cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αθανάσιος ο Πάριος
Οι έριδες με τον Κοραή και το πολιτικό όραμα του Αθανασίου
Χρησιμοποίησε θεματολογία η οποία δεν έμεινε στα στενά θεολογικά πλαίσια, αλλά σε ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά. Ο ίδιος ήταν πολυμαθής και ταυτόχρονα πολύγλωσσος, με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνεται τις κοσμογονικές αλλαγές που επέφερε ο διαφωτισμός στην Ευρώπη. Έτσι αρχίζει με την αρκετά συντηρητική του γλώσσα να κρίνει τα πολικά δρώμενα και μορφώματα στην Ευρώπη και να επιτίθεται στην αιρετική αυθαιρεσία τους, όπως την αποκαλούσε. Έτσι συγγράφει βιβλίο ("Πατερική Διδασκαλία"), κατά το οποίο αντιτίθεται στις φιλελεύθερες προτάσεις των διαφωτιστών για επανάσταση. Το βιβλίο αυτό εκδίδεται από το Πατριαρχείο και φαίνεται πως σκοπό είχε να εκφράσει και πολιτικές σκοπιμότητες και επιταγές της Πύλης, γι αυτό και είναι πιθανό να μην εκφράζει πλήρως τις απόψεις του συντάκτη του. Το βιβλίο γίνεται αιτία για επιθέσεις ενάντια στην εκκλησία από τους διαφωτιστές, οι οποίοι την κατηγορούν για φιλοτουρκισμό και δουλοφροσύνη, αν και είναι φανερό πως απηχούσε τη συντριπτική μερίδα των Φαναριωτών, οι οποίοι ζούσαν με το μόνιμο φόβο ότι μία τοπική εξέγερση, ακόμα και σε περίπτωση επιτυχίας, θα εξέθετε το υπόλοιπο τμήμα των Ελλήνων στην εκδικητική μανία των Τούρκων. Ένας φόβος διόλου αβάσιμος, με βάση γεγονότα που προηγήθηκαν (π.χ. Ορλωφικά) και που συνεχίστηκαν μέχρι και το 1922.
Ο Κοραής απαντά προσωπικά στο βιβλίο αυτό με την "Αδελφική Διδιασκαλία", στην οποία με οξείς προσωπικούς χαρακτηρισμούς προς τον Αθανάσιο, αλλά και τις γενικότερες ιδέες του, θέλει να πείσει πως αυτές οι ιδέες δεν απηχούν το σύνολο του Ελληνικού λαού. Εκεί ακριβώς αρχίζει να διαφαίνεται και η διαφορά δύο ολόκληρων κόσμων. Οι διαφωτιστές και ο Κοραής απηχούν τις ευρωπαϊκές ιδέες οι οποίες απαιτούν ένα καθαρά εθνικό κράτος, σύμφωνα με τα οράματα των ουμανιστών, με βάση μία αρχαιοελληνική γεωγραφική σύσταση των ορίων, ενώ ο Αθανάσιος και οι πιο συντηρητικοί το σχήμα ενός παραδοσιακού πολυεθνικού κράτους. Ο στόχος αυτού του σχήματος είναι να καταφέρουν να διασωθούν και οι μικρές μερίδες Ελλήνων που ήταν διάσπαρτες στα όρια του Οθωμανικού κράτους καθώς σε ένα στενά γεωγραφικό ελλαδικό σχήμα θα τις άφηνε εκτεθειμένες στις ορέξεις των Οθωμανών και τελικά στον αφανισμό της πολιτισμικής τους ταυτότητας. Έτσι στα μάτια του Αθανασίου η σύσταση του εθνικού κράτους σημαίνει άμεσο αφανισμό του Ελληνισμού. Επιπρόσθετα στο μυαλό του υπάρχει και μια δεύτερη αιτία. Η οργάνωση του κράτους κάτω από το διαφωτιστικό κοσμοείδωλο σημαίνει εκκοσμίκευση του κοινού βίου, εφαρμογή του φυσικού δικαίου και του κανονιστικού ωφελιμισμού, με αποτέλεσμα να απειλούνται τα θεμέλια τα οποία διατήρησαν μέχρι την εποχή του την κοινή ελληνική συνείδηση ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες.
Ο Χρήστος Γιανναράς, σημειώνει ότι το σχήμα αυτό δεν αποτελούσε εύκολο φιλοτουρκισμό, ούτε εθελοδουλία, αλλά ένα κοσμοείδωλο πλήρως διαφορετικό από το στενό εθνικιστικό οικοδόμημα του διαφωτισμού. Ένα οικουμενικό σύστημα, το οποίο είχε αρχίσει να αποδίδει καρπούς, αφού οι Έλληνες ήδη είχαν πλέον στελεχώσει νευραλγικές θέσεις του οθωμανικού κράτους, ενώ το εμπόριο και η ναυτιλία είχε κατά βάση περάσει στα ελληνικά χέρια. Πίστευαν οι Φαναριώτες και οι πιο συντηρητικές τάξεις σε μία εκ των έσω κατάληψη, μία ιδέα που στην εποχή του Αθανασίου ολοένα κέρδιζε έδαφος. Η σύγκρουση τελικά Κοραή και Αθανασίου, δεν αποτελούσε απλώς μία σύγκρουση προοδευτικών και συντηρητικών, αλλά την αντιπαράθεση δύο διαφορετικών πολιτικών οραμάτων που το καθένα ανταποκρινόταν σε διαφορετικό τύπου ελληνισμό. Τον Ελληνισμό του Γένους ή τον Ελληνισμό μίας εθνοφυλετικής ελληνικότητας που θα αντλούσε την ταυτότητά της απευθείας από την κλασσική Ελλάδα, διασκελίζοντας 10 αιώνες Βυζαντίου.
Όπως γράφει ο Νικόλαος Αρκάς στο σχετικό άρθρο της Θρησκευτικής και Ηθικής Εγκυκλοπαίδειας (ΘΗΕ), η αντίθεση του Αθανασίου προς τον Διαφωτισμό δεν ήταν αποτέλεσμα ούτε μονομέρειας, ούτε αντιγνωσιολογικής αντίληψης:
Έτσι, όταν ο Αθανάσιος τόνιζε πως "η έξω σοφία...δεν είναι από την ιδικήν της φύσιν, ούτε κακή, ούτε καλή...αλλά από την μεταχείρισιν των εχόντων αυτήν γίνεται ή καλή ή κακή'", το πίστευε απόλυτα. Γνωρίζουμε άλλωστε την στάση που κράτησε: "ενώ καυτηρίαζε με έντονο τρόπο τις καινοφανείς φιλοσοφικές αντιλήψεις του [Διαφωτισμού], ''δε δίστασε να μεταφράσει επιλεκτικά ορισμένα έργα Ευρωπαίων διαφωτιστών και να τα χρησιμοποιήσει ως σχολικά εγχειρίδια".
Τα συγγράμματά του
Το συγγραφικό έργο του Αθανασίου είναι πλούσιο και πολύ σημαντικό, και αφορά σχεδόν όλους τους τομείς της χριστιανικής δράσεως (βίοι Αγίων, Δογματικά, κοινωνικά, Λειτουργικά, παιδαγωγικά, ποιμαντικά) και αξιολογείται σήμερα για τη βιβλική, κοινωνική και δογματική του κατάρτιση, ως ένα εξαιρετικό δείγμα ορθόδοξης ποιμαντικής διακονίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Σαρ πέι
Το σαρ πέι είναι ράτσα μικρόσωμου σκύλου με κοντή ουρά, κάστανο τρίχωμα, μικρά αυτιά και κεφάλι σαν αυτό του μπουλντόγκ. Κατάγεται από την Κίνα. Είναι από τις ακριβότερες ράτσες. Αν και το Σαρ Πέι έχει αναγνωριστεί ως ράτσα που προηγήθηκε της εμφάνισης των σύγχρονων φυλών τον 19ο αιώνα, ο Αμερικανικός Σύλλογος Κυνολογίας το αναγνώρισε ως 134η ράτσα μόνο το 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Ο κίτρινος σκύλος
Ο κίτρινος σκύλος (γαλλικός τίτλος: Le Chien jaune) είναι αστυνομικό μυθιστόρημα του Ζωρζ Σιμενόν που γράφτηκε τον Μάρτιο του 1931 και δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1931. Είναι ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα του Σιμενόν στα οποία την υπόθεση εξιχνιάζει ο επιθεωρητής Μαιγκρέ.
Υπόθεση
Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στο Κονκαρνώ, μικρή παραθαλάσσια πόλη στη Βρετάνη, μυστηριώδη γεγονότα που διαδέχονται το ένα το άλλο, δημιουργούν αναταραχή. Αρχικά, μια απόπειρα δολοφονίας της οποίας το θύμα είναι ο έμπορος κρασιού αξιότιμος κ. Μοσταγκιέν, τον οποίο, αφού πέρασε τη βραδιά του παίζοντας χαρτιά με φίλους του στο μπαρ του ξενοδοχείου Αντμιράλ και επιστρέφει στο σπίτι του, τον πυροβόλησαν στο στομάχι μέσα από ένα ακατοίκητο σπίτι. Ο επιθεωρητής Μαιγκρέ, ο οποίος βρίσκεται αποσπασμένος στη Ρεν, καλείται από τον Δήμαρχο να εξιχνιάσει το έγκλημα και εγκαθίσταται στο ξενοδοχείο. Η μοίρα φαίνεται να χτυπά τους φίλους του κ. Μοσταγκιέν, γιατί, δύο μέρες μετά την άφιξη του Μαιγκρέ, ένας από τους τακτικούς θαμώνες του μπαρ, ο συνταξιούχος δημοσιογράφος Ζαν Σερβιέρ, εξαφανίζεται και το αυτοκίνητό του βρίσκεται στην περιοχή, το μπροστινό κάθισμα φέρει ίχνη αίματος. Έπειτα, σειρά έχει ο κ. Λε Πομερέ, ο οποίος πεθαίνει δηλητηριασμένος. Τον τέταρτο της παρέας, τον κ. Μισού, γιατρό που δεν ασκεί το επάγγελμα και ασχολείται με ακίνητα, ο Μαιγκρέ τον συλλαμβάνει για να τον προστατεύσει.
Τα γεγονότα προσελκύουν πλήθος δημοσιογράφων, ειδικά από όταν η τοπική εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο που ανακοίνωνε την εμφάνιση ενός αδέσποτου σκύλου με κίτρινο τρίχωμα και κοκαλιάρικα πόδια, που εμφανίστηκε το βράδυ της πρώτης επίθεσης και που ανήκει, χωρίς καμία αμφιβολία, στον δολοφόνο.
Έτσι ο Μαιγκρέ, η μέθοδος του οποίου βασίζεται στη διαίσθηση, σε αντίθεση με τον νεαρό συνάδελφό του που ενδιαφέρεται για «επιστημονικές» μεθόδους και δυσφορεί για την αδράνεια του συναδέλφου του, ανακαλύπτει μια παλιά και ξεχασμένη υπόθεση λαθρεμπορίου και μια προδοσία, στοιχεία μέσα από τα οποία οδηγείται στη διαλεύκανση του μυστηρίου.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί με τίτλο Ο Κίτρινος Σκύλος σε ταινία για τον κινηματογράφο το 1932 σε σκηνοθεσία Ζαν Ταρίντ και δύο φορές για τη γαλλική τηλεοπτική σειρά Οι έρευνες του επιθεωρητή Μαιγκρέ, το 1968 και το 1988.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ολιβιέ Ασαγιάς
Ο Ολιβιέ Ασαγιάς είναι Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και κριτικός του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955 στο Παρίσι και είναι γιος του σεναριογράφου Ζακ Ρεμί. Είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών του Παρισιού.
Έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου σκηνοθέτη στο φεστιβάλ των Καννών του 2016 για την ταινία Personal Shopper (από κοινού με τον Κριστιάν Μουντζίου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί του κινηματογράφου
Κωνσταντίνος Κούμας
Ο Κωνσταντίνος Κούμας (Λάρισα, 1777 - Τεργέστη, 1836) υπήρξε Έλληνας διδάσκαλος του Γένους, πρωτεργάτης του νεοελληνικού διαφωτισμού, ιστορικός, φιλόσοφος και μεταφραστής λογοτεχνικών έργων.
Παιδικά χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στην Λάρισα το 1777. Πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ Κούμας, έμπορος γουναρικών. Από φόβο να μην τον πάρουν οι γενίτσαροι πέρασε την παιδική του ηλικία κρυμμένος στο σπίτι μέχρι δέκα χρονών χωρίς να πάει σε σχολείο και εκκλησία. Το 1787 λόγω πανώλης που ξέσπασε στην Λάρισα η οικογένεια του Κούμα κατέφυγε στον Τύρναβο. Εκεί ο μικρός Κωνσταντίνος έμαθε ανάγνωση των συναξαρίων στην εκκλησία και την Αμαρτωλών Σωτηρία του Λάνδου. Επειδή ανέπτυξε μεγάλο ζήλο για τα γράμματα, οι γονείς του τον παρέδωσαν δεκαπενταετή στο σχολείο του Τυρνάβου, όπου είχε διδάσκαλο τον Ιωάννη Πέζαρο. Σ' αυτόν μαθήτευσε έξι χρόνια και απόκτησε φήμη διακεκριμένου μαθητή. Διδάχθηκε αρχαίους Έλληνες κλασικούς συγγραφείς και βασικές αρχές της φιλοσοφίας από κοινού με μαθηματικά, γεωμετρία και φυσική, στα οποία φαίνεται να παρουσιάζει ιδιαίτερη κλίση. Ο Μητροπολίτης Λαρίσης Διονύσιος Καλλιάρχης τον πήρε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη και τον συνέστησε στον Μεγάλο Διερμηνέα της Υψηλής Πύλης Κωνσταντίνο Υψηλάντη. Ο Υψηλάντης όταν ανακηρύχτηκε ηγεμόνας της Βλαχίας του πρότεινε να τον προσλάβει στις υπηρεσίες του, αλλά ο Κούμας προτίμησε να επιστρέψει στην πατρίδα του, όπου έγινε διδάσκαλος.
Δάσκαλος στην Τσαριτσάνη και τα Αμπελάκια
Λόγω της συνεχούς τρομοκρατίας των Τούρκων κατέφυγε στην Τσαριτσάνη, όπου δίδασκε και κήρυττε από άμβωνος. Δίδαξε ελληνικά και επιστημονικά μαθήματα στην απλοελληνική κατά τα πρότυπα των δημοτικιστών και εισάγει ως νέο μάθημα την άλγεβρα. Τον Οκτώβριο του 1798 νυμφεύεται τη γυναικαδελφή του δασκάλου του Ιωάννη Πέζαρου.
Έπειτα πήγε στα Αμπελάκια, όπου δίδασκαν ο Γρηγόριος Κωνσταντάς και ο Κεφαλλονίτης γιατρός Σπυρίδων Ασάνης απ' τον οποίο έμαθε άλγεβρα. Στα 1799 ο Κούμας αποκτά μια κόρη χάνει, όμως, τη γυναίκα του. Βαθύτατα λυπημένος καταφεύγει στα Αμπελάκια, όπου ασχολείται από κοινού με τον Ασάνη με τη μετάφραση του έργου του Γάλλου αστρονόμου και μαθηματικού Abbe de la Caille Περί κωνικών τομών.
Στη Σμύρνη
Το 1808 έλαβε πρόσκληση από τους Έλληνες της Σμύρνης να αναλάβει τη διεύθυνση της νεοσύστατης Δημόσιας Σχολής, που το επόμενο έτος ονομάστηκε Φιλολογικό Γυμνάσιο Σμύρνης. . Με προτροπή του Αδαμάντιου Κοραή, που τον εκτιμούσε για τις ικανότητές του, δέχτηκε και πήγε. Στην θέση αυτή δίδαξε μαθηματικά, φιλοσοφία, πειραματική φυσική, γεωγραφία και ηθική, ενώ οργάνωσε φυσικά και χημικά πειράματα εξοπλίζοντας τη σχολή με τα αντίστοιχα όργανα. Με τη διδασκαλία του εισήγαγε τον ορθολογισμό και το πείραμα, εκτοπίζοντας την εκκλησιαστική παράδοση διδασκαλίας που στηριζόταν στην αποστήθιση και την υπακοή. Απόκτησε μεγάλη φήμη ως άξιος οργανωτής σχολείων, ο δε Πατριάρχης Κύριλλος Ζ΄ τον κάλεσε στην Κωνσταντινούπολη για να διευθύνει τη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το 1814 αποδέχεται τη σχολαρχεία του Κουροτσεσμείου σχολείου στην Ξηροκρήνη (βόρεια της Κωνσταντινούπολης), όπου παραμένει για ένα μόνο χρόνο κι επιστρέφει στη Σμύρνη, όπου το 1815 παντρεύεται η κόρη του.
Η στάση του προς τη Φιλική Εταιρεία
Ο Κούμας δέχτηκε κρούσεις να γίνει μέλος της Φιλικής Εταιρείας, ήταν όμως δύσπιστος, αν όχι αρνητικός, έναντι της Επανάστασης και των Φιλικών. Στο έργο του "Ιστορίαι των ανθρωπίνων πράξεων ..." (1832) περιγράφει πολλούς Φιλικούς ως φιλοχρήματους, οι οποίοι κατηχούσαν νέα μέλη επειδή πληρώνονταν ένα φλωρίνιο ανά κάθε νέο μέλος. Κατακρίνει τους Φιλικούς επειδή πρόβλεπαν την βέβαιη πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και "εσάλευον τας φρένας των απλουστέρων". Χαρακτήριζε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη "αφελή και μωροφιλόδοξο". Όμως αυτή η αρνητική στάση έναντι της Φιλικής Εταιρείας ήταν διαδεδομένη μεταξύ των λογίων πριν από την Επανάσταση.
Στη Γερμανία
Τον Οκτώβριο του 1817 ο Έλληνας λόγιος μεταβαίνει στη Βιέννη  για να ασχοληθεί με την έκδοση συγγραμμάτων και να εμπλουτίσει τις γνώσεις του. Περιηγήται στα πανεπιστήμια της Γερμανίας και γνωρίζει σπουδαίους σύγχρονους λογίους, όπως οι Βολφ, Κρουγκ, Σέλλινγκ, Κρούτσερ. Θαυμάζει το ορθολογιστικό πνεύμα του Ιμμάνουελ Καντ. Το πανεπιστήμιο της Λειψίας τον ανακηρύσσει διδάκτορα της Φιλοσοφίας και των Καλών Τεχνών αποστέλλοντάς του το αντίστοιχο δίπλωμα στις αρχές του 1820, ενώ η Βασιλική Ακαδημία του Βερολίνου κι εκείνη του Μονάχου με την σειρά της, τον αναγνωρίζουν ως επίτιμο μέλος τους. Έπειτα από αυτή την ιδιαίτερα ωφέλιμη για την πνευματική του κατάρτιση διετή περιπλάνηση, θα πάρει το δρόμο της επιστροφής για την Σμύρνη έχοντας στο ενεργητικό του ένα πλούσιο μεταφραστικό και εκδοτικό έργο.
Επιστροφή στη Σμύρνη
Η σχολή της Σμύρνης, όμως το 1819 έχει κλείσει και ο Κούμας αρνείται την πρόταση για τη διεύθυνση της Ευαγγελικής Σχολής. Κατά την διάρκεια της εκεί διαμονής του καταπιάνεται με την μετάφραση ενός Ελληνογερμανικού λεξικού(κάποιου "Ρεϊμέρου"), θεωρώντας τα γερμανικά γλώσσα της αφοσίωσης στην επιστήμη και τον ορθολογισμό. Την εργασία αυτή αναγκάζεται να διακόψει με την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης. Ολόκληρη η περιουσία του συμπεριλαμβανομένης και της αξιόλογης βιβλιοθήκης του, δημεύονται από τους Τούρκους που τον θεωρούν ύποπτο.
Επανάσταση και διαφυγή στην Αυστρία
Διαφεύγει με αυστριακό πλοίο στην Τεργέστη. Από εκεί θα μεταβεί στη Βιέννη όπου συλλαμβάνεται από την αυστριακή αστυνομία του Μέττερνιχ με την κατηγορία της συμμετοχής σε συνωμοσία, γρήγορα, όμως, αφήνεται ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Στη Βιέννη ολοκληρώνει τη σύνταξη του λεξικού του -του μοναδικού του έργου που κατάφερε να διασώσει- και κατόπιν θα προβεί στην έκδοσή του, ενώ αμέσως μετά θα ασχοληθεί με τη συγγραφή του Ιστορία των ανθρωπίνων πράξεων από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1831. Το έργο αυτό που εξέδωσε τον ίδιο χρόνο σε 12 τόμους αποτελεί το σημαντικότερο πνευματικό του δημιούργημα. Στο διάστημα μέχρι το 1836 ο Κούμας αρνείται δυο φορές την ανάληψη καθηκόντων σχετικών με τα εκπαιδευτικά δρώμενα στον ελλαδικό χώρο λόγω και της εύθραυστης υγείας του.
Τα τελευταία χρόνια του πέρασε στην Τεργέστη όπου και πέθανε το 1836 από χολέρα σε ηλικία 59 ετών.
Έργο
Ο κατάλογος των έργων του παρατίθεται στο βιβλίο του Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, Κοραής-Κούμας-Κάλβος, Αθήνα 1967, σελ.165-166.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Κατηγορία:Διευθυντές Μεγάλης του Γένους Σχολής
Σάντος Κουμάρ
Ο Σιέντ Μουσά Ραζά, (Ούρντου: سیّد مُوسٰی عبّاس رضا) (25 Δεκεμβρίου 1925 - 11 Ιουνίου 1982), περισσότερο γνωστός με το όνομα Σάντος Κουμάρ (Ούρντου: سنتوش کُمار, Παντζάμπι: سنتوش کُمار), ήταν διάσημος Πακιστανός ηθοποιός. Προερχόταν από μία καλά μορφωμένη οικογένεια από τη Λαχόρη της Βρετανικής Ινδίας. Ο αδελφός του, Ντάρπαν, ήταν επίσης ένας αναγνωρισμένος ηθοποιός, ενώ ο άλλος του αδελφός, Σ. Σουλεϊμάν, ήταν σκηνοθέτης.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Το πραγματικό όνομα του Σάντος Κουμάρ ήταν Σιέντ Μουσά Ραζά. Γεννήθηκε το 1925 στη Λαχόρη, Βρετανική Ινδία. Ωστόσο, καταγόταν από Σία οικογένεια από την Πολιτεία Ούταρ Πραντές της Ινδίας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Οσμάνια της Χαϊντεραμπάντ, όπου πέρασε τις εξετάσεις της Ινδικής Δημόσιας Υπηρεσίας με άριστα. Μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν το 1947, ο Σάντος Κουμάρ επέστρεψε στη Λαχόρη, όπου ζούσε η οικογένειά του.
Βραβεύσεις και αναγνώριση
Το πρώτο βραβείο Νίγκαρ στην ιστορία για την κατηγορία του Α' Αντρικού Ρόλου δόθηκε στον Σάντος Κουμάρ για την ερμηνεία του στην ταινία Waada (1957). Κέρδισε το ίδιο βραβείο δύο ακόμα φορές, τις χρονιές 1962 και 1963. Το 2010, αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Πρόεδρος του Πακιστάν του απένειμε το τιμητικό βραβείο Sitara-i-Imtiaz (Αστέρι Αριστείας).
Προσωπική ζωή
Αρχικά, ήταν παντρεμένος με την Τζαμίλα Μπέγκουμ, αλλά στη συνέχεια παντρεύτηκε την ηθοποιό Σαμπιχά Χανούμ.
Θάνατος
Ο Σάντος Κουμάρ πέθανε στις 11 Ιουνίου 1982 στην ηλικία των 56 ετών.
==Φιλμογραφία ==
Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄
Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ (عبد الرحمن الثالث Κόρδοβα, 7 Ιανουαρίου 891 - Μαντινάτ αλ-Ζάχρα, 15 Οκτωβρίου 961), ήταν εμίρης και στη συνέχεια χαλίφης των Ομεϋαδών της Κόρδοβας.
Σάντος Κουμάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πακιστανοί ηθοποιοί
Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄
Ήταν γιος του Μοχάμεντ και της Μουζνά, μιας παλλακίδας χριστιανικής καταγωγής. Αφού πέθανε ο πατέρας του, διαδέχθηκε τον παππού του Αμπντ Αλλάχ ως εμίρης των Ομεϋαδών στην Κόρδοβα το 912. Ανασυγκρότησε ένα ενιαίο κράτος το 917 και, μη θεωρώντας τον εαυτό του εκπρόσωπο της μουσουλμανικής ορθοδοξίας, αποφάσισε να απελευθερωθεί οριστικά από την πολιτική και θρησκευτική εξουσία της Βαγδάτης, αποδίδοντας στον εαυτό του τους τίτλους του χαλίφη (929), του Αμίρ αλ-Μου'μινίν («διοικητής των πιστών») και του αλ-Νασίρ λι-ντιν Αλλάχ («ο οπαδός της θρησκείας του Θεού»). Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλ-Χακάμ Β΄.
Άνοδος στον θρόνο
Η ενθρόνιση του νέου εμίρη, που ήταν τότε 21 ετών, έγινε δεκτή με μεγάλη αποδοχή και δεν υπήρξαν διαμαρτυρίες. Αν και συνέχισε το έργο ειρήνευσης του προκατόχου του, άλλαξε ριζικά την πολιτική του και θέλησε να είναι πιο αυστηρός απέναντι στους επαναστάτες κυβερνήτες. Σε αντίθεση με τον Αμπντ Αλλάχ, ο οποίος αρκούνταν σε έναν ετήσιο φόρο στους αντιφρονούντες επαρχιακούς κυβερνήτες, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν προειδοποίησε ότι σε περίπτωση εξέγερσης δεν θα δίσταζε να διεκδικήσει τα χαμένα εδάφη και να τιμωρήσει αυστηρά τους ηγέτες. Σε αντάλλαγμα, ανακοίνωσε ότι θα συγχωρούσε όποιον υποτασσόταν στην εξουσία του. Αν και φαινομενικά τρομακτική, η πρόταση αυτή έτυχε μάλλον καλής υποδοχής. Τα χρόνια των πολεμικών συγκρούσεων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμπντ Αλλάχ είχαν εξαντλήσει τους Ανδαλουσιάνους, οι εθνικοί ανταγωνισμοί είχαν εκλείψει με το θάνατο των εμπνευστών τους και οι νέες γενιές επιθυμούσαν διακαώς να βρουν την ειρήνη.
Βασιλεία ως Εμίρης
Το 913, η πόλη Χαέν, η οποία βρισκόταν εκτός ελέγχου του σουλτάνου για περισσότερα από είκοσι χρόνια, ανακαταλήφθηκε και τα άλλα φρούρια παραδόθηκαν χωρίς δυσκολία. Οι επαρχίες Ελβίρα και Χαέν ειρηνεύτηκαν σύντομα και η προσοχή στράφηκε στις κεντρικές περιοχές της χερσονήσου, οι οποίες ήταν λιγότερο επηρεασμένες από τη μουσουλμανική θρησκεία και πιο σκληρές. Η συμπεριφορά του Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄, ο οποίος ήταν δίκαιος τόσο με τους μουσουλμάνους όσο και με τους χριστιανούς που κατέθεσαν τα όπλα, τον βοήθησε στην ανακατάληψή του και απέδειξε την επιθυμία του να ειρηνεύσει ολόκληρη τη χώρα. Ωστόσο, όπως είχε υποσχεθεί, ήταν ανυποχώρητος με όσους του αντιστέκονταν. Το φρούριο του Τολόξ βίωσε αυτή την εμπειρία, καθώς μέρος του πληθυσμού του εκτελέστηκε ως απάντηση στη μακρά πολύμηνη πολιορκία που έπρεπε να πραγματοποιήσει ο Αμπντ αλ-Ραχμάν. Η Σεβίλλη και η οικογένεια του Ιμπραχίμ μπανού Χατζάτζ, που είχε διακηρύξει την ανεξαρτησία της, παραδόθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 913. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ανακατέλαβε την Καρμόνα το 914. Αλλά το 915 ένας τρομερός λιμός έπληξε την Κόρδοβα, αναγκάζοντάς τον να διακόψει τις εκστρατείες του. Η οπισθοδρόμηση αυτή δεν εμπόδισε την ειρήνευση της περιοχής που φοβόντουσαν οι προκάτοχοί του και από την οποία προέρχονταν οι πιο σφοδροί αντίπαλοι του σουλτάνου, όπως ο Ιμπν Μαρβάν. Οι νίκες αυτές εντυπωσίασαν τους εχθρούς του Σουλτάνου, οι οποίοι κατέθεσαν τα όπλα ο ένας μετά τον άλλο χωρίς να πολεμήσουν. Η ειρήνευση της χώρας και η καταστροφή των εστιών αντίστασης διήρκεσε σχεδόν δέκα χρόνια. Η τελευταία πρόκληση του Αμπντ αλ-Ραχμάν ήταν η πόλη του Τολέδο, η οποία αντιστεκόταν σθεναρά στην εξουσία του σουλτάνου για περισσότερα από είκοσι τέσσερα χρόνια και δεν ήταν ακόμη έτοιμη να καταθέσει τα όπλα. Εξοργισμένος, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν συγκέντρωσε έναν μεγάλο στρατό τον Ιούνιο του 930, αλλά οι αρχηγοί της πόλης, συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούσαν να του αντισταθούν, έφυγαν και άφησαν την πόλη χωρίς ηγέτες. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν, αντιλαμβανόμενος ότι η πολιορκία ήταν πιθανό να διαρκέσει πολύ καιρό, έχτισε μια πόλη κοντά στο Τολέδο για τον στρατό του. Οι κάτοικοι, πεινασμένοι και εγκαταλελειμμένοι από τον βασιλιά της Λεόν, συνθηκολογούν τελικά. Μέσα σε λίγα χρόνια, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν κατάφερε να υποτάξει ολόκληρη τη χώρα και να εξαλείψει όλους τους θύλακες αντίστασης που απειλούσαν το εμιράτο για τόσο πολύ καιρό.
Η νίκη του Αμπντ αλ-Ραχμάν δεν έμεινε χωρίς συνέπειες, καθώς στην επιθυμία του να ενώσει τη χώρα, έθεσε τις διάφορες εθνοτικές ομάδες της κοινωνίας στο ίδιο επίπεδο, γεγονός που δυσαρέστησε τους Άραβες ευγενείς, οι οποίοι είδαν τις εξουσίες τους να μειώνονται, αλλά ικανοποίησε τους Βησιγότθους, οι οποίοι το είδαν ως καρπό της μακροχρόνιας αντίστασής τους.
Εξωτερικά, το εμιράτο απειλούνταν επίσης: στα βόρεια από το βασίλειο του Λεόν και στα νότια από ένα σιιτικό βασίλειο, το χαλιφάτο των Φατιμιδών. Το 914, ο βασιλιάς του Λεόν, Ορντόνιο Β΄, πήρε τα όπλα εναντίον του Αμπντ αλ-Ραχμάν και λεηλάτησε την περιοχή της Μέριδα, ενώ στη συνέχεια κατέλαβε το φρούριο του Αλάνχε, αφού πρώτα σφαγίασε τον πληθυσμό και λεηλάτησε τον πλούτο του. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν, κατανοώντας ότι αυτή ήταν μια ευκαιρία να δείξει την αξία του, αποφάσισε να ανταποδώσει, αν και η περιοχή της Μέριδα δεν είχε ακόμη ειρηνοποιηθεί. Το 916 ο σουλτάνος έστειλε τον διοικητή του Ιμπν Αμπί-Αμπντά να λεηλατήσει την περιοχή. Το 917, μια νέα απόπειρα απέτυχε και ο Ιμπν Άμπι-Άμπντα σκοτώθηκε. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν επιθυμούσε να επανορθώσει, αλλά απειλούνταν στο νότο από τους Φατιμίδες και έτσι, στην αρχή, δεν ήθελε να εκτεθεί μέχρι να ειρηνεύσει η χώρα και να ηττηθεί το βασίλειο του Λεόν. Δεν δίστασε να υποστηρίξει τους Άραβες πρίγκιπες της Βόρειας Αφρικής, οι οποίοι είχαν τον ίδιο εχθρό με αυτόν. Τα σχέδια του Αμπντ αλ-Ραχμάν επιταχύνθηκαν το 918, όταν ο Ορντόνιο και ο σύμμαχός του, ο Σάντσο της Ναβάρρας, κατέστρεψαν την περιοχή γύρω από τη Ναχέρα και την Τουντέλα. Για να τους σταματήσει, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ανέθεσε τη διοίκηση του στρατού του στον χατζίμπ Μπαντρ και ενθάρρυνε τον λαό του να τον υποστηρίξει, προκειμένου να ξεπλύνει την ταπείνωση των ηττών του προηγούμενου έτους. Στις 7 Ιουλίου 918, ο μουσουλμανικός στρατός ξεκίνησε από την Κόρδοβα και στις 13 και 15 Αυγούστου οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν κοντά σε ένα μέρος που ονομαζόταν Μουτόνια, όπου ο Αμπντ αλ-Ραχμάν σημείωσε μια εντυπωσιακή νίκη και πήρε εκδίκηση για το θάνατο του Αμπί-Αμπντά ένα χρόνο νωρίτερα.
Με τον Ορντόνιο ηττημένο, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν πήρε το δρόμο προς την Όσμα τον Ιούνιο του 920, την οποία κατέλαβε αναίμακτα χάρη σε ένα τέχνασμα. Αφού λεηλάτησε την πόλη, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ξεκίνησε για το Σαν Εστέμπαν ντε Γκορμάζ, το οποίο κατέκτησε και πάλι χωρίς δυσκολία, και στη συνέχεια για την Κλούνια, η οποία είχε εγκαταλειφθεί από τον πληθυσμό και τον ισπανικό στρατό. Αντιμέτωπος με αυτή τη σειρά επιτυχιών, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ανέλαβε να επιτεθεί στον Σάντσο της Ναβάρρας στο έδαφός του, ο οποίος προτίμησε να διαφύγει στα βουνά μετά από μια σύντομη μάχη. Αυτή η αναγκαστική υποχώρηση θα μπορούσε να είναι επωφελής για τους χριστιανικούς στρατούς, οι οποίοι, κρυμμένοι στα δάση, θα μπορούσαν να επιτεθούν στο στρατό του Αμπντ αλ-Ραχμάν. Όμως, αφού έκαναν το λάθος να ξανακατεβούν και να επιτεθούν πρόσωπο με πρόσωπο στον μουσουλμανικό στρατό, ο Σάντσο και οι άνδρες του υπέστησαν τρομερή ήττα. Αρκετοί από τους αρχηγούς του συνελήφθησαν και το φρούριο Μουέζ, όπου είχαν κρυφτεί σχεδόν χίλιοι στρατιώτες του, καταλήφθηκε και καταστράφηκε. Αυτή η σημαντική νίκη επέτρεψε στον Αμπντ αλ-Ραχμάν να φέρει πίσω μεγάλο πλούτο, ιδίως σε τρόφιμα, αλλά και να ανταμείψει γενναιόδωρα τους στρατιώτες των βόρειων συνόρων του εμιράτου, οι οποίοι προηγουμένως βρίσκονταν σε συνεχή αγώνα εναντίον του σουλτάνου. Μετά από απουσία τριών μηνών, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν επέστρεψε νικητής στην Κόρδοβα.
Αλλά αυτή η ειρήνη ήταν βραχύβια. Ο Ορντόνιο εξαπέλυσε νέα επιδρομή στα μουσουλμανικά εδάφη το 921 και κατέλαβε τη Ναχέρα γύρω στο 923, ενώ ο σύμμαχός του (και θείος του από γάμο με τον χαλίφη) Σάντσο της Ναβάρρας κατέλαβε τη Βιγκέρα και κατέσφαξε μερικές από τις πιο επιφανείς αραβικές οικογένειες της Αλ-Άνταλους.
Εξοργισμένος, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν δεν περίμενε τη συνηθισμένη εποχή για μάχες και ξεκίνησε εκστρατεία τον Απρίλιο του 924, φτάνοντας στο έδαφος της Ναβάρρας στις 10 Ιουλίου. Η θύμηση της προηγούμενης εκστρατείας του ενέπνευσε τέτοιο φόβο σε αυτά τα εδάφη, ώστε πολλά φρούρια εγκαταλείφθηκαν χωρίς μάχη. Πέρασε από τις πόλεις Καρκάρ, Περάλτα, Φάλκες και Καρκαστίγιο και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την πρωτεύουσα της Ναβάρρας, την Παμπλόνα. Ο Σάντσο προσπάθησε να τον σταματήσει, αλλά αποκρούστηκε κάθε φορά, με αποτέλεσμα ο Αμπντ αλ-Ραχμάν να φτάσει σύντομα στην Παμπλόνα, η οποία είχε αδειάσει από τους κατοίκους της. Η πόλη λεηλατήθηκε και τα σπίτια της καταστράφηκαν. Ο Σάντσο ταπεινώθηκε και η δύναμή του μειώθηκε. Από την πλευρά της Λεόν, ο κίνδυνος υποχωρούσε επίσης. Μετά τον θάνατο του Ορντόνιο Β΄, οι γιοι του πάλεψαν για την εξουσία με κόστος έναν μακρύ και πολύνεκρο αδελφοκτόνο πόλεμο, ο οποίος οδήγησε στον θάνατο του Σάντσο το 929 και στη συνέχεια, μετά από μια σχετική ειρήνη, στην επανάληψη των μαχών δύο χρόνια αργότερα. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν δεν παρενέβη, αφήνοντας τους εχθρούς του να αλληλοσκοτωθούν. Εκμεταλλευόμενος την ανάπαυλα, συνέτριψε τα κέντρα εξέγερσης στο εσωτερικό της χώρας του και θέλησε να αναδείξει το εμιράτο στην πρώτη γραμμή της Ευρώπης χτίζοντας ένα νέο κράτος στα θεμέλια του εμιράτου.
Ίδρυση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας
Από την πτώση των Ομεϋαδών στη Δαμασκό, οι εμίρηδες της Αλ Άνταλους είχαν αφήσει τον τίτλο του χαλίφη στους Αββασίδες στη Βαγδάτη και μέχρι τότε αρκούνταν στον τίτλο του σουλτάνου, του εμίρη ή του γιου των χαλίφηδων. Αλλά τώρα ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ήθελε να αλλάξει την κατάσταση. Οι Αββασίδες, αν και ηγεμόνες μιας γιγαντιαίας αυτοκρατορίας, δεν κυβέρνησαν πέρα από την περιοχή γύρω από τη Βαγδάτη, καθώς οι επαρχιακοί διοικητές είχαν καταστεί ουσιαστικά ανεξάρτητοι από τον χαλίφη τους. Δεν υπήρχε πλέον κανένας λόγος να εμποδιστούν οι Ομεϋάδες να ξαναπάρουν τη θέση που κατείχαν δύο αιώνες νωρίτερα. Με τον τίτλο του χαλίφη, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν είχε επίγνωση του σεβασμού που επρόκειτο να αποκτήσει μεταξύ των αφρικανικών λαών. Αυτό έγινε στις 16 Ιανουαρίου 929, όταν διέταξε να του δοθεί ο τίτλος του χαλίφη, διοικητή των πιστών και υπερασπιστή της πίστης αν-νασίρ λιντινιλλάχ.
Ταυτόχρονα, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν συνέχισε να υποστηρίζει τους αρχηγούς της Βόρειας Αφρικής στον πόλεμό τους κατά των Φατιμιδών και ιδίως τον Μοχάμεντ ιμπν-Χαζέρ, αρχηγό της βερβερικής φυλής της Μαγκράουα. Η συμμαχία αυτή επέτρεψε στον Μοχάμεντ ιμπν-Χαζέρ να εκδιώξει τους Φατιμίδες από το κεντρικό Μαγκρέμπ (σήμερα η περιοχή μεταξύ Αλγερίου και Οράν) και να τους προκαλέσει βαριές ανθρώπινες απώλειες, επιτρέποντας έτσι στο χαλιφάτο του Αμπντ αλ-Ραχμάν να χαλαρώσει τον έλεγχό του στο νότο.
Στο βορρά, η κατάσταση άλλαξε επίσης ραγδαία. Μετά από σχεδόν μια δεκαετία εμφυλίου πολέμου, το βασίλειο του Λεόν κατάφερε τελικά να διορίσει έναν ηγέτη που ονομαζόταν Ραμίρε. Πολεμοχαρής και γενναίος, ο Ραμίρε έτρεφε βαθύ μίσος για τους μουσουλμάνους, γεγονός που ανάγκασε και πάλι τον Αμπντ αλ-Ραχμάν να ασχοληθεί με την περιοχή αυτή που είχε παραμελήσει. Η πρώτη εκστρατεία του Ραμίρε ήταν η ανακατάληψη του Τολέδο. Παρά την αποτυχία αυτή, κατάφερε να καταλάβει τη Μαδρίτη. Το 933, πληροφορούμενος από τον Φερδινάνδο Γκονζάλες ότι ο στρατός του Χαλιφάτου απειλούσε την Όσμα, ξεκίνησε και κατάφερε να νικήσει τον μουσουλμανικό στρατό. Όμως τον επόμενο χρόνο ο Αμπντ αλ-Ραχμάν πήρε εκδίκηση και ισοπέδωσε το Μπούργος, την πρωτεύουσα της Καστίλλης, καθώς και μεγάλο αριθμό φρουρίων. Η προδοσία του Μοχάμεντ ιμπν-Χασίμ, κυβερνήτη της Σαραγόσα, περιέπλεξε το έργο. Ο τελευταίος συνήψε συνθήκη με τον Ραμίρε και κατέλαβε μερικά από τα φρούρια του χαλίφη. Ο κίνδυνος που είχε διαλυθεί χάρη στις νίκες του Αμπντ αλ-Ραχμάν ήταν και πάλι βαρύς στο βορρά. Ωστόσο, χάρη στην αφοσίωση αρκετών από τους στρατηγούς του, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν κατάφερε να καταστείλει την εξέγερση.
Εσωτερικά, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν, χαλίφης πλέον, έχει πεισθεί ότι παραχωρώντας υπερβολική εξουσία στην αριστοκρατία ενίσχυε το επαναστατικό της πνεύμα. Κατά συνέπεια, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες. Από το 932, δεν είχε ούτε χατζίμπ ούτε πρωθυπουργό και όλες οι θέσεις που ανέθετε δίνονταν σε άνδρες χαμηλής θέσης, και ιδίως σε σλάβους υπηκόους, ο αριθμός των οποίων πολλαπλασιάζεται επί πέντε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Αυτή η πολιτική δεν παρέλειψε να προκαλέσει την οργή των μεγάλων ανδρών του χαλιφάτου. Διορίζοντας τον Ναϊντά, έναν Σλάβο, ως αρχιστράτηγο των στρατευμάτων, ξεπέρασε τα όρια που μπορούσε να αποδεχτεί η αραβική αριστοκρατία. Ο εμφύλιος πόλεμος στα χριστιανικά κράτη διευκόλυνε το έργο του Αμπντ αλ-Ραχμάν και του επέτρεψε να επιφέρει σοβαρές ήττες στους στρατούς της Καστίλλης και του Λεόν. Ο προσωπικός του γιατρός και στενός του σύμβουλος Χασντάι ιμπν-Σαπρούτ ήταν Εβραίος.
Το έτος 939 αποτέλεσε σημείο καμπής, καθώς υπέστη μια τρομερή και ταπεινωτική ήττα στη μάχη της Σιμάνκας. Αντιμετώπισε τα χριστιανικά στρατεύματα των βασιλέων του Λεόν, Ραμίρε Β΄ και της Παμπλόνα, Γκαρσία Β΄, κάτω από τα τείχη της πόλης Σιμάνκας, κοντά στο Βαγιαδολίδ, στα σύνορα που χώριζαν το χαλιφάτο της Κόρδοβα από το βασίλειο του Λεόν. Η έκβαση αυτής της μάχης, ευνοϊκή για τους χριστιανικούς στρατούς, τους έδωσε τον έλεγχο των εδαφών του Ντουέρο. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν άφησε 84.000 στρατιώτες του στο πεδίο της μάχης. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Κοράνι του στο στρατόπεδό του, το οποίο του πήραν οι χριστιανικοί στρατοί: ο χριστιανός βασιλιάς του το επέστρεψε μεγαλόψυχα λίγο αργότερα. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν δεν ανέκαμψε πραγματικά από αυτή τη στρατιωτική καταστροφή, την οποία ολοκλήρωσε μια άλλη ήττα, αυτή της Ταλαβέρα, λίγο αργότερα.
Στην Αφρική, η κατάσταση ήταν πιο ευνοϊκή. Στην περιοχή, όπου κυριαρχούσαν οι σιίτες Φατιμίδες, εμφανίστηκε ένας χαρισματικός ηγέτης των Βέρβερων, ο Αμπού Γεζίντ, από τη φυλή Ιφορέν, ο οποίος έθεσε ως στόχο του να ενώσει τις αφρικανικές φυλές. Το 944 κατέλαβε το Καϊρουάν και έδιωξε τους σιίτες στα ανατολικά, όπου επέλεξαν νέα πρωτεύουσα, το Κάιρο. Ο Αμπού Γεζίντ προχώρησε ακόμη περισσότερο και αναγνώρισε τον Αμπντ αλ-Ραχμάν ως τον πνευματικό ηγέτη των λαών της Βόρειας Αφρικής. Ωστόσο, λίγα χρόνια αργότερα, η κατάσταση αντιστράφηκε υπέρ των Φατιμιδών.
Θάνατος και κληρονομιά
Στο τέλος της ζωής του, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ άφησε τον γιο του αλ-Χακάμ Β΄ να πάρει τις σημαντικές αποφάσεις, ενώ επικεντρώθηκε στον αγώνα του κατά των Φατιμιδών. Το 957 ο Ορντόνιο Γ΄ πέθανε και ο διάδοχός του, ο Σάντσο Α΄ του Λεόν, αθέτησε τις συνθήκες ειρήνης με τους μουσουλμάνους και επανέλαβε τον πόλεμο. Ο νέος βασιλιάς του Λεόν ματαίωσε τα σχέδια του Αμπντ αλ-Ραχμάν, ο οποίος αναγκάστηκε να στείλει τον Αχμάντ ιμπν-Γιλά, κυβερνήτη του Τολέδο. Η νίκη του τελευταίου, αν και λαμπρή, ήταν μικρή παρηγοριά για τον χαλίφη, ο οποίος δεν ήθελε αυτόν τον απροσδόκητο πόλεμο. Η κατάσταση επιδεινώθηκε για τον Σάντσο, ο οποίος, μετά από πραξικόπημα, εκδιώχθηκε από τον θρόνο και ο οποίος, με τη συμβουλή της γιαγιάς του Τόντα της Ναβάρρας, θείας του χαλίφη, αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από τον χαλίφη της Κόρδοβα. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν συμφώνησε να βοηθήσει τον παλιό του εχθρό με αντάλλαγμα την παράδοση δώδεκα φρουρίων.
Λίγο καιρό αργότερα, ο μουσουλμανικός στρατός προέλασε εναντίον του βασιλείου του Λεόν. Συνοδευόταν από τον Σάντσο, ο οποίος, χάρη στους γιατρούς του Αμπντ αλ-Ραχμάν, είχε χάσει το υπερβολικό του βάρος, το οποίο είχε προκαλέσει τον χλευασμό του. Η Ζαμόρα καταλήφθηκε γρήγορα τον Απρίλιο του 959. Η εξουσία του Σάντσο αναγνωρίστηκε σε μεγάλο μέρος του βασιλείου και, το 960, ο Ορντόνιο Δ΄ κατέφυγε στις Αστούριες, εγκαταλείποντας την πρωτεύουσα Λεόν.
Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν, σε ηλικία σχεδόν 70 ετών, αρρώστησε σοβαρά και πέθανε στις 16 Οκτωβρίου 961 μετά από σαράντα εννέα χρόνια διακυβέρνησης. Από όλους τους κυβερνήτες της Αλ-Άνταλους, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ήταν εκείνος που συνέβαλε περισσότερο στην εξουσία της χώρας. Όταν ανέβηκε στο θρόνο, η χώρα ήταν διαιρεμένη, μαστιζόμενη από αναρχία και στα χέρια των ευγενών. Πριν από την άφιξη του Αμπντ αλ-Ραχμάν, η Αλ-Άνταλους δεχόταν διαρκώς επιθέσεις και λεηλασίες από τους χριστιανούς βασιλείς στο βορρά, ενώ απειλούνταν και στο νότο από τους Φατιμίδες. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν κατάφερε να ξεπεράσει όλες αυτές τις δυσκολίες και να αποκτήσει μια δύναμη που δεν είχε ξαναγίνει. Το 951, δέκα χρόνια πριν από το θάνατό του, το εθνικό θησαυροφυλάκιο περιείχε περισσότερα από 20 εκατομμύρια χρυσά νομίσματα, τρεις φορές περισσότερα από τους προκατόχους του. Πολλοί Άραβες αφηγητές δεν διστάζουν να περιγράψουν τον Αμπντ αλ-Ραχμάν ως τον πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο δίπλα στον βασιλιά της Μεσοποταμίας.
Σύμφωνα με τους υμνητές της βασιλείας, η επιστήμη, η τέχνη, το εμπόριο και η γεωργία άκμασαν. Όμως, ήταν κυρίως η δουλεία που έκανε τη χώρα πλούσια: στην Κόρδοβα συνέρρεαν τα παιδιά που είχαν συλληφθεί στην Ανατολική Ευρώπη (οι Σλάβοι) και στη Μαύρη Αφρική και εκεί εκπαιδεύονταν. Συγκεκριμένα, κάθε χρόνο οι έμποροι της Κόρδοβας διέθεταν χιλιάδες ευνούχους στις ανατολικές αγορές. Η Κόρδοβα, η οποία λέγεται ότι είχε εξακόσια τζαμιά, εννιακόσια δημόσια λουτρά και είκοσι οκτώ προάστια, είχε αρκετές δεκάδες χιλιάδες κατοίκους. Συχνά λέγεται ότι είχε ένα εκατομμύριο κατοίκους, αλλά αυτό είναι φυσικά υπερβολή χωρίς ιστορική βάση: ολόκληρη η Ιβηρική χερσόνησος, συμπεριλαμβανομένου του χριστιανικού τμήματος, δεν ξεπερνούσε τότε τα 4 εκατομμύρια κατοίκους, πράγμα που σημαίνει ότι ένας στους τέσσερις «Ισπανούς» ζούσε στην Κόρδοβα. Για τους προπαγανδιστές της Ανδαλουσίας, το ζήτημα ήταν να θέσουν την πρωτεύουσα του νέου χαλιφάτου στην ίδια θέση με το Βυζάντιο και κυρίως με τη Βαγδάτη. Η πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας είχε καλή φήμη μέχρι τη Γερμανία, όπου η Σαξονή καλόγρια Ροσβίτα του Γκαντερσχάιμ την αποκαλούσε «το στολίδι του κόσμου».
Στη θάλασσα, το χαλιφάτο ήταν εξίσου νικηφόρο, κατέχοντας όλες τις διαδρομές στη Μεσόγειο. Ο μεγάλος και πειθαρχημένος στρατός της κυριαρχούσε τόσο στο βόρειο όσο και στο νότιο μέτωπο, και όλοι οι ηγεμόνες επιθυμούσαν μια συμμαχία με την Αλ-Άνταλους.
Μαντινάτ Αλ-Ζάχρα
Το 936, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν έχτισε το παλάτι Μαντινάτ αλ-Ζάχρα σε μια νέα πόλη προς τιμήν της συζύγου του Ζάχρα. Για είκοσι πέντε χρόνια, δέκα χιλιάδες εργάτες εργάστηκαν για την κατασκευή του. Για να προσελκύσουν τον πληθυσμό, υποσχέθηκαν ένα μπόνους τετρακοσίων δηναρίων σε όποιον ερχόταν να ζήσει εκεί, γεγονός που κατάφερε να προσελκύσει πλήθος κατοίκων.
Ευαγγελίστρια Κορινθίας
Η Ευαγγελίστρια είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 30 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ευαγγελίστρια βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας, σε απόσταση 15 χλμ. Δ. από την Κόρινθο και 4 χλμ. ΒΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Είναι κτισμένο στην πεδιάδα της Βόχας, δίπλα στην παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών - Πατρών (Εθνική Οδός 8) και τα νότια παράλια του Κορινθιακού. Αποτελεί την ανατολική συνέχεια της Πουλίτσας και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου έχει χαρακτηριστεί ως "οίκημα χρήζον ειδικής κρατικής προστασίας". Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1834 με την παλιά ονομασία από την εποχή της τουρκοκρατίας, Χατζή Μουσταφά στο ΦΕΚ 19Α - 07/06/1834 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγιαλείας του νομού Αργολίδος και Κορινθίας. Το 1915 με το ΦΕΚ 294Α - 28/08/1915 μετονομάστηκε σε Ευαγγελίστρια ενώ το 1931 με το ΦΕΚ 419Α - 19/12/1931 ορίστηκε έδρα της νεοσυσταθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Ευαγγελιστρίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βόχας του δήμου Βέλου - Βόχας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 308 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Χούλιο Κορτάσαρ
Ο Χούλιο Φλορένθιο Κορτάσαρ (ισπανικά: Julio Florencio Cortázar, 26 Αυγούστου 1914 – 12 Φεβρουαρίου 1984) ήταν Αργεντινός πεζογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και και μεταφραστής. Είναι περισσότερος γνωστός για το μυθιστόρημα Κουτσό (1963), που συγκαταλέγεται στα κορυφαία έργα της λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής, αλλά και για τα διηγήματά του. Επηρέασε πολλούς λογοτέχνες και συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες προσωπικότητες του Λατινοαμερικάνικου μπουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αργεντινοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αργεντινοί ποιητές Κατηγορία:Αργεντινοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αργεντινοί δοκιμιογράφοι
Βόρεια Πάστο
Φωνολογία
Τα Πάστο Γιουσουφσζάι έχει διαφορά στα συγγενικά σύμφωνα: σε άλλες διαλέκτους υπάρχουν τα ts, dz/z, ʒ και σε Πεσαουαρικές διαλέκτους προφέρεται ως s, z, j. Όπως και στις περισσότερες Βόρειες διαλέκτους στα γιουσουφζάι προσφέρονται x και g ενώ στα νότια προφέρεται ʂ, ʐ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Αφγανιστάν Κατηγορία:Γλώσσες του Πακιστάν
Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης (Γιαμουσούκρο)
Η Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης (Basilique Notre-Dame de la Paix) είναι καθολική βασιλική αφιερωμένη στην Παναγία της Ειρήνης στο Γιαμουσούκρο, τη διοικητική πρωτεύουσα της Ακτής Ελεφαντοστού. Το Βιβλίο Γκίνες την κατατάσσει ως τη μεγαλύτερη εκκλησία στον κόσμο, έχοντας ξεπεράσει την προηγούμενο κάτοχο του ρεκόρ, τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, μετά την ολοκλήρωσή της. Έχει έκταση 30.000 μ2 και ύψος 158 μέτρα. Ωστόσο, περιλαμβάνει επίσης οικία κληρικών και μια βίλα (που υπολογίζονται στη συνολική έκταση), που δεν αποτελούν αυστηρά μέρος της εκκλησίας. Μπορεί να φιλοξενήσει 18.000 πιστούς, σε σύγκριση με 60.000 στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Τις συνηθισμένες λειτουργίες που γίνονται στη βασιλική συνήθως παρακολουθούν μόνο μερικές εκατοντάδες άτομα. Την βασιλική διαχειρίζονται Πολωνοί Παλοτίνοι, με κόστος 1,5 εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ ετησίως.
Η βασιλική κατασκευάστηκε μεταξύ 1985 και 1989 με διαφορετικές εκτιμήσεις κόστους που δόθηκαν από διάφορες ομάδες. Κάποιοι δήλωσαν ότι κόστισε 175 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, 300 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ή έως και 600 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Τα σχέδια του τρούλου και της περικυκλωμένης πλατείας είναι σαφώς εμπνευσμένα από τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό αν και δεν είναι ένα απόλυτο αντίγραφο. Ο ακρογωνιαίος λίθος τοποθετήθηκε στις 10 Αυγούστου 1985, και καθαγιάστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1990 από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, ο οποίος μόλις είχε δεχτεί επίσημα τη βασιλική ως δώρο από τον Φελίξ Χουφουέ-Μπουανί για λογαριασμό της Καθολικής Εκκλησίας.
Η βασιλική δεν πρέπει να συγχέεται με έναν καθεδρικό ναό. Η Παναγία της Ειρήνης βρίσκεται στην Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Γιαμουσούκρο. Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Αυγουστίνου – λιγότερο από 3 χλμ μακριά — είναι μικρότερο σε μέγεθος από τη βασιλική, αλλά ο κύριος τόπος λατρείας και έδρα του επισκόπου της επισκοπής.
Αρχιτεκτονική
Ενώ το σχεδίαζε μετά τη Βασιλική του Βατικανού, ο Λιβανέζος αρχιτέκτονας Πιερ Φακουρί κατασκεύασε τον τρούλο να είναι ελαφρώς χαμηλότερος από τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, αλλά διακοσμημένος με μεγαλύτερο σταυρό στην κορυφή. Το τελικό ύψος είναι 158 μέτρα. Ο τρούλος είναι περισσότερο από διπλάσιος σε μέγεθος από τη διάμετρο του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, 90 μέτρα έναντι 41 μέτρων. Η βάση του τρούλου είναι πολύ χαμηλότερη από αυτή του Αγίου Πέτρου, επομένως το συνολικό ύψος είναι ελαφρώς μικρότερο. Η βασιλική είναι κατασκευασμένη με εισαγόμενο μάρμαρο από την Ιταλία και είναι διακοσμημένη με 8.400 μ2 από σύγχρονη υαλογραφία από τη Γαλλία.
Οι στήλες είναι άφθονες σε όλη τη βασιλική, αλλά δεν είναι ομοιόμορφες στο ύφος. Οι μικρότερες κολώνες υπάρχουν για δομικούς λόγους, ενώ οι μεγαλύτερες είναι διακοσμητικές και περιέχουν ανελκυστήρες, εκκένωση όμβριων υδάτων από την οροφή και άλλες μηχανολογικές συσκευές του κτιρίου. Υπάρχει αρκετός χώρος για να χωρέσουν 7.000 άτομα στον κυρίως ναό, με χώρο για όρθιους για επιπλέον 11.000 άτομα. Εκτός από τη βασιλική υπάρχουν δύο πανομοιότυπες βίλες. Μία από τις βίλες φιλοξενεί τους κληρικούς που λειτουργούν στη βασιλική. Ένα δωμάτιο στην άλλη βίλα προορίζεται για παπικές επισκέψεις, από τις οποίες μόνο μία έχει γίνει, όταν έγινε ο καθαγιασμός της βασιλικής.
Το ξύλο που επιλέχθηκε για τα 7.000 στασίδια στη Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης είναι το ξύλο ιρόκο.
Κατασκευή
Η βασιλική χτίστηκε από την Dumez, μια γαλλική κατασκευαστική εταιρεία. αριστερά|μικρογραφία| Η κατασκευή επικρίθηκε λόγω της σύγκρισης μεταξύ του πολυτελούς κτιρίου και του φτωχού περιβάλλοντος το 1995 Το κόστος της βασιλικής αντιμετωπίστηκε με κάποια διαμάχη παγκοσμίως όταν ξεκίνησε η κατασκευή, ειδικά καθώς η Ακτή Ελεφαντοστού περνούσε μια οικονομική και δημοσιονομική κρίση εκείνη την εποχή. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ συμφώνησε να καθαγιάσει τη βασιλική υπό τον όρο ότι θα κατασκευαστεί και νοσοκομείο κοντά σε αυτή. Αυτό το νοσοκομείο, του οποίου η κατασκευή πάγωσε κατά τη διάρκεια της πολιτικοστρατιωτικής κρίσης από το 2002 έως το 2011, ολοκληρώθηκε τελικά το 2014 και άνοιξε τον Ιανουάριο του 2015, με κόστος 21,3 εκατομμύρια ευρώ.
Μνημείο
Ο Πρόεδρος της Ακτής Ελεφαντοστού, Φελίξ Χουφουέ-Μπουανί, επέλεξε τη γενέτειρά του, το Γιαμουσούκρο, να είναι η τοποθεσία της νέας πρωτεύουσας της χώρας του το 1983. Ως μέρος του σχεδίου της πόλης, ο πρόεδρος θέλησε να μνημονευτεί με την κατασκευή της βασιλικής. Απεικονίζεται μάλιστα δίπλα στον Ιησού να ανεβαίνει στον ουρανό σε ένα πάνελ από βιτρό. Λόγω της θέσης της Βασιλικής, ονομάστηκε από τα μέσα ενημέρωσης ως «βασιλική στον θάμνο». Ο Χουφουέ-Μπουανί πίστευε ότι θα γινόταν τόπος προσκυνήματος για Αφρικανούς Καθολικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Ακτή Ελεφαντοστού Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Γιαμουσούκρο Κατηγορία:Παλοτίνοι Κατηγορία:Εκκλησιαστικά κτίρια με τρούλους
Σαντόνγκ (επαρχία)
Η / Το Σαντόνγκ ή Σαντούνγκ ή Σαν Τουνγκ (κινεζικά: 山东, ) είναι ανατολική παραθαλάσσια επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας που καταλαμβάνει την ομώνυμη χερσόνησο. Βρέχεται από τη Θάλασσα Μποχάι στα βόρεια, την Κίτρινη Θάλασσα στα νοτιοανατολικά και συνορεύει με τις επαρχίες Χεμπέι στα βορειοδυτικά, Χαϊνάν στα δυτικά, Τσιανγκσού στα νότια, και με την Ανχουί, μεταξύ Χαϊνάν και Τσιανγκσού.
Καταλαμβάνει έκταση 157.168 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 95.793.065, σύμφωνα με την απογραφή του (2010) που την καθιστά δεύτερη σε πληθυσμό επαρχία της Κίνας. Μεγαλύτερη πόλη είναι η Τσινγκτάο και πρωτεύουσά της είναι η Τζινάν, ή Τσινάν (Jinan).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1926)
Εκλεγέντες βουλευτές ανά εκλογική περιφέρεια
Σύμφωνα με τη στατιστική βιβλιοθήκη της Ελληνικής στατιστικής αρχής βουλευτές εκλέχτηκαν ανά περιφέρεια οι παρακάτω : (Αναφέρονται οι ακριβείς ονομασίες των περιφερειών και η ορθογραφία των ονομάτων)
Σουλτάνα Ελευθεριάδου
Η Σουλτάνα Ελευθεριάδου (γεν. Καβάλα) είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός, εκλεγμένη βουλευτής Καβάλας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο εργατικό και εμπορικό δίκαιο. Ειδικεύεται στο εργατικό, ασφαλιστικό και διοικητικό δίκαιο. Εξελέγη βουλευτής Καβάλας στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, με 7.708 ψήφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καβάλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Qatar Athletic Super Grand Prix
Παραπομπές
Κατηγορία:IAAF Diamond League Κατηγορία:Αθλητισμός στο Κατάρ
Μπολάτι Κορινθίας
μικρογραφία|Ο [[Δήμος Βέλου-Βόχας|Δήμος Βέλου - Βόχας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου (χάρτης)]] Το Μπολάτι είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας (πρώην Νομός Κορινθίας), στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με υψόμετρο 19 μέτρων και πληθυσμό 715 κατοίκων (Απογραφή 2021). Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Κοινότητα Μπολατίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βόχας (πρώην Δήμος Βόχας), του Δήμου Βέλου - Βόχας.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Μπολάτι βρίσκεται στο κέντρο της Κορινθίας, σε απόσταση 14 χλμ. δυτικά από την Κόρινθο (μέσω Άσσος - Βραχάτι) και 3 χλμ. βορειοδυτικά από το Ζευγολατιό (έδρα Δήμου Βέλου - Βόχας). Είναι κτισμένο στην πεδιάδα της Βόχας, δίπλα στην παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών - Πατρών (Εθνική Οδός 8) και προς τα νότια παράλια του Κορινθιακού.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.95611111111111" longitude="22.790833333333335" zoom="13" width="1000" height="285" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Βίλε Βάλο
Ο Βίλε Χέρμανι Βάλο (Ville Hermanni Valo, 22 Νοεμβρίου 1976) είναι Φινλανδός στιχουργός, συνθέτης και τραγουδιστής του Φινλανδικού ροκ συγκροτήματος HIM.
Φωνητικά, είναι βαρύτονος και μπάσος, ενώ διαθέτει το φωνητικό εύρος των τεσσάρων οκτάβων και ένα υπέροχο, χαρακτηριστικό ηχόχρωμα. Μπορεί να φτάσει με άνεση τόσο τις υψηλές όσο και τις χαμηλές νότες. Γενικά, είναι ένας καταπληκτικός τραγουδιστής που μπορεί να κάνει αμέτρητους πειραματισμούς με τη φωνή του και να τραγουδήσει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.
Θεωρείται ένας από τους πιο κορυφαίους καλλιτέχνες της γκόθικ και ατμοσφαιρικής ροκ μουσικής, τόσο ως εξαιρετικός τραγουδιστής, με εμβληματική σκηνική παρουσία και λάμψη, όσο και ως σπουδαίος μουσικοσυνθέτης και στιχουργός. Είναι ιδιαίτερα γνωστός στους μουσικούς κύκλους και από τους πιο καλοπληρωμένους μουσικούς της Φινλανδίας.
Πολλά χρόνια στη μουσική βιομηχανία και πολλά χρόνια δουλειάς τόσο στη Φινλανδία, όσο και στο εξωτερικό έχουν φέρει τους HIM και τον Βίλε στις κορυφαίες θέσεις της φινλανδικής μέταλ μουσικής. Ήταν υποψήφιος στην ψηφοφορία που διεξήχθη από τον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό της Φινλανδίας YLE το 2004 για τους 'Μεγάλους Φινλανδούς', όπου και πήρε την 13η θέση.
Στις 6 Δεκεμβρίου 2006 ήταν προσκεκλημένος της προέδρου Τάρια Χάλονεν για τον εορτασμό της ανεξαρτησίας της Φινλανδίας (πράγμα που θεωρείται τιμή για τους Φινλανδούς).
Το 2004 έλαβε από το βρετανικό χέβι μέταλ περιοδικό Metal Hammer τον τίτλο του Golden God (Χρυσού Θεού) (ο τίτλος απονέμεται κάθε χρόνο στον καλύτερο, κατά την κρίση του περιοδικού, ροκ σταρ).
Ακόμα, ο Βίλε βρέθηκε στη θέση 80 της λίστας των 100 Καλύτερων Μέταλ Τραγουδιστών Όλων Των Εποχών του αμερικανικού περιοδικού Hit Parader.
Επίσης, έχει βραβευτεί πολλές φορές ως ο καλύτερος μέταλ τραγουδιστής του κόσμου. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το 2006 το άλμπουμ των HIM Dark Light ήταν το πρώτο άλμπουμ συγκροτήματος στην ιστορία της Φινλανδίας που έγινε χρυσό στις ΗΠΑ.
Ανήκει στο ζώδιο του αισιόδοξου, ειλικρινή, τίμιου, τολμηρού και εύθυμου Τοξότη.
Παιδικά-Εφηβικά Χρόνια
Ο Βίλε Βάλο γεννήθηκε σε μια συνοικία του Ελσίνκι που ονομάζεται Βάλιλα. Σύντομα η οικογένειά του μετακόμισε στην κοινότητα Όουλουνκιουλα (φινλανδικά:Oulunkylä) του Ελσίνκι. Ο πατέρας του Κάρι (Κari) είναι Φινλανδός, ενώ η μητέρα του Ανίτα (Anita) έχει ρίζες από την Ουγγαρία. Ο κατά οκτώ χρόνια νεότερος αδερφός του Jesse είναι αθλητής Muay Thai (Μάι Τάι). Ο πατέρας του διαθέτει κατάστημα ερωτικών ειδών, όπου, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Βίλε, έχει δουλέψει και ο ίδιος πριν ασχοληθεί με τη μουσική.