cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elementar
Η Elementar είναι γερμανική πολυεθνική κατασκευάστρια εταιρία στοιχειακών αναλυτών και φασματογράφων μάζας αναλογίας ισοτόπων για την ανάλυση αμέταλλων όπως άνθρακας, άζωτο, θείο, υδρογόνο, οξυγόνο ή χλώριο. Η εταιρεία προήλθε από την Heraeus, μια πολυεθνική γερμανική μηχανολογική εταιρία που παρήγαγε αναλυτικό εξοπλισμό. Οι στοιχειακοί αναλυτές και οι φασματογράφοι μάζας αναλογίας ισοτόπων χρησιμοποιούνται στα πεδία της αναλυτικής και περιβαλλοντικής χημείας για την μέτρηση της στοιχειακής και ισοτοπικής σύνθεσης ποικίλλων υλικών όπως χημικά, φαρμακευτικά προϊόντα, καύσιμα, τρόφιμα, νερό, φυτά, εδάφη ή απόβλητα.
1897 - 1945
μικρογραφία|Πρώιμη έκδοση στοιχειακού αναλυτή που έχει κατασκευαστεί από την Heraeus (έτος κατασκευής 1932) Το 1897, ο ερευνητής Max Dennstedt πρότεινε μια απλοποιημένη μέθοδο για την ανάλυση οργανικών στοιχείων στη δημοσίευσή του Über Vereinfachung der organischen Elementaranalyse, χρησιμοποιώντας λευκόχρυσο από το εργοστάσιο τήξης λευκόχρυσου της Heraeus ως καταλύτη της οξείδωσης. Το 1899, ο Richard Küch, ερευνητής στο εργοστάσιο τήξης λευκόχρυσου της Heraeus, κατάφερε να παραγάγει πολύ υψηλής καθαρότητας χαλαζιακή ύαλο, η οποία γρήγορα βρήκε εφαρμογή στη στοιχειακή ανάλυση του άνθρακα και αζώτου  Κάπου ανάμεσα στο 1900 και 1910, ο Max Dennstedt βελτίωσε ουσιαστικά τις διαδικασίες των στοιχειακών αναλύσεων,  που αποτέλεσε τη βάση για την πρώτη γενιά στοιχειακών αναλυτών με ηλεκτρικούς φούρνους που κατασκευάστηκαν από την Heraeus. Το 1923, Ο Fritz Pregl έλαβε το Νόμπελ Χημείας για την εφεύρεση της μεθόδου της μικροανάλυσης οργανικών ουσιών, χρησιμοποιώντας ειδικό αναλυτικό εξοπλισμό κατασκευασμένο από την Heraeus. Το 1932 εφευρέθηκε ο πρώτος στοιχειακός αναλυτής για ταυτόχρονη ανίχνευση άνθρακα, υδρογόνου και αζώτου. Το 1944 και 1945 η πόλη Hanau, μια σημαντική Γερμανική βιομηχανική περιοχή, καθώς και τα εργοστάσια παραγωγής της Heraeus, σχεδόν καταστράφηκαν εξ’ ολοκλήρου από Συμμαχικούς βομβαρδισμούς.
Από το 1945
μικρογραφία|Σύγχρονος στοιχειακός αναλυτής της Elementar, τύπου "vario EL cube", έτος κατασκευής 2011 Μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η εταιρεία διαφοροποίησε τα προϊόντα στοιχειακής ανάλυσης, αλλά μια εκτενής αναδιάρθρωση των κεντρικών επιχειρηματικών τμημάτων της Heraeus στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδήγησε σε σχέδια διακοπής της παραγωγής στοιχειακών αναλυτών. Το 1995, ο τομέας της στοιχειακής ανάλυσης της Heraeus εξαγοράστηκε από τον Hans-Peter Sieper, ο οποίος αναδιάρθρωσε τον τομέα με το εμπορικό σήμα Elementar. Ο γιός του Hans-Peter Sieper, Albrecht Sieper, εισήχθει στην εταιρεία το 2003 και έγινε γενικός διευθυντής το 2012. Υπο την διαχείρισή τους, η εταιρεία εξελίχθηκε σε παγκόσμιο όμιλο επιχειρήσεων με γραφεία σε Ηνωμένες Πολιτείες, Κίνα, Γαλλία, Ιταλία και Αυστραλία, και με δραστηριότητες σε πολλές άλλες χώρες. Το 2008, η Elementar προσρόφησε την Isoprime Ltd., μια εξειδικευμένη εταιρία κατασκευής φασματογράφων μάζας αναλογίας ισοτόπων, θέτοντας τη βάση για την εισαγωγή της στην αγορά των αναλυτών αναλογίας σταθερών ισοτόπων.
Elementar
Η Elementar είναι εξειδικευμένη στην ανάπτυξη και κατασκευή στοιχειακών αναλυτών για την μέτρηση άνθρακα, αζώτου, θείου, υδρογόνου και οξυγόνου με εφαρμογές στην ποιότητα των τελικών προϊόντων και την καθαρότητα των τροφίμων, καυσίμων, χημικών και φαρμακευτικών προϊόντων. Το εργοστάσιο παραγωγής εδρεύει στο Hanau, Γερμανία.
Isoprime
Η Isoprime κατασκευάζει φασματογράφους μάζας αναλογίας ισοτόπων για τη μέτρηση της αναλογίας σταθερών ισοτόπων  άνθρακα, αζώτου, θείου, υδρογόνου και οξυγόνου στη βιομηχανία και στα ακαδημαϊκά ιδρύματα. Το εργοστάσιο παραγωγής εδρεύει στο Manchester, Ηνωμένο Βασίλειο.
Πελατολόγιο
Η Elementar προμηθεύει όργανα και εξοπλισμό σε κατασκευαστικές εταιρίες και παρόχους υπηρεσιών στη χημική βιομηχανία και φαρμακοβιομηχανία, τον ενεργειακό τομέα, τη βιομηχανία τροφίμων και τη γεωργία. Ο ρυθμός εξαγωγών είναι >80%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες
Τζουζέππε Μερίζι
Ο σεβασμιότατος Τζουζέππε Μερίζι (ιταλικά: Giuseppe Merisi, γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1938) είναι από τις 26 Αυγούστου 2014 επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Λόντι (Lodi) του Μιλάνου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Τζιάκομο Καπούτσι (Giacomo Capuzzi).
Πηγές
Μερίζι, Τζουζέππε Μερίζι, Τζουζέππε
Γενικές εκλογές στο Κουβέιτ 2022
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Κουβέιτ στις 29 Σεπτεμβρίου 2022 μετά τη διάλυση του κοινοβουλίου από τον διάδοχο του θρόνου Μισάλ Αλ-Αχμάντ Αλ-Τζαμπρ Αλ-Σαμπάχ.
Ιστορικό
Στις 22 Ιουνίου ο διάδοχος του θρόνου Σεΐχης Μισάλ Αλ-Αχμάντ Αλ-Τζαμπρ Αλ-Σαμπάχ ανακοίνωσε τη διάλυση του κοινοβουλίου. Στις 28 Αυγούστου το υπουργικό συμβούλιο του Κουβέιτ ενέκρινε το διάταγμα για την προκήρυξη εκλογών στις 29 Σεπτεμβρίου.
Εκλογικό σύστημα
Τα 50 εκλεγμένα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται από πέντε εκλογικές περιφέρειες των 10 εδρών με ενιαία μη μεταβιβάσιμη ψήφο. Τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν επίσημη άδεια, επομένως οι υποψήφιοι συμμετέχουν ως άτομα, αν και πολλές πολιτικές ομάδες λειτουργούν ελεύθερα ως ντε φάκτο πολιτικά κόμματα. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Κουβέιτ (άνδρες και γυναίκες) άνω των 21 ετών. Οι ομογενείς εργάτες, που αποτελούσαν το 70% του πληθυσμού, δεν είχαν δικαίωμα ψήφου.
Υποψήφιοι
Η εγγραφή των υποψηφίων που διεκδικούσαν τις 50 έδρες πραγματοποιήθηκε μεταξύ 29 Αυγούστου και 7 Σεπτεμβρίου 2022. 118 σχολεία χρησιμοποιήθηκαν για τις εκλογές για την Εθνοσυνέλευση στις 29 Σεπτεμβρίου. Συνολικά εγγράφηκαν 305 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων 22 γυναίκες.
Ενώ οι προηγούμενες εκλογές του 2020 επηρεάστηκαν από μέτρα κατά του κορωνοϊού, αυτή τη φορά οι υποψήφιοι μπόρεσαν να ανοίξουν εκλογικά γραφεία και να πραγματοποιήσουν ζωντανές συγκεντρώσεις. Οι υπηρεσίες ασφαλείας ενίσχυσαν την παρακολούθηση για περιπτώσεις εξαγοράς ψήφων.
Παραπομπές
2022 Κουβειτ
203 Πομπηία
Η Πομπηία (Pompeja) είναι μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,76. Ανακαλύφθηκε το 1879 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από τη ρωμαϊκή πόλη Πομπηία, που καταστράφηκε από ηφαιστειακή έκρηξη το 79 μ.Χ., ακριβώς 1800 χρόνια πριν από την ανακάλυψη του αστεροειδή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πομπηίας υπολογίσθηκε σε 116 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι DCX (είδος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,041. Η Πομπηία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 46 ώρες και 36 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πομπηια
Αιαμήνη
Με την ονομασία Αιαμήνη φέρονται στην ιστορία μία αρχαία ελληνική πόλη στη Μακεδονία και μία περιοχή στην Αραβία.
Για μεν την αρχαία ελληνική πόλη Αιαμήνη τίποτα δεν είναι ακόμα μέχρι σήμερα γνωστό. Για δε την ομώνυμη περιοχή της Αραβίας είναι η χώρα των Ναβαταίων στην Πετραία Αραβία, της οποίας οι κάτοικοι προσωνομάζονταν και "Ουράνιοι".
Πηγές
"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.1ος, σελ.645.
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας
Φίλιπ Έπσταϊν
Ο Φίλιπ Έπσταϊν (Philip G. Epstein, 22 Αυγούστου 1909 - 7 Φεβρουαρίου 1952) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος, και περισσότερο γνωστός για το σενάριο της ταινίας Καζαμπλάνκα, το οποίο γράφτηκε (διασκευάστηκε) σε συνεργασία με τον δίδυμο αδελφό του Τζούλιους αλλά και τον Χάουαρντ Κοκ. Με την ταινία αυτή βραβεύθηκε και με Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Ο Φίλιπ παρακολούθησε μαθήματα στο Pennsylvania State College, παίρνοντας το πτυχίο του το 1931. Μετά το κολέγιο ο Φίλιπ επέλεξε την ηθοποιία και ο αδελφός του Τζούλιους έγινε επαγγελματίας πυγμάχος. Ο γάμος του, επίσης, το έδωσε έναν υιό, ο οποίος έγινε μυθιστοριογράφος, ο οποίος το 2003 κυκλοφόρησε μία φανταστική έκδοση της παιδική του ηλικίας, το San Remo Drive: A Novel from memory. Ο εγγονός του Τέο ασχολήθηκε επιτυχημένα με το μπέιζμπολ και η εγγονή του, ακολούθησε τα βήματά του, κι έγινε σεναριογράφος.
Αργότερα ο Φίλιπ και ο Τζούλιους κατευθύνθηκαν προς το Χόλιγουντ, ελπίζοντας να μπουν στην κινηματογραφική βιομηχανία. Εν τέλει έγιναν επιτυχημένοι σεναριογράφοι. Ο Τζακ Γουόρνερ, διευθύνων της Warner Bros., είχε μία σχέση μίσους και πάθους με τα αδέλφια Έπσταϊν. Δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εμπορική τους επιτυχία, αλλά αποδοκίμαζε τις φάρσες τους και τις εργασιακές τους συνήθειες. Το 1952, ο Γουόρνερ έδωσε τα ονόματά του στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων, αλλά εκείνοι δεν παρουσιάστηκαν ποτέ στην επιτροπή. Όμως, σε ένα ερωτηματολόγιο της Επιτροπής, όταν ρωτήθηκαν, αν ποτέ ήταν μέλη κάποιος "ανατρεπτικής οργάνωσης", εκείνοι απάντησαν: «Ναι, της Warner Brothers»
Ο Φίλιπ πέθανε σε ηλικία 42 ετών, στο Χόλιγουντ, από καρκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
Lex
Στην επιστήμη υπολογιστών το lex είναι ένα πρόγραμμα που παράγει λεκτικούς αναλυτές ("scanners" ή "lexers"). Το lex συχνά χρησιμοποιείται μαζί με τη γεννήτρια συντακτικών αναλυτών yacc. Αρχικά το lex γράφτηκε από τον Mike Lesk και τον Eric Schmidt, και αποτελεί την κλασική γεννήτρια παραγωγής λεκτικών αναλυτών σε πολλά συστήματα Unix, και ένα εργαλείο που έχει τη συμπεριφορά του περιλαμβάνεται στο πρότυπο POSIX.
Αν και παραδοσιακά αποτέλεσε κλειστό λογισμικό, είναι διαθέσιμες εκδόσεις ανοιχτού κώδικα του lex που βασίζονται στον αρχικό κώδικα της AT&T, σαν μέρος συστημάτων όπως το OpenSolaris και το Plan 9 from Bell Labs. Μια άλλη δημοφιλής έκδοση ανοιχτού κώδικα του lex είναι το flex, ο "γρήγορος λεκτικός αναλυτής" ("fast lexical analyzer").
Δομή ενός αρχείου lex
Η δομή ενός αρχείου lex έχει σχεδιαστεί ώστε να μοιάζει με αυτήν ενός αρχείου yacc - τα αρχεία χωρίζονται σε τρεις ενότητες που διακρίνονται μεταξύ τους από γραμμές που περιέχουν μόνο δύο σύμβολα "τοις εκατό", όπως το εξής: Ενότητα των ορισμών (Definition section) %% Ενότητα των κανόνων (Rules section) %% Ενότητα κώδικα C (C code section)
Παράδειγμα ενός αρχείου lex
Ακολουθεί ένα παράδειγμα ενός αρχείου lex για την έκδοση flex του lex. Αναγνωρίζει συμβολοσειρές από (ακέραιους) αριθμούς στην είσοδο και απλά τους τυπώνει.
/*** Ενότητα των ορισμών ***/
%{ /* Κώδικας C που θα αντιγραφεί ως έχει */ %}
/* Αυτό λέει στο flex να διαβάσει μόνο ένα αρχείο εισόδου */ %option noyywrap
%%   /*** Ενότητα των κανόνων ***/
/* Το [0-9]+ ταιριάζει με μια συμβολοσειρά ενός η περισσότερων ψηφίων */ [0-9]+ {            /* Το yytext είναι μια συμβολοσειρά που περιέχει το ταιριασμένο κείμενο. */           printf("Saw an integer: %s\n", yytext); }
.      {   /* Αγνοεί όλους τους άλλους χαρακτήρες. */  }
%% /*** Ενότητα κώδικα C ***/
int main(void) {   /* Καλεί το λεκτικό αναλυτή και στη συνέχεια τερματίζει. */   yylex; return 0; }
Αν αυτή η είσοδος δοθεί στο flex, θα μετατραπεί σε ένα αρχείο C, το lex.yy.c. Αυτό μπορεί να μεταγλωττιστεί σε ένα εκτελέσιμο το οποίο ταιριάζει και εμφανίζει συμβολοσειρές ακεραίων. Για παράδειγμα, για είσοδο: abc123z.!&*2ghj6 το πρόγραμμα θα τυπώσει: Saw an integer: 123 Saw an integer: 2 Saw an integer: 6
Χρήση του lex με γεννήτριες συντακτικών αναλυτών
Το lex και οι γεννήτριες συντακτικών αναλυτών, όπως το Yacc ή το Bison, συχνά χρησιμοποιούνται μαζί. Οι γεννήτριες συντακτικών αναλυτών χρησιμοποιούν μια τυπική γραμματική για να αναλύσουν συντακτικά ένα ρεύμα εισόδου, κάτι που το lex δε μπορεί να κάνει χρησιμοποιώντας απλές κανονικές εκφράσεις (το lex περιορίζεται σε απλά αυτόματα πεπερασμένων καταστάσεων). Όμως οι γεννήτριες συντακτικών αναλυτών δε μπορούν να διαβάσουν από ένα απλό ρεύμα εισόδου – χρειάζονται μια σειρά από λεκτικές μονάδες (tokens). Το lex συχνά χρησιμοποιείται για να παρέχει αυτές τις λεκτικές μονάδες στη γεννήτρια συντακτικών αναλυτών.
Lex και make
Το make είναι ένα εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συντηρεί προγράμματα που χρησιμοποιούν το lex. Το make θεωρεί ότι ένα αρχείο με την κατάληξη  είναι αρχείο πηγαίου κώδικα lex. Η εσωτερική μακροεντολή του make  μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ορίσει επιλογές του lex που θα κληθούν αυτόματα από το make.
Ζάκυνθος (μυθολογία)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ζάκυνθος ήταν ήρωας από την Ψωφίδα που έγινε ο πρώτος οικιστής της Ζακύνθου από την οποία πήρε το όνομα του. Το όνομα του Ζακύνθου με την κατάληξη "νθος" παραπέμπει σε Πελασγική καταγωγή. Οι γονείς του ήταν ο Δάρδανος από την Αρκαδία και η Βάτεια της Τρωάδος, κόρη του Τεύκρου, τα αδέλφια του ήταν ο Ίλος του Δαρδάνου, ο Εριχθόνιος της Τρωάδος και πιθανότατα η Ιδαία. Ο Ζάκυνθος μετέβη από την Ήλιδα στην απέναντι νήσο και της έδωσε το όνομα του.
Σήμερα απεικονίζεται στην σημαία της Ζακύνθου.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Αιάντεια
Τα Αιάντεια ήταν ονομασία αρχαίων ελληνικών εορτών που γίνονταν προς τιμή των δύο σπουδαίων Βασιλέων ηρώων του Τρωικού πολέμου, του Αίαντα του Τελαμώνιου και του Αίαντα του Λοκρού.
Οι εορτές προς τιμή του Λοκρού τελούνταν στη μητρόπολη των Λοκρών, στην Οπούντα, ενώ εκείνες προς τιμή του Τελαμώνιου, τελούνταν αρχικά στη Σαλαμίνα με θυσίες, αγώνες εφήβων, με ημερήσια πομπή και νυκτερινή λαμπαδηδρομία. Επίσης κατά τη διάρκεια της εορτής στη Σαλαμίνα τελούνταν και "άμιλλα πλοίων". Απο τα τελούμενα αγωνίσματα των εορτών αυτών σπουδαιότερο θεωρείτο ο "μακρύς δρόμος". Χαρακτηριστικό της ιερής πομπής των Αιαντείων ήταν η περιφορά φερέτρου επί του οποίου φέρονταν ανδρείκελο με πλήρη πανοπλία στη μνήμη του ήρωα. Όταν οι Αθηναίοι κατέλαβαν τη Σαλαμίνα μετέφεραν την εορτή αυτή και στην Αττική.
Επίσης με την ονομασία "Αιάντεια" αναφέρονται και μεταξύ των σπαρτιατικών εορτών, που σημαίνει ότι η τέλεσή τους στη κλασική εποχή είχε γενικευθεί. Από διάφορες επιγραφές που έχουν βρεθεί διαπιστώνεται ότι τα "Αιάντεια" τελούνταν ακόμη και στη περίοδο της Ρωμαιοκρατίας μέχρι τις αρχές της Βυζαντινής περιόδου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές Κατηγορία:Αρχαία Σαλαμίνα Κατηγορία:Αρχαία Λοκρίδα Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές Κατηγορία:Αρχαίες σπαρτιατικές εορτές
Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής
Η Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής (γερμ.: Sozialistische Arbeiter Sport Internationale, SASI) ήταν ένας διεθνής σοσιαλιστικός αθλητικός οργανισμός με έδρα τη Λουκέρνη της Ελβετίας. Ιδρύθηκε το 1920 από έξι εθνικές ομοσπονδίες με 1.000.000 μέλη συνολικά. Επίσημα ονομαζόταν Διεθνής Ομοσπονδία Αθλητισμού και Φυσικής Αγωγής. Ανεπίσημα ήταν γνωστή ως Αθλητική Διεθνής της Λουκέρνης. Το 1926 υιοθέτησε τα αρχικά SASI. Πρόεδρος της ήταν ο Αυστριακός σοσιαλδημοκράτης (αυστρομαρξιστής) πολιτικός Γιούλιους Ντόιτς (Julius Deutsch).
Ίδρυση
Το 1913 στη Γάνδη του Βελγίου πραγματοποιήθηκε μια διεθνής συνάντηση εργατικών αθλητικών ομοσπονδιών. Παρά τον α΄ παγκόσμιο πόλεμο που ακολούθησε, μπήκαν οι βάσεις για την ίδρυση ενός διεθνούς εργατικού αθλητικού οργανισμού. Μετά τον πόλεμο δύο Βέλγοι, ο Γκαστόν Μπριντού (Gaston Bridoux) και ο Ζυλ Ντεβλιζέ (Jules Devlieger), πήραν την πρωτοβουλία να αναβιώσουν τη συνεργασία.
Έγιναν προπαρασκευαστικές συναντήσεις το 1919 στη Σερέν (Seraing) του Βελγίου και το Πάσχα του 1920 στο Παρίσι. Το ιδρυτικό συνέδριο της Αθλητικής Διεθνούς πραγματοποιήθηκε στη Λουκέρνη τη Ελβετίας στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου 1920. Κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου οι αντιπροσωπείες της Γαλλίας και του Βελγίου υποστήριξαν πως η λέξη «σοσιαλιστής» έπρεπε να παραλειφθεί από το όνομα του οργανισμού, προκειμένου να προσελκυστεί ένας ευρύτερος αριθμός μελών.
Πολιτική
Η οργάνωση καθιέρωσε μια πολιτική ουδετερότητας απέναντι στα πολιτικά κόμματα, μια πολιτική που προήλθε από το αθλητικό κίνημα των Γερμανών εργατών, που προσπάθησε να μείνει έξω από τις διασπαστικές συγκρούσεις που υπήρχαν μεταξύ των Γερμανών σοσιαλιστών. Όμως, αυτή η πολιτική καταγγέλθηκε από τους κομμουνιστές, οι οποίοι ισχυρίζονταν πως το εργατικό αθλητικό κίνημα δεν μπορούσε να απέχει από την επαναστατική προσπάθεια.
Το 1921 το τρίτο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς αποφάσισε να δημιουργήσει μια διαφορετική αθλητική διεθνή, την Sportintern, που έμεινε γνωστή ως Ερυθρά Αθλητική Διεθνής. Η Sportintern προχώρησε σε έντονη πολιτική επίθεση ενάντια στη Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνή. Μάλιστα, το τσεχοσλοβάκικο τμήμα της SASI υπέστη διάσπαση τον Ιούλιο του 1921, δεδομένου ότι οι κομμουνιστές τον εγκατέλειψαν.
Στο δεύτερο συνέδριο της SASI, που έγινε στη Λειψία το 1922, η γαλλική αντιπροσωπεία υποστήριξε την ενοποίηση των δύο Αθλητικών Διεθνών αλλά η πρόταση δεν υιοθετήθηκε από τους συνέδρους. Το επόμενο έτος οι Γάλλοι αποφάσισαν να ενταχθούν στην Ερυθρά Αθλητική Διεθνή.
Ενόψει της πρώτης Εργατικής Ολυμπιάδας του 1925, η Sportintern ειδοποίησε την SASI ότι θα έπρεπε να επιτραπεί να συμμετάσχουν οι τέσσερις αντιπροσωπείες που ήταν μέλη της Sportintern, δηλαδή Γαλλία, Τσεχοσλοβακία, Νορβηγία και ΕΣΣΔ. Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις αλλά μετά τη δημόσια διαμαρτυρία που έκαναν οι Γερμανοί κομμουνιστές κατά το Αθλητικό Φεστιβάλ των Γερμανών Εργατών στο Κάρλσμπαντ (Karlsbad), αποφασίστηκε τα μέλη της Sportintern να αποκλειστούν από την Εργατική Ολυμπιάδα. Παρομοίως, η SASI δεν επέτρεψε στα μέλη της να συμμετάσχουν στη Σπαρτακιάδα του 1928 που διοργάνωσε η Ερυθρά Αθλητική Διεθνής.
Πολιτικά η Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής (SASI) υποστηρίχτηκε από τη «Διεθνή Ομοσπονδία Εργατικών Ενώσεων» (International Federation of Trade Unions) και από τη Εργατική και Σοσιαλιστική Διεθνή (Β΄ Διεθνής).
Εργατική Ολυμπιάδα
Η κυριότερη δραστηριότητα της SASI ήταν η διοργάνωση των Διεθνών Εργατικών Ολυμπιάδων, που παρουσιάστηκαν ως το σοσιαλιστικό εναλλακτικό μοντέλο απέναντι στις αριστοκρατικές Ολυμπιάδες της ΔΟΕ. Στις Εργατικές Ολυμπιάδες χρησιμοποιούνταν μόνο κόκκινες σημαίες αντί για τις εθνικές σημαίες των αθλητών.
Διεξήχθησαν τρεις θερινές (1925, 1931, 1937) και δύο χειμερινές (1925, 1931) Εργατικές Ολυμπιάδες με μεγάλη συμμετοχή αθλητών και θεατών. Μάλιστα, η δεύτερη θερινή στη Βιέννη και η δεύτερη χειμερινή στο Μίρτσουσλαγκ (Mürzzuschlag) της Αυστρίας είχαν πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή αθλητών και κόσμου από ότι οι αντίστοιχες επίσημες Ολυμπιάδες.
Το 1937 στην τρίτη Εργατική Ολυμπιάδα στην Αμβέρσα μετείχαν και μη μέλη της SASI. Πήρε μέρος και η Σοβιετική Ένωση και κατέκτησε την πρώτη θέση στο ποδόσφαιρο.
Η τέταρτη Θερινή Εργατική Ολυμπιάδα είχε προγραμματιστεί να γίνει το 1943 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας αλλά ματαιώθηκε λόγω του β΄ παγκοσμίου πολέμου
Επίσης, η SASI είχε δηλώσει συμμετοχή στη Λαϊκή Ολυμπιάδα που είχε εξαγγείλει για το 1936 στη Βαρκελώνη η νεοεκλεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας, η οποία τελικά δεν πραγματοποιήθηκε λόγω του ξεσπάσματος του Ισπανικού Εμφύλιου.
Μέλη
Το 1931 η Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής είχε τα εξής μέλη
Η μεταπολεμική συνέχεια
μικρογραφία|Logo CSIT Μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο τη "Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνή" διαδέχθηκε η Διεθνής Αθλητική Συνομοσπονδία Εργατών (γαλ.: Confédération sportive internationale du travail, CSIT), η οποία ιδρύθηκε το 1946 και τελεί υπό την υποστήριξη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, που με τη σειρά της αποτελεί τη μεταπολεμική μετεξέλιξη της Β΄ Διεθνούς.
Η "Διεθνής Αθλητική Συνομοσπονδία Εργατών" εμπνέεται από τις ιδέες του διεθνούς εργατικού κινήματος και προωθεί την αλληλεγγύη και την ενότητα μέσω των σπορ. Διατηρεί το ενδιαφέρον της σε πολλά σπορ, όπως: στίβος, μπάσκετ, ποδόσφαιρο, γυμναστική, τζούντο, καράτε, πιγκ πογκ, βόλεϊ, μπιτς βόλεϊ κ.ά. Όμως, δεν διοργανώνει δικούς της αγώνες.
Δείτε επίσης
Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής
Εξατομίκευση
Τα διαγνωστικά εργαλεία, όπως και η ενδεχόμενη ψυχοθεραπεία έχουν ως τελικό στόχο τους στην αναλυτική ψυχολογία τη διαδικασία της εξατομίκευσης. Ο Γιουνγκ (1977) επισημαίνει ότι η κοινωνία προετοιμάζει τη νεολαία της για το πρώτο μισό της ζωής από την άποψη της κατάλληλης εκπαίδευσης, αλλά δεν προσφέρει τίποτα στον μεσήλικα που θα τον προετοιμάσει για το δεύτερο μισό της ζωής (σημειώνει ότι βασική εξαίρεση συνιστά η θρησκεία για εκείνους που τη δέχονται). Αποκαλεί το πρώτο μισό της ζωής φυσική φάση και το δεύτερο πολιτιστική φάση.
Η μετάβαση
Η μετάβαση μεταξύ αυτών των δύο φάσεων είναι δύσκολη για τους περισσότερους ανθρώπους και τα προβλήματα εμφανίζονται συχνά κατά τη διάρκεια αυτής της «επικίνδυνης ηλικίας». «Αυτό που αναζητά ο νέος έξω, ο μεσήλικας οφείλει να το ανακαλύψει μέσα του» (Jung, 1977, 74). Οι στόχοι του πρώτου μισού της ζωής εξωτερικά έχουν να κάνουν κατά ένα μεγάλο μέρος με την καθιέρωση μιας οικογένειας και τη σταδιοδρομία. Οι στόχοι του δεύτερου μισού της ζωής είναι εσωτερικοί και θα έπρεπε να σχετίζονται κυρίως με την αναζήτηση νοήματος στη ζωή και το θάνατο.
Ο Γιουνγκ αποκαλεί τον κύριο στόχο που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού της ζωής του διαδικασία εξατομίκευσης, μια συνεχόμενη διαδικασία ψυχολογικής ωρίμανσης. Η εξατομίκευση του Γιουνγκ είναι στην πραγματικότητα όμοια, αν όχι ταυτόσημη, με την πραγμάτωση του εαυτού του Maslow (1968, 1971). Η σύγχρονη ψυχολογία θεωρεί εν γένει επιτυχημένη ενηληκίωση με μεταβλητές όπως: η συντήρηση της καλής διανοητικής και φυσικής υγείας, η ζωτικότητα (συντήρηση της ενεργού συμμετοχής στη ζωή), η ανθεκτικότητα (δυνατότητα αντίδρασης και ανάκαμψης από παράγοντες άγχους) και η ευτυχία.
Η γήρανση
Δύο άλλοι τρόποι είναι κανονική γήρανση και η παθολογική γήρανση. (Hock, 1997 και Maddox, 1987 στο Jaffe, 1984). Η κανονική γήρανση επιτρέπει μερικά διανοητικά και φυσικά προβλήματα και κάποια απώλεια στη ζωτικότητα και την ανθεκτικότητα. Η παθολογική γήρανση συνδέεται με την έλλειψη υγείας, ζωτικότητας, ανθεκτικότητας ή ευτυχίας και περιλαμβάνει συχνά τέτοιες προβληματικές καταστάσεις όπως η κατάθλιψη και η αϋπνία, επικρατούσες στους σημερινούς ηλικιωμένους. Η παθολογική γήρανση μπορεί επίσης να προκύψει από έλλειψη νοήματος. «Η απουσία νοήματος στη ζωή διαδραματίζει έναν κρίσιμο ρόλο στην αιτιολογία της νεύρωσης», (Jaffè, 1984, 12).
Η επιτυχημένη, βάσει των παραπάνω παραμέτρων, γήρανση μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της εύρεσης νοήματος στη ζωή. Το νόημα είναι υποκειμενικό και δύσκολο να μετρηθεί, αλλά είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένο με την έννοια της ευτυχίας. Συνεπώς, στο ερώτημα τι είναι ευτυχία ή νόημα για κάθε διακριτό άτομο, δεν μπορεί να υπάρχει καμία αντικειμενικά έγκυρη καθολική απάντηση στο θέμα καθώς, εκτός από την αντικειμενική σκέψη, παίζει σημαντικό ρόλο και η υποκειμενική αξιολόγηση, επίσης(Jaffè, 1984, 12).
Τα στάδια της εξατομίκευσης
Η εξατομίκευση βάσει των παραπάνω είναι μια διαδικασία ωρίμανσης, κατά την οποία η ψυχή ωριμάζει με τον ίδιο σχεδόν τρόπο με το φυσικό σώμα. Η Jacobi (1973) προτείνει τέσσερα στάδια εξατομίκευσης:
Στο πρώτο στάδιο αποκτά το άτομο συνείδηση της σκιάς. Η σκιά είναι η σκοτεινή πλευρά μας, που περιέχει όσα έχουμε καταστείλει ή έχουμε αγνοήσει για κάποιο λόγο. Αποκαλύπτεται συνήθως στα όνειρα ως αρχετυπική μορφή σκοτεινή και δυσοίωνη. Ακριβώς όπως το προσωπείο (persona) αντιπροσωπεύει εκείνο το τμήμα του εαυτού που θέλουμε να παρουσιάσουμε στον κόσμο, έτσι η σκιά περιέχει όλα εκείνα που επιθυμούμε να κρύψουμε από τον κόσμο, και από τον εαυτό μας. Αυτή τη σκοτεινή πλευρά μας χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε και να γίνει αποδεκτή, τουλάχιστον κατά ένα μέρος, ως πρώτο βήμα στη διαδικασία της εξατομίκευσης.
Το δεύτερο βήμα είναι να γίνει κανείς συνειδητός του animus ή της anima. Η διαδικασία εξατομίκευσης είναι, πάνω από όλα τα άλλα, διαδικασία ολοκλήρωσης. Κάτι τέτοιο βέβαια περιλαμβάνει και τη σεξουαλική πληρότητα. Ο Γιουνγκ (Jung, 1978, 20) έγραψε ότι η anima και ο animus αντιπροσωπεύουν «τις λειτουργίες που φιλτράρουν το περιεχόμενο του συλλογικού ασυνείδητου κατευθείαν στο συνειδητό νου». Κατά συνέπεια όταν το εγώ επιδιώκει να ανακαλύψει τον εσωτερικό Εαυτό, οφείλει να κοιτάζει μέσω της anima ή του animus. Ο Edinger (1995, 18) διακρίνει τέσσερις καταστάσεις προοδευτικής ωρίμανσης στη σχέση του εγώ με την anima:
Το τρίτο βήμα είναι η συνειδητοποίηση του αρχετυπικού πνεύματος. Αυτό το αρχέτυπο στον κόσμο των παραμυθιών απεικονίζεται συχνά ως σοφός ηλικιωμένος, ειδικά για τους άνδρες. Για τις γυναίκες, λαμβάνει συχνά τη μορφή της Magna Mater, της μεγάλης γήινης μητέρας. Η διαδικασία εξατομίκευσης είναι πρώτιστα διαδικασία ένωσης των αντιθέτων. Σε πρώτη φάση, ενώνουμε το καλό και το κακό και προσπαθούμε να αντιληφθούμε ότι είμαστε ικανοί και για τα δύο. Στη δεύτερη φάση αντιλαμβανόμαστε ότι περιέχουμε τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά χαρακτηριστικά. Τώρα πρέπει να ενώσουμε την ύλη και το πνεύμα, τη μορφή και το άμορφο, το σώμα και την ψυχή (psyche). Ο Γιουνγκ (1990) αποκάλεσε τα αρχέτυπα του πνεύματος και της ύλης «προσωπικότητες mana» εννοώντας με το mana μια κατάσταση εξαιρετικής δύναμης. Εν μέρει, αυτό το βήμα περιλαμβάνει την απελευθέρωση ενός άνδρα από τον πατέρα του, και της γυναίκας από τη μητέρα της, γεγονός που οδηγεί και στις δύο περιπτώσεις στην αληθινή προσωπικότητα.
Το τέταρτο βήμα είναι η συνειδητοποίηση του Εαυτού (Self). Ο Γιουνγκ αποκάλεσε αυτό το τελικό στάδιο πραγμάτωση του Εαυτού. «Θα μπορούσαμε επομένως να μεταφράσουμε την εξατομίκευση ως πραγμάτωση του Εαυτού η αυτοπραγμάτωση» (Jung, 1977, 173). Η Jacobi με τη σειρά της αναφέρει: «Για τη συνειδητή προσωπικότητα η γέννηση του Εαυτού μια μετατόπιση στο ψυχικό της κέντρο, και συνεπώς μια εξ ολοκλήρου διαφορετική τοποθέτηση ως προς τη ζωή - με άλλα λόγια μια μεταμόρφωση με την πληρέστερη σημασία του όρου» (Jacobi, 1973, 127). Ο Εαυτός συμβολίζεται συχνά από έναν κύκλο ή μια mandala, σύμβολα που αντιπροσωπεύουν την πληρότητα. Κάθε βήμα της διαδικασίας εξατομίκευσης βέβαια έχει κινδύνους που πρέπει να αποφευχθούν, αλλά και τις ανταμοιβές του. Ο Γιουνγκ προειδοποιεί ότι η εξατομίκευση είναι μια συνεχόμενη διαδικασία και ότι, καθώς προχωρεί, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η διόγκωση του εγώ. Αλλά γιατί το εγώ πρέπει να πλησιάσει τον εαυτό, αν το τέλος είναι πάντα ο θάνατος; Με τα λόγια του ίδιου του Γιουνγκ: «Η ίδια η ψυχή, σε σχέση με τη συνείδηση, είναι προϋπάρχουσα και υπερβατική» (Jung, 1991, 91). Έτσι, ενώ το εγώ γεννιέται, αυξάνεται και πεθαίνει, με τον ίδιο τρόπο όπως το σώμα, η ίδια η ψυχή και ιδιαίτερα ο Εαυτός, δεν υπόκειται στους ίδιους περιορισμούς. Ο αιώνιος αρχετυπικός Εαυτός του Γιουνγκ αποτελεί πιθανώς το κύριο αντικείμενο της διαφωνίας του με άλλους ψυχολόγους και ένας λόγος για τον οποίο τα επικρατούντα ρεύματα της ψυχολογίας απέτυχαν να τον αντιμετωπίσουν σοβαρά, εκτός από εκείνους που διερευνούν την υπερπροσωπική ψυχολογία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αναλυτική ψυχολογία
Αντρέα Σανσοβίνο
thumbnail|Το άγαλμα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο [[βαπτιστήριο της Βολτέρρα]] Ο Αντρέα νταλ Μόντε Σανσοβίνο ή Αντρέα Κοντούτσι ντελ Μόντε Σαν Σαβίνο (Andrea dal Monte Sansovino / Andrea Contucci del Monte San Savino, περ. 1467-1529) ήταν Ιταλός γλύπτης της Αναγεννήσεως. Μαθητής του ήταν ο Τζάκοπο Σανσοβίνο, με τον οποίο δεν είχαν συγγενική σχέση.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντρέα νταλ Μόντε Σανσοβίνο ήταν γιος του Ντομένικο Κοντούτσι από το Μόντε Σαν Σαβίνο και γεννήθηκε στην πόλη αυτή της Τοσκάνης (κοντά στο Αρέτσο), από όπου και το όνομά του, το οποίο συνήθως αναφέρεται ως Σανσοβίνο.
Ο Αντρέα Σανσοβίνο υπήρξε μαθητής του Αντόνιο ντελ Πολλαγουόλο και τα πρώτα του έργα είναι αντιπροσωπευτικά της τεχνοτροπίας της Φλωρεντίας του 15ου αιώνα. Αυτά είναι μία τερακότα στην κόγχη του ιερού της Σάντα Κιάρα στη γενέτειρά του Μόντε Σαν Σαβίνο, τα μαρμάρινα ανάγλυφα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Στέψεως της Παναγίας, μια «Πιετά», ένας «Μυστικός δείπνος» και μερικά αγαλματίδια στο Παρεκκλήσιο Κορμπινέλλι του Ναού του Αγίου Πνεύματος στη Φλωρεντία, όλα φιλοτεχνημένα μεταξύ των ετών 1488 και 1491.
Από το 1493 μέχρι το 1500 ο Αντρέα Σανσοβίνο εργάσθηκε στην Πορτογαλία για λογαριασμό του βασιλιά της, και μερικά γλυπτά του σώζονται ακόμα στον μοναστηριακό ναό της Κοΐμπρα. Αυτά τα ανάγλυφα εμφανίζουν ισχυρή επίδραση από τον Ντονατέλλο. Τα πρώτα γνωστά έργα του μετά την επιστροφή του στην Ιταλία είναι μία «Μαντόνα» και ένας Ιωάννης Βαπτιστής στον Καθεδρικό Ναό της Γένοβας. Η έναρξη μιας περιόδου του καλλιτέχνη κατά την οποία υιοθετεί ένα πιο «παγανιστικό» ύφος διαφαίνεται στο άγαλμα «Ο Άγιος Ιωάννης βαπτίζων τον Χριστό», που βρίσκεται πάνω από τις ανατολικές θύρες του Βαπτιστηρίου της Φλωρεντίας (1505). Αυτό το σύμπλεγμα ωστόσο ολοκληρώθηκε από το λιγότερο ικανό χέρι του Βιντσέντσο Ντάντι, γλύπτη από την Περούτζα. Την ίδια περίοδο ο Αντρέα Σανσοβίνο δημιούργησε τη μαρμάρινη κρήνη στη Βολτέρρα, με τα θαυμάσια ανάγλυφα των Τεσσάρων Αρετών και της Βαπτίσεως του Κυρίου.
Το 1504 ο Σανσοβίνο προσκλήθηκε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο Β΄ προκειμένου να φιλοτεχνήσει το μνημείο του καρδιναλίου Μάντσι (Manzi) στη Σάντα Μαρία ιν Αρακοέλι (επηρεασμένο από τη λομβαρδική τεχνοτροπία του Αντρέα Μπρένιο), αλλά και (λίγο αργότερα) εκείνα των καρδιναλίων Ασκάνιο Σφόρτσα και Τζιρόλαμο Μπάσσο ντελλά Ροβέρε στον ναό της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο. Τα αρχιτεκτονικά μέρη αυτών των μνημείων και ο γλυπτός τους διάκοσμος χαρακτηρίζονται από εξαιρετική χάρη και είναι δουλεμένα με τη μικρότερη λεπτομέρεια, αλλά τα ανακεκλιμένα ομοιώματα εμφανίζουν την απαρχή μιας παρακμής του γούστου. Οι τάφοι αυτοί κατέστησαν πρότυπα για πολλά χρόνια, αντιγραφόμενα από τους περισσότερους μεταγενέστερους γλύπτες, με εντεινόμενες τις ατέλειές τους.
Το 1512, ζώντας ακόμα στη Ρώμη, ο Σανσοβίνο φιλοτέχνησε ένα πολύ όμορφο σύμπλεγμα της Παναγίας με το Θείο Βρέφος και την Αγία Άννα, που σήμερα βρίσκεται πάνω από μία από τις πλευρικές Άγιες Τράπεζες του Ναού του Αγίου Αυγουστίνου. Από το 1513 έως το 1528 εργαζόταν στο Λορέτο, όπου ορθομαρμάρωσε το εξωτερικό της Αγίας Οικίας με λευκό μάρμαρο, στο οποίο σμίλεψε ανάγλυφα και αγαλματίδια στα ανοίγματα μεταξύ του μαρμάρου και των στύλων. Μικρό μέρος αυτής της γλυπτικής ήταν έργο του Σανσοβίνο: το μεγαλύτερο μέρος φιλοτεχνήθηκε από τον Ραφφαέλλο ντα Μοντελούπο, τον Νικκολό Τριμπόλο και άλλους εκ των βοηθών και μαθητών του Σανσοβίνο. Μολονότι η γενική εμφάνιση είναι πλούσια και μεγαλόπρεπη, τα επιμέρους γλυπτά είναι χωρίς πρωτοτυπία και αδύναμα, με εκείνα που φιλοτέχνησε πρώτα ο ίδιος ο Σανσοβίνο να είναι τα καλύτερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Θεόδωρος Βαλσαμών
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1130-1140. Αρχικά είχε διοριστεί Διάκονος και αργότερα πρωτοπρεσβύτερος της Παναγίας των Βλαχερνών. Έφερε τον τίτλο του Νομοφύλακα (υπεύθυνος της Νομικής Σχολής) και Χαρτοφύλακα της Μεγάλης Εκκλησίας. Από το 1178 ως το 1183, επί Πατριάρχου Θεοδοσίου Α΄, ήταν υπεύθυνος για όλες τις εκκλησιαστικές δίκες που περιέρχονταν στο Πατριαρχείο.
thumb|left|250px|Συλλογή κανόνων εκκλησιαστικού δικαίου του 13ου αιώνα, με σχόλια του Θεοδώρου Βαλσαμώνος Το 1193 εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας, αλλά δεν απόλαυσε του θρόνου, διότι οι Λατίνοι Σταυροφόροι είχαν εγκαθιδρύσει Λατινικά Πατριαρχεία στην Αντιόχεια και στα Ιεροσόλυμα. Έτσι, παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέθανε μετά το 1195.
Έργα του
Έργα του ήταν:
Μέσω του έργου του διασώθηκαν πολλά έγγραφα που χρησίμευσαν ως πηγή βυζαντινής πολιτικής και θεολογικής ιστορίας, η οποία διαφορετικά θα παρέμενε άγνωστη. Τα έργα του εξακολουθούν να διδάσκονται στο Ορθόδοξο Κανονικό Δίκαιο.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Σημαία του Μονακό
Η εθνική σημαία του Μονακό αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος κόκκινου (στην κορυφή) και λευκού. Είναι παρόμοια με τη σημαία της Ινδονησίας, η οποία είναι μακρύτερη και με τη σημαία της Πολωνίας, η οποία είναι λευκή στο πάνω μέρος και κόκκινη. Τα χρώματα στη σημαία προέρχονται από τη δυναστεία των Γκριμάλντι, η οποία χρονολογείται τουλάχιστον από το 1339, ωστόσο το σχέδιο στη σημαία τροποποιήθηκε με το πέρασμα των αιώνων.
Η αρχική σημαία του Μονακό έμοιαζε με τη σημερινή κρατική σημαία, όμως έφερε μια αρχαιότερη έκδοση του εθνοσήμου της μικρής χώρας.
Η απλούστερη έκδοση της σημαίας καθιερώθηκε στις 4 Απριλίου του 1881.
Ένα άλλο σχέδιο, με σχήματα- σύμβολα των Γκριμάλντι, χρησιμοποιήθηκε ιδίως το 1600 και απαντάται ακόμα και σήμερα σε βασιλικές φωτογραφίες. Η χρήση του δεν είναι θεσμοθετημένη αλλά είναι ανεπίσημη σημαία.
Κρατική σημαία
Η κρατική σημαία του Μονακό αποτελείται από το εθνόσημο της χώρας σε λευκό φόντο και υψώνεται σε κυβερνητικά κτίρια, στο Πριγκιπικό Μέγαρο και ως έμβλημα στη θαλαμηγό του Πρίγκιπα.
Πριγκιπικό έμβλημα
Το Πριγκιπικό έμβλημα αποτελείται από το στέμμα του Μονακό πάνω από δύο αντίστροφα γράμματα A σε λευκό φόντο και χρησιμοποιήθηκε ως η προσωπική σημαία του Πρίγκιπα Αλβέρτου Β΄, σε αυτοκίνητα με τα οποία ταξίδευε.
Παρόμοιες σημαίες
Η σημαία μοιάζει με αυτήν της Πολωνίας, που όμως έχει αντίστροφα τα χρώματα, και της Ινδονησίας, η οποία διαφέρει ως προς τις αναλογίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μονακό Μονακό
Οκουλίνκα
Η Οκουλίνκα (πολωνικά: Okulinka) ή Μπακουλάνκα (Bakulanka) είναι ρέμα, αριστερός παραπόταμος του Ναρέφκα, με μήκος 6 χλμ. και έκταση λεκάνης απορροής 12,22 τ.χλμ. Ρέει στην περιοχή της Γκμίνα Ναρέφκα στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε.
Η Οκουλίνκα ξεκινά από το χωριό Σκουπόβο και στη συνέχεια ρέει σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσα από το Πρωτογενές Δάσος Λάντζκα. Υπάρχουν δύο σιδηροδρομικές γέφυρες πάνω από το ρεύμα - στις σιδηροδρομικές γραμμές 31 και 911.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Νάρεφ
God Hates Us All
God Hates Us All είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Slayer, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "American Records".
Ιστορία του δίσκου
Η δημιουργία του νέου δίσκου ξεκίνησε από το 1999, αλλά λόγω συνεχών υποχρεώσεων για περιοδείες οι Slayer καθυστερούσαν την ηχογράφηση του. Το πρώτο κομμάτι το οποίο ηχογράφησαν ήταν το "Bloodline" για το σάουντρακ της ταινίας "Dracula 2000" με παραγωγό τον Ματ Χάιντ. Το συγκρότημα, ικανοποιημένο από τη δουλειά του Χάιντ, αποφάσισε να είναι αυτός ο παραγωγός του δίσκου. Εκτός του "Bloodline", ένα από τα πρώτα τους τραγούδια ήταν το "Here Comes the Pain" το οποίο συμπεριλήφθηκε στη συλλογή "WCW Mayhem: The Music", το 1999.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε στο Βανκούβερ, παρ' όλο του ότι αρχικός σκοπός ήταν να να γίνει σε στούντιο του Λος Άντζελες, λόγω των χαμηλότερων εξόδων στα στούντιο του Καναδά. Στιχουργικά, το συγκρότημα καταπιάστηκε με δολοφονίες, τη θρησκεία, την εκδίκηση, κ.α..
Ο αρχικός τίτλος του άλμπουμ ήταν "Soundtrack to the Apocalypse", αλλά μετά από πρόταση του τραγουδιστή Τομ Αράγια, άλλαξε σε "God Hates Us All". Η συγκεκριμένη φράση επαναλαμβάνεται στο ρεφρέν του τραγουδιού "Disciple", εννοώντας την αποστροφή στην ανοχή του Θεού για τα άσχημα γεγονότα που συμβαίνουν στην ανθρωπότητα. Το αρχικό εξώφυλλο του "God Hates Us All" παρουσίαζε μία Βίβλο με καρφιά καρφωμένα επάνω και καλυμμένη με αίμα, ενώ επάνω της ήταν σχηματισμένη η λέξη "Slayer".
Το "God Hates Us All" κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ανήμερα των επιθέσεων στους δίδυμους πύργους. Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του ο δίσκος πούλησε 51.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανεβαίνοντας στο # 28 του Billboard. Επίσης, ανέβηκε στο Top-10 του Καναδά και της Γερμανίας, όπως και το # 31 στη Μεγάλη Βρετανία. Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές, με το "Metal Archives" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 44%, το "Allmusic" 3,5 αστέρια και το "Sputnik Music" μέσο όρο 3,2.
Το τραγούδι "Disciple" έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο "Grammy" στην κατηγορία "Best Metal Performance".
Για την προώθηση του "God Hates Us All" το συγκρότημα συμμετείχε στην "Extreme Steel Tour" η οποία ξεκίνησε στις 20 Ιουνίου 2001, μαζί με τους Pantera, τους Morbid Angel, τους Static-X και τους Scrape. Η περιοδεία διήρκεσε για 27 εμφανίσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, για να συνεχίσουν μαζί με τους Machine Head στην Κορέα, την Ιαπωνία και την Αυστραλία στα τέλη Αυγούστου.
Στη συνέχεια, οι Slayer έλαβαν μέρος στην περιοδεία "Tattoo the Planet" μαζί με τους Cradle of Filth, τους Destruction και τους Biohazard. Μαζί έδωσαν 17 συναυλίες στην Ευρώπη, για να ξεκινήσουν την "God Hates The World Tour"στις 29 Οκτωβρίου 2001 μαζί με τους Chimaira, από το "House of Blues" της Νέας Ορλεάνης. Οι εμφανίσεις τους στη Βόρεια Αμερική συνεχίστηκαν μέχρι τις 12 Μαΐου 2002, με το συγκρότημα να δίνει 70 συναυλίες. Το καλοκαίρι του 2002 έλαβαν μέρος στην περιοδεία του φεστιβάλ "Ozzfest" και στη συνέχεια στην περιοδεία "H82K2 Tour" μαζί με τους Soulfly και τους In Flames.
Το Δεκέμβριο του 2001, ο ντράμερ Πολ Μπόσταφ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το συγκρότημα λόγω ενός προβλήματος που είχε στον αγκώνα και αντικαταστάθηκε από τον προκάτοχο του, Ντέιβ Λομπάρντο, με τον οποίο οι Slayer ολοκλήρωσαν την περιοδεία για το άλμπουμ.
Τραγούδια
1. Darkness of Christ (Hanneman) - 1:30
2. Disciple (Hanneman, King) - 3:35
3. God Send Death (Hanneman, Araya) - 3:45
4. New Faith (King) - 3:05
5. Cast Down (King) - 3:26
6. Threshold (Hanneman, King) - 2:29
7. Exile (King) - 3:55
8. Seven Faces (King) - 3:41
9. Bloodline (Hanneman, King, Araya) - 3:36
10. Deviance (Hanneman, Araya) - 3:08
11. War Zone (King) - 2:45
12. Here Comes the Pain (King) - 4:32
Αφροδισιάδα
thumb|right|200px|Οι [[τρεις Χάριτες από το Αέτωμα του Σεβαστείου της Αφροδισιάδας.]]
God Hates Us All
Τραγούδια
13. Payback (King) - 3:03
Αφροδισιάδα
Η Αφροδισιάδα ήταν μικρή πόλη στην Καρία της Μικράς Ασίας κτισμένη στην περιοχή του Αφροδισίου ακρωτηρίου και υπαγόταν στην Κνίδο. Ήταν γνωστή για τα μάρμαρά της και τη Σχολή της γλυπτικής. Βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο χωριό της Τουρκίας Geyre στη νοτιοδυτική ακτή της Μικράς Ασίας, 230 χλμ. νοτιοανατολικά της Σμύρνης και απέχει 100 χλμ. από την ακτή. Πήρε τον όνομά της από τον ναό που είχε αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη και στην περίοδο της Ύστερης Αρχαιότητας μετονομάσθηκε σε Σταυρούπολη.
Πριν από την Ελληνική περίοδο ονομαζόταν Λελέγων πόλις, επίσης ως Νινόη και Μεγάλη πόλις.
God Hates Us All
Θέσεις τσαρτ
God Hates Us All (άλμπουμ)
Αφροδισιάδα
Κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου ήταν γνωστή ως Καρία. Η Αφροδισιάδα κατακτήθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους μετά το 1261. Τον 17ο αιώνα χτίσθηκε μια μικρή πόλη ονόματι Γκέιρα-παραφθορά της λέξεως Καρία.
Αξιοθέατα
Στην Αφροδισιάδα υπάρχουν σπουδαία κτίσματα μεταξύ των οποίων το αρχαίο θέατρο (1ος αιώνας π.Χ.), το αρχαίο στάδιο (μεταξύ του 1ου και 2ου αιώνα π.Χ.), το βουλευτήριο (τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. ή αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ.), το σιντριβάνι του Απόλλωνα, το ωδείο, ο ναός της θεάς Αφροδίτης (1ος αιώνας π.Χ.), το τετράπυλο (2ος αιώνας μ.Χ.), το Σεβαστείον (1ος αιώνας μ.Χ.). Το Σεβαστείο ήταν ένα συγκρότημα κτηρίων, που ήταν αφιερωμένο στην Αφροδίτη, τον Αύγουστο (Σεβαστό) και την οικογένεια των Ιουλίων-Κλαυδίων. Τον 7ο αιώνα μ.Χ. η πόλη καταστράφηκε από μεγάλο σεισμό και από τότε παράκμασε. Ο ναός της θεάς Αφροδίτης μετατράπηκε σε παλαιοχριστιανική βασιλική πιθανώς τον 5ο αιώνα μ.Χ. Στην Αφροδισιάδα έχουν βρεθεί 12000 περίπου επιγραφές και περισσότερες από 2000 βραχογραφίες, που χρονολογούνται μεταξύ των ετών 350 και 500 μ.Χ.
God Hates Us All
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 11 Σεπτεμβρίου 2001
Μέλη των Slayer
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "God Hates Us All" είχε την εξής μορφή:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Τζεφ Χάνεμαν - κιθάρα
Πολ Μπόσταφ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Slayer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Λοκομοτίβ Μπέλγκοροντ
Η Λοκομοτίβ-Μπέλγκοροντ ή Λοκομοτίβ-Μπελογκόριε (ρωσικά: Локомотив-Белогорье) είναι αθλητικός σύλλογος πετοσφαίρισης με βάση δραστηριοτήτων την πόλη Μπέλγκοροντ, στη Ρωσία. Αγωνίζεται στην ανώτατη διοργάνωση της χώρας. Αποτελεί το σύλλογο με τους περισσότερους τίτλους στην ιστορία της Ρωσίας αλλά και της Ευρώπης, αφού σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να καυχηθεί για την κατάκτηση τριών Κυπέλλων Πρωταθλητριών (2003, 2004, 2014) και δυο Κυπέλλων CEV (2009, 2018). Το σύλλογο χρηματοδοτούσαν από την περίοδο 2001-2002 έως και την περίοδο 2010-2011 οι Ρωσικοί Σιδηρόδρομοι, από όπου πρέκυπτε και η λέξη «Λοκομοτίβ» στον τίτλο του.
Από το 2011 το επίσημο όνομα της ομάδας είναι πλέον Μπελογκόριε (Белогорье).
Μιχαήλ Δέφνερ
Ο Μιχαήλ Δέφνερ (γερμανικά: Joseph Michael Deffner, Γιόζεφ Μίχαελ Ντέφνερ) (1848 - 1934) ήταν Γερμανός κλασικός φιλόλογος και γλωσσολόγος που έγινε γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με την Τσακωνική διάλεκτο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1848 στο Ντοναουβέρτ της Βαυαρίας. Σπούδασε κλασική φιλολογία και γλωσσολογία στα Πανεπιστήμια του Μονάχου και της Λειψίας και το 1871 μετέβη στην Αθήνα ως καθηγητής Λατινικής γλώσσας. Στη συνέχεια έλαβε την ελληνική υπηκοότητα. Την περίοδο από το 1872 έως το 1878 ήταν υφηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου, ενός εκ των προκατόχων της Ακαδημίας Επιστημών και Κλασικών Μελετών του Βερολίνου-Βραδεμβούργου, μετέβη στην Πελοπόννησο για να μελετήσει τη Μανιάτικη και τη Τσακωνική διάλεκτο. Ενώ βρισκόταν στην Πελοπόννησο πραγματοποίησε κυρίως αρχαιολογικό έργο, εκτός από τις μελέτες του για τη Τσακωνική διάλεκτο. Το καλοκαίρι του 1876 εργάστηκε για την Ακαδημία του Βερολίνου στο Βιλαέτι της Τραπεζούντας, μελετώντας τη Ποντιακή διάλεκτο. Ένα τμήμα της έρευνας πραγματοποιήθηκε από τον ίδιο και ένα άλλο έγινε από τον Ιωάννη Παρχαρίδη, έναν ντόπιο ορφανό μαθητή ο οποίος εργαζόταν σε μια εμπορική εταιρεία για να συντηρεί την οικογένεια του. Ο Παρχαρίδης φυλακίστηκε από τις τουρκικές αρχές με την κατηγορία της κατασκοπείας. Ο Δέφνερ και ο Έλληνας υποπρόξενος Ναπολέων Μπέτσος εξασφάλισαν την αποφυλάκιση του και τον βοήθησαν να μετοικήσει στην Ελλάδα για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Από το 1877 έως το 1910 ο Δέφνερ ήταν υποδιευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας στην Αθήνα.
Ο Δέφνερ διήθυνε αρχαιολογικές ανασκαφές στην χερσόνησο των Μεθάνων και στη Σκύρο. Στα Μέθανα ανακάλυψε έναν αρχαίο λίθινο θρόνο, τον «Θρόνο των Θεών». Τα ευρήματά του έχουν καταγραφεί στα ανακοινωθέντα της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας. Η φωτογραφική τεκμηρίωση του από τα Μέθανα διατηρείται στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Ήταν εκδότης των εξής περιοδικών: του Archiv für mittel- und neugriechische philologie, γερμανόφωνο περιοδικό για τις μεσαιωνικές και σύγχρονες Ελληνικές σπουδές, του Beiträge zur Kunde der indogermanischen Sprachen, περιοδικό αφιερωμένο στις Ινδο-ευρωπαϊκές σπουδές το οποίο χρηματοδοτούνταν από τον Βαλτικιστή Άνταλμπερτ Μπέτσενμπέργκερ και της Ελληνογερμανικής εφημερίδας Νέα Ελλάς.
Απεβίωσε στις 15 Οκτωβρίου 1934 στην Αθήνα.
Ο Δέφνερ είναι επίτιμος δημότης του Λεωνιδίου στην Πελοπόννησο. .
Κριτική
Ο οικονομικός αναλυτής, γλωσσολόγος και συνεργάτης του Thesaurus Linguae Graecae, Νικ Νίκολας επέκρινε τις ερευνητικές μεθόδους του Δέφνερ στη μελέτη του για τη Τσακωνική διάλεκτο σε ένα γλωσσολογικό ιστολόγιο, με τίτλο στο κειμενό του «Μιχαήλ Δέφνερ: αχρείος» ("Michael Deffner: Scoundrel"), το οποίο δημοσιεύθηκε το 2009.
Ο Νίκολας, ο οποίος είναι επίσης ηλεκτρολόγος μηχανικός, εστίασε τη διδακτορική έρευνα του στις ηλεκτρονικές μεθόδους για την ανάλυση της γραμματικής και συντακτικής δομής λέξεων και φράσεων σε διάφορες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης και της μητρικής του ελληνικής και των διαλέκτων της. Στο τέλος διηύθυνε δημοσιευμένες και αδημοσίευτες έρευνες στην Τσακωνική και άλλες διαλέκτους της ελληνικής γλώσσας, οι οποίες παρουσιάζουν ενδιαφέροντα προβλήματα με αυτή την ανάλυση. Το γεγονός αυτό του έδωσε ευρεία οικειότητα με ολόκληρη τη μελέτη της Τσακωνικής, συμπεριλαμβανομένου και του έργου του Δέφνερ.
Στην κριτική του, ο Νίκολας σημειώνει πως οι κριτικές για τον Δέφνερ δεν ξεκίνησαν από τον ίδιο, αλλά από έναν σύγχρονο του Δέφνερ τον Ουμπέρ Περνό, ο οποίος είχε δηλώσει πως ο Δέφνερ «τα έκανε θάλασσα» με τη Τσακωνική φωνολογία.
Ο Νίκολας ασκεί ιδιαίτερη κριτική για ένα παιδικό παραμύθι, ''Πεντάμορφο του κόσμου. Παρανύθι για τα καμπζία Τα Τσακώνικα γρούσσα'' το οποίο ήταν ένα παρόμοιο με τη Χιονάτη παραμύθι, γραμμένο σε μια κάπως εκκεντρική Τσακωνική γλώσσα, την οποία ο Δέφνερ υπέβαλλε σε διάφορες επιστημονικές κοινότητες χωρίς κάποια εξήγηση. Από την στιγμή που ο Δέφνερ δεν επιβεβαίωσε ποτέ πως η ιστορία ήταν ένα αυθεντικό Τσακώνικο παραμύθι που συνελέγη στο πεδίο της έρευνας, ο Νίκολας δεν αποκαλεί τον Δέφνερ απατεώνα, αλλά κατακρίνει την έλλειψη εξειδίκευσης στο θέμα και την υποβολή του παραμυθιού σε επιστημονικά περιοδικά χωρίς την κατάλληλη αναφορά προέλευσης. Όπως ισχυρίζεται, αυτό αποτελεί μια επιστημονική παρέλευση η οποία είναι το ακαδημαϊκό ισοδύναμο της αμαρτίας της Χριστιανικής πίστης, της βλασφημίας προς το Άγιο Πνεύμα, που αποτελεί ασυγχώρητο ατόπημα.
Από την άλλη, ενώ το απαρέμφατο φαίνεται να έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί από τους Χριστιανούς Πόντιους, υπάρχουν στοιχεία πως αυτό παραμένει σε πολύ περιορισμένη χρήση στους Μουσουλμάνους Ρωμιούς της Τουρκίας και τη διάλεκτό τους Ρωμαίικα. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται η Ποντιακή φυλή του Όφεος, την οποία ο Δέφνερ περιέγραψε με βάση πληροφορίες που του παρείχε ο προστατευόμενος του, Ιωάννης Παρχαρίδης.
Ανδρέας Ίσκος
Ο Ανδρέας Ίσκος ή Ανδρέας Ίσκου ήταν αρματολός του Βάλτου στη Δυτική Ελλάδα και πολιτικός κατά την περίοδο της Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δούνιστα (Ντούνιστα, σημερινός Σταθάς) Βάλτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας, γύρω στα τέλη του 18ου αιώνα. Ήταν γιος του Δημήτρη Καραΐσκου - Λαλαγιώργου και λεγόταν και Καραΐσκος. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο Δημήτρης Καραΐσκος ήταν πατέρας του στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη, πράγμα που καθιστά τον Ανδρέα ετεροθαλή αδελφό του Καραϊσκάκη. Υπηρέτησε τόσο στο αρματολίκι της περιοχής όσο και στην αυλή του Αλή Πασά ως τζοχαντάρης (αξιωματικός), όπως και πολλοί άλλοι οπλαρχηγοί.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στη Δυτική Ελλάδα. Πολέμησε και διακρίθηκε στη μάχη στη Λαγκάδα Μενιδίου, στην Κιάφα, στην Πλάκα και στο Πέτα. Ήταν παρών σε όλες τις πολιορκίες του Μεσολογγίου και κατά την τελευταία πολιορκία ήταν ένας από τους αρχηγούς της πόλης.