cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελευσίνια Μυστήρια
Ίδρυση των Μυστηρίων
thumb|Οι κύριες εορτές και ιερά στην [[αρχαία Ελλάδα.]] Σε ό,τι αφορά την προέλευση των Μυστηρίων, στα σχετικά κείμενα των αρχαίων συγγραφέων ως συνήθως αναμιγνύονται μυθικά και ιστορικά στοιχεία πάνω στα οποία δεν μπορεί να βασιστεί κάποια ακριβής χρονολόγηση. Κατά τη μυθολογία, ιδρυτής τους θεωρούνταν ο Εύμολπος ή ο Μουσαίος, ο οποίος θεωρούνταν γιος του Ορφέα και τελετάρχης στα Μυστήρια. Θεωρίες επίσης υποστηρίζουν ότι ιδρυτής τους ήταν ο Ερεχθέας, που εισήγαγε την τελετή από την Αίγυπτο (Πωλ Φουκάρ (Paul Foucart)), ή ακόμα και η ίδια η Δήμητρα, η οποία έφτασε στην Ελευσίνα ψάχνοντας για την Περσεφόνη και πρόσφερε σιτηρά στους κατοίκους, εγκαινιάζοντας τις τελετές και τα μυστήρια. Μάλιστα, λέγεται ότι κοντά στην Καλλίχορο πηγή στην Ελευσίνα βρισκόταν ένας βράχος, η Αγέλαστος Πέτρα, στον οποίο κάθισε να ξεκουραστεί η Δήμητρα, και αργότερα γύρω από αυτόν οι γυναίκες της Ελευσίνας έψαλλαν ύμνους προς τη θεά.
Στη σφαίρα της μυθολογίας ανήκει και η διήγηση του Παυσανία για τις αρχές των Μυστηρίων. Σύμφωνα με αυτή, κατά τη βασιλεία του Ερεχθέα ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Ελευσινίων, μετά το τέλος του οποίου και την ήττα των τελευταίων, η Ελευσίνα έγινε ένας από τους δήμους της Αττικής και αναγνωρίστηκε η κυριαρχία των Αθηναίων στα πάντα εκτός από τις Τελετές, τις οποίες επιθυμούσαν να διατηρήσουν να διεξάγουν οι Ελευσίνιοι. Συνεπώς, κατά τον μύθο το ιερατείο το υπεύθυνο για την τελετή αποτελείτο από τους απογόνους του Ευμόλπου, τους Ευμολπίδες, τις κόρες του βασιλιά Κελεού και από το ιερατικό γένος των Κηρύκων, οι οποίοι απέδιδαν την καταγωγή τους στον Ερμή και την Άγλαυρο. Από τους Ευμολπίδες προερχόταν ο Ιεροφάντης των Μυστηρίων, ενώ από τους Κήρυκες ο Δαδούχος. Αν και θεωρείται σίγουρο ότι στην προϊστορία θα υπήρχαν λατρείες και τελετές που σχετίζονται με τη γεωργία, τη φύση και την εναλλαγή των εποχών, τα υπάρχοντα αρχαιολογικά ευρήματα δεν επαρκούν ώστε με βεβαιότητα να τοποθετηθεί η απαρχή των Μυστηρίων σε προϊστορική περίοδο. Οι πρώτες συστηματικές αρχαιολογικές ανασκαφές άρχισαν στην Ελευσίνα το 1882 από την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία και σταδιακά απεκάλυψαν τα κτίρια που σχετίζονται με τη λατρεία. Οι αρχαιότερες κατασκευές οι οποίες με βεβαιότητα μπορούν να συνδεθούν με τα Μυστήρια ανάγονται στον 8ο π.Χ. αιώνα. Όμως κάτω από τα ερείπια του Τελεστηρίου κατά τη δεκαετία του 1930 βρέθηκαν τοίχοι και τμήματα άλλου κτιρίου που ανάγεται στην Ύστερη Περίοδο του Χαλκού (1550-1100 π.Χ.). Το κτίριο αυτό ονομάστηκε από τους αρχαιολόγους «Μέγαρο Β» και διατυπώθηκαν διαφορετικές θεωρίες για το ποια ήταν η χρήση του. Αρχαιολόγοι όπως οι [https://web.archive.org/web/20120317084447/http://www.archetai.gr/site/content.php?artid=1377 Γ. Μυλωνάς] και Ι. Τραυλός θεώρησαν ότι ήταν χώρος λατρείας (cult) της Δήμητρας και ότι έτσι υπήρχε συνέχεια της λατρείας από την μυκηναϊκή μέχρι την ιστορική περίοδο. Από τη δεκαετία του 1980 αμφισβητήθηκε η λατρευτική χρήση του κτίσματος και θεωρήθηκε ότι μπορεί να ήταν χώρος κατοικίας. Ο αρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος (2003) υποστηρίζει ότι το κτίριο μπορεί να χρησίμευε και για τους δύο σκοπούς, δηλ. ως κατοικία κάποιας επιφανούς οικογενείας και για την οικιακή λατρεία της Θεάς.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα σε συνδυασμό με τις αναφορές του Θουκυδίδη οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα Μυστήρια (και η ίδια η Ελευσίνα) ήταν υπό τον έλεγχο των Αθηνών από πολύ ενωρίς, πιθανώς από τις αρχές του 7ου π.Χ. αι.
Κατά τη διάρκεια της αθηναϊκής ηγεμονίας, τα Μυστήρια διακρίνονταν σε Μεγάλα και Μικρά. Τα Μεγάλα γιορτάζονταν στην Αθήνα και στην Ελευσίνα, ενώ τα Μικρά στην Άγρα, προάστιο των Αθηνών, κοντά στον Αρδηττό στις όχθες του ποταμού Ιλισού.
Μικρά Ελευσίνια
Τα Μικρά Ελευσίνια ή  Τα εν Άγραις, δηλαδή των αγρών, αποτελούσαν «προετοιμασία» για τα Μεγάλα Μυστήρια. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι, τα μικρά μυστήρια ιδρύθηκαν με στόχο την μύηση του Ηρακλή, ο οποίος εξέφρασε την επιθυμία να συμμετάσχει στις τελετουργίες προς τιμή της Θεάς.
Ενώ αρχικά απαγορευόταν η συμμετοχή στους μη Αθηναίους, αργότερα αναφέρεται από τον Ηρόδοτο πως όλοι οι Έλληνες μπορούσαν να λάβουν μέρος στη μύηση, ενώ αλλού αναφέρεται ότι απαγορευόταν στους εγκληματίες, τους βαρβάρους, τους μάγους και τους άθεους. μικρογραφία|Ιερο Αρτεμιδος, Ιλισος Οι μύσται, όπως λέγονταν, γίνονταν δεκτοί στα Μεγάλα Μυστήρια τουλάχιστον ένα χρόνο μετά την αρχική τους μύηση. Οι τελετές του πρώτου σταδίου μύησης περιλάμβαναν τη θυσία ενός χοίρου στο λιμένα του Κανθάρου, θυσία κοινή με τα Θεσμοφόρια, πάλι προς τιμήν της Δήμητρας, και τον εξαγνισμό από έναν ιερέα με το όνομα Υδρανός. Οι μύστες έπρεπε επίσης να πάρουν όρκο εχεμύθειας από το μυσταγωγό. Δέχονταν κάποια διδασκαλία, που τους επέτρεπε αργότερα να αντιληφθούν τα μυστήρια στα Μεγάλα Ελευσίνια.
Μεγάλα Ελευσίνια
thumb|right|383x383px|[[Αναθηματικός πίνακας της Νιννίου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)|Αναθηματικός πίνακας της Νιννίου που ανακαλύφθηκε στην Ελευσίνα, αναπαριστά τη Δήμητρα, την Περσεφόνη και τους συμμετέχοντες στα Μυστήρια, τους μύστες, με στεφάνια στα μαλλιά και κλαδιά στα χέρια (ιάκχους)]] Τα Μεγάλα Ελευσίνια εορτάζονταν κατά τη 15η ημέρα του μήνα Βοηδρομιώνα και κρατούσαν εννέα ημέρες. Οι συμμετέχοντες αποκαλούνταν επόπται ή έφυροι. Την προηγουμένη της γιορτής, οι έφηβοι της πόλης υποδέχονταν τα Ιερά Αντικείμενα, τα οποία δε φανερώνονταν σε κανέναν παρά μόνο από τους Ιεροφάντες στους Μύστες, από την Ελευσίνα στο Ελευσίνιον, ιερό στη βάση της ακρόπολης.
Τη νύχτα, οι μύστες παρέμεναν στην Ελευσίνα, ενώ οι υπόλοιποι, επισκέπτες και αμύητοι, διώχνονταν από έναν κήρυκα. Πιστεύεται ότι οι μύστες έπιναν τον κυκεώνα στο αποκορύφωμα των Μυστηρίων για να σπάσουν την ιερή αποχή από το φαγητό και το ποτό, ο οποίος αποτελούνταν κυρίως από νερό, κριθάρι και βότανα. Επαναλάμβαναν τον όρκο εχεμύθειας των Μικρών Ελευσινίων, περνούσαν από νέο εξαγνισμό και οδηγούνταν από το μυσταγωγό στο Τελεστήριον. Φαίνεται πως η τελετή χωριζόταν σε τρία τμήματα: τα δρώμενα, κατά τα οποία γινόταν αναπαράσταση της ιστορίας της Δήμητρας και της Περσεφόνης, καθώς και της αρπαγής της τελευταίας από τον Άδη και της περιπλάνησης της μητέρας της για να τη βρει, τα δεικνύμενα, όπου ο Ιεροφάντης έμπαινε στο Ιερό και έβγαινε λίγο αργότερα με τα Ιερά αντικείμενα των δυο θεοτήτων, τα οποία πρόβαλλε στους μυημένους, και τα λεγόμενα, συμβολικές φράσεις των μυστών. Ακολουθούσε ο ύψιστος βαθμός μύησης με την ονομασία εποπτεία. Κεντρικό σύμβολο της εποπτείας ήταν ένα στάχυ, το οποίο φυλασσόταν στο άδυτο του Τελεστηρίου και αφού θεριζόταν τελετουργικά από τον ιεροφάντη, επιδεικνυόταν στους πιστούς ως σύμβολο της ανεξάντλητης δημιουργικής δύναμης της Μητέρας Γης.
Οι αρχαίοι συγγραφείς αποφεύγουν να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες για το σημείο αυτό, καθώς όποιος συμμετείχε στα Μυστήρια και αποκάλυπτε κάτι από την τελετή τιμωρούνταν με θάνατο.
Κατά την έβδομη και όγδοη ημέρα, οι μυημένοι επέστρεφαν στην Αθήνα. Η ένατη και τελευταία ημέρα ονομαζόταν πλημοχόαι, που ήταν ένα είδος αγγείου. Δυο τέτοια αγγεία γεμίζονταν με νερό ή κρασί από τους μύστες, τα ανύψωναν και έπειτα προσέφεραν χοές προς την ανατολή και τη δύση προφέροντας μυστικές φράσεις.
Ελευσίνια σε άλλες περιοχές
Τα Ελευσίνια εορτάζονταν και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Από την Αθήνα εισήχθη η εορτή τους στην Έφεσο, η Κρήτη είχε τη δική της γιορτή των Ελευσινίων, ενώ στη Λακωνία εορτάζονταν μόνο από τους κατοίκους μιας πόλης, οι οποίοι μετέφεραν το ξύλινο άγαλμα της Περσεφόνης στο Ελευσίνιον, πάνω στον Ταΰγετο. Τελετές όμως προς τιμή της Δήμητρας και της κόρης φαίνεται πως πραγματοποιούνταν και στη Σαμοθράκη αλλά και σε νησί διπλα στη Βρετανία ,όπως αναφέρει ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος, του οποίου τη μαρτυρία θεωρεί αξιόπιστη ο Στράβων.
Τέλος των Ελευσινίων
Τα Ελευσίνια Μυστήρια επιβίωσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το 170, οι Σαρμάτες κατέστρεψαν το Ναό της Δήμητρας, ο οποίος όμως ανοικοδομήθηκε από το Μάρκο Αυρήλιο, που μυήθηκε κι ο ίδιος στα Μυστήρια. Ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α΄ προσπάθησε να τα καταργήσει, αλλά συνάντησε πολλές αντιδράσεις, οπότε συνεχίστηκαν μέχρι την εποχή του Θεοδοσίου Α΄. Ο Αυτοκράτορας με διάταγμα το 392 διέταξε το κλείσιμο όλων των αρχαίων ιερών, σε μια προσπάθεια να καταστείλει την αντίσταση των οπαδών της παλαιάς θρησκείας στην επιβολή του Χριστιανισμού ως κρατική θρησκεία. Τα τελευταία απομεινάρια των Μυστηρίων εξαλείφθηκαν το 396, όταν ο βασιλιάς των Γότθων Αλάριχος κατέστρεψε το ιερό της Ελευσίνας και θανάτωσε όλο το ιερατείο. Το τέλος των Ελευσινίων αναφέρεται από τον ιστορικό Ευνάπιο, ο οποίος είχε μυηθεί κι ο ίδιος στα Μυστήρια κι είχε γίνει ιεροφάντης. Τελευταίος νόμιμος ιεροφάντης των Μυστηρίων φαίνεται από τις πηγές να είναι ο Ευμολπίδης Νεστόριος, ο οποίος «ανήγγειλε την αρχή της μεγάλης πνευματικής νύχτας για την ανθρωπότητα».
Σημασία των Ελευσινίων Μυστηρίων
Η μύηση αποσκοπούσε στη συμφιλίωση με το θάνατο και την προσδοκία της μεταθανάτιας ζωής και γι' αυτό το λόγο είχε μεγάλη απήχηση την εποχή εκείνη. Η πεποίθηση αυτή αντανακλάται και στον ομηρικό ύμνο προς τη θεά Δήμητρα.
Η ουσία των Ελευσίνιων μυστηρίων παραμένει κάτι το άγνωστο. Ακόμα και για τα Ιερά Αντικείμενα που έφερε ο Ιεροφάντης ενώπιον των μυημένων στο αποκορύφωμα της τελετής δεν είναι γνωστή η φύση τους: εικάζεται πως ήταν αρχαϊκά αγαλματίδια και σύμβολα πιθανότατα της Δήμητρας και της Κόρης. Η μυστικότητα που επιβαλλόταν μεταξύ των μυημένων στηρίζεται σε βάσεις θρησκευτικές και πολιτικές. Στον Ομηρικό Ύμνο αναφέρεται πως «τα μυστήρια που έδειξε η Δήμητρα δεν πρέπει ούτε να παραμελούνται ούτε να ερευνούνται ούτε να κοινολογούνται», ενώ από την πολιτεία επιβαλλόταν η θανατική ποινή σε όποιον αθετούσε τον όρκο των μυστών. Πιο συγκεκριμένα, ο Διαγόρας ο Μήλιος επικηρύχθηκε από τους Αθηναίους για δύο τάλαντα για την σύλληψη του και για ένα τάλαντο για τον θάνατο του, με την κατηγορία του ότι διακωμώδησε τα ιερά μυστήρια. Ο Αλκιβιάδης με την ίδια κατηγορία καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Ο Αισχύλος κατηγορήθηκε ότι σε κάποιες τραγωδίες του προέβη σε αποκάλυψη μέρους Μυστηρίων, αλλά τελικά απαλλάχτηκε, ενώ ο ρήτορας Ανδοκίδης μόλις διέφυγε την ποινή του θανάτου. Κανείς, επίσης, όσο διαρκούσε η γιορτή, δεν μπορούσε να συλληφθεί για καμιά κατηγορία. Ο Λυκούργος εισήγαγε νόμο να μη χρησιμοποιούνται πολυτελή άρματα κατά την πομπή προς την Ελευσίνα, καθώς θεωρούνταν από κάποιους πρόκληση για το δημοκρατικό πολίτευμα της πόλεως.
Όσον αφορά την πραγματική φύση των γεγονότων των Ελευσινίων, υπάρχουν δυο διαφορετικές θεωρίες. Ενώ κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι οι ιερείς παρουσίαζαν τη μεταθανάτια ζωή μέσω διαφόρων ιερών αντικειμένων και της έντονης εναλλαγής φωτός και σκοταδιού, άλλοι θεωρούν ότι η ισχύς και η «μακροζωία» των Ελευσινίων οφείλεται στο ότι η εμπειρία για κάθε μυημένο ήταν εσωτερική και προκαλούνταν ίσως από κάποια ψυχοενεργή ουσία που περιείχε ο κυκεών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελευσίνα Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές Κατηγορία:Έθιμα Μαρτίου
Άγιος Πέτρος Κιλκίς
Ο Άγιος Πέτρος είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευρωπού, του δήμου Παιονίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κιλκίς, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Παιονίας του νομό Κιλκίς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Πέτρος είναι μικρή κωμόπολη στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Κιλκίς. Βρίσκεται στον εύφορο κάμπο μεταξύ του Αξιού στα ανατολικά και του Πλατανορέματος στα δυτικά, αμέσως πριν τα όρια με τον νομό Πέλλας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΝΔ. του Κιλκίς. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 21,465 χμ² (2011).
Ιστορία
Ο σύγχρονος οικισμός κτίστηκε το 1810. Παλαιότερα υπήρχε οικισμός όπως μαρτυρεί και η παλιά εκκλησία του 1650. Συχνά οι παραποτάμιοι οικισμοί καταστρέφονταν από τις πλημμύρες του Αξιού. Γύρω στο 1800, στην περιοχή υπήρχαν πρόχειροι οικισμοί από καλύβες, ανθρώπων που δούλευαν στα κτήματα Οθωμανών. Από το 1800, λόγω αλλαγής της κοίτης του Αξιού, οι κάτοικοι εγκατέλειπαν τις καλύβες και δημιούργησαν τον οικισμό στη θέση όπου υπήρχε και ο παλαιός. Εκείνη την εποχή κτίστηκε και η εκκλησία του χωριού (Πέτρου και Παύλου), όπως προκύπτει και από τις επιγραφές του ναού. Αρχικά το χωριό ονομάζονταν Πέτρελι ή Πέτροβο. Την εποχή εκείνη (δεκαετία του 1810) κτίστηκε και το σχολείο απέναντι από την εκκλησία, το οποίο λειτούργησε έως το 1898, οποότε κατεδαφίστηκε για να κτιστεί νέο στη θέση του. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, οι κάτοικοι συμμετείχαν ενεργά και το χωριό υπέστη αρκετές καταστροφές. Αυτοί που διακρίθηκαν στους αγώνες εκείνης της περιόδου από τον Άγιο Πέτρο, ήταν ο Νικόλαος Γεωργιάδης, ο Χρήστος Ιωαννίδης, ο Δημήτριος Καραστογιάνννης, ο Αθανάσιος Καρατραγιάνης, ο Σταύρος Καρατραγιάννης, η Αικατερίνη Κιτσούκη, ο Σταύρος Κιτσούκης, ο Σωτήριος Κοτζαμπάσης, ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος, ο Διονύσιος Παπαδόπουλος και πατήρ-Εμμανουήλ Παπαμανώλης, καθώς και οι οπλαρχηγοί Ιωάννης Ήλκος και Νικόλαος Καραστογιάννης. Ο Άγιος Πέτρος χαρακτηρίστηκε από τους στρατηγούς Κωνσταντίνο Μαζαράκη Αινιάνα και Ιώαννη Δεμέστιχα ως "Σούλι της Μακεδονίας", λόγω της γεναιότητας και της αυτοθυσίας των κατοίκων του, εκείνη την εποχή.
Το 1925, εγκαταστάθηκαν και πολλοί πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής και του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου, το χωριό δοκιμάστηκε, και είχε πολλά θύματα και υλικές καταστροφές.
Σήμερα
Στο χωριό λειτουργεί παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο και 6/θ δημοτικό σχολείο το οποίο στεγάζεται σε δύο κτίρια, το παλιό (που άρχισε να κατασκευάζεται το 1935 και ολοκληρώθηκε το 1952) και το νέο (που θεμελιώθηκε το 1984). Υπάρχει η εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη βόρεια πλευρά του χωριού. Στους συλλόγους του χωριού, συγκαταλέγονται ο Εκπολιτιστικός Μορφωτικός Εξωραϊστικός Σύλλογος "Άγιος Πέτρος" και ο αθλητικός σύλλογος του χωριού Μ.Α.Σ. ΘΥΕΛΛΑ Αγίου Πέτρου (έτος ίδρυσης 1966).
Αναφορές
Κατηγορία:Δήμος Ευρωπού Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Χαίρων ο Πελληνεύς
μικρογραφία|[[Ημίδραχμο της Ολυμπίας, χρονολογούμενο μεταξύ 107ης (352 π.Χ.) και 108ης (348 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Χαίρων ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αχαϊκή Πελλήνη.
Είχε νικήσει τέσσερις φορές στο αγώνισμα της πάλης στην αρχαία Ολυμπία και ήταν τρίτος πολυνίκης στην πάλη στην ιστορία των αγώνων, περισσότερες νίκες είχαν μόνο οι Λακεδαιμόνιοι Ιπποσθένης με έξι νίκες και ο Ετοιμοκλής με πέντε νίκες. Συγκεκριμένα είχε νικήσει στην 106η Ολυμπιάδα το 356 π.Χ., στην 107η Ολυμπιάδα το 352 π.Χ., στην 108η Ολυμπιάδα το 348 π.Χ. και στην 109η Ολυμπιάδα το 344 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πελλήνη Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Άγραυλος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Άγραυλος ή Άγλαυρος στη μυθική παράδοση μπορεί να αναφέρεται :
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πανσέληνος
thumb|225px|Η πανσέληνος, όπως παρατηρείται από τη Γη. Πανσέληνος ονομάζεται η σεληνιακή φάση κατά την οποία η Σελήνη, ο μοναδικός δορυφόρος της Γης, φαίνεται «πασιφαής», δηλαδή ολόκληρο το στραμμένο προς τη Γη ημισφαίριό της φαίνεται ως ένας πλήρης φωτεινός κυκλικός δίσκος. Στη φάση της Πανσελήνου η Σελήνη διέρχεται κατά το μεσονύκτιο από τον μεσημβρινό του τόπου που παρατηρείται, δηλαδή 12 ώρες ακριβώς μετά τη διάβαση του Ήλιου από τον ίδιο μεσημβρινό. Συνεπώς την ώρα που ανατέλλει η Πανσέληνος δύει ο Ήλιος. Αυτό αποδεικνύει πως η Σελήνη στη φάση αυτή βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά της Γης απ' ό,τι ο Ήλιος, και όταν τα τρία αυτά σώματα βρίσκονται πάνω στην ίδια ευθεία γραμμή, ή μάλλον όσο πλησιέστερα στη γραμμή αυτή είναι δυνατό. Στην αστρονομική «γλώσσα» λέμε ότι ο Ήλιος και η Σελήνη βρίσκονται σε συζυγία και πιο συγκεκριμένα σε αντίθεση. Σε αυτή τη χρονική στιγμή, όπως φαίνεται από τους παρατηρητές πάνω στη Γη, το ημισφαίριο του φεγγαριού που βλέπει τη Γη φωτίζεται πλήρως από τον Ήλιο και εμφανίζεται στρογγυλό. Κατά τη φάση της πανσελήνου, η αθέατη πλευρά της Σελήνης, που δεν είναι ποτέ ορατή από τη Γη, είναι τελείως σκοτεινή (έχει νύχτα). Η πανσέληνος αποκαλείται στην κοινή γλώσσα ή στη λογοτεχνία και ολόγιομο φεγγάρι.
Επειδή ένας συνοδικός μήνας διαρκεί περίπου 29,53 γήινες ημέρες, η πανσέληνος «πέφτει» είτε τη 14η είτε τη 15η μέρα του σεληνιακού μήνα σε εκείνα τα ημερολόγια που αρχίζουν τον καινούργιο μήνα με τη φάση της Νέας Σελήνης.
Η βίαιη και οξεία διαταραχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς (περιπτώσεις σχιζοφρένειας) φαίνεται να εμφανίζει έξαρση κατά τη διάρκεια της πανσελήνου, χωρίς να τεκμηριώνεται αιτιώδης σχέση στα δύο φαινόμενα.
Χαρακτηριστικά
thumb|300x300px|Ολική έκλειψη Σελήνης Παρότι χρειάζονται μόλις 27,32 ημέρες κατά μέσο όρο για να συμπληρώσει η Σελήνη μία πλήρη περιφορά γύρω από τη Γη (χρονικό διάστημα που ονομάζεται αστρικός μήνας), επειδή και η Γη στο μεταξύ γυρίζει γύρω από τον Ήλιο, απαιτούνται σχεδόν δύο ημέρες ακόμα για να ευθυγραμμισθούν η Σελήνη, η Γη και ο Ήλιος. Επομένως, κατά μέσο όρο ανάμεσα σε μία πανσέληνο και την επόμενη μεσολαβούν 29,530589 γήινες ημέρες (εικοσιτετράωρα). Αυτός ο χρόνος ονομάζεται σεληνιακός ή συνοδικός μήνας, και από αυτόν προέκυψε ιστορικά η μονάδα χρόνου «μήνας» των ημερολογίων. Η πραγματική διάρκειά του κυμαίνεται σημαντικά, από 29,272 ως 29,833 ημέρες εξαιτίας των ελλειπτικών τροχιών της Γης και της Σελήνης, καθώς και των μικρών αλληλεπιδράσεων με άλλα σώματα στο Ηλιακό Σύστημα.
Στην πράξη οι ημερολογιακοί μήνες έχουν σήμερα διάφορους αριθμούς ημερών για να προσαρμόζεται το ημερολόγιο και στο τροπικό έτος της Γης (πιο απλά, στις εποχές του χρόνου). Επειδή ο μήνας Φεβρουάριος έχει μόνο 28 ή 29 ημέρες, υπάρχουν χρονιές που αυτός ο μήνας δεν έχει πανσέληνο. Ειδικότερα, στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο δεν είχε πανσέληνο ο Φεβρουάριος των ετών 1866, 1885, 1915, 1934, 1961 και 1999, ούτε θα έχει ο Φεβρουάριος του 2018. Στο δίσεκτο έτος 1972, υπήρχε πανσέληνος στο 24ωρο της 29 Φεβρουαρίου. Η προηγούμενη 29η Φεβρουαρίου που είχε πανσέληνο ήταν το 1820.
Τα παραπάνω όμως αναφέρονται στον αστρονομικό ορισμό της πανσελήνου, κατά τον οποίο αυτή είναι μία χρονική στιγμή. Για τον απλό άνθρωπο που παρατηρεί το φεγγάρι χωρίς ειδικά όργανα, αυτό του φαίνεται «γεμάτο» για δύο ή και τρεις νύχτες γύρω από τη στιγμή της πανσελήνου. Λέγοντας ότι «απόψε έχει πανσέληνο», συνήθως εννοούμε όλη τη νύχτα. Αυτές τις νύχτες, η Σελήνη ανατέλλει περίπου στο ηλιοβασίλεμα και δύει περίπου με την ανατολή του Ηλίου. Τη στιγμή μιας αστρονομικής πανσελήνου όμως μπορεί κάλλιστα σε ένα συγκεκριμένο τόπο, π.χ. στην Ελλάδα, να έχουμε μεσημέρι (η Σελήνη τότε θα είναι κάτω από τον τοπικό ορίζοντα).
Ο χρόνος μιας (αστρονομικής) πανσελήνου (υποθέτοντας κυκλικές τροχιές) μπορεί να υπολογισθεί από την εξίσωση:
όπου Η είναι ο αριθμός ημερών που έχουν περάσει από την 1η Ιανουαρίου του έτους 2000, ώρα 00:00:00 UTC, μέχρι μία συγκεκριμένη πανσέληνο, και N είναι ένας ακέραιος «αύξοντας αριθμός» της συγκεκριμένης πανσελήνου, αρχίζοντας με το 0 για την πρώτη πανσέληνο του έτους 2000. Η αληθινή στιγμή μιας πανσελήνου μπορεί να διαφέρει από αυτή την προσέγγιση μέχρι περίπου 14,5 ώρες ως αποτέλεσμα της εκκεντρότητας της σεληνιακής τροχιάς. Η φαινόμενη διάμετρος της πανσελήνου κυμαίνεται με μια περίοδο μόλις κάτω από 14 συνοδικούς μήνες.
Οι πανσέληνοι και οι νύκτες γύρω από αυτές θεωρούνται γενικώς κακές περίοδοι για τη διεξαγωγή αστρονομικών παρατηρήσεων, καθώς το λαμπρό σεληνόφως υπερτερεί σημαντικά του φωτός από τα άλλα ουράνια σώματα στον νυκτερινό ουρανό, το οποίο και καταπνίγει. Το μέσο φαινόμενο μέγεθος της πανσελήνου είναι -12,7, δηλαδή περίπου χίλιες φορές φωτεινότερο από αυτό του επόμενου ουράνιου σώματος, της Αφροδίτης, ή 30 εκατομμύρια φορές φωτεινότερο από αυτό του ασθενέστερου αστέρα που μπορεί να διακρίνει το γυμνό ανθρώπινο μάτι (έκτου μεγέθους), και είναι μόνο το 7% του ηλιακού φωτός που ανακλάται (φανταστείτε την απόσταση). Σχεδόν κανένας αστρονόμος δεν ενδιαφέρεται να παρατηρήσει την ίδια την πανσέληνο, αφού και όσοι λίγοι παρατηρούν τη Σελήνη το κάνουν κοντά στη σεληνιακή φάση πρώτο ή τελευταίο τέταρτο, οπότε το ανάγλυφό της φαίνεται πολύ καλύτερα.
Λαογραφία
Η πανσέληνος συνδέεται παραδοσιακά στη λαϊκή αντίληψη με την αϋπνία, τις επιληπτικές κρίσεις (από όπου και η συνώνυμη λέξη «σεληνιασμός» για την ασθένεια επιληψία) και διάφορα μαγικά «φαινόμενα» όπως η λυκανθρωπία. Ωστόσο, οι ψυχολόγοι δεν έχουν βρει πειστικές ενδείξεις ότι η πανσέληνος έχει επιδράσεις πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Οι σχετικές στατιστικές μελέτες δεν συμφωνούν μεταξύ τους, καθώς άλλες δείχνουν θετική και άλλες αρνητική συσχέτιση.
Πολλοί νεοπαγανιστές πραγματοποιούν ένα μηνιαίο τελετουργικό, το Esbat, σε κάθε πανσέληνο, ενώ οπαδοί παραδοσιακών κινέζικων θρησκευτικών δοξασιών ετοιμάζουν τις προσφορές τους προς τους προγόνους τους και θεότητες σε κάθε πανσέληνο και νέα σελήνη.
Ο υπολογισμός της ημέρας του Πάσχα
Αρχικά, η εορτή του Πάσχα ορίσθηκε από τους Χριστιανούς, κατά τροποποίηση του εβραϊκού Πάσχα, ως η πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας (όπου η πανσέληνος αυτή ορίζεται ως η πρώτη που συμβαίνει κάθε έτος κατά ή μετά την ημέρα της εαρινής ισημερίας). Αλλά στην πράξη, τόσο το Ορθόδοξο όσο και το Ρωμαιοκαθολικό Πάσχα δεν καθορίζονται με βάση την πραγματική πανσέληνο ή την πραγματική εαρινή ισημερία, αλλά με βάση μια «νοητή» («εκκλησιαστική») πανσέληνο και «νοητή» ισημερία, χρονικές στιγμές που προκύπτουν από τις αρχαίες προσεγγίσεις, όπως είναι ο Κύκλος του Μέτωνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πανσεληνος
Βίλα Μέντιτσι
thumb|315x315px|Η βίλα Μέντιτσι από τα βορειο-ανατολικά.
Η βίλα Μέντιτσι ή βίλα των Μεδίκων είναι μία Μανιεριστικού ρυθμού έπαυλη, βόρεια της Ρώμης. Το αρχιτεκτονικό συγκρότημα και οι κήποι του συνορεύουν βόρεια με τους κήπους Μποργκέζε επί του Πίνκιου λόφου και πιο νότια βρίσκεται ο ναός της Τρινιτά ντεϊ Μόντι. Κατασκευάστηκε από τον Φερδινάνδο Α΄ των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης. Τώρα είναι ιδιοκτησία του γαλλικού κράτους, και στεγάζει την Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης από το 1803. Το μουσικό έργο Φοντάνε ντι Ρόμα του Οττορίνο Ρεσπίλι περιέχει αναμνήσεις από τις κρήνες των κήπων της βίλας.
Ιστορία
Στην αρχαία εποχή η θέση της βίλας Μέντιτσι ήταν μέρος των κήπων του Λούκουλου, οι οποίοι πέρασαν στα χέρια της Αυτοκρατορικής οικογένειας με τη Μεσσαλίνα, που φονεύθηκε στη βίλα.
Το 1564, όταν οι ανιψιοί του καρδινάλιου Τζιοβάννι Ρίτσι από το Μοντεπουλτσάνο απέκτησαν την ιδιοκτησία, ήταν αμπελώνας. Η μόνη κατοικία ήταν ο οικίσκος (casina) του καρδινάλιου Μαρτσέλο Κρεσέντσι, που διατηρούσε τον αμπελώνα και είχε ξεκινήσει βελτιώσεις στη βίλα υπό τη διεύθυνση του Νάνι Λίππι από τη Φλωρεντία. Όμως ο Λίππι απεβίωσε πριν προχωρήσουν οι εργασίες. Οι νέοι ιδιοκτήτες ανέθεσαν στον Αννίμπαλε Λίππι, γιο του προηγουμένου, τη συνέχιση των εργασιών. Οι παρεμβολές του Μιχαήλ-Αγγέλου είναι κάτι που συνηθιζόταν.
Το 1576 η ιδιοκτησία αποκτήθηκε από τον καρδινάλιο Φερδινάνδο των Μεδίκων, που ολοκλήρωσε την κατασκευή σε σχέδια του Μπαρτολομέο Αμμανάτι. Η βίλα Μέντιτσι έγινε η πρώτη ιδιοκτησία των Μεδίκων στη Ρώμη και είχε σκοπό να δώσει σταθερή προοπτική στην άνοδο των Μεδίκων μεταξύ των Ιταλών πριγκίπων και να δηλώσει την σταθερή παρουσία τους στη Ρώμη. Με την επιμονή του καρδιναλίου, ο Αμμανάτι ενσωμάτωσε στο σχέδιό του ανάγλυφα και αγάλματα που ήλθαν στο φως, σχεδόν κάθε φορά που το φτυάρι ανέσκαπτε τη γη. Έτσι οι προσόψεις της βίλας Μέντιτσι, έγιναν ένα ανοικτό μουσείο. Μία σειρά από μεγάλους κήπους ανακαλούσαν τους βοτανικούς κήπους που είχαν δημιουργηθεί στην Πίζα και τη Φλωρεντία από τον πατέρα του καρδιναλίου, τον Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων και περιείχαν φυτείες από πεύκα, κυπαρίσσια και δρύες. Ο Φερδινάνδος είχε σπουδαστήριο (studiolo), ένα διαμέρισμα στο οποίο αποσυρόταν για μελέτη και περισυλλογή, κτισμένο στα βορειο-ανατολικά του κήπου, επάνω από τα Αυρηλιανά τείχη. Τώρα τα δωμάτια αυτά βλέπουν προς τους κήπους Μποργκέζε, αλλά τότε είχαν θέα προς τη Ρωμαϊκή εξοχή. Τα δύο δωμάτια αυτά ανακαλύφθηκαν το 1985 από τον ανακαινιστή Γκεραλντίνε Άλμπερς. Το από κάτω ασβεστοκονίαμα προστάτευσε και διατήρησε τις έξοχες νωπογραφίες, που είχαν εκτελεστεί από τον Γιάκοπο Τζούκι το 1576-77.
Μεταξύ της καταπληκτικής συγκέντρωσης των Ρωμαϊκών γλυπτών στη βίλα ήταν 170 κομμάτια από δύο Ρωμαϊκές συλλογές, που είχαν ενωθεί μέσω γάμου: η συλλογή Καπρανίκα και η ντελλα Βάλλε. Ο Γκαλάσσι Αλγκίζι έφτιαξε το 1562 μία χαλκογραφία με τα γλυπτά. Ο καρδινάλιος Φερδινάνδος απέκτησε τρία έργα, που έκαναν τη συλλογή του την πιο διάσημη στην πόλη: τη σύνθεση με τη Νιόβη και τους Παλαιστές, γλυπτά που είχαν ανακαλυφθεί το 1583 και αγοράστηκαν αμέσως από τον καρδινάλιο, και ο Ακονιστής (Arrotino). Όταν ο καρδινάλιος διαδέχθηκε τον πρωτότοκο αδελφό του Φραντσέσκο Α΄ το 1587 ως μέγας δούκας της Τοσκάνης, είχε στη Φλωρεντία γύψινα αντίγραφα της σύνθεσης με τη Νιόβη. Ήξερε ότι πρόσθετε γόητρο στον Οίκο του με τη διατήρηση μίας τέτοιας μεγαλειώδους συλλογής στη Ρώμη, πόλη με σημασία πολύ μεγαλύτερη της δικής του Φλωρεντίας. Το 1598 τοποθέτησε εδώ τους δύο λέοντες των Μεδίκων και το βάζο των Μεδίκων (κρατήρα από την αρχαία Αθήνα). Τη δεκαετία του 1630 προστέθηκε στη συλλογή η Αφροδίτη των Μεδίκων. Τα γλυπτά έμειναν εδώ ως τον 18ο αι., οπότε μετακινήθηκαν στη Φλωρεντία. Εκεί οι αρχαιότητες της βίλας Μέντιτσι έγιναν ο πυρήνας του Μουσείου Ουφφίτσι και η Φωρεντία έγινε μέρος της Μεγάλης Περιήγησης των Ευρωπαίων.
Η κρήνη μπροστά από τη βίλα έχει μία από ερυθρό γρανίτη λεκάνη από την αρχαία Ρώμη. Σχεδιάστηκε από τον Αννίμπαλε Λίππι το 1589. Η θέα από τη βίλα προς την κρήνη, με τον Άγ. Πέτρο στο βάθος, έχει ζωγραφιστεί πολλές φορές, αλλά τώρα πια τα κοντινά δένδρα αποκρύπτουν τον ναό του Βατικανού.
Όπως και οι κήποι της γειτονικής βίλας Μποργκέζε, οι κήποι της βίλας ήταν προσβάσιμοι πολύ περισσότερο από ό,τι το παλάτσο Φαρνέζε στο κέντρο της πόλης. Για ενάμισι αιώνα η βίλα ήταν από τα πιο κομψά και πιο επισκέψιμα σημεία στη Ρώμη· ήταν η πρεσβεία του μεγάλου δούκα στην Αγία Έδρα. Το 1737 εξέλιπε ο Οίκος των Μεδίκων και η βίλα κληροδοτήθηκε στον Οίκο της Λωρραίνης και σύντομα κατά τους Ναπολεοντίους Πολέμους, στο βασίλειο της Ετρουρίας. Με τον τρόπο αυτό ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης απέκτησε τη βίλα Μέντιτσι και τη μεταβίβασε στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης. Ακολούθως διέμεναν εδώ καλλιτέχνες υπότροφοι της Γαλλίας (του Βραβείου της Ρώμης), με διακεκριμένους διευθυντές όπως ο Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ και ο Μπαλτύς, ως το 1968 οπότε έπαυσε η υποτροφία.
Το 1658 η Χριστίνα της Σουηδίας έβαλε πυρ σε ένα κανόνι, στην κορυφή του Καστέλ Σαντ'Άντζελο, χωρίς στόχο. Η ιδιόρρυθμη μπάλα χτύπησε τη βίλα, καταστρέφοντας ένα από τα φλωρεντιανά κρίνα που διακοσμούσαν την πρόσοψη.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Κυπραίος
Το ελληνικό επώνυμο Κυπραίος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Βιολογική ωκεανογραφία
Η βιολογική ωκεανογραφία (Θαλάσσια Βιολογία) είναι ο κλάδος της βιολογίας και της ωκεανογραφίας που ασχολείται με τη κατανόηση και μελέτη της ζωής στη θάλασσα. Η βιολογική ωκεανογραφία μελετά την οικολογία των ωκεανών, τη κατανομή χλωρίδας και πανίδας στο χωροχρόνο, ερευνά τα θαλάσσια οικοσυστήματα, εξετάζει την ανατομία, φυσιολογία και συστηματική των θαλάσσιων οργανισμών και αναζητά νέες μορφές ζωής. Μέσα στο πλαίσιο της βασικής έρευνας της θαλάσσιας βιολογίας μελετώνται οι αλληλεπιδράσεις θαλάσσιων ζώων και φυτών και οι πολύπλοκες σχέσεις τους με το φυσικό περιβάλλον. Στην εφαρμοσμένη έρευνα της βιολογικής ωκεανογραφίας περιλαμβάνεται η αλιευτική βιολογία που ασχολείται με τους τομείς της αλιείας και των υδατοκαλλιεργειών. Ακόμη, στην εφαρμοσμένη έρευνα συγκαταλέγονται οι προσπάθειες για την εξεύρεση τρόπων αύξησης της παραγωγής τροφής από το θαλάσσιο χώρο, προκειμένου να καλυφθούν οι συνεχώς αυξανόμενες ανθρώπινες ανάγκες καθώς και ο προσδιορισμός των επιπτώσεων της ανθρωπογενούς ρύπανσης στη θαλάσσια ζωή. Τέλος, στη βιολογική ωκεανογραφία ανήκει και η θαλάσσια μικροβιολογία, ένα σχετικά νέο πεδίο μελέτης που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον.
Ιστορική αναδρομή
Η Βιολογική ωκεανογραφία (Θαλάσσια Βιολογία) είναι ο κλάδος της Βιολογίας που ασχολείται με τη μελέτη των φυτών, των ζώων και των άλλων οργανισμών που ζουν στις θάλασσες και στους ωκεανούς (Castro & Huber, 1999 ). Είναι γνωστό ότι η όμορφη και μυστήρια θαλάσσια ζωή συμβάλλει αποφασιστικά στη διαμόρφωση της φύσης του πλανήτη μας. Οι θαλάσσιοι οργανισμοί μας παρέχουν πληροφορίες για το παρελθόν της γης και για το σώμα μας, τα οποία πρέπει να μάθουμε να κατανοούμε. Αυτή ακριβώς είναι η πρόκληση και η περιπέτεια της Θαλάσσιας Βιολογίας.
Η σχέση του ανθρώπου με τη θάλασσα αρχίζει από τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του στη Γη. Η επίδρασή της στον ανθρώπινο πολιτισμό, ο οποίος άρχισε να αναπτύσσεται κατά μήκος των παράκτιων περιοχών από τους προϊστορικούς χρόνους, ήταν και παραμένει ακόμη σημαντική. Οι θάλασσες ανέκαθεν προσέλκυαν το  ενδιαφέρον του ανθρώπου. Τα μυστικά που κρύβονταν κάτω από τη σχεδόν πάντοτε ταραγμένη επιφάνειά τους τον προκαλούσαν να τις εξερευνήσει, ενώ παράλληλα του προσέφεραν τη δυνατότητα εξασφάλισης τροφής και δρόμων προς νέους τόπους. Το αχανές της έκτασης των ωκεανών ερέθιζε την φαντασία του και παράλληλα, οι ιδιαίτερα δυσχερείς και αντίξοες συνθήκες που κυριαρχούσαν εκεί έκαναν την κατάκτησή τους πραγματικό ανδραγάθημα. Παλαιότερα, οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο πλανήτης μας ήταν επίπεδος και ότι το ταξίδι πέρα από τον ορίζοντα θα κατέληγε μέσα στα ανοιχτά στόματα των θαλάσσιων τεράτων. Η φυσική ιστορία των θαλάσσιων οργανισμών μετρά πολλές χιλιετίες ζωής. Οι άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν για τη θαλάσσια ζωή, από την πρώτη στιγμή που αντίκρισαν θάλασσα. Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει σωρούς οστράκων, υπολείμματα από τα φαγοπότια της λίθινης εποχής (περίοδος που ξεκίνησε πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια περίπου έως το 3.300 π.Χ., το τέλος δηλαδή της τελευταίας εποχής των παγετώνων). Επίσης έχουν βρεθεί αρχαία καμάκια και απλά αγκίστρια από όστρακα. Στην πραγματικότητα, οι παράκτιοι λαοί ανέπτυξαν έναν πολιτισμό βασισμένο σε συγκεντρωμένες πρακτικές γνώσεις πάνω στη θαλάσσια ζωή (Castro & Huber, 1999 ).
Οι γνώσεις για τους ωκεανούς και τους οργανισμούς του αναπτύσσονταν, καθώς οι άνθρωποι γίνονταν καλύτεροι στη ναυσιπλοΐα και τη ναυπηγική. Οι Φοίνικες από το 2000 π.Χ. έπλεαν στη Μεσόγειο, στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Ατλαντικό και στον Ινδικό Ωκεανό. Ο Όμηρος τον 8ο αιώνα π.Χ. αναφέρει στους στίχους του για θαλάσσια ταξίδια (Casson, 1995 ).
O αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης που έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. θεωρείται ο πρώτος θαλάσσιος βιολόγος ο οποίος ασχολήθηκε με την επιστήμη της Βιολογίας, καθώς και με τη φιλοσοφία της Βιολογίας (Lennox, 2001a ).
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η πρόοδος στη μελέτη της Θαλάσσιας Βιολογίας σταμάτησε. Όμως το 995 μ.Χ. οι Βίκινγκς ανακάλυψαν τη Βόρεια Αμερική και παρατήρησαν θαλάσσια είδη. Επίσης οι Άραβες και άνθρωποι της Άπω Ανατολής συνέχισαν να εξερευνούν τη θάλασσα. Κατά την Αναγέννηση ο Κολόμβος το 1492 και ο Μαγγελάνος το 1519, συνέβαλλαν στη γνώση μας για τους ωκεανούς. Το 1768, ο Άγγλος James Cook είδε πρώτος τις ακτές της Ανταρκτικής, τα νησιά της Χαβάης, τη Νέα Ζηλανδία και τη Ταϊτή. Ο Cook επέκτεινε τις μελέτες για τους θαλάσσιους οργανισμούς αλλά σκοτώθηκε το 1779 σε μια μάχη με ιθαγενείς της Χαβάης. Ο Άγγλος Charles Darwin γνωστός για τη θεωρία της εξέλιξης, το 1836 πρότεινε μια ερμηνεία για το σχηματισμό των ατολλών (χαρακτηριστικοί δακτύλιοι κοραλλιογενών υφάλων) και μελέτησε το πλαγκτόν. Στις δεκαετίες του 1840 και 1850 ο Άγγλος θαλάσσιος βιολόγος Edward Forbes ερεύνησε το θαλάσσιο βυθό γύρω από την Αγγλία και το Αιγαίο Πέλαγος και διαπίστωσε ότι η σύνθεση του θαλάσσιου πυθμένα είναι διαφορετική σε διαφορετικά βάθη. Πολλοί σύγχρονοι και μεταγενέστεροι του Forbes, ειδικά από τη Βρετανία, τη Γερμανία, τη Σκανδιναβία και τη Γαλλία, συνέχισαν τις μελέτες του (Castro& Huber, 1999 ).
Στις αρχές του 19ου αιώνα τοποθετείται και η γέννηση της Ωκεανογραφίας, όταν ο Edward Forbes (1840-1850) ίδρυσε την Dredging Committee και άρχισε μία συστηματική έρευνα του βενθικού οικοσυστήματος περισσότερο όμως με φυσιοδιφικό χαρακτήρα. Ερεύνησε κυρίως το βυθό γύρω από την πατρίδα του, την Αγγλία, αλλά και το Αιγαίο Πέλαγος και άλλες περιοχές. Ήταν ο πρώτος που ουσιαστικά ασχολήθηκε με το Αιγαίο Πέλαγος και ο οποίος το 1841 και το 1842 με τη χρήση δράγας κατάφερε να πάρει δείγματα μέχρι το βάθος των 238 μέτρων. Επίσης ήταν ο πρώτος που διατύπωσε την άποψη ότι οι οργανισμοί λιγοστεύουν και γίνονται μικρότεροι μετά το βάθος των 180 μέτρων, καθώς και το ότι η ζωή απουσιάζει ή είναι αρκετά ελαττωμένη μετά το βάθος των 550 μέτρων γνωστή και ως αζωϊκή θεωρία. Ο Forbes πέθανε πρόωρα το 1854 σε ηλικία μόλις 39 ετών, αλλά ήταν από τους πιο σημαντικούς θαλάσσιους βιολόγους για την εποχή του. Ανακάλυψε πολλούς άγνωστους οργανισμούς και διαπίστωσε ότι η σύνθεση των οργανισμών του θαλάσσιου πυθμένα είναι διαφορετική σε διαφορετικά βάθη. Η σημαντικότερη συμβολή του όμως είναι ότι διέγειρε το ενδιαφέρον για τη μελέτη των βενθικών οργανισμών.
Η χρονική περίοδος επέλευσης του Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου, επηρέασε πολύ την ανάπτυξη της Θαλάσσιας Βιολογίας. Μια νέα τεχνολογία, η ηχοβολιστική (sonar) αναπτύχθηκε σε ανταπόκριση των αναγκών του υποβρυχίου πολέμου. Η λειτουργία των ηχοβολιστικών συσκευών είχε ως βάση το «άκουσμα» στη θάλασσα. Ο ωκεανός, που μέχρι τότε είχε θεωρηθεί ως σιωπηλό βασίλειο, ξαφνικά βρέθηκε να είναι γεμάτος ήχους, που προέρχονταν κυρίως από ζώα. Η γνώση για τα ζώα αυτά δεν ήταν πια περιστασιακή επιδίωξη μερικών ενδιαφερόμενων θαλασσίων βιολόγων, αλλά θέμα εθνικής σημασίας.
Στα χρόνια που ακολούθησαν αμέσως μετά τον πόλεμο, έγινε και η τελειοποίηση των πρώτων πραγματικά πρακτικών συσκευών αυτόνομης κατάδυσης. Η αδυναμία προσέγγισης των βαθιών νερών είχε κεντρίσει τη φαντασία του ανθρώπου. Άλλος ένας λόγος που ωθούσε τους ανθρώπους προς την εξερεύνηση των βαθιών νερών ήταν η κοινοτυπία της εικόνας της θάλασσας στην καθημερινή του ζωή, κυρίως για τους κατοίκους της παράκτιας ζώνης. Συνέβαλε επίσης και η ψευδαίσθηση ότι κατείχε το μέχρι τότε γνωστό κόσμο γεγονός που τον ώθησε στην αναζήτηση πληροφοριών για μη οικονομικά παραγωγικά συστήματα.
Ο Wust το 1964, διέκρινε τέσσερις εποχές σταθμούς στην ανάπτυξη της Ωκεανογραφίας:
Η ανάπτυξη της θαλάσσιας έρευνας στη Μεσόγειο ξεκινά από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα και εστιάζεται κυρίως στη περιοχή των μεσογειακών γαλλικών ακτών. Η μελέτη ιδιαίτερα των θαλάσσιων βενθικών πληθυσμών έχει μακρά παράδοση στο χώρο αναφοράς και οι πρώτες περιγραφές προέρχονται από τον Marion και αφορούν το κόλπο της Μασσαλίας (Σιακαβάρα,1994 ).
Η Μεσόγειος αποτελεί μία θαλάσσια περιοχή ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Ο Margalef το 1985 την περιέγραψε λέγοντας ότι «πρόκειται για ένα εξαιρετικά σύνθετο υπόλειμμα ενός πολύ δυναμικού παρελθόντος, το οποίο θα παραμείνει ενεργό για πολύ χρόνο, τόσο γεωλογικά, όσο και από την άποψη των ανθρώπων που την απαρτίζουν». Η Μεσόγειος κατέχει μία μοναδική θέση ως πεδίο έρευνας στο θαλάσσιο και όχι μόνο χώρο, αφενός μεν λόγω του εξαιρετικά πολύπλοκου γεωλογικού παρελθόντος της, με τις διαδοχικές αυξομειώσεις της στάθμης των υδάτων της, τις κρίσεις αλατότητας, τις γεωλογικές ανακατατάξεις, αλλά και λόγω του ανοίγματος της διώρυγας του Σουέζ (Συμεωνίδη & Συμεωνίδης, 2011 ).
Η εικόνα του σήμερα έναν αιώνα μετά, όσον αφορά την επιστήμη της Θαλάσσιας Βιολογίας, δείχνει να έχει συμπληρώσει τον κύκλο της στη δυτική Ευρώπη, ενώ αντίθετα στις χώρες της ανατολικής Μεσογείου, στις οποίες ανήκει και η Ελλάδα η ολοκλήρωση αυτή διαφαίνεται ότι είναι ο στόχος του άμεσου μέλλοντος. Εξάλλου όπως τονίζει η Jacqueline De Romilly (1999:177) η «ελληνική επιστήμη δημοσιοποιεί, συζητεί, προοδεύει».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ωκεανογραφία Κατηγορία:Κλάδοι της βιολογίας
Θερμιδόμετρο
Το Θερμιδόμετρο είναι συσκευή, με την οποία πραγματοποιείται η μέτρηση ποσοτήτων θερμότητας που προσλαμβάνουν ή εκχωρούν τα διάφορα σώματα, στερεά ή ρευστά, υπό διάφορες επιδράσεις, ακόμα και σε χημικές.
Πρόκειται για συσκευές μεγάλης ακριβείας που προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τυχόν θερμικές απώλειες αλλά και να μπορούν να υπολογιστούν και αυτές, ώστε να ληφθούν στη συνέχεια υπόψη, κατασκευάζονται και φυλάσσονται με ιδιαίτερη μεγάλη προσοχή. Ανάλογα δε του σκοπού και του σώματος που θα επιχειρηθεί η μέτρηση υφίσταται ήδη μια μεγάλη ποικιλία θερμιδομέτρων που διακρίνονται σε διάφορες κατηγορίες και τύπους, όπως π.χ. αδιαβατικοί, ισοθερμικοί μικροθερμιδομετρητές, συνεχούς ροής, διαφορικής σάρωσης, τιτλοποίησης κ.λπ.. Χαρακτηριστικός είναι ο λεγόμενος "θερμιδομετρικός όλμος" (ή "θερμιδομετρική βόμβα") ο οποίος μπορεί να μετρήσει τη θερμότητα καύσης οργανικών ουσιών με ακρίβεια της τάξης του 0,01%.
Βασικά μέρη
Τα βασικά μέρη ενός θερμιδομέτρου είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης Κατηγορία:Εργαστηριακός εξοπλισμός
熱
Αδελφόπουλο Αλοννήσου
Το Αδελφόπουλο (ή Μικρό Αδέλφι) είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί των Βορείων Σποράδων και βρίσκεται νοτιοανατολικά της Αλοννήσου. Αποτελεί ένα από τα καταφύγια της μεσογειακής φώκιας και ανήκει στους Αδελφούς Αλοννήσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θαλάσσιο_Πάρκο_Αλοννήσου_Βορείων_Σποράδων Κατηγορία:Νησιά των Σποράδων Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Αλόννησος
Κυριάκος Κρόκος
Ο Κυριάκος Κρόκος (18 Μαρτίου 1941 - 12 Ιουνίου 1998) ήταν σημαντικός Έλληνας αρχιτέκτονας και ζωγράφος. Αντιπροσωπευτικά δείγματα του αρχιτεκτονικού έργου του είναι το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης, το Μουσείο Αλέκου Φασιανού στην Αθήνα κλπ. To 1996 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 6η Διεθνή Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1941 στον Πλάτανο Σάμου. Έδειξε από μικρή ηλικία την κλίση του στη ζωγραφική αλλά μετά από παρότρυνση της οικογένειας στράφηκε προς την αρχιτεκτονική. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου από την οποία αποφοίτησε το 1967. Καθηγητές του στη σχολή ήταν ανάμεσα σε άλλους ο Ιωάννης Δεσποτόπουλος και ο Κώστας Μπίρης. Παράλληλα με τις σπουδές του, στο διάστημα 1964 – 69, εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του καθηγητή του Γιάννη Λιάπη και μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής θητείας του έμεινε για ένα χρόνο στο Παρίσι όπου γνωρίστηκε και υπήρξε μαθητής του Γιάννη Τσαρούχη στη ζωγραφική. Η μαθητεία πλάι στον Τσαρούχη επηρέασε σημαντικά τον Κρόκο.
Το 1976 απέκτησε το δικό του εργαστήριο και άρχισε να συμμετέχει με επιτυχία σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και να αναλαμβάνει ιδιωτικά έργα σε συνεργασία με άλλους αρχιτέκτονες. Το 1977 απέσπασε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό για το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης, ενώ το 1990 η πρότασή του στον διεθνή διαγωνισμό για το Μουσείο της Ακρόπολης βραβεύτηκε με έπαινο.
Το 1990 συμμετείχε στην 3η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής Δημοσίων Κτιρίων του Παρισιού, το 1991 συμμετείχε στην 5η Διεθνή Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας και το 1996 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην 6η Διεθνή Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας.
Ήταν παντρεμένος με την Λέτη Αρβανίτη και είχε τρία παιδιά, τον Νικόλα, τον Διονύση και την Ανίτα. Απεβίωσε στις 12 Ιουνίου του 1998 μετά από ασθένεια, σε ηλικία μόλις 57 ετών.
Αρχιτεκτονική πορεία
Ο Κυριάκος Κρόκος ανήκει χρονικά στη γενιά αρχιτεκτόνων που βίωσαν την επίδραση της κληρονομιάς του Δημήτρη Πικιώνη στη δεκαετία του ’60, ταυτόχρονα με την εμπειρία του Άρη Κωνσταντινίδη, ενός δημιουργού υπολογίσιμου βεληνεκούς για την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Μετά την ανεξέλεγκτη αστικοποίηση που γνώρισε ο ελληνικός χώρος στη δεκαετία του ’50, στην προσπάθεια διαμόρφωσης μιας αναγνωρίσιμης σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής, ο Λε Κορμπυζιέ και ο Μις φαν ντερ Ρόε αποτέλεσαν τα κατεξοχήν πρότυπα για τη νέα γενιά των αρχιτεκτόνων. Ωστόσο, ο Κρόκος αποστασιοποιήθηκε από τις τάσεις της εποχής του προς τη διεθνή σφαίρα επιρροής και ακολούθησε μια προσωπική ερευνητική πορεία, που σταδιακά διαμόρφωσε την αναγνώσιμη ποιητική του.
Οι αναζητήσεις του προσανατολίστηκαν προς την αποκάλυψη της αρχέτυπης ουσίας της φύσης και της παράδοσης του ελληνικού τόπου, που οδήγησαν σε μια αρχιτεκτονική αποκαλυπτική και σύγχρονη. Οι μορφές και τα σχήματα που χρησιμοποιούσε στο αρχιτεκτονικό του λεξιλόγιο συνέθεταν μια νέα αρχιτεκτονική και συγχρόνως οικεία, φανερά συνδεδεμένη με την ελληνική αρχιτεκτονική κληρονομιά.
Επηρεασμένος από τη νεοκλασική παράδοση του 19ου αιώνα, διαμόρφωσε το ευαίσθητο σχεδιαστικό του ύφος αντλώντας στοιχεία από αυτήν και χρησιμοποιώντας τα στην πιο απλή τους έκφραση: τυπολογικές ή ρυθμολογικές αναφορές σε συνδυασμό με αναμνήσεις από την ευρύτερη ελληνική αρχιτεκτονική παράδοση, την ελληνιστική ή τη βυζαντινή περίοδο, τα αρχαϊκά πρότυπα, που φανερώνουν τη βαθιά επεξεργασμένη διαχρονική συνείδηση της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς του τόπου. Συγχρόνως, η μοντέρνα λογική δηλώνεται φανερά στα έργα του, όπου ο φέρων οργανισμός συνίσταται από σκελετό εμφανούς οπλισμένου σκυροδέματος.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δουλειάς του είναι η χρήση των υλικών στην αληθινή τους έκφραση, με τοίχους από συμπαγή τούβλα, κουφώματα από ξύλο, στηθαία από ξύλο ή μέταλλο, κρηπιδώματα και φράκτες από πέτρα, καθώς και η επεξεργασία της επιφάνειας των υλικών, που καθιστούσε περιττή κάθε είδους διακόσμηση. Με τη συνεχή του παρουσία στο εργοτάξιο, ο Κρόκος έδινε την προσωπική του ποιητική ευαισθησία στα έργα του, με έμφαση στην επεξεργασία του γυμνού σκυροδέματος, το πελέκημα της πέτρας, την επιτηδευμένη συναρμογή των τούβλων, τις επιλογές των χρωμάτων στα επιχρίσματα, τις ζωγραφικές λεπτομέρειες στο ξύλο και τον σίδηρο. Θεωρούσε ότι η ποιότητα των υλών και η καθαρότητα της λεπτομέρειας ταυτίζονται με το ήθος του αρχιτεκτονημένου χώρου, γι’ αυτό μετέτρεπε τα υλικά σε γλυπτά στοιχεία του χωρικού κελύφους, που απείχαν από τις πεπερασμένες δομικές τους ιδιότητες.
Ο Κρόκος είχε επίσης την πεποίθηση ότι η ζωγραφική εμπλουτίζει την αρχιτεκτονική του παιδεία, γι’ αυτό επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνέχισε να ζωγραφίζει και ενίσχυσε τις σχέσεις του με προσωπικότητες της πνευματικής ζωής του τόπου, προερχόμενες κυρίως από τους χώρους της ζωγραφικής και της λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Κυβέρνηση Κουρτς
Με τον όρο Κυβέρνηση Κουρτς αναφέρονται οι κυβερνήσεις του Σεμπάστιαν Κουρτς:
Χάμπαθα Χανίων
Τα Χάμπαθα είναι οικισμός της κοινότητας Μάζης του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 32 κατοίκους. Απέχει 37 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 180 μ.
Άγραυλος η Νεότερη
Η Άγραυλος η Νεότερη ήταν κόρη του βασιλιά της Αθήνας Κέκροπα και της Αγραύλου, αδελφή της Έρσης και της Πανδρόσου. Αγαπήθηκε από τον Άρη, από τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Αλκίππη. Όταν κάποτε η Αθήνα δέχτηκε επιδρομή έπεσε από την Ακρόπολη και σκοτώθηκε, οι Αθηναίοι για να την τιμήσουν στο σημείο που έπεσε έφτιαξαν ιερό κι έδωσαν το όνομα της σε μία από τις σπηλιές της Ακρόπολης.
Χάμπαθα Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι μπορεί να σχετίζεται με τη λέξη χάμπασα, η οποία αναφέρεται σε τόπο βραχώδη και άγονο. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Ghabatha, στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται μαζί με τα χωριά Φίλιππος και Μάζα, με συνολικά 128 κατοίκους με 3 προνομιούχους. Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρεται ως Chabata. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 όπου αναφέρεται ως Khabata ότι είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 6 χριστιανικές οικογένειες.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Μαθέ και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 69 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 102 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Γεωργιούπολης. Το 1920 ανήκε στον αγροτικό δήμο Μάζας. Τα Χάμπαθα το 1925 προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μάζας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν προσαρτήθηκαν στον δήμο Κρυνονερίδας.
Άγραυλος η Νεότερη
Η Άγραυλος και οι αδερφές της συνδέονται με το μύθο του Εριχθόνιου.
Πηγές
Κατηγορία:Γυναίκες του Ερμή Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Γυναίκες του Άρη Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αθηνά Κατηγορία:Αρχαία αθηναϊκή λατρεία
Χάμπαθα Χανίων
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου, πιθανόν του 14ου αιώνα. Ανήκει στον τύπο του μονόχωρου καμαρόσκεπου. Ο ναός στο εσωτερικό του είναι κατάγραφος, όμως οι τοιχογραφίες είναι φθαρμένες. Πιθανόν είναι έργο του αγιογράφου Ιωάννη Παγωμένου. Ο ναός είναι ο κοιμητηριακός ναός του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Σαρλότ Αμαλί
Η Σαρλότ Αμαλί (αγγλικά: Charlotte Amalie) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων και βρίσκεται στο νησί Άγιος Θωμάς που ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει πληθυσμό 18.481 κατοίκους, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2010. Η πόλη ιδρύθηκε το 1666 ως Taphus (που σημαίνει «μπιραρίες» ). Το 1691 η πόλη μετονομάστηκε σε Amalienborg (στα αγγλικά Charlotte Amalie) από την Καρλόττα Αμαλία της Έσσης-Κάσσελ ( 1650-1714 ), σύζυγος του βασιλιά Χριστιανού Ε΄ της Δανίας. Το λιμάνι της πόλης έχει μεγάλο βάθος και γι'αυτό ήταν κάποτε καταφύγιο για τους πειρατές ενώ πλέον είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα λιμάνια για κρουαζιερόπλοια στην Καραϊβική, με περίπου 1,5 εκατομμύρια τουρίστες το 2004. Όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος έφθασε στο νησί το 1493, η περιοχή κατοικούνταν από τους Καραΐβους και τους Αραουάκους. Κάθε εβδομάδα εκατοντάδες πλοία και σκάφη αναψυχής περνούν από την πόλη, και μερικές φορές ο πληθυσμός της υπερδιπλασιάζεται. Η πόλη είναι γνωστή για την δανέζικη αποικιακή αρχιτεκτονική της καθώς και για κάποια κτίρια της με σημαντική ιστορική σημασία όπως την Συναγωγή του Αγίου Θωμά, την δεύτερη παλιότερη συναγωγή στο Δυτικό ημισφαίριο και για την Λουθηρανική εκκλησία του Φρειδερίκου, την παλιότερη Λουθηρανική εκκλησία στο Δυτικό ημισφαίριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής
Εθνική Οδός 66 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 66 (ΕΟ66), είναι οδικός άξονας της Ελλάδας που ενώνει την Εθνική Οδό 7 (στο σιδηροδρομικό σταθμό Νεμέας) με την Εθνική Οδό 74 στο ύψους του Λεβιδίου Αρκαδίας. Ο δρόμος διασχίζει τους νομού Κορινθίας, Αρκαδίας και ένα μικρό τμήμα του νομού Αργολίδας στην βορειοανατολική Πελοπόννησο, λειτουργόντας ως μία εναλλακτική διαδρομή μεταξύ Κορίνθου και Τρίπολης (οι άλλοι δρόμοι είναι η Εθνική Οδός 7 και ο Αυτοκινητόδρομος 7 «Μορέας»).