cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας
Στις 16 Μαρτίου του 2014 πραγματοποιήθηκε "δημοψήφισμα" όπου το 95,5% ψήφισε υπέρ, με τη συμμετοχή στο 82,17%, της σύνδεσης της Κριμαίας με τη Ρωσία. Το δημοψήφισμα αναγνώρισε η Ρωσία αλλά θεωρείται παράνομο από τη κυβέρνηση της Ουκρανίας, την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.
Η Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία της Ουκρανίας. Όμως μετά το "δημοψήφισμα" της 16ης Μαρτίου 2014 η Ρωσία δημιούργησε την "Δημοκρατία της Κριμαίας", συνεπώς στην Κριμαία υπάρχουν δύο καθεστώτα: νόμιμο και το ρώσικο. Πρωτεύουσα και διοικητικό κέντρο της κυβέρνησης της Κριμαίας είναι η πόλη Συμφερόπολη, που τοποθετείται στο κέντρο της χερσονήσου. Η Κριμαϊκή χερσόνησος έχει έκταση 26.200 τετραγωνικά χλμ. και ο πληθυσμός της το 2007 ήταν 1.973.185. Σε αυτόν τον πληθυσμό δεν περιλαμβάνεται η έκταση και ο πληθυσμός της πόλης της Σεβαστούπολης, η οποία το 2007 είχε πληθυσμό 379.200 κατοίκους.
Ετυμολογία
Το όνομα Κριμαία προέρχεται από το όνομα μιας πόλης, του Κιρίμ (Qırım) του σημερινού Στάρυ Κρυμ πρωτεύουσα της κριμαϊκής επαρχίας της Χρυσής Ορδής. Κιρίμ είναι η Κριμαϊκή Ταταρική λέξη για το «λόφος μου» (κιρ – λόφος, -ιμ – μου). Ωστόσο υπάρχουν και άλλες εκδοχές της ετυμολογίας του Κιρίμ. Το ρωσικό Κρυμ είναι ρωσοποιημένη μορφή του Κιρίμ. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την Κριμαία Ταυρίδα (αργότερα Ταυρική), σύμφωνα με το όνομα των κατοίκων της, των Ταύρων. Ο ιστορικός Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Ηρακλής όργωσε αυτή τη γη χρησιμοποιώντας ένα γιγάντιο ταύρο.
Πρώιμη ιστορία
thumb|left|225px|Η ελληνική αποικία της [[Χερσόνησος (αποικία)|Χερσονήσου, Σεβαστούπολη.]]
Δύο αιώνες αργότερα το 438 Π.Κ.Ε. ο Άρχων κυβερνήτης των εποικιστών έλαβε τον τίτλο Βασιλεύς Κιμμερίου Βοσπόρου, ενός κράτους που διατήρησε στενές σχέσεις με την πόλη των Αθηνών, προμηθεύοντάς τη σιτάρι, μέλι και άλλα αγαθά. Ο τελευταίος αυτής της δυναστείας, ο Παιρισάδης ο Ε΄, πιεζόμενος σκληρά υπό των Σκυθών, έθεσε τον εαυτόν του υπό την προστασία του Μιθριδάτη ΣΤ΄, του βασιλέα του Πόντου, το 114 Π.Κ.Ε.. Μετά την αυτοκτονία του εξαιτίας της εξέγερσης του γιου του κατά την προσπάθειά του να αναδιοργανώσει τον στρατό του μετά την ήττα του στον Γ΄ Μιθριδατικό πόλεμο, ο γιος του Φαρνάκης Β΄, έλαβε από τον Πομπήιο το βασίλειο του Κιμμέριου Βοσπόρου το 63 Π.Κ.Ε. ως ανταμοιβή για τη βοήθεια που παρέσχε στη ρωμαϊκή δημοκρατία κατά τους πολέμους με τον πατέρα του. Το 15 Π.Κ.Ε. αποδόθηκε και πάλι στον βασιλέα του Πόντου.
Κατά τον 13ο αιώνα η Δημοκρατία της Γένοβας κατέλαβε τις εγκαταστάσεις των Βενετών, κτισμένες κατά μήκος της κριμαϊκής ακτής και εγκαταστάθηκαν στο Τσέμπαλο, τη Σολδαία, το Τσέρκο και την Καφφά, ελέγχοντας την κριμαϊκή οικονομία και το εμπόριο της Μαύρης Θάλασσας επί δύο αιώνες.
Χανάτο της Κριμαίας: 1441-1783
Ένας αριθμός τουρκικών λαών γνωστοί σήμερα ως Τάταροι της Κριμαίας, κατοίκησαν τη χερσόνησο από τον πρώιμο ήδη μεσαίωνα. Η εθνική ταυτότητα των Τατάρων της Κριμαίας είναι σύνθετη καθώς ενσωματώνει στοιχεία από νομαδικές τουρκικές και ευρωπαϊκές, τους Γότθους της Κριμαίας και τους Γενουάτες καταρχήν), γεγονός που αντανακλάται στην εμφάνιση και τις γλωσσικές διαφορές τους. Ένα μικρό ενκλάβιο των Καραϊτών της Κριμαίας, πιθανώς χαζαρικής καταγωγής, αλλά μέλη ιουδαϊκής σέκτας ιδρύθηκε κατά τον 8ο αι.. Το κρατίδιο επιβίωσε ανάμεσα στους άλλους μουσουλμάνους Τατάρους της Κριμαίας κυρίως στην ορεινή περιοχή Τσουφούτ Καλέ (Çufut Qale).
Μετά την καταστροφή της Χρυσής Ορδής από τον Τιμούρ το 1441, οι Τάταροι της Κριμαίας ίδρυσαν ένα ανεξάρτητο Χανάτο της Κριμαίας υπό τον Χατζί Α΄ Γκιράι, απόγονο του Τζένγκις Χαν. Αυτός και οι διάδοχοί του βασίλευσαν αρχικά στο Τσουφούτ Καλέ και από την έναρξη του 15ου αι. στο Μπαχτσίσαραϊ.
Οι Τάταροι της Κριμαίας ήλεγχαν τις στέπες που εκτείνονταν από το Κουμπάν ως τον Δνείστερο, ωστόσο, δεν κατάφεραν να ελέγξουν τις εμπορικές πόλεις της Γένοβας. Όταν οι Τάταροι της Κριμαίας ζήτησαν βοήθεια από την Οθωμανική αυτοκρατορία, εκείνη ανταποκρίθηκε με εισβολή στις γενουατικές πόλεις, την οποία καθοδήγησε ο Γκεντίκ Αχμέντ Πασά το 1475. Οι οθωμανικές δυνάμεις κατέλαβαν την Θεοδοσία και τις άλλες εμπορικές πόλεις υπό τον έλεγχό τους.
Μετά την κατάληψη των γενουατικών πόλεων, ο Οθωμανός σουλτάνος κράτησε τον Μενλί Α' Γκεράι (Meñli I Giray) αιχμάλωτο και τον απελευθέρωσε αργότερα μετά την αποδοχή εκ μέρους του της οθωμανικής επικυριαρχίας επί των Χάνων της Κριμαίας και του επέτρεψε εκείνου και των διαδόχων του να κυβερνήσουν ως υποτελείς πρίγκιπες της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ωστόσο, οι Χάνοι της Κριμαίας διατήρησαν ένα μεγάλο μέρος της αυτονομίας τους ακολουθώντας μόνον τους κανόνες που τους βόλευαν. Ταυτόχρονα ενεπλάκησαν στο δουλεμπόριο με επιδρομές στις γαίες της Ουκρανίας και την αρπαγή σκλάβων για τα σκλαβοπάζαρα. Κατά την περίοδο 1553–1554, ο Κοζάκος Ντμιτρό Βιτσνεβέτσκι (Dmytro Vyshnevetsky) συγκέντρωσε γύρω του ομάδες Κοζάκων και κατασκεύασε ένα οχυρό προορισμένο να σταματήσει τις επιδρομές των Τατάρων στην Ουκρανία. Με αυτή την πράξη του ίδρυσε στην πραγματικότητα το σιτς της Ζαπορόζιας, το οποίο χρησιμοποίησε ως ορμητήριο για μια σειρά επιδρομών στην κριμαϊκή χερσόνησο και τους Οθωμανούς Τούρκους. Το 1774. Οι Χαν της Κριμαίας υποτάχθηκαν στη ρωσική επιρροή με τη συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή. Το 1783, ολόκληρη η Κριμαία προσαρτήθηκε στη ρωσική αυτοκρατορία.
Ρωσική αυτοκρατορία και εμφύλιος πόλεμος: 1783-1922
thumb|Η Φωλιά του Χελιδονιού, σύμβολο της Κριμαίας, ένα από τα γνωστότερα [[ρομαντισμός|ρομαντικά κάστρα κοντά στη Γιάλτα. Χτίστηκε το 1912 σε νεογοτθικό ρυθμό και σχεδιάστηκε από τον ρώσο αρχιτέκτονα Α. Σέργουντ.]]
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού εμφυλίου, η Κριμαία ήταν οχυρό του αντιμπολσεβικικού λευκού στρατού. Στην Κριμαία οι Λευκοί υπό την αρχηγία του Πιοτρ Νικολάγιεβιτς Βράνγκελ αντιστάθηκαν για τελευταία φορά ενάντια στον Νέστορ Μαχνό και τον Κόκκινο Στρατό το 1920. Μετά τη συντριβή της αντίστασης, πολλοί στρατιώτες και πολίτες διέφυγαν με πλοία στην Κωνσταντινούπολη.
Σοβιετική Ένωση: 1922-1991
Στις 18 Οκτωβρίου, 1921, δημιουργήθηκε η Κριμαϊκή Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ως τμήμα της ρωσικής ΣΟΣΔ. Ωστόσο, αυτό δεν προστάτεψε τους Τατάρους της Κριμαίας, οι οποίοι αποτελούσαν περίπου το 25% του κριμαϊκού πληθυσμού, από τις διώξεις και τις εκκαθαρίσεις του Ιωσήφ Στάλιν στη δεκαετία 1930.
Οι Έλληνες μια άλλη πολιτισμική ομάδα είχαν ίδια αντιμετώπιση μέσα στη δίνη των πολιτικών εξελίξεων της εποχής. η γη τους χάθηκε στη διαδικασία της κολεκτιβοποίησης. Τα σχολεία που δίδασκαν την ελληνική γλώσσα έκλεισαν και η ελληνική λογοτεχνία εξαιτίας κυρίως του γεγονότος ότι οι Έλληνες θεωρούνταν αντεπαναστάτες με ιδιαίτερους δεσμούς προς ένα καπιταλιστικό κράτος όπως ήταν η Ελλάδα και ανεξάρτητοι πολιτισμικά.
Η Κριμαία έζησε δύο σοβαρούς λιμούς στον 20ο αιώνα, τον λιμό του 1921-1922 και τον λιμό του 1932-1933 (Γολοντομόρ). Κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. Η Κριμαία έγινε ένα από τα πλέον αιματοβαμμένα πεδία μαχών Οι Ναζί στρατηγοί ανυπομονούσαν να κατακτήσουν και να αποικίσουν τη γόνιμη χερσόνησο ως τμήμα της πολιτικής τους για επανεγκατάσταση των Γερμανών στην Αν. Ευρώπη, εις βάρος των Σλάβων. Οι Γερμανοί υπέστησαν σοβαρές απώλειες το καλοκαίρι του 1941 καθώς προσπάθησαν να περάσουν τον στενό ισθμό του Περεκόπ, που συνδέει την Κριμαία με τη σοβιετική ηπειρωτική γη. Οι Γερμανοί κατέλαβαν κατόπιν μετά τη μάχη της χερσονήσου του Κερτς σχεδόν ολοκληρωτικά την Κριμαία εκτός από τη Σεβαστούπολη, η οποία έλαβε μεταπολεμικά την τιμητική ονομασία Ηρωίδα Πόλη.
thumb|Οι τρεις Μεγάλοι στη [[Γιάλτα, Ουίνστον Τσώρτσιλ, Φράνκλιν Ρούζβελτ και Ιωσήφ Στάλιν.]]
Η Σεβαστούπολη κράτησε από τον Οκτώβριο του 1941, έως τις 4 Ιουλίου, 1942 όταν τελικά την κατέλαβαν οι Γερμανοί. Από τη 1 Σεπτεμβρίου, 1942, η χερσόνησος διοικείτο ως γενική περιφέρεια της Κριμαίας (Generalbezirk Krim) και υποπεριφέρεια (und Teilbezirk) της Ταυρικής (Taurien) από τον Ναζί γενικό κομμισάριο (Generalkommissar) Άλφρεντ Έντουαρντ Φράουενφελντ (1898–1977), υπό την εποπτεία των τριών διαδοχικών κομισάριων του Ράιχ (Reichskommissar) για ολόκληρη την Ουκρανία. Παρά τη βαριά τακτική που ακολουθήθηκε και τη βοήθεια των στρατευμάτων της Ρουμανίας και της Ιταλίας τα κριμαϊκά όρη έμειναν ελεύθερο οχυρό της τοπικής αντίστασης μέχρι την ημέρα που ελευθερώθηκε η χερσόνησος από τις δυνάμεις κατοχής.
Το 1944, η Σεβαστούπολη περιήλθε υπό τον έλεγχο στρατευμάτων της ΕΣΣΔ. Η αποκαλούμενη «Πόλη της Ρωσικής Δόξας», άλλοτε γνωστή για την όμορφη αρχιτεκτονική της, είχε καταστραφεί εντελώς και έπρεπε να χτιστεί εκ θεμελίων. Εξαιτίας της μεγάλης σημασίας και του συμβολικού της νοήματος για τους Ρώσους έγινε προτεραιότητα για τον Στάλιν και τη σοβιετική κυβέρνηση, που την αποκατέστησε στο μεγαλείο του παρελθόντος στο ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα.
Στις 18 Μαΐου 1944 ο πληθυσμός των Τατάρων της Κριμαίας σχεδόν στο σύνολό του εκτοπίστηκε στην εξορία (Sürgün), κυρίως στην κεντρική Ασία από τη σοβιετική κυβέρνηση του Στάλιν ως μορφή συλλογικής τιμωρίας με την κατηγορία της συνεργασίας με τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής. Περίπου το 46% των εκτοπισμένων πέθανε από την πείνα και τις ασθένειες. Στις 26 Ιουνίου του ίδιου έτους αρμενικοί, βουλγαρικοί και ελληνικοί πληθυσμοί εκτοπίστηκαν επίσης στην κεντρική Ασία. Έως το καλοκαίρι του 1944, η εθνοκάθαρση της Κριμαίας είχε ολοκληρωθεί. Το 1967, οι Τάταροι της Κριμαίας παλινόστησαν, αλλά παρέμειναν αποκλεισμένοι από τη νόμιμη επιστροφή στην πατρική τους γη έως τις τελευταίες ημέρες της Σοβιετικής Ένωσης.
Η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας απεμπολήθη ως καθεστώς στις 30 Ιουνίου, 1945 και έγινε Κριμαϊκή Επαρχία (oblast) της ρωσικής ΣΟΣΔ. Στις 19 Φεβρουαρίου, 1954, η επαρχία μεταβιβάστηκε από τη ρωσική ΣΟΣΔ στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας. Στο σχετικό διάταγμα αναφέρθηκε ότι η μεταβίβαση έγινε εξαιτίας στενών γεωγραφικών, οικονομικών και πολιτισμικών δεσμών με την ουκρανική σοβιετική δημοκρατία.
Σε μεταπολεμικά χρόνια έγινε σημαντικό τουριστικό θέρετρο, με ποικίλες τουριστικές εγκαταστάσεις. Τουρίστες κατέφθαναν εκεί από όλες τις γειτονικές χώρες, ιδιαίτερα από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Επίσης αναπτύχθηκε η εσωτερική υποδομή, η βιομηχανία, ιδιαίτερα γύρω από τους λιμένες του Κερτς και της Σεβαστούπολης και στην πρωτεύουσα της επαρχίας τη Συμφερόπολη. Οι πληθυσμοί των Ουκρανών και των Ρώσων διπλασιάστηκαν, με περισσότερους από 1.6 εκατομμύρια Ρώσους και 626.000 Ουκρανούς να ζουν στη χερσόνησο από το 1989.
Λαμβανομένου υπόψιν ότι στην Κριμαία εδρεύει ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας, η χώρα, σύμφωνα με αρκετούς αναλυτές θα μπορούσε να γίνει ένα νέο θέατρο αντιπαράθεσης ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία. Μετά την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, το 1991, στην Κριμαία άνθησε η τουριστική βιομηχανία μεγάλο μέρος της οποίας ανήκει σε Ρώσους επενδυτές. Η προβολή οικονομικών λόγων, πέραν των εθνικιστικών, θα μπορούσαν να αποτελέσουν δικαιολογία μιας νέας προσάρτησης. Η διανομή ρωσικών διαβατηρίων σε χιλιάδες κατοίκους ενισχύει πιθανώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Αυτονομία στην ανεξάρτητη Ουκρανία
thumb|Το νοτιότερο σημείο της Κριμαίας είναι το [[ακρωτήριο Σάρυχ, που χρησιμοποιείται επί του παρόντος από το Ρωσικό Ναυτικό.]]
Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Κριμαία έγινε τμήμα της ανεξάρτητης Ουκρανίας, γεγονός που δημιούργησε εθνοτικής φύσης αδιέξοδο, καθώς ο πληθυσμός εξαιτίας των αλλεπάλληλων εθνοκαθάρσεων είναι στο μεγαλύτερο τμήμα του πολιτισμικά και εθνικά ρωσικός. Η συγκεκριμένη κατάσταση οδήγησε σε προστριβές και εντάσεις τις σχέσεις Ρωσίας και Ουκρανίας, πολύ περισσότερο εξαιτίας της παρουσίας του ρωσικού στόλου της Μαύρης θάλασσας, ο οποίος αποτελεί θεωρητικά απειλή για την Ουκρανία.
Μετά τη διεξαγωγή του Παν-κριμαϊκού δημοψηφίσματος στις 20 Ιανουαρίου του 1991 η Κριμαϊκή Περιφέρεια μεταμορφώθηκε σε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας ως τμήμα της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, ενώ στη Σεβαστούπολη δόθηκε ειδικό καθεστώς στην Ουκρανία. Στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, στις 1 Δεκεμβρίου 1991, 54.19% των κατοίκων από την Κριμαία και 57.07% Από τη Σεβαστούπολη ψήφισαν υπέρ της ουκρανικής ανεξαρτησίας.
Βασισμένο στη θέσπιση νέου συντάγματος από τη Βέρχοβνα Ράντα και το ανάλογο ψήφισμα για την Κριμαία, το κοινοβούλιο της Κριμαίας, στις 26 Φεβρουαρίου 1992, μετονόμασε την κριμαϊκή ΑΣΣΔ σε Δημοκρατία της Κριμαίας και διακήρυξε αυτοδιάθεση στις 5 Μαΐου 1992. Την επομένη πέρασε το πρώτο κριμαϊκό σύνταγμα.
Στις 19 Μαΐου η Κριμαία συμφώνησε να παραμείνει τμήμα της Ουκρανίας και ακύρωσε την προκήρυξη της αυτοδιάθεσης. Έως τις 30 Ιουνίου, οι κομμουνιστές της Κριμαίας πίεσαν την κυβέρνηση του Κιέβου να επεκτείνει το καθεστώς αυτονομίας της Κριμαίας Την ίδια περίοδο ο Ρώσος πρόεδρος Μπορίς Γιέλτσιν και ο πρόεδρος της Ουκρανίας Λεονίντ Κραβτσούκ συμφώνησαν να διαιρέσουν τον πρώην σοβιετικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας ανάμεσα στη Ρωσία και το νεοσχηματισθέν Ουκρανικό Ναυτικό.
Στις 14 Οκτωβρίου 1993 η Κριμαία εγκαθίδρυσε τη θέση του προέδρου της Κριμαίας. Στις 30 Ιανουαρίου 1994 ο Γιούρι Μέσκοφ εκλέχθηκε στη νέα θέση, αλλά σύντομα ήρθε σε σύγκρουση με το κοινοβούλιο. Στις 7 Σεπτεμβρίου το κριμαϊκό κοινοβούλιο κατάργησε τα δικαιώματα του προέδρου, πράξη προς την οποία ο Μέσκοφ απάντησε, διαλύοντας και διασκορπίζοντας το κοινοβούλιο και αναγγέλλοντας τον έλεγχό του επί της Κριμαίας τέσσερις ημέρες αργότερα. Στις 17 Μαρτίου 1995 το κοινοβούλιο της Ουκρανίας παρενέβη απορρίπτοντας το κριμαϊκό σύνταγμα και διώχνοντας τον Μέσκοφ από το αξίωμά του. Μετά από ένα προσωρινό σύνταγμα που διήρκεσε από τις 4 Απριλίου 1996 έως τις 23 Δεκεμβρίου 1998, τέθηκε σε ισχύ το παρόν σύνταγμα, αλλάζοντας και το όνομα της περιοχής σε Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας.
Μετά την επικύρωση του Συμφώνου Φιλίας, Συνεργασίας και Συνεταιρισμού του Μαΐου 1997 για τη διάσπαση του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, οι διεθνείς εντάσεις βαθμιαία αποκλιμακώθηκαν. Με τη συμφωνία η Μόσχα αναγνώρισε τα σύνορα της Ουκρανίας, την εδαφική της ακεραιότητα και αποδέχθηκε την επικυριαρχία της επί της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης. Με ξεχωριστή συμφωνία η Ρωσία παρέλαβε το 80% και απέκτησε δικαίωμα χρήσης των στρατιωτικών εγκαταστάσεων στη Σεβαστούπολη με εικοσαετή εκμίσθωση.
Ωστόσο υφίστανται αρκετές αμφισβητήσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας σε εδαφικά ζητήματα, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται η ιδιοκτησία ενός φάρου στο ακρωτήριο Σάρυχ. Εξαιτίας του γεγονότος ότι το Ρωσικό Ναυτικό ήλεγχε 77 γεωγραφικά αντικείμενα στη νότια κριμαϊκή ακτή, το κυβερνητικό δικαστήριο της Σεβαστούπολης διέταξε την εκκένωση αυτών των αντικειμένων, πράξη την οποία οι ρωσικές στρατιωτικές αρχές δεν δέχθηκαν να εφαρμόσουν. Στις 3 Αυγούστου του 2005, ο φάρος ελέγχεται από τον Ρωσικό Στρατό. Αν και έγιναν αρκετές προσπάθειες για την επιστροφή του φάρου σε ουκρανική δικαιοδοσία, όλες ήσαν ανεπιτυχείς.
thumb|right|Αντινατοϊκές διαμαρτυρίες στη Θεοδοσία το 2006.
Το 2006 ξέσπασαν αντινατοϊκές διαμαρτυρίες στη χερσόνησο όταν πεζοναύτες του αμερικανικού στρατού έφθασαν στην κριμαϊκή πόλη Θεοδοσία για να λάβουν μέρος στη νατοϊκή στρατιωτική άσκηση Sea Breeze 2006, στην οποία συμμετείχε και η Ουκρανία. Οι διαμαρτυρόμενοι υποδέχθηκαν τους πεζοναύτες με οδοφράγματα και συνθήματα. Δύο ημέρες αργότερα η Βερκόβνα Ράντα της Κριμαίας διακήρυξε την Κριμαία «περιοχή ελεύθερη του ΝΑΤΟ». Μετά από αρκετές ημέρες διαμαρτυρίας, οι Αμερικανοί πεζοναύτες αποσύρθηκαν από τη χερσόνησο
Επιστροφή των Τατάρων της Κριμαίας
thumb|Σημαία των [[Τάταροι της Κριμαίας|Τατάρων της Κριμαίας, με το παραδοσιακό τάμγκα.]]
Ένα άλλο επίκεντρο συγκρούσεων στη χερσόνησο είναι οι διεκδικήσεις γης. Οι Τάταροι της Κριμαίας, όπως και άλλοι πληθυσμοί, εκδιώχθηκαν βίαια τον Μάιο του 1944. Στη θέση τους πληθυσμοί από άλλους λαούς, ιδιαίτερα ρωσικής καταγωγής, κατέλαβαν τη χερσόνησο και ανέλαβαν τον ιδιοκτησιακό έλεγχο των γαιών οι οποίες ανήκαν προγενέστερα σε Κριμαίους Τατάρους. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ επετράπη στους Τατάρους να επιστρέψουν στην Κριμαία, αλλά υπήρξε διαφωνία και σύγκρουση όταν άρχισαν να ζητούν πίσω τις γαίες που κατασχέθηκαν μετά τον εκτοπισμό τους.
Διοίκηση και πολιτική
Το πολίτευμα της Κριμαίας είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία χωρίς πρόεδρο. Το νομοθετικό σώμα είναι βουλή 100 θέσεων η Βερχόβνα Ράντα της Κριμαίας.
Εκτελεστική ισχύ έχει το Υπουργικό Συμβούλιο, επικεφαλής του οποίου είναι ο πρωθυπουργός. Ο πρωθυπουργός διορίζεται ή απολύεται από τη Βερχόβνα Ράντα της Κριμαίας, με την έγκριση του προέδρου της Ουκρανίας. Η κυριαρχία και η λειτουργία της Βερχόβνα Ράντα και του Υπουργικού Συμβουλίου της Κριμαίας καθορίζονται από το σύνταγμα της Ουκρανίας και άλλους ουκρανικούς νόμους, καθώς επίσης από τακτικές αποφάσεις της Βερχόβνα Ράντα της Κριμαίας.
Η δικαιοσύνη αποδίδεται από δικαστήρια που ανήκουν στο δικαστικό σύστημα της Ουκρανίας.
Το Σύνταγμα του 1992 αποκαταστάθηκε στις 17 Μαρτίου 2014.
Εκλογές και κόμματα
Παρόλο που δεν αποτελούν επίσημα το αντιπροσωπευτικό σώμα των Τατάρων της Κριμαίας, το Μετζιλίς έχει δικαίωμα να απευθύνουν παράπονα κακοδιαχείρισης στη Βερχόβνα Ράντα της Ουκρανίας, στη Βερχόβνα Ράντα της Κριμαίας και σε διεθνή σώματα.
Κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 2004 η Κριμαία ψήφισε ως επί το πλείστον για τον υποψήφιο Βίκτορ Γιανούκοβιτς. Τόσο στις ουκρανικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006 όσο και σε αυτές του 2007 το Κόμμα των Περιφερειών του Γιανούκοβιτς άντλησε τις περισσότερες ψήφους του από την περιοχή.
Μετά τις κριμαϊκές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006 τα παρακάτω πολιτικά κόμματα αντιπροσωπεύονταν στη Βερχόβνα Ράντα:
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Η Κριμαία υποδιαιρείται σε 25 περιοχές: 14 περιφέρειες και 11 δήμους, επίσημα γνωστές ως «περιοχές που κυβερνώνται από αστικά συμβούλια». Η πόλη της Σεβαστούπολης, ενώ ανήκει στην κριμαϊκή χερσόνησο, διαχωρίζεται διοικητικά από την υπόλοιπη Κριμαία και συγκροτεί έναν από τους δύο ειδικούς δήμους της Ουκρανίας.
Περιφέρειες
375px|right|Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Κριμαίας
Μείζονες πόλεις
thumb|Χάρτης της Κριμαίας με τις μείζονες [[πόλη|πόλεις.]]
Γεωγραφία και κλίμα
Η Κριμαία βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας και στη δυτική ακτή της Αζοφικής Θάλασσας και συνορεύει με την επαρχία Χερσόν βόρεια. Αν και βρίσκεται στο νοτιοδυτικότερο τμήμα της κριμαϊκής χερσονήσου, η Σεβαστούπολη διακρίνεται για το ιδιαίτερο καθεστώς της στην Ουκρανία. Η συνολική έκταση της Κριμαίας είναι 26.100 τ.χλμ.
Η Κριμαία ενώνεται με την ενδοχώρα με τον εύρους 5–7 χιλιομέτρων ισθμό του Περεκόπ. Στο ανατολικό άκρο βρίσκεται η Χερσόνησος Κερτς, στο αντίθετο άκρο από τη Χερσόνησο Ταμάν στη ρωσική ηπειρωτική γη. Μεταξύ των χερσονήσων Κερτς και Ταμάν βρίσκεται το Στενό του Κερτς, εύρους 3–13 χιλιομέτρων, που συνδέει τα νερά της Μαύρης θάλασσας με την Αζοφική.
Η κριμαϊκή ακτογραμμή διακόπτεται από αρκετούς κόλπους και λιμένες. Αυτοί οι λιμένες βρίσκονται δυτικά του ισθμού του Περεκόπ στον Κερκινίτη Κόλπο. Νοτιοδυτικά βρίσκονται ο ανοικτός Κόλπος του Καλαμίτα, οι λιμένες της Ευπατορίας και της Σεβαστούπολης. Βόρεια βρίσκεται ο Κόλπος του Αραμπάτ του ισθμού του Κερτς, επίσης Γενίκαλε, και νότια ο Κόλπος του Καφά ή της Θεοδοσίας, με τον ανάλογο λιμένα.
Η νοτιοανατολική ακτή καλύπτεται σε απόσταση 8–12 χιλιομέτρων με μια οροσειρά, τα Κριμαϊκά Όρη. Η συγκεκριμένη ακολουθείται από μια δευτερεύουσα μικρότερη σε ύψος οροσειρά. Το 75% της υπόλοιπης χερσαίας έκτασης συντίθεται από λειμώνες, όντας φυσική προς νότον συνέχεια των ποντικών στεπών. Ο κύριος όγκος των ορέων φθάνει στο υψόμετρο των 600–750 μέτρων, ξεκινώντας από το νοτιοδυτικό άκρο της χερσονήσου το Ακρωτήριο Φιολέντε. Σε αυτό το ακρωτήριο υποτίθεται ότι υπήρχε ναός της Άρτεμης, στον οποίο υπηρετούσε η Ιφιγένεια ως ιέρεια. Επιπλέον, πολυάριθμοι τύμβοι (Κουργκάν) της αρχαίας Σκυθίας είναι διασκορπισμένοι στη στέπα.
Η γη που απλώνεται πέρα από την οροσειρά των κριμαϊκών ορέων συνθέτει εντελώς διαφορετικό τοπίο. Εδώ η στενή λωρίδα της ακτής και οι βουνοπλαγιές είναι σκεπασμένες με πρασινάδα, από το Ακρωτήριο Σάρυχ έως τη Θεοδοσία και είναι γεμάτο θέρετρα, όπως η Αλούπκα, η Γιάλτα, το Γκουρζούφ, η Αλούστα και το Σουντάκ. Στην περίοδο της ΕΣΣΔ τα θέρετρα και οι εξοχικές κατοικίες (ντάτσες) αυτής της ακτής ήταν τόπος διακοπών των μελών του Κόμματος. Στην περιοχή ευδοκιμούν αμπέλια και οπωροφόρα, ενώ σημαντικές ασχολίες είναι η αλιεία και η παραγωγή αιθέριων ελαίων. Ανάμεσα στα πολυάριθμα χωριά των Κριμαίων Τατάρων υπάρχουν πολλά τζαμιά, μοναστήρια, ανάκτορα της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας και των ευγενών, όπως και αρχαία αρχαιοελληνικά και μεσαιωνικά κάστρα.
Το μεγαλύτερο τμήμα της Κριμαίας διακρίνεται για το ήπιο ηπειρωτικό κλίμα του εκτός της νότιας ακτής όπου επικρατεί ένα υγρό υποτροπικό κλίμα, εξαιτίας θερμών ρευμάτων της Μαύρης θάλασσας. Τα καλοκαίρια είναι θερμά με μέσο όρο θερμοκρασίας Ιουλίου 28 °C και οι χειμώνες ψυχροί με μέσο όρο θερμοκρασίας Ιανουαρίου -0.3 °C στο εσωτερικό της χώρας. Στις νότιες ακτές ο χειμώνας είναι ηπιότερος με μέσο όρο θερμοκρασίας Ιανουαρίου τους 4 °C. Η βροχόπτωση στα ηπειρωτικά είναι χαμηλή μόνο 400 χιλιοστόμετρα ανά έτος. Ενώ στις νότιες ακτές είναι διπλάσια. Για παράδειγμα η Γιάλτα δέχεται ετησίως 1050 χιλιοστόμετρα.
Οικονομία
Οι κύριοι κλάδοι της κριμαϊκής οικονομίας είναι ο τουρισμός και η γεωργία. Οι βιομηχανικές περιοχές βρίσκονται κυρίως στις βόρειες περιοχές της αυτόνομης αυτής δημοκρατίας. Ανάμεσα στις σημαντικές βιομηχανικές πόλεις περιλαμβάνονται ανάμεσα στις άλλες το Ντζανκόι και το Κρασνοπέρεκοπσκ.
Οι σημαντικότερες βιομηχανίες της Κριμαίας σχετίζονται με την παραγωγή τροφίμων, χημικών προϊόντων, τη μηχανουργία, τη μεταλλοτεχνία και βιομηχανίες παραγωγής καυσίμων. Το 65% της συνολικής βιομηχανίας καλύπτουν οι βιομηχανίες παραγωγής τροφίμων, 291 περίπου, με 1002 μικρότερες επιχειρήσεις.
Οι κύριοι κλάδοι της γεωργικής παραγωγής περιλαμβάνουν δημητριακά, λαχανικά, κηπευτικά και ουκρανικό κρασί, ιδιαίτερα στις περιοχές της Γιάλτας και της Μασάντρα. Στις κτηνοτροφικές δραστηριότητες περιλαμβάνονται η εκτροφή βοοειδών, η εκτροφή πουλερικών και η εκτροφή αιγοπροβάτων. Ανάμεσα στα προϊόντα της χερσονήσου περιλαμβάνεται το αλάτι, ο πορφυρίτης, ο ασβεστόλιθος και ο σιδηρίτης (στο Κερτς).
Μεταφορές
thumb|Το Σκόντα τρόλεϊ στη γραμμή. Σχεδόν όλες οι περιοχές της Κριμαίας ενώνονται μεταξύ τους με δρομολόγια λεωφορείων. Η Κριμαία διαθέτει τη μεγαλύτερη γραμμή (96 χλμ.) τρόλεϊ στον κόσμο, που εκτείνεται από τη Συμφερούπολη έως τη Γιάλτα. Η γραμμή ξεκινά κοντά στη Συμφερούπολη περνά μέσα από τα βουνά στην Αλούστα και από εκεί στη Γιάλτα.
Οι πόλεις Γιάλτα, Θεοδοσία, Κερτς, Σεβαστούπολη, Τσορνομόρσκε και Ευπατόρια συνδέονται μεταξύ τους δια θαλασσίων οδών. Στην Ευπατόρια και την πολίχνη Μολοτσνόγιε λειτουργεί το σύστημα τραμ. Οι σιδηροδρομικές γραμμές που διατρέχουν την Κριμαία περιλαμβάνουν τη γραμμή Αρεμιάνσκ-Κερτς με σύνδεση Θεοδοσία και τη γραμμή Μελιτούπολη—Σεβαστούπολη (με σύνδεση Ευπατόρια), και συνδέουν επίσης την Κριμαία με την Ουκρανία.
Δημογραφικά στοιχεία
Το 2005, ο συνολικός πληθυσμός της Κριμαίας είναι 1.994.300. Από το 1989 έως 2001, ο πληθυσμός της αυτόνομης δημοκρατίας μειώθηκε κατά 396.795 άτομα, με ποσοστό μείωσης 16.33% από τον πληθυσμό του 1989, παρά την επιστροφή εκτοπισθέντων ομάδων, όπως οι Τάταροι της Κριμαίας. Από το 2001 έως το 2005 ο πληθυσμός μειώθηκε επιπλέον κατά 39.400 άτομα, άλλο ένα 2% δηλαδή από το 2001.
Σύμφωνα με την ουκρανική απογραφή του 2001, ο πληθυσμός της Κριμαίας ήταν 2.033.700. Η εθνική σύνθεση βάσει αυτής της απογραφής είχε ως εξής:
Άλλες μειονότητες είναι οι Γερμανοί της Μαύρης Θάλασσας, Ρομά, Βούλγαροι, Πολωνοί, Αζερμπαϊτζανοί, Κορεάτες και Έλληνες.
Η Ουκρανική γλώσσα είναι η μόνη επίσημη γλώσσα σε όλη την επικράτεια και είναι η μόνη κυβερνητική γλώσσα στην Ουκρανία. Στην Κριμαία οι κυβερνητικές υποθέσεις φέρονται εις πέρας κυρίως στη Ρωσική. Προσπάθειες που έγιναν για την επέκταση χρήσης της ουκρανικής στις εκπαίδευση και τις κυβερνητικές υποθέσεις υπήρξε λιγότερο επιτυχής στην Κριμαία απ' ό,τι σε άλλες περιοχές της Ουκρανίας. Άλλη γλώσσα που ομιλείται ευρέως είναι η Κριμαϊκή Ταταρική. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το 77% των κατοίκων της Κριμαίας δήλωσε τα Ρωσικά ως μητρική γλώσσα. Το 11.4% δήλωσε την Κριμαϊκή Ταταρική ως μητρική και το 10.1% την Ουκρανική
Επί του παρόντος τα 2/3 των μεταναστών στην Κριμαία προέρχονται από την Ουκρανία το 1/5 από την πρώην ΕΣΣΔ και το 1/40 από χώρες εκτός της πρώην ΕΣΣΔ. Τα 3/4 εκείνων που εγκαταλείπουν την Κριμαία μετακινούνται προς άλλες περιοχές της Ουκρανίας ενώ το 1/4 των μεταναστών στρέφεται προς τη Δύση.
Δημογραφικές τάσεις
Ο πληθυσμός της κριμαϊκής χερσονήσου ελαττώνεται διαρκώς με ρυθμό 0.4% ανά έτος. Τούτο είναι ιδιαίτερα εμφανές τόσο στη ρωσική όσο και στην ουκρανική εθνοτική ομάδα των οποίων ο ρυθμός αύξησης μειώνεται ετησίως κατά 0.6% και 0.12% αντίστοιχα. Αντιθέτως ο εθνοτικός πληθυσμός των Τατάρων της Κριμαίας αυξάνεται με ρυθμό 0.9% ανά έτος, γεγονός που μελλοντικά θα προκαλέσει κρίση εθνικής ταυτότητας, μεγαλύτερη από αυτήν που ήδη υφίσταται.
Έλληνες της Κριμαίας
Στην περιοχή της Κριμαίας συναντάται ένας ιστορικός πληθυσμός Ελληνικής καταγωγής Ορθόδοξων Χριστιανών. Το μέρος του πληθυσμού που χρησιμοποιούσε για γλώσσα την ελληνική έφερε το όνομα «Ρουμέοι», ενώ το ταταρόφωνο τμήμα τους το όνομα «Ουρούμοι». Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των Ελλήνων της Κριμαίας υπέστη δραστική μείωση, με αρχή την περίοδο του τέλους του πολέμου μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν υποχρεώθηκαν σε έξοδο από την Κριμαία με κύριο προορισμό εγκατάστασης την περιοχή της Μαριούπολης. Στην ίδια περιοχή τις επόμενες δεκαετίες μετακόμισε, εκμεταλλευόμενοι ευνοϊκές ρυθμίσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων του Πόντου. Το Ουκρανικό κράτος δεν αναγνώρισε τους Έλληνες της Κριμαίας ως «γηγενείς εθνότητες», παρά μόνο τους Τατάρους και τους Καραΐτες, αν και ο πληθυσμός τους προϋπήρχε στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημοι δικτυακοί τόποι
Διεθνείς σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κριμαία Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ουκρανίας
Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας
Ο Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας (ή Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων) είναι το σύνολο των διατάξεων που αφορούν την οργάνωση και λειτουργία των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου βαθμού.
Η τελευταία συστηματική κωδικοποίηση του έγινε με την κύρωση του  Ν. 3463/2006, με την οποία ενσωματώθηκαν μια σειρά νέων διατάξεων στο κείμενο του προηγούμενου κώδικα. Με την ψήφιση του Ν.3852/2010 για το Πρόγραμμα Καλλικράτης τροποποιήθηκε μια πληθώρα διατάξεων που περιλαμβάνονταν στο προηγούμενο κείμενο. Το κείμενο του κώδικα αποτελείται από 11 μέρη και 287 άρθρα. Εν συντομία τα περιεχόμενα του έχουν ως εξής:
Δήμοι και κοινότητες - Σύσταση και αρμοδιότητες
Στο 1ο άρθρο του Κώδικα προβλέπεται ότι:
Κατοχυρώνεται με αυτόν τον τρόπο η θεσμική και λειτουργική ανεξαρτησία της αυτοδιοίκησης, ως θεσμού που είναι ίσως ο αμεσότερος εκφραστής της λαϊκής κυριαρχίας και ο εγγύτερος προς τον πολίτη. Διακρίνεται σαφώς από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, που αποτελούσε μέχρι πρόσφατα τον Δεύτερο Βαθμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Μετά την μεταρρύθμιση του προγράμματος Καλλικράτης η Αιρετή Περιφέρεια αποτελεί πλέον τον 2ο βαθμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Με την ψήφιση του νόμου 3852/2010 οι Κοινότητες καταργήθηκαν.
Δημοτικές και Κοινοτικές αρχές - Εκλογή
Τα όργανα διοίκησης του Δήμου είναι το Δημοτικό Συμβούλιο, η Δημαρχιακή Επιτροπή και ο Δήμαρχος. Αντίστοιχα οι Κοινότητες διοικούνταν από το Κοινοτικό Συμβούλιο και τον Πρόεδρο της Κοινότητας.
Αρμοδιότητες - άσκηση αρμοδιοτήτων δήμων και κοινοτήτων
Οι Δήμοι και οι Κοινότητες ασκούν μια σειρά (ή ένα πλήθος) από αρμοδιότητες που και μόνον η απαρίθμησή υπερβαίνει τα όρια ενός εγκυκλοπαιδικού λήμματος. Οι αρμοδιότητες αυτές σχετίζονται με την ανάπτυξη, το περιβάλλον, την ποιότητα ζωής, την απασχόληση, την κοινωνική μέριμνα και φτάνουν έως την οργάνωση της πολιτικής προστασίας. Από την άλλη, οι Δήμοι και οι Κοινότητες , αποτελούν γνωμοδοτικά όργανα σε μια σειρά από θέματα όπως η επέκταση του σχεδίου πόλεως και οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διακρίνουμε τις αρμοδιότητες σε δοτές ή κατ΄ανάθεση (είναι αυτές που ασκούνται για λογαριασμό της κεντρικής διοίκησης όπως π.χ. η τήρηση του δημοτολογίου για λογαριασμό του Υπουργείου Εσωτερικών και στη περίπτωση αυτή ο Δήμαρχος λειτουργεί ως υπάλληλος του Κράτους) και σε αποκλειστικές (εκείνες δηλαδή που ανήκουν και ασκούνται αποκλειστικά από τους Δήμους και τις Κοινότητες, όπως η κατασκευή και συντήρηση του οδικού δικτύου).
Διοίκηση δήμων και Κοινοτήτων
Οι Δήμοι και οι Κοινότητες διοικούνται τόσο από συλλογικά όργανα όσο και μονοπρόσωπα. Συλλογικά όργανα στους Δήμους είναι το Δημοτικό Συμβούλιο, η Δημαρχιακή Επιτροπή και το Κοινοτικό Συμβούλιο στις Κοινότητες. Οι αρμοδιότητες των συλλογικών αυτών οργάνων ρυθμίζονται λεπτομερειακά στο 4ο μέρος του Κώδικα. Το Δημοτικό Συμβούλιο αποτελεί το υπέρτατο όργανο διοίκησης του Δήμου, η έγκριση του οποίου είναι άκρως απαραίτητη για τα πιο σημαντικά ζητήματα που απασχολούν την πόλη. Παράλληλα όμως είναι και ένα forum πολιτικής συζήτησης μεταξύ των διαφόρων δημοτικών (πολιτικών) ομάδων που το απαρτίζουν. Στην πράξη όμως είναι ο Δήμαρχος που καθορίζει σε έναν μεγάλο βαθμό την ατζέντα της συζήτησης και τις προτεραιότητες, δεδομένου ότι είναι συνήθως αυτός που ελέγχει την δημοτική ομάδα της πλειοψηφίας και ως εκ τούτου την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αποφασίζει αποκλειστικά ο ίδιος για τον την επιλογή  των Αντιδημάρχων - στους οποίους αναθέτει συνήθως ένα φάσμα αρμοδιοτήτων- και των συμβούλων που θα πλαισιώνουν το Γραφείο Δημάρχου. Από την άλλη είναι ο εκπρόσωπος του Δήμου έναντι τρίτων και στα Δικαστήρια, προίσταται των υπηρεσιών, εκτελεί τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων, και λειτουργεί γενικότερα με γνώμονα την διασφάλιση των συμφερόντων της τοπικής κοινωνίας.
Οικονομική διοίκηση - Περιουσία - Επιχειρησιακά Προγράμματα - Έργα και Προμήθειες
Οι Δήμοι υποχρεούνται να συντάξουν και να εγκρίνουν τον προϋπολογισμό στο Δημοτικό Συμβούλιο μέχρι το τέλος εκάστου έτους. Ο τύπος του προϋπολογισμού καθορίζεται με Υπουργική Απόφαση. Ο προϋπολογισμός περιλαμβάνει αναλυτικά τα έσοδα και τις δαπάνες που πρόκειται να πραγματοποιήσει ο Δήμος το επόμενο έτος. Τα έσοδα διακρίνονται σε τακτικά και έκτακτα, και καλύπτονται στο μεγαλύτερο μέρος τους (ιδίως σε μικρούς δήμους) από την τακτική επιχορήγηση που είναι γνωστή και ως ΚΑΠ ή Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι.
Οι χρηματοδοτήσεις για επενδύσεις θεωρούνται κατά κανόνα έκτακτα έσοδα. Μεταξύ αυτών μπορούμε να αναφέρουμε το Πρόγραμμα ΘΗΣΕΑΣ, την ΣΑΤΑ καθώς και αυτές από τα Επιχειρησιακά Προγράμματα , κυρίως περιφερειακά. Εν όψει της 4ης Προγραμματικής Περιόδου πολλοί Δήμοι προετοιμάζονται να εντάξουν έργα στο ΕΣΠΑ.
Οι δαπάνες διακρίνονται σε υποχρεωτικές και προαιρετικές. Οι υποχρεωτικές καλύπτουν το φάσμα εκείνο των δραστηριοτήτων που συνδέεται με τις βασικές λειτουργίες και υποχρεώσεις του κάθε Δήμου ή Κοινότητας και περιλαμβάνουν την μισθοδοσία αιρετών και υπαλλήλων, τις πάσης φύσεως υποχρεώσεις προς τα ταμεία και το κράτος, τα τοκοχρεωλύσια προς τις τράπεζες και τις εισφορές και επιχορηγήσεις που καταβάλλουν οι Δήμοι σε διαφόρους φορείς ή και δικά τους νομικά πρόσωπα.
Σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις που ισχύουν οι Δήμοι οφείλουν εκτός από τον προϋπολογισμό να συντάσσουν κάθε χρόνο οικονομικές καταστάσεις (ισολογισμό και αποτελέσματα χρήσεως) καθώς και απολογισμό, που οφείλουν να υποβάλλουν στην Δημαρχική Επιτροπή μέσω του Δημάρχου έως τέλος Μαΐου κάθε έτους για προέλεγχο. Οι οικονομικές καταστάσεις και ο απολογισμός του Δήμου εγκρίνονται από το Δημοτικό Συμβούλιο σε ειδική για το θέμα αυτό συνεδρίαση, στην οποία παρίσταται και ο ορκωτός ελεγκτής καθώς και ο προϊστάμενος των οικονομικών υπηρεσιών του Δήμου.
Τοπική Δημοκρατία
Εισάγεται στην τελευταία αναθεώρηση του κώδικα η δυνατότητα διεξαγωγής τοπικού δημοψηφίσματος, έπειτα από απόφαση όμως και με πλειοψηφία των 2/3 του Δημοτικού Συμβουλίου. Δεν προβλέπεται από την άλλη η δυνατότητα διεξαγωγής του ύστερα από πρωτοβουλία των πολιτών, εκτός από την περίπτωση της ένωσης μεταξύ δύο δήμων ή της προσάρτησης τοπικού διαμερίσματος σε άλλον Δήμο ή Κοινότητα έπειτα από αίτημα του 1/3 των κατοίκων.
Πρόκειται για τυπικές περισσότερο διατάξεις που δεν συμβάλλουν στην προώθηση της συμμετοχής και της πρωτοβουλίας των πολιτών.
Συνεργασίες Δήμων και Κοινοτήτων σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο
Οι Δήμοι και οι Κοινότητες μπορούν να συνεργάζονται με άλλους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης της αλλοδαπής τόσο σε διεθνές όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο με σκοπό την προαγωγή της διαπεριφερειακής και συνοριακής συνεργασίας, την συμμετοχή σε δίκτυα πόλεων, αλλά και σε προγράμματα και πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιούνται πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και ανταλλαγές αποστολών, καθώς και σύναψη συμφωνιών. Επίσης, οι δημοτικές και κοινοτικές αρχές εκπροσωπούνται στην αντιπροσωπευτική συνέλευση της Επιτροπής των Περιφερειών.
Μια άλλη μορφή συνεργασίας είναι οι αδελφοποιήσεις μεταξύ των πόλεων, με σκοπό την προαγωγή των οικονομικών, πολιτιστικών και μορφωτικών σχέσεων. Για την αδελφοποίηση απαιτείται σχετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Στο πλαίσιο των αδελφοποιήσεων οι Δήμοι μπορούν να συνάπτουν συμβάσεις για θέματα κοινού ενδιαφέροντος, οι οποίες εγκρίνονται από ειδική επιτροπή ως προς την συμβατότητά της με την εθνική και κοινοτική νομοθεσία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί Νόμοι Κατηγορία:Τοπική Αυτοδιοίκηση Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Νίκος Γ. Ξυδάκης
Ο '''Νίκος Γ. Ξυδάκης''' (Πειραιάς, 3 Απριλίου 1958) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (2015–2016) και ως Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού (2015). Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019).
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά και έλκει την καταγωγή του από τη Μύκονο. Απόφοιτος της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές ιστορίας της τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου. Εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Συνεργάστηκε με πολλά έντυπα ως συντάκτης, κριτικός βιβλίου και εικαστικών, σύμβουλος έκδοσης, αρχισυντάκτης και εκδότης. Από το 1992 χρημάτισε αρθρογράφος και στη συνέχεια αρχισυντάκτης της εφημερίδας Καθημερινή.
Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά βιβλία, πρακτικά συνεδρίων, καταλόγους εκθέσεων. Επιμελήθηκε τις ομαδικές εκθέσεις: All Fashioned: Ζωγραφική στην Ελλάδα, σήμερα (Λάρισα-Θεσσαλονίκη, 2002), και Αναφορά στον Γύζη (Τήνος, 2004). Μέλος της ΕΣΗΕΑ, τιμήθηκε από το Ίδρυμα Μπότση με το Βραβείο της Βουλής των Ελλήνων ως Πολιτικός Αρθρογράφος της Χρονιάς (2009). Το διάστημα 2002-2005 υπήρξε Γενικός Γραμματέας και το 2007-2009 μέλος του Δ.Σ. της AICA-Hellas (Εταιρείας Ελλήνων Τεχνοκριτών).
Πολιτική σταδιοδρομία
Πρωτοεξελέγη βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015, ενώ από τότε ως τον Αύγουστο του ίδιου έτους διετέλεσε Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού.
Επανεξελέγη βουλευτής στη Β' Αθηνών τον Σεπτέμβριο του 2015 και ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για Θέματα Ευρωπαϊκών υποθέσεων στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Παρέμεινε στη θέση αυτή ως τον ανασχηματισμό του Νοεμβρίου του 2016. Μετά τον ανασχηματισμό εκλέχτηκε ομόφωνα δεύτερος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Κέιο Πλάζα
Το Κέιο Πλάζα (Keio Plaza Hotel, στα Ιαπωνικά 京王プラザホテル, Keiō puraza hoteru) είναι αλυσίδα ξενοδοχείων στην Ιαπωνία, το μεγαλύτερο εκ των οποίων βρίσκεται στην περιοχή Νίσι-Σιντζούκου στο δημοτικό διαμέρισμα Σιντζούκου στο Τόκιο της Ιαπωνίας.
Τόκιο
Το Κέιο Πλάζα ήταν ο πρώτος ουρανοξύστης που χτίστηκε στην περιοχή Νίσι-Σιντζούκου και το πρώτο πολυώροφο ξενοδοχείο στην Ιαπωνία. Το ξενοδοχείο 1.450 δωματίων ανεγέρθηκε στον χώρο όπου υπήρχε στο παρελθόν μονάδα επεξεργασίας νερού. Το ξενοδοχείο αποτελείται από δύο πύργους: ο πρώτος πύργος έχει ύψος 178 μέτρα και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1971. Ήταν το ψηλότερο κτίριο στο Τόκιο από το 1970 έως το 1974, όταν το ξεπέρασε σε ύψος το κοντινό κτίριο Σιντζούκου Σουμιτόμο. Ο δεύτερος πύργος έχει ύψος 138 μέτρα και η κατασκευή ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1980. Το 1975 ήταν το πρώτο ξενοδοχείο της Ιαπωνίας που να διαθέτει παρεκκλήσι. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η ιαπωνική κυβέρνηση σχεδίαζε να μισθώσει γωνία του τελευταίου ορόφου του ξενοδοχείου για υπενοικίαση στις Δυνάμεις των ΗΠΑ στην Ιαπωνία, με επίσημα ανακοινωθέντα σκοπό την αναμετάδοση τηλεοπτικών μεταδόσεων μεταξύ της Αεροπορικής Βάσης Γιοκότα και του στρατώνα Χάρντι στο κέντρο του Τόκιο. Ο νομοθέτης του Ιαπωνικού Κομμουνιστικού Κόμματος Κοϊτσίρο Ουέντα ισχυρίστηκε ότι ο πραγματικός σκοπός του σχεδίου ήταν να διευκολύνει τις επικοινωνίες με στρατιωτικούς των ΗΠΑ που εδρεύουν στο κεντρικό Τόκιο. Το ξενοδοχείο φιλοξενεί τον ετήσιο διαγωνισμό Miss Nippon και εμφανίστηκε στην ταινία του 1984 Η Επιστροφή του Γκοτζίλα, όπου υπέστη ζημιές από τον Γκοτζίλα.
Άλλες τοποθεσίες
Η αλυσίδα Κέιο Πλάζα λειτούργησε επίσης ένα ξενοδοχείο στο Τακαμούτσου από το 1976 έως το 1997, ενώ διατηρεί εμπορική σχέση με το Howard Plaza στην Ταϊπέι.
Εταιρική διαχείριση
Η εταιρία Keio Plaza Hotel Co., Ltd. ιδρύθηκε το 1968 ως τμήμα του Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου Κέιο. Διαχειρίζεται τα ακίνητα Κέιο Πλάζα στο Τόκιο, το Χατσιότζι και το Τάμα και έχει λειτουργικά έσοδα περίπου 28,4 δισεκατομμύρια γιεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στην Ιαπωνία
Πατριάρχης Σέργιος Α΄
Ο Σέργιος Α΄ (... - 9 Δεκεμβρίου 638) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 610 έως το 638. Είναι πιο γνωστός για την προώθηση του Μονοθελητισμού.
Βιογραφία
Ήταν Σύρος στην καταγωγή και είχε μεγάλη μόρφωση. Διετέλεσε διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας και «πτωχοκόμος». Εξελέγη Πατριάρχης το Μάρτιο του 610.
Το 615 οι Πέρσες πήραν τον Τίμιο Σταυρό από τα Ιεροσόλυμα, πράγμα που θεωρήθηκε βαθιά ταπείνωση στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, με πρωτοβουλία του Σέργιου, η Εκκλησία πρόσφερε δάνειο στην Πολιτεία. Τα εισοδήματα της Εκκλησίας παραδόθηκαν στον Αυτοκράτορα, ενώ τα σκεύη των εκκλησιών έλιωσαν για να πάρουν το μέταλλο. Έτσι, η Εκκλησία χρηματοδότησε τις εκστρατείες του Αυτοκράτορα Ηρακλείου, μετατρέποντάς τες σε Ιερό Πόλεμο. Έπαιξε επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντίσταση της Πόλης σε επιδρομή των Αβάρων, η οποία συνέβη κατά την απουσία του Αυτοκράτορα. Ενώ αυτός εκστράτευε στην Τραπεζούντα, ο Σέργιος ανέλαβε ο ίδιος την άτυπη πολιτική ηγεσία και με λαϊκή κινητοποίηση, αλλά και τη συνδρομή καταιγίδας, η οποία αποδόθηκε σε θεϊκή αρωγή, καθώς επέφερε μεγάλες ζημιές στον εχθρικό στόλο, η Πόλη διασώθηκε. Μετά τη νίκη αυτή, στις 8 Αυγούστου του 626, ο λαός της Πόλης έψαλε στο Ναό των Βλαχερνών όρθιος ευχαριστήριο ύμνο προς την Παναγία, ο οποίος καθιερώθηκε και ονομάζεται έκτοτε «Ακάθιστος Ύμνος».
Θέλοντας να υποστηρίξει την πολιτική του Ηρακλείου εναντίον των Περσών, εισήγαγε τις κακοδοξίες του μονοθελητισμού και του μονοενεργητισμού ως παραδεκτές θεολογικές βάσεις προσέγγισης με τους αντιχαλκηδονίους. Πράγματι, με βάση τη φόρμουλα αυτή, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύρος κατόρθωσε το 633 να πετύχει την κοινωνία Ορθοδόξων και (μετριοπαθών) Αντιχαλκηδονίων στην Αλεξάνδρεια.
Ο Μονοενεργητισμός, το θεωρητικό κατασκεύασμα του Σεργίου, συνάντησε ισχυρές θεολογικές αντιρρήσεις. Ο λόγιος μοναχός και μετέπειτα Πατριάρχης Ιεροσολύμων και άγιος Σωφρόνιος κατέγραψε τις αντιρρήσεις του στην ενθρονιστήρια συνοδική του επιστολή. Ο ίδιος ο Σέργιος απευθύνθηκε με επιστολή στον Πάπα Ονώριο Α΄ ζητώντας τη γνώμη του για το κατά πόσο μπορεί να συνυπάρχουν δύο «υπεναντία» θελήματα στον Χριστό. Ο Πάπας απέρριψε αυτή τη θεωρία, απαντώντας ότι ο Χριστός είχε ένα θέλημα, και όχι δύο «υπεναντία», έδωσε όμως τη γενική του υποστήριξη στον Σέργιο.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Σύροι ιεράρχες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Ατένι (Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε)
Το Ατένι (πολωνικά: Ateny, ) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Νοβίνκα, εντός του Πόβιατ Αουγκούστουφ του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε, στη βορειοανατολική Πολωνία. Βρίσκεται περίπου 4 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Νοβίνκα, 12 χιλιόμετρα βόρεια του Αουγκούστουφ και 93 χιλιόμετρα βόρεια της περιφερειακής πρωτεύουσας, Μπιαουίστοκ.
Το χωριό έχει πληθυσμό 40 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Χωριά του Πόβιατ Αουγκούστουφ
Στράλζουντ
Το Στράλζουντ (γερμανικά: Stralsund) είναι παραθαλάσσια πόλη στη βόρεια Γερμανία στο ομόσπονδο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Η πόλη βρίσκεται στη Βαλτική θάλασσα, στη νότια ακτή του πορθμού Στρέλασουντ. Φέρει την επωνυμία «πύλη του νησιού Ρύγκεν», με το οποίο τη συνδέει η Γέφυρα του Ρύγκεν. Η παλιά πόλη του Στράλζουντ είναι πλούσια σε ιστορικά κτίρια και μαζί με την παλιά πόλη του Βίσμαρ το 2002 εντάχθηκε στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς ως "Ιστορικά κέντρα του Στράλζουντ και του Βίσμαρ". .
thumb|left|250px|Πανόραμα της παλαιάς αγοράς του Στράλζουντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Γεώργιος Β. Αλεξανδρής
Ο Γεώργιος Αλεξανδρής (1926-) του Βασιλείου και της Παναγούλας, ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε υφυπουργός το 1974.
Στην κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου από τις 30 Μαρτίου 1974 ως τις 24 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, ήταν υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ.
Μεγάλη Δούκισσα Ελένη Βλαδιμήροβνα της Ρωσίας
Η Ελένη Βλαδιμήροβνα, (ρωσ. Елена Владимировна, 17 Ιανουαρίου 1882 - 13 Μαρτίου 1957) ήταν Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ήταν η μοναδική κόρη τού Βλαδίμηρου Αλεξάνδροβιτς, Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας, και της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Πάβλοβνα, κόρης του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄, Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Η Ελένη γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1882 στο Τσάρσκογιε Σελό, στην Αγία Πετρούπολη και είχε τρία μεγαλύτερα αδέλφια: τον Κύριλλο, τον Μπορίς και τον Ανδρέα. Είχε μια αγγλίδα νταντά και μιλούσε τα αγγλικά ως πρώτη γλώσσα. Η νεαρή Ελένη είχε μια ιδιοσυγκρασία και μερικές φορές ήταν εκτός ελέγχου. Όταν πόζαρε για έναν καλλιτέχνη στην ηλικία των τεσσάρων, άρπαξε ένα χάρτινο μαχαίρι και απείλησε τη νοσοκόμα της, η οποία κρύφτηκε πίσω από τον καλλιτέχνη. "Η μικρή κυρία κατόπιν έστρεψε την προσοχή της σε μένα, με τα μαύρα μάτια της να φλέγονται με μανία", θυμάται ο καλλιτέχνης. Η Ελένη, μεγάλωσε με μία μητέρα, η οποία ήταν άκρως συνειδητή της κοινωνικής θέσης της και θεωρήθηκε σνομπ από κάποιους. "Κακόμοιρο, μικρό πλάσμα, λυπάμαι γι' αυτήν", έγραψε μία κοινωνική αντίπαλος της μητέρας της, η Μαρία Φιόντορβνα, Χήρα Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, "διότι είναι πραγματικά πολύ γλυκιά, αλλά ματαιόδοξη και αρκετά επιβλητική".
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Νικόλαο πρίγκιπα της Ελλάδας (1872 - 1938), γιο του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας. Ο γάμος έγινε στις 29 Αυγούστου 1902, και απέκτησαν τρεις κόρες :
Η ζωή στην εξορία
Η οικογένεια ήταν επηρεασμένη από την αναταραχή της Ρωσικής Επανάστασης του 1917 και την επακόλουθη αναταραχή στην Ελλάδα, στην οποία ανακηρύχθηκε η δημοκρατία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η οικογένεια να ζήσει στη Γαλλία για ένα χρόνο.
Ενώ ζούσε στη Γαλλία, η Μεγάλη Δούκισσα Ελένη συμμετείχε ενεργά στο φιλανθρωπικό έργο για τους Ρώσους εξόριστους και ιδιαίτερα για τα παιδιά. Λόγω μειωμένων οικονομικών πόρων, λόγω της εξορίας τους από την Ελλάδα και της απώλειας του ρωσικού εισοδήματος, ο πρίγκιπας Νικόλαος και η οικογένειά του ζούσαν σε ολιγαρκείς, αλλά αξιοπρεπείς, συνθήκες. Η υπέροχη συλλογή κοσμημάτων της Μεγάλης Δούκισσας Ελένης καθώς και τα έργα τέχνης του πρίγκιπα Νικολάου ήταν πηγές του εισοδήματος τους.
Η Μεγάλη Δούκισσα Ελένη έμεινε χήρα, στις αρχές του 1938, καθώς ο πρίγκιπας Νικόλαος υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε ξαφνικά. Η ίδια παρέμεινε στην Ελλάδα καθ 'όλον τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου και πέθανε στις 13 Μαρτίου 1957 και ετάφη στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι. Είχε κληροδοτήσει την προσωπική της βιβλιοθήκη στη Σχολή Αναβρύτων.