cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντώνιος Καράτζης
Σταδιοδρομία και οικογενειακές επιχειρήσεις
Έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του το 2015, διορίστηκε Πρόεδρος του Ομίλου Επιχειρήσεων Καράτζη. Υπό την καθοδήγησή του ο ‘Ομιλος Επιχειρήσεων Καράτζη Α.Ε. επέκτεινε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στους κλάδους του Τουρισμού και της Ενέργειας με την προσθήκη του 5* ξενοδοχείου Nana Princess  και του παρόχου ηλεκτρικής ενέργειας KEN .Υπήρξε Πρόεδρος της ΚΕΝ Α.Ε από το 2016 έως και το 2019. Πέραν των εγχώριων συνόρων, ο Αντώνιος Καράτζης έχει υιοθετήσει τη φιλοσοφία του αείμνηστου πατέρα του σχετικά με την ανάγκη μιας εταιρείας να είναι προσανατολισμένη στις εξαγωγές προκειμένου να είναι επιτυχημένη, κι έτσι διατηρεί θυγατρικές εταιρείες σε διάφορα σημεία του κόσμου (Ηνωμένο Βασίλειο , Ισπανία , Iταλία , Γερμανία , Ρωσία ), με ποσοστό εξαγωγών 96% για τη βιομηχανική παραγωγή της εταιρείας του(όπως τον Απρίλιο του 2018) .Το 2020 η εταιρεία «ΑΝΤΚΑΡ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε», συμφερόντων του Αντώνη Καράτζη, υπέβαλε υποχρεωτική δημόσια πρόταση, με στόχο την εξαγορά   του 100% της μέχρι τότε εισηγμένης στο ΧΑ εταιρείας «Καράτζη».Την ίδια χρονιά προστέθηκε στο χαρτοφυλάκιο του Ομίλου η αεροπορική εταιρεία Panellenic Airlines, στο Ηράκλειο Κρήτης. Υψηλού επιπέδου υπηρεσίες, ασφάλεια και ένα ευχάριστο περιβάλλον χαρακτηρίζουν την εμπειρία της νεοσύστατης αεροπορικής εταιρείας του Ομίλου .Παράλληλα ο Όμιλος επενδύει στην γερμανική εταιρεία BSK & LAKUFOL KUNSTSTOFFE GMBH, προχωρώντας σε εξαγορά πλειοψηφικού πακέτου μετοχών, και αυξάνοντας την ετήσια παραγωγή του κατά 4.500 τόνους .Ο Όμιλος Καράτζη ενισχύει την παρουσία του στον τομέα του τουρισμού, εντάσσοντας στο χαρτοφυλάκιό του την Panellenic Lines ,μετά την επιτυχή δραστηριοποίησή του στον χώρο των VIP ιδιωτικών πτήσεων με την Panellenic Airlines, εισέρχεται στον κλάδο της κρουαζιέρας με την ίδρυση της Panellenic Lines,το οποίο θα πραγματοποιεί ημερήσιες κρουαζιέρες στην γραμμή Ηράκλειο-Σαντορίνη.
Παράλληλη επαγγελματική δραστηριότητα
Από το 2003 έως και σήμερα βρίσκεται στη θέση του Προέδρου του Δ.Σ. της PLUSPACK AE. (βιομηχανία παραγωγής πλαστικών τσαντών και ανακύκλωσης).
Υπήρξε Διευθύνων σύμβουλος στην εταιρεία ΣΤΕΛΛΑ ΠΟΛΑΡΙΣ ΚΡΕΤΑ Α.Ε. (ξενοδοχειακές επιχειρήσεις), Πρόεδρος των θυγατρικών εταιρειών του ομίλου Καράτζη MESHPACK GMBH Γερμανίας, (παραγωγή υλικών συσκευασίας), CROPPY SOLUTIONS SL Ισπανίας , (εμπορία υλικών συσκευασίας), ZEUS PACKAGING AGRI LTD Αγγλίας (εμπορία υλικών συσκευασίας), KARATZIS SRL ITALIA , KARATZIS RUSSIA με εξαγωγές σε πάνω από 74 χώρες ανά τον κόσμο και AG GRAFF A.E , Ελλάδα (management εταιρειών λιανικής πώλησης).
Αναγνώριση & Βραβεία
Σε τοπικό επίπεδο ασχολείται ενεργά με τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Ο.Φ.Η. στον οποίο διετέλεσε Αντιπρόεδρος από τον Ιούνιο του 2007 έως τον Σεπτέμβριο του 2008. Το 2018, όταν ο Ο.Φ.Η. αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα τα οποία εμπόδισαν τη συμμετοχή του στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ελλάδας (Superleague), ο Αντώνιος αγόρασε μερίδιο του συλλόγου,  συμβάλλοντας στη λύση των οικονομικών προβλημάτων. Στη συνέχεια, το 2019, δώρισε τις μετοχές του στον νέο Πρόεδρο του συλλόγου, Μιχάλη Μπούση.
Ο Αντώνιος Καράτζης έχει βραβευθεί για τη δραστηριότητά του στην Ελλάδα:
Ο Αντώνιος Καράτζης έχει μιλήσει δύο φορές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το 2012 στη συνάντηση "Success Stories Made in Greece  και το 2019 μαζί με μέλη της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, αναφερόμενος στην ανάγκη μείωσης του επιτοκίου για τις ελληνικές επιχειρήσεις, προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικές στην Ευρωπαϊκή και την παγκόσμια σκηνή.
Φιλανθρωπική δράση
Το 2018, ο Αντώνιος φρόντισε για την αγορά ενός νέου φορητού συστήματος υπερήχων (που χρησιμοποιείται για διάγνωση ασθενειών όπως ο καρκίνος) και ενός οχήματος για τη μεταφορά του, για τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό Στόχος-Πρόληψη, σκοπός του οποίου είναι η διάγνωση των πρώιμων σταδίων του καρκίνου (ειδικά του καρκίνου του μαστού) στην Κρήτη.
To 2021, ο Αντώνιος Καράτζης ανέλαβε τα έξοδα για τη δημιουργία ασφαλούς διαδρομής και μετατροπής της αίθουσας 4 σε αίθουσα για περιστατικά COVID–19 στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας,έτσι η λειτουργία αποκλειστικά για ασθενείς που πάσχουν από COVID–19 που χρήζουν χειρουργικής επέμβασης είναι πλέον εφικτή.
Άλλες ιδιότητες
Ο Αντώνης Καράτζης είναι επίτιμος πρόξενος της Νότιας Κορέας στην περιφέρεια της Κρήτης καθώς επίσης είναι και επίσημος πρόξενος του Βασιλείου του Βελγίου στην Κρήτη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1975-76
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1975-76 διεξήχθη σε δύο ομίλους των 20 ομάδων, οι νικητές των οποίων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία.
Κουνιγούνδη του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ
Η Κουνιγούνδη, γερμ.: Kunigunde von Brandenburg-Kulmbach von Hohenzollern (1524 στο Άσμπαχ - 27 Φεβρουαρίου 1558 στο Πφόρτσχαϊμ) ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Βιογραφία
Η Γκβέντολυν ήταν η δεύτερη κόρη του Καζίμιρ μάργραβου του Βρανδεμβούργου-Kούλμπαχ (1481–1527) από τον γάμο του με τη Σουζάνα των Βίττελσμπαχ (1502–1543), κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας.
Παντρεύτηκε στις 10 Μαρτίου 1551 στο Νόιστατ επί του Άις με τον Κάρολο Β΄ μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ (1529–1577). Η Κουνιγούνδη ανατράφηκε με τη λουθηρανική πίστη, ενώ ο σύζυγός της ανήκε στην καθολική εκκλησία. Υπό την επιρροή της συζύγου του, ο Κάρολος Β΄ άρχισε να στρέφεται προς την Μεταρρύθμιση.
Όταν είχε εκδοθεί αυτοκρατορική απαγόρευση για τον αδελφό της Αλβέρτο Β΄ Αλκιβιάδη το 1554, η Κουνιγούνδη τον πήρε στην κατοικία της στο Πφόρτσχαϊμ, όπου αυτός απεβίωσε το 1557, ένα χρόνο πριν από το τέλος της. Ήταν και οι δύο εξέχοντες επισκέπτες τού σπα στις ιαματικές πηγές του Μπαντ Λήμπεντσελ.
Απεβίωσε το 1558 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στο Πφόρτσχαϊμ, όπου υπάρχει ένα κενοτάφιο της μαργραβίνας στη χορωδία.
Στο Μπάντεν περιήλθε μέσω αυτής η κατοχή του πολύτιμου βιβλίου προσευχής Το βιβλίο Προσευχής της μαργραβίνας του Βρανδεμβούργου, το οποίο ο Νάρτσις Ρένερ είχε δημιουργήσει για τη μητέρα της το 1520. Βρίσκεται τώρα στη Κρατική Βιβλιοθήκη του Μπάντεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1551 τον Κάρολο Β΄ μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ και απέκτησε παιδιά:
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1975-76
Βαθμολογίες
{|
Κουνιγούνδη του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Μαργραβίνες της Βάδης
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1975-76
Βόρειος όμιλος
* Στις ισοβαθμίες υπολογίζεται ο καλύτερος συντελεστής τερμάτων. Διαιρείται ο αριθμός των τερμάτων που δέχτηκε μία ομάδα διά τον αριθμό των τερμάτων που πέτυχε και η ομάδα με τον μικρότερο συντελεστή που προκύπτει τοποθετείται ψηλότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1975-1976
Ρωμαϊκό ημερολόγιο
εναλλ.=Museum of the Roman Theater of Caesaraugusta in Zaragoza, Spain|μικρογραφία|300x300εσ| Μία αναπαραγωγή τoy Μεγάλoυ Ημερολογίου από το Άντιον (Fasti Antiates Maiores), ένα ζωγραφισμένο στον τοίχο ημερολόγιο από την ύστερη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. μικρογραφία|300x300εσ| Άλλη μία αναπαραγωγή ενός (αποσπασματικού) Fasti Antiates Maiores (c. 60 BC), με τον 7ο και τον 8ο μήνα να εξακολουθούν να ονομάζονται [[Κουιντίλης|Quintilis ("QVI") και Sextilis ("SEX") και ένας ενδιάμεσος μήνας (intercalaris, "INTER") στην άκρα δεξιά στήλη.]]
Το ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν το ημερολόγιο που χρησιμοποιούσε το ρωμαϊκό Βασίλειο και η Δημοκρατία. Ο όρος συχνά περιλαμβάνει το Ιουλιανό ημερολόγιο, που καθιερώθηκε από τις μεταρρυθμίσεις του δικτάτορα Ιουλίου Καίσαρα και του αυτοκράτορα Αυγούστου στα τέλη της 1ου αι. π.Χ. και μερικές φορές περιλαμβάνει οποιοδήποτε σύστημα, που χρονολογείται με περιεκτική μέτρηση για τις καλένδες, νόνες και ειδούς των μηνών, με τον ρωμαϊκό τρόπο. Ο όρος συνήθως αποκλείει το Αλεξανδρινό ημερολόγιο της Ρωμαϊκής Αιγύπτου, το οποίο συνέχιζε τους ιδιαίτερους μήνες του προηγούμενου ημερολογίου αυτής της χώρας, το Βυζαντινό ημερολόγιο της μεταγενέστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο συνήθως χρονολογούσε τους ρωμαϊκούς μήνες με την απλή καταμέτρηση των αρχαίων ελληνικών ημερολογίων, και το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο βελτίωσε το Ιουλιανό σύστημα, για να το φέρει σε ακόμη πιο ακριβή ευθυγράμμιση με το τροπικό έτος.
Οι ρωμαϊκές ημερομηνίες μετρώντο περιεκτικά (δηλ. η πρώτη ημέρα πριν την εορτή μετράτο ως 2η ημέρα) και αριθμούσε πόσες ημέρες είμαστε πριν από τις τρεις κύριες ημέρες: την πρώτη του μήνα (καλένδες), μια ημέρα λίγο πριν από τα μέσα του μήνα (ειδοί) και οκτώ ημέρες -εννέα, μετρώντας περιεκτικά- πριν από αυτήν (νόνες). Το αρχικό ημερολόγιο αποτελείτο από δέκα μήνες, που ξεκινούσαν την άνοιξη με τον Μάρτιο, ενώ ο χειμώνας έμενε ως ένα αδιάθετο διάστημα ημερών. Το έτος απετελείτο από 38 εννεαήμερα (nundinal), καθένα από τα οποία σχημάτιζε μια οκταήμερη "εβδομάδα" (εννέα ημέρες μετρώντας περιεκτικά, εξ ου και το όνομα) που τελείωνε με θρησκευτικές τελετουργίες και μια λαϊκή αγορά. Η χειμερινή περίοδος χωρίστηκε αργότερα σε δύο μήνες, τον Januarius και τον Februarius. Στους μυθικο ύς πρώιμους βασιλείς Ρωμύλο και Νουμά Πομπίλιο αποδόθηκε από την παράδοση η καθιέρωση αυτού του πρώιμου σταθερού ημερολογίου, το οποίο φέρει ίχνη της προέλευσής του ως σεληνιακού ημερολογίου. Ειδικότερα οι καλένδες, οι νόνες και οι ειδοί φαίνεται, ότι προήλθαν από το πρώτο φως της σελήνης, του πρώτου τετάρτου και της πανσελήνου αντίστοιχα. Το σύστημα απέκλινε πολύ από το ηλιακό έτος και χρειαζόταν συνεχή παρεμβολή ημερών, για να κρατήσει τις θρησκευτικές εορτές και άλλες δραστηριότητες στην κατάλληλη εποχή. Αυτό είναι ένα τυπικό στοιχείο των σεληνιακών ημερολογίων. Αρχικά για δεισιδαιμονικούς λόγους, μια τέτοια παρέμβαση συνέβαινε μέσα στον μήνα Φεβρουάριο, και παρέμεινε ακόμη και όταν δεν θεωρούνταν πλέον ο τελευταίος μήνας.
Μετά την ίδρυση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, τα χρόνια άρχισαν να χρονολογούνται από τις υπατείες και ο έλεγχος της παρεμβολής παραχωρήθηκε στους αρχιερείς (pontifex), οι οποίοι τελικά έκαναν κατάχρηση της εξουσίας τους, επιμηκύνοντας τα χρόνια που ελέγχοντo από τους πολιτικούς τους συμμάχους και συντομεύοντας τα χρόνια της θητείας των αντιπάλων τους. Έχοντας κερδίσει τον εμφύλιο πόλεμo με τον Πομπήιο, ο Ιούλιος Καίσαρας χρησιμοποίησε τη θέση του ως επικεφαλής αρχιερέας της Ρώμης, για να θεσπίσει μια ημερολογιακή μεταρρύθμιση το 46 π.Χ., κάνοντας συμπτωματικά το έτος της τρίτης του υπατείας να διαρκέσει 446 ημέρες. Προκειμένου να αποφευχθεί η αλλοίωση στις θρησκευτικές τελετές της Ρώμης, η μεταρρύθμιση πρόσθεσε όλες τις ημέρες της προς το τέλος των μηνών και δεν προσάρμοσε καμία νόνα ή ειδούς, ακόμη και σε μήνες που έφτασαν να έχουν 31 ημέρες. Το Ιουλιανό ημερολόγιο υποτίθεται ότι είχε μια δίσεκτη ημέρα (δύο φορές 6η) στις 24 Φεβρουαρίου (μια διπλή a. d. VI Kal. Mart. ή ante diem bis sextum Kalendas Martias) κάθε τέταρτο χρόνο, αλλά μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα, οι ιερείς νόμιζαν ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσουν περιεκτική μέτρηση και κατά λάθος πρόσθεταν τη δίσεκτη (bis sextum) ημέρα κάθε τρίτο χρόνο. Για να επαναφέρει το ημερολόγιο στη σωστή του θέση, ο Οκταβιανός Αύγουστος αναγκάστηκε να αναστείλει την παρεμβολή για μία ή δύο δεκαετίες. Το αναθεωρημένο ημερολόγιο παρέμεινε ελάχιστα μεγαλύτερο από το ηλιακό έτος. Όμως τον 16ο αι. η ημερομηνία του Πάσχα είχε μετατοπιστεί τόσο πολύ από την εαρινή ισημερία, που ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ διέταξε την προσαρμογή του ημερολογίου, με αποτέλεσμα το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Ιστορία
μικρογραφία|Πίνακας του Ημερολογίου της Πραινέστης (Fasti Praenestini), που περιέχει τους μήνες Ιανουάριο, Μάρτιο, Απρίλιο και Δεκέμβριο και ένα μέρος του Φεβρουαρίου.
Προϊστορικό σεληνιακό ημερολόγιο
Το αρχικό ρωμαϊκό ημερολόγιο πιστεύεται, ότι ήταν ένα σεληνιακό ημερολόγιο παρατήρησης των φάσεων της Σελήνης, του οποίου οι μήνες ξεκινούσαν από το πρώτο φως μετά από μια νέα σελήνη. Επειδή πρόκειται για σεληνιακό κύκλο διάρκειας 29 1⁄2 ημερών, τέτοιοι μήνες θα κυμαίνονταν μεταξύ 29 και 30 ημερών. Δώδεκα τέτοιοι μήνες θα ήταν 11 ημέρες λιγότερο από το ηλιακό έτος. Χωρίς προσαρμογή, ένα τέτοιο έτος θα αποκλίνει γρήγορα από την ευθυγράμμιση με τις εποχές, όπως συμβαίνει με το ισλαμικό ημερολόγιο. Δεδομένων των εποχικών πτυχών του μεταγενέστερου ημερολογίου και των σχετικών θρησκευτικών εορτών, αυτό προφανώς αποφευγόταν μέσω κάποιας μορφής παρεμβολής ή της αναστολής του ημερολογίου κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Το 8ήμερο (η "εβδομάδα") της Ρώμης (nundial), ήταν κοινό με τους Ετρούσκους, οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν ως πρόγραμμα των βασιλικών ακροάσεων. Πιθανώς ήταν μέρος του πρώιμου ημερολογίου και αποδίδεται από τη ρωμαϊκή μυθολογία ποικιλοτρόπως στον Ρωμύλο και τον Σέρβιο Τούλλιο.
Μυθικό ημερολόγιο 10 μηνών
Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι περιέγραψαν το πρώτο τους οργανωμένο έτος, ως έτος με δέκα σταθερούς μήνες, ο καθένας από 30 ή 31 ημέρες. Μια τέτοια χρονική διαίρεση ταίριαζε στη γενική ρωμαϊκή πρακτική. Οι τέσσερις μήνες των 31 ημερών ονομάζοντο «πλήρεις» (pleni) και οι έξι «μειωμένοι» (cavi). Συνολικά είναι 304 ημέρες, που κάνουν ακριβώς 38 8ήμερα. Το σύστημα συνήθως λέγεται, ότι άφηνε τις υπόλοιπες 50 αδιάθετες ημέρες του έτους ως ανοργάνωτο "χειμώνας", αν και η χαμένη ιστορία του Λικίνιου Μάκερ προφανώς ανέφερε, ότι το παλαιότερο ρωμαϊκό ημερολόγιο χρησιμοποιούσε παρεμβολή  και ο Μακρόβιος ισχυρίζεται, ότι το ημερολόγιο των 10 μηνών αφέθηκε να αποκλίνει, έως ότου οι καλοκαιρινοί και οι χειμερινοί μήνες δεν αντιστοιχούσαν με τις εποχές του έτους, οπότε εισήχθησαν πρόσθετες ημέρες στο ημερολόγιο, που δεν ανήκαν σε κανένα μήνα, έως ότου φάνηκε ότι τα πράγματα είχαν αποκατασταθεί στη σωστή τους θέση.
Αργότερα Ρωμαίοι συγγραφείς απέδωσαν αυτό το ημερολόγιο στον Ρωμύλο,  τον πρώτο τους μυθικό βασιλιά και πολιτιστικό ήρωα, αν και αυτό ήταν κοινό με άλλες πρακτικές και παραδόσεις, των οποίων η προέλευση είχε χαθεί. Μερικοί μελετητές αμφιβάλλουν τελείως για την ύπαρξη αυτού του ημερολογίου, καθώς επιβεβαιώνεται μόνο στις ύστερες δημοκρατικές και αυτοκρατορικές πηγές και υποστηρίζεται μόνο από τα αταίριαστα ονόματα των μηνών από τον Σεπτέμβριο (= 7ος) έως τον Δεκέμβριο (= 10ος). Ο Ρούπκε βρίσκει επίσης ύποπτη τη σύμπτωση της διάρκειας του υποτιθέμενου έτους του Ρωμύλου με τη διάρκεια των πρώτων δέκα μηνών του Ιουλιανού ημερολογίου.
Ωστόσο, παράλληλα με αυτήν υπήρχαν και άλλες παραδόσεις. Οι Παράλληλοι Βίοι του Πλουτάρχου αφηγούνται, ότι το ημερολόγιο του Ρωμύλου ήταν ηλιακό, αλλά τηρούσε τη γενική αρχή, ότι το έτος έπρεπε να διαρκέσει 360 μέρες. Οι μήνες τοποθετήθηκαν δευτερευόντως και τυχαία, με κάποιους να έχουν 20 ημέρες και άλλοι 35 ή περισσότερες.
Δημοκρατικό ημερολόγιο
Το τεκμηριωμένο ημερολόγιο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ήταν αρκετά διαφορετικό. Ακολούθησε το ελληνικό ημερολόγιο, υποθέτοντας έναν σεληνιακό κύκλο των 29 1⁄2 ημερών και ένα ηλιακό έτος με 12 1⁄2 συνοδικούς μήνες (συνολικά 368 3⁄4 ημέρες), το οποίο ευθυγραμμίζεται κάθε τέταρτο χρόνο μετά την προσθήκη δύο ενδιάμεσων μηνών. Έτσι δύο μήνες προστέθηκαν στο τέλος των 10 μηνών, για να ενσωματωθεί και ο χειμώνας στο έτος, ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος, πριν από έναν ενδιάμεσο μήνα, που εισαγόταν κάθε δύο χρόνια. Ο ενδιάμεσος μήνας ήταν μερικές φορές γνωστός ως Mercedonius.
Σύμφωνα με το έργο Περιοχαί του Λίβιου, η αρχή του υπατικού έτους άλλαξε το 153 π.Χ. από τον Μάρτιο στις 1 Ιανουαρίου, για να αντιμετωπιστεί μια εξέγερση στην Ισπανία. Ο Πλούταρχος πίστευε, ότι ο Νουμάς ήταν υπεύθυνος για την τοποθέτηση του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου στο ημερολόγιο. Ο Οβίδιος αναφέρει, ότι ο Ιανουάριος ήταν ο πρώτος μήνας και ο Φεβρουάριος ο τελευταίος, με τη σημερινή τους σειρά να οφείλεται στους Δέκα άνδρες (Decemviri). Ο Β. Βάρντε Φάουλερ πιστεύει, ότι οι Ρωμαίοι ιερείς συνέχισαν να αντιμετωπίζουν τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο ως τους τελευταίους μήνες του ημερολογίου σε όλη τη Δημοκρατική περίοδο.
Σύμφωνα με τους μεταγενέστερους συγγραφείς Κενσορίνο και Mακρόβιο, για να διορθωθεί η αναντιστοιχία μεταξύ μηνών και εποχών λόγω της υπέρβασης μιας ημέρας του ρωμαϊκού μέσου έτους σε σχέση με το τροπικό έτος, η εισαγωγή του ενδιάμεσου μήνα τροποποιήθηκε σύμφωνα με έναν κύκλο 24 ετών: κοινό έτος (355 ημέρες), δίσεκτο έτος 23 ημέρες Φεβρουαρίου ακολουθούμενο από Μercedonius 27 ημερών (377 ημέρες), κοινό έτος, δίσεκτο έτος με 23 ημέρες Φεβρουαρίου ακολουθούμενο από Mερκεδόνιο 28 ημερών (378 ημέρες) και αυτό τέσσερις φορές, για τα πρώτα 16 χρόνια. Τα άλλα 8 χρόνια του κύκλου, η παρεμβολή κάθε 2ο έτος γινόταν με μήνα Μercedonius 27 ημερών, εκτός από το τελευταίο έτος, που δεν γινόταν παρεμβολή, δηλ. έτη με 355-377-355-377 και 355-377-355-355 ημέρες. Ως εκ τούτου, θα υπήρχε ένα τυπικό κοινό έτος, που ακολουθείται από ένα δίσεκτο έτος 377 ημερών για τα επόμενα 6 χρόνια και τα υπόλοιπα 2 χρόνια θα είναι διαδοχικά κοινά έτη. Το αποτέλεσμα αυτού του κύκλου 24 ετών ήταν μεγάλης ακρίβειας για την εποχή: 365,25 ημέρες, όπως φαίνεται από τον ακόλουθο υπολογισμό:
Η θητεία των υπάτων δεν ήταν πάντα ένα σύγχρονο ημερολογιακό έτος, αλλά οι κανονικοί ύπατοι εκλέγονταν ή διορίζονταν ετησίως. Ο παραδοσιακός κατάλογος των Ρωμαίων υπάτων που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι για να χρονολογούν τα έτη τους, ξεκίνησε το 509 π.Χ..
Η μεταρρύθμιση του Φλάβιου
Ο Γναίος Φλάβιος, γραμματέας (scriba) του τιμητή (censor) Αππ. Κλαύδιου Καίκου, εισήγαγε μια σειρά μεταρρυθμίσεων το 304 π.Χ.. Η ακριβής φύση τους είναι αβέβαιη, αν και πιστεύεται ότι έτσι άρχισε η συνήθεια να δημοσιεύεται το ημερολόγιο ένα μήνα πριν, στερώντας από τους ιερείς μέρος της εξουσίας τους, αλλά επιτρέποντας ένα πιο συνεπές ημερολόγιο για τις επίσημες εργασίες.
Η μεταρρύθμιση του Ιουλίου Καίσαρα
Ο Ιούλιος Καίσαρας, μετά τη νίκη του στον εμφύλιο πόλεμο και στη θέση του ως pontifex maximus, διέταξε μια αναμόρφωση του ημερολογίου το 46 π.Χ.. Αυτό ανέλαβε μια ομάδα λογίων, που προφανώς περιελάμβανε τον Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια και τον Ρωμαίο Μ. Φλάβιο. Οι κύριες γραμμές του περιελάμβαναν την εισαγωγή δέκα επιπλέον ημερών σε όλο το ημερολόγιο και την τακτική παρεμβολή μιας δίσεκτης ημέρας κάθε τέταρτο έτος, για να φέρει το ρωμαϊκό ημερολόγιο σε ακριβή συμφωνία με το ηλιακό έτος. Το έτος 46 π.Χ. ήταν το τελευταίο του παλαιού συστήματος και περιελάμβανε 3 ενδιάμεσους μήνες, ο πρώτος που εισήχθη τον Φεβρουάριο και δύο ακόμη -Intercalaris Prior και Posterior- πριν τις καλένδες του Δεκεμβρίου.
Ποταμός Αρίνος
Ο Αρίνος είναι ποταμός στη Βραζιλία. Βρίσκεται ανατολικά του ποταμού Ζουρουένα και εκβάλλει σε αυτόν. Μερικοί από τους Ινδιάνους Σουγιά, ενός λαού που ομιλεί τις γλώσσες Ζε της κεντρικής Βραζιλίας, μετανάστευσαν από την πολιτεία Μαρανιάο σε αυτόν τον ποταμό.
Ρωμαϊκό ημερολόγιο
Μεταγενέστερες μεταρρυθμίσεις
Μετά τη δολοφονία του Καίσαρα, ο Μάρκος Αντώνιος έκανε τον μήνα γέννησης του Καίσαρα Quintilius (Πέμπτος) να μετονομαστεί σε Ιούλιο (Iulius) προς τιμήν του. Μετά την ήττα του Αντώνιου στο Άκτιο, ο Αύγουστος ανέλαβε τον έλεγχο της Ρώμης και, βρίσκοντας ότι οι ιερείς (λόγω της περιεκτικής καταμέτρησής τους) παρενέβαιναν κάθε τρίτο χρόνο αντί για κάθε τέταρτο, ανέστειλε την προσθήκη δίσεκτων ημερών στο ημερολόγιο για μία ή δύο δεκαετίες, έως ότου είχε αποκατασταθεί η σωστή θέση. Δείτε Ιουλιανό ημερολόγιο: σφάλμα δίσεκτου έτους. Στο 8 π.Χ. το δημοψήφισμα Νόμος του Πεκούβιου για τον μήνα Αύγουστο (Lex Pacuvia de Mense Augusto) μετονόμασε τον Sextilis σε Aύγουστο (Augustus) προς τιμήν εκείνου.
Ποταμός Αρίνος
Οι μεγαλύτερες πόλεις που βρίσκονται στις όχθες του ποταμού είναι η Ζουάρα (35.000 άτομα), το Νόβου Οριζόντι ντου Νόρτι (3.760 άτομα), και το το Πόρτου ντους Γκάουσους (6.383 άτομα).
Ρωμαϊκό ημερολόγιο
Μεταγενέστερες μεταρρυθμίσεις
Σε μεγάλο βαθμό, αυτό το ημερολόγιο συνεχίστηκε αμετάβλητο υπό τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. (Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν το σχετικό αλεξανδρινό ημερολόγιο, το οποίο ο Αύγουστος είχε προσαρμόσει από το περιπλανώμενο αρχαίο ημερολόγιο, για να διατηρήσει την ευθυγράμμισή του με αυτό της Ρώμης.) Μερικοί αυτοκράτορες άλλαξαν τα ονόματα των μηνών μετά τους ίδιους ή την οικογένειά τους, αλλά τέτοιες αλλαγές εγκαταλείφθηκαν από τους διαδόχους τους. Ο Διοκλητιανός ξεκίνησε τους 15ετείς κύκλους ινδικτιώνων (indictio) ξεκινώντας από την απογραφή του 297 και αυτό έγιναν η απαιτούμενη μορφή για την επίσημη χρονολόγηση από τον Ιουστινιανό. Ο Κωνσταντίνος Α΄ καθιέρωσε επίσημα το 7ήμερο (εβδομάδα), καθιστώντας την Κυριακή επίσημη αργία το 321. Η υπατική χρονολόγηση έγινε παρωχημένη μετά την εγκατάλειψη του διορισμού μη αυτοκρατόρων ως υπάτων το 541. Η ρωμαϊκή μέθοδος αρίθμησης των ημερών του μήνα δεν έγινε ποτέ ευρέως διαδεδομένη στις εξελληνισμένες ανατολικές επαρχίες και τελικά εγκαταλείφθηκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο ημερολόγιό της.
Ποταμός Αρίνος
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Βραζιλίας
Ρωμαϊκό ημερολόγιο
Κύριες ημέρες
Οι ρωμαϊκές ημερομηνίες καταμετρώντο περιεκτικά και δήλωναν πόσες ημέρες είμαστε πριν από τις τρεις κύριες ημέρες κάθε μήνα:
Αυτά πιστεύεται ότι αντικατοπτρίζουν ένα προϊστορικό σεληνιακό ημερολόγιο, με τις καλένδες να είναι η ημέρα της θέασης του πρώτου φωτός της νέας σελήνης, δηλ. μία ή δύο ημέρες μετά τη νέα σελήνη, τις νόνες να είναι η ημέρα του πρώτου τετάρτου της σελήνης και οι ειδοί η ημέρα της πανσελήνου. Η ημέρα των καλενδών κάθε μήνα ήταν ιερή, αφιερωμένη στη Juno (Ήρα) και η ημέρα των ειδών στον Jupiter (Δία). Την προηγούμενη ημέρα αυτών ήταν γνωστή ως παραμονή (pridie). Η επόμενη (postridie) εθεωρείτο ιδιαίτερα άτυχη.
Κάθε ημέρα σημειωνόταν επίσης με ένα γράμμα από το 1ο (Α) έως το 8ο (Η) για να υποδείξει τη θέση της εντός του 8ημέρου (nundinal) των ημερών της αγοράς.
Τo 8ήμερο (nundinae)
μικρογραφία|Ένα απόσπασμα του Ημερολογίου της Πραινέστης (Fasti Praenestini) για τον μήνα Απρίλιο (Απρίλης/Aprilis), που δείχνει τα γράμματα του 8ημέρου (nundial) στην αριστερή πλευρά.
Το 8ήμερο (nundinae) είχε επτά καθημερινές (εργάσιμες) ημέρες και μία ημέρα λαϊκής αγοράς (σαββατοκύριακου) στη Ρώμη, την Ιταλία και σε ορισμένα άλλα μέρη της ρωμαϊκής επικράτειας. Με τη ρωμαϊκή περιεκτική μέτρηση, η ημέρα αγοράς υπολογιζόταν ως "ένατη ημέρα" (nona dies > nundinae) αν και στην πραγματικότητα ήταν η όγδοη ημέρα. Επειδή τα δημοκρατικά και τα ιουλιανά χρόνια δεν διαιρούνταν ομοιόμορφα σε περιόδους οκτώ ημερών, τα ρωμαϊκά ημερολόγια περιλάμβαναν μια στήλη, που είχε για κάθε ημέρα του έτους ένα γράμμα για το 8ήμερο από το Α έως το Η, που σηματοδοτούσε τη θέση της στον κύκλο των 8 ημερών. Κάθε χρόνο, το γράμμα που χρησιμοποιείτο για τις λαϊκές αγορές μετατοπιζόταν 2-5 γράμματα κατά μήκος του κύκλου. Καθώς ήταν μία ημέρα που η πόλη γέμιζε από πληβείους της υπαίθρου, που επιτηρούντο από τους αγορανόμους (aediles) και είχαν σημαντικό ρόλο στη ρωμαϊκή νομοθεσία, η οποία υποτίθεται, ότι θα ανακοινωνόταν για τρία 8ήμερα (μεταξύ 17 και 24 ημερών) πριν από την έλευσή τους για να ψηφίσουν. Οι πατρίκιοι και οι πελάτες τους μερικές φορές εκμεταλλεύονταν αυτό το γεγονός ως ένα είδος κωλυσιεργίας, αφού οι τριβούνοι των πληβείων έπρεπε να περιμένουν άλλες τρεις εβδομάδες, εάν οι προτάσεις τους δεν μπορούσαν να ψηφιστούν πριν από τη δύση την ημέρα που ανακοινώνοντο. Προλήψεις προέκυψαν σχετικά με την κακή τύχη, που ακολουθούσε ένα 8ήμερο στις νόνες ενός μήνα ή, αργότερα, στην πρώτη μέρα του Ιανουαρίου. Η παρεμβολή υποτίθεται ότι χρησιμοποιήθηκε για να αποφευχθούν τέτοιες συμπτώσεις, ακόμη και μετά την Ιουλιανή μεταρρύθμιση του ημερολογίου.
Το 7ήμερο (εβδομάδα) άρχισε να τηρείται στην Ιταλία στην πρώιμη αυτοκρατορική περίοδο, καθώς οι ασκούμενοι και οι προσήλυτοι στις ανατολικές θρησκείες εισήγαγαν την ελληνιστική και βαβυλωνιακή αστρολογία, το εβραϊκό sabbath του Σαββάτου και τη Χριστιανική Ημέρα του Κυρίου (Κυριακή). Το σύστημα αρχικά χρησιμοποιήθηκε για ιδιωτική λατρεία και αστρολογία, αλλά αντικατέστησε το 8ήμερο, από τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος έκανε την ημέρα του Ήλιου (dies Solis) επίσημη ημέρα ανάπαυσης το 321. Η εβδομάδα υπολογίστηκε επίσης ως ένας κύκλος γραμμάτων από το Α έως το Ζ. Αυτά προσαρμόστηκαν για χριστιανική χρήση ως κυριακά γράμματα.
Μήνες
Στα κλασικά λατινικά, οι ημέρες κάθε μήνα συνήθως υπολογίζονταν ως:
Η ανώμαλη κατάσταση των νέων μηνών των 31 ημερών σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο ήταν αποτέλεσμα της επιθυμίας του Καίσαρα να αποφύγει να επηρεάσει τις εορτές, που ήταν συνδεδεμένες με τις νόνες και τις ειδούς των διαφόρων μηνών. Ωστόσο, επειδή οι 19 τελευταίες ημέρες αριθμούνται από το πόσο απέχουν από τις επόμενες καλένδες, όλες μετατοπίστηκαν κατά μία ή δύο ημέρες λόγω της αλλαγής. Αυτό δημιούργησε σύγχυση σχετικά με ορισμένες επετείους: για παράδειγμα, τα γενέθλια του Αυγούστου στις 23 Σεπτεμβρίου ήταν ''a.d. VIII Kal. Oct. στο παλαιό ημερολόγιο, αλλά a.d. IX Kal. Oct.'' στο νέο σύστημα. Η ασάφεια προκάλεσε τη διεξαγωγή τιμητικών εορτών στη μία ή και στις δύο ημέρες.
Παρεμβολή
Το Δημοκρατικό ημερολόγιο είχε μόνο 355 ημέρες, πράγμα που σήμαινε ότι δε θα συγχρονιζόταν γρήγορα με το ηλιακό έτος, μετακυλώντας, για παράδειγμα, αγροτικές εορτές εκτός εποχής. Η ρωμαϊκή λύση σε αυτό το πρόβλημα ήταν να επιμηκύνεται περιοδικά το ημερολόγιο, προσθέτοντας επιπλέον ημέρες εντός του Φεβρουαρίου. Ο Φεβρουάριος χωρίστηκε σε δύο μέρη, το καθένα με μονό αριθμό ημερών. Το πρώτο μέρος τελείωνε με τα Terminalia στις 23 Φεβρουαρίου (a.d. VII Kal. Mart.), που θεωρήθηκε το τέλος του θρησκευτικού έτους· οι πέντε υπόλοιπες ημέρες ξεκινούν με τη Φυγή του βασιλιά (Regifugium) στις 24 (a.d. VI Kal. Mart.) και αποτελούσε το δεύτερο μέρος, ενώ μεταξύ τους παρεμβαλόταν ο ενδιάμεσος μήνας (Μercedonius). Σε ένα τέτοιο έτος, οι ημέρες μεταξύ των ιδών και του Regifugium μετρούνταν αντίστροφα είτε με τις ενδιάμεσες καλένδες, είτε με τα Terminalia. Οι πρώτες ημέρες του ενδιάμεσου μήνα αριθμούντο από το πόσο πιο πριν ήταν από τις νόνες (5η ημέρα του μήνα) και ειδούς (13η ημέρα του μήνα), με τον τρόπο των άλλων σύντομων μηνών. Οι υπόλοιπες ημέρες του ενδιάμεσου μήνα αριθμούντο από το πόσο πιο πριν ήταν από τις καλένδες του Μαρτίου, έτσι ώστε το τέλος του Μercedonius και το δεύτερο μέρος του Φεβρουαρίου να μην ξεχωρίζουν από τους Ρωμαίους, ο ένας τελείωνε την ''a.d. VII Kal. Mart. και ο άλλος ξεκινούσε επομένη a.d. VI Kal. Mart.'' καιείχαν τις κανονικές εορτές των ημερομηνιών αυτών.
Προφανώς λόγω της σύγχυσης αυτών των αλλαγών ή της αβεβαιότητας ως προς το αν θα διαταχθεί ένας ενδιάμεσος μήνας, οι ημερομηνίες μετά τις ειδούς του Φεβρουαρίου αναφέρονται μερικές φορές στις πηγές να αριθμούνται από το πόσες ημέρες πιο πριν είναι από τα Quirinalia (17 Φεβ.), τα Feralia (1 Φεβ.), ή τα Terminalia (23 Φεβ.) και όχι τα ενδιάμεσα ή τις καλένδες Μαρτίου.
Ο συγγραφέας του 3ου αιών. Censorinus λέει:"Όταν θεωρήθηκε απαραίτητο να προστεθεί (κάθε δύο χρόνια) ένας ενδιάμεσος μήνας 22 ή 23 ημερών, έτσι ώστε το αστικό έτος να αντιστοιχεί στο φυσικό (ηλιακό) έτος, η παρεμβολή αυτή έγινε κατά προτίμηση τον Φεβρουάριο, μεταξύ των Terminalia [23η ] και Regifugium [24η]."Ο συγγραφέας του 5ου αι. Μακρόβιος λέει, ότι οι Ρωμαίοι παρενέβαλαν 22 και 23 ημέρες εναλλάξ στα έτη (Saturnalia, 1.13.12) και η παρεμβολή τοποθετήθηκε μετά τις 23 Φεβρουαρίου και πριν από τις υπόλοιπες πέντε ημέρες του Φεβρουαρίου (Saturnalia, 1.13.15). Για να αποφευχθεί η νόνες να συμπέσουν με αργία (nundinum), παρεμβαλλόταν μια εμβόλιμη ημέρα «στο μέσο των Τerminalia, όπου μετά τοποθετούσαν τον ενδιάμεσο μήνα».
Αυτό είναι ιστορικά σωστό. Το 167 π.Χ. ο ενδιάμεσος μήνας (Mercedonius) ξεκίνησε την επομένη της 23ης Φεβρουαρίου και το 170 π.Χ. άρχισε τη δεύτερη ημέρα μετά τις 23 Φεβρουαρίου. Ο Βάρρο, που γράφει τον 1ο αι. π.Χ., λέει ότι «ο δωδέκατος μήνας ήταν ο Φεβρουάριος και όταν γίνονται οι παρεμβολές, αφαιρούνται οι πέντε τελευταίες ημέρες αυτού του μήνα». Δεδομένου ότι όλες οι ημέρες μετά την αντίστροφη μέτρηση των Ides of Intercalaris μέχρι τις αρχές Μαρτίου, η Intercalaris είχε είτε 27 ημέρες (συνολικά 377 για το έτος) ή 28 (378 για το έτος).
Υπάρχει μια άλλη θεωρία, που λέει ότι στα ενδιάμεσα έτη ο Φεβρουάριος είχε 23 ή 24 ημέρες και ο ενδιάμεσος (intercalaris) είχε 27. Δεν προσφέρεται ημερομηνία για το Regifugium για χρόνια 378 ημερών. Ο Μακρόβιος περιγράφει μια περαιτέρω βελτίωση σύμφωνα με την οποία, σε μια περίοδο 8 ετών εντός ενός κύκλου 24 ετών, υπήρχαν μόνο τρία ενδιάμεσα έτη, το καθένα από 377μέρες. Αυτή η βελτίωση επαναφέρει το ημερολόγιο σε ευθυγράμμιση με τις εποχές και υπολογίζει τη μέση διάρκεια του έτους σε 365,25ημέρες άνω των 24χρόνια.
Ο Μέγιστος Αρχιερέας (Pontifex Maximus) καθόριζε, πότε επρόκειτο να εισαχθεί ένας ενδιάμεσος μήνας. Κατά μέσο όρο, αυτό συνέβη σε εναλλακτικά χρόνια. Το σύστημα ευθυγράμμισης του έτους μέσω των ενδιάμεσων μηνών κατέρρευσε τουλάχιστον δύο φορές: η πρώτη φορά ήταν κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Καρχηδονικό Πόλεμο. Οδήγησε στη μεταρρύθμιση του 191 π.Χ. με τον Ακιλιανός νόμο περί παρεμβολής, οι λεπτομέρειες του οποίου δεν είναι σαφείς, αλλά φαίνεται, ότι είχε ρυθμίσει με επιτυχία την παρεμβολή για περισσότερο από έναν αιώνα. Η δεύτερη κατάρρευση έγινε στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. και μπορεί να σχετιζόταν με την ολοένα και πιο χαοτική και αντίπαλη φύση της ρωμαϊκής πολιτικής εκείνης της εποχής. Η θέση του Μεγίστου Αρχιερέα δεν ήταν δουλειά πλήρους απασχόλησης: το κατείχε ένα μέλος της ρωμαϊκής ελίτ, το οποίο θα εμπλεκόταν σχεδόν πάντα στις μηχανορραφίες της ρωμαϊκής πολιτικής. Επειδή η θητεία των εκλεγμένων Ρωμαίων αξιωματούχων ορίστηκε με όρους ρωμαϊκού ημερολογιακού έτους, ένας Μέγιστος Αρχιερέας θα είχε λόγους να παρατείνει ένα έτος στο οποίο αυτός ή οι σύμμαχοί του ήταν στην εξουσία, ή να συντομεύσει ένα έτος στο οποίο οι πολιτικοί του αντίπαλοι κατείχαν καθήκοντα.
Αν και υπάρχουν πολλές ιστορίες για την ερμηνεία της παρεμβολής, μια περίοδος 22 ή 23 ημερών είναι τα 3/4 του συνοδικού μήνα. Έτσι ο επόμενος μήνας μετά την παρεμβολή μετατοπίζεται προς τα εμπρός: η νέα σελήνη (που θα έπρεπε να συμπίπτει στις καλένδες) θα συμβαίνει στο τρίτο τέταρτο, και η πανσέληνος (που θα έπρεπε να συμπίπτει στις ειδούς) θα συμβαίνει στο πρώτο τέταρτο.
Έτη
δεξιά|μικρογραφία|244x244εσ| Τμήμα [[Κατάλογος Ρωμαίων προξένων|υπατικού καταλόγου της αυτοκρατορικής εποχής .]] Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το μυθικό ημερολόγιο των 10 μηνών της αρχαίας Ρώμης διαρκούσε θεωρητικά 304 ημέρες, αλλά συνήθως το υπόλοιπο του ηλιακού έτους ολοκληρωνόταν με ένα μη οργανωμένο χειμερινό χρονικό διάστημα. Το μη επιβεβαιωμένο, αλλά σχεδόν βέβαιο σεληνιακό έτος και το προ-Ιουλιανό αστικό έτος είχαν διάρκεια 354 ή 355 ημερών, με τη διαφορά από το ηλιακό έτος να διορθώνεται λίγο πολύ από έναν ακανόνιστο ενδιάμεσο μήνα. Το Ιουλιανό έτος είχε 365 ημέρες, με μια δίσεκτη ημέρα που διπλασιαζόταν σε μήκος κάθε τέταρτο χρόνο, σχεδόν ισοδύναμη με το σημερινό Γρηγοριανό σύστημα.
Η ημερολογιακή εποχή πριν από και επί Ρωμαίων βασιλέων είναι αβέβαιη, αλλά η χρονολόγηση από το έτος ανάρρησης του βασιλιά ήταν κοινή στην αρχαιότητα. Επί Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, από το 509 π.Χ., τα έτη αριθμούντο συνηθέστερα από τους (τακτικούς) υπάτους. Οι προσωρινοί και επίτιμοι ύπατοι μερικές φορές εκλέγοντο ή διορίζοντο, αλλά δεν χρησιμοποιούντο στη χρονολόγηση. Οι υπατικοί κατάλογοι εμφανίζονται στα δημόσια ημερολόγια. Μετά τη θεσμοθέτηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι ημερομηνίες με βάση τη θητεία των αυτοκρατόρων έγιναν πιο συνηθισμένες. Μερικοί ιστορικοί της μεταγενέστερης δημοκρατίας και των πρώτων αυτοκρατορικών εποχών χρονολογούν από την ίδρυση της πόλης της Ρώμης (ab urbe condita ή AVC). Η ημερομηνία που δίνει ο Βάρρων γι' αυτό ήταν το 753 π.Χ., αλλά άλλοι συγγραφείς χρησιμοποιούν διαφορετικές ημερομηνίες, που ποικίλλουν κατά αρκετές δεκαετίες. Τέτοια χρονολόγηση, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ ευρέως διαδεδομένη. Όταν η σημασία των υπάτων μειώθηκε, οι περισσότερες ρωμαϊκές χρονολογήσεις ήταν με βάση το έτος του βασιλιά ή ακολούθησαν τον 15ετή φορολογικό κύκλο του Διοκλητιανού (ινδικτιών, indictio). Όμως αυτοί οι κύκλοι δεν ξεχώριζαν, έτσι το "2ο έτος της ινδίκτου" μπορεί να αναφέρεται σε οποιοδήποτε από τα έτη 313, 328, 343, κ.λπ. Οι Ορθόδοξοι υπήκοοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας χρησιμοποίησαν διάφορες χριστιανικές αφετηρίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βασίστηκαν στους διωγμούς του Διοκλητιανού, στην ενσάρκωση του Χριστού και στην υποτιθέμενη κτίση του κόσμου (το 5508 π.Χ.).
Οι Ρωμαίοι δεν είχαν αρχεία για τα πρώτα ημερολόγιά τους, αλλά -όπως οι σύγχρονοι ιστορικοί- υπέθεσαν, ότι το έτος ξεκινούσε αρχικά τον Μάρτιο με βάση τα ονόματα των μηνών που ακολούθησαν τον Ιούνιο. Ο ύπατος M. Φούλβιος Νομπίλιορ (υπάτευσε το 189 π.Χ.) έγραψε ένα σχόλιο για το ημερολόγιο στον Ναό του Ηρακλή των Μουσών (Hercules Musarum), που ισχυριζόταν, ότι ο Ιανουάριος είχε ονομαστεί για τον Ιανό, επειδή ο θεός αντιμετώπιζε και τις δύο πλευρές,   υποδηλώνοντας ότι είχε καθιερωθεί ως πρώτος μήνας. Ωστόσο, συνήθως λέγεται ότι καθιερώθηκε μαζί με τον Φεβρουάριο, του οποίου η φύση και οι εορτές υποδηλώνουν, ότι αρχικά είχε θεωρηθεί ως ο τελευταίος μήνας του έτους. Η θητεία των υπάτων -και συνεπώς η σειρά των ετών υπό τη δημοκρατία- φαίνεται να έχει αλλάξει αρκετές φορές. Τα εγκαίνια της θητείας τους μεταφέρθηκαν τελικά την 1η Ιανουαρίου (Kal. Ian.) το 153 π.Χ., για να επιτρέψει στον Κ. Φούλβιο Νομπίλιορ να επιτεθεί στη Segeda στην Ισπανία κατά τη διάρκεια των Κελτο-ιβηρικών Πολέμων, πριν από τους οποίους ήταν στις 15 Μαρτίου (Eid. Mart.). Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε, ότι η ημερομηνία εγκαινίων ήταν η 1 Μαΐου κατά τον 3ο αι. π.Χ. έως το 222 π.Χ. και ο Τ. Λίβιος αναφέρει προηγούμενα εγκαίνια στις 15 Μαΐου (Eid. Mai.), 1 Ιουλίου (Kal. Qui.), 1 Αυγούστου (Kal. Sex.), 1 Οκτωβρίου (Kal. Oct.), και 15 Δεκεμβρίου (Eid. Dec.). <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">] Σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, το έτος άρχιζε την 1η Ιανουαρίου, αλλά το έτος ινδικτιώνος ξεκινούσε την 1η Σεπτεμβρίου.
Εκτός από το ξεχωριστό ημερολόγιο της Αιγύπτου, ορισμένες επαρχίες διατήρησαν τα αρχεία τους χρησιμοποιώντας μια τοπική περίοδο. Η Αφρική χρονολόγησε τα αρχεία της διαδοχικά από το 39 π.Χ., η Ισπανία από 38 μ.Χ. Αυτό το σύστημα χρονολόγησης συνεχίστηκε ως η ισπανική εποχή που χρησιμοποιήθηκε στη μεσαιωνική Ισπανία.
Μετατροπή σε Ιουλιανές ή Γρηγοριανές ημερομηνίες
Η συνέχεια των ονομάτων από το Ρωμαϊκό στο Γρηγοριανό ημερολόγιο μπορεί να οδηγήσει στη λανθασμένη πεποίθηση, ότι οι ρωμαϊκές ημερομηνίες αντιστοιχούν σε Ιουλιανές ή Γρηγοριανές. Στην πραγματικότητα, ο ουσιαστικά πλήρης κατάλογος των Ρωμαίων υπάτων επιτρέπει τη γενική βεβαιότητα για χρόνια πίσω από την ίδρυση της δημοκρατίας, αλλά η αβεβαιότητα ως προς το τέλος της σεληνιακής χρονολόγησης και η παρατυπία της ρωμαϊκής παρεμβολής σημαίνει, ότι οι ημερομηνίες που μπορούν να επαληθευτούν ανεξάρτητα είναι πάντα εβδομάδες έως μήνες έξω από τη «σωστή» θέση τους. Δύο αστρονομικά γεγονότα που χρονολογούνται από τον Λίβιο δείχνουν το ένα το ημερολόγιο 4 μήνες εκτός ευθυγράμμισης με την Ιουλιανή ημερομηνία το 190 π.Χ., και το άλλο 2 μήνες εκτός ευθυγράμμισης το 168 π.Χ. Έτσι, «το έτος της υπατείας του Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Αφρικανού και του Πόπλιου Λικίνιου Κράσσου», που συνήθως αναφέρεται ως «205 π.Χ.», στην πραγματικότητα ξεκίνησε στις 15 Μαρτίου 205 π.Χ. και τελείωσε στις 14 Μαρτίου 204 π.Χ. σύμφωνα με το ρωμαϊκό ημερολόγιο, αλλά μπορεί να ξεκίνησε ήδη από τον Νοέμβριο ή τον Δεκέμβριο του 206 π.Χ. λόγω της κακής ευθυγράμμισής του. Ακόμη και μετά την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολογίου, τα δίσεκτα έτη δεν εφαρμόστηκαν σωστά από τους Ρωμαίους ιερείς, πράγμα που σημαίνει ότι οι ημερομηνίες απέχουν λίγες μέρες από τη «σωστή» θέση τους, μέχρι μερικές δεκάδες ημερών στη βασιλεία του Αυγούστου.
Λόγω της έλλειψης αρχείων σχετικά με την κατάσταση του ημερολογίου και των παρεμβολών του, οι ιστορικοί έχουν ανακατασκευάσει την αντιστοιχία των ρωμαϊκών ημερομηνιών με τα ισοδύναμα του Ιουλιανού και του Γρηγοριανού από διαφορετικές πηγές. Υπάρχουν λεπτομερείς αναφορές των δεκάδων ημερών, που οδήγησαν στην Ιουλιανή μεταρρύθμιση, ιδιαίτερα οι ομιλίες και οι επιστολές του Κικέρωνα που επιτρέπουν μια ακριβή χρονολόγηση από το 58 π.Χ. περίπου. Οι αργίες (nundinae) και μερικοί γνωστοί συγχρονισμοί -π.χ. μια ρωμαϊκή ημερομηνία που δίνεται και με το αττικό ημερολόγιο και την Ολυμπιάδα- χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία αμφισβητούμενων χρονολογιών από την έναρξη του Α΄ Καρχηδονιακού Πολέμου το 264 π.Χ. Πριν από αυτό, οι ημερομηνίες είναι περίπου γνωστές με βάση ενδείξεις, όπως οι ημερομηνίες συγκομιδής και οι εποχιακές θρησκευτικές εορτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Ρωμαϊκό ημερολόγιο
Αμφία Ροδόπης
Τα Αμφία είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 50 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρίσβης. Το 1927 με το ΦΕΚ 207Α - 29/09/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αμφίας (ορθότερα Αμφίων) που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 359 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,392 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Χόκοκου-τζι
Ο Χόκοκου-τζι (報国寺, Hōkoku-ji) είναι παλιός βουδιστικός ναός, που ανήκει στη σχολή Κέντσο-τζι της αίρεσης Ρινζάι του Ζεν βουδισμού. Βρίσκεται στην Καμακούρα της Ιαπωνίας. Είναι διάσημος για τον κήπο του με τα μπαμπού και είναι γνωστός επίσης ως «Ναός Μπαμπού».
Ένα άγαλμα του Γκαουτάμα Βούδα, που ονομάζεται Σακά Νιοράι στα ιαπωνικά, σε μια ιερή αίθουσα είναι η κύρια εικόνα του ναού. Το πρωτότυπο ενός αγάλματος του Σο Κάννον εκτίθεται στο Μουσείο Εθνικών Θησαυρών της Καμακούρα. Ο ναός μερικές φορές ονομάζεται Τακούμα-ντέρα (Takuma-dera) από τον καλλιτέχνη ενός αγάλματος του Κασίαπ, που καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1891 σε μια παρακείμενη αίθουσα.
Ο ναός είναι το Νο. 10 στο προσκύνημα 33 Κάννον στην Καμακούρα. Οι χώροι καλύπτουν περίπου 13.000 τετραγωνικά μέτρα.
Ιστορία
Ο οικογενειακός ναός και των δύο φυλών Ασικάγκα και Ουεσούγκι, ο Χόκοκου-τζι ιδρύθηκε από τον ιδρυτή του ιερέα Τένγκαν Έκο το 1334 (το πρώτο έτος της εποχής Κένμου) για να τιμήσει τη μνήμη του Ασικάγκα Ιετόκι, παππού του Ασικάγκα Τακάουτζι του πρώτου σόγκουν του σογκουνάτου Ασικάγκα.
Γνωστός μετά θάνατον με το βουδιστικό όνομά του Μπουτσούτζο Ζέντζι, ο Έκο ήταν μέλος της λογοτεχνικής σχολής του Ζεν Πέντε βουνά. Αντίγραφα που έφτιαξε από βουδιστικές διδασκαλίες και σκαλιστές ξύλινες σφραγίδες με τα ονόματά του «Τένγκαν» και «Έκο» είναι σημαντικές πολιτιστικές περιουσίες και βρίσκονται στο Μουσείο Καμακούρα στο χώρο του σιντοϊστικού ιερού Τσουρουγκαόκα Χατσιμάνγκου. Άλλοι θησαυροί που ανήκουν στο ναό περιλαμβάνουν έναν πίνακα ζωγραφικής σε μετάξι του Ζάιτσου Κόεν, που χρονολογείται στα 1388, έναν πίνακα ζωγραφικής των Άρχατς της περιόδου Μουρομάτσι, και ένα ζευγάρι των έργων ζωγραφικής από λουλούδια και πουλιά από τη δυναστεία Μινγκ της Κίνας. Όλα αυτά έχουν χαρακτηριστεί Νομαρχιακή Πολιτιστική Περιουσία και διατηρούνται στο ίδιο μουσείο. Μια σειρά από επιπλέον έργα έχουν οριστεί για προστασία σε δημοτικό επίπεδο.
Οι στάχτες της οικογένειας Ασικάγκα, συμπεριλαμβανομένων των Ιετόκι και Γιοσιχίσα, που πέθαναν και οι δύο με σεππούκου (seppuku) (ο Γιοσιχίσα ήταν μόλις 13 ετών), φέρεται να είναι θαμμένοι στις μεγάλες σπηλιές στη δυτική πλευρά του ναού.
Ο μεγάλος σεισμός του 1923 στο Καντό κατέστρεψε τις περισσότερες από τις δομές του ναού συμπεριλαμβανομένης της αρχικής ψάθινης στέγης στην κύρια αίθουσα. Ανάλογη στέγη διατηρείται και στο καμπαναριό σήμερα. Οι περισσότερες από τις κατασκευές του ναού ξαναχτίστηκαν.
Κοντά στο καμπαναριό, οι πύργοι μνήμης πέντε επιπέδων που ονομάζονται γκορίντο τιμούν την μνήμη των χιλιάδων πολεμιστών, που σκοτώθηκαν στη μάχη του 1333 στην Καμακούρα, που σήμανε το τέλος της κυριαρχίας από τη φυλή Χότζο.
Άλσος μπαμπού
Το πρώην παράρτημα πίσω από την κύρια αίθουσα ήταν ένας χώρος εκπαίδευσης, όπου Μπουτσούτζο Ζέντζι έγραψε επίσης ποίηση. Σήμερα, στη θέση του παραρτήματος βρίσκεται ένα άλσος ή δάσος με περίπου 2000 μόσο μπαμπού. Η τοποθεσία διαθέτει ένα μικρό τεϊοποτείο ή τσασίτσου, που είναι δημοφιλές στους τουρίστες.
Παραπομπές
κατηγορία: Ιαπωνική θρησκεία κατηγορία: Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία: Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί
Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, βασίλισσα της Καστίλης
Η Ισαβέλλα, πορτογαλ. Isabella (1428 - 15 Αυγούστου 1496) από τον Οίκο του Αβίς ήταν κόρη του πρίγκιπα & κοντόσταυλου της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη πρίγκιπα & κοντόσταυλου της Πορτογαλίας και της Ισαβέλλας, κόρης του Αλφόνσου δούκα της Μπραγκάνσα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Σι Χέι Φα
Διετέλεσε εκπρόσωπος του Εθνικού Λαϊκού Κονγκρέσου, Αντιπρόεδρος της Βουδιστικής Ένωσης της Επαρχίας Χενάν, Διευθυντής της Βουδιστικής Ένωσης της Κίνας, Πρόεδρος της Βουδιστικής Ένωσης της επαρχίας Χενάν και Πρόεδρος της Βουδιστικής Ένωσης της πόλης Λουόγιανγκ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σι Χέι Φα, γεννήθηκε την 8η μέρα του 12ου μήνα του έτους του Πιθήκου το 2464, δηλαδή στις 27 Ιανουαρίου του 1921, στο χωριό Τσανγκ Γουάν στην πόλη Σιν Γιανγκ της επαρχίας Χονάν (κινεζικά: 河南信阳昌湾村; πινγίν: Hénán Xìnyáng chāngwāncūn).
Το όνομά του ήταν Τζου Λιν Χουνγκ (κινεζικά: 朱林洪; πινγίν: zhū línhóng). Ξεκίνησε πολεμικές τέχνες στην ηλικία των 6 ετών με τον πατέρα του Τζου Λιμίνγκ (κινεζικά: 朱利明; πινγίν: zhū lìmíng, 1873 - 1935) και με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Μεγάλο Δάσκαλο Τζου Τζανγκτί (κινεζικά: 朱璋迪; πινγίν: zhū zhāngdí, 1898 - 1982). Ο Λιν Xουνγκ έζησε σε μια πολύ σκληρή περίοδο της κινεζικής ιστορίας, όπου δεν υπήρχε πραγματική κυβέρνηση και οι τοπικοί πολέμαρχοι είχαν δύναμη και εξουσία.
Το 1945, ο δάσκαλος Σι Χέι Φα πήγε στο ναό της «Γνήσιας Αγνότητας» (κινεζικά: 归元寺; πινγίν: guīyuánsì) στη πόλη Γουχάν της επαρχίας Χουμπέϊ (κινεζικά: 湖北武汉; πινγίν: Húběi Wǔhàn), όπου έλαβε το πλήρες χρίσμα του μοναχού. Στο μοναστήρι αυτό που είχε ιδρυθεί το 1658 από τους μοναχούς Μπάϊ Γκουάνγκ (κινεζικά: 白光; πινγίν: bǎiguāng) και Τζου Φενγκ  (κινεζικά: 主峰; πινγίν: Húběi zhǔfēng), έφθασε στο αξίωμα του Καθηγούμενου. Όμως, την 1η Οκτωβρίου, 1949, ο Μάο Τσετούνγκ (κινεζικά: 毛泽东 / 毛澤東; πινγίν: Máo Zédōng, 1893 - 1976) κατέλαβε την εξουσία στην Κίνα και τα περισσότερα μοναστήρια της χώρας παρέμειναν κλειστά και αφέθηκαν στη τύχη τους.
Για τέσσερα χρόνια έζησε και μελέτησε σε αρκετά μοναστήρια στο βουνό Τάϊ Μπάϊ (κινεζικά: 陕西太白山; πινγίν: Shǎnxī tàibáishān), στην επαρχία Σανσί, στο ναό του «Ουράνιου Δούλου» (κινεζικά: 宁波天童寺; πινγίν: Níngbō tiāntóngsì) και στο ναό «Της βασιλικής Διδασκαλίας», ή «ναό του Αζόκα» (κινεζικά: 宁波阿育王寺; πινγίν: Níngbō āyùwángsì) στην πόλη στο Nινγκμπό της επαρχίας Τσετζιάνγκ (κινεζικά: 浙江省宁波; πινγίν: Zhèjiāng shěng níngbō) και στο ναό του «Βουνού του Πνευματικού Κόσμου» (κινεζικά: 苏州灵岩山寺; πινγίν: Sūzhōu língyánshānsì) στο Σουτσόου. Επιστρέφοντας πεζός στην γενέτειρα του, δίδασκε σε όλα τα μέρη από όπου περνούσε.
Το έργο του
Το 1954, προτάθηκε και εκλέχθηκε στην θέση του Αντιπροέδρου εκπροσωπώντας την Βουδιστική Ένωση της Επαρχίας Χενάν. Το 1956, ο Σεβάσμιος Δάσκαλος ιδρύει την Κινεζική Ακαδημία Βουδικών Μελετών (κινεζικά: 中国佛教研究学院; πινγίν: zhōngguó fójiàoyánjiū xuéyuàn), η οποία μέσα σε 3 χρόνια αριθμούσε αρκετές δεκάδες χιλιάδες μέλη. Το 1959, διορίζεται εκπρόσωπος του Εθνικού Λαϊκού Κονγκρέσου, Διευθυντής της Βουδιστικής Ένωσης της Κίνας, Πρόεδρος της Βουδιστικής Ένωσης της επαρχίας Χενάν και Πρόεδρος της Βουδιστικής Ένωσης της Λουόγιανγκ.
Το 1959 πείθει το κυβερνητικό συνέδριο πως ο ναός του Λευκού Αλόγου (κινεζικά: 白马寺; πινγίν: báimǎsì) που είναι το πρώτο Βουδιστικό μοναστήρι της Κίνας και χτίστηκε το 68 Κ.Ε. και ο ναός του Νεαρού Δάσους (κινεζικά: 少林寺; πινγίν: shǎolínsì), είναι μνημεία για την επαρχία και για ολόκληρο το Κινεζικό Έθνος, με μεγάλη ιστορική και πολιτιστική αξία και η Κίνα θα έχει περισσότερο όφελος από την διατήρηση τους παρά από την κατεδάφισή τους.
Το 1961, το κρατικό συμβούλιο ορίζει το ναό του Λευκού Αλόγου ως βασικό ιστορικό χώρο που θα ήταν υπό ειδική προστασία. Στις 3 Απριλίου 1961, ο Κινέζος πρωθυπουργός Τσόου Ενλάι (κινεζικά: 周恩来; πινγίν: Zhōu'ēnlái) υπέγραψε μια διακήρυξη που δηλώνει ότι ο ναός έπρεπε να προστατευθεί ως Εθνικός Θησαυρός, όπως επίσης και αρκετοί ακόμα, καθώς και σημαντικές ιστορικές και πολιτιστικές τοποθεσίες που θα πρέπει να προστατεύονται σε εθνικό επίπεδο (κινεζικά: 全国重点文物保护单位; πινγίν: Quánguó zhòngdiǎn wénwù bǎohù dānwèi).
Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Πολιτιστικής Επανάστασης (κινεζικά: 文化大革命; πινγίν: Wénhuà Dàgémìng, 1966 - 1976), οι ερυθροφρουροί (κινεζικά: 红卫兵; πινγίν: Hóngwèibīng) κατέστρεφαν ότι είχε απομείνει από τα Βουδικά Ιδεώδη. Βουδικά κειμήλια, Σούτρες, πίνακες και ότι άλλο θύμιζε αυτή τη κουλτούρα. Σύμφωνα με τη νέα ηθική της εποχής, δεν υπήρχε οποιαδήποτε θέση για τους «οκνηρούς» μοναχούς και όσοι παρέμεναν αμετακίνητοι στις πεποιθήσεις τους θεωρούνταν μεγάλοι γαιοκτήμονες (κινεζικά: 大地主; πινγίν: dàdìzhǔ) και σχεδόν κάθε μέρα εξαναγκάζονταν σε δημόσια κριτική και ταπείνωση (κινεζικά: 批斗; πινγίν: pīdòu) για τα «εγκλήματα» τους εναντίον του λαού.
Τα τελευταία χρόνια
Το 1990, του ζητήθηκε να αναλάβει το αρχαίο μοναστήρι «Βράχος του Πνευματικού Κόσμου» (κινεζικά: 灵岩寺; πινγίν: língyánsì), που μετονομάστηκε σε μοναστήρι «Άνθιση της Αρετής» (κινεζικά: 兴善寺; πινγίν: xìngshànsì) και στις μέρες μας είναι γνωστό σαν ΣουάνΤζαν (κινεζικά: 玄奘寺; πινγίν: xuánzàngsì), στη μνήμη του Σουάν Τζανγκ (κινεζικά: 玄奘; πινγίν: xuánzàng, 602 - 664 K.E.), στο χωριό Σουανγκτσουάν στη πόλη Γκαουσί, στο Γιάνσι (κινεζικά: 偃师市缑氏镇双泉村; πινγίν: Yǎnshīshì gōushìzhèn shuāngquán cūn), τη γενέτειρα του Μεγάλου Μοναχού.
Το 1992, σαν Πρόεδρος πλέον της Κινεζικής Βουδιστικής Ακαδημίας και Διευθυντής της Βουδιστικής Ένωσης, ο Μοναχός Χέι Φα  (κινεζικά: 海法法师; πινγίν: Hǎi fǎ fǎshī) κατάφερε να του δοθεί η άδεια από την κυβέρνηση να εκπληρώσει τα καθήκοντά του ως Ηγούμενος στο Αρχαίο Μοναστήρι του Λευκού Αλόγου, ενώ από την επόμενη χρονιά οι χειροτονίες των μοναχών ήταν πλέον νόμιμες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι Κατηγορία:Βουδιστές μοναχοί
Αρχαία ελληνική αστρονομία
Η ελληνική αστρονομία είναι η αστρονομία γραμμένη στην ελληνική γλώσσα στην κλασική αρχαιότητα. Η ελληνική αστρονομία περιλαμβάνει τις εποχές της αρχαίας ελληνικής, ελληνιστικής, ελληνορωμαϊκής και ύστερης αρχαιότητας. Γεωγραφικά δεν περιορίζεται στην Ελλάδα ή στους Έλληνες, καθώς η ελληνική γλώσσα έγινε η γλώσσα της γνώσης σε όλο τον ελληνιστικό κόσμο μετά τις κατακτήσεις του Μέγα Αλεξάνδρου. Αυτή η φάση της ελληνικής αστρονομίας είναι επίσης γνωστή ως ελληνιστική αστρονομία, ενώ η προελληνιστική φάση είναι γνωστή ως αστρονομία κλασικής ελληνικής. Κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών και ρωμαϊκών περιόδων, πολλοί από τους Έλληνες και τους μη Ελληνες αστρονόμους που ασχολούνταν με την ελληνική παράδοση, μελετούσαν στο Μουσείο και στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο.