cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μορντεχάι Βανούνου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί πληροφοριοδότες Κατηγορία:Ισραηλινοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ισραηλινοί επιστήμονες Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα στο Ισραήλ
Περίβλεπτο
Με την ονομασία Περίβλεπτο μπορεί να αναφέρονται:
Παγκόσμια ρεκόρ Ελλήνων αθλητών και αθλητριών
Στους παρακάτω πίνακες παρουσιάζονται οι αθλητές και αθλήτριες που κατέρριψαν ή ισοφάρισαν παγκόσμια ρεκόρ. Με έντονα γράμματα τα παγκόσμια ρεκόρ που ισχύουν σήμερα (τελευταία ενημέρωση 2/8/2023)
Μη ολυμπιακά αγωνίσματα
Επίσης, σύμφωνα με την Ελληνική Ένωση Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες, κατάρριψη παγκοσμίου ρεκόρ είχε κάνει και ο Νικόλαος Γεωργαντάς στη Λιθοβολία, η οποία δεν υπήρξε ολυμπιακό αγώνισμα παρά μόνο υπήρξε στο πρόγραμμα της Μεσολυμπιάδας του 1906, η οποία πλέον δεν αναγνωρίζεται επισήμως ως Ολυμπιακοί Αγώνες.
Παραολυμπιακά αγωνίσματα
Στον πίνακα αυτόν παρουσιάζονται ορισμένες από τις καταρρίψεις παγκόσμιων ρεκόρ από Έλληνες αθλητές σε παραολυμπιακά αγωνίσματα. Με έντονα γράμματα τα παγκόσμια ρεκόρ που ισχύουν.
Άτυπα ρεκόρ που δεν αναγνωρίστηκαν
Στις 27 Μαρτίου 2021, ο μετέπειτα παραολυμπιονίκης Αθανάσιος Προδρόμου έκανε επίδοση 14,91 στο άλμα εις τριπλούν στην κατηγορία Τ20. Ωστόσο το ρεκόρ αυτό δεν φαίνεται να έχει αναγνωριστεί καθώς στην βάση δεδομένων της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής συνεχίζει να εμφανίζεται το ρεκόρ του Ουκρανού Ντμίτρο Προυντνίκοφ με 14,50 από τις 18 Ιουλίου 2017.
Το ρεκόρ της Στυλιανής Σμαραγδή με 10,46 μ. στο άλμα εις τριπλούν, κατηγορία Τ47, που πέτυχε στις 12 Μαΐου 2023, προς το παρόν τουλάχιστον δεν φαίνεται να έχει επικυρωθεί, αλλά παραμένει η ίδια κάτοχος με 10,35 μ.
Ρεκόρ με άλλη εθνική ομάδα
Το παγκόσμιο ρεκόρ του Κάχι Καχιασβίλι, στην κατηγορία των 91 κιλών, στο αρασέ με 185,5 κιλά, στο Παγκόσμιο Κύπελλο ή Γκαλά στις 17 Σεπτεμβρίου 1994 στην Θεσσαλονίκη είχε γίνει με τα χρώματα της Γεωργίας παρότι λανθασμένα κάποιες πηγές αναφέρουν ότι είχε γίνει με τα χρώματα της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στίβος στην Ελλάδα Κατηγορία:Άρση βαρών στην Ελλάδα
Εκτροχιασμός τρένου στην Aριζόνα (1995)
O εκτροχιασμός τρένου στην Αριζόνα έλαβε χώρα στις 9 Οκτωβρίου 1995, όταν η αμαξοστοιχία της σιδηροδρομικής εταιρείας Amtrak Sunset Limited λόγω σαμποτάζ κοντά στο Παλο Βερντε της Αριζόνα κοντά στις γραμμές του Σιδηροδρόμου του Νοτίου Ειρηνικού. Δύο ντιζελομηχανες τύπου GE P32-8PBWH #511 προπορευομενη από την EMD F40PH-R #398 και οκτώ από τα δώδεκα βαγόνια εκτροχιάστηκαν και τέσσερα απ' αυτά έπεσαν από ύψος 9 μέτρων από μια γέφυρα σε μία ξηρή κοίτη ποταμού .Ο Μίτσελ Μπέιτς σύνοδος των υπνοδωματιων σκοτώθηκε. 78 τραυματίστηκαν από τους οποίους 12 τραυματιστηκαν σοβαρά και 25 νοσηλεύτηκαν.
Ατύχημα
Τέσσερα δακτυλογραφα μυνήματα στάλθηκαν στο FBI και στο ATF, για την πολιορκία του Γουακο το 1993, επικρίνοντας τις τοπικές αρχές για την επιβολή του νόμου με την υπογραφή Sons of Gestapo, βρέθηκαν κοντά στην περιοχή του ατυχήματος υποδεικνύοντας, ότι πρόκειται για σαμποτάζ. Και τα τέσσερα μυνήματα βρέθηκαν από τον Νιλ Χαφορντ έναν επιβάτη που ταξίδευε από την Οκλαχόμα προς το Σαν Ντιέγκο.
Παρατηρήθηκε, ότι οι ράγες είχαν μετατοπιστεί για να προκληθεί ο εκτροχιασμός, αλλά μόνο αφού συνδέθηκαν με καλώδια. Αυτό κράτησε το κύκλωμα της γραμμής κλειστό παρακάμπτοντας τα συστήματα ασφαλείας που είχαν σχεδιαστεί για να ειδοποιούν τους μηχανικούς των τρένων για τα προβλήματα των γραμμών και απ'αυτό κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι οι σαμποτέρ είχαν καλή γνώση των σιδηροδρόμων. Η επίθεση παρομοιαστηκε με το ατύχημα του 1939 στην Νεβάδα του συρμού Πόλη του Σαν Φρανσίσκο στο οποίο σκοτώθηκαν 24 επιβάτες.
Μετά το ατύχημα ο πρόεδρος της 'Amtrak Τόμας Νταουνς δήλωσε στο CNN, ότι η βελτιωμένη παρακολούθηση και τα μέτρα ασφαλείας έχουν μειώσει σημαντικά την πιθανότητα τέτοιων περιστατικών.
Οι σαμποτέρ δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ.
Μετά το 1996 η γραμμή Sunset Limited μετακινήθηκε προς τα νότια του Φοίνιξ (δεν πλησιάζει την Μαρικοπα) λόγω της επιθυμίας του Σιδηροδρόμου Γιούνιον Πασιφικ (που οδηγεί από και προς το Φοίνιξ) για τις γραμμές του Νέου Μεξικού και της Νότιας Καλιφόρνιας. Το τμήμα της γραμμής όπου έγινε το ατύχημα χρησιμοποιείται πλέον ως γραμμή αποθήκευσης. Θα μπορούσε να επανενεργοποιηθεί στο μέλλον, αν αυξηθεί η κίνηση των εμπορικών τρένων.
Κάλυψη από τα ΜΜΕ
Τα αίτια του ατυχήματος διερευνήθηκαν σε δύο ντοκιμαντέρ το Why Trains Crash: Blood on the Tracks, και το Derailed: America's Worst Train Wrecks.
Επίσης αναφέρεται στο επεισόδιο της σειράς Unsolved Mysteries στις 10 Μαϊου 1996.
Έρευνα
Η υπόθεση παρέμεινε άλυτη. Στις 10 Απριλίου 2015, το γραφείο του FBI στο Φοίνιξ ανακοίνωσε αμοιβή 310.000 δολαρίων για πληροφορίες για τον εκτροχιασμό που θα οδηγήσουν στην σύλληψη των υπευθύνων. Η αμοιβή εξακολουθεί να εκκρεμεί από το 2022.
Δείτε επίσης
Εκτροχιασμός τρένου στη Νεβάδα (1939)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Καστέλο Τούρες
Το Καστέλο Τούρες ή Μπούργκ Τάουφερ, Κάστρο του Τούρες, (ιταλικά : Castello di Tures, γερμανικά : Burg Taufers), είναι κάστρο της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας. Βρίσκεται χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου στις Άλπεις στην κοιλάδα Πουστερίας στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Αρχικά ανήκε στους κύριους του Τάουφερ, αργότερα πέρασε στην δικαιοδοσία του μητροπολίτη του Μπρίξεν και από τον 15ο αιώνα μετατράπηκε σε οχυρωμένη κατοικία. Αργότερα έγινε ιδιοκτησία του κόμη του Τιρόλο, ακολούθησαν πολυάριθμοι ιδιοκτήτες έως το 1813. Τότε το κάστρο που βρισκόταν σε κακή κατάσταση πέρασε στην ιδιοκτησία του Ludwig Lobmeyr που το εξόπλισε με νέα έπιπλα και το συντήρησε. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στο κάστρο εγκαταστάθηκαν μοναχοί μέχρι το 1977 που αγοράστηκε από το Ινστιτούτο συντήρησις των κάστρων του Νοτίου Τιρόλο.
Το κάστρο που είναι διατηρημένο, έχει 64 δωμάτια από τα οποία τα 24 είναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένα από ξύλο, στο εκκλησάκι υπάρχουν τοιχογραφίες από την σχολή του Μιχαέλ Πασέρ. Μεγάλο ενδιαφέρoν έχουν οι καλοδιατηρημένη βιβλιοθήκη, το οπλοστάσιο , η αίθουσα του δικαστηρίου, η αίθουσα των πολιτικών αρχών ενώ διαθέτει και φυλακή.
Το κάστρο χρησιμοποιείται για συναυλίες κι εκθέσεις, ενώ επανειλημμένα χρησιμοποιήθηκε σε γυρίσματα ταινίας και τηλεοπτικών σειρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΤουρεςΚαστελο
Δήμος Μεθώνης Μεσσηνίας
Ο Δήμος Μεθώνης ήταν Δήμος του Νομού Μεσσηνίας, που συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων Κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε το 2010 με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος, ως Δημοτική Ενότητα Μεθώνης. Βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα του Νομού Μεσσηνίας, καταλάμβανε έκταση 97.202 στρεμμάτων και είχε πληθυσμό 2.638 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Έδρα του ήταν η Μεθώνη.
Χάρτης
<mapframe latitude="36.852703" longitude="21.828117" zoom="12" width="1000" height="470" align="center" />
Μεθωνης Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Σαν Πανκράτσιο (Ιταλία)
Το Σαν Πανκράτσιο (ιταλικά: San Pancrazio, ) ή Σανκτ Πάνκρατς (γερμανικά: Sankt Pankraz, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Δούρα Ευρωπός
μικρογραφία|Η Πύλη της Παλμύρας της οποίας η οικοδόμηση χρονολογείται από την εποχή των Σελευκιδών.
Η Δούρα Ευρωπός είναι αρχαία πόλη, στις όχθες του ποταμού Ευφράτη, στα σύνορα μεταξύ Μεσοποταμίας και Συρίας. Ιδρύθηκε, ως στρατιωτική αποικία, μετά το πέρας του Βαβυλωνιακού πολέμου (311-309 π.Χ.) από τον στρατηγό Νικάνορα (λογικά είναι το ίδιο πρόσωπο που ίδρυσε την Έδεσσα και την Αντιόχεια Μυγδονική) για λογαριασμό του κυρίου του Σελεύκου Α΄ Νικάτορος (358-281 π.Χ.), ενός εκ των βασιλικών φίλων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ονομασία Ευρωπός προέρχεται από την ομώνυμη πατρίδα του Σελεύκου στη Μακεδονία.
Το 253 ή 256 μ.Χ. καταστράφηκε από τους Πέρσες και σκεπάστηκε από την άμμο. Όταν, στις δεκαετίες 1920 - 1930, η αρχαιολογική σκαπάνη την επανέφερε στο φως ο Mikhail Rostovtzeff την είχε αποκαλέσει «Πομπηία της ερήμου». Η ανακάλυψή της έγινε τυχαία από το βρετανικά στρατεύματα το 1920.
Παλαιότερος οικισμός
Παλαιότερα ήκμαζε στο μέρος εκείνο ένας οικισμός ντόπιων. Αρχαιολογικά ευρήματα το 1987, έφεραν στο φως ασσυριακά και νεοασσυριακά όστρακα της 2ης-1ης χιλιετίας π.Χ. Επίσης ένα θραύσμα σφηνοειδούς γραφής του 1900 π.Χ. ήλθε στο φως στην ίδια περιοχή. Εκτενή αρχαιολογικά ευρήματα-της αγγειοπλαστικής, χαραγμένα και πήλινα δισκία χρονολογούνται από τη βαβυλωνιακή περίοδο. Αγροτικά προηγμένη, με εξελιγμένα συστήματα άρδευσης για τον έλεγχο των πλημμυρών και των εμπορικών δρόμων που τη συνδέουν με την πόλη Μάρι στην τρίτη και δεύτερη χιλιετία π.Χ., η τοποθεσία ήταν γνωστή τότε ως Δαμάρα.
Η μακεδονική επανίδρυση και η ελληνιστική περίοδος
Η Δούρα Ευρωπός ιδρύθηκε σαν αντιστάθμισμα για την επέκταση του Αντιγόνου Α΄ προς την κεντρική Μεσοποταμία, μαζί με τη Σελεύκεια και την Αντιόχεια Μυγδονική, πάνω σε εύφορο πεδίο, επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Ευφράτη στο σημερινό ύψωμα Salhiyé της Συρίας. Ο ίδιος ο Σέλευκος επέλεξε προσωπικά αυτήν τη θέση, πάνω σε ένα ευρύ ακρωτήριο που προστατευόταν από δύο φαράγγια και στις δύο πλευρές, που οδηγούσαν στον Ευφράτη, όπου ο ποταμός είχε διαβρωθεί δημιουργώντας ένα ανάχωμα με ύψος 40 με 90 μέτρα, εξυπηρετώντας έτσι ως φυσικό χώρο άμυνας. Υπάρχουν ωστόσο και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι κτίστηκε από τον Αντίοχο Α΄ Σωτήρα μεταξύ των ετών 294-292 π.Χ. όταν κυβερνούσε τις άνω σατραπείες.
Πιστεύεται ότι οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Μακεδόνες βετεράνοι –κυρίως παιδικοί φίλοι του Σελεύκου- που αναμείχθηκαν με εντοπίους Σημίτες. Κατά την Ελληνιστική περίοδο της πόλεως (309-113 π.Χ.) ονομαζόταν Ευρωπός και ο Σέλευκος λατρευόταν με τιμές θεού. Το ότι ο Σέλευκος υπήρξε ο ιδρυτής της πόλεως, αποδεικνύεται από ένα ανάγλυφο στον ναό του Διός Ολυμπίου Γάδ, όπου ο Σέλευκος στεφανώνεται από τον Νικάνορα μάλλον με την αραμαϊκή επιγραφή που γράφει το όνομά του. Επιπλέον σε έναν πάπυρο του 180 μ.Χ. που αναφερόταν στην πώληση ενός σκλάβου, αναφέρονται οι πρόγονοι θεοί Ζεύς και Απόλλων και ο Σέλευκος Νικάτωρ. Παράλληλα μια βάση ενός αγάλματος (χρονολογούμενο στην εποχή του Αντιόχου Γ΄) γράφει Σέλε[υκος] Νικάτ[ωρ], ενώ σε μια άλλη επιγραφή του 2 μ.Χ. που βρέθηκε στον ναό της Αρτέμιδος Ναναίας, υπάρχει μια αφιέρωση από τον Αβιδνέργλο προς τη θεά και τον αδερφό της Απόλλωνα με το προσωνύμιο Αρχηγοί. Αρχηγός όμως ήταν ο Απόλλων για τους Σελευκίδες.
Στην περίοδο αυτή η Ευρωπός έλεγχε την εμπορική οδό (που διέβαινε τον Ευφράτη) και που ένωνε την πρωτεύουσα Αντιόχεια με τη Σελεύκεια στον Τίγρη. Η πόλη οικοδομήθηκε με ιπποδάμειο πολεοδομικό ιστό, διέθετε ακρόπολη και βουλευτήριο. Στους Έλληνες αποίκους οι Σελευκίδες διέθεσαν καλλιεργήσιμες γαίες (κληρουχίες) στον Ευφράτη, καθώς και πολιτικά δικαιώματα, τα οποία εστερούντο οι εντόπιοι. Ωστόσο η συμβίωση Ελλήνων (Θρακών, Μακεδόνων και άλλων) με Σημίτες οδήγησε στον πολιτιστικό συγκρητισμό της πόλεως. Ένα έγγραφο για την πώληση ενός σκλάβου χρονολογούμενο τον 2ο αιώνα π.Χ. δίνει μια σαφή εικόνα για ελληνικές – και μάλιστα μακεδονικές- κληρουχίες στην Ευρωπό. Αυτό αποδεικνύεται από τα ονόματα που βρέθηκαν όπως ο Φίλιππος (υιός του Αμυνάνδρου του Ευρωπαίου), ο Αριστώναξ (υιός του Αρίστωνος του Ευρωπαίου), Αντίγονος, Κόνων και Ηλιόδωρος. Από διάφορα έγγραφα αποδεικνύεται ότι οι Έλληνες κληρούχοι καλλιεργούσαν στη γύρω περιοχή του Ευφράτη δημητριακά, αμπέλια και άλλα φρούτα, ενώ από την ελληνιστική περίοδο η πόλη χρησιμοποιούσε το μακεδονικό ημερολόγιο που διατηρήθηκε στη ρωμαϊκή και παρθική κατοχή.
Από την ελληνιστική ιστορία της πόλεως ελάχιστα μας είναι γνωστά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αμέσως μετά την ίδρυσή της προήχθη γρήγορα από μακεδονικό στρατιωτικό οικισμό σε μεγάλη πόλη. Ανήκε στη σατραπεία της Παραποταμίας (παρά τον Ευφράτη), της οποίας ήταν η έδρα. Στα χρόνια του Αντιόχου του Σωτήρος, η πόλη έκοψε τα πρώτα της χάλκινα νομίσματα (280-268 π.Χ.). Κατά την επανάσταση του Μόλωνος, η Ευρωπός έπεσε στα χέρια του στασιαστή σατράπη και απετέλεσε τα όρια της επικρατείας του (222 -220 π.Χ.), ώσπου ανακαταλήφθηκε από τις δυνάμεις του Αντιόχου Γ΄. Στα χρόνια του βασιλιά αυτού, σατράπης της περιοχής ήταν κατά τον Πολύβιο, κάποιος Διοκλής.
Αργότερα ο Αντίοχος Επιφανής έκτισε στην πόλη ναό του Δία Μεγίστου (173-163 π.Χ.). Τέλος η πόλη κυριεύθηκε από τους Πάρθους το 113 π.Χ.
Από το 165 μ.Χ. υπήρξε βάση των ρωμαϊκών στρατευμάτων στα ανατολικά σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εκείνη την περίοδο υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός της πόλης ήταν 10.000 έως 20.000 κάτοικοι και τα ρωμαϊκά στρατεύματα ήταν μερικές χιλιάδες.
Εγκαταλείφθηκε οριστικά, όταν καταστράφηκε το 253 ή 256 μ.Χ. από την περσική δυναστεία των Σασσανιδών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
(15504) 1999 RG33
Το (15504) 1999 RG33 είναι ένας δαμοκλοειδής αστεροειδής με περιήλιο μέσα στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών, και αφήλιο στις 16,6 ΑΜ, ανάμεσα στην τροχιά του Ουρανού και του Κρόνου. Ανακαλύφθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1999.
Προς το παρόν βρίσκεται σε απόσταση 16,2 ΑΜ από τον Ήλιο.
Με βάση το φάσμα του (BR=1,23) έχει γκρι χρώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1999 RG33
Ατμοσφαιρικό μεθάνιο
thumb|right|Συγκεντρώσεις μεθανίου 1987-2011. thumb|right|250px|Επίπεδα συγκεντρώσεων μεθανίου (πράσινη καμπύλη) για 420.000 έτη. Τα δεδομένα προήλθαν από την επεξεργασία «πυρήνων πάγου» από τη [[Βάση Βοστόκ (Ανταρκτική)|Βάση Βοστόκ της Ανταρκτικής. Η περίοδος του παρόντος βρίσκεται στα αριστερά του γραφήματος.]]
Ατμοσφαιρικό μεθάνιο (αγγλικά atmospheric methane) είναι το μεθάνιο που βρίσκεται στην ατμόσφαιρα της Γης. Το επίπεδο συγκέντρωσης του μεθανίου στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μας έχουν ενδιαφέρον γιατί το μεθάνιο έχει σημαντική επίπτωση στην κλιματική αλλαγή, ως ένα από τα σημαντικότερα αέρια θερμοκηπίου στη Γη. Το δυναμικό παγκόσμιας θέρμανσης των 100 ετών του μεθανίου είναι 29, δηλαδή σε μια χρονική περίοδο 100 ετών το μεθάνιο παγιδεύει 29 φορές περισσότερη θερμότητα ανά μονάδα μάζας σε σύγκριση με το διοξείδιο του άνθρακα (CO2). Τα επίπεδα μέσης παγκόσμιας συγκέντρωσης του μεθανίου από 722 ppb που ήταν κατά τη προβιομηχανική εποχή αυξήθηκαν σε 1800 ppb το 2011, που είναι η υψηλότερη τιμή συγκέντρωσης μεθανίου στην ατμόσφαιρα της Γης εδώ και τουλάχιστον 800.000 χρόνια. Η μέση συγκέντρωση του μεθανίου στην ατμόσφαιρα της Γης είναι υψηλότερη στο Βόρειο Ημισφαίριο γιατί εκεί βρίσκονται οι περισσότερες πηγές έκλυσης μεθανίου (φυσικές και ανθρωπογενείς), αφού αυτό το ημισφαίριο της Γης περιέχει μεγαλύτερο ποσοστό ξηράς. Η μέση συγκέντρωση του μεθανίου στην ατμόσφαιρα της Γης μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια του έτους, με ελάχιστη τιμή κατά το τέλος του Καλοκαιριού, λόγω της αυξημένης φωτοχημικής καταστροφής του μεθανίου κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, που συνδυάζει αυξημένη ηλιακή ακτινοβολία και υγρασία.
Νωρίς στην ιστορία του πλανήτη μας, πριν περίπου 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια, η μέση συγκέντρωση του μεθανίου στην ατμόσφαιρα ήταν περίπου κατά 1.000 φορές μεγαλύτερη από τη σημερινή. Το μεθάνιο αυτό προερχόταν από την αυξημένη (τότε) ηφαιστεική δραστηριότητα του πλανήτη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εμφανίστηκαν οι πρώιμες μορφές ζωής στη Γη. Αρχικά, αρχαία βακτήρια πρόσθεσαν και άλλο μεθάνιο στην ατμόσφαιρα, μετατρέποντας διοξείδιο του άνθρακα και υδρογόνο (που επίσης περιείχε η τότε ατμόσφαιρα) σε μεθάνιο και νερό. Το οξυγόνο έγινε κύριο συστατικό της ατμόσφαιρας της Γης αρκετά αργότερα από το αναφερόμενο χρονικό σημείο, δηλαδή αφού εμφανίστηκαν και εξελίχθηκαν φωτοσυνθετικοί οργανισμοί στη Γη. Χωρίς την παρουσία οξυγόνου, το μεθάνιο μπορούσε να μείνει άθικτο για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα στην ατμόσφαιρα, σε σύγκριση με τον παρόντα χρόνο.
Το μεθάνιο σχηματίστηκε κοντά στην επιφάνεια, και μεταφέρθηκε ως τη στρατόσφαιρα με ανερχόμενα ρεύματα αέρα στις τροπικές περιοχές. Η ανεξέλεγκτη αύξηση της συγκέντρωσης του μεθανίου στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μας τείνει να περιοριστεί με φυσικούς μηχανισμούς, αλλά η αλόγιστη ανθρωπογενής παρέμβαση έχει αναστατώσει τους μηχανισμούς αυτούς. Το μεθάνιο στην ατμόσφαιρα της Γης αντιδρά με το οξυγόνο και ελεύθερες ρίζες υδροξυλίου, που σχηματίζονται από οξυγόνο μονής κατάστασης και υδρατμούς.
Το μεθάνιο ως αέριο θερμοκηπίου
Το μεθάνιο στην ατμόσφαιρα της Γης είναι σημαντικό αέριο του θερμοκηπίου, με δυναμικό παγκόσμιας θέρμανσης των 100 ετών 34. Αυτό σημαίνει ότι η μια συγκεκριμένη μάζα μεθανίου που εκλύεται στην ατμόσφαιρα επιδρά στο «φαινόμενο του θερμοκηπίου» του πλανήτη μας 34 φορές περισσότερο από ίση μάζα διοξειδίου του άνθρακα, με την επίδραση υπολογισμένη στη χρονική περίοδο των επόμενων 100 ετών. Το μεθάνιο έχει σχετικά μεγαλύτερη επίδραση σε σύντομη χρονική περίοδο, γιατί έχει ημιζωή 7 ετών στην ατμόσφαιρα της Γης, ενώ το διοξείδιο του άνθρακα έχει σχετικά μικρότερη επίδραση (κατά μάζα), αλλά επιδρά για μακρύτερη χρονική περίοδο, δηλαδή πάνω από 100 έτη. Εξαιτίας αυτής της διαφοράς, το δυναμικό παγκόσμιας θέρμανσης των 20 ετών για το μεθάνιο είναι 86. Η συγκέντρωση του μεθανίου έχει αυξηθεί από το 1750 κατά περίπου 150%, και η συνολική επίδρασή του στο παγκόσμιο κλίμα είναι της τάξης του 20% σε σύγκριση με το σύνολο των υπόλοιπων (και συνήθως πιο) μακρόβιων αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μας. Συνήθως το πλεόνασμα του μεθανίου από χωματερές και άλλους φυσικούς παραγωγούς μεθανίου καίγεται, οπότε εκλύεται στην ατμόσφαιρα διοξείδιο του άνθρακα αντί μεθανίου, γιατί το μεθάνιο είναι πιο αποτελεσματικό αέριο θερμοκηπίου από το διοξείδιο του άνθρακα. Τελευταία, το μεθάνιο που εκλύεται από ανθρακωρυχεία μετατρέπεται επιτυχώς σε ηλεκτρική ενέργεια (μέσω καύσης του σε γεννήτριες).
Παγκόσμιος κύκλος μεθανίου
1. Μόνιμα παγωμένο έδαφος (permafrost), παγετώνες, και πυρήνες πάγου (ice cores): Πηγές που εκλύουν με αργό ρυθμό μεθάνιο, όταν η παγκόσμια θερμοκρασία αυξάνει. Το μεθάνιο που περιέχουν που παγιδεύθηκε στο παρελθόν, σε παγωμένα περιβάλλοντα.
2. Υγρότοποι: Αρκετά θερμές θερμοκρασίες και υγρά περιβάλλοντα είναι ιδανικά για μεθανογένεση.
3. Πυρκαγιές: Η μαζική (ατελής) καύση οργανικής ύλης εκλύει μεθάνιο στην ατμόσφαιρα
4. Οριζώνες: Στους θερμότερους και πιο υγρούς οριζώνες παράγεται και εκλύεται περισσότερο μεθάνιο.
5. Ζώα: Αρκετά ζώα περιέχουν στα έντερά τους συμβιωτικούς μικροοργανισμούς που βοηθούν στη μερική πέψη δύσπεπτων τροφών, παράγοντας και εκλύοντας μεθάνιο ως παραπροϊόν αυτής της διεργασίας.
6. Φυτά: Ενώ το μεθάνιο μπορεί να καταναλωθει στο έδαφος πριν εκλυθεί στην ατμόσφαιρα, τα φυτά επιτρέπουν σε αυτό απευθείας ταξείδι από τις ρίζες της και διαμέσου των φύλλων τους στην ατμόσφαιρα. Επίσης, μερικά φυτά μπορούν και παράγουν απευθείας μεθάνιο.
7. Χωματερές: Η διασπούμενη οργανική ύλη και οι αναερόβιες συνθήκες διάσπασης στις χωματερές τις καθιστά σημαντικές πηγές παραγωγής και έκλυσης μεθανίου.
8. Αποχέτευση: Αναερόβιες μέθοδοι διαχείρισης οργανικών υγρών αποβλήτων μέσα σε νερό καταλήγουν στην παραγωγή και έκλυση μεθανίου.
9. Ρίζες υδροξυλίου: Οι ρίζες υδροξυλίου στην ατμόσφαιρα αποτελούν το μεγαλύτερο καταστροφέα και καταβυθιστή για το ατμοσφαιρικό μεθάνιο (το μετατρέπουν σε μεθανόλη), καθώς και μια από τις πιο σημαντικές πηγές παραγωγής υδρατμών στην ανώτερη ατμόσφαιρα.
10. Ρίζες ατομικού χλωρίου: Οι ελεύθερεε ρίζες ατομικού χλωρίου στην ατμόσφαιρα επίσης αντιδρούν με το μεθάνιο.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Αλκάνια Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Ατμοσφαιρική ρύπανση
Λουμπάνγκο
Το Λουμπάνγκο (Lubango), παλαιότερα γνωστό ως Σα ντα Μπαντέιρα (Sá da Bandeira), είναι δήμος στην Ανγκόλα, πρωτεύουσα της επαρχίας Ουίλα, με πληθυσμό 776.249 κατοίκους (απογραφή 2014). Το κέντρο της πόλης έχει πληθυσμό 600.751 κατοίκους (απογραφή 2014) καθιστώντας τη τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Ανγκόλα μετά την πρωτεύουσα Λουάντα.
Πορτογαλική διοίκηση
αριστερά|μικρογραφία|Φαράγγι στο Λουμπάνγκο. Το 1882 περίπου χίλιοι Πορτογάλοι έποικοι ήρθαν από το νησί της Μαδέρας στην περιοχή του σημερινού Λουμπάνγκο, στην Ανγκόλα. Αυτοί οι Πορτογάλοι αγρότες ανέπτυξαν με επιτυχία ολόκληρη την περιοχή και ίδρυσαν τον οικισμό. Η πόλη, που ιδρύθηκε αρχικά το 1885 για να εξυπηρετήσει τους εποίκους από τα νησιά της Μαδέρας, βρίσκεται σε υψόμετρο 1.760 μέτρων σε μια κοιλάδα του οροπεδίου Ουίλα και περιβάλλεται από δάσος που απλώνεται στις πλαγιές των βουνών.
Μέχρι το 1910 υπήρχαν πάνω από 1.700 Πορτογάλοι που ζούσαν στον οικισμό, ο οποίος άρχισε να αναφέρεται ως «Λουμπάνγκο». Μέχρι το 1923, ο σιδηρόδρομος της Μοσάμεντες είχε συνδέσει τον οικισμό με την πόλη Μοσάμεντες στην ακτή. Η πορτογαλική κυβέρνηση την όρισε πόλη και τη μετονόμασε «Σα ντα Μπαντέιρα», προς τιμήν του Μπερνάρντο ντε Σα, 1ο Μαρκήσιο του Σα ντα Μπαντέιρα. Θεωρούνταν το κύριο κέντρο του πορτογαλικού αποικισμού και χτίστηκε με βάση το πορτογαλικό αρχιτεκτονικό ύφος, με καθεδρικό ναό, αγορά, βιομηχανίες και δευτεροβάθμιο σχολείο και, όπως και κάθε πορτογαλική πόλη στην ηπειρωτική χώρα ή σε αποικία, διέθετε πορτογαλικό δημαρχείο, νοσοκομείο και ταχυδρομείο, μαζί με τράπεζες (κυρίως τη Banco Nacional Ultramarino - BNU), ασφαλιστικές και άλλες υπηρεσίες. Η πόλη αναπτύχθηκε ως σημαντικό κέντρο γεωργίας και μεταφορών, με το δικό του αεροδρόμιο και σιδηροδρομικό σταθμό, καθώς και σημαντικές εγκαταστάσεις συντήρησης και επισκευής για αυτά.
Αρκετοί Μπάστερ (τέκνα με καταγωγή από την Αφρική και την ολλανδική αποικία του Ακρωτηρίου) μετανάστευσαν από τη Ναμίμπια στην Ανγκόλα και εγκαταστάθηκαν στο Λουμπάνγκο, όπου έγιναν γνωστοί ως Ουιβάμο. Πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Ναμίμπια μεταξύ 1928 και 1930 από λευκούς Νοτιοαφρικανούς.
Μετά την ανεξαρτησία
Μετά την ανεξαρτησία της Ανγκόλας από την Πορτογαλία λόγω των γεγονότων της Επανάστασης των Γαρυφάλλων στις 25 Απριλίου 1974 στη Λισαβόνα, η πόλη μετονομάστηκε και πάλι σε Λουμπάνγκο. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας (1975-2002), το Λουμπάνγκο χρησίμευσε ως σημαντική βάση στρατευμάτων από την Κούβα, της κυβέρνησης αλλά και του νοτιοαφρικανικού κόμματος SWAPO. Η κάποτε ακμάζουσα οικονομία κατέρρευσε.
Οικονομία
Η οικονομία του Λουμπάνγκο βασίζεται στη γεωργία, ειδικά σε προϊόντα κρέατος, δημητριακά, σιζάλ, καπνά, φρούτα και λαχανικά που παράγονται στη γύρω εύφορη περιοχή. Οι βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων, βυρσοδεψίας και καταναλωτικών αγαθών κυριαρχούν στον βιομηχανικό τομέα.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται από τον Σιδηρόδρομο του Μοσάμεντες, γνωστό ως CFM. Βρίσκεται στη διασταύρωση για τον σιδηροδρομικό κλάδο προς Τσιάνγκε. Επίσης, η πόλη εξυπηρετείται από ταξί (κυρίως κοινόχρηστα) που λειτουργούν σε κύκλους γύρω από την πόλη.
Εκπαίδευση
Η πόλη διαθέτει πορτογαλικό διεθνές σχολείο, το Escola Portuguesa do Lubango (Πορτογαλική Σχολή του Λουμπάνγκο), και το Instituto Superior Politécnico Gregório Semedo ( Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Γκρεγόριο Σεμέντο) που προσφέρει μαθήματα πτυχίου σε διάφορους κλάδους.
Κλίμα
Με υψόμετρο 1.760 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το Λουμπάνγκο είναι μία από τις υψηλότερες τοποθεσίες στην Ανγκόλα. Η πόλη έχει υποτροπικό κλίμα υψιπέδου (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cwb). Το κλίμα είναι θερμό και υγρό κατά τη διάρκεια της ημέρας και δροσερό έως κρύο τη νύχτα, η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 18,6 °C, αν και υπάρχουν ακραίες τιμές από 0 έως 34,4 °C. Ο Ιούνιος και ο Ιούλιος είναι ψυχροί όταν υπάρχουν ισχυροί παγετοί, αν και αυτό είναι σπάνιο. Οι εντονότερες βροχοπτώσεις είναι μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου και οι θερμότεροι μήνες είναι ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Κουρούπα
Η Κουρούπα είναι βουνό στη δυτική Κρήτη και συγκεκριμένα στο νοτιοδυτικό Ρέθυμνο. Το υψόμετρο της κορυφής Κουρούπα είναι τα 1.001 μ. (984μ. σύμφωνα με τη γεωγραφική υπηρεσία στρατού). Επίσης στο βουνό υπάρχουν οι κορυφές Κορακιάς στα 736μ. που ήταν Μινωϊκός τόπος λατρείας απο τα αρχαία χρόνια και η Κυριμιανού στα 805μ. που ήταν οικισμός των αρχαίων Κρητών ανάμεσα στο 12ο και στον 8ο αιώνα π.Χ.
Ο ορεινός όγκος των Λευκών Ορέων εκτείνεται και ανατολικότερα απο τα Σφακιά, στα νότια του Νομού Ρεθύμνης, δημιουργώντας μια μικρή οροσειρά παράλληλη προς την παράλια ζώνη του νομού που συμπεριλαμβάνει τις κύριες κορυφές Κρυονερίτη και Κουρούπα. Στα νοτιοανατολικά του βουνού βρίσκεται το γνωστό Κουρταλιώτικο φαράγγι και στα βορειοδυτικά το Φαράγγι του Κοτσυφού. Στη κορυφή της Κουρούπας βρίσκεται μία κεραία τηλεπικοινωνιών και ο σύγχρονος ναός του Αγίου Πνεύματος (Δευτέρα της Πεντηκοστής), που κτίστηκε σε αντικατάσταση του παλαιού ομώνυμου ναού, που βρίσκεται λίγα μέτρα μακρύτερα, μισογκρεμισμένος. Η κορυφή είναι προσβάσιμη από δύο χωματόδρομους οι οποίοι στα μισά της διαδρομής ενώνουν μεταξύ τους. Ο ένας ξεκινάει από το χωριό Ατσιπάδες στη βόρεια πλευρά του βουνού και ο άλλος λίγο πιο χαμηλά απο το χωριο Κοξαρέ επίσης στη βόρεια πλευρά του βουνού. Στη νότια πλευρά βρίσκονται τα χωριά Ασώματος, Μαριού και Μύρθιος ενώ στη βορειοδυτική ο οικισμός Κάνεβος. Απο τη κορυφή ο επισκέπτης έχει θέα προς το Λιβυκό πέλαγος, όλο το νότιο Ρέθυμνο και τα Σφακιά.
Η περιοχή αυτή στα νότια παράλια του Νομού Ρεθύμνου, είναι πολύ σημαντική για τη διατήρηση του Γυπαετού αφού εδώ αναπαράγεται ένα από τα τέσσερα τελευταία αναπαραγωγικά ζευγάρια τόσο της Κρήτης όσο και των Βαλκανίων. Εδώ βρίσκουν εξάλλου καταφύγιο κι άλλα είδη προτεραιότητας όπως τα Όρνια (15 αναπαραγωγικά ζευγάρια), ο Χρυσαετός (ένα ζευγάρι) και ο Σπιζαετός (ένα ζευγάρι). Η σημασία της περιοχής για τα αρπακτικά εξηγείται κι από τη γεωγραφική της θέση αφού η Κουρούπα είναι συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα βουνά των Λευκών Ορέων (ως τελευταίο παρακλάδι στο Ν. Ρεθύμνης) και εκείνων της Κεντρικής και ΝοτιοΑνατολικής Κρήτης (Ψηλορείτης και Κέδρος).
Κατηγορία:Βουνά της Κρήτης
Καρίτσα Καρδίτσας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Καρίτσα
Η Καρίτσα είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.180 μέτρα στις πλαγιές των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Η Καρίτσα ανήκει στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 56 κάτοικοι. Αναφέρεται επίσημα το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ελλοπίας που ανήκε στο νομό Ακαρνανίας και Αιτωλίας . Από την Καρίτσα κατάγεται ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Βασίλης Τσιλίκας αλλά και σπουδαίοι αθλητές όπως ο Κώστας Μίσσας και ο Ηλίας Μίσσας.
Τοπική Κοινότητα Καρίτσης Δολόπων
Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα, με 134 κατοίκους συνολικά. Σε αυτήν περιλαμβάνεται, εκτός της Καρίτσας που αποτελεί έδρα της, και οι οικισμοί και χωριά Αγία Μαρίνα (44 κάτοικοι), Αγία Παρασκευή (6 κάτοικοι), Λογγά (4 κάτοικοι), Μέγα Ρεύμα (5 κάτοικοι), Πετρωτό (1 κάτοικος) και Ραφήνα (18 κάτοικοι).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Νικόλαος Δράμαλης
Ο Νικόλαος Δράμαλης ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την περιοχή της Δράμας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Δράμαλης γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην περιοχή Δράμας. Συμμετείχε με το σώμα του στις μάχες του 1821 στην Κεντρική Μακεδονία υπό τον Εμμανουήλ Παπά. Μετά την αποτυχία των επαναστατών εκεί, κατέβηκε στη νότια Ελλάδα όπου συμμετείχε με το σώμα του σε πολλές μάχες. Από την πολεμική του δράση τραυματίστηκε αρκετές φορές. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο και μετά τη δημιουργία του τακτικού στρατού, κατατάχτηκε στη Β΄ τάξη υπαξιωματικών. Εκεί έλαβε και επισήμως το επώνυμο "Δράμαλης", δηλωτικό της καταγωγής του. Επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828 - 1831) προήχθη σε αξιωματικό. Το 1831 μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, ο Νικόλαος Δράμαλης μαζί με τους αξιωματικούς που υπηρετούσαν τότε στην εθνική φρουρά, Δ. Πανά, Γ. Π. Φαρμάκη, Πηνειό, Βασίλειο Αθανασίου, Αναστάσιο Βούλγαρη, Β. Μπούσγο, Τριανταφυλλίνα και Γ. Καλατζή συντάχθηκαν με την αντικυβερνητική πλευρά που είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση τελικά του Αυγ. Καποδίστρια στις 23 Μαρτίου του 1832.
Αναφορές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Ιστορία της Δράμας Κατηγορία:Δράμα (πόλη)
In the Absence of Pink
In the Absence of Pink ή Knebworth '85 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου διπλού δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, ο οποίος κυκλοφόρησε to 1991 από την "Connoisseur" και επανεκδόθηκε στις 30 Ιουνίου του 1998, από την ίδια εταιρεία. Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε από το ραδιόφωνο του "BBC" στις 22 Ιουνίου του 1985, κατά τη διάρκεια της περιοδείας του συγκροτήματος για την προώθηση του δίσκου "Perfect Strangers". Η εν λόγω συναυλία είναι η μοναδική που έδωσε το συγκρότημα επί βρετανικού εδάφους μέχρι την περιοδεία για τον επόμενο δίσκο, "The House of Blue Light", όταν και έπαιξαν στο στάδιο Γουέμπλεϊ στις 3 Μαρτίου του 1987.
Οι Deep Purple εμφανίστηκαν σε αυτό το φεστιβάλ σαν πρώτο όνομα, ενώ πριν από αυτούς στη σκηνή ανέβηκαν συγκροτήματα όπως οι Scorpions, UFO, Meatloaf, κ.α.. Τη συναυλία παρακολούθησαν 80.000 φίλοι του συγκροτήματος υπό συνεχή βροχή και ο δίσκος πήρε την ονομασία του από την ατάκα του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν, "What we all need now is a tremendous amount of pink. But, in the absence of pink, here's some blues" (Αυτό που όλοι χρειαζόμαστε είναι μία μεγάλη δόση από ροζ. Αλλά στην απουσία του ροζ, ορίστε λίγα μπλουζ).
Τα μέλη των Deep Purple
Το In the Absence of Pink ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1991
Ναβαρίνον ΙΙΙ (φρεγάτα)
thumb|right|300px|Η Φρεγάτα Ναβαρίνο F-461 Η φρεγάτα Ναβαρίνο ΙΙΙ είναι μια από τις κύριες μονάδες επιφανείας του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, με το χαρακτηριστικό αριθμό F-461. Είναι φρεγάτα τύπου 'S', όμοια με τις φρεγάτες ‘Αιγαίον IV’ και ‘Αδρίας III’
Δράση
Η φρεγάτα Ναβαρίνο ΙΙΙ, καθελκύστηκε στο Ναυπηγείο 'Koninlijke Maatschappij de Shelde' (Royal Shelde) στο Vlissingen της Ολλανδίας την 13η Ιουλίου 1978, σε εκτέλεση παραγγελίας του Βασιλικού Ναυτικού της χώρας. Εντάχθηκε στο Ολλανδικό Ναυτικό στις 24 Απριλίου 1980, με την ονομασία Van Kinsbergen f809).
Χαρακτηριστικά
Όπως όλες οι φρεγάτες τύπου S, η φρεγάτα ΝΑΒΑΡΙΝΟ έχει ολικό μήκος 130μ., μέγιστο πλάτος 14,6 και μέγιστο βύθισμα 6μ. Με πλήρες φορτίο, το σκάφος έχει εκτόπισμα 3.600 τόνων. Την κίνηση εξασφαλίζουν 2 κινητήρες Rolls Royce OLYMPUS (56.800 HΡ) και δύο κινητήρες Rolls Royce TYNE 10, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται μέγιστη ταχύτητα 30 κόμβων (αν και η συνήθης επιχειρησιακή ταχύτητα είναι 20 κόμβοι). Στη φρεγάτα υπάρχει υποδομή για την ενδιαίτηση 198 ατόμων. Η φρεγάτα ΝΑΒΑΡΙΝΟ δύναται να πλήξει εγγείς στόχους επιφανείας με το πυροβόλο 76 χιλιοστών (ΟΤΟ ΜΕLARA), και απομακρυσμένες μονάδες επιφανείας με κατευθυνόμενα βλήματα HARPOON (δύο συστοιχίες των τεσσάρων βλημάτων). Η αντιαεροπορική άμυνα της φρεγάτας εξασφαλίζεται με το σύστημα κατευθυνομένων βλημάτων SEA SPARROW. Επίσης η φρεγάτα είναι σε θέση να αναλάβει ανθυποβρυχιακές αποστολές χρησιμοποιώντας τορπίλες 324 χιλιοστών. Για την άμυνα του σκάφους, διατίθεται σύστημα ηλεκτρονικών αντίμετρων (SUPER R.B.O.C.) και πυροβόλο Phalanx Mk15 CIWS 20 χιλιοστών. Τέλος, το πλοίο δύναται να μεταφέρει δύο ελικόπτερα και να τα χρησιμοποιεί εναλλάξ ή ταυτόχρονα σε διάφορες αποστολές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές φρεγάτες
Μέγαρο Ψύχα
Ανάμεσα στις ιδιωτικές αυτές κατοικίες πλούσιων προσωπικοτήτων της εποχής ξεχωρίζουν το Μέγαρο Νικολάου Ψύχα (Αιγυπτιακή Πρεσβεία), το Μέγαρο Καρόλου Μέρλιν (Γαλλική Πρεσβεία), το Μέγαρο Ανδρέα Συγγρού (Υπουργείο Εξωτερικών), το Μέγαρο Στέφανου Ψύχα (Ιταλική Πρεσβεία), το Μέγαρο Ράλλη-Σκαραμαγκά (κατεδαφισμένο, όπου βρίσκεται σήμερα το Υπουργείο Εσωτερικών), το Μέγαρο Χαροκόπου (Μουσείο Μπενάκη) και άλλα.
Το Μέγαρο Ψύχα ανήκε στον εύπορο τραπεζίτη Στέφανο Ψύχα, ο οποίος ανέθεσε στο διάσημο Γερμανό αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλλερ (Ernst Ziller, 1837 - 1923) τη σχεδίαση της ιδιωτικής κατοικίας του απέναντι από τα Βασιλικά Ανάκτορα. Το μέγαρο αυτό του Τσίλλερ οικοδομήθηκε περί το 1885.
Στο Μέγαρο Ψύχα κατοίκησε το 1902 ο Έλληνας πρίγκιπας Νικόλαος (1872 - 1938), τριτότοκος γιος του βασιλιά Γεωργίου Α', μετά το γάμο του με τη μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας Ελένη Βλαδιμήροβνα. Ήταν γνωστό τότε με την ονομασία «μικρό παλάτι» (Petit Palais).
Μετά την παραίτηση του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' (1922) και τον εκπατρισμό του πρίγκιπα Νικολάου στην Ευρώπη, το Μέγαρο Ψύχα μισθώθηκε από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία ως ξεχωριστό παράρτημά του με ετήσιο ενοίκιο 4.000 λίρες. Το κτίριο φιλοξενούσε 60 κλίνες και υπολογίζεται ότι το έτος 1924 φιλοξένησε 3.320 ταξιδιώτες. Το 1933 συγχωνεύθηκε με την Μεγάλη Βρετάννια και λίγα χρόνια αργότερα έκλεισε για να στεγάσει την Πρεσβεία της Νορβηγίας και εν συνεχεία την ιταλική πρεσβεία, η οποία βρίσκεται ακόμα και σήμερα.
Το Μέγαρο Ψύχα αποτελεί κτίσμα υψηλής αισθητικής και ανήκει στα έργα της ώριμης αρχιτεκτονικής περιόδου του Τσίλλερ. Το νεοκλασικό πρόστωο της εισόδου του, τυπικό δείγμα αριστοτεχνικής σχεδίασης του Γερμανού αρχιτέκτονα, συνδυάζει τον ιωνικό ρυθμό στους κίονες του ισογείου, ενώ οι κίονες στον επάνω όροφο ακολουθούν τον κορινθιακό ρυθμό.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας
Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή (franchise)
Police Academy (γνωστό στην Ελλάδα ως Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή) είναι ένα franchise κωμικών ταινιών της Warner Bros., που αποτελείται από επτά μεγάλου μήκους ταινίες, καθώς και δύο τηλεοπτικές σειρές. Το franchise ξεκίνησε το 1984, με την κυκλοφορία της ταινίας Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή και τελείωσε το 1994 (η μόνη ταινία μετά τα 80s), με το Mission to Moscow. Η ιστορία της σειράς ταινιών ξεκινάει σε μία ανώνυμη πόλη των ΗΠΑ, όπου η Αστυνομία συγκεντρώνει νεοσύλλεκτους, μετά από προτροπή της δημάρχου. Οι ετερόκλητοι χαρακτήρες της ταινίας, τόσο οι μαθητές, όσο και οι καθηγητές, είναι εκκεντρικοί. Ο βασικός ήρωας της σειράς είναι ο Carey Mahoney, ο οποίος αναγκάστηκε να μπει στην Ακαδημία, για να μην πάει φυλακή.
Γενικά, όλο το franchise αποτελείται από ένα εύκολο-χιούμορ, βασισμένο σε χαρακτηρισμούς γνωρισμάτων και σωματική κωμωδία. Όπως άλλες παρόμοιες κωμικές δουλειές, έτσι κι αυτή, ως θέμα της έχει ετερόκλητους χαρακτήρες, οι οποίοι δεν τα πάνε καλά στη ζωή τους και μέσα από στερεότυπα, προσπαθούν να εξιλεωθούν, πετυχαίνοντας κάτι. Τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία από τις ταινίες την είχε η πρώτη, η οποία εισέπραξε σχεδόν 150 εκατομμύρια δολάρια, κανέναν σίκουελ δεν κατάφερε να τη φτάσει, αλλά το αντίθετο, είχαν πτωτική πορεία. Τα σίκουελ, επίσης, δεν έλαβαν θετικές κριτικές. Πολλές φορές, το εν λόγω franchise παραλληλίζεται με το βρετανικό Carry On (franchise), διαθέτοντας ίδιο στυλ χιούμορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Franchises της Warner Bros. Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων Κατηγορία:Αμερικανικές σειρές ταινιών
Lacrimosa
Ο όρος Lacrimosa (λατινική λέξη που σημαίνει πλήρης δακρύων, θρήνου) μπορεί να αναφέρεται:
NF-Board
Η NF-Board (γαλλικά: Nouvelle Fédération-Board - NFB) ανεπίσημα Μη-ΦΙΦΑ-Συμβούλιο (Non-FIFA-Board), είναι μια ποδοσφαιρική ομοσπονδία που ιδρύθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2003. Αποτελείται από ομάδες που εκπροσωπούν έθνη, εξαρτημένα ή μη αναγνωρισμένα κράτη, μειονότητες, λαούς δίχως κράτος, των περιφερειών και μικροέθνη, οι οποίες δεν είναι μέλη της ΦΙΦΑ. Η NFB επιδιώκει να συνεργαστεί με τη FIFA ως μια προσωρινή οργάνωση εθνικών ποδοσφαιρικών ομάδων πριν την ένταξή τους στη FIFA. Ιδρυτής και σημερινός Γενικός Γραμματέας της NF-Board είναι ο Λουκ Μισόν, ένας δικηγόρος ο οποίος εκπροσώπησε τον βέλγο ποδοσφαιριστή Ζαν-Μαρκ Μποσμάν σε μια υπόθεση που οδήγησε στην Aπόφαση Μποσμάν.
Η NFB διοργανώνει αγώνες μεταξύ ομάδων μελών της, δηλώνοντας την πεποίθησή τους ότι ο καθένας έχει το "δικαίωμα να παίζει ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο". Διοργανώνει επίσης το Παγκόσμιο Κύπελλο VIVA το οποίο πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 2006, στην Οξιτανία.
Σιδάδε Βέλια
Η Σιδάδε Βέλια (πορτογαλικά: Cidade Velha, Παλιά Πόλη) ή απλά Σιδάδι (Cidadi) είναι ένα χωριό του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο. Έχει πληθυσμό 2.148 κατοίκων (1990). Από το 2009 είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
NF-Board
Τον Ιούλιο του 2007 η NFB επικύρωσε επίσημα το πρώτο μέλος της συνομοσπονδίας, το Νοτιοαμερικανικό Συμβούλιο των Νέων Ομοσπονδιών Ποδοσφαίρου (CSANF), η οποία αντιπροσωπεύει τις Μη-ΦΙΦΑ ομάδες στη Νότια Αμερική και εδρεύει στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Η Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Νέων Ομοσπονδιών Ποδοσφαίρου (CENF), είχε ως στόχο να αντιπροσωπεύει τις Μη-ΦΙΦΑ ομάδες στην Ευρώπη ήταν σε συζητήσεις για να προσχωρίσει στην ΝΦΜ, αλλά διαλύθηκε το 2009.
Σιδάδε Βέλια
Η Σιδάδε Βέλια είναι η παλαιότερη πόλη στο Πράσινο Ακρωτήριο και χρησιμοποιούταν ως πρωτεύουσά του. Η πόλη αρχικά ονομαζόταν Ριμπέιρα Γκράντε, αλλά μετονομάστηκε τον 18ο αιώνα σε Σιδάδε Βέλια για να μην συγχέεται με τη Ριμπέιρα Γκράντε, η οποία βρίσκεται σε άλλο νησί. Η πόλη έχει διατηρήσει την αρχική της πολεοδομία, ένα βασιλικό οχυρό και ένα μαρμάρινο κίονα του 16ου αιώνα στη πλατεία Πιλόρι.
NF-Board
Η NFB διοργάνωσε το 5ο της Παγκόσμιο Κύπελλο VIVA τον Ιούνιο του 2012, το οποίο φιλοξενήθηκε από το Κουρδιστάν. Έλαβαν μέρος 9 εθνικές ομάδες, γεγονός το οποίο αποτέλεσε ρεκόρ για τη διοργάνωση, με τους γηπεδούχους να κερδίζουν τη Βόρεια Κύπρο με 2-1 στον τελικό, μπροστά σε 22.000 θεατές. Το Παγκόσμιο Κύπελλο VIVA 2012 θεωρήθηκε η πιο επιτυχημένη και ανταγωνιστική με βάση τις μέχρι τότε διοργανώσεις.
Σιδάδε Βέλια
Γεωγραφία
Η Σιδάδε Βέλια βρίσκεται νότια του νησιού Σαντιάγο, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από τη σημερινή πρωτεύουσα Πράια. Βρίσκεται νότια της Σαλινέιρο και νοτιοανατολικά της Πόρτο Γκουβέισα. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 14°55′Β 23°36′Δ.
Εξαίτιας της γεωγραφικής θέσης των νησιών, η περιοχή έχει τόσο τροπικό, όσο και εύκρατο κλίμα, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε ώστε να γίνει ο εκλιματισμός διαφόρων ειδών φυτών σε άλλες συνθήκες. Στην κοιλάδα που καταλήγει στην κωμόπολη δοκιμάστηκαν διάφοροι τρόποι καλλιέργειας της γης.
NF-Board
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:NF-Board
Σιδάδε Βέλια
Ιστορία
Η πόλη είχε μεγάλο πλούτο που συγκεντρωνόταν σε μικρό χώρο και γι' αυτό προστατευόταν από ένα σύστημα τειχών και οχυρών. Το 1590 ολοκληρώθηκε το βασιλικό οχυρό Σάο Φελίπε, ένα από τα ισχυρότερα της εποχής του. Η κυριαρχία στις θάλασσες των Πορτογάλων και των Ισπανών άλλαξε στον 17ο αιώνα με την αύξηση της δύναμης της Γαλλίας και της Αγγλίας. Η πόλη λεηλατήθηκε το 1712 από Γάλλους κουρσάρους, αν και είχε χάσει μέρος από τα πλούτη της. Η πόλη παρήκμασε περισσότερο τον 18ο αιώνα και η πρωτεύουσα μετακινήθηκε το 1770 στην Πράια. Εξαιτίας της έλλειψης υλικών και της μικρής απόστασης ανάμεσα στις δύο πόλεις, αρκετά από τα κτίρια της Σιδάδε κατεδαφίστηκαν για να κτιστεί με τα υλικά η νέα πρωτεύουσα.
Δείτε επίσης
σ σ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Βίκτωρ Σαριγιαννίδης
Ο Βίκτωρ Σαριγιαννίδης ή Σαρηγιαννίδης (Ви́ктор Ива́нович Сариани́ди, 23 Σεπτεμβρίου 1929 - 22 Δεκεμβρίου 2013) ήταν ποντιακής καταγωγής Έλληνας αρχαιολόγος. Γεννήθηκε το 1929 στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν και πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου 2013 στη Μόσχα. Κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση για το ανασκαφικό του έργο στο Αφγανιστάν, όπου ανακάλυψε την αρχαία νεκρόπολη και τον θησαυρό του Τίλια Τεπέ, και στο Τουρκμενιστάν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τασκένδη, στις 23 Σεπτεμβρίου 1929. Γονείς του ήταν οι ποντιακής καταγωγής Έλληνες Ιωάννης και Αθηνά Σαριγιαννίδη, οι οποίοι είχαν μεταφερθεί από τη Γιάλτα στο Ουζμπεκιστάν. Σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ασίας στην Τασκένδη, απ' όπου αποφοίτησε το 1952 ενώ Το 1961 πήρε το Master Αρχαιολογίας Εγγύς και Μέσης Ανατολής από το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών στη Μόσχα. Το 1975, με την εργασία του Το Αφγανιστάν στην Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Ιστορικής Επιστήμης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 1955 μέχρι το τέλος της ζωής του εργαζόταν στο Ινστιτούτο Αρχαιολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Έγινε παγκοσμίως γνωστός από τις ανασκαφές του στον αρχαιολογικό χώρο Τίλια Τεπέ στο Αφγανιστάν, το 1978, στα πρόθυρα της σοβιετικής εισβολής και του εμφυλίου πολέμου που επακολούθησε. Εκεί ανακάλυψε νεκρόπολη, σε τύμβο που περιλάμβανε έξι τάφους (πέντε γυναικών και ενός άνδρα), με εξαιρετικά πλούσια κοσμήματα (περίπου 20.000 χρυσά αντικείμενα), τα οποία χρονολογούνται στον 1ο αιώνα π.Χ. Τα ευρήματα αυτά εκτίθονταν στο αρχαιολογικό μουσείο της Καμπούλ μέχρι το ξέσπασμα του εμφυλίου και την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν. Από τότε θεωρούνταν οριστικά χαμένα, για να ξαναβρεθούν το 2003. Ο Σαριγιαννίδης επίσης ανέσκαψε και άλλες αρχαιολογικές θέσεις της Βακτριανής.
Άλλη πολύ σημαντική του δραστηριότητα ήταν η ανασκαφή σειράς κυκλικών οχυρωμένων θέσεων, της εποχής του Χαλκού, στην όαση Ντασλί (Dashli) του βορείου Αφγανιστάν, στα σύνορα με το Τουρκμενιστάν. Εκεί βρήκε στοιχεία πολύ εκλεπτυσμένου πολιτισμού όπως εκτάσεις με αρδευόμενα περιβόλια και καλλιέργειες δημητριακών δίπλα σε καλά διαρρυθμισμένες πόλεις. Με τα ευρήματα αυτά ο Σαριγιαννίδης διαδραμάτισε μέγιστο ρόλο στη διεύρυνση των γνώσεων μας για τον Πολιτισμό του Ώξου. Ο πολιτισμός αυτός αναπτύχθηκε στην περιοχή της αρχαίας Μαργιανής (σημ. Τουρκμενιστάν), στην κοιλάδα του ποταμό Ώξου (σημ. Αμού Ντάρια) και εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η έρημος Καρακούμ.
Ο ίδιος εχει αναφέρει σε συνέντευξή του πως, αν και μέχρι τότε πιστευόταν πως η έρημος Καρακούμ ήταν ακατοίκητη, ανακάλυψε εκεί αυτό που ο ίδιος αποκαλεί τον πέμπτο πολιτισμό του κόσμου (μετά τους αρχαίους πολιτισμούς της Κίνας, της Ινδίας, της Αιγύπτου και της Μεσοποταμίας), φέρνοντας στο φως επτά ναούς και ένα εντυπωσιακό ανάκτορο. Κατά τον Σαριγιαννίδη, ο πολιτισμός της Κεντρικής Ασίας ήταν μια μικρή Μεσοποταμία.
Με τις ανασκαφές του στο Γκονούρ Τεπέ (Gonur Tepe), θέση της εποχής του Χαλκού επίσης στο Τουρκμενιστάν, έφερε στο φως ανάκτορο και βωμούς με ενδείξεις πυρολατρείας (προφανώς σχετικής με τον Ζωροαστρισμό) κατά την τέλεση της οποίας γινόταν χρήση ναρκωτικής ουσίας κατασκευασμένης από όπιο, κάνναβη και εφέδρα.
Έχει χαρακτηριστεί «ποιητής της αρχαιολογίας» και αναδειχθεί σε ηρωική μορφή για τον ποντιακό Ελληνισμό, καθώς το έργο του ταυτίστηκε με την πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στα βάθη της Ανατολής.
Έλαβε την ελληνική υπηκοότητα το 1997. Έχοντας ήδη προβλήματα υγείας με τα πόδια του, αιτήθηκε στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού τη σύνταξη που τότε δινόταν σε παλιννοστούντες Έλληνες επιστήμονες. Ωστόσο η αίτησή του δεν έγινε δεκτή και μόνο μετά από αρκετά χρόνια ο Σαριγιανίδης έλαβε μικρή οικονομική ενίσχυση, ύψους 192 ευρώ μηνιαίως, με τη μορφή σύνταξης Ο.Γ.Α.
Ήταν πατέρας τριών κοριτσιών.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Βίκτωρ Σαριγιαννίδης έχει λάβει τις παρακάτω τιμητικές διακρίσεις:
Συγγραφικό έργο
Ο Σαριγιαννίδης συνέγραψε 20 βιβλία στα ρωσικά, τα οποία έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, ιαπωνικά και ελληνικά. Πάνω από 200 άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε έγκυρα διεθνή επιστημονικά περιοδικά μερικά εκ των οποίων είναι τα παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Σοβιετικοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες της Ρωσίας Κατηγορία:Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης
Λυσιέν Ωμπέ
Ο Λυσιέν Γιαν Σερίλ Ωμπέ (γαλλικά: Lucien Yann Sherril Aubey), γεννημένος στις 24 Μαΐου 1984 στη Μπραζαβίλ, είναι Κονγκολέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 2000 και του 2010. Κατά την διάρκεια της καριέρας του, αγωνίστηκε στην θέση του αμυντικού.
Βιογραφία
Ο Ωμπέ εκπαιδεύτηκε ποδοσφαιρικά στην ΑΣ Κάννες, ωστόσο υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο για λογαριασμό της Τουλούζ ΦΚ, με τα χρώματα της οποίας και προβιβάστηκε διαδοχικά από το Νασιονάλ στην Λιγκ 1, όπου και κατέστη βασικό στέλεχος, πραγματοποιώντας, συνολικά, παραπάνω από 30 συμμετοχές ανά σεζόν.
Παράλληλα, καλείτο τακτικά στην Εθνική Γαλλίας U21, με την οποία αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2006, το οποίο διεξήχθη στην Πορτογαλία.
Στις 5 Ιουλίου 2007 μεταγράφηκε στην ΡΚ Λανς, έναντι ποσού της τάξεως των 3 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ, στις 18 Ιανουαρίου 2008, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Πόρτσμουθ. Έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 3 συμμετοχές στην Πρέμιερ Λιγκ, ο Ωμπέ επέστρεψε στην ΡΚ Λανς από την οποία και αποχώρησε στις αρχές του Αυγούστου, έναντι ποσού της τάξεως των εκατομμυρίων ευρώ, με προορισμό την Σταντ Ρενναί, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας τριών ετών.
Στις 12 Αυγούστου 2009, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Κονγκό, ενώ αγωνίστηκε σε ολόκληρη την διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο το Μαρόκο. Λίγους μήνες αργότερα, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας δυόμισι ετών με την τουρκική Σίβασπορ, στις 20 Ιανουαρίου 2010.
Στις 24 Αυγούστου 2010, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Σταντ ντε Ρενς, διάρκειας 3 ετών. Έλυσε το συμβόλαιό του με τον σύλλογο τον Ιούλιο του 2012. Στην συνέχεια, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό Λευκωσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίβασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς
Στέφανος Ματθίας
Ο Στέφανος Ματθίας (1935 - 2009) ήταν διαπρεπής νομικός και πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία. Το 1961 εισήλθε στο δικαστικό σώμα, το 1990 προήχθη σε αρεοπαγίτη, διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής σχολής Δικαστών, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και το 1996 επελέγη πρόεδρος του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002 οπότε και του δόθηκε ο τίτλος του επίτιμου προέδρου του Αρείου Πάγου. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ήρθε σε σύγκρουση με τον τότε υπουργό δικαιοσύνης Μιχαήλ Σταθόπουλο για την αναθεώρηση του Συντάγματος και τις παρεμβάσεις των πολιτικών στο έργο της δικαιοσύνης.