cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστρακερή Κέρκυρας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρουσάδων της Κέρκυρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καρουσάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Εσπερίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Εσπερίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Νέο Καλλυντήρι Ροδόπης
Το Νέο Καλλυντήρι ή Νέο Καλλυντήριο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 60 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νέο Καλλυντήρι βρίσκεται στην βόρεια άκρη του κάμπου της Κομοτηνής (ή κάμπος Ροδόπης) σε απόσταση 17 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή και 8 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Αρριανά (έδρα του δήμου). ενώ δυτικά είναι η Γρατινή και νοτιοανατολικά ο Δοκός. Οι κάτοικοί του μετακινήθηκαν στη σημερινή θέση από το παλιό Καλλυντήρι που ερείπια κτιρίων του υπάρχουν ακόμα 1 χλμ. δυτικότερα πάνω σε λόφο. Στην ανατολική πλευρά του χωριού περνά ο χείμαρρος Μακροπόταμος όπου υπάρχει ένα μονότοξο γεφύρι. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Νέου Καλλυντηρίου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 241 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Κατάλογος κυβερνητών του Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Ακολουθεί κατάλογος με τους κυβερνήτες του Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Πρώτος κυβερνήτης ανέλαβε ο σερ Ουίλιαμ Ρόμπινσον, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος κυβερνήτης του νησιού Τρινιντάντ από το 1885 ως το 1889. Ο τελευταίος κυβερνήτης ήταν ο Σόλομον Οτσόι, ο οποίος θήτευσε ως τις 31 Αυγούστου 1962 και στη συνέχεια έγινε Γενικός Κυβερνήτης. Σήμερα η χώρα είναι πλέον δημοκρατία και έχει πρόεδρο για αρχηγό κράτους.
Παραπομπές
Κυβερνητες
Αγγλοκρατία στην Κύπρο (1878-1960)
Η αγγλοκρατία στην Κύπρο, ή αλλιώς Βρετανική Κύπρος αφορά στο διάστημα που η Κύπρος ήταν υπό την κυριαρχία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η Κύπρος πέρασε στα χέρια των Βρετανών το 1878 αρχικά ως προτεκτοράτο μετά από μια συμφωνία ανάμεσα στην Οθωμανική και Βρετανική αυτοκρατορία. Από το 1914, κηρύχθηκε ως κτήση της Αγγλίας, ενώ από το 1925 ως το 1960 ως αποικία του Στέμματος. Κατά τη διάρκεια της αγγλοκρατίας, το οθωμανικό δάνειο εμπόδισε την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του νησιού.
μικρογραφία|Το νησί της Κύπρου
Η Κύπρος γίνεται Βρετανική
μικρογραφία|O Βρετανός πρωθυπουργός [[Μπέντζαμιν Ντισραέλι με τη βοήθεια της Κύπρου, αποκαθιστούν τον Σουλτάνο στη θέση του, γελοιογραφία της εποχής στο περιοδικό Punch.]]
Το 1878, με το συνέδριο του Βερολίνου, τερματίστηκαν για την Κύπρο τριακόσια χρόνια κυριαρχίας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, καθώς ο Σουλτάνος συμφώνησε να παραδώσει την Κύπρο στην Αγγλία. Είχε προηγηθεί το 1876 η η Διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης κατά την οποία η Οθωμανική αυτοκρατορία ανέλαβε δεσμεύσεις προς άλλες μεγάλες δυνάμεις τις οποίες δεν κατάφερε να εκπληρώσει, οπότε η Ρωσία της κήρυξε πόλεμο το 1877. Εν μέσω αναταραχών στα Βαλκάνια και της πίεσης από τη Ρωσία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδωσε την Κύπρο στους Βρετανούς με αντάλλαγμα την υποστήριξη τους. To συνέδριο του Βερολίνου άρχισε στις 13 Ιουνίου 1878, κράτησε ένα μήνα και ο οικοδεσπότης Μπίσμαρκ ανέλαβε χρέη προέδρου. Το συνέδριο άλλαξε τα σύνορα της Βαλκανικής καθώς η Μεγάλη Βουλγαρία διασπάστηκε στα τρία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Ρουμανία ανεξαρτητοποιήθηκαν, η Ρωσία κράτησε τα περισσότερα εδάφη που κατέκτησε, αν και ορισμένα επιστράφηκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία, ενώ η Κύπρος θα κατέληγε στην Αγγλία με καθεστώς εκμίσθωσης. Αντιπολιτευτικά μέσα στη Βρετανία έκαναν λόγο για δυσβάστακτο κόστος συμφωνίας, ενώ η Κύπρος ήταν ένα μικρό νησί χωρίς λιμάνια και με ελονοσία. Η κυβέρνηση απάντησε ότι η κατοχή της Κύπρου δεν αφορούσε τη μεσόγειο, αλλά τις Ινδίες. Στις 12 Ιουλίου οι Βρετανοί ανέλαβαν τη διοίκηση του νησιού και στις 15 Ιουλίου υψώθηκε η βρετανική σημαία στη Λάρνακα και στις 20 Ιουλίου στην Αμμόχωστο.
Με την υπογραφή της μετάβασης της Κύπρου στην Τουρκία, οι Βρετανοί δέχτηκαν να πληρώνουν φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο.. Λόγω του Κριμαϊκού πολέμου, η Τουρκία αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες και δεν μπορούσε να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς Αγγλία και Γαλλία. Με σκοπό να βοηθήσει την Τουρκία, η Αγγλία αποδέχτηκε να αποδίδει στην Οθωμανική αυτοκρατορία τα καθαρά κέρδη από τα έσοδα της στην Κύπρο. Το ποσό αυτό δεν του το απέδιδαν, αλλά το κατακρατούσαν ως αποπληρωμή των τόκων του οθωμανικού δανείου, στο οποίο ήταν εγγυητές.Το συνολικό ποσό το οποίο έφευγε από την Κύπρο και κατέληγε στους βρετανούς ήταν περίπου 92 χιλιάδες στερλίνες, το μισό του προϋπολογισμού της Κύπρου.
Από τα πρώτα χρόνια της οθωμανοκρατίας, η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκτησε την πολιτική της δύναμη, αφού οι καθολικοί απομακρύνθηκαν. Τον 17ο αιώνα, ο Αρχιεπίσκοπος αναγνωρίστηκε επίσημα από την Υψηλή Πύλη ως μιλετ μπασί, και έκτοτε ήταν ο πολιτικός ηγέτης (εθνάρχης) των Ελλήνων. Η εκκλησία συνεργαζόταν με τους Οθωμανούς σε μια σειρά διοικητικών μέτρων όπως για παράδειγμα στη συλλογή των φόρων. Έτσι κατά την έλευση της Αγγλοκρατίας, η εκκλησία είχε σημαντική οικονομική και πολιτική δύναμη, ενώ είχε επιπλέον και αρκετή κτηματική περιουσία.
H οικονομία της Κύπρου ήταν κατά βάση γεωργική, και οι αγρότες καλλιεργούσαν κριθάρι, σιτάρι, βαμβάκι και αμπέλι. Υπήρχαν μικρές βιοτεχνίες και το εμπόριο γινόταν με τις γειτονικές χώρες και την Ευρώπη. Στην εκπαίδευση υπήρχαν δύο συστήματα, ένα μουσουλμανικό και ένα χριστιανικό, τα οποία έδιναν βάρος στη θρησκευτική εκπαίδευση. Παρότι η εκπαίδευση ήτανε υποχρεωτική, μόνο το 1% του πληθυσμού ήξερε ανάγνωση
Από 1878 μέχρι τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο
thumb|Η σημαία του βρετανικού προτεκτοράτου της Κύπρου (1881–1922)
Οι βρετανοί είχαν ένα σκοπό για την Κύπρο, να τους βοηθήσει στρατιωτικά να διατηρήσουν ανοικτό τον δρόμο προς τις Ινδίες.
O πρώτος Ύπατος Αρμοστής και Διοικητής της Κύπρου ήταν ο Γκαρνετ Γουόλσλεϋ (Garnet Wolseley), ο οποίος προχώρησε σε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις. To πρώτο μέλημα του Γουόλσλεϋ ήταν να εγκαταστήσει τη βρετανική ισχύ στην Κύπρο- δεν άργησε ως εκ τούτου να συγκρουστεί με προξενεία ευρωπαϊκών χωρών και την Εκκλησία της Κύπρου. Ο Γουολσλεϋ, ο οποίος είχε αρνητική εικόνα για την εκκλησία, κατάργησε τις φοροαπαλλαγές της εκκλησίας και άλλα προνόμιά της. Ιδρύθηκε το συμβουλευτικής φύσης Νομοθετικό Συμβούλιο (Legislative Council)- με αυτή την κίνηση έχαναν μέρος της πολιτικής τους εξουσίας ο Αρχιεπίσκοπος και ο Μουφτής. To δικαστικό σώμα μεταρρυθμίστηκε επίσης, καθώς ιδρύθηκε Ανώτατο Δικαστήριο στη Λευκωσία και επαρχιακά δικαστήρια στις υπόλοιπες πόλεις. Στόχος τους ήταν ο περιορισμός των εκκλησιαστικών δικαστηρίων και η καταπολέμηση της διαφθοράς.
Mετά τις πρώτες μεταρρυθμίσεις του Γουόλσλεϋ, ο νέος υπουργός Αποικιών λόρδος Κίμπερλυ αποφάσισε την παραχώρηση Συντάγματος. Το Νομοθετικό Συμβούλιο αναβαθμίστηκε, και απέκτησε περισσότερα μέλη τα οποία εκλέγονταν από τον λαό. Οι Ελληνοκύπριοι αποδέχτηκαν τις αλλαγές με ευχαρίστηση ενώ οι τουρκοκύπριοι που έχασαν ορισμένα προνόμια διαμαρτυρήθηκαν.
Η φορολόγηση της Κύπρου ήταν βαριά. Σε αυτό συνέβαλλε και το οθωμανικό δάνειο, το οποίο δεν είχε καμιά σχέση με την Κύπρο. Το 25% των πόρων της Κύπρου πήγαιναν στα βρετανικά ταμεία, στερώντας από τον τόπο αναπτυξιακά έργα. Παρ'όλες τις κατοπινές διαμαρτυρίες τόσο των ελληνοκύπριων όσο και των τουρκοκύπριων, η βαριά φορολογία παρέμενε για πανω απο 50 χρόνια.
Οι αρχές του Ενωτικού Κινήματος
Μέχρι την έλευση της αγγλοκρατίας, η Ένωσις ηταν επιδίωξη λίγων μελών της ελληνοκυπριακής ελίτ. Ωστόσο, δυο σημαντικοί παράγοντες συνέβαλαν ώστε το ενωτικό κίνημα να ξεπεράσει το περιθώριο και να φουντώσει στην Κυπριακή κοινωνία. Αρχικά, η Εκκλησία και οι τοκογλύφοι έχασαν αρκετά από τα προνόμια τους που απολάμβαναν επί οθωμανοκρατίας και αντιμετωπίζονταν αρνητικά από τους Βρετανούς. Οπότε ξεκίνησαν ένα υπόγειο πόλεμο κατά της αγγλοκρατίας. Ο δεύτερος λόγος ήταν η εμφάνιση ενός ρεύματος νέων ανθρώπων οι οποίοι πήγαιναν για σπουδές στην Ελλάδα και επέστρεφαν στην Κύπρο εμποτισμένοι με το όραμα της Ένωσης. Αρκετοί από αυτούς ήταν δάσκαλοι και μετέφεραν το πάθος τους στα παιδιά. Με διάφορες αφορμές γίνονταν διαδηλώσεις υπέρ της Ένωσης ενώ Άγγλοι αξιωματούχοι προσπαθούσαν να ξεκαθαρίσουν στους ελληνοκύπριους πως δεν επρόκειτο η Βρετανική Αυτοκρατορία να παραχωρήσει την Κύπρο στην Ελλάδα. Η επιδίωξη της Ένωσης από τους ελληνοκύπριους προκάλεσε εντάσεις στις σχέσεις ανάμεσα στις δυο κοινότητες.
Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος και Κύπρος
Η ένταξη της Κύπρου στη Βρετανική Αυτοκρατορία σήμαινε και την ένταξη της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, η συμμετοχή της Κύπρου ήταν μόνο έμμεση, με 13 χιλιάδες εθελοντές (ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι) και υλική βοήθεια - κυρίως τρόφιμα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Αγγλία έκανε προσφορές στην Ελλάδα να της παραδώσει την Κύπρο με αντάλλαγμα στρατιωτική βοήθεια, η οποία όμως απορρίφθηκε.
Από το 1920 μέχρι τα Οκτωβριανά (1931)
Μόνη λύση φάνταζε πλέον η δημιουργία Αγροτικής Τράπεζας, μια θέση την οποία υποστήριζε το νεοσύστατο Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου, η οποία ιδρύθηκε τελικά το 1925, αν και με πενιχρά κεφάλαια.
Η άνοδος του ενωτικού κινήματος ανάμεσα στους ελληνοκύπριους, οδήγησε τους Βρετανούς να πάρουν μέτρα κατασταλτικού χαρακτήρα για να το περιορίσουν. Ανάμεσα στους ελληνοκύπιρους είχαν διαμορφωθεί δυο ρεύματα, το ένα ήταν ανένδοτο υπέρ της Ένωσης και υποστήριζε την απόσυρση των ελληνοκυπρίων από διάφορους διοικητικούς και νομοθετικούς θεσμούς, ενώ το άλλο ρεύμα υποστήριζε πως έπρεπε να τεθεί σε προτεραιότητα η βελτίωση των συνθηκών ζωής του λαού, θέματα παιδείας, φορολογίας και γεωργίας. Για να αυξήσει την πίεση υπέρ της ένωσης, η Εκκλησία οργάνωσε την Παγκύπρια Συνέλευση η οποία θα αντιπροσώπευε τους ελληνοκύπριους και στην ηγεσία του θα βρισκόταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Οι βρετανοί όμως δεν το λαμβάνανε υπόψιν.
thumb|Η σημαία της Κύπρου ως Αποικία του Στέμματος (1922–1960)
Μια τελευταία μεγάλη αλλαγή που κατάφερε ο Στήβενσον ήταν η κατάργηση του φόρου της δεκάτης, ενώ προώθησε ορισμένες θετικές μεταρρυθμίσεις στην υγεία και στη δικαιοσύνη. Πάντως, ο γενικός απολογισμός της θητείας του Στήβενσον ήταν ο χειρότερος από όλους τους κυβερνήτες της Κύπρου μέχρι τότε.
Ο επόμενος κυβερνήτης ήταν ο 45χρονος Ρόναλντ Στορς και έθεσε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα βελτιώσεων σε αρκετούς τομείς της οικονομίας και κοινωνίας. Μάλιστα προσπάθησε να καταργήσει τον φόρο υποτέλειας αν και προσέκρουσε στην άρνηση της Βρετανικής αυτοκρατορίας. Προσπάθησε να βοηθήσει τους Αγρότες αυξάνοντας τα κεφάλαια της Αγροτικής Τράπεζας και μετά από αρκετές διπλωματικές μανούβρες τα κατάφερε, ωστόσο η κατάσταση στην Κύπρο θύμιζε ήδη φεουδαρχία- το 1/3 της γης άνηκε στους λίγους δανειστές.
Οικονομικές εξελίξεις
Η Παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929 έπληξε και την Κύπρο. Μειώθηκαν τόσο οι εξαγωγές όσο και οι εισαγωγές, έκλεισαν βιοτεχνίες και άλλες παραγωγικές μονάδες ενώ αυξήθηκε η ανεργία. Περισσότερος κόσμος έπεσε θύματα τοκογλύφων.
Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν υποβαθμισμένες. Η διατροφή ήταν λιτή, ενώ ασθένειες όπως ελονοσία και οφθαλμικές παθήσεις θέριζαν τον πληθυσμό. Εμφανίστηκαν επίσης τα πρώτα αφροδίσια νοσήματα από βετεράνους του Α ΠΠ. Αρκετοί κατανάλωναν άφθονο αλκοόλ, ενώ η χαρτοπαιξία ήταν μια συνηθισμένη αιτία χρεοκοπίας. Λίγοι μαθητές κατάφερναν να τελειώσουν το σχολείο (20% Ελληνοκύπριοι και 28% τουρκοκύπριοι)
Ωστόσο μερικά αναπτυξιακά έργα πραγματοποιήθηκαν, κυρίως στις μεταφορές. Βελτιώθηκε το οδικό δίκτυο, τα λιμάνια, οι σιδηρογραμμές και προώθησε την κατασκευή Γεωπονικής Σχολής στη Μόρφου
Εξελίξεις στην τουρκοκυπριακή κοινότητα
Από τις αρχές του 20ου αιώνα, ο εθνικισμός αναπτυσσόταν ανάμεσα στους τουρκοκύπριους, λόγω των διωγμών που υφίσταντο οι Τούρκοι σε χώρες τις πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας- νομίζανε πως αυτή θα ήταν και η δική τους μοίρα αν ενώνονταν η Κύπρος με την Ελλάδα. Με την άνοδο του Κεμαλισμού στην Τουρκία και την αύξηση των τουρκοκυπρίων που επισκέφτονταν την Τουρκία, ο εθνικισμός αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, ενώ οι θρησκευτικές τους παραδόσεις υποχώρησαν.
Οκτωβριανά
Τον Οκτώβριο του 1931 ξέσπασαν στην Κύπρο σοβαρά επεισόδια τα οποία έμειναν στην ιστορία με το όνομα «Οκτωμβριανά». Με ηγέτη αρχικά τον μητροπολίτη Κιτίου Μυλωνά, μια πορεία 5 χιλιάδων ελληνοκυπρίων κατάληξε στο Κυβερνείο όπου το πυρπόλησαν. Η είδηση εκανε τον γύρο της Κύπρου και νέες ταραχές ξέσπασαν στις μεγάλες πόλεις Το Κομμουνιστικό Κόμμα σύντομα συντάχθηκε με τους διαδηλωτές. Οι ταραχές συνεχίστηκαν μέχρι τις 29 Οκτωβρίου. Μετά τα οκτωβριανά, ακολούθησε η σκληρή περίοδος της παλμεροκρατίας, η οποία οδήγησε σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση των εθνικιστικών δυνάμεων.
Από το 1931 έως το 1949: Η Παλμεροκρατία
Μετά τα Οκτωβριανά οι Βρετανοί σκλήρυναν τη στάση τους. Ο κυβερνήτης Στορρς απομακρύνθηκε, τον αντικατέστησε για ένα μικρό διάστημα ο Ρέτζιναλντ Εντουαρντ Σταμπς, ο οποίος παρέμεινε στη θέση του για ένα χρόνο μόνο. Ο Σταμπς πέρασε ορισμένα αντικομμουνιστικά νομοσχέδια και άλλαξε τους νόμους για τη λογοκρισία του Τύπου.
Ο επόμενος κυβερνήτης ήταν ο Χέρμπερτ Ρίτσμοντ Πάλμερ. Ο Πάλμερ φερότανε υποτιμητικά έως και ρατσιστικά προς τους Κύπριους και η περίοδος του χαρακτηρίστηκε από στασιμότητα και ανελευθερία. Οι Ελληνοκύπριοι διαμαρτυρήθηκαν για τη στάση του Πάλμερ αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Από 1939 έως το 1949
Ο επόμενος κυβερνήτης της Κύπρου Battershill σχεδίασε φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Οργάνωσε δημοτικές εκλογές, αφαίρεσε τον νόμο του 1931 για την απαγόρευση συναθροίσεων άνω των 5 ατόμων. Εν τω μεταξύ, οι κομμουνιστές κατάφερναν σημαντικές νίκες. Την άνοιξη του 1939, οργάνωσαν την πρώτη απεργία στον οικοδομικό τομέα, όπου κέρδισαν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Τον Αύγουστο το 1939, έγινε το πρώτο συνδικαλιστικό συνέδριο στην Αμμόχωστο. Οι συνθήκες εργασίας πάντως παρέμειναν εξαιρετικά δυσμενείς. Οι εργάτες δούλευαν 52-60 ώρες κάθε εβδομάδα. Οι κομμουνιστές προσπάθησαν να οργανώσουν και τους φτωχούς αγρότες στα χωριά, όμως οι πλούσιοι αγρότες, αντέδρασαν και σχημάτισαν την Παναγροτική Ένωση Κύπρου (ΠΕΚ) η οποία αιματοδότησε αργότερα την ΕΟΚΑ. Το 1941, υπό τον Πλουτή Σέρβα το ΚΚΚ μετασχηματίστηκε σε ΑΚΕΛ στη Σκαρίνου. Το 1939 πάντως, όταν η Βρετανία κήρυξε πόλεμο στη ναζιστική Γερμανία, η Κύπρος δεν επηρεάστηκε σημαντικά. Περίπου 25 χιλιάδες κύπριοι και των δυο κοινοτήτων συμμετείχαν στις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις. Ο Battershill έφυγε το 1941, οι Κύπριοι είχαν ανασάνει οικονομικά και σε επίπεδο τοπικής διακυβέρνησης.
Το 1945, οι εργατικοί κέρδισαν τις εκλογές στην Αγγλία, ωστόσο ακολούθησαν παρόμοια αποικιακή πολιτική με τους Τόρις. Οι Ελληνοκύπριοι φτιάξανε νέα αποστολή προς το Λονδίνο με επικεφαλής τον μητροπολίτη Λεόντιο για να προωθήσουν τον σκοπό της ένωσης. Η αποστολή έφυγε τον Δεκέμβρη του 1946. Εκείνη την εποχή, συνέβησαν πολύ σημαντικά γεγονότα: 14 Φεβρουαρίου 1947, η Αγγλία αναγγέλει πως θα μεταφέρει την ευθύνη του Παλαιστινιακού προβλήματος στον ΟΗΕ. Λίγες μέρες αργότερα ανακοίνωσε πως η Ινδία θα γινόταν ανεξάρτητη, και πως το ίδιο θα συνέβαινε και με την Αίγυπτο. Επίσης ανακοίνωσε πως θα σταματούσε την οικονομική βοήθεια προς Ελλάδα και Τουρκία. Ενώ οι Ελληνοκύπριοι χάρηκαν πως πλησίαζε και η σειρά της Κύπρου, η απώλεια της Αιγύπτου έκανε πιο σημαντική την Κύπρο για τη Βρετανία.
Από το 1949 έως το 1960
Το 1949 υπήρξε σημαντική χρονιά για την Κύπρο. Τελείωσε ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, ενώ το ΑΚΕΛ άλλαξε Γενικό Γραμματέα: από τον κοσμοπολίτη διανοούμενο Πλουτή Σέρβα στον Εζεκία Παπαϊωάννου. Το ΑΚΕΛ επίσης αποφάσισε να αλλάξει γραμμή στο Κυπριακό και να επιδιώξει την Ένωση. Ωστόσο, ο εμφύλιος στην Ελλάδα είχε λήξει με ήττα των κομμουνιστών, άρα σε περίπτωση ένωσης, το ΑΚΕΛ θα ετίθετο εκτός νόμου. Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις, που ίσως να συνέβαλαν όλες ώστε να ληφθεί μια τέτοια γραμμή. Το ΑΚΕΛ γνωρίζοντας πως οι Βρετανοί δεν θα επέτρεπαν την Ένωση, μπορούσε το ΑΚΕΛ να τη ζητάει χωρίς κίνδυνο να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Άλλη εξήγηση είναι ότι ήθελε να αφαιρέσει την Ένωση ως προνομιακό θέμα της Εκκλησίας και της Δεξιάς. Τέλος, με το να απαιτεί Ένωση, θα εξέθετε τόσο την Αγγλική κυβέρνηση όσο και την Ελληνική, στα μάτια του λαού.
Η αντίδραση του Εθναρχικού συμβουλίου, το οποίο αποτελείτο από υψηλόβαθμους κληρικούς και μερικούς συντηρητικούς πολιτικούς, ήταν να αυξήσει τις διεκδικήσεις του για την Ένωση, ώστε να μην χάσει την πρωτοκαθεδρία στο ζήτημα από το ΑΚΕΛ. Έτσι, οργάνωσε δημοψήφισμα, γνωστό ως Ενωτικό Δημοψήφισμα. Η αντίδραση των Τουρκοκυπρίων ήταν έντονη: Ζήτησαν από τον κυβερνήτη να ακυρωθεί το δημοψήφισμα ενώ στις 12 Δεκεμβρίου πραγματοποίησαν μια μεγάλη συγκέντρωση η οποία έφερε κοντά αντίπαλα πολιτικά κόμματα των Τουρκοκυπρίων. Το σύνθημα των Τουρκοκυπρίων ήταν πως «η Κύπρος είναι τουρκική» κάτι που αρνήθηκε ρητώς ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Fuat Koprullu το 1950. Το δημοψήφισμα διεξήχθη στις 15 και 22 Ιανουαρίου 1950 και έδειξε την ισχυρή θέληση των Ελληνοκυπρίων για ένωση με την Ελλάδα. Ωστόσο η Βρετανία επέμενε πως το Κυπριακό ζήτημα ήταν κλειστό. Δημιουργήθηκαν δύο αποστολές Ελληνοκυπρίων για να κάνουν γνωστό τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, μια αποστολή από την εθναρχία σε χώρες της Δύσης και άλλη από το ΑΚΕΛ προς χώρες του ανατολικού μπλοκ, εξίσου αποτυχημένες και οι δύο.
Εν τω μεταξύ, ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο Β' πέθανε στις 28 Ιουνίου 1950. Ο χωροεπίσκοπος Σαλαμίνος, φρόντισε με εγκύκλιο του να διαγραφούν όλοι οι κομμουνιστές που είχαν δικαίωμα να λάβουν μέρος στις αρχιεπισκοπικές εκλογές, έτσι η υποψηφιότητα του Κυπριανού ο οποίος υποστηρίζονταν, σύμφωνα με τις φήμες, από το ΑΚΕΛ, δέχτηκε πλήγμα με αποτέλεσμα να αναδειχτεί αρχιεπίσκοπος και εθνάρχης ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο Γ.
To 1952 ιδρύθηκε η ΠΕΟΝ (Παγκύπρια Εθνική Οργάνωση Νεολαίας) η οποία έμελλε να δώσει αρκετά μέλη στην ΕΟΚΑ. Οι αρχηγοί της ΠΕΟΝ επένδυαν στον ρομαντισμό και ιδεαλισμό της νεολαίας. Υπήρχαν τελετές μύησης στην οργάνωση, με όρκους και άλλες τελετουργίες. Οι δάσκαλοι στα σχολεία ενθάρρυναν αυτές τις οργανώσεις, γιατί και αυτοί ήταν ένθερμοι οπαδοί της Ένωσης, άλλωστε είχαν σπουδάσει στην Ελλάδα. Οι διπλωματικές απόπειρες του Μακαρίου, στον ΟΗΕ δεν είχαν αποτέλεσμα. Οι σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας εκείνη την εποχή ήταν ένθερμες, κάτι που δεν άρεσε ούτε στους Ελληνοκύπριους ούτε στους Τουρκοκύπριους.
Tο 1954 έφερε γεγονότα που αύξησαν την αξία της Κύπρου για τη Βρετανία. Είχε προηγηθεί η απώλεια πετρελαϊκών πηγών στο Ιράν, αφού η Anglo-Iranian Oil Company εθνικοποιήθηκε, ενώ ο Νάσσερ κέρδισε την εξουσία στην Αίγυπτο και ζήτησε από τους Βρετανούς να εγκαταλείψουν το Σουέζ. Επιπλέον, η Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα και Τουρκία είχαν υπογράψει το Balkan Pact, το οποίο με την είσοδο του Ιράκ, Ιορδανίας και Πακιστάν έγινε το CENTO Pact, πράγμα που για τους Άγγλους σήμαινε την ανάγκη για ισχυρή στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο.
Στις 20 Αυγούστου 1954, η Ελλάδα προσέφυγε στον ΟΗΕ με αξίωση να εφαρμοστεί η αρχή της αυτοδιάθεσης όπως εδικαιούτο ο κυπριακός λαός. Με διπλωματικές μανούβρες οι Βρετανοί κατόρθωσαν να αναβάλουν τη συζήτηση ώστε να εξασφαλίσουν την απαραίτητη πλειοψηφία, ενώ όταν έγινε η συζήτηση η Τουρκία είχε φέρει το επιχείρημα πως η αυτοδιάθεση σήμαινε Ένωση Ελλάδας και Κύπρου, κάτι που παραβίαζε τη Συνθήκη της Λωζάνης, άρα η Τουρκία είχε λόγο. Η ελληνική πλευρά ήταν απογοητευμένη από το αποτέλεσμα.
Βαλανείο Κέρκυρας
Το Βαλανειό είναι χωριό στην βόρεια Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Βόρειας Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 224 κατοίκους. Απέχει 27 χιλιόμετρα από τη πόλη της Κέρκυρας. Το χωριό πρώτη φορά συναντάται σε έγγραφο το 1347, στο οποίο αναφέρεται ότι ήταν ένα από τα 23 χωριά που βοήθησαν στην ανέγερση του μοναστηριού του Παντοκράτορα, στο βουνό Ιστόνη ή Παντοκράτορας. Η ονομασία του πιθανότατα προέρχεται από τη λέξη Βαλανεία που στην αρχαιότητα ονομάζονταν τα αρχαιοελληνικά λουτρά, καθώς είναι χαρακτηριστική η ομοιότητα της λέξης με τη σημερινή ονομασία Βαλανειό. Στο χωριό έχει σε χρήση 3 χριστιανικές εκκλησίες, ο Άγιος Αρσένιος, ο Άγιος Νικόλαος όπου σήμερα χρησιμοποιείται ως νεκροταφείο, και ο Άγιος Ιάκωβος.
Αγγλοκρατία στην Κύπρο (1878-1960)
Από το 1949 έως το 1960
Εν τω μεταξύ, ήδη οι προετοιμασίες για αντάρτικο πόλεμο είχαν ξεκινήσει. Ο Αβέρωφ προειδοποίησε τον Μακάριο πως αν αναλάμβανε τέτοιο αγώνα, οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης θα πλήρωναν το τίμημα, αλλά ο Μακάριος του απάντησε πως αυτοί ήταν καταδικασμένοι έτσι και αλλιώς. Ο Μακάριος επέλεξε τον Γρίβα για επικεφαλής του ένοπλου αγώνα και ο Γρίβας από το 1953 ετοίμαζε τα σχέδια. Πριν να ξεκινήσει ο αγώνας, ο Μακάριος ενημέρωσε τον Παπάγο. Στις 13 Ιανουαρίου 1955, οι Βρετανοί συνέλαβαν το καΐκι Άγιος Γεώργιος με το πλήρωμα και τα έγγραφα της οργάνωσης. Ο κυβερνήτης της Κύπρου Armitage προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Μακάριο, αλλά το υπουργείο Αποικιών δεν του άφηνε περιθώριο για κινήσεις. Έτσι η έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ ήταν αναπόφευκτη.
Βαλανείο Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎ Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Αγγλοκρατία στην Κύπρο (1878-1960)
Από το 1949 έως το 1960
Ο αγώνας της ΕΟΚΑ ξεκίνησε την 1η Απριλίου 1955, με εκρήξεις σε διάφορα σημεία της Κύπρου. Τον Μάιο, ο Γρίβας αποφάσισε την αναβάθμιση του αγώνα, στοχεύοντας και προσωπικό πέρα από άψυχες εγκαταστάσεις. Έτσι επιτέθηκαν στο αρχηγείο της αστυνομίας, μιας και ο Γρίβας θεωρούσε τους αστυνομικούς ως προδότες που έπρεπε να εκτελεστούν. Το ΑΚΕΛ επέλεξε τον δρόμο της ουδετερότητας, κάτι που οδήγησε να ακούγονται φωνές περί προδοσίας στον εθνικό σκοπό, ακόμη μέχρι και σήμερα. Το 1956 χαρακτηρίστηκε από αύξηση της βίας, το 1958 εμφανίστηκε η διακοινοτική βία ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους και το 1959, με τις συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου συμφωνήθηκε η ίδρυση ενός ανεξάρτητου δικοινοτικού κράτους και το τέλος της αγγλοκρατίας (αν και παρέμειναν οι βρετανικές βάσεις)
Αγγλόφωνη
Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου Κυπρος * Κατηγορία:Βρετανική Κύπρος Κατηγορία:Πρώην αποικίες στην Ασία
Hej Sokoły
Hej, Sokoły (πολωνικός τίτλος, δηλαδή «Έι γεράκια», ουκρανικά: Гей соколи), ορθός τίτλος Żal za Ukrainą (Λαχτάρα για την Ουκρανία) ή Na zielonej Ukrainie (Στην πράσινη Ουκρανία), είναι πολωνικό παραδοσιακό τραγούδι. Η συγγραφή του τραγουδιού δεν είναι απολύτως βέβαιη, με μερικούς ιστορικούς να αποδίδουν τη συγγραφή του τραγουδιού στον Ουκρανό-Πολωνό ποιητή και τραγουδοποιό Τίμκο Πάντουρα (1801-1871) (ωστόσο, σύμφωνα με την τελευταία ουκρανική έρευνα, δεν υπάρχει στίχος του τραγουδιού σε καμία από τις συλλογές τραγουδιών του Πλαντουρα ) και άλλους να πιστεύουν ότι γράφτηκε από τον Πολωνό κλασικό συνθέτη Μάτσεϊ Καμιένσκι (1734-1825). Το τραγούδι είναι δημοφιλές στην Πολωνία, την Ουκρανία και τη Σλοβακία, και σε μικρότερο βαθμό στη Λευκορωσία και την ανατολική Τσεχία.
Η μελωδία ήταν δημοφιλής μεταξύ των Πολωνών στρατιωτών κατά τη διάρκεια του Πολωνικού-Σοβιετικού Πολέμου και επίσης τραγουδήθηκε από τους αντάρτες του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Πολωνή λαϊκή τραγουδίστρια Μαρίλα Ροντόβιτς ερμήνευσε επίσης μια δημοφιλής διασκευή του τραγουδιού.
Οι στίχοι υπάρχουν σε διάφορες εκδοχές για μια Ουκρανή κοπέλα στην οποία ο αρραβωνιαστικός της, ένας Κοζάκος ή ένας Ουλάνος, την αποχαιρετά για τελευταία φορά. Μερικές φορές παρουσιάζεται πως είναι ξεχωριστό είτε και τα δύο, πολωνικό παραδοσιακό τραγούδι ή ουκρανικό παραδοσιακό τραγούδι. Οι στίχοι διαφέρουν ελαφρώς μεταξύ των δύο γλωσσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριωτικά τραγούδια Κατηγορία:Πολωνικά πατριωτικά τραγούδια Κατηγορία:Ουκρανικά πατριωτικά τραγούδια Κατηγορία:Μουσική στην Πολωνία Κατηγορία:Μουσική στην Ουκρανία Κατηγορία:Μουσική στη Λευκορωσία Κατηγορία:Μουσική στη Σλοβακία
Μάχη της Λιέγης
Η Μάχη της Λιέγης (αγγλικά: Battle of Liège, γαλλικά: Bataille de Liège) ήταν η πρώτη εμπλοκή της Γερμανίας στον πόλεμο με την εισβολή των στρατευμάτων της στο Βέλγιο και η πρώτη μάχη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επίθεση στη Λιέγη, μια πόλη που προστατευόταν από οχυρώσεις, δηλαδή ένα οχυρό φρούριο που χτίστηκε στα τέλη του 1880 έως και τις αρχές του 1890. Η εμπλοκή ξεκίνησε στις 5 Αυγούστου 1914 και διήρκεσε μέχρι τις 16 Αυγούστου 1914, όταν παραδόθηκε και το τελευταίο φρούριο. Η πολιορκία της Λιέγης καθυστέρησε καίρια τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία κατά 4-5 μέρες. Οι σιδηρόδρομοι στην κοιλάδα του ποταμού Μεύση, τους οποίους χρειάζονταν τα γερμανικά στρατεύματα στο ανατολικό Βέλγιο, έκλεισαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας και τα γερμανικά στρατεύματα εμφανίστηκαν αποδυναμωμένα, από τις κακουχίες και την μάχης στις 20 Αυγούστου στη συμβολή των ποταμών Sambre και Μεύση.
Παραπομπές
Βιβλία
Ιστοσελίδες
Περαιτέρω μελέτη
Βιβλία
Ιστοσελίδες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιέγη
Ισαβέλλα του Βιζέου
H Ισαβέλλα, πορτογαλ. Isabel de Viseu (1459 - 1521) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του δούκα του Βιζέου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μπραγκάνσα.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου δούκα του Βιζέου και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης του Ιωάννη πρίγκιπα & κοντόσταυλου της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1472 τον Φερδινάνδο Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς Κατηγορία:Δούκισσες της Πορτογαλίας
Τόδα της Παμπλόνα
Σχέσεις με τον ανιψιό της χαλίφη της Κόρδοβας
Με τον θάνατο του κουνιάδου της Χιμένο (931) η Τόδα έγινε αντιβασίλισσα και κηδεμόνας για λογαριασμό του γιου της Γκαρθία Α΄. Το 934 η Τόδα υπέγραψε συνθήκη, με την οποία υποστήριζε τον ανιψιό της χαλίφη Άμπντ-αρ-Ραχμαν και απελευθέρωνε όλους τους μουσουλμάνους αιχμαλώτους· σε αντάλλαγμα θα υποστήριζε ο ανιψιός της χαλίφης τα δικαιώματα της ίδιας και τού γιου της στον θρόνο της Παμπλόνα. Η συνθήκη αυτή οδήγησε σε εξέγερση στο Φαλς από τον κόμη Φορτούν Γκαρθές, που αντιπαθούσε πολύ τους μουσουλμάνους· η επανάσταση κατεστάλη εύκολα από τον στρατό της Κόρδοβας. Η ίδια η Τόδα με μια τιμωρητική εκστρατεία παραβίασε για πρώτη φορά την συνθήκη το 937. Σύμφωνα με μερικά διατάγματα όπως φαίνεται, που ακολούθησαν, απέκλεισε το όνομα της νύφης της -που ήταν η νόμιμη βασίλισσα- χάρη του δικού της ονόματος όπως την περίοδο (947 - 955) και το 959. Το 958 διοικούσε η ίδια αδιευκρίνιστες περιοχές όπως το Ντέθιο και το Λίθαρρα.
Θεραπεία του εγγονού της Αλφόνσου της Λεόν
Την ίδια χρονιά ανησύχησε έντονα για την υγεία του εγγονού της Σάντσο Α΄ του Λεόν. Ζήτησε την ιατρική υποστήριξη του ανιψιού της χαλίφη Άμπντ-αρ-Ραχμαν Γ΄, ο οποίος ήταν διάσημος, επειδή η αυλή του είχε τους καλύτερους γιατρούς εκείνη την εποχή, ο χαλίφης έστειλε τον διάσημο Ιουδαίο γιατρό Ασντάι-ιμπν-Σαπρού, ο οποίος υποσχέθηκε να θεραπεύσει τον Σάντσο, υπό την προϋπόθεση να επισκεφτεί η Τόδα την Κόρδοβα. Η Τόδα, ο γιος της Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα και ο εγγονός της Σάντσο Α΄ της Λεόν έφτασαν στο Χαλιφάτο της Κόρδοβας, όπου έγιναν δεκτοί από τον χαλίφη και την συνοδεία του με μεγάλες τιμές. Το γεγονός αυτό ήταν ένα από τα κορυφαία διπλωματικά γεγονότα τού μεσαίωνα ανάμεσα στους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους· η διαδικασία θεραπείας του εγγονού της Σάντσο Α΄ τελικά ήταν επιτυχής. Η Τόδα ήταν διπλωματικά ενεργή μέχρι το τέλος της βασιλείας της, πραγματοποιώντας διπλωματικούς γάμους των θυγατέρων της με τους χριστιανούς βασιλείς της Ιβηρικής· απεβίωσε υπέργηρη το 958.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Citroën C6 (2016)
Το Citroën C6 δεύτερης γενιάς είναι ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën. Κατασκευάζεται από την κοινοπραξία Dongfeng Peugeot-Citroën Automobiles στην πόλη Γουχάν της Κίνας από τον Απρίλιο του 2016 και, αντίθετα με το αρχικό Citroën C6 των ετών 2005 - 2012, το C6 δεύτερης γενιάς προορίζεται αποκλειστικά για την κινεζική αγορά.
Εξέλιξη και παρουσίαση
thumb|left|Η παρουσίαση του Citroën C6 δεύτερης γενιάς στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο [[Πεκίνο το 2016.]]
Το σημερινό C6 εξελίχθηκε υπό τον κωδικό «πρότζεκτ X81» και με βάση την πλατφόρμα του Peugeot 508, αλλά με μακρύτερο μεταξόνιο, και χωρίς να έχει καμία συγγένεια με το αρχικό Citroën C6. Οι πρώτες φωτογραφίες του C6 δεύτερης γενιάς άρχισαν να διαρρέουν στο Διαδίκτυο τον Μάρτιο του 2016, ενώ στις 12 Απριλίου αποκαλύφθηκαν από τη Citroën η εξωτερική και εσωτερική του αισθητική, σε σχετική δημόσια εκδήλωση.
Η επίσημη παρουσίαση του μοντέλου, που είναι κλασικό 4-πορτο σεντάν, έλαβε χώρα στις 25 Απριλίου 2016, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Πεκίνο,  και η παραγωγή του ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2016, από την κοινοπραξία Dongfeng Peugeot-Citroën Automobiles. Τον Μάιο του 2019, το μοντέλο υπέστη κάποιες αναβαθμίσεις στους κινητήρες του, με οριακές αυξήσεις ισχύος και βελτίωση οικονομίας καυσίμων, καθώς και με εκπλήρωση ακόμα αυστηρότερων προδιαγραφών στις εκπομπές καυσαερίων.
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 έως το 2021 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Ετήσια παραγωγή
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Βελονάδες Κέρκυρας
Οι Βελονάδες είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 384 κατοίκους.
ΚΚ Νεβέζις
Η ΚΚ Νεβέζις (Krepšinio klubas Nevėžis) είναι λιθουανικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Λιθουανίας.
Ιστορία
Η ΚΚ Νεβέζις ιδρύθηκε το 1992 από τον Στάσις Μιτσκεβίτσιους. Το 1993, η ΚΚ Νεβέζις μετονομάστηκε σε ΚΚ Νότρα, λόγω του συνδέσμου υποστηρικτών της ομάδας, UAB Notra. Το 1999, λόγω των αλλαγών των υποστηρικτών, η ΚΚ Νότρα μετονομάστηκε σε ΚΚ Νεβέζις, ξανά μέχρι τώρα. Το όνομα της ομάδας προήλθε από τον ποταμό Νεβέζις, που διασχίζει την Κεντάινιαϊ. Η Νεβέζις έπαιξε για πρώτη φορά στη Δεύτερη Κατηγορία Λιθουανίας, κερδίζοντας τον τίτλο το 2002 και κέρδισε την άνοδο στο Πρωτάθλημα Λιθουανίας. Η ομάδα έγινε διαρκής συμμετέχουσα στα πλέι οφ, με το υψηλότερο επίτευγμα της να είναι οι ημιτελικοί του 2006, όπου πάλεψε με την μελλοντική πρωταθλήτρια Λιέτουβος Ρίτας, χάνοντας τη σειρά με 2-1. Έφτασε επίσης στους ημιτελικούς της Βαλτικής Λίγκας το 2006 και κέρδισε το Τσάλεντζ Καπ της Βαλτικής Λίγκας το 2008. Η Νεβέζις τερμάτισε επίσης στην 3η θέση στο Κύπελλο Λιθουανίας το 2007 και το 2012.
Ρενιέ, μαρκήσιος του Μομφερράτου
Μαρκήσιος του Μομφερράτου
Σε διατάγματα της εποχής του εμφανίζεται πολύ ισχυρός άντρας, ο Οίκος των Αλεράμιτσι βγήκε απο την αφάνεια και απέκτησε ισχυρή πολιτική επιρροή στην Ιταλική χερσόνησο. Είναι ασαφές πότε ξεκίνησε να κυβερνά, εμφανίζεται πρώτη φορά σε διάταγμα (1111), ακολούθησαν άλλα διατάγματα (1126, 1133) που εμφανίζεται με συγγενείς του να ιδρύουν την Κιστερκιανή μονή της Σάντα Μαρία ντι Λουτσέντιο στο Τορίνο. Από το 1111 ήταν οπαδός του Ερρίκου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την ίδια χρονιά η εκκλησία του Βία Φραγκιγκένα με αυτοκρατορικό διάταγμα περνά στο Τορίνο. Την ίδια χρονιά ο Ρενιέ και ο ξάδελφος του Ομπέρτο Α΄ του Οτσιμιάνο δωρίζουν το μοναστήρι του Σαιν Εβασίου του Καζάλε στην μονή του Σαιν Μαρτίνο του Ζενζάνο, η πράξη αυτή δείχνει ότι η περιοχή του Οτσιμιάνο ήταν στο παρελθόν έδρα βασιλέων. Ο Ρενιέ δώρισε το μερίδιο του στο Λανγκιάνο στο στην μονή του Σαιν Σεκόντο ντι Τέρρα Ρόσσα που σχετίζεται με το αβαείο της Φρουτουαρία, βρέθηκε μαζί με τον αυτοκράτορα όταν παραχωρούσε πολλά κάστρα στον ανιψιό του Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας
ΚΚ Νεβέζις
Ιστορία
Το 2017, αφού νίκησε την ΑΕΚ Λάρνακας κατά τη διάρκεια της τελευταίας φάσης προκριματικών, η Νεβέζις προκρίθηκε στη φάση ομίλων του FIBA Europe Cup 2017-18, την πρώτη της συμμετοχή σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. μικρογραφία|178x178εσ| Ο [[Γιόνας Ματσιούλις ήταν αρχηγός της ομάδας τη σεζόν 2004-05.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΚΚ Νεβέζις Κατηγορία:Λιθουανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1992
Ρενιέ, μαρκήσιος του Μομφερράτου
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Γκιζέλα της Βουργουνδίας, μαρκησία του Μομφερράτου απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Σάντα Καταρίνα (πολιτεία)
Η Σάντα Καταρίνα διοικητικά διαιρείται σε έξι μεσοπεριοχές και 20 μικροπεριοχές και έχει 295 δήμους, είναι κέντρο εξόρυξης γαιάνθρακα και αποτελεί γνωστό τουριστικό κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Βραζιλίας
Ισαβέλλα της Μπραγκάνσα, δούκισσα του Γκουιμαράες
H Ισαβέλλα, πορτογαλ. Isabel (1514 - 16 Σεπτεμβρίου 1576) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν κόρη του δούκα της Μπραγκάνσα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γκουιμαράες.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα και της Ελεονώρας Πέρες ντε Γκουζμάν, κόρης του Ιωάννη-Αλφόνσου-Πέρεζ 3ου δούκα της Μεντίνα-Σιντόνια.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1537 τον Εδουάρδο των Αβίς 4ο δούκα του Γκουιμαράες και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Δούκισσες της Πορτογαλίας
Σκληραίος πτερνιστήρας
Ο σκληραίος πτερνιστήρας είναι μια δακτυλιοειδής δομή στο ανθρώπινο μάτι που αποτελείται από κολλαγόνο, μια προεξοχή του σκληρού χιτώνα στον πρόσθιο θάλαμο. Είναι η προέλευση των διαμήκων και κυκλικών ινών (οι οποίες περιστρέφονται απότομα από τον κεντρικό άξονα για να λειτουργούν περιφερειακά ως σφιγκτήρας κοντά στην περιφέρεια του φακού) του ακτινωτού μυός και συνδέεται πρόσθια στο δοκιδωτό πλέγμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία ανθρώπινου ματιού
Αλμπέρ Ουντερζό
Ο Ουντερζό θεωρείται ευρέως ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς των γαλλοβελγικών κόμικς, με μεγάλη επίδραση στις μεταγενέστερες γενιές. Σύμφωνα με δεδομένα της UNESCO, ανήκει στους δέκα πιο πολυμεταφρασμένους γαλλόφωνους συγγραφείς και είναι ο τρίτος πιο πολυμεταφρασμένος δημιουργός κόμικς, μετά τον Γκοσινί και τον Hergé.
Νεανικά χρόνια
Ο Ουντερζό γεννήθηκε στο Φιμ του νομού Μαρν, σε μια οικογένεια με άλλα τρία παιδιά. Οι γονείς του, Σίλβιο Λεονάρντο και Ίρια, ήταν Ιταλοί και είχαν μεταναστεύσει εκεί από τη Λα Σπέτσια της Λιγουρίας. Το οικογενειακό επίθετο πιθανώς προέρχεται από το Οντέρζο, μια πόλη στην επαρχία του Τρεβίζο.
Ο Ουντερζό έλαβε τη γαλλική υπηκοότητα το 1934.
Πρώτα έργα
Ο μεγάλος αδελφός του, Μπρούνο Ουντερζό (1920 - 2004), ήταν εκείνος που πρώτος αναγνώρισε το ταλέντο του μικρού Αλμπέρ και τον ενθάρρυνε να πάει στο Παρίσι για να επιδιώξει μια καριέρα στον χώρο των κόμικς. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ουντερζό άρχισε να εργάζεται σε μια εταιρεία παραγωγής κινουμένων σχεδίων. Όντας μεγάλος θαυμαστής του Ουώλτ Ντίσνεϋ, ήθελε να γίνει, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, «ο Γάλλος Ντίσνεϋ».
Η πρώτη προσωπική δουλειά του Ουντερζό ήταν το Flamberge, gentilhomme gasconne, μια χιουμοριστική περιπέτεια που δημοσιεύτηκε μεταξύ 1945 και 1946. Ακολούθησαν τα επίσης χιουμοριστικά Clopinard (1946) και Belloy (1948). Για το τελευταίο, από το 1950 κι έπειτα συνεργαζόταν με τον σεναριογράφο Ζαν-Μισέλ Σαρλιέ.
Συνάντηση με τον Γκοσινί
Η γνωριμία με τον Γκοσινί έγινε τον χειμώνα του 1951 στο Παρίσι και γρήγορα, άρχισαν να δουλεύουν μαζί για ένα βελγικό έντυπο. Ο πρώτος σημαντικός κοινός τους τίτλος είναι το Ιωάννης Πιστολέ, ένα χιουμοριστικό κόμικ με πειρατές που έκανε την εμφάνισή του το 1952. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1958, δημιουργούν το Ούμπα-πα. Παρότι βραχύβια, αυτή η κωμική σειρά με πρωταγωνιστές έναν ρωμαλέο Ινδιάνο και τον Γάλλο φίλο του, θεωρείται πλέον ένα από τα αριστουργήματα του διδύμου Γκοσινί-Ουντερζό. Ο Ούμπα-πα έχει χαρακτηριστεί ο «μεγάλος αδελφός» του Αστερίξ, υπό την έννοια ότι είναι πρόδρομος των περιπετειών του μικρόσωμου Γαλάτη.
Pilote και δημιουργία του Αστερίξ
αριστερά|μικρογραφία|260x260px|[[Αστερίξ (κύριοι χαρακτήρες)|Διάφοροι χαρακτήρες από το Αστερίξ σε τοιχογραφία στις Βρυξέλλες]] Το 1959, ο Γκοσινί ήταν μεταξύ των συνιδρυτών του περιοδικού Pilote. Ο αρχισυντάκτης Φρανσουά Κλωτώ προσπαθώντας να αντισταθεί στην κυριαρχία των βελγικών σειρών Τεντέν και Σπιρού, θέλησε να προωθήσει μια συγκεκριμένη εικόνα της Γαλλίας. Για το λόγο αυτό, ο Γκοσινί και ο Ουντερζό αναζήτησαν έμπνευση από τη γαλλική ιστορία. Κάπως έτσι, αποφάσισαν να ασχοληθούν με τη ρωμαϊκή κατοχή της Γαλατίας. Αρχικά, ο Ουντερζό είχε στο μυαλό του έναν Αστερίξ ψηλό και μυώδη, αλλά τελικά επικράτησε η ιδέα του Γκοσινί. Στις 29 Οκτωβρίου 1959, στο πρώτο τεύχος του Pilote, έκαναν την εμφάνισή τους οι δύο εναρκτήριες σελίδες της σειράς.
Το 1959 έκανε επίσης ντεμπούτο το Τανγκύ και Λαβερντύρ, σε σενάριο του Σαρλιέ και σχέδια του Ουντερζό. Σε αντίθεση με το γνωστότερο καρτουνίστικο στυλ του, εδώ ο Ουντερζό σχεδιάζει μια ρεαλιστική περιπέτεια με ήρωες δύο πιλότους της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Παρά το σοβινιστικό πνεύμα που τη διακατέχει, τα σενάρια του Σαρλιέ και το σχέδιο του Ουντερζό κάνουν το Τανγκύ και Λαβερντύρ μια από τις κλασικές σειρές περιπέτειας των γαλλόφωνων κόμικς. Το 1968, το σχέδιο ανέλαβε ο Ζιζέ.
Επιτυχία του Αστερίξ
μικρογραφία|240x240εσ|Ο Ουντερζό σχεδιάζει με τον [[Μορίς (Άμστερνταμ, 1971)]] Το 1961 η πρώτη ιστορία του Αστερίξ συγκεντρώθηκε σε ένα άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μόλις 6.000 αντίτυπα. Ωστόσο, γρήγορα η σειρά άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα, καθώς Το χρυσό δρεπάνι (1962) πούλησε 15.000 αντίτυπα, το Ο Αστερίξ και οι Γότθοι (1963) τα διπλάσια και το Ο Αστερίξ στους Βρετανούς τα 600.000. Η σειρά είχε γίνει τόσο αγαπητή, που το 1965 το Pilote υιοθέτησε τον υπότιτλο Le Journal d'Astérix et d'Obélix («Το περιοδικό του Αστερίξ και του Οβελίξ»). Η προσοχή που απαιτούσε το Αστερίξ ήταν τέτοια, που σταδιακά ο Ουντερζό αποσύρθηκε από κάθε άλλη σειρά.
Αν και ο Γκοσινί ήταν αυτός που όριζε την πλοκή, η συνεισφορά του Ουντερζό στην επιτυχία της σειράς δεν ήταν αμελητέα, καθώς το σχέδιό του έχει γίνει σημείο αναφοράς για τα χιουμοριστικά κόμικς. Συνήθιζε να δίνει πρόσωπα σύγχρονων διασημοτήτων σε χαρακτήρες του κόμικ, αποτίοντας φόρο τιμής ή σατιρίζοντας. Για παράδειγμα, οι Beatles εμφανίζονται ως βάρδοι στο άλμπουμ Ο Αστερίξ στους Βρετανούς, ενώ ο φοροεισπράκτορας στο άλμπουμ Ο Αστερίξ και η χύτρα (1969) μοιάζει με τον τότε Υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν. Άλλες «εμφανίσεις» περιλαμβάνουν τους Ζακ Σιράκ, Κερκ Ντάγκλας, Σον Κόνερι και το δίδυμο Σταν Λόρελ-Όλιβερ Χάρντι.
Πλήρης έλεγχος του Αστερίξ
Στις 5 Νοεμβρίου 1977 ο Γκοσινί πέθανε από καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια τεστ κοπώσεως. Ο Ουντερζό αποφάσισε να αναλάβει εξολοκλήρου τη σειρά, γράφοντας και σχεδιάζοντας εννέα άλμπουμ, τα περισσότερα εκ των οποίων συγκαταλέγονται στα πιο αδύναμα. Ωστόσο, η ανταπόκριση του κοινού συνέχισε να είναι πρωτοφανής. Το 2005, το Και ο ουρανός έπεσε στα κεφάλια τους (Le Ciel lui Tombe sur la Tete) το οποίο εξέδωσε ο Αλμπέρ Ρενέ και ο Ουντερζό αφιέρωσε στον αδελφό του Μπρούνο, που είχε αποβιώσει πρόσφατα, πούλησε στη Γαλλία περίπου 1.300.000 αντίτυπα, ενώ πριν λίγα χρόνια το Ο Αστερίξ και η Λατραβιάτα είχε πουλήσει περισσότερα από 2.000.000 αντίτυπα.
Απόσυρση και διάδοχοι
Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Ουντερζό αποσύρθηκε οριστικά από το χώρο των κόμικς. Έκτοτε, τη δημιουργία νέων άλμπουμ έχουν αναλάβει οι Ζαν-Υβ Φερί (κείμενα) και Ντιντιέ Κονράντ (σχέδιο).
Διακρίσεις
Ο Ουντερζό έχει κατά καιρούς λάβει πλήθος διακρίσεων. Το 1999, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ, τιμήθηκε με το περίοπτο Μεγάλο Βραβείο και το 2005 εισήχθη στο Will Eisner Hall of Fame. Από το 1985 είναι μέλος του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Αστερίξ
Ουρράκα Φερνάντεθ
H Ουρράκα Φερνάντεθ (Urraca Fernández, πέθανε το 1007) σύζυγος δυο βασιλέων της Λεόν και ενός βασιλιά της Ναβάρρας την περίοδο 951 - 994.
Βιογραφία
Ήταν ινφάντα της Καστίλης, ως κόρη του Φερνάν Γκονθάλεθ της Καστίλης και της Σάντσας Σάντσεθ της Καστίλης. Διετέλεσε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου της Γκονθάλο, στον οποίο είχε δοθεί η κομητεία της Αραγωνίας και αργότερα έγινε αντιβασίλισσα της Ναβάρρας, μαζί με την νύφη της Χιμένα Φερνάντεθ και τον επίσκοπο της Παμπλόνα, για λογαριασμό του εγγονού της Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Ορδόνιο Γ΄ του Λεόν. Η υποστήριξη τού πατέρα της στον Σάντσο τον Παχύ την έφερε σε σύγκρουση με τον σύζυγο της, ο οποίος τη διαζεύχθηκε. Μαζί του απέκτησε:
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ορδόνιο Δ΄ του Λεόν (958), ο οποίος απεβίωσε σύντομα, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά (960).
Ο τρίτος της γάμος με τον Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα (962) ήταν και ο σημαντικότερος, ήταν και η δυο εγγόνια του Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα, μαζί του απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Καναδικά Γαλλικά
Τα Καναδικά Γαλλικά (français canadien) αναφέρεται σε μια ποικιλία διαλέκτων της γαλλικής γλώσσας που ομιλούνται γενικά στον Καναδά. Το 2011, ο συνολικός αριθμός γηγενών γαλλικών ομιλητών στον Καναδά ήταν περίπου 7,3 εκατομμύρια (22% του πληθυσμού της χώρας), ενώ άλλα 2 εκατομμύρια τα ομιλούσαν ως δεύτερη γλώσσα. Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, έχει επίσημο καθεστώς παράλληλα με τα αγγλικά. Σε επαρχιακό επίπεδο, η γαλλική είναι η μόνη επίσημη γλώσσα του Κεμπέκ, καθώς και μία από τις δύο επίσημες γλώσσες του Νιου Μπράνσγουικ, και από κοινού επίσημη (που προέρχεται από το ομοσπονδιακό νομικό καθεστώς της) στο Νούναβουτ, το Γιούκον και στα Βορειοδυτικά Εδάφη. Οι κυβερνητικές υπηρεσίες προσφέρονται στα γαλλικά σε επιλεγμένες περιοχές της Μανιτόμπα και του Οντάριο (μέσω του νόμου για τις Υπηρεσίες Γαλλικής Γλώσσας) και σε μικρότερο βαθμό σε άλλες περιοχές της χώρας, ανάλογα με την εγγύτητα με την επίδραση του Κεμπέκ και/ή των Κεμπεκουά σε μια συγκεκριμένη περιοχή.
Τα Γαλλικά της Νέας Αγγλίας, μια διάλεκτος που ομιλείται στη βόρεια Νέα Αγγλία, είναι ουσιαστικά μια ποικιλία καναδικών γαλλικών και δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες διαφορές από τις καναδικές διαλέκτους, σε αντίθεση με τη γαλλική Λουιζιάνα και τα κρεολικά της Λουιζιάνας.
Ποικιλίες
Το Γαλλικά του Κεμπέκ ομιλούνται στο Κεμπέκ. Οι στενά συνδεδεμένες ποικιλίες ομιλούνται από τις γαλλόφωνες κοινότητες του Οντάριο, του Δυτικού Καναδά και της περιοχής της Νέας Αγγλίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτές διαφέρουν από τα Γαλλικά του Κεμπέκ κυρίως λόγω του μεγαλύτερου συντηρητισμού τους. Ο όρος Λαυρεντιανά Γαλλικά έχει περιορισμένες εφαρμογές ως συλλογική ετικέτα για όλες αυτές τις ποικιλίες, ενώ τα Γαλλικά του Κεμπέκ έχει χρησιμοποιηθεί και για ολόκληρη την ομάδα διαλέκτων. Η συντριπτική πλειοψηφία των γαλλόφωνων του Καναδά μιλά αυτή τη διάλεκτο.
Τα Ακαδικά Γαλλικά ομιλούνται από περισσότερους από 350.000 Ακαδιανούς σε τμήματα των Θαλάσσιων Επαρχιών, της Νέας Γης, των Νήσων Μαγδαληνής, της Κάτω Βόρειας Θάλασσας και της χερσονήσου Γκασπέ. Τα Γαλλικά του Κόλπου Σεντ Μέρι είναι ποικιλία των Ακαδικών Γαλλικών που ομιλείται στη Νέα Σκωτία.
Τα Γαλλικά των Μετίς ομιλούνται στη Μανιτόμπα και στον Δυτικό Καναδά από τους Μετίς, απόγονοι των μητέρων των Πρώτων Εθνών και τους ταξιδεύοντες πατέρες κατά τη διάρκεια του εμπορίου γούνας. Πολλοί Μετίς μιλούσαν τα Κρι πέρα από τα γαλλικά και με την πάροδο των χρόνων ανέπτυξαν μια μοναδική μεικτή γλώσσα που ονομάζεται Μισίφ συνδυάζοντας τα ουσιαστικά, αριθμητικά, άρθρα και επίθετα των γαλλικών των Μετίς με τα ρήματα, διαδηλώσεις, μεταθέματα, ερωτήσεις και αντωνυμίες των Κρι. Τόσο η γλώσσα Μισίφ όσο και τα Γαλλικά των Μετίς είναι σοβαρά απειλούμενα.
Τα Γαλλικά της Νέας Γης ομιλούνται από ένα μικρό πληθυσμό στη χερσόνησο Πορτ-ο-Πορτ της Νέας Γης. Είναι απειλούμενη, καθώς τόσο τα Γαλλικά του Κεμπέκ όσο και τα Ακαδιανά Γαλλικά ομιλούνται περισσότερο μεταξύ των γαλλόφωνων της Νέας Γης απ'ότι η διακριτή διάλεκτος της χερσονήσου.
Τα Γαλλικά Μπραγιόν ομιλούνται στο Μπος του Κεμπέκ. Ομιλείται επίσης στο Έντμουντστον του Νιου Μπράνσγουικ και τη Μανταουάσκα του Μέιν. Αν και επιφανειακά είναι φωνολογικός απόγονος των Ακαδικών Γαλλικών, η ανάλυση αποκαλύπτει ότι είναι μορφοσυντακτικά ταυτόσημη με τα Γαλλικά του Κεμπέκ. Πιστεύεται ότι έχει προκύψει από μια τοπική ισοπέδωση των διαλέκτων επαφής μεταξύ των Κεμπεκουά και των Ακάδιων εποίκων.
Τα Γαλλικά της Νέας Αγγλίας μιλιέται σε μέρη της Νέας Αγγλίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ουσιαστικά είναι μια τοπική παραλλαγή των Γαλλικών του Κεμπέκ και μία από τις τρεις κύριες μορφές των γαλλικών που αναπτύχθηκαν σε αυτό που είναι οι σημερινές Η.Π.Α., με τις άλλες να είναι τα Γαλλικά της Λουιζιάνα και τα σχεδόν εξαφανισμένα Γαλλικά του Μισσούρι. Απειλείται, αν και η χρήση της υποστηρίζεται από δίγλωσσα εκπαιδευτικά προγράμματα που ισχύουν από το 1987.
Υποποικιλίες
Υπάρχουν δύο κύριες υποποικιλίες των Καναδικών Γαλλικών. Η Ζουάλ είναι ανεπίσημη ποικιλία των Γαλλικών σε γειτονιές της εργατικής τάξης στην επαρχία του Κεμπέκ. Η Σιάκ είναι μια ανάμειξη του συντακτικού και του λεξικού των Ακαδικών Γαλλικών με διάφορα λεξιλογικά δάνεια από τα αγγλικά.
Ιστορική χρήση
Ο όρος Καναδικά Γαλλικά χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν για να αναφέρεται συγκεκριμένα στα Γαλλικά του Κεμπέκ και τις στενά συνδεδεμένες ποικιλίες του Οντάριο και του δυτικού Καναδά προερχόμενες από αυτή. Αυτό συμβαίνει προφανώς επειδή ο Καναδάς και η Ακαδία ήταν ξεχωριστά μέρη της Νέας Γαλλίας και επίσης της βρετανικής Βόρειας Αμερικής μέχρι το 1867. Ωστόσο, σήμερα ο όρος Καναδικά Γαλλικά συνήθως δεν θεωρείται ότι αποκλείει τα Ακαδικά Γαλλικά.
Φυλογενετικά, τα Γαλλικά του Κεμπέκ, τα Γαλλικά των Μετίς και τα Γαλλικά Μπραγιόν είναι εκπρόσωποι των γαλλικών κοινών στην Αμερική, ενώ τα Ακαδικά Γαλλικά, τα Γαλλικά Καζούν και τα Γαλλικά Νέας Γης είναι παράγωγα τοπικών διαλέκτων που δεν είναι μη κοινοποιημένες τοπικές διάλεκτοι στη Γαλλία.