cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα
Την περίοδο εκείνοι η ηγεμόνες της δυναστείας είχαν τη βάση του στην περιοχή του Δέλτα του Νείλου, και το αξίωμα της Θείας Λάτριδος ήταν ένα μέσο για τη διατήρηση ειρηνικών σχέσεων με την περιοχή των Θηβών όπου ήταν το κέντρο της λατρείας του Άμμωνα. Αρκετές Θεϊκές Σύζυγοι του Άμμωνα είχαν ταφικούς ναΐσκους στη δυτική όχθη του ποταμού, κυρίως δίπλα στο ταφικό ναό του Ραμσή Γ’ στο Μεντίνετ Χάμπου.
Λόγω της εξουσίας και του κύρους που συνόδευε αυτά τα αξιώματα, η τελετή υιοθεσίας από την κάτοχο της θέσης χρησιμοποιούταν ως ένας τρόπος για του ηγεμόνες της περιοχής του Δέλτα να προβάλουν την εξουσία τους στη νότια Αίγυπτο. Με τον ίδιο τρόπο, χρησιμοποιήθηκε από τους βασιλείς της Νάπατα για να προβάλουν την εξουσία τους στη βόρεια, καθεαυτό Αίγυπτο. Η εξουσία της Θείας Λάτριδος του Άμμωνα ήταν περιορισμένη στην περιοχή γύρω από τις Θήβες στην Άνω Αίγυπτο, όπου ήταν το κέντρο της λατρείας του Άμμωνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι αιγυπτιακοί τίτλοι
Ρέιφ Φάινς
Ο Ρέιφ Φάινς (Ralph Nathaniel Twisleton-Wykeham-Fiennes, 22 Δεκεμβρίου 1962) είναι Άγγλος ηθοποιός. Έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες όπως Η Λίστα του Σίντλερ (Schindler's List, 1993), Ο Άγγλος ασθενής (The English Patient, 1996), Η Καμαριέρα (Maid in Manhattan, 2002), Κόκκινος Δράκος (Red Dragon, 2002), Ο Επίμονος Κηπουρός (The Constant Gardener, 2005) και στις ταινίες Χάρι Πότερ ως Λόρδος Βόλντεμορτ. To 2008 συμπρωταγωνίστησε με την Κέιτ Γουίνσλετ στην ταινία Σφραγισμένα Χείλη (The Reader, 2008) και το 2009 έκανε μια μικρή εμφάνιση στο The Hurt Locker (2009). Πιο πρόσφατα πρωταγωνίστησε στην ταινία Η Τιτανομαχία (Clash of the Titans, 2010) και στη συνέχειά της Η Οργή των Τιτάνων (Wrath of the Titans, 2012). Το 2011 πραγματοποίησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την κινηματογραφική μεταφορά της τραγωδίας του Σαίξπηρ Κοριολανός, το 2012 εμφανίστηκε στην 23η ταινία Τζέιμς Μποντ με τίτλο Skyfall και το 2014 πρωταγωνίστησε στην ταινία Ξενοδοχείο Grand Budapest (The Grand Budapest Hotel).
Ο Φάινς έχει βραβευτεί με το βραβείο Τόνι και έχει βρεθεί δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ. Επίσης είναι πρεσβευτής της UNICEF.
Πρώτα χρόνια
Ο Φάινς γεννήθηκε στο Ίπσγουιτς του Σάφολκ της Αγγλίας από μια αριστοκρακτική οικογένεια, γιος της Τζένιφερ Λας, μίας συγγραφέως, και του Μαρκ Φάινς, ενός αγρότη και φωτογράφου του οποίου ο πατέρας ήταν βιομήχανος. Είναι όγδοος ξάδερφος του Πρίγκιπα της Ουαλίας. Είναι ο μεγαλύτερος από τα έξι αδέρφια του. Ο Τζόζεφ Φάινς είναι ηθοποιός, η Μάρθα Φάινς σκηνοθέτης, ο Μάγκνους Φάινς είναι συνθέτης και ο Τζέικομπ Φάινς είναι στο Κίνημα Διατήρησης. Ο ανιψιός του Ίρο Φάινς-Τίφιν έπαιξε το Βόλντεμορτ σε νεαρή ηλικία στην ταινία Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ.
Μαζί με την οικογένειά του μετακόμισαν στην Ιρλανδία το 1973. Ο Φάινς φοίτησε στο St. Kieran's Colllege για ένα χρόνο και ακολούθησε το Newtown School. Μετακόμισαν στο Σάλμπουρι όπου ο Φάινς τέλειωσε τις σπουδές του.
Καριέρα
Ο Φάινς εκπαιδεύτηκε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. Ασχολήθηκε αρχικά με το θέατρο πριν κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1992 στο Ανεμοδαρμένα Ύψη, κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ Ανεμοδαρμένα Ύψη, με την Ζυλιέτ Μπινός. Για την ερμηνεία του απέσπασε πολύ καλές κριτικές.
Το 1993 κέρδισε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Το Μωρό της Μακόν με τη Τζούλια Όρμοντ. Την ίδια χρονιά έγινε παγκοσμίως γνωστός όταν υποδύθηκε τον Ναζί αξιωματικό Άμον Γκεθ στην ταινία Η Λίστα του Σίντλερ του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Για την ερμηνεία του έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Μπορεί να μην κέρδισε το Όσκαρ, πήρε όμως το βραβείο BAFTA και κέρδισε μια θέση στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στην κατηγορία 100 Ήρωες και Κακοί.
Το 1994 υποδύθηκε τον ακαδημαϊκό Τσαρλς Βαν Ντόρεν στο Quiz Show. Το 1996 έλαβε την δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ, αυτή τη φορά στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Ο Άγγλος ασθενής. Η δουλειά του Φάινς κυμαίνεται από θρίλερ (Κόκκινος Δράκος), βιβλικά έπη κινουμένων σχεδίων (Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου) και ρομαντική κωμωδία (Η Καμαριέρα) σε δράματα (Όσκαρ και Λουσίντα) και ιστορικά (Sunshine).
Ο Επίμονος Κηπουρός κυκλοφόρησε το 2005 με τον Φάινς στον ομώνυμο ρόλο. Την ίδια χρονιά ενσάρκωσε το Βόλντεμορτ στην ταινία φαντασίας Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς. Επανέλαβε το ρόλο και στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα, Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 1 και Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 2.
Το 2009 έκανε ένα μικρό πέρασμα στην ταινία της Κάθριν Μπίγκελοου The Hurt Locker και το 2010 στην ταινία Η Τιτανομαχία ενσαρκώνοντας τον Άδη. Το 2011 πραγματοποίησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την κινηματογραφική μεταφορά της τραγωδίας του Σαίξπηρ Κοριολανός, υποδυόμενος τον ομώνυμο ρόλο. Το 2012 επανέλαβε το ρόλο του Άδη στη συνέχεια της ταινίας Η Τιτανομαχία με τίτλο Η Οργή των Τιτάνων (Wrath of the Titans). Το Νοέμβριο του 2011 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στην 23η ταινία Τζέιμς Μποντ με τον τίτλο Skyfall, η οποία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2012.
Προσωπική ζωή
Ο Φάινς γνωρίστηκε με την ηθοποιό Άλεξ Κίνγκστον όταν φοιτούσαν μαζί στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. Μετά από 10 χρόνια δεσμό, παντρεύτηκαν το 1993 και χώρισαν το 1997.
Το 1995 είχε σχέση με τη Φρανσέσκα Αννίς, που έπαιζε την μητέρα του Γερτρούδη στο θεατρικό Άμλετ, όπου και γνωρίστηκαν. Μετά από 11 χρόνια μαζί, χωρίσανε το Φεβρουάριο του 2006.
Το Φεβρουάριο του 2007, το προσωπικό της πτήσης του Σίδνεϊ της Αυστραλίας με προορισμό την Ινδία είδε τον ηθοποιό να φεύγει από το αεροπλάνο με την 38χρονη αεροσυνοδό Λίζα Ρόμπερτσον. Αν και στην αρχή απαρνιόταν τις κατηγορίες, η Ρόμπερτσον αργότερα ομολόγησε ότι έκανε σεξ με τον Φάινς στις τουαλέτες. Ο Φάινς θα πήγαινε στο Μουμπάι συμμετέχοντας στην προσπάθεια της UNICEF να μιλήσει για το Aids. Η οργάνωση κράτησε τον Φάινς σαν πρέσβη αλλά η Ρόμπερτσον απολύθηκε από την αεροπορική εταιρία που εργαζόταν.
Ο Ρέιφ Φάινς είναι Βρετανός υπήκοος και από το Σεπτέμβριο του 2017 είναι κάτοχος σερβικού διαβατηρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Σερβίας Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Σνεφερουχάφ
Ο Σνεφερουχάφ ήταν αρχαίος Αιγύπτιος πρίγκιπας που έζησε κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Δυναστείας. Ήταν γιος του Νεφερμαάτ Β΄ και άγνωστης γυναίκας, και έτσι εγγονός της Νεφερτκαού Α΄. Πήρε το όνομά του από τον προ-προπάππο του, φαραώ Σνεφρού. Θάφτηκε στο μασταμπά G 7070 στη Γκίζα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Εκλογική περιφέρεια Ευβοίας
Η εκλογική περιφέρεια Εύβοιας είναι μία από τις πέντε εκλογικές περιφέρειες της μείζονος περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Περιλαμβάνει το νομό Εύβοιας και διαιρείται σε οκτώ δήμους σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1974 και τις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές έως σήμερα, η εκλογική περιφέρεια δίνει σταθερά 6 έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Σήμερα, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στην εκλογική περιφέρεια Εύβοιας ξεπερνούν τις 200.000.
Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στο νομό Εύβοιας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.
Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στο νομό Εύβοιας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.
Δημοψηφίσματα
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των δύο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν μετά τη Μεταπολίτευση (μορφή του Πολιτεύματος το 1974 και έγκριση ή απόρριψη της πρότασης των δανειστών το 2015).
Παραπομπές
Ευβοιας
Τέιτουμ Ο'Νιλ
Η Τέιτουμ Ο'Νιλ (Tatum O'Neal, 5 Νοεμβρίου 1963) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία του 1973 Χάρτινο φεγγάρι (Paper Moon) σε σκηνοθεσία Πίτερ Μπογκντάνοβιτς. Με τη νίκη της στα Όσκαρ, σε ηλικία 10 ετών, η Ο'Νιλ έγινε η νεαρότερη ηθοποιός που βραβεύτηκε ποτέ με βραβείο Όσκαρ. Η Τέιτουμ Ο'Νιλ που είναι κόρη του ηθοποιού Ράιαν Ο'Νιλ έχει γράψει επίσης δυο αυτοβιογραφίες, στις οποίες εξιστορεί τη δύσκολη σχέση με τον πατέρα της και την εξάρτησή της από τα ναρκωτικά. Μετά την νίκη της στα Όσκαρ, συνέχισε να εργάζεται ως ηθοποιός πρωταγωνιστώντας στις ταινίες: Εννέα μικροί σατανάδες (The Bad News Bears, 1976), Τρελοί παραγωγοί, απίθανοι σκηνοθέτες (Nikolodeon, 1976), Καλπασμός προς τη νίκη (International Velvet, 1978), Τα νυμφίδια (Little Darlings, 1980) και Στα 16 γνώρισα τον έρωτα (Circle of two). Η κινηματογραφική της καριέρα άρχισε να φθίνει μετά την ενηλικίωσή της και το 1986 παντρεύτηκε τον τενίστα Τζον ΜακΈνροου. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά και χώρισε το 1992. Κατά τη δεκαετία του 2000 η ηθοποιός επανεμφανίστηκε στα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά δρώμενα κάνοντας γκεστ-εμφανίσεις σε σειρές και λαμβάνοντας μικρούς ρόλους σε ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μάτι (αποσαφήνιση)
Ο όρος μάτι μπορεί να αναφέρεται στα:
Όσρικ Τσο
Ο Όσρικ Τσο (Osric Chau - 周逸之) είναι ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1986 στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά και το ύψος του είναι 1,73 μ. Από μικρός έδειχνε να εντυπωσιάζεται από την τέχνη του κινηματογράφου και για της πολεμικές τέχνες. Τελικά μεγαλώνοντας κατάφερε να τα συνδυάσει φέρνοντας τις ικανότητές του στις πολεμικές τέχνες στο πανί.
Ο Όσρικ Τσο έχει συμπρωταγωνιστήσει με τον Ντέιβιντ Καραντάιν και την Ντάριλ Χάνα υποδυόμενος τον Λανγκ Χαν στην ταινία του Φίλιπ Σπινκ με τίτλο Kung Fu Killer λαμβάνοντας ταυτόχρονα μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Ωστόσο αυτό που τον έκανε ευρέως γνωστό ήταν η συμμετοχή του στην ταινία του Ρόλαντ Έμεριχ, 2012.
Πολεμικές Τέχνες
Ο Όσρικ Τσο ασχολείται από το 2000 εντατικά με της πολεμικές τέχνες και ιδιαίτερα με το Ουίνγκ τσουν στο οποίο το 2001 κέρδισε χρυσό μετάλλιο και επί πλέον έγινε εκπαιδευτής της λέσχης στην οποία μαθήτευε. Το καλοκαίρι του 2001 ο Όσρικ άρχισε να ασχολείται με μια άλλη πολεμική τέχνη, το Γουσού υπό την εποπτεία του Ζανγκ Τσι Μπινγκ, ενός δασκάλου από το Χαρμπίν της Κίνας. Αφού εκπαιδεύτηκε για τέσσερα χρόνια ο Τσο γράφτηκε στην σχολή Κινεζικών Πολεμικών Τεχνών της Δυτικής Ακτής (West Coast Chinese Martial Arts) του Βανκούβερ υπό τον εκπαιδευτή Μπρους Φοντέιν. Εκεί έμαθε και διέπρεψε στο Μοντέρνο Γουσού μια μορφή πιο απαιτητικού και ακροβατικού Γουσού. Ο Τσο είχε έμφυτη κλίση στα ακροβατικά και σύντομα βραβεύτηκε καθώς ήταν ο καλύτερος της λέσχης την άνοιξη του 2006 και για άλλη μια φορά του δόθηκε η τιμή να γίνει εκπαιδευτής. Το 2007 μετά από εντατική επτάμηνη προπόνηση στο Αθλητικό Πανεπιστήμιο του Πεκίνου (Beijin Sports University) ο Όσρικ Τσο έλαβε μία θέση στην Εθνική ομάδα Γουσού του Καναδά (Canadian National Wushu Team).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κύκνος (αστερισμός)
Ο Κύκνος (λατινικά: Cygnus, συντομογραφία: Cyg) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο Κύκνος βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας πλην όμως είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Το διαστημόπλοιο/τηλεσκόπιο Κέπλερ της NASA που εκτοξεύθηκε στις 7 Μαρτίου 2009 έχει ανακαλύψει πολλούς αστέρες και εξωπλανήτες στον αστερισμό αυτό. Ένας τέτοιος αστέρας είναι ο Κέπλερ-22.
Ονομασίες και ιστορία
Η ονομασία Κύκνος οφείλεται στον Ερατοσθένη, ενώ οι υπόλοιποι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν τον αστερισμό `Ορνις (= πουλί γενικά). Ο Άρατος τον χαρακτηρίζει αιόλον, δηλαδή πτηνό που πετά γρήγορα, ένας χαρακτηρισμός που ταιριάζει στον κύκνο. Επειδή όμως το επίθετο «αιόλος» στον Σοφοκλή σημαίνει και τον αστραφτερό, τον γυαλιστερό, τον γεμάτο αστέρια («αιόλα νυξ»), μπορεί εδώ να δικαιολογείται από τη θέση του αστερισμού μέσα στον Γαλαξία. Κατά την ελληνιστική μάλλον εποχή συγκεκριμενοποιήθηκε ως το μυθικό πρόσωπο Κύκνος, γιος του θεού Άρη ή του Σθενέλου, αλλά και ως ο κύκνος στον οποίο μεταμορφώθηκε ο Δίας για να ζευγαρώσει με τη Λήδα και να γεννηθούν οι δίδυμοι Διόσκουροι Κάστορας και Πολυδεύκης καθώς και η Ωραία Ελένη που ήταν η αφορμή του Τρωικού πολέμου. Ως το πουλί της Αφροδίτης, ήταν επίσης γνωστός ως Μυρτίλος, από τη μυρτιά, το ιερό φυτό της θεάς. Και από κάποιους πιστευόταν πως ήταν ο Ορφέας, που τοποθετήθηκε μεταθανατίως στα ουράνια δίπλα στην αγαπημένη του Λύρα. Ωστόσο κάποιοι ανατολιστές πιστεύουν πως η αρχική σύνδεση των αστέρων αυτών με πτηνό πιθανότατα έγινε στην αρχαία Μεσοποταμία, όπου πινακίδες σφηνοειδούς γραφής δείχνουν εκεί ένα πτηνό κάποιου είδους (Urakhga), χωρίς να σχετίζεται με ουράνια χαρτογράφηση.
Οι Ρωμαίοι συνέχισαν την παράδοση με τα ονόματα Volucris, Ales και Avis (Αles Jovis, Ales Ledaeus, Avis Veneris), ενώ το Olor (= κύκνος) ήταν σε χρήση ως τον 19ο αιώνα και ο Λαλάντ παραθέτει το Phoebi Assessor.
Στους Άραβες, μολονότι κάποτε του απέδιναν τον τίτλο Al Tair al Arduf (ο ιπτάμενος αετός), ή Al Radif, ο Κύκνος ήταν συνήθως γνωστός ως Al Dajajah, δηλαδή η κότα, κάτι που χρονολογείται ήδη από τον Αιγύπτιο ιερέα Μανέθωνα. Η τελευταία ονομασία βρίσκεται αργότερα στη βιβλιογραφία παρεφθαρμένη με τις μορφές Adige(ge), Aldigaga, Addigagato, Degige, κλπ.. Το όνομα που δίνει ο Σκάλιγκερ για τον αστερισμό είναι Al Ridhadh, που παραφθάρηκε σε El Rided. Ο Βρετανός ανατολιστής Thomas Hyde (1636-1703) δίνει το όνομα Kathaαπό το αραβικό Al Katat, ένα περιστερόμορφο πτηνό, ίσως η δεκαοχτούρα, αλλά στη σημερινή αραβική γλώσσα η λέξη σημαίνει ένα φαγώσιμο είδος πτηνού της ερήμου.
Οι Αλφόνσειοι Πίνακες, στην έκδοση της Μαδρίτης του 1863-1867, απεικονίζουν τον αστερισμό, που αναφέρεται ως Galina, με τη μορφή κότας και όχι κύκνου, με τον μικτό αραβικό χαρακτηρισμό altayr aldigeya, παρότι αλλού σημειώνουν: "Olor: Hyparcus Cygnum vocat". Η αραβολατινική Αλμαγέστη του 1515 ονομάζει τον Κύκνο Eurisim ("et est volans: et jam vocatur gallina", παρά το ότι βεβαίως οι κότες δεν πετούν!). Τα σχόλια του Γερμανού αστρονόμου Christian Ludwig Ideler (1766-1846) πάνω σε αυτή τη χαοτική ονοματολογία δείχνουν την κυκλική διαδικασία προελεύσεως των ονομάτων και αξίζει να παρατεθούν εδώ:
"«Έχουν, επιπλέον, χρησιμοποιήσει τη μεταφρασμένη ελληνική λέξη όρνις στη μορφή Lurnis ή Urnis. Πιθανότατα από αυτό το Urnis προήλθε το Eurisim στην παραπάνω σπάνια ονομασία. Πιθανώς ο μεταφραστής βρήκε στο αραβικό πρωτότυπο την άγνωστη σε αυτόν λέξη Urnis. Υπέθεσε φυσιολογικά ότι ήταν ελληνική, μόνο που δεν ήξερε την ορθή της σημασία. Από την άλλη πλευρά, το φυτό ερύσιμον (Erysimum officinale) του ήρθε στο νου, το οποίο οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν Ireo, και αυτό ανακάλεσε από τη μνήμη το φυτό ίριδα (Iris florentina), και έτσι, καθώς μου φαίνεται, οδηγήθηκε η σκέψη του, μέσα από μια τελείως φυσιολογική σύνδεση ιδεών, στο υπέροχό του 'eurisim quasi redolens ut lilium ab ireo'»"
Εξαιτίας της ομοιότητας του σχήματος που διαμορφώνουν τα κυριότερα άστρα του Κύκνου με σταυρό, είναι διαδεδομένη η ονομασία Βόρειος Σταυρός. Για το λόγο αυτό ο νότιος αστερισμός Crux έχει την επίσημη ελληνική ονομασία Νότιος Σταυρός, αντί απλώς «Σταυρός». Για τον ίδιο λόγο, πολλοί Χριστιανοί το ταύτισαν με τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού. Ο Ιούλιος Σίλερ προχώρησε παραπέρα λέγοντας πως ήταν ο «Σταυρός μετά της Αγίας Ελένης» (Crux cum S. Helena). Οι αστέρες α, γ, η και β Κύκνου σχηματίζουν την κάθετη (μεγαλύτερη) κεραία του σταυρού (μήκους άνω των 20 μοιρών), ενώ οι ζ, ε, γ και δ την οριζόντια κεραία του σταυρού. Η δεύτερη ομάδα αστέρων ήταν γνωστή στους Άραβες ως Al Fawaris, οι Καβαλάρηδες, με τους α και κ Κύκνου να προστίθενται κάποτε σε αυτή.
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Διασχιζόμενος διαγωνίως από το γαλαξιακό επίπεδο, ο αστερισμός αυτός είναι πολύ πλούσιος σε σώματα του δικού μας Γαλαξία: νεφελώματα, ανοικτά αστρικά σμήνη, άλλους ενδιαφέροντες αστέρες, κλπ..
Νίτωκρις Β΄
Η Νίτωκρις Β΄ (αρχαία αιγυπτιακά: Nt-jqrt, Νιτικρέτ) ήταν αρχαία Αιγύπτια πριγκίπισσα και αρχιέρεια κατά η βασιλεία του φαραώ Άμασι Β΄ της 26ης Δυναστείας.
Βιογραφία
Κόρη του Άμασι Β΄, η Νίτωκρις μαρτυρείται κυρίως από μια επιγραφή σε χάλκινο καθιστό ειδώλιο του Άμουν-Ρα, σήμερα στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Σικάγο (registration no. E10584A-B ), στην οποία αποκαλείται Αρχιέρεια του Άμμωνα. Στο ίδιο αντικείμενο υπάρχει επίσης ο ισχυρισμός ότι η θεϊκή σύζυγος του Άμμωνα Ανχνεσνεφεριμπρέ ήταν η "μητέρα" της. Ο τίτλος της Νίτωκρις είναι αξιοσημείωτος γιατί είναι η τελευταία κάτοχος του κάποτε έχοντας μεγάλη επιρροή αξιώματος του Αρχιερέα του Άμμωνα στις Θήβες, όπως και μία από τις δύο μόνο γυναίκες κατόχους του αξιώματος, ενώ μπορεί να ανήρθε στο αξίωμα αυτό περίπου το 560 π.Χ. .
Κααπέρ
Ο Κααπέρ ή Κα-απέρ, ή γνωστός επίσης ως Σεΐχ ελ Μπελέντ, ήταν ένας αρχαίος Αιγύπτιος γραφέας και ιερέας που έζησε μεταξύ του τέλους της Τέταρτης Δυναστείας και αρχή της Πέμπτης Δυναστείας (γύρω στο 2500 π.Χ.). Παρόλο που η θέση του δεν είναι υψηλή, είναι γνωστός από το διάσημο ξύλινο άγαλμά του.
Νίτωκρις Β΄
Βιογραφία
Το γεγονός ότι η Ανχνεσνεφεριμπρέ αποκαλείται «μητέρα» της υποδηλώνει ότι η Νίτωκρις κατείχε επίσης και το αξίωμα της ιερής θεραπαινίδας του Άμμωνα που συνήθως οδηγούσε στα καθήκοντα της θεϊκής συζύγου του Άμμωνα μετά το θάνατο της θετής μητέρας. Όμως, φαίνεται ότι η Νίτωκρις ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει την παραπάνω θέση, καθώς τα αξιώματα αυτά καταργήθηκαν λίγο μετά την Περσική εισβολή στην Αίγυπτο το 525 π.Χ. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Κααπέρ
Για τη ζωή του Κααπέρ είναι γνωστά λίγα πράγματα. Οι τίτλοι του ήταν αναγνώστης ιερέας (χερ-χεντ) και πολεμικός γραφέας του Βασιλιά, ο τελευταίος να σχετίζεται ίσως με κάποιες στρατιωτικές εκστρατείες στην Παλαιστίνη. Ο μασταμπάς του ( με την ονομασία "Saqqara C8") ανακαλύφθηκε από τον Ογκίστ Μαριέτ στη νεκρόπολη της Σακάρα, λίγο βόρεια από την Βαθμιδωτή Πυραμίδα του Ζοζέρ. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, οι Αιγύπτιοι εργάτες έφεραν στο φως το άγαλμα, και προφανώς εντυπωσιασμένοι από τον ιδιαίτερο ρεαλισμό του, το ονόμασαν Σεΐχ ελ Μπελέντ (αραβικά για for "Αρχηγός του χωριού", είναι γνωστό και ως Δήμαρχος του χωριού), και ίσως επειδή το άγαλμα έμοιαζε με το τοπικό πρεσβύτερο του χωριού. Το άγαλμα – σήμερα στο Μουσείο του Καΐρου, CG 34 – έχει ύψος 112 εκατοστά και είναι φτιαγμένο από ξύλο συκομουριάς, και αναπαριστά τον Κααπέρ, ευτραφή, σε βηματισμό με ράβδο. Το στρογγυλό, γαλήνιο πρόσωπο είναι σαν ζωντανό χάρη στα μάτια, τα οποία είναι φτιαγμένα από κρύσταλλο και μικρές πλάκες από χαλκό. Συχνά αναφέρεται ως παράδειγμα εξαίσιας τέχνης και ρεαλισμού, του τέλους της 4ης Δυναστείας. Στον ίδιο μασταμπά βρέθηκε ένα ξύλινο άγαλμά γυναίκας, που θεωρείται ότι είναι η γυναίκα του Κααπέρ (άγαλμα CG 33).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ταεκβοντό παίδων και κορασίδων 2021
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ταεκβοντό παίδων και κορασίδων 2021 διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Ταεκβοντό το διήμερο 29-31 Οκτωβρίου 2021 και φιλοξενήθηκε στο κλειστό γυμναστήριο της «Κανήθου» στην Χαλκίδα. Πρώτος σύλλογος αναδείχθηκε ο ΑΣ Περιστερίου ενώ ακολούθησε ο ΑΣ Αίαντας Αγ. Δημητρίου. Στην 3η θέση ισοβάθμισαν Αθλητικό Κέντρο Ευκαρπίας Άθλησις και Άτλαντας Προσοτσάνης Δράμας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάε κβον ντο στην Ελλάδα
Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης, τα μέλη της αποστολής της οποίας ηγούνταν, έφτασαν μέχρι τον Πόλο, τον οποίο όμως είχε προλάβει να ανακαλύψει λίγες εβδομάδες νωρίτερα ο Νορβηγός Ρόαλντ Αμούνδσεν. Απογοητευμένοι, ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Σκοτ και οι τέσσερις σύντροφοί του υπέκυψαν στην κούραση, την πείνα και τις άσχημες καιρικές συνθήκες. Ο τρόπος με τον οποίο επήλθε ο θάνατός του τον κατέστησε λαϊκό ήρωα στη Μεγάλη Βρετανία για τα πρώτα 50 χρόνια, αλλά οδήγησε και στην αμφισβήτηση των ικανοτήτων του από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και μετέπειτα.
Οικογένεια και τα πρώτα χρόνια της ναυτικής του σταδιοδρομίας
Ο Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1868. Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά και ταυτόχρονα ο μεγαλύτερος γιος του Τζον Έντουαρντ και της Χάνα (το γένος Κάμινγκ) Σκοτ που ζούσαν στο Στόουκ Ντάμερελ, κοντά στο Ντέβενπορτ του Ντέβον. Αν και ο πατέρας του ήταν ζυθοποιός και δικαστής, υπήρχε ναυτική και στρατιωτική παράδοση στην οικογένεια, καθώς ο παππούς του Σκοτ και τέσσερις θείοι του είχαν υπηρετήσει στον στρατό ή το ναυτικό. Ο Τζον Σκοτ είχε στην κατοχή του ένα μικρό ζυθοποιείο στο Πλίμουθ, το οποίο είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του και το οποίο στη συνέχεια πούλησε, για να εξασφαλίσει την ευμάρεια της οικογένειάς του. Όμως αν και στα παιδικά του χρόνια έζησε με οικονομική άνεση, όταν ο Ρόμπερτ Φάλκον ξεκινούσε τη ναυτική του καριέρα, η οικογένεια θα αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. 160px|left|thumb|Ο Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ σε ηλικία 13 ετών.
Σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, ο Ρόμπερτ και ο νεότερος αδελφός του Άρτσιμπαλντ ήταν προορισμένοι για σταδιοδρομία στις ένοπλες δυνάμεις. Ο Ρόμπερτ πέρασε τέσσερα χρόνια σε ένα τοπικό σχολείο πριν από την εγγραφή του στο Stubbington House School του Χαμπσάιρ, ένα προπαρασκευαστικό σχολείο για την προετοιμασία υποψηφίων για τις εισαγωγικές εξετάσεις στη ναυτική εκπαίδευση στο πλοίο στο Νταρτμάουθ. Έχοντας περάσει αυτές τις εξετάσεις, ο Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ σε ηλικία 13 ετών άρχισε τη ναυτική σταδιοδρομία του ως δόκιμος (1881).
Τον Ιούλιο του 1883 ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στο και ως δόκιμος αξιωματικός του ναυτικού εξασφάλισε μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους μια θέση στο πλοίο  τη ναυαρχίδα της μοίρας Κέιπ, το οποίο ξεκινούσε ταξίδι για την Αφρική. Το ήταν το πρώτο από μια σειρά πλοία στα οποία βρέθηκε να υπηρετεί εκείνα τα πρώτα χρόνια της ναυτικής του καριέρας. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στις Ανατολικές Ινδίες, στα Νησιά Κιτς, με το πλοίο, γνώρισε τον Κλέμεντς Μάρκχαμ, τότε γραμματέα της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας (RGS –  R oyal G eographical S ociety), ο οποίος άσκησε σημαντικές επιδράσεις στη μετέπειτα σταδιοδρομία του Σκοτ. Ο Μάρκχαμ, ο οποίος είχε τη συνήθεια να νεαρούς αξιωματικούς με σκοπό την πραγματοποίηση μελλοντικών ταξιδιών για την εξερεύνηση στους Πόλους, εντυπωσιάστηκε με τις ικανότητες, τον ενθουσιασμό και την ευστροφία του νεαρού Σκοτ. Τον Μάρτη του 1888 πέτυχε στις εξετάσεις του λαμβάνοντας τον βαθμό του σημαιοφόρου και το 1889 έγινε ανθυποπλοίαρχος. Το 1891 με αίτησή του κατατάχθηκε στο πλοίο το, όπου για δύο χρόνια παρακολούθησε σεμινάρια πάνω στις τορπίλες.
Η αναρρίχηση του Σκοτ στις βαθμίδες του πολεμικού ναυτικού ήταν ομαλή, αλλά ο ιστορικός Ρόλαντ Χάντφορντ, στη συγκριτική βιογραφία των Σκοτ και Άμουνδσεν αναφέρει την πιθανότητα ενός σκανδάλου στην αρχή της ναυτικής σταδιοδρομίας του Σκοτ. Ο Χάντφορντ αναφέρει πως το όνομα του Σκοτ εξαφανίζεται από όλα τα ναυτικά αρχεία την περίοδο από τα μέσα Αυγούστου του 1889 έως τις 26 Μαρτίου του 1890 και υπαινίσσεται την ερωτική σχέση του Σκοτ με μια παντρεμένη Αμερικανίδα, κάτι που οι υπόλοιποι αξιωματικοί του ναυτικού θέλησαν να κρύψουν. Ο βιογράφος Ντέιβιντ Κρέιν μειώνει την περίοδο του Σκοτ σε έντεκα εβδομάδες, αλλά δεν είναι σε θέση να διευκρινίσει τα αίτια, απορρίπτοντας την περίπτωση προστασίας από τους ανώτερους αξιωματικούς με τη λογική πως ο Σκοτ δεν ήταν κάποιο σημαντικό πρόσωπο ή δεν είχε κάποιες ιδιαίτερες διασυνδέσεις.
Το 1894 ο Ρόμπερτ, που υπηρετούσε στο πλοίο, έμαθε τα νέα για τη χρεοκοπία της οικογένειάς του. Ο πατέρας του αποφάσισε τότε να αναλάβει τη θέση του διευθυντή σε ένα ζυθοποιείο στο Σέπτον Μάλετ στο Σόμερσετ. Όταν μετά από τρία χρόνια ο Τζον Έντουαρντ Σκοτ πέθανε από καρδιακή νόσο, ο Ρόμπερτ, που υπηρετούσε στο, και ο μικρότερος αδελφός του Άρτσιμπαλντ ανέλαβαν να συντηρούν τη μητέρα και τις αδελφές τους. Ο θάνατος του Άρτσιμπαλντ το φθινόπωρο του 1898 σήμαινε ότι η ευθύνη για τη συντήρηση της μητέρας και των δύο αδελφών πέρασε εξ ολοκλήρου στον Ρόμπερτ, κάνοντας πλέον αναγκαία μια καλύτερη οικονομική προοπτική και την ανέλιξή του στο ναυτικό. Τότε, τον Ιούνιο του 1899, σε μια τυχαία συνάντηση του στο Λονδίνο με τον Κλέμενς Μάρκχαμ (πρόεδρο πια της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας), έμαθε για πρώτη φορά για την επικείμενη αποστολή στην Ανταρκτική, υπό την αιγίδα της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας. Θεωρώντας τη διάκριση στην αποστολή ως μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την καριέρα του, ο Ρόμπερτ Σκοτ εμφανίστηκε λίγες μέρες αργότερα στο σπίτι του Μάρκχαμ (11 Ιουνίου 1899) όπου προσφέρθηκε να ηγηθεί της αποστολής.
Η αποστολή Discovery (1901–1904)
230px|left|thumb|Το πλοίο Discovery στην Ανταρκτική, δίπλα στον παγετώνα Μπάρριερ.
Η Βρετανική Εθνική Αποστολή της Ανταρκτικής, αργότερα γνωστή ως αποστολή Discovery, ήταν κοινή επιχείρηση της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας και της επιστημονικής κοινότητας «The Royal Society of London for Improving Natural Knowledge». Υπήρξε το πολυπόθητο όνειρο του Μάρκχαμ, ένα έργο που απαιτούσε μεγάλες ικανότητες και εξυπνάδα για να έρθει εις πέρας και να αποδώσει καρπούς. Ο Σκοτ μπορεί να μην ήταν η πρώτη επιλογή του Μάρκχαμ ως αρχηγού της αποστολής αλλά η στήριξη της τελικής του απόφασης να αναθέσει σε αυτόν την αποστολή παρέμεινε σταθερή, παρά το γεγονός πως υπήρξαν ενστάσεις στην επιτροπή σχετικά με το πεδίο εφαρμογής των αρμοδιοτήτων του, με την Royal Society να ζητά να τεθεί επικεφαλής ένας επιστήμονας που να είναι επιφορτισμένος με το πρόγραμμα της αποστολής, ενώ ο Σκοτ να είναι απλά ο καπετάνιος του πλοίου. Τελικά, όμως, η άποψη που επικράτησε ήταν αυτή του Μάρκχαμ. Ο Σκοτ θα είχε το γενικό πρόσταγμα, και ως διοικητής του πλοίου Discovery έπλευσε για την Ανταρκτική στις 31 Ιουλίου 1901.
Αν και είχε μηδενική εμπειρία τόσο για την Ανταρκτική όσο και για τις θάλασσες του Νότιου Ωκεανού, τόσο αυτός όσο και από το 50μελές πλήρωμά του, υπήρξε μια πολύ μικρή ειδική εκπαίδευση στον εξοπλισμό και στις τεχνικές λίγο πριν τον απόπλου του πλοίου. Η αποστολή είχε παραλάβει σκυλιά και σκι, αλλά μάλλον κανείς δεν ήξερε πώς να τα χρησιμοποιήσει. Κατά την άποψη του Μάρκχαμ, ο επαγγελματισμός θεωρήθηκε λιγότερο χρήσιμος από την "αβίαστη επάρκεια" και, ενδεχομένως, ο Σκοτ να είχε επηρεαστεί από την πίστη του Μάρκχαμ στην επιτυχία της αποστολής. Στο πρώτο από τα δύο έτη που το Discovery πέρασε στον πάγο η αποστολή δοκιμάστηκε σκληρά, αγωνιζόμενοι να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις στο άγνωστο έδαφος. Μια πρώτη προσπάθεια ταξιδιού πάνω στον πάγο είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του Τζορτζ Βινς (George Vince), ο οποίος γλίστρησε πάνω από ένα γκρεμό, στις 4 Φεβρουαρίου 1902. 230px|right|thumb|Από αριστερά προς τα δεξιά: [[Έρνεστ Σάκλετον, Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ και Έντουαρντ Άντριαν Γουίλσον. (2 Νοεμβρίου 1902)]]
Η εκστρατεία είχε επιστημονικούς και εξερευνητικούς στόχους. Οι τελευταίοι περιλάμβαναν ένα μακρύ ταξίδι νότια, προς την κατεύθυνση του Νότιου Πόλου. Αυτή η πορεία, την οποία ανέλαβαν οι Σκοτ, Έρνεστ Σάκλετον και Έντουαρντ Άντριαν Γουίλσον, τους οδήγησε μέχρι το γεωγραφικό πλάτος S 82° 17', περίπου 530 μίλια (850 χλμ.) από τον Πόλο. Το οδυνηρό ταξίδι της επιστροφής επέφερε τη σωματική κατάρρευση του Σάκλετον και την πρόωρη αποχώρηση του από την αποστολή.
Τη δεύτερη χρονιά παρουσίασαν βελτιώσεις τόσο στην τεχνική τους όσο και στην επίτευξη των στόχων τους, με αποκορύφωμα την πραγματοποίηση της δυτικής διαδρομής του Σκοτ, η οποία οδήγησε στην ανακάλυψη του Ανταρκτικού Οροπεδίου. Η συγκεκριμένη επιχείρηση έχει περιγραφεί ως «ένα από τα μεγάλα πολικά ταξίδια». Στα επιστημονικά ευρήματα της αποστολής περιλαμβάνονταν σημαντικές βιολογικές, ζωολογικές και γεωλογικές ανακαλύψεις. Μερικές από τις μετεωρολογικές και μαγνητικές μετρήσεις, ωστόσο, αργότερα επικρίθηκαν ως ερασιτεχνικές και ανακριβείς.
Στο τέλος της εκστρατείας χρειάστηκαν οι συνδυασμένες προσπάθειες των δύο υποστηρικτικών πλοίων και η χρήση εκρηκτικών για να μπορέσει το Discovery να ελευθερωθεί από τον πάγο. Ο Σκοτ παρέμεινε επιφυλακτικός ως προς το αν τα σκυλιά και τα σκι ήταν τα κλειδιά για αποτελεσματικές μετακινήσεις πάνω στον πάγο. Στα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισε να εκφράζει τη προτίμηση για την πρακτική της προώθησης των έλκηθρων από τους ίδιους τους εξερευνητές, χωρίς βοήθεια από ζώα, μία άποψη που συνέχισε να κρατά και τα επόμενα χρόνια της καριέρας του. Η επιμονή του κατά τη διάρκεια της αποστολής για τις διατυπώσεις του Βασιλικού Ναυτικού τον είχε κάνει ανήσυχο για τις σχέσεις του με την πλήρωμα των πλοίων, πολλοί από τους οποίους αναχώρησαν για την επιστροφή στην πατρίδα με το πρώτο υποστηρικτικό πλοίο, τον Μάρτιο του 1903. Στον δεύτερο στην ιεραρχία, Άλμπερτ Άρμιτατζ, έναν αξιωματικό του εμπορικού ναυτικού, προσφέρθηκε η ευκαιρία να επιστρέψει στην οικογένειά του, αλλά επέλεξε να αρνηθεί την πρόταση. Ο Άρμιτατζ προώθησε την ιδέα ότι η απόφαση για την επιστροφή του Σάκλετον πίσω στην Αγγλία με το πλοίο υποστήριξης προέκυψε από την εχθρότητα του Σκοτ και όχι από τη φυσική κατάσταση του Σάκλετον. Αν και υπήρχαν αργότερα εντάσεις μεταξύ των Σκοτ και Σάκλετον, όταν οι φιλοδοξίες τους για τον Πόλο συγκρούστηκαν άμεσα, στη δημόσια ζωή τους κατάφεραν να μην τις εμφανίζουν. Ο Σκοτ συμμετείχε στις επίσημες δεξιώσεις, όπου χαιρέτισε την επιστροφή του Σάκλετον το 1909 μετά την ολοκλήρωση της Αποστολής Νιμρόδ και οι δύο ήταν ευγενικοί στις επιστολές που αντάλλασσαν για τις αντίστοιχες φιλοδοξίες τους το διάστημα 1909 και 1910.
Μεταξύ των δύο αποστολών (1904–1909)
Το Discovery επέστρεψε στη Βρετανία το Σεπτέμβριο του 1904, με τον Σκοτ να γίνεται γρήγορα δημοφιλής λαϊκός ήρωας από το Βρετανικό κοινό που είδε με μεγάλο ενδιαφέρον την αποστολή. Του απονεμήθηκαν ένα σύνολο από τιμητικές διακρίσεις και μετάλλια, συμπεριλαμβανομένων και πολλών από το εξωτερικό, και προήχθη στο βαθμό του πλοιάρχου, ενώ ο Βασιλιάς Εδουάρδος Ζ τον έχρισε μέλος του Βασιλικού Βικτοριανού Τάγματος (CVO). Για περισσότερο από ένα χρόνο ασχολήθηκε με δημόσιες εκδηλώσεις, διαλέξεις και το γράψιμο των αρχείων της αποστολής, The Voyage of the Discovery. Τον Ιανουάριο του 1906, επανήλθε στην πλήρους απασχόλησης ναυτική σταδιοδρομία του, πρώτα ως βοηθός διευθυντής της Ναυτικής Υπηρεσίας Υπηρεσιών στο Ναυαρχείο και, τον Αύγουστο του έτους, βρέθηκε στο πλοίο HMS Victorious. Την περίοδο αυτή συνέχισε να κινείται στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας. 230px|right|thumb|Ο Ρ.Φ. Σκοτ με τη σύζυγό του Κάθλιν Μπρους Σκοτ (Νέα Ζηλανδία, 1910)
Από τις αρχές του 1906, ο Σκοτ είχε ξεκινήσει να βολιδοσκοπεί τη RGS για μια πιθανή χρηματοδότηση μιας μελλοντικής αποστολής στην Ανταρκτική. Ως εκ τούτου, η είδηση ότι ο Έρνεστ Σάκλετον είχε ανακοινώσει τα σχέδιά του για να ταξιδέψει στην παλιά βάση του Discovery στο ΜακΜούρντο Σάουντ (McMurdo Sound) και να ξεκινήσει από εκεί για τον Νότιο Πόλο δεν ευχαρίστησε τον Σκοτ. Ο Σκοτ ισχυρίστηκε, στην πρώτη από μια σειρά επιστολών προς τον Σάκλετον, ότι η περιοχή γύρω από το ΜακΜούρντο ήταν δικός του «τομέας εργασίας», στον οποία είχε προηγούμενα δικαιώματα μέχρι να επιλέξει ο ίδιος να αποσυρθεί και ότι ο Σάκλετον έπρεπε, επομένως, να εργαστεί σε μια εντελώς διαφορετική περιοχή. Σε αυτό ο ίδιος είχε και την ισχυρή υποστήριξη από τον πρώην ζωολόγο του Discovery, Έντουαρντ Γουίλσον, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι τα δικαιώματα του Σκοτ εκτείνονταν σε όλη τη Θάλασσα του Ρος, κάτι που ο Σάκλετον αρνήθηκε να παραδεχτεί. Τελικά, για τον τερματισμό του αδιεξόδου, ο Σάκλετον συμφώνησε, σε επιστολή του προς τον Σκοτ στις 17 Μαΐου 1907, να εργαστεί προς τα ανατολικά του 170° δυτικού μεσημβρινού και ως εκ τούτου να αποφύγει όλα τα γνωστά εδάφη του Discovery. Αποδείχθηκε όμως μια υπόσχεση πως δεν μπόρεσε να κρατήσει, αφού η αναζήτησή του για μια εναλλακτική θέση αποδείχθηκε άκαρπη. Έτσι εγκατέστησε τη βάση του στο Ακρωτήριο Ρόιντς (Cape Royds) στο ΜακΜούρντο Σάουντ. Η παραβίαση της αρχικής συμφωνίας προκάλεσε μια βαθιά μεταβολή στις σχέσεις των Σκοτ και Σάκλετον. Ο ιστορικός Μπο Ρίφενμπεργκ (Beau Riffenburgh) αναφέρει ότι η υπόσχεση στον Σκοτ «δεν έπρεπε ποτέ ηθικά να είχε απαιτηθεί», και κρίνει δυσμενώς την αδιαλλαξία του Σκοτ με τη γενναιόδωρη στάση του Νορβηγού εξερευνητή Φρίνττγιοφ Νάνσεν, του εξερευνητή της Γροιλανδίας, ο οποίος έδωσε ελεύθερα τις συμβουλές του και την εμπειρία σε όλους, ανεξάρτητα από το αν ήταν ανταγωνιστές ή όχι.
Ο Σάκλετον επέστρεψε έχοντας αποτύχει να φθάσει τον Πόλο, και αυτό έδωσε στον Σκοτ την ώθηση να προχωρήσει στη νέα του αποστολή που είχε ήδη προλάβει να αναγγείλει. Αν και στις 24 Μαρτίου 1909 του προσέφεραν μια βολική θέση βοηθού του τρίτου στην ιεραρχία ανώτατου αξιωματικού του Βασιλικού Ναυτικού (Second Sea Lord) στο Λονδίνο, τον Δεκέμβριο απαλλάχτηκε με μισή αμοιβή, για να αναλάβει την πλήρη διοίκηση της Βρετανικής Αποστολής της Ανταρκτικής του 1910, γνωστή ως η Αποστολή της Νέας Γης (Terra Nova) από το όνομα του πλοίου του, Terra Nova.
Προετοιμασία
200px|left|thumb|Τα μέλη της αποστολής γιορτάζουν τα γενέθλια του Ρ.Φ. Σκοτ. (6 Ιουνίου 1911) Αν και η ελπίδα που εξέφραζε ανοιχτά η Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία ήταν ότι αυτή η αποστολή θα ήταν «…κυρίως επιστημονική, με την ανίχνευση και τον Πόλο ως δευτερεύοντες στόχους…», σε αντίθεση με την αποστολή Discovery, ούτε αυτοί αλλά ούτε η Royal Society είχαν ανάμειξη αυτή τη φορά. Στο ενημερωτικό δελτίο για την αποστολή, ο Σκοτ δήλωνε ότι κύριος στόχος της ήταν «…να φτάσει στο Νότιο Πόλο, και να εξασφαλίσει για τη Βρετανική Αυτοκρατορία την τιμή αυτού του επιτεύγματος…». Όπως είχε παρατηρήσει ο Μάρκχαμ, ο Σκοτ είχε πια «…καταληφθεί από τη μανία του Πόλου…».
Αυτό που δεν ήξερε ο Σκοτ ήταν ότι βρισκόταν σε έναν αγώνα δρόμου με τον Νορβηγό εξερευνητή Ρόαλντ Αμούνδσεν, διάσημο ήδη για την επιτυχή διάσχιση του Βορειοδυτικού Περάσματος. Πληροφορήθηκε τα σχέδια του Άμουνδσεν για το Νότιο Πόλο στη Μελβούρνη τον Οκτώβριο του 1910, όταν έλαβε ένα τηλεγράφημα από τον ίδιο τον Νορβηγό.
Πρώτη περίοδος
thumb|Ο Σκοτ, γράφοντας το ημερολόγιό του στη βάση στο Ακρωτήριο Έβανς (χειμώνας 1911)
Η αποστολή βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σειρά ατυχίες, που δυσχέραναν τις εργασίες την πρώτη περίοδο και μείωσαν τις δυνατότητες για την προετοιμασία για την κύρια πολική πορεία. Στο ταξίδι του από τη Νέα Ζηλανδία για την Ανταρκτική, το Terra Nova παγιδεύτηκε στον πάγο για 20 ημέρες, πολύ περισσότερο από όσο άλλα πλοία είχαν βιώσει, που είχε αποτέλεσμα την καθυστερημένη άφιξη και λιγότερο χρόνο για την προπαρασκευαστική εργασία πριν από την έλευση του Ανταρκτικού χειμώνα. Ένα από τα μηχανοκίνητα έλκηθρα χάθηκε κατά την εκφόρτωση του από το πλοίο, αφού ο θαλάσσιος πάγος υποχώρησε και το έλκηθρο βυθίστηκε στη θάλασσα. Η επιδείνωση των καιρικών συνθηκών και τα αδύναμα ακατάλληλα πόνι επηρέασαν τον αρχικό ανεφοδιασμό, έτσι ώστε, αναγκαστικά, το βασικό απόθεμα στο οποίο θα γινόταν ο ανεφοδιασμός της αποστολής, το One Ton Depot, στο οποίο είχε αποθηκευτεί ένας τόνος προμηθειών, βρισκόταν 35 μίλια (56 χλμ.) βόρεια της προγραμματισμένης θέσης του, που ήταν οι 80° S. Ο Λόρενς Όατς (Lawrence Oates), υπεύθυνος των πόνι, συμβούλευσε τον Σκοτ να σκοτώσει μερικά για τροφή και την εκ των προτέρων αποθήκη του κρέατός τους στις 80 ° S, κάτι το οποίο ο Σκοτ αρνήθηκε να κάνει. Έχει καταγραφεί η απάντηση του Όατς στον Σκοτ, «Κύριε, φοβάμαι ότι θα μετανιώσετε που δεν ακολουθήσατε τη συμβουλή μου». Έξι πόνι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού. Με την επιστροφή του στη βάση, η εκστρατεία έλαβε γνώση για την παρουσία του Άμουνδσεν, ο οποίος είχε κατασκηνώσει με το πλήρωμά του και ένα μεγάλο αριθμό σκύλων στον Κόλπο των φαλαινών, 200 μίλια (320 χλμ) προς τα ανατολικά τους.
Ο Σκοτ αρνήθηκε να τροποποιήσει το πρόγραμμά του για την αντιμετώπιση της απειλής του Άμουνδσεν, γράφοντας πως, «...Το σωστό, καθώς και η σοφότερη διαδρομή, είναι για μας να προχωρήσουμε ακριβώς σαν αυτό να μην είχε συμβεί...». Αν και αναγνωρίζει ότι η βάση της Νορβηγίας ήταν πιο κοντά στον πόλο και ότι η εμπειρία των Νορβηγών στην οδήγηση έλκηθρων με σκυλιά και το σκι υπερτερούσε, ο Σκοτ είχε το πλεονέκτημα του ταξιδιού σε μια γνωστή διαδρομή στην οποία είχε βρεθεί με τον Σάκλετον. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1911 η αυτοπεποίθησή του αυξάνεται. Στις 2 Αυγούστου, μετά την επιστροφή της επιτυχημένης αποστολής της ομάδας των τριών (Έντουαρντ Άντριαν Γουίλσον, Χένρι Ρόμπερτσον Μπόουερς και Άπσλεϊ Τσέρι-Γκάραρντ) από το χειμωνιάτικο ταξίδι τους στο ακρωτήριο Κρόζιερ για την εξασφάλιση αυγών αυτοκρατορικών πιγκουίνων, ο Σκοτ έγραψε, «...είμαι βέβαιος ότι είναι τόσο κοντά στην τελειότητα όσο η εμπειρία μπορεί να κατευθύνει...».
Το ταξίδι στον Πόλο
thumb|left|Οι διαδρομές στον Βόρειο Πόλο του Σκοτ (πράσινη) και του Αμούνδσεν (κόκκινη), 1911-1912. Η πορεία προς το Νότο ξεκίνησε την 1η Νοεμβρίου 1911. Ένα καραβάνι μικτών ομάδων μεταφορών (κινητήρες, σκυλιά και άλογα), φορτωμένοι με έλκηθρα, ταξιδεύοντας με διαφορετικούς ρυθμούς, όλα σχεδιασμένα για να υποστηρίξουν μια τελική ομάδα τεσσάρων ανδρών που θα πραγματοποιούσε μια εξόρμηση για τον Πόλο. Ο Σκοτ είχε περιγράψει νωρίτερα τα σχέδιά του για το ταξίδι στο Νότο σε ολόκληρη την ομάδα, χωρίς να δώσει ξεκάθαρους και συγκεκριμένους ρόλους σε κανένα - κανείς δεν ήξερε ποιοι θα αποτελούσαν την τελική πολική ομάδα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ο Σκοτ έστειλε μια σειρά από αντικρουόμενες εντολές πίσω στη βάση για τη μελλοντική χρήση των σκύλων της αποστολής, αφήνοντας ασαφές αν επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για μελλοντικά επιστημονικά ταξίδια ή επρόκειτο να βοηθήσουν την επιστροφή της πολικής ομάδας. Έτσι, καθώς οι υφιστάμενοι του Σκοτ πίσω στη βάση δεν ήταν σίγουροι για τις προθέσεις του, δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τα σκυλιά σε μια συντονισμένη προσπάθεια για την επιστροφή της πολικής ομάδας, όταν προέκυψε τελικά η ανάγκη.
Η ομάδα του Νότου μειωνόταν σταθερά σε μέγεθος, καθώς οι διαδοχικές ομάδες υποστήριξης ολοκλήρωναν την αποστολή τους και επέστρεφαν στη βάση. Στις 4 Ιανουαρίου 1912, οι δύο τελευταίες ομάδες των τεσσάρων είχαν φτάσει στο γεωγραφικό πλάτος 87° 34′ S. Τότε ο Σκοτ ανακοίνωσε την απόφασή του: Πέντε άντρες (οι Σκοτ, Έντουαρντ Γουίλσον, Χένρι Μπόουερς, Λόρενς Όατς και Έντγκαρ Έβανς) θα συνέχιζαν προς τα εμπρός. Οι άλλοι τρεις (Τέντι Έβανς, Γουίλιαμ Λάσλι και Τομ Κριν) θα επέστρεφαν στη βάση. Η επιλεγμένη ομάδα βάδισε προς τα εμπρός, φθάνοντας στον Πόλο στις 17 Ιανουαρίου 1912, για να διαπιστώσει ότι ο Άμουνδσεν είχε φτάσει πρώτος, πέντε εβδομάδες νωρίτερα. Η οδύνη του Σκοτ περιγράφεται στο ημερολόγιό του: ''«…Το χειρότερο συνέβη … Όλα τα όνειρα της ημέρας χάθηκαν… Μεγαλοδύναμε! Απαίσιο μέρος…»''.
Η τελευταία πορεία
220px|right|thumb|Τα μέλη της ομάδας του Σκοτ που έφτασαν μέχρι το Νότιο Πόλο. Από αριστερά προς τα δεξιά: Λ. Όατς, Χ. Μπόουερς, Ρ.Φ. Σκοτ, Ε. Γουίλσον και Ε. Έβανς. Η φωτογραφία λήφθηκε από τους ίδιους στις 17 Ιανουαρίου 1912.
Στις 19 Ιανουαρίου η αποκαμωμένη ομάδα ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής. Έχοντας μπροστά τους να διανύσουν μια πορεία 800 μιλίων (1.300 χλμ.) ο Σκοτ σημείωνε την επόμενη μέρα: «…Φοβάμαι ότι το ταξίδι της επιστροφής θα είναι τρομερά κουραστικό και μονότονο…». Ωστόσο, η ομάδα σημείωσε ικανοποιητική πρόοδο, παρά τις κακές καιρικές συνθήκες, και είχε ολοκληρώσει το στάδιο του ταξιδιού στο Ανταρκτικό Οροπέδιο, περίπου 300 μίλια (500 χλμ.), ήδη από τις 7 Φεβρουαρίου. Τις επόμενες ημέρες, καθώς η ομάδα έκανε την 100 μιλίων (160 χλμ.) κάθοδο του παγετώνα Μπίαρντμορ (Beardmore), η φυσική κατάσταση του Έντγκας Έβανς, την οποία ο Σκοτ είχε παρατηρήσει με ανησυχία ήδη από τις 23 Ιανουαρίου, χειροτέρεψε σημαντικά. Μια πτώση του στις 4 Φεβρουαρίου είχε αφήσει τον Έβανς «ανίκανο», και στις 17 Φεβρουαρίου, μετά από μια νέα πτώση, πέθανε κοντά στους πρόποδες του παγετώνα.
Με 400 μίλια (670 χιλιόμετρα) να απομένουν κατά μήκος του Υφαλού Πάγου Ρος (Ross Ice Shelf), οι προοπτικές της ομάδας επιδεινώνονταν σταθερά· στο ταξίδι τους προς το Βορρά είχαν να αντιμετωπίσουν την πείνα και την εξάντληση, τις καιρικές συνθήκες που επιδεινώθηκαν και εμφάνισαν κρυοπαγήματα και φωτοκερατίτιδα. Στις 16 Μαρτίου, ο Όατς, του οποίου η κατάσταση επιδεινώθηκε από ένα παλιό τραύμα του πολέμου σε βαθμό που ήταν μόλις ικανός να περπατήσει, εγκατέλειψε οικειοθελώς τη σκηνή και βάδισε προς τον θάνατό του. Ο Σκοτ έγραψε πως οι τελευταίες λέξεις του Όατς ήταν: «Απλώς πηγαίνω έξω και μπορεί να λείψω για λίγο».
Μετά από μια πορεία για ακόμα 20 περίπου μίλια, τα εναπομείναντα τρία μέλη κατασκήνωσαν τελικά στις 19 Μαρτίου, 11 μίλια (18 χλμ.) μακριά από το One Ton Depot, το σημείο ανεφοδιασμού τους, σημείο που ήταν όμως 24 μίλια (38 χιλιόμετρα) μπροστά από την προβλεπόμενη αρχική θέση του αποθέματος. Την επόμενη μέρα μια σφοδρή χιονοθύελλα εμπόδισε την ομάδα να κάνει την οποιαδήποτε πρόοδο. Κατά τη διάρκεια των επόμενων εννέα ημερών, οι προμήθειές τους εξαντλήθηκαν, τα δάχτυλά τους ήταν πια παγωμένα, το φως ελάχιστο και η θύελλα συνέχιζε να μαίνεται έξω από τη σκηνή. Ο Σκοτ έγραψε τα τελευταία λόγια του, αν και είχε εγκαταλείψει το ημερολόγιό του μετά τις 23 Μαρτίου, στις 29 Μαρτίου: ''«Τελευταία καταχώρηση. Για το όνομα του Θεού φροντίστε τους ανθρώπους μας.»'' Είχε αφήσει επίσης γράμματα στη μητέρα του Γουίλσον, στη μητέρα του Μπόουρες, σε μια σειρά από σημαντικούς ανθρώπους, ανάμεσά τους και τον πρώην διοικητή του πριν ξεκινήσει την αποστολή, σερ Τζορτζ Έγκερτον, στη μητέρα του και τη σύζυγό του. Έγραψε επίσης ένα «Μήνυμα προς το Κοινό», κατά κύριο λόγο την υπεράσπιση της οργάνωσης της αποστολής και τη διεξαγωγή της, στο οποίο επικαλούνταν για την αποτυχία της ομάδας τις καιρικές συνθήκες και άλλες συμφορές, αλλά τελειώνει με τα παρακάτω λόγια:
Ο Σκοτ τεκμαίρεται ότι πέθανε στις 29 Μαρτίου 1912 ή ίσως μια μέρα αργότερα. Οι θέσεις των πτωμάτων στη σκηνή, όταν ανακαλύφθηκαν οκτώ μήνες αργότερα από την υπόλοιπη αποστολή, υποδεικνύουν πως ο Σκοτ ήταν ο τελευταίος από τους τρεις που πέθανε, καθώς βρέθηκε πάνω στα άλλα δύο πτώματα.
Τιμές και φήμη
Ο υπόλοιπος κόσμος ενημερώθηκε για την τραγωδία στις 10 Φεβρουαρίου του 1913, όταν το Terra Nova έφτανε στο Οαμάρου της Νέας Ζηλανδίας. Μέσα σε λίγες μέρες, ο Σκοτ έγινε εθνικό σύμβολο. Η Evening News του Λονδίνου ζήτησε η ιστορία της αποστολής να διαβαστεί σε μαθητές σε όλη τη χώρα, ώστε να συμπέσει με την επιμνημόσυνη δέηση στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο στις 14 Φεβρουαρίου. Ο Ρόμπερτ Μπέηντεν-Πάουελ, ο ιδρυτής της Παγκόσμιας Προσκοπικής Κίνησης, ρωτούσε: ''«...Είναι οι Βρετανοί σε πτώση; Όχι!... Έχει απομείνει άφθονο θάρρος και πνεύμα στους Βρετανούς τελικά. Ο καπετάνιος Σκοτ και ο καπετάνιος Όατες μας το απέδειξαν...»''.
Κατά την επιστροφή τους, οι επιζώντες της αποστολής τιμήθηκαν με μετάλλια και προαγωγές για το ναυτικό προσωπικό. Η Κάθλιν Σκοτ τιμήθηκε ως χήρα ενός Ιππότη-διοικητή (Knight Commander - KCB) του Τάγματος του Λουτρού, ενώ και μετά τον γάμο της με τον πολιτικό Έντουαρνρ Χίλτον Γιανγκ (μετέπειτα Λόρδο του Κένετ) το 1922, παρέμεινε υπερασπίστρια της φήμης του Σκοτ μέχρι τον θάνατό, της 1947.
170px|right|thumb|Ο σταυρός του λόφου Observation, εις μνήμην των θυμάτων της αποστολής Terra Nova. Σε άρθρο στην εφημερίδα The Times, σχετικά με τα αφιερώματα του Τύπου της Νέας Υόρκης στον Σκοτ, αναφέρεται ότι τόσο ο Αμούνδσεν όσο και ο Σάκλετον ένιωσαν «...[έκπληκτοι] όταν άκουσαν πως μια τέτοια καταστροφή θα μπορούσε να πλήξει μια τόσο καλά οργανωμένη αποστολή...». Στην είδηση των λεπτομερειών του θανάτου του Σκοτ, ο Αμούνδσεν ανέφερε: «...θα προτιμούσα να είχα στερηθεί οποιαδήποτε τιμή ή χρήματα, αν έτσι θα μπορούσα να είχα σώσει τον Σκοτ από τον φοβερό του θάνατο...». Καθώς ο Σκοτ υπήρξε πιο επιδέξιος τεχνίτης του λόγου από τον Αμούνδσεν, η οπτική του για την ιστορία όπως εξαπλώθηκε στον κόσμο μείωσε στα μάτια πολλών την επιτυχία του Νορβηγού, υποβιβάζοντάς την για πολλούς σε ένα αντιαθλητικό στρατήγημα. Ακόμη όμως και πριν η είδηση του θανάτου του Σκοτ γίνει γνωστή, ο Αμούνδσεν είχε νιώσει προσβεβλημένος, όταν ο τότε πρόεδρος της RGS, Λόρδος Γεώργιος Κουρζόν, έκανε μια «προσβλητική πρόποση» σε συμπόσιο που υποτίθεται ότι θα τιμόταν ο νικητής του πόλου - ο Κουρζόν είχε ζητήσει «τρία ζήτω για τα σκυλιά». Σύμφωνα με τον Ρόλαντ Χάντφορντ αυτή η προβολή προκάλεσε την παραίτηση του Αμούνδσεν από την τιμητική υποτροφία της RGS. Η ανταπόκριση στην τελευταία έκκληση του Σκοτ για τη φροντίδα των εξαρτημένων μελών των οικογενειών τους υπήρξε τεράστια για τα δεδομένα της εποχής. Ο λογαριασμός Mansion House Scott Memorial Fund συγκέντρωσε συνολικά £75.000 (σε τιμές 2009 προσέγγιζε τα £5.500.000 ). Τα χρήματα του λογαριασμού δεν κατανεμήθηκαν ισόποσα. Η χήρα του Σκοτ, ο γιος τους, η μητέρα και οι αδελφές του έλαβαν συνολικά £ 18.000. Η χήρα του Γουίλσον πήρε £ 8.500 και η μητέρα του Μπόουερς £4.500. Η χήρα του Έντγκαρ Έβανς, τα παιδιά και η μητέρα του έλαβαν συνολικά το ποσό των £1.500.
Δώδεκα χρόνια μετά την τραγωδία, πάνω από 30 μνημεία είχαν δημιουργηθεί μόνο στη Βρετανία. Ανάμεσά τους υπήρξαν μνημεία με απλά απομεινάρια από την αποστολή (όπως η σημαία του Σκοτ στον Καθεδρικό του Έξετερ) έως η ίδρυση του Ινστιτούτου Πολικής Έρευνας Σκοτ στο Κέιμπριτζ. Πολλά ακόμα ανεγέρθηκαν σε άλλα μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και ενός αγάλματος φιλοτεχνημένο από τη χήρα του στο Κράισττσερτς της Νέας Ζηλανδίας (το άγαλμα γκρεμίστηκε από τη θέση του κατά τη διάρκεια του του σεισμού 2011). Το 1948 η τελική αποστολή ήταν το θέμα μιας ταινίας, με τίτλο Scott of the Antarctic, με τον Τζον Μιλλς να ερμηνεύει τον ρόλο του Σκοτ. Η επιστημονική βάση των ΗΠΑ στο Νότιο Πόλο, που ιδρύθηκε το 1957, ονομάστηκε Σταθμός τον Νότιου Πόλου Αμούνδσεν-Σκοτ.
Τα χρόνια που πέρασαν το χιόνι και ο πάγος κάλυψαν τη σκηνή και τον τύμβο όπου έχουν θαφτεί οι τρεις άνδρες. Το 2001 ο ειδικός στους παγετώνες Τσαρλς Ρ. Μπέντλεϊ (Charles R. Bentley) εκτίμησε ότι η σκηνή με τις σορούς βρισκόταν περίπου 75 πόδια (23 μέτρα) κάτω από τον πάγο, ενώ είχε μετακινηθεί από αυτόν κατά περίπου 30 μίλια (48 χλμ.) από το σημείο όπου έχασαν τη ζωή τους. Υπολόγισε ότι με αυτό τον ρυθμό, σε περίπου 275 χρόνια τα πτώματα θα έχουν μετακινηθεί μέχρι τη θάλασσα του Ρος και, ίσως τότε, να επιπλέουν μακριά μέσα σε κάποιο παγόβουνο.