cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η κυρία και ο μονόκερος
Περιεχόμενο και θέματα
Τα λάβαρα, καθώς και οι πανοπλίες του μονόκερου και του λιονταριού στις ταπισερί φαίνεται να φέρουν το οικόσημο του Ζαν Δ΄ Λε Βιστ, ισχυρού ευγενή στην αυλή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και πιθανώς παραγγελιοδότη του έργου. Το οικόσημο, ωστόσο, φαίνεται να παραβαίνει τους κανόνες της γαλλικής εραλδικής με μια εσφαλμένη υπέρθεση χρωμάτων. Μια πιο πρόσφατη μελέτη της εραλδικής φαίνεται να ενισχύει μια άλλη υπόθεση, ότι ο πραγματικός χορηγός της ταπετσαρίας ήταν ο Αντουάν Β' Λε Βιστ (1470–1534), απόγονος του νεότερου κλάδου της οικογένειας Λε Βιστ και σημαντικό πρόσωπο στην αυλή του Καρόλου Η', του Λουδοβίκου ΙΒ' και του Φραγκίσκου Α'. μικρογραφία|Αφή (3,15 μ. × 3,58 μ.) Στις πέντε πρώτες ταπισερί, ένα ή περισσότερα από τα ζώα παρουσιάζονται μαζί με τη γυναίκα χρησιμοποιώντας την αναπαριστώμενη αίσθηση. Στην Αφή, ο μονόκερος νιώθει το χέρι της κυρίας να αγγίζει το κέρατό του, στη Γεύση η μαϊμού τρώει γλυκό, στην Οσμή η μαϊμού μυρίζει ένα λουλούδι, στην Ακοή, τα ζώα ακούν όλα τη μουσική και στην Όραση, ο μονόκερος κοιτάζεται σε έναν καθρέφτη. Στην τελευταία ταπισερί, οι γυναίκες ασχολούνται με ένα περιδέραιο. Η μπλε σκηνή χρησιμεύει επίσης για τον διαχωρισμό των ανθρώπινων μορφών από τον φυσικό κόσμο και δεν υπάρχει σε καμία από τις προηγούμενες ταπισερί. μικρογραφία|250x250εσ|Γεύση (3.75 μ. × 4.60 μ.)
Αφή
Η «Αφή» εμφανίζει μια νεαρή αρχόντισσα να στέκεται, με το ένα χέρι αγγίζει το κέρατο του μονόκερου και με το άλλο κρατά ψηλά ένα λάβαρο. Το λιοντάρι κάθεται στο πλάι και κοιτάζει. μικρογραφία|293x293εσ|Οσμή (3,67 μ. × 3,22 μ.)
Γεύση
Στη «Γεύση», η κυρία παίρνει γλυκά από ένα πιάτο που κρατάει μια υπηρέτρια. Τα μάτια της είναι στραμμένα σε έναν παπαγάλο στο αριστερό της χέρι. Το λιοντάρι και ο μονόκερος στέκονται και οι δύο στα πίσω πόδια τους, κρατώντας τα λάβαρα που πλαισιώνουν την κυρία και στις δύο πλευρές. Η μαϊμού είναι στα πόδια της και τρώει ένα από τα γλυκά.
Οσμή
Στην «Οσμή» η κυρία στέκεται πλέκοντας ένα στεφάνι από λουλούδια. Η ακόλουθος, πλούσια ντυμένη κι αυτή, κρατά ένα καλάθι με λουλούδια σε κοντινή απόσταση. Και πάλι, το λιοντάρι και ο μονόκερος πλαισιώνουν την κυρία ενώ κρατούν λάβαρα. Ο πίθηκος έκλεψε ένα λουλούδι το οποίο μυρίζει, δίνοντας το κλειδί της αλληγορίας. μικρογραφία|331x331εσ|Ακοή (3.70 μ. × 2.90 μ.)
Ακοή
Στην «Ακοή», η κυρία παίζει ένα φορητό όργανο πάνω σ' ένα τραπέζι καλυμμένο με τραπεζομάντηλο. Η ακόλουθος στέκεται στην απέναντι πλευρά και χειρίζεται τη φυσούνα. Το λιοντάρι και ο μονόκερος πλαισιώνουν για άλλη μια φορά τη σκηνή κρατώντας ψηλά τα λάβαρα. Όπως και σε όλες τις άλλες ταπισερί, ο μονόκερος βρίσκεται στα αριστερά της κυρίας και το λιοντάρι στα δεξιά της.
Όραση
Στην «Όραση», η κυρία κάθεται, κρατώντας έναν καθρέφτη στο δεξί της χέρι. Ο μονόκερος γονατίζει στο έδαφος, με τα μπροστινά του πόδια στην αγκαλιά της κυρίας, από όπου κοιτάζει την αντανάκλασή του στον καθρέφτη. Το λιοντάρι στα αριστερά κρατά ένα λάβαρο.
Η έκτη ταπισερί
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η κυρία και ο μονόκερος(3.80 μ. × 4.64 μ.) Η έκτη ταπισερί είναι πιο μεγάλη από τις άλλες και έχει κάπως διαφορετικό στυλ. Η κυρία στέκεται μπροστά σε μια σκηνή, στην κορυφή της οποίας είναι χαραγμένη η επιγραφή Στη μοναδική μου επιθυμία (À Mon Seul Désir), μία σκοτεινή και κομψή επιγραφή, η οποία παραπέμπει στην αυλική αγάπη που υιοθετήθηκε από τους ευγενείς στην εποχή του ιπποτισμού και εμφανίζεται συχνά σε έργα τέχνης και μινιατούρες. Η υπηρέτριά της στέκεται δεξιά, κρατώντας ανοιχτό ένα σεντούκι. Η κυρία τοποθετεί το περιδέραιο που φοράει στις άλλες ταπισερί. Στα αριστερά της βρίσκεται ένας χαμηλός πάγκος με έναν σκύλο να κάθεται σε διακοσμητικό μαξιλάρι. Είναι η μόνη ταπισερί στην οποία η κυρία φαίνεται να χαμογελά. Ο μονόκερος και το λιοντάρι στέκονται στα κανονικά τους σημεία και πλαισιώνουν την κυρία κρατώντας τα λάβαρα.
Αυτή η ταπισερί έχει προκαλέσει μια σειρά από ερμηνείες. Μια ερμηνεία παρουσιάζει την κυρία να βάζει το περιδέραιο στο σεντούκι ως απάρνηση των παθών που προκαλούν οι άλλες αισθήσεις και ως επιβεβαίωση της ελεύθερης βούλησής της. Μια άλλη θεωρεί ότι αντιπροσωπεύει μια έκτη αίσθηση. Διάφορες άλλες ερμηνείες θεωρούν ότι αντιπροσωπεύει την αγάπη ή την παρθενία. Συζητήσιμο είναι επίσης αν η κυρία παίρνει ή αφήνει το περιδέραιο.
Επιρροή
μικρογραφία|250x250εσ|Αίθουσα του Γκρίφιντορ στο στούντιο της Warner Bros. Η Γεύση και η Όραση φαίνονται δεξιά και αριστερά αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική τέχνη
Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό
Το Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό είναι το πολεμικό ναυτικό τμήμα της Αυστραλιανής Αμυντικής Δύναμης (Australian Defence Force). Πρωτοεμφανίστηκε,μετά την ένωση των αποικιών, και την δημιουργία της Αυστραλίας ως κράτος το 1901 με την ονομασία Κοινοπολιτιακή Ναυτική Δύναμη η οποία,στηρίχθηκε στην ένωση των πλοίων και τον εξοπλισμών των,πρώην πλέον,αποικιών. Στόχος ήταν η ναυτική,κατά τόπους προστασία, μέχρι το 1911 που μετονομάζεται σε Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό (Royal Australian Navy) και αναλαμβάνει επισήμως την διαφύλαξη όλων των χωρικών υδάτων της Ηπείρου.
Το Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό της Βρετανίας συνέχισε να υποστηρίζει το Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό και παρείχε πρόσθετη αμυντική ικανότητα στον Ειρηνικό έως τα πρώτα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια, η ταχεία επέκταση του πολέμου έφερε την απόκτηση μεγάλων επιφανειακών σκαφών και την κατασκευή πολλών μικρότερων πολεμικών πλοίων.
Σήμερα, το Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό αποτελείται από 47 σκάφη σε λειτουργία, 3 σκάφη που δεν έχουν τεθεί σε λειτουργία και πάνω από 16.000 άτομα προσωπικό. Το Αυστραλιανό ναυτικό είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο εξελιγμένες ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή του Νοτίου Ειρηνικού, με σημαντική παρουσία στον Ινδικό Ωκεανό και σε παγκόσμιες επιχειρήσεις για την υποστήριξη στρατιωτικών εκστρατειών και αποστολών διατήρησης της ειρήνης. Ο επικεφαλής του ναυτικού είναι ο αντιναύαρχος Μάικλ Νούναν. Σήμερα αποτελείται από 14.215 άτομα μόνιμο προσωπικό και 8.493 έφεδρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλία
Βαλέριου Στρέλετς
Ο Βαλέριου Στρέλετς (Вале́рий Ива́нович Стреле́ц, 8 Μαρτίου 1970) είναι πολιτικός από τη Μολδαβία και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο του 2015.
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής το 2009. Την περίοδο 1987–1993 σπούδασε Ιστορία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας. Στη συνέχεια σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην Ακαδημία Οικονομικών Μελετών της Μολδαβίας, από το 2002 ως το 2005. Το 2011 εξελέγη πρόεδρος της Φιλελεύθερης-Δημοκρατικής πτέρυγας του μολδαβικού κοινοβουλίου. Διορίστηκε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του προκατόχου του, Κίριλ Γκαμπουρίσι.
Ο ίδιος παραιτήθηκε τον Οκτώβριο του 2015, μετά την καταψήφιση της κυβέρνησής του με πρόταση δυσπιστίας με 65 ψήφους υπέρ της μομφής.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηπείρου 2005–06
Για την περίοδο 2005–06, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ιωαννίνων.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Ηπείρου κερδίζει την άνοδο στη Δ εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ηπείρου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Η σεζόν 2005-06 περιλαμβάνει πρωτάθλημα και κύπελλο. Επίσης περιλαμβάνει πρωταθλήματα υποδομών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Α ερασιτεχνική
Η πρωταθλήτρια Θύελλα Κατσικάς ανέβηκε στην Δ εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Β ερασιτεχνική
Η Β ερασιτεχνική έγινε σε δυο ομίλους των 18 ομάδων.Έγινε μπαράζ παραμονής μεταξύ Παρακάλαμου και Μουζακαίων με νικητή τον δεύτερο.
Γ ερασιτεχνική
Η Γ ερασιτεχνική έγινε σε δυο ομίλους των 13 ομάδων.Δεν κατέβηκαν σε σχέση με πέρυσι ο ΠΑΣ Δρίσκος,ο ΑΟ Γιάννενα και ο ΑΟ Νεοχωρόπουλου.Αντίθετα ομάδες που δεν κατέβηκαν πέρυσι αλλά κατέβηκαν αυτήν την χρονιά είναι η ΑΕ Ρόνα Ανηλίου,ο Πύρρος Βοτονοσίου,ο ΠΑΣ Αγίας Μαρίνας,ο ΑΠΟ Δαβάκης,ο Εθνικός Ιωαννίνων,ο Πρωτοπόρος Όμιλος και η ΑΕ Σελλών.
Κύπελλο
Στο κύπελλο συμμετέχουν τα σωματεία της ΕΠΣΗΠ.Υποχρεωτική είναι η παρουσία των συλλόγων της Α ερασιτεχνικής και προαιρετική για όλους τους υπόλοιπους,συμπεριλαμβάνομένου και του ερασιτέχνη ΠΑΣ Γιάννινα.
1η φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 27 και 28 Αυγούστου 2005
'''Πασσαρ. Ροδοτοπίου-Ηπειρωτικός Μαρμάρων 3-0'''
ΑΟ Αμπελόκηποι-ΑΟ Παρακάλαμου 9-0
Θύελλα Ελεούσας-ΑΣ Φλόγα Πετσαλίου 4-0
ΑΕ Πραμάντων-Αετός Χαροκοπίου 0-3
ΑΕ Μικρασιατών-ΠΑΟ Καρδαμητσίων 4-0
ΑΟ Βελισσαρίου-ΑΟ Μαβίλης 2-1
'''Κεντ. Μουσιωτίτσας-Θρίαμβος Σερβιανών 3-0'''
Αναγ. Ελληνικού-ΠΑΟ Πεντέλης 2-6
ΑΟ Παναμπελειακός-ΠΑΟ Κουτσελιού 2-5
Τιτάν Λογγάδων-ΑΕ Ραφταναίων 4-6
Άνω Λαψίστα-ΠΑΣ Μετσόβου 0-1
ΑΕ Καμποχωρίων-ΑΣ Αετός Νήσου 3-2
Ελπίδες Ιωαννίνων-Θρίαμβος Σαρ/ναίων 5-1
Δόξα Κρανούλας-ΠΑΟ Κόνιτσας 4-0
ΠΑΣ Γιάννινα (ερασ.)-'''ΑΕ Αναγενν. Κεφαλοβρ. 1-3'''
Θύελλα Κατσικάς-'''Σταυρ. Συρράκου 0-4'''
'''Προοδ. Περάματος-Πίνδος Κόνιτσας 2-1'''
ΑΟ Βαρυάδων-ΑΟ Πεδινής 0-7
ΑΕ Δαφνούλας-ΠΑΟ Ασβεστοχωρίου 1-4
ΠΑΣ Ατρόμητος 95-Παντελ. Δροσοχωρίου 5-2
Ατρόμητος Κουκλεσίου-Αγροτικός Καστρίτσας 2-1
ΑΣ Ελεούσα 94-ΠΑΣ Κάστρου 1-2
ΑΜΣ Νέων Καρίτσης-ΑΟ Ζωοδόχος 1-3
Αετός Πρωτόπαππας-ΑΕ Καρυών 0-5
ΑΕ Χουλιαράδων-ΑΕ Πλατανιάς 0-2
Χωρίς αγώνα:ΑΟ Κόντσικας
2η φάση
Ελπίδες Ιωαννίνων-ΠΑΟ Ασβεστοχωρίου 1-3
Αστήρ Αμφιθέας-ΑΟ Βελισσαρίου 6-7
ΑΟ Αμπελόκηποι-Δόξα Κρανούλας 1-3
ΑΕ Καρυών-Θύελλα Ελεούσας 0-3
ΑΟ Ζωοδόχος-ΑΟ Κόντσικας 8-7
Προοδ. Περάματος-Αετός Χαροκοπίου 2-3
ΠΑΣ Μετσόβου-ΠΑΟ Πεντέλης 4-3
ΑΕ Ραφταναίων-'''Σταυρ. Συρράκου 0-4'''
ΠΑΣ Ατρόμητος 95-ΠΑΟ Κουτσελιού 5-2
ΠΑΣ Αλμυρός Βουνοπλαγιάς-Πασσαρ. Ροδοτοπίου 1-0
'''Κεντ. Μουσιωτίτσας-ΠΑΣ Κάστρου 4-0'''
ΑΕ Μικρασιατών-ΠΑΟ Κρύας 3-2
Χωρίς αγώνα:ΑΟ Ανατολής,ΑΟ Πεδινής
3η φάση
'''ΑΕ Αναγενν. Κεφαλοβρ.-Θύελλα Ελεούσας 3-1'''
ΠΑΟ Ασβεστοχωρίου-Αετός Χαροκοπίου 3-1
ΠΑΣ Ατρόμητος 95-ΑΟ Ζωοδόχος 8-1
ΑΕ Καμποχωρίων-ΑΟ Πεδινής 1-4
ΑΟ Ανατολής-ΑΕ Μικρασιατών 3-1
'''Σταυρ. Συρράκου-ΠΑΣ Μετσόβου 6-0'''
Δόξα Κρανούλα-Κεντ. Μουσιωτίτσας 3-0
4η φάση
Τα παιχνίδια έγιναν στις 19 Οκτωβρίου 2005 και στις 23 Νοεμβρίου 2005
ΑΟ Ανατολής-Δόξα Κρανούλας 2-3
ΠΑΟ Ασβεστοχωρίου-ΑΕ Αναγενν. Κεφαλοβρ. 2-0
ΑΟ Βελισσαρίου-ΑΟ Πεδινής 2-0
ΠΑΣ Ατρόμητος 95-'''Σταυρ. Συρράκου 0-3'''
5η φάση
ΠΑΟ Ασβεστοχωρίου-'''Σταυρ. Συρράκου 1-3'''
ΑΟ Βελισσαρίου-Δόξα Κρανούλας 0-2
6η φάση
Δόξα Κρανούλας-Σταυρ. Συρράκου 5-2
Πήγες
06 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2005-2006
Γεώργιος Β. Γιαννάκης
Ο Γεώργιος Γιαννάκης (Πειραιάς, 27 Φεβρουαρίου 1958) είναι διακεκριμένος καθηγητής Τηλεπικοινωνιών στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα.
Έλαβε πτυχίο Ηλεκτρολόγου Μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1981 και Διδακτορικό Δίπλωμα απο το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας το 1986. Από το 1999 είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Το 2021 εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες Κατηγορία:Αντεπιστέλλοντα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Κοινότητα Στροβλών
Η Κοινότητα Στροβλών είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε το 1928 με την απόσπαση του οικισμού Στροβλές από την κοινότητα Πλεμενιανών και τον ορισμό του ως έδρα της ομώνυνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Αλιγοί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 65 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Παναγιώτη Ηλιάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Ίζημα ούρων
Φυσιολογικά τα ούρα φαίνονται ως ένα κίτρινο διαυγές υγρό χωρίς θολερότητα, νιφάδες ή ίζημα. Σε παθολογικές καταστάσεις μπορεί να εμφανίσουν θολερότητα ή ίζημα στο πάτο του ουροδοχείου όπου συλλέγονται. Η παρουσία του ιζήματος οφείλεται στην ύπαρξη αλάτων, κρυστάλλων, πυοσφαιρίων ή και ερυθρών αιμοσφαιρίων. Οφείλεται δηλαδή πάντα σε κάποια παθολογική κατάσταση. Άλλοτε συνοδεύεται από θόλωση των ούρων και άλλοτε όχι.
Η εκτίμηση του ιζήματος των ούρων αποτελεί μία από τις παραμέτρους της γενικής εξέτασης των ούρων. Στην απάντηση αναγράφεται "Ναι/Όχι" ή "Έχει/Δεν έχει" ή "Αρνητικό/Θετικό".
Συλλογή ούρων
Απαιτούνται πρώτα πρωινά ούρα μέσης ούρησης.
Μακροσκοπικό ίζημα ούρων
Για να καταγραφεί το ίζημα των ούρων απαιτείται η καλή ανάδευση του δείγματος των ούρων μέσα στο ουροδοχείου και στη συνέχεια η παραμονή τους σε ηρεμία πάνω στο πάγκο.
Άμορφα ουρικά άλατα (σε όξινο pΗ)
Αρχικά αποβάλλονται διαλυμένα με αποτέλεσμα τα ούρα να είναι διαυγή. Όταν τα ούρα κρυώσουν μετά από την λήψη τους, τα άλατα γίνονται αδιάλυτα και το δοχείο εμφανίζει διάχυτη θολερότητα αλλά και ίζημα χρώματος ανοιχτού ροζ ή κιτρινωπού. Τόσο το ίζημα όσο και η θολερότητα, στην συγκεκριμένη περίπτωση, μπορούν διαλυθούν, αν τα ούρα θερμανθούν στους 60 º C. Επανεμφανίζονται όταν τα ούρα κρυώσουν. To ίζημα διαλύεται αν προστεθεί στο δείγμα ούρων καυστικό νάτριο (NaOH).
Άμορφα φωσφορικά άλατα (σε αλκαλικό pΗ)
Στην περίπτωση αυτή εμφανίζεται λευκό ίζημα και ελαφριά θολερότητα. Το ίζημα διαλύεται αν προστεθεί στο δείγμα ούρων υδροχλωρικό οξύ (HCl).
Κρύσταλλοι ουρικού Οξέος (σε όξινο pΗ)
Στην περίπτωση ύπαρξης κρυστάλλων ουρικού οξέος, εμφανίζεται κοκκινωπό ίζημα και καθόλου θολερότητα στο δείγμα. Μάλιστα, το συγκεκριμένο ίζημα μοιάζει με κόκκινη άμμο που «κάθεται» όχι μόνο στον πυθμένα αλλά και στα τοιχώματα του ουροδοχείου.
Κρύσταλλοι οξαλικού ασβεστίου (σε όξινο pΗ)
Άφθονοι και μεγάλοι κρύσταλλοι οξαλικού ασβεστίου καθιζάνουν με αποτέλεσμα να σχηματίζουν ένα ίζημα χρώματος γκριζωπού.
Πυοσφαίρια
Στην πυουρία εμφανίζεται διάχυτη γκριζωπή θολερότητα και ίζημα χρώματος άσπρου, ενώ το ίζημα αυτό όχι μόνο δεν διαλύεται με οξικό οξύ αλλά επιτείνεται.
Ερυθρά Αιμοσφαίρια
Σε έντονη αιματουρία εμφανίζεται ίζημα χρώματος κόκκινου.
Μικροσκοπικό ίζημα ούρων
Στα φυσιολογικά ούρα δεν υπάρχει ίζημα. Χρειάζεται όμως κατά την γενική εξέταση των ούρων να παραχθεί ίζημα προκειμένου να αναζητηθούν μέσα σε αυτό διάφορα στοιχεία όπως ερυθρά, πυοσφαίρια, κρύσταλλοι, κύλινδροι κ.α. Η αναζήτηση αυτή θα γίνει με την μικροσκόπηση του ιζήματος.Για τον λόγο αυτό τα ούρα φυγοκεντρούνται. Οι προδιαγραφές της φυγοκέντρησης των ούρων είναι ιδιαίτερα απαιτητικές προκειμένου να μην καταστραφούν ευαίσθητα στοιχεία τους όπως είναι οι κύλινδροι.
Φυγοκέντρηση για την παραγωγή ιζήματος των ούρων
Τα στάδια φυγοκέντρησης των ούρων είναι:
Βιβλιογραφία
Ίζημα ουρων
Ο Ιβάν Φιόντοροβιτς Σπόνκα και η θεία του
Ο Ιβάν Φιόντοροβιτς Σπόνκα και η θεία του (ρωσικός τίτλος: Иван Фёдорович Шпонька и его тётушка) είναι διήγημα του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ. Περιλαμβάνεται στον δεύτερο τόμο της συλλογής διηγημάτων Βραδιές σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα που εκδόθηκε το 1832.
Λογοτεχνική τεχνική
Η ιστορία είναι ουσιαστικά ημιτελής αλλά θεωρείται ως συνειδητή λογοτεχνική τεχνική του συγγραφέα. Ο Γκόγκολ κάνει να φαίνεται ότι ο φίλος του Ρούντι Πάνκο κατέγραψε την ιστορία σε ένα τετράδιο που έβαλε σε ένα συρτάρι, αλλά η γυναίκα του, που δεν ήξερε να διαβάζει, χρησιμοποίησε κατά λάθος μέρος του τετραδίου για να ψήσει πίτα και έμεινε μόνο ένα τμήμα. Ο Ρούντι ήθελε να ακούσει πάλι την ιστορία όταν πέρασε από το χωριό Γκαντιάτς, αλλά ξέχασε και το θυμήθηκε μόνο όταν απομακρύνθηκε ​​από το χωριό.
Υπόθεση
Ο Ιβάν Φιόντοροβιτς Σπόνκα είναι ένας ήπιος και πράος άνδρας που δεν είναι πολύ ευφυής, όταν ήταν μικρός ήταν μέτριος μαθητής αλλά με την ευγενική του συμπεριφορά απέφευγε τις τιμωρίες ενός από τους πιο φοβερούς δασκάλους στο σχολείο. Τελείωσε το σχολείο του σχεδόν στα 15 και κατατάχθηκε στο στρατό με τον βαθμό του σημαιοφόρου, διοικούσε μια διμοιρία και 11 χρόνια αργότερα προήχθη σε ανθυπολοχαγό. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του, ο Ιβάν έλαβε την είδηση ​​του θανάτου της μητέρας του και ότι η αδερφή της, η 50χρονη ανύπαντρη Βασιλίσα, ανέλαβε να διαχειριστεί τη μικρή περιουσία του. Τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν ο Ιβάν βρισκόταν στο σύνταγμά του, έλαβε ένα γράμμα από τη θεία του, η οποία του πρότεινε να τελειώσει τη στρατιωτική του καριέρα και να έρθει στο αγρόκτημα για να φροντίσει το νοικοκυριό του, έτσι συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του υπολοχαγού και ξεκίνησε για το Γκαντιάτς στην περιοχή Πολτάβα της σημερινής Ουκρανίας.
Αφού άκουσα την αναφορά του Ιβάν για τα κεράσματα και την 19χρονη όμορφη ξανθιά Μάσα, η θεία σκέφτηκε το θέμα και αποφάσισε να πάει η ίδια στον Γκριγκόρι Γκριγκόρεβιτς, μαζί με τον Ιβάν. Ο γαιοκτήμονας δεν ήταν στο σπίτι και τους υποδέχθηκε η μητέρα του, μετά από λίγο οι δύο γυναίκες αποσύρθηκαν για να επιθεωρήσουν το νοικοκυριό, αφήνοντας σκόπιμα τον Ιβάν στο δωμάτιο μόνο με την ξανθιά αδερφή Μάσα. Επιστρέφοντας στο σπίτι, η θεία ξεκαθαρίζει στον Ιβάν ότι είναι ώρα να δημιουργήσει οικογένεια. Ο Ιβάν είναι εντελώς απροετοίμαστος και αναστατώνεται. Η ιστορία τελειώνει με ένα τρομερό όνειρο του Ιβάν Φιοντόροβιτς σχετικά με τον γάμο, μετά από το οποίο ξυπνά με κρύο ιδρώτα, ενώ μια νέα ιδέα έχει ωριμάσει στη θεία του. Η ιστορία τελειώνει εδώ αναφέροντας ένα «επόμενο κεφάλαιο», που δεν υπάρχει.
Διασκευή
Τον Απρίλιο του 2002, η κωμική σειρά του BBC Radio 4 Τρεις Ιβάν, δύο θείες και ένα παλτό μετέδωσε μια διασκευή της ιστορίας με πρωταγωνιστή τον Griff Rhys Jones ως Ιβάν. Η διασκευή τελειώνει με τον Ιβάν να φεύγει στη Σιβηρία και να προσπαθεί να στρατολογηθεί εκ νέου, αλλά δεν γίνεται δεκτός από τον πρώην διοικητή του και πρέπει να αντιμετωπίσει τη φρικτή πιθανότητα να επιστρέψει στη θεία του και στην πιθανή μέλλουσα σύζυγό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ
Κοινότητα Αμυγδαλοκεφαλίου
Η Κοινότητα Αμυγδαλοκεφαλίου είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε το 1928 με την απόσπαση του οικσμού Αμυγδαλοκεφάλι από την κοινότητα Κάμπου και τον ορισμό του ως έδρα της ομώνυνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κεραμωτή και Λιβάδια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 112 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Γεώργιο Μαρτσάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Φρούριο της Σρέμπρνα Γκούρα
μικρογραφία| Αεροφωτογραφία του φρουρίου Το Φρούριο της Σρέμπρνα Γκούρα (πολωνικά: Twierdza Srebrnogórska, Festung Silberberg, κυριολεκτικά: «Φρούριο του Αργυρού Όρους») είναι πρώην στρατιωτικό οχυρό, τώρα μνημείο και μουσείο, το οποίο βρίσκεται στη Σρέμπρνα Γκούρα (κυριολεκτικά «Αργυρό Όρος»), στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της Πολωνίας. Κατασκευάστηκε το 1765-1777, όταν το έδαφος ήταν μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας.
Το φρούριο είναι ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε την 1η Μαΐου 2004. Ο κατάλογος του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας. Έχει κηρυχθεί σπάνιο παράδειγμα ενός σωζόμενου ευρωπαϊκού ορεινού οχυρού του 18ου αιώνα.
Το φρούριο έχει ονομαστεί «Γιβραλτάρ της Πρωσίας» ή «Γιβραλτάρ της Σιλεσίας», μια αναφορά στη θεμελίωση του σε συμπαγή βραχώδες υπόστρωμα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης του φρουρίου Το Φρούριο της Σρέμπρνα Γκούρα χτίστηκε το 1764-1777 με εντολή του Φρειδερίκου Β΄, του βασιλιά της Πρωσίας. Σχεδιάστηκε από τον Πρώσο αρχιτέκτονα Λούντβιχ Βίλχελμ Ρέγκελερ, με τη βοήθεια αρκετών Πρώσων στρατιωτικών μηχανικών. Μικρές πρόσθετες εργασίες έγιναν τα επόμενα χρόνια, αλλά δεν έγιναν σημαντικές αλλαγές. Η κατασκευή ενός γειτονικού οχυρού άρχισε αλλά εγκαταλείφθηκε γρήγορα. Το συγκρότημα αποτελείται από 6 οχυρά, αρκετούς προμαχώνες και συναφή στοιχεία. Το κύριο φρούριο του συγκροτήματος είναι το κεντρικό οχυρό Ντόνζον, στο λόφο Βαρόβνα Γκούρα. μικρογραφία| Φρούριο το χειμώνα μικρογραφία| Φρούριο το καλοκαίρι Το συγκρότημα βρίσκεται στα ύψη των Σουδητικά Ορέων, ενός σώματος που αποτελεί φυσικό σύνορο μεταξύ της Κοιλάδας Κουότσκο και των πεδιάδων της Σιλεσίας. Ελέγχει το πέρασμα μέσα από την Αργυρή Κοιλάδα (πολωνικά: Przełęcz Srebrna, γερμανικά: Silberbergpass). Το φρούριο εκτείνεται σε τρεις λόφους: Όστρουγκ (627 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας), Βαρόβνα Γκούρα (686 μ.) και Βιέλκι Χόχουου (740 μ.). Το φρούριο μπορούσε να στεγάσει μια φρουρά 4.000 στρατιωτών, που είχαν προμήθειες για να επιβιώσουν από μια πολιορκία ενός έτους. Την υπερασπίζονταν 264 πυροβόλα. Το φρούριο προοριζόταν να φυλάξει μια διαδρομή που ένωνε τα πρωσικά εδάφη με τα εδάφη της Βοημίας στο νότο, και έτσι να βοηθήσει στην απόκρουση οποιασδήποτε πιθανής εισβολής από την Αυστρία. Το κόστος της κατασκευής αναφέρθηκε ως 4,5 εκατομμύρια τάληρα Πρωσίας.
Το φρούριο δεν καταλήφθηκε ποτέ από εχθρό ενώ ήταν πολιορκημένο. Στις 28 Ιουνίου 1807, αντιστάθηκε επιτυχώς σε μια πολιορκία από τις δυνάμεις του Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Τέταρτου Συνασπισμού. Αυτή ήταν η μόνη φορά που το φρούριο ήταν ο τόπος ενεργής μάχης. Μέχρι το 1860 κηρύχτηκε απαρχαιωμένο και η φρουρά μειώθηκε σε μέγεθος. Εγκαταλείφθηκε ως ενεργό στρατιωτικό προπύργιο το 1867. Το φρούριο έχει επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας με σχετικά μικρό εκσυγχρονισμό ή ζημιές, συμβάλλοντας στην πολύτιμη θέση του ως ιστορικό μνημείο της εποχής του. Χρησίμευε ως στρατιωτικός χώρος εκπαίδευσης, και στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν ήδη τουριστικό αξιοθέατο, με ένα εστιατόριο που άνοιξε στο φρούριο το 1885. Ένας ξενώνας άνοιξε εκεί το 1913, ένα μουσείο το 1931, και μέχρι τη δεκαετία του 1930 τον επισκέπτονταν 50.000 τουρίστες κάθε χρόνο.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το φρούριο χρησίμευσε ως στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου (Oflag VII "b" 1939-1941, Stalag 367 1941 – 1945). Χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για Πολωνούς αξιωματικούς που είχαν φυλακιστεί από τους Γερμανούς. Αξιοσημείωτοι κρατούμενοι ήταν ο Αντιναύαρχος Στέφαν Φρανκόφσκι, ο Στρατηγός Ταντέους Πίσκορ και ο Υποναύαρχος Γιούζεφ Ούνρουγκ. Μετά τον πόλεμο, το φρούριο ήταν τμήματα των εδαφών που μεταφέρθηκαν από τη Γερμανία στην Πολωνία. Το 1961, προστέθηκε στο πολωνικό μητρώο αντικειμένων πολιτιστικής κληρονομιάς. Το 1973, άνοιξε ένα στρατιωτικό μουσείο στο φρούριο. Το 2002, ανακηρύχθηκε πολιτιστικό πάρκο και το 2004 αναγνωρίστηκε ως Ιστορικό Μνημείο (Pomnik historii).
Τρέχουσα κατάσταση
Το φρούριο είναι ανοιχτό στους τουρίστες.
Μια ιστορική ομάδα αναπαράστασης στην περιοχή συνεχίζει την παράδοση του σταθμού μονάδας της πρωσικής μονάδας πεζικού στο φρούριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούρια στην Πολωνία Κατηγορία:Αντικείμενα πολιτιστικής κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας
Οικία - Μουσείο Ντίκενς
Ο Κάρολος Ντίκενς μαζί με τη σύζυγό του Κάθριν, κόρη ενός ευυπόληπτου Σκώτου δημοσιογράφου και λογοτέχνη, και τα τρία μεγαλύτερα από τα δέκα παιδιά τους έζησαν στο σπίτι αυτό για ένα διάστημα περίπου τριών ετών. Επίσης, η δεκαεπτάχρονη αδελφή της γυναίκας του Μαίρη εγκαταστάθηκε μαζί τους για να βοηθά το νιόπαντρο ζευγάρι. Ο Ντίκενς ένιωθε ιδιαίτερη στοργή για την καλοπροαίρετη κουνιάδα του, η οποία πέθανε στα χέρια του μετά από σύντομη ασθένεια το 1837 και αποτέλεσε ηρωίδα σε πολλά βιβλία του.
Στο σπίτι αυτό της οδού Ντάουτι κατοίκησε ο Ντίκενς ως το 1839, οπότε και μετακόμισε σε μεγαλύτερα σπίτια, αφού τα οικονομικά του αυξάνονταν και η οικογένειά του μεγάλωνε. Το σπίτι αυτό είναι το μόνο από τα πολλά σπίτια που έζησε ο Ντίκενς και η οικογένειά του και το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα στο Λονδίνο. Στα δυόμιση και πλέον χρόνια που ο Ντίκενς έζησε στο σπίτι αυτό ήταν και τα πιο παραγωγικά της συγγραφικής του διαδρομής. Εδώ έγραψε τα δημοφιλή έργα του «Όλιβερ Τουίστ» και «Νίκολας Νίκλεμπυ», ολοκλήρωσε «Τα Χαρτιά του Πίκγουικ» και άρχισε να γράφει το «Μπάρναμπυ Ρατζ».
Το Μουσείο Καρόλου Ντίκενς στο Λονδίνο κατέχει την πλουσιότερη και πιο αξιόλογη στον κόσμο όλο συλλογή πινάκων, σπάνιων εκδόσεων, χειρογράφων, παλιάς επίπλωσης και άλλων αντικειμένων που σχετίζονται με το ζωή και το έργο του Ντίκενς. Το πιο γνωστό έκθεμα του μουσείου είναι το πορτρέτο του Ντίκενς, με τον τίτλο «Το όνειρο του Ντίκενς» (Dickens’ Dream), φιλοτεχνημένο από τον καλλιτέχνη της βικτωριανής εποχής R. W. Buss (1804 – 1875), το οποίο, ημιτελές, απεικονίζει τον Ντίκενς στο γραφείο του ανάμεσα σε πολλούς χαρακτήρες από τα έργα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Λονδίνο
Ντεσάνκα Μαξίμοβιτς
Η Ντεσάνκα Μαξίμοβιτς (σερβικά Κυριλλικά: Десанка Максимовић, ) (16 Μαΐου 1898 – 11 Φεβρουαρίου 1993) ήταν Σέρβα ποιήτρια, καθηγήτρια λογοτεχνίας, και μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Βιογραφία
Η Μαξίμοβιτς Γεννήθηκε το 1898 στη Ραμπρόβιτσα, κοντά στο Βάλιεβο, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειάς της. Οι γονείς της ήταν ο Μιχαΐλο, ένας δάσκαλος, και η μητέρα της, η Ντραγκίνια. Αμέσως μετά τη γέννησή της, ο πατέρας της μεταφέρθηκε, και η οικογένεια της μετακόμισε στην Μπρανκοβίνα, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Βάλιεβο, και από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, στη φιλοσοφική σχολή.
Η Μαξίμοβιτς ήταν καθηγήτρια σερβικής γλώσσας από το 1923 έως το 1953, σε διάφορα σχολεία. Πρώτα, ήταν καθηγήτρια σε γυμνάσιο του Ομπρένοβατς. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο 3ο Γυμνάσιο Θηλέων στο Βελιγράδι. Τελικά, μεταφέρθηκε στο σχολείο Δασκάλων στο Ντουμπρόβνικ, όπου δίδαξε ένα χρόνο. Μετά από αυτό, εργάστηκε στο Πρώτο Γυμνάσιο Θηλέων στο Βελιγράδι. Μια από τις καλύτερες μαθήτριές της ήταν η Μίρα Αλέκτσοβιτς. Τον Αύγουστο του 1933, παντρεύτηκε τον Σεργκέι Σλάστικοφ, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. αριστερά|μικρογραφία|224x224εσ|Το άγαλμα της σε Valjevo Όταν πληροφορήθηκε από γερμανούς στρατιώτες για τον πυροβολισμό δημοτικού σχολείου στο Κραγκούγιεβατς, έγραψε το Κρβάβα Μπάικα (Ο Θρύλος του Αίματος, ή Ένα Αιματηρό Παραμύθι), ένα ποίημα σχετικά με την τρομοκρατία που ασκήθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το ποίημα δημοσιεύτηκε μετά τη λήξη του πολέμου. Ταξίδεψε σε όλη τη Γιουγκοσλαβία, και γνώρισε συγγραφείς και ποιητές όπως τον Μίλος Τσρνιάνσκι, τον Ίβο Άντριτς, την Ισιντόρα Σέκουλιτς, τον Γκουστάβ Κρκλετς, τον Μπράνκο Τσόπιτς και τον Ότον Ζουπάντσιτς. Μερικά από τα ποιήματα της είναι: Αναμονή (Предосећање), Τρόμος (Стрепња), Ποίημα της Άνοιξης (Пролећна песма), Προειδοποίηση (Опомена), Στην καταιγίδα (На бури), Εγώ ψάχνω αμνηστία (Тражим помиловање), και Ψαλιδισμένα λιβάδια ("Покошена ливада).
Η Μαξίμοβιτς έχει κερδίσει μια σειρά λογοτεχνικών βραβείων, όπως το βραβείο Βουκ, το βραβείο Νιεγκός, και το Βραβείο AVNOJ. Ονομάστηκε επίτιμος πολίτης του Βάλιεβο. Το 1985, το δημοτικό σχολείο στην ιδιαίτερη πατρίδα της, στην Μπρανκοβίνα, όπου ξεκίνησε την εκπαίδευσή της, ανακατασκευάστηκε. Επίσης, ο πατέρας της εργάστηκε ως δάσκαλος σε αυτό το σχολείο. Οι ντόπιοι το ονόμασαν Σχολείο της Ντεσάνκα, που είναι το σημερινό του όνομα.
Ενώ ήταν ακόμα ζωντανός, ένα άγαλμα της χτίστηκε στο Βάλιεβο, ωστόσο δεν έφερε αντίρρηση. Λόγω της αιώνιας αξίας της ποίησης της, η Ντεσάνκα Μαξίμοβιτς εκλέχθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1959 ως συνδεδεμένο μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, και στις 16 Δεκεμβρίου 1965 έγινε τακτικό μέλος.
Θάνατος
Η Μαξίμοβιτς πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου 1993 στο Βελιγράδι, σε ηλικία 94 ετών. Τάφηκε στην Μπρανκοβίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι ποιητές
Κάστρο του Λίντζμπαρκ
Το Κάστρο του Λίντζμπαρκ (Zamek w Lidzbarku, Burg Heilsberg), επίσημα γνωστό ως Κάστρο των Επισκόπων του Λίντζμπαρκ, είναι οχυρωμένο κάστρο και παλάτι του 14ου αιώνα που βρίσκεται στο Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι, στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας στη βόρεια Πολωνία. Είναι ένα από τα πιο πολύτιμα γοτθικά κτίρια της χώρας και δημοφιλής προορισμός για τους παραθεριστές.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Αυλή Το ανακτορικό οχυρό στο Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι, το οποίο για αιώνες ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Βαρμίας, βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Σιμσάρνα με τον ποταμό Γουίνα. Το οχυρό περιβάλλεται από αμυντική τάφρο. Μια πρόσθετη «ξηρή τάφρος» περικύκλωνε τις τοπικές κατοικίες που βρίσκονταν κοντά στο οχυρό - όλες οι αμυντικές δομές σώζονται εκτός από τη βόρεια τάφρο, όπου κάποτε βρισκόταν ο ανεμόμυλος του κάστρου. αριστερά|μικρογραφία| Το διπλανό παλάτι Το κάστρο ήταν χτισμένο σε κάτοψη τετράγωνου σχηματισμού, με τείχη μήκους 48,5 μέτρων. Ένας πύργος 14 επιπέδων βρίσκεται στη βορειοανατολική πτέρυγα του κάστρου. Το κάτω μέρος του πύργου, χτισμένο σε τετράγωνη κατασκευή, έχει πίσω πόρτες - ενώ το πάνω μέρος του πύργου είναι οκταγωνικό. Οι άλλες 4 γωνίες του κάστρου έχουν μικρούς τετράγωνους διακοσμητικούς πύργους, των οποίων το σχέδιο άλλαξε με την πάροδο των αιώνων. Η αυλή του κάστρου αποτελείται από δύο επίπεδα - και τα δύο με προαύλια. Αυτά είναι τα μόνα ιστορικά μοναστήρια στην Πολωνία που δεν έχουν αλλάξει αρχιτεκτονικά. Το οχυρό έχει πτυχές που σχετίζονται με το Τευτονικό Τάγμα, του οποίου το αρχιτεκτονικό στυλ μπορεί να δει κανείς στην αυλή του κάστρου αλλά και να ανιχνευθεί στο αντιπροσωπευτικό επίπεδο του κάστρου στο παρεκκλήσι, στη μικρή και τη μεγάλη τραπεζαρία, στο καπιτοειδές, στην κοινή αίθουσα και στις επισκοπικές αίθουσες. Το κάστρο λειτουργεί ως ένα από τα κύρια αξιοθέατα της πόλης και φιλοξενεί τακτικά εκδηλώσεις καμπαρέ τους φθινοπωρινούς μήνες.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Η Μεγάλη Τραπεζαρία (refektarz) Το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 1350-1401 ως έδρα των επισκόπων της Βαρμίας, και αργότερα πέρασε στα χέρια του Τευτονικού Τάγματος. Οι Τεύτονες Ιππότες έχασαν το κάστρο το 1466, μετά τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν - το φρούριο ήταν μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας μέχρι το 1795 (μέχρι τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, όπου πίσω από τα τείχη του κάστρου ευδοκιμούσε η καλλιτεχνική ζωή). Το 1794, ο Ιγκνάτσι Κρασίτσκι, ο τελευταίος επίσκοπος που έμεινε εκεί, εγκατέλειψε το κάστρο. Οι διάδοχοί του - οι επίσκοποι Κάρολ και Γιούζεφ Χόχενσολερν - μετακόμισαν στην Ολίβα. Το 1963, το κάστρο έγινε ο χώρος του Παραρτήματος του Μουσείου της Βαρμίας και τη Μαζουρίας στο Όλστιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Κάστρα του Τευτονικού Τάγματος
Η απαγόρευση (Μπαλζάκ)
Η πλοκή αναφέρεται στην αίτηση μιας μαρκησίας να θέσει τον σύζυγό της υπό νομική απαγόρευση, καθώς ανησυχεί για την κατασπατάληση της περιουσίας του. Ωστόσο, ο ανακριτής καταλήγει σε διαφορετικά συμπεράσματα.
Υπόθεση
Το 1828, μια από τις πιο επιφανείς γυναίκες στο Παρίσι, η μαρκησία ντ' Εσπάρ, υπέβαλε αίτηση στο Δικαστήριο του Παρισιού για να θέσει σε νομική απαγόρευση και κηδεμονία τον εν διαστάσει σύζυγό της. Κατηγορεί τον μαρκήσιο, από τον οποίο είναι χωρισμένη για περισσότερα από δέκα χρόνια, ότι την εμποδίζει να δει τα δύο παιδιά της που πήρε μαζί του και ότι για άγνωστους λόγους ξοδεύει την περιουσία του για να συντηρήσει την εντελώς ξένη οικογένεια Ζανρενώ. Η γυναίκα ισχυρίζεται ότι ο σύζυγός της αρρώστησε ψυχικά. Είναι ο μαρκήσιος τρελός ή δαιμονισμένος, όπως ισχυρίζεται η κυρία; Η υπόθεση ανατίθεται στον ανακριτή Ζαν-Ζυλ Ποπινό.
Μια πρώτη επίσκεψη στη μαρκησία τον πείθει για την ψυχρή, εγωιστική και υπολογιστική φύση της. Δυσπιστώντας στις εξηγήσεις της, ο Ποπινό διεξάγει έρευνα, ανακρίνει την κυρία Ζανρενώ και σχεδόν σίγουρα αποκλείει την υπόθεση της γοητείας και της αποπλάνησης: η γυναίκα είναι σεμνή και ηλικιωμένη. Με την ανάκριση του μαρκήσιου, ο Ποπινό κατέληξε με βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος ήταν υγιής αλλά τα κίνητρα που καθοδηγούσαν τη συμπεριφορά του ανήκαν σε περασμένη εποχή, όταν κυριαρχούσε το αίσθημα της τιμής. Έχοντας μάθει τυχαία την προέλευση της περιουσίας της οικογένειάς του, ο μαρκήσιος θέλησε να υποστηρίξει την οικογένεια Ζανρενώ ως ένα είδος αποζημίωσης για τα λάθη που προκάλεσε ο προπάππους του: την εποχή της ανάκλησης του Διατάγματος της Νάντης (1685), ο Προτεστάντης Ζανρενώ είχε συλληφθεί και απαγχονιστεί και τα εδάφη του είχαν κατασχεθεί προς όφελος των ντ' Εσπάρ. Έτσι, ο Ποπινό αποκλείει τη λεγόμενη τρέλα του μαρκήσιου και ετοιμάζεται να κάνει την αναφορά του που δεν είναι ευνοϊκή για την ενάγουσα.
Όμως η μαρκησία μαθαίνει για τις πράξεις του και τον αναγκάζει να αποσυρθεί από την υπόθεση, την οποία αναλαμβάνει ο φιλόδοξος και αδίστακτος δικαστής Καμυζό.
Θέματα
Πρόκειται για ένα σύνθετο έργο που συγκεντρώνει πολλά θέματα. Αγγίζει τόσο την πολιτική, την προέλευση της περιουσίας, την άσκηση δικαιοσύνης, όσο και την πρακτική της φιλανθρωπίας και τα οικογενειακά προβλήματα. Το κείμενο βασίζεται στην αντιπαράθεση μεταξύ του «ακραίου κακού», που αντιπροσωπεύεται από την υψηλή κοινωνία του Παρισιού που κυριαρχείται από το πάθος για το χρήμα, και του «ακραίου καλού» που ενσαρκώνουν οι ευγενείς και ενάρετες μορφές του μαρκήσιου ντ' Εσπάρ και του ακέραιου ανακριτή Ποπινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κώστας Γούναρης
Ο Κώστας Γούναρης (1929-2020) ήταν Έλληνας ζωγράφος από τη Θεσσαλονίκη. Στα έργα του αποτύπωσε κτίρια, μνημεία και γειτονιές κυρίως της γενέτειράς του αλλά και άλλων περιοχών και πόλεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Βιογραφικό
Ο Κώστας Γούναρης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1929, και άρχισε να ζωγραφίζει από παιδί. Αφού τελείωσε το σχολείο ο πατέρας του τον έστειλε στην Εμπορική Σχολή προκειμένου μετά να συνεχίσει την επιχείρηση του παρά την προτροπή μιας δασκάλας του, που είχε ήδη αναγνωρίσει το ταλέντο του, να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών. Στη διάρκεια της Κατοχής το σπίτι τους επιτάχθηκε και έτσι η οικογένεια του αναγκάστηκε να μετακομίσει σε ένα άλλο σπίτι. Στο υπόγειο αυτού του σπιτιού έμενε ένας αγιογράφος από τον οποίο ο νεαρός τότε Γούναρης έμαθε για τα χρώματα και το τρόπο επεξεργασίας τους. Τη χρήση της ακουαρέλας την έμαθε από τον Αντώνη Μυστακίδη, που ήταν γνωστός στα λογοτεχνικά γράμματα ως Μεσεβρινός. Μέσω του Μυστακίδη ο Γούναρης ήρθε σε επαφή με τον κύκλο του φωτογραφείου του Λυκίδη, όπου μαζεύονταν αρκετοί ζωγράφοι μεταξύ των οποίων και ο Κενάν Μεσαρέ. Αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία ο Γούναρης εγκαταστάθηκε στην Ελβετία όπου εργάστηκε σε ένα εργοστάσιο επίπλων ενώ παράλληλα ζωγράφιζε. Από εκείνη την περίοδο υπάρχουν έργα του με σινική μελάνη και κάρβουνο και θεματολογία τόσο από τη Θεσσαλονίκη όσο και από την Ελβετία. Το 1963 επέστρεψε με την οικογένεια του στη Θεσσαλονίκη.
Το 1974 συμμετείχε σε μια ομαδική έκθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Μικρή Πινακοθήκη Διαγώνιος, που είχε ιδρύσει εκείνη τη χρονιά στη Θεσσαλονίκη ο φίλος του Ντίνος Χριστιανόπουλος. Στον ίδιο χώρο ο Γούναρης πραγματοποίησε πέντε ατομικές εκθέσεις από το 1979 μέχρι το 1991. Στα έργα της πρώτης έκθεσης αποτυπώνονται λαϊκά σπίτια, εγκαταλειμμένα αρχοντικά, μνημεία και μοναστήρια καθώς και αστικές γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Στη τρίτη έκθεση, το 1984, το κύριο θέμα είναι το Άγιον Όρος ενώ στις επόμενες δύο εκθέσεις ήταν και πάλι η Θεσσαλονίκη και η Αρναία. Μετά το κλείσιμο της Μικρής Πινακοθήκης, το 1994, ο Γούναρης πραγματοποίησε άλλες τρεις ατομικές εκθέσεις, το 1997, το 2002 και το 2005, σε άλλους χώρους. Το 2008 πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης ενώ πέντε χρόνια αργότερα οργανώθηκε μια κατ’ ουσίαν δεύτερη αναδρομική έκθεση του έργου του, στη Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Μοναστήρι του Κβαταχέβι
Το Μοναστήρι του Κβάταχεβι (ქვათახევი) είναι ένα μεσαιωνικό Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Καβτούρα, στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Τριαλέτι, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι της Γεωργίας, κοντά στο χωριό Κάβτισχεβι και 55 χλμ. δυτικά της Τιφλίδας. Είναι αναγνωρισμένο Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Ιστορία
Τον 14ο αιώνα το μοναστήρι καταστράφηκε από τις εισβολές του Ταμερλάνου και των Μογγόλων στη Γεωργία. Ο θρύλος λέει ότι οι μοναχοί βασανίστηκαν και κάηκαν ζωντανοί μέσα στην εκκλησία. Κατά τον 18ο αιώνα οι μοναχοί που μαρτύρησαν τότε αναγνωρίστηκαν ως άγιοι.
Το 1854 ο πρίγκιπας Ιβάν Ταρκάν-Μουραβί ανακατασκεύασε το μοναστήρι. Το 1872 προστέθηκε ένα καμπαναριό.
Η μονή είχε στην κατοχή της έναν θησαυρό από μεσαιωνικά Γεωργιανά κοσμήματα και αντικείμενα, εκ των οποίων πολλά αποκτήθηκαν αργότερα και εκτίθενται τώρα στο Κρατικό Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας.
Περιγραφή
Το κτιριακό συγκρότημα του μοναστηριού είναι τυπικό δείγμα της Γεωργιανής αρχιτεκτονικής, και μοιάζει με τα μοναστήρια της Μπετάνια, του Πιταρετί και του Τιμοτεσουμπάνι ως προς την μορφή και τις διακοσμήσεις.
Εκκλησία: Η θολωτή εκκλησία είναι σταυροειδής με ορθογώνια βάση διαστάσεων 20,4 x 13,8 μ., και σε ύψος φτάνει τα 25,7 μ. Ο θόλος της βρίσκεται σε κεντρική θέση και στηρίζεται σε 2 ελεύθερες κολόνες και στις δύο κολόνες της Αγίας Τράπεζας. Στο ψηλό τύμπανο του θόλου υπάρχουν 12 παράθυρα. Στο εσωτερικό της δεν υπάρχουν ίχνη από τοιχογραφίες.
Η εκκλησία έχει δύο εισόδους, μία στα νότια και μία στα δυτικά. Οι προσόψεις της είναι καλυμμένες με λεπτές λευκές λίθινες πλάκες. Στις διακοσμήσεις περιλαμβάνονται άφθονα μαιανδρικά σχέδια, ιδιαίτερα γύρω από τα παράθυρα και τη βάση του θόλου, ενώ η ανατολική πρόσοψη είναι διακοσμημένη με ένα μεγάλο περίτεχνο σταυρό.
Φράχτης - Τείχος: ακολουθεί το ανάγλυφο του εδάφους, έχει διαστάσεις 55,4 x 59,2 μ. και το ύψος του κυμαίνεται από 2 έως 5-6 μ. Η πύλη είναι στα νότια.
Διώροφος πύργος: είναι πέτρινος, ενσωματωμένος στο τείχος και διαστάσεων 5,5 x 8,2 μ. Χρησιμοποιήθηκε ως οίκημα και έχει ανακατασκευαστεί αρκετές φορές.
Καμπαναριό: χτίστηκε το 1872. Στηρίζεται σε δύο ημικυκλικές αψίδες, είναι πέτρινο με κωνική οροφή.
Τραπεζαρία: έχει διαστάσεις 6,7 x 10,2 μ. και τζάκι που φτάνει σε ύψος τα 3 μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Άντανδρος
Η Άντανδρος ήταν ελληνική πόλη ευρισκόμενη επί του βορείου τμήματος του Κόλπου του Αδραμυττίου στην περιοχή της Τρωάδος. Η γύρω περιοχή ήταν γνωστή ως Ἀντανδρία και περιελάμβανε τις πόλεις Ασπονεύς στην ακτή και τα Άστυρα προς τα ανατολικά. Πάνω από την πόλη ήταν το όρος Ίδη της Φρυγίας. Τοποθετείται στον λόφο Ντεβρέν, μεταξύ του σημερινού χωριού Αβτσιλάρ και της πόλεως Αλτινολούκ.
Η πρώτη ένδειξη που οδήγησε στην εκ νέου ανακάλυψη της στη σύγχρονη εποχή έγινε από τον Γερμανό γεωγράφο και μελετητή της κλασικής ιστορίας Χάινριχ Κίπερτ το 1842. Βρήκε μια επιγραφή που αφορούσε την Άντανδρο στον τοίχο ενός τζαμιού στο Αβτσιλάρ. Επιστρέφοντας το 1888, βρήκε μια περαιτέρω επιγραφή στο ίδιο χωριό και, λόγω της ανακάλυψης από κατοίκους της περιοχής πολλών ελληνικών, ρωμαϊκών και βυζαντινών νομισμάτων της εποχής που βρίσκονταν σε ένα κοντινό λόφο που ονομάζεται Ντεβρέν, εντόπισε την ακρόπολη της πόλεως εκεί. Ο Βρετανός αρχαιολόγος Τζον Κουκ που ερεύνησε το χώρο το 1959 και το 1968 ανακάλυψε περαιτέρω στοιχεία ενός ελληνικού οικισμού.
Ως προς τους οικιστές της πόλεως, οι αρχαίοι Έλληνες παρουσίαζαν διαφορετικές απόψεις: τόσο ο ποιητής Αλκαίος (7ος αι. π.Χ.), όσο και ο Ηρόδοτος (5ος αι. π.Χ.), υποστήριξαν ότι η Άντανδρος ιδρύθηκε από τα παλαιότατα πρωτοελληνικά φύλα των Πελασγών και Λελέγων στην προϊστορία. Λίγο αργότερα ο Θουκυδίδης (5ος αι. π.Χ.) και ο Στέφανος ο Βυζάντιος (6ος αι. π.Χ.) διατράνωσαν την άποψη ότι ήταν αποικία των Αιολέων. Από την άλλη, ο Αριστοτέλης προσθέτει ότι η πόλη λεγόταν αλλιώς Ἠδωνίς και Κιμμερίς, όπως διασώζει ο Στέφανος ο Βυζάντιος.
Αντίθετα προς όλους, ο γραμματικός Δημήτριος από την Σκήψιν (205 -130 π.Χ.) τόνιζε ότι η Άντανδρος κατοικήθηκε από τους Κίλικες της πεδιάδας της Θήβης (βορείως του Αδραμυττίου). Τελικά ο μυθιστοριογράφος Κόνων -την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου- έδωσε μιαν άλλη ερμηνεία για την προέλευση της πόλεως, ετυμολογώντας την από την πρόθεση ἀντί και Ἄνδρος, είτε από ίδιο πρώτο συνθετικό και την λέξη ἀνήρ. Βάσει της πρώτης εικασίας, η Άντανδρος μπορεί να ιδρύθηκε από εξόριστους από την Άνδρο, κτίζοντας έτσι μιαν αποικία στην θέση της Άνδρου (ἀντ 'Ἄνδρου). Με βάση την δεύτερη εκδοχή, ο υιός του Αινεία, Ασκάνιος, ήταν κυβερνήτης της πόλεως, μέχρι που αιχμαλωτίστηκε από τους γείτονες Πελασγούς. Τα λύτρα που απαίτησαν οι Πελασγοί για την ελευθέρωσή του, ήταν να τους παραδοθεί η πόλη. Έτσι ἀντί ἀνδρός (δηλ. του Ασκανίου), η πόλη δόθηκε στους Πελασγούς.
Μέχρι προσφάτως δεν είχαν πραγματοποιηθεί ουσιαστικές ανασκαφές στον χώρο της Αντάνδρου. Ωστόσο από κάποιες ανασκαφές της τουρκικής αρχαιολογικής υπηρεσίας, ήλθαν στο φως κεραμικά του 8ου -7ου αι. π.Χ. και αποδεικνύουν τον υλικό πλούτο της ελληνικής αυτής πόλης, καθώς και το εμπόριο που ανέπτυξε με τις γύρω ελληνικές αποικίες.
Κατά την αρχαϊκή περίοδο, οι Αιολείς κατείχαν τμήματα της Τρωάδος, γεγονός που έκανε τον Αλκαίο να υποθέσει ότι ήταν αποικία των συμπατριωτών του η Άντανδρος. Φαίνεται όμως ότι ο ιθαγενής μικρασιατικός (πελασγικός) πληθυσμός ήταν ανεξάρτητος από τους Μυτιληναίους αποίκους έως και τον 6ο αι. π.Χ. Το πρώτο γεγονός στο οποίο πληροφορούμαστε για την Άντανδρο, είναι όταν το 512 π.Χ. ο Οτάνης, ένας Πέρσης σατράπης της Ελλησποντικής Φρυγίας, κατέλαβε την πόλη, ενώ υπέτασσε την βορειοδυτική Μικρά Ασία. Η Άντανδρος είχε πρόσβαση σε μεγάλες ποσότητες ξυλείας που προέρχονταν από το όρος Ίδη, καθώς και πίσσα, γεγονός που την καθιστούσε ιδανική τοποθεσία για την κατασκευή μεγάλων στόλων, δίνοντας στην πόλη στρατηγική σημασία.
Το 424 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν η πόλη είχε καταληφθεί από Μυτιληναίους εξόριστους, ο ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρει ότι:
Η σημασία της Αντάνδρου πιστοποιείται αργότερα από τον Ξενοφώντα στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, το 409 και το 405 π.Χ., και αναφέρεται στην Αινειάδα του Βιργίλιου, ως το μέρος όπου ο Αινείας χτίζει τον στόλο του πριν ξεκινήσει για την Ιταλία. Όντας μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας το 425 π.Χ., η Άντανδρος εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αθηναϊκές φορολογικές λίστες το 421 / 0 π.Χ., έχει μια αξιολόγηση των 8 ταλάντων, αναφέροντας εκ νέου την σχετική ευημερία της πόλης.
Το 411/10 π.Χ. η πόλη απέλασε την περσική φρουρά της, με τη βοήθεια των Πελοποννησιακών στρατευμάτων που στάθμευαν στην Άβυδο. Έχοντας σύντομα κέρδισε την ελευθερία της, γρήγορα επανήλθε στον περσικό έλεγχο, και το 409 π.Χ. ο Φαρνάβαζος κατασκεύασε στόλο για τους Πελοποννήσιους χρησιμοποιώντας την άφθονη ξυλεία του όρους Ίδη. Την ίδια χρονιά οι Συρακούσιοι είχαν κερδίσει την φιλία των Αντανδρίων, συμβάλλοντας στην ανοικοδόμηση των οχυρώσεών τους, γεγονός που υποδηλώνει ότι μια πολιορκία είχε πραγματοποιηθεί κατά το προηγούμενο έτος. Το καλοκαίρι του 399 π.Χ. οι Μύριοι του Ξενοφώντος πέρασαν από εκεί στον δρόμο της επιστροφής τους. Ο Ξενοφών στα Ελληνικά του τόνισε την στρατηγική σημασία της πόλης κατά τη διάρκεια του Κορινθιακού πολέμου (395-387 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μικρά Ασία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας Κατηγορία:Αιολικές αποικίες
Ελληνικό Κέντρο Διαστήματος
Το Ελληνικό Κέντρο Διαστήματος (ΕΛΚΕΔ) είναι δημόσιος οργανισμός κοινωφελούς σκοπού που λειτουργεί ως ΝΠΙΔ. Ανήκει στους Φορείς της Γενικής Κυβέρνησης και τον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα. Έχει ως αντικείμενο την διαμόρφωση και υλοποίηση της πολιτικής της Ελλάδας στο διάστημα, την προώθηση της Ελληνικής διαστημικής βιομηχανίας, ενώ παράλληλα διαχειρίζεται εθνικά έργα που αφορούν σε διαστημικές τεχνολογίες. Έχει έδρα στην Αθήνα και υπάγεται στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Αντικατέστησε τον ΕΛΔΟ.
Πρόεδρος του ΕΛΚΕΔ ορίστηκε ο Ιωάννης Δαγκλής καθηγητής διαστημικής φυσικής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΦΕΚ ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας
Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης
Το Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης είναι ένα βραβείο που απονέμεται από τον Κύκλο Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης και τιμά προικισμένους κινηματογραφιστές για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης
Γίλμα Κατάμα
Ο Γίλμα Κατάμα (Yilma Ketema) γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1945 στην Αιθιοπία και είναι Αιθίοπας διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζονταν τόσο ως μέσος όσο κι ως ακραίος επιθετικός.
Δολοφονία της Μπρέντα Γκέροου
Η Μπρέντα Μαρί Γκέροου (Αγγλικά: Brenda Marie Gerow, 18 Φεβρουαρίου 1960– c. 6 Απριλίου 1981), ήταν μια νεαρή Αμερικανίδα που έπεσε θύμα ανθρωποκτονίας πιθανόν στις 6 Απριλίου του 1981. Το πτώμα της βρέθηκε δυο μέρες αργότερα. Τα στοιχεία της ήταν άγνωστα για 34 χρόνια και της δόθηκε το παρατσούκλι η "Άγνωστη γυναίκα της Κομητείας Πίμα". Ωστόσο, στις 28 Σεπτεμβρίου του 2015 η ταυτότητα του θύματος έγινε γνωστή.