cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάσος Μελετιάδης
Αφιέρωση
Το γήπεδο του Χαλκερού ονομάστηκε από το καλοκαίρι του 2007 με το όνομά του. Από τότε, το γήπεδο λέγεται Τάσος Μελτιάδης.
Θάνατος
Ο Τάσος Μελετιάδης πέθανε σε ηλικία 32 χρονών στις 8 Σεπτεμβρίου 1997 απο λευχαιμία και η κηδεία του έγινε στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσε με την οικογένειά του,ενώ το μνήμα του βρίσκεται σήμερα στην πύλη των κοιμητηρίων του Χαλκερού.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Θώμη Δήμου το 1992 και γεννήθηκε η κόρη τους στις 11 Δεκεμβρίου 1994.
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων
Η «ομιλία των Ούνων»
μικρογραφία|Ο λόγος του Γουλιέλμου Β', του Κάιζερ της Γερμανίας, προς το γερμανικό εκστρατευτικό σώμα που αποστελλόταν για την καταστολή της [[Εξέγερση των Μπόξερ|εξέγερσης των Μπόξερς]] Με την ονομασία η «ομιλία των Ούνων» (γερμανικά «Hunnenrede») έμεινε στην ιστορία η ομιλία του Κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ το 1900 στο Μπρεμερχάφεν προς το γερμανικό εκστρατευτικό σώμα που αποστελλόταν στην Κίνα για να βοηθήσει στην καταστολή της εξέγερσης των Μπόξερς. Λόγω της ομιλίας αυτής, κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αγγλο-Γάλλοι, αλλά και οι λαοί της Τριπλής Συμμαχίας, χαρακτήριζαν σκωπτικά τους Γερμανούς στρατιώτες Ούννους του Κάιζερ ή απλά Ούννους κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο από τους ενάντιους λαούς της Τριπλής Συμμαχίας και ιδιαίτερα από τους Αγγλο-Γάλλους. .
Είναι χαρακτηριστικό ότι η επίσημη ανακοίνωση του παλατιού με τον λόγο του, δεν περιείχε την αναφορά στους Ούννους. Όταν ξέσπασε ο Α' Π.Π., ανασύρθηκε αυτή από την ενάντια προπαγάνδα και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον. Σημειώνεται ότι και Έλληνες, ακόμα και στον Β' Π.Π. αποκαλούσαν τους Γερμανούς κατακτητές "Ούννους".
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εκφράσεις
Ίρις Κάρτερ
Η Ίρις Κάρτερ ήταν Ελληνίδα υψίφωνος και καθηγήτρια μονωδίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1899 και ήταν κόρη του ζωγράφου Γεωργίου Σαμαρτζή. Σπούδασε τραγούδι και πιάνο αρχικά με τον Εδουάρδο Βουσολίνο στη γενέτειρά της, όπου έκανε επανειλημμένες εμφανίσεις σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, κυρίως με την «Ένωση Ερασιτεχνών», της οποίας ήταν πρόεδρος η βαρονέσσα Ερνεστίνα φον  Μάλοβιτς  (σύζυγος του συγγραφέα Ντίνου Θεοτόκη) και γραμματέας η ποιήτρια Ειρήνη Δενδρινού. «Υπέροχο, θαυμάσιο το τραγούδι της κ. Κάρτερ. Πάθος απόδοσης, μεταπτώσεις, ένας φωνητικός θησαυρός», είχε γράψει τότε ένας γνωστός Κερκυραίος μουσικοκριτικός. Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές της με τον Κίμωνα Τριανταφύλλου, στο «Εθνικό Ωδείο Αθηνών». «Πρόκειται για μια μεγάλη φωνή», βεβαίωσε ο Ιωάννης Ψαρούδας στο «Ελεύθερον Βήμα» (Ιούνιος, 1937).
Στην Πάτρα, όπου έζησε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ίδρυσε ιδιωτική σχολή μονωδίας, ενώ παράλληλα δίδασκε και στο εκεί παράρτημα του «Ελληνικού Ωδείου». Η τάξη της απετέλεσε φυτώριο νέων τραγουδιστών, μερικοί από τους οποίους διέπρεψαν στον μουσικό χώρο. Οι συναυλίες της Σχολής της ήταν πάντοτε ένα καλλιτεχνικό γεγονός στην Πάτρα και το σύστημα της διδασκαλίας της είχε αναγνωριστεί από τους επαΐοντες.
Η Ίρις Κάρτερ πέθανε στις 22 Ιουνίου 1994 στην Αθήνα, «αφήνοντας στη ζωή τη μνήμη της έντονης πνευματικής προσωπικότητάς της», καθώς γράφτηκε στον τύπο. Μεγάλο μέρος από τα κατάλοιπά της, βρίσκονται στα Αρχεία της «Αναγνωστικής Εταιρίας Κέρκυρας».
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι
Αλεξάνδρεια Αραχωσίας
μικρογραφία|Επιγραφή του Ασόκα από την Αλεξάνδρεια της Αραχωσίας (250 π.Χ.). Η Αλεξάνδρεια (αλλιώς και Αλεξανδρόπολις ) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αραχωσία του ανατολικού Αφγανιστάν γνωστή σήμερα ως Κανταχάρ
Ίδρυση
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο το 330 π.Χ., ο οποίος χώρισε για πρώτη φορά την Αραχωσία από την Δραγγιανή και έκανε την Αλεξάνδρεια αυτή έδρα της πρώτης. Η νέα ελληνική αποικία ιδρύθηκε στην Κανταχάρ στις όχθες του ποταμού Αραχωτού (σημερινό όνομα: Αργκαντάμπ, Arghandab), δίπλα στην προϊστορική πόλη Mundigak. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν Έλληνες και Πάκτυοι. Αργότερα στην Αλεξάνδρεια ιδρύθηκε ναός προς τιμήν του θεοποιημένου Αλεξάνδρου, εντός του οποίου έχει ανακαλυφθεί δίγλωσση, ελληνική και αραμαϊκή, επιγραφή του 250 π.Χ. του Ινδού ηγεμόνα Ασόκα. Στους χρόνους που ακολούθησαν πέρασε υπό την κατοχή των Σελευκιδών, της ινδικής δυναστείας Μαουρία (304 π.Χ.) και του Ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής (180 π.Χ.). Το 206 π.Χ. πέρασε από την πόλη ο Σελευκίδης Αντίοχος μετά το πέρας της αναβάσεώς του στις ανατολικές σατραπείες. Το 129 π.Χ. η περιοχή της Αραχωσίας έπεσε στους Σκύθες Σάκες που κατέλαβαν την Αλεξάνδρεια. Έκτοτε αναφέρεται ως Αλεξάνδρεια η Σακαστηνή και η επαρχία ως Σακαστηνή (σημ. Seistan).
Πάνω στην αρχαία ελληνική πόλη βρίσκεται η σημερινή πόλη του Αφγανιστάν, Κανταχάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Όθων Β΄ της Σουαβίας
Ο Όθων Β΄, γερμ. Otto II (π. 995 - 7 Σεπτεμβρίου 1047) από τον Οίκο των Ετσονιδών, ήταν δούκας της Σουαβίας (1045-47) και παλατινός κόμης της Λοθαριγγίας (1034-45).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Έτσο παλατινού κόμη (δούκα) της Λοθαριγγίας και της Ματίλντας των Οθωνιδών, κόρης του Όθωνα Β΄ της Γερμανίας και της Θεοφανούς των Σκληρών.
Ο αδελφός του Χέρμαν Β΄ έγινε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και η αδελφή του Ριχέτσα παντρεύτηκε τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ της Πολωνίας. Το 1034 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως παλατινός κόμης της Λοθαριγγίας, κόμης του Ντόιτς και προστάτης (vogt) του αββαείου Μπράουβαϊλερ. Ήδη από το 1031 είχε διαδεχθεί τον μεγαλύτερο αδελφό του Λιούντολφ ως κόμης του Άουελγκαου.
Στη διαμάχη με τον Γοδεφρείδο των Αρντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης έμεινε πιστός υποστηρικτής του Ερρίκου Γ΄ των Σαλίων. Ο βασιλιάς της Γερμανίας τον αντάμειψε με το δουκάτο της Σουαβίας, που είχε μείνει κενό από το 1038, όταν απεβίωσε ο Χέρμαν Δ΄ των Μπάμπενμπερκ. Η περιβολή του νέου αξιώματος έγινε το 1045 στο Γκόσλαρ και ο Όθων Β΄ έπρεπε να αφήσει τη Λοθαριγγία, που δόθηκε στον εξάδελφό του Ερρίκο Α΄.
Το 1047 ετοίμαζε την εκστρατεία του Ερρίκου Γ΄ εναντίον των Βαλδουίνου Ε΄ κόμη της Φλάνδρας και Ντιρκ Δ΄ κόμη της Ολλανδίας, όταν αιφνίδια απεβίωσε στο κάστρο του Τόμμπουρκ σε ηλικία 52 ετών. Τάφηκε στο αββαείο του Μπράουνβαϊλερ, κοντά στην Κολωνία και η εξόδιος ακολουθία έγινε από τον Μπρούνο επίσκοπο της Τουλ, μετέπειτα πάπα Λέοντα Θ΄, αδελφό της συζύγου του. Ο βασιλιάς όρισε τον Όθωνα Γ΄ των Σβάινφουρτ ως νέο δούκα της Σουαβίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία κόρη του Ούγου ΣΤ΄ κόμη του Έγκουισχαϊμ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ετσονιδών
Καλμούκοι
Οι Καλμίκοι ή Καλμούχοι ή Καλμούκοι (Καλμίκικα: Хальмгуд) είναι ένα μογγολικό φύλο που κατοικεί στη βορειοδυτική ακτή της Κασπίας κατά τους τελευταίους τέσσερις αιώνες. Είναι η κυρίαρχη εθνότητα της Δημοκρατίας της Καλμίκια, ενός από τα 83 ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Οι Καλμίκοι μιλούν την Καλμίκ (Хальмг келн; ή Καλμούκ ή Οϊράτ), μία μογγολική γλώσσα. Πιστεύουν στον βουδισμό - είναι μάλιστα ο μοναδικός βουδιστικός λαός της Ευρώπης. Σύμφωνα με την παρρωσική απογραφή του 2002, ο συνολικός πληθυσμός τους ανέρχεται σε περίπου 174.000 μέλη. Σχεδόν όλοι ζουν στην Καλμίκια, εκτός από ένα συμπαγή πληθυσμό 7.000 ατόμων που ζει στο γειτονικό Άστραχαν και άλλους 11.000 που είναι μεμονωμένοι εσωτερικοί μετανάστες σε άλλες περιοχές της Ρωσίας.
Ιστορική διαδρομή
Πρόγονοι των Καλμίκων ήταν μια ομάδα νομαδικών φύλων που ονομάζονταν γενικά Οϊράτες (μογγ. Οϊραντίν) και προέρχονταν από τη μογγολική Τζουγκαρία. Οι Οϊράτες εγκαταστάθηκαν στις ακατοίκητες στέπες πέριξ του Κάτω Βόλγα το 1630, συγκροτώντας δικό τους βασίλειο (χανάτο). Η ρωσική κυβέρνηση ανέχθηκε την παρουσία τους, φοβούμενη πως σε διαφορετική περίπτωση θα τους εξωθούσε σε συμμαχία με τα ταταρικά φύλα της περιοχής του Βόλγα. Σύντομα οι οϊράτες ιππείς έγιναν οι εγγυητές της εξουσίας του Ρωσικού Βασιλείου στην περιοχή, εξεδίωξαν τους τουρκομογγόλους Νογκάι και κέρδισαν ειδικά προνόμια από τον τσάρο. Σταδιακά έλαβαν και την ονομασία Καλμίκ από τους τουρκόφωνους γείτονές τους.
Με το πέρασμα του χρόνου, και μολονότι ήταν σχετικά πιστοί στην τσαρική εξουσία, η Ρωσία προσπάθησε να τους ελέγξει ποικιλλόμορφα. Ενθάρρυνε τη δημιουργία σλαβικών και γερμανικών οικισμών στα εδάφη τους, δοκίμασε να τους εκχριστιανίσει, επενέβαινε όλο και περισσότερο στους πολιτικούς θεσμούς τους. Έτσι το χειμώνα του 1770 - 1771 το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, αυτοί που ζούσαν ανατολικά του Βόλγα, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην κοιτίδα τους Τζουγκαρία. Από τους 200.000 που έφυγαν, μόλις οι μισοί κατάφεραν τελικά να φθάσουν στη Τζουγκαρία - οι υπόλοιποι πέθαναν στο δρόμο από τις κακουχίες, την πείνα και τις ενέδρες ληστών.
Μετά τη μετανάστευσή των περισσότερων καλμίκων, η τσαρίνα Αικατερίνη Β΄ κατήργησε το Χανάτο της Καλμίκια και ενέταξε τα εδάφη του στην επικράτεια του Άστραχαν. Οι εναπομείναντες κράτησαν ένα χαμηλό επίπεδο αυτοδιοίκησης, αλλά ήταν πλέον πρωτίστως υπήκοοι του ρωσικού κράτους. Με τον καιρό άρχισαν να εγκαθίστανται σε πιο μόνιμους οικισμούς - σε αυτό το πλαίσιο το 1865 ιδρύθηκε η Ελιστά, που σήμερα είναι πρωτεύουσα της Δημοκρατίας τους.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση (1917) και αντιδρώντας στην κολλεκτιβοποίηση που επέβαλε το νέο καθεστώς, αρκετοί καλμίκοι διέφυγαν στη Δύση και δημιούργησαν κοινότητες εμιγκρέδων στο Βελιγράδι, τη Σόφια, την Πράγα και το Παρίσι. Με την έναρξη του Β΄ Π.Π. και την κατάληψη των Βαλκανίων, κάποιοι από αυτούς στρατολογήθηκαν στους ναζί. Όταν τα χιτλερικά στρατεύματα κατέλαβαν την Καλμίκια (αρχές 1942), οι ντόπιοι τους υποδέχθηκαν ως ελευθερωτές και συγκρότησαν ένα δωσιλογικό εθελοντικό σώμα ιππικού, δύναμης 5.000 ανδρών.
Ο Κόκκινος Στρατός ανακατέλαβε την περιοχή στα τέλη του 1942. Η Καλμίκια καταργήθηκε ως ομοσπονδιακό υποκείμενο και τα εδάφη της διαμοιράσθηκαν στις όμορες περιφέρειες του Στάλινγκραντ, της Σταυρούπολης και του Άστραχαν. Οι Καλμίκοι εξορίσθηκαν ομαδικά στη Σιβηρία, ενώ ρώσοι και ουκρανοί από κατεστραμμένες περιοχές στάλθηκαν για να εποικίσουν τα εδάφη που άφησαν.
Η επιστροφή των Καλμίκων στη γη τους επετράπη το Γενάρη του 1957. Αργότερα τον ίδιο χρόνο ανασυστάθηκε και το κρατικό τους μόρφωμα - αρχικά ως Αυτόνομη Περιφέρεια και κατόπιν ως Δημοκρατία εντός της Σοβιετικής Ρωσίας. Την ίδια μορφή διατήρησε και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Δημοκρατία της Καλμίκια Κατηγορία:Βουδισμός
Φρέναρος
Το Φρέναρος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Είναι κατοικημένο από τα Προϊστορικά χρόνια, γεγονός που αποδεικνύεται από την ανεύρεση Νεολιθικού οικισμού. Η παλαιότερη αναφορά στο Φρέναρος, που έχει εντοπιστεί, ανάγεται στα χρόνια της Βενετοκρατίας.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Νίκος Φιλιππόπουλος
Ο Νίκος Φιλιππόπουλος (Βόλος 22 Μαρτίου 1928 - Αθήνα 27 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Βόλο στις 22 Μαρτίου 1928 και σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σπούδασε επίσης βυζαντινή και ευρωπαϊκή μουσική και ραδιοσκηνοθεσία.
Ήταν σύζυγος της ηθοποιού Λευκής Βεντουράτου.
Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών
Πηγές
Κατηγορία:Ηθοποιοί-επέκταση Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Παραστασεις στο Θεατρο: 1969 Ο Βυσσινοκηπος (Αντον Τσεχωφ) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή 10/01/1969 - 02/03/1969 Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα, Ελλάδα
Ακάκι
Το Ακάκι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Κύψελα Ιβηρίας
Η πόλη Κύψελα βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα νοτίως του Εμπορείου στα Καταλωνικά παράλια.
Ιδρύθηκε από Μασσαλιώτες αποίκους προφανώς κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Η ύπαρξη της πόλεως επιβεβαιώνεται από τον Ρωμαίο Αβιένους, που προσθέτει ότι επί των ημερών του η πόλη δεν υπήρχε.
Ορισμένοι ερευνητές ασπάστηκαν την άποψη ότι τόσο τα Κύψελα, όσο και η Πυρήνη ήταν προγενέστερες ονομασίες της πόλεως Εμπορείον, πράγμα άτοπο, διότι η τελευταία πόλη όταν πρωτοϊδρύθηκε από τους Φωκαείς ονομαζόταν Παλαιόπολις. Ωστόσο ανασκαφές στην Ullastret της καταλωνικής επαρχίας Gerona, ανέδειξαν πλούσια ελληνικά ευρήματα, πράγμα που οδήγησε στην ταύτιση της πόλης με την αρχαία Κύψελα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Αρμαντιέρ
thumb|right|280px|Ο Πύργος του Μπεφρουά όπου στεγάζεται το δημαρχείο της πόλης. Η Αρμαντιέρ (γαλλικά: Armentières) είναι παραμεθόριος και παραποτάμια πόλη της Γαλλίας στο νομό Νορ (Nord) στα σύνορα με το Βέλγιο επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Λυς. Καταλαμβάνει έκταση περίπου 6,3 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φθάνει τους 25.300 κατοίκους. Η Αρμαντιέρ χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα για την ανεπτυγμένη βιομηχανία της.
Η πόλη αυτή έχει υποστεί πολλές περιπέτειες από πλείστους πολέμους μέχρι και το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1339 καταλήφθηκε από τους Άγγλους, οι οποίοι στη συνέχεια την πυρπόλησαν. Το 1382 καταλήφθηκε από τους Γάλλους μετά από αρκετές καταστροφές. Το 1566 την κατέστρεψαν οι Καλβινιστές, ενώ το 1645 την κατέλαβαν οι στρατηγοί Γκάσιου και Ραντζάου. Δύο μόλις χρόνια μετά το 1647 την κατέλαβε ο Αρχιδούκας Λεοπόλδος και μετά 20 χρόνια (1667) ανακαταλήφθηκε από τους Γάλλους.
Τον Απρίλιο του 1918 στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, δίπλα από την πόλη αυτή διεξήχθη η σφοδρή Μάχη του Λυς. Χαρακτηριστικό υπήρξε σχετικό τραγούδι «Δεσποινίς της Αρμαντιέρ» που τραγουδούσαν οι στρατιώτες στον πόλεμο εκείνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ω-ντε-Φρανς
Ισορόκου Γιαμαμότο
Ο Ισορόκου Γιαμαμότο (山本五十六, 4 Απριλίου 1884 - 18 Απριλίου 1943) ήταν ναύαρχος του Ιαπωνικού στόλου.
Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 1884 στη Ναγκαόκα της Ιαπωνίας και καταγόταν από οικογένεια Σαμουράι. Το πραγματικό επίθετο του ήταν Τακάνο αλλά το άλλαξε σε Γιαμαμότο όταν υιοθετήθηκε από την πλουσιότερη οικογένεια της περιοχής.
Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος
O '''Δρ. Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος''' είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, τέως Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Τεχνικής Σεισμολογίας και Αντισεισμικών Κατασκευών και τέως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας (ΟΑΣΠ). Έχει διεθνώς αναγνωρισμένο έργο και συμβολή σε μια σειρα θεμάτων Αντισεισμικής Μηχανικής, με μεγαλύτερη συμβολή στη διερεύνηση των αλληλοσυγκρουσεων γειτονικών κτιρίων λόγω σεισμού, στη σεισμική απόκριση ασύμμετρων κτιρίων αλλά και στο μετασεισμικό έλεγχο κτιρίων υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Σημαντική επίσης υπήρξε η συμβολή του στο σχεδιασμό μεγάλων θαλάσσιων εξεδρών πετρελαίου για οριακές φορτίσεις θαλάσσιων κυμάτων και σεισμών.
Ισορόκου Γιαμαμότο
Ο ναύαρχος Γιαμαμότο ήταν από την αρχή απρόθυμος στην προοπτική πολέμου εναντίον των Η.Π.Α. Ιδιαίτερα τόνιζε ότι η Ιαπωνία θα είχε ελπίδες να νικήσει μόνο αν ο πόλεμος διαρκούσε λιγότερο από ένα χρόνο. Χαρακτηριστικά είχε πει: ''«τους πρώτους έξι ως 12 μήνες θα προελαύνω και θα κερδίζω τη μία νίκη μετά την άλλη. Δεν έχω όμως καμία προσδοκία επιτυχίας για τον δεύτερο ή τον τρίτο χρόνο»''. Οι προειδοποιήσεις του δεν εισακούστηκαν και τελικά η Ιαπωνία προσχώρησε στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Ο σχεδιασμός της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ ήταν δικής του έμπνευσης καθώς και οι επόμενες πολεμικές συγκρούσεις που ακολούθησαν. Όμως οι Σύμμαχοι έθεσαν τέλος στις ιαπωνικές βλέψεις με τη Ναυμαχία του Μίντγουεϊ και τις μάχες στο Γκουανταλκανάλ.
Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος
Βιογραφικ ό
O '''Δρ. Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος''' γεννήθηκε στο Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας και είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών όπου δίδαξε από το 1986 στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών μαθήματα Προγραμματισμού Η/Υ, Αριθμητικών μεθόδων, Δυναμικής των Κατασκευών και Αντισεισμικής Μηχανικής, ενώ επί 14 χρόνια ήταν ο εκλεγμένος Δ/ντής του Τομέα Κατασκευών του Τμήματος. Επί πλέον, ήταν επί σειρά ετών ο υπεύθυνος Καθηγητής του Διευρωπαϊκού Μεταπτυχιακού Προγράμματος MEEES (Master of Science in Earthquake Engr. and Engr. Seismology). Υπήρξε ο εμπνευστής και συνιδρυτής του μεταπτυχιακού Προγράμματος Αντισεισμικών Κατασκευών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ), στο οποίο δίδαξε από την ίδρυσή του μέχρι το 2013.
Ισορόκου Γιαμαμότο
Το 1943 οι μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. έχοντας σπάσει τους ιαπωνικούς κώδικες επικοινωνίας κατάφεραν να πληροφορηθούν το ακριβές πρόγραμμα του ναυάρχου Γιαμαμότο. Έτσι στις 18 Απριλίου του 1943, την ώρα που ο Γιαμαμότο πραγματοποιούσε επιθεώρηση από αέρος στα Νησιά του Σολομώντος, αμερικανικά αεροπλάνα κατέρριψαν το βομβαρδιστικό στο οποίο επέβαινε. Το επίτευγμα παρέμεινε μυστικό, καθώς ανακοίνωσή του από πλευράς ΗΠΑ θα σήμαινε αποκάλυψη του μυστικού του σπασίματος των κωδίκων. Ήταν παντρεμένος με την Ρέικο Μαχάσι και είχαν τέσσερα παιδιά. Ο τάφος του βρίσκεται στο Τόκυο ενώ σήμερα θεωρείται εθνικός ήρωας της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος
Βιογραφικ ό
Η εργασία του εκτείνεται στις περιοχές της δυναμικής των κατασκευών και αντισεισμικής μηχανικής, στις θαλάσσιες κατασκευές, στην αποτίμηση και μείωση της σεισμικής επικινδυνότητας, στην αποτίμηση βλαβών και τη σεισμική αναβάθμιση κτιρίων. Πιο συγκεκριμένα, στις δραστηριότητές του και την επαγγελματική του εμπειρία περιλαμβάνονται ποικιλία εξειδικευμένων μελετών μεγάλων έργων, όπως: Μελέτη σεισμικής ευστάθειας αεροπλανοφόρου σε ξηρά δεξαμενή, μελέτη αεροδυναμικής ευστάθειας 45οροφου ουρανοξύστη στη Βοστώνη, σύνταξη χάρτη σεισμικής επικινδυνότητας για επιλογή τοποθεσίας πυρηνικής μονάδος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, Υπολογισμός θαλάσσιων εξεδρών άντλησης πετρελαίου στον κόλπο San Pedro της Καλιφόρνιας, μεγάλα σιλό, υδατοδεξαμενές κλπ. Στις δραστηριότητές του περιλαμβάνεται επίσης η Διοίκηση και οργάνωση του Ινστιτούτου Τεχνικής Σεισμολογίας και Αντισεισμικών Κατασκευών. Στο διάστημα της στρατιωτικής του θητείας ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του Μηχανικού (1973-1975) κατασκεύασε έναν αριθμό στρατιωτικών κτιρίων.
Ισορόκου Γιαμαμότο
Αναφορές
Γ Κατηγορία:Ιάπωνες στρατιωτικοί
Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος
Βιογραφικ ό
Στο ερευνητικό πεδίο, υπήρξε συντονιστής και κύριος ερευνητής πολλών Ελληνικών και Ευρωπαϊκών (Κοινοτικών) προγραμμάτων αλλά και αξιολογητής ερευνητικών προτάσεων για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τον οργανισμό NSF των ΗΠΑ, της Ελληνικής ΓΓΕΤ και του Υπουργείου Παιδείας, αλλά και αντίστοιχων οργανισμών της Κύπρου, της Ρουμανίας, του Κατάρ, κ.α.
Τέλος, υπήρξε, συγγραφέας ή συ - συγγραφέας 2 βιβλίων, αρκετών κεφαλαίων σε βιβλία, μεγάλου αριθμού δημοσιεύσεων σε έγκριτα διεθνή περιοδικά, πληθώρας ανακοινώσεων σε παγκόσμια και διεθνή συνέδρια, πληθώρας Τεχνικών Εκθέσεων αλλά και αρκετών άρθρων σε Ελληνικές εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας.
Πηγές
[http://www.civil.upatras.gr/el/Proswpiko/OmotimoiDiatelesantes/entry/17331c34-a9ee-4465-8543-7fd920765616/?PageNo=0 Σελίδα Σταύρου Α. Αναγνωστόπουλου, Πανεπιστήμιο Πατρών]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
MEEES (Master of Science in Earthquake Engr. and Engr. Seismology)
Στάμνα (όρος)
Η Στάμνα ή Κουσλάρι είναι βουνό της Μακεδονίας με μέγιστο υψόμετρο 1.739 μέτρα (κορυφή Ψήλωμα).
Βρίσκεται στο νομό Δράμας, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και αποτελεί τμήμα της οροσειράς της Κούλας στην Κεντρική Ροδόπη. Εκτός από το Ψήλωμα (υψόμ. 1739μ.), άλλες κορυφές είναι: το Κιτρινοβούνι (υψόμ. 1709μ.), η Μάνδρα Κρεμινάρη (υψόμ. 1659μ.), η Κίτρινη Δεξαμενή (υψόμ. 1644μ.), η Στάμνα (υψόμ. 1616μ.), η Βαρβάρα (υψόμ. 1547μ.), ο Γιδότοπος (υψόμ. 1535μ.), οι Τρεις Κορυφές (υψόμ. 1519μ.), το Σγουροτόπι (υψόμ. 1517μ.) κ.α. Στο βουνό, υπάρχει το Δασικό Εργοτάξιο Στάμνας, κοντά στην ομώνυμη κορυφή Στάμνα. Το Δασικό εργοτάξιο βρίσκεται στο κέντρο του Δάσους της Στάμνας, στην περιοχή της Μπαρτάκοβας, στις νοτιοανατολικές πλαγιές του βουνού. Το δάσος της Στάμνας χαρακτηρίζεται από πολυβουία, λόγω των πολλών και ορμητικών χειμάρων που πολλές φορές σχηματίζουν εντυπωσιακούς καταρράκτες. Το όρος Στάμνα αποτελεί το βορειοδυτικότερο άκρο της οροσειράς της Κούλας και διαχωρίζεται από το Φρακτό όρος από το Φαρασινό ποταμό, παραπόταμο του Νέστου. Από τη Στάμνα πηγάζει και το Αρκουδόρεμα, άλλος παραπόταμος του Νέστου. Στις βορειοανατολικές πλαγιές της Στάμνας, εντός Βουλγαρικού εδάφους, βρίσκονται οι πηγές του Άρδα. Νότια, νοτιοανατολικά της Στάμνας εκτείνεται η περιοχή του Λεπίδα που χαρακτηρίζεται από οροπέδια, με μεγαλύτερο το Μεγάλο Λιβάδι Λεπίδα. Το βουνό της Στάμνας ανήκει στην ευρύτερη προστατευόμενη περιοχή της Ροδόπης.
Στις πλαγιές της Στάμνας βρίσκονται οι οικισμοί:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Δράμας Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας Κατηγορία:Κούλα Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Τονόν-λε-Μπαιν
Το Τονόν-λε-Μπαιν (Thonon-les-Bains) είναι πόλη της Γαλλίας που βρίσκεται στο νομό της Άνω Σαβοΐας και στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Αποτελεί τμήμα του Σαμπλαί Φρανσαί.
Οι κάτοικοι του Τονόν αποκαλούνται Τονοναί και Τονοναίζ.
Προσδιορισμός
thumb|Άποψη από τον [[Δορυφόρος Spot|δορυφόρο Spot]] thumb|Άποψη της πόλης και του [[Μον Μπλαν]] Η πόλη του Τονόν-λε-Μπαιν βρίσκεται σε υψόμετρο 431 μέτρων, στη νότια ακτή της λίμνης Λεμάν, στα βόρεια της οροσειράς του Σαμπλαί, στο βορειοδυτικό τμήμα των Άλπεων. Εκτείνεται σε έκταση 16,21 τ.χλμ..
Σε εθνική και διεθνή κλίμακα, το Τονόν-λε-Μπαιν βρίσκεται 150 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λυών, 195 βόρεια της Γκρενόμπλ, 35 χιλιόμετρα στα δυτικά της Γενεύης και 14 χιλιόμετρα νότια του Μορζ.
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής είναι ορεινού τύπου εξαιτίας της παρουσίας της οροσειράς των Άλπεων.
Διοικητική γεωγραφία
Το Τονόν-λε-Μπαιν αποτελεί πρωτεύουσα του Σαμπλαί Σαβουαγιάρ, που εκτείνεται, όσον αφορά το γαλλικό του τμήμα, από την Ντουβαίν στο Σαιν-Γκενγκόλφ.
Σύμφωνα με τις κατατάξεις που έχει καταρτίσει η INSEE, με βάση γεωγραφικά και οικονομικά κριτήρια, το Τονόν-λε-Μπαιν αποτελεί αστικό πόλο, κέντρο του αστικού κορμού του Τονόν-λε-Μπαιν (εν συντομία πολεοδομικό συγκρότημα του Τονόν) που αποτελείται από δώδεκα κοινότητες (Αλάνζ, Αντί-συρ-Λεμάν, Εβιάν-λε-Μπαιν, Εξενεβέ, Λυγκρέν, Μαρζανσέλ, Μαρέν, Μαξιλλύ-συρ-Λεμάν, Νεβσέλ, Πυμπλιέ, Σιέ και Τονόν-λε-Μπαιν). Το Τονόν-λε-Μπαιν αποτελεί ταυτόχρονα το κέντρο της αστικής περιοχής του Τονόν-λε-Μπαιν (που αποτελείται από 27 κοινότητες) που ανήκει στον αστικό χώρο του Ρον-Αλπ.
Αστική μορφολογία
Ο σχεδιασμός μιας επιχείρησης αστικής ανανέωσης, την δεκαετία του 1960, αλλάζει σε βάθος ένα τμήμα του ιστορικού κέντρου που τότε ήταν ιδιαιτέρως ανθυγιεινό όσον αφορά τις συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων του. Θα χτιστούν οκταώροφες και εννιαώροφες πολυκατοικίες με καταστήματα στο ισόγειό τους. Αυτές θα αποτελέσουν την συνοικία της Rénovation (Ανανέωση). Ένας χώρος πρασίνου θα χωροθετηθεί σε μπελβεντέρε στην αρχή της λεωφόρου Σαιν Φρανσουά ντε Σαλ.
Στα δυτικά του κέντρου, κατά μήκος του boulevard de la Corniche, στα περίχωρα των θερμών λουτρών της πόλης, ένα σύνολο από βίλλες διαφορετικής αρχιτεκτονικής και στυλιστικής μεταξύ τους αποτελεί ένα ανομοιογενές σύνολο χαρακτηριστικό μιας πόλης του 19ου αιώνα.
Περιφερειακά, η πόλη χωρίζεται σε γειτονιές που αποτελούν την πόλη σε τοπικό επίπεδο: η Sur Crête, που βρίσκεται πάνω από τον σταθμό, στα δυτικά, η La Grangette και η La Versoie και στα ανατολικά, το Le Morillon. Αυτές οι γειτονιές αποτελούνται κυρίως από εξοχικές κατοικίες. Στα νότια, το Collonges-Saint Hélène και το Le Châtelard αποτελούν λαϊκές γειτονιές που χαρακτηρίζονται από μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα πολυκατοικιών.
Την δεκαετία του 1980, κατασκευάστηκε μαρίνα, το Port Ripaille, βορειοανατολικά της πόλης στη γειτονιά του Saint-Disdille, στο στόμιο του δέλτα του Ντρανς.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Τόμας Χάρις
O Γουίλιαμ Τόμας Χάρις Γ΄ (William Thomas Harris III, γεννημένος στις 22 Σεπτεμβρίου 1940), είναι Αμερικανός συγγραφέας μυθιστορημάτων τρόμου, γνωστός για την σειρά βιβλίων του με πρωταγωνιστή τον Χάνιμπαλ Λέκτερ (Hannibal Lecter).
Όλα του τα έργα έχουν διασκευαστεί για τον κινηματογράφο καθώς ακόμα για την τηλεόραση και το θέατρο, διασημότερο των οποίων είναι «Η σιωπή των αμνών», (The Silence of the Lambs).
Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 32 γλώσσες. Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Bell / Χαρλένικ Ελλάς»
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τόμας Χάρις γεννήθηκε στην πόλη Τζάκσον (Jackson), του Τενεσί στις 11 Απριλίου του 1940. Αποφοίτησε από το «Πανεπιστήμιο Baylor», (Baylor University) της πόλης Γουάκο (Waco) του Τέξας, το 1964, κάτοχος του πτυχίου Αγγλικής φιλολογίας. Όντας ακόμα φοιτητής δούλεψε σαν δημοσιογράφος στην τοπική εφημερίδα του Γουάκο και δημοσίευσε μερικά διηγήματα τρόμου σε περιοδικά του Τέξας. Αφού ταξίδεψε για να γνωρίσει την Ευρώπη, το 1968, εγκαταστάθηκε στην Νέα Υόρκη, όπου εργάστηκε ως αστυνομικός συντάκτης για το πρακτορείο ειδήσεων "Associated Press" μέχρι και το 1974, όταν άρχισε τη συγγραφή του πρώτου μυθιστορήματός του, "Black Sunday". Από τότε βιοπορίζεται αποκλειστικά από τη συγγραφή.
Πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή του, αφού αποφεύγει τη δημόσια ζωή,και μάλιστα έχει να δώσει συνέντευξη από το 1976. Έτσι, το κοινό γνωρίζει ότι παντρεύτηκε το 1961 με την συμφοιτήτριά του Χάριετ Άν Χάλεϊ (Harriet Anne Haley), με την οποία απέκτησε μια κόρη, πριν χωρίσουν το 1968, και ότι ήταν ιδιαίτερα συνδεδεμένος με την μητέρα του, Πόλυ Χάρις, της οποίας ο θάνατος  τον Δεκέμβριο του 2011, άφησε δυσαναπλήρωτο κενό στη ζωή του.
Εργογραφία
Το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο Χάρις, ήταν το μυθιστόρημα - θρίλερ "Black Sunday" που εκδόθηκε το 1975. Το βιβλίο δε γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αλλά η κινηματογραφική του διασκευή το 1977, έφερε αναγνώστες στο βιβλίο, έκανε τον Χάρις γνωστό στο ευρύτερο κοινό και επίσης του επέτρεψε να βιοπορίζεται πλέον μόνο από τη συγγραφή.
Το 1981 θα εκδώσει τον "Red Dragon", (Κόκκινος δράκος), στο οποίο θα κάνει την πρώτη εμφάνισή του, ο γιατρός - κανίβαλος Χάνιμπαλ Λέκτερ, ενώ το 1988 θα εκδώσει το βιβλίο "The Silence of the Lambs" (Η σιωπή των αμνών), η κινηματογραφική μεταφορά του οποίου θα του φέρει την παγκόσμια αναγνώριση και καθιέρωση. Έντεκα χρόνια μετά το 1999 θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του "Hannibal", (Χάνιμπαλ) στο οποίο εκτός από τον θρυλικό πλέον γιατρό, πρωταγωνιστεί για δεύτερη φορά και η πράκτορας του FBI, Κλαρίς Στέρλινγκ (Clarice Starling). Το 2006 θα ακολουθήσει το βιβλίο "Hannibal Rising" (Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού) στο οποίο αναφέρεται η παιδική ηλικία και το μεγάλωμα του Χάνιμπαλ.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Χ
Αντικαπιταλισμός
Ως αντικαπιταλισμός αναφέρεται ένα μεγάλο εύρος κινημάτων, ιδεών και συμπεριφορών που αντιτίθενται στον καπιταλισμό. Οι αντικαπιταλιστές, με αυστηρή απόδοση του όρου, είναι εκείνοι που θέλουν να αντικαταστήσουν τον καπιταλισμό με κάποιας άλλης μορφής οικονομικό σύστημα.
Ναός Αθηνάς Νίκης
Ο Ναός της Αθηνάς Νίκης ή (όπως ονομάστηκε επί ρωμαϊκής εποχής ) Ναός της Απτέρου Νίκης είναι μικρός αμφιπρόστυλος ιωνικός ναός στην Ακρόπολη των Αθηνών. Εκεί φυλασσόταν το ξόανο της θεάς Αθηνάς Νίκης, της «απτέρου», δηλαδή χωρίς πτερά, για να μη φύγει ποτέ από την πόλη της Αθήνας.
Αισθητική
thumb|right|150px|[[Σανδαλίζουσα Νίκη. Στηθαίο γύρω από το ναό, το οποίο απεικονίζει αρχαία θεά. Στεγάζεται στο Μουσείο Ακρόπολης.]]
Ο ναός βρίσκεται πάνω σε πυργοειδή προμαχώνα, στη νότια (δεξιά) πτέρυγα των Προπυλαίων της Ακρόπολης. Η επικίνδυνη πλευρά του προμαχώνα κλεινόταν από μαρμάρινο θωράκιο (στηθαίο). Από αυτό το θωράκιο διασώθηκαν μερικές πλάκες, οι οποίες εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης και απεικονίζουν Νίκες που οδηγούν αγελάδες σε θυσία. Ανάμεσά τους, η περίφημη Νίκη που λύνει το σανδάλι της. Το μήνυμα αυτών των παραστάσεων ήταν σαφές: Η Αθήνα ήταν και θα είναι νικήτρια. Πρόκειται για αμφιπρόστυλο τετράστηλο ναό ιωνικού ρυθμού, δηλαδή με τέσσερις κίονες στην πρόσοψη και άλλους τέσσερις πίσω. Ο σηκός είναι απλός μονόχωρος, εξαιρετικά μικρών διαστάσεων, στον οποίο έχει ενσωματωθεί και ο πρόναος. Η σμίκρυνση αυτή υπαγορεύτηκε από την αλλαγή στο σχέδιο, η οποία προέκυψε από την έλλειψη χώρου στον προμαχώνα. Η ανατολική πλευρά του σηκού ήταν ανοιχτή. Η ζωφόρος της δυτικής πλευράς ήταν διακοσμημένη με ανάγλυφες παραστάσεις μαχών μεταξύ Ελλήνων και έφιππων ανατολιτών ή άλλων Ελλήνων, αφήνοντας πιθανά επίτηδες την ασαφή εντύπωση ότι πρόκειται για Αθηναίους που νικούν Πέρσες ή άλλες ελληνικές πόλεις κράτη. Στην ανατολική ζωφόρο απεικονιζόταν συνέλευση των Ολύμπιων θεών με τον Δία και την Αθηνά στο μέσο. Μέσα στον σηκό βρισκόταν το αρχαϊκό ξόανο της Αθηνάς η οποία κρατούσε στα χέρια της, σύμφωνα με τον συγγραφέα Αρποκρατίωνα, το κράνος της και ένα ρόδι, σύμβολο ισχύος και γονιμότητας. Μπροστά από τον ναό υπήρχε βωμός.
thumb|150px|Κάτοψη του ναού.|αριστερά
Τα διακοσμητικά στοιχεία των βάσεων των κιόνων, τα κιονόκρανα και ο θριγκός μαζί με την ανάγλυφη ζωοφόρο, όλα από άριστης ποιότητας πεντελικό μάρμαρο, κάνουν τον ναό να μοιάζει με κοσμηματοθήκη.
Ιστορία
Στη ίδια θέση προϋπήρχε αρχαϊκός ναός της Αθηνάς, πιθανώς από την εποχή των Πεισιστρατιδών (561-510 π.Χ.). Υπολείμματα αυτού του ναού διατηρήθηκαν στον προμαχώνα, κλασσικής εποχής, ο οποίος στηρίζει τον ναό. Κάτω από τον κλασσικό ναό, βρέθηκαν δύο βωμοί και μικρό ιερό όπου φυλαγόταν, πάνω σε πέτρινη βάση, το ξόανο της θεάς. Το ιερό αυτό καταστράφηκε, μαζί με την υπόλοιπη Ακρόπολη, από τους Πέρσες το 480 π.Χ. αλλά ξαναχτίστηκε αμέσως μετά. Το ξόανο διέφυγε την καταστροφή γιατί οι Αθηναίοι είχαν προλάβει να το μεταφέρουν στη Σαλαμίνα.
Επιγραφές αναφέρουν ότι ο αρχιτέκτονας Καλλικράτης σχεδίασε την είσοδο οπότε θεωρείται πιθανό πως ο ίδιος σχεδίασε και τον ναό, το 437 π.Χ. Ακολούθησε, τα επόμενα χρόνια, η κατασκευή του. Επί ρωμαϊκής εποχής, οι ασβεστολιθικοί δόμοι της επένδυσης του προμαχώνα καλύφθηκαν με λεπτές πλάκες μαρμάρου, όπως φαίνεται από τις οπές των ξύλινων πείρων που τις συγκρατούσαν.
Ο ναός γκρεμίστηκε από τους Τούρκους το 1686, και τα υλικά του τα χρησιμοποίησαν για την κατασκευή προμαχώνα. Το 1836, γερμανοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα υλικά, που είχαν διατηρηθεί σε καλή κατάσταση και αναστύλωσαν τον ναό. Τα γλυπτά των παραστάσεων λείπουν, αφού τα πήρε ο Λόρδος Έλγιν και εκτίθενται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο. Ο ναός αναστηλώθηκε από τον Νικόλαο Μπαλάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Νικης
Μπασκίρ
Οι Μπασκίρ μιλούν τη δική τους γλώσσα, η οποία ονομάζεται επίσης Μπασκίρ και ανήκει στις Τουρκικές γλώσσες. Οι περισσότεροι είναι μουσουλμάνοι. Σύμφωνα με την παρρωσική απογραφή του 2002 ο συνολικός πληθυσμός τους ανέρχεται σε περίπου 1.700.000 μέλη, κάνοντάς τους το τέταρτο μεγαλύτερο έθνος της Ρωσικής Ομοσπονδίας μετά τους ρώσους, τους τατάρους και τους ουκρανούς. Το μεγαλύτερο μέρος τους κατοικεί στο Μπασκορτοστάν (περ. 1.200.000) και σε άλλες περιοχές του Βόλγα και των Ουραλίων.
Ιστορία
Οι πρόγονοι των Μπασκίρ είχαν φινο-ουγγρική καταγωγή, όμως μεταξύ 10ου - 13ου αι. εξισλαμίσθηκαν και εκτουρκίσθηκαν από τη Χρυσή Ορδή. Ήταν οργανωμένοι σε νομαδικές αυτοδιοικούμενες φυλές, ασχολούμενες με την κτηνοτροφία και συχνά αποκομμένες μεταξύ τους. Δεν είχαν συγκροτήσει ενιαίο κρατικό μόρφωμα, αλλά ήταν διαμοιρασμένες σε διάφορα ταταρικά χανάτα του ύστερου μεσαίωνα: του Καζάν, της Σιβηρίας, της Ορδής των Νογκάι.
Τα εδάφη των Μπασκίρ περιήλθαν στους ρώσους μετά την παράδοση του Καζάν στον Ιβάν τον Τρομερό (1554-1555) - τότε οι εκπρόσωποι των βορείων και βορειοδυτικών φυλών παρουσιάσθηκαν στον τσάρο και δήλωσαν εθελοντικά υποταγή στο Βασίλειο της Ρωσίας. Οι φυλές αυτές αποτέλεσαν τη γέφυρα, μέσω της οποίας εντάχθηκαν όλοι οι ομόφυλοί τους. Παρ' όλα αυτά η ενσωμάτωσή τους δεν επιτεύχθηκε αβρόχοις ποσί, αφού έχουν καταγραφεί τρεις μεγάλες αντιρωσικές εξεγέρσεις (1676, 1707, 1735).
Υπό ρωσικό έλεγχο οι διάφορες φυλές ομογενοποιήθηκαν. Όταν το 1798 ιδρύθηκε η Συνέλευση των Μουσουλμάνων της Ρωσίας από την τσαρική κυβέρνηση, οι Μπασκίρ ήταν ένα από τα πρώτα συστατικά έθνη. Το 1865 τα εδάφη τους αναγνωρίσθηκαν από την κεντρική κυβέρνηση ως χωριστή διοικητική ενότητα, με την ίδρυση του Γκοβερνοράτου της Ουφά. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση μετατρέπονται σε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, υπαγόμενη στη Ρωσική ΣΣΔ. Η ΑΣΣΔ των Μπασκίρ υπήρξε μάλιστα η πρώτη που έλαβε αυτή τη μορφή (1919). Το ίδιο καθεστώς (αυτόνομη Δημοκρατία υπαγόμενη στη Ρωσία) διατήρησε και μετά τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης έως και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν Κατηγορία:Ισλάμ στη Ρωσία Κατηγορία:Νομαδικές φυλές Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Τουρκικά φύλα
Νότια Ελλάδα
Η Νότια Ελλάδα είναι ένας χαλαρά καθορισμένος γεωγραφικός όρος που καταλαμβάνει τις νότιες περιοχές της Ελλάδας. Ο όρος «Νότια Ελλάδα» συνήθως περιλαμβάνει την Πελοπόννησο και διάφορα μέρη της Στερεάς Ελλάδας (συνήθως την Αττική), καθώς και τις Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα και την Κρήτη. Ο συγκεκριμένος όρος δεν αντιστοιχεί ποτέ σε συγκεκριμένη διοικητική ή άλλη οντότητα, αλλά συνήθως ορίζεται σε αντιπαράθεση με τη Βόρεια Ελλάδα.
Λόγω της Αθήνας, η Νότια Ελλάδα αποτελεί σημαντικό μέρος της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Ελλάδας.
Α.Ο. Αίολος Τρικάλων
Ο Αθλητικός Όμιλος Αίολος Τρικάλων είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη των Τρικάλων, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Τρικάλων. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1993 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο, το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων.
Τα τελευταία χρόνια το ανδρικό τμήμα έχει ανέλθει στις ανώτατες εθνικές κατηγορίες λαμβάνοντας νομική υπόσταση Κ.Α.Ε. με την επωνυμία «Τρίκαλα BC». Παράλληλα το ερασιτεχνικό γυναικείο τμήμα και τα τμήματα υποδομών εξακολουθούν να εμφανίζονται στις διάφορες διοργανώσεις ως «Αίολος Τρικάλων».
Ιστορική αναδρομή
Έχοντας συμπληρώσει 15 χρόνια παρουσίας στα τοπικής εμβέλειας Πρωταθλήματα της Ε.Σ.ΚΑ.Θ., ο Αίολος Τρικάλων πραγματοποίησε την υπέρβαση την αγωνιστική περίοδο 2007-08, οπότε και κατέκτησε την κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα της Α' Κατηγορίας Ανδρών. Εκτός από το τρόπαιο, ο σύλλογος απέκτησε αυτόματα και το δικαίωμα ανόδου, για πρώτη φορά στην ιστορία του, στους Ομίλους της Γ' Εθνικής Κατηγορίας.
Ήδη από την παρθενική του περίοδο, 2008-09, ο σύλλογος των Τρικάλων έδειξε τη δυναμική του, ισοβαθμώντας μετά το τέλος της αγωνιστικής δράσης στην κορυφή με το Μαντουλίδη (19 νίκες και 7 ήττες). Τελικά αρκέστηκε στη 2η θέση βάσει των επόμενων κριτηρίων κατάταξης.
Οι καλές επιδόσεις της ομάδας συνεχίστηκαν και την επόμενη χρονιά, 2009-10, οπότε και ξαναμοιράστηκε την κορυφή της βαθμολογίας του Ομίλου του, αυτή τη φορά με το Φίλιππο Βέροιας (23 νίκες και 3 ήττες). Παρ' όλα αυτά, τη στιγμή αυτή βρέθηκε εκείνος σε πλεονεκτική θέση, κατακτώντας τόσο το Πρωτάθλημα όσο και την άνοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία.
Η επόμενη περίοδος, 2011-12, υπήρξε επίσης κομβική για την ιστορία του συλλόγου. Έχοντας συγκεντρώσει 28 νίκες και 2 ήττες απέναντι σε 15 αντιπάλους, ο Αίολος κατέκτησε το Πρωτάθλημα με σαφή διαφορά από το δεύτερο σύλλογο, λαμβάνοντας το εισιτήριο για την Α2 Εθνική Κατηγορία. Προπονητής την επιτυχημένη αυτή χρονιά ήταν ο Γιάννης Τζήμας. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, αφού απέκλεισε αρχικά τον Πανελευσινιακό, η ομάδα κατόπιν αποχαιρέτησε τη διοργάνωση στην 1η Αγωνιστική της Β' Φάσης, κατόπιν ήττας από το Περιστέρι με σκορ 66-76.
Το καλοκαίρι αυτό, οπότε και ο σύλλογος ανήλθε σε επαγγελματική κατηγορία, αποφασίστηκε μαζί με την αλλαγή της νομικής σύστασης του ανδρικού τμήματος και η αλλαγή του ονόματός του σε «Τρίκαλα BC». Τα ερασιτεχνικά τμήματα υποδομών συνεχίζουν να διατηρούν μέχρι σήμερα την παλαιά ονομασία. Παράλληλα άλλαξε και το σήμα του συλλόγου ώστε να θυμίζει εκείνο της επιφανέστερης ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης, του Α.Ο. Τρίκαλα.
Το μεγάλο come back της ομάδας μπάσκετ του Αιόλου (πάλαι ποτέ Trikala B.C, άσχετα αν η ομάδα στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχε μετονομαστεί) ολοκληρώθηκε σήμερα Τα προηγούμενα χρόνια κάποιοι “ασέλγησαν” στη συγκεκριμένη ομάδα, εξυπηρετώντας προσωπικά οφέλη και αδιαφορώντας για το μέλλον της. Μετά τον ντροπιαστικό υποβιβασμό ήρθε ο προσωρινός αφανισμός από το χάρτη καθώς δεν κατήλθε στην Α2′ κατηγορία. Ωστόσο, με την πολυτιμη συνεισφορά του Ερασιτέχνη, ο Αίολος είναι εδώ προς μεγάλη…απογοήτευση όσων ήλπιζαν σε οριστικό αφανισμό και με το που έμαθαν, τα… δυσάρεστα για αυτούς άρχισαν να ρίχνουν ξανά γέφυρες. Αλλά ο κόσμος δεν ξεχνά. Σήμερα λοιπόν είναι μία ιστορική ημέρα για τον Αιολο, καθώς μετά τον καταρτισμό των ομίλων της Γ’ Εθνικής κατηγορίας, τοποθετήθηκε στον 3ο όμιλο, παρέα με τον άλλο εκπρόσωπο του νομού, τους ‘Ικαρους. Και από την κατηγορία αυτή θα προσπαθήσει να ξεκινήσει την αντεπίθεσή του όπως και πριν κάμποσα χρόνια για να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί, με ανθρώπους αγνούς που θα κάνουν το παν για να τον φέρουν ξανά εκεί που πρέπει και σίγουρα όχι με… καιροσκόπους
Την περίοδο 2019-2020 ο Αίολος Τρικάλων συμμετείχε στο 3ο όμιλο της Γ Εθνικής κατηγορίας και με 15 νίκες και δύο ήττες ανακηρύχθηκε πρωταθλητής και κέρδισε την άνοδο στην Β Εθνική κατηγορία.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Α.Ο. Αιόλου Τρικάλων μετέχει στις κατηγορίες της Ε.Σ.ΚΑ.Θ..
Ιστορική αναδρομή
Την αγωνιστική περίοδο 2013-14 το γυναικείο τμήμα του Αιόλου πέτυχε το πρώτο του σημαντικό επίτευγμα σε τοπικό επίπεδο κατακτώντας το πρώτο του Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.Σ.ΚΑ.Θ.. Προπονητής τη χρονιά αυτή ήταν ο Παναγιώτης Τσιμέας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο ομίλους, με 4 ομάδες να ανταγωνίζονται στην τελική φάση για το εισιτήριο στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Το προνόμιο αυτό απέκτησε ο Αίολος, ο οποίος κλήθηκε να αντιμετωπίσει τις πρωταθλήτριες ομάδες των υπόλοιπων Ενώσεων του Βορρά: Νέα Τρίγλια, Α.Ο.Κ. Βέροιας, Λασσάνη Κοζάνης και Ασπίδα Ξάνθης. Τελικά, συγκεντρώνοντας 1 νίκη και 3 ήττες, απέτυχε να ανέλθει στις εθνικές κατηγορίες.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2014-15, ο Α.Ο. Αίολος Τρικάλων λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας.
Έδρα του Αιόλου είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Τρικάλων, χωρητικότητας 2.500 καθήμενων θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Δημήτρης Παπαγεωργίου. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Χάρης Φόρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τρικάλων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1993 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1993
Γκενπούκου
Το Γκενπούκου (元 服), είναι Ιαπωνική τελετή ενηλικίωσης, η οποία βασίστηκε στο έθιμο της κινεζικής δυναστείας των Τανγκ. Χρονολογείται από την κλασική περίοδο Νάρα της Ιαπωνίας (710–794 μ.Χ.). Αυτή η τελετή σηματοδοτούσε τη μετάβαση από την κατάσταση του παιδιού σε ενήλικα και την ανάληψη των ευθυνών που έχουν οι ενήλικες. Η ηλικία συμμετοχής ποικίλλει ανά την ιστορία και εξαρτάται από παράγοντες όπως το φύλο, το πολιτικό κλίμα και την κοινωνική κατάσταση. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες ήταν αριστοκρατικά παιδιά ηλικίας από 10 έως 20 ετών, και οι περισσότερες περιγραφές του γκενπούκου επικεντρώνονται στην τελετή των ανδρών και όχι των γυναικών, πράγμα που ίσως οφείλεται στον αποκλεισμό των γυναικών από πολιτικά σημαντικές θέσεις.
Νίκος Αλιάγας
Ο Νίκος Αλιάγας (Παρίσι, 13 Μαΐου 1969) είναι Ελληνογάλλος παρουσιαστής. Γεννήθηκε στη Γαλλία και κατάγεται από τη Σταμνά Αιτωλοακαρνανίας από την πλευρά του πατέρα του και από το Μεσολόγγι από την πλευρά της μητέρας του. Έχει διαγράψει σημαντική πορεία στη γαλλική τηλεόραση με την παρουσίαση του γαλλικού ριάλιτι Star Academy, το οποίο σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία. Επίσης, έχει κατά καιρούς συνεργαστεί με διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς στην Ελλάδα. Έχει τιμηθεί με σημαντικά βραβεία τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ελλάδα.
Γκενπούκου
Γενική τελετουργική μορφή
Το Γκενπούκου θεωρούνταν παραδοσιακά ως πολύ σημαντική τελετή, η οποία επηρεάζει την πορεία της ζωής του ατόμου. Στην τελετή αυτή ένα παιδί ανταλλάζει την παιδική του ηλικία με το καθεστώς του ενήλικα. Η τελετή αυτή γινόταν από την περίοδο Νάρα (710–794 μ.Χ.) μέχρι και την περίοδο Τοκουγκάβα (1603–1868). Η τελετή υποστηριζόταν συνήθως από ένα μεγαλύτερο ηλικιακά πολιτικό μέλος το οπόιο ήταν καταξιωμένο κοινωνικά και περιελάμβανε την ανταλλαγή ενός παιδικού ονόματος με ένα νέο όνομα ενηλίκου, την υιοθέτηση ενήλικης κόμης και ενηλίκων ενδυμάτων, αλλά και την ανάληψη ενήλικων ευθυνών. Και άνδρες και γυναίκες υποβάλλονταν στην τελετή γκενπούκου, αλλά υπήρχαν διαφοροποιήσεις όσον αφορά την ένδυση, με τους άνδρες να λαμβάνουν καλύμματα κεφαλής όπως ένα τελετουργικό καπάκι δικαστηρίου ή κράνος σαμουράι και με τις γυναίκες να λαμβάνουν μια πλισέ φούστα. Ο πληθυσμός, και τα μέλη του πληθυσμού, που συμμετείχαν στο γκενπούκου εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό τόσο από την ιστορική χρονική περίοδο που έλαβε χώρα η τελετή όσο και από το είδος της κυβέρνησης που ίσχυε τότε.
Νίκος Αλιάγας
Μέχρι το 2005 ο παρουσιαστής είχε συμβόλαιο με το Mega, όπου παρουσίαζε ειδικά προγράμματα. Από τον Απρίλιο του 2007 ανήκει στο δυναμικό του Alpha ως ειδικός σύμβουλος προγράμματος.
Ο Αλιάγας παρουσίαζε τα Βραβεία NRJ Music Awards την περίοδο 2009-2016. Στην εκπομπή του Alpha που παρουσίαζε με τίτλο Gros Plan είχε καλεσμένους μεταξύ των οποίων οι Σιλβέστερ Σταλόνε, Ζαν-Πολ Γκοτιέ, Σελίν Ντιόν και Έλενα Παπαρίζου.
Γκενπούκου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός
Νίκος Αλιάγας
Από το 2012 μέχρι και σήμερα, είναι παρουσιαστής του γαλλικού The Voice.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Γάλλοι τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Γάλλοι ραδιοπαρουσιαστές
Νεκρονομικόν
Το Νεκρονομικόν είναι ένα φανταστικό βιβλίο που αναφέρεται στις ιστορίες τρόμου του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1924 στο διήγημα του Λάβκραφτ Το Κυνηγόσκυλο (The Hound), το οποίο είχε αρχικά γραφτεί το 1922, αν και ο υποτιθέμενος συγγραφέας του βιβλίου, ο «Τρελός Άραβας» Αμπντούλ Αλχαζρέντ, είχε πρωτοαναφερθεί ένα χρόνο νωρίτερα στο Η Ανώνυμη Πόλη (The Nameless City). Ανάμεσα σε άλλα, το βιβλίο περιέχει περιγραφή των Μεγάλων Παλαιών και των αρχαίων, την ιστορία τους και υποτιθέμενους τρόπους επίκλησής τους. Σύμφωνα με τον Λάβκραφτ, αντίγραφα υπάρχουν στα Πανεπιστήμια Μισκατόνικ και Χάρβαρντ στη Μασσαχουσέτη, στο Βρετανικό Μουσείο, στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας και στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες.
Άλλοι συγγραφείς, όπως ο August Derleth και ο Άστον Σμιθ, το αναφέρουν επίσης στα έργα τους. Ο Λάβκραφτ επιδοκίμαζε, πιστεύοντας ότι τέτοιες παρερμηνείες δημιουργούν «ένα υπόβαθρο δόλιας αληθοφάνειας». Πολλοί αναγνώστες πίστευαν ότι επρόκειτο για πραγματικό βιβλίο, με αποτέλεσμα βιβλιοπώλες και βιβλιοθηκάριοι να δέχονται συχνά αιτήματα για αυτό. Φαρσέρ το έχουν καταχωρήσει σε λίστες σπάνιων βιβλίων, με έναν από αυτούς να εισάγει λαθραία την κάρτα του στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Γέιλ.
Εκμεταλλευόμενοι τη φήμη του φανταστικού αυτού βιβλίου, πολλοί εκδότες έχουν τυπώσει διάφορα βιβλία με τον τίτλο «Νεκρονομικόν» μετά τον θάνατο του Λάβκραφτ.
Μέχρι σήμερα έχει υπολογιστεί πως παγκοσμίως έχουν κυκλοφορήσει τουλάχιστον 32 βιβλία με αυτό τον τίτλο, από τα οποία ορισμένα βασίζονται στις αρχές της χαοτικής μαγείας (Chaos Magic). Στην Ελληνική γλώσσα έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κάκτος ένα από τα πιο γνωστά βιβλία, το Νεκρονομικόν του Σίμωνα, ενώ το 2007 από τις εκδόσεις Αίολος κυκλοφόρησε το Νεκρονομικόν - Οι Περιπλανήσεις του Αλχαζρέντ του γνωστού συγγραφέα Donald Tyson.
Τζορτζ Μπουλ
Ο Τζορτζ Μπουλ (αγγλικά: George Boole, 2 Νοεμβρίου 1815 – 8 Δεκεμβρίου 1864) ήταν Άγγλος μαθηματικός, φιλόσοφος και μελετητής της λογικής. Εργάστηκε στους τομείς των διαφορικών εξισώσεων και της αλγεβρικής λογικής και είναι ευρύτερα γνωστός ως ο συγγραφέας του Οι νόμοι της Λογικής. Αποτελεί το θεμελιωτή της συστηματικής μελέτης της λογικής και της γενικότερης εφαρμογής που μπορεί να έχει στην επιστήμη των μαθηματικών. Ο Μπουλ έλεγε ότι, πως καμία γενική μέθοδος για την επίλυση ερωτημάτων στην θεωρία των πιθανοτήτων δεν μπορεί να εδραιωθεί εάν δεν αναγνωρίζει ξεκάθαρα τους παγκόσμιους νόμους της σκέψης που είναι η βάση κάθε λογικής.
Πρώιμα χρόνια
Ο Μπουλ γεννήθηκε στο Λινκονσάιρ της Αγγλίας. Ο πατέρας του Τζον Μπουλ (1779-1848), ήταν έμπορος στο Λίνκολν και τον δίδαξε ο ίδιος. Έλαβε την βασική εκπαίδευση αλλά ελάχιστη επίσημη και ακαδημαϊκή. Ο Ουίλιαμ Μπρουκ, ένας βιβλιοπώλης του Λίνκολν ίσως τον βοήθησε με τα λατινικά, τα οποία πιθανόν και να έμαθε στη σχολή του Τόμας Μπέινμπριντζ. Ήταν αυτοδίδακτος στις μοντέρνες γλώσσες. Στην ηλικία των 16 ο Μπουλ συντηρούσε τους γονείς του και τα τρία μικρότερα αδέλφια του, αναλαμβάνοντας χρέη δασκάλου στο Ντόνκαστερ, στην σχολή του Χέιγκαμ. Δίδαξε επίσης στο Λίβερπουλ.
Ο Μπουλ συμμετείχε στο τοπικό ινστιτούτο μηχανικών, το Ινστιτούτο Μηχανικών του Λίνκολν, το οποίο ιδρύθηκε το 1833. Ο Έντουαρντ Μπρόμχεντ ο οποίος γνώριζε τον Μπουλ από το Ινστιτούτο, βοήθησε τον Τζορτζ Μπουλ με τα μαθηματικά βιβλία και του δόθηκε το τεύχος του λογισμού του Σιλβέστερ Φρανσουά Λακρουά από τον αιδεσιμότατο Τζορτζ Στήβενς Ντίκσον. Δίχως καθηγητή του πήρε αρκετά χρόνια για να κατακτήσει τον Λογισμό.
Στην ηλικία των 19 ετών, ο Μπουλ ίδρυσε επιτυχώς την δική του σχολή στο Λίνκολν. Τέσσερα χρόνια μετά ανέλαβε την ακαδημία του Χαλ, στο Ουάντινγκτον, έξω από το Λίνκολν, όταν αυτός απεβίωσε. Το 1840 επέστρεψε στο Λίνκολν όπου διεύθυνε ένα οικοτροφείο.
Από το 1838 και έπειτα ο Μπουλ έκανε επαφές με ομοϊδεάτες Βρετανούς ακαδημαϊκούς μαθηματικούς και άρχισε να διαβάζει ευρύτερα. Μελέτησε την άλγεβρα στην μορφή των συμβολικών μεθόδων, όπως αυτές ήταν κατανοητές εκείνη την εποχή και ξεκίνησε να δημοσιεύει ερευνητικές εργασίες.
Καθηγητής στο Κορκ
Η ιδιότητα του Μπουλ ως μαθηματικού αναγνωρίστηκε όταν το 1849 του ανατέθηκε η θέση του πρώτου καθηγητή μαθηματικών στο κολλέγιο Κουίνς στην Ιρλανδία. Εκεί γνώρισε και την μέλλουσα σύζυγό του, Μαίρη Έβερεστ το 1850 όταν η τελευταία επισκέπτονταν τον θείο της Τζον Ρίαλ ο οποίος ήταν καθηγητής Ελληνικών. Μερικά χρόνια αργότερα παντρεύτηκαν. Διατήρησε τους δεσμούς του με το Λίνκολν, εργαζόμενος εκεί μαζί με τον Λάρκεν σε μια καμπάνια υπέρ της μείωσης της πορνείας.
Τιμές και βραβεία
Ο Μπουλ βραβεύθηκε με το μετάλλιο Κιθ από την βασιλική κοινότητα του Εδιμβούργου το 1855 και εκλέχθηκε ως συνεργάτης της βασιλικής κοινότητας το 1857. Έλαβε επίσης τιμητικούς τίτλους ως Διδάκτωρ Νομικής από το πανεπιστήμιο του Δουβλίνου και της Οξφόρδης.
Θάνατος
Μια μέρα το 1864, ο Μπουλ περπάτησε δυο μίλια μέσα στην βροχή και έπειτα έδωσε διάλεξη φορώντας ακόμα τα βρεγμένα του ρούχα. Σύντομα αρρώστησε παρουσιάζοντας συμπτώματα σφοδρού κρυολογήματος και υψηλού πυρετού. Η γυναίκα του πιστεύοντας ότι οι θεραπείες θα έπρεπε να ταιριάζουν με τα αίτια της αρρώστιας, τον έβαλε στο κρεβάτι και του έριχνε κουβάδες με νερό, το ίδιο νερό που προκάλεσε την αρρώστια του. Η κατάσταση του Μπουλ επιδεινώθηκε και στις 8 Δεκεμβρίου του 1864 απεβίωσε από πυρετό που προκλήθηκε από πλευριτική συλλογή.
Ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της Ιρλανδικής Εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ στο Μπλάκροκ (ένα προάστιο της πόλης Κορκ). Υπάρχει μνημείο-επιγραφή στο εσωτερικό της παρακείμενης εκκλησίας.