cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέτο του Μπζεστς
Ιστορία του γκέτο
Οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις ξεκίνησαν την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης στις 22 Ιουνίου 1941 και το Μπζεστς αιχμαλωτίστηκε την ίδια μέρα. Στις 24 Ιουνίου 1941, ένα απόσπασμα Sicherheitspolizei 15 ατόμων, με διοικητή τον SS-Untersturmführer Σμιτ, έφτασε στο Μπζεστς. Στις 16 Δεκεμβρίου 1941 οι Γερμανοί έθεσαν τη Μπρεστ υπό τη διοίκηση του Ράιχσκομισαριατ Ουκρανίας και ίδρυσαν ένα ναζιστικό γκέτο στην πόλη για περίπου 18.000 Πολωνοεβραίους που εξακολουθούσαν να κατοικούν εκεί μετά από μήνες απελάσεων και ad hoc μαζικών εκτελέσεων. Στις 10–12 Ιουλίου 1941, η γερμανική Einsatzgruppe υπό τον SS-Obergruppenführer Καρλ Έμπερχαρντ Σύνγκαρτ σφαγίασε 5.000 Εβραίους, συμπεριλαμβανομένων 13χρονων αγοριών και 70χρονων ανδρών σε μια νύχτα. Τα τάγματα Αστυνομίας Τάξης που περνούσαν από το Μπζεστς και το Μπιαουίστοκ πραγματοποίησαν σημαντικά μεγαλύτερες ενέργειες πυροβολισμών. «Η πρώτη σφαγή των Εβραίων του Μπρεστ – έγραψε ο Κρίστοφερ Μπράουνινγκ – διαπράχθηκε όχι από το διαβόητο Einsatzgruppen αλλά από το 307ο Τάγμα Αστυνομίας Τάξης με την υποστήριξη της Βέρμαχτ, στα μέσα Ιουλίου, με εντολή του αρχηγού της Αστυνομίας Τάξης του Χάινριχ Χίμλερ, Κουρτ Ντάλουεγκε». δεξιά|μικρογραφία| Παλιά σιδηροδρομική γραμμή κοντά στην [[Μπρόνα Γκούρα (τώρα στη Λευκορωσία), με σημαδεμένη τοποθεσία μαζικών δολοφονιών Εβραίων από το Γκέτο του Μπζεστς μεταξύ άλλων γκέτο στην περιοχή]] Τον Αύγουστο του 1941, οι Γερμανοί απέσπασαν από τους Εβραίους του Μπζεστς μια πληρωμή περίπου 26 εκατομμυρίων ρουβλίων σε μετρητά και τιμαλφή.
Στις 15 Οκτωβρίου 1942, οι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν για «μετακόμιση» και δολοφονήθηκαν σε λάκκους εκτελέσεων βορειοανατολικά της πόλης στο δάσος Μπρόνα Γκούρα. Μερικές εκατοντάδες Εβραίοι: ανάπηροι, Εβραίοι αστυνομικοί, νοσοκομειακό προσωπικό, ορφανά παιδιά και ηλικιωμένοι γηροκομείων σκοτώθηκαν στο ίδιο το γκέτο. Σε διάστημα 2 ημερών, σκοτώθηκαν περίπου 16.000 άτομα. Οι αντιστασιακές οργανώσεις που σχηματίστηκαν από Εβραίους στο στρατόπεδο, «Απελευθέρωση» και «Εκδίκηση», σχεδίαζαν να επιτεθούν στους Γερμανούς κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης για να δημιουργήσουν μια εκτροπή που θα επέτρεπε στους Εβραίους να διαφύγουν. Τα σχέδια αυτά ματαιώθηκαν από τους Γερμανούς που ενημερώθηκαν για αυτά τα σχέδια.
Μερικοί Εβραίοι κατάφεραν να αποφύγουν την εκκαθάρισημ καθώς κρύφτηκαν. Η τοπική αστυνομία, αποτελούμενη από Πολωνούς, καθώς και από Λευκορώσους και Ουκρανούς, διεξήγαγε τακτικές έρευνες για κρυμμένους Εβραίους. Οι συλληφθέντες Εβραίοι είτε πυροβολήθηκαν από την αστυνομία είτε οδηγήθηκαν στη φυλακή. Περίπου 300 με 400 Εβραίοι που αιχμαλωτίστηκαν και κρατήθηκαν στη φυλακή μεταφέρθηκαν στη συνέχεια με τρένο στο Μπαρανοβίτσε.
Μεταπολεμικά
Το πρώην γκέτο ήταν ο τόπος κατασκευής του Μπρεστ. Τον Φεβρουάριο του 2019, ανακαλύφθηκε ένας ομαδικός τάφος, με 600 πτώματα που ανασύρθηκαν, αν και έχει υπολογιστεί ότι πάνω από 1.000 θα μπορούσαν να βρίσκονται στον συγκεκριμένο τάφο. Παπούτσια, ρούχα και προσωπικά αντικείμενα βρέθηκαν από τον Ιανουάριο. Μέχρι τον Μάρτιο του 2019, πάνω από 1.214 πτώματα ανασύρθηκαν από τον ομαδικό τάφο, ο οποίος είχε μήκος 40 μέτρα και βάθος 2 μέτρα. Η εβραϊκή κοινότητα του Μπρεστ και το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ ζήτησαν ο χώρος να γίνει επίσημο μνημείο του Ολοκαυτώματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπζεστς Μπζεστς
Δημοκρατικό Κόμμα (ΗΠΑ)
Το Δημοκρατικό Κόμμα (αγγλικά: Democratic Party) είναι ένα από τα δύο μεγάλα σύγχρονα πολιτικά κόμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Γενικότερα, στην σύγχρονη πολιτική περίοδο, το κόμμα, θεωρείται ως πιο φιλελεύθερο και προοδευτικό από το Ρεπουμπλικανικό. Η σοσιαλφιλελεύθερη πλατφόρμα του κόμματος θεωρείται ευρέως κεντροαριστερά στο πολιτικό φάσμα των ΗΠΑ, ενώ η γενικότερη ιδεολογία του κόμματος, θεωρείται από κάποιους κεντρώα και από άλλους φιλελευθερο-συντηρητική.
Το κόμμα, ιδρύθηκε το 1828 και έχει τη μακρότερη επίδοση συνεχούς λειτουργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ είναι ταυτόχρονα, το παλαιότερο ενεργό πολιτικό κόμμα σε όλον τον κόσμο.
Στο 117ο Κογκρέσο, που ακολούθησαν στις εκλογές του 2020 και στις επαναληπτικές εκλογές της 5ης Ιανουαρίου 2021, το Δημοκρατικό Κόμμα τρεχόντως κατέχει την πλειοψηφία στις έδρες στη Γερουσία, καθώς και την πλειοψηφία των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Τρεχόντως επίσης, έχει τη μειοψηφία των πολιτειακών θέσεων κυβερνητών, καθώς επίσης τη μειοψηφία στα πολιτειακά νομοθετικά σώματα.
Ιστορία
Τα χνάρια του Δημοκρατικού κόμματος αρχίζουν 1828, όμως λίγα χρόνια πιο πριν το Δημοκρατικό-Ρεπουμπλικανικό κόμμα είχε διαλυθεί και ο ένας παράγοντας στον οποίο διασπάστηκε το κόμμα ήτανε οι υποστηρικτές του Τζάκσον, οι οποίοι μαζί με το Εθνικό Ρεπουμπλικανικό κόμμα "συγκρούστηκαν" σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, στις εκλογές του 1828 και 1832. Το 1833 το Εθνικό Ρεπουμπλικανικό κόμμα διαλύθηκε και μαζί με το Αντι-Μασονικό κόμμα, δημιούργησαν το κόμμα των Ουίγων. Μαζί με το Κόμμα Ουίγων, το Δημοκρατκό Κόμμα ήταν το κυρίαρχο κόμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τον Εμφύλιο Πόλεμο. Οι Ουίγοι ήταν ένα εμπορικό κόμμα, και συνήθως λιγότερο δημοφιλές, αν χρηματοδοτούνταν καλύτερα. Οι Ουίγοι διαιρέθηκαν για το θέμα της δουλείας μετά τον Μεξικανοαμερανικό Πόλεμο με αποτέλεσμα να συρρικνωθούν. Την δεκαετία του 1850, υπό την πίεση των Πρόσκαιρων Νόμων για τους σκλάβους και του Νόμου Κάνσας-Νεμπράσκα, οι Δημοκρατικοί που αντετίθεντο στη δουλεία έφυγαν από το κόμμα. Αφού ενώθηκαν με πρώην μέλη υπαρχόντων ή φθίνοντων κομμάτων, αναδύθηκε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Οι Δημοκρατικοί πήραν τον έλεγχο της Βουλής το 1910 και εξέλεξαν τον Γούντροου Ουίλσον πρόεδρο το 1912 και το 1916. Ο Ουίλσον κατάφερε να να οδηγήσει το Κογκρέσο να αδρανοποιήσει τα ζητήματα των δασμών, των χρημάτων και της έλλειψης εμπιστοσύνης που κυριαρχούσαν στην πολιτική επί 40 έτη με νέους προοδευτικούς νόμους. Η Μεγάλη Ύφεση του 1929, η οποία συνέβη υπό τον Πρόεδρο Χέμπερτ Χούβερ και ένα Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο έθεσε τις βάσεις για μια πιο φιλελεύθερη κυβέρνηση. Οι Δημοκρατικοί έλεγχαν την Βουλή των Αντιπροσώπων σχεδόν αδιάκοπα από το 1931 μέχρι το 1995 και κέρδισαν τις περισσότερες προεδρικές εκλογές μέχρι το 1968. Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ, που εκλέχθηκε στην προεδρία το 1932, ήλθε στο προσκήνιο με κυβερνητικά προγράμματα που ονομάσθηκαν New Deal. Ο φιλελευθερισμός του New Deal σήμαινε την προώθηση της κοινωνικής ευημερίας, των συνδικάτων, των πολιτικών δικαιωμάτων και την τακτοποίηση των επιχειρήσεων. Οι ενάντιοι του, που πρέσβευαν την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη, την υποστήριξη στις επιχειρήσεις και την χαμηλή φορολογία, αυτοαποκαλούνται ΄΄συντηρητικοί΄΄.
Τα θέματα που αντιμετώπιζαν τα κόμματα και οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο περιελάμβαναν τον Ψυχρό Πόλεμο και το Αφροαμερικανικό Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων οι Ρεπουμπλικανοί προσέλκυσαν συντηρητικούς και λευκούς Νότιους από τον Δημοκρατικό συνασπισμό με την αντίσταση τους στο New Deal και τον φιλελευθερισμό του προγράμματος Μεγάλης Κοινωνίας και την χρήση από τους Ρεπουμπλικανούς της Νότιας Στρατηγικής. Οι Αφροαμερικανοί, οι οποίοι παραδοσιακά υποστήριζαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, άρχισαν να υποστηρίζουν τους Δημοκρατικούς μετά την άνοδο της κυβέρνησης του Φράνκλιν Ρούζβελτ, το New Deal, και το κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων. Η κύρια βάση του Δημοκρατικού Κόμματος στράφηκε στα Βορειοανατολικά, σηματοδοτώντας μια δραματική ανατροπή της ιστορίας. ο Μπιλ Κλίντον εκλέχθηκε στην προεδρία το 1992, κυβερνώντας ως Νέος Δημοκρατικός.
Το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε τον έλεγχο του Κογκρέσου στην αναμέτρηση του 1994 υπέρ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Επανεκλεγείς το 1996, ο Κλίντον ήταν ο πρώτος Δημοκρατικός Πρόεδρος μετά τον Φράνκλιν Ρούζβελτ που εκλέχθηκε δις. Μετά από δώδεκα έτη Ρεπουμπλικανικής εξουσίας, το Δημοκρατικό Κόμμα επανέκτησε την πλειοψηφία της Βουλής και της Γερουσίας στις εκλογές του 2006. Μερικά από τα κύρια θέματα του κόμματος στις αρχές του 21ου αιώνα στην τελευταία του εθνική πλατφόρμα περιλαμβάνουν τις μεθόδους αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, την εσωτερική ασφάλεια της χώρας, την διεύρυνση της πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη, τα εργασιακά διακαιώματα, τον περιβαλοντισμό και την διατήρηση των φιλελεύθερων κυβερνητικών προγραμμάτων. Στις εκλογές του 2010, το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε τον έλεγχο της Βουλής, αλλά κράτησε μια μικρή πλειοψηφία στη Γερουσία (μειωμένη από το 111ο Κογκρέσο). Επίσης έχασε την πλειοψηφία στα πολιτειακά νομοθετικά σώματα και τις πολιτειακές θέσεις κυβερνητών.
Το Δημοκρατικό Κόμμα ανάγει την προέλευσή του στην έμπνευση του Δημοκρατικού-Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, που ιδρύθηκε από τον Τόμας Τζέφερσον, τον Τζέιμς Μάντισον, και άλλους ισχυρούς αντιπάλους των Φεντεραλιστών το 1792. Εκείνο το κόμμα επίσης ενέπνευσε τους Ουίγους και τους σύγχρονους Ρεπουμπλικανούς. Οργανωτικά, το σύγχρονο Δημοκρατικό Κόμμα πραγματικά αναδύθηκε την δεκαετία του 1830, με την εκλογή του Άντριου Τζάκσον. Από την διαίρεση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις εκλογές του 1912, έχει βαθμιαία αυτοτοποθετηθεί στα αριστερά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σε οικονομικά και κοινωνικά θέματα. Μέχρι την περίοδο που ακολούθησε την ψήφιση της Πράξης Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1964 - την οποία υπερασπίσθηκε ένας Δημοκρατικός πρόεδρος αλλά γνώρισε λιγότερη Δημοκρατική από ότι Ρεπουμπλικανική υποστήριξη στο Κογκρέσο - το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν κυρίως ένας συνασπισμός δύο κομμάτων που διαιρούνταν ανά περιοχή. Οι Νότιοι Δημοκρατικοί λάμβαναν τυπικά υψηλές συντηρητικές βαθμολογήσεις από την Αμερικανική Συντηρητική Ένωση ενώ οι Βόρειοι Δημοκρατικοί ελάμβαναν τυπικά πολύ φιλελεύθερες βαθμολογήσεις. Οι Νότιοι Δημοκρατικοί ήταν ένας πυρήνας του δικομματικού συντηρητικού συνασπισμού ο οποίος διάρκεσε μέχρι την εποχή του Ρέιγκαν. Η οικονομική ακτιβιστική φιλοσοφία του Φράνκλιν Ρούζβελτ, η οποία έχει επηρεάσει αρκετά τον Αμερικανικό φιλελευθερισμό, έχει σχηματίσει μεγάλο μέρος της οικονομικής ατζέντας του κόμματος από το 1932, και βοήθησε στην σύνδεση των δύο περιφερειακών παρατάξεων του κόμματος μέχρι την ύστερη δεκαετία του '60.
Σε δημοσκόπηση, της Οργάνωσης Γκαλούπ, για την πρόθεση ψήφου, ανέφερε ότι το 31% των Αμερικανών είναι Δημοκράτες, το 29% είναι Ρεπουμπλικάνοι και το 38% είναι ανεξάρτητοι. Μια έρευνα του Pew Research Center στους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους η οποία κυκλοφόρησε τον Αύγουστο 2010 ανέφερε ότι 47% από αυτούς προσδιορίζονταν ως Δημοκρατικοί ή έκλιναν προς το κόμμα, ενώ ως Ρεπουμπλικάνοι το 43%.
Τρέχουσα δομή και σύνθεση
Η Δημοκρατική Εθνική Επιτροπή (ΔΕΕ) είναι υπεύθυνη για την προώθηση των δραστηριοτήτων των εκστρατειών των Δημοκρατικών. Ενώ η ΔΕΕ είναι υπεύθυνη για την επίβλεψη της διαδικασίας διαγραφής της Δημοκρατικής Πλατφόρμας, η ΔΕΕ επικεντρώνεται περισσότερο στην εκστρατεία και την οργανωτική στρατηγική από ότι στην δημόσια πολιτική. Στις προεδρικές εκλογές, επιβλέπει το Δημοκρατικό Εθνικό Συνέδριο. Το εθνικό συνέδριο είναι, υποκείμενο στον καταστατικό χάρτη του κόμματος, η τελική εξουσία μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα όταν είναι σε συνεδρίαση, με την ΔΕΕ να διενεργεί την οργάνωση του κόμματος άλλες φορές. Της ΔΕΕ προεδρεύει τρεχόντως η αντιπρόσωπος της Φλόριντα Ντέμπι Βάσσερμαν Σουλτς.
Η Δημοκρατική Επιτροπή Εκστρατείας του Κογκρέσου (ΔΕΕΚ) βοηθά τους υποψηφόυς του κόμματος στις αναμετρήσεις της Βουλής.
Ιδεολογία
Από την δεκαετία του 1890, το Δημοκρατικό Κόμμα έχει υποστηρίξει φιλελεύθερες θέσεις (Ο όρος φιλελεύθερος στην συγκεκριμένη περίπτωση αποτυπώνεται καλύτερα με τον όρο  κοινωνικός φιλελευθερισμός και όχι ως κλασικός φιλελευθερισμός). Σε πρόσφατα exit poll, το δημοκρατικό κόμμα είχε απήχηση σε όλες τις κοινωνικό – εθνό – οικονομικές δημογραφικές ομάδες.
Στο Δημοκρατικό Κόμμα, υπάρχουν τρεις κύριες ιδεολογικές πτέρυγες, με τις γνωστότερες να είναι οι εξής:
Φιλελεύθεροι
Οι κοινωνικά φιλελεύθεροι (σύγχρονοι φιλελεύθεροι) και οι προοδευτικοί αποτελούν περίπου την μισή εκλογική βάση των Δημοκρατικών. Οι φιλελεύθεροι σχηματίζουν έτσι τη μεγαλύτερη ενωμένη δημογραφική βάση εντός του Δημοκρατικού κόμματος. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των exit poll του 2008, οι φιλελεύθεροι αντιπροσωπεύουν το 22% του εκλογικού σώματος και το 89% των Αμερικανών φιλελεύθερων προτίμησε τον υποψήφιο του Δημοκρατικού κόμματος. Οι Λευκοί-μαύροι επαγγελματίες, κολλεγιακά σπουδαγμένοι, ήταν κυρίως Ρεπουμπλικανοί μέχρι και το 1950. Τώρα αποτελούν ίσως τη ραχοκοκαλιά του Δημοκρατικού Κόμματος. Η μεγάλη πλειοψηφία των φιλελεύθερων είναι υπέρ στην ιδεολογία της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, με πολλούς να υποστηρίζουν ένα σύστημα που θα τροφοδοτείται από μια και μοναδική κρατική υπηρεσία. Η πλειοψηφία, ακόμα, υποστηρίζει την διπλωματία έναντι των στρατιωτικών δράσεων, την έρευνα βλαστικών κυττάρων, την νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου, την κοσμική (έναντι της θεοκρατικής) κυβέρνηση, πιο αυστηρό έλεγχο της οπλοκατοχής, και την εφαρμογή νόμων υπέρ της περιβαλλοντικής προστασίας. Είναι ακόμα θετικοί στην διατήρηση του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση. Η μετανάστευση και η πολυπολιτισμική διαφοροποίηση είναι θέματα τα οποία οι φιλελεύθεροι αντιμετωπίζουν θετικά, προωθώντας τον πολιτισμικό πλουραλισμό, ένα σύστημα στο οποίο οι μετανάστες διατηρούν την κουλτούρα και τις παραδόσεις τους, αντί να υιοθετούν την νέα κουλτούρα που συναντούν. Συνηθίζουν να διαχωρίζονται σε συμφωνίες και οργανισμούς όπως για παράδειγμα η Συμφωνία Ελευθερίου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA). Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι αντιτίθενται στην αύξηση των δαπανών για στρατιωτικές επενδύσεις και στην προβολή των 10 εντολών στα δημόσια κτίρια.
Αυτή η ιδεολογική ομάδα διαφέρει από την παραδοσιακή οργανωμένη βάση. Σύμφωνα με το Pew Research Center, ένα ποσοστό 41% διαμένουν σε εύπορα νοικοκυριά και το 49% είναι απόφοιτοι πανεπιστήμιου, το μεγαλύτερο ποσοστό ανάμεσα σε κάθε άλλη ομάδα ανθρώπων. Ήταν επίσης η γρηγορότερα  αναπτυσσόμενη ομάδα ανθρώπων κατά τα τέλη του 1990 μέχρι τις αρχές του 2000. Οι φιλελεύθεροι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος την ακαδημαϊκής κοινότητας και μεγάλο μέρος της μεσο – ανώτερης κοινωνικοοικονομικής τάξης.
Τελετή έναρξης Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
thumb|350px|Η τελετή έναρξης στο [[Παναθηναϊκό Στάδιο.]] Η τελετή έναρξης των Αγώνων της 1ης Ολυμπιάδας πραγματοποιήθηκε στις 6 Απριλίου 1896 (25 Μαρτίου με το παλαιό ημερολόγιο) στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, το μοναδικό Ολυμπιακό στάδιο που χρησιμοποιήθηκε κατά τον 19ο αιώνα.
Από το πρωί η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης, ενώ το πλήθος κατέκλυσε το Στάδιο από νωρίς το μεσημέρι. Εκεί βρέθηκε η βασιλική οικογένεια της Ελλάδας καθώς και ξένοι αντιπρόσωποι, με τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ να κηρύττει την έναρξη των Αγώνων μέσα σε θυελλώδεις ζητωκραυγές.
Εορταστική ατμόσφαιρα από νωρίς
thumb|300px|Η διακόσμηση της εισόδου στο [[Παναθηναϊκό Στάδιο. Στη μέση, το άγαλμα του Γεωργίου Αβέρωφ.]] Η 6η Απριλίου συνέπιπτε με τη Δευτέρα του Πάσχα για τους ορθοδόξους και τους καθολικούς, αλλά και με την εθνική επέτειο της ανεξαρτησίας της Ελλάδας από τους Τούρκους (με το παλιό ημερολόγιο ήταν 25η Μαρτίου).
Ο κόσμος είχε προμηθευτεί από νωρίς το πρωί τα εισιτήρια της τελετής έναρξης, όπου πολλοί αγωνίζονταν να αποκτήσουν τις καλύτερες θέσεις από τους πωλητές, ενώ οι αστυνομικοί επέβλεπαν για να αποφευχθούν τα φαινόμενα μαύρης αγοράς. Από νωρίς, η κίνηση του πλήθους στις οδούς Σταδίου και Ερμού και στην πλατεία Συντάγματος (οι οποίες ήταν εορταστικά στολισμένες) ήταν τεράστια για την εποχή, ενώ διάφορες φιλαρμονικές από τη Ζάκυνθο, τη Λευκάδα, το Λαύριο και την Πάτρα έπαιζαν μουσική στους δρόμους.
Η προσέλευση στο Παναθηναϊκό Στάδιο
Μετά το μεσημέρι άρχισε η μαζική προσέλευση στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Πλήθος κόσμου κάθε τάξης, ηλικίας και φύλου συνέρρεε στο Στάδιο, όπου οπλισμένοι στρατιώτες, τοποθετημένοι ανά διαστήματα μπροστά στα διαζώματα που οδηγούσαν στις κερκίδες, ήταν υπεύθυνοι για την τάξη. Στις 3:30 μ.μ. το μεγαλύτερο μέρος του χώρου είχε γεμίσει από θεατές, ενώ αρκετός κόσμος που δεν είχε εισιτήριο, είχε ανέβει σε γειτονικούς λόφους για να βλέπει πάνω από τον πέτρινο τοίχο. Κύριο θέμα των συζητήσεων ήταν οι συμμετοχές των Ελλήνων αθλητών και η προσδοκία για κατάκτηση μεταλλίων.
Η διακόσμηση του Σταδίου ήταν ιδιαίτερα εορταστική. Στην είσοδο είχαν στηθεί πανύψηλοι ιστοί από τους οποίους κρέμονταν λάβαρα και θυρεοί, καθώς και από ένα αντίγραφο αρχαίου τρίποδα σε κάθε πλευρά της. Τα μέλη των διαφόρων επιτροπών ήταν συγκεντρωμένα στον στίβο, μαζί με τους κοσμήτορες και τους άλλους υπευθύνους. Στη συνέχεια, έκαναν την είσοδό τους οι διάφορες φιλαρμονικές και πήραν τις θέσεις τους. Μια σειρά κοντά στη σφενδόνη είχε κρατηθεί για τους βουλευτές, μια άλλη για τους αξιωματούχους και μια τρίτη για τους επίσημους καλεσμένους και τους αντιπροσώπους του Τύπου.
Η βασιλική οικογένεια (ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄, η σύζυγός του, Βασίλισσα Όλγα και οι γιοι τους) και οι ξένοι προσκεκλημένοι παρακολούθησαν αρχικά τη δοξολογία στη Μητρόπολη Αθηνών και στη συνέχεια επέστρεψαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου έγιναν δεκτοί με επευφημίες από το ενθουσιώδες πλήθος. Η βασιλική οικογένεια κάθισε στους μαρμάρινους θρόνους με το πορφυρό κάλυμμα και χαιρέτισε τους συγκεντρωμένους. Δεξιά κάθονταν τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, τα μέλη της Ιεράς Συνόδου και του ξένου κλήρου στην Αθήνα. Αριστερά ήταν το διπλωματικό σώμα, η βασιλική ακολουθία και οι ξένοι αντιπρόσωποι.
Η τελετή έναρξης
thumb|290px|Κατάμεστο το [[Παναθηναϊκό Στάδιο κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης.]] Η τελετή ξεκίνησε με την ομιλία του προέδρου της οργανωτικής επιτροπής, διαδόχου Κωνσταντίνου. Στη συνέχεια, ο Βασιλιάς Γεώργιος κήρυξε την έναρξη των Αγώνων με τα εξής λόγια:
"Κηρύττω την έναρξιν των πρώτων εν Αθήναις Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων. Ζήτω το Έθνος! Ζήτω ο Ελληνικός Λαός!".
Ακολούθησαν κανονιοβολισμοί και απελευθέρωση περιστεριών, ενώ εννέα μπάντες και χορωδία 150 ατόμων ερμήνευσαν τον Ολυμπιακό Ύμνο, σε σύνθεση του Σπύρου Σαμάρα και στίχους του Κωστή Παλαμά. Ο ύμνος έγινε δεκτός με τόσο ενθουσιασμό από το κοινό που επαναλήφθηκε για δεύτερη φορά. Ακολούθησε η έπαρση της ελληνικής σημαίας και η ανάκρουση του Εθνικού ύμνου από μπάντα όπου κυριαρχούσαν οι φλογέρες και στη συνέχεια η παρέλαση των αθλητών.
Μετά το τέλος της τελετής, διεξήχθησαν πέντε αγωνίσματα στίβου και οι Αγώνες συνεχίστηκαν την επόμενη ημέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
Αγγλικανική Κοινωνία
Η Αγγλικανική Κοινωνία είναι η παγκόσμια ένωση των εθνικών και περιφερειακών Αγγλικανικών εκκλησιών, καθεμιά εκ των οποίων έχει πλήρη αυτονομία. Όπως υποδηλώνει το όνομά της, η Αγγλικανική Κοινωνία αποτελεί ένωση των Εκκλησιών που ευρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με την Εκκλησία της Αγγλίας, θεωρούμενη ως η Μητέρα Εκκλησία όλων, με επίκεντρο τον προκαθήμενό της, Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας. Το καθεστώς πλήρους κοινωνίας σημαίνει, ιδανικά, ότι υπάρχει αμοιβαία συμφωνία σε ουσιώδη δόγματα και ότι η πλήρης συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της κάθε εθνικής εκκλησίας είναι διαθέσιμη σε όλους τους κοινωνούς Αγγλικανούς. Η Αγγλικανική Κοινωνία αριθμεί περισσότερα από ογδόντα εκατομμύρια μέλη.
Οι ανεξάρτητες εκκλησίες
Η Αγγλικανική Κοινωνία αποτελείται από τριάντα οκτώ ανεξάρτητες εκκλησίες, η κάθε μια με τον δικό της προκαθήμενο. Αυτές οι επαρχίες παίρνουν τη μορφή εθνικών εκκλησιών (όπως στον Καναδά και στην Ιρλανδία) ή εκκλησιών ομάδων διαφόρων κρατών (όπως στην κεντρική Αφρική και στη νοτιοανατολική Ασία). Οι επαρχίες είναι:
Επιπλέον υπάρχουν έξι εκκλησίες οι οποίες δεν ανήκουν σε επαρχία, αυτές είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα Κατηγορία:Αγγλικανισμός
Anglikánství
Μπραζίλ (ταινία, 1985)
Μπραζίλ (αγγλικά: Brazil) (ελληνικά: Βραζιλία) είναι το όνομα κινηματογραφικής ταινίας φαντασίας του 1985.
Πλοκή
Ο Σαμ Λόρι είναι ένας μικρός νομοταγής υπάλληλος στα κεντρικά αρχεία του παντοδύναμου υπουργείου πληροφοριών. Βρισκόμαστε σε μία σκοτεινή πραγματικότητα όπου η γραφειοκρατία κυβερνάει τα πάντα. Η μητέρα του Σαμ έχει μεγάλη επιρροή και προσπαθεί συνέχεια να του φτιάξει την καριέρα.
Ο Σαμ εμπλέκεται σε μια σκευωρία. Γνωρίζει κατά λάθος τον καταζητούμενο τρομοκράτη Τατλ, μηχανικό καλοριφέρ στο επάγγελμα. Μια μέρα γίνεται ένα μηχανογραφικό λάθος και αντί για τον καταζητούμενο Τατλ η αστυνομία συλλαμβάνει τον αθώο Μπατλ. Ο Σαμ εμπλέκεται όλο και περισσότερο στην μυστηριώδη υπόθεση, ενώ παράλληλα ψάχνει για να βρει τα ίχνη της άγνωστης αγαπημένης του που θα γνωρίσει τυχαία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Δυστοπικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βρετανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Regency Enterprises
Αχλή
Ο όρος αχλή αναφέρεται στα εξής μετεωρολογικά φαινόμενα:
Εθνική Δράση
Η Εθνική Δράση ήταν ελληνική οργάνωση, η οποία ιδρύθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1941. Ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης ήταν ο Π. Σιφναίος, Γ. Παππάς, Ι. Καλούσης και Τ. Τριανταφυλλάκος. Η οργάνωση διαβίβαζε εκθέσεις στην εξόριστη κυβέρνηση. Από τα τέλη του 1943 αποκτά κι ένοπλο τμήμα.
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη
Ντίνος Αγγελίδης
Ο Κωνσταντίνος (Ντίνος) Αγγελίδης, γεννημένος στη Βιέννη στις 5 Απριλίου 1969) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, με μικτή καταγωγή από την Ελλάδα και την Αυστρία. Διαθέτοντας ύψος 2,08 μέτρα αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ.
Σταύρος Πετσόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Πραξιτέλη Πετσόπουλου, αδελφού του Γιάννη Πετσόπουλου, εκ των ιδρυτικών μελών του ΣΕΚΕ και ιδρυτή της εφημερίδας «Ριζοσπάστης». Μεγάλωσε στην Αθήνα και μετά την περάτωση των εγκύκλιων σπουδών του, σπούδασε θεατρολογία. Το 1979 ίδρυσε τις «εκδόσεις Άγρα», την διεύθυνση των οποίων διατηρεί μέχρι και σήμερα έχοντας εκδώσει άνω των 1.400 βιβλίων.
Ντίνος Αγγελίδης
Βιογραφία
Ο Ντίνος Αγγελίδης γεννήθηκε στη Βιέννη στις 5 Απριλίου 1969. Η οικογένειά του μετακόμισε σύντομα, αρχικά στη Θεσσαλονίκη και τελικά στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1988. Ξεκίνησε την καριέρα του από το Σπόρτιγκ τo 1985 και τη σεζόν 1990-1991 αποκτήθηκε από τον Άρη. Κατέκτησε το πρωτάθλημα την ίδια χρονιά. Με τον Άρη κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1993 στο Τορίνο και το Κύπελλο Κόρατς το 1997 και 2 κύπελλα Ελλάδος το 1992 και το 1998. Αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ και τη Δάφνη.
Σταύρος Πετσόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1983 τιμήθηκε με το βραβείο Βιβλίου της Λειψίας για την υψηλή αισθητική σειράς βιβλίων τσέπης και το 2014 τιμήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας με το Πρώτο Μεγάλο Βραβείο Μετάφρασης για Ξένους Εκδότες. Το 2016, στο πλαίσιο των «Βραβείων Βιβλίου Public», τιμήθηκε με το βραβείο «Εκδοτικό Αποτύπωμα», το οποίο απονέμεται στον εκδότη που μέσα από την βιβλιοπαραγωγή του έχει δώσει το δικό του εκδοτικό στίγμα τη χρονιά που πέρασε.
Ντίνος Αγγελίδης
Βιογραφία
To 2000 ο Ντίνος Αγγελίδης εισήλθε ως επιχειρηματίας στο χώρο της εστίασης, ανοίγοντας εστιατόριο στην Κηπούπολη Κυπριάδη, στα Άνω Πατήσια.
Σταύρος Πετσόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Ντίνος Αγγελίδης
Βιογραφία
Από την αρχή της καριέρας του αγωνίστηκε την Εθνική Παίδων και μετά με την Εθνική Εφήβων της Ελλάδας στο μπάσκετ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με την Εθνική των Ανδρών και σε 81 αγώνες σημείωσε συνολικά 645 πόντους (μ.ο. 7,96). Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989. Με την Εθνική Ελλάδος Ανδρών συμμετείχε ακόμα στα Ευρωμπάσκετ 1991 και 1995, όπως και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996.
Επίθεση χρόνου
Σύστημα RSA
Το σύστημα RSA συνίσταται στον υπολογισµό τουR=y^x(modn) από τα οποία τα n,y καθώς είναι δηµόσιο κλειδί και υποκλεµµένη πληροφορία αντίστοιχα, αποτελούν τα γνωστά στοιχεία του κρυπταναλυτή. Στόχος του τελευταίου είναι να ανακτήσει την τιµή του x, του προσωπικού κλειδιού. Ο παραλήπτης του µηνύµατος (και στην περίπτωσή μας το θύµα του κρυπταναλυτή), οφείλει να υπολογίσει την τιµή R=y^x(modn) για διάφορες τιµές του y, ενώ οι χρόνοι υπολογισµού που θα χρειαστεί να κάνει τα παραπάνω και να αποκρυπτογραφήσει το κείµενο, θεωρούνται γνωστά για τον κρυπταναλυτή. Από τα δεδοµένα αυτά, δηλαδή τον χρόνο που χρειάστηκε ο συγκεκριμένος υπολογιστής για να αποκρυπτογραφήσει το κείµενο, καθίσταται γνωστό στον κρυπταναλυτή ποιο κρυπτοσύστηµα χρησιµοποιήθηκε.
Υπολογισμός
Το x παίρνει τιµές ακολουθίες ψηφίων 0 και 1 και ο υπολογιστής υπολογίζει την εκάστοτε αριθµητική παράσταση. Εποµένως αν το x παίρνει τιµές ακολουθίες ψηφίων 0 και1 και ο υπολογιστής υπολογίζει την εκάστοτε αριθµητική παράσταση. Εποµένως αν το x ήταν, µεγέθους 32 bit δηλαδή, ο επεξεργαστής θα έκανε την πράξη
Ουσιαστικά ο επεξεργαστής υπολογίζει την παραπάνω αριθµητική παράσταση έως ότου το επόµενο δυαδικό ψηφίο δεν υπάρχει όπου και σταµατά. Βάσει όλων αυτών ο κρυπταναλυτής πρέπει να εφαρµόσει κάποια µέθοδο για να µπορέσει να προσδιορίζει το εκάστοτε δυαδικό ψηφίο της παράστασης y^x(modn) και ο προσδιορισµός αυτός να µην είναι κάτι το εντελώς τυχαίο, όπως στην χρήση της ωµής επίθεσης όπου και θα δίναµε αυθαίρετες τιµές στο x έως ότου είχαµε κάποιο αποτέλεσµα που να έβγαζε νόηµα µετά την αποκρυπτογράφηση του κειµένου µε το υποτιθέµενο κλειδί x.
Βάσει των προαναφερθέντων αυτό που έχει να κάνει ο κρυπταναλυτής είναι κάτι απλό. Παρατηρεί τον υπολογιστή του παραλήπτη και καταγράφει τη χρήση του επεξεργαστή για τον υπολογισµό του y^x(modn). Αν ο χρόνος που απαιτείται από το σύστηµα του υπολογιστή να υπολογίσει τον αλγόριθµο, είναι γρήγορος, ενώ το είναι πολύ γρήγορο, το εκθετικό ψηφίο b είναι µάλλον µηδέν (0). Προφανώς η χρήση της παραπάνω διαδικασίας γίνεται έως ότου βρεθούν - υποτεθούν και τα επόµενα εκθετικά ψηφία.
Επαλήθευση κρυπτοσυστήματος
Ως είδος ωµής επίθεσης, έτσι και στην επίθεση χρόνου, µετά την εξαγωγή κάποιου αποτελέσµατος απευθείας γίνεται χρήση αυτού για να παρατηρηθεί αν επαληθεύεται το κρυπτοσύστηµα. Έτσι σε περίπτωση που υπάρχει λάθος στην εύρεση ενός εκθετικού ψηφίου, η επίθεση δεν θα έχει νόηµα αφού το κείµενο θα είναι µη αναγνώσιµο.
Για να γίνει η υπόθεση των δυαδικών ψηφίων πιο σίγουρη πρέπει να έχουµε έναν ελάχιστο αριθµό χρονικών δειγµάτων που θα χρησιµοποιήσουµε µε τον εξής τρόπο: Η όλη επίθεση προσεγγιστικά είναι σαν ένα πρόβληµα ανίχνευσης σήµατος. Ως επακόλουθο, για τα j διαφορετικά µηνύµατα µε αντίστοιχες χρονικές µετρήσεις  η πιθανότητα ένα x_b για τα πρώτα b εκθετικά ψηφία να είναι το σωστό είναι ανάλογη µε :
Όπου t(x_i,y_b) είναι το µέγεθος της χρονικής διάρκειας που απαιτείται για τις πρώτες b επαναλήψεις του υπολογισµού του και F η συνάρτηση κατανοµής του  για τις διάφορες τιµές του y και σωστά x_b. Έτσι µε τον παραπάνω τύπο και τη χρήση των µετρήσεων µας έχουµε την ευχέρεια να βελτιώσουµε την προσέγγιση της F.
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών
Οτόγια Γιαμαγκούτσι
Ο Γιαμαγκούτσι, με την πράξη του αυτή, αλλά και την αυτοκτονία, έγινε ήρωας και μάρτυρας του ιαπωνικού ακροδεξιού κινήματος και μέχρι και σήμερα τον τιμούν. Οι πράξεις του, δημιούργησαν προηγούμενο, με αρκετούς να τις αντιγράφουν, όπως το περιστατικό της Σιμανάκα, το 1961. Εμπνευσμένο είναι επίσης και το βραβευμένο με Νόμπελ λογοτέχνημα του Κενζαμπούρο Όε, Seventeen and Death of a Political Youth. Από το ντιμπέιτ αυτό, έμεινε επίσης γνωστή και η φωτογραφία, του Γιασούσι Ναγκάο, που απαθανατίζει τον Γιαμαγκούτσι να μαχαιρώνει τον Ασανούμα, η οποία κέρδισε το 1960 βραβείο στο World Press Photo of the Year και το 1961 το Βραβείο Πούλιτζερ. Βέβαια, υπάρχει και κινηματογραφικό υλικό από αυτό το ντιμπέιτ.
Ο Γιαμαγκούτσι, γεννήθηκε στο Τόκιο, γόνος σχετικά εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του εργαζόταν στις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας, όπου είχε φτάσει υψηλό βαθμό, ενώ ήταν κι εγγόνι του Μουρακάμι Ναμιρόκου, ο οποίος ήταν γνωστός για τις νουβέλες του που αφορούσαν τη Γιακούζα. Από τις αρχές όμως τις εφηβείας του, ο αδελφός του τον προσηλύτισε στον ακροδεξιό χώρο και το Μεγάλο Πατριωτικό Κόμμα του Ακάο, ο οποίος ήταν σφοδρός αντικομμουνιστής και υπέρμαχος της πολιτικής των ΗΠΑ. Στα 16 του χρόνια ο Γιαμαγκούτσι ωστόσο έφυγε από το κόμμα, γιατί πίστευε πως ο Ακάο δεν ήταν αρκετά δραστικός. Έτσι, έγινε πιο «αποφασιστικός» και προχώρησε στη δολοφονία. Στις απολογίες του είπε ότι δεν τον κατεύθυνε κανείς. Με μια οδοντόκρεμα έγραψε στον τοίχο της φυλακής του «Ζήτω ο Αυτοκράτωρ!», καθώς κι το γνωστό ρητό του σαμουράι Κουσουνόκι Μασασίγκε: «Αν είχα εφτά ζωές, θα τις θυσίασα όλες για τη χώρα μου». Κατόπιν, έφτιαξε μια θηλιά με τα κλινοσκεπάσματά του, κρεμάστηκε με αυτά, και πέθανε. Σήμερα, οι στάχτες του Γιαμαγκάτσι, βρίσκονται στο νεκροταφείο Αογιάμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιάπωνες αντικομμουνιστές Κατηγορία:Ιάπωνες εθνικιστές Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Δολοφόνοι
Καραμπούκ
Το Καραμπούκ είναι μία από τις πιο νέες επαρχίες στο βόρειο κομμάτι της Ανατολίας, και βρίσκεται, γύρω στα 200 χιλιόμετρα βόρεια της Άγκυρας, 115 χλμ. από το Ζονγκουλντάκ και και 113 χλμ. από την Κασταμονή. Πριν να γίνει έδρα επαρχίας αποτελούσε δήμο της επαρχίας Ζονγκουλντάκ. Χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 ως η έδρα της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα της Τουρκίας.
Ετυμολογία
Δεν υπάρχουν αποδεδειγμένα στοιχεία για την προέλευση του ονόματος. Το πιο πιθανόν είναι η λέξη από την τουρκική· kara σημαίνει "μαύρος" ή "γη" και bük σημαίνει "γωνία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Για τους υποστηρικτές του αναρχισμού, η μαύρη σημαία συμβολίζει την ανυπακοή και την αντίσταση στις παραδοσιακές πολιτικές και κοινωνικές δομές.
Υπάρχουν πλήθος αναφορές για τη χρήση της μαύρης σημαίας από τους αναρχικούς. Η γνωστότερη ίσως είναι αυτή των συντρόφων του Νέστορα Μάχνο στη διάρκεια της Επανάστασης στη Ρωσία. Οι στρατιώτες του υψώνοντας μαύρες σημαίες κράτησαν ένα μεγάλο μέρος της Ουκρανίας για δύο ολόκληρα χρόνια
Η ιστορία της μαύρης σημαίας
"Είμαστε περήφανοι που την κρατάμε, λυπούμαστε που αναγκαζόμαστε να το κάνουμε, και προσμένουμε την ημέρα που ένα τέτοιο σύμβολο δεν θα είναι πια απαραίτητο (Χάουαρντ Έλρικ: Ανακαλύπτοντας και πάλι την αναρχία)"
Η μαύρη σημαία έφερε τα συνθήματα «Ελεύθεροι να Πεθάνουμε» και «Η Γη στους Αγρότες, τα Εργοστάσια στους Εργάτες». Στη δεκαετία του 1910, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, ο μεξικάνος επαναστάτης, χρησιμοποιούσε μια μαύρη σημαία με μια νεκροκεφαλή και την εικόνα της Παναγίας, που έφερε το σύνθημα «Γη και Ελευθερία» («Τierra y Libertad»). Το 1925, οι γιαπωνέζοι αναρχικοί ίδρυσαν την Ομοσπονδία Μαύρης Νεολαίας και το 1945 όταν η αναρχική ομοσπονδία ανασχηματίστηκε, ονόμασαν την εφημερίδα τους Kurohata, «Μαύρη Σημαία». Οι φοιτητές στο Παρίσι κρατούσαν μαύρες (και κόκκινες) σημαίες στη διάρκεια της γενικευμένης εξέγερσης του 1968 καθώς και στην αμερικάνικη Σύνοδο Φοιτητών για μια Δημοκρατική Κοινωνία την ίδια χρονιά. Περίπου την ίδια εποχή, άρχισε να εκδίδεται το βρετανικό περιοδικό «Μαύρη Σημαία», το οποίο ακόμη συνεχίζει να εκδίδεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Σήμερα, αν πάει κανείς σε κάποια διαδήλωση θα δει συνήθως τους αναρχικούς να υψώνουν τη Μαύρη Σημαία τους.
Όμως, οι ρίζες της μαύρης σημαίας τοποθετούνται πολύ πιο παλιά στο χρόνο. Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε μας είναι άγνωστη. Φαίνεται πως την οφείλουμε στη Λουίζ Μισέλ, γνωστή αναρχική και αγωνίστρια στη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Κατά τον αναρχικό ιστορικό Τζωρτζ Γούντκοκ, η Μισέλ ανέμισε τη μαύρη σημαία στις 9 Μαρτίου του 1883, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης ανέργων στο Παρίσι. Η πορεία 500 συντρόφων, με τη Μισέλ στην κορυφή η οποία φώναζε «Ψωμί, Δουλειά ή Θάνατος!», έκανε πλιάτσικο σε τρεις φούρνους προτού η αστυνομία κάνει συλλήψεις.
Πάντως, οι αναρχικοί χρησιμοποιούσαν μαυροκόκκινες σημαίες από κάποια χρόνια πριν,τουλάχιστον από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν χρησιμοποιήθηκαν από Ιταλούς αναρχικούς στην εξέγερση της Μπολόνιας το 1864 και το 1877 όταν αναρχικοί μπήκαν στην ιταλική πόλη Λετίνο με κόκκινες και μαύρες σημαίες.Διαγώνια διαιρούμενες κόκκινες και μαύρες σημαίες διαδόθηκαν κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου από το αναρχο-συνδικαλιστικό εργατικό συνδικάτο της CNT.
Έτσι το γεγονός ότι η Μισέλ χρησιμοποίησε το μαύρο χρώμα δεν έγινε χωρίς κάποια βάση. Πολύ σύντομα, το μαύρο σύμβολο έκανε την εμφάνισή του και στην Αμερική. Ο Πωλ Άβριτς αναφέρει ότι στις 27 Νοεμβρίου του 1884 αναρχικοί ανέμισαν τη μαύρη σημαία σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Κατά τον Άβριτς, ο Αύγουστος Σπάις, ένας απ’ τους γνωστούς αναρχικούς του Χευμάρκετ «σημείωσε ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που η μαύρη σημαία ξεδιπλώθηκε σε αμερικάνικο έδαφος».
Η 13η Φεβρουαρίου του 1921 ήταν η ημερομηνία που σημάδεψε το τέλος της χρήσης της μαύρης σημαίας στη Ρωσία των Σοβιέτ. Εκείνη τη μέρα έγινε η κηδεία του Πιοτρ Κροπότκιν στη Μόσχα. Το πλήθος, που εκτείνονταν για χιλιόμετρα, κρατούσε μαύρες σημαίες που έφεραν το σύνθημα «Όπου υπάρχει εξουσία, δεν υπάρχει ελευθερία». Φαίνεται πως η μαύρη σημαία δεν είχε κάνει την εμφάνισή της στη Ρωσία ως την ίδρυση του κινήματος Chernoe Zhania (μαύρη σημαία) το 1905. Μόλις δύο εβδομάδες μετά την πορεία λόγω της κηδείας του Πιοτρ Κροπότκιν, ξέσπασε η εξέγερση της Κρονστάνδης και η αναρχία έγινε αντικείμενο καθολικού διωγμού από τη Ρωσία των Σοβιέτ.
Η ακριβής προέλευση της χρήσης της μαύρης σημαίας, όπως προαναφέρθηκε, δεν είναι γνωστή. Αυτό που είναι γενικά γνωστό είναι, ότι ένας μεγάλος αριθμός αναρχικών ομάδων στις αρχές της δεκαετίας του 1880 υιοθέτησαν ονόματα τα οποία εμπεριείχαν τη λέξη «μαύρο». Τον Ιούλιο του 1881 ιδρύεται στο Λονδίνο η Μαύρη Διεθνής. Ήταν μια απόπειρα να αναδιοργανωθεί η αναρχική πτέρυγα της πρόσφατα διαλυθείσης Α΄Διεθνούς. Τον Οκτώβριο του 1881, ένα συνέδριο στο Σικάγο οδήγησε στην ίδρυση της Διεθνούς Ένωσης Εργατών στη Β. Αμερική. Η οργάνωση αυτή, γνωστή και ως Μαύρη Διεθνής, συνενώθηκε με τη λονδρέζικη οργάνωση. Μετά από αυτά τα δύο συνέδρια ακολουθούν η διαδήλωση της Μισέλ το 1883 και οι μαύρες σημαίες στο Σικάγο το 1884.
Ένα ακόμη γεγονός το οποίο ενισχύει την άποψη ότι κατά την περίοδο αυτή (αρχές της δεκαετίας του 1880) γεννήθηκε το αναρχικό αυτό σύμβολο, είναι η ονομασία μιας βραχύβιας γαλλικής αναρχικής έκδοσης: «Η μαύρη σημαία» («Le Drapeau Noir»). Κατά τον Ρόντρικ Κέντγουαρντ, η αναρχική αυτή εφημερίδα εκδόθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα, λίγο πριν τον Οκτώβριο του 1882, όταν έριξαν μια βόμβα σε ένα ψυχαγωγικό κέντρο. Ο Άβριτς, υποστηρίζοντας την άποψη αυτή, αναφέρει ότι το 1884, η μαύρη σημαία ήταν το νέο σύμβολο των αναρχικών. Συμφωνώντας με τον Άβριτς, ο Μάρεϋ Μπούκτσιν γράφει ότι «κάποια χρόνια αργότερα οι αναρχικοί υιοθέτησαν τη μαύρη σημαία», αναφερόμενος στους ισπανούς αναρχικούς τον Ιούνιο του 1870. Μέχρι εκείνη την εποχή, οι αναρχικοί χρησιμοποιούσαν ευρέως την κόκκινη σημαία.
Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου
Η Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου (γερμανικά: Provinz Hessen-Nassau) ήταν μια επαρχία του Βασιλείου της Πρωσίας από το 1868 έως το 1918, τότε επαρχία της Ελεύθερου Κράτους της Πρωσίας έως το 1944.
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Η ιστορία της μαύρης σημαίας
Μοιάζει ολοφάνερο, αν και όχι κατηγορηματικό, ότι αυτή είναι η περίοδος, όπου η μαύρη σημαία συνδέθηκε με την αναρχία.
Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου
Δημιουργήθηκε ως συνέπεια του Αυστρο-Πρωσικού πολέμου του 1866 συνδυάζοντας το προηγούμενο ανεξάρτητο Έσση-Κάσσελ, το Δουκάτο του Νάσσαου, το Ελεύθερο Κράτος της Φρανκφούρτης, περιοχές που αποκτήθηκαν από το Βασίλειο της Βαυαρίας, και περιοχές που αποκτήθηκαν από το Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης (συμπεριλαμβανομένου τμήματος του πρώην Λανδγραβάτου της Έσσης-Χόμπουργκ από την Έσση-Ντάρμστατ).
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Η ιστορία της μαύρης σημαίας
Παρ’ όλ’ αυτά, η χρήση της κόκκινης σημαίας δεν σταμάτησε αμέσως. Έτσι, βλέπουμε πως ο Κροπότκιν γράφει στα «Λόγια ενός επαναστάτη», που εκδόθηκαν το 1885, αλλά γράφτηκαν μεταξύ 1880 και 1882, σχετικά με «αναρχικές ομάδες που ύψωναν την κόκκινη σημαία της επανάστασης». Όπως σημειώνει ο Γούντκοκ, «δεν είχαν αποδεχτεί καθολικά τη μαύρη σημαία εκείνη την περίοδο». Πολλοί, όπως ο Κροπότκιν, θεωρούσαν πως ήταν σοσιαλιστές και θεωρούσαν τη κόκκινη σημαία και δική τους. Επί πλέον, βλέπουμε πως οι αναρχικοί του Σικάγο χρησιμοποιούσαν και τις μαύρες και τις κόκκινες σημαίες καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880. Παρομοίως, βρίσκουμε τη Λουίζ Μισέλ να δηλώνει: «Πόσοι πολλοί οργισμένοι άνθρωποι, νέοι άνθρωποι, θα είναι με το μέρος μας όταν οι κόκκινες και οι μαύρες σημαίες υψωθούν γύρω απ’ τα συντρίμμια!»
Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου
Αυτές οι περιοχές συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν την επαρχία Έσση-Νάσσαου το 1868 με την πρωτεύουσα της στο Κάσσελ και χωρίστηκαν σε δύο διοικητικές περιοχές: το Κάσσελ και το Βισμπάντεν. Το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας περιβάλλει την επαρχία της Άνω Έσσης στο Ελεύθερο Κράτος της Έσσης.
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Η ιστορία της μαύρης σημαίας
«''Η κόκκινη σημαία η οποία πάντα αντιπροσώπευε την ελευθερία προκαλεί φόβο στους δήμιους γιατί είναι τόσο πορφυρή από το αίμα μας. Η μαύρη, ποτισμένη με το αίμα όσων θέλουν να ζήσουν έχοντας μια δουλειά ή να πεθάνουν πολεμώντας, προκαλεί φόβο σε όσους θέλουν να ζήσουν από τη δουλειά των άλλων. Αυτές οι κόκκινες και μαύρες σημαίες ανεμίζουν πάνω από τα κεφάλια μας πενθώντας για τους νεκρούς μας και πάνω από τις ελπίδες μας για τη νέα αυγή που γλυκοχαράζει», (Η κόκκινη παρθένα: Μνήμες της Λουίζ Μισέλ'', σελ. 193-4).
Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου
Την 1η Απριλίου 1929, το Ελεύθερο Κράτος του Βάλντεκ έγινε μέρος της Έσσης-Νάσσαου μετά από μια δημοφιλή ψηφοφορία και έγινε μέρος της διοικητικής περιοχής του Κάσσελ. Το 1935, η ναζιστική κυβέρνηση κατάργησε (de facto) όλα τα κράτη, οπότε οι επαρχίες δεν είχαν νόημα. Από την 1η Ιουλίου 1944, η Έσση-Νάσσαου χωρίστηκε στις επαρχίες Εκλεκτορική Έσση (πρωτεύουσα στο Κάσσελ) και Νάσσαου (πρωτεύουσα στο Βισμπάντεν).
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Η ιστορία της μαύρης σημαίας
Στη κηδεία της μητέρας της Λουίζ το 1885, αλλά και της ίδιας, τον Ιανουάριο του 1905, γάλλοι αναρχικοί κρατούσαν τρεις κόκκινες σημαίες (βλ. παραπάνω σελ. 183 και σελ. 201). Έτσι, για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα οι αναρχικοί χρησιμοποιούσαν και τις μαύρες και τις κόκκινες σημαίες σαν σύμβολό τους.Η γενικευμένη στροφή από τις κόκκινες στις μαύρες σημαίες πρέπει να τοποθετηθεί στον χρόνο. Στη διάρκεια του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1870 και στη διάρκεια της δεκαετίας του 1880, το σοσιαλιστικό κίνημα άλλαζε. Η μαρξιστική δημοκρατία ήταν το κυρίαρχο σοσιαλιστικό ρεύμα, με τον ελευθεριακό σοσιαλισμό να φθίνει σε πολλές περιοχές. Έτσι η κόκκινη σημαία συνδέονταν ολοένα και περισσότερο με την εξουσιαστική και κρατιστική (και ολοένα πιο ρεφορμιστική) τάση του σοσιαλιστικού κινήματος. Έτσι, η επιλογή των αναρχικών, προσπαθώντας να διαφοροποιηθούν από τους υπόλοιπους σοσιαλιστές, να χρησιμοποιήσουν τη μαύρη σημαία μοιάζει πολύ λογική. Όχι μόνο ήταν σύμβολο της εξέγερσης της εργατικής τάξης, αλλά είχε τις ίδιες ρίζες με την εξέγερση του 1831 στη Λυών (Μ. Μπούκτσιν, «Η Τρίτη Επανάσταση», τόμος 2, σελ. 65). Μετά τη ρωσική επανάσταση και τη διολίσθησή της σε δικτατορία (πρώτα υπό τον Λένιν, έπειτα υπό τον Στάλιν) η χρήση της κόκκινης σημαίας από τους αναρχικούς μειώθηκε, καθώς «δεν αντιπροσώπευε πλέον την ελευθερία» και συνδέθηκε με τα Κομμουνιστικά Κόμματα ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, με τη γραφειοκρατική, ρεφορμιστική, και εξουσιαστική σοσιαλιστική δημοκρατία. Οι αναρχικοί, εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν το κόκκινο χρώμα στις σημαίες τους, μόνο όμως σε συνδυασμό με το μαύρο. Έτσι δεν μπορούσε να υπάρξει συσχετισμός με την τυραννία της Ρωσίας των Σοβιέτ.
Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου
Το 1945, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτές οι δύο επαρχίες συγχωνεύθηκαν και συνδυάστηκαν με τη γειτονική Έσση-Ντάρμστατ για να σχηματίσουν το βόρειο και δυτικό τμήμα της νεοσυσταθείσας πολιτείας της Έσσης. Μέρη του Νάσσαου μεταφέρθηκαν επίσης στη Ρηνανία-Παλατινάτο.
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Η ιστορία της μαύρης σημαίας
Το να καταλάβουμε πότε συνδέθηκαν οι αναρχικοί με το μαύρο χρώμα μοιάζει ευκολότερο απ’ το να καταλάβουμε για ποιο λόγο ακριβώς επιλέχθηκε το μαύρο. Ο «Συναγερμός» του Σικάγο, απαντά σ’ αυτό το ερώτημα με την παρακάτω φράση: «η μαύρη σημαία είναι το φοβερό σύμβολο της πείνας, της εξαθλίωσης και του θανάτου». (Πωλ Άβριτς, «Η τραγωδία του Χευμάρκετ», σελ. 144). Ο Μπούκτσιν συμφωνεί γράφοντας πως η μαύρη σημαία είναι «το σύμβολο της εξαθλίωσης των εργατών και η έκφραση της οργής και της πικρίας τους». (ο.π., σελ. 168).
Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου
Κατηγορία:Επαρχίες της Πρωσίας Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Ρηνανίας-Παλατινάτου Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Έσσης
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Η ιστορία της μαύρης σημαίας
Ο ιστορικός Μπρους Νέλσον αναφέρει επίσης ότι η μαύρη σημαία θεωρείτο «το σύμβολο της πείνας» όταν ξετυλίχθηκε στο Σικάγο το 1884 («Πέρα απ’ τους Μάρτυρες: Η κοινωνική ιστορία των αναρχικών του Σικάγο», σελ. 141, σελ. 150). Η Λουίζ Μισέλ υποστήριζε ότι «η μαύρη σημαία είναι η σημαία των απεργών και όσων πεινάνε» (ό.π., σελ. 168).
Ο χρήση του όρου «μουτουαλισμός» (=αμοιβαιότητα), με την οποία δήλωναν την σχετική διάθεση της κοινωνίας που επιθυμούσαν, σημάδεψε την εξέγερσή τους ως αξιομνημόνευτη στην ιστορία της αναρχικής σκέψης επίσης. Ο Προυντόν φαίνεται πως άκουσε αυτό τον όρο στη διάρκεια της παραμονής του στη πόλη μεταξύ 1843 και 1844». (Η Τρίτη Επανάσταση, τόμος 2, σελ. 157) Ο ίδιος ο Κροπότκιν δηλώνει, ότι η χρήση της συνέχισε στο γαλλικό εργατικό κίνημα μετά απ’ αυτή την εξέγερση. Σημειώνει ότι οι εργάτες στο Παρίσι «ύψωσαν τον Ιούνιο (του 1848) τη μαύρη σημαία τους με το σύνθημα: “Ψωμί ή δουλειά”». (Γουόλτερ και Μπέκερ «Act for yourselves», σελ. 100).
Η χρήση της μαύρης σημαίας από τους αναρχικούς είναι συνεπώς η έκφραση των καταβολών και της δράσης τους στο εργατικό κίνημα στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα στη Γαλλία. Η υιοθέτηση της μαύρης σημαίας από τους αναρχικούς στη δεκαετία του 1880 αντικατοπτρίζει τη χρήση της «ως το παραδοσιακό σύμβολο της πείνας, της φτώχειας και της απόγνωσης» και το γεγονός ότι υψώθηκε στη διάρκεια λαϊκών ξεσηκωμών στην Ευρώπη ως το σύμβολο που σήμαινε πως δεν παραδίδονταν και πως δεν είχαν έλεος. (Γουόλτερ και Μπέκερ «Δράσε μόνος σου», σελ. 128). Το γεγονός αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένης της φύσης των αναρχικών ιδεών. Έτσι, όπως οι αναρχικοί έχουν σαν βάση των ιδεών τους την πραγματική πρακτική της εργατικής τάξης, θα είχαν και σαν βάση των συμβόλων τους όσα γεννήθηκαν μέσα απ’ τη πρακτική. Για παράδειγμα, ο Προυντόν, δανειζόμενος τον όρο «μουτουαλισμός» από τους ριζοσπάστες εργάτες υποστήριζε ακόμη ότι, οι «συνεταιρισμοί των εργατών» «είχαν σχηματιστεί αυθόρμητα, χωρίς παρακίνηση και χωρίς κεφάλαιο στο Παρίσι και στη Λυών· η απόδειξη για τούτο (μουτουαλισμός, η οργάνωση της αξίας και της εργασίας) έγκειται στην καθημερινή πρακτική, επαναστατική πρακτική». Θεωρούσε, με άλλα λόγια, τις ιδέες του ως έκφραση της ίδιας της δράσης της εργατικής τάξης. («Ούτε Θεοί, ούτε αφέντες», τόμος 1, σελ. 59-60)
Πράγματι, κατά τον Κ. Στήβεν Βίνσεντ, υπήρχε «μεγάλη ομοιότητα μεταξύ του συνεταιριστικού ιδεώδους του Προυντόν και του προγράμματος των μουτουαλιστών της Λυόν» και ήταν «αξιοσημείωτη σύγκλιση (μεταξύ των ιδεών) και πιθανώς ο Προυντόν μπόρεσε να διαρθρώσει το θετικό πρόγραμμά του εξαιτίας του παραδείγματος των εργαζόμενων στα υφαντουργεία της Λυόν. Το σοσιαλιστικό ιδεώδες υποστήριζε πως είχε ήδη αρχίσει να πραγματώνεται, ως ένα βαθμό, από τέτοιους εργάτες». («Ο Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν και η Άνοδος του Γαλλικού Δημοκρατικού Σοσιαλισμού», σελ. 164).
Άλλοι αναρχικοί έδωσαν παρόμοια επιχειρήματα σχετικά με την αναρχία ως έκφραση τάσεων μέσα στην κοινωνία και του αγώνα της εργατικής τάξης και έτσι η χρήση ενός παραδοσιακού συμβόλου των εργατών θα ήταν μια φυσική έκφραση αυτής της όψης της αναρχίας. Παρομοίως, ίσως το σχόλιο της Λουίζ Μισέλ ότι η μαύρη σημαία ήταν «η σημαία των απεργών» να εξηγεί την ονομασία της Μαύρης Διεθνούς που ιδρύθηκε το 1881 (και να εξηγεί την ολοένα αυξανόμενη χρήση της μαύρης σημαίας στους αναρχικούς κύκλους στις αρχές του 1880). Περίπου την εποχή όπου έγινε το ιδρυτικό της συνέδριο, σύμφωνα με τον Μάρτιν Α. Μίλλερ («Κροπότκιν», σελ 147), ο Κροπότκιν διατύπωνε την άποψη, ότι η οργάνωση αυτή θα ήταν μια Διεθνής των Απεργών (Internationale Greviste) – θα ήταν «μια οργάνωση αντίστασης, απεργιών». Τον Δεκέμβριο του 1881, συζήτησε την αναγέννηση της Διεθνούς Ένωσης Εργατών ως Διεθνή των Απεργών καθώς «για να μπορεί να πραγματοποιηθεί η επανάσταση, θα πρέπει οι εργάτες να οργανωθούν από μόνοι τους. Η αντίσταση και οι απεργίες είναι εξαιρετικές μέθοδοι οργάνωσης για να επιτευχθεί αυτό». Σύμφωνα με την Καρολίν Καμ, «Ο Κροπότκιν και η Άνοδος του Επαναστατικού Αναρχισμού, 1872-1886», σελ 255 και σελ. 256), Έδινε έμφαση στο ότι «η απεργία καλλιεργεί το αίσθημα αλληλεγγύης» και θεωρούσε ότι η έΑ΄ Διεθνής «είχε γεννηθεί μέσα από απεργίες, ήταν κυρίως μια οργάνωση απεργών». Μια «Διεθνής των Απεργών» χρειάζονταν και Σημαία, και ίσως έτσι πήρε το όνομά της η Μαύρη Διεθνής.
Ενώ η ιδέα της «Διεθνούς των Απεργών», ήταν, όπως άλλωστε και η ίδια η Μαύρη Διεθνής, κάπως καταδικασμένη εξ’ αρχής, οι αναρχικοί ενθάρρυναν και υποστήριζαν τις απεργίες στη διάρκεια εκείνης της περιόδου. Μοιάζει πιθανό, αν και όχι τελείως αποδεδειγμένο, ότι η Μαύρη Διεθνής και η χρήση της μαύρης σημαίας έγιναν, κατά ένα μέρος, εξαιτίας των ιδεών και των άρθρων του Κροπότκιν. Αυτό, βέβαια, ταιριάζει απόλυτα με τη χρήση της μαύρης σημαίας ως αναρχικό σύμβολο της αντίστασης των εργατών, όπου η αναρχία αποτελεί την έκφραση αυτής της αντίστασης.
Άλλες ερμηνείες
Το μαύρο χρώμα είναι ένα ιδιαιτέρως ισχυρό χρώμα, ή αντί-χρώμα. Η δεκαετία του 1880 ήταν μια περίοδος ιδιαίτερης έξαρσης της αναρχικής δράσης. Η Μαύρη Διεθνής είδε την εισαγωγή τής «προπαγάνδας μέσω της δράσης» σαν μια αναρχική ιδεολογική βάση.
Ιστορικά, το μαύρο χρώμα είχε συνδεθεί με το αίμα –και ειδικά το ξεραμένο αίμα–, όπως η κόκκινη σημαία (όπως το έθεσε η Λουίζ Μισέλ, το 1871, «Η Λυών, η Μασαλλία, η Ναρμπόν, όλες είχαν τις δικές τους Κομμούνες, σαν τη δική μας (στο Παρίσι), και αυτές πνίγηκαν στο αίμα των εξεγερμένων. Γι’ αυτό οι σημαίες μας είναι κόκκινες. Γιατί οι σημαίες μας προκαλούν τόσο πολύ φόβο σε όσους προκάλεσαν αυτό το βούτηγμά τους στο αίμα;» (Λουίζ Μισέλ, σελ. 65). Ενώ λοιπόν συνδέεται με την εξέγερση των εργατών, ήταν ταυτόχρονα και σύμβολο του μηδενισμού της εποχής (ενός μηδενισμού
τον οποίο προκάλεσε η μαζική σφαγή των Κομμουνάρων από τη γαλλική άρχουσα τάξη μετά την πτώση της Παρισινής Κομμούνας του 1871).