cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέρσυ Σμάϊζερ
Αγώνας κατά της Monsanto
Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε το 2005, όταν ο Πέρσυ διαπίστωσε ότι το πατενταρισμένο προϊόν αναπτύσσεται στα χωράφια του. Η δίκη αυτή έληξε το 2008 με εξωδικαστικό συμβιβασμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί ακτιβιστές
Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας
Η Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας (αγγλικά: American Academy Larnaca) είναι μη κερδοσκοπικό ιδιωτικό σχολείο στη Λάρνακα της Κύπρου, το οποίο προσφέρει προπανεπιστηµιακή εκπαίδευση. Πρόκειται για ένα συνεκπαιδευτικό, ανεξάρτητο σχολείο, εγγεγραμμένο στο πλαίσιο του Νόμου των Ιδιωτικών Σχολείων του 1971, της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Το σύνθημα του σχολείου είναι «to grow and to serve». Πρόκειται για μια επέκταση του πολιτισμού ή / και του ήθους του σχολείου που αναφέρεται ως «the Academy spirit», το οποίο χαρακτηρίζεται από ένα δημοκρατικό και θετικό κλίμα, αλληλοσεβασμό, κατανόηση και συνεργασία μεταξύ φοιτητών και προσωπικού καθώς και μεταξύ φοιτητών. Το προσωπικό επίσης συμμετέχει σε ανθρωπιστικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και άλλες δραστηριότητες για την ευημερία του λαού και της κοινότητας. Διοργανώνει κάθε χρόνο ειδική εκδήλωση συνεργασίας με το DOE, στο οποίο οι μαθητές πρέπει να περάσουν από τα βουνά της Κύπρου.
Ιστορία
Το σχολείο ιδρύθηκε το 1908. Ήταν πάντοτε πολυκοινοτικό σχολείο με φοιτητές και καθηγητές από ελληνοκυπριακές, τουρκοκυπριακές, μαρωνιτικές, αρμενικές και λατινικές κοινότητες μαζί με αλλοδαπούς. Το σχολείο γιόρτασε τα εκατό χρόνια από την ίδρυσή του το 2008, με ένα νέο «negative energy building» (το πρώτο του είδους στο νησί) και μια σειρά από ειδικές εκδηλώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχολεία της Κύπρου
Αντρέα Τορνιέλλι
Ο Αντρέα Τορνιέλλι (Andrea Tornielli, γενν. 19 Μαρτίου 1964) είναι Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας θρησκευτικών θεμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τορνιέλλι γεννήθηκε στην Κιότζα και σπούδασε ιστορία της ελληνικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, αποφοιτώντας τον Δεκέμβριο του 1987. Κατόπιν άρχισε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος επί χριστιανικών ρωμαιοκαθολικών θεμάτων, και ως συγγραφέας. Συνεργάσθηκε με τη θρησκευτική εφημερίδα Il Sabato και με το μηνιαίο περιοδικό 30Giorni, από το 1992 έως το 1996. Διετέλεσε επίσης συντάκτης της συντηρητικής ημερήσιας εφημερίδας Il Giornale, από το 1996 έως το 2011. Τον Μάρτιο του 2011 άρχισε να συνεργάζεται με τη La Stampa ως «βατικανολόγος» και συντονιστής του ιστοτόπου «Vatican Insider» της εφημερίδας, που δημοσιεύεται σε τρεις γλώσσες και είναι αφιερωμένος αποκλειστικά σε πληροφόρηση για την Αγία Έδρα και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Παρουσιάζει επίσης μία φορά τον μήνα μια εκπομπή στο Ράδιο Μαρία.
Ο Τορνιέλλι έχει γράψει και δημοσιεύσει πολλά βιβλία, κυρίως θρησκευτικών θεμάτων, που έχουν μεταφρασθεί σε αρκετές γλώσσες, μεταξύ των οποίων πολλές βιογραφίες και έργα με θέματα όπως τη σχέση του Πάπα Πίου ΙΒ΄ με το Ολοκαύτωμα, τον Ιησού Χριστό της ιστορίας και τον Άγιο Πίο της Πιετρελτσίνα.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2018 διορίσθηκε συντακτικός διευθυντής του Τομέως Επικοινωνίας (Dicastero per la Comunicazione) της Κούριας από τον Πάπα Φραγκίσκο.
Ο Αντρέα Τορνιέλλι είναι έγγαμος με τρία τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί βιογράφοι Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί
Καΐς Σαγιέντ
Διετέλεσε πρόεδρος της Τυνησιακής Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου από το 1995 έως το 2019. Ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2019, εξελέγη επικρατώντας του Ναμπίλ Καρουί στον δεύτερο γύρο.
Πρώτα χρόνια
Ο Σαγιέντ είναι ο γιος του Μονσέφ Σαγιέντ και της Ζακία Μπελάγκχα από το Μπενί Χιάρ ( Cap Bon ). Η μητέρα του, αν και μορφωμένη, είναι οικοκυρά. Ο θείος από την πλευρά του πατέρα του, Χισάμ Σαγιέντ, είναι ο πρώτος παιδοχειρουργός στην Τυνησία, γνωστός παγκοσμίως για το διαχωρισμό σιαμαίων που πραγματοποίησε στη δεκαετία του 1970.
Ο Σαγιέντ ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Κολέγιο Σαντικί.
Επαγγελματική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Ο Σαγιέντ το 2013. Είναι νομομαθής, ειδικευμένος στο συνταγματικό δίκαιο και γενικός γραμματέας της Τυνησιακής Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου μεταξύ 1990 και 1995, τότε αντιπρόεδρος της ένωσης από το 1995.
Διευθυντής του τμήματος Δημοσίου Δικαίου του Πανεπιστημίου του Σους μεταξύ 1994 και 1999, στη συνέχεια στη Σχολή Νομικών, Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Τύνιδας του Πανεπιστημίου της Καρχηδόνας από το 1999 έως το 2018, ήταν μέλος της ομάδας εμπειρογνωμόνων της Γενική Γραμματείας του Αραβικού Συνδέσμου μεταξύ 1989 και 1990, εμπειρογνώμονας στο Αραβικό Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 1993 έως το 1995 και μέλος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων που είναι επιφορτισμένη με την αναθεώρηση του σχεδίου του Τυνησιακού Συντάγματος το 2014. Ήταν επίσης μέλος του επιστημονικού συμβουλίου πολλών ακαδημαϊκών επιτροπών.
Επισκέπτης καθηγητής σε πολλά αραβικά πανεπιστήμια, το 2013 αρνήθηκε να συμμετάσχει στην επιτροπή εμπειρογνωμόνων, η αποστολή της οποίας ήταν να βρει μια νομική λύση στο πρόβλημα της Ανεξάρτητης Ανωτάτης Αρχής Εκλογών. Αποσύρθηκε το 2018.
Πολιτική άνοδος
Από το 2013 έως το 2014, ο Καΐς Σαγιέντ συμμετείχε σε διάφορες πολιτικές ομάδες και συναντήσεις, οι οποίες συγκεντρώνουν νέους ανθρώπους.
Το 2016 το κίνημα Mouassissoun δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει τη δράση και τα έργα του Σαγιέντ.
Πρόεδρος της Τυνησίας
Ο Σαγιέντ ορκίστηκε ως πρόεδρος της Τυνησίας στις 23 Οκτωβρίου 2019. Είναι ο πρώτος πρόεδρος που γεννήθηκε μετά τη χρονιά που η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1956.
Δημοσιεύσεις
Ο Σαγιέντ είναι συγγραφέας διαφόρων έργων σχετικά με το συνταγματικό δίκαιο, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Τυνησίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Αραβικά (ar) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά Σαγιεντ Καις
Τόσκα (όπερα)
Ιστορικό σύνθεσης
Το θεατρικό δράμα La Tosca του Σαρντού παίχτηκε στο Μιλάνο στις αρχές του 1889, ο Πουτσίνι εντυπωσιάστηκε πολύ και άρχισε να σκέφτεται να δημιουργήσει μια όπερα από αυτό. Μίλησε σχετικά με τον εκδότη των έργων του, τον Τζούλιο Ρικόρντι, ζητώντάς του να ενδιαφερθεί για τα δικαιώματα μελοποίησής του. Ο Σαρντού δεν έδωσε ξεκάθαρη άρνηση, αλλά έδειξε ψυχρότητα. Πάντως στα τέλη του 1893 ο Ρικόρντι έλαβε την άδεια, αν και υπέρ ενός άλλου συνθέτη, του Αλμπέρτο Φρανκέτι, ο οποίος είχε κάνει το προηγούμενο έτος μεγάλη επιτυχία με την όπερα Χριστόφορος Κολόμβος.
Ο Λουίτζι Ίλικα ετοίμασε το προσχέδιο του λιμπρέτου, το οποίο ενέκρινε ο Σαρντού. Μετά από λίγους μήνες ο Φρανκέτι εγκατέλειψε το εγχείρημα, έτσι ο Ρικόρντι το 1895 ανέθεσε το έργο στον Πουτσίνι, ο οποίος ξεκίνησε το έργο λίγους μήνες μετά την επιτυχία της Λα Μποέμ, στα τέλη της άνοιξης του 1896. Στη σύνταξη του λιμπρέτου συμμετείχε και ο Τζουζέπε Τζιακόζα, παρόλο που δεν θεωρούσε το θέμα πολύ ποιητικό και υποστήριζε ότι η επιτυχία του θεατρικού έργου οφειλόταν στη δεξιοτεχνία της πρωταγωνίστριας Σάρα Μπερνάρ και όχι στο κείμενο. Μετά από κάποιες αντιθέσεις και δεύτερες σκέψεις, τον Οκτώβριο του 1899 το έργο ολοκληρώθηκε και στις 14 Ιανουαρίου 1900 παρουσιάστηκε στο Θέατρο Κοστάντσι της Ρώμης.
Στην πρεμιέρα παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας και η βασίλισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας. Το έργο αρχικά επικρίθηκε από ένα μέρος του Τύπου, το οποίο περίμενε ένα έργο παρόμοιο με τα δύο προηγούμενα του Πουτσίνι, όμως η Τόσκα σύντομα καθιερώθηκε στο κλασικό ρεπερτόριο, μέσα σε τρία χρόνια ανέβηκε στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα του κόσμου και έγινε μια από τις πιο διάσημες όπερες όλων των εποχών.
Γενικά χαρακτηριστικά
Το λιμπρέτο, που βασίστηκε στο ομώνυμο έργο του Σαρντού, μειώθηκε από πέντε σε τρεις πράξεις, αφαιρέθηκαν δε πολλές λεπτομέρειες του ιστορικού πλαισίου και πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες. Η δράση επικεντρώθηκε στους τρεις βασικούς χαρακτήρες δηλαδή την Τόσκα, τον εραστή της Μάριο Καβαραντόσσι και τον διώκτη τους, τον βαρώνο Σκάρπια. Τρία εμβληματικά κτίρια της Ρώμης, ένας ναός, ένα μέγαρο και ένα κάστρο, αντιστοιχούν στις τρεις πράξης της όπερας: η Βασιλική του Σαντ’ Αντρέα ντέλα Βάλε για την Α' Πράξη, το Παλάτσο Φαρνέζε για την Β' Πράξη και το Καστέλ Σαντ'Άντζελο για το αποκορύφωμα της Γ' Πράξης.
Ο Πουτσίνι, με την γκαβότα στο Παλάτσο Φαρνέζε της Β' πράξης ή το τραγούδι του βοσκού και τις καμπάνες του όρθρου της Γ' πράξης, μας προσφέρει μια μοναδική ρεαλιστική εικόνα του δραματικού αγώνα που δίνουν οι τρεις πρωταγωνιστές, η Τόσκα, ο Καβαραντόσσι και ο Σκάρπια, δημιουργώντας εντέλει ένα εξαιρετικό δείγμα βερισμού. Τα ρετσιτατιβα, που συνηθίζονταν σε παλαιότερες όπερες έχουν μειωθεί στο ελάχιστο ενώ πολύ χαρακτηριστική του έργου είναι η χρήση του leitmotiv. Η Τόσκα δεν ξεκινά με ουβερτούρα αλλά με μια ακολουθία τριών πολύ δυνατών συγχορδιών, το leitmotiv που χαρακτηρίζει τον βίαιο χαρακτήρα του Σκάρπια, όπως και ολόκληρη τη ζοφερή ατμόσφαιρα του έργου στο σύνολό του, με τις σκηνές του νεωκόρου να είναι οι μόνες ξέγνοιαστες στιγμές. Ο συνθέτης συμπυκνώνει τη δράση με μεγάλη αποτελεσματικότητα και παραχωρεί στους πρωταγωνιστές του μόνο σύντομα αλλά έντονα σόλο που δεν διακόπτουν τη μουσική συνοχή. Η πανταχού παρουσία των leitmotiv και η χρωματική γλώσσα μας προϊδεάζουν για τα έργα των Βάγκνερ και Άρνολντ Σένμπεργκ που ακολούθησαν.
Χαρακτήρες
μικρογραφία | Παράσταση της Τόσκα στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο 2013
Α' Πράξη
Ο Αντελόττι, ένας βοναπαρτιστής πολιτικός κρατούμενος και πρώην πρόξενος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, δραπετεύει από τη φυλακή του Καστέλ Σαντ'Άντζελο και αναζητά καταφύγιο στη Βασιλική του Σαντ’ Αντρέα ντέλα Βάλε, όπου η αδερφή του, η μαρκησία Αταβάντι, του έκρυψε μια γυναικεία αμφίεση για να διαφύγει απαρατήρητος. Την μαρκησία έχει απεικονίσει, χωρίς αυτή να το γνωρίζει, σε έναν πίνακά του ο ζωγράφος Μάριο Καβαραντόσσι. Όταν ένας νεωκόρος εμφανίζεται στην εκκλησία, ο Αντζελόττι κρύβεται στο παρεκκλήσι της οικογένειας Αταβάντι. Ο νεωκόρος, μουρμουρίζοντας, βάζει σε τάξη τα εργαλεία του ζωγράφου που έρχεται ύστερα από λίγο για να συνεχίσει να δουλεύει πάνω στον πίνακά του. Ο νεωκόρος τελικά αποχωρεί και ο Καβαραντόσσι διακρίνει τον Αντζελόττι στο παρεκκλήσι, τον οποίο γνωρίζει εδώ και αρκετό καιρό και του οποίου συμμερίζεται τις πολιτικές πεποιθήσεις. Οι δυο τους ετοιμάζουν το σχέδιο απόδρασης, αλλά η άφιξη της Φλόρια Τόσκα, της ερωμένης του Καβαραντόσσι, αναγκάζει τον Αντζελόττι να τρυπώσει ξανά στο παρεκκλήσι. Ο Μάριο δεν μπορεί να αποκαλύψει τι συμβαίνει στην αγαπημένη του επειδή φοβάται ότι αυτή, ως ένθερμη χριστιανή που είναι, θα αποκαλύψει την παρουσία του Αντζελόττι, όταν πάει να εξομολογηθεί. Η Τόσκα φανερώνει στον Μάριο τα σχέδιά της για εκείνο το βράδυ. Στη συνέχεια, αναγνωρίζοντας τη Μαρκησία Αταβάντι στη φιγούρα της Μαγδαληνής που απεικονίζεται στον πίνακα, κάνει μια σκηνή ζηλοτυπίας στον Μάριο, ο οποίος με δυσκολία καταφέρνει να την ηρεμήσει και να την διώξει. Ο Αντζελόττι βγαίνει από την κρυψώνα του και συζητά με τον Μάριο, ο οποίος του προσφέρει προστασία και τον στέλνει να κρυφτεί στη βίλα του στα περίχωρα. Μια βολή κανονιού αναγγέλλει τη φυγή του κρατούμενου από το Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Ο Καβαραντόσσι αποφασίζει να συνοδεύσει τον Αντζελόττι για να τον καλύψει κατά την απόδραση και παίρνουν μαζί τους τη γυναικεία αμφίεση, ξεχνώντας όμως τη βεντάλια στο παρεκκλήσι. Η ψευδής είδηση της νίκης των αυστριακών στρατευμάτων επί του Ναπολέοντα στο Μαρένγκο προκαλεί μεγάλη χαρά στον νεωκόρο, ο οποίος προσκαλεί την απείθαρχη παιδική χορωδία να προετοιμαστεί για το Te Deum των ευχαριστιών.
Ξαφνικά καταφθάνει ο βαρόνος Σκάρπια με τα τσιράκια του, επικεφαλής της παπικής αστυνομίας που, ψάχνοντας τα ίχνη του Αντζελόττι, έχει σοβαρότατες υποψίες για τον Μάριο, καθώς είναι κι αυτός βοναπαρτιστής. Για να μπορέσει να τον κατηγορήσει και να τον συλλάβει και έτσι να μπορέσει να βρει τον Αντζελόττι, προσπαθεί να εμπλέξει την Τόσκα, η οποία επέστρεψε στην εκκλησία για να ενημερώσει τον εραστή της ότι το πρόγραμμα τους άλλαξε καθώς την έχουν καλέσει να τραγουδήσει στο Παλάτσο Φαρνέζε για τους εορτασμούς της στρατιωτικής νίκης. Ο Σκάρπια προκαλεί τη νοσηρή ζήλια της Τόσκα χρησιμοποιώντας την ξεχασμένη βεντάλια στο παρεκκλήσι Αταβάντι. Η γυναίκα, υποψιαζόμενη ένα κρυφό ραντεβού μεταξύ του Μάριο και της μαρκησίας, ορκίζεται να τους βρει. Η Τόσκα φεύγει και ο Σκάρπια βάζει τον χωροφύλακα Σπολέττα να την ακολουθήσει κρυφά και, ενώ οι πιστοί γεμίζουν την εκκλησία ψάλλοντας το Te Deum για να γιορτάσουν την ήττα του Ναπολέοντα, ο βαρόνος φαντάζεται με άγρια χαρά τόσο τον απαγχονισμό του Καβαραντόσσι όσο και το να ρίξει στην αγκαλιά του την Τόσκα.
Β' Πράξη
Στο Παλάτσο Φαρνέζε γίνεται μια λαμπρή γιορτή παρουσία του Βασιλιά και της Βασίλισσας της Νάπολης για τη νικηφόρα μάχη, ο δε Σκάρπια δειπνεί στο διαμέρισμά του. Ο Σπολέτα με τους άλλους χωροφύλακες ακολούθησαν την έξαλλη Τόσκα στη βίλα του Μάριου, από την οποία η γυναίκα βγήκε λίγο μετά, έχοντας καταλάβει το σοβαρό λάθος που προκάλεσε η ζήλια της. Οι χωροφύλακες έψαξαν εξονυχιστικά το σπίτι αλλά δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τον Αντζελόττι, έτσι συλλαμβάνουν τον Μάριο και τον φέρνουν στον Σκάρπια. Ο ζωγράφος, στην ανάκριση που ακολουθεί, αρνείται να αποκαλύψει την κρυψώνα του Αντζελόττι και στη συνέχεια οδηγείται σε ένα δωμάτιο όπου τον βασανίζουν.
Η Τόσκα, που μόλις είχε εκτελέσει μια καντάτα στον επάνω όροφο του μεγάρου, καλείται από τον Σκάρπια, ο οποίος φροντίζει να ακούσει η Τόσκα τις κραυγές του Μάριο. Εξουθενωμένη από τις κραυγές του άντρα που αγαπά, η τραγουδίστρια αποκαλύπτει στον Σκάρπια την κρυψώνα του δραπέτη: το πηγάδι στον κήπο της βίλας Καβαραντόσσι. Ο Μάριο, οδηγείται στον Σκάρπια, μαθαίνει για την προδοσία της Τόσκα και αρνείται να την αγκαλιάσει. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή φτάνει ένας αγγελιοφόρος για να ανακοινώσει ότι η είδηση της νίκης των αυστριακών στρατευμάτων ήταν ψευδής, και ότι αντ' αυτού ήταν ο Ναπολέων που νίκησε τους Αυστριακούς στο Μαρένγκο. Ο Μάριο υμνεί τη νίκη και ο Σκάρπια τον καταδικάζει αμέσως σε θάνατο με απαγχονισμό. Αργότερα έρχεται επίσης η είδηση ότι ο Αντζελόττι αυτοκτόνησε όταν είδε να καταφθάνουν οι χωροφύλακες. Ο Σκάρπια διατάζει να κρεμάσουν το σώμα του δίπλα στον Καβαραντόσσι.
Απελπισμένη, η Τόσκα ζητά από τον Σκάρπια να δώσει χάρη στον Μάριο. Ο βαρόνος συμφωνεί μόνο υπό τον όρο ότι εκείνη θα του δοθεί. Τρομοκρατημένη, η αοιδός ικετεύει τον αρχηγό της αστυνομίας και στρέφει στον Θεό μια μομφή, αλλά μάταια. ο Σκάρπια είναι ανένδοτος και η Τόσκα αναγκάζεται να υποχωρήσει. Στη συνέχεια, ο Σκάρπια καλεί τον Σπολέττα και, με ένα κρυφό νεύμα, κάνει την Τόσκα να πιστέψει ότι ο Καβαραντόσσι θα εκτελεστεί στα ψέματα, με μια ντουφεκιά με άδεια φυσίγγια. Αφού έγραψε την άδεια διέλευσης που θα επιτρέψει στους εραστές να φτάσουν στην Τσιβιταβέκια και από εκεί να διαφύγουν, ο Σκάρπια πλησιάζει την Τόσκα για να πάρει ό,τι έχει συμφωνηθεί, αυτή όμως αρπάζει ένα μαχαίρι που βρήκε στο τραπέζι και τον σκοτώνει. Έπειτα παίρνει την άδεια από τα χέρια του πτώματος, μετά, με θρησκευτική ευλάβεια, τοποθετεί δύο κηροπήγια δίπλα στο σώμα του Σκάρπια, έναν σταυρό στο στήθος του και τελικά τρέχει μακριά.
Γ' Πράξη
Ξημερώνει. Στο βάθος ένας νεαρός βοσκός τραγουδά ένα μελαγχολικό τραγούδι στη ρωμαϊκή διάλεκτο. Στις επάλξεις του Καστέλ Σαντ'Άντζελο, ο Μάριο είναι έτοιμος να πεθάνει και αρχίζει να γράφει ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα στην Τόσκα, αλλά, κυριευμένος από τις αναμνήσεις, δεν μπορεί να το τελειώσει. Η Τόσκα φτάνει απροσδόκητα και εξηγεί στον Μάριο ότι αναγκάστηκε να σκοτώσει τον Σκάρπια, δείχνοντάς του την άδεια και στη συνέχεια ενημερώνοντάς τον για τον ψεύτικο πυροβολισμό. Χαριτολογώντας τον συμβουλεύει να προσποιηθεί καλά τον πεθαμένο. Τον Μάριο, όμως, τον εκτελούν κανονικά. Η Τόσκα, συντετριμμένη και κυνηγημένη από τους χωροφύλακες, που βρήκαν τη σορό του Σκάρπια, φωνάζει «Ω Σκάρπια, ενώπιον του Θεού!», πέφτει από τις επάλξεις του κάστρου και σκοτώνεται.
Ορχήστρα
Επί σκηνής:
Αξιοσημείωτα κομμάτια
Α' Πράξη Β' Πράξη Γ' Πράξη
Ηχογραφήσεις
Έχουν γίνει περισσότερες από 250 ηχογραφήσεις της Τόσκα. Ακολουθούν μερικές από τις σημαντικότερες:
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Ζέιντι Σμιθ
Η Ζέιντι Σμιθ (γεν. Σέιντι Άντελιν Σμιθ, Λονδίνο, 25 Οκτωβρίου 1975) είναι Αγγλίδα μυθιστοριογράφος, δατριβογράφος και συγγραφέας μικρών ιστοριών. Το μυθιστορηματικό της ντεμπούτο, White Teeth (2000), έγινε αμέσως best seller και κέρδισε πολλά βραβεία. Από το Σεπτέμβριο του 2010 εργάζεται ως καθηγητής στη σχολή Creative Writing (Δημιουργικής Συγγραφής) του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.
Εφηβική ηλικία
Η Σμιθ γεννήθηκε στο Ουίλσντεν στη βορειοδυτική περιφέρεια του Λονδίνου, Μπρεντ, από μια Τζαμαϊκανή μητέρα, την Ιβόν Μπέιλι, και έναν Άγγλο πατέρα, τον Χάρβι Σμιθ, που ήταν μεγαλύτερος από την γυναίκα του κατά σχεδόν 30 χρόνια. Σε ηλικία 14 ετών, άλλαξε το όνομά της από Σέιντι σε Ζέιντι.
Η μητέρα της μεγάλωσε στην Τζαμάικα και μετανάστευσε στην Αγγλία το 1969. Οι γονείς της Σμιθ χώρισαν όταν ήταν έφηβη. Έχει μια αδερφή, έναν αδερφό και δύο μικρότερα αδέλφια, ο ένας είναι ο ράπερ και κωμικός Doc Brown (προφ. Ντοκ Μπράουν) και ο άλλος ο ράπερ Luc Skyz (προφ. Λακ Σκάιζ). Ως παιδί, η Σμιθ λάτρευε τον χορό με κλακέτες και στα εφηβικά της χρόνια, σκεφτόταν να κάνει καριέρα στο μουσικό θέατρο, ενώ στο πανεπιστήμιο, η Σμιθ κέρδισε χρήματα ως τραγουδίστρια τζαζ και ήθελε να γίνει δημοσιογράφος. Παρά τις παλαιότερες φιλοδοξίες της, η λογοτεχνία εμφανίστηκε ως το κύριο ενδιαφέρον της.
Εκπαίδευση
Η Σμιθ παρακολούθησε τα τοπικά κρατικά σχολεία, το Δημοτικό Σχολείο Μάλοριζ, την Περιεκτική Σχολή Χάμπστεντ και το Κολλέγιο Κινγκς, στο Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε αγγλική λογοτεχνία. Σε μια συνέντευξη με το The Guardian το 2000, η Σμιθ διόρθωσε έναν ισχυρισμό εφημερίδας που ανέφερε ότι έφυγε από το Κέιμπριτζ με Διπλή Πρωτιά (Η απόκτηση τιμών πρώτης τάξεως σε δύο διαφορετικά τμήματα καταλήγει στην αποφοίτηση με «Διπλή Πρωτιά» ): «Στην πραγματικότητα, έχω και μία τρίτη [τιμή] στο μέρος μου», είπε. Αποφοίτησε με ανώτατες τιμές δεύτερης κατηγορίας.
Η Σμιθ φαίνεται ότι είχε απορριφθεί για μια θέση στο Δραματικό Κλαμπ του Κέιμπριτζ "Footlights" για τη δημοφιλή βρετανική κωμωδία διπλής δράσης (μια μορφή κωμωδίας στην οποία δύο κωμικοί παίζουν μαζί ως μία ενιαία πράξη) Mitchell and Webb, ενώ και οι τρεις φοιτούσαν στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ τη δεκαετία του 1990.
Στο Κέιμπριτζ, η Σμιθ δημοσίευσε μια σειρά διηγήσεων σε μια συλλογή νέων μαθητών που έγραψαν με τίτλο The Mays Anthology. Τράβηξαν την προσοχή ενός εκδότη, ο οποίος της πρόσφερε ένα συμβόλαιο για το πρώτο της μυθιστόρημα. Η Σμιθ αποφάσισε να επικοινωνήσει με έναν λογοτεχνικό πράκτορα και την ανέλαβε η Α. Π. Βαττ. Η Σμιθ επέστρεψε ως επισκέπτης συγγραφέας της ανθολογίας το 2001.
Καριέρα
Το μυθιστορηματικό ντεμπούτο της Σμιθ, White Teeth, εισήχθη στον κόσμο των εκδόσεων το 1997 πριν ολοκληρωθεί. Με βάση ένα χειρόγραφο, ξεκίνησε μια δημοπρασία για τα δικαιώματα, την οποία κέρδισε ο Χάμις Χάμιλτον. Η Σμιθ ολοκλήρωσε το White Teeth (Λευκά Δόντια) κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Δημοσιεύθηκε το 2000, το μυθιστόρημα έγινε αμέσως best seller και έλαβε μεγάλη αναγνώριση. Έπαιξε διεθνώς και κέρδισε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το James Tait Black Memorial Prize και το Betty Trask Award. Το μυθιστόρημα προσαρμόστηκε για την τηλεόραση το 2002. Τον Ιούλιο του 2000, το ντεμπούτο της Σμιθ αποτέλεσε επίσης αντικείμενο συζήτησης σε ένα αμφιλεγόμενο δοκίμιο λογοτεχνικής κριτικής του Τζέιμς Γουντ με τίτλο «Human, All Too Inhuman», όπου ο Γουντ επικρίνει το μυθιστόρημα ως μέρος ενός σύγχρονου είδους υστερικού ρεαλισμού όπου «Η ενημέρωση έχει γίνει ο νέος χαρακτήρας και το ανθρώπινο συναίσθημα απουσιάζει από τη σύγχρονη μυθοπλασία.». Σε ένα άρθρο για το The Guardian τον Οκτώβριο του 2001, η Σμιθ απάντησε στην κριτική συμφωνώντας με την ακρίβεια του όρου και με το υποκείμενο επιχείρημα του Γουντ ότι «κάθε μυθιστόρημα που στοχεύει στην υστερία θα ξεπεραστεί αβίαστα». Ωστόσο, απέρριψε το ντεμπούτο της να κατηγοριοποιείται μαζί με μεγάλων συγγραφέων όπως των Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, Σαλμάν Ρούσντι και Ντον Ντελίλο και η απόρριψη των δικών τους καινοτομιών με βάση τον υστερικό ρεαλισμό. Απαντώντας σοβαρά στις ανησυχίες του Γουντ για τη σύγχρονη λογοτεχνία και τον πολιτισμό, η Σμιθ περιέγραψε τις ανησυχίες της ως συγγραφέας και υποστήριξε ότι η μυθοπλασία δεν πρέπει να είναι «ένα τμήμα του μυαλού και της καρδιάς, αλλά η χρήσιμη συνεργασία και των δύο».
H Σμιθ υπηρέτησε ως συγγραφέας σε κατοικία στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης του Λονδίνου και στη συνέχεια δημοσίευσε, ως συντάκτης, μια ανθολογία σεξουαλικής συγγραφής, το Piece of Flesh, ως το αποκορύφωμα αυτού του ρόλου της εκεί.
Μετά τη δημοσίευση του The Autograph Man, η Σμιθ επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μέλος του Radcliffe Institute for Advanced Study (Ινστιτούτο Προχωρημένων Σπουδών Ράντκλιφ) στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Ξεκίνησε να δουλεύει σε ένα ακόμα μη κυκλοφορούμενο βιβλίο με δοκίμια, το The Morality of the Novel (γνωστό και ως Fail Better), στο οποίο εξετάζει μια επιλογή συγγραφέων του 20ου αιώνα μέσω του φακού της ηθικής φιλοσοφίας. Ορισμένα τμήματα αυτού του βιβλίου εμφανίζονται πιθανώς στη συλλογή δοκιμίων Changing My Mind, που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2009.
Το τρίτο μυθιστόρημα της Σμιθ, On Beauty, δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2005. Διαδραματίζεται σε μεγάλο βαθμό μέσα και γύρω από τη Βοστώνη. Προσέλκυσε περισσότερη αναγνώριση από το The Autograph Man: ήταν επιλεγμένο για το Βραβείο Man Booker, και κέρδισε το Βραβείο Orange του 2006 και το Βραβείο Anisfield-Wolf Book.
Αργότερα τον ίδιο χρόνο, η Σμιθ δημοσίευσε το Martha and Hanwell (Μάρθα και Χάνγουελ), ένα βιβλίο που συνδυάζει δύο διηγήματα σχετικά με δύο προβληματισμένους χαρακτήρες, που αρχικά δημοσιεύθηκαν στο Granta και στο The New Yorker αντίστοιχα. Ο εκδοτικός οίκος Penguin δημοσίευσε το Martha and Hanwell με μια νέα εισαγωγή από τον συγγραφέα ως μέρος της σειράς "τσέπης" για να γιορτάσουν τα 70α γενέθλιά τους. Η πρώτη ιστορία, "Martha, Martha", ασχολείται με τα γνωστά θέματα της Σμιθ με την φυλή και τη μεταποικιακή ταυτότητα, ενώ το "Hanwell in Hell" αφορά έναν άντρα που αγωνίζεται να αντιμετωπίσει το θάνατο της γυναίκας του. Τον Δεκέμβριο του 2008, επιμελήθηκε το πρόγραμμα Today του BBC Radio 4.
Μετά τη διδασκαλία φαντασίας στην Πανεπιστημιακή Σχολή Τεχνών της Κολούμπια, η Σμιθ εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης ως καθηγήτρια μυθοπλασίας το 2010.
Το μυθιστόρημα της Σμιθ, το NW, δημοσιεύθηκε το 2012. Διαδραματίζεται στο Κίλμπερν του βορειοδυτικού Λονδίνου, με τίτλο αναφοράς στον τοπικό ταχυδρομικό κώδικα, NW6. Το NW επιλέχθηκε για το Βραβείο Ondaatje της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας και το Βραβείο Γυναικών για Φαντασία. Το NW μετατράπηκε σε τηλεοπτική ταινία του BBC σε σκηνοθεσία του Σαούλ Ντιμπ και προσαρμόστηκε από τη Ρέιτσελ Μπένετ. Πρωταγωνιστούν οι Νίκη Αμούκα-Μπερντ και Φοίμπη Φοξ, μεταδόθηκε στο BBC Two στις 14 Νοεμβρίου 2016.
Το 2015 ανακοινώθηκε ότι η Σμιθ, μαζί με τον σύζυγό της Νικ Λερντ, έγραφαν το σενάριο για μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που θα σκηνοθετούσε η Γαλλίδα σκηνοθέτης Κλερ Ντενίς. Η Σμιθ αργότερα είπε ότι η εμπλοκή της υπερεκτιμήθηκε και ότι απλώς βοήθησε να δημιουργηθεί ο αγγλικός διάλογος της ταινίας.
Το πέμπτο μυθιστόρημα της Σμιθ, Swing Time, δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2016. Είναι εμπνευσμένο από την παιδική αγάπη της Σμιθ για τον χορό με κλακέτες. Ήταν υποψήφιο για Βραβείο Man Booker το 2017.
Μεταξύ Μαρτίου και Οκτωβρίου 2011, η Σμιθ ήταν ο μηνιαίος κριτής της New Books για το περιοδικό Harper's. Συνεισέφερε επίσης συχνά στο Κριτική Βιβλίων του The New York. Το 2010, η εφημερίδα The Guardian ζήτησε από τη Σμιθ το "10 κανόνες για τη συγγραφή μυθοπλασίας". Ανάμεσά τους δήλωσε: «Πες την αλήθεια, με όποιο πέπλο σου έρθει στο μυαλό, αλλά πες τη. Παραιτήσου από τη δια βίου θλίψη που προέρχεται από το να μην είσαι ποτέ ικανοποιημένος».
Η πρώτη συλλογή διηγήσεων της Σμιθ, Grand Union, δημοσιεύθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2019. Το 2020 δημοσίευσε έξι δοκίμια σε μια συλλογή με τίτλο Intimations, τα δικαιώματα από τα οποία είπε ότι θα δωρίσει στην πρωτοβουλία Equal Justice Initiative και το Ταμείο Βοήθειας Έκτακτης Ανάγκης για τον COVID-19 της Νέας Υόρκης.
Προσωπική ζωή
Η Σμιθ γνώρισε τον Νικ Λερντ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Παντρεύτηκαν το 2004 στο παρεκκλήσι του King's College, στο Κέιμπριτζ. Η Σμιθ αφιέρωσε το On Beauty (Για την Ομορφιά) στον «αγαπητό μου Λερντ». Χρησιμοποιεί επίσης το όνομά του περαστικά στα White Teeth: «Ένας άντρας με όλους τους όμορφους άντρες, όλες οι βόλτες με τον άντρα σας Νίκυ Λερντ, είναι όλοι (οι άλλοι) νεκροί».
Το ζευγάρι ζούσε στη Ρώμη της Ιταλίας, από το Νοέμβριο του 2006 έως το 2007 και έζησε στη Νέα Υόρκη και στο Κουίνς Παρκ του Λονδίνου για περίπου 10 χρόνια πριν μετεγκατασταθεί στο Κίλμπερν του Λονδίνου το 2020. Έχουν δύο παιδιά, την Κάθριν (Κιτ) και τον Χάρβι (Χαλ).
Η Σμιθ περιγράφει τον εαυτό της ως «άθρησκη», και δεν μεγάλωσε με κάποια θρησκεία, αν και διατηρεί «περιέργεια» για το ρόλο που παίζει η θρησκεία στις ζωές των άλλων. Σε ένα δοκίμιο που διερευνά τις ανθρωπιστικές και υπαρξιακές απόψεις του θανάτου και του να πεθαίνεις, η Σμιθ χαρακτηρίζει την κοσμοθεωρία της ως μια «συναισθηματική ανθρωπίστρια».
Βραβεία και αναγνώριση
Εκλέχθηκε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας το 2002. Σε μια δημοσκόπηση του 2004 για πολιτιστικούς ερευνητές στο BBC, η Σμιθ ανακηρύχθηκε μεταξύ των κορυφαίων είκοσι πιο σημαντικών ανθρώπων στη βρετανική κουλτούρα.
Το 2003, συμπεριλήφθηκε στη λίστα των 20 καλύτερων νέων συγγραφέων του Granta, και συμπεριλήφθηκε επίσης στη λίστα του 2013. Προσχώρησε στο Πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης ως καθηγήτρια την 1η Σεπτεμβρίου 2010. Η Σμιθ κέρδισε το Βραβείο Orange Φαντασίας και το Βραβείο Βιβλίου Anisfield-Wolf το 2006 και το μυθιστόρημά της White Teeth συμπεριλήφθηκε στη λίστα των 100 καλύτερων μυθιστορημάτων Αγγλικής γλώσσας από το 1923 έως το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γυναίκες μυθιστοριογράφοι
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (Αγγλικά:Boston Society of Film Critics (BSFC) ονομάζεται σωματείο κριτικών κινηματογράφου στην Βοστώνη της Μασαχουσέτης.
Η Ένωση σχηματίστηκε το 1981 με σκοπό να γίνει γνωστή σε εθνικό και διεθνές επίπεδο η μοναδική κριτική αντίληψη της Βοστώνης απονέμοντας βραβεία στις καλύτερες παραγωγές στο χώρο του κινηματογράφου."
Κάθε χρονιά για τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, το Boston Society of Film Critics απονέμει τα Βραβεία Boston Society of Film Critics. Τα βραβεία του 2009 για την καλύτερη ταινία και τον καλύτερο σκηνοθέτη πήγαν στην ταινία The Hurt Locker, την οποία σκηνοθέτησε η Κάθριν Μπίγκελοου, ενώ επίσης κέρδισε τρία άλλα βραβεία (καλύτερος ηθοποιός, καλύτερη κινηματογραφία και καλύτερο μοντάζ). Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του σωματείου που μια ταινία κέρδισε πέντε βραβεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πολιτισμός της Βοστώνης Βοστώνης
Γκέρτρουντ Σκόμαγκερς
Βιογραφία
Η Γκέρτρουντ Σκόμαγκερς κατηγορήθηκε από τον Χανς Ίπσεν, ενώπιον του τοπικού δικαστηρίου στο Ρούντκεμπινγκ, πως είχε προξενήσει κακό στον ίδιο, καθώς και στην περιουσία του, μέσω της χρήσης μαγείας. Η συγκεκριμένη καταγγελία υποστηρίχθηκε από 16 μάρτυρες και βασίστηκε σε προϋπάρχουσες φημολογίες, σύμφωνα με τις οποίες επρόκειτο για μάγισσα. Η Σκόμαγκερς ουδέποτε έπαυσε να διακηρύσσει την αθωότητά της, ακόμη και κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων που υπέστη. Τελικώς, κηρύχθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά. Η Σκόμαγκερς εκτελέστηκε χωρίς ουδέποτε να αποδεχθεί την ενοχή της.
Κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους, ο σύντροφός της κατέθεσε μήνυση ενώπιον του μονάρχη. Καθώς η τελευταία έγινε αποδεκτή, η προηγούμενη δικαστική απόφαση ακυρώθηκε. Ως αποτέλεσμα, οι μάρτυρες κατηγορίας της δίκης καταδικάστηκαν στην καταβολή προστίμου. Στη συνέχεια, η υπόθεση της Γκέρτρουντ Σκόμαγκερς οδήγησε στην υιοθέτηση νέου νόμου, ο οποίος, πλέον, απαγόρευε στους τοπικούς δικαστές να καταδικάζουν σε θάνατο οποιοδήποτε πρόσωπο με την κατηγορία της μαγγανείας, προτού οι σχετικές αποφάσεις τους, προηγουμένως, επικυρωθούν από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαγεία Κατηγορία:Φυλακισμένοι καταδικασθέντες σε θάνατο
Βρουνφελσία
Πρόκειται για νεοτροπικούς θάμνοι και μικρά δενδρύλια. Τα φύλλα διατάσσονται εναλλάξ, είναι απλά και συνήθως ωοειδούς σχήματος. Τα μεγάλα, σωληνοειδή άνθη έχουν πέντε ευρεία πέταλα (petals).
Ο τυπικός βιότοπος για τα άγρια είδη είναι τα ελαφρά δάση και αλσύλλια.
Η Brunfelsia είναι ένα γένος της φυλής Petunieae, η οποία περιλαμβάνει επίσης την πετούνια. Αυτή η τοποθέτηση υποστηρίζεται από μοριακά δεδομένα.
Τα είδη περιλαμβάνουν: • 2
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
<div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Στρυχνοειδή
Τζαφάρ Παναχί
Ο Τζαφάρ Παναχί (περσικά: جعفر پناهی, Jafar Panâhi, 11 Ιουλίου 1960) είναι διεθνώς βραβευμένος Ιρανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και μοντέρ, στον οποίο απαγορεύτηκε να γυρίζει ταινίες για 20 χρόνια. Ένθερμος υποστηρικτής της ιρανικής αντιπολίτευσης και επικριτής του πρώην προέδρου Αχμεντινετζάντ, καταδικάσθηκε σε εξαετή ποινή φυλάκισης για «προπαγάνδα κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας», αλλά η ποινή του δεν έχει ακόμη εκτελεσθεί: δεν βρίσκεται στη φυλακή, αλλά μπορεί να φυλακιστεί ανά πάσα στιγμή. Συνελήφθη το 2010 ενώ γύριζε λαθραία μια ταινία για την αποτυχημένη εξέγερση του Πράσινου Κινήματος του 2009 στο Ιράν. Αν και αφέθηκε ελεύθερος τρεις μήνες αργότερα, ύστερα από διεθνείς διαμαρτυρίες και απεργία πείνας, στη συνέχεια καταδικάστηκε σε φυλάκιση και του απαγορεύτηκε να γυρίζει ταινίες, να ταξιδεύει και να μιλά στα μέσα ενημέρωσης. Όπως είπε στην αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που επισκέφθηκε το Ιράν το 2013, η κατάθεσή του όπως και του συνηγόρου του αγνοήθηκαν κατά τη δίκη του, ενώ η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί εκ των προτέρων. Προειδοποίησε την αντιπροσωπεία ότι τα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λησμονούνται καθώς η προσοχή όλων επικεντρώνεται στη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά και υποστήριξε ότι από τη στιγμή που θα αρθούν οι κυρώσεις θα ενταθεί η καταπίεση στο Ιράν. Κατά τον Παναχί, η νέα ιρανική ηγεσία επιδεικνύει ευελιξία μόνο στις εξωτερικές υποθέσεις και όχι στις εσωτερικές, όπου εξακολουθούν οι πιέσεις στον Τύπο, τους κρατουμένους και την πολιτιστική ζωή.
Σε συνέντευξη που έδωσε στα μέσα ενημέρωσης το 2014, αψηφώντας την απαγόρευση που του έχει επιβληθεί, είπε ότι αισθάνεται σαν να τον αποφυλάκισαν από μια μικρή φυλακή μόνο και μόνο για να τον ρίξουν σε μια μεγαλύτερη, αφού του απαγορεύτηκε να εργάζεται. Ωστόσο, τρεις φορές αψήφησε την απαγόρευση να γυρίζει ταινίες. Το 2011 γύρισε την ταινία This is not a film (Αυτό δεν είναι ταινία), που τον έδειχνε να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας του σπιτιού του στην Τεχεράνη και να συνομιλεί με τον δικηγόρο του περιμένοντας να φυλακιστεί. Το 2014 επέστρεψε με την ταινία Closed curtain (Κλειστή κουρτίνα), στην οποία παρουσιάζει έναν σεναριογράφο που ζει μόνος με τον σκύλο του στο παραθαλάσσιο σπίτι του με τις κουρτίνες κλειστές. Το 2015 ο Παναχί πρωταγωνίστησε στη βραβευμένη του ταινία Taxi, στην οποία υποδυόταν έναν οδηγό ταξί που συνομιλεί με τους επιβάτες, μεταξύ των οποίων είναι και η από κοινού με τον ίδιο βραβευθείσα Νασρίν Σοτουντέ, καθώς οδηγεί στους δρόμους της Τεχεράνης. Οι ταινίες του Παναχί είναι γνωστές για την ανθρωπιστική και ρεαλιστική προσέγγιση της ζωής.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ Κατηγορία:Ιρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ιρανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιρανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Μοντέρ
Α.Γ.Σ. Νέας Περάμου
Ο Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Νέας Περάμου είναι αθλητικό σωματείο με έδρα τη Νέα Πέραμο Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1939, έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο και έμβλημα τον δικέφαλο αετό. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διατηρούσε και τμήμα καλαθοσφαίρισης.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Ο '''Α.Γ.Σ. Νέας Περάμου''' το 1977 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 2367 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του δράση την περίοδο 1977-78. Ξεκίνησε την πορεία του από το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιά και στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά αγωνίστηκε τις χρονιές 1988-89, 1989-90, 1991-92, 1997-98, 1998-99 και 1999-00. Το 2003 ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής με τον Α.Γ.Σ. Νέας Περάμου να αποτελεί ένα από τα πρωταρχικά της μέλη και από την περίοδο 2003-04, αγωνίζεται στις διοργανώσεις της.
Την αγωνιστική περίοδο 2005-06 ο Α.Γ.Σ. Νέας Περάμου κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής και κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής, όπου τερμάτισε στην τελευταία θέση σε σύνολο 20 ομάδων του 7ου ομίλου και υποβιβάστηκε. Από την αγωνιστική περίοδο 2007-08 μέχρι και σήμερα, αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Το 2015 κατέκτησε για πρώτη φορά το κύπελλο Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής, επικρατώντας στον τελικό με 3-0 της ομάδας του Ασπροπύργου.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το 1991 και έπειτα από την πρωτοβουλία του ταμία του συλλόγου, Κωνσταντίνου Κατάξενου ιδρύθηκε το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Α.Γ.Σ. Νέας Περάμου. Συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής μέχρι και το 1996, όποτε και αποσπάστηκε το σύλλογο και μετονομάστηκε σε Αθλητικός Σύλλογος Καλαθοσφαίρισης Νέας Περάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1939 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1939
Κιμ Κλέιστερς
Η Κιμ Αντουάν Κόντε Κλέιστερς (Kim Clijsters, γεν. 8 Ιουνίου 1983) είναι Βελγίδα επαγγελματική παίκτρια της αντισφαίρισης. Η Κλέιστερς έχει μπει στην πρώτη θέση της κατάταξης στο ατομικό και ομαδικό αγώνισμα, κατέχοντας την πρωτιά σε αυτές τις κατατάξεις ταυτόχρονα το 2003. Έχει κερδίσει έξι Γκραν Σλαμ, τέσσερα στο ατομικό και δύο στο ομαδικό παιχνίδι. Γεννήθηκε στο Μπίλζεν.
Η Κλέιστερς έχει συμμετάσχει επαγγελματικά στην αντισφαίριση από το 1997 σε μια εποχή όπου οι κύριοι αντίπαλοι ήταν η συμπατριώτισσα της Ζυστίν Ενέν και η Σερένα Ουίλιαμς. Καταγόμενη από μια χώρα με λίγες επιτυχίες στην αντισφαίριση, η Κλέιστερς έγινε ο πρώτος Βέλγος παίκτης που έφτασε στην πρώτη θέση. Μαζί με την Ενέν, έκανε το Βέλγιο μια από τις πιο επιτυχημένες χώρες στην γυναικεία αντισφαίριση, ενώ έφεραν στην χώρα τους το πρώτο τρόπαιο στο Φεντ Καπ το 2001 και στα τέλη του 2003 ήταν οι πρώτες δύο αντισφαιρίστριες στην παγκόσμια κατάταξη. Η Κλάιστερς έχει 41 τίτλους στο ατομικό παιχνίδι και 11 στο ομαδικό, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών. Κέρδισε το γυναικείο πρωτάθλημα της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών τρεις φορές. Στο ατομικό παιχνίδι έχει κερδίσει το Αμερικανικό και το Αυστραλιανό Όπεν, ενώ στο διπλό έχει κερδίσει το Ουίμπλεντον και το Γαλλικό Όπεν με την Άι Σουγκιγιάμα. Η επιτυχία της σε μεγάλες διοργανώσεις είναι ενδεικτική από το γεγονός ότι έχει κερδίσει τρεις συνεχόμενες φορές στο Αμερικανικό Όπεν.
Επηρεασμένη από τραυματισμούς και έχοντας χάσει μέρος της επιθυμίας της να παίξει, η Κλέιστερς αποσύρθηκε το 2007 σε ηλικία 23 ετών για να παντρευτεί και να αποκτήσει μια κόρη. Η Κλέιστερς επέστρεψε δύο χρόνια αργότερα και κέρδισε το δεύτερο τίτλο της στο Αμερικανικό Όπεν, μόλις το τρίτο τουρνουά που είχε συμμετάσχει μετά την επιστροφή της στην αντισφαίριση. Το 2010 κέρδισε άλλο ένα Αμερικανικό Όπεν και κέρδισε το Αυστραλιανό Όπεν το 2011 και έγινε η πρώτη μητέρα που βρέθηκε στην πρώτη θέση της κατάταξης. Επίσης είναι η γυναίκα με τις περισσότερες νίκες σε Γκραν Σλαμ αφού έγινε μητέρα, και η πρώτη που κέρδισε ένα μετά την Ιβόν Γκούλαγκονγκ Κόλεϊ το 1980. Το 2012 αποσύρθηκε και πάλι, αλλά το 2020 επανήλθε και πάλι στο άθλημα αγωνιζόμενη στα Πρωταθλήματα Αντισφαίρισης του Ντουμπάι.
Η Κλέιστερς γεννήθηκε σε οικογένεια αθλητών με επαγγελματική ενασχόληση στο ποδόσφαιρο και την γυμναστική. Είναι γνωστή για τον αθλητικισμό της και τον τρόπο παιχνιδιού της. Γενικά είναι δημοφιλής και αρεστή παίκτρια, έχοντας κερδίσει το Αθλητικό Βραβείο Κάρεν Κράτσκε οχτώ φορές, ενώ εισήχθη στην Αίθουσα της Δόξας της Διεθνούς Αντισφαίρισης το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελγίδες αντισφαιρίστριες Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Εξοχικό Μεσσηνίας
Με την ονομασία αυτή είναι γνωστοί δύο οικισμοί του νομού Μεσσηνίας:
Βραβείο Νέου Κινηματογραφιστή της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Καλύτερου Νέου Κινηματογραφιστή της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best New Filmmaker) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει έναν νέο κινηματογραφιστή (συνήθως πρόκειται για νέους σκηνοθέτες) που έχει επιδείξει εξαιρετική σκηνοθεσία στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Τζων Νέβιλ, 3ος κόμης του Αμπεργκαβεννί
Ο Τζων Νέβιλ, 3ος κόμης του Αμπεργκαβεννί (25 Δεκεμβρίου 1789 - 12 Απριλίου 1845) Άγγλος ευγενής από την Οικογένεια Νέβιλ, υποκόμης των Νέβιλ (1826 - 1843) ήταν τρίτος γιος του Χένρι Νέβιλ, 2ου κόμη του Αμπεργκαβεννί και της Μαρίας Ρόμπινσον (1760 - 1796), κόρης του Τζων Ρόμπινσον. Βαπτίστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1790 στο Άισλγουορθ του Μίντλσεξ. Τραυματίστηκε θανάσιμα στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου, μετά το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων αποσύρθηκε στις οικίες του στο Νόρφολκ και στο Σάφοκ και έζησε θρησκευτική ζωή. Ο θάνατος τον δυο μεγαλύτερων αδελφών του χωρίς απογόνους τον έκανε διάδοχο στην κομητεία, διαδέχθηκε τον πατέρα του (1843) αλλά η υγεία του ήταν πολύ άσχημη και πέθανε σε δυο χρόνια.
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Ο Τζων Νέβιλ αγόρασε μια δεύτερη στρατιωτική αποστολή στο 23ο Σύνταγμα Πεζικού (20 Οκτωβρίου 1809), συμμετείχε σε αποστολή πυροβολικού τον Νοέμβριο στην Ιρλανδία, αργότερα συμμετείχε στον Πόλεμο της Ιβηρικής χερσονήσου και προήχθη στις 8 Απριλίου 1809 σε Υπολοχαγό. Στην Μάχη της Βιτόρια βρήκε ένα παλτό του Ιωσήφ Βοναπάρτη και το μετέφερε σαν λάφυρο στο οικογενειακό του σπίτι στο κάστρο του Ερίτζ, τραυματίστηκε βαριά στην μάχη του Σορορέν. Αγόρασε μια καπετανία στο 99ο Σύνταγμα Πεζικού (27 Ιανουαρίου 1814).
Εκκλησιαστική σταδιοδρομία
Μετά το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων επέστρεψε τραυματισμένος στην πατρίδα του και ξεκίνησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία σαν κληρικός. Μπήκε στην εκκλησία του Ιησού Χριστού στο Κέιμπριτζ (11 Νοεμβρίου 1816) και έγινε Μάστερ των Τεχνών (1818) Έγινε διάκονος στις 3 Μαρτίου 1817 και ιερέας στις 5 Απριλίου 1817, στην συνέχεια στις 13 Απριλίου 1817 διορίστηκε βικάριος στο Φράντ του Σάσσεξ. Μετά τον θάνατο του Αυγούστου Μπίβορ η θέση του έμεινε κενή, παρουσιάστηκε από τον πατέρα του στις 10 Ιουλίου 1818 ως πρύτανης στο Μπέργκ, Άπτον, Νόρφολκ και το Σάφοκ, στις 14 Ιουλίου 1818 διορίστηκε Καγκελάριος της Πριγκιπικής Αντιβασιλείας. Παραιτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1818 από την βίλα στο Φραντ για χάρη του μικρότερου αδελφού του Γουίλιαμ. Ο Τζων Νέβιλ έγινε διάδοχος του πατέρα του όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ραλφ (1826) ταυτόχρονα πήρε τον τίτλο του υποκόμη του Νέβιλ. Στις 15 Απριλίου 1831 παραιτήθηκε και από τις δυο πρυτανείες.
Κόμης του Αμπεργκαβεννί
Η υγεία του Τζων Νέβιλ ήταν πολύ άσχημη μετά το 1842 και ο ίδιος παρέστη μόνο μια φορά στην Βουλή των Λόρδων όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του (1843). Πέθανε στις 12 Απριλίου 1845 στο κάστρο του Έριτζ, δεν είχε παντρευτεί ποτέ και διάδοχος του στην κομητεία του Αμπεργκαβεννί ήταν ο μικρότερος αδελφός του Γουίλιαμ Νέβιλ, 4ος κόμης του Αμπεργκαβεννί. Ο τρίτος κόμης τάφηκε στις 22 Απριλίου 1845 στο Φράντ.
Αγώνες των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών του 2019
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγώνες των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2019
Ιρένε Φερνάντεζ
Η Ειρήνη Φερνάντεζ, (* 18 Απριλίου 1946 στη Μαλαισία . † 31. Μαρτίου 2014 στο Serdang της Μαλαισίας ) ήταν πολιτικός της Μαλαισίας και συνιδρυτής καθώς και διευθύντρια της μη κυβερνητικής οργάνωσης Tenaganita στη Μαλαισία. Η οργάνωση αγωνίζεται για τα δικαιώματα των μεταναστών εργαζομένων. Για το έργο της κατά της βίας κατά των γυναικών και της εκμετάλλευσης των μεταναστών εργαζομένων στη Μαλαισία καθώς και για διάφορα περιβαλλοντικά ζητήματα βραβεύτηκε το 2005 με το Βραβείο Ορθής Διαβίωσης.
Βικτώρια Χαραλαμπίδου
Η Βικτώρια Χαραλαμπίδου (23 Οκτωβρίου 1971) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, στην ΕΣΣΔ. Σε ηλικία 15 ετών, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα. Το 2005 μετακόμισε στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας, όπου διαμένει μέχρι σήμερα.
Σερ Τόμας Χάρντυ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας
Απόστολος Πίτσος
Ο Απόστολος Πίτσος (29 Ιουνίου 1918 - 1 Ιανουαρίου 2023) ήταν Έλληνας βιομήχανος και επιχειρηματίας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στους Αμπελοκήπους Αθηνών στις 29 Ιουνίου 1918. Μεγάλωσε και φοίτησε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών, όπου στη Γ' Τάξη συμμαθητής του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης. Από μικρός εργαζόταν στην οικογενειακή επιχείρηση Πίτσος. Μετά το σχολείο, το 1937, μετέβη στο Άουε της Γερμανίας, όπου και σπούδασε μηχανολόγος. Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα και πήγε στο αντιαεροπορικό πυροβολικό με έδρα το Μενίδι.
Επιχειρήσεις
Μετά τη λήξη του πολέμου, έχοντας και γνώσεις στη μηχανολογία, αναβάθμισε τη μικρή βιοτεχνία της οικογένειάς του στη γνωστή βιομηχανία ηλεκτρικών ειδών Πίτσος. Υλοποίησε την ιδέα κατασκευής σύγχρονων εργοστασιακών εγκαταστάσεων στου Ρέντη. Το 1977, ξεκίνησε τη συνεργασία με τη Siemens. Ο όμιλος Bosch-Siemens Hausgeräte GmbH εξαγόρασε το 60% της ελληνικής εταιρίας με τη Siemens Α.Ε. Hellas να εξαγοράζει με τη σειρά της το 20%. Η έλευση των επενδυτών βάζει σε τροχιά ανόδου την επιχείρηση που έφτασε να έχει πάνω από 1400 εργαζόμενους. Το 1989 ξεκίνησε η παραγωγή ψυγείων No Frost ενώ το 1994 άρχισε εξαγωγή κουζινών σε Σκανδιναβικές χώρες. Το 1996 ήρθε η μετονομασία της εταιρίας σε BSP Α.Β.Ε. (από τα αρχικά των Bosch, Siemens, Pitsos) και το 2002 σε BSH Οικιακές Συσκευές Α.Β.Ε.
Θάνατος
Απεβίωσε στις 1 Ιανουαρίου 2023 σε ηλικία 104 ετών
Μακροζωία
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε στο Παλαιό Ψυχικό, όντας υπεραιωνόβιος. Έκανε και τις δύο δόσεις του εμβολίου ενάντια στον covid-19.
Πηγές
Κατηγορία:Αιωνόβιοι Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Έρικ Σάαντε
Ο Έρικ Σάαντε (Eric Saade, αραβικά: إريك سعادة‎ Īrik Saʿāda, προφορά : [²eːrɪk sa²aːdɛ] ; γενν. 29 Οκτωβρίου 1990 στο Kattarp της Σουηδίας) είναι Σουηδός τραγουδιστής. Ήταν για 2 χρόνια μέλος του νεανικού συγκροτήματος What's Up!, από το οποίο έφυγε τον Φεβρουάριο του 2009 για να κυνηγήσει μια σόλο καριέρα. Μετά τη νίκη του στο Melodifestivalen 2011 με το τραγούδι "Popular", ο Σάαντε εκπροσώπησε τη Σουηδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011 στη Γερμανία, όπου κατέκτησε την τρίτη θέση.
Βιογραφία
Ο Σάαντε γεννήθηκε στο Kattarp της Σουηδίας. Η μητέρα του, Marlene Jacobsson, είναι Σουηδέζα και ο πατέρας του, Walid Saade, είναι Παλαιστίνιος από τον Λίβανο. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν τεσσάρων ετών και ο Σάαντε έμεινε με τη μητέρα του. Είναι ο δεύτερος από οχτώ αδέρφια, κανονικά και ετεροθαλή.
Ο Σάαντε ξεκίνησε να τραγουδά αφότου είδε τον Μάικλ Τζάκσον στην τηλεόραση. Άλλες μουσικές επιρροές του αποτελούν οι Ρόμπι Γουίλιαμς, Μπράιαν Άνταμς, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και Μπάκστρητ Μπόυς.
Τραγούδησε πρώτη φορά μπροστά σε κοινό στον γάμο της μητέρας του όταν ήταν 6 ετών. Σε ηλικία 13 ετών ξεκίνησε να γράφει στίχους ενώ στην ίδια ηλικία κέρδισε τον σουηδικό μουσικό διαγωνισμό Joker (αργότερα ονομάστηκε Popkorn) και στα 15 υπέγραψε συμβόλαιο με μουσική εταιρεία.
Ζυλ Βαλές
Ο Ζυλ Βαλές (γαλλικά: Jules Vallès) (1832 - 1885) ήταν Γάλλος δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός, σοσιαλιστής επαναστάτης. Μαθητής ακόμη, συμμετείχε σε διαδηλώσεις κατά τη Γαλλική επανάσταση του 1848, ίδρυσε αντικαθεστωτικές εφημερίδες όπως Le cri du peuple (Η κραυγή του λαού), συμμετείχε στην Παρισινή Κομμούνα του 1871 και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο το 1872 λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας. Κατέφυγε στο Λονδίνο, από όπου μπόρεσε να επιστρέψει στη χώρα του πέντε χρόνια πριν από το θάνατό του.
Έρικ Σάαντε
2007: Συγκρότημα What's Up!
Το 2007 ο Σάαντε έγινε μέλος του What's Up!, ενός σουηδικού νεανικού συγκροτήματος που περιλάμβανε τους Robin Stjernberg, Ludwig "Ludde" Keijser και Johan Yngvesson. Τα μέλη αυτού του συγκροτήματος επιλέχθηκαν από έναν διαγωνισμό στο οποίο συμμετείχαν εκατοντάδες υποψήφιοι. Δεκαπέντε φιναλίστ (συμπεριλαμβανομένου του Σάαντε) διαγωνίστηκαν στο στάδιο Ericsson Globe, και οι τέσσερις νικητές έγιναν τα μέλη του συγκροτήματος.
Ζυλ Βαλές
Συγγραφέας επίσης λογοτεχνικού έργου, άφησε μια συγκλονιστική αφήγηση της ζωής του σε μια μυθιστορηματική τριλογία.
Έρικ Σάαντε
2007: Συγκρότημα What's Up!
Το What's Up! ξεκίνησε την περιοδεία του στη Σουηδία την άνοιξη του 2008 και κυκλοφόρησε έναν δίσκο, με τίτλο In Pose, το οποίο επί μια εβδομάδα ήταν στην #40 στα σουηδικά Albums Chart. Ο δίσκος περιείχε δυο singles : "Go Girl!", που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2007 και κατέκτησε την 5η θέση στα σουηδικά Singles Chart, και το "If I Told You Once", που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2008 και κατέκτησε την 16η θέση. Το συγκρότημα ηχογράφησε τη σουηδική έκδοση του τραγουδιού αρχής για τα κινούμενα σχέδια Camp Rock ("Här är jag") της Disney και έδωσε τις φωνές του στους χαρακτήρες. Όταν ο Σάαντε έφυγε από το συγκρότημα για να κηνυγήσει μια σόλο καριέρα, αντικαταστάθηκε από τον Johannes Magnusson.
Ζυλ Βαλές
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Το πατρικό σπίτι του Ζυλ Βαλές στο [[Λε Πουί-αν-Βελαί]] Ο Ζυλ Βαλές γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1832 στο Λε Πουί-αν-Βελαί στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Ήταν ο τρίτος γιος ενός επόπτη σχολείου και αργότερα καθηγητή και μιας βάναυσης αυστηρής αγρότισσας. Οι περιγραφές της οδυνηρής παιδικής του ηλικίας, της καταπίεσης που υπέστη από την οικογένεια του και οι προβληματισμοί που διατύπωσε ο Βαλές στην ωριμότητά του χρησίμευσαν αργότερα στη δημιουργία των πρώτων επιτροπών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του παιδιού.
Έρικ Σάαντε
2009: σόλο καριέρα
Η συμμετοχή του Σάαντε στα κινούμενα σχέδια Camp Rock τον οδήγησε στο να παρουσιάσει ένα σόου που εμπνεύστηκε από την ταινία αυτή ; παρουσίασε επίσης έναν εθνικό διαγωνισμό, το Julia's Shooting Stars. Τον Αύγουστο του 2009, ο Σάαντε υπέγραψε με τη σουηδική εταιρεία Roxy Recordings ; τον Δεκέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο single του, "Sleepless", σε στίχους του Fredrik Kempe και του Peter Boström. Διαθέσιμο στο iTunes, το τραγούδι κατέκτησε την 44η θέση στη Σουηδία. Ο Anders Rune σκηνοθέτησε το βίντεοκλιπ του τραγουδιού, το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2010.