cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θρυμματισμός του ταμπλό
Σε όλη την ιστορία του μπάσκετ υπήρξαν πάντα αθλητές με το μέγεθος και τη δύναμη να καρφώσουν την μπάλα μέσα από τη στεφάνη με τόσο μεγάλη δύναμη που να σπάσουν το ταμπλό. Ωστόσο, ο πρώτος παίκτης του NBA που έσπασε ταμπλό, ο Τσακ Κόνορς (ο οποίος μεταγενέστερα θα γινόταν πολύ πιο διάσημος ως ηθοποιός), δεν το έκανε με κάρφωμα. Όταν έπαιζε για τους Μπόστον Σέλτικς, στις 5 Νοεμβρίου 1946, ο Κόνορς έκανε ένα σουτ κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης πριν από τον αγώνα, χτυπώντας την μπάλα στο μπροστινό μέρος της στεφάνης. Επειδή όμως ένας εργάτης του γηπέδου δεν είχε τοποθετήσει ένα προστατευτικό κομμάτι ανάμεσα στη στεφάνη και την πλάτη, το ταμπλό έσπασε. Ο ολ-σταρ πάουερ φόργουορντ Γκας Τζόνσον των Μπάλτιμορ Μπούλετς έγινε διάσημος ως σπαστής ταμπλό στο ΝΒΑ, σπάζοντας τρία κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του τη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Στο ΑΒΑ, ο Τσάρλι Χεντς έσπασε και τα δύο ταμπλό του γηπέδου στον ίδιο αγώνα στις 6 Νοεμβρίου 1970, με αποτέλεσμα ο αγώνας να ακυρωθεί. Για την ακρίβεια, στα τέλη του πρώτου ημιχρόνου κάρφωσε και ξεκόλλησε τη στεφάνη, σπάζοντας και το τμήμα του γυάλινου ταμπλό πάνω από αυτήν, προκαλώντας έτσι αρχικά καθυστέρηση μίας ώρας, μέχρι την αντικατάσταση από ένα προσωρινό ξύλινο ταμπλό. Μόλις 1:07 πριν τη λήξη του αγώνα, ο ίδιος παίκτης κάρφωσε και έσπασε το άλλο ταμπλό (αυτό στην άλλη άκρη του γηπέδου), και καθώς δεν υπήρχε άλλος διαθέσιμος εξοπλισμός αντικατάστασης, οι προπονητές και οι διαιτητές συμφώνησαν να διακοπεί οριστικά ο αγώνας.
Ένα συχνά αναφερόμενο παιχνίδι με μια συντριβή στο ταμπλό έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου 1985. Ο Μάικλ Τζόρνταν κάρφωσε τόσο δυνατά κατά τη διάρκεια ενός φιλικού παιχνιδιού της Nike (Νάικ) στην Τεργέστη που το γυάλινο ταμπλό έσπασε ολόκληρο (και μάλιστα ενώ κάρφωσε με το ένα μόνο χέρι!) και τα γυάλινα θραύσματα διασκορπίστηκαν στον αγωνιστικό χώρο. Η υπογεγραμμένη φανέλα και τα παπούτσια (συμπεριλαμβανομένου ενός από τα μικροσκοπικά θραύσματα γυαλιού στη σόλα του αριστερού παπουτσιού) που φορούσε ο Μάικλ Τζόρνταν κατά τη διάρκεια του διάσημου «παιχνιδιού του Θρυμματισμένου Ταμπλό» δημοπρατήθηκαν αργότερα. Η στιγμή που έσπασε το γυαλί στην Τεργέστη βιντεοσκοπήθηκε και αναφέρεται συχνά σε όλο τον κόσμο ως ένα ιδιαίτερα σημαντικό ορόσημο στην άνοδο του Τζόρνταν.
Ο Ντάριλ Ντόουκινς και ο Σακίλ «Σακ» Ο' Νιλ έγιναν διάσημοι για το σπάσιμο του ταμπλό. Ο πρώτος πιστώνεται ότι ήταν το άτομο που έκανε το NBA να εισαγάγει διαχωριστικές ζάντες, ενώ ο δεύτερος κάρφωσε τόσο δυνατά που έσπασε τα στηρίγματα που συγκρατούσαν δύο ταμπλό κατά τη διάρκεια αγώνων απέναντι στους Νιου Τζέρσεϊ Νετς και στους Φοίνιξ Σανς κατά την περίοδο 1992-1993 του ΝΒΑ (παραδόξως όμως, το ίδιο το γυάλινο ταμπλό δεν έσπασε). Μετά τη σεζόν 1992–1993, το ΝΒΑ αύξησε την αντοχή των χαλύβδινων στηριγμάτων και αύξησε τη σταθερότητα της πλάτης για να αποτρέψει την πτώση της στεφάνης. Εισήχθη επίσης τεχνική ποινή για τη θραύση του ταμπλό.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εργοστάσιο πορσελάνης του Herend
Το Herendi Porcelánmanufaktúra Zrt. είναι ένα ουγγρικό εργοστάσιο παραγωγής, το οποίο ειδικεύεται στην πολυτελή, ζωγραφισμένη στο χέρι, πορσελάνη. Ιδρύθηκε το 1826. Το εργοστάσιο βρίσκεται στην πόλη Herend, στη δυτική Ουγγαρία.
Τα πρώτα χρόνια της εταιρείας (1826–1850)
Ο Johann Friedrich Böttger ήταν ο πρώτος, ο οποίος κατασκεύασε σκληρή, λευκή πορσελάνη στην Ευρώπη το 1708. Αν και η τεχνολογία του έγινε γνωστή, οι πολιτικές συνθήκες εμπόδισαν κάθε προσπάθεια για την παραγωγή πορσελάνης στην Ουγγαρία μέχρι τη δεκαετία του 1820. Το 1826 ο Vince Stingl (1796–c.1851) ίδρυσε το δεύτερο εργοστάσιο πορσελάνης στην Ουγγαρία στο Herend. Πειραματιζόταν σε μεγάλο βαθμό για να βρει μια υψηλή ποιότητα πορσελάνης. Αυτά τα πειράματα κατανάλωσαν μεγάλα ποσά χρημάτων, που τον οδήγησαν στην πτώχευση και το 1839 το εργοστάσιο πέρασε στα χέρια του πιστωτή, Mór Fischer (1799–1880). Αυτό οδήγησε σε μια νέα φάση την ιστορία του Herend.
Ο Fischer, ένας πλούσιος άνθρωπος, συνέχισε τα πειράματα του προκατόχου του, ενώ επέκτεινε τις εγκαταστάσεις και εκσυγχρόνισε την παραγωγή, έτσι ώστε το εργοστάσιο -που μέχρι τότε απασχολούσε μια χούφτα ανδρών- σύντομα έγινε μια εταιρεία με ικανότητα παραγωγής σε μια βιομηχανική κλίμακα. Οι επενδύσεις επέτυχαν. Τα πρώιμα απλά προϊόντα, διακοσμημένα με γραμμές και λουλούδια, αποδείχθηκαν ιδιαίτερα δημοφιλή και έκαναν χρήματα για το εργοστάσιο. Από το 1842 η εταιρεία άρχισε να κερδίζει αναγνώριση, όταν στην Πρώτη Ουγγρική Βιομηχανική Έκθεση έκανε μια άκρως επιτυχημένη εμφάνιση. Παρά το γεγονός ότι το εργοστάσιο υπέστη μια σοβαρή πυρκαγιά το 1843, η παραγωγή συνεχίστηκε και το ίδιο έτος κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην Δεύτερη Ουγγρική Βιομηχανική Έκθεση. Παρά τις επιτυχίες, ο Fischer άλλαξε κατεύθυνση μετά την πυρκαγιά. Έπαψε να κατασκευάζει προϊόντα με συνηθισμένη ποιότητα, τα οποία δε θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις φθηνότερες εισαγωγές στη χώρα. Αντ’ αυτού, στράφηκε προς πιο απαιτητική ποιότητα, που μιμείτο τα προϊόντα των διάσημων ευρωπαϊκών εταιρειών, όπως της Meissen και της Sèvres· ειδικά τα στοιχεία που δεν κατασκευάζονταν πια.
Η πρώτη, που έκανε μια τέτοια παραγγελία, ήταν η σύζυγος του Κόμη Károly Eszterházy, η οποία ζήτησε από τον Fischer να αντικαταστήσει κάποια κομμάτια του σετ της από Meissen το 1844. Η επιτυχής υλοποίηση, οδήγησε σε παραγγελίες από τις σπουδαίες οικογένειες των Batthyány, Pálffy, Zichy και Szécheny. Αυτές ήταν σημαντικές, όχι μόνο για την οικονομική ασφάλεια, αλλά και επέτρεψαν στον Fischer να εξοικειωθεί με τις αριστοκρατικές συλλογές του 18ου αιώνα, επιτρέποντάς του να κυριαρχήσει την προηγούμενη τεχνολογία.
Η χρυσή εποχή του Herend (1851-1873)
Το εργοστάσιο πορσελάνης στο Herend γινόταν όλο και πιο επιτυχές. Το 1851 έκανε την πρώτη διεθνή εμφάνισή του στην Παγκόσμια Έκθεση στον Κρίσταλ-Πάλας του Λονδίνου, όπου ο Fischer κέρδισε αναγνώριση για τα προϊόντα του και εδραίωσε τη φήμη του στο εξωτερικό. Η επιτυχία στο Λονδίνο στηριζόταν σε πειράματα με μίμηση κινεζικής πορσελάνης, που ο Fischer είχε αρχίσει το 1846. Η τέχνη της Ανατολής πάντα φαινόταν αινιγματική και εξωτική για τους Ευρωπαίους, που τα αντέγραφαν με ενθουσιασμό. Chinoiserie σημαίνει την αναπαραγωγή υλικού, μορφών διακοσμήσεων από την Κίνα και επίσης από την Ιαπωνία, την Ινδία και τη Μέση Ανατολή. Το Chinoiserie Herend είναι απαράμιλλο στην παραγωγή πορσελάνης του 19ου αιώνα για την πολλαπλότητα και την ποικιλία των τρόπων, με τους οποίους ο Fischer αναδιατύπωσε και αναπαρήγαγε τις πορσελάνες της Ανατολής. Κερδίζοντας την αναγνώριση στο εξωτερικό, ο Fischer έπασχε από προβλήματα στο εσωτερικό της Ουγγαρίας, όπου ο κύκλος εργασιών της πορσελάνης μειώθηκε κατά το ήμισυ. Ο υποκείμενος λόγος ήταν ότι η ανώτερη οικονομική τάξη έδειξε μικρή κλίση προς την υποστήριξη εγχώριας παραγωγής, προτιμώντας να αγοράζει φθτηνή Βιεννέζικη και Βοημική πορσελάνη. Ωστόσο, βραχυπρόθεσμα το Herend κατάφερε να εξασφαλίσει την συνεχή οικονομική σταθερότητά του μέσω διεθνών παραγγελιών.
Παράλληλα με τις επιρροές της Meissen και της Sèvres, οι ανατολικές επιρροές κυριάρχησαν στο Herend κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ακόμη και σήμερα, υπάρχει ισχυρή ζήτηση, για πολλά από τα πρότυπα που επινοήθηκαν εκείνη την περίοδο, συμπεριλαμβανομένων των προτύπων της Βικτώριας, του Μινγκ, του Gödöllő, του Eszterházy, του Cubash, του Poissons και πολλών άλλων. Ο Fischer συχνά ονόμαζε τα μοτίβα του από γνωστούς πελάτες. Αυτό διευκόλυνε την αναγνώριση των πρότυπων και επίσης αύξησε το κύρος των προϊόντων.
Το Gödöllő, για παράδειγμα, είναι ένα από τα πλέον γνωστά πρότυπα, που επινοήθηκε στα μέσα του 1850. Βασίζεται σε ένα αυθεντικό Ιαπωνικό κύπελλο Kakiemon και φέρει τυποποιημένους κορμούς δέντρων και φυτικά μοτίβα σε ένα κεραμιδί και λευκό φόντο. Αρχικά η διακόσμηση ονομάστηκε Siang Rouge, αλλά μετονομάστηκε σε Gödöllő, όταν ο Φραγκίσκος Ιωσήφ (αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας, 1848–1916) επέδωσε αυτό το σετ στην σύζυγό του, η αυτοκράτειρα Ελισάβετ για προσωπική χρήση της στο θερινό ανάκτορο στο Gödöllő.
Το 1867, στην Παγκόσμια Έκθεση στο Παρίσι, το Herend έφερε λαμπρή επιτυχία και ένα τεράστιο όγκο παραγγελιών. Με την οικονομική επιτυχία ήρθε και η πολιτική αναγνώριση. Η Γαλλία απένειμε στον Fischer τον αξιωματικό σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής και ο Φραγκίσκος Ιωσήφ τον εισήγαγε στις τάξεις της Ουγγρικής αριστοκρατίας με το όνομα Farkasházi.
Οικονομική ύφεση και οι διάδοχοι του Fischer (1874–1884)
Το 1873 το χρηματιστήριο της Βιέννης συνετρίβη, γεγονός που οδήγησε σε μια μεγάλη οικονομική ύφεση. Ο Fischer προσπάθησε να αντιμετωπίσει την σοβαρή οικονομική κατάσταση ζητώντας κρατικό δάνειο, αλλά το αίτημά του απορρίφθηκε. Ως αποτέλεσμα, το εργοστάσιο έγινε αφερέγγυο στα τέλη του 1874. Ωστόσο, η οικονομική κρίση ήταν μόνο ένας λόγος της πτώχευσης. Ένας άλλος λόγος ήταν, ότι το κράτος δεν ήθελε να διασώσει το Herend. Ακόμη άλλος παράγοντας ήταν, ότι ο Fischer στόχευε κυρίως στην υψηλή τέχνη και απέτυχε να διερευνήσει τις εμπορικές ευκαιρίες, που οι επιτυχίες στις διεθνείς εκθέσεις προσέφεραν στο εργοστάσιο πορσελάνης του Herend. Η εταιρεία δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια αλυσίδα καταστημάτων, των οποίων οι παραγγελίες θα μπορούσαν να δώσουν μεγαλύτερη συνέχεια στην παραγωγή του εργοστασίου. Εν τω μεταξύ, ο ηλικιωμένος Fischer είχε σταθερά λάβει κριτική από τους γιούς του για τις μεθόδους διαχείρισής του. Οι δύο του γιοι, Leó και Dezső, ζητήσαν την παραγωγή λιγότερων καλλιτεχνικών, αλλά περισσότερων χρήσιμων προϊόντων. Από τη στιγμή που οι γιοι του Fischer ανέλαβαν το εργοστάσιο, άρχισαν να το τροποποιούν και να το αναδιοργανώνουν, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που είχαν υποστηρίξει. Παρά τις προσπάθειές τους, το εργοστάσιο είχε μια σταθερή μείωση πωλήσεων, μέχρι που οι διάδοχοι τελικά το πώλησαν στο κράτος το 1884.
Η πρώτη δημόσια εταιρεία περιορισμένης ευθύνης (1884–1896)
Ο κύριος σκοπός της κρατικής παρέμβασης ήταν να διασωθούν η συσσωρευμένη εμπειρία και οι καλλιτεχνικές ικανότητες στο Herend. Στη νέα εταιρεία δόθηκαν φοροαπαλλαγές 12 ετών και ένα άτοκο δάνειο. Οι διαχειριστές απέφυγαν τα παραδοσιακά πρότυπα του Herend και προσπάθησαν να κρατήσουν το εργοστάσιο ζωντανό με φθηνότερες πήλινες κατασκευές, αλλά η αφερεγγυότητα φαινόταν αναπόφευκτη.
Η περίοδος Farkasházi (1896–1923)
Οι αδέξιοι διαχειριστές των διαδοχικών μετοχικών εταιρειών τελικά έφυγαν από το εργοστάσιο, που ήταν εντελώς αφερέγγυο, και έτσι αναγκάστηκε να κλείσει τις πύλες του το 1895. Κατά το επόμενο έτος προσφέρθηκε στον Jenő Farkasházi Fischer (1863–1926), έναν εγγονό του Mór Fischer, ο οποίος ήταν εκπαιδευμένος κεραμοποιός και ο οποίος είχε και εμπειρία από ένα εργοστάσιο πορσελάνης στο Ungvár (Uzhkhorod). Απέκτησε την εταιρεία, που είχε μια αντικειμενική αξία 80.000 φιορινίων, για 5.000 φιορίνια και στη συνέχεια ξόδευσε 80.000 φιορίνια για να ανανεώσει το εργοστάσιο, το οποίο ήταν σε μια ερειπωμένη κατάσταση. Ακολούθησε τα βήματα του παππού του, αρχίζοντας με τα παλαιά πρότυπα του κινέζικου, ιαπωνικού, βιεννέζικου και το ύφος της Meissen και της Sèvres, τα οποία παράγονταν μόνο κατά παραγγελία. Εν τω μεταξύ εργάστηκε ακούραστα για τη δημιουργία ενός νέου είδους Herend, για το οποίο χρησιμοποιούνται έντυπα από τα παλαιότερα κομμάτια του Herend. Οι νέες γραμμές παρουσιάστηκαν στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού του 1900, όπου είχαν άμεση επιτυχία, με αποτέλεσμα να πάρει πολλές παραγγελίες. Σιγά-σιγά το Herend άρχισε να ανακτά τη φήμη του. Κατά τα επόμενα έτη το Herend συνέχισε να κερδίζει σημαντικές τιμές: για παράδειγμα, το 1902 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στην Έκθεση της Βουδαπέστης της Ουγγρικής Ένωσης Εφαρμοσμένων Τεχνών και το 1904 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση, που έγινε στο Σαιντ Λούις.
Η δεύτερη δημόσια εταιρεία περιορισμένης ευθύνης (1923–1948)
Τον Σεπτέμβριο του 1923 ο Jenő Farkasházi μετέτρεψε το εργοστάσιο σε μια μετοχική εταιρεία, με την βοήθεια των τραπεζών Lloyd και Mobil. Στην συνέχεια το εργοστάσιο αναδιοργανώθηκε. Ωστόσο το στρώμα της κοινωνίας, του οποίου παραγγελίες είχαν συμβάλει πολύ για την επιτυχία του Herend το 19ο αιώνα, είχε συρρικνωθεί. Επομένως προσπάθειες έγιναν για να πείσουν τους πελάτες της μεσαίας και της χαμηλής-μεσαίας τάξης. Αυτοί οι πελάτες, όμως, δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν για το πλήρες σετ τσαγιού ή δείπνου, αλλά περισσότερο αγόραζαν μικρότερα κομμάτια και πλάκες για να διακοσμήσουν τα σπίτια τους. Αυτό οδήγησε στην παραγωγή γλυπτών από το Herend στη δεκαετία του 1930. Οι εργασίες πραγματοποιήθηκαν από τους πιο γνωστούς Ούγγρους καλλιτέχνες. Αυτά τα γλυπτά και ειδώλια παρήχθησαν σύμφωνα με το γούστο της περιόδου και έκαναν το Herend επιτυχές και πάλι δημοφιλές.
Η επιχείρηση απασχολούσε 140 εργάτες το 1934, όταν το ένα τρίτο της παραγωγής εξαγόταν. Το 1935 η εταιρεία αποπλήρωσε τα χρέη της, χωρίς να χρειάζεται να πάρει νέα δάνεια. Παρά το γεγονός ότι οι επιτυχίες σχετίζονταν με τα νέα προϊόντα, κομμάτια στο ουγγρικό στιλ, και σετ στα παραδοσιακά πρότυπα –της Βικτώριας, του Μινγκ, του Gödöllő κτλ.– συνέχισαν να πραγματοποιούνται. Το 1939 το Herend κανόνισε μια έκθεση εκατονταετηρίδας στις αίθουσες της Εθνικής Σύνδεσης Εφαρμοσμένων Τεχνών, που κάλυπτε την περίοδο του Mór Fischer και τις δραστηριότητες του Jenő Farkasházi μέχρι το έτος του 1939. Το 1939 ο αριθμός των εργαζομένων ήταν 450. Αν και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε ένα σοβαρό εμπόδιο για το εργοστάσιο, η εταιρεία κατάφερε να παραμείνει σε λειτουργία χάρη στις διασυνδέσεις του Dr. Gyula Gulden, ο οποίος ήταν επίσης επικεφαλής του Προξενείου της Πορτογαλίας στην Ουγγαρία.
Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έως τις ημέρες μας
Η περίοδος μετά τον πόλεμο ήταν γεμάτη με εξαιρετικές δυσκολίες. Οι αγορές είχαν χαθεί και υπήρχαν ελλείψεις ειδικευμένων εργατικών χεριών, κεφαλαίου και πάνω απ’ όλα πρώτων υλών. Επιπλέον τον Μάρτιο 1948 το Herend έχει ενδώσει στο κομμουνιστικό πρόγραμμα της εθνικοποίησης. Σύμφωνα με την πολιτική γραμμή του συγκεντρωτισμού (που συνδέεται με ένα σοσιαλιστικό κράτος και με την σχεδιασμένη οικονομία του) το Herend έγινε μέλος των Προστίμων Κεραμοποιίων Έργων (FIM), τα οποία κάλυψαν την συνολική βιομηχανία κεραμικών στην Ουγγαρία.
Οι βιομηχανικές αρχές της δεκαετίας του 1950 κατηύθυναν το Herend στη μαζική παραγωγή των πλακών του Στάλιν και του Λένιν και άλλων γλυπτών της προπαγάνδας. Ωστόσο, οι ηγέτες του καθεστώτος σύντομα ανακάλυψαν, ότι το Herend ήταν ικανό για αξιοσημείωτα κέρδη σε σκληρά νομίσματα. Από τις αρχές του 1960 η έμφαση ήταν και πάλι σε απαιτητικά κομμάτια, που είναι ζωγραφισμένα στο χέρι. Αυτά παράγονταν σε μικρούς αριθμούς, σύμφωνα με τις παλαιές μορφές και τα μοτίβα του Herend. Ο εργοστάσιο αναπτύχθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στη δεκαετία του 1980 και του 1990, και σε ποιότητα και σε εξέλιξη. Το Herend αποσπάστηκε από το FIM ως ξεχωριστή επιχείρηση το 1981 και κέρδισε το πολυπόθητο δικαίωμα ξένων εμπορικών συναλλαγών το 1985. Τον Ιούλιο του 1992 το εργοστάσιο πορσελάνης του Herend, που ήταν μια κρατική εταιρεία, μετατράπηκε στο Herend Εργοστάσιο πορσελάνης Ε.Π.Ε. Η ιδιοκτησιακή δομή που προέκυψε από τις διαπραγματεύσεις για την ιδιωτικοποίηση, δίνει το 50% των μετοχών στους εργάτες και στους συνταξιούχους του εργοστασίου, το 25 % στο πρόγραμμα της συμμετοχής των εργαζομένων, και το 25% συν ένα τοις εκατό στο κράτος. Το εργοστάσιο έχει σχεδόν 1700 εργαζόμενους προς το παρόν.
Το εργοστάσιο άρχισε ολοκληρωμένες ανακαινίσεις και ανακατασκευές προς το τέλος της δεκαετίας του 1990. Αυτό περιελάμβανε την ολοκλήρωση του συγκροτήματος Porcelanium. Αυτό το συγκρότημα εξυπηρετεί τους τουρίστες και αποτελείται από τρεις ενότητες. Η πρώτη ενότητα είναι το ΜiniManufactory (μίνι εργοστάσιο), που εμφανίζει την κατασκευή της πορσελάνης σε μια σειρά από αίθουσες. Η δεύτερη ενότητα περιλαμβάνει ένα εστιατόριο-καφετέρια πρώτης τάξης, το οποίο ονομάζεται από τον μεγάλο Ρωμαίο γκουρμέ Απίκιο (1ος αι. μ.Χ.). Η τρίτη μονάδα αποτελείται από το Κατάστημα Victoria Herend όπου ο επισκέπτης μπορεί να αγοράσει από μια ευρεία επιλογή των πορσελανώων του Herend.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Εταιρείες της Ουγγαρίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1826
Λιγγόνες
Οι Λιγγόνες ήταν Κέλτες που έζησαν στην Εποχή του σιδήρου και την Ρωμαϊκή δημοκρατία. Η προέλευση τους ήταν από την πόλη Λανγκρ στην βορειοανατολική Γαλλία ανάμεσα στην Λουγδουνική Γαλατία και την Βελγική Γαλατία. Τους Λιγγόνες καταγράφουν ο Πολύβιος ως "Λίγγωνες", ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο Τάκιτος, ο Στράβων ως "Δίγγονες" και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος ως "Λόγγωνες". Το όνομα τους ήταν ένα Γαλατικό επωνύμιο που μεταφράζεται ως "άλτες" ή "καλοί στο πήδημα", μπορεί να μεταφραστεί επίσης ως "χορευτές" ή "αναβάτες αλόγου". Η κοιτίδα τους Λανγκρ πήρε το όνομα της από την ίδια την Γαλατική φυλή. Η περιοχή που ζούσαν βρισκόταν ανάμεσα στις αντίστοιχες που κατοικούσαν οι Σήνωνες και οι Σηκουανοί. Η πρωτεύουσα τους Λανγκρ στον σημερινό Γαλλικό νομό Ωτ-Μαρν καταγράφεται ως συνοριακό όριο (43 π.Χ.). Οικοδομήθηκε από Ασβεστόλιθο Μπαϊόκιου, επέβλεπε την κοιλάδα του Μάρνη στα ανατολικά και βόρεια και την κοιλάδα του Μποννέλ στα δυτικά, μόνο το νότιο τμήμα του δεν είχε φυσικές άμυνες. Τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν ότι στην πόλη του Λανγκρ βρισκόταν σε έξαρση ο Πολιτισμός Λα Τεν μέχρι την ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο, τον 1ο αιώνα π.Χ. κτίστηκε ένας νέος Γαλατικός οικισμός, το "Αντεμαντούνουμ". Οι Ρωμαίοι Σιβιτάς των Λιγγόνων βρίσκονταν ανάμεσα στους σημερινούς Γαλλικούς νομούς Ωμπ, Ωτ-Μαρν, Κοτ-ντ'Ορ και Ιόν. Ο Καθεδρικός ναός της πόλης οικοδομήθηκε με την Βουργουνδιακή Ρομανική τέχνη και καταγράφεται ως "Καθεδρικός ναός των Λιγγόνων", βρισκόταν σε αντιπαλότητα με την γειτονική Ντιζόν. Οι τρεις από τους πρώιμους επισκόπους της πόλης μαρτύρησαν όταν επιτέθηκαν οι Βάνδαλοι (407).
Μετανάστευση στην Ιταλία
Μερικοί από τους Λίγγονες μετανάστευσαν από την κοιτίδα τους, πέρασαν τις Άλπεις και εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Πάδου στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, στην βόρεια Ιταλία (400 π.Χ.). Ο Πολύβιος καταγράφει τους Λιγγόνες, τους Βόιους και τους Σήνωνες σαν τρεις από τις Κέλτικες φυλές που μετανάστευσαν νότια την ίδια εποχή, συμμετείχαν στην λεηλασία της Ρώμης από τον Βρέννο (390 π.Χ.). Οι Γαλάτες Λιγγόνες δεν συμμετείχαν στις μάχες των υπόλοιπων Κελτικών φυλών απέναντι στον Ιούλιο Καίσαρα και κέρδισαν τον τίτλο του Ρωμαίου Πολίτη (1ος αιώνας μ.Χ.). Στην "Εξέγερση των Μπαταβί" (69 μ.Χ.) που περιγράφει ο ιστορικός Τάκιτος συνελήφθησαν. Ο Φροντίνος στο έργο του "Στρατηγήματα" περιγράφει τους Λιγγόνες ανάμεσα στις υπόλοιπες φυλές που χρησιμοποιούσαν πετυχημένες στρατηγικές τακτικές.
Πηγές
Κατηγορία:Γαλάτες
Καρνίοι
Οι Καρνίοι ήταν Κέλτες με προέλευση από τις ανατολικές Άλπεις, εγκαταστάθηκαν στα βουνά ανάμεσα στο Νωρικό και το Βένετο, αντιστοιχούν στην Καρινθία και την βόρεια Σλοβενία. Πολλοί ιστορικοί τους σχετίζουν με τους γείτονες τους Ενετούς, αποτελούσαν ξεχωριστή εθνοτική ομάδα με σημαντικές διαφορές από τους υπόλοιπους Κέλτες που προέρχονταν από την Γαλλία. Η περιοχή που εγκαταστάθηκαν δεν είναι γνωστή με ακρίβεια, ο Στράβων τους περιορίζει στα βουνά και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος τους πιστώνει την ίδρυση δύο πόλεων στις ακτές της Αδριατικής. Το όνομα της σημερινής Καρινθίας προέρχεται από τους Καρνίους. Η πρώτη ιστορική καταγραφή για την άφιξη των Καρνίων στην περιοχή ήταν το 186 π.Χ., 50.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά κατέβηκαν στις πεδιάδες και ίδρυσαν σε έναν λόφο έναν οχυρό οικισμό την "Ακιλέτζα". Τα στρατεύματα των Ρωμαίων έδιωξαν τους Καρνίους στα βόρεια, κατέστρεψαν τον οικισμό τους και ίδρυσαν έναν Ρωμαικό την Ακυληία, διοικητές του Ρωμαικού οικισμού ορίστηκαν οι 3 Ύπατοι Πούμπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασικάς, Κάιος Φλαμίνιος και Λούσιους Μάνλιος Ακιντίνος. Οι Καρνίοι προσπάθησαν να εμποδίσουν την Ρωμαϊκή επέκταση συμμαχώντας με τους ομόφυλους τους Ιστρών έθνος και Ταυρίσκους. Ο Ρωμαίος Ύπατος Μάρκους Αιμίλιος Σκαύρος ήρθε με μεγάλο στρατό, τους νίκησε και τους υπέταξε οριστικά (15 Νοεμβρίου 115 π.Χ.). Οι Καρνίοι υποτάχθηκαν οριστικά στους Ρωμαίους (2ος αιώνας π.Χ.), πήραν τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη και οι Ρωμαίοι τους επέτρεψαν να εγκατασταθούν στις Ιουλιανές Άλπεις που είχαν στο παρελθόν επιχειρήσει να κατακτήσουν από τους Ρωμαίους και τους Ενετούς. Η Ακυληία πήρε τον τίτλο του Ρωμαϊκού Δήμου (90 π.Χ.) και εξελίχθηκε κατόπιν σε σημαντικό εμπορικό κέντρο και λιμάνι στην Αδριατική.
Πηγές
Κατηγορία:Γαλάτες
Όρος Σακάρ
thumb|Θερινή πρωία στο Σακάρ Το όρος Σακάρ (βουλγαρικά: Сакар планина) είναι βουνό στη νοτιοανατολική Βουλγαρία, μεταξύ των ποταμών Έβρου, Τόνσου, Σοκόλιτσα και Σαζλίικα και κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα και την Τουρκία. Η ψηλότερη κορυφή του βουνού είναι το Βίσεγκραντ στα 856 μέτρα.
Το Σακάρ είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές της Βουλγαρίας όσον αφορά τους πληθυσμούς αρπακτικών πτηνών που απειλούνται με εξαφάνιση. Το βουνό είναι ευρέως γνωστό για τους οίνους που παράγονται στην περιοχή, αλλά η καπνοκαλλιέργεια παραμένει κορυφαία ασχολία. Το σημαντικότερο διοικητικό κέντρο της περιοχής είναι η πόλη Τοπόλοβγκραντ στην επαρχία Χάσκοβο.
Τραμετζίνο
Το τραμετζίνο ( tramezzino) είναι τριγωνικό σάντουιτς, αποτελούμενο απο δύο φέτες ψωμάκι για τοστ -στις οποίες συχνά έχει αφαιρεθει η κόρα- γεμιστές με αλλαντικά, τυρί, λαχανικά ή άλλο· Γνωστό είναι το βενετσιάνικο τραμετζίνο, ενώ οι ρίζες του είναι τορινέζικες. Η πιο κοινή συνταγή το προβλέπει κρύο, αλλά υπάρχει επίσης και η ζεστή παραλλαγή του.
Ετυμολογία
μικρογραφία|Σάντουιτς με σαλάμι "Milanο" προς πώληση στη [[Βιέννη]] Ο όρος τραμετζίνο δημιουργήθηκε απο τον Γκαμπριέλε Ντ ' Ανούντσιο, ο οποίος τον δημιούργησε για να αντικαταστήσει την αγγλική λέξη sandwich. Πρόκειται για το υποκοριστικό της ιταλικής λέξης μεταξύ ( tramezzo), εννοημένη ως μια στιγμή στα μισά του δρόμου μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού, κατά την οποία καταναλώνει κανείς ένα σνακ το οποίο είναι, ακριβώς, το τραμετζίνο.
Ιστορία
μικρογραφία|Ζεστά σάντουιτς Η προέλευση του τραμετζίνο οφείλεται στο Caffè Mulassano της Piazza Castello στo Τορίνο το οποίο, το 1925 εφηύρε αυτή την ιταλική εκδοχή απο τη συγγενική αγγλική του, τα μίνι αγγλικά σάντουιτς φτιαγμένα για να καταναλωθούν μέσα σε δυο μπουκιές, την ώρα του τσαγιού.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Σάντουιτς
Τοπόλοβγκραντ
Το Τοπόλοβγκραντ (βουλγαρικά: Тополовград, κυρ.: «πόλη με λεύκες», Καβακλί ή Λευκόπολη, τουρκικά: Kavaklı) είναι κωμόπολη στη νοτιοκεντρική Βουλγαρία, εντός της επαρχίας Χάσκοβο, η οποία βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του όρους Σακάρ. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου Δήμου Τοπόλοβγκραντ.
Το 2020, είχε 5.313 κατοίκους.
Ιστορία
Το Τοπόλοβγκραντ και η γύρω περιοχή κατοικούνταν από τα αρχαία χρόνια, όπως μαρτυρούν τα ντολμέν που βρέθηκαν στο Χλιάμποβο και το φρούριο του Παλαιοκάστρου που ενδέχεται να χτίστηκε από τους Θράκες.
Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, η πόλη κατοικούνταν κυρίως από Έλληνες (96 τοις εκατό) και φιλοξενούσε ελληνικά σχολεία και εκκλησίες. Αν και ήταν πόλη με ελληνική πλειοψηφία, μετά το 1906, η βουλγαρική κυβέρνηση διόρισε τον πρώτο Βούλγαρο δήμαρχο. Από το 1906 έως το 1925, περίπου 22.000 Έλληνες εγκατέλειψαν την πόλη καθώς και τα περίχωρά της και εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία. Αντικαταστάθηκαν από ομάδες Βούλγαρων προσφύγων από τη Δυτική Θράκη, την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία και την ιστορική περιοχή της Μακεδονίας. Η καβακλιώτικη διάλεκτος εξακολουθεί να ομιλείται από ορισμένους απογόνους καβακλιωτών σε χωριά της ελληνικής Μακεδονίας (βλ. συνεντεύξεις του Thede Kahl και Σωτήρη Ρουσιάκη από το χωριό Κουφάλια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Μπισκότα Αμαρέτι
μικρογραφία|Μπισκότα τύπου Αμαρέτι Τα μπισκότα Αμαρέτι είναι τύπος μπισκότου επανομαζόμενα σκληρά ή ξηρά, με μοναδικά συστατικά την ζάχαρη, τα αμύγδαλα βερίκοκου και το ασπράδι αυγού. Προέρχονται από την πόλη Σαρόνο και παράγονται από το εργαστήριο ζαχαροπλαστικής της εταιρείας Δ. Λατζαρόνι & ΤΣ., η οποία εξακολουθεί να κατέχει το λογότυπο "Αμαρέτο ντι Σαρόνο",αν και προέρχεται από αυτό συχνά χρησιμοποιείται γενικά για να αναφερθεί κάθε είδος σκληρού μπισκότου.
Ιστορία και παράδοση
Σύμφωνα με το μύθο που αναφέρεται από την ίδια την εταιρεία Λατζαρόνι, το 1718 ο Καρδινάλιος του Μιλάνου αποφάσισε να επισκεφθεί το Ιερό της Μπεάτα Βέρτζινε ντεΐ Μιράκολι στο Σαρόνο. Προς τιμήν της επίσκεψης του, ένα νεαρό ζευγάρι ετοίμασε ένα μείγμα με βάση τη ζάχαρη,τα αμύγδαλα βερύκοκου και το ασπράδι.Αυτό φουσκώνοντας στον φούρνο, έδωσε έναυσμα για τα στρογγυλά μπισκότα που ονομάστηκαν Αμαρέτι. Πέρα από το μύθο, ήταν η οικογένεια Λατζαρόνι, η οποία είχε μετακομίσει από το Τέλιο στο Σαρόνο στην αρχή του δέκατου Όγδοου αιώνα, για να γίνει ο σημαιοφόρος αυτής της ζαχαροπλαστικής ειδίκευσεις, αρχικά στο μικρό οικογενειακό εργαστήριο και έπειτα σε βιομηχανικό επίπεδο, χάρη στην ίδρυση του Δ. Λατζαρόνι & ΤΣ., το 1888.
Παράξενα και πολιτιστικές αναφορές
Κατηγορία:Ζαχαρώδη παρασκευάσματα
Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αετός Κορυδαλλού
Ίδρυση - Τα πρώτα χρόνια
Ο Αετός Κορυδαλλού ιδρύθηκε το 1960, αρχικά ως ανεπίσημο σωματείο. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Βασίλης Μπίλιας και στενοί συνεργάτες του ήταν οι Θόδωρος Πουλόπουλος, Λευτέρης Ροβύθης και Δημήτρης Πουτσελάς. Δέκα χρόνια αργότερα και πιο συγκεκριμένα το 1970, πρόεδρος αναλαμβάνει ο Νίκος Καντούνιας και ο σύλλογος γίνεται επίσημο σωματείο και εντάσσεται στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά (Ε.Π.Σ.Π.), ξεκινώντας από το πρωτάθλημα της Γ' κατηγορίας την αγωνιστική περίοδο 1970-71. Ακολουθεί η προεδρία του Βασίλη Μαλλιαρού και το 1973, πρόεδρος αναλαμβάνει ο Λευτέρης Κουτσουδάκης, ο οποίος αποτέλεσε σημαντικός παράγοντας για την πορεία και τη σύσταση του συλλόγου.
Αμέσως επί προεδρίας Λευτέρη Κουτσουδάκη, την αγωνιστική περίοδο 1973-74 η ομάδα αναδείχθηκε υπερπρωταθλήτρια Γ' Κατηγορίας, επικρατώντας στον αντίστοιχο αγώνα της Θύελλας Κρήνης Νίκαιας με 4-1 και ανέβηκε στη Β΄ κατηγορία, όπου την αμέσως επόμενη περίοδο 1974-75 κατέκτησε τη 2η θέση και ως δευτεραθλήτρια κέρδισε την άνοδο στην Α' κατηγορία, όπου και καθιερώθηκε επί σειρά ετών. Εκτός όμως από τις αγωνιστικές επιτυχίες, η διοίκηση του Λευτέρη Κουτσουδάκη ίδρυσε επίσης τις ακαδημίες ποδοσφαίρου του συλλόγου και πρωταγωνίστησε στην κατασκευή του γηπέδου Κορυδαλλού στην περιοχή των 88 στρεμμάτων, αρχικά ως χώρου προπόνησης, όπου σήμερα στη θέση του βρίσκεται το ΔΑΚ Κορυδαλλού και στεγάζει τις περισσότερες ομάδες της πόλης του Κορυδαλλού.
Σύγχρονη περίοδος
Στο κορυφαίο πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιά αγωνίστηκε συνεχώς από τη σεζόν 1975-76 μέχρι και τη σεζόν 1991-92. Τη σεζόν 1994-95 κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του στην Β' Κατηγορία και κέρδισε την επιστροφή του στην κορυφαία κατηγορία του Πειραϊκού πρωταθλήματος στην οποία αγωνίστηκε εκ νέου μέχρι και τη σεζόν 1998-99. Επανήλθε στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και πιο συγκεκριμένα το 2003, όπου καθιερώθηκε αγωνιζόμενη μέχρι σήμερα και συγκεκριμένα μέχρι την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2018-19, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο Αετός Κορυδαλλού συμμετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία του στον τελικό του Κυπέλλου Πειραιά την περίοδο 2013-14, στον οποίο ηττήθηκε στο γήπεδο Γ. Καραϊσκάκης με σκορ 2-1 από τον ιστορικό Εθνικό Πειραιώς. Τις χρονιές 2010-11, 2011-12 και 2013-14 τερμάτισε αντίστοιχα στη 2η θέση της βαθμολογίας, ενώ την περίοδο 2015-16, αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του πρωταθλητής της Α' κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, μέσω του οποίου διεκδίκησε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία, χωρίς ωστόσο τελικά να το καταφέρει. Επίσης την περίοδο 2015-16, έφτασε για δεύτερη φορά στην ιστορία του στον τελικό του Κυπέλλου Πειραιά, όπου ηττήθηκε με σκορ 1-0 από το Α.Π.Ο. Κερατσίνι για να επαναληφθεί ακριβώς την επόμενη περίοδο 2016-17, όπου έφτασε για τρίτη φορά στην ιστορία του και δεύτερη συνεχόμενη στον τελικό και έχασε ξανά από το σύλλογο του Κερατσινίου.
Αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές
Βασίλης Ξενάριος και Δεληγιαννίδης (οι οποίοι έκαναν σπουδαία καρριέρα στον Ιωνικό), Ηλιάδης, Κυζιρίδης, Βασιλειάδης, Δουδουνής, Νίκος και Κυριάκος Ανασόπουλος, Σορώτος, Κουντούρης, Φίλης, Βάλβης, Στέφανος Καπίνο και ο σταρ της σημερινής ομάδας Νικόλας Βουλγαράκης.
Διατελέσαντες πρόεδροι
Βασίλης Μπίλιας, Νίκος Καντούνιας, Βασίλης Μαλλιαρός, Λευτέρης Κουτσουδάκης, Νίκος Ανασόπουλος, Αργύρης Κοσμάς, Σπύρος Κοντούλης, Νίκος Σιδηρόπουλος, Γιώργος Βαγγέλης, Δημήτρης Βάλβης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Κορυδαλλού
Ευρωλίγκα ανδρών 2017-18
Η  ήταν η 18η διοργάνωση υπό τη Euroleague Basketball και η όγδοη με την Turkish Airlines ως χορηγό, καθώς και η 61η συνολικά συμπεριλαμβανομένων των διοργανώσεων της FIBA Europe. Η σεζόν ξεκίνησε στις 12 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαΐου με την διεξαγωγή του Φάιναλ Φορ στη Βελιγράδι της Σερβίας και το γήπεδο Combank Arena.
Κατανομή των ομάδων
Συνολικά 16 ομάδες από εννέα χώρες αναμένεται να συμμετάσχουν στην Ευρωλίγκα 2017-18.
Διανομή
Ο παρακάτω πίνακας εμφανίζει την προεπιλεγμένη λίστα πρόσβασης.
Ομάδες
Οι ετικέτες που αναγράφονται στις παρενθέσεις δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο κάθε ομάδα πληροί τις προϋποθέσεις για τη συμμετοχή στη διοργάνωση (TH: κάτοχοι τίτλου):
Κανονική περίοδος
Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 12 Οκτωβρίου 2017.
Playoffs
Στα playoffs η πρόκριση για το Final Four δίνεται στις ομάδες που θα κερδίσουν τρεις αγώνες. Αν μια ομάδα κερδίσει τρεις αγώνες προτού πραγματοποιηθούν και οι πέντε συνολικά αγώνες της σειράς, οι εναπομείναντες αγώνες παραλείπονται. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις υψηλότερες θέσεις στον όμιλο (1-4) παίζουν τον πρώτο, τον δεύτερο και τον πέμπτο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα τους.
Ο 1οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 18 Απριλίου, οι 2οι στις 19 και 20, οι 3οι στις 24 και 25, οι 4οι στις 26 και 27 και ο 5ος (όπου χρειάστηκε) 1 και 2 Μαΐου 2018.
Final Four
Οι αγώνες διεξήχθησαν στην "Combank Arena" του Βελιγραδίου της Σερβίας το τριήμερο 18-20 Μαΐου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2018
ChEMBL
Το ChEMBL ή ChEMBLdb είναι χειροκίνητα επιμελούμενη χημική βάση δεδομένων των βιοενεργών μορίων με φαρμακευτικές ιδιότητες. Συντηρείται από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βιοπληροφορικής (EBI), του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας (EMBL), που εδρεύει στο Wellcome Trust Genome Campus, στο Hinxton, Ενωμένο Βασίλειο.
Η βάση δεδομένων, που αρχικά ήταν γνωστή ως StARlite, αναπτύχθηκε από μια βιοτεχνολογική εταιρεία που λεγόταν Inpharmatica Ltd. Αργότερα, αγοράστηκε από την Galápagos NV. Τα δεδομένα αποκτήθηκαν για το EMBL το 2008, με αποτέλεσμα τη δημιουργία της ομάδας χημικογονιδιωματικής του ChEMBL στο EMBL-EBI, με επικεφαλής τον John Overington.
Πεδίο και πρόσβαση
Η βάση δεδομένων του ChEMBL περιέχει δεδομένα βιοδραστικότητας ενώσεων ως προς τα στοχευόμενα φάρμακα. Η βιοδραστικότητα αναφέρεται σε Ki, Kd, IC50 και EC50. Τα δεδομένα μπορούν να φιλτραριστούν και να αναλυθούν για να αναπτυχθούν βιβλιοθήκες που θα οδηγήσουν στην ταυτοποίηση των ενώσεων κατά τη διάρκεια της ανακάλυψης του φαρμάκου.
Το ChEMBL έκδοση 2 (ChEMBL_02) παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2010 και συμπεριελάμαβανε 2,4 εκατομμύρια βιολογικών μετρήσεων που κάλυπταν 622.824 ενώσεις, συμπεριλαμβάνοντας 24.000 φυσικά προϊόντα. Αυτό ελήφθη από την εξέταση πάνω από 34.000 δημοσιεύσεων μέσα από δώδεκα περιοδικά ιατρικής χημείας. Η κάλυψη των διαθέσιμων δεδομένων βιοενεργότητας από το ChEMBL έχει αναπτυχθεί ώστε να γίνει "η πιο κατανοητή που εμφανίστηκε ποτέ σε μια δημόσια βάση δεδομένων.". In October 2010 ChEMBL version 8 (ChEMBL_08) was launched, with over 2.97 million bioassay measurements covering 636,269 compounds.
Στο ChEMBL_10 προστέθηκαν επιβεβαιωτικές αναλύσεις του PubChem, για να ενσωματωθούν δεδομένα που είναι συγκρίσιμα με τον τύπο και τηντάξη των δεδομένων που περιέχονται στο ChEMBL.
Η ChEMBLdb μπορεί να προσπελαστεί μέσω μιας διεπαφής ιστού ή να μεταφορτωθεί από το File Transfer Protocol. Είναι μορφοποιημένη με έναν τρόπο σύμφωνο με την υπολογιστική εξόρυξη δεδομένων και προσπαθεί να προτυποποιήσει ενεργότητες μεταξύ διαφορετικών εκδόσεων, για να επιτρέψει τη συγκριτική ανάλυση. Το ChEMBL είναι επίσης ενσωματωμένο σε άλλες χημικές πηγές ευρείας κλίμακας, που συμπεριλαμβάνουν τα συστήματα PubChem και ChemSpider της Βασιλικής Εταιρείας της Χημείας.
Συνδεμένοι πόροι
Πέρα από τη βάση δεδομένων, η ομάδα ChEMBL έχει αναπτύξει εργαλεία και πόρους για την εξόρυξη δεδομένων. Αυτά περιλαμβάνουν το Kinase SARfari, ένα ολοκληρωμένο σύστημα χημογονιδιωματικής εστιασμένο στις κινάσες. Το σύστημα ενσωματώνει σειρές συνδέσμων, δομών, ενώσεων και διερεύνηση δεδομένων.
To GPCR SARfari είναι παρόμοιο σύστημα εστιασμένο στο GPCRs και το ChEMBL-Neglected Tropical Diseases (παραμελημένες τροπικές ασθένειες) (ChEMBL-NTD) είναι ένα αποθετήριο για πρωτεύουσα εξέταση της ανοικτής πρόσβασης και τα ιατρικά-χημικά δεδομένα κατευθύνονται στις ενδημικές τροπικές ασθένειες των αναπτυσσόμενων χωρών της Αφρικής, της Ασίας και της Αμερικής. Ο κύριος σκοπός του ChEMBL-NTD είναι να παράσχει μια ελεύθερα προσβάσιμη και μόνιμη αρχειοθήκη και ένα κέντρο διανομής των κατατεθειμένων δεδομένων.
Τον Ιούλιο του 2012 εκδόθηκε μια νέα υπηρεσία δεδομένων για την ελονοσία (malaria data service ), που επιχορηγείται από την Medicines for Malaria Venture (MMV), που αποσκοπεί στους ερευνητές ανά τον κόσμο. Τα δεδομένα αυτής της υπηρεσίας περιλαμβάνουν ενώσεις από τα αντίστοιχα δεδομένα για την ελονοσία καθώς και από δεδομένα που βρίσκονται στο ChEMBL-NTD.
myChEMBL, Η εικονική μηχανή ChEMBL εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2013 για να επιτρέψει στους χρήστες την πρόσβαση σε μια πλήρη, ελεύθερη και εύκολη στην εγκατάσταση υποδομή χημειοπληροφορικής.
Τον Δεκέμβριο του 2013, οι λειτουργίες της βάσης δεδομένων ευρεσιτεχνιών του SureChem patent μεταβιβάστηκαν στο EMBL-EBI και το SureChem μετονομάστηκε σε SureChEMBL.
Το 2014 εμφανίστηκε μια εισαγωγή του νέου πόρου ADME SARfari - ενός εργαλείου για την πρόβλεψη και σύγκριση στόχων ADME διασταυρωμένων ειδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιολογικές βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Χημικές βάσεις δεδομένων
Κοδέγουα
Η Κοδέγουα (ισπανικά: Codegua, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [koˈðeɣwa]) είναι Χιλιανή κοινότητα και πόλη στην επαρχία Κατσαποάλ.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής, η Κοδέγουα εκτείνεται σε μια έκταση 286.9 χλμ² και έχει 10.796 κατοίκους.
thumb|left|Το Δημαρχείο της Κοδέγουα Ως κοινότητα, η Κοδέγουα είναι μια διοικητική διαίρεση του τρίτου επιπέδου της Χιλής που διοικείται από ένα δημοτικό συμβούλιο, διευθύνεται από έναν δήμαρχο ο οποίος εκλέγεται άμεσα κάθε τέσσερα χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1970)
Το έτος 1970 συνολικά 14 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν τραγούδι τους στην πρώτη θέση του καταλόγου επιτυχιών, όπως οι B. J. Thomas, The Jackson 5, Shocking Blue, The Guess Who, Ρέι Στίβενς, Three Dog Night, The Carpenters, Bread, Έντουιν Σταρ, Νιλ Ντάιαμοντ, The Partridge Family, και ο Smokey Robinson and the Miracles. Η Νταϊάνα Ρος και ο Τζορτζ Χάρισον,έχοντας ήδη #1 επιτυχίες με τα συγκροτήματα The Supremes και The Beatles, αντίστοιχα, πέτυχαν να είναι για πρώτη φορά στην κορυφή ως σόλο καλλιτέχνες. Οι Jackson 5 και οι Beatles ήταν οι μοναδικοί καλλιτέχνες ή συγκροτήματα που πέτυχαν να έχουν περισσότερα από ένα τραγούδι στο νούμερο ένα την χρονιά αυτή με τους Jackson 5 να έχουν 4 τραγούδια στην κορυφή και τους Μπιτλς 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1970
Μουσική Ακαδημία «Γκραζίνα και Κιέιστουτ Μπατσέβιτς» του Λοτζ
Η Μουσική Ακαδημία «Γκραζίνα και Κιέιστουτ Μπατσέβιτς» του Λοτζ (πολωνικά: Akademia Muzyczna im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi) είναι ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κρατικής επιχορήγησης στο Λοτζ της Πολωνίας. Δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα με την ονομασία Μουσικό Ωδείο Χελένα Κιγένσκα-Ντομπκιέβιτς. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ακαδημία επαναδραστηριοποιήθηκε ως Κρατικό Ωδείο Μουσικής (18 Απριλίου 1945). Αναδιαρθρώθηκε ως Μουσική Ακαδημία με τον Νόμο του Πολωνικού Κοινοβουλίου το 1982. Το 1999 έλαβε την τωρινή ονομασία του από τους πρυτάνεις τους, Γκραζίνα και Κιέιστουτ Μπατσέβιτς.
Μεταξύ των πρώην πρυτάνεων της Ακαδημίας που επηρέασαν την πολωνική μουσική σκηνή ήταν ο Καζίμιες Βιουκομίρσκι (1945-1947), ο οποίος ήταν τσελίστας, συνθέτης, μαέστρος και αδελφός της Βάντα Βιουκομίρσκα, καθώς και ο Καζίμιες Σικόρσκι (1947-1954), αποδέκτης του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1937), ο οποίος ήταν συνθέτης συμφωνιών, οβερτούρων και κοντσέρτων.
Σχολές
Κάθε μία από τις τέσσερις σχολές της Ακαδημίας χωρίζεται σε διάφορα τμήματα και ινστιτούτα:
Παραπομπές
Λοτζ Μουσικη Ακαδημια Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Λοτζ Λοτζ Μουσικη Ακαδημια
Δυσφαγία
Η δυσφαγία ή δυσκαταποσία είναι δυσκολία στην κατάποση. Αν και ταξινομείται στα «συμπτώματα και σημεία» στο ICD-10, σε ορισμένα πλαίσια ταξινομείται ως πάθηση από μόνη της.
Μπορεί να είναι μια αίσθηση που υποδηλώνει δυσκολία στη διέλευση στερεών ή υγρών από το στόμα στο στομάχι, έλλειψη φαρυγγικής αίσθησης ή διάφορες άλλες ανεπάρκειες του μηχανισμού κατάποσης. Η δυσφαγία διακρίνεται από άλλα συμπτώματα συμπεριλαμβανομένης της οδυνοφαγίας, η οποία ορίζεται ως επώδυνη κατάποση, και του φαρυγγικού κομβίου, που είναι η αίσθηση ενός όγκου στο λαιμό. Ένα άτομο μπορεί να έχει δυσφαγία χωρίς οδυνοφαγία (δυσλειτουργία χωρίς πόνο), οδυνοφαγία χωρίς δυσφαγία (πόνος χωρίς δυσλειτουργία) ή και τα δύο μαζί. Μια ψυχογενής δυσφαγία είναι γνωστή ως φαγοφοβία.
Σημεία και συμπτώματα
Μερικοί ασθενείς έχουν περιορισμένη επίγνωση της δυσφαγίας τους, επομένως η έλλειψη συμπτωματολογίας δεν αποκλείει μια υποκείμενη νόσο. Όταν η δυσφαγία μένει αδιάγνωστη ή δεν αντιμετωπίζεται, οι ασθενείς διατρέχουν υψηλό κίνδυνο πνευμονικής εισρόφησης και επακόλουθης πνευμονίας από εισρόφηση δευτερογενώς λόγω τροφής ή υγρών που καταλήγουν λανθασμένα στους πνεύμονες. Μερικοί άνθρωποι παρουσιάζουν «σιωπηλή εισρόφηση» και δεν βήχουν ούτε εμφανίζουν εξωτερικά σημάδια εισρόφησης. Η μη διαγνωσμένη δυσφαγία μπορεί επίσης να οδηγήσει σε αφυδάτωση, υποσιτισμό και νεφρική ανεπάρκεια.
Ορισμένα σημεία και συμπτώματα της στοματοφαρυγγικής δυσφαγίας περιλαμβάνουν δυσκολία στον έλεγχο της τροφής στο στόμα, αδυναμία ελέγχου της τροφής ή του σάλιου στο στόμα, δυσκολία έναρξης κατάποσης, βήχα, πνιγμό, συχνή πνευμονία, ανεξήγητη απώλεια βάρους, γουργουρητό ή υγρή φωνή μετά την κατάποση, ρινική παλινδρόμηση και το παράπονο του ασθενούς για δυσκολία στην κατάποση. Όταν ρωτούνται πού κολλάει το φαγητό, οι ασθενείς συχνά δείχνουν την περιοχή του λαιμού ως το σημείο της απόφραξης.
Το πιο κοινό σύμπτωμα της οισοφαγικής δυσφαγίας είναι η ανικανότητα να καταπιεί στερεά τροφή, την οποία ο ασθενής θα περιγράψει ως «κόλλημα» ή «συγκράτηση» προτού είτε περάσει στο στομάχι είτε παλινδρομήσει. Ο πόνος κατά την κατάποση ή η οδυνοφαγία είναι ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα που μπορεί να είναι ιδιαίτερα ενδεικτικό καρκινώματος, αν και έχει επίσης πολλές άλλες αιτίες που δεν σχετίζονται με τον καρκίνο. Η αχαλασία είναι μια σημαντική εξαίρεση από το συνηθισμένο πρότυπο δυσφαγίας, καθώς η κατάποση υγρού τείνει να προκαλεί μεγαλύτερη δυσκολία από την κατάποση στερεών. Στην αχαλασία, υπάρχει ιδιοπαθής καταστροφή των παρασυμπαθητικών γαγγλίων του πλέγματος του Άουερμπαχ ολόκληρου του οισοφάγου, που έχει ως αποτέλεσμα λειτουργική στένωση του κατώτερου οισοφάγου και περισταλτική ανεπάρκεια σε όλο το μήκος του.
Ταξινόμηση και αιτία
Η δυσφαγία ταξινομείται στους ακόλουθους κύριους τύπους:
Ο παρακάτω πίνακας απαριθμεί πιθανές αιτίες δυσφαγίας: Δυσκολία ή αδυναμία κατάποσης μπορεί να προκληθεί ή να επιδεινωθεί από τη χρήση οπιούχων και/ή οπιοειδών φαρμάκων.
Διάγνωση
Η οισοφαγική δυσφαγία προκαλείται σχεδόν πάντα από ασθένεια μέσα ή δίπλα στον οισοφάγο, αλλά περιστασιακά η βλάβη βρίσκεται στον φάρυγγα ή στο στομάχι. Σε πολλές από τις παθολογικές καταστάσεις που προκαλούν δυσφαγία, ο αυλός σταδιακά στενεύει. Αρχικά, μόνο τα ινώδη στερεά προκαλούν δυσκολία αλλά αργότερα το πρόβλημα μπορεί να επεκταθεί σε όλα τα στερεά και αργότερα ακόμη και στα υγρά. Οι ασθενείς με δυσκολία στην κατάποση μπορεί να ωφεληθούν από τα παχύρρευστα υγρά εάν το άτομο αισθάνεται πιο άνετα με αυτά τα υγρά, αν και, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει επιστημονική μελέτη που να αποδεικνύει ότι αυτά τα παχύρρευστα υγρά είναι ευεργετικά.
Η δυσφαγία μπορεί να εκδηλωθεί ως αποτέλεσμα παθολογιών του αυτόνομου νευρικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφαλικού επεισοδίου και του ALS, ή λόγω ταχείας ιατρογενούς διόρθωσης μιας ανισορροπίας ηλεκτρολυτών.
Θεραπείες
Υπάρχουν πολλοί τρόποι αντιμετώπισης της δυσφαγίας, όπως θεραπεία κατάποσης, διατροφικές αλλαγές, σωληνάρια σίτισης, ορισμένα φάρμακα και χειρουργική επέμβαση. Την αντιμετώπιση της δυσφαγίας διαχειρίζεται μια ομάδα ειδικών που είναι γνωστή ως διεπιστημονική ομάδα. Μέλη της διεπιστημονικής ομάδας περιλαμβάνουν τις εξής ειδικότητας: λογοπαθολόγος με ειδίκευση στις διαταραχές κατάποσης (θεραπευτής κατάποσης), πρωτοβάθμιος γιατρός, γαστρεντερολόγος, νοσηλευτικό προσωπικό, αναπνευστικός θεραπευτής, διαιτολόγος, εργοθεραπευτής, φυσιοθεραπευτής, φαρμακοποιός και ακτινολόγος. Ο ρόλος των μελών της διεπιστημονικής ομάδας διαφέρει ανάλογα με τον τύπο της διαταραχής κατάποσης. Για παράδειγμα, ο θεραπευτής κατάποσης θα εμπλακεί άμεσα στη θεραπεία ενός ασθενούς με στοματοφαρυγγική δυσφαγία, ενώ ένας γαστρεντερολόγος θα συμμετέχει άμεσα στη θεραπεία μιας οισοφαγικής διαταραχής.
Η επαρκής διατροφή και η ενυδάτωση πρέπει να διατηρούνται ανά πάσα στιγμή κατά τη διάρκεια της θεραπείας της δυσφαγίας. Ο γενικός στόχος της θεραπείας δυσφαγίας είναι η διατήρηση ή η επαναφορά του ασθενούς στην από του στόματος σίτιση. Ωστόσο, αυτό πρέπει να γίνεται ενώ διασφαλίζεται επαρκής διατροφή και ενυδάτωση και ασφαλής κατάποση (χωρίς εισρόφηση τροφής στους πνεύμονες). Εάν η από του στόματος σίτιση οδηγεί σε αυξημένες ώρες γευμάτων και αυξημένη προσπάθεια κατά τη διάρκεια της κατάποσης, με αποτέλεσμα να μην καταναλώνεται αρκετή τροφή για τη διατήρηση του βάρους, μπορεί να χρειαστεί μια συμπληρωματική μη από του στόματος μέθοδος διατροφής. Επιπλέον, εάν ο ασθενής εισροφά τροφή ή υγρό στους πνεύμονες παρά τη χρήση αντισταθμιστικών στρατηγικών και επομένως δεν είναι ασφαλής για στοματική σίτιση, μπορεί να χρειαστεί μη από του στόματος σίτιση. Η μη φυσιολογική σίτιση περιλαμβάνει τη λήψη διατροφής μέσω μιας μεθόδου που παρακάμπτει τον μηχανισμό της στοματοφαρυγγικής κατάποσης, συμπεριλαμβανομένου ενός ρινογαστρικού σωλήνα, της γαστροστομίας ή της νηστιδοστομίας.
Μια ανασκόπηση του Cochrane του 2018 δεν βρήκε συγκεκριμένα στοιχεία σχετικά με τις άμεσες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της τροποποίησης του πάχους των υγρών για τις δυσκολίες κατάποσης σε άτομα με άνοια.
Αντισταθμιστικές θεραπείες
Οι διαδικασίες αντισταθμιστικής θεραπείας έχουν σχεδιαστεί για να αλλάζουν τη ροή της τροφής/υγρών και να εξαλείφουν τα συμπτώματα, αλλά δεν αλλάζουν άμεσα τη φυσιολογία της κατάποσης.
Θεραπευτικές Διαδικασίες Θεραπείας - σχεδιασμένες να αλλάζουν ή/και να βελτιώνουν τη φυσιολογία της κατάποσης.
Επιδημιολογία
Οι διαταραχές κατάποσης μπορεί να εμφανιστούν σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, ως αποτέλεσμα συγγενών ανωμαλιών, δομικών βλαβών ή/και ιατρικών καταστάσεων. Τα προβλήματα κατάποσης είναι ένα κοινό παράπονο μεταξύ των ηλικιωμένων ατόμων και η συχνότητα της δυσφαγίας είναι υψηλότερη στους ηλικιωμένους και σε ασθενείς που έχουν υποστεί εγκεφαλικά. Η δυσφαγία επηρεάζει περίπου το 3% του πληθυσμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις του γαστρεντερικού Κατηγορία:Συμπτώματα και σημάδια: Πεπτικό σύστημα και κοιλιά
Τα πραγματικά γεγονότα στην περίπτωση του κυρίου Βάλντεμαρ
Τα πραγματικά γεγονότα στην περίπτωση του κυρίου Βάλντεμαρ (αγγλικός τίτλος:The Facts in the Case of M. Valdemar) είναι διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1845.
Αναφέρεται στο πείραμα ενός υπνωτιστή, ο οποίος εφαρμόζοντας τις πρακτικές του Φραντς Άντον Μέσμερ έθεσε έναν άνδρα σε ανασταλτική υπνωτική κατάσταση τη στιγμή του θανάτου του.
Πρόκειται για μια ιστορία τρόμου που είναι επίσης ως ένα βαθμό δημοσιογραφική φάρσα, καθώς δημοσιεύτηκε χωρίς να διευκρινίζει ότι είναι διήγημα και πολλοί κατά τη στιγμή της δημοσίευσης το θεώρησαν ως πραγματικό γεγονός. Ο Πόε, σε επιστολές προς τους συντάκτες και φίλους του, παραδέχτηκε ότι ήταν ένα έργο καθαρής μυθοπλασίας.
Υπόθεση
Ο αφηγητής είναι ένας επιστήμονας και παρουσιάζει τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωσης του φίλου του Ερνέστου Βάλντεμαρ, που έχουν προκαλέσει δημόσια συζήτηση. Το άρθρο του έχει σκοπό να διαλύσει κάθε διαστρεβλωμένη ή μεγαλοποιημένη περιγραφή που κυκλοφορεί. Ο ίδιος ασχολείται με τον μεσμερισμό, μια ψευδοεπιστήμη που οδηγεί έναν ασθενή σε κατάσταση ύπνωσης υπό την επίδραση του ζωικού μαγνητισμού, μια διαδικασία που αργότερα εξελίχθηκε στην υπνοθεραπεία. Επισημαίνει ότι από όσο γνωρίζει, κανείς δεν έχει ασχοληθεί ποτέ να την εφαρμόσει τη στιγμή του θανάτου κάποιου και είναι περίεργος να δει τι επιπτώσεις θα είχε σε έναν ετοιμοθάνατο. Σκέφτεται να πειραματιστεί με τον κ. Βάλντεμαρ, έναν συγγραφέα τον οποίο είχε υπνωτίσει στο παρελθόν και ο οποίος πρόσφατα διαγνώστηκε με φυματίωση και επρόκειτο σύντομα να πεθάνει. μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1926. Ο Βάλντεμαρ συναινεί στο πείραμα και μια μέρα ενημερώνει με επιστολή τον αφηγητή ότι οι γιατροί του περιμένουν να πεθάνει μέχρι τα μεσάνυχτα το επόμενο βράδυ. Οι δύο γιατροί του Βάλντεμαρ επίσης ενημερώνουν τον αφηγητή για την κακή κατάσταση του ασθενούς τους. Αφού επιβεβαιώνει ξανά ότι ο Βάλντεμαρ είναι πρόθυμος να συμμετάσχει στο πείραμα, ο αφηγητής επιστρέφει το επόμενο βράδυ με δύο νοσοκόμες και έναν φοιτητή ιατρικής ως μάρτυρες. Και πάλι, ο Βάλντεμαρ επιμένει ότι είναι πρόθυμος να συμμετάσχει και ζητά από τον αφηγητή να βιαστεί από φόβο ότι «το έχουν αναβάλει για πάρα πολύ καιρό». Ο Βάλντεμαρ υπνωτίζεται γρήγορα ενώ οι δύο γιατροί έχουν καταφθάσει ως επιπρόσθετοι μάρτυρες.
Ο Βάλντεμαρ βρίσκεται σε κατάσταση υπνωτικής έκστασης και αναφέρει πρώτα ότι πεθαίνει και μετά ότι είναι νεκρός. Ο αφηγητής τον αφήνει σ'αυτή την κατάσταση για επτά μήνες και τον ελέγχει καθημερινά με τη βοήθεια γιατρών και φίλων, πεπεισμένος ότι το πείραμα κρατά τον ασθενή στη ζωή. Εν τω μεταξύ, ο Βάλντεμαρ είναι χωρίς σφυγμό, καρδιακούς παλμούς ή αισθητή αναπνοή και το δέρμα του είναι κρύο και χλωμό.