cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικρή Ακραδιά Μήλου
Η Μικρή Ακραδιά είναι ακατοίκητη νησίδα του νομού Κυκλάδων, η οποία βρίσκεται μαζί με την επίσης ακατοίκητη νησίδα Ακράθι, στην είσοδο του κόλπου της Μήλου. Οι δύο αυτές νησίδες μαζί ονομάζονται "Ακράδια" ή "Ακραδιές" ή "Ακραθιές" και βρίσκονται στα βόρεια της Μήλου, απέναντι από το ακρωτήριο Λακίδα. Είναι μικρότερη από το Ακράθι, δυτικότερα από αυτήν και απέχει 5 ναυτικά μίλια από το λιμάνι του Αδάμαντα. Λόγω της δυσκολίας εισόδου των πλοίων στο λιμάνι, στη νησίδα από το 1898 υπάρχει φάρος, ύψους 7 μέτρων. Σταμάτησε να λειτουργεί την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και επαναλειτούργησε το 1945.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μήλου
Papo & Yo
Το Papo & Yo είναι ένα βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας φαντασίας, που κυκλοφόρησε στις 14 Αυγούστου 2012 στο PlayStation 3 μέσω του PlayStation Network και από τις 18 Απριλίου 2013 στα Microsoft Windows μέσω του Steam. Κυκλοφόρησε στις 7 Ιανουαρίου 2014 σε OS X και Linux μέσω του Humble Indie Bundle X. Το παιχνίδι περιλαμβάνει ένα νεαρό Βραζιλιάνο αγόρι τον Quico, το οποίο, ενώ κρύβεται από τον καταχρηστικό, αλκοολικό πατέρα του, βρίσκει τον εαυτό του να μεταφέρεται σε μια ονειρική φαβέλα, και συναντά ένα κανονικά υπάκουο πλάσμα, το Τέρας. Ο παίκτης, ως Quico, μπορεί να αλληλεπιδράσει με το Τέρας και να χειριστεί τα κτίρια της φαβέλας με μοναδικούς τρόπους, όπως στοιβάζοντας μεμονωμένες καλύβες το ένα πάνω στο άλλο, για να ολοκληρώσει παζλ και να προχωρήσει στο παιχνίδι. Το Papo & Yo σχεδιάστηκε από τον Vander Caballero, ο οποίος δημιούργησε την ιστορία με βάση το παρελθόν του στην αντιμετώπιση ενός κακοποιητικου και αλκοολικού πατέρα.
Μουσική υπόκρουση
Ο προγραμματιστής Minority ανακοίνωσε μια κυκλοφορία soundtrack (που συντάχθηκε από τον Brian D'Oliveira ) στο PSN σε μια ανάρτηση ιστολογίου, με προγραμματισμένη ημερομηνία κυκλοφορίας στις 18 Δεκεμβρίου 2012 στη Βόρεια Αμερική και μία ημέρα αργότερα για την Ευρώπη.
Είναι διαθέσιμο σε ψηφιακούς διανομείς όπως το PlayStation Network, το iTunes Store, το Amazon.com, Steam, SoundCloud κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φαντασίας
Γιάκομπ Λάυσσενς
Ο Γιάκομπ Λάυσσενς (φλαμανδικά: Jacob Leyssens (εναλλακτικές γραφές ονόματος: Jacob Lyssens, Nicolaas Leyssens and N. Lyssens προσωνύμιο Notenkraker) (1661, Αμβέρσα - 1710, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και διακοσμητής της τεχνοτροπίας του μπαρόκ.
Βιογραφία
Ήταν μαθητής του Πέτερ Άικενς το 1674. Ταξίδεψε στη Ρώμη σε μικρή ηλικία και αναφέρεται εκεί το 1680. Έγινε μέλος στους Bentvueghels, ένα σύνδεσμο κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη και, όπως συνηθιζόταν στον σύνδεσμο, έλαβε το προσωνύμιο Notenkraker (= καρυοθραύστης). Ήταν, πιθανόν, ένα από τα νεότερα μέλη που έγιναν ποτέ δεκτά στον σύνδεσμο.
Η δυσχερής οικονομική κατάσταση του πατέρα του τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Αμβέρσα. Έγινε δεκτός ως wijnmeester στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1698. Καθώς ο τίτλος αυτός αποδιδόταν μόνο στους γιους των μελών της Συντεχνίας, φαίνεται ότι τότε ήταν μέλος της Συντεχνίας και ο πατέρας του. Δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος στην Αμβέρσα κατά την περίοδο 1698–1710.
Έργο
Διακόσμησε πολλές αίθουσες και οροφές σε κατοικίες επιφανών και σε κτίσματα στην Αμβέρσα και συνεργάστηκε με άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Γιαν Μπάπτιστ Μπόσχερτ και Γκάσπαρ Πέιτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος, οι οποίοι ζωγράφισαν τα άνθη και τα άλλα βοηθητικά στοιχεία.
Ήταν ειδήμονας στην απεικόνιση νεκρών φύσεων με φρούτα. Ο πρώιμος Ολλανδός βιογράφος Γιάκομπ Κάμπο Βάιερμαν αναφέρει τον Γιάκομπ Λάυσσενς ως ζωγράφο ιστορικών θεμάτων, που σημαίνει ότι ασχολήθηκε και με αυτό το είδος ζωγραφικής. Πίνακας με θρησκευτικό περιεχόμενο που τιτλοφορείται Ο Άγιος Ιωσήφ με τον Ιησού ως παιδί αναφέρεται στην απογραφή που έγινε με τον θάνατο του Γ. Γ. Μορέτους (J.J. Moretus) και μεταβιβάστηκε στην πόλη της Αμβέρσας όταν ο εκδοτικός οίκος Πλαντέν - Μορέτους πωλήθηκε στην πόλη. Ορισμένα έργα του έχουν διασωθεί και υπάρχουν σε μουσεία όπως το Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη.
Σέρμιντε ε Φελόνικα
Το Σέρμιντε ε Φελόνικα (ιταλικά: Sermide e Felonica) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Τουχόλα
Η Τουχόλα (πολωνικά: Tuchola, Tuchel, κασουβικά: Tëchòlô) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Τουχόλα, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας. Βρίσκεται στην περιοχή της Πομερανίας. Ο πληθυσμός της είναι 13.534 κάτοικοι (2020).
Γεωγραφική τοποθεσία
Η Τουχόλα βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια του Μπίντγκοστς, κοντά στο Δάσος Τουχόλα. Οι δασικές περιοχές στα ανατολικά και βόρεια της πόλης σχηματίζουν την προστατευόμενη περιοχή του Πάρκου Τοπίου Τουχόλα.
Κάρλαϊλ
Ο πληθυσμός της πόλης το 2008 ήταν 73.900 κάτοικοι, ενώ του ευρύτερου δήμου, που έχει έκταση 1.040 τ. χλμ., αριθμούσε 107.466 κατοίκους το 2011.
Τουχόλα
Ιστορία
Μετά την ήττα του Τάγματος στη Μάχη του Γκρούνβαλντ στις 14 Ιουλίου 1410, ένας Πολωνο-Λιθουανικός Στρατός ανακατέλαβε την πόλη στις 5 Νοεμβρίου 1410, αλλά το Τάγμα ανέκτησε την πόλη στην Πρώτη Ειρήνη του Θορν το 1411. Το 1440, η πόλη προσχώρησε στην Πρωσική Συνομοσπονδία, η οποία αντιτάχθηκε στην τευτονική κυριαρχία, και κατόπιν αιτήματος της οποίας ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας υπέγραψε την πράξη επανενσωμάτωσης της πόλης και της περιοχής στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας το 1454. Η πόλη έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας και οι Πολωνοί επάνδρωσαν το κάστρο. Η Τουχόλα έγινε η έδρα των τοπικών σταρόστα, ο πρώτος από τους οποίους ήταν ο Μικοουάι Σαρλέισκι. Κατά τη διάρκεια του επόμενου Δεκατριετούς Πολέμου, το 1464, διεξήχθη εκεί μια Πολωνο-Τευτονική μάχη, που έληξε με πολωνική νίκη. Το Τευτονικό Τάγμα αποκήρυξε τις αξιώσεις για την πόλη στη Δεύτερη Ειρήνη του Θόρν το 1466. Η Τουχόλα ήταν μια βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος, διοικητικά τμήμα του Βοεβοδάτου Πομερανίας (1466-1772) στην επαρχία της Βασιλικής Πρωσίας στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία (1655–1660), η πόλη και το κάστρο πολιορκήθηκαν από τους Σουηδούς πέντε φορές, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Κάρλαϊλ
Τον χειμώνα του 2005 μετά από έντονες βροχοπτώσεις τα ποτάμια της πόλης υπερχείλισαν με αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν 1.700 κτίρια και να χάσουν τη ζωή τους 3 άνθρωποι.
Τουχόλα
Ιστορία
Στο πλαίσιο του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας το 1772, η Τουχόλα, που μετονομάστηκε σε Tuchel (Τούχελ), προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Στις 17 Μαΐου 1781, η εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου και τεράστιες περιοχές της πόλης κάηκαν. Γύρω στο 1785 υπήρχαν 148 νοικοκυριά στο Τούχελ, και στην πόλη ανήκε τόσο το χωριό Κιέουπιν (τότε Kelpin, «Κέλπιν») όσο και στο μικρό κτήμα Βιμισουόβο (τότε ονομαζόταν Wymislawe, «Βιμισλάβε»). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πρώσου βασιλιά Φρειδερίκου του Μέγα (1740-1786), η πόλη χτίστηκε ξανά και οι Γερμανοί Προτεστάντες απέκτησαν μια εκκλησία στο δημαρχείο. Στις αρχές του 19ου αιώνα, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και των πολωνικών εθνικοαπελευθερωτικών μαχών, γαλλικά, πολωνικά, πρωσικά και ρωσικά στρατεύματα στάθμευσαν στην πόλη. Με την ενοποίηση της Γερμανίας υπό την πρωσική ηγεμονία το 1871, έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πολωνικός πληθυσμός υπόκειτο σε πολιτικές γερμανοποίησης, οι οποίες εντάθηκαν μετά το 1871, ωστόσο, διάφορες πολωνικές οργανώσεις ιδρύθηκαν στην Τουχόλα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου ιδρύθηκε κοντά στην πόλη, κυρίως για Ρουμάνους και Ρώσους, αλλά και Πολωνούς, Ιταλούς, Γάλλους και Βρετανούς.
Στις 24 Νοεμβρίου 1918, σχεδόν 2 εβδομάδες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, πραγματοποιήθηκε πολωνική συγκέντρωση στην Τουχόλα. Τον Δεκέμβριο, ντόπιοι Γερμανοί άποικοι διαμαρτυρήθηκαν για τη δημιουργία της ανεξάρτητης Πολωνίας. Ένα άλλο πολωνική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1919. Οι επόμενες πολωνικές συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν το 1919, και αφού οι Πολωνοί εόρτασαν την επέτειο του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791, οι Γερμανοί εισήγαγαν στρατιωτικό νόμο στην Τουχόλα και πραγματοποιήθηκαν έρευνες σε πολλά πολωνικά σπίτια. Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919, η πόλη τελικά επανενσωματώθηκε στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία τον Ιανουάριο του 1920.
Κάρλαϊλ
Στην πόλη εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα Κάρλαϊλ Γιουνάιτεντ.
Τουχόλα
Ιστορία
Το πρώην γερμανικό στρατόπεδο αιχμαλώτων έγινε γνωστό ως Στρατόπεδο Νο. 7. Ξεκινώντας το φθινόπωρο του 1920 κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, χιλιάδες αιχμάλωτοι άνδρες του Κόκκινου Στρατού τοποθετήθηκαν στο στρατόπεδο της Τουχόλα. Αυτοί οι αιχμάλωτοι πολέμου ζούσαν σε πρόχειρα αμπρί και η πείνα, το κρύο και οι μολυσματικές ασθένειες σκότωσαν πολλούς. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Ζμπίγκνιεφ Κάρπους και Βαλντέμαρ Ρέζμερ, έως και 2.000 κρατούμενοι πέθαναν στο στρατόπεδο, πριν κλείσει το 1923. Αυτά τα γεγονότα τείνουν να χρησιμοποιούνται από ορισμένους Ρώσους ιστορικούς, δημοσιογράφους και πολιτικούς, οι οποίοι ψευδώς ισχυρίζονται ότι 22.000 αιχμάλωτοι έχασαν τη ζωή τους στο στρατόπεδο, επίσης ως αποτέλεσμα υποτιθέμενων εκτελέσεων, ως μέρος της ρωσικής αρνητικής προπαγάνδας Αντι-Κάτιν. μικρογραφία| Πολωνοί σφαγιάστηκαν από τους Γερμανούς στο [[Ρούτσκι Μοστ το 1939]] Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Τουχόλα στις 2 Σεπτεμβρίου 1939. Μαζί με την υπόλοιπη περιοχή, καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία. Οι Άινζατσκομαντο 16 εισήλθαν στην πόλη για να διαπράξουν διάφορα εγκλήματα κατά των Πολωνών. Από τα μέσα Σεπτεμβρίου 1939, οι Γερμανοί προέβησαν σε μαζικές συλλήψεις Πολωνών από την πόλη και την κομητεία, οι οποίοι αρχικά φυλακίστηκαν στο τοπικό δικαστήριο και μετά τον συνωστισμό του, απελάθηκαν σε ένα προσωρινό στρατόπεδο που ιδρύθηκε στο κοντινό χωριό Ράντζιμ. Μερικοί Πολωνοί εκτελέστηκαν στο Ράντζιμ, αλλά περισσότεροι δολοφονήθηκαν στο Ρούτσκι Μοστ (σημερινή συνοικία της Τουχόλα), όπου οι Γερμανοί διέπραξαν μεγάλες σφαγές Πολωνών τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1939, σκοτώνοντας αρκετές εκατοντάδες ανθρώπους. Μεταξύ των Πολωνών που σφαγιάστηκαν στο Ρούτσκι Μοστ ήταν δάσκαλοι, διευθυντές σχολείων, έμποροι, τεχνίτες και τοπικοί αξιωματούχοι από την Τουχόλα, συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου Στανίσουαφ Σαγκανόφσκι, καθώς και αγρότες, ιερείς, δασολόγοι, ταχυδρόμοι, σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, έμποροι, τεχνίτες και αστυνομικοί από τα κοντινά χωριά. Μετά τη γερμανική ήττα, η πόλη επανήλθε στην Πολωνία.
Κάρλαϊλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας Κατηγορία:Κάμπρια
Τουχόλα
Αριθμός κατοίκων ανά έτος
Πηγές:
Ισμαήλ Γκασπρίνσκι
Ο Ισμαήλ Γκασπρίνσκι ή Ισμαήλ Γκασπιραλί (τουρκικά: Ismail Gaspıralı) (20 Μαρτίου, 1851 - 11 Σεπτεμβρίου 1914) ήταν ένας Κριμαίος Τάταρος εκπαιδευτικός, λόγιος, εκδότης και πολιτικός. Ήταν ένας από τους πρώτους μουσουλμάνους λόγιους της ρωσικής Αυτοκρατορίας, που συνειδητοποίησε την ανάγκη για την εκπαίδευση και την πολιτιστική αναγέννηση για τον εκσυγχρονισμό των Τουρκικών και Ισλαμικών κοινοτήτων. Το επίθετό του προέρχεται από την πόλη του Γκάσπρα στη Κριμαία.
Τουχόλα
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Ισμαήλ Γκασπρίνσκι
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ|Το μνημείο του Γκασπρίνσκι στο [[Μπακτσίσαραϊ. ]] Ο Ισμαήλ διέδωσε τις ιδέες του μέσω της εφημερίδας Τερτσιμάν, η οποία ιδρύθηκε το 1883 και υπήρχε μέχρι το 1918. Στις εκδόσεις του καλούσε για ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των Τουρκικών φυλών και υποστήριξε τον εκσυγχρονισμό τους μέσω του Εξευρωπαϊσμού. Ο Ισμαήλ πίστευε πίστευε ότι ο μόνος τρόπος για τον εκσυγχρονισμό ήταν μέσω της εκπαίδευσης. Επίσης είχε επικρίνει το παραδοσιακό σύστημα εκπαίδευσης στα μουσουλμανικά σχολεία όπου εστίαζαν πολύ στην θρησκεία, και επινόησε μια νέα μέθοδο εκπαίδευσης για το πως να διαβάζουν αποτελεσματικά την μητρική γλώσσα τους και εισήγαγε μεταρρυθμίσεις στην διδακτέα ύλη. Ανέπτυξε μία "παν-Τουρκική" γλώσσα, η οποία ήταν μια απλοποιημένη μορφή της τουρκικής παραλείποντας λέξεις που εισάγονται από αραβικά και περσικά. Είπε πάλι το 1881:
Ο Ισμαήλ δημιούργησε επίσης ένα περιοδικό για τις γυναίκες, το Αλέμ-ι Νισβάν (Κόσμος των Γυναικών), που εκδόθηκε από την κόρη του Σεφίκα, καθώς και μια έκδοση για τα παιδιά, το Αλέμ-ι Σουμπγιάν (Κόσμος των Παιδιών). Ο Ισμαήλ ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ένωσης των Μουσουλμάνων (κριμαϊκά ταταρικά: İttifaq-i Müslimin), που δημιουργήθηκε το 1907 και ενώνει τα μέλη της διανόησης από διάφορες μουσουλμανικές τουρκικές φυλές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν επίσης ένας από τους κύριους οργανωτές των πρώτων πανρωσικών μουσουλμανικών συνεδρίων, που στόχευε στην εισαγωγή θρησκευτικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων για τους μουσουλμάνους της Ρωσίας.
Επίσης, ενέπνευσε το κίνημα, γνωστό ως Τζαντιντισμός. Το 1912, ο Γκασπρίνσκι επισκέφθηκε τη Βρετανική Ινδία.
Παραπομπές
http://referenceworks.brillonline.com/entries/encyclopaedia-of-islam-3/gasprinski-gaspral-ismail-COM_27376
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κριμαίοι Τάταροι συγγραφείς Κατηγορία:Κριμαίοι Τάταροι πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2014
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2014 ήταν η 44η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 3 έως και την Κυριακή 4 Μαΐου του 2014.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε o Α.Γ.Ο. Πάτρας και στις γυναίκες ο Γ.Σ. Άτλας Πατρών.
Κάτοχοι μεταλλίων
2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2014 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Σερραβάλλε α Πο
Το Σερραβάλλε α Πο (ιταλικά: Serravalle a Po) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Μαχνοβία
μικρογραφία|Η σημαία Η Μαχνοβία (ρωσικά: Махновщина‎ Makhnovshchyna) προέκυψε από μια προσπάθεια να σχηματιστεί μια ακρατική αναρχική κοινωνία κατά την Ουκρανική Επανάσταση του 1917 έως το 1921. Υπήρξε από το 1918 έως το 1921, κατά τη διάρκεια του οποίου τα «ελεύθερα σοβιέτ» και οι ελευθεριακές κοινότητες λειτουργούσαν υπό την προστασία του Επαναστατικού Εξεγερσιακού Στρατού της Ουκρανίας του Νέστορ Μάχνο. Η περιοχή είχε πληθυσμό περίπου επτά εκατομμύρια.
Ανθρώπινα δικαιώματα
Η Μαχνοβία κατάργησε όλους τους περιορισμούς στον τύπο, την ομιλία, τη συνέλευση και τις πολιτικές οργανώσεις. Έξι νέες εφημερίδες σχηματίστηκαν, μεταξύ των οποίων η δεξιά Σοσιαλιστική-Επανάσταση Narodovlastie (Η Λαϊκή Δύναμη), η αριστερή Σοσιαλιστική-Επαναστατική Znamya Vosstanya (Το Πρότυπο της Επανάστασης) και η Μπολσεβίκικη Zvezda (Αστέρι).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινωνία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας
Βιαντάνα
Η Βιαντάνα (ιταλικά: Viadana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Σουτζάρα
Η Σουτζάρα (ιταλικά: Suzzara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Βιλλιμπέντα
Η Βιλλιμπέντα (ιταλικά: Villimpenta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Σουστινέντε
Το Σουστινέντε (ιταλικά: Sustinente) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Ισότοπα του γαλλίου
Το φυσικό γάλλιο (Ga) απαρτίζεται από μίγμα δύο σταθερών ισοτόπων : γάλλιο-69 και γάλλιο-71. Τα ισότοπα με το μεγαλύτερο εμπορικό ενδιαφέρον είναι το γάλλιο-67 και το γάλλιο-68.
Το γάλλιο-67 (ημιζωή 3,3 ημέρες) είναι ένα γ-ραδιενεργό ισότοπο που χρησιμοποιείται στην πυρηνική ιατρική απεικόνιση, διαδικασία που είναι γνωστή ως "σάρωση γαλλίου". Συνήθως χρησιμοποιείται ως ελεύθερο ιόν, Ga3+ και είναι το πλέον μακρόβιο ραδιοϊσότοπο του γαλλίου.
Το πλέον βραχύβιο ραδιοϊσότοπο γάλλιο-68 (ημιζωή 68 λεπτά) εκπέμπει ποζιτρόνια, παράγεται από το γερμάνιο-68 μέσα σε γεννήτριες γαλλίου-68, και χρησιμοποιείται σε λίγες περιπτώσεις σε τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων στην πυρηνική ιατρική. Για αυτή τη χρήση, συνήθως προσκολλάται ως ιχνηθέτης σε ένα μόριο φορέα, το οποίο όταν διοχετεύεται στο σώμα με ραδιοφάρμακο και προσλαμβάνεται από τους ιστούς, δίνει διαφορετικό αποτέλεσμα από το ισότοπο Ga-67 που χρησιμοποιείται συνήθως στις σαρώσεις γαλλίου.
Πηγές
γαλλιο
Λάουρα Μαντσινέλι
Η Λάουρα Μαντσινέλι (ιταλ.: Laura Mancinelli, 18 Δεκεμβρίου 1933 - 7 Ιουλίου 2016) ήταν Ιταλίδα μεταφράστρια, πανεπιστημιακή ειδικευμένη στον Μεσαίωνα καισυγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων και δοκιμίων μεσαιωνικής ιστορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ούντινε το 1933 και, μετά από μια τετραετή διαμονή στο Ροβερέτο, όπου έζησε την πρώιμη παιδική της ηλικία, η οικογένεια μετακόμισε στο Τορίνο το 193).
Μετά το διδακτορικό δίδαξε 13 χρόνια στο γυμνάσιο, συνεχίζοντας να ενδιαφέρεται και να ασχολείται με τη μεσαιωνική γερμανική κουλτούρα: το 1969 δημοσίευσε το δοκίμιο ''Το τραγούδι των Νιμπελούνγκεν. Προβλήματα και αξίες''.
Τη δεκαετία του 1970 δίδαξε γερμανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Σάσσαρι και έπειτα στη Βενετία με τον Ladislao Mittner. Το 1976 έλαβε την έδρα της Ιστορίας της Γερμανικής στο Πανεπιστήμιο Ca'Foscari.
Μετά από συμβουλές του συναδέλφου και του φίλου Κλαούντιο Μάγκρις, το 1972 επεξεργάστηκε και μεταφράστηκε το βιβλίο Νιμπελούνγκεν, το οποίο ακολούθησε το 1978 ο Tristan (Τριστάν) του Gottfried von Straßburg (Γκότφριντ του Στρασβούργου) και το 1989 από τον Gregorius και ο Der arme Heinrich (Ο φτωχός Ερρίκος) του Χάρτμαν φον Άουε.
Μετά την επιστροφή της στο Τορίνο ως επικεφαλής της καριέρας της Γερμανικής Φιλολογίας, το 1981 η Λάουρα Μαντσινέλι έκανε το ντεμπούτο της στην αφήγηση δίνοντας στον εκδοτικό οίκο Einaudi το έργο Οι δώδεκα ηγούμενοι του Challant, ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ξεκίνησε η συγγραφέας να γράφει το 1968. Επίσης για τον Einaudi ακολούθησε το φάντασμα του Μότσαρτ το 1986 και Το θαύμα της Αγίας Οδηλίας το 1989, στο οποίο απονεμήθηκε το βραβείο "Πόλη της Ρώμης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς
Δυτικός Καύκασος
μικρογραφία| Ο Δυτικός Καύκασος όπως φαίνεται από την κορυφή Ταμπουνάγια κοντά στην Κράσναγια Πολιάνα Ο Δυτικός Καύκασος είναι η δυτική περιοχή του Καυκάσου στη Νότια Ρωσία, που εκτείνεται από τη Μαύρη Θάλασσα έως το Όρος Ελμπρούς.
Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς
μικρογραφία| Δυτικός Καύκασος σε [[Γραμματόσημο|γραμματόσημα της Ρωσίας, 2006]] Ο Δυτικός Καύκασος είναι ένα φυσικό μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO που περιλαμβάνει την ακραία δυτική άκρη των βουνών του Καυκάσου. Όπως αναφέρουν οι ειδικοί της UNESCO, είναι η μόνη μεγάλη ορεινή περιοχή στην Ευρώπη που δεν έχει υποστεί σημαντική ανθρώπινη επίδραση. Οι βιότοποι του ποικίλλουν εξαιρετικά για μια τόσο μικρή περιοχή, που κυμαίνονται από πεδιάδες έως παγετώνες. Η τοποθεσία βρίσκεται 50 χλμ. βόρεια από το ρωσικό θέρετρο του Σότσι.
Καταφύγιο βιόσφαιρας
Ο Δυτικός Καύκασος περιλαμβάνει επίσης το Φυσικό Καταφύγιο Καυκάσου (ρωσικά: Кавказский государственный природный биосферный заповедник), ένα φυσικό καταφύγιο (κατηγορία διαχείρισης ΔΕΠΦ ) που δημιουργήθηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση στο Κράι Κρασνοντάρ στην Δημοκρατία της Αντιγκέγια και στο Καρατσάγεβο-Κιρκασία το 1924 για να προστατέψει τα ύψους περίπου 85 μέτρων καυκάσια έλατα (Abies nordmanniana), που πιστεύεται ότι είναι τα ψηλότερα δέντρα στην Ευρώπη, και ένα μοναδικό δάσος που σχηματίζεται από ίταμους (Txus baccata) και ευρωπαϊκούς πυξούς (Buxus sempervirens) στην πόλη Σότσι.
Ο Δυτικός Καύκασος είναι επίσης ο τόπος καταγωγής και επανεισαγωγής του καυκάσιου βίσονα. Ο τελευταίος άγριος βίσονας στον κόσμο σκοτώθηκε από λαθροθήρες εδώ το 1927. Βίσονες που διασταυρώθηκαν εν μέρει με τον αμερικανικό βίσονα επανεμφανίστηκαν αρκετές δεκαετίες αργότερα.
Επανεισαγωγή περσικής λεοπάρδαλης
Το 2009, δημιουργήθηκε ένα κέντρο επανεισαγωγής περσικής λεοπάρδαλης στο Εθνικό Πάρκο Σότσι, όπου δύο αρσενικές λεοπαρδάλεις από το Τουρκμενιστάν φυλάσσονται από τον Σεπτέμβριο του 2009 και δύο θηλυκά από το Ιράν από τον Μάιο του 2010. Οι απόγονοί τους θα απελευθερωθούν στην άγρια φύση στο καταφύγιο βιόσφαιρας.
Ένα ζευγάρι λεοπαρδάλεις μεταφέρθηκαν στο πάρκο του Σότσι το 2012 από τον ζωολογικό κήπο της Λισαβόνας της Πορτογαλίας. Τον Ιούλιο του 2013, το ζευγάρι είχε μια γέννα, τα πρώτα μωρά περσικής λεοπάρδαλης που είναι γνωστό ότι γεννήθηκαν στη Ρωσία εδώ και 50 χρόνια. Τα μικρά θα απελευθερωθούν στη φύση αφού μάθουν δεξιότητες επιβίωσης από τους γονείς τους, σύμφωνα με τη Νατάλια Ντρόνοβα, την συντονίστρια ειδών της WWF στη Ρωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές του Καυκάσου Κατηγορία:Οροσειρές της Ρωσίας Κατηγορία:Σότσι Κατηγορία:Δάση της Ρωσίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρωσία Κατηγορία:Νότια Ρωσία
Μάχη του Ντουτούμι
Η Μάχη του Ντουτούμι διαδραματίστηκε κατά την Εκστρατεία Ανατολικής Αφρικής στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιστορικό - περιγραφή
Η 1η Μεραρχία (1st Division) των Συμμάχων κινήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου, από το Τούλο (Tulo) προς τον Ποταμό Ντουτούμι (Dutumi River). Η 2η Ταξιαρχία Ανατολικής Αφρικής (2nd East African Brigade) με το 3ο Τυφεκιοφόρων του Κασμίρ (3rd Kashmir Rifles [KAR]) προχώρησαν ως εμπροσθοφυλακή και έφθασαν πριν από το χάραμα της 10ης Σεπτεμβρίου κατά μήκος του δρόμου του Κισάκι.
Κατά τις 10.00 π.μ. αφού απομάκρυναν ένα καλά κρυμμένο Γερμανικό φυλάκιο, βρήκαν οχυρωμένα τα Γερμανικά στρατεύματα περί τα 1.100 μ. (1.200 yds) ανατολικά του ποταμού. Συγχρόνως, τα 57α Τυφέκια του Wilde (57th Wilde's Rifles), μαζί με ένα τμήμα από την 27η Ορεινή Πυροβολαρχία (27th Mountain Battery), προχώρησαν προς τη δυτική πλευρά και κατά τη μεσημβρία κατέλαβαν τον υψηλό λόφο του Κιτόχο (Kitoho) που ήλεγχε το δρόμο, διώχνοντας προηγουμένως μία μικρή εχθρική διμοιρία. Κατά το απόγευμα της 10ης Σεπτεμβρίου, το 3ο KAR ακολούθησε τα 57α Τυφέκια του Wilde, με διαταγή να οδηγήσουν τους Γερμανούς αριστερότερα.
Τα χαράματα της 11ης Σεπτεμβρίου, το 3ο KAR ευρισκόμενο στο βόρειο άκρο της πλευράς, προωθήθηκε προς το Ντουτούμι (Dutumi), με δύο ομάδες του, να το κατορθώνουν. Κατά τις 5 μ.μ., μία αντεπίθεση των Γερμανών, απώθησε τις δύο ομάδες που βρίσκονταν στη δυτική όχθη.
Εν τω μεταξύ, το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου, η 5η Πυροβολαρχία που είχε φτάσει από την προηγουμένη, ανέλαβε δράση στο δρόμο του Κισάκι. Το Σύνταγμα της Χρυσής Ακτής (Gold Coast Regiment), κατέφθασε από την εφεδρεία, στέλνοντας προς ενίσχυση του 3ου KAR, δύο ομάδες πέριξ του Κιτόχο. Η νύχτα της 11ης/12ης Σεπτεμβρίου ήταν σχετικά ήσυχη.
Το πρωί αποκαλύφθηκε πως είχαν εγκαταλειφθεί από τους Γερμανούς, οι άμυνές τους στη χαμηλή κορυφογραμμή του Κιτόχο. Ωστόσο, νοτίως του δρόμου, οι Γερμανοί διατήρησαν καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, μία επίμονη αντίσταση. Αργά το απόγευμα οι Γερμανοί, ξεκίνησαν μία αντεπίθεση στα αριστερά της γραμμής εναντίον του Συντάγματος της Χρυσής Ακτής, του οποίου η ομάδα της πτέρυγάς του είχε σπρωχτεί μπροστά και ήταν προσωρινά εκτός επαφής. Η προσπάθεια δεν καρποφόρησε, καθώς καμία πλευρά δεν κατόρθωσε να προωθηθεί μέσα στην πυκνή βλάστηση.
Κατά μήκος του δρόμου του Κισάκι, το 3ο KAR είχε παρουσιάσει πρόοδο, κλίνοντας προς τα δεξιά ώστε να έρθει σε επαφή με το 57ο, με τους Γερμανούς να αντιστέκονται στα πολυβόλα του North Lancashire που πλευροσκόπησαν με το 3ο KAR, το οποίο προχωρούσε μπροστά καταλαμβάνοντας κορυφές που ήταν επάνω και στα αριστερά των Γερμανών και της γραμμής υποχώρησης. Οι αψιμαχίες συνεχίστηκαν όλο το απόγευμα μέχρι τις 7.30 μ.μ., οπότε και σταμάτησαν. Η νύχτα ήταν ήρεμη και το ξημέρωμα της 13ης Σεπτεμβρίου, υπήρχε μία γνώριμη ησυχία, οι Γερμανοί είχαν υποχωρήσει κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Μάχη του Λατέμα Νεκ
Η Μάχη του Λατέμα Νεκ (αγγλ.: Battle of Latema Nek) ήταν μία μάχη κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στην Εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής.
Ιστορικό
Μετά από τη Μάχη της Σαλαΐτα (Battle of Salaita), ο Συνταγματάρχης Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, διοικητής των Γερμανικών δυνάμεων στην Ανατολική Αφρική, αναδιοργάνωσε τα οχυρωματικά έργα στα βόρεια της αποικίας εν αναμονή άλλης επίθεσης. Οι θέσεις στη Σαλαΐτα είχαν εγκαταληφθεί και οι Γερμανικές δυνάμεις κινήθηκαν νοτίως προς τους Λόφους Λατέμα-Ρεάτα (Latema-Reata Hills) – που ορθώνονταν καθοδόν προς το Κάχε (Kahe). Τα νέα οχυρωματικά έργα επανδρώθηκαν στις 8 Μαρτίου από τον Ταγματάρχη Georg Kraut, που ηγείτο της Γερμανικής άμυνας στη Σαλαΐτα, με 1.500–2.000 Schutztruppe και Γερμανούς αξιωματικούς. Εκτός από το γεγονός ότι υπήρχαν τώρα δύο λόφοι για επίθεση (με το Νεκ ανάμεσά τους), τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Ταξίαρχος Wilfrid Malleson ήταν παρόμοια με αυτά στη Σαλαΐτα. Οι λόφοι ήταν καλυμμένοι με πυκνούς θάμνους, οι οποίοι γίνονταν ακόμα πυκνότεροι όσο ανέβαινε κανείς υψηλότερα στους λόφους. Οι πεδιάδες γύρω από τους λόφους δεν προσέφεραν κάλυψη, που σήμαινε πως οποιαδήποτε επιτιθέμενη δύναμη θα δεχόταν δολοφονικά πυρά από ψηλά.
Η Πρώτη Επίθεση
Η επίθεση στη Λατέμα άρχισε στις 11.45 π.μ.. Ο Ταξίαρχος Wilfrid Malleson, έχοντας νωπή ακόμα την ήττα από τη Σαλαΐτα, είχε στη διάθεσή του για την επιχείρηση, την 1η Ταξιαρχία Ανατολικής Αφρικής (1st East African Brigade), αποτελούμενη από τους:
Ο Malleson διέταξε τους άντρες του να κάνουν μετωπική επίθεση στο Λόφο Λάτεμα (Latema Hill). Ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε πλευρική επίθεση εκτροπής λόγω της πυκνότητας του εδάφους στις πλευρές του πεδίου μάχης, ειδικά προς τα νότια – που καλύπτονταν από βάλτο. Οι Μπαλούχοι και τα 3α Αφρικανικά Τυφέκια του Βασιλιά, στάλθηκαν στην επίθεση – κρατώντας τα δεξιά και τα αριστερά αντίστοιχα – έχοντας στην εφεδρεία το 2ο Σύνταγμα Ροδεσίας. Αυτή ήταν η πρώτη δράση όπου τα 3α Αφρικανικά Τυφέκια του Βασιλιά πολέμησαν ως μία ενότητα. Το πεζικό υποστηριζόταν από το πυροβολικό, το οποίο έβαλε κατά των Γερμανικών θέσεων από μία απόσταση περίπου 2.750 μ. (3.000 yds). Ωστόσο, προτού φθάσουν τις εχθρικές γραμμές, οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν μετά από τα έντονα πυρά των τυφεκίων, αυτομάτων οπλοπολυβόλων και των μικρού διαμετρήματος πυροβόλων. Καθώς μαινόταν η επίθεση, ο Βρετανός διοικητής Στρατηγός Malleson ζήτησε να απαλλαγεί των καθηκόντων του, λόγω σοβαρής ασθένειας. Ο Διοικητής του Πεδίου Μάχης (Theatre Commander) Γιαν Σματς συναίνεσε και ο ικανός Ταξίαρχος (Brigadier General) Michael Tighe ήρθε προς αντικατάστασή του. Στις 2 μ.μ. η επίθεση συνεχίστηκε σε ανοιχτό επίπεδο έδαφος, αλλά κρατήθηκε σε περίπου 910 μ. (1.000 yds) από τις Γερμανικές θέσεις.
Η Δεύτερη Επίθεση
Στις 4 μ.μ. το 5ο Σύνταγμα Νοτιοαφρικανών (5th South African Regiment) έφτασε ως εφεδρεία στην Ταβέτα (Taveta). Ο νεοδιορισμένος διοικητής Ταξίαρχος Tighe διέταξε μία δεύτερη επίθεση να ξεκινήσει στις 5 μ.μ.. Αυτή τη φορά, οι Ροδεσιανοί προηγήθηκαν μαζί με τα Αφρικανικά Τυφέκια του Βασιλιά, οι 130οί Μπαλούχοι προστάτευαν τη δεξιά πτέρυγα. Πρόσθετες ενισχύσεις – η 9η και η 15η Πεδινές Πυροβολαρχίες – στάλθηκαν αμέσως στη δράση προς υποστήριξη της επίθεσης. Οι επιτιθέμενες δυνάμεις για άλλη μια φορά δεν κατάφεραν να επιτύχουν τον στόχο τους, υπέστησαν απώλειες στις οποίες περιλαμβανόταν και ο διοικητής των Αφρικανικών Τυφεκίων του Βασιλιά, Αντισυνταγματάρχης B.R. Graham. Μερικοί μεμονωμένοι θύλακες των επιτιθέμενων, έφτασαν στην κορυφή κατά τη διάρκεια του συσσωρευμένου σκότους, αλλά τελικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από τις Γερμανικές αντεπιθέσεις. Για να στηρίξει τις επιτιθέμενες μονάδες, ο Tighe διέταξε το μισό από το 5ο σύνταγμα της Νότιας Αφρικής στη μάχη. Παρά τις ενισχύσεις, τα στρατεύματα της Αντάντ αναγκάστηκαν και πάλι να οπισθοχωρήσουν. Ο Σματς απάντησε, θέτοντας το 7ο Νοτιοαφρικανικό Σύνταγμα υπό τη διοίκηση του Tighe. Το 7ο, έφτασε τον Tighe περί τις 8 μ.μ. και καταρτίστηκε ένα νέο σχέδιο. Τα δύο συντάγματα της Νότιας Αφρικής, που ήταν τα πιο φρέσκα διαθέσιμα στρατεύματα, θα επιτίθεντο στο Νεκ τη νύχτα – με τις ξιφολόγχες τους σταθεροποιημένες.
Η Τρίτη Επίθεση
Το τρίτο και τελευταίο κύμα ξεκίνησε στις 9:15 μ.μ. και αμέσως αντιμετώπισε τα ίδια προβλήματα με τις προηγούμενες προσπάθειες κατάληψης του Νεκ, που επιδεινώθηκαν από την έλλειψη φωτός. Το 5ο Σύνταγμα ηγήθηκε της επίθεσης με το 7ο να ακολουθεί λίγο πιο πίσω. Αυτή τη φορά οι Νοτιοαφρικανοί κατάφεραν να ανέβουν και στους δύο λόφους έως ότου ο εχθρός έμεινε στο ίδιο το Νεκ – εδώ η προέλαση εμποδίστηκε. Στη σύγχυση του σκοταδιού, μεγάλος αριθμός ανδρών χάθηκε – υποχώρησε πίσω στις αρχικές του θέσεις για να ενταχθεί ως εφεδρεία, στην 1η Ταξιαρχία Ανατολικής Αφρικής. Την ίδια στιγμή άνδρες των Αφρικανικών Τυφεκίων του Βασιλιά και οι Ροδεσιανοί, που είχαν χωριστεί από τις μονάδες τους σε προηγούμενες επιθέσεις και βρίσκονταν ακόμα στους λόφους, επανεντάχθηκαν στην επίθεση. Ο αντισυνταγματάρχης Φριθ (Freeth) (με 18 άνδρες) και ο ταγματάρχης Τόμσον (Thompson) (με 170 άνδρες) κράτησαν στις κορυφές Λατέμα (Latema) και Ρεάτα (Reata). Ο Tighe μη δυνάμενος να παρακολουθήσει τα γεγονότα της μάχης, φοβούμενος δε μεγάλες απώλειες και πιθανή αντεπίθεση, στις 4:20 π.μ. διέταξε υποχώρηση. Ωστόσο, καθώς οι περίπολοι έφτασαν στο Νεκ για να διατάξουν την υποχώρηση, βρήκαν τον Φρίθ και τον Τόμσον να διοικούν τα ύψη και τους Γερμανούς σε πλήρη υποχώρηση. Ο Σματς διέταξε το 8ο Νοτιοαφρικανικό Σύνταγμα στο πεδίο για να εδραιώσει τη θέση.
Επακόλουθο
Μετά τη μάχη οι Γερμανοί υποχώρησαν στη Λίμνη Κάχε (Lake Kahe) για να προετοιμάσουν περαιτέρω άμυνες. Τόσο στον Φριθ όσο και στον Τόμσον, τους απονεμήθηκε το Τάγμα Διακεκριμένης Υπηρεσίας (Distinguished Service Order) για τον καθοριστικό τους ρόλο στη συμπλοκή. Ο στρατηγός Tighe διατήρησε τη διοίκηση της 2ης Μεραρχίας ως αντικαταστάτης του Mallesonsere.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
<references group="Παρ. Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Τανζανίας Λατεμα Νεκ
Βόλτα Μαντοβάνα
Η Βόλτα Μαντοβάνα (ιταλικά: Volta Mantovana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Ρασέλα Μιζράχι
Η Ρασέλα Μιζράχι (Рашела Мизрахи) είναι κτηνίατρος και πολιτικός από τη Βόρεια Μακεδονία, η οποία ήταν η πρώτη Εβραία υπουργός της Βόρειας Μακεδονίας. Ως μέλος του κόμματος Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση - Δημοκρατικό Κόμμα για τη Μακεδονική Εθνική Ενότητα, αποπέμφθηκε από τα καθήκοντά της τον Φεβρουάριο του 2020, αφού εμφανίστηκε παράτυπα με διακριτικά του προηγούμενου ονόματος της χώρας (Μακεδονία). Η Μιζράχι είχε αναφέρει ότι αντιμετωπίζει αντισημιτική κακοποίηση και εχθρικό πολιτικό περιβάλλον από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά της ως υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής, τον Ιανουάριο του 2020.
Τα πρώτα χρόνια
Η Ρασέλα Μιζράχι γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1981 στα Σκόπια της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Πατέρας της ήταν ο Βίκτορ Μιζράχι και μητέρα της η Λιλιάνα Μιζράχι. Η Ρασέλα Μιζράχι έχει έναν αδερφό, τον Ραχαμίμ. Πολλά από τα μέλη της οικογένειάς της δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Η Μιζράχι εργάστηκε στην Πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Σκοπίων κατά το διάστημα ανάμεσα στο 2007 και το 2009.
Διαμάχη και αποπομπή
Η Μιζράχι προκάλεσε διαμάχη όταν στάθηκε μπροστά σε μια πινακίδα στην οποία είχε αναγραφεί το πρώην όνομα της χώρας, το οποίο ήταν Δημοκρατία της Μακεδονίας, αντί για το ισχύον όνομα, το οποίο είναι Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Ο υπουργός εξωτερικών, Νίκολα Ντιμιτρόφ έλαβε λόγω του συγκεκριμένου γεγονότς λεκτική νότα διαμαρτυρίας από την ελληνική κυβέρνηση, με βάση την παραβίαση από πλευράς της Μιζράχι της Συμφωνίας των Πρεσπών που συνάφθηκε μεταξύ των δύο χωρών στις 12 Ιουνίου 2018. Κατόπιν τούτου, η υπουργός κατηγορήθηκε από τον υπουργό εξωτερικών για "παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων της Βόρειας Μακεδονίας". Στις 15 Φεβρουαρίου 2020, η Συνέλευση της Βόρειας Μακεδονίας ψήφισε την αποπομπή της Μιζράχι από την υπηρεσιακή, τότε, κυβέρνηση της χώρας, με 62 ψήφους υπέρ και 26 ψήφους κατά. Η Μιζράχι είχε ισχυριστεί ότι βρήκε την επίμαχη πινακίδα στο υπουργείο, όταν ανέλαβε καθήκοντα υπουργού και είχε αρνηθεί να ζητήσε συγγνώμη για την παραβίαση της συνθήκης από μεριάς της.
Επανεκλογή
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2020, η Μιζράχι εξελέγη ξανά ως μέλος της Συνέλευσης της Βόρειας Μακεδονίας. Μεταξύ των αρμοδιοτήτων της είναι η προεδρία της Διακοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Βόρειας Μακεδονίας - Ισραήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι Μακεδονικής καταγωγής Κατηγορία:Υπουργοί της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Εβραίοι πολιτικοί
Κοσμική θρησκεία
Μια κοσμική θρησκεία είναι ένα κοινοτικό σύστημα πεποιθήσεων που συχνά απορρίπτει ή παραβλέπει τις μεταφυσικές πτυχές του υπερφυσικού, οι οποίες συνδέονται συνήθως με την παραδοσιακή θρησκεία, αλλά τοποθετεί τυπικές θρησκευτικές ιδιότητες σε κοσμικές οντότητες (π.χ. στο κράτος, στο πολίτευμα κλπ). Μεταξύ των συστημάτων που έχουν χαρακτηριστεί ως κοσμικές θρησκείες είναι ο καπιταλισμός, ο κομμουνισμός, το καθεστώς Juche της Β. Κορεάς, ο αναρχισμός, ο φασισμός, ο εθνικισμός, και λατρείες που αναπτύχθηκαν μετά το Γαλλική Επανάσταση.
Σύγχρονοι χαρακτηρισμοί
Ο όρος κοσμική θρησκεία συχνά αναφέρεται σε κοινοτικά συστήματα πεποιθήσεων - όπως για παράδειγμα με την άποψη περί αγάπης ως μεταμοντέρνα κοσμική θρησκεία. Ο Paul Vitz εφάρμοσε τον όρο στη σύγχρονη ψυχολογία στο βαθμό που προάγει μια λατρεία του εαυτού, ρητώς αποκαλώντας κοσμική θρησκεία "την ηθική της θεωρίας του εαυτού". Ο αθλητισμός έχει επίσης θεωρηθεί ως μια νέα κοσμική θρησκεία, ιδιαίτερα σε σχέση με τον Ολυμπισμό. Για τον Pierre de Coubertin, ιδρυτή των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, η πίστη σε αυτούς ως μια νέα κοσμική θρησκεία ήταν σαφής και ισόβια.
Πολιτική θρησκεία
Η θεωρία της πολιτικής θρησκείας αφορά τις κυβερνητικές ιδεολογίες, των οποίων η πολιτιστική και πολιτική στήριξη είναι τόσο ισχυρή που λέγεται ότι αποκτούν τέτοια ισχύ ώστε να ισοδυναμούν με μια κρατική θρησκεία, με την οποία συχνά παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη. Εκτός από τις βασικές μορφές πολιτικής, όπως το κοινοβούλιο και τις εκλογές, η θεωρία πιστεύει επίσης ότι υπάρχει μια "αγιοποίηση" που σχετίζεται με τα θεσμικά όργανα και παρέχει επίσης τα εσωτερικά μέτρα που παραδοσιακά θεωρούνταν ως θρησκευτικά εδάφη, όπως η ηθική, οι αξίες, τα σύμβολα, οι μύθοι, οι τελετουργίες, τα αρχέτυπα και, για παράδειγμα, ένα εθνικό λειτουργικό ημερολόγιο.
Πολιτικές θρησκευτικές οργανώσεις, όπως το Ναζιστικό Κόμμα, προσκολλήθηκαν σε μεγάλο βαθμό στην εξιδανίκευση της πολιτιστικής και πολιτικής εξουσίας. Οι πολιτικές θρησκείες γενικά συναγωνίζονται με τις υπάρχουσες παραδοσιακές θρησκείες και μπορεί να προσπαθήσουν να τις αντικαταστήσουν ή να τις εξαλείψουν. Στον όρο δόθηκε νέα προσοχή από τον πολιτικό επιστήμονα Hans Maier.
Γενική επισκόπηση
Ο όρος πολιτική θρησκεία βασίζεται στην παρατήρηση ότι μερικές φορές οι πολιτικές ιδεολογίες ή τα πολιτικά συστήματα εμφανίζουν χαρακτηριστικά που συνήθως συνδέονται με τη θρησκεία. Στους μελετητές αυτών των φαινομένων περιλαμβάνονται οι William Connolly στην πολιτική επιστήμη,  Christoph Deutschmann στην κοινωνιολογία,  Emilio Gentile στην ιστορία,  Oliver O'Donovan στη θεολογία και άλλοι στην ψυχολογία. Μια πολιτική θρησκεία συχνά καταλαμβάνει τον ίδιο ηθικό, ψυχολογικό και κοινωνικό χώρο με την παραδοσιακή θρησκεία και, ως εκ τούτου, συχνά εκτοπίζει ή προσεταιρίζεται υπάρχουσες θρησκευτικές οργανώσεις και πεποιθήσεις. Ο κυριότερος δείκτης μιας πολιτικής θρησκείας περιλαμβάνει την θεοποίηση της πολιτικής, όπως για παράδειγμα ένα πανίσχυρο θρησκευτικό συναίσθημα όταν υπηρετεί κάποιος τη χώρας του, ή η αφοσίωση προς τους Ιδρυτές Πατέρες των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν και μια πολιτική θρησκεία μπορεί να προσεταιριστεί τις υπάρχουσες θρησκευτικές δομές ή συμβολισμούς, δεν έχει η ίδια κάποια ανεξάρτητα πνευματικά ή θεοκρατικά στοιχεία. Είναι ουσιαστικά κοσμική, χρησιμοποιώντας θρησκευτικά μοτίβα και μεθόδους για πολιτικούς σκοπούς, αν δεν απορρίψει απόλυτα τη θρησκευτική πίστη. Συνήθως, μια πολιτική θρησκεία θεωρείται κοσμική, αλλά οι πιο ριζοσπαστικές μορφές της είναι επίσης υπερβατικές.
Προέλευση της θεωρίας
Τον 18ο αιώνα ο φιλόσοφος Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) υποστήριξε ότι όλες οι κοινωνίες χρειάζονται μια θρησκεία για να διατηρήσουν την ενότητα των ατόμων. Επειδή ο Χριστιανισμός έτεινε να απομακρύνει τους ανθρώπους από τα γήινα, ο Ρουσσώ τάχθηκε υπέρ μιας "πολιτικής θρησκείας" που θα δημιουργούσε τους απαραίτητους δεσμούς για πολιτική ενότητα γύρω από το κράτος. Ο Ελβετός Προτεστάντης θεολόγος Adolf Keller (1872-1963) υποστήριξε ότι ο Μαρξισμός στην Σοβιετική Ένωση είχε μετατραπεί σε μια κοσμική θρησκεία. Πριν μετανάστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Γερμανός πολιτικός φιλόσοφος Eric Voegelin έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο  Οι πολιτικές θρησκείες. Άλλες συνεισφορές στην "πολιτική θρησκεία" (ή σε σχετικούς όρους όπως "δημόσια θρησκεία") έγιναν από τους Luigi Sturzo (1871-1959), Paul Tillich (1886-1965), Gerhard Leibholz (1901-1982), Waldemar Gurian (1902-1954), Raymond Aron (1905-1983) και  Walter Benjamin (1892-1940). Κάποιοι είδαν αυτές τις "θρησκείες", ως απάντηση στο υπαρξιακό κενό και το μηδενισμό που προκαλείται από τη νεωτερικότητα, τη μαζική κοινωνία και την άνοδο του γραφειοκρατικού κράτους, και ότι στις πολιτικές θρησκείες "η εξέγερση εναντίον της θρησκείας του Θεού" έφτασε στο αποκορύφωμά της. Επίσης αναφέρθηκαν ως "ψευδο-θρησκείες", "υποκατάστατα θρησκείας", " θρησκείες χειραγωγούμενες από ανθρώπους" και "αντι-θρησκείες". Ο πολιτικός επιστήμονας Juan Linz και άλλοι σημειώνουν ότι η εκκοσμίκευση του 20ού αιώνα, έχει δημιουργήσει ένα κενό το οποίο θα μπορούσε να συμπληρωθεί από μια ιδεολογία που επικαλείται ότι συνδέεται  και αυτή με ηθικά και παρόμοια θέματα,  καθιστώντας εφικτές τις πολιτικές θρησκείες με βάση τον ολοκληρωτισμό, η παγκοσμιότητα και τις μεσσιανικές αποστολές (όπως το Manifest Destiny )
Ένα επιστημονικό περιοδικό με τον τίτλο otalitarian Movements and Political Religions (Ολοκληρωτικά Κινήματα και Πολιτικές Θρησκείες) άρχισε να δημοσιεύεται το 2000. Μετονομάστηκε σε Politics, Religion & Ideology (Πολιτική, Θρησκεία και Ιδεολογία) στο 2011. Εκδίδεται από την Taylor &amp; Francis.
Τυπικά χαρακτηριστικά
Βασικές ιδιότητες (όχι πάντα όλες παρούσες) στις πολιτικές θρησκείες είναι μεταξύ άλλων:
Καταστολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων
Οι πολιτικές θρησκείες ανταγωνίζονται με τις υπάρχουσες θρησκείες, και προσπαθούν, αν είναι δυνατόν, να τις αντικαταστήσουν ή να τις εξαφανίσουν. Η πίστη σε άλλους φορείς, όπως η εκκλησία ή μια θεότητα, συχνά θεωρείται ότι  παρεμβαίνει στην πίστη προς την πολιτική θρησκεία. Η εξουσία των πιθανών θρησκευτικών ηγετών, επίσης παρουσιάζεται σαν απειλή για την εξουσία της πολιτικής θρησκείας. Ως αποτέλεσμα, ορισμένα ή όλα τα θρησκευτικά δόγματα μπορεί να καταστέλλονται ή να απαγορεύονται. Μια υπάρχουσα θρησκευτική αίρεση μπορεί να μετατραπεί σε κρατική θρησκεία, αλλά το δόγμα και το προσωπικό της μπορεί να προσαρμοστούν στις ανάγκες του κόμματος ή του κράτους. Όπου υπάρχει καταπίεση των θρησκευτικών ιδρυμάτων και πεποιθήσεων, αυτό μπορεί φανερά να συνοδεύεται από την παρουσία του αθεϊστικού δόγματος σαν κρατικού αθεϊσμού.
Ο Juan Linz έχει προτείνει τη φιλική μορφή διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους σαν τον αντίποδα της πολιτικής θρησκείας. Περιγράφει τον εχθρικό διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους σαν μια κίνηση προς την πολιτική θρησκεία όπως αυτή υπάρχει στον ολοκληρωτισμό.
Η απόλυτη αφοσίωση
Η αΑφοσίωση στο κράτος ή το πολιτικό κόμμα και η αποδοχή της ιδεολογίας της κυβέρνησης/του κόμματος είναι υψίστης σημασίας. Οι διαφωνούντες μπορεί να εξορίζονται, να γίνονται θύματα διακρίσεων, να φυλακίζονται, να "ανα-μορφώνονται", ή και να σκοτώνονται. Όρκοι πίστης ή η συμμετοχή σε ένα δεσπόζον (ή μόνο) πολιτικό κόμμα μπορεί  απαιτούνται για την εύρεση εργασίας, τις δημόσιες υπηρεσίες, ή απλά ως ρουτίνα. Η κριτική στην κυβέρνηση μπορεί να είναι ένα σοβαρό έγκλημα. Σε μια ριζοσπαστική πολιτική θρησκεία, είτε με το σύστημα ή το εναντίον.
Προσωπολατρεία
Μια πολιτική θρησκεία συχνά ανεβάζει τους ηγέτες σε σχεδόν θεϊκή κατάσταση. Η επίδειξη των ηγετών με τη μορφή αφισών ή αγαλμάτων μπορεί να είναι υποχρεωτική σε δημόσιους χώρους και ακόμη και σε ιδιωτικά σπίτια. Τα παιδιά μπορεί να απαιτείται για να μάθουν στο σχολείο την κρατική εκδοχή της βιογραφίας των ηγετών.
Καταγωγικοί μύθοι
Οι πολιτικές θρησκείες συχνά βασίζονται σε έναν καταγωγικό μύθο (μύθο περί την προέλευση) που μπορεί να έχουν κάποια ιστορική βάση, αλλά συνήθως είναι εξιδανικευμένη και αγιοποίηση. Οι εν ενεργεία ηγέτες μπορεί να λατρεύονται ως απόγονοι από αρχικούς πατέρες. Μπορεί επίσης να υπάρχουν ιερά μέρη ή τα χώροι λατρείας που σχετίζονται με το μύθο της καταγωγής του.
Επαναστατική Γαλλία
[[Αρχείο:Fête_de_l'Etre_suprême_2.jpg|δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Η Γιορτή του υπέρτατου Όντος,
από τον Pierre-Antoine Demachy.]] Η Επαναστατική Γαλλία αναγνωρίζεται σαν το πρώτο κράτος που απέρριψε τη θρησκεία ολοκληρωτικά. Οι ριζοσπάστες σκόπευαν να αντικαταστήσουν τον Χριστιανισμό με μια νέα θρησκεία του κράτους, ή μια θεϊστική ιδεολογία. Ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος απέρριψε τις αθεϊστικές ιδεολογίες και ήθελε να δημιουργήσει μια νέα θρησκεία. Εκκλησίες έκλεισαν, και Καθολική Λειτουργία απαγορεύθηκε. Η Λατρεία του Υπέρτατου Όντος έγινε γνωστή για τα γελοία φεστιβάλ της, το οποίο οδήγησε στη Θερμιδοριανή Αντίδραση και την πτώση του Ροβεσπιέρου.
Ιταλικός φασισμός
Σύμφωνα με τον Εμίλιο Τζεντίλε, "ο Φασισμός ήταν το πρώτο και πρωταρχικό παράδειγμα μιας σύγχρονης πολιτικής θρησκείας." "Η θρησκεία αυτή αγιοποίησε το κράτος και του ανέθεσε ως κύριο εκπαιδευτικό στόχο τη μετατροπή της νοοτροπίας, του χαρακτήρα και των εθίμων των Ιταλών. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας "νέος άνθρωπος", ένας πιστός και ακόλουθος της λατρείας του Φασισμού."
"Το επιχείρημα [ ότι ο φασισμός ήταν μια "πολιτική θρησκεία"] τείνει να περιλαμβάνει τρεις βασικούς ισχυρισμούς: α) ότι ο φασισμός χαρακτηρίζεται από μια θρησκευτική μορφή, ιδιαίτερα όσον αφορά τη γλώσσα και τελετουργικό, β) ότι ήταν μια αγιοποιημένη μορφή ολοκληρωτισμού, η οποία νομιμοποίησε τη βία για την υπεράσπιση του έθνους και την αναγέννηση ενός φασίστα "νέου ανθρώπου",  και γ) ότι ο φασισμός ανέλαβε πολλές από τις λειτουργίες της θρησκείας για ένα ευρύ φάσμα της κοινωνίας."
Ναζιστική Γερμανία
"Μεταξύ των αφοσιωμένων [Ναζί] πιστών, ένας μυθικός κόσμος από αιώνιους ισχυρούς ήρωες, δαίμονες, φωτιά και σπαθί εκτόπισε την πραγματικότητα." Ο Χάινριχ Χίμλερ ήταν γοητευμένος από τον αποκρυφισμό, και προσπάθησε να μετατρέψει το σώμα SS σε βάση μια επίσημη κρατική λατρεία.
Σοβιετική Ένωση
Το 1936, ένας Προτεστάντης ιερέας αναφέρθηκε ρητά στον κομμουνισμό ως μια νέα κοσμική θρησκεία. Μερικά χρόνια αργότερα, στις παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο F. A. Voigt,  χαρακτήρισε τόσο τον Μαρξισμό όσο και τον Εθνικο-Σοσιαλισμό ως κοσμικές θρησκείες, συγγενείς σε ένα βασικό επίπεδο ως προς τον αυταρχισμό και τις  μεσσιανικές πεποιθήσεις, καθώς και στην εσχατολογική τους άποψη για την ανθρώπινη Ιστορία. Και τα δύο καθεστώτα, σκέφτηκε, κήρυσσαν ιερό πόλεμο κατά των φιλελεύθερων αντιλήψεων αναζήτησης που είναι Ευρωπαϊκή κληρονομία.
Μετά τον πόλεμο, ο κοινωνικός φιλόσοφος Raymond Aron επεκτάθηκε στην έρευνα του κομμουνισμού με όρους μιας κοσμικής θρησκείας, ενώ ο A. J. P. Taylor, για παράδειγμα, χαρακτήρισε τον κομμουνισμό ως "μια μεγάλη κοσμική θρησκεία....το Κομμουνιστικό Μανιφέστο θα πρέπει να υπολογίζεται ως ένα ιερό βιβλίο της ίδιας τάξης όπως και η Αγία Γραφή".
Ο Klaus-Georg Riegel υποστήριξε ότι "το ουτοπικό σχέδιο του Λένιν για μια επαναστατική κοινότητα των εκλεκτών ως μια τυπική πολιτική θρησκεία της διανόησης, με λαχτάρα για μια εσωτερική-εγκόσμια σωτηρία, έναν σοσιαλιστικό παράδεισο χωρίς εκμετάλλευση και αλλοτρίωση, εμφυτεύθηκε στη ρωσική οπισθοδρομική κοινωνία στις παρυφές της  βιομηχανικής και εκσυγχρονισμένης Δυτικής Ευρώπης".
Η Βόρεια Κορέα
Η κυβέρνηση της Βόρειας κορέας έχει κηρύξει το καθεστώς Τζούτσε ως μια πολιτική εναλλακτική στην παραδοσιακή θρησκεία. Το δόγμα χαρακτηρίζεται από μια βάση ισχυρής εθνικιστικής προπαγάνδας και είναι ριζικά αντίθετο στον Χριστιανισμό και τον Βουδισμό, τις δύο μεγαλύτερες θρησκείες στην κορεατική χερσόνησο. Οι θεωρητικοί του Juche έχουν, ωστόσο, ενσωματώσει θρησκευτικές ιδέες στην κρατική ιδεολογία. [απαιτείται παραπομπή]. Η δημόσια άσκηση όλων των άλλων θρησκειών, εποπτεύεται και υπόκειται σε βαριά επιτήρηση από το κράτος.
Λίβανος
Από την ίδρυσή της το 1982, η Χεζμπολάχ, το σιιτικό ισλαμιστικό πολιτικό κόμμα και παραστρατιωτική ομάδα, παρήγαγε  δημόσια μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να διατηρήσει τον Λιβανικό πληθυσμό κάτω από μια μόνιμη κατάσταση υπακοής. Η κατ' όνομα τρομοκρατική οργάνωση που τώρα έχει βουλευτές στο κοινοβούλιο και την κυβέρνηση, χρησιμοποιεί Ευρωπαϊκής έμπνευσης τεχνικές όπως η λατρεία της προσωπικότητας, η λατρεία του μαρτυρίου, ο αντισημιτισμός και η συνομωσιοκρατία. Τον οκτώβριο του 2017, όταν οργισμένοι πολίτες επέκριναν τον ηγέτη της Χεζμπολάχ και τους πολιτικούς συμμάχους του,  υποχρεώθηκαν να  απολογηθούν δημοσίως με εξευτελιστικό τρόπο.
Βαλδουίνος του Ιμπελέν, βάιλος της Ιερουσαλήμ
Ο Βαλδουίνος, γαλλ. Baudouin (π. 1245 - μετά τον Αύγουστο του 1286) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κοντόσταυλος της Κύπρου και βάιλος της Ιερουσαλήμ.
Κοσμική θρησκεία
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Αθεϊσμός Κατηγορία:Θρησκεία
Βαλδουίνος του Ιμπελέν, βάιλος της Ιερουσαλήμ
Βιογραφία
Είχε μικρότερα αδέλφια τον Μπαλιάν σενεσάλη της Κύπρου, τον Φίλιππο σενεσάλη της Κύπρου, την Ισαβέλλα σύζυγο του Ούγου Γ΄ των Πουατιέ της Κύπρου, κά.
Ο πατέρας του, ο Γκυ, ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και αντιβασιλιά της Ιερουσαλήμ & της Κύπρου, γιου της Μαρίας Κομνηνής.
Ο Βαλδουίνος έγινε διοικητής (γαλλ. bailli) του βασιλείου της Ιερουσαλήμ και μετά κοντόσταυλος της Κύπρου. Το 1286 απεβίωσε σε ηλικία 41 ετών.
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Μπράντι Λίντφορντ
Η Μπράντι Λίντφορντ (αγγλικά: Brandy Lee Ledford) (Ντένβερ, 4 Φεβρουαρίου 1969), είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, χορεύτρια και πρώην μοντέλο του αντρικού περιοδικού Penthouse, όπου το 1992 είχε αναδειχθεί το κορίτσι της χρονιάς (Pet of the Year).