cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους
Εξόντωση νοσοκομειακών ασθενών
Τον Ιούλιο του 1939, υλοποιήθηκε ένα ναζιστικό μυστικό πρόγραμμα με την ονομασία Action T4, σκοπός του οποίου ήταν η εξόντωση ψυχασθενών. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, το πρόγραμμα τέθηκε σε εφαρμογή σε μαζική κλίμακα στα κατεχόμενα πολωνικά εδάφη. Συνήθως, όλοι οι ασθενείς, συνοδευόμενοι από στρατιώτες από ειδικά αποσπάσματα της SS, μεταφέρθηκαν με φορτηγά στους χώρους εξόντωσης. Οι πρώτες ενέργειες αυτού του τύπου πραγματοποιήθηκαν σε ένα μεγάλο ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι στις 22 Σεπτεμβρίου 1939 (περιοχή του Γκντανσκ), καθώς και στο Γκνιέζνο και στο Κόστσιαν.
Ο συνολικός αριθμός ψυχασθενών που δολοφονήθηκαν από τους Ναζί στην κατεχόμενη Πολωνία μεταξύ 1939 και 1945 εκτιμάται ότι υπερβαίνει τους 16.000. Επιπλέον 10.000 ασθενείς πέθαναν από υποσιτισμό. Περίπου 100 από τα 243 μέλη της Πολωνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας γνώρισαν την ίδια τύχη με τους ασθενείς τους.
Η εκτέλεση ασθενών από εκτελεστικό απόσπασμα και με περίστροφο περιελάμβανε 400 ασθενείς ενός ψυχιατρικού νοσοκομείου στο Χέουμ την 1η Φεβρουαρίου 1940 και από την Οβίνσκα. Στην Πομερανία, μεταφέρθηκαν σε στρατιωτικό φρούριο στο Πόζναν και δολοφονήθηκαν με μονοξείδιο του άνθρακα στις αποθήκες του Φρούριου VII, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, καθώς και γυναικών, τις οποίες οι αρχές χαρακτήρισαν ως Πολωνές πόρνες. Άλλοι ασθενείς στο νοσοκομείο Οβίνσκα δολοφονήθηκαν με αέριο σε σφραγισμένα φορτηγά χρησιμοποιώντας καυσαέρια. Η ίδια μέθοδος χρησιμοποιήθηκε στο νοσοκομείο Κοχανούφκα κοντά στο Λοτζ, όπου 840 άτομα σκοτώθηκαν το 1940 και συνολικά 1.126 θύματα σε 286 κλινικές.
Αυτή ήταν η πρώτη «επιτυχημένη» δοκιμή της μαζικής δολοφονίας των Πολωνών με αέριο. Αυτή η τεχνική αργότερα τελειοποιήθηκε σε πολλούς άλλους ψυχασθενείς στην Πολωνία και στη Γερμανία. Ξεκινώντας το 1941, η τεχνική χρησιμοποιήθηκε ευρέως στα στρατόπεδα εξόντωσης. Τα ναζιστικά φορτηγά αερίων χρησιμοποιήθηκαν επίσης για πρώτη φορά το 1940 για να σκοτώσουν ψυχασθενή παιδιά.
Το 1943, ο αρχηγός της Σούτσσταφφελ και της αστυνομίας στην Πολωνία, Βίλχελμ Κόπε, διέταξε να εξοντωθούν περισσότεροι από 30.000 Πολωνοί που έπασχαν από φυματίωση ως ο λεγόμενος «κίνδυνος για την υγεία» για το Γενικό Κυβερνείο. Σκοτώθηκαν κυρίως στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο.
Δίωξη της Καθολικής Εκκλησίας
μικρογραφία| Πολωνοί ιερείς και πολίτες στην Παλιά Αγορά του [[Μπίντγκοστς, 9 Σεπτεμβρίου 1939]] Ο Σερ Ίαν Κέρσοου έγραψε ότι, στο σχέδιο του Χίτλερ για τη γερμανοποίηση της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δεν θα υπήρχε θέση για τις χριστιανικές εκκλησίες.
Ιστορικά, η εκκλησία υπήρξε ηγετική δύναμη στον πολωνικό εθνικισμό ενάντια στην ξένη κυριαρχία και έτσι οι Ναζί στόχευαν κληρικούς, μοναχούς και μοναχές στις τρομοκρατικές τους εκστρατείες - τόσο για την αντίσταση τους όσο και για την πολιτιστική τους σημασία. Από τη σύντομη περίοδο στρατιωτικού ελέγχου από την 1η Σεπτεμβρίου 1939 έως τις 25 Οκτωβρίου 1939, ο Ντέιβις έγραψε: «σύμφωνα με μια πηγή, πραγματοποιήθηκαν 714 μαζικές εκτελέσεις, και 6.376 άτομα, κυρίως Καθολικοί, πυροβολήθηκαν. Άλλοι ανέβασαν τον δείκτη θανάτων μόνο σε μια πόλη σε 20.000. Ήταν μια γεύση από τα πράγματα που θα έρχονταν». Σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica, 1.811 Πολωνοί ιερείς πέθαναν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Η ναζιστική πολιτική απέναντι στην Εκκλησία ήταν πιο βάναυση στα εδάφη που προσαρτήθηκαν στη Μείζων Γερμανία, όπου οι Ναζί ξεκίνησαν συστηματικά να αποξηλώνουν την Εκκλησία, όπου συνέλαβαν τους ηγέτες της, εξόρισαν τους κληρικούς της, έκλεισαν τις εκκλησίες, τα μοναστήρια και τις μονές της. Πολλοί κληρικοί δολοφονήθηκαν.
Η Καθολική Εκκλησία καταπιέστηκε στην επικράτεια του Ράιχσγκαου Βάρτελαντ πιο σκληρά από ότι αλλού. Στο Βάρτελαντ, ο περιφερειακός ηγέτης Άρτουρ Γκράιζερ, με την ενθάρρυνση των Ράινχαρντ Χάιντριχ και Μάρτιν Μπόρμαν, ξεκίνησε μια βάναυση επίθεση κατά της Καθολικής Εκκλησίας. Τα ακίνητα και τα κεφάλαιά της κατασχέθηκαν και έκλεισαν οι απλοί οργανισμοί. Ο Έβανς έγραψε ότι: «Πολλοί κληρικοί, μοναχοί, διοικητές αρχιεπισκοπών και αξιωματούχοι της Εκκλησίας συνελήφθησαν, απελάθηκαν στο Γενικό Κυβερνείο, μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ράιχ, ή απλά πυροβολήθηκαν. Συνολικά, περίπου 1.700 Πολωνοί ιερείς κατέληξαν στο Νταχάου: οι μισοί από αυτούς δεν επέζησαν από τη φυλάκισή τους». Ο διοικητικός διευθυντής του Γκράιζερ, Αουγκούστ Γύγκερ είχε προηγουμένως ηγηθεί της προσπάθειας ναζιστοποίησης της Ευαγγελικής Εκκλησίας στην Πρωσία. Στην Πολωνία, κέρδισε το ψευδώνυμο «Kirchen-Jager» (Κυνηγός της Εκκλησίας) για την ένταση της εχθρότητάς του προς την Εκκλησία.
«Μέχρι το τέλος του 1941», έγραψε ο Έβανς, «η Πολωνική Καθολική Εκκλησία είχε ουσιαστικά απαγορευτεί στο Βάρτελαντ. Ήταν περισσότερο ή λιγότερο γερμανοποιημένη στα άλλα κατεχόμενα εδάφη, παρά την παπική εγκύκλιο που εξέδωσε ο Πάπας στις 27 Οκτωβρίου 1939, διαμαρτυρόμενος ενάντια σε αυτή τη δίωξη». Οι Γερμανοί έκλεισαν επίσης σεμινάρια και μονές και εκδίωξαν μοναχούς και μοναχές σε όλη την Πολωνία. Στην Πομερανία, όλοι εκτός από 20 από τους 650 ιερείς πυροβολήθηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μεταξύ 1939 και 1945, 2.935 μέλη του πολωνού κλήρου (18% ) σκοτώθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στην πόλη Βουοτσουάβεκ, το 49% των καθολικών ιερέων του σκοτώθηκαν και στο Χέουμνο το 48%. Εκατόν οκτώ από αυτούς θεωρούνται ευλογημένοι μάρτυρες. Μεταξύ αυτών, ο Μαξιμίλιαν Κόλμπε, ο οποίος πέθανε εθελοντικά στο Άουσβιτς στη θέση ενός ξένου, αγιοποιήθηκε το 1982.
Καταστροφή των Πολωνών Εβραίων (1941-43)
μικρογραφία| Πολωνοεβραίοι που τραβήχτηκαν από ένα καταφύγιο από γερμανικά στρατεύματα. [[Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας|Εξέγερση στο Γκέτο της Βαρσοβίας, 1943]] Το Ολοκαύτωμα στην γερμανοκρατούμενη Πολωνία περιελάμβανε την εφαρμογή της γερμανικής ναζιστικής πολιτικής της συστηματικής και ως επί το πλείστον επιτυχούς καταστροφής του αυτόχθονου πολωνοεβραϊκού πληθυσμού, τον οποίο οι Ναζί θεωρούσαν «υπάνθρωπο» (Untermenschen). Μεταξύ της εισβολής του 1939 στην Πολωνία και του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πάνω από το 90% των Πολωνπεβραίων είχαν πεθάνει. Έξι στρατόπεδα εξόντωσης (Άουσβιτς, Μπέλζεκ, Χέλμνο, Μαϊντάνεκ, Σομπίμπουρ και Τρεμπλίνκα) ιδρύθηκαν, στα οποία πραγματοποιήθηκε η μαζική δολοφονία εκατομμυρίων Πολωνοεβραίων και διαφόρων άλλων ομάδων, μεταξύ 1942 και 1944. Τα στρατόπεδα σχεδιάστηκαν και λειτουργούσαν από τους Ναζί Γερμανούς και δεν υπήρχαν Πολωνοί φρουροί σε κανέναν από αυτά. Από τον προπολεμικό εβραϊκό πληθυσμό των 3.500.000, μόλις 50.000-120.000 Εβραίοι επέζησαν από τον πόλεμο.
Καταστροφή της Βαρσοβίας το 1944
μικρογραφία| Πολωνοί πολίτες που δολοφονήθηκαν από γερμανικά στρατεύματα της [[Σούτσσταφφελ, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, τον Αύγουστο του 1944]] Κατά τη διάρκεια της καταστολής της Εξέγερσης της Βαρσοβίας του 1944, οι γερμανικές δυνάμεις διέπραξαν πολλές θηριωδίες εναντίον Πολωνών αμάχων, ακολουθώντας την εντολή του Χίτλερ να ισοπεδώσουν την πόλη. Το πιο διαβόητο περιστατικό συνέβη στη Βόλα, όπου στις αρχές Αυγούστου 1944, μεταξύ 40 και 50.000 πολιτών (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) συγκεντρώθηκαν μεθοδικά και εκτελέστηκαν από τους Einsatzkommando της Σίχερχαϊτσπολιτσαϊ υπό την διοίκηση του Χάιντς Ράινεφαρτ και τους αμνηστώμενους Γερμανούς εγκληματίες της Ταξιαρχίας του Ντίρλεβανγκερ. Άλλες παρόμοιες σφαγές έλαβαν χώρα στις περιοχές Σρουντμιέστσιε (Κέντρο Πόλης), Παλιά Πόλη και Μαρίμοντ. Στην Οχότα, ένα όργιο πολιτικών δολοφονιών, βιασμών και λεηλασιών πραγματοποιήθηκε από Ρώσους συνεργάτες του Ρωσικού Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού. Μετά την πτώση της Παλιάς Πόλης, στις αρχές Σεπτεμβρίου, 7.000 σοβαρά τραυματίες του νοσοκομείου εκτελέστηκαν ή κάηκαν ζωντανοί, συχνά με το ιατρικό προσωπικό που τους φρόντιζε. Παρόμοιες φρικαλεότητες σημειώθηκαν αργότερα στην περιοχή Τσερνιάκουφ και μετά την πτώση των περιοχών Ποβίσλε και Μοκότουφ.
Μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου 1944, οι Πολωνοί αντιστασιακοί μαχητές δεν θεωρούνταν από τους Γερμανούς ως μαχητές. Έτσι, όταν συνελήφθησαν, εκτελέστηκαν συνοπτικά. Εκατόν εξήντα πέντε χιλιάδες σωζόμενοι πολίτες στάλθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας και 50.000 μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ η κατεστραμμένη πόλη κατεδαφίστηκε συστηματικά. Ούτε ο Ράινεφαρτ ούτε ο Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι δικάστηκαν ποτέ για τα εγκλήματά τους που διαπράχθηκαν κατά την καταστολή της εξέγερσης (το πολωνικό αίτημα έκδοσης του αμνηστιακού Βίλχελμ Κόπε από τη Γερμανία απορρίφθηκε επίσης. ).
Πηγές
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Πολωνία Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Ναζιστική δίωξη της Καθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Γενοκτονίες στην Ευρώπη Κατηγορία:Γερμανοποίηση Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Διωγμός Πολωνών
Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων
Ο Δημοτικός Αθλητικός Σύλλογος Άνω Λιοσίων ήταν ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα τα Άνω Λιόσια Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσής του ήταν το 1992 και χρώματα το πράσινο και το λευκό. Διέθετε ακαδημίες καλαθοσφαίρισης, ελληνορωμαϊκής πάλης, ποδοσφαίρου, κολύμβησης, αντισφαίρισης, ταεκβοντό, πετοσφαίρισης, τοξοβολίας, γυμναστικής, ρυθμικής γυμναστικής και κλασικού αθλητισμού. Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα στο χώρο κατά τη δεκαετία του 2000, οπότε και κατέκτησε τρία Πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Ελλάδας. Τον Ιούλιο του 2012 ανακοινώθηκε η παύση της λειτουργίας όλων των τμημάτων του συλλόγου, με εξαίρεση εκείνο της - ανδρικής και γυναικείας - καλαθοσφαίρισης, το οποίο συνέχισε την πορεία του στα εθνικά πρωταθλήματα με την ονομασία «Εύνικος Γ.Α.Σ.»
Τμήμα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
Η ανδρική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α. την περίοδο 1994-95. Ως αποτέλεσμα κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας από την επόμενη χρονιά.
Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1997-98 βρήκε το σύλλογο στην πρώτη θέση της βαθμολογίας της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, επίτευγμα που σήμαινε και τον προβιβασμό του. Κατόπιν αγωνίστηκε μέχρι και την περίοδο 2002-03 στη Β' Εθνική Κατηγορία, οπότε και κατέκτησε τη δεύτερη θέση, κερδίζοντας εισιτήριο για την Α2 Εθνική Κατηγορία.
Στην Α2 Εθνική Κατηγορία αγωνίστηκε για δύο αγωνιστικές περιόδους, μέχρι τη λήξη της αγωνιστικής περιόδου 2004-05. Έχοντας επιτύχει μόλις μία νίκη, ο Δ.Α.Σ.Α.Λ. τερμάτισε τελευταίος με μόλις μία νίκη στο ενεργητικό του κι έτσι υποβιβάστηκε. Η κακή του πορεία συνεχίστηκε και τις επόμενες χρονιές, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό του από τη Β' Εθνική τον Ιούνιο του 2006 και από τη Γ' Εθνική το Μάιο του 2007.
Η πορεία αυτή των συνεχών υποβιβασμών συνεχίστηκε και στο τοπικό πρωτάθλημα, καθώς το τέλος της περιόδου 2007-08 είδε τον υποβιβασμό της ομάδας από την Α' Κατηγορία Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α. στην Β' Κατηγορία. Κατά την περίοδο 2008-09 ο Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων έδειξε σημάδια ανάκαμψης, αφού η πορεία του στον 1ο όμιλο του πρωταθλήματος Β' Κατηγορίας Ανδρών επέτρεψε την άνοδό του στην Α' Κατηγορία για την περίοδο 2009-10. Κατά την περίοδο 2009-10 ο σύλλογος κατετάγη 10ος γλυτώνοντας τον υποβιβασμό.
Κατά την περίοδο 2010-11, μια εξαιρετική χρονιά, έφτασε μέχρι τα play-off, χάνοντας την ευκαιρία ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία, γνωρίζοντας τρεις ήττες από τον Α.Σ. Νίκη Αμαρουσίου.
Την επόμενη χρονιά 2011-12 ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 11η θέση του Πρωταθλήματος της Α' Κατηγορίας. Εξασφαλισε μεν την παραμονή του, ωστόσο πλέον θα εμφανίζεται με την καινούρια ονομασία «Εύνικος Γ.Α.Σ.»
Ιστορικά στοιχεία
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης είναι από τα επιφανέστερα του συλλόγου με μεγάλες επιτυχίες σε πανελλαδικό επίπεδο, μια από τις σταθερά ισχυρές ομάδες την τελευταίας δεκαετίας.
Από το φθινόπωρο του 1996 η ομάδα ακολούθησε σταθερή ανοδική πορεία, που την οδήγησε στην κορυφαία κατηγορία των ελληνικών πανελλαδικών πρωταθλημάτων. Η πορεία αυτή ξεκίνησε την περίοδο 1996-97, οπότε και ο Δ.Α.Σ.Α.Λ. κατέκτησε το Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.Σ.Κ.Α. Με τον τρόπο αυτό εισήλθε στις Εθνικές Κατηγορίες και συγκεκριμένα στη Β' Εθνική Κατηγορία, η οποία σήμερα έχει καταργηθεί.
Αν και νεοφώτιστη, η ομάδα κατέκτησε αμέσως το Πρωτάθλημα Β' Εθνικής Κατηγορίας κατά την περίοδο 1997-98, γνωρίζοντας παράλληλα και προβιβασμό. Την επόμενη χρονιά, 1998-99, αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική Κατηγορία, ολοκληρώνοντας τις υποχρεώσεις της στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας, κάτι που επέτρεψε και την άνοδό της στην κορυφαία εθνική κατηγορία ως δευτεραθλήτρια. Ο Δ.Α.Σ.Α.Λ. αγωνίστηκε ακολούθως για 8 συνεχόμενες χρονιές στην Α1 Εθνική Κατηγορία, οπότε και έζησε τις πιο αξιοσημείωτες επιτυχίες της πορείας του. Συγκεκριμένα κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος τρεις συνεχόμενες χρονιές (2000-01·2001-02·2002-03).
Παράλληλα στην τροπαιοθήκη του διαθέτει επίσης δύο Κύπελλα Ελλάδος (2001·2004), ενώ έχει υπάρξει φιναλίστ μια ακόμη χρονιά. Το πρώτο τρόπαιο, το οποίο ήταν μάλιστα νταμπλ, ήρθε στις 25 Μαρτίου 2001 στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας, οπότε και επικράτησε του Σπόρτιγκ Αθηνών με σκορ 61-55. Προπονητής του συλλόγου ήταν τότε ο Γιάννης Τσιμπής. Το δεύτερο Κύπελλο κατακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2004 στην Αθήνα, όταν και ο Δ.Α.Σ.Α.Λ. νίκησε τον Αστέρα Εξαρχείων με σκορ 64-59. Προπονητής ήταν ο Βασίλης Ντάκουρης. Η τρίτη συμμετοχή του συλλόγου σε τελικό Κυπέλλου ήταν στις 13 Μαρτίου 2005 στην Αθήνα, οπότε και ηττήθηκε από το Σπόρτιγκ Αθηνών με σκορ 61-60.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2006-07 οι επιδόσεις της ομάδας υπήρξαν χαμηλές με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Η κατάσταση αυτή αποδείχτηκε όμως προσωρινή, καθώς κατά την περίοδο 2007-08 ο Δ.Α.Σ.Α.Λ. αναδείχθηκε δεύτερος στο Νότιο Όμιλο, επιστρέφοντας στην Α1 Κατηγορία.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 η ομάδα αγωνίστηκε στην κορυφαία κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος, κατακτώντας την 7η θέση στην τελική κατάταξη. Στο Κύπελλο γνώρισε τον αποκλεισμό γνωρίζοντας την ήττα από τον Αθηναϊκό με σκορ 60-61. Την επόμενη χρονιά, 2009-10, ο σύλλογος αγωνίστηκε και πάλι στην Α1 Εθνική Κατηγορία, κατακτώντας την 6η θέση στην τελική κατάταξη. Συμμετείχε επίσης απευθείας στη 2η φάση του Κυπέλλου Ελλάδας γνωρίζοντας την ήττα-αποκλεισμό από τον Παναθηναϊκό με σκορ 75-57.
Κατά την τελευταία του χρονιά με αυτή την επωνυμία, 2011-12, ο Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων κατετάγη στην 6η θέση της βαθμολογικής κατάταξης της Α1 Εθνικής, παραμένοντας χωρίς περαιτέρω αγώνες στην κατηγορία. Στο Κύπελλο αποκλείστηκε στη φάση των «16», γνωρίζοντας την ήττα από τον Πανιώνιο με σκορ 61–57.
Αξιοσημείωτες καλαθοσφαιρίστριες
Στο Δ.Α.Σ.Α.Λ. έκανε τα πρώτα της βήματα στο μπάσκετ (1987-1997) η Αναστασία Κωστάκη, η πρώτη Ελληνίδα που έπαιξε στο ΝΒΑ γυναικών, ενώ σε αυτόν έκλεισε την καριέρα της η Σοφία Κλιγκοπούλου, η αθλήτρια με τις περισσότερες συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών, 210 στο σύνολο. Σημαντικό στέλεχος της ομάδας υπήρξε επίσης η Βασιλεία Γκουζίνη, παρούσα σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου κατά την περίοδο 1999-2006. Επίσης παίκτριες του συλλόγου έχουν υπάρξει οι διεθνείς Ελένη Βασιλείου, Αναστασία Γκοτζή και Κατερίνα Δελή.
Ευρωπαϊκή πορεία
Ο Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων έχει λάβει, επιπροσθέτως, μέρος τα τελευταία χρόνια στις παρακάτω διοργανώσεις εκτός συνόρων:
Τμήματα υποδομής
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης νεανίδων του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων διαθέτει στην τροπαιοθήκη του οκτώ Πανελλήνια Πρωταθλήματα, περισσότερα από κάθε άλλο σύλλογο. Συγκεκριμένα κατέλαβε την πρώτη θέση κατά τα έτη 1998, 1999, 2000, 2002, 2003, 2008, 2009 και 2011. Το τμήμα κορασίδων είναι επίσης στην κορυφή του συγκεντρωτικού πίνακα Πανελλήνιων Πρωταθλημάτων ανά σωματείο με τέσσερα στο σύνολο (όσα κι ο Απόλλων Καλαμαριάς), κατά τα έτη 1998, 2001, 2008 και 2009.
Τμήμα Ελληνορωμαϊκής Πάλης
Ο Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων δραστηριοποιούταν στην ελληνορωμαϊκή πάλη διατηρώντας τμήματα παίδων-εφήβων-ανδρών καθώς και ακαδημία εκμάθησης με στόχο τη διάδοση του αθλήματος. Ως έδρα χρησιμοποιούσε το Κλειστό Γυμναστήριο στη Δροσούπολη Άνω Λιοσίων.
Τμήμα Αντισφαίρισης
Το τμήμα αντισφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε το 1995, αποτελώντας ένα από τα σωματεία που απαρτίζουν τη Θ' Ένωση Ομίλων Αντισφαίρισης στην ελληνική επικράτεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Ανω Λιοσια Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ρυθμικής γυμναστικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πάλης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1992 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1992 Κατηγορία:Εύνικος Γ.Α.Σ.
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Πέλλας
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πέλλας
Γλασκώβη
Η Γλασκώβη (αγγλικά: Glasgow) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Σκωτίας, με τον ποταμό Κλάιντ να τη διασχίζει από τα ανατολικά προς τα δυτικά, περνώντας μέσα από το κέντρο της. Ο πληθυσμός της πόλης το 2022 εκτιμήθηκε πως είναι 635.000 κάτοικοι, και η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή, γνωστή και ως Μείζων Γλασκώβη (Greater Glasgow) είχε 1.861.315 κατοίκους. Η πόλη της Γλασκώβης ανήκει διοικητικά στον νομό με το όνομα Στράθκλαϊντ, και βρίσκεται στην κεντροδυτική περιοχή της Σκωτίας.
Ιστορία
Η περιοχή στην οποία βρίσκεται η Γλασκώβη κατοικούταν από τα αρχαία χρόνια. Επισήμως ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα μ.χ., από τον άγιο Κέντιγκερν ή Μούνγκο, και σηματοδοτήθηκε από την ανέγερση εκκλησίας στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα ο καθεδρικός ναός της Γλασκώβης.
Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται ταχύτατα τον 16ο αιώνα καθώς ήταν το λιμάνι που χρησιμοποιούταν για την μεταφορά εμπορευμάτων όπως καπνός, βαμβάκι και ζάχαρη προς τις αγορές της Αμερικής. Ταυτόχρονα αναπτύχθηκαν οι βιομηχανίες σιδήρου, χάλυβα, υφαντουργίας και κάρβουνου με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο πληθυσμός της στο 1 εκατομμύριο το 1930. Η μεγαλύτερη βιομηχανία της Γλασκώβης ήταν όμως τα ναυπηγεία της, κατά μήκους του ποταμού Κλάιντ. Σε αυτά τα ναυπηγεία κατασκευάστηκαν πολλά γνωστά πλοία, όπως το Queen Mary, Queen Elizabeth and Queen Elizabeth 2 (QE2). Το ναυάγιο της Ζακύνθου επίσης ναυπηγήθηκε σε ένα από τα ναυπηγεία της Γλασκώβης το 1937.
Μέχρι και το 1950, η Γλασκώβη βρισκόταν σε οικονομική ανάπτυξη. Κατά την δεκαετία του '60, όμως, άρχισε η οικονομική παρακμή της πόλης, καθώς δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τις βαριές βιομηχανίες άλλων κρατών, με αποτέλεσμα να κλείσουν πολλά ναυπηγεία και βιομηχανίες και να αυξηθεί ο αριθμός των ανέργων με δραματικές επιπτώσεις για την περιοχή. Η αύξηση της εγκληματικότητας, τα ναρκωτικά, και οι συμμορίες που δρούσαν κυρίως στην ανατολική περιοχή της πόλης άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Η περιοχή γύρω από το ποτάμι έπεσε σε οικονομική εξαθλίωση και εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι και την δεκαετία του 1990. Τότε η Γλασκώβη έγινε η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο τουρισμός της, να γίνουν έργα για την ανάπτυξη και καλλωπισμό της, ενώ ταυτόχρονα η οικονομία της άρχισε να στηρίζεται σε νεοεισερχόμενες εταιρίες που παρέχουν οικονομικές υπηρεσίες και λιγότερο στην βαριά βιομηχανία.
Αυτή την στιγμή, μόνο τα ναυπηγεία που ανήκουν στην Βρετανική πολεμική βιομηχανία ΒΑΕ λειτουργούν και κατασκευάζουν πολεμικά πλοία για τη Μεγάλη Βρετανία. Η Γλασκώβη είναι η τρίτη πόλη της Μεγάλης Βρετανίας όσο αφορά τον αριθμό ξένων τουριστών που την επισκέπτονται, μετά από το Λονδίνο και το Εδιμβούργο.
Αξιοθέατα
Αρχιτεκτονικά η Γλασκώβη ονομάζεται και Σικάγο της Ευρώπης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολεοδομικά το κέντρο της πόλης έχει μεγάλες λεωφόρους σε διάταξη δικτύου (παράλληλους και κάθετους δρόμους), ενώ και τα κτίρια της έχουν χαρακτήρα αμερικάνικης αρχιτεκτονικής με επιβλητικές και βαριές όψεις, σκοτεινού χρώματος.
Ο επισκέπτης στην πόλη αξίζει να επισκεφθεί το κεντρικό κτήριο του πανεπιστημίου της Γλασκώβης, το δημαρχιακό μέγαρο μπροστά από την κεντρική πλατεία της πόλης Πλατεία Τζορτζ, το κτήριο Μάκιντος της σχολής καλών τεχνών της Γλασκώβης, τον κεντρικό καθεδρικό ναό και τη νεκρόπολη, την γκαλερί τέχνης Κέλβινγκροβ, όπως επίσης και το καινούργιο μουσείο συγκοινωνιών Ρίβερσαϊντ με την αξιοσημείωτη μοντέρνα αρχιτεκτονική του. Τα περισσότερα εμπορικά μαγαζιά είναι κατά μήκος των πεζόδρομων οδών Μπιουκάναν και Σότσιχολ.
Στη Γλασκώβη έχουν έδρα τα πανεπιστήμια Πανεπιστήμιο του Στραθκλάιντ, το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, το Καληδονιανό Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και η σχολή καλών τεχνών της Γλασκώβης. Το πανεπιστήμιο της δυτικής Σκοτίας βρίσκεται επίσης πολύ κοντά στην πόλη της Γλασκώβης.
Κλίμα
Ο καιρός της Γλασκώβης επηρεάζεται από το ρεύμα του κόλπου του Μεξικού, έτσι το κλίμα χαρακτηρίζεται γενικά θερμό και εύκρατο για την περιοχή. Οι βροχοπτώσεις είναι συχνό φαινόμενο όλο το έτος, ενώ οι χιονοπτώσεις κατά την διάρκεια του χειμώνα είναι σπάνιες. Κατά τη διάρκεια του Ιουλίου σημειώνονται οι υψηλότερες θερμοκρασίες του έτους, με τη θερμοκρασία να φτάνει κατά μέσο όρο τους 14.5 βαθμούς Κελσίου, ενώ τον Ιανουάριο σημειώνονται οι χαμηλότερες θερμοκρασίες, με τη μέση θερμοκρασία στους 3 βαθμούς Κελσίου.
Αθλητισμός
Όσον αφορά τον αθλητισμό, οι κάτοικοι της Γλασκώβης ασχολούνται, όπως όλοι οι Σκωτσέζοι, με το ποδόσφαιρο, το ράγκμπι και το γκολφ. Στη Γλασκώβη έχουν την έδρα τους οι ποδοσφαιρικές ομάδες Ρέιντζερς Γλασκώβης και Σέλτικ Γλασκώβης οι οποίες μονοπωλούν το σκωτσέζικο πρωτάθλημα τις τελευταίες δεκαετίες. Η αντιπαλότητα των φιλάθλων μεταξύ των δύο ομάδων είναι έντονη, καθώς αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι οι φίλαθλοι των Ρέινζερς είναι χριστιανοί διαμαρτυρόμενοι, ενώ της Σέλτικ καθολικοί.
Το καλοκαίρι του 2014 η Γλασκώβη φιλοξένησε τους Αγώνες της Κοινοπολιτείας.
Ελληνική παρουσία
Στη Γλασκώβη βρίσκεται και η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Λουκά (St Luke’s Orthodox cathedral), μέσα στην οποία συστεγάζεται και το ελληνικό σχολείο για παιδιά Ελλαδιτών Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων που ζουν και δουλεύουν στην πόλη. Το σχολείο δεν είναι επισήμως αναγνωρισμένο από το ελληνικό κράτος και οι μαθητές συμμετέχουν σε αυτό δύο φορές την εβδομάδα (απογεύματα) μετά από την παρακολούθηση μαθημάτων στα κανονικά σχολεία. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και το επίτιμο ελληνικό προξενείο.
Αδελφοποιήσεις
Η πόλη της Γλασκώβης έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Εθνόσημο της Σενεγάλης
Το εθνόσημο της Σενεγάλης χρονολογείται από τη δεκαετία του '60. Επάνω σε αυτό είναι γραμμένη στα γαλλικά η επιγραφή "Un Peuple Un But Une Foi". Το εθνόσημο φέρει τα λεγόμενα παναφρικανικά χρώματα, που είναι το κόκκινο, το χρυσό και το πράσινο. Υπάρχει επίσης το πράσινο αστέρι, που προέρχεται από τη σημαία της Σενεγάλης. Ο κοκκινοκίτρινος θυρεός περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ένα λιοντάρι και ένα δέντρο. Καθιερώθηκε το Δεκέμβριο του 1965.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σενεγάλης Σενεγάλη
Σχολή Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ.
Η Σχολή Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος είναι μία από τις έντεκα σχολές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η Σχολή περιλαμβάνει το Τμήμα Γεωπονίας Α.Π.Θ. και το Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ. που προσφέρουν εκπαίδευση σε προπτυχιακό, μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο πάνω στα επιστημονικά πεδία της Γεωπονίας και της Δασολογίας. Η σημερινή μορφή της σχολής διαμορφώθηκε σύμφωνα με το σχέδιο «Αθηνά» και το Προεδρικό Διάταγμα 98/5-6-2013 για την αναδιοργάνωση του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας.
Ιστορία
Η ιστορία της σχολής Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος είναι συνυφασμένη με την ιστορία των τμημάτων που την αποτελούν, του τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος και του τμήματος Γεωπονίας, καθώς από την ίδρυση τους συγχωνεύονταν σε ενιαίες σχολές ή ανεξαρτητοποιούνταν σύμφωνα με τις αντίστοιχες ανακατατάξεις στον εκπαιδευτικό χάρτη της χώρας.
Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος
Το Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος περιλαμβάνει πέντε τομείς (ΦΕΚ 231/Τεύχος Β/29.4.1983 και Υ.Α. Β1/420 ):
Τμήμα Γεωπονίας
Το Τμήμα Γεωπονίας περιλαμβάνει εφτά τομείς :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δασολογία Κατηγορία:Γεωπονία
Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου
Η Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου (αγγλικά: Prince Edward Island, γαλλικά: Île-du-Prince-Édouard) είναι νησί του Καναδά που αποτελεί τη μικρότερη επαρχία της χώρας. Το νησί βρίσκεται στα νότια του Κόλπου του Αγίου Λαυρεντίου μεταξύ του Νιου Μπράνσγουικ και της Νέας Σκωτίας. Η Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου έχει έκταση 5.660 τ.χλμ. που ισοδυναμεί στο 0,1% περίπου της έκτασης όλου του Καναδά και κατοικείται από 159.819 κατοίκους (εκτιμήσεις 2021) και αντιπροσωπεύει το 0,4% του πληθυσμού της χώρας.
Αρεφέχ Μανσουρί
Η Αρεφέχ Μανσουρί (Arefeh Mansouri) είναι Αμερικανίδα σχεδιάστρια και σχεδιάστρια κοστουμιών. Η δουλειά της εμφανίστηκε σε περιοδικά όπως τα Vogue, Elle, WWD, Marie Claire, InStyle μεταξύ άλλων. Το Mansouri είναι γνωστό για νυφικά φορέματα και έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε αυτόν τον τομέα.
Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου
Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Σάρλοτταουν (Charlottetown, 44.739 κάτοικοι), που βρίσκεται στο μέσο περίπου του νησιού. Άλλες σημαντικές πόλεις του νησιού είναι το Σάμμερσαϊντ (Summerside, 13.814 κάτοικοι) και το Κόρνουαλ (Cornwall, 2.460 κάτοικοι), σύμφωνα με την απογραφή του 2016.
Αρεφέχ Μανσουρί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενδυματολόγοι Κατηγορία:Σχεδιαστές μόδας
Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου
Γεωγραφία
200px|right|thumb|Συνοπτικός χάρτης της Νήσου του Πρίγκιπα Εδουάρδου Το νησί χαρακτηρίζεται από χαμηλούς λόφους με καταπράσινα λιβάδια, πολύ όμορφες παραλίες, λιμνοθάλασσες και φυσικά λιμάνια.
Η φυσική ομορφιά του νησιού αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς τουρίστες, αλλά και για συγγραφείς και κινηματογραφιστές που το θεωρούν ιδανική σκηνή για μυθιστορήματα, ταινίες και τηλεοπτικές σειρές της βικτωριανής εποχής. Στο νησί αυτό γεννήθηκε η Καναδή συγγραφέας Λούσι Μωντ Μοντγκόμερυ (Lucy Maud Montgomery, 1874–1942) και στο νησί αυτό εκτυλίσσεται η ιστορία του πολύ δημοφιλούς παιδικού–εφηβικού μυθιστορήματος Η Άννα των αγρών (κυκλοφόρησε το 1908· η ελληνική μετάφραση κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, ISBN 960-261-991-0).
Ιστορία
Το νησί κατοικήθηκε αρχικά από αυτόχθονες Μίκμακ, οι οποίοι του έδωσαν την ονομασία Αμπέγουιτ (Abegweit), που σημαίνει «Το νησί που το λικνίζει η θάλασσα». Η φυσική ομορφιά του το έκανε να το αποκαλούν και «Κήπο του Κόλπου».
Οι πρώτοι ευρωπαίοι έποικοι του νησιού ήταν Γάλλοι. Το νησί αποτελούσε μέρος της αποικίας της Ακαδίας και ονομάζονταν Νήσος του Αγίου Ιωάννη (γαλλ., Île Saint-Jean).
250px|right|thumb|Τοπίο με λιβάδια στη Νήσο του Πρίγκιπα Εδουάρδου Το 1758, οι Βρετανοί κατέλαβαν το νησί και οι πιο πολλοί από τους χίλιους περίπου Ακαδιανούς εκτοπίστηκαν σε άλλα μέρη. Στα πρώτα χρόνια της βρετανικής αποικιοκρατίας, το νησί έγινε αγαπημένος εποχικός προορισμός της βρετανικής ανώτερης τάξης. Το 1798, η ονομασία του νησιού άλλαξε σε Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου, προς τιμή του πρίγκιπα Εδουάρδου-Αυγούστου (1767–1820), αδελφού του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ της Αγγλίας και αρχηγού των βρετανικών στρατευμάτων που στάθμευαν τότε στο Χάλιφαξ.
Τον Σεπτέμβριο του 1864, στο νησί πραγματοποιήθηκε μια σειρά συναντήσεων εκπροσώπων των βρετανικών αποικιών της Βορείου Αμερικής. Οι συναντήσεις αυτές κορυφώθηκαν το 1867 με την υπογραφή για τη δημιουργία της Καναδικής Συνομοσπονδίας. Όμως, η Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου παρέμεινε έξω από τη Συνομοσπονδία, εκτιμώντας ότι δεν είχε οικονομικά οφέλη από τη συμμετοχή της. Τελικά, ο καναδός πρωθυπουργός Σερ Τζων Μακντόναλντ, με μπόλικη παρασκηνιακή διπλωματία, έπεισε τους κατοίκους του νησιού για τα οφέλη της Συνομοσπονδίας, και έτσι, το 1873, το νησί έγινε η έκτη επαρχία της Καναδικής Συνομοσπονδίας.
Συγκοινωνία
Από το 1997, το νησί συνδέεται με τον ηπειρωτικό Καναδά μέσω της Γέφυρας της Συνομοσπονδίας, η οποία έχει μήκος 13 χλμ. και ύψος που φτάνει τα 40 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας. Το νησί συνδέεται επίσης με πορθμεία με τη Νέα Σκωτία και τις Νήσους της Μαγδαληνής, που ανήκουν στο Κεμπέκ. Το νησί επίσης συνδέεται αεροπορικώς με τον υπόλοιπο Καναδά και τις ΗΠΑ μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου της Σάρλοτταουν. Στο νησί υπήρχε εκτεταμένο σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο εγκαταλείφθηκε οριστικά το 1989.
Δημογραφία και οικονομία
Σήμερα, η Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου κατοικείται κυρίως από άτομα βρετανικής (αγγλικής, σκωτσέζικης) καταγωγής και από άτομα ιρλανδικής καταγωγής. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2001, 24% των κατοίκων του νησιού είναι γαλλικής καταγωγής και μόνο το 2% περίπου των κατοίκων είναι αυτόχθονες και μιγάδες. Οι μισοί κάτοικοι του νησιού είναι ρωμαιοκαθολικοί στο θρήσκευμα, ενώ οι άλλοι μισοί ανήκουν σε διάφορα δόγματα διαμαρτυρομένων.
Στη Σάρλοτταουν έχει την έδρα του το Πανεπιστήμιο της Νήσου του Πρίγκιπα Εδουάρδου (University of Prince Edward Island, ή UPEI), το μόνο πανεπιστήμιο στις καναδικές επαρχίες του Ατλαντικού που έχει πλήρες πρόγραμμα κτηνιατρικής.
Διοίκηση
Αντικυβερνήτρια από τις 20 Οκτωβρίου 2017 είναι η Αντουανέτ Περί και πρωθυπουργός από τις 9 Μαΐου 2019 ο Προοδευτικός Συντηρητικός Ντένις Κινγκ. Στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 4 Μαΐου 2015 την πλειοψηφία κέρδισαν οι Φιλελεύθεροι. Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν το 2019.
Δημοψήφισμα 2016
Σε ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα που διενεργήθηκε από τις 27 Οκτωβρίου ως τις 7 Νοεμβρίου 2016, οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν για το ποιο εκλογικό σύστημα προτιμούσαν, επιλέγοντας μεταξύ πέντε συστημάτων. Έπειτα από 4 συνεχείς τελικούς γύρους, το εκλογικό σύστημα της μικτής αναλογικής συγκέντρωσε περισσότερο από το 52% στην τελική ψηφοφορία. Η συμμετοχή ήταν χαμηλή και διαμορφώθηκε στο 36,46%.
Γενικές εκλογές στην Αγία Ελένη (2013)
Εκλογικό σύστημα
Η εκλογή των 12 μελών του Νομοθετικού Συμβουλίου εξελέγησαν σε μονοεδρική εκλογική περιφέρεια με το πλειοψηφικό σύστημα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές του 2009, κατά τις οποίες τα μέλη του νομοθετικού συμβουλίου εξελέγησαν σε δύο εκλογικές περιφέρειες των έξι εδρών. Οι ψηφοφόροι είχαν 12 ψήφους. Άλλα 3 μέλη εξ οφίτσιο διορίστηκαν στο συμβούλιο. Συνολικά 20 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις εκλογές.
Δομιτίλλα η Πρεσβύτερη
H Φλαβία Δομιτίλλα η Πρεσβύτερη, λατιν. Flavia Domitilla Major (απεβ. πριν το 69, ίσως το 65) ήταν η σύζυγος του Τίτου Φλάβιου Βεσπασιανού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Φλαβίου Λιβεράλι, ταπεινού υπαλλήλου ενός ταμία (quaestor). H Δομιτίλλα γεννήθηκε στη Σαμπράθα, μία από τις τρεις πόλεις της Τριπολίτιδας στη Λιβύη από αποίκους, που μετακόμισαν εκεί κατά τη βασιλεία του Αυγούστου.
Πριν τον γάμο της ήταν ερωμένη ενός από την τάξη των ιππέων (equis). Aπεβίωσε πριν o Βεσπασιανός γίνει Αυτοκράτορας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Τίτο Φλάβιο Βεσπασιανό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλάβιοι
Αργύριος Αδαλής
μικρογραφία|226x226εσ|Ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» (1880), Κουντουριώτη 17, Μυτιλήνη, Λέσβος Ο Αργύριος Αδαλής (1854– 1925), ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας από την Μυτιλήνη, απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου. Διετέλεσε βοηθός των πιο σημαντικών αρχιτεκτόνων της εποχής, του Δανού Θεόφιλου Χάνσεν και του Γερμανού Ερνέστου Τσίλλερ και κατασκεύασε τον ναό του Αγίου Θεράποντα, το 1ο Γυμνάσιο και πολλά σημαντικά νεοκλασικά κτήρια στη Μυτιλήνη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
575 Ρενάτε
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρενάτε εκτιμάται σε 21,26 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,171. Η Ρενάτε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 41 λεπτά, μία σχετικά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρενατε
Προαστιακός σιδηρόδρομος Θεσσαλονίκης
Ιστορικό
Ο προαστιακός Θεσσαλονίκης ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 9 Σεπτεμβρίου 2007 με πρώτη τη γραμμή Θεσσαλονίκη-Κατερίνη-Λιτόχωρο ενώνοντας τα αστικά κέντρα της Θεσσαλονίκης, της Κατερίνης και τα παράλια της Νότιας Πιερίας και αποτέλεσε την πρώτη προαστιακή σύνδεση περιοχών εκτός Αθηνών.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2008, με την ολοκλήρωση της ηλεκτροκίνησης στο τμήμα Θεσσαλονίκη-Δομοκός, η γραμμή επεκτάθηκε μέχρι τη Λάρισα. Αργότερα, εντάχθηκε ως προαστιακή και η ήδη υπάρχουσα γραμμή Θεσσαλονίκη-Έδεσσα μέσω Βέροιας με την προοπτική της ηλεκτροκίνησης στο άμεσο μέλλον. Παράλληλα τον Μάιο του 2008 ολοκληρώθηκε η προκαταρκτική μελέτη σκοπιμότητας του ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ στην οποία και εντάχθηκε η νέα σιδηροδρομική σύνδεση Θεσσαλονίκης - Πέλλας μέσω Γιαννιτσών. Η μελέτη αυτή που επικαιροποιήθηκε το Μάρτιο του 2018 σε σχετική ημερίδα στα Γιαννιτσά αναμένει την οριστικοποίησή της σύμφωνα με τη δέσμευση του Πρωθυπουργού της χώρας στο περιφερειακό αναπτυξιακό συνέδριο για την Κεντρική Μακεδονία που έγινε το Μάρτιο του 2018 στη Θεσσαλονίκη.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2020, εγκαινιάστηκε και τρίτη προαστιακή γραμμή που ενώνει τη Θεσσαλονίκη με τις Σέρρες.
Γραμμές
Ο προαστιακός σιδηρόδρομος Θεσσαλονίκης αποτελείται από τις παρακάτω γραμμές:
Γραμμή Θεσσαλονίκης-Λάρισας
Η Προαστιακή Γραμμή Θεσσαλονίκης - Λάρισας συνδέει τη μακεδονική με τη θεσσαλική πρωτεύουσα. Διαθέτει συνολικά 12 σταθμούς και στους χάρτες της Hellenic train απεικονίζεται με μπλε χρώμα. Εγκαινιάστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2007 και αρχικά ένωνε τη Θεσσαλονίκη με την Κατερίνη και το Λιτόχωρο, ενώ στις 7 Σεπτεμβρίου 2008 επεκτάθηκε μέχρι τη Λάρισα.
Το τμήμα Θεσσαλόνικη-Κατερίνη-Λιτόχωρο αποτελεί την πρώτη προαστιακή σύνδεση στη χώρα εκτός της περιοχής των Αθηνών.
Σήμερα, ξεκινάει από τον σταθμό Θεσσαλονίκης, διέρχεται από τη Σίνδο, το Άδενδρο και το Πλατύ Ημαθίας, όπου χωρίζεται από τη γραμμή Θεσσαλονίκης - Έδεσσας, συνεχίζει νοτιοανατολικά μέχρι τον Κορινό Πιερίας, την πόλη της Κατερίνη ς, το Λιτόχωρο και μετά νότια μέχρι τους Νέους Πόρους Πιερίας. Τέλος, περνάει ανατολικά της Ραψάνης, μέσα από τα Τέμπη και αφού διασχίσει τον Ευαγγελισμό Λαρίσης, καταλήγει στην πόλη της Λάρισας. Ορισμένα δρομολόγια του Προαστιακού δεν σταματάνε στη Λάρισα, αλλά συνεχίζονται μέχρι τον Παλαιοφάρσαλο με επιπλέον ενδιάμεσο σταθμό τα Ορφανά.
Η γραμμή ένωσε τα αστικά κέντρα της Θεσσαλονίκης, της Κατερίνης και της Λάρισας καθώς και τα νότια παράλια της Πιερίας, συνδέοντας έτσι περιοχές της Κεντρικής Μακεδονίας με τη Θεσσαλία.
Μελλοντικά, προβλέπεται η κατασκευή ενδιάμεσης στάσης στον Παντελεήμονα μεταξύ Νέων Πόρων και Λεπτοκαρυάς για την επανεξυπηρέτηση του Πλαταμώνα, καθώς και η επέκταση από Λάρισα προς Βόλο το 2025 όταν ολοκληρωθεί η ηλεκτροκίνηση μεταξή των 2 μεγαλύτερων Θεσσαλικών πόλεων οπότε η απόασταση Θεσσαλονίκης με Βόλου θα διεξάγεται σε 1 ώρα και 40 λεπτά.
Γραμμή Θεσσαλονίκης-Φλώρινας
Η Προαστιακή Γραμμή Θεσσαλονίκης - Φλώρινας συνδέει τη Θεσσαλονίκη στην κεντρική Μακεδονία με τη Φλώρινα στη δυτική Μακεδονία. Διαθέτει συνολικά 12 σταθμούς και στους χάρτες της ΤΡΑΙΝΟΣΕ απεικονίζεται με κόκκινο χρώμα. Εγκαινιάστηκε το 2010 και αρχικά ένωνε τη Θεσσαλονίκη με τη Βέροια και την Έδεσσα, ενώ αργότερα εντάχτηκαν στη γραμμή και τα δρομολόγια από και προς Φλώρινα, τα οποία αρχικά εκτελούνταν από περιφερειακά τρένα.
Σήμερα, ξεκινάει από τον σταθμό Θεσσαλονίκης, διέρχεται από τη Σίνδο, το Άδενδρο και το Πλατύ Ημαθίας, όπου χωρίζεται από τη γραμμή Αθήνας - Θεσσαλονίκης, συνεχίζει νοτιοδυτικά μέχρι τη Βέροια, βόρεια μέχρι τη Νάουσα και τη Σκύδρα και μετά δυτικά μέχρι την Έδεσσα και την Άρνισσα. Έπειτα, συνεχίζει νοτιοδυτικά κατά μήκος της λίμνης Βεγορίτιδας μέχρι το Αμύνταιο, και αφού στραφεί βόρεια προς τη Βεύη, κατευθύνεται τελευταία φορά δυτικά για να καταλήξει στη Φλώρινα.
Η γραμμή ένωσε τα αστικά κέντρα της Θεσσαλονίκης, της Βέροιας, της Φλώρινας και της Έδεσσας καθώς και τους ομώνυμους καταρράκτες, ενώνοντας έτσι περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας.
Γραμμή Θεσσαλονίκης-Σερρών
Η Προαστιακή Γραμμή Θεσσαλονίκης - Σερρών ξεκίνησε στις 3 Φεβρουαρίου 2020 : πρόκειται για την 3η γραμμή του προαστιακού Θεσσαλονίκης, που συνδέει με 1 επιπλέον δρομολόγιο ανά κατεύθυνση τη Θεσσαλονίκη με τις Σέρρες, διαμορφώνοντας την καθημερινή σύνδεση των 2 πόλεων στα 3 δρομολόγια, με τους υπάρχοντες ενδιάμεσους σταθμούς. . Στις 18 Απριλίου 2021 επαναλειτούργησε η γραμμή, που διεκόπη λόγω της πανδημίας του COVID-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προαστιακος Κατηγορία:Προαστιακός σιδηρόδρομος Θεσσαλονίκης
Μαδρέπορα
Τα μαδρέπορα (Madrepora, ονομασία που σημαίνει «μητέρα των πόρων») ή η αμφ(ι)ηλία είναι γένος πετρωδών κοραλλιών της υφομοταξίας εξακοράλλια, που σχηματίζει συχνά κοραλλιογενείς υφάλους ή κοραλλιογενή νησιά (ατόλες) σε τροπικές θάλασσες. Η ονομασία «μαδρέπορα» υποδήλωνε παλαιότερα οποιοδήποτε πετρώδες κοράλλι της τάξεως σκληρακτίνια, δηλαδή χιλιάδες είδη. Τα μαδρέπορα αναπαράγονται με τρεις διαφορετικούς τρόπους, όπως ανακαλύφθηκε από τη ζωολόγο Άννα Τυν (1800-1866). Μερικά είδη είναι γνωστά κοινώς ως «κερατοκοράλλια» (horn coral). Ως αποικίες, διακλαδίζονται με τους πολύποδες (που είναι πολύ μικροί) μέσα σε κυλινδρικά «κύπελλα», που διαχωρίζονται από διάτρητο κοινόστεο. Ο ακραίος πολύποδας κάθε κυπέλλου φέρει 6 πλοκαμάκια, ενώ οι πλευρικοί πολύποδες φέρουν 12. Το γένος συναντάται στη Μεσόγειο Θάλασσα (νοτίως της Γαλλίας, Αδριατική) και στον Ατλαντικό Ωκεανό, σε βάθη έως 600-700 μέτρα. Γνωστότερο είδος είναι το Madrepora oculata.
Πηγές
Μαδρεπορα
Πρόγραμμα Ranger
thumb|right|350px|Το πρόγραμμα Ranger (αρχείο της [[NASA)]] Το πρόγραμμα Ranger περιλάμβανε μια σειρά μη επανδρωμένων τηλεκατευθυνόμενων διαστημικών αποστολών των Ηνωμένων Πολιτειών στη δεκαετία του '60. Στόχος τους ήταν να ληφθούν οι πρώτες κοντινές εικόνες της επιφάνειας της Σελήνης. Προορισμός των διαστημικών σκαφών Ranger ήταν, αφού φτάσουν κοντά στη Σελήνη, να επιχειρήσουν ελεύθερη πτώση και να μεταδώσουν όσα στοιχεία προλάβουν πριν την τελική σύγκρουση στην επιφάνειά της. Τα Ranger σχεδιάστηκαν, ξεκινώντας το 1959, σε τρεις διαφορετικές εκδόσεις (αγγλ. blocks), το Μπλοκ 1, το Μπλοκ 2 και το Μπλοκ 3. Κάθε Μπλοκ είχε ιδιαίτερους στόχους αποστολής και σταδιακά πιο εξελιγμένη τεχνολογία. Το Jet Propulsion Laboratory που είχε την ευθύνη του σχεδιασμού του προγράμματος προέβλεψε πολλές εκτοξεύσεις για κάθε Μπλοκ, έτσι ώστε να συγκεντρωθούν όσο το δυνατόν περισσότερη εμπειρία στον σχεδιασμό και την κατασκευή καθώς και επιστημονικά αποτελέσματα, αλλά και για να εξασφαλισθεί ότι θα γίνει τουλάχιστον μια επιτυχής αποστολή.
Συνολικά η έρευνα, ανάπτυξη, οι εκτοξεύσεις, και οι διοικητικές δαπάνες για τις εννέα αποστολές του προγράμματος (Ranger 1 μέχρι 9) κόστισαν περίπου 170 εκατομμύρια δολάρια.
Περιγραφή των σκαφών Ranger
Τα διαστημικά σκάφη τύπου Ranger ήταν εξοπλισμένα με έξι φωτογραφικές μηχανές. Οι φωτογραφικές μηχανές ήταν όλες όμοιες, ήταν όμως η κάθε μία στραμμένη σε διαφορετικό οπτικό πεδίο, και η κάθε μια είχε διαφορετικούς φακούς, διαφορετικούς χρόνους έκθεσης και διαφορετική ανάλυση σάρωσης. Το φωτογραφικό σύστημα αποτελούνταν από δύο κανάλια -το κανάλι μερικής κάλυψης Πι (αγγλ. P, partial) και το κανάλι πλήρους κάλυψης Εφ (αγγλ. F, full). Τα δυο κανάλια ήταν ανεξάρτητα αφού είχαν χωριστές παροχές ηλεκτρικού ρεύματος, χρονόμετρα, και τηλεπικοινωνιακό σύστημα μετάδοσης. Το κανάλι Εφ είχε δύο φωτογραφικές μηχανές: την φωτογραφική μηχανή Α ευρείας γωνίας και την φωτογραφική μηχανή Β οξείας γωνίας. Το κανάλι Πι είχε τέσσερις φωτογραφικές μηχανές: την P1 και P2 (οξείας γωνίας) και P3 και P4 (ευρείας γωνίας). Η τελευταία εικόνα από το κανάλι Εφ λαμβανόταν σε ύψος περίπου 5 χλμ, δηλαδή μεταξύ δυόμιση και πέντε δευτερόλεπτα πριν από την τελική σύγκρουση, ενώ η τελευταία εικόνα από το κανάλι Πι λαμβανόταν δυο έως τέσσερα δέκατα του δευτερολέπτου πριν από την τελική σύγκρουση, και σε ύψος περίπου 600 μ. Η ανάλυση των φωτογραφιών ήταν περίπου 1.000 φορές μεγαλύτερη από αυτή των μέχρι τότε διαθέσιμων από παρατηρήσεις μέσω τηλεσκοπίων.
Οι αποστολές του Μπλοκ 1
thumb|350px|right|Το διαστημόπλοιο Ranger στα πλαίσια του υποπρογράμματος Μπλοκ 1. (NASA)
Το Μπλοκ 1, αποτελούνταν από δυο σκάφη που εκτοξεύτηκαν σε γήινη τροχιά το 1961. Στόχοι του προγράμματος ήταν η ανάπτυξη και δοκιμή του πυραύλου Άτλαντα και της άνω ωθητικής βαθμίδας Agena, και η δοκιμή του εξοπλισμού του διαστημικού σκάφους χωρίς αξίωση να φτάσουν στο φεγγάρι.
Η βασική τεχνολογία του διαστήματος που σήμερα μας φαίνεται ως τετριμμένη, ήταν τότε ακόμα υπό ανάπτυξη, και ελάχιστα δοκιμασμένη πριν από το πρόγραμμα Ranger. Το σημαντικότερο ίσως πρόβλημα ήταν η σταθεροποίηση του προσανατολισμού του σκάφους σε τρεις άξονες, που σημαίνει ότι το διαστημικό σκάφος έπρεπε να σταθεροποιείται στο διάστημα καθώς διάνυε την τροχιά του χωρίς να ταλαντεύεται, αλλά και χωρίς να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του. Μόνο έτσι ήταν εφικτό να στρέψει τους ηλιακούς συλλέκτες προς τον ήλιο, την κεραία προς την γη, και τις φωτογραφικές μηχανές και άλλους κατευθυντικούς επιστημονικούς αισθητήρες στους κατάλληλους στόχους τους. Επιπλέον, η πυραυλική προώθηση του σκάφους ήταν μια άλλη σημαντική νέα τεχνολογία, που έπρεπε να αναπτυχθεί και να βελτιωθεί προκειμένου να φτάνουν τα σκάφη σε μακρινούς στόχους όπως η Σελήνη ή οι άλλοι πλανήτες.
Επιπλέον, η αμφίδρομη τηλεπικοινωνία και ο εντοπισμός κλειστού βρόχου, που απαιτούσαν την ανάπτυξη της τεχνολογίας τόσο των διαστημικών σκαφών όσο και των επίγειων συστημάτων, και η χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών και συγχρονιστικών συστημάτων μέσα στο σκάφος, σε συνδυασμό με την εκτέλεση εντολών από το έδαφος, έπρεπε να αναπτυχθούν και να δοκιμαστούν στην πράξη.
Δυστυχώς, μερικά από αυτά δεν ήταν δυνατό να δοκιμαστούν με τις πρώτες πτήσεις των Ranger 1 και 2. Προβλήματα στην εκτόξευση ανάγκασαν τα σκάφη να μείνουν σε βραχύβιες, χαμηλές γήινες τροχιές όπου το διαστημικό σκάφος δεν μπορούσε να σταθεροποιηθεί, να συλλέξει ηλιακή ενέργεια, ή να μείνει σε λειτουργία για ικανό διάστημα. Το 1962, το JPL με βάση τα σχέδια του Ranger 1 και 2 και την εμπειρία από το Μπλοκ 1 κατασκεύασε τον Μάρινερ 1 και τον επιτυχή Μάρινερ 2 που έφτασε στην Αφροδίτη.
Οι αποστολές του Μπλοκ 2
thumb|350px|right|Το διαστημόπλοιο Ranger στα πλαίσια του υποπρογράμματος Μπλοκ 2. (NASA)
Στα πλαίσια του υποπρογράμματος Μπλοκ 2 εκτοξεύθηκαν τρία διαστημικά σκάφη στο φεγγάρι το 1962. Μετέφεραν μια φωτογραφική μηχανή TV και έναν ανιχνευτή ακτινοβολίας ραδιενέργειας. Επίσης έναν σεισμογράφο σε ξεχωριστή κάψουλα, που διέθετε έναν πύραυλο για να επιβραδύνει την πτώση της, και ήταν συσκευασμένη ώστε να μη διαλυθεί από την σύγκρουσή της με την επιφάνεια της σελήνης. Τα σκάφη ζύγιζαν 331 κιλά.
Οι τρεις αποστολές συνολικά κατέδειξαν την καλή απόδοση του πυραυλικού συστήματος Άτλαντα/Agena Β καθώς και την επάρκεια του διαστημικού σκάφους. Δυστυχώς όμως καμία από τις αποστολές αυτές δεν είχε απόλυτη επιτυχία. Το Ranger 3 εκτοξεύθηκε με επιτυχία, αλλά βγήκε από την τροχιά του και αντί να προσκρούσει στη Σελήνη συνέχισε την πορεία του στο διάστημα. Το Ranger 4 είχε μια τέλεια εκτόξευση, αλλά το σκάφος έπαθε βλάβη και τέθηκε εντελώς εκτός λειτουργίας. Η κάψα με τον σεισμογράφο κατέπεσε στο όριο της εμπρός και πίσω πλευράς της σελήνης, κάτι που καταγράφηκε από τον έλεγχο της αποστολής και αποτέλεσε επιβεβαίωση για την καλή λειτουργία του συστήματος επικοινωνίας και πλοήγησης. Το Ranger 5 μπήκε και αυτό σε τροχιά που δεν το έφερε στο φεγγάρι και τέθηκε εκτός λειτουργίας από τον έλεγχο αποστολής. Καμία σημαντική επιστημονική πληροφορία δεν συλλέχθηκε από αυτές τις αποστολές.
Γύρω στο τέλος του υποπρογράμματος Μπλόκ 2, ανακαλύφθηκε ότι ένας τύπος διόδου που χρησιμοποιήθηκε στις προηγούμενες αποστολές δημιουργούσε προβλήματα αφού η επίχρυση επιφάνεια επαφής του ξεφλούδιζε σε συνθήκες διαστημικού περιβάλλοντος. Ίσως αυτό να ήταν η αιτία για μερικές από τις αποτυχίες.
Οι αποστολές του Μπλοκ 3
thumb|350px|right|Το διαστημόπλοιο Ranger στα πλαίσια του υποπρογράμματος Μπλοκ 3. (NASA)
Στα πλαίσια του Μπλοκ 3 έγιναν τέσσερις εκτοξεύσεις το 1964-65. Για πρώτη φορά τοποθετήθηκε στο σκάφος τηλεοπτική κάμερα με σκοπό να παρατηρήσει τη σεληνιακή επιφάνεια καθώς το διαστημικό σκάφος πλησίαζε στο φεγγάρι, αποκαλύπτοντας περισσότερες λεπτομέρειες και από τα καλύτερα γήινα τηλεσκόπια, και δείχνοντας πολύ καθαρά αντικείμενα μεγέθους μισού μέτρου. Το πρώτο διαστημόπλοιο της νέας σειράς, το Ranger 6, είχε μια άψογη πτήση, εκτός από μια βλάβη του τηλεοπτικού συστήματος που το έθεσε εκτός λειτουργίας πριν να μπορέσει να πάρει κάποια εικόνα.
Τελικά, οι επόμενες τρεις αποστολές, αφού εφοδιάστηκαν με ένα εκ νέου σχεδιασμένο τηλεοπτικό σύστημα, είχαν απόλυτη επιτυχία. Το Ranger 7 φωτογράφισε την κάθοδό του στην πεδιάδα της σελήνης που αργότερα ονομάστηκε Mare Cognitum, νότια του κρατήρα του Κοπέρνικου. Έστειλε περισσότερες από 4.300 εικόνες από τις έξι φωτογραφικές μηχανές στο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό που περίμενε με ανυπομονησία. Οι πρωτόγνωρες αυτές εικόνες αποκάλυψαν ότι κυρίαρχο χαρακτηριστικό γνώρισμα της επιφάνειας της σελήνης είναι το πλήθος των κρατήρων που προκλήθηκαν από συγκρούσεις, ακόμη και στις φαινομενικά ομαλές και κενές πεδιάδες. Οι μεγάλοι κρατήρες περιείχαν άλλους μικρότερους, και οι μικροί περιείχαν ακόμα μικρότερα σημάδια προσκρούσεων, μέχρι το ελάχιστο μέγεθος που μπορούσε να διακριθεί στις φωτογραφίες. Οι φωτεινές ραβδώσεις που ακτινοβολούσε ο κρατήρας Κοπέρνικος και μερικοί άλλοι μεγάλοι κρατήρες αποδείχτηκε ότι ήταν σειρές και δίκτυα μικρών κρατήρων και υλικό που διασκορπίστηκε στο εξωτερικό του κρατήρα από τις αρχικές συγκρούσεις.