cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Ηλιοφάνεια
Σχεδίαση
Εννέα άνδρες της SOE, μεταξύ των οποίων αρκετοί από την ομάδα σαμποτέρ του βαρέος ύδατος, επιλέχθηκαν για την αποστολή και μετέβησαν στο Τέλεμαρκ στις 5 Οκτωβρίου 1944. Ο βασικός ηγέτης της Επιχείρησης Ηλιοφάνεια ήταν ο Ταγματάρχης Λέιφ Τρόνσταντ, με τη βοήθεια των αξιωματικών Γκούναρ Συβέρσταντ και Νόρμαν Λιντ. Ο Έιναρ Σκίναρλαντ, ο οποίος ήταν ήδη στη Νορβηγία, παρέλαβε τους άνδρες και επίσης ανέλαβε τον ρόλο του τηλεγραφητή. Ο δεύτερος στη διοίκηση στη Επιχείρησης Ηλιοφάνειας ήταν ο Γενς-Άντον Πούλσον, επίσης επικεφαλής της μονάδας Moonlight. Όταν ο Τρόνσταντ σκοτώθηκε τον Μάρτιο του 1945, ο Πούλσον ανέλαβε την ηγεσία της Ηλιοφάνειας.
Η περιοχή που κάλυπτε η επιχείρηση διαχωρίστηκε ως περιοχή Milorg 16 (D-16) και χωρίστηκε σε τρεις μονάδες με τις κωδικές ονομασίες «Starlight», «Moonlight» και «Lamplight». Οι άνδρες της επιχείρησης έπρεπε να συνεργαστούν με τις ομάδες των αντιστασιακών που ήταν ήδη εγκατεστημένες στην περιοχή όπου θα εφοδιάζονταν με όπλα και προμήθειες από αέρος από συμμαχικά αεροσκάφη, μαζί με στρατιωτικές οδηγίες. Όλες οι ομάδες κάλυπταν τμήματα των κομητειών του Τέλεμαρκ και Μπούσκερουντ.
Μονάδα Starlight (D161)
Η πρώτη μονάδα με την κωδική ονομασία Starlight (D161) αναπτύχθηκε στη περιοχή Νόρε με επικεφαλής τον Αρνε Τζέλστρουπ, και τον Έλνταρ Χάγκεν ως τηλεφραφητή. Ο κύριος αμυντικός στόχος της ομάδας ήταν ο Υδροηλεκτρικός σταθμός παραγωγής Νόρε ο οποίος ήταν τότε ο μεγαλύτερος σταθμός παραγωγής ενέργειας στη Νορβηγία. Η μονάδα περιελάμβανε επίσης τις περιοχές Νούμενταλ, Ρόλλαγκ, Ρόνμπεργκ και Κόγκσμπεργκ. Η μονάδα Starlight οργάνωσε περίπου 450 άνδρες σε αυτήν την περιοχή τον Οκτώβριο του 1944. και στο τέλος θα μπορούσε να κινητοποιήσει μια στρατιωτική δύναμη 900 στρατιωτών. Η μονάδα έλαβε προμήθειες από αέρος, όπως όπλα, πυρομαχικά, στολές και τροφίμα. Μερικοί από τους άντρες είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους και έμειναν σε ορεινές κατασκηνώσεις, οργανωμένες σε μικρές σκηνές, καθένα από τα οποία χωρούσε περίπου δέκα άντρες. Η Starlight είχε πέντε τέτοιες σκηνές. Άλλοι ζούσαν και εργάζονταν κανονικά, παρακολουθούσαν σύντομα στρατιωτικά μαθήματα και ανήκαν σε μια τοπική ομάδα στο σπίτι τους. Η μονάδα Starlight είχε περίπου δέκα τέτοιες ομάδες, όπου ο αριθμός των μελών της ομάδας κυμαινόταν από 30 έως 150 άτομα.
Μονάδα Moonlight (D162)
Η δεύτερη μονάδα με την κωδική ονομασία «Moonlight» αναπτύχθηκε στη περιοχή του Έρτζουκαν με επικεφαλής τον Γενς-Αντον Πούλσον και τον Κλάους Χέλμπεργκ ως ασύρματο τηλεγραφητή. Στα γύρω βουνά δημιουργήθηκε μια στρατιωτική δύναμη που αποτελούνταν από 300 στρατιώτες. Κύριοι αμυντικοί στόχοι της «Moonlight» ήταν το φράγμα στο Μόσβατν, τα εργοστάσια και οι σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στο Ρούκαν και το Βέμορκ, καθώς και τα πορθμεία της λίμνης Τινν.
Μονάδα Lamplight (D163)
Η τρίτη μονάδα με την κωδική ονομασία Lamplight αναπτύχθηκε στη περιοχή του Νότοντεν με επικεφαλής τον Χερλουφ Νυγκααρντ και τον Λέιφ Μπρονν ως ασύρματο τηλεγραφητή. Περίπου 500 άνδρες οργανώθηκαν στη μονάδα Lamplight στα τέλη Δεκεμβρίου 1944. Σημαντικοί αμυντικοί στόχοι ήταν ο σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Σβελγκφος και άλλοι σταθμοί παραγωγής ενέργειας κατά μήκος του ποταμού Τινέλβα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Νορβηγικό κίνημα αντίστασης Κατηγορία:Ιστορία της Νορβηγίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Θάνατοι τον Ιούλιο του 2013
Παραπομπές
07
Το σύστημα του δρος Πίσσα και του καθηγητού Φτερά
Το σύστημα του δρος Πίσσα και του καθηγητού Φτερά (πρωτότυπος τίτλος:The System of Doctor Tarr and Professor Fether) είναι διήγημα μαύρου χιούμορ του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό της Φιλαδέλφεια Graham's Magazine τον Νοέμβριο του 1845.
Η ιστορία αναφέρεται στα παράξενα περιστατικά που βίωσε ο αφηγητής σε επίσκεψή του σε ένα πρωτοποριακό ψυχιατρείο στη νότια Γαλλία.
Το διήγημα έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Υπόθεση
Την ιστορία διηγείται ένας ανώνυμος αφηγητής που επισκέπτεται ένα ψυχιατρικό ίδρυμα στη νότια Γαλλία, γνωστό για την επαναστατική νέα μέθοδο θεραπείας ψυχικών ασθενειών που εφαρμόζει, το «καταπραϋντικό σύστημα», που αποφεύγει τις τιμωρίες και πολύ σπάνια καταφεύγει στην απομόνωση ή τιμωρία των ασθενών. Ένας φίλος με τον οποίο ταξιδεύει τον συστήνει στον κύριο Μαγιάρ, τον διευθυντή και εμπνευστή του συστήματος, και φεύγει. Ο αφηγητής εκπλήσσεται όταν μαθαίνει ότι δεν εφαρμόζουν πια το «καταπραϋντικό σύστημα», καθώς έχει ακούσει για την επιτυχία και τη δημοτικότητά του, αλλά ο Μαγιάρ του λέει «να μην πιστεύει τίποτα από όσα ακούει και μόνο τα μισά από όσα βλέπει». Ο αφηγητής εκπλήσσεται αρκετά με αυτά που ακούει.
Ο αφηγητής περιηγείται στους χώρους του ιδρύματος και προσκαλείται σε δείπνο, στο οποίο συμμετέχουν περίπου τριάντα άλλα άτομα, σε ένα μεγάλο, πλούσιο φαγοπότι. Τότε συνειδητοποιεί ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά: Οι καλεσμένοι είναι ντυμένοι κάπως περίεργα: αν και τα ρούχα τους είναι καλοφτιαγμένα, δεν φαίνεται να ταιριάζουν με το περιβάλλον. Οι περισσότερες είναι γυναίκες και είναι «στολισμένες με άφθονα κοσμήματα, όπως δαχτυλίδια, βραχιόλια και σκουλαρίκια, και το στήθος και τα χέρια τους ήταν ντροπιαστικά γυμνά». Το τραπέζι και το δωμάτιο είναι διακοσμημένα με άφθονα αναμμένα κεριά. Το δείπνο συνοδεύεται επίσης από μουσικούς που παίζουν μουσικά όργανα και παρόλο που φαίνεται να διασκεδάζουν όλους τους άλλους παρευρισκόμενους, ο αφηγητής παρομοιάζει τη μουσική με φρικτούς θορύβους και λέει ότι όλα ήταν «περίεργα» στο δείπνο.
Η συνομιλία καθώς τρώνε επικεντρώνεται στους ασθενείς που θεραπεύουν. Αναφέρουν στον αφηγητή τις παράξενες συμπεριφορές που έχουν δει, όπως ασθενείς που νόμιζαν ότι ήταν τσαγιέρα, γάιδαρος, τυρί, σαμπάνια, βάτραχος, καπνός, κολοκύθα που ήθελε να την μαγειρέψουν και άλλα. Ο Μαγιάρ προσπαθεί συχνά να τους ηρεμήσει και ο αφηγητής φαίνεται να ανησυχεί πολύ για τη συμπεριφορά και το παθιασμένο ύφος τους. Όταν επισημαίνει στον Μαγιάρ ότι οι συνδαιτημόνες τους μιμούνται τους τρελούς και έχουν παράξενη συμπεριφορά, ο τελευταίος το αποδίδει στο αλκοόλ και στη συμπεριφορά των ανθρώπων του νότου.
Στη συνέχεια μαθαίνει ότι έχουν αντικαταστήσει το «καταπραϋντικό σύστημα» με ένα πολύ πιο αυστηρό, το οποίο ο Μαγιάρ λέει ότι βασίζεται στο «σύστημα του δρα Πίσσα και του καθηγητή Φτερά». Ο αφηγητής ομολογεί ότι δεν τους γνωρίζει, προς έκπληξη των άλλων. Τελικά του εξηγούν γιατί εγκαταλείφθηκε το προηγούμενο σύστημα: ένα «μοναδικό» περιστατικό, λέει ο Μαγιάρ, συνέβη όταν οι ασθενείς, που ζούσαν με μεγάλη ελευθερία, εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση και εξουδετέρωσαν τους φύλακες, γιατρούς και προσωπικό, σφετερίστηκαν τις θέσεις τους και τους έκλεισαν στα κελιά σαν τρελούς. Οι πραγματικοί τρελοί είχαν αρχηγό έναν άνδρα που ισχυριζόταν ότι είχε εφεύρει μια καλύτερη μέθοδο θεραπείας ψυχικών ασθενειών και που δεν επέτρεπε την είσοδο σε κανέναν επισκέπτη εκτός από «έναν πολύ ανόητο νεαρό κύριο, τον οποίο δεν είχαν κανένα λόγο να φοβούνται».
Ο αφηγητής ρωτά με ποιο τρόπο το προσωπικό του νοσοκομείου κατάφερε να ελευθερωθεί και να αποκαταστήσει την τάξη. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ακούγονται δυνατοί θόρυβοι και στην τραπεζαρία εισβάλλουν τέρατα που μοιάζουν με πιθήκους. Ήταν οι φύλακες, γιατροί και προσωπικό που ήταν καλυμμένοι με πίσσα και πούπουλα (το σύστημα του δρα Πίσσα και του καθηγητή Φτερά) που κατάφεραν τελικά να απελευθερωθούν...
Οι φύλακες βάζουν τώρα πίσω στα κελιά τους τους πραγματικούς ασθενείς, συμπεριλαμβανομένου του κ. Μαγιάρ - που κάποτε ήταν διευθυντής πριν τρελαθεί ο ίδιος.
Ο αφηγητής καταλήγει με μια δήλωση ότι έχει ψάξει παντού για τα γραπτά του «δρα Πίσσα» και του «καθηγητή Φτερά», αλλά δεν κατάφερε να ανακαλύψει πουθενά καμία αναφορά σ' αυτούς τους επιστήμονες.
Το «καταπραϋντικό σύστημα»
Το σύστημα του κ. Μαγιάρ αποφεύγει όλες τις τιμωρίες και δεν περιορίζει τους ψυχασθενείς. Τους παραχωρείται μεγάλη ελευθερία και δεν τους αναγκάζουν να φορούν νοσοκομειακές ρόμπες, αλλά αντίθετα τους «επιτρέπεται να περιφέρονται σε όλους τους χώρους με τη συνηθισμένη ενδυμασία λογικών ανθρώπων». Οι γιατροί αντιμετωπίζουν τους ασθενείς καταπραϋντικά χωρίς να αντικρούουν ποτέ τις φαντασιώσεις ή τις παραισθήσεις τους. Για παράδειγμα, εάν κάποιος πιστεύει ότι είναι κοτόπουλο, οι γιατροί τον αντιμετωπίζουν σαν κοτόπουλο, δίνοντάς του να φάει καλαμπόκι. Το σύστημα ήταν προφανώς πολύ δημοφιλές και ο κ. Μαγιάρ λέει ότι όλα τα ψυχιατρεία στη Γαλλία το έχουν υιοθετήσει. Ο αφηγητής παρατηρεί ότι μετά τη συντριβή της εξέγερσης των ψυχασθενών, το καταπραϋντικό σύστημα αποκαταστάθηκε στο ίδρυμα που επισκέφτηκε, αν και τροποποιήθηκε με τρόπο που αποσκοπεί στην αναμόρφωσή του και στην ασφάλεια. μικρογραφία|Διαπόμπευση άνδρα με πίσσα και φτερά
Πίσσα και φτερά
Πίσσα και το φτερό ήταν μια μορφή δημόσιου βασανιστηρίου, τιμωρίας και διαπόμπευσης που χρησιμοποιήθηκε για την επιβολή ανεπίσημης δικαιοσύνης ή εκδίκησης. Με απαρχές από τη φεουδαρχική Ευρώπη και τις αποικίες της διατηρήθηκε έως την Πρώιμη σύγχρονη περίοδο, ιδιαίτερα στην Άγρια Δύση, ως επί το πλείστον σαν ένα είδος εκδίκησης του όχλου. Το θύμα καλύπτονταν με πίσσα και το κυλούσαν πάνω σε ένα σωρό από φτερά ώστε να κολλήσουν στην πίσσα.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η ιστορία μπορεί να γίνει κατανοητή ως κριτική στις ιατρικές πρακτικές του 19ου αιώνα, καθώς την εποχή που γράφτηκε, η φροντίδα των ψυχικά ασθενών ήταν ένα σημαντικό πολιτικό ζήτημα στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο κόσμος ζητούσε τη μεταρρύθμιση των ψυχιατρικών ιδρυμάτων επειδή οι ψυχικά άρρωστοι αντιμετωπίζονταν σαν κρατούμενοι. Ταυτόχρονα, είχε αυξηθεί ο αριθμός των αθωώσεων για λόγους παραφροσύνης, γεγονός που προκάλεσε πολλές διαμαρτυρίες επειδή επέτρεπε στους εγκληματίες να γλιτώσουν την τιμωρία. μικρογραφία|250x250εσ|Ο γιατρός [[Φιλίπ Πινέλ|Πινέλ απελευθερώνει ψυχοπαθείς από τα δεσμά τους το 1795, πίνακας του Τόνι Ρομπέρ-Φλερύ.]] Στη Γαλλία, μετά την επανάσταση στην ψυχιατρική που εισήγαγε ο Φιλίπ Πινέλ, το 1794 ως διευθυντής της Σαλπετρτιέρ ήταν ο πρώτος που κατήργησε τις αλυσίδες στα ψυχιατρικά άσυλα, δημιουργήθηκαν κέντρα ψυχικής υγείας στο Παρίσι καθώς και στις επαρχίες, όπως στη νότια Γαλλία στην Προβηγκία - ο γιατρός Guiaud στη Μασσαλία γευμάτιζε και δειπνούσε με τους ασθενείς του - που εφάρμοζαν ήπια θεραπεία με ικανοποιητικά αποτελέσματα.
Επιπλέον, υπήρχαν ζωηρές συζητήσεις για τις «μεθόδους ηθικής μεταχείρισης». Ο Φρανσουά Λερέ, ο οποίος εργαζόταν σε ίδρυμα στο Παρίσι γύρω στο 1800, τόνιζε τη σημασία μιας ανθρωπιστικής και ορθολογικής προσέγγισης στη θεραπεία των ψυχικά ασθενών και πίστευε ότι οι εγκληματικά παράφρονες είναι άρρωστα άτομα που δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους.
Στον κινηματογράφο
Η ιστορία διασκευάστηκε για την οθόνη το 1913 στο Le Système du docteur Goudron et du professeur Plume, μια ταινία του βωβού κινηματογράφου σε σκηνοθεσία Maurice Tourneur, γαλλικής παραγωγής.
Το 2014 έγινε μια κινηματογραφική μεταφορά με τίτλο To άσυλο του τρόμου, σε σκηνοθεσία Μπραντ Άντερσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Γεώργιος Παπαβασιλείου
Ο '''Γεώργιος Α. Παπαβασιλείου''' (Χαλκίδα, 24 Απριλίου 1846 - 1916, Αθήνα), ήταν Έλληνας καθηγητής στην "Ελληνική Σχολή Κλασσικών και Εμπορικών Σπουδών της Χάλκης" στην Κωνσταντινούπολη, σύμβουλος της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας και ένας από τους αναμορφωτές του ελληνικού δευτεροβάθμιου εκπαιδευτικού συστήματος, μεταξύ του 19ου και 20ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Α. Παπαβασιλείου υπήρξε τακτικό μέλος της "εν Αθήναις Γλωσσικής Εταιρείας" και επίσης μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, εκλεγείς, για πρώτη φορά μετά τους Γ. Γιαννούλη, Β. Λεονάρδο και Γ. Στρέϊτ, το 1900. Διετέλεσε γραμματέας της Αρχαιολογικής Εταιρείας το 1909 και "συνεισέφερε ανελλιπώς, με το έργο του, μέχρι του θανάτου του, το 1916". Η συμμετοχή του Γεώργιου Α. Παπαβασιλείου σ' αυτήν και το αρχαιολογικό του έργο περιγράφεται, μεταξύ άλλων και στην πανηγυρική έκδοση: "Η ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, η Ιστορία των 150 χρόνων της, 1837 - 1987", Αθήνα 1987, όπου στις σελίδες  95, 108, 109, 112, 114, 116, 120, 123, 316, 365, 366, 367 & 403, όπου αναφέρεται, επιγραμματικά, μέρος του έργου του. Υπήρξε άριστος χειριστής της Ελληνικής γλώσσας, "εις τρόπον ώστε να συνθέσει ποίημα στην Ομηρική διάλεκτο, στο οποίο εξυμνούνται, ως ομηρικό έπος, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και η απελευθέρωση της Μακεδονίας, της Ηπείρου και μέρους της Θράκης. Του έργου αυτού εδημοσιεύθη μόνο η εισαγωγή, υπο τον τίτλον ΜΟΙΡΩΝ ΠΡΟΡΡΗΣΙΣ, στην Αθήνα, το 1915. Ο θάνατος του το 1916, επίσης, δεν επέτρεψε την ολοκλήρωση της έκδοσης, ούτε, ακόμη, την ευόδωση της προσπάθειας του στον πολιτικό στίβο, να εκλεγεί βουλευτής, ως υποψήφιος του νομού Ευβοίας.
Αρχαιολογικές έρευνες
Οι αρχαιολογικές έρευνες και μελέτες απετέλεσαν ένα επιπλέον τομέα στον οποίο επίσης δραστηριοποιήθηκε ο Γεώργιος Παπαβασιλείου. Η επίσημη εφημερίδα της Αρχαιολογικής Εταιρείας (1900 - 1910), περιλαμβάνει πολλές μελέτες του, κυρίως επί επιγραφών, που ανευρέθησαν κατά την διάρκεια των αρχαιολογικών ανασκαφών, τις οποίες πραγματοποίησε ο ίδιος στην Εύβοια.
Κατά την διάρκεια των εργασιών του "Διεθνούς Αρχαιολογικού Συνεδρίου του 1905", που διεξήχθη στις αίθουσες τελετών του Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας Αθηνών, ο Παπαβασιλείου έτυχε "βαθειάς εκτιμήσεως εκ μέρους των σοφών της Δύσης, για τις σπουδαίες ανακοινώσεις του. Από τις πρώτες μέρες του συνεδρίου οι ειδικές μελέτες του έγιναν επίκεντρο ενδιαφέροντος και οι ανακοινώσεις του συνοδεύτηκαν από τα παρατεταμένα χειροκροτήματα των συνέδρων."
Αναμορφωτής της γυμναστικής αγωγής
Ο Γεώργιος Α. Παπαβασιλείου υπήρξε και αναμορφωτής της γυμναστικής αγωγής στα σχολεία. Η επιβράβευση της πρωτοβουλία του αυτής έρχεται με την, υπ' αρθμ.πρωτ.1210 από 24 Ιανουαρίου 1898, απόφαση του Υπουργείου Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, δια της οποίας γίνεται εύφημος μνεία στον "Γ. Παπαβασιλείου γυμνασιάρχην του Β' Βαρβακείου Γυμνασίου", στην οποία, επί λέξει, αναγράφεται:
"Άσμενοι επληροφορήθημεν, ότι φιλοτίμως επιδεικνύεσθε αξιέπαινον ζήλον και προθυμίαν υπέρ των γυμναστικών ασκήσεων συνειδότες τα εκ τούτων πηγάζοντα πολύτιμα αγαθά.
''Επειδή κατ' αρχήν είναι δίκαιον να αμοίβωνται οι των αγαθών ερασταί, καθήκων ημέτερων θεωρούμεν να εκφράσωμεν υμίν την πλήρη ημών ευαρέσκειαν εφ' ώ διατρανούτε ζήλω υπέρ της προαγούσης την υγείαν και ρώμην του σώματος γυμναστικής. Ευχόμεθα δε ίνα και έτεροι αναφανώσι μιμηταί του αξιολόγου παραδείγματος υμών.''
Ο Υπουργός
Ανδρέας Παναγιωτόπουλος"
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Κάρλες Κότο
Ο Κάρλες Κότο Παγές (Carles Coto Pagès, γεννημένος στις 11 Φεβρουαρίου 1988) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος μέσος.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Επέστρεψε στη χώρα του το καλοκαίρι του 2008, παίζοντας με τη Σεβίγια ΑΚ στη Σεγούντα Ντιβισιόν και τη Μπενιδόρμ στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, βιώνοντας τον υποβιβασμό με την τελευταία. Στις αρχές Ιουλίου 2010, παρόλο που είχε ακόμα ένα χρόνο συμβολαίου με την ομάδα της Βαλενθιανικής Κοινότητας, άλλαξε ξανά σύλλογο και χώρα, υπογράφοντας στην κυπριακή Ανόρθωση, την οποία προπονούσε ο πρώην προπονητής του στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα, Γκιγιέρμο Άνχελ Χόγιος.
Στις 28 Ιουνίου 2011, μετακινήθηκε στη Ντιναμό Τιφλίδας στη Γεωργία, όπου συνυπήρξε με πολλούς συμπατριώτες του. Τον Φεβρουάριο του 2014, υπέγραψε με το σύλλογο του Πρωταθλήματος Ουζμπεκιστάν, Μπουνιοντκόρ, αλλά έφυγε τον Ιούλιο, συμφωνώντας γρήγορα σε μονοετές συμβόλαιο με τη Σαν Μαρίνο Κάλτσιο της Λέγκα Προ.
Στις 29 Αυγούστου 2017, ο 29χρονος επέστρεψε στην Ισπανία για τη Ράγιο Μαχαδαχόνδα, ύστερα από σύντομα περάσματα από τους κυπριακούς συλλόγους, Εθνικό Άχνας, Δόξα Κατωκοπιάς και Ερμή Αραδίππου.
Στις 31 Αυγούστου 2018, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τον Βόλο Ν.Π.Σ., μέχρι τον Ιούνιο του 2019.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Ισπανίας U16 και την Εθνική Ισπανίας U19.
Με τη τελευταία, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2007, όπου η ομάδα του έφτασε στο τελικό της διοργάνωσης και κατάφερε να κερδίσει το τρόπαιο, νικώντας με 1-0 την Εθνική Νέων Ελλάδας, ξεκινώντας στο βασικό σχήμα, πριν αντικατασταθεί στο 64ο λεπτό.
Με συλλόγους
Ντιναμό Τιφλίδας
Μπουνιοντκόρ
Με Εθνικές ομάδες
Ισπανία U19
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βόλου Ν.Π.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Μαρίνο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουνιοντκόρ ΠΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Μινσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Κατωκοπιάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Άχνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίγια ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Νυχτερινός Ανταποκριτής
Νυχτερινός Ανταποκριτής (αγγλικά: Nightcrawler) είναι αμερικανικό νεο-νουάρ θρίλερ εγκλήματος παραγωγής 2014. Το σενάριο έγραψε ο Νταν Γκίλροϊ ενώ ανέλαβε και τη σκηνοθεσία πραγματοποιώντας το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Πρωταγωνιστεί ο Τζέικ Τζίλενχαλ στο ρόλο του Λου Μπλουμ, ενός κλέφτη που αρχίζει να τραβάει με την κάμερα ατυχήματα και εγκλήματα στο Λος Άντζελες με σκοπό να τα πουλάει σε ειδησεογραφικά κανάλια. Στην ταινία συμμετέχουν επίσης οι Ρενέ Ρούσο, Ριζ Αμέντ και Μπιλ Πάξτον.
Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2014 στο τμήμα Ειδικών Παρουσιάσεων. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 31 Οκτωβρίου 2014. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς, με τους περισσότερους να ξεχωρίζουν την ερμηνεία του Τζίλενχαλ. Έλαβε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου ενώ ο Τζίλενχαλ έλαβε υποψηφιότητες για BAFTA, Screen Actors Guild Award και Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου.
Παραγωγή
Ο Τζέικ Τζίλενχαλ ήταν ο πρώτος ηθοποιός που υπέγραψε για τη συμμετοχή του στην ταινία, τον Απρίλιο του 2013. Το Σεπτέμβριο του 2013, υπέγραψαν οι Μπιλ Πάξτον και Ρενέ Ρούσο και ακολούθησε ο Ριζ Αμέντ στο ρόλο του οδηγού και προστατευόμενου του χαρακτήρα του Τζίλενχαλ. Τον επόμενο μήνα στο καστ προστέθηκε ο Κέβιν Ραμ. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 6 Οκτωβρίου 2013 στο Λος Άντζελες.
Box office
Με προϋπολογισμό 8.500.000 δολάρια, η ταινία Νυχτερινός Ανταποκριτής έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 10,4 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 32,3 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 15 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 47,3 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Παλαμήδι
μικρογραφία|321x321εσ|Παλαμήδι
Το Παλαμήδι είναι φρούριο στο Ναύπλιο της Ελλάδας το οποίο κατασκευάστηκε το 1687 από τους Βενετούς, ύστερα από την κατάληψη του λόφου στον οποίο βρίσκεται, μετά από σφοδρή μάχη με τους Οθωμανούς κατά τον Βενετοτουρκικό Πόλεμο. Ο λόφος πάνω στον οποίο βρίσκεται έχει ύψος 216 μέτρα και η ανάβαση στο Παλαμήδι γίνεται είτε μέσω αμαξωτής οδού είτε μέσω μιας σκάλας με πολλά σκαλοπάτια (γνωστά ως 999 σκαλοπάτια, ενώ στην πραγματικότητα είναι 857 σκαλοπάτια ). Το 1715, κατά την διάρκεια του τελευταίου Βενετοτουρκικού Πολέμου οι Οθωμανοί το κυρίευσαν αφού ανατίναξαν τμήμα του.
Έχει έξι προμαχώνες: οι βορειοδυτικοί ονομάζονται Ρομπέρ και Αγ. Ανδρέα, οι βορειοανατολικοί προμαχώνες Λεωνίδα και Μιλιτιάδη, και οι νότιοι Θεμιστοκλή και Φωκίωνος. Αυτός του Αγ. Ανδρέα έχει τον ομώνυμο ναό και τη φυλακή (όπου κρατήθηκε ο Κολοκοτρώνης).
Ελληνική Επανάσταση
thumb|Άποψη του Παλαμηδίου κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.|εναλλ.=|αριστερά Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 οι Τούρκοι οχυρώθηκαν στο Παλαμήδι αλλά στις 30 Νοεμβρίου 1822 οι Έλληνες το κατέλαβαν έπειτα από μάχη στην οποία συμμετείχαν ο Στάικος Σταϊκόπουλος ο Μοσχονησιώτης και 300 άνδρες.
Μετά την Επανάσταση, το Παλαμήδι χρησίμευσε σαν φυλακή, στην οποία το 1833 φυλακίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και αποφυλακίστηκε 11 μήνες μετά, έπειτα από χάρη του βασιλιά Όθωνα.
Προστατευόμενος βιότοπος
Οι περιοχές του Παλαμηδίου και της Ακροναυπλίας είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 κατά μία έκταση 3,7 τ.χλμ. Η βλάστηση του λόφου περιλαμβάνει πετρώδεις θαμνότοπους με φρύγανα, απόκρημνες ασβεστολιθικές πλαγιές με χασμοφυτική βλάστηση και δάση πεύκων. Στα προστατευόμενα είδη της χλωρίδας περιλαμβάνονται: Στάχυς του Σουώνσον υποείδος αργολικός, καμπανούλα andrewsii, πετροραγία αρμεριοειδής, δάφνη ιασμινοειδής, ερύσιμο το Κορινθιακό, στάχυς ο χρυσανθής. Στην πανίδα περιλαμβάνονται τα προστατευόμενα είδη: πράσινες χελώνες, σαύρες του Μοριά, γουστέρα της Πελοποννήσου, δεντρογαλιές, γουστέρα του Ταύρου, κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναύπλιο Παλαμήδι Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα
Αντελίζα του Λέουβεν
Η Αδελαΐδα του Λέουβεν ήταν κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ του Λουβαίν και της πρώτης του συζύγου Ίντας των Καρολιδών, κόρης του Όθωνα Β΄ του Σινύ. Ο Ερρίκος Α΄ ήταν 35 χρόνια μεγαλύτερος από την δεύτερη νύφη του που ήταν μόλις 18 ετών όταν έγινε ο γάμος, ο βασιλιάς είχε αποκτήσει πολλά παιδιά με την πρώτη σύζυγο του Ματθίλδη της Σκωτίας αλλά δεν είχε επιζήσει κανένας νόμιμος γιος. Με την Αδελαΐδα δεν έκανε παιδί γι'αυτό ο Ερρίκος Α΄ όρισε διάδοχο την κόρη του Αυτοκράτειρα Ματθίλδη. Μετά τον θάνατο του η Αδελαΐδα πέρασε τρία χρόνια σε μοναστήρι και στην συνέχεια προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τον Γουίλιαμ Ομπινύ, 1ο κόμη του Αρουντέλ και απέκτησε επτά παιδιά. Έναν χρόνο πριν τον θάνατο της σε ηλικία 48 ετών άφησε τον δεύτερο σύζυγο της και πήγε σε ένα μοναστήρι στην Φλάνδρα μαζί με έναν αδελφό της. Ο γάμος της Αδελαΐδας με τον Ερρίκο Α΄ φαίνεται ήταν επιτυχής παρά το γεγονός ότι δεν έκαναν παιδιά, ο βασιλιάς μετά τον δεύτερο γάμο του εγκατέλειψε τις ερωμένες του και αφοσιώθηκε στην ίδια. Η Αδελαΐδα εισήγαγε στην Αγγλική αυλή την Γαλλική ποίηση και τις Γαλλικές τέχνες αλλά έδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον για την πολιτική.
Παιδική ηλικία
Ο τόπος καταγωγής της Αδελαΐδας ήταν το σημερινό Βέλγιο. Στην νεότητα της ήταν πασίγνωστη για την ομορφιά της και έμεινε γνωστή με το παρατσούκλι "η ωραία παρθένα της Βραβάντης". Ο ιστορικός Χένρι του Χάντινγκτον (1080 - 1160) περιγράφει την ομορφιά της σε μια παράγραφο στην "Αγγλική Ιστορία" με την φράση "ένα κόσμημα έχεις πάνω σου, δεν λάμπει στέμμα στο κεφάλι σου. Πάρε το κόσμημα από πάνω σου, η φύση φροντίζει για την ομορφιά σου". Ο πατέρας της Γοδεφρείδος ήταν κόμης του Λέουβεν (1095 - 1139), λαγδράβος της Βραβάντης, δούκας της Κάτω Λοθαριγγίας (1106 - 1128) και σύμμαχος του Ερρίκου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατο της μητέρας της Ίντας του Σινύ ο πατέρας της προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Κλημεντία της Βουργουνδίας, κόρη του Γουλιέλμου Α΄, κόμη της Βουργουνδίας και μητέρα του Βαλδουίνου Ζ΄ της Φλάνδρας του πρώτου που πολέμησε με τους Γάλλους εναντίον των Νορμανδών (1118). Ο αδελφός της Αδελαΐδας Ζοσλέν του Λέουβεν παντρεύτηκε (1118) την Αγνή του Πέρσι διάδοχο της Οικογένειας Πέρσι και αναφέρεται ως "καιροσκόπος".
Βασίλισσα της Αγγλίας
thumb|right|250px|Λεπτομέρεια από έγγραφο του Σάφτεσμπουρι που απεικονίζει την Αδελαΐδα του Λέουβεν Τα σχέδια για τον γάμο της Αδελαΐδας με τον Ερρίκο Α΄ είχε ξεκινήσει όταν ήταν 16 ετών πριν πεθάνει ο μοναδικός κληρονόμος Γουλιέλμος Άντελιν στο περίφημο "Ναυάγιο του Λευκού πλοίου" (25 Νοεμβρίου 1120). Η μεγάλη ανάγκη να αποκτήσει ο βασιλιάς διάδοχο έφεραν ταχύτερα τον γάμο, ο Ερρίκος Α΄ γοητεύτηκε από την Αδελαΐδα όχι μονάχα για τον ομορφιά της αλλά και επειδή ήταν απόγονος του Καρλομάγνου. Η νόμιμη κόρη του Ερρίκου Α΄ Ματθίλδη όχι μόνο δεν διαφώνησε αλλά συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για τον γάμο του πατέρα της και είναι βέβαιο ότι βρισκόταν συνεχώς μαζί του τότε. Ο Χένρι του Χάντινγκτον στο έργο του "Αγγλική Ιστορία" καταγράφει ότι συνόδευσε τον Ερρίκο Α΄ στο Λονδίνο την Πεντηκοστή, βρισκόταν συνεχώς μαζί του για να είναι μεγάλη η πιθανότητα σύλληψης αλλά παρ'όλα αυτά το παιδί δεν ήρθε. Σε αντίθεση με την πρώτη σύζυγο του Ερρίκου Ματθίλδη της Σκωτίας η Αδελαΐδα συμμετείχε ελάχιστα στην διακυβέρνηση. Τα διατάγματα που είχε υπογράψει η Ματθίλδη ήταν 31 αντίθετα η Αδελαΐδα υπέγραψε ένα και βρισκόταν παρούσα μονάχα σε 13 παρά το γεγονός ότι ήταν συνεχώς δίπλα από τον σύζυγο της.
Τέχνη
Η Αδελαΐδα παρά τις περιορισμένες ικανότητες στην πολιτική ήταν προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών και της ποίησης ιδιαίτερα της Γαλλικής. Οι Αγγλίδες βασίλισσες είχαν σχετιστεί πολλές φορές για την αγάπη τους στα γράμματα και στις τέχνες όπως η Έντιθ του Ουέσσεξ και την Έμμα της Νορμανδίας, η Αδελαΐδα έδωσε μεγάλη προτεραιότητα σε βιβλία γραμμένα στα Γαλλικά. Την εποχή εκείνη τα Γαλλικά και τα Άγγλο - Νορμανδικά βιβλία ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στους Άγγλους, ο Άγγλο - Νορμανδός ποιητής Φιλίπ του Θαόν την προλογίζει στο ζωολογικής σημασίας έργο του "Βεστιάριο" ως εξής :
"Ο Φιλίπ του Θαόν αποστάζεται σε μια Γαλλική πραγματεία Το Βεστιάριο ένα βιβλίο στα Λατινικά Για την τιμή ενός κοσμήματος σε μια εξαιρετικά όμορφη γυναίκα Είναι ευγενής και σοφή με καλές συνήθειες και τρόπους Ονομάζεται Ααλίζ και στέφτηκε βασίλισσα Είναι βασίλισσα της Αγγλίας, μήπως η ψυχή της δεν το γνωρίζει; Ακούστε τι βρήκα για το όνομα της στα Εβραϊκά Ααλίζ είναι το όνομα της τιμής του Θεού Στα Εβραικά το όνομα της μεταφράζεται πραγματικά τιμή του Θεού Δεν τολμώ να της δώσω άλλο έπαινο Για να την επαινέσετε εσείς περισσότερο της κάνω την τιμή να γράψω αυτό το βιβλίο Ας είναι ο θεός μαζί μου όταν το ξεκινήσω!".
Το "Βεστιάριο" ήταν επαρκώς εικονογραφημένο με σκοπό να διαβάζεται από σελίδα σε σελίδα και όχι ολόκληρο σαν ποίημα, άλλα ποιήματα αφιερωμένα στην Αδελαΐδα ήταν στην μορφή του Βεστιάριου όπως ένα που ανακαλύπτει την ζωή του βασιλιά Ερρίκου από τον Δαυίδ.
Δεύτερος γάμος
thumb|right|250px|Το κάστρο του Αρουντέλ Ο Ερρίκος Α΄ πέθανε στις 1 Δεκεμβρίου 1135, η Αδελαΐδα αποσύρθηκε προσωρινά στην Βενεδεκτιανή μονή του αβαείου του Ουίλτον κοντά στο Σόλσμπερι. Βρέθηκε στο μνημόσυνο του Ερρίκου την πρώτη ετήσια επέτειο του θανάτου του στο αβαείο του Ρέντινγκ και ίδρυσε ένα νοσοκομείο λεπρών στο Σαιν Ζιλ του Γουιλσάιρ. Τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ (1138) η Αδελαΐδα προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τον Γουίλιαμ Ομπινύ, 1ο κόμη του Αρουντέλ. Έζησαν μαζί στο ''κάστρο του Αρουντέλ στο Σάσσεξ και απέκτησαν 7 παιδιά : Αλίκη, Γουίλιαμ, Ολιβία, Ρεινόρ, Γοδεφρείδος, Χένρι και Αγκάθα.
Σχέσεις με Ματθίλδη και τον Στέφανο
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τις σχέσεις ανάμεσα στην Αδελαΐδα και την θετή της θυγατέρα αλλά το βέβαιο είναι ότι βρισκόταν στην τελετή που ο Ερρίκος Α΄ έχρισε την Ματθίλδη διάδοχο, ο ιστορικός Τζων του Γούστερ σημειώνει ότι η βασίλισσα "ορκίστηκε για την κόρη του βασιλιά". Μετά τον δεύτερο γάμο της η Αδελαΐδα δέχτηκε την Ματθίλδη στο σπίτι της στο Αρουντέλ με τον ετεροθαλή αδελφό της Ροβέρτο, 1ο κόμη του Γούστερ παρά το ότι ο δεύτερος σύζυγος της ήταν σταθερά οπαδός του βασιλιά Στεφάνου.
Αργότερα όταν ο Στέφανος πολιόρκησε το κάστρο αναγκάστηκε να τους προδώσει και να τους παραδώσει στον βασιλιά. Ο Τζων του Γούστερ προσπάθησε να δικαιολογήσει την πράξη της Αδελαΐδας με την φράση "φοβόταν την δύναμη του βασιλιά και ότι θα χάσει όλα τα μεγάλα κτήματα που είχε στην Αγγλία". Αναφέρει επίσης για την μετάνοια της Αδελαΐδας στον βασιλιά Στέφανο "ορκίστηκε ότι οι εχθροί του είχαν έρθει στην Αγγλία για δική της προσωπική υπόθεση και αναγκάστηκε να τους φιλοξενήσει σαν υψηλούς προσκεκλημένους". Ο Στέφανος τελικά επέτρεψε στην Αδελαΐδα για να συναντήσει τον ετεροθαλή αδελφό της Ροβέρτο στο Μπρίστολ.
Δωρεές του Ερρίκου
Η Αδελαΐδα πήρε χάρη στην γενναιοδωρία του Ερρίκου Α΄ τα έσοδα από το Ράτλαντ, το Σροπσάιρ και μια μεγάλη περιοχή του Λονδίνου ενώ απέκτησε και το Τσίτσεστερ. Ο Ερρίκος Α΄ έδωσε επίσης στην Αδελαΐδα δώρο την βίλα του Άστον "στην βασίλισσα και σύζυγο του". Οι εκτάσεις ήταν τμήμα της προίκας της Αδελαΐδας του Λέουβεν μαζί με το αβαείο του Γουόλθαμ στο Έσσεξ και εκτάσεις στην νοτιοανατολική Αγγλία στο Χερτφορτσάιρ, το Μπέντφορντσερ, το Μπάκιγχαμσαϊρ, το Μπέρκσαϊρ το Μίντλσεξ και το Ντέβον. Ο Ερρίκος Α΄ της έδωσε δώρο το Άσλγουορθ τμήμα των βασιλικών εδαφών του Μπέρκλεϋ, πήρε επίσης ολόκληρη την κομητεία του Σροπσάιρ.
Η Αδελαΐδα έδωσε στον αδελφό της Ζοσλέν το Πέτγουορθ στο Σάσσεξ που βρισκόταν υπό την εξάρτηση του κάστρου του Αρουντέλ, οι εκτάσεις αυτές κληρονομήθηκαν από τους απογόνους του Έγκρεμοντ. Ο Ερρίκος Α΄ έδωσε εδάφη στην Αδελαΐδα που ανήκαν στην Ματθίλδη όπως το Γουόλθαμ και το Κουίνχαιθ, κατείχε επίσης εκτάσεις στο Έσσεξ, το Χερτφορτσάιρ, το Μπέντφορντσερ, το Μίντλσεξ, το Γκλόστερσαιρ και το Ντέβον. Ο Ερρίκος της τα παραχώρησε με απαλλαγή από κάθε μορφή φορολογίας, είχε επίσης πολλά βασιλικά εδάφη στο Μπέρκλεϋ και την κομητεία του Σροπσάιρ.
Τελευταία χρόνια
Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ η Αδελαΐδα εξακολουθούσε να έχει τα εδάφη υπό την κατοχή της και τα κράτησε σαν περιουσία της μέχρι του 1150. Παραχώρησε στο αβαείο του Ρέντινγκ 100 σελίνια τον χρόνο από τα έσοδα της στο Κουίνχαιτ. Στο ετήσιο μνημόσυνο για τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ έδωσε την βίλα του Άστον στο αβαείο του Ρέντινγκ και εδάφη για "να μπορέσει η μονή να ολοκληρώσει τα θρησκευτικά της καθήκοντα στην επέτειο του θανάτου του βασιλιά Ερρίκου". Στα δώρα πρόσθεσε μερικά χρόνια αργότερα και μια εκκλησία. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της η Αδελαΐδα έζησε σε αφάνεια, το 1150 εγκατέλειψε τον δεύτερο σύζυγο της για να μπει σε μοναστήρι στην Φλάνδρα στο οποίο ζούσε τουλάχιστον ένας αδελφός της. Τα χρονικά του μοναστηριού καταγράφουν τον θάνατο της την επόμενη χρονιά αλλά ο τόπος ταφής της είναι άγνωστος. Ο τάφος της σύμφωνα με μερικές πηγές βρισκόταν μέσα στο μοναστήρι αλλά μια δωρεά του αδελφού της Ζοσλέν στο αβαείο του Ρέντινγκ δείχνει ότι τάφηκε μαζί με τον πρώτο σύζυγο της Ερρίκο Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Νορμανδίας Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Σογδιανός της Περσίας
Ο Σογδιανός της Περσίας ήταν βασιλιάς της Περσίας από το 424 έως το 423 π.Χ., ένας από τους γιους του βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη Α’ του Μακρόχειρα και της παλλακίδας του Αλογύνης της Βαβυλώνας, αδελφός των βασιλέων της Περσίας Ξέρξη Β’ και Δαρείου Β’ του Νόθου. Η τελευταία επιγραφή σχετικά με τον Σογδιανό εμφανίζεται στα τέλη της βασιλείας του πατέρα το όπου καταγράφεται σαν ένας από τους διεκδικητές του θρόνου μαζί με τους άλλους δυο αδελφούς του. Μετά τον θάνατο του Αρταξέρξη Β’ ο Ξέρξης Β’ κληρονόμησε τον θρόνο της Περσίας, ο Σογδιανός κληρονόμησε τον θρόνο του Ελάμ και ο Δαρείος Β’ έγινε σατράπης της Υρκανίας αλλά σύντομα αναγνωρίστηκε σατράπης στη Μηδία, τη Βαβυλώνα και στην Αίγυπτο. Ο Ξέρξης Β’ βασίλευσε μόνο 45 μέρες και στην συνέχεια δολοφονήθηκε από άνθρωπο του Σογδιανού. Ο Σογδιανός βασίλευσε στη συνέχεια 6 μήνες και 15 μέρες, αλλά και αυτός στη συνέχεια δολοφονήθηκε από τον Αρβάριο αρχηγό του ιππικού που βρισκόταν υπό τις διαταγές του μικρότερου αδελφού του Δαρείου Β’, που παρέμεινε στη συνέχεια μοναδικός βασιλιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Κιννάμωμον η Κασσία
Το δέντρο φτάνει σε 10-15 μ. ύψος, με γκριζωπό φλοιό και σκληρά επιμήκη φύλλα που έχουν μήκος 10-15 εκ. και έχουν ένα αδιαμφισβήτητο κοκκινωπό χρώμα όταν είναι σε νεαρή ηλικία.
Παραγωγή και χρήσεις
Η Κινεζική Κασσία έχει μια στενή συγγενική σχέση με την κανέλα Κεϋλάνης (C. verum), την κανέλα Σαϊγκόν (C. loureiroi, επίσης γνωστή ως "κανέλα Βιετνάμ") και την κανέλα Ινδονησίας (C. burmannii). Και στα τέσσερα είδη, ο αποξηραμένος φλοιός χρησιμοποιείται ως καρύκευμα. Η γεύση της Κινεζικής Κασσίας είναι λιγότερο ευαίσθητη από εκείνη της κανέλας Κεϋλάνης. Ο φλοιός του είναι χοντρύτερος, συντρίβεται δυσκολότερα και έχει μια πιο άγρια υφή από εκείνη της κανέλας Κεϋλάνης.
Η Κινεζική Κασσία παράγεται τόσο στην Κίνα όσο και στο Βιετνάμ. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, το Βιετνάμ ήταν ο σημαντικότερος παραγωγός της κανέλας Σαϊγκόν στον κόσμο, η οποία έχει την υψηλότερη περιεκτικότητα σε αιθέριο έλαιο και, κατά συνέπεια, έχει εντονότερη γεύση. Λόγω της αναστάτωσης που προκλήθηκε από τον πόλεμο του Βιετνάμ, ωστόσο, η παραγωγή της Ινδονησιακής Κασσίας στα υψίπεδα της νήσου Σουμάτρα της Ινδονησίας, αυξήθηκε για την κάλυψη της ζήτησης. Η Ινδονησιακή Κασσία έχει τη χαμηλότερη περιεκτικότητα σε έλαιο από τους τρεις τύπους κασσίας, έτσι επιβάλλει και τη χαμηλότερη τιμή. Η Κινεζική Κασσία έχει πιο γλυκιά γεύση από την Ινδονησιακή Κασσία, παρόμοια με την κανέλα Σαϊγκόν, αλλά με χαμηλότερη περιεκτικότητα λαδιού.
Ο φλοιός της κάσιας (τόσο σε σκόνη ή ολόκληρος, όσο και σε μορφή "stick"), χρησιμοποιείται ως αρωματική ουσία για τα προϊόντα ζαχαροπλαστικής, επιδόρπια, γλυκά και το κρέας· αναφέρεται σε πολλές συνταγές κάρι, όπου η κανέλα Κεϋλάνης είναι η λιγότερο κατάλληλη. Η κάσια μερικές φορές προστίθεται στην κανέλα Κεϋλάνης, αλλά είναι ένα πολύ χοντρύτερο, τραχύ προϊόν. Η κάσια πωλείται ως κομμάτια του φλοιού (όπως απεικονίζεται παρακάτω) ή ως σκέτα καλάμια ή μασούρια. Τα μασούρια της κάσιας, ξεχωρίζουν από την κανέλα Κεϋλάνης ως εξής: Η κανέλα Κεϋλάνης έχει πολλές λεπτές στρώσεις και μπορεί εύκολα να γίνει σκόνη, χρησιμοποιώντας ένα μύλο του καφέ ή μπαχαρικών, ενώ, τα μασούρια της Κασσίας είναι εξαιρετικά σκληρά και συνήθως αποτελούνται από μια παχιά στρώση.
Ο φλοιός της κάσιας (ή κασσίας) μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και ως συστατικό του μπαχαράτ.
Οι ανθοφόροι οφθαλμοί της κάσιας, αν και σπανίως, επίσης χρησιμοποιούνται μερικές φορές ως καρύκευμα. Μοιάζουν στην εμφάνιση με τα γαρίφαλα και έχουν ένα ήπιο λουλουδένιο άρωμα κανέλας. Οι ανθοφόροι οφθαλμοί της κάσιας χρησιμοποιούνται κυρίως σε ντεμοντέ συνταγές τουρσιών, μαρινάδων και τσαγιών.
Οφέλη υγείας και οι κίνδυνοι
Η Κινεζική Κασσία (που στα Κινεζικά ονομάζεται ròu gùi, 肉 桂), παράγεται κυρίως στις νότιες επαρχίες Κουανγκσί, Γκουανγκντόνγκ και Γιουνάν. Θεωρείται ένα από τα 50 θεμελιώδη βότανα στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική.
Λόγω ενός συστατικού που αραιώνει το αίμα και που ονομάζεται κουμαρίνη, η οποία αν ληφθεί σε μεγάλες ποσότητες, θα μπορούσε να βλάψει το συκώτι, οι Ευρωπαϊκοί οργανισμοί υγείας έχουν προειδοποιήσει εναντίον της κατανάλωσης μεγάλων ποσοτήτων κασσίας. Άλλες πιθανές τοξίνες που βρέθηκαν στον φλοιό / σκόνη είναι η κινναμωμαλδεΰδη και το στυρένιο.
Τρέχουσα Έρευνα
Η Κινεζική Κασσία είναι ένα φαρμακευτικό φυτό που περιέχει κινναμωμική αλδεΰδη. Μελέτες στη θεραπεία αρουραίων μέσης ηλικίας με χορήγηση κινναμωμικής αλδεΰδης είχαν ως αποτέλεσμα την ανακούφιση από το χρόνιο απροσδόκητο στρες που προκαλείται από καταθλιπτικόμορφες συμπεριφορές. Η κινναμωμική αλδεΰδη είναι αναστολέας ενζύμων, ανοσολογικό και  αντιφλεγμονώδες φάρμακο. Χορηγείται από το στόμα για τη θεραπεία ψυχικών και συμπεριφορικών διαταραχών, με στόχο τον ιππόκαμπο και τον μετωπιαίο φλοιό. Τα τρέχοντα ευρήματα μπορεί να είναι ευεργετικά στη θεραπεία της κατάθλιψης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δαφνοειδή Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Κίνας
Κασγκάρ
Το Κασγκάρ, επίσημα γνωστό ως Κάσι (Κινέζικα: 喀什, Ουιγουρικά: قەشقەر) είναι πόλη στο Σιντσιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Είναι μια από τις δυτικότερες πόλεις της Κίνας, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, τη Κιργιζία, το Πακιστάν και το Τατζικιστάν. Με πληθυσμό άνω των 500.000 κατοίκων, το Κασγκάρ είναι εμπορικός σταθμός και στρατηγικά σημαντική πόλη στο δρόμο του μεταξιού μεταξύ Κίνας, Μέσης Ανατολής και Ευρώπης για πάνω από 2.000 χρόνια.
Στο σημείο σύγκλισης πολύ διαφορετικών πολιτισμών και αυτοκρατοριών, το Κασγκάρ ήταν υπό την κυριαρχία κινεζικών, τουρκικών, μογγολικών και θιβετιανών αυτοκρατοριών. Η πόλη υπήρξε ο τόπος πολλών μαχών μεταξύ διαφόρων ομάδων ανθρώπων στις στέπες.
Τώρα αποτελεί μονάδα νομαρχιακής αυτοδιοίκησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Είναι το κέντρο του Νομού Κασγκάρ, ο οποίος έχει έκταση 162.000 τ.χλμ. και πληθυσμό περίπου 4 εκατομμυρίων το 2010. Η ίδια η πόλη έχει πληθυσμό 506.640 κατοίκων και η αστική περιοχή καλύπτει έκταση 15 τ.χλμ., αν και η διοικητική του περιοχή εκτείνεται σε πάνω από 55 τ.χλμ. Το 2010 έγινε Ειδική Οικονομική Ζώνη, η μόνη πόλη στη δυτική Κίνα με αυτή τη διάκριση. Το Κασγκάρ αποτελεί τερματικό σταθμό του αυτοκινητόδρομου Καρακοράμ, του οποίου η ανασυγκρότηση θεωρείται σημαντικό μέρος του οικονομικού διαδρόμου Κίνα-Πακιστάν με κόστος πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Ε.Σ.ΚΑ. Βορειοδυτικής Ελλάδας 2015-2016 (Άνδρες)
Για την περίοδο 2015–16,η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης ΒΔ Ελλάδος είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων διοργανώσεων καλαθοσφαίρισης,πρωταθλήματος και υποδομών,στην ΒΔ Ελλάδα.
Ο πρωταθλητής Ε.Σ.ΚΑ.ΒΔ.Ε. ανεβαίνει στην Γ εθνική.
Α ΕΣΚΑΒΔΕ
Α όμιλος ΒΜΑ:Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΜΑ:Διαφορά στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΟΑ:Διαφορά σε όλους τους αγώνες
Β όμιλος
ΒΜΑ:Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΟΑ:Διαφορά σε όλους τους αγώνες
Έγινε αλλαγή ονόματος σωματίου από Δυναμό Κιάφας σε Βίκος Ζαγοροχώρια.
Play-off
Οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου πέρασαν στην επόμενη φάση δημιουργώντας έναν νέο όμιλο.Πρωταθλήτρια κερδίζοντας την άνοδο στην Γ εθνική η Νικόπολη .Λόγω αναδιάρθρωσης κέρδισε την άνοδο και ο Βίκος Ζαγοροχώρια. ΒΜΑ:Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΜΑ:Διαφορά στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΟΑ:Διαφορά σε όλους τους αγώνες
Play-out
Το ένα ζευγάρι είναι Αχιλλέας Νεοχωρίου-ΚΑΕ Παραμυθιά.Δεν ορίστηκε το άλλο ζευγάρι Άνω Πόλη Άρτας-ΚΑΟ Πρέβεζας.
Αχιλλέας Νεοχωρίου-ΚΑΕ Παραμυθιά 53-52
ΚΑΕ Παραμυθιά-Αχιλλέας Νεοχωρίου 71-44
Παρέμεινε η ΚΑΕ Παραμυθιά.
Α όμιλος
ΒΜΑ:Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΜΑ:Διαφορά στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΟΑ:Διαφορά σε όλους τους αγώνες
Β όμιλος
ΔΜΑ:Διαφορά στους μεταξύ τους αγώνες
*** Το Σωματείο Α.Ε. ΣΕΛΛΑΔΩΝ αποχώρησε από το Πρωτάθλημα πριν την έναρξή του.
Ανέβηκε ο Αίας Άρτας λόγω της αναδιάρθρωσης και την άνοδο του Βίκου Ζαγοροχώρια στην Γ εθνική.
Play-off
Οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου πέρασαν στην επόμενη φάση δημιουργώντας έναν νέο όμιλο. ΒΜΑ:Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
Γ ΕΣΚΑΒΔΕ
Σύστημα Διεξαγωγής : Η 1η(πρώτη) ομάδα της βαθμολογίας του ομίλου «ανέρχεται» απ’ ευθείας στη Β΄ κατηγορία ανδρών ΕΣΚΑΒΔΕ (3 ομάδες).
Οι αγώνες του πρωταθλήματος αυτού θα διεξαχθούν σε ουδέτερα γήπεδα και η βαθμολογική κατάταξη του θα δώσει την σειρά «προαγωγής» των ομάδων στη Β΄ κατηγορία η οποία την αγωνιστική περίοδο 2016 – 2017 θα διεξαχθεί σε 2 ομίλους των 10 ομάδων.
Το πιθανότερο σενάριο είναι να ανέλθουν 5 (πέντε) ομάδες στη Β΄ κατηγορία της ένωσης. Αν για οποιαδήποτε αιτία το σενάριο «ανατραπεί» (π.χ. παραίτηση ομάδων) και χρειαστεί να ανέλθουν 6 (έξι) ομάδες στη β΄ κατηγορία αυτές θα είναι οι 2 πρώτες ομάδες κάθε ομίλου. Αν χρειαστεί να ανέλθουν περισσότερες από 6 (έξι) ομάδες τότε το πρωτάθλημα ενός γύρου θα διεξαχθεί με τις τρίτες ομάδες των ομίλων (3 ομάδες).
Γ όμιλος
ΒΜΑ:Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΜΑ:Διαφορά στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΟΑ:Διαφορά σε όλους τους αγώνες
Μπαράζ Γ ανδρών
Ορίζεται ο παρακάτω αγώνας κατάταξης μεταξύ των ομάδων που κατέλαβαν την 3η θέση στους Ομίλους Β' και Γ' της Γ΄Κατηγορίας Ανδρών, όπως παρακάτω :
Σάββατο 14/5/2016, ώρα 14:00   ΔΑΚ ΠΡΕΒΕΖΑΣ   Α.Κ. ΠΥΡΡΟΣ ΑΡΤΑΙΩΝ(Β) - ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ ΠΑΞΩΝ     53 - 50
Υποδομές
Στους έφηβους και τους παίδες πρωταθλήτρια αναδείχτηκε η Δόξα Λευκάδας.Στους παμπαίδες 2002 η Νικόπολη Πρέβεζας ενώ στους παμπαίδες 2003 ο ΑΓΣ Ιωαννίνων.
Ομάδες σε εθνικές κατηγορίες
Στην Α2 συμμετέχει η Δόξα Λευκάδας.Ο Αίολος Αστακού και ο ΑΟ Αγρινίου στην Β εθνική.Στην Γ εθνική συμμετέχουν ο ΓΣ Χαρίλαος Τρικούπης και ο ΑΓΣ Ιωαννίνων.
Πηγές
2015 2016 Ανδρες Βορειοδυτικη Ελλαδα Ανδρες Βορειοδυτικη Ελλαδα Ανδρες
Η Λύρα των Βουνών
Η αγγλική μετάφραση του έργου δημοσιεύθηκε το 2005 από τους Καναδούς Αλβανολόγους Ρόμπερτ Έλσι και Τζάνις Μάτι-Χεκ ISBN 978-1845111182
Αναφορές
Κατηγορία:Αλβανικός εθνικισμός Κατηγορία:Ποίηση
Σιμόν ντε Μποβουάρ
Η Σιμόν ντε Μπoβουάρ (απαντάται και Μπoβουάρ, γαλλικά: Simone de Beauvoir, 9 Ιανουαρίου 1908 – 14 Απριλίου 1986) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος, διανοούμενη, ακτιβίστρια και φεμινίστρια. Υπήρξε σύντροφος του διάσημου υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν-Πολ Σαρτρ.
Το γνωστότερο έργο της υπήρξε Το δεύτερο φύλο, μια φεμινιστική ανάλυση της γυναικείας ύπαρξης και της καταπίεσης των γυναικών.
Συνοπτικό βιογραφικό
Η Σιμόν Λυσί Ερνεστίν Μαρί Μπερτράν ντε Μποβουάρ γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1908 στο Παρίσι της Γαλλίας, σπούδασε στο πανεπιστήμιο École Normale Supérieure όπου και σε ηλικία 21 ετών συνάντησε τον Ζαν-Πολ Σαρτρ. Το 1981 συνέγραψε το «La Cérémonie Des Adieux» (Η Τελετή του Αποχαιρετισμού), μια οδυνηρή εξιστόρηση των τελευταίων χρόνων του Σαρτρ.
Μαζί με τον σύντροφό της Ζαν-Πολ Σαρτρ συντάχτηκε με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά αποχώρησαν αμφότεροι έπειτα από τη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία το 1956 και μετέπειτα στράφηκαν προς τον Μαοϊσμό.
Η Μπoβουάρ θεωρήθηκε η μητέρα του (μετά το 1968) φεμινισμού, με φιλοσοφικά γραπτά που συνδέθηκαν, αν και ήταν ανεξάρτητα, με τον σαρτριανό υπαρξισμό.
Πέθανε από πνευμονία στις 14 Απριλίου του 1986 και τάφηκε πλάι στον Σαρτρ στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς του Παρισιού.
«Το δεύτερο φύλο»
Η Σιμόν ντε Μπoβουάρ επιχειρηματολογεί μέσω ενός υπαρξιστικού φεμινισμού στο Δεύτερο φύλο. Ως υπαρξίστρια η Μπoβουάρ αποδέχεται την αρχή πως η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Επομένως δεν γεννιέται κανείς γυναίκα, αλλά γίνεται. Η ανάλυσή της εστιάζει στην ιδέα του Άλλου. Η κατασκευή της γυναίκας ως το τυπικό παράδειγμα Άλλου είναι για την Μπoβουάρ το θεμέλιο της καταπίεσης των γυναικών.
Η Μπoβουάρ υποστηρίζει πως διαμέσου της ιστορίας οι γυναίκες έχουν θεωρηθεί ως η παρέκκλιση, η ανωμαλία. Ακόμη και η πρώιμη φεμινίστρια Μαίρη Γουόλστονκραφτ θεωρεί τους άντρες το ιδανικό στο οποίο θα έπρεπε να ανέλθουν οι γυναίκες. Η Μπoβουάρ λέει πως αυτή η στάση έχει κρατήσει πίσω τις γυναίκες διατηρώντας την αντίληψη πως οι γυναίκες είναι η παρέκκλιση από το κανονικό, ότι είναι παρείσακτες που προσπαθούν να εξομοιωθούν με την «κανονικότητα». Λέει επίσης πως αν ο φεμινισμός θέλει να προχωρήσει, πρέπει να καταρρίψει την υπόθεση αυτή.
Άλλα έργα
Το 1943 η Μπoβουάρ εξέδωσε το Η καλεσμένη (L'Invitée), ένα μυθοπλαστικό χρονικό της σχέσης που ανέπτυξε με μία από τις φοιτήτριές της, την Ολγκά Κοζακιεβίτς (Olga Kosakiewicz), ενώ δίδασκε στη Ρουέν κατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του ’30. Το μυθιστόρημα διερευνά και την πολύπλοκη σχέση μεταξύ της Μπoβουάρ και του Σαρτρ, καθώς και πώς επηρεάστηκε η σχέση τους με την συμπερίληψη της Kosakiewicz.
Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η ντε Μπoβουάρ συνεργάστηκε με τον Σαρτρ στην έκδοση του Μοντέρνοι Καιροί (Les Temps Modernes), μιας πολιτικής εφημερίδας. Πέρα από την εκδοτική της δραστηριότητα, η Μπoβουάρ χρησιμοποίησε την εφημερίδα ως πλατφόρμα για να παρουσιάσει διάφορες δουλειές και παρέμεινε εκδότρια ως τον θάνατό της.
Αν και το Για μια ηθική της αμφισβήτησης (Pour Une Morale de L'ambiguïté, 1947) έλαβε λίγη προσοχή είναι ίσως το μοναδικό καλύτερο σημείο εισαγωγής στον γαλλικό υπαρξισμό. Η απλότητα του έργου είναι αριστούργημα από μόνη της, αφού η ντε Μπoβουάρ μειώνει την τραχύτητα που πολλοί συνδέουν με την ανάγνωση του υπεραναλυτικού Το είναι και το μηδέν του Σαρτρ, σε λίγες σελίδες συγκριτικά ελαφρού διαβάσματος.
Άλλα σημαντικά έργα: Οι Μανδαρίνοι (Les Mandarins, 1954), Αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κόρης (Memoires d'une jeune fille rangée, 1958).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Υπαρξιστές Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Φεμινισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Γάλλοι φεμινιστές
Μπάγερν Μονάχου (χειροσφαίριση)
Η Μπάγερν Χάντμπολ (γερμανικά: Bayern Handball) αποτελεί ένα από τα οκτώ τμήματα της ποδοσφαιρικής ομάδας Μπάγερν Μονάχου. Ιδρύθηκε το 1945. Η ομάδα των ανδρών αγωνίστηκε στη δεκαετία του 1950 σε επίπεδο ενώσεων όταν το άθλημα αναπτυσσόταν στη χώρα, ενώ η ομάδα των γυναικών αγωνίστηκε στη δεκαετία του 1970 στην Μπούντεσλιγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύλλογοι χειροσφαίρισης ανά χώρα Κατηγορία:Μπάγερν Μονάχου