cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμαθούς Λεμεσού
Ιστορία
1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αμαθούς συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακα-Πάφου. 2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Η Αμαθούς συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αμαθούς συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Liege Lord
Οι Liege Lord είναι αμερικανικό speed/power metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1982 στο Στάμφορντ του Κονέκτικατ, από τον κιθαρίστα Τόνι Τρούγκλιο, τον μπασίστα Ματ Βίντσι, το ντράμερ Φρανκ Κορτίζ και τον τραγουδιστή Άντι Μίκοντ. Μετά την κυκλοφορία τριών στούντιο άλμπουμ, διαλύθηκαν το 1989, για να επανενωθούν το 2012, πραγματοποιώντας ζωντανές εμφανίσεις σε Ευρώπη και Αμερική.
Βιογραφία
Οι Liege Lord δημιουργήθηκαν αρχικά ως συγκρότημα διασκευών στους Judas Priest με την ονομασία Deceiver, αλλάζοντας το όνομα τους το 1983. Το συγκρότημα υπέγραψε στην γαλλική δισκογραφική εταιρεία "Black Dragon Records", η οποία ανέβασε την δημοτικότητα τους στην Ευρώπη μετα την ηχογράφηση του ντέμο ΕΡ τους. Στην σύνθεση του συγκροτήματος εντάχθηκε ο κιθαρίστας Πιτ ΜακΚάρθι και η "Black Dragon" κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Freedom's Rise", στις 12 Μαρτίου 1985. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στην Αμερική μέσω της "Ironworks" σε ασπρόμαυρο εξώφυλλο, σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή έκδοση, η οποία βοήθησε την περαιτέρω άνοδο της δημοτικότητας τους στο κοινό της heavy metal μουσικής.
Για την προώθηση του δίσκου, περιόδευσαν στην Βόρεια Αμερική με τους Anvil, όπως και στην ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών μαζί με τους Candlemass, πριν το συγκρότημα διαλυθεί λόγω χαμηλών πωλήσεων των δίσκων τους.
Ο Πολ Νέλσον συνεργάστηκε με τους B-Stools, ενώ ο Τζο Κόμοου εντάχθηκε στους Annihilator το 2000. Οι Liege Lord επανενώθηκαν για μία εμφάνιση στο φεστιβάλ "Wacken Open Air" της Γερμανίας μπροστά σε περισσότερους από 40.000 θεατές, με την σύνθεση τους να περιλαμβάνει εκτός από τους Νέλσον και Κόμοου, τον κιθαρίστα Σεμπάστιαν Μαρίνο και το ντράμερ Ρομπ Μάουντ.
Το συγκρότημα επανενώθηκε και πάλι το 2012, από τον τραγουδιστή Τζο Κόμοου, τους κιθαρίστες Τόνι Τρούγκλιο και Ντάνι Γουέικερ, τον μπασίστα Ματ Βίντσι και το ντράμερ Φρανκ Γκίλκριστ, πραγματοποιώντας ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ και συμμετέχοντας στο φεστιβάλ "Up The Hammers" τον Μάρτιο του 2014, στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά speed metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Κονέκτικατ
Κοινωνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (Βραζιλία)
Το Κοινωνικό Φιλελεύθερο Κόμμα ( Partido Social Liberal) ήταν ακροδεξιό *
Τον Ιανουάριο του 2018, ο Ζαίρ Μπολσονάρο, έφυγε από το Κοινωνικό Χριστιανικό Κόμμα και ήρθε στο Κοινωνικό Φιλελεύθερο Κόμμα για να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του ίδιου έτους. Η επιρροή του ώθησε την ιδεολογία του κόμματος προς συντηρητικές και δεξιές κατευθύνσεις. Ωστόσο, πυροδότησε τη διάσπαση των «Ελεύθερων» που εγκατέλειψαν το ΚΦΚ και ίδρυσαν δικό τους πολιτικό κίνημα. Ο Μπολσονάρο έγινε ο 38ος Πρόεδρος της Βραζιλίας. Όμως, το Νοέμβριο του 2019 εγκατέλειψε το ΚΦΚ κατόπιν συγκρούσεων με τον πρόεδρο του κόμματος, τον Λουσιάνο Μπιβάρ, και ίδρυσε μία δική του πολιτική ομάδα με την επωνυμία «Συμμαχία για τη Βραζιλία».
Ιστορία
Το ΚΦΚ ιδρύθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1994, από τον επιχειρηματία Λουσιάνο Μπιβάρ. Στις δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχτηκαν 11 δήμαρχοι και 314 δημοτικοί σύμβουλοι από το κόμμα. Το κόμμα εγγράφηκε επίσημα στους καταλόγους κομμάτων στις 2 Ιουνίου 1998. Στις γενικές εκλογές του 1998 εκλέχτηκε ο πρώτος βουλευτής από το κόμμα: ο Μπιβάρ κέρδισε την έδρα του Περναμπούκο. Επιπλέον, 10 μέλη του κόμματος κέρδισαν έδρες στις νομοθετικές Συνελεύσεις: πέντε στα βόρεια και πέντε στα βορειοανατολικά. Στις εκλογές του 2006 ο Μπιβάρ ήταν υποψήφιος Πρόεδρος, αλλά έχασε από τον Λούλα ντα Σίλβα, συγκεντρώνοντας το 0,06% των ψήφων μόνο.
Το 2015 σχηματίστηκε μία ελευθεριστική παράταξη στο ΚΦΚ, στην οποία συμμετείχαν αρκετοί σημαντικοί πολιτικοί, με συμπεριλαμβανόμενο τον γιο του Λουσιάνο, τον Σέργκιο Μπιβάρ. Οι καλούμενοι ως «Ελεύθεροι» σκόπευαν να εκσυγχρονίσουν το κόμμα προωθώντας την ιδεολογία τους. To 2016, όταν η Ντίλμα Ρούσεφ κατηγορήθηκε για παραποίηση στοιχείων για το έλλειμα, το ΚΦΚ ψήφισε υπέρ της παραπομπής της σε δίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικομμουνιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Βραζιλιάνικα πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πορτογαλικά (pt)
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2009-2010
Βαθμολογία
Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων
TobyMac
Ο TobyMac (Kevin Michael McKeehan, 22 Οκτωβρίου 1964) είναι καλλιτέχνης του χριστιανικού χιπ-χοπ, παραγωγός και τραγουδοποιός από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που έχει βραβευτεί με βραβείo Γκράμι. Ο TobyMac ήταν ένας από τους πρώτους Χριστιανούς ράπερ. Πριν ακολουθήσει σόλο καριέρα, από το 1989 μέχρι το 2000, ήταν μέλος στο συγκρότημα DC Talk. Έχει κυκλοφορήσει επτά άλμπουμς, έχοντας τέσσερα νούμερο ένα CHR σινγκλς, και συνολικά οι δουλειές του έχουν πουλήσει περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Πρωθυπουργός της Λιθουανίας
Ο Πρωθυπουργός της Λιθουανίας (λιθουανικά: Ministras Pirmininkas δηλαδή Υπουργός-Πρόεδρος) είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Λιθουανίας. Ο πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της χώρας και διορίζεται από τον Πρόεδρο με τη σύμφωνη γνώμη του λιθουανικού κοινοβουλίου, του Σέιμας. Το σύγχρονο αξίωμα του πρωθυπουργού ιδρύθηκε το 1990, κατά τη διάρκεια της αναταραχής κατά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αν και ο επίσημος τίτλος έως τις 25 Νοεμβρίου 1992 ήταν «Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών».
Ιστορικά, ο τίτλος του πρωθυπουργού είχε χρησιμοποιηθεί επίσης μεταξύ του 1918 και του 1940 κατά τη διάρκεια της πρώτης Δημοκρατίας της Λιθουανίας, η οποία υπήρξε από την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μέχρι την προσάρτηση της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση.
Δημοκρατία της Λιθουανίας (1918–1940)
Έπειτα από το τελεσίγραφο του 1940, οι δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης εισέβαλαν στη Λιθουανία, αναγκάζοντας τον Αντάνας Σμέτονα να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Αντάνας Μέρκις, ο οποίος ανέλαβε τη θέση του υπηρεσιακού προέδρου σύμφωνα με το σύνταγμα, ανακοίνωσε επίσημα ότι ενέλαβε την προεδρία σε μόνιμη βάση και διόρισε τον Γιούστας Παλέκις, ο οποίος ήταν ευνοούμενος των σοβιετικών αρχών, ως πρωθυπουργό, ενόψει του σχηματισμού "λαϊκής κυβέρνησης". Σύντομα ο Μέρκις παραιτήθηκε, αφήνοντας τον Παλέκις να αναλάβει και υπηρεσιακός πρόεδρος. Η προεδρία του Μέρκις δεν αναγνωρίζεται ως νόμιμη στη σύγχρονη Λιθουανία. Επίσης ο Παλέκις δεν συγκαταλέγεται στον κατάλογο των πρωθυπουργών του Μεσοπολέμου στις κυβερνητικές πηγές.
Προσωρινή Κυβέρνηση της Λιθουανίας (1941)
(1903-1974)  (23 Ιουνίου 1941 – 5 Αυγούστου 1941)
Δημοκρατία της Λιθουανίας (1990–σήμερα)
Από τις 11 Μαρτίου 1990 έπειτα από την υιοθέτηση της Πράξης Επανίδρυσης του Κράτους της Λιθουανίας, υπηρέτησαν τα ακόλουθα πρόσωπα:
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Λιθουανίας  Λιθουανια
797 Μοντάνα
Η Μοντάνα (Montana) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,264. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Δανο-αμερικανό αστρονόμο Χόλγκερ Τίλε, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά της από τη λατινική λέξη mons = βουνό. Υπήρξε ο πρώτος από τους 4 συνολικά αστεροειδείς που ανακαλύφθηκαν από τον συγκεκριμένο αστρονόμο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μοντάνα είναι άγνωστη, όπως και το άλβεδό της. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Μοντάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 33 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοντανα
Αμαθούς (αποσαφήνιση)
Η λέξη Αμαθούς ή Αμαθούντα μπορεί να αναφέρεται σε διαφορετικά άρθρα. Επιλέξτε ένα από τα παρακάτω διαθέσιμα:
Ινίας ΜακΚέντζι
Ο Ινίας ΜακΚέντζι (αγγλικά: Aeneas MacKenzie ή Æneas MacKenzie, 15 Αυγούστου 1889 - 2 Ιουνίου 1962) ήταν Αμερκιανό-σκώτσεζος σεναριογράφος. Κατάφερε να γράψει το σενάριο σε πολλές αξιομνημόνευτες ταινίες του Χόλιγουντ, όπως το Ελισάβετ και Έσσεξ (1939), το They Died with Their Boots On (1941), το Ivanhoe(1952), αλλά και το Δέκα Εντολές (1956).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Φράιζεϊτπαρκ Βιντάου
Το Φράιζεϊτπαρκ Βιντάου είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Ρούγκελ του Λίχτενσταϊν και είναι έδρα της ΦΚ Ρούγκελ. Είναι το μικρότερο στάδιο του Λίχτενσταϊν με χωρητικότητα 500 θέσεων. Το μήκος του αγωνιστικού χώρου είναι 105 m. και το πλάτος 68 m.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Λίχτενσταϊν Κατηγορία:ΦΚ Ρούγκελ
Ιόν
Ιόν (πληθυντικός ιόντα) είναι άτομο ή ομάδα ατόμων που φέρει ηλεκτρικό φορτίο.
Ιστορικά ο όρος αναφέρεται πρώτη φορά για να περιγράψει τις συγκεκριμένες χημικές οντότητες το 1834 από τον Μάικλ Φαραντέι, ο οποίος δυσαρεστημένος με τους όρους που είχε στη διάθεσή του για την περιγραφή της χημικής αποσύνθεσης υπό την επίδραση ηλεκτρικού ρεύματος, ο Faraday απευθύνθηκε, στις αρχές του 1834, στον William Whewell ο οποίος για να κάνει πιο αναγνωρίσιμη την πολική φύση της διαδικασίας, επινόησε τους όρους άνοδος και κάθοδος για τα δύο ηλεκτρόδια και τους όρους ανιόν, κατιόν και ιόν για τα εμπλεκόμενα σωματίδια χρησιμοποιώντας την ουδέτερου γένους μετοχή του αρχαιοελληνικού ρήματος εἶμι (ἰών, ἰοῦσα, ἰόν), το οποίο σημαίνει «πηγαίνω», θέλοντας να εξηγήσει γιατί τα (άγνωστης φύσεως τότε) σωματίδια πήγαιναν προς την άνοδο ή την κάθοδο όταν γινόταν ηλεκτρόλυση διαλύματος.
Μελαγγεία
Η Μελαγγεία (Μελαγγεῖα) ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας.
Ιόν
Όταν άτομα ή χημικές ρίζες αποκτήσουν ηλεκτρόνια, τότε σχηματίζουν ιόντα με αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, τα οποία ονομάζονται ανιόντα. Αντίθετα όταν άτομα ή χημικές ρίζες χάσουν ηλεκτρόνια, τότε μετατρέπονται σε κατιόντα, δηλαδή με θετικό ηλεκτρικό φορτίο.
Πολλές χημικές ενώσεις αποτελούνται από ιόντα αντίθετου φορτίου που συγκρατούνται με ετεροπολικούς ή ιοντικούς δεσμούς.
Επίσης δεν θα πρέπει να αποκλείεται η περίπτωση να προκύψει χημική αντίδραση όταν τα ιόντα επανασυνδεθούν σε νέους συνδυασμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικοχημεία Κατηγορία:Χημικές ενώσεις Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Αύρα
Με το όνομα Αύρα μπορεί να αναφέρονται:
Γεωγραφία
Με το όνομα Αύρα αναφέρονται οι οικισμοί της Ελλάδας:
Πλοία του ελληνικού πολεμικού ναυτικού
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μελαγγεία
Αναφορές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Μόρτιμερ Γουίλερ
Ο Ρόμπερτ Έρικ Μόρτιμερ  Γουίλερ (Sir Robert Eric Mortimer Wheeler, 10 Σεπτεμβρίου 1890 – 22 Ιουλίου 1976) ήταν Βρετανός  αρχαιολόγος και ταξίαρχος του βρετανικού στρατού.
Μετά την υπηρεσία του στο Βρετανικό βασιλικό πυροβολικό  κατά τον Α' Π.Π. διεξήγαγε σειρά ανασκαφών στην Ουαλία, την Αγγλία και τη βόρεια Γαλλία  ως διευθυντής του  εθνικού μουσείου της Ουαλίας και Έφορος του μουσείου του Λονδίνου με την  πρώτη σύζυγό του, Τέσα Γουίλερ, επίσης αρχαιολόγο. Μαζί με τη σύζυγό του υπήρξαν υπέρμαχοι μιας επιστημονικότερης μεθόδου στην ανασκαφή και την καταγραφή του στρωματογραφικού πλαισίου. Μετά την υπηρεσία του στον Β' Π.Π. έγινε γενικός διευθυντής της αρχαιολογικής επιθεώρησης της Ινδίας. Με τις εμφανίσεις του στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση θεωρείται ότι έφερε την αρχαιολογία πλησιέστερα ευρύτερο κοινό.
Βίος
Γιος εκδότη εφημερίδας, ο Μόρτμερ Γουίλερ ολοκλήρωσε τις σπουδές και τη μεταπτυχιακή εργασία του στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, το 1912. Σύζυγός του ήταν η αρχαιολόγος Τέσα Βέρνεϊ-Γουίλερ. Το 1914 ο αρχαιολόγος έλαβε μέρος στον Α' Π.Π. στο σώμα του βασιλικού πυροβολικού. Αμέσως μετά ολοκλήρωσε το διδακτορικό του και διορίστηκε έφορος του αρχαιολογικού τμήματος του εθνικού μουσείου στην Ουαλία και λέκτορας της αρχαιολογίας στο κολέγιο του πανεπιστημίου της Ουαλίας το 1920. Διεξήγαγε μαζί με τη σύντροφό του ανασκαφές στην Ουαλία και το Χέρτφορντσιρ, όπου έφερε στην επιφάνεια προ-ρωμαϊκές εγκαταστάσεις στο Σεντ Άλμπαν, ενώ στο Ντόρσετ ανακάλυψε μαρτυρίες οικισμών της νεολιθικής.
Ο Β' Π.Π. τον βρήκε στο 42ο Βασιλικό Τάγμα Πυροβολικού, που ενώθηκε με την 8η στρατιά στη βόρεια Αφρική και πολέμησε σε διάφορα μέτωπα (στο Ελ Αλαμέιν, στην προέλαση προς την Τυνησία και στην Ιταλία) Το 1943 διορίστηκε γενικός διευθυντής της Αρχαιολογικής Επιθεώρησης της Ινδίας, γεγονός που του έδωσε όχι μόνο τη δυνατότητα ανασκαφών αλλά και εκπαίδευσης νέων Ινδών αρχαιολόγων στις σύγχρονες μεθόδους της αρχαιολογίας, ιδιαίτερα στα Τάξιλα. Από αυτή τη θέση επέστρεψε το 1948 στο Λονδίνο με τον τιμητικό τίτλο του γραμματέα της Βρετανικής ακαδημίας. Ενδιαφερόταν πάντα για την εκλαΐκευση και τη δημοφιλία της αρχαιολογίας μαζί με τον Γκλιν Ντάνιελ, ιδιαίτερα στην τηλεόραση, με αποτέλεσμα το 1954 να ψηφιστεί ως η δημοφιλέστερη τηλεοπτική προσωπικότητα της χρονιάς. Εταίρος της Βρετανικής Ακαδημίας, ο Μόρτιμερ Γουίλερ ήταν επίσης πρόεδρος της εταιρείας αρχαιοτήτων, έφορος του Βρετανικού Μουσείου και πρόεδρος του Συμβουλίου Αρχαίων Μνημείων.
Μεθοδολογία
Τις νέες ανασκαφικές μεθόδους του για την ανασκαφή μεγάλων εγκαταστάσεων επεξεργάστηκε και εφάρμοσε στο Μέιντεν Καστλ στην Αγγλία και στο Μοχένιο-ντάρο στην Ινδία. Τόσο ο Μόρτιμερ Γουίλερ, όσο και μεταγενέστεροι αρχαιολόγοι ενσωμάτωσαν μια ακριβέστερη μεθοδολογία πεδίου βασισμένη κυριολεκτικά σε στρατιωτική οργάνωση με τη χρήση κανάβου και την ανασκαφή καθορισμένη σε τετράγωνα ανάμεσα στα οποία διαμορφώνονται οι μάρτυρες Γουίλερ, δηλαδή κάθετοι και οριζόντιοι διάδρομοι που δεν ανασκάπτονται εξαρχής και χρησιμοποιούνται για την καταγραφή της στρωματογραφίας, τη διευκόλυνση της παρακολούθησης του έργου, την αποχωμάτωση και την κυκλοφορία του προσωπικού. Σύμφωνα με αυτή τη μέθοδο μπορεί να ανασκαφεί ένα μεγάλο πεδίο, να μελετηθεί και να καταγραφεί προσεκτικά η στρωματογραφία που αποκαλύπτεται στους μάρτυρες Γουίλερ, δίνοντας έτσι έμφαση στα στοιχεία που αποκαλύπτει το αρχαιολογικό πλαίσιο ως σύνολο και την καταγραφή ακριβούς ημερολογίου ανά ανασκαφικό στρώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Ιβάν Β΄ της Μόσχας
Η ζωή του
Οι ορθόδοξοι κληρικοί τον βοήθησαν στην εδραίωση της εξουσίας του, μάλιστα βοηθήθηκε πολύ από τον ικανό Αλέξιο, μητροπολίτη Μόσχας. Όπως και ο αδελφός του, δεν είχε επιτυχίες στην επέκταση της περιοχής του, όπως είχε ο πατέρας του και ο πάππος του. Πρόσθεσε μόνο τις περιοχές Νότια της Μόσχας που περιλαμβάνουν τις πόλεις Μπορόβσκ και Βερέγια. Όταν απεβίωσε το 1359 στη Μόσχα, ετάφη στον καθεδρικό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Τον διαδέχθηκε ο υιός του Ντμίτρι, ο νικητής των Μογγόλων.
Οικογένεια
Κατηγορία:Ρουρικίδες Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας
Μέθων
Ο Μέθων, ο οποίος είναι πρόγονος του Ορφέα, θεωρείτο ο ιδρυτής της Μεθώνης στην Πιερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
A Geographical and Historical Description of Ancient Greece By John Anthony Cramer page 216
Κατηγορία:Πιερική μυθολογία
Ιόνιο πέλαγος (Αίγυπτος)
Με την ονομασία Ιόνιο Πέλαγος σε κάποια περίοδο στην αρχαιότητα λεγόταν η νοτιοανατολικότερη κόλπωση της Μεσογείου που σχηματίζεται μεταξύ των εκβολών του ποταμού Νείλου και της παραλίας της Γάζας στο μυχό του οποίου βρίσκεται σήμερα η πόλη Αρίς ή κατά τους Άραβες Ελ-Αρίς, λαμβάνοντας εξ αυτής και την ομώνυμη σήμερα ονομασία "Κόλπος Αρίς" που ανήκει στην επικράτεια της Αιγύπτου.
Η κόλπωση αυτή φέρεται υποτυπωμένη στο ΧΕΕ με αριθμό 1501 υπό τον τίτλο "Αλεξάνδρεια μέχρι Χάϊφα" καθώς επίσης και στους χάρτες του Βρετανικού Ναυαρχείου α) με αριθμό 2573 και υπό τον τίτλο "Damietta to El-Arish και β) στον υπ΄ αριθμό 2634 με τίτλο "Ras En Nakura to El-Arish".
Την ονομασία Ιόνιο πέλαγος για την κόλπωση αυτή αναφέρει ο αρχαίος Έλληνας γεωγράφος Διονύσιος ο Περιηγητής το έργο του οποίου "Οικουμένης Περιήγησις" σχολίασε ο Ευστάθιος στο έργο του "Παρέκβασις εις Διονύσιον τον Περιγητήν" τον 12ο αιώνα μ.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Υδάτινα σώματα της Αιγύπτου Κατηγορία:Ιστορική γεωγραφία
Κεράν της Αρμενίας
Η Κεράν, βασίλισσα της Αρμενίας ή Κεράν των Χετουμιδών (πριν το 1262 - 28 Ιουλίου 1285) ήταν μέλος του Οίκου των Χετουμιδών και Βασίλισσα του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας με τον γάμο της με τον Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας. Η Κεράν ήταν κόρη του πρίγκιπα Χετούμ του Λαμπρόν με μία άγνωστη σύζυγο μάλλον από Φραγκική καταγωγή. Είχε άλλα τρία αδέλφια: Μαριάννα, Αλίκη μετέπειτα σύζυγο του Κοντόσταυλου της Κύπρου Μπαλιάν του Ιμπελέν και Ραϋμόνδο.
Οικογένεια
Η Κεράν παντρεύτηκε (15 Ιανουαρίου 1262) τον πρίγκιπα Λέοντα της Αρμενίας, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Χετούμ Α΄ της Αρμενίας, που διαδέχθηκε τον πατέρα του μετά την παραίτηση εκείνου (1270). Η "Κυρ - Άννα" ή "Κυρά Άννα" στέφθηκε μαζί του βασίλισσα με το σύντομο όνομα "Κεράν". Με τον σύζυγό της απέκτησε:
Η βασίλισσα Κεράν έγινε αντικείμενο θαυμασμού με πολλά σχόλια, ο μεγαλύτερος γιος της Χετούμ την περιγράφει "εξαιρετική ψυχή σε ένα υπέροχο σώμα". Ο ιστορικός Αβατίς αναφέρει "μια καλή φίλη στις χαρές και τις λύπες". Μόλις γεννήθηκε ο τελευταίος γιος της κλείστηκε σε μοναστήρι με το όνομα Θεοφανώ, συνάντησε την αδελφή της Μαριάννα και απεβίωσε στο ίδιο μοναστήρι (28 Ιουλίου 1285)
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Αρμενίας
Δημήτριος Δίγκας
Ο Δημήτριος Δίγκας (Αθήνα, 1876 - Θεσσαλονίκη, 1974) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Τα πρώτα χρόνια
μικρογραφία|αριστερά|Μακεδόνες βουλευτές Οθωμανικού Κοινοβουλίου: από αριστερά προς τα δεξιά, [[Χαρίσιος Βαμβακάς, Δημήτριος Δίγκας και Γεώργιος Μπούσιος.]] Γεννήθηκε το 1876 στην Αθήνα και καταγόταν από την περιοχή της Νάουσας και συγκεκριμένα από το Δραζίλοβο (Μεταμόρφωση). Νήπιο ακόμη, έμεινε ορφανός και μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, όπου ανατράφηκε από τον θείο του και αρχιλογιστή της τοπικής μητρόπολης, Κωνσταντίνο Αλεξιάδη.
Αργότερα σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και στην Κωνσταντινούπολη όπου και εγκαταστάθηκε μετά το πέρας των σπουδών του, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, ασκώντας το επάγγελμα του δικηγόρου διακρινόμενος για την επαγγελματική, κοινωφελή και εθνική του δράση.
Μετά την επανάσταση των Νεότουρκων και την επαναφορά σε λειτουργία του συντάγματος διατέλεσε βουλευτής στο Οθωμανικό Κοινοβούλιο κατά την περίοδο 1908 - 1912, εκπροσωπώντας την περιοχή του βιλαετίου Θεσσαλονίκης και επιδεικνύοντας σημαντική εθνική δράση σε συνεργασία με το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και τους υπόλοιπους Έλληνες στην καταγωγή βουλευτές.
Μετά την απελευθέρωση
Στις Εκλογές του 1920 ήταν ο μοναδικός βενιζελικός βουλευτής της Θεσσαλονίκης.
Στις Εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Θεσσαλονίκης και αργότερα διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης (1929-1930). Ως υπουργός Δικαιοσύνης μνημονεύεται για τη σύσταση των Δικαστηρίων Ανηλίκων και των επιτροπών του Αστικού Κώδικα. Το διάστημα 1930-1932 διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1936 και του 1946 και χρημάτισε υπουργός Αεροπορίας από τις 7 Σεπτεμβρίου του 1947 μέχρι τις 7 Μαΐου του 1948.
Ιάσων (Γκυστάβ Μορώ)
Ο Ιάσων (γαλλ. Jason et Médée) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Γκυστάβ Μορώ. Φιλοξενείται στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι.
Περιγραφή
Ο πίνακας έχει ως θέμα τον μύθο του χρυσόμαλλου δέρατος. Εικονίζει τον Ιάσονα μαζί με την μάγισσα Μήδεια, που με την βοήθειά της κατάφερε να σκοτώσει τον δράκο που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας και να το αποκτήσει.
Πηγές
Κατηγορία:Πίνακες του Γκυστάβ Μορώ
Χρονογραφία
Με το όρο Χρονογραφία αναφερόμαστε σε ιστορικής φύσης έγγραφο, ενδιάμεσης έκτασης ως προς το μικρότερο Χρονολόγιο και το πολύ μεγαλύτερο Χρονικό, που αντιστοιχεί στον όρο Annales. Συνήθως το αντικείμενο της χρονογραφίας είναι η ανά έτος αφήγηση ιστορικών γεγονότων και οι συγγραφείς χρονογράφοι, που ασχολήθηκαν περισσότερο με το είδος, ανήκουν στη Βυζαντινή ιστοριογραφία.
Το βυζαντινό λογοτεχνικό είδος της Χρονογραφίας διακρίνεται για την αφήγησή του, η οποία ξεκινά συνήθως από κτίσεως κόσμου και καταλήγει περιγραφικά στην εποχή του χρονογράφου.
Κατηγορία:Χρονογραφία
Γιάννης Στέφας
Ο Γιάννης Στέφας (25 Νοεμβρίου 1949 – 17 Ιουλίου 2010) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σαν τερματοφύλακας. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Κόρινθο σε μικρή ηλικία και το καλοκαίρι του 1972 μετεγγράφηκε στον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης.
Με την ομάδα του "Δικέφαλου του Βορρά" έπαιξε για τρεις συνεχόμενες σεζόν (1972-73 έως και 1974-75) στην Α΄ Εθνική κατηγορία συμπληρώνοντας 49 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος. Επέστρεψε το καλοκαίρι του 1975 στην Κόρινθο για να την ενισχύσει στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής παραμένοντας σε αυτήν σαν βασικός της τερματοφύλακας για τα επόμενα χρόνια, μέχρι το 1982 που τερμάτισε την αγωνιστική του σταδιοδρομία. Με την Κόρινθο έπαιξε ακόμη τρεις χρονιές στην Α΄Εθνική (1979-80 έως και 1981-82), προσθέτοντας επιπλέον 63 αγώνες στο ενεργητικό του.
Συνολικά έλαβε μέρος σε 112 παιχνίδια της μεγάλης κατηγορίας, κατά τη διάρκεια 6 σεζόν. Κατέκτησε ένα Κύπελλο Ελλάδας με τον ΠΑΟΚ στα 1974, στη διαδικασία των πέναλτι (4-3, συνολικό σκορ 6-5), όταν δύο από τους αντιπάλους ποδοσφαιριστές του φιναλίστ Ολυμπιακού έστειλαν τη μπάλα άουτ. Επίσης, αναδείχθηκε πρωταθλητής Νότιου Ομίλου Β΄Εθνικής με την Κόρινθο, το 1979.
Ήταν παντρεμένος και έχει δυο κόρες. Πέθανε 61 ετών από καρκίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Στύμφηλος
300px|thumb|right|Αρχαίος δρόμος που οδηγεί στην ακρόπολη της Στύμφηλου Η Στύμφηλος ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας, σε τοποθεσία που σήμερα διοικητικά ανήκει στον νομό Κορινθίας.
Ιδρύθηκε από τον Στύμφηλο, γιο του Αρκάδα και εγγονό του Λυκάονα, ο οποίος έδωσε το όνομα του στην πόλη, αλλά και σε όλη την περιοχή. Κατά τον Παυσανία η πόλη που ίδρυσε ο Στύμφαλος ήταν σε άλλο σημείο από αυτή που συνάντησε αυτός στην εποχή του. Κοντά στην πόλη βρισκόταν η Λίμνη Στυμφαλία, όπου ο Ηρακλής σκότωσε τις Στυμφαλίδες Όρνιθες.
Στην Στύμφαλο, κατά τη μυθολογία, ανατράφηκε η θεά Ήρα από τον Τήμενο, γιο του Πελασγού. Μάλιστα η θεά όταν τσακώθηκε μια φορά με τον Δία για κάποιο παραστράτημά του, εδώ ήρθε και κάθισε. Προς τιμή της υπήρχαν τρεις ναοί αφιερωμένοι στην πόλη, της Ήρας Παίς, για τα παιδικά της χρόνια στην πόλη, της Ήρας τελείας για τον γάμο της με τον Δία, και της Ήρας χήρας για την επιστροφής της μετά το παραστράτημα του Δια.
Η αρχαία πόλη έχει ανασκαφή και είναι επισκέψιμη, έχουν βρεθεί η αρχαία αγορά, και ερείπια κτισμάτων των ρωμαϊκών χρόνων.
Με το ίδιο όνομα (Στύμφηλος) ήταν γνωστή στην αρχαιότητα και η αρχαία Χαλκίδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κορινθία
Αζώθ (αλχημεία)
thumb|right|250px|Το εργαστήριο του αλχημιστή. Σκίτσο του [[Χάινριχ Κούνρατ|Κούνρατ. Δεξιά στο πάνω ράφι, το τρίτο μπουκάλι από αριστερά φέρει την επιγραφή: Αζώθ.]] Με το τετραγράμματο όνομα αζώθ αποκαλούσαν οι αλχημιστές τον υδράργυρο.
Οι αποκρυφολόγοι χρησιμοποιούσαν την λέξη αυτή με την έννοια και το συμβολισμό της αρχικής μονάδας η οποία και είναι η "πρωταρχική φύση" από την οποία απορρέουν τα πάντα. Κατ΄ ακολουθία το Αζώθ αποδίδει την εικόνα του Σύμπαντος κόσμου. Με τα τέσσερα γράμματα της λέξης αυτής στολίζονταν οι τέσσερις άκρες ιερών εικονογραφημάτων, μανδηλίων, τραπεζών κ.ά.
Τατουάζ γεννητικών οργάνων
Το τατουάζ γεννητικών οργάνων (τατουάζ πέους, τατουάζ αιδοίου), είναι η μέθοδος της μόνιμης σχεδιάσης των αντρικών και γυναικείων γεννητικών οργάνων. Σε μερικούς πολιτισμούς, το τατουάζ γεννητικών οργάνων συναντάται συχνά, όπως για παράδειγμα στον πολιτισμό της Πολυνησίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το τατουάζ πέους αφορά αποκλειστικά τον αρχηγό ή τον ηγέτη μιας κοινότητας ή μιας φυλής. Μπορεί να γίνει σχεδόν σε κάθε περιοχή του πέους, συμπεριλαμβανομένου της ακροποσθίας, της βάλανου, του σώματος του πέους και του δέρματος του οσχέου. Ακόμα στις γυναίκες μπορεί να γίνει στα χείλη του αιδοίου.
Λόγοι που γίνεται
Οι πιθανοί λόγοι που κάποιος κάνει τατουάζ γεννητικών οργάνων είναι: για να ακολουθήσει την κυρίαρχη τάση της μόδας, γιατί δεν είναι ορατό στο κοινό, για διακοσμητικούς λόγους ή γιατί είναι ένας τρόπος βελτίωσης του σώματος για σεξουαλικούς λόγους. «Από τις απαρχές της ανθρωπότητας η διακόσμηση του σώματος θεωρείτο αισθητική," δήλωσε ο Χαβιέρ Ανγκούλο, ουρολόγος που ειδικεύεται στην προϊστορία, «έτσι ώστε αυτή η δραστηριότητα μπορεί να υπάρχει πιθανόν περισσότερο από 100.000 χρόνια.» Όσοι κάνουν τατουάζ γεννητικών οργάνων διατρέχουν τον κίνδυνο να προσβληθούν από ασθένειες και λοιμώξεις όπως η ηπατίτιδα, η ψωρίαση, η λεύκη, κα., εξαιτίας της έλλειψης υγιεινής στους δημόσιους χώρους.
Ιστορία
Πιστεύεται ότι αυτή η δραστηριότητα έχει ιστορία πάνω από 10.000 χρόνια αν και ορισμένοι υποστηρίζουν πως υπήρχε 30.000 χρόνια πριν, στα τέλη της παλαιολιθικής εποχής. Υπάρχουν σχετικά στοιχεία από ερευνητές και επιστήμονες, όπως αρχαιολογικά ευρήματα και εικόνες. Τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώνουν την πεποίθηση ότι η δραστηριότητα αυτή ασκήθηκε πριν από πολλά χρόνια, πιθανότατα στην εποχή του Χαλκού, στη νεκρόπολη Βάρνα, όπου βρέθηκε ένα χρυσό αντικείμενο που ονομάζεται κουμπρεπένε (cubrepene) σε έναν άντρα σαράντα τεσσάρων χρονών. Αυτό το αντικείμενο έχει ηλικία πάνω από 6.000 χρόνια πριν. Άλλα ευρήματα είναι μεγαλύτερης ηλικίας, όπως η περίπτωση ενός μικρού αγάλματος σε σχήμα πέους, πλήρως διακοσμημένο, ηλικίας άνω των 30.000 χρόνων.
Κίνδυνοι για την υγεία
Όπως με κάθε τροποποίηση που γίνεται στο σώμα, έτσι και εδώ υπάρχουν ορισμένοι κίνδυνοι για την υγεία από το τατουάζ γεννητικών οργάνων. Αυτοί περιλαμβάνουν την αλλεργία, τον πόνο, την αιμορραγία, τη φλεγμονή και τις λοιμώξεις όπως το HIV ή την ηπατίτιδα Β από την έλλειψη χρήσης αποστειρωμένου εξοπλισμού. Άλλες παθήσεις, όπως η ψωρίαση και η λεύκη, μπορεί επίσης να εμφανιστούν. Μια κακή εφαρμογή τατουάζ μπορεί να προκαλέσει αποχρωματισμούς και παραμορφώσεις στο σχέδιο και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και την εμφάνιση λειχήνων, εφελκίδων, πύον και χηλοειδών, που υποδεικνύουν την ύπαρξη μόλυνσης. Το μελάνι που εφαρμόζεται στην περιοχή μπορεί επίσης να είναι επικίνδυνο, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις αποτελείται από βιομηχανικές χρωστικές ουσίες που είναι τοξικές ακόμη και καρκινογόνες. Εκτός αυτών των κινδύνων υπάρχουν και άλλες παράμετροι που θα πρέπει να συνυπολογιστούν όπως τα εμβόλια, η αιμοφιλία, η υγιεινή που θα τηρηθεί μετά τη διαδικασία, η χρήση τοπικών αντιβιοτικών, κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία
Τιτάνας (δορυφόρος)
Ανακαλύφθηκε από τον Κρίστιαν Χόυχενς στις 25 Μαρτίου του 1655 και πήρε το όνομα Τιτάνας από τους τιτάνες που ήταν αδέλφια του Κρόνου. Ο Τιτάνας έχει διάμετρο 5.152 χιλιόμετρα και απέχει από τον πλανήτη Κρόνο 1.221.870 χλμ.
Η ατμόσφαιρα του Τιτάνα πιστεύεται από τους επιστήμονες, ότι μοιάζει πολύ σε μορφή με αυτή της Γης στα πρώτα στάδια δημιουργίας της, πριν εμφανιστεί δηλ. ζωή στον πλανήτη. Ο Τιτάνας όμως είναι πολύ μακρύτερα απ' τον Ήλιο, κι έτσι οι χαμηλές θερμοκρασίες στην επιφάνειά του δεν επιτρέπουν (απ' όσο ξέρουμε) την εμφάνιση κάποιας μορφής ζωής.
thumb|left|250px|Η επιφάνεια του Τιτάνα, όπως φαίνεται (με τεχνητά χρώματα) παρατηρημένη στο υπέρυθρο και υπεριώδες από το Κασσίνι. Σε αυτά τα μήκη κύματος, η ατμόσφαιρα του δορυφόρου είναι διαφανής. thumb|left|300px|Η επιφάνεια του Τιτάνα, όπως φαίνεται (με φυσικά χρώματα) παρατηρημένη στο υπέρυθρο και υπεριώδες από το Κασσίνι. Σε αυτά τα μήκη κύματος, η ατμόσφαιρα του δορυφόρου είναι διαφανής
Βασιζόμενοι σε στοιχεία από μετρήσεις ραντάρ που έγιναν από τη Γη, οι επιστήμονες πίστευαν επίσης μέχρι πρόσφατα ότι στον Τιτάνα ίσως υπήρχαν ωκεανοί υδρογονανθράκων. Το 2004, η διαστημοσυσκευή Κασσίνι, τόσο με μετρήσεις απ' το διάστημα όσο και από τα στοιχεία του εξερευνητικού σκάφους Χόϋχενς, που προσεδαφίστηκε στην επιφάνεια του δορυφόρου, μας έδειξε ότι, σχεδόν σίγουρα, ωκεανοί δεν υπάρχουν. Οι σκοτεινές περιοχές που παρατηρούνται στο υπέρυθρο, αποδείχτηκε μετά από μετρήσεις και με το ραντάρ του σκάφους ότι είναι τεράστιες εκτάσεις γεμάτες με αμμόλοφους και σκεπασμένες, ίσως, από κάποιο οργανικό υλικό. Το Σεπτέμβριο του 2006 επίσης, το Κασσίνι εντόπισε λίμνες υδρογονανθράκων κοντά στο βόρειο πόλο του δορυφόρου, οι οποίες πιστεύεται ότι τροφοδοτούν και την ατμόσφαιρά του με διάφορες οργανικές ενώσεις. Λίμνες επίσης ανακαλύφθηκαν και στο νότιο πόλο του δορυφόρου. Οι λίμνες στις δύο περιοχές παρουσιάζουν ασυμμετρία. Σύμφωνα με μια θεωρία που προτάθηκε τον Νοέμβριο του 2009, για το φαινόμενο αυτό οφείλεται η εκκεντρότητα της τροχιάς του Κρόνου.
Αν και στον Τιτάνα υπάρχουν γεωλογικοί σχηματισμοί που πιθανόν προκλήθηκαν από τη ροή κάποιου υγρού, το πιθανότερο είναι ότι στον Τιτάνα σχηματίζονται απλώς εποχιακές ή ημιμόνιμες λίμνες και ρυάκια από τη βροχή υδρογονανθράκων που πέφτει κατά καιρούς. Μπορεί κάποτε ο Τιτάνας να ήταν ένας «υγρός» τόπος, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που τον παρατηρούμε όμως είναι, κατά τα φαινόμενα, ξερός. Οι βροχές είναι σπάνιες, καθώς υπολογίζεται ότι σε ένα μέρος βρέχει μία φορά κάθε χίλια χρόνια, άλλα όποτε αυτό συμβαίνει, οι βροχές είναι καταρρακτώδεις. Το 2004 και το 2010, το Κασσίνι παρατήρησε ότι μέρος του δορυφόρου κοντά στον ισημερινό σκοτείνιασε, κάτι που θεωρήθηκε αποτέλεσμα μιας πλημμύρας που κάλυψε 500.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, έκταση ίση με αυτή της Ισπανίας. Μια από τις εποχιακές λίμνες είναι η Ontario Lacus, η μεγαλύτερη λίμνη στο νότιο ημισφαίριο του δορυφόρου. Η λίμνη είναι ρηχή και ανά περιόδους το γεμίζει με υδρογονάνθρακες που αναβλύζουν από το πυθμένα της.
Στους πόλους του Τιτάνα όμως, λόγω της ασθενούς θερμότητας που δέχονται κάθε καλοκαιρία, σχηματίζονται νέφη από την εξάτμιση μεθανίου, τα οποία στη συνέχεια δίνουν ισχυρές βροχές. Από την άλλη, οι τροπικοί είναι πολύ πιο ξηροί, όμως το Κασίνι εντόπισε μια μεγάλη τροπική λίμνη με έκταση 2.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βάθος περίπου ένα μέτρο. Θεωρείται ότι η λίμνη τροφοδοτείται υπόγεια με μεθάνιο, το οποίο στη συνέχεια εξατμίζεται. Η λίμνη μπορεί να είναι η αρχή του κύκλου του μεθανίου (αντίστοιχου του κύκλου του νερού) στο Τιτάνα, το σημείο στο οποίο το μεθάνιο φτάνει στην επιφάνεια. Η λίμνη φαίνεται να προσφέρει μια όαση στους τροπικούς του Τιτάνα, όπου πιστεύεται ότι βρίσκονται θίνες και είναι υποψήφια για την παρουσία ζωής.
Η μέλετη επιφάνειας του Τιτάνα με ραντάρ το Δεκέμβριο του 2010 από το Cassini στην περιοχή Sotra Facula έδειξε την παρουσία μορφών που μοιάζουν με τα ηφαίστεια της Γης. Αποτελούταν από δύο κορυφές ψηλότερες από ένα χιλιόμετρο με μεγάλους κρατήρες και δακτυλοειδείς ροές. Πρόκειται για την πιο χαρακτηριστική ηφαιστειακή μορφολογία που έχει βρεθεί σε παγωμένο δορυφόρο. Θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα κρυοηφαιστειακής δραστηριότητας, όπου το αντίστοιχο της λάβας είναι νερό πλούσιο σε αμμωνία, ενώ είναι πιθανό να ανανεώνει και το μεθάνιο στην ατμόσφαιρα του δορυφόρου. Το γεγονός ότι η λευκαύγεια των περιοχών που έχουν εντοπιστεί ηφαιστειακά χαρακτηριστικά έχει αλλάξει υποστηρίζει περισσότερο την θεωρία της κρυοηφαιστειότητας, δηλαδή ηφαιστείων τα οποία εκτοξεύουν υγρό νερό, το οποίο δεν παγώνει εξαιτίας της ανάμιξης του με αμμωνία.
Πρωτοπαρατηρήθηκε από τον Κρίστιαν Χόυχενς το 1655.
Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του είναι -178oC και η ατμοσφαιρική πίεση είναι 60% μεγαλύτερη από αυτή της Γης (1,6 atm). Η μέση θερμοκρασία του Τιτάνα επιτρέπει στο μεθάνιο να υπάρχει σε υγρή, αέρια και στερεή μορφή, όπως το νερό στη Γη, και παρουσιάζει σε αντιστοιχία με το υδρολογικό κύκλο, το κύκλο του μεθανίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Χέκλα
Το Χέκλα (ισλανδικά: Hekla) είναι ένα ενεργό ηφαίστειο στην Ισλανδία με ύψος 1.488 μ. Είναι μέρος της οροσειράς Χέκλα, η οποία έχει μήκος 40 χιλιόμετρα. Ένα ρήγμα 5 χιλιομέτρων χωρίζει την οροσειρά στη μέση. Το ηφαίστειο έχει πέντε κρατήρες και ο μεγαλύτερος έχει βάθος περίπου 90 μ. Σύμφωνα με θρύλους, το ηφαίστειο λέγεται ότι είναι η πύλη της Κολάσεως. Βρίσκεται 120 χλμ. περίπου ανατολικά του Ρέικιαβικ.
Έχει εκραγεί 20 φορές από τον αποικισμό της Ισλανδίας. Η πιο ισχυρή έκρηξη του ηφαιστείου έλαβε χώρα το 1104 και η πιο πρόσφατη το 2000. Οι εκρήξεις του Χέκλα έχουν καλύψει όλη την Ισλανδία με ηφαιστειακή τέφρα. Η πιο πρόσφατη μεγάλη έκρηξη έλαβε χώρα το 1947 και διήρκησε 11 μήνες. Το ηφαίστειο μετά την έκρηξη αύξησε το ύψος του κατά 14 μέτρα. Η τέφρα του ηφαιστείου αποτελεί το 10% της συνολικής τέφρας που κάλυψε την Ισλανδία τα τελευταία χίλια χρόνια, συνολικά 5 κυβικά χιλιόμετρα. Επίσης, το ηφαίστειο έχει παραγάγει την τελευταία χιλιετία περίπου 8 χλμ³ λάβας, μια από τις μεγαλύτερες ποσότητες στη Γη.
Γεωλογία
Το Χέκλα είναι ηφαίστειο ενδιάμεσου τύπου με κρατήρα ομογενή - στρωσιγενή, σχηματισμένο σε ρήγμα μετασχηματισμού στην περιοχή, όπου συναντώνται η νότια σεισμική ζώνη και η ανατολική ηφαιστειακή ζώνη. Η ασυνήθιστη μορφή του Χέκλα απαντάται σε πολύ λίγα ηφαίστεια σε όλο τον κόσμο, όπως για παράδειγμα στο Καγιάκι στη Χιλή. Το Χέκλα αποτελεί τμήμα μιας μεγάλης ηφαιστειακής κορυφογραμμής της οποίας το μήκους 5,5 χιλιομέτρων ρήγμα Heklugjá θεωρείται ως το κύριο μέρος του Χέκλα. Αυτή η σχισμή ανοίγει σε όλο το μήκος της κατά τη διάρκεια μεγάλων εκρήξεων και τροφοδοτείται από μια δεξαμενή μάγματος που εκτιμάται ότι η κορυφή της βρίσκεται 4 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια και το κέντρο της 2,5 χιλιόμετρα χαμηλότερα. Η τέφρα που παράγεται από τις εκρήξεις του είναι πλούσια σε φθόριο που είναι δηλητηριώδες για τα ζώα. Η βασαλτική λάβα του Χέκλα γενικά έχει ανδεσίτη SiO2 σε περιεκτικότητα άνω του 54%, σε σύγκριση με το 45-50% των άλλων κοντινών μεταβατικών αλκαλικών βασαλτικών εκχύσεων. Είναι το μόνο ισλανδικό ηφαίστειο που παράγει αλκαλικές λάβες. Οι φαινοκρύσταλοι στη λάβα του Χέκλα μπορεί να περιέχουν πλαγιόκλαστα, πυροξένους, τιτανομαγνητίτη (μαγνητίτης πλούσιος σε τιτάνιο), ολιβίνη και απατίτη.
Όταν δεν εκρήγνυται, το βουνό είναι συχνά καλυμμένο με χιόνι και μικρούς παγετώνες και δεν είναι σεισμικά ενεργό παρά μόνο 30-80 λεπτά πριν την έκρηξη. Το Χέκλα βρίσκεται στην κορυφογραμμή της μεσοωκεάνιας ράχης, που αποτελεί το όριο αποκλινουσών πλακών. Σήμερα μελετάται στενά για παραμέτρους όπως η πίεση, κλίση, παραμόρφωση και άλλες κινήσεις και σεισμική δραστηριότητα. Οι σεισμοί στην περιοχή του ηφαιστείου είναι γενικά μεγέθους κάτω των 2 ρίχτερ όταν το ηφαίστειο είναι αδρανές και μεγέθους 3 όταν εκρήγνυται.
Ιστορία εκρήξεων
Μία από τις μεγαλύτερες εκρήξεις Ολόκαινου στην Ισλανδία ήταν η Χέκλα 3 (ή Η3) έκρηξη (950 π.Χ.) (1159 π.Χ. ), η οποία εκτόξευσε περίπου 7,3 χλμ.³ από ηφαιστειακά αναβλήματα στην ατμόσφαιρα, με ισχύ στον Ηφαιστειακό Δείκτη Εκρηκτικότητας (VEI) 5. Αυτό θα είχε προκαλέσει πτώση των θερμοκρασιών στις βόρειες περιοχές του πλανήτη για μερικά χρόνια. Ίχνη αυτής της έκρηξης έχουν εντοπιστεί σε τύρφη στη Σκωτία, ενώ στην Ιρλανδία μελέτη των δακτυλίων των δέντρων που χρονολογούνται από την περίοδο αυτή έχει δείξει αμελητέα αύξηση του δακτυλίου για μια δεκαετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χεκλα
Θαλάσσια ενυδρίδα
Η θαλάσσια ενυδρίδα (Enhydra lutris) είναι ένα θαλάσσιο θηλαστικό, που ζει στις ακτές του βορείου και ανατολικού Ειρηνικού Ωκεανού. Οι ενήλικες θαλάσσιες ενυδρίδες έχουν βάρος μεταξύ 14 και 45 χιλιόγραμμων, όντας έτσι τα βαρύτερα αλλά και τα πιο μικρόσωμα μέλη της οικογένειας των Ικτιδιδών. Αντίθετα με τα περισσότερα θαλάσσια θηλαστικά, η βασική μορφή μόνωσης της θαλάσσιας ενυδρίδας είναι ένα εξαιρετικά παχύ στρώμα γούνας, που θεωρείται το πυκνότερο σε όλο το ζωικό βασίλειο. Παρά το γεγονός ότι μπορεί να περπατήσει στην ξηρά, η θαλάσσια ενυδρίδα ζει κυρίως στον ωκεανό.
Η θαλάσσια ενυδρίδα κατοικεί σε παράκτιο κυρίως περιβάλλον, όπου βουτάει στο βυθό της θάλασσας προς αναζήτηση τροφής. Τρέφεται κυρίως με θαλάσσια ασπόνδυλα όπως αχινούς, διάφορα μαλάκια και καρκινοειδή, και κάποια είδη ψαριών. Οι συνήθειές της σχετικά με την αναζήτηση και την κατανάλωση τροφής είναι αξιοσημείωτες από πολλές απόψεις. Πρώτον, το γεγονός ότι χρησιμοποιεί πέτρες για να αποσπάσει το θήραμα και για να ανοίξει τα όστρακα την καθιστά ένα από τα λίγα είδη θηλαστικών που χρησιμοποιούν εργαλεία. Αποτελούν είδος κλειδί, ελέγχοντας τους πληθυσμούς των αχινών, οι οποίοι διαφορετικά θα προκαλούσαν εκτεταμένες ζημιές στα οικοσυστήματα των δασών κελπιών. Η διατροφή της περιλαμβάνει θηράματα που θεωρούνται και από τον άνθρωπο ως αξιόλογη τροφή, οδηγώντας σε συγκρούσεις μεταξύ των θαλάσσιων ενυδρίδων και της αλιείας.
Οι θαλάσσιες ενυδρίδες, των οποίων οι αριθμοί κάποτε ήταν 150.000–300.000, κυνηγήθηκαν πολύ για τη γούνα τους μεταξύ του 1741 και του 1911 και ο παγκόσμιος πληθυσμός έπεσε στα 1.000–2.000. Μια διεθνής απαγόρευση του κυνηγιού, προσπάθειες διατήρησης της και το πρόγραμμα επιστροφής τους σε περιοχές όπου κατοικούσαν παλαιότερα, συνέβαλαν στην ανάκαμψη των αριθμών. Τώρα καταλαμβάνουν τα δύο τρίτα τις παλιάς τους ζώνης. Η ανάκαμψη των θαλάσσιων ενυδρίδων θεωρείται μία σημαντική επιτυχία στη διατήρηση της θαλάσσιας ζωής, μολονότι οι πληθυσμοί στις Αλεούτιες Νήσους και στην Καλιφόρνια έχουν προσφάτως μειωθεί ή έχουν σταθεροποιηθεί σε χαμηλά επίπεδα. Για αυτό, η θαλάσσια ενυδρίδα συνεχίζει να κατατάσσεται στα είδη με κίνδυνο εξαφάνισης.
Ταξινόμηση
thumb|Μητέρα θαλάσσια ενυδρίδα με σπάνια δίδυμα νεογνά, [[Μόρο Μπέυ, Καλιφόρνια]] Οι γεννήσεις διδύμων στις θαλάσσιες ενυδρίδες είναι σπάνιες και οι υψηλές απαιτήσεις για τη μητέρα οδηγούν συνήθως στην εγκατάλειψη του ενός μικρού. thumb|Θαλάσσια ενυδρίδα στο [[Μόρο Μπέυ, Καλιφόρνια.]] Η πρώτη επιστημονική περιγραφή της θαλάσσιας ενυδρίδας περιλαμβάνεται στις σημειώσεις του Γεωργίου Στέλλερ από το 1751 και το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίος στο Systema Naturae του 1758. (Originally named Lutra marina, it underwent numerous name changes before being accepted as Enhydra lutris) το 1922. Το όνομα του γένους Ένυδρα (Enhydra), παράγεται από το αρχαιοελληνικό ἐν και ὕδρα, και τη λατινική λέξη lutris, που σημαίνει "ενυδρίδα".
Η θαλάσσια ενυδρίδα αναφερόταν στο παρελθόν μερικές φορές ως "θαλάσσιος κάστορας", όντας το θαλάσσιο αυτό θηλαστικό, απόκτησε παρόμοια αξία με τον χερσαίο κάστορα. Τα Τρωκτικά (στα οποία ανήκει και ο κάστορας) δεν συγγενεύουν στενά με τις ενυδρίδες, οι οποίες είναι σαρκοφάγα ζώα. Δεν πρέπει να συγχέεται με την παράκτια ενυδρίδα, ένα σπάνιο είδος ενυδρίδος ιθαγενές στη νοτιοδυτική ακτή της Νοτίου Αμερικής. Ένας αριθμός άλλων ειδών ενυδρίδων (που κυρίως ζει σε γλυκά νερά) απαντάται συχνά σε παράκτια θαλάσσια οικοσυστήματα. (το εξαφανισμένο αυτό είδος της βορειοανατολικής Βορείου Αμερικής, είναι άλλο ένα μέλος των ικτιδιδών που είχε προσαρμοστεί σε ένα θαλάσσιο περιβάλλον)
Εξέλιξη
Η θαλάσσια ενυδρίδα είναι το βαρύτερο (η γιγαντιαία ενυδρίδα έχει μεγαλύτερο μήκος, αλλά είναι σημαντικά πιο λεπτή) μέλος της οικογένειας των Ικτιδιδών, μία πολυποίκιλη ομάδα που περιλαμβάνει τα 13 είδη ενυδρίδων και χερσαία ζώα όπως οι νυφίτσες, οι ασβοί και τα βιζόν. Είναι το μοναδικό μέλος των ικτιδιδών που δεν φτιάχνει φωλιές ή λαγούμια και δεν έχει λειτουργικούς πρωκτικούς αδένες, ενώ μπορεί να ζήσει ολόκληρη τη ζωή του χωρίς να αφήσει το νερό. Το μόνο μέλος του είδους Ένυδρα, η θαλάσσια ενυδρίδα είναι τόσο διαφορετική από τα άλλα είδη ικτιδιδών που, μέχρι και το 1982, μερικοί επιστήμονες πίστευαν ότι ήταν πιο στενά συγγενική με τις φώκιες. Γενετική ανάλυση δείχνει ότι η θαλάσσια ενυδρίδα και οι στενότεροι σωζόμενοι συγγενείς της, που περιλαμβάνουν την αφρικανική στικτόλαιμη ενυδρίδα, τη βίδρα, τον αφρικανικό και τον ασιατικό αόνυχα, έχουν έναν κοινό πρόγονο (περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια πριν).
Στοιχεία από απολιθώματα δείχνουν ότι η γενεαλογία της Ένυδρας απομονώθηκε στον Βόρειο Ειρηνικό περίπου 2 Εχπ, οδηγώντας στο πλέον εξαφανισμένο είδος Enhydra macrodonta και τη σύγχρονη θαλάσσια ενυδρίδα, Enhydra lutris. Η θαλάσσια ενυδρίδα εξελίχθηκε αρχικά στο βόρειο Χοκκάιντο και τη Ρωσία και μετά εξαπλώθηκε ανατολικά στις Αλεούτιες Νήσους, στην ηπειρωτική Αλάσκα και κατά μήκος της βορειοαμερικανικής ακτής. Σε σύγκριση μα τα κητώδη, τα σειρηνοειδή και τα πτερυγιόποδα, τα οποία μπήκαν στο νερό κατά προσέγγιση 50, 40, και 20 Εχπ, αντίστοιχα, η θαλάσσια ενυδρίδα είναι σχετικά νέα στις θάλασσες. Από την άλλη, πάντως, η θαλάσσια ενυδρίδα είναι πιό προσαρμοσμένη στο νερό από ότι τα πτερυγιόποδα, τα οποία πρέπει να βγουν έξω στη στεριά ή στον πάγο για να γεννήσουν.
Ένα συγγενές είδος έχει περιγραφεί, η Enhydra reevei, από το Πλειστόκαινο στην Ανατολική Αγγλία. Ο ολότυπος, ήταν στο Κάστρο του Νόργουιτς αλλά φαίνεται ότι έχει χαθεί. Μόνο ένα ακόμη δείγμα είναι γνωστό.
Υποείδη
Τα τρία αναγνωρισμένα υποείδη, τα οποία ποικίλουν στο μέγεθος του σώματος και σε κάποια χαρακτηριστικά του κρανίου και των δοντιών, είναι:
Η προσπάθεια για επανεισαγωγή στην ακτή του Όρεγκον δεν ήταν επιτυχής. Ωστόσο, επανεισαγωγές το 1969 και το 1970 στην ακτή του Ουάσιγκτον στέφθηκαν με μεγάλη επιτυχία και οι θαλάσσιες ενυδρίδες έχουν επεκταθεί στην παλιά τους ζώνη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
thumb| Η πυκνή γούνα της θαλάσσιας ενυδρίδας κάνει το σώμα της να φαίνεται πιο παχουλό στην ξηρά από ότι στη θάλασσα.|300x300εσ Η θαλάσσια ενυδρίδα είναι ένα από τα μικρότερα είδη θαλάσσιων θηλαστικών, αλλά είναι η βαρύτερη ικτίδα. Οι αρσενικές θαλάσσιες ενυδρίδες συνήθως ζυγίζουν 22 με 45 χιλιόγραμμα και έχουν 1,2 με 1,5 μέτρα μήκος, αν και έχουν καταγραφεί δείγματα 54 χιλιόγραμμων. Τα θηλυκά είναι μικρότερα, ζυγίζοντας 14 με 33 χιλιόγραμμα και μετρώντας 1,0 με 1,4 μέτρα σε μήκος.
Αντίθετα με τα περισσότερα άλλα θαλάσσια θηλαστικά, η θαλάσσια ενυδρίδα δεν έχει παχύ στρώμα υποδόριου λίπους και βασίζεται στην εξαιρετικά πυκνή γούνα της για να παραμείνει ζεστή. Με έως και 150.000 τρίχες ανά τετραγωνικό εκατοστόμετρο, η γούνα της είναι η πυκνότερη από κάθε ζώου. Η γούνα αποτελείται από ένα μακρύ, αδιάβροχο προστατευτικό τρίχωμα και και ένα κοντό υποτρίχωμα· το προστατευτικό τρίχωμα κρατά το πυκνό υποτρίχωμα ξηρό. Το κρύο νερό έτσι παραμένει μακριά από το δέρμα και η απώλεια θερμότητας περιορίζεται. Η γούνα είναι πυκνή καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, καθώς πέφτει και αντικαθίσταται βαθμηδόν και όχι σε ξεχωριστή εποχή. Καθώς η ικανότητα του προστατευτικού τριχώματος να απωθεί το νερό βασίζεται στη μέγιστη καθαριότητα, η θαλάσσια ενυδρίδα έχει την ικανότητα να φτάνει και να περιποιείται τη γούνα σε κάθε μέρος του σώματος, εκμεταλλευόμενη το χαλαρό δέρμα της και έναν ασυνήθιστα ευλύγιστο σκελετό. Ο χρωματισμός της γούνας έγκειται συνήθως σε βαθύ καστανό με αργυρόγκριζα στίγματα, αλλά μπορεί να κυμαίνεται από κιτρινωπό ή γκριζωπό καστανό μέχρι σχεδόν μαύρο. Στους ενήλικες, το κεφάλι, ο λαιμός και το στήθος έχουν ανοιχτότερο χρώμα από το υπόλοιπο σώμα.
Η θαλάσσια ενυδρίδα εμφανίζει πολυάριθμες προσαρμογές στο θαλάσσιο περιβάλλον της. Τα ρουθούνια και τα μικρά αφτιά μπορούν να κλείνουν. Τα πισινά πόδια, τα οποία παρέχουν την περισσότερη από την ώθηση στην κολύμβηση, είναι μακριά, γενικά ισιωμένα και τα δάκτυλα συνδέονται πλήρως μεταξύ τους με μεμβράνη. Το πέμπτο δάκτυλο σε κάθε πισινό πόδι είναι μακρύτερο, διευκολύνοντας την κολύμβηση, αλλά κάνοντας το βάδισμα δύσκολο. Η ουρά είναι αρκετά κοντή, χοντρή, ελαφρώς ισιωμένη και μυώδης. Οι μπροστινές πατούσες είναι κοντές με συσταλτά νύχια, με σκληρά πέλματα στις παλάμες που επιτρέπει να πιάνει μια γλιστερή λεία.
Η θαλάσσια ενυδρίδα ωθείται υποβρυχίως κινώντας το πίσω τελικό μέρος του σώματός της, συμπεριλαμβανομένης της ουράς της και των πισινών ποδιών, πάνω-κάτω, και είναι ικανή να αναπτύξει ταχύτητες έως και 9 χιλιόμετρα ανά ώρα. Όταν βρίσκεται κάτω από το νερό, το σώμα της είναι μακρύ και υδροδυναμικό, με τα κοντά μπροστινά άκρα πιεσμένα στενά πάνω στο στήθος. όταν βρίσκεται στην επιφάνεια του νερού, συνήθως επιπλέει με την πλάτη της και κινείται κουνώντας τα πόδια της και την ουρά της από τη μία πλευρά στην άλλη. Όταν ξεκουράζεται μπορεί να διπλώση και τα τέσσερα άκρα πάνω στον κορμό για να διατηρήσει τη θερμότητα, ενώ σε ιδιαίτερα ζεστές ημέρες, μπορεί να βάζει τα πίσω πόδια κάτω από το νερό για να δροσίζεται. Το σώμα της θαλάσσιας ενυδρίδας έχει υψηλή άνωση εξαιτίας της μεγάλης πνευματικής της χωρητικότητας – περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερη από αυτή παρόμοιων στο μέγεθος χερσαίων θηλαστικών – και του αέρα που παγιδεύεται στη γούνα της. Η θαλάσσια ενυδρίδα έχει αδέξιο και κυλιστό βάδισμα στην ξηρά και τρέχει πηδώντας.
Τα μακριά, πολύ ευαίσθητα μουστάκια και οι μπροστινές πατούσες βοηθούν τη θαλάσσια ενυδρίδα να βρει τη λεία της με την αφή όταν τα νερά είναι σκοτεινά. Ερευνητές έχουν σημειώσει όταν πλησιάζουν σε απόσταση που προσφέρει καθαρή θέα, ότι οι θαλάσσιες ενυδρίδες αντιδρούν ταχύτερα όταν ο άνεμος φυσά προς την κατεύθυνση των ζώων, δείχνοντας ότι η αίσθηση της οσμής είναι σημαντικότερη από την όραση ως προειδοποιητική αίσθηση. Άλλες παρατηρήσεις δείχνουν ότι η όραση της θαλάσσιας ενυδρίδας είναι χρήσιμη πάνω και κάτω από το νερό, αν και όχι τόσο καλή όσο αυτή που διαθέτουν οι φώκιες. Η ακοή της δεν είναι ούτε ιδιαίτερα οξεία ούτε φτωχή.
Τα 32 δόντια ενός ενηλίκου, κυρίως οι γομφίοι, είναι επίπεδοι και κυκλικοί, σχεδιασμένοι να συνθλίβει και όχι να κόβει την τροφή. Οι φώκιες και οι θαλάσσιες ενυδρίδες είναι τα μόνα σαρκοφάγα με δύο ζευγάρια κάτω κοπτήρων και όχι τρία· ο ενήλικος οδοντικός τύπος είναι Η θαλάσσια ενυδρίδα έχει μεταβολικό ρυθμό δύο ή τρεις φορές αυτής ενός συγκριτικά ισομεγέθους χερσαίου θηλαστικού. Πρέπει να τρώει περίπου το 25 με 38% του βάρους του σώματός της σε τροφή κάθε μέρα για να κάψει τις θερμίδες που είναι απαραίτητες για να αντιμετωπίσει την απώλεια θερμότητας λόγω του περιβάλλοντος κρύου νερού. Η πεπτική της αποδοτικότητα εκτιμάται σε 80 με 85%, και η τροφή πέπτεται σε τρεις μόνο ώρες. Το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της για νερό ικανοποιούνται μέσω της πρόσληψης τροφής, μολονότι, σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα θαλάσσια θηλαστικά, πίνει επίσης θαλασσινό νερό. Τα σχετικά μεγάλα νεφρά της δίνουν την ικανότητα να αντλεί γλυκό νερό από το θαλασσινό νερό και να αποβάλλει τα συγκεντρωμένα ούρα.
Συμπεριφορά
Οι θαλάσσιες ενυδρίδες περνάνε τον περισσότερο χρόνο τους στην περιποίηση, που αποτελείται από τον καθαρισμό της γούνας, από το ξέμπλεγμα κόμπων, από την απομάκρυνση σκόρπιων τριχών, από το τρίψιμο της γούνας για την αποβολή του νερού και την εισαγωγή αέρα και το φύσημα αέρα μέσα στη γούνα. Στον τυχαίο παρατηρητή, η θαλάσσια ενυδρίδα μοιάζει σαν ξύνεται, αλλά δεν είναι γνωστό να έχει ψείρες ή άλλα παράσιτα στη γούνα της. Όταν τρώνε, οι θαλάσσιες ενυδρίδες γλιστρούν στο νερό, καθώς φαίνεται για να ξεπλύνουν τη γούνα τους από ίχνη τροφής.
Αναζήτηση τροφής
Η θαλάσσια ενυδρίδα κυνηγά με σύντομες καταδύσεις, συχνά στον βυθό. Αν και μπορεί να κρατήσει την αναπνοή της έως και πέντε λεπτά, οι καταδύσεις της διαρκούν χαρακτηριστικά περίπου ένα λεπτό και όχι περισσότερο από τέσσερα. Είναι το μόνο θαλάσσιο ζώο ικανό να σηκώνει και να αναποδογυρίζει πέτρες, πράγμα το οποίο συχνά κάνει με τα μπροστινά του πόδια όταν αναζητά λεία. Η θαλάσσια ενυδρίδα επίσης μπορεί να μαζεύει σαλιγκάρια και άλλους οργανισμούς από τις κέλπιες και να σκάβει βαθιά στη λάσπη του πυθμένα για αχιβάδες. Είναι το μόνο θαλάσσιο θηλαστικό που πιάνει ψάρια με τα με τα μπροστινά του πόδια και όχι με τα δόντια.