cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος μοναρχών της Σκωτίας
Νόμοι της Ένωσης
Η Σκωτία και η Αγγλία μοιράζονταν έναν μονάρχη από την Ένωση των Στεμμάτων το 1603, όταν ο Ιάκωβος ΣΤ΄, Βασιλιάς των Σκώτων, κληρονόμησε τον Αγγλικό θρόνο από από τη δις απομακρυσμένη εξαδέλφη του, Βασίλισσα Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Αν και περιγράφεται ως μια Ένωση των Στεμμάτων, πριν τους Νόμους της Ένωσης του 1707, τα στέμματα των δύο ξεχωριστών βασιλείων αναπαύονταν στην ίδια κεφαλή. Τρεις ανεπιτυχείς προσπάθειες (το 1606, 1667, και 1689) έγιναν για να ενωθούν τα δύο βασίλεια με Νόμους του Κοινοβουλίου, αλλά μέχρι τον πρώιμο 18ο αιώνα η ιδέα αυτή δεν είχε τη θέληση και των δύο πολιτικών δομών (αν όχι των ανθρώπων) για να επιτύχει, φέρνοντας έτσι τα δυο ανεξάρτητα κράτη μαζί υπό ένα μοναδικό κοινοβούλιο καθώς και έναν μοναδικό μονάρχη.
Μονή Ροζινού
Η Ιερά Μονή Ροζινού (βουλγ: Роженски манастир) είναι το μεγαλύτερο μοναστήρι και ένα από τα λίγα μεσαιωνικά μοναστήρια της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Πίριν στη νοτιοδυτική Βουλγαρία σε απόσταση ενός χιλιομέτρου βορειοανατολικά του Μελενίκου κοντά στο χωριό Ροζινός (βουλγ: Рожен).
Μητροπολίτες
Άξιοι ιεράρχες συλλειτουργούσαν με ιερείς στις μεγάλες και μικρές γιορτές της ορθοδοξίας, όπως ο Μητροπολίτης Μελενίκου Αλέξανδρος (1891-1894), Κωνσταντίνος (1894-1900), Ιωακείμ Φορόπουλος (1900-1903), Μητροπολίτης Ειρηναίος (1903-1907) και Αιμιλιανός ως έσχατος (1907-1913).
Αγιογραφίες
Η εκκλησία της Μονής κοσμείται με υπέροχες τοιχογραφίες του 14ου αι. όλων σχεδόν των αγίων του εορτολογίου, μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Χριστόφορος που εικονίζεται με καφαλή ...κυνός. Τα φωτοστέφανα των αγίων είναι ανάγλυφα. Οι τοιχογραφίες του νάρθηκα κοσμούνται με τρομακτικές παραστάσεις από τη Δευτέρα παρουσία, σαν εκείνες που, κατά την παράδοση, χρησιμοποιήθηκαν από τους ιεραπόστολους Κύριλλο και Μεθόδιο για να πείσουν τον τσάρον των Βουλγάρων Bόρις Α (852-889), να προσέλθει μαζί με τους υπηκόους του στον χριστιανισμό.
Υπόθεση Γεωργίου Τριανταφυλλίδη (Affaire Putois)
Το 1910 τοποθετήθηκε με την υπόδειξη του Εθνικού κέντρου από την Μονή Ιβήρων ως ενοικιαστής των κτημάτων της Μονής Ροζινού ο Γεώργιος Τριανταφυλλίδης, υπαξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, που εμφανίσθηκε με κανονικό γαλλικό διαβατήριο ως Γάλλος πολίτης M. Georges Putois, που είχε εργασθεί σε κάποια γαλλική αποικία όπου έμαθε καλά τη γαλλική γλώσσα και απέκτησε, άγνωστο πως, και την γαλλική ιθαγένεια.
Ντόλνου Φρέγκου (κάτω ο Φράγκος)
Ο Monsieur Georges Putois λοιπόν φρόντισε επίσης και για την περισυλλογή και περιφρούρηση, αλλά και τη συστηματική καλλιέργεια των κτημάτων του μοναστηριού με πιέσεις όμως και απειλές που ασκούσε σε όσους δυστροπούσαν Σλαβόφωνους κολλήγους που κάποιο Σάββατο - ημέρα εβδομαδιάτικης αγοράς  - κάνανε  συλλαλητήριο διαμαρτυρίας κατά του Γάλλου διαχειριστή με τις κραυγές «Ντόλου Φρέγκου -Κάτω ο Φράγκος». Στους διαδηλωτές μίλησε κάποιος δάσκαλος ρωτώντας τους «Μπίβαλι: «Eπιτρέπεται σε ένα άτομο να εκμεταλλεύεται τόσους κολλήγους!». Οι διαδηλωτές όμως δεν κατάλαβαν την ακριβή σημασία της  βουλγαρικής λέξης, γιατί αυτοί μιλούσαν το γνωστό σλαβοφωνικό προφορικό ιδίωμα (ne protendno), φώναξαν:
«μπίβα» δηλ, επιτρέπεται. Νε μπίβα μπρε αναφώνησε ο δάσκαλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Βουλγαρία Κατηγορία:Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ
Αυλότοπος Θεσπρωτίας
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη Σουλίου Ο Αυλότοπος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας, με πληθυσμό 150 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αυλοτόπου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σουλίου, του Δήμου Σουλίου. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 20,672 χμ² (2011).
Τοποθεσία
Ο Αυλότοπος βρίσκεται σε υψόμετρο 554 μέτρων και μέχρι το 1928, ονομαζόταν Γλαβίτσα. Απέχει 77 χλμ. από την Ηγουμενίτσα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Σούλι Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Σουσάνα Ντοσαμάντες
Η Σουσάνα Ντοσαμάντες (Susana Dosamantes, γεννημένη ως Μαρία ντελ Περπετούο Σοκόρρο Γουαδαλούπε Σουσάνα Ντοσαμάντες Ρουλ Ριέστρα María del Perpetuo Socorro Guadalupe Susana Dosamantes Rul Riestra, 9 Ιανουαρίου 1948 - 2 Ιουλίου 2022) ήταν Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις Κολομβίας
Οι Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις Κολομβίας - Λαϊκός Στρατός (λατινοαμερικανικά ισπανικά: Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia – Ejército del Pueblo, προφορά: Φουέρσας Αρμάδας Ρεβολουσιονάριας ντε Κολόμπια - Εχέρσιτο ντελ Πουέμπλο), γνωστές με το ακρωνύμιο FARC ή FARC-EP, είναι μια μαρξιστική-λενινιστική επαναστατική αντάρτικη οργάνωση στην Κολομβία, η οποία συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο της Κολομβίας, που άρχισε το 1964 και τελείωσε (τυπικά τουλάχιστον) το 2016.
Το FARC είναι στρατός χωρικών που αυτοχαρακτηρίζεται ως αγροτική, επαναστατική, αντι-ιμπεριαλιστική οργάνωση. Ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τη φτωχή αγροτική τάξη ενάντια στα συμφέροντα των ανώτερων και πλουσιότερων τάξεων της Κολομβίας, ενώ αντιτίθεται επίσης στην αμερικάνικη επιρροή στην Κολομβία (π.χ. το Σχέδιο Κολομβία), το νεο-ιμπεριαλισμό, τη μονοπώληση των φυσικών πηγών της Κολομβίας από πολυεθνικά τραστ, καθώς και την παραστρατιωτική και κυβερνητική βία. Το FARC παραμένει ο μεγαλύτερος και παλαιότερος αντάρτικος σχηματισμός στην αμερικάνικη ήπειρο. Οι εκτιμήσεις ως προς τον αριθμό των μελών της οργάνωσης ποικίλλουν. Σύμφωνα με την κολομβιανή κυβέρνηση, το FARC αποτελείτο από 6.000 έως 8.000 μέλη το 2008, αριθμός αρκετά μικρότερος από τα 16.000, εκτίμηση του 2001, γεγονός που αποδίδεται στην απώλεια μαχητικής ισχύος του, από τότε που ο τέως Πρόεδρος Άλβαρο Ουρίμπε ανέβηκε στην εξουσία το 2002. Άλλες πηγές αναφέρουν ως τρέχοντα αριθμό 9.000 με 10.000 αντάρτες. Το 2010, ο τωρινός Πρόεδρος της Κολομβίας, Χουάν Μανουέλ Σάντος, ισχυρίστηκε ότι το FARC έχει λιγότερα από 5.000 εναπομείναντα μέλη. Όσον αφορά τις πληροφορίες από την ίδια την οργάνωση, το 2007 ο διοικητής της, Ραούλ Ρέγιες, ισχυρίστηκε ότι η δύναμή της αριθμούσε 18.000 μαχητές.
Από το 1999 έως το 2008, το FARC, από κοινού με τους αντάρτες του ΕLΝ (Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός, έτερη κολομβιανή μαρξιστική οργάνωση ανταρτών), εκτιμάτο ότι ήλεγχε το 30 με 40% της κολομβιανής επικράτειας. Οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις του FARC θεωρείται ότι βρίσκονται κατά μήκος της νοτιοαανατολικής πλευράς της Κολομβίας, σε 500 τ.χλμ. πυκνής ζούγκλας και στις πεδιάδες στους πρόποδες της οροσειράς των Άνδεων.
Το FARC ιδρύθηκε ως στρατιωτικό σκέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κολομβίας κατόπιν της επιθέσεως κυβερνητικών στρατιωτικών δυνάμεων εναντίον κομμουνιστικών αγροτικών θυλάκων κατά τη λήξη της περιόδου La Violencia (λα βιολένσια) το 1964. Η κυβέρνηση της Κολομβίας χαρακτηρίζει την οργάνωση ως τρομοκρατική, χαρακτηρισμός που τής αποδίδεται και από το Υπουργείο Εξωτερικών των Η.Π.Α, την καναδική κυβέρνηση, την κυβέρνηση της Χιλής, της Νέας Ζηλανδίας, και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την ίδια στιγμή αρκετές άλλες κυβερνήσεις, όπως αυτή της Βενεζουέλας του Ούγο Τσάβες, είναι λιγότερο εχθρικές ενάντια στο FARC. Ο Ούγο Τσάβες, με δημόσια δήλωσή του, απέρριψε το χαρακτηρισμό της οργάνωσης ως τρομοκρατικής τον Ιανουάριο του 2008, θεωρώντας την ως γνήσιο μαχόμενο στρατό και κάλεσε την κολομβιανή και άλλες κυβερνήσεις να αναγνωρίσουν τους αντάρτες ως πολεμική δύναμη, ισχυριζόμενος ότι αυτό θα τους ανάγκαζε να αποκηρύξουν τις απαγωγές και τις πράξεις τρομοκρατίας και να σεβαστούν τη Συνθήκη της Γενεύης, όπως κάθε νόμιμα αναγνωρισμένο μάχιμο πολιτικό μόρφωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Κολομβίας
ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ
Η Άντο Ντεν Χάαχ (Ολλανδικά: Haagsche Football Club Alles Door Oefening Den Haag) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από τη διοικητική πρωτεύουσα της Ολλανδίας, την Χάγη. Ιδρύθηκε το 1905 και αγωνίζεται στο Στάδιο Κιοσέρα, το οποίο έχει χωρητικότητα 15.000 θέσεις. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το πράσινο. Η ομάδα, αγωνίζεται στην Ερεντιβίζιε και την σεζόν 2009-2010 κατέλαβε την 15η θέση.
Πηγές-συνδέσεις
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1905 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905
Μάρκος Κουναλάκης
Ο Μάρκος Κουναλάκης (Σαν Φρανσίσκο, 1 Δεκεμβρίου 1956), είναι Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας, καθηγητής. Από τις 7 Ιανουαρίου 2019, είναι Δεύτερος Κύριος της Καλιφόρνιας, μετά την ανάληψη των καθηκόντων της συζύγου του Ελένης Κουναλάκη-Τσακοπούλου, ως Αναπληρώτριας Κυβερνήτη της Καλιφόρνιας.
Ο Κουναλάκης γράφει μια κοινοπρακτική εβδομαδιαία στήλη εξωτερικών υποθέσεων για το The Miami Herald και το McClatchy-Tribune News και είναι ένας συχνός αναλυτής εξωτερικών υποθέσεων για την CBS News και το CNN International. Το 2018, ο Εθνικός Σύλλογος Κομιστών του Εφημερίδας δήλωσε ότι "Οι στήλες του Κουνάλακη για τις παγκόσμιες υποθέσεις, όχι μόνο προσφέρουν ισχυρή πεζογραφία και ισχυρές απόψεις, αλλά προσφέρουν εκπαίδευση."
Το 2019, κέρδισε το βραβείο SPJ Sunshine State για τα σχόλια και τις κριτικές του για τις εξωτερικές υποθέσεις.
Ο Κουναλάκης, είναι πρόεδρος του εκδοτικός οίκος Washington Monthly, ένα περιοδικό που ίδρυσε ο Charles Peters το 1969.
Καταγωγή και σπουδές
Ο Κουναλάκης γεννήθηκε το 1956 στο Σαν Φρανσίσκο από Έλληνες μετανάστες (Βασιλική και Αντώνιος Κουναλάκης). Ο πατέρας του, Αντώνιος Κουναλάκης, ήταν αντάρτης κατά των Ναζί στην Κρήτη κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αγωνίστηκε με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο οποίος αργότερα έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Ο Κουναλάκης σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ το 1978. Έλαβε MSc στη δημοσιογραφία από το Πανεπιστήμιο Columbia το 1988. Ο Κουναλάκης απέκτησε Διδακτορικό Δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις / Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης το 2016.
Το 1988-1989 ο Κουναλάκης ήταν Συνεργάτης του Ιδρύματος Robert Bosch στην Ευρώπη, παρακολουθώντας το Bundesakademie für öffentliche Verwaltung στη Βόννη της Γερμανίας το 1988 και το École Nationale d'Administration στο Παρίσι της Γαλλίας το 1989. Το 1995-1996, ο Κουνάλακης ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και ο El Colegio de México στην Πόλη του Μεξικού. Ως πτυχιούχος της διεθνούς δημοσιογραφίας, πέρασε επίσης στη Γουατεμάλα (1995) και στην Κούβα (1996). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 παρακολούθησε τη Διεθνή Μεταπτυχιακή Σχολή του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης της Σουηδίας, όπου σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις
Ακαδημαϊκή καριέρα
Ο Κουναλάκης είναι πολιτικός επιστήμονας που ειδικεύεται στις διεθνείς σχέσεις. Η έρευνά του επικεντρώνεται στα αποτελέσματα των παγκόσμιων μέσων μαζικής ενημέρωσης στην εξωτερική πολιτική. Χρησιμοποιώντας μια διεπιστημονική προσέγγιση, Από το 2010 είναι ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, Δεδομένων και Κοινωνίας του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Ευρώπης.
Ο Κουναλάκης διορίστηκε από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα για να υπηρετήσει στο εξωτερικό συμβούλιο υποτροφιών του J. William Fulbright. Έχει υπηρετήσει στο Διοικητικό Συμβούλιο των Επιστημόνων στο Πανεπιστήμιο Columbia Graduate School of Journalism. Συμβούλιο συμβούλων στο Georgetown College και το Συμβούλιο Wilson στο Διεθνές Κέντρο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Woodrow Wilson. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Συμβούλων στο Σχέδιο Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο WWICS. ήταν διαχειριστής του Συμβουλίου Παγκόσμιων Υποθέσεων της Βόρειας Καλιφόρνιας. και πρώην υπηρέτησε ως πρόεδρος του δικτύου Internews 2002 – 2004. Αντιπρόεδρος της Επιτροπής του Παγκόσμιου Εμπορίου της Καλιφόρνια, 2001 – 2003. Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Δυτικής Πολιτικής – Τον Ιούνιο του 2003, προήδρευσε σε πολυεθνική διάσκεψη ανασυγκρότησης στην Αθήνα, όπου συντάχθηκαν νόμοι για τα ΜΜΕ του Ιράκ.
Ο Κουνάλακης και η σύζυγός του Ελένη Τσακόπουλου-Κουνάλακη έχουν ιδρύσει δύο πολιτικές και δημοκρατικές έδρες στο Πανεπιστήμιο του Georgetown και στο Πανεπιστήμιο του Stanford
Οικογένεια
Ο Κουναλάκης παντρεύτηκε την Ελένη Τσακοπούλου, στην Κωνσταντινούπολη το 2000. Το ζευγάρι έχει δύο γιους, Neo και Eon. Η σύζυγός του υπηρέτησε ως Πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ουγγαρία μέχρι το 2013 και κέρδισε τις εκλογές του 2018 για αναπληρωτής κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, που ανέλαβε καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Ναός στο Εζμπέτ Ρούσντι
Ο αρχαίος αιγυπτιακός Ναός στο Εζμπέτ Ρούσντι ανακαλύφθηκε κοντά στο σύγχρονο χωριό Εζμπέτ Ρούσντι, που βρίσκεται λίγο βόρεια από το Τελ ελ Ντάμπα, την αρχαία Άβαρι, και χρονολογείται από τη Δωδέκατη Δυναστεία. Ανασκάφτηκε πρώτη φορά το 1951 από τον Shehata Adam ο οποίος δούλευε για την Αιγυπτιακή Υπηρεσία Αρχαιοτήτων. Ο ναός ανασκάφηκε ξανά το 1996 από την αυστριακή αποστολή υπό τον Μάνφρεντ Μπίετακ.
Το συγκρότημα του ναού έχει τυπική διάταξη ναού του Μέσου Βασιλείου. Έχει διαστάσεις 31 επί 42,5 μέτρα και είναι χτισμένος από άψητες πλίνθους. Σύμφωνα με τον πρώτο που έκανε την ανασκαφή Shehata Adam, ο ναός χτίστηκε από το φαραώ Αμενεμχέτ Α΄. Μια στήλη που βρέθηκε εδώ χρονολογείται από την εποχή του Σέσωστρι Γ΄ και φαίνεται ότι ο ναός επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του
Όμως, οι αυστριακές ανασκαφές έδειξαν ότι κάτω από το ναό εκτείνεται παλιότερη δομή, που από τα κεραμικά εκεί μπορεί να χρονολογηθεί στο πρώτο μισό της 12ης Δυναστείας. Στον ίδιο το ναό αποδόθηκε νέα χρονολογία κατασκευής στο περίπου μέσα της 12ης Δυναστείας ίσως στο έτος 5 της βασιλείας του Σέσωστρι Γ΄, όπως υποδεικνύει η παραπάνω αναφερόμενη στήλη. Η είσοδος ήταν στη βόρεια πλευρά, όπου τα τείχη ήταν πιο ισχυρά και φαίνεται ότι σχηματίζανε πυλώνα. Η είσοδος κάποτε ίσως να ήταν περιστοιχισμένη από πλάκες από ασβεστόλιθο καλυμμένες με επιγραφές. Ο ίδιος ο ναός βρισκόταν μέσα σε μια ανοιχτή αυλή. Στη δυτική πλευρά πίσω από την κύρια είσοδο υπήρχε ένας μικρός ναΐσκος, ενώ ο κύριος ναός βρισκόταν απέναντι από τη βόρεια είσοδο. Πίσω από την είσοδο του ναού βρισκόταν περίστυλη αυλή ίσως με οκτώ κίονες. Κάποιες από τις βάσεις των κιόνων αυτών έχουν βρεθεί. Ανατολικά και δυτικά αυτής της αυλής υπήρχαν σε κάθε πλευρά δύο μικρότεροι θάλαμοι, ενώ στη νότια πλευρά υπήρχαν τρία μικρά λατρευτικά ιερά. Ο ναός ήταν μέρος του ευρύτερου συγκροτήματος, το οποίο περιελάμβανε στην ανατολική πλευρά αποθηκευτικούς και διοικητικούς χώρους, τα υπολείμματα των οποίων έχουν ανασκαφεί.
Στο ναό βρέθηκαν πολλά αγάλματα ανώτερων αξιωματούχων και βασιλέων.
Στήλη του Παλέρμο
Η Στήλη του Παλέρμο ή Λίθος του Παλέρμο είναι ένα από επτά θραύσματα που έχουν διασωθεί από μια στήλη του Παλαιού Βασιλείου της αρχαίας Αιγύπτου. Η στήλη περιείχε τον κατάλογο των βασιλέων της Αιγύπτου από την Πρώτη Δυναστεία (περ. 3150–2890 π.Χ.) μέχρι την αρχή της Πέμπτης Δυναστείας (περ. 2392–2283 π.Χ.) και είχε σημειωμένα σημαντικά γεγονότα σε κάθε χρονιά της βασιλείας αυτών των βασιλέων. Κατά πάσα πιθανότητα κατασκευάστηκε κατά την Πέμπτη Δυναστεία. Η Στήλη του Παλέρμο φυλάσσεται στο Περιφερειακό Αρχαιολογικό Μουσείο Αντόνιο Σαλίνας στο Παλέρμο, από όπου έχει πάρει και το όνομά της.
Ο όρος "Στήλη του Παλέρμο" (Palermo Stone) κάποιες φορές αναφέρεται σε όλα τα επτά θραύσματα των Βασιλικών Χρονικών, περιλαμβανομένων και εκείνων που φυλάσσονται στο Μουσείο του Καΐρου και εκείνο του Λονδίνου. Τα θραύσματα επίσης κάποιες φορές περιγράφονται συνολικά στα αγγλικά ως "Χρονικά της Στήλης του Καΐρου" (Cairo Annals Stone), αν και ο όρος "Στήλη του Καΐρου" (ή Λίθος του Καΐρου, Cairo Stone) χρησιμοποιείται επίσης για τα θραύσματα των Βασιλικών Χρονικών που βρίσκονται σήμερα στο Κάιρο. Στα ελληνικά η Στήλη του Παλέρμο αναφέρεται επίσης και ως (η) Λίθος του Παλέρμο.
Η Στήλη του Παλέρμο και τα άλλα θραύσματα διαφυλάσσουν αυτό που ίσως είναι το παλιότερο γραπτό κείμενο που έχει σωθεί από την αρχαία Αίγυπτο, και αποτελεί βασικότατη πηγή για την Αιγυπτιακή ιστορία του Παλαιού Βασιλείου.
Περιγραφή
Η Στήλη των Βασιλικών Χρονικών, της οποίας η Στήλη του Παλέρμο αποτελούσε μέρος, μπορεί αρχικά να είχε διάσταση περίπου 60 εκατοστά ύψος και 2.1 μέτρα μήκος. Τα θραύσματα αποτελούνται από σκληρή μαύρη συμπαγή πέτρα, μάλλον μία μορφή βαλσάτη.
Η Στήλη του Παλέρμο είναι ένα θραύσμα ακανόνιστου σχήματος που μοιάζει με ασπίδα, με διαστάσεις (οι μεγαλύτερες) 43,5 ύψος, 25 πλάτος και 6,5 εκατοστά πάχος.
Η επιγραφή στο μπροστά μέρος αποτελείται από έξι οριζόντιες λωρίδες (ή αλλιώς γραμμές) με ιερογλυφικά με το κείμενο να είναι από τα δεξιά στα αριστερά. Η πρώτη γραμμή καταγράφει τα ονόματα των προδυναστικών βασιλέων της Κάτω Αιγύπτου (που αναγνωρίζονται ως τέτοιοι από το Κόκκινο Στέμμα). Η δεύτερη και οι επόμενες γραφμμές περιέχουν τα βασιλικά χρονικά των φαραώ των δυναστειών πρώτη με τέταρτη, δηλαδή τα σημαντικότερα γεγονότα της βασιλείας κάθε φαραώ, με χρονολογική σειρά. Η δεύτερη γραμμή αρχίζει με τις καταγραφές των τελευταίων χρόνων για έναν βασιλιά της Πρώτης Δυναστείας, το όνομα του οποίου δεν έχει διατηρηθεί, αλλά που γενικά υποθέτουμε ότι είναι είτε ο Νάρμερ είτε ο  Αχά. Το υπόλοιπο από τη δεύτερη γραμμή καταλαμβάνεται από τις πρώτες εννιά ετήσιες καταγραφές για το διάδοχο αυτού του βασιλιά, που και πάλι δεν ονομάζεται στο θραύσμα που έχουμε, αλλά που υποθέτουμε ότι είναι ο Αχά, ή ο διάδοχος αυτού, ο Ντζερ. Η υπόλοιπη της δεύτερης γραμμής συνεχίζει με τα χρονικά μέχρι τους βασιλιάδες της Τέταρτης Δυναστείας.
Οι πληροφορίες που έχουν καταγραφεί στη Στήλη του Παλέρμο, περιλαμβάνουν μετρήσεις του ύψους της ετήσιας πλημμύρας του Νείλου (βλέπε Νειλόμετρο), την Εποχή της Πλημμύρας, λεπτομέρειες για γιορτές (όπως η Γιορτές Σεντ), φορολογία, αγάλματα, κτήρια και πολέμους.
Αρχαιολογική ιστορία
Η αρχική θέση της της στήλης είναι άγνωστη και κανένα από τα σωζόμενα θραύσματα δεν έχει βέβαια αρχαιολογική προέλευση. Ένα θραύσμα, που σήμερα είναι στο Κάιρο, λέγεται ότι βρέθηκε σε έναν αρχαιολογικό χώρο στη Μέμφιδα, ενώ τα άλλα τρία θραύσματα που βρίσκονται στο Κάιρο λέγεται ότι βρέθηκαν στην περιοχή της Μέσης Αιγύπτου. Για τη Στήλη του Παλέρμο δεν έχει προταθεί κανένας χώρος προέλευσης. Η Στήλη του Παλέρμο αγοράστηκε από ένα Σικελό δικηγόρο, τον Φερντινάρντο Γκουϊντάνο το 1859 και βρίσκεται στο Παλέρμο από το 1866. Στις 19 Οκτωβρίου 1877, χαρίστηκε από την οικογένεια Γκουϊντάνο στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Παλέρμο, όπου παραμένει από τότε.
Από τα πέντε θραύσματα της αρχικής στήλης στο Μουσείο του Καΐρου, τέσσερα αποκτήθηκαν μεταξύ του 1895 και του 1914. Το άλλο αγοράστηκε από αγορά αρχαιοτήτων το 1963. Το θραύσμα στο Μουσείο Πέτρι του Λονδίνου, που αποτελούσε μέρος της συλλογής του Φλάιντερς Πέτρι, και είχε αγοραστεί από αυτόν το 1914.
Αβεβαιότητες
Υπάρχουν κάποιες αβεβαιότητες που αφορούν τη χρονολόγηση της Στήλης του Παλέρμο και των Βασιλικών Χρονικών που αυτή καταγράφει. Είναι άγνωστο αν η καταγραφές έγινε με τη μία, ή αν προστίθεντο καταγραφές με τον καιρό. Επίσης είναι άγνωστο αν χρονολογείται από την περίοδο που περιγραφεί (δηλαδή από όχι αργότερα από την Πέμπτη Δυναστεία). Έχει προταθεί ότι η στήλη έχει κατασκευαστεί πολύ πιο μετά, ίσως κατά την Εικοστή πέμπτη Δυναστεία (747-656 π.Χ.). Φαίνεται από το περιεχόμενο ότι ακόμα κι αν η στήλη δεν έγινε την ή λίγο μετά από την περίοδο που περιγράφει, βασίζεται άμεσα σε προηγούμενο πρωτότυπο του Παλαιού Βασιλείου.
Επίσης είναι αβέβαιο αν όλα τα σωζόμενα θραύσματα είναι μέρος της ίδιας στήλης ή προέρχονται από διαφορετικά αντίγραφα. Είναι πιθανό ότι τουλάχιστον ένα από τα μικρότερα θραύσματα του Καΐρου (για κανένα από τα οποία δεν υπάρχει καθαρή προέλευση), δεν είναι γνήσιο.
Το κείμενα γενικά είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί λόγω και της κατάστασης της γραφής και λόγω της παλαιότητας. Αν το κείμενο είναι κατοπινό αντίγραφο αντί το πρωτότυπο της Πέμπτης Δυναστείας, υπάρχει η πιθανότητα λαθών εσκεμμένων ή μη στη διαδικασία της αντιγραφής.
Σημαντικότητα
Οι κατάλογοι του Νέου Βασιλείου, όπως ο Κανόνας του Τορίνο και ο Κατάλογος Βασιλέων στον ναό της Αβύδου (βασιλεία του Σέτι Α΄, 1294–1279 π.Χ.), αναγνωρίζουν τον Μήνη (πιθανός ο Νάρμερ) (περ. 3100 ή 3000 π.Χ.) ως των πρώτο βασιλιά της πρώτης δυναστείας και πιστώνοντας του έτσι την ενοποίηση της Αιγύπτου. Όμως, η πάνω καταγραφή των Βασιλικών Χρονικών αναφέρουν κάποιους προδυναστικούς ηγεμόνες της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, που προφανώς αντιστοιχούν στην εποχή πριν την ενοποίηση. Η ταύτιση αυτών των βασιλέων με ιστορικά πρόσωπα παραμένει αμφιλεγόμενο ζήτημα.
Ο αρχαίος ιστορικός Μανέθων μπορεί να χρησιμοποίησε παρόμοιες πληροφορίες παρόμοιες με την ολόκληρη στήλη των Βασιλικών Χρονικών για να συντάξει το δικό του χρονολόγιο των πρώτων δυνασειών, που αποτελεί μέρος των Αιγυπτιακών του (ιστορία της Αιγύπτου), που γράφηκε τον 3ο αιώνα π.Χ., ο κατάλογος βασιλέων που είναι σχετίζεται πιο πολύ με τον κατάλογο του Μανέθωνα είναι ο Κανόνας του Τορίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Κυνοδόντια
Τα Κυνοδόντια ή κυνόδοντα είναι μια υπόταξη των θηριαψιδωτών που έζησε σε όλες τις ηπείρους της αρχής της τριασικής περιόδου πριν 256 εκατομμύρια χρόνια. Αυτή η υπόταξη περιλαμβάνει σύγχρονα θηλαστικά και τους εξαφανισμένους κοντινούς συγγενείς. Ήταν η πιο ποικιλόμορφη ομάδα θηριαψιδωτών.Ονόμαστηκαν έτσι λόγω των δοντιών τους.
Εξελικτική ιστορία
thumb|left|200px| Ο [[Θριναξόδοντας από το πρώιμο τριασικό.]] Οι κυνόδοντες αποτελούν μέρος της ομάδας θηριαψιδωτών πουλέγεται θηριοδόντια και τα πρώτα απολιθώματά τους ανήκουν στον θριναξόδοντα. (T. liorhinus). Οι κυνόδοντες μαζί μετα εξαφανισμένα γοργονόψια και τα θηροκεφάλια. Οι κυνόδοντες εμφανίστηκαν λίγο πριν το τέλος της Πέρμιας περιόδου. Ο πρώτος κυνόδοντας που αποσπάστηκε από την κύρια ομάδα είναι ο Χαρασσογναθος. Άλλα τέτοια κυνοδόντια ήταν οι Προκυνοσουχίδες, μια οικογένεια που περιλαμβάνει τον Προκυνόσουχο και τη Ντβίνια. Οι κυνόδοντες ήταν από τις λίγες ομάδες συναψίδιων που επέζησαν το συμβάν εξαφάνισής του πέρμιου και του τριασικού.
Τα περισσότερα κυνοδόντια βρίσκονται στον κλάδο Ευκυνοδόντια, που περιλαμβάνει επίσης τα θηλαστικά. Αντιπροσωπευτικά είδη είναι ο σαρκοφάγος κυνόγναθος, και οι μεγαλοί φυτοφάγοι Τραβερσοδοντίδες, και τους μικρούς θηλαστικόμορφους τριτυλοδοντίδες και ικτιδόσαυρους. Είναι πιθανό ότι τα κυνοδόντια ήταν τουλάχιστον μερικώς θερμόαιμα, καλυμμένα με γούνα, που τα μόνωνε και τα βοηθούσε να διατηρούν υψηλή θερμοκρασία σώματος. Η θηλαστικόμορφη δομή των κυνοδόντιων υπαινίσσεται ότι τα θηλαστικά κατάγονται από τα ευκυνοδόντια.
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξής τους, τα δόντια των κυνοδόντιων άλλαξαν από το να πιάνουν τροφή και μετά να την καταπίνουν ολόκληρη, συμπληρώνοντας εξεδικευμένα δόντια για να πολτοποιούν την τροφή και διευκολύνοντας την πέψη. Επιπλεόν, το σαγόνι των κυνόδοντων μείωσε τον αριθμό των οστών του σαγονιού. Αυτή η κίνηση προς ένα μονό οστό αύξησε την δομική αξιοπιστία σε σύγκριση με τα ερπετά. Πολλά από τα πρώην κόκκαλα του σαγονιού στα ερπετά εξελίχθηκαν για να εκτελούν μια τελείως νέα λειτουργία, να γίνουν μέρος του αυτίου του θηλαστικού.
Βελτιωμένη ακοή έδωσε σε αυτά τα πλάσματα μια καλύτερη επίγνωση του περιβάλλοντός τους, και αυτή η αυξημένη αίσθηση σήμαινε ότι μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου ασχολείται με τα ακουστικά ερεθίσματα. Τα κυνοδόντια επίσης εξέλιξαν ένα δευτερεύοντα ουρανίσκο που έστελνε τον αέρα από την μύτη στο βάθος του στόματος και όχι κατευθείαν μέσα του, επιτρέποντας στα κυνοδόντια να αναπνέουν και μασούν ταυτόχρονα. Αυτο το χαρακτηριστικό είναι παρόν σε όλα τα θηλαστικά.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|Bienotherium yunnanense Τα κυνοδόντια έχουν σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά των θηλαστικών. Τα δόντια τους είναι τελείως διαφοροποιημένα, η εγκεφαλική κοιλότητα μετακινήθηκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού, και τα περισσότερα περπατούσαν με ένα πιο όρθιο τρόπο. Τα κυνοδόντια εξακολουθούσαν να κάνουν αυγά, όπως όλα τα πρωτοθηλαστικά του μεσοζωικού αιώνα. Το κροταφικό άνοιγμά τους ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό των προγόνων τους, και η διεύρυνση της ζυγωματικής αψίδας επέτρεπε πιο δυνατούς μύες του σαγονιού και αυτό δείχνει ένα πιο θηλαστικόμορφο κεφάλι. Επίσης είχαν ένα δευτερεύοντα ουρανίσκο τον οποίο πιο πρωτόγονες μορφές δεν είχαν, εκτός από τα θηροκεφάλια, τους πιο κοντνούς συγγενείς των κυνοδόντιων. Η οδοντοστιχία ήταν το μεγαλύτερο οστό στο κάτω σαγόνι, ενώ τα μικρότερα όστά μετκινήθηκαν στα αυτιά. Ήταν πιθανώς θερμόαιμα και καλυμμένα με μαλλί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναψιδωτά
Syn Festival Εδιμβούργου
Το Syn Festival του Εδιμβούργου είναι ένα πολιτιστικό φεστιβάλ στο Εδιμβούργο. Στη διοργάνωσή του συμμετέχουν άτομα από τη Νότια Ευρώπη.
Ιστορία και στόχοι
Το Syn Festival διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2014. Είναι ένα φεστιβάλ που καταπιάνεται με πολλές τέχνες: περιλαμβάνει εκδηλώσεις μουσικής, κινηματογράφου, θεάτρου και εικαστικών τεχνών. Έχει φιλοξενήσει εκδηλώσεις σε πολλούς χώρους του Εδιμβούργου, όπως η Upper Church στο Summerhall, το Adam House, το Teviot Row House, το Out of the Blue Drill Hall. Ο τίτλος του (Syn) υποδηλώνει την πρόθεση των διοργανωτών του να προωθήσουν έναν διάλογο ανάμεσα σε πολιτισμικές τάσεις της Μεσογείου και της Βρετανίας.
Συνεργασίες
Το Syn Festival του Εδιμβούργου έχει συνεργαστεί με το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, το Be-There Animation Festival και το Alba New Music Festival. Συνεργάστηκε επίσης με το Ελληνικό Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, φιλοξενώντας εκθέσεις εικαστικών τεχνών που συνόδευαν τα θέματα των ταινιών που προβλήθηκαν από το τελευταίο.
2014, 2015
Οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν στο Teviot Row House τον Μάρτιο του 2014 και τον Μάιο του 2015. Επίσης, το Φεστιβάλ διοργάνωσε δύο εκθέσεις στον κινηματογράφο Edinburgh Filmhouse σε συνεργασία με το Ελληνικό Φεστιβάλ του Εδιμβούργου.
2016
Το φεστιβάλ του 2016 περιστράφηκε γύρω από το θέμα της «Μεσογείου». Ο στόχος των διοργανωτών ήταν να ενθαρρύνει έναν διάλογο γύρω από τους πρόσφυγες που διασχίζουν τη Μεσόγειο.
2017
Το 2017, το Φεστιβάλ παρουσίασε πάνω από 100 καλλιτέχνες, ερμηνευτές, μουσικούς και σκηνοθέτες. Μέρος του Φεστιβάλ ήταν η έκθεση εικαστικών τεχνών «Μεταμόρφωση-Μετασχηματισμός», που πραγματοποιήθηκε από τις 9 έως τις 22 Μαρτίου στο Out of the Blue Drill Hall. Στο πλαίσιο αυτής της έκθεσης εικαστικών τεχνών, 21 καλλιτέχνες ασχολήθηκαν με σκωτσέζικες, ελληνικές και, ευρύτερα, με ευρωπαϊκές μυθολογίες. Αυτοί οι καλλιτέχνες ήταν οι εξής: Mhairi Bell-Moodie, Michael Dawson, Alex Hackett and Alix Villanueva, Rebecca Holloway, Яachel Lee, Ax Marnie, Julia Alexandra Mee, Ursula Mestre, Fionnuala Mottishaw, Georgia Murray, Kyle Noble, Ιωάννα Παπαδημητρίου, Παρασκευή Παπαγιάννη, Τόνια Παπαπέτρου, Δέσποινα Πετρίδου, Marissa Stoffer, Roween Suess, Jacqueline Thow, Christopher Philip Ward, Susana Wessling. Το Φεστιβάλ του 2017 περιλάμβανε επίσης μια ελληνική βραδιά με μουσική, χορό και φαγητό.
2019
Το 2019, το Φεστιβάλ φιλοξένησε την έκθεση με τίτλο «Ουτοπίες». Στην έκθεση συμμετείχαν 18 καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από το έργο Η Ουτοπία του Thomas More. Το Φεστιβάλ περιλάμβανε επίσης την συναυλία «Feel the Vibes | Band Night». Στην εκδήλωση συμμετείχαν επτά συγκροτήματα που παίζουν διαφορετικά είδη μουσικής: Klezmer, Jazz, Blues, Funk fusion, Ska και Reggae καθώς και Industrial Live Drumcore.
2020, 2021
Το Syn Festival του Εδιμβούργου δεν διοργάνωσε εκδηλώσεις το 2020 και το 2021 (τελευταία ενημέρωση: Ιούλιος του 2021).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εδιμβούργο
Ο Κήπος των Τριαντάφυλλων (Βέρνη)
<mapframe latitude="46.948797" longitude="7.454567" zoom="13" width="350" height="283" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 7.460266113412219,         46.952037515720676        ]      }    }  ] } δεξιά|μικρογραφία|Μερική άποψη του πάρκου
Ο Κήπος των Τριαντάφυλλων (γερμανικά: Rosengarten) είναι η ονομασία μιας περιοχής στη Βέρνη. Είναι μια από τις 114 «κοινές περιοχές» (γερμ. Gebräuchliche Quartiere) της Βέρνης ονόματι «Ρόζενγκάρτεν» (Γερμανικά για «Κήπος τριαντάφυλλων») της συνοικίας 4, Κίρχενφελντ-Σοσχάλντε και τον «στατιστικό δήμο» (γερμ. Statistische Bezirke) 22. Βρίσκεται στην πλαγιά πάνω από τον ποταμό Άαρ. Συνορεύει με τις συνοικίες Άλτενμπεργκ, Σπιτάλακερ, Μπόϊντεφελντ/Μπάουμγκαρτεν, Σένμπεργκ και Σόσχαλντε.
Το 2019 κατοικούσαν στην «κοινή περιοχή» 15 άτομα.
Ο Κήπος των Τριαντάφυλλων είναι ένα πάρκο στη Βέρνη, από όπου κανείς έχει καλή θέα της παλιάς πόλης της Βέρνης και του ποταμού Άαρ που διασχίζει την πόλη. Το καλοκαίρι υπάρχουν γύρω στα 250 είδη τριαντάφυλλων, ενώ συνολικά υπάρχουν γύρω στα 400 είδη τριαντάφυλλων και Ιρίδων καθώς και 28 διαφορετικά ροδόδεντρα και νούφαρα. Στο Νότιο κομμάτι του πάρκου βρίσκεται το εστιατόριο Rosengarten, το οποίο είναι ανοικτό από τη Δευτέρα μέχρι την Κυριακή. Δίπλα του υπάρχει μια παιδική χαρά και χώρος για χαλάρωση και διάβασμα, αφού κοντά βρίσκεται και υπαίθρια βιβλιοθήκη. Έτσι μπορεί κανείς να διαβάσει το βιβλίο που διάλεξε εκεί αντί να το δανιστεί για να το διαβάσει στο σπίτι. Το βιβλίο μπορεί να επιστραφεί στο τέλος της ημέρας. Η βιβλιοθήκη είναι ανοιχτή από τα τέλη του Απριλίου έως και τα μέσα Οκτωβρίου, από την Τρίτη μέχρι το Σάββατο το απόγευμα.
Ιστορία
Το 1751 αγόρασε η πόλη της Βέρνης την έκταση για να αντικαταστήσει ένα άλλο νεκτροταφείο.
Από το 1765 έως το 1877 λειτούργησε ως κρατικό κοιμητήριο.
Το 1874, μετά από έργα, κατασκευάστηκε ένα μονοπάτι στην εξωτερική πλευρά του κοιμητηρίου.
Το 1900 το Ελβετικό μη-κερδοσκοπικό Σωματείο Γυναικών υπέβαλλε αίτηση για τη μετατροπή του χώρου σε δημόσιο πάρκο, το οποίο και έγινε το 1913.
Μεταξύ 1914 και 1922 έγινε η αναμόρφωση σε πάρκο, δημιουργήθηκε λιμνούλα με νούφαρα, τοποθετήθηκε κλιματαριά, κτίστηκε ένα εστιατόριο και φυτεύτηκαν 2.700 τριαντάφυλλα 130 διαφορετικών ειδών. Το 1925 κατασκευάστηκε η παιδική χαρά και ένα υπόστεγο για τη διεξαγωγή μουσικών παραστάσεων. Έγινε επέκταση του πάρκου το 1933 και ο χώρος διαμορφώθηκε ξανά και φυτεύτηκαν καινούρια φυτά.
Από το 1956 μέχρι το 1962 χτίστηκαν λίθινα τοιχάκια, αναμορφώθηκε η λίμνη και η περιοχή τριγύρω, φυτεύτηκαν ροδόδεντρα και Αζαλέα, δημιουργήθηκε ο κήπος με τις Ιρίδες και κτίστηκε το κανούριο θερινό εστιατόριο.
Πρόσβαση και συγκοινωνίες
Η γραμμή 10 συνδέει το πάρκο με το κέντρο. Ένα απότομο μονοπάτι οδηγεί από τον Κήπο των Τριαντάφυλλων στο Πάρκο Μπέρεν (γερμ. Bärenpark), από όπου κανείς μπορεί να πάρει τη γραμμή 12.
Σεψεσκάφ
Ο Σεψεσκάφ ήταν ο έκτος και τελευταίος φαραώ της Τέταρτης Δυναστείας του Παλαιού Βασιλείου της αρχαίας Αιγύπτου. Βασίλεψε 6 με 8 χρόνια, αρχίζοντας από το περίπου 2510 π.Χ. Οι μόνες δραστηριότητες που είναι με βεβαιότητα χρονολογημένες κατά τη διάρκεια της βασιλείας του είναι η ολοκλήρωση του ταφικού συγκροτήματος της Πυραμίδας του Μυκερίνου και η κατασκευή του δικού του τάφου μασταμπά, του Μασταμπά Φαρούν, "μασταμπάς του φαραώ".
Οικογένεια
Η οικογένεια του Σεψεσκάφ δεν είναι βέβαιη. Ο αιγυπτιολόγος Τζορτζ Άντριου Ράισνερ πρότεινε ότι ο Σεψεσκάφ ήταν ο γιος του Μυκερίνου βασισμένος σε ένα διάταγμα που αναφέρει ότι ο Σεψεσκάφ ολοκλήρωσε το ταφικό ναό του Μυκερίνου. Αυτό όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί ασφαλής απόδειξη ότι ήταν όντως γιος του, γιατί το διάταγμα δεν αναφέρει την σχέση μεταξύ των δύο αυτών βασιλέων. Επιπλέον, η ολοκλήρωση του τάφου ενός φαραώ από το διάδοχό του δεν εξαρτάται απαραίτητα από τη σχέση ως γιου/πατέρα μεταξύ των δύο.
Η μητέρα, σύζυγοι και παιδιά του Σεψεσκάφ είναι άγνωστα. Αν ο Μυκερίνος ήταν όντως ο πατέρας του, η μητέρα του θα ήταν μία από τις βασιλικές συζύγους του Μυκερίνου Χαμερερνεμπτί Β΄ ή Ρεχετρέ. Είναι πιθανός η σύζυγος του Σεψεσκάφ να ήταν η Χεντκαουές Α΄, αλλά αυτό κάθε άλλο παρά σίγουρο είναι. Η Βασίλισσα Μπουναφέρ έχει προταθεί επίσης ως πιθανή σύζυγός του, με βάση των τίτλων της ως ιέρειας του Σεψεσκάφ. Μπορεί όμως να ήταν κόρη του, η οποία υπηρετούσε στη ταφική λατρεία του πατέρα της. Τέλος, η Χαμαάτ, η γυναίκα ενός ευγενούς που ονομαζόταν Πταχεψής και κόρη βασιλιά, μπορεί να ήταν κόρη του Σεψεσκάφ ή του Ουζερκάφ.
Βασιλεία
Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο τελευταίος φαραώ της Τέταρτης Δυναστείας αν δεν τον διαδέχτηκε ένας άγνωστος ηγεμόνας με το όνομα Θαμφθίς όπως καταγράφεται σε ένα μέρος της αιγυπτιακής λογοτεχνίας και, εμμέσως, στον Κανόνα του Τορίνο. Στα σύγχρονα της εποχής έγγραφά, όπως σε βασιλικά μνημεία και ιδιωτικούς τάφους των νεκροταφείων του Παλαιού Βασιλείου της Γκίζας και της Σακάρα, δεν καταγράφεται κανένας ηγεμόνας με το όνομα Θάμφθις. Ο μακρόβιος αυλικός του παλατιού Νετρί-νεσούτ-που αναφέρει στο τάφο του με σαφήνεια την παρακάτω διαδοχή για τους βασιλείς τους οποίους υπηρέτησε: Ρετζεντέφ → Χέωψ → Μυκερίνος → Σεψεσκάφ, και τους πρώτους τρεις της 5ης Δυναστείας, Ουζερκάφ, Σαχουρέ και Νεφεριρκαρέ. Τέλος, «Καμιά τοποθεσία της περιόδου [η οποία] συνδέεται με βασιλικά ονόματα δεν κάνει αναφορά άλλων βασιλέων πέρα αυτών, ούτε τα ονόματα βασιλικών εγγονών, που συχνά φέρουν το όνομα βασιλικών προγόνων τους ως μέρος του δικού τους, δεν αναφέρουν άλλα ονόματα».
Μαρτυρίες
Η βασιλεία του Σεψεσκάφ μαρτυρείται από ταφικές επιγραφές αξιωματούχων που των υπηρέτησαν. Οι περισσότερες από αυτές βρέθηκαν στη Γκίζα και τη Σακάρα. Το γεγονός ότι οι περισσότερες από αυτές τις επιγραφές αναφέρουν το Σεψεσκάφ χωρίς παραπέρα λεπτομέρειες, ίσως είναι μια ένδειξη για το βραχύβιο της βασιλείας του. Οι αξιωματούχοι που τον αναφέρουν είναι:
Ριβαροξαμπάνη
Η ριβαροξαμπάνη, που πωλείται με την εμπορική ονομασία Xarelto μεταξύ άλλων, είναι αντιπηκτικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη σχηματισμού θρόμβων αίματος. Συγκεκριμένα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της εν τω βάθει θρόμβωσης φλέβας και της πνευμονικής εμβολής και για την πρόληψη σχηματισμού θρόμβων αίματος στην κολπική μαρμαρυγή και μετά από χειρουργική επέμβαση ισχίου ή γόνατος. Λαμβάνεται από το στόμα.
Σεψεσκάφ
Μαρτυρίες
Εκτός από αυτές τις αναφορές στη βασιλεία του Σεψεσκάφ, η μόνη στήλη σήμερα που είναι γνωστή ότι είναι με βεβαιότητα χρονολογημένη στην περίοδο αυτή, βρέθηκε στο συγκρότημα της πυραμίδας του Μυκερίνου, και είναι αυτή που αναφέρει ένα βασιλικό διάταγμα με το οποίο ο Σεψεσκάφ προσφέρει προσφορές για την ταφική λατρεία του πατέρα του.
Ριβαροξαμπάνη
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν αιμορραγία. Άλλες σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν σπονδυλικό αιμάτωμα και αναφυλαξία. Δεν είναι σαφές εάν η χρήση κατά την εγκυμοσύνη και τον θηλασμό είναι ασφαλής. Σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη, έχει λιγότερες αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα. Λειτουργεί αναστέλλοντας τη δραστηριότητα του παράγοντα πήξης Xa.
Σεψεσκάφ
Διάρκεια βασιλείας
Ο Κανόνας του Τορίνο δίνει στο Σεψεσκάφ βασιλεία τεσσάρων χρόνων και στο ανώνυμο διάδοχό του της 4ης Δυναστείας —ίσως αναφέρεται στον Ντζεντεπτά (Θαμφθίς) —βασιλεία δύο χρόνων. Σε αντίθεση, ο Μανέθων δίνει στο Σεψεσκάφ βασιλεία επτά χρόνων, που μπορεί να είναι συνδυασμός των 4 + 2 (= 6) πλήρων χρόνων που αντιστοιχούν στον Κανόνα του Τορίνο για τους δύο τελευταίους φαραώ της 4ης Δυναστείας συν κάποιους αρκετούς μήνες. Η λίστα του Μανέθωνα όμως αναφέρει την ύπαρξη ενός άγνωστου και ίσως πλασματικού βασιλιά, του Ντζεντεπτά, που αναφέρει ως Θαμφθί, και του οποίου του αναλογεί εννιά χρόνια βασιλείας.
Ριβαροξαμπάνη
Η ριβαροξαμπάνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 2007 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2011. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν θα είναι διαθέσιμη ως γενικό φάρμακο έως το 2024. Το 2018, ήταν το 100ό πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερα από 7 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Σε άτομα με μη βαλβιδική κολπική μαρμαρυγή, φαίνεται να είναι εξίσου αποτελεσματικό με τη βαρφαρίνη στην πρόληψη ισχαιμικών εγκεφαλικών επεισοδίων και εμβολικών συμβάντων. Η ριβαροξαμπάνη σχετίζεται με χαμηλότερα ποσοστά σοβαρών και θανατηφόρων αιμορραγικών επεισοδίων από τη βαρφαρίνη, αν και η ριβαροξαμπάνη σχετίζεται με υψηλότερα ποσοστά αιμορραγίας στον γαστρεντερικό σωλήνα.
Σεψεσκάφ
Διάρκεια βασιλείας
Η Στήλη του Παλέρμο περιγράφει τον πρώτο χρόνο της βασιλείας του Σεψεσκάφ. Επιβεβαιώνεται ως ο αμέσως επόμενος διάδοχος του Μυκερίνου, και απ’ ό, τι φαίνεται στέφτηκε την ενδέκατη μέρα του τέταρτου μήνα. Ανάλυση της περιόδου που είναι διαθέσιμη μεταξύ την αρχή της βασιλείας του και την αρχή εκείνης του διαδόχου του, υποδηλώνει ότι ο Σεψεσκάφ δεν βασίλεψε παραπάνω από επτά χρόνια. Τέλος, η Στήλη του Παλέρμο υποδηλώνει ότι η τοποθεσία και ονομασία του τάφου του Σεψεσκάφ επιλέχθηκαν κατά το πρώτο χρόνο της βασιλείας του, και το όνομα το τάφου του είναι γραμμένο με το σύμβολο της πυραμίδας.
Ριβαροξαμπάνη
Ιατρικές χρήσεις
Τον Ιούλιο του 2012, το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Κλινικής Αριστείας του Ηνωμένου Βασιλείου συνέστησε τη ριβαροξαμπάνη για την πρόληψη και θεραπεία του φλεβικού θρομβοεμβολισμού.
Αντενδείξεις
Λόγω της δυσκολίας που σχετίζεται με τη διαχείριση της αιμορραγίας, η ριβαροξαμπάνη θα πρέπει να διακόπτεται τουλάχιστον 24 ώρες πριν από μια χειρουργική επέμβαση και στη συνέχεια να επανεκκινείται μόλις αποκατασταθεί επαρκής αιμόσταση.
Σεψεσκάφ
Ταφή
Ο τάφος του Σεψεσκάφ είναι ένας μεγάλος μασταμπάς στη Σακάρα, που αρχικά ονομαζόταν Ο Σεψεσκάφ είναι Εξαγνισμένος, ενώ σήμερα είναι γνωστός ως Μασταμπάς Φαρούν. Αυτός ο μασταμπάς είναι ο πρώτος που αναγνωρίστηκε ως τέτοιος από τον Λέψιους στα μέσα το 19ου αιώνα και ανασκάφθηκε για πρώτη φορά το 1858 από τον Ογκίστ Μαριέτ. Όμως, δεν ήταν πριν από το 1924-1925 που ο μασταμπάς εξερευνήθηκε διεξοδικά από τον Gustave Jéquier. Αρχικά ο μασταμπάς πιστευόταν ότι ήταν ο τάφος του φαραώ της Πέμπτης Δυναστείας Ουνίς, αλλά ο Jéquier ανακάλυψε στοιχεία ότι ανήκε στο Σεψεσκάφ. Συγκεκριμένα, ανακάλυψε μια στήλη του Μέσου Βασιλείου η οποία υποδείκνυε ότι η ταφική λατρεία του Σεψεσκάφ ήταν ενεργή και συνεχιζόταν κατά εκείνη την περίοδο.
Ριβαροξαμπάνη
Αντενδείξεις
Οι συστάσεις δοσολογίας δεν συνιστούν τη χορήγηση ριβαροξαμπάνης με φάρμακα που είναι γνωστό ότι είναι ισχυροί συνδυασμένοι αναστολείς των CYP3A4 / P-γλυκοπρωτεΐνης, διότι αυτό έχει ως αποτέλεσμα σημαντικά υψηλότερες συγκεντρώσεις ριβαροξαμπάνης στο πλάσμα.
Σεψεσκάφ
Ταφή
Με το να κατασκευάσει για τον εαυτό μασταμπά ο Σεψεσκάφ έσπασε την παράδοση της Τέταρτης Δυναστείας κατασκευής μεγάλων πυραμίδων. Όντως, οι προκάτοχοί του έχτισαν δύο πυραμίδες στη Γκίζα και μία στο Αμπού Ροάς, ενώ ο Σνεφρού, ο ιδρυτής της Τέταρτης Δυναστείας, έχτισε μόνος του τρεις πυραμίδες, οι δύο μεγαλύτερες των οποίων είναι η Κυρτή Πυραμίδα και η Κόκκινη Πυραμίδα. Δεν είναι σαφές γιατί ο Σεψεσκάφ δεν κατασκεύασε πυραμίδα, αλλά έχουν προταθεί αρκετές θεωρίες για να εξηγήσουν αυτή την επιλογή:
Εξωτερικοί σύνδεσνοι
Κατηγορία:Φαραώ της 4ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ριβαροξαμπάνη
Παρενέργειες
Η πιο σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια είναι η αιμορραγία, συμπεριλαμβανομένης της σοβαρής εσωτερικής αιμορραγίας. Η ριβαροξαμπάνη σχετίζεται με χαμηλότερα ποσοστά σοβαρών και θανατηφόρων αιμορραγικών επεισοδίων από τη βαρφαρίνη, αλλά σχετίζεται με υψηλότερα ποσοστά αιμορραγίας στον γαστρεντερικό σωλήνα. Ενώ είναι διαθέσιμος ένας παράγοντας αντιστροφής για τη ριβαροξαμπάνη ( Andexanet alfa / AndexXa ), η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητά του δεν είναι τόσο καλά αποδεδειγμένα όσο οι παράγοντες αναστροφής για το παλαιότερο αντιπηκτικό βαρφαρίνη (βιταμίνη Κ και συμπύκνωμα προθρομβίνης ), πράγμα που σημαίνει ότι η σοβαρή αιμορραγία μπορεί να είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί.
Όσον αφορά το 2015, παρακολούθηση μετά την πώληση έδειξε ηπατοτοξική δράση και απαιτούνται περισσότερες μελέτες για να ποσοτικοποιηθεί ο κίνδυνος. Το φάρμακο αντενδείκνυται σε άτομα σε σημαντική ηπατική νόσο και τελικού σταδίου νεφρική ανεπάρκεια, στους οποίους το φάρμακο δεν έχει δοκιμαστεί.
Η ριβαροξαμπάνη έχει προειδοποίηση στο κουτί διάθεσης για να καταστήσει σαφές ότι τα άτομα που χρησιμοποιούν το φάρμακο δεν πρέπει να το διακόψουν πριν μιλήσουν με τον επαγγελματία υγείας τους, επειδή η πρόωρη διακοπή μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου.
Αντιστρεπτικός παράγοντας
Τον Οκτώβριο του 2014, η Portola Pharmaceuticals ολοκλήρωσε τις κλινικές δοκιμές Φάσης I και II για την ανδεξανέτη άλφα ως αντίδοτο για τους αναστολείς του παράγοντα Xa με λίγες ανεπιθύμητες ενέργειες και ξεκίνησε τις δοκιμές Φάσης III. Η Ανδεξανέτη άλφα εγκρίθηκε από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων τον Μάιο του 2018, με την εμπορική ονομασία AndexXa.
Μηχανισμός δράσης
Η ριβαροξαμπάνη αναστέλλει τόσο τον ελεύθερο παράγοντα Xa όσο και τον παράγοντα Xa που είναι συνδεδεμένος στο σύμπλοκο προθρομβινάσης. Είναι ένας εξαιρετικά επιλεκτικός άμεσος αναστολέας του παράγονα Xa με ταχεία έναρξη δράσης. Η αναστολή του παράγοντα Xa διακόπτει την εγγενή και εξωγενή οδό του καταρράκτη πήξης του αίματος, αναστέλλοντας τόσο το σχηματισμό θρομβίνης όσο και την ανάπτυξη θρόμβων. Η ριβαροξαμπάνη δεν αναστέλλει τη θρομβίνη (ενεργοποιημένος Παράγοντας II) και δεν έχουν αποδειχθεί επιδράσεις στα αιμοπετάλια. Επιτρέπει προβλέψιμες αντιπηκτικές και προσαρμογές της δόσης και παρακολούθηση ρουτίνας πήξης. Δεν χρειάζονται διατροφικοί περιορισμοί.
Η μη κλασματοποιημένη ηπαρίνη (UFH), η ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους (LMWH) και η φονταπαρινόξη αναστέλλουν επίσης τη δραστικότητα του παράγοντα Xa, έμμεσα, δεσμεύοντας στην κυκλοφορούσα αντιθρομβίνη (AT III) και πρέπει να ενίονται, ενώ η στοματικά ενεργή βαρφαρίνη, φαινοπροκουμόνη και ακενοκουμαρόλη είναι ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ (VKA), μειώνοντας έναν αριθμό παραγόντων πήξης, συμπεριλαμβανομένου του παράγοντα X.
Η ριβαροξαμπάνη έχει προβλέψιμη φαρμακοκινητική σε ευρύ φάσμα ασθενών (ηλικία, φύλο, βάρος, φυλή) και έχει απλή δόση απόκρισης σε οκταπλάσιο εύρος δόσεων (5-40 mg). Η στοματική βιοδιαθεσιμότητα μειώνεται με υψηλότερες δόσεις και αυξάνεται όταν λαμβάνεται με τροφή.
Χημεία
μικρογραφία| Χημικές δομές της [[λινεζολίδη|λινεζολίδης (πάνω) και της ριβαροξαμπάνης (κάτω). Η κοινή δομή εμφανίζεται με μπλε χρώμα.]] Η ριβαροξαμπάνη παρουσιάζει εντυπωσιακή δομική ομοιότητα με το αντιβιοτικό λινεζολίδη: και τα δύο φάρμακα έχουν την ίδια δομή πυρήνα που παράγεται από οξαζολιδινόνη. Συνεπώς, η ριβαροξαμπάνη μελετήθηκε για πιθανές αντιμικροβιακές δράσεις και για την πιθανότητα μιτοχονδριακής τοξικότητας, η οποία είναι μια γνωστή επιπλοκή της μακροχρόνιας χρήσης λινεζολίδης. Μελέτες διαπίστωσαν ότι ούτε η ριβαροξαμπάνη ούτε οι μεταβολίτες της έχουν αντιβιοτική δράση έναντι θετικών κατά Gram βακτηρίων. Όσον αφορά τη μιτοχονδριακή τοξικότητα, in vitro μελέτες που δημοσιεύθηκαν πριν από το 2008 διαπίστωσαν ότι ο κίνδυνος ήταν χαμηλός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό CASNo Κατηγορία:Αντιπηκτικά Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο Κατηγορία:Κετόνες
Εκκλησία του Μπάουσβαρντ
Ιστορία
Το 1538, η εκκλησία της Μπάουσβαρντ κατεδαφίστηκε, με εντολή του βασιλιά, προκειμένου να επισκευαστεί το παλιό παλάτι του καθολικού επισκόπου και να χρησιμοποιηθεί ως πανεπιστήμιο και ιερατική σχολή της λουθηρανικής εκκλησίας. Έτσι, μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, οι κάτοικοι ήταν αναγκασμένοι να περπατούν μέχρι το Γκλαντσάξε, όπου βρισκόταν η πλησιέστερη εκκλησία. Το 1906, μία ομάδα κατοίκων κατάφερε να συγκεντρώσει χρήματα και να κατασκευάσει το κτίριο της ενορίας, στο οποίο δεν τελούνταν τελετές. Για τον λόγο αυτό, ξεκίνησε μία νέα προσπάθεια συγκέντρωσης πόρων για την ανέγερση εκκλησίας, η οποία διακόπηκε με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Έπειτα από τη λήξη των συρράξεων, υλοποιήθηκαν ορισμένες προσθήκες στην ενορία που κατάφερε να φιλοξενήσει για 25 χρόνια τις ανάγκες της εκκλησίας. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός του Μπάουσβαρντ είχε αυξηθεί σημαντικά, με αποτέλεσμα να είναι η απαραίτητη η δημιουργία ενός νέου ναού. Ύστερα από μία μακροχρόνια προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων και εύρεσης οικοπέδου υπήρξε η δυνατότητα να κατασκευαστεί το έργο, όμως δεν είχε αποφασιστεί ο αρχιτέκτονας που θα το σχεδίαζε. Το 1967 ο Γιόρν Ούτζον είχε επιστρέψει στη Δανία, ύστερα από τη διακοπή της συνεργασίας του με το κράτος της Αυστραλίας για την κατασκευή της Όπερας του Σίδνεϊ που είχε σχεδιάσει. Εντυπωσιασμένο το συμβούλιο της ενορίας από το αρχιτεκτονικό έργο του Ούτζον, αποφάσισε να του αναθέσει τη μελέτη του ναού.
Οργάνωση και Μορφή
340x340px|μικρογραφία|Εσωτερική άποψη του κεντρικού κλίτους Η θέση και το σχήμα του οικοπέδου καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη μορφή του κτιρίου. Οι τρεις πλευρές του μακρόστενου πεδίου περιβάλλονται από δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, ενώ η μία μεγάλη πλευρά από έναν ταχείας. Η είσοδος στους χώρους της εκκλησίας πραγματοποιείται από μια σειρά ανοιγμάτων που βρίσκονται στο μεγάλο μέτωπο του κτιρίου που προβάλλει στον δρόμο ήπιας κυκλοφορίας. Τα πολυάριθμα ανοίγματα μαρτυρούν την οργάνωση των λειτουργιών που αναπτύσσονται κατά μήκος του κτιρίου και τη διάρθρωση των χώρων με τα μικρά αίθρια. Η κίνηση επιτυγχάνεται μέσω ενός περιμετρικού διαδρόμου και άλλων που είναι κάθετοι στις μεγάλες πλευρές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αντίθεση του εσωτερικού και του εξωτερικού του κτιρίου. Στο εσωτερικό κυριαρχεί η κυματοειδής οροφή που διατρέχει όλο το μήκος της εκκλησίας και συμβάλλει στην είσοδο και τη διάχυση του φωτός. Σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα. αυτή πολύ ισχυρή χειρονομία προέρχεται από την αρχική του έμπνευση που ήταν τα πυκνά και χαμηλά σύννεφα που έβλεπε όταν βρισκόταν σε μία παραλία της Χαβάης. Σε αντιδιαστολή, το εξωτερικό της εκκλησίας είναι διαμορφωμένο από προκατασκευασμένα κομμάτια και παραπέμπει σε λαϊκές ανώνυμες κατασκευές, όπως μια τεράστια σιταποθήκη.
Δομή και Υλικά
Η εκκλησία έχει σχεδιαστεί με βάση έναν τρισδιάστατο κάνναβο 2,2 μέτρων, στον οποίο προσαρμόζονται όλα τα τμήματα του κτιρίου. Η κυματοειδής οροφή είναι κατασκευασμένη από οπλισμένο σκυρόδεμα και έχει πάχος, περίπου, 12 εκατοστά, ενώ το μεγαλύτερο άνοιγμα που καλύπτει είναι 17,35 μέτρα και βρίσκεται στο κεντρικό κλίτος. Η δαπανηρή "in situ" οροφή είναι υπεύθυνη για τη στήριξη της εξωτερικής οροφής, η οποία διαμορφώνεται από προκατασκευασμένα μπετονένια πλακίδια.
Ο αυστηρός τετράγωνος κάνναβος που χρησιμοποιεί ο Ούτζον, επέβαλλε 4 σειρές υποστυλωμάτων τετραγωνικής διατομής 25 εκατοστών. Στο κεντρικό κλίτος οι σειρές των υποστυλωμάτων διαμορφώνουν δύο στενά πλευρικά κλίτη πλάτους 1,95 μέτρων, τα οποία μετασχηματίζονται στον περιμετρικό διάδρομο του κτιρίου. Οι διάδρομοι στεγάζονται με μία τριγωνική γυάλινη οροφή που επιτρέπει την είσοδο του φωτός στο εσωτερικό.Τα δάπεδα είναι κατασκευασμένα από προκατασκευασμένες πλάκες τσιμέντου, όπως επίσης και τα στοιχεία πλήρωσης των τοίχων. Στο εσωτερικό του κτιρίου κυριαρχεί το λευκό χρώμα, το οποίο ενισχύει τη διάχυση του λιγοστού φωτός της Δανίας.
Φως
μικρογραφία|250x250εσ Ο τεχνητός και φυσικός φωτισμός του κτιρίου μελετήθηκε με πολύ προσεκτικό τρόπο, προκειμένου να αναδεικνύεται τόσο η κυματοειδής οροφή, όσο η ιερότητα του θρησκευτικού χώρου. Στο κεντρικό κλίτος, το φως εισέρχεται, κυρίως, από την οροφή. Μια σχισμή, προσανατολισμένη προς τη δύση, επιτρέπει την είσοδο και την αντανάκλαση του ηλιακών ακτίνων στις καμπύλες της οροφής. Η διάχυση του φωτός στον χώρο, δίχως να φαίνεται ξεκάθαρα η πηγή του, δίνει την αίσθηση του απέραντου, του θεϊκού. Παρόμοια αίσθηση αποκομίζει κανείς όταν βρίσκεται στον χώρο του σκευοφυλακίου και κοιτάει προς τον άμβωνα.