cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της τυχαιότητας
Από την αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα
Η ταξινόμηση του Αριστοτέλη των γεγονότων σε τρεις κατηγορίες: βέβαια, πιθανά και απίθανα υιοθετήθηκε από τους Ρωμαίους φιλόσοφους, αλλά έπρεπε να τη συμβιβάσουν με τις ντετερμινιστικές χριστιανικές διδασκαλίες, στις οποίες ακόμη και ενδεχόμενα άγνωστα στους ανθρώπους θεωρούνταν προκαθορισμένα από τον Θεό. Γύρω στο 960 ο Επίσκοπος Wibold του Cambrai απαρίθμησε σωστά τα 56 πιθανά αποτελέσματα, χωρίς τις μεταθέσεις, από το ρίξιμο τριών ζαριών. Δεν έχει βρεθεί καμία αναφορά για παίξιμο χαρτιών στην Ευρώπη πριν το 1350. Η Εκκλησία δίδασκε ενάντια στη χαρτοπαιξία, και έτσι διαδόθηκε πολύ πιο αργά από ότι τα παιχνίδια με βάση τα ζάρια. Η χριστιανική εκκλησία απαγόρευε ειδικά τη μαντεία και οπουδήποτε διαδόθηκε ο χριστιανισμός αυτή έχασε την παλαιότερη σημασία της.
Με το πέρασμα των αιώνων, πολύ χριστιανοί λόγιοι πάλεψαν με τη σύγκρουση μεταξύ της πίστης στην ελεύθερη βούληση και την υπονοούμενη από αυτή τυχαιότητα, και την ιδέα ότι ο Θεός γνωρίζει τα πάντα εκ των προτέρων. Ο Αυγουστίνος και ο Ακινάτης προσπάθησαν να συμβιβάσουν την πρόγνωση του Θεού και την ελεύθερη βούληση, αλλά ο Λούθηρος διαφώνησε με την τυχαιότητα και διατύπωσε την άποψη ότι η παντογνωσία του Θεού καθιστά τις ανθρώπινες πράξεις αναπόφευκτες και καθορισμένες. Τον 13ο αιώνα, ο Θωμάς ο Ακινάτης θεώρησε την τυχαιότητα όχι ως αποτέλεσμα ενός μοναδικού αιτίου, αλλά διαφόρων αιτίων που καθορίζονταν όλα από την τύχη. Ενώ πίστευε στην ύπαρξη της τυχαιότητας, δεν τη δεχόταν ως κατευθυντήρια αρχή της φύσης, καθώς είδε πολλά μοτίβα στη φύση τα οποία δεν θα μπορούσαν να παραχθούν στην τύχη.
Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι δεν είχαν παρατηρήσει τα μεγέθη των σχετικών συχνοτήτων στα τυχερά παιχνίδια. Για αιώνες η τύχη μελετώνταν στην Ευρώπη χωρίς μαθηματικό υπόβαθρο μέχρι τον 16ο αιώνα όταν Ιταλοί μαθηματικοί άρχισαν να μελετούν τα αποτελέσματα των τυχερών παιχνιδιών με λόγους. Στο έργο του Liber de Lude Aleae, που δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του, ο Τζιρόλαμο Καρντάνο έγραψε ένα από τα πρώτα δοκίμια που ανέλυεαν τις πιθανότητες νίκης σε διάφορα τυχερά παιχνίδια.
Από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα
thumb|Άγαλμα του [[Μπλεζ Πασκάλ στον Λούβρο]] Περί το 1620 ο Γαλιλαίος έγραψε τη διατριβή Περίς μιας ανακάλυψης σχετικής με τα ζάρια η οποία χρησιμοποιούσε ένα πρώιμο πιθανολογικό μοντέλο για να απαντήσει σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Το 1654, παροτρυνόμενος από το ενδιαφέρον για τον τζόγο του Σεβαλιέ ντε Μερέ, ο Μπλεζ Πασκάλ ξεκίνησε να αλληλογραφεί με τον Πιέρ ντε Φερμά, στην οποία αλληλογραφία τέθηκε μεγάλο μέρος των θεμελίων της θεωρίας πιθανοτήτων. Το στοίχημα του Πασκάλ είναι αξιοσημείωτο για την πρώιμη χρήση της έννοιας του άπειρου, και την πρώτη επίσημη χρήση της θεωρίας αποφάσεων. Το έργο του Πασκάλ και του Φερμά επηρέασαν το έργο του Λάιμπντιτς στον απειροστικό λογισμό, το οποίο με τη σειρά του έδωσε έναυσμα στην ανάλυση πιθανοτήτων και της τυχαιότητας.
Η πρώτη γνωστή πρόταση για τη θεώρηση της τυχαιότητας με όρους πολυπλοκότητας έγινε από τον Λάιμπνιτς σε ένα ασαφές έγγραφο του 17ου αιώνα που ανακαλύφθηκε μετά τον θάνατό του. Ο Λάιμπνιτς αναρωτήθηκε πως μπορεί κανείς να γνωρίζει αν ένα σύνολο σημείων σε ένα χαρτί επιλέχτηκαν τυχαία (π.χ. πιτσιλώντας μελάνι) ή όχι. Δεδομένου ότι για οποιοδήποτε σύνολο πεπερασμένων σημείων υπάρχει πάντα μια εξίσωση που μπορεί να τα περιγράψει, το ερώτημα εστιάζεται στον τρόπο με τον οποίο τα σημεία περιγράφονται μαθηματικώς. Ο Λάιμπνιτς θεωρούσε τα σημεία τυχαία αν η εξίσωση που τα περιέγραφε ήταν υπερβολικά πολύπλοκη. Τρεις αιώνες μετά αυτή η σύλληψη τυποποιήθηκε ως αλγοριθμική τυχαιότητα από τους Chaitin και Κολμπογκόροφ ως το μέγεθος ενός προγράμματος υπολογιστή που απαιτούνταν για να περιγράψει μία πεπερασμένη συμβολοσειρά ως τυχαία.
thumb|left|The Fortune Teller του [[Vouet, 1617]] Ενώ η μαθηματική ελίτ έκανε προόδους στην κατανόηση της τυχαιότητας κατά τον 17ο αιώνα, ο λαός εξακολούθησε να βασίζεται σε μάντεις με την ελπίδα να δαμάσει την τύχη. Αυτό γίνονταν με διάφορους τρόπους στην Ανατολή και στην Ευρώπη από τσιγγάνους και άλλους. Αγγλικές πρακτικές, όπως το διάβασμα αυγών που ρίχνονταν σε ένα ποτήρι, μεταφέρθηκαν από τις κοινότητες των Πουριτανών στη Βόρεια Αμερική. Η προσέγγιση των πιθανοτήτων από άποψη συχνότητας αναπτύχθηκε για πρώτη φορά από τον Ρόμπερτ Έλις και τον Τζον Βεν στα τέλη του 19ου αιώνα. Στην έκδοση του 1888 του βιβλίου του, The Logic of Chance (Η λογική της τύχης), ο Τζον Βεν έγραψε ένα κεφάλαιο πάνω στη «σύλληψη της τυχαιότητας» και παρουσίασε αποδείξεις για την τυχαιότητα των ψηφίων του αριθμού π, χρησιμοποιώντας τα για να κατασκευάσει ένα τυχαίο περίπατο (random walk) σε δύο διαστάσεις.
ο ιστός του κόσμου είναι χτισμένος από αναγκαιότητες και τυχαιότητα η διάνοια του ανθρώπου τοποθετεί τον εαυτό της μεταξύ των δύο και τα ελέγχει μελετά την αναγκαιότητα και την αιτία της ύπαρξή της ξέρει πως η τυχαιότητα μπορεί να διαχειριστεί, να ελεγχθεί, να χρησιμοποιηθεί.
Τα λόγια του Γκέτε αποδείχθηκαν προφητικά όταν τον 20ό αιώνα ανακαλύφθηκαν οι τυχαιοποιημένοι αλγόριθμοι ως ισχυρότατα εργαλεία.
20ος αιώνας
thumb|Το άγαλμα [[Quantum Cloud του Antony Gormley στο Λονδίνο σχεδιάστηκε από υπολογιστή με τη χρήση αλγορίθμου τυχαίων περιπάτων.]]
Το 1940 στη διατριβή του "On the concept of random sequence" ο Αλόνσο Τσερτς πρότεινε ότι οι συναρτήσεις που χρησιμοποιούνταν για τη διάταξη στον χώρο στον φορμαλισμό του φον Μίσες να είναι αναδρομικές παρά αυθαίρετες συναρτήσεις των αρχικών τμημάτων της ακολουθίας επικαλούμενος την υπόθεση Τσερτς-Τιούρινγκ της αποτελεσματικότητας.
thumb|left|[[Café Central, ένα από τα πρώτα μέρη συνάντησης του Κύκλου της Βιέννης]] Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 η θεωρία συχνοτήτων ήταν από δεκτή από τον Κύκλο της Βιέννης αλλά τη δεκαετία του 1950 ο Καρλ Πόπερ πρότεινε τη θεωρία των τάσεων. Δεδομένου ότι η προσέγγιση με βάσει τις συχνότητες δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ένα απλό στρίψιμο νομίσματος, και μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε μεγάλα σύνολα ΄ή δείγματα, οι μεμονωμένες πιθανότητες αντιμετωπίζονταν ως τάσεις. Η έννοια της τάσης καθοδηγήθηκε επίσης και από την επιθυμία να χειριστούν περιπτώσεις πιθανοτήτων στην κβαντομηχανική, π.χ. η πιθανότητα της αποσύνθεσης ενός συγκεκριμένου ατόμου σε μία συγκεκριμένη στιγμή. Σε πιο γενικούς όρους η προσέγγιση βάσει συχνοτήτων δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την περίπτωση θανάτου ενός συγκεκριμένου ατόμου, δεδομένου ότι ο θάνατος δεν μπορεί να επαναληφθεί πολλές φορές για το ίδιο άτομο. Ο Καρλ Πόπερ απηχώντας τις ίδιες αντιλήψεις με τον Αριστοτέλη στη θεώρηση της τυχαιότητας ως κατώτερη από την τάξη έγραψε ότι «η έννοια της τύχης δεν μπορεί να τεθεί στην έννοια του νόμου» στη φύση, δεδομένου ότι κανείς λαμβάνει υπόψη του τους νόμους της τύχης.
Η ανάπτυξη της θεωρίας των πληροφοριών από τον Claude Shannon το 1948 αποτέλεσε το έναυσμα για τη θεώρηση της τυχαιότητας από τη σκοπιά της εντροπίας. Από αυτή την άποψη η τυχαιότητα είναι το αντίθετο από τον ντετερμινισμό σε μία στοχαστική διεργασία. Έτσι αν ένα στοχαστικό σύστημα έχει εντροπία μηδέν τότε δεν έχει τυχαιότητα ενώ οποιαδήποτε αύξηση της εντροπίας αυξάνει την τυχαιότητα.
Η εφαρμογή της υπόθεσης του τυχαίου περιπάτου στην οικονομική θεωρία προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Maurice Kendall το 1953. Αργότερα αναπτύχθηκε από τους Eugene Fama και Burton Malkiel.
Οι τυχαίες συμβολοσειρές μελετήθηκαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1960 από τους Κολμογκόροφ, Chaitin και Martin-Löf. Η αλγοριθμική τυχαιότητα μιας συμβολοσειράς καθορίζονταν ως το ελάχιστο μέγεθος ενός προγράμματος (π.χ. σε bit) που εκτελούμενο σε υπολογιστή παράγει τη συμβολοσειρά.
Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα τα όρια στον χειρισμό της τυχαιότητας έγιναν περισσότερο κατανοητά. Το πιο γνωστό παράδειγμα θεωρητικού αλλά και επιχειρισιακού ορίου στην προβλεψιμότητα είναι η πρόγνωση του καιρού, απλώς επειδή μοντέλα πρόβλεψης χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το πεδίο από τη δεκαετία του 1950. Οι προβλέψεις του καιρού και του κλίματος είναι αναγκαστικά αβέβαιες. Οι παρατηρήσεις του καιρού και του κλίματος είναι αβέβαιες και ημιτελής, και τα μοντέλα στα οποία τροφοδοτούνται τα δεδομένα είναι αβέβαια. Το 1961, ο Έντουαρντ Λόρεντζ παρατήρησε ότι μία πολύ μικρή αλλαγή στα αρχικά δεδομένα που δίνονταν σε ένα πρόγραμμα υπολογιστή για την προσομοίωση του καιρού μπορούσε να οδηγήσει σε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα. Αυτό έγινε αργότερα γνωστό ώς το φαινόμενο της πεταλούδας, συχνά παραφραζόμενο ως ερώτηση: «μπορεί το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας στη Βραζιλία να προκαλέσει τυφώνα στο Τέξας;». Ένα βασικό παράδειγμα των σοβαρών πρακτικών ορίων της προβλεψιμότητας είναι στη γεωλογία, όπου η ικανότητα πρόβλεψης σεισμών είτε σε μοναδική είτε σε στατιστική βάση παραμένει απώτερη προσδοκία για το μέλλον. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι επιστήμονες υπολογιστών άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η εσκεμμένη εισαγωγή τυχαιότητας σε υπολογισμούς είναι αποτελεσματικό εργαλείο για τον σχεδιασμό καλύτερων αρλορίθμων. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως αυτή των τυχαιοποιημένων αλγορίθμων, υπάρχουν καλύτερα αποτελέσματα από ότι στις καλύτερες ντετερμινιστικές μεθόδους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των επιστημών Κατηγορία:Τυχαιότητα
Γκουσαναγκιούγ
Το Γκουσαναγκιούγ (αρμενικά: Գուսանագյուղ, έως το 1977 γνωστό ως Γαπουλού ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,049 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικές κοινότητες του Σιράκ
Τομ Πάλμερ
Ο Τομ Γκόρντον Πάλμερ (Tom Gordon Palmer, γενν. το 1956 στο Μπίτμπουργκ - Μετς, (Bitburg-Mötsch) -τότε Δυτική Γερμανία) είναι ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Cato, διευθυντής του εκπαιδευτικού παραρτήματος του Ινστιτούτου, του Πανεπιστημίου Cato, Αντιπρόεδρος Διεθνών Προγραμμάτων στο Ίδρυμα Άτλας και Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος του Δικτύου Άτλας.
Επαγγελματική πορεία
Ο Πάλμερ κατέχει πτυχίο στις φιλελεύθερες κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες από το St. John 's College, μεταπτυχιακό τίτλο στη φιλοσοφία από το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής και διδακτορικό δίπλωμα στις πολιτικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου ήταν συνεργάτης του Ινστιτούτου Χ. Μπ. Έρχαρτ στο Κολέγιο Χέρτφορτ.
Ο Πάλμερ έχει υπάρξει δραστήριος στην προώθηση των ελευθεριακών και κλασικών φιλελεύθερων ιδεών και πολιτικών από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Έχει εκδώσει αρκετές δημοσιεύσεις, συμπεριλαμβανομένων των: Δολάρια & Γνώση (Dollars & Sense, η εφημερίδα της Εθνικής Ένωσης Φορολογούμενων), Ενημέρωση (Update), καθώς και την Επιθεώρηση Ανθρωπιστικών Μελετών (Humane Studies Review), και έχει δημοσιεύσει άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά όπως τους New York Times, την Washington Post, την Los Angeles Times, το Spectator του Λονδίνου, και τα National Review, Slate, Ethics, και Cato Journal.
Διδάσκει πολιτική οικονομία και νομική και συνταγματική ιστορία στο Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ινστιτούτου Οικονομικών Μελετών της Ευρώπης. Συνεργάζεται επίσης με οργανώσεις όπως το Liberty Fund, καθώς και το Συμβούλιο Δημόσιας Πολιτικής, γράφει σε δική του ιστοσελίδα και στο Cato@ Liberty και είναι συνεργάτης του Ανεξάρτητου Ομοφυλοφιλικού Φόρουμ. Ο Πάλμερ είναι διευθυντής του Πανεπιστημίου Cato, ένα θερινό σεμινάριο που χρηματοδοτείται από το Ινστιτούτο Cato.
Ο Πάλμερ είναι ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Cato, όπου προηγουμένως είχε επίσης διατελέσει Αντιπρόεδρος Διεθνών Προγραμμάτων και διευθυντής του Κέντρου για την Προώθηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Παραμένει διευθυντής του Πανεπιστημίου Cato. Την 1η Ιανουαρίου 2009, τα προγράμματα του Κέντρου μεταφέρθηκαν στο Ίδρυμα Οικονομικών Ερευνών και μετονομάστηκαν σε Παγκόσμια Πρωτοβουλία Άτλας για το Ελεύθερο Εμπόριο, την Ειρήνη και την Ευημερία. Ο Πάλμερ είναι Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος του Δικτύου Άτλας και Γενικός Διευθυντής της Παγκόσμιας Πρωτοβουλίας, η οποία έκτοτε έχει επεκτείνει τα προγράμματα της. Το Ίδρυμα Οικονομικών Ερευνών Άτλας ιδρύθηκε από τον Άντονι Φίσερ, και αποτελεί την κινητήριο δύναμη πίσω από το κλασικό φιλελεύθερο Ινστιτούτο Οικονομικών Υποθέσεων της Βρετανίας.
Ενασχόληση με την Ανατολική Ευρώπη
Πριν την ένταξή του στο Ινστιτούτο Cato, είχε διατελέσει αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου George Mason. Στα τέλη του ’80 και στις αρχές του ’90 συνεργάσθηκε με το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Σπουδών και άλλες οργανώσεις για τη διάδοση των κλασικών φιλελεύθερων ιδεών στην Ανατολική Ευρώπη. Ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της οργανώνοντας σεμινάρια και εισάγοντας λαθραία βιβλία, χρήματα, φωτοαντιγραφικά μηχανήματα και μηχανήματα φαξ, χρησιμοποιώντας ως βάση ένα γραφείο στη Βιέννη της Αυστρίας. Φρόντισε να μεταφραστούν και να εκδοθούν σε διάφορες κεντροευρωπαϊκές και ανατολικοευρωπαϊκές γλώσσες οικονομικά και νομικά διδακτικά βοηθήματα, καθώς και τα θεμελιώδη έργα των Μίζες, Χάγιεκ, Φρίντμαν και άλλων στοχαστών της φιλελεύθερης παράδοσης. Εξακολουθεί να δραστηριοποιείται στην περιοχή ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια και σεμινάρια όπως τα Σεμινάρια Ελευθερίας στη Σλοβενία.
Ενασχόληση με τη Μέση Ανατολή
Ο Πάλμερ προσπαθεί αυτόν τον καιρό να επαναλάβει στη Μέση Ανατολή κάποια από τη δουλειά που έκανε στην Ανατολική Ευρώπη. Έχει παραγγείλει τη μετάφραση σε γλώσσες της Μέσης Ανατολής (Αραβικά, Κουρδικά, Περσικά, Αζέρικα) και τη δημοσίευση έργων του Φρεντερίκ Μπαστιά, του Φρίντριχ Χάγιεκ, του Τζέιμς Μάντισον και άλλων φιλελεύθερων επιρροών και έχει δημοσιεύσει δοκίμια σε γλώσσες της Μέσης Ανατολής για ζητήματα όπως «Οι Προκλήσεις του Εκδημοκρατισμού» και «Θρησκεία και Νόμος». Τον Απρίλιο του 2005 ο Πάλμερ απευθύνθηκε στα μέλη του ιρακινού Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συνέλευσης για τη συνταγματική διαμόρφωση και έχει γράψει για το Ιράκ. Επίσης, έχει προωθήσει τη δημιουργία μιας φιλελεύθερης ιστοσελίδας, lampofliberty.org, η οποία διαβάζεται στα Αραβικά, τα Αζέρικα, τα Κουρδικά και τα Περσικά – και έχει ξεκινήσει μια επιχείρηση εκδόσεων στα Αραβικά. Συνεχίζει να δίνει διαλέξεις στη Μέση Ανατολή και συνεργάζεται στενά με Άραβες και Πέρσες μπλόγκερς. Έχει ασχοληθεί ενεργά με την προσπάθεια προώθησης των δικαιωμάτων για την ελευθερία του λόγου στη Μέση Ανατολή, κυρίως με την προσπάθεια για την απελευθέρωση του Αμπντελκαρίμ Ναμπίλ Σολιμάν, μέσω αρθρογραφίας στην Ουάσινγκτον Ποστ, την Νταίηλυ Σταρ του Λιβάνου και άλλων δραστηριοτήτων.
Έργα
Ο Πάλμερ έχει δημοσιεύσει δοκίμια πάνω στη φιλοσοφία των ατομικών δικαιωμάτων π.χ. ένα δοκίμιο από το Individual Rights Reconsidered, που επιμελήθηκε ο Τιμπόρ Ματσάν (Στάνφορντ 2001, Ίδρυμα Τύπου Χούβερ), μια ουσιαστική απάντηση στην επίθεση του Τ.Α. Κοέν στα δικαιώματα ιδιοκτησίας, αρκετές απαντήσεις στις θεωρίες των Κ. Σανστάιν και Σ. Χoλμς, καθώς και δοκίμια πάνω στην πολυπολιτισμική πολιτική , την παγκοσμιοποίηση , την προσωπική και πολιτιστική ταυτότητα, και την φιλελεύθερη πολιτική φιλοσοφία. Ο Πάλμερ επίσης δημοσίευσε μία εκτενή βιβλιογραφία πάνω στον φιλελευθερισμό στο The Libertarian Reader σε επιμέλεια του Ν. Μποαζ. Έχει δημοσιεύσει άρθρα νομικής φύσης για την πνευματική ιδιοκτησία, τα οποία έχουν συγκεντρώσει αρκετή προσοχή στην τεχνολογική και νομική κοινότητα λόγω της κριτικής στάσης του απέναντι στα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και τα πνευματικά δικαιώματα αλλά και λόγω των συμβατικών και τεχνολογικών λύσεων που προτείνει, για τα προβλήματα στα οποία συνήθως απαντούν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο Πάλμερ επίσης σήμερα δημοσιεύει σε ένα δημοφιλές ιστολόγιο, το Tom G. Palmer's Blog. Το 2009 πολλά από τα δοκίμια του εκδόθηκαν ως «Πραγματώνοντας την Ελευθερία: Φιλελεύθερη Θεωρία, Ιστορία και Πρακτική». Αργότερα μια δεύτερη εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου κυκλοφόρησε επίσης. Εργάστηκε ως επιμελητής στο «Ηθική του Καπιταλισμού: Αυτά που δεν θα σας πουν οι καθηγητές σας» (Morality of Capitalism: What Your Professors Won't Tell You) το οποίο κυκλοφόρησε το 2011 και περιείχε έργα από τους Νομπελίστες Μ.Βάργκας Λόσα και Β.Λ. Σμίθ, τον ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο της Whole Foods Market Τ. ΜακΚέη καθώς και από άλλους μελετητές απ` όλο τον κόσμο. Το «Μετά το Κράτος Πρόνοιας:Οι πολιτικοί σας κλέψαν το μέλλον, μπορείτε να το πάρετε πίσω» (After the Welfare State: Politicians Stole Your Future, You Can Get It Back) εκδόθηκε το 2012 και 150 χιλιάδες αντίτυπά του μοιράστηκαν δωρεάν σε φοιτητικές οργανώσεις από τους Φοιτητές για την Ελευθερία. Ήταν ακόμη ένα από τα βιβλία που επιμελήθηκε και στα οποία συνείσφερε κείμενα. Άλλα είναι το «Γιατί Ελευθερία: Η Ζωή σου, Η επιλογές σου, Το μέλλον σου» (Why Liberty: Your Life, Your Choices, Your Future, 2013) και το «Ειρήνη Αγάπη κι Ελευθερία» (Peace, Love & Liberty, 2014) το οποίο έχει κείμενα των Ρ.Μπάλκο, Σ. Πίνκερ, Τ.Μίρον κ.α.
Πολιτικές Δραστηριότητες
Στις πολιτικές δραστηριότητες του Πάλμερ περιλαμβάνεται η συμμετοχή του ως ιδρυτικού μέλους της Επιτροπής κατά της Στρατιωτικής Θητείας, στην οποία υπηρέτησε ως εθνικός γραμματέας (1979–81), η προεδρία της Εταιρείας Πολιτικών Ελευθεριών της Οξφόρδης (Oxford Civil Liberties Society, 1993–94), καθώς και η συμμετοχή του ως μάνατζερ και διευθυντής επικοινωνίας διαφόρων πολιτικών εκστρατειών. Ήταν ενάγων στην υπόθεση «Parker εναντίον της Πολιτείας της Columbia», μιας επιτυχημένης αγωγής που εκδικάστηκε στην Ουάσινγκτον για να διασφαλισθεί το δικαίωμα της οπλοκατοχής στην κατοικία, βασισμένη στην Δεύτερη Τροπολογία του Συντάγματος των Η.Π.Α. . Η υπόθεση αυτή είχε ιδιαίτερο προσωπικό ενδιαφέρον για τον ίδιο, αφού η οπλοκατοχή του επέτρεψε να επιζήσει από απόπειρα επίθεσης εις βάρος του. Ο Πάλμερ θεωρεί ότι οι επιτιθέμενοι είχαν ομοφοβικά κίνητρα, αφού ο ίδιος δεν κρύβει την ομοφυλοφιλία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες
Ιωάννης Ακτουάριος
Ο Ιωάννης Ακτουάριος ήταν ιατρός που έζησε στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ.. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωάννης Ζαχαρίου, επεκράτησε όμως το προσωνύμιο «Ακτουάριος» από τον τίτλο που του είχε απονεμηθεί στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινουπόλεως.
Ο Ακτουάριος καινοτόμησε στη θεραπευτική και στη φαρμακολογία, ενώ ήταν άριστος στην εξάσκηση της ιατρικής. Συνέγραψε αρκετές εργασίες, ανάμεσα στις οποίες η πιο αξιόλογη είναι ίσως μια πραγματεία του περί υγιεινής. Μερικά άλλα έργα του είναι:
Πηγή
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί ιατροί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Σημαία των Βρετανικών Παρθένων Νήσων
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV_110010.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]] thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV_000100.svg|23px Λόγος: 1:2]] thumb|250px|Σημαία του Κυβερνήτη των Βρετανικών Παρθένων Νήσων
Η σημαία των Βρετανικών Παρθένων Νήσων καθιερώθηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1960. Στην πάνω αριστερή γωνία έχει τη σημαία της Βρετανίας και στη δεξιά μεριά έχει το εθνόσημο των Βρετανικών Παρθένων Νήσων, με την αγία Ούρσουλα και τα λυχνάρια των Δέκα Παρθένων της, οι οποίες έδωσαν και το όνομά τους στα νησιά.
Η πολιτική σημαία είναι κόκκινη με το εθνόσημο των νησιών. Η Σημαία του Κυβερνήτη ακολουθεί το μοτίβο που είναι κοινότοπο και στις σημαίες που χρησιμοποιούν οι Κυβερνήτες και των άλλων βρετανικών εδαφών, δηλαδή τη σημαία της Ένωσης με το εθνόσημο των νησιών.
Revolver
Το revolver μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Κανίς
μικρογραφία| Τα κανίς είναι μια ομάδα φυλών σκύλου. Η προέλευση της φυλής εξακολουθεί να συζητείται. Συγκεκριμένα συζητάται αν η φυλή κατάγεται από τη Γερμανία ως τύπος του σκύλου του νερού, ή από τον γαλλικό σκύλο Μπαρμπέ.
Είναι η δεύτερη εξυπνότερη φυλή σκύλου μετά το Μπόρντερ κόλεϊ. Συμμετέχει σε πολλά αθλήματα για σκύλους και δραστηριότητες. Είναι ευκίνητο, υπάκουο, ικανό να εποπτεύσει κτηνοτροφικά ζώα κατά τη βοσκή. Συμμετέχει σε τσίρκα ενώ χρησιμεύει και ως σκύλος βοηθείας. Τα κανίς έχουν λάβει κορυφαίες διακρίσεις σε πολλά πρωταθλήματα για σκύλους, όπως για παράδειγμα στο Ουεστμίνστερ το 1991 και το 2002, καθώς και στην Παγκόσμια Επίδειξη Σκύλων 2007 και 2010.
Διάφορες φυλές του κανίς έχουν κερδίσει διάφορες πολλές φορές το βραβείο καλύτερου σκύλου στο Κραφτς (1955, 1966, 1982, 1985, 2002 και 2014).
Ιστορία
Το κανίς έχει συμβάλει στη διαμόρφωση και άλλων μορφών σκυλιών, όπως το Μικροσκοπικό Σνάουτσερ, το Πρότυπο Σνάουτσερ, και τα σκυλιά του τύπου Μπισόν. Αυτό έχει γίνει για να αποτραπεί ο αφανισμός των παραπάνω φυλών, να μειωθεί το μέγεθος τους ή για καλλωπιστικούς λόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Κεντρικός τομέας άνω γνάθου
Ο μόνιμος κεντρικός τομέας άνω γνάθου ανήκει στην ομάδα των προσθιων δοντιών μαζί με τον πλάγιο τομέα και τον κυνόδοντα. Μαζί με τον πλάγιο τομέα ανήκει στην ομάδα των τομέων ή κοπτήρων, που δουλειά τους είναι κατά τη μάσηση το δάγκωμα, η συγκράτηση και ο τεμαχισμός της τροφής σε μικρότερα κομμάτια. Είναι το πρώτο δόντι του οδοντικού φραγμού εκατέρωθεν της μέσης γραμμής του προσώπου. Ο μόνιμος κεντρικός τομέας άνω γνάθου ανατέλλει κατά το 8ο έτος ενώ ο νεογιλός κατά τον 6ο-8ο μήνα.
Γενικά χαρακτηριστικά
Έχει τη μεγαλύτερη εγγύς-άπω διάσταση από τα άλλα πρόσθια δόντια και χαρακτηριστικό σχήμα «φτυαριού» καθώς το σχήμα της μύλης του είναι τετράγωνο. Η άπω κοπτική γωνία του είναι αποστρογγυλευμένη ενώ αντίθετα η εγγύς-κοπτική του γωνία είναι οξύαιχμη και η χειλική του επιφάνεια είναι κυρτή και λεία. Η γλωσσική του επιφάνεια είναι γενικά κοίλη και η εγγύς και άπω ακραία γλωσσική ακρολοφία του ενώνεται στον αυχένα του δοντιού. Το γλωσσικό του έπαρμα είναι κυρτό. Τόσο η εγγύς όσο και η άπω επιφάνειά του έχουν σχήμα σφήνας με τη βάση με κατεύθυνση προς τον αυχένα. Είναι μονόριζο δόντι.
Οι επιφάνειες του δοντιού διακρίνονται σε:
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Οι τύποι της γλωσσικής επιφάνειας που συναντώνται είναι πέντε: 350px|thumb|left|Οι πέντε παραλλαγές της γλωσσικής επιφάνειας του άνω κεντρικού τομέα
Ο κεντρικός τομέας άνω γνάθου καθώς και ο κεντρικός τομέας κάτω γνάθου είναι τα μόνα δόντια στον οδοντικό φραγμό που έχουν σημεία επαφής με τα ίδια δόντια.
Μόνιμων και νεογιλών δοντιών
Ο νεογιλός κεντρικός τομέας της άνω γνάθου σε σχέση με τον αντίστοιχο μόνιμο, έχει μικρότερο μέγεθος μύλης. Η εγγύς-άπω διάστασή του είναι μεγαλύτερη από την κοπτικο-αυχενική ενώ παρουσιάζει και αυχενική περίσφιξη. Γλωσσικά έχει περισσότερο αποστρογγυλευμένο και ογκώδες γλωσσικό έπαρμα. Η ρίζα του είναι κατά την εγγύς-άπω διάσταση πεπλατυσμένη. Είναι λευκότερο και περισσότερο διάφανο δόντι.
Άνω και κάτω μόνιμων κεντρικών τομέων
Οι κεντρικοί τομείς της άνω γνάθου σε σχέση με τους κάτω έχουν μεγαλύτερο όγκο και μήκος. Έχουν σχήμα «φτυαριού» και το γλωσσικό τους φύμα είναι πιο ανεπτυγμένο. Αντίθετα οι κάτω έχουν σχήμα «σμίλης» και είναι μικρότερα δόντια τόσο σε όγκο όσο και σε μήκος και πιο επίπεδα. Η ρίζα των άνω είναι κωνική και η χειλική επιφάνεια της μύλης τους είναι κυρτή ενώ η γλωσσική κοίλη. Κατά τη σύγκλειση έχουν κλίση λοξά προς τα κάτω και μπροστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δόντια
Breathe (τραγούδι, The Prodigy)
To Breathe είναι τραγούδι του αγγλικού rave συγκροτήματος The Prodigy, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τρίτο δίσκο τους, The Fat of the Land, το 1997. Τον προηγούμενο χρόνο είχε κυκλοφορήσει και ως single, το δεύτερο από τον εν λόγω δίσκο. Το single σημείωσε εισπρακτική επιτυχία κι έγινε το δεύτερο single τους που φτάνει στο νούμερο 1 των βρετανικών charts. Εκτός από τα βρετανικά, έφτασε στο νούμερο 1 των δανικών, των φινλανδικών, των νορβηγικών, των σουηδικών, των ισπανικών και των ιρλανδικών charts. Συνολικά, μπήκε μέσα στη δεκάδα 15 charts ανά τον κόσμο.
Το single έγινε δύο φορές πλατινένιο στην Αυστραλία και μία στη Φινλανδία, στη Σουηδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του σχήματος. Για την προώθηση του κομματιού γυρίστηκε και video clip, το οποίο κέρδισε MTV Video Music Award, στην κατηγορία Viewer's Choice. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το single έφτασε στο νούμερο 18 του Modern Rock Tracks (Billboard).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1996 Κατηγορία:Singles του 1996 Κατηγορία:Τραγούδια των Prodigy Κατηγορία:Singles της XL Recordings Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Νομενκλατούρα
H Νομενκλατούρα (номенклату́ра) είναι προσδιορισμός από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, των ηγετικών θέσεων στα όργανα του κόμματος και του κράτους, στις οικονομικές επιχειρήσεις και στις κοινωνικές οργανώσεις, καθώς και του καταλόγου προσώπων κατάλληλων να τις αναλάβουν. Ο Μιχαήλ Βοσλένσκυ (Michael Voslensky) εκλαΐκευσε τον όρο στο βιβλίο του Νομενκλατούρα (Nomenklatura, 1980), χρησιμοποιώντας τον για να περιγράψει την προνομιούχο τάξη στην ΕΣΣΔ, την οποία αποτελούσαν 3 εκατομμύρια άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στερεότυπα Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις
Σίγκβαρντ Μπερναντότ
Ο Σίγκβαρντ, σουηδ. Sigvard (7 Ιουνίου 1907 - 4 Φεβρουαρίου 2002) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν δούκας του Ούππλανντ και μετά τον μοργανατικό γάμο του, κόμης του Βίσμπορκ. Έγινε σχεδιαστής σε βιομηχανικά προϊόντα. Ανιψιά του είναι η Άννα-Μαρία της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ο Σίγκβαρντ-Όσκαρ-Φρέντερικ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας και της Μαργαρίτας των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Αρθούρου δούκα του Κόννωτ & Στράθερν.
Έγινε σχεδιαστής, από πολυτελή ασημικά αντικείμενα για τον Γκέοργκ Γιένσεν ως πλαστικά καθημερινής χρήσης. Συμμετείχε ως τεχνικός σύμβουλος το 1937 στην ταινία Ο αιχμάλωτος της Τζέντα και εμφανίστηκε σε ένα μικρό ρόλο στην ταινία Παράδεισος και Κόλαση του 1968.
Ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Ούππλανντ. Το 1934 έκανε μοργανατικό γάμο με αποτέλεσμα να χάσει τους τίτλους του και το δικαίωμα διαδοχής. Η Αυλή του φέρθηκε σκληρά. Τότε η 2η εξαδέλφη του πατέρα του, η Καρλόττα μεγάλη δούκισσα του Λουξεμβούργου, τού έδωσε τον τίτλο του πρίγκιπα Μπερναντότ και τού κόμη τού Βίσμποργκ, όπως είχε κάνει ο πάππος της Αδόλφος του Λουξεμβούργου για τον μεγάλο θείο τού Σίγκβαρντ, τον Όσκαρ, σε παρόμοια περίπτωση το 1892. Το ίδιο έγινε για τον αδελφό του Κάρολο-Ιωάννη και τον εξάδελφό του Λένναρτ.
Ο Σίγκβαρντ προσπάθησε να τού αναγνωριστεί ο τίτλος τού πρίγκιπα Μπερναντότ από τη Σουηδία· πήγε και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων γι' αυτό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1934 την Έρικα Μαρία Ρεγκίνα Ροζαλία Πάτζεκ (1911-2007), κόρη του Άντον Πάτζεκ, Γερμανού επιχειρηματία. Δεν έκαναν απογόνους και το 1943 διαζεύχθηκαν.
Το 1943 έκανε δεύτερο γάμο με τη Σόνια Κρίστενσεν Ρόμπερτ (1909-2004) από τη Δανία και είχε τέκνο:
Το 1961 διαζεύχθηκε και το ίδιο έτος έκανε τρίτο γάμο με τη Μαριάννα Λίνντμπερκ (γενν. 1924). Δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Ντιναμό Βερολίνου ΦΚ
Η Ντιναμό Βερολίνου ΦΚ είναι μια γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1953. Έδρα της ομάδας είναι το Sportforum Hohenschönhausen, χωρητικότητας 12400 θεατών. Συμμετέχει στην NOFV-Oberliga Nord. Συμμετείχε αρχικά στα πρωταθλήματα της Ανατολικής Γερμανίας. Έχει κερδίσει 10 πρωταθλήματα Ομπερλίγκα (ρεκόρ στη διοργάνωση), τα οποία ήταν και συνεχόμενα και 3 Κύπελλο Λ.Δ. Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γερμανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966
Περίστροφο
thumb|250px|Περίστροφον Ναγκάντ 1895 Το περίστροφο ή ρεβόλβερ (από την αντίστοιχη αγγλική λέξη, revolver) είναι επαναληπτικό πυροβόλο όπλο το οποίο διαθέτει ένα περιστρεφόμενο κύλινδρο ο οποίος περιέχει πολλαπλές θαλάμες και τουλάχιστον μία κάννη. Σχεδόν όλα τα πρώτα περίστροφα είχαν κυλίνδρους με έξι θαλάμους, με αποτέλεσμα να ονομαστούν «εξάσφαιρα», όρος που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα. Παρόλα αυτά, έχουν κατασκευαστεί περίστροφα που έχουν από 3 έως 24 θαλάμους, με τα περισσότερα να έχουν 5 ή 6.
Το περίστροφο επιτρέπει στον χρήστη να πυροβολήσει αρκετές φορές χωρίς να ξαναγεμίσει. Κάθε φορά που σηκώνεται ο κόκκορας, ο κύλινδρος περιστρέφεται ώστε να ευθυγραμμιστεί ο επόμενος θάλαμος και η σφαίρα με τον κόκκορα και την κάννη, γεγονός που δίνει στο όπλο το όνομά του. Σε ένα περίστροφο μονής ενέργειας, ο χειριστής πρέπει να ανασηκώσει τον κόκκορα με το ελεύθερο χέρι ή τον αντίχειρά του και το τράβηγμα της σκανδάλης απελευθερώνει τον κόκκορα. Σε ένα περίστροφο διπλής δράσης, το τράβηγμα της σκανδάλης πρώτα κινεί τον κόκκορα πίσω και μετά τον απελευθερώνει.
Τα πρώτα όπλα με περιστρεφόμενους κυλίνδρους που είχαν πολλούς θαλάμους και τροφοδοτούσαν μία κάννη κατασκευάστηκαν στα τέλη του 16ου αιώνα στην Ευρώπη. Στην πράξη όμως, ήταν ακριβά και σπάνια. Τα περίστροφα θα γίνονταν διαθέσιμα και στους μη πλούσιους μόλις τον 19ο αιώνα. Ένα από τα πρώτα τέτοια όπλα ήταν ένα περίστροφο που κατασκευάστηκε το 1814 από την Ελίσα Κόλλιερ. Το πρώτο περίστροφο με κρουστικό καπάκι εφευρέθηκε από τον Ιταλό Φραντσέσκο Αντόνιο Μπρόκου το 1833. Έλαβε βραβείο 300 φράγκων για την εφεύρεσή του, αν και δεν το πατένταρε, και το περίστροφό του παρουσιάστηκε στον βασιλιά Κάρολο Αλβέρτο της Σαρδηνίας. Όμως, το 1835, κατατέθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα παρόμοιο από τον Σάμουελ Κολτ, το οποίο στη συνέχεια έγινε το πρώτο περίστροφο μαζικής παραγωγής. Η εταιρεία του Κολτ έγινε διάσημη για την ποιότητα των όπλων.
Τα περίστροφα σύντομα άρχισαν να χρησιμοποιούνται σχεδόν παντού. Στις αρχές του 20ού αιώνα εμφανίστηκαν τα ημιαυτόματα πιστόλια, τα οποία έχουν περισσότερες σφαίρες και γεμίζουν ταχύτερα. Όμως, τα ημιαυτόματα πιστόλια δεν θεωρούνταν αρκετά αξιόπιστα για την αστυνομία ή για αυτοάμυνα μέχρι το δεύτερο μισό του αιώνα, και τα περίστροφα συνέχισαν να χρησιμοποιούνται από την αστυνομία και τους πολίτες μέχρι να αναπτυχθούν σύγχρονα πιστόλια, όπως το Μπερέττα 92 και το Glock 17 τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Σήμερα, τα αυτόματα πιστόλια έχουν αντικαταστήσει σχεδόν πλήρως τα περίστροφα στις στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυροβόλα
Ζουπάνιγια
Για την ετυμολογία, βλέπε Ζούπα.
Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Άμυνα Κάρο-Κανν
Η Άμυνα Κάρο–Κανν είναι ένα σκακιστικό άνοιγμα που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Η Κάρο–Κανν είναι μια κοινή άμυνα εναντίον του ανοίγματος του πιονιού του βασιλιά και έχει χαρακτηριστεί ως ημιανοικτή παρτίδα, όπως η Σικελική άμυνα και η Γαλλική άμυνα, παρά το γεγονός ότι πιστεύεται ότι είναι πιο σταθερή και λιγότερο δυναμική από αυτά τα ανοίγματα. Αυτή η άμυνα συχνά οδηγεί σε καλά φινάλε για τον μαύρο, ο οποίος έχει την καλύτερη δομή των πιονιών.
Ονομασία
Το άνοιγμα πήρε το όνομά του από τον Άγγλο σκακιστή Οράτιο Κάρο και τον Αυστριακό σκακιστή Μάρκους Κανν, οι οποίοι το ανέλυσαν το 1886. Ο Κανν σημείωσε μια εντυπωσιακή νίκη σε 17 κινήσεις με την Άμυνα Κάρο–Κάνν εναντίον του Γερμανο-Βρετανού πρωταθλητή σκακιού Ζακ Μίεσες στο 4ο γερμανικό Πρωτάθλημα Σκακιού τον Μάιο του 1885 στο Αμβούργο:
2.δ4 δ5 (Κύρια βαριάντα)
Η συνηθισμένη συνέχεια είναι:
Ακολουθείται από:
4...Αζ5 (Κλασική βαριάντα)
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος χειρισμού της Κάρο–Κάνν είναι η "Κλασική βαριάντα" (που συχνά αναφέρεται και ως "Βαριάντα Καπαμπλάνκα" από τον Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα), με τις χαρακτηριστικές κινήσεις:
Αυτή θεωρούταν για πολύ καιρό ότι αντιπροσωπεύει καλύτερα το παιχνίδι στην Κάρο–Κάνν και για τις δύο πλευρές. Ο λευκός συνήθως συνεχίζει με:
Ένα μεγάλο μέρος της φήμης της Κάρο–Κάνν ως συμπαγή άμυνα πηγάζει από αυτήν την βαριάντα. Ο μαύρος καθιστά πολύ λίγους συμβιβασμούς στην δομή των πιονιών και παίζει έγκαιρα γ6-γ5 για να διεκδικήσει το τετράγωνο δ4. Οι βαριάντες με το μεγάλο ροκέ του μαύρου έδωσαν στην Κάρο–Κάνν την φήμη της σταθερότητας, αλλά και της κάπως βαρετής. Πρόσφατα, πιο δημοφιλής είναι οι βαριάντες με το μικρό ροκέ του μαύρου, ή ακόμη και αφήνοντας τον μαύρο βασιλιά στο κέντρο. Αυτές οι παραλλαγές μπορεί να είναι έντονες και δυναμικές.
4...Ιδ7 (Μοντέρνα βαριάντα)
Για κάποιο καιρό είχε το όνομά του πρώτου παγκόσμιου πρωταθλητή Βίλελμ Στάινιτς, στις μέρες μας η βαριάντα αναφέρεται ποικιλοτρόπως ως βαριάντα Σμισλόφ από τον έβδομο παγκόσμιο πρωταθλητή Βασίλι Σμισλόφ ο οποίος έπαιξε μια σειρά από αξιοσημείωτα παιχνίδια με αυτήν, ή βαριάντα Κάρποφ, από τον δωδέκατο παγκόσμιο πρωταθλητή Ανατόλι Κάρποφ, στου οποίου το ρεπερτόριο εμφανιζόταν αρκετά συχνά, ή συνηθέστερα ως Σύγχρονη ή Μοντέρνα βαριάντα.
Ο βραχυπρόθεσμος στόχος της 4...Ιδ7 είναι να διευκολύνει την ανάπτυξη με την έγκαιρη ανταλλαγή ενός ζεύγους Ίππων, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη δομική ακεραιότητα της θέσης του. Το παιχνίδι είναι παρόμοιο με την Κλασική βαριάντα εκτός από το ότι ο μαύρος έχει μεγαλύτερη ελευθερία από την καθυστέρηση της ανάπτυξης του αξιωματικού του, μιας και δεν είναι αναγκασμένος να τον κινήσει στο τετράγωνο θ6. Ωστόσο, αυτή η ελευθερία έρχεται με ένα κόστος καθώς ο λευκός απολαμβάνει την προστιθέμενη ελευθερία με την κατάληψη χώρου στο κέντρο, και συχνά παίζει το επιθετικό 5.Ιη5!? όπου η ανάπτυξη του μαύρου είναι υπό αμφισβήτηση, καθώς υπάρχει αδυναμία θέσης στο τετράγωνο ζ7. Με αυτή τη βαριάντα παιζόταν η διάσημη έκτη και τελευταία παρτίδα του Deep blue εναντίον του Γκάρι Κασπάροφ στη ρεβάνς του 1997 όπου Κασπάροφ διέπραξε τη γνωστή γκάφα και έχασε.
Η εξειδικευμένη γνώση είναι απαραίτητη για να παιχτεί αυτό το άνοιγμα. Διαφορετικά ο μαύρος μπορεί να πέσει θύμα πρωίμων επιθέσεων, όπως η παγίδα του λευκού για γρήγορο ματ με 5.Βε2 και στη συνέχεια 6.Ιδ6#.
4...Ιζ6 5.Ι:ζ6+
Οι βαριάντες "Μπρονστάιν–Λάρσεν" και "Κορτσνόι" ξεκινούν και οι δύο με τις εξής κινήσεις:
5...η:ζ6 (Βαριάντα Μπρονστάιν–Λάρσεν)
Η "Βαριάντα Μπρονστάιν–Λάρσεν" γίνεται με την κίνηση:
Ο μαύρος επιλέγει εθελοντικά μια κατώτερη δομή των πιονιών του και την πρακτική αναγκαιότητα του μεγάλου ροκέ, ενώ κερδίζει δυναμική αποζημίωση υπό τη μορφή της ανοιχτής στήλης "η" για τον πύργο του και ένα ασυνήθιστα ενεργό παιχνίδι για άμυνα Κάρο–Κανν. Θεωρείται γενικά κάπως εσφαλμένη συνέχεια, αν και ο διεκδικητής του παγκόσμιου πρωταθλήματος Ντέιβιντ Μπρονστάιν και ο πρώην υποψήφιος παγκόσμιος πρωταθλητής Μπεντ Λάρσεν την υποστηρίζουν με κάποια επιτυχία.
5...ε:ζ6 (Βαριάντα Κορτσνόι)
Η "Βαριάντα Κορτσνόι" γίνεται με την κίνηση:
Ο Βίκτωρ Κορτσνόι είχε παίξει πολλές φορές 5...ε:ζ6 (συμπεριλαμβανομένου του πρώτου αγώνα με τον Ανατόλι Κάρποφ για το παγκόσμιο πρωτάθλημα), επίσης αυτή η συνέχεια έχει απασχολήσει και τον Ουλφ Άντερσον. Η κίνηση του μαύρου 5...ε:ζ6 θεωρείται ως απόηχος της 5...η:ζ6!? της βαριάντας Μπρονστάιν-Λάρσεν και προσφέρει στον μαύρο ταχεία ανάπτυξη, αν και παραχωρεί στον λευκό ανώτερη δομή πιονιών και μακροπρόθεσμες προοπτικές (ο μαύρος πρέπει να είναι προσεκτικός διότι το δ-πιόνι είναι πλέον δυναμικό πιόνι για το φινάλε).
3.ε5 (Προχωρημένη βαριάντα)
Η "Προχωρημένη βαριάντα" 3...Αζ5 ακολουθεί τις κινήσεις:
Αν και η συνέχεια αυτή είχε θεωρηθεί ευρέως ως κατώτερη για πολλά χρόνια, έχει πλέον αποκτήσει δημοτικότητα λόγω κυρίως στη στρατηγική κατάρρευση την οποία υπέστη με τα λευκά ο Άρον Νίμζοβιτς από τον Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα σε ένα από τα παιχνίδια τους στο τουρνουά της Νέας Υόρκης το 1927
Η "Προχωρημένη βαριάντα" έχει έκτοτε αναζωογονηθεί από επιθετικές συνέχειες. Μία από αυτές είναι η Επίθεση Μπαγιονέτ (4.Ιγ3 ε6 5.η4), που ήταν μια δημοφιλής συνέχεια στη δεκαετία του 1980 και αργότερα υιοθετήθηκε από τον Λετονό γκρανμαίτρ Αλεξέι Σίροφ. Μία άλλη συνέχεια είναι η τουλάχιστον φιλόδοξη βαριάντα 4.Ιζ3 ε6 5.Αε2 γ5 6.Αε3, που διαδόθηκε από τον Άγγλο γκρανμαίτρ Νάιτζελ Σορτ και εμφανιζόταν συχνά στη δεκαετία του 1990.
Η βαριάντα 3...γ5 ακολουθεί τις κινήσεις:
Είναι μια σημαντική εναλλακτική λύση η οποία αποφεύγει το βάρος της θεωρίας που συνδέεται με την 3...Αζ5. Χρησιμοποιήθηκε από τον Μιχαήλ Μποτβίνικ στο ματς για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1961 εναντίον του Μιχαήλ Ταλ (αν και με αρνητικό αποτέλεσμα για τον Μποτβίνικ - δύο ισοπαλίες και μία ήττα). Η συνέχεια αυτή βαπτίσθηκε το "Arkell/Khenkin Variation" στο κορυφαίο σκακιστικό περιοδικό New in Chess (επετηρίδα 42η), προς αναγνώριση της μελέτης που έκαναν αυτοί οι δύο γκρανμαίτρ και την επιτυχία που είχαν παίζοντας αυτή τη βαριάντα. Σε σύγκριση με τη Γαλλική άμυνα, ο μαύρος στερείται το τέμπο για να παίξει την ...ε6. Ωστόσο, ο λευκός μπορεί να το εκμεταλλευτεί μόνο με την αποδυνάμωση του δικού του ελέγχου στο κέντρο με 4.δ:γ5 όπου ο Μαύρος έχει καλές πιθανότητες να ανακτήσει το πιόνι.
3.ε:δ5 γ:δ5 (Βαριάντα ανταλλαγής)
Η Βαριάντα ανταλλαγής ακολουθεί τις κινήσεις: 1.ε4 γ6 2.δ4 δ5 3.ε:δ5 γ:δ5.
4.Αδ3 (Αληθής βαριάντα ανταλλαγής)
Η "Αληθής βαριάντα ανταλλαγής" ξεκινά με την κίνηση:
Και συνεχίζει:
Αυτή η γραμμή θεωρείται ότι προσφέρει ίσες ευκαιρίες και δοκιμάστηκε από τον Μπόμπι Φίσερ. Ορισμένες από τις στρατηγικές ιδέες της είναι ανάλογες με αυτές της Βαριάντα ανταλλαγής στο Μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας (1.δ4 δ5 2.γ4 ε6 3.Ιγ3 Ιζ6 4.γ:δ5 ε:δ5) σε αντίθετα χρώματα.
4.γ4 (Επίθεση Πανόφ–Μποτβίνικ)
Η "Επίθεση Πανόφ–Μποτβίνικ" ξεκινά με την κίνηση:
Πήρε το όνομα του Βασίλι Πανόφ και του παγκόσμιου πρωταθλητή Μιχαήλ Μποτβίνικ. Το σύστημα αυτό οδηγεί συχνά σε τυπικές θέσεις με απομονωμένο πιόνι βασίλισσας, με τον λευκό να αποκτά ταχεία ανάπτυξη, μια λαβή στο ε5 και επιθέσεις στην πλευρά του βασιλιά με πιθανότητες να αντισταθμίσει τη μακροπρόθεσμη διαρθρωτική αδυναμία του απομονωμένου πιονιού στο τετράγωνο δ4. Η μείζωνα βαριάντα σε αυτή τη γραμμή είναι 4...Ιζ6 5.Ιγ3 ε6 6.Ιζ3, όπου οι κύριες εναλλακτικές λύσεις του μαύρου είναι 6...Αβ4 (μια θέση που συχνά μεταφέρεται με μεταθέσεις σε βαριάντες της Νιμζοϊνδικής Άμυνας) και 6...Αε7, που είναι μια από τις πιο κοινές συνέχειες. Η συνέχεια 6...Ιγ6?! είναι κατώτερη διότι θα ακολουθήσει το 7.γ5!, με το οποίο ο λευκός θα κάνει σχέδια για την πολιορκία του τετραγώνου ε5 με την προώθηση του β-πιονιού στο β5, ή με την ανταλλαγή του μαύρου ίππου στο γ6 μετά από Αβ5.
Άλλες βαριάντες
Ο λευκός μπορεί να παίξει 2.γ4, τότε ο μαύρος μπορεί να συνεχίσει με 2...δ5. Η συνέχεια μπορεί να μετατραπεί σε επίθεση Πανόφ–Μποτβίνικ (με ε:δ5 γ:δ5, δ4) ή Κάρο–Κανν με ανταλλαγή στο δ5. Ο μαύρος εναλλακτικά μπορεί να συνεχίσει με 2...ε5.
Ο λευκός μπορεί σε άλλη περίπτωση να παίξει 2.Ιγ3, τότε ο μαύρος μπορεί να συνεχίσει και πάλι με 2...δ5. Η συνέχεια μπορεί να οδηγήσει στη βαριάντα Στάινιτς (B17), σε Κάρο–Κανν (B10), σε Κάρο–Κανν (B15), ή στη βαριάντα δύο Ίππων με 3.Ιζ3 Αη4 (B11). Ο μαύρος εναλλακτικά μπορεί να συνεχίσει με 2...η6.
Μετά από τις κινήσεις 1.ε4 γ6 2.δ4, ο μαύρος έχει και πάλι την επιλογή 2...η6, που συνήθως ο λευκός απαντά με 3.Ιγ3 και τότε ο μαύρος μπορεί να συνεχίσει με 3...Αη7 ή 3...δ5.
Βαριάντα δύο Ίππων
Η βαριάντα 1.ε4 γ6 2.Ιζ3 δ5 3.Ιγ3, γνωστή και ως "Βαριάντα δύο Ίππων", παίχτηκε από τον Μπόμπι Φίσερ στις αρχές της καριέρας του, όπου η πρόθεση των λευκών είναι να επωφεληθούν από την ταχεία ανάπτυξη, καθώς και να διατηρήσουν τις δυνατότητες που έχει το δ-πιόνι. Η λογική και πιθανά καλύτερη απάντηση για τα μαύρα είναι η 3...Αη4. Μετά από 4.θ3 Α:ζ3 5.Β:ζ3, για τη συνέχιση του έλεγχου της θέσης, τα μαύρα έχουν την επιλογή 5...Ιζ6 ή 5...ε6. Αυτή η βαριάντα στήνει μια παγίδα, διότι αν τα μαύρα παίξουν σύμφωνα με τη συνέχεια της Κλασικής βαριάντας, μπαίνουν σε μπελάδες μετά από 3...δ:ε4 4.Ι:ε4 Αζ5 (ή 4...Ιδ7) 5.Ιη3 Αη6?! (ή 5...Αη4) 6.θ4 θ6 7.Ιε5 Αθ7 (7...Βδ6 ίσως είναι η καλύτερη κίνηση) 8.Βθ5! η6 (αναγκαστικά) 9.Αγ4! ε6 (9...η:θ5?? 10.Β:ζ7#) 10.Βε2 με ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τα λευκά. Εδώ η καλύτερη κίνηση για τα μαύρα είναι 10...Βε7! Αντ' αυτής, ο Εμάνουελ Λάσκερ (Λάσκερ–Ράντσηρ, 1908) και ο Αλεξάντρ Αλιέχιν (Αλιέχιν–Μπρους, 1938) τελείωσαν γρήγορα μετά από τις κινήσεις, 10...Αη7?? 11.Ι:ζ7! και αντίστοιχα 10...Ιζ6?? 11.Ι:ζ7! Η συνέχεια 4...Αθ5 είναι μια σύνθετη κατάσταση, στην οποία τα λευκά μπορούν να παγιδεύσουν τον αξιωματικό, αλλά τα μαύρα παίρνουν μια πολύ μεγάλη αποζημίωση για αυτό.
Βαριάντα φαντασίας (Βαριάντα Ταρτακόβερ)
Η "Βαριάντα φαντασίας" γνωστή και ως "Βαριάντα Ταρτακόβερ" χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις 1.ε4 γ6 2.δ4 δ5 3.ζ3. Η διάταξη αυτή μοιάζει κάπως με το Μπλάκμαρ-Ντίεμερ γκαμπί. Η πιο σταθερή ίσως απάντηση είναι η 3...ε6, που ετοιμάζεται να εκμεταλλευτεί τα μαύρα τετράγωνα μέσω ...γ5, αν και ο Γιασέρ Σεϊραβάν έχει δοκιμάσει και την 3...η6. Οι γκρανμαίτρς Λαρς Σχάντορφ και Σαμ Σάνκλαντ προτιμούν την 3...δ:ε4 4.ζ:ε4 ε5 5.Ιζ3 Αη4 6.Αγ4 Ιδ7 7.0-0 Ιγζ6 8.γ3 Αδ6 με τη συνέχεια στο παιχνίδι να είναι έντονη και διφορούμενη. Ενδιαφέρουσα, αν και μάλλον ανεπαρκής, είναι η κίνηση 3...ε5. Αυτή είναι η λεγόμενη "Βαριάντα διαστρεβλωμένης φαντασίας" που έχει ως στόχο να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες των λευκών στην α7-θ1 διαγώνιο. Μια ιδέα που είναι παρόμοια με την βαριάντα που υπερασπίστηκε ο Baadur Jobava συνεχίζοντας με 3...Ββ6. Σχετικό με τη "Βαριάντα φαντασίας" είναι και το γκαμπί 1.ε4 γ6 2.δ4 δ5 3.Ιγ3 δ:ε4 4.ζ3, που προέρχεται από τον Σερ Στιούαρτ Μίλνερ-Μπάρι, καθώς και το γκαμπί 1.ε4 γ6 2.δ4 δ5 3.Ιγ3 δ:ε4 4.Αγ4 Ιζ6 5.ζ3, που προέρχεται από τον φον Χέννινγκ.
Βαριάντα Γκουργκενίτζε
Η κίνηση 3.Ιγ3 έπεσε σε δυσμένεια κατά τη δεκαετία του 1970, εξαιτίας της βαριάντας 1.ε4 γ6 2.δ4 δ5 3.Ιγ3 η6, η οποία είναι γνωστή και ως "Βαριάντα Γκουργκενίτζε" καθώς προέρχεται από τον Μπουχούτι Γκουργκενίτζε (Bukhuti Gurgenidze). Έκτοτε, η κίνηση 3.Ιδ2 θεωρείται ο πλέον κατάλληλος τρόπος για να φτάσεις στις θέσεις που προκύπτουν από ...δ:ε4. Μετά από την 3.Ιδ2, η κίνηση 3...η6 καλύπτεται από την 4.γ3, όπου ο αξιωματικός στο φιανκέτο δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα.
Επίθεση Χιλμπίλυ
Η "Επίθεση Χιλμπίλυ" (Hillbilly Attack, επίθεση βουνίσιων) γίνεται με 2.Αγ4?! και η βαριάντα αυτή παίζεται συχνά από παίκτες συλλόγων. Τα μαύρα μπορούν απλά να παίξουν 2...δ5 3.ε:δ5 γ:δ5, κερδίζοντας ένα τέμπο για τον αξιωματικό.
Θολή επίθεση (Επίθεση Ντανστ)
Η "Θολή επίθεση" ή "Επίθεση Ντανστ" γίνεται με 2.Ιγ3, ωστόσο, έχει πολλές δυνατότητες να μετατραπεί και μία από αυτές περιλαμβάνει την Κάρο–Κανν. Μετά τις κινήσεις 1.ε4 γ6 2.Ιγ3 δ5 3.Βζ3!, η θέση του λευκού είναι καλή σύμφωνα με τον Γκράχαμ Μπέρτζες. Μερικοί μελετώντας σε βάθος τη θεωρία της βαριάντας αυτής, υποστηρίζουν τη βιωσιμότητά της ως ένα πραγματικό όπλο εναντίον της Κάρο–Κανν.
Σημειώστε ότι η Κάρο–Κάνν μπορεί μερικές φορές να επιτευχθεί με μεταστροφή κινήσεων από το Αγγλικό άνοιγμα: 1.γ4 γ6 2.ε4 δ5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα Κατηγορία:Σκακιστικές παρτίδες
Μπεφάνα
μικρογραφία|H εικόνα της Μπεφάνας. Η Μπεφάνα, λεξιλογική απόδοση των Θεοφανείων (από την ελληνική λέξη ἐπιφάνεια, epifáneia) μέσω των λέξεων bifanìa και befanìa, είναι μια παραδοσιακή φιγούρα που συνδέεται με τις γιορτές των Χριστουγέννων, χαρακτηριστική σε ορισμένες ιταλικές περιφέρειες που έπειτα εξαπλώθηκε σε όλη την ιταλική χερσόνησο, αλλά είναι λιγότερο γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο. Σύμφωνα με την παράδοση, πρόκειται για μια πολύ ηλικιωμένη γυναίκα που πετάει πάνω σε μια φθαρμένη σκούπα, για να επισκεφτεί τα παιδιά τη νύχτα μεταξύ της 5ης και 6ης Ιανουαρίου (η νύχτα των Θεοφανείων) και να γεμίσει τις κάλτσες που άφησαν αυτά, που είναι ειδικά κρεμασμένες πάνω στο τζάκι ή κοντά σε ένα παράθυρο. Σε γενικές γραμμές, τα παιδιά που κατά τη διάρκεια του έτους ήταν φρόνιμα θα λάβουν γλυκά, καραμέλες, αποξηραμένα φρούτα ή μικρά παιχνιδάκια. Αντίθετα, όσα έχουν συμπεριφερθεί άσχημα θα βρουν τις κάλτσες γεμάτες με κάρβουνο ή σκόρδο.
Ιστορία
μικρογραφία|Η Μπεφάνα στο Καμομαρίνο του Μαρούτζιο. Η καταγωγή της είναι μάλλον συνδεδεμένη με ένα σύνολο από ειδωλολατρικές εξευμενιστικές τελετουργίες, που χρονολογούνται από το 10ο -6ο αιώνα π.Χ., σχετικές με τους εποχιακούς κύκλους που σχετίζονται με τη γεωργία, δηλαδή συνδέονται με τη συγκομιδή του προηγούμενου έτους, που είναι πλέον έτοιμο να ξαναγεννηθεί ως νέο έτος, διαδεδομένο στη Βόρεια Ιταλία, στην Κεντρική Ιταλία και τη Νότια, μέσα από μια αρχαία θρησκεία, το Μιθραϊσμό και άλλες λατρείες, όπως η κέλτικη, που σχετίζονται με το χειμώνα της Αρκτικής.
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι κληρονόμησαν παρόμοιες τελετές, με τη συμμετοχή τους, επομένως, στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, και γιορτάζοντας, μάλιστα, την προσωρινή διακοπή από το τέλος του ημερολογιακού έτους, το χειμερινό ηλιοστάσιο βασικά, και την επέτειο του Ανίκητου Ήλιου. Τη δωδέκατη νύχτα μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο, γιορταζόταν ο θάνατος και η αναγέννηση της φύσης μέσα από τη Μητέρα Φύση. Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι σε αυτές τις δώδεκα νύχτες (ο αριθμός των οποίων θα εκπροσωπούταν είτε από τους δώδεκα μήνες του καινοτόμου ρωμαϊκού ημερολογίου, στο πέρασμά του από το καθαρά σεληνιακό στο σελινοηλιακό έτος, αλλά πιθανόν να συνδέονταν ακόμη και με άλλους αριθμούς, και μυθολογικά σύμβολα ) οι γυναικείες μορφές πετούσαν πάνω από τα καλλιεργημένα χωράφια, για να εξευμενίσουν τη γονιμότητα των μελλοντικών συγκομιδών , από το οποίο προέκυψε ο μύθος της "ιπτάμενης" φιγούρας. Σύμφωνα με ορισμένους, τέτοιου είδους γυναικεία φιγούρα εντοπίστηκε για πρώτη φορά στην Νταϊάνα, τη θεά του φεγγαριού, που όχι μόνο είναι συνδεδεμένη με το κυνήγι αλλά και με τη βλάστηση, ενώ σύμφωνα με άλλους, ήταν συνδεδεμένη με μια κατώτερη θεότητα που ονομάζεται Σάτια (θεά του κορεσμού), ή Αμπούντια (θεά της αφθονίας).
Μια άλλη υπόθεση θα μπορούσε να συνδέσει την Μπεφάνα με μια αρχαία ρωμαϊκή γιορτή, που πάντα λάμβανε χώρα το χειμώνα, προς τιμήν του Τζιάνο και της Στρένιας (από την οποία προέρχεται ο όρος "δώρα") και κατά τη διάρκεια της οποίας ανταλλάζονταν τα δώρα.
Η Μπεφάνα, σύμφωνα με ερμηνείες ευρέως αποδεκτές στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, παραπέμπει στην κέλτικη μορφή της θεάς Πέρχτας, που αφομοιώνεται σε ορισμένες μορφές όπως η θεά Φρέγια στη Σκανδιναβία, η Χόλντα στη βόρεια Ευρώπη, η Μπέρτα στη Μεγάλη Βρετανία,η Μπέρχτα στην Αυστρία, την Ελβετία, τη Γαλλία και τη Βόρεια Ιταλία, είναι μια προσωποποίηση της γυναίκας στη χειμερινή φύση, παρουσιάζεται σαν μια γριά με γέρικη καμπούρα και με γαμψή μύτη, άσπρα μαλλιά αχτένιστα και με πόδια παραμορφωμένα, ντυμένη με κουρέλια και παπούτσια χαλασμένα, που πετώντας πάνω από χωράφια και εδάφη τη νύχτα εξευμενίζει τη γονιμότητά τους, και γιορτάζεται 12 ημέρες μετά τα Χριστούγεννα, που συμπίπτουν τυχαία με τα Θεοφάνεια.
Ήδη ξεκινώντας από το 4ο αιώνα μ. Χ., η μετέπειτα Εκκλησία της Ρώμης άρχισε να καταδικάζει όλες τις τελετές και τις ειδωλολατρικές πεποιθήσεις, προσδιορίζοντάς τες ως αποτέλεσμα σατανικών επιρροών. Αυτές οι επικαλύψεις έδωσαν αφορμή για πολλές προσωποποιήσεις, που κατέληξαν, ξεκινώντας από τα τέλη του Μεσαίωνα, στην τρέχουσα εικόνα που καθαρίζεται από παραμυθιακές ή ειδωλολατρικές μολύνσεις, ακόμη και αν η εμφάνιση, καλοπροαίρετη και μη-αρνητική, ήταν και εξακολουθεί να είναι, ως επιρροή της γιορτής του Χάλογουιν, λανθασμένα συνδεδεμένη με αυτή της μάγισσας. Στην πραγματικότητα, δεν είναι μάγισσα, αλλά μια φιλική γριά, που αναπαρίσταται πάνω σε μια ιπτάμενη σκούπα, ένα αρχαίο σύμβολο που, δείχνει την αναπαράσταση του καθαρισμού των σπιτιών (και των ψυχών), ενόψει της αναγέννησης της νέας εποχής.