cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικογενειακή Γιορτή
Η Οικογενειακή Γιορτή είναι δανέζικη ταινία του 1998 του σκηνοθέτη Τόμας Βίντερμπεργκ. Είναι από τις πιο εμβληματικές της σχολής Δόγμα 95.
Υπόθεση
Ο πατέρας μιας μεγαλοαστικής οικογένειας έχει γενέθλια και προσκαλεί τα τρία παιδιά του και τους φίλους του. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, ο ένας από τους δύο γιους, ο Κρίστιαν, αποκαλύπτει πως ο πατέρας είχε κακοποιήσει σεξουαλικά τα παιδιά και είναι υπαίτιος για την αυτοκτονία της αδελφής τους.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία έλαβε πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών ήταν το Βραβείο της Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών. Επίσης, ήταν η επίσημη υποβολή της Δανίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα Όσκαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τόμας Βίντερμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Δανικές ταινίες
Ιππόλυτος Ρώμης
thumb|right|250px|άγαλμα του Αγίου Ιππολύτου της Ρώμης. Ο Ιππόλυτος Ρώμης (Ippolito di Roma, 170 - 235) ήταν ελληνικής καταγωγής Ρωμαίος θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Είναι άγιος της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ήταν ο τελευταίος ελληνομαθής και ελληνόφωνος χριστιανός συγγραφέας της Ρώμης.
Βίος
Ο Ιππόλυτος Ρώμης γεννήθηκε περί το 170 μ.Χ. και ήταν ελληνικής καταγωγής. Έζησε και έδρασε στη Ρώμη ως πρεσβύτερος στα χρόνια του Ζεφυρίνου Ρώμης, (198-217). Η πληθωρική προσωπικότητά του, και τα πολυσχιδή ενδιαφέροντά του συνέβαλαν στην αυξημένη φήμη του, τόσο ώστε να έλθει να τον ακούσει στη Ρώμη ο Ωριγένης το 212. Διεκδίκησε ανεπιτυχώς αρχικά τον θρόνο της Ρώμης συγκρουόμενος με τον Κάλλιστο, ο οποίος κατέλαβε το θρόνο επειδή ήταν πιο πολύ «ικανός πολιτικός» παρά για τη θεολογική του παιδεία.
Ενδεικτικό του κύρους που είχε στους συγχρόνους του ήταν η κατασκευή αγάλματός του από τους φίλους και υποστηρικτές του το 224.
Η ρήξη με τον Κάλλιστο
Η σύγκρουση μεταξύ των δύο ανδρών δεν στερείτο και θεολογικών προϋποθέσεων: την εποχή εκείνη δρούσαν στη Ρώμη ο μαθητής του Νοητού-δασκάλου του μοναρχιανισμού στη Σμύρνη-Επίγονος και ο μαθητής αυτού Κλεομένης. Αυτοί διέδιδαν εκεί τις μοναρχιανικές απόψεις τους με την ανοχή των επισκόπων Ζεφιρίνου και Κάλλιστου Η στήριξη των μοναρχιανών από τους Ρωμαίους επισκόπους εξυπηρετούσε την αντιμετώπιση των αυστηρών χριστιανών που επηρεάζονταν από το αποκαλυπτικό κίνημα του μοντανισμού.
Ο Ιππόλυτος κατηγορούσε τον Κάλλιστο για μοναρχιανισμό και ο δεύτερος τον πρώτο για διθεΐτη. Επίσης ο Ιππόλυτος κατηγόρησε τον Κάλλιστο για Σαβελλιανισμό, όμως αυτό δεν υφίσταται επειδή με την ανάρρησή του στο θρόνο καταδίκασε τον Σαβελλιανισμό.
Για το αν υπήρξε σχισματικός επίσκοπος Ρώμης υπάρχει και η αντίθετη άποψη που λέει πως αυτό είναι μία αστήρικτη από τις πηγές παράδοση. «Άλλωστε θα ήταν αδιανόητο για τη ρωμαϊκή Εκκλησία να τιμήσει ως άγιο ένα σχισματικό επίσκοπο» Η ρήξη ανάμεσα στους δύο άνδρες έμεινε στην Εκκλησιαστική ιστορία ως Σχίσμα Ιππολύτου.
To μαρτυρικό του τέλος
Το 235 συνελήφθη μαζί με τον Ποντιανό. Οι δυο άνδρες εξορίστηκαν στη Σαρδηνία. Πέθαναν από τις κακουχίες. Απ΄εκεί τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη Ρώμη και ετάφησαν σε κοιμητήριο κοντά στην Via Tiburtina. Ερευνητές θεωρούν πως το πρόσωπο που πέθανε στην εξορία δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον Ιππόλυτο κι ότι ο τελευταίος πρέπει να έζησε μέχρι το 250. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 30 Ιανουαρίου και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 13 Αυγούστου. thumb|To μαρτυρικό τέλος του Ιππολύτου σε μικρογραφία χειρογράφου του 14ου αιώνα
Η θεολογία του
Για τον Ιππόλυτο υπάρχουν δύο αντίθετες πραγματικότητες: ο Θεός και ο κόσμος. Ο πρώτος είναι αυθύπαρκτος, ο δεύτερος έχει την αιτία του στο Θεό, προέρχεται από το μηδέν και δεν είναι θεός. Ο εργάτης του κόσμου είναι ο Λόγος, ο οποίος αποκαλύπτεται πριν τη δημιουργία αλλά και χάριν αυτής. Προϊόν της ελεύθερης θέλησής του, δεν είναι ισότιμος με τον Πατέρα-Θεό. Ο Λόγος γνωρίζει δύο καταστάσεις: του ενδιάθετου και του προφορικού, και στις δύο είναι αόρατος. Τέλος υπάρχει και μια τρίτη κατάσταση: του σαρκωμένου Λόγου.
Τον Λόγο τον αποκαλεί Θεό και μάλιστα ουσία θεού Αυτό όμως προκάλεσε την υποψία του Καλλίστου για διθεϊσμό. Όμως σε άλλο του έργο λέει διαφορετικά πράγματα: μιλάει για δύο πρόσωπα, του Θεού-Πατέρα και του Λόγου-Υιού, διακριτά μεταξύ τους, ανεξάρτητες υπάρξεις με την έννοια με την οποία επικράτησε έκτοτε. Το Άγιο Πνεύμα δεν χαρακτηρίζεται «πρόσωπο». Πάντως ο πατρολόγος Παναγιώτης Χρήστου επισημαίνει μια τάση μοναρχιανισμού στη σκέψη του Ιππολύτου και υποταγής του Λόγου στον Πατέρα. Η όποια ενδοτριαδική ενότητα θεμελιωνόταν στην αποκλειστική εξουσία του Πατέρα, την αποκλειστική υπακοή του Υιού και τον αποκλειστικό συμβουλευτικό ρόλο του Πνεύματος.
Συγγραφικό έργο
Το συγγραφικό του έργο είναι πολυειδές και πολυάριθμο: φιλοσοφικά-θεολογικά (αντιαιρετικά), ερμηνευτικά, ιστορικά και ποιητικά. Θεωρείται ο πολυγραφότερος θεολόγος της Ρώμης μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα, προσεγγίζοντας σε αυτό τον Ωριγένη.
Απολογητικά συγγράμματα:
Ερμηνευτικά συγγράμματα: Ήταν ο πιο συστηματικός ερμηνευτής των Αγιογραφικών κειμένων με μόνο ανταγωνιστή του τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας. Όμως τα υπομνήματά του δεν είναι συστηματικός σχολιασμός ολόκληρων βιβλίων αλλά αποσπασμάτων. Ελάχιστα είναι τα πλήρη του υπομνήματα. Ως προς την ερμηνευτική του μέθοδο ακολουθεί την τυπολογική, αλληγορική και ιστορικοφιλολογική μέθοδο. Έτσι έχουμε:
Άλλα υπομνήματα: Εις τας ευλογήσεις του Ιακώβ, Εις τας ευλογίας του Μωυσέως, Εις Δαβίδ και Γολιάθ, Εις την Εξαήμερον, Εις τα μετά την Εξαήμερον, Εις την Έξοδον, Εις την ευλογίαν του Βαλαάμ, Ερμηνεία Ρουθ, Εις τον Ελκανάν και την Άνναν, Εις την εγγαστρίμυθον, Εις τους Ψαλμούς, Εις τας Παροιμίας Σολομώντος, Εις τον Εκκλησιαστήν, Εις Ησαΐαν, Εις μέρη του Ιεζεκιήλ, Εις Ζαχαρίαν, Εις Ματθαίον, Εις τον Ιωάννην, Εις την Αποκάλυψιν
Αντιαιρετικά συγγράματα: Υπέρ του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου και Αποκαλύψεως: η αίρεση των Αλόγων απέρριπτε το τέταρτο Ευαγγέλιο και την Αποκάλυψη επειδή δεν δέχονταν την προΰπαρξη του Λόγου. Κεφάλαια κατά Γαΐου: αφορά τον σχολιασμό χωρίων που ο Γάιος ο αρχηγέτης των Αλόγων αμφισβητούσε. Κατά Μαρκίωνος ή Περί αγαθού και πόθεν το κακό.
Πηγές
Ιππόλυτος Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα
Ουέζεν
Ουέζεν (Wezen ή Wesen) είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα δ του αστερισμού Μέγας Κύων (delta Canis Majoris, δ CMa). Το όνομα αυτό (όπως και η παρεφθαρμένη παραλλαγή Al Wazor) προέρχεται από την αραβική λέξη Al Wazn (وزن), που σημαίνει «το βάρος», «καθώς ο αστέρας αυτός φαίνεται να σηκώνεται με δυσκολία πάνω από τον ορίζοντα». Το ίδιο όνομα αποδίνεται κάποτε και στον αστέρα β Περιστεράς. Στην αραβική αστρονομία ήταν μέλος του μικρού αστερισμού Οι Παρθένοι, μαζί με τον Αντχάρα και τον Αλάντρα. Ο Γερμανός αστρονόμος Christian Ludwig Ideler (1766-1846) αποκαλεί αυτό το όνομα «απίστευτο» για αστέρα. Επίσης, ο αστέρας φέρει και το όνομα 25 Μεγάλου Κυνός (ονοματολογία κατά Τζον Φλάμστηντ). Βρίσκεται στο πίσω μέρος του σώματος του σκύλου που παριστάνει ο αστερισμός του. Είναι ο τρίτος λαμπρότερος αστέρας του Μέγα Κύονα μετά τον Σείριο και τον Αντχάρα.
Χαρακτηριστικά
Ο Ουέζεν είναι ένας κιτρινόλευκος υπεργίγαντας. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 6.200 K, ενώ η μάζα του εκτιμάται ότι είναι δεκαεπταπλάσια της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του 200 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, επομένως ο όγκος του είναι 8 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος από τον όγκο του Ήλιου. Το μέσο απόλυτο μέγεθος του αστέρα είναι −6,87, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 50 χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Ο Γκουλντ θεωρούσε τον δ Μεγάλου Κυνός μεταβλητό, και πραγματικά έχει μία ελαφριά μεταβλητότητα του τύπου «α Κύκνου». Η γραμμική ταχύτητα περιστροφής του περί τον άξονά του είναι, στον ισημερινό, περί τα 28 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, μάλλον αργή για τη σχετικώς μικρή ηλικία του, των 10 εκατομμυρίων ετών περίπου. Με αυτήν την ταχύτητα θέλει ένα χρόνο για να ολοκληρώσει μία περιστροφή γύρω από τον εαυτό του. Τα επόμενα εκατομμύρια χρόνια θα μετατραπεί σε ερυθρό υπεργίγαντα και όταν αποκτήσει ένα πυρήνα από σίδηρο θα καταρρεύσει σε έναν υπερκαιοφανή.
Ο Ουέζεν, ως μακρινός αστέρας, εμφανίζει αμελητέα ιδία κίνηση, η οποία μετρήθηκε σε 0,004 arcsec/έτος, και απομακρύνεται από εμάς με ταχύτητα 34 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (122.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Δείτε επίσης
Ουεζ Κατηγορία:Μέγας Κύων Κατηγορία:Υπεργίγαντες αστέρες τύπου F
The Dungeons Are Calling
Το The Dungeons Are Calling είναι ΕΡ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Combat Records" στην Αμερική και της "Music for Nations" στην Ευρώπη.
Το 1994, επανεκδόθηκε με επιπλέον κομμάτια τα "Fighting for Your Love" και μία ζωντανή εκτέλεση του "Sirens", ενώ το 2002 η "Metal Blade Records" κυκλοφόρησε και πάλι το "The Dungeons Are Calling" με τέσσερα μπόνους τραγούδια.
Η ηχογράφηση των τραγουδιών του ΕΡ έγινε στις αρχές του 1983, όταν οι Savatage ηχογράφησαν δεκαπέντε κομμάτια, εκ των οποίων τα εννέα κατέληξαν στο πρώτο τους άλμπουμ και τα υπόλοιπα έξι αποτέλεσαν το αναφερόμενο ΕΡ.
Οι κριτικές για αυτή την κυκλοφορία ήταν πολύ θετικές με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,7 / 5, το "Metal Archives" 95% και το "Metal Storm" 8,1.
Τραγούδια
1. The Dungeons Are Calling (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 4:55
2. By the Grace of the Witch (J.Oliva, C.Oliva) - 3:16
4. Midas Knight (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 4:24
5. City Beneath the Surface (J.Oliva, C.Oliva) - 5:49
6. The Whip (J.Oliva) - 3:31
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "The Dungeons Are Calling" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Savatage Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Ίγκαλο
Το Ίγκαλο (σερβικη:Игало, Igalo) είναι κωμόπολη στο Μαυροβούνιο, στο δήμο Χέρτσεγκ Νόβι. Το Ίγκαλο είναι τουριστικό μέρος. Βρίσκεται στον κόλπο του Κότορ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2003 έχει 3.754 κατοίκους. Συνορεύει με την πόλη Χέρτσεγκ Νόβι. Ο πρώην ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας Τίτο είχε μια βίλα στο Ίγκαλο.
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Παράκτιες πόλεις στο Μαυροβούνιο
Λυγκηστίδα
thumb|right|300px|Κατά τον Στράβωνα σπουδαιότερη πόλη ήταν η Ηράκλεια Η Λυγκηστίδα (Λυγκηστίς ή Λύγκος) ήταν αρχαία «χώρα» της Μακεδονίας, στην οποία κατοικούσαν οι Λυγκηστές. Βρισκόταν βόρεια της Εορδαίας και της Ορεστίδας στο νοτιοδυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου του Εριγώνα (σημ. πεδιάδα του Μοναστηρίου παρά τη λίμνη Πρέσπα μέχρι του επί της ανατολικής όχθης της Λιχνίτιδας λίμνης (Αχρίδας) όρους Πετρίνο. Εδώ ήταν η αρχαία πόλη Πυλών ως όριο της Μακεδονίας με την Ιλλυρία.
Η νότια Λυγκηστίδα εκτεινόταν στο νοτιότερο τμήμα του λεκανοπεδίου του Εριγώνα και περιλάμβανε μέσα στα όριά της το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού νομού Φλώρινας. Δυτικά συνόρευε με την Ορεστίδα, όπου οι οροσειρές του Βαρνούντα (Περιστέρι) και του Βέρνου (Βίτσι) αποτελούσαν το φυσικό τους σύνορο. Ανατολικά συνόρευε με την Εορδαία και την Αλμωπία, όπου το φυσικό σύνορο οριζόταν από τον ορεινό όγκο του Βόρα (Καϊμακτσαλάν).
Ιστορικές αναφορές
Οι Λυγκηστές πριν την υποταγή τους στο Μακεδονικό Βασίλειο είχαν ένδοξη ιστορία με δική τους Βασιλική Δυναστεία και αναφέρονται για την καλλιέργεια της αμπέλου.
Το (410/409 π.Χ.) ο Αρχέλαος Α' της Μακεδονίας πέτυχε την άλωση της Πύδνας και κινδύνεψε να εμπλακεί σε πόλεμο με τους ηγεμόνες της Λυγκηστίδας Αρραβαίο και της Ελιμίας Δρέσδα Β΄.
Σπουδαιότερη πόλη της Λυγκηστίδας ήταν η Ηράκλεια που κτίσθηκε από τον Φίλιππο, νοτιότερα του σημερινού Μπίτολα (Μοναστηρίου) το 358 π.Χ. Η πόλη αυτή ανήκε κατ΄ άλλους στη Πελαγονία, που κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ονομάστηκε Πελαγονία, ενώ κατά τους μεσαιωνικούς απετέλεσε έδρα (ως Μοναστήριο πλέον) του επισκόπου Πελαγονίας.
Από επιγραφές και αρχαιολογικά ευρήματα (ανάγλυφα κ.ά.) ρωμαϊκών χρόνων, που βρέθηκαν στην αρχαία Λυγκηστίδα, αντλούμε πληροφορίες για αρκετές λατρευόμενες θεότητες και τόπους λατρείας. Πρόκειται για τις λατρείες του Δία, του Ερμή, του «Θράκα ιππέα», της Αθηνάς, της Άρτεμης, της Ρώμης, καθώς και για την αλεξανδρολατρεία και αυτοκρατορολατρεία. Σχετικά πάλι με την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής, με βάση τα καμινεύματα σιδήρου και τα όστρακα αγγείων, συμπεραίνεται ότι σπουδαίο μεταλλευτικό κέντρο υπήρχε στους ανατολικούς πρόποδες του Βέρνου, κοντά στα σημ. χωριά Άνω Κλεινές, Πρώτη, Τροπαιούχος, καθώς και ένα άλλο στη λεκάνη του Γεροπόταμου (Στάρα ρέκα), κοντά στα σημ. χωριά Σκοπός, Αχλάδα, Μελίτη και Νεοχωράκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες χώρες της Μακεδονίας
Καλλιτέχνημα
είναι κάθε ανθρώπινο έργο, με το οποίο ο άνθρωπος αναπτύσσει μοναδική πνευματική αντίληψη και επικοινωνιακή σχέση, ανεξαρτήτως της πρακτικής ωφελιμιστικότητας του, αποβάλλοντας τα χαρακτηριστικά του εφήμερου και της επικαιρότητας, και αναγόντας το παράλληλα στις διαχρονικές αξίες του. (συνών. -κλασσικό δημιούργημα, ιστορικό τεκμήριο...-)
Στον ορισμό αυτό καθοριστικό ρόλο παίζει η προσωπική μας θέση στο καλλιτεχνικό κίνημα της Καταστασιακή Διεθνής
Ένας άλλος ορισμός θα μπορούσε να είναι,βάσει των καταλεγόμενων στις Καλές Τέχνες:
είναι το έργο που παράγεται απο τις Καλές Τέχνες, επειδή ο κύριος προορισμός τους είναι η ανάπτυξη πνευματικών και συναισθηματικών αξιών με τον άνθρωπο, αντι, η ταυτόχρονα, της εξυπηρέτησης των καθημερινών αναγκών του.(το δεύτερο χαρακτηριστικό εισάγεται για να μην εξαιρεθεί η Τέχνη της Αρχιτεκτονικής,αλλά έτσι διευρύνεται και σε όλες τις άλλες Τέχνες)
Απο τον πρώτο παραπάνω ορισμό,θα μπορούσαν ίσως να εξαχθούν σαν συμπέρασματα, τα πρώτο κοινά τεχνικά χαρακτηριστικα του καλλιτεχνήματος:
Η τέλεια κατα το δυνατόν κατασκευαστική αντοχή του.
Η πρωτοτυπία της μορφής του (συγκ. πρωτοπορία)
Η περιορισμένη χρηστικότητα του.(σύγκ. Limited Edition)
Οι καταλεγόμενες Καλές Τέχνες στο σχετικό λήμμα, δεν διατηρούν προνόμια για την αξιολογηση των έργων τους ως "καλλιτεχνημάτων",(σε αντίθεση με τον δεύτερο παραπάνω ορισμό) ενώ και όλες οι υπόλοιπες ανθρώπινες τέχνες θεωρητικά, μπορούν να αποδώσουν καλλιτεχνήματα.
Γι'αυτό και υπάρχει σύγχυση στην επιλογή της 10ης Καλής Τέχνης.
Πάντως παραμένει προς διασαφήνιση το δίλημμα,αν ανθρώπινα έργα που είχαν τα χαρακτηριστικά του "καλλιτεχνήματος" στο παρελθόν, αλλά δεν υπάρχουν σήμερα, συγκαταλέγονται σε αυτά. Και αν μεν η υπάρχουν κατάλοιπα, η αντίγραφα τους (δισκοβόλος του Μύρωνα,αντίσκηνο του Jabal,...) φαίνεται το δίλημμα να κλίνει στον συνυπολογισμό τους,άσχετα αν στερούνται το β! χαρακτηριστικό, της πρωτοτυπίας τους.
Αφάγκ Μπασίργκιζι
Η Αφάγκ Μπασίργκιζι (Afaq Bəşirqızı, γεννηθείσα Αφάγκ Μπασίρ γκίζι Σαφάροβα, το1955) είναι μια Αζερμπαϊτζανή ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Αφάγκ Μπασίργκιζι γεννήθηκε το 1955 στην οικογένεια του διάσημου Αζερμπαϊτζανού κωμικού, Μπασίρ Σαφάρογλου. Την περίοδο 1974 -1979, σπούδασε στη Σχολή Πολιτιστικής Εκπαίδευσης του Κρατικού Πανεπιστημίου Πολιτισμού και Τεχνών του Αζερμπαϊτζάν. Το 1973 ξεκίνησε την σταδιοδρομία της ως ηθοποιός στο Κρατικό Θέατρο Δράματος Λανκαράν, και σύντομα αναγνωρίστηκε το ταλέντο της. Το 1975, μετακόμισε στο Σουμγκαγήτ για να εργαστεί στο Θέατρο Δράματος του Σουμγκαγήτ. Πρωταγωνιστώντας κυρίως σε κωμωδίες, η Αφάγκ Μπασίργκιζι θεωρείται ως μία από τις κορυφαίες Αζερμπαϊτζανές κωμικές ηθοποιούς. Μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της ήταν στο ρόλο της Söylü (Σοϊλού), της συζύγου ενός ατάλαντου ποιητή και έγκυος μητέρα έξι παιδιών, στην ταινία Το Δαχτυλίδι του Αρραβώνα (2005).
Το 1989, άρχισε να εργάζεται στο Θέατρο Δράματος του Αζερμπαϊτζάν και εμφανίστηκε σε σημαντικούς ρόλους έργων όπως τα: Subaylarınızdan görəsiniz (μπάτσελορ), O olmasın, bu olsun (Αν Όχι Αυτό, Τότε Αυτό, 2011), Bankir adaxlı (Τραπεζίτης φίλος), Məhəbbət oyunu (Το Παιχνίδι της Αγάπης), Itgin gəlin (Η χαμένη νύφη), Məsmə xala dayımdır (Η Θεία Μέσμε είναι ο θείος μου), κ.α.. Επίσης πρωταγωνίστησε στις Αζερμπαϊτζάν ταινίες Bəxt üzüyü (Το Δαχτυλίδι του Αρραβώνα), Yaşıl eynəkli Αδάμ (Ο άνθρωπος με τα πράσινα γυαλιά), Nekroloq (Το Νεκρολόγιο).
Επί του παρόντος, η Μπασίργκιζι διδάσκει υποκριτική στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Πολιτισμού και Τεχνών του Αζερμπαϊτζάν. Το 2009 άνοιξε το Θέατρο Μπασίρ Σαφάρογλου στη Μόσχα, προς τιμήν του μακαρίτη πατέρα της.
Η Αφάγκ Μπαρίργκιζι είναι παντρεμένη με ένα γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πύργος του Λονδίνου
Ο Πύργος του Λονδίνου (αγγλικά: Tower of London), επισήμως γνωστός ως Βασιλικό Παλάτι και Φρούριο της Αυτού Μεγαλειότητος του Πύργου του Λονδίνου (αγγλικά: His Majesty's Royal Palace and Fortress of the Tower of London), είναι ιστορικό κάστρο στη βόρεια όχθη του Τάμεση στο κεντρικό Λονδίνο, στην Αγγλία. Βρίσκεται μέσα στο Διαμέρισμα Τάουερ Άμλετς του Λονδίνου, χωριζόμενο από την αριστερή όχθη του Σίτι του Λονδίνου με τον ανοιχτό χώρο που είναι γνωστός ως Τάουερ Χιλ. Ιδρύθηκε προς το τέλος του 1066 ως μέρος της Νορμανδικής Κατάκτησης της Αγγλίας.
Ιστορία
Το 1066, οι Νορμανδοί κατέλαβαν την Αγγλία. Ο Νορμανδός βασιλιάς, Γουλιέλμος ο Κατακτητής, επέλεξε το Λονδίνο ως πρωτεύουσα της χώρας. Για να ελέγχει την πόλη, αποφάσισε να κατασκευάσει ένα μεγάλο οχυρό εκεί όπου τελείωναν τα παλιά ρωμαϊκά τείχη. Το φρούριο αυτό ονομάστηκε Λευκός Πύργος, εξαιτίας του χρώματος της πέτρας του. Τους τρεις επόμενους αιώνες, χτίστηκε γύρω του ένα πελώριο οχυρωματικό σύμπλεγμα, προστατευμένο από τείχη και τάφρο, το οποίο ονομάστηκε Πύργος του Λονδίνου. Αρχικά το κάστρο ήταν το κέντρο της μοναρχικής εξουσίας, αλλά και ένα καταφύγιο για την βασιλική οικογένεια σε ταραγμένες περιόδους. Αργότερα, μετατράπηκε σε μια τρομερή φυλακή, όπως επίσης και σε αποθήκη όπλων και πολύτιμων αντικειμένων.
Καρατόμηση
Η εκτέλεση με αποκεφαλισμό επιφυλασσόταν κατά κανόνα σε ευγενείς καταδικασμένους για προδοσία. Οι καρατομήσεις συνήθως πραγματοποιούνταν στο Τάουερ Χιλ, ένα ύψωμα ακριβώς έξω από τα τείχη του κάστρου. Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας ήταν πιο "τυχερά", αφού εκτελούνταν με μυστικότητα στους εσωτερικούς χώρους.
Θανατηφόρο τέντωμα
Τα βασανιστήρια με υπερέκταση των άκρων πάνω σε έναν τροχό ήταν νόμιμα στην Αγγλία μέχρι το 1640. Ο Πύργος του Λονδίνου αποτελούσε σύνηθες χώρο ανάκρισης υπόπτων για προδοσία, στους οποίους ασκούνταν αφόρητη πίεση για να ομολογήσουν.
Η Πύλη των Προδοτών
Όσοι καταδικάζονταν σε φυλάκιση στον Πύργο του Λονδίνου κατέφταναν με πλοίο μέσω του ποταμού Τάμεση και διέβαιναν μια μικρή πύλη, που φαίνεται στην φωτογραφία κάτω. μικρογραφία|316x316εσ|Ο Πύργος του Λονδίνου (1600)
Σήμερα
Ο Πύργος του Λονδίνου παραμένει μέχρι σήμερα ένα βασιλικό οχυρό, με φρουρά και οπλοστάσιο. Κάθε χρόνο, χιλιάδες επισκέπτες καταφτάνουν για να δουν ένα από τα πιο ιστορικά αξιοθέατα της Αγγλίας. Μέσα στον Πύργο, σε ένα ειδικά κατασκευασμένο θησαυροφυλάκιο, φυλάσσονται τα πετράδια των στεμάτων και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, όπως βασιλικές πανοπλίες. Συνταξιούχοι στρατιωτικοί, οι λογχοφόροι φρουροί, φυλάσσουν τον πύργο και ξεναγούν τους επισκέπτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πύργοι Κατηγορία:Μεσαιωνική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Μουσεία στο Λονδίνο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Έλεγχος αγνότητας
thumb|200px|[[Ντίρικ Μπάουτς: Η δοκιμασία της φωτιάς]]
Η λεγόμενη δίκη μέσω δοκιμασίας αποτελεί πρωτόγονο δικαστικό έθιμο και ιδιαίτερα της ανακριτικής. Υπήρξε στο παρελθόν επίσημη δικαστική δοκιμασία δια βασανισμού προς εξακρίβωση της αθωότητας (αγνότητας) υπόδικου άνδρα ή γυναίκας. Η ενοχή ή η αθωότητα του κατηγορούμενου καθοριζόταν με την υποβολή σε επικίνδυνες ή οδυνηρές δοκιμασίες (όπως το να βγάλει κάποιος ένα αντικείμενο από βραστό νερό) που πιστευόταν ότι εξαρτιόταν υπό θεϊκό έλεγχο.
Η «δίκη μέσω δοκιμασίας» απαντάται στα δικαστικά έθιμα διαφόρων πρωτόγονων κοινωνιών που έφθασαν όμως να τηρούνται μέχρι και τον Μεσαίωνα. Εφαρμοζόταν με την πεποίθηση ότι το θείον προστατεύει την αγνεία και την αθωότητα και έτσι ο αγνός ή αθώος δε θα βλάπτονταν από τη βασανιστική δοκιμασία.
Η εφαρμογή της «δίκης μέσω δοκιμασίας» απαντάται ιστορικά με διάφορες μορφές τόσο κατά λαούς, όσο και κατά εποχές. Για παράδειγμα στον ινδουιστικό εθιμικό κώδικα μέσω της δοκιμασίας της φωτιάς αποδεικνυόταν η πίστη κάποιας συζύγου στον ζηλότυπο σύζυγο. Το σύνολο τέτοιων βασανισμών έλαβε τον όρο θεοκρισία, θεοδικία ή και με την ξενική ονομασία ορδαλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνικό δίκαιο Κατηγορία:Βασανιστήρια Κατηγορία:Ανακριτική Κατηγορία:Ιστορία και Θεωρία του Δικαίου
Σαμόσατα
Ιστορία
Στην νοτιοανατολική Τουρκία, στο ανώτερο μέρος του Ευφράτη, η πόλη ήταν οχυρωμένη ώστε να προφυλάσσει ένα μεγάλο πέρασμα του ποταμού στο δρόμο από τα ανατολικά-δυτικά. Χρησίμευε επίσης σαν σταθμός για έναν άλλον δρόμο που περνούσε από τη Δαμασκό, την Παλμύρα, και την Σούρα, μέχρι την Ελάσσονα Αρμενία και τον Εύξεινο Πόντο. Για μια περίοδο η πόλη ονομαζόταν Αντιόχεια τῆς Κομμαγηνῆς. Ως Αντιόχεια της Κομμαγηνής ήταν πρωτεύουσα του ελληνιστικού βασιλείου της Κομμαγηνής από το, περίπου, 160 π.Χ. μέχρι την παράδοσή της στη Ρώμη το 72 μ.Χ. Ως αστική μητρόπολη, τα Σαμόσατα από την περίοδο του αυτοκράτορα Αδριανού και μετά ήταν η βάση της Έκτης Λεγεώνας Ferrata και αργότερα της Δέκατης Έκτης Λεγεώνας Flavia Firma, καθώς και το τέρμα πολλών στρατιωτικών οδών.
Στα Σαμόσατα ήταν που ο Ιουλιανός ο Παραβάτης έβαλε να γίνουν πλοία για την εκστρατεία του εναντίον του Σαπώρη Β΄ της Περσίας, και ήταν φυσικό πέρασμα-τοποθεσία στις συγκρούσεις μεταξύ του Ηράκλειου και του Χοσρόη κατά τον 7ο αιώνα.
Το Φεβρουάριο του 1098 ο εμίρης Μπαλντούχ (Baldoukh ή Bulduk) της δυναστείας των Ορτοκιδών (ή αλλιώς Αρτουκίδες), όταν δέχτηκε επίθεση από τον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσαλήμ, χώρισε στην τοποθεσία των Σαμοσάτων το στρατό του. Το 1114 ήταν η βάση στρατοπέδευσης ενός από τα κύρια μέρη των Μουσουλμάνων που ήταν εναντίον του Κόμη της Έδεσσας, στον οποίο η πόλη υποτάχτηκε, για να την καταλάβουν ξανά η Μουσουλμάνοι περίπου το 1149.
Τα Σαμόσατα ήταν η γενέτειρα πολλών γνωστών αρχαίων προσώπων, όπως του Λουκιανού (περίπου 120-192) και του Παύλου Αντιοχείας (fl. 260).
Στον Χριστιανισμό
Στην χριστιανική μαρτυρολογία, στα Σαμόσατα σταυρώθηκαν επτά μάρτυρες το 297 επειδή αρνήθηκαν να αποδώσουν τις παγανιστικές λατρείες κατά τον εορτασμό της νίκης του Μαξιμιανού κατά της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Ήταν οι Φιλόθεος, Υπερέχιος, Άββιβος, Ιουλιανός, Ρωμανός, Ιάκωβος και Παρηγόριος. Ο Δανιήλ ο Στυλίτης γεννήθηκε σε ένα χωριό κοντά στα Σαμόσατα, ενώ ο Όσιος Ραβουλάς που τιμάται στις 19 Φεβρουαρίου και έζησε τον 6ο αιώνα, ήταν επίσης από τα Σαμόσατα. Μία Notitia Episcopatuum (Δίπτυχα Επισκοπών) της Αντιόχειας τον 6ο αιώνα, αναφέρει τα Σαμόσατα ως αυτοκέφαλη μητρόπολη (Echos d'Orient, X, 144). Στην Σύνοδο που επανέφερε τον Πατριάρχη Φώτιο Α΄ στον πατριαρχικό θρόνο το 879, η Έδρα των Σαμοσάτων είχε ήδη ενωθεί με αυτή της Άμιδας (σημερινό Ντιγιαρμπακίρ). Καθώς το 586 ο τιτουλάριος της Άμιδας φέρει μόνο τον τίτλο που αναφέρει μόνο την Άμιδα (σε αυτόν τον τίτλο), η ένωση πρέπει να έγινε μεταξύ του 7ου και 9ου αιώνα. Προηγούμενους επίσκοπους περιλαμβάνουν τους Πιπέριο, ο οποίος είχε παραστεί στην Σύνοδο της Νίκαιας (325), τον Άγιο Ευσέβιο, μεγάλο αντίπαλο του Αρειανισμού, που σκοτώθηκε από μία γυναίκα οπαδό του Αρειανισμού, και ο οποίος τιμάται στις 22 Ιουνίου, και τον Ανδρέα, ένθερμο αντίπαλο του Κύριλλου Α΄ και της Συνόδου της Εφέσου.
Ο Chabot παραθέτει μια λίστα με είκοσι οκτώ επισκόπους της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Συριακή επισκοπική έδρα μάλλον εξέλιπε τον 12ο αιώνα. Τα Σαμόσατα περιλαμβάνονται στους καταλόγους των επισκοπικών εδρών της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού και μετά δεν έχει γίνει διορισμός τιτουλάριου επισκόπου σε αυτήν την ανατολική έδρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Επαρχία Αντιγιαμάν Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας
Εθνοσυνέλευση (Γουιάνα)
Η Εθνοσυνέλευση είναι ένα από τα δύο συστατικά του Κοινοβουλίου της Γουιάνας. Σύμφωνα με το άρθρο 51 του Συντάγματος της Γουιάνας, το Κοινοβούλιο της Γουιάνας αποτελείται από τον Πρόεδρο και την Εθνοσυνέλευση. Η Εθνοσυνέλευση έχει 65 μέλη που εκλέγονται χρησιμοποιώντας το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης. Είκοσι πέντε εκλέγονται από τις δέκα γεωγραφικές περιφέρειες και σαράντα απονέμονται σε εθνικό επίπεδο βάσει των εξασφαλισμένων ψήφων, χρησιμοποιώντας τη φόρμουλα LR-Hare, όπως ορίζεται στον νόμο περί τροποποιήσεων (τροποποίηση) του νόμου 15 του 2000 (άρθρα 11 και 12).
Το ένατο κοινοβούλιο έληξε τον Σεπτέμβριο του 2011 πριν από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών του 2011 και ακολούθησε το δέκατο κοινοβούλιο της Γουιάνας, του οποίου η πρώτη συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2012, μετά την προκήρυξη εκλογών από τον πρόεδρο Ντόναλντ Ράμοταρ. Σε αυτή τη συνεδρίαση εκλέχθηκαν ο πρόεδρος (Ραφαέλ Τρότμαν της AFC) και η αντιπρόεδρος ( Ντέμπορα Μπάκερ της APNU) και ορκίστηκαν οι βουλευτές. Η Μπάκερ παραιτήθηκε από την Εθνοσυνέλευση και αντικαταστάθηκε ως αντιπρόεδρος της Βουλής από τον Μπέιζιλ Ουίλιαμς του ίδιου κόμματος.
Στις 10 Νοεμβρίου 2014, ο πρόεδρος Ραμοτάρ, με διακήρυξη σύμφωνα με το άρθρο 70 παράγραφος 1 του Συντάγματος, τερμάτισε τη λειτουργία της εθνοσυνέλευσης. Ο πρόεδρος Ράμοταρ ανακοίνωσε ότι οι γενικές και περιφερειακές εκλογές θα διεξαχθούν στις 11 Μαΐου 2015. Ο πρόεδρος θα εξέδιδε τις σχετικές διακηρύξεις εντός της συνταγματικής προθεσμίας για τις εκλογές του 2015.
Το ενδέκατο κοινοβούλιο κλήθηκε επισήμως να συνεδριάσει στις 10 Ιουνίου 2015, με διακήρυξη που εξέδωσε ο Πρόεδρος Ντέιβιντ Γκρέιντζερ. Τα 33 εκλεγμένα μέλη της Συμμαχίας για την Εθνική Ενότητα + Συμμαχία για την Αλλαγή, καθώς και τρία μέλη τεχνοκράτες (μη εκλεγμένα και χωρίς δικαίωμα ψήφου) ανέλαβαν τα καθήκοντά τους. Σε αυτή την πρώτη συνεδρίαση του ενδέκατου κοινοβουλίου, ο δημόσιος υπάλληλος Μπάτον Σκότλαντ εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής. Ο αντιπρόεδρος δεν εκλέχθηκε τότε, και απουσίαζαν από τη συνεδρίαση ταν μέλη του Λαϊκού Προοδευτικού Κόμματος της Αντιπολίτευσης. Ο Πρόεδρος έδωσε την ομιλία του κατά την τελετή έναρξης του ενδέκατου κοινοβουλίου.
Ημερομηνία εκλογών
Οι γενικές Εκλογές (κοινοβουλευτικές, προεδρικές και εκλογές για τα μέλη των 10 Περιφερειακών Δημοκρατικών Συμβουλίων) πραγματοποιήθηκαν στις 2 Μαρτίου 2020. Οι επόμενες εκλογές αναμένονται με βάση το σύνταγμα έως το 2025.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά νομοθετικά σώματα Γουιανα
Διαίρεση (άλμπουμ)
Διαίρεση είναι ο τίτλος δίσκου του Βασίλη Παπακωνσταντίνου που κυκλοφόρησε το 1984 σε παραγωγή της ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ και περιέχει 9 τραγούδια. Τις ενορχηστρώσεις έκανε ο Κώστας Γανωσέλλης. Βοήθησαν επίσης ο Γ. Ζηκογιάννης, Μπ. Λασκαράκης και Γ.Τσουπάκης.
Κατηγορία:Βασίλης Παπακωνσταντίνου (δισκογραφία)
Τρίγωνα κάλαντα
Τα Τρίγωνα κάλαντα, στα αγγλικά Jingle Bells και η πρωτότυπή του ονομασία One Horse Open Sleigh, είναι ένα από τα πιο γνωστά αμερικανικά τραγούδια στον κόσμο. Καταγράφηκε από τον James Lord Pierpont και δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο "One Horse Open Sleigh" το φθινόπωρο του 1857. Υποστηρίχθηκε ότι αρχικά γράφτηκε για να τραγουδηθεί σε μια χριστουγεννιάτικη συναυλία από ένα Κυριακό σχολείο. Ωστόσο, οι ιστορικοί αμφισβητούν αυτό, δηλώνοντας ότι ήταν πάρα πολύ κοσμικό και δεν αρμόζει να τραγουδηθεί από μια παιδική χορωδία για την περίσταση.
Αν και προοριζόταν αρχικά για την Ημέρα των Ευχαριστιών, συσχετίστηκε με τη χριστουγεννιάτικη εορταστική περίοδο, αρκετές δεκαετίες μετά την σύνθεσή του το 1857. Η σύνθεση του τραγουδιού έγινε στην (τότε) ταβέρνα Simpson της Μασαχουσέτης (High Street 19, στο Μέντφορντ).
Σύνθεση
Το "Jingle Bells" αρχικά κατοχυρώθηκε με το όνομα "One Horse Open Sleigh" στις 16 Σεπτεμβρίου 1857. Το "One Horse Open Sleigh" κυκλοφόρησε το 1859 υπό τον αναθεωρημένο τίτλο "Jingle Bells. Το τραγούδι ανήκει στον δημόσιο τομέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής
Η ημερομηνία των πνευματικών δικαιωμάτων του τραγουδιού δημιουργεί κάποια αμφιβολία για τη θεωρία ότι ο Pierpont έγραψε το τραγούδι στο Medford, δεδομένου ότι μέχρι εκείνη την ημερομηνία ήταν ο οργανωτής και μουσικός διευθυντής της Unitarian Church στην Σαβάννα της Τζώρτζια.
250px|μικρογραφία|Αναμνηστική ταμπέλα στην ταβέρνα στην οποία συντέθηκε το "One Horse Open Sleigh"
Στίχοι
μικρογραφία|Η παρτιτούρα Dashing thro' the snow,
In a one-horse open sleigh,
O'er the hills we go,
Laughing all the way;
Bells on bob tail ring,
Making spirits bright,
Oh what sport to ride and sing
A sleighing song tonight.
Jingle bells, jingle bells,
Jingle all the way;
Oh! what joy it is to ride
In a one-horse open sleigh.
A day or two ago
I tho't I'd take a ride
And soon Miss Fannie Bright
Was seated by my side.
The horse was lean and lank
Misfortune seemed his lot
He got into a drifted bank
And we—we got upsot.
Ελληνική απόδοση
Η ελληνική απόδοση που επικράτησε είναι η εξής:
κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού,
τρίγωνα κάλαντα μες στη γειτονιά
ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά,εί.
Άστρο φωτεινό, θα `βγει γιορτινό
μήνυμα θα φέρει από τον ουρανό
της αγάπης ήρθε να φέρει τ’άγιο το Φως,εί.
Τρίγωνα, κάλαντα, στο μικρό χωριό
και χτυπάει χαρούμενα το καμπαναριό
τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού,εί.
Τρέχουν τα παιδιά μέσα στον χιονιά
ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά
μες στη σιγαλιά, ανοίγει η αγκαλιά
κι έκανε η αγάπη στην καρδιά φωλιά,εί.
Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού
Χακόμπο Σανθ
Ο Χακόμπο Σανθ Οβεχέρο, ή Χακόμπο (γεννημένος στις 10 Ιουλίου 1983 στο Βαγιαδολίδ, της Καστίλλης και Λεόν), είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε για τελευταία φορά στον ΠΑΟΚ, στην θέση του τερματοφύλακα.
Τρίγωνα κάλαντα
Ελληνική απόδοση
τρίγωνα, κάλαντα μες στη γειτονιά
Χακόμπο Σανθ
Ποδοσφαιρική καριέρα
Αποτελώντας ποδοσφαιρικό προϊόν των ακαδημιών της Ρεάλ Βαγιαδολίδ – εντάχθηκε στην ομάδα σε ηλικία μόλις επτά ετών – ο Χακόμπο έφυγε ως δανεικός από την ομάδα δύο φορές, προτού επιστρέψει την σεζόν 2005–06, με την Βαγιαδολίδ να βρίσκεται στην Σεγούντα Ντιβιζιόν. Κατάφερε να είναι μονάχα τρίτη επιλογή στην ομάδα εκείνη την περίοδο, πργαμτοποιώντας το επίσημο ντεμπούτο του την 1η Οκτωβρίου 2005 σε μια εκτός έδρας νίκη με 3–2 επί της Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια. Ο δεύτερός του αγώνας στο πρωτάθλημα ήταν και πάλι απέναντι στην ίδια ομάδα, πέντε μήνες αργότερα (εντός έδρας νίκη με σκορ 1–0).
Την σεζόν 2007–08, ο Χακόμπο βοήθησε, αγωνιζόμενος σε 32 αγώνες στην επιστροφή της ΣΝ Νουμάνθια στην Πριμέρα Ντιβιζιόν έπειτα από απουσία τριών ετών. Υπέγραψε τότε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα, με την Βαγιαδολίδ όμως να διατηρεί δικαίωμα δικαίωμα επαναγοράς του παίκτη. Εκείνη την σεζόν δέχτηκε μόλις 28 γκολ, τερματίζοντας πίσω μόνο από από τον τερματοφύλακα της ΣΝ Καστεγιόν Κάρλος Σάντσεθ στην κούρσα για το Βραβείο Ρικάρντο Θαμόρα.
Τον Ιούλιο του 2008, ο Χακόμπο επέστρεψε στη Βαγιαδολίδ, υπογράφοντας νέο τριετές συμβόλαιο. Πάραυτα, οι τραυματισμοί των Αργεντίνων τερματοφυλάκων της Χετάφε, Ρομπέρτο Αμποντανσιέρι (λίγες εβοδομάδες εκτός) και Όσκαρ Ουστάρι (οκτώ μήνες εκτός) οδήγησαν την ομάδα της Μαδρίτης να καταθέσει πρόταση δανεισμού του παίκτη, η οποία έγινε αποδεκτή. Στις 14 Σεπτεμβρίου, (έχοντας λάβει τον αριθμό nº1 της φανέλας του Ουστάρι) πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την νέα του ομάδα, κρατώντας απαραβίαστη την εστία του σε μια εντός έδρας ισσοπαλία με σκορ 0–0 απέναντι στην Ρεάλ Μπέτις.
Τρίγωνα κάλαντα
Ελληνική απόδοση
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα τραγούδια
1980 Τεζκατλιπόκα
Ο Τεζκατλιπόκα (Tezcatlipoca) είναι ένας αστεροειδής της Οικογένειας Αμόρ με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,7. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Αμερικανό αστρονόμο Άλμπερτ Τζωρτζ Γουίλσον και τον Σουηδό Åke Άντερς Έντβαρντ Βάλενκβιστ, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο θεό του σκότους και της ύλης των Αζτέκων.
Χακόμπο Σανθ
Ποδοσφαιρική καριέρα
Από τον Ιανουάριο του 2009 και μετά, και καθώς ο Αμποντανσιέρι επέστρεψε στην Μπόκα Τζούνιορς, ο Χακόμπο επανήλθε ως βασικός, αρχικά αγωνιζόμενος ως βασικός την 25η Ιανουαρίου, σε μια εντός έδρας νίκη με 5–1 επί της Σπόρτινγκ Χιχόν. Την σεζόν 2009–10, αγωνιζόταν εναλλάξ με τον Παραγουανό Χούστο Βιγιάρ, όταν ο τελευταίος επέστρεψε από τον τραυματισμό του, με την Βαγιαδολίδ να τερματίζει όμως 18η στην βαθμολογική κατάταξη του πρωταθλήματος, έχοντας δεχτεί 62 γκολ (το τέταρτο χειρότερο παθητικό τερμάτων), επιστρέφοντας έτσι στην δεύτερη κατηγορία.
1980 Τεζκατλιπόκα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τεζκατλιπόκα εκτιμάται σε 4,3 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι SU (κατά Tholen) ή SI (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,25. Ο Τεζκατλιπόκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες 14 λεπτά και 46,0 δευτερόλεπτα.
Χακόμπο Σανθ
Ποδοσφαιρική καριέρα
Τον Ιούλιο του 2011, κι αφού απέτυχε να μεταγραφεί στην Σέλτικ Γλασκώβης (η Σκωτσέζικη είχε ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για την απόκτηση του ποδοσφαιριστή το προηγούμενο καλοκαίρι ), ο Χακόμπο τελικά κατέλειξε στον Αστέρα Τρίπολης, όπου συνάντησε κι άλλους Ισπανούς ποδοσφαιριστές, υπογράφοντας συμβόλαιο διετούς διάρκειας. Στις 27 Νοεμβρίου, αναδείχτηκε MVP σε μια εντός έδρας νίκη της ομάδας του με σκορ 2–0 επί του Ολυμπιακού.
1980 Τεζκατλιπόκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τεζκατλιποκα
Χακόμπο Σανθ
Ποδοσφαιρική καριέρα
Στις 21 Απριλίου 2012, μετά το τέλος της σεζόν στην Superleague, ο Χακόμπο έμεινε ελεύθερος από τον Αστέρα ώστε να πάρει μεταγραφή για την αγγλική Έβερτον, ενώ πραγματοποίησε δοκιμές στις Τσάρλτον Αθλέτικ και Μίντλεσμπρο Φ.Κ. στη διάρκεια του καλοκαιριού. Καθώς ο παίκτης δεν συμφώνησε με καμία ομάδα, τελικώς, αποφάσισε να παραμείνει στην Ελλάδα υπογράφοντας στον ΠΑΟΚ, συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας. Το 2014 πήγε ως δανεικός στην Τενερίφη, από όπου έφυγε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, λόγω λεκτικής διαμάχης και επίθεσης με κλοτσιές στον συμπαίκτη του Κρίστο Γκονζάλεθ την ώρα της προπόνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χετάφε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νουμάνθια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Χαέν
Τορρεμολίνος
Το Τορρεμολίνος (Torremolinos) είναι δήμος στην Κόστα ντελ Σολ (Costa del Sol) που σημαίνει στα ισπανικά «Παραλία του Ήλιου», στα δυτικά της πόλης Μάλαγα της επαρχίας Μάλαγα στην αυτόνομη περιοχή της Ανδαλουσίας στη νότια Ισπανία. Ένα φτωχό ψαροχώρι πριν από την απότομη αύξηση του τουρισμού στα τέλη της δεκαετίας του 1950, το Τορρεμολίνος ήταν το πρώτο από τα θέρετρα που αναπτύχθηκαν στην Κόστα ντελ Σολ και αποτελεί από τότε έναν σημαντικό ευρωπαϊκό τουριστικό προορισμό. Είναι πολύ δημοφιλές ανάμεσα στους Βρετανούς τουρίστες και έχει μεγάλο βρετανικό εκπατρισμένο πληθυσμό.
Αρχαιολογικά ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων και ανθρώπινων οστών, εργαλεία και κεραμικά αποδεικνύουν ότι το Τορρεμολίνος είχε κατοικηθεί ήδη από τη Νεολιθική εποχή. Σύμφωνα με τον Έλληνα γεωγράφο Πτολεμαίο, οι Φοίνικες είχαν ιδρύσει εδώ μια αποικία αλλά πιθανότατα ήταν οι Ρωμαίοι που ίδρυσαν την σημερινή πόλη, όπως φαίνεται από τα πορίσματα των κτισμάτων και μια νεκρόπολη, από το μέγεθος της οποίας έχει εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ο οικισμός είχε περίπου 2.000 κατοίκους. Επίσης έχτισαν και τον δρόμο που ενώνει το Κάδιθ με την Μάλαγα και διέρχεται από το Τορρεμολίνος.
Η πόλη πήρε το όνομα της από τις ισπανικές λέξεις torre και molinos και σημαίνει ο «Πύργος των Μύλων». Με αυτό το όνομα εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε χάρτη του Μαρκές ντε λα Ενσενάδα (Marqués de la Ensenada) το 1748. Μετά την πτώση της Γρανάδας η πόλη καταστράφηκε τελείως και ξαναχτίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η οικονομία της πόλης είναι σήμερα αποκλειστικά συνδεδεμένη με τον τουρισμό και λόγω του ήπιου κλίματος κατά την διάρκεια του χειμώνα η προσέλευση τουριστών στην περιοχή είναι σε δωδεκάμηνη βάση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Ανδαλουσία
Γιεβρέμ Γκούντοβιτς
Ο Γιεβρέμ Γκούντοβιτς (σερβικά : Jevrem Gudović) ( Λούκαβατς (περιοχή Βάλιεβο), 1835 - Βελιγράδι 5 Απριλίου 1900 ) ήταν Σέρβος μηχανικός και πολιτικός, πολλές φορές υπουργός του Βασιλείου της Σερβίας.
Το 1863 παντρεύτηκε την Σοφία κόρη του πολιτικού Στέβτσα Μιχαΐλοβιτς. Πέθανε ξαφνικά στο σπίτι του στις 5 Απριλίου 1900.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί εθνικής οικονομίας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δασών και ορυχείων της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί κατασκευών της Σερβίας
Καθετή
Η καθετή είναι ίσως το πιο διαδεδομένο εργαλείο ψαρέματος.
Στην νεότερη Ελλάδα, οι πρώτες καθετές ήταν τυλιγμένες σε ένα κομμάτι φελλού 15x7 πόντων. Η βιομηχανοποίηση αντικατέστησε τον φελλό με το πλαστικό ίδιων διαστάσεων που όμως είχε τα εξής μειονεκτήματα:
Τα τελευταία 20 χρόνια, η τετράγωνη βάση άλλαξε και έγινε στρογγυλή διαφόρων διαστάσεων και διαμέτρων. Είναι το λεγόμενο πεταχτάρι. Αυτό το εργαλείο με την μορφή καρουλιού ήρθε να δώσει λύση και στα τρία αυτά προβλήματα του ψαρέματος.
Το καρούλι αυτό με την μια του πλευρά να έχει πιο μικρή διάμετρο, μα δίνει την δυνατότητα κρατώντας από το κέντρο να ξετυλίγεται η καθετή πιο ομαλά, ενώ δεν μορφοποιεί το σχήμα της.
Τμήματα
Όπως φαίνεται και από το όνομα, η καθετή είναι για κάθετο ψάρεμα ως επί το πλείστον και αποτελείται από τα εξής μέρη:
Κατηγορία:Αλιευτικά εργαλεία
Κόμμα Πειρατών Γερμανίας
Σύμφωνα με τον πολιτικό θεωρητικό Όσκαρ Νίντερμαγιερ, το κόμμα αυτοπροσδιορίζεται ως τμήμα ενός διεθνούς κινήματος για την ψηφιακή επανάσταση, η οποία θα επιφέρει τη μετατροπή της σημερινής κοινωνίας σε κοινωνία της πληροφορίας. Με την επικέντρωσή του στην ελευθερία στο διαδίκτυο και την προσπάθεια αναμόρφωσης νόμων στον τομέα αυτό, το κόμμα χαίρει εκτίμησης κυρίως από μέλη της νεολαίας.
Ο πρώην επικεφαλής του κόμματος Σεμπάστιαν Νερτς χαρακτήρισε το κόμμα ως κοινωνικό-φιλελεύθερο κόμμα που προάγει την πολιτική διαφάνεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά πολιτικά κόμματα Γερμανια
Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας
Ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας (Edward IV, 28 Απριλίου 1442 - 9 Απριλίου 1483) βασιλιάς της Αγγλίας (4 Μαρτίου 1461 - 3 Οκτωβρίου 1470) και (11 Απριλίου 1471 - 9 Απριλίου 1483) από τον Οίκο της Υόρκης, ήταν δεύτερος γιος του Ριχάρδου Πλανταγενέτη και της Σεσίλ Νέβιλ. Ο Εδουάρδος Δ΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αγγλίας από τον Οίκο της Υόρκης. Το πρώτο διάστημα της βασιλείας του ξέσπασαν πολλές βιαιότητες με τον αντίπαλο Οίκο του Λάνκαστερ που έμειναν γνωστές ως Πόλεμος των Ρόδων, μετά δε τη μάχη του Τιούκσμπερι (1471) ανακατέλαβε το θρόνο και κυβέρνησε ειρηνικά μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του. Ο Εδουάρδος Δ΄ πριν γίνει βασιλιάς πήρε τους τίτλους του 4ου δούκα της Υόρκης, του 7ου κόμη του Μαρτς, του 5ου κόμη του Κέιμπριτζ, του 9ου κόμη του Ώλστερ, και ήταν ο 65ος ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Ο Εδουάρδος ήταν ο δεύτερος γιος των γονέων του αλλά ο μεγαλύτερος από τους τέσσερεις που επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση, και πριν το θάνατο του πατέρα του και την άνοδό του στο θρόνο πήρε τον τίτλο του κόμη του Μαρτς.
Άνοδος στο θρόνο
Ο Ριχάρδος της Υόρκης ήταν διάδοχος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας μέχρι την ημέρα που γεννήθηκε ο γιος του Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ (1453) και βρέθηκε σε σκληρή σύγκρουση με τους συγγενείς του βασιλιά από την οικογένεια Μπωφόρ. Ο Ριχάρδος ανέλαβε την πρωτοβουλία των κινήσεων μετά τη νίκη του στη μάχη του Σαιντ Άλμπανς (1455), όπου σκοτώθηκε ο μεγαλύτερος εχθρός του Εδμόνδος Μπωφόρ, 2ος δούκας του Σόμερσετ. Η βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού οργάνωσε σκληρή αντίσταση στον δούκα της Υόρκης και τους οπαδούς του, τον κουνιάδο του Ριχάρδο Νέβιλ, κόμη του Σώλσμπερι και τον γιο αυτού, Ριχάρδο Νέβιλ (συνονόματο του πατέρα του), κόμη του Γουόρικ (1459). Οι αρχηγοί του Οίκου της Υόρκης δραπέτευσαν από την Αγγλία μετά τη συντριβή τους στο Λούντφορντ Μπριτζ, ο δε Ριχάρδος κατέφυγε στην Ιρλανδία ενώ ο γιος του Εδουάρδος πήγε μαζί με τους Νέβιλ στο Καλαί, του οποίου ο Γουόρικ ήταν κυβερνήτης. Το 1460 ο Εδουάρδος στρατοπέδευσε στο Κεντ μαζί με τον Σώλσμπερι, τον Γουόρικ και τον αδελφό του Σώλσμπερι, Ουίλλιαμ Νέβιλ, λόρδο του Φώκονμπεργκ και κόμη του Κεντ, και με το στρατό του κατέλαβε το Λονδίνο. Ο Εδουάρδος της Υόρκης άφησε τον κόμη του Σώλσμπερι να πολιορκεί τον Πύργο του Λονδίνου, και με τους οπαδούς του προχώρησε στα Μίντλαντς, και νίκησε και αιχμαλώτισε τον Ερρίκο ΣΤ΄ στη μάχη του Νορθάμπτον. Ο δούκας της Υόρκης Ριχάρδος επέστρεψε στην Αγγλία και ανακηρύχτηκε διάδοχος του θρόνου, αλλά η βασίλισσα Μαργαρίτα με νέο στρατό τον νίκησε και τον σκότωσε μαζί με τον δεύτερο γιο του Εδμόνδο, κόμη του Ράτλαντ, και τον κόμη του Σώλσμπερι στη μάχη του Ουέικφηλντ στις 30 Δεκεμβρίου 1460.
Ο Εδουάρδος έγινε τότε δούκας της Υόρκης και αρχηγός του Οίκου της Υόρκης, και νίκησε τους Λάνκαστερ στις 2-3 Σεπτεμβρίου 1461 στο Χέρφορντσαϊρ. Ο κόμης του Γουόρικ ηττήθηκε από τη Μαργαρίτα στις 17 Φεβρουαρίου 1461 στη δεύτερη μάχη του Σαιντ Άλμπανς, και ο Ερρίκος ΣΤ΄ απελευθερώθηκε από τους οπαδούς του. Ο πατέρας του Εδουάρδου δεν είχε στόχο να γίνει ο ίδιος βασιλιάς, αλλά ο Εδουάρδος αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα, και στέφθηκε το Μάρτιο του 1461 ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας. Κινήθηκε κατόπιν με στρατό εναντίον των Λάνκαστερ, αλλά σώθηκε στο πεδίο της μάχης από τον Ουαλό ιππότη σερ Ντέηβιντ απ Μάθιου, και στη συνέχεια νίκησε στις 29 Μαρτίου 1461 τους Λάνκαστερ στην αιματηρή μάχη του Τάουτον στο Γιορκσάιρ. Ο Εδουάρδος συνέτριψε τη στρατιωτική δύναμη των Λάνκαστερ και πήγε στο Λονδίνο για τη στέψη του, ονόμασε δε τον ιππότη Ντέηβιντ απ Μάθιου "σημαιοφόρο της Αγγλίας" και του επέτρεψε να τοποθετήσει τη λέξη "Τάουτον" στα σύμβολα του οίκου των Μάθιου. Η αντίσταση των Λάνκαστερ συνεχίστηκε στο βορρά αλλά μετά την ήττα τους από τον αδελφό του κόμη του Γουόρικ, Τζων Νέβιλ, στη μάχη του Χέξαμ, (1464) υποτάχθηκαν οριστικά. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ δραπέτευσε στα όρη Πενάινς, όπου κρύφτηκε επί ένα χρόνο, αλλά κατόπιν συνελήφθη και αιχμαλωτίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου. Ο Εδουάρδος Δ΄ αποφάσισε να μη δολοφονήσει τον Ερρίκο επειδή φοβήθηκε τη μετάβαση της αρχηγίας του Οίκου του Λάνκαστερ στον διάδοχό του Εδουάρδο του Ουέστμινστερ, που ήταν νέος και μάχιμος.
Γάμος με την Ελισάβετ Γούντβιλ
thumb|right|250px|Ο θυρεός του Εδουάρδου Δ΄ ως 4ου δούκα της Υόρκης. Ο Εδουάρδος Δ΄ αν και ήταν μόνο 18 ετών ήταν ικανός στρατιωτικός αρχηγός, περιγράφεται δε ως πανύψηλος και πανέμορφος, καθώς το ύψος του έφτανε τα 1.95 μ.,και ήταν ο πιο ψηλός άντρας στην εποχή του. Οι περισσότερες αγγλικές οικογένειες έμειναν πιστές στον Ερρίκο ΣΤ΄, ο Εδουάρδος όμως παρέμεινε βασιλιάς χάρη στη στήριξη από τους Νέβιλ, που είχαν απέραντες εκτάσεις και τον βοήθησαν να ανέβει στο θρόνο. Ο βασιλιάς ωστόσο αποξενώθηκε από τον κόμη του Γουόρικ λόγω του γάμου του με την Ελισάβετ Γούντβιλ, την ίδια στιγμή που ο Γουόρικ έκανε διαπραγματεύσεις με τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας για το γάμο του Εδουάρδου με την κόρη του Γάλλου βασιλιά Άννα ή την κουνιάδα του, Μπόνα της Σαβοΐας. Ο Εδουάρδος Δ΄ παντρεύτηκε κρυφά την 1η Μαΐου 1464 την Ελισάβετ Γούντβιλ, χήρα του Τζον Γκρέυ του Γκρόμπυ, γεγονός που προσέβαλε έντονα τον Γουόρικ.
Ο γάμος του Εδουάρδου με την Ελισάβετ Γούντβιλ δέχτηκε έντονες κριτικές για το γεγονός ότι δεν είχε να προσφέρει τίποτα στην Αγγλία και τον Οίκο της Υόρκης. Το βασιλικό συμβούλιο ανακοίνωσε με δυσαρέσκεια στον βασιλιά ότι "η Ελισάβετ ήταν η πιο ακατάλληλη για σύζυγος ενός μεγάλου πρίγκηπα, δεν ήταν κόρη ούτε δούκα, ούτε καν κόμη παρά μονάχα ενός απλού ευγενούς". Η συγγραφέας Κριστίν Κάρπεντερ (γεν. 1946) δεν βλέπει καμιά πολιτική κίνηση στον γάμο του Εδουάρδου Δ΄ και σαφώς δεν είχε ανάγκη από τη συμμαχία με την οικογένεια των Γούντβιλ. Ο ιστορικός Μπέρτι Ουίλκινσον περιγράφει τον γάμο ως "ερωτικό ειδύλλιο και μια αρκετά κρύα πολιτική κίνηση". Μητέρα της Ελισάβετ ήταν η Τζακέττα του Λουξεμβούργου, χήρα του Ιωάννη του Λάνκαστερ, δούκα του Μπέντφορντ και θείου του Ερρίκου ΣΤ΄, αλλά πατέρας της ήταν ο Ριχάρδος Γούντβιλ, 1ος κόμης του Ρίβερς, μιας πολύ πρόσφατα δημιουργηθείσας βαρωνίας χωρίς μεγάλο κύρος. Όταν έγινε γνωστός ο γάμος της Ελισάβετ με τον Εδουάρδο Δ΄ τον Οκτώβριο του 1464, τα δώδεκα ανύπαντρα αδέλφια της Ελισάβετ έγιναν αμέσως περιζήτητοι γαμπροί και νύφες. Η Αικατερίνη Γούντβιλ παντρεύτηκε τον Χένρυ Στάφφορντ, εγγονό και διάδοχο του δούκα του Μπάκινγκχαμ, η Άννα Γούντβιλ παντρεύτηκε τον Ουίλλιαμ Μπούρσιερ, υποκόμη του Μπούρσιερ, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του κόμη του Έσσεξ, και η Ελεονώρα Γούντβιλ παντρεύτηκε τον Άντονυ Γκρέυ, γιο και διάδοχο του κόμη του Κεντ.
Ανατροπή
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Εδουάρδου Δ΄ όπως εμφανίζονται σε ένα έγγραφο της Βρετανικής Βιβλιοθήκης. Η απότομη άνοδος της οικογένειας Γούντβιλ δημιούργησε μεγάλη εχθρότητα στην αγγλική αριστοκρατία, ειδικά από ευγενείς που ήταν προσκολλημένοι στον Εδουάρδο Δ΄, όπως ο κόμης του Γουόρικ, και οι Γούντβιλ κατάφεραν σύντομα μέσω του βασιλιά να τον παραμερίσουν. Ο Γουόρικ έγινε σταδιακά εχθρικός με τον βασιλιά και κατηγορήθηκε για προδοσία, οπότε τον Οκτώβριο του 1467 δραπέτευσε στα κτήματά του στο Γιορκσάιρ. Άρχισε δε να προετοιμάζει πραξικόπημα εναντίον του Εδουάρδου Δ΄ με τη βοήθεια δυσαρεστημένων ευγενών όπως ο μικρότερος αδελφός του βασιλιά Γεώργιος Πλανταγενέτης, 1ος δούκας του Κλάρενς. Ο βασιλικός στρατός, χωρίς τον Εδουάρδο, ηττήθηκε στις 26 Ιουλίου 1469 στη μάχη του Έτζκοτ Μουρ και ο Εδουάρδος ακολούθως συνελήφθη αιχμάλωτος στην πόλη Όλνεϊ στη νοτιοανατολική Αγγλία. Ο κόμης του Γουόρικ προσπάθησε να κυβερνήσει στο όνομα του βασιλιά αλλά η αριστοκρατία ήταν εχθρική απέναντί του και δεν μπόρεσε να την ελέγξει, και μια τοπική εξέγερση στο βορρά τον ανάγκασε να απελευθερώσει τον Εδουάρδο στις 10 Σεπτεμβρίου 1469.