cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χριστούγεννα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεσποτικές εορτές Κατηγορία:Επίσημες αργίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Δημόσιες αργίες στην Κύπρο
Δολάριο της Νέας Σκωτίας
Το δολάριο ήταν νόμισμα της Νέας Σκωτίας από το 1860 έως το 1871 και υποδιαιρούταν σε 100 σεντ. Αντικατέστησε την λίρα της Νέας Σκωτίας με ισοτιμία 5 δολάρια = 1 λίρα. Το 1871 αντικαταστάθηκε από το δολάριο του Καναδά με ισοτιμία 0,73 δολάρια Καναδά =  0,75 δολάρια της Νέας Σκωτίας διατηρώντας έτσι την ισοτιμία των δύο νομισμάτων όπως είχε διαμορφωθεί  το 1860.
Κέρματα
Μεταξύ των ετών 1861 και 1864 κόπηκαν χάλκινα κέρματα του ½ και 1 σεντ τα οποία ήταν και τα μοναδικά κέρματα του νομίσματος αυτού που κόπηκαν ποτέ.
Χαρτονομίσματα
Μεταξύ των ετών 1861 και 1866 η κυβέρνηση της Νέα Σκωτίας εξέδωσε χαρτονομίσματα των 5 δολαρίων. Επιπλέον τρεις ιδιωτικές τράπεζες η Bank of Nova Scotia, η Halifax Banking Company και Merchants Bank of Halifax εξέδωσαν χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία 20 δολαρίων. Αργότερα οι τρεις αυτές τράπεζες συνέχισαν να τυπώνουν χαρτονομίσματα του Καναδικού δολαρίου.
Επίσης η υπό διαμόρφωση τότε συνομοσπονδία του Καναδά λίγο πριν προσχωρίσει σε αυτήν η Νέα Σκωτία, εξέδωσε χαρτονομίσματα με ημερομηνία 1866 στα οποία είχε επιτυπωθεί η φράση «Payable in Halifax / only» (πληρωτέα στο Χάλιφαξ / μόνο). Αυτά τα χαρτονομίσματα κυκλοφορούσαν στην Νέα Σκωτία ως τοπικό νόμισμα. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 5 δολαρίων τα οποία όμως είχαν ισοτιμία 4,86 δολαρίων Καναδά
Πηγές
Κατηγορία:Οικονομία του Καναδά Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Νέα Σκωτία
Ford A-Series
Η σειρά Ford A ήταν μια σειρά φορτηγών που κατασκευάστηκε από τη Ford UK για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ του σχετικά μικρού Transit των 3,5 μετρικών τόνων συνολικού φορτίου και της μεγαλύτερης σειράς D 7 τόνων.
Ιστορία
Το 1967, η Ford πήρε την απόφαση να πραγματοποιήσει μια ενδελεχή έρευνα στον τομέα των φορτηγών με συνολικό φορτίο 3,5 έως 7 τόνων. Η απόφαση να εισαχθεί η γκάμα πάρθηκε το 1970 και η ανάπτυξη ξεκίνησε στις αρχές του 1971. Το δημόσιο ντεμπούτο για τη σειρά A έγινε στο "Motor Show" της Φρανκφούρτης το 1973. Περίπου 20 οχήματα που έτρεχαν πάνω από 500.000 μίλια χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του τριετούς προγράμματος δοκιμασίας και ανάπτυξης 12 εκατομμυρίων λιρών.
Η σειρά A παρουσιάστηκε για πρώτη φορά εμπορικά στις 13 Σεπτεμβρίου 1973. Κατασκευάστηκαν πάνω από 350 βασικές παραλλαγές, επιτρέποντας διάφορα μεταξόνια, μεικτό βάρος, τύπους κινητήρα και αμαξώματος, καθώς και εκδόσεις και για αριστεροτημονες. Ακόμη και μια μικρή νταλίκα ή "«baby» artic", το AA0709 με συνολικό βάρος 6600 kg προστέθηκε στη σειρά, αλλά πωλήθηκε μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η σειρά Α θα μπορούσε να χωριστεί σε τρεις κατηγορίες:
Το επιτρεπόμενο συνολικό βάρος του οχήματος κυμαινόταν από 3,5 έως 6,5 τόνους και, επομένως, επιτρεπόταν να οδηγείτε και από οδηγούς που είχαν την κανονική άδεια οδήγησης επιβατικού αυτοκινήτου εκείνη τη στιγμή, αλλά όχι άδεια οδήγησης φορτηγού. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους το η σειρά Α ήταν αρκετά δημοφιλές, ειδικά μεταξύ των κατασκευαστών αμαξωμάτων αυτοκινούμενων τροχόσπιτων. Η σειρά A βασίστηκε σε ένα συμβατικό πλαίσιο φορτηγού με άκαμπτους άξονες εμπρός και πίσω, και η καμπίνα της βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο μικρότερο Ford Transit της ίδιας εποχής. Τα συμπιεσμένα εξαρτήματα της καμπίνας Transit προέρχονταν από το εργοστάσιο στο Σααρλουις και συγκολλήθηκαν στο Σαουθάμπτον, γεγονός που μείωσε το κόστος κατασκευής. Όσον αφορά τους κινητήρες, χρησιμοποιήθηκαν ήδη δοκιμασμένα μοντέλα με τους αγγλικούς βενζινοκινητήρες Essex V4 και V6. Επιπλέον, το York diesel από το Transit προσφέρθηκε με κυβισμό 2,4 λίτρων και μια πιο ισχυρή παραλλαγή με κυβισμό 3,5 λίτρων. Σε βασικές εκδόσεις, τοποθετήθηκε χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων 4 ταχυτήτων. Ως έξτρα, ήταν διαθέσιμο χειροκίνητο κιβώτιο 5 σχέσεων ZF, ηλιοροφή, ζώνες ασφαλείας, βελούδινα μαξιλαράκια και αλεξήλιο για τον συνοδηγό. Η κύρια αγορά πωλήσεων ήταν η Μεγάλη Βρετανία, αλλά η σειρά Α ήταν επίσης ευρέως διαδεδομένη στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Οι διαθέσιμοι άξονες ήταν οι άξονες Dana 60 και Dana 70, ανάλογα με την έκδοση του οχήματος που παράγονταν.
Η δεύτερη γενιά του Ford Transit που κυκλοφόρησε το 1986, ήταν αρκετά μεγαλύτερη από την προηγούμενη, και αυτό συνέβει ετσί ώστε έμμεσα να μπορέσει να αντικαταστήσει και τον ρόλο που έπαιζε η σειρά φορτηγών A στην γκάμα της Ford.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Φορτηγό βαν
Ναός της Ήρας Λακινίας (Ακράγαντας)
Ο ναός της Ήρας Λικινίας ή ναός D, είναι ένας ελληνικός ναός στην Κοιλάδα των ναών, που ήταν μέρος της αρχαίας πόλης του Ακράγαντα (μετέπειτα Αγκριτζέντο).
Κτίστηκε π. το 450 π.Χ. με τον ρυθμό όμως της αρχαϊκής περιόδου. Ανακαλύφθηκαν ίχνη από τη φωτιά, που ακολούθησε την κατάληψη του Ακράγαντα από τους Καρχηδονίους το 406 π.Χ.. Το 212 π.Χ. η Σικελία έγινε οριστικά Ρωμϊκή επαρχία και ο ναός ανακατασκευάστηκε. Η αρχική πήλινη στέγη αντικαταστάθηκε από μαρμάρινη, με μία πιο απότομα κεκλιμένη στέγη στην ανατολική μεριά. Ο ναός αρχικά αφιερώθηκε στην ελληνική θεά Ήρα (ρωμαϊκή Juno). Αν ήταν σε χρήση τον 4ο-5ο αι. μ.Χ., θα σχετίστηκε με την εξόντωση των εθνικών, όταν οι Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν πια χριστιανική.
Περιγραφή
Το οικοδόμημα είναι περίπτερος ναός, δωρικού ρυθμού, με 6 Χ 13 κίονες (εξάστυλος). Είναι δίδυμος με τον ναό της Ομονοίας, καθώς έχουν ίδιες διαστάσεις και μερικά αρχιτεκτονικά στοιχεία: η διάταξη είχε αποκρυσταλλωθεί σε ένα πρότυπο στην κυρίως Ελλάδα, που το μιμήθηκαν οι δύο ναοί. Οι διαστάσεις του δαπέδου του ναού είναι 38,15 μ. Χ 16,90 μ.
Οι κίονες της πρόσοψης έχουν ένταση: είναι λεπτότερες στην κορυφή και διογκώνονται στη μέση. Το περιστύλιο έχει 34 κίονες ύψους 6,44 μ., με τέσσερις σπονδύλους ο καθένας. Ερίδονται στην κρηπίδα, που έχει τέσσερις βαθμίδες. Το κτήριο είναι ανυψωμένο, καθώς βρίσκεται επάνω σε μία προεξοχή του εδάφους, η οποία είναι σε μεγάλο μέρος τεχνητή. Μπροστά από την ανατολική μεριά του ναού, υπάρχουν σημαντικά κατάλοιπα του βωμού.
Εσωτερικά έχει πρόναο εν παραστάσει, σηκό και οπισθόδομο εν παραστάσει. Ο πρόναος και ο οπισθόδομος έχουν δύο κίονες στην είσοδό τους. Μεταξύ του προνάου και του σηκού υπάρχουν δύο κλίμακες για την άνοδο στη στέγη, για λόγους επισκευής της ή θρησκευτικούς.
Η βόρεια κιονοστοιχία με τον θριγκό της (επιστύλια και ζωφόρος) έχει πλήρως διατηρηθεί. Από τους υπόλοιπους κίονες, εννέα δεν έχουν όλους τους σπονδύλους τους, ενώ τέσσερις κίονες λείπουν τελείως. Από τους τοίχους υπάρχουν μόνο τα θεμέλιά τους. Τον 18ο αιώνα έγινε αναστύλωση των κιόνων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Σταλαγμίτης
thumb|250px|Δάσος από σταλαγμίτες
Ο σταλαγμίτης δημιουργείται με μια παρόμοια διαδικασία με τη δημιουργία του σταλακτίτη, στο δάπεδο σπηλαίων που βρίσκονται σε ασβεστολιθικά πετρώματα. Νερό που στάζει μέσα σε σπήλαια, έχοντας διαλύσει δισανθρακικό ασβέστιο, κατά την πτώση του από την οροφή, εναποθέτει μικρή ποσότητα από αυτό στην οροφή, σχηματίζοντας τους σταλακτίτες και άλλη μια μικρή ποσότητα στο δάπεδο, σχηματίζοντας τους σταλαγμίτες. Για τη δημιουργία σταλακτιτών και σταλαγμιτών χρειάζεται να περάσουν πολλές εκατοντάδες χρόνια. Πολλές φορές δημιουργούνται εντυπωσιακές μορφές σταλαγμιτών που μοιάζουν με νούφαρα, μανιτάρια, δίσκους κλπ. Οι σταλαγμίτες μαζί με τους σταλακτίτες αποτελούν τον πιο συνηθισμένο διάκοσμο ενός σπηλαίου.
Κατηγορία:Σπηλαιολογία
Γρις Φιόρντ
Το Γκρις Φιόρντ (αγγλικά: Grise Fiord· ινουκτιτούτ: ᐊᐅᔪᐃᑦᑐᖅ Αούγιουιττουκ, σημ. 'μέρος που ποτέ δεν ξεπαγώνει') είναι οικισμός Ινουίτ στο νότιο άκρο της Νήσου Έλσμιρ, στην περιοχή Κικικτααλούκ στο έδαφος του Νούναβουτ του Καναδά. Είναι ένας από τους τρεις οικισμούς στη νήσο· παρά τον μειωμένο πληθυσμό του (129 κάτοικοι από την απογραφή του Καναδά 2016), είναι η μεγαλύτερη κοινότητα (και η μόνη δημόσια κοινότητα) στη Νήσο Έλσμιρ. Η αποίκηση στο Γκρις Φιορντ, που δημιουργήθηκε από την καναδική κυβέρνηση το 1953 μέσω αναγκαστικής μετεγκατάστασης οικογενειών Ινουίτ από το Ινούκιουακ του Κεμπέκ, αποτελεί τη βορειότερη δημόσια κοινότητα του Καναδά. Είναι επίσης ένα από τα ψυχρότερα κατοικημένα μέρη στον κόσμο, με μέση ετήσια θερμοκρασία −16,5 °C.
Κλίμα
Το Γκρις Φιόρντ έχει κλίμα Τούνδρας (ET) με πολύ σύντομα αλλά δροσερά καλοκαίρια και μακρούς, κρύους χειμώνες που διαρκούν σχεδόν όλο το χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Νούναβουτ
Μεθανοδιόλη
Η μεθανοδιόλη (αγγλικά: methanediol), γνωστή και ως μονοϋδρίτης της μεθανάλης ή και ως μεθυλενογλυκόλη, είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο CH4O2 και ημισυντακτικό τύπο CH2(OH)2. Είναι η απλούστερη διόλη και αποτελεί «τυπικό» υδατάνθρακα.
Η μεθανοδιόλη είναι ένα προϊόν ενυδάτωσης της μεθανάλης, και κυριαρχεί σε ένα υδατικό διάλυμα, στο οποίο η σταθερά ισορροπίας είναι περίπου 10³, οπότε σε ένα 5% κατά βάρος υδατικό διάλυμα μεθανάλης, η μεθανοδιόλη αντιστοιχεί (περίπου) στο 80% (του 5%): Αρχείο:Formaldehyd Hydratisierung.svg
Η ένωση έχει κάποια σημασία για την αστροχημεία.
Η μεθανοδιόλη βρίσκεται στη λίστα των συστατικών του «Brazilian blowout», μιας φόρμουλας που πωλείται στις ΗΠΑ ως ενισχυτικό των μαλλιών. Όμως, η (αναγκαστική) χημική ισορροπία της μεθανοδιόλης με την μεθανάλη, δημιουργεί κάποια ανησυχία, γιατί η μεθανάλη είναι γνωστό ότι είναι βλαβερή για την υγεία.
Aναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκανoδιόλες Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες Κατηγορία:C1
Παιδική βιβλιοθήκη
Η παιδική βιβλιοθήκη είναι η βιβλιοθήκη που σχεδιάστηκε για να παρέχει υπηρεσίες σε παιδιά. Περιέχει υλικό, όπως παιδικά βιβλία κάθε είδους, παιχνίδια γνώσης, διδακτικό και μαθησιακό υλικό, χώρους φιλοξενίας ειδικά διαμορφωμένους για παιδικό θέατρο, αφήγηση παραμυθιού κ.ά. Συνήθως εντοπίζουμε παιδικές συλλογές ως τμήματα των δημόσιων βιβλιοθηκών. Στην Ελλάδα λόγω του μειωμένου αριθμού των παιδικών βιβλιοθηκών ο δάσκαλος συνεργάζεται με τα παιδικά τμήματα των δημοσίων/δημοτικών βιβλιοθήκών για επισκέψεις σχολικών τάξεων και ξεναγήσεις. Σε κάποιες βιβλιοθήκες υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος χώρος για τα παιδιά μικρών ηλικιών ) όπου και βρίσκονται όλα τα τεκμήρια που αναφέρονται σε αυτές τις ηλικίες.
Π
Φαλαινοθηρικό
Το Φαλαινοθηρικό Πλοίο (αγγλικά: Whaler Ship), είναι ένα εξειδικευμένο πλοίο σχεδιασμένο ή προσαρμοσμένο για την αλίευση ή την επεξεργασία φαλαινών. Στα φαλαινοθηρικά πλοία περιλαμβάνονται τα ατμοκίνητα ή ντιζελοκίνητα σκάφη με ένα όπλο καμάκι τοποθετημένο στη πλώρη του. Επίσης στα φαλαινοθηρικά περιλαμβάνονται και πλοία όπως τα ιστιοφόρα ή τα ατμοκίνητα πολεμικά πλοία του 16ου έως τις  αρχές του 20ου αιώνα καθώς και τα αλιευτικά / εργοστασιακά πλοία της σύγχρονης εποχής.
Κάθε φαλαινοθηρικό συνοδεύονταν παλαιότερα από δύο ή τρία μικρά αλιευτικά τις "φαλαινίδες" (whale boats) οι οποίες, μετά τον τραυματισμό του κήτους, πλησίαζαν και ολοκλήρωναν την αλιεία του. Τα φαλαινοθηρικά κινούνται συνήθως σε μικρούς στολίσκους που μπορεί να τους συνοδεύει ακόμη μεγαλύτερο σκάφος, "πλοίο εργοστάσιο" που διαθέτει μέσα κατεργασίας και μεγάλους ψυκτικούς θαλάμους.
Τα "πλοία-εργοστάσια επεξεργασίας της φάλαινας" (whaling factory ships) είναι μεγάλης σχετικά χωρητικότητας μέχρι και 45.000 κόρων, δηλαδή σαν μεσαία δεξαμενόπλοια, που εξυπηρετούν έκαστο συνήθως 5 - 10 φαλαινοθηρικά.
Επίσης κάποια ελληνικά πολεμικά πλοία ήταν πριν την μετασκευή τους φαλαινοθηρικά.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Τύποι πλοίων Κατηγορία:Αλιεία
Αλεξάνδρα Σκάλα-Ταρχανιώτη
Η Αλεξάνδρα Σκάλα-Ταρχανιώτη (1475-1506) ήταν Ιταλίδα λογοτέχνις Φλωρεντινής καταγωγής.
Βίος
Η Αλεξάνδρα Σκάλα-Ταρχανιώτη γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1475. 'Ηταν κόρη του Βαρθολομαίου Σκάλα, γραμματέα της Φλωρεντινής Δημοκρατίας. Μαθήτευσε κοντά στον Δημήτριο Χαλκοκονδύλη και τον Ιανό Λάσκαρη. Σπούδασε ιατρική και ελληνική φιλολογία. Επρόκειτο για μια προσωπικότητα που προσήλκυε τον θαυμασμό των συγχρόνων της, ο οποίος εκδηλωνόταν με τη συγγραφή και αφιέρωση προς αυτήν ποιημάτων και επιγραμμάτων, όπως του Τζοβάννι Πίκο ντελλά Μιράντολα, του δασκάλου της Ιανού Λάσκαρη και του φιλόλογου και ποιητή Άγγελου Πολιτσιάνο. Στα 1490 παντρεύτηκε τον Βυζαντινό λόγιο και μέλος της Ακαδημίας της Νεάπολης, Μιχαήλ Ταρχανιώτη Μάρουλο, ο οποίος της είχε αφιερώσει και αυτός αρκετά ποιήματα και επιγράμματα.
Το 1493 απέδωσε στα ελληνικά την τραγωδία του Σοφοκλή Ηλέκτρα. Πέθανε το 1506.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε ποιήματα στα ιταλικά και στα ελληνικά. Μετέφρασε ποιήματα του Αβικένα. Από το σύνολο του συγγραφικού της έργο σώζεται μόνο ένα επίγραμμα. Τα υπόλοιπα έργα της χάθηκαν το 1557 όταν πλημμύρισε ο ποταμός Άρνος.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί φιλόλογοι
Λύσανδρος Δικαιόπουλος
Ο Λύσανδρος Δικαιόπουλος (Σμύρνη, 1916 - Αθήνα, 3/5/1938) υπήρξε Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος απεβίωσε έπειτα από θανάσιμο τραυματισμό στο κεφάλι τον Μάιο του 1938. Ήταν η δεύτερη φορά που Έλληνας ποδοσφαιριστής υπέστη θανατηφόρο ατύχημα αγωνιζόμενος σε ποδοσφαιρικό αγώνα, έξι χρόνια έπειτα από το θάνατο του 17χρονου τερματοφύλακα του Απόλλωνα Πάτρας Γιάννη Φωτίου.
Η οικογένειά του
Ποδοσφαιριστής υπήρξε και ένας αδερφός του που αγωνίστηκε στην ΑΕΚ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδος το 1939.
Η καριέρα του
Το 1937-38 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο έκανε εξαιρετική χρονιά και καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα ως οπισθοφύλακας. Διακρινόταν για την ορμή και την αυτοθυσία του και υπήρχε διάχυτη η αντίληψη ότι σύντομα θα τον καλούσαν στην εθνική ομάδα, αλλά η μοίρα άλλα του είχε γράψει.
Το τραγικό ατύχημα
Την Πρωτομαγιά του 1938, και ενώ είχε λήξει το πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ, διοργανώθηκε φιλικός αγώνας Παναθηναϊκού-ΑΕΚ στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο οποίος έληξε 0-0. Στο 7ο λεπτό του αγώνα ο Δικαιόπουλος σε προσπάθειά του να εξουδετερώσει με κεφαλιά μια επίθεση των αντιπάλων συγκρούστηκε με ορμή με τον Τζανετή της ΑΕΚ, ο οποίος πήδησε ταυτόχρονα. Έπεσαν και δύο στο έδαφος με φόρα. Ο Τζανετής έπεσε με το μέτωπο αλλά πρόλαβε να προστατευτεί με τα χέρια του και σηκώθηκε σχεδόν αμέσως λίγο ζαλισμένος και με μικρομώλωπες. Όμως, ο Δικαιόπουλος έπεσε άτσαλα και χτύπησε στο έδαφος με το πίσω μέρος του κεφαλιού του μένοντας ακίνητος. Ο αγώνας διακόπηκε προσωρινά.
Ο ιατρός και παλιός αθλητής Μ. Μαρσέλλος που παρακολουθούσε τον αγώνα έσπευσε επί τόπου και διέγνωσε τη σοβαρότητα του χτυπήματος. Ο παίκτης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού σε κατάσταση αφασίας, συνοδευόμενος από την ολοφυρόμενη μητέρα του που είχε έρθει να τον καμαρώσει αγωνιζόμενο. Στο Ερυθρό οι γιατροί διαπίστωσαν πως το τραύμα ήταν θανάσιμο, αφού είχε υποστεί κάταγμα στη βάση του κρανίου και διάσειση. Του έγινε παρακέντηση για την αφαίρεση του εσωτερικού αιματώματος αλλά ο αθλητής δεν ανέκτησε ποτέ τις αισθήσεις του. Επέζησε σχεδόν δύο 24ωρα χάρις τη γερή του κράση και έσβησε στις 10.30 π.μ. της 3ης Μαΐου 1938 στα χέρια της μητέρας του και των συμπαικτών του Τάσου Κρητικού και Κώστα Ζώγα που τον είχαν επισκεφτεί.
Ο θάνατός του συγκίνησε την αθηναϊκή κοινωνία και ιδιαιτέρως τον αθλητικό κόσμο. Η κηδεία του στο Α΄ νεκροταφείο ήταν πάνδημος και σε αυτήν παρέστησαν επίσημες αρχές με επικεφαλής τον φίλαθλο Υπουργό-Διοικητή Πρωτευούσης Κων. Κοτζιά. Παρόντες ήταν οι συμπαίκτες του στον Παναθηναϊκό, οι παίκτες της ΑΕΚ, όπου αγωνιζόταν την προηγούμενη σεζόν, πολλοί ποδοσφαιριστές άλλων συλλόγων, άγημα σμηνιτών που απέδωσε τιμές, τα συμβούλια της ΕΠΟ, της ΕΠΣΑ, των συλλόγων Παναθηναϊκού, ΑΕΚ, Π.Α.Ο. Δάφνης, Απόλλωνα, Αστέρα Αθηνών, Ολυμπιακού Πειραιά, Ατρομήτου Αθηνών, Μικρασιατικής, Ποσειδώνα Γλυφάδας, ενώ στεφάνια κατέθεσαν και εκπρόσωποι των εφημερίδων "Αθλητισμός" και "Αθλητικό Βήμα". Η ΕΠΣΑ αποφάσισε να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στους αμέσως προσεχείς αγώνες και οι παίκτες να αγωνιστούν με μαύρο περιβραχιόνιο. Τηλεγραφήματα έφτασαν και από επαρχιακούς συλλόγους.
Συνέπεια του θανάτου του Δικαιόπουλου ήταν η απόφαση της πολιτείας να υποχρεώσει τους συλλόγους στο εξής να ασφαλίζουν έντεκα ποδοσφαιριστές τους ανωνύμως ώστε όσοι αγωνίζονται να έχουν ασφάλεια. Στην δε οικογένεια του Δικαιόπουλου η πολιτεία παραχώρησε ειδική σύνταξη για τη χήρα μητέρα του και προικοδότησε την άγαμη αδερφή του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Δ
Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα
Η Κλουμπ Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα (καταλανικά: CJ Badalona, ), γνωστή και ως Λα Πένια (La Penya), είναι ισπανικός καταλανικός αθλητικός σύλλογος στην Μπαδαλόνα. Ιδρύθηκε στις 30 Μαρτίου 1930 ως Πένια Σπίριτ οφ Μπαδαλόνα (Penya Spirit of Badalona) και το 1939 πήρε τη σημερινή της ονομασία. Χρώματα έχει το πράσινο και το μαύρο. Αγωνίζεται στο Παβεγιό Ολίμπικ ντε Μπαδαλόνα χωρητικότητας 12.500 θεατών. Φέρει επίσης την ονομασία Divina Seguros Joventut για εμπορικούς λόγους.
Ιστορία
Η Ζουβεντούτ υφίσταται ως σύλλογος καλαθοσφαίρισης από τις 30 Μαρτίου του 1930, όταν και ιδρύθηκε στη Μπαδαλόνα της Ισπανίας ως Πένια Σπίριτ οφ Μπαδαλόνα (Penya Spirit of Badalona). Εκτός από την καλαθοσφαίριση, ο σύλλογος διέθετε τμήματα ποδηλασίας, πινγκ-πονγκ και ποδοσφαίρου, αρχικά. Το 1939, μετονομάστηκε σε Κλουμπ Χουβεντούδ Μπαδαλόνα (Club Juventud Badalona). Από το 1940, το τμήμα καλαθοσφαίρισης αποτέλεσε το κύριο άθλημα του συλλόγου, με χρώματα το πράσινο και το μαύρο.
Μεταξύ του 1950 και του 1970, ο σύλλογος είχε μεγάλη αντιπαλότητα με τη Ρεάλ Μαδρίτης και με τις άλλες γειτονικές ομάδες. To 1978 η ομάδα άλλαξε το όνομά της στο καταλανικό Κλουμπ Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα (Club Joventut Badalona). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, του 1990 και του 2000, η Ζουβεντούτ διένυσε την καλύτερη περίοδο της ιστορίας της.
Η Ζουβεντούτ ήταν η πρώτη καταλανική και η δεύτερη ισπανική ομάδα που κέρδισε τον τίτλο της Ευρωλίγκας. Το 1994, η "Λα Πένια" στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης με έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο (με τρίποντο του Κορνήλιους Τόμπσον στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα), νικώντας στον τελικό που διεξήχθη στο Γιάντ Ελιάου του Τελ Αβίβ, τον Ολυμπιακό του Γιάννη Ιωαννίδη και των Ζάρκο Πάσπαλι και Ρόι Τάρπλεϊ με σκορ 59-57. Το 2008, η DKV Ζουβεντού κέρδισε το τρόπαιο του Γιούροκαπ μετά τη νίκη επί της Ακασβάγιου Χιρόνα με 54–79. Η Ζουβεντού έχει κερδίσει επίσης δύο Κύπελλα Κόρατς κατά τα έτη 1981 και 1990 (απέναντι στις ιταλικές Καρέρα Βενέτσια και Σκαβολίνι Πέζαρο).
Το διάστημα 2011–2016, η εμπορική ονομασία του συλλόγου ήταν FIATC Joventut, από την ισπανική ασφαλιστική εταιρεία FIATC. Το 2016, η εμπορική ονομασία του συλλόγου ήταν πλέον Divina Seguros Joventut, λόγο της υφιστάμενης χορηγίας από την Divina Pastora Seguros.
Ονομασίες χορηγιών
Οι κύριοι χορηγοί του συλλόγου από το 1972 έως και το 2016 είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930 Κατηγορία:Ισπανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1930
Διονυσία Αστερή
Η Διονυσία (Σία) Αστερή (γεν. το 1936 στον Μίρακα Ηλείας) υπήρξε πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο τη δεκαετία του '50, στις ρίψεις, ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. Κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ ακοντισμού. Επίσης, διακρίθηκε στον ανώμαλο δρόμο και στο πένταθλο καθώς και στο μπάσκετ. Για πολλά χρόνια ήταν πρωταθλήτρια στο τένις.
Στίβος
Η Αστερή πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους το 1954, ως σπουδάστρια στην ΕΑΣΑ. Πήρε μέρος στο εαρινό περιφερειακό πρωτάθλημα νεανίδων 1955, στο οποίο κατέλαβε τη 2η θέση στο ακόντιο με 28,77 και την τρίτη στο δίσκο με 23,82. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με το πένταθλο και πήρε τη δεύτερη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου το 1955 με 1.839 β και την τρίτη στο πρωτάθλημα του 1956 με 2.419 β. Το 1956 μετείχε επίσης στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1956, στο οποίο τερμάτισε στην 6η θέση και πήρε το ασημένιο μετάλλιο στο ομαδικό με την Β΄ ομάδα της Γυμναστικής Ακαδημίας.
Ως αθλήτρια του Πανιωνίου ειδικεύτηκε στις ρίψεις, υπό την εποπτεία του προπονητή Ηλία Μισαηλίδη και τα επόμενα χρόνια κατέκτησε πέντε πανελλήνιους τίτλους στη δισκοβολία και στον ακοντισμό στα πανελλήνια πρωταθλήματα 1957, 1958 και 1959. Ταυτόχρονα, βοήθησε το σύλλογό της να κατακτήσει το πρωτάθλημα από το 1956 και εξής, μετέχωντας και σε άλλα αγωνίσματα, όπως: σφαιροβολία (3η το 1956 με 9,71 και το 1959 με 10,32), άλμα εις ύψος (5η το 1956 με 1,25) κ.ά. Το Δεκέμβριο του 1957 κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στον ακοντισμό με 38,40μ, το οποίο παρέμεινε ως το 1968 που το κατέρριψε η Βικτωρία Δημοπούλου με 38,78μ.
Το 1959 αποφοίτησε αριστούχος από την ΕΑΣΑ και μετέβη με κρατική υποτροφία στη Φινλανδία και Σουηδία για μετεκπαίδευση. Από το 1962 εργάστηκε ως προπονήτρια στίβου, μεταξύ άλλων και ως ομοσπονδιακή στον ΣΕΓΑΣ. Το 1964 διορίστηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου δίδαξε φυσική αγωγή επί πολλά χρόνια.
Τένις
Από την είσοδό της στην ΕΑΣΑ ασχολιόταν με το τένις, όπως και με την κολύμβηση, όχι σε αγωνιστικό επίπεδο. Ανήκε στον Όμιλο Αντισφαιρίσεως Αθηνών, με τα χρώματα του οποίου μετείχε σε αγώνες για πολλά χρόνια με αρκετές επιτυχίες. . Υπήρξε μέλος της Εθνικής ομάδας από το 1965 ως το 1976 περίπου, αναδείχθηκε πολλές χρονιές πανελληνιονίκης και το 1967 ανακηρύχθηκε καλύτερη Ελληνίδα τενίστρια από την Ομοσπονδία. Μετείχε σε υψηλό επίπεδο σε ελληνικά τουρνουά ως το 1985 περίπου.
Γενικά, κυριάρχησε στη μεταβατική περίοδο του ελληνικού τένις από τον ερασιτεχνισμό στον επαγγελματισμό, δηλαδή ως το 1980 περίπου. Παρέλαβε το Πανελλήνιο πρωτάθλημα από την Ξανθίππη Βασιλειάδου και το παρέδωσε στις επαγγελματίες Ντενίζ Παναγοπούλου και Αγγελική Κανελλοπούλου. Συνολικά, κατέκτησε εννέα φορές τον τίτλο της Πρωταθλήτριας Ελλάδας στο απλό (από το 1965 ως το 1976) και επτά στο διπλό-μικτό. Διακρίθηκε σε πολλά διεθνή τουρνουά του εσωτερικού και εξωτερικού. Συμμετείχε επτά φορές στους Βαλκανικούς Αγώνες και πέντε φορές κατέκτησε την 3η θέση και έλαβε μέρος σε έξι Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Ως το 1976 διετέλεσε και προπονήτρια στον Όμιλο Αντισφαίρισης Θεσσαλονίκης αναδεικνύοντας αρκετούς νέους τενίστες, όπως τον Ιωάννη Ρήγα.
Μπάσκετ
Την περίοδο 1955-1959 ήταν βασικό στέλεχος στη γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Πανιωνίου. Με το μπάσκετ ασχολήθηκε πιο εντατικά, όταν άρχισε να έχει προβλήματα με τον αγκώνα της από την έντονη ενασχόληση με τον ακοντισμό. Ως αθλήτρια συνέχισε να αγωνίζεται και αργότερα με την ομάδα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο οποίο διορίστηκε το 1964.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της δισκοβολίας Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού Κατηγορία:Αθλητές σύνθετων αγωνισμάτων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πανιωνίου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες μοντέρνου πένταθλου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Σκέλα (Ομπρένοβατς)
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Η Σκέλα (σερβικά κυριλλικά: Скела) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 1,824 κατοίκους.
Η Σκέλα είναι επισήμως καταταγμένη μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Ιστορία
μικρογραφία|κέντρο|Το [[Μνημείο των εκτελεσθέντων ομήρων (Σκέλα)|Μνημείο των εκτελεσθέντων ομήρων.]]
Αγία Αικατερίνη (Τάγμα)
Όταν άρχισαν οι Σταυροφορίες των χριστιανών της Δύσης στην Ανατολή και το όνομα της Αγίας Αικατερίνης έγινε γνωστό σ΄ αυτούς, ιδρύθηκε περί το 1067 ένα θρησκευτικό τάγμα από ιππότες μοναχούς, κατά το παράδειγμα του Τάγματος του Αγίου Τάφου, που έλαβε το όνομα Τάγμα της Αγίας Αικατερίνης.
Κύριος σκοπός του Τάγματος ήταν η προστασία του τάφου της Αγίας και η προστασία και απρόσκοπτη μετάβαση των ευσεβών που μετέβαιναν για προσκύνηση. Οι μοναχοί αυτού του Τάγματος ακολουθούσαν κυρίως τους μοναχικούς κανόνες, μοναχικού βίου, του Μεγάλου Βασιλείου.
Το Τάγμα αυτό μετά την κατάλυση των Χριστιανικών κρατών της Ανατολής έπαψε και να υφίσταται.
Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα
Η Λάμψη (ταινία)
Η Λάμψη (πρωτότυπος τίτλος: The Shining) είναι αμερικανική δραματική ψυχολογική ταινία υπερφυσικού τρόμου, σκηνοθεσίας Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Προβλήθηκε το 1980, και είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Τζακ Νίκολσον ως ο επιστάτης Τζακ Τόρανς, η Σέλεϊ Ντιβάλ ως η σύζυγος Γουέντυ Τόρανς, και ο Ντάνυ Λόυντ ως Ντάνυ Τόρανς. Ο Κιούμπρικ έκανε κάποιες αλλαγές στο σενάριο της ταινίας, με αποτέλεσμα ο Κίνγκ να απογοητευθεί και να γράψει το σενάριο της ομώνυμης τηλεταινίας (1997). Η Λάμψη πλέον θεωρείται ως μία από τις σπουδαιότερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών.
Πλοκή
Ο Τζακ Τόρανς, ένας επίδοξος συγγραφέας τρόμου και πρώην καθηγητής φιλολογίας σε προπαρασκευαστικό σχολείο, αναλαμβάνει ως ο νέος επιτηρητής ενός παλιού ξενοδοχείου στο Κολοράντο, Overlook Hotel (Ξενοδοχείο ΘΕΑ), ελπίζοντας πως θα του δώσει αρκετή έμπνευση για τη συγγραφή ενός καλού μυθιστορήματος τρόμου. Στη ρεσεψιόν, ο διευθυντής του ξενοδοχείου, Στούαρτ Ούλμαν, τον ενημερώνει ότι ο προηγούμενος επιστάτης, Τσαρλς Γκρέιντι, είχε σκοτώσει την οικογένεια του (την γυναίκα του και τις κόρες τους) και τον εαυτό του κατά τη διάρκεια την διαμονής του στο ξενοδοχείο.
Μαζί του θα έρθουν η σύζυγός του Γουέντι και ο χαρισματικός γιος του, Ντάνυ, ο οποίος έχει ένα κακό προαίσθημα και κατάσχεση. Η Γουέντι λέει στην γιατρό ότι πριν τρία χρόνια ο Τζακ ενώ ήταν μεθυσμένος είχε καταλάθος εξαρθρώσει τον ώμο του Ντάνυ. Έπειτα από τότε, ο Τζακ προσπαθεί να είναι νηφάλιος. Οι δύο τους γνωρίζονται με τον σεφ του ξενοδοχείου, Ντικ Χάλοραν, πριν εκείνος αναχωρήσει. Ο Ντικ αντιλαμβάνεται τις τηλεπαθητικές ικανότητες του Ντάνυ (η λεγόμενη «λάμψη») και, έχοντας κι εκείνος τις ίδιες δυνάμεις, τον καθησυχάζει πως αν κάτι συμβεί, να τον ειδοποιήσει τηλεπαθητικά. Τον συμβουλεύει επίσης να μην μπει στο διαμέρισμα 237.
Περνάει ένας μήνας και ο Ντάνυ αρχίζει να έχει τρομακτικά οράματα, ανάμεσα σε αυτά, δύο δολοφονημένων διδύμων κοριτσιών. Εν τω μεταξύ, η ψυχική υγεία του Τζακ επιδεινώνεται. Δεν προχωράει με τα γραπτά του, είναι επιρρεπής σε βίαια ξεσπάσματα και ονειρεύεται να σκοτώνει την οικογένειά του. Ο Ντάνυ παρασύρεται στο δωμάτιο 237 από αόρατες δυνάμεις και η Γουέντι τον βρίσκει αργότερα με σημάδια σωματικού τραύματος. Ο Τζακ ερευνά και συναντά ένα γυναικείο φάντασμα στο δωμάτιο, αλλά κατηγορεί τον Ντάνυ για τις μώλωπες. Ο Τζακ παρασύρεται και πάλι στο ποτό από τον απόκοσμο μπάρμαν Λόιντ. Φανταστικά πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένου του Ντέλμπερτ Γκρέιντι, αρχίζουν να εμφανίζονται στη συνέχεια στην αίθουσα χορού. Ο Γκρέιντι ενημερώνει τον Τζακ πως εκείνος ήταν πάντα ο επιστάτης του ξενοδοχείου και ότι ο Ντάνυ έχει επικοινωνήσει τηλεπαθητικά με τον Χάλοραν για βοήθεια, διατάζοντας τον Τζακ ότι πρέπει να «διορθώσει» τη γυναίκα και το παιδί του.
Η Γουέντι βρίσκει το χειρόγραφο του Τζακ γραμμένο με τίποτα παρά από αμέτρητες επαναλήψεις του «Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη Τζακ». Όταν ο Τζακ απειλεί τη ζωή της, η Γουέντι τον χτυπά αναίσθητο μ' ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ και τον κλειδώνει στην αποθήκη τροφίμων, αλλά αυτή και ο Ντάνυ δεν μπορούν να φύγουν επειδή ο Τζακ είχε προηγουμένως σαμποτάρει το αμφίδρομο ραδιόφωνο και το αμάξι χιονιού (snowcat) του ξενοδοχείου. Πίσω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου τους, ο Ντάνυ προειδοποιεί την Γουέντι γράφοντας την λέξη "φόνος" στον καθρέφτη ανάποδα.
Το φάντασμα του Γκρέιντι απελευθερώνει τον Τζακ και εκείνος κυνηγά την Γουέντι και τον Ντάνι μ' ένα τσεκούρι. Ο Ντάνι δραπετεύει έξω από το παράθυρο του μπάνιου και η Γουέντι παλεύει τον Τζακ με ένα μαχαίρι όταν προσπαθεί να διαπεράσει την πόρτα. Ο Χάλοραν, έχοντας πετάξει πίσω στο Κολοράντο από τις διακοπές του στη Φλόριντα σε ανταπόκριση στη τηλεπαθητική βοήθεια του Ντάνυ, φτάνει στο ξενοδοχείο με ένα άλλο αμάξι χιονιού. Η άφιξή του αποσπά την προσοχή του Τζακ, ο οποίος του κάνει ενέδρα και τον δολοφονεί στην αίθουσα αναμονής και, στη συνέχεια, καταδιώκει τον Ντάνυ στον λαβύρινθο. Η Γουέντι τρέχει μέσα από το ξενοδοχείο αναζητώντας τον Ντάνυ, συναντώντας τα φαντάσματα του ξενοδοχείου και ένα όραμα καταρρακτώδους αίματος παρόμοιο με το προαίσθημα του Ντάνυ.
Στον λαβύρινθο, ο Ντάνι παραπλανά τον Τζακ και κρύβεται πίσω από μια χιονοστιβάδα, ενώ ο Τζακ ακολουθεί ένα λάθος ίχνος. Ο Ντάνι και η Γουέντι ξανασμίγουν και φεύγουν με το όχημα του Χάλοραν, αφήνοντας τον Τζακ να παγώσει μέχρι θανάτου στον λαβύρινθο. Σε μια φωτογραφία στη γκαλερί του ξενοδοχείου, ο Τζακ απεικονίζεται να στέκεται ανάμεσα σε ένα πλήθος γλεντζέδων από τις 4 Ιουλίου του 1921.
Υποδοχή
Αρχικά η ταινία έλαβε αρνητικές κριτικές, αφού μάλιστα προτάθηκε για τα βραβεία Χρυσά Βατόμουρα. Με τον καιρό έλαβε θετικές κριτικές, καθώς σήμερα θεωρείται από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών καθώς και ένα από τα αριστουργήματα του Κούμπρικ.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου
AFI 100 Χρόνια... 100 Πάθη– #29
AFI 100 Χρόνια... 100 Ήρωες και Κακοί: Τζακ Τόρανς – #25 Κακοποιός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Στάνλεϊ Κιούμπρικ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Στάνλεϊ Κιούμπρικ Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κολοράντο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μοντάνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Όρεγκον Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία
Ξυλογραφία
Η ξυλογραφία (αγγλ. woodcut, wood engraving) είναι η τέχνη της εγχάραξης πάνω σε ξύλινη επιφάνεια, αναγλυφικών αναπαραστάσεων προορισμένων προς εκτύπωση, και το αποτέλεσμα της εκτύπωσης αυτών των αναπαραστάσεων.
Η τέχνη αυτή ήταν γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων. Αρχαίοι λαοί όπως οι Αιγύπτιοι, οι Ινδοί, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ήταν εκείνοι που χρησιμοποιούσαν την ξυλογραφία ταυτόχρονα με τη χαρακτική των μετάλλων. Κατά τον Μεσαίωνα, η ξυλογραφία χρησιμοποιείται σε σφραγίδες και μονογράμματα και για την αποτύπωση έγχρωμων σχεδίων, κυρίως επάνω σε υφασμάτινες επιφάνειες.
Οι παλαιότερες ξυλογραφίες που σώζονται, βρέθηκαν στην Κίνα και τοποθετούνται χρονολογικά στην εποχή της δυναστεία των Τανγκ, μεταξύ 618-905 μ.Χ. . Οι ξυλογραφίες αυτές ήταν μονόχρωμες και είχαν σκοπό να αναπαραχθούν σε αυτές πολλές εικόνες θρησκευτικών θεμάτων. Οι αρχαιότερες από αυτές χρονολογούνται από το 868 μ.Χ. και ανακαλύφθηκαν το 1907 από τον Άουρελ Στάϊν μέσα σε σπηλιές όπου γινόταν η λατρεία του Βούδα εν Τουν Χουάγκ του Κινεζικού Τουρκεστάν.
Χρήση της ξυλογραφίας
Στην αρχή η ξυλογραφία χρησιμοποιήθηκε μόνο στη ζωγραφική, κυρίως για την αναπαράσταση θρησκευτικών θεμάτων σε εικόνες. Με την αναπαραγωγή πολλών αντιτύπων μιας εικόνα η ξυλογραφία διαδόθηκε στις λαϊκές τάξεις, οι οποίες επειδή δεν μπορούσαν να προμηθευθούν πρωτότυπα έργα ζωγραφικής, επέλεγαν τις αναπαραστάσεις των ξυλογραφιών.
Αργότερα οι ξυλογραφίες αναπαρίσταναν εικόνες σε βιβλία, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί τα πρώτα βιβλία του σημερινού τύπου, κυρίως για εκκλησίες και για βασιλείς. Παράλληλα μέσω των ξυλογραφιών δημιουργήθηκαν σειρές ολόκληρων αναπαραστάσεων του θείου δράματος και εμφανίζονται έτσι στα μάτια του λαού, εικόνες που χαρακτηρίζονται από συνέχεια και αλληλουχία και οι οποίες αποτελούν πλήρη εξιστόρηση γεγονότων. Αργότερα έγινε προσπάθεια για εξιστόρηση μέσω των ξυλογραφιών βίων διαφόρων αγίων και ηρώων.
Περίπου σε αυτή την κατεύθυνση κινείται η ξυλογραφία κατά τον ΙΕ΄ αιώνα όταν ανακαλύφθηκε η μέθοδος της τυπογραφίας. Η τυπογραφία κατά κάποιο τρόπο είχε ως πρόγονο τη ξυλογραφία. Τα πρώτα στοιχεία, τα οποία χρησιμοποίησε ο Γουτεμβέργιος, για την εκτύπωση, κατασκευάστηκαν με τη μέθοδο της ξυλογραφίας, όπως για παράδειγμα ήταν, η χρήση των παραστάσεων των γραμμάτων του αλφαβήτου, που δημιουργήθηκαν πάνω σε λείες ξύλινες επιφάνειες. Όταν η εικονογράφηση των ξυλογραφιών εξελίχθηκε άρχισαν να διαδίδονται σε μεγάλο βαθμό τα έντυπα βιβλία.
Εκτός από την παράθεση σε ολόκληρη τη σελίδα της εικόνας μιας ξυλογραφίας στην πορεία αυτές άρχισαν να εισχωρούν και εντός του κειμένου. Οι ξυλογραφικές αυτές εικόνες ήταν χονδροειδείς και πολλές φορές τοποθετούνταν με μη αρμονικό τρόπο ως προς το κείμενο. Λόγω της εμφανίσεως της χαλκογραφίας και άλλων ειδών χαρακτικής, η ξυλογραφία αφού έφτασε στο απόγειό της, παρήκμασε κατόπιν κατά τον ΙΗ΄ αιώνα και είχε περιέλθει σχεδόν σε πλήρη αχρηστία.
Αναζωογονήθηκε ξανά με την εμφάνιση της τυπογραφίας κατά τον ΙΘ΄ αιώνα κατά τη διάρκεια του οποίου κατέστη το κυριότερο μέσο εικονογραφήσεων των έντυπων εγγράφων και των βιβλίων. Αργότερα όμως λόγω της αναπτύξεως της φωτοχαρακτικής, της λιθογραφίας και άλλων διαφόρων εικονογραφικών μέσων, η ξυλογραφία περιθωριοποιήθηκε βαθμηδόν. Χρησιμοποιείται στις μέρες μας μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις κάποιων εκδόσεων και εκδόσεων πολυτελείας.
Είδη ξυλογραφίας
Το πλάγιο ξύλο εμφανίστηκε πολύ παλιά. Κομμένο στην κατεύθυνση του κορμιού του δένδρου, με οριζόντια τα νερά του για το χαράκτη, είναι μαλακό και δουλεύεται σχετικά εύκολα. Προέρχεται από δένδρα κερασιάς, καρυδιάς, αχλαδιάς, μηλιάς, λεμονιάς που έχουν ομοιογενή μάζα και δεν σκάνε.
Το όρθιο ξύλο επιβάλλεται αργότερα, από το 1771, όταν ένας Άγγλος χαράκτης, ο Τόμας Μπέγουικ (1753-1828), έχοντας μαθητεύσει στο Νιούκαστλ κοντά στο χαράκτη Ραλφ Μπέιλμπυ, σπουδαστής ακόμα, κερδίζει το βραβείο ενός διαγωνισμού, που θέσπισε η Society of Arts του Λονδίνου για να συγκρατήσει την παρακμή της ξυλογραφίας και δοκιμάζει από εκκεντρικότητα να καινοτομήσει στη χάραξη εικόνων για το βιβλίο του φίλου του Τσαρλς Χάτον Πραγματεία στις μετρήσεις.
Έτσι αντί να χρησιμοποιήσει πλάγιο ξύλο για την ξύλινη πλάκα, πειραματίζεται και χρησιμοποιεί εγκάρσια κομμένες από τον κορμό του δένδρου φέτες, οι οποίες είχαν τετραγωνιστεί και ενωθεί με κόλλα. Το ξύλο που δημιουργήθηκε με όρθια τα νερά του, προερχόμενο από πλατύφυλλα είδη, πολύ σκληρά, λ.χ. Πυξάρι (κν. τσιμισίρι) και Σφενδάμι (κν. κελεμπέκι), τα οποία δουλευόταν δύσκολα στη χάραξη.
Οι επιφάνειες του αλείφονταν με λευκή πάστα ανθρακικού μολύβδου, πάνω στην οποία ο χαράκτης σχεδίαζε με μολύβι το έργο πριν το χαράξει με το καλέμι. Άντεχε το ξύλο αυτό σε πολλά τυπώματα – κάπου 900000 είχε τραβήξει ο ίδιος ο Μπέγουικ για μιαν εφημερίδα του Νιούκαστλ – ενώ εξασφάλιζε την πιστότατη απόδοση λεπτομερειών του σχεδίου (δύο σοβαρά πλεονεκτήματα για την εκτύπωση εικόνων).
Η διαδικασία της ξυλογραφίας
Στην τεχνική της ξυλογραφίας το σχέδιο χαράσσεται πάνω στην ξύλινη πλάκα αφού προηγουμένως καθαριστεί καλά. Επιλέγονται κυρίως λείες ξύλινες πλάκες πάχους 4-5 χιλιοστών. Η προσχεδιασμένη ξύλινη πλάκα, ανάλογα με το μέγεθος που έχει, τοποθετείται σε μία ή ανάμεσα σε δύο γωνίες πάνω σε βοηθητικές βάσεις που καλούνται χαρακτικές σανίδες με σκοπό να είναι σταθερή κατά τη διάρκεια της χάραξης.
Ακολουθεί η χάραξη του ξύλου για την οποία χρησιμοποιούνται μεταλλικά σκαρπέλα ή γούζες. Υπάρχουν και ηλεκτρικά πλέον σκαρπέλα με τα οποία ο σύγχρονος χαράκτης δεν ασκεί πίεση στο εργαλείο για να αφαιρέσει μέρος του υλικού της ξυλογραφικής επιφάνειας αλλά αυτό γίνεται με τη βοήθεια ενός ηλεκτρικού κινητήρα.
Στη χάραξη αφαιρείται μέρος από το ξύλο από εκεί όπου δεν υπάρχει σχέδιο και ο χαράκτης σκαλίζει προσεκτικά, αφαιρώντας τα τμήματα που δεν θέλει να τυπωθούν και κρατώντας εκείνα που τον ενδιαφέρει να βγουν. Η διαδικασία της χάραξης ολοκληρώνεται όταν το σχέδιο θα μετατραπεί σε ανάγλυφη εικόνα πάνω στη ξύλινη επιφάνεια. Η κατασκευή της ανάγλυφης επιφάνειας αποκαλείται  ξύλινη μήτρα της νεοδημιουργηθείσας εικόνας και αποτελεί περίπου μια σφραγίδα μεγάλων διαστάσεων πάχους 4-5 χιλιοστών.
Για την εκτύπωση μιας τυπογραφίας γίνεται χρήση εκτυπωτικού μελανιού. Με τη βοήθεια ενός λαστιχένιου κυλίνδρου (ρολό) το μελάνι απλώνεται αρχικά στην επιφάνεια μιας λείας πέτρας. Η δημιουργία μιας ομοιόμορφης μαύρης επιφάνειας αποτελεί απόδειξη ότι το μελάνι έχει απλωθεί με τον κατάλληλο τρόπο, δηλαδή ισοπαχή,  πάνω στον λαστιχένιο κύλινδρο.
Στη συνέχεια με τον κύλινδρο απλώνεται το μελάνι πάνω στην ξυλογραφική μήτρα. Λόγω της σκληρότητας του εκτυπωτικού μελανιού, επιτυγχάνεται επικάλυψη μόνο των προεξαρχόντων μερών της ανάγλυφης εικόνας. Το μελάνωμα γίνεται αρκετές φορές μέχρι να καλυφτεί πλήρως η ανάγλυφη επιφάνεια σε όλα τα σημεία της.
Για την τύπωση της ανάγλυφης εικόνας χρησιμοποιείται ειδικό εκτυπωτικό χαρτί. Ο χαράκτης πιάνει με συγκεκριμένο τρόπο το χαρτί, ώστε να μην αφήσει ίχνη δακτυλικών αποτυπωμάτων, που θα αλλοιώσουν το αναπαριστώμενο σχέδιο. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιεί κάποιες φορές χάρτινα ή αλουμινένια πιάστρα ή ειδικά εργαλεία με τα οποία επιτυγχάνεται η τοποθέτηση του χαρτιού με τρόπο ακριβή και με την απαιτούμενη επιμέλεια.
Η πίεση έχει ως αποτέλεσμα τη μεταφορά του εκτυπωτικού μελανιού από το ξύλο στο χαρτί. Το μελάνωμα και το τύπωμα είναι διαδικασίες που επαναλαμβάνονται για κάθε αντίτυπο. Τον αριθμό των αντιτύπων καθορίζει πάντα ο δημιουργός της ξυλογραφίας.
Βοηθητικές μηχανές για την εκτύπωση αποτελούν η βιβλιοδετική πρέσα, η συμπαγής τυπογραφική πρέσα και το κυλινδρικό χειροκίνητο πιεστήριο. Κάθε είδος χαραγμένου ξύλου μπορεί να τυπωθεί, αρκεί το μέγεθός του να μην υπερβαίνει τη χωρητικότητα του πιεστηρίου.
Η μελανωμένη ξύλινη μήτρα τοποθετείται στο εκτυπωτικό τραπέζι, το οποίο βρίσκεται κάτω από το μεταλλικό κύλινδρο του πιεστηρίου. Η πλάκα καλύπτεται με το εκτυπωτικό χαρτί. Ακολουθεί μια σειρά από προστατευτικά χαρτιά και το τελευταίο, που είναι συνήθως χαρτόνι, πρέπει να εφάπτεται στον εκτυπωτικό κύλινδρο και στη συνέχεια αρχίζει η εκτύπωση.
Τον κύλινδρο καθώς περιστρέφεται στη διαδικασία της εκτύπωσης, πιέζει πάντα μια πολύ λεπτή επιφάνεια, σχεδόν γραμμή. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται, σε αντίθεση με τις βιβλιοδετικές πρέσες, να τυπώνεται στο χαρτί και μελάνι από προβληματικά μέρη του ξύλου. Το έντυπο σχέδιο είναι έναν είδωλο του ανάγλυφου σχεδίου και άπαξ και ολοκληρωθεί η εκτύπωση, τα νωπά έντυπα απλώνονται για να στεγνώσουν.
Στην έγχρωμη ξυλογραφία ο χαράκτης χρησιμοποιεί για κάθε χρώμα διαφορετική πλάκα ξύλου. Τότε είναι υποχρεωμένος να επαναλάβει το σχέδιο του, από το πρώτο δοκίμιο που τύπωσε, σε διαφανές χαρτί και να το περάσει στο δεύτερο ξύλο κ.ο.κ. για τα υπόλοιπα χρώματα. Εκτός από τις έγχρωμες ξυλογραφίες, υπάρχουν και οι επιχρωματισμένες στις οποίες τα χρώματα – υδροχρώματα – μπαίνουν εκ των υστέρων, με το χέρι, στα τυπώματα.
Ένα ιδιόμορφο είδος έγχρωμης ξυλογραφίας, που συνδέεται με τη ζωγραφική, συνιστά το σκιότυπο/καμαϊέ, όπου ο χαράκτης τυπώνει αλλεπάλληλα, με περισσότερες από μία ξύλινες πλάκες, επιδιώκοντας τονικές διαβαθμίσεις του ίδιου χρώματος. Συνήθως χρησιμοποιεί δύο ξύλινες πλάκες, τη μια για το μαύρο ή σκούρο χρώμα και την άλλη για ελαφριά απόχρωση με σκαλισμένα τα φωτεινά τμήματα.
Βιβλιογραφία
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Πύργος του Μαύρου Πρίγκιπα
Ο Πύργος του Μαύρου Πρίγκιπα (γαλλικά: Tour du Prince Noir) ήταν πύργος οκταγωνικής μορφής και ύψους, περίπου, 16 μέτρων, ανεγερθείς σε απόσταση επτά χιλιομέτρων εντός της θάλασσας, επί του Πλατώ ντε Κορντουάν, στο στόμιο των Εκβολών της Ζιρόντ, εκβολών οι οποίες σχηματίζονται από την συμβολή των ποταμών Γκαρόν και Δορδόνη, οι οποίες εκβάλουν στον Ατλαντικό Ωκεανό, από τον Μαύρο Πρίγκιπα, Εδουάρδο του Γούντστοκ, Πρίγκιπα της Ουαλίας και της Ακουιτανίας, μεγαλύτερο υιό του βασιλέα Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, ο οποίος κυβέρνησε την Γκιγιέν από το 1362 έως το 1371. Στόχος της κατασκευής του συγκεκριμένου πύργου ήταν η διευκόλυνση της κυκλοφορίας των πλοίων στην είσοδο των Εκβολών της Ζιρόντ.
Ερημίτες οι οποίοι ήσαν εγκατεστημένοι εντός βοηθητικών κτιρίων γειτονικού παρεκκλησίου, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Παναγία του Κορντουάν (γαλλικά: Notre-Dame de Cordouan), ήσαν υπεύθυνοι για την συντήρηση της φωτιάς η οποία έκαιγε στην κορυφή του πύργου, προκειμένου να οδηγεί τα πλοία τα οποία έπλεαν στη γειτονική περιοχή προς την είσοδο των Εκβολών της Ζιρόντ. Παλαιά έγγραφα επιβεβαιώνουν την συνεχή παρουσία φωτιάς στο Κορντουάν κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, ωστόσο, κάτι τέτοιο, δεν φαίνεται να συνεχίστηκε κατά την συνολική διάρκεια του 16ου αιώνα.
Στα τέλη του 16ου αιώνα, ο Στρατάρχης ντε Ματινιόν, Κυβερνήτης της Γκιγιέν, έδειξε ενδιαφέρον, με την σειρά του, για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στις εκβολές του ποταμού. Στις 2 Μαρτίου 1584, παρουσία του φίλου του, Μισέλ ντε Μονταίν, Δημάρχου του Μπορντώ, παρήγγειλε την ανέγερση του Φάρου του Κορντουάν στον Λουί ντε Φουά, μηχανικό-αρχιτέκτονα,. Η νέα κατασκευή, χαρακτηριζόμενη ως «βασιλικό έργο», κατόπιν της αποπερατώσεώς της, αντικατέστησε τον Πύργο του Μαύρου Πρίγκιπα επί του Πλατώ ντε Κορντουάν.
Κατά την περίοδο της έναρξης των εργασιών ανεγέρσεως του νέου φάρου, ο Πύργος του Μαύρου Πρίγκιπα, ήδη, ήταν ερειπωμένος. Έπειτα από την ολοκλήρωση των εργασιών, τα κατάλοιπα του Πύργου του Μαύρου Πρίγκιπα κατεδαφίστηκαν και παρασύρθηκαν από την θάλασσα, αφότου, προηγουμένως, αφαιρέθηκαν οι προστατευτικές οχυρώσεις οι οποίες είχαν κατασκευαστεί από τον Λουί ντε Φουά, προκειμένου να προστατευτούν το εργοτάξιο και οι εργάτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάροι στη Ζιρόντ
Το Φως της Φαντασίας
Το Φως της Φαντασίας (στα αγγλικά The Light Fantastic) είναι το δεύτερο βιβλίο της χιουμοριστικής σειράς φαντασίας του Τέρι Πράτσετ Δισκόκοσμος (στα αγγλικά Discworld), μετά το Το Χρώμα της Μαγείας. Εκδόθηκε το 1986. Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρά Πέντε το 1992.
Υπόθεση
Η άμεση συνέχεια των γεγονότων από το προηγούμενο βιβλίο της σειράς. Ο Ανεμοβρόχης σώζεται από τον γκρεμό με τη βοήθεια του μαγικού βιβλίου. Την ίδια ώρα, οι μάγοι μαθαίνουν από τον Θάνατο ότι ο Δίσκος οδεύει προς την καταστροφή και η μόνη σωτηρία είναι το ξόρκι που έχει στο κεφάλι του ο Ανεμοβρόχης. Ξεκινούν ένα κυνηγητό για να τον βρουν και αυτός αφού τους ξεφεύγει, μαθαίνει πως η μεγάλη Χελώνα κατευθύνεται προς τον όλεθρο, καταπάνω σε ένα μεγάλο κόκκινο αστέρι. Θα συνεχίσει την περιπέτεια του μαζί με τον Δίανθο, τον Κόεν τον βάρβαρο και την νευρική παρθένα Μπέθαν που θα γνωρίσουν αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τέρι Πράτσετ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1986
Παραγγελία βιβλίου
Η παραγγελία βιβλίου αποτελεί μια εσωτερική διαδικασία της βιβλιοθήκης. Αφορά στην αξιολόγηση της υπάρχουσας συλλογής, των πληροφοριακών αναγκών των χρηστών, των οικονομικών δυνατοτήτων της βιβλιοθήκης, καθώς και τη διάθεση του υλικού που ενδιαφέρει τους φορείς δημοσίευσης και διανομής. Στο πλαίσιο λοιπόν της απαιτούμενης ανανέωσης και προέκτασης της συλλογής, με νέους τίτλους ή νέες θεματικές συλλογές, ο βιβλιοθηκονόμος καλείται να έρθει σε επαφή με τους εκδοτικούς οίκους και να παραγγείλει τα απαιτούμενα έργα. Άλλοι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν τον βιβλιοθηκονόμο σε παραγγελία ενός βιβλίου είναι η πλήρης καταστροφή ενός ήδη υπάρχοντος τεκμηρίου στη βιβλιοθήκη ή η διάθεση νεότερης έκδοσης ενός τεκμηρίου. Παρ’ όλα αυτά ο υπεύθυνος βιβλιοθηκονόμος για την διαδικασία της παραγγελίας βιβλίων θα πρέπει να λαμβάνει πάντα υπόψη το διαθέσιμο για τέτοιες ενέργειες χρηματικό ποσό. Πολλές είναι οι βιβλιοθήκες που προτιμούν σήμερα την παραγγελία ηλεκτρονικών βιβλίων, διότι έτσι δίνεται σε περισσότερους χρήστες η δυνατότητα  προσβασης στο τεκμήριο. Πολλές φορές οι παραγγελίες των τεκμηρίων στις βιβλιοθήκες διεκπεραιώνονται ηλεκτρονικά σε συνεργασία με τους εκδότες που έχουν τις ηλεκτρονικές βάσεις με τις εκδόσεις τους στο διαδίκτυο.
Σημαία του Αγίου Βαρθολομαίου
thumb|200px|Τοπική σημαία του Αγίου Βαρθολομαίου.
Τα τρία κρίνα (fleurs-de-lis) φέρουν στη μνήμη το γεγονός ότι το νησί ήταν γαλλικό από το 1648 ως το 1785 και από το 1878. Ο Σταυρός της Μάλτας υπενθυμίζει ότι το νησί για κάποια περίοδο ανήκε στο Τάγμα της Μάλτας (1651-1665). Τα τρία στέμματα συμβολίζουν τη σουηδική κυριαρχία την περίοδο από το 1785 ως το 1878. Το μεγάλο στέμμα είναι αρχαίο ελληνικό σύμβολο, που τόνιζε την προστασία που παρέσχαν οι θεοί στις πόλεις. Το σύμβολο αυτό παραχωρήθηκε στο νησί στη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας.
Οι δύο πελεκάνοι που βαστούν το εθνόσημο αποτελούν σύμβολο της πανίδας του νησιού. Στο κάτω μέρος είναι γραμμένη η τοπική ονομασία του νησιού: Ουαναλάο (Ouanalao).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιος Βαρθολομαιος Κατηγορία:Άγιος Βαρθολομαίος
Παύλος Ζάννας
Ο Παύλος A. Ζάννας (Θεσσαλονίκη 1929 – Αθήνα 6 Δεκεμβρίου 1989) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός του κινηματογράφου, και ιδρυτής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1929 στη Θεσσαλονίκη, σε μια οικογένεια με έντονη παράδοση βενιζελική και δημοκρατική. Ο πατέρας του, Αλέξανδρος Zάννας, στενός συνεργάτης και υπουργός του Ελευθερίου Βενιζέλου και φίλος του Νικολάου Πλαστήρα, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ελληνική πολιτική ζωή από την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα έως τα χρόνια που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μητέρα του, Βιργινία Zάννα (1897-1980), ήταν κόρη της Πηνελόπης Δέλτα και εργάστηκε κοινωνικά στον Ερυθρό Σταυρό, στον Οδηγισμό, στην X.E.N. και στο κίνημα για τα δικαιώματα της γυναίκας.
Ο Παύλος Ζάννας πραγματοποίησε τις γυμνασιακές σπουδές στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, και αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών το 1947. Από το 1947 έως το 1952, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Ινστιτούτο Ανωτέρων Διεθνών Σπουδών (Institut de Hautes Études Internationales) του Πανεπιστημίου της Γενεύης, απ' όπου έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα.
Το 1953 παντρεύτηκε με την πιανίστα Mίνα Zάννα (κόρη του Ανδρέα και της Χριστίνας Πράτσικα, 1932-2013 ) και απέκτησαν δύο γιους και μία εγγονή. Υπηρέτησε στον Στρατό ως έφεδρος ανθυπολοχαγός διαβιβάσεων (1953-1954). Στο τέλος του 1954 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και ασχολήθηκε με εμπορικές και βιομηχανικές οικογενειακές επιχειρήσεις.