cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλείοι
Ιστορία
Σύμφωνα με την μυθολογία ο πρώτος βασιλιάς των Ηλείων, ο οποίος κατέλαβε την περιοχή που πήρε το όνομά τους, ονομαζόταν Όξυλος. Αυτός προερχόταν από την Αιτωλία, γεγονός που μαρτυρά την Αιτωλική καταγωγή των Ηλείων. Σε αυτόν αποδίδεται η ίδρυση των Ολυμπιακών Αγώνων. Σημαντικοί βασιλείς των Ηλείων ήταν ο Πέλοπας, ο Οινόμαος, ο Λάιας και ο Ίφιτος. Σπουδαιότερη πόλη των Ηλείων ήταν η Ολυμπία και ο έλεγχος της πόλης προκάλεσε μεγάλες διαμάχες ανάμεσα στα δύο ισχυρά κράτη των Ηλείων, την Ήλιδα και την Πισάτιδα. Η Πίσα είχε αρχικά τον έλεγχο των αγώνων καθώς η πόλη βρισκόταν μέσα στην επικράτειά της. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο πόλεις για τον έλεγχο των Αγώνων οδήγησε σε πόλεμο ανάμεσά τους που κράτησε από το 588 έως το 580 π.Χ. και είχε ως αποτέλεσμα την επικράτηση της Ήλιδας. Σε νέο πόλεμο που ξέσπασε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. η Ήλιδα επικράτησε ξανά και κατέστρεψε την Πίσα (464 π.Χ.).
Αποικίες των Ηλείων
Οι Ηλείοι από την περιοχή της Πίσας, ίδρυσαν κατά την διάρκεια του όγδοου αιώνα, αποικίες στην περιοχή της Θεσπρωτίας, στην κοιλάδα του Αχέρωντα. Οι τέσσερις πόλεις που ίδρυσαν οι Ηλείοι στην περιοχή ήταν η Πανδοσία, το Βουχέτιο, οι Βατίαι, και η Ελάτρεια (ή Ελάτρια). Το αποικιακό κράτος των Ηλείων στην περιοχή συγκρούστηκε με τους Θεσπρωτούς γειτονές του και τελικά καταλήθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. αριστερά|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας της 107ης (352 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων. Απεικόνιση του Δία και αετού, επιγραφή FΑΛΕΙΩΝ (Ηλείων, F = δίγαμμα) ]]
Ταμπουαεράν
Η Ταμπουαεράν, επίσης γνωστή και ως Νήσος Φάννινγκ ή Ατόλλη Φάννινγκ (και το Κιριμπάσιο και το Αγγλικό όνομα είναι αναγνωρισμένα) είναι ένα από τα Νησιά Γραμμής Ισημερινού στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, και αποτελεί τμήμα του Κιριμπάτι. Είναι μία ατόλλη που βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 3°51′36″Β, 159°21′52″Δ. Το μέγιστο ύψος του είναι περίπου 3 μέτρα πάνω από την άμπωτη της παλίρροιας.
Ο πληθυσμός της Ταμπουαεράν είναι περίπου 2.500 άτομα, κυρίως Γκιλμπερτιανοί (Κιριμπάσιοι) έποικοι που ήρθαν από το Κιριμπάτι από την Εταιρεία Φυτειών Νήσου Φάννινγκ, για να εργαστούν την βιομηχανία κόπρας (κόπρα είναι η σάρκα της καρύδας). Η πρωτεύουσα Ναπάρι (Παελάου) βρίσκεται στα βορειοδυτικά. Η πρώην πρωτεύουσα είναι η Νάπια (Λιμάνι) στην δυτική πλευρά, νότια ενός περάσματος προς τη λιμνοθάλασσα. Άλλα χωριά είναι το Τερεϊτάκι στα βορειοδυτικά, Αοντένα, μια περιοχή επανεγκατάστασης μόλις νότια της Νάπια, και το Μανούκου, μια περιοχή επανεγκατάστασης στα νότια.
Τα χωριά με τον πληθυσμό τους από την απογραφή του 2005 είναι:
Συνολικά η Ταμπουαεράν είχε πληθυσμό 2.539 στην απογραφή του 2005.
Ψάρια υφάλου και όστρακα, καρύδες, χοίροι, κότες και φύκια που μεγαλώνουν στην λιμνοθάλασσα είναι τοπικά φαγητά, που συνεισφέρουν στην βασική δίαιτα με εισαγόμενο ρύζι και κονσερβαρισμένο κρέας.
Οι κύριες εξαγωγές του νησιού συγκαταλέγονται η κόπρα και τα χειροτεχνήματα. Ένα προμηθευτικό πλοίο από την Αυστραλία έρχεται 2 με 3 φορές το έτος. Στην Ταμπουαεράν πιάνει λιμάνι εβδομαδιαίως το Νορβηγικός Άνεμος (Νορβηγικές Γραμμές Κρουαζιέρας) με βάση το λιμάνι της Χονολουλού. Είναι πιο οικονομικό για την εταιρεία να επισκέπτεται μια ξένη χώρα από το να πληρώνει δασμούς στο λιμάνι ως συνέπεια της Πράξης Επιβατηγών Υπηρεσιών των Η.Π.Α.
Ιστορία
Με απόσταση 1.450 χμ, η Ταμπουαεράν είναι μια από τις πλησιέστερες ξηρές στα Νησιά Χαβάης, και η ατόλλη ήταν πιθανόν ένας σταθμός των Πολυνησίων που πρωτοεποίκησαν την Χαβάη. Τέχνεργα που έχουν ανακαλυφθεί, δείχνουν την πιθανή εποίκηση από άτομα από την Πολυνησία – πιθανόν από τα Νησιά Κουκ ή την Τόνγκα.
Η ατόλλη αρχικά χαρτογραφήθηκε από τον Αμερικανό πλοίαρχο Έντμουντ Φάννινγκ με το USS Μπέτσυ στις 6 Νοεμβρίου 1798 και πήρε το όνομά του. Την εποχή εκείνη η ατόλλη ήταν ακατοίκητη, και στην πραγματικότητα, όπως όλα τα Νησιά Γραμμής Ισημερινού, δεν έχει πραγματικά ιθαγενή πληθυσμό.
Το Φάννινγκ διεκδικήθηκε από τους Βρετανούς το 1889, που ανατίναξαν κεφαλές κοραλλιών στο βαθύ, φυσικό άνοιγμα – που ακολούθως ονομάστηκε Αγγλικό Κανάλι – στην δυτική πλευρά της ατόλλης. Το 1939 η ατόλλη ενσωματώθηκε στην Βρετανική αποικία των Νησιών Γκίλμπερτ και Έλις, και αργότερα, το 1979, απέκτησε ανεξαρτησία μαζί με αυτά, αφού έγινε τμήμα του Κιριμπάτι.
Κατηγορία:Νησιά Γραμμής Ισημερινού
Fondation Charles-de-Gaulle
Η Fondation Charles-de-Gaulle (ελληνικά: Ίδρυμα Σαρλ ντε Γκωλ), το οποίο διαδέχτηκε το Institut Charles-de-Gaulle (ελληνικά: Ινστιτούτο Σαρλ ντε Γκωλ) δραστηριοποιείται από το 1971 στο να καταστήσει γνωστό και να διαδώσει το έργο του Σαρλ ντε Γκωλ (1890-1970), στρατηγού, ηγέτη της Ελεύθερης Γαλλίας και προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Ιστορία
Τον Απρίλιο 1971, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του Πιερ Λεφράν, ιδρύθηκε το Institut Charles-de-Gaulle. Διετέλεσαν πρόεδροί του διαδοχικά :
Ο Πιερ Λεφράν εξακολούθησε να διαδραματίζει ρόλο εντός του Ινστιτούτου έως το 1991.
Το 1991, δημιουργήθηκε ένα ίδρυμα, το οποίο χαίρει ετήσιας χορηγίας από το Κράτος, ενώ αναγνωρίστηκε κοινής ωφελείας τον Σεπτέμβριο του 1992.
Το 2006, έπειτα από αρκετά χρόνια συνύπαρξης μεταξύ των δύο οργανισμών, το Ινστιτούτο έπαψε οριστικά να υφίσταται.
Τωρινή οργάνωση
Διαδέχτηκε τους:
Το επιστημονικό συμβούλιο περιλαμβάνει πανεπιστημιακούς και μάρτυρες της εποχής, καθώς και ξένους ανταποκριτές. Πρόεδρός του ήταν από το 1999 έως τον Ιανουάριο του 2012 ο καθηγητής Αλαίν Λαρκάν, τον οποίο διαδέχτηκε ο Ζιλ Λε Μπεγκέκ.
Δράσεις
Το ίδρυμα οργάνωσε συνέδρια με την συμμετοχή πανεπιστημιακών και μαρτύρων της εποχής εκείνης, καθώς και διασκέψεις απευθυνόμενες σε ένα λιγότερο εξειδικευμένο κοινό.
Εκδίδει το περιοδικό Espoir.
Διαχειρίζεται την γενέθλιο οικία του Σαρλ ντε Γκωλ στην Λιλ και την Λα Μπουασερί, την πρώην κατοικία του στο Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ.
Το ίδρυμα συνεισέφερε στη δημιουργία:
Μία εξειδικευμένη βιβλιοθήκη, καθώς και μία αρχειοθήκη βρίσκονται στη διάθεση των ερευνητών και των φοιτητών στο κέντρο ερευνών και ενημερώσεως.
Το Ίδρυμα έλαβε από το Κράτος, στη διάρκεια της χρονικής περιόδου μεταξύ 2007 και 2011, μια ετήσια χορήγηση η οποία κυμαίνεται από 1 έως 1,4 εκατομμύρια ευρώ.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Γκωλισμός Κατηγορία:Γαλλικά ιδρύματα κοινής ωφέλειας
Ιπολίτ Μπελανζέ
Ο Ιπολίτ Μπελανζέ (Joseph Louis Hippolyte Bellangé, 1800-1866) ήταν Γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος του 19ου αιώνα. Έμεινε γνωστός κυρίως για τις απεικονίσεις πολεμικών σκηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1800 στο Παρίσι και σε ηλικία 16 ετών έγινε δεκτός στο καλλιτεχνικό εργαστήρι του Αντουάν-Ζαν Γκρο όπου συνδέθηκε με τον Νικολά-Τουσσαίν Σαρλέ (Nicolas-Toussaint Charlet). Κατά την πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής του δημιουργίας ασχολήθηκε κυρίως με τη λιθογραφία ενώ αρκετά από τα έργα κυκλοφόρησαν σε ετήσια λευκώματα από το 1823 μέχρι το 1835. Το 1834 βραβεύτηκε με το Σταυρό του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής για τη λιθογραφία του Ο Ναπολέων κατά την επιστροφή του από την Έλβα. Το 1836 τοποθετήθηκε διευθυντής στο μουσείο της Ρουέν όπου παρέμεινε ως το 1853. Από εκείνη τη χρονιά εγκαταλείπει σταδιακά τη χαρακτική και επικεντρώνεται στη ζωγραφική γνωρίζοντας σημαντική επιτυχία. Πέθανε το 1866 στις Βερσαλίες.
Έργο
Το έργο του Μπελανζέ περιλαμβάνει πάνω από 250 πίνακες, 1200 σχέδια και υδατογραφίες και έναν σημαντικό αριθμό λιθογραφιών. Η θεματογραφία του περιλαμβάνει πολεμικές σκηνές καθώς και θέματα εμπνευσμένα από διάφορα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι λιθογράφοι
Σάντα Τζουστίνα (Ιταλία)
Η Σάντα Τζουστίνα (ιταλικά: Santa Giustina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1904
right|thumb|Ο [[Περικλής Κακούσης, χρυσός Ολυμπιονίκης στην άρση βαρών το 1904.]] right|thumb|Ο [[Νικόλαος Γεωργαντάς στην προσπάθεια που του χάρισε το χάλκινο μετάλλιο.]] Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1904, οι Αγώνες της 3ης Ολυμπιάδας της σύγχρονης ιστορίας, διοργανώθηκαν στο Σεντ Λούις των Ηνωμένων Πολιτειών από την 1 Ιουλίου έως και τις 23 Νοεμβρίου 1904.
Συμμετοχές
[[Αρχείο:1904 Summer Olympic games countries.png|thumb|left|Χώρες που έλαβαν μέρος.
Πράσινο = Είχαν λάβει μέρος και παλαιότερα.
Η διοργανώτρια πόλη με κίτρινο τετράγωνο.]] thumb|left|Ο αριθμός των αθλητών από κάθε χώρα.
Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης απόστασης έως τη διοργανώτρια χώρα και της δυσκολίας των μετακινήσεων με τα μεταφορικά μέσα της τότε εποχής, αλλά και λόγω της έντασης που προκάλεσε ο Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος του 1904 - 1905, η συντριπτική πλειοψηφία των αθλητών που έλαβαν μέρος σε αυτή τη διοργάνωση ήταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις 62 από τους 651 αθλητές που έλαβαν μέρος δεν ήταν από τη Βόρεια Αμερική (δείτε τους σχετικούς πίνακες).
Μετάλλια
Αξιοσημείωτο ιστορικά είναι ότι στην τρίτη σύγχρονη Ολυμπιάδα καθιερώθηκαν οριστικά, από τότε και μέχρι σήμερα, τα αντίστοιχα μετάλλια για τους 3 πρώτους αθλητές: χρυσό μετάλλιο για τον πρώτο, αργυρό μετάλλιο για τον δεύτερο και χάλκινο μετάλλιο για τον τρίτο. Σημαντικό ιστορικά ήταν το γεγονός ότι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) προχώρησε τότε σε εκ των υστέρων απονομή χρυσών, ασημένιων και χάλκινων μεταλλίων και στους τρεις πρώτους αθλητές των αγωνισμάτων των δύο πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, του 1896 και του 1900, προκειμένου να υπάρξει δίκαιη ιστορική εναρμόνιση με τους κατόχους μεταλλίων όλων των επόμενων διοργανώσεων.
Η Ελλάδα κατέκτησε δυο μετάλλια με τον Περικλή Κακούση στην άρση βαρών (Α΄ Ολυμπιονίκης με 112 κιλά, επίδοση που ήταν τότε παγκόσμιο ρεκόρ) και Νικόλαο Γεωργαντά στο δίσκο (Γ΄ Ολυμπιονίκης με βολή στα 37,68 μέτρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1904
Κλεώπα Μαλατέστα
Η Κλεόφη, Κλεώπα, ή Κλεόπα, Μαλατέστα Παλαιολογίνα (ιταλικά : Cleofa Malatesta) ήταν Ιταλικής καταγωγής πριγκίπισσα και δέσποινα του Μυστρά.
Καταγόταν από την Ιταλική οικογένεια Μαλατέστα, ήταν κόρη του Μαλατέστα Ντέι Σονετί, Κόμη του Πέζαρο και Φάνο, και της Ιζαμπέλας Γκοντζάγκα και ξαδέλφη του Πάπα Μαρτίνου Ε΄.
Παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Β΄ Παλαιολόγο Δεσπότη του Μυστρά στον Μυστρά στις 21 Ιανουαρίου 1421 ή  το 1422. Ο γάμος έγινε με πρωτοβουλία του Πάπα Μαρτίνου Ε΄ με σκοπό τη συμμαχία κατά των Οθωμανών. Με τον Θεόδωρο απέκτησε μία κόρη την Ελένη Παλαιολογίνα σύζυγο αργότερα του βασιλιά Ιωάννη Β΄της Κύπρου.
Έχαιρε μεγάλου σεβασμού κι αγάπης από τους κατοίκους του Μυστρά αλλά πέθανε πρόωρα σε νεαρή ηλικία το 1433 και ενταφιάστηκε στη μονή του Ζωοδότη Χριστού στον Μυστρά σήμερα μονή Παντανάσσης. Για χάρη της έγραψε μια θρηνητική μονωδία ο φιλόσοφος Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός.
Σε ανασκαφή που έγινε από τον Νικόλαο Δρανδάκη σε τάφους στον περίβολο της Αγίας Σοφίας του Μυστρά ανευρέθη μουμιοποιημένο σώμα με καλοδιατηρημένα ρούχα που ταυτίστηκε με την Κλεόπα. Τα ενδύματα παρουσιάζονται σε εκθέσεις είναι μοναδικά στο είδος και τα μόνα υπολείμματα ενδύματος της βυζαντινής εποχής που έχουν βρεθεί επί τόπου.
Παραπομπές
Κλεωπα Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Γεγονότα Οκτωβρίου 2006
20ός αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας
Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010 | Δεκαετία 2020
2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Κατηγορία:2006
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision (αγγλικά: Eurovision Song Contest, γαλλικά: Concours Eurovision de la chanson), μερικές φορές αναφέρεται και ως ESC και ως Eurovision, είναι ένας διεθνής διαγωνισμός τραγουδιού που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), όπου συμμετέχουν συμμετέχοντες που εκπροσωπούν ως επί το πλείστον ευρωπαϊκές χώρες. Κάθε συμμετέχουσα χώρα υποβάλλει ένα πρωτότυπο τραγούδι που εκτελείται σε ζωντανή τηλεόραση και ραδιόφωνο, το οποίο μεταδίδεται σε εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς μέσω των δικτύων της Eurovision και του Euroradio της EBU, με τις διαγωνιστικές χώρες να ψηφίζουν για τα τραγούδια των άλλων χωρών για να καθορίσουν έναν νικητή.
Βασισμένη στο Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία από το 1951, η Eurovision πραγματοποιείται ετησίως (εκτός από το ) από το 1956, καθιστώντας τον τον πιο μακροχρόνιο ετήσιο διεθνή τηλεοπτικό διαγωνισμό μουσικής και ένα από τα πιο μακροχρόνια τηλεοπτικά προγράμματα στον κόσμο. Τα ενεργά μέλη της EBU, καθώς και τα προσκεκλημένα συνεργαζόμενα μέλη, έχουν δικαίωμα συμμετοχής και μέχρι το 2021, 52 χώρες έχουν συμμετάσχει τουλάχιστον μία φορά. Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας στέλνει ένα πρωτότυπο τραγούδι διάρκειας τριών λεπτών ή λιγότερο για να εκτελεστεί ζωντανά από έναν τραγουδιστή ή μια ομάδα έως έξι ατόμων ηλικίας 16 ετών και άνω. Κάθε χώρα απονέμει δύο σετ από 1 με 8, 10 και 12 βαθμούς στα αγαπημένα τους τραγούδια, με βάση τις απόψεις μιας συναρμολογημένης ομάδας επαγγελματιών μουσικής και το κοινό που παρακολουθεί από τη χώρα, με το τραγούδι που λαμβάνει τους περισσότερους βαθμούς να βγαίνει το νικητήριο. Άλλες παραστάσεις παρουσιάζονται παράλληλα με τον διαγωνισμό, συμπεριλαμβανομένης της εναρκτήριας παράστασης και της διαλειμματικής παράστασης στη μέση του διαγωνισμού, με ερμηνείες από μουσικούς και άλλες προσωπικότητες, κάποιοι από τους οποίους να είναι το Cirque du Soleil, η Madonna και η πρώτη παράσταση του Riverdance. Αρχικά ο διαγωνισμός αποτελούταν από ένα μόνο βραδινό σόου, αλλά επεκτάθηκε καθώς προσχώρησαν νέες χώρες, οδηγώντας στην καθιέρωση διαδικασιών υποβιβασμού στη δεκαετία του 1990 και τελικά στη δημιουργία ημιτελικών στη δεκαετία του 2000. Από το 2021, η έχει διαγωνιστεί τις περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη χώρα, έχοντας συμμετάσχει σε όλες τις εκδόσεις εκτός από μία, ενώ η  και η  κατέχουν το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες, με συνολικά επτά νίκες.
Με το διαγωνισμό να διοργανώνεται παραδοσιακά στη χώρα που κέρδισε την εκδήλωση του προηγούμενου έτους, παρέχει την ευκαιρία να προωθηθεί η διοργανώτρια χώρα και η διοργανώτρια πόλη ως τουριστικός προορισμός. Χιλιάδες θεατές και δημοσιογράφοι παρευρίσκονται κάθε χρόνο και είναι παρόντες για να καλύψουν όλες τις πτυχές του διαγωνισμού, συμπεριλαμβανομένων των προβών στο χώρο, των συνεντεύξεων τύπου με τις διαγωνιστικές πράξεις και άλλων σχετικών εκδηλώσεων και παραστάσεων στη διοργανώτρια πόλη. Παράλληλα με το γενικό λογότυπο της Eurovision, ένα μοναδικό θέμα και σύνθημα χρησιμοποιείται συνήθως για κάθε εκδήλωση. Ο διαγωνισμός έχει προβληθεί σε χώρες σε όλες τις ηπείρους και είναι διαθέσιμος μέσω διαδικτύου μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Eurovision από το 2000. Η Eurovision κατατάσσεται μεταξύ των πιο μη-αθλητικών εκδηλώσεων παγκοσμίως που παρακολουθούνται κάθε χρόνο, με εκατοντάδες εκατομμύρια θεατές παγκοσμίως, και η συμμετοχή στο διαγωνισμό έχει δώσει συχνά στους καλλιτέχνες μια τοπική ώθηση σταδιοδρομίας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μακροχρόνια διεθνή επιτυχία. Αρκετοί από τους καλλιτέχνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο έχουν διαγωνιστεί σε προηγούμενες εκδόσεις, όπως οι ABBA, η Σελίν Ντιόν, ο Χούλιο Ιγκλέσιας, η Νάνα Μούσχουρη και η Ολίβια Νιούτον-Τζον, και μερικά από τα single με τις καλύτερες πωλήσεις στον κόσμο έχουν λάβει την πρώτη τους διεθνή παράσταση στη σκηνή της Eurovision.
Ο διαγωνισμός δέχτηκε κριτική για τη μουσική και καλλιτεχνική του ποιότητα και για μια αντιληπτή πολιτική πτυχή της εκδήλωσης. Οι διαγωνιστικές συμμετοχές έχουν προηγουμένως χλευασθεί για την κάλυψη διαφόρων εθνοτικών και διεθνών στυλ, και τα τελευταία χρόνια μια τάση για περίτεχνα σκηνικά σόου έχει επισημανθεί ως απόσπαση της προσοχής. Έχουν προβληθεί ανησυχίες σχετικά με τις πολιτικές φιλίες και τις αντιπαλότητες μεταξύ χωρών που ενδέχεται να επηρεάσουν τα αποτελέσματα. Οι αμφιλεγόμενες στιγμές από προηγούμενες εκδόσεις περιλαμβάνουν τις συμμετέχουσες χώρες που αποσύρονται σε καθυστερημένο στάδιο, λογοκρισία τμημάτων της μετάδοσης από ραδιοτηλεοπτικούς φορείς και πολιτικά γεγονότα που επηρεάζουν τη συμμετοχή. Ωστόσο, η Eurovision έχει αποκτήσει δημοτικότητα για την έκκληση του κιτς και την εμφάνισή της ως μέρος της κουλτούρας των ΛΟΑΤ, με αποτέλεσμα μια μεγάλη ενεργή βάση θαυμαστών και επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα. Η δημοτικότητα του διαγωνισμού οδήγησε στη δημιουργία πολλών παρόμοιων εκδηλώσεων, είτε διοργανωμένων από την EBU είτε διοργανωμένων από εξωτερικούς οργανισμούς, και αρκετές ειδικές εκδηλώσεις έχουν οργανωθεί από την EBU για να γιορτάσουν επιλεγμένες επετείους ή ως αντικατάσταση λόγω ακύρωσης.
Στο διαγωνισμό συνήθως συμμετέχουν τραγούδια που εκπροσωπούν την ποπ μουσική. Εν τούτοις πολλές χώρες έχουν πειραματιστεί και με άλλα είδη μουσικής όπως η έθνικ, παραδοσιακές μουσικές από όλα τα μέρη του κόσμου, Λατινική, Ροκ, Ραπ και Χέβι Μέταλ. Κατά τη διάρκεια των ετών ο διαγωνισμός έχει μεταμορφωθεί από ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα σε έναν θεσμό γιγαντιαίων διαστάσεων. Όλες οι χώρες της Ευρώπης έχουν συμμετάσχει, έστω και μια φορά, στο διαγωνισμό με εξαίρεση το Λίχτενσταϊν, και το Βατικανό, ενώ η λέξη «Eurovision» είναι αναγνωρίσιμη σε όλη την Ευρώπη.
Για πρώτη φορά στα χρονικά του διαγωνισμού και έπειτα από 65 χρόνια συνεχούς παρουσίας, ο 65ος διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω του COVID-19 και πραγματοποιήθηκε το 2021.
Προέλευση και ιστορία
Οι ρίζες του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision προέρχονται αρχικά από την επιθυμία να προωθηθεί η συνεργασία μέσω διασυνοριακών τηλεοπτικών εκπομπών μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών κατά τα έτη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίες οδήγησαν στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης το 1950 για το σκοπό αυτό. Η λέξη "Eurovision" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε σχέση με το δίκτυο της EBU από τον Βρετανό δημοσιογράφο Τζορτζ Κάμπεϊ στο London Evening Standard το 1951, όταν αναφέρθηκε σε ένα πρόγραμμα του BBC που μεταδόθηκε από την ολλανδική τηλεόραση. Διάφορες εκδηλώσεις μεταδόθηκαν διεθνώς μέσω του δικτύου μετάδοσης της Eurovision στις αρχές της δεκαετίας του 1950, συμπεριλαμβανομένης της στέψης της Βασίλισσας Ελισσάβετ Β' το 1953, και μια σειρά προγραμμάτων διεθνούς ανταλλαγής το 1954. Μετά από αυτή τη θερινή περίοδο προγραμμάτων, μια επιτροπή της EBU, με επικεφαλής τον Μαρσέλ Μπεζανσόν, συγκροτήθηκε τον Ιανουάριο του 1955 για τη διερεύνηση νέων πρωτοβουλιών συνεργασίας μεταξύ ραδιοτηλεοπτικών φορέων. Αυτή η επιτροπή ενέκρινε για περαιτέρω μελέτη ενός ευρωπαϊκού διαγωνισμού τραγουδιού, από μια ιδέα που προτάθηκε αρχικά από τον Σέρτζιο Πουλιέζε. Η Γενική Συνέλευση της EBU συμφώνησε στη διοργάνωση του διαγωνισμού τραγουδιού τον Οκτώβριο του 1955, με τον αρχικό τίτλο του European Grand Prix (Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι), και δέχτηκε πρόταση της ελβετικής αντιπροσωπείας να φιλοξενήσει την εκδήλωση στο Λουγκάνο την άνοιξη του 1956. Το Ιταλικό Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο, χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τον αρχικό προγραμματισμό του διαγωνισμού, με πολλές τροποποιήσεις και προσθήκες που εισήχθησαν δεδομένου του διεθνούς χαρακτήρα του.
Επτά χώρες συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό, με κάθε χώρα να εκπροσωπείται από δύο τραγούδια μήκους μεταξύ 3 και 3½ λεπτών, τη μόνη φορά κατά την οποία επιτράπηκαν πολλαπλές συμμετοχές ανά χώρα. Το πρώτο τραγούδι που κέρδισε ήταν το "Refrain", που εκπροσωπούσε τη διοργανώτρια Ελβετία, ερμηνευμένο από τη Λις Άσια. Η ψηφοφορία κατά τη διάρκεια του πρώτου διαγωνισμού πραγματοποιήθηκε πίσω από "κλειστές πόρτες", με μόνο τον νικητή του διαγωνισμού να ανακοινώνεται στη σκηνή. Εμπνευσμένη από το Festival of British Popular Songs του BBC που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1956, το οποίο περιελάμβανε πίνακα αποτελεσμάτων και ψηφοφορία από περιφερειακές επιτροπές, η EBU αποφάσισε να ενσωματώσει αυτήν την ιδέα στον δικό της διαγωνισμό, έτσι ώστε το κοινό και οι τηλεθεατές να μπορούν να παρακολουθήσουν την ψηφοφορία στο σπίτι. Αρχικά η διοργανώτρια χώρα του διαγωνισμού αποφασίστηκε εκ των προτέρων από τους διοργανωτές του διαγωνισμού, αλλά με την αύξηση του αριθμού των χωρών που συμμετείχαν, από το 1958 ο διαγωνισμός έπρεπε τώρα να διοργανωθεί στη χώρα που είχε κερδίσει το προηγούμενο έτος, ορίζοντας ένα προηγούμενο το οποίο, χωρίς ορισμένες εξαιρέσεις, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Νέες και βελτιωμένες τεχνολογίες στη μετάδοση θα εισαχθούν σύντομα στο διαγωνισμό, με τον 30ο διαγωνισμό να είναι ο πρώτος που θα μεταδοθεί μέσω δορυφόρου το 1985 και η 45η έκδοση η πρώτη που μεταδόθηκε ζωντανά μέσω του Διαδικτύου το 2000.
Έχουν πραγματοποιηθεί 67 διαγωνισμοί από την πρώτη μετάδοσή του, καθιστώντας την Eurovision τον πιο μακροχρόνιο διεθνή τηλεοπτικό διαγωνισμό μουσικής που καθορίζεται από την Guinness World Records. Συνολικά 52 χώρες έχουν συμμετάσχει στην ιστορία του διαγωνισμού, με ένα ρεκόρ 43 χωρών να συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό το και στη συνέχεια το  και το. Το η Αυστραλία έγινε η πρώτη χώρα μέλος που δεν συμμετέχει στην EBU που συμμετείχε, όταν κλήθηκαν από την EBU να διαγωνιστούν στην 60η έκδοση του διαγωνισμού. Αρχικά, η συμμετοχή της Αυστραλίας ανακοινώθηκε ότι θα ήταν μία και η μοναδική, για να γιορτάσει την επέτειο του διαγωνισμού και για να τιμήσει την ιστορία της Αυστραλίας που μεταδίδει τον διαγωνισμό - ο Αυστραλός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός η SBS μεταδίδει το διαγωνισμό από το 1983 - η χώρα κλήθηκε πίσω τον επόμενο χρόνο και το 2019 εξασφάλισε δικαιώματα συμμετοχής έως το 2023.
Η Eurovision διεξήχθη κάθε χρόνο μέχρι το 2020, όταν ο διαγωνισμός εκείνου του έτους, που είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του COVID-19. Κανένα διαγωνιστικό γεγονός δεν μπόρεσε να λάβει χώρα λόγω της αβεβαιότητας που προκλήθηκε από την εξάπλωση του ιού στην Ευρώπη και των διαφόρων περιορισμών που επέβαλαν οι κυβερνήσεις των συμμετεχουσών χωρών. Στη θέση του, μια ειδική εκπομπή, το Eurovision: Europe Shine A Light, δημιουργήθηκε από τους Ολλανδούς διοργανωτές, οι οποίοι τίμησαν τα τραγούδια και τους καλλιτέχνες που θα είχαν διαγωνιστεί στο διαγωνισμό του 2020 σε μη ανταγωνιστική μορφή.
Ονομασία
Το πρόγραμμα, αρχικά, ήταν γνωστό ως "Eurovision Grand Prix" (στα Αγγλικά). Το όνομα "Grand Prix" υιοθετήθηκε από τη Δανία, τη Νορβηγία και τις γαλλόφωνες χώρες, με τη γαλλική ονομασία να είναι Le Grand-Prix Eurovision de la Chanson Européenne. Το "Grand Prix" άλλαξε και αντικαταστάθηκε με το Concours (διαγωνισμός) στα Γαλλικά, αλλά όχι στα Δανικά και στα Νορβηγικά. Το δίκτυο Eurovision συνηθίζει να εκπέμπει νέα, ειδήσεις και αθλητικά προγράμματα παγκοσμίως, αλλά και άλλα γεγονότα της EBU. Ωστόσο, στο ευρύ κοινό, το όνομα "Eurovision" είναι πιο στενά συνδεδεμένο με τον διαγωνισμό τραγουδιού.
Μορφή
Η μορφή του διαγωνισμού έχει αλλάξει κατά τη διάρκεια των ετών, ωστόσο η κύρια μορφή του παραμένει η ίδια: Οι συμμετέχουσες χώρες εκπροσωπούνται από τραγούδια που πρέπει να ερμηνευτούν ζωντανά στο διαγωνισμό. Το πρόγραμμα μεταδίδεται ζωντανό και ταυτόχρονα από την EBU σε όλες τις συμμετέχουσες (και όχι μόνο) χώρες. Μια χώρα συμμετέχει εκπροσωπούμενη από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό της (κρατικό ή ιδιωτικό) που είναι μέλος της EBU. Το πρόγραμμα διοργανώνεται από μία από τις συμμετέχουσες χώρες και μεταδίδεται από ένα αμφιθέατρο στην επιλεγμένη διοργανώτρια πόλη. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος, αφού έχουν εκτελεστεί όλα τα τραγούδια, κάθε συμμετέχουσα χώρα προχωρά στην ψηφοφορία για τα τραγούδια των άλλων χωρών - δεν επιτρέπεται στα έθνη να ψηφίσουν για το δικό τους τραγούδι. Στο τέλος του προγράμματος, το τραγούδι που έχει λάβει τους περισσότερους πόντους δηλώνεται ως νικητής. Ο νικητής λαμβάνει, απλώς, το κύρος της νίκης - αν και είναι συνηθισμένο να απονέμεται ένα τρόπαιο στους νικητές ερμηνευτές και τραγουδοποιούς, και η νικήτρια χώρα καλείται επίσημα να φιλοξενήσει την εκδήλωση τον επόμενο χρόνο.
Ο διαγωνισμός είναι μη κερδοσκοπικός και η χρηματοδότηση συνήθως επιτυγχάνεται μέσω αμοιβής συμμετοχής από κάθε συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, συνεισφορές από τον κεντρικό οργανισμό και τη διοργανώτρια πόλη, καθώς και εμπορικά έσοδα από χορηγίες, πωλήσεις εισιτηρίων, τηλεοπτικές προσφορές και εμπορεύματα.
Ο διαγωνισμός συνοδεύεται πάντοτε από έναν ή περισσότερους παρουσιαστές, οι οποίοι καλωσορίζουν τους θεατές στην εκπομπή και καθοδηγούν τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στα πρόσφατα χρόνια, ο Μεγάλος Τελικός άνοιγε με μια "Παρέλαση των Εθνών", γνωστή και ως "Παρέλαση των Σημαιών", με τους διαγωνιζόμενους καλλιτέχνες να μπαίνουν στην κύρια σκηνή πίσω από τη σημαία της χώρας τους, παρόμοια περίπτωση με την ακολουθία των διαγωνιζόμενων αθλητών στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Άλλες παραστάσεις εμφανίζονται συνήθως μαζί με τα διαγωνιστικά τραγούδια, με μία ή περισσότερες πράξεις που συνήθως εκτελούνται στο "διάλειμμα", μετά το τελευταίο τραγούδι και πριν από την παρουσίαση των ψήφων.
Καθώς οι εθνικοί ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί συμμετέχουν και εγκαταλείπουν τη ροή Eurovision που μεταδίδεται από την EBU, εμφανίζεται το λογότυπο του δικτύου EBU/Eurovision (για να μην συγχέεται με το λογότυπο του ίδιου του διαγωνισμού τραγουδιού). Η συνοδευτική μουσική (που χρησιμοποιούνται σε άλλες εκπομπές της Eurovision) είναι το "Te Deum" του Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ. Αρχικά, το ίδιο λογότυπο χρησιμοποιήθηκε τόσο για το δίκτυο της Eurovision όσο και για την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση, ωστόσο, τώρα έχουν δύο διαφορετικά λογότυπα. Όταν μεταδίδεται το αναγνωριστικό, εμφανίζεται το λογότυπο του δικτύου Eurovision.
Χελιδώνα όρος
Η Χελιδώνα είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας που βρίσκεται εντός των ορίων του Νομού Ευρυτανίας. Έχει μέγιστο υψόμετρο 1.975 μέτρα. Συνδέεται νότια με το Παναιτωλικό όρος, ανατολικά με την Καλιακούδα και βόρεια με τον Τυμφρηστό, ενώ δυτικά καταλήγει στην τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Επιλογή
Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας έχει την αποκλειστική διακριτική ευχέρεια σχετικά με τη διαδικασία που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να επιλέξει την είσοδό του στο διαγωνισμό, αν και η EBU ενθαρρύνει θερμά τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να εμπλέξουν το κοινό με την επιλογή της πράξης τους. Οι τυπικές μέθοδοι στις οποίες επιλέγονται οι συμμετέχοντες για το διαγωνισμό περιλαμβάνουν μια εθνική τηλεοπτική διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιεί δημόσια ψήφο, εσωτερική επιλογή από επιτροπή που διορίζεται από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό και μέσω μιας μικτής μορφής όπου ορισμένες αποφάσεις λαμβάνονται εσωτερικά, συνήθως ο ερμηνευτής, με το κοινό να συμμετέχει στην επιλογή του διαγωνιστικού τραγουδιού. Μεταξύ των πιο επιτυχημένων τηλεοπτικών εκπομπών είναι το Melodifestivalen της Σουηδίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1959 και τώρα μία από τις πιο δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές της Σουηδίας, που παρακολουθείται κάθε χρόνο από χιλιάδες Σουηδούς.
Συμμετοχή
Ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός για συμμετοχή στα λεγόμενα Ενεργητικά Μέλη (Αctive members), σε αντίθεση με τα Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate Members) της EBU. Ενεργητικά μέλη είναι αυτά που τα όρια τους εμπίπτουν στο λεγόμενο Ευρωπαϊκό τηλεοπτικό χώρο, ή αλλιώς αυτά που είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τα ενεργά μέλη περιλαμβάνουν οργανισμούς μέσων ενημέρωσης των οποίων οι εκπομπές διατίθενται συχνά σε τουλάχιστον 98% των νοικοκυριών στη χώρα τους, τα οποία είναι εξοπλισμένα για να λαμβάνουν τέτοιες μεταδόσεις. Τα Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate Members) μπορούν επίσης να είναι επιλέξιμοι για διαγωνισμό, ανάλογα με την έγκριση της ομάδας αναφοράς του διαγωνισμού.
Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή ορίζεται από τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών:
"Ο Ευρωπαϊκός τηλεοπτικός χώρος είναι η περιοχή που ορίζεται στα δυτικά από τα δυτικό όριο της περιοχής 1, στα ανατολικά από το μεσημβρινό 40° ανατολικά του Γκρίνουιτς, στα νότια από τον 30ο παράλληλο και στα βόρεια ως να περικλείσει το δυτικό μέρος της πρώην ΕΣΣΔ, το βόρειο μέρος της Σαουδικής Αραβίας, όλες τις χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο θάλασσα και συμπίπτουν με αυτά τα όρια. Επίσης το Ιράκ, η Ιορδανία και το μέρος της Τουρκίας που βρίσκονται εκτός των παραπάνω ορίων, επίσης περιλαμβάνονται στον Ευρωπαϊκό τηλεοπτικό χώρο. Ως δυτικό όριο της περιοχής 1 θεωρείται η νοητή γραμμή που φέρεται από τα δυτικά της Ισλανδίας κάθετα στο κέντρο του Ατλαντικού Ωκεανού."
Ενεργά μέλη θεωρούνται οι τηλεοπτικοί οργανισμοί που η μετάδοσή τους είναι διαθέσιμη στο πληθυσμό της χώρας όπου βρίσκεται η έδρα τους. Αν κάποιο ενεργητικό μέλος θέλει να συμμετέχει στον διαγωνισμό πρέπει να πληροί τους όρους του διαγωνισμού όπως αυτοί διαμορφώνονται κάθε χρόνο. Κύρια προϋπόθεση είναι να έχει μεταδώσει τον προηγούμενο διαγωνισμό ζωντανά και να πληρώσει το αντίτιμο της συμμετοχής της πριν τη λήξη της προθεσμίας για το έτος που θέλει να συμμετέχει.
Ωστόσο, συμμετοχή στο διαγωνισμό δεν έχουν μόνον οι χώρες της Ευρώπης, καθώς αρκετές χώρες εκτός των ορίων της ηπείρου ή ακόμα και διηπειρωτικές χώρες ανήκουν στη Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή. Πολλές από αυτές τις χώρες έχουν συμμετάσχει, συμπεριλαμβανομένων χωρών στη Δυτική Ασία, όπως το Ισραήλ αλλά και χώρες που εκτείνονται σε Ευρώπη και Ασία όπως η Κύπρος η Ρωσία και η Τουρκία, και χώρες της Βόρειας Αφρικής όπως το Μαρόκο. Η Αυστραλία έγινε η πρώτη χώρα που συμμετείχε εκτός της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Περιοχής το 2015, μετά από πρόσκληση της Ομάδας Αναφοράς.
Πενήντα-δύο χώρες έχουν συμμετάσχει τουλάχιστον μια φορά. Αυτές καταγράφονται παρακάτω με τη χρονιά της πρώτης
τους εμφάνισης: thumbnail|280px|Το Baku Crystal Hall στο [[Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, ο χώρος διεξαγωγής του Διαγωνισμού το 2012]] thumb|right|280px|Η σκηνή του [[Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2011|Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision το 2011 στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας]] thumb|Η [[B&W Hallerne στην Κοπεγχάγη της Δανίας, ο χώρος διεξαγωγής του Διαγωνισμού το 2014]] thumb|right|280px|Το [[Ericsson Globe στη Στοκχόλμη της Σουηδίας ο χώρος διεξαγωγής του Διαγωνισμού το 2000 και το 2016]]
Χώρα διεξαγωγής
Οι περισσότερες δαπάνες του διαγωνισμού καλύπτονται από εμπορικούς χορηγούς και συνεισφορές από τα άλλα συμμετέχοντα έθνη. Ο διαγωνισμός θεωρείται μια μοναδική ευκαιρία για την προώθηση της χώρας υποδοχής ως τουριστικού προορισμού. Το καλοκαίρι του 2005, η Ουκρανία κατάργησε τη συνήθη απαίτηση θεώρησης για τους επισκέπτες από την ΕΕ ώστε να συμπέσει με τη φιλοξενία της εκδήλωσης.
Οι προετοιμασίες για την εκδήλωση ξεκινούν λίγες εβδομάδες μετά τη νίκη του οικοδεσπότη το προηγούμενο έτος και επιβεβαιώνουν στην EBU ότι προτίθενται - και έχουν την ικανότητα να φιλοξενήσουν το γεγονός. Εθνική ή περιφερειακή πρωτεύουσα - και προσδιορίζεται ένας κατάλληλος χώρος συναυλιών. Οι δύο μεγαλύτεροι χώροι συναυλιών ήταν ο Parken στην Κοπεγχάγη (ο οποίος φιλοξένησε περίπου 38.000 άτομα όταν η Δανία φιλοξένησε το 2001) και το Esprit Arena στο Ντίσελντορφ (το οποίο φιλοξένησε το 2011 περίπου 36.500 άτομα στη Γερμανία). Η μικρότερη πόλη που φιλοξενούσε ήταν το Μίλστριτ στην κομητεία Κορκ της Ιρλανδίας, το 1993. Το χωριό είχε πληθυσμό 1.500 - παρόλο που ο χώρος του Green Glens Arena μπορούσε να χωρέσει έως και 8.000 άτομα.
Το ξενοδοχείο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην περιοχή είναι πάντοτε χρήσιμα για την επιλογή μιας πόλης και ενός χώρου φιλοξενίας. Στο Κίεβο το 2005, τα δωμάτια των ξενοδοχείων ήταν σπάνια καθώς οι διοργανωτές του διαγωνισμού ζήτησαν από την ουκρανική κυβέρνηση να θέσει ένα μπλοκ στις κρατήσεις που δεν έλεγξαν οι ίδιοι μέσω των επίσημων εκχωρήσεων ή των πακέτων περιοδείας: αυτό οδήγησε στην ακύρωση των κρατήσεων ξενοδοχείων πολλών ατόμων.
Διοργανώτρια χώρα
Μετά τους δύο πρώτους διαγωνισμούς που φιλοξενήθηκαν από την Ελβετία και τη Γερμανία, αποφασίστηκε ότι η νικήτρια χώρα θα διοργανώνει τον διαγωνισμό το επόμενο έτος. Ο νικητής του διαγωνισμού του 1957 ήταν η Ολλανδία, και η ολλανδική τηλεόραση αρνήθηκε να διοργανώσει τον διαγωνισμό. Η ευθύνη της φιλοξενίας έγινε αποδεκτή το 1958. Σε όλα τα υπόλοιπα χρόνια ο κανόνας αυτός ήταν σε ισχύ, κάθε νικήτρια χώρα έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό το επόμενο έτος. Οι εξαιρέσεις είναι οι εξής:
Επίσης, σε περίπτωση που Κερδίσει η Αυστραλία, τον Διαγωνισμό, έχει το δικαίωμα συνδιοργάνωσης, με οποιαδήποτε συμμετέχουσα Ευρωπαϊκή χώρα της Επιλογής της, καθότι δεν μπορεί η ίδια να διοργανώσει Eurovision, για λόγους μεγάλης απόστασης, επειδή βρίσκεται γεωγραφικά εκτός Ευρώπης (στην Ωκεανία).
Όλοι οι υπόλοιποι Διαγωνισμοί Τραγουδιού, που πραγματοποιήθηκαν, με εξαίρεση τους προαναφερόμενους, διεξάγονται στη χώρα που κέρδισε το προηγούμενο έτος.
Λογότυπο και θέμα
Το προηγούμενο γενικό λογότυπο εισήχθη για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2004 στην Τουρκία, για να δημιουργήσει μια συνεπή οπτική ταυτότητα. Η σημαία της χώρας υποδοχής εμφανίζεται στην καρδιά του γενικού λογότυπου. Κάθε χρόνο, η χώρα υποδοχής δημιουργεί ένα υποθέμα το οποίο συνήθως συνοδεύεται και εκφράζεται με υπολογότυπο και σύνθημα. Το θέμα και το σύνθημα ανακοινώνονται από την EBU και τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα της χώρας υποδοχής.
Το γενικό λογότυπο ανανεώθηκε το 2014, δέκα χρόνια μετά τη δημιουργία του πρώτου γενικού λογότυπου. Το ανανεωμένο λογότυπο διεξήχθη από τον επικεφαλής σχεδιαστή Κορνέλις Γιάκομπς και την ομάδα του Cityzen Agency. Το λογότυπο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο διαγωνισμό του 2015, την 60ή επέτειο του διαγωνισμού.
Εβδομάδα της Eurovision
Ο όρος "Εβδομάδα της Eurovision" χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στην εβδομάδα κατά την οποία λαμβάνει χώρα ο Διαγωνισμός. Δεδομένου ότι είναι μια ζωντανή εκπομπή, ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision απαιτεί από τους καλλιτέχνες να έχουν τελειοποιήσει τις πράξεις τους σε πρόβες, ώστε το πρόγραμμα να τρέξει ομαλά. Εκτός από τις πρόβες στις χώρες καταγωγής τους, κάθε συμμετέχων έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τη σκηνή της αίθουσας της Eurovision. Αυτές οι πρόβες πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών πριν από την επίδειξη του Σαββάτου και κατά συνέπεια οι αντιπροσωπείες φτάνουν στην πόλη υποδοχής πολλές ημέρες πριν από την εκδήλωση. Οι δημοσιογράφοι και οπαδοί είναι επίσης παρόντες κατά τις προηγούμενες ημέρες και έτσι τα γεγονότα της Eurovision διαρκούν πολύ περισσότερο από μερικές ώρες τηλεόρασης. Διάφορα επίσημα διαπιστευμένα ξενοδοχεία επιλέγονται για τις αντιπροσωπείες να παραμείνουν μέσα, Οι υπηρεσίες λεωφορείων χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά των ερμηνευτών και των συνοδών ανθρώπων προς και από το χώρο του διαγωνισμού.
Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας διορίζει έναν επικεφαλής αντιπροσωπείας, του οποίου το έργο είναι να συντονίζει τα κινήματα των μελών των εκπροσώπων και ο οποίος ενεργεί ως εκπρόσωπος της χώρας αυτής στην EBU στην πόλη υποδοχής. Τα μέλη των αντιπροσωπειών περιλαμβάνουν καλλιτέχνες, στιχουργούς, συνθέτες, επίσημους αξιωματούχους Τύπου και - στα χρόνια όπου ερμηνεύτηκαν τραγούδια με μια ζωντανή ορχήστρα - έναν αγωγό. Επίσης, εάν είναι επιθυμητό, ​​υπάρχει και ένας σχολιαστής: κάθε ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός μπορεί να παρέχει τα δικά του σχόλια για την τηλεοπτική ή / και ραδιοφωνική του ροή, τα οποία θα εκπέμπονται σε κάθε χώρα. Οι σχολιαστές δίδονται αφιερωμένα περίπτερα σχολιασμού που βρίσκονται γύρω από το πίσω μέρος της αρένας πίσω από το κοινό.
Πρόβες και συνεντεύξεις τύπου
Από το 2004, οι πρώτες πρόβες άρχισαν την Κυριακή σχεδόν δύο εβδομάδες πριν από τον Μεγάλο Τελικό. Υπάρχουν δύο περίοδοι πρόβας για κάθε χώρα. Οι χώρες που συμμετέχουν στους ημιτελικούς έχουν την πρώτη τους πρόβα για τέσσερις ημέρες από την πρώτη Κυριακή μέχρι την Τετάρτη. Το δεύτερο είναι από την Πέμπτη έως την Κυριακή. Οι χώρες που έχουν ήδη προκριθεί άμεσα στην πρόκριση του Μεγάλου Τάγματος το Σάββατο και την Κυριακή.
Μετά από πρόβες από κάθε χώρα, η αντιπροσωπεία συναντά τον καλλιτεχνικό διευθυντή της εκπομπής στην αίθουσα προβολής βίντεο. Εδώ, παρακολουθούν το βίντεο της πρόβας που μόλις εκτελέστηκε. Σε αυτό το σημείο, ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας μπορεί να γνωστοποιεί τυχόν ειδικές απαιτήσεις που απαιτούνται για την εκτέλεση και να τις ζητά από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Μετά από αυτή τη συνάντηση, η αντιπροσωπεία διοργανώνει συνέντευξη Τύπου όπου τα μέλη του διαπιστευμένου Τύπου μπορεί να τους θέσει ερωτήσεις. Οι πρόβες και οι συνεντεύξεις τύπου διεξάγονται παράλληλα. Έτσι μια χώρα κρατάει τη συνέντευξη Τύπου, ενώ η επόμενη βρίσκεται στην αίθουσα πρόβας. Μια τυπωμένη περίληψη των ερωτήσεων και απαντήσεων που προκύπτουν από τις συνεντεύξεις Τύπου παράγεται από το γραφείο τύπου του κεντρικού γραφείου και διανέμεται στις περιστροφικές τρύπες των δημοσιογράφων.
Πριν από κάθε ημιτελικό διεξάγονται τρεις πρόβες φόρεμα. Δύο πρόβες πραγματοποιούνται την προηγούμενη μέρα (το απόγευμα και το άλλο το βράδυ), ενώ το τρίτο πραγματοποιείται το απόγευμα της ζωντανής εκδήλωσης. Δεδομένου ότι τα εισιτήρια για τις ζωντανές εμφανίσεις είναι συχνά σπάνια, τα εισιτήρια πωλούνται επίσης για να μπορέσει το κοινό να παραστεί σε αυτές τις πρόβες φόρεμα.
Το ίδιο ισχύει και για τον τελικό, με δύο πρόβες την Παρασκευή και το τρίτο το Σάββατο το απόγευμα πριν από τη ζωντανή μετάδοση του μεγάλου τελικού το Σάββατο το βράδυ. Και για τους ημιτελικούς και για τον τελικό, η δεύτερη πρόβα στο φόρεμα είναι και ο Τελικός της Κριτικής Επιτροπής, όπου οι κριτές από κάθε χώρα κατατάσσουν τις ψήφους τους. Αυτό σημαίνει ότι το 50% του αποτελέσματος έχει ήδη αποφασιστεί πριν από τη διεξαγωγή των ζωντανών αγώνων.
Πάρτι και Euroclub
Τη Δευτέρα το βράδυ της εβδομάδας Eurovision, γίνεται παραδοσιακά η υποδοχή ενός Δημάρχου, όπου η διοίκηση της πόλης φιλοξενεί μια γιορτή που έρχεται στην πόλη τους. Αυτό γίνεται συνήθως σε μια μεγάλη πόλη που ανήκει στο κέντρο της πόλης. Όλες οι αντιπροσωπείες καλούνται και το πάρτυ συνήθως συνοδεύεται από ζωντανή μουσική, δωρεάν φαγητό και ποτό και -τα τελευταία χρόνια - πυροτεχνήματα.
Μετά το ημιτελικό και το μεγάλο τελικό, υπάρχουν μέρη μετά την επίδειξη, που πραγματοποιούνται είτε σε μια εγκατάσταση στο συγκρότημα του χώρου είτε σε άλλη κατάλληλη θέση εντός της πόλης.
Ένα Euroclub πραγματοποιείται κάθε βράδυ της εβδομάδας: είναι ένα νυχτερινό κέντρο με θέμα την Eurovision, στο οποίο προσκαλούνται όλοι οι διαπιστευμένοι υπάλληλοι. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, πολλές αντιπροσωπείες φιλοξένησαν παραδοσιακά τα δικά τους κόμματα εκτός από τα επίσημα χορηγούμενα. Ωστόσο, στη νέα χιλιετία υπήρξε η τάση των εθνικών αντιπροσωπειών να συγκεντρώσουν τη δραστηριότητά τους και να πραγματοποιήσουν τις εορταστικές εκδηλώσεις τους στο ευρωπαϊκό κλαμπ.
Ζωντανή μουσική
Όλα τα φωνητικά πρέπει να τραγουδηθούν ζωντανά. Δεν επιτρέπονται φωνές στις οπίσθιες τροχιές. Το 1999, το κροατικό τραγούδι που ερμήνευσε ο Ντόρις Ντράγκοβιτς και το οποίο συνέθεσε ο Τόντσι Χούλιτς χαρακτήρισε τους ήχους στην πίσω τροχιά τους που ακουγόταν ύποπτα σαν ανθρώπινες φωνές. Η κροατική αντιπροσωπεία δήλωσε ότι δεν υπήρχαν ανθρώπινες φωνές, αλλά μόνο ψηφιακά συνθετικοί ήχοι που αναπαράγουν φωνητικά. Εντούτοις, η EBU αποφάσισε ότι είχαν παραβιάσει το πνεύμα των κανόνων και τους αποδέσμευσε το 33% των συνολικών πόντων τους κατά το ίδιο έτος για τον υπολογισμό του πενταετούς μέσου όρου των σημείων τους για τα μελλοντικές προκρίσεις.
Από το 1956 έως το 1998, η χώρα υποδοχής ήταν υποχρεωμένη να παρέχει μια ζωντανή ορχήστρα. Πριν από το 1973, όλη η μουσική έπρεπε να παίξει από την ορχήστρα υποδοχής. Από το 1973 και μετά, έγιναν αποδεκτές οι προ-εγγεγραμμένες, μη φωνητικές διαδρομές υποστήριξης - παρόλο που η χώρα υποδοχής ήταν ακόμα υποχρεωμένη να παρέχει μια ζωντανή ορχήστρα προκειμένου να δώσει στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα επιλογής. Αν χρησιμοποιήθηκε ένα υπόβαθρο, τότε όλα τα όργανα που ακούστηκαν στην πίστα έπρεπε να είναι παρόντα στη σκηνή. Το 1997, η απαίτηση αυτή καταργήθηκε.
Το 1999 καταργήθηκε η απαίτηση για μια ζωντανή ορχήστρα: έμεινε ως προαιρετική συνεισφορά. Ο ίδιος ο φιλοξενούμενος, IBA του Ισραήλ, αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει μια ορχήστρα για να εξοικονομήσει έξοδα και έτσι το 1999 ήταν το πρώτο έτος όπου όλα τα τραγούδια έπαιζαν ως προ-εγγεγραμμένα υποστηρικτικά κομμάτια (σε συνδυασμό με ζωντανά φωνητικά).
Γλώσσα
Κάθε υποβολή πρέπει να έχει φωνητικά. Η καθαρά οργανική μουσική δεν έχει ποτέ επιτραπεί. Στο παρελθόν, οι διαγωνιζόμενοι έπρεπε να τραγουδούν σε μία από τις δικές τους εθνικές γλώσσες, αλλά αυτός ο κανόνας έχει αλλάξει αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Από το 1956 έως το 1965, δεν υπήρχε κανένας κανόνας που να περιορίζει τις γλώσσες στις οποίες θα μπορούσαν να τραγουδηθούν τα τραγούδια. Το 1966 επιβλήθηκε ένας κανόνας που ορίζει ότι τα τραγούδια πρέπει να εκτελούνται σε μία από τις επίσημες γλώσσες της χώρας που συμμετέχει, αφού η Σουηδία ήταν η πρώτη χώρα που δεν τραγούδησε στη γλώσσα της, καθώς ο τραγουδιστής της όπερας Ίνγκβαρ Βίξελ εκπροσώπησε τη Σουηδία το 1965 τραγουδώντας στα αγγλικά. Η σουηδική έκδοση του τραγουδιού είχε αρχικά επιλεγεί στο Melodifestivalen το 1965, αλλά στη συνέχεια μεταφράστηκε στα αγγλικά για τον διαγωνισμό Eurovision.
Ο περιορισμός της εθνικής γλώσσας συνεχίστηκε μέχρι το 1973, οπότε οι εκτελεστές μπορούσαν και πάλι να τραγουδούν σε οποιαδήποτε γλώσσα επιθυμούσαν. Αρκετοί νικητές στα μέσα της δεκαετίας του 1970 επωφελήθηκαν από αυτό: οι ερμηνευτές από μη αγγλόφωνες χώρες τραγουδούσαν στα αγγλικά, κάτι που έκαναν και οι ABBA το 1974.
Το 1977 η EBU αποφάσισε να επανέλθει στον περιορισμό της εθνικής γλώσσας. Ωστόσο, χορηγήθηκε ειδική απαλλαγή στη Γερμανία και στο Βέλγιο, δεδομένου ότι οι εθνικές τους επιλογές είχαν ήδη πραγματοποιηθεί πριν από τη λήψη της απόφασης. Οι συμμετοχές των δύο χωρών σε εκείνες τις χρονιές ήταν στην αγγλική γλώσσα.
Το 1999 ο κανονισμός άλλαξε και πάλι καθιστώντας ελεύθερη την επιλογή γλώσσας για μια ακόμη φορά, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα 12 από τις 23 χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, να τραγουδήσουν εκείνη τη χρονιά στα αγγλικά. Το Βέλγιο συμμετείχε στον διαγωνισμό του 2003 με το "Sanomi", ένα τραγούδι που τραγούδησε σε μια κατασκευασμένη γλώσσα, καταλήγοντας στη δεύτερη θέση. Το 2006 η ολλανδική καταχώρηση, "Amambanda", τραγουδήθηκε εν μέρει στα αγγλικά και εν μέρει σε μια τεχνητή γλώσσα. Το 2008 η βελγική συμμετοχή, "Ο Julissi", τραγουδήθηκε σε μια τεχνητή γλώσσα, αν και παρουσιάζει ομοιότητες με τα ουκρανικά. Το 2011, η νορβηγική συμμετοχή, "Haba Haba", η οποία τραγούδησε στην αγγλική γλώσσα και στη Σουαχίλι, ήταν το πρώτο τραγούδι που τραγουδήθηκε σε μια αφρικανική γλώσσα, εκτός από τα αραβικά.
Μετά την αλλαγή νόμου το 1999 για τις γλώσσες, τα τραγούδια με Αγγλικό στίχο έχουν αυξηθεί πολύ. Το 2016, οι 33 από τις 36 συμμετοχές των ημιτελικών είχαν τραγούδια στα αγγλικά, αφού δύο χώρες (Βοσνία-Ερζεγοβίνη και ΠΓΔΜ) ερμήνευσαν τραγούδια στις μητρικές τους γλώσσες και η Αυστρία έστειλε ένα τραγούδι στα γαλλικά. Μετά τη νίκη του Σαλβαντόρ Σομπράλ το 2017 ένα πορτογαλικό τραγούδι, το 2018 είδε μια σημαντική αύξηση στη χρήση των εθνικών γλωσσών κάθε χώρας, με δώδεκα από τις 43 συμμετοχές να τραγουδάνε στην εθνική τους γλώσσα (χωρίς την Εσθονία, που τραγούδησε στα Ιταλικά).
Ψηφοφορία
Το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιείται στον διαγωνισμό έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια. Το ισχύον σύστημα έχει τεθεί σε ισχύ από το 2016 και είναι ένα σύστημα ψηφοφορίας κατά θέσης. Κάθε χώρα απονέμει δύο ομάδες 12, 10, 8-1 βαθμών στα 10 αγαπημένα τραγούδια τους: μία από την επαγγελματική τους κριτική επιτροπή των πέντε επαγγελματιών μουσικής και η άλλη από την τηλεόραση.
Ιστορικά, οι αποφάσεις μιας εθνικής επιτροπής αποφασίστηκαν από μια εσωτερική κριτική επιτροπή, αλλά το 1997 πέντε χώρες (Αυστρία, Ελβετία, Γερμανία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο) πειραματίστηκαν με τηλεοπτική μετάδοση, προσφέροντας στους πολίτες στις χώρες αυτές την ευκαιρία να ψηφίσουν μαζικά για Αγαπημένα τραγούδια. Το πείραμα ήταν επιτυχημένο, και από το 1998 και εφεξής όλες οι χώρες ενθαρρύνθηκαν να χρησιμοποιούν τηλεοπτικές εκπομπές όποτε είναι δυνατόν. Εφεδρικές δικαστικές επιτροπές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από κάθε χώρα σε περίπτωση αποτυχίας τηλεοπτικής μετάδοσης. Σήμερα, οι πολίτες μπορούν επίσης να ψηφίζουν μέσω SMS, εκτός από την τηλεοπτική μετάδοση. Από το 2013, το κοινό μπορεί επίσης να ψηφίσει μέσω μιας εφαρμογής για κινητά.
Η τρέχουσα μέθοδος καταχώρησης κατάταξης, που εισήχθη το 2016, είναι να συγκεντρώσει μαζί τους πόντους που υπολογίζονται από την τηλεφωνική ψηφοφορία και την κριτική επιτροπή χωριστά. Πριν από αυτό, οι βαθμολογίες της κριτικής επιτροπής και της τηλεοπτικής κλήσης συνδυάστηκαν 50/50 πριν υπολογιστεί ο αριθμός των πόντων. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον τελικό της έκδοσης του 2009 και επεκτάθηκε το επόμενο έτος στους ημιτελικούς.
Ελεγκτές και Εκτελεστικοί Επόπτες
Από τις πρώτες εκδόσεις του διαγωνισμού, η διαδικασία ψηφοφορίας του διαγωνισμού προεδρεύθηκε από έναν ελεγκτή που ορίστηκε από την EBU, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση ότι όλοι οι βαθμοί κατανέμονται σωστά και με τη σειρά τους. Αυτό έχει εξελιχθεί στον σημερινό ρόλο του Εκτελεστικού Επόπτη, ο οποίος μαζί με την εποπτεία της ψηφοφορίας είναι επίσης υπεύθυνος για τη διασφάλιση της διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους της EBU, την επιβολή των κανόνων και την παρακολούθηση της τηλεοπτικής παραγωγής κατά τη διάρκεια των ζωντανών εκπομπών. Από το 2011, ο εκτελεστικός επόπτης επικουρείται από έναν επόπτη συμβάντων, ο οποίος επιβλέπει και συντονίζει άλλα θέματα που σχετίζονται με την εκδήλωση εκ μέρους της EBU. Ο παρακάτω πίνακας περιγράφει τους κατόχους των θέσεων του Εκτελεστικού Επόπτη και Επόπτη Συμβάντων στο ιστορικό του διαγωνισμού:
Σύμφωνα με μια μελέτη των προτύπων ψηφοφορίας της Eurovision, ορισμένες χώρες τείνουν να σχηματίζουν ομάδες ή κλίκες, ψηφίζοντας συχνά με τον ίδιο τρόπο.