές Βρετανικές κτήσεις βρίσκονταν γύρω από τις ακτές του Ινδικού Ωκεανού. Η Βρετανία κατείχε νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό και την Καραϊβική Θάλασσα. Επίσης ήλεγχε την Ινδική υποήπειρο και μεγάλα τμήματα της Αφρικής.
Στην Ευρώπη, η ισχυρότερη δύναμη μετά την μετά το 1871 ήταν μάλλον η Γερμανία, αλλά ο Σάμιουελ Νιούλαντ γράφει:"Ο Μπίσμαρκ όρισε τον δρόμο προς το μέλλον ως ... καμία επέκταση, καμία ώθηση για την κατάληψη της ηγεμονίας στην Ευρώπη. Η Γερμανία ήταν η ισχυρότερη δύναμη στην Ευρώπη, αλλά χωρίς να είναι ηγεμόνας. ... Τα βασικά της αξιώματα ήταν: πρώτον, δεν υπήρχε σύγκρουση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων στην Κεντρική Ευρώπη και δεύτερον γερμανική ασφάλεια χωρίς τη γερμανική ηγεμονία.'"
20ός αιώνας
Τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, όπως και τα τέλη του 19ου αιώνα, χαρακτηρίστηκαν από την ανάδυση διάφορων Μεγάλων Δυνάμεων αλλά δεν ανέβηκε καμία χώρα στη θέση του ηγεμόνα. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, αποδυνάμωσε την ισχυρότερη Αυτοκρατορική Δύναμη, τη Μεγάλη Βρετανία, αλλά ενισχυμένες βγήκαν ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες και σε μικρότερο βαθμό η Ιαπωνία. Αυτές οι δύο χώρες ακολούθησαν πολιτικές για να ενισχύσουν τις σφαίρες επιρροής τους: οι ΗΠΑ στόχευσαν την Λατινική Αμερική και οι Ιάπωνες την Ανατολική Ασία. Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία, η Σοβιετική Ένωση και αργότερα η Ναζιστική Γερμανία (1933-1945) είτε εφάρμοσαν ιμπεριαλιστικές πολιτικές βασισμένες στις σφαίρες επιρροής τους ή προσπάθησαν να κατακτήσουν εδάφη, χωρίς να επιτύχουν το καθεστώς της παγκόσμιας ηγεμονικής δύναμης.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ιδρύθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη και οι πέντε ισχυρότερες δυνάμεις (Κίνα, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ) είχαν μόνιμες θέσεις στο Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το ισχυρότερο όργανο λήψης αποφάσεων του οργανισμού. Μετά τον πόλεμο, οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ έγιναν οι δύο ισχυρότερες δυνάμεις του κόσμου και ηγούνταν των δύο μετώπων στο Ψυχρό Πόλεμο. Οι ηγεμονικές συγκρούσεις ήταν ιδεολογικές (μεταξύ κομμουνισμού και καπιταλισμού) καθώς και τη γεωπολιτικές: μεταξύ του Συμφώνου της Βαρσοβίας (1955-1991) και του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, της Συμμαχίας της Νοτιοανατολικής Ασίας και του συμφώνου της Βαγδάτης (1949–σήμερα). Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι δύο ηγεμόνες συναγωνίζονταν άμεσα (κούρσα των εξοπλισμών) και έμμεσα (μέσω διαμεσολαβητικών πόλεμων). Το αποτέλεσμα ήταν ότι πολλές χώρες, ανεξάρτητα από την θέση τους, σύρνονταν σε συγκρούσεις όταν υπήρχε η υποψία ότι οι πολιτικές των κυβερνήσεών ίσως αποσταθεροποιήσουν την ισορροπία της δύναμης. Ο Ράινχαρντ Χίλντεμπραντ ονομάζει αυτή την περίοδο ως "διπλή ηγεμονία", όπου "δύο κυρίαρχα κράτη σταθεροποιούν τις Ευρωπαϊκές σφαίρες επιρροής τους κατά και δίπλα ο ένας στον άλλο." Οι διαμεσολαβητικοί πόλεμοι έγιναν μάχες μεταξύ δυνάμεων που υποστηρίζονταν άμεσα ή έμμεσα από την ΕΣΣΔ και τις ΗΠΑ. Τέτοιοι πόλεμοι είναι ο Πόλεμος της Κορέας, ο Εμφύλιος Πόλεμος του Λάος, η Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση, ο Πόλεμος του Βιετνάμ, ο πόλεμος του Αφγανιστάν, ο Εμφύλιος πόλεμος στην Αγκόλα και οι εμφύλιοι πόλεμοι στην Κεντρική Αμερική.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν η μοναδική ηγεμονική δύναμη. Σήμερα, νέες υπερδυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία (η οποία κληροδότησε την συμμετοχή της ΕΣΣΔ σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ) έχουν σημαντική επιρροή στις περιοχές τους και αποκτούν ηγεμονικό ρόλο.
21ος αιώνας
μικρογραφία|Ένα γράφημα πίτας που δείχνει τις παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες ανά χώρα το 2018, σε δισεκατομμύρια. Υπάρχουν διάφορες απόψεις για το αν οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι ακόμα υπερδύναμη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Οι αμερικανοί πολιτικοί επιστήμονες Τζον Μιαρσχάιμερ και Τζόζεφ Νάι υποστήριξαν ότι οι ΗΠΑ δεν είναι αληθινός ηγεμόνας, επειδή δεν έχει ούτε τους οικονομικούς, ούτε τους στρατιωτικούς πόρους για να επιβάλλουν μια σωστή, επίσημη, παγκόσμια ηγεμονία. Από την άλλη πλευρά, η Άννα Κορνέλια Μπέγιερ, στο βιβλίο της σχετικά με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, υποστηρίζει ότι η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι προϊόν της Αμερικανικής ηγεσίας και το περιγράφει ως ηγεμονική διακυβέρνηση. Εντός του ΝΑΤΟ, επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι ηγεμονική δύναμη, όπως φαίνεται και από τη μείωση της εξωτερικής αξίας του ΝΑΤΟ.
Το 1999, ο γάλλος Σοσιαλιστής πολιτικός Υμπέρ Βεντρίν περιέγραψε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ηγεμονική υπερδύναμη λόγω των μονομερών στρατιωτικών δράσεων σε όλο τον κόσμο.
Ο στρατηγιστής του Πενταγώνου Έντουαρντ Λούτβακ γράφει στο βιβλίο του Η Μεγάλη Στρατηγική της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ότι υπάρχουν τρία στάδια, με το ηγεμονικό να είναι το πρώτο και να ακολουθεί έπειτα το αυτοκρατορικό. Κατά την άποψή του η μεταμόρφωση αποδείχθηκε μοιραία και τελικά οδήγησε στην πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το βιβλίο δίνει σιωπηρές συμβουλές στην Ουάσιγκτον να συνεχίσει τη σημερινή ηγεμονική στρατηγική και να απέχει από τη θέσπιση μιας αυτοκρατορίας.
Το 2006, ο συγγραφέας Τσου Τσισούν ισχυρίστηκε ότι η Κίνα βρίσκεται ήδη στο δρόμο για να γίνει παγκόσμιος ηγεμόνας, καθώς και ότι η εστίαση θα πρέπει να είναι σχετικά με το πώς θα επιτευχθεί μια ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας,, αλλά ο ισχυρισμός έχει επικριθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρξιστική θεωρία Κατηγορία:Θεωρία διεθνών σχέσεων Κατηγορία:Μορφές διακυβέρνησης Κατηγορία:Ηγεμονία Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Γκιζέλα των Φράγκων
Η Γκιζέλα των Φράγκων (Gisele, Άαχεν, Κολωνία, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, 757 – 810) ήταν κόρη του Πιπίνου του Βραχέως με την σύζυγο την Μπερτράντα του Λον, αδέλφια της ήταν ο Καρλομάγνος και ο Καρλομάν Α΄. Ήταν μνηστευμένη με τον Λέων Δ΄ γιο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ αλλά η συμφωνία έσπασε. Είχε έναν σύντομο αρραβώνα με τον γιο του Λοβαρδού βασιλιά Δεσιδέριου (770), ο αρραβώνας έσπασε με τον ίδιο τρόπο. Η Γκιζέλα επέλεξε τελικά να αποσυρθεί για το υπόλοιπο της ζωής της σε μοναστήρι και να αφοσιωθεί στην θρησκεία. Η ακριβής ημερομηνία που πέθανε δεν είναι γνωστή, πέθανε πιθανότατα την διετία 810-811 στο Τσελ, Σεν-ε-Μαρν, Ιλ-ντε-Φρανς σε ηλικία περίπου 53 - 54 ετών, στην ίδια μονή που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της. Πολλοί πιστεύουν ότι τα μοναδικά αδέλφια της Γκιζέλας ήταν ο Καρλομάγνος και ο Καρλομάν Α΄, η θεωρία είναι εσφαλμένη αφού ο Πεπίνος ο Βραχύς είχε τουλάχιστον επτά νόμιμα παιδιά, η Γκιζέλα είχε άλλον έναν μεγαλύτερο αδελφό, δυο μεγαλύτερες αδελφές και έναν μικρότερο αδελφό που πέθανε σε νηπιακή ηλικία.
Βιογραφία
Ο βιογράφος του Καρλομάγνου Έινχαρντ τονίζει ότι η Γκιζέλα αφοσιώθηκε στην θρησκεία από την παιδική της ηλικία, έγινε μοναχή στο "αβαείο του Τσελ" και αργότερα ηγουμένη. Η Γκιζέλα επέβλεπε σαν ηγουμένη του Τσελ μια από τις πιο δημοφιλείς μοναστικές μεταρρυθμίσεις τον 8ο - 9ο αιώνα. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την εκπαίδευση της, είναι γνωστές οι επιστολές που έγραψε και δέχτηκε από τον Αλκουίνο της Υόρκης στην Λατινική γλώσσα. Ο Έινχαρντ γράφει επιπλέον ότι είχε τόσο καλές σχέσεις με τον αδελφό της Καρλομάγνο που "την μεταχειριζόταν όπως την μητέρα του". Ο Αλκουίνος της Υόρκης ήταν στενός οικογενειακός φίλος, όταν έγραψε ένα ποίημα για τα παιδιά του Καρλομάγνου έκανε το ίδιο για την Γκιζέλα, "ο Αλκουίνος την χαιρέτησε σαν μια ευγενή αδελφή με στενούς δεσμούς αγάπης, αυτό φάνηκε στις προσευχές των αδελφών της στην Τουρ". Οι στενοί δεσμοί της Γκιζέλας με τον Αλκουίνο φαίνονται επιπλέον σε άλλη μία επιστολή στην οποία την ευχαριστούσε θερμά για την δωρεά ενός καπέλου. Τον Σεπτέμβριο του 798 σε μια άλλη επιστολή της εκφράζει την θλίψη της επειδή η ασθένεια του τον εμπόδισε να την επισκεφτεί, την ευχαριστεί για το δώρο ενός σταυρού από το μοναστήρι της και την μνημονεύει σαν την πιο αγαπημένη του αδελφή. Ο Αλκουίνος αφιέρωσε τέλος δύο βιβλία από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον στην ίδια και την ανεψιά της Ροτρούδη. Η Γκιζέλα συμμετείχε έντονα στην Καρολίγγεια Αναγέννηση, οικοδόμησε ξανά την Παναγία της Παρθένου στο Τσελ και μια βιβλιοθήκη ύστερα από επιστολή του Αλκουίνου, έστειλε έναν μαθητή και φίλο της να την επιβλέψει. Ο Καρλομάγνος και η δεύτερη σύζυγος του Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου ονόμασαν την μικρότερη κόρη τους Γκιζέλα προς τιμή της θείας της.
Πηγές
Κατηγορία:Φράγκοι ευγενείς
Άγιος Σταμάτιος
Στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία με το όνομα Σταμάτιος υπάρχουν δύο γνωστοί άγιοι :
Ντανφέρμλιν Αθλέτικ
Η Ντανφέρμλιν Αθλέτικ είναι μια σκωτσέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Dunfermline. Ιδρύθηκε το 1885. Αγωνίζεται στη Scottish League One, αφότου διαβαθμίστηκε από την Scottish Football League First Division την περίοδο 2012-13. Αγωνίζεται στο East End Park.
Η πιο πετυχημένη περίοδος της ομάδας ήταν τη δεκαετία του 1960, όταν συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ, φτάνωντας στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης και επιπλέον κατέκτησε το Κύπελλο Σκωτίας (ποδόσφαιρο ανδρών) σε δύο περιπτώσεις.
Αβαρίδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολεόπτερα Κατηγορία:Carabidae
Ναχαγιέ Ούζιτσε
Το Ναχαγιέ Ούζιτσκα ή Ούζιτσε (σερβικά : Ужичка нахија) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε.
Η περιοχή κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1459 όταν και καταλύθηκε το Δεσποτάτο της Σερβίας. Μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα ανήκε στο Καντιλούκ της Μπρέβνικ όταν και δημιουργήθηκε το Καντιλούκ του Ούζιτσε και το Ναχαγιέ του Ούζιτσε το οποίο διοικητικά ανήκε στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο και αυτό αρχικά στο Βιλαέτι της Ρούμελης έπειτα από το 1551 στο Βιλαέτι της Βούδα. Τον 14ο αιώνα η περιοχή αναφέρεται με 200 περίπου χωριά ενώ το 1572 ήταν περίπου 130. Από Οθωμανικό κατάλογο φαίνεται κύρια ασχολία των κατοίκων η γεωργία και στην αγορά της Βούδα πωλούνταν δέρματα ζώων από το ναχαγιέ. Σε οθωμανική απογραφή τον 16ο αιώνα είχε 200 χωριά περίπου 17.000 κατοίκους, 3.650 σπίτια χριστιανών, και 68 σπίτια μουσουλμάνων.
Το 1819 όταν το Πριγκιπάτο της Σερβίας αυτονομήθηκε το ναχαγιέ παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1833 με 2 Κνεζίνες και 120 χωριά. Έδρα του ήταν η πόλη Ούζιτσε, το 1809 διοικητής του ναχαγιέ ήταν ο Βασίλιγιε Τζόβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας Ουζιτσε Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας
Άγιος Σταμάτιος ο Νεομάρτυρας εκ Σπετσών
Ο Nεομάρτυρας Σταμάτιος εκ Σπετσών είναι Άγιος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας και Πολιούχος των Σπετσών μαζί με τον αυτάδελφό του Άγιο Ιωάννη εκ Σπετσών, όπως επίσης τον συνοδίτη του Άγιο Νικόλαο εκ Σπετσών.
Βιογραφία
Οι Άγιοι Νεομάρτυρες Σταμάτιος, Ιωάννης και Νικόλαος κατάγονταν από τις Σπέτσες και μαρτύρησαν υπέρ του Ονόματος του Χριστού στη Χίο, το έτος 1822 μ.Χ. Από αυτούς οι δύο πρώτοι, ο Σταμάτιος και ο Ιωάννης, ήσαν αδελφοί. Ο πατέρας τους ονομαζόταν Θεόδωρος Γκίνης και η μητέρα τους Ανέζω.
Οι Τούρκοι προέτρεπαν το Νικόλαο να αλλαξοπιστήσει, για να γλυτώσει τον θάνατο και να κερδίσει την ζωή, εκείνος όμως απάντησε με θάρρος ότι δεν αρνείται την πίστη του. Έτσι, ομολογώντας τον Χριστό, δέχθηκε το στεφάνι του μαρτυρίου, αφού απέκοψαν την τίμια κεφαλή αυτού.
Ἀπολυτίκιον
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Νομίμως ἀθλήσαντες, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, παμμάκαρ Σταμάτιε, σὺν Ἰωάννῃ ὁμοῦ, αὐτάδελφοι ἔνδοξοι, σύναθλον δὲ ἐν πᾶσι, τὸν Νικόλαον σχόντες, δόξης τῆς τῶν Μαρτύρων, ἠξιώθητε ἅμα, πρεσβεύοντες τῇ Τριάδι, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Κοντάκιον
Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Οἱ στερροὶ αὐτάδελφοι, μιᾷ ἀθλήσαντες γνώμῃ, ὁ κλεινὸς Σταμάτιος, σὺν Ἰωάννῃ ἐνθέως, τέτμηνται, σὺν Νικολάῳ, τῷ ὁμοψύχῳ, χαίροντες αὐτῶν τὰς κάρας πίστει Κυρίου· διὰ τοῦτο μαρτυρίου, τὸ θεῖον γέρας θεόθεν ἔλαβον.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις αὐταδέλφων ἡ ξυνωρίς, Ἰωάννη μάκαρ, καὶ Σταμάτιε καρτερέ, σὺν τῷ Νικολάῳ, ὑμῶν τῷ συνοδίτῃ, Σπετσῶν οἱ πολιοῦχοι, Χίου σεμνώματα.
Συναξαριστής
3 Φεβρουαρίου
Προφήτου Συμεώνος (1), του δεξαμένου τον Κύριον και Άννης της προφήτιδος (2). Προφήτου Αζαρίου.Μαρτύρων Αδριανού και Ευβούλου, Βλασίου του βουκόλου, Παύλου και Σίμωνος. Νεομαρτύρων Ιωάννου και Σταματίου των αυταδέλφων και Νικολάου, των εκ Σπετσών και εν Χίω μαρτυρησάντων (†1822). Οσίου Κλαυδίου.
http://www.ecclesia.gr/greek/synaxaire/synaxari.asp?perday=yes&day=3&minas=2&show=all
Νεοκαπιταλισμός
Ο Νεοκαπιταλισμός είναι η οικονομική θεωρία που συνδυάζει ορισμένες έννοιες του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Αυτός ο τύπος καπιταλισμού είναι νέος, συγκριτικά με τον καπιταλισμό που υπήρχε πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο όρος εμφανίστηκε στις δεκαετίες του 50' και του 60' από Γάλλους και Βέλγους αριστερούς συγγραφείς, όπως Αντρέ Γκορζ (Andre Gorz) και ο Λίο Μικιέλσεν (Leo Michielsen). Έγινε δημοφιλής στις αγλλοσαξoνικές χώρες από τον μαρξιστή Έρνεστ Μάντε (Ernest Mande).
Ο Μίκαελ Μίλερ (Michael Miller) χρησιμοποιεί τον όρο για να περιγράψει τον καπιταλισμό της ηπειρωτικής Ευρώπης όπου χαρακτηρίζεται από μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, διευρυμένο κράτος πρόνοιας και επιλεκτική επέμβαση του κράτους και όπου τα εργατικά συνδικάτα σε συνεργασία με την κυβέρνηση και την ιδιωτική βιομηχανία συμφωνούν σε ένα γενικό επίπεδο μισθού και κρατικών δαπανών στην οικονομία, ώστε να αποφεύγονται οι απεργίες.
Κατηγορία:Καπιταλισμός Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Οικονομικές αντιλήψεις Κατηγορία:Πολιτική οικονομία
Gliese 667 Cb
O Gliese 667 Cb είναι  εξωπλανήτη ς σε τροχιά γύρω από το άστρο Gliese 667 C, μέλος του  τριπλού αστρικού συστήματος Gliese 667. Είναι ο πλέον μαζικός πλανήτης που ανακαλύφθηκε στο σύστημα και πιθανά είναι υπεργαία ή Μίνι-Ποσειδώνας. Η τροχιακή ανάλυση ευστάθειας δείχνει ότι δεν μπορεί να έχει μάζα μεγαλύτερη από δύο φορές την υπολογισμένη ως ελάχιστη μάζα του. (5,94 γήινες μάζες). Περιφέρεται πολύ κοντά στο άστρο του για να είναι στην κατοικήσιμη ζώνη. Η ανάλυση της εκκεντρότητάς του δείχνει ότι Gliese 667 Cb δεν είναι βραχώδης πλανήτης. Στο ίδιο αστρικό σύστημα περιστρέφεται άλλος ένας επιβεβαιωμένος πλανήτης: o Gliese 667 Cc.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξωηλιακοί πλανήτες Κατηγορία:Σκορπιός (αστερισμός)
Λευκώνας Σερρών
Ο Λευκώνας είναι κωμόπολη του Δήμου Σερρών στον Νομό Σερρών και πρώην έδρα του ομώνυμου δήμου. Έχει πραγματικό πληθυσμό 2.221 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2021. Βρίσκεται βορειοδυτικά των Σερρών και σε απόσταση 1χλμ., για αυτό και θεωρείται προάστιο των Σερρών.
Παλαιότερη ονομασία
Η παλαιότερη ονομασία του Λευκώνα (στην τουρκική) ήταν «Καβακλί», η οποία δόθηκε από το δέντρο καβάκι.
Αρχαιότητα
Στο λόφο «Σιμιτζή μπαΐρι», που βρίσκεται λίγο βορειότερα από τον Λευκώνα και πλάι στο ρέμα της Βύσιανης, εντοπίστηκε η θέση ρωμαϊκού οικισμού, ο οποίος ανήκε στην αρχαία φυλετική περιοχή των Οδομάντων, την Οδομαντική. Εδώ είχε βρεθεί παλιότερα ελληνική επιγραφή των αυτοκρατορικών χρόνων (2ου-3ου μ.Χ. αιώνα), όπου μνημονεύονται πρόσωπα με θρακικά ονόματα. Από την ύπαρξη θρακικού πληθυσμού εικάζεται ότι ο οικισμός προϋπήρχε και πριν από τη ρωμαϊκή αρχαιότητα.
Διοικητική οργάνωση
Ο Λευκώνας αποτελούσε την κοινότητα Καβακλίου το 1920, αποτελούμενος αρχικώς μόνο από τον οικισμό  Καβακλί, ενώ στη συνέχεια προσαρτήθηκε το Κάτω Μετόχι, το οποίο αποσπάσθηκε από την Κοινότητα Ξηροτόπου, την 1-12-1928. Ο συνοικισμός Μετόχι αποσπάσθηκε από την Κοινότητα Λευκώνα και προσαρτήθηκε στο Δήμο Σερρών το 1970.
Από 1/1/2011, σύμφωνα με τον ν. 3852/2010 (άρθρο 1§44 αρ. 6) ο Δήμος Λευκώνα έχει καταργηθεί και συνενώθηκε με τους Δήμους Σερρών, Καπετάν Μητρουσίου, Σκουτάρεως και τις κοινότητες Άνω Βροντούς και Ορεινής στον νέο (“Καλλικρατικό”) Δήμο Σερρών, με έδρα τις Σέρρες.
Αθλητισμός
Στον Λευκώνα εδρεύει ο Μουσικογυμναστικός Σύλλογος Λευκώνα «Ολυμπιακός» που ιδρύθηκε επίσημα το 1952. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου εκπροσωπώντας τον Λευκώνα στις τοπικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Σερρών. Την περίοδο 2023-24 θα αγωνίζεται στην Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.
Μεγαλύτερη διάκριση του Ολυμπιακού Λευκώνα είναι η συμμετοχή του στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τότε 3η τη τάξει κατηγορία, κατά τις αγωνιστικές περιόδους 1977-1978 και 1979-80. Επίσης την αγωνιστική περίοδο 1975-76 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Σερρών για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό με 5-3 της Αναγέννησης Ν. Πετριτσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σερρών Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Σερρών
Ναχαγιέ Βελιγραδίου
Το Ναχαγιέ Βελιγραδίου (σερβικά : Београдска нахија) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η πόλη του Βελιγραδίου.
Το ναχαγιέ στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργήθηκε το 1521 και ανήκε στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Από το 1717 έως το 1739 το μεγαλύτερο μέρος του ναχαγιέ καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία. Το 1819 με την αυτονόμηση του Πριγκιπάτου της Σερβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1834.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας Βελιγραδιου Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία του Βελιγραδίου
Αμφιτρύωνας
Στην ελληνική μυθολογία ο Αμφιτρύωνας (Αμφιτρύων) ήταν γιος του Αλκαίου, βασιλιά της Τίρυνθας, και της Αστυδάμειας (ή Λυσιμάχης ή Λαονόμης). Επομένως ο Αμφιτρύωνας ήταν εγγονός του ήρωα Περσέα. Από τον πατέρα του κληρονόμησε τον θρόνο της Τίρυνθας και από τον πεθερό του Ηλεκτρύωνα τον θρόνο των Μυκηνών.
Κυνηγώντας κάποτε ο Αμφιτρύωνας με ένα χοντρό ρόπαλο κάποιο βόδι, σκότωσε κατά λάθος τον Ηλεκτρύωνα, οπότε ο θείος του Σθένελος βρήκε αφορμή να τον διώξει και να σφετερισθεί ο ίδιος τους δύο θρόνους, της Τίρυνθας και των Μυκηνών. Ο Αμφιτρύωνας τότε κατέφυγε στη Θήβα μαζί με τη σύζυγό του Αλκμήνη και τον ετεροθαλή αδελφό της Λικύμνιο. Ο βασιλιάς των Θηβών Κρέοντας τους υποδέχθηκε καλά, καθάρισε από το μίασμα του φόνου, με ειδική τελετή, τον Αμφιτρύωνα και έκανε γαμβρό του τον Λικύμνιο. Αλλά και ο Αμφιτρύωνας εξυπηρέτησε τον Κρέοντα λυτρώνοντας τη Θήβα από την τρομερή αλεπού Τευμασία με τον ακατανίκητο σκύλο του.
Οι παραπάνω θα ζούσαν ήρεμα όλη την υπόλοιπη ζωή τους στη Θήβα, αν η Αλκμήνη δεν ζητούσε από τον Αμφιτρύωνα να εκστρατεύσει κατά των Τηλεβοών ή Ταφίων για να τους εκδικηθεί επειδή είχαν σκοτώσει όλα της τα αδέλφια εκτός από τον Λικύμνιο. Με αυτό τον όρο εξάλλου του είχε δώσει την Αλκμήνη ως σύζυγο σε «λευκό γάμο» ο Ηλεκτρύων, δηλαδή να μη την αγγίξει προτού εκδικηθεί τους Ταφίους. Ο Αμφιτρύων αναγκάσθηκε τότε να εκστρατεύσει κατά των Τηλεβοών με συμμάχους τον βασιλιά του Θορικού Αττικής Κέφαλο, τον βασιλιά των Φωκέων Πανοπέα, τον βασιλιά του Άργους Έλειο και τον ίδιο τον Κρέοντα. Η συμμαχία αυτή κατενίκησε τους Τηλεβόες, και σύμφωνα με τον Απολλόδωρο το πέτυχε με την βοήθεια της Κομαιθούς κόρης του βασιλιά Πετρέλαου, η οποία τον είχε ερωτευτεί (Ηρόδοτος Ε 59, Πινδ. Νεμ. Χ 14, Απολλόδωρος Β 4-7).
Στο μεταξύ όμως, μέσα στο ίδιο το σπίτι του Αμφιτρύωνα συνέβαινε κάτι που δεν θα το φανταζόταν: Ο θεός Δίας, έχοντας πάρει τη μορφή του Αμφιτρύωνα, παραπλάνησε την Αλκμήνη και κοιμήθηκε μαζί της τρεις ολόκληρες νύκτες, ή μάλλον διέταξε τον Ήλιο να μη βγει για δύο ημέρες, τριπλασιάζοντας έτσι τη διάρκεια μιας νύκτας, ώστε να απολαύσει τον έρωτά του καλύτερα. Επιστρέφοντας ο πραγματικός σύζυγος την επόμενη ημέρα από την εκστρατεία, δεν βρήκε την Αλκμήνη όσο «θερμή» την περίμενε ύστερα από την πολύμηνη απουσία του. Ακούγοντας μάλιστα τις εξηγήσεις της υποψιάσθηκε εύλογα απιστία και απεφάσισε να την κάψει ζωντανή. Αλλά ο Δίας έσβησε με μία καταρρακτώδη βροχή την πυρά και ο Αμφιτρύωνας πείσθηκε τελικώς για ό,τι πραγματικά είχε γίνει, ύστερα και από σχετικές διαβεβαιώσεις του μάντη Τειρεσία. Μετά από εννέα μήνες η Αλκμήνη γέννησε τον Ηρακλή και τον Ιφικλή. Ο πρώτος ήταν γιος του Δία (αφού νήπιο κιόλας στην κούνια του κατόρθωσε να πνίξει δύο φίδια), ενώ ο δεύτερος του Αμφιτρύωνα. Ο Απολλόδωρος αναφέρει (Β 4, 11) ότι ο Αμφιτρύωνας σκοτώθηκε πολεμώντας κατά των Μινυών.
Ο Αμφιτρύων στην Τέχνη και τη Λογοτεχνία
Με τον μύθο του, που αποτελεί μέρος του κύκλου του Ηρακλή, ασχολήθηκαν η Λογοτεχνία και η Τέχνη, αρχαία και νεότερη. Σε αγγεία ο Αμφιτρύωνας απεικονίζεται δίπλα στην πυρά που είχε ανάψει για να κάψει τη σύζυγό του Αλκμήνη, ή κοντά στο άρμα του Ηρακλή. Σε τοιχογραφίες απεικονίζεται να παρακολουθεί τον πνιγμό των δύο φιδιών από το βρέφος Ηρακλή. Ως προς τους λογοτέχνες, ενέπνευσε από τον Ησίοδο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη και τον Πλαύτο, μέχρι τους Μολιέρο (1668 μ.Χ.), Τζων Ντρύντεν (1690), Χάινριχ φον Κλάιστ (1807) και Ζαν Ζιροντού («Amphitryon 38», 1929). Στον εικοστό αιώνα ξεχωρίζουν επίσης τα έργα του Γκέοργκ Κάιζερ «Διπλούς Αμφιτρύων» (Zweimal Amphitryon, 1943) και του Πέτερ Χακς.
Από τη φράση στο έργο του Μολιέρου «Le véritable Amphitryon est l'Amphitryon où l'on dîne» («Ο πραγματικός Αμφιτρύων είναι ο Αμφιτρύων όπου δειπνούμε»), η λέξη «αμφιτρύων» στη γαλλική γλώσσα έγινε συνώνυμη του καλού και γενναιόδωρου οικοδεσπότη, όρος που ως «μερικό» αντιδάνειο ήρθε και στη νέα ελληνική, όπου «αμφιτρύων» σημαίνει και τον οικοδεσπότη που μας προσφέρει γεύμα ή δείπνο. Στα ισπανικά η λέξη «anfitrión» αποτελεί ακόμα και τη κανονική ονομασία του γενναιόδωρου οικοδεσπότη.
Πηγές
Αμφιτρυ Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών
Καστάνιανη Ιωαννίνων
Η Καστάνιανη (πρώην Καστανιά, Καστανέα) είναι ορεινό χωριό που ανήκει στο νομό Ιωαννίνων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο από 850 έως 950 μέτρα, στις πλαγιές του όρους Γύφτισσα ανάμεσα στους ορεινούς όγκους του Σμόλικα και του Γράμμου, σε μιά κατάφυτη χαράδρα πάνω από τον ποταμό Σαραντάπορο. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 79 κάτοικοι. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Κόνιτσας. Μέχρι το 1950 ονομαζόταν Καστάνιανη οπότε μετονομάστηκε σε Καστανέα. Η μετονομασία του χωριού σε Καστάνιανη έγινε το 2013 με το ΦΕΚ 255/Α/26-11-2013.
Ιστορικά στοιχεία
Η ίδρυση του οικισμού στη σημερινή του θέση τοποθετείται στις αρχές του 11ου αιώνα. Σταδιακά εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα χωριά των Μαστοροχωρίων κατά τα τον 18ο και 19ο αιώνα. Μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου και την ενσωμάτωση της στο ελληνικό κράτος η Καστάνιανη αποτέλεσε έδρα κοινότητας που διατηρήθηκε μέχρι το 1998 οπότε και εντάχθηκε στον δήμο Μαστοροχωρίων.
Ο πληθυσμός της παρουσίασε μείωση κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, ακολουθώντας παρόμοια τύχη με τα περισσότερα ορεινά χωριά. Όπως φαίνεται και από τον παρακάτω πίνακα, σημαντικότερη μείωση υπήρξε κατά τη δεκαετία του 1940 καθώς η περιοχή υπέφερε από τον εμφύλιο πόλεμο. Πορεία του πληθυσμού: Η Καστάνιανη έχει πολιούχο τον Άγιο Νικόλαο ενώ το πανηγύρι της είναι στις 26 Ιουλίου της Αγίας Παρασκευής.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Πέτρινο γεφύρι στην Καστανιά|258x258εσ Η Καστάνιανη αποτελεί χαρακτηριστικό Μαστοροχώρι του νομού Ιωαννίνων. Είναι εξ ολοκλήρου πετρόκτιστο χωριό, όπου κυριαρχούν τα πετρόκτιστα σπίτια και τα λιθόστρωτα καλντερίμια. Ανάμεσα στα ογκώδη πέτρινα σπίτια ξεχωρίζει το παλιό σχολείο του χωριού. Στην όμορφη εικόνα του οικισμού συμβάλλει η πλούσια βλάστηση της περιοχής. Στο χωριό ξεχωρίζουν ακόμα τα πέτρινα γεφύρια (υπάρχουν συνολικά τέσσερα, μέσα και γύρω από τον οικισμό) και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Μαστοροχωρίων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
89 (αριθμός)
Το 89 (ογδόντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 88 και πριν από το 90. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 89 συμβολίζεται ως LXXXIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΘ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
89 89 89
Ρέντσο Πιάνο
Ο Ρέντσο Πιάνο (ιταλ. Renzo Piano) (Γένοβα: 14 Σεπτεμβρίου 1937 -) είναι Ιταλός διακεκριμένος αρχιτέκτονας.
Βιογραφικό
Γόνος οικογενείας οικοδόμων, ο Πιάνο γεννήθηκε το 1937 στη Γένοβα. Φοίτησε στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου (απόφ. 1964) και στη συνέχεια εργάστηκε στον κατασκευαστικό τομέα μαζί με τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Λούις Καν και τον Ζ. Μακόφσκυ. Από το 1971 αρχίζει μια συνεργασία με τον Ρίτσαρντ Ρότζερς, καρπός της οποίας ήταν και το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι, το επονομαζόμενο και Μπωμπούργκ. Το 1981 ο Πιάνο ιδρύει το δικό του τεχνικό γραφείο, το οποίο σήμερα διαθέτει υποκαταστήματα στο Παρίσι, τη Γένοβα και τη Νέα Υόρκη, απασχολώντας προσωπικό 150 ατόμων. Τα φουτουριστικά του σχέδια εφαρμόστηκαν όχι μόνο στον κατασκευαστικό κλάδο, αλλά και στο βιομηχανικό σχέδιο· το 1999, η ελβετική εταιρεία ρολογιών χειρός Σουότς (Swatch), εξέδωσε ένα μοντέλο σε δικό του σχέδιο, αφετηρία του οποίου υπήρξε το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού. Τα έργα του, με πιο γνωστό ίσως το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι, έχουν διακριθεί για την καινοτόμο τους σύλληψη και έχουν αποσπάσει δεκάδες βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Πρίτσκερ (1998), ενώ ο Πιάνο έχει τιμηθεί από την πατρίδα του με το Μετάλλιο της Τιμής της Δημοκρατίας της Ιταλίας (Ordine al merito della Repubblica Italiana), την υψηλότερη διάκριση της γενέτειράς του.
Έχει σχεδιάσει κτίρια σε όλο τον κόσμο: το Menil Collection στο Χιούστον, το Σταθμό του Διεθνούς Αεροδρομίου Kansai στην Οσάκα, το Ίδρυμα Beyeler στην Ελβετία, το Πολιτιστικό Κέντρο Jean-Marie Tjibaou στη Νέα Καληδονία, την Πλατεία Potsdamer στο Βερολίνο, το Αμφιθέατρο Parco Della Musica στη Ρώμη, τη Βιβλιοθήκη Morgan στη Νέα Υόρκη, το Μουσείο Φυσικής και Επιστήμης (newMetropolis) στο Άμστερνταμ και πολλά άλλα.
Σακί (Αζερμπαϊτζάν)
Ετυμολογία
Σύμφωνα με τους ιστορικούς του Αζερμπαϊτζάν, το όνομα της πόλης οφείλει στον Ιρανό ήρωα Sakas, που έφθασε στο έδαφος του σύγχρονου Αζερμπαϊτζάν τον 7ο αιώνα π.Χ. και το κατοίκησε για αρκετούς αιώνες. Στις μεσαιωνικές πηγές, το όνομα της πόλης βρίσκεται σε διάφορες μορφές όπως Sheke, Sheki, Shaka, Shakki, Shakne, Shaken, Shakkan, Shekin.
Γεωγραφία
Τα ορεινά δάση στα νότια προστατεύουν το Σακί από τις πλημμύρες και τους καύσωνες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ στο βορρά ξεπροβάλλουν οι χιονισμένες κορυφές της ευρύτερης περιοχής του Καυκάσου. Οι κυριότεροι ποταμοί της πόλης είναι ο Kish και ο Gurjhana.
Πατρίδα του μεταξιού
Το Σακί για αιώνες αποτελούσε σημείο συνάντησης εμπόρων που ακολουθούσαν το δρόμο του μεταξιού. Σήμερα παραμένει ένα πολύβουο παζάρι που προσελκύει εμπόρους από τα γύρω χωριά. Η φήμη του Σακί ξεπερνάει τα όρια της χώρας. Αιτία, τα μεταξωτά εργόχειρα και τα χειροποίητα ολομέταξα χαλιά, που είναι ξακουστά σε ολόκληρο τον κόσμο και υφαίνονται κατόπιν παραγγελίας. Για την βαφή του νήματος χρησιμοποιούνται φυσικά χρώματα, που αναμιγνύονται σύμφωνα με μια παραδοσιακή πανάρχαια συνταγή. Συχνά απαιτούνται οχτώ ολόκληροι μήνες για την ολοκλήρωση της πλέξης ενός και μόνο χαλιού, που αποτελεί ένα πραγματικό έργο τέχνης. Τα περίφημα και πανάκριβα χαλιά που το τετραγωνικό τους κοστολογείται εκατοντάδες ευρώ και τα απαράμιλλα μεταξωτά παράγονται εδώ και αιώνες με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο.
Ρέντσο Πιάνο
Βιογραφικό
Το σπουδαίο αρχιτεκτονικό έργο του Ρέντσο Πιάνο του έχει αποφέρει βραβεία όπως:
Σακί (Αζερμπαϊτζάν)
Το παλάτι των Χάνων του Σακί
Το παλάτι των Χάνων του Σακί ήταν μια καλοκαιρινή κατοικία για τους Σακί Χάνους. Το ανάκτορο της πόλης, με τις υπέροχες τοιχογραφίες, χτίστηκε το 1797 από τον Μουχάμεντ Χασάν Χαν. Το παλάτι προτάθηκε για τον κατάλογο των τόπων παγκόσμιας κληρονομιάς, UNESCO το 1998 από την Gulnara Mehmandarova - ο πρόεδρος της Επιτροπής του Αζερμπαϊτζάν ICOMOS - Διεθνές Συμβούλιο για Μνημεία και Τοποθεσίες και εντάχθηκε σε αυτόν το 2019. Τα εξαίσια βιτρό στα παράθυρα του Παλατιού των Χάνων του Σακί, που βασίζονται στην τέχνη «Shebeke», οφείλονται στους Ιταλούς εμπόρους, που αντάλλασσαν το πανάκριβο επεξεργασμένο γυαλί με μετάξι.
Ρέντσο Πιάνο
Στούντιο Πιάνο (1964-70)
Ο Πιάνο ασχολήθηκε με τα ελαφριά περιβλήματα, πειραματιζόμενος ιδίως με πλαστικές και εντατικές κατασκευές. Ο μηχανικός που έκανε τους υπολογισμούς για αυτές τις κατασκευές ονομάζεται, Flavio Marano και δουλεύει ακόμα και σήμερα στο Building Workshop ως διαχειριστής. Ως χτίστης δούλεψε ο αδερφός του Ermanno Piano. Το 1970 κατασκεύασε το ‘Italian Industry Pavillion’ που αποτελεί μία χαλύβδινη δομημένη κατασκευή με ενισχυμένη επένδυση πολυεστέρα και πανέλα οροφής.
Σακί (Αζερμπαϊτζάν)
Το παλάτι των Χάνων του Σακί
Η τέχνη αυτή, αρχικά άγνωστη, χρονολογείται από τον 18ο αιώνα και την συναντάμε επίσης στο Ιράν και τη Γεωργία.
Ρέντσο Πιάνο
Πιάνο και Ρότζερς (1971-78)
Η συνεργασία του Ρένζο πιάνο με τον Ρίτσαρντ Ρότζερς (Richard Rogers) ήταν αυτή που εκτόξευσε και τους δύο σε διεθνή διάκριση. Το έργο, του οποίου ο ρόλος είχε καθοριστική σημασία για την καριέρα του Πιάνο και του προσέφερε παγκόσμια αναγνώριση είναι το Centre George Pompidou, γνωστό και ως Beaubourg, το οποίο είναι σχεδιασμένο με προδιαγραφές High-Tech αρχιτεκτονικής και ταυτόχρονα καθορίζει μία νέα σχέση, πιο οικεία με τον πολιτισμό. Τα Ιταλικά Γραφεία Β+Β στο Novedrate (1971-73), καθώς και τα Σπίτια Ελεύθερης Κατοψης (Free Plan Houses) στο Μιλάνο (1972-74) αποτελούν έργα αυτής της γόνιμης συνεργασίας.
Σακί (Αζερμπαϊτζάν)
«Shebeke» του Σακί
Τα μωσαϊκά από βιτρό έχουν τοποθετηθεί σε λωρίδες, δρύινες ή καρυδιάς. Η τέχνη «Shebeke» στα παράθυρα δίνει λάμψη και ζωή στα κτίρια. μικρογραφία|Η τέχνη «Shebeke» του Αζερμπαϊτζάν
Στα παράθυρα «Shebeke» του Παλατιού των Χάνων του Σακί υπάρχουν πάνω από 14.000 ψηφιδωτά, ενωμένα χωρίς κόλα ή καρφιά. Την εποχή του Δρόμου του Μεταξιού, οι Αζέροι έμποροι έκαναν παζάρι για να μπορέσουν να κατασκευάσουν αυτά τα μωσαϊκά στα παράθυρα των παλατιών: αντάλλασσαν μπαχαρικά και μεταξωτά για να πάρουν βιτρό Μουράνο από την Ιταλία. Το «Shebeke» είναι βασικό χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής των Αζέρων και το συναντά κανείς σε πολλά ιστορικά κτίρια στη χώρα.
Ρέντσο Πιάνο
Πιάνο και Ράις Συνεργάτες (1978-81)
Με συνεργάτη τον Πίτερ Ράις (Peter Rice), ο Πιάνο ξεκίνησε μία έντονα πειραματική φάση με ποικίλα έργα που οδήγησαν σε μία μεγάλη ‘μάζα’ από προβληματισμούς και ακολούθως στην προσέγγιση που έχει διαμορφώσει όλες τις μεταγενέστερες εργασίες. Συγκεντρωνόταν πλέον στην κοινωνική λειτουργία, στα εργαλεία και στην διαδικασία κατασκευής του κτιρίου. Από τα έργα του με τον Ράις, ο Πιάνο έχει δηλώσει ότι έμαθε τη τέχνη της ακοής και της κατανόησης των ανθρώπων, ικανότητα που θεωρεί απαραίτητη για να εξυπηρετεί τις ανάγκες των ανθρώπων με τα έργα του και όχι να ανταγωνίζεται για φήμη και δόξα. Κατασκεύασαν μαζί δύο πειραματικά οχήματα: το Ιπτάμενο Χαλί (Flying Carpet) το 1978 και το Πειραματικό Φίατ (Fiat Vss Experimental) 1978-1990. Συμμετείχαν μαζί επίσης σε τηλεοπτικό πρόγραμμα το ‘ Open Site’, μέσα από το οποίο ήθελαν να δείξουν την αρχιτεκτονική ως προιόν της τεχνολογικής ανακάλυψης, δηλαδή παρουσίαζαν εργαλεία, κατασκευαστικές μεθόδους, υλικά κτλ. Ακόμη, το πρόγραμμα που είχαν αναλάβει για την Γειτονιά της UNESCO (UNESCO Neighbourhood Workshop) βοήθησε τον ίδιο τον Ρέντσο Πιάνο στην εξάπλωση και τον επαναπροσδιορισμό της δικής του προσέγγισης της αρχιτεκτονικής. Με αυτό το έργο στόχευε να βρει την στρατηγική που δε θα έσωζε μόνο απομονωμένα ιστορικά μνημεία, αλλά και ολόκληρα ιστορικά κέντρα με τα ήθη και τις παραδόσεις τους.
Σακί (Αζερμπαϊτζάν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Αζερμπαϊτζάν
Ρέντσο Πιάνο
Αξιόλογα έργα
Ορισμένα από τα γνωστότερά του έργα ανά τον κόσμο περιλαμβάνουν τον ουρανοξύστη Σαρντ στο Λονδίνο, το Διεθνές Αεροδρόμιο Κανσάι στην Οζάκα της Ιαπωνίας, αλλά και το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Νέο Φάληρο (πρώην εγκαταστάσεις ιπποδρόμου). μικρογραφία|Ο ουρανοξύστης [[The Shard στο Λονδίνο]]
Centre George Pompidou, Παρίσι, Γαλλία 1971-1977
Για τη δημιουργία του Centre George Pompidou ο Ρέντσο Πιάνο συνεργάστηκε με τον Richard Rogers. Στόχος τους ήταν το συγκεκριμένο κτίριο να αποτελέσει σημαντικό κόμβο σε ένα πανεθνικό δίκτυο πολιτιστικών ανταλλαγών. Ταυτόχρονα, βασική τους πρόθεση ήταν η ανίχνευση μίας νέας σχέσης με τον πολιτισμό. Το κέντρο αυτό αποτελείται από 6 ορόφους και βρίσκεται κοντά στην παλιά περιοχή Μαρέ του Παρισιού. Αποτελεί μία τομή στην τεχνικά προσανατολισμένη αρχιτεκτονική τόσο με το πλέγμα των σωληνοειδών αγωγών στην ανατολική πρόσοψη, όσο και με τις πρωτότυπες κυλιόμενες σκάλες από γυαλί μήκους 166 μέτρων στο δυτικό μέτωπο. Αποτελεί την υπέρτατη έκφραση του μοντερνιστικού ιδανικού του κτιρίου-μηχανή, καθώς και την πιο πρόσφατη έννοια του κτιρίου ως σύνολο μερών. Εγκλωβίζει, δηλαδή, το χειραφετικό πνεύμα του Παρισιού, αντικαθιστώντας τον πολιτιστικό ελιτισμό και την απομόνωση των τεχνών με μία ενεργό και προσβάσιμη μηχανή στην οποία οι τέχνες μπορούν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για όλα τα κοινωνικά στρώματα. Το έντονου χρώματος μέταλλο και οι σωλήνες εξυπηρετούν μία αστική, συμβολική και εκφραστική λειτουργία, και όχι τεχνική. Το Centre George Pompidou αποτελεί μία δημιουργική κατασκευή, όχι μόνο για την καριέρα του Πιάνο, άλλα και για την αρχιτεκτονική της εποχής του γενικότερα.
Πολιτιστικό Κέντρο Tjibaou Jean-Marie, Νουμέα, Νέα Καληδονία 1993-1998
Ο Ρέντσο Πιάνο, λαμβάνοντας στοιχεία από τον πολιτισμό των γύρω τοπικών χωριών, συνέλαβε αυτό το πολιτιστικό κέντρο, ως μία σειρά από ξύλινα ¨περίπτερα¨ τοποθετημένη σε μία στενή χερσόνησο. Στην πλευρά που βλέπει στη λιμνοθάλασσα, όπου κυριαρχούν ισχυροί άνεμοι, ο αρχιτέκτονας έστησε μία σειρά από κατασκευές με ξύλινα τοιχώματα που κυμαίνονται από 9 εώς 28 μέτρα. Ταυτόχρονα, ένας διπλού δέρματος σχεδιασμός καθιστά αυτές τις προσόψεις αρκετά ανθεκτικές ακόμη και κατά τη διάρκεια τροπικών καταιγίδων, καθώς αυτές είναι, επίσης, σχεδιασμένες για να δεχτούν το φυσικό φως και αέρα μέσω φυσικής καμινάδας. Υπάρχουν τρία λειτουργικά ¨χωριά¨ στο συγκρότημα. Το πρώτο περιέχει τις δημόσιες περιοχές και χώρους εκθέσεων, το δεύτερο, αμφιθέατρο, αίθουσες συναντήσεων και το τρίτο τους χώρους διδασκαλίας και διοίκησης. Παρ’ όλη την έμφαση του στην τοπική κουλτούρα, ο Πιάνο συνδυάζει τη χρήση του ξύλου και του φυσικού αερισμού με το γυαλί και τα στοιχεία αλουμινίου.
Ίδρυμα Beyeler, Riehen, Ελβετία 1991-1997
Το ίδρυμα Beyeler αποτελεί παράδειγμα αρχιτεκτονικής αυτοσυγκράτησης και μαεστρίας. Βρίσκεται δίπλα σε έναν πολυσύχναστο δρόμο, προς τον οποίο η όψη του κτιρίου κλείνει, καθώς είναι σχεδιασμένη με τοίχωμα από πορφυρίτη από την Παταγονία, Οι τοίχοι αναδύονται σταδιακά από τη γη και το νερό από ένα πάρκο για να υποστηρίξουν μία διάφανη, χαλύβδινη, γυάλινη οροφή που φωτίζει το κτίριο σε αντίθεση με τους πέτρινους τοίχους. Εντός του ιδρύματος, οι γκαλερί, οι λευκοί τοίχοι και τα ανοιχτόχρωμα ξύλινα δάπεδα προσφέρουν ένα βαθμό ηρεμίας στο ίδρυμα που ζήτησε ο ιδρυτής του Ernst Beyeler. Η έμφαση στο φυσικό φωτισμό προσφέρει ιδανικές συνθήκες προβολής για την εντυπωσιακή συλλογή ιμπρεσσιονιστικής και μοντέρνας τέχνης από τον Beyeler, καθώς και τα πολυάριθμα έργα που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια προσωρινών εκθέσεων.
Γραφείο Renzo Piano Building Workshop (RPBW), Γένοβα Ιταλία 1989-1991
Το Renzo Piano Building Workshop γραφείο, του οποίου το προσωπικό, σήμερα, υπερβαίνει τα 100 άτομα ειδικευμένα στην αρχιτεκτονική και την μηχανολογιά, απλώνεται με μία ασυνήθιστη διαμόρφωση στην πλαγιά της δυτικής Γένοβας, έχοντας θέα τη θάλασσα. Το κλιμακωτό σχέδιο υπενθυμίζει γειτονικές ταράτσες που απλώνονται κάτω προς την ακτή. Τελεφερίκ των 8 ατόμων εξυπηρετούν την εγκατάσταση. Σχεδιάστηκε σαν ένα θερμοκήπιο εξαιτίας της ανάγκης για τη μελέτη φυτικών ειδών. Η οροφή αποτελείται από πλαστικοποιημένο ξύλινο πλαίσιο, το οποίο εδράζεται σε μικρής διατομής μεταλλικές κολώνες. Διπλά τζάμια με ενδιάμεσο στρώμα αέρα βοηθούν να διατηρηθεί η αύξηση της θερμοκρασίας όσο το δυνατόν χαμηλότερη, ταυτόχρονα το κτίριο δέχεται ένα μεγάλο ποσό φυσικού φωτός στους χώρους εργασίας και θέα προς τη θάλασσα. Εκτός από τον πέτρινο τοίχο στην πλαγιά του βουνού, οι υπόλοιποι τοίχοι είναι από γυαλί. Σύμφωνα με τον Ρέντσο Πιάνο : ¨το ατελιέ αυτό έχει φτιαχτεί με βάση τον χώρο, τον ήλιο και τη φύση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Πρίτσκερ
Kungssången
Το Τραγούδι του Βασιλιά (σουηδικά: Kungssången) είναι ο βασιλικός ύμνος της Σουηδίας. Είναι γνωστός και με την εναλλακτική ονομασία Ur svenska hjärtans djup en gång (ελληνικά: Μονομιάς από τα βάθη των σουηδικών καρδιών) στη πρώτη γραμμή του πρώτης στροφής. Το Τραγούδι του Βασιλιά παίζεται στην ημέρα των γενεθλίων του βασιλιά, στο ετήσιο άνοιγμα του σουηδικού κοινοβουλίου (Ρίκσνταγκ) και στη τελετή απονομής του Βραβείου Νόμπελ. Παρόλο που παίζεται σε διάφορες επίσημες περιστάσεις όπως οι παραπάνω, το τραγούδι δεν θεωρείται εθνικός ύμνος της Σουηδίας. Το Du gamla, Du fria είναι ο ντε φάκτο εθνικός ύμνος της Σουηδίας, αλλά δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα.
Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Καρλ Βίλελμ Άουγκουστ Στράντμπεργκ και η μουσική συντέθηκε για εκτέλεση από τετραμελή χορωδία από τον Ότο Λίντμπλαντ. Το Kungssången αντικατέστησε τον προηγούμενο βασιλικό ύμνο με τίτλο Bevare Gud vår kung. Ο προηγούμενος ύμνος είχε την ίδια μελωδία με τον βρετανικό βασιλικό ύμνο Θεέ Σώσε τη Βασίλισσα. Ο ύμνος παίχτηκε για πρώτη φορά στο Λουντ στις 5 Δεκεμβρίου 1844 σε μια τελετή που διοργάνωσε το πανεπιστήμιο της πόλης για να εορτάσει την ενθρόνιση του βασιλιά Όσκαρ Α΄. Ο ύμνος έγινε επίσημα βασιλικός ύμνος της Σουηδίας το 1893.
Σήμερα τραγουδιέται μόνο η πρώτη και η τρίτη στροφή. Αν ο βασιλιάς είναι παρών σε μια εκτέλεση του τραγουδιού, τραγουδιέται μόνο η πρώτη στροφή. Οι άλλες τρεις στροφές τραγουδιούνται πολύ σπάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σουηδίας
Νταρσάνα
Τα Νταρσάνα (Darśana) είναι σχολές φιλοσοφίας που βασίζονται στις Βέδες. Ο όρος αναφέρεται κυρίως σε έξι σχολές της Ινδουιστικής φιλοσοφίας σχετικά με την πνευματικότητα και αποτελεί τα διανοητικά τμήματα των Ινδουιστικών κειμένων. Παραδοσιακά, ορίζεται ως κάτι που οραματίζεται την αληθινή φύση του κόσμου (samsara), την αιτία της δέσμευσης και την πορεία προς την απελευθέρωση του Πραγματικού Εαυτού (Nishreyasa ).
Τα περισσότερα Νταρσάνα υποστηρίζουν ότι ο Atman (Εαυτός) αποτελείται από τo μυαλό, τη διάνοια και τη φύση. Ο Atman θεωρείται ότι θα είναι παντοτινά ελεύθερος και ο απόλυτος στόχος είναι όλοι να οδηγηθούν και να συνειδητοποιήσουν την πραγματική απελευθέρωση. Αν και πολλά Darśanas διαφέρουν ως προς τις τεχνικές που χρησιμοποιούν, αρκετά από αυτά έχουν αναπτυχθεί με βάση την πνευματική φιλοσοφία, τις περίπλοκες μεθόδους και πρακτικές, καθώς και τις τεχνικές απελευθέρωσης του ατόμου.
Ετυμολογία
Το Νταρσάνα ή darshana (Σανσκριτικά: दर्शन) προέρχεται από τη λέξη drish, που σημαίνει όραση, όψη και εμφάνιση. Θεωρείται ως μία προοπτική, μία οπτική γωνία ή ένας τρόπο να βλέπεις αιώνιες και φιλοσοφικές αλήθειες. Αναφέρεται στην διαδικασία ανάλυσης, στην οποία εμπλέκεται ένα βαθύτερο επίπεδο όρασης. Από ορισμένους μεταφράζεται και ως ιεροφάνεια, εννοώντας είτε ένα όραμα του θεού είτε μία παρουσία ενός πολύ σεβαστού ατόμου. Είναι αρκετά δύσκολο να προσδιοριστεί με μία συγκεκριμένη εννοιολογική σημασία η λέξη “Darśana”. Το σίγουρο πάντως είναι ότι στοχεύει σε μία συνεχόμενη αλληλεπίδραση μεταξύ λατρευτή και γκουρού για να επιτευχθεί το επιδιωκώμενο αποτέλεσμα. Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος θα μπορέσει να φτάσει στην βελτίωση του επιπέδου της συνείδησης και της πνευματικότητας.
Τα Νταρσάνα στον Ινδουισμό
Τα Νταρσάνα αποτελούν ένα σημαντικό κλάδο της Ινδουιστικής φιλοσοφίας. Η λέξη “Darśana” αναφέρεται στα έξι συστήματα σκέψης τα οποία περιλαμβάνονται στην κλασική Ινδουιστική φιλοσοφία και είναι τα μέσα επίδειξης της Αλήθειας. Καθένα από αυτά έχει το Sutrakara, δηλαδή το μεγάλο σοφό που συστηματοποίησε τα δόγματα του κάθε συστήματος σκέψης και τα έβαλε σε σύντομους αφορισμούς ή αλλιώς Sutras. Πιο αναλυτικά, το Darśana αποτελείται από το Nyaya που σημαίνει κανόνας, νόμος, δικαιοσύνη ή σωστή κρίση και ενασχόληση με το «λογικό ρεαλισμό», το Vaisheshika που σχετίζεται με ιδιαιτερότητες των αντικειμένων ή των ουσιών που βρίσκονται στην ύπαρξη, ενώ παράλληλα βασίζεται σε ορθολογικές αναλύσεις και ορθολογικές μεθόδους, το Samkhya που είναι ο αριθμός των πραγματικοτήτων tattvas που υπάρχουν στην ύπαρξη, το Yoga που θεωρείται ένα σύστημα πεποιθήσεων ή φιλοσοφίας, το Mimamsa που αναφέρεται στην κριτική σκέψη, τη λογική έρευνα ή τη σοβαρή ενδοσκόπηση και το Vedanta που είναι το τέλος των Βεδών. Το καθένα από αυτά κρύβει μεγάλη ιστορία, έχει πολλούς πιστούς ακόλουθους και αναφέρεται με διαφορετικό τρόπο στη φύση ύπαρξης του θεού, της φύσης, της αλήθειας, της δημιουργίας, της αιτίας και του αποτελέσματος. Σε συνέχεια της παράδοσης, οι άνθρωποι ακόμη και σήμερα περιμένουν με ανυπομονησία τις ώρες για το Darśana των πνευματικών Γκουρού και άλλων εξεχουσών προσωπικοτήτων.
Σύμφωνα με την Ινδουιστική παράδοση, οι οπαδοί επισκέπτονται θρησκευτικούς χώρους και ναούς. Θεωρείται ως μία μορφή τελετουργικής λατρείας, η οποία οδηγεί σε μία συνεχόμενη πράξη αναζήτησης που θα φέρει την πνευματική ικανοποίηση. To Darśana μπορεί να συμβεί οπουδήποτε, όπως γαι παράδειγμα στο σπίτι, μπροστά από ενα βωμό, έχοντας μία εικόνα κάποιας θεότητας, σε ένα χώρο λατρείας ή και σε ένα οπτικοποιημένο περιβάλλον κατά τη διάρκεια του διαλογισμού. Στόχος και των έξι Darśana είναι η αποφυγή αρνητικών καταστάσεων και η απελευθέρωση του ανθρώπου από τον πόνο και τα βάσανα, ώστε να μπορέσει ο ίδιος να φτάσει στην απόλυτη ελευθερία, την τελειότητα και την αιώνια ευδαιμονία. Τελικά, όλα αυτά θα προέλθουν από την ένωση της ατομικής ψυχής με την ανώτατη ψυχή.
Μονή Μεγίστης Λαύρας
thumb|right|200px|Άποψη της αυλής της Μεγίστης Λαύρας (1998)
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Μεγίστης Λαύρας είναι μια εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται πρώτη (1η) στην ιεραρχική τάξη των αγιορείτικων μονών και η μεγαλύτερη σε έκταση.
Στην Μονή της Λαύρας είναι και η κατοικία του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου.
Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Πρόδρομος Λαυριώτης. Επί δεκαετία εγκαταβίωσε ως μοναχός στη Μονή ο Μικρασιάτης Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος Χαραλάμπους (1907-1970), που ως αντιστασιακός ιερέας κρατήθηκε σε Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Τοποθεσία
Βρίσκεται λίγο βορειότερα του νοτιοανατολικού άκρου της χερσονήσου του Άθω, πάνω σ΄ ένα πλάτωμα βράχου. Απέχει 1,5 ώρα από τις Καρυές με αυτοκίνητο και γύρω στις 7 ώρες πεζοπορία, ενώ από την ακτή περίπου 20 λεπτά, όπου και βρίσκεται ο αρσανάς της μονής.
Στην είσοδο της μονής υπάρχει ελικοδρόμιο.
Το μοναστήρι είναι πολύ μεγάλο, με οχυρωματικούς πύργους, με προβολικούς οχετούς, τις "ζεματίστρες" στις εισόδους της μονής από όπου έριχναν καυτό λάδι για να αντιμετωπίζουν τις επιδρομές των πειρατών, κατά ιδία αρχιτεκτονική εφαρμογή των κάστρων. Ακόμα, έξω βρίσκεται ένας νερόμυλος, καλλιέργειες (λαχανικά) και το κοιμητήριο, ενώ ψηλά στο βουνό το ασκηταριό του Αγ. Αθανασίου.
Ίδρυση
thumb|left|200px|Ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης thumb|right|200px|Το κυπαρίσσι του [[Άγιος Αθανάσιος Αθωνίτης|Άγ. Αθανασίου του Αθωνίτη (2007). Λέγεται ότι η ηλικία του ξεπερνά τα 1000 χρόνια.]]
Η μονή ιδρύθηκε πάνω στο σημείο που πιθανολογείται ότι ήταν η αρχαία πελασγική πόλη Ακρόθωσι, από τον Άγ. Αθανάσιο τον Αθωνίτη το 963 μ.Χ., που ο ίδιος, με την ακολουθία του, έκτισε στην αρχή το τετράπλευρο τείχος, στη συνέχεια το καθολικό της Μονής και τέλος τις σειρές των κελιών, κατά προτροπή και χρηματοδότηση του φίλου του, αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Νικηφόρου Φωκά. Μία ερμηνεία για τη στάση αυτή του αυτοκράτορα είναι η φιλοσοφία του για το μοναχισμό. Τον προτιμούσε σε απόκρημνα και δύσβατα μέρη. Συνηγορούν προς αυτό τόσο η απαγόρευσή του για την ίδρυση μονών σε αγροτικές περιοχές, όσο και η βαριά φορολογία στην εκκλησιαστική περιουσία. Λέγεται επίσης ότι επιθυμούσε σφόδρα να εγκαταλείψει αργότερα τον θρόνο και να μονάσει στη Μεγίστη Λαύρα. Βεβαίως, μπορεί να υπάρχουν και άλλες ερμηνείες. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι πως δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει τον πόθο του να μονάσει, καθώς δολοφονήθηκε, ενώ κοιμόταν, από την γυναίκα του Θεοφανώ και τον ανιψιό του Ιωάννη Τσιμισκή, μετέπειτα αυτοκράτορα, και όπως αναφέρει η παράδοση, βρέθηκε να κοιμάται πάνω σε ένα μοναχικό ράσο.
Ιστορία
Στον περίβολο υφίσταται το παρεκκλήσι (ένα από τα 37 της μονής) της Παναγίας της Κουκουζελιώτισσας, όπου και η θαυματουργός εικόνα. Πήρε το όνομά της από τον Αγ. Ιωάννη τον Κουκουζέλη, περίφημος για την ψαλτική του ικανότητα και πρωτοψάλτης των ανακτόρων. Ποθώντας, όμως, τον μοναχικό βίο έφυγε κρυφά και ήρθε στη Μ. Λαύρα με άλλο όνομα για να μη τον βρει ο αυτοκράτορας και παριστάνοντας τον αγράμματο και αδαή. Ανέλαβε, αυτός ο μορφωμένος, ο αξιωματούχος, ο πολλά τιμώμενος, το διακόνημα του βοσκού. Όμως ο αυτοκράτορας, που είχε βάλει λυτούς και δεμένους, τον ανακάλυψε. Θαύμασε την ταπεινότητά του και δεν τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, παρέμεινε στο μοναστήρι όπου έγινε πρωτοψάλτης. Κατά μία παράδοση, μία μέρα που έψελνε έμπροσθεν της εικόνας, κουράστηκε και νύσταξε. Τότε η Παναγία, από την εικόνα, μίλησε και του είπε: «Κουράγιο, συνέχισε και εγώ θα σε ανταμείψω». Και του έδωσε ένα χρυσό νόμισμα.
Το καθολικό της μονής είναι αρκετά μεγάλο. Θαυμάσια είναι η βαριά δίφυλλη ξύλινη θύρα που χωρίζει τη λιτή από τον κυρίως ναό, δωρεά του Φωκά, λάφυρο του από πολέμους. Ακόμα πιο θαυμάσιο είναι το ψηλό περίτεχνο τέμπλο.
Στο διπλανό κολλητό παρεκκλήσι βρίσκεται ο τάφος του Αγ. Αθανασίου, ο οποίος όμως δεν έχει ανοιχτεί ποτέ. Μια φορά πήγε ένας πατριάρχης Αλεξανδρείας, που ευλαβούταν πολύ τον Άγιο, να πάρει λείψανο από τον τάφο του. Μόλις όμως τον άνοιξε, κεραυνοί και αστραπές έβγαιναν από αυτόν. Από τότε κανείς δεν τόλμησε να τον ανοίξει. Το δε 1981 (σχετικά πρόσφατα) που το μοναστήρι από ιδιόρρυθμο (ο κάθε μοναχός ζούσε όπως ήθελε) άλλαξε σε κοινοβιακό (υπακοή στον ηγούμενο, κοινή προσευχή, τράπεζα κ.τ.λ.), στις εορτές, ενώπιον πολλών προσκυνητών, ο τάφος έβγαζε πολύ μύρο. Το παρεκκλήσι αυτό κάποτε ήταν αφιερωμένο στον Άγιο και το καθολικό στην Παναγία. Όμως παρουσιάστηκε η Παναγία στον ύπνο του ηγουμένου και τον διέταξε το Καθολικό να αφιερωθεί στη μνήμη του Αγίου Αθανασίου στις 5/7, ενώ το παρεκκλήσι αφιερώθηκε στους 40 μάρτυρες.
Η Τράπεζα βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Καθολικό, παρεμβαλλόμενης της φιάλης και ενός πανύψηλου και παμπάλαιου, όπως φαινόταν από τον κορμό, κυπαρισσιού το οποίο είναι πάνω από 1000 ετών, καθώς φυτεύτηκε από τον Άγιο Αθανάσιο, ο οποίος σκοτώθηκε μαζί με άλλους 6 μοναχούς πέφτοντας από μια σκαλωσιά το 1000 ή το 1001.
Η ακμή της Μεγίστης Λαύρας άρχισε από την ίδρυσή της, όπου στο τέλος του 10ου αιώνα είχε εκατόν εξήντα μοναχούς, ενώ τον 11ο αιώνα επτακόσιους.