cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πορεία του ΑΠΟΕΛ στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Ιστορική επισκόπηση και σημαντικότερα γεγονότα
Η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία της ομάδας (και του κυπριακού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο) ήλθε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12. Ξεκινώντας από τον β΄ προκριματικό απέκλεισε τρεις αντιπάλους και εξασφάλισε συμμετοχή στους ομίλους της διοργάνωσης. Αντίπαλοι ήταν οι Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ και ΦΚ Πόρτο. Μετά από μια εκπληκτική πορεία, ο ΑΠΟΕΛ τερμάτισε στην πρώτη θέση του ομίλου. Κέρδισε εντός έδρας τις Ζενίτ και Πόρτο με 2-1 ενώ έφερε εκτός έδρας ισοπαλίες και με τις τρεις ομάδες. Στη φάση των 16, αντιμετώπισε την Ολιμπίκ Λυών. Παρόλο που ηττήθηκε με 1-0 εκτός έδρας, κέρδισε στην έδρα του με το ίδιο σκορ και εξασφάλισε την πρόκριση στα προημιτελικά. Επόμενος αντίπαλος η Ρεάλ Μαδρίτης από την οποία αποκλείστηκε με δύο ήττες.
Κάστρο του Τούμπεα
Ιστορία
Μετά την Εσθονική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1918, ένα κτίριο για την φιλοξενία του κοινοβουλίου της δημοκρατίας ανεγέρθηκε στην θέση του πρώην μοναστικού κτιρίου του Τευτονικού Τάγματος. Η κατασκευή του αποπερατώθηκε το 1922, ενώ σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Οίγκεν Χάμπερμαν και Χέρμπερτ Γιόχανσον. Παρά το γεγονός πως το εξωτερικό του είναι παραδοσιακού τύπου, το εσωτερικό είναι εξπρεσιονιστικού ρυθμού - το μοναδικό παγκοσμίως εξπρεσιονιστικού ρυθμού κτίριο κοινοβουλίου.
Πορεία του ΑΠΟΕΛ στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Ιστορική επισκόπηση και σημαντικότερα γεγονότα
Την περίοδο 2013-14 αφότου αποκλείστηκε από τον γ΄ προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14, συνέχισε στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ 2013–14 όπου και πάλι δέχθηκε τον αποκλεισμό. Ωστόσο, μετά από κλήρωση ανάμεσα στις αποκλεισμένες ομάδες για αντικατάσταση της Φενερμπαχτσέ η οποία τιμωρήθηκε από το Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο, ο ΑΠΟΕΛ ήταν η ομάδα που κληρώθηκε για να συμμετάσχει στη θέση της τουρκικής ομάδας στους ομίλους της διοργάνωσης. Αντίπαλοι ήταν οι Άιντραχτ Φραγκφούρτης, Μακάμπι Τελ Αβίβ και ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ. Ο ΑΠΟΕΛ τερμάτισε στην 3η θέση του ομίλου και αποκλείστηκε.
Την περίοδο 2014-15 συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2014-2015 και εξασφάλισε τη συμμετοχή του για τρίτη φορά στους ομίλους της διοργάνωσης. Αντίπαλοι ήταν οι Μπαρτσελόνα, ΑΦΚ Άγιαξ και Παρί Σεν Ζερμέν. Ο ΑΠΟΕΛ κατάφερε να αποσπάσει μόνο μία ισοπαλία στη Λευκωσία με αντίπαλο τον Άγιαξ, ενώ στα υπόλοιπα πέντε παιχνίδια δέχθηκε ισάριθμες ήττες, τερματίζοντας στην τελευταία θέση.
Κάστρο του Τούμπεα
Εξωτερικός σύνδεσμος
Τουμπεα Κατηγορία:Κάστρα του Λιβονικού Τάγματος Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τάλιν Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Εσθονία Κατηγορία:Ιστορία του Τάλιν Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Τάλιν
Πορεία του ΑΠΟΕΛ στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Ιστορική επισκόπηση και σημαντικότερα γεγονότα
Την περίοδο 2015-16 έφτασε μέχρι τα πλέι-οφ του Τσάμπιονς Λιγκ 2015-16 αλλά αποκλείστηκε από τη ΦΚ Αστανά. Οι ομάδες που αποκλείονταν στη φάση αυτή είχαν το δικαίωμα συμμετοχής στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2015-16. Έτσι ο ΑΠΟΕΛ συμμετείχε για δεύτερη φορά στην ιστορία του στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου του και αποκλείστηκε.
Την περίοδο 2016-17 αποκλείστηκε στα πλέι-οφ του Τσάμπιον Λιγκ 2016-17. Όπως και την προηγούμενη περίοδο, συνέχισε στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2016-17. Ο ΑΠΟΕΛ κατάφερε να τερματίσει στην πρώτη θέση του ομίλου του. Στη φάση των 32 αντιμετώπισε την Αθλέτικ Μπιλπάο την οποία κατάφερε να αποκλείσει. Στη φάση των 16 αποκλείστηκε από την ΡΣΚ Άντερλεχτ.
Την περίοδο 2019-20 συμμετείχες στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2019-20. Τερμάτισε στη δεύτερη θέση του ομίλου και προκρίθηκε στη φάση των 32 της διοργάνωσης όπου αποκλείστηκε από τη ΦΚ Βασιλεία.
Αναλυτική ευρωπαϊκή πορεία
1: Και τα δύο παιχνίδια έγιναν στην Πορτογαλία.
3: Και τα δύο παιχνίδια έγιναν στο Βέλγιο.
4: Αν και αποκλείστηκε στη φάση των πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ, μετά από κλήρωση ανάμεσα στις αποκλεισμένες ομάδες για αντικατάσταση της Φενερμπαχτσέ η οποία τιμωρήθηκε από το Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο, ο ΑΠΟΕΛ ήταν η ομάδα που κληρώθηκε για να συμμετάσχει στη θέση της τουρκικής ομάδας.
Συνολικές συμμετοχές
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Στατιστικά ανά χώρα
Ο ΑΠΟΕΛ έχει αντιμετωπίσει αντιπάλους από 43 διαφορετικές χώρες.
Στατιστικά ανά αντίπαλο
Ο ΑΠΟΕΛ έχει αντιμετωπίσει συνολικά 94 διαφορετικούς αντιπάλους.
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:ΑΠΟΕΛ (ποδόσφαιρο)
Ντάριο Φραντσεσκίνι
Ο Ντάριο Φραντσεσκίνι (ιταλικά: Dario Franceschini) είναι ένας Ιταλός νομικός, συγγραφέας και πολιτικός. Έχει υπηρετήσει ως γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας, καθώς και ως Υπουργός για τις σχέσεις με το Κοινοβούλιο και το συντονισμό της Κυβέρνησης. Επί του παρόντος, κατέχει το αξίωμα του Υπουργού Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Δραστηριοτήτων και Τουρισμού.
Βιογραφία
Από την παιδική του ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για πολιτική σταδιοδρομία. Το 1980 έγινε δημοτικός σύμβουλος της Φερράρα και το επόμενο έτος ανέλαβε την ηγεσία της νεολαίας του κόμματος Χριστιανική Δημοκρατία, για το οποίο ίδρυσε και διεύθυνε το περιοδικό Νέα Πολιτική.
Συνεχίζοντας την πολιτική του καριέρα, το 1995, θα είναι υποψήφιος για τη δημαρχία της Φερράρα, κερδίζοντας περίπου το 20% των ψήφων. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης κυβέρνησης του Μάσσιμο Ντ' Αλέμα θα διοριστεί ως υπεύθυνος θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Πιο χαρακτηριστικό του έργο είναι η αναθεώρηση του εκλογικού νόμου, θεσπίζοντας εκλογικά δικαιώματα για τους Ιταλούς του εξωτερικού, και η αναμόρφωση του καθεστώτος των ειδικών περιφερειών.
Το 2013 επανεξελέγη στο κοινοβούλιο και από τον Απρίλιο του ίδιου έτους ως το Φεβρουάριο του 2014 ήταν ο Υπουργός για τις σχέσεις με το Κοινοβούλιο και το συντονισμό της Κυβέρνησης. Στις 22 Φεβρουαρίου 2014 ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Δραστηριοτήτων και Τουρισμού στην κυβέρνηση του Ματέο Ρέντσι.
Εθνόσημο της Βουλγαρίας
Περιγραφή
Το έμβλημα αποτελείται από δύο λιοντάρια που στηρίζουν μια ασπίδα, η οποία έχει ζωγραφισμένο πάνω της ένα τρίτο λιοντάρι. Στο πάνω μέρος είναι η κορώνα του Τσάρου της Βουλγαρίας, Ιβάν Ασάν Β'. Στο κατώτατο σημείο της ασπίδας υπάρχει το βουλγαρικό εθνικό σύνθημα, «η ενότητα παρέχει τη δύναμη», στη βουλγαρική γλώσσα. Τα τρία λιοντάρια αντιπροσωπεύουν τις τρεις σημαντικές μερίδες και τις ιστορικές περιοχές της Βουλγαρίας – της Μοϊσίας, της Θράκης και της Μακεδονίας. Η κορώνα πάνω από την ασπίδα, και συνεπώς επάνω στο ενσωματωμένο σε αυτήν λιοντάρι, δεν είναι αυτή της τελευταίας βουλγαρικής μοναρχίας, αλλά αυτή της δεύτερης βουλγαρικής αυτοκρατορίας (1185-1396). Αυτή η αυτοκρατορία καθιερώθηκε από τους αδελφούς Πέτρο και Ασέν, αφότου ελευθερώθηκε από τον έλεγχο των Βυζαντινών στο τέλος του 12ου αιώνα, και προτού να υποταχτεί οριστικά στους Οθωμανούς στο τέλος του 14ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βουλγαρια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βουλγαρίας
Ίδα Πέλλας
Η Ίδα είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Αλμωπίας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας στην Κεντρική Μακεδονία.
Περιγραφή
Το χωριό έχει πληθυσμό 639 κατοίκων (απογραφή 2011). Βρίσκεται σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 190 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο χωριό υπάρχουν δύο εκκλησίες του Αγίου Νικολάου (η μία κτισμένη το 1800), καθώς και ένα σχολείο. Απέχει 12 χιλιόμετρα από την Αριδαία (έδρα του Δήμου Αλμωπίας).
Ονομασία
Σύμφωνα με τοπικές παραδόσεις, το αρχικό χωριό βρίσκονταν κατά τη βυζαντινή περίοδο, 1 χιλιόμετρο βορειότερα, με το όνομα Γραμμάδα και καταστράφηκε στις αρχές του 11ου αιώνα από τον Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Το χωριό Ίδα ονομάστηκε έτσι από τον Καπετάν Ίδα, φιλολογικό ψευδώνυμο του Ιωάννη (Ίωνα) Δραγούμη ο οποίος κατά το διάστημα που διετέλεσε πρόξενος - διπλωμάτης της Ελλάδας στην περιοχή Μοναστηρίου της Βόρειας Μακεδονίας (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία), πέρασε από το χωριό και συγκεκριμένα παρέμεινε κρυμμένος στο εκκλησάκι του Αγίου Μηνά για περίπου 4 μήνες. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Στράιστα. Το χωριό Ίδα συνδέεται με την ίδρυση και κατοίκηση του ορεινότερου χωριού Θεοδωράκι στα μέσα του 17ου αιώνα. Τέλος, από την Ίδα υπήρξαν ένδοξοι Μακεδονομάχοι, όπως ο Τρύφων Δημητρίου, ο Χρήστος Δημητρίου, ο Τρύφων Ιωάννου, ο Μποζίνος Μπλαδένης, ο Μιλτιάδης Μπλαδένης, ο Δημήτριος Μπλαδένης, ο ιερέας Δημήτριος Παπαχρήστος, ο Εμμανουήλ Νικολάου, ο Ανδρέας Ίτσου, ο Απόστολος Μπέντσης, ο Μποζίνης Ι.
Στο χωριό υπάρχει ο Αθλητικός Σύλλογος «Μακεδονικός Ίδας» καθώς και ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Ίων Δραγούμης».
Το χωριό εορτάζει και πανηγυρίζει την ημέρα της Αναλήψεως και του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου).
Εκπαίδευση
Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο και ένας Παιδικός Σταθμός. Το Δημοτικό Σχολείο κτίστηκε το 1958.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Αγάπη (ταινία 2012)
Το Αγάπη (Amour) είναι αισθηματικό δράμα γαλλικής παραγωγής του 2012 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Μίχαελ Χάνεκε. Η υπόθεση της ταινίας εστιάζει σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, την Αν και τον Ζωρζ, δύο συνταξιοδοτημένους μουσικούς που έχουν αποκτήσει μια κόρη η οποία ζει στο εξωτερικό με την οικογένειά της. Μια μέρα η Αν θα πάθει εγκεφαλικό, κάτι το οποίο θα θέσει σε δοκιμασία το ζευγάρι και την αγάπη που τους ενώνει. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Εμανουέλ Ριβά και Ιζαμπέλ Υπέρ.
Η ταινία είναι βασισμένη σε μια ίδια κατάσταση που βίωσε ο Χάνεκε με την οικογένειά του. Αποτελεί συμπαραγωγή ανάμεσα στις χώρες Γαλλία, Αυστρία και Γερμανία. Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών του 2012, όπου και βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 20 Σεπτεμβρίου 2012 στη Γερμανία, στις 21 Σεπτεμβρίου 2012 στην Αυστρία, στις 19 Οκτωβρίου 2012 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 24 Οκτωβρίου 2012 στη Γαλλία.
Έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ στις κατηγορίες Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου και Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Εμανουέλ Ριβά κερδίζοντας αυτό την Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η Ριβά στην ηλικία των 85 ετών αποτελεί τη γηραιότερη υποψήφια για το συγκεκριμένο βραβείο.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά δείχνοντας πυροσβέστες να σπάνε την πόρτα ενός διαμερίσματος στο Παρίσι, όπου βρίσκουν το πτώμα της Αν, ξαπλωμένο στο κρεβάτι.
Η Αν είναι παντρεμένη με τον Ζωρζ. Είναι και οι δύο στα ογδόντα τους και συνταξιοδοτημένοι μουσικοί. Ένα πρωί, ενώ τρώνε το πρωινό τους, η Αν μένει σιωπηλή. Δεν ανταποκρίνεται καθώς ο Ζωρζ προσπαθεί να της τραβήξει την προσοχή. Αργότερα συνέρχεται, αλλά δεν θυμάται καθόλου το περιστατικό. Ο Ζωρζ νομίζει ότι του κάνει πλάκα. Η Αν χρειάζεται να υποβληθεί σε χειρουργείο, αλλά κατά τη διάρκεια της εγχείρησης κάτι πηγαίνει στραβά και η Αν μένει μερικώς παράλυτη. Αναγκάζει τον Ζωρζ να της υποσχεθεί ότι δεν θα τη στείλει πίσω στο νοσοκομείο ούτε θα τη βάλει σε οίκο ευγηρίας. Ωστόσο, η κατάσταση της υγείας της χειροτερεύει καθώς παθαίνει εγκεφαλικό. Ο Ζωρζ συνεχίζει να τη φροντίζει παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Η κόρη τους Εύα επιθυμεί η μητέρα της να λάβει επαγγελματική φροντίδα, αλλά ο Ζωρζ της λέει ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε αθέτηση στην υπόσχεση που έδωσε στην Αν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αυστριακές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μίχαελ Χάνεκε Κατηγορία:Αυστριακές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Γερμανικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Ζακ ντ'Αρτουά
Ο Ζακ ντ'Αρτουά (Jacques d'Arthois, 12 Οκτωβρίου 1613 (βάπτιση) - Μάιος 1686) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του μπαρόκ που ειδικευόταν στην τοπιογραφία.
Βιογραφία
Ο Ζακ ντ'Αρτουά γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Μαθήτευσε στον Γιαν Μάρτενς από τις 11 Ιανουαρίου 1625 και έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών το 1634. Διέθετε δικό του εργαστήριο και αναλάμβανε μαθητές, ανάμεσα στους οποίους ο αδελφός του Νικολάες, ο γιος του Ζαν Μπατίστ, ο Αλεξάντρ φαν Χέρσσεν (ή Σάλομον Λεονάρντους Χάρσσενς) ) και ο Φιλίπ φαν Ντάπελς. Ήταν ιδιαίτερα ικανός στην απεικόνιση κορμών δένδρων που είχαν καλυφθεί με βρύα και κισσό. Πίνακες από το εργαστήριό του αναφέρονται συνολικά ως "Πίνακες των ζωγράφων του δάσους του Σουάνι (Forêt de Soignes)".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1997
Με τη διοικητική διαίρεση του 1997, που προέκυψε με την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας», πραγματοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999 η συνένωση παλαιότερων δήμων και κοινοτήτων σε μεγαλύτερους δήμους, με σκοπό τη βελτιστοποίηση της δημόσιας διοίκησης στο επίπεδο της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης. Μετά το σχέδιο «Καποδίστριας» η Ελλάδα απαρτιζόταν από 13 περιφέρειες, 51 νομούς και 1.033 δήμους και κοινότητες (900 δήμους και 133 κοινότητες). Παράλληλα καταργήθηκαν οι επαρχίες. Οι νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις και οι δήμοι ήταν αυτοδιοικούμενοι, καθώς οι αρχές τους εκλέγονταν με καθολική ψηφοφορία ανάμεσα στους μόνιμους κατοίκους.
Τα γεωγραφικά όρια των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων ταυτίζονταν με αυτά των αντίστοιχων νομών. Εξαίρεση αποτελούσαν ο νομός Αττικής, που υποδιαιρείτο σε τρεις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις (Αθηνών - Πειραιώς, Ανατολικής Αττικής και Δυτικής Αττικής), καθώς και οι νομοί της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που συγκροτούσαν δύο νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις (κοινώς υπερνομαρχίες), την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Έβρου - Ροδόπης και την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας - Καβάλας - Ξάνθης. Έτσι ο νομός Αττικής περιλάμβανε 4 νομαρχίες, καθώς η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς περιλαμβάνε τις νομαρχίες (επισήμως «νομαρχιακά διαμερίσματα») Αθηνών και Πειραιώς, ενώ στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης οι 5 νομαρχίες (νομαρχιακά διαμερίσματα) αντιστοιχούσαν με τους νομούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1997
Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού
χωρίς-πλαίσιο|δεξιά Το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού το οποίο βρίσκεται στη Σπάρτη, ανήκει στο Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς. Στεγάζεται στο χώρο της παλιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας, η χρήση του οποίου παραχωρήθηκε στο Ίδρυμα από τον Δήμο Σπάρτης. Το έργο εντάχθηκε στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Πελοποννήσου και χρηματοδοτήθηκε από το Β' και το Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.
Εκθεσιακές ενότητες
Στον άνω όροφο του Μουσείου παρουσιάζεται η μακραίωνη ιστορία των δυο αγαθών (της ελιάς και του λαδιού) και, παράλληλα, αναδεικνύεται η πολύπλευρη σημασία τους για τον ελλαδικό χώρο, σε πεδία όπως η οικονομία, η διατροφή, η υγιεινή, οι λατρευτικές συνήθειες, τα λαϊκά έθιμα.
Στην υπαίθρια έκθεση γίνεται αναφορά στην ελαιοκαλλιέργεια και ελαιοσυλλογή, ενώ παρουσιάζονται επίσης τρία ελαιοτριβεία, ένα των προϊστορικών, ένα των αρχαίων και ένα των βυζαντινών χρόνων, τα οποία τίθενται σε λειτουργία στο πλαίσιο εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και προγραμμάτων.
Στον κάτω όροφο συνεχίζεται η παρουσίαση της εξέλιξης της τεχνολογίας των ελαιοτριβείων στην Ελλάδα από τους Μεταβυζαντινούς χρόνους έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Εκτίθενται μηχανισμοί που σώζονται ή/και έχουν αποκατασταθεί, καθώς και μεγάλες κινούμενες μακέτες, που βοηθούν τους επισκέπτες να αντιληφθούν τις παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής του λαδιού. Η έκθεση πλαισιώνεται από ψηφιακές παραγωγές, ενώ στο χώρο του μουσείου λειτουργούν επίσης κυλικείο, εκθετήριο, πωλητήριο και αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού είναι το πρώτο στο είδος του που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Αξιοποιώντας το παράδειγμα άλλων μεσογειακών κρατών, τα οποία έχουν ήδη αναδείξει τη δική τους παραγωγή μέσα από ποικίλες πρωτοβουλίες, μουσειακές και άλλες, το μουσείο επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να προβάλλει τις προσπάθειες που γίνονται στην Ελλάδα για να διασωθεί η παραδοσιακή τεχνολογία και να αναδειχθεί ο διαχρονικός πολιτισμικός ρόλος της ελιάς και του λαδιού.
Θεόδωρος Βγενόπουλος
Ο Θεόδωρος Βγενόπουλος (Πάτρα, 1928 - Αθήνα, 25 Ιουλίου 2011) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Διετέλεσε νομάρχης στη Ζάκυνθο, Πρέβεζα, Καστοριά, Λευκάδα και Αθήνα.
Βιογραφία
Ο Θοδωρής Βγενόπουλος, γιος του Ευγένιου, γεννήθηκε στην Πάτρα το 1928. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ήταν δικηγόρος Πατρών. Μετά από επιτυχείς εξετάσεις εντάχθηκε στη διοίκηση του ελληνικού κράτους και πρωτοδιορίστηκε νομάρχης Ζακύνθου, από τις αρχές Ιουνίου μέχρι τις 16 Ιουλίου 1965. Στις 25 Φεβρουαρίου 1966 διορίστηκε νομάρχης Πρέβεζας, θέση που υπηρέτησε μέχρι την 20ή Μαΐου 1967, όταν παύθηκε από τη Δικτατορία. Στη Μεταπολίτευση διορίστηκε διαδοχικά νομάρχης Καστοριάς (1974-1976 περίπου), Λευκάδας (1977-1979 περίπου), Ζακύνθου (Δεκέμβριος 1980- Μάρτιος 1982) και για μία οκταετία νομάρχης Αθηνών (1982-1989).
Στη διάρκεια της νομαρχίας του στην Πρέβεζα υποκίνησε και υποστήριξε εκδηλώσεις για τον ποιητή Κώστα Καρυωτάκη, που είχε τερματίσει τη ζωή του στην Πρέβεζα τη χρονιά που γεννήθηκε ο Θοδωρής Βγενόπουλος στην Πάτρα. Μεταξύ των εκδηλώσεων αυτών ήταν και η διάλεξη του Ευάγγελου Λιάρου (1949-2012) στην Πάργα στις 22 Ιανουαρίου 1967, καθώς και η ανέγερση του μνημείου στο Βαθύ της Πρέβεζας, στο σημείο όπου ο ποιητής των Νηπενθών έβαλε τέρμα στη ζωή του.
Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 25 Ιουλίου 2011, χωρίς να αφήσει απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Αθηνών Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Νομάρχες Καστοριάς Κατηγορία:Νομάρχες Ζακύνθου Κατηγορία:Νομάρχες Λευκάδας Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Θέμος Αναστασιάδης
Ο Θέμος (Θεμιστοκλής) Αναστασιάδης (Αθήνα, 6 Ιανουαρίου 1958 - Ζυρίχη, 22 Ιανουαρίου 2019) ήταν Έλληνας εκδότης, επιχειρηματίας στον κλάδο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθώς και τηλεοπτική προσωπικότητα. Ίδρυσε και ήταν ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία κυριακάτικης εφημερίδας στην Ελλάδα, το Πρώτο Θέμα, καθώς και του ομώνυμου ομίλου μέσων ενημέρωσης. Ο Αναστασιάδης θεωρείται ένα από τα πιο επιφανή πρόσωπα στη σύγχρονη δημοσιογραφία της Ελλάδας.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1958 στην Αθήνα, με καταγωγή από το Κουκούλι Ιωαννίνων, στο Ζαγόρι. Ο πατέρας του, Βύρων Αναστασιάδης, ήταν διευθυντικό στέλεχος της πετρελαϊκής πολυεθνικής Royal Dutch Shell, και συχνά η οικογένεια αναγκαζόταν να μετακομίζει σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού. Τον Νοέμβριο του 1973, ως μαθητής της Ε΄ Γυμνασίου συμμετείχε μαζί με συμμαθητές του σε διαδηλώσεις υποστήριξης της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στο κέντρο της Αθήνας με αποτέλεσμα να αποβληθεί από το σχολείο του. Όταν τελείωσε το Γυμνάσιο, πέρασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Ως φοιτητής υπήρξε στέλεχος της ΚΝΕ, μαζί με τον συγκάτοικο και φίλο του Ανδρέα Λοβέρδο.
Δημοσιογραφική σταδιοδρομία
Για τη “Μαύρη Τρύπα” και τον Θέμο έχουν γραφτεί χαρακτηριστικά τα εξής: “Η πρόταση του Τεγόπουλου, «έλα στην "Ελευθεροτυπία" και γράφε ό,τι θες, γίνε ακόμη πιο οξύς», ισοδυναμεί με την πρώτη «ποδοσφαιρικών διαστάσεων» μεταγραφή που έκανε ποτέ η εφημερίδα. Ξεγράφεις όλες τις ιδεολογίες, αριστερές και δεξιές, κλείνεις τον κύκλο και γίνεσαι η Μαύρη Τρύπα, το χαμένο νεύρο της «Ελευθεροτυπίας» επιστρέφει χάρη στην πένα σου. Παίζεις το δικό σου βιολί, όσοι σε καρφώνουν αριστερά και δεξιά - περισσότερο αριστερά, δεν έχουν καμία τύχη να εισακουστούν από τον μαέστρο Κίτσο Τεγόπουλο. Αυτοσαρκασμός και κριτική, συνδυασμός που ανατινάζει σαν βόμβα υπολήψεις και κατεστημένο, το αναγνωστικό κοινό σε λατρεύει, «η "Ελευθεροτυπία" διαβάζεται πάντα από το τέλος», λένε «οπαδοί» και «αντίπαλοι». Στον ελληνικό Τύπο δεν υπάρχει άλλη στήλη που να συζητιέται τόσο πολύ, με τα σημερινά δεδομένα θα ήταν σίγουρα η viral των viral στα social media.”
Για ένα σύντομο διάστημα εργάστηκε στην ΕΡΤ, ενώ ήταν από τους πρώτους που στελέχωσαν το ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9.84 του Δήμου Αθηναίων.
Το 1998 δημιούργησε την αθλητική εφημερίδα Κόκκινος Πρωταθλητής. Το 2000 δημιούργησε την οικονομική εφημερίδα Σύμβουλος.
Το 2005 δημιούργησε μια κυριακάτικη εφημερίδα με το όνομα Πρώτο Θέμα, ή Θέμα, όπως το αποκαλεί η πλειοψηφία των Ελλήνων αναγνωστών και είναι αναμφίβολα μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία των ελληνικών ΜΜΕ. Το Θέμα είναι μια από τις πιο γνωστές, με τη μεγαλύτερη επιρροή και τις μεγαλύτερες πωλήσεις Ελληνική Κυριακάτικη εφημερίδα.
Ο όμιλος μέσων ενημέρωσης του Αναστασιάδη, υπό την εταιρεία Εκδόσεις Πρώτο Θέμα Α.Ε.Ε. εκδίδει πολλά περιοδικά όπως το Car Greece, την ελληνική έκδοση του Marie Claire, το Gala Greece και το Olive Greece. Την περίοδο 2017-2021 περιείχε και το Ράδιο Θέμα 104,6 όντας από τους πιο δημοφιλείς ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ελλάδα (σήμερα λειτουργεί υπό την ιδιοκτησία του Βαγγέλη Μαρινάκη ως My Radio 104,6). Ο όμιλος παρέχει επίσης κάποια από τα πιο πετυχημένα site στην Ελλάδα όπως το protothema.gr, newsauto.gr, travel.gr, marieclaire.gr, ygeiamou.gr, newmoney.gr και olivemagazine.gr.
Στη συνέχεια ξεκίνησε συνεργασία με την τηλεόραση του ΣΚΑΪ, όπου παρουσίασε χιουμοριστικά talk show (Νοκ Άουτ, Μπίλιες). Μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία υπήρξε η εκπομπή ΟΛΑ στον ALPHA, η οποία προβαλλόταν από τα μέσα του 2006 από τον ΑΝΤ1 και στην οποία παρουσιάζονταν, μεταξύ άλλων, βίντεο με συρραφή αποσπασμάτων από τηλεοπτικές εκπομπές.
Ο Αναστασιάδης ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες εκδότες στην ιστορία της ελληνικής δημοσιογραφίας και ένας από τους ισχυρότερους άνδρες στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά είχε επικριθεί για το δημοσιογραφικό του ύφος, για μεροληπτική στάση απέναντι στη Χρυσή Αυγή,  μη ηθικές τακτικές,    αλλά και σεξισμό, ρατσισμό και ομοφοβία.
Προβλήματα υγείας και θάνατος
Τον Σεπτέμβριο του 2017, διαγνώστηκε με οστεοσάρκωμα στον θώρακα, μια σπάνια και πολύ επιθετική μορφή καρκίνου των οστών. Μετά από θεραπεία στη Ζυρίχη και στην κλινική Ντάνα Φάρμπερ της Βοστώνης, προσωρινά θεραπεύτηκε αλλά μετά από λίγους μήνες ο καρκίνος επανεμφανίστηκε. Τελικά, μετά από σταδιακή επιδείνωση που διήρκεσε συνολικά πέντε περίπου μήνες, απεβίωσε το βράδυ της 22ας Ιανουαρίου 2019 στην Ζυρίχη σε ηλικία 61 ετών. Κηδεύτηκε στις 27 Ιανουαρίου στον Ιερό Ναό Παναγίας Ελευθερώτριας στην Κηφισιά, με την παρουσία πολλών δημοσίων προσώπων και χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδας, Ιερωνύμου. Η ταφή του έγινε στις 28 Ιανουαρίου και σε στενό οικογενειακό κύκλο στον Γερολιμένα της Μάνης, που ήταν ο αγαπημένος τόπος παραθερισμού του.
Εμπλοκή με τη Δικαιοσύνη
Τον Ιανουάριο του 2009 καταδικάστηκε σε 19 μήνες φυλάκιση με αναστολή για δημοσίευση φωτογραφιών στο «Θέμα» που παρουσίαζαν τον Χρήστο Ζαχόπουλο σε προσωπικές στιγμές. Τελικά, τον Απρίλιο του 2013 το τριμελές Εφετείο αποφάσισε ομόφωνα την αθώωση του Αναστασιάδη και των άλλων εμπλεκομένων για παραβίαση προσωπικών δεδομένων, κρίνοντας ότι δεν υπήρξε ποτέ επεξεργασία και ταξινόμηση του DVD από τον ίδιο.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος από το 1992 με την επίσης δημοσιογράφο Βασιλική Παναγιωτοπούλου, με την οποία είχαν αποκτήσει τρία παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Airbus A340
right|thumb|300px|Airbus A340-300 της Swiss Το αεροσκάφος Airbus A340 ήταν το πρώτο τετρακινητήριο, ευρείας ατράκτου αεροσκάφος, μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων της εταιρείας Airbus πριν την κατασκευή του Airbus A380.
Η σειρά περιλαμβάνει το Α340-200, το Α340-300, το Α340-500 και το Α340-600 και σήμερα το Α340-300 χρησιμοποιείται από τις αεροπορικές εταιρείες SAS, Air Mauritius, Air Tahiti Nui, Swiss, China Airlines, Lufthansa, Air France κ.α. . Έχουν κατασκευαστεί και παραδοθεί 246 αεροσκάφη, εκ των οποίων τα 242 βρίσκονται εν ενεργεία. Τέσσερα αεροσκάφη τέτοιου τύπου, βρίσκονταν στην κατοχή των Ολυμπιακών Αερογραμμών μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου 2009.
Σύστημα Τροχοπέδησης
- 2 πλαγίως ανακλινόμενα σκέλη τετραπλών βασικών τροχών
- 1 έμπροσθεν ανακλινόμενο ριναίο σκέλος διπλών τροχών
Πόρτες Θαλάμου Επιβατών
Το Α340-300 έχει 8 πόρτες. Έξι κύριες πόρτες τύπου Α και δύο πόρτες άμεσης εγκατάλειψης τύπου Ι, ακριβώς πίσω από τις συρόμενες άκρες των πτερύγων. Όλες οι πόρτες ανοίγουν προς τα επάνω και προς τα έξω, παράλληλα με την άτρακτο και με κατεύθυνση προς το μπροστινό τμήμα του αεροσκάφους.
Οι 6 πόρτες τύπου Α είναι εξοπλισμένες με τσουλήθρες - βάρκες, διπλής διαφυγής. Στις μπροστινές και πίσω πόρτες, οι τσουλήθρες - βάρκες αναπτύσσονται ευθεία κάτω, ενώ στις μεσαίες, μπροστά από τις πτέρυγες, αναπτύσσονται επικλινώς, ώστε να δημιουργείται αποδεκτό διάκενο από τους κινητήρες. Οι 2 πόρτες τύπου Ι είναι εξοπλισμένες με τσουλήθρες μονής διαφυγής, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πλωτά μέσα, σε περίπτωση προσθαλάσσωσης.
Όλες οι πόρτες είναι εξοπλισμένες με μια πεταλούδα και μια φιάλη συμπιεσμένου αζώτου επείγουσας λειτουργίας. Σε κανονικές συνθήκες, περιορίζουν την διαδρομή της πόρτας, ενώ σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης βοηθούν στο αυτόματο άνοιγμά της. Οι πόρτες μπορούν να ανοιχτούν και από την εξωτερική πλευρά, όταν το αεροσκάφος βρίσκεται στο έδαφος. Στην περίπτωση που η τσουλήθρα είναι οπλισμένη, ο μοχλός όπλισης, μετατοπίζεται αυτόματα στην θέση αφόπλισης. Εκτός από τις 6 + 2 πόρτες εξόδους κινδύνου στον θάλαμο επιβατών, σε περίπτωση άμεσης εγκατάλειψης μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα δύο συρόμενα παράθυρα που βρίσκονται στον θάλαμο διακυβέρνησης, τα οποία είναι εξοπλισμένα με ένα σκοινί μήκους 6,7 m, έκαστο, ικανό να αντέξει έως 900 kg, καθώς και μια έξοδος που βρίσκεται στο διαμέρισμα των ηλεκτρονικών (Αγγλ. Avionics), ακριβώς κάτω από τον θάλαμο διακυβέρνησης.
Συστήματα Οξυγόνου
Το σύστημα παροχής οξυγόνου χωρίζεται σε δύο υποσυστήματα. Ένα αεριώδες σύστημα για τον θάλαμο διακυβέρνησης και ένα χημικώς παραγόμενο σύστημα οξυγόνου για τον θάλαμο επιβατών. Οι μονάδες του σύνθετου αυτού συστήματος παραγωγής οξυγόνου, βρίσκονται πάνω από τα καθίσματα των επιβατών, των θέσεων του πληρώματος, στις τουαλέτες και στους χώρους εργασίας του πληρώματος και περιέχουν μια γεννήτρια οξυγόνου με χλωριούχο νάτριο, καθώς και στοματο-ρινικές μάσκες με αναπνευστικές σακούλες. Οι μάσκες αυτές απελευθερώνονται αυτόματα, μόλις η υψομετρική πίεση πέσει κάτω από αυτήν που υφίσταται στα 14.000 πόδια. Η γεννήτρια μπαίνει σε λειτουργία μόλις τραβηχτεί κάποια από τις μάσκες που είναι συνδεδεμένες με αυτήν και η διάθεση οξυγόνου επαρκεί για 15 λεπτά.
Στον θάλαμο διακυβέρνησης, η παροχή οξυγόνου σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης γίνεται μέσω τεσσάρων μασκών τύπου χταποδιού, που είναι συνδεδεμένες με μια συμπιεσμένη φιάλη 2.183 λίτρων οξυγόνου, η οποία βρίσκεται στο διαμέρισμα των ηλεκτρονικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν
Σύμφωνα κατά το Συνέδριο της Βιέννης επρόκειτο να έχει κάποια αυτονομία. Ωστόσο, στην πραγματικότητα υποτάχθηκε στην Πρωσία και τα διακηρυγμένα δικαιώματα για πολωνικά θέματα δεν εφαρμόστηκαν πλήρως. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα αργότερα για να δηλώσει την περιοχή, ειδικά από τους Πολωνούς, και σήμερα χρησιμοποιείται από τους σύγχρονους ιστορικούς για να αναφέρεται σε διαφορετικές πολιτικές οντότητες μέχρι το 1918. Πρωτεύουσά του ήταν Πόζεν. Το Μεγάλο Δουκάτο αντικαταστάθηκε επίσημα από την επαρχία του Πόζεν, βάσει του Πρωσικού Συντάγματος της 5ης Δεκεμβρίου 1848.
Σανσουσί
Το Σανσουσί (γαλλικά: Sanssouci) είναι ανάκτορο το οποίο βρίσκεται στο Πότσνταμ, κοντά στο Βερολίνο. Κατασκευάστηκε ως το θερινό ανάκτορο του Φρειδερίκου του Μεγάλου, βασιλιά της Πρωσίας και είναι κτισμένο σε ρυθμό ροκοκό. Αναφέρεται συχνά ως το γερμανικό αντίπαλο δέος των Βερσαλλιών, παρά το πολύ μικρότερο μέγεθός του. Περιβάλλεται από πάρκο, στο οποίο βρίσκονται αμπελώνες, κήποι, περίπτερα και ναοί. Τα περίτεχνα φανάρια μπροστά από το παλάτι κατασκευάστηκαν τιμής ένεκεν για τα 35α γενέθλια του βασιλιά απο τον διάσημο Αυστροούγγρο καλλιτέχνη Βόχτντενσταϊν.
Ιστορία
Το παλάτι σχεδιάστηκε/κτίστηκε από τον Γκέοργκ Βεντσεσλάους φον Κνόμπελσντορφ ανάμεσα στο 1745 και το 1747 για να εκπληρώσει την ανάγκη του βασιλιά Φρειδερίκου Β΄ για μία ιδιωτική κατοικία όπου θα μπορεί να ξεκουράζεται μακριά από το τελετουργικό και την επισημότητα της αυλής του Βερολίνου. Το όνομα του ανακτόρου δίνει έμφαση σε αυτό, καθώς προέρχεται από τη γαλλική φράση η οποία σημαίνει χωρίς έγνοιες, συμβολίζοντας το ανάκτορο ως χώρο ανάπαυσης και όχι εξουσίας.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το παλάτι έγινε τουριστικό αξιοθέατο στην Ανατολική Γερμανία. Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990, το σώμα του Φρειδερίκου επιστράφηκε στο παλάτι και θάφτηκε σε ένα νέο τάφο με θέα τους κήπους. Το Σανσουσί και οι κήποι του ανακηρύχθηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1990.
Διαστημόπλοιο
Διαστημόπλοιο είναι ένα επανδρωμένο ή μη σκάφος (ή συσκευή) το οποίο έχει σχεδιαστεί να ταξιδεύει στο διάστημα.
Ιστορία
Ο Σπούτνικ (Спутник-1, Sputnik 1) ήταν η πρώτη διαστημοσυσκευή που έθεσε ο άνθρωπος σε τροχιά γύρω από τη Γη. Εκτοξεύθηκε από τη Σοβιετική Ένωση στις 4 Οκτωβρίου 1957 και σηματοδότησε την έναρξη της Διαστημικής Εποχής καθώς έδρασε καταλυτικά για νέες πολιτικές,στρατιωτικές,τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαστημικά σκάφη
Βάσα Πομόρισατς
Ο Βάσα Πομόρισατς (Γιάσα Τόμιτς, Σέτσανι, 15 Δεκεμβρίου 1893 - Βελιγράδι, 9 Σεπτεμβρίου 1961) ήταν Σέρβος καλλιτέχνης και καθηγητής στην Ακαδημία Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Βελιγράδι. Εργάστηκε ως ζωγράφος, κατασκευαστής παραθύρων βιτρό, χαρακτής, εκτυπωτής και ήταν επίσης κριτικός της τέχνης. Θεωρείται εξπρεσιονιστής ζωγράφος στην ίδια κατηγορία με τους συγχρόνους του Μιχάηλο Πέτροβ, Ιβάν Ράντοβιτς, Πέταρ Ντόμπροβιτς και Γιόβαν Μπιέλιτς.
Βιογραφία
Ο Πομόρισατς γεννήθηκε στη Σερβική πόλη Μόντος (τώρα Γιάσα Τόμιτς), που  τότε ήταν μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε για πρώτη φορά ζωγραφική με τον Στέβαν Άλεκσιτς μέχρι το 1913, όταν πήγε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Μόναχο, όπου ήταν για λίγο μαθητής των Γκάμπριελ φον Χακλ, Φραντς φον Στουκ και Άντζελο Τανκ. Στο Μόναχο, συνάντησε τον συνάδελφο μαθητή Ζίβοραντ Ναστασίγιεβιτς (1893-1966), ο οποίος έγινε στενός φίλος. Οι σπουδές του διακόπηκαν από μια περίοδο εθνικής στρατιωτικής θητείας μεταξύ του 1914 και του 1918, όταν υπηρέτησε στον αυστριακό στρατό στο ρωσικό μέτωπο και μετά την παράδοσή του στους Ρώσους, εντάχθηκε στην Πρώτη Σερβική Εθελοντική Μεραρχία, που συμμετείχε με τους Ρώσους και τους Ρουμάνους ενάντια στην Κεντρικές Δυνάμεις στη μάχη της Δοβρουτσά, όπου τραυματίστηκε. Ο Πομόρισατς μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Μόσχας, όπου σύντομα ανάρρωσε και πέρασε τον επόμενο χρόνο αναρρώνοντας και ταυτόχρονα εξοικειώθηκε με τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς της πόλης και τα έργα μεγάλων Ρώσων ζωγράφων. Ως μη-μαχητής, μεταφέρθηκε από την Αυτοκρατορική Ρωσία στην Ελλάδα, όπου έλαβε το καθεστώς «ζωγράφου πολέμου» στο τμήμα φωτογραφίας (Fotografska sekcija) της Σερβικής Ανώτατης Διοίκησης (Vrhovna komanda) στη Θεσσαλονίκη και δούλεψε σε ατελιέ στη Θεσσαλονίκη.
Μετά τον πόλεμο, κατά την επιστροφή του στο Βελιγράδι το 1919 επισκέπτεται έναν απόφοιτο του Μονάχου (Λιούμπο Μπάμπιτς) στο Ζάγκρεμπ και εγγράφεται σε μαθήματα ζωγραφικής, που έδωσε η Μπέτα Βουκάνοβιτς στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας στο Βελιγράδι. Μετά την αποφοίτησή του, με τον φίλο του Λιούμπομιρ Ιβάνοβιτς επισκέπτεται σερβικά μοναστήρια και αντιγράφει τοιχογραφίες και τοιχογραφίες σε σερβικά χωριά στην Ουγγαρία και στο Ρουμανικό Βανάτο.
Στη συνέχεια πήγε στο Λονδίνο όπου παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Τεχνών του Σαιντ Μάρτιν και το Βασιλικό Κολέγιο Τέχνης ενώ μαθαίνει την τέχνη της ζωγραφικής από βιτρό. Εκπαιδεύτηκε στο Λονδίνο από το 1920 έως το 1924, όπου ειδικεύτηκε στο σχέδιο και την αρχιτεκτονική στο Σαιντ Μάρτιν (1921-1922) και πήρε επιπλέον μαθήματα ζωγραφικής βιτρό στην Κεντρική Σχολή Τέχνης και Σχεδίου του Λονδίνου (1922-1924), έγινε ο πρώτος γνωστός Σέρβος καλλιτέχνης που εργάστηκε σε αυτό το μέσο. Εκεί αφιέρωσε χρόνο σε μουσεία, γκαλερί και κάστρα, μελετώντας όλα τα είδη των τεχνών και της αρχιτεκτονικής, αλλά βρήκε την Αγγλία ακόμα υπό την επιρροή του Τζον Ράσκιν. Παρακολούθησε διαλέξεις από τον καλλιτέχνη Πέρσι Ντελφ Σμίθ (1882-1948), τον γλύπτη Τζορτζ Φράμπτον και τον αρχιτέκτονα Γουίλιαμ Λέθαμπι των οποίων τα οράματα ακολούθησαν τις σύγχρονες ευρωπαϊκές τάσεις, συμπεριλαμβανομένης της δικής του.
Επέστρεψε στο Βελιγράδι το 1924. Δεδομένου ότι ήταν εκτός εργασίας, δέχτηκε μια παραγγελία από την κοινότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο Γιάσα Τόμιτς, για να ζωγραφίσει μία εικόνα βωμού στην Καθολική Εκκλησία και στη συνέχεια να αποκατασταθεί σε νεογοτθικό στιλ. Στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας, αντικατέστησε την Μπέτα Βουκάνοβιτς ως δασκάλα από το 1930 έως το 1931. Στο Βελιγράδι, το βιτρό του Πομόρισατς έδωσε στο περίπτερο Τέχνης της Τσβιέτα Ζούζοριτς "μια μοντέρνα εμφάνιση Art Deco".
Το Παρίσι ήταν το σπίτι του από το 1935 έως το 1939. Από το 1942 ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Βελιγράδι και από το 1950 στην Ακαδημία Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Βελιγράδι.
Ήταν μέλος του Συλλόγου Ζωγράφων Πολεμιστών και Γλυπτών των πολέμων του 1912-1918, Λάντα, μεταξύ των ιδρυτών του Zograf (Ζωγράφοι) και του Συλλόγου Ειδικευμένων Καλών Καλλιτεχνών στο Βελιγράδι. Το 1944 έγινε μέλος της Ένωσης Καλών Καλλιτεχνών της Σερβίας (ULUS). Εκτός από την ενασχόληση με την πρωτότυπη ζωγραφική, αντιγράφει συχνά τοιχογραφίες από τις μεσαιωνικές εκκλησίες και τα μοναστήρια μας, τα οποία εξέθεσε στο Λονδίνο και το Παρίσι, και έδωσε τρία αντίγραφα τοιχογραφιών από το μοναστήρι Μανάσιγια στο Ναυτικό Γραφείο στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο.
Καλλιτεχνική καριέρα
Ο Βάσα Πομόρισατς πίστευε ότι η τέχνη ήταν ένα οργανικό μέρος της κοινωνίας. Πρέπει να στηρίζεται στην παραδοσιακή δημιουργικότητα και να αντιτίθεται στον μοντερνισμό, που είναι ξένος στην πολιτιστική μας νοοτροπία. Η ομάδα Zograf (Ζωγράφοι) σχηματίστηκε γύρω από αυτή την ιδεολογία και περιείχε καλλιτέχνες  ίδιου ή παρόμοιου προσανατολισμού - ζωγράφους Στάνισλαβ Μπελοζάνσκι, Ζίβοραντ Ναστασίγιεβιτς, Ζντράβκο Σέκουλιτς, Γίοσιν Τσαρ, Ίλιγια Κολάροβιτς, Σβέτολικ Λούκιτς, Ραντμίλα Μιλοϊκόβιτς,  και τους αρχιτέκτονες ΜπόγκντανΝεστόροβιτς και Μπράνισλαβ Κοτζίτς. Η μοντερνιστική κριτική τους έβλεπε ως ένα εθνικό αναχρονισμό και άρα ακατάλληλο για τη νέα εποχή. Ο Πομόρισατς τόνισε ιδιαίτερα την προσήλωσή του στο παρελθόν, των Σέρβων και των  Βυζαντινών, το οποίο γνώριζε καλά και το έφερε στην ζωγραφική του πνευματικά. Αντιγράφει συχνά τοιχογραφίες από τις μεσαιωνικές εκκλησίες και τα μοναστήρια που εκθέτει στο Λονδίνο και στο Παρίσι. Ήταν ένας πολύ δημοφιλής ζωγράφος για προσωπογραφίες και συχνά εκφραζόταν σε αυτό το είδος. Βασικά, η στιλιστική του εξέλιξη κυμαινόταν από τον μετριοπαθητικό κονστρουκτιβισμό, από τον νεοκλασικισμό έως τον δροσερό, μονόχρωμο χρωματισμό. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και διακεκριμένο φαινόμενο στη σερβική ζωγραφική μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων.
Ο Πομόρισατς είναι ο πρώτος ζωγράφος της Σερβίας, που ζωγράφισε σε γυαλί. Από τα πολλά αυτού του είδους έργα του, τα οποία παρήγαγε πριν από το Βελιγράδι, έγιναν θύμα βομβαρδισμού του Άξονα και των Συμμαχικών βομβαρδισμών κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα μόνα κομμάτια που έμειναν είναι το βιτρό στο Παλαιό Παλάτι και το ξενοδοχείο Metropol.
Είναι ο συντάκτης ενός τραπεζογραμματίου, που εκδόθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Γιουγκοσλαβίας, των 100 δηναρίων, με ημερομηνία 15 Ιουλίου 1934, και των 1.000 δηναρίων, με ημερομηνία 6 Σεπτεμβρίου 1935, το οποίο δεν τέθηκε σε κυκλοφορία. Και τα δύο τραπεζογραμμάτια περιλαμβάνουν συνθέσεις εμπνευσμένες από την εθνική ιστορία. Είναι επίσης ο συντάκτης του τραπεζογραμματίου των 1.000 δηναρίων, άνδρα και γυναίκας με εθνική ενδυμασία, με πολλές λεπτομέρειες και σύμβολα, αλλά με σκούρο χρώμα, με ημερομηνία 1ης Μαΐου 1942, που δημοσιεύθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Σερβίας, κατά την περίοδο της κατοχής των Ναζί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Εθνικός ύμνος της Μογγολίας
Ο Εθνικός ύμνος της Μογγολίας δημιουργήθηκε το 1950. Την μουσική έγραψε ο Μπιλεγκίν Νταμντινσούρεν (Bilegiin Damdinsüren, 1919 - 1991) και ο Λιβσανιάμτς Μούρντορι (Luvsanyamts Murdorj, 1915 - 1996), ενώ οι στίχοι είναι του Τσεντίιν Νταμνντινσούρεν (Tsendiin Damdinsüren, 1908 - 1988).
Στη διάρκεια του εικοστού αιώνα, η Μογγολία είχε αρκετούς εθνικούς ύμνους. Ο πρώτος χρησιμοποιήθηκε από το 1924 ως το 1950, ο δεύτερος την περίοδο μεταξύ 1950 και 1962, ένας τρίτος στο διάστημα από 1961 ως 1991. Από το 1991, το μεγαλύτερο μέρος του ύμνου του 1950 είναι ξανά σε χρήση, με τη διαφορά ότι έχει παραλειφθεί η δεύτερη στροφή, η οποία υμνούσε μεταξύ άλλων τον Λένιν και τον Στάλιν. Στις 6 Ιουλίου του 2006 οι στίχοι αναθεωρήθηκαν από το μογγολικό κοινοβούλιο ώστε να τιμηθεί ο Τζενγκίς Χαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μογγολίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας
Ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας (Edward II of England, 25 Απριλίου 1284 - 21 Σεπτεμβρίου 1327) από τον Οίκο του Ανζού ήταν βασιλιάς της Αγγλίας και δούκας της Ακουιτανίας (1307-1327) ήταν τέταρτος γιος και διάδοχος του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Καστίλης. Ο Εδουάρδος Β΄ ήταν ο πρώτος Άγγλος μονάρχης που ίδρυσε κολέγια, και ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Έγινε διάδοχος του αγγλικού θρόνου μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Αλφόνσου του Τσέστερ, και μεγάλωσε στην αυλή ενός δεσποτικού και αυταρχικού πατέρα, που προσέλαβε για φίλο του γιου του τον ευγενή από τη Γασκώνη Πηρς Γκάβεστον (1298). Σύντομα συνδέθηκαν τόσο στενά που διαδόθηκε η φήμη ότι υπήρχε μεταξύ τους ομοφυλοφιλική σχέση, και ότι ο νεαρός Εδουάρδος ήταν έτοιμος να του παραχωρήσει βασιλικούς τίτλους. Εξοργισμένος ο ηλικιωμένος βασιλιάς έδιωξε τον Γκάβεστον από την Αυλή, παρά τις αντιρρήσεις του γιου του, που όταν έγινε βασιλιάς τον επανέφερε (1307).
Μπράτβουρστ
Το Μπράτβουρστ είναι τύπος γερμανικού λουκάνικου φτιαγμένο από κρέας, βόειο κρέας, ή πιο συχνά χοιρινό. Το όνομα προέρχεται από το παλαιό άνω γερμανικό Brätwurst, από brät-, που σημαίνει ψιλοκομμένο κρέας, και το Βουρστ που σημαίνει λουκάνικο. Στα σύγχρονα γερμανικά συνδέεται συχνά με το ρήμα braten, για τηγανιτά ή ψητά γεύματα.
Ιστορία
Ενώ οι συνταγές λουκάνικων χρονολογούνται ακόμη και από το 228 μ.Χ., η πρώτη τεκμηριωμένη απόδειξη του μπράτβουρστ στη Γερμανία χρονολογείται το 1313 και μπορεί να βρεθεί στη Φραγκονική πόλη της Νυρεμβέργης, η οποία εξακολουθεί να είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κέντρο για την παραγωγή ψητών λουκάνικων.
Γερμανία
Οι συνταγές για λουκάνικα ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή και ακόμη και τοποθεσία. Σε ορισμένες πηγές αναφέρονται πάνω από 40 διαφορετικές ποικιλίες γερμανικών λουκάνικων, με πολλές από αυτές να κατάγονται από τη Φραγκονία (σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος της βρίσκεται στη βόρεια Βαυαρία, αλλά εξακολουθεί να είναι αρκετά διακριτή πολιτισμό), στο βόρειο γείτονά της Θουριγγία και σε παρακείμενες περιοχές. Το σερβίρισμα τους διαφέρει και αυτό τοπικά, αλλά πιο συχνά θεωρούνται ως σνακ που σερβίρεται με ή σε ένα λευκό ψωμί που παράγεται από αλεύρι σιταριού και τρώγονται με μουστάρδα. Ως πιάτο σε παμπ, συχνά συνοδεύεται από λάχανο τουρσί ή σαλάτα και μερικές φορές σερβίρεται με σκοτεινό, σκληρό ψωμί που παράγεται κυρίως από σίκαλη αλεύρι, λιγότερο συχνά με Μπρέτσελ (κουλούρι). Είναι μια πολύ δημοφιλής μορφή γρήγορου φαγητού σε γερμανόφωνες χώρες, συχνά μαγειρεμένο και πωλημένο από τους πλανόδιους πωλητές από μικρές στάσεις. μικρογραφία|Μπράτβουρστ, παραδοσιακό γερμανικό [[φαστ φουντ στο Μύνστερ]]
Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας
Γέννηση
Το όνομα του Εδουάρδου είχε αγγλική καταγωγή και συνδέθηκε με τον Αγγλοσάξονα βασιλιά Εδουάρδο τον Ομολογητή, ο δε πατέρας του επέλεξε για τον ίδιο καθαρά αγγλικό όνομα σε αντίθεση με τους μεγαλύτερους αδελφούς του, που πήραν παραδοσιακά ονόματα από τη Νορμανδία και την Καστίλη. Ο Εδουάρδος είχε τρεις μεγαλύτερους αδελφούς: ο Ιωάννης και ο Ερρίκος πέθαναν σε βρεφική ηλικία πριν τη γέννηση του Εδουάρδου, και ο Αλφόνσος πέθανε τον Αύγουστο του 1284 αφήνοντας τον Εδουάρδο διάδοχο του θρόνου. Ο Εδουάρδος από τη βρεφική ηλικία ήταν υγιές παιδί, παρόλα αυτά ο πατέρας του ανησυχούσε έντονα επειδή είχαν πεθάνει όλοι οι μεγαλύτεροι αδελφοί του και με δικό του πιθανό θάνατο ο θρόνος θα έμενε χωρίς διάδοχο. Μετά τη γέννησή του μεγάλωσε για λίγους μήνες με μια παραμάνα με το όνομα Μαριότα ή Μαρί Μάουνσελ, κατόπιν αρρώστησε και συνέχισε την ανατροφή του η Αλίκη του Λέϊγκραβ. Μεγάλωσε χωρίς τη φυσική του μητέρα Ελεονώρα, η οποία απουσίαζε τα πρώτα χρόνια στη Γασκώνη μαζί με τον πατέρα του. Δημιουργήθηκε δε ένα νέο νοικοκυριό για την ανατροφή του μωρού υπό την επίβλεψη του κληρικού Ζιλ του Άουντενααρντε.
Μπράτβουρστ
Φρένκισε μπράτβουρστ
μικρογραφία|Φρένκισε μπράτβουρστ Το φραγκονικό λουκάνικο είναι σχετικά μεγάλο (10-20 εκατοστά), χοντρό, κοινό για όλη την περιοχή της Φραγκονίας με μικρές παραλλαγές. Αυτό χρονολογείται από το 1313. Με τη μαντζουράνα ως χαρακτηριστικό συστατικό, έχει αρκετά παρόμοια γεύση με το λουκάνικο της Νυρεμβέργης. Το φραγκονικό μπράτβουρστ σερβίρεται παραδοσιακά με λάχανο τουρσί ή σαλάτα.
Κόμπουργκερ μπράτβουρστ
Το μπράτβουρστ από την πόλη Κόμπουργκ στη Φραγκονία τεκμηριώθηκε για πρώτη φορά εκεί το 1498. Είναι κατασκευασμένο από χοιρινό και τουλάχιστον 15% βόειο κρέας, καρυκευμένο με αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο και ξύσμα λεμονιού, και δεσμεύεται με ωμό αυγό. Είναι χονδροειδής στην υφή και είναι περίπου 25 εκατοστά μακρύ. Παραδοσιακά, στη σχάρα πάνω από κουκουνάρια και σερβίρεται σε ένα ψωμάκι (μπρέτχεν).
Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας
Παιδική ηλικία
Ο Εδουάρδος είχε φυσιολογική ανατροφή για μέλος βασιλικής οικογένειας στην εποχή του. Οι παλαιότεροι ιστορικοί αναφέρουν ότι η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από την απουσία των γονέων του και την έλλειψη οικογενειακής αγάπης, γεγονός που επηρέασε σημαντικά τη ζωή και τη συμπεριφορά του, αν και δεν ήταν ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή. Ο πρίγκηπας αγαπούσε τα άλογα και ήταν καλός αναβάτης, είχε έντονο ενδιαφέρον για τα σκυλιά και γενικά όλα τα λαγωνικά. Στα γράμματά του δείχνει ότι είχε αίσθηση του χιούμορ, περιπαίζοντας τους φίλους του για τα ζώα που είχαν δεχτεί ως δώρα, όπως άλογα που δεν μπορούσαν να σηκώσουν αναβάτες, ή σκυλιά που δεν μπορούσαν να κυνηγήσουν. Ήταν αδιάφορος για το κυνήγι, το πιο συνηθισμένο άθλημα της εποχής του, και τα μοναδικά του ενδιαφέροντα ήταν η ουαλική μουσική και τα νεώτερα μουσικά όργανα. Δεν συμμετείχε στο τζόκινγκ λόγω ανικανότητας ή επειδή του το είχε απαγορεύσει η προσωπική του ασφάλεια, αλλά το ενδιαφέρον του για το άθλημα ήταν έντονο.
Ο Εδουάρδος έγινε ψηλός, μυώδης και ήταν αρκετά εμφανίσιμος για τα δεδομένα της εποχής του, είχε δε τη φήμη ότι ήταν καλός δημόσιος ομιλητής και γενναιόδωρος με το νοικοκυριό του. Απολάμβανε συχνά εργασίες όπως η κωπηλασία και το σκάψιμο μαζί με ανθρώπους κατώτερης κοινωνικής τάξης. Ο ιστορικός Φίλιπ Σέιμουρ αναφέρει ότι υπάρχουν λίγες ενδείξεις για τις σχέσεις του Εδουάρδου με χειρωνακτικές εργασίες, η δε συμπεριφορά του αυτή δεν ήταν συνηθισμένη για την αριστοκρατία της εποχής του και δέχτηκε έντονη κριτική από τους ιστορικούς. Σε ηλικία 6 ετών (1290) ο πατέρας του τακτοποίησε το γάμο του με τη Μαργαρίτα της Νορβηγίας, εγγονή του Αλεξάνδρου Γ΄ της Σκωτίας και διάδοχο του σκωτσέζικου θρόνου. Η Μαργαρίτα πέθανε πολύ πρόωρα αμέσως μετά διακόπτοντας όλα τα σχέδια για το γάμο. Η μητέρα του πέθανε αμέσως μετά τη γιαγιά του Ελεονώρα της Προβηγκίας. Ο Εδουάρδος Α΄, έντονα θλιμμένος για το θάνατο της συζύγου του, της έκανε μεγαλοπρεπή ταφή και παραχώρησε τον τίτλο του κόμητος του Πονθιέ στον μικρό Εδουάρδο. Ένας γάμος με μια Γαλλίδα πριγκίπισσα ήταν ο επόμενος στόχος για τον μικρό Εδουάρδο για να φέρει την ειρήνη, επειδή οι Αγγλογαλλικοί πόλεμοι την περίοδο 1294-1303 είχαν εξασθενήσει σημαντικά τη χώρα. Η ιδέα για τη σύναψη γάμου με μια από τις κόρες του Γκυ, κόμη της Φλάνδρας απέτυχε επειδή το απαγόρευσε ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας.
Πρώτες εκστρατείες στη Σκωτία
Την περίοδο 1297-1298, εποχή της εκστρατείας του πατέρα του στη Φλάνδρα εναντίον του Φιλίππου του Ωραίου, ο οποίος είχε καταλάβει αγγλικά εδάφη στη Γασκώνη, ο Εδουάρδος ανέλαβε αντιβασιλιάς της Αγγλίας. Μετά την επιστροφή του ο Εδουάρδος Α΄ υπέγραψε τη Συνθήκη των Παρισίων, σύμφωνα με την οποία ο ίδιος πήρε δεύτερη σύζυγο τη Μαργαρίτα της Γαλλίας, βασίλισσα της Αγγλίας, αδελφή του Φιλίππου, και υπέγραψε το γάμο του μικρού Εδουάρδου με τη μικρή κόρη του Γάλλου βασιλιά Ισαβέλλα της Γαλλίας, που ήταν τότε μόλις 2 ετών. Θεωρητικά ο γάμος του Εδουάρδου με την Ισαβέλλα έλυσε όλες τις διαφωνίες για το Δουκάτο της Γασκώνης, το οποίο θα μπορούσε να κληρονομηθεί από έναν απόγονο τόσο του Φιλίππου όσο και του Εδουάρδου. Οι σχέσεις του μικρού Εδουάρδου με τη μητριά του φαίνεται ότι ήταν καλές, ενώ πολύ σύντομα γεννήθηκαν και οι δυο ετεροθαλείς αδελφοί του: ο Τόμας του Μπράδερτον, 1ος κόμης του Νόρφολκ (1300), και ο Εδμόνδος του Γούντστοκ, 1ος κόμης του Κεντ (1301). Όταν έγινε βασιλιάς ο Εδουάρδος Β΄ παραχώρησε στους ετεροθαλείς αδελφούς του τις κατάλληλες τιμές και τίτλους. Ο Εδουάρδος Β΄ δέχτηκε έντονη κριτική από τους σύγχρονους ιστορικούς ότι παραμέλησε τα αδέλφια του δίνοντας τίτλους και τιμές στον ερωμένο του Πηρς Γκάβεστον, αλλά βαθύτερες έρευνες από ιστορικούς όπως ο Άλισον Ρ. Μάρσαλ συμπεραίνουν ότι οι κριτικές που δέχτηκε ο Εδουάρδος ήταν υπερβολικές.
Πρίγκηπας της Ουαλίας
Ο Εδουάρδος Α΄ επέστρεψε ξανά στη Σκωτία (1300) μαζί με τον γιο του, στον οποίο ανέθεσε την ηγεσία του στρατιωτικού σώματος στην πολιορκία του κάστρου του Καρλάβεροκ. Την άνοιξη του 1301 ο βασιλιάς ανακήρυξε τον γιο και διάδοχό του Πρίγκηπα της Ουαλίας, του παραχώρησε την κομητεία του Τσέστερ και πολλά εδάφη στα ουαλικά σύνορα, με ελπίδες να φέρει την ειρήνη στην περιοχή, και ο Εδουάρδος Β΄ απέκτησε οικονομική ανεξαρτησία. Ο μικρός Εδουάρδος δέχτηκε όρκο υποτέλειας από τους Ουαλούς υπηκόους του, και στη συνέχεια την ίδια χρονιά (1301) ενώθηκε ξανά με τον πατέρα του και 300 στρατιώτες για νέα εκστρατεία στη Σκωτία που κυρίευσε το κάστρο του Τούρνμπερρι. Ο πρίγκηπας πήρε μέρος σε νέα εκστρατεία εναντίον των Σκωτσέζων (1303) και πολιόρκησε το κάστρο του Μπρέχιν, εμφανίζοντας για άλλη μια φορά τις πολιορκητικές του ικανότητες. Την άνοιξη του 1304 συμμετείχε σε διαπραγματεύσεις με τους Σκωτσέζους για λογαριασμό του πατέρα του, και όταν απέτυχαν συμμετείχε με τον πατέρα του στην πολιορκία του κάστρου του Στέρλινγκ.