cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξαφάνιση της Εμμανουέλας Ορλάντι
Χρονικό
Στις 6:00 το απόγευμα του Σαββάτου 25 Ιουνίου, λήφθηκε τηλεφώνημα από έναν νεαρό που ισχυριζόταν ότι ήταν ένα δεκαεξάχρονο αγόρι ονόματι Πιερλουίτζι. Ανέφερε ότι εκείνος και η αρραβωνιαστικιά του είχαν συναντήσει την αγνοούμενη κοπέλα στην Πιάτσα Ναβόνα εκείνο το απόγευμα. Ο νεαρός ανέφερε το φλάουτο της Εμανουέλας, τα μαλλιά της και τα γυαλιά που δεν της άρεσε να φοράει, μαζί με άλλες λεπτομέρειες που ταίριαζαν στην αγνοούμενη κοπέλα. Σύμφωνα με τον «Πιερλουίτζι», η Εμανουέλα είχε μόλις κουρευτεί και είχε συστηθεί ως Μπαρμπαρέλλα. Υποστήριξε ότι δήλωσε ότι είχε μόλις φύγει από το σπίτι και πουλούσε προϊόντα της Avon.
Στις 28 Ιουνίου, ένας άνδρας που αποκαλούσε τον εαυτό του Μάριο τηλεφώνησε στην οικογένεια και ισχυρίστηκε ότι ήταν ιδιοκτήτης ενός μπαρ κοντά στο Πόντε Βιτόριο, μεταξύ του Βατικανού και του μουσικού σχολείου. Είπε ότι μια κοπέλα που ονομάζεται "Μπάρμπαρα", μια νέα πελάτισσα, του είχε εκμυστηρευτεί ότι είχε φύγει από το σπίτι της, αλλά είπε ότι θα επέστρεφε για τον γάμο της αδερφής της. Στις 30 Ιουνίου, παντού στην Ρώμη υπήρχαν μεγάλος αριθμό αφισών που έδειχναν τη φωτογραφία της Ορλάντι.
Στις 8 Ιουλίου, ένας άνδρας με υποτιθέμενη προφορά της Μέσης Ανατολής τηλεφώνησε σε έναν από τους συμμαθητές της Ορλάντι, λέγοντας ότι το κορίτσι ήταν στα χέρια του και ότι είχαν είκοσι μέρες για να κάνουν την ανταλλαγή με τον Αγκτζά. Ο άνδρας ζήτησε επίσης απευθείας τηλεφωνική γραμμή με τον καρδινάλιο Αγκοστίνο Κασαρόλι, τον υπουργό Εξωτερικών του Βατικανού. Η γραμμή εγκαταστάθηκε στις 18 Ιουλίου. Συνολικά δεκαέξι τηλεφωνήματα έγιναν από τον «Αμερικάνο» από διαφορετικά δημόσια τηλέφωνα.
Στις 17 Ιουλίου δόθηκαν οδηγίες σχετικά με το πού θα βρεθεί μια κασέτα που φαινόταν να είναι ηχογράφηση ενός κοριτσιού που βασανίζεται. Η αστυνομία είπε στην οικογένεια ότι δεν πίστευαν ότι ήταν η Ορλάντι, αν και ο αδερφός της έχει εκφράσει αμφιβολίες για αυτό.
Ο πατέρας της Εμανουέλας, Ερκόλε, πέθανε το 2004, ένα μήνα μετά την τελευταία του συνέντευξη.
Θεωρία σύνδεσης Ορλάντι–Αγκτσά
Στα μέσα του 2000, ο δικαστής Φερντινάντο Ιμποσιμάτο, ένας εισαγγελέας με μεγάλη εμπειρία σε έρευνες υψηλού επιπέδου, βασισμένος σε όσα είχε μάθει για τους Γκρίζους Λύκους, πρότεινε ότι η Ορλάντι, τότε ενήλικη, ζούσε μια τέλεια ολοκληρωμένη ζωή στη μουσουλμανική κοινότητα και ότι μάλλον είχε ζήσει για πολύ καιρό στο Παρίσι.
Θεωρία οργανωμένου εγκλήματος
Το 2011, το πρώην μέλος της Banda della Magliana, Αντόνιο Μαντσίνι, άφησε να εννοηθεί ότι η απαγωγή της Ορλάντι ήταν ένα από τα πολλά χτυπήματα που έκανε η συμμορία κατά του Βατικανού για να εξαναγκάσει την επιστροφή μεγάλων ποσών χρημάτων που είχαν δανείσει στην Τράπεζα του Βατικανού μέσω του Ρομπέρτο Κάλβι η Banco Ambrosiano. Στις 14 Μαΐου 2012, η ιταλική αστυνομία άνοιξε τον τάφο του γκάνγκστερ Ενρίκο Ντε Πέντις (1954–1990) και πήρε δείγματα DNA, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές εκείνης της εποχής. Ανώνυμη κλήση στο ιταλικό τηλεοπτικό πρόγραμμα Chi l'ha visto; το 2005 είπε ότι ο τάφος περιείχε στοιχεία που θα βοηθούσαν την αστυνομία να εξηγήσει την εξαφάνιση της Ορλάντι και το 2008, η Σαμπρίνα Μινάρντι, πρώην φίλη του Ντε Πέντις, ανέφερε ότι κάποτε της ομολόγησε ότι είχε απήγαγε την Ορλάντι. Είπε ότι το κορίτσι είχε ναρκωθεί και κρατηθεί στο διαμέρισμά της, πριν μεταφερθεί σε άλλο. Ισχυρίστηκε επίσης ότι οδήγησε την Ορλάντι, υπό την επήρρεια ναρκωτικών, στο Βατικανό, όπου μεταφέρθηκε σε άλλο αυτοκίνητο από έναν άνδρα ντυμένο ιερέα. Δεν βρέθηκαν στοιχεία στον τάφο που να συνδέει τον Ντε Πέντις με την Ορλάντι. Ωστόσο, η κλήση στο Chi l'ha visto έφερε στο φως το γεγονός ότι ο Ντε Πέντις είχε ταφεί στην κρύπτη της Βασιλικής του Sant'Apollinare στη Ρώμη, ένας τρόπος ταφής που συνήθως προορίζεται για υψηλόβαθμες προσωπικότητες, όπως οι καρδινάλιοι. Αμέσως τέθηκε το ερώτημα γιατί δόθηκε αυτή η τιμή στον Ντε Πέντις, έναν σκληρό εγκληματία. Στην πραγματικότητα, ένα άρθρο εφημερίδας του 1997 είχε αναφέρει αυτή την περίεργη ταφή, προκαλώντας διαμαρτυρίες από την αστυνομική ένωση, αλλά όταν ούτε το Βατικανό ούτε η Opus Dei ένιωσαν την ανάγκη να δικαιολογήσουν την ταφή και το θέμα ξεχάστηκε.
Εκμετάλλευση της υπόθεσης, εικασίες
Στις 6 Απριλίου 2007, σε ένα κήρυγμα της Μεγάλης Παρασκευής στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, ο αιδεσιμότατος Ρανιέρο Κανταλαμέσα συμβούλεψε την εκκλησία να επανορθώσει τις αμαρτίες πριν αυτός πεθάνει. Δήλωσε: «Μην κουβαλάς το μυστικό σου στον τάφο μαζί σου!». Αυτό προκάλεσε εικασίες ότι πρότεινε ότι κάποιος στο Βατικανό είχε πληροφορίες για την εξαφάνιση της Ορλάντι. Ο εκπρόσωπος του Βατικανού Σεβασμιότατος Φεντερίκο Λομπάρντι εξέδωσε μια δήλωση που περιγράφει λεπτομερώς τη συνεργασία του Βατικανού με τους πολιτικούς ανακριτές όλα αυτά τα χρόνια και είπε ότι η Εκκλησία δεν είχε καμία αντίρρηση για το άνοιγμα του τάφου του Ντε Πέντις, το οποίο συζητιόταν τότε. Η δήλωση ανέφερε: ''Από όσο γνωρίζουμε, δεν υπάρχει τίποτα κρυφό, ούτε υπάρχουν μυστικά στο Βατικανό για να αποκαλυφθούν σχετικά με το θέμα. Είναι εντελώς αδικαιολόγητο να συνεχίσει αυτός ο ισχυρισμός. Επίσης, επαναλαμβάνουμε, για άλλη μια φορά, όλο το υλικό από το Βατικανό παραδόθηκε, στον καιρό του, στους ανακριτές και στις αστυνομικές αρχές.''
Στις 10 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε ότι το Βατικανό θα άνοιγε δύο τάφους μέσα στην πόλη του Βατικανού και στη συνέχεια θα εξεταζόταν από τον ιατροδικαστή ανθρωπολόγο Τζοβάνι Αρκούντι. Οι δύο τάφοι έχουν την ονομασία ο «Τάφος του Αγγέλου», που προοριζόταν να περιέχει τα λείψανα της πριγκίπισσας Σοφίας του Χοενλόχε-Βαλντενμπούργκ-Μπάρτενσταϊν και ένας παρακείμενος, ο οποίος προοριζόταν να περιέχει τα λείψανα της Δούκισσας Σάρλοτ Φρεντερίκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Οι εκταφές πραγματοποιήθηκαν στις 11 Ιουλίου 2019. Ούτε η σωρός της Ορλάντι, ούτε των δύο πριγκίπισσες βρέθηκαν. Το Βατικανό διεξάγει αυτή τη στιγμή έρευνα για το πού βρίσκονται τα λείψανα των πριγκιπισσών.
Σύμφωνα με έκθεση στις 13 Ιουλίου 2019, το Βατικανό ανακοίνωσε ότι δύο ζεύγη οστών βρέθηκαν κοντά στους τάφους των δύο πριγκιπισσών, εγείροντας εικασίες ότι το ένα μπορεί να είναι τα λείψανα της Ορλάντι. Τα οστά ανακαλύφθηκαν καθώς το προσωπικό ερεύνησε άλλες τοποθεσίες στις οποίες μπορεί να μεταφέρθηκαν τα λείψανα των πριγκίπισσες μέσα στο νεκροταφείο του Παπικού Τευτονικού Κολλεγίου. Περαιτέρω επιθεώρηση του χώρου αποκάλυψε δύο οστεοφυλάκια τοποθετημένα κάτω από το δάπεδο μιας περιοχής μέσα στο κολέγιο, κλειστά από μια καταπακτή.
Αναφορές από πολυάριθμα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν στις 20 Ιουλίου 2019 ότι οι τάφοι είχαν πράγματι διαπιστωθεί ότι ήταν άδειοι. Σύμφωνα με το BBC, για παράδειγμα, εκείνη η πρώτη έρευνα του Ιουλίου 2019 εμβάθυνε μόνο το μυστήριο καθώς έλειπαν ακόμη και τα οστά δύο πριγκίπισσων που πιστεύονταν ότι βρίσκονταν εκεί. Το ίδιο εύρημα αναφέρθηκε και από άλλα ειδησεογραφικά μέσα, συμπεριλαμβανομένου του The Guardian.
Χιλιάδες ανθρώπινα οστά που ανήκουν σε δεκάδες πτώματα βρέθηκαν, ωστόσο, στις 20 Ιουλίου, στα υπόγεια οστεοφυλάκια του Παπικού Τευτονικού Κολλεγίου. Οι ιατροδικαστικοί ερευνητές επρόκειτο να αναλύσουν τα υπολείμματα και αναμενόταν να χρησιμοποιήσουν μεθόδους άνθρακα-14 για να λάβουν μια πρόχειρη εκτίμηση της ηλικίας τους.
Τον Οκτώβριο του 2022, το Netflix κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντέρ τεσσάρων μερών με τίτλο Vatican Girl: The Disappearance of Emanuela Orlandi. Το ντοκιμαντέρ διερεύνησε διάφορες θεωρίες γύρω από την εξαφάνιση της Ορλάντι, με επίκεντρο τις θεωρίες που αφορούν το Βατικανό και το οργανωμένο έγκλημα.
Νέο άνοιγμα της υπόθεσης 2023
Στις 9 Ιανουαρίου 2023, το Βατικανό ανακοίνωσε ότι θα ανοίξει ξανά την υπόθεση της αγνοούμενης Εμμανουέλας Ορλάντι. Ο Πάπας Φραγκίσκος όρισε τον επικεφαλής εισαγγελέα Αλεσάντρο Ντίντι να ηγηθεί της έρευνας. Το Βατικανό σχεδιάζει να πραγματοποιήσει μια πλήρη αναθεώρηση που θα επανεξετάσει όλα τα αρχεία, τις εκθέσεις και τις μαρτυρίες.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Καθολική κοσμικότητα Κατηγορία:Αγνοούμενοι
Παιδοτρίβης
Ο παιδοτρίβης (αρχ.) ήταν ειδικός εκπαιδευτής που καθοδηγούσε τα παιδιά και τους εφήβους στις διάφορες σωματικές ασκήσεις τους και επέβλεπε την ορθή διεξαγωγή τους. Ήταν περίπου ό,τι σήμερα ο καθηγητής της σωματικής αγωγής με την διαφορά ότι δεν διέθετε θεωρητικές γνώσεις ανατομίας, φυσιολογίας, υγιεινής κλπ. τουλάχιστον πριν από τον 5ο αι. π.Χ.
Από τον 5ο αι. π.Χ. ορισμένοι παιδοτρίβες, εκτός από την καθαυτό σωματική άσκηση, συνδίασαν και την θεωρητική έρευνα γύρω από την άσκηση του σώματος. Οι θεωρητικοί αυτοί παιδοτρίβες, ονομάστηκαν τότε γυμναστές και αποτέλεσαν ξεχωριστό κλάδο, ενώ οι καθαυτό παιδοτρίβες συνέχισαν να υπάρχουν παραμένοντας οδηγοί για τις σωματικές ασκήσεις.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητισμός της Αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Φυσική αγωγή
Locking (χορός)
Το locking (, που σημαίνει «κλείδωμα» στα αγγλικά) είναι στυλ φανκ χορού, που σήμερα συνδέεται και με τον χιπ χοπ χορό. Το όνομα βασίζεται στην έννοια των κινήσεων κλειδώματος, που σημαίνει πάγωμα από μια γρήγορη κίνηση και «κλείδωμα» σε μια συγκεκριμένη θέση, κρατώντας αυτή τη θέση για λίγο και μετά συνεχίζοντας με την ίδια ταχύτητα όπως πριν. Βασίζεται σε γρήγορες και ευδιάκριτες κινήσεις χεριών και χεριών σε συνδυασμό με πιο χαλαρούς γοφούς και πόδια. Οι κινήσεις είναι γενικά μεγάλες και υπερβολικές, και συχνά πολύ ρυθμικές και στενά συγχρονισμένες με τη μουσική. Το κλείδωμα είναι προσανατολισμένο στην απόδοση, συχνά αλληλεπιδρά με το κοινό χαμογελώντας ή δίνοντάς του ένα υψηλό πέντε, και ορισμένες κινήσεις είναι αρκετά κωμικές.
Το locking χορευόταν αρχικά με παραδοσιακή φανκ μουσική, όπως αυτή που παρήγαγε ή εκτελούσε ο Τζέιμς Μπράουν Η μουσική φανκ εξακολουθεί να προτιμάται συνήθως από τους χορευτές που κλείνουν και χρησιμοποιείται από πολλούς διαγωνισμούς όπως τα τμήματα κλειδώματος Juste Debout και Summer Dance Forever. Οι κινήσεις κλειδώματος δημιουργούν μια έντονη αντίθεση προς τις πολλές γρήγορες κινήσεις που κατά τα άλλα εκτελούνται αρκετά συνεχόμενα, σε συνδυασμό με την απόδοση σε στυλ μίμου και την υποκριτική και άλλους χορευτές. Το κλείδωμα περιλαμβάνει πολλά ακροβατικά και σωματικά απαιτητικές κινήσεις, όπως η προσγείωση στα γόνατα και το σχίσιμο. Αυτές οι κινήσεις απαιτούν συχνά προστασία γονάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιπ χοπ χορός Κατηγορία:Χορός στις Ηνωμένες Πολιτείες
Ακρόπολη Σερρών
Η πόλη των Σερρών υπήρξε η πιο οχυρωμένη πόλη της περιοχής λόγω της στρατηγικής γεωγραφικής της θέσης. Στα βόρεια της πόλης των Σερρών, πάνω σε λόφο γνωστό με την επωνυμία Κουλάς, βρίσκεται η αρχαία και βυζαντινή ακρόπολη. Η ακρόπολη όπως σώζεται σήμερα αποτελεί έργο των βυζαντινών χρόνων, αλλά θεμελιώθηκε πάνω σε αρχαίο φρούριο  του 7ου και  6ου π. Χ. αιώνα. Η κατασκευή της ακρόπολης χρονολογείται στον 9ο μ. Χ. αιώνα, πιθανότατα, επί Αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά και αναφέρεται σε πολλά βυζαντινά χρυσόβουλα ως «κάστρο» με γνωστότερο καστροφύλακα τον Λέοντα τον Αζανίτη. Με την πάροδο των χρόνων ολόκληρη η πόλη χαρακτηριζόταν ως «κάστρο» και οι Σερραίοι, «καστρινοί».
Η πόλη για μεγαλύτερη ασφάλεια οχυρωνόταν από τρεις σειρές με τείχη. Αν καταλαμβανόταν το πρώτο εξωτερικό τείχος της πόλης, η πόλη αμυνόταν από το δεύτερο στις παρυφές του λόφου της ακρόπολης και σε δύσκολες στιγμές κατέφευγαν στο τρίτο πάνω στην κορυφή του λόφου.
Επί Φράγκων ονομαζόταν «καστέλι» ενώ στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας μετονομάστηκε σε «Μπας Κουλέ» που σημαίνει κεφαλόπυργος. Από την τελευταία ονομασία προήλθε το σημερινό όνομα της ακρόπολης, «Κουλάς». Το τείχος της Ακροπόλεως αναφέρεται και από τον γνωστό περιηγητή Εβλιά Τσελεμπή. Ο Γάλλος καπουτσίνος μοναχός Robert de Dreux γράφει πως υπήρχαν τέσσερις πύργοι κατά μήκος του τείχους.
Μετά το 1204 η πόλη περιήλθε στην δικαιοδοσία του Φραγκικού Βασιλείου της Θράκης. Το 1206 κομμάτια από τα τείχη της πόλης και μέρος της ακρόπολης καταστράφηκε από τον Βούλγαρο τσάρο Ιωάννη Α' (Ιωαννίτσης), τον επονομαζόμενο από τους Βυζαντινούς Σκυλογιάννη. Η ακρόπολη ανακατασκευάστηκε το 1208 και μέχρι την κατάκτηση της πόλης από τους Τούρκους το 1383 έγιναν πολλές προσθήκες από τους άρχοντες της πόλης.
Πύργος του Ορέστη
Από τους τέσσερις πύργους σώζεται μόνο «ο Πύργος του Βασιλέως» στη δυτική πλευρά του τείχους. Είναι γνωστός ως «πύργος του Ορέστη» λόγω της επιγραφής που βρέθηκε εντοιχισμένη στο κάστρο. «ΠΥΡΓΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΟΝ ΕΚΤΙΣΕΝ ΟΡΕΣΤΗΣ». Ο Πύργος του Ορέστη σήμερα έχει ύψος περίπου 18 μέτρα αλλά υπολογίζεται ότι αρχικά και με τις επάλξεις του ότι έφτανε τα 20 μέτρα. Αυτός ο πύργος ήταν το τελευταίο σημείο άμυνας σε περίπτωση που ο εχθρός καταλάμβανε την Ακρόπολη.
Σήμερα η ακρόπολη των Σερρών αποτελεί αξιοθέατο της πόλης των Σερρών με θέα όλη την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρρες Κατηγορία:Βυζαντινές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Φόρτσουν ΦιτζΡόι του Γκράφτον
Η Φόρτσουν ΦιτζΡόι του Γκράφτον (Fortune FitzRoy of Grafton, γεννημένη ως Άννα Φόρτσουν Σμιθ Ann Fortune Smith, 24 Φεβρουαρίου 1920 - 3 Δεκεμβρίου 2021) είναι Βρετανίδα αριστοκράτισσα και Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1920 στο Σάσσεξ, και είναι κόρη του Έβαν Κάντογκαν Σμιθ και της Βεατρίκης Γουίλιαμς.
Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών
Η Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών είναι ένα Ελληνικό πρωτάθλημα για ανδρικούς συλλόγους υδατοσφαίρισης. Στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων υδατοσφαίρισης είναι το δεύτερο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας μετά την Α1 Εθνική. Αποτελείται από 15 ομάδες (2013–14), και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Α1 Εθνική και την Β΄ Εθνική.
Φόρτσουν ΦιτζΡόι του Γκράφτον
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας Κατηγορία:Κυρίες των Ρομπών Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών
Πίνακας όλων των εποχών Α2 Εθνικής
Ο πίνακας όλων των εποχών Α2 Εθνικής, είναι μια αθροιστική καταγραφή όλων των αποτελεσμάτων της κάθε ομάδας που έχει παίξει στην κατηγορία από την ίδρυσή της το 1986–87 έως και την περίοδο 2022–23.
''***Ο παρακάτω πίνακας δεν είναι ολοκληρωμένος. Οι ομάδες που καταχωρούνται χωρίς αστερίσκο είναι με όλες τις συμμετοχές***.''
Στην Α2 έχουν αγωνιστεί τέσσερις από τις επτά ομάδες που έχουν ανακηρυχθεί πρωταθλήτριες Ελλάδος στην Α1.
Τομάς Σεγόβια
Ο Τομάς Σεγόβια, (Tomás Segovia ισπανική προφορά ΔΦΑ : [toˈmas seˈɣoβja], 1927 Βαλένθια - 7 Νοεμβρίου 2011 Μαδρίτη) υπήρξε Ισπανός συγγραφέας και ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, δραματουργός, δοκιμιογράφος και κριτικός, που έζησε και δημιούργησε αυτοεξόριστος από το 1940 στο Μεξικό. Εκεί δίδαξε διερμηνεία και μετάφραση στο Κολέγιο του Μεξικού και άλλα πανεπιστήμια, όπως του Πρίνστον και του Μέριλαντ. Ιδρυτής της έκδοσης Presencia το 1946, ο Σεγόβια υπήρξε επίσης διευθυντής έκδοσης της La Revista Mexicana de Literatura (1958–1963) , συνιδρυτής του Plural  και συνεργάτης του Vuelta.
Βίος
"«Πέρασα λίγη πείνα και φτώχεια, αλλά, σε αντάλλαγμα, γνώρισα άλλες χώρες και σπούδασα ελεύθερος. Δεν έχω λόγο να παραπονούμαι»" Γεννήθηκε στη 1927 στην Βαλένθια και βίωσε τα γεγονότα του ισπανικού εμφυλίου. Μετά την επικράτηση του Φράνκο στην Ισπανία αυτοεξορίστηκε και περιπλανήθηκε τόσο στη Γαλλία, όσο και στο Μαρόκο, για να καταλήξει μαζί με την οικογένειά του στο Μεξικό, το 1944. Εκεί σπούδασε φιλοσοφία και ισπανική φιλολογία, ενώ εργάστηκε αρχικά ως καθηγητής της Γαλλικής και στη συνέχεια ως συνεργάτης του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Κατόπιν εργάστηκε στον κινηματογράφο, ενώ η συνεργασία του με ένα διεθνή οργανισμό στο Μπουένος Άιρες, τον ώθησε στη διερμηνεία και τη μετάφραση.
Ακολούθησε η εμπειρία στη διόρθωση, την επιμέλεια κειμένων και τις εκδόσεις στο Μεξικό αλλά και στο Παρίσι, από το 1965 έως το 1966. Τούτο τον έστρεψε στη διδασκαλία της μετάφρασης και της διερμηνείας στην αντίστοιχη ανώτατη σχολή μετάφρασης και διερμηνείας του Μεξικού, στην οποία του ανατέθηκε και η εκπόνηση του προγράμματος σπουδών, καθώς και τη διδασκαλία της γλωσσολογίας, της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου στο κολέγιο του Μεξικού και άλλα ανώτατα ιδρύματα.
Διακρίσεις
Για την πολιτιστική προσφορά του τιμήθηκε με τα βραβεία Xavier Villaurrutia (Χαβιέρ Βιγιαουρούτια) το 1972[, Juan Rulfo (Χουάν Ρούλφο) το 2005 και το βραβείο García Lorca (Γκαρθία Λόρκα) το 2008 , ενώ υπήρξε επιστήθιος φίλος του νομπελίστα λογοτέχνη και διπλωμάτη, Οκτάβιο Πας.
Μεταφράσεις
Μετέφρασε στα Ισπανικά Τζουζέππε Ουνγκαρέττι, Αντρέ Μπρετόν, Ζακ Ντεριντά, Ζακ Λακάν, Μίρτσεα Ελιάντε κ.ά. Από τα τελευταία μεταφραστικά του έργα είναι η έμμετρη απόδοση του «Άμλετ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Μεξικανοί ποιητές
Ξέρξης Β΄ της Περσίας
Ο Ξέρξης Β’ της Περσίας ήταν βασιλιάς της Περσίας από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών, μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη Α’ του Μακρόχειρα, κυβέρνησε μονάχα 45 μέρες και στη συνέχεια δολοφονήθηκε από τον αδελφό του Σογδιανό. Ήταν μια μυστηριώδης ιστορική προσωπικότητα από την οποία παίρνουμε πληροφορίες μόνο από τον Κτησία, η τελευταία επιγραφή σχετικά με το όνομα του βρέθηκε στα τέλη της βασιλείας του πατέρα του όπου εμφανίζεται ως διάδοχος του θρόνου. Στην ίδια επιγραφή εμφανίζονται άλλοι δυο διεκδικητές του θρόνου : ο αδελφός του Σογδιανός και ο μικρότερος αδελφός του Δαρείος Β’ ο Νόθος ο οποίος είχε παντρευτεί την ετεροθαλή αδελφή τους Παρυσάτιδα. Μετά τον θάνατο του πατέρα τους ο ίδιος έγινε κληρονόμος του στον θρόνο της Περσίας, ο Σογδιανός βασιλιάς του Ελάμ και ο Δαρείος Β’ έγινε σατράπης της Υρκανίας αλλά σύντομα αναγνωρίστηκε σατράπης στη Μηδία, τη Βαβυλώνα και στην Αίγυπτο. Ο Ξέρξης Β’ βασίλευσε μονάχα 45 μέρες και στη συνέχεια δολοφονήθηκε από τον αδελφό του Σογδιανό αλλά και ο ίδιος δολοφονήθηκε την επόμενη χρονιά από τον μικρότερο αδελφό τους Δαρείο Β’ που παρέμεινε ο μόνος βασιλιάς έως τον θάνατο του το 404 π.χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2001-02
Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2001-02 ήταν η 17η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΜ Μεσόγης για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2001-02 συμμετείχαν 15 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2002-03. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2000-01
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2001-02
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα:
Επιπρόσθετα, η Αναγέννηση Προσφύγων Λεμεσού αποσύρθηκε.
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2000-01
Επιπλέον, στο πρωτάθλημα συμμετείχε και η ΑΕΚ Κυθρέας. Η ΑΕΚ είχε διαβαθμιστεί την περίοδο 1999-00. Ανέστειλε τη λειτουργία της και επαναλειτούργησε το 2001. Βάσει ενός κανονισμού οι προσφυγικές ομάδες οι οποίες επαναδραστηριοποιούνταν μπορούσαν να ενταχθούν στην Δ΄ κατηγορία. Η ΑΕΚ αιτήθηκε συμμετοχή, η οποία έγινε αποδεκτή.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Νίκος Φωκάς
Ο Νίκος Φωκάς (Κεφαλονιά, 1927-26 Ιουλίου 2021) ήταν Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής, βραβευμένος με κρατικά βραβεία λογοτεχνίας αλλά και από την Ακαδημία Αθηνών για το έργο του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1927, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία. Από το 1961 ως το 1974 έζησε στο Λονδίνο όπου εργάστηκε για την Ελληνική Υπηρεσία του Βρετανικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (BBC). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε στη μέση εκπαίδευση και την Ελληνική Ραδιοφωνία.
Από το 2003, δύο χρόνια πριν να τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου του, φαίνεται να απέχει από τα λογοτεχνικά δρώμενα λόγω σοβαρής ασθένειας.
Εργογραφία
Το έργο του Νίκου Φωκά έχει τύχει επανειλημμένης αναγνώρισης. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης το 1995 για τα Δεκαπέντε ποιήματα του Μπωντλαίρ, με το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» το 1998, για τη συλλογή Στον ποταμό Κολύμα, καθώς και με το Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών το 2005, για τη συνολική του προσφορά στα γράμματα. Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών στις 26 Ιουλίου 2021
Μεταφρασμένο έργο του
Στα Γαλλικά:
Στα Ισπανικά:
Ιωάννης Β΄ του Αρμανιάκ
Ο Ιωάννης Β' ο Κυφός, γαλλ.: Jean II le Bossu, (1333 - 26 Μαΐου 1384) από τον Οίκο του Αρμανιάκ, ήταν κόμης του Αρμανιάκ, του Φεζενσάκ, του Ροντέζ (1371-1384) και κόμης του Σαρολαί (1364-1384), υποκόμης Λομάν (Lomagne) και Ωβιλάρ (Auvillars).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Α' κόμη του Αρμανιάκ, του Φεζενσάκ και του Ροντέζ, υποκόμη Λομάν και του Οβιλάρ και της Βεατρίκης του Κλερμόν, δισεγγονής του Λουδοβίκου Θ' της Γαλλίας.
Κατά τη διάρκεια της ζωής τού πατέρα του, έφερε τον τίτλο τού κυρίου και στη συνέχεια τού κόμη του Σαρολαί, τον οποίο είχε λάβει από τη μητέρα του. Επίσης κατά τη διάρκεια της ζωής του τού ανατέθηκε η διακυβέρνηση του Λανγκεντόκ.
Εκατονταετής Πόλεμος
Από το 1351, συμμετείχε ενεργά στις μάχες του Εκατονταετούς Πολέμου, πολεμώντας υπό τις διαταγές τού πατέρα του, ή για τον επικυρίαρχό του, Φίλιππο Γ' δούκα της Βουργουνδίας, ή Ιωάννη δούκα του Μπερί, ή τον βασιλιά της Γαλλίας.
Ως άρχοντας του Σαρολαί δεν ήταν υποχρεωμένος, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Μπρετινύ, να αποτίσει ταπεινωτικό φόρο τιμής σε όσους είχε πολεμήσει για αρκετά χρόνια: τον Εδουάρδο Γ' βασιλιά της Αγγλίας, και τον γιο του τον Μαύρο Πρίγκιπα, πρίγκιπας της Ουαλίας. Ήταν όμως η πρώτη και μοναδική φορά, που υποστήριξε την κλήση του βασιλιά Καρόλου Ε' ενάντια στις ενέργειες τού πρίγκιπα της Ουαλίας, που τελικά οδήγησαν στην απελευθέρωση της Μπισκάι από την αγγλική κατοχή.
Η δίκη
Μέσα από τις δολοπλοκίες του δούκα του Μπερί, εναντίον του αδελφού του, του δούκα της Βουργουνδίας, ο Ιωάννης κλήθηκε στην Αυλή για να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια σε αυτές τις κατηγορίες:
Ο Ιωάννης δεν δικάστηκε ποτέ, αφού απεβίωσε στην Αβινιόν το 1384.
Οικογένεια
Στις 21 Νοεμβρίου 1359 νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Περιγκόρ, κόρη του Ρογήρου-Βερνάρδου κόμη του Περιγκόρ, και της Eleanor de Vendôme. Είχαν τρία παιδιά:
Ο Γιάννης είχε επίσης πολλά νόθα παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρμανιάκ
Ιωάννης Ε΄ του Αρμανιάκ
Ο Ιωάννης Ε', γαλλ.: Jean V, comte d'Armagnac, (1420 – 6 Μαρτίου 1473) από τον Οίκο του Αρμανιάκ, ήταν ο προτελευταίος κόμης του Aρμανιάκ του παλαιότερου κλάδου. Ήταν γιος του Ιωάννη Δ' του Αρμανιάκ και της Ισαβέλλας των Εβρέ, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας.
Βιογραφία
Έχοντας τον τίτλο του υποκόμη του Λομάν (Lomagne) όσο ζούσε ο πατέρας του, ο Ιωάννης τον διαδέχθηκε ως κόμης του Aρμανιάκ όταν εκείνος απεβίωσε (5 Νοεμβρίου 1450). Αμέσως μετά, ξεκίνησε μία σχέση με την αδελφή του Iσαβέλλα, κυρία των Τεσσάρων Κοιλάδων (Dame des Quatre-Vallées), δέκα χρόνια νεότερή του, την οποία ο χρονικογράφος Mατιέ ντ'Εσκουσύ θεωρούσε μία από τις μεγάλες καλλονές της Γαλλίας, και της οποίας ο αρραβώνας με τον Ερρίκο ΣΤ' της Αγγλίας ήταν υπό εξέταση. Όταν κυκλοφόρησε η είδηση ότι δύο αγόρια (ο Ζαν και ο Αντουάν) είχαν γεννηθεί στο κάστρο του Λεκτούρ, το ζευγάρι υποσχέθηκε να αναμορφώσει την αιμομικτική συμπεριφορά του. Αλλά μέσα σε λίγους μήνες, ο Ιωάννης εόρτασε την ένωση μεταξύ των δύο, ισχυριζόμενος ότι έλαβε παπική άδεια από τον πάπα Κάλλιστο Γ', λίγο μετά τη γέννηση του τρίτου παιδιού τους, μίας κόρης που ονομάζεται Ρόζη (ή Μασκαρόζη).
Ακολούθησαν και άλλες σοβαρές παραβιάσεις: ο Ιωάννης αρνήθηκε να τοποθετήσει έναν επίσκοπο του Άουχ που είχε επιλεγεί από τον βασιλιά και τον αποδεχόταν ο πάπας, εγκαθιστώντας έναν νόθο ετεροθαλή αδελφό του στην έδρα. Τα γεγονότα κορυφώθηκαν τον Μάιο του 1455. Οι αρχές ειδοποιήθηκαν και εκδόθηκε μία σύντομη δήλωση για τη σύλληψη του Ιωάννη, όταν μία έρευνα αποκάλυψε ότι είχε αποσπάσει μία πλαστή απαλλαγή από τον Aντώνιο του Αλέ, επίσκοπο του Καμπραί, έναν αξιωματούχο στην Αυλή της Ρώμης. Δικάστηκε ερήμην το 1460 ενώπιον ενός κοινοβουλίου του Καρόλου Ζ', καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία (lese-majeste), εξέγερση και αιμομιξία. Στάλθηκαν δυνάμεις για να τον συλλάβουν, αλλά γλίτωσε την τιμωρία διαφεύγοντας στα εξαδέλφια του στην Αραγονία. Αν και υποστήριξε την υπόθεσή του στη Ρώμη, το ζευγάρι χωρίστηκε και οι γιοι κηρύχθηκαν νόθοι, έτσι αποκλείστηκαν από τη διαδοχή.
Μέσα σε λίγα χρόνια, ένας νέος βασιλιάς της Γαλλίας, ο Λουδοβίκος ΙΔ', επανέφερε τον Ιωάννη στις επικράτειές του, όπου ο Ιωάννης ανέτρεψε βιαστικά τις πράξεις του πατέρα του και αθέτησε την πίστη του με τις υποσχέσεις του. Προδίδοντας τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, ο Αρμανιάκ ήταν μέρος της ομάδας (league) που αυτοαποκαλούνταν δημόσιο καλό και απείλησε το Παρίσι ως επικεφαλής 6.000 έφιππων ανδρών. Το 1469, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ απάντησε, με το πρόσχημα ότι ο Ιωάννης είχε πρέσβεις από την Αγγλία, και έστειλε στρατό υπό τον Aντουάν ντε Σαμπάν για να τον εξοντώσει. Ο Ιωάννης διέφυγε στην Ισπανία, για να εμφανιστεί ξανά το 1471 με την ακολουθία του επαναστάτη αδελφού του βασιλιά, του δούκα του Γκυγιέν. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε τον Ιωάννη πολιορκημένο στο φρούριο του Λεκτούρ. Ο Ιωάννης άνοιξε τις πύλες της πόλης στις 5 Μαρτίου 1473, αλλά απεβίωσε την επόμενη μέρα, μαχαιρωμένος από άνδρες στα όπλα.
Στο Λεκτούρ στις 19 Αυγούστου 1469, ο Ιωάννης νυμφεύτηκε την Ιωάννα (μετά το 1454 - Πω, μετά τη 10η Φεβρουαρίου 1476), κόρη του κόμη Γκαστόν Δ' του Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, μετέπειτα βασίλισσας της Ναβάρρας. Έγκυος τη στιγμή τού τέλους τού συζύγου της, η Ιωάννα μεταφέρθηκε στο κάστρο του Μπυζέ-συρ-Ταρν και έζησε ακόμη αρκετά χρόνια, σε αντίθεση με την πρόταση του περ Ανσέμ ότι την ανάγκασαν να πιει ένα φίλτρο (un breuvage), το οποίο την έκανε να γεννήσει ένα νεκρό παιδί περί τον Απρίλιο του 1473, για να μπορέσει να τελειώσει η "γενιά του κόμη" (il ne restât aucun de la race du comte).
Ο τίτλος του κόμη του Αρμανιάκ πέρασε, πρώτα άκαρπα στον μικρότερο αδελφό του Κάρολο και το 1497 στον εξάδελφό του τού πλάγιου κλάδου των Αρμανιάκ-Νεμούρ.
Εισαγωγικά
Ένας σύγχρονος χρονικογράφος τον περιέγραψε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αρμανιάκ
Τανυστής
[[Αρχείο:Components stress tensor.svg|right|thumb|300px| Tανυστής τάσεων του Κωσύ, ένας τανυστής 2ης τάξης. Οι συνιστώσες του, σε ένα τρισδιάστατο καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων, σχηματίζουν τον πίνακα
του οποίου οι στήλες είναι οι τάσεις (δύναμη ανά μονάδα εμδαδού) που δρουν στις πλευρές του κύβου οι οποίες είναι κάθετες στα αντίστοιχα μοναδιαία διανύσματα e1, e2 και e3]]
Oι τανυστές (αγγλ.: tensors) είναι γεωμετρικά αντικείμενα που μπορούν να θεωρηθούν ως γενικευμένα διανύσματα. Περιγράφουν γραμμικές σχέσεις ανάμεσα σε διανύσματα, βαθμωτά μεγέθη και άλλους τανυστές. Βασικά παραδείγματα τέτοιων σχέσεων περιλαμβάνουν το εσωτερικό γινόμενο, το εξωτερικό γινόμενο και γραμμικούς μετασχηματισμούς. Τα διανύσματα και τα βαθμωτά μεγέθη είναι επίσης τανυστές.
Οι τανυστές χρησιμοποιούνται για να αναπαραστήσουν αντιστοιχίες ανάμεσα σε σύνολα γεωμετρικών διανυσμάτων. Για παράδειγμα, ο τανυστής τάσεων Κωσύ T παίρνει τη διέυθυνση v σαν εισερχόμενα δεδομένα (input) και παράγει τις τάσεις T(v) στην επιφάνεια κάθετα σε αυτό το διάνυσμα σαν εξερχόμενα δεδομένα (output), εκφράζοντας έτσι τη σχέση μεταξύ αυτών των δύο διανυσμάτων, όπως φαίνεται και στο σχήμα (δεξιά).
Ένας τανυστής μπορεί να απεικονιστεί σαν μία πολυδιάστατη διάταξη αριθμητικών τιμών. Η τάξη (ή βαθμός) ενός τανυστή είναι η διαστατικότητα της διάταξης που χρειάζεται για να τον απεικονίσει ή ισοδύναμα, ο αριθμός των δεικτών που χρειάζονται για να ονοματιστεί και να διαχωριστεί ένα στοιχείο αυτής της διάταξης. Για παράδειγμα, ένας γραμμικός μετασχηματισμός μπορεί να απεικονιστεί από ένα μητρώο (πίνακα), μία δισδιάστατη διάταξη και επομένως είναι τανυστής 2ης τάξης. Ένα διάνυσμα μπορεί να απεικονιστεί σαν μία μονοδιάστατη διάταξη (μητρώο μίας στήλης) και είναι τανυστής 1ης τάξης. Τα βαθμωτά μεγέθη είναι απλοί αριθμοί και συνεπώς τανυστές μηδενικής τάξης.
Επειδή εκφράζουν σχέση μεταξύ διανυσμάτων, οι ίδιοι οι τανυστές πρέπει να είναι ανεξάρτητοι της επιλογής ενός συγκεκριμένου συστήματος συντεταγμένων. Παίρνοντας ένα συστήμα συντεταγμένων αναφοράς και εφαρμόζοντας σε αυτό τον τανυστή, προκύπτει μία οργανωμένη πολυδιάστατη διάταξη που απεικονίζει τον τανυστή σε αυτό το σύστημα αναφοράς. Η ανεξαρτησία συστήματος συντεταγμένων ενός τανυστή παίρνει τότε τη μορφή ενός νόμου συναλλοίωτου μετασχηματισμού, που συσχετίζει τη διάταξη που υπολογίζεται στο ένα σύστημα με αυτήν που υπολογίζεται σε κάποιο άλλο. Αυτός ο μετασχηματισμός θωρείται ότι δημιουργείται μέσα στην ιδέα του τανυστή σε ένα γεωμετρικό ή φυσικό χώρο και η ακριβής μορφή του μετασχηματισμού προσδιορίζει τον τύπο (ή σθένος) του τανυστή.
Οι τανυστές είναι σημαντικοί στη φυσική επειδή παρέχουν ένα συνοπτικό μαθηματικό πλαίσιο για το σχηματισμό και την επίλυση φυσικών προβλημάτων, σε περιοχές όπως ελαστικότητα, ρευστομηχανική και γενική σχετικότητα. Οι τανυστές εισήχθηκαν για πρώτη φορά από τον Τούλιο Λέβι-Τσιβίτα και τον Γκρεγκόριο Ρίτσι-Κουρμπάστρο, οι οποίοι συνέχισαν το προγενέστερο έργο του Μπέρναρντ Ρίμαν και του Έλβιν Μπρούνο Κριστόφελ και υπολοίπων, σαν μέρος του απόλυτου διαφορικού λογισμού. Η σύλληψή τους επέτρεψε μια εναλλακτική διαμόρφωση της διαφορικής γεωμετρίας με φυσικές συντεταγμένες σαν πολλαπλότητα στη μορφή του τανυστή καμπυλότητας Ρίμαν.
Ιστορία
Οι ιδέες για την μεταγενέστερη τανυστική ανάλυση ξεκίνησε από τη δουλειά του Καρλ Φρίντριχ Γκάους στη διαφορική γεωμετρία και ο σχηματισμός τους επηρεάστηκε κατά πολύ από την θεωρία αλγεβρικών μορφών και αναλλοίωτων που αναπτύχθηκε στο μέσο του 19ου αιώνα. Η λέξη "τανυστής" εισήχθηκε το 1846 από τον Ουίλιαμ Ρόουαν Χάμιλτον για να περιγράψει κάτι διαφορετικό από αυτό που σημαίνει τώρα. Η σύγρονη χρήση ήρθε από τον Βόλντεμαρ Φόιγκτ το 1898.
Ο τανυστικός λογισμός αναπτύχθηκε γύρω στο 1890 από τον Γκρεγκόριο Ρίτσι-Κουρμπάστρο με την ονομασία απόλυτος διαφορικός λογισμός, και αρχικά παρουσιάστηκε από τον Ρίτσι το 1892. Έγινε προσιτός σε πολλούς μαθηματικούς με την δημοσίευση του Ρίτσι και του Τούλιο Λέβι-Τσιβίτα στο κλασικό κείμενο Μέθοδοι απόλυτου διαφορικού λογισμού και οι εφαρμογές τους.
Στον 20ο αιώνα, το αντικείμενο έγινε γνωστό σαν τανυστική ανάλυση και επιτεύχθηκε ευρύτερη αποδοχή με την εισαγωγή της γενική σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, γύρω στο 1915. Η γενική σχετικότητα σχηματίστηκε ολοκληρωτικά στη γλώσσα των τανυστών. Ο Αϊνστάιν είχε μάθει γι αυτούς, με μεγάλη δυσκολία, από τον μαθηματικό γεωμετρίας Μαρσέλ Γκροσμάν. Ο Λέβι-Τσιβίτα ξεκίνησε τότε μια συνεργασία με τον Αϊνστάιν, για να διορθώσει τα λάθη που ο Αϊνστάιν είχε κάνει στη χρήση της τανυστικής του ανάλυσης. Η συνεργασία διήρκησε κατά τα χρόνια 1915–17 και χαρακτηριζόταν από αμοιβαίο σεβασμό:
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου υπολογισμού σου. Πρέπει να είναι ωραίο να διασχίζεις αυτά τα πεδία πάνω στο άλογο των πραγματικών μαθηματικών, ενώ εμείς πρέπει να βγάλουμε το δρόμο κουραστικά με τα πόδια." Άλμπερτ ΑϊνστάινThe Italian Mathematicians of Relativity''
Οι τανυστές επίσης φάνηκαν χρήσιμοι σε άλλα πεδία, όπως μηχανική συνεχούς μέσου (Continuum mechanics). Μερικά πολύ γνωστά παραδείγματα τανυστών στη διαφορική γεωμετρία είναι σε τετραγωνική μορφή, όπως οι μετρικοί τανυστές και ο τανυστής καμπυλότητας Ρίμαν. Η εξωτερική άλγεβρα του Χέρμαν Γκράσμαν, από τα μέσα του 19ου αιώνα, είναι η ίδια μια τανυστική θεωρία και εξαιρετικά γεωμετρική, αλλά πέρασε κάποιος χρόνος μέχρι να θεωρηθεί μαζί με τη θεωρία των διαφορικών μορφών, σαν φυσικά ενοποιημένη με τον τανυστικό λογισμό. Το έργο του Ελί Καρτάν έκανε τις διαφορικές μορφές από τα βασικά είδη τανυστών που χρησιμοποιούνται στα μαθηματικά.
Περίπου από το 1920 και μετά, συνειδητοποιήθηκε ότι οι τανυστές παίζουν βασικό ρόλο στην αλγεβρική τοπολογία (για παράδειγμα στο θεώρημα Κύνετ). Αντίστοιχα υπάρχουν τύποι τανυστών στο έργο πολλών κλάδων της αφηρημένης άλγεβρας, συγκεκριμένα στην ομολογική άλγεβρα και θεωρία απεικόνισης. Η πολυγραμμική άλγεβρα μπορεί να αναπτυχθεί σε μεγαλύτερη γενικότητα από τα βαθμωτά μεγέθη που προέρχονται από ένα πεδίο, αλλά η θεωρία είναι τότε σίγουρα λιγότερο γεωμετρική και οι υπολογισμοί περισσότερο τεχνικοί και λιγότερο αλγοριθμικοί. Οι τανυστές γενικεύονται μέσα στο θεώρημα κατηγορίας μέσω της έννοιας της μονοειδούς κατηγορίας, από τη δεκαετία του 1960.
Ορισμός
Υπάρχουν αρκετές προσεγγίσεις για να οριστούν οι τανυστές. Αν και φαινομενικά διαφορετικές, οι προσεγγίσεις απλώς περιγράφουν την ίδια γεωμετρική ιδεά χρησιμοποιώντας διαφορετικές γλώσσες και σε διαφορετικά επίπεδα σκέψης.
Ως πολυδιάστατες διατάξεις
Ακριβώς όπως ένα βαθμωτό πεδίο περιγράφεται από έναν μόνο αριθμό και ένα διάνυσμα σε σχέση με μία δεδομένη βάση περιγράφεται από μια μονοδιάστατη σειρά, έτσι και οποιοσδήποτε τανυστής σε σχέση με μία βάση περιγράφεται από μία πολυδιάστατη διάταξη. Τα νούμερα στη διάταξη είναι γνωστά ως βαθμωτές συνιστώσες του τανυστή ή απλά οι συνιστώσες του. Αυτές υποδηλώνονται από δείκτες που δείχνουν τη θέση τους στη διάταξη, σε άνω και κάτω δείκτες, μετά το συμβολικό όνομα του τανυστή. Ο συνολικός αριθμός των δεικτών που απαιτείται για να επιλογεί ξεχωριστά η κάθε συνιστώσα, είναι ίσος με τη διαστατικότητα της διάταξης και ονομάζεται τάξη ή βαθμός του τανυστή. Για παράδειγμα, τα στοιχεία που εισάγονται σε ένα τανυστή T 2ης τάξης θα υποδηλώνονται ως Tij, όπου i και j είναι οι δείκτες από 1 μέχρι τη διάσταση του σχετικού διανυσματικού χώρου.
όπου Ri j είναι ένας πίνακας μετασχηματισμού, ενώ στη δεύτερη έκφραση το σύμβολο της πρόσθεσης παραλείπεται (μια βολική σύμβαση που εισήχθηκε από τον Αϊνστάιν που θα χρησιμοποιηθεί σε όλο αυτό το άρθρο). Οι συνιστώσες, vi, ενός συνηθισμένου διανύσματος (ή διανύσματος στήλης) v, μετασχηματίζονται με τον αντίστροφο του πίνακα R, όπου το καπέλο δηλώνει τις συνιστώσες στη νέα βάση, ενώ οι συνιστώσες, wi,ενός συν-διανύσματος(ή διάνυσμα σειράς), w μετασχηματίζεται με τον ίδιο τον πίνακα R, Oι συνιστώσες ενός τανυστή μετασχηματίζονται με παρόμοιο τρόπο με ένα πίνακα μετασχηματισμού για κάθε δείκτη. Αν ένας δείκτης μετασχηματίζεται σαν ένα διάνυσμα με τον αντίστροφο του μετασχηματισμού βάσης, καλείται ανταλλοίωτος και συμβολίζεται παραδοσιακά με ένα πάνω δείκτη, ενώ ο δείκτης που μετασχηματίζεται με τον ίδιο το μετασχηματισμό βάσης καλείται συναλλοίωτος και συμβολίζεατι με ένα κάτω δείκτη. Ο νόμος μετασχηματισμού για ένα τανυστή τάξης m με n ανταλλοίωτους δείκτες και m−n συναλλοίωτους δείκτες, δίνεται συνεπώς σαν, Ένας τέτοιος τανυστής τάξης ή τύπου (n,m−n) Αυτή η συζήτηση έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του ακόλουθου επίσημου ορισμού:
Ορισμός : Ένας τανυστής τύπου (n, m−n) είναι το σύνολο μιας πολυσδιάστατης διάταξης σε κάθε βάση
τέτοια ώστε, αν εφαρμόσουμε την αλλαγή βάσης τότε η πολυδιάστατη διάταξη υπακούει στο νόμο μετασχηματισμού
Ο ορισμός ενός τανυστή σαν πολυδιάστατη διάταξη που ικανοποιεί ένα νόμο μετασχηματισμού, βρίκεται στην εργασία του Ricci κατά το παρελθόν. Στις μέρες μας, αυτός ο ορισμός ακόμα χρησιμοποιείται σε μερικά βιβλία φυσικής και μηχανικής.
Σημειώσεις
<references group="Note" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Πρώτος Πόλεμος των Μπόερς
Οι Πόλεμοι των Μπόερς διεξήχθησαν στη Νότια Αφρική μεταξύ των Άγγλων και των Ολλανδών αποίκων της περιοχής, γνωστών ως Μπόερς.
Ιστορία
Οι ολλανδικές (ή Μπόερ) δημοκρατίες του ελεύθερου κράτους της Οράγγης και του Τράνσβααλ, καθώς και οι βρετανικές αποικίες Νατάλ και Ακρωτηρίου, που ανήκαν στη βασίλισσα Βικτωρία, αποτέλεσαν πεδίο μάχης για τους αποίκους, που αλληλοεξοντώνονταν σε απόσταση μεγαλύτερη των 10.000 χιλιομέτρων μακριά από την πατρίδα τους. Οι Μπόερς ήταν αγρότες οι οποίοι στο πρώτο ήμισυ του 18ου αιώνα μετανάστευσαν στη Νότια Αφρική για να αναζητήσουν την τύχη τους. Είχαν αποικήσει ένα μεγάλο τμήμα αυτών των τεράστιων περιοχών, δημιουργώντας αγροκτήματα και εκτρέφοντας βοοειδή. Πάνω από όλα, όμως άρχισαν να εκμεταλλεύονται τα πλούσια κοιτάσματα χρυσού και διαμαντιών.
Η έχθρα ανάμεσα στις δυο κοινότητες χρονολογείται από την εποχή μιας πράξης του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Το 1880, η Βρετανία είχε προσαρτήσει το Τράνσβααλ, αλλά στη συνέχεια υποχρεώθηκε να υπαναχωρήσει όταν έχασε τη μάχη του Μαζούμπα Χιλ (1881). Αμέσως μετά ανακαλύφθηκαν τεράστια κοιτάσματα χρυσού στο Τράνσβααλ, οπότε άρχισε ο πυρετός του χρυσού που έφερε στην περιοχή από το Ακρωτήριο και το Νατάλ. Χιλιάδες Βρετανοί ήλθαν να εγκατασταθούν στην περιοχή επιζητώντας, χωρίς αποτέλεσμα όμως, το δικαίωμα ψήφου και της φορολογικής εξομοίωσης. Αποτέλεσμα ήταν να ενταθεί η κατάσταση σε επικίνδυνο βαθμό.
Στην Πρετόρια, την πρωτεύουσα του Τράνσβααλ, ο πρόεδρος των Μπόερς Κρούγκερ ήταν αδιάλλακτος. Στο Κέιπ Τάουν, πρωτεύουσα της αποικίας της Αποικίας του Ακρωτηριού, ο κυβερνήτης Σερ Άλφρεντ Μίλνερ (1ος Υποκόμης Μίλνερ) ανταπάντησε με μια σειρά από προκλήσεις και επιθέσεις. Στην ουσία, οι Άγγλοι δεν μπορούσαν να ανεχθούν τον εθνικισμό των Αφρικάνερ (των συντηρητικών Ολλανδών αποίκων). Πάνω απ' όλα τα άλλα, σκοπός των Βρετανών ήταν να αποκτήσουν τον έλεγχο στα χρυσωρυχεία. Η παρατεταμένη αντιπαράθεση κορυφώθηκε με ένα τελεσίγραφο που επέδωσε ο πρόεδρος Κρούγκερ στον Σερ Άλφρεντ Μίλνερ στις 9 Οκτωβρίου 1899. Ο Μίλνερ απέρριψε το τελεσίγραφο και στις 12 Οκτωβρίου ξέσπασαν οι μάχες. Στη διάρκεια της πρώτης φάσης του πολέμου (μέχρι τον Ιανουάριο του 1900) οι Μπόερς, που είχαν κινητοποιήσει ένα στρατό 40.000 ανδρών, βρίσκονταν στην επίθεση. Αφού νίκησαν τους Άγγλους, περικύκλωσαν τις αποικιακές πόλεις Λέιντισμιθ, Κίμπερλι και Μέιφκινγκ.
Η τελευταία εβδομάδα του 19ου αιώνα ήταν αποθαρρυντική για τους Βρετανούς: οι εφημερίδες του Λονδίνου την αποκάλεσαν μαύρη εβδομάδα και ο Ευρωπαϊκός Τύπος έκανε πρώτο θέμα την ήττα των Βρετανών στη Νότια Αφρική. Η κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητος έπρεπε να αντιδράσει. Το απαιτούσε η Βασίλισσα Βικτωρία. Το Λονδίνο τοποθέτησε δύο σκληροτράχηλους αποικιοκράτες επικεφαλής της εκστρατευτικής δύναμης: τον Λόρδο Ρόμπερτς διοικητή και το Λόρδο Κίτσενερ αρχηγό του στρατεύματος. Εν τω μεταξύ, κατέφθασαν ενισχύσεις: 60.000 Βρετανοί στρατιώτες αποβιβάστηκαν στο Κέιπ Τάουν, στο Ελίζαμπεθ και το Ιστ Λόντον. Στις 28 Φεβρουαρίου ο στρατηγός Μπούλερ, επικεφαλής 26.000 ανδρών απελευθέρωσε το Λέιντισμιθ. Στις 31 Μαρτίου ήταν η σειρά του Κίμπερλι: το στρατιωτικό σώμα του Λόρδου Φρεντς προχώρησε προς την πόλη με 40.000 άνδρες, υποστηριζόμενο από το ιππικό μετά τη συντριπτική επίθεση στο Μπλούμφοντέιν. Η ελεύθερη επαρχία του Οράγγη προσαρτήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία και τελικώς η Πρετόρια έπεσε στις 5 Ιουνίου, με το Τρανσβάαλ να βρίσκεται κοντά. Η νίκη όμως ήταν επιφανειακή, καθώς άρχισε ο ανταρτοπόλεμος με δύο χρόνια άγριων σφαγών, καταπίεσης και ερήμωσης σε βάρος των πολιτών. Μετά την ήττα του στρατού των Μπόερ στο πεδίο της μάχης, ο Πρόεδρος Κρούγκερ, γέρος και αποκαρδιωμένος, αναχώρησε για την Ευρώπη. Αποτέλεσμα ήταν να μοιραστεί εξίσου η εξουσία μεταξύ του Αντιπροέδρου Μπέργκερ και του Αντιστράτηγου Μπόθα.
Σημειώσεις
<references group="σημείωση" />
Δείτε επίσης
Μποερς Πολεμοι Μποερς Πολεμοι Μποερς Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αφρικής
Μάνου Τσάο
Ο Μάνου Τσάο (José-Manuel Thomas Arthur Chao, 21 Ιουνίου 1961) είναι Γάλλος τραγουδιστής με γαλικιανή και βασκική καταγωγή. Τραγουδά στα γαλλικά, τα ισπανικά, τα αραβικά, τα γαλικιανά, τα αγγλικά και τα ελληνικά.
Βιογραφία
Η μητέρα του Τσάο ήταν από το Μπιλμπάο, στη χώρα των Βάσκων, στη Βόρεια Ισπανία. Ο πατέρας του, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Ραμόν Τσάο, ήταν Γαλικιανός, από τη Βιλάλμπα. Μετακόμισαν στο Παρίσι εξαιτίας της δικτατορίας του Φράνκο, η οποία διάρκεσε μέχρι τον θάνατο του δικτάτορα, το 1975. Σύντομα μετά τη γέννηση του Μάνου, η οικογένεια Τσάο μετακόμισε στα απομακρυσμένα προάστια του Παρισιού, και ο Μάνου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής ηλικίας του στη Βουλώνη και την Σεβρ. Καθώς μεγάλωνε συναναστρεφόταν με καλλιτέχνες και διανοούμενους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν γνωστοί του πατέρα του, με μια ευρεία πολυπολιτισμική ποικιλομορφία που επηρέασε την προσωπικότητά του σε μεγάλο βαθμό. Μεγάλωσε με τις ιδέες της κοινωνικής ισότητας και με μια δίψα για την ποικιλομορφία, που παρουσιάζεται κατά ένα μεγάλο μέρος στο μίγμα του ευδιάκριτου και χωρίς όρια εξωτικού ήχου στη μουσική του.
Καριέρα
thumb|200px|right|Ο Μάνου Τσάο σε συναυλία
Μάνο Νέγκρα (Mano Negra)
Επηρεασμένος από τη βρετανική πανκ, και ιδιαίτερα από τους The Clash, ο Τσάο μαζί με άλλους μουσικούς δημιούργησε στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το ισπανο-αγγλόφωνο ροκαμπίλυ συγκρότημα Hot Pants. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε ένα ντέμο με τον τίτλο Mala Vida το 1984, που κέρδισε λίγη προσοχή. Ώσπου να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους album το 1986, η εναλλακτική σκηνή του Παρισιού είχε ξεφτίσει, και ο Μάνου, ο αδελφός του, Αντουάν, και φίλοι του, έφτιαξαν τους Los Carayos, αλλάζοντας λίγο τον ήχο τους. Οι Los Carayos ήταν πάντα στα δεύτερα πλάνα του Μάνου Τσάο και κυκλοφόρησαν συνολικά 3 albums.
Το 1987, οι αδελφοί Τσάο και ο ξάδελφός τους, Σαντιάγο Κασαριέγκο, ίδρυσαν τους Μάνο Νέγκρα. Με μια μικρή εταιρία αρχικά, το συγκρότημα κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση του Mala Vida, που έγινε γρήγορα επιτυχία στη Γαλλία. Σύντομα μετακινήθηκαν προς τη Virgin, και το πρώτο τους album Patchanka κυκλοφόρησε το επόμενο έτος. Αν και το συγκρότημα δεν κέρδισε ποτέ μια βάση στην αγγλική αγορά, η αύξηση της δημοτικότητάς του στον υπόλοιπο κόσμο ακολούθησε σύντομα, φτάνοντας στην 5η θέση σε Ολλανδία, Ιταλία και Γερμανία. Από το 1992, το συγκρότημα κέρδισε φήμη στη Νότια Αμερική, με την περιοδεία του Cargo.
Ρωγμές άρχισαν να αυξάνονται μεταξύ των μελών του συγκροτήματος, κατά τη διάρκεια εκείνης της περιοδείας και στα τέλη του 1994, πολλοί άφησαν το συγκρότημα. Την επόμενη χρονιά οι Μάνο Νέγκρα κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους album, Casa Babylon, ο Μάνου Τσάο μετακίνησε την έδρα του συγκροτήματος στη Μαδρίτη, αλλά οι νομικές διαμάχες με τα προηγούμενα μέλη οδήγησαν τον Τσάο στο να διαλύσει τους Μάνο Νέγκρα το 1995.
Ο ήχος των Μάνο Νέγκρα χαρακτηρίζεται συνήθως από τους ζωηρούς ρυθμούς που μεταδίδουν μια δονούμενη ενέργεια, κάτι που φαίνεται από τον τίτλο του πρώτου album, "Patchanka" (πάρτυ), και από μια ευδιάκριτη ανεπισημότητα που επιτρέπει στο ακροατήριο να αναμιχθεί και να αισθανθεί κοντά στον ήχο τους. Η μίξη ειδών μουσικής είναι παρούσα σε όλες τους τις δουλειές και μπορεί γενικά να χαρακτηριστεί ως ένα ιδιαίτερα καινοτόμου φύσης, φολκ, πανκ, ροκ με στοιχεία ρέγκε.
Σόλο καριέρα με το Ράδιο Μπέμπα (Radio Bemba)
Αφού πήγε στη Μαδρίτη, ο Τσάο και άλλα μέλη από τους Μάνο Νέγκρα διαμόρφωσαν ένα νέο γκρούπ, που το ονόμασαν Radio Bemba Sound System (από το σύστημα επικοινωνιών που χρησιμοποιoύταν στην Sierra Maestra, από τον Φιντέλ Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα κατά την Κουβανική επανάσταση), που συμπεριλάμβανε καλλιτέχνες από το Μεξικό, τη Βραζιλία και την Αργεντινή. Το αποτέλεσμα ήταν η μουσική να διαφέρει ουσιαστικά από αυτή των Μάνο Νέγκρα και να χρησιμοποιεί κυρίως ισπανικούς στίχους (και λιγότερο γαλλικούς). Το 1998 ο Μάνου Τσάο κυκλοφόρησε το Clandestino που περιείχε επιτυχείες όπως τα Clandestino και Bongo Bong, και το 1999 κέρδισε ένα βραβείο Victoires de la Musique. Το 2001 κυκλοφόρησε το Próxima Estación: Esperanza το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία. Ένα ζωντανό album το Radio Bemba Sound System, κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά. Δύο χρόνια αργότερα, ο Τσάο επέστρεψε στις γαλλικές ρίζες του με το Sibérie m'était contée.
Το τελευταίο album του, το La Radiolina κυκλοφόρησε στις 4 Σεπτεμβρίου του 2007. Αυτή θα είναι η πρώτη διεθνής κυκλοφορία από το Próxima Estación: Esperanza του 2001. Το Rainin in Paradise, πρώτο single από το album, κάνει μια έντονη κριτική στην κατάσταση που επικρατεί σε διάφορα μέρη του κόσμου σήμερα, καθώς και στην κυβέρνηση του Τζωρτζ Μπούς σχετικά με την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ.
Θέματα της μουσικής του και πολιτικοποίηση
Πολλοί από τους στίχους του Μάνου Τσάο, μιλούν για την αγάπη, για την ζωή στα γκέτο, τα ναρκωτικά, τη μετανάστευση, και φέρνουν συχνά ένα αριστερό μήνυμα. Αυτό απεικονίζει τις πολιτικές του θέσεις (η υποστήριξη του για το κίνημα των Ζαπατίστας είναι φανερή στο Radio Bemba Sound System). Ο Τσάο είναι ανοιχτά επικριτικός προς την κυβέρνηση του Μπους, και έχει πολλούς οπαδούς μεταξύ της ευρωπαϊκής αριστεράς και του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης. Επίσης, ο Μάνου Τσάο δείχνει την αγάπη του για την Ελλάδα, την οποία επισκέπτεται συχνά και έχει εκφράσει τη γνώμη για ζητήματα που αφορούν τον δημόσιο βίο. Ένα από αυτά ήταν το Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015, στο οποίο τοποθετήθηκε υπέρ του "Όχι", μέσω ενός σύντομου τραγουδιού του.
Προσωπική δισκογραφία
thumb|240px|right|Το εξώφυλλο του νέου single Rainin In Paradize
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μουσικοί της εναλλακτικής ροκ
Επιχείρηση Ηλιοφάνεια
Η Επιχείρηση Ηλιοφάνεια (αγγλικά: Operation Sunshine) ήταν η κωδική ονομασία μιας στρατιωτικής επιχείρησης στη κατεχόμενη Νορβηγία από τον Οκτώβριο του 1944 έως τον Μάιο του 1945. Η επιχείρηση αυτή σχεδιάστηκε από το νορβηγικό στρατιωτικό προσωπικό που βρισκόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο σε συνεργασία με τις βρετανικές δυνάμεις και αποσκοπούσε στην προστασία σημαντικών βιομηχανικών εγκαταστάσεων στη Νορβηγία, ιδίως των μεγάλων σταθμών παραγωγής ενέργειας, από τις «τακτικές της καμένης γης» των Γερμανών, προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Σχεδίαση
Η Επιχείρηση Ηλιοφάνεια σχεδιάστηκε από τον Ταγματάρχη Λέιφ Τρόνσταντ από τη θέση που κατείχε στο Υπουργείο Άμυνας της εξόριστης Νορβηγικής κυβέρνησης στο Λονδίνο. Ένας σημαντικός στόχος ήταν η προστασία της βιομηχανίας ηλεκτροπαραγωγής στη Νορβηγία, και η στοχευμένη περιοχή της στρατιωτικής επιχείρησης επιλέχθηκε έτσι ώστε να αποτελεί το 60% του ενεργειακού εφοδιασμού στην Ανατολική Νορβηγία. Αυτό περιελάμβανε σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στην περιοχή Ρούκαν, Νούτοντεν, Κούνγκσμπεργκ και Νούρε.