cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορνέλις ντε Φος
Συνεργασίες
Ο ντε Φος ήταν τακτικός συνεργάτης του Ρούμπενς. Περί το 1617 ζωγράφισε δύο πάνελ, την Προσκύνηση των ποιμένων και την Εμφάνιση του Ιησού στον Ναό, τμήμα μιας σειράς πινάκων στο θέμα "Το μυστήριο του κύκλου του ροζάριου", στην οποία συμμετείχαν άλλοι τοπικοί ζωγράφοι, περιλαμβανομένων των Ρούμπενς (ο οποίος επέβλεπε το όλο έργο), βαν Ντάικ και Γιάκομπ Γιόρντενς. Οι δύο πίνακες του ντε Φος αναμίχθηκαν με τους υπόλοιπους δεκατρείς στον Ιερό Ναό του Αγίου Παύλου στην Αμβέρσα, όπου πλαισίωσαν την Παναγία του ροζάριο του Καραβάτζιο, που είχε τοποθετηθεί στον Ναό το 1620. Ενώ το αριστούργημα του Καραβάτζιο αργότερα κλάπηκε από τους Αυστριακούς ηγεμόνες της νότιας Ολλανδίας, τα έργα του ντε Φος βρίσκονται ακόμη στον Άγιο Παύλο. Ο ντε Φος βοηθούσε τον Ρούμπενς στις μεγάλες παραγγελίες του εργαστηρίου του κατά τη δεκαετία του 1630. Συνεργάστηκε με τον Ρούμπενς για τη θριαμβευτική είσοδο στην Αμβέρσα του Καρδιναλίου - Ινφάντη Φερδινάνδου, πρόγραμμα για το οποίο ο ντε Φος δημιούργησε δώδεκα βασιλικά πορτρέτα σε σχεδιάσματα του Ρούμπενς. Μεταξύ 1636 και 1638, μαζί με τον αδελφό του Πάουλ και πολλούς άλλους καλλιτέχνες της Αμβέρσας, βοήθησαν τον Ρούμπενς στη διακόσμηση του κυνηγετικού περιπτέρου "Torre de la Parada" στη Μαδρίτη. Ο Κορνέλις δημιούργησε τέσσερις πίνακες με μυθολογικά θέματα για το περίπτερο: Ο Θρίαμβος του Βάκχου, Η γέννηση της Αφροδίτης, Απόλλων και Πύθων και Ο Απόλλων κυνηγά τη Δάφνη. Και τα τέσσερα έργα ανήκουν σήμερα στη συλλογή του Μουσείου Πράδο. Βασίστηκαν σε σχεδιάσματα του Ρούμπενς, τα οποία έχουν επίσης διασωθεί. Αυτό καθιστά δυνατή τη σύγκριση μεταξύ σχεδιασμάτων και τελικών έργων. Στον Θρίαμβο του Βάκχου οι πινελιές του ντε Φος είναι λιγότερο ενεργητικές και ελεύθερες σε σχέση με το σχεδίασμα του Ρούμπενς. Διαφέρει, επίσης, και ο χειρισμός των προσώπων, καθώς είναι λιγότερο εκφραστικά και δραματικά σε σχέση με το σχεδίασμα.
Ενώ οι συνεργασίες του με τον Ρούμπενς φαίνεται ότι άφησαν ανεπηρέαστο το ύφος του, εν τούτοις επηρέασαν την τεχνική του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μαρία των Βουρβόνων (1428-1448)
Η Μαρία των Βουρβόνων (1428 - 7 Ιουλίου 1448) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του δούκα του Μπουρμπόν. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καλαβρίας.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της συζύγου του Αγνής των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Ο σύζυγος της Ιωάννης Β΄ των Βαλουά-Ανζού ήταν δούκας της Καλαβρίας και μετά τον θάνατό της έγινε δούκας της Λωρραίνης· η Μαρία πήρε τον τίτλο της δούκισσας της Καλαβρίας.
Χένρι Ονιεκούρου
Ο Χένρι Τσουκβουεμέκα Ονιεκούρου (αγγλικά: Henry Chukwuemeka Onyekuru) (5 Ιουνίου 1997) είναι Νιγηριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Αντάνα Ντεμίρσπορ, με δανεισμό από τον Ολυμπιακό.
Μαρία των Βουρβόνων (1428-1448)
Οικογένεια
Η συνθήκη για τον γάμο υπογράφηκε τον Απρίλιο του 1437, ενώ η τελετή έγινε όταν η Μαρία έφτασε στην κατάλληλη ηλικία. Με τον σύζυγό της απέκτησε:
Χένρι Ονιεκούρου
Όιπεν
Ο Ονιεκούρου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία στην Ακαδημία Ασπάιρ το 2010, όπου αποφοίτησε το 2015 και εντάχθηκε στο συνεργαζόμενο σύλλογό της, ΚΑΣ Όιπεν. Έκανε το ντεμπούτο του για την Όιπεν στις 5 Σεπτεμβρίου 2015, στην ισοπαλία με 2-2 εναντίον της ΚΦΚ Ντέσελ Σπορτ για την Β΄ Κατηγορία Βελγίου. Ο Ονιεκούρου βοήθησε την ομάδα να προαχθεί στην Πρώτη Κατηγορία Βελγίου κατά την πρώτη του σεζόν και έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στην κατηγορία στην ήττα με 3-0 στις 30 Ιουλίου 2016 εναντίον της Ζούλτε Βάρεγκεμ. Μετά από μια επιτυχημένη σεζόν στην πρώτη κατηγορία, ο Ονιεκούρου τερμάτισε ως ένας από τους κορυφαίους σκόρερ στο πρωτάθλημα, τραβώντας την προσοχή διαφόρων μεγαλύτερων ομάδων στην Ευρώπη. Ολοκλήρωσε τη σεζόν 2016-17 ως από κοινού κορυφαίος σκόρερ με 22 γκολ, αλλά το βραβείο έλαβε ο Πολωνός Γούκας Τεοντόρτσικ, καθώς σκόραρε περισσότερα εκτός έδρας γκολ από τον Ονιεκούρου.
Έβερτον & δανεισμός στην Άντερλεχτ
Στις 30 Ιουνίου 2017, ο Ονιεκούρου μεταγράφηκε στην Έβερτον έναντι 7 εκατομμυρίων £ και στάλθηκε αμέσως με δανεισμό στην ΡΣΚ Άντερλεχτ, όπου του είχε δοθεί ο αριθμός 9 για τη σεζόν 2017-18.
Μαρία των Βουρβόνων (1428-1448)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Χένρι Ονιεκούρου
Έβερτον & δανεισμός στην Άντερλεχτ
Έχοντας σημειώσει 10 γκολ σε 28 αγώνες για την Άντερλεχτ, ο Ονιεκούρου υπέστη τραυματισμό στο σύνδεσμο του γόνατος τον Δεκέμβριο, ο οποίος απαιτούσε χειρουργική επέμβαση. Η Άντερλεχτ ανακοίνωσε ότι θα χρειαζόταν χειρουργική επέμβαση και ότι θα ήταν εκτός δράσης για αρκετούς μήνες. Τον Ιανουάριο του 2018, αναφέρθηκε ότι ο Ονιεκούρου θα επέστρεφε στην Άντερλεχτ μετά την αποκατάσταση και την πλήρη ανάρρωση.
Γαλατασαράι (δανεισμός)
Τον Ιούλιο του 2018, ο Ονιεκούρου εντάχθηκε στην Γαλατασαράι με μονοετή δανεισμό. Το κόστος δανεισμού που καταβλήθηκε στην Έβερτον αναφέρθηκε σε 700.000 £. Στις 20 Μαΐου 2019, ο Ονιεκούρου σκόραρε στη νίκη της Γαλατασαράι με 2-1 επί της Ιστάνμπουλ Μπασακσεχίρ, όπου η ομάδα εξασφάλισε το Πρωτάθλημα Τουρκίας για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν. Η νίκη σήμαινε επίσης ότι ο Γαλατασαράι εξασφάλισε το εγχώριο νταμπλ έχοντας νικήσει τον Ακχισάρ Μπελεντίγεσπορ στον τελικό του Κυπέλλου Τουρκίας την προηγούμενη εβδομάδα.
Μονακό
Έχοντας αποτύχει να εξασφαλίσει άδεια εργασίας για να αγωνιστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Ονιεκούρου εντάχθηκε στην ΑΣ Μονακό με μόνιμη μεταγραφή στις 12 Αυγούστου 2019. Το κόστος μεταγραφής δεν έγινε γνωστό (φημολογείται ότι κυμαινόταν μεταξύ 12 και 15 εκατομμυρίων £) και ο Ονιεκούρου υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την ομάδα της Λιγκ 1.
Γαλατασαράι (επαναδανεισμός)
Στις 5 Ιανουαρίου 2020, ο Ονιεκούρου εντάχθηκε στην Γαλατασαράι, τον πρώην σύλλογό του, με εξαμηνιαίο δανεισμό, χωρίς δυνατότητα αγοράς. Έφυγε μετά το τέλος του δανεισμού του τον Ιούνιο, έχοντας συνολικά δώδεκα εμφανίσεις και ένα γκολ.
Στις 25 Ιανουαρίου 2021, ο Ονιεκούρου εντάχθηκε για άλλη μια φορά στην Γαλατασαράι με ένα εξάμηνο δάνειο, αυτή τη φορά με δυνατότητα αγοράς.
Στρεπτόκοκκος ομάδας Β
Το γένος Streptococcus κατατάσσεται στην τάξη Lactobacillales της συνομοταξίας Firmicutes. Το γένος των στρεπτοκόκκων περιλαμβάνει μια ομάδα Gram (+) θετικών κόκκων οι οποίοι κατά την μικροσκοπική εξέταση εμφανίζονται ο ένας δίπλα στον άλλο σχηματίζοντας ζεύγη ή αλυσίδες. Μερικές από τις ιδιότητές τους είναι η ζύμωση σακχάρων παράγοντας γαλακτικό οξύ, ενώ δίνουν αρνητική την αντίδραση καταλάσης και οξειδάσης.
Χένρι Ονιεκούρου
Αντάνα Ντεμίρσπορ (δανεισμός)
Στις 10 Ιουλίου 2022, εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στην Αντάνα Ντεμίρσπορ.
Εθνική ομάδα
Ο Ονιεκούρου κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Νιγηρίας τον Μάιο του 2017. Έκανε το ντεμπούτο για τη Νιγηρία σε φιλική νίκη με 3-0 επί του Τόγκο την 1η Ιουνίου 2017.
Μετά από μια δυνατή σεζόν 2018-19 με τη Γαλατασαράι, ο Ονιεκούρου συμπεριλήφθηκε στην τελική 23μελής ομάδα της Νιγηρίας για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2019 στην Αίγυπτο. Έπαιξε για 12 λεπτά στους τελικούς, μπαίνοντας ως αλλαγή αργά στον αγώνα στην ήττα με 1-2 στον ημιτελικό εναντίον της, μετέπειτα νικήτριας, Αλγερίας.
Στρεπτόκοκκος ομάδας Β
Είδη αιμολύσεων
Οι στρεπτόκοκκοι ανάλογα με την αιμόλυση που δημιουργούν σε αιματούχο άγαρ διακρίνονται σε άλφα, βήτα και γάμμα αιμολυτικοί. Οι α-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι σχηματίζουν πράσινη ζώνη γύρω από τις αποικίες τους λόγω του υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2) το οποίο παράγουν και που μετατρέπει την αιμοσφαιρίνη σε μεθ-αιμοσφαιρίνη. Οι β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι αιμολύουν πλήρως τα ερυθρά και σχηματίζουν διαυγή ζώνη αιμόλυσης. Οι γ-αιμολυτικοί δεν αιμολύουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην δημιουργείται ζώνη αιμόλυσης γύρω από τις αποικίες τους.
Χένρι Ονιεκούρου
Διακρίσεις
Άντερλεχτ
Στρεπτόκοκκος ομάδας Β
Αντιγονική δομή
Οι β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι ταξινομούνται βάσει των αντιγονικών χαρακτηριστικών του υδατάνθρακα C ή του πολυσακχαριδικού αντιγόνου του κυτταρικού τους τοιχώματος σε διάφορες ορολογικές ομάδες κατά Lancefield. Οι ομάδες χαρακτηρίζονται με τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου από το Α έως V.
Αποικισμός
Στους ενήλικες η κύρια περιοχή αποικισμού είναι ο γαστρεντερικός σωλήνας. Το κατώτερο τμήμα αποτελεί την πρωταρχική περιοχή αποικισμού, ενώ το γεννητικό σύστημα αποικίζεται δευτερογενώς και ειδικά από την ορθροπρωκτική περιοχή. Στις γυναίκες ο μικροοργανισμός μπορεί να απομονωθεί απο τον κόλπο, την ουρήθρα, τον τράχηλο και την ορθοπρωκτική περιοχή. Η παραμονή του στρεπτόκοκκου Β στην ορθοπρωκτική περιοχή διαιωνίζει τη μικροβιοφορία. Τα νεογνά αποικίζονται με μέση συχνότητα 50%, καθώς διέρχονται τον γεννετικό σωλήνα της μολυσμένης από το μικρόβιο μητέρας. Ο στρεπτόκοκκος Β απομονώνεται από το έξω ους, τη μύτη, το κολόβωμα του ομφάλιου λώρου και το ορθό. Έχει παρατηρηθεί ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο αποικισμός των μητέρων τόσο πιο μεγάλη είναι η συχνότητα νόσησης του νεογνού.
Χένρι Ονιεκούρου
Διακρίσεις
Ολυμπιακός
Στρεπτόκοκκος ομάδας Β
Μορφολογία
Μορφολογικά ο Streptococcus agalactiae είναι ένας Gram θετικός σφαιρικός κόκκος ο οποίος διατάσσεται σε μακριές αλυσίδες. Σχηματίζει αποικίες 3 - 4 mm στο αιματούχο άγαρ μεταξύ γκρίζου και άσπρου χρώματος, σχετικά βλεννώδεις από μια στενή ζώνη αιμόλυσης. Όταν καλλιεργηθεί αναεροβίως σε θρεπτικό υλικό που περιέχει άμυλο δίνει κίτρινες αποικίες.
Χένρι Ονιεκούρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑΣ Όιπεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάνα Ντεμίρσπορ
Στρεπτόκοκκος ομάδας Β
Βιοχημικές ιδιότητες
Βιοχημικά ο στρεπτόκοκκος Β αν καλλιεργηθεί κοντά σε χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο που παράγει β-τοξίνη που λύει έντονα τα ερυθρά του προβάτου λόγω της παραγωγής μιας πρωτεΐνης που προκαλείται από την υδρόλυση του ιππουρικού οξέος (δοκιμασία CAMP). Μέσω αυτής της δοκιμασίας (CAMP) μπορούμε να διαχωρίσουμε το στρεπτόκοκκο Β από τις άλλες ομάδες. Επίσης μπορεί να παράγει κίτρινη χρωστική όταν επωάζεται αναεροβίως παρουσία διοξειδίου του άνθρακα σε υλικό που περιέχει άμυλο. Είναι ανθεκτικός στη βακιτρακίνη και μπορεί να αναπτυχθεί παρουσία χολικών αλάτων. Επίσης διασπά την τρεχαλόζη, μερικά στελέχη της λακτόζης και της σαλικίνης αλλά δεν διασπά την μανιτόλη, τη σορβιτόλη και την ινσουλίνη.
Παθογόνος δράση
Ο Streptococcus agalactiae αποτελεί παθογόνο μικρόβιο που προκαλεί ένα μεγάλο φάσμα διακρίνονται σε χρόνιας και σε οξείας εισβολής. Η λοίμωξη χρόνιας εισβολής αφορά την μηνιγγίτιδα. Εμφανίζεται στα νεογνά από μερικές μέρες εως και μερικές εβδομάδες μετά τη γέννησή τους τα οποία είναι υγιή. Οι μητέρες είναι σπάνια μολυνσμένες από το στρεπτόκοκκο Β. Το νεογνό προσβάλλεται από το στέλεχος του μικροβίου από το προσωπικό του νοσοκομείου στο οποίο νοσηλεύεται. Πολλές φορές το προσωπικό του νοσοκομείου είναι φορείς του στρεπτόκοκκου Β. Η θνητότητα είναι χαμηλή όταν χορηγηθεί έγκαιρα η κατάλληλη θεραπεία. Η λοίμωξη οξείας εισβολής του Streptococcus agalactiae εμφανίζεται τις πέντε πρώτες μέρες από τη γέννηση του νεογνού, ως σηψαιμία. Τα στελέχη που απομονώνονται από το νεογνό είναι τα ίδια με αυτά της μητέρας, είτε αυτό γεννηθεί με φυσιολογικό τοκετό είτε με καισαρική τομή. Ευπαθή είναι τα νεογνά που έχουν ήδη προβλήματα από τη γέννησή τους όπως ο παρατεινόμενος ή ο πρόωρος τοκετός, η πρόωρη ρήξη των υμένων ή ακόμη και η μεγάλη μικροβιοφορία της μητέρας. Τα νεογνά εμφανίζουν άμεσα λοίμωξη (ή γεννιούνται με αυτήν) η οποία εξελίσσεται πολύ γρήγορα. Αν δεν χορηγηθεί άμεσα θεραπεία είναι πολύ πιθανός ο θάνατος. Άλλες λοιμώξεις που μπορεί να προκαλέσει ο στρεπτόκοκκος Β είναι η οστεομυελίτιδα, η σηπτική αρθρίτιδα, η πνευμονία, η επιπεφυκίτιδα, η παραρρινοκολπίτιδα, η ενδοκαρδίτιδα κ.α. Οι λοιμώξεις των ενηλίκων είναι πιο σπάνιες από εκείνες των νεογνών. Αφορούν κυρίως τις γυναίκες που βρίσκονται μετά τον τοκετό και τη λοχεία όπως η ενδομητρίτιδα, η επιλόχειος σήψη, ουρολοιμώξεις και η λοίμωξη του τραύματος της καισαρικής τομής.
Προληπτικά μέτρα
Προληπτικά μέτρα λαμβάνονται σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου όπως ο πρόωρος τοκετός, η πρόωρη ρήξη των υμένων και ο παρατεινόμενος τοκετός. Σε αυτή την περίπτωση γίνεται ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικού κατά την έναρξη του τοκετού σε μητέρα που έχει προσβληθεί από στρεπτόκοκκο Β.
Θεραπεία
Τα πιο ευαίσθητα αντιβιοτικά στη θεραπεία για το S.agalactiae είναι η πενικιλλίνη G, οι κεφαλοσπορίνες τρίτης γενιάς και η μεροπενέμη. Η πενικιλλίνη G (penicillin) είναι ένα εξαιρετικό αντιβιοτικό για τη θεραπεία του S. agalactiae για την περιτονίτιδα, λόγω του χαμηλότερου κόστους, της αποδεδειγμένης ασφάλειας, την αποτελεσματικότητα της και το στενό φάσμα της αντιμικροβιακής της δράσης. Επιπλέον οι κεφτριαξόνη, η κεφαμανδόλη, η κεφοταξίμη και η μεροπενέμη είναι τόσο αποτελεσματικές όσο η πενικιλλίνη G και πιο αποτελεσματικές από τις κεφαλοθίνη, ριφαμπικίνη, και βανκομυκίνη. Η χρήση της δεύτερης και τρίτης γενιάς κεφαλοσπορίνες και μεροπενέμη συνιστάται σε περίπτωση αλλεργίας στην πενικιλλίνη G.
2 Απριλίου
1 Απριλίου | 2 Απριλίου | 3 Απριλίου
Η 2α Απριλίου είναι η 92η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (93η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 273 ημέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Συμβούλιο Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Ανατολικής και Κεντρικής Αφρικής
Το Συμβούλιο Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Ανατολικής και Κεντρικής Αφρικής (CECAFA) είναι μια ένωση των ποδοσφαιρικών εθνών της Ανατολικής Αφρικής και της Κεντρικής Αφρικής. Είναι η παλαιότερη θυγατρική ένωση της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (CAF).
Ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1927.
Υφιστάμενα μέλη
Όλες οι ομοσπονδίες που εντάχθηκαν το 1973 ήταν τα ιδρυτικά μέλη της CECAFA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Γιόβας Βλαχιώτης
Ο Γιόβας (Γεώργιος Βλαχιώτης) καταγόταν από την Ακαρνανία και κατοικούσε στη Σύρο. Στο σπίτι του στο Βραχώρι, συγκεντρώθηκαν πολλοί συμπολίτες του το 1821 και κήρυξαν την επανάσταση, στην οποία και ο ίδιος πήρε μέρος τόσο στρατιωτικά όσο και δίνοντας οικονομική βοήθεια. Όταν ανακατέλαβαν οι Τούρκοι τη Δυτική Στερεά, έχασε την περιουσία του και τους συγγενείς του.
Μετά τον θάνατό του, ο γιος του, Μιχαήλ, συνέχισε την πολεμική του δράση.
Το 2008, εγκρίθηκε πρόταση του Δήμου Αγρινίου για ονομασία ενός από τους δρόμους της πόλης από τον συγκεκριμένο αγωνιστή της Επανάστασης.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Βλαχίνια
Κατηγορία:Όρβηλος Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βουνά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία) Κατηγορία:Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ Κατηγορία:Δήμος Πεχτσέβου
Ροτόντα (Θεσσαλονίκη)
μικρογραφία|Οθωμανικός μιναρές Ροτόντας μικρογραφία|Μικρογραφία της Ροτόντας που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του μνημείου Η Ροτόντα είναι θολωτό κυκλικό κτίσμα του 4ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη, παρόμοιο με το Πάνθεον της Ρώμης. Η αρχική χρήση της δεν είναι γνωστή αλλά διατυπώθηκαν ως τώρα διάφορες υποθέσεις: ότι υπήρξε ναός του Διός, ή των Καβείρων, ότι κατασκευάστηκε από τον Καίσαρα Γαλέριο ως μαυσωλείο του, ή ως αίθουσα του θρόνου στο ανακτορικό συγκρότημα. Μετατράπηκε σε ναό την παλαιοχριστιανική περίοδο, τον οποίο κάποιοι ερευνητές ταυτίζουν με τον ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων που αναφέρουν οι βυζαντινές πηγές. Το 1591 μετετράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος από τον σεϊχη Hortaci Suleiman Efendi. Μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο. Συμπεριλαμβάνεται στα Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορικό
Κτίστηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Γαλέριου γύρω στο 304, ενώ προοριζόταν ως Μαυσωλείο του Γαλέριου. Ωστόσο, εξαιτίας του θανάτου του Γαλέριου το 311, η Ροτόντα έμεινε κενή χωρίς χρήση. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε με διαφορετική λειτουργία απο λαούς της εγγύς ανατολής.
Στα τέλη του 4ου αιώνα, την εποχή του Θεοδόσιου Α' και αφότου στη Θεσσαλονίκη είχε επικρατήσει ο Χριστιανισμός, η Ροτόντα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό και τότε έγιναν στο μνημείο ορισμένες μετασκευές, που ήταν αναγκαίες για τη νέα λατρεία. Έτσι έγινε διάνοιξη της ανατολικής κόγχης και προσθήκη του ιερού, ενώ ανοίχτηκε και η αντίστοιχη δυτική κόγχη και δημιουργήθηκε νέα είσοδος. Ακόμη, σε απόσταση οκτώ μέτρων από τον τοίχο κατασκευάστηκε εξωτερικά ένας άλλος χαμηλότερος κυκλικός τοίχος που δεν υφίσταται σήμερα. Ο χώρος ανάμεσα στους δύο τοίχους στεγάστηκε και, με τη διάνοιξη των υπολοίπων κογχών, δημιουργήθηκε ένα περιμετρικό εξωτερικό κλίτος. Τέλος κατασκευάστηκαν τα περίφημα ψηφιδωτά του μνημείου, που κοσμούν καμάρες κογχών, τοξωτά ανοίγματα φεγγιτών και τον μεγάλο θόλο. Θεωρείται πως ο αρχικός σκοπός ήταν η χρήση του ως βαπτιστήριο των πιστών Χριστιανών της Θεσσαλονίκης.
Αρχιτεκτονική
Από την Αψίδα του Γαλερίου μία «πομπική οδός» οδηγούσε προς τα βορειοανατολικά στη Ροτόντα, το κορυφαίο κτίριο του Γαλεριανού Συγκροτήματος, στο επιβλητικό, πλινθόκτιστο, κυκλικό στην κάτοψή του οικοδόμημα. Η διάμετρος του κτηρίου είναι 24,50 μέτρα και το ύψος περίπου 30 μέτρα. Εσωτερικά στο πάχος των τοίχων, που είναι 6,30 μέτρα, ανοίγονται οκτώ καμαροσκέπαστες κόγχες. Πάνω από αυτές υπάρχουν μεγάλα παράθυρα με τοξωτές απολήξεις και πιο πάνω, στα ενδιάμεσα, μια ακόμη σειρά από μικρότερα παράθυρα. Το οικοδόμημα είναι καλυμμένο με μεγάλο ημισφαιρικό τρούλο, στην κορυφή του οποίου υπήρχε οπαίο, για να διαχέεται στο εσωτερικό το φως της ημέρας. Τον τρούλο κρύβει εξωτερικά ο υπερυψωμένος περιμετρικός τοίχος, που κλείνει επάνω με ξύλινη κεραμοσκεπή. Η είσοδος του μνημείου, στην αρχική κατασκευή, ήταν από τα νοτιοδυτικά, όπου υπάρχει ένα πρόπυλο και όπου κατέληγε η «πομπική οδός».
Έξω από το νότιο πρόπυλο του μνημείου έχει εντοπιστεί η βάση του μαρμάρινου μονολιθικού άμβωνα, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.
Ροτόντα ονομάστηκε από το κυκλικό της σχήμα, ενώ το όνομα Άγιος Γεώργιος έλαβε από το γειτονικό ομώνυμο εκκλησάκι μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912. Σήμερα λειτουργεί ως επισκέψιμο μνημείο.
thumb|left|220px|Ψηφιδωτό στην Ροτόντα.
Ψηφιδωτά και αγιογραφίες
thumb|left|220px|Ψηφιδωτό στην Ροτόντα: οι άγιοι Ονησιφόρος και Πορφύριος.
Μιναρές
Το Μάρτιο του 1430 η Θεσσαλονίκη μετατρεπόταν από κέντρο του ορθόδοξου χριστιανικού πολιτισμού σε μια νέα εστία της τουρκο-ισλαμικής κουλτούρας. Η τουρκική κατάκτηση άλλαξε τη μορφή της πόλης με την ύψωση μιναρέδων δίπλα στις εκκλησίες που μεταβλήθηκαν σταδιακά σε τζαμιά. Η μετατροπή των εκκλησιών σε τζαμιά έγινε σε δύο φάσεις, μία στο τέλος του 15ου και μία στο τέλος του 16ου αιώνα. Η δεύτερη φάση συνδέεται με το γενικό φόβο για το τέλος του κόσμου στο μουσουλμανικό έτος 1000 (1592). Η Ροτόντα έγινε τζαμί υπό αυτές τις συνθήκες το έτος 999 της Εγίρας (1590 μ.Χ). Ο Σινάν Πασάς ανέλαβε τις απαραίτητες εργασίες για τη μετατροπή, που περιλάμβαναν και την κατασκευή του μιναρέ στον τύπο εκείνο που είχαν κτιστεί οι μιναρέδες στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης από τον Σελίμ Β΄.
Ο μιναρές της Ροτόντας σώζεται σήμερα χωρίς την κωνική στέγη του και με κατεστραμμένο μετά τον σεισμό του 1978 το υψηλότερο τμήμα του,όπως επίσης και τμήμα του εξώστη του. Το ύψος του μιναρέ φτάνει τα 35,85μ. Η βάση του είναι ορθογωνική, τετράγωνη σε κάτοψη, με μήκος πλευράς 5,65 μ. περίπου. Στο ύψος του κατωφλιού του ανοίγματος η βάση φαρδαίνει και δημιουργείται κρηπίδωμα που προεξέχει 14 εκ. περίπου περιμετρικά από την τοιχοποιία της βάσης. Το άνοιγμα του κλιμακοστασίου είναι κυκλικό με διάμετρο 1,80μ. Στο κέντρο του ανοίγματος είναι τοποθετημένος μαρμάρινος κίονας διαμέτρου 0,27 μ. και ύψους 2,27 μ. Αποτελεί τη βάση του κτισμένου πυρήνα του κλιμακοστασίου που δημιουργείται από επάλληλους πλίνθους κυκλικής διατομής. Το άνοιγμα που οδηγεί στο εσωτερικό του μιναρέ καταλήγει σε οξυκόρυφο τόξο κατασκευασμένο με πλίνθους. Σε χαμηλότερη στάθμη μαρμάρινο μέλος αποτελεί το οριζόντιο ανώφλι του ανοίγματος, ενώ το κενό ανάμεσα στο ανώφλι και το κατακόρυφο τόξο κλείνεται με δεύτερο ημικυκλικό τόξο και γέμισμα του τυμπάνου με λίθους.
Η βάση του κορμού είναι σε κάτοψη εξωτερικά πολύγωνο με τριάντα πλευρές και με διάμετρο εγγεγραμμένου κύκλου που κυμαίνεται από 3,17 μ. στο χαμηλότερο σημείο έως 4,5 μ. στο υψηλότερο τμήμα του. Στην επιφάνεια του στερεού που καλύπτεται με ακτινωτές διακοσμήσεις, ανοίγεται μικρό παράθυρο ύψους 42 εκ. και πλάτους 12 εκ. Ο κορμός του μιναρέ που υψώνεται σαν δωρικός κίονας, είναι σε κάτοψη εσωτερικά κύκλος και εξωτερικά πολύγωνο με είκοσι πλευρές. Φέρει δύο πλίνθινους δακτυλίους, έναν κοντά στη βάση του και έναν κοντά στο ύψος του εξώστη, και πέντε στενόμακρα παράθυρα πλάτους περίπου 10 εκ. και ύψους 40-60 εκ., που φαρδαίνουν στο εσωτερικό και βρίσκονται στην ίδια κατακόρυφο. Το τμήμα του κορμού πάνω από τον εξώστη αλλάζει ελαφρά κλίση και καταλήγει, μετά την μεσολάβηση νέου δακτυλίου, σε εξωτερικό πολύγωνο με διάμετρο εγγεγραμμένου κύκλου 1,2 μ. Στον εξώστη, που έχει πλάτος 0,87 μ. οδηγεί άνοιγμα ύψους 1,5 μ με τοξωτή απόληξη. Η έντονα κωνική στέγαση του μιναρέ που βλέπουμε σε παλιές φωτογραφίες, δεν σώζεται σήμερα. Από τη βάση του κτίσματος μέχρι την κορυφή του μεσολαβούν 129 σκαλοπάτια. Το πάχος της τοιχοποιίας της βάσης είναι 1,4 μ. Παράπλευρα στη θύρα εισόδου βρίσκονται εντοιχισμένοι πεσσίσκοι παλαιοχριστιανικής βασιλικής, που όμοιοί τους σώζονται ανάμεσα στα γλυπτά του περιβόλου της Ροτόντας. Διακρίνονται ακόμη δύο επιτύμβιες πλάκες εντοιχισμένες στη βορειοανατολική και νοτιοανατολική πλευρά της βάσης του μιναρέ. Τη σημερινή κλίμακα ανόδου στο εσωτερικό του μιναρέ αποτελούν επάλληλα μαρμάρινα σκαλοπάτια σε δεύτερη χρήση. Ο κορμός του μιναρέ είναι χτισμένος εξ ολοκλήρου με πλίνθους που του δίνουν εσωτερικά τη μορφή κυλίνδρου και εξωτερικά ραβδωτού κίονα.
Μετά τον σεισμό του 1978 ο μιναρές ζώστηκε με μεταλλικές σκαλωσιές, όπως και η Ροτόντα. Στα άμεσα μέτρα στερέωσης του μνημείου ήταν η κατασκευή εσωτερικού μανδύα από οπλισμένο σκυρόδεμα στο ανώτατο τμήμα του και το περιμετρικό δέσιμο του κατεστραμμένου εξώστη του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Θρησκευτικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο Κατηγορία:Ρωμαϊκή Ελλάδα Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Θεσσαλονίκη
Ένωση Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Κεντρικής Αφρικής
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Κεντρικής Αφρικής (UNIFFAC) είναι τοπικός, διοικητικός οργανισμός του ποδοσφαίρου στην Κεντρική Αφρική. Έχει 8 ομοσπονδίες μέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Γέφυρα του Αγίου Αγγέλου
Η Γέφυρα του Αγίου Αγγέλου, λατιν.: Ponte Sant'Angelo, αρχικά Γέφυρα του Αιλίου, λατιν.: Pons Aelius, είναι μία ρωμαϊκή γέφυρα στη Ρώμη της Ιταλίας, που ολοκληρώθηκε το 134 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Π. Αίλιο Αδριανό (Publius Aelius Hadrianus), επάνω από τον Τίβερη, που ένωνε το κέντρο της πόλης με το πρόσφατα κατασκευασμένο μαυσωλείο του, τώρα το πανύψηλο Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Η γέφυρα είναι επενδεδυμένη με μάρμαρο από τραβερτίνη και εκτείνεται υπεράνω του Τίβερη με πέντε τόξα, από τα οποία τα τρία μεσαία είναι ρωμαϊκά. Προσεγγιζόταν μέσω ράμπας από το ποτάμι. Η γέφυρα είναι πλέον αποκλειστικά για πεζούς και προσφέρει γραφική θέα στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Συνδέει την περιοχή Πόντε (rione Ponte, πήρε το όνομa από τη γέφυρα) με το Μπόργκο (Borgo), στο οποίο ανήκει διοικητικά η γέφυρα.
Ιστορία
Ξεκινώντας από τον πρώιμο Μεσαίωνα, το αρχικό όνομα Πoνς Αίλιους ξεχάστηκε: μετά από την καταστροφή της γέφυρας του Νέρωνα, οι προσκυνητές αναγκάζοντο να χρησιμοποιήσουν αυτή, για να φτάσουν στην παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου, γι' αυτό η γέφυρα ήταν γνωστή και με το όνομα γέφυρα του Αγίου Πέτρου (pons Sancti Petri). Τον 6ο αι. επί πάπα Γρηγορίου Α΄ τόσο το κάστρο, όσο και η γέφυρα έλαβαν το όνομα Sant'Angelo, που εξηγείται από έναν θρύλο, ότι ένας άγγελος εμφανίστηκε στην οροφή του κάστρου, για να αναγγείλει το τέλος της πανώλης. Ο Δάντης γράφει στη Θεία Κωμωδία του ότι κατά το ιωβηλαίο του 1300, λόγω του μεγάλου αριθμού προσκυνητών που πήγαιναν και έρχονταν από τον Άγιο Πέτρο, είχαν διευθετηθεί δύο ξεχωριστές λωρίδες στη γέφυρα. Κατά το ιωβηλαίο του 1450 κιγκλιδώματα της γέφυρας κατέρρευσαν λόγω του μεγάλου πλήθους των προσκυνητών και πολλοί από αυτούς πνίγηκαν στο ποτάμι. Για να αντιμετωπιστεί το θέμα, μερικά σπίτια στην κορυφή της γέφυρας, καθώς και μία ρωμαϊκή αψίδα θριάμβου, κατεδαφίστηκαν για να διευρυνθεί η διέλευση των προσκυνητών.
Το 1535 ο πάπας Κλήμης Ζ΄ διέθεσε τα έσοδα από τα διόδια της γέφυρας για την ανέγερση των αγαλμάτων των Αποστόλων Αγίου Πέτρου που κρατούσε ένα βιβλίο (με επιγραφή στη βάση Rione XIV) από τον Λορεντσέτο και του Αγίου Παύλου που κρατούσε ένα σπασμένο ξίφος και ένα βιβλίο (με την επιγραφή της βάσης Borgo) του Πάολο Ρομάνο. Στη συνέχεια προστέθηκαν και άλλα οκτώ αγάλματα από γυψομάρμαρο, που έκανε ο Ραφαέλο ντα Μοντελούπο με εντολή του πάπα Παύλου Γ΄: οι τέσσερις ευαγγελιστές και οι πατριάρχες Αδάμ, Νώε, Αβραάμ και Μωυσής. Για αιώνες μετά τον 16ο αι. η γέφυρα χρησιμοποιήθηκε, για να εκτίθενται τα πτώματα εκείνων που εκτελούντο στην κοντινή Πιάτσα ντι Πόντε, στο αριστερό άκρο της γέφυρας. Το 1669 ο πάπας Κλήμης Θ΄ ανέθεσε να αντικατασταθούν τα παλαιωμένα αγάλματα. Το πρόγραμμα του Μπερνίνι, ένα από τα τελευταία μεγάλα έργα του, περιλάμβανε δέκα αγγέλους που κρατούσαν όργανα του Πάθους του Χριστού: ο ίδιος ολοκλήρωσε μόνο δύο, τον Άγγελο με την επιγραφή INRI και τον Άγγελο με το ακάνθινο στέμμα, αλλά τα πρωτότυπα αυτά τα κράτησε ο Κλήμης Θ΄ για δική του ευχαρίστηση. Τώρα βρίσκονται στην εκκλησία του Σαντ'Αντρέα ντελα Φράτε, επίσης στη Ρώμη.
Στα τέλη του 19ου αι., λόγω των εργασιών για την κατασκευή του Λουνγκοτεβέρε, οι δύο αρχαιορωμαϊκές ράμπες που ένωναν τη γέφυρα με τις δύο όχθες καταστράφηκαν και στη θέση τους κτίστηκαν δύο τόξα παρόμοια με τα παλαιότερα ρωμαϊκά.
Για το Μεγάλο Ιωβηλαίο το 2000, το Λουνγκοτεβέρε στη δεξιά όχθη, μεταξύ της γέφυρας και του κάστρου, έγινε πεζόδρομος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αδριανός Κατηγορία:Γέφυρες στη Ρώμη
Παρωδία
Η λέξη παρωδία χαρακτηρίζει κάθε ανθρώπινη ενέργεια που έχει σαν σκοπό της να μειώσει ή διακωμωδήσει μια άλλη ενέργεια που δεν έγινε όπως έπρεπε. Στην καθομιλουμένη συχνά αναφέρονται οι εκφράσεις: "παρωδία δίκης", "παρωδία αγώνα", "παρωδία εκλογών" που σημαίνει ότι δεν τηρήθηκαν οι κανόνες διεξαγωγής τους με αποτέλεσμα τη γελοιοποίηση ακόμα και απαξίωση της όλης διαδικασίας. Υπάρχουν επίσης οι εκφράσεις: "παρωδία έργου" που αναφέρεται για τα λογοτεχνικά έργα ή θεάματα καθώς και η "παρωδία θρησκείας", αλλά και παρωδία απονομής βραβείων Νόμπελ (βλ Ig Nobel Prize), επιστημονικών θεμάτων ή φανταστικών λύσεων (βλ. Ευφυής Πτώση και 'Παταφυσική), γλώσσας (βλ. Οικουμενική γλώσσα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σάτιρα
Διάσκεψη για τη Λιβύη 2021
Ιστορική αναδρομή
Η Λιβύη μετά την Αραβική Άνοιξη το 2021 περιέπεσε σε μια περιδίνηση εσωτερικής αστάθειας και εμφύλιων ταραχών. Μετά την πτώση του Καντάφι το 2011 η χώρα διαιρέθηκε σε τρεις περιοχές με διαφορετικό κέντρο τοπικής διοίκησης η κάθε μία. Στην Τριπολίτιδα κυβερνούσε ο Φαγέζ αλ Σαράζ, στην Κυρηναϊκή ο Χαλίφα Χαφτάρ, ενώ άλλες περιοχές τελούν υπό άλλες τοπικές διοικήσεις, Στην προσπάθεια επαναφοράς μιας ομαλής και νόμιμης κατάστασης επιτεύχθηκε εκεχειρία που τερμάτισε τον πόλεμο στη Λιβύη τον Οκτώβριο του 2020, και στη συνέχεια σχηματίστηκε μεταβατική κυβέρνηση τον Μάρτιο του 2021 για να προετοιμάσει τις εκλογές που ορίστηκαν να γίνουν στις 24 Δεκεμβρίου 2021. Σημαντική προϋπόθεση για τη διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών είναι η απομάκρυνση όλων των ξένων δυνάμεων από τη χώρα. Προκειμένου να προετοιμαστούν οι συνθήκες αυτές διοργανώθηκε η Διεθνής Διάσκεψη για τη Λιβύη στις 12 Νοεμβρίου 2021, στην οποία έλαβαν μέρος τα εξής κράτη και οργανισμοί:
Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα της διάσκεψης έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα διεθνούς δικαίου. Στο κοινό ανακοινωθέν δώθηκε προτεραιώτητα στην αποχώρηση όλων των ξένων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της Τουρκίας Η Ελλάδα δήλωσε ότι είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί την οριοθέτηση ΑΟΖ με τη Λιβύη. Η συμμετοχή της Ελλάδας για πρώτη φορά σε τόσο ψηλό επίπεδο δηλώνει την αναβάθμιση του ρόλου της χώρας σε περιφερειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεγονότα το 2021 Κατηγορία:Ιστορία της Λιβύης Κατηγορία:Σύνοδοι κορυφής
Ρόλαντ Σάφτενααρ
Ο Ρόλαντ Πίετερ Σάφτενααρ (Roeland Pieter Schaftenaar, γενν. 29 Ιουλίου 1988) είναι Ολλανδός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ για τον Ιωνικό Νίκαιας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία παίζοντας τέσσερα χρόνια στη LEB Oro, τη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας.
Στις 11 Οκτωβρίου 2014, υπέγραψε με το Ρέθυμνο. Στις 24 Ιανουαρίου 2015, παρέτεινε τη συμβόλαιο του με το σύλλογο για άλλα δύο χρόνια. Μετά την προσωρινή απομάκρυνση από την ομάδα μετά από τα 4 πρώτα παιχνίδια της σεζόν 2016-17, επέστρεψε στο Ρέθυμνο στις 23 Ιανουαρίου 2017, για να αντικαταστήσει το Μπράντον Έντουαρντς.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2017, έγινε μέλος του Φάρου Λάρισας.
Στις 14 Αυγούστου 2018, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από τον Ιωνικό Νικαίας, ο οποίος διεκδικεί την άνοδο από την Α2 Εθνική στην Α1.
Εθνική Ολλανδίας
Είναι μέλος της Εθνικής Ολλανδίας, με την οποία αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 2015.
Προσωπική ζωή
Είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του, επίσης επαγγελματία καλαθοσφαιριστή, Όλαφ Σάφτενααρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φάρου Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι
Ο Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι (πολωνικά: Ignacy Mościcki, ) (1 Δεκεμβρίου 1867 - 2 Οκτωβρίου 1946) ήταν Πολωνός χημικός, πολιτικός και Πρόεδρος της Πολωνίας από το 1926 έως το 1939. Ήταν ο μακροβιότερος Πρόεδρος στην ιστορία της Πολωνίας. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Πολωνίας όταν η Γερμανία εισέβαλε στη χώρα την 1η Σεπτεμβρίου 1939, ξεκινώντας τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πρώιμη ζωή και καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του, επέστρεψε στη Βαρσοβία, αλλά απειλήθηκε από την τσαρική μυστική αστυνομία με ισόβια κάθειρξη στη Σιβηρία και αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο Λονδίνο το 1892. Το 1896, του προσφέρθηκε η θέση του βοηθού στο Πανεπιστήμιο του Φριμπούρ στην Ελβετία. Εκεί κατοχύρωσε μια μέθοδο για φτηνή βιομηχανική παραγωγή νιτρικού οξέος.
Το 1912, ο Μοστσίτσκι μετακόμισε στο Λέμπεργκ (πολωνικά: Lwów, σύγχρονο Λβιβ, Ουκρανία) στο Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας εντός της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, όπου δέχτηκε την έδρα στη φυσικοχημεία και την τεχνική ηλεκτροχημεία στο Πολυτεχνείο του Λέμπεργκ. Το 1925 εξελέγη πρύτανης του Πολυτεχνείου του Λβουφ (όπως αποκαλούταν τότε), αλλά σύντομα μετακόμισε στη Βαρσοβία για να συνεχίσει την έρευνά του στο Πολυτεχνείο της Βαρσοβίας. Το 1926, έγινε Επίτιμο Μέλος της Πολωνικής Χημικής Εταιρείας.
Προεδρία
αριστερά|μικρογραφία|247x247εσ| Ο Μοστσίτσκι απονέμει το [[μπουλάβα στον Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι.]] Μετά το πραξικόπημα του Μαΐου του 1926 του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, την 1η Ιουνίου 1926, ο Μοστσίτσκι, κάποτε συνεργάτης του Πιουσούτσκι στο Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, εξελέγη Πρόεδρος της Πολωνίας από την Εθνοσυνέλευση ύστερα από σύσταση του Πιουσούτσκι μετά την άρνηση του Πιουσούτσκι να αναλάβει ο ίδιος.
Ως πρόεδρος, ο Μοστσίτσκι ήταν δουλικός στον Πιουσούτσκι και ποτέ δεν έδειξε ανοιχτά διαφωνία από οποιαδήποτε πτυχή της ηγεσίας του Στρατάρχη. Μετά το θάνατο του Πιουσούτσκι το 1935, οι οπαδοί του χωρίστηκαν σε τρεις κύριες φατρίες: εκείνους που υποστήριζαν τον Μοστσίτσκι ως διάδοχο του Πιουσούτσκι, εκείνους που υποστήριζαν τον Στρατηγό Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι και εκείνους που υποστήριζαν τον πρωθυπουργό Βαλέρι Σουάβεκ.
Με σκοπό την απομάκρυνση του Σουάβεκ από το παιχνίδι, ο Μοστσίτσκι σύναψε συμφωνία κατανομής ισχύος με τον Ριντζ-Σμίγκουι, το οποίο είδε τον Σουάβεκ να περιθωριοποιήται ως σοβαρός πολιτικός παίκτης μέχρι το τέλος του έτους. Ως αποτέλεσμα της συμφωνίας, ο Ριντζ-Σμίγκουι θα γινόταν ο de facto ηγέτης της Πολωνίας μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου και ο Μοστσίτσκι συνέχισε να έχει επιρροή συνεχίζοντας με το αξίωμα του προέδρου.
Ο Μοστσίτσκι ήταν η ηγετική μετριοπαθής προσωπικότητα στο καθεστώς, το οποίο αναφερόταν ως «κυβέρνηση των συνταγματαρχών» λόγω της μεγάλης παρουσίας στρατιωτικών αξιωματικών στην πολωνική κυβέρνηση. Ο Μοστσίτσκι αντιτάχθηκε σε πολλές από τις εθνικιστικές υπερβολές του πιο δεξιού Ριντζ-Σμίγκουι, αλλά το σύμφωνό τους παρέμεινε σχεδόν άθικτο.
Ο Μοστσίτσκι παρέμεινε πρόεδρος μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1939, όταν φυλακίστηκε στη Ρουμανία μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία και αναγκάστηκε από τη Γαλλία να παραιτηθεί από το αξίωμά του. Μεταβίβασε το αξίωμα στο Στρατηγό Μπολέσουαφ Βιενιάβα-Ντουουγκοσόφσκι, ο οποίος το κατείχε για μόνο μία ημέρα, προτού τον εκτοπίσει ο Στρατηγός Βουαντίσουαφ Σικόρσκι και η γαλλική κυβέρνηση, υπέρ του Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968
Η τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 1968 διεξήχθη στην Ιταλία. Το κύπελλο σήκωσε η εθνική Ιταλίας, η οποία, όμως, πρώτα "πέρασε διά πυρός και σιδήρου". Στον ημιτελικό (5 Ιουνίου, Νάπολη) αναδείχθηκε ισόπαλη 0-0 με την Ε.Σ.Σ.Δ. και προκρίθηκε με κλήρωση. Στον άλλο ημιτελικό, στη Φλωρεντία, η Γιουγκοσλαβία επικράτησε της Αγγλίας με 1-0. Στον τελικό (10 Ιουνίου, Ρώμη) η Ιταλία θριάμβευσε επί της Γιουγκοσλαβίας με 2-0, με γκολ των Λουίτζι Ρίβα (12') και Πιέτρο Αναστάζι (31'). Αυτός, όμως, ήταν ο δεύτερος τελικός. Ο πρώτος, δύο ημέρες νωρίτερα, στη Ρώμη ξανά, είχε λήξει 1-1 (39' Ντράγκαν Ντζάγιτς, 80' Άντζελο Ντομενγκίνι). Στον μικρό τελικό (8 Ιουνίου, Ρώμη) η Αγγλία νίκησε 2-0 την ΕΣΣΔ.
Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι
Ύστερη ζωή
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ| Ο τάφος του Μοστσίτσκι στο υπόγειο του [[Καθεδρικός Ναός της Βαρσοβίας|Καθεδρικού Ναού του Αγίου Ιωάννη της Βαρσοβίας.]] Ο Μοστσίτσκι σχεδίαζε να φύγει για την Ελβετία μετά την αποχώρηση του από την προεδρία. Από το 1908 έως το 1920, ήταν πολίτης της Ελβετίας, καθώς επίσης και επίτιμος πολίτης της κοινότητας Φριμπούρ. Οι ρουμανικές αρχές έδωσαν την προσωρινή συγκατάθεσή τους για την αναχώρησή του, αλλά η Γερμανία αντιτάχθηκε. Ο Μοστσίτσκι προσφέρθηκε στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Φραγκλίνο Ρούζβελτ, ο οποίος ήταν αποφασισμένος να μεταφέρει τον Μοστσίτσκι στην Ελβετία. Η παρέμβαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ ανάγκασε τις ρουμανικές αρχές να συμφωνήσουν. Ο στρατηγός Σικόρσκι διέταξε επίσης την πολωνική πρεσβεία στο Βουκουρέστι να παρέχει κάθε βοήθεια στον Μοστσίτσκι. Ο πρόεδρος παρέμεινε στη Ρουμανία μέχρι τον Δεκέμβριο του 1939.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968
Προκριματικοί
Η προκριματική διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις: σε μία φάση ομίλων (που έλαβε χώρα από το 1966 έως το 1968) και την προημιτελική φάση (1968). Υπήρξαν οκτώ όμιλοι των τεσσάρων ομάδων ο καθένας με την εξαίρεση του 4ου ομίλου, ο οποίος είχε τρεις. Οι αγώνες ήταν διπλοί και οι νίκες έδιναν 2 πόντους, οι ισοπαλίες 1 πόντο, και οι ήττες 0 πόντους. Μόνο οι πρώτοι των ομίλων προκρίνονταν στην προημιτελική φάση.
Στην προημιτελική φάση οι ομάδες έπαιξαν διπλούς αγώνες. Οι νικητές της προημιτελικής φάσης προχώρησαν στα τελικά.
Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι
Ύστερη ζωή
Ο Μοστσίτσκι πήγε στην Ελβετία μέσω του Μιλάνου, όπου συναντήθηκε με τον Μπολέσουαφ Βιενιάβα-Ντουουγκοσόφσκι. Αρχικά, έζησε στο Φριμπούρ, όπου του επετράπη να συνεχίσει το επιστημονικό του έργο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μεταξύ άλλων, έγραψε τις αναμνήσεις του, οι οποίες δημοσιεύθηκαν από το περιοδικό Independence της Νέας Υόρκης. Ο Μοστσίτσκι έκανε δωρεά χρήματα σε στρατιώτες του Πολωνικού Στρατού στη Γαλλία, κατοίκους της Βαρσοβίας σε στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου, στρατόπεδα εγκλεισμού και στρατόπεδα εργασίας. Για πέντε μήνες, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Φριμπούρ. Αργότερα, αναγκάστηκε να αναλάβει αμειβόμενη εργασία. Το 1940, μετακόμισε στη Γενεύη, όπου εργάστηκε στο Εργαστήριο Υδρονιτρικής Χημείας.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968
Προημιτελική φάση
1ος Αγώνας - Σάββατο 6 Απριλίου 1968
Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι
Ύστερη ζωή
Η υγεία του Μοστσίτσκι επιδεινώθηκε γρήγορα μετά το 1943. Πέθανε στις 2 Οκτωβρίου 1946, στο Βερσουά, κοντά στη Γενεύη. Το 1984, οι απόγονοί του ζήτησαν τη μεταφορά των λειψάνων του Μοστσίτσκι και της συζύγου του από την Ελβετία στην Πολωνία. Οι αρμόδιες πολωνικές αρχές συμφώνησαν ότι μια κηδεία θα γινόταν στη Βαρσοβία και θα ήταν εντελώς ιδιωτική, χωρίς κρατικές τελετές. Ωστόσο, οι αρχές του καντονίου της Γενεύης στην Ελβετία απέσυραν τη συμφωνία τους για πολιτικούς λόγους μετά από διαμαρτυρίες σχετιζόμενες με την Αλληλεγγύη από μετανάστες. Το 1993, τα λείψανα του Μοστσίτσκι μεταφέρθηκαν, για λογαριασμό του προεδρεύοντος Προέδρου Λεχ Βαλέσα, στην Πολωνία και κατατέθηκαν στην κρύπτη του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Ιωάννη της Βαρσοβίας. Ο συμβολικός τάφος του Μοστσίτσκι βρίσκεται στη Λεωφόρο της Δόξας στο κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία, όπου βρίσκεται η δεύτερη σύζυγός του.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968
Προημιτελική φάση
17:00 EET Στάδιο Βασσίλ Λέφσκι, Σόφια
Διαιτητής: Γκέρχαρντ Σούλενμπούργκ (Δυτική Γερμανία) 2ος Αγώνας - Σάββατο 20 Απριλίου 1968
Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοχημικοί Κατηγορία:Πολωνοί εφευρέτες
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968
Προημιτελική φάση
16:00 CET Σαν Πάολο, Νάπολη
Διαιτητής: Γκόττφριντ Ντίνστ (Ελβετία) Ιταλία προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 4-3.
1ος Αγώνας - Σάββατο 4 Μαϊου 1968
17:00 CET Στάδιο Φέρεντς Πούσκας, Βουδαπέστη
Referee: Λώρενς Φαν Ράβενς (Ολλανδία) 2ος Αγώνας - Σάββατο 11 Μαϊου 1968
19:30 MSK Λουζνίκι, Μόσχα
Διαιτητής: Κούρτ Τσένσνερ (Δυτική Γερμανία) Σοβιετική Ένωση προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 3-2.
1ος Αγώνας - Τετάρτη 3 Απριλίου 1968
19:45 GMT Γουέμπλεϊ, Λονδίνο
Διαιτητής: Γκίλμπερτ Ντρόζ (Εθνική Ελβετίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ελβετία) 2ος Αγώνας - Τετάρτη 8 Μαϊου 1968
20:30 CET Σαντιάγκο Μπερναμπέου, Μαδρίτη
Διαιτητής: Γιόζεφ Κρνάβεκ (Τσεχοσλοβακία) Αγγλία προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 3-1.
16:00 CET Βελοντρόμ, Μασσαλία
16:30 CET Παρτιζάν, Βελιγράδι
Διαιτητής: Πάουλ Σίλλερ (Αυστρία) Γιουγκοσλαβία προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 6-2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968 Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ιταλία
Κωνσταντίνος Αγόρας
Ο Κωνσταντίνος Αγόρας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1952 και είναι Επίκουρος Καθηγητής Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.
Έκανε βασικές σπουδές φιλοσοφίας και θεολογίας στο Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο Ρώμης και ειδικεύτηκε στον κατ΄ανατολάς χριστιανικό κόσμο. Μετεκπαιδεύτηκε στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Παρισίων-Σορβόννης (ιστορία και ανθρωπολογία των θρησκειών) και στη θεολογική σχολή του Καθολικού Ινστιτούτου Παρισίων (συστηματική θεολογία και σύγχρονη ερμηνευτική). Υποστήριξε διδακτορική διατριβή και για τις δυο σχολές και έλαβε τους αντίστοιχους τίτλους φιλοσοφίας και θεολογίας. Τίτλος διδακτορικής διατριβής, κοινής στις δυο σχολές (doctorat conjoint): “Personne et Liberté, ou l'être comme communion dans l'œuvre de J. Zizioulas”, Paris 1992, xxxiv + 454 p. (thèse de doctorat conjoint  reproduite en microfiches par l'Atelier National de Reproduction des Thèses, Lille 1993). Βαθμός  Άριστα (με τιμητική διάκριση)
Από το 1999 μέχρι το 2001 διετέλεσε εξωτερικός συνεργάτης του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Το 2006 εξελέγη ομόφωνα Επίκουρος Καθηγητής στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος Σπουδές στην Ορθόδοξη Θεολογία όπου και υπηρετεί. Διδάσκει παράλληλα ως προσκεκλημένος καθηγητής Ορθόδοξη δογματική θεολογία στο Οικουμενικό Ινστιτούτο του Βari.
Με στίγμα μεταξύ ανατολικής και δυτικής Ευρώπης, εκκλησιαστικών παραδόσεων και σύγχρονου νεωτερικού κόσμου, τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται σε μια ανοικτή ερμηνευτική διασταύρωση και επικαιροποίηση της θεολογίας, σε διάλογο με τις ανθρωπιστικές επιστήμες και τη σύγχρονη φιλοσοφία, στο χώρο της χριστολογίας και της ανθρωπολογίας.
Είναι δημιουργός και διαχειριστής της ομάδας "Διάλογοι Θεολογίας" στο Facebook
Πεδία ερευνητικών ενδιαφερόντων
Σύγχρονη νεωτερικότητα και ορθόδοξη θεολογία: ερμηνευτική διασταύρωση της θεολογικής παράδοσης της Εκκλησίας με τη σύγχρονη σκέψη (τη φαινομενολογία ειδικότερα) και τις ανθρωπιστικές επιστήμες στο χώρο της χριστιανικής ανθρωπολογίας και ηθικής (βιοθεολογία και οικοθεολογία)
Χριστιανικές θεολογίες του 20ού αι. (αντιπροσωπευτικά ΄ερμηνευτικά παραδείγματα΄)
Συστηματική θεολογία: χριστιανική δογματική και φιλοσοφία της θρησκείας (η θεολογία ως συνεχής ερμηνευτική της αποκάλυψης του Θεού στην ιστορία)
Χριστολογία και ανθρωπολογία.
Βιοθεολογία και βιοηθική.
Επιστημονικές Συνεργασίες
1994 – 2000  Συνεργάτης - Ερευνητής του Κέντρου Ερεύνης της Νεοελληνικής Κοινωνίας της Ακαδημίας Αθηνών – Ερευνητικό Πρόγραμμα «Ηθική και Δεοντολογία στην Ιατρική, τη Νομική Επιστήμη και τα Μ.Μ.Ε.» υπό την επίβλεψη του σεβ. μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου (Ζηζιούλα)
1998  2000 CNRS – EPHE: Groupe de Sociologie des Religions et de la Laïcité (Paris) Ερευνητικό Πρόγραμμα  « Sida, christianisme et laïcité »
1998  – 2004 Μέλος της «Θεολογικής Επιτροπής» της «Συνελεύσεως των Ορθοδόξων Επισκόπων Γαλλίας» (Assemblée des Evêques Orthodoxes de France) (Παρίσι)
1998 –2004 Μέλος της συντακτικής επιτροπής του ορθόδοξου Περιοδικού « Contacts » (Παρίσι)
1999 – 2002  Επιστημονικός συνεργάτης του Ε.Α.Π. για την προετοιμασία του Διδακτικού Υλικού του ΜΠΣ στην Ορθόδοξη Θεολογία: συγγραφέας, κριτικός αναγνώστης, ακαδημαϊκός υπεύθυνος (τόμος ΟΡΘ 60 Α και Β, τόμος ΟΡΘ 61 Α και Β)
2008 – 2010 Επιστημονικός συνεργάτης των εκδ. «Πόλις» για την επιμέλεια έκδοσης του έργου του J-P. Moisset «Ιστορία του καθολικισμού»
2009 έως σήμερα Μέλος της συντακτικής επιτροπής της «Επιστημονικής Επιθεώρησης του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδές στην Ορθόδοξη Θεολογία» (ΕΑΠ Πάτρα)
Νικόλαος Αρτεμιάδης
Ο Νικόλαος Αρτεμιάδης (Κωνσταντινούπολη, 1917 – Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 2010) ήταν Έλληνας μαθηματικός.
Διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών το 2000. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος κατά το 1977-1979, της Εθνικής Μαθηματικής Επιτροπής της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας είναι τακτικό μέλος από το 1986, της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας (American Mathematical Society, AMS) και της Mathematical Association of America, καθώς και άλλων διεθνών επιστημονικών εταιρειών.
Βιογραφία
Σπούδασε μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και υπηρέτησε στη μέση εκπαίδευση, σε σχολεία της Αθήνας (1943-1951). Συνέχισε τις σπουδές του στή Σορβόννη (1951-1958), όπου απέκτησε δύο διπλώματα ανώτερων σπουδών, στην ανάλυση και στην «άλγεβρα και θεωρία αριθμών», και αναγορεύθηκε διδάκτορας των Μαθηματικών Επιστημών [Docteur es Sciences Mathematiques (Doctorat d'Etat) avec la mention «tres honorable»]. Από το 1958 μέχρι του 1975 δίδαξε ως καθηγητής στις H.Π.A., στα πανεπιστήμια του Γουισκόνσιν και του Southern Illinois, καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κατά το διάστημα 1960-1961.
Το 1975 επανήλθε ως τακτικός καθηγητής στην A΄ Έδρα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Πατρών, στην οποία είχε εκλεγεί (1966), αλλά είχε αρνηθεί να ορκισθεί (1967) λόγω της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Στο Πανεπιστήμιο Πατρών δίδαξε μέχρι το 1984, οπότε αποχώρησε ως ομότιμος. Διετέλεσε κοσμήτορας της Φυσικομαθηματικής Σχολής (1975-1976) και Συγκλητικός (1977-1978) του Πανεπιστημίου Πατρών, ως και μέλος της διοικούσας επιτροπής του Πανεπιστημίου Κρήτης (1980-1981).
Συμμετέσχε ως έφεδρος αξιωματικός στον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετέπειτα (62 μήνες), τιμήθηκε με το «Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων» και του «Β’ αργυρού σταυρού μετά ξιφών».
Το 2000 ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας του απένειμε το παράσημο του «Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος».
To 2005 βρέθηκε στο επίκεντρο της μαθηματικής δημοσιότητας λόγω του βιβλίου του History of Mathematics from a Mathematician's Vantage Point (AMS, 2004). Συγκεκριμένα, κατηγορήθηκε ότι το υλικό για το βιβλίο είναι πιστή αντιγραφή (λογοκλοπή) του βιβλίου του Μόρρις Κλάιν Mathematical Thought from Ancient to Modern Times (Oxford University Press, 1972). Μετά από τις κατηγορίες αυτές, η AMS απέσυρε το βιβλίο δια παντός.
Επίσης λογοκλοπή εγινε και στο βιβλίο που εξεδόθη από την ΕΜΕ. «Στοιχειώδης Γεωμετρία απο ανώτερη σκοπιά». Αντέγραψε το περίφημο βιβλιο του Moise.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Το φιόρο του Λεβάντε (θέατρο)
Το φιόρο του Λεβάντε είναι θεατρικό έργο του Γρηγόριου Ξενόπουλου, γραμμένο και πρωτο-παιγμένο το 1914. Το έργο είναι ηθογραφική κωμωδία τριών πράξεων, στο οποίο ..η αστική σάτιρα ζευγαρώνει ταιριαστά με την επτανησιακή τέχνη, η οποία ευωδιάζει από το άρωμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Το Φιόρο του Λεβάντε, δηλαδή λουλούδι της Ανατολής - εκτός από ονομασία της Ζακύνθου - στο έργο είναι και το παρωνύμιο του κυρίου χαρακτήρα, του Νιόνιου Νιονιάκη.
Η πρώτη παράσταση
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό, στις 26 Ιούνη 1914, στο Θέατρο Συντάγματος, από τον θίασο του Νικολάου Πλέσσα, με πρωταγωνιστή στο ρόλο του Νιονιάκη, τον ίδιο τον Πλέσσα. Το έργο έγινε επιτυχία και μάλιστα παίχτηκε για 8 συνεχόμενες βραδιές – σημάδι της επιτυχίας του.