cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σόφι Λίμπκνεχτ
Γεννημένη στο Ροστόφ επί του Ντον, η Σόφι εκπαιδεύτηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία, όπου παντρεύτηκε τον μαρξιστή στοχαστή και τον επερχόμενο επαναστατικό ηγέτη Καρλ Λίμπκνεχτ το 1912. Αρχικά ήταν μέλος του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), ακολούθησε τον σύζυγό της όταν ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας το 1918. Ο Καρλ Λίμπκνεχτ δολοφονήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1919, μετά την αποτυχημένη εξέγερση των Σπαρτακιστών. Η Σόφι μετακόμισε στο Λονδίνο και αργότερα επέστρεψε στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της περιόδου της Βαϊμάρης. Τα μέλη της οικογένειας Λίμπκνεχτ ανησυχούσαν από την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος τη δεκαετία του 1930 και, φοβούμενοι για τη ζωή τους κάτω από το φασιστικό καθεστώς που είχε ιδρύσει ο Αδόλφος Χίτλερ, επέλεξαν να μεταναστεύσουν κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής. μικρογραφία|αριστερά|100px|Σημείο ταφής της Σόφι Λίμπκνεχτ και της οικογένειας Λίμπκνεχτ. Η γεννημένη στη Ρωσία Σόφι έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση το 1934 και εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, όπου έζησε για τις υπόλοιπες δεκαετίες της ζωής της.
Η κηδεία της το 1964 παρευρέθηκε από τον Ρόμπερτ και τον Βίλχελμ, τους γιους της Σόφι Λίμπκνεχτ από τον πρώτο γάμο του Καρλ. Η σοβιετική κυβέρνηση διοργάνωσε μια δημόσια τελετή και μια φρουρά τιμής.
Μεγάλο μέρος της αλληλογραφίας της με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ έχει δημοσιευτεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φεμινιστές Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Πρόσωπα από το Ροστόφ επί Ντον
Μανώλης Παπαγεωργίου
Ο Μανώλης Παπαγεωργίου ήταν Έλληνας μουσικός οργανοπαίκτης και μουσικοσυνθέτης. Γεννήθηκε στην Αυλώνα της Αττικής το 1917. Η μητέρα του είχε πεθάνει από γρίπη το 1918 και έτσι ο πατέρας του τον πήγε στην αδελφή του που έμενε στη Λάρισα. Σε ηλικία 2 ετών υιοθετήθηκε από το ζεύγος Βασίλη και Μαρία Παπαγεωργίου το γένος Μητσιάνη από τη Σκοτίνα Πιερίας. Ο Μανώλης την πρωτοβάθμια εκπαίδευση του τελείωσε στη Δημοτική Σχολή της Άνω Σκοτίνας έχοντας ως διδάσκαλο τον Αθανάσιο Βλέτση.
Βιογραφία
Από ηλικία 6 με 7 ετών άρχιζε να παίζει φλογέρα που δύσκολα αποχωριζόταν. Στα 16 του χρόνια, αυτοδίδακτος, ακολουθεί το επάγγελμα του οργανοπαίκτη παίζοντας κλαρίνο σε γάμους και πανηγύρια της γύρω περιοχής και δεν άργησε να γίνει γνωστός σε όλη την Ελλάδα. Τη στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε στη Βέροια, όπου έγινε μέλος της μουσικής μπάντας του στρατού. Εκει έλαβε μουσική εκαπίδευση. Έμαθε να γράφει αλλά και να διαβάζει νότες, τις κλίμακες της ευρωπαϊκής μουσικής και πολλούς σκοπούς που ως τότε δεν γνώριζε καθώς η εκμάθηση τους ήταν υποχρεωτική. Το γεγονός αυτό ήταν πολύ σημαντικό και τον βοήθησε στο παίξιμο του κλαρίνου, καθώς του έδωσε σημαντικές βάσεις και του άνοιξε νέους ορίζοντες για την περαιτέρω εξέλιξη στη μουσική. Το 1954 συνεργάστηκε με το Ραδιοφωνικό σταθμό του Βόλου και τους Θεοχάρη Παντίδη και Θανάση Παύλου, οι οποίοι τον βοήθησαν να γίνει ακόμη πιο γνωστός και να βγάλει δίσκους γραμμόφωνου με τα τραγούδια του. Η συνεισφορά του είναι τόσο μεγάλη που ακόμη και σήμερα διασώζονται ηχογραφήσεις πολλών ιστορικών και παραδοσιακών τραγουδιών από την Ε.Ρ.Α Βόλου. Το 1956 γνωρίστηκε με τον Υποστράτηγο Καραγιάννη και τον Πρύτανη Μιχαιλίδη και τον διευθυντή του κρατικού ραδιοφώνου Μακεδονίας Μαρινάκη, μαζί με τον Λαογράφο Τάκη Σαμαρά και με τη βοήθεια του Μιχαιλίδη συναντούν τον Υπουργό Πολιτισμού και Θρησκευμάτων Λεβαντή, ιδιοκτήτη του Ελληνικού Βορρά, ο οποίος του έδωσε εντολή να συγκεντρώσει τραγούδια και να τα καταγράψει. Έτσι, με τον λαογράφο Τάκη Σαμαρά επισκέπτονται σχεδόν όλα τα χωριά της Μακεδονίας καταγράφοντας μουσικές και τραγούδια. Η συνεργασία αυτή κράτησε σχεδόν 20 χρόνια, σε αυτό το διάστημα ανέσυραν από την αφάνεια χιλιάδες τραγούδια που κοσμούν το αρχείο του Ραδιοφωνικού σταθμού Μακεδονία, ο αριθμός των τραγουδιών που διασώθηκαν αγγίζει τα 1500. Το 1965β συμμετέχει στο Βαλκανικό Φεστιβάλ μουσικής που έγινε στη Βουλγαρία, το συγκρότημα του μαζί με το χορευτικό του τμήμα κέρδισε το πρώτο βραβείο.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1971 προβαίνει μαζί με τον Γιάννη Κάκαλο στην ηχογράφηση των τραγουδιών της Σκοτίνας. Το 1975, μετά από πρόσκληση των Θεσσαλών του Καναδά, ο "Ρήγας Φεραίος" περιόδευσε για ένα μήνα στο Τορόντο και το Μόντρεαλ. Ο Μανώλης και το κλαρίνο του με τον παραπάνω τίτλο γνώρισαν οι κάτοικοι της Σκοτίνας Πιερίας τον ξακουστό κλαριντζή και συμπατριώτη τους Μανόλη Παπαγεωργίου. Πριν τον Εμφύλιο τον έζησαν στην «απαλνή» Σκοτίνα (Άνω Σκοτίνα). Μετά τον Εμφύλιο, στην «ακατνή» (Κάτω Σκοτίνα). Στον «Πλάτανο» 1 χόρευε ο κόσμος και γλεντούσε όταν το επέτρεπαν οι περιστάσεις. Ο ευρύτερος κύκλος, Ελλάδα 2 και εξωτερικό, τον αναγνώρισε ως τον καλύτερο μαέστρο στο είδος του κλαρίνου. Αναγνώρισε το προσωπικό του ταλέντο και την πλούσια κοινωνική προσφορά. Απομένει στη γενέτειρα να αποδώσει την πρέπουσα τιμή. Σίγουρα οι μελλούμενες γενιές δε θα παραλείψουν να το κάνουν πράξη. Ο Μανώλης πέθανε σε ηλικία 72 ετών.
Βιβλιογραφία
Παπαγεωργίου Μανώλης
Φρεντρίκα Μπρέμερ
Η Φρεντρίκα Μπρέμερ (1801-1865) ήταν Φινλανδή λογοτέχνης, ζωγράφος και συγγραφέας ταξιδωτικών εντυπώσεων.
Βίος
Η Φρεντερίκα Μπρέμερ γεννήθηκε στη Φινλανδία το 1801 και εγκαταστάθηκε στη Σουηδία στα 1804. Στη Στοκχόλμη πέρασε τα παιδικά της χρόνια σπουδάζοντας μουσική, ζωγραφική, λογοτεχνία, ξένες. Σπούδασε σε Γερμανία, Ολλανδία, Ελβετία. Επιθουμούσε να γίνει νοσοκόμα. Έφτιαχνε ζωγραφικά έργα τα οποία πωλούσε για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Στα 1828 πρωτοεξέδωσε το Σκιαγραφία της καθημερινής ζωής. Στη δεκαετία του 1830 εκδίδει τα Κόρη του προέδρου, Νίνα, Γείτονες και το Σπιτικό.Από το 1835 έως το 1840 έζησε στη Νορβηγία, όπου σπόυδασε λογοτεχνία, φιλοσοφία, θεολογία κι έγραψε δυο νουβέλες.Πέθανε στις 31 Δεκεμβριου 1865.
Πηγές
Κατηγορία:Φινλανδοί λογοτέχνες
Δημοψήφισμα στο Σάαρ (1955)
Το δημοψήφισμα για το καταστατικό του Σάαρ έλαβε χώρα στο προτεκτοράτο του Σάαρλαντ στις 23 Οκτωβρίου 1955. Το καταστατικό θα έκανε την επικράτεια ανεξάρτητο κράτος υπό τις διαταγές ενός ευρωπαίου επιτρόπου που θα διορίζεται από το Υπουργικό συμβούλιο της Δυτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ θα παραμείνει σε οικονομική ένωση με τη Γαλλία.
Η απόρριψη της πρότασης από τους ψηφοφόρους πάρθηκε ως ένδειξη ότι θέλουν να ενταχθούν στην Δυτική Γερμανία. Επομένως, στις 27 Οκτωβρίου 1956 η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία υπέγραψαν την συμφωνία του Σάαρ που καθόριζε ότι το Σάαρλαντ θα έχει το δικαίωμα ένταξης στην Δυτική Γερμανία, όπως αναφέρεται στο άρθρο 23 του συντάγματός του. Το Σάαρλαντ προχώρησε και έγινε γερμανικό κρατίδιο στις 1 Ιανουαρίου 1957.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Σάαρλαντ Κατηγορία:Δημοψηφίσματα
Νικόλαος Τσιπούρας Στύλος
Ο Νικόλαος Τσιπούρας Στύλος ήταν Έλληνας αγωνιστής και μακεδονομάχος που πολέμησε στον Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους, αλλά και στον αγώνα για την αυτονομία της Βόρειας Ηπείρου όπως επίσης και στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρά Ασία.
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Τσίπουρας Στύλος γεννήθηκε στο χωριό Σκοτίνα Πιερίας το 1860 και από μικρή ηλικία προσχώρησε στα αντάρτικα ένοπλα σώματα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον τουρκικό ζυγό, η δράση του ήταν τόσο μεγάλη που απολάμβανε της εμπιστοσύνης όλων των υπολοίπων ένοπλων σωμάτων τα οποια τον ανακήρυξαν αρχηγό όλων των ενόπλων αγωνιστών της περιοχής. Στις 28 Αυγούστου 1928 η ελληνική πολιτεία αναγνωρίζοντας την πολυετή δράση του υπέρ της πατρίδας τον βράβευσε στα πλαίσια των 100 χρόνων της ανεξαρτησίας της. Πέθανε στην Σκοτίνα Πιερίας σε ηλικία 72 χρονών
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Εύμηλος του Βοσπόρου
Ο Eύμηλος (άκμασε το 309–304 π.Χ.) από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών ήταν ηγεμόνας τού βασιλείου του Βοσπόρου και γιος του Παιρισάδη Α΄. Ο Εύμηλος ήταν αδελφός του Σάτυρου Β΄ (δεν πρέπει να συγχέεται με τον προπάππου του, Σάτυρο Α΄, άλλον ηγεμόνα τού Βοσπόρου) και του Πρύτανη.
Αυτός και τα αδέλφια του συμμετείχαν σε μία σύγκρουση για τον θρόνο του Βοσπόρου, τον οποίο ο μεγαλύτερος αδελφός Σάτυρος Β΄ είχε κληρονομήσει από τον πατέρα τους.
Εμφύλιος πόλεμος
Λίγο αφότου ο αδελφός του Σάτυρος Β΄ έγινε ηγεμόνας, ο Εύμηλος έγινε διεκδικητής τού θρόνου με την υποστήριξη του Αριφάρνη, ενός ηγέτη τής Σαρματικής φυλής των Σιρακών, από τον οποίο ζήτησε βοήθεια. Όταν το έμαθε αυτό ο Σάτυρος Β΄, κιμήθηκε αμέσως εναντίον τού Εύμηλου με τον στρατό του και πέρασε τον ποταμό Θάτη για να πολεμήσει τον αδελφό του. Ο Εύμηλος ηττήθηκε από αυτόν στη μάχη του ποταμού Θάτη. Αυτός και ο Αριφάρνης αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στη Σιρακηνή. Ο Σάτυρος Β΄ και ο στρατός του ακολούθησαν τον αδελφό του στην πόλη, αλλά δεν μπόρεσαν να την πάρουν, καθώς ήταν περικυκλωμένη από τον ποταμό Θάτη, αφήνοντας δύο εισόδους, που ήταν αυστηρά φυλασσόμενες ως τα μόνα περάσματα. Μετά από μία τετραήμερη πολιορκία ο Σάτυρος Β΄ απεβίωσε, ενώ πολεμούσε εναντίον του Αριφάρνη στην κύρια είσοδο. Ο Μηνίσκος, ο μισθοφόρος διοικητής τού Σάτυρου Β΄, πήρε το σώμα τού Σάτυρου Β΄ πίσω στο Παντικάπαιο για τη βασιλική ταφή και τερμάτισε την πολιορκία. Τότε ο Πρύτανις, ο μικρότερος αδελφός, ανέλαβε τον τίτλο τού ηγεμόνα και συνέχισε τον πόλεμο τού Σάτυρου Β΄ κατά τού Εύμηλου. Ο Εύμηλος έκανε έκκληση στον αδελφό του να χωρίσουν το βασίλειο μεταξύ τους, αλλά ο Πρύτανις απέρριψε την πρόταση, βαδίζοντας εναντίον τού αδελφού του. Οι δύο τους έδωσαν μία μάχη, την οποία κέρδισε ο Εύμηλος κοντά στη Μαιώτιδα λίμνη. Του Πρύτανη του χαρίστηκε ο αδελφός του, αλλά σύντομα πολέμησε ξανά τον Εύμηλο και σκοτώθηκε.
Επανένωση του βασιλείου και επέκταση
Για να εδραιωθεί πλήρως, ο Εύμηλος έβαλε να σκοτώσουν τις οικογένειες και τους φίλους των αδελφών του. Οι κάτοικοι του Παντικάπαιου ήταν δυσαρεστημένοι με τον φόνο των φίλων τους, γι' αυτό ο Εύμηλος τους συγκέντρωσε σε μία ανοιχτή συνέλευση, στην οποία υπερασπίστηκε τον εαυτό του και πρόσφερε επίσης ασυλία από φόρους σε όσους κατοικούσαν στην πόλη.
Εφάρμοσε αρκετές μεταρρυθμίσεις, καθώς και τη στρατολόγηση περισσότερων Ελλήνων στον στρατό τού Βοσπόρου, οι οποίοι προηγουμένως αποτελούσαν μόνο έναν μικρό αριθμό των δυνάμεών του, ενώ οι υπόλοιποι ήταν Σαρμάτες. Ενίσχυσε επίσης τον στόλο τού Βοσπόρου, για να αντιμετωπίσει τους πειρατές και να ενισχύσει τους εμπορικούς του δρόμους.
Το τέλος του
Καθώς επέστρεφε με ένα τέθριππο βιαστικά από τη Σινδία στο παλάτι του για θυσία, τα άλογα τρόμαξαν. Ο οδηγός δεν μπόρεσε να τα ελέγξει και ο Εύμηλος πήδηξε από την άμαξα, αλλά το σπαθί του πιάστηκε στον τροχό, τον έσυρε η άμαξα, και πέθανε. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Σπάρτοκος Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Αλμπέρ Ουεντραογκό
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μπουρκίνα Φάσο
Ελίας φαν ντεν Μπρουκ
δεξιά|μικρογραφία| Λουλούδια σε βάζο, περ. 1690 Ο Ελίας φαν ντεν Μπρουκ (Elias van den Broeck, 1649, Αμβέρσα – τάφηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1708, Άμστερνταμ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ανθέων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το RKD, το 1665 έγινε μαθητής του Κορνέλις Κικ (Cornelis Kick) στο Άμστερνταμ και το 1669 έγινε μαθητής του Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ στην Ουτρέχτη. Καταγράφεται σε έγγραφο που αναφέρει την πρόθεσή του να πάει στην Ιταλία το 1672 (που μπορεί να μην έγινε). Το 1673 συνόδευσε τον ντε Χέιμ στην Αμβέρσα, όπου έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά εκεί. Το 1685 επέστρεψε στο Άμστερνταμ, όπου έζησε «έξω από την πύλη της Ουτρέχτης στον Άμστελ πέρα από το Bergenvaarderskamer ». Ο μαθητής του Φίλιπ φαν Κάουβενμπεργκ (Philip van Kouwenbergh) έγινε επίσης καλός ζωγράφος ανθέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Λεύκων Β΄ του Βοσπόρου
Ο Λεύκων Β΄ (π. 240 – 220 π.Χ.), γνωστός και ως Λεύκο, από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών, ήταν ηγεμόνας του βασιλείου του Βοσπόρου το 240 π.Χ. Φαίνεται ότι ήταν ο δεύτερος γιος τού Παιρισάδη Β΄ τού Βοσπόρου.
Η βασιλεία του
Ο Λεύκων Β΄ σκότωσε τον αδελφό του Σπάρτοκο Δ΄, αφού ανακάλυψε ότι εκείνος είχε εμπλακεί σε μία μοιχική σχέση με τη γυναίκα του Αλκαθόη, και ανέλαβε τον θρόνο. Θρυλείται ότι η Αλκαθόη σκότωσε αργότερα τον Λεύκωνα Β΄ σε μια πράξη εκδίκησης.
Ο Λεύκων Β΄ υποτίθεται ότι υπέστη οικονομική κρίση και τον 3ο αι. π.Χ., όταν έκοψε νέα νομίσματα με το όνομά του, για να διατηρήσει το βασίλειό του. Ήταν ο πρώτος βασιλιάς τού Βοσπόρου που εξέδωσε νομίσματα με το όνομά του.
Διαδοχή
Μετά το τέλος του τον διαδέχθηκε ο Υγιαίνων. Ο Υγιαίνων δεν ήταν μέλος της δυναστείας των Σπαρτοκιδών και μπορεί να ήταν υποστηρικτής της Καμασαρύης, κόρης και κληρονόμου τού Σπάρτοκου Δ΄ τού Βοσπόρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Εκδόσεις των Windows XP
Τα Windows XP έχουν πολλές και διάφορες εκδόσεις, αν και το 2001 που κυκλοφόρησαν υπήρχαν μόνο 2 εκδόσεις: τα Windows XP Home Edition και τα Windows XP Professional
Windows XP Home Edition
Η έκδοση Home Edition είναι η βασική έκδοση των Windows XP. Παρέχει όλες τις καινούργιες δυνατότητες των Windows XP όπως το νέο Μενού Έναρξης, κάποια νέα θέματα και τις διάφορες νέες εφαρμογές των Windows XP
Windows XP Professional
Η έκδοση Professional παρέχει όλες τις δυνατότητες των Windows XP Home Edition μαζί με πολλές άλλες όπως:
Windows XP Starter
Το Windows XP Starter Edition είναι μια έκδοση χαμηλότερου κόστους των Windows XP που διατίθεται στην Ταϊλάνδη, το Βιετνάμ, την Τουρκία, την Ινδονησία, την Ινδία, τις Φιλιππίνες, την Κολομβία, τη Βραζιλία, την Αργεντινή, το Περού, τη Βολιβία, τη Χιλή, το Μεξικό, τον Ισημερινό, την Ουρουγουάη, τη Μαλαισία και τη Βενεζουέλα. Είναι παρόμοιο με το Windows XP Home, αλλά περιορίζεται σε εξοπλισμό χαμηλού επιπέδου, μπορεί να εκτελεί μόνο 3 προγράμματα τη φορά και έχει και άλλες δυνατότητες είτε καταργημένες είτε απενεργοποιημένες από προεπιλογή.
Windows XP Media Center Edition
Κατηγορία:Microsoft Windows
Σαπούνι
Στη χημεία, σαπούνι (αρχ. ελλ. σάπων) είναι το προϊόν που αποτελείται κυρίως από υδατοδιαλυτά άλατα ανώτερων λιπαρών οξέων, π.χπαλμιτικού, στεατικού, ελαϊκού, με νάτριο (Na) ή κάλιο (K) και φέρει αλυσίδες τουλάχιστον οκτώ ατόμων άνθρακα (C) με μια βάση ή και μείγμα τέτοιων αλάτων.
Το σαπούνι χρησιμοποιείται κυρίως για το πλύσιμο, για το ατομικό μπάνιο και τον καθαρισμό. Σαπούνια χρησιμοποιούνται επίσης σε κλωστοϋφαντουργικά εργοστάσια νηματουργίας, ενώ είναι και σημαντικά συστατικά των λιπαντικών. Τα λίπη και τα έλαια, που χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη παρασκευής, αποτελούνται από τριγλυκερίδια (τρία μόρια λιπαρών οξέων που συνδέονται με ένα μόριο γλυκερίνης). Το αλκαλικό διάλυμα, που συχνά αποκαλείται αλισίβα, αντιδρά με τα τριγλυκερίδια σε μια αντίδραση η οποία είναι γνωστή ως σαπωνοποίηση. Η γλυκερίνη απελευθερώνεται είτε ως υπόλειμμα είτε κατά την έκπλυση του προϊόντος και είναι δυνατό να ανακτηθεί ως ιδιαίτερα χρήσιμο παραπροϊόν ανάλογα με τη χρησιμοποιούμενη διαδικασία.
Τα σαπούνια αποτελούν βασικά συστατικά των ημίρρευστων λιπαντικών (γράσα), τα οποία είναι συνήθως γαλακτώματα σαπώνων ασβεστίου ή λιθίου και τα ορυκτελαίων και χρησιμοποιούνται ευρέως σε μηχανολογικές εφαρμογές. Πολλά σαπούνια άλλων μετάλλων έχουν επίσης ευρείες εφαρμογές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από αλουμίνιο, νάτριο, και μείγματα από αυτά. Αυτά τα σαπούνια χρησιμοποιούνται επίσης ως συμπυκνωτικά μέσα για να αυξάνουν το ιξώδες των ελαίων. Στην αρχαιότητα, τα λιπαντικά κατασκευάζονταν με ανάμιξη ασβέστου με ελαιόλαδο.
Παρασκευή
Το σαπούνι παρασκευάζεται με αντίδραση λιπών ή ελαίων (τριγλυκεριδίων) με ένα καυστικό άλκαλι (υδροξείδιο του νατρίου, υδροξείδιο του καλίου ή υδροξείδιο του λιθίου). Το τελικό προϊόν είναι η γλυκερίνη και το σαπούνι, όπως δείχνει η αντίδραση : center|thumb|650px|Παράδειγμα αντίδρασης παρασκευής σαπουνιού (σαπωνοποίηση) Η πιο πάνω αντίδραση είναι σχηματική, καθώς στην πράξη χρησιμοποιούνται περισσότερα του ενός τριγλυκερίδια, ενώ σε μερικές περιπτώσεις χρησιμοποιείται και μίγμα από καυστικό νάτριο και καυστικό κάλιο. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται σαπωνοποίηση των λιπών ή ελαίων και υπάρχουν δύο τύποι: Η εν θερμώ σαπωνοποίηση (με βρασμό ή χωρίς) και η εν ψυχρώ σαπωνοποίηση. Το παραπροϊόν της σαπωνοποίησης, η γλυκερίνη, απομακρύνεται κατά τη βιομηχανική παρασκευή και αποτελεί σημαντική πρώτη ύλη στη χημική βιομηχανία.
Η βιομηχανική παραγωγή σαπουνιού γίνεται με συνεχή διαδικασία, δηλαδή προστίθενται συνεχώς λίπη και καυστικά αλκάλια και απομακρύνονται τα προϊόντα. Στην παραγωγή μικρότερης κλίμακας, σε οικοτεχνίες ή από ερασιτέχνες, η διαδικασία αυτή γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο και δεν είναι συνεχής.
Η εν ψυχρώ διαδικασία συνήθως δεν χρησιμοποιείται στη βιομηχανία, αλλά από τους οικοτέχνες: Η αντίδραση σαπωνοποίησης πραγματοποιείται σε θερμοκρασίες δωματίου και η γλυκερίνη δεν απομακρύνεται από το τελικό προϊόν αλλά αποτελεί συστατικό του. Tο προϊόν τοποθετείται σε καλούπια και αφήνεται να στερεοποιηθεί.
Στην εν θερμώ παραγωγή οι θερμοκρασίες ποικίλλουν: Μπορεί να είναι παραπλήσιες με τα σημεία βρασμού των συστατικών (μέθοδος ημιβρασμού) ή όλα τα συστατικά να είναι σε θερμοκρασία βρασμού (άνω των 100 ο C. Η μέθοδος ημιβρασμού χρησιμοποιείται τόσο στη βιομηχανία - κυρίως μικρής κλίμακας - για τη βιομηχανική παρασκευή σαπουνιών γλυκερίνης όσο και από τους οικοτέχνες, καθώς η αντίδραση ολοκληρώνεται σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα και από το δοχείο το σαπούνι πηγαίνει απευθείας στα καλούπια προκειμένου να σχηματοποιηθεί. Η μέθοδος βρασμού είναι συνεχής διαδικασία, η γλυκερίνη απομακρύνεται από το τελικό προϊόν και χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τη βιομηχανία μεγάλης κλίμακας.
Ο μηχανισμός καθαρισμού
Όταν χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό, το σαπούνι δρα ως επιφανειοδραστική ουσία σε συνδυασμό με το νερό. Ο καθαρισμός δράσης αυτού του μείγματος οφείλεται στη δράση των μικυλλίων, μικροσκοπικών "σφαιρών" με την εξωτερική επιφάνειά τους καλυμμένη από πολικές υδρόφιλες ομάδες, που "περιβάλλουν" μια λιπόφιλη ομάδα σε μορφή θύλακα και μπορούν να περιβάλλουν τα σωματίδια λίπους, που αποτελούν τον ρύπο, προκαλώντας τη διάλυσή τους στο νερό. Η λιπόφιλη ομάδα αποτελείται από τη μακρά αλυσίδα του λιπαρού οξέος. Με άλλα λόγια, ενώ κανονικά λάδι και το νερό δεν αναμιγνύονται, η προσθήκη του σαπουνιού επιτρέπει στις λιπαρής σύστασης ενώσεις να διαλυθούν στο νερό και να απομακρυνθούν από την επιφάνεια που έχουν ρυπάνει. Τα συνθετικά απορρυπαντικά λειτουργούν με παρόμοιους μηχανισμούς με τα σαπούνια.
Είδη σαπουνιών
right|thumb|250px|Διακοσμητικά, αρωματικά σαπούνια
Παιρισάδης Β΄ του Βοσπόρου
Ο Παιρισάδης Β΄ (3ος αι. π.Χ.) ή Παρυσάδης ήταν βασιλιάς του βασιλείου του Βοσπόρου από το 284 έως το 245 π.Χ. Μπορεί να ήταν γιος είτε του Σπάρτοκου Γ΄ είτε του Σάτυρου Β΄.
Βασιλεία
Ο Παιρισάδης Β΄ ήταν γιος τού προηγούμενου ηγεμόνα Σπάρτοκου Γ΄ (ή εξάδελφος τού προηγούμενου ηγεμόνα, αν ήταν γιος του Σάτυρου Β΄). Στον απόηχο του Εμφυλίου Πολέμου του Βοσπόρου, ο Εύμηλος, πατέρας του Σπάρτοκου Γ΄ και βασιλιάς τού Βοσπόρου, εκτέλεσε τις οικογένειες και τους φίλους των αδελφών τού Σάτυρου Β΄ και Πρύτανη. Ο μικρότερος γιος του Σάτυρου, ονόματι Παιρισάδης, επέζησε και διέφυγε στη Σκυθία, όπου κατέφυγε στον βασιλιά της Άγαρο.
Σαπούνι
Ανάλογα με τα αλκάλια
Τα αλκαλιμέταλλα που χρησιμοποιούνται καθορίζουν τον τύπο του σαπουνιού που παράγεται. Τα σαπούνια που δημιουργούνται από υδροξείδιο του νατρίου είναι σταθερά, ενώ σαπούνια που προέρχονται από υδροξείδιο του καλίου είναι πιο ήπια ή συχνά υγρά. Ιστορικά, υδροξείδιο του καλίου εξαγόταν από τις στάχτες της φτέρης, των φυκιών ή άλλων φυτών. Τα σαπούνια λιθίου τείνουν επίσης να είναι σκληρό - αυτά χρησιμοποιούνται αποκλειστικά και μόνο για την παρασκευή λιπαντικού (γράσου).
Παιρισάδης Β΄ του Βοσπόρου
Βασιλεία
Ο Παιρισάδης Β΄ δραστηριοποιήθηκε απροσδόκητα στη διπλωματία με όλα τα ελληνιστικά βασίλεια των Διαδόχων. Αναφέρεται σε επιστολή του Απολλώνιου προς τον Ζήνωνα ότι έστειλε πρεσβευτές στην Αυλή τού Πτολεμαίου Β΄, τού φαραώ της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου, οι οποίοι βρήκαν την ευκαιρία να δουν τα αξιοθέατα. Επίσης, ήταν δωρητής και έκανε προσφορές κυπέλλων στη Δήλο μαζί με τον Μακεδόνα βασιλιά Αντίγονο Β΄ και με μία γυναίκα με το όνομα Στρατονίκη (ίσως τη νύφη τού Αντίγονου Β΄), που δεν πρέπει να συγχέεται με τη Στρατονίκη της Μακεδονίας, τη γιαγιά τού Αντιγόνου Β΄, η οποία απεβίωσε το αργότερο το 301 π.Χ.
Σαπούνι
Ανάλογα με τα λιπαρά οξέα
Τα σαπούνια είναι παράγωγα των λιπαρών οξέων. Παραδοσιακά χρησιμοποιούνται τριγλυκερίδια (έλαια και λίπη). Τριγλυκερίδια είναι η χημική ονομασία των τριεστέρων των λιπαρών οξέων με γλυκερίνη. Τα συνηθέστερα φυτικά έλαια που χρησιμοποιούνται στη σαπωνοποιία είναι το φοινικέλαιο, το λάδι καρύδας και το ελαιόλαδο. Τα σπορέλαια δίνουν πιο μαλακά και πιο ήπια σαπούνια. Το σαπούνι από αγνό ελαιόλαδο (μερικές φορές αποκαλείται σαπούνι Καστίλλης ή σαπούνι Μασσαλίας) φημίζεται για την εξαιρετική του ηπιότητα. Ο όρος «σαπούνι Καστίλλης» μερικές φορές αποδίδεται σε σαπούνια από μείγμα ελαίων, στο οποίο όμως περιέχεται υψηλό ποσοστό ελαιολάδου. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται και ζωικά λίπη, κυρίως βοοειδών.
Παιρισάδης Β΄ του Βοσπόρου
Διαδοχή
Αφού κυβέρνησε για περίπου 39 χρόνια, ο Παιρισάδης Β΄ απεβίωσε το 245 π.Χ. Τον διαδέχθηκε ο πιθανώς μεγαλύτερος γιος του Σπάρτοκος Δ΄, ο οποίος κυβέρνησε μόνο για μία σύντομη περίοδο περίπου 5 ετών. Στη συνέχεια τον Σπάρτοκο Δ΄ διαδέχθηκε ο Λεύκων Β΄, ο μικρότερος γιος του Παιρισάδη Β΄, ο οποίος σκότωσε τον μεγαλύτερο αδελφό του σε μία διαμάχη για μοιχεία με τη σύζυγο του Λεύκωνα Β΄, Αλκαθόη.
Σαπούνι
Ανάλογα με τα λιπαρά οξέα
Άλλες σαπωνοποιήσιμα λίπη και έλαια περιλαμβάνουν το φοινικοπυρηνέλαιο, το βαμβακέλαιο, το βούτυρο κακάο, το λάδι της κάνναβης, καθένα από τα οποία προσδίδει στο σαπούνι διαφορετικές ιδιότητες. Για παράδειγμα, το ελαιόλαδο παρέχει ηπιότητα, ενώ το λάδι καρύδας και το φοινικέλαιο πυρήνα παρέχουν σκληρότητα και πλούσιο αφρό (σαπουνάδα). Μερικές φορές χρησιμοποιείται επίσης καστορέλαιο ως υγραντικό μέσο. Πλέον συνηθισμένος, όμως, είναι ο συνδυασμός από ζωικό λίπος, φοινικέλαιο και έλαια καρύδας. Μικρότερες ποσότητες σαπωνοποιήσιμων ελαίων και λιπών που δεν αποφέρουν σαπούνι προστίθενται μερικές φορές για τις ειδικές ιδιότητές τους.
Παιρισάδης Β΄ του Βοσπόρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Σαπούνι
Πρώιμη ιστορία
Οι πρώτες καταγραφές στοιχείων για την παραγωγή υλικών που μοιάζουν με σαπούνι χρονολογούνται γύρω στο 2800 π.Χ. στην αρχαία Βαβυλώνα. Ένας τύπος για σαπούνι που αποτελείται από νερό, αλκάλια, και έλαιο κάσιας βρέθηκε "γραμμένη" σε πήλινο δίσκο στη Βαβυλώνα γύρω στο 2200 π.Χ. Ο πάπυρος Ebers (Αίγυπτος, 1550 π.Χ.) δείχνει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λούζονταν τακτικά και συνδύαζαν έλαια ζωικά και φυτικά με αλκαλικά άλατα για να δημιουργήσουν κάτι που έμοιαζε με σαπούνι. Αιγυπτιακά έγγραφα αναφέρουν ότι ουσία παρόμοια με σαπούνι χρησιμοποιήθηκε για την επεξεργασία μαλλιού για ύφανση.
Στην αρχαία Ελλάδα, φημισμένα εργαστήρια που έφτιαχναν σαπούνια (σάπωνες) υπήρχαν στο νησί της Λέσβου.
Η λατινική λέξη για το σαπούνι - sapo - εμφανίζεται για πρώτη φορά στο σύγγραμμα Naturalis Historia του Πλίνιου του Πρεσβύτερου, στο οποίο αναφέρεται η παρασκευή του από ζωικό λίπος και στάχτη αλλά ως χρήση του αναφέρεται η αλοιφή για τα μαλλιά, με μάλλον υποτιμητικό σχόλιο πως χρησιμοποιείται περισσότερο από τους άνδρες και λιγότερο από τις γυναίκες στους Γερμανούς και τους Γαλάτες.
Ο Ζώσιμος ο Πανοπολίτης περιγράφει τόσο το σαπούνι όσο και την παρασκευή του. Ο Γαληνός περιγράφει την παρασκευή σαπουνιού με τη χρήση αλυσίβας και αναφέρει πως χρησιμοποιείται στο πλύσιμο για να παρασύρει τις ακαθαρσίες τόσο από το σώμα όσο και από τα ρούχα. Σύμφωνα με τον Γαληνό, καλύτερα σαπούνια ήταν τα Γερμανικά, με τα Γαλατικά να ακολουθούν.
Μεσαίωνας - Αναγέννηση
Οι σαπωνοποιοί στη Νάπολι είχαν δημιουργήσει συντεχνία κατά τα τέλη του 6ου αιώνα, ενώ κατά τον 8ο αιώνα η σαπωνοποιία ήταν πολύ γνωστή τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ισπανία. Τα καπιτουλάρια (διατάγματα) των Μεροβιγγείων De Villis, περί το 800 μ.Χ., αναφέρουν το σαπούνι ως ένα από τα προϊόντα που πρέπει να καταγράφουν οι εκπρόσωποι της βασιλικής περιουσίας. Η σαπωνοποιία αναφέρεται τόσο ως "γυναικεία εργασία" αλλά και ως ενασχόληση "ικανών τεχνιτών" στους οποίους εντάσσονταν οι ξυλουργοί, οι κτίστες και οι αρτοποιοί.
Στη Γαλλία κατά το δεύτερο ήμισυ του 15ου αιώνα η ημι-βιομηχανική σαπωνοποιία είχε συγκεντρωθεί σε ορισμένα κέντρα της Προβηγκίας, όπως η Τουλόν, η Ιέρ και η Μασσαλία, από τα οποία εφοδιαζόταν όλη η χώρα. Η παραγωγή, μάλιστα, της Μασσαλίας, σε δύο εργοστάσια, έτεινε να εκτοπίσει όλα τα υπόλοιπα κέντρα. Στην Αγγλία η παραγωγή σαπουνιού γινόταν σχεδόν αποκλειστικά στο Λονδίνο
Από τον 16ο αιώνα και ύστερα άρχισαν να παράγονται στην Ευρώπη πιο εκλεπτυσμένα σαπούνια, με χρήση φυτικών ελαίων και όχι ζωικών λιπών. Πολλά από αυτά παράγονται ακόμη και σήμερα, είτε από βιομηχανίες είτε από οικοτέχνες.
Σύγχρονη εποχή
Με το χρόνο τα σαπούνια εξελίχτηκαν αποκτώντας χρώμα και αρωματίστηκαν (μερικές φορές με πολύ έντονα αρώματα), ενώ κυκλοφορούν σήμερα και υπό μορφή υγρού (υγρό σαπούνι).
Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται και σήμερα αρκετές εταιρείες παραγωγής σαπουνιών όπως η Ελαϊδα στη Λάρισα από το 1913 καθώς και άλλοι (Παπουτσάνης, Γ. Μαλικούτης - "Αρκάδι" κτλ.) ενώ μια από τις πλέον γνωστές στην εποχή της εταιρεία ήταν η "Αλεπουδέλης", ιδιοκτησία της οικογένειας του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγιεινή
Υγιαίνων του Βοσπόρου
Ο Υγιαίνων (3ος αι. π.Χ.) ήταν άρχων του Βασιλείου του Βοσπόρου αφού ο προκάτοχός του, Λεύκων Β΄, σκοτώθηκε από τη σύζυγό του Αλκαθόη περί το 220 π.Χ. Αν και δεν ήταν μέρος της δυναστείας των Σπαρτοκιδών, φαίνεται ότι ήταν υποστηρικτής της Καμασαρύης, της κληρονόμου και βασίλισσας τού βασιλείου τού Βοσπόρου. Λέγεται ότι ήταν εξέχον μέλος της αριστοκρατίας και υποστήριξε την ανύπανδρη Καμασαρύη, η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Παιρισάδη Γ΄.
Ο Υγιαίνων ήταν άρχων στο σύντομο διάστημα που η Καμασαρύη έμεινε χωρίς σύζυγο, καθώς ο Παιρισάδης Γ΄ ήταν γιος τού αδελφού τού Σπάρτοκου Δ΄ και δεν είχε άμεση αξίωση για τον θρόνο. Τα νομίσματά του δεν τον δείχνουν με διάδημα, κάτι που μπορεί να υποδηλώνει στρατιωτική επιτυχία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας
Το (νέο) Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας (πορτογ. Universidade de Lisboa, λατ. Universitas Olisiponensis, συντομογραφικώς ULisboa) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στη Λισαβόνα, το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο σε όλη την Πορτογαλία. Με τη σημερινή μορφή του επανιδρύθηκε το 2013, από τη συγχώνευση δύο δημόσιων ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της πόλεως: του (παλαιού) Πανεπιστημίου της Λισαβόνας, που είχε ιδρυθεί το 1911, και του Πολυτεχνείου της Λισαβόνας.
Σύμφωνα με την κατάταξη Academic Ranking of World Universities, γνωστή κοινώς ως «Κατάταξη της Σαγκάης», το Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας κατατάχθηκε το έτος 2020 στα 200 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου στη γενική κατηγορία (θέσεις 151-200), ενώ στο ευρύ πεδίο των πολυτεχνικών-τεχνολογικών σχολών και επιστήμης υπολογιστών κατατάχθηκε μεταξύ των 75 πρώτων παγκοσμίως. Συγκριτικώς, το Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν συγκαταλεγόταν ούτε στα 300 πρώτα στη γενική κατηγορία το ίδιο έτος.
Ιστορία
Το πρώτο πανεπιστήμιο στην Πορτογαλία ιδρύθηκε στη Λισαβόνα τον Μεσαίωνα (μεταξύ 1288 και 1290). Ωστόσο αυτό το ίδρυμα άλλαξε αρκετές φορές την έδρα του μεταξύ της Λισαβόνας και της πόλεως Κοΐμπρα, και το 1537 εγκαταστάθηκε για πάντα στη δεύτερη πόλη: είναι το σημερινό Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα.
Το τωρινό Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας είναι αποτέλεσμα της συγχωνεύσεως δύο προϋπαρχόντων δημόσιων πανεπιστημίων της πόλεως: του πρώην Πανεπιστημίου της Λισαβόνας, που είχε ιδρυθεί το 1911, και του Πολυτεχνείου («Τεχνικού Πανεπιστημίου») της Λισαβόνας, που είχε ιδρυθεί το 1930. Η διαδικασία της συγχωνεύσεως άρχισε το 2011 και θεσμοθετήθηκε δια νόμου στις 31 Δεκεμβρίου 2012. Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν (αριθ. 266-E/2012), το νέο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας άρχισε να υπάρχει νομικώς από την ημέρα αναλήψεως καθηκόντων του πρύτανή του, στις 25 Ιουλίου 2013.
Δομή
thumb|Το κτήριο της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου της Λισαβόνας thumb|Το εσωτερικό του κτηρίου της Οδοντιατρικής Σχολής thumb|Το κτήριο της Φαρμακευτικής Σχολής Από το 2013 το Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας αποτελείται από 18 Σχολές (οι επτά αποκαλούνται και «Ινστιτούτα»), τις ακόλουθες:
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Από όσους διετέλεσαν καθηγητές του Πανεπιστημίου της Λισαβόνας από το 1911 μέχρι σήμερα, μόνο ο νευρολόγος Αντόνιο Έγας Μουνίς έχει τιμηθεί με Βραβείο Νόμπελ. Αξιόλογοι καθηγητές ή απόφοιτοι του πανεπιστημίου από το 1911 μέχρι σήμερα είναι επίσης, μεταξύ άλλων, και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):
Οικογένεια Μπόταση
Πληροφορίες
Γενάρχης της θεωρείται ο Αλβανός φύλαρχος Λαζαρ Καπετάν, απόγονοι του οποίου εγκαταστάθηκαν στα μέσα του 17ου αιώνα στα Βίλια Ερμιονίδας. Εν συνεχεία στα 1720 μέλη της οικογένειας μετακινήθηκαν στις Σπέτσες, όπου και δραστηριοποιήθηκαν στο εμπόριο και την ναυτιλία.
Αναφορές
*
Min izāmō
Λιβονικά
Min izāmō, min sindimō, ūod ārmaz rānda sa, kus lāinõd mierstõ vīerõbõd un rāndan sūdõ āndabõd. Min ārmaz īlmas ūod set sa, min tõurõz izāmō!
Min izāmō, min sindimō, ūod ārmaz rānda sa, kus jelābõd īd kalāmīed, kis mīer pǟl ātõ pǟvad īed. Min ārmaz īlmas ūod set sa, min tõurõz izāmō!
Min izāmō, min sindimō, ūod ārmaz rānda sa, kus kūltõb um vel pivā ēļ – min amā ārmaz rāndakēļ. Min ārmaz īlmas ūod set sa, min tõurõz izāmō!
Επίσημη λετονική μετάφραση
Ai tēvzeme, ai dzimtene un mīļā jūra te, kur krastā sīkstas, šalcošas vēl vecās priedes līgojas. Vismīļākā man pasaulē tu, dārgā tēvzeme.
Ai tēvzeme, ai dzimtene un mīļā jūra te, no kuras viļņi ceļu rod šurp smilšu krastam muti dot. Vismīļākā man pasaulē tu, dārgā tēvzeme.
Ai tēvzeme, ai dzimtene un mīļā jūra te, kur zvejnieki vien dzīvot var, kas dienā, naktī viļņus ar. Vismīļākā man pasaulē tu, dārgā tēvzeme.
Ai tēvzeme, ai dzimtene un mīļā jūra te, kur jūrmalnieku valoda vissvētākā vēl dzirdama. Vismīļākā man pasaulē tu, dārgā tēvzeme.
Ελληνικά
Πατρίδα μου, μητρική μου γη, Είσαι η αγαπημένη ακτή, Όπου στην ακτή μεγαλώνουν Τα πεύκα ακόμα παλιά, ωστόσο. Είσαι η μοναδική μου αγάπη στον κόσμο, Αγαπημένη μου πατρίδα.
Η πατρίδα μου, μητρική μου γη, Είσαι η αγαπημένη ακτή, Όπου τα κύματα κυλούν από τη θάλασσα Και δίνουν ένα φιλί στην ακτή. Είσαι η μοναδική μου αγάπη στον κόσμο, Αγαπημένη μου πατρίδα.
Πατρίδα μου, μητρική μου γη, Είσαι η αγαπημένη ακτή, Το μέρος όπου ζουν οι ψαράδες Οι οποίοι είναι στη θάλασσα, ημέρα και νύχτα. Είσαι η μοναδική μου αγάπη στον κόσμο, Αγαπημένη μου πατρίδα.
Πατρίδα μου, μητρική μου γη, Είσαι η αγαπημένη ακτή, Όπου η ιερή γλώσσα εξακολουθεί να ομιλείται Τα πιο αγαπημένα μου Λιβονικά. Είσαι η μοναδική μου αγάπη στον κόσμο, Αγαπημένη μου πατρίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λιβονικά Κατηγορία:Πολιτισμός της Λετονίας
Μίνταν
Η Μίνταν (민단) ή Ένωση Κορεατών Κατοίκων στη Ιαπωνία (재일본대한민국민단), είναι το όνομα ενός από τους δύο κύριους οργανισμούς για τους Κορεάτες που ζουν στην Ιαπωνία, ενώ η άλλη είναι η Τσονγκριόν. Η Μίνταν έχει δεσμούς με τη Νότια Κορέα και ιδρύθηκε το 1946 στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Επί του παρόντος, ανάμεσα στους 610.000 Κορεάτες κατοίκους στην Ιαπωνία που δεν έχουν αποκτήσει Ιαπωνική υπηκοότητα, το 65% είναι μέλη της Μίνταν και το 25% είναι μέλος της Τσονγκριόν.
Τα μέλη της Μίνταν προτιμούν τον σύγχρονο Νοτιοκορεάτικο όρο Κανκόκου (韓国) όταν συζητούν για την Κορέα. Τα μέλη της Τσονγκριόν, από τους οποίους ορισμένοι είναι συνοδοιπόροι της Βόρειας Κορέας, προτιμούν το παλαιότερο όρο Τσόσεν (朝鮮). Επειδή το Τσόσεν ήταν ο όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής της Κορέας και επειδή η Βόρεια Κορέα δεν αναγνωρίζει το Κανκόκου, αυτό προκαλεί την εχθρότητα μεταξύ των ομάδων.
Ιστορία
Η Μίνταν ιδρύθηκε το 1946 ως το Ζάι-Νιχόν Τσόσεν Κιοργιού Μίνταν (在日本朝鮮居留民団). Με την ίδρυση της Νότιας Κορέας το 1948 το όνομα Τσόσεν αφαιρέθηκε, και η οργάνωση μετονομάστηκε σε Ζάι-Νιχόν Νταϊκανμινκόκου Κιοργιού Μίνταν (在日本大韓民国居留民団). Ο Πόλεμος της Κορέας (1950-1953) επέφερε μια απότομη διαίρεση μεταξύ των μελών της την Τσονγκριόν και Μίνταν. Σήμερα οι δύο οργανώσεις υποστηρίζουν έντονα τη Βόρεια και Νότια Κορέα αντίστοιχα. Μέλη της Μίνταν πήγαν στην Κορέα ως εθελοντές στρατιώτες στη σύγκρουση.
Καθώς ο όρος κιοργιού που σημαίνει "κάτοικος" έγινε μια πολιτικά ευαίσθητος όρος, η οργάνωση ενέκρινε το σημερινό της όνομα το 1994 με την απλή αφαίρεση του όρου κιοργιού. Παρά την επίσημη μετονομασία της οργάνωσης, έχει γίνει γνωστή ως Κανκόκου Μίνταν ή απλά Μίνταν στην Ιαπωνία.
Δραστηριότητες
Η Μίνταν παρείχε τρόφιμα για τα θύματα του σεισμού και τσουνάμι στο Τοχόκου το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνο-Κορεατικές σχέσεις Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Η ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η διαδικασία της προσχώρησης της Δημοκρατίας της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως κράτος μέλος και βρίσκεται στην τρέχουσα ατζέντα για τη μελλοντική διεύρυνση του οργανισμού. Στις 7 Νοεμβρίου 2007, η Σερβία εκκίνησε Συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης (ΣΣΣ) με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό αποτέλεσε ορόσημο στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και εκτελέστηκε ύστερα από τη συμβουλή της γενικής εισαγγελέως για εγκλήματα πολέμου Κάρλα Ντελ Πόντε, η οποία ενημέρωσε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι η χώρα συμμορφώνεται με το δικαστήριο, όμως ανέφερε ότι ο Ράτκο Μλάντιτς έπρεπε να βρίσκεται στη Χάγη πριν από οποιαδήποτε επίσημη υπογραφή. Ο Μλάντιτς συνελήφθη στις 26 Μαΐου 2011 και εκδόθηκε για δίκη στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα που αφορούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία. Στις 20 Ιουλίου 2011 ο Γκόραν Χάτζιτς έγινε ο τελευταίος διωκόμενος που συνελήφθη. Μετά από κάποιες οπισθοδρομήσεις στο πολιτικό πεδίο, στις 7 Δεκεμβρίου 2009 η Ευρωπαϊκή Ένωση «ξεπάγωσε» την εμπορική συμφωνία με τη Σερβία και οι χώρες της Σένγκεν κατήργησαν την υποχρέωση θεώρησης βίζας για τους πολίτες της Σερβίας στις 19 Δεκεμβρίου 2009.
Η Σερβία υπέβαλε επισήμως αίτηση προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 22 Δεκεμβρίου 2009 και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή την κατέστησε υποψήφια προς ένταξη χώρα στις 12 Οκτωβρίου 2011. Με απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου η ​​Σερβία έλαβε πλήρες καθεστώς υποψήφιας χώρας την 1η Μαρτίου 2012. Στις 28 Ιουνίου 2013 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε τα συμπεράσματα και τις συστάσεις του Συμβουλίου Υπουργών για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Σερβία. Τον Δεκέμβριο του 2013 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε το άνοιγμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και στις 21 Ιανουαρίου 2014 διεξήχθη η πρώτη Διακυβερνητική Διάσκεψη στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών.
Διαδικασία απελευθέρωσης των θεωρήσεων βίζας
Την 1η Ιανουαρίου 2008 τέθηκαν σε ισχύ οι συμφωνίες για τη διευκόλυνση της χορήγησης θεωρήσεων βίζας και την επανεισδοχή μεταξύ της Σερβίας και της Ε.Ε. Η Σερβία έλαβε έναν οδικό χάρτη για την ελευθέρωση του καθεστώτος θεωρήσεων στις 7 Μαΐου 2008 και προστέθηκε στη λίστα των απαλλαγής θεωρήσεων βίζας για τους πολίτες της στις 19 Δεκεμβρίου 2009, επιτρέποντας στους υπηκόους της να ταξιδεύουν στις χώρες της ζώνης Σένγκεν, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Κύπρο χωρίς θεώρηση, παρά μόνο με βιομετρικά διαβατήρια.
Παραβιάσεις για ένταξη στην ΕΕ
Η Σερβία παραβιάζει μέχρι και σήμερα πλήρως το καταστατικό της, για την ένταξη της, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ οι Σερβικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια αρνούνται να συμμορφωθούν σε πολλά κυρίως εσωτερικά και πολιτικά της ζητήματα της ίδιας τους της χώρας, με αποτέλεσμα η ΕΕ, να μην δώσει το πράσινο φως για ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Σημαντικότερα ζητήματα που καλείται να επιλύσει πλήρως η Σερβία είναι:
Εθνικές μειονότητες, Σεβασμός και ανθρώπινα δικαιώματα των Μειονοτήτων
Η Σερβία δεν συμμορφώνεται με το καταστατικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και υποχρεούται να σεβαστεί τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, και όλες τις μειονότητες της, εντός της Επικράτειας της, ειδικότερα στις περιοχές της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βοϊβοντίνα (η οποία είναι πιο ποικιλόμορφη από ό,τι η υπόλοιπη Σερβία με περισσότερες από 25 εθνικές ομάδες και έξι γλώσσες σε επίσημη χρήση από την επαρχιακή διοίκηση, ενώ Κυρίαρχο έθνος κατά πλειοψηφία είναι οι Σέρβοι, ενώ στα βόρεια της επαρχίας πλειοψηφία αποτελούν οι Ούγγροι), του Σαντζάκ (με Κυρίαρχη εθνικότητα κατά πλειοψηφία να οι Εθνικά μουσουλμάνοι του Σαντζάκ), και του Πρέσεβο (με Κυρίαρχη εθνικότητα κατά πλειοψηφία στην περιοχή να είναι οι Αλβανοί), ενώ αντίστοιχα σε ολόκληρη την Σερβία υπάρχει μειοψηφία άλλων εθνοτήτων οι οποίοι συγκεντρώνουν το 4% του πληθυσμού της, οι οποίοι είναι κυρίως Σλάβοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας (Μουσουλμάνοι, Μαυροβούνιοι, Κροάτες, Σλαβομακεδόνες, Μποσνιάκοι και αυτοπροσδιορισμένοι Γιουγκοσλάβοι), άλλοι Σλάβοι (Ρώσοι, Σλοβάκοι, Ρουθηνοί και Βούλγαροι), αλλά και μη Σλάβοι (όπως Ρομά, Ούγγροι, Αλβανοί, Γερμανοί) ενώ σε κάποιες περιοχές η Σερβία, δεν έχει δώσει αυτονομία εντός της Επικράτειας της, κάτι που μπορεί να της ζητηθεί μελλοντικά, κάτι που δεν έχει πράξει έως τώρα, επειδή υπάρχουν σε ορισμένες κοινότητες εθνικιστικά κινήματα αλλά και πλήρης απουσία ανθρωπίνων δικαιωμάτων περί μειονοτήτων.
Ζητήματα για Εγκλήματα Πόλεμου, ως διάδοχο κράτος της πρώην Γιουγκοσλαβίας
Η Σερβία καλείται να αναγνωρίσει άμεσα ως κράτος, και να παραδεχθούν τόσο οι κυβερνήσεις της, όσο και ο ίδιος της ο λαός, ότι διέπραξαν στο παρελθόν εγκλήματα πολέμου ως διάδοχο κράτος της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Η ίδια η Σερβία, οφείλει και Υποχρεούνται να αναγνωρίζει τη Σφαγή της Σρεμπρένιτσα το 1995, ως Γενοκτονία και έγκλημα πολέμου, η οποία διαπράχθηκε εντός της Επικράτειας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, τον αιματηρό Πόλεμο της Βοσνίας το διάστημα 1992 με 1995, τα Εγκλήματα πολέμου στην Κροατία (Πόλεμος της Κροατίας και δημιουργία αυτοαποκαλούμενου κράτος εντός της Επικράτειας της Κροατίας, υπό το όνομα Δημοκρατία της Κράινα), τη δεκαετία του 1990, και τον Πόλεμο του Κοσόβου το διάστημα 1998 με 1999.
Εκλογική Διαδικασία και Πλουραλισμός
Η Σερβία τα τελευταία χρόνια υποχρεούται να κάνει ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές, κάτι που δεν εφαρμόζεται και επικρατεί ξεκάθαρη και απόλυτη νοθεία, ενώ η ίδια η Σερβία, καλείται να ευθυγραμμιστεί πλήρως στην Ευρωπαϊκή πολιτική, εφόσον επιθυμεί να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σχέσεις και Εξωτερικά ζητήματα με άλλα κράτη
Η Σερβία έχει επίσης πολύ καλές σχέσεις και έντονους οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία, κάτι που πλέον είναι πολύ ανησυχητικό, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και σε άλλα Δυτικά κράτη, λόγω της Εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενώ και η ίδια η Σερβία, ως Γιουγκοσλαβία, διέπραξε ανάλογα γεγονότα στο παρελθόν. Αντίθετα πολλοί Σέρβοι πολίτες είναι υπέρ της Εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, κάτι που επίσης είναι αυτό ενάντια στους κύκλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σχέσεις με την Αλβανία
Η Σερβία αντίθετα δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με την Αλβανία, επίσης υποψηφία προς ένταξη χώρα, λόγω του ζητήματος του Κοσόβου, ενώ οι σχέσεις των δύο χωρών, είναι αρκετά τεταμένες, κάτι που μπλοκάρει άμεσα την ένταξη τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω πλήρης απουσίας και αδιαφορίας λύσης των πολιτικών ζητημάτων τους, ενώ οι δύο χώρες δεν έχουν καθόλου καλές σχέσεις ακόμα και σε δεκάδες εκδηλώσεις και διοργανώσεις (όπως για παράδειγμα στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου), και δεν έχουν κάνει κανένα θετικό βήμα προσέγγισης η μία στην άλλη, για καθαρά πολιτικούς λόγους.
Παραπομπές
Σερβία Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Σερβίας
Δονάκιο της χολέρας
To Δονάκιο της χολέρας (επιστ. ονομ.: Vibrio cholerae) είναι αρνητικό κατά Γκραμ βακτηρίδιο μήπους περίπου 2–4 μm και ο αιτιολογικός παράγοντας της χολέρας. Έχει σχήμα καμπυλωτό, όμως μετά από παρατεταμένη καλλιέργεια μπορεί να ευθειαστεί μερικώς. Διαθέτουν μαστίγιο. Η εντεροτοξίνη που παράγει είναι υπεύθυνη για τις υδαρές διαρροϊκές κενώσεις που παρουσιάζονται κατά την λοίμωξη. Βρίσκεται σε στάσιμα νερά.
Παιρισάδης Δ΄ του Βοσπόρου
Ο Παιρισάδης Δ΄ ο Φιλομήτωρ (2ος αι. π.Χ.) φαίνεται ότι ήταν Σπαρτοκίδης βασιλιάς του βασιλείου του Βοσπόρου περ. από το 150 έως το 125 π.Χ.
Η βασιλεία του
Ήταν πιθανώς ο μεγαλύτερος γιος του Παιρισάδη Γ΄ και της πρώτης του συζύγου Καμασαρύης. Πήρε το επίθετο «Φιλομήτωρ» για να δείξει ότι τη νοιαζόταν πολύ. Ελάχιστα έως τίποτε είναι γνωστά για τη βασιλεία του ή το τέλος του, εκτός από τη νομισματοκοπία του και ένα γενεαλογικό δέντρο, που δημιούργησε ο Ferdinand Justi. Ξέρουμε μόνο ότι διαδέχθηκε τον Παιρισάδη Γ΄ το 150 π.Χ. και ότι τον διαδέχθηκε ο -μάλλον αδελφός του- Παιρισάδης Ε΄ το 125 π.Χ.
Ο διάδοχός του
Ο Παιρισάδης Ε΄ θα κυβερνούσε μέχρι το π. 108 π.Χ., και θα ήταν ο τελευταίος Σπαρτοκίδης ηγεμόνας τού βασιλείου τού Βοσπόρου, παραδίδοντας το βασίλειο στον Μιθριδάτη ΣΤ΄, τον διάσημο βασιλιά του Πόντου. Ο θάνατός του σήμανε το τέλος μίας δυναστείας, που διήρκεσε για τρεις αιώνες στον Κιμμέριο Βόσπορο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Αποστασία της Μυτιλήνης
Η αποστασία της Μυτιλήνης ήταν επεισόδιο του Πελοποννησιακού Πολέμου που έλαβε χώρα την περίοδο 428-427 π.Χ και είχε αιτία την επιθυμία της Μυτιλήνης να ενώσει τις πόλεις της Λέσβου υπό την κυριαρχία της εις βάρος της αθηναϊκής ηγεμονίας, ωστόσο, η προσπάθεια της έληξε με αποτυχία.
Καϊχοσρόης Α΄
Σουλτάνος σε δύο διαφορετικές περιόδους
Νυμφεύτηκε μία κόρη του Βυζαντινού ευγενούς Μανουήλ Μαυροζώμη. Ο Καϊχοσρόης Α΄ έδωσε δώρα στον πεθερό του, που έγινε υποτελής του, τις Κολοσσές και τη Λαοδίκεια. Ο Καϊχοσρόης Α΄ παρέδωσε τον Βυζαντινό ευγενή Θεόδωρο Μαγκαφά στον αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο, αφού δέχτηκε πρώτα εγγυήσεις για την ασφάλειά του. Όταν ο αδελφός του Σουλεϊμάν Β΄ βάδισε στο Ικόνιο, ο Καϊχοσρόης Α΄ διέφυγε στην Κωνσταντινούπολη (1196), όπου εκεί έζησε το διάστημα 1197 - 1203 και πιθανότατα βαπτίστηκε. Ο Σουλεϊμάν Β΄ πέθανε (1204) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κιλίτζ Αρσλάν Γ΄. Ο Καϋχοσρόης πιέστηκε να επιστρέψει στο Ικόνιο, ανέτρεψε τον ανεψιό του την επόμενη χρονιά (1205) και έγινε σουλτάνος εκεί για δεύτερη φορά.
Αποστασία της Μυτιλήνης
Περιγραφή των γεγονότων
Το καλοκαίρι του τέταρτου έτους του πολέμου, οι Σπαρτιάτες εισέβαλαν στην Αττική υπό τις διαταγές του βασιλέα Αρχίδαμου και προχώρησαν στην ερήμωση της χώρας. Ωστόσο, οι Αθηναίοι ιππείς προχωρούσαν σε επιθέσεις κατά του στρατοπέδου των Σπαρτιατών, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν, καθώς δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν τρόφιμα. Μετά την εισβολή των Σπαρτιατών στην Αττική, οι πόλεις της Λέσβου, πλην της Μηθύμνης, αποστάτησαν από τους Αθηναίους. Οι Μυτιληναίοι είχαν σκοπό να προβούν σ' αποστασία πριν από την έναρξη του πολέμου, αλλά οι Λακεδαιμόνιοι αρνήθηκαν να τους βοηθήσουν. Αυτή τη στιγμή, οι Μυτιληναίοι αναγκάστηκαν να αποστατήσουν νωρίτερα απ' ό,τι είχαν σχεδιάσει, παρά το γεγονός ότι έπρεπε πρώτα να κλείσουν τους λιμένες, να οικοδομήσουν τείχος, να κατασκευάσουν πλοία και να λάβουν προμήθειες από τον Εύξεινο Πόντο. Οι Τενέδιοι και οι Μηθυμναίοι, καθώς και το δημοκρατικό κόμμα της Μυτιλήνης, κατηγόρησαν τους Μυτιληναίους ότι είχαν σκοπό να μετατρέψουν την πόλη τους σε πολιτικό κέντρο της Λέσβου και πως συνεργάζονταν με τους Λακεδαιμόνιους και τους Βοιωτούς. Οι Αθηναίοι δεν πίστεψαν στην αρχή τις πληροφορίες για την αποστασία των Μυτιληναίων, αλλά οι πρέσβεις τους δεν κατάφεραν να πείσουν τους Μυτιληναίους να απαρνηθούν τα σχέδια τους. Τότε, οι Αθηναίοι στέλνουν μια μοίρα από σαράντα πλοία υπό τις διαταγές του Κλεϊππίδου και άλλων δύο στρατηγών. Οι Αθηναίοι γνώριζαν πως στη Μυτιλήνη λαμβάνει χώρα εορτή προς τιμήν του Απόλλωνα και ήλπιζαν να πετύχουν μια αιφνιδιαστική έφοδο στους Μυτιληναίους. Πριν αποπλεύσει ο στόλος, οι Αθηναίοι αιχμαλώτισαν τα πληρώματα των δέκα πλοίων που είχαν παραχωρήσει παλαιότερα οι Μυτιληναίοι στην αθηναϊκή συμμαχία, ωστόσο, ένας απ' αυτούς κατάφερε να αποδράσει και να μεταφέρει τα σχέδια των Αθηναίων στους Μυτιληναίους. Οι Μυτιληναίοι ακύρωσαν τους εορτασμούς και έσπευσαν να λάβουν θέσεις μάχης στα τείχη και στους λιμένες.
Καϊχοσρόης Α΄
Σουλτάνος σε δύο διαφορετικές περιόδους
Ο Καϊχοσρόης Α΄ κατέκτησε την Αττάλεια από την ισχυρή φρουρά της Νίκαιας, εξοπλίζοντας έτσι το σουλτανάτο του Ικονίου με ένα ισχυρό λιμάνι στη Μεσόγειο. Την ίδια χρονιά ο Καϊχοσρόης Α΄ οικοδόμησε ένα μεγάλο τζαμί στην Αττάλεια. Ο Καϊχοσρόης Α΄ έπεσε στην "μάχη της Αντιόχειας" στον ποταμό Μαίανδρο (1211). Τον διαδέχθηκαν οι γιοι του Καϊκαούσης Α΄ (1211 - 1220), Καϊκοβάδης Α΄ (1220 - 1237). Ο εγγονός του Καϊχοσρόης Β΄ βασίλευσε την περίοδο 1237 - 1246.
Αποστασία της Μυτιλήνης
Περιγραφή των γεγονότων
Οι Αθηναίοι στρατηγοί διέταξαν τους Μυτιληναίους να συμμορφωθούν, αλλά οι τελευταίοι αρνήθηκαν, με αποτέλεσμα να αρχίσουν οι εχθροπραξίες. Οι Μυτιληναίοι, ωστόσο, δεν ήταν έτοιμοι για πόλεμο και έστειλαν ένα μικρό στόλο για να ναυμαχήσει με τους Αθηναίους, χωρίς αποτέλεσμα. Τότε, οι Μυτιληναίοι ζήτησαν ανακωχή, την οποία οι Αθηναίοι δέχτηκαν. Οι νησιώτες έστειλαν πρεσβεία στην Αθήνα για διαπραγματεύσεις - ο κύριος όρος ήταν η απόσυρση του αθηναϊκού στόλου από το νησί, με τους Μυτιληναίους να υπόσχονται πως δεν θα προβούν σε εχθρικές ενέργειες κατά της αθηναϊκής συμμαχίας. Παράλληλα, ωστόσο, οι Μυτιληναίοι έστειλαν πρεσβεία στη Σπάρτη για να ζητήσουν βοήθεια. Οι Αθηναίοι απέρριψαν τις προτάσεις της πρεσβείας των Μυτιληναίων, με αποτέλεσμα να ξαναρχίσουν οι εχθροπραξίες. Στο πλευρό των Αθηναίων αποφάσισαν να πολεμήσουν οι Μηθυμναίοι, οι Ίμβριοι και οι Λήμνιοι, ενώ η υπόλοιπη Λέσβος τάχθηκε με τους Μυτιληναίους. Οι νησιώτες επιχείρησαν έφοδο στο αθηναϊκό στρατόπεδο, η οποία έληξε με αποτυχία, γι' αυτό και κλείστηκαν πίσω από τα τείχη της πόλης, περιμένοντας ενισχύσεις από την Πελοπόννησο - πράγματι, ο Σπαρτιάτης Μελέας και ο Θηβαίος Ερμαιώνδας μαζί με τον στόλο τους έφθασαν για να βοηθήσουν τους νησιώτες. Οι Αθηναίοι, μετά την αποτυχημένη έφοδο των Μυτιληναίων, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι νησιώτες είχαν κλειστεί πίσω από τα τείχη τους, αποφάσισαν να ζητήσουν τη βοήθεια των συμμάχων και να αποκλείσουν τους δύο λιμένες του νησιού, δημιουργώντας ταυτόχρονα και ένα ορμητήριο για τον στόλο τους. Ως αγορά και σταθμός μεταφορικών πλοίων χρησιμοποιήθηκε η Μαλέα. Ενώ οι Αθηναίοι είχαν τον έλεγχο της θάλασσας, οι Μυτιληναίοι και οι συμμάχοι τους ήταν κυρίαρχοι στη ξηρά.
Καϊχοσρόης Α΄
Ιστορικές γνώμες
O ιστορικός Ρουστάμ Σουκούροφ γράφει ότι ο Καϊχοσρόης Α΄ είχε "διπλή ταυτότητα χριστιανική και μουσουλμανική κάτι που σχετίζεται με την διπλή Ελληνική και Τουρκική του καταγωγή". Ο ιστορικός Μουχάμαντ Μπίν Αλι Ραουαντί αφιέρωσε ένα βιβλίο του στον Καϋχοσρόη.