cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέτοικος
Πολιτικά δικαιώματα
Πολιτικά δικαιώματα στην αρχαία Αθήνα χορηγούνταν μόνο σε ειδικές περιπτώσεις κατά τις οποίες μη πολίτες πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες στην πόλη και μπορούσαν να γίνουν ισοτελείς, αλλά όχι πολίτες. Αυτή ήταν η προστασία του συστήματος, καθώς ο ξένος δεν μπορούσε να συμμετέχει στις αποφάσεις του Δήμου ή να διεκδικήσει κάποιο είδος πολιτικής εξουσίας.
Όσον αφορά στην οικονομική βοήθεια της αθηναϊκής δημοκρατίας προς τους μη πολίτες ήταν μάλλον ανύπαρκτη, καθώς δε δικαιούνταν μισθού. Αντίθετα, υπήρξαν οικονομικές υποχρεώσεις των μετοίκων προς την πόλη, όπως το μετοίκιον, που συγκαταλεγόταν στα επίσημα έσοδα του κράτους ή τα θεωρικά για τους εύπορους μετοίκους.
Ορισμός και πλαίσιο
Ο νομικός ορισμός του μετοίκου άλλαξε συχνά στην ιστορία του αθηναϊκού πολιτεύματος ανάλογα με μεταρρυθμίσεις στη νομοθεσία πολιτογράφησης. Καθώς το καθεστώς του πολίτη στην αρχαία Αθήνα ήταν παραδοσιακά θέμα καταγωγής και όχι τόπου γέννησης ή διαμονής, ένας μετανάστης και οι απόγονοί του δε γίνονταν ποτέ πολίτες, αν δεν αποφάσιζε η πόλη να τους δώσει αυτό το καθεστώς. Πιστεύεται π.χ. ότι ο Σόλων έδωσε καθεστώς πολίτη σε πολλούς μετοίκους στα πλαίσια των μεταρρυθμίσεών του, που διεύρυναν το πολιτικό σώμα της Αθήνας μετά το 594/3 π.Χ.. Αντίθετα το 451 π.Χ., επί άρχοντος Αντιδότου «», γράφει ο Αριστοτέλης, την εποχή κυριαρχίας της δημοκρατικής μερίδας με τον Περικλή στην εκκλησία του δήμου, ψηφίστηκε ο περί νόθων νόμος, που αφαίρεσε τα δικαιώματα του Αθηναίου πολίτη από τους μητρόξενους, όσους δηλ. είχαν μόνο πατέρα αθηναϊκής καταγωγής, και τους κατέστησε μετοίκους διαγράφοντάς τους από τα μητρώα των πολιτών. Τα κίνητρα του Περικλή γι' αυτό το μέτρο είναι πιθανότατα οικονομικά, καθώς την ίδια περίπου εποχή καθιερώθηκαν ημερήσιες αποζημιώσεις (μισθοί) για τους άρχοντες, τους βουλευτές και τους ηλιαστές όταν δίκαζαν. Πρόσβαση σε αυτά τα αξιώματα είχαν την εποχή του Περικλή όλοι οι πολίτες. Ένας άλλος λόγος είναι πιθανόν η εξωτερική πολιτική της Αθήνας αυτή την εποχή, που οδηγούσε στην κυριαρχία της πόλης επί των συμμάχων της και τελικά στη σύγκρουση με τη Σπάρτη. Με το καθεστώς του μετοίκου ζούσαν επίσης απελευθερωμένοι δούλοι, αν επέλεγαν να παραμείνουν στην Αθήνα.
Δημογραφία
Ο αριθμός των μη πολιτών είναι πρακτικά αδιευκρίνιστος. Οι πόλεις στην κλασική περίοδο ήταν πληθυσμιακά μικρές. Δεν αριθμούσαν στην πλειονότητά τους πάνω από 10.000 πολίτες με εξαίρεση την Αθήνα, η οποία στην περίοδο της δημογραφικής ακμής της αριθμούσε περίπου 45.000 πολίτες, άτομα δηλαδή που είχαν πολιτικά δικαιώματα. Οι γυναίκες, οι μέτοικοι και οι δούλοι που αποτελούσαν την πλειοψηφία, στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων. Κατ’ εκτίμησιν, λοιπόν, υπολογίζεται ένα ποσοστό που αγγίζει το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της Αθήνας, αν υποτεθεί ότι στην περίοδο της δημογραφικής ακμής της ο συνολικός πληθυσμός έφθανε τον εκπληκτικό για την εποχή αριθμό των 100.000 περίπου ατόμων.
Ενασχόληση
Οι μέτοικοι συμμετείχαν ενεργά στις στρατιωτικές δραστηριότητες ως στρατιώτες κυρίως σε συνοριακά φυλάκια, όπως επίσης και στους περισσότερους παραγωγικούς τομείς και όσον αφορά στο εμπόριο, ο ρόλος τους υπήρξε κυριαρχικός. Τα μεγάλα δημόσια έργα, οι περισσότερες βιοτεχνίες και αρκετά επαγγέλματα που σχετίζονταν με τις επιστήμες, τις τέχνες, τη φιλοσοφία και τη ρητορική είχαν περιέλθει στα χέρια τους. Για να μη χάσει αυτό το σημαντικό κεφάλαιο η Αθήνα, έδινε στους μετοίκους γενικά τα ίδια δικαιώματα ενώπιον των δικαστηρίων, όπως και στους πολίτες. Ο Αναξαγόρας, ο Δημόκριτος, ο Ιππόδαμος, ο Αριστοτέλης και άλλες σημαντικές φυσιογνωμίες της κλασικής Αθήνας είναι παραδείγματα τέτοιων ανθρώπων που δεν κατείχαν την ιδιότητα του πολίτη, αλλά πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες στην πόλη.
Συμπεράσματα
Βάσει των παραπάνω συνοψίζεται ότι στο πολιτικοοικονομικό σύστημα της Αθήνας υπήρχαν σαφείς διαχωριστικές γραμμές, όσον αφορούσε στα δικαιώματα του πολίτη και του μη-πολίτη. Επίσης, γίνεται αντιληπτό ότι ο πολίτης Αθηναίος είχε την εξουσία και τον έλεγχο του κράτους και των φορέων του, ενώ ο μη-πολίτης ήταν μέλος αυτής της οργανωμένης κοινωνίας με σημαντική προσφορά τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα, αλλά ξένος σε εκείνα τα θέματα που αφορούν στα προνόμια του γνήσιου Αθηναίου (πολιτική ιεραρχία, ακίνητη περιουσία, ιερατικά και στρατιωτικά αξιώματα).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις της αρχαίας Αθήνας
Διεθνείς Οργανισμοί Μετρολογίας
Είναι διακρατικοί οργανισμοί που σκοπό έχουν το συντονισμό των κρατικών ινστιτούτων μετρολογίας, την ανάπτυξη και εφαρμογή των αρχών της μετρολογίας, την εξασφάλιση της ομοιομορφίας των μετρήσεων παγκοσμίως, την προώθηση του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων (SI), παροχή συστάσεων για νομικά θέματα που έχουν σχέση με τις μετρήσεις και τα όργανα μετρήσεων, την πιστοποίηση των διαδικασιών συναλλαγής-λειτουργίας-οργάνωσης στους τομείς του εμπορίου, των υπηρεσιών, και της παραγωγής.
Μετρολογία
Η Μετρολογία είναι η επιστήμη που ασχολείται με τις μετρήσεις, τα όργανα μέτρησης, την αξιοπιστία των οργάνων και των μετρήσεων, τις μονάδες μέτρησης και γενικότερα με ότι αφορά στον ακριβή και αποδεκτό προσδιορισμό των τιμών των μεγεθών που προσδιορίζουν τις ιδιότητες των σωμάτων ή των συστημάτων. Οι αρχές της βρίσκουν εφαρμογή σε όλες τις επιστήμες που χρησιμοποιούν τη μέτρηση αλλά και σε τομείς της καθημερινής ζωής, στις συναλλαγές, στη βιομηχανία, στην ασφάλεια, στην υγεία, στον έλεγχο ποιότητας κ.ά. Η μετρολογία μπορεί να χωριστεί σε τρεις γενικούς τομείς:
(OIML)
Organisation Internationale de Μetrologie Legale Διεθνής Οργανισμός Νομικής Μετρολογίας.
Ο Διεθνής αυτός οργανισμός ιδρύθηκε το 1955 με σκοπό την προώθηση και την τυποποίηση όλων των διαδικασιών μέτρησης (μετρολογία). Ο κύριος σκοπός του είναι η προώθηση μετρολογικών οδηγιών και η εφαρμογή τους από τους διεθνείς και εθνικούς φορείς όσον αφορά τη χρήση των μονάδων μέτρησης, τις προϋποθέσεις που πρέπει να τηρούν τα όργανα μέτρησης, τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για τις μετρήσεις αλλά και τα επιτρεπτά όρια μέσα στα οποία πρέπει να κινούνται οι μετρήσεις π.χ. του οινοπνεύματος στο αίμα, της ποσότητας της ραδιενέργειας, των ρύπων κ.ά. Μέλη του οργανισμού είναι 59 χώρες ενώ υπάρχουν και χώρες που συμμετέχουν ως αντεπιστέλλοντα μέλη. Ο οργανισμός λειτουργεί μέσω κανονισμών και συστάσεων, που εκδίδει προς τα μέλη του για την υιοθέτηση, από τις εθνικές νομοθεσίες, συγκεκριμένων προτύπων μετρήσεων, προκειμένου οι κατασκευαστές να συμμορφώνονται με τα διεθνή πρότυπα μετρολογίας. Συνεργάζεται στενά από το Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών.
(ΒΙPΜ)
Bureau International des Poids et Mesures Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών
Αποτελεί έναν από τους τρεις οργανισμούς που είναι εξειδικευμένοι στην διατήρηση του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων, που διαμορφώθηκε στα πλαίσια της Συμφωνίας του Μέτρου (Convention du Metre) η οποία υπογράφηκε στις 20 Μαΐου 1875. Αυτή αποτελεί μια διπλωματική συνθήκη υπογεγραμμένη από 51 χώρες (μέχρι το 2005) και λειτουργεί μέσα από μια σειρά Συμβουλευτικών Επιτροπών, μέλη των οποίων είναι Εθνικά Ινστιτούτα Μετρολογίας. Ο αρχικός σκοπός του Διεθνούς Γραφείου ήταν η διάδοση του μετρητικού συστήματος του γαλλικού μέτρου και του χιλιόγραμμου στον υπόλοιπο κόσμο. Αργότερα επεκτάθηκε και στην μέτρηση διάφορων πεδίων νέων τεχνολογιών, όπως η μέτρηση του ηλεκτρισμού (1937), η φωτομετρία (1937), η μέτρηση της ραδιενέργειας (1960) κλπ. Ο κύριος σκοπός του Διεθνούς Γραφείου είναι να διενεργεί έρευνα στο τομέα των μετρήσεων. Εδρεύει στο προάστιο του Παρισιού –Sebre. Η 20 Μαρτίου κάθε έτος είναι η Διεθνής Ημέρα Μετρολογίας προς τιμήν της ιδρύσεως του Διεθνούς Γραφείου.
ISO
International Organization for Standardization Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης
WELMEC
Western European Legal MEtrology Cooperation Δυτική Ευρωπαϊκή Νομική Συνεργασία Μετρολογίας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης
Hellas Sat
Η Hellas Sat είναι μια εταιρεία που δραστηριοποιείται στον τομέα των δορυφορικών συστημάτων και επικοινωνιών. Ιδρύθηκε το 2001 και έχει αναλάβει μέσω συμβάσεων τα αποκλειστικά δικαιώματα της αξιοποίησης της τροχιακής θέσης της Ελλάδας και της Κύπρου (39° Ανατολικά). Το 2013 ο ΟΤΕ πούλησε τις μετοχές του (99.05%) έναντι 208 εκατ. € στην Arabsat Cyprus Ltd, θυγατρική της Arabsat. Στους δύο ιδιόκτητους δορυφορικούς σταθμούς ελέγχου της - ένας βρίσκεται στην Ελλάδα και ο άλλος στην Κύπρο - απασχολεί 65 επιστημονικώς καταρτισμένα άτομα. Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας επί σειρά ετών είναι ο Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς.
Η εταιρεία ξεκίνησε τη δραστηριότητά στις δορυφορικές επικοινωνίες με τη μίσθωση του γερμανικού δορυφόρου DFS Kopernikus 3 από την Deutsche Telekom το 2002. Ο δορυφόρος ονομάστηκε συμβατικά Hellas Sat 1 και αξιοποιήθηκε μέχρι το 2003, όταν εκτοξεύθηκε και τέθηκε σε λειτουργία ο Hellas Sat 2, ο πρώτος ιδιόκτητος ελληνικός τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος. Πρόκειται για το μοντέλο Eurostar E2000+ της γαλλικής εταιρείας Astrium (νυν Airbus Defence and Space). Την ευθύνη εκτόξευσης του Hellas Sat 2 είχαν οι εταιρείες Lockheed Martin και International Launch Services. Η εκτόξευση έγινε στις 13 Μαΐου 2003 από το ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα των ΗΠΑ. Ο δορυφόρος μεταφέρθηκε στο διάστημα από έναν πύραυλο Atlas V, που μεταξύ των σχεδιαστών του έχει και τον, ελληνικής καταγωγής, Γιάννη Καρά, υψηλόβαθμο στέλεχος της Lockheed Martin. Μετά την επιτυχή εκτόξευσή του, ο Hellas Sat 2 τέθηκε επιτυχώς σε γεωστατική τροχιά 39° Ανατολικά (στην αποκλειστική τροχιακή θέση Ελλάδας και Κύπρου, που βρίσκεται πάνω από την Κένυα).
Ο δορυφόρος Hellas Sat 2 διαθέτει δύο σταθερές δέσμες με 18 αναμεταδότες για την κάλυψη της Ευρώπης και δύο κινητές δέσμες με 12 αναμεταδότες για την κάλυψη της Μέσης Ανατολής, της Αμερικής, της Αφρικής, και της Νοτιοανατολικής - Κεντρικής Ασίας. Με τον Hellas Sat 2, η εταιρεία ξεκίνησε τη διεθνή δραστηριότητά της αποκτώντας περισσότερους από 100 πελάτες σε 32 χώρες. Έχει αποκτήσει διεθνές κύρος και θεωρείται μια από τις πιο επιτυχημένες δορυφορικές εταιρείες του κόσμου. Χαρακτηριστικό είναι πως ο Διευθύνων Σύμβουλός της Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς εκλέχθηκε δύο φορές Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Δορυφορικών Οργανισμών και πως πρωτοστάτησε στην προστασία του δορυφορικού φάσματος στο συνέδριο της ITU τον Οκτώβριο του 2007 στη Γενεύη.
Η Hellas Sat ήταν από τις πρώτες εταιρείες στην Ευρώπη που προσέφερε την υπηρεσία της δορυφορικής Διαδικτύωσης, η οποία χρησιμοποιείται για τη γεφύρωση του ψηφιακού χάσματος στις απομακρυσμένες περιοχές. Σημαντικά έργα που ανέλαβε ήταν: η διασύνδεση στο Διαδίκτυο 300 σχολείων της Αλβανίας, η δωρεάν διασύνδεση στο Διαδίκτυο 153 απομακρυσμένων κοινοτήτων της Κύπρου και το πρόγραμμα RURAL WINGS μέσω του οποίου προσφέρεται τηλεκπαίδευση σε δεκάδες σχολεία της Ευρώπης.
Με τον δορυφόρο Hellas Sat 2 να φτάνει στο τέλος της «ζωής» του, η εταιρεία ανανέωσε τις συμβάσεις για τα αποκλειστικά δικαιώματα της αξιοποίησης της τροχιακής θέσης της Ελλάδας και της Κύπρου και σχεδίασε την αντικατάστασή του με δυο νέους δορυφόρους. Η γαλλική ArianeSpace ανέλαβε την εκτόξευσή τους από τη βάση Κουρού της Γαλλικής Γουιάνας. Στις 28 Ιουνίου 2017, ένας πύραυλος Ariane 5 μετέφερε στο διάστημα τον δορυφόρο Hellas Sat 3, που είναι ένα μοντέλο Spacebus-4000C4 κατασκευασμένο από την γαλλική εταιρεία Thales Alenia Space και έχει προσδόκιμο λειτουργίας 15 χρόνια. Περίπου ενάμισι χρόνο αργότερα, στις 5 Φεβρουαρίου 2019, ένας πύραυλος Ariane 5 και πάλι χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά του Hellas Sat 4. Πρόκειται για ένα μοντέλο LM-2100 της αμερικανικής Lockheed Martin, με προσδόκιμο λειτουργίας 23 χρόνια. Και οι δυο τους τέθηκαν επιτυχώς σε γεωστατική τροχιά στην τροχιακή θέση Ελλάδας και Κύπρου.
Πέρα από την ενασχόλησή της με τα ελληνικά και κυπριακά ενδιαφέροντα, η Hellas Sat ανέλαβε και τη διαχείριση του δορυφόρου GISAT-1 της Global IP Cayman, που αναμένεται να εκτοξευθεί το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Φρανσουά Κλουέ
Βιογραφικά στοιχεία
Η παλαιότερη αναφορά στον Φρανσουά Κλουέ είναι ένα έγγραφο της 15ης Δεκεμβρίου 1541 μετά το θάνατο του πατέρα του, με το οποίο ο βασιλιάς παραιτήθηκε από την περιουσία του Ζαν Κλουέ, η οποία είχε περιέλθει στο στέμμα ως περιουσία αλλοδαπού, προς όφελος του Φρανσουά. Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι ο νεότερος Κλουέ ακολούθησε την τέχνη του πατέρα του. Πολλοί πίνακες, μινιατούρες και σχέδια αποδίδονται στον καλλιτέχνη, συχνά χωρίς απόλυτη βεβαιότητα.
Έλαβε μέρος στις επικήδειες τελετές του Φραγκίσκου Α' και του Ερρίκου Β' δημιουργώντας τις νεκρικές μάσκες. Τις συλλογές πορτρέτων του, η Αικατερίνη των Μεδίκων τις ταξινόμησε και σχολίασε ανά οικογένεια.
Πίνακες ζωγραφικής
μικρογραφία|[[Κάρολος Θ΄ της Γαλλίας|Κάρολος Θ' , 1566]] Είναι πολύ δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ των έργων του ίδιου του Φρανσουά Κλουέ και ορισμένων σύγχρονων ζωγράφων προσωπογραφιών που ήταν αναμφισβήτητα βοηθοί του. Μόνο δύο πίνακες φέρουν την υπογραφή του: το πορτρέτο του φαρμακοποιού και φίλου του Πιέρ Κυτ (1562) και η Κυρία στο λουτρό (1571, πιθανόν να παριστά τη Ντιάν ντε Πουατιέ). Αλλά είναι πιθανό ότι ήταν ο ζωγράφος των επίσημων πορτρέτων των βασιλέων της Γαλλίας και του αποδίδονται με βεβαιότητα τα έργα:
Πιθανότατα ζωγράφισε επίσης το πορτρέτο της Αικατερίνης των Μεδίκων στις Βερσαλλίες και άλλα έργα. Φιλοτέχνησε επίσης προσωπογραφίες σε μικρογραφία.
Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου (Κ.Κ.Κ.) ήταν ένα πολιτικό κόμμα της Κύπρου. Ιδρύθηκε το 1926 και διαλύθηκε το 1944, όταν συγχωνεύθηκε με το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού.
Ιστορικό ίδρυσης
Το Κομουνιστικό Κόμμα Κύπρου ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1926 σε ένα σπίτι στην οδό Βασιλείου Μακεδόνος στη Λεμεσό.
Σύμφωνα με δημοσίευα της εφημερίδας Χαραυγής, στα τέλη της δεκαετίας του 1910 εμφανίστηκαν στη Λεμεσό οι πρώτες σοσιαλιστικές ομάδες. Επικεφαλής της πρώτης αυτής ομάδας σοσιαλιστών ήταν οι Γιάγκος Ηλιάδης και Πάνος Φασουλιώτης. Στις αρχές του 1920 μέσα σε αυτές τις σοσιαλιστικές ομάδες εμφανίζονται οι πρώτοι κομμουνιστές. Στην πλειοψηφία τους ήταν υπάλληλοι, κρυφοί κομμουνιστές που προπαγάνδιζαν τα ιδανικά του σοσιαλισμού στη Λεμεσό με αποτέλεσμα να προσεταιριστούν οι πρώτοι εργάτες που στη συνέχεια ηγήθηκαν του κινήματος. Οι πρώτοι πυρήνες λειτουργούσαν συνωμοτικά, έφερναν υλικό μέσω του λιμανιού της πόλης (κυρίως τις εφημερίδες Ριζοσπάστη και τη γαλλική Ουμανιτέ) και δραστηριοποιούνταν μέσα στις συντεχνίες. Προς τα τέλη του 1922 εμφανίστηκε το Κυπριακό Εργατικό Κόμμα (ουσιαστικά ήταν οι προαναφερθέντες πυρήνες), με εκφραστικό όργανο την εφημερίδα Πυρσό, την πρώτη σοσιαλιστική εφημερίδα στην Κύπρο. Κυρίαρχος τότε ήταν ο υπεύθυνος της εφημερίδας, σοσιαλδημοκράτης Πάνος Φασουλιώτης. Οι κομμουνιστές μέσα στους πυρήνες ήταν σε αντίθεση με τον Φασουλιώτη που έβλεπε περισσότερο προς τους Εργατικούς της Βρετανίας. Τον Ιούνιο του 1923 το κόμμα μετονομάστηκε σε Κυπριακό Εργατικό και Αγροτικό Κόμμα. Η διαμάχη των δύο αντιλήψεων μέσα στους πυρήνες γίνεται εμφανής και από τον «Πυρσό». Σταδιακά πληθαίνουν τα υπέρ του κομμουνισμού δημοσιεύματα, αλλά και οι σοσιαλδημοκρατικές τάσεις μέσα από τα κείμενα του Φασουλιώτη. Οι κομμουνιστές απορρίπτουν τη συνεργασία με την αποικιοκρατία, ενώ ο Φασουλιώτης επιμένει στη συνεργασία με το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα για εκπλήρωση του σοσιαλισμού διαμέσου της νομοθετικής οδού. Η σταδιακή επικράτηση των κομμουνιστών γίνεται εμφανής μέσα από τις αλλαγές στον «Πυρσό». Τον Νοέμβριο του 1923 αλλάζει και πάλι η ονομασία του κόμματος σε Κυπριακό Εργατικό και Αγροτικό Κόμμα (Κομμουνιστικό), ενώ γίνεται και διασύνδεση με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ) και τη Γ΄ Διεθνή. Οι πρώτες προσπάθειες για ένταξη στη Γ΄ Διεθνή αποτυγχάνουν.
Η τελική επικράτηση των κομμουνιστών μέσα στους πυρήνες επήλθε μετά τις εκλογές στη Βρετανία του 1924, τις οποίες κέρδισε το Εργατικό Κόμμα. Οι πυρήνες, διαμέσου της εφημερίδα, τάχθηκαν υπέρ του Κομμουνιστικού Κόμματος Μεγάλης Βρετανίας, ενώ μετά τις εκλογές έστειλαν τότε στην Εργατική κυβέρνηση τα αιτήματά τους, εργατικά και κοινωνικά. Σε αυτό το ιστορικό έγγραφο οι πυρήνες για πρώτη φορά αυτοαποκαλούνται Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου, κάτι που δείχνει την επικράτηση έναντι του Φασουλιώτη. Οι όποιες προσδοκίες του Φασουλιώτη να αντεπιτεθεί εξανεμίστηκαν όταν η Εργατική κυβέρνηση ούτε καν απάντησε στα αιτήματα των Κύπριων σοσιαλιστών. Η διαμάχη τελείωσε οριστικά όταν διαγράφηκε ο Φασουλιώτης, κάτι που σήμαινε και το τέλος του Πυρσού που ήταν υπό το όνομά του. Οι πρώτοι πυρήνες, λειτουργώντας ως υποτυπώδες κόμμα, έχασαν κάποια στελέχη που έφυγαν στο εξωτερικό και εντάχθηκαν στο ΚΚΕ, αλλά ενισχύθηκαν από την κάθοδο του Νίκου Γιαβόπουλου, που όμως με τη σειρά του εξορίστηκε τον Ιούλιο του 1925 από τους αποικιοκράτες για την κομμουνιστκή του δράση. Μετά τη φυγή του στο εξωτερικό την ηγεσία αναλαμβάνει ο Κωνσταντίνος Σκελέας. Η απώλεια του εκφραστικού οργάνου καλύφθηκε από την Πρωτοχρονιά του 1925 με την έκδοση της εφημερίδας Νέος Άνθρωπος.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Πολίτης, την εποχή εκείνη, όλα τα εργατικά και κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης βρίσκονταν τότε κάτω από την επίδραση της 2ας Διεθνούς. Με την ίδρυση της 3ης Διεθνούς από τον Λένιν το 1924 και την καταγγελία τη 2ας Διεθνούς για οππορτουνιστικές και εθνικιστικές θέσεις, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας μέσω των Ελλήνων και Κυπρίων που ζούσαν στην Αίγυπτο, αποφάσισε να ιδρύσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου και να το εντάξει στην 3η διεθνή, κάτω από την άμεση καθοδήγηση του ΚΚΕ.
Όπως αναφέρει η Χαραυγή, η όλη ανεπίσημη δράση των πυρήνων ως ΚΚΚ χωρίς συνέδριο και καταστατικό επέβαλλαν την προετοιμασία θέσεων και προγράμματος για την επίσημη εμφάνιση του Κόμματος, για το ιστορικό Ιδρυτικό Συνέδριο. Τον Φεβρουάριο του 1926 γίνεται συνδιάσκεψη στελεχών σε πολύ στενό κύκλο για λόγους ασφαλείας, με στόχο την έγκριση των προκαταρκτικών εγγράφων του Ιδρυτικού Συνεδρίου και πρόγραμμα δράσης. Ακολούθησαν επαφές με το ΚΚΕ. Τον Ιούλιο έρχεται από την Ελλάδα, σταλμένος από το ΚΚΕ, ο Χαράλαμπος Βατυλιώτης (Βάτης) ο οποίος, σε συνεργασία με την προϋπάρχουσα κεντρική επιτροπή του ΚΚΚ προετοίμασε τις εισηγήσεις και τις θέσεις για το ιδρυτικό συνέδριο βασισμένη στα προκαταρκτικά έγγραφα. Το ιδρυτικό συνέδριο έγινε σε σπίτι στην οδό Βασιλείου Μακεδόνος 13. Λόγω της καταδίωξης αποφασίστηκε όπως το ιδρυτικό συνέδριο διεξαχθεί τον Δεκαπενταύγουστο, έτσι ώστε να μην κινήσει υποψίες η σύναξη των κομμουνιστών, λόγω της γιορτής.
Σύμφωνα με το ΑΚΕΛ, το ιδρυτικό συνέδριο του KKK υπήρξε το επιστέγασμα μιας διαδικασίας, που είχε αρχίσει στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 με την εμφάνιση στην Κύπρο της σοσιαλιστικής ιδεολογίας και των πρώτων κομμουνιστικών πυρήνων. Το KKK ήταν γέννημα των νέων οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, που διαμορφώθηκαν στην Κύπρο με την ανάπτυξη του καπιταλισμού στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα. Η εμφάνιση και ανάπτυξη της εργατικής τάξης ήταν το σημαντικότερο στοιχείο αυτής της εξέλιξης. Η εργατική τάξη ζούσε και εργαζόταν κάτω από άθλιες συνθήκες της πιο άγριας εκμετάλλευσης και καταπίεσης από τους Βρετανούς αποικιοκράτες, την ντόπια αστική τάξη, τους τοκογλυφους και τους τσιφλικάδες. Γεννήθηκε η ιστορική αναγκαιότητα ταξικής συνειδητοποίησης, οργάνωσης και πάλης των εργαζομένων για τα δίκαια και τα δικαιώματα τους. Αυτή την αναγκαιότητα ήρθε να καλύψει με την ίδρυση του το KKK. Επιπλέον, η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία, η ακτινοβολία και η επίδραση της στο παγκόσμιο εργατικό και επαναστατικό κίνημα ήταν ο δεύτερος σημαντικός παράγοντας που ώθησε στη δημιουργία του KKK. Ο απόηχος της επανάστασης έφτασε και στη Κύπρο. Οι θέσεις του σοσιαλισμού για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων απαλλαγμένη από κάθε καταπίεση και εκμετάλλευση και στηριγμένη στην ισότητα, τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη συγκίνησαν και κινητοποίησαν τους πρωτοπόρους εργάτες, υπάλληλους, αγρότες, βιοτέχνες και προοδευτικούς διανοούμενους της εποχής.
Ιδρυτές και αποφάσεις
Ιδρυτές αποτέλεσαν οι Χαράλαμπος Βατυλιώτης (Βάτης), Kώστας Χριστοδουλίδης (Σκελέας), Γ. Λεύκης, Χρ. Σαββίδης, Χαρ. Σολομωνίδης, Κατίνα Νικολάου-Τουμάζου, Πλάτωνας Τουμάζου, Κώστας Δράκος, Χριστόδουλος Αρτεμίου, Κλεάνθης Κιουπής, Γιώργος Σολιάτης, Χαράλαμπος Σκαπανέας, Κώστας Ερωτας, Λεωνίδας Χριστοδουλίδης και Αννινος Γεωργίου. Στο Συνέδριο ως εκπρόσωποι της μαθητικής και εργατικής νεολαίας έλαβαν μέρος οι Κυριάκος Κουκουλλής, Μάρκος Μαρκουλλής, Γιώργος Σολομωνίδης, Ευστάθιος Ξυναρής, Μ. Μικελλίδης, ενώ συμμετείχαν επίσης οι γιατροί Νικολαΐδης και Βασιλείου.
Το Συνέδριο ενέκρινε το Καταστατικό του Κόμματος και μια σειρά από έγγραφα, ενώ τέλος εξέλεξε Κεντρική Επιτροπή στην ηγεσία της οποίας τέθηκε ο Σκελέας. Οι θέσεις και οι αποφάσεις του ΚΚΚ δημοσιοποιήθηκαν στην εφημερίδα Νέος Άνθρωπος (εκφραστικό όργανο του κόμματος ) μεταξύ 18 Σεπτεμβρίου και 24 Δεκεμβρίου 1926. Οι θέσεις και αποφάσεις αυτές ήταν:
Πολιτικό ζήτημα
Την εποχή της ίδρυσης του ΚΚΚ η Κύπρος αποτελούσε μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το ΚΚΚ, σύμφωνα με τις θέσεις του, στόχευε στο ενιαίο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο με απώτερο σκοπό την ανεξαρτησία της Κύπρου.
Τα συμπεράσματά του για την πολιτική κατάσταση ήταν η χρεοκοπία του ενωτικού κινήματος (ένωση Κύπρου με την Ελλάδα) και η προσπάθεια της κυβέρνησης για δημιουργία φιλοβρετανικού ρεύματος. Ως άμεσα πολιτικά αιτήματα το κόμμα είχε την καθολική ψηφοφορία, τη δημιουργία πραγματικού κοινοβουλίου με καθολική ψηφοφορία, την κατάργηση του οθωμανικού χρέους, την ελάττωση των φορολογιών, τη στρατιωτική εκκένωση του νησιού, τη δημιουργία ντόπιας πολιτοφυλακής και τον τελικό στόχο της εργατοαγροτικής δημοκρατίας της Κύπρου και την είσοδό της στην Ομοσπονδία Εργατοαγροτικών Δημοκρατιών της Βαλκανικής.
Κοινωνικά ζητήματα
Μέσω των υπόλοιπών του αποφάσεων, το ΚΚΚ επικύρωσε τις θέσεις του και τα αιτήματά του πάνω στα ζητήματα που αφορούσαν το εργατικό και το αγροτικό κίνημα. Κάποια από αυτά ήταν η ελευθερία οργανώσεως και η αναγνώριση όλων των Εργατικών Σωματείων χωρίς φορολογία, το οκτάωρο, ή αποζημίωση ή ιατρική περίθαλψη από τις εταιρείες προς τους εργάτες που καθίστανται ανίκανοι προς εργασία λόγω ατυχήματος εν ώρα εργασίας και ανάλογη αποζημίωση προς τις οικογένειές τους σε περίπτωση θανάτου, η αποζημίωση στους υπαλλήλους και εργάτες που απολύονται χωρίς λόγο, η ίδρυση Κυβερνητικής Επαγγελματικής Σχολής προς δωρεάν φοίτηση των φτωχών και η ίδρυση Ταμείου Περιθάλψεως προς αποζημίωση ή ιατρική περίθαλψη των εργατών σε περίπτωση ατυχήματος εν ώρα της εργασίας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Για τα εισοδήματα του Ταμείου Περιθάλψεως προτείνουν φορολογία επί των νέων κτιρίων που η αξία τους υπερβαίνει τις 500 στερλίνες, φορολογία επί των σιγαροποιητικών μηχανών που εξουδετερώνουν εργατικά χέρια, φορολογία επί των εισαγόμενων έτοιμων ενδυμάτων, υποδημάτων και διαφόρων άλλων αντικειμένων που κατασκευάζονται και στην Κύπρο και φορολογία επί των δημοσίων θεαμάτων. Ακόμη η προστασία των εργαζομένων γυναικών και των ανήλικων παιδιών, η κατάργηση της φορολογίας επί των ειδών πρώτης ανάγκης, η αντικατάστασή της με φορολογία επί του κεφαλαίου, η κατάργηση του φόρου υποτελείας, η ειδική νομοθεσία για την προστασία των εργατών στα μεταλλεία, η επιβολή φορολογίας επί των εξαγόμενων μεταλλευμάτων και ο τερματισμός της καταδίωξης από την αστυνομία.
Στο αγροτικό ζήτημα το ΚΚΚ ζητούσε ίδρυση γεωργικής τράπεζας, απαλλοτρίωση της εκκλησιαστικής περιουσίας προς χάριν των ακτημόνων, κατάργηση της δεκάτης και την αντικατάστασή της με φόρο εισοδήματος, προστασία της κτηνοτροφίας με παραχώρηση δασικών περιοχών, κατάργηση των αγροτικών χρεών κτλ.
Παρανομία
Η Βρετανική διοίκηση του νησιού είχε ενοχληθεί από τη δράση του ΚΚΚ. Τον Οκτώβριο του 1931 πραγματοποιήθηκε αυθόρμητη εξέγερση του κυπριακού λαού εναντίων των αποικιοκρατών, γνωστή ως Οκτωβριανά. Το ΚΚΚ αρχικά αιφνιδιάστηκε και αμφιταλαντεύτηκε, δεδομένου ότι επικεφαλής της εξέγερσης ήταν αστοί εθνικιστές. Θεωρούσε ότι εκμεταλλεύονταν τον πόθο του λαού για λευτεριά, ένωση και ευημερία για να προωθούν τα προσωπικά τους συμφέροντα. Στη συνέχεια όμως το κόμμα κάλεσε όλα τα μέλη του να καθοδηγήσουν το λαό σε αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Μάλιστα, επιθυμούσε ενιαίο μέτωπο εναντία στην αποικιοκρατία και επισήμανε ότι η διαφορά εθνικιστών (που ήθελαν ένωση με την Ελλάδα) και κομμουνιστών (που υποστήριζαν ανεξάρτητη Κύπρο μέσα σε μια σοσιαλιστική ομοσπονδία των Βαλκανίων) μπορεί να λυθεί μετά την αποχώρηση των Βρετανών.
Δεκάδες στελέχη του ΚΚΚ και της Κομμουνιστικής Νεολαίας συμμετείχαν ούτως ή άλλως από την πρώτη στιγμή στις κινητοποιήσεις και μετρούσαν ήδη θύματα. Μάλιστα, αντιπροσωπεία του ΚΚΚ, αποτελούμενη από τον Χαράλαμπο Βατυλιώτη, τον Κ. Κονώνα και τον Τεύκρο Ανθία συναντήθηκε στην Αρχιεπισκοπή με τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Κύριλλο και τους εθνικιστές προκειμένου να επιτευχθεί συνεργασία. Μετά το τέλος της συνάντησης, ο Βατυλιώτης μίλησε σε συγκέντρωση στην Αρχιεπισκοπή, όπου μίλησαν και οι εθνικιστές ηγέτες, καλώντας στο λαό σε αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και δηλώνοντας ότι το ΚΚΚ θα αγωνιστεί για απελευθέρωση των συλληφθέντων διαδηλωτών. Κινήθηκε μάλιστα και προς τους Τουρκοκύπριους της Λευκωσίας για έκδοση κοινής διακήρυξης προκειμένου να τους τραβήξει στην αντιαποικιακή εξέγερση. Στις 25 Οκτωβρίου το ΚΚΚ διοργάνωσε διαδήλωση στην Εργατική Λέσχη Λευκωσίας η οποία διαλύθηκε βίαια από τους αποικιοκράτες.
Μετά το τέλος της εξέγερσης, η Βρετανική διοίκηση της Κύπρου καθιστά το ΚΚΚ παράνομο, εξορίζει τον Γενικό Γραμματέα του ΚΚΚ Χαράλαμπο Βατυλιώτη (Βατή) και τον Βοηθό Γενικό Γραμματέα Kώστα Χριστοδουλίδη (Σκελέα) και φυλακίζει άλλα στελέχη του. Μέχρι τη δεκαετία του 1940, το αποδεκατισμένο ΚΚΚ έστρεψε την προσοχή του στη δημιουργία συνδικάτων και στην κατοχύρωση του εργασιακού καθεστώτος των εργαζομένων, με αποκορύφωμα τη δημιουργία της Παγκύπριας Συνδικαλιστικής Επιτροπής (ΠΣΕ) το 1939. Επιπλέον, μέλη του ΚΚΚ που μετανάστευσαν σε Αγγλία και βόρειο Αμερική, συμμετείχαν στις Διεθνείς Ταξιαρχίες στο πλευρό των Ισπανών Δημοκρατικών στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Περίπου 59 Κύπριοι κομμουνιστές πολέμησαν το διδακτορικό καθεστώς του Φράγκο, μεταξύ των οποίων και ο Εζεκίας Παπαϊωάννου, ιστορικό στέλεχος του ΑΚΕΛ.
Το 5ο συνέδριο του ΚΚΚ, τον Νοέμβριο του 1944, αποφάσισε τη συγχώνευση των δύο κομμάτων. Ουσιαστικά διαλύθηκε το ΚΚΚ και η αριστερά στην Κύπρο συνέχισε με μοναδικό εκπρόσωπο το ΑΚΕΛ. Το ΑΚΕΛ θεωρεί ότι αποτελεί διάδοχο του ΚΚΚ.
Ηγέτες
Πρώτος γενικός γραμματέας του ΚΚΚ ήταν ο Kώστας Χριστοδουλίδης (Σκελέας). Το 1930 επέστρεψε στην Κύπρο ο Χαράλαμπος Βατυλιώτης ο οποίος ανέλαβε γενικός γραμματέας του κόμματος. Το 1931, όπως έχει προαναφερθεί, οι δύο ηγέτες του ΚΚΚ εξορίστηκαν από τους Βρετανούς και το κόμμα κηρύχθηκε παράνομο. Γενικός Γραμματέας ανέλαβε τότε ο Κώστας Κόνωνας. Το 1936, την ηγεσία ανέλαβε ο Πλουτής Σέρβας, ο οποίος παρέμεινε στη θέση του ως το 1944 που το κόμμα διαλύθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Κύπρο Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου
Πύραυλος φωτονίου
Ο πύραυλος φωτονίου είναι ένας υποθετικός πύραυλος ο οποίος χρησιμοποιεί ώθηση από εκπεμπόμενα φωτόνια για την προώθηση του. Η κλασσική περίπτωση τέτοιου είδους πυραύλου είναι η ιδανική υπόθεση όπου όλα τα καύσιμα μετατρέπονται σε φωτόνια, τα οποία ακτινοβολούν προς την ίδια κατεύθυνση. Πιο ρεαλιστικά, κάποιος λαμβάνει υπόψη του ότι η δέσμη των φωτονίων δεν παραλληλίζεται εντελώς, ότι δεν μετατρέπονται όλα τα καύσιμα σε φωτόνια κλπ.
Ταχύτητα
Η ταχύτητα την οποία θα φτάσει ένας ιδανικός πύραυλος φωτονίου, με απουσία εξωτερικών δυνάμεων, εξαρτάται από την αναλογία αρχικής με τελική μάζα:
όπου m_{i} είναι η αρχική μάζα και m_{f} η τελική.
Ο παράγοντας γ που αντιστοιχεί σ'αυτήν την ταχύτητα έχει την εξής απλή έκφραση:
Παραγωγή
Συμβολίζουμε την ορμή του πυραύλου σε ακινησία ως P_{i}, τον πύραυλο αφού έχει κάψει τα καύσιμά του ως P_{f} και την ορμή των εκπεμπόμενων φωτονίων ως. Η διατήρηση του ορμής υπονοεί ότι:
υψώνοντας στο τετράγωνο και τις δυο πλευρές (δηλ. λαμβάνοντας το εσωτερικό γινόμενο Lorenz και των δυο πλευρών με τον εαυτό τους) μας δίνει:
Σύμφωνα με τη σχέση ενέργειας - ορμής, το τετράγωνο της ορμής ισοδυναμεί με το τετράγωνο της μάζας και επειδή όλα τα φωτόνια κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Οπότε η παραπάνω εξίσωση μπορεί να γραφτεί και ως:
Λύνοντας για τον παράγοντα γ μας δίνει:
Πηγές
Κατηγορία:Διαστημική τεχνολογία Κατηγορία:Θεωρητική φυσική
Ιμάμ Σαμούντρα
Ο Ιμάμ Σαμούντρα, γεννημένος ως Αμπντούλ Αζίζ και γνωστός με διάφορα ψευδώνυμα όπως Αμπού Ουμάρ, Φατίχ κλπ (الإمام سامودرة, 14 Ιανουαρίου 1970 – 9 Νοεμβρίου 2008), ήταν Ινδονήσιος ισλαμιστής τρομοκράτης. Μέλος της οργάνωσης Τζεμάα Ισλαμίγια, εκτελέστηκε το 2008 από τις ινδονησιακές αρχές μετά τη σύλληψη και την ακόλουθη καταδίκη του εις θάνατον για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις του 2002 στο Μπαλί.
Βιογραφία
Στο μεσοδιάστημα πραγματοποίησε θεολογικές σπουδές στη Μαλαισία, κατά τη διάρκεια των οποίων συνδέθηκε με την τρομοκρατική οργάνωση Τζεμάα Ισλαμίγια. Παράλληλα, υποστηρίζεται πως μετέβη στο Αφγανιστάν προκειμένου να λάβει στρατιωτική εκπαίδευση από τους Ταλιμπάν, ενώ αναφέρεται και ως εμπλεκόμενος σε μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων στην Ινδονησία κατά την περίοδο των Χριστουγέννων του 2000.
Σύμφωνα με μεταγενέστερες καταθέσεις, κατά το β΄ μισό του 2002 ήταν ένας από τους κύριους οργανωτές της επικείμενης τρομοκρατικής επίθεσης στο τουριστικό θέρετρο Κούτα του Μπαλί, το οποίο αποτελούσε πόλο έλξης για παραθεριστές προερχόμενους κυρίως από κράτη του Δυτικού Κόσμου. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε τη 12η Οκτωβρίου του ίδιου έτους και οδήγησε στον θάνατο τουλάχιστον 202 ατόμων. Με βάση πληροφορίες της τοπικής αστυνομίας, μετά την επίθεση ο Σαμούντρα παρέμεινε για αρκετές μέρες στην περιοχή προκειμένου να επιθεωρήσει τη διαμορφωθείσα κατάσταση.
Στις 21 Νοεμβρίου του ίδιου έτους συνελήφθη από τις αρχές στην προσπάθειά του να διαφύγει προς τη Σουμάτρα. Κατόπιν προσήχθη σε δίκη μαζί με άλλους υπόπτους, όπου αρνήθηκε τις κατηγορίες περί οργάνωσης της επίθεσης, την οποία ωστόσο υπερασπίστηκε, αναλαμβάνοντας παράλληλα την ηθική αυτουργία σε αυτή.
Στα τέλη του 2003 ο Σαμούντρα καταδικάστηκε σε θάνατο, από κοινού με άλλους δύο εκ των συλληφθέντων (τους αδελφούς Χουντά μπιν Αμπτνούλ Χακ και Αμρόζι μπιν Νουρχασίμ). Ακολούθησε μια σειρά ενστάσεων των δικηγόρων των τριών καταδικασθέντων, οι οποίες ωστόσο απορρίφθηκαν. Ενδιάμεσα το 2004 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του, όπου υπεραμυνόταν του ρόλου του στις επιθέσεις του Μπαλί.
Εκτελέστηκε από κοινού με τους άλλους δύο καταδικασθέντες στις 9 Νοεμβρίου του 2008, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση ακραίων ισλαμιστικών κύκλων της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδονήσιοι Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Λουί ντε Μας Λατρί
Ο Λουί ντε Μας Λατρί (γαλλικά: Louis de Mas Latrie) ήταν Γάλλος ιστορικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Το 1848, διαδέχθηκε τον Jacques-Joseph Champollion σαν καθηγητής στη διπλωματία στο Εκόλ ντε Σαρτ και διατήρησε τη θέση αυτή μέχρι την αφυπηρέτηση του το 1885. Επέλεξε για διάδοχο του τον βοηθό του, Arthur Giry.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί
Σάββας Καμπερίδης
Ο Σάββας Καμπερίδης (Θεσσαλονίκη, 10 Αυγούστου 1978), είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής, στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.
Ως αθλητής
Ο Καμπερίδης αγωνιζόταν στην ομάδα της ΜΕΝΤ από το 2000 μέχρι το 2005, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση του πρωταθλήματος της Α2 κατηγορίας στις δύο πρώτες του χρονιές, την ένατη θέση το 2002-03 και τελικά την άνοδο την επόμενη σεζόν, όταν ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον Πανελλήνιο με είκοσι νίκες και έξι ήττες.
Με την φανέλα του Άρη έπαιξε μόνο σε 13 αγώνες της κανονικής περιόδου του 2005-06 λόγω προβλημάτων τραυματισμού, με μέσο όρο 3,5 πόντων, ενώ αγωνίστηκε και σε οκτώ αγώνες των πλέι-οφ, βοηθώντας την ομάδα της Θεσσαλονίκης να κατακτήσει την τρίτη θέση του πρωταθλήματος και την έξοδο της στην Ευρωλίγκα μετά από δεκαπέντε χρόνια. Παράλληλα, η συγκεκριμένη σεζόν υπήρξε η μοναδική της καριέρας του κατά την οποία αγωνίστηκε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, αφού οι "κίτρινοι" έφθασαν μέχρι τον τελικό του ULEB Cup, όπου ηττήθηκαν με 73-60 από την Ντιναμό Μόσχας. Την καλύτερη του εμφάνιση πραγματοποίησε στις 29 Νοεμβρίου 2005, όταν πέτυχε 11 πόντους, μάζεψε 4 ριμπάουντ και έδωσε 3 ασίστ, στην εκτός έδρας νίκη του Άρη εναντίον της ισπανικής Εστουδιάντες.
Την επόμενη χρονιά κατέκτησε την έκτη θέση του πρωταθλήματος της Α2 με την φανέλα του Ηρακλή, πριν μεταγραφεί στην ομάδα του Ιωνικού Λαμίας, στην τελευταία χρονιά της ομάδας στην Α2, αφού αποχώρησε εθελούσια εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο τη δυσαρέσκειά της για την αποδοχή της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του αιτήματος συγχώνευσης του Πανοράματος με την Καβάλα.
Ως προπονητής
Το 2012, αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 34 ετών για να ακολουθήσει καριέρα προπονητή. Έκτοτε υπήρξε βοηθός προπονητή στην ομάδα του Άρη, συνεργαζόμενος κατά σειρά με τους Βαγγέλη Αγγέλου, Μίλαν Μίνιτς, Δημήτρη Πρίφτη, Παναγιώτη Γιαννάκη και Γιάννη Καστρίτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΕΝΤ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ναυάρχου Βότση Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρων Σερρών‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Λαμίας‎ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη
Περίοικος
Οι περίοικοι ήταν οι παλιοί κάτοικοι της Λακωνίας, αυτοί που δέχτηκαν τους Δωριείς χωρίς αντίσταση. Ήταν ελεύθεροι κάτοικοι της ορεινής και παράλιας Λακωνίας, οι οποίοι είχαν αυτόνομη διοίκηση, όχι όμως και πολιτικά δικαιώματα αλλά πλήρωναν φόρους. Ασχολούνταν, κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, τη βιοτεχνία και το εμπόριο. Ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να ταξιδεύουν σ’ άλλες πόλεις.
Μέτοικοι και Περίοικοι
Όπως ο όρος μέτοικος συνδέεται κατά κύριο λόγο με την Αθήνα, ο ανάλογος αλλά όχι ταυτόσημος όρος Περίοικος συνδέεται μια άλλη ισχυρή πόλη-κράτος, την Σπάρτη. Εκεί αναπτύχθηκε ένα διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο οι γνήσιοι πολίτες ή ομοίοι ήταν θεωρητικά ίσοι. Οι μη πολίτες, ελεύθεροι κάτοικοι των περιχώρων, ή περίοικοι, ζούσαν με σχετική αυτονομία σε πόλεις η κώμες της ευρύτερης περιφέρειας, χωρίς να διαθέτουν λόγο στο χειρισμό των κρατικών υποθέσεων.
Η θέση τους στη Σπάρτη
Το κοινωνικό σύστημα που διαμόρφωσε τη σχέση πολιτών και μη πολιτών στη συγκεκριμένη πόλη-κράτος είναι διαφορετικό και βασίζεται σε μια μοναδική παραδοχή. Στη Σπάρτη ο πολίτης είναι ταυτόχρονα και στρατιώτης, όμως ο κλήρος του ανήκει ουσιαστικά στο κράτος. Επίσης, οι Σπαρτιάτες δε σχετίζονται με παραγωγικά επαγγέλματα, αφού η προεξέχουσα ιδιότητά τους είναι η στρατιωτική. Η συμμετοχή των πολιτών στις μεγάλες αποφάσεις της πόλης ήταν μάλλον περιορισμένη, πολύ περισσότερο για τους περίοικους, που συνέθεταν την πληθυσμιακή ομάδα των μη πολιτών. Οι περίοικοι στην περίπτωση της Σπάρτης είναι οι κάτοικοι που ζουν στις περιοχές γύρω από τις τέσσερις κώμες στις οποίες είχαν εγκατασταθεί οι Σπαρτιάτες πολίτες. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι η σπαρτιατική ισονομία δεν είναι άμοιρη της κατοχής γης. Η ύπαρξη πλουσίων Σπαρτιατών και μεγάλων γαιοκτημόνων θέτει αμφισβητήσεις στο θέμα της ισότητας, τουλάχιστον όσον αφορά στο θέμα της οικονομίας και των επιδράσεών της στη συγκεκριμένη πόλη-κράτος.
Όποια εκδοχή και αν θεωρήσουμε ορθή για την καταγωγή των περίοικων, εκείνη του Έφορου ή εκείνη του Ισοκράτη, οι περίοικοι φαίνεται πως διατηρούν σχετική αυτονομία οικονομική και δικαιϊκή στους δήμους τους και συμμετέχουν ισότιμα στις πολεμικές επιχειρήσεις ως οπλίτες. Αποκαλούνται γενικώς Λακεδαιμόνιοι και δεν εκδηλώνουν εχθρικές διαθέσεις προς τη Σπάρτη. Ασκούν το επάγγελμα του ξυλουργού, του γεωργού, του κτηνοτρόφου ή του αλιέα, καλύπτοντας το παραγωγικό κενό των ομοίων. Η οικονομική τους δραστηριότητα όμως παραμένει περιορισμένη, εξαιτίας της αυστηρής σπαρτιατικής κηδεμονίας.
Πληθυσμιακή συγκρότηση
Ο αριθμός της πληθυσμιακής ομάδας των περιοίκων είναι ουσιαστικά άγνωστος, εξαιτίας έλλειψης συγκεκριμένων στοιχείων. Δεν μπορούμε εδώ να ακολουθήσουμε τον κανόνα της αναλογίας 1/3, καθώς η Σπάρτη φαίνεται εξαιρετικά ολιγάριθμη ως προς τα μέλη της κοινωνίας της. Οι 8-9.000 Σπαρτιάτες πολίτες σαφώς ήταν υποδεέστεροι αριθμητικά από τους περιβάλλοντες περίοικους. Άλλωστε, η αριθμητική έλλειψη και οι αυστηροί κανόνες αστυνόμευσης των μη πολιτών συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση.
Παρατηρούμε, λοιπόν και στην περίπτωση της Σπάρτης μια χαρακτηριστική συμμετοχή της πληθυσμιακής ομάδας των μη-πολιτών, σε παραγωγικό και στρατιωτικό επίπεδο. Ο περιορισμός της στον παραγωγικό τομέα ήταν επ’ ωφελεία της σπαρτιατικής κοινωνίας, η οποία διατηρούσε μικρή έως ανύπαρκτη σχέση με το σύνολο των τεχνικών επαγγελμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη
Πιλάτες
δεξιά|μικρογραφία|Πιλάτες σε στρώμα Το πιλάτες είναι ένας τύπος άσκησης του νου και του σώματος που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Γερμανό γυμναστή Γιόζεφ Πιλάτες, από τον οποίο πήρε το όνομά του. Ο ίδιος ο Πιλάτες είχε ονομάσει τη μέθοδό του "ελεγχολογία". Εφαρμόζεται παγκοσμίως, ειδικά σε χώρες όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Νότια Κορέα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Από το 2005, 11 περίπου εκατομμύρια άνθρωποι έκαναν τακτικά πιλάτες και μόνο στις ΗΠΑ υπήρχαν 14.000 εκπαιδευτές.
Το πιλάτες αναπτύχθηκε στον απόηχο της σωματικής κουλτούρας του τέλους του 19ου αιώνα με γνώμονα την άσκηση για την αποκατάσταση της κακής υγείας. Υπάρχουν, ωστόσο, περιορισμένα στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση του πιλάτες για την ανακούφιση προβλημάτων όπως η οσφυαλγία. Ενώ οι μελέτες έχουν δείξει ότι οι τακτικές συνεδρίες βελτιώνουν την ισορροπία και μπορούν να βοηθήσουν τη μυϊκή προετοιμασία σε υγιείς ενήλικες (σε σύγκριση με την απουσία άσκησης), δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματική θεραπεία για οποιαδήποτε πάθηση.
Ιστορία
μικρογραφία|Μάθημα πιλάτες σε reformer Το πιλάτες αναπτύχθηκε από τον Γιόζεφ Πιλάτες από το Μενχενγκλάντμπαχ της Γερμανίας. Ο πατέρας του ήταν γυμναστής και η μητέρα του φυσικοπαθητικός.
Ο Πιλάτες ανέπτυξε ένα σύστημα ασκήσεων κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου με σκοπό να ενισχύσει το ανθρώπινο μυαλό και το σώμα, πιστεύοντας ότι η ψυχική και η σωματική υγεία ήταν αλληλένδετες.
Στα νιάτα του, έκανε πολλά από τα προγράμματα σωματικής άσκησης που ήταν διαθέσιμα στη Γερμανία και από αυτά ανέπτυξε τη δική του μέθοδο. Έχει σαφείς συνδέσεις με τη σωματική κουλτούρα του τέλους του 19ου αιώνα, όπως η χρήση ειδικών συσκευών, και ισχυριζόταν ότι οι ασκήσεις θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν την κακή υγεία. Το πιλάτες σχετίζεται και με την παράδοση της «διορθωτικής άσκησης» ή της «ιατρικής γυμναστικής» όπως χαρακτηρίζεται από τον Περ Χένρικ Λινγκ.
Ο Πιλάτες είπε ότι εμπνεύστηκε τη μέθοδό στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ κρατούνταν στο στρατόπεδο εγκλεισμού Νόκαλο στη Νήσο του Μαν. Πέρασε τέσσερα χρόνια εκεί αναπτύσσοντας τη μέθοδό του, δουλεύοντας πάνω σε άλλους έγκλειστους.
Ο Πιλάτες συνόδευσε τη μέθοδό του με μια ποικιλία εξοπλισμού, τις οποίες ονόμασε «συσκευές». Κάθε συσκευή σχεδιάστηκε για να βοηθά στην επιτάχυνση της διάτασης, ενδυνάμωσης, ευθυγράμμισης του σώματος και αυξημένης δύναμης του κέντρου που ξεκίνησε με άσκηση πάνω σε στρώμα. Η πιο γνωστή και πιο δημοφιλής συσκευή σήμερα, το reformer, εύστοχα πήρε το όνομά του από την «καθολική αναμόρφωση του σώματος, "reform"». Τελικά ο Πιλάτες σχεδίασε και άλλες συσκευές, όπως Cadillac, Wunda Chair, High "Electric" Chair, Spine Corrector, Ladder Barrel και Pedi-Pole.
Δημοσίευσε δύο βιβλία που σχετίζονται με την εκπαιδευτική του μέθοδο: Your Health: A Corrective System of Exercising That Revolutionizes the Entire Field of Physical Education (1934) και Return to Life Through Contrology (1945).
Οι πρώτοι μαθητές του συνέχισαν να διδάσκουν τις μεθόδους του. Το σύγχρονο πιλάτες προέρχεται εν μέρει από τη διδασκαλία ορισμένων μαθητών πρώτης γενιάς, ενώ το κλασικό πιλάτες στοχεύει στη διατήρηση του πρωτότυπου έργου όπως το δίδαξε ο Γιόζεφ Πιλάτες.
Περιγραφή
μικρογραφία| Δασκάλα πιλάτες χρησιμοποιεί λεκτική και απτική ανατροφοδότηση για να εξασφαλίσει τη σωστή στάση Μια συστηματική ανασκόπηση του πιλάτες το 2012 εξέτασε τη βιβλιογραφία για να καταλήξει σε μια περιγραφή και διαπίστωσε ότι θα μπορούσε να περιγραφεί ως «άσκηση μυαλού και σώματος που απαιτεί σταθερότητα, δύναμη και ευελιξία του κέντρου καθώς και προσοχή στον έλεγχο των μυών, τη στάση του σώματος και στην αναπνοή".
Στο βιβλίο του Return to Life through Contrology, ο Γιόζεφ Πιλάτες παρουσίασε τη μέθοδό του ως την τέχνη των ελεγχόμενων κινήσεων, οι οποίες πρέπει να φαίνονται και να δίνουν την αίσθηση άσκησης (όχι θεραπείας) όταν γίνονται σωστά. Εάν γίνεται με συνέπεια, το πιλάτες βελτιώνει την ευλυγισία, ενισχύει τη δύναμη και αναπτύσσει τον έλεγχο και την αντοχή σε ολόκληρο το σώμα. Δίνει έμφαση στην ευθυγράμμιση, την αναπνοή, την ανάπτυξη ενός ισχυρού κέντρου και τη βελτίωση του συντονισμού και της ισορροπίας. Το κέντρο, που αποτελείται από τους μυς της κοιλιάς, της μέσης και των γοφών, αποκαλείται συχνά «η δύναμη» και θεωρείται ότι είναι το κλειδί για τη σταθερότητα ενός ατόμου. Το πιλάτες επιτρέπει την τροποποίηση των ασκήσεων σε επίπεδο δυσκολίας, από αρχάριους έως προχωρημένους ή οποιοδήποτε άλλο επίπεδο, και να εξυπηρετεί τους στόχους ή/και τους περιορισμούς του εκπαιδευτή και του ασκούμενου. Η έντασή τους μπορεί να αυξηθεί καθώς το σώμα προσαρμόζεται στις ασκήσεις.
Σήμερα διδάσκονται διάφορες εκδοχές του πιλάτες, οι περισσότερες από τις οποίες βασίζονται σε έως και εννέα αρχές.
Αποτελεσματικότητα
Το 2015 το Υπουργείο Υγείας της Αυστραλιανής Κυβέρνησης δημοσίευσε μια μεταμελέτη η οποία έκανε ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας για 17 εναλλακτικές θεραπείες, μεταξύ των οποίων και το πιλάτες, για να καθορίσει εάν κάποιες ήταν κατάλληλες για κάλυψη από ασφαλιστιές εταιρείες. Η ανασκόπηση διαπίστωσε ότι λόγω του μικρού αριθμού και της μεθοδολογικά περιορισμένης φύσης των υφιστάμενων μελετών, η αποτελεσματικότητα του πιλάτες ήταν αβέβαιη. Αντίστοιχα, το 2017, η αυστραλιανή κυβέρνηση ονόμασε το πιλάτες πρακτική που δεν πληροί τις προϋποθέσεις για ασφαλιστική κάλυψη, λέγοντας ότι αυτό το βήμα θα «διασφάλιζε ότι τα κεφάλαια των φορολογουμένων δαπανώνται κατάλληλα και δεν κατευθύνονται σε θεραπείες που στερούνται αποδεικτικών στοιχείων».
Για τη θεραπεία της οσφυαλγίας, μη αξιόπιστα στοιχεία υποδηλώνουν ότι ενώ το πιλάτες είναι καλύτερο από το τίποτα, δεν είναι πιο αποτελεσματικό από άλλες μορφές σωματικής άσκησης. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι οι τακτικές συνεδρίες μπορεί να βοηθήσουν στην κατάσταση των κοιλιακών μυών υγιών ατόμων, σε σύγκριση με το να μην κάνουν καμία άσκηση. Δεν υπάρχουν καλές ενδείξεις ότι βοηθά στη βελτίωση της ισορροπίας στους ηλικιωμένους.
Σύγκριση με τη γιόγκα
Η σύγχρονη γιόγκα, όπως και το πιλάτες, συνδυάζει τον νου και το σώμα, αν και τα μαθήματα γιόγκα είναι πιο πιθανό να κλίνουν προς τις πνευματικές πτυχές της πρακτικής. Ορισμένες στάσεις είναι παρόμοιες και στα δύο. Για παράδειγμα, η ισορροπία με ανοιχτό πόδι μοιάζει πολύ με τη Navasana. Και οι δύο κλάδοι αναπτύσσουν δύναμη, ευελιξία και φυσική κατάσταση. Το πιλάτες, ωστόσο, δίνει έμφαση στη δύναμη του κέντρου, ενώ η γιόγκα δίνει έμφαση στην ευελιξία.
Νομικά θέματα
Για το πιλάτες δεν υφίσταται επαγγελματική αναγνώριση.
Τον Οκτώβριο του 2000 το πιλάτες κρίθηκε γενικός όρος από ομοσπονδιακό δικαστήριο των ΗΠΑ, γεγονός που αφήνει περιθώριο για απεριόριστη χρήση του όρου. Ως αποτέλεσμα της δικαστικής απόφασης, ο σύνδεσμος δασκάλων πιλάτες δημιουργήθηκε ως επαγγελματική ένωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σωματική άσκηση
Γεράρδος Α΄ του Χέλρε
Ο Γεράρδος Α΄, ολλανδ.: Gerard I van Gerle (π. 1060 - 8 Μαρτίου 1129) από τον Οίκο του Βάσενμπεργκ ήταν κόμης του Χέλρε.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Θεοδώριχου του Βάσενμπεργκ (Wassenberg).
Είναι ο γενάρχης του Οίκου του Βάσενμπεργκ.
Απεβίωσε 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Γεράρδος Β΄.
Οικογένεια
Μπορεί να ήταν νυμφευμένος με την Κλημεντία της Ακουιτανίας, αν και αυτός ο προτεινόμενος γάμος φαίνεται να βασίζεται σε πλαστό έγγραφο. Είναι επίσης πιθανό ότι νυμφεύτηκε μία ανώνυμη κόρη του Γουλιέλμου Α΄ των Ιβρέα κόμη της Βουργουνδίας. Ο Γεράρδος Α΄ είχε παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βάσενμπεργκ
Λούκας Αουρέντνικ
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Ο Αουρέντνικ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σε έναν μικρό σύλλογο της γενέτειράς του, την "Στάατσφαμπρικ Βιέννης", πριν ενταχθεί το 1935 στη Ραπίντ Βιέννης, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ Αυστρίας το 1938. Το καλοκαίρι του 1938 μεταπήδησε στο ρόστερ της "ΤΟΣ Νόιεντορφ" (σημερινής ΤΟΣ Κόμπλεντς), ενώ το 1940 μεταγράφηκε στη "ΜΣΦ Μπρυν", σύλλογο της Σουδητίας (περιοχή της σημερινής Τσεχίας). Με την Μπρυν ο Αουρέντνικ κέρδισε το πρωτάθλημα της Σουδητίας του 1943. Τον επόμενο χρόνο αγωνίστηκε στην ΛΣΦ Μάρκερσντορφ και το 1945 επέστρεψε στη Ραπίντ, κατακτώντας μαζί της άλλο ένα πρωτάθλημα το 1946. Μετά τον πόλεμο ο Αουρέντνικ αγωνίστηκε στην γαλλική ΚΟ Ρουμπαί-Τουρκουάν, πριν επιστρέψει και πάλι στην Αυστρία, για να διαπρέψει ως κορυφαίος αμυντικός στην Αούστρια Βιέννης μεταξύ 1948 και 1953. Με την Αούστρια κατέκτησε ένα νταμπλ το 1949, καθώς και δύο πρωταθλήματα το 1949 και 1953. Μεταπήδησε για μία σεζόν στην Αούστρια Λούστεναου, όπου διατέλεσε παίκτης-προπονητής. Το 1954 πήγε στη Γαλλία, όπου αγωνίστηκε ως το 1956 στη Λανς και εν συνεχεία στη Χάβρη ως το 1958, οπότε έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Καριέρα ως προπονητής
Μετά το πέρας της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας του, ο Αουρέντνικ ασχολήθηκε με την προπονητική, ξεκινώντας την καριέρα του από την Ελλάδα. Το 1960, κατά τη διάρκεια της πρώτης χρονιάς της ελληνικής Α' Εθνικής, ανέλαβε την ΑΕΚ και παραλίγο να πάρει πρωτάθλημα, χάνοντας τον τίτλο την τελευταία αγωνιστική. Μετά την ΑΕΚ, έγινε προπονητής στον Πιερικό.
ΑΕΚ
Το 1959 με τη δημιουργία της ενιαίας Α΄ Εθνικής ανέλαβε την ΑΕΚ, η οποία υπό την καθοδήγησή του ισοβάθμησε με τον Παναθηναϊκό στην πρώτη θέση της βαθμολογίας, χάνοντας τον τίτλο σε αγώνα μπαράζ με 2-1 και τερματίζοντας έτσι στη δεύτερη θέση. Στον πάγκο της ΑΕΚ ξεκίνησε και την επόμενη σεζόν, για να αντικατασταθεί από πρώτος προπονητής τον Δεκέμβριο του 1960 από τον Τρύφωνα Τζανετή, παραμένοντας όμως στο προπονητικό τιμ ("τριανδρία" Τζανετή, Αουρέντνικ, Ρίμπα) ως τακτικός σύμβουλος.
Πιερικός
Μετά την ΑΕΚ ανέλαβε προπονητής στη νεοσύστατη ομάδα του Πιερικού το 1961. Επί των ημερών του ο Πιερικός σε συνολικά 37 αγώνες (τοπικό πρωτάθλημα και Β΄ Εθνική) σημείωσε 26 νίκες, 7 ισοπαλίες και 4 ήττες, με συνολικά τέρματα 116-22. Η ήττα του Πιερικού στην Καβάλα από τον Ηρακλή Καβάλας στις 3 Ιουνίου 1962 με αποτέλεσμα την απώλεια της απευθείας ανόδου χρεώθηκε στον Αουρέντνικ και αποτέλεσε την αιτία λύσης του συμβολαίου του και αντικατάστασής του από τον Κλεάνθη Βικελίδη.
Εθνικός Πειραιώς
Ο Αουρέντνικ μετά τον Πιερικό ανέλαβε προπονητής του Εθνικού Πειραιώς, όπου παρέμεινε για περίπου έναν χρόνο. Ο γιος του, Γύργκεν Αουρέντνικ, υπήρξε την σεζόν 1962-63 παίκτης του Εθνικού, καταγράφοντας τρεις συμμετοχές και ένα γκολ, το οποίο σημείωσε στην ήττα 2-3 του Εθνικού στην Τούμπα από τον ΠΑΟΚ στις 23 Δεκεμβρίου 1962.