cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χλωρίδα Κύθνου
Βλάστηση
Η βλάστηση στην περιοχή Natura της Κύθνου, συγκεκριμένα, κυριαρχείται από φρύγανα (τύπος οικοτόπου: «Φρύγανα Sarcopoterium spinosum», κωδικός: 5420), δηλαδή χαμηλούς, ακανθώδεις σχηματισμούς από ημισφαιρικούς θάμνους, που συνήθως αναπτύσσονται σε ρηχά ασβεστολιθικά εδάφη. Σημαντικές εκτάσεις επίσης καλύπτονται από Αρκεύθους και Σχίνους (τύπος οικοτόπου: «Δενδροειδή matorrals με Juniperus spp.», κωδικός: 5420).
Στο θαλάσσιο τμήμα της προστατευόμενης περιοχής, καθώς και στο υπόλοιπο μέρος του νησιού, καταγράφονται εκτάσεις Ποσειδωνίας (Posidonia oceanica).
Είδη
Οι γνώσεις μας για τα είδη χλωρίδας της Κύθνου επικεντρώνονται στη περιοχή Natura του νησιού, όπου αναφέρονται ως σημαντικά τα εξής είδη: Silene cythnia, Fritillaria obliqua ''subsp. tuntasia, Anthyllis aegaea, Campanula laciniata και Muscari pulchellum ssp. clepsydroides''.
Το είδος Silene cythnia εντοπίζεται αποκλειστικά στις Κυκλάδες και σε νησιά το Ανατολικού Αιγαίου.
Το υποείδος ''Fritillaria obliqua subsp. tuntasia'' είναι ενδημικό των Δ. Κυκλάδων (Κύθνος, Γυάρος, Σέριφος) και χαρακτηρίζεται ως Τρωτό (Vulnerable) με βάση το Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων και Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας.
Στα φρύγανα, κυριαρχεί η Αστοιβίδα (Sarcopoterium spinosum), ενώ σημαντική είναι και η παρουσία της Κενταύριας της ακανθώδους (Centaurea spinosa). Στους δενδροειδής θαμνότοπους, τα πιο κοινά είδη είναι η Φοινικική άρκευθος (Juniperus phoenicea) και ο Σχίνος (Pistacia lentiscus).
Στις παραλίες του νησιού εντοπίζονται Αλμυρίκια (Tamarix spp.) και στο θαλάσσιο τμήμα Ποσειδωνίες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύθνος
Επιχείρηση καθαρά χέρια
Η Επιχείρηση καθαρά χέρια (Operazione Mani pulite) ήταν μια εθνική δικαστική έρευνα για την πολιτική διαφθορά στην Ιταλία που πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1990, με αποτέλεσμα την κατάρρευση της λεγόμενης " Πρώτης Δημοκρατίας " και την εξαφάνιση πολλών πολιτικών κομμάτων. Ορισμένοι πολιτικοί, βιομηχάνοι και επιχειρηματίες αυτοκτόνησαν μετά το πόρισμα των εγκληματικών ενεργειών τους. Ο Αντόνιο Ντι Πιέτρο ήταν ο κύριος δικαστικός παραγόντας που ήταν υπεύθυνος για την έρευνα.
Σε ορισμένες έρευνες, 5.000 δημόσια πρόσωπα κρίθηκαν ύποπτα. Σε ένα σημείο, περισσότερα από τα μισά μέλη του ιταλικού κοινοβουλίου κατηγορήθηκαν, ενώ περισσότερα από 400 δημοτικά συμβούλια διαλύθηκαν λόγω κατηγοριών διαφθοράς. Η εκτιμώμενη αξία των δωροδοκιών που καταβάλλονταν ετησίως τη δεκαετία του 1980 από ιταλικές και ξένες εταιρείες που υπέβαλαν προσφορές για μεγάλες κυβερνητικές συμβάσεις έφτασαν τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (6,5 τρισεκατομμύρια λιρέτες).
Το διεφθαρμένο σύστημα που αποκαλύφθηκε από την έρευνα αναφέρεται ως Ταντζέντοπολι (η πόλη της δωροδοκίας).
Επέκταση των ερευνών κατά της διαφθοράς
Στις εκλογές του Απριλίου 1992 το κεντρόδεξιο κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών DC) παρέμεινε στην εξουσία όταν η κυβέρνηση συνασπισμού της διατηρούσε μια μικρή πλειοψηφία, ενώ τα αριστερά κόμματα της αντιπολίτευσης κέρδισαν την υποστήριξη. Ωστόσο, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα διασπάστηκε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, στερώντας την αντιπολίτευση από την εξουσία. Πολλές ψήφοι πήρε το περιφερειακό κόμμα η Λεγκά του Βορρά, το οποίο δεν είχε την τάση να σχηματίσει συμμαχίες με άλλα κόμματα εκείνη την εποχή. Το κοινοβούλιο που προέκυψε ήταν επομένως αδύναμο και δύσκολο να επιτευχθεί συμφωνία διακυβέρνησης.
Τον Απρίλιο του 1992 πολλές προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου και πολιτικοί από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση συνελήφθησαν για κατηγορίες διαφθοράς. Ενώ οι έρευνες ξεκίνησαν στο Μιλάνο, γρήγορα εξαπλώθηκαν σε άλλες πόλεις. Θεμελιώδης σε αυτήν την αυξημένη έρευνα ήταν η γενική στάση των βασικών πολιτικών να αποσύρουν την υποστήριξη των υφισταμένων στελεχών που πιάστηκαν. Αυτό έκανε πολλούς από αυτούς να αισθάνονται προδομένοι και συχνά ήταν εμπλεκόμενοι σε πολλές άλλες μορφές διαφθοράς, οι οποίες με τη σειρά τους θα εμπλέκονταν ακόμη περισσότερο. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1992 ο σοσιαλιστής πολιτικός Σέρτζιο Μορόνι, κατηγορούμενος για διαφθορά, αυτοκτόνησε, αφήνοντας μια επιστολή όπου δήλωνε ότι τα εγκλήματά του δεν ήταν για το προσωπικό του όφελος, αλλά προς όφελος του κόμματος, και κατηγόρησε το σύστημα χρηματοδότησης όλων των πολιτικών κομμάτων.
Επίδραση στην εθνική πολιτική
Στις τοπικές δημοτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 1992 που πραγματοποιήθηκαν σε 8 κοινότητες, οι Χριστιανοδημοκράτες έχασαν τις μισές ψήφους. Την επόμενη μέρα, ο Κράξι κατηγορήθηκε επίσημα για διαφθορά, όπου και παραιτήθηκε τελικά από επικεφαλής του PSI.
Στις 5 Μαρτίου 1993, η κυβέρνηση του Τζουλιάνο Αμάτο (PSI) και ο υπουργός δικαιοσύνης του Τζοβάνι Κόνσο (ανεξάρτητος) προσπάθησαν να βρουν μια λύση με ένα διάταγμα, το οποίο επέτρεπε στην αντικατάσταση ποινικών κατηγοριών για πολλά εγκλήματα που σχετίζονται με δωροδοκία να αντικατασταθούν από διοικητικές κατηγορίες. Σύμφωνα με τη κοινή γνώμη εκείνη την εποχή, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα μια de facto αμνηστία για τις περισσότερες κατηγορίες διαφθοράς. Εν μέσω δημόσιας οργής και εθνικών συγκεντρώσεων, ο Πρόεδρος Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο αρνήθηκε να υπογράψει το διάταγμα, θεωρώντας ότι είναι αντισυνταγματικό. Την επόμενη εβδομάδα, αποκαλύφθηκε σκάνδαλο ύψους 250 εκατομμυρίων δολαρίων με την Eni, την εταιρεία ενέργειας που ελέγχονταν από την κυβέρνηση. Το κύμα των κατηγοριών, των ομολογιών και των φυλακίσεων συνεχίστηκε.
Στις 25 Μαρτίου το κοινοβούλιο άλλαξε τον δημοτικό εκλογικό νόμο υπέρ ενός πλειοψηφικού συστήματος. Αργότερα, στις 18 Απριλίου, ο ιταλικός λαός υποστήριξε συντριπτικά την κατάργηση του υφιστάμενου κοινοβουλευτικού συστήματος αναλογικής εκπροσώπησης σε δημοψήφισμα (ένα μικτό σύστημα εισήχθη τον Αύγουστο), αναγκάζοντας την κυβέρνηση Αμάτο να παραιτηθεί τρεις ημέρες αργότερα. Ακόμα σοκαρισμένο από τα πρόσφατα γεγονότα, το κοινοβούλιο δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μια νέα κυβέρνηση.
Τελικά, και τα τέσσερα κόμματα στην κυβέρνηση του 1992 εξαφανίστηκαν, σε διαφορετικούς χρόνους με διαφορετικούς τρόπους: το Ιταλικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα και το Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα. Το Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς, το Ιταλικό Δημοκρατικό Κόμμα και το Movimento Sociale Italiano ήταν τα μόνα εθνικά κόμματα που επιβίωσαν. Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι το μόνο που έχει διατηρήσει το όνομά του από τότε.
Η δίκη Κουσάνι
Στις 20 Ιουλίου 1993, ο πρώην πρόεδρος της Eni, Γκαμπριέλε Καγκλιάρι, αυτοκτόνησε στη φυλακή. Η σύζυγός του έδωσε αργότερα 3 εκατομμύρια δολάρια των παράνομων χρημάτων. Εν τω μεταξύ, ο Σέρτζιο Κουσάνι αντιμετώπισε δίκη και κατηγορήθηκε για εγκλήματα που συνδέονται με την Enimont, μια κοινοπραξία μεταξύ της Eni και μιας άλλης εταιρείας ενέργειας, της Montedison. Η δίκη μεταδόθηκε στην εθνική τηλεόραση και ήταν ένα είδος παρουσιάσεις της παλιάς πολιτικής σκηνής και των ευθύνων τους. Ενώ ο ίδιος ο Κουσάνι δεν ήταν σημαντική προσωπικότητα, η σύνδεση των εγκλημάτων του με την υπόθεση Enimont κάλεσε όλους τους μεγάλους πολιτικούς του έθνους ως μάρτυρες στην δίκη. Ένα περιστατικό σημειώθηκε στη δίκη του Κούσανι όταν ο πρώην προεδρος της κυβέρνησης Αρνάλντο Φορλάνι (DC), απαντώντας σε μια ερώτηση, απλώς είπε «Δεν θυμάμαι». Έτυχε να είναι πολύ νευρικός και δεν παρατήρησε ότι η εφίδρωση συσσωρεύτηκε στα χείλη του και ότι αυτή η εικόνα θεωρείται από πολλούς συμβολική της αηδίας των ανθρώπων για το διεφθαρμένο σύστημα. Ο Κράξι, αντίθετα, παραδέχθηκε ότι το κόμμα του έλαβε 93 εκατομμύρια δολάρια παράνομων πόρων, υπερασπιζόμενος τις ενέργειές του λέγοντας ότι «όλοι το έκαναν αυτό». Ακόμη και η Λεγκά του Βορρά ήταν εμπλέκομενη στη δίκη. Ο γραμματέας Ουμπέρτο Μπόσι και ο πρώην ταμίας του κομμάτος Αλεσάντρο Πατέλλι καταδικάστηκαν για λήψη 200 εκατομμυρίων λιρέτων παράνομης χρηματοδότησης (περίπου 100.000 $ εκείνη την εποχή).
Κατηγορίες για δωροδοκία υπήρξαν και στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά δεν αποδείχθηκε ποιος διέπραξε το αδίκημα. Ορισμένα μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς στο Μιλάνο κατηγορήθηκαν για διαφθορά κατά τη διάρκεια της περιόδου τους ως μέλη του PCI, αλλά αθωώθηκαν. Όπως δήλωσε ο εισαγγελέας Αντόνιο Ντι Πιέτρο:
Έρευνες σε άλλα μέτωπα
Εν τω μεταξύ, η έρευνα επεκτάθηκε εκτός του πολιτικού φάσματος: στις 2 Σεπτεμβρίου 1993, συνελήφθη ο δικαστής του Μιλάνου Ντιέγκο Κέρτς. Στις 21 Απριλίου 1994, 80 δημοσιονομικές ρυθμιστικές αρχές και 300 προσωπικότητες του κλάδου κατηγορήθηκαν για διαφθορά. Λίγες μέρες αργότερα, ο γραμματέας της Fiat παραδέχθηκε διαφθορά με μια επιστολή σε εφημερίδα. Ο μεγιστάνας των ΜΜΕ Σίλβιο Μπερλουσκόνι μπήκε στην πολιτική αργότερα εκείνο το έτος και κέρδισε τις γενικές εκλογές του 1994, σε ό,τι πολλοί πίστευαν ότι ήταν μια κίνηση για να προστατεύσει τις πολλές επιχειρηματικές ανησυχίες του από πιθανό έλεγχο. Αυτή η υποψία ενισχύθηκε στις 11 Φεβρουαρίου, όταν ο αδερφός του Μπερλουσκόνι, Πάολο, παραδέχθηκε εγκλήματα διαφθοράς.
Στις 13 Ιουλίου 1994, η κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι θέσπισε νέο νόμο για την αποφυγή της φυλάκισης για τα περισσότερα εγκλήματα διαφθοράς, το οποίο ψηφίστηκε κατά την διαρκεια της ήττας της Ιταλίας από τη Βουλγαρία στους ημιτελικούς του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 1994 με την ελπίδα ότι το κοινό θα να αποσπούν την προσοχή. Ωστόσο, καθώς ο Ρομπέρτο ​​Μπάτζιο πέτυχε το τελευταίο πενάλντι εναντίον της Βραζιλίας, τα δελτία ειδήσεων έδειξαν εικόνες διεφθαρμένων πολιτικών που βγήκαν από τη φυλακή, η κοινή γνώμη εξοργίστηκε. Οι εικόνες του Φραντζέσκο Ντι Λορέντζο, πρώην Υπουργού Υγείας, ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακές, καθώς το ευρύ κοινό αντιλήφθηκε ότι εκλέβε χρήματα από τα νοσοκομεία μια ιδιαίτερα φρικτή πράξη.
Λίγες μέρες πριν, οι συλληφθέντες αξιωματούχοι μιλούσαν για διαφθορά στη Fininvest, την εταιρεία χαρτοφυλακίου που ελέγχεται από την οικογένεια Μπερλουσκόνι. Οι περισσότεροι από τους δικαστές δήλωσαν ότι θα σεβαστούν τους νόμους του κράτους, αλλά δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σε μια κατάσταση όπου το καθήκον και η συνείδηση ​​συγκρούονταν: ζήτησαν επομένως να μετατεθούν σε άλλα καθήκοντα. Δεδομένου ότι η κυβέρνηση δεν μπορούσε να θεωρηθεί αντίπαλος της δημοφιλούς ομάδας δικαστών, το διάταγμα ανακλήθηκε βιαστικά και σημείωσε «παρανόηση». Ο υπουργός Εσωτερικών Ρόμπερτο Μαρόνι, της Λέγκας του Βορρά ισχυρίστηκε ότι δεν είχε καν την ευκαιρία να το διαβάσει. Ενώ ο Υπουργός Δικαιοσύνης ήταν ο Αλφρέντο Μπιόντι, οι ισχυρισμοί ότι το διάταγμα γράφτηκε από τον Τσέζαρε Πρεβίτι, δικηγόρο της Fininvest, είναι τουλάχιστον αξιόπιστοι. Στις 29 Ιουλίου συνελήφθη και πάλι ο αδερφός του Μπερλουσκόνι και αμέσως αφέθηκε ελευθερος.
Αυξανόμενη σύγκρουση μεταξύ Μπερλουσκόνι και Ντι Πιέτρο
Σε αυτό το σημείο ξέσπασε μια δημόσια σύγκρουση μεταξύ του Μπερλουσκόνι και του Ντι Πιέτρο. Ενώ ερευνήθηκαν οι εταιρείες του Μπερλουσκόνι, οι «επιθεωρητές» στάλθηκαν από την κυβέρνηση στο γραφείο των δικαστών του Μιλάνου για να αναζητήσουν επίσημες παρατυπίες. Καμιά δεν βρέθηκε ποτέ, αλλά αυτή η τακτική, σε συνδυασμό με τη σταθερή εμφάνιση του Μπερλουσκόνι στα μέσα ενημέρωσης, βοήθησε στη διάδοση αυτού που περιγράφεται σε άλλα περιβάλλοντα ως φόβος, αβεβαιότητα και αμφιβολία. Η μάχη τελείωσε χωρίς νικητές: Ο Ντι Πιέτρο παραιτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου, δύο εβδομάδες πριν την παραίτηση της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι πριν από μια κρίσιμη ψηφοφορία εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο που αναμένεται να αντιταχθεί σε αυτούς.
Κατά το 1995 ξεκίνησαν πολλές έρευνες εναντίον του Ντι Πιέτρο, ο οποίος χρόνια μετά θα απαλλαγεί από όλες τις κατηγορίες. Εν τω μεταξύ, ο Μπερλουσκόνι υπέστη και άλλες κατηγορίες διαφθοράς. Διαπιστώθηκε αργότερα ότι ο δικαστής που κυνηγούσε τον Ντι Πιέτρο, ο Φάμπιο Σαλαμόνε από τη Μπρέσια, ήταν ο αδελφός ενός άνδρα που ο ίδιος ο Ντι Πιέτρο είχε διώξει και έστειλε στη φυλακή για διάφορες κατηγορίες διαφθοράς. Ωστόσο, μόλις αργότερα οι αρχές συνειδητοποίησαν τη σύγκρουση συμφερόντων και ανέθεσαν ξανά τον Σαλαμόνε, παρόλο που οι έρευνές του είχαν λάβει τελείως διαφορετική κατεύθυνση: ο Πάολο Μπερλουσκόνι και ο Πρέβιτι κατηγορήθηκαν για συνωμοσία εναντίον του Ντι Πιέτρο, αλλά ο εισαγγελέας που αργότερα αντικατέστησε τον Σαλαμόνε ζήτησε την αθώωσή τους από το δικαστήριο.
Μετά την παραίτηση του από δικαστής, ο Ντι Πιέτρο μπήκε στην πολιτική, παρόλο που δεν επιθυμούσε να εκμεταλλευτεί τη δημοτικότητα που κέρδισε κάνοντας αυτό που θεωρούσε ότι είναι μόνο το καθήκον του. Το κίνημά του ονομάστηκε Ιταλία των Αξιών. Το 1998 ο Τσέζαρε Πρεβίτι, ο οποίος στη συνέχεια μπήκε στο κοινοβούλιο με την κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι, απέφυγε τη φυλακή χάρη στην κοινοβουλευτική ασυλία, παρόλο που ο Μπερλουσκόνι και οι σύμμαχοί του ήταν αντιπολιτευόμενοι. Ο Κράξι καταδικάστηκε σε αρκετά χρόνια συνολικής φυλάκισης σε οριστικές καταδίκες και κατέφυγε αυτοεξόριστος στην Τυνησία, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του στις 19 Ιανουαρίου 2000.
Θεσμική στρατηγική παραγραφής αδικημάτων
Μετά το 1994 οι δίκες ενδέχονταν να παραγραφούν λόγω της λήξης των νομικών προθεσμιών. Η κυβέρνηση αγνόησε τις εκκλήσεις του δικαστικού συστήματος για περισσότερη χρηματοδότηση για την αγορά εξοπλισμού και ψήφισε νόμους που καθιστούσαν το περίφημο αργό νομικό σύστημα της Ιταλίας ακόμη πιο αργό. Ο περίπλοκος χαρακτήρας αυτών των νόμων επέτρεψε στους δικηγόρους να χρησιμοποιούν πολλές τακτικές καθυστέρησης: ένα διδακτικό παράδειγμα ήταν η δίωξη του Μπερλουσκόνι, όπου κατηγορήθηκε για κατάχρηση κεφαλαίων της Fininvest για την προετοιμασία μαύρων κεφαλαίων που θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί για δωροδοκίες ή άλλους παράνομους σκοπούς. την τελευταία καταληκτική ημερομηνία, ένας δικηγόρος από τη Fininvest εμφανίστηκε στο δικαστήριο και παραπονέθηκε ότι η εταιρεία του δεν είχε ειδοποιηθεί επίσημα για τη δίκη. Ενώ αυτή η δίκη δημοσιοποιήθηκε στα μέσα ενημέρωσης, η διατύπωση ανάγκασε την επανεκκίνηση της δίκης από το μηδέν και ο Μπερλουσκόνι αθωώθηκε τελικά με τη λήξη των νόμιμων προθεσμιών. Μετά τη νίκη του Μπερλουσκόνι στις εκλογές του 2001, η κοινή γνώμη είχε στραφεί μέχρι στιγμής εναντίον δικαστών, όπου δεν ήταν μόνο ανοικτά αποδεκτό να τους επικρίνει για την επιχείρηση καθαρά χέρια, αλλά και όλο και πιο δύσκολο να μεταδώσει απόψεις ευνοϊκές για την ομάδα του Μιλάνου. Κάποιοι κατηγορούν την επιρροή του Μπερλουσκόνι στα ΜΜΕ ότι διαδραμάτισαν ρόλο σε αυτήν την αλλαγή ή την αδυναμία της αντιπολίτευσης να αποκτήσει τη συναίνεση των συντηρητικών ψηφοφόρων. Ακόμη και ο Ουμπέρτο Μπόσι, του οποίου η Λεγκά του Βορρά υπήρξε αντιπολιτευόμενο κόμμα, έγινε ιδιαίτερα επικριτικός για τους δικαστές.
Κομματισμός
Ο όρος Κομματισμός (lottizzazione), σημαίνει ο τρόπος με τον οποίο χωρίζεται ένα κράτος σε δευτερεύοντα μέρη ή κομμάτια, ο οποιός αποδεικνύει την διαδικασία απονομής κορυφαίων θέσεων σε σημαντικούς κρατικούς ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων όπως το IRI, η ENEL ή η ENI σε πολιτικά πρόσωπα ή τουλάχιστον μανάτζερς με σαφείς πολιτικούς προσανατολισμούς. Αυτό συνήθως μειώνεται σε χαμηλότερα επίπεδα, δημιουργώντας κέντρα εξουσίας ανάλογα με τα πολιτικά κόμματα που ελέγχουν ένα σημαντικό μέρος του παραγωγικού συστήματος. Οι διαθέσιμες έδρες συνήθως απονεμήθηκαν έτσι ώστε τα κυβερνητικά κόμματα (και τα κόμματα της αντιπολίτευσης όπως το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) να πάρουν ένα μερίδιο εξουσίας που αντιστοιχεί στην επιρροή τους στην κυβέρνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλικής δημοκρατίας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Σύγχρονη ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Πολιτικά σκάνδαλα της Ιταλίας Κατηγορία:Πολιτική διαφθορά Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Μονταινβίλ (Ιβλίν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονταινβιλουά (γαλλικά: Montainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Οι Περιπέτειες του Πινόκιο
Οι Περιπέτειες του Πινόκιο: Η Ιστορία μίας Μαριονέτας (Le Avventure di Pinocchio: Storia di un Burattino) είναι μυθιστόρημα παιδικής λογοτεχνίας του Ιταλού συγγραφέα Κάρλο Κολόντι, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Κάρλο Λορεντσίνι, γραμμένο στην Φλωρεντία. Αρχικά, το πρώτο μισό του έργου ήταν μέρος μίας σειράς από το 1881 έως το 1883, και αργότερα ολοκληρώθηκε ως βιβλίο για παιδιά τον Φεβρουάριο του 1883. Πρόκειται για τις άτακτες περιπέτειες του Πινόκιο, μίας ζωντανής μαριονέτας, και τον φτωχό του πατέρα, έναν ξυλογλύπτη ονομαζόμενο Τζεπέτο. Θεωρείται κλασσικό παιδικής λογοτεχνίας και έχει γεννήσει πολλά παράγωγα έργα τέχνης, όπως την ομώνυμη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney το 1940, καθώς και κοινότοπες ιδέες όπως η μεγάλη μύτη του ψεύτη.
Ιστορία
Οι Περιπέτειες του Πινόκιο είναι μία ιστορία που περιέχει αρκετά τεχνάσματα παραμυθιών όπως ζωντανές μαριονέτες, γρύλλους που μιλάνε, αγόρια που μεταμορφώνονται σε γαϊδούρια, νεράιδες και άλλα. Όμως ο κόσμος του Πινόκιο δεν είναι ένας παραδοσιακός κόσμος παραμυθιού, καθώς περιέχει στοιχεία σκληρής πραγματικότητας όπως η ανάγκη για τροφή, στέγη και άλλες βασικές πτυχές της καθημερινής ζωής. Είναι γεγονός ότι το σκηνικό της ιστορίας είναι η ρεαλιστική Τοσκάνη (περιοχή της Ιταλίας). Ήταν μία μοναδική, για την εποχή του έργου, συγχώνευση λογοτεχνικών ειδών. Η ιταλική γλώσσα της ιστορίας διανθίζεται με στοιχεία φλωρεντιανής διαλέκτου, όπως το Φλωρεντιανό όνομα του πρωταγωνιστή.
Αρχικά ο Κολόντι δεν είχε πρόθεση την παιδική λογοτεχνία - το τέλος του μυθιστορήματος δεν ήταν αίσιο και αλληγορικά αντιμετώπιζε σοβαρά θέματα. Στην αυθεντική σειριακή εκδοχή, ο Πινόκιο βρίσκει φρικτό θάνατο - κρεμασμένος για τα αναρίθμητα λάθη του στο τέλος του Κεφαλαίου 15 - ενώ ο πατέρας του πεθαίνει αβοήθητος στην φυλακή. Λόγω αιτήματος του εκδότη του, ο Κολόντι πρόσθεσε τα κεφάλαια 16-36, στα οποία η Νεράιδα με τα Γαλάζια Μαλλιά, διασώζει τον Πινόκιο και τελικά τον μεταμορφώνει σε πραγματικό αγόρι, όταν αποκτά μία βαθύτερη επίγνωση του εαυτού του, κάνοντας έτσι την ιστορία κατάλληλη για παιδιά. Στο δεύτερο μισό του βιβλίου, η μητρική φιγούρα της Γαλάζιας Νεράιδας είναι ο κυρίαρχος χαρακτήρας, έναντι της πατρικής φιγούρας του Τζεπέτο στο πρώτο μέρος.
Η παιδική λογοτεχνία ήταν μία νέα ιδέα την εποχή του Κολόντι, μία καινοτομία του 19ου αιώνα. Έτσι, σε περιεχόμενο και τύπο ήταν καινούργιο και σύγχρονο, ανοίγοντας το δρόμο σε πολλούς συγγραφείς του επόμενου αιώνα. Ο Κολόντι, ο οποίος πέθανε το 1890, ήταν αναγνωρισμένος, κατά τη διάρκεια της ζωής του, ως ταλαντούχος συγγραφέας και κοινωνικός σχολιαστής, αλλά η φήμη του άρχισε να μεγαλώνει μετά την μετάφραση του Πινόκιο στα αγγλικά, για πρώτη φορά το 1892, και συγκεκριμένα με την ευρέως αναγνωσμένη έκδοση Everyman’s Library το 1911. Η δημοτικότητα της ιστορίας ενισχύθηκε από τον ισχυρό φιλόσοφο-κριτικό Μπενεντέτο Κρότσε (ιταλικά: Benedetto Croce), ο οποίος θαύμασε πολύ την ιστορία επιμένοντας: «...πρέπει να το διαβάσει όποιος θέλει να θεωρεί τον εαυτό του καλλιεργημένο άνθρωπο.»
Πλοκή
Ο Τζεπέτο ήταν ένας ξυλογλύπτης που ζούσε μόνος χωρίς παιδί. Έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει μία μαριονέτα για να τον συντροφεύει στα γεράματα και σκέφτηκε να την ονομάσει Πινόκιο σαν πραγματικό αγόρι. Καθώς άρχισε να σκαλίζει το ξύλο, αυτό άρχισε να γελάει μαζί του προς έκπληξη του γέρου άντρα. Όταν ο Τζεπέτο ολοκλήρωνε το έργο του, η μαριονέτα τον κλώτσησε και το έσκασε. Ενώ ο Πινόκιο έτρεχε στον δρόμο, ένας αστυνόμος τον έπιασε για να τον σωφρονίσει. Αλλά περαστικοί πληροφόρησαν τον αστυνομικό ότι η μαριονέτα ανήκε στον γέρο-Τζεπέτο. Έτσι ο αστυνόμος συνέλαβε τον γέρο αντί τον Πινόκιο.
Καθοδόν για το σχολείο, ο Πινόκιο άκουσε ωραία μουσική που ερχόταν από ένα κουκλοθέατρο. Πήγε να το παρακολουθήσει, πουλώντας το αλφαβητάρι του, και τελικά κατάφερε να γίνει μέλος της παράστασης εκνευρίζοντας τον θιασάρχη, ο οποίος αργότερα συγκινήθηκε με τις ιστορίες του Πινόκιο και τον άφησε ελεύθερο δίνοντάς του πέντε χρυσά νομίσματα. Ξεκινώντας για το σπίτι, ένας γάτος και μία αλεπού τον προσέγγισαν για να του κλέψουν τα νομίσματα, αλλά αυτός τα έκρυψε κάτω από τη γλώσσα του. Έτσι τον κρέμασαν σε μία βελανιδιά, για να περάσουν την επόμενη μέρα να του πάρουν τα νομίσματα από το στόμα. Για καλή του τύχη διασώθηκε από την Γαλάζια Νεράιδα που ζούσε εκεί κοντά. Όταν η νεράιδα τον ρώτησε για τα νομίσματα αυτός είπε ότι τα έχασε και τότε η μύτη του άρχισε να μεγαλώνει. Η νεράιδα του είπε γελώντας: «Να τι παθαίνεις όταν λες ψέματα!». Τότε ο Πινόκιο ζήτησε βοήθεια από τη νεράιδα για να γίνει πραγματικό παιδί και υποσχέθηκε να συνετιστεί και να γίνει υπάκουο παιδί.
Έπειτα, ενώ δούλευε ως γαϊδούρι, σε ένα τσίρκο στην Παιχνιδούπολη, ο Πινόκιο έσπασε το πόδι του και έτσι τον πέταξαν στην θάλασσα. Όταν έπεσε στο νερό μετατράπηκε σε μαριονέτα ξανά και τον κατάπιε μια φάλαινα. Στην κοιλιά της έκπληκτος είδε σε μια γωνιά τον γέρο πατέρα του να κλαίει. Λυτρωμένος πια έτρεξε στον γέρο-Τζεπέτο και αγκαλιάστηκαν συγκινημένοι, ενώ ο Πινόκιο του έλεγε πόσο είχε μετανιώσει για όλα τα λάθη του. Ύστερα βρέθηκαν στην θάλασσα και ένα ψάρι τους πήγε στην ακτή. Η Γαλάζια Νεράιδα που είχε παρακολουθήσει τις εξελίξεις, μετέτρεψε τον Πινόκιο σε πραγματικό αγόρι και έζησε ευτυχισμένος με τον πατέρα του.
Παραπομπές
* Πινοκιο Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν όπερες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Οι Δούλες
Οι δούλες (Les Bonnes) είναι μονόπρακτο θεατρικό δράμα του Γάλλου λογοτέχνη, Ζαν Ζενέ, που γράφτηκε και παραστάθηκε το 1947.
Ο συγγραφέας που εμπνεύστηκε το έργο, από το διαβόητο έγκλημα των αδερφών Παπέν, που διαπράχθηκε το 1933, εξερευνά τις σχέσεις εξουσιαστή - εξουσιαζόμενου στους κοινωνικούς ρόλους των ανθρώπων.
Ο Ζενέ άρχισε να γράφει το κείμενο το 1945 υπό τον τίτλο «Η τραγωδία των εμπίστων» ένα μεγάλο θεατρικό έργο με τρεις πράξεις, και οχτώ ηθοποιούς.
Όταν το 1946 ο διάσημος Γάλλος θεατράνθρωπος Λουί Ζουβέ ζήτησε από τον Ζενέ ένα ολιγοπρόσωπο μονόπρακτο νέο θεατρικό έργο για να το ανεβάσει στο θέατρό του, ο Ζενέ προσάρμοσε το ήδη γραμμένο έργο στο καινούριο του πλαίσιο. Η πρώτη παράσταση δόθηκε στο θέατρο "Theatre de l' Athenee" στις 17 Απριλίου του 1947, ενώ ένα μήνα μετά, τον Μάιο του 1947 το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο λογοτεχνικό περιοδικό "L' Arbalete". Στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ο συγγραφέας είχε προχωρήσει σε αρκετές αλλαγές, ωστόσο το κείμενο της παράστασης του Ζουβέ, που εκδόθηκε σε βιβλίο το 1954 είναι αυτό που αποτελεί μέχρι σήμερα το στερεότυπο κείμενο του έργου.
Και οι δυο μορφές του κειμένου δημοσιεύτηκαν μαζί το 1954 ενώ η δεύτερη μορφή παραστάθηκε πρώτη φορά το 1954 στο θέατρο "Huchette" του Παρισιού.
Σε αυτήν την διπλή έκδοση που έκανε ο εκδότης Ζαν Ζακ Πωβέρ. ο Ζενέ θα γράψει για το έργο του : ''«Δεν το αγαπάω. Θα πεισθεί κανείς γι΄αυτό διαβάζοντας το έργο. [...]Παραγγελία ενός διάσημου στον καιρό του ηθοποιού, το έργο μου γράφτηκε λοιπόν από ματαιοδοξία, μα με ανία. Το εγκαταλείπω στα χέρια του εκδότη, στις δυο μορφές του που προχωρούν ψηλαφητά, σαν δείγμα εμπνευσμένης ανοησίας[...]»''.
Το έργο θεωρείται από τα καλύτερα της σύγχρονης δραματουργίας αφού ο Ζενέ κατόρθωσε να συγκεράσει με θαυμαστό τρόπο της τεχνικές του Θεάτρου μέσα στο θέατρο με την πολιτική σάτιρα, σε ένα υποβλητικό και γεμάτο συμβολισμούς σκηνικό με όλες τις μεθόδους του θεάτρου του Παραλόγου, τόσο στον διάλογο όσο και στην κίνηση των ηθοποιών. Αυτή τη θεώρηση επιβεβαιώνει και ο συγγραφέας, ο οποίος μάλιστα αναλύει τα μέσα και τους σκοπούς της θεατρικής του δημιουργίας ως εξής: ''«[...] Συγκινημένος ήδη από τη μαύρη θλίψη ενός θεάτρου που καθρεφτίζει με υπερβολικήν ακρίβειαν τον ορατό κόσμο, τις πράξεις των ανθρώπων και όχι τους Θεούς πάσχισα να πετύχω μια αποστασιοποίηση που, επιτρέποντας ένα τόνο στομφώδη θα έφερνε το θέατρο στο θέατρο. Έλπιζα να καταφέρω έτσι την κατάργηση των προσώπων - που συνήθως δεν στέκονται, παρά από ψυχολογική σύμβαση - προς όφελος των συμβόλων, μα που να σχετίζονται κάπως με αυτά (τα πρόσωπα) για να συνδέεται με αυτόν το μόνο δεσμό ο συγγραφέας με τον θεατή. Κοντολογής, θέλησα να πετύχω να μην είναι πια τα πρόσωπα στη σκηνή, παρά η μεταφορά αυτού που έπρεπε να αντιπροσωπεύουν. Για να ολοκληρώσω καλύτερα το εγχείρημα, θα έπρεπε βέβαια, να εφεύρω επίσης ένα τόνο φωνής, ιδιαίτερο βηματισμό και χειρονομίες »''.
Στην Ελλάδα παραστάθηκε πρώτη φορά στις 23 Φεβρουαρίου του 1968 από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη, σκηνοθεσία Δημήτρη Χατζημάρκου και τις Εκάλη Σώκου, Ρένη Πιττακή και Μαρία Γεωργίου στους τρεις ρόλους.
Σε βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 1973 από τις εκδόσεις «Πολιτεία» σε μετάφραση Αλεξάνδρας Παπαθανασοπούλου.
Υπόθεση
''Το δωμάτιο της Κυρίας. Έπιπλα Λουί - Κενζ. Ταντελέντιες κουρτίνες.''
Δεξιά, ένα κρεβάτι.
Αριστερά, η πόρτα κι ένα παλιό έπιπλο με συρτάρια.
Παντού, άφθονα λουλούδια.
Βράδυ.
Μια νύχτα σαν όλες τις άλλες που περνάνε οι δυο αδερφές Σολάνζ και Κλαιρ, στην υπηρεσία της Κυρίας, ξετυλίγεται στην αρχή του έργου. Οι δυο αδερφές μόνες στο σπίτι παίζουν το αγαπημένο τους «παιχνίδι ρόλων»: η Σολάνζ στο ρόλο της Κυρίας βασανίζει με τα λόγια της και την συμπεριφορά της, την υπηρέτριά της Σολάνζ, που υποδύεται η Κλαιρ. Μέσα από αυτό το παιχνίδι της φαντασίας οι δυο νεαρές εξωτερικεύουν και δραματοποιούν τα συναισθήματά τους για το αφεντικό τους αλλά και για τον εαυτό τους. Δημιουργώντας την Κυρία τους, την έχουν πλέον υποχείριό τους και μπορούν να προχωρήσουν στην επιθυμία τους, που είναι η δολοφονία της.
Το παιχνίδι τους αυτό - και πριν φτάσει στο τέλος του, με τη δολοφονία της Κυρίας - διακόπτεται από την πραγματικότητα:
Το τηλεφώνημα του Κυρίου (του εραστή της Κυρίας), που τους γνωστοποιεί ότι αφέθηκε ελεύθερος από την Αστυνομία (που οι ίδιες τον είχαν εμπλέξει με κάποιες ανώνυμες καταγγελίες περί κλοπής που είχαν μηχανευτεί για να εκδικηθούν τα αφεντικά τους) και περιμένει την Κυρία να τον συναντήσει - της φέρνει αντιμέτωπες με την πιθανότητα αποκάλυψης της δολοπλοκίας τους και την σύλληψή τους.
Έτσι, αποφασίζουν να πραγματοποιήσουν την επιθυμία τους και να δηλητηριάσουν την Κυρία τους, αμέσως μόλις έρθει. Πράγματι όταν καταφτάνει η Κυρία οι δυο υπηρέτριες προσπαθούν να την πείσουν να πιει το δηλητηριασμένο ρόφημά της, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Όταν μάλιστα εκείνη μαθαίνει ότι ο Κύριος την περιμένει ελεύθερος πια, φεύγει αμέσως. Βέβαιες πλέον για το κακό τέλος που τις περιμένει, αντιδρούν με τον μόνο τρόπο που ξέρουν, με τον μόνο τρόπο που αντέχουν να δράσουν: επιστρέφουν και πάλι στο φανταστικό παιχνίδι τους, και η Κλαιρ παίζοντας τώρα εκείνη το ρόλο της Κυρίας, πίνει το δηλητηριασμένο τίλιο και πεθαίνει.
Παραπομπές
Δ Δ Κατηγορία:1947 στη Γαλλία
Μονσωβέ (Ιβλίν)
Το Μονσωβέ (γαλλικά: Montchauvet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντεκαλβεσιέν (γαλλικά: Montécalvétiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Μονταλέ-λε-Μπουά
Το Μονταλέ-λε-Μπουά (γαλλικά: Montalet-le-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονταλμπουαζιέν (γαλλικά: Montalboisiens).
NGC 1283
Ο NGC 1283 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 250 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Γκιγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) στις 23 Οκτωβρίου 1884 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα. Έχει Ενεργό Γαλαξιακό Πυρήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Περσεύς (αστερισμός) Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες 1283 12478 02676
Γαλάτες (Μικρά Ασία)
Οι Γαλάτες της Μικράς Ασίας, επίσης Γαλλογραικοί ή Ελληνογαλάτες (Λατινικά: Galatae/ Gallograeci, Αγγλικά: Galatians) ήταν κελτικοί λαοί, οι οποίοι, κατά την διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου μετανάστευσαν προς το κέντρο της Μικράς Ασίας, γύρω από την σημερινή Άγκυρα, σε μια περιοχή που ονομάστηκε Γαλατία της Μικράς Ασίας. Ομιλούσαν μια κελτική γλώσσα, η οποία ονομάζεται γαλατική γλώσσα της Μικράς Ασίας και προήλθε από την Γαλατική γλώσσα της ηπειρωτικής Ευρώπης (Γαλατία).
Ίδρυση της Γαλατίας
αριστερά|μικρογραφία|270x270px|Η Γαλατία και τα υπόλοιπα βασίλεια της Μικράς Ασίας, κατά την διάρκεια του 1ου αιώνα π.Χ. Από την Γαλατία εντεύθεν των Άλπεων, κελτικά στρατεύματα κατευθύνθηκαν προς τα Βαλκάνια, διέσχισαν την Ελλάδα και έφθασαν ως την Μακεδονία, κατά την διάρκεια της Μεγάλης εκστρατείας το 279 π.Χ.. Εκείνη την στιγμή, χωρίστηκαν. Ένα τμήμα εξ'αυτών διέσχισε τον Δούναβη σε κοντινή απόσταση από την πόλη Γκαλάτσι και δημιούργησε μια ομάδα, η οποία παρέκαμψε τα Καρπάθια. Επρόκειτο για τους Γερμανοκέλτες. Άλλοι, μετανάστευσαν προς τα δυτικά μέσω του νότιου τμήματος των Άλπεων (Ιταλοκέλτες), ενώ ορισμένοι εξ'αυτών επέστρεψαν στην Γαλατία, τα Σεβέν και στην περιοχή περιμετρικά της Τουλούζ, όπου και έγιναν, πλέον, γνωστοί ως Βόλκες Τεκτόσαγες.
Οι υπόλοιποι (οι Γαλάτες), ευρισκόμενοι υπό την ηγεσία των Λουτέριου και Λεονόριου, διέβησαν τον Ελλήσποντο προς το 278 π.Χ., κατόπιν προσκλήσεως του βασιλέα Νικομήδη Α΄ της Βιθυνίας, ο οποίος ευρισκόταν σε πόλεμο ενάντια στον Σελευκίδη Αντίοχο Α΄, Βασιλέα της Συρίας. Η στήριξή τους επέτρεψε στον Νικομήδη να διατηρήσει τον θρόνο του, ο οποίος τους παραχώρησε ως ανταμοιβή εδάφη ευρισκόμενα στα νότια του βασιλείου του, επί των όχθεων του Σαγγάριου. Προτού εγκατασταθούν, οι Γαλάτες λεηλάτησαν το σύνολο του παράκτιου τμήματος της Μικράς Ασίας το οποίο ευρισκόταν επί του Αιγαίου Πελάγους, από την Τρωάδα έως την Καρία. Ηττηθέντες το 277 από τον Αντίοχο Α΄ και στην συνέχεια, το 241, από τον Άτταλο Α΄, Βασιλέα της Περγάμου, αναδιπλώθηκαν στο βόρειο τμήμα της Μεγάλης Φρυγίας, η οποία έλαβε την ονομασία Γαλατία (οι ίδιοι έγιναν γνωστοί ως Gallogræci, καθώς αναμίχθηκαν με τον ελληνικό και φρυγικό πληθυσμό της περιοχής).
Οργάνωση της Γαλατίας
Από γεωγραφικής άποψης, η εγκατάστασή τους οριοθετήθηκε από το Βασίλειο του Πόντου και την Παφλαγονία στα βόρεια, την Καππαδοκία στα ανατολικά, το Βασίλειο της Περγάμου στα νότια και την Βιθυνία στα δυτικά. Ορίζονταν υπό την κοινή ονομασία του Κοινού των Γαλατών (στα λατινικά Commune Galatarum).
Το κοινό αυτό αποτελείτο από τρεις κυρίως λαούς:
Καθένας εκ των λαών αυτών διοικείτο από μια τετραρχία, της οποίας η πολιτική εξουσία μοιραζόταν μεταξύ ενός αρχηγού, ενός δικαστή και ενός στρατοφύλακα, ο οποίος είχε δύο αξιωματικούς υπό τις διαταγές του, τους υποστρατοφύλακες.
Οι Γαλάτες ίδρυσαν μια συνομοσπονδία φιλοπόλεμων κρατών, τα οποία διοικούνταν από μια στρατιωτική αριστοκρατία. Εφόσον ληφθεί υπόψιν ο Στράβωνας, οι τέτραρχοι, καθώς και τα 300 μέλη του συμβουλίου συγκεντρώνονταν στο Δρουνέμετον (δείτε Νέμετον), το ιερό όπου ελάμβαναν χώρα δίκες, καθώς και επίλυση άλλων υποθέσεων. Η οικονομία τους βασιζόταν στην κτηνοτροφία, αλλά κυρίως στις επιδρομές, τις λεηλασίες και τα λύτρα. Ήσαν φημισμένοι για την βαναυσότητά τους.
Υπαγωγή στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Το 189 π.Χ., ρωμαϊκή εκστρατεία υπό την ηγεσία του Κναίου Μάνλιου Βούλσου λεηλάτησε την Γαλατία. Ο Ευμένης Β΄, Βασιλέας της Περγάμου, νικητής των Γαλατών, φέρεται, μάλιστα, να προσάρτησε την Γαλατία το 183 π.Χ.. Ωστόσο, ένα γερουσιαστικό διάταγμα παραχώρησε καθεστώς αυτονομίας στους Γαλάτες το 166 π.Χ..
Οι Γαλάτες πολέμησαν ενάντια στον Μιθριδάτη, Βασιλέα του Πόντου, ενώ κατέστρεψαν ένα σώμα στρατού το 73 π.Χ..
Η διοικητική αναδιοργάνωση της Μικράς Ασίας, η οποία έλαβε χώρα υπό τον Πομπηίο παραχώρησε την εξουσία σε τρεις πρίγκιπες, υπό την εποπτεία του Τολιστοβόγιου Δηιόταρου, ο οποίος κατέστη βασιλέας (66 π.Χ.). Ο Αντώνιος προχώρησε σε νέα αναδιοργάνωση, η οποία αύξησε τα εδάφη της Γαλατίας, ωστόσο η εξουσία παραχωρήθηκε σε έμπιστα άτομα, ξένα προς τις βασιλεύουσες οικογένειες (37/36 π.Χ.).
Η Γαλατία εκχριστιανίστηκε κατά τις απαρχές της χριστιανικής περιόδου. Προς το έτος 49, ο Άγιος Παύλος συνέγραψε μία επιστολή προς Γαλάτες, η οποία και αποτέλεσε τμήμα του Καινής Διαθήκης.
Στην διάρκεια του 4ου αιώνα μ.Χ., ο Άγιος Ιερώνυμος ανέφερε πως οι Γαλάτες της Άγκυρας ομιλούσαν τα γαλατικά των Τρεβήρων.
Πηγές και βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κέλτες Κατηγορία:Γαλατία (Μικρά Ασία)
Μοντεσόν
Το Μοντεσόν (γαλλικά: Montesson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντεσοναί (γαλλικά: Montessonnais).
Οθωμανική εισβολή στη Μάνη (1807)
Η Οθωμανική Εισβολή στη Μάνη (1807), ήταν μία από τις πολλές επιχειρήσεις των Οθωμανών προκειμένου να υποτάξουν την Μάνη. Η Μάνη, ήταν μία από τις λίγες περιοχές της Ελλάδας που δεν κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, λόγω του ανώμαλου εδάφους και των ανυπότακτων κατοίκων της. Οι Μανιάτες, προκαλούσαν συχνά προβλήματα στους Οθωμανούς, αφού συμμαχούσαν με τους Ενετούς, όταν υπήρχε πόλεμος μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βενετίας, ενώ ασχολούνταν και με την πειρατεία.
Προεόρτια
Οι Οθωμανοί, προσπάθησαν αρχικά να κατακτήσουν τη Μάνη το 1770. Σε αυτή την επιχείρηση, πολιόρκησαν τον Πύργο των Γρηγοράκηδων στο Σκουτάρι και μετά από 3 ημέρες τον κατέλαβαν. Στη συνέχεια, βάδισαν προς την πεδιάδα των Βρωμοπηγάδων, αλλά ηττήθηκαν από τον πολύ μικρότερο στρατό των Μανιατών. Σύντομα όμως, οι Οθωμανοί εκτέλεσαν στην Τρίπολη τον αρχηγό των Μανιατών, Έξαρχο Γρηγοράκη. Έπειτα, η μητέρα του, κάλεσε τους άνδρες του Σκουταρίου να εκδικηθούν για τον χαμό του γιου της και κάτω από τις διαταγές του ανιψιού του, Τζανέτου Γρηγοράκη, κατάφεραν να εισβάλουν στο Κάστρο του Πασσαβά.
Εισβολή
Το 1802, οι Οθωμανοί, διόρισαν Μπέη της Μάνης τον ξάδερφο του Τζανέτου, Αντώνη Γρηγοράκη (Αντώνμπεη). Η απροθυμία του Αντώνη να αντιμετωπίσει τον ξάδερφό του, εξόργισε τον Καπουδάν πασά, επειδή είχε προκαλέσει μεγάλες ζημιές σε Οθωμανικά εδάφη της Λακωνίας και της Μεσσηνίας. Ο Καπουδάν πασάς, για να τιμωρήσει τον Αντώνη, εισέβαλε στο Γύθειο με έναν μεγάλο στρατό Τουρκαλβανών και πολιόρκησαν τη νήσο Κραναή, που ήταν το οχυρό του. Οι μανιάτες όμως, αμύνθηκαν σθεναρά και κατάφεραν να απωθήσουν τον στρατό των Οθωμανών.
Συνέπειες
Ο Αντώνης, παρέμεινε μπέης μέχρι το 1808, οπότε και παραιτήθηκε προς όφελος του γαμπρού του, Κωνσταντίνου Ζερβάκου (ή Ζερβόμπεη), ο οποίος ήταν φιλικός με τους Οθωμανούς. Το 1815, οι Οθωμανοί προσπάθησαν για άλλη μια φορά να κατακτήσουν τη Μάνη, πολιορκώντας το Σκουτάρι. Η επίθεση αυτή απωθήθηκε από τον Θεόδωρο Γρηγοράκη.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αντιτζάν
Η Αντιτζάν (ουζμπ. Andijon / Андижон, περσ. اندیجان, ρωσ. Андижан / Andižan) είναι μεγάλη πόλη του Ουζμπεκιστάν. Αποτελεί το διοικητικό, οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο της ομώνυμης Περιφέρειας Αντιτζάν. Η πόλη είναι κτισμένη στο νοτιοανατολικό άκρο της Λεκάνης Φεργκάνα, κοντά στα σύνορα με την Κιργισία.
Η Αντιτζάν είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις στη Φεργκάνα. Σε τοποθεσίες μέσα στην πόλη, αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει τέχνεργα χρονολογούμενα από τον 7ο και τον 8ο αιώνα, καθώς υπήρξε σημαντική πόλη επάνω στον Δρόμο του Μεταξιού. Η Αντιτζάν είναι ίσως περισσότερο γνωστή ως η γενέτειρα του Μπαμπούρ, που έθεσε τις βάσεις της μουσουλμανικής Μογγολικής Αυτοκρατορίας (Μουγκάλ) της Ινδίας. Πολύ πιο πρόσφατα, το 2005, η πόλη έγινε γνωστή για την κατάπνιξη διαδηλώσεων με εκατοντάδες νεκρούς στη λεγόμενη Σφαγή της Αντιτζάν.
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής η πόλη αναπτύχθηκε σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, όπου παράγονται χημικά προϊόντα, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, μεταποιημένα τρόφιμα, έπιπλα, γεωργικά μηχανήματα και εξαρτήματα, αντλίες, υποδήματα, εργαλεία και αναπηρικά αμαξίδια.
Τοπωνυμικά
Η ετυμολογία του ονόματος της πόλεως είναι αβέβαιη. Άραβες γεωγράφοι του 10ου αιώνα την αποκαλούσαν Αντουκάν, Αντουγκάν ή και Αντιγκάν. Η παραδοσιακή ερμηνεία συνδέει την ονομασία με τα ονόματα τουρκικών φύλων Άντι και Αντόκ/Αζόκ.
Μεσαιωνική και νεότερη ιστορία
Η Αντιτζάν είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις στη Λεκάνη Φεργκάνα. Σε κάποια σημεία της έχουν βρεθεί από αρχαιολόγους αντικείμενα χρονολογούμενα από τον 7ο και τον 8ο αιώνα μ.Χ.. Ιστορικά, το Αντιτζάν ήταν σημαντική πόλη στον Δρόμο του Μεταξιού.
Η Αντιτζάν είναι ίσως περισσότερο γνωστή ως η γενέτειρα του Μπαμπούρ, που έθεσε τις βάσεις της μουσουλμανικής Μογγολικής Αυτοκρατορίας (Μουγκάλ) της Ινδίας και έγινε ο πρώτος της Αυτοκράτορας.
Μετά τη δημιουργία του Χανάτου της Κοκάνδης κατά τον 18ο αιώνα, η πρωτεύουσα της περιοχής μεταφέρθηκε από την Αντιτζάν στην Κοκάνδη. Στα μέσα του 19ου αιώνα η Ρωσική Αυτοκρατορία άρχισε να καταλαμβάνει την έκταση της Κεντρικής Ασίας. Το 1876 οι Ρώσοι κατέκτησαν το Χανάτο της Κοκάνδης και την πόλη Αντιτζάν μαζί του.
Η Αντιτζάν έγινε το επίκεντρο και το σημείο εκρήξεως της Εξεγέρσεως της Αντιτζάν του 1898, κατά την οποία οι ακόλουθοι του Σούφι ηγέτη Μανταλί Ισάν επιτέθηκαν στον ρωσικό στρατώνα της πόλεως, σκοτώνοντας 22 και τραυματίζοντας από 16 έως 20 άλλους στρατιώτες. 18 από τους συμμετασχόντες στην εξέγερση κρεμάστηκαν και άλλοι 360 εξορίσθηκαν.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1902 μεγάλο μέρος της Αντιτζάν ισοπεδώθηκε από ισχυρό σεισμό, ο οποίος γκρέμισε έως και 30 χιλιάδες σπίτια και σκότωσε 4.500 κατοίκους. Μετά την έναρξη της σοβιετικής εποχής το 1917, η πόλη έγινε σύντομα βιομηχανικό κέντρο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν.
Σύγχρονη ιστορία
Με τη σοβιετική υποδιαίρεση της Κεντρικής Ασίας η Αντιτζάν διαχωρίσθηκε από την ιστορική της περιοχή, καθώς η Λεκάνη Φεργκάνα μοιράστηκε σε τρεις διαφορετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες. Η Αντιτζάν παραχωρήθηκε στη Σ.Σ.Δ. του Ουζμπεκιστάν. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί Σοβιετικοί πολίτες μετεγκαταστάθηκαν στην πόλη και τους γύρω οικισμούς.
Γεωγραφία
Η Αντιτζάν βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων, στο νοτιοανατολικό άκρο της Λεκάνης Φεργκάνα, κοντά στα σύνορα με την Κιργισία. Απέχει οδικώς 22 χιλιόμετρα από την Ασάκα και 68,6 από τη Ναμανγκάν. Το μικρό ποτάμι Αντιτζόνσοϋ διαρρέει την πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντιτζαν
Μονφόρ-λ'Αμωρί
Το Μονφόρ-λ'Αμωρί (γαλλικά: Montfort-l'Amaury) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονφορτουά (γαλλικά: Montfortois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χαλκιδικής είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Χαλκιδικής.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Χαλκιδικής, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Α΄ Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣ Χαλκιδικής διεξάγεται με τη συμμετοχή 16 ομάδων και με τη μορφή πρωταθλήματος διπλών αγώνων.
Η Βαθμολογία της κανονικής περιόδου ήταν: Πηγή: ΕΠΣ Χαλκιδικής
Β΄ Κατηγορία
Σε 2 ομίλους των 14 ομάδων διεξήχθη το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας.
Βόρειος Όμιλος
Η Τελική Βαθμολογία του Βορείου ομίλου ήταν ως εξής:
Νότιος Όμιλος
Η Τελική Βαθμολογία του Νοτίου ομίλου ήταν ως εξής:
Γ΄ Κατηγορία
Με συμμετοχή 8 ομάδων σε έναν όμιλο διεξήχθη η 3η κατηγορία, καθως αρκετές ομάδες δε δήλωσαν συμμετοχή. Αυτές ήταν οι ΑΕ Ποντίων Πετραλώνων, Θερμαϊκός Πορταριάς και Ελπίδα Αγίου Παντελεήμονα στην Β και Αναγέννηση Κασσανδρείας, Ήφαιστος Γοματίου, Αναγέννηση Ολυμπιάδας, ΠΟ Σάρτης 2011, Κόσμος Μουδανιών και ΠΑΟΚ Λακκώματος στη Γ κατηγορία. Πηγή: ΕΠΣ Χαλκιδικής
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Μυριάποδα
Τα μυριάποδα είναι υποσυνομοταξία των αρθρόποδων η οποία περιλαμβάνει τα χιλιόποδα και τις σαρανταποδαρούσες και άλλα. Η ομάδα περιλαμβάνει πάνω από 13.000 είδη, τα οποία είναι όλα χερσαία. Αν και το όνομά τους υποδεικνύει ότι έχουν μύρια (10.000) πόδια, ο αριθμός των ποδιών ποικίλει από 750 μέχρι λιγότερα από 10.
Το αρχείο απολιθωμάτων των μυριάποδων φτάνει μέχρι την ύστερη Σιλούρια, αν και γενετικές μελέτες υποδεικνύουν ότι διαφοροποιήθηκαν στο Κάμβριο, και υπάρχουν απολιθώματα της Κάμβριας εποχής τα οποία μοιάζουν με μυριάποδα. Το παλαιότερο απολίθωμα που αποδίδεται σε μυριάποδο είναι το χιλιόποδο Pneumodesmus newmani, από την ύστερη σιλούρια (428 εκατομμύρια χρόνια πριν). Το P. newmani είναι επίσης το παλαιότερο γνωστό χερσαίο ζώο.
Ανατομία
thumb|left|Το κεφάλι μιας σαρανταποδαρούσας Τα μυριάποδα έχουν ένα ζεύγος κεραιών και, στις περισσότερες περιπτώσεις, απλούς οφθαλμούς. Το στόμα βρίσκεται στην κάτω πλευρά του κεφαλιού. Ένα ζεύγος γνάθων βρίσκεται μέσα στο στόμα. Τα μυριάποδα αναπνέουν μέσω σπειραμάτων τα οποία συνδέονται με τραχειακό σύστημα παρόμοιο με αυτό των εντόμων. Έχουν επιμήκη σωληνόμορφη καρδιά η οποία εκτείνεται κατά μήκος του σώματος, αλλά λίγα, έως καθόλου, αιμοφόρα αγγεία. Τα χιλιόποδα διαφέρουν από τις άλλες ομάδες, καθώς τμήματα του σώματός τους έχουν συγχωνευθεί, με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι κάθε τμήμα έχει δύο ζεύγη ποδιών. Τα μαλπιγιανά σωληνάρια εκκρίνουν αζωτούχες ουσίες στο πεπτικό σύστημα το οποία αποτελεί ένα μακρύ σωλήνα. Αν και η κοιλιακή νευρική χορδή έχει ένα γάγγλιο σε κάθε τμήμα, ο εγκέφαλος είναι σχετικά φτωχά ανεπτυγμένος.
Κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος, τα αρσενικά μυριάποδα παράγουν ένα πακέτο σπέρματος, το σπερματοφόρο, το οποίο πρέπει να μεταφέρουν στο θηλυκό εξωτερικά. Αυτή η διαδικασία είναι περίπλοκη και ιδιαίτερα ανεπτυγμένη. Τα θηλυκά γεννούν αυγά τα οποία εκκολάπτονται ως μικρές εκδοχές των ενηλίκων, με λίγα τμήματα και σταδιακά προσθέτουν επιπλέον τμήματα και άκρα καθώς αναπτύσσονται, μέχρι να φτάσουν στην ενήλικη μορφή.
Οικολογία
Αν και γενικά δεν θεωρούνται επικίνδυνα για τους ανθρώπους, πολλά χιλιόποδα παράγουν επιβλαβείς εκκρίσεις (οι οποίες συχνά περιλαμβάνουν βενζοκινόνες) οι οποίες σε σπάνιες περιπτώσεις μπορούν να προκαλέσουν φουσκάλες και αποχρωματισμό του δέρματος. Οι μεγάλες σαρανταποδαρούσες, αν και μπορούν να προκαλέσουν επίπονο δήγμα, οι θάνατοι είναι εξαιρετικά σπάνιοι.
Ταξινόμηση
Υπάρχει διχογνωμία σχετικά με ποια ομάδα αρθρόποδων συγγενεύει εγγύτερα με τα μυριάποδα. Σύμφωνα με μία υπόθεση, τα μυριάποδα είναι θυγατρικός κλάδος των πανκαρκινοειδών, μια ομάδα που περιλαμβάνει τα καρκινοειδή και τα εξάποδα. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, η οποία υποστηρίζεται από γενετικές μελέτες, η συγγενέστερη ομάδα είναι τα χηλικέρατα.
Υπάρχουν τέσσερις ομοταξίες μυριάποδων, οι οποίες περιλαμβάνουν πάνω από 12.000 είδη : Αν και κάθε ομοταξία μυριάποδων θεωρείται μονοφυλετική, οι σχέσεις μεταξύ τους είναι αβέβαιες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Μυριάποδα
Χάθα γιόγκα
Η Χάθα Γιόγκα (Σανσκριτικά: हठयोग) αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς κλάδους της γιόγκα στο Δυτικό κόσμο και είναι η βάση μέσα από την οποία ξεκίνησαν και άλλα είδη γιόγκα όπως η Kundalini, η Bikram και η Αστάνγκα. Επικεντρώνεται στη σωματική υγεία και στην πνευματική ευεξία. Είναι μία αργή και διαλογιστική πρακτική που σας βοηθάει να συνδεθείτε με το σώμα και το μυαλό σας. Η λέξη “Hatha” κυριολεκτικά σημαίνει «ήλιος» και «φεγγάρι» και αναφέρεται στην ένωση των αντίθετων στοιχείων στο σύμπαν. Στοχεύει δηλαδή στην εξισορρόπηση αυτών των δύο ενεργειών-στοιχείων.
Ιστορία
Η Χάθα Γιόγκα είναι ένα από τα πιο αρχαία είδη Γιόγκα και αποτελεί μέρος του μη-σεχταριστικού φιλοσοφικού συστήματος της γιόγκα που προέκυψε από τον ινδικό πολιτισμό πριν από περίπου 4.000 χρόνια. Ασκήθηκε αρχικά από μοναχούς που διαλογίζονταν κάθε μέρα, οι οποίοι χρειάζονταν μία ήπια σωματική άσκηση για να διατηρήσουν το σώμα τους υγιές. Παρόλο που υπάρχουν ήδη αναφορές της Χάθα Γιόγκα από τον 6ο αιώνα π.Χ., αναθεωρήθηκαν στο κλασικό κείμενο Γιόγκα Σούτρα από τον Πατάντζαλι το 200 π.Χ. Αρκετά άλλα κείμενα με αναφορές στη Χάθα Γιόγκα εφφανίστηκαν μεταξύ του 6ου και του 15ου αιώνα μ.Χ., συμπεριλαβανομένων των Χάθα Γιόγκα Pradipika, Χάθα Γιόγκα Gheranda Samhita και Χάθα Γιόγκα Ratnāvalī.  Η Χάθα Γιόγκα αποτελεί μέρος της οκταμελούς Ράτζα Γιόγκα, η οποία ασχολείται με τις τρεις εκφάνσεις του νου, τη συνείδηση, την υποσυνείδηση και την υπερσυνείδηση.
Όταν η Ινδία αντιμετώπισε την αποικιοκρατία, πολλοί Δυτικοί μπόρεσαν να βιώσουν πρακτικές της Χάθα Γιόγκα. Αυτό συνέβη λόγω της εισόδου της γυμναστικής στην Ινδική κουλτούρα και λόγω ασκητών που ταξίδεψαν σε πολλά μέρη και μετέφεραν τη γνώση τους. Όλα αυτά σενέβαλαν στην ανακάλυψη των Χάθα Γιόγκι από τον Μέγα Αλέξανδρο, που τον συνόδευσαν πίσω στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή γυμναστική άρχισε να επηρεάζεται από ασκητικές πρακτικές γιόγκα. Ένας τρόπος με τον οποίο η Χάθα Γιόγκα εισήλθε στη Δυτική συνείδηση, ήταν με το Βιβεκανάντα στα τέλη του 1800. Πέρα από το Δυτικό κόσμο, η Περσία και άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής ασκούσαν επίσης μορφές της Χάθα Γιόγκα.
Τη δεκαετία του 1970, ο Richard Hittleman, ο οποίος ήταν συγγραφέας και δάσκαλος της Αμερικανικής Γιόγκα, εισήγαγε τη Χάθα Γιόγκα στη ζωή των Αμερικανών μέσω ενός τηλεοπτικού προγράμματος που λεγόταν “Yoga For Health”. Τη σημερινή εποχή, η Χάθα Γιόγκα εστιάζει στη ψυχοσωματική ευημερία των ασκητών και την υγεία.
Η πρακτική της Χάθα Γιόγκα
Η πρακτική της Χάθα Γιόγκα μπορεί να εφαρμοστεί ανεξαρτήτως βάρους, ηλικίας και ικανοτήτων και είναι ιδανική για αρχάριους. Η εξάσκηση της γίνεται συνήθως σε καθιστή ή όρθια θέση μέσα από τις τεχνικές αναπνοές (pranayama), το διαλογισμό (Dhyāna), τις στάσεις-ασκήσεις (asanas), και την απόλυτη χαλάρωση (Savasana). Η εξάσκηση της μπορεί επίσης να γίνει ατομικά ή ομαδικά με την καθοδήγηση του δασκάλου.
Πιο συγκεριμένα, το pranayama, αναφέρεται στο κομμάτι των αναπνοών. Η αναπνοή καθρεφτίζει το χαρακτήρα και τη γενικότερη συμπεριφορά μας ως φορέας ενέργειας. Εάν γίνονται σωστά οι ασκήσεις εκπνοής και εισπνοής, οδηγούν σε κάθαρση και μέσω αυτής, ο άνθρωπος μπορεί να ανακαλύψει ανεξιχνίαστες περιοχές του ασυνείδητου νου. Το Dhyāna είναι η πρακτική που αφορά το διαλογισμό. Ο διαλογισμός οδηγεί τον ασκούμενο στην ολική αποστασιοποίηση απο εξωγενείς παράγοντες και στην πνευματική πληρότητα. Μερικοί εκπαιδευτές μπορούν να οδηγήσουν τους ασκούμενους τους, να φτάσουν σε διαλογισμό με καθοδήγηση ή με συγκεκριμένου είδους τραγούδια. Οι asanas, οι οποίες όπως είπαμε είναι στάσεις γιόγκα, είναι μία σειρά κινήσεων που βελτιώνουν την ισορροπία, την ευελιξία και τη δύναμη. Οι ασκήσεις αυτές ξεκινούν από αρκέτα ήπια επίπεδα δυσκολίας και φτάνουν σε υψηλά. Η προσαρμογή και το πέρασμα από τις εύκολες στάσεις-πρακτικές στις δύσκολες πρέπει να γίνεται βαθμιαία. Τέλος, το Savasana είναι συνήθως ο τρόπος με τον οποίο τελειώνει ένα μάθημα Χάθα Γιόγκα. Μέσω αυτής τη στάσης, ο ασκούμενος ξαπλώνει ανάσκελα, κλείνει τα μάτια, αφήνει πίσω κάθε σκέψη που μπορεί να του αποσπά την προσοχή και χαλαρώνει.