cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάθοδος των Δωριέων
Η Κάθοδος των Δωριέων είναι ένας σχηματικός, και ερευνητικά ξεπερασμένος όρος, για μια γενικότερη αναφορά (κυρίως πολιτισμικής και γλωσσολογικής προσέγγισης) στην επαναεπικράτηση των δωρικών φύλων στην νότια Ελλάδα, αφού είχαν πρωτύτερα εκδιωχθεί κυριαρχικά, απο τους Μυκηναίους (Αχαιούς). Ο όρος "Κάθοδος των Δωριέων" δεν πρέπει να χρησιμοποιείται αναφορικά, και σε σύνδεση με την πτώση των μυκηναϊκών ανακτόρων, καθότι, απο την σύχρονη έρευνα γίνεται πλέον ξεκάθαρο πως οι Δωριείς δεν είχαν σχεδόν καμία απολύτως σχέση με την κατάρρευση του λεγόμενου "μυκηναϊκού πολιτισμού", αφού, χαρακτηριστικά η κατάρρευση αυτή επήλθε ξεκινώντας γύρω στο 1200 π.Χ., και ξεδιπλώθηκε πιθανόν στο μεγαλύτερο μέρος του 12ου π.Χ. αίωνα -εξαιτίας πολλαπλών, όχι ταυτόχρονων και όχι απόλυτα ξεκάθαρων στους ερευνητές, αιτιών (κυριαρχεί η θεωρία των εσωτερικών διενέξεων ή/και των άγνωστων εξωτερικών εισβολών) -ενώ τα γεγονότα της περιόδου της λεγόμενης "Κάθοδου των Δωριέων" συντελέστηκαν περίπου έναν αιώνα αργότερα, το 1100 π.Χ.. Καταληκτικά, η ιδέα της "Καθόδου των Δωριέων" είναι μία, πλέον ξεπερασμένη, σχηματική κατασκευή των ιστορικών του 19ου και 20ού αιώνα, που αποσκοπούσε στην διασαφήνιση της πολιτισμικής αλλαγής που συντελέστηκε στον ελλαδικό χώρο του 12ου και 11ου αιώνα π.Χ.. Δεν χρησιμοποιείται πια ως αυτούσια και έγκυρη ιστορικοορολογική έννοια, αλλά περισσότερο ως τυπικός όρος και χρονολογικό ορόσημο απλούστευσης της έρευνας. Έτσι, πρέπει να αποσαφηνιστεί πως οι Δωριείς δεν αποτέλεσαν τον πρωταρχικό λόγο κατάρρευσης των μυκηναϊκών ανακτόρων, και μάλιστα αμφισβητείται έντονα η οποιαδήποτε ανάμειξή τους σε αυτήν.
Ηρόδοτος
Η σχετική παράδοση οφείλεται στον Ηρόδοτο ο οποίος πρώτος αναφέρθηκε στις μετακινήσεις των Δωριέων στην Ελλάδα. Σύμφωνα με αυτή την παράδοση οι Δωριείς μετανάστευσαν από τη Φθιώτιδα στην Ιστιαιώτιδα, στην Πίνδο, στη Δρυοπίδα και τελικά στην Πελοπόννησο. Οι υποτιθέμενες αυτές μετακινήσεις έμειναν γνωστές ως «Κάθοδος των Δωριέων» ή «Επιστροφή των Ηρακλειδών».
Νεότερα χρόνια
Από τα γλωσσολογικά δεδομένα προκύπτουν επίσης ενδείξεις ότι η δωρική διάλεκτος ομιλούνταν και κατά τη μυκηναϊκή περίοδο αλλά ήταν κοινωνικά κατώτερη, δεν αναγραφόταν σε επιγραφές και χρησιμοποιούνταν εκτός των ανακτόρων.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Χρήστο Ντούμα οι Δωριείς ήταν κάτοικοι της Ελλάδος που κάποτε εκτοπίστηκαν από τους Μυκηναίους σε ορεινές περιοχές, κάτι ανάλογο με αυτό που έχει συμβεί σε πολλούς πληθυσμούς στην ιστορία της Ελλάδας. Στα ορεινά ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία και τη δασική οικονομία γι' αυτό η παράδοση τους χαρακτηρίζει οπισθοδρομικούς. Κάποτε από τα ορεινά επέστρεψαν στα πεδινά στις αρχικές τους κοιτίδες όταν για άλλους λόγους παρήκμασαν τα ανακτορικά συγκροτήματα. Σημειώνεται ότι η λέξη κατιόντες που συναντάται στον Ηρόδοτο και αλλού σε σχέση με τους Δωριείς έχει και την έννοια του "επιστρέφω από την εξορία". Εδώ μπορεί να παραβληθεί και η έννοια της "καθόδου" με εκείνη στην "Κάθοδο των Μυρίων" όπου εννοείται "Η επιστροφή των Μυρίων" μετά την "Ανάβαση". Η σύγχρονη ερμηνεία του κατιόντες ως "κατερχόμενοι" οφείλεται στην σύγχρονη χαρτογραφική απεικόνιση όπου ο βορράς είναι πάνω και ο νότος κάτω. Να σημειωθεί οτι πολλοί ταυτίζουν την "Κάθοδο των Δωριέων" με την επιστροφή/επάνοδο των Ηρακλειδών/Δωριέων στις αρχαίες κοιτίδες τους.
Κατά μία ερμηνεία, το όνομα Δωριεύς δεν οφείλεται στην Δωρίδα, αλλά αντίστροφα αυτή η περιοχή ονομάστηκε έτσι λόγω των Δωριέων. Η κατάληξη -εύς υποδεικνύει επάγγελμα, ενώ η ρίζα δωρ- είναι γνωστή από τη μυκηναϊκή εποχή και σχετίζεται με τα δένδρα και τα ξύλα. Η εναλλαγή του όμικρον με το ωμέγα είναι συνήθης μεταξύ των διαλέκτων. Έτσι η λέξη Δωριεύς πιθανώς δηλώνει τον ασχολούμενο με την ξυλεία, τον ξυλοκόπο. Είναι πιθανό ότι αργότερα η χρήση του όρου διευρύνθηκε ώστε να χαρακτηρίζει όλους τους "άξεστους" ελληνόφωνους, αντίστοιχα με τη σύγχρονη χρήση της λέξης βλάχος. Σχετικός θεωρείται και ο μύθος σύμφωνα με τον οποίο ο τελευταίος βασιλιάς Κόδρος, προκειμένου να σώσει τους Αθηναίους από τους Δωριείς, μεταμφιέστηκε σε ξυλοκόπο για να διεισδύσει στο στρατόπεδό τους.
Πλάτων
Ο Πλάτων στο έργο Νόμοι μας παραθέτει έναν διάλογο μεταξύ του ιδίου, του Κνωσείου Κλεινία και του Λακεδαίμονα Μεγίλλου. Στον διάλογο αυτόν οι τρεις γηραιοί άνδρες κατά την διάρκεια της διαδρομής τους από την Κνωσό προς το Ιδαίον Άντρον με σκοπό τη μύησή τους στα ανώτατα Μινωικά Μυστήρια συζητούν, κρίνουν και συγκρίνουν τα 3 πολιτεύματά τους. Στον στίχο 682d ο Πλάτων μας ενημερώνει ότι οι Δωριείς ήταν Αχαιοί, πράγμα με το οποίο συμφωνεί ο Μέγγιλος.
Πλάτων: "...στην διάρκεια όμως των δέκα ετών της πολιορκίας στο Ίλιον (Τροία), στην πατρίδα κάθε επιτιθεμένου τα πράγματα χειροτέρεψαν. Οι νεότεροι στασίασαν (επαναστάτησαν) και δεν υποδέχθηκαν όπως έπρεπε τους στρατιώτες κατά την επιστροφή τους. Ακολούθησαν αμέτρητοι θάνατοι και σφαγές και εξορίες. Όσοι διώχθηκαν ξαναγύρισαν αργότερα με άλλο όνομα. Τώρα λέγονταν Δωριείς αντί Αχαιοί γιατί εκείνος που τους συγκέντρωσε στην εξορία κατάγονταν από τη Δωρίδα. Πλήρης περιγραφή αυτών που έγιναν τότε υπάρχουν καταγεγραμμένα στην ιστορία των Λακεδαιμόνιων".
Μέγιλλος (Σπαρτιάτης): "Απόλυτα ορθόν".
Οπότε η Κάθοδος των Δωριέων στην πραγματικότητα ήταν πρώτα άνοδος και έπειτα κάθοδος και όχι των Δωριέων αλλά των Αχαιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική ιστορία Κατηγορία:Μυκηναϊκός πολιτισμός
Ματζούρο
Η Ματζούρο (αγγλικά: Majuro, έκταση 9,71 τ. χλμ.) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη των Νήσων Μάρσαλ. Είναι χαμηλή πόλη, με μέγιστο υψόμετρο 6 μ. Αριθμεί 25.400 κατοίκους με βάση στοιχεία του 2004. Είναι κτισμένη σε ομώνυμη ατόλλη έκτασης 295 τετραγωνικών χλμ., με 64 νησιά, τα οποία συνιστούν έναν επιμήκη οβάλ σχηματισμό. Συνδέεται αεροπορικώς με το Ναουρού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ματζουρο Κατηγορία:Νήσοι Μάρσαλ
Motorola 68020
Ο 68020 ήταν ο πρώτος μικροεπεξεργαστής εξ ολοκλήρου 32-bit που σχεδίασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία Motorola το 1984. Ο 68020 ήταν μία σημαντική αναβάθμιση του 68010 και ο πρώτος της Motorola με ενσωματωμένη κρυφή μνήμη (L1 cache) 256 Byte. Ο 68020 υποστήριζε μέχρι και 8 μαθηματικούς συνεπεξεργαστές και πιο συγκεκριμένα τα τσιπ 68881 και τον διάδοχο του 68882. Ήταν ο επεξεργαστής του ιδιαίτερα σημαντικού και πετυχημένου ηλεκτρονικού υπολογιστή της Apple MACINTOSH II. Η παραγωγή του συνεχίζεται μέχρι και σήμερα ενώ τον διαδέχτηκε ο 68030. Ταυτόχρονα κυκλοφόρησε και μια περιορισμένη έκδοση με δίαυλο διευθύνσεων (address bus) των 24 bit, με την ονομασία 68EC020.
Χρήση σε υπολογιστές
Χρησιμοποιήθηκε σε λίγους, αλλά σημαντικούς σε σχέση με την εμπορική τους επιτυχία και τις καινοτομίες που εισήγαγαν συνολικά, ηλεκτρονικούς υπολογιστές:
και η έκδοση 68EC020 στους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές Motorola
Λίνφορντ Κρίστι
Ο Λίνφορντ Κρίστι (Linford Cicero Christie, 2 Απριλίου 1960) είναι πρώην σπρίντερ από την Μεγάλη Βρετανία. Έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο στα 100μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1992, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου το 1993 καθώς και σε τρία πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα ανοιχτού στίβου και σε τρία κλειστού στίβου. Επίσης έχει κερδίσει τρία χρυσά μετάλλια στα 100μ και στη σκυταλοδρομία 4Χ100 στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας (Commonwealth Games). Είναι ο κάτοχος του ρεκόρ Μεγάλης Βρετανίας στα 100μ. (2011) και είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που έτρεξε τα 100μ σε χρόνο κάτω από τα 10 δευτερόλεπτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Βρετανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Πεγιότ
Το πεγιότ ή Lophophora williamsii (ισπανικά: Peyote, νάουατλ: Peyōtl «κουκούλι κάμπιας») είναι είδος κάκτου της οικογένειας των κακτιδών, το οποίο δεν φέρει αγκάθια και περιέχει το ψυχοτρόπο αλκαλοειδές μεσκαλίνη. Το πεγιότ είναι ιθαγενές του Μεξικού και του νοτιοδυτικού Τέξας. Απαντάται στην έρημο της Τσιουάουα, στο Μεξικό, και στις πολιτείες Ναγιαρίτ, Κοαουίλα, Νουέβο Λεόν, Ταμαουλίπας και Σαν Λουίς Ποτοσί). Ανθίζει από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο, και μερικές φορές μέχρι τον Σεπτέμβριο. Τα άνθη του είναι ροζ χρώματος και οι ανθήρες τους προσανατολίζονται με βάση απτικά ερεθίσματα από τους επικονιαστές.
Γνωστό για τις παραισθησιογόνες ιδιότητες του όταν καταποθεί, το πεγιότ χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες για τελετουργικούς και φαρμακευτικούς σκοπούς από τους Ιθαγενείς Αμερικάνους.
Περιγραφή
Όπως και τα υπόλοιπα είδη του γένους λοφοφόρα, το πεγιότ αναπτύσσεται χαμηλά στο έδαφος και σχηματίζει συστάδες με πολυάριθμους μίσχους οι οποίοι συχνά εφάπτονται μεταξύ τους. Οι μίσχοι είναι πράσινου χρώματος με αποχρώσεις του του μπλε, του κίτρινου και του κόκκινου να εμφανίζονται περιστασιακά. Έχουν το σχήμα πεπλατυσμένης σφαίρας με ρηχό βαθούλωμα στην κορυφή τους. Το πεγιότ φτάνει τα 2 με 7 cm σε ύψος και 4 με 12 cm σε διάμετρο. Οι μίσχοι διαθέτουν κάθετες αυλακώσεις που φτάνουν από την κορυφή του φυτού έως το έδαφος καθώς και λεία εξογκώματα σφαιρικού σχήματος. Ειδικοί σχηματισμοί, χαρακτηριστικοί των κάκτων, που ονομάζονται «αρεολες» (areoles) εμφανίζονται στις εγκοπές στο πλάι του φυτού. Από τις αρεόλες προβάλλουν τούφες από μαλακά, κιτρινωπά ή υπόλευκα τριχίδια. Δεν διαθέτει αγκάθια. Τα άνθη του είναι ροζ ή λευκά έως ελαφρώς κιτρινωπά. Ανοίγουν κατά την διάρκεια της μέρας, έχουν μήκος 1 με 2,4 cm και διάμετρο 1 με 2,2 cm.
Κατανομή και ενδιαίτημα
Το πεγιότ είναι ιθαγενές στο νότιο τμήμα της Βορείου Αμερικής, με το μεγαλύτερο μέρος της κατανομής του να βρίσκεται στο Μεξικό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες αναπτύσσεται στο Νότιο Τέξας. Στο Μεξικό βρίσκεται στις πολιτείες Τσιουάουα, Κοαουίλα, Νουέβο Λεόν, Ταμαουλίπας, Σακατέκας και Σαν Λουίς Ποτοσί).   Σε περιοχές με ήπιο κλίμα, όπως η πολιτεία Ταμαουλίπας, αναπτύσσεται σε υψόμετρο 100 με 1,500 μέτρων ενώ στην έρημο της Τσιουάουα φτάνει μέχρι και σε υψόμετρο 1,900 μέτρων. Φύεται συχνά κοντά σε θάμνους και προτιμά τα ασβεστολιθικά εδάφη.
Ψυχαγωγικές και φαρμακευτικές χρήσεις
Όταν η μεσκαλίνη χρησιμοποιείται για τις ψυχοτροπικές της ιδιότητες, λαμβάνονται δόσεις 200 με 400 mg. Αυτή η ποσότητα αντιστοιχεί προσεγγιστικά σε 10 με 20 g αποξηραμένου πεγιότ. Ωστόσο η συγκέντρωση της μεσκαλίνης διαφέρει από φυτό σε φυτό, γεγονός που καθιστά τον ακριβή υπολογισμό της κάθε δόσης δύσκολο. Μόνο με την απομόνωση της ψυχοτρόπου ουσίας από τον κάκτο μπορεί να υπολογισθεί με ακρίβεια η ποσότητα της μεσκαλίνης που καταναλώνεται. Η επίδραση της ουσίας διαρκεί 10 με 12 ώρες. Άτομα που έχουν καταναλώσει πεγιότ αναφέρουν ότι βίωσαν έντονες οπτικές και ακουστικές παραισθήσεις.
Μερικές ιθαγενείς αμερικανικές φυλές πιστεύουν ότι το φυτό εκτός από παραισθησιογόνα δράση έχει και φαρμακευτικές ιδιότητες. Χρησιμοποιούν το πεγιότ για να θεραπεύσουν παθήσεις όπως πονόδοντος, πόνος κατά την κύηση, πυρετός, πόνος στο στήθος, δερματικές ασθένειες, ρευματισμοί, διαβήτης, κρυολόγημα και τύφλωση.
Ιστορία
Το 2005, ερευνητές χρησιμοποίησαν ραδιοχρονολόγηση άνθρακα-14 και ανάλυση αλκαλοειδών για να μελετήσουν δύο δείγματα αποξηραμένου πεγιότ, που βρέθηκαν σε μία αρχαιολογική ανασκαφή σε ένα σπήλαιο κοντά στις όχθες του ποταμού Ρίο Γκράντε, στο Τέξας. Τα δείγματα χρονολογήθηκαν ανάμεσα στο 3780 και το 3660 π.Χ., γεγονός που υποδεικνύει ότι οι ιθαγενείς Αμερικάνοι χρησιμοποιούν το πεγιότ εδώ και πεντέμισι χιλιετίες. Δείγματα που βρέθηκαν σε ταφικό μνημείο στην κεντρική Κοαουίλα, στο Μεξικό, παρομοίως αναλύθηκαν και χρονολογήθηκαν ανάμεσα στο 810 και 1070 μ.Χ.. Από την αρχαιότητα έως σήμερα, το πεγιότ χρησιμοποιείται από ιθαγενείς λαούς του Μεξικού, όπως οι Χουιτσολ, και από ιθαγενείς φυλές που ζουν στις πολιτείες Τέξας και Οκλαχόμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Φυλές που παραδοσιακά συλλέγουν το πεγιότ και το χρησιμοποιούν για θρησκευτικούς σκοπούς είναι οι Τονκάβα, Μεσκαλέρο και Απάτσι. Αυτοί οι λαοί μετέδωσαν την γνώση για το πεγιότ και τις ιδιότητες του σε φυλές που ζούσαν σε βορειότερες πεδιάδες, όπως οι Κομάντσι και οι Κιόβα.
Τα τέλη του 19ου αιώνα, ύστερα από συνεχείς διωγμούς και σφαγές από τους ευρωπαϊκής καταγωγής αποίκους, οι Ιθαγενείς Αμερικάνοι δημιούργησαν νέα θρησκευτικά κινήματα, όπως ο «χορός των φαντασμάτων». Σκοπός τους ήταν η επαναφορά του παλαιού τρόπου ζωής των ιθαγενών, η αρμονική συμβίωση με την φύση και η απομάκρυνση από τις συνήθειες των λευκών, όπως το αλκοόλ, τις οποίες θεωρούσαν ανήθικες. Το πεγιότ έπαιζε κεντρικό ρόλο σε αυτές τις νέες θρησκείες, το αποκαλούσαν «το ιερό φάρμακο» και πίστευαν ότι όταν χρησιμοποιούσαν μπορούσαν να έρθουν σε επαφή με τους θεούς και να καταπολεμήσουν πνευματικές, σωματικές και κοινωνικές παθογένειες. Οι αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών επιχείρησαν να απαγορεύσουν την χρήση του ανάμεσα στους ιθαγενείς, ωστόσο χρησιμοποιείται σε τελετές μέχρι και σήμερα.
Το διάστημα 1890 έως 1930, η χρήση του πεγιότ από τους ιθαγενείς καταγράφηκε εκτεταμένα από Αμερικανούς και Ευρωπαίους εθνογράφους. Κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, στρατιώτες της Συνμοσπονδίας, με έδρα το Τέξας, συνήθιζαν να εμβαπτίζουν πεγιότ σε νερό και να μεθούν με το εκχύλισμα όταν τους τελείωνε το αλκοόλ.
Παρενέργειες
Έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2007 δεν εντόπισε συσχέτιση ανάμεσα στην χρόνια κατανάλωση πεγιότ και σε ψυχικές παθήσεις. Ωστόσο αυτή η μελέτη χρησιμοποίησε ως δειγματοληπτικό πλαίσιο ιθαγενείς Αμερικάνους που χρησιμοποιούσαν το πεγιότ για τελετουργικούς σκοπούς και τα αποτελέσματα της μπορεί να μην εφαρμόζονται σε άτομα που καταχρώνται το φυτό για άλλους λόγους. Τετραετής μελέτη ευρείας κλίμακας πάνω σε ιθαγενείς Ναβάχο, οι οποίοι κατανάλωναν συχνά πεγιότ εντόπισε μόνο μια περίπτωση που η μεσκαλίνη συνδέθηκε με ψυχωτικά επεισόδια σε ένα προηγουμένως υγιές άτομο. Ψύχωση παρατηρήθηκε συχνά σε άτομα που κατανάλωναν πεγιότ ενώ έπασχαν από ψυχικές ασθένειες ή ήταν εθισμένα σε άλλες ναρκωτικές ουσίες. Μεταγενέστερη έρευνα διαπίστωσε ότι εκείνοι με προϋπάρχοντα προβλήματα ψυχικής υγείας είναι πιο πιθανό να έχουν αρνητικές αντιδράσεις στο πεγιότ. Η κατανάλωση πεγιότ δεν φαίνεται να συνδέεται με επιμένουσα διαταραχή ψευδαισθησιογόνου αντίληψης, δηλαδή την παροδική υποτροπή των διαταραχών στην αντίληψη ύστερα από κατανάλωση ναρκωτικών. Το πεγιότ δεν προκαλεί σωματική εξάρτηση, αλλά σε ορισμένους χρόνιους χρήστες μπορεί να προκληθεί ψυχολογική εξάρτηση.
Το πεγιότ είναι ισχυρό εμετογόνο, το 1999 ένας ιθαγενής Αμερικάνος πέθανε από οισοφαγική αιμορραγία που προκλήθηκε από εμετό ύστερα από κατανάλωση πεγιότ. Ο κάκτος είναι επίσης γνωστό ότι διαταράσσει τον ομαλό καρδιακό ρυθμό, την πίεση του αίματος, την αναπνοή και ότι προκαλεί διαστολή της κόρης του οφθαλμού. Γενετική έρευνα στους ιθαγενείς Χουιτσόλ του κεντρικού Μεξικού, οι οποίοι καταναλώνουν το πεγιότ εδώ και 1.500 έτη, δεν βρήκε στοιχεία χρωμοσωμικής βλάβης, ούτε σε άντρες ούτε σε γυναίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραισθησιογόνα Κατηγορία:Χλωρίδα του Μεξικού Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Κακτοειδή
Έλλα Φιτζέραλντ
Η Έλλα Φιτζέραλντ (Ella Fitzgerald· 25 Απριλίου 1917 – 15 Ιουνίου 1996) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια της τζαζ. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, που διήρκεσε περίπου έξι δεκαετίες, απέκτησε παγκόσμια φήμη και καταξιώθηκε διεθνώς, ξεχωρίζοντας χάρη στις ιδιαίτερες φωνητικές ικανότητές της. Κέρδισε 14 βραβεία Γκράμι και γνώρισε πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν οι απονομές του Εθνικού Μεταλλίου Τέχνης (1987) και του Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας (Δεκέμβριος 1992).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νιούπορτ Νιουζ της Βιρτζίνιας. Η μητέρα της μετακόμισε μαζί της στη βιομηχανική πόλη Γιόνκερς, βόρεια της Νέας Υόρκης. Πίεσε την Έλλα να ασχοληθεί με το τραγούδι και εκείνη έβαλε το όνομά της σε λίστα υποψηφίων διαγωνισμού στο θέατρο Apollo του Χάρλεμ το 1934.
Έχοντας κερδίσει σε αρκετούς διαγωνισμούς ταλέντου, στα μέσα της δεκαετίας του '30 γνώρισε τον Μπένι Κάρτερ και μέσω αυτού τον Τσικ Γουέμπ, οποίος ήταν αρχηγός και ντράμερ της προσωπικής του ορχήστρας. Μαζί του ηχογράφησε τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της, όπως το Α-Tisket, Α-Tasket και το Undecided. Πέντε χρόνια αργότερα σημειώθηκε ο θάνατος του Γουέμπ και η Φιτζέραλντ έγινε αρχηγός του συγκροτήματος για τα επόμενα δύο χρόνια, ώσπου την ανακάλυψε ο Νόρμαν Γκρανζ, που ήταν ιδιοκτήτης της μοναδικής τζαζ δισκογραφικής εταιρείας Verve, και έγινε μάνατζέρ της.
Η φωνή της ήταν μικρής έντασης και σχεδόν παιδική στη χροιά, ωστόσο διακρινόταν για το εξαιρετικό μεγάλο εύρος της (από ρε έως το υψηλό ντο της σοπράνο). Ξεχώρισε, σε σύγκριση με άλλες σύγχρονες τραγουδίστριες, ως προς τον τρόπο προφοράς της, την αίσθηση του τόνου, τη γλυκύτητα της φωνής της και την ικανότητά της να αυτοσχεδιάζει όπως ένας οργανοπαίχτης στο σαξόφωνο ή στην τρομπέτα. Η Έλλα Φιτζέραλντ είχε ένα μοναδικό τρόπο να συνδυάζει τα τραγούδια μεταξύ τους και να τα τραγουδά το ένα μετά το άλλο. Το τραγούδι της το οποίο πέρασε στις μεγαλύτερες επιτυχίες παγκοσμίως είναι το Every time we say goodbye. Έχει συνεργαστεί με τους Λούις Άρμστρονγκ, Κάουντ Μπέιζι, Ντιουκ Έλινγκτον και Όσκαρ Πήτερσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα
Η μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα έγινε την Άνοιξη του 1205 στη Μεσσηνία της Πελοποννήσου μεταξύ των Φράγκων και των Ελλήνων, όταν Φράγκοι ιππότες με επικεφαλής τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη προσπαθούσαν να καταλάβουν το Μοριά. Τη μάχη κέρδισαν οι Φράγκοι. Μετά από αυτή τους τη νίκη δε συνάντησαν άλλη σημαντική αντίσταση στην Πελοπόννησο, την κατέλαβαν και ίδρυσαν το Πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Υπόβαθρο
Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1204 και την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, η μάχη του Ελαιώνα του Κούντουρα αποδείχθηκε κρίσιμη για την τύχη της Πελοποννήσου.
Οι Φράγκοι ιππότες Γοδεφρείδος Α' Βιλλαρδουίνος και Γουλιέλμος Σαμπλίτης, επικεφαλής περίπου εκατό ιπποτών και αρκετών στρατιωτών, αρχικά κατέλαβαν τη Μεθώνη και αφού εξασφάλισαν την υποστήριξη του Ιωάννη Καντακουζηνού, άρχισαν την εκστρατεία για την κατάληψη του Μωριά. Κατέλαβαν τις κύριες πόλεις της Πελοποννήσου βρίσκοντας μικρή αντίσταση.
Οι Έλληνες όμως της Λακωνίας, της Αρκαδίας και της Αργολίδας, κάτω από τη διοίκηση του Μιχαήλ Α' Δούκα, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν κυβερνήτης του Θέματος της Πελοποννήσου και ο Μιχάλης Καντακουζηνός, γιος του Ιωάννη Καντακουζηνού ο οποίος είχε πεθάνει, προσπάθησαν να σταματήσουν τους Φράγκους.
Η μάχη
Σύμφωνα με τις πρωτογενείς πηγές, ο στρατός του Μιχαήλ Α' αριθμούσε 5000 ή 4000 άντρες ενώ αυτός των Φράγκων 500 ή 700. Παρ´όλη τη διαφορά, οι Φράγκοι κέρδισαν τη μάχη. Στη συνέχεια η αντίσταση των Ελλήνων παρέλυσε και όλα τα κάστρα και οι πόλεις της Πελοποννήσου έπεσαν το ένα μετά το άλλο. Τον ίδιο χρόνο, το 1205, ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης ίδρυσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Ο Μιχαήλ Α' πήγε στην Ήπειρο όπου και ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Η ακριβής θέση του ελαιώνα του Κούντουρα στη Μεσσηνία δεν είναι γνωστή και η μόνη πληροφορία που υπάρχει είναι η αναφορά του Βιλλαρδουίνου ότι ήταν μιας ημέρας απόσταση από το κάστρο της Κορώνης.
Πρωτογενείς πηγές
Παρακάτω παρουσιάζονται τα κείμενα από δυο πρωτογενείς πηγές που περιγράφουν τη μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα: το Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης του Γοδεφρείδου Βιλλαρδουίνου και το Χρονικόν του Μορέως. Σημειώνεται ότι και οι δυο πλευρές παρουσιάζουν τα γεγονότα από την πλευρά των νικητών. Ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουίνος ήταν θείος του Γοδεφρείδου Α' που πήρε μέρος σαν ένας από τους διοικητές στη μάχη, ενώ ο συγγραφέας του Χρονικού του Μωρέα ήταν πιθανότατα Γασμούλος, δηλαδή γόνος μεικτού γάμου από Φράγκο πατέρα και ελληνίδα μητέρα, ή εξελληνισμένος Φράγκος ο οποίος σε διάφορα σημεία του βιβλίου εκφράζεται υπέρ των Φράγκων και με περιφρόνηση προς τους "Ρωμαίους".
Η περιγραφή της μάχης στο Χρονικόν του Μορέως (στ. 1720-1738) :
Αναφορές
Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Μάχες των Σταυροφοριών Κατηγορία:Μάχες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βυζαντινολατινικοί πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Νομαρχία Πειραιά
Η Νομαρχία Πειραιά (1964-1972 νομός Πειραιώς) ήταν διοικητική διαίρεση του Νομού Αττικής της Περιφέρειας Αττικής που προέκυψε μετά την κατάργηση του Νομού Πειραιά και την επανένωση του με τον Νομό Αττικής. Η νομαρχία Πειραιώς μαζί με την νομαρχία Αθηνών ανήκαν διοικητικά στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών-Πειραιώς. Το αστικό τμήμα ανήκε πολεοδομικά στο πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών-Πειραιώς.
Το 1964 αποσπάστηκε ο δήμος Πειραιώς με τους γειτονικούς του δήμους από την επαρχία Αττικής του νομού Αττικής καθώς και τα νησιά του Αργοσαρωνικού, την Τροιζηνία και τα νησιά Κύθηρα και Αντικύθηρα συγκροτώντας τον νομό Πειραιώς. Το 1972 ο νομός Πειραιώς καταργήθηκε και ενώθηκε ξανά με τον νομό Αττικής (ΦΕΚ 66Α - 08/05/1972). Μέτα την επανένωση με τον Νομό Αττικής οι περιοχές αυτές ανήκαν στην νεοσύστατη Νομαρχία Πειραιά του Νομού Αττικής μέχρι την κατάργηση των Νομών το 2010.
Ο νομός και μετέπειτα Νομαρχία περιελάμβανε τους Δήμους, Αγίου Ιωάννη Ρέντη, Δραπετσώνας, Κορυδαλλού, Νίκαιας, Πειραιά, Κερατσινίου, Περάματος και Νέου Φαλήρου ο οποίος υπήρξε μόνο στον Νομό Πειραιά καθώς το 1968 συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Πειραιά, τα νησιά του Σαρωνικού κόλπου (Αγκίστρι, Αίγινα, Σαλαμίνα, Σπέτσες, Ύδρα), τα νησιά των Επτανήσων Κύθηρα και Αντικύθηρα και την περιοχή της Πελοποννήσου με τα Μέθανα και την Τροιζήνα.
Η νομαρχία Πειραιά είχε συνολική έκταση 929 τ.χλμ. και κατά την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 541.504 κατοίκους, που δίνει μία πυκνότητα πληθυσμού 583 κατοίκων/τ.χλμ.
Η νομαρχία Πειραιά περιελάμβανε διοικητικά 16 δήμους και 2 κοινότητες. Έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη του Πειραιά.
Διορισμένοι
Νομάρχες διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα:
Υπουργείο Τουρισμού (Ελλάδα)
Το Υπουργείο Τουρισμού είναι εθνικός φορέας και εκτελεστικό τμήμα της Ελληνικής Κυβέρνησης, που προέκυψε μετά από πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με την κατάργηση του Υπουργείου Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού. Είναι το 17ο στη σειρά τάξης των Υπουργείων, σύμφωνα με απόφαση του πρωθυπουργού.
Αποστολή και αρμοδιότητες
Σύμφωνα με τα στοιχεία του επίσημου ιστότοπου του υπουργείου, το Υπουργείο Τουρισμού έχει ως κύρια αρμοδιότητα και αποστολή τη χάραξη της τουριστικής πολιτικής και τον επιτελικό σχεδιασμό τουριστικής ανάπτυξης της χώρας στα πλαίσια της καθορισμένης κυβερνητικής πολιτικής.
Το έργο αυτό υλοποιεί με την κατάρτιση βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων προγραμμάτων ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας του τουριστικού προϊόντος, στήριξης των επενδύσεων, προώθησης της τουριστικής εκπαίδευσης και κατάρτισης αλλά και συντονισμένης επικοινωνιακής προβολής της εικόνας της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Οι αρμοδιότητες που έχει είναι οι εξής:
Ιστορία
Στις 14 Μαρτίου 1989 με τον Ν. 1835/1989 συνεστήθη το Υπουργείο Τουρισμού. Στις 11 Οκτωβρίου 1991 με το Π.Δ. 417/1991, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, το Υπουργείο Τουρισμού καταργήθηκε και οι υπηρεσίες του μεταφέρθηκαν στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.
Στις 15 Νοεμβρίου 1993 με το Π.Δ. 459/1993, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, το Υπουργείο Τουρισμού ανασυστάθηκε με απόσπαση των υπηρεσιών του από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Την 1η Φεβρουαρίου 1996 με το Π.Δ. 27/1996, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, το Υπουργείο Τουρισμού συγχωνεύθηκε με τα Υπουργεία Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας και Εμπορίου στο Υπουργείο Ανάπτυξης.
Στις 17 Μαρτίου 2004 με το Π.Δ. 122/2004, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, το Υπουργείο Τουρισμού ανασυστάθηκε με απόσπαση της Γενικής Γραμματείας Τουρισμού από το Υπουργείο Ανάπτυξης. Στις 11 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς με τον Ν. 3270/2004 το Υπουργείο Τουρισμού μετονομάστηκε σε Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 186/2009, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, τα Υπουργεία Τουριστικής Ανάπτυξης και Πολιτισμού συγχωνεύθηκαν στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.
Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, συστάθηκε το Υπουργείο Τουρισμού από τις υπηρεσίες που ανήκαν στο πρώην Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης κατά τη συγχώνευση του τελευταίου με το Υπουργείο Πολιτισμού στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Στις 26 Ιανουαρίου 2015 με το Π.Δ 25/2015, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα συγχωνεύθηκε το Υπουργείο Τουρισμού, με το Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, με το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου και το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων σε Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού, ενώ στις 4 Νοεμβρίου 2016 με το Π.Δ 123/2016, μετά την πρόταση του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα συστάθηκε το Υπουργείο Τουρισμού από το σύνολο των Υπηρεσιών που ανήκαν στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού.
Παραπομπές
Τουρισμού  Κατηγορία:Υπουργεία Τουρισμού
Δήμος Σκουτάρεως
Ο δήμος Σκουτάρεως ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σερρών, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Σκουτάρεως. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελούνταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 90,2 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7517 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Σκούταρι.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
Παραπομπές
Σ
Копеки (дем) Skoutari, Serres
Αριθμητική πρόοδος
Αριθμητική πρόοδος είναι η ακολουθία, στην οποία για οποιοσδήποτε δύο διαδοχικούς όρους της , ισχύει ότι , για μία σταθερή ποσότητα \omega. Η ποσότητα \omega ονομάζεται διαφορά της αριθμητικής προόδου. Αντίστροφα, αποδεικνύεται ότι, αν η διαφορά δύο οποιωνδήποτε διαδοχικών όρων μιας ακολουθίας είναι σταθερός αριθμός, δηλαδή ανεξάρτητος από το \nu, τότε αυτή η ακολουθία είναι αριθμητική πρόοδος. Έτσι η αριθμητική πρόοδος, όπως πολλές ακολουθίες, έχει δύο ισοδύναμους ορισμούς:
Για παράδειγμα, για και \omega = 5, οι όροι της αριθμητικής προόδου είναι και για και \omega = -7
Η αριθμητική πρόοδος ικανοποιεί την γραμμική αναδρομική σχέση πρώτου βαθμού με σταθερούς συντελεστές και σταθερή οδηγό συνάρτηση.
Γενικός σε αναδρομικό τύπο
Ξεκινώντας από τον γενικό τύπο έχουμε ότι, και επομένως οδηγούμαστε στον αναδρομικό.
Αναδρομικός σε γενικό τύπο
Για να αποδείξουμε τον γενικό τύπο από τον αναδρομικό, θα χρησιμοποιήσουμε την μέθοδο της μαθηματικής επαγωγής για όλους τους φυσικούς αριθμούς \nu.
Βασική Περίπτωση: Για \nu = 1, έχουμε ότι.
Επαγωγική Περίπτωση: Αν ισχύει για, δηλαδή , θα δείξουμε ότι ισχύει και για. Από τον αναδρομικό τύπο, Επομένως ισχύει και για και έτσι για όλους τους φυσικούς αριθμούς \nu.
Μονοτονία
Καθώς, προκύπτει άμεσα ότι:
Γραφική παράσταση
Η γραφική παράσταση της αριθμητικής προόδου είναι ισαπέχοντα διαδοχικά σημεία μιας ευθείας με κλίση ίση με \omega.
Άθροισμα πρώτων όρων
Το άθροισμα των \nu πρώτων όρων της αριθμητικής προόδου (με πρώτο όρο τον \alpha_1) ισούται με Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο τύπος είχε υπολογιστεί από τον Γκάους σε ηλικία μόλις έντεκα χρονών, όντας ο μοναδικός μαθητής στην τάξη του που υπολόγισε σωστά το άθροισμα και αποδεικνύοντας ότι το αποτέλεσμα ήταν σωστό ξεπερνώντας ακόμη και τον δάσκαλό του. Ο συμβατικός τρόπος (διαδοχική πρόσθεση των αριθμών) περιλάμβανε πάρα πολλές πράξεις και ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα γινόταν λάθος.
Η ιδέα της απόδειξης είναι ότι στο άθροισμα, οι όροι , , , κ.ο.κ. Επειδή υπάρχουν τέτοια ζεύγη, λαμβάνουμε τον τύπο.
Στην γενική περίπτωση έχουμε για κάθε ότι Επομένως, και καταλήγουμε ότι που μπορεί να γραφτεί και ως,
Μέσος όρος
Ο αριθμητικός μέσος όρος δύο αριθμών \alpha και \gamma είναι ο \beta, αν και μόνο αν οι όροι \alpha, \beta, \gamma είναι διαδοχικοί όροι αριθμητικής προόδου.
(\Rightarrow) Αν, τότε και. Επομένως, για, έχουμε ότι και.
(\Leftarrow) Αν είναι διαδοχικοί όροι αριθμητικής προόδου, τότε  και. Επομένως,
Υπολογισμός
Ο παρακάτω κώδικας στην γλώσσα προγραμματισμού C++ χρησιμοποιεί τον αναδρομικό τύπο ώστε να τυπώσει τους πρώτους πέντε όρους της ακολουθίας
Ο παρακάτω κώδικας χρησιμοποιεί τον γενικό τύπο ώστε να υπολογίσει έναν όρο της ακολουθίας. Χρησιμοποιεί σταθερό αριθμό πράξεων. Ο αναδρομικός τύπος είναι πιο αργός καθώς χρειάζεται γραμμικό αριθμό πράξεων, δηλαδή \Theta(n) πράξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακολουθίες
Σταθμός Δάφνη (Μετρό Αθήνας)
thumb|left|Τομή [[Υπέδαφος|υπεδάφους με αρχαιότητες που εκτίθεται στον Σταθμό Δάφνη.]]
Ο Σταθμός Δάφνη είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας επί της γραμμής 2. Πήρε το όνομά του από τον δήμο Δάφνης, τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 15 Νοεμβρίου 2000, την ημερομηνία που έγιναν τα εγκαίνια του συνολικού τμήματος της γραμμής 2 μεταξύ Συντάγματος και Δάφνης (9,5 μήνες μετά την έναρξη λειτουργίας του πρώτου τμήματος της γραμμής 2 και της γραμμής 3), και βρίσκεται κάτω από την πλατεία Καλογήρων. Είναι εξ ολοκλήρου υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες, σε βάθος 18 μέτρα.
Από την έναρξη της λειτουργίας του, υπήρξε αρχικά τερματικός σταθμός της γραμμής 2 προς τα νότια, μέχρι την έναρξη λειτουργίας του σταθμού Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης στις 5 Ιουνίου 2004.
Στο επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων υπάρχει το έργο Δεξίλεος του Δημήτρη Μυταρά.
Παραπομπές
Δαφνη Δαφνη Κατηγορία:Δήμος Δάφνης - Υμηττού
Όθων της Βουργουνδίας
Ο Όθων της Βουργουνδίας (Otton de Bourgogne, 945 – 23 Φεβρουαρίου 965) κόμης της Οσέρ και δούκας της Βουργουνδίας (956 - 965) από τον Οίκο των Ροβερτιδών.
Βιογραφία
Ο Όθων ήταν δεύτερος γιος του Ούγου του Μέγα, κόμη των Παρισίων και της Χέντβιχ της Σαξονίας, αδελφής του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, δεύτερος αδελφός τού Ούγου Καπέτου.
Πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους· τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος ο Μέγας.
Οικογένεια
Με τον γάμο του με τη Λιουτγάρδη του Σαλόν, μεγαλύτερη κόρη του προηγούμενου δούκα Γιλβέρτου δούκα της Βουργουνδίας, κληρονόμησε το δουκάτο της Βουργουνδίας (956).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ροβερτιδών Κατηγορία:Κόμητες της Οσέρ Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας
Δινδάριοι
Οι Δινδάριοι ήταν αρχαία εθνότητα, ιλλυρική φυλή που κατοικούσε στη Δαλματία. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρει ότι «υπέρ μεν τους Δερρίοπας Δινδάριοι, υπέρ ους Διτίωνες». Από αυτό συμπεραίνεται ότι οι Δινδάριοι πρέπει να ήταν εγκατεστημένοι νοτιότερα από τους Διτίωνες. Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, οι Δινδάριοι ήταν κάτω από την «ψιλή κυριαρχία» της Ρώμης. Αργότερα, άγνωστο πότε ακριβώς, υπάχθηκαν πλήρως και οριστικά σε αυτή.
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Ιλλυρία
Ποντικονήσι Χανίων
Το Ποντικονήσι Χανίων είναι μια ακατοίκητη νησίδα, απέναντι από τον νομό Χανίων. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κισσάμου.
Χάρτης
| Το Ποντικονήσι στον χάρτη
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Διογένης ο Απολλωνιάτης
Ο Διογένης ο Απολλωνιάτης ήταν αρχαίος Έλληνας φυσικός και φιλόσοφος από την Απολλωνία της βόρειας Κρήτης, μαθητής του Αναξιμένη. Το όνομα του πατέρα του ήταν Απολλοθέμις.
Φιλοσοφία
Ο Διογένης ο Απολλωνιάτης άκμασε τον 5ο αιώνα π.Χ.. Υπήρξε οπαδός της Ιωνικής Σχολής και έγραψε στην ιωνική διάλεκτο. Η βασική θεωρία του βασιζόταν στα ακόλουθα:
Επεχείρησε όπως διαφαίνεται να συνδυάσει την υλιστική θεωρία του δασκάλου του Αναξιμένη με εκείνη του Αναξαγόρα όπου και κυριαρχεί το Ένα ως Αρχή του κόσμου, και αυτό είναι ο αέρας (του Αναξιμένη), ο οποίος περιέχει τον κοσμοποιό Νου του Αναξαγόρα. Οργανικά φαινόμενα όπως ο ύπνος εξηγούνται από αυτόν σε σχέση με τον αέρα, π.χ. αναφέρει ότι ο ύπνος οφείλεται στη μερική έξοδο του αέρα από το σώμα, ενώ ο θάνατος στην ολική.
Αξιόλογες είναι μερικές κοσμολογικές θεωρίες του Διογένη του Απολλωνιάτη, κατά τις οποίες αν η «ουσία του αέρα» είναι βαριά, σχηματίζει γη, ενώ αν είναι «κούφη» αποτελεί τον Ήλιο και τους αστέρες. Ο Ήλιος μοιάζει, έλεγε, με σφουγγάρι από τους πόρους του οποίου κυκλοφορεί θερμός αέρας, το οποίο χαρακτήριζε ως τη «Διαπνοή του Κόσμου». Η ωφελιμότητα του Ήλιου είναι ολοφάνερη ως προς τη γέννηση των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων, γιατί όλα προήλθαν από τον πηλό με τη βοήθεια της ηλιακής θερμότητας.
Βυζαντινή τέχνη
δεξιά|μικρογραφία|260px|Ο Χριστός Παντοκράτωρ, τμήμα από βυζαντινό ψηφιδωτό της Δέησης στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης, 1261 Η βυζαντινή τέχνη ήταν η τέχνη και τα διάφορα προϊόντα που αναπτύχθηκαν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.Η Βυζαντινή τέχνη αναπτύχθηκε για μια χιλιετία, μεταξύ του πέμπτου και του δέκατου πέμπτου αιώνα, πρώτα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στη συνέχεια στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία , η οποία συγκέντρωσε την κληρονομιά της και της οποίας η Κωνσταντινούπολη ήταν η πρωτεύουσα. Τα πιο εμφανή χαρακτηριστικά των κανόνων της βυζαντινής τέχνης είναι η θρησκευτικότητα, η αντι-πλαστικότητα και ο αντι-φυσιοκρατισμός, που προορίζονται ως ισοπέδωση και σχηματοποίηση των μορφών, με στόχο την αύξηση της μνημειακότητας και της υπερφυσικής αφαίρεσης (αποϋλοποίηση της εικόνας ). Στην πραγματικότητα, η κύρια γεύση της βυζαντινής τέχνης ήταν να περιγράψει τις προσδοκίες του ανθρώπου προς το θείο. Ωστόσο, η βυζαντινή τέχνη είχε πολύ διαφορετικές στυλιστικές εκφράσεις μεταξύ τους στα περισσότερα από χίλια χρόνια ζωής της, αλλά στην Ανατολική Αυτοκρατορία η τέχνη παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητη.από τον 4ο Αιώνα ως την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, και κατ' επέκταση η τέχνη που ακολούθησε τις ίδιες αρχές έξω από τα χωροχρονικά όρια της συγκεκριμένης κρατικής οντότητας. Διαχρονικά σημαντικότερο κέντρο της βυζαντινής τέχνης ήταν η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας Κωνσταντινούπολη, η ακτινοβολία της βυζαντινής τέχνης όμως απλώθηκε σε μεγάλο μέρος του μεσογειακού κόσμου και στην ανατολική Ευρώπη ως τη Ρωσία και την Αρμενία. Επίσης συναντήθηκε δημιουργικά με τη μεσαιωνική τέχνη της Δύσης και του ισλαμικού κόσμου συμβάλλοντας στην εμφάνιση υβριδικών καλλιτεχνικών ρευμάτων.
Με την επικράτηση του Χριστιανισμού και την εδραίωση της χριστιανικής αυτοκρατορικής εξουσίας στο Βυζάντιο, η βυζαντινή τέχνη έγινε το κατεξοχήν μέσο για την οπτικοποίηση του υπερβατικού κόσμου και τη διάδοση των μηνυμάτων της νέας θρησκείας και της νέας κονωνικοπολιτικής ιδεολογίας. Για τον σκοπό αυτό, η βυζαντινή τέχνη συνέχισε, αφενός, την αρχαία ελληνική παράδοση της ιδιαίτερης προτίμησης στην ανθρώπινη μορφή και στράφηκε, αφετέρου, προς τον μυστικισμό και την εσωτερικότητα της Ανατολής. Τελικά όμως δημιούργησε τη δική της, ιδιαίτερη φυσιογνωμία που της επέτρεψε να κυριαρχήσει στην ορθόδοξη χριστιανική Ανατολή για σχεδόν μιάμιση χιλιετία εκφράζοντας την πνευματικότητα και τη θρησκευτική συγκίνηση πλατειών στρωμάτων του πληθυσμού της.
Διογένης ο Απολλωνιάτης
Άρθρα
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Κρήτες
Βυζαντινή τέχνη
Στα νεότερα χρόνια, η βυζαντινή τέχνη εκτιμήθηκε με καθυστέρηση, καθώς ο θαυμασμός της ιταλικής Αναγέννησης για την αρχαιότητα και του γαλλικού Διαφωτισμού για τον οορθολογισμό προκάλεσαν γενικότερη αποστροφή για τον Μεσαίωνα και το Βυζάντιο. Με «μούμιες» έμοιαζαν οι «ασκητικές και με γεροντικά χαρακτηριστικά προσώπου μορφές» της βυζαντινής τέχνης για τον θεωρητικό την τέχνης Friedrich Theodor Vischer. «Απίστευτο πείσμα στη συνεχή επανάληψη απαρχαιωμένων μοτίβων» διέκρινε τη βυζαντινή τέχνη και λογοτεχνία κατά τον ιστορικό της αναγεννησιακής τέχνης Jacob Burckhardt. Ακόμα και στην Ελλάδα το κλίμα άρχισε να αλλάζει μόλις στα τέλη του 19ου αι. με την ίδρυση της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας (1884). Ακολούθησαν η σύσταση θέσης ειδικού Εφόρου Χριστιανικών Μνημείων στην Αρχαιολογική Υπηρεσία (1910) και η ίδρυση του Βυζαντινού Μουσείου στην Αθήνα (1914).
Κλειδί για την προσέγγιση της βυζαντινής τέχνης σήμερα είναι η κατανόηση των συνθηκών δημιουργίας της, που είναι βέβαια πολύ διαφορετικές από τις συνθήκες της νεότερης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Τα έργα της βυζαντινής τέχνης δεν φτιάχτηκαν απλώς για να τα θαυμάζουν. Οι «ζωγραφιές που καταγοητεύουν τα μάτια» θεωρούνταν μάλιστα ανήθικες και απαγορεύτηκαν από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο. Τα έργα της βυζαντινής τέχνης φτιάχτηκαν για να καλύψουν ένα ευρύ φάσμα πρακτικών αναγκών (λατρευτικών, διδακτικών, κοινωνικοπολιτικών και ιδιωτικών). Η επιδίωξη καλλιτεχνικής αρτιότητας δεν ήταν απλό παιχνίδι με τις φόρμες που αποσκοπούσε στην αισθητική απόλαυση αλλά μέσο για να καταστήσει τις εικόνες αποτελεσματικές στη χρηστική λειτουργία που υπηρετούσαν. Με αυτή την έννοια, η βυζαντινή τέχνη είναι «στρατευμένη».
Οι απαρχές
αριστερά|μικρογραφία|230px|Η Θεραπεία της Αιμορροούσας, τοιχογραφία από την Κατακόμβη των Μαρκελλίνου και Πέτρου, Ρώμη, αρχές 4ου αι. Μετά από μια αρχική περίοδο αποστροφής προς απεικονίσεις κάθε είδους από αντίδραση στον ειδωλολατρικό εικαστικό πολιτισμό, οι πρώτοι Χριστιανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν την καθιερωμένη κλασική τέχνη της εποχής τους ως όχημα για τα μηνύματα της θρησκευτικής τους πίστης, ιδιαίτερα την υπαρξιακή ελπίδα για σωτηρία (βλ. πιο κάτω). Η απήχηση του εγχειρήματος ανανοηματοδότησης παραδοσιακών εικόνων ήταν εντυπωσιακή λόγω της αμεσότητας των οπτικών μέσων ως διδακτικών εργαλείων, με αποτέλεσμα στα μέσα του 3ου αι. η τέχνη με χριστιανικό περιεχόμενο να έχει διαδοθεί σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, χωρίς κατά τα άλλα να διαφοροποιείται από τη σύγχρονη καλλιτεχνική γλώσσα.
Ανδρόνικος Γ΄ Μέγας Κομνηνός
Ο Ανδρόνικος Γ' Μέγας Κομνηνός (περίπου 1310 - 1332) ήταν αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από το 1330 έως το 1332. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αλέξιου Β' και μιας Γεωργιανής ευγενούς.
Από τις πρώτες ενέργειες μόλις ανέλαβε τον θρόνο ήταν να διατάξει τον θάνατο των αδελφών του, Γεώργιο και Μιχαήλ. Ο άλλος του αδελφός Βασίλειος Α' Μέγας Κομνηνός κατάφερε και έφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Πέθανε το 1332 μετά από 20 μήνες στο θρόνο και τον διαδέχτηκε ο νόθος γιος του, Μανουήλ Β'.
Βυζαντινή τέχνη
Από την αρχαία στη βυζαντινή αισθητική
Οι χαρακτηριστικές αντιρεαλιστικές φόρμες της βυζαντινής τέχνης άρχισαν να δημιουργούνται με την υποχώρηση της κλασικής αισθητικής. Τούτη η αλλαγή φαίνεται ωστόσο πως ήταν ένα γενικότερο φαινόμενο στην τέχνη της Ύστερης Αρχαιότητας, όπως υποστήριξε ο Ιταλός ιστορικός τέχνης Ranuccio Bianchi Bandinelli, και όχι αποτέλεσμα της εμφάνισης του Χριστιανισμού. Το θεωρητικό υπόβαθρο της αλλαγής επίσης είναι ριζωμένο στα φιλοσοφικά ρεύματα της εποχής και κυρίως στον Νεοπλατωνισμό του Πλωτίνου (3ος αι.). Στις Εννεάδες του, ο Πλωτίνος προωθεί την ιδέα της απόκτησης ουσιαστικής γνώσης μέσα από την ενορατική προσέγγιση του άλογου πυρήνα των πραγμάτων, ο οποίος κρύβεται πίσω από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ύλης. Η διαφάνεια των πραγμάτων επιτυγχάνεται, κατά τον Πλωτίνο, με την εξάλειψη του χώρου, της προοπτικής, της γραμμής του ορίζοντα, του στοχευμένου φωτισμού και του όγκου των μορφών. Τις ίδιες τεχνικές άρχισε να εφαρμόζει και η χριστιανική τέχνη για να υπερβεί τη σωματικότητα και την αισθητηριακή σχέση με τον φυσικό κόσμο.
Ανδρόνικος Γ΄ Μέγας Κομνηνός
Τα εγκλήματα του Ανδρόνικου είχαν ταράξει τον λαό της Τραπεζούντας και τον έφεραν στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου. Οι χρονικογράφοι δεν δίνουν πολλές λεπτομέρειες για τη σύντομης διάρκειας βασιλεία του Ανδρόνικου.
Βυζαντινή τέχνη
Από την αρχαία στη βυζαντινή αισθητική
Όσο όμως και αν η βυζαντινή τέχνη, αξιοποιώντας και εξελίσσοντας τις τάσεις της εποχής της, απομακρύνθηκε από τον νατουραλισμό της κλασικής παράδοσης για να προσεγγίσει το νοητό, ποτέ δεν απέκοψε ολοκληρωτικά τους δεσμούς της με το κλασικό παρελθόν˙ αντίθετα επέστρεφε συχνά στις κατακτήσεις και τα διδάγματά του, ιδιαίτερα μετά από βαθειές τομές στην ομαλή εξέλιξή της. Έτσι, η ιστορία της βυζαντινής τέχνης είναι διάσπαρτη από «κλασικισμούς», «αναβιώσεις» και «αναγεννήσεις», που έχουν τα ανάλογά τους σε πολιτικές στρατηγικές προβολής του Βυζαντίου ως συνεχιστή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εκεί όμως που φαίνονται καθαρά οι οφειλές στην Αρχαιότητα, που φαίνεται ότι «το νέο κρασὶ χύνεται σε παλαιοὺς ασκούς», είναι στην προσήλωση της βυζαντινής τέχνης στην ανθρώπινη μορφή, προσήλωση που άντεξε στη σκληρή δοκιμασία της Εικονομαχίας και θεμελιώθηκε το 787 από τη Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο και θεωρητικά στο δόγμα της έλευσης του Θεού στον κόσμο ως ανθρώπου. Στην ισχυρή επενέργεια κλασικών αισθητικών αξιών οφείλεται επίσης το γεγονός ότι το Βυζάντιο, σε αντίθεση με τη Δύση, απέδωσε συγκρατημένα ακόμα και την ασχήμια της φρίκης και των σκοτεινών δυνάμεων. Με αυτή την έννοια, η βυζαντινή τέχνη είναι βαθειά ανθρωποκεντρική και διακρίνεται π.χ. από την ισλαμική τέχνη, που είναι ανεικονική και καλλιγραφική, ή από την κινεζική, που εστιάζει περισσότερο στο τοπίο.
Ανδρόνικος Γ΄ Μέγας Κομνηνός
Νομίσματα
Έκοψε αργυρά άσπρα. Στην μία όψη ο αυτοκράτωρ έφιππος. Επιγραφή ΑΝΔΡ. ΚΟΜ. Στην άλλη ο άγ. Ευγένιος.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Βυζαντινή τέχνη
Ιστορική εξέλιξη
Δύο σημαντικές τομές στην ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στην εξέλιξη της τέχνης της, η Εικονομαχία (726-787 και 815-843) και η Λατινική Κατοχή της Κωνσταντινούπολης (1204-1261), έχουν θεωρηθεί ορόσημα, με βάση τα οποία διακρίνουμε τρεις μεγάλες περιόδους : Για την τέχνη που συνέχισε την καλλιτεχνική παράδοση του Βυζαντίου μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) από τους Τούρκους και ως την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους (1830) έχει επικρατήσει ο όρος «Μεταβυζαντινή τέχνη». Η τέχνη γειτονικών λαών που αναπτύχθηκε υπό την επιρροή του Βυζαντίου ονομάζεται παλαιορωσική, παλαιοβουλγαρική κ.τ.ό. Η τέχνη των Χριστιανών της Αιγύπτου, των Κοπτών, που συγκέρασε τις βυζαντινές επιρροές με τις εγχώριες αρχαίες αιγυπτιακές και ελληνιστικές παραδόσεις, ονομάζεται κοπτική.
Παλαιοχριστιανική περίοδος
Τελώντας υπό την αιγίδα της αυτοκρατορικής εξουσίας και την προστασία ισχυρών κρατικών και εκκλησιαστικών αξιωματούχων από την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄ και εξής, η βυζαντινή αρχιτεκτονική και εικαστική παραγωγή άρχισε να αποκτά χαρακτηριστικά επίσημης τέχνης: μνημειακότητα, πολυτέλεια, εκλεκτικότητα και συστηματικότητα. Με την εκτέλεση φιλόδοξων μνημειακών προγραμμάτων διαμορφώθηκαν οι εικονογραφικοί και τεχνοτροπικοί κώδικες στους οποίους βασίστηκε η απόδοση των θεμελιωδών χριστιανικών δογμάτων και των βασικών ιδεολογικών αρχών της χριστιανικής αυτοκρατορικής εξουσίας, καθώς και η προβολή της ηγεμονικής φυσιογνωμίας του βυζαντινού αυτοκράτορα. Τέτοια προγράμματα εκτελέστηκαν σε μεγάλες μητροπόλεις όπως αλλά και σε μικρότερες επαρχιακές πόλεις, όπως τα Γέρασα και η Μαδηβά στη σημερινή Ιορδανία, σε σημαντικά προσκυνήματα, όπως η Ιερουσαλήμ και η Βηθλεέμ, και τέλος σε μοναστικά κέντρα, όπως το Σινά (Αγία Αικατερίνη). δεξιά|μικρογραφία|250px|Στέψη θριαμβευτή αυτοκράτορα (Ιουστινιανού;) στο ελεφαντοστέινο Δίπτυχο Barberini, α΄ μισό 6ου αι., Μουσείο Λούβρου
Παλαιοχριστιανική ναοδομία
Με τη ριζική στροφή της χριστιανικής λατρείας προς τη Θεία Ευχαριστία κατά τη διάρκεια συνεστίασης σε κλειστό χώρο προέκυψε η ανάγκη ναϊκών οικοδομημάτων που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν ευάριθμες συναθροίσεις πιστών και όχι απλώς το άγαλμα της θεότητας, και ενίοτε τον θησαυρό της πόλης, όπως οι αρχαίοι ελληνικοί ναοί. Όταν οι λατρευτικές ανάγκες δεν μπορούσαν πια να ικανοποιηθούν στις ιδιωτικές οικίες εύπορων μελών της κοινότητας, οι πρώτοι Χριστιανοί στράφηκαν στη ρωμαϊκή αίθουσα δημόσιων συγκεντρώσεων ορθογώνιας κάτοψης, τη λεγόμενη βασιλική (ενν. στοά). Πλεονέκτημα του συγκεκριμένου αρχιτεκτονικού τύπου ήταν επίσης ότι προσφερόταν για οικοδομήματα μνημειακών διαστάσεων, όπως η Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη (329) ή οι ναοί που αποδίδει η παράδοση στον Κωνσταντίνο Α΄, οικοδομήματα ικανά να προβάλουν τη νέα πολιτικοθρησκευτική ιδεολογία. Έτσι, με τις κατάλληλες τροποποιήσεις που επέβαλλε η χριστιανική λατρεία, γεννήθηκε η χριστιανική βασιλική. Ο νέος αρχιτεκτονικός τύπος κυριάρχησε στην Παλαιοχριστιανική ναοδομία σε τέσσερις βασικές παραλλαγές: την απλή δρομική και τη σταυρική, που ήταν ξυλόστεγες, την καμαροσκέπαστη ή θολωτή και, από την εποχή του Ιουστινιανού, την τρουλαία.
Ο τελευταίος τύπος εισήγαγε τον καινοτόμο συνδυασμό ορθογώνιου κτηρίου, που ως τότε έφερε κατά κανόνα δίριχτη στέγη, και τρούλου, που ως τότε είχε χρησιμοποιηθεί μόνο σε περίκεντρα κτήρια με κυκλική κάτοψη. Ο συνδυασμός έγινε εφικτός στην ιδιαίτερη παραλλαγή της σταυρικής βασιλικής, όπου ο τρούλος μπορούσε να στηριχθεί στο κεντρικό τετράπλευρο, εκεί που τέμνονταν τα κάθετα κλίτη. Η καινοτομία της τρουλαίας βασιλικής απαντάται για πρώτη φορά το 532-537 στον καθεδρικό ναό της Κωνσταντινούπολης, την Αγία Σοφία. Ο ημισφαιρικός τρούλος της στηρίζεται σε τέσσερις ογκώδεις πεσσούς με τη βοήθεια τεσσάρων ημικυκλικών τόξων. Έργο του Ανθεμίου και του Ισιδώρου υπό την αιγίδα του Ιουστινιανού, η Αγία Σοφία αποτέλεσε το κορυφαίο επίτευγμα του πρώιμου βυζαντινού πολιτισμού, πηγή έμπνευσης για γενιές αρχιτεκτόνων και καλλιτεχνών, αλλά και σύμβολο της αυτοκρατορικής εξουσίας του Βυζαντίου και της μεγαλοπρέπειάς του. Άλλα σημαντικά κτίσματα επί βασιλείας Ιουστινιανού είναι η βασιλική της Αγίας Ειρήνης και οι ναοί των Αγίων Αποστόλων και Αγίου Ιωάννη στην Έφεσο.
Παλαιοχριστιανική μνημειακή ζωγραφική
αριστερά|μικρογραφία|230px|Οι Τρεις Παίδες εν Καμίνω, τοιχογραφία από την Κατακόμβη της Πρισίλλας στη Ρώμη, μέσα 3ου αι. αριστερά|μικρογραφία|230px|Ο Καλός Ποιμένας, τοιχογραφία από την Κατακόμβη της Δομιτίλλας στη Ρώμη, τέλη 2ου-αρχές 3ου αι. Η πρωιμότερη βυζαντινή ζωγραφική συνεχίζει την ελληνιστική και ρωμαϊκή παράδοση της τοιχογραφίας αλλά επενδύει τα κλασικά θέματα με αλληγορικό χριστιανικό περιεχόμενο: κοινές απεικονίσεις ψαρέματος απέδωσαν την αλίευση ψυχών, και απεικονίσεις βοσκών που κουβαλούν τα ζώα τους (εικονογραφικός τύπος μοσχοφόρου) απέδωσαν τον Καλό Ποιμένα που επαναφέρει τους παραστρατημένους στον δρόμο της πίστης. Χαρακτηριστικά δείγματα κλασικής τέχνης στην υπηρεσία της νέας θρησκείας είναι, μεταξύ άλλων, οι τοιχογραφίες του Καλού Ποιμένα, των Πρωτόπλαστων και άλλων χριστιανικών θεμάτων σε βαπτιστήριο ιδιωτικής οικίας στη Δούρα Ευρωπό της Συρίας (περ. 240), οι τοιχογραφίες του Καλού Ποιμένα στην Κατακόμβη της Δομιτίλλας στη Ρώμη (τέλη 2ου-αρχές 3ου αι.) , η τοιχογραφία των Τριών Παίδων εν Καμίνω στην Κατακόμβη της Πρισίλλας στη Ρώμη (μέσα 3ου αι.) και τα μαρμάρινα αγαλματικά πορτρέτα και συμπλέγματα από τη Μικρά Ασία, π.χ. με θέμα τον Ιωνά και το Κήτος. Την πλήρη ανάπτυξη της παλαιοχριστιανικής τοιχογραφίας από τον 6ο αι. και μετά αντιπροσωπεύουν τοιχογραφικά σύνολα που σώζονται στη Santa Maria Antiqua της Ρώμης, στη Santa Maria του Castelseprio στη Βόρεια Ιταλία, στον Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης καθώς και στη Νάξο (Παναγία Πρωτόθρονη στο Χαλκί και Παναγία Δροσιανή).