cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πούντα Αρένας
thumb|Μνημείο του [[Μαγγελάνος|Φερδινάνδου Μαγγελάνου στο Πούντα Αρένας.]] Το Πούντα Αρένας (Ισπανικά: Punta Arenas - Αμμώδες Σημείο) είναι ο μεγαλύτερος οικισμός στα Στενά του Μαγγελάνου και πρωτεύουσα της περιφέρειας Μαγαγιάνες ι λα Αντάρκτικα Τσιλένα της Χιλής.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της χερσονήσου Μπρούνσγουικ και μαζί με την Ουσουάια της Αργεντινής και το Χιλιανό λιμάνι του Πουέρτο Γουίλιαμς (Puerto Williams) διεκδικούν το τίτλο της νοτιότερης πόλης στον κόσμο. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη σε όλη την περιοχή της Παταγονίας, μετά τις βορειότερες Νεουκέν και Κομοδόρο Ριβαδάβια στην Αργεντινή. Το 2002 ο πληθυσμός της ανερχόταν σε 120.000 κατοίκους, ενώ απέχει περίπου 1418 χλμ από τις ακτές της Ανταρκτικής.
Η χερσόνησος του Μπρούνσγουικ, εκτός από την ανατολική ακτή της με τους οικισμούς Γκουαίραμπο, Ρίο Αμαρίγιο και Πούντα Σαν Χουάν, είναι κυρίως ακατοίκητη. Ο δήμος (commune) του Πούντα Αρένας περιλαμβάνει όλη τη χερσόνησο, καθώς και τα νησιά δυτικά του Ίσλα Γκράντε της Γης του Πυρός, και βόρεια από τα κανάλια Κόκμπερν και Μαγδαλένα. Τα μεγαλύτερα από αυτά τα νησιά είναι τα Σάντα Ινές, Ντεσολασιόν, Ντόσον, Αρακένα, Κλάρενς, Κάρλος και Γουίκχαμ. Εκτός από το νησί Ντόσον με πληθυσμό 301 κατοίκων το 2002, και τους 5 κατοίκους του νησιού Κλάρενς, τα υπόλοιπα είναι ακατοίκητα.
Ιστορία
Κατά μήκος των ακτών των Στενών του Μαγγελάνου, οι Ισπανοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν δύο οικισμούς την πρώτη περίοδο εξερεύνησης της περιοχής. Ο πρώτος (1584), γνωστός και ως Νόμπρε ντε Χεσούς (Όνομα του Χριστού), εγκαταλείφθηκε εξαιτίας των δύσκολων καιρικών συνθηκών και της δυσπραγίας στην αναζήτηση νερού και τροφής, καθώς και των μεγάλων αποστάσεων από άλλα ισπανικά λιμάνια της περιοχής. Μία δεύτερη αποικία, με το όνομα Ρέι ντον Φελίπε (Βασιλιάς Φίλιππος) δημιουργήθηκε σε μία τοποθεσία περίπου 50 χλμ. βορειότερα από το σημερινό Πούντα Αρένας. Ο οικισμός αυτός μετονομάστηκε στην πορεία σε Πουέρτο Άμπρε (Λιμάνι της Πείνας), αλλά δεν κατάφερε να διατηρηθεί για παρόμοιους λόγους. Αυτές οι ισπανικές αποικίες ιδρύθηκαν με στόχο την αποτροπή της πειρατείας από Άγγλους ναυτικούς, αλλά και τον έλεγχο των Στενών του Μαγγελάνου.
Το 1843, η κυβέρνηση της Χιλής ξεκίνησε μία αποστολή με στόχο την ίδρυση ενός μόνιμου οικισμού στην περιοχή των Στενών. Για την αποστολή αυτή ναυπήγησε ένα μικρό ιστιοφόρο με το όνομα Γκολέτα Ανκούδ, το οποίο με πλοίαρχο το Βρετανό ναυτικό Τζον Γουίλιαμς μετέφερε 21 άτομα πλήρωμα και φορτίο, ιδρύοντας έναν οικισμό στις 21 Σεπτεμβρίου του 1843. Αν και η τοποθεσία του οικισμού ήταν καλή ως προς τη χερσαία άμυνά της, στην κορυφή μίας βραχώδους χερσονήσου, δεν είχε τις προδιαγραφές για να αναπτυχθεί ιδιαίτερα. Έτσι, ο στρατιωτικός κυβερνήτης της, Χοσέ ντε λος Σάντος Μαρδόνες, αποφάσισε το 1848 να μετακινήσει τον οικισμό στις όχθες του ποταμού Λας Μίνας και να τον μετονομάσει Πούντα Αρένας.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η Χιλή χρησιμοποίησε το Πούντα Αρένας ως τόπο εξορίας καταδίκων και στρατιωτικών με μη αποδεκτή συμπεριφορά, αλλά παράλληλα απέστειλε εκεί και μετανάστες. Το Δεκέμβριο του 1851, μία ανταρσία φυλακισμένων με αρχηγό τον αξιωματικό Καμπιάσο, οδήγησε στη δολοφονία του κυβερνήτη Μουνιός Γκαμέρο και του κληρικού της αποικίας, καθώς και στην καταστροφή της εκκλησίας και του νοσοκομείου. Η ανταρσία καταστάλθηκε από τον κυβερνήτη Στιούαρτ του βρετανικού πλοίου Βιράγκο με τη βοήθεια των χιλιανών πλοίων Ιντερφατιγκάμπλε και Μετέορο. Το 1877 μία ανταρσία πάλι, γνωστή με την ονομασία Ελ Μοτίν ντε λος Αρτιγιέρος (Η ανταρσία των πυροβολαρχών) προκάλεσε την καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλης και τη δολοφονία πολλών πολιτών που δεν είχαν άμεση σχέση με τις τοπικές φυλακές. Η πόλη επανέκαμψε με την ανάπτυξη της εκτροφής προβάτων και την ανακάλυψη χρυσού, αλλά και με το αυξανόμενο εμπόριο με διερχόμενα πλοία. Ανάμεσα στο 1890 και το 1940, η περιοχή των Στενών του Μαγγελάνου έγινε μία από τις πιο παραγωγικές περιοχές για την εκτροφή προβάτων και παραγωγή μαλλιού, με πιο σημαντική την εταιρία Σοσιεδάδ Εξπλοταδόρα ντε Τιέρρα ντελ Φουέγο (Εταιρία Εξερεύνησης της Γης του Πυρός), η οποία έλεγχε περισσότερα από 10.000 τετρ. χλμ. στη νότια Χιλή και Αργεντινή. Η έδρα της εταιρίας και οι κατοικίες των ιδιοκτητών της βρίσκοταν στο Πούντα Αρένας.
Το λιμάνι του Πούντα Αρένας, αν και εκτεθειμένο σε καταιγίδες, θεωρούταν ένα από τα πιο σημαντικά της Χιλής, πριν από την κατασκευή του Καναλιού του Παναμά, καθώς χρησιμοποιούταν ως σταθμός ανεφοδιασμού για τα ατμόπλοια που ταξίδευαν μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού ωκεανού. Σήμερα, η κίνησή του περιορίζεται σε κρουαζιερόπλοια και επιστημονικές αποστολές. Η πόλη αποτελεί συχνά τον τόπο έναρξης αποστολών στην Ανταρκτική, αν και η Ουσουάια της Αργεντινής και το Κρισττσέρτς στη Νέα Ζηλανδία, έχουν επίσης μεγάλο ποσοστό της αντίστοιχης κίνησης.
Οικονομία
thumb|200px|left|Το κέντρο της πόλης thumb|Ανατολή στα Στενά του Μαγγελάνου. Μέχρι το 2006, η οικονομία του Πούντα Αρένας και της ευρύτερης περιοχής περιλάμβανε ποικίλες δραστηριότητες, ενώ η πόλη θεωρείται ζωτική και σύγχρονη. Τα κύρια αποθέματα πετρελαίου της Χιλής, αν και περιορισμένα, βρίσκονται στην περιοχή, όπως επίσης και κοιτάσματα λιθάνθρακα χαμηλής ποιότητας. Μία σύγχρονη μονάδα μεθανόλης υπάρχει κοντά στην πόλη. Η αγροτική παραγωγή, μαζί με την εκτροφή προβάτων και βοοειδών, παίζει ακόμα έναν σημαντικό ρόλο, ενώ ο τουρισμός έχει συνεισφέρει στην αναγνώριση και σταδιακή ανάπτυξη της πόλης. Επίσης σημαντικές δραστηριότητες είναι η ιχθυοτροφία και η κατασκευή ασημένιων αντικειμένων. Το Πούντα Αρένας συνδέεται ακτοπλοϊκά με τη γειτονική Γη του Πυρός, καθώς και με το χιλιανό οικισμό του Πουέρτο Γουίλιαμς, αν και σε πιο αραιά χρονικά διαστήματα. Αντίστοιχα, η πόλη διαθέτει ένα σύγχρονο αεροδρόμιο που δέχεται διεθνείς πτήσεις, ενώ αποτελεί σταθμό για πτήσεις από και προς την Ανταρκτική. Η πόλη συνδέεται επίσης οδικά με αυτοκινητόδρομο με την Αργεντινή.
Δημογραφικά στοιχεία
Η μετανάστευση των Κροατών στο Πούντα Αρένας αποτέλεσε μία σημαντική εξέλιξη στην περιοχή των Στενών και την πόλη. Η επιρροή τους φαίνεται ακόμα και σήμερα στις ονομασίες των καταστημάτων και πολλών κτιρίων. Σύμφωνα με ορισμένες έρευνες, περίπου το 50% των σημερινών κατοίκων έχουν κάποια κροατική καταγωγή.
Κλίμα
right|200px thumb|right|Στοιχεία θερμοκρασίας 1888 - 2008. Η εποχική διακύμανση της θερμοκρασίας στο Πούντα Αρένας καθορίζεται σημαντικά από τη γειτνίασή του με τον ωκεανό, με χαμηλότερες τιμές τον Ιούλιο περίπου στους −1 °C, και υψηλότερες τιμές τον Ιανουάριο στους 14 °C. Αυτό δεν σημαίνει ότι παρατηρείται σταθερή τιμή όλο το χρόνο, αλλά η ετήσια μεταβολή είναι συγκριτικά με άλλες περιοχές μικρή. Οι βροχοπτώσεις είναι έντονες μεταξύ Απριλίου και Μαΐου, ενώ χιονοπτώσεις παρατηρούνται όλη την περίοδο του χιλιανού χειμώνα (Ιούνιο με Σεπτέμβριο), αν και η μέση θερμοκρασία δεν είναι μικρότερη από 1 °C. Η πόλη είναι γνωστή στη Χιλή για τους δυνατούς της ανέμους που μπορεί να φτάσουν μέχρι και τα 130 χλμ/ώρα. Οι άνεμοι είναι εντονότεροι το καλοκαίρι, και για την αντιμετώπισή τους οι αρχές τοποθετούν σχοινιά στο κέντρο της πόλης για να βοηθήσουν την κυκλοφορία των πεζών, η οποία δυσχερένεται από τις ριπές ανέμου ανάμεσα στα κτίρια.
Το Σεπτέμβριο του 2000, το Πούντα Αρένας ήταν η πρώτη μεγάλη κατοικημένη περιοχή παγκόσμια που βίωσε άμεσα τις συνέπειες του φαινομένου της τρύπας του όζοντος, με την έκθεση των κατοίκων της σε πιθανότατα καταστροφικά για την ανθρώπινη υγεία επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Χορεία
Η Χορεία είναι κυκλικός χορός που συνοδεύεται από τραγούδι (βλέπε ελληνική χορωδία, χορός) στην αρχαία Ελλάδα. Ο Όμηρος αναφέρεται σε αυτό το χορό στην Ιλιάδα.
Ένας αριθμός συνωνύμων της χορείας χρησιμοποιείται για κυκλικούς χορούς σε άλλες χώρες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Τσίτσιο, ο Λέων της Ρώμης
Ιταλική ταινία, παραγωγής 1970 και διάρκειας 85 λεπτών (Πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: SATIRICOSISSIMO).
Υπόθεση
Ο Ciccio λατρεύει τη νουβέλα Satyricon του Petronius Arbiter, ενώ ο φίλος του, ο Franco, δεν καταλαβαίνει τίποτα από το σπουδαίο αυτό έργο. Επίσης ο Ciccio έχει δει την ομώνυμη ταινία του Federico Fellini, ενώ ο Franco δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή της. Το εν λόγω δίδυμο της συμφοράς καταλήγει σε ένα πανδοχείο, κοντά στη Ρώμη, για μεροκάματο. Εκεί ο διευθυντής του πανδοχείου, βλέποντας την επιτυχία της ταινίας του Fellini, το διακοσμεί στο στυλ της Αρχαίας Ρώμης. Ακόμα και οι καλεσμένοι και οι σερβιτόροι ντύνονται με τις αρχαίες φορεσιές, το ίδιο κάνουν και ο Ciccio με τον Franco. Όμως κάνουν μια γκάφα, σπάζουν μια κανάτα με αρχαίο κρασί και τους παίρνουν στο κυνήγι. Τους βρίσκει η νύχτα στην εξοχή, κοιμούνται και ξυπνούν στην Ρώμη της εποχής του Αυτοκράτορα Νέρωνα...
Πρωταγωνιστούν: Franco Franchi, Ciccio Ingrassia, Έντβιτζε Φένεκ, Giancarlo Badessi, Arturo Dominici, Karin Schubert, Pino Ferrara
Σενάριο: Roberto Gianviti, Dino Verde
Σκηνοθεσία: Mariano Laurenti
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Βορειοδυτικό Αεροδρόμιο της Κορυτσάς
Το Βορειοδυτικό Αεροδρόμιο της Κορυτσάς είναι ένα αεροδρόμιο, το οποίο εξυπηρετεί τη Κορυτσά, μια πόλη στη νοτιοανατολική Αλβανία. Ο συνολικός αεροδιάδρομος του έχει μήκος 2.278 μέτρων και βρίσκεται σε υψόμετρο 203 μέτρων. Η Αλβανία έχει ήδη προβεί σε κινήσεις και ετοιμάζεται στο κοντινό μέλλον να το κάνει το δεύτερο μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο τις χώρας.
Γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Το Γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο της Ιαπωνίας περιελάμβανε δύο ατομικά αγωνίσματα για άνδρες και γυναίκες.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 το άθλημα του γκολφ επέστρεψε για πρώτη φορά από το 1904. Το 2020 χρησιμοποιήθηκε το ίδιο σύστημα πρόκρισης και η ίδια μορφή των αγωνισμάτων όπως και το 2016. Για κάθε αγώνισμα προκρίθηκαν 60 παίκτες και διεξήχθη ένα τουρνουά ατομικών χτυπημάτων με 72 τρύπες, το οποίο είχε διάρκεια τεσσάρων ημερών. Χρονολογικά παίχθηκε πρώτα το τουρνουά των ανδρών, που ξεκίνησε στις 29 Ιουλίου, και στη συνέχεια, από τις 4 Αυγούστου, το τουρνουά των γυναικών. Λόγω της πανδημίας COVID-19, τα τουρνουά παίχτηκαν κεκλεισμένων των θυρών.
Τόπος
Τα τουρνουά παίχτηκαν στον ανατολικό τομέα της Υπαίθριας Λέσχης του Κασουμιγκασέκι.
Πρόκριση
Η πρόκριση βασίστηκε στις παγκόσμιες κατατάξεις την 21η Ιουνίου 2021 (άνδρες) και την 28η Ιουνίου 2021 (γυναίκες). Συνολικά 60 αθλητές για κάθε αγώνισμα προκρίθηκαν στα τουρνουά των ανδρών και των γυναικών. Προκρίθηκαν οι 15 πρώτοι παίκτες από άνδρες και γυναίκες, με το όριο των 4 γκόλφερ ανά χώρα που μπορούσαν να προκριθούν με εκείνο τον τρόπο. Οι υπόλοιποι παίκτες προκρίθηκαν ανάλογα με τη θέση τους στην κατάταξη, κάτι που ίσχυσε για τις χώρες από τις οποίες κατάγονταν οι παίκτες που δεν είχαν προκριθεί. Η Διεθνής Ομοσπονδία Γκολφ (IGF) παρέσχε την εγγύηση ότι τουλάχιστον ένας γκόλφερ από τη διοργανώτρια χώρα και από καθεμιά γεωγραφική περιοχή (Αμερική, Ασία, Αφρική, Ευρώπη, Ωκεανία) θα μπορούσε να προκριθεί. Η IGF δημοσίευσε εβδομαδιαίους καταλόγους με τους γκόλφερ που προκρίθηκαν με βάση την τρέχουσα κατάταξη σε άνδρες και γυναίκες.
Πρόγραμμα αγώνων
Το πρόγραμμα των αγώνων του γκολφ είχε ως εξής:
Συμμετέχουσες χώρες
Ακολουθεί κατάλογος με τις χώρες (ή εδάφη) που έλαβαν μέρος στο γκολφ και τον αριθμό των αθλητών και αθλητριών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκολφ 2020
Ευμένης ο Καρδιανός
thumb|right|350px|Η Θρακική χερσόνησος με την [[Καρδία(επάνω) γενέτειρα του Ευμένη.]] Ο Ευμένης ο Καρδιανός (362 π.Χ. - 316 π.Χ.) ήταν στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από τους ικανότερους μεταξύ των Διαδόχων. Πήρε μέρος στις εκστρατείες του Μακεδόνα στρατηλάτη καθώς και στους πολέμους που ακολούθησαν το θάνατό του. Θεωρήθηκε ο στρατηγικότερος νους της μετ' Αλέξανδρον εποχής και αγωνίστηκε (μάταια) για την νομιμότητα της εξουσίας και την ενότητα του αχανούς κράτους.
Αρχιγραμματέας του Φίλιππου Β΄ και στη συνέχεια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ίππαρχος, και, μετά τον θάνατο του βασιλιά, σατράπης της Καππαδοκίας και της Παφλαγονίας, συντάχθηκε με τον Περδίκκα και την βασιλική οικογένεια. Μετά τον βίαιο θάνατο του Περδίκκα αντιμετώπισε μόνος για ένα διάστημα τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο, επανέκτησε την εμπιστοσύνη της κεντρικής (κατ’ όνομα) μακεδονικής διοίκησης και συνέχισε τον αγώνα κατά του Αντίγονου και των φυγόκεντρων δυνάμεων μέχρι τον θάνατό του.
Επί Φιλίππου και Αλεξάνδρου
Γεννήθηκε περί το 362 π.Χ. στην αποικία της Μιλήτου και των Κλαζομενών Καρδία της Θρακικής Χερσονήσου (της Χερσόνησου της Καλλίπολης), όπου ο πατέρας του ήταν ευκατάστατος πρόκριτος και είχε την δυνατότητα να του παράσχει αξιόλογη μόρφωση. Υπάρχει βέβαια και η πληροφορία ότι ο Ευμένης, αν και γιος φτωχού αμαξά, σπούδαζε με άνεση και αθλούνταν και ότι ο Φίλιππος τον πήρε μαζί του επειδή εντυπωσιάστηκε από τις επιδόσεις του στην παλαίστρα, αλλά ο Πλούταρχος αμφιβάλλει: Οι δεσμοί φιλοξενίας και φιλίας που είχε ο πατέρας με τον Φίλιππο Β΄ ήταν που καθόρισαν την τύχη του γιου. Ο βασιλιάς της Μακεδονίας πήρε τον Ευμένη στην υπηρεσία του και σύντομα του εμπιστεύτηκε το αξίωμα του γραμματέα.
Μετά την δολοφονία του Φιλίππου ο Ευμένης διατήρησε την θέση του κοντά στον Αλέξανδρο ο οποίος τον εκτιμούσε και τον συμβουλευόταν. Έγινε αρχιγραμματέας, συντάκτης των «Βασιλικών Εφημερίδων», αξίωμα πολύ σπουδαίο για την μακεδονική αυλή, στάλθηκε με στρατιωτική δύναμη στην Ινδική ως τριήραρχος και τέλος έγινε στρατηγός (ίππαρχος), παίρνοντας την θέση του Περδίκκα που κι αυτός είχε προαχθεί διαδεχόμενος τον Ηφαιστίωνα. Ο Αλέξανδρος πάντρεψε τον Ευμένη με την Αρτωνίδα, κόρη του Πέρση σατράπη Αρτάβαζου, αδελφή της Βαρσίνης, γυναίκας κι αυτής του Αλέξανδρου που γέννησε τον Ηρακλή.
Η θέση (και η ζωή) του Ευμένη έγινε επισφαλής όταν πέθανε ο Ηφαιστίων, με τον οποίο είχε πάντοτε τεταμένες σχέσεις. Σ' ένα συμπόσιο, πάνω στην παραφορά του πόνου του, ο Αλέξανδρος αναφέρθηκε στις διαμάχες του Ευμένη με τον Ηφαιστίωνα, πράγμα που προμήνυε πολλά κακά για τον Ευμένη, δεδομένου ότι ο βασιλιάς ήταν σε ανεξέλεγκτη κατάσταση και σκότωνε τους στρατηγούς του στη σειρά (Κλείτο, Παρμενίωνα, Φιλώτα, Καλλισθένη). Βρήκε όμως τρόπο ν’ αποφύγει ο Ευμένης τον κίνδυνο, προτείνοντας μεταθανάτιες τιμές για τον εν ζωή εχθρό του Ηφαιστίωνα και πληρώνοντας γι’ αυτές όσα δεν είχε δώσει στον ίδιο τον Αλέξανδρο όταν αυτός είχε ζητήσει κάποτε χρήματα από τους στρατηγούς του.
Μετά τον Αλέξανδρο
thumb|right|350px|Η διανομή των σατραπειών της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας μετά τη διευθέτηση στη [[Βαβυλώνα το 323. π.Χ. Η σατραπεία του Ευμένη δεν αναφέρεται στον χάρτη αυτό, προφανώς γιατί ήταν ακόμη στην εξουσία του Αριαράθη.]] Η σταδιοδρομία του Ευμένη άρχισε μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου. Ενώ ο νεκρός βασιλιάς ήταν άταφος ακόμα, τα πρώτα ρήγματα στη σύμπνοια των Μακεδόνων εκδηλώθηκαν. Ο Ευμένης, θεωρούμενος ουδέτερος ως μη Μακεδόνας, μεσολάβησε μεταξύ του ιππικού των εταίρων και της φάλαγγας των πεζών και απέτρεψε για την ώρα την διάσπαση. Στην πρώτη διανομή της αυτοκρατορίας (αξιωμάτων και σατραπειών προς το παρόν) ο Ευμένης έγινε σατράπης της Παφλαγονίας και Καππαδοκίας. Ήταν ένας τίτλος κενός, γιατί στις χώρες αυτές βασίλευε τότε ο Αριαράθης ο Α', και θα έμενε στην εξουσία αν ο Περδίκκας, ο Επιμελητής του κράτους, δεν βοηθούσε τον Ευμένη να τις κατακτήσει ξανά (322 π.Χ.). Ο Ευμένης έγινε σύμμαχος πιστός του Περδίκκα, και έμεινε ως τον θάνατο του τελευταίου.
Η πρώτη σύγκρουση
Ο Περδίκκας εξεστράτευσε εναντίον του Πτολεμαίου για να υποτάξει την Αίγυπτο και να έχει τα νώτα του καλυμμένα στην επίθεση που θα επιχειρούσε κατόπιν εναντίον της Μακεδονίας, όπου είχαν συγκεντρωθεί οι αντίπαλοί του. Αρχηγός της δύναμης που θα τους εμπόδιζε να περάσουν στην Ασία ορίστηκε ο Ευμένης. Όμως δεν το κατόρθωσε γιατί εναντίον του ήλθαν δύο μεγάλα ονόματα, ο Αντίπατρος κι ο Κρατερός, που στο άκουσμά τους το ηθικό των στρατευμάτων του κλονίστηκε τόσο, που ο αδελφός του Περδίκκα Αλκέτας του Ορόντου μήνυσε στον Ευμένη ότι θα έμενε αμέτοχος γιατί φοβόταν ότι ο στρατός του θα προσχωρούσε στον Κρατερό. Και σα να μην έφταναν αυτά ο Νεοπτόλεμος, σατράπης της Αρμενίας, αρχιϋπασπιστής του Αλέξανδρου, απόγονος κατά τους ισχυρισμούς του του Αχιλλέα, που διακρίθηκε ιδιαίτερα στην πολιορκία της Γάζας, πρόδωσε. Ήδη από παλιά χλεύαζε τον Ευμένη λέγοντας ότι αυτός, ο Νεοπτόλεμος, ακολουθούσε τον Αλέξανδρο ως αρχιϋπασπιστής κρατώντας ασπίδα και λόγχη, ενώ ο Ευμένης ως αρχιγραμματέας, ακολουθούσε κρατώντας γραφίδα και πινακίδιο. Τώρα έπρεπε να τεθεί υπό τας διαταγάς του. Δεν το άντεξε και ήλθε σε συνεννόηση με τους αντιπάλους αλλά αποκαλύφθηκε και αναγκάστηκε να δώσει μάχη. Ηττήθηκε και κατέφυγε στον Κρατερό.
Παρά την νίκη του εναντίον του Νεοπτόλεμου, η θέση του Ευμένη ήταν δεινή. Αυτό που τον έσωσε ήταν πρώτον ότι οι αντίπαλοί του χωρίστηκαν. Ο Αντίπατρος βάδισε εναντίον του Περδίκκα που βάδιζε εναντίον του Πτολεμαίου και ο Κρατερός έμεινε για ν’ αντιμετωπίσει τον Ευμένη. thumb|right|300px|Ιστορικός χάρτης της Μικράς Ασίας Τότε αυτός χρησιμοποίησε όλη του την επινοητικότητα. Βάδισε εναντίον του εχθρού από δρόμους πλάγιους, απαγορεύοντας στο στράτευμα οποιαδήποτε επαφή για να μη μάθουν οι Μακεδόνες ότι απέναντί τους βρισκόταν ο Κρατερός. Διέδωσε ότι η σύγκρουση θα γινόταν με τον Νεοπτόλεμο που ερχόταν επί κεφαλής Ασιατικών δήθεν στρατευμάτων. Και τέλος παρέταξε «Μακεδόνων ουδένα» απέναντι στην πτέρυγα που διοικούσε ο Κρατερός.
Ο Ευμένης υστερούσε απελπιστικά στους πεζούς, υπερείχε όμως με το βαρβαρικό ιππικό του –πέντε χιλιάδες. Το έταξε όλο σχεδόν απέναντι στην δεξιά πτέρυγα του εχθρού από χίλιους ιππείς που διοικούσε ο Κρατερός ενώ την αριστερή με άλλους τόσους διοικούσε ο Νεοπτόλεμος. Είπε στους ιππείς του να μη δεχτούν κήρυκα του εχθρού, να μην ακούσουν τις φωνές του, και τους εξαπέλυσε εναντίον του Κρατερού. Ο ίδιος όρμησε εναντίον του Νεοπτόλεμου.
Η μάχη κρίθηκε γρήγορα στις πτέρυγες πριν καλά-καλά εμπλακούν οι πεζοί. Ο Κρατερός τραυματίστηκε θανάσιμα κι ο Ευμένης σκότωσε με τα χέρια του το Νεοπτόλεμο σε μονομαχία αρχηγών, παίρνοντας εκδίκηση για τους χλευασμούς και την προδοσία. Η λαμπρή αυτή νίκη ήταν δική του, την πλήρωσε όμως ακριβά: έγινε η αιτία θανάτου του Κρατερού, που ήταν πάντα φίλος του αγαπητός και πέθανε τώρα στην αγκαλιά του, έχασε το πεζικό του αντιπάλου, που υποχώρησε άθικτο, και δυνάμωσε το εναντίον του μίσος, ενώ τα πράγματα είχαν πάρει ήδη άσχημη γι’ αυτόν τροπή.
Εκτός νόμου
Η εκστρατεία του Περδίκκα κατέληξε σε καταστροφή. Δεν πέτυχε την καταδίκη του Πτολεμαίου από τον στρατό σε δίκη που τον εισήγαγε σύμφωνα με τα μακεδονικά έθιμα, και κατά την πορεία προς την Αίγυπτο πολλοί αυτομόλησαν στον Πτολεμαίο, ο οποίος αντιστεκόταν σθεναρά. Οι ελέφαντές του καταπατούσαν τους στρατιώτες του Περδίκκα και πολλοί κατασπαράχτηκαν από τους κροκόδειλους κατά την διάβαση του Νείλου. Τέλος ο στρατός στασίασε και ο Περδίκκας δολοφονήθηκε μέσα στη σκηνή του.
Οι δύο στρατοί συμφιλιώθηκαν και σε λίγο έμαθαν τον θάνατο του Κρατερού. Τώρα ο στρατός του Περδίκκα, οι μέχρι την στιγμή εκείνη σύμμαχοι, δίκασε πάλι κι αυτή τη φορά καταδίκασε σε θάνατο τον Ευμένη και όλους τους οπαδούς του Περδίκκα.
Στην δεύτερη διανομή της αυτοκρατορίας, που έγινε στον Τριπαράδεισο της Άνω Συρίας (320 π.Χ.), νέος Επιμελητής ορίστηκε ο Αντίπατρος. Ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος έγινε σατράπης της Μεγάλης Φρυγίας και της Λυκίας κι επιφορτίστηκε με την εξόντωση των εκτός νόμου.
Ευμένης και Αντίγονος
Έτσι άρχισε η μονομαχία των δύο έξοχων στρατηγικών μυαλών. Ο χώρος δεν προσφέρεται για ν’ αναφέρουμε όλα τα στρατηγήματα που χρησιμοποίησαν, ο Ευμένης ιδίως που ήταν ο κυνηγημένος κι ο πιο αδύναμος. Στην πρώτη τους σύγκρουση, στα Ορκύνια της Καππαδοκίας, νικήθηκε γιατί ο Αντίγονος εξαγόρασε έναν αξιωματικό του. Αποζημιώθηκε εν μέρει ο Ευμένης λεηλατώντας αμέσως μετά την αποσκευή του Αντίγονου, συλλαμβάνοντας έπειτα και κρεμώντας τον προδότη, αλλά ήταν μόνος, χωρίς κανένα στήριγμα. Κατέφυγε λοιπόν στα Νώρα, ένα άπαρτο μετέωρο στα σύνορα Λυκαονίας και Καππαδοκίας με λιγότερους από χίλιους άντρες. Αμέσως κατέφτασε ο Αντίγονος και τον πολιόρκησε. Άλωση του φρουρίου εξ εφόδου αποκλειόταν, άρχισαν λοιπόν οι διαπραγματεύσεις. Αντίγονος και Ευμένης συναντήθηκαν σε πολύ φιλικό κλίμα, και συμφωνήθηκε να υποβληθεί αίτημα στον Επιμελητή, τον Αντίπατρο, για αμνηστία. Η πολιορκία συνεχίστηκε χωρίς εχθροπραξίες και ο Αντίγονος με μεγάλο μέρος της δύναμής του έφυγε για να τελειώνει με τους υπόλοιπους οπαδούς του Περδίκκα. Διήνυσε δυόμισι χιλιάδες στάδια σε μόλις εφτά μερόνυχτα, τους αιφνιδίασε και τους κατατρόπωσε. Ο αδελφός του Περδίκκα Αλκέτας αυτοκτόνησε για να μην αιχμαλωτιστεί.
Το αίτημα για την αμνηστία μετέφερε στην Μακεδονία ο Ιερώνυμος ο Καρδιανός, συμπατριώτης και φίλος του Ευμένη, συγγραφέας (μη σωζόμενης) ιστορίας που πάνω της βασίστηκαν οι μεταγενέστεροι ιστορικοί. Λίγο μετά την άφιξή του, κι ενώ είχε υποβληθεί το αίτημα, ο Αντίπατρος πέθανε, έχοντας ορίσει διάδοχό του στο αξίωμα του Επιμελητή τον Πολυπέρχοντα. Ο γιος του Αντίπατρου Κάσσανδρος αμφισβήτησε την τελευταία θέληση του πατέρα του κι έφυγε στην Ασία. Οι συμμαχίες ανατράπηκαν. Ο νέος Επιμελητής Πολυπέρχων κάλεσε την Ολυμπιάδα από την Ήπειρο, όπου είχε αυτοεξοριστεί λόγω του μίσους της προς τον Αντίπατρο, και, αναζητώντας στηρίγματα στην Ασία, στράφηκε προς τον Ευμένη.
Επιστρέφοντας στην Ασία ο Ιερώνυμος ειδοποιήθηκε να παρουσιαστεί στον Αντίγονο. Αυτός αγνόησε την αποκατάσταση του Ευμένη από τον Πολυπέρχοντα και ζήτησε όρκο πίστεως προς τον ίδιο, τον Αντίγονο. Έδωσε το κείμενο του όρκου στον Ιερώνυμο και ειδοποίησε σχετικά τους επί κεφαλής της δύναμης που πολιορκούσε τα Νώρα. Ο Ευμένης όμως τροποποίησε το κείμενο. Ορκιζόταν πως θα έχει τους ίδιους εχθρούς και φίλους όχι μόνο με τον Αντίγονο αλλά και με την Ολυμπιάδα και με τους βασιλείς. Έστειλε μετά τον όρκο στους πολιορκητές του που δεν βρήκαν τίποτε το αντίθετο προς τις οδηγίες του Αντίγονου κι έλυσαν την πολιορκία.
Έτσι άρχισε μια νέα περιπλάνηση του Ευμένη (και του Ιερώνυμου) με μόνη φροντίδα προς το παρόν την στρατολόγηση πολεμιστών, γιατί ο Αντίγονος ήταν αλλού απασχολημένος. Είχε πια φανερώσει τις προθέσεις του. Χτύπησε τους σατράπες της Μικρής Φρυγίας και της Λυδίας Αρριδαίο και Άσπρο Κλείτο, κατακράτησε βασιλικά πλοία που μετέφεραν εξακόσια τάλαντα και δέχτηκε σύμμαχό του τον Κάσσανδρο. Ο Πολυπέρχων κατάλαβε ότι κάτι έπρεπε να κάνει κι έστειλε βασιλικά γράμματα.
Αποκατάσταση
Με τα γράμματα αυτά ο Ευμένης έπαιρνε πάλι την σατραπεία του, οριζόταν αρχιστράτηγος στον πόλεμο κατά του Αντίγονου, έπαιρνε πεντακόσια τάλαντα από τον βασιλικό θησαυρό και τους Αργυράσπιδες υπό τας διαταγάς του, που βρίσκονταν τώρα στην Κιλικία μεταφέροντας τους θησαυρούς από τα Σούσα στην Μακεδονία, με αρχηγούς τον Αντιγένη και τον Τεύταμο.
Στην Ελλάδα εν τω μεταξύ ο σύμμαχος του Αντίγονου Κάσσανδρος επικράτησε στην Αθήνα και στην Πελοπόννησο, ενώ στη Μακεδονία ο άβουλος βασιλιάς Φίλιππος Αρριδαίος, παρασυρμένος από την γυναίκα του Ευρυδίκη, θέλησε να προσεγγίσει τον Κάσσανδρο. Η Ολυμπιάδα τους θανάτωσε καθώς και όποιον ήταν συγγενής ή φίλος του Αντίπατρου και του Κάσσανδρου. Έγραψε κι αυτή στον Ευμένη ζητώντας του να την βοηθήσει για χάρη του ανήλικου γιου του Αλέξανδρου (Αλέξανδρος Δ΄).
Ο Ευμένης κινήθηκε προς τις μακρινές σατραπείες της Ανατολής που είχαν μείνει πιστές στους βασιλείς, για να συγκεντρώσει δυνάμεις ώστε ν’ αντιμετωπίσει τον Αντίγονο. Κατά την πορεία του αυτή ο σατράπης της Βαβυλωνίας Σέλευκος, σύμμαχος του Αντίγονου, άνοιξε μια διώρυγα του Τίγρη για να πλημμυρίσει το στρατόπεδο του Ευμένη. Αυτός πρόλαβε να τραβήξει τον στρατό του στους λόφους και γύρισε τα νερά σε άλλη κοίτη αποφεύγοντας τις απώλειες. Κάλεσε μετά τους πιστούς στους βασιλείς σατράπες να συγκεντρωθούν στην Σουσιανή.
Οι σατράπες ήρθαν αλλά ήταν όλοι αλαζονικοί κι αρχομανείς με πρώτο και χειρότερο ανάμεσά τους τον βασιλικό Σωματοφύλακα Πευκέστα, σατράπη της Περσίδος απ’ τον καιρό του Αλέξανδρου ακόμη.
Η νομιμοφροσύνη του Ευμένη
Σ’ αυτούς τους σατράπες, περήφανους για την μακεδονική (και ενίοτε βασιλική) καταγωγή τους και τ’ αξιώματα που είχαν κοντά στον Αλέξανδρο, έπρεπε τώρα να επιβληθεί ο Ευμένης έχοντας οριστεί αρχιστράτηγός τους από τον Πολυπέρχοντα και την Ολυμπιάδα. Αλλά ήταν ένας ξένος, ένας γραμματικός, ένας καταδικασμένος σε θάνατο. Δεν μπορούσαν να το ανεχθούν αλλά από την άλλη μεριά ήξεραν ότι ήταν ο μόνος που μπορούσε ν’ αντιμετωπίσει τον Αντίγονο και δεν τολμούσαν ν’ αγνοήσουν τις διαταγές της Πέλλας.
Αυτός ήταν ο λόγος που ο Ευμένης επεδίωκε πάντοτε την κάλυψη της νομιμότητας. Ήταν πάντα με το μέρος της βασιλικής οικογένειας και των Επιμελητών, πολεμούσε εν ονόματί τους ενάντια σε ξακουστά ονόματα και φρόντιζε να μη δίνει την παραμικρή ένδειξη προσωπικής φιλοδοξίας. Η δράση του αποσκοπούσε συνεπώς στην διατήρηση της συνοχής της αυτοκρατορίας υπό την δυναστεία του Αλέξανδρου, πράγμα που δεν ίσχυε για την δράση των υπολοίπων πρωταγωνιστών. Ήταν βέβαια αδιανόητο, και σ’ αυτόν και στους άλλους, πως θα μπορούσε να έχει τις βλέψεις του Περδίκκα, του Αντίγονου ή αργότερα του Σέλευκου. Κι έτσι ήταν αναγκασμένος να καταφεύγει σε τεχνάσματα. Για να μη ταπεινώνονται οι σατράπες πηγαίνοντας στη σκηνή του και παίρνοντας διαταγές απ’ αυτόν, έστησε μια σκηνή με θρόνο μέσα κι ανακοίνωσε ότι εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Αλέξανδρος κι έτσι του είπε να κάνει και κάθε απόφαση να παιρνόταν στ’ όνομά του. Οι σατράπες το δέχτηκαν μετά χαράς αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτός αποφάσιζε.
Άλλο του τέχνασμα ήταν να ζητήσει δανεικά απ’ όσους υποπτευόταν περισσότερο. Αιφνιδιασμένοι αυτοί του έδωσαν κι έτσι αντί να τον υποβλέπουν, φρόντιζαν μη πάθει κάτι και χάσουν μαζί και τα τάλαντά τους.
Η συνέχιση των συγκρούσεων
Ο Αντίγονος στράφηκε τώρα σε καταδίωξη του Ευμένη και των συμμάχων του. Άφησε τον Σέλευκο στα Σούσα και επιχείρησε να περάσει τον Κοπράτη ποταμό, στην απέναντι όχθη του οποίου βρισκόταν το εχθρικό του στρατόπεδο. Ο Ευμένης που παρακολουθούσε τις κινήσεις του, αγνόησε τους συμμάχους του, πήρε μαζί του δικά του έμπιστα τμήματα μόνο και ματαίωσε την διάβαση επιφέροντας καταστροφή στο στρατό του Αντίγονου που είχε τέσσερις χιλιάδες νεκρούς κι άλλους τόσους αιχμαλώτους. Έτσι ο Ευμένης εκδικήθηκε για την ήττα που είχε υποστεί στα Ορκύνια, δεν μπόρεσε όμως να συντρίψει τελειωτικά τον αντίπαλό του μια και δεν είχε εμπιστοσύνη στους συμμάχους του.
Οι δύο στρατοί συνέχισαν ν’ αλληλοκυνηγιούνται στην Ασία. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έγινε στην επόμενη επαφή τους στην Παραιτακηνή. Ο Ευμένης είχε αρρωστήσει κι ακολουθούσε το στράτευμα πάνω σε φορείο. Ο Αντίγονος, που το έμαθε αυτό από αιχμαλώτους, παρατάχθηκε για μάχη θέλοντας να επωφεληθεί από την ασθένεια του αντιπάλου του, τον στρατηγικό νου του οποίου είχε σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Αλλά οι πολεμιστές όχι μόνο του Ευμένη αλλά και των συμμάχων του, κάρφωσαν τα κοντάρια τους στη γη κ’ είπαν πως δεν πολεμούν με στρατηγό άλλον από τον Ευμένη. Αυτός αναγκάστηκε να έρθει με το φορείο μπροστά και ν’ αναλάβει την αρχηγία. Όταν είδε ο Αντίγονος ξαφνικές μετακινήσεις απέναντι και την μορφή που πήρε η αντίπαλη παράταξη, απόρησε για την ικανότητα στρατηγών που τους θεωρούσε υποδεέστερους. Αλλά μετά είδε το φορείο, κατάλαβε τι έγινε, γέλασε και είπε: «Όπως φαίνεται μας αντιπαρατάχτηκε ένα φορείο». Απέφυγε προς στιγμήν την μάχη η οποία διεξήχθη τελικά την άλλη μέρα χωρίς αποφασιστικό αποτέλεσμα αν κι ο Ευμένης κέρδισε στα σημεία. Έχασε μιαν καθοριστική ενδεχομένως νίκη γιατί οι στρατιώτες του ανησυχούσαν για την αποσκευή, τα λάφυρα και τις γυναίκες τους δηλαδή, και, αν και ο Αντίγονος κάμφθηκε, δεν θέλησαν να καταδιώξουν τον εχθρό.
Ύστερα οι δύο στρατοί τραβήχτηκαν για να ξεχειμωνιάσουν, μετά από μια σειρά έξοχων ελιγμών και παραπλανητικών κινήσεων και των δύο στρατηγών, που είχαν τον ίδιο προορισμό, τον οχυρό και πλούσιο τόπο της Γαβιηνής. Νικητής και στον πόλεμο αυτό των τεχνασμάτων αναδείχθηκε ο Ευμένης.
Παρ’ όλο που είχε μπει πια ο χειμώνας, ο Αντίγονος δεν ησύχαζε. Ήθελε με κάθε τρόπο να συντρίψει το συντομότερο τους αντιπάλους του σατράπες και να προσεταιριστεί ή να εξοντώσει επί τέλους τον Ευμένη. Έμαθε ότι στον τόπο που πήγαν να διαχειμάσουν οι εχθροί του, στη Γαβιηνή, σκόρπισαν δεξιά κι αριστερά, παρά τις συστάσεις του Ευμένη που στην ειρήνη ο λόγος του δεν περνούσε. Έφτασαν ορισμένα τμήματα ν’ απέχουν από τον αρχιστράτηγο, τον Ευμένη δηλαδή, έξι ημερών δρόμο.
Ο Αντίγονος ανήγγειλε ότι θα εκστρατεύσει -δήθεν- στην Αρμενία και ρίχτηκε πάλι σε μια τρελλή πορεία. Για να φτάσει στον Ευμένη ο κανονικός δρόμος ήταν είκοσι ημερών, θα γινόταν όμως γρήγορα αντιληπτός κι ο εχθρός θα προλάβαινε να συγκεντρωθεί. Προτίμησε μια φοβερή διαδρομή μέσα από την παγωμένη τις νύχτες έρημο, που ήταν όμως διαδρομή δέκα ημερών. Χάριν της ταχύτητος, είχε εφόδια ακριβώς για τόσες μέρες. Είχε καλύψει την μισή απόσταση, πέντε ημερών δρόμο, όταν ο στρατός του δεν άντεξε το φοβερό κρύο κι άναψε φωτιές το βράδυ παρ’ όλο που ο Αντίγονος το είχε απαγορεύσει. Έτσι έγινε αντιληπτός. Πάλι όμως πλεονεκτούσε γιατί απείχε μόνο πέντε μέρες από τον αντικειμενικό του σκοπό, τον Ευμένη, ενώ το στράτευμα του τελευταίου για να συγκεντρωθεί χρειαζόταν έξι μέρες.
Αλλά ο Ευμένης βρήκε τρόπο για να εξουδετερώσει τον αιφνιδιασμό. Αφού έστειλε τα κατεπείγοντα μηνύματα, άναψε κι αυτός με τη σειρά του φωτιές κανονικής στρατοπεδίας σε μια τεράστια έκταση σε υψώματα, εμφανή από την έρημο. Οι προφυλακές ανέφεραν στον Αντίγονο ότι ο εχθρός τον περίμενε συγκεντρωμένος, ξεκούραστος, και οχυρωμένος, ενώ ο στρατός του θα έπρεπε να πολεμήσει ταλαιπωρημένος. Έτσι αναγκάστηκε να βγει στον κανονικό δρόμο για ν’ αναπαυτεί και να εφοδιαστεί ο στρατός του. Όταν μετά έμαθε από τους ντόπιους ότι κινήσεις στρατευμάτων δεν είχαν παρατηρηθεί, μόνο φωτιές ν’ ανάβουν σ’ ένα τεράστιο, σχεδόν άδειο στρατόπεδο, κατάλαβε τι είχε γίνει κι από ποιόν, αλλά ήταν αργά.
Τώρα ο Αντίγονος βρισκόταν σε μειονεκτική θέση. Αλλά ήταν περίεργος στρατηγός. Όταν πλεονεκτούσε, δίσταζε, το καλοσκεφτόταν κι αργούσε ν’ αποφασίσει. Όταν μειονεκτούσε προχωρούσε, θαρρείς κ’ οι κίνδυνοι τον προκαλούσαν. Έτσι και τώρα. Αποφάσισε να προχωρήσει και να δώσει την μάχη.
Το τέλος
thumb|right|300px|Ο χάρτης των διαδόχων, όπως διαμορφώθηκε μετά τη μάχη της Ιψού το 301 π.Χ., δεκαπέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Ευμένη {{legend|#787CAD|[[Πτολεμαίος ο Σωτήρ|Πτολεμαίος Α΄ ο Λάγου ο Σωτήρ}} {{legend|#50A249|Κάσσανδρος}} {{legend|#C38833|Λυσίμαχος }} {{legend|#C3B933|Σέλευκος }} Άλλα κράτη: {{legend|#AF3662|Ήπειρος (βασίλειο του Πύρρου)}} {{legend|#A361BD|Καρχηδών}} {{legend|#70A9BE|Ρώμη}} {{legend|#85AB54|Ελληνικές Αποικίες της Κάτω Ιταλίας και Σικελίας}}]]
Ο Ευμένης ετοιμάστηκε, κάνοντας την διαθήκη του. Είχε μάθει ότι οι διοικητές των Αργυράσπιδων, του επιλέκτου εκείνου τμήματος, είχαν αποφασίσει να τον σκοτώσουν αμέσως μετά την μάχη που θα κέρδιζε εκείνος για λογαριασμό τους, αφού δηλαδή πρώτα τους απήλλασσε από τον Αντίγονο. Τη συνωμοσία του αποκάλυψαν στρατηγοί που είχαν δανείσει στον Ευμένη και φοβόταν μη χάσουν τα χρήματά τους.
Επέκταση προσήμου
Στην αριθμητική των υπολογιστών, η επέκταση προσήμου (αγγλικά: sign extension) είναι η αύξηση του αριθμού των bit ενός δυαδικού αριθμού, με ταυτόχρονη διατήρηση του προσήμου (θετικού ή αρνητικού) και του μέτρου του. Αυτό επιτυγχάνεται προσθέτοντας ψηφία από την περισσότερο σημαντική πλευρά του αριθμού ακολουθώντας μία διαδικασία, η οποία εξαρτάται από την συγκεκριμένη αναπαράσταση (συμπληρώματος ως προς 1, συμπληρώματος ως προς 2) του αριθμού που χρησιμοποιείται. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζεται ότι στους προσημασμένους δυαδικούς αριθμούς, το περισσότερο σημαντικό bit παίζει το ρόλο του προσήμου. Εάν είναι 0 ο αριθμός είναι θετικός (0="+"), εάν είναι 1 ο αριθμός είναι αρνητικός (1="-").
Ευμένης ο Καρδιανός
Το τέλος
Ο Αντίγονος έφτασε κ’ η μάχη έγινε και κράτησε όλη τη μέρα. Το πεζικό του Ευμένη -και προ πάντων οι Αργυράσπιδες- συνέτριψε τους πεζούς του Αντίγονου, ο οποίος όμως επικράτησε στην ιππομαχία. Ήταν χειμώνας και νύχτωνε νωρίς κι έτσι η μάχη διακόπηκε. Πριν όμως νυχτώσει έγιναν τα εξής καθοριστικά: Ο Πευκέστας, ο σημαντικότερος από τους συμμάχους του Ευμένη, βγήκε από την σύγκρουση με τα τμήματά του κι αποτραβήχτηκε σε μιαν απόσταση περιμένοντας τις εξελίξεις. Επωφελούμενο από την προδοσία αυτή, ένα έφιππο τμήμα του Αντίγονου όρμησε και κατέλαβε την αποσκευή των Αργυράσπιδων, τα γυναικόπαιδά τους δηλαδή και τους θησαυρούς τόσων χρόνων κι εκστρατειών.
Επέκταση προσήμου
Για παράδειγμα, εάν σε μία περίπτωση χρησιμοποιούνται 6 bit για την αναπαράσταση ενός αριθμού "00 1010" (+10, στο δεκαδικό σύστημα αρίθμησης) και το μήκος λέξης αυξηθεί στα δεκαέξι bit, κάνοντας επέκταση προσήμου, η νέα αναπαράσταση του αριθμού θα είναι "0000 0000 0000 1010". Με αυτόν τον τρόπο τόσο το πρόσημο όσο και το μέτρο του αριθμού διατηρούνται.
Ευμένης ο Καρδιανός
Το τέλος
Τη νύχτα έγινε συμβούλιο στο βασιλικό στρατόπεδο. Ο Ευμένης ήθελε να επιτεθούν μόλις ξημέρωνε γιατί βρισκόταν ακόμα σε πλεονεκτική θέση. Αλλά οι σατράπες ήθελαν να γυρίσουν επειγόντως στις σατραπείες τους, ν’ ασφαλιστούν από την απειλή του Αντίγονου. Όσο για τους Αργυράσπιδες αυτοί θέλαν μόνο την αποσκευή τους. Έστειλαν και ρώτησαν τον Αντίγονο τι ζητούσε για να τους την επιστρέψει. Ένα όρο τους έθεσε αυτός: Να του παραδώσουν ζωντανό τον Ευμένη.
Επέκταση προσήμου
Εάν χρησιμοποιηθούν 10 bit για να παρασταθεί ο αριθμός -15 σε μορφή συμπληρώματος ως προς δύο, η αναπαράσταση θα είναι "11 1111 0001". Έτσι με την επέκταση προσήμου, για να αυξηθεί το μήκος λέξης του αριθμού στα 16 bit, επεκτείνεται το πρόσημο, εδώ το 1,  από την πλευρά των περισσότερο σημαντικών bit (από αριστερά) προσθέτοντας 1, μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός των 16 bit. Έτσι η νέα αναπαράσταση του αριθμού είναι "1111 1111 1111 0001", ενώ ταυτόχρονα διατηρείται το πρόσημο και το μέτρο του.
Ευμένης ο Καρδιανός
Το τέλος
Ο Ευμένης ρίχτηκε στη φυλακή υπό αυστηρή φρούρηση, αλλά ο Αντίγονος δεν ήθελε τον θάνατό του. Ήτανε φίλοι από παλιά και τον ήθελε δίπλα του, συμπαραστάτη του. Ύστερα από λίγες μέρες διέταξε κι ελάφρωσαν τα δεσμά του κι επέτρεψε τις επισκέψεις. Φίλοι κι εχθροί και περίεργοι πήγαν να δουν τον περίφημο αιχμάλωτο.
Ο Αντίγονος συγκάλεσε συμβούλιο ν’ αποφασίσει για την τύχη του Ευμένη. Οι στρατηγοί του ζήτησαν θάνατο κι απείλησαν να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο αν δεν εισακούονταν. Μόνο ο γιος του Αντίγονου Δημήτριος (ο κατοπινός Πολιορκητής) κι ναύαρχος Νέαρχος προσπάθησαν να σώσουν τον Ευμένη. Το συμβούλιο -δηλαδή ο Αντίγονος- δεν πήρε απόφαση.
Επέκταση προσήμου
Πηγές
Κατηγορία:Δυαδική αριθμητική
Zweierkomplement
Ευμένης ο Καρδιανός
Το τέλος
Πέρασαν άλλες έξι μέρες κι ο Αντίγονος ακόμα ν’ αποφασίσει. Αλλά το στρατόπεδο έβραζε, οι στρατηγοί ήταν χολωμένοι κ’ οι Αργυράσπιδες ορύονταν ζητώντας τον θάνατο του Ευμένη -γιατί βέβαια αλίμονό τους αν ζούσε. Τότε δόθηκε η διαταγή της αναχώρησης. Οι επισκέψεις στον φυλακισμένο απαγορεύτηκαν, οι φρουρά του ενισχύθηκε κι έπαψαν να του δίνουν φαγητό. Ύστερα από τρεις ακόμα μέρες, την ώρα που σήκωναν το στρατόπεδο, μπήκαν εκτελεστές στην φυλακή του και τον σκότωσαν (316 π.Χ.)
Αποτίμηση
Ο Ευμένης ήταν ο στρατηγικότερος των Διαδόχων ο πραγματικός κληρονόμος της στρατηγικής μεγαλοφυίας του Αλέξανδρου, πιστός στις αρχές του, στις επιλογές του, στην ιδέα της ενότητος της αυτοκρατορίας. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρει ο Κορνήλιος Νέπως: Κανείς από τους Διαδόχους δεν τόλμησε ν’ αναγορευτεί βασιλιάς όσο ζούσε ο Ευμένης. Ξένος κι από άσημη γενιά, σάρωνε σαν ανεμοστρόβιλος την Ασία, νικούσε τους περιφημότερους στρατηγούς του Αλέξανδρου -έχοντας στρατηγούς και σατράπες του Αλέξανδρου υπό τας διαταγάς του- και οδηγούσε τους Μακεδόνες σε νίκες, σκορπίζοντας τον όλεθρο σε Μακεδόνες. Οι αρχαίοι συγγραφείς του αφιερώνουν λαμπρές σελίδες. Ο Πλούταρχος μόνο του Ευμένη και του Δημήτριου τους βίους έγραψε απ’ όλη την χορεία των Διαδόχων. Κατά τον Droysen «Η εύνοια των δυο βασιλιάδων [Φίλιππου κι Αλέξανδρου] και τα εξαιρετικά του προσόντα κάναν τους επιφανείς Μακεδόνες να τον ζηλεύουν και να τον φθονούν… Οι συνθήκες τον ανάγκασαν να ταχτή ολότελα στην υπόθεση της βασιλείας, όπου κι έμεινε πιστός ως το τέλος του… Μ’ απίθανη δεξιοσύνη και τόλμη καταφέρνοντας να καθυποτάζη τις περιστάσεις στη θέλησή του, γίνεται το κέντρο της γενικώτερης εξέλιξης». Κατά τον Παπαρρηγόπουλο «υπήρξε βεβαίως ο επιτηδειότατος των στρατηγών όσοι εξήλθον από της σχολής του μεγάλου Αλεξάνδρου…απέτυχε διότι ηθέλησε να φανή πιστός εις την ενότητα του κράτους… ουδείς των λεγομένων διαδόχων απέβη εκείνου ενδοξότερος και χρηστότερος».
Σημειώσεις
.
Παραπομπές- Υποσημειώσεις
Το άρθρο αυτό ακολουθεί τις αφηγήσεις του Πλούταρχου,Ευμένης (κεφ. 1-19) και του Διόδωρου Σικελιώτη (και την σύντομη βιογραφία του Ευμένη από τον Κορνήλιο Νέπωτα) και συνεπώς δεν θεωρείται ότι θα προσέφεραν κάτι οι συνεχείς παραπομπές στα περί τον βιογραφούμενο επικεντρωμένα κείμενα των συγγραφέων αυτών.
Πηγές
Πηγές πρωτογενείς (Ιερώνυμος ο Καρδιανός, Πτολεμαίος, Δούρις) δεν σώζονται. Οι Διόδωρος και Πλούταρχος έγραψαν δύο και τέσσερις αιώνες μετά τον θάνατο του Ευμένη. Είναι πάντως πληρέστατοι στην περιγραφή της δράσης και της προσωπικότητάς του. Αποσπασματικά δε και παρεμπιπτόντως αναφέρθηκαν ο Αππιανός στα Ρωμαϊκά: «Μακεδονική και Ιλλυρική» το 165 μ.Χ. και ο Κόιντος Κούρτιος Ρούφος στο 5ο, 6ο και 10ο βιβλίο στο έργο του: Historia Alexandri Magni.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατηγορία:Τριήραρχοι του στόλου του Νεάρχου
Ιωάννης Κορωναίος (πολιτικός)
Ο Ιωάννης Κορωναίος του Παναγιώτη (1916-1998) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε βουλευτής τη δεκαετία του ' 80. Ήταν παντρεμένος με τη Σοφία Κορωναίου.
Σταδιοδρομία
Καταγόταν από τα Κύθηρα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, στην ΑΣΟΕΕ και στο Πανεπιστήμιο της Βαλτιμόρης των ΗΠΑ. Κατά την διάρκεια της χούντας εντάχθηκε στο ΠΑΚ, αναπτύσσοντας έντονη αντιδικτατορική δράση, η οποία του στοίχισε την καταδίκη και τον εγκλεισμό του στις φυλακές Κορυδαλλού επί τριετία. Εργάστηκε ως δικηγόρος.
Κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1974 με το ΠΑΣΟΚ στην Α΄ Αθηνών χωρίς να εκλεγεί, καθώς έλαβε 2.302 ψήφους.
Τελικά εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1981 και υπηρέτησε ως το 1985, χρονιά κατά την οποία πολιτεύτηκε ξανά χωρίς επιτυχία. Μετά την παραίτηση της Βάσως Παπανδρέου από το βουλευτικό αξίωμα, ο Κορωναίος έγινε βουλευτής Επικρατείας στις 2 Ιανουαρίου 1989. Η θητεία του στη Βουλή τερματίστηκε τον Ιούνιο του 1989. .
Πέθανε το 1998 και κηδεύτηκε στις 10 Ιουνίου από τον ιερό ναό του Αγίου Λαζάρου του Α΄ Κοιμητηρίου Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1929 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1929 πραγματοποιήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Στο αγώνισμα αυτό, η Ελλάδα κέρδισε το χρυσό και το χάλκινο μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κώστας Πετρίδης μπροστά από τον Ρουμάνο Πάναγιοτ. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Κ. Καστρινάκης.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
• 4
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1929 1929
Λυσιάς Συρίας
thumb|300px|Το φρούριο της συριακής Λυσιάδος. Η Λυσιάς ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη βόρεια Συρία.
Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την αναφέρει και ως Λυδία. Απείχε 30 μίλια βορείως της Απαμείας. Κτίστηκε στους χρόνους της δυναστείας των Σελευκιδών. Κατά τον γεωγράφο Στράβωνα βρισκόταν στην Απαμείτιδα λίμνη («υπέρ της λίμνης κειμένη της προς Απαμεία»), ανήκε στην επαρχία Κασσιώτιδα και εκείτο στην αριστερή όχθη του ποταμού Ορόντη.
Προφανώς το όνομα να σχετίζεται με τον Λυσία, επίτροπο του Αντιόχου Δ΄ Επιφανούς (175 -164 π.Χ.). Η πόλη χρησίμευε για την εμπορική (και ίσως στρατιωτική σύνδεση) της Λαοδίκειας με την Απάμεια. Κατά την εκπνοή του σελευκιδικού βασιλείου, η Λυσιάς αυτονομήθηκε υπό τον αυτόνομο Ιουδαίο τύραννο Σίλα που τον κατέβαλε ο Πομπήιος το 64 π.Χ.
Αργότερα οι Βυζαντινοί έκτισαν εκεί ένα φρούριο, γνωστό ως Βορζώ. Το 948/9 μ.Χ. ο διοικητής Abu al-Hagar κατέλαβε το κάστρο για λογαριασμό του εμίρη του Χαλεπίου Sayf al-Dawla, αλλά το 975 ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Τσιμισκής το ανακατέλαβε από την δυναστεία των Χαμδανιδών. Αργότερα το 1090 ο Σελτζούκος διοικητής του Χαλεπίου Al-Dawla Aqsunqur κατέλαβε την Βορζώ. Το 1103 την κατέλαβαν οι Σταυροφόροι του Πριγκηπάτου της Αντιόχειας. Την εποχή εκείνη (1100 -1140) οι Δυτικοί προχώρησαν σε αλλαγές στην μηχανική και δομή του κάστρου. Στις 23 Αυγούστου 1188 ο Σαλαντίν κατέλαβε το φρούριο με στρατήγημα, αλλά μετά την βραχύχρονη κατοχή του ξαναπέρασε στα χέρια των Σταυροφόρων και έπαιξε σπουδαίο ρόλο σαν αμυντικό οχυρό του Πριγκηπάτου της Αντιόχειας.
Πρόκειται για την σημερινή Bourzey (‏قلعة برزويا) της βορειοδυτικής Συρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Ναός Αγίου Αθανασίου (Αλεποχώρι Έβρου)
Ο Ναός του Αγίου Αθανασίου είναι μια παλαιά εκκλησία (σήμερα μνημείο) που βρίσκεται στο νότιο άκρο του Αλεποχωρίου Έβρου, χτισμένη το 1729. Είναι γνωστό για την εξαιρετικά σπάνια αναπαράσταση του Αγίου Χριστόφορου με κεφάλι σκύλου σε μια τοιχογραφία. Λένε ότι ήταν το «κρυφό σχολειό» της περιοχής. Το εσωτερικό του μνημείου είναι κλειστό για το κοινό.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στο Αλεποχώρι Έβρου, Ελλάδα. Απέχει περίπου 130 μέτρα από το νοτιότερο οικόπεδο, στην περιοχή του νεκροταφείου, σε έναν μικρό λόφο. Σήμερα λειτουργεί μόνο ως νεκροταφείο, ενώ στο παρελθόν λειτούργησε και ως ενοριακός ναός του χωριού. Υπάρχουν 3 μεταβυζαντινοί ναοί στην περιοχή. Μαζί με την μεταβυζαντινή εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο Αλεποχώρι, υπάρχει ο Άγιος Αθανάσιος στους Μεταξάδες (1695) και ο Άγιος Παντελεήμονας στο Παλιούρι (~18ος αιώνας).
Ιστορία
Χτίστηκε το 1729 από την Ελληνική Ορθόδοξη κοινότητα στο χωριό κρυφά κατά την Οθωμανική εποχή. Το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας χτίστηκε κάτω από το έδαφος λόγω του φόβου να μην προκαλέσει τους Οθωμανούς, καθώς η ελληνική κοινότητα έπεσε συχνά θύμα των γενίτσαρων που λεηλάτησαν την περιοχή της Θράκης. Χρησιμοποιήθηκε ως «κρυφό σχολειό» κατά την Οθωμανική εποχή, όπου το ελληνικό αλφάβητο και η Ορθόδοξη πίστη διδάχτηκαν στα παιδιά. Έμαθαν ιστορία, να διαβάζουν και να γράφουν στα ελληνικά και να ψάλλουν.
Xαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1953. Η παλιά εκκλησία λειτούργησε μέχρι το 1952, όταν χτίστηκε μια νέα εκκλησία για το χωριό.
Σχεδιασμός
Είναι κατασκευασμένος από ασβεστόλιθο (η τοπική πέτρα των Μεταξάδων), είναι μονόκλιτο και χωρίς κίονες. Αρκετά χαμηλό και ένα μέρος του είναι στο έδαφος. Έχει δύο εισόδους: μία στη βόρεια πλευρά, ενώ η κύρια είσοδος είναι στη δυτική πλευρά. Η πόρτα της δυτικής πλευράς ήταν για γυναίκες και η βόρεια πόρτα ήταν για άνδρες.
Είναι χτισμένη χωρίς παράθυρα, πάνω στην οποία βασίζεται μια ξύλινη κεραμοσκεπή. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, η εκκλησία χτίστηκε με τη μία, δηλαδή σε μία φάση, ενώ οι τοιχογραφίες της χρονολογούνται από το 1729, σύμφωνα με μια ιδρυτική επιγραφή, η οποία σώζεται ανέπαφη πάνω από τη βόρεια είσοδο της κύριας εκκλησίας, από την μέσα πλευρά. Εσωτερικά η εκκλησία χωρίζεται, με ένα επίχρισμα από ξύλο, σε έναν νάρθηκα και στο κύριο μέρος της εκκλησίας, το οποίο χωρίζεται από το Ιερό Βήμα με ένα ξύλινο τέμπλο με δύο πύλες.
Ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας αναλύει τους λόγους που δικαιολογούν τις αρχιτεκτονικές επιλογές στα κτήρια αυτής της περιόδου, λέγοντας ότι η μορφή των εκκλησιών είναι αποτέλεσμα του φόβου των κατοίκων να μην προκαλέσουν το μένος των κατακτητών, καθώς συχνά έπεφταν θύματα των γενίτσαρων και των ντελιμπάσηδων που λυμαίνονταν την περιοχή της Θράκης με εφαλτήριο την Κωνσταντινούπολη. Περιγράφει, με γλαφυρό ύφος, το γεγονός ότι η Θράκη αποτελεί το προαύλιο της Πρωτεύουσας, στο οποίο εφορμούσαν οι παραπάνω προκαλώντας ζημιές και σκορπώντας τον τρόμο.
Εξαιρετικά σπάνια αναπαράσταση του Αγίου Χριστόφορου
μικρογραφία|261x261εσ|Η αναπαράσταση του Αγίου Χριστόφορου ως άνθρωπο με κεφάλι σκύλου (18ος αιώνας) Το πιο χαρακτηριστικό πράγμα για το μνημείο που ξεχωρίζει είναι η εξαιρετικά σπάνια τοιχογραφία, αυτή του Αγίου Χριστόφορου που παρουσιάζεται με κεφάλι σε σχήμα ζώου, και συγκεκριμένα σκύλου. Απεικονίζεται με μακρύ και κοφτερό ρύγχος, μακρύ χαίτη στο λαιμό και μικρά αιχμηρά αυτιά. Πάντα σε όρθια θέση, στο ένα χέρι κρατά μια ράβδο και στο άλλο το σταυρό του μαρτυρίου. Παρόμοια παράσταση του Αγίου εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών.
Παλιές ταφόπλακες
Γύρω από την εκκλησία υπάρχουν ενδιαφέρουσες ταφόπλακες από τον 18ο αιώνα, αλλά και νεότερες. Οι παλιές ταφόπλακες προέρχονται από τους χριστιανούς κατοίκους κατά την κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα των Βουλγάρων.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στον Έβρο Κατηγορία:Μεταβυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Πάουλ Γιόχαν Λούντβιχ φον Χάιζε
Ο Πάουλ φον Χάιζε ή Πάουλ Γιόχαν Λούντβιχ φον Χάιζε (γερμ. Paul Johann Ludwig von Heyse) (15 Μαρτίου 1830 - 2 Απριλίου 1914) ήταν Γερμανός συγγραφέας.
Ο Πάουλ φον Χάιζε γεννήθηκε στο Βερολίνο, στη Γερμανία. Σπούδασε κλασικές γλώσσες και μετέφρασε πολλούς Ιταλούς ποιητές. Συνέγραψε επίσης σύντομες ιστορίες και εξέδωσε αρκετά μυθιστορήματα, το πιο διάσημο εκ των οποίων είναι το Kinder der Welt ("Παιδιά του Κόσμου", 1873). Στο Βερολίνο ήταν μέλος της ποιητικής ομάδας "Tunnel über der Spree" ("Τούνελ πάνω από τον Σπρέε"), και στο Μόναχο, μαζί με τον Εμάνουελ Γκάιμπελ και άλλους, της ποιητικής ομάδας "Krokodil" (Κροκόδειλος). Άλλο του μυθιστόρημα ήταν το Andrea Delfin, Eine venezianische Novelle (Αντρέα Ντέλφιν, Μια βενετσιάνικη νουβέλλα ― ελλην.μετάφρ.Δ.Θεοδωρίδης ("Παρατηρητής")
Το 1910 του απενεμήθη το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Σιμανκόβο
Το Σιμανκόβο (πολωνικά: Szymankowo, Simonsdorf) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Λιχνόβι, στο Πόβιατ Μάλμπορκ του Βοεβοδάτου Πομερανίας, στη βόρεια Πολωνία. Απέχει περίπου 5 χλμ. νότια του Λιχνόβι, 9 χλμ. βορειοδυτικά του Μάλμπορκ και 38 χλμ. νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ.