cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχιπέλαγος Κροζέ
Ιστορία
Η Γαλλία αρχικά διοικούσε τα νησιά ως εξαρτημένη περιοχή της Μαδαγασκάρης, αλλά έγιναν τμήμα των Γαλλικών Νότιων Εδαφών το 1955. Το 1961, στήθηκε ένας πρώτος ερευνητικός σταθμός, αλλά μόλις το 1963 άνοιξε ο μόνιμος σταθμός Άλφρεντ Φωρέ στο Πορτ Άλμπερτ στη Νήσο Ιδιοκτησίας (και τα 2 ονομάστηκαν από τον πρώτο αρχηγό του σταθμού). Ο σταθμός επανδρώνεται από 18 έως 30 άτομα (ανάλογα την εποχή) και κάνει μετεωρολογική, βιολογική, και γεωλογική έρευνα και διατηρεί έναν σεισμογράφο.
Βιολογία
Οι Φάλαινες Δολοφόνοι έχουν παρατηρηθεί να κυνηγούν πολλά από τα προαναφερθέντα είδη. Η εποχιακή Όρκα των Νήσων Κροζέ είναι διάσημη στο ότι επίτηδες βγαίνει στην ακτή (και αργότερα ξαναβγαίνει στη θάλασσα) για να κυνηγήσει τον αναπαραγόμενο πληθυσμό φώκιας στα νησιά. Αυτή είναι πολύ σπάνια συμπεριφορά, που συχνότερα παρατηρείται στην περιοχή της Παταγονίας στην Αργεντινή, και πιστεύεται ότι είναι τεχνική που μαθαίνεται μέσω των γενεών σε συγκεκριμένες οικογένειες Όρκας.
Μια ανησυχία είναι η υπεραλιεία του Παταγόνιου Οδοντόψαρου και ο πληθυσμός των Άλμπατρος καταγράφεται. Τα νερά των Νήσων Κροζέ περιπολούνται και από τους Γάλλους και την Γκρήνπης.
Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη
Οι Γαλλικές κτήσεις στον Νότιο Παγωμένο Ωκεανό, κάνουν τη Γαλλία, τη χώρα με τη μεγαλύτερη αποκλειστική οικονομική ζώνη στον κόσμο. Η υπεραλίευση στην περιοχή (κυρίως για το οδοντόψαρο της παταγονίας) οδήγησε τη Γαλλία στην ανακύρηξη 370 χιλιομέτρων αποκλειστικής οικονομικής ζώνης γύρω από το αρχιπέλαγος Κεργκελέν, το αρχιπέλαγος Κροζέ και τις νήσους Άμστερνταμ και αγίου Παύλου το 1978. Η ζώνη περιπολείται από οχήματα του Γαλλικού ΝΑυτικού καθώς και από την Γκρινπίς (Greenpeace).
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη Κατηγορία:Υπερπόντια Γαλλία Κατηγορία:Νησιά του Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Νότιος Ωκεανός
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Άμμου 2021
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Άμμου 2021 διεξήχθη στις 19-29 Αυγούστου. Το τουρνουά έλαβε μέρος στη Μόσχα. Κάτοχος του τροπαίου ήταν η Πορτογαλία, η οποία, όμως, αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων.
Επιλογή διοργανωτή
Τρεις χώρες είχαν υποβάλει υποψηφιότητα για τη διοργάνωση: Χιλή, Ελ Σαλβαδόρ και Ρωσία. Η επικύρωση της Ρωσίας ως διοργανώτριας έγινε τον Οκτώβριο του 2019. μικρογραφία|450x450εσ
PGC 1266
Ο PGC 1266 είναι γαλαξίας αγνώστου τύπου στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει 300 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο της τάξεως των 25.000 ετών φωτός. Ενδέχεται να υπάρχει βαρυτική αλληλεπίδραση ανάμεσα σε αυτόν και τον NGC 76.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) Κατηγορία:Γαλαξίες 01266
Αχιλλέας Πούγγουρας
Ο Αχιλλέας Πούγγουρας (Θεσσαλονίκη, 13 Δεκεμβρίου 1995) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός στην Σίβασπορ.
Το ξεκίνημα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα της Λάρισας στον Προμηθέα, ενώ το 2012 εντάχθηκε στην ομάδα κάτω των 17 ετών του ΠΑΟΚ. Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της Κ20 του ΠΑΟΚ κατακτώντας το πρωτάθλημα της Super League με τη φανέλα του δικεφάλου τη σεζόν 2013-14.
Δανεικός στη Βέροια
Το καλοκαίρι του 2015 δόθηκε ως δανεικός στη Βέροια για έναν χρόνο.
Επιστροφή στον ΠΑΟΚ
Το καλοκαίρι του 2016 επέστρεψε στον δικέφαλο του Βορρά και ενσωματώθηκε στην προετοιμασία της ομάδας στην Ολλανδία. Στις 10 Φεβρουαρίου 2017 ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε την επέκταση της συνεργασίας του με τον Πούγγουρα μέχρι το καλοκαίρι του 2019. Εκείνη τη χρονιά (2016-2017), πήρε ευκαιρίες από τον προπονητή του ΠΑΟΚ Βλάνταν Ίβιτς και στο φινάλε της σεζόν έφτασε στην κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας. Αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος του νεαρού αμυντικού.
Παναθηναϊκός
Στις 3 Αυγούστου 2018 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Παναθηναϊκό. Το ανεπίσημο ντεμπούτο του με τη φανέλα του τριφυλλιού έγινε στις 12 Αυγούστου 2018 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με τη Λάρισα που οι πράσινοι γνώρισαν την ήττα με 1-0. Το επίσημο ντεμπούτο του έγινε στις 26 Αυγούστου 2018 στη νικηφόρα εκτός έδρας αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με την Ξάνθη για την πρώτη αγωνιστική του ελληνικού πρωταθλήματος. Ο συγκεκριμένος αγώνας έληξε με σκορ 0-1 υπέρ των πρασίνων. Σκόραρε για πρώτη φορά με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, στον προημιτελικό αγώνα κυπέλλου επί του ΠΑΣ Γιάννινα στο γήπεδο της Λεωφόρου, όπου ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε με 1-2.
Σίβασπορ
Στις 11 Αυγούστου 2023, Η Σίβασπορ ανακοίνωσε την απόκτηση του, με τον Έλληνα κεντρικό αμυντικό να υπογράφει συμβόλαιο δύο ετών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρκα Γκντίνια
Μιν
Ως Μιν ή Min μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω:
Χουσεΐν Χοτάκ
Ο Σάχης Χουσεΐν Χοτάκ, (παστού: شاه حسين هوتک), γιος του Μίρβαϊς Χοτάκ, ήταν ο πέμπτος και τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας Χοτάκ. Είχε καταγωγή από τους Παστούν (Αφγανός) από τη φυλή Γκιλτζί, και διαδέχθηκε τον αδελφό του Μαχμούντ Χοτάκ στον θρόνο μετά τον θάνατο του το 1725. Υπήρξε επίσης σημαντικός ποιητής στη γλώσσα παστού. Όσο ο ξάδερφος του διακυβερνούσε το μεγαλύτερο μέρος της Περσίας από την Ισφαχάν, ο Χουσεΐν διακυβερνούσε την περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται το Αφγανιστάν από την Κανταχάρ.
Ο θάνατος του Ασράφ Χαν το 1729 σηματοδότησε το τέλος της σύντομης διακυβέρνησης των Χοτάκ στην Περσία (Ιράν), αλλά το σημερινό Αφγανιστάν βρισκόταν υπό τη διακυβέρνηση του Χουσεΐν μέχρι το 1738 όταν κατακτήθηκε από τον Ναντέρ Σαχ. Η κατάκτηση αυτή ήταν μία σύντομη διακοπή πριν την εγκαθίδρυση της τελευταίας Αφγανικής Αυτοκρατορίας και προκατόχου του σύγχρονου Αφγανιστάν το 1747.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Γαλλικό κόμμα
Το Γαλλικό κόμμα γνωστό και ως Συνταγματικό κόμμα ήταν ελληνική πολιτική παράταξη των πρώτων χρόνων ύπαρξης του Βασιλείου της Ελλάδος.
Αρχηγός του κόμματος ήταν ο Ιωάννης Κωλέττης και ιδρύθηκε κατά την διάρκεια της δεύτερης εθνοσυνέλευσης στο Άστρος το 1824, στην εθνοσυνέλευση αυτή ιδρύθηκαν και οι βασικότεροι αντίπαλοί του, που ήταν το Αγγλικό κόμμα του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και το Ρωσικό κόμμα του Ανδρέα Μεταξά, σαν συνέπεια της επίδρασης που είχαν οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της εποχής και ανάλογα ποια υποστήριζε ο καθένας ότι θα βοηθήσει την Ελλάδα. Σημειώνεται ότι όταν ο Ναπολέων επιχειρούσε τη εκστρατεία του στην Αίγυπτο ο Αδαμάντιος Κοραής καλούσε τους Έλληνες να πολεμήσουν στο πλευρό του.
Το Γαλλικό κόμμα έδρασε κυρίως στη περίοδο της βασιλείας του Όθωνα όταν και ευνοήθηκε ιδιαίτερα από την αρχή από δύο μέλη της Αντιβασιλείας τον Λουδοβίκο φον Μάουρερ και τον Κάρολο Άμπελ. Όταν όμως ενηλικιώθηκε ο Όθωνας προσπάθησε να αποδυναμώσει τόσο το Γαλλικό Κόμμα όσο και το τότε Ρωσικό ορίζοντας τον Ιωάννη Κωλέττη πρέσβη στο Παρίσι, τον δε Ανδρέα Μεταξά πρέσβη στη Μαδρίτη.
150px|thumb|left|Ο [[Ιωάννης Κωλέττης ιδρυτής και αρχηγός του Γαλλικού κόμματος]]
Μετά την λεγόμενη επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, ο Ιωάννης Κωλέττης συμμετέχοντας το επόμενο έτος στις βουλευτικές εκλογές του 1844 εξήλθε νικητής όταν και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην Εθνοσυνέλευση με την αγόρευσή του "υπέρ των ετεροχθόνων" Ελλήνων που είχαν ήδη εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Την εποχή εκείνη το Γαλλικό κόμμα ήταν κυρίως το κόμμα των διανοούμενων, αλλά μαζί του είχαν συμπαραταχθεί κυρίως πρόκριτοι, στρατιωτικοί, λόγιοι και έμποροι που είχαν σπουδάσει και διαμείνει στη Δυτική Ευρώπη. Επιφανείς υποστηρικτές του Ι. Κωλέττη ήταν ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, ο Γεώργιος Κουντουριώτης, ο Κωνσταντίνος Κανάρης και άλλοι, αλλά και ως Κόμμα είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα τον ελληνικό λαό θέτοντας κύριο στόχο την επέκταση του Βασιλείου, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, του Αγγλικού Κόμματος που έθετε πρώτο στόχο την οργάνωση του κράτους και αργότερα την επέκτασή του. Έτσι με αυτά τα δεδομένα ο Ιωάννης Κωλέττης νίκησε και στις Βουλευτικές εκλογές του 1847.
Το Γαλλικό κόμμα συνέχισε να υπάρχει και μετά τον θάνατο του ηγέτη του το 1847 και ήταν μακροβιότερο από τους δύο βασικούς του αντιπάλους. Η απήχησή του όμως άρχισε να μειώνεται ειδικότερα κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο (1853-1855) όταν γαλλικά και αγγλικά αγήματα έφθασαν και αποβιβάστηκαν στον Πειραιά προκειμένου να πιέσουν την ελληνική κυβέρνηση και τον Βασιλέα Όθωνα να αποκηρύξουν όλα τα επαναστατικά κινήματα που είχαν εκδηλωθεί στις αλύτρωτες ελληνικές περιοχές. Έναντι εκείνης της εξέλιξης λαός και Βασιλεύς αντιστάθηκαν των αξιώσεων αυτών ενώ το Γαλλικό και Αγγλικό κόμμα άρχισαν να σβήνουν. Μετά δε και την λεγόμενη έξωση του Όθωνα που οργανώθηκε πρωτίστως από τους Άγγλους, λίγα χρόνια αργότερα και τα τρία μέχρι τότε κυρίαρχα κόμματα της Ελλάδας παραχώρησαν τη θέση τους σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
γαλλικο γαλλικο γαλλικο
Τερριτόριο Νάπολις της Ρωμανίας
μικρογραφία|Το Ναύπλιο στην Ενετοκρατία το 1688 Το Τερριτόριο Νάπολης της Ρωμανίας (ιταλικά: Territorio Napoli di Romagna) ήταν διοικητική διαίρεση του Μορέα κατά την Ενετική κατοχή του, από το 1688 έως το 1715. Διοικητικά ανήκε στην επαρχία Ρωμανίας με έδρα την πόλη "Νάπολι ντι Ρομάνια" (Νάπολη της Ρωμανίας) το σημερινό Ναύπλιο, όπου ήταν και η πρωτεύουσα της κτίσης (.Napoli di Romania eccelentissima)
Το Ναύπλιο αποτελούσε κτήση της Βενετίας μαζί με το Άργος ήδη από το 1388 όταν αγοράστηκε από τους Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας, έγινε Ενετική κτίση και ονομάστηκε "Νάπολη της Ρωμανίας", το 1540 το κατέλαβαν οι Οθωμανοί έως το 1686 που κατελήφθη πάλι από τους Ενετούς.
Το 1688 κατά την δημιουργία της διοικητικής διαίρεσης συντάχτηκε απογραφή από τους Ενετούς, για το τερριτόριο του Ναυπλίου έδωσε τα παρακάτω στοιχεία : είχε μία πόλη, 39 χωριά (6 εγκαταλελειμμένα) και 11 ορθόδοξα μοναστήρια. Το τερριτόριο παρήγαγε αλάτι από την "λίμνη Βερβερόντα", καλαμπόκι, μαλλί, κερί, λινό, κρασί, άγρια χόρτα όπως μανιτάρια και μέλι. Το τερριτόριο είχε 2.401 οικογένειες και η έκταση του υπολογίστηκε περίπου στα 1.380.000 στρέμματα
Το τερριτόριο περιελάμβανε τα εξής χωριά : Aria suff Agà, Mersè, Curma, Lussi, Mandella, Zarchi, Burasagni, Catosca fidachi, Trumbè, Janena, Turachi, ò Trapano, Sapì, Caidari, Tarameli, Braim-Bei, Iri, Pirgo, Adami, Ligurio, Cacingri, Bolmeti, Coffigni, Paleocastro, Platanachi Cuzzi, Merbaca, Manuraui, Castri, Cranidi, Fumi, Didimo, Illià, Agà, Balabani, Pelegi και Castel di Termis.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αργολίδας
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 2010–11
Το Κύπελλο Ισπανίας 2010-2011 το κατέκτησε για 18η φορά η Ρεάλ Μαδρίτης νικώντας στον τελικό την Μπαρτσελόνα με 1-0 στην παράταση. Η Σεβίλλη, που πήρε πέρυσι το κύπελλο, αποκλείστηκε στα ημιτελικά από τη νικήτρια του θεσμού.
Τελικός
Κύριο θέμα: Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 2011
Κυπελλο Ανδρων 2011 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2010-2011
Παλούκια Σαλαμίνας
Τα Παλούκια είναι το επίνειο της Σαλαμίνας, βρίσκονται στο ανατολικό μέρος του νησιού και αποτελούν το κύριο λιμάνι του. Η ονομασία προήλθε από τους πολυάριθμους πασσάλους (παλούκια) που χρησιμοποιούνταν κατά το παρελθόν, για το αγκυροβόλιο των καϊκιών, λόγω της έλλειψης λιμανιού. Το λιμάνι - Πορθμείο των Παλουκίων σήμερα, φιλοξενεί 34 Αμφίπλωρα πλοία τύπου Φέρυ που εξυπηρετούν την εικοσιτετράωρη ακτοπλοϊκή σύνδεση με το Πέραμα. Επίσης υπάρχει και απευθείας σύνδεση με το λιμάνι του Πειραιά με μικρά επιβατικά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για την επιβατική κίνηση στα λιμάνια της Ευρώπης, τo 2008 και το 2009, τα Παλούκια της Σαλαμίνας βρίσκονται στη δεύτερη θέση της λίστας και το Πέραμα στην τρίτη θέση, καθώς την ακτοπλοϊκή γραμμή χρησιμοποίησαν 13 εκατομμύρια επιβάτες, τόσο το 2008, όσο και το 2009.
Αναφορές και πηγές
Κατηγορία:Σαλαμίνα (νησί) Κατηγορία:Οικισμοί και Περιοχές Αττικής Κατηγορία:Χωριά της Σαλαμίνας
Άγιοι Επτά Μακκαβαίοι
μικρογραφία|Antonio Ciseri, Το μαρτύριο των επτά Μακκαβαίων (1863) Οι Άγιοι επτά Μακκαβαίοι είναι Άγιοι τόσο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όσο και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Σύμφωνα με την αγιολογική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας πρόκειται για επτά αδελφούς γνωστούς με τα ονόματα Αβείμ (ή Άβιβος), Αντώνιος (ή Αντωνίνος), Γουρίας, Ελεαζάρος, Ευσέβωνας, Αχείμ και Μάρκελλος, οι οποίοι ήταν ευσεβείς Ιουδαίοι και ζούσαν την εποχή της κυριαρχίας του Αντιόχου του Δ΄ του Επιφανούς (175-164 π.Χ.).
Ο Αντίοχος ο Δ΄ το 167 π.Χ. απαγόρευσε την Ιουδαϊκή θρησκεία, βεβήλωσε το Ναό των Ιεροσολύμων και προσπάθησε να επιβάλει την ειδωλολατρία με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η επανάσταση των Μακκαβαίων. Σύμφωνα με την παράδοση που μεταφέρει το Συναξάρι τους, ο Αντίοχος συνέλαβε αρχικά τον πνευματικό δάσκαλο των επτά αδελφών Ελεάζαρο, τον οποίο και θανάτωσε με μαρτυρικό τρόπο επειδή αρνήθηκε να εγκαταλείψει την πίστη του. Στη συνέχεια συνέλαβε τους επτά αδελφούς και αρχικά προσπάθησε να τους δελεάσει υποσχόμενος τιμές και πλούσιες ανταμοιβές αρκεί να έτρωγαν χοιρινό και να απαρνούνταν την ιουδαϊκή πίστη. Αυτοί όμως έμειναν ακλόνητοι με αποτέλεσμα να εξοργιστεί ο Αντίοχος και να διατάξει τη θανάτωσή τους. Αφού τους βασάνισαν τους έριξαν στη συνέχεια στην πυρά και τότε πήδηξε μέσα στη φωτιά και η μητέρα τους Σολομονή για να τους ακολουθήσει στο μαρτυρικό τέλος τους.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τους θεωρεί παράδειγμα ακλόνητης πίστης στον αληθινό Θεό και τιμά τη μνήμη των "Επτά Μακκαβαίων και των συν αυτώ" την 1η Αυγούστου. Την ίδια μέρα τιμάται η μνήμη τους και από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Περιστέρα Τρικάλων
Η Περιστέρα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Περιστέρα βρίσκεται στή βορειοδυτική άκρη του κάμπου των Τρικάλων και τις ανατολικές όχθες του Πηνειού, σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει περίπου 9 χλμ. Ν. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου) και 18 χλμ. ΒΔ. από τα Τρίκαλα. Ανατολικά περνάει η ΕΟ Τρικάλων - Ιωαννίνων, που την διαχωρίζει από τον οικισμό Βασιλική, νότια είναι η Μεγάρχη και ο Ουρανός, δυτικά και στην απέναντι όχθη ποταμού είναι ο Βιτουμάς, βόρεια και στην ίδια όχθη η Σαρακήνα.
Νοτιοδυτικά του χωριού και μετά τον Πηνειό, στην κορυφή του λόφου "Σκούμπος" (υψόμετρο 409 μ.), υπάρχουν ερείπια ακρόπολης αρχαίας πόλης καλυμμένα από πυκνή βλάστηση. Πιθανολογείται ότι πρόκειται για την αρχαία Φαλώρεια η οποία καταστράφηκε στα 198 π.Χ. από τον Τίτο Κόϊντο Φλαμινίνο. Από τον λόφο φαίνονται όλες σχεδόν οι πλαγιές του Κόζιακα και η πεδιάδα των Τρικάλων.Νότια και προς την Μεγάρχη βρίσκεται ο βράχος "Καστέλι", του οποίου η γεωλογική του σύσταση είναι ίδια με αυτή των βράχων των Μετεώρων. Δυτικά της Περιστέρας, μετά τον Πηνειό, στην τοποθεσία "Παλιά Αμπέλια" είναι δάσος με βαλανιδιές έκτασης 250 στρεμμάτων, όπου με βαλανιδιές στη θέση “Παλιά Αμπέλια”, όπου και η ομώνυμη βρύση ενώ στην τοποθεσία "Γαβριά" υπάρχει άλλο δάσος με πεύκα και βαλανιδιές.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται με το παλιό της όνομα από την Τουρκοκρατία, ως Τσάσι το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγινίου. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Περιστέρα και το 1949 με το ΦΕΚ 14Α - 15/01/1949 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βασιλικής του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 201 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Μαεκιούλα (Τάλιν)
Η Μαεκιούλα (εσθονικά: Maeküla, το όνομα της υποεπαρχίας σημαίνει Χωριό του Λόφου στα εσθονικά) είναι υποεπαρχία (asum) στην επαρχία Χααμπέρστι στο Τάλιν, πρωτεύουσα της Εσθονίας. Βρίσκεται στην επαρχία Χάργιου. Έχει πληθυσμό 2 κατοίκων (σύμφωνα με στοιχεία για την 1 Ιανουαρίου 2014). Στις 1 Ιανουαρίου 2017 ο πληθυσμός είχε παραμείνει σταθερός στα 2 άτομα.
NGC 76
Ο NGC 76 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 330 εκατομμύρια έτη φωτός (βασιζόμενοι μόνο ως προς την μετατόπιση προς το ερυθρό) και έχει διάμετρο της τάξεως των 95.000 ετών φωτός. Στο ίδιο πεδίο βρίσκεται και ο γαλαξίας νάνος PGC 1266, με τον οποίο ο NGC 76 ενδέχεται να αλληλεπιδρά βαρυτικά. Όμως, με βάση την μετατόπισή του προς το ερυθρό, ο PGC 1266 βρίσκεται περίπου 30 εκατομμύρια πιο κοντά και το ζευγάρι είναι μόνο οπτικό. .
Ο Γάλλος αστρονόμος Γκυγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) ανακάλυψε τον NGC 76 στις 22 Σεπτεμβρίου 1884.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0076 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Τσονγκτσίνγκ
Η Τσονγκτσίνγκ ή Τσοντσίν (απλουστευμένα κινέζικα : 重庆 παραδοσιακά κινέζικα : 重庆, Ουέιντ-Τζάιλς: Chungking, πινγίν: Chongqing) είναι μεγάλη πόλη στην νοτιοδυτική Κίνα και μία από τις πέντε εθνικές κεντρικές πόλεις στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Αποτελεί την μεγαλύτερη και πιο πολυπληθή πόλη στον κόσμο. Διοικητικά, είναι ένας από τους τέσσερις άμεσα ελεγχόμενους δήμους της ΛΔΚ (οι άλλοι τρεις είναι το Πεκίνο, Σαγκάη και Τιεντζίν), και η μόνη στην ενδοχώρα της Κίνας.
Ο δήμος δημιουργήθηκε στις 14 Μαρτίου 1997, διαδεχόμενος την υποεπαρχιακή πόλη διοίκησης που ήταν μέρος της επαρχίας Σετσουάν. Σύμφωνα με στατιστικές για τον Νοέμβριο του 2010, ο δήμος είχε έναν πληθυσμό 28.846.200. Αποτελείται από 19 διαμερίσματα, 15 νομούς και 4 αυτόνομες επαρχίες.
Η επίσημη συντομογραφία της πόλης, 渝 (YU), εγκρίθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 18 Απριλίου 1997. Η Τσοντσίν ήταν επίσης ένας δήμος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας διοίκησης, που χρησίμευσε ως πρωτεύουσα του πολέμου κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Σινο-ιαπωνικού Πολέμου (1937-1945). Η συντετμημένη ονομασία του προέρχεται από την παλιά ονομασία του μέρους του ποταμού Τζιαλίνγκ που περνά μέσα από την Τσοντσίν και τροφοδοτεί τον ποταμό Γιανγκτσέ.
Η Τσοντσίν έχει μια σημαντική ιστορία και πολιτισμό και είναι το οικονομικό κέντρο της λεκάνης του ποταμού Γιανγκτσέ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής και συγκοινωνιακό κόμβο στην νοτιοδυτική Κίνα.
Φέλιξ των Αψβούργων
Αρχιδούκας Φέλιξ της Αυστρίας (31 Μαΐου 1916 – 6 Σεπτεμβρίου 2011, πλήρες όνομα Felix Friedrich August Maria vom Siege Franz Joseph Peter Karl Anton Robert Otto Pius Michael Benedikt Sebastian Ignatius Marcus d'Aviano) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Α΄ τελευταίου αυτοκράτορα της Αυστρίας και της Ζίτας των Βουρβόνων-Πάρμας. Ήταν νήπιο ακόμη, όταν ανατράπηκε ο πατέρας του, τον οποίο ακολούθησε στην εξορία: αρχικά στην Ελβετία και -μετά την αποτυχία της τελευταίας του απόπειρας να ανακαταλάβει τον θρόνο στην Ουγγαρία- στην Πορτογαλική νήσο Μαδέρα, όπου απεβίωσε το 1922.
Το φθινόπωρο του 1937 του επετράπη η επιστροφή στην Αυστρία, όπου υπηρέτησε στη Θηρεσιανή Στρατιωτική Ακαδημία, την πρώτη που δημιουργήθηκε με το όνομα των Αψβούργων μετά την πτώση της μοναρχίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο Αυστριακό πεζικό τάγμα των ΗΠΑ. Ο Φέλιξ, σε αντίθεση με τον μεγάλο του αδελφό Όθωνα, αρνήθηκε να αποκηρύξει τα δικαιώματά του στον θρόνο της Αυστρίας, με αποτέλεσμα να τού απαγορευτεί η είσοδος στη χώρα, εκτός από μια τριήμερη παραμονή το 1989 στην κηδεία της μητέρας του. Κατά τη διάρκεια της εξορίας του έζησε σε Πορτογαλία, Βέλγιο, Μεξικό και ΗΠΑ, ωστόσο στις 10 Μαρτίου 1996 -με την είσοδο της Αυστρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση- μπήκε απροειδοποίητα στην χώρα. Η Αυστριακή κυβέρνηση τον προειδοποίησε ότι αν το επιχειρήσει ξανά θα συλληφθεί· τελικά με την μεσολάβηση του αδελφού του Καρόλου-Λουδοβίκου συμφιλιώθηκε με την κυβέρνηση και του επετράπη η είσοδος στη χώρα, αφού αποκήρυξε τα δικαιώματά του στον θρόνο.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1952 στη Γαλλία τη Άννα-Ευγενία δούκισσα του Άρενμπερκ (1925 - 1997) αποκτώντας επτά τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Καναδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Καναδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (αγγλικά: Canadian Soccer Association - CSA, γνωστή ως Canada Soccer, γαλλικά: Association Canadienne de Soccer) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο, όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στον Καναδά. Πρόκειται για μια εθνική οργάνωση, η οποία είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία των αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων, της εθνικής ανδρών και γυναικών που μετέχουν στις διεθνείς διοργανώσεις, καθώς και των εθνικών ομάδων νέων (U20 και U17 ανδρών και γυναικών). Επίσης, έχει αρμοδιότητες όσον αφορά τα εθνικά επαγγελματικά και ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.
Παναγιώτα Μακρή
Η Παναγιώτα Μακρή (Πάτρα, 1985) είναι Ελληνίδα αθλήτρια και πρωταθλήτρια Ελλάδος στο τάε κβον ντο. Είναι πτυχιούχος Ιατρικής σχολής Πανεπιστημίου Πατρών.
Καναδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Ιστορία
Η ιδρυτική συνεδρίαση της Διοίκησης της Καναδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Dominion of Canada Football Association - DCFA) έλαβε χώρα στις 24 Μαΐου του 1912. Η ομοσπονδία προσχώσησε στη FIFA στις 31 Δεκεμβρίου του 1912. Στις 21 Ιουνίου του 1926, η DCFA αποχώρησε από τη FIFA, για να επανέλθει στις 20 Ιουνίου του 1948. Η ομοσπονδία (Canada Soccer) γιόρτασε την 100η επέτειο το 2012.
Ενώσεις και οργανώσεις
Επιπλέον, η ομοσπονδία (Canada Soccer) αποτελεί οικονομικό στήριγμα της αμερικανικής Νάσιοναλ Γούμενς Σόκερ Λιγκ (NWSL), που ξεκίνησε το 2013 ως τρίτη προσπάθεια σε επίπεδο επαγγελματικού πρωταθλήματος γυναικών. Συγκεκριμένα, η ομοσπονδία πληρώνει τους μισθούς από 16 παίκτριες της εθνικής ομάδας που αγωνίζονται στη NWSL.
Παναγιώτα Μακρή
Τον Οκτωβριο του 2017, έχοντας διακριθεί στο χώρο του αθλητισμού , επιλέχτηκε να είναι μία από τους 6 λαμπαδηδρόμους για το Δήμο της Πάτρας , για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Καναδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στον Καναδά Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της CONCACAF
Παναγιώτα Μακρή
Αναφορές
Μακρη Παναγιωτα
Μίχαελ Πάχερ
Ο Μίχαελ Πάχερ (γερμανικά: Michael Pacher, 1435-1498) ήταν Αυστριακός ζωγράφος και γλύπτης, θρησκευτικών κυρίως θεμάτων, ένας από τους μεγάλους καλλιτέχνες της πρώιμης Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης.
Ο Πάχερ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο νότιο Τιρόλο. Αξιοσημείωτα, ενώ τα έργα ξυλογλυπτικής του - όπως εκείνα των συγχρόνων του Χανς Μούλτσερ (1400-1467), Φάιτ Στος (1447-1533) και Τίλμαν Ρίμενσνάιντερ (1460-1531) - αποτελούν έξοχα παραδείγματα γερμανικής γοτθικής τέχνης, τα έργα ζωγραφικής του αντανακλούν έντονα επιρροές από τη Φλωρεντιανή Αναγέννηση, συστήνοντας σε μεγάλο εύρος γερμανών καλλιτεχνών τις νέες τεχνικές που ανθούσαν νοτίως των Άλπεων. Στη γλυπτική, ως αριστούργημά του αναγνωρίζεται το «Πολύπτυχο του Αγίου Βόλφγκανγκ» (1471-1481) για την ομώνυμη Εκκλησία στο Abersee, περιοχή της Άνω Αυστρίας. Στη ζωγραφική, ως αριστούργημά του θεωρείται το «Τρίπτυχο των Πατέρων της Εκκλησίας» (1483, Παλαιά Πινακοθήκη, Μόναχο). Εκ πρώτης όψεως, για κάποιον που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εκτελώντας παραγγελίες για μικρές τοπικές εκκλησίες, η επιρροή που άσκησε στη γερμανική αναγεννησιακή ζωγραφική και η φιλοτέχνηση ενός από τα σημαντικότερα έργα ξυλογλυπτικής της ιστορίας, αποτελεί κάτι το εξαιρετικό.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|200px|«Ο Διάβολος δείχνει στον Άγιο Αυγουστίνο το Βιβλίο των Αμαρτημάτων», από το Kirchenväteraltar (Τρίπτυχο των Πατέρων της Εκκλησίας, περ. 1470-75), Παλαιά Πινακοθήκη, Μόναχο.Ελάχιστες πληροφορίες διαθέτουμε για την παιδική ηλικία και την καλλιτεχνική εκπαίδευση του Πάχερ. Γεννήθηκε κοντά στο Μπρίξεν του νότιου Τιρόλου. Κατά πάσα πιθανότητα ταξίδεψε στη Μάντουα και την Πάδουα της Ιταλίας κατά τη δεκαετία του 1450 και ξανά γύρω στο 1475. Το παλαιότερο γνωστό έργο του χρονολογείται το 1465, ωστόσο δεν σώζεται στις μέρες μας. Μέχρι το 1467 φαίνεται πως είχε χτίσει τη φήμη του ως ζωγράφος και ικανός ξυλογλύπτης, διατηρώντας εργαστήριο στο Bruneck, όχι μακρυά από τη γενέτειρά του. Οι περισσότερες παραγγελίες του αφορούσαν θρησκευτικά θέματα, κυρίως για Άγιες Τράπεζες. Όντας ενεργός για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1470 στο Neustift, επίσης στο Τιρόλο, μετακόμισε στο Ζάλτσμπουργκ το 1484 για εργασίες στην Εκκλησία των Φραγκισκανών, οι οποίες και έμειναν ανολοκλήρωτες κατά το θάνατό του το 1498. Δυστυχώς, παρόλο που έργα του Πάχερ φιλοξενούνται σε μερικά από τα καλύτερα μουσεία τέχνης της Ευρώπης, πολλά από τα έργα ζωγραφικής του έχουν καταστραφεί. Από εκείνα που σώζονται, τα περισσότερα βρίσκονται in situ, σε διάφορες αυστριακές εκκλησίες.
thumb|320px|left|«Η Στέψη της Παρθένου», λεπτομέρεια από το Πολύπτυχο του Αγίου Βόλφγκανγκ (1471-1481).thumb|200px|«Μαρία της Βουργουνδίας» (περ. 1490), Συλλογή Heinz Kisters, Kreuzlingen.
Το Πολύπτυχο του Αγίου Βόλφγκανγκ (1471-1481)
Το έργο αυτό αποτελεί παραγγελία του Αββά Βενέδικτου Εκ του Mondsee και βρίσκεται στην Εκκλησία του Αγίου Βόλφγκανγκ στην περιοχή Abersee (δυτική όχθη της λίμνης Wolfgangsee). Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και εξοχότερα σκαλισμένα και χρωματισμένα έργα για Αγία Τράπεζα που έχουν ποτέ εκτελεστεί. Το επιχρυσωμένο από ξύλο φιλύρας κεντρικό τμήμα απεικονίζει τη «Στέψη της Παρθένου», που στα πλευρά διαθέτει δύο ζεύγη κινητών χρωματισμένων πτερύγων που απεικονίζουν «σκηνές από τη Ζωή του Χριστού και του Αγίου Βόλφγκανγκ» (Βενεδικτινό Επίσκοπο του Ratisbon). Στην κορυφή της κατασκευής στέκει μια επιβλητικά σκαλισμένη αναπαράσταση της Σταύρωσης. Οι περισσότερες από τις λαξευμένες μορφές στέκονται ανεξάρτητες και μέσα σε εσοχή. Το σχέδιο είναι όψιμης γοτθικής τεχνοτροπίας με επιρροές από το νέο ρεαλισμό του Χανς Μούλτσερ («Αγία Τράπεζα του Στέρτσινγκ», 1457) στις προσεγμένες λεπτομέρειες των γλυπτών. Η βαθειά γραμμική προοπτική μαρτυρά επίσης επιρροή από τον Ιταλό Αντρέα Μαντένια (1430-1706), ο οποίος, όπως και ο Πάχερ, μοντελοποιούσε τα έργα ζωγραφικής του με γλυπτά.
Το Τρίπτυχο των Πατέρων της Εκκλησίας (1483)
Το τρίπτυχο αυτό κατασκευάστηκε για το Μοναστήρι του Neustift, κοντά στο Μπρίξεν, και - όπως ο Άγιος Βόλφγκανγκ - αποτελεί έξοχο παράδειγμα της ικανότητας του καλλιτέχνη να συνδυάζει τη γλυπτική με τη ζωγραφική. Το έργο απεικονίζει τέσσερις από τους μεγάλους thumb|320px|left|«Ιερώνυμος, Αυγουστίνος, Γρηγόριος και Αμβρόσιος» από το Kirchenväteraltar (Τρίπτυχο των Πατέρων της Εκκλησίας, περ. 1483), Παλαιά Πινακοθήκη, Μόναχο.thumb|200px|«Περιτομή», λεπτομέρεια από το Πολύπτυχο του Αγίου Βόλφγκανγκ (1471-1481).Πατέρες της Δυτικής Εκκλησίας, καθένας από τους οποίους συνοδεύεται από ένα περιστέρι που συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα. Από αριστερά στα δεξιά: ο Ιερώνυμος με αμφίεση Καρδιναλίου μαζί με το λιοντάρι από του οποίου την πατούσα αφαίρεσε ένα αγκάθι. Έπειτα ο Αυγουστίνος με το παιδί που του υπενθύμισε τη ματαιότητα του να προσπαθεί κανείς να καταλάβει τη λογική του Θεού. Κατόπιν ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας, που απεικονίζεται να σώζει τον Αυτοκράτορα Τραϊανό από το Καθαρτήριο. Τέλος, ο Αρχιεπίσκοπος Αμβρόσιος, με ένα βρέφος στην κούνια, το οποίο σύμφωνα με το θρύλο τον υπέδειξε ως τον επόμενο επίσκοπο. Αποτελώντας συνδυασμό της Γοτθικής Τέχνης (ως προς το σχέδιο, το χρωματισμό και τα διακοσμητικά στοιχεία) και της Πρώιμης Αναγεννησιακής Τέχνης (ως προς τη γραμμική προοπτική και τις γλυπτικές φόρμες), το τρίπτυχο αντιπροσωπεύει μια από τις πρώτες μεγάλες εκφράσεις των αρχών της Ιταλικής Αναγέννησης στη γερμανική ζωγραφική παράδοση.
Βιβλιογραφία
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Σημαία της Ουαλίας
Η Σημαία της Ουαλίας (ουαλικά: Baner Cymru ή Y Ddraig Goch, δηλαδή "Ο κόκκινος δράκος") αποτελείται από ένα κόκκινο δράκο ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα σε πράσινο και λευκό πεδίο. Όπως γίνεται σε πολλές εραλδικές κατηγορίες, η ακριβής αναπαράσταση του δράκου δεν είναι τυποποιημένη και υπάρχουν πολλές αναπαραστάσεις του.
Η σημαία ενσωματώνει τον κόκκινο δράκο του Καντβαλάντρ, βασιλιά του Γκβάινεντ, μαζί με το πράσινο και το λευκό, χρώματα του οίκου των Τυδώρ. Χρησιμοποιήθηκε από τον Ερρίκο Ζ΄ στη Μάχη του Μπόσγουορθ το 1485, απ'όπου μετά μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Ύστερα ο κόκκινος δράκος προστέθηκε ως υποστηρικτής του βασιλικού οικοσήμου των Τυδώρ για να δηλώσουν την ουαλική καταγωγή τους. Η σημαία αναγνωρίστηκε επίσημα ως ουαλική εθνική σημαία το 1959. Αρκετές πόλεις περιλαμβάνουν ένα δράκο στη σημαία τους, συμπεριλαμβανομένου του Κάρντιφ, την πρωτεύουσα της Ουαλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουαλία Κατηγορία:Σημαίες
Έμπερμπαχ
Το Έμπερμπαχ (γερμ. Eberbach, νότια φραγκονικά Ewwerbach) είναι μικρή πόλη της Γερμανίας, στη βόρεια Βάδη-Βυρτεμβέργη, σε απόσταση 32 χιλιόμετρα ανατολικά της Χαϊδελβέργης. Ανήκει στο διαμέρισμα (Landkreis) Ρήνου-Νέκαρ. Ο πληθυσμός της το 2015 ήταν 14.751 κάτοικοι.
Θέση
Το Έμπερμπαχ βρίσκεται στους πρόποδες του εσβεσμένου ηφαιστείου Κάτσενμπούκελ, στο Φυσικό Πάρκο Νέκαρταλ-Όντενβαλντ (Neckartal-Odenwald), πάνω στον ρομαντικό «Δρόμο των Κάστρων» κατά μήκος του ποταμού Νέκαρ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της πόλεως είναι πλάτος 49°28΄ Β και μήκος 8°59΄ Α, ενώ το υψόμετρό της είναι 134 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Δήμοι
Η πόλη του Έμπερμπαχ περιλαμβάνει τους δήμους Νεκαρβίμερσμπαχ, Μπρόμπαχ, Φρίντριχσντορφ, Λίνταχ, Ρόκεναου, Μπάντις Ίγκελσμπαχ, Γκαϊμύλε, Ούντερντίλμπαχ, Μπάντις Σέλενμπαχ και Πλόιτερσμπαχ.
Ιστορία
Το Έμπερμπαχ ήταν Ελεύθερη Αυτοκρατορική Πόλη, που ιδρύθηκε λίγο μετά το έτος 1227 – όταν αναφέρεται για πρώτη φορά το κάστρο – από τον Γερμανό βασιλιά Ερρίκο του Οίκου των Χοενστάουφεν. Μετά το 1330 η παλαιά Ελεύθερη Πόλη υπαγόταν στον εκλέκτορα του Παλατινάτου. Το 1803 πέρασε στο βραχύβιο πριγκιπάτο του Λάινινγκεν, ενώ από το 1806 υπάγεται στη Βάδη. Το 1900 είχε 5.857 κατοίκους, ενώ κατά τη δεκαετία του 1960 είχε 12.132. Το 1977 η πόλη εόρτασε τα 750 έτη από την ίδρυσή της.
Αξιοθέατα
thumb|Πύργος και οικία (Haspelturm και Spohrsches Haus) στο Έμπερμπαχ Η ιστορική παλαιά πόλη είναι πεζοδρομημένη και έχει 4 καλοδιατηρημένους πύργους, πολλά καλοδιατηρημένα ξύλινα σπίτια και ερείπια του τείχους, οπότε προσελκύει πολλούς τουρίστες. Το ερειπωμένο κάστρο, σε λόφο πάνω από την πόλη της οροσειράς Όντενβαλντ, είναι ένα από τη σειρά των κάστρων κατά μήκος του ποταμού Νέκαρ. Η πόλη είναι πάνω στον ρομαντικό «Δρόμο των Κάστρων» (Burgenstraße), που εκτείνεται από το Μάνχαϊμ μέχρι την Πράγα.
Αυτοδιοίκηση
thumb|Το δημαρχείο της πόλεως Το δημοτικό συμβούλιο του Έμπερμπαχ έχει 22 μέλη, που εκλέγονται κάθε 5 χρόνια, ενώ ο δήμαρχος εκλέγεται για οκταετή θητεία. Σημερινός δήμαρχος, από την 1η Ιανουαρίου 2013 είναι ο Πέτερ Ράιχερτ (Peter Reichert), που εκλέχθηκε με το 64,2 % των ψήφων.
«Αδελφοποιήσεις»
Το Έμπερμπαχ είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Ηρακλής Α΄ του Μουχράνι
Ο Ηρακλής Α΄, ერეკლე მუხრანაბატონი Ερέκλε Μουχρανμπατόνι, (29 Μαρτίου 1560 – 1605) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, και πρίγκιπας (batoni) τού Mουχράνι από το 1580 έως το 1605, μόνος του ή με κάποιον αδελφό του. Ο Ηρακλής ήταν νυμφευμένος με κάποια Tαμάρ, χωρίς κάποιον γνωστό απόγονο.
Βιογραφία
Ο Ηρακλής ήταν γιος τού Αρτσίλ, εγγονού τού βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ της Γεωργίας. Παραδοσιακές γενεαλογίες όπως αυτή τού Κύριλ Τουμάνωφ, παραλείπουν τη θητεία τού Ηρακλή ως πρίγκιπα τού Μουχράνι, και θέτουν μία συνεχή κυριαρχία τού εξαδέλφου του Τεϊμουράζ Α΄ από το 1580 έως το 1625. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τού Αρτσίλ στο Ιράν, ο Ηρακλής έζησε με τα εξαδέλφια του από την κυρίαρχη οικογένεια Τζακέλι στο πριγκιπάτο τού Σάμτσκε, και πολέμησε στο πλευρό τους ενάντια στην αριστοκρατική εξέγερση των ευγενών τού Σαλικασβίλι στο Σάμτσχε από το 1576 έως το 1578. Τον Μάιο του 1578 ο Ηρακλής επέστρεψε στο βασίλειο τού Κάρτλι και παρείχε υποστήριξη στη βασίλισσα Νεστάν-Νταρετζάν, σύζυγο τού εξόριστου εξαδέλφου του, βασιλιά Σίμωνα Α΄ τού Κάρτλι, ο οποίος έμεινε στο Σουράμι. Σύντομα, καθώς ο οθωμανικός στρατός υπό τον Λάλα Καρά Μουσταφά Πασά βάδισε στα γεωργιανά εδάφη τον Αύγουστο του 1578, ο Ηρακλής βρέθηκε στη φωτιά ενός άλλου πολέμου, ως ενεργητικός και επιτυχημένος τοπικός διοικητής.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Α΄ Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 1989
Το πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας πόλο γυναικών 1989 ήταν το πρώτο του θεσμού. Συμμετείχαν οκτώ ομάδες, αυτές που κατέλαβαν τις δύο πρώτες θέσεις στους προκριματικούς ομίλους του πανελληνίου πρωταθλήματος του 1988. Οι ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους, οι οποίοι διεξήχθησαν σε κολυμβητήρια της Αττικής με συνεχείς αγώνες κάθε ημέρα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του ΑΝΟ Γλυφάδας.
Βαθμολογία
Οι τρεις πρώτες ομάδες δεν είχαν κάποια απώλεια βαθμών από τις υπόλοιπες πέντε, και το πρωτάθλημα κρίθηκε στους μεταξύ τους αγώνες. Η Γλυφάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια χάρη στην ισοπαλία που απέσπασε την τελευταία ημέρα από τον Εθνικό, καθώς σε περίπτωση ήττας της θα υπήρξε τριπλή ισοβαθμία στην πρώτη θέση, και θα τελούνταν επιπλέον αγώνες (μπαράζ) μεταξύ των τριών αντιπάλων.
Αποτελέσματα
Ο α' γύρος διεξήχθη το Μάιο του 1989 στο κολυμβητήριο Αγίου Κοσμά. Ο β' γύρος διεξήχθη τον Ιούλιο στο κολυμβητήριο Παλαιού Φαλήρου. {|
Α' γύρος
με τον Εθνικό ακυρώθηκε κι επαναλήφθηκε μία ημέρα πριν την έναρξη του β' γύρου.
Η Β΄ Εθνική
Το πρώτο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής διεξήχθη με τη συμμετοχή 20 ομάδων, αρχικά χωρισμένες σε ομίλους. Η προκριματική διεξήχθη το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου, και η τελική φάση διεξήχθη το διήμερο 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου.
Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου συγκρότησαν τη Β' Εθνική του επόμενου έτους, με εξαίρεση τις δύο πρώτες της τελικής φάσης οι οποίες προβιβάστηκαν στην Α' Εθνική του 1990, κι αντικαταστάθηκαν από τις δύο υποβιβασθείσες του 1989. Εξαίρεση επίσης αποτέλεσε ο όμιλος Κρήτης, η δεύτερη ομάδα του οποίου δεν κέρδισε θέση στη Β' Εθνική, καθώς αυτή δόθηκε στο νικητή αγώνα μπαράζ μεταξύ των τρίτων των ομίλων Πάτρας και Αθήνας.
Οι υπόλοιπες συγκρότησαν το πρώτο πρωτάθλημα Γ' Εθνικής που διεξήχθη το 1990.
Πηγές
1989 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1989
Σαλβατόρε Ποζέλι
Ο Σαλβατόρε Ποζέλι (ιταλ. Salvatore Poselli ) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας μικρότερος αδερφός του Vitaliano Poselli με καταγωγή κι αυτός από το Καστιλιόνε (Castiglione) της Σικελίας. Ο Salvatore Poselli αρχικά δούλεψε στην Αίγυπτο μέχρι το 1870, για την κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Ικόνιο, στη Σμύρνη, στην Αττάλεια και από τις αρχές του 1920 στη Θεσσαλονίκη.
Έργα του
Χαρακτηριστική είναι η κυκλική διαμόρφωση της γωνίας των δύο όψεων που τονίζεται με κυκλικούς εξώστες οι οποίοι στηρίζονται σε ανάγλυφα διακοσμημένα φουρούσια.
Το κτήριο κατασκευάστηκε για λογαριασμό των αδελφών Σαλτιέλ και του Σαλτιέλ Κοέν που ήταν έμποροι κασμιρίων και ετοίμων ενδυμάτων με την επωνυμία «Αδελφοί Σαλτιέλ και Κοέν». Αρχιτεκτονικά παρουσιάζει έντονα νεοβυζαντινά στοιχεία με τα καμπυλωτά τόξα και τα κιονόκρανα, χαρακτηριστικά στοιχεία της ανοικοδόμησης του άξονα της Αριστοτέλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Ξενοφών ο Εφέσιος
Ο Ξενοφών ο Εφέσιος ήταν αρχαίος Έλληνας πεζογράφος, που φέρεται να άκμασε περί τον 3ο με 2ο αιώνα π.Χ..
Βιογραφία
Την ερωτική ιστορία του έργου αυτού του Ξενοφώντα του Εφεσίου φέρεται να έλαβε ο Σαίξπηρ ως μία από τις πηγές του στη συγγραφή του έργου του "Ρωμαίος και Ιουλιέτα".
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι
Χωρίς... Αυτά Δεν Υπάρχει Παράδεισος
Η σειρά "Χωρίς... Αυτά Δεν Υπάρχει Παράδεισος" είναι μια τηλενουβέλλα Κολομβιανής προέλευσης, βασισμένη στο βιβλίο του Κολομβιανού συγγραφέα Γκουστάβο Μπολίβαρ (Gustavo Bolivar). Η σειρά αυτή μεταδώθηκε το 2006 από το Κανάλι Καρακόλ και κυκλοφόρησε σε DVD. Στη σειρά πρωταγωνιστεί η Μαρία Αδελαΐδα Πουέρτα και είχε μεγάλη απήχηση ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.
Υπόθεση
Η ιστορία της τηλενουβέλλας, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, αφορά μια δεκαεφτάχρονη κοπέλα, την Καταλίνα, η οποία ζεί στην Περέιρα και θέλει να βάλει εμφυτεύματα σιλικόνης στο στηθος της με σκοπό να αποκτήσει χρήματα, καταφεύγοντας στην "πορνεία". Η Καταλίνα αποφασίζει να γίνει ιερόδουλη κάνοντας έρωτα με εμπόρους ναρκωτικών με αντάλλαγμα δώρα, λεφτά και κοινωνικό στάτους, μέχρι που θα ανακαλύψει ότι τελικά το... στήθος και τα λεφτά δεν είναι το παν στη ζωή...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλενουβέλες Κατηγορία:Κολομβιανές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Έργα με θέμα την παιδική πορνεία
Κινεζική αστρονομία
Κάποια στοιχεία της ινδικής αστρονομίας έφθασαν στην Κίνα με την επέκταση του Βουδισμού περί το 220 μ.Χ., Ωστόσο, η πλέον λεπτομερής ενσωμάτωση της ινδικής αστρονομίας συνέβη κατά τη Δυναστεία των Τανγκ (618-907), όταν Κινέζοι σοφοί όπως ο Γι Σινγκ ήταν εξίσου εξοικειωμένοι με την κινεζική και την ινδική επιστήμη. Σύστημα ινδικής αστρονομίας συγγράφηκε στην Κίνα ως Jiuzhi-li το 718 από τον Ινδό Γκαουτάμα Σίντα, που υπήρξε ο διευθυντής του Εθνικού Αστεροσκοπείου της δυναστείας των Τανγκ. Αστρονόμοι του ισλαμικού κόσμου συνεργάσθηκαν στενά με τους Κινέζους συναδέλφους τους κατά τη Δυναστεία Γιουάν. Μετά από μία περίοδο σχετικής παρακμής κατά τη Δυναστεία των Μινγκ, η αστρονομία αναζωογονήθηκε στην Κίνα εξαιτίας και των ερεθισμάτων από την επαφή με τη Δυτική κοσμολογία και τα πρώτα τηλεσκόπια, που ήρθαν στην Κίνα τον 17ο αιώνα από Ιησουίτες ιεραποστόλους.
Σήμερα η Κίνα συνεχίζει να είναι δραστήρια στο πεδίο της αστρονομίας, με πολλά νέα αστεροσκοπεία και το δικό της διαστημικό πρόγραμμα.
Οι απαρχές: οι κινεζικοί αστερισμοί
Μία πρώτη εικόνα, αν όχι πρωτόγονη χαρτογράφηση του έναστρου ουρανού θεωρείται απαραίτητη για την παρακολούθηση των κινήσεων των πλανητών σε αυτόν και τη συνακόλουθη ανακάλυψη των κανονικοτήτων των κινήσεων αυτών. Ωστόσο, οκτώ αιώνες πριν τον καθορισμό των κινεζικών αστερισμών, περί το 2000 π.Χ., οι Κινέζοι διεπίστωσαν ότι ο πλανήτης Δίας χρειάζεται 12 χρόνια προκειμένου να ολοκληρώσει μία περιφορά του και να φθάσει στο ίδιο μέρος της ουράνιας σφαίρας (μία ακριβέστερη τιμή είναι 11,86 έτη). Περί το 1400 π.Χ. οι Κινέζοι αστρονόμοι ανεκάλυψαν τη χρονική κανονικότητα των εκλείψεων Ηλίου και Σελήνης, ενώ μόνο μετά το 1200 π.Χ. υποδιαίρεσαν τον ουρανό σε τμήματα για την ευκολότερη αναγνώριση και καταγραφή των άστρων και των ουράνιων φαινομένων, κάποια από τα οποία είναι μοναδικά και δεν επαναλαμβάνονται, όπως η έκρηξη ενός υπερκαινοφανούς (σουπερνόβα) ή η εμφάνιση ενός μη περιοδικού κομήτη.
Πέρα από τη ζώνη της εκλειπτικής, οι αστέρες της ουράνιας σφαίρας ομαδοποιήθηκαν από τους Κινέζους αστρονόμους σε τρεις μεγάλες περιοχές ή «Περιτειχίσματα»: Το «Πορφυρό Απαγορευμένο Περιτείχισμα» περιελάμβανε τη βορειότερη περιοχή, που στη δυτική αστρονομία καλύπτεται από τους λεγόμενους αειφανείς αστερισμούς Μικρή και Μεγάλη Αρκτο, Δράκοντα, Καμηλοπάρδαλη, Κηφέα, Κασσιόπη, καθώς και τμήματα άλλων αστερισμών. Το «Περιτείχισμα του Ανώτατου Ανακτόρου» περιελάμβανε κυρίως τους σημερινούς εαρινούς αστερισμούς Παρθένο, Λέοντα, Κόμη Βερενίκης, Μικρό Λέοντα, Θηρευτικούς Κύνες και τμήμα της Μεγάλης Αρκτου. Τέλος, το «Περιτείχισμα της Ουράνιας Αγοράς» περιελάμβανε τον Ηρακλή, τον Βοώτη, τον Οφι και τον Οφιούχο, τον Αετό και τμήματα άλλων σύγχρονων αστερισμών. Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι κανένας από αυτούς τους αστερισμούς δεν ήταν γνωστός στην Κίνα πριν από τον 15ο αιώνα και στη θέση τους υπήρχαν μικρότεροι αστερισμοί με τελείως διαφορετικά ονόματα και όρια, ουσιαστικά ομάδες λίγων αστέρων με ασαφή τα μεταξύ τους όρια. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «συναστρώσεις», ώστε να αποφεύγουμε τη σύγχυση με τους σύγχρονους αστερισμούς. Π.χ. στη θέση του Λέοντα αντιστοιχούν οι «Θρόνοι των Πέντε Αυτοκρατόρων» (5 αστέρες), ο «Πρίγκιπας και η Συνοδεία του», η «Αίθουσα της Δόξας», το «Αστεροσκοπείο» (3 αστέρες), η «Αυτοκρατορική Φρουρά» (μόλις 1 αστέρας), κλπ.. Από τους γνωστούς σε εμάς αστερισμούς μόνο η Μεγάλη Αρκτος και ο Ωρίων έχουν κάποιο παραπλήσιο αντίστοιχο στην κινεζική αστρονομία. Ας σημειωθεί ότι για τους αρχαίους Κινέζους το «Πορφυρό Απαγορευμένο Περιτείχισμα» βρισκόταν στο κέντρο του ουρανού, και όλοι οι άλλοι αστέρες γύρω του.
Αστρικοί κατάλογοι και χάρτες
thumb|right|255px|Αστρικός χάρτης σε κυλινδρική προβολή. Οι αστρικοί χάρτες του [[Σου Σουνγκ είναι οι αρχαιότεροι τυπωμένοι στον κόσμο.]] Ωστόσο, οι ονομασίες μεμονωμένων άστρων από τους Κινέζους είναι κατά πολύ αρχαιότερες: έχουν ανακαλυφθεί «χρησμικά οστά» με ονόματα αστέρων χαραγμένα επάνω τους που χρονολογούνται από την κινεζική Εποχή του Ορείχαλκου, περί το 2000 π.Χ., και πανάρχαιοι χονδροειδείς αστρικοί χάρτες απεικονίζονται σε κεραμικά, στους τοίχους σπηλαίων ή χαραγμένοι πάνω σε πέτρες. Στην ιστορική εποχή, τον 4ο αιώνα π.Χ., συντάσσονται οι δύο πρώτοι κατάλογοι αστέρων, από τους Κινέζους αστρονόμους Καν Τε και Σι Σεν, ο δεύτερος με 138 συναστρώσεις και τα ονόματα 810 άστρων. Τα βιβλία αυτά φαίνεται ότι σώζονταν μέχρι τον έκτο αιώνα μ.Χ., αλλά στη συνέχεια χάθηκαν. Γράφτηκαν όμως τουλάχιστον 6 άλλα έργα ή τμήματα έργων με παρόμοιους τίτλους, που διασώζουν αποσπάσματά τους, όπως το Τιαν Κουάν Σου («Βιβλίο των ουράνιων υπηρεσιών»), κεφάλαιο του ογκώδους ιστορικού έργου Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού του λόγιου και αξιωματούχου του 2ου αιώνα π.Χ. Σι Μα Τσιάν. Τον ίδιο αιώνα ο αστρονόμος και εφευρέτης Τζανγκ Χενγκ (78-139 μ.Χ.) καταγράφει περί τα 2.500 αστέρες και πάνω από 100 αστερισμούς-συναστρώσεις. Τον επόμενο αιώνα, κατά τη λεγόμενη εποχή των Τριών Βασιλείων, ο Τσεν Τζούο συνδυάζει το έργο των προηγούμενων συντάσσοντας έναν ακόμα αστρικό κατάλογο, με 283 αστερισμούς και 1.464 αστέρες. Αυτοί οι κατάλογοι όμως έχουν χαθεί.
Ως προς τους ουράνιους χάρτες, ίσως ο πρώτος τυπωμένος άτλαντας του ουρανού είναι αυτός του Σου Σουνγκ το 1092, με πάνω από 1.350 αστέρες, που ενσωματώθηκε στην πραγματεία του περί χρονομετρίας και ωρολογίων. Γνωστότερος όμως είναι μάλλον ο χάρτης του Τουν Χουάνγκ, που ανακαλύφθηκε από τον Βρετανό αρχαιολόγο Marc Aurel Stein το 1907 και για τον λόγο αυτό φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο. Απεικονίζει ολόκληρο τον ουρανό σε 12 τμήματα των 30 μοιρών το καθένα και περιέχει 1.339 αστέρες σε 257 συναστρώσεις. Πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι ανάγεται πιθανότατα στο 705-710 μ.Χ.. Κατασκευάσθηκε με τη χρήση μαθηματικών μεθόδων ακριβείας από τον αστρονόμο και μαθηματικό Λι Τσουόν Φενγκ. Είναι σημαντικό το ότι σώζεται ένας τόσο παλαιός χάρτης του ουρανού, καθώς κανένας τέτοιος χάρτης του πραγματικού ουρανού δεν διασώζεται από την ελληνορωμαϊκή ή τη μεσοποταμιακή αρχαιότητα, ενώ ο μεγάλος κατάλογος του Ιππάρχου του 130 π.Χ., που χρησιμοποίησε αργότερα ο Πτολεμαίος, έχει 1.022 αστέρες.
Ως προς τους καταλόγους άλλων ουράνιων σωμάτων, το έργο «Διαγράμματα κομητών [της Δυναστείας] των Χαν» καταγράφει, το 193 π.Χ., 29 διαφορετικούς τύπους κομητών, όπως και ακριβείς καταγραφές και προβλέψεις των θέσεων της Αφροδίτης, του Δία και του Κρόνου από το 246 ως το 177 π.Χ..
Σημαντικές αστρονομικές παρατηρήσεις
Εξοπλισμένοι με την παραπάνω ισχυρή ουρανογραφία, οι Κινέζοι παρατηρησιακοί αστρονόμοι κατέγραψαν κατά τους επόμενους αιώνες σημαντικά ουράνια φαινόμενα που διέλαθαν της προσοχής των άλλων πολιτισμών και συνιστούν μία πολύτιμη παρακαταθήκη, αφού χρησιμοποιούνται κάποιες φορές και από τη σύγχρονη αστρονομική έρευνα για τον χρονικό προσδιορισμό, για παράδειγμα, των αστρικών εκρήξεων που γέννησαν νεφελώματα-υπολείμματα και συνεπώς της ηλικίας των τελευταίων. Αλλά και οι καταγραφές εκλείψεων είναι χρήσιμες. Σε ένα «χρησμοδοτικό οστό» πριν από χιλιάδες χρόνια ένας μάντης έγραψε: «Τρεις φλόγες έφαγαν τον ήλιο και φωτεινά άστρα φάνηκαν.» Περιγράφεται εδώ αναμφίβολα μία ολική έκλειψη Ηλίου: οι «φλόγες» ήταν το στέμμα, η εξωτερική ηλιακή ατμόσφαιρα που παρατηρείται από τη Γη μόνο στις ολικές εκλείψεις, ενώ οι φωτεινότεροι αστέρες γίνονται ορατοί εξαιτίας του σκότους κατά την ολική φάση. Η χρησιμότητα οφείλεται στην ακριβή καταγραφή της ημερομηνίας του γεγονότος από τον μάντη: την πεντηκοστή δεύτερη ημέρα του 60 ημερών διπλού σεληνιακού μήνα. Το 1989 ερευνητές της NASA υπολόγισαν πότε μία ολική έκλειψη Ηλίου θα ήταν ορατή από οποιοδήποτε μέρος της Κίνας την 52η ημέρα οποιουδήποτε μήνα. Η μοναδική ημερομηνία που ταιριάζει είναι η 5η Ιουνίου 1302 π.Χ., κάτι που αποκαλύπτει νέα δεδομένα για την περιστροφή της ίδιας της Γης γύρω από τον άξονά της. Είναι γνωστό ότι η περιστροφή αυτή επιβραδύνεται συνεχώς εξαιτίας των παλιρροϊκών δυνάμεων που ασκεί η Σελήνη. Γνωρίζοντας τον τόπο από τον οποίο έγιναν ορατές αρχαίες εκλείψεις, οι αστρονόμοι μπορούν να εξαγάγουν χρήσιμα συμπεράσματα για το πόσο μεγάλη είναι αυτή η επιβράδυνση (περίπου 1,5 χιλιοστό του δευτερολέπτου κάθε αιώνα) και για το εάν ο ρυθμός της μεταβάλλεται και πόσο.
thumb|285px|right|Παλαιό ευρωπαϊκό σχέδιο του [[Αρχαίο Αστεροσκοπείο του Πεκίνου|αρχαίου Αστεροσκοπείου του Πεκίνου]] Παραδείγματα αξιόλογων αστρονομικών παρατηρήσεων αποτελούν ο κομήτης που εμφανίσθηκε τον Ιούλιο του 620 π.Χ. στη Μεγάλη `Αρκτο και πιθανότατα ήταν ο γνωστός μας Κομήτης του Χάλεϋ (με βεβαιότητα ο Κομήτης του Halley καταγράφηκε από τους Κινέζους το 240 π.Χ. και με μεγαλύτερη ακρίβεια το 530 μ.Χ.), ένας καινοφανής αστέρας (νόβα) το 532 π.Χ. και η αρχαιότερη καταγραφή υπερκαινοφανούς στην ιστορία, αυτή του 185 μ.Χ., που αντιστοιχεί σχεδόν με βεβαιότητα στο σημερινό υπόλειμμα υπερκαινοφανούς RCW 86. Η τελευταία πάντως υποστηρίχθηκε από τον Richard Stothers το 1977 ότι έχει καταγραφεί και στην αρχαία ρωμαϊκή γραμματεία, παρότι σημειώθηκε εξαιρετικά νότια, στον αστερισμό Διαβήτη. Στο μεταξύ πραγματοποιήθηκε και η πρώτη καταγεγραμμένη παρατήρηση ηλιακών κηλίδων, που πρέπει να έγινε το 364 π.Χ. από τον Καν Τε. Ωστόσο η πρώτη παρατήρηση ηλιακών κηλίδων με αδιαμφισβήτητη ημερομηνία έγινε στις 10 Μαΐου του 28 π.Χ. και καταγράφηκε στο αυτοκρατορικό βιβλίο ιστορίας, το Βιβλίο των Χαν. Από τότε άρχισαν οι συστηματικές κινεζικές παρατηρήσεις ηλιακών κηλίδων.