cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Στάλινγκραντ
Η τέταρτη πολιορκία της πόλης (11-19 Νοεμβρίου)
Στις 8 Νοεμβρίου, ο Χίτλερ, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ενώπιον των βετεράνων του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, δήλωσε ότι στο Στάλινγκραντ έχουν μείνει λίγες εστίες αντίστασης. Στις 11 Νοεμβρίου, οι Γερμανοί επιχείρησαν μια τέταρτη πολιορκία, έχοντας στη διάθεση τους πέντε μεραρχίες πεζικού και δύο μεραρχίες τεθωρακισμένων, καθώς επίσης και ειδικές δυνάμεις που έφθασαν αεροπορικώς στο Στάλινγκραντ. Από την άλλη πλευρά, η 62η Στρατιά είχε στη διάθεση της 47.000 στρατιώτες, 800 πυροβόλα και μονάχα 19 άρματα μάχης. Στο τέλος της ημέρας, οι Γερμανοί κατάφεραν να διαλύσουν την αντίσταση του 241ου συντάγματος πεζικού της 95ης μεραρχίας και να καταλάβουν τον νότιο τομέα του εργοστάσιου «Οδοφράγματα» - παράλληλα, η 62η Στρατιά χωρίστηκε στα τρία, με αποτέλεσμα η 138η μεραρχία του Λιούντνικοφ να βρεθεί περικυκλωμένη από 3 μεραρχίες των Γερμανών. Στις 12 Νοεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, οι Γερμανοί επιτέθηκαν σε ολόκληρο το μέτωπο (500-700 χιλιόμετρα), ωστόσο, οι Σοβιετικοί απώθησαν τις γερμανικές επιθέσεις στην Μεζένσκαγια και στο εργοστάσιο «Κόκκινος Οκτώβρης» - μαζί με τους στρατιώτες, στην άμυνα του Στάλινγκραντ συμμετείχαν 75.000 εργάτες, μηχανικοί, γεωργοί, καθώς και αρκετοί νεαροί. Παράλληλα, ο Στάλιν έδωσε στον Ζούκοφ εξηγήσεις για τον ρόλο της αεροπορίας στην αντεπίθεση, δηλώνοντας πως «η αντεπίθεση θα πετύχει μόνο αν έχουμε την υπεροχή στον αέρα».
Την επόμενη μέρα, οι Γερμανοί κατάφεραν να προωθηθούν μονάχα 400 μέτρα στην περιοχή Μεζένσκαγια, ενώ στα άλλα σημεία του μετώπου, οι Σοβιετικοί απώθησαν τις γερμανικές επιθέσεις. Την ίδια ώρα, όπως αναφέρει ο Μπίβορ, το Κρεμλίνο συγκέντρωνε πληροφορίες για την ψυχολογική κατάσταση της 6ης Στρατιάς του Πάουλους - σύμφωνα με τον Μπίβορ, ο Στάλιν ήταν πολύ χαρούμενος όταν έβλεπε τις αναφορές των Γερμανών διοικητών, οι οποίοι έλεγαν ότι «για να ανεβεί το ηθικό των στρατιωτών, οι οποίοι έπεσαν σε απάθεια, έπρεπε να εφαρμοστούν διάφορα μέτρα. Για παράδειγμα, ο στρατιώτης που βρέθηκε να κοιμάται εν ώρα υπηρεσίας θα εκτελείται επί τόπου». Στις 14 Νοεμβρίου, η 62η Στρατιά αντιστέκοταν σε 3 σημεία: στην περιοχή Ρίνοκ-Σπαρτάνοφκα (ομάδα Γκόροχοφ), στον ανατολικό τομέα του εργοστασίου «Οδοφράγματα» (138η μεραρχία του Λιούντνικοφ), ενώ οι κύριες δυνάμεις της στρατιάς αμύνονταν από την περιοχή του εργοστασίου «Κόκκινος Οκτώβρης» μέχρι την αριστερή ακτή του Βόλγα - γενικά, οι Γερμανοί είχαν φέρει τους Σοβιετικούς στις ακτές του Βόλγα, ωστόσο, δεν είχαν τις δυνάμεις να περάσουν τελείως τον ποταμό και να εισέλθουν στην πόλη. Εκείνη την ημέρα, η εφημερίδα του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας έγραφε τα εξής: «η μάχη παγκόσμιας σημασίας, η οποία διεξάγεται στο Στάλινγκραντ, μετατράπηκε σε σημαντική, αποφασιστική μάχη. Οι συμμετέχοντες της μάχης του Στάλινγκραντ ξέρουν μονάχα μερικές από τις τρομακτικές λεπτομέρειες, χωρίς να μπορούν να αξιολογήσουν την κατάσταση και να δηλώσουν πως θα λήξει η μάχη....το Στάλινγκραντ είναι η πρώτη μεγάλη πόλη, οι υπερασπιστές της οποίας πολεμάνε μέχρι να καταρρεύσει και ο τελευταίος τοίχος. Οι Βρυξέλλες και το Παρίσι παραδόθηκαν. Ακόμα και η Βαρσοβία δέχθηκε να παραδοθεί. Αλλά, αυτός ο αντίπαλος δεν λυπάται την πόλη του. Η επίθεση μας, αν και έχουμε περισσότερες δυνάμεις, δεν είναι επιτυχής».
Στις 15 Νοεμβρίου, ο Πάουλους έλαβε το παρακάτω τηλεγράφημα από τον Χίτλερ: «από την έμπειρη διοίκηση της 6ης Στρατιάς και των στρατηγών της, εγώ περιμένω, πως με τη συγκέντρωση των δυνάμεων μας θα φθάσουμε στις ακτές του Βόλγα, σε όλο το μήκος του Στάλινγκραντ». Παράλληλα, όμως, οι Σοβιετικοί (62η και 64η Στρατιά) κατάφεραν να σταματήσουν τις επιθέσεις των Γερμανών στην Μεζένσκαγια και στο Κουπορόσνογιε. Στις 16 Νοεμβρίου, οι Γερμανοί ανάγκασαν τους Σοβιετικούς να υποχωρήσουν από το εργοστάσιο «Οδοφράγματα» και κατάφεραν να βγουν στον ποταμό Βόλγα από τα βορειοανατολικά της οδού Μεζένσκαγια. Παράλληλα, οι Σοβιετικοί πέταξαν τέσσερα πακέτα πολεμοφοδίων και τέσσερα πακέτα τροφίμων στο «νησί Λιούντνικοφ». Την επόμενη μέρα, οι Γερμανοί επιτέθηκαν στα χωριά Ρίνοκ και Σπαρτάνοφκα, όπου αμύνονταν η 124η και η 149η ταξιαρχία. Παράλληλα, ο Στάλιν έλαβε την αναφορά των εκπροσώπων του Γενικού Επιτελείου της ΕΣΣΔ, Αλεξάντερ Βασιλέφσκι και Νικολάι Βόρονοφ για την ετοιμότητα του Μετώπου του Στάλινγκραντ να περάσει στην αντεπίθεση - από την άλλη, ο Πάουλους έλαβε διαταγή από τον Χίτλερ να καταλάβει τουλάχιστον το εργοστάσιο πυροβολικών και τις πηγές μεταλλουργίας του Στάλινγκραντ. Στις 18 Νοεμβρίου, οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην περιοχή του εργοστασίου «Οδοφράγματα», καθώς επίσης και στα χωριά Ρίνοκ και Σπαρτάνοφκα. Αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης ήταν η αποδυνάμωση της αριστερής πτέρυγας της μεραρχίας του Λιούντνικοφ. Ωστόσο, η «ομάδα Γκόροχοφ» αντεπιτέθηκε και κατάφερε να διώξει τους Γερμανούς από το Ρίνοκ. Σύμφωνα με αρχεία του Γενικού Επιτελείου της ΕΣΣΔ, κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης της μάχης του Στάλινγκραντ, ο Κόκκινος Στρατός έχασε 323.800 στρατιώτες. Από την άλλη, οι Γερμανοί έχασαν περίπου 700.000 στρατιώτες, 1000 άρματα μάχης, 2000 πυροβόλα και 1400 αεροσκάφη. Η γερμανική επίθεση είχε αποδυναμωθεί, ενώ οι Σοβιετικοί ήταν έτοιμοι να περάσουν στην αντεπίθεση - η επιχείρηση «Ουρανός» σήμαινε την έναρξη της δεύτερης φάσης της μάχης του Στάλινγκραντ και αποτέλεσε ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα του Ανατολικού Μετώπου και γενικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι προετοιμασίες
Η ηγεσία του Κόκκινου Στρατού άρχισε να σχεδιάζει την αντεπίθεση τον Σεπτέμβριο. Σύμφωνα με τον Γκεόργκι Ζούκοφ, ο ίδιος και ο Βασιλέφσκι έλαβαν διαταγή από τον Στάλιν (στις 12 Σεπτεμβρίου) να ετοιμάσουν το σχέδιο της μελλοντικής αντεπίθεσης. Την επόμενη μέρα, ο Ζούκοφ και ο Βασιλέφσκι πρότειναν να κρατήσουν άμυνα στο Στάλινγκραντ μέχρι να κουραστούν οι Γερμανοί και μετά να περάσουν σε αντεπίθεση, η οποία θα άλλαζε τα δεδομένα στον νότιο τομέα του γερμανοσοβιετικού μετώπου υπέρ των Σοβιετικών. Στην αυτοβιογραφία του, «Αναμνήσεις και σκέψεις», ο Ζούκοφ γράφει πως οι Σοβιετικοί θα επιχειρούσαν το κύριο χτύπημα στα άκρα της εχθρικής παράταξης, όπου αμύνονταν οι Ρουμάνοι. Στο ίδιο βιβλίο, ο Ζούκοφ αναφέρει πως οι Σοβιετικοί αποφάσισαν να αποπροσανατολίσουν τους Γερμανούς, έτσι ώστε οι τελευταίοι να θεωρήσουν πως η σοβιετική αντεπίθεση θα διεξαχθεί στο μέτωπο της Ομάδας Στρατιών «Κέντρο». Οι Γερμανοί πείστηκαν και έστειλαν στις περιοχές Σμολένσκ και Βίτεμπσκ φρέσκες μεραρχίες από τη Γαλλία και τη Γερμανία - συνολικά, η Βέρμαχτ έστειλε 12 μεραρχίες στο μέτωπο της Ομάδας Στρατιών «Κέντρο», χωρίς να έχει ιδέα για τη συγκέντρωση 10 στρατιών πεζικού, μιας στρατιάς τεθωρακισμένων και τεσσάρων αεροπορικών στόλων στην περιοχή του Στάλινγκραντ.
Δυνάμεις
Οι Σοβιετικοί συγκέντρωσαν στην περιοχή του Στάλινγκραντ τρία μέτωπα, τα οποία θα περνούσαν στην αντεπίθεση: το Νοτιο-Δυτικό Μέτωπο (1η Στρατιά Φρουρών, 21η Στρατιά, 5η Στρατιά Τεθωρακισμένων, 2ος και 17ος Αεροπορικός Στόλος), το Μέτωπο του Στάλινγκραντ (28η, 51η, 57η, 62η και 64η Στρατιά Πεζικού, 8ος Αεροπορικός Στόλος) και το Μέτωπο του Ντον (24η, 65η και 66η Στρατιά Πεζικού, 16ος Αεροπορικός Στόλος). Στην άλλη άκρη, οι Δυνάμεις του Άξονα είχαν παρατάξει την 8η Ιταλική Στρατιά, την 3η και την 4η Ρουμανική Στρατιά, την 6η Στρατιά του Πάουλους και την 4η Στρατιά Τεθωρακισμένων του Χέρμαν Χοτ - αυτές οι στρατιές αποτελούσαν την Ομάδα Στρατιών «Β». Οι Σοβιετικοί συγκέντρωσαν για την αντεπίθεση 1.103.000 στρατιώτες, 15.501 πυροβόλα, 1463 άρματα μάχης και 1350 μαχητικά αεροσκάφη - από την άλλη, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν 1.011.500 στρατιώτες, 10.290 πυροβόλα, 675 άρματα μάχης και 1216 μαχητικά αεροσκάφη.
Σημειώσεις
<references group = "Σημ."/>
Βιβλιογραφία
Σ‎ Κατηγορία:Όμπλαστ του Βολγκογκράντ Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Σοβιετική Ένωση
18 Νοεμβρίου
17 Νοεμβρίου | 18 Νοεμβρίου | 19 Νοεμβρίου
Η 18η Νοεμβρίου είναι η 322η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (323η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 43 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι
Ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι (Pier Luigi Bersani, 29 Σεπτεμβρίου 1951) είναι Ιταλός πολιτικός και πρώην γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος (Partito Democratico - PD), του κυριότερου κεντροαριστερού κόμματος της Ιταλίας. Διετέλεσε υπουργός Βιομηχανίας, Εμπορίου και Δεξιοτεχνίας την περίοδο 1996-1999, υπουργός Μεταφορών την περίοδο 1999-2001 και υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης την περίοδο 2006-2008. Ο Μπερσάνι υπήρξε ο νικητής των Γενικών Εκλογών του Φεβρουαρίου 2013, χωρίς όμως να καταφέρει να αποσπάσει την απαιτούμενη πλειοψηφία στη Γερουσία, αναγκαία για τον σχηματισμό κυβέρνησης στη χώρα. Κατέστη έτσι ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές της πολιτικής κρίσης που ταλαιπώρησε τη χώρα στις αρχές του 2013.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1951 στην πόλη Μπέτολα της επαρχίας Πιατσέντσα στην Εμίλια-Ρομάνια. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και υπάλληλος σε βενζινάδικο. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Εργάστηκε για μικρό διάστημα ως δάσκαλος πριν ασχοληθεί με την πολιτική. Το 1980 παντρεύτηκε την σύζυγό του Ντανιέλλα Φερράρι, με την οποία απέκτησαν 2 κόρες.
Προσχώρησε αρχικά στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Partito Comunista Italiano, PCI) και στη συνέχεια μεταπήδησε στο Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς (Partito Democratico della Sinistra, PDS), όπου ανέλαβε υπεύθυνος του οικονομικού τομέα. Εκλέχτηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Εμίλια-Ρομάνια, ενώ από το 1993 έως το 1996 διατέλεσε Πρόεδρος της Περιφέρειας.
Με το Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς πήρε μέρος στις εκλογές του 1996, υπό την κεντροαριστερή συμμαχία της «Ελιάς» (L'Ulivo), του Ρομάνο Πρόντι. Ο Μπερσάνι ανέλαβε τη θέση του υπουργού Βιομηχανίας, Εμπορίου και Δεξιοτεχνίας (1996-1999) στην κυβέρνηση Πρόντι, ενώ μετακόμισε στο υπουργείο Μεταφορών (1999-2001) κατά τις κυβερνήσεις των Μάσσιμο Ντ' Αλέμα και Τζουλιάνο Αμάτο.
Το 2004 εκλέχτηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το κόμμα των Δημοκρατών της Αριστεράς (Democratici di Sinistra, DS). Στη νέα κυβέρνηση Πρόντι του 2006, ο Μπερσάνι ανέλαβε υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης της χώρας (2006-2008).
Τον Οκτώβριο του 2009, ως μέλος πια του Δημοκρατικού Κόμματος (Partito Democratico - PD), επικράτησε των εσωκομματικών εκλογών για τη θέση του γραμματέα του κόμματος, διαδεχόμενος στη θέση τον Ντάριο Φραντσεσκίνι.
Οι Γενικές Εκλογές (Φεβρουάριος 2013)
Ο Μπερσάνι υπήρξε υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για τις γενικές εκλογές του 2013, καθώς κέρδισε στις προκριματικές εκλογές του κόμματος τον δήμαρχο της Φλωρεντίας Ματέο Ρέντσι. Ο Μπερσάνι ηγήθηκε του κέντρο-αριστερού συνασπισμού «Ιταλία Κοινό Καλό» (Italia. Bene Comune, IBC) στον οποίο εκτός του Δημοκρατικού Κόμματος συμμετείχαν τα κόμματα Αριστερή Οικολογική Ελευθερία (Sinistra Ecologia Libertà - SE) του Νίκι Βέντολα, Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Partito Socialista Italiano - PSI) του Ρικάρντο Νενσίνι και το Δημοκρατικό Κέντρο (Centro Democratico - CD) του Μπρούνο Ταμπάτσι.
Ο συνασπισμός κατέλαβε την πρώτη θέση (29,5% έναντι 29,1% του Κεντροδεξιού Συνασπισμού, του Σίλβιο Μπερλουσκόνι) και μια καθαρή πλειοψηφία στην Βουλή των Αντιπροσώπων (Κάτω Βουλή), εκμεταλλευόμενη το μπόνους που προσφέρει ο νόμος στο πρώτο κόμμα (345 έδρες σε σύνολο 630 - 54,8% των εδρών).
Αντίθετα, παρά την πρωτιά του Μπερσάνι στις ψήφους (31,6% έναντι 30,7% της Κεντροδεξιάς και 23,8% του Κινήματος 5 Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο) κανένας από τους συνδυασμούς που έλαβαν μέρος στις εκλογές δεν κατάφερε να αποκτήσει καθαρή πλειοψηφία στην Γερουσία, προκαλώντας ανησυχία σε όλη την Ευρώπη υπό τον κίνδυνο ακυβερνησίας στη χώρα. Η Κεντροαριστερά κατέλαβε τις 123 από τις 315 έδρες, έναντι 117 της Κεντροδεξιάς, 54 του Κινήματος 5 Αστέρων και 19 του συνδυασμού του Μάριο Μόντι.
Ακυβερνησία
Στα μέσα Μαρτίου του 2013, και αφού προηγήθηκε η στήριξη γερουσιαστών του Κινήματος 5 Αστέρων στις εκλογές του υποψηφίου της κεντροαριστεράς για την προεδρία της Γερουσίας, Πιέτρο Γκράσο, ο Μπερσάνι έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο. Αν και η Κεντροδεξιά του Μπερλουσκόνι υπήρξε θετική στην σκέψη δημιουργίας μια κυβέρνησης συνεργασίας, ακόμα και με πρωθυπουργό τον ίδιο τον Μπερσάνι, η Κεντροαριστερά απέρριψε την πρόταση. Αντίθετα, αρνητική από την αρχή υπήρξε η πλευρά του Κινήματος των 5 Αστέρων για οποιαδήποτε συνεργασία. Καθώς ο Μπερσάνι δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση, ο πρόεδρος της Ιταλίας ανέλαβε τη διερεύνηση λύσης που θα απέτρεπε τη διενέργεια νέων εκλογών, σχηματίζοντας δύο «επιτροπές σοφών» προκειμένου να επεξεργασθούν τις προγραμματικές προτάσεις για να διερευνήσουν πιθανές συγκλίσεις των κομμάτων και να διευκολύνουν έναν πιθανό σχηματισμό κυβέρνησης.
Διαδικασία εκλογής Προέδρου Ιταλικής Δημοκρατίας και παραίτηση (Απρίλιος 2013)
Καθώς η θητεία του Ναπολιτάνο έφτανε στο τέλος της, η βουλή κλήθηκε να αποφασίσει τον νέο Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, κάτω και από την πίεση της ακυβερνησίας στη χώρα δήλωσε στην εφημερίδα Repubblica έτοιμος να συζητήσει μία υποψηφιότητα της Κεντροαριστεράς για το Κυρηνάλιο, με αντάλλαγμα έναν κυβερνητικό συνασπισμό. Μπερσάνι και Μπερλουσκόνι συμφώνησαν στην υποψηφιότητα του πρώην προέδρου της Γερουσίας Φράνκο Μαρίνι, η οποία όμως προκάλεσε ρήγμα στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Ρέντσι δήλωσε πως «...η επιλογή και υπερψήφιση του Μαρίνι θα ήταν αρνητική για την χώρα...» και πως «...εξυπηρετεί εσωτερικές ανάγκες της πολιτικής, όχι της Ιταλίας...», ενώ αντιδράσεις υπήρξαν και από τον σύμμαχο του Δημοκρατικού Κόμματος στις εκλογές του Φεβρουαρίου, Νίκι Βέντολα. Από την πλευρά του ο Μπέπε Γκρίλο κάλεσε το Δημοκρατικό Κόμμα να στηρίξουν τον δικό του υποψήφιο, η οποία αρχικά υπήρξε η δημοσιογράφος Μιλένα Γκαμπανέλι, μέχρι να αντικατασταθεί η υποψηφιότητά της από αυτή του πρώην υπεύθυνου της αρχής προστασίας προσωπικών δεδομένων, νομικού Στέφανο Ροντοτά.
Με το Δημοκρατικό Κόμμα να βρίσκεται σε διάσπαση, η διαδικασία της 18ης Απριλίου οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Ο Μπερσάνι υπέστη σοβαρή ήττα, με πολλούς βουλευτές του κόμματός του να στρέφονται προς την υποψηφιότητα του Σέρτζιο Καμπαρίνο, ενώ οι βουλευτές της Αριστερής Οικολογικής Ελευθερίας του Βέντολα υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Ροντοτά του κινήματος 5 Αστέρων.
Μετά την πρώτη αποτυχία του κατά τις τρεις πρώτες ψηφοφορίες, ο Μπερσάνι υποστήριξε για υποψήφιο Πρόεδρο τον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας Ρομάνο Πρόντι, που θεωρούταν πως είχε την στήριξη μεγάλου μέρους της Αριστεράς, χωρίς όμως να αποσπά την στήριξη του ηγέτη της Κεντροδεξιάς, Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Κατά την τέταρτη όμως ψηφοφορία, μια μεγάλη μερίδα βουλευτών της Κεντροαριστεράς έσπασαν την κομματική γραμμή και ο Πρόντι δεν εξελέγη ούτε καν με την απλή πλειοψηφία που απαιτείται για την εκλογή προέδρου κατά τον τέταρτο γύρο. Μετά το απογοητευτικό για τον ίδιο αποτέλεσμα, ο Πρόντι ανακοίνωσε πως αποσύρει την υποψηφιότητά του, καθώς όπως δήλωσε στο πρακτορείο ANSA «...δεν υφίστανται πλέον οι αναγκαίες προϋποθέσεις...», ενώ συμπλήρωσε πως «..όποιος με οδήγησε σε αυτή την απόφαση πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του...»
Αργά το βράδυ της 19ης Απριλίου, μετά τα αποτυχημένα αποτελέσματα των δύο υποψηφίων του, ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι ανακοίνωσε επίσημα την πρόθεσή του να παραιτηθεί από τη θέση του γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος, διευκρινίζοντας ότι κάτι τέτοιο πρόκειται να ισχύσει αμέσως μετά την εκλογή νέου προέδρου της Δημοκρατίας. Μιλώντας στη συνεδρίαση του κόμματος του δήλωσε απογοητευμένος πως ''«...ένας στους τέσσερις δικούς μας εκλέκτορες, μας πρόδωσε. Είναι κάτι το πολύ σοβαρό, απαράδεκτο...»'' Ο Μπερσάνι, ο Μπερλουσκόνι και ο Μάριο Μόντι, προσδοκώντας σε μια λύση του νέου πολιτικού αδιεξόδου, ζήτησαν την επανεκλογή του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο στη θέση του Προέδρου. Αποδεχόμενος την πρόταση, ο Ναπολιτάνο εκλέχθηκε στην έκτη, τελικά, ψηφοφορία της 20ης Απριλίου με άνετη επικράτηση και έγινε έτσι ο πρώτος Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας στη σύγχρονη ιστορία της χώρας που επανεκλέγεται πρόεδρος για δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Αμέσως μετά την επανεκλογή Ναπολιτάνο, ο Μπερσάνι υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του γραμματέα του κόμματος, επισημαίνοντας ταυτόχρονα πως «...η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν μπορεί να συγκαλύψει το πολιτικό πρόβλημα...»
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Αναγέννηση Θρακομακεδόνων
Η Αναγέννηση Θρακομακεδόνων είναι ένα αθλητικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που λειτουργεί στους Θρακομακεδόνες από το 2007 με σκοπό την καλλιέργεια, την ανάπτυξη και την διάδοση του ποδοσφαίρου και γενικότερα του αθλητισμού και του φίλαθλου πνεύματος. Η Αναγέννηση Θρακομακεδόνων συμμετέχει σε όλες τις κατηγορίες του Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου σάλας ανδρών
Juniors
Η ομάδα του αγωνιστικού τμήματος των Juniors συμμετείχε στο επίσημο πρωτάθλημα της ΠΕΠΣΣ, στον Α' Όμιλο, με τη συμμετοχή 8 ομάδων. Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου (σε 14 αγώνες), η Αναγέννηση Θρακομακεδόνων τερμάτισε στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα αήττητη με 42 βαθμούς. Στον τελικό του πρωταθλήματος, η ομάδα κέρδισε στα πέναλτι τον Ηνίοχο με 2-1 (0-0 κανονική διάρκεια + παράταση) και ανακηρύχθηκε ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ για την σεζόν 2016-2017.
Παμπαίδες
Η ομάδα των Παμπαίδων συμμετείχε στο επίσημο πρωτάθλημα της ΠΕΠΣΣ, στον Α' Όμιλο, με τη συμμετοχή 6 ομάδων. Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου (12 αγώνες), η ομάδα βρέθηκε στην τρίτη θέση του βαθμολογικού πίνακα με 19 βαθμούς.Επίσης, κατέκτησε την πρώτη θέση στο τουρνουά "ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΑΙ" της ΠΕΠΣΣ, νικώντας στον τελικό τον Αίαντα Παλλήνης με 5-7.
Παίδες
Η ομάδα των Πάιδων κατέκτησε το κύπελο της "ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΑΙ 2018"
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας
Μουσεζίμπ Μαρδούκ
Ο Μουσεζίμπ Μαρδούκ υπήρξε βασιλιάς της Βαβυλώνας (693-689), Χαλδαίος πρίγκηπας που επιλέγη από τους Ελαμίτες να τοποθετηθεί βασιλιάς της Βαβυλώνας ως διάδοχος του Νεργκάλ Ουσεζίμπ όταν συνελήφθη από τους Ασσυρίους προκειμένου να συνεχίσουν την αντίστασή τους που εξακολουθούσε να είναι επιτυχής με τη βοήθεια του Ελαμίτη βασιλιά Ουμπάν Νιμενά. Όταν ο Ουμπάν Νιμενά πέθανε από εγκεφαλικό, ο Μουσεζίμπ Μαρδούκ έχασε τον καλύτερο σύμμαχό του κατά των Ασσυρίων και ο Σενναχειρείμ βρήκε τη μεγάλη ευκαιρία να καταλάβει εύκολα τη Βαβυλώνα (689 π.χ.) για να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου του έκαψε την πόλη, λεηλάτησε τον ναό του Μαρδούκ στην Εσαγκίλα και γκρέμισε τα προστατευτικά τείχη από τα νερά του Ευφράτη. Ο ίδιος ο Μουσεζίμπ Μαρδούκ σκοτώθηκε στη μάχη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Χαλδαίοι
Νίκος Τριανταφύλλου
Ο Νίκος Τριανταφύλλου (1915-1948) ήταν δάσκαλος, αντιστασιακός, διοικητής τάγματος του ΕΛΑΣ και συνταγματάρχης του ΔΣΕ. Σκοτώθηκε τον Φεβρουάριο του 1948 στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου.
Βιογραφικό
Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στην πατρίδα του. Στην Κατοχή εργαζόταν ως δάσκαλος, εντάχθηκε στο ΕΑΜ και αργότερα στον ΕΛΑΣ με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Ήδη από το 1942 είχε γίνει μέλος του ΚΚΕ. Αργότερα έγινε διοικητής τάγματος του ΕΛΑΣ.
Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας και το ξέσπασμα της λευκής τρομοκρατίας, ο Τριανταφύλλου πήρε τον δρόμο του βουνού και έγινε επικεφαλής ομάδας καταδιωκόμενων πρώην Ελασιτών στη Στερεά Ελλάδα. Τον Ιανουάριο του 1947 ανέλαβε διοικητής του Αρχηγείου Φθιώτιδας με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Ο Τριανταφύλλου αντιμετώπισε με επιτυχία τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις "Τέρμινους" και "Λαίλαψ" στη Στερεά Ελλάδα την άνοιξη και τον Σεπτέμβριο του 1947.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Αιθινόλη
Η Αιθινόλη ή υνόλη ή υδροξυαιθίνιο ή υδροξυακετυλένιο είναι η απλούστερη, αν και ασταθής, αλκινόλη, δηλαδή άκυκλη αλκοόλη με έναν τριπλό δεσμό και ένα υδροξύλιο. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τον τύπο HC ≡ COH. Με βάση το χημικό της τύπο, C2H2O, είναι «τυπικός» υδατάνθρακας (δηλαδή έχει την αναλογία ατόμων υδρογόνου - οξυγόνου 2:1, που έχει και το νερό, αλλά χωρίς να είναι πραγματικό σάκχαρο) και έχει τα ακόλουθα δύο (2) ισομερή:
Ταυτομέρεια
Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την αιθενόνη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της κετένης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών αιθινόλης. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις : Σε χαμηλές θερμοκρασίες, πάνω από βάση από στερεό αργό, είναι πιθανός ο σχηματισμός υπολογίσιμης ποσότητας αιθινόλης, με την παραπάνω αντίδραση.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ελάσσονα ταυτομερή Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
1,3-βουταδιένιο
Το βουταδιένιο-1,3 ή διβινύλιο είναι μέλος της ομόλογης σειράς των αλκαδιενίων, δηλαδή ένας ακόρεστος, άκυκλος υδρογονάνθρακας με δύο διπλούς δεσμούς. Είναι ταυτόχρονα και το πρώτο μέλος της υπομόλογης σειράς των συζυγιακών αλκαδιενίων, δηλαδή των αλκαδιενίων με τους δυο διπλούς δεσμούς συνεχόμενους. Ο χημικός του τύπος είναι: C4H6, ενώ ο σύντομος συντακτικός του: CH2=CHCH=CH2. Είναι ένα άχρωμο αέριο που χρησιμοποιείται ευρύτατα ως πρώτη ύλη σύνθεσης άλλων οργανικών ενώσεων και ιδιαίτερα για την παραγωγή του πολυβινυλίου, του συνθετικού καουτσούκ και του νάυλον. Έχει ένα επίπεδο μόριο, του οποίου όλα τα άτομα άνθρακα βρίσκονται σε sp2 υβριδισμό. Έχει οκτώ (8) ισομερή:
Ιστορία
Το 1863 ένας Γάλλος χημικός απομόνωσε έναν προηγουμένως άγνωστο υδρογονάνθρακα με πυρόλυση αμυλικής αλκοόλης (C5H11OH). Αυτός ο υδρογονάνθρακας ταυτοποιήθηκε ως «βουταδιένιο» (εννοώντας το -1,3 ισομερές, αφού το άλλο ήταν ακόμη τελείως άγνωστο) το 1886, αφότου ο Henry Edward Armstrong τον ξανααπομόνωσε, αυτή τη φορά ανάμεσα στα προϊόντα πυρόλυσης του πετρελαίου. Το 1910, ένας Ρώσος χημικός, ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ, πολυμέρισε το βουταδιένιο-1,3, σχηματίζοντας ένα προϊόν που έμοιαζε με το καουτσούκ. Ωστόσο αυτό το πολυμερές ήταν πολύ μαλακό για να αντικαταστήσει το φυσικό καουτσούκ σε πολλές χρήσεις του, ειδικά στην κατασκευή ελαστικών αυτοκινήτων.
Η βιομηχανία άρχισε να αξιοποιεί το βουταδιένιο-1,3 μερικά χρόνια αργότερα, ιδιαίτερα πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλές χώρες διαπίστωσαν τότε ότι σε περίπτωση πολέμου, κινδύνευαν να αποκοπούν από τις φυτείες του φυσικού καουτσούκ, που ελέγχονταν σε μεγάλο βαθμό άμεσα ή έμμεσα από το Ηνωμένο Βασίλειο. Έτσι άρχισαν να αναζητούν τρόπους περιορισμού της εξάρτησής του απ' αυτό το φυσικό προϊόν. Το 1929, οι Eduard Tschunker και Walter Bock, που εργάζονταν για την IG Farben στη Γερμανία, έφτιαξαν ένα συμπολυμερές βουταδιενίου-1,3 και στυρολίου που μπορούσε να υποκαταστήσει το φυσικό καουτσούκ στα ελαστικά των οχημάτων. Η μέθοδος γρήγορα διαδόθηκε παγκοσμίως. Διέφερε όμως η πρώτη ύλη παραγωγής βουταδιένιου-1,3: Η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν αιθανόλη που προέρχονταν από τη ζύμωση δημητριακών, ενώ η Γερμανία προτιμούσε το αιθίνιο, που προέρχονταν από τα κοιτάσματα ασβεστόλιθου και γαιάνθρακά της.
Πυρόλυση κλασμάτων πετρελαίου με ατμό
Στις ΗΠΑ, τη Δυτική Ευρώπη και την Ιαπωνία, το βουταδιένιο-1,3 παράγονταν ως ένα παραπροϊόν της πυρόλυσης με ατμό κλασμάτων πετρελαίου, δηλαδή αλειφατικών υδρογονανθράκων που θερμαίνονταν σύντομα σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες (συχνά ακόμη και πάνω από 900 °C). Σ' αυτές τις συνθήκες, πολλοί αλειφατικοί υδρογονάνθρακες δίνουν υδρογόνο και ένα πολύπλοκο μίγμα κορεσμένων και ακόρεστων υδρογονανθράκων, που περιλαμβάνουν βουταδιένιο-1,3. Η ποσότητα παραγωγής του βουταδιενίου-1,3 μ' αυτήν τη μέθοδο εξαρτάται βασικά από το αρχικό μίγμα υδρογονανθράκων που πυρολύεται. Ελαφρά μίγματα, δηλαδή τέτοια που περιέχουν ελαφρούς υδρογονάνθρακες όπως π.χ. το αιθάνιο, παράγουν κυρίως αιθένιο όταν πυρολύονται. Βαρύτερα μίγματα, δηλαδή τέτοια που περιέχουν βαρύτερους υδρογονάνθρακες, δίνουν μεγαλύτερα ποσοστά βαρύτερων ολεφινών (ακόρεστων υδρογονανθράκων, άσχετα από την ομόλογη σειρά που ανήκουν), όπως το βουταδιένιο-1,3 και διάφορους αρωμαρτικούς υδρογονάνθρκες.
Το βουταδιένιο-1,3 τυπικά απομονώνεται από το κλάσμα των υδρογονανθράκων που περιέχουν τέσσερα (4) άτομα άνθρακα που παράγεται με πυρόλυση με ατμό με διάλυση σε έναν πολικό αλλά απρωτικό διαλύτη, όπως το αιθανονιτρίλιο (CH3CN) ή το Ν,Ν-διμεθυλομεθαναμίδιο [HCON(CH3)2], από τα οποία λαμβάνεται μετά με απόσταξη.
Καταλυτική αφυδρογόνωση βουτανίου
Το βουταδιένιο-1,3 μπορεί επίσης να παραχθεί με καταλυτική αφυδρογόνωση δύο (2) μορίων υδρογόνου βουτανίου. Το πρώτο τέτοιο εργοστάσιο άρχισε να λειτουργεί το 1987 στο Χιούστον του Τέξας των ΗΠΑ, παράγοντας 65.000 τόνους βουταδιενίου-1,3 το χρόνο :
Από αιθανόλη
1. Η μέθοδος που αναπτύχθηκε από τον Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ, κατά την οποία η αιθανόλη, με θέρμανση στους 400–450 °C πάνω από μια ποικιλία οξείδια μετάλλων (MxOy), ως καταλύτες, μετατρέπεται σε βουταδιένιο-1,3, νερό και υδρογόνο ::
Αυτή η μέθοδος ήταν η βασική για την παραγωγή συνθετικού καουτσούκ από την ΕΣΣΔ κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την περίοδο Ψυχρού Πολέμου, αλλά παραμένει ακόμη σε περιορισμένη χρήση στη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη.
2. Η μέθοδος αναπτύχθηκε από τον επίσης Ρώσο χημικό Ivan Ostromislensky: Μέρος της αιθανόλης οξειδώνται προς αιθανάλη (CH3CHO), με την οποία αντιδρά η υπόλοιπη αιθανόλη στους 325–350 °C, πάνω από ταντάλιο και πορώδες πυρίτιο ως καταλύτες, παράγοντας βουταδιένιο-1,3 και νερό :
Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε από τις ΗΠΑ κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και είναι σε χρήση στην Κίνα και την Ινδία.
Με αφυδάτωση διολών
Με ενδομοριακή αφυδάτωση (δύο μορίων νερού) βουτανοδιόλης-1,4 παράγεται βουταδιένιο-1,3. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
Με απόσπαση υδραλογόνου
Με απόσπαση δύο μορίων υδραλογόνου (HX) από 1,4-διαλοβουτάνιο παράγεται βουταδιένιο-1,3 :
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση δύο μορίων αλογόνου (X2) από 1,1,4,4-τετρααλοβουτάνιο παράγεται βουταδιένιο-1,3 :
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε βουταδιένιο-1,3, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε μεθανάλη και γλυοξάλη :
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση προπενίου, αντιστοιχεί σε προσθήκη H2O2 :
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου. Παράγει βουτεν-2-διόλη-1,4: 2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου. Παράγει βουτεν-2-διόλη-1,4: 3. Μέθοδος Sharpless. Παράγει βουτεν-2-διόλη-1,4: 4. Μέθοδος Woodward. Παράγει βουτεν-2-διόλη-1,4: 5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,5-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε πεντεν-2-διόλη-1,5, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 1-υδροξυπεντανόνη-3:
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση), με 1,4-προσθήκη παράγεται 2-βουτεν-1-όλη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου. Παράγεται τρι(βουτ-2-ενυλο)βοράνιο και στη συνέχεια 2-βουτεν-1-όλη :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο και έπειτα αναγωγή. Παράγεται 2-βουτεν-1-όλη:
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Prins με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε προπαδιένιο απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2,4-πενταδιενόλη:
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε βουταδιένιο-1,3 παράγεται 4-αλοβουτεν-2-όλη-1 :
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση προπαδιενίου σχηματίζεται αρχικά E-βουτένιο-2 και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου) βουτάνιο :
Αλογόνωση
Με προσθήκη αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε βουταδιένιο-1,3 έχουμε προσθήκη στους διπλούς δεσμούς. Παράγεται αρχικά 1,4-διαλοβουτένιο-2 και στη συνέχεια, με περίσσεια αλογόνου, 1,2,3,4-τετρααλοβουτάνιο. Π.χ. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε 1,3-βουταδιένιο παράγεται αρχικά 1-αλο-2-βουτένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, σχεδόν ισομοριακό μίγμα 1,2-διαλοβουτάνιου και 1,3-διαλοβουτάνιου. :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε βουταδιένιο-1,3 παράγεται πεντεν-3-νιτρίλιο:
Καταλυτική αμμωνίωση
1. Προσθήκη αμμωνίας (NH3). Παράγεται βουτεν-2-αμίνη-1. Π.χ.:
2. Προσθήκη πρωτοταγούς αμίνης. Π.χ. με μεθυλαμίνη παράγεται Ν-μεθυλοβουτεν-2-αμίνη-1:
3. Προσθήκη δευτεροταγούς αμίνης. Π.χ. με διμεθυλαμίνη παράγεται N,N-διμεθυλοβουτεν-2-αμίνη-1:
Καταλυτική φορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε βουταδιένιο-1,3 παράγεται πεντεν-3-άλη. Π.χ.:
Αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση βουταδιένιου-1,3 (διένιου) π.χ. σε αιθένιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Diels–Adler) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοεξενίου. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 παίρνουμε κυκλοεξένιο : 40 px
Πηγές
Κατηγορία:Αλκαδιένια Κατηγορία:C4
Άλβα Κέιπ
Πλοίο κακότυχο, το Άλβα Κέιπ, 11.252 τόννων, στοίχισε τη ζωή σε συνολικά 37 ναυτικούς μέσα σε δύο εβδομάδες του Ιουνίου του 1966. Στις 16 Ιουνίου συγκρούστηκε μέσα στο λιμάνι της Νέας Υόρκης με το αμερικανικό δεξαμενόπλοιο Τέξακο Μασατσούσετς. Τα δύο πλοία τυλίχθηκαν αμέσως στις φλόγες και από τα 100 άτομα που τα επάνδρωναν, τα 33 βρήκαν φρικτό θάνατο στα φλεγόμενα καταστρώματα. Το Άλβα Κέιπ σώθηκε αλλά λίγες ημέρες αργότερα, στις 28 Ιουνίου, νέα πυρκαγιά ξέσπασε ενώ ξεφόρτωνε νάφθα στη Νέα Υόρκη. Τέσσερα άτομα έχασαν τη ζωή τους ενώ το φλεγόμενο κουφάρι του ήταν πλέον επικίνδυνο για τα υπόλοιπα πλοία που χρησιμοποιούσαν το πολυσύχναστο λιμάνι. Έτσι, στις 3 Ιουλίου, το Άλβα Κέιπ σύρθηκε στα ανοικτά. Εκεί ανέλαβαν να το αποτελειώσουν οι κανονιοφόροι της αμερικανικής ακτοφυλακής. Με τα πυροβόλα τους έβαλλαν κατά του καταδικασμένου πλοίου, που βυθίστηκε τελικά έχοντας δεχθεί 57 πλήγματα, για να αφήσει στην επιφάνεια μόνο μία κηλίδα και το φλεγόμενο υπόλειμμα του φορτίου του.
Παραπομπές
Αλβα
Εγιαλέτι της Βοσνίας
Ιστορία
Δημιουργήθηκε το 1580  με οκτώ Σαντζάκια που αποσπάστηκαν από το Βιλαέτι της Βούδα και το Βιλαέτι της Ρωμυλίας. Στα μέσα του 17ου αιώνα το βιλαέτι περιλάμβανε σχεδόν ολόκληρη την επικράτεια της σημερινής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, καθώς και περιοχή του το Μαυροβουνίου. Διατηρήθηκε έως το 1867.
Κατά τη διάρκεια των Οθωμανικών πολέμων στην Ευρώπη το έδαφος της Βοσνίας άρχισε να παρακμάζει. Μετά την ειρήνη του Κάρλοβατς η έκτασή του μειώθηκε σε τέσσερα Σαντζάκια και τα τρία από αυτά με μειωμένο έδαφος. Αναφέρεται ότι τον 19ο αιώνα καταλάμβανε 20.281 τετραγωνικά μίλια (52.530 χιλιόμετρα 2 ). Το 1831, ο Βόσνιος Καπουδάν Χουσεΐν Gradaščević κατέλαβε το Τράβνικ ζητώντας την αυτονομία και το τέλος των στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων στη Βοσνία. Η εξέγερση καταπνίγηκε, και το 1833 το η Ερζεγοβίνη διαχωρίζεται από το Βοσνιακό βιλαέτι και έγινε το Σαντζάκι της Ερζεγοβίνης, με επικεφαλής έναν βεζίρη, τον Αλή Πασά Rizvanbegović, ως ανταμοιβή για τη συμβολή του στη συντριβή της εξέγερσης. Μετά το θάνατό του το 1851 εντάχθηκε στο Βιλαέτι της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Πρώτη πρωτεύουσα ήταν το Σαράγεβο (1463-1583)  1851-1878), έπειτα μεταφέρθηκε στην Μπάνια Λούκα (1583-1686), στο Τράβνικ (1686-1851) , και πάλι στο Σεράγεβο (1851-1878). Ήταν μια από τις πρώτες οθωμανικές επαρχίες που έγινε βιλαέτι μετά από τη διοικητική μεταρρύθμιση του 1865, και μέχρι το 1867 είχε συσταθεί το βιλαέτι της Βοσνίας.
Σαντζάκια
Η διοικητική διαίρεση της εγιαλετιού της Βοσνίας πριν από 1699 ήταν η εξής::
Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Βοσνία αποτελείται από 7 σαντζάκια:
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Εγιαλέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Οθωμανικό Μαυροβούνιο Κατηγορία:Ιστορία της Βοϊβοντίνα Κατηγορία:Οθωμανική Κροατία
Funny Face
Το Funny Face   (εναλλακτικός τίτλος: Έξυπνο μουτράκι)  είναι μια αμερικανική μουσική ρομαντική κωμωδία του 1957 σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Ντόνεν και σενάριο Λέονταρντ Γκέρσε, που περιέχει τραγούδια των Τζορτζ και Άιρα Γκέρσουιν. Αν και έχει τον ίδιο τίτλο με το μιούζικαλ που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1927, το Funny Face των αδερφών Γκέρσουιν, και με τον ίδιο σταρ (Φρεντ Αστέρ), η πλοκή είναι τελείως διαφορετική και περιέχει μόνο τέσσερα τραγούδια του θεατρικού μιούζικαλ. Μαζί με τον Αστέρ, στην ταινία πρωταγωνιστούν η Όντρεϊ Χέπμπορν και η Κέι Τόμσον.
Πλοκή
Βρίσκουν αυτό που θέλουν στο Embryo Concepts, το οποίο διευθύνει η ντροπαλή βοηθός και ερασιτέχνης φιλόσοφος Τζο Στόκτον. Η Τζο πιστεύει ότι η βιομηχανία της μόδας και το μόντελινγκ είναι ανοησία. Η Μάγκι αποφασίζει να χρησιμοποιήσει την Τζο, αλλά μετά την πρώτη φωτογράφιση την κλειδώνει έξω για να μη διακόψει την κατάληψη του καταστήματος από τη Μάγκι. Το συνεργείο φεύγει από το κατάστημα σαστισμένο. Ο Ντικ μένει πίσω για να βοηθήσει στο καθάρισμα, ζητά συγγνώμη από την Τζο και μετά τη φιλάει παρορμητικά. Η Τζο τον διώχνει, αλλά το τραγούδι της "How Long Has This Been Going On?" δείχνει ότι κάτι νιώθει για αυτόν.
Αυτό που θέλει πάνω απ' όλα η Τζο είναι να πάει στο Παρίσι και να παρακολουθήσει τις διαλέξεις φιλοσοφίας του διάσημου καθηγητή Εμίλ Φλοστρ για την ενσυναίσθηση. Όταν ο Ντικ μπαίνει στον σκοτεινό θάλαμο, βλέπει στο πρόσωπο της Τζο κάτι νέο και φρέσκο και το θεωρεί τέλειο για την καμπάνια, στην οποία θα δώσει «χαρακτήρα», «πνεύμα» και «ευφυΐα». Στέλνει να βρουν τη Τζο, με την πρόφαση ότι θέλουν να παραγγείλουν βιβλία από το κατάστημά της. Μόλις εκείνη φτάσει, προσπαθούν να της κόψουν τα μαλλιά. Εξοργισμένη, ξεφεύγει και κρύβεται στον σκοτεινό θάλαμο όπου εργάζεται ο Ντικ. Όταν ο Ντικ αναφέρει το Παρίσι, η Τζο ενδιαφέρεται για την ευκαιρία να δει τον καθηγητή Φλοστρ και τελικά πείθεται να γίνει μοντέλο για το περιοδικό. Ο Ντικ τραγουδάει το "Funny Face".
Σύντομα, η Μάγκι, ο Ντικ και η Τζο πηγαίνουν στο Παρίσι για να προετοιμαστούν για μια μεγάλη επίδειξη μόδας, τραβώντας φωτογραφίες σε διάσημα αξιοθέατα της πόλης. Κατά τη διάρκεια των διαφόρων γυρισμάτων, η Τζο και ο Ντικ ερωτεύονται. Ένα βράδυ, ενώ η Τζο ετοιμάζεται για ένα γκαλά, μαθαίνει ότι ο Φλοστρ δίνει μια διάλεξη σε ένα κοντινό καφέ, την οποία πηγαίνει να παρακολουθήσει. Τελικά, ο Ντικ τη φέρνει πίσω και τσακώνονται στα εγκαίνια του γκαλά, με αποτέλεσμα η Τζο να γίνει ρεζίλι και η Μέγκι να εξοργιστεί.
Η Τζο πηγαίνει στο σπίτι του Φλοστρ για να του μιλήσει. Η Μάγκι και ο Ντικ καταφέρνουν να μπουν στο σουαρέ που γίνεται εκεί. Αφού ερμηνεύσουν ένα αυτοσχέδιο τραγούδι και χορέψουν για τους μαθητές του Φλοστρ, έρχονται αντιμέτωποι με την Τζο και τον Φλοστρ. Ο Ντικ κάνει τον Φλοστρ να πέσει και να χτυπήσει. Η Τζο τους διώχνει, αλλά όταν έρχεται ο Φλοστρ, προσπαθεί να την αποπλανήσει. Σοκαρισμένη από τη συμπεριφορά του «είδωλου» της, του σπάει ένα βάζο στο κεφάλι και φεύγει τρέχοντας, για να επιστρέψει ακριβώς στην ώρα της και να λάβει μέρος στην επίδειξη μόδας. Κατά τη διάρκεια της επίδειξης, η Μάγκι προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον Ντικ, ο οποίος σχεδιάζει να φύγει από το Παρίσι. Πριν από το φινάλε της με το νυφικό, η Τζο κοιτάζει έξω από το παράθυρο και βλέπει το αεροπλάνο με το οποίο υποτίθεται ότι φεύγει ο Ντικ. Πιστεύοντας ότι αρνήθηκε να επιστρέψει κοντά της, βγαίνει από την πασαρέλα δακρυσμένη στο τέλος της επίδειξης.
Εντωμεταξύ, ο Ντικ είναι ακόμα στο αεροδρόμιο. Συναντά τον Φλοστρ και μαθαίνει πώς η Τζο του επιτέθηκε. Συνειδητοποιώντας τα αισθήματα της Τζο, ο Ντικ επιστρέφει στην επίδειξη μόδας, αλλά η Τζο δεν είναι πουθενά. Τελικά, αφού εφάρμοσε τις ιδέες της ενσυναίσθησης κατ' εντολή της Μάγκι, ο Ντικ μαντεύει ότι η Τζο θα επέστρεφε στην εκκλησία όπου την είχε φωτογραφίσει με νυφικό και μοιράστηκαν την πρώτη τους ρομαντική στιγμή. Φτάνοντας εκεί, τη βρίσκει με το νυφικό. Συμμετέχουν στο ντουέτο "S Wonderful" και αγκαλιάζονται.
Παραγωγή
μικρογραφία| Ρούχα που φορούσε η [[Όντρεϊ Χέπμπορν|Χέπμπορν στο Funny Face]] Η πλοκή της κινηματογραφικής εκδοχής είναι πολύ διαφορετική από αυτή του μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, και έχουν απομείνει μόνο τέσσερα από τα τραγούδια. Ο Φρεντ Αστέρ πρωταγωνιστούσε και στη θεατρική εκδοχή μαζί με την αδερφή του, Αντέλ Αστέρ. Η πλοκή της ταινίας είναι προσαρμογή ενός άλλος μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, του Wedding Bells, του Λέοναρντ Γκέρσι. Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν Wedding Day (Ελληνικά: Ημέρα γάμου).
Η Όντρεϊ Χέπμπορν τραγουδά η ίδια τα τραγούδια σε αυτό το μιούζικαλ, που είναι το πρώτο της. Ερμηνεύει σόλο το "How Long Has This Been Going On?", ντουέτο με τον Αστέρ το "'S Wonderful", ντουέτο με την Κέι Τόμσον το "On How to Be Lovely" και μαζί με πολλούς άλλους το "Bonjour, Paris!".
Όπως συνέβαινε με πολλούς από τους συμπρωταγωνιστές της, ο Αστέρ ήταν πολύ μεγαλύτερος από τη Χέπμπορν. Στα 58 του, τρεις δεκαετίες μεγαλύτερος από τη Χέπμπορν, πλησίαζε στο τέλος της καριέρας του στον μουσικό κινηματογράφο, όταν γύρισε αυτό, το δεύτερο από τα τρία μιούζικαλ με γαλλική θεματολογία που έκανε τη δεκαετία του 1950. Σύμφωνα με την Χέπμπορν, η ίδια επέμεινε στον Αστέρ ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή της. Η Τόμσον, η οποία συνήθως εργαζόταν στα παρασκήνια ως μουσική σκηνοθέτης ταινιών, κάνει μια σπάνια εμφάνιση μπροστά από την κάμερα ως Μάγκι Πρέσκοτ, συντάκτρια περιοδικού μόδας.
Ο χαρακτήρας του Αστέρ βασίστηκε χαλαρά στην καριέρα του Ρίτσαρντ Άβεντον,   ο οποίος παρείχε μια σειρά από φωτογραφίες που προβλήθηκαν στην ταινία, συμπεριλαμβανομένων αυτών στους τίτλους έναρξης. Πιθανώς η πιο διάσημη εικόνα από την ταινία είναι το σκόπιμα υπερεκτεθειμένο κοντινό πλάνο στο πρόσωπο της Χέπμπορν στο οποίο είναι ορατά μόνο τα χαρακτηριστικά του προσώπου της - τα μάτια, τα φρύδια, η μύτη και το στόμα της. Αυτή η εικόνα εμφανίζεται σύντομα σε ασπρόμαυρο στους τίτλους αρχής και είναι σχεδιασμένη από την Avedon.
Εισπράξεις
Στην αρχική κυκλοφορία, το Funny Face ήταν εισπρακτική απογοήτευση και δεν κατάφερε να βγάλει τα χρήματά του. Ωστόσο, το 1964, όταν κυκλοφόρησε το Ωραία μου κυρία (επίσης με πρωταγωνίστρια τη Όντρεϊ Χέπμπορν) με εξαιρετικές κριτικές και τεράστιες εισπράξεις, η Paramount Pictures επανακυκλοφόρησε το Funny Face στις αίθουσες. Ως αποτέλεσμα, η ταινία συγκέντρωσε πολύ κόσμο και τελικά απέφερε κέρδη.
Κριτικές
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία 88%, βασισμένη σε 40 κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,8/10.
Άλλα μέσα
Μέχρι σήμερα, το Funny Face έχει κυκλοφορήσει σε ντιβιντί στη Βόρεια Αμερική σε τρεις εκδόσεις από την Paramount Home Entertainment: το 2001, το 2007 και το 2009. Η έκδοση του 2007 έχει έξτρα στοιχεία, καθώς και βελτιωμένη ποιότητα εικόνας και ήχου. Η έκδοση του 2009 βγήκε σε δύο δίσκους και περιλαμβάνει έξτρα που δεν περιλαμβάνονται στην έκδοση του 2007, όπως τα "Think Pink", "This is VistaVision" και "Fashion Photographers Exposur" του Kay Thompson.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957
Οι Πάπυροι (τοιχογραφία)
«Οι Πάπυροι» είναι τοιχογραφία, η οποία κοσμούσε τον νότιο, τον δυτικό και τον βόρειο τοίχο της δυτικής πλευράς του δωματίου 1 της Οικίας των Γυναικών στο προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης.
Η τοιχογραφία βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας στα Φηρά της Σαντορίνης.
Διαστάσεις
Διαστάσεις σε μέτρα.
Περιγραφή
Αρχικά είχε θεωρηθεί ότι τα λουλούδια της τοιχογραφίας ήταν Pancratium Maritimum L. (κρίνο της θάλασσας), τελικά, όμως, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για Cyperus Papyrus (κύπειρος ο πάπυρος), γεγονός που ενισχύεται από το μέγεθος που έχουν τα φυτά στην τοιχογραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παπυροι Κατηγορία:Τοιχογραφίες
Νεργκάλ ουσεζίμπ
Ο Νεργκάλ ουσεζίμπ υπήρξε βασιλιάς της Βαβυλώνας (694-693) Βαβυλώνιος ευγενείς που τοποθετήθηκε από τους Ελαμίτες βασιλιάς της Βαβυλώνας όταν κατέλαβαν την πόλη από τους Ασσυρίους δολοφονώντας τον προηγούμενο βασιλιά Ασούρ ναδίν σουμί, γιο του βασιλιά της Ασσυρίας Σενναχειρείμ, αλλά κυβέρνησε λιγότερο από έναν χρόνο. Ο Σενναχειρείμ έκανε σκληρή επίθεση στην Βαβυλώνα για να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου του ο ίδιος ο Νεργκάλ ουσεζίμπ ηττήθηκε σε μάχη τον Σεπτέμβριο του 693 κοντά στην Νιππούρ συνελήφθη από τους Ασσυρίους. Απο τότε η τύχη του αγνοείται, αλλά οι Ασσύριοι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την Βαβυλώνα, συνέχισαν την αντίσταση τους τοποθετώντας νέο βασιλιά τον Μουσεζίμπ Μαρδούκ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Φαίδων Βεγλερής
Ο Φαίδων Βεγλερής (1903 - 12 Αυγούστου 1998) ήταν Έλληνας νομικός που διετέλεσε καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Θεοχάρη Βεγλερή, διδάκτορα νομικής και νομάρχη Λέσβου, και της Ευγενίας Αντίπα. Θείος του ήταν ο Γρηγόριος Βεγλερής. Φοίτησε στη Ζωγράφειο και Ροβέρτειο Σχολή και σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια του Μπορντό και των Παρισίων, του οποίου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ Διοικητικού Δικαίου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην Αθήνα και το 1935 εξελέγη υφηγητής του διοικητικού δικαίου. Απολύθηκε από το μεταξικό καθεστώς και κρατήθηκε στις Φυλακές Αβέρωφ και στα κρατητήρια στην Αίγινα. Η προσήλωσή του στις δημοκρατικές αξίες θεωρείται ότι καθυστέρησε σημαντικά την ακαδημαϊκή του εξέλιξη με αποτέλεσμα να εκλεγεί έκτακτος καθηγητής Διοικητικού Δικαίου μόλις το 1956. Το 1960 ανέλαβε τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1965 κατά τα γεγονότα της Αποστασίας με άρθρα του στηλίτευσε τους χειρισμούς και τις παρεμβάσεις του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄.
Μετά την πτώση της δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα συνεχίζοντας την πλούσια επιστημονική και κοινωνική του δράση. Από το Πανεπιστήμιο αποχώρησε ως Ομότιμος καθηγητής Διοικητικού Δικαίου. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικών Επιστημών», αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για τα «δικαιώματα του ανθρώπου» του Συμβουλίου της Ευρώπης, μέλος της επιτροπής για τη σύνταξη του Κώδικα περί Δήμων και Κοινοτήτων, μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού "Το Σύνταγμα" καθώς και Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (1974 - 1996). Άσκησε μάχιμη δικηγορία στο Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Είχε συγγράψει πλήθος επιστημονικών έργων ενώ ιδιαίτερα σημαντική ήταν η κριτική ανάλυση της νομολογίας των δικαστηρίων που πραγματοποίησε και που αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του επιστημονικού του έργου.
Απεβίωσε στις 12 Αυγούστου 1998.
Αλέκος Ε. Φλωράκης
Ο '''Αλέκος Ε. Φλωράκης''' (Αθήνα, 1948) είναι Έλληνας ποιητής και εθνολόγος.
Ζει και εργάζεται μόνιμα στην Τήνο.
ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ TIMHTIKEΣ ΔIAKPIΣEIΣ
– Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, 1972, για το βιβλίο του Τήνος· λαϊκός πολιτισμός.
– A΄ Βραβείο της Εν Αθήναις Γλωσσικής Εταιρείας, 1975.
– Βραβείο Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων, 1991, για το βιβλίο του Η Παναγία της Τήνου στον Αγώνα του ’40.
– Σταυρός Οσίας Μεθοδίας της εν Κιμώλω Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, 2017.
– Αργυρός φοίνικας Σώματος Ελλήνων Προσκόπων, 2018.
– Χαλκό Μετάλλιο Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του επιστημονικού έργου του, 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Άρθουρ Κόναν Ντόυλ
Ο Ντόυλ ήταν παραγωγικός συγγραφέας. Τα υπόλοιπα έργα του περιλαμβάνουν ιστορίες φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας με τον καθηγητή Τσάλεντζερ και χιουμοριστικές ιστορίες με τον ναπολεόντειο στρατιωτικό Ζεράρ, καθώς και θεατρικά έργα, ρομάντζα, ποίηση, πεζό λόγο και ιστορικά μυθιστορήματα. Ένα από τα πρώτα διηγήματα του Ντόυλ, ''Η δήλωση του κ. Χάμπακουκ Τζέφσον, βοήθησε στη διάδοση του μυστηρίου της Μαίρης Σελέστ''.
Βιογραφία
Ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ γεννήθηκε στις 22 Μαΐου του 1859 στο Εδιμβούργο της Σκωτίας και ήταν το τρίτο από δέκα αδέλφια. Ο πατέρας του, Κάρολος Άλταμοντ Ντόυλ ήταν Άγγλος ιρλανδικής καταγωγής και η μητέρα του, Μαίρη Φόλεϋ, ήταν Ιρλανδή. Ο πατέρας του ήταν καλλιτέχνης και κέρδιζε τα προς το ζην ως κυβερνητικός υπάλληλος, αλλά ήταν αλκοολικός. Πέθανε το 1893 στο Ντέμφρις μετά από πολλά χρόνια ψυχιατρικής νόσου.
Αν και ο Άρθουρ είναι γνωστός με το επώνυμο «Κόναν Ντόυλ», η προέλευση αυτού του σύνθετου επιθέτου είναι αβέβαιη. Κατά μία εκδοχή το όνομα «Κόναν» το πήρε για να τιμήσει έναν παππού του, που λεγόταν Κόναν και είχε πάρει γυναίκα από την οικογένεια Ντόυλ. Στο μητρώο του καθεδρικού ναού όπου βαπτίσθηκε ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, καταχωρήθηκε ως «Arthur Ignatius Doyle» και το επώνυμό του ήταν απλά Ντόυλ. Επίσης, αναφέρεται το όνομα του Μάικλ Κόναν ως νονού.
Σε ηλικία εννέα ετών ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ στάλθηκε στο καθολικό προπαρασκευαστικό σχολείο της Εταιρίας του Ιησού, Στόουνυχερστ. Στη συνέχεια πήγε στο Κολλέγιο του Στόουνυχερστ αλλά όταν έφυγε από το σχολείο, το 1875, είχε απορρίψει τον Χριστιανισμό και ήταν αγνωστικιστής.
Η επιθυμία των γονέων του ήταν να γίνει ιατρός. Για το λόγο αυτό, μετά το Κολλέγιο του Στόουνυχερστ, φοίτησε ένα χρόνο στο Φέλντκιρχ της Αυστρίας και από το 1876 μέχρι το 1881 σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, συμπεριλαμβανομένης και μίας περιόδου που δούλεψε στο Άστον (σήμερα συνοικία του Μπέρμιγχαμ) και στο Σέφιλντ. Ένας από τους καθηγητές του στο Εδιμβούργο, ο δρ. Τζόζεφ Μπελ, αργότερα έγινε για τον Άρθουρ η βάση πάνω στην οποία δημιούργησε τον Σέρλοκ Χολμς. Ενώ σπούδαζε, ο Άρθουρ ξεκίνησε να γράφει μικρές ιστορίες. Η πρώτη του δημοσίευση ήταν στο εβδομαδιαίο περιοδικό Chambers's Edinburgh Journal, λίγο πριν κλείσει τα είκοσι. Μετά τη θητεία του στο πανεπιστήμιο, υπηρέτησε ως ιατρός σε πλοίο σε ένα ταξίδι στη Δυτική Αφρική. Το 1885 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του με θέμα τη νωτιαία φθίση.
upright|thumb|Ο δρ. Γουάτσον (αριστερά) και ο Σέρλοκ Χολμς (δεξιά), σε εικονογράφηση του Sidney Paget Το 1882 έγινε συνέταιρος με έναν πρώην συμφοιτητή του σε ένα ιατρείο στο Πλύμουθ αλλά η συνεργασία τους αποδείχτηκε δύσκολη και ο Κόναν Ντόυλ γρήγορα αποχώρησε για να στήσει δικό του ιατρείο. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους έφτασε στο Πόρτσμουθ με λιγότερες από 10 αγγλικές λίρες στο όνομά του και έστησε ιατρείο στο Σάουθσι. Στην αρχή το ιατρείο δεν πήγαινε πολύ καλά κι έτσι ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ στον ελεύθερο χρόνο του ξεκίνησε και πάλι να γράφει σύντομες ιστορίες για να ενισχύσει τα μάλλον ισχνά εισοδήματά του. Η πρώτη του ιστορία του είδους αυτού δημοσιεύθηκε το 1886.
Στον πρώτο χρόνο της σύντομης ιατρικής του σταδιοδρομίας, έγραψε το πρώτο μεγάλο του μυθιστόρημα, με τον τίτλο Η Φίρμα του Γκέρντλεστον. Ο ίδιος ο συγγραφέας περιγράφει την υποδοχή του έργου αυτού από τους εκδότες. Μιλώντας για το χειρόγραφο του βιβλίου ο Κόναν Ντόυλ είπε: «Μου το γυρίζανε με την ακρίβεια οικοσυντήρητου περιστεριού».