cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υδροϊώδιο
Το υδροϊώδιο (αγγλικά hydrogen iodide) είναι ανόργανη διατομική χημική ένωση, που περιέχει υδρογόνο και ιώδιο, με χημικό τύπο HI. Τα υδατικά διαλύματα υδροϊωδίου είναι γνωστά ως «υδροϊωδικό οξύ», ένα ισχυρό οξύ. Συνήθως οι χημικοί αναφέρονται και στο υδροϊωδικό οξύ ως HI, αν και μάλλον η χρήση αυτή είναι μη πρακτική, γιατί ίσως προκαλεί κάποια σύγχιση σε μη ειδικούς. Το χημικά καθαρό υδροϊώδιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο αέριο. Το υδροϊώδιο χρησιμοποιείται κατά την οργανική και την ανόργανη σύνθεση ως μια κύρια πηγή ιωδίου, αλλά και ως αναγωγικό αντιδραστήριο.
Παραγωγή
Η βιομηχανική παραγωγή του υδροϊωδίου περιλαμβάνει αντίδραση ιωδίου με υδραζίνη, που παράγει επίσης αέριο άζωτο :
Όταν πραγματοποιείται μέσα σε νερό, το υδροϊώδιο πρέπει να αποσταχθεί.
Ένας άλλος τρόπος παραγωγής υδροϊωδίου είναι με επίδραση φυσαλίδων ατμών υδροθείου μέσω ενός υδατικού διαλύματος ιωδίου. Παράγονται υδροϊωδικό οξύ (που αποστάζεται) και στοιχειακό θείο (που διηθείται):
Επιπρόσθετα, το υδροϊώδιο μπορεί να παραχθεί και με απλή ολική σύνθεση υδρογόνου και ιωδίου. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται συνήγθως για την παραγωγή δειγμάτων υδροϊωδίου μεγάλης καθαρότητας:
Για πολλά χρόνια αυτή η τελευταία αντίδραση θεωρούνταν ότι περιλάμβανε μια απλή διμοριακή αντιδραση μεταξύ μορίων υδεογόνου και ιωδίου. Ωστόσο, όταν το μίγμα των αερίων διεγείρεται με ακτινοβολία μήκους κύματος ~578 nm, δηλαδή της ακτινοβολίας που παρέχει την ενέργεια που απαιτείται για τη διάσπαση του μορίου ιωδίου σε μεμονωμένα άτομα του στοιχείου, παρατηρείται μια σημαντική αύξηση της ταχύτητας της αντίδρασης σύνθεσης υδροϊωδίου. Αυτό το γεγονός υποστηρίζει την υπόθεση ότι κατά την ολική σύνθεση του υδροϊωδίου τα μόρια του ιωδίου διασπούνται πρώτα σε άτομα που το καθένα προσβάλλει τη μια πλευρά ενός μόριου υδρογόνου, με αποτέλεσμα τη διάσπαση του δεσμού H-H :
Σε εργαστήρια, μια άλλη μέθοδος παραγωγής υδροϊωδίου περιλαμβάνει την υδρόλυση τριιωδιούχου φωσφόρου. Σύμφωνα με αυτήν τη μέθοδο, αρχικά αντιδρά ιώδιο με φωσφόρο, σχηματίζοντας τριιωδιούχο φωσφόρο, που υδρολύεται παράγοντας υδροϊωδικό οξύ και φωσφωρώδες οξύ :
Ιδιότητες
Το υδροϊώδιο είναι ένα άχρωμο αέριο που αντιδρά με το οξυγόνο δίνοντας νερό και ιώδιο: Σε υγρό αέρα σχηματίζει ομίχλη (από σταγονίδια πυκνού) υδροϊωδικού οξέος. Είναι εξαιρετικά διαλυτό στο νερό, δίνοντας υδροϊωδικό οξύ. Σε ένα λίτρο νερού διαλύονται 425 λίτρα υδροϊωδίου.
Υδροϊωδικό οξύ
Το υδροϊωδικό οξύ είναι ένα διάλυμα καθαρού υδροϊωδίου και νερού. Το εμπορικό υδροϊωδικό οξύ περιέχει συνήθως 57% HI κατά μάζα. Το διάλυμα σχηματίζει ένα αζεοτροπικό μίγμα με σημείο βρασμού στους 127 °C που περιέχει 57% ΗΙ και 43% νερό. Το υδροίωδικό οξύ είναι το ισχυρότερο από όλα τα κοινά οξέα (δηλαδή εξαιρούνται τα σουπεροξέα), χάρη στη μεγάλη σταθερότητα της συζυγούς βάσης του. Το ανιόν ιωδίου (I-) είναι το μεγαλύτερο από όλα τα ανιόντα των αλογόνων. Αυτό σημαίνει ότι το αρνητικό του φορτίο διαχέεται σε μεγαλύτερο όγκο. Σε αντιδιαστολή, το ανιόν χλωρίου (Cl-) είναι σημαντικά μικρότερο και άρα το αρνητικό του φορτίο είναι πιο συγκεντρωμένο, οδηγώντας σε πιο ισχυρή αλληλεπίδραση με κατιόντα υδρογόνου (H+). Η ασθενέστερη αλληλεπίδραση H+---I- οδηγεί σε ισχυρότερο υδροϊωδικό οξύ.
Αντιδράσεις προσθήκης
2. Η αντίδραση του υδροϊωδίου με αλκίνια είναι ηλεκτρονιόφιλη προσθήκη και ακολουθεί τον ίδιο μηχανισμό όπως και στα αλκένια δηλ. μέσω ενός καρβοκατιόντος. Π.χ. :
3. Η αντίδραση του υδροϊωδίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη) (1,2-προσθήκη) (3,4-προσθήκη)
4. Η αντίδραση του υδροϊωδίου με κυκλοπροπάνιο αντιστοιχεί σε 1,3-κυκλοπροσθήκη. Παράγεται 1-ιωδοπροπάνιο : 50 px
5. Η αντίδραση του υδροϊωδίου με οξιράνιο αντιστοιχεί σε 1,3-κυκλοπροσθήκη. Παράγεται 2-ιωδαιθανόλη .: 50 px
Πυρηνόφιλη υποκατάσταση σε αλκοόλες
Με χρήση υδροϊωδίου είναι δυνατή η πυρηνόφιλη υποκατάσταση υδροξυλίου από ιώδιο σε αλκοόλες (ROH). Η αντίδραση γίνεται συνήθως με τον SN2 μηχανισμό, αλλά είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί και με τον SN1 : Αρχείο:HIsubstitution.gif
(σχηματοποιημένα για την 1-προπανόλη) ή (γενικά)
Πυρηνόφιλη υποκατάσταση σε αιθέρες
(σχηματοποιημένα για το διαιθυλαιθέρα) ή (γενικά)
Αναγωγικές ιδιότητες
1. Με χρήση υδροϊωδίου είναι δυνατή η αναγωγή αλκυλιωδιδίων (RI) σε αλκάνια (RH):
2. Το υδροϊώδιο ανάγει επίσης α-υποκατεστημένες κετόνες και αλκοόλες, υποκαθιστώντας τον α- υποκαταστάτη με ένα άτομο υδρογόνου από το υδροϊώδιο.
Σύνθεση αιθανικού οξέος
Με χρήση υδροϊωδίου, μεθανόλης και μονοξειδίου του άνθρακα είναι δυνατή η σύνθεση αιθανικού οξέος :
Παράνομη χρήση υδροϊωδίου
Το υδροϊωδικό οξύ έχει περιληφθεί στην Ομοσπονδιακή λίστα χημικών DEA List I. Αυτό το οφείλει στη χρήση του ως αναγωγικού μέσου. Πιο συγκεκριμένα, ο συνδυασμός HI και ερυθρού φωσφόρου έχει γίνει η πιο δημοφιλής μέθοδος για την παραγωγή μεθαμφεταμίνης στις ΗΠΑ. Λαθρεμπορικές επιχειρήσεις επιδρούν ψευδοεφεδρίνη (που την παίρνουν από αντιισταμινικά χάπια) με HI και ερυθρό φωσφόρο. Το HI αντιδρά με την ψευδοεφεδρίνη παράγοντας αρχικά ιωδοεφεδρίνη που μετά ανάγεται κυρίως σε μεθαμφεταμίνη.
Επειδή δε στα περιεχόμενα στη λίστα χημικά οι πωλήσεις ελέγχονται στενά, οι λαθρεμπορικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούν πλέον ερυθρό φωσφόρο και ιώδιο για να παράγουν οι ίδιες επί τόπου (in situ) το υδροϊώδιο που χρειάζονται, ώστε να μη χρειάζεται να εκτίθενται με την απευθείας αγορά υδροϊωδίου.
Χρήση σε βιομηχανία αλατιού
Το υδροϊώδιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη σύνθεση ιωδιούχο νάτριο ή ιωδιούχο κάλιο για την αύξηση ιωδίου στο αλάτι.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Υδραλογόνα Κατηγορία:Ενώσεις ιωδίου Κατηγορία:Ανόργανα οξέα
383 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καμάρα Χανίων
Με το όνομα Καμάρα Χανίων είναι γνωστοί οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χάρης Αθανασιάδης
Ο Χάρης Αθανασιάδης είναι ακαδημαϊκός καθηγητής δημόσιας ιστορίας και μέλος ΔΕΠ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Προηγουμένως, θήτευσε ως μέλος ΔΕΠ της ιστορίας της εκπαίδευσης στο Τμήμα Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι επίσης διευθυντής του μεταπτυχιακού προγράμματος «Δημόσια Ιστορία» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα και οι δημοσιεύσεις επικεντρώνονται στην Ιστορία της Εκπαίδευσης, την Ιστορία του Εργατικού Κινήματος και τη Δημόσια Ιστορία. Αρθρογραφεί συχνά στον Τύπο σχετικά με τις δημόσιες χρήσεις του παρελθόντος ενώ επικοινωνεί τα ζητήματα της δημόσιας ιστορίας με διαλέξεις, συνεντεύξεις κ.ο.κ.
Ενδεικτική εργογραφία
2015 ''Τα αποσυρθέντα βιβλία. Έθνος και σχολική ιστορία, 1858-2008'', εκδόσεις Αλεξάνδρεια. 2001 Δάσκαλοι και εκπαιδευτικός δηµοτικισµός, Πρόλογος: Aλέξης Δηµαράς, εκδόσεις Mεταίχµιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Φρούριο Άμστερνταμ (Κουρασάο)
Το Φρούριο Άμστερνταμ (ολλανδικά: Fort Amsterdam) είναι οχύρωση στο Βίλλεμστατ, πρωτεύουσα του νησιού του Κουρασάο το οποίο αποτελεί εξαρτώμενο έδαφος της Ολλανδίας στην περιοχή των Αντιλλών. Ανεγέρθηκε το 1634 από την Ολλανδική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών (DWIC) και χρησίμευσε όχι μόνον ως στρατιωτικό φρούριο, αλλά και ως έδρα της εταιρείας. Σήμερα, αποτελεί έδρα της κυβερνήσεως και του κυβερνήτη του Κουρασάο. Το φρούριο φέρει το όνομα του παραρτήματος της εταιρείας στο Άμστερνταμ, ενώ θεωρείτο ως το κυριότερο εκ των, συνολικά, οκτώ φρουρίων του νησιού.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1630, η Ολλανδική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών βρισκόταν σε αναζήτηση νέου προκεχωρημένου φυλακίου στην ευρύτερη περιοχή της Καραϊβικής. Τελικώς, η εταιρεία επέλεξε το Κουρασάο, το οποίο, στη συνέχεια, κατελήφθη από τους Ισπανούς. Το 1634, ο Ολλανδός ναύαρχος Γιοχάννες φαν Βάλμπεκ, συνοδευόμενος από 200 στρατιώτες, μετέβη στο νησί και πολέμησε εναντίον των 32 Ισπανών στρατιωτών που αποτελούσαν τη φρουρά του, οι οποίοι και συνθηκολόγησαν έπειτα από χρονικό διάστημα τριών εβδομάδων μεταξύ των δύο πλευρών συγκρούσεων, στις 21 Αυγούστου 1634.
Ο Φαν Βάλμπεκ διέταξε την ανέγερση φρουρίου επί του νησιού. Η τοποθεσία του θα έπρεπε να βρίσκεται στις εκβολές του Όρμου της Αγίας Άννης. Οι Ολλανδοί στρατιώτες, συνεπικουρούμενοι από σκλάβους προερχόμενους από την Ανγκόλα, εργάστηκαν για την ανέγερση του φρουρίου. Μετά το πέρας της ανέγερσής του, το φρούριο χρησιμοποιήθηκε, παράλληλα, και ως έδρα της εταιρείας, εξαρχής. Οι συνθήκες διαβίωσης ήσαν ιδιαιτέρως δύσκολες εντός του φρουρίου, λόγω της έλλειψης πόσιμου νερού, καθώς και τροφίμων. Ως αποτέλεσμα, οι στρατιώτες έφτασαν σχεδόν στα πρόθυρα εξέγερσης, η οποία, ωστόσο, κατεστάλη μέσω αύξησης της μισθοδοσίας τους, καθώς και των μερίδων τροφίμων που τους αναλογούσαν. Μεταξύ του 1635 και του 1636, ολοκληρώθηκε η ανέγερση του φρουρίου, με το μεγαλύτερο μέρος του του τοπικού πληθυσμού να αποφασίζει να κατοικίσει εντός αυτού, ενώ, σταδιακά, η πόλη του Βίλλεμστατ άρχισε να παύει να εξαρτάται από το τελευταίο.
Το φρούριο σχεδιάστηκε έχοντας φαρδιά τείχη πλάτος ενός μέτρου, καθώς και πέντε προμαχώνες, εκ των οποίων, ωστόσο, μόνον τέσσερις ανεγέρθηκαν. Το φρούριο διέθετε βαρύ οπλισμό, ο οποίος ήταν κυρίως παρών επί του παραθαλάσσιου τμήματος των τειχών.
Το 1804, το φρούριο δέχθηκε πλήγμα από οβίδα κανονιού προερχόμενη από τον Βρετανό πλοίαρχο Τζον Μπλάι, του HMS Theseus, ο οποίος ηγείτο ολιγομελούς ναυτικού αποσπάσματος. Η συγκεκριμένη οβίδα βρίσκεται έως σήμερα σφηνωμένη στο νοτιοδυτικό τμήμα των τοιχωμάτων της εκκλησίας του φρουρίου.
Στις 8 Ιουνίου 1929, το φρούριο δέχθηκε επίθεση και κατελήφθη από, περίπου, 250 εξεγερθέντες προερχόμενους από τη Βενεζουέλα, υπό την ηγεσία του Ραφαέλ Σιμόν Ούρβινα. Στη συνέχεια επιδόθηκαν σε λεηλασία οπλισμών, πολεμοφοδίων, καθώς και των οικονομικών αποθεμάτων του νησιού. Παράλληλα, πέτυχαν να συλλάβουν ως αιχμάλωτο τον κυβερνήτη του νησιού, Λεονάρντους Αλμπέρτους Φρόιτιερ, τον οποίον και μετέφεραν μαζί τους κατά την επιστροφή τους στη Βενεζουέλα, χρησιμοποιώντας αμερικανικό πλοίο τον έλεγχο του οποίου είχαν καταλάβει στο Μαρακαΐβο.
Έπειτα από τη συγκεκριμένη επιδρομή, η Κυβέρνηση της Ολλανδίας αποφάσισε την εγκατάσταση μόνιμης ναυτικής βάσης και ναυτικού αποσπάσματος στο νησί.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούρια στο Κουρασάο Κατηγορία:Ιστορία του Βίλλεμστατ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βίλλεμστατ
Λιούις Κάρολ
Ο Τσαρλς Λάτγουϊτζ Ντότζσον (Charles Lutwidge Dodgson, 27 Ιανουαρίου 1832 – 14 Ιανουαρίου 1898), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Λιούις Κάρρολ (Lewis Carroll), ήταν Άγγλος συγγραφέας, μαθηματικός, φωτογράφος και κληρικός. Ανάμεσα στα πιο δημοφιλή λογοτεχνικά έργα του είναι Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων και τα ποιήματα Το Κυνήγι του Φιρχαρία (The Hunting of the Snark) και Jabberwocky.
Αρχιπέλαγος Κεργκελέν
Το Αρχιπέλαγος Κεργκελέν ή Νήσοι Κεργκελέν (στα Γαλλικά: συνήθως Îles Kerguelen ή Archipel de Kerguelen αλλά επίσημα Archipel des Kerguelen ή Archipel Kerguelen), που είναι επίσης γνωστό και ως Νήσος της ερήμωσης / απόγνωσης (Desolation Island), είναι μια ομάδα νησιών στον νότιο Ινδικό Ωκεανό. Είναι έδαφος της Γαλλίας.
Λιούις Κάρολ
Οικογένεια
Η οικογένεια του ήταν Βορειοαγγλικής καταγωγής, ιδιαίτερα συντηρητική, διατηρώντας παραδοσιακά ισχυρούς δεσμούς με την Αγγλικανική Εκκλησία. Η πλειοψηφία των προγόνων του, προέρχονταν από την μεσαία ή ανώτερη τάξη, καταλαμβάνοντας συχνά θέσεις στην εκκλησία και στο στρατό. Ο προπάππους του υπήρξε επίσκοπος, ενώ ο παππούς του ήταν αρχηγός του στρατού, όταν πέθανε το 1803 εν ώρα μάχης. Ο πατέρας του είχε ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά, ωστόσο απέρριψε το ενδεχόμενο να ακολουθήσει μία ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, επιλέγοντας το ρόλο του εφημέριου. Υπήρξε ενεργό μέλος της Αγγλικανικής εκκλησίας και ένθερμος υποστηρικτής του Τζον Χένρυ Νιούμαν, ο οποίος ηγήθηκε του κινήματος της Οξφόρδης, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην επιστροφή της Εκκλησίας της Αγγλίας στον καθολικισμό. Το 1827, παντρεύτηκε την πρώτη του ξαδέλφη, Φράνσες Τζέην Λάτγουϊτζ, με την οποία απέκτησε συνολικά έντεκα παιδιά, επτά κόρες και τέσσερις γιους, μεταξύ αυτών και ο Τσαρλς.
Αρχιπέλαγος Κεργκελέν
right|thumb|400px|Χάρτης του Αρχιπελάγους Κεργκελέν. Οι Νήσοι Κεργκελέν βρίσκονται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 49°15′Ν, 69°35′Α, που είναι αντίποδας στην περιοχή όπου η Αλμπέρτα, Σασκατσηουάν και Μοντάνα συναντιόνται στη Βόρεια Αμερική. Το κύριο νησί, η Μεγάλη Γη (Grande Terre), έχει έκταση 6.675 χμ² και είναι περικυκλωμένο από άλλα 300 μικρότερα νησιά και νησίδες, που σχηματίζουν ένα αρχιπέλαγος με έκταση 7.215 χμ². Το κλίμα είναι τραχύ και ψυχρό, αλλά όχι σφοδρά παγωμένο καθ' όλη την χρονιά - μοιάζει με αυτό των εξωτερικών Αλεούτιων Νήσων της Αλάσκας - με συχνούς δυνατούς ανέμους, και ενώ οι γύρω θάλασσες είναι γενικά άγριες, παραμένουν ελεύθερες πάγου όλο τον χρόνο. Το σύνολο των ακτογραμμών του αρχιπελάγους είναι 2.800 χλμ.
Λιούις Κάρολ
Νεανικά χρόνια
Ο Κάρρολ γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα του παιδικά χρόνια στο Ντέρσμπρυ της Βόρειας Αγγλίας ενώ σε ηλικία έντεκα ετών, ακολούθησε την οικογένειά του στο χωριό Κροφτ-ον-Τριζ, όπου μετακόμισε. Οι πρώτες του σπουδές περιλάμβαναν μαθήματα κατ' οίκον, αλλά στα δώδεκά του χρόνια, οι γονείς του τον έστειλαν σε ιδιωτικό σχολείο, στη γειτονική περιοχή του Ρίτσμοντ. Τον αμέσως επόμενο χρόνο, μεταφέρθηκε στο Rugby School, ένα από τα παλαιότερα δημόσια σχολεία του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι επιδόσεις του υπήρξαν εξαιρετικές, ωστόσο ο ίδιος σημείωσε αργότερα για την περίοδο της φοίτησής του, "δεν μπορώ να πω πως αναπολώ τη ζωή μου στο δημόσιο σχολείο με κάποια αίσθηση ευχαρίστησης". Τον Ιανουάριο του 1851 εγκαταστάθηκε στην Οξφόρδη, όπου φοίτησε στο κολέγιο Christ Church, στο οποίο είχε σπουδάσει παλαιότερα και ο πατέρας του. Λίγες μόλις ημέρες αργότερα του ανακοινώθηκε ο θάνατος της μητέρας του, πιθανόν από μηνιγγίτιδα ή καρδιακή προσβολή. Οι ακαδημαϊκές του επιδόσεις υπήρξαν υψηλές, ειδικότερα στα μαθηματικά, εξασφαλίζοντάς του υποτροφίες και άλλες διακρίσεις. Τον Οκτώβριο του 1855 έγινε λέκτορας του κολεγίου στα μαθηματικά, θέση που θα διατηρούσε μέχρι το 1881. Του χορηγήθηκε υποτροφία (studentship) από το Christ Church, την οποία διατήρησε φροντίζοντας να ακολουθήσει τα θρησκευτικά ήθη που επέβαλε το κολέγιο, μεταξύ αυτών και την υπόσχεση να παραμείνει άγαμος. Στις 22 Δεκεμβρίου του 1862, χρίστηκε διάκονος της Εκκλησίας της Αγγλίας, ωστόσο δεν ανελίχθηκε στην εκκλησιαστική ιεραρχία, όπως αναμενόταν. Δεν είναι γνωστοί οι λόγοι για τους οποίους αρνήθηκε μία τέτοια εξέλιξη, κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα οδηγούσε στην αποβολή του από το κολέγιο, αν ο τότε πρύτανης, Χένρυ Λίντελ, δεν επέτρεπε στον Ντότζσον να παραμείνει, παραβιάζοντας ανεξήγητα τους κανόνες του κολεγίου. Μία από τις ερμηνείες που έχουν διατυπωθεί, προκειμένου να εξηγηθεί η στάση του Ντότζσον, είναι πως διαπνεόταν εκείνη την περίοδο από συναισθήματα ενοχής και αμαρτίας, όπως ο ίδιος εκφράζει μέσα στα ημερολόγιά του, αν και δεν είναι σαφείς οι λόγοι που τον οδηγούσαν σε τέτοιου είδους σκέψεις. Είναι πιθανό να υπήρξε διστακτικός και λόγω γενικότερων αμφιβολιών του απέναντι στην ίδια την Αγγλικανική Εκκλησία. Ο πρώτος του βιογράφος, Στιούαρτ Ντότζσον Κόλλινγκγουντ, αποδίδει εν μέρει την απόφασή του στον τραυλισμό του, που θα τον δυσκόλευε να κηρύττει, αν και όπως ο ίδιος σημειώνει, δεν ήταν λίγες οι φορές που κήρυττε ανεπίσημα.
Κάθριν Χάιγκλ
Η Κάθριν Χάιγκλ (αγγλικά: Katherine Marie Heigl, 24 Νοεμβρίου 1978) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, γερμανο-ιρλανδικής καταγωγής.
Αρχιπέλαγος Κεργκελέν
Άλλα νησιά
Παρακάτω είναι μια λίστα από τις πιο σημαντικές δορυφόρους νήσους:
Κάθριν Χάιγκλ
Βιογραφία
Γνωστή στο ευρύ κοινό έγινε το 2004 συμμετέχοντας στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά «Grey's Anatomy». Το Σεπτέμβριο του 2007, η Κάθριν τιμήθηκε με τηλεοπτικό Βραβείο Emmy, ως καλύτερη ηθοποιός σε β' δραματικό ρόλο. Το 2007 πρωταγωνίστησε επίσης στην επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία «Με την Πρώτη» (Knocked Up). Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τον τραγουδιστή Τζος Κέλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μορμόνοι
Καντού
Η Καντού (ιταλικά: Cantù) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Η πόλη υπολογίζεται ότι έχει 39.898 κατοίκους (31 Οκτωβρίου 2013). Είναι φημισμένη για την ομάδα μπάσκετ, η οποία στο παρελθόν έχει επιτύχει πολλές διακρίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Αρχιπέλαγος Κεργκελέν
Ιστορία
Τα νησιά είναι ένα από τα 5 διαμερίσματα των Γαλλικών Νοτίων και Ανταρκτικών Εδαφών και ανακαλύφθηκαν από τον Ιβ Ζοζέφ ντε Κεργκελέν-Τρεμαρέκ τον Φεβρουάριο του 1772.
Το αρχιπέλαγος το εκμεταλλεύτηκαν για τον πληθυσμό φώκιας του μέχρι την εξόντωση του, συμπεριλαμβανομένης της γουνοφόρας φώκιας τον 18-ο αιώνα και του θαλάσσιου ελέφαντα τον 19-ο αιώνα. Ένας αριθμός αποστολών έχει επισκεφτεί για λίγο τα νησιά, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Τζέιμς Κουκ το 1776.
Το Κεργκελέν χρησιμοποιείται από έναν μικρό αριθμό επιστημονικών ομάδων από το 1949, με έναν πληθυσμό από 50 έως 100 άτομα πάντοτε παρόντα. Υπάρχει επίσης ένας δορυφόρος σταθμός εντοπισμού. Το κύριο νησί είναι το σπίτι σε έναν καλά εδραιωμένο πληθυσμό άγριας γάτας που κατάγεται από τις γάτες των πλοίων. Επιβιώνουν από τα θαλασσοπούλια και από τα μη ιθαγενή κουνέλια που έχουν εισαχθεί στα νησιά. Τα νησιά είναι επίσης γνωστά για το ιθαγενές, εδώδιμο λάχανο Κεργκελέν.
Η κύρια βάση, η «πρωτεύουσα» του διαμερίσματος, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του Κόλπου Μορμπιχάν στην Μεγάλη Γη, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 49°21′Ν, 70°13′Α και είναι γνωστή ως Γαλλικός Λιμένας (Port-aux-Français). Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν μπαρ, γυμναστήριο, νοσοκομείο, βιβλιοθήκη, και το ξωκκλήσι της Notre-Dame des Vents.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη Κατηγορία:Υπερπόντια Γαλλία Κατηγορία:Νότιος Ωκεανός
Λιούις Κάρολ
Λογοτεχνία
Ήδη από νεαρή ηλικία, ο Κάρρολ έγραφε ποιήματα και διηγήματα, τα οποία δημοσίευε σε λογοτεχνικά περιοδικά με σχετική επιτυχία. Το 1854, ξεκίνησε να συνεισφέρει ως συντάκτης, στο περιοδικό The Comic Tunes, δημοσιεύοντας ποιήματα, κυρίως σατιρικού ύφους. Λίγο αργότερα, γράφοντας στο περιοδικό The Train, χρησιμοποίησε για πρώτη φόρα λογοτεχνικό ψευδώνυμο, για τη δημοσίευση του ποιήματος Solitude. Αρχικά, πρότεινε στον εκδότη του περιοδικού, Έντμουντ Γέητς, το όνομα Dares, προερχόμενο από το Daresbury (Ντέρσμπρυ) που αποτελούσε τον τόπο γέννησης του. Ο Γέητς δεν αποδέκτηκε το ψευδώνυμο αυτό και ο Ντότζσον του πρότεινε τέσσερα εναλλακτικά ονόματα, εκ των οποίων τελικά, ο Γέητς επέλεξε το Λιούις Κάρρολ (Lewis Caroll). Δημοσίευσε έργα του και σε μικρότερα περιοδικά όπως τα Whitby Gazette και Oxford Critic. To 1856, ο Κάρρολ γνωρίστηκε με τον νέο πρύτανη του κολεγίου του, τον Χένρυ Λίντελ, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Chist Church με την οικογένειά του, αποτελούμενη από τη σύζυγό του και τρεις κόρες, μεταξύ αυτών και η Άλις Λίντελ. Ο Κάρρολ συνδέθηκε στενά με την οικογένεια και ειδικότερα με τη μητέρα και τα τρία παιδιά. Το 1862, κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής, προκειμένου να διασκεδάσει τα παιδιά, ο Κάρρολ τους διηγήθηκε μία ιστορία που θα αποτελούσε τη βάση για την μετέπειτα συγγραφή του πιο δημοφιλούς λογοτεχνικού του έργου. Όταν η Άλις Λίντελ ζήτησε από τον Κάρρολ να καταγράψει την ιστορία αυτή, εκείνος της παρουσίασε αργότερα, το Νοέμβριο του 1864, ένα χειρόγραφο με τον τίτλο Alice's Adventures Under Ground (Οι περιπέτειες της Αλίκης κάτω από τη γη). Νωρίτερα, είχε παρουσιάσει το ημιτελές χειρόγραφο στους αδελφούς Μακμίλλαν, του ομώνυμου εκδοτικού οίκου, από τους οποίους είχε γίνει θερμά δεκτό. Το έργο εκδόθηκε τελικά το 1865 με τον τίτλο Alice's Adventures in Wonderland (Οι περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων), με εικονογράφηση του Σερ Τζον Τέννιελ, και είχε σημαντική εμπορική απήχηση, προσδίδοντας μεγάλη φήμη στον Λιούις Κάρρολ. Θεωρείται εν γένει πως ο χαρακτήρας της Αλίκης είναι βασισμένος στην Άλις Λίντελ, ωστόσο ο ίδιος ο Κάρρολ, αργότερα διέψευσε πως η ηρωίδα του βιβλίου στηρίζεται σε κάποιο υπαρκτό πρόσωπο. Τα Χριστούγεννα του 1871, δημοσιεύτηκε η συνέχεια του βιβλίου (Through the Looking-Glass, and What Alice Found There) ενώ το 1876 εκδόθηκε το τελευταίο σημαντικό του έργο, Το Κυνήγι του Φιρχαρία (The Hunting of the Snark), ένα ποίημα με έντονα στοιχεία φαντασίας, όπως και η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, Silvie and Bruno, δημοσιεύτηκε σε δύο τόμους, το 1889 και 1893 αντίστοιχα, χωρίς να τύχει θερμής υποδοχής. right|220px|thumb|Η Άλις Λίντελ (φωτογραφία του Λιούις Κάρρολ).
Φωτογραφία
Σημαντικό μέρος της καλλιτεχνικής ζωής του Λιούις Κάρρολ, περιλαμβάνει η ενασχόλησή του με την φωτογραφία, με την οποία ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή, περίπου το 1851, σε σχετική έκθεση στο Λονδίνο. Το 1856, απέκτησε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή, κατασκευασμένη από την εταιρεία του Τόμας Όττουιλ και ξεκίνησε να ασχολείται ερασιτεχνικά με τη λήψη φωτογραφιών. Δάσκαλός του στην εκμάθηση της τεχνικής της φωτογραφίας, υπήρξε ο φίλος του, Ρέτζιναλντ Σάουθυ. Το 1863 νοίκιασε ένα φωτογραφικό στούντιο, όπου συγκέντρωσε το σύνολο του φωτογραφικού εξοπλισμού του, ενώ πέντε χρόνια αργότερα εξασφάλισε άδεια για την δημιουργία ενός ανάλογου χώρου μέσα στο κτίριο του Κολλεγίου Christ Church. Εκτιμάται πως σε διάστημα 24 ετών, δημιούργησε συνολικά περίπου τρεις χιλιάδες φωτογραφίες, εκ των οποίων διασώζονται σήμερα λιγότερες από χίλιες και οι περισσότερες από αυτές είναι προσωπογραφίες. Αντικείμενο έντονου σχολιασμού έχουν γίνει ορισμένες φωτογραφίες του Κάρρολ, που απεικονίζουν γυμνά νεαρά κορίτσια, αν και πιθανότατα τέτοιου είδους φωτογραφήσεις ήταν συνήθεις για την εποχή εκείνη, ενώ παράλληλα έγιναν και με τη συναίνεση των γονέων τους. Το 1858 συμμετείχε σε έκθεση φωτογραφίας, στο Λονδίνο, χρηματοδοτούμενη από την Φωτογραφική Ένωση Λονδίνου (Photographic Society of London). Το φωτογραφικό του έργο διακόπηκε ξαφνικά τον Αύγουστο του 1880. Σήμερα θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους της εποχής του, ο οποίος κατάφερε να διαμορφώσει ένα προσωπικό ύφος στις φωτογραφίες του, ασκώντας παράλληλα επίδραση σε μεταγενέστερους μοντέρνους φωτογράφους.
Τελευταία χρόνια
Παρά την επιτυχία του ως συγγραφέας, μετά την έκδοση της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, ο Κάρρολ συνέχισε να διδάσκει στο κολέγιο του Christ Church, όπου και διέμενε, μέχρι το 1881. Τότε εγκατέλειψε τη διδασκαλία των μαθηματικών και τα επόμενα χρόνια αφοσιώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό του έργο. Το 1869, απέκτησε ένα σπίτι στο Γκίλντφορντ, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του, μαζί με έξι αδελφές του. Απεβίωσε στις 14 Ιανουαρίου του 1898 από πνευμονία.
Ημερολόγια
Ο Κάρρολ άφησε ένα πολύ σημαντικό αριθμό επιστολών καθώς και ημερολογιακές καταγραφές, στις οποίες παρουσίαζε αναλυτικά τις δραστηριότητες του. Συνολικά υπήρχαν δεκατρείς τόμοι προσωπικών ημερολογίων, τέσσερις εκ των οποίων αγνοούνται σήμερα. Ο πρώτος τόμος ξεκινά πριν τον Οκτώβριο του 1853 ενώ η τελευταία καταγραφή σημειώνεται το Δεκέμβριο του 1897. Μετά το θάνατο του, οι χειρόγραφες σημειώσεις του παρέμειναν στην οικογένεια Ντότζσον, ενώ τα ημερολόγιά του πωλήθηκαν στην Βρετανική Βιβλιοθήκη το 1969, όταν και ανακαλύφθηκε πως ήταν ελλιπή. Ο πρώτος βιογράφος του και ανιψιός του, Στιούαρτ Ντότζσον Κόλλινγκγουντ, υπήρξε ο μοναδικός που είχε πρόσβαση σε όλο το ημερολογιακό υλικό του, προκειμένου να ολοκληρώσει την πρώτη βιογραφία του, η οποία εκδόθηκε το 1898. Σε κάποια χρονική στιγμή μέχρι το 1932, χρονιά των εκατό χρόνων από τη γέννηση του Κάρρολ κατά την οποία αναβίωσε ένα έντονο ενδιαφέρον για το συγγραφέα, τέσσερις τόμοι ημερολογίων εξαφανίστηκαν καθώς και δέκα μεμονωμένες σελίδες από τους υπόλοιπους εννέα. Επισήμως, οι τόμοι αυτοί χάθηκαν από αμέλεια, ωστόσο έχει αναπτυχθεί έντονη φημολογία περί σκόπιμης απόκρυψής τους από μέλη της οικογένειας του Κάρρολ, προκειμένου να προστατευθεί η υπόληψή του ή να μην δημοσιοποιηθούν συγκεκριμένες πτυχές της ζωής του. Άγνωστο παραμένει επίσης αν οι μεμονωμένες σελίδες που απουσιάζουν από τους υπόλοιπους εννέα τόμους των ημερολογίων, έχουν αφαιρεθεί από τον ίδιο τον Κάρρολ ή κάποιον συγγενή του. Τόσο οι χαμένοι τόμοι, όσο και οι σελίδες που έχουν αφαιρεθεί, καλύπτουν χρονικά την περίοδο 1853-1862, ενώ μία από τις σελίδες, έχει αφαιρεθεί από τις καταγραφές του Κάρρολ για τον Ιούνιο του 1863. Το χαμένο υλικό, περιγράφει συνολικά μία περίοδο πέντε χρόνων από τη ζωή του συγγραφέα, για την οποία έχουν γίνει πολλές υποθέσεις, χωρίς όμως να στηρίζονται σε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία. Εκτός από τα ημερολόγια, εκτιμάται ότι συνολικά το 80% του προσωπικού αρχείου του Κάρρολ, που περιείχε εκτός από πληθώρα επιστολών και αρκετές φωτογραφίες, έχει χαθεί ή καταστραφεί.
Παιδοφιλία
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Λιούις Κάρρολ είχε αρκετές "παιδικές φίλες" (child-friends, όπως ο ίδιος τις αποκαλούσε), νεαρά κορίτσια που βρίσκονταν στην προεφηβική περίοδο, ενώ παρουσιάζεται ως δεδομένη η αγάπη του και η προσήλωσή του στα παιδιά. Το γεγονός αυτό, έχει συχνά ερμηνευτεί από αρκετούς σύγχρονους βιογράφους του ως δείγμα παιδοφιλίας, σε πλατωνικό ωστόσο επίπεδο. Προς υποστήριξη αυτής της ερμηνείας, προβάλλονται ρομαντικές και θερμές επιστολές του προς "παιδικές φίλες" καθώς και φωτογραφίες του - ορισμένες από αυτές γυμνές - που απεικονίζουν νεαρά κορίτσια. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Κάρρολ, Μόρτον Ν. Κόεν, "δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σε ποιον βαθμό, οι σεξουαλικές ορμές του Ντότζσον βρίσκονται πίσω από την προτίμησή του να ζωγραφίζει και να φωτογραφίζει γυμνά παιδιά. Εκείνος υποστήριζε πως η προτίμηση αυτή ήταν καθαρά αισθητική. Ωστόσο, με δεδομένη την συναισθηματική του προσήλωση στα παιδιά καθώς και την εκτίμησή του απέναντι στις αισθητικές τους φόρμες, ο ισχυρισμός του ότι το ενδιαφέρον του ήταν αυστηρά καλλιτεχνικό, είναι αφελής". Ο Κόεν, καθώς και άλλοι βιογράφοι, έχουν επίσης ισχυριστεί πως ο Κάρρολ είναι πιθανό να ζήτησε σε γάμο την εντεκάχρονη Άλις Λίντελ, αν και κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχθεί ούτε υποστηρίζεται από τα διαθέσιμα ημερολόγιά του. Οι απόψεις περί ενδεχόμενης παιδοφιλίας του Κάρρολ συνδέονται συχνά με τα χαμένα ημερολόγιά του, και προβάλλονται ως μία πιθανή εξήγησή τους, θεωρώντας δηλαδή πως αυτά περιέχουν αναφορές στην "ιδιαιτερότητα" του. Πρόσφατες μελέτες της Κάρολαιν Λητς, επιδιώκουν να ανατρέψουν αυτή τη διαδεδομένη αντίληψη για τον Κάρρολ. Η συγγραφέας υποστηρίζει πως η δεδομένη αγάπη του για τις παιδικές του φίλες έχει τονιστεί υπερβολικά, χωρίς να υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις για ενδεχόμενη παιδοφιλία, ενώ χαρακτηρίζει πολλές από τις παγιωμένες απόψεις γύρω από την προσωπικότητά του ως "μύθο" που έχει διατηρηθεί στο πέρασμα των χρόνων από την πλειοψηφία των βιογράφων του. Έπειτα από μελέτη των ημερολογίων του Κάρρολ, καταλήγει στο συμπέρασμα πως πολλές από τις αποκαλούμενες παιδικές του φίλες ήταν στην πραγματικότητα μεγαλύτερης ηλικίας, ενώ τονίζει και τις σχέσεις του με ενήλικες γυναίκες. Η αμφισβήτηση των υποθέσεων περί παιδοφιλίας του Κάρρολ, στηρίζεται επίσης στο επιχείρημα πως τέτοιου είδους σύγχρονες ερμηνείες, δεν λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαίτερες αντιλήψεις, σε ζητήματα αισθητικής και ηθικής, που ίσχυαν κατά τη Βικτωριανή εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημες ιστοσελίδες
Λογοτεχνία
Φωτογραφία
Γενικές πληροφορίες
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων
Μηνάς Χατζημηνάς
Ο '''Μηνάς Γ. Χατζημηνάς''' ήταν Κύπριος παιδίατρος.
Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1920 στο χωριό Άγιος Αμβρόσιος της επαρχίας Κερύνειας. Ο πατέρας του Γεώργιος Χατζημηνάς, δικηγόρος, καταγόταν από την Ακανθού. Αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο στη Λευκωσία το 1937 και από την ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ το 1951. Εργάστηκε σε αριθμό νοσοκομείων της Μεγάλης Βρετανίας, μεταξύ των οποίων και το νοσοκομείο αναφοράς Great Ormond Street στο Λονδίνο Υπηρέτησε ως Πρόεδρος της  Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου (ΠΕΚ),  Διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και του Κέντρου Θαλασσαιμίας (Μεσογειακής Αναιμίας). Διετέλεσε επίσης γιατρός του Παιδικού Αναρρωτηρίου του Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού. Παντρεύτηκε τη Μαίρη Χέλεν Κιλκόιν (Kilcoyne) από την Ιρλανδία και έκαναν δύο παιδιά, τον Ιωάννη και τον Γιώργο. Απεβίωσε στίς 11 Ιανουαρίου 2012 αφήνοντας πίσω του μεγάλο και σημαντικό επιστημονικό και κοινωνικό έργο.
Διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας
Με την ανεξαρτησία και την ίδρυση το 1960 της Κυπριακής Δημοκρατίας ο Μηνάς Χατζημηνάς διορίστηκε Διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Αναβάθμισε το επίπεδο της παιδιατρικής φροντίδας στην Κύπρο καί κατέστησε δυνατή τη διενέργεια επεμβάσεων από ειδικούς γιατρούς, όπως ο θωρακοχειρουργός Αντρέας Δημητριάδης. Στο βιβλίο του «Τα Ιατρικά Κύπρια» ο Δρ. Δημητριάδης έγραψε ότι οι πρωτοποριακές επεμβάσεις θα ήταν αδύνατες χωρίς την προεγχειρητική και μετεγχειρητική αγωγή του Παιδιατρικού τμήματος.
Ο Δρ. Χατζημηνάς διορίστηκε στην επιτροπή του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου (ΠΙΣ) πού σκοπό είχε τη μελέτη της Ηπατίτιδας Β΄ στην Κύπρο και είχε ηγετικό ρόλο στην προετοιμασία και εφαρμογή του προγράμματος καταπολέμησης της Ηπατίτιδας Β' όσο και του AIDS. Λόγω του προγράμματος αυτού δημιουργήθηκε το τμήμα Ιογενών Παθήσεων στο Μακάριο Νοσοκομείο. Η καταγραφή των επιδημιολογικών χαρακτηριστικών του ιού της Ηπατίτιδας Β και του προληπτικού εμβολιασμού. ήταν ιδιαίτερα σημαντικά.
Αναμίχθηκε σε συνδικαλιστικά θέματα του κλάδου του, καθώς και του δημόσιου τομέα ως Πρόεδρος του Κλάδου Κυβερνητικών Γιατρών και Αντιπρόεδρος της Παγκύπριας Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων.
Ιδρυτικό μέλος και πρώτος Πρόεδρος της Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου
Στις 29 Ιανουαρίου 1969 ιδρύθηκε η Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου. (ΠΕΚ) με πρωτοστάτη τον Μηνά Χατζημηνά, ο οποίος και εκλέχθηκε πρώτος Πρόεδρος, θέση που διατήρησε μέχρι το 1991. Κατέστησε την ΠΕΚ σώμα που εκφράζει τους Παιδίατρους σε θέματα που αφορούν το παιδί, ενεργώντας στον χώρο της επιστήμης και της γνώσης. Η ίδρυση της ΠΕΚ και η ένταξή της στην Ένωση Μεσανατολικών και Μεσογειακών Παιδιατρικών Εταιρειών (UMEMPS) θεωρήθηκε εθνική ανάγκη και με τη βοήθεια της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας η προσπάθεια του καρποφόρησε. Στα 22 χρόνια της θητείας του οργάνωσε μεγάλο αριθμό συνεδρίων, προώθησε τους εμβολιασμούς και το βιβλιάριο υγείας. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η διοργάνωση του 11ου Πανελλήνιου Παιδιατρικού συνεδρίου τον Ιούνιο του 1973. Το ψηλό επιστημονικό επίπεδο, η μεγάλη προσπάθεια της επιστημονικής επιτροπής και η Υψηλή Παρουσία του Αρχιεπισκόπου και Προέδρου της Δημοκρατίας Μακαρίου του ΙΙΙ είχαν ως αποτέλεσμα την μεγάλη επιτυχία του συνεδρίου. Στήριζε αξιόλογες προσπάθειες στην αναβάθμιση της ιατρικής φροντίδας και περίθαλψης, όπως τη δημιουργία και τη λειτουργία του Ιδρύματος Θεοτόκος του Δρα Αμερίκου Αργυρίου και την πετυχημένη προσπάθεια της Παιδιάτρου Μάρως Σολομού η οποία εξασφάλισε οικονομική στήριξη για την οργάνωση συνεδρίων. Αργότερα η Δρ Σολομού έγινε Πρόεδρος της ΠΕΚ. Ξεκίνησε τον θεσμό του εφημερεύοντα παιδιάτρου. Επιδίωξε τη συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας για το καλό των παιδιών την οποία αποδέχτηκε ο Δρ. Μαρκίδης, διευθυντής ιατρικών υπηρεσιών, με επιστολή του ημερομηνίας 6 Σεπτεμβρίου 1977. Στις 10 Νοεμβρίου 1977 έγινε η πρώτη συνάντηση με θέματα την προληπτική θεραπεία της οστρακιάς, του γενικού εμβολιασμού κατά της ιλαράς και τη διατροφή των παιδιών.
Διευθυντής Κέντρου Θαλασσαιμίας - Συγγραφέας του βιβλίου «Κύπρος και Θαλασσαιμία»
Ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Τάσσος Παπαδόπουλος έγραψε στον πρόλογο του βιβλίου «Κύπρος και θαλασσαιμία» ότι ο Δρ Μηνάς Χατζημηνάς θεωρείται ο εμπνευστής καί πατέρας τού αγώνα κατά της θαλασσαιμίας.
Το 1969 το Υπουργείο Υγείας ζήτησε από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας να στείλει ειδικό για θέματα Θαλασσαιμίας για να μελετήσει την κατάσταση στην Κύπρο. Το 1971 ήρθε στη Κύπρο ο εξαίρετος επιστήμονας Γιώργος Σταματογιανόπουλος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σηάτλ (University of Washington in Seattle) και σύμβουλος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας. Ο καθηγητής εισηγήθηκε όπως ο Δρ Χατζημηνάς αναλάβει το έργο της πρόληψης και θεραπείας της Θαλασσαιμίας. Το κέντρο θαλασσαιμίας Ιδρύθηκε το 1971. . Οι δυο επιστήμονες συνεργάστηκαν για αρκετό καιρό και δημοσίευσαν αριθμό εκθέσεων καί εργασιών    Με βάση τις εκθέσεις αυτές και λαμβάνοντας υπόψη την υψηλή συχνότητα των φορέων, που ήταν τότε 15% για την β-μεσογειακή και 12.5% για την α-μεσογειακή σχεδιάστηκε το Πρόγραμμα καταπολέμησης της  Θαλασσαιμίας. Το πρόγραμμα περιλάμβανε δύο τομείς, της πρόληψης και της θεραπείας. Στο τομέα πρόληψης συμπεριλαμβάνονταν η διαφώτιση του κοινού, η πληθυσμιακή εξέταση, η προγαμιαία βεβαίωση, οι γενετικές συμβουλές και η προγεννητική διάγνωση. Στον τομέα θεραπείας προσφέρονταν κλινικές υπηρεσίες μέσω ειδικών κλινικών στα κυβερνητικά νοσοκομεία. Πολύ γρήγορα το πρόγραμμα απέδωσε εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Το όραμα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου να ανεγερθεί Μαιευτικό-Παιδιατρικό Νοσοκομείο ξεκίνησε με το Κέντρο Θαλασσαιμίας. Το κέντρο που εγκαινιάστηκε το 1981 δικαίωσε τις πολύχρονες προσπάθειες του Διευθυντή του Δρα Μηνά Χατζημηνά. Πρέπει να τονιστεί ότι το κόστος ανέλαβε αποκλειστικά η Εκκλησία της Κύπρου. Πολύ σημαντική ήταν η εισαγωγή της Προγαμιαίας Βεβαίωσης αν και δέχτηκε κριτική, κυρίως από ευρωπαϊκούς κύκλους, σε ο,τι αφορά στην πιθανή παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το θέμα αυτό έληξε με την ουσιαστική παρέμβαση του Δρα Χατζημηνά στο δεύτερο συμπόσιο βιοηθικής του Συμβουλίου της Ευρώπης. . Σημαντικό ρόλο στο έργο του Δρ. Χατζημηνά διαδραμάτισε και η σταθερή στήριξη του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου στο να ακολουθήσουν οι πολίτες τις συμβουλές των επιστημόνων.
Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα του είχε τη στήριξη του στενού του φίλου Καθηγητή Χρήστου Καττάμη, με τον οποίο συνεργάστηκε στην κλινική αντιμετώπιση αλλά και στην έρευνα. Μεγάλη επίσης θεωρούσε την προσφορά του Πάνου Εγγλέζου, Προέδρου του Παγκύπριου Αντιαναιμικού Συνδέσμου και πρώτου Προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Θαλασσαιμίας και της συνεργάτιδας του, Δρος Αντρούλας Ελευθερίου. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και ο Δρ. Μιχάλης Αγκαστινιώτης.
Το βιβλίο του »Κύπρος και Θαλασσαιμία, μια εικονογραφημένη ιστορική αναδρομή» δημοσιεύτηκε το 2004 και αποτελεί μια πλούσια πηγή πληροφοριών για το Κυπριακό πρόγραμμα καταπολέμησης της Θαλασσαιμίας Η αγγλική έκδοση τού βιβλίου «Cyprus and Thalassaemia. An illustrated historical review» δημοσιεύτηκε το 2008.
Ερυθρός Σταυρός
Ο Κυπριακός Ερυθρός Σταυρός ίδρυσε το 1957 το Παιδικό Αναρρωτήριο, που στεγαζόταν αρχικ άστο σπίτι του γιατρού Μπέβαν (Bevan) στο Σαϊττά. Σκοπός του αναρρωτηρίου ήταν η περίθαλψη παιδιών με χρόνια προβλήματα όπως νεφρίτιδα, ρευματικό πυρετό και σωματικές αναπηρίες. Υπεύθυνος γιατρός ήταν ο Δρ. Χατζημηνάς, ο οποίος επισκεπτόταν τά παιδία τού αναρρωτηρίου μια φορά την εβδομάδα σε εθελοντική βάση Το 1960 το αναρρωτήριο μεταφέρθηκε σε ιδιόκτητο κτήριο έξω από την Κερύνεια όπου λειτούργησε χωρίς διακοπή μέχρι το 1974, όταν περιήλθε μετά την εισβολή στη κατοχή των Τούρκων. Ο αριθμός των παιδιών μειώθηκε γρήγορα και σταμάτησε να λειτουργεί στο τέλος του 1976 Η Κυπριακή Κυβέρνηση το 1977, παρείχε χρήση γης στα Πολεμίδια, όπου κτίστηκε το καινούργιο αναρρωτήριο, με δωρεά των Ηνωμένων Πολιτείων Αμερικής μέσω της Ύπατης Αρμοστίας των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες. Το παιδικό αναρρωτήριο άρχισε λειτουργία του το 1980 και εγκαινιάστηκε επίσημα στις 8 Μαΐου του 1981 από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού. Ο Δρ. Χατζημηνάς συνέχισε να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του μέχρι το 2006, όταν παρέδωσε τη σκυτάλη, μετά από δική του εισήγηση, στον παιδίατρο Δρα Μιχάλη Ψιλοΐνη.
Τιμητικές Διακρίσεις
Στις 13 Νοεμβρίου 1994 κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Παιδιατρικού Σεμιναρίου, ο τότε Υπουργός Υγείας κ.Μανώλης Χριστοφίδης τίμησε τον Δρα Χατζημηνά για την προσφορά του στα παιδιά της Κυπρου.
Το 1999 στα πλαίσια των εορτασμών για τα 30 χρόνια ίδρυσης της Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου τιμήθηκε ως ιδρυτής και Πρώτος Πρόεδρος. Το τιμητικό δίπλωμα παρέδωσε ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Παιδιατρικής Εταιρείας καθηγητής Αντρέας Κωνσταντόπουλος.
Ανακηρύχθηκε Επίτιμος Πρόεδρος της Παιδιατρικής Εταιρείας και Επίτιμο Μέλος του συμβουλίου του Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού
Η πρώτη ημερίδα της παιδιατρικής κλινικής του Μακαρίου Νοσοκομείου το 2003 αφιερώθηκε στον Μηνά Χατζημηνά, ο οποίος τιμήθηκε από την τότε Υπουργό Υγείας Ντίνα Ακκελίδου.
Στις 31 Οκτωβρίου 2003 το Υπουργείο Υγείας οργάνωσε εκδήλωση για να τιμήσει τον Δρ Μήνα Χατζημηνά. Στον χαιρετισμό του ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος αναφέρθηκε στην πλούσια ιατρική και κοινωνική προσφορά του και στον αδαμάντινο χαρακτήρα του.
Το 2004 τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων, Τεχνών και Επιστημών της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Τάσσο Παπαδόπουλο.
Τον Νοέμβριο του 2009 τιμήθηκε για τη διαχρονική προσφορά του στην Παιδιατρική Εταιρεία. Την απονομή έκανε ο καθηγητής Χρήστος Κατάμης.
Άλλες Δραστηριότητες
Ο Δρ. Χατζημηνάς υπήρξε ενεργό μέλος της Φιλοτελικής Εταιρείας Κύπρου. Το 1973 εκλέχθηκε μέλος του συμβουλίου, το 1986 Αντιπρόεδρος και το 1998 Πρόεδρος Το 2002 ανακηρύχθηκε Επίτιμος Πρόεδρος της Φιλοτελικής Εταιρείας Κύπρου. Υπήρξε επίσης ενεργό μέλος της Νομισματικής Εταιρείας Κύπρου και της Λέσχης Ιπποδρομίων Λευκωσίας.
Δημοσιεύσεις
Χατζημηνάς Μηνάς (2004) Κύπρος και Θαλασσαιμία. Λευκωσία. Hadjiminas Minas G (2008). An illustrated historical review. Nicosia. ISBN 978-9963-8817-1-0
Θεώρημα του Πτολεμαίου
Στην Ευκλείδεια Γεωμετρία, το θεώρημα του Πτολεμαίου μας δίνει τη σχέση των πλευρών ενός εγγεγραμμένου τετραπλεύρου με τις διαγώνιές του. Το διατύπωσε ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (2ος αι. μ.Χ.) και το χρησιμοποίησε για τη δημιουργία του "πίνακα των χορδών", ενός τριγωνομετρικού πίνακα για αστρονομικούς υπολογισμούς.
Αν το εγγεγραμμένο τετράπλευρο είναι το ΑBCD, τότε ισχύει: όπου οι οριζόντιες γραμμές επάνω από τα τμήματα δηλώνουν τα μήκη τους. Η σχέση γράφεται απλούστερα:
Μηνάς Χατζημηνάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι παιδίατροι Κατηγορία:Θαλασσαιμία
Θεώρημα του Πτολεμαίου
Λεκτικά η σχέση περιγράφεται ως εξής: "Σε ένα εγγράψιμο τετράπλευρο το γινόμενο (των μηκών) των διαγωνίων του είναι ίσο με το άθροισμα των γινομένων (των μηκών) των ζευγών των απέναντι πλευρών."
Σε ισόπλευρο τρίγωνο και τον περιγεγραμμένο κύκλο του
Έστω το ισόπλευρο τρίγωνο πλευράς μήκους s, ο περιγεγραμμένος του κύκλος και T ένα σημείο του κύκλου αυτού. Αν C είναι η πιο μακρινή κορυφή του τριγώνου από το σημείο T και A, B είναι οι πιο κοντινές κορυφές στο T, τότε:.
Πράγματι, το είναι εγγεγραμμένο και από το θεώρημα του Πτολεμαίου ισχύει ότι, από όπου έπεται το ζητούμενο. Αν, , τότε q = p+r.
Σε ορθογώνιο παραλληλόγραμμο
Έστω ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο με πλευρές a και b και διαγώνιο d. Τότε, επειδή τα ορθογώνια είναι εγγράψιμα σε κύκλο, από το θεώρημα του Πτολεμαίου έχουμε ότι, που είναι το Πυθαγόρειο θεώρημα.
Ειδικότερα, σε ένα τετράγωνο το θεώρημα του Πτολεμαίου δίνει ότι:
Σε κανονικό πεντάγωνο
Έστω ένα κανονικό πεντάγωνο με πλευρά a και διαγώνιο b. Το τετράπλευρο  είναι εγγράψιμο, άρα από το θεώρημα του Πτολεμαίου  ή  ή, ο χρυσός λόγος.
Σε κανονικό δεκάγωνο
Έστω ένα κανονικό δεκαγώνου με πλευρά c, a και b όπως πριν και η διάμετρος του περιγεγραμμένου κύκλου. Τότε, το είναι εγγεγραμμένο τετράπλευρο και από το θεώρημα του Πτολεμαίου έχουμε ότι
Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο για την πλευρά a του κανονικού δεκαγώνου. Από την εφαρμογή του θεωρήματος του Πτολεμαίου στο κανονικό πεντάγωνο έχουμε ότι a = b/\phi. Αρκεί να υπολογίσουμε το b από το d. Παρατηρούμε ότι το τρίγωνο είναι ορθογώνιο και από το Πυθαγόρeιο θεώρημα έχουμε ότι, όπου.
Πορίσματα
Ας είναι κύκλος διαμέτρου 1 και εγγεγραμμένο ορθογώνιο τρίγωνο, όπου η μία κάθετη πλευρά του να είναι α και η απέναντι οξεία γωνία Α. Τότε ημΑ = α/1, δηλ. αριθμητικά η χορδή α ταυτίζεται με το ημίτονο της εγγεγραμμένης γωνίας Α που βαίνει στο τόξο της χορδής α.
Θεωρούμε ένα εγγεγραμμένο τετράπλευρο ABCD, όπου ΑΒ = S1 και όμοια τα S2, S3, S4. Επίσης θ1 = η εγγεγραμμένη γωνία που βαίνει στο τόξο της χορδής S1 και όμοια οι θ2, θ3, θ4. Εφαρμόζω το θεώρημα του Πτολεμαίου, χρησιμοποιώντας τη σχέση α = sinΑ και έχω την τριγωνομετρική μορφή του θεωρήματος του Πτολεμαίου:
Έχουμε ότι, έτσι sin(θ1+θ2) = sin(180-(θ3+θ4)) = sin(θ3+θ4), δηλ. για τη χορδή ΑC μπορώ να πάρω την εγγεγραμμένη θ1+θ2 ή τη θ3+θ4.
1. Tο Πυθαγόρειο θεώρημα
Αν θ1 = θ3 και θ2 = θ4, τότε η εφαρμογή της τριγωνομετρικής μορφής του θεωρήματος του Πτολεμαίου δίνει
2. O Νόμος των συνημιτόνων
Ένα ισοσκελές τραπέζιο με ίσες τις πλευρές S2 = S4 και βάσεις τις S1 και S3 = S1 - 2χ, όπου χ = S2cos(θ2+θ3), θα έχει ίσες τις διαγώνιες AC, BD. Εφαρμόζω το θεώρημα του Πτολεμαίου:
3. Υπολογισμός ημιτόνου σε άθροισμα γωνιών
Στην ειδική περίπτωση όπου:
έχω ότι sinθ1 = sin(90-θ2) = cos(θ2), όμοια sinθ4 = cosθ3 και sin(θ1+θ2) = sin(90) = 1. Εφαρμόζω την τριγωνομετρική μορφή του θεωρήματος του Πτολεμαίου:
Από όπου προκύπτει:
που είναι ο υπολογισμός ημιτόνου γωνίας, όταν αυτή είναι άθροισμα δύο γωνιών.
4. Υπολογισμός ημιτόνου σε διαφορά γωνιών
Στην ειδική περίπτωση που θ1 = 90o θα έχω sinθ1 = sin90 = 1, θ2+θ3+θ4 = 90, sinθ4 = sin(90-(θ2+θ3)) = cos(θ2+θ3), sin(θ1+θ2) = sin(90+θ2) = cosθ2. Εφαρμόζω την τριγωνομετρική μορφή του θεωρήματος του Πτολεμαίου:
Πεδιάδα του Μορβέδρε
Η Πεδιάδα του Μορβέδρε (καταλανικά: Camp de Morvedre) είναι μια φυσική επαρχία της Βαλενθιανικής Κοινότητας, στην Ισπανία. Η πρωτεύουσά της είναι το Σαγούντο και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της επαρχίας της Βαλένθια. Το όνομά του αναφέρεται στην παλιά ονομασία Morvedre, το όνομα του Σαγούντο μέχρι τον 19ο αιώνα.
Θεώρημα του Πτολεμαίου
4. Υπολογισμός ημιτόνου σε διαφορά γωνιών
Αν είναι θ2+θ3 = θ5 τότε
που είναι ο υπολογισμός ημιτόνου γωνίας, όταν αυτή είναι διαφορά δύο γωνιών.
Πεδιάδα του Μορβέδρε
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεδιάδα του Μορβέδρε
Θεώρημα του Πτολεμαίου
4. Υπολογισμός ημιτόνου σε διαφορά γωνιών
Είναι το τρίτο θεώρημα στη "Μεγίστη Μαθηματική Σύνταξη" και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό του ημ6o: ημ(36-30) = ημ36συν30-συν36ημ30, όπου από το κανονικό πεντάγωνο μπορεί να υπολογιστεί το cos36 = d/(2a) = φ/2. O υπολογισμός του ημ6 ήταν ένα σημαντικό βήμα για τη δημιουργία πίνακα χορδών.
5. Υπολογισμός συνημιτόνου σε άθροισμα γωνιών
Αν θ3 = 90, τότε sinθ3 = 90, θ1+θ2+θ4 = 90, sinθ1 = sin(90-(θ2+θ4)) = cos(θ2+θ4), sin(θ1+θ2) = sin(90-θ4) = cosθ4, sin(θ2+θ3) = sin(θ2+90) = cos(θ2)
Εφαρμόζω την τριγωνομετρική μορφή του θεωρήματος του Πτολεμαίου:
Είνα το 5ο θεώρημα στη "Μεγίστη Μαθηματική Σύνταξη" του Πτολεμαίου και έχει την ίδια αρίθμηση (theorema quintum) στο "De Revolutionibus Orbis" του Κοπέρνικου.
Ιστορική αναφορά
Το θεώρημα του Πτολεμαίου, από ό,τι καταφαίνεται από τα πορίσματα, έδωσε στους Αρχαίους Έλληνες ένα εξαιρετικά ευέλικτο εργαλείο. Παρά τη μικρότερη επιδεξιότητά του απ΄τον σημερινό μας τριγωνομετρικό συμβολισμό, ο γνώστης της εποχής εκείνης μπορούσε να υπολογίσει ακριβείς πίνακες χορδών, που αντιστοιχούν στους πίνακες ημιτόνων της εποχής μας. Τέτοιους πίνακες σχημάτισε ο Ίππαρχος ο Νικαιεύς τρεις αιώνες πριν τον Πτολεμαίο, άρα πρέπει να γνώριζε το θεώρημα και τα πορίσματά του. Τέσσερις γενιές πιο πριν από αυτόν, ο Τιμόχαρις ο Αλεξανδρεύς (320-280 π.Χ.) συνέταξε κατάλογο αστέρων. Αν, όπως φαίνεται πιθανό, η σύνταξη τέτοιων καταλόγων χρειάζεται το θεώρημα του Πτολεμαίου, τότε οι απαρχές του θεωρήματος χάνονται πίσω στο χρόνο. Είναι το 2ο θεώρημα του Κοπέρνικου στο έργο του "De Revolutionibus Orbis".
Η ανισότητα του Πτολεμαίου
Γενικά το άθροισμα των γινομένων των ζευγών των απέναντι πλευρών είναι μεγαλύτερο ή ίσο του γινομένου των διαγωνίων:
Γενίκευση του θεωρήματος του Πτολεμαίου είναι το Θεώρημα του Κάζεϋ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευκλείδεια επιπεδομετρία Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία
Φλάβιο Γκουλινέλι
Ο Φλάβιο Γκουλινέλι (γεννημένος στις 14 Ιουνίου 1958) είναι Ιταλός προπονητής πετοσφαίρισης.
Ανθούσα Κοζάνης
Η Ανθούσα είναι χωριό του δήμου Βοΐου του νομού Κοζάνης. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 820 μέτρων, στις πλαγιές του Βοΐου όρους, στο δυτικό μέρος του δήμου Βοΐου. Ανατολικά του χωριού υπάρχει το ύψωμα του Αη Λια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού του 2011, στον οικισμό κατοικούν 30 άτομα.
Ιστορικά στοιχεία
Το παλιό όνομα του χωριού είναι Ρέζνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της οθωμανικής απογραφής του 1901, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν σε 300 κατοίκους εκ των οποίων οι μισοί ήταν ελληνόφωνοι χριστιανοί και οι υπόλοιποι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι (Βαλαάδες). Κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, δύο κάτοικοι της Ανθούσας (οι Π. και Σταύρος Κωνσταντίνου) δραστηριοποιήθηκαν στο πλευρό των ένοπλων μακεδονομάχων ως πράκτορες γ' τάξης.
Φλάβιο Γκουλινέλι
Προπονητική καριέρα
Το 1999 ανέλαβε για δεύτερη φορά στην καριέρα του την ιταλική Γκράντε Βόλεϊ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002 κι ενώ ενδιάμεσα ανέλαβε τεχνικό πόστο και στην εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βραζιλίας.
Ανθούσα Κοζάνης
Ιστορικά στοιχεία
Μετά την ενσωμάτωση της Ανθούσας στο ελληνικό κράτος, το χωριό υπήχθη στην επαρχία Βοΐου. Το 1997, με το σχέδιο «Καποδίστριας», συμπεριλήφθηκε στον δήμο Τσοτυλίου. Από το 2011, με το σχέδιο «Καλλικράτης», η Ανθούσα υπάγεται στο νεοσύστατο δήμο Βοΐου.
Φλάβιο Γκουλινέλι
Προπονητική καριέρα
Από το 2002 και μέχρι το 2009, ο Γκουλινέλι ανέλαβε προπονητής αρκετών ιταλικών ομάδων. Συγκεκριμένα, οι ομάδες αυτές ήταν οι: Κάλιαρι Βόλεϊ, Λούπι Σάντα, Μπολσάνο, Στίλκασα Ταβιάνο, Τοπ Λατίνα και Καλίπο Βαλέντια.
Ανθούσα Κοζάνης
Γενικά στοιχεία
Το χωριό χωρίζεται σε δύο μαχαλάδες, στον πάνω μαχαλά όπου μένουν οι ντόπιοι Βοϊώτες και στον κάτω μαχαλά όπου ζουν οι απόγονοι των Μικρασιατών προσφύγων. Στα ανατολικά της Ανθούσας, βρίσκεται ο μικρός ιερός ναός του Αγίου Ηλία, κτίσμα του 1968, στην ίδια θέση όπου είχε κτιστεί το 1923 άλλος μικρός ναός που καταστράφηκε κατά τα χρόνια του Εμφυλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου