cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χλωροπικρίνη
Ιστορία
Η χλωροπικρίνη ανακαλύφθηκε το 1848 από τον Σκωτσέζο χημικό Τζον Στένχαουζ (John Stenhouse), ο οποίος την παρασκεύασε με αντίδραση του εκρηκτικού πικρικού οξέος (τρινιτροφαινόλη) με υποχλωριώδες νάτριο (NaOCl), το οποίο δρα ως υποχλωριώδες οξύ (HOCl):
Ο Στένχαουζ ονόμασε το προϊόν «χλωροπικρίνη» από τις ουσίες που χρησιμοποίησε για την παρασκευή του. Η χλωροπικρίνη που προέκυπτε με αυτή τη μέθοδο αποσταζόταν με υδρατμούς και απομονωνόταν.
Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η χλωροπικρίνη χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα τόσο από τους Γερμανούς, με το κωδικό όνομα Klop, όσο και από τους Γάλλους (κωδικό όνομα Aquinite). Η χλωροπικρίνη δεν χρησιμοποιήθηκε αμιγής, αλλά σε μίγμα με ποικιλία χημικών όπλων, όπως φωσγένιο («Πράσινος Σταυρός», γερμ. Grünkreuz), διφωσγένιο, διχλωριούχο κασσίτερο και χλώριο. Η χλωροπικρίνη χρησιμοποιείτο ως γόμωση σε βλήματα πυροβολικού, χειροβομβίδες, τορπίλες, καθώς και για να αυξήσει την τοξικότητα των κυμάτων αερίων που εξαπέλυαν μαζικά οι αντίπαλοι ο ένας στον άλλο. Η παραγωγή της χλωροπικρίνης κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο έφτασε τους 8.000 τόνους στη Γερμανία και τους 600 στη Γαλλία.
Χημικά χαρακτηριστικά
Η χλωροπικρίνη μπορεί εναλλακτικά να παρασκευαστεί με την επίδραση υποχλωριώδους νατρίου σε νιτρομεθάνιο:
Η χλωροπικρίνη προσβάλλει το σίδηρο, ενώ το υδρογόνο που παράγεται την ανάγει σε μεθυλαμίνη. Εξουδετερώνεται εύκολα με διάλυμα θειώδους νατρίου.
Χρήσεις
Η κύρια χρήση της χλωροπικρίνης, όπως αναφέρθηκε, ήταν ως χημικό όπλο κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η χλωροπικρίνη χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα, όχι πλέον ως χημικό όπλο, αλλά ως παρασιτοκτόνο. Προστίθεται σε άλλα παρασιτοκτόνα, όπως στο βρωμομεθάνιο, για να ειδοποιεί για τυχόν διαρροές. Η ουσία είναι αποτελεσματική και ενάντια στους νηματώδεις σκώληκες.
Τοξικότητα, συμπτώματα, αντιμετώπιση
Η χλωροπικρίνη έχει αρκετά πλεονεκτήματα ως χημικό όπλο: Είναι ουσία που εξατμίζεται σε συνηθισμένη θερμοκρασία, ενώ τα εδάφη που μολύνονται από χλωροπικρίνη παραμένουν μολυσμένα για χρονικό διάστημα πέντε με έξι ωρών. Η χλωροπικρίνη είναι εξαιρετικά τοξική και επικίνδυνη ουσία. Συγκεντρώσεις μεγαλύτερες από 1.1 ppm ερεθίζουν τα μάτια. Συγκεντρώσεις μεταξύ ενός και τριών ppm προκαλούν δακρύρροια. 4 ppm καθιστούν ανίκανο το θύμα να εργαστεί. Έκθεση ενός λεπτού σε ποσότητες χλωροπικρίνης μεγαλύτερες από 15 ppm μπορεί να προκαλέσει καταστροφή στο αναπνευστικό σύστημα.
Εξαιτίας της χημικής σταθερότητας της χλωροπικρίνης, προστασία ενάντια σε αυτή παρέχεται από αποτελεσματικά απορροφητικά σώματα, όπως ο ενεργός άνθρακας. Ο ερεθισμός των ματιών από χλωροπικρίνη είναι επίμονος και διαρκεί αρκετό καιρό μετά την έκθεση.
Η ουσία έχει καταστροφικές επιδράσεις και στα φυτά. Τα φύλλα των φυτών, αν εκτεθούν για 1 – 2 ώρες σε ατμόσφαιρα που περιέχει μόλις 0,5% χλωροπικρίνη, υφίστανται πλασμόλυση και πέφτουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικά όπλα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με άζωτο Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με αλογόνα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο
Αεροπειρατεία
Αεροπειρατεία χαρακτηρίζεται γενικά η παράνομη κατάληψη αεροσκάφους όταν βρίσκεται σε λειτουργία ή σε πτήση.
Πρόκειται για ποινικό αδίκημα (έγκλημα) με διεθνή χαρακτήρα που πρωτοεμφανίστηκε μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Πρώτη περίπτωση αεροπειρατείας που σημειώθηκε ήταν στις 25 Ιουλίου του 1947 σε ρουμανικό αεροσκάφος. Κατά τη δεκαετία του 1960 το αδίκημα αυτό άρχισε να λαμβάνει έκταση με συνέπεια η διεθνής κοινωνία ν΄ αναγκαστεί να λάβει μια σειρά μέτρων, θεσπίζοντας κανόνες Διεθνούς Δικαίου και κατ΄ επέκταση εσωτερικών εθνικών με συνομολόγηση διεθνών συμβάσεων για την προστασία των ταξιδιωτών, των αεροσκαφών και των πληρωμάτων τους.
Οι σημαντικότερες από αυτές τις συνθήκες είναι: Πρωτοστάτης της διεθνούς κινητοποίησης για τη συνομολόγηση των συμβάσεων Χάγης και Μόντρεαλ ήταν ο ICAO του οποίου τα κράτη-μέλη έθεσαν αμέσως σε ισχύ, 83 επί συνόλου 185 κρατών-μελών τη σύμβαση της Χάγης και 80 επί ίδιου συνόλου για του Μόντρεαλ (1990). Η Ελλάδα έχει επικυρώσει και τις τρεις παραπάνω συμβάσεις, ενώ ειδικότερα έχει ψηφίσει και έχει θέσει σε ισχύ από το 1976 τον σχετικό Νόμο 480/1976 "Περί προλήψεως και καταστολής πράξεων τινών στρεφομένων κατά της ασφαλείας της αεροπλοΐας".
Στρωματοσωρείτης
thumb|240px|Εναέρια άποψη Οι Στρωματοσωρείτες (Stratocumulus) αποτελούν επίσημη κατηγορία νεφών, σύμφωνα με τον Άτλαντα νεφών που εξέδωσε το 1957 ο W.M.O. η χρήση των οποίων γίνεται από τους μετεωρολόγους και απ΄ όλα τα Γραφεία Καιρού του Κόσμου.
Οι Στρωματοσωρείτες έχουν χρώμα γκρίζο και υπόλευκο με ασαφή σκοτεινά τμήματα. Συνήθως αποτελούν μάζες κυλινδρικών νεφών με όψη κυλινδρικού φουσκωτού στρώματος. Εμφανίζονται σε γραμμές κατά ομάδες ή σε κύματα. Πολλές φορές μοιάζουν με τους σωρείτες λόγω των ανοδικών τους κινήσεων. Αυτά τα νέφη δεν παράγουν βροχή, αλλά καμιά φορά μετατρέπονται σε μελανοστρώματα που είναι πλέον σύννεφα βροχής. Επίσης όταν είναι πυκνά παρουσιάζουν ιριδισμούς όπως οι υψισωρείτες. Αποτελούνται κυρίως από υδροσταγονίδια και σπανιότερα από χιονοκόκκους και πολύ πολύ σπάνια από κρυστάλλους χιονιού. Η διεθνής σύντμησή τους είναι Sc.
Κατηγορία:Νέφη
Άννα Πέτροβα
Η Άννα Πέτροβα είναι χορεύτρια, χορογράφος και καθηγήτρια κλασικού χορού.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο, ενώ μετεκπαιδεύτηκε στη Σχολή της Μαρί Ραμπέρ στο Λονδίνο. Αργότερα, για να ενημερωθεί στα σύγχρονα διεθνή συστήματα διδασκαλίας κλασικού μπαλέτου, μελέτησε το παγκόσμιο σύστημα της Βασιλικής Ακαδημίας Χορού του Λονδίνου, στην οποία στο μεταξύ έγινε τακτικό μέλος και κατά τη δεκαετία του 1980 απέκτησε με διάκριση το δίπλωμα διδασκαλίας και το δικαίωμα της χορογραφικής διδασκαλίας. Αργότερα, απέκτησε και το ανώτερο δίπλωμα διδασκαλίας της RAD.
Στο μεταξύ, από το 1959 ώς το 1981, διετέλεσε στέλεχος και πρώτη χορεύτρια του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στην οποία προσλήφθηκε στα 17 της χρόνια στο «Corps de Ballet» και πήρε μέρος σε παραστάσεις της «Εύθυμης χήρας». Μέσα σε μία πενταετία εξελίχθηκε διαδοχικά σε κορυφαία, σε σολίστ και σε πρώτη μπαλλαρίνα του θεάτρου.
Χόρεψε τον πρώτο μεγάλο της ρόλο το 1964 («Άνοιξη» από τις «Τέσσερις Εποχές» του Βιβάλντι και «Pas de deux» από τον «Δον Κιχώτη», με παρτεναίρ τον Γιάννη Μέτση). Από το 1971 υπήρξε ιδρύτρια και διευθύντρια σχολών χορού στην Αθήνα και το 1979 ίδρυσε και λειτούργησε για 3 χρόνια την 40μελή Ομάδα Νέων Χορευτών, πραγματοποιώντας μεγάλο αριθμό παραστάσεων σε συνεργασία και με τις Εκδηλώσεις της Έκφρασης.
Το 1990, ως μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ανέλαβε την αναδιοργάνωση του Μπαλέτου της για να το οδηγήσει μέσα σε μία τετραετία σε θριαμβευτικές εμφανίσεις. Τον Οκτώβριο του 1997 εκλέχτηκε πρόεδρος του ελληνικού συλλόγου της RAD και από τον Σεπτέμβριο του 1999 ανέλαβε τη θέση της διευθύντριας του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Ως πρωταγωνίστρια, απέδωσε με εξαιρετικό τρόπο πολλούς πρώτους ρόλους του παγκόσμιου και του ελληνικού ρεπερτορίου, όπως: Η λίμνη των κύκνων, Δον Κιχώτης, Ο καρυοθραύστης, Συλφίδες, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Νύχτα στο φαλακρό βουνό, Ισπανικό καπρίτσιο, Φανταστικό μαγαζί, Μαγικός καθρέφτης, Μαύρος άγγελος, Φάουστ κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι
Κώστας Βερνίκος
Ο Κώστας Βερνίκος, γεννημένος στη Σίφνο στις 22 Σεπτεμβρίου 1960, είναι Έλληνας αθλητικογράφος. Είναι αντιπρόεδρος στην Παγκόσμια Ένωση αθλητικού Τύπου (ΑΙPS). Ήταν διευθυντής Press Operation του Athens 2004 και βραβεύθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση Αθλητικού Τύπου το 2005 για τις υπηρεσίες τύπου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.
Μέλος της IOC Press Commission (2000-2009), ο Κώστας Βερνίκος εργάστηκε στις εφημερίδες «Τα Νέα», «Η Καθημερινή», «24 ώρες» και τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΚΑΪ». Διετέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής του αθλητικού τμήματος του σταθμού Flash 9,61. Για μια δεκαετία στην τηλεόραση του Mega Channel και για άλλα έξι στην ΕΡΤ έχει μεταδώσει δεκάδες αγώνων του Τσάμπιονς Λιγκ και της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Ήταν εκφωνητής στους αγώνες της πορείας της ελληνικής ομάδας προς την κατάκτηση του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 2004 στην Πορτογαλία. Ο Κώστας Βερνίκος ήταν υπεύθυνος της τηλεοπτικής παραγωγής του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ το 2007 στην Αθήνα.
Έχει πτυχίο χημικού και μιλάει άπταιστα αγγλικά και γαλλικά.
Είναι μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικών Συντακτών (ΠΣΑΤ) και της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ).
Κατηγορία:Έλληνες αθλητικογράφοι Κατηγορία:Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο
Σάλτσα μήλου
Η σάλτσα μήλου είναι ένα είδος πουρέ που φτιάχνεται από ξεφλουδισμένα ή αξεφλούδιστα μήλα και μπαχαρικά (συνήθως κανέλα και μπαχάρι). Συνήθως προστίθενται και γλυκαντικά, όπως ζάχαρη ή μέλι. Η σάλτσα μήλου είναι ένα φθηνό και άμεσα διαθέσιμο τρόφιμο. Στην Ελλάδα η σάλτσα δεν είναι πολύ γνωστή και δεν παρασκευάζεται σχεδόν καθόλου. Αντίθετα στις βόρειες ευρωπαϊκές αλλά και στις κεντροευρωπαϊκές χώρες είναι πολύ γνωστή κι έχει αρκετά μεγάλη κατανάλωση.
Παρασκευή
Η σάλτσα μήλου παράγεται από το μαγείρεμα μήλων με νερό ή μηλίτη μέχρι να πολτοποιηθούν. Για να γίνει ο πουρές καλύτερος, χρειάζονται πιο όξινα όπως αυτά της ποικιλίας bramley. Τα μήλα δεν είναι απαραίτητο να ξεφλουδιστούν πριν από το βράσιμο. Για τη βελτίωση της γεύσης προστίθεται ζάχαρη, μπαχαρικά και χυμός λεμονιού. Το βούτυρο μήλου είναι παρόμοιο με τη σάλτσα μήλου, αλλά έχει μεγαλύτερη αναλογία μηλίτη.
Χρήση και διαθεσιμότητα
Η σάλτσα μήλου είναι ένα τρόφιμο φτιαγμένο για να κρατάει τον χειμώνα επειδή κρατάει για αρκετό καιρό χωρίς να αλλοιώνεται. Συνήθως συνοδεύει το κυρίως πιάτο. Στην Αγγλία, και στη Σουηδία χρησιμοποιείται σαν καρύκευμα στο ψητό χοιρινό, στη Γερμανία σαν συνοδευτικό στις τηγανίτες ενώ στην Ολλανδία οι τηγανιτές πατάτες με σάλτσα μήλου είναι ενα παραδοσιακό κέρασμα στα παιδικά πάρτι. Στις ΗΠΑ και την Πορτογαλία συνήθως τρώγεται σαν επιδόρπιο. Επίσης και στη Γαλλία τρώγεται ως επιδόρπιο με εξαίρεση το boudin aux pommes (λουκάνικο με σάλτσα μήλου).
Στο εμπόριο βρίσκεται εύκολα στα σούπερ μάρκετ συνήθως σε γυάλινα ή πλαστικά βάζα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Βρετανική κουζίνα Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Σάλτσες
Τεκιξκιάκ
Σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες, η περιοχή της πόλης κατοικείται τα τελευταία 12.000 χρόνια. Κίνητρο για την εγκατάσταση ανθρώπων εκεί φαίνεται ότι αποτέλεσε η αφθονία πηγών και μικρών υδάτινων ρευμάτων.
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
ΑΦΚ Καπ
Το ΑΦΚ Καπ (αγγλικά: AFC Cup) είναι μια ετήσια διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC), στην οποία μετέχουν οι σύλλογοι των ασιατικών πρωταθλημάτων που δεν προκρίνονται στο Τσάμπιονς Λιγκ. Το τρόπαιο καθιερώθηκε το 2004, μετά την συγχώνευση των Κυπέλλων Πρωταθλητριών και Κυπελλούχων Ασίας, ώστε να συμμετέχουν σε μια διεθνή διοργάνωση και οι ομάδες των πρωταθλημάτων Β΄ επιπέδου με βάση το σύστημα αξιολόγησης της AFC. Από το 2009 στο AFC Cup συνεχίζουν επίσης οι σύλλογοι που αποκλείονται στην τελευταία προκριματική φάση του Ασιατικού Τσάμπιονς Λιγκ. Το 2005 για τους συλλόγους Γ΄ επιπέδου δημιουργήθηκε ένα νέο κύπελλο, το Πρέζιντεντς Καπ, το οποίο καταργήθηκε το 2014.
Κάθε χώρα μετέχει με δύο ή ένα σύλλογο, ανάλογα με το επίπεδο του πρωταθλήματός της. Από το 2009 και εξής από την προκριματική φάση και τα πλέι-οφ προκρίνονται 32 σύλλογοι: 20 από την δυτική και 12 από την ανατολική Ασία. Οι ομάδες διαιρούνται σε οκτώ ομίλους: 5 στη δυτική και 3 στην ανατολική Ασία. Στην επόμενη φάση προκρίνονται 16 σύλλογοι και η διοργάνωση συνεχίζεται με αγώνες νοκ-άουτ ως τον τελικό που γίνεται σε ουδέτερο γήπεδο. Πριν από το 2009 μετείχαν λιγότεροι σύλλογοι (από 18 ως 24) και ο αριθμός των ομίλων ήταν μικρότερος. Η φάση των διπλών αγώνων νοκ-άουτ ξεκινούσε από τα προημιτελικά και συνεχιζόταν ως τον διπλό τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
Εκλογές στη Νότια Κορέα
Με την αναθεώρηση του Συντάγματος που έγινε στις 25 Φεβρουαρίου 1948 πολίτευμα της Νότιας Κορέας καθορίστηκε η προεδρική δημοκρατία. Αρχηγός του κράτους, επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας και διοικητής των ενόπλων δυνάμεων είναι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται κάθε 5 χρόνια απευθείας από το λαό. Την εκτελεστική εξουσία ασκεί η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνική Συνέλευση, η οποία αποτελείται από 299 μέλη. Τα 237 από τα μέλη της εκλέγονται κάθε 4 χρόνια με καθολική ψηφοφορία, ενώ τα υπόλοιπα 62 επιλέγονται από τις λίστες των πολιτικών κομμάτων, με βάση την ποσοστιαία δύναμη κάθε κόμματος. Η δικαστική εξουσία ασκείται από το Ανώτατο Δικαστήριο, τα 3 εφετεία και τα 12 περιφερειακά δικαστήρια της χώρας. Το Ανώτατο Δικαστήριο εκδίδει τους νόμους και ελέγχει τη νομιμότητα των κυβερνητικών αποφάσεων. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της χώρας οι οποίοι έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους.
2012
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 19 Δεκεμβρίου 2012 εξελέγη η Παρκ Γκέουν-χε του κόμματος Σαενουρί κκαι έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη πρόεδρος, συγκεντρώνοντας ποσοστό 51,6% των ψήφων έναντι 48,0% για τον αντίπαλό της Μουν Τζε-ιν.
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 11 Απριλίου 2012. Το κυβερνών κόμμα Σαενούρι διατήρησε τον έλεγχο της Εθνοσυνέλευσης.
1 Η σύγκριση συμπεριλαμβάνει μέλη που εξελέγησαν στις εκλογές του 2008 με το συνασπισμό υπέρ της Παρκ
2016
Στις εκλογές του 2016 το φιλελεύθερο Κόμμα Μιντζού της Κορέας έκανε την έκπληξη και ανατρέποντας τις δημοσκοπήσεις κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών, επικρατώντας του κυβερνώντος συντηρητικού Κόμματος Σαενουρί με διαφορά μόλις μίας έδρας.
Παραπομπές
*
Χαρακοπιό Μεσσηνίας
Τοποθεσία
To Χαρακοπιό βρίσκεται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 5 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 33,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 120 μέτρα και απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα από τη θάλασσα του Μεσσηνιακού κόλπου. Κοντά στo Χαρακοπιό βρίσκονται, προς τα βόρειά του ο Άγιος Ιωάννης σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά του οι Κόμποι και τα Περούλια σε αποστάσεις περίπου 2 και 4,5 χιλιομέτρων αντίστοιχα, προς τα ανατολικά του η Αγία Τριάδα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά του ο Άγιος Ισίδωρος σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου και προς τα δυτικά του, η Ποταμιά σε απόσταση 1 περίπου χιλιομέτρου και η Υάμεια σε απόσταση 6 χιλιομέτρων, πάνω στη 13η Επαρχιακή Οδό Χαρακοπιού - Μεθώνης.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Το Χαρακοπιό και η ευρύτερη περιοχή του κατοικήθηκε σε όλα τα στάδια της ιστορίας του, όπως μαρτυρούν Μυκηναϊκοί τάφοι και διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, καθώς και το περίφημο ρωμαϊκό ψηφιδωτό της έπαυλης στην Αγία Τριάδα. Το χωριό αναφέρεται τουλάχιστον από την εποχής της Ενετοκρατίας με την ονομασία το Χαρακοπιό και θεωρείται ως ένα από τα γραφικά κεφαλοχώρια της περιοχής της Κορώνης. Κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας. Το χωριό, περί το 1860, ήταν επίσης ακμαίο σταυροδρόμι της διαδρομής μεταξύ Πύλου-Μεθώνης-Κορώνης και στην περιοχή του υπήρχαν βιοτεχνίες και ανεπτυγμένο εμπόριο. Για την προέλευση του ονόματος του χωριού υπάρχουν δύο εκδοχές, σύμφωνα με την τοπική παράδοση της περιοχής. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή η ονομασία προήλθε από τα γλέντια και την «χαρά» που έκαναν οι πραματευτάδες, οι οποίοι ταξίδευαν με προορισμό την Κορώνη, ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή η ονομασία προήλθε από τα πήλινα κεραμικά που κατασκευάζονταν στην περιοχή με χαρακτηριστικά αυλακώματα (χαράκι - χαράγματα), καθώς, ως και τη δεκαετία του 1960, στην περιοχή του χωριού κατασκευάζονταν πήλινα πιθάρια, γνωστά και ως «τζάρες».
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφερόταν ως το Χαρακοπιό (Caracapiò ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Χαρακοπιό (Caracapiò), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea στην επαρχία της Κορώνης (Territorio di Coron).
Διοικητική ιστορία
To Χαρακοπιό ή Χαροκοπιόν προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1907 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Χαρακοπιό, ενώ από το 1907 ως το 1928 ως το Χαροκοπιόν. Από το 1928 ως το 1940 αναφερόταν ως το Χαροκοποιόν και από το 1940 ως το 1986 ως το Χαροκοπειόν. Από το 1986 ως σήμερα το χωριό αναφέρεται επίσημα ως το Χαρακοπιό. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης ως η Χαρακοπιά στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 356 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως οικισμός και έδρα στην Κοινότητα Χαροκοπιού, Το 1927 με έδρα το Χαροκοπιόν. Στην ίδια κοινότητα είχαν προσαρτηθεί επίσης οι οικισμοί Αγία Τριάδα, Αϊδίνι (καταργήθηκε το 1920), Αρμενοί (καταργήθηκε το 1940), Κανδερόγλι (σήμερα η Ποταμιά), Κατηνιάδες (καταργήθηκε το 1940), Κόμποι, Μουσουλί (σήμερα ο Άγιος Ισίδωρος) και Πετριάδες (καταργήθηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στο Χαρακοπιό). Το 1940 τα ονόματα του οικισμού Χαροκοπιόν και της Κοινότητας Χαροκοπιού διορθώνονται σε Χαροκοπειόν και Κοινότητα Χαροκοπειού. Το 1986 το Χαροκοπειόν και η Κοινότητα Χαροκοπειού μετονομάζονται σε Χαρακοπιό και Κοινότητα Χαρακοπιού αντίστοιχα. Το Χαρακοπιό παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Χαρακοπιού, με τις αλλαγές σε ονομασίες, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Χαρακοπιό υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Χαρακοπιό ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Χαρακοπιό σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Κοινότητας Χαρακοπιού, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Αγία Τριάδα, Άγιος Ισίδωρος, Άγιος Ιωάννης, Κοτρωνάκια, Μυρτιά και Ποταμιά.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 680 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, το εμπόριο και τον τουρισμό.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός του κοντινού οικισμού της Αγίας Τριάδας κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ 1940 και 1991, λόγω μικρού αριθμητικού μεγέθους, απογράφεται και αναφέρεται, είτε ενιαία μαζί με το οικισμό Χαρακοπιό, είτε με άλλους κοντινούς οικισμούς. Επίσης ο πληθυσμός του οικισμού Πετριάδες, ο οποίος καταργήθηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στο Χαρακοπιό, καταγράφεται έκτοτε ενιαία μαζί με τον οικισμό του Χαρακοπιού.
Κτίρια – αξιοθέατα
μικρογραφία|Άγιος Γεώργιος Χαρακοπιού Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχουν τα τρία κτίρια, ένα του παλαιότερου και δύο του νεότερου Δημοτικού Σχολείου του χωριού. Στο πρώτο παλαιότερο κτίριο, λειτούργησε για πρώτη φορά, από το 1856, το δημοτικό σχολείο, ενώ σήμερα το κτίριο αυτό πλέον χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του Αγροτικού Ιατρείου του Χαρακοπιού. Το δεύτερο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου κτίσθηκε περί το 1950, ενώ το 1995 προστέθηκε ένα ακόμα νεότερο τρίτο κτίριο. Στα κτίρια αυτά στεγάζονται επίσης το νηπιαγωγείο και ο παιδικός σταθμός του Χαρακοπιού. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνονται οι κοντινές παραλίες, Περούλια, Γαργαρού και Αγίας Τριάδας, οι οποίες βρίσκονται στα ανατολικά του.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης Κατηγορία:Υάμεια
Φερδινάνδος φον Βάλντσταϊν
Ο κόμης Φερδινάνδος Ερνέστος Γαβριήλ φον Βάλντσταϊν (Ferdinand Ernst Gabriel von Waldstein, 24 Μαρτίου 1762 – 26 Μαΐου 1823) ήταν Γερμανός μουσικός και πάτρωνας των καλών τεχνών, ιδίως της μουσικής. Ευγενής του Οίκου των Βάλντσταϊν, έγινε κυρίως γνωστός από τη φιλία του με τον Μπετόβεν, στη ζωή του οποίου έπαιξε σημαντικό ρόλο, τόσο από ηθική, όσο και από οικονομική άποψη. Ο Βάλντσταϊν υπήρξε επίσης ανώτερος αξιωματικός στον βρετανικό στρατό.
Ο Βάλντσταϊν γεννήθηκε στη Βιέννη. Σε ηλικία 25 ετών εισήλθε στο Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών, ως δόκιμος, στο Έλινγκεν της Βαυαρίας. Χρίσθηκε ιππότης του Τάγματος από τον μέγα μάγιστρο Αρχιδούκα Μαξιμιλιανό Φραγκίσκο στις 17 Ιουνίου 1788.
Ζώντας στη Βόννη από το 1788, ο φον Βάλντσταϊν έγινε σύμβουλος στην αυλή του πρίγκιπα εκλέκτορα της Κολωνίας. Τρία χρόνια αργότερα απέκτησε ένα ιπποτικό κτήμα στο Γκόντεσμπεργκ. Από το 1788 ως το 1792 στάλθηκε σε διάφορες διπλωματικές αποστολές, ενώ στις αρχές του 1794 ήταν μέλος της ακολουθίας του εκλέκτορα σε μία αποστολή προς τους Γάλλους στη Βιέννη.
Κατέχοντας ανώτερη μουσική μόρφωση, ο Βάλντσταϊν πρόσεξε στη Βόννη το ταλέντο του νεαρού Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και έγινε ένας από τους πρώτους του πάτρωνες. Είναι εκείνος που συνέστησε τον Μπετόβεν στον Χάυδν το 1792. Τα λόγια του προς τον Μπετόβεν κατά την αναχώρηση του τελευταίου για τη Βιέννη τον Νοέμβριο του 1792 παραμένουν περίφημα: Αγαπητέ Μπετόβεν! Πηγαίνεις να εκπληρώσεις μία από μακρού διατυπωμένη ευχή: Η μεγαλοφυία του Μότσαρτ θρηνεί ακόμα για τον θάνατο του μαθητή της (...) Με αδιάκοπη εργασία, πάρε το πνεύμα του Μότσαρτ από τα χέρια του Χάυδν. Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Μπετόβεν αφιέρωσε τη Σονάτα για πιάνο νο. 21, έργο 53, στον Βάλντσταϊν. Είναι η λεγόμενη «Waldstein Sonate». Λέγεται ακόμα ότι ο Βάλντσταϊν ανέπτυξε στον Μπετόβεν την ικανότητα του αυτοσχεδιασμού.
Στο μεταξύ, ο Φερδινάνδος καταλήφθηκε από την έμμονη ιδέα να νικηθεί ο Μέγας Ναπολέοντας και δαπάνησε τα χρήματά του για τη σύσταση στρατιωτικής μονάδας. Στις 3 Ιουνίου 1795 ο Φερδινάνδος φον Βάλντσταϊν σφράγισε ένα συμβόλαιο με το αγγλικό κράτος για τη δημιουργία του «Συντάγματος Mergentheim». Το 1796 ο κόμης εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Στις 23 Ιουλίου 1797 ο εκλέκτορας της Κολωνίας έγραψε σχετικά: «Για περισσότερο από ένα έτος, ούτε το Τάγμα, ούτε οι πιστωτές του έχουν ακούσει το παραμικρό από τον Φερδινάνδο φον Βάλντσταϊν. Του εύχομαι πολλά χρήματα και εξυπνάδα.» Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Βάλντσταϊν απουσίαζε κατά περιόδους με το σύνταγμά του στη δυτική Ινδία. Απεχώρησε από τον βρετανικό στρατό το 1807.
Από το 1809 ο Βάλντσταϊν ζούσε στη Βιέννη ή στα κτήματά του στη Βοημία. Αποσύρθηκε από το Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών το 1811 και στις 9 Μαΐου 1812 νυμφεύθηκε την κόμισσα Ισαβέλλα Rzewuska. Μετά από ατυχείς οικονομικές συναλλαγές, πτώχευσε και απεβίωσε σε ένα πτωχοκομείο έξω από τη Βιέννη σε ηλικία 61 ετών. Την ημέρα του θανάτου του, έφθασε μία επιστολή που τον πληροφορούσε για τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του και συνακόλουθα ότι θα κληρονομούσε την οικογενειακή περιουσία.
Πηγές
Κατηγορία:Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Rhagoletis acuticornis
Η Rhagoletis acuticornis είναι ένα είδος τεφριτιδών ή φρουτομυγών του γένους Rhagoletis της οικογένειας Τεφριτίδες.
παραπομπές
Κατηγορία:Δίπτερα
Ροκοκό
260px|thumb|Βασιλική ροκοκό, Ottobeuren, Βαυαρία Ο όρος Ροκοκό αναφέρεται στην τεχνοτροπία που διαδέχθηκε το μπαρόκ και αναπτύχθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα, κυρίως στη Γαλλία. Ως καλλιτεχνικό ρεύμα, εκδηλώθηκε κατά κύριο λόγο στη ζωγραφική, τη διακόσμηση και την αρχιτεκτονική. Το ύφος του ροκοκό εμφανίστηκε στη Γαλλία περίπου το 1710 και διαδόθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη - κυρίως στη Γερμανία, την Ιταλία και την Αυστρία, κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών. Η καθιέρωσή του συνέπεσε χρονικά με τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ΄ καθώς και με μία γενικευμένη αντίδραση στο αυστηρό ύφος της μπαρόκ αισθητικής. Το τέλος του ροκοκό τοποθετείται περίπου στη δεκαετία του 1760 όταν σταδιακά αντικαθίσταται ως κυρίαρχη καλλιτεχνική τάση από το ρεύμα του νεοκλασικισμού.
Ιστορική αναδρομή
μικρογραφία|[[Εκκλησία του Βις, Βαυαρία]] Το ροκοκό εμφανίστηκε πρώτα στην εσωτερική διακόσμηση. Η διαδοχή στον γαλλικό θρόνο του Λουδοβίκου ΙΕ΄ έφερε ριζική αλλαγή στην καλλιτεχνική ζωή και τη μόδα. Το μπαρόκ έδωσε τη θέση του σε πιο ανάλαφρους σχηματισμούς και εκλεπτυσμένες γραμμές. Σε αντίθεση με το μπαρόκ το ροκοκό δεν έχει ως σκοπό να εντυπωσιάσει με μεγαλοπρέπεια και αίσθηση απεραντοσύνης, αλλά είναι πιο "ζεστό", πιο εκλεπτυσμένο και πιο ανάλαφρο. Ωστόσο από το μπαρόκ δανείστηκε τις πολύπλοκες μορφές ενώ ενσωμάτωσε στη γενική ιδέα του και πολλά ανατολίτικα στοιχεία.
Στις δεκαετίες του 1730 και 1740 το ροκοκό έφτασε το απόγειό του στη Γαλλία. Τότε αυτό το καλλιτεχνικό ρεύμα πέρασε από τη διακόσμηση και την αρχιτεκτονική και στους υπόλοιπους τομείς της τέχνης, στη ζωγραφική, τη γλυπτική ακόμη και στα έπιπλα. Εξέχοντες εκπρόσωποι του στη ζωγραφική ήταν οι Αντουάν Βαττώ και Φρανσουά Μπουσέ. Σύντομα επεκτάθηκε και στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ιταλία. Λιγότερη απήχηση βρήκε στις προτεσταντικές χώρες. Ιδιαίτερα στη Βαυαρία αποτέλεσε το καλλιτεχνικό ρεύμα σύμφωνα με το οποίο χτίστηκαν εκκλησίες και ανάκτορα.
Η αρχή του τέλους για το ροκοκό άρχισε γύρω 1760, όταν πρόσωπα όπως ο Βολταίρος άσκησαν κριτική πως το ροκοκό ήταν πολύ επιφανειακό. Μέχρι το 1780 το ροκοκό αποτελούσε πια παρελθόν στη Γαλλία και τη θέση του την πήρε ο νεοκλασικισμός. Μεταξύ του 1820 και 1870 υπήρξε ένα ενδιαφέρον για το ροκοκό. Πολλοί ευκατάστατοι στην Αγγλία και τη Γαλλία έδωσαν πολλά χρήματα για την απόκτηση επίπλων σε ρυθμό ροκοκό, ενώ και ζωγράφοι όπως ο Ευγένιος Ντελακρουά ανακάλυψαν τη γοητευτική χάρη του ροκοκό.
Έπιπλα και διακόσμηση
Για μικρές πλαστικές φιγούρες από γύψο, πορσελάνη και πηλό το πολύχρωμο ροκοκό δεν ταίριαζε. Ήταν στο ξύλο, το σίδερο και στο μέταλλο που παρήγαγε αξιόλογα έργα. Πολλοί Παριζιάνοι επιπλοποιοί έγιναν πλούσιοι κατασκευάζοντας έπιπλα προς βασιλική χρήση. Οι πιο γνωστοί από αυτούς ήταν οι Φρανσουά Οέμπεν, Αντουάν Γκοντρό και Μπερναρντ φαν Ριζενμπεργκ. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε πως το ροκοκό, στον τομέα της διακοσμητικής και της αρχιτεκτονικής ήταν αποκλειστικά και μόνο θέμα των ανωτέρων κοινωνικών τάξεων και δεν άγγιζε καθόλου τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις.
Στην Αγγλία το ροκοκό έτεινε να είναι πιο συγκρατημένο. Ναι μεν οι αρμονικές καμπύλες διατηρήθηκαν όπως στο γαλλικό ροκοκό, ωστόσο όμως το αγγλικό ροκοκό διέφερε από το γαλλικό στο γεγονός ότι απέφευγε την υπερβολική διακόσμηση και τα πολύ έντονα χρώματα.
Αρχιτεκτονική
Σταδιακά διαδίδεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και αναπτύσσεται ιδιαίτερα στη Βαυαρία, την Αυστρία αλλά και την Ιταλία. Στην Πρωσία το ανάκτορο Σανσουσί θεωρείται ως το αριστούργημα του ροκοκό της εποχής του Φρειδερίκου του Μεγάλου. Εγκαινιασμένο στη διακόσμηση πολλών δωματίων στο ανάκτορο των Βερσαλλιών, το ροκοκό ξετυλίγει όλη τη μεγαλοπρέπεια του σε πολλά κτίρια στο Παρίσι. Στη Γερμανία, Γάλλοι και Γερμανοί καλλιτέχνες ομόρφυναν τα ανάκτορα στο Πότσδαμ, στη Στουτγκάρδη, στη Βιέννη και στο Βύρτσμπουργκ.
Ζωγραφική
right|thumb|200px|Το πρωινό, του Φρανσουά Μπουσέ (1739, [[Λούβρο)]] Αν και το ροκοκό έχει τις ρίζες του στις καθαρά διακοσμητικές τέχνες, εκφράστηκε και μέσω της ζωγραφικής. Οι ζωγράφοι του ροκοκό χρησιμοποίησαν ντελικάτα χρώματα και πολλές καμπύλες, διακοσμώντας τους πίνακες τους με μυθολογικά στοιχεία και αγγέλους. Η ζωγραφική πορτραίτων ήταν πολύ διαδεδομένη την εποχή του ροκοκό. Σε αντίθεση με το μπαρόκ η ζωγραφική του ροκοκό ξέφυγε από τα μέχρι τότε στενά περιθώρια που επέβαλλε η εκκλησία, απεικονίζοντας ευχάριστες καθημερινές σκηνές, με ειδυλλιακά τοπία και πρόσωπα από την αριστοκρατία σε διάφορες ασχολίες.
Ο Αντουάν Βαττώ (1684-1721) θεωρείται ως ο πρώτος μεγάλος ζωγράφος του ροκοκό. Άσκησε μεγάλη επιρροή στους μετέπειτα ζωγράφους του ίδιου κινήματος, όπως τον Φρανσουά Μπουσέ (1703-1770) και τον Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ (1732-1806).
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Ροκοκο
Μονίλια
μικρογραφία|Μονίλια σε μήλο Η Μονίλια είναι είδος ασκομύκητα. Το επιστημονικό της όνομα είναι Monilinia spp. Προσβάλλει αρκετές καλλιέργειες, κυρίως όμως τα πυρηνόκαρπα (αμυγδαλιές, βερικοκκιές, νεκταρινιές, δαμασκηνιές κ.ά.) και τα γιγαρτόκαρπα (μηλιά, αχλαδιά).
Η μονίλια λέγεται και φαιά σήψη και τα συμπτώματα που προκαλεί στους καρπούς είναι αρχικά κηλίδες καστανού χρώματος καθώς και η εμφάνιση ομόκεντρων κύκλων που αποτελούν την καρποφορία του μύκητα. Αμέσως μετά επέρχεται το σταδιο της μουμιοποίησης των καρπών.
Η μονίλια ανήκει στις ασθένειες που έχουν γρήγορη ανάπτυξη όταν βρεθεί στις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες (θερμοκρασία άνω των 10 βαθμών Κελσίου και υψηλή υγρασία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασκομύκητες Κατηγορία:Ασθένειες δέντρων
Κατάλογος στρατιωτικών επιχειρήσεων στον πόλεμο στο Αφγανιστάν (2001–2021)
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενεπλάκησαν σε πόλεμο στο Αφγανιστάν μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 από τις 7 Οκτωβρίου 2001 έως τις 30 Αυγούστου 2021 ως μέρος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Αυτή είναι μια λίστα με γνωστά κωδικά ονόματα και σχετικές πληροφορίες για στρατιωτικές επιχειρήσεις που σχετίζονται με τον πόλεμο.
Ιστορικό
Από τον Μάιο του 1996, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ζούσε στο Αφγανιστάν μαζί με άλλα μέλη της Αλ Κάιντα, λειτουργώντας στρατόπεδα εκπαίδευσης τρομοκρατών σε μια χαλαρή συμμαχία με τους Ταλιμπάν. Μετά την βομβιστική επίθεση της αμερικανικής πρεσβείας του 1998 στην Αφρική, ο αμερικανικός στρατός εκτόξευσε κατευθυνόμενο πύραυλο σε αυτά τα στρατόπεδα με περιορισμένη επίδραση στις συνολικές τους επιχειρήσεις. Ένα σχέδιο συνέχειας, που ονομάζεται Operation Infinite Resolve, σχεδιάστηκε, αλλά δεν εφαρμόστηκε. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εξέδωσε τα ψηφίσματα 1267 και 1333 το 1999 και το 2000, αντίστοιχα, εφαρμόζοντας οικονομικές και στρατιωτικές κυρώσεις για να ενθαρρύνει τους Ταλιμπάν να παραδώσουν τον Μπιν Λάντεν στις αρμόδιες αρχές για δίκη για την βομβιστική επίθεση της αμερικανικής πρεσβείαςβομβιστική επίθεση στην πρεσβεία, καθώς και να κλείσουν στρατόπεδα εκπαίδευσης τρομοκρατών.
Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, οι ερευνητές συγκέντρωσαν γρήγορα στοιχεία που εμπλέκουν τον Μπιν Λάντεν. Σε ηχογραφημένη δήλωση που κυκλοφόρησε το 2004, ο Μπιν Λάντεν αναγνώρισε δημόσια την άμεση εμπλοκή του και της Αλ Κάιντα στις επιθέσεις. Σε μια ηχητική κασέτα που δημοσιεύτηκε σε έναν ιστότοπο που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι "χρησιμοποιείται συχνά από την Αλ Κάιντα". Στις 21 Μαΐου 2006, ο Μπιν Λάντεν είπε ότι είχε διευθύνει προσωπικά τους 19 αεροπειρατές.
Επιχειρήσεις 2006
Τον Ιανουάριο του 2006, το επίκεντρο του ΝΑΤΟ στο νότιο Αφγανιστάν ήταν να σχηματίσει επαρχιακές ομάδες ανασυγκρότησης με τους Βρετανούς να πρωτοστατούν στην επαρχία Χελμάντ και οι Κάτω Χώρες και ο Καναδάς θα ηγηθούν παρόμοιων αναπτύξεων στην επαρχία Οραζγκάν και την επαρχία Κανταχάρ αντίστοιχα. Οι Αμερικανοί με 2.200 στρατιώτες παρέμειναν στον έλεγχο της επαρχίας Ζαμπούλ. Τα τοπικά πρόσωπα των Ταλιμπάν εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην εισερχόμενη δύναμη και δεσμεύτηκαν να της αντισταθούν.
Μάχες
Τον Φεβρουάριο του 2006, μια αμερικανική μονάδα ειδικών δυνάμεων έστησε ενέδρα έξω από την περιοχή Χαντάχαρ. Οκτώ στελέχη των Αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων σκοτώθηκαν, μαζί με περισσότερους από 50 εχθρικούς μαχητές. Ο Λοχίας J. Morgan αποθησε σε περισσότερους από 20 νεκρούς, τρεις από μάχη σώμα με σώμα. Εκδόθηκαν πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Silver Star για τον Morgan και του Bronze Stars για πολλά άλλα.
Επιχειρήσεις του 2007
Οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ISAF, παράλληλα με τις δυνάμεις του Αφγανικού Εθνικού Στρατού, συνεχίστηκαν εναντίον των Ταλιμπάν μέχρι το 2007. Σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις το 2007 περιλάμβαναν τις τρέχουσες επιχειρήσεις γύρω από το Sangin, την επιχείρηση Achilles, τη Μάχη της Chora, την Επιχείρηση Harekate Yolo και τη Μάχη του Musa Qala, μεταξύ άλλων.
Επιχειρήσεις του 2008
Οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ISAF, παράλληλα με τις δυνάμεις του Αφγανικού Εθνικού Στρατού, συνεχίστηκαν εναντίον των Ταλιμπάν μέχρι το 2008. Σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις το 2008 περιλάμβαναν τη συνεχιζόμενη εκστρατεία της επαρχίας Χελμάντ, την Επιχείρηση Karez και τη Επιχείρηση Eagle's Summit, μεταξύ άλλων.
Λειτουργίες του 2009
μικρογραφία|Ιούνιος 2009 επίθεση με χειροβομβίδα, ακολουθουν μετά από σύγκρουσεις μεταξύ MRAP και humvee, τραυματίζοντας τρεις Αμερικανούς στρατιώτες.
Λίστα μαχών και επιχειρήσεων
The following table lists known military operations of the war in Afghanistan (2001–2021).
= Παραπομπές
=
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμος στο Αφγανιστάν 2001 - 2021
Ταργκόβιστε
Το Ταργκόβιστε ή Τυργκόβιστε (βουλγαρικά: Търговище) είναι πόλη της ανατολικής Βουλγαρίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, με πληθυσμό 37.611 κατοίκους (2012), που είναι κτισμένη στους βόρειους πρόποδες του χαμηλού όρους Πρέσλαβ, στις όχθες του ποταμού Βράνα (Vrana). Αποτελεί τουριστικό κέντρο και βρίσκεται 340 χλμ. βορειοανατολικά της Σόφιας, 100 χλμ. βορειοανατολικά του Βέλικο Τάρνοβο και 125 χλμ. δυτικά της Βάρνας και των ακτών της Μαύρης Θάλασσας.
Το Ταργκόβιστε είναι γνωστό ως παλιά πόλη-αγορά και εκεί βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια οινοπαραγωγής στη Βουλγαρία, που παράγει το διεθνούς φήμης κόκκινο κρασί Μερλό (Merlot).
Ιστορία
Αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι στα μέρη αυτά υπήρχαν άνθρωποι τη Χαλκολιθική περίοδο, μεταξύ 4ης και 5ης χιλιετίας π.Χ. Στην περιοχή της πόλης βρίσκονται τα ερείπια Θρακικών οικισμών (5ος-3ος αιώνας π.Χ.), ενός Ρωμαϊκού οικισμού (2ος-4ος αιώνας μ.Χ.) και ένα φρούριο από την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο (5ος-6ος αιώνας). Ενας Βουλγαρικός οικισμός ιδρύθηκε κατά την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, εντούτοις λόγω της εγγύητας του στην πρωτεύουσα Πρεσλάβα δεν αναπτύχθηκε μέχρι το 12ο αιώνα. Τότε, λόγω της θέσης του σε ένα κεντρικό δρόμο από τη νέα πρωτεύουσα Βελίκο Τίρνοβο, κατασκευάσθηκε ένα φρούριο με το όνομα "Сборище" (Σμπορίστε). Το 18ο και 19ο αιώνα με την ονομασία Εσκή Τζουμαγιά (Eski Dzhoumaya) ("παλιό παζάρι" στα Τούρκικα) ήταν φημισμένη για την εμποροπανήγυρη, που λάμβανε χώρα κάθε άνοιξη, με ποικίλες εμπορικές δραστηριότητες, αλλά και αγώνες πάλης και ιπποδρομίες. Η εμπορική έκθεση της πόλης προσείλκυε εμπόρους και επισκέπτες από τις πόλεις Γκάμπροβο, Βελίκο Τίρνοβο και Φιλιππούπολη (βουλγ. Πλόβντιβ) της Βουλγαρίας, αλλά και από τη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και την Αδριανούπολη. Η έκθεση συνέχισε να διοργανώνεται μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Αναβίωσε και πάλι στις μέρες μας, γνωστή σήμερα ως «Έκθεση της Άνοιξης» του Ταργκόβιστε.
Το 18ο αιώνα ιδρύθηκε ένα μοναστηριακό σχολείο και το 1846 ένα κοσμικό, ονομαζόμενο Σχολή Σλαβέικοφ, στην Παλιά Συνοικία Βαρόσα, με δάσκαλο τον Πέτκο Σλαβέικοφ, ενώ ιδρύθηκε επίσης ένα "σιτάλιστε" (κοινοτικό πολιτιστικό κέντρο). Κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού απελευθερωτικού πολέμου (1877 – 1878), οι κάτοικοι΄υπερασπίστηκαν με σθένος την πόλη τους ενάντια στους Τούρκους. Απελευθερώθηκε τον Ιανουάριο του 1878. Από το 1934 άλλαξε η ονομασία της πόλης από Εσκή Τζουμαγιά σε «Ταργκόβιστε».
Η βιομηχανική ανάπτυξη άρχισε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εγιναν εργοστάσια παραγωγής μπαταριών αυτοκινήτων και μηχανών για τη βιομηχανία τροφίμων. Αργότερα αναπτύχθηκαν βιομηχανίες επίπλων και υφασμάτων. Εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια οινοπαραγωγής στη Βουλγαρία, που παράγει το διεθνούς φήμης κόκκινο κρασί Μερλότ (Merlot), και μια από τις μεγαλύτερες υαλουργίες της Ευρώπης. Η σχετική επένδυση ήταν $380.000.000 και απασχολεί 1.500 άτομα.
Η πόλη είναι πολιτιστικό κέντρο. Το 2000 κοντά στο Ταργκόβιστε ανασκάφηκαν τα ερείπια μιας Αρχαίας Ρωμαϊκής πόλης ονόματι Μοισιονίς. Η δημοτική πινακοθήκη, που φέρει το όνομα του διακεκριμένου Βούλγαρου καλλιτέχνη Νικόλα Μαρίνοφ, που γεννήθηκε εδώ, έχει μια σημαντική συλλογή των έργων του.
Αξιοθέατα
Αξιόλογα πολιτιστικά μνημεία του Ταργκόβιστε είναι η Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου (1851) και η Σχολή των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου και των πέντε μαθητών τους (1863), η οποία στεγάζει σήμερα το Ιστορικό Μουσείο της πόλης.
Περίφημη είναι η «Πινακοθήκη Νικόλα Μαρίνοφ», με πλούσια συλλογή έργων του γεννημένου στο Ταργκόβιστε Βούλγαρου ζωγράφου Νικόλα Μαρίνοφ (Nikola Marinov, 1879 – 1948). Το Εθνογραφικό Μουσείο στεγάζεται σε οίκημα, που είναι χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό μνημείο της επονομαζόμενης «βουλγαρικής αναβίωσης». Σύγχρονης αρχιτεκτονικής είναι το Θέατρο του Ταργκόβιστε, με το περίτεχνο μπροστά του μπρούντζινο άγαλμα του Ορφέα που παίζει τη λύρα του.
Στην πόλη έχει ανεγερθεί και το Μνημείο των Ρώσων Στρατιωτών, που έπεσαν μαχόμενοι κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα κατά της οθωμανικής κυριαρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Μπελεντουέινε
Το Μπελεντουέινε (σομαλικά: Beledweyne) είναι πόλη στην κεντρική Σομαλία. Βρίσκεται στην περιοχή Μπελεντουέινε και είναι η πρωτεύουσα της περιοχής Χίραν.
Κλίμα
Το Μπελεντουέινε έχει ζεστό κλίμα ερήμου (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh). Μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου, η μέση ημερήσια μέγιστη θερμοκρασία στην πόλη είναι 36,7 °C. Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, η μέση ημερήσια ελάχιστη θερμοκρασία είναι 21,8 °C.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σομαλίας
Λουμπάμπο Μουσόντα
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μουσόντα έχει αγωνιστεί στις National Assembly, Πάουερ Ντάιναμος ΦΚ και Ουλίσες.
Τον Αύγουστο του 2015, υπέγραψε στην αρμένικη Γκαντζασάρ Καπάν.
Στις 19 Ιανουαρίου 2019, η πολωνική Σλασκ Βρότσαλβ ανακοίνωσε την υπογραφή του Μουσόντα με συμβόλαιο διάρκειας 1,5 έτους, με δυνατότητα προέκτασης για δύο επιπλέον έτη.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Μουσόντα έκανε το διεθνές του ντεμπούτο για την Εθνική Ζάμπιας το 2014. Τον Δεκέμβριο του 2014, συμπεριλήφθηκε στην ομάδα προεπιλογής της Ζάμπια για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζαμπιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ζάμπιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουλίσες ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αρμενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαντζασάρ Καπάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλασκ Βρότσλαβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα
Απογραφή
Απογραφή γενικά χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε καταγραφή σε καταλόγους κατ΄ είδος ή κατά τάξη π.χ. απογραφή πληθυσμού, στρατιωτικού υλικού, καταστροφών, εμπορευμάτων, κτηματικών περιουσιών κ.λπ.
Γενικά
Γενικά ο όρος απογραφή είχε και έχει διαφορετική σημασία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Πολύ περισσότερο όμως σήμερα όπου υπεισέρχεται ο οικονομικός παράγοντας από τη φορολογία μέχρι την τήρηση βιβλίων στρατολογίας, βιβλίων απογραφών κ.λπ. Κύριος επιστημονικός κλάδος που έχει ως αντικείμενο την απογραφή είναι η Στατιστική και οι φορείς της, που είναι οι διάφορες στατιστικές υπηρεσίες.
Είδη απογραφής
Μια απογραφή μπορεί να αφορά (ενδεικτικά):
Αρχαία εποχή
Η ιστορική εξέλιξη της απογραφής, σύμφωνα με ιστορικές καταγραφές μαρτυρά την αναγκαιότητά της από την αρχική οργάνωση των πρώτων κρατών. Συνέπεια αυτού είναι ότι η δημιουργία της υπήρξε προγενέστερη της έννοιας της στατιστικής. Αρχαιότερες απογραφές πληθυσμού θεωρούνται εκείνες της αρχαίας Βαβυλώνας που ανάγονται στο 3.800 π.Χ. Αυτών ακολουθεί η αρχαία Αίγυπτος από το 3.050 π.Χ. ακολουθούμενες από άλλες με συμβολικές παραστάσεις. Μάλιστα επί του Φαραώ Ραμσή Β΄ εμφανίζονται και μητρώα εγγραφής οικογενειών. Στη δε Κίνα αναφέρεται ως παλαιότερη απογραφή επί Αυτοκράτορα Υάο, περί το 2.238 π.Χ. που περιελάμβανε εκτός πληθυσμού και στοιχεία γεωργικά και εμπορικά.
Οι δε εβραϊκές απογραφές όπως αποκαλύπτονται στη Παλαιά Διαθήκη γίνονταν για στρατολογικούς σκοπούς περιλαμβάνοντας έτσι μόνο άνδρες συγκεκριμένων ηλικιών. Πρώτη εβραϊκή απογραφή είναι η αναφερόμενη στη Πεντάτευχο που προσδιορίζεται το 1490 π.Χ. που έγινε από τον Μωυσή απαριθμώντας τους γιους του Ισραήλ. Αυτής ακολουθεί η γενόμενη κατά την είσοδο των Εβραίων στη γη Χαναάν, και αυτής η από του Δαυίδ απογραφή που διενεργήθηκε από τον Ιωάβ και διήρκεσε 9 μήνες και 20 ημέρες. Και τέλος η απογραφή που συνέβη κατά την επάνοδο των Εβραίων από της αιχμαλωσίας τους στη Βαβυλώνα.
Στην αρχαία Ελλάδα πρώτη απογραφή θεωρείται εκείνη του Βασιλέως της Αθήνας Κέκροπα της οποίας ακολούθησαν συστηματικότερες με σκοπό τη ρύθμιση των τάξεων των πολιτών, των προνομίων τους, της ιδιοκτησίας τους και εξ αυτών τη φορολογία τους. Η διαίρεση των πολιτών σε τάξεις επί Σόλωνα που έγινε ανάλογα με τα εισοδήματά τους σε σίτο καθώς και η διαίρεση της γης σε κλήρους στην αρχαία Σπάρτη επί Λυκούργου έγιναν με απογραφικές έρευνες.
Στην αρχαία Ρώμη η περιοδική απογραφή από την εποχή του Σερβίου Τυλλίου είχε επίσημο κρατικό χαρακτήρα και αποτελούσε τη βάση οποιασδήποτε διοικητικής ενέργειας. Κατά την περίοδο της Δημοκρατίας η απογραφή διενεργούταν ανά πενταετία με απαρίθμηση προσώπων και δήλωση της περιουσίας σύμφωνα με τo "Lex Julia municipalis". Αργότερα η ρωμαϊκή απογραφή επεκτάθηκε σ΄ όλη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στην αρχή ανά δεκαετία και επί Μ. Κωνσταντίνου ανά 15ετία. Για τις απογραφές εκείνες, που περιλαμβάνονταν και οι γεννήσεις και οι θάνατοι, πολλές πληροφορίες παρέχει ο Τίτος ο Λίβιος και η Καινή Διαθήκη
Στην Καινή Διαθήκη αναφέρεται ότι ο Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, γιατί η Μαρία και ο Ιωσήφ πήγαν εκεί, στο μέρος που είχε γεννηθεί ο Ιωσήφ, για την απογραφή που είχε διαταχθεί από τους Ρωμαίους.
Νεότερη εποχή
Η συστηματική επανάληψη της απογραφής εντοπίζεται τον 17ο αιώνα, ενώ περισσότερο συστηματικότερη ξεκίνησε τον 18ο αιώνα τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Στις ΗΠΑ πρώτη συστηματική απογραφή έγινε το 1790, στην Αγγλία το 1801, στη Γαλλία το 1817, στην Ελλάδα το 1828, στο Βέλγιο το 1847 κ.λπ. Στην Αγία Πετρούπολη το 1872 συνήλθε το πρώτο συνέδριο στατιστικής που αποτέλεσε και τον ιστορικό σταθμό της απογραφής. Τότε τέθηκαν οι βάσεις των γενικών αρχών απογραφής με βάση ερωτημάτων για την πληρέστερη διενέργειά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Στατιστικές μέθοδοι
Mercedes-Benz X164
Το Mercedes-Benz GL-Class X164 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, μεταξύ του 2006 και του 2012. Το αυτοκίνητο παρήχθη στη Βόρεια Αμερική και είχε σχεδιαστεί κυρίως για την αμερικανική αγορά και αυτό αποδεικνύεται από τις μεγάλες διαστάσεις του, με το μήκος του να ξεπερνάει τα 5 μέτρα, για πρώτη φορά σε SUV της Mercedes-Benz. Βασίστηκε σε μια μακρύτερη εκδοχή του αμαξώματος του Mercedes-Benz M-Class W164, με αποτέλεσμα να φέρει επίσης αυτοφερόμενο σασί (δηλαδή ενιαίο δομικό σύνολο, γνωστό και ως αμάξωμα μονοκόκ).
Επίσης, το X164 ήταν και η πρώτη γενιά που έφερε την ονομασία GL-Class. Τελικώς, αντικαταστάθηκε από τη δεύτερη γενιά της GL-Class, η οποία παρουσιάστηκε επίσημα τον Απρίλιο του 2012 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης, υπό την κωδική ονομασία Mercedes-Benz X166, και παρουσιάστηκε διεθνώς ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2013.
Διαθεσιμότητα
thumb|left|Το ταμπλό ενός [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονου Mercedes-Benz X164 GL 320 CDI 4-Matic του 2007 (έκδοση πριν την ανανέωση του 2009) στην Αυστραλία.]]
Για πρώτη φορά το X164 παρουσιάστηκε επίσημα τον Ιανουάριο του 2006 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Ντιτρόιτ, ΗΠΑ, το οποίο έλαβε χώρα από τις 8 έως τις 22 Ιανουαρίου. Κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική μόλις λίγους μήνες μετά, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2007, ενώ στην Ευρώπη έφτασε τελικώς στις αντιπροσωπείες τον Σεπτέμβριο του 2006 και στις άλλες ηπείρους σταδιακά έως τις αρχές του 2007. Το μοντέλο διατέθηκε συνήθως με το στάνταρ 7-θέσιο σαλόνι, λόγω του μεγάλου μήκους του, αλλά μπορούσε να παραγγελθεί και ως 5-θέσιο, με μια έκπτωση στην τιμή πώλησης.
Ως κυριότεροι ανταγωνιστές του X164, είχαν θεωρηθεί τα αντίστοιχων διαστάσεων SUV (όλα μήκους άνω των 5 μέτρων) Audi Q7, Cadillac Escalade, Lincoln Navigator, Lexus LX και Toyota Sequoia, και σε κάποιο βαθμό και τα λίγο μικρότερα BMW X5 E70, Volvo XC90 πρώτης γενιάς, Range Rover και Toyota Land Cruiser.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|right|Mercedes-Benz GL 320 CDI 4-Matic του 2006 - 2009 στη [[Γερμανία.]]
1 Ειδικότερα στην αγορά των ΗΠΑ η έκδοση των 5.5 λίτρων διατέθηκε με αυτή την ονομασία.
2 Ηλεκτρονικά περιορισμένη, για λόγους ασφαλείας κατά την οδήγηση.
Πωλήσεις
thumb|right|Η πρώτη επίσημη παρουσίαση της Mercedes-Benz GL-Class X164 στο Washington Auto Show στις [[ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2006.]]
Παρακάτω παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις της GL-Class X164 στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Να σημειωθεί ότι τα νούμερα του τελευταίου έτους, του 2012, περιλαμβάνουν και τις πρώτες πωλήσεις της διαδόχου GL-Class X166. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
X164 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Charli XCX
Η Σάρλοτ Έμμα Άτσισον (Charlotte Emma Aitchison, 2 Αυγούστου 1992), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Charli XCX, είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Το πρώτο της στούντιο άλμπουμ, True Romance, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2013 από την δισκογραφική εταιρεία Asylum Records. Έγραψε το "I Love It" των Icona Pop, το οποίο έφτασε νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο και αργότερα συνεργάστηκε με την Iggy Azalea στο "Fancy", το οποίο ήταν μια παγκόσμια επιτυχία. Βγάζει το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της SUCKER, τον Δεκέμβριο του 2014. Το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ Boom Clap, έγινε το πρώτο της σόλο κομμάτι που έφτασε τοπ 10 στις ΗΠΑ.
Ζωή
Η XCX γεννήθηκε στο Stevenage, Hertfordshire, , ο πατέρας είναι απ'την Σκωτία ενώ η μητέρα της είναι ινδικής καταγωγής, από την Ουγκάντα. Μεγάλωσε στο Hertfordshire της Αγγλίας και άρχισε να γράφει τραγούδια όταν ήταν 14 ετών. Φοίτησε στο κολλέγιο του Stortford και τέλειωσε το 2010.
Δισκογραφία
Singles
Συμμετοχές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Άγγλοι στιχουργοί Κατηγορία:Ποπ μουσικοί