cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όττο Ντίτριχ
Κατά τη διάρκεια του πολέμου
Ο Ντίτριχ ποτέ δεν διακρίθηκε για την ακρίβεια των όσων ανακοίνωνε. Κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα (εισβολή της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ) και ιδιαίτερα στην αρχή της, οι Γερμανοί σημείωσαν αναμφίβολα σημαντικές επιτυχίες, αλλά σημειώθηκε αποτυχία στην κατάληψη της Μόσχας, της πόλης που ο Χίτλερ επιθυμούσε να καταληφθεί. Παρά τη διαμόρφωση των - όχι και τόσο ευνοϊκών για τη Βέρμαχτ - εξελίξεων, ο Ντίτριχ ανέφερε ότι "η Σοβιετική Ένωση είναι τελειωμένη. Το βρετανικό όνειρο για τη δημιουργία πολέμου δύο μετώπων έχει πλέον τελειώσει" ( (ist endgultig ausgetraumt) - οι εξελίξεις τον διέψευσαν. Όταν η μάχη στο ανατολικό μέτωπο έφθασε στη σημαντικότερη καμπή της, τη μάχη του Στάλινγκραντ και λίγο πριν την παράδοση της 6ης Στρατιάς του Φρίντριχ Πάουλους, ο Ντρίτριχ υπέστη νευρική κατάρρευση και η ευθύνη έκδοσης των ανακοινωθέντων ανατέθηκε υποχρεωτικά σε άλλο πρόσωπο.
Τον Ιούλιο του 1944, όταν στο Ράστενμπουργκ έγινε απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ από τον συνταγματάρχη Κλάους φον Στάουφενμπεργκ, ο Ντίτριχ βρισκόταν εκεί και ήταν αυτός που ειδοποίησε τηλεφωνικά τον Γκέμπελς ότι ο Φύρερ είχε επιζήσει από την απόπειρα.
Μετά τον πόλεμο
Ο Ντίτριχ συνελήφθη από τα συμμαχικά στρατεύματα το 1945. Παραπέμφθηκε σε συνακόλουθη δίκη της Δίκης της Νυρεμβέργης και συγκεκριμένα στη Δίκη των διπλωματών (The Ministries Trial, επισήμως The United States of America vs. Ernst von Weizsäcker, et al.) για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση (την SS) και καταδικάστηκε σε επτά χρόνια κάθειρξη στις 11 Απριλίου 1949. Εγκλείστηκε στη φυλακή του Λάντσμπεργκ αμ Λεχ, όπου και συνέγραψε το βιβλίο "Ο Χίτλερ που γνώρισα" (The Hitler I Knew), που αποτελεί ένα είδος απομνημονευμάτων του ως επικεφαλής Τύπου του Ράιχ. Υπήρξε η πρώτη ηγετική φυσιογνωμία των Ναζί που εξέφρασε, μέσω του βιβλίου του, τύψεις σχετικά με όσα είχαν συμβεί. Αποφυλακίστηκε μετά από 1,5 χρόνο εγκλεισμού και απεβίωσε στο Ντίσελντορφ στις 22 Νοεμβρίου 1952.
Κυβέρνηση Μητσοτάκη
Με το όνομα Κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι γνωστές οι:
Κοκορέτσι
thumb|250px|Κοκορέτσι το οποίο ψήνεται στην σούβλα
Το κοκορέτσι είναι ψητό φαγητό από εντόσθια ζώων που συναντάται στις κουζίνες της Ελλάδας, των Βαλκανίων, της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν. Συνήθως σερβίρεται ως ορεκτικό, κομμένο σε φέτες. Παρασκευάζεται όλον τον χρόνο, αλλά συνηθίζεται ιδιαίτερα στο τραπέζι του Πάσχα. Ένα πιάτο πανομοιότυπο με το σύγχρονο κοκορέτσι επιβεβαιώνεται για πρώτη φορά στη κουζίνα των Βυζαντινών· το έλεγαν πλεκτήν, κοιλιόχορδα, και χορδόκοιλα.
Ονομασία
Ένα πιάτο πανομοιότυπο με το σύγχρονο κοκορέτσι επιβεβαιώνεται για πρώτη φορά στη κουζίνα των Βυζαντινών. Το έλεγαν πλεκτήν, κοιλιόχορδα, και χορδόκοιλα· τα δύο τελευταία διασώζονται με την έννοια του τυλιγμένου εντέρου στα ελληνικά ιδιώματα, της Κέρκυρας ως τσοιλίχουρδα, της Φιλιππούπολης ως χορδόκοιλα, της Χίου ως σοιλίγουρδα, των Ποντίων ως χορδόγκοιλα, του Ζαγορίου και των Αργυράδων ως χορδή, της Θεσσαλίας ως χουρδή, της βόρειας Πελοποννήσου ως κορδιά ή κόρδα, και του Βογατσικού ως κουρδί. Άλλα ονόματα που απαντώνται σε μεσαιωνικά κείμενα είναι γαρδούμιον και γαρδούμενον, από τα οποία προέρχονται οι λέξεις γαρδούμπα και γαρδουμπάκια, ως εναλλακτικές ονομασίες για μια μικρότερη εκδοχή του κοκορετσιού στην Ελλάδα. Το μεσαιωνικό ελληνικό γαρδούμιον με τη σειρά του προέρχεται από το λατινικό caldumen· εκ του caldus ή calidus που σημαίνει ζεστό ή καυτό.
Σύμφωνα με τον Έλληνα γλωσσολόγο και φιλόλογο Γεώργιο Μπαμπινιώτη, η ελληνική λέξη κοκορέτσι προέρχεται από την αλβανική kukurec. Σύμφωνα με τον Τουρκοαρμένιο γλωσσολόγο Σεβάν Νισανιάν, το αλβανικό kukurec είναι δάνειο που προέρχεται από το σερβο-κροατικό και βουλγαρικό kukuruza, που αρχικά σήμαινε καλαμπόκι σε αυτές τις γλώσσες. Ο Nishanyan ισχυρίζεται επίσης ότι η ελληνική λέξη δεν προέρχεται από την αλβανική kukurec, αλλά ότι και οι δύο λέξεις είναι συγγενικές, και δανείστηκαν από τις νότιες σλαβικές γλώσσες ανεξάρτητα.
Η σχετική τουρκική λέξη kokoreç επιβεβαιώθηκε για πρώτη φορά το 1920 στο διήγημα Lokanta Esrarı από τον Τούρκο συγγραφέα Ομέρ Σεϊφετίν. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας έγραψε ότι η πρώτη φορά που άκουσε για το kokoreç ήταν όταν του παρουσιάστηκε ως σπεσιαλιτέ ενός Αθηναίου που εργαζόταν σε εστιατόριο της Κωνσταντινούπολης· περιγράφηκε ως ένα ελληνικό πιάτο φτιαγμένο από λεπτά έντερα. Η τουρκική λέξη προέρχεται από την ελληνική κοκορέτσι.
Παρασκευή
Τα εντόσθια είναι κυρίως έντερα, συκωταριές και γλυκάδια. Τα πλυμένα έντερα φυλάσσονται για λίγες ώρες σε δοχείο με νερό να τα καλύπτει, μαζί με κομμένα λεμόνια που εξαφανίζουν την έντονη μυρωδιά. Τα κομμάτια κρέατος (συκώτι, γλυκάδι, πνευμόνι) κόβονται σε μέτρια κομμάτια και τους προστίθεται αλατοπίπερο και άλλα μπαχαρικά, όπως ρίγανη, κύμινο κ.α.
Στην συνέχεια τα κομμάτια περνιούνται εναλλάξ στη σούβλα και τυλίγονται με τη μπόλια (το έντερο). Κατόπιν γίνεται ένας κόμπος με τα έντερα, στην άκρη της τυλιγμένης συκωταριάς και το κοκορέτσι τυλίγεται με τις αρμαθιές (τα εντεράκια). Τα έντερα πρέπει να είναι αρκετά ούτως ώστε να καλύψουν καλά όλο το κοκορέτσι, για να ψηθεί χωρίς να χάσει τους χυμούς του.
Ο χρόνος ψησίματος εξαρτάται από τη φωτιά και από το πάχος του κοκορετσιού. Συνήθως χρειάζεται γύρω στις 2 ώρες. Σύμφωνα με κάποιες συνταγές, το κοκορέτσι πρέπει να ετοιμάζεται από το πρωί της προηγούμενης μέρας και να παραμένει όρθιο στη σούβλα μέχρι να ψηθεί.
Το κοκορέτσι εκτός από τη σούβλα, μπορεί να ψηθεί και στον φούρνο.
Καθαρισμός των εντέρων
Για να μην υπάρχει κίνδυνος από την κατανάλωσή του, τα έντερα που περιλαμβάνει το κοκορέτσι πρέπει να γυρίζονται μέσα-έξω και να πλένονται πολύ καλά. Το γύρισμα των εντέρων επιτυγχάνεται με βελόνα πλεξίματος ή μολύβι, ενώ άλλοι συνιστούν για καλό πλύσιμο να εφαρμόζεται η μία άκρη από τα έντερα στη βρύση.
Απαγόρευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση
Με αφορμή τα κρούσματα της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ και τη σύνδεσή τους με τη νόσο των τρελών αγελάδων, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε την απαγόρευση της κατανάλωσης ορισμένων οργάνων αιγοπροβάτων και βοοειδών (όπως η σπλήνα, τα μυαλά και τα κεφαλάκια) από ζώα άνω των 12 μηνών. Η απαγόρευση αυτή περιλαμβάνει και το κοκορέτσι. Ούτε το Συμβούλιο Υπουργών Γεωργίας, στο οποίο παραπέμφθηκε το θέμα και συνεδρίασε στις 20 Ιουνίου, κατάφερε να καταλήξει σε απόφαση και, έτσι, η πρόταση της απαγόρευσης επεστράφη στην Κομισιόν, που είναι η αρμόδια να νομοθετήσει.
Αν και από τους υπουργούς Γεωργίας, κατά της απαγόρευσης ψήφισαν ο Έλληνας, ο Φινλανδός, ο Ισπανός και ο Αυστριακός, ενώ απείχε ο Γερμανός, η απαγόρευση εμπορίας των οργάνων «υψηλού κινδύνου» από βοοειδή και αιγοπρόβατα ισχύει από την 1 Οκτωβρίου 2000.
Η ελληνική αντίδραση στην απαγόρευση
Η πρόεδρος του Ενιαίου Φορέα Ελέχου Τροφίμων, Χριστίνα Παπανικολάου, και ο Θ. Σκλαβιάδης, αναπληρωτής καθηγητής Φαρμακευτικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής για τις Λοιμώξεις και τα Παρασιτικά Νοσήματα του Υπουργείο Γεωργίας αντέδρασαν στην παραπάνω απαγόρευση, κυρίως με την μορφή αμφισβήτησης λόγω έλλειψης στοιχείων και επισήμανση ορισμένων εξαιρέσεων.
Ο Θεόδωρος Σκλαβιάδης δήλωσε ότι δεν υπάρχει επιβεβαιωμένο κρούσμα της ασθένειας σε άνθρωπο, το οποίο να προέρχεται από αιγοπρόβατα. Πρόσθεσε όμως ότι οι αρμόδιοι φορείς δεν είναι ακόμη σε θέση να αποκλείσουν τίποτα.
Η Χριστίνα Παπανικολάου δήλωσε ότι ιατρικώς και προληπτικώς δεν είναι κακό να τρώει κανείς εντόσθια αιγοπροβάτων μία φορά τον χρόνο, αφού η επικινδυνότητα είναι σε τέτοια περίπτωση πολύ μικρή. Επισήμανε επίσης ότι η συστηματική κατανάλωση δεν είναι ό,τι το καλύτερο. Και αυτό διότι νεότερες μελέτες έχουν δείξει πως μία από τις θέσεις πρώτης εντοπίσεως των πριόν είναι οι επονομαζόμενες πλάκες Πάγιερ στο λεπτό έντερο των ζώων, όπως είπε.
Στην ελληνική αγορά κατά κανόνα καταναλώνονται εντόσθια από αιγοπρόβατα γάλακτος. Όπως επισημαίνει ωστόσο η Χριστίνα Παπανικολάου, και σε αυτή την περίπτωση δεν επιτρέπεται η κατανάλωση του σπλήνα, αφού σ' αυτόν παρατηρείται πρώιμος εντοπισμός των prion.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινή κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Αλβανική κουζίνα Κατηγορία:Ζεστά ορεκτικά Κατηγορία:Πασχαλινά εδέσματα Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Αλεξίς Καρέλ
Ο Αλεξίς Καρέλ (Alexis Carrel) ήταν Γάλλος χειρουργός και βιολόγος με αμερικανική υπηκοότητα.
Γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1873 στο Σαιντ Φουά λε Λυών (Sainte-Foy-lès-Lyon) του νομού Ρον (Rhône), σε οικογένεια αφοσιωμένων Καθολικών και μορφώθηκε σε Ιησουιτικό σχολείο, αν και όταν απέκτησε τη φοιτητική ιδιότητα έγινε αγνωστικιστής. Ο Καρέλ προώθησε την ευγονική και με αυτό τον τρόπο καθιερώθηκε σαν ο θεωρητικός του Ναζισμού της Γερμανίας του Χίτλερ. Ήταν αντιπρόεδρος του Γαλλικού Ιδρύματος για τη Μελέτη Ανθρωπίνων Προβλημάτων κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Βισύ του Jacques Doriot οδήγησε σε έρευνες συνεργασίας με τους Ναζί, αλλά πέθανε πριν από τη διεξαγωγή οποιασδήποτε δίκης.
Ασχολήθηκε με την συρραφή των αιμοφόρων αγγείων, με τις μεταμοσχεύσεις οργάνων και ιστών και με την επιβίωση των κυττάρων, των ιστών και των οργάνων έξω από το σώμα. Το 1936 εξέδωσε το περίφημο βιβλίο του Ο άνθρωπος, αυτός ο άγνωστος. Το 1941 ίδρυσε στο Παρίσι το Ίδρυμα για τη μελέτη των ανθρώπινων προβλημάτων. Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου του 1944.
Άλλα έργα του είναι: Σκέψεις για τον άνθρωπο και τη ζωή, Προσευχή κ.ά. Το 1912 τιμήθηκε με το Νόμπελ της Ιατρικής «σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στη συρραφή των αγγείων και στη μεταμόσχευση των αιμοφόρων αγγείων και των οργάνων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί Κατηγορία:Αμερικανοί βιολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Χειρουργοί
Γ.Σ. Ιτέας
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Ιτέας είναι αθλητικό σωματείο της Ιτέας Φωκίδας που ιδρύθηκε το 1984 από το σημερινό του πρόεδρο Νίκο Κουτρόγιαννο και μερικούς ακόμη γονείς της πόλης με στόχο την παρότρυνση προς τα παιδιά της ευρύτερης περιοχής να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Η ομάδα μπάσκετ είναι η μεγαλύτερη σε διακρίσεις σε όλο τον Νομό Φωκίδας.
Ο προσωπικός φίλος του προέδρου του Γ.Σ. Ιτέας, τέως Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού και σήμερα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής ζώνης της FIBA Γιώργος Βασιλακόπουλος, έχει χαρακτηρίσει το σύλλογο ως «αθλητική κυψέλη», αφού περισσότερα από 600 παιδιά της Ιτέας αγωνίσθηκαν με τα χρώματά του τα τελευταία 20 χρόνια.
Για αρκετά χρόνια, το τμήμα καθοδηγείται από τον καθηγητή φυσικής αγωγής και μπασκετμπολίστα Χρήστο Μωραϊτη, με βοηθούς τους παλαίμαχους αθλητές του συλλόγου Νάσο Ντινόπουλο και Κυριάκο Χώχο.
Ιστορία
Το 1984 ο Νίκος Κουτρόγιαννος με αλλους γονείς της πης ιδρύουν τον σύλλογο με σκοπό να παροτρύνουν τα παιδιά τους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Η ανταπόκριση από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης ήταν μεγάλη, με αποτέλεσμα πολλά αγόρια και κορίτσια να στελεχώσουν τα τμήματα που δημιουργήθηκαν.
δεξιά|200px|μικρογραφία|Δημοσίευμα της εφημερίδας SPORTIME, σχετικά με το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου (1997) Την αγωνιστική περίοδο 1996-97 ο Γ.Σ. Ιτέας κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας (Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε.). Σαν αποτέλεσμα διαγωνίστηκε την επόμενη χρονιά, 1997-98, στους Ομίλους της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Με προπονητή τον κ. Κοκκίνη, η ομάδα έχοντας αποκτήσει το πλεονέκτημα έδρας από την κανονική διάρκεια του τοπικού πρωταθλήματος, επικράτησε του Γ.Α.Σ. Άμφισσας στη διαδικασία των Πλέϊ-Οφ με 3-2 νίκες και ανήλθε στη Γ' Εθνική χωρίς, ωστόσο, να εξασφαλίσει μακροχρόνια παραμονή.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 ο σύλλογος έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Την αγωνιστική περίοδο 2013-14 το Τμήμα διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ένωση Σωματείων Καλαθόσφαιρας Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας. Έχοντας συγκεντρώσει 4 νίκες και 14 ήττες, κατέλαβε την 9η και τελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας και κατά συνέπεια υποβιβάστηκε.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2014-15, ο Γ.Σ. Ιτέας αγωνίζεται στην Β΄ τοπική κατηγορία της Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε.
Οπαδοί
Οι οπαδοί της Ιτέας, που ονομάζονται και Επιστημονες, υποστηρίζουν με ιδιαίτερο πάθος την ομάδα τους. Στα εντός έδρας παιχνίδια στο κλειστό της Ιτέας (που ονομάζουν "Sala Epistimonica" ή "Μπαλόνι" εξαιτίας της παλιάς κατασκευής του), διαιτητές και αντίπαλοι έχουν να αντιμετωπίσουν σίγουρα μία πολύ καυτή ατμόσφαιρα με συχνές συγκρούσεις. Ειδικά όταν ο Γ.Σ Ιτέας αντιμετωπίζει τον αιώνιο αντίπαλό του Μάκαρο Άμφισσας (στο λεγόμενο ντέρμπι της Φωκίδας) είναι πολύ συχνά τα επεισόδια μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων και στην Ιτέα και στην Άμφισσα.
Γήπεδο
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ιτέας (ή Sala Epistimonica ή Μπαλόνι), με χωρητικότητα περίπου 400 ατόμων.
Διοίκηση
Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Νίκος Κουτρόγιαννος, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Χρήστος Μωραΐτης.
Άλλα Τμήματα εκτός του μπασκετ
Πλέον διαθέτει μόνο το τμήμα μπάσκετ και το νέο τμήμα τενις τένις για οικονομικούς λόγους.
Αθλητές που ξεχώρισαν
Αρκετοί αθλητές και αθλήτριες του τμήματος μπάσκετ μετεγγράφηκαν κατά καιρούς σε μεγάλους συλλόγους Εθνικών κατηγοριών, όπως οι Σπύρος Μούρτος και Κωνσταντίνος Σταύρου (στον Άρη Θεσσαλονίκης), Νάσος Ντινόπουλος, Μωραϊτης Χρήστος και Γιάννης, Βασίλης Βορριάς, Νίκος Νταραδήμος, Λεωνίδας Λύτρας, Γιώργος Ταμπίτσικας, Ιωάννα Κουτόγιαννου, Μαρία Καλίχωρου, αλλά και η βαλκανιονίκης του στίβου Βιβή Καστρίτη που παραχωρήθηκε στον Πανελλήνιο
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φωκίδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χιονοδρομίας Κατηγορία:Ελληνικοί ορειβατικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδηλασίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης Γυμναστικος Συλλογος Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1984 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1984
Μανάμ
Το Μανάμ (Manam) είναι νησί που βρίσκεται στη θάλασσα του Μπίσμαρκ, βορειοανατολικά των ακτών της Παπούα-Νέα Γουινέα. Το νησί δημιουργήθηκε εξαιτίας της ηφαιστειακής δραστηριότητας του Μανάμ, το οποίο είναι από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της χώρας. Τον 20ο αιώνα το ηφαίστειο εξερράγη 23 φορές. Το ψηλότερο σημείου του νησιού είναι η κορυφή του ηφαιστείου, σε υψόμετρο 1.807 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το νησί σήμερα είναι ακατοίκητο, επειδή οι κάτοικοί του, περίπου 10.000 άτομα δεν έχουν επιστρέψει σε αυτό μετά την εκκένωση του νησιού το 2004 λόγω ισχυρών εκρήξεων του ηφαιστείου.
Το Μανάμ έχει διάμετρο περίπου 10 χιλιόμετρα και απέχει από τις ακτές της Νέας Γουινέας περίπου 13 χιλιόμετρα. Το ηφαίστειο αποτελείται από ανδεσίτη και βασάλτη. Από την κορυφή του ηφαιστείου ξεκινούν ακτινωτά και σε απόσταση 90 μοιρών η μία από την άλλη, τέσσερις κοιλάδες, οι οποίες φτάνουν σχεδόν μέχρι τους πρόποδες του βουνού. Στην γυμνή από βλάστηση κορυφή του ηφαίστειου βρίσκονται δύο κώνοι, και οι δύο ενεργοί, από τους οποίους ο νοτιότερος είναι πιο δραστήριος.
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
thumb|250px|left|Κατανομή του διοξειδίου του θείου που παρήχθη από την έκρηξη που έλαβε χώρα τις 27 Ιανουαρίου 2007 Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο Μανάμ είναι συχνή και περιλαμβάνει συνήθως εκρήξεις στρομπολικού τύπου μέτριας ή μικρής ισχύος, με παραγωγή ηφαιστειακών βομβών. Περιστασιακές μεγαλύτερες εκρήξεις έχουν παράγει πυροκλαστικές ροές και ροές λάβας, οι οποίες ακολουθώντας τις κοιλάδες του νουνού έφτασαν μέχρι τις ακτές, κάποιες φορές πλήττοντας κατοικημένες εκτάσεις. Η πρώτη έκρηξη του ηφαιστείου που καταγράφηκε ήταν αυτή του 1616. Το Μανάμ θεωρήθηκε συνεχώς ενεργό από τον Μάρτιο του 1974 μέχρι το Νοέμβριο του 1999. Σε αυτή τη χρονική διάρκεια μια μεγάλη έκρηξη τον Οκτώβριο του 1994 δημιούργησε μια στήλη στάχτης που έφτασε σε ύψος περίπου 8-12 χιλιομέτρων. Από τον Οκτώβριου του 1996 ξεκίνησε μια σειρά ισχυρών εκρήξεων, οι οποίες κορυφώθηκαν με μια παροξυσμική έκρηξη τις 3 Δεκεμβρίου 1996, η προκάλεσε πυροκλαστικές ροές, ροές λάβας και 13 θανάτους.
Το ηφαίστειο εξερράγη το 2000, το 2001, δύο φορές το 2002 και δύο φορές το 2003. Τις 15 Οκτωβρίου 2004 παρατηρήθηκε μια αύξηση στις σεισμικές δονήσεις στο Μανάμ, η οποία παρέμεινε σταθερή και τις υπόλοιπες μέρες. Το πρωί τις 24 Οκτωβρίου 2004, μια έκρηξη παρατηρήθηκε στο νότιο κρατήρα του Μανάμ, παράγοντας μια πυροκλαστική ροή που έφτασε μέχρι τη θάλασσα. Το ηφαιστειακό παρατηρητήριο του Ραμπαούλ σήμαινε κόκκινο συναγερμό για την αεροπορία, το ψηλότερο που υπάρχει. Η έκρηξη συνέχισε φθίνουσα μέχρι το τέλος του μήνα. Η δραστηριότητα είχε αυξομειώσεις με μέγιστα στις 24-30 Οκτωβρίου, 10-12 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου 2004. Υπολογίζεται ότι μέχρι τη 1 Δεκεμβρίου 2004, περίπου 7.900 με 9.000 άτομα είχαν εκκενώσει το νησί, καθώς οι εκρήξεις γίνονταν ισχυρότερες. Σύμφωνα με αναφορές της εφημερίδας The National, τις 6 Δεκεμβρίου έχασαν τη ζωή τους από τις εκρήξεις πέντε άτομα. Εξαιτίας μιας άλλης ισχυρής έκρηξης τις 27 Ιανουαρίου 2005, ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και 14 τραυματίστηκαν. Η στάχτη της έκρηξης έφτασε 230 χιλιόμετρα μακριά από το ηφαίστειο. Τις 26 με 27 Φεβρουαρίου 2006, εξαιτίας μια μεγάλης έκρηξης, η στήλη στάχτης έφτασε σε υψόμετρο 19 χιλιομέτρων, και μπορεί να εισήλθε στη στρατόσφαιρα. Η έκρηξη συνεχίστηκε μέχρι το 2009. Εξαιτίας της έκρηξης, ολόκληρο το νησί, σχεδόν 10.000 άτομα, εκκενώθηκε και οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν προσωρινά σε φυτείες κοκκοφοινίκων στην ενδοχώρα, στη κοντινή πόλη Μπόγκια. Μέχρι το 2010 δεν είχε υλοποιηθεί η επανεγκατάστασή τους πίσω στο Μανάμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ωκεανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Παπούα Νέας Γουινέας Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Ροδιά Λάρισας
Η Ροδιά (μέχρι το 1927 Μουσαλάρ ) είναι χωριού του δήμου Τυρνάβου του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 732 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 70 μέτρων.
Γεωγραφικά στοιχεία
thumb|left|Ο Πηνειός στα στενά της Ροδιάς Η Ροδιά απέχει 20 χιλιόμετρα από τη Λάρισα και 7 χιλιόμετρα από τον Αμπελώνα. Είναι κτισμένη κοντά στη συμβολή των ποταμών Μάτι και Τιταρήσιου με τον Πηνειό. και κοντά στο σημείο όπου ο Πηνείος εξέρχεται από τη Θεσσαλική πεδιάδα και διέρχεται από τα στενά της Ροδιάς και έπειτα από την κοιλάδα των Τεμπών. Στην περιοχή υπάρχει το ενεργό ρήγμα της Ροδιάς, με βορειοδυτική-νοτιοανατολική κατεύθυνση. Το ρήγμα προκαλεί καταβύθιση στην περιοχή της θεσσαλικής πεδιάδας και έτσι όταν ενεργοποιείται, μπορεί να εμποδίσει προσωρινά τη ροή του Πηνειού. Το δημοτικό διαμέρισμα Ροδιάς έχει έκταση 66,886 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιλαμβάνει πέρα από τη Ροδιά τον οικισμό Κόρδεσι.
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στη Ροδιά, σε πλάτωμα δυτικά των στενών εντοπίστηκε αριθμός παλαιολιθικών λίθινων εργαλείων και απολεπίσματα, τα οποία δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια κατασκευής των εργαλείων. Τα ευρήματα χρονολογήθηκαν ότι φτιάχτηκαν 200.000 με 400.000 χρόνια πριν. Πιθανόν στην περιοχή να υπήρχε εργαστήριο παραγωγής τέτοιων εργαλείων. Στην περιοχή της Ροδιάς κατά την αρχαιότητα βρισκόταν η πόλη Κονδαία. Από εκεί προέρχεται μια επιτύμβια στήλη του 425 π.Χ., η οποία δείχνει μια γυναίκα να θηλάζει. Η πόλη ανήκε στην Πελασγιώτιδα.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό. Στο χωριό ανήκει επίσης το παρεκκλήσι του Αγίου Αθανασίου. Στις όχθες του Πηνείο βρίσκεται δάσος, γνωστό ως άλσος του Μπογιατζί.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Γεώργιος Δογιάμας
Ο Γεώργιος (Γκόνος) Δογιάμας (1880 – 1948) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από την Μπαροβίτσα (Καστανερή), Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Δογιάμας γεννήθηκε το 1880 στην Μπαροβίτσα (Καστανερή), Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς. Κατάγονταν από παλιά και επιφανή οικογένεια της Μπαροβίτσας που ασχολούνταν με τη γεωργία και κτηνοτροφία. Ήταν ο τέταρτος γιος του Χρήστου και της Αγγελικής Δογιάμα. Ο Τραϊανός, ο Λάζαρος και ο Δημήτριος ήταν οι μεγαλύτεροι αδερφοί του, ενώ η Μαρία (1886 - 1920) ήταν η μικρότερη αδερφή του. Ήταν παντρεμένος με τη Μαγδαληνή Κεχαγιά, είχε τρεις γιους, τον Χρήστο, τον Δημήτριο και τον Βασίλειο και τρεις κόρες, τη Μαρία, την Αικατερίνη και την Ευαγγελία.
Η δράση του στο σώμα του καπετάν Λάζου
Στις αρχές του 1905, λόγω της δράσης του σώματος των αδελφών του Τράιου και Λάζου Δογιάμα, οι Οθωμανικές αρχές συνέλαβαν τον Γεώργιο (Γκόνο) και τον μεγαλύτερο αδερφό του, Δημήτριο (Μήτρο), μεταφέροντάς τους στα Γιαννιτσά, απ’ όπου κατάφεραν να ξεφύγουν και να συναντήσουν στο Πάικο το σώμα των αδερφών τους Τραϊανού και Λάζαρου. Το αυτόνομο σώμα των Τράιου και Λάζου αντιμετώπιζε πλέον την εχθρότητα, αλλά και τον εκβιασμό (μέσω συλλήψεων και φόνων συγγενών και φίλων) από Οθωμανούς και Βούλγαρους. Έτσι, με προτροπή του καπετάν Τράιου, οι αδερφοί Γκόνος, Μήτρος και Λάζος κατατάχθηκαν στο πρώτο Ελληνικό σώμα της Παιονίας υπό τον αξιωματικό Μ. Μωραΐτη (καπετάν Κόδρου). Μετά την καταστροφή του σώματος αυτού στις 19 Μαΐου του 1905, από Οθωμανικό στρατό που ειδοποιήθηκε από Βουλγάρους, στην κορυφή Καντάστι του Πάικου (μεταξύ Τσερναρέκας (Κάρπης) και Μπαροβίτσας (Καστανερής)), ο Γεώργιος Δογιάμας μαζί με τον Δημήτριο ακολούθησαν τον καπετάν Λάζο στο νέο σώμα που δημιουργήθηκε.
Με το σώμα του Λάζου ο Γεώργιος Δογιάμας συμμετείχε σε πολλές μάχες στις περιοχές Παιονίας και Αλμωπίας και στη συνέχεια στη λίμνη των Γιαννιτσών, απ’ όπου άρχισε μία επίμονη καταδίωξη του Αποστόλ Πέτκωφ, έως ότου τελικά διαλυθεί το σώμα του στα τέλη του 1905. Κατά το 1906, ο Γεώργιος Δογιάμας (με τον αδερφό του Δημήτριο) ακολουθεί το σώμα του Λάζου στις περιοχές Παιονίας, Αλμωπίας, Γιαννιτσών και Γευγελής, όπου συνεργάστηκαν με το σώμα του Χρήστου Δέλλιου, περιορίζοντας έτσι τους απαγχονισμούς Ελλήνων από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Τη χρονιά αυτή, οι Βούλγαροι έκαψαν την οικία του στην Μπαροβίτσα (Καστανερή). Μετά την εξόντωση στα Γιαννιτσά, του Τούρκου αγά Κιοσέ Εμίν, συνεργάτη των Βουλγάρων κομιτατζήδων, το σώμα διαλύεται, καθώς ο Λάζος έσπευσε στη Σόφια όπου μεταφέρθηκε αιχμάλωτος ο Τράιος. Στις αρχές του 1907 το σώμα ανασυστάθηκε με τη συμμετοχή και των αδερφών Δημήτριου και Γεωργίου Δογιάμα και συγκρούστηκε με Βούλγαρους κομιτατζήδες, όπως τον Μπόρις Σαρακίνωφ τον Μάρτιο, τον Χρήστο Τάντση Κεχαγιά (της ομάδας του Αποστόλ Πέτκωφ) τον Ιούλιο και τον ίδιο τον Αποστόλ Πέτκωφ τον Νοέμβριο, στη Γρίβα. Κατά το 1908 ο Γεώργιος Δογιάμας, συμμετέχοντας στο σώμα του Λάζου πήρε μέρος σε πολλές μάχες με Βουλγαρικά σώματα και τον Οθωμανικό στρατό στο Πάικο. Έλαβε μέρος στη μάχη της 15ης Μαΐου με τον Τοντόρ Γκρούεφ που επέφερε μεγάλες απώλειες στους Βούλγαρους, στη νικηφόρα μάχη της 15ης Ιουνίου με τον Ίτσιο Βασιλέφσκυ και στη μάχη της 22ης του ίδιου μήνα, όπου εξουδετερώθηκε ο Ιβάν Γκέλεφ. Τη ίδια χρονιά, οι Βούλγαροι έκαψαν για δεύτερη φορά την οικία του στην Μπαροβίτσα (Καστανερή).
Η αυτόνομη δράση του καπετάν Γκόνου Δογιάμα
Μετά το κίνημα των Νεοτούρκων στις αρχές Ιουλίου του 1908 και την ακόλουθη διάλυση του σώματος του καπετάν Λάζου, ο Γεώργιος Δογιάμας ακολούθησε τον αδερφό του Λάζο στην Αθήνα, στο Άσυλο των Μακεδόνων. Τον Φεβρουάριο του 1909 ο Γεώργιος Δογιάμας επέστρεψε στην περιοχή της Παιονίας και ανασυγκρότησε το σώμα του, δρώντας εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων, που επανήλθαν από τη Βουλγαρία, αλλά και των Οθωμανικών αρχών που εξαπέλυσαν διωγμούς κατά των Ελλήνων, ως νέα κατεύθυνση της πολιτικής των Νεότουρκων. Το σώμα του καπετάν Γκόνου έδρασε στις περιοχές Πάικου, Παιονίας, Καρατζόβας (Αλμωπίας), Πέλλας και Γευγελής, κατά το έτος 1909, συνεργαζόμενο με τον υπαξιωματικό Χρ. Καραπάνο.
Στις 2 Μαΐου του 1909 έπεσε σε ενέδρα πέντε οπλισμένων Βουλγάρων κομιτατζήδων, καθώς επέστρεφε στην Μπαροβίτσα (Καστανερή) από τη Γουμένισσα. Ειδοποιήθηκε την τελευταία στιγμή από δύο μικρά παιδιά που έτυχε να βρίσκονται εκεί και πρόλαβε να καλυφτεί. Οι κομιτατζήδες έριξαν περίπου είκοσι πυροβολισμούς, αλλά έμπειρος ων, κατάφερε να σωθεί. Η Ελληνική Κοινότητα Γουμενίσσης κατήγγειλε το γεγονός στις Οθωμανικές αρχές και συνελήφθησαν 5 εξαρχικοί, οι οποίοι στάλθηκαν στα Γιαννιτσά.
Στις 5 Μαΐου του 1909 ο καπετάν Γκόνος έπεσε σε δεύτερη ενέδρα Βουλγάρων κομιτατζήδων στην περιοχή της Γουμένισσας, αλλά και πάλι, κατάφερε να διασωθεί μετά την έγκαιρη επέμβαση της πολιτοφυλακής Γουμενίσσης υπό την αρχηγία του αδερφού του καπετάν Μήτρου.
Στα μέσα του καλοκαιριού του 1910 συνεργάστηκε με τον αδερφό του Λάζο, ο οποίος μόλις είχε αφιχθεί από την Αθήνα, αναδιοργανώνοντας το ένοπλο σώμα τους με τη συνεργασία του Γεώργιου Γιώτα. Μετά την αποχώρηση του Λάζου Δογιάμα από τη Μακεδονία, στις 5 Μαρτίου του 1911, ανέλαβε και πάλι την αρχηγία και συνέχισε τη δράση του κατά Βουλγαρικών κυρίως, στόχων. Τη χρονιά αυτή (1911), οι Βούλγαροι έκαψαν την οικία του Γεώργιου Δογιάμα στην Μπαροβίτσα (Καστανερή) για τρίτη φορά. Τον Μάιο του 1911 και μετά τη νέα επάνοδο του καπετάν Λάζου, το σώμα των αδερφών Γκόνου και Λάζου έλαβε οδηγίες από τον Χρ. Καραπάνο να δράσει στην περιοχή Πέλλας. Μετά τη δολοφονία του αδερφού του Λάζαρου Δογιάμα, στις 24 Αυγούστου του 1912, συνέχισε την ένοπλη δράση ως αρχηγός του σώματος, αναλαμβάνοντας την εξουδετέρωση ένοπλων ομάδων που δρούσαν για τα συμφέροντα της Βουλγαρίας. Στη συνέχεια έθεσε το σώμα του υπό τις οδηγίες του Ελληνικού Στρατού κατά την έναρξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Πολέμησε στη Μάχη του Σαραντάπορου, στη Μάχη των Γιαννιτσών, στη Μάχη του Κιλκίς, στη Μάχη της Δοϊράνης, στη Μάχη της Κρέσνας και σε πολλές άλλες, καθ’ όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.
Η δράση του μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας
Μετά την απελευθέρωση το 1912, ο Γεώργιος Δογιάμας συνέχισε να μάχεται με το σώμα του, κατά Βουλγαρικών ομάδων που εισέρχονταν στο Ελληνικό έδαφος. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου βοήθησε τα συμμαχικά στρατεύματα ως οδηγός και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στον Γαλλικό στρατό που στρατοπέδευε στην περιοχή. Το 1916 με τον εξάδελφό του, οπλαρχηγό Χρήστο Δογιάμα και τον κουνιάδο του Γεώργιο Κεχαγιά, εξόντωσαν δύο Βούλγαρους κομιτατζήδες που δρούσαν στην περιοχή, αλλά στη συμπλοκή σκοτώθηκαν οι δύο συγγενείς του. Το 1918, επικεφαλής νέου σώματος εξόντωσε 7 κομιτατζήδες, μεταξύ των οποίων και τους Ζίκαν και Φουστάντσε, ενώ το 1920 τον κομιτατζή Ζάικωφ και 5 οπαδούς του. Το 1922 εκδικήθηκε τη δολοφονία του αδερφού του Λάζαρου από τον κομιτατζή Γκιούπτσε, σκοτώνοντας τον τελευταίο. Από το 1924 έως το 1927 υπηρέτησε στη Χωροφυλακή ως ανθυπασπιστής στις περιοχές Αλμωπίας και Παιονίας εκδιώκοντας ληστοσυμμορίες πρώην κομιτατζήδων που είχαν παραμείνει στην περιοχή και άλλων κλεφτών.
Η δράση επί Κατοχής
Κατά τη διάρκεια της κατοχής ο Γκόνος Δογιάμας με τους γιους του Χρήστο, Δημήτριο και Βασίλειο, τους ανιψιούς του (γιούς του Δημήτριου Δογιάμα) και άλλους κατοίκους της Παιονίας ξαναπήραν τα όπλα και βγήκαν στο Πάικο και με την ίδρυση της οργάνωσης ΠΑΟ, εντάχθηκαν σ’ αυτή. . Το καλοκαίρι του 1943, ο Γεώργιος Δογιάμας με τους γιους του Χρήστο, Δημήτριο και Βασίλειο συνελήφθη από το ΕΛΑΣ. Οδηγήθηκαν στην Κάρπη και την επόμενη μέρα στην Αριδαία, όπου βασανίστηκαν για αρκετές ημέρες ώστε να πειστούν για τη συμμετοχή τους στον ΕΛΑΣ. Τοπική επιτροπή της Καστανερής, συλλέγοντας υπογραφές των κατοίκων ζήτησε την απελευθέρωσή τους, η οποία τελικά συμφωνήθηκε μετά την καταβολή χρηματικού ποσού. Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο Γκόνος Δογιάμας με όλη την οικογένειά του, αποφάσισε να εγκαταλείψει την Καστανερή και να μεταβεί στο Πολύκαστρο για λόγους ασφαλείας. Κατά τη μεταφορά τους στο Πολύκαστρο, δέχτηκαν επίθεση από τμήμα του ΕΛΑΣ στην Αξιούπολη, όπου έλαβε χώρα μικρή σύγκρουση. Μετά από σύντομη παραμονή στο Πολύκαστρο ο Γκόνος Δογιάμας μετέφερε τελικά την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια ο καπετάν Γκόνος με τους γιους του, συνέχισε την ένοπλη δράση με την ΠΑΟ έως τα τέλη του 1943. Καθ’ όλο το 1944, ο καπετάν Γκόνος με τους γιους του εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ, πολεμώντας στις περιοχές Παιονίας και Κιλκίς, τις Βουλγαρικές ομάδες, τους Γερμανούς, αλλά και ερχόμενος πολλές φορές σε συγκρούσεις με τμήματα του ΕΛΑΣ. Για αντίποινα στην εκτέλεση 9 προυχόντων της περιοχής από τον ΕΛΑΣ τους οποίους ο Καπετάν Γκόνος Δογιάμας ανεπιτυχώς προσπάθησε να σώσει, στράφηκε κατά του ΕΛΑΣ και συνεργάστηκε (πιθανόν) για εκδίκηση με τους Γερμανούς ως το τέλος της Κατοχής. Μετά τη Μάχη του Κιλκίς (1944), μετά την αποχώρηση των Γερμανών (Νοέμβριος του 1944), ο Γεώργιος Δογιάμας με τους τρεις γιους του κρατήθηκαν αιχμάλωτοι από τον ΕΛΑΣ στις δίδυμες καπναποθήκες στο κέντρο του Κιλκίς.
Στα μέσα Νοεμβρίου ο Γκόνος με τους τρεις γιους του (μαζί με άλλους τετρακόσιους αιχμαλώτους που οι περισσότεροι ήταν από οικογένειες Μακεδονομάχων) μεταφέρθηκαν στη Γουμένισσα, όπου βασανίστηκαν και πολλοί εκτελέστηκαν. Μετά από παρέμβαση του Γενικού Διοικητή Βορείου Ελλάδος, Γεώργιου Μόδη και του Στρατιωτικού Διοικητή Βορείου Ελλάδος, Χρήστου Αβραμίδη, μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο Παύλου Μελά, στη Θεσσαλονίκη. Τον Ιανουάριο του 1945, ο Γεώργιος Δογιάμας με τον γιο του Βασίλειο (1923 – 1945) οδηγήθηκαν από τον ΕΛΑΣ σε φυλακές στη Βέροια. Ο Γεώργιος Δογιάμας, λόγω των κακουχιών και των βασανισμών εισάχθηκε στο αναρρωτήριο. Εκεί στις 2 Φεβρουαρίου του 1945, ο συγχωριανός του Γκόνου και μέλος του ΕΛΑΣ, Γεώργιος Τάρτης δολοφόνησε τον γιο του Γκόνου, Βασίλειο. Για τη δολοφονία αυτή ο ΕΛΑΣ παρέδωσε τον Γ. Τάρτη στην εθνοφρουρά και στη συνέχεια καταδικάστηκε και εκτελέστηκε.
Στις 29 Ιουνίου 1947, ο Γεώργιος Δογιάμας μετά από πρόσκληση του ΓΕΣ εντάχθηκε στον Εθνικό Στρατό με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Μετακόμισε με την οικογένειά του εκ νέου στη Γουμένισσα αλλά το 1948 η οικία του κάηκε για τέταρτη συνολικά φορά, από εμπρησμό του Δημοκρατικού Στρατού. Στις 9 Μαΐου του 1948 συμμετείχε στην εφοδιοπομπή του Εθνικού Στρατού στην Κάρπη, όταν δέχτηκαν πυρά από τον Δημοκρατικό Στρατό. Στην επίθεση αυτή έπεσε νεκρός κοντά στον ναό του Αγίου Αθανασίου στην Κάρπη. Στις 10 Μαΐου του 1948 έγινε η κηδεία του στη Γουμένισσα με τιμές αξιωματικού παρουσία πολλών προσωπικοτήτων και μέσων ενημέρωσης και τον επικήδειο του τον διάβασε η γραμματέας της Π.Α.Ο της περιοχής. Μετά τον θάνατό του προήχθη τιμητικά στον βαθμό του υπολοχαγού. Για τη δράση του κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, παρασημοφορήθηκε από τον βασιλιά Αλέξανδρο και την κυβέρνηση Βενιζέλου. Το Υπουργείο Αμύνης για να τον τιμήσει, ονόμασε το στρατόπεδο της Γουμένισσας, Στρατόπεδο καπετάν Γκόνου. Στη Γουμένισσα υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του (Μακεδονομάχου Γκόνου), καθώς και προτομή του στον αύλειο χώρο του ναού του Αγίου Γεωργίου της Γουμένισσας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Κυβέρνηση Πλαστήρα
Με τον όρο Κυβέρνηση Πλαστήρα αναφέρονται οι κυβερνήσεις του Νικολάου Πλαστήρα:
Κατάλογος νομαρχών Ηλείας
Μετά την την απελευθέρωση το 1828 διορίσθηκαν οι "Έκτακτοι επίτροποι ή διοικητές" στα γεωγραφικά όρια των Οθωμανικών επαρχιών και με την έλευση του Βασιλιά Όθωνα δημιουργήθηκαν το 1833 οι Νομοί όπου διορίσθηκαν και οι πρώτοι Νομάρχες. Λόγω διαφόρων διοικητικών μεταρρυθμίσεων η θέση του νομάρχη Ηλείας διατηρούνταν την περίοδο 1899-1909 και 1930-2010, το 2010 καταργήθηκαν οι Νομοί και η θέση του νομάρχη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας
Παραπομπές
ηλειας νομαρχων ηλειας
Χαλκίς Αραβίας
Η Χαλκίς ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αραβία.
Η πόλη αναφέρεται μονάχα από τον Πλίνιο στην Historia Naturalis του (βιβλίο 6, 159). Πολύ πιθανόν να βρισκόταν (κατά τα λεγόμενα του Πλινίου) στην βορειοδυτική αραβική χερσόνησο. Θεωρείται ότι κτίστηκε από τον επίτροπο του Αντιόχου Δ΄, Νουμήνιο, όταν μέσα σε μια ημέρα κατατρόπωσε σε ναυμαχία και μάχη τους αποστατήσαντες Πέρσες, στο ακρωτήριο των Ναυμαχιών (λατ. Naumachaeorum promontorium), στο στενό του Ορμούζ. Στο σημείο εκείνο ανήγειρε διπλό τρόπαιο για τον Δία και τον Ποσειδώνα. Ίσως ο Νουμήνιος να έφερε κατοίκους (=στρατιωτικοί άποικοι κατά την Σελευκιδική φρασεολογία), από την συριακή Χαλκίδα. Ωστόσο ο ερευνητής Kiepert υποθέτει ότι ο Πλίνιος στο εδάφιό του θα ανέφερε συγκεχυμένα τις ομώνυμες πόλεις της Συρίας στην κοιλάδα του Ορόντη (Αρέθουσα, Λάρισα, Χαλκίς). Κατά τον Πλίνιο, η Χαλκίς καταστράφηκε νωρίς από πολέμους.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία.
Πηγές
Κατηγορία:Αραβία
Λευκοθέα Αραβίας
Η Λευκοθέα ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αραβία.
Η πόλη αναφέρεται στο έργο του Αντιγόνου Ιστοριών παραδόξων συναγωγή, καθώς και από έναν άλλο συγγραφέα ονόματι Αμώμητο, του οποίου η αξιοπιστία αμφισβητείται. Πάντως από το όνομα προκύπτει ότι ίσως να κτίστηκε από τον Λεύκωνα, γιο του Πτολεμαίου Α΄, ο οποίος είχε ιδρύσει και άλλη Λευκοθέα στην Κύπρο. Εξ άλλου οι Πτολεμαίοι είχαν ιδρύσει συστάδα αποικιών κατά μήκος των αραβικών ακτών, προκειμένου να ελέγχουν το στενό του Άντεν για το εμπόριο με την Ινδία.
Κένι Τέιλορ
Ο Κένι Τέιλορ, γεννημένος στις 6 Δεκεμβρίου 1982 στο Μιζούρι Σίτι του Τέξας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,91 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.
Καριέρα
Ο Τέιλορ σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Μπέιλορ από το 2001 ως το 2003, όταν και ξέσπασε σκάνδαλο στο κολέγιο με την εξαφάνιση του καλαθοσφαιριστή Πάτρικ Ντένεχι, όπως και τις κατηγορίες της λίγκας προς την ομάδα για χρήση παράνομων ουσιών από τους αθλητές, όπως και την πληρωμή τους από την προπονητική ομάδα.
Η πρώτη ομάδα στην οποία υπέγραψε μετά το τέλος της κολεγιακής του καριέρας ήταν ο Άρης Θεσσαλονίκης, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε σε μόλις έξι αγώνες για τη σεζόν 2005-06, την οποία ολοκλήρωσε στην Αδριατική Λίγκα και την ομάδα της ΚΚ Ζάγκρεμπ. Με την κροατική ομάδα ξεκίνησε και την επόμενη χρονιά, στα μισά της οποίας μεταγράφηκε στην ισπανική Λας Πάλμας.
Το 2007-08, ξεκίνησε στην ομάδα του Κολοσσού Ρόδου, όπου αγωνίστηκε σε 14 αγώνες με μέσο όρο 10,0 πόντων, για να συνεχίσει στους Ρίο Γκράντε Βάλεϊ Βάιπερς από την NBA Development League και να ολοκληρώσει τη σεζόν στην Κορεκαμίνος από το Μεξικό. Την επόμενη χρονιά, υπέγραψε στην Ιγκοκέα από τη Βοσνία και ολοκλήρωσε τη σεζόν στον Κεραυνό Στροβόλου από την Κύπρο.
Ακολούθησε η μεταγραφή του στη βενεζουαλική Τροταμούντος ντε Καραμπόμπο, πριν επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Μπέικερσφιλντ Τζαμ, όπως και την Άιοβα Ένερτζι. Το 2012, κατάφερε να πάρει το πτυχίο του μετά από καθυστέρηση επτά ετών, ενώ αγωνίστηκε για τελευταία χρονιά το 2013-14 στο ABA με την ομάδα των Σάουθ Χιούστον Ασόλτ.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βενεζουελάνικων συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κεραυνού Στροβόλου‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βοσνιακών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μεξικανικών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λα Πάλμα‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάγκρεμπ‎‎‎
Δερβένι Κορινθίας
Το Δερβένι είναι παραθαλάσσιο χωριό - κωμόπολη του νομού Κορινθίας με 1.514 κατοίκους, το οποίο βρίσκεται στα σύνορα με την Αχαΐα. Κατά την περίοδο 1998 - 2010 αποτέλεσε την έδρα του καποδιστριακού δήμου Ευρωστίνης. Σήμερα συνιστά δημοτικό διαμέρισμα του καλλικρατικού δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης. Βρίσκεται 56 χιλιόμετρα δυτικά της Κορίνθου και 75 χιλιόμετρα ανατολικά της Πάτρας, ενώ απέχει 141 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Αποτελεί το επίνειο για τα μεσόγεια και ορεινά χωριά της Ευρωστίνης και του Φενεού.
Ιστορία
Τα περισσότερα σπίτια είναι διατεταγμένα εκατέρωθεν της παλαιάς εθνικής οδού Κορίνθου - Πατρών, παράλληλα προς την οποία βαίνει επίσης η σιδηροδρομική γραμμή, αλλά και η νέα εθνική οδός Αθηνών - Πατρών, αγγίζοντας σε πολλά σημεία τους καταπράσινους από φυσική βλάστηση και καλλιέργειες λόφους. Ο επισκέπτης εύκολα διακρίνει τα πολλά διώροφα παραδοσιακά οικήματα, με κύριο υλικό την πέτρα, το ξύλο και το κεραμίδι.
Το Δερβένι είναι πατρίδα του βουλευτή και υπουργού Κωνσταντίνου Αδαμόπουλου, του Ακαδημαϊκού νομοθέτη Γεωργίου Μπαλή, του ποιητή Ρώμου Φιλύρα, του Προέδρου του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Καυκά, του πτεράρχου και αρχηγού ΓΕΕΘΑ Νικολάου Κουρή, του στρατηγού Σπυρίδωνα Βυζά και των Προέδρων του Συμβουλίου της Επικρατείας Χρήστου Γεραρή και Αθανασίου Ράντου.
Περιγραφή
Το Δερβένι αποτελεί το διοικητικό και εμπορικό κέντρο της περιοχής, με όλα τα αναγκαία για τη σύγχρονη ζωή καταστήματα, υπηρεσίες, σχολεία. Αξιόλογα σύγχρονα κτίσματα είναι: το Δημοτικό Μέγαρο, ο ναός του Αγίου Ιωάννη και το παρακείμενο πνευματικό του κέντρο, το Πανταζοπούλειο πολιτιστικό κέντρο, η μεγάλη πλατεία με τα έναντι αυτής σχολεία, το Ειρηνοδικείο (δεν χρησιμοποιείται πλέον λόγω συγχώνευσης με το Ειρηνοδικείο Ξυλοκάστρου) και το τουριστικό περίπτερο, ο σταθμός του ΟΣΕ, η μικρότερη πλατεία Κωνσταντίνου Αδαμόπουλου και τέλος η θαυμάσια μαρίνα, στα Μαύρα Λιθάρια, δίπλα στο αρχαίο λιμάνι.
Η οικονομική κρίση όπως επίσης το σχέδιο Καλλικράτης συνέβαλλαν καταλυτικά ώστε οι υπηρεσίες που βρίσκονται στο Δερβένι να μειωθούν δραστικά. Πλέον έχουν απομείνει οι εξής: δασονομείο, αγροτικό ιατρείο, ΕΛΤΑ, Τράπεζα Πειραιώς και αυτόματο μηχάνημα της Εθνικής Τράπεζας. Εδώ εδρεύει και η ποδοσφαιρική ομάδα του Αστέρα Δερβενίου, που είναι σήμερα η μοναδική ομάδα της Κορινθίας η οποία διαθέτει ιδιόκτητο γήπεδο.
Πληθυσμός
Το Δερβένι αναπτύχθηκε θεαματικά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της σταφιδοκαλλιέργειας. Μεταπολεμικά ο πληθυσμός του σταθεροποιήθηκε. Τις τελευταίες, ωστόσο, δεκαετίες το Δερβένι έχει εμφανίσει σημαντική πληθυσμιακή ελάττωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Πατριάρχης Επιφάνιος
Ο Επιφάνιος (... - 5 Ιουνίου 535) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 520 ως το 535.
Ήταν υπεύθυνος για τους κατηχούμενους, πρεσβύτερος και σύγγελος του προκατόχου του, Ιωάννη του Καππαδόκη, τον οποίο και διαδέχτηκε μετά το θάνατό του. Εξελέγη στις 25 Φεβρουαρίου του 520, μετά από πρόταση του Αυτοκράτορα Ιουστίνου, με τη σύμφωνη γνώμη επισκόπων, μοναχών και του λαού. Συνοδική επιστολή προς τον Πάπα Ορμίσδα τον περιγράφει ως «έχοντα την ορθή πίστη και φροντίζοντα πατρικώς τα ορφανά».
Ο Πατριάρχης Επιφάνιος αντάλλαξε σειρά επιστολών με τον Πάπα Ορμίσδα, με αντικείμενο την τελική διευθέτηση του ακακιανού σχίσματος, η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από τον προκάτοχό του. Επί της Πατριαρχίας του συνεκάλεσε Σύνοδο που ασχολήθηκε με τον επίσκοπο Λαρίσης Στέφανο, ο οποίος είχε χειροτονηθεί παράνομα, ενώ αρνούνταν την αρμοδιότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θεωρώντας ότι υπάγεται διοικητικά στον Πάπα Ρώμης. Η Σύνοδος αυτή τον καθαίρεσε. Επίσης συνεκάλεσε δεύτερη Σύνοδο, η οποία ασχολήθηκε με τα θέματα του Πατριαρχείου Αντιοχείας.
Ο Επιφάνιος πέθανε το 535. Ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 25 Αυγούστου.
Πηγές
Επιφανιος Επιφανιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ
Το Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ πρόκειται για μία νέα προσέγγιση διοίκησης δημόσιων φορέων και οργανισμών, η οποία χρησιμοποιεί μεθόδους μάνατζμεντ από τον ιδιωτικό τομέα για να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας του δημόσιου τομέα. Όπως ο ιδιωτικός τομέας εστιάζει κυρίως στην εξυπηρέτηση του πελάτη, έτσι και το Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ επικεντρώνεται στην επίτευξη της ικανοποίησης του πολίτη, που είναι ο τελικός αποδέκτης των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα.
Ιστορική αναδρομή
Οι πρώτες πρακτικές που σχετίζονται με τις αρχές του Νέου Δημόσιου Μάνατζμεντ έκαναν την εμφάνισή τους στο Ηνωμένο Βασίλειο τον καιρό της πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ. Η κυβέρνηση της Μ. Θάτσερ εισήγαγε δομικές αλλαγές στη διοίκηση του δημόσιου τομέα, και ειδικότερα στην οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών, στις εργασιακές σχέσεις, στον προγραμματισμό των δαπανών και στην αξιολόγηση των λειτουργών της δημόσιας διοίκησης. Ο όρος Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ χρησιμοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 για να σηματοδοτήσει τη σπουδαιότητα του μάνατζμεντ στο δημόσιο τομέα και τα τελευταία είκοσι χρόνια η τάση αυτή εξαπλώθηκε και εφαρμόστηκε ευρέως στην Αυστραλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Νέα Ζηλανδία, στη Βόρεια Αμερική και στις Σκανδιναβικές χώρες.
Βασική αποστολή
Για πρώτη φορά στη δημόσια διοίκηση υπεισέρχονται έννοιες που συναντώνται και εφαρμόζονται ευρέως στον ιδιωτικό τομέα, όπως αποτελεσματικότητα, αποδοτικότητα, παραγωγικότητα και ποιότητα υπηρεσιών.Το Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ επικεντρώνεται στην ποιοτικότερη παροχή υπηρεσιών προς τον πολίτη ανάγοντας τον σε πελάτη, αντίληψη η οποία προέρχεται από την επιστήμη της Διοίκησης Ολικής Ποιότητας. Επιπρόσθετα, συντελεί στην βελτιστοποίηση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων μέσω της συσχέτισης κόστους - οφέλους και της συνεκτίμησης της εκπορευόμενης αποτελεσματικότητας, καθώς και στην επίτευξη προκαθορισμένων αποτελέσματων - στόχων που έχουν τεθεί σε σύγκεκριμένα χρονικά πλαίσια.
Κύρια χαρακτηριστικά
- Αντικατάσταση ιεραρχικών δομών από αποκεντρωμένα διοικητικά περιβάλλοντα, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται πιο κοντά στο σημείο "δράσης"
- Εστίαση στο αποτέλεσμα και όχι στη διαδικασία, δίνοντας έμφαση στη σχέση κόστους - οφέλους ("Doing more with less")
- Καθιέρωση στόχων παραγωγικότητας και δημιουργία ανταγωνιστικού περιβάλλοντος μεταξύ των δημοσίων οργανισμών ("benchmarking")
- Εξωστρέφεια της δημόσιας διοίκησης με προσανατολισμό προς τους πολίτες/πελάτες με σκοπό την βελτίωση της παρεχόμενης ποιότητας υπηρεσιών
- Καθιέρωση και εφαρμογή εννοιών όπως επιχειρηματικό σχέδιο, όραμα και αποστολή δημοσίων φορέων και υπηρεσιών
- Αξιοποίηση τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση
- Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού μέσω της συνεχούς εκπαίδευσης και κατάρτισης του καθώς μέσω του matching - ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση
- Διαδικασία ελέγχου της αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας και αξιολόγηση αυτών
- Ενίσχυση προγραμματισμού και οργανωσιακής ευελιξίας
Βιβλιογραφία
Ρωσσίδης Φ. Ιωάννης, (2014), Εφαρμογές του Επιχειρησιακού Μάνατζμεντ στην Ελληνική Δημόσια Διοίκηση, εκδ. Σταμούλη Α.Ε., Αθήνα. Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων
Πλατεία του Κάστρου (Βαρσοβία)
Η Πλατεία του Κάστρου στη Βαρσοβία (πολωνικά: plac Zamkowy w Warszawie) είναι ιστορική πλατεία μπροστά από το Βασιλικό Κάστρο - η πρώην επίσημη κατοικία των Πολωνών μονάρχων - που βρίσκεται στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Είναι ένας δημοφιλής τόπος συνάντησης για τουρίστες και ντόπιους. Η πλατεία, κάπως τριγωνικού σχήματος, περιλαμβάνει το ορόσημο Στήλη του Σιγισμούνδου στα νοτιοδυτικά και περιβάλλεται από ιστορικά αρχοντικά. Σηματοδοτεί την αρχή της πολύβουης Βασιλικής Διαδρομής που εκτείνεται προς τα νότια.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Η Πλατεία του Κάστρου με τη [[Στήλη του Σιγισμούνδου (αριστερά), το Βασιλικό Κάστρο (δεξιά) και την Παλιά Πόλη της Βαρσοβίας και τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη (πάνω).]] Η στήλη που τιμά τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας (έργο του Κλεμέντε Μόλι, που ανεγέρθηκε το 1644) είναι η παλαιότερη και ένα από τα συμβολικά ορόσημα της πόλης και το πρώτο κοσμικό μνημείο με τη μορφή στήλης στη σύγχρονη ιστορία. Στην ανατολική πλευρά της πλατείας βρίσκεται το Βασιλικό Κάστρο, το οποίο ανακατασκευάστηκε μετά της καταστροφή της πόλης τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παλαιότερα ήταν η κατοικία των δούκων της Μασοβίας και στη συνέχεια των Πολωνών βασιλιάδων και μεγάλων δούκων της Λιθουανίας από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα. Οι Γερμανοί την βομβάρδισαν και την ανατίναξαν στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Σεπτέμβριος 1939) και στη συνέχεια καταστράφηκε ολοσχερώς το 1944-1945 (βλέπε εικόνα παρακάτω). δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Η Πλατεία του Κάστρου το 1910 δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Η Πλατεία του Κάστρου καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής [[Κατοχή της Πολωνίας (1939-1945)|κατοχής της Πολωνίας (1939-1945) και της προγραμματισμένης καταστροφής της Βαρσοβίας, άποψη το 1945. ]] Το 1949, η πλατεία συνδέθηκε με κυλιόμενες σκάλες με τη νεοσύστατη Διαδρομή Ανατολής-Δύσης, η οποία περνά κάτω από την Πλατεία του Κάστρου μέσω μιας σήραγγας και η οδογέφυρα (που οδηγεί στη γέφυρα Σιλεσίας-Ντομπρόφσκι) χτίστηκε στη θέση της οδογέφυρας Πάντσερ, που καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1907 η οδογέφυρα εκσυγχρονίστηκε για να χειριστεί ηλεκτρικά τραμ που πήγαν εκεί λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα.
Αυτή η πλατεία έχει δει πολλές δραματικές σκηνές στην ιστορία της Πολωνίας. Πατριωτικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν εκεί κατά την περίοδο πριν από το ξέσπασμα της Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863. Στις 27 Φεβρουαρίου 1861, ρωσικές σφαίρες σκότωσαν πέντε άτομα. Στις 8 Απριλίου 1861, πέντε μοίρες του πεζικού και δύο στρατεύματα του ρωσικού ιππικού (περίπου 1.300 άτομα) με επικεφαλής τον Στρατηγό Στέπαν Αλεξαντρόβιτς Χρούλιοφ πραγματοποίησε μια αιματηρή σφαγή αμάχων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περισσότεροι από 100 άνθρωποι.
Εκδηλώσεις
Η πλατεία είναι ένας κόμβος για τουρίστες και ντόπιους, που μαζεύονται για να παρακολουθήσουν τους διασκεδαστές του δρόμου, να συμμετάσχουν σε συγκεντρώσεις, να παρακολουθήσουν συναυλίες και ακόμη και να ασχοληθούν με το breakdancing. Το 1997, στην Πλατεία του Κάστρου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, έδωσε μια ομιλία καλωσορίζοντας την Πολωνία στην ένταξη της στο ΝΑΤΟ.
Στην Πλατεία του Κάστρου παρουσιάστηκε η έκθεση United Buddy Bears το καλοκαίρι του 2008 - μια σειρά από 140 γλυπτά ύψους δύο μέτρων, το καθένα σχεδιασμένο από διαφορετικό καλλιτέχνη, περιοδεύοντας στον κόσμο ως σύμβολο πολιτιστικής κατανόησης, ανεκτικότητας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Σύμφωνα με επίσημες πληροφορίες, μετρήθηκαν πάνω από 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατείες στη Βαρσοβία Κατηγορία:Ορόσημα στην Πολωνία Κατηγορία:Σρουντμιέστσιε (Βαρσοβία)
Der Spiegel
thumb|right|Τα γραφεία του Der Spiegel στο [[Αμβούργο]] Το Der Spiegel (μετάφραση: Ο καθρέφτης) είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό που εκδίδεται στο Αμβούργο της Γερμανίας. Περιέχει διεθνείς ειδήσεις, καθώς και ειδήσεις από τη Γερμανία και οικονομικά νέα. Ιδρύθηκε το 1946 στο Ανόβερο από τον Ρούντολφ Άουγκσταϊν.
Κυκλοφορία και περιεχόμενο
Εκδίδεται κάθε Σάββατο και το 2006 είχε τιράζ 1 εκατομμύριο αντίτυπα την εβδομάδα. Η ψηφιακή έκδοση του περιοδικού εκδίδεται ήδη την Παρασκευή στις 18:00 το απόγευμα. Εμφανίζει ισχυρή άποψη για πολλά θέματα, ιδιαίτερα για την πολιτική. Για πολλά χρόνια ήταν το μοναδικό μεγάλο εβδομαδιαίο περιοδικό πολιτικού περιεχομένου, και θεωρείται μέχρι σήμερα ιδιαίτερα αντικειμενικό.
Κατά την διάρκεια της χούντας στην Ελλάδα έγραφε αποκαλυπτικά άρθρα για το καθεστώς και αποτελούσε σημαντική πηγή ενημέρωσης, πράγμα το οποίο προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν άνθρωποι της χούντας αγοράζοντας όλα τα αντίτυπα από τα περίπτερα της Ελλάδας. Η απάντηση του περιοδικού ήταν νέες αποστολές αντιτύπων και όλο πιο αναλυτικά άρθρα εναντίον του καθεστώτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Spiegel Spiegel