cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιλεσιανοί Πόλεμοι
Πρώτος Σιλεσιανός Πόλεμος
Ο Πρώτος Πόλεμος της Σιλεσίας αποτέλεσε και την αρχή του πολέμου για την Αυστριακή διαδοχή. Η αρχή του οφειλόταν στην Πραγματιστική Κύρωση του 1713. Ο Αψβούργος αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ θέσπισε, με δική του πρωτοβουλία, πως οι θυγατέρες του είχαν προτεραιότητα στην αυτοκρατορική διαδοχή, έναντι των θυγατέρων του προηγούμενου αυτοκράτορα και μεγαλύτερου αδερφού του, του Ιωσήφ Α΄(1678–1711). Αποτέλεσμα της Πραγματιστικής Κύρωσης ήταν το 1740 να ανέβει στον θρόνο των Αψβούργων η Μαρία Θηρεσία.
Ο Φρειδερίκος δικαιολόγησε τα αιτήματα του σε μια συνθήκη του 1537, όπου ανέφερε πως τα σιλεσιανά πριγκιπάτα Λίγκνιτζ (Liegnitz), Βόλαου (Wohlau) και Μπρίεγκ (Brieg) θα ενσωματώνονταν στο Βρανδεμβούργο, έπειτα από την εξάλειψη της δυναστείας των Πιάστ (Piast). Το 1675 με τον θάνατο του τελευταίου απογόνου των Πιάστ ο τότε ηγεμόνας του Βρανδεμβούργου ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος (Frederick William) πείσθηκε να αποσυρθεί από τα εδάφη με αντάλλαγμα ενός ορισμένου ποσού πληρωμής.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1740, πρωσικός στρατός εισέβαλε στη Σιλεσία,χωρίς προηγουμένως να έχει κηρύξει επίσημα πόλεμο. Έπειτα από δίμηνη εκστρατεία η επαρχία είχε καταληφθεί. Το 1741 οι Πρώσοι νίκησαν τους Αυστριακούς στο Μόλβιτς και την επόμενη χρονιά στο Τσότουσιτζ εξασφαλίζοντας την παραμονή της περιοχής στην κατοχή τους. Το 1742 αρχικά με την συνθήκη του Μπρέσλαου (Βρότσλαβ) και έπειτα με την επίσημη επικύρωση της από την συνθήκη του Βερολίνου το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας ενσωματώθηκε στο πρωσικό βασίλειο και οργανώθηκε στην επαρχία της Σιλεσίας.
Δεύτερος Σιλεσιανός Πόλεμος
Ο δεύτερος πόλεμος για τη Σιλεσία διήρκεσε από το 1744 ως το 1745. Έχοντας πρόσφατα χάσει τη Σιλεσία, ήταν η σειρά της Αυστρίας να εισβάλλει στην περιοχή με σκοπό να την ανακτήσει. Η μάχη του Χόενφρίντμπεργκ στις 4 Ιουνίου 1745 κατέληξε σε νίκη των Πρώσων. Τη μάχη αυτή ακολούθησε η μάχη του Σορ, στις Σεπτεμβρίου 1745 με τους Πρώσους να νικούν και πάλι. Μετά από 2 μάχες και ισάριθμες ήττες ο Φρειδερίκος πίστεψε πως η Αυστριακοί θα ζητούσαν ειρήνη, όμως η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία δεν εγκατέλειψε τα δικαιώματα της, όσον αφορούσε στη Σιλεσία. Στις 15 Δεκεμβρίου 1745 στη μάχη του Κέσσελντορφ οι Αυστριακοί ηττήθηκαν ξανά και αυτήν την φορά υπέγραψαν τη συνθήκη της Δρέσδης στις 25 του μήνα. Η συνθήκη έληξε και τυπικά τον πόλεμο και η αυτοκράτειρα αναγνώρισε την κυριαρχία του Φρειδερίκου στη Σιλεσία, ενώ ο Πρώσος βασιλιάς αναγνώρισε τον Φραγκίσκο Α΄ ως αυτοκράτορα.
Τρίτος Σιλεσιανός Πόλεμος
Αυτή τη φορά η διαμάχη αποτέλεσε μέρος του Επταετούς Πολέμου. Η Αυστρία για δεύτερη φορά επεδίωξε την ανάκτηση της Σιλεσίας. Τις χρονιές 1761 και 1762 η Αυστρία μαζί με τη σύμμαχο Ρωσία είχαν στρατιωτικές επιτυχίες εναντίον της Πρωσίας. Τον Ιανουάριο του 1763, εντελώς ξαφνικά η Αυστρία βρέθηκε μόνη της, καθώς η Ρωσία συνθηκολόγησε με την Πρωσία, με αποτέλεσμα η Πρωσία να μπορέσει να συγκεντρώσει τις δυνάμεις της και να ισχυροποιήσει τη θέση της στην περιοχή. Με τη συνθήκη του Χούμπερτσμπουργκ στις 15 Φεβρουαρίου 1763 η Σιλεσία έμεινε οριστικά στο βασίλειο της Πρωσίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φρειδερίκος ο Μέγας Κατηγορία:Επταετής Πόλεμος Κατηγορία:Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής
Σουμπάς Χοτ
Ο Σουμπάς Χοτ FRS (γεννημένος στις 10 Ιουνίου 1978 στο Ιτσαλκαράντζι) είναι Ινδοαμερικανός μαθηματικός και επιστήμονας θεωρητικής πληροφορικής που είναι Καθηγητής της Επιστήμης των Υπολογιστών Τζούλιους Σίλβερ στο Ινστιτούτο Κουράντ των Μαθηματικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Η απρόσμενη και πρωτότυπη συμβολή του Χοτ παρέχουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με άλυτα προβλήματα στον τομέα της υπολογιστικής πολυπλοκότητας. Είναι γνωστός για τις εικασίες μοναδικών παιγνίων.
Ο Χοτ έλαβε το Βραβείο Νεβάνλινα από τη Διεθνή Μαθηματική Ένωση το 2014. Έγινε Έταιρος ΜακΆρθουρ το 2016 και εξελέγη Έταιρος της Βασιλικής Εταιρείας το 2017.
Εκπαίδευση
Ο Χοτ έλαβε το πτυχίο του στην επιστήμη των υπολογιστών από το Ινδικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Βομβάης το 1999.
Έλαβε το διδακτορικό δίπλωμα στην επιστήμη υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον το 2003 υπό την εποπτεία του Σαντζίβ Αρόρα. Επίσης έλαβε μια τιμητική αναφορά στο βραβείο διδακτορικής διατριβής ACM το 2003 για την διατριβή του, "Νέες Τεχνικές για Πιθανολογικές Ελέγξιμες Αποδείξεις και Μη Προσεγγιστικά Αποτελέσματα."
Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία
Ο Χοτ έλαβε δύο φορές το ασημένιο μετάλλιο αντιπροσωπεύοντας την Ινδία στην Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα κατά τα έτη 1994 και 1995.
Το 1995, ο Χοτ ολοκλήρωσε τις διάσημες Κοινές Εισαγωγικές Εξετάσεις για το Ινδικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας.
Το 2005, έλαβε το βραβείο Έρευνας Νέας Εγκαταστατικής Ευφυΐας της Microsoft. Η κοινωνία αναγνωρίζει καινοτόμες, πολλά υποσχόμενα νέα μέλη της νέας εγκατάστασης που διερευνούν την ανακάλυψη ερευνών υψηλού αντίκτυπου που έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει στη λύση μερικών από τα πιο προκλητικά κοινωνικά προβλήματα.
Το 2010, ο Χοτ έλαβε το διάσημο Βραβείο Άλαν Τ. Ουότερμαν, το οποίο αναγνωρίζει έναν επιστήμονα στην αρχή της καριέρας του για την εξαιρετική συμβολή στο αντίστοιχο πεδίο. Η παραπομπή του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών για το βραβείο Ουότερμαν αναφέρει: "Για την απρόσμενη και πρωτότυπη συμβολή στην υπολογιστική πολυπλοκότητα, ιδίως τις Εικασίες Μοναδικών Παιγνίων, και οι προκύπτουσες πλούσιες συνδέσεις και συνέπειες στην βελτιστοποίηση, την πληροφορική και τα μαθηματικά".
Ο Χοτ έδωσε μία προσκεκλημένη ομιλία στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο 2010, με θέμα "Μαθηματικές Πτυχές της Επιστήμης των Υπολογιστών".
Ο Χοτ έλαβε το Εταιρικότητα ΜακΆρθουρ (ή "ευφυΐας") το 2016. Το ίδρυμα ΜακΆρθουρ αναφέρει ότι αυτά είναι "απεριόριστες" υποτροφίες σε ταλαντούχα άτομα που έχουν δείξει εξαιρετική πρωτοτυπία και αφοσίωση με τις δημιουργικές τους αναζητήσεις και μια σημαντική ικανότητα για αυτοκατεύθυνση".
Εξελέγη Έταιρος της Βασιλικής Εταιρείας το 2017. Οι Έταιροι εκλέγονται με βάση έχοντας κάνει "σημαντική συμβολή στην βελτίωση της φυσικής γνώσης, συμπεριλαμβανομένων των μαθηματικών, της μηχανικής επιστήμης και της ιατρικής επιστήμης".
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Ινδοί μαθηματικοί
Ζοζέ Τόρες
Ο Ζοζέ Αουγκούστο Κόστα Σένικα Τόρες (José Augusto Costa Sénica Torres, πορτογαλική προφορά : [ʒuˈzɛ ˈtoʁɨʃ]; 8 Σεπτεμβρίου 1938 – 3 Σεπτεμβρίου 2010), γνωστός ως Ζοζέ Τόρες, ήταν Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, κεντρικός επιθετικός της σπουδαίας ομάδας της Μπενφίκα της δεκαετίας του 1960 και της Εθνικής Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Στη συνέχεια ακολούθησε προπονητική καριέρα, χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχία. Ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Πορτογαλίας το διάστημα 1984–86 οδηγώντας την στη τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 αλλά εκεί η αποτυχία του έδειξε την έξοδο.
Τίτλοι και διακρίσεις
Μπενφίκα
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΝ Εστορίλ Πράια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Σεϊντεκεράν
Το Σεϊντεκεράν (επίσης, Σεγιντεκεράν, Σεϊντακεράν, και Σέϊντε-Καράν) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Λανκαράν του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.026 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λανκαράν
Ατεζάν-Ετρουατφονταίν
Το Ατεζάν-Ετρουατφονταίν (γαλλικά: Athesans-Étroitefontaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Πρόδικος ο Κείος
Ο Πρόδικος ο Κείος, Ιουλίδα Κέας περ. 470 π.Χ. μετά το 399 π.Χ., καθόσον αναφέρεται, ότι ζούσε στην Απολογία του Σωκράτη, ήταν από τους σημαντικότερους σοφιστές της αρχαιότητας, σύγχρονος του Σωκράτη που είχε γίνει πολύ γνωστός στην Αθήνα από τις συχνές διπλωματικές αποστολές που του ανέθεσε η πατρίδα του. Φημιζόταν για την ρητορική του τέχνη και την σοφία, εξ ου και η φράση «σοφότερος Προδίκου».
Μυθολογικά θέματα
Στον Πρόδικο αποδίδεται η περίφημη αφήγηση για την εκλογή του Ηρακλή, που αποτελούσε μέρος του έργου του Ώραι και αναφέρεται στην εκλογή του Ηρακλή ανάμεσα στην Αρετή και την κακία που μας έχει παραδοθεί η σχετική αλληγορία μεταπλασμένη από τον Ξενοφώντα στα απομνημονεύματά του.
Φιλολογικό ύφος
Στις διαλέξεις του για το φιλολογικό ύφος, έδινε μεγάλη σημασία στη σωστή χρησιμοποίηση των λέξεων και στην ακριβή διάκριση ανάμεσα στα συνώνυμα, προλειαίνοντας έτσι τον δρόμο για τις διαλεκτικές συζητήσεις του Σωκράτη. Στους πλατωνικούς διαλόγους βρίσκουμε πολλά σχετικά παραδείγματα, όπως στον Πρωταγόρα, όπου ο Πρόδικος φέρεται να διακρίνει το «αμφισβητείν» από το «ερίζειν», το «ευφραίνεσθαι» από το «ήδεσθαι», το «βούλεσθαι» από το «επιθυμείν» ή στον Ευθύδημο όπου η επισήμανση δύο διαφορετικών σημασιών του ρήματος «μανθάνω» («κατανοών» αλλά και «αποκτώ νέα γνωστική πείρα») συνδέεται με τον Πρόδικο και τη διδασκαλία του για την «ονομάτων ορθότητα».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Σοφιστές
Κεναρμεσέ
Το Κεναρμεσέ (επίσης, Κεναρεμεσέ και Κεναραμέσα) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Λανκαράν στο νοτιοανατολικό Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.413 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Κεναρμεσέ και Σιλίμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λανκαράν
Ωζικούρ
Το Ωζικούρ (γαλλικά: Augicourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ατρικούρ
Το Ατρικούρ (γαλλικά: Attricourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Γουλιέλμος Η΄ του Μονπελιέ
Ο Γουλιέλμος Η΄, γαλλ.: Guillaume VIII de Montpellier, οσιτανικά: Guilhem VIII, (απεβ. 1202) ήταν κύριος του Moνπελιέ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Ζ΄ κυρίου του Μονπελιέ και της Ματθίλδης της Βουργουνδίας, κόρης του Ούγου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας.
Από τον πρώτο του γάμο με την Ευδοκία Κομνηνή είχε μία κόρη. Για να αποκτήσει διάδοχο, την χώρισε και έκανε άλλο γάμο με την Αγνή της Καστίλης. Όμως ο πάπας έκρινε ότι ο γάμος του Γουλιέλμου με την Αγνή ήταν παράνομος και η Μαρία έλαβε την πρότερη θέση της.
Ο Γουλιέλμος Η΄ ήταν προστάτης των τροβαδούρων. Ο Αρνώ ντε Μαρέιγ ήρθε στην Αυλή του, όταν είχε φύγει από την ακολουθία της Αζαλαΐδας της Τουλούζης και τουλάχιστον ένα από τα ποιήματα του Αρνώ απευθύνεται σε εκείνον.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ευδοκία Κομνηνή -μάλλον κόρη του Ισαακίου Κομνηνού-, εγγονή του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. . Είχαν μία κόρη:
Ελλείψει άρρενα κληρονόμου, ο Γουλιέλμος διαζεύχθηκε την Ευδοκία, στέλνοντάς την σε ένα μοναστήρι στην Αριάνε. Κατόπιν ο Γουλιέλμος Η΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Aγνή της Καστίλης και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα
Ελισένδα δε Μονκάδα
Η Ελισένδα, ισπαν.: Elisenda de Montcada (π.1292 - 19 Ιουνίου 1364) από τον Οίκο δε Μονκάδα, ήταν βασίλισσα της Αραγονίας ως η 4η και τελευταία σύζυγος του Ιακώβου Β΄ της Αραγονίας. Υπηρέτησε ως αντιβασίλισσα ή «βασίλισσα υπαρχηγός» της Αραγονίας κατά την απουσία τού συζύγου της από το 1324 έως το 1327. Ήταν κόρη του Πέρε Β΄ Ραμόν δε Μονκάδα και της Eλισένδα δε Πίνος. Εκείνη και ο Ιάκωβος Β΄ ίδρυσαν το μοναστήρι Πεδράλβες, μία Φραγκισκανική μονή των Πενήτων της Αγ. Κλάρας. Μετά το τέλος του Ιακώβου Β΄ το 1327, η Ελισένδα έζησε δίπλα στο μοναστήρι για τα υπόλοιπα 37 χρόνια της ζωής της.
Νεανική ζωή
αριστερά|μικρογραφία|178x178εσ|Ο θυρεός της Ελισένδα. Πιστεύεται ότι η Eλισένδα γεννήθηκε στην Αϊτόνα, ως κόρη του Πέρε Β΄ Ραμόν Μονκάδα ι δ'Αβάρκα, βαρόνου της Aϊτόνα και της Eλισέντε δε Πίνος. Ανήκε στον Οίκο της Mονκάδα, μίας από τις πιο ευγενείς οικογένειες της Καταλονίας, σε στενή σχέση με τους μονάρχες. Η Eλισέντα είχε τρία αδέλφια: τον Οτ, διάδοχο της Aϊτόνα και ανάδοχο του μελλοντικού Πέτρου Δ΄ της Aραγονίας· τον Γκαστό, επίσκοπο της Ουέσκα και αργότερα της Ζιρόνα· και τον Γκουιγιέμ Ραμόν. Γιαγιά της Ελισένδα ήταν η Κωνσταντία, κυρία της Αϊτόνα, μία νόθη κόρη του Πέτρου Β΄ της Αραγονίας, έτσι με τον σύζυγό της ήταν 2α εξαδέλφια.
Βασίλισσα και αντιβασίλισσα
Ο γάμος της με τον Ιάκωβο Β΄ πραγματοποιήθηκε στην Ταραγόνα στις 25 Δεκεμβρίου 1322. Ο βασιλιάς έδωσε στη νύφη ως προίκα τις περιοχές Μπέργα, Μπουριάνα, Τορτόσα, Moρέλα, Toροέλα δε Μόντγρι και Παλς και στον αδελφό της Οτ τις τοποθεσίες Σέρος και Mεκινένσα. Αυτή ήταν 30 ετών και εκείνος, χήρος από το 1319/22, ήταν περίπου 55. Έτσι η Ελισένδα έγινε η μητριά στα δέκα παιδιά του Ιακώβου Β΄ από τον 2ο γάμο του με τη Λευκή του Αντζού. Δεν απέκτησαν δικά τους παιδιά. Ευνοούσε τον εγγονό του Ιακώβου Β΄, τον μελλοντικό Πέτρο τον Τελετουργικό.
Οι δύο τους εγκαταστάθηκαν στο βασιλικό παλάτι της Βαρκελώνης και ζούσαν μία σχετικά ήσυχη ζωή. Η Ελισένδα παρενέβαινε στις υποθέσεις του κράτους δίνοντας συμβουλές, όπως είχαν κάνει οι προηγούμενες βασίλισσες. Η Ελισένδα περιγράφεται ως ώριμη, μορφωμένη, όμορφη και πολύ ευσεβής, και στην καθημερινή ζωή της Αυλής ως εγκάρδια, παρά την άκαμπτη σοβαρότητα του ίδιου του Ιακώβου Β΄. Από το 1324, ενήργησε ως αντιβασίλισσα, κατά την απουσία του βασιλιά από την Αραγονία. Ο γάμος τους διήρκεσε 5 έτη, ώσπου ο βασιλιάς απεβίωσε το Νοέμβριο του 1327.
Πωγωνιανή Ιωαννίνων
Η Πωγωνιανή  ή αλλιώς Βοστίνα, όπως είναι το παλαιό της όνομα (μέχρι το 1928), είναι ένα ακριτικό ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων. Απέχει 67 χλμ. από τα Ιωάννινα, χτισμένο σε υψόμετρο 740 μ. στο όρος Μπόζοβο και βρίσκεται 15 χλμ. βορειοδυτικά του Δελβινακίου, κοντά στα σύνορα με την Αλβανία.Σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει ως πληθυσμό 441 κατοίκους. Η κύρια ασχολία τους είναι η κτηνοτροφία. Παρ' όλα αυτά διαθέτει γυμνάσιο και λύκειο, στο οποίο όμως η πλειοψηφία των μαθητών αποτελείται από μετανάστες της Βορείου Ηπείρου.
Ιστορία
Αρχιεπισκοπή της Ηπείρου, της οποίας η ίδρυση αποδίδεται στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Πωγωνάτο (668-685). Τα όριά της δεν είναι γνωστά, διατηρήθηκε όμως επί αιώνες και ο Μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος (1661-1714) στο βιβλίο του Γεωγραφία παλαιά και νέα αναφέρει ότι "τα χωριά της Πωγωνιανής έχουσι θρόνον αρχιεπισκόπου". Στα τέλη του 1774 οι συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή από την ληστρική δράση των Αλβανών οδήγησαν στην μεταφορά της έδρας της αρχιεπισκοπής στο Βουκουρέστι. Το 1834 ιδρύθηκε η Μητρόπολη Βελλάς και Πωγωνιανής και αργότερα η περιοχή συγχωνεύθηκε εκκλησιαστικώς με άλλες. Κατά τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη στην Μονή Μολυβδοσκεπάστου λειτουργούσε σχολείο τον 17ο αιώνα.
Ελισένδα δε Μονκάδα
Βασίλισσα και αντιβασίλισσα
Ο Jesus Ernest Martinez Ferrando έγραψε: «Η Ελισένδα, με τη θηλυκή της χάρη, με την εξαίσια θρησκευτικότητά της, ήταν το καλύτερο ηρεμιστικό, που μπορούσε να βρει ο μονάρχης στην πικρία των τελευταίων ετών του· η συζήτηση με την αφοσιωμένη του σύζυγο γλύκαινε τις προηγούμενες ώρες της πνευματικής και σωματικής δοκιμασίας. Μπορεί να ειπωθεί ότι η Eλισένδα βοήθησε τον Ιάκωβο Β΄ να πεθάνει ειρηνικά. Καθώς πλησίαζε ο θάνατος -όπως αναφέρεται στην αναφερόμενη βιογραφία- καθιερώθηκε μεταξύ των δύο συζύγων "μία αμοιβαία θρησκευτική ευχαρίστηση"».
Η νέα βασίλισσα επέλεξε τη Βαρκελώνη και την Palau Reial Major ως τη συνήθη κατοικία της, παρόλο που η Τορτόσα ήταν στη μέση της προίκας της και το εκεί κάστρο ήταν η κατοικία των προκατόχων της, των βασιλισσών Λευκής του Ανζού και Μαρίας της Κύπρου, για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Επειδή δεν είχαν παιδιά και ο βασιλιάς αρρώστησε σύντομα, η Eλισένδα αφιέρωσε τη ζωή της σε θρησκευτικές πρακτικές και στην άσκηση της φιλανθρωπίας.
Πωγωνιανή Ιωαννίνων
Οικοτροφείο
Από τις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν η Πωγωνιανή ήταν το κεφαλοχώρι της περιοχής, πολλά παιδιά από φτωχές οικογένειες έρχονταν να φοιτήσουν στα σχολεία του χωριού, διαμένοντας στο οικοτροφείο. Παρότι σήμερα το χωριό έχει σχεδόν ερημωθεί, το οικοτροφείο συνεχίζει να επιτελεί το λειτούργημά του στεγάζοντας τα παιδιά από τη Βόρεια Ήπειρο. Παράλληλα αποτελεί μία καλή λύση μπρος στο φάσμα της ανεργίας που αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι κάτοικοι. Έχει δημιουργηθεί ένα σύγχρονο Κέντρου Παιδικής Προστασίας που εξασφαλίζει την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση για τα παιδιά που φοιτούν καθώς και Γεωργικό σχολείο που στοχεύει στην κατάλληλη εκπαίδευση σε τομείς του πρωτογενούς τομέα.
Ελισένδα δε Μονκάδα
Η κατασκευή του μοναστηριού Πεδράλβες
Η Eλισένδα τελικά ενδιαφέρθηκε για την ίδρυση ενός μοναστηριού του Τάγματος των Πενήτων της Αγ. Κλάρας γύρω από τη Βαρκελώνη. Μόλις εξέφρασε αυτήν την επιθυμία, ο βασιλιάς έσπευσε να την ευχαριστήσει, παρόλο που υπήρχε ήδη η Βιλαφράνκα δελ Πενεδές, ένα μοναστήρι των Πενήτων της Αγ. Κλάρας, που είχε ιδρυθεί από τη Λευκή του Ανζού, τη 2η σύζυγό του. Έθεσε μόνο μία προϋπόθεση: να ανεγερθεί το μοναστήρι προς τιμήν της Μητέρας του Θεού. Αρχικά ορίστηκε να βρίσκεται στην τοποθεσία Βαλδάουρα, μεταξύ Σερδανιόλα και Mονκάδα, αλλά στη συνέχεια αποφασίστηκε σε ένα μέρος, που ονομάζεται Πεδράλβες λόγω της ποσότητας λευκής πέτρας, που εξαγόταν από ένα υπάρχον λατομείο.
Το 1326 άρχισαν οι εργασίες στο μοναστήρι στο Πεδράλβες· η κατασκευή προχωρούσε γρήγορα. Ίσως ο Ιάκωβος Β΄ αισθάνθηκε το τέλος του και ήθελε ο μυστικός ενθουσιασμός της γυναίκας του να γίνει πραγματικότητα το συντομότερο δυνατό. Μετά από έναν χρόνο έγινε η βασική δομή του μοναστηριού: θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την περίκλειστη αυλή (cloister) και την εκκλησία, ενώ η στέγαση για τις μοναχές είχε σχεδόν τελειώσει. Στις 3 Μαΐου 1327 δεκατέσσερις μοναχές μπήκαν στο μοναστήρι και εξέλεξαν την πρώτη ηγουμένη, τη Σοβιράνα δ' Όλθετ.
Πωγωνιανή Ιωαννίνων
Σήμερα
Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πωγωνιανής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται με την παλιά της ονομασία Βοστίνα στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης Κοινότητας. Η άλλοτε Διευρυμένη Κοινότητα Πωγωνιανής αποτελείτο από τα χωριά Πωγωνιανή, Δολό, Δρυμάδες, Σταυροσκιάδι.
Ελισένδα δε Μονκάδα
Η κατασκευή του μοναστηριού Πεδράλβες
Η Eλισένδα χήρευσε τον Νοέμβριο του 1327. Διέταξε να χτιστεί ένα μικρό παλάτι δίπλα, αλλά εντελώς ξεχωριστό από το μοναστήρι. Έζησε εκεί για τα υπόλοιπα 37 χρόνια της ζωής της. Παρόλο που δεν ήταν ποτέ μοναχή, η Eλισένδα ήταν προικισμένη με ευρείες εξουσίες για τις εσωτερικές λειτουργίες του μοναστηριού. Συμμετείχε ενεργά στη λήψη αποφάσεων της θρησκευτικής κοινότητας και έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην απόκτηση αρκετών προνομίων για το μοναστήρι. Για παράδειγμα, η μονή ήταν υπό την άμεση προστασία της πόλης της Βαρκελώνης μέσω του Συμβούλιο των Εκατό, του φορέα διαχείρισης της πόλης, το οποίο δεσμεύτηκε να υπερασπιστεί το μοναστήρι σε περίπτωση κινδύνου. Ήταν επίσης πρόθεσή της να κάνει το Πεδράλβες να είναι το πιο αγαπητό μοναστήρι, έτσι δεν θα αντιμετώπιζε οικονομική δυσκολία όταν εκείνη απεβίωνε, πράγμα αρκετά σύνηθες στα γυναικεία μοναστήρια. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι βασιλικές δωρεές έπνιξαν σχεδόν το Φραγκισκανικό πνεύμα της ζωής της μονής.
Πωγωνιανή Ιωαννίνων
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Ελισένδα δε Μονκάδα
Η κατασκευή του μοναστηριού Πεδράλβες
Η Eλισένδα επιμελήθηκε την κατασκευή των κτιρίων και τη διακόσμησή τους. Ζωγράφοι, όπως ο Φέρερ Μπάσα και οι αδελφοί Σέρα, συνεργάστηκαν για να εξωραΐσουν το μοναστήρι. Η Eλισένδα μερίμνησε επίσης για τις ζωγραφιές στο παρεκκλήσιο του Αγ. Μιχαήλ, οι οποίες παραγγέλθηκαν από την ηγουμένη Φραντσέσκα Σαπορτέλα, την ανιψιά της.
Παρόλο που έμεινε στο μοναστήρι, συμμετείχε σε ορισμένες επίσημες εκδηλώσεις, όπως στη μεταφορά των λειψάνων της Αγ. Ευλαλίας στον καθεδρικό ναό της Βαρκελώνης· επίσης όταν συνόδευσε τη Μαρία της Ναβάρρας, σύζυγο του Πέτρου Δ΄ της Αραγονίας και την Κωνσταντία της Αραγονίας, σύζυγο του Ιακώβου Γ΄ της Μαγιόρκας.
Το τέλος της
Η διαθήκη της Eλισένδα εκδόθηκε στις 11 Απριλίου 1364 και η βασίλισσα απεβίωσε στις 19 Ιουλίου του ίδιου έτους. Κληροδότησε τα πάντα στο μοναστήρι ως πρωταρχικό κληρονόμο της, εκτός από ορισμένα αγαθά που προορίζοντο για ιδρύματα, συγγενείς ή γνωστούς. Ζήτησε να αδειάσουν το παλάτι της όπου ζούσε, το οποίο έγινε αμέσως. Η απογραφή που έγινε για τα πράγματα του δωματίου της, καταδεικνύει την απλότητα με την οποία ζούσε, αφού είχε δώσει τα κοσμήματα και τα εκλεκτά υφάσματα.
Ο τάφος της βασίλισσας είναι ένα θαυμάσιο έργο του Καταλανικού Γοτθικού ρυθμού, που αντιπροσωπεύει καλλιτεχνικά τη διπλή ζωή αυτής της γυναίκας. Ο -με δύο προσόψεις- τάφος βρίσκεται κατά μήκος ενός τοίχου, που χωρίζει την εκκλησία από το μοναστήρι, με μοναδικές αναπαραστάσεις σε κάθε πλευρά. Από τη μεριά της εκκλησίας η Ελισένδα απεικονίζεται ως βασίλισσα, που φέρει το στέμμα της, ενώ από τη μεριά της περίκλειστης αυλής είναι ντυμένη ως μία αυστηρή χήρα ή μοναχή.
Υστεροφημία
Το μοναστήρι του Πεδράλβες είναι η πιο σημαντική κληρονομιά της Eλισένδα. Είναι ένα εθνικό μνημείο και είναι ανοιχτό στο κοινό.
Το πορτρέτο της Eλισένδα είναι μέρος της Πινακοθήκης των Επιφανών Καταλανών στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρκελώνης.
Το Passeig de Reina Elisenda de Montcada είναι ένας δρόμος, που πήρε το όνομά του στην περιοχή Σαριά της Βαρκελώνης, όπως και ο κοντινός σταθμός Reina Elisenda της γραμμής L6 του μετρό της Βαρκελώνης. Ο σταθμός είναι 700 μ. βορειοανατολικά του μοναστηριού.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κόμισσες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαρδηνίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Αραγωνίας
Ταμαουλίπας
Η Ταμαουλίπας (ισπανικά: Tamaulipas, επίσημη ονομασία Estado Libre y Soberano de Tamaulipas) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 43 δήμους και πρωτεύουσα είναι η Σιουδάδ Βικτόρια, η οποία πήρε το όνομά της από τον Προέδρο του Μεξικού, Γουαδαλούπε Βικτόρια. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Ρεϊνόσα, η Ματαμόρος, το Νουέβο Λαρέδο και το Ταμπίκο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Ταμαουλίπας έχει 3.268.554 κατοίκους (12η μεγαλύτερη).
Στο βόρειο τμήμα της πολιτείας, η οικονομία βασίζεται στην αγροτική παραγωγή και την βιομηχανία. Στο νότιο τμήμα, η οικονομία βασίζεται στην επεξεργασία πετροχημικών. Από τα τελωνεία της πολιτείας εξάγεται περίπου το ένα τρίτο των αγαθών που παράγεται στο Μεξικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:πολιτείες του Μεξικού
Νίκος Σκαλκώτας
Βιογραφία
Ο Νίκος Σκαλκώτας γεννήθηκε στη Χαλκίδα στις 21 Μαρτίου 1904. Καταγόταν από την Τήνο και προερχόταν από οικογένεια μουσικών με το επίθετο Σκαλκώτος. Ο πατέρας του Αλέκος, φλαουτίστας στη Φιλαρμονική της Χαλκίδας, άλλαξε το επίθετο της οικογένειάς του σε Σκαλκώτας, χάριν ευφωνίας. Από την ηλικία των πέντε ετών άρχισε να μαθαίνει βιολί με τον θείο του και το 1910 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα για να του προσφέρει την ευκαιρία πληρέστερης μουσικής μόρφωσης. Γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών και το 1918 αποφοίτησε με την ανώτατη διάκριση («Χρυσό Μετάλλιο») για την ερμηνεία του στο «Κοντσέρτο για βιολί» του Μπετόβεν. Τα επόμενα χρόνια έπαιζε βιολί σε διάφορες εκδηλώσεις, ενώ ποιήματά του δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Νουμάς».
Το 1921 λαμβάνει υποτροφία από το Ίδρυμα Αβέρωφ για ανώτερες σπουδές βιολιού στο Βερολίνο. Γρήγορα, όμως, θα προσανατολιστεί στη σύνθεση, με δασκάλους τον Κουρτ Βάιλ, τον Φίλιπ Γιάρναχ και τον «πάπα της πρωτοπορίας» Άρνολντ Σένμπεργκ (Arnold Schönberg), ο οποίος τον εκτιμούσε ιδιαίτερα. Μαζί του έμεινε ως το 1931, χάρη σε νέα υποτροφία που του προσέφερε ο Εμμανουήλ Μπενάκης. Παράλληλα, έπαιζε βιολί σε ελαφρές ορχήστρες για να συμπληρώνει το εισόδημά του.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Βερολίνο έγραψε πάνω από 70 έργα, τα περισσότερα από τα οποία χάθηκαν. Παρά την εκτίμηση που έτρεφε στον Σένμπεργκ, δεν ακολούθησε τυφλά το δωδεκαφθογγικό σύστημα του δασκάλου του, αλλά ανέπτυξε μια δική του απόλυτα πρωτότυπη παραλλαγή. Το 1931, μια έντονη συναισθηματική κρίση προκάλεσε τη διακοπή της σχέσης του με τη Γερμανίδα σύντροφό του, τη βιολονίστρια Ματίλντε Τέμκο, με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά, την Άρτεμη και ένα βρέφος που χάθηκε στη γέννα. Ακολούθησε η δημιουργική κρίση, που κράτησε έως το 1935.
Τον Μάιο του 1933 επέστρεψε στην Ελλάδα, τον ίδιο ακριβώς μήνα που ο δάσκαλός του Άρνολντ Σένμπεργκ έπαιρνε τον δρόμο της εξορίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μη αντέχοντας την καταπίεση των Ναζί. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην πατρίδα αντιμετώπισε τον φθόνο και την καχυποψία του μουσικού κυκλώματος (Φιλοκτήτης Οικονομίδης, Μανώλης Καλομοίρης, Δημήτρης Μητρόπουλος, Σπύρος Φαραντάτος), παρότι ήταν γνωστή η αξία του.
Στα μουσικά πράγματα της χώρας κυριαρχούσαν άνθρωποι συντηρητικών αντιλήψεων, που σχετίζονταν με τη λεγόμενη «Εθνική Σχολή» και δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να κατανοήσουν τις νέες μουσικές προτάσεις του Σκαλκώτα. Ισχυριζόντουσαν ότι έγραφε ακαταλαβίστικη μουσική, που ήταν αντίθετη με τους κανόνες που διδάσκονταν στα ωδεία και διέδιδαν πως ήταν τρελός. Ο μουσικολόγος και βιογράφος του Σκαλκώτα Γ. Γ. Παπαϊωάννου αποκαλεί τη συμπεριφορά τους απέναντι στον Σκαλκώτα «μεγάλη συμπαιγνία» και πιστεύει ότι το πληθωρικό του ταλέντο θα τους επισκίαζε και θα τους εξοστράκιζε από τις «καρέκλες» τους.
Όλες οι πόρτες ήταν κλειστές για τον Σκαλκώτα. Για να ζήσει καταδέχεται να παίξει βιολί σε ένα από τα τελευταία αναλόγια της Κρατικής Ορχήστρας και αργότερα στις Ορχήστρες της Λυρικής και της Ραδιοφωνίας, παρά την αναμφισβήτητη αξία του ως βιολονίστα. Ως αντίδοτο, άρχισε να συνθέτει πυρετωδώς: Από το 1935 και ως το 1945 είχε γράψει πάνω 100 έργα. Κλεισμένος στον δικό του κόσμο και αποκομμένος εντελώς από τις ευρωπαϊκές τάσεις ανέπτυξε ένα δικό του, εντελώς προσωπικό ύφος.
thumb|right|Αναμνηστική πλάκα στο Βερολίνο Το 1946 παντρεύτηκε την πιανίστρια Μαρία Παγκαλή κι ένα χρόνο αργότερα ήρθε στη ζωή ο γιος τους Αλέκος, που διακρίθηκε ως ζωγράφος. Ακολούθησε μια νέα περίοδος δημιουργικής σιωπής, αλλά από το 1949 άρχισε να συνθέτει με τους παλιούς του ρυθμούς νέα έργα και να ενορχηστρώνει παλιότερα. Πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου 1949 από επιπλοκές που προκάλεσε η αμελημένη περισφιγμένη κήλη του. Δύο ημέρες αργότερα γεννήθηκε ο δεύτερος γιος του, Νίκος, γνωστός ως πρωταθλητής Ελλάδας στο σκάκι.
Ο Σκαλκώτας πέθανε τελείως άγνωστος και όσο ζούσε δεν άκουσε κανένα από τα έργα του να παίζεται, εκτός από ελάχιστες εκτελέσεις των 36 Ελληνικών Χορών. Ο Σκαλκώτας ανακαλύφθηκε ως συνθέτης μετά το θάνατό του, χάρη στην πρωτοβουλία φίλων και θαυμαστών του (Γ.Γ. Παπαϊωάννου, Γιώργος Χατζηνίκος κ.ά.), που ίδρυσαν την «Εταιρεία Φίλων Σκαλκώτα» για να διαφυλάξουν και να διαδώσουν το έργο του, που περιλαμβάνει πάνω από 170 έργα (κοντσέρτα, συμφωνικές σουίτες, μουσική δωματίου, χορούς και τραγούδια). Το 60% των προχωρημένων έργων του ακολουθεί ένα δικής του επινόησης δωδεκαφθογγικό σύστημα, ενώ το 40% ανήκει σε άλλα, «ελεύθερα» συστήματα σύνθεσης.
Εκτός από τα προχωρημένα (ατονικά) έργα του, που αντιπροσωπεύουν πάνω από το 85% της παραγωγής του, περίπου ένα 12% αφορά σε απλούστερα, τονικά και τροπικά έργα, όπως οι περίφημοι «36 Ελληνικοί Χοροί για ορχήστρα» και το λαϊκό μπαλέτο «Η Θάλασσα», που ενσωματώνουν στοιχεία της ελληνικής δημοτικής μουσικής με ένα τρόπο τελείως προσωπικό και πρωτοποριακό. Ο Σκαλκώτας επεδίωκε να συλλάβει την ουσία της και δεν ήθελε μόνο να αξιοποιήσει την εθνική μας κληρονομιά, όπως η πρώτη γενιά των συνθετών της «Εθνικής Σχολής».
Σήμερα, ο Νίκος Σκαλκώτας θεωρείται ένας από τους σημαντικούς συνθέτες του 20ού αιώνα. Ο Αυστροβρετανός μουσικολόγος και κριτικός Χανς Κέλερ πλειοδοτεί και σε ένα κείμενό του αναφέρει ως κορυφαίους συνθέτες του 20ου αιώνα τα τέσσερα «Σ»: Σένμπεργκ, Στραβίνσκι, Σκαλκώτας και Σοστακόβιτς.
Η μουσική του
Σύμφωνα με τον συνθέτη και μεγάλο μελετητή του έργου του Νίκου Σκαλκώτα, Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου, το μουσικό έργο και η ανάπτυξη του ύφους του Σκαλκώτα χωρίζονται σε τρεις περιόδους:
1η περίοδος (1927-1938)
Περιλαμβάνει και την εποχή που ο Σκαλκώτας βρισκόταν στη Γερμανία. Εκείνη τη περίοδο, κυριαρχεί στα έργα του αυστηρός δωδεκαφθογγισμός. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, όπως οι "36 Ελληνικοί Χοροί" που δημιουργήθηκαν εκείνη την περίοδο.
Χαρακτηριστικά έργα της 1ης Περιόδου:
2η περίοδος (1938-1945)
Χαρακτηριστικά έργα της 2ης Περιόδου:
3η περίοδος (1946-1949)
Χαρακτηριστικά έργα της 3ης Περίοδου:
Γενικά, σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο Σκαλκώτας παρέμεινε πιστός στα νεοκλασικά ιδανικά της "Νέας Αντικειμενικότητας" (Neue Sachlichkeit) και της "απόλυτης μουσικής" που διακηρύχθηκαν το 1925. Όπως ο Σένμπεργκ, καλλιέργησε επίμονα κλασικές φόρμες, αλλά ο κατάλογος των έργων του χωρίζεται σε έργα ατονικά και δωδεκαφθογγικά, και σε τονικά έργα, ενώ και οι δύο κατηγορίες εκτείνονται χρονικά σε όλη τη συνθετική του καριέρα.
Αυτή η φαινομενική ανομοιογένεια μπορεί να εντάθηκε από την αγάπη του για την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Παρόλα αυτά, παρέμεινε σκεπτικιστής στις προσπάθειες των Ελλήνων συγχρόνων του να την ενσωματώσουν στο σύγχρονο συμφωνικό στυλ, και μόνο σε ένα μεγάλο έργο αντιπαρέθεσε και ανάμειξε το παραδοσιακό, το ατονικό και το δωδεκαφθογγικό στυλ: στην προγραμματική μουσική στο παραμυθόδραμα του Χρήστου Ευελπίδη "Με του Μαγιού τα μάγια". Ο Σκαλκώτας ήταν προφανώς απρόθυμος να αναπτύξει το είδος αυτό των δομικών και στυλιστικών τάσεων που θα είχε προδώσει τα ιδανικά του για ενοποίηση, τα οποία είχε κληρονομήσει από τον Σένμπεργκ. Έτσι μπορεί να ιδωθεί σαν ένας σύνδεσμος ανάμεσα στην Δεύτερη Σχολή της Βιέννης, τη σχολή του Μπουζόνι και του Στραβίνσκι. Ο Σκαλκώτας ήταν ικανός να συνδέει διαφορετικά και κατά κάποιο τρόπο αντιθετικά στοιχεία και να μη συμβιβάζεται, αλλά μάλλον να εμπλουτίζει τη δική του αυθεντικότητα, ποικιλία και δύναμη έκφρασης.
Παρόλα αυτά η μουσική του είχε μόνο περιορισμένη επιρροή στις μεταπολεμικές τάσεις, ακόμα και στην Ελλάδα, πιθανόν εξ αιτίας των χωρίς συμβιβασμούς απαιτήσεων του τόσο από τον ακροατή όσο και από τον εκτελεστή, και των φαινομενικά συντηρητικών δομικών και θεματικών του προτιμήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μάγισσες και Σκουπόξυλα
Το Μάγισσες και Σκουπόξυλα είναι αμερικάνικη παιδική κινηματογραφική ταινία φαντασίας της Disney του 1971.
Πλοκή
Βρισκόμαστε στην Αγγλία του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Στον παλιό πύργο του Πέππερινγκ Άι έχουν εκκενωθεί τρία παιδάκια από το Λονδίνο, ο Τσάρλς, η Κάρι και ο Πολ, που σχεδιάζουν την επιστροφή τους στο Λονδίνο. Εκεί γνωρίζουν την υποψήφια μάγισσα, την Μις Πράις και το σκουπόξυλό της. Τους χαρίζει ένα μαγικό χερούλι, που κάνει το κρεβάτι να πετάει και να τους πηγαίνει σε όποιο προορισμό θέλουν. Τα παιδιά και η μάγισσα ξεκινάν για το Λονδίνο. Εκεί συναντούν έναν αδέξιο μάγο, τον Εμίλιο Μπράουν και τον κάνουν μέλος της παρέας τους. Πηγαίνουν στα μαγαζιά για να βρουν το δεύτερο μισό του μαγικού βιβλίου που λείπει από την κυρία Πράις. Η κυρία Πράις, ο κύριος Μπράουν και τα παιδιά ταξιδεύουν στο μαγικό νησί Ναμπούμπου για να βρουν το μαγικό αστέρι του μάγου Άστοροθ. Φτάνουν στο μαγικό νησί, όπου ο κύριος Μπράουν γίνεται διαιτητής ενός θεαματικού ποδοσφαιρικού αγώνα χωρίς κανόνες μεταξύ των ζώων. Μετά τον αγώνα, ο κύριος Μπράουν καταφέρνει να ανταλλάξει το αστέρι του Άστοροθ με την σφυρίχτρα του, και μαζί με όλη την παρέα να εγκαταλείψουν το νησί. Επιστρέφουν στην Αγγλία, όπου πέφτουν στα χέρια των Γερμανών, οι οποίοι έκαναν μυστική απόβαση και προετοιμάζουν την κατάληψη του Νησιού από τους Ναζί. Με τη βοήθεια της μαγικής επιγραφής του αστεριού του Άστοροθ κάνουν όλες τις πανοπλίες του πύργου να ζωντανέψουν και τρέπουν τους Ναζί σε φυγή.
Βραβεύσεις
Το 1972 προτάθηκε για πέντε Όσκαρ και βραβεύτηκε με Όσκαρ της κατηγορίας καλύτερων εφέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη γυναίκα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Βρετανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας
Ein Stern (...der deinen Namen trägt)
Το «Ein Stern (…der deinen Namen trägt)» (γερμ. «ένα αστέρι που φέρει το όνομά σου») είναι γερμανικό τραγούδι των DJ Ötzi και Nik P. Κυκλοφόρησε το 2007 σε σίνκλ και ανέβηκε στα τσαρτ της Γερμανίας, Αυστρίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ιστορία του τραγουδιού
Ο Nik P είχε γράψει τους στίχους και είχε τραγουδήσει το κομμάτι οχτώ χρόνια νωρίτερα. Στα τέλη του 2006 ένας Γερμανός τραγουδιστής ονόματι Nic ερμήνευσε το τραγούδι του Nik P μαζί με άλλα στη Μαγιόρκα και στην Ισπανία και γνώρισε κάποια επιτυχία. Ένα μήνα αργότερα ο DJ Ötzi το ηχογράφησε και έγινε μεγάλη επιτυχία. Έφτασε Νο 1 στην Αυστρία, δύο μήνες αργότερα έγινε Νο 1 στη Γερμανία εκτοπίζοντας το Say It Right της Νέλλυ Φουρτάντο. Συνολικά έμεινε 106 εβδομάδες στα Γερμανικά τσαρτ.
Κατηγορία:Τραγούδια του 2007 Κατηγορία:Singles του 2007 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (απλό ανδρών)
Το τουρνουά αντισφαίρισης του Αμερικανικού Όπεν ξεκίνησε το 1881. Διεξάγεται σε μία περίοδο 2 εβδομάδων από τα τέλη Αυγούστου ως τις αρχές Σεπτεμβρίου και είναι χρονολογικά το τελευταίο από τα μεγάλα τουρνουά Γκραν Σλαμ της αντισφαίρισης από το 1987.
Κατάλογος νικητών στο απλό ανδρών
* Δεν παίχθηκε Challenge Round
+ καταργήθηκε ο Challenge Round
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αμερικανικό Όπεν
Βιγιέν
Το χωριό έχει τζαμί από τον 18ο αιώνα, που είναι καταχωρημένο με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.
Βεντέτα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Βεντέτα μπορεί να αναφέρεται:
Ιωάννης Κέλλας
Ο Ιωάννης Κέλλας (1908-1966) ήταν Έλληνας αεροπόρος και αξιωματούχος της Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σταδιοδρομία
Κατά το ξέσπασμα του πολέμου, η μοίρα του αποτελούνταν από 12 μαχητικά αεροσκάφη τύπου PZL P.24. Ο Κέλλας ενεπλάκη σε αρκετές αερομαχίες με τα Ιταλικά αεροσκάφη Regia Aeronautica. Στις 20 Νοεμβρίου, είχε τη πρώτη του επιτυχία, καταρρίπτοντας ένα βομβαρδιστικό πάνω από τις Πρέσπες. Κατά τον Δεκέμβριο του 1940, και ενώ η Ιταλική πίεση ήταν συνεχής, η 21η Μοίρα Καταδίωξης εξοπλίστηκε με αεροσκάφη τύπου Gloster Gladiator από τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία. Τον Φεβρουάριο 1941, κατά τη διάρκεια περιοπολίας στον τομέα Πρεμετή-Κελτσύρε, στη νότια Αλβανία, ο Κέλλας κατέρριψε δυο εχθρικά αεροσκάφη.
Μετά τον πόλεμο ο Κέλλας συνέχισε τη σταδιοδρομία του στη πολιτική αεροπορία, ως κυβερνήτης στις Ολυμπιακές Αερογραμμές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Σπήλαιο Πεντέλης
thumb|250px|Η είσοδος του σπηλαίου Το Σπήλαιο Πεντέλης ή Σπήλαιο Αμώμων ή Σπήλαιο Νταβέλη βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του όρους Πεντέλη, στην Αττική και σε υψόμετρο 700 μ., βορειοανατολικά του λεκανοπεδίου Αττικής. Είναι γνωστό από τη συσχέτισή του με τον λήσταρχο του 19ου αι., Χρήστο Νταβέλη, η οποία όμως αμφισβητείται.
Ιστορικά στοιχεία
Η σπηλιά αρχικά δεν είχε κάποια δίοδο προς τον εξωτερικό χώρο του βουνού. Το εσωτερικό της σπηλιάς ανακαλύφθηκε από τους αρχαίους Έλληνες όταν λάξευσαν το βουνό για την παραγωγή του πεντελικού μαρμάρου. Στην αρχαιότητα υπήρξε ιερό του Πανός, ενώ κατά τους βυζαντινούς χρόνους αποτέλεσε ησυχαστήριο μοναχών που είχαν εγκατασταθεί σχεδόν σε όλη την Πεντέλη, των λεγομένων "Αμώμων" απ' όπου και έλαβε το όνομά του. Στους νεότερους χρόνους κατά την παράδοση φέρεται να αποτελούσε κρησφύγετο του λήσταρχου Νταβέλη απ' όπου και το επικρατέστερο όνομα του σπηλαίου, αν και ποτέ δεν αποδείχθηκε κάτι τέτοιο.
Εξερεύνηση του σπηλαίου
Η σπηλιά και ο χώρος γύρω από αυτή υπέστησαν, κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, μεγάλες παρεμβάσεις λόγω έργων που εκτελούσε τότε το Υπουργείο Άμυνας οι οποίες αλλοίωσαν τόσο το εσωτερικό της όσο και τον περιβάλλοντα χώρο, προκαλώντας ρηγματώσεις στα παρεκκλήσια του Αγίου Σπυρίδωνα και Αγίου Νικολάου. Σύμφωνα με τον Γιώργο Μπαλάνο ("Πέρα από το αίνιγμα της Πεντέλης", εκδόσεις locus7) οι εργασίες διήρκεσαν την περίοδο 1977-1983, με τη χρήση βαρέων μηχανημάτων, εκρηκτικών υλών κλπ. Παρόλα τα παράπονα για την καταστροφή ενός χώρου αρχαιολογικής σημασίας, δεν μπορούσε να βρεθεί ποιος ήταν πίσω από τις εργασίες αυτές ή γιατί γίνονται. Το σπήλαιο Νταβέλη δεν έχει δοθεί σε τουριστική εκμετάλλευση.
Ναοί Αγ. Σπυρίδωνα και Αγ. Νικολάου
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα Στη σημερινή είσοδο της σπηλιάς, βρίσκονται δύο ναΰδρια. Το νότιο εκκλησάκι, αφιερωμένο στον Άγιο Σπυρίδωνα, είναι λαξευμένο κυριολεκτικά μέσα στο βράχο, ενώ στην αριστερή και εξωτερική πλευρά, το βόρειο παρεκκλήσιο τιμάται στο όνομα του Αγίου Νικολάου. Οι δύο είσοδοι στη βόρεια πλευρά δείχνουν ότι επρόκειτο για πέρασμα .Οι ναΐσκοι έχουν αναστηλωθεί, μετά τις ζημιές που προκλήθηκαν από τις εργασίες των προηγούμενων δεκαετιών. Το εκκλησάκι του Αγ. Σπυρίδωνα είναι το παλαιότερο από τα δύο, χρονολογούμενο στο 10ο ή 11ο αι. μ.Χ. και φέρει στη νότια πλευρά του χαράγματα με μορφές αγγέλων, σταυρών και αετών. . Το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου είναι κάπως μεταγενέστερο. Η ύπαρξη δύο μικρών κρυπτών στο δάπεδό του και μιας ταφικής λάρνακας υποδηλώνουν πως το ναΐδριο αυτό είχε ταφικό χαρακτήρα.
Γενικά, σπαράγματα τοιχογραφιών βρίσκονται και στα δύο εκκλησάκια και, σύμφωνα με επιγραφή στον τρούλο του Αγ. Νικολάου, χρονολογούνται στο 1234 ή 1235 μ.Χ. Η πολύ γνωστή τοιχογραφία με ανδρική μορφή και επιγραφή Ο ΑΘΗΝΩΝ ΜΙΧΑΗΛ, η οποία θεωρείται ότι αποδίδει τον μητροπολίτη Αθηνών Μιχαήλ Χωνιάτη βρισκόταν στον Αγ. Σπυρίδωνα. Σήμερα έχει αποτειχιστεί και μεταφερθεί στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών, όπως και ο τρούλος του Αγ. Νικολάου όπου απεικονίζεται ο Χριστός Παντοκράτορας καθώς και η τοιχογραφία της Αγίας Αικατερίνης, ντυμένης με βασιλική στολή, η οποία έχει αποτειχιστεί επίσης από τον Αγ. Νικόλαο.
Πηγές
Νταβέλη Κατηγορία:Πεντέλη
Πολιορκία του Πελούσιου
Η Πολιορκία του Πελούσιου ήταν ένα γεγονός κατά την Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου που έγινε το 639 ή το 18 έτος της Εγίρας όταν οι Άραβες εισέβαλαν στην Βυζαντινή Αίγυπτο και την κατέλαβαν. Ο Άραβας στρατηγός Αμπού Ιβν Ας με άδεια του χαλίφη Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ ξεκίνησε με 30.000 στρατό κατά της Βυζαντινής Αιγύπτου. Αρχικά οι Άραβες κατέλαβαν χωρίς αντίσταση την Αρίς κι έπειτα έφτασαν στην πόλη Πελούσιο όπου συνάντησαν την πρώτη αντίσταση από τους Βυζαντινούς.
Οι Άραβες πολιόρκησαν επί έναν μήνα το Πελούσιο όπου έπειτα το κατέλαβαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ορέστης Κανέλλης
Ο ζωγράφος Ορέστης Κανέλλης γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1910. Θεωρείται «ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Λέσβου», στην οποία μεγάλωσε και θεωρούσε πατρίδα του. Απεβίωσε το 1979 στην Αθήνα.
Βίος
Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Μυτιλήνη, τη δεύτερη πατρίδα του, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και φοίτησε για δύο χρόνια στο τμήμα της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, την οποία εγκατέλειψε για να μεταβεί στο Παρίσι. Στο Παρίσι σπούδασε στις ελεύθερες Ακαδημίες Μπριανσόν και Γκραντ-Σομιέρ (Academia De La grande Chaumiere). Εκεί συνάντησε έναν από τους σημαντικότερους μέντορες της τέχνης του και από τους κυριότερους δασκάλους του τον Γεώργιος Γουναρόπουλος. Υπήρξε συνιδρυτής των ομάδων Στάθμη (μαζί με τον Τάκη Ελευθεριάδη ) και Τέχνη Β. Έζησε στην Πέτρα Λέσβου όπου νυμφεύτηκε την κα Νταίζη Ραπτέλλη. Έγραφε τεχνοκριτικά άρθρα στο περιοδικό Ζυγός, συμμετέχοντας έτσι στην εικαστική ζωή της Αθήνας. Αναφέρεται ως νεανικός φίλος του Ν. Καββαδία
Έργο και επιδράσεις
Συμμετείχε σε Πανελλήνιες εκθέσεις (1936-74) και πραγματοποίησε δεκαεννέα ατομικές. Επίσης στις εκθέσεις της Στάθμης και της Τέχνης. Έλαβε μέρος στις εκθέσεις Μπιενάλε (Βενετία 1934, Αλεξάνδρεια 1954) και Διεθνείς Εκθέσεις (Νέα Υόρκη 1958, Λουγκάνο 1962, Βρυξέλλες 1964).
Θέματά των έργων του ήταν κυρίως τα τοπία και ο άνθρωπος, δημιουργώντας ελαιογραφίες και υδατογραφίες. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ποιητικό λυρισμό. Επηρεάστηκε από το γαλλικό εξπρεσιονισμό του Ντεραίν και του Σουτίν. Εκτός από τα τοπία και τους ελαιώνες, έλκεται από τις μάνες και τα αδύναμα παιδιά της Κατοχής. Η προτίμηση στο κίτρινο χρώμα δίνει έναν υποβλητικό τόνο στα έργα του. Το 1978 η Εθνική Πινακοθήκη τον τίμησε με αναδρομική έκθεση των έργων του. Πέθανε το 1979 στην Αθήνα. Εκτός από τη ζωγραφική ασχολήθηκε και με τη λιθογραφία.
Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών, στις Πινακοθήκες των Δήμων Αθηναίων, Μυτιλήνης, Ρόδου, Ιωαννίνων, Καλαμάτας, Κουτσίγρα, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην Εθνική Τράπεζα, στο Υπουργείο Παιδείας, κ.ά. Ήταν μέλος του Ε.Ε.Τ.Ε.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Μιρζεκουρμπανλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Κορράδος Β΄ της Βοημίας
Ο Κορράδος Β΄ Όθων, τσεχ. Konrád II Ota (π. 1136 - 9 Σεπτεμβρίου 1191) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1189-91) και, ως Κορράδος Γ΄, πρίγκιπας τού Ζνόιμο στη Μοραβία (1182-89).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Κορράδου Β΄ πρίγκιπα τού Ζνόιμο και της Μαρίας των Βουκάνοβιτς, κόρης τού Ούρος Α΄ μεγάλου πρίγκιπα (veliki župan) της Ράσκας (Σερβίας). Η αδελφή του Ελένη ήταν σύζυγος τού Καζιμίρ Β΄ των Πιαστ υψηλού δούκα της Πολωνίας.
Το 1161 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως πρίγκιπας τού Ζνόιμο. Το 1173 κατέλαβε το Μπρνο (που ήταν το ήμισυ της Μοραβίας). Όταν ο Σομπιέσλαφ Β΄ περιήλθε σε ρήξη με τον Φρειδερίκο, γιο τού εξαδέλφου του, ο Κορράδος Β΄ εισέβαλε το 1176 βόρεια τού Δούναβη, περιοχή που ανήκε στον Σομπιέσλαφ Β΄. Επιτέθηκε σε ναούς και μονές, με αποτέλεσμα ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ να τον αφορίσει.
Ο Φρειδερίκος απέκτησε πάλι την υποστήριξη τού Φρειδερίκου Α΄ των Χοενστάουφεν και τότε τον ακολούθησαν ο Κορράδος Β΄ και ο Λεοπόλδος Ε΄ των Μπάμπενμπερκ δούκας της Αυστρίας. Η εκστρατεία κατέλαβε την Πράγα το 1178 και ο Φρειδερίκος εγκαταστάθηκε πάλι ως δούκας της Βοημίας, ωστόσο ο Κορράδος Β΄ δεν έλαβε το Ολομόουτς, που επιθυμούσε ως αμοιβή και δυσαρεστήθηκε.
Ο Κορράδος Β΄ εξεγέρθηκε εναντίον του αντιδημοφιλούς Φρειδερίκου το 1182 και ο δούκας αναγκάστηκε να διαφύγει από την Πράγα. Μόνο με την παρέμβαση τού Φρειδερίκου Α΄ μπόρεσε να διατηρήσει τον θρόνο του. Ταυτόχρονα ο βασιλιάς της Γερμανίας εξασθένισε την εξουσία τού Φρειδερίκου, όταν στη Συνέλευση (λατιν. Dieta) στο Ρέγκενσμπουρκ όρισε τον Κορράδο Β΄ μάργραβο της Μοραβίας (ενοποιώντας τα πριγκιπάτα Μπρνο, Ζνόιμο και Ολομόουτς).
Πράγματι το 1189 απεβίωσε ο Φρειδερίκος και ο Κορράδος Β΄ έγινε δούκας με τον ομόψυχη υποστήριξη των ευγενών. Ένωσε τη Μοραβία με τη Βοημία και έλαβε την έγκριση τού βασιλιά της Γερμανίας το ίδιο έτος. Έγινε ο διαιτητής στην αμφιλεγόμενη διαδοχή τού Όθωνα Β΄ των Βέττιν μαργράβου τού Μάισσεν.
Ήταν ευγνώμων προς τους ευγενείς: αποδέχθηκε ένα σύνολο προνομίων στο Θέσπισμα τού Κορράδου (Iura Conradi), τον πρώτο Κώδικα νόμων της Βοημίας, που εκδόθηκε το 1189 στη Σάτσκα.
Το 1190 ίδρυσε με τη μητέρα του Μαρία το αββαείο των Λευκών Ιερέων του Πρεμοντρέ στο Λούκα τού Ζνόιμο.
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έκανε εκστρατεία για να διεκδικήσει τα δικαιώματα της συζύγου του Κωνσταντίας των Ωτβίλ στο θρόνο της Σικελίας από τον Τανκρέδο της Σικελίας. Ο Κορράδος τον ακολούθησε στην Ιταλία, αλλά στην πολιορκία της Νάπολης απεβίωσε από πανώλη στο στρατόπεδο. Τάφηκε αρχικά στο αββαείο τού Μόντε Κασσίνο και μετά το λείψανό του μεταφέρθηκε στην Πράγα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Χελλίχα των Βίττελσμπαχ, κόρη τού Όθωνα Ζ΄ παλατινού κόμη (γιου τού Όθωνα Δ΄ κόμη τού Σέγιερν). Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Μαλάουι
Το Μαλάουι, επίσημα Δημοκρατία του Μαλάουι (αγγλικά: Republic of Malawi, τσέουα: Dziko la Malaŵi) είναι χώρα της Αφρικής, γνωστή ως Νυασαλάνδη από το 1907 μέχρι την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της τον Ιούλιο του 1964, από πρώην βρετανικό προτεκτοράτο που είχε αναγνωριστεί για πρώτη φορά στις 15 Μαΐου του 1891, στη νοτιοανατολική Αφρική.
Η χώρα εκτείνεται δυτικά και κατά μήκος της ομώνυμης λίμνης Μαλάουι, της τρίτης σε μήκος λίμνης της Αφρικής. Συνορεύει προς Β. με την Τανζανία, Δ. και ΒΔ. με τη Ζάμπια και Ν. Α. και ΒΑ. με τη Μοζαμβίκη. Η συνολική έκταση της χώρας είναι 118.484 τ.χλμ., η οποία και χωρίζεται σε τρεις περιφέρειες και σε 24 συνολικά νομούς.
Η Λίμνη Μαλάουι, συνολικής έκτασης 9.250 τ.μίλια, βασικός πόλος τουριστικής έλξης, μήκους 500 χλμ., λεγόμενη και «λίμνη των αστεριών» καταλαμβάνει περίπου το ένα πέμπτο της έκτασης της χώρας και απλώνεται σχεδόν σε όλα τα ανατολικά της σύνορα. Σ΄ αυτήν ζουν περί τα 500 είδη ψαριών, η δε αλιεία τους αποτελεί μια από τις κύριες πηγές εισοδήματος των κατοίκων.
Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Λιλόνγκουε. Η χώρα έχει πληθυσμό 19.809.511 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023.
Ιστορία
Το 10ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στο σημερινό Μαλάουι κάτοικοι Μπαντού από το βορρά, μερικοί από τους οποίους έμειναν στην περιοχή και ίδρυσαν φυλές με βάση την κοινή καταγωγή. . Με την ανάπτυξη του δουλεμπορίου στις αρχές του 19ου αιώνα Άραβες σουαχίλι που κυριαρχούσαν στην ανατολική ακτή της Αφρικής προωθήθηκαν στο εσωτερικό της ηπείρου, πολλές φορές και με τη συνεργασία μουσουλμανικών τοπικών φυλών όπως των Γιάο (Yao). Την εποχή εκείνη το Μαλάουι ήταν ένα τοπικό φυλαρχούμενο «κράτος» που είχε μεταβληθεί σε κέντρο συγκέντρωσης ανταλλαγής και μεταγωγής σκλάβων.
Πρώτοι Ευρωπαίοι που έφθασαν στη περιοχή ήταν Πορτογάλοι. Γνωστότερος εξερευνητής ήταν ο Άγγλος Σκωτσέζος Ντέιβιντ Λίβινγκστον που έφθασε στη περιοχή το 1858 κατά την επιστροφή του από κάποια αποστολή στην Αφρική. Φθάνοντας στην ομώνυμη λίμνη την ονόμασε Νυάσα (Nyasa) από τη λέξη nyanja (νιάντζα) της γλώσσας των Ιθαγενών που σημαίνει λίμνη, εξ ου και το όνομα της χώρας Νυασαλάνδη.
Μετά δύο χρόνια, το 1861, ο Λίβινγκστον επέστρεψε στη περιοχή με ιεραποστόλους που εγκαταστάθηκαν στο Σάιρ Χάιλαντς και στο Λόυερ Σάιρ. Αντιμετωπίζοντας όμως επικίνδυνα από τη μια την ελονοσία και από την άλλη εμπλοκή του με δουλεμπόρους αναγκάσθηκε τρία χρόνια αργότερα, το 1864, να καταφύγει στη Ζανζιβάρη. Επέστρεψε για τελευταία φορά το 1866, διερχόμενος, στη προσπάθειά του για την ανακάλυψη των πηγών του Νείλου όπου και πέθανε στο χωριό Τσιφ Σίταμπο της Ζάμπιας (1873), προς τιμή του οποίου και ονομάστηκε η πρωτεύουσα της Ζάμπιας.