cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσουλμανική Βιβλιοθήκη Φετχή Πασσά
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Εσωτερική άποψη της βιβλιοθήκης Ο Χαφίζ Αχμέτ Αγάς γεννήθηκε στο χωριό Ασγούρου 3 χλμ. νότια από το σημερινό κέντρο της πόλεως της Ρόδου, στα μέσα του 18ου αιώνα, σε μια πλούσια, οθωμανική οικογένεια. Σπούδασε στην αυτοκρατορική αυλή και αργότερα έγινε αρχι-ιπποκόμος του σουλτάνου. Συνταξιοδοτήθηκε το 1789, αλλά επαναδραστηριοποιήθηκε και έγινε μέλος των τακτικών αντιπροσωπειών που ταξίδευαν στη Μέκκα με τα ετήσια δώρα του σουλτάνου προς τον Σαρίφη της Μέκκας. Πέθανε κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου ταξιδιού μεταξύ 1800-1802.
Ίδρυσε τη βιβλιοθήκη για το εγγράμματο πληθυσμό της γενέτειράς του με 1995 χειρόγραφα από όλο το φάσμα της ισλαμικής επιστήμης το 1793. Το ίδρυμα έγινε κέντρο μάθησης. Ο Χαφίζ Αχμέτ Αγάς πλήρωνε τους βιβλιοθηκάριους και για τη διδασκαλία της αραβικής γλώσσας που ήταν απαραίτητη για την ανάγνωση των κειμένων. Η συλλογή της βιβλιοθήκης, μετά το θάνατο του ιδρυτή της, εμπλουτίστηκε από το γιο του, Φετχή Πασά.
Συλλογές
Σήμερα υπάρχουν 1256 χειρόγραφα στην κατοχή της βιβλιοθήκης. Μεταξύ των πιο πολύτιμων είναι ένα Κοράνι του 1540, η ιστορία της τουρκικής πολιορκίας της πόλης το 1522 και χειρόγραφα με περσικές μικρογραφίες. Στους τοίχους της υπάρχουν παλιοί χάρτες και γκραβούρες της πόλεως.
Έκθεση Φωτογραφιών
Εικόνες από τη συλλογή της βιβλιοθήκης:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Ρόδος
Υδρογραφία
Η υδρογραφία είναι ο κλάδος των εφαρμοσμένων επιστημών που ασχολείται με τη μέτρηση και την περιγραφή των φυσικών χαρακτηριστικών των ωκεανών, των θαλασσών, των παράκτιων περιοχών, των λιμνών και των ποταμών, καθώς και με την πρόβλεψη της αλλαγής τους με την πάροδο του χρόνου, με πρωταρχικό σκοπό την ασφάλεια της πλοήγησης (ακτοπλοΐα, ναυσιπλοΐα) και για την υποστήριξη όλων των άλλων θαλάσσιων δραστηριοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής ανάπτυξης, της ασφάλειας και της άμυνας, της επιστημονικής έρευνας και της προστασίας του περιβάλλοντος.
Γενικά
Η μεγάλης κλίμακας υδρογραφία πραγματοποιείται συνήθως από εθνικούς ή διεθνείς οργανισμούς οι οποίοι υποστηρίζουν τη συλλογή δεδομένων μέσω ερευνητικών προγραμμάτων και δημοσιεύουν διαγράμματα και περιγραφικό υλικό για σκοπούς πλοήγησης. Η επιστήμη της ωκεανογραφίας είναι, εν μέρει, μια εξέλιξη της κλασικής υδρογραφίας. Από πολλές απόψεις τα δεδομένα είναι μεταβαλλόμενα, αλλά τα θαλάσσια υδρογραφικά δεδομένα επικεντρώνονται στη θαλάσσια πλοήγηση και την ασφάλεια της πλοήγησης. Η εξερεύνηση και εκμετάλλευση των θαλάσσιων πόρων είναι μια σημαντική εφαρμογή της υδρογραφίας, που επικεντρώνεται κυρίως στην αναζήτηση υδρογονανθράκων.
Οι υδρογραφικές μετρήσεις περιλαμβάνουν τις παλιρροιακές, κυματικές πληροφορίες και τις πληροφορίες για τα θαλάσσια ρεύματα, μέσω της φυσικής ωκεανογραφίας. Περιλαμβάνουν μετρήσεις στον θαλάσσιο πυθμένα, με ιδιαίτερη έμφαση σε εκείνα τα θαλάσσια γεωγραφικά χαρακτηριστικά που ενέχουν κίνδυνο για τη πλοήγηση, όπως βράχια, υποθαλάσσιες εξάρσεις του πυθμένα, ύφαλους και άλλα χαρακτηριστικά που εμποδίζουν τη διέλευση πλοίων. Οι μετρήσεις θαλασσίου πυθμένα περιλαμβάνουν επίσης τη συλλογή δεδομένων για την εξακρίβωση της επιφανειακής δομής του θαλασσίου πυθμένα, καθώς αυτή σχετίζεται με την αποτελεσματική αγκύρωση των πλοίων. Σε αντίθεση με την ωκεανογραφία, η υδρογραφία περιλαμβάνει εκείνα τα χαρακτηριστικά των ακτών, φυσικά και ανθρώπινα, τα οποία βοηθούν στη πλοήγηση. Επομένως, μια υδρογραφική έρευνα μπορεί να περιλαμβάνει τις ακριβείς θέσεις και αναπαραστάσεις υποθαλασσίων υβωμάτων, υποθαλασσίων βουνών, ακόμη και φώτων και πύργων που θα βοηθήσουν στον καθορισμό της θέσης του πλοίου, καθώς και τη χαρτογράφηση της θάλασσας και του θαλάσσιου πυθμένα.
Η υδρογραφία, κυρίως για λόγους ασφαλείας, υιοθέτησε μια σειρά συμβάσεων που έχουν επηρεάσει την απεικόνιση των δεδομένων σε ναυτικούς χάρτες. Για παράδειγμα, οι υδρογραφικοί χάρτες έχουν σχεδιαστεί για να απεικονίζουν τις ασφαλείς διελεύσεις για πλοήγηση, και ως εκ τούτου συνήθως τείνουν να διατηρούν τα ελάχιστα βάθη και περιστασιακά να υπογραμμίζουν τη πραγματική υποθαλάσσια τοπογραφία η οποία απεικονίζεται σε βαθυμετρικούς χάρτες. Οι πρώτοι ναυτικοί χάρτες ήταν τα εργαλεία του ναυτικού για την αποφυγή ατυχημάτων. Οι πιο πρόσφατοι χάρτες αποτελούν υψηλής ανάλυσης αναπαραστάσεις του πραγματικού θαλάσσιου πυθμένα, όπως σε έναν τοπογραφικό χάρτη, για επιστημονικούς και άλλους σκοπούς. Οι τελευταίες τάσεις στις υδρογραφικές πρακτικές από τη περίοδο 2003–2005 και μετά οδήγησαν σε περιορισμό των διαφορών στους υποθαλάσσιους χάρτες και στις αποτυπώσεις του θαλάσσιου πυθμένα, με όλα και περισσότερα γραφεία υδρογραφίας να διατηρούν βάσεις δεδομένων «παρατηρήσεων ακριβείας» και στη συνέχεια να δημιουργούν «ασφαλή» προϊόντα πλοήγησης, όπως απαιτείται. Αυτή η μέθοδος έχει συνδυαστεί με μια προτίμηση για έρευνες και συλλογή δεδομένων πολλαπλών χρήσεων, έτσι ώστε τα ίδια δεδομένα που συλλέγονται για σκοπούς ναυτικής χαρτογράφησης να μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν και για βαθυμετρική απεικόνιση.
Παρόλο που, σε αρκετά μέρη, τα δεδομένα υδρογραφικής έρευνας μπορούν να συλλεχθούν με επαρκή λεπτομέρεια για την απεικόνιση της τοπογραφίας θαλασσίου πυθμένα, σε ορισμένες περιοχές οι υδρογραφικοί χάρτες δείχνουν μόνο πληροφορίες βάθους σχετικές με την ασφαλή πλοήγηση και δεν πρέπει να θεωρούνται ως προϊόν που απεικονίζει με ακρίβεια την πραγματική αποτύπωση του θαλασσίου πυθμένα. Τα ηχητικά κύματα που επιλέγονται από τα πρωτογενή δεδομένα βάθους για εισαγωγή στο ναυτικό χάρτη επιλέγονται για ασφαλή πλοήγηση και είναι ρυθμισμένα ώστε να δείχνουν κυρίως τα ρηχά βάθη που σχετίζονται με την ασφαλή πλοήγηση. Για παράδειγμα, εάν υπάρχει μια βαθιά περιοχή που δεν μπορεί να προσεγγιστεί επειδή περιβάλλεται από ρηχά νερά, η βαθιά περιοχή ενδέχεται να μην εμφανίζεται. Οι γεμάτες με χρώμα περιοχές που δείχνουν διαφορετικές περιοχές ρηχών υδάτων δεν είναι το ισοδύναμο των περιγραμμάτων σε έναν τοπογραφικό χάρτη, δεδομένου ότι συχνά σχεδιάζονται μπροστά από το πραγματικό μικρότερο βάθος που απεικονίζεται. Ένας βαθυμετρικός χάρτης δείχνει με ακρίβεια την θαλάσσια τοπολογία. Ακόμα μια παράμετρος η οποία επηρεάζει την ασφαλή πλοήγηση είναι το πόσο αραιά είναι τα δεδομένα βάθους από συστήματα σόναρ υψηλής ανάλυσης. Σε πιο απομακρυσμένες περιοχές (κυρίως κατά τις προηγούμες δεκαετίες στις οποίες δεν υπήρχαν συστήματα διασκόπησης και προσδιορισμού θέσης), οι μόνες διαθέσιμες πληροφορίες βάθους έχουν συλλεχθεί χειροκίνητα. Με τη χειροκίνητη αυτή μέθοδο, ο χειριστής έριχνε ένα διαβαθμισμένο σχοινί προς τον βυθό και ανά διαστήματα κατέγραφε το βάθος, συχνά από μια βάρκα ή από ιστιοφόρο. Έτσι δεν υπάρχουν δεδομένα μεταξύ αυτών των μετρήσεων που να εγγυώνται ότι δεν υπάρχει κάποιος κίνδυνος όπως ένα ναυάγιο ή ένας κοραλλιογενής ύφαλος. Επιπλέον, η πλοήγηση του σκάφους συλλογής δεδομένων δεν έχει την ίδια ακρίβεια θέσης με τις σημερινές πλοηγήσεις ακριβείας μέσω συστήματος προσδιορισμού θέσης (GPS). Ο υδρογραφικός χάρτης θα χρησιμοποιήσει τα καλύτερα διαθέσιμα δεδομένα και θα προειδοποιήσει τη φύση του σε μια σημείωση προσοχής ή στον θρύλο του γραφήματος. Ο υδρογραφικός χάρτης θα χρησιμοποιήσει τα καλύτερα διαθέσιμα δεδομένα και θα προειδοποιήσει με μια ένδειξη προσοχής ή στο υπόμνημα του χάρτη.
Σκοπός
Κύριος σκοπός της υδρογραφίας είναι η παροχή ασφαλών βοηθημάτων επιστημονικά αλλά και πρακτικά διατυπωμένων όχι μόνο για την ασφαλή ναυσιπλοΐα, που είναι και ο κυρίαρχος στόχος, όσο επίσης και για την κατασκευή πάσης φύσεως παρακτίων εγκαταστάσεων, εκμετάλλευσης ενάλιου και υποθαλάσσιου πλούτου, καθώς ακόμα και της προστασίας του εν λόγω περιβάλλοντος.
Έργο
Την υδρογραφία ασκούν οι υδρογράφοι που στελεχώνουν ειδικές υπηρεσίες που καλούνται υδρογραφικές υπηρεσίες. Οι όροι Υδρογραφία - υδρογράφος είναι κατ΄ αναλογία αντίστοιχοι με τους όρους Γεωγραφία και γεωγράφος που χρονολογούνται ως εξειδικευμένοι από τα μέσα του 16ου αιώνα. Το έργο των παραπάνω θα μπορούσε να συνοψιστεί στα ακόλουθα:
Σημειώσεις
Επισημαίνεται ότι η Υδρογραφία ασχολείται με τη μορφολογία των βυθών και των ακτών και όχι με την ποιότητα η τη σύσταση των υπερκείμενων υδάτων.
Πηγές
Υδρογραφια Υδρογραφια
Πιερ Πωλ Πυζέ
Ο Πιερ Πωλ Πυζέ (Pierre Paul Puget, Μασσαλία, 16 Οκτωβρίου 1620 – 2 Δεκεμβρίου 1694) ήταν Γάλλος γλύπτης, ζωγράφος και αρχιτέκτονας, εκπρόσωπος του γαλλικού μπαρόκ κατά τον 17ο αιώνα. Σε ηλικία 17 ετών έφυγε για την Ιταλία, όπου υπήρξε μαθητής του Πιέτρο ντα Κορτόνα (1596 – 1669). Επιστρέφοντας στη Γαλλία, εγκαταστάθηκε στην Τουλόν, όπου λάξευσε για τον εξώστη του δημαρχείου της πόλης τους περίφημους « Άτλαντες » (1655), χρησιμοποιώντας ως μοντέλα αχθοφόρους του λιμανιού.
Επί μια δεκαετία ήταν εγκαταστημένος στη Γένουα, διακοσμώντας ανάκτορα και εκκλησίες σε τεχνοτροπία μπαρόκ. Το μπαρόκ ύφος των έργων του τον έκανε σχεδόν ανεπιθύμητο στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού, όπου προτιμούνταν πιο πολύ τα κλασικίζοντα έργα. Το 1667, ο Πυζέ πρότεινε και φιλοτέχνησε για τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ δύο περίφημα μαρμάρινα συμπλέγματα, τον « Μίλωνα τον Κροτωνιάτη » και τον « Περσέα που απελευθερώνει την Ανδρομέδα », που τοποθετήθηκαν στο πάρκο των Βερσαλλιών και σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Ο Πυζέ φιλοτέχνησε επίσης τα δύο ανάγλυφα « Αλέξανδρος και Διογένης της Σινώπης » (1684, Μουσείο του Λούβρου) και τον « Άγιο Κάρολο Μπορομέο προσευχόμενο για να σταματήσει η πανώλη του Μιλάνου » (1694, Μουσείο Καλών Τεχνών της Μασσαλίας).
Ως ζωγράφος, ο Πυζέ άφησε πίνακες ζωγραφικής : « Αυτοπροσωπογραφία » και « Ευαγγελισμός » (Αιξ-αν-Προβάνς), « Βάπτιση του Κλόβις » και « Βάπτιση του Κωνσταντίνου » (1652, Μασσαλία). Ο Πυζέ, ως αρχιτέκτονας, ανήγειρε στη Μασσαλία το παρεκκλήσιο του Νοσοκομείου της Ευσπλαχνίας (Charité).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Αλίγια Μολνταγκούλοβα
Βιογραφία
Η Μολνταγκούλοβα γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1925 στο Μπουλάκ του Καζακστάν. Έχασε τους γονείς της στα παιδικά της χρόνια και ζούσε με τον θείο της στο Άλμα-Άτα. Το 1935 μετακόμισε στο Λένινγκραντ, όπου ο θείος της ήταν εγγεγραμμένος σε μια στρατιωτική ακαδημία μεταφορών. Το φθινόπωρο του 1939 την έστειλε στο ορφανοτροφείο που εκκενώθηκε το 1942, μέσω της λίμνης Λάντογκα. Στη 1 Οκτωβρίου του ίδιου έτους πήρε υποτροφία στην Αεροτεχνική Σχολή του Ρίμπινσκ. Μετά τις σπουδές της εκεί για τρεις μήνες, υπέβαλε παραίτηση για να ενταχθεί στον Κόκκινο Στρατό. Το Μάιο του 1943 ήταν εγγεγραμμένη στο Κεντρικό σχολείο θηλέων, όπου εκπαιδεύτηκε ως ελεύθερος σκοπευτής. Τον Ιούλιο του 1943 εντάχθηκε στην 54η ταξιαρχία τυφεκιοφόρων με φίλους της.
Τον Ιανουάριο του 1944 η ταξιαρχία βρέθηκε σε γερμανική ενέδρα στον σιδηρόδρομο Νοβοσοκολνίκι-Ντνο. Αργότερα, όταν συνειδητοποίησε την απουσία του διοικητή, ανέλαβε με δικιά της πρωτοβουλία τη διοίκηση. Με όλη τη δύναμη της φωνής της φώναξε: "Για την πατρίδα! Πάμε!" με αποτέλεσμα όλο το στράτευμα να πηδήξει στα γερμανικά χαρακώματα. Η Αλίγια έπεσε σε νάρκη κατά την διάρκεια μάχης σώμα με σώμα, αλλά τραυματίστηκε μόνο ελαφρά στο χέρι. Παρά το τραύμα της, πολέμησε γενναία, αλλά τελικά τραυματίστηκε και πάλι αυτή τη φορά όμως θανάσιμα και πέθανε από πληγή σφαίρας εκείνη την ημέρα. Βραβεύτηκε με το μετάλλιο του "Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης στις 4 Ιουνίου 1944, και το παράσημο του Λένιν. Τάφηκε στο Μονάκοβο, στην περιφέρεια Πσκοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καζάκοι στρατιωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές
Νομισματική κρίση στην Ελλάδα (1879)
Η νομισματική κρίση στην Ελλάδα το 1879 ήταν αποτέλεσμα εγχώριων συνθηκών και επηρέασε άμεσα την οικονομία της χώρας. Σαν συνέπειά της είχε την επιδείνωση του επιπέδου διαβίωσης των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων του πληθυσμού και την κοινωνική αναταραχή με το ξέσπασμα απεργιών, κάτι που επέφερε και πολιτική αστάθεια.
Οι συναλλαγές στην Ελλάδα εκείνη την εποχή διεξάγονταν κυρίως με ξένο νόμισμα (τουρκική λίρα, ρωσικό ρούβλι), ενώ η δραχμή, όπου χρησιμοποιούνταν, είχε υπερτιμηθεί κατά 18% («αγοραία διατίμηση»). Ωστόσο οι Τράπεζες και το επίσημο κράτος αγνοούσαν την υπερτίμηση και λειτουργούσαν βάσει της πραγματικής (εμπορικής) αξίας των νομισμάτων («βασιλική διατίμηση») κάτι που προκαλούσε μια διαφορά της τάξης του 2% με 5%. Το Φεβρουάριο του 1879 επήλθε υποτίμηση στην αγοραία αξία των ξένων νομισμάτων που έφτασε στο 27%, υποβιβάζοντας στο ίδιο ποσοστό το αντίκρυσμα των ημερομισθίων, ενώ στον αντίποδα η αγορά εξακολουθούσε να κινείται με βάση την πραγματική αξία του χρήματος. Η αγοραστική ισχύς του μέσου πληθυσμού μειώθηκε έτσι, σε ποσοστό που πλησίασε το 50%.
Πηγές
1879 Ελλαδα κριση νομισματικη
Στειρία
Η Στειρία ή Στείρια ή Στειριά ή Στιρία ή Στηριά (Στείρια), (ο δήμος: Στειρίας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Πανδιονίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Στειρίας, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν νότια της αρχαίας Αθήνας, στην ανατολική ακτή της Αττικής, μεταξύ των Πρασιών με τις οποίες συνδέονταν μέσω της Στειριακής οδού Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, "Τα Ελληνικά, ήτοι περιγραφή γεωγραφική, ιστορική, αρχαιολογική και στατιστική της αρχαίας και νέας Ελλάδος. Συνταχθείσα υπό Ιακώβου Ρ. Ραγκαβή, εις τρεις τόμους. Ων ο Α' διαλαμβάνει την Στερεάν, Ανατολικήν και Δυτικήν Ελλάδα, ο Β' την Πελοπόννησον και ο Γ' τας νήσους τας τε ελευθέρας και μη, και τον πίνακα, και εκδοθείσα υπό Κωνσταντίνου Αντωνιάδου."... τόμοι 1-3, Εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου. Εν Αθήναις 1853-1854, Ta Hellenkika: etoi perigraphe, geographike, historike, archaiologike, kai statistike tes archaias kai neas Hellados, Iakobos R. Rankabes, Ek tou typ. K. Antoniadou, 1853, Τόμος 1, σελ. 260-261: [...] "Στειρία ή Στιρία ή Στίρις, κώμη και δήμος φυλής Πανδιονίδος, κατά το βόρειον των Πρασιών και μικρόν από του βορείου του λιμένος Πανόρμου, κατά την δεξιάν όχθην του ποταμού Ερασίνου, απέναντι του Βραυρώνος (4 = Στραβ. β. θ. σ. 399). Η εξ Αθηνών εις Στειρίαν άγουσα οδός εκαλείτο Στειριακή όδός (5 = Πλατ. Ίππαρχ. σ. 229), κατά το μέσον δε αυτής ην ο δήμος Κυρτιάδαι• η πόλις ή κώμη Στειρία διέπρεψε, φαίνεται, το πάλαι, διότι μνημονεύεται συχνάκις υπό των αρχαίων, και πολλοί άνδρες περίβλεπτοι εις την Ιστορίαν της Αττικής εγεννήθησαν εν αυτή, ως ο Πολέμων (1 = Λουκιαν. Διαλογ.), ο Θηραμένης (2 = Θηραμένης, Αριστοτ. σχόλ. Ραυ.), ο θρασύβουλος (3 = Διοδ. Σικ. β. 14.) και ο Ηγήσανδρος (4 = Αισχίν. λογ. εις Τίμαρχ.). — Ο Πετεώς υιός του Ορνέως και έγγονος του Ερεχθέως, πατήρ δε του μετά του Αγαμέμνονος συστρατεύσαντος κατά της Τρωάδος Μενεσθέως (5 = Παυσ. Κορ. κ. 25) εκβληθείς των Αθηνών υπό του Αιγέως, αφίκετο εις Φωκίδα. Ηκολούθησαν δε αυτώ και πολλοί εκ του δήμου των Στιρίων, και κτίσαντες πόλιν, ωνόμασαν αυτήν Στίριν (6 = Παυσ. Φωκ. κ. 35.). Οι δημόται Στειριείς ή Στιριείς". [...] (Στειριακὴ ὁδός) και της Βραυρώνας, η οποία, κατά τον Wordsworth ήταν σε απόσταση περίπου μιας ώρας. Σύμφωνα με τη διαδρομή που αναφέρει ο Στράβων μετά το Σούνιο ακολουθούσαν οι Θόρικος, Ποταμὸς η Πρασιὰ και κατόπιν η Στειριὰ, ενώ στη συνέχεια αυτής βρισκόταν η Βραυρώνα. Ο δήμος της Στειρίας βρίσκεται στην περιοχή του σύγχρονου Μαρκόπουλου και έχει ταυτιστεί αρχαιολογικά δυτικά του Πόρτο Ράφτη, στην τοποθεσία Ντρίβλια ή Δρίβλια, στον κόλπο του Πόρτο Ράφτη.
Οι ερευνητές του 19ου αιώνα Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής και Διονύσιος Σουρμελής, επιβεβαιώνουν τη διαχρονική ύπαρξη του δήμου σε γειτονική περιοχή, από αυτήν του δήμου των Πρασιών, ο Σουρμελής μάλιστα την τοποθετούσε στο Προστείρι.
Στη σημερινή περιοχή του Δήμου Μαρκόπουλου Μεσογαίας, κατά την κλασική περίοδο, βρίσκονταν οι δήμοι Μυρρινούς (σημερινή Μερέντα), οι Πρασιές (Πρασάς ή Μπρασάς), η Στειρία (Ντρίβλια), η Κύθηρος (Λιγόρι), η Αγγελή (Αγγελίσι), οι Φιλαΐδες (περιοχή της Βραυρώνας), μαζί με το Ιερό της Αρτέμιδος στη Βραυρώνα.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Πανδιονίδας φυλής, συμμετείχε με 3 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν στη Βουλή των 600 επίσης με 3 βουλευτές και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) με 4 βουλευτές. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Στειρίας
Ο δημότης της αρχαίας Στειρίας ονομαζόταν Στειριεύς. Το 286 ή το 285 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Χρεμωνίδειου πολέμου, οι Πρασιές και η Στείρια ήταν οχυρωμένες. Σύμφωνα με τον Παυσανία η Στίρις ή Στιρία στη Φωκίδα ιδρύθηκε από τους κατοίκους του δήμου της Στειρίας Αττικής.
Επιτύμβια στήλη Μένωνα και Κλεοβούλου
Το κάτω μέρος της επιτύμβιας στήλης στην οποία απεικονίζονται ο αξιωματούχος του πολεμικού ναυτικού Μένων και ο αθλητής Κλεόβουλος ανακαλύφθηκε σε αγρόκτημα στη θέση Ντρίβλια ή Δρίβλια, στο Πόρτο Ράφτη το 1961-1962 και παραδόθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας το 1963. Το πάνω μέρος της στήλης είχε λεηλατηθεί σε προγενέστερο χρόνο. Ανακαλύφθηκε και εντοπίστηκε το 1990 σε έναν δημοσιευμένο κατάλογο της έκθεσης "Shelby White and Leon Levy Collection" στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης (Metropolitan Museum of New York). Ο αρχαιολόγος Γιώργος Δεσπίνης εντόπισε το έκθεμα και μετά από μακρά διαδικασία για τον επαναπατρισμό του, το θραύσμα του ανάγλυφου τελικά παραδόθηκε στην Ελλάδα, την 1η Αυγούστου του 2008.
Προσωπικότητες από την Στειρία
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Στειρίας, όπως ο Βάσσος (Κασσιανός) ο Στειριεύς, ο βουλευτής Γέλλιος (Τειμόθεος) ο Στειριεύς, ο βουλευτής Δεινίας ο Στειριεύς γιος του Δεινοκράτου, ο βουλευτής Δέκμος ο Στειριεύς, ο βουλευτής Δημήτριος ο Στειριεύς γιος του Νείκωνος, ο βουλευτής Δημήτριος (Κασσιανός) ο Στειριεύς, ο βουλευτής Διογένης ο Στειριεύς γιος του Χαιρέου, ο βουλευτής Διόδοτος ο Στειριεύς γιος του Ζωσίμου, ο βουλευτής Διονύσιος ο Στειριεύς γιος του Διονυσίου, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Στειριεύς γιος του Απολλωνίου κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ
Ο Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ (ολλανδικά:Hendrik Cornelisz Vroom), 1562 – 1640, ήταν Ολλανδός σχεδιαστής και ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ασχολήθηκε κυρίως με τη θαλασσογραφία, είδος του οποίου ήταν ο εισηγητής στην Ολλανδική Δημοκρατία.
Γιος και μαθητής του ήταν ο ζωγράφος Κορνέλις Φρόομ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ γεννήθηκε το 1562 στο Χάαρλεμ. Πολλά από όσα είναι γνωστά για τη ζωή του προέρχονται από τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο οποίος αφιέρωσε στην περιπετειώδη βιογραφία του Φρόομ τέσσερις σελίδες στο έργο του Βιβλίο των ζωγράφων.
Ο Φρόομ γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών και άρχισε τη σταδιοδρομία του ως ζωγράφος κεραμικής (Φαγιάνς). Γύρω στο 1585 επιβιβάστηκε στο Ρότερνταμ με προορισμό την Ισπανία. Αφού πέρασε από τη Σεβίλλη, ταξίδεψε στην Ιταλία. Επισκέφτηκε το Λιβόρνο και τη Φλωρεντία, όπου υποστηρίχθηκε γύρω στο 1585–87 από τον καρδινάλιο Φερδινάνδο Α΄ των Μεδίκων, μετέπειτα Μέγα Δούκα της Τοσκάνης, πριν φτάσει στη Ρώμη, όπου έλαβε μαθήματα από τον Πάουλ Μπριλ. Μαζί του ταξίδεψε στην Ιταλία για να επισκεφθεί τη Βενετία, το Μιλάνο και το Τορίνο, όπου γνώρισε και μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Γιαν Κρεκ. Κέρδιζε τα προς το ζην ζωγραφίζοντας κεραμικά.
Γύρω στο 1587 πέρασε στη Γαλλία. Από τη Μασσαλία ταξίδεψε στην Αιξ-αν-Προβάνς, στη Λυών μέσω ορεινού περάσματος, στο Παρίσι και στη Ρουέν. Από εκεί επέστρεψε στο Χάαρλεμ στις 28 Δεκεμβρίου 1589 και παντρεύτηκε. Δύο χρόνια αργότερα ταξίδεψε στο Γκντανσκ με τη σύζυγό του για να επισκεφτεί τον θείο του αρχιτέκτονα Φρέντικ Χέντρικ Φρόομ, από τον οποίο έλαβε μαθήματα προοπτικής και, όπου ζωγράφισε ένα βωμό για τους Ιησουίτες. Κατά τη διάρκεια του επόμενου ταξιδιού του, αυτή τη φορά στην Πορτογαλία, επέζησε από ναυάγιο, αλλά απειλήθηκε με εκτέλεση ως «Άγγλος πειρατής» - από την οποία σώθηκε καθώς αναγνωρίστηκε ως Καθολικός από τους διασωθέντες πίνακές του, που έπεισαν τους μοναχούς στην ακτή ότι αυτός και οι σύντροφοί του δεν ήταν «ειδωλολάτρες Προτεστάντες». Αυτό το επεισόδιο του ενέπνευσε αρκετούς πίνακες που πούλησε στην Πορτογαλία. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Άφιξη στο Βλίσινγκεν του εκλέκτορα του [[Παλατινάτο|Παλατινάτου Φρειδερίκου Ε΄ (περ. 1630)]] Όταν αποφάσισε να επιστρέψει στο Χάαρλεμ, κατέβηκε την τελευταία στιγμή από το πλοίο λόγω προαίσθησης, αν και όλοι τον αποκαλούσαν «τρελό ζωγράφο». Το πλοίο βυθίστηκε και στο Χάαρλεμ ο Φρόομ αναφέρθηκε νεκρός. Ωστόσο, είχε γράψει στη σύζυγό του, η οποία έτσι γνώριζε ότι ήταν ακόμη ζωντανός.
Εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Χάαρλεμ το 1592, αναγνωρισμένος καλλιτέχνης διεθνούς φήμης, καθιερώθηκε ως ζωγράφος θαλασσογραφίας, απεικόνισε κυρίως ναυμαχίες, και δημιούργησε σχέδια για ταπετσαρίες. Στο εργαστήριό του είχε πολλούς μαθητευόμενους, ανάμεσα στους οποίους οι θαλασσογράφοι Νίκολας ντε Κεμπ και Γιαν Πορσέλλις, και οι δύο γιοι του, Κορνέλις Φρόομ και Φρέντερικ Φρόομ.
Ο Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ πέθανε στο Χάαρλεμ στις 4 Φεβρουαρίου 1640, σε ηλικία 70 ετών.
Έργο
μικρογραφία|250x250εσ|Ναυμαχία σε βραχώδη ακτή (περ. 1626) [[Μουσείο του Πράδο]] Οι θαλασσογραφίες του Φρόομ χαρακτηρίζονται από τη διάταξη των χρωμάτων σε δύο επίπεδα, το πρώτο πλάνο σκοτεινό, δημιουργώντας το εφέ θαλασσοταραχής και το βάθος έντονα φωτισμένο, όπου η θολή ακτογραμμή και ο ουρανός συγχωνεύονται. Τα πλοία, συχνά πολεμικά καθώς κατέγραψε σημαντικές ναυμαχίες του ολλανδικού και του αγγλικού στόλου, απεικονίζονται με λεπτομέρεια. Η υπερυψωμένη οπτική γωνία των πρώτων έργων του, με την επίδραση της πανοραμικής όρασης, αντικαταστάθηκε στα μεταγενέστερα έργα του με χαμηλότερους ορίζοντες, με μια πιο φυσική άποψη.
Τα έργα του εισήγαγαν καινοτόμους μηχανισμούς σύνθεσης που χρησιμοποίησαν οι νεότεροι Ολλανδοί θαλασσογράφοι, που επηρεάστηκαν άμεσα από αυτόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Τζιοβάννα ντα Μοντεφέλτρο
Η Τζιοβάννα, ιταλ.: Giovanna ήταν μια Ιταλίδα ευγενής του 13ου αι. και σύζυγος του Μπονκόντε ντα Μοντεφέλτρο στρατιωτικού. Αναφέρεται από τον Δάντη Αλιγκιέρι στη Θεία Κωμωδία του, επειδή δεν θυμόταν τον μακαριστό σύζυγό της στις προσευχές της.
Στη Θεία Κωμωδία
Η Τζιοβάννα αναφέρεται στην ωδή V του Καθαρτηρίου, του δεύτερου μέρους της Θείας Κωμωδίας του Δάντη. Όταν ο Μπονκόντε πλησιάζει τον Δάντη, ο Μπονκόντε παραπονιέται ότι η σύζυγός του και άλλοι συγγενείς του δεν προσεύχονταν γι' αυτόν στη μετά θάνατον ζωή του. Ότι τα μέλη της οικογένειάς του δεν ενδιαφέρονται γι' αυτόν, έρχεται σε αντίθεση με τον Τζάκοπο ντελ Κασέρο, έναν άλλο χαρακτήρα που συνάντησε ο Δάντης και αναφέρει στην ίδια ωδή, ο οποίος παρακαλεί τον Δάντη για βοήθεια.
Για τον Μπονκόντε, ο οποίος μετανόησε για τις αμαρτίες του προσευχόμενος στην Παναγία τη στιγμή του τέλους του (in articulo mortis), οι προσευχές των στοργικών συγγενών είναι απαραίτητες, για να του επιτρέψουν να περάσει μικρότερο χρόνο καθαριζόμενος από τις κακίες του στο Βουνό του Καθαρτηρίου. Σύμφωνα με τον Δάντη, έχοντάς τον ξεχάσει η Τζιοβάννα, δεν εκτελεί το καθήκον της ως σύζυγος και χήρα. Η καταδίκη της Τζιοβάννα από τον Μπονκόντε είναι η πρώτη περίπτωση του στοχασμού του Δάντη σχετικά με τη θέση της χηρείας και τις κοινωνικές ευθύνες των χηρών στη μεσαιωνική κοινωνία. Ομοίως με τον Μπονκόντε, και άλλοι χαρακτήρες, όπως ο Nίνο Βισκόντι, θρηνούν για το γεγονός ότι οι σύζυγοίς τους τούς ξέχασαν μετά το τέλος τους και δεν τούς θυμούνται πλέον, ούτε προσεύχονται για τις ψυχές τους. Αντίθετα άλλοι χαρακτήρες επαινούν τις συζύγους τους όπως ο Φορέζε Ντονάτι, του οποίου η σύζυγος Nέλλα προσευχόταν συνεχώς γι' αυτόν και επομένως του επέτρεψε να ολοκληρώσει τον χρόνο του στο Καθαρτήριο σε συντομότερο χρονικό διάστημα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Κόστσιαν
δεξιά|μικρογραφία|253x253εσ| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθική Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος]] μικρογραφία| Μνημείο στον τόπο των δημοσίων εκτελέσεων Πολωνών, που πραγματοποιήθηκαν από τους Γερμανούς στις 2 Οκτωβρίου και 23 Οκτωβρίου 1939 Το Κόστσιαν (πολωνικά: Kościan, Kosten) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Κόστσιαν, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικοκεντρικής Πολωνίας. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Λέσνο. Κοντά στην πόλη γεννήθηκε ο Πολωνός ευγενής Ιγκνάτσι Βισογκότα Ζακσέφσκι. Ο πληθυσμός του είναι 23.596 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Το Κόστσιαν ιδρύθηκε τον 12ο ή 13ο αιώνα, όταν ήταν μέρος του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας του κατακερματισμένου Βασιλείου της Πολωνίας. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, τα οποία επιβεβαιώθηκαν αργότερα από τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο το 1400. Από το 1332, το Κόστσιαν ήταν βασιλική πόλη της Πολωνίας. Ήταν μια έδρα πόβιατ στο Βοεβοδάτο Πόζναν στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Τον 15ο αιώνα, το Κόστσιαν ήταν διάσημο για την παραγωγή υφασμάτων. Ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας παραχώρησε στα υφάσματα Κόστσιαν το πρώτο βιομηχανικό εμπορικό σήμα στην ιστορία της Πολωνίας. Την εποχή εκείνη, το Κόστσιαν ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην ιστορική Μείζων Πολωνία (πίσω από το Πόζναν).
Το Κόστσιαν αιχμαλωτίστηκε από τους Σουηδούς κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία (Κατακλυσμός) το 1655, αλλά σύντομα ανακαταλήφθηκε από μια αντάρτικη μονάδα υπό την ηγεσία του Κσίστοφ Ζεγκότσκι. Η πόλη υπέφερε από περαιτέρω σουηδικές και ρωσικές εισβολές τον 18ο αιώνα, και προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Η πολωνική Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας το 1794 ξεκίνησε στο Κόστσιαν. Το 1807, η πόλη έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας, προτού επαναπροσαρτηθεί από την Πρωσία το 1815, και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της χώρας το 1918. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), ο πολωνικός πληθυσμός υπέστη μαζικές συλλήψεις, εκτελέσεις, απελάσεις, απελάσεις σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και κατάσχεση περιουσίας. Η Einsatzgruppe VI πραγματοποίησε δημόσιες εκτελέσεις Πολωνών στην πόλη στις 2 Οκτωβρίου και στις 23 Οκτωβρίου 1939 ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον, σκοτώνοντας 8 και 18 άτομα αντίστοιχα, συμπεριλαμβανομένων ακτιβιστών, εμπόρων, γαιοκτημόνων, του διευθυντή του τοπικού σιδηροδρόμου στενού εύρους, του προέδρου του τοπικού παραρτήματος της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου», διευθυντές σχολείων από το Κόστσιαν και το κοντινό χωριό Μπορόβο και ενός μαθητή. Στο Κόστσιαν, οι Γερμανοί λειτούργησαν μια φυλακή για Πολωνούς τόσο από την πόλη όσο και από την περιοχή, πολλοί από τους οποίους μεταφέρθηκαν αργότερα στο διαβόητο Οχυρό VII στο Πόζναν. Στις 7 και 9 Νοεμβρίου 1939, 66 Πολωνοί τεχνίτες, έμποροι, αγρότες, τοπικοί αξιωματούχοι και εργάτες, που προηγουμένως κρατούνταν στην τοπική φυλακή, σφαγιάστηκαν στο κοντινό δάσος. Περαιτέρω τέτοιες σφαγές έγιναν από τους Γερμανούς το Δεκέμβριο του 1939 και τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο του 1940. Ο τοπικός διευθυντής γυμνασίου ήταν μεταξύ των Πολωνών δασκάλων και διευθυντών που δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Πάνω από 50 Πολωνοί, συμπεριλαμβανομένων των ντόπιων ακτιβιστών, της ιντελιγκέντσια και των οικογενειών των θυμάτων των εκτελέσεων, εκδιώχθηκαν το 1939, ενώ 2.139 Πολωνοί εκδιώχθηκαν το 1940 και τα σπίτια τους στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). 534 ασθενείς του τοπικού ψυχιατρείου εκκαθαρίστηκαν με αέριο από τους Γερμανούς τον Ιανουάριο του 1940, και στη συνέχεια ασθενείς από ψυχιατρικά νοσοκομεία στη Γερμανία μεταφέρθηκαν στο Κόστσιαν και επίσης εκκαθαρίστηκαν με αέριο.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κόστσιαν είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Λευτέρης Μυτιληναίος
Ο Λευτέρης Μυτιληναίος (Αθήνα, 24 Απριλίου 1946 - Κόρινθος, 5 Απριλίου 2021) ήταν Έλληνας τραγουδιστής. Κυκλοφόρησε 18 προσωπικά στούντιο άλμπουμ, σε εταιρείες όπως η Columbia Records, η CBS Records International, η EMI και άλλες.
Απεβίωσε από κορωνοϊό (COVID-19) σε ηλικία 74 ετών στις 5 Απριλίου του 2021 , 19 μέρες πριν κλείσει τα 75. Τον τελευταίο καιρό διαβιούσε σε μονάδα φροντίδας στο Λουτράκι από όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Γενικό Νοσοκομείο Κορίνθου. Η κηδεία του έγινε στο Βέλο Κορινθίας.
Δισκογραφία
Κυκλοφόρησε τα ακόλουθα προσωπικά στούντιο άλμπουμ :
Συμμετείχε στα ακόλουθα άλμπουμ:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Θύελλα και Ορμή
μικρογραφία|358x358εσ|[[Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε|Γκαίτε, ένας από τους κύριους εκφραστές του κινήματος.]]
Θύελλα και Ορμή (γερμανικά: Sturm und Drang - Στουρμ ουντ Ντρανγκ) ήταν ένα λογοτεχνικό κίνημα με επίδραση στη μουσική και τις εικαστικές τέχνες που αναπτύχθηκε στη Γερμανία κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, πρόδρομος του γερμανικού ρομαντισμού.
Το όνομα του κινήματος εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1820 και ανάγεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Φρίντριχ Μαξιμίλιαν φον Κλίνγκερ το 1776.
Οι φιλόσοφοι Γιόχαν Γκέοργκ Χάμαν και Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ συνέβαλαν θεωρητικά στην διαμόρφωση του κινήματος. Άλλες σημαντικές προσωπικότητες ήταν οι Γιόχαν Άντον Λάιζεβιτς, Γιάκομπ Μίχαελ Ράινχολντ Λεντς, Χάινριχ Λεοπόλντ Βάγκνερ και Φρίντριχ Μαξιμίλιαν φον Κλίνγκερ. Ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε και ο Φρίντριχ Σίλλερ άρχισαν την καριέρα τους ως εξέχοντα μέλη του κινήματος.
Ανάπτυξη του κινήματος
Αυτό το ανατρεπτικό κίνημα εκτείνεται περίπου από το 1767 έως το 1787 και αντιπαρέθεσε το δημιουργικό, επαναστατικό και ανεξάρτητο πνεύμα ενάντια στον ορθολογισμό του Διαφωτισμού. Αντιμέτωπο με τα ψυχρά μοντέλα και τους λογοτεχνικούς περιορισμούς του γαλλικού νεοκλασικισμού, το νέο κίνημα καθιέρωσε ως πηγή έμπνευσης το συναίσθημα αντί για τη λογική και είχε ως πρότυπα τα έργα του Σαίξπηρ και του Ζαν-Ζακ Ρουσώ. Υποστηρίχθηκε από τον Γιόχαν Γκέοργκ Χάμαν και ιδιαίτερα από τον Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ και τον μαθητή του Γκαίτε ενάντια σ' αυτό που θεωρούνταν υπερβολική ορθολογιστική λογοτεχνική παράδοση. Η απόρριψη των κανόνων του κλασικισμού του 18ου αιώνα το τοποθετεί στις απαρχές ενός πολύ μεγαλύτερου πολιτιστικού κινήματος, του Ρομαντισμού.
Το κίνημα είχε και πολιτικές προεκτάσεις - αν και στην πράξη έμεινε μόνο λογοτεχνικό και αισθητικό ρεύμα, καθώς η κατακερματισμένη Γερμανία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν ευνοούσε μια εθνική δράση. Στρέφονταν κατά του απολυταρχισμού και εμπνέονταν από τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης με θεμελιώδεις αξίες του την έννοια της ελευθερίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα, συγχρόνως απέρριπτε την αστική ζωή και τις αστικές πεποιθήσεις και ηθικές αξίες και επιζητούσε την επιστροφή στη φύση.
Σύμφωνα με τον Χέρντερ, η λογοτεχνία δεν θα συνίστατο πλέον σε μια απλή μίμηση λογοτεχνικών προτύπων, αφού η ιστορία δεν σταματά, αλλά μεταμορφώνεται γιατί είναι ζωντανή. Κάθε λαός σε κάθε εποχή πρέπει να δημιουργεί τη δική του λογοτεχνία. Το καλύτερο μοντέλο ήταν ο Σαίξπηρ, «μεταφραστής της φύσης σε όλες τις γλώσσες της» και «θνητός προικισμένος με θεϊκή δύναμη». Όπως ο Σαίξπηρ είχε χρησιμοποιήσει εθνικά θέματα για να οικοδομήσει ένα «ζωντανό σύνολο», έτσι και οι Γερμανοί έπρεπε να θυμηθούν τη δική τους ιστορία προσφέροντας στην εθνική συνείδηση. Με αυτή την πρόσκληση, ο Χέρντερ ενστάλαξε στον Γκαίτε την ιδέα να γράψει ένα δραματικό έργο για τον Γερμανό ιππότη του 16ου αιώνα Γκετς φον Μπέρλιχινγκεν, δημιουργώντας έτσι ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα έργα της νέας αισθητικής με το οποίο ο 24χρονος συγγραφέας έγινε διάσημος. Ο Χέρντερ έστρεψε την προσοχή των συγγραφέων στη λαϊκή ποίηση και ζήτησε να αναγνωριστεί η «αυθεντικότητα» και το βάθος του δημοτικού τραγουδιού και της δημοτικής ποίησης ως τέχνη.
Στη λογοτεχνία
μικρογραφία|250x250εσ|[[Άρι Σέφερ: Λεονώρα. Οι νεκροί οδηγούν γρήγορα.]] Το κίνημα ήταν επαναστατικό στη γερμανική λογοτεχνία ως προς την έμφαση που έδωσε στην προσωπική υποκειμενικότητα και στα δεινά του ανθρώπου στη κοινωνία της εποχής που κυριαρχούνταν από κοινωνικές διαφορές και ηθική υποκρισία. Καθιέρωσε σταθερά τους Γερμανούς συγγραφείς ως πολιτιστικούς ηγέτες στην Ευρώπη, σε μια εποχή που η Γαλλία θεωρούνταν από πολλούς ως το κέντρο της λογοτεχνικής ανάπτυξης. Το κίνημα διακρίθηκε επίσης από την ένταση με την οποία ανέπτυξε το θέμα της ιδιοφυΐας των νέων ενάντια στα αποδεκτά πρότυπα και από τον ενθουσιασμό του για τη φύση. Σπουδαία μορφή του κινήματος υπήρξε ο Γκαίτε, ο οποίος έγραψε το πρώτο του σημαντικό δράμα, Γκετς φον Μπέρλιχινγκεν (1773), και το πιο αντιπροσωπευτικό του μυθιστόρημα αυτού του ρεύματος Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου (1774). Άλλοι σημαντικοί συγγραφείς ήταν ο Φρίντριχ Κλόπστοκ, ο Γιάκομπ Μίχαελ Ράινχολντ Λεντς, ο οποίος συνέθεσε τα δράματα Ο δάσκαλος ή Τα πλεονεκτήματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης (1774) και Οι στρατιώτες (1776). Ο Χάινριχ Λεοπόλντ Βάγκνερ, που πέθανε πρόωρα, συγγραφέας του δράματος Η βρεφοκτόνος (1776), ο Γκότφριντ Μπύργκερ με το ποίημα Λεονώρα (1773) και ο Φρίντριχ Μύλλερ. Η τελευταία σημαντική προσωπικότητα ήταν ο Σίλλερ, με χαρακτηριστικό έργο Οι Ληστές.
Χαρακτηριστικά - Θέματα
Ο πρωταγωνιστής σε ένα θεατρικό έργο, ποίημα ή μυθιστόρημα του Στουρμ ουντ Ντρανγκ οδηγείται στη δράση - συχνά βίαιη - όχι από την επιδίωξη ευγενών μέσων ούτε από αληθινά κίνητρα, αλλά από εκδίκηση και απληστία. Η λογοτεχνία του κινήματος παρουσιάζει μια αντι-αριστοκρατική κλίση, ενώ επιδιώκει να εξυψώσει το ταπεινό και φυσικό, ειδικά οτιδήποτε είναι οδυνηρό, βασανιστικό ή τρομακτικό.
Η ιστορία του ανεκπλήρωτου έρωτα και της αυτοκτονίας είναι ένα κλασικό θέμα, που παρουσιάζεται σε πολλά έργα, όπως στο μυθιστόρημα του Γκαίτε Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου. Τα έργα απεικονίζουν κοινωνικές συγκρούσεις μεταξύ ενός ατόμου και της κοινωνίας, αλλά και μέσα στην κοινωνία, ακόμη και μέσα στην οικογένεια. Οι πιο τυπικοί χαρακτήρες του κινήματος είναι θύματα της κακής λειτουργίας της κοινωνίας, της βίας και των συνεπειών της (φόνος, βιασμός, βρεφοκτονία που διαπράττουν νέες μητέρες), της ζήλιας μεταξύ αδελφών (λόγω των προνομίων του μεγαλύτερου έναντι του νεότερου), της αλαζονείας των αριστοκρατών προς τους απλούς ανθρώπους, της αυταρχικής βαρβαρότητας των πατέρων των οικογενειών κατώτερων τάξεων, της δύναμης των προκαταλήψεων.
Άλλο επαναλαμβανόμενο θέμα είναι η σύγκρουση μεταξύ της φυσικής ιδιοφυΐας, της απείθαρχης νεολαίας που αγωνίζεται για ελευθερία κατά των φραγμών της υπάρχουσας τάξης, που κάνουν τους χαρακτήρες να εμφανίζονται ως επαναστάτες και εγκληματίες.
Στη μουσική
Το κίνημα επηρέασε και τη μουσική, φθάνοντας στο σημείο της ακμής του τη δεκαετία του 1770. Οι καλλιτεχνικές του προθέσεις ήταν να τρομάξει, να ζαλίσει, να κυριαρχήσει με το συναίσθημα, να δώσει έμφαση στην παράλογη και υποκειμενική προσέγγιση της τέχνης. Μουσικοί εκπρόσωποι του Στουρμ ουντ Ντρανγκ είναι μεταξύ άλλων οι Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ, Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Γιόζεφ Χάυντν και Γκλουκ σε μια συγκεκριμένη περίοδο.
Στην τέχνη
Επιπλέον, ανησυχητικά οράματα και απεικονίσεις εφιαλτών κέρδισαν το κοινό στη Γερμανία, όπως αποδεικνύεται από την κατοχή και τον θαυμασμό του Γκαίτε έργων ζωγραφικής του Φίσλι που τα θεωρούσε ικανά να «προκαλέσουν έναν δυνατό τρόμο στον θεατή».
Αξιοσημείωτοι καλλιτέχνες ήταν οι Ζοζέφ Βερνέ, Κάσπαρ Βολφ, Φίλιπ Τζαίημς ντε Λούθερμπουργκ και Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρομαντισμός Κατηγορία:Λογοτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Ρεύματα στη Ζωγραφική
Ρόμπερτ Μπερένυ
right|thumb|Ο ασυνήθιστος τάφος του Ρ. Μπερένυ Ο Ρόμπερτ Μπερένυ (ουγγρ. Róbert Berény, 18 Μαρτίου 1887 – 10 Σεπτεμβρίου 1953) ήταν Ούγγρος ζωγράφος εβραϊκής καταγωγής, μέλος της «αβάν-γκαρντ» ομάδας που έγινε γνωστή ως «Οι Οκτώ» και εισήγαγε για πρώτη φορά στην ουγγρική τέχνη τον κυβισμό και τον εξπρεσιονισμό, στις αρχές του 20ού αιώνα, πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μπερένυ δεν πρέπει να συγχέεται με τον σχεδόν σύγχρονό του μεγάλο Ούγγρο ιατρό Ρόμπερτ Μπάρανυ, που τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ.
Σπουδές
Ο Μπερένυ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, όπου στην ηλικία των 17 ετών (1904) μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Τίβινταρ Ζεμπλένυ για αρκετούς μήνες. Κατόπιν πήγε για σπουδές στην Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι.
Εκεί ο Μπερένυ επηρεάσθηκε ιδιαίτερα από τη δύναμη της τέχνης του Πωλ Σεζάν. Υιοθέτησε επίσης χρήσεις του χρώματος από τους φωβιστές, με τους οποίους εξέθεσε και έργα του στο Σαλόν του φθινοπώρου.
Σταδιοδρομία
Ο Μπερένυ είναι κυρίως γνωστός για την προσωπική του μορφή εξπρεσιονισμού και κυβισμού, την οποία ανέπτυξε σε συνοδοιπορία με την ομάδα «αβάν-γκαρντ» που αποκαλείται συνήθως «Οι Οκτώ» (ουγγρ. A Nyolcak). Πραγματοποίησαν την πρώτη τους έκθεση μαζί στη Βουδαπέστη το έτος 1909 και τη δεύτερη το 1911. Οι Οκτώ περιελάμβαναν εκτός του Μπερένυ και τους Κάρολυ Κέρνστοκ (ως άτυπο «αρχηγό» τους), Λάγιος Τίχανυ, Μπέλα Τσόμπελ, Ντέζε Τσιγκάνυ, Έντεν Μάρφυ, Ντεζιντέριους Όρμπαν και Μπέρταλαν Πορ. Ο Μπέρενυ τους «μπόλιασε» με γαλλικές επιρροές από την παραμονή του στο Παρίσι.
Οι Οκτώ δημιούργησαν ουσιαστικά τον πυρήνα του μοντερνιστικού πειραματισμού στη χώρα τους και αποτελούσαν μέρος των ριζοσπαστικών διανοητικών ρευμάτων που υπήρχαν επίσης στη μουσική και τη λογοτεχνία της εποχής. Το σημαντικότερο έργο του Μπερένυ αυτής της πρώτης περιόδου του είναι η προσωπογραφία του συνθέτη Μπέλα Μπάρτοκ (1913).
Το 1919 ο ζωγράφος συμμετέσχε στην καλλιτεχνική ζωή της βραχύβιας Ουγγρικής Λαϊκής Δημοκρατίας, όντας ο επικεφαλής του Τμήματος ζωγραφικής στη Διεύθυνση Καλών Τεχνών. Μετά την αλλαγή του καθεστώτος το ίδιο έτος, ο Μπερένυ μετανάστευσε στο Βερολίνο, μαζί με πολυάριθμους άλλους Ούγγρους εικαστικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς. Εκεί έζησε και δημιούργησε για πολλά χρόνια, συνεχίζοντας στο ρεύμα του κυβισμού και του εξπρεσιονισμού. Επέστρεψε στην Ουγγαρία το 1926.
Μετά το 1934 εργαζόταν στο γραφικό χωριό Ζεμπεγκένυ της βόρειας Ουγγαρίας, στην αριστερή όχθη του Δούναβη, και το 1936 τιμήθηκε με το Βραβείο Szinnyei.
Κατά το τελευταίο έτος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το ατελιέ του καλλιτέχνη καταστράφηκε, μαζί με πολλά έργα του. Μεταπολεμικά, με κομμουνιστικό καθεστώς, δίδαξε στο Ουγγρικό Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών (τότε «Ουγγρική Σχολή Σχεδίου») στη Βουδαπέστη. Απεβίωσε στην πατρίδα του σε ηλικία 66 ετών, το 1953.
Από τα τέλη του 20ού αιώνα, με τις αλλαγές των καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη, υπήρξε ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για τους πρώτους μοντερνιστές καλλιτέχνες της Ουγγαρίας. Εκθέσεις έργων τους το 2006 και το 2010-2012 τίμησαν τον Μπερένυ και άλλους εκ των «Οκτώ», ιδίως μια έκθεση με αφορμή την εκατοστή επέτειο από την πρώτη τους έκθεση με αυτή την επωνυμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ζωγράφοι Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες
Άτμαν
Το Άτμαν σημαίνει «εαυτός» στα σανσκριτικά και είναι μια έννοια μεγάλης σημασίας στο Βουδισμό, τον Ινδουισμό και τον Τζαϊνισμό. Ετυμολογικά η λέξη πηγάζει από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα "et-men" που σημαίνει «αναπνέω». Και οι τρεις θρησκείες αναγνωρίζουν το Άτμαν ως τον πραγματικό εαυτό (την ψυχή, ή το προσωπικό Βράχμαν) που οφείλει κανείς να ανακαλύψει ώστε να φτάσει τη φώτιση.
Στο Τζαϊνισμό, το Άτμαν είναι επίσης μια από της βασικές συνθετικές αρχές του κόσμου, η αρχή της συνείδησης. Ο Βουδισμός της Ταϊλάνδης ταυτίζει τη γνώση του προσωπικού άτμαν του ατόμου με τη Νιρβάνα και ο Μαχαγιάνα Βουδισμός θεωρεί πως το άτμαν είναι η έμφυτη δυνατότητα του ανθρώπου να γίνει Βούδας. Σύμφωνα με τον Ινδουισμό η αυτογνωσία οδηγεί στην εμπειρική συνειδητοποίηση πως το Άτμαν και το Βράχμαν είναι στην πραγματικότητα ένα και το αυτό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Βουδισμός
Γιόχαν Άουγκουστ Κάουπερτ
Ο Γιόχαν Άουγκουστ Κάουπερτ (Johann August Kaupert) γεννήθηκε στο Κάσελ της Γερμανίας στις 9 Μαΐου 1822 του κρατιδίου της Έσσης της τότε Γερμανικής Ομοσπονδιακής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε κι εργάστηκε ως τοπογράφος και από 1869 ως χαρτογράφος στο γενικό επιτελείο του πρωσικού στρατού, όπου και συνέβαλε σημαντικά στην δημιουργία των χαρτών κλίμακας 1:25.000 και 1:100.000 του γενικού επιτελείου.
Από το 1875 έως το 1877 συνόδευσε τον Γερμανό αρχαιολόγο Ερνστ Κούρτιους (Ernst Curtious) ως μέλος της αποστολής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Ελλάδα σε συνεργασία με το Αυτοκρατορικό Πρωσικό Υπουργείο Εκκλησιαστικών, Εκπαιδευτικών και Ιατρικών Υποθέσεων, για την τοπογράφηση και χαρτογράφηση της Αθήνας και της Αττικής.
Η συνεργασία του με τον Κούρτιους το 1878 οδήγησε στην έκδοση του έργου Atlas of Athens, και αργότερα το μνημειώδες Karten von Attica - Χάρτες της Αττικής (1881-1903)όπου συμετείχε ο επίσης Γερμανός αρχαιολόγος Άρτουρ Μιλχόφερ (Arthur Milchhoefer), έργο που ολοκληρώθηκε μετά το θάνατό του στις 11 Φεβρουαρίου 1899 και αποτελεί ανεκτίμητο τεκμήριο τοπιογραφίας και αρχαιολογίας για την αττική γη. Το έργο Karten von Attica εκδόθηκε από τον Reimer B., και η εκτύπωσή του έγινε από το γερμανικό λιθογραφείο Korbeweit στο Βερολίνο. Ο Κάουπερτ βραβεύτηκε το 1889 από το πανεπιστήμιο του Στρασβούργου με τιμητικό διδακτορικό τίτλο.
Σημαντικά έργα του
Σημαντικά έργα του Κάουπερτ είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί χαρτογράφοι
Γεγονότα Οκτωβρίου 2022
1 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
2 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Αθλητισμός
3 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Επιστήμη και τεχνολογία
4 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Οικονομία και επιχειρήσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
Επιστήμη και τεχνολογία
5 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Επιχειρήσεις και οικονομία
Πολιτική και εκλογές
6 Οκτωβρίου
Τέχνες και πολιτισμός
Υγεία και περιβάλλον
7 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Τέχνες και πολιτισμός
Καταστροφές και δυστυχήματα
Πολιτική και εκλογές
8 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
9 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
Αθλητισμός (Sky Sports)
10 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Οικονομία
Νόμος και έγκλημα
11 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Διεθνείς σχέσεις
Πολιτική και εκλογές
12 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
13 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Στέφανι Σεχ
Η Στέφανι Σεχ (αγγλικά: Stephanie Sheh) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής, σκηνοθέτης, συγγραφέας και παραγωγός. Έχει συνεργαστεί με πολλές εταιρίες όπως η Sony, Cartoon Network κλπ.
Γεγονότα Οκτωβρίου 2022
13 Οκτωβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Στέφανι Σεχ
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Καλαμαζού του Μίσιγκαν και μεγάλωσε στη Βόρεια Καλιφόρνια. Πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας στην Ταϊβάν. Άρχισε να την ενδιαφέρει η υποκριτική όταν έπαιξε σε ένα σχολικό έργο στο γυμνάσιο Μόντα Βίστα στο Κουπερτίνο της Καλιφόρνια. Συμμετείχε στο άνιμε κλάμπ όσο ήταν στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Σπούδασε υποκριτική, φωνητική και αυτοσχεδιασμό. Αφού αποφοίτησε το 1999 συνέχισε την καριέρα της ως ηθοποιός και πήρε δουλειά ως παραγωγός. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, εργάστηκε στο Synch-Point, τη οποία έδινε τη φωνή της σε αγγλικές μεταγλωττίσεις για anime, στο οποίο παρήγαγε τη μεταγλώττιση για το I'm Gonna Be An Angel!, εκτός από τη φωνή της Silky. Δούλευε με το Synch-Point όταν έφερε τον Marc Handler στο ADR σκηνοθετικά για το FLCL, ο οποίο έπαιξε ως ένας από τους κύριους χαρακτήρες, τον Mamimi.
Γεγονότα Οκτωβρίου 2022
13 Οκτωβρίου
Νόμος και έγκλημα
14 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Στέφανι Σεχ
Μεταγλώττιση
Έκανε το ντεμπούτο της στη μεταγλώττιση το 2001 στο ρόλο της Silky για την σειρά άνιμε I'm Gonna Be an Angel!. Αργότερα έχει δώσει τη φωνή της σε σειρές άνιμε όπως Naruto, Bleach, Blue Exorcist, Fate/Zero, Sailor Moon Crystal κλπ.
Γεγονότα Οκτωβρίου 2022
14 Οκτωβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Πολιτική και εκλογές
Στέφανι Σεχ
Μεταγλώττιση
Έχει δώσει τη φωνή της στα κινούμενα σχέδια όπως Care Bears: Welcome to Care-a-Lot, Monster High, Ever After High, Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir, Barbie Dreamhouse Adventures κλπ. Έχει δώσει τη φωνή στα βιντεοπαιχνίδια όπως Valkyrie Profile 2: Silmeria, Star Ocean: First Departure, Sengoku Basara: Samurai Heroes,Tekken Tag Tournament 2, Fire Emblem Awakening κλπ.
Γεγονότα Οκτωβρίου 2022
15 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Στέφανι Σεχ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Γεγονότα Οκτωβρίου 2022
15 Οκτωβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
16 Οκτωβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Αθλητισμός
17 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Τέχνες και πολιτισμός
Αθλητισμός
18 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Διεθνείς σχέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
19 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Επιχείρηση και οικονομία
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
20 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
21 Οκτωβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα