cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυνάμεις του Άξονα
Γαλλία του Βισύ
Μετά την ανακωχή οι σχέσεις μεταξύ των Γάλλων του Βισύ και των Βρετανών γρήγορα επιδεινώθηκαν. Παρόλο που οι Γάλλοι είχαν πει στον Τσόρτσιλ ότι δεν θα επέτρεπαν να καταληφθεί ο στόλος τους από τους Γερμανούς, οι Βρετανοί εξαπέλυσαν αρκετές ναυτικές επιθέσεις, με σημαντικότερη εκείνη κατά του αλγερινού λιμανιού του Μερς Ελ Κεμπίρ στις 3 Ιουλίου 1940. Αν και ο Τσώρτσιλ υπερασπίστηκε την αμφιλεγόμενη απόφασή του να επιτεθεί στο Γαλλικό στόλο, η ενέργεια αυτή επιδείνωσε σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας. Η γερμανική προπαγάνδα διατυμπάνισε τις επιθέσεις αυτές ως απόλυτη προδοσία του Γαλλικού λαού από τους πρώην συμμάχους του. Στις 10 Ιουλίου 1940 ο Πεταίν έλαβε έκτακτες "πλήρεις εξουσίες" με πλειοψηφία της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Την επόμενη ημέρα η έγκριση του νέου συντάγματος από τη Συνέλευση δημιούργησε ουσιαστικά το Γαλλικό Κράτος (l'État Français), που αντικατέστησε τη Γαλλική Δημοκρατία με την κυβέρνηση που ονομάστηκε ανεπίσημα "Γαλλία του Βισύ", από το ομώνυμο θέρετρο, όπου ο Πεταίν διατηρούσε την έδρα της κυβέρνησής του. Αυτό συνέχισε να αναγνωρίζεται ως η νόμιμη κυβέρνηση της Γαλλίας από τις ουδέτερες Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το 1942, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο είχε αναγνωρίσει την εξόριστη κυβέρνηση του ντε Γκωλ στο Λονδίνο. Στη Γαλλία και στις αποικίες της εισήχθησαν φυλετικοί νόμοι και πολλοί Γάλλοι Εβραίοι εκτοπίστηκαν στη Γερμανία. Ο Αλμπέρ Λεμπρέν, ο τελευταίος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν παραιτήθηκε από το προεδρικό αξίωμα όταν διέφυγε στο Βιζίλ στις 10 Ιουλίου 1940. Στις 25 Απριλίου 1945, κατά τη δίκη του Πεταίν, ο Λεμπρέν υποστήριξε ότι σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να επανέλθει στην εξουσία μετά την πτώση της Γερμανίας, δεδομένου ότι δεν είχε παραιτηθεί.
Το Σεπτέμβριο του 1940, η Γαλλία του Βισύ αναγκάστηκε να επιτρέψει στην Ιαπωνία να καταλάβει τη Γαλλική Ινδοκίνα, μια ομοσπονδία γαλλικών αποικιακών κτήσεων και προτεκτοράτων που περιλάμβανε τα σημερινά Βιετνάμ, Λάος και Καμπότζη. Το καθεστώς του Βισύ συνέχισε να τη διοικεί υπό ιαπωνική στρατιωτική κατοχή. Η Γαλλική Ινδοκίνα ήταν η βάση για τις ιαπωνικές εισβολές στην Ταϊλάνδης, τη Μαλαισία και τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Το 1945, υπό την αιγίδα της Ιαπωνίας, η Αυτοκρατορία του Βιετνάμ και το Βασίλειο της Καμπουτσέα ανακηρύχθηκαν Ιαπωνικά κράτη-μαριονέτες.
Κατά τον Αγγλοϊρακινό Πόλεμο του Μαΐου 1941, η Γαλλία του Βισύ επέτρεψε στη Γερμανία και την Ιταλία να χρησιμοποιήσει αεροπορικές βάσεις στην υπό γαλλική εντολή Συρία για να στηρίξουν την Ιρακινή εξέγερση. Οι δυνάμεις της Βρετανίας και της Ελεύθερης Γαλλίας επιτέθηκαν αργότερα στη Συρία και το Λίβανο τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1941 και το 1942 οι Συμμαχικές δυνάμεις ανακατέλαβαν τη Γαλλική Μαδαγασκάρη. Όλο και περισσότερες αποικίες εγκατέλειψαν το Βισύ, προσχωρώντας στα Ελεύθερα Γαλλικά εδάφη της Γαλλικής Ισημερινής Αφρικής, της Πολυνησίας, της Νέας Καληδονίας και άλλων που είχαν από από την αρχή ταχθεί στο πλευρό του ντε Γκωλ.
Το Νοέμβριο του 1942 τα Γαλλικά στρατεύματα του Βισύ αντιστάθηκαν για λίγο στην απόβαση των Συμμαχικών στρατευμάτων στη Γαλλική Βόρεια Αφρική επί δύο ημέρες, έως ότου ο Ναύαρχος Φρανσουά Νταρλάν διαπραγματεύτηκε με τους Συμμάχους τοπική εκεχειρία. Αντιδρώντας στην απόβαση τα στρατεύματα του Άξονα εισέβαλαν στη μη κατεχόμενη ζώνη στη νότια Γαλλία και κατέλυσαν τη Γαλλία του Βισύ ως οντότητα με κάθε είδους αυτονομία, που πλέον έγινε κυβέρνηση-μαριονέτα για τα κατεχόμενα εδάφη.
Τον Ιούνιο του 1943 οι πρώην πιστές στο Βισύ αποικιακές αρχές της Γαλλικής Βόρειας Αφρικής υπό τον Ανρί Ζιρώ κατέληξαν σε συμφωνία με την Ελεύθερη Γαλλία να συγχωνευθούν με το δικό τους προσωρινό καθεστώς με τη Γαλλική Εθνική Επιτροπή (Comité Français National, CFI) για να σχηματίσουν μια προσωρινή κυβέρνηση στο Αλγέρι, γνωστή ως Γαλλική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (Comité Français de Libération Nationale, CFLN), αρχικά με επικεφαλής το Νταρλάν, μετά τη δολοφονία του οποίου ο ντε Γκωλ αναδείχθηκε ως ο αδιαμφισβήτητος Γάλλος ηγέτης. Το CFLN συγκέντρωσε περισσότερα στρατεύματα και αναδιοργάνωσε, επανεκπαίδευσε και επανεξόπλισε το στρατό της Ελεύθερης Γαλλίας σε συνεργασία με τις Συμμαχικές δυνάμεις για την προετοιμασία των μελλοντικών επιχειρήσεων κατά της Ιταλίας και του γερμανικού Τείχους του Ατλαντικού.
Το 1943 η Milice, μια παραστρατιωτική δύναμη που είχε ιδρυθεί από το Βισύ, υποτάχθηκε στους Γερμανούς και τους βοηθούσε να συλλαμβάνουν τους αντιπάλους τους και τους Εβραίους, καθώς και στην καταπολέμηση της Γαλλικής Αντίστασης. Οι Γερμανοί στρατολόγησαν εθελοντές σε μονάδες ανεξάρτητες από το Βισύ. Εν μέρει λόγω της μεγάλης εχθρότητας πολλών δεξιών εναντίον του προπολεμικού Λαϊκού Μετώπου, οι εθελοντές εντάχθηκαν στις γερμανικές δυνάμεις στην αντικομουνιστική σταυροφορία τους εναντίον της ΕΣΣΔ. Περίπου 7.000 προσχώρησαν στη Légion des Volontaires Français (LVF) από το 1941 έως το 1944. Στη συνέχεια η LVF αποτέλεσε το σώμα της Μεραρχίας των Waffen-SS «Καρλομάγνος» το 1944-1945, με μέγιστη ισχύ περίπου 7.500 ανδρών. Τόσο η LVF όσο και η Μεραρχία Καρλομάγνος πολέμησαν στο Ανατολικό Μέτωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:1940
Κένι Γκόινς
Ο Κένι Γκόινς (γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1996) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Λαυρίου της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας και του Basketball Champions League (BCL). Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για τους Μίσιγκαν Στέιτ Σπάρτανς.
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Γκόινς έπαιξε μπάσκετ για το Λύκειο του Γουόρεν Μοτ στο Γουόρεν του Μίσιγκαν. Ως ανώτερος, είχε κατά μέσο όρο 21,1 πόντους, 14,8 ριμπάουντ και 4,8 τάπες ανά αγώνα. Ο Γκόινς οδήγησε την ομάδα του στους προημιτελικούς της πολιτειακής 1ης κατηγορίας και κέρδισε διακρίσεις στην Πρώτη Ομάδα Όλης της Πολιτείας από το Associated Press. Έπαιξε αμερικανικό ποδόσφαιρο για το Μοτ ως τάιντ εντ και σκόπευε αρχικά να παίξει αμερικανικό ποδόσφαιρο στο κολέγιο παρά μπάσκετ.
Επαγγελματική πορεία
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2019 του ΝΒΑ, ο Γκόινς εντάχθηκε στους Ντένβερ Νάγκετς για το ΝΒΑ Σάμερ Λιγκ του 2019.
Στις 18 Ιουλίου 2019, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Τράπανι της 2ης Ιταλίας (Σέριε A2). Σε 24 αγώνες, ο Γκόινς είχε κατά μέσο όρο 11,5 πόντους και 6,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Στις 22 Αυγούστου 2020 υπέγραψε με τον Κολοσσό Ρόδου της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Στις 22 Μαρτίου 2021, ο Γκόινς χώρισε τους δρόμους του με την ομάδα, έχοντας κατά μέσο όρο 9,7 πόντους και 5,4 ριμπάουντ σε 16 αγώνες.
Την 1η Ιουλίου 2021, ο Γκόινς υπέγραψε επίσημα με τη δεύτερη ελληνική ομάδα του, το Λαύριο του Basketball Champions League.
Καβουριανό Μεσσηνίας
Το Καβουριανό είναι μικρός οικισμός κοντά στην Μεθώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορικό οικισμού
Το Καβουριανόν ή Καβουριανό προσαρτήθηκε αρχικά το 1897, στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό Μεθώνης. Ο οικισμός, από το 1896 ως το 1907, αναφερόταν επίσημα ως το Καβουργιανό και από το 1907 ως το 1928 αναφερόταν ως το Καβουριανόν. Το Καβουριανό παρέμεινε οικισμός του δήμου Μεθώνης, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το 1912 το Καβουριανό προσαρτάται στην Κοινότητα Γριβιτσών, με έδρα τα Γριβιτσά (σήμερα ο Ευαγγελισμός). Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Αγατζίκι (σήμερα η Φοινίκη, παρέμεινε ως το 1913 που προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μεθώνης), Γιαπαπί (μετονομάσθηκε σε Δενδρούλια το 1927, καταργήθηκε το 1971, αναγνωρίσθηκε ξανά το 2001 ως Δεντρούλια) και Καμάρια, ενώ το 1919 προσαρτάται στην Κοινότητα Γριβιτσών και ο οικισμός Νταούτι (το 1920 αναγνωρίσθηκε ως Δαούτι). Το 1927 οι οικισμοί Γριβιτσά, Γιαπαπί και Δαούτι μετονομάζονται σε Ευαγγελισμός, Δενδρούλια και Περιβολάκια αντίστοιχα, ενώ η Κοινότητα Γριβιτσών μετονομάζεται επίσης σε Κοινότητα Ευαγγελισμού. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Ευαγγελισμού, με τις αλλαγές των ονομασιών κοινότητας και οικισμού, από το 1912 ως το 1928, που καταργήθηκε τυπικά, λόγω της μείωσης του πληθυσμού και σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Ο σημερινός οικισμός Καβουριανό, ο οποίος αντικατέστησε τον παλαιότερο, ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεθώνης και θεωρείται ως νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης», όταν και υπήχθη στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Καβουριανό σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Ευαγγελισμού του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Το Αμουλάκι, τα Δεντρούλια, ο Ευαγγελισμός (έδρα), τα Καμάρια και τα Παλιάλωνα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 24 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Η παλαιότερη εξέλιξη του πληθυσμού στο χρονικό διάστημα, από το 1896 ως το 1928, που ο αρχικός οικισμός Καβουριανόν καταργήθηκε τυπικά είχε ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Καρλόττα της Μεγάλης Βρετανίας
Η Καρλόττα της Μεγάλης Βρετανίας (1766 - 1828) ήταν Βασίλισσα της Βυρτεμβέργης ως σύζυγος του Φρειδερίκου της Βυρτεμβέργης και κόρη του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Δεδομένου ότι ήταν η πρώτη κόρη του μονάρχη, η Καρλόττα προοριζόταν για ένα σημαντικό ευρωπαϊκό γάμο, ενώ η εκπαίδευσή της που ξεκίνησε ότι εκείνη ήταν μόλις 18 μηνών θεωρούνταν ότι είναι υψίστης σημασίας. Δεδομένου ότι τα γαλλικά ήταν η επίσημη γλώσσα σε κάθε ευρωπαϊκή αυλή, η πριγκίπισσα απέκτησε μια Γαλλίδα δασκάλα για την σωστή εκμάθηση της γλώσσας.
Στις 18 Μαΐου 1797 η Πριγκίπισσα παντρεύτηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου τον Διάδοχο Φρειδερίκο της Βυρτεμβέργης. Ο Φρειδερίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Δούκας της Βυρτεμβέργης στις 22 Δεκεμβρίου 1797. Εκείνος είχε αποκτήσει ήδη τέσσερα παιδιά από τον πρώτο γάμο του με την Αυγούστα. Ο γάμος μεταξύ του Φρειδερίκου και της Καρλόττα έφερε μόλις ένα παιδί, που γεννήθηκε νεκρό, στις 27 Απριλίου 1798.
Το 1800 ο γαλλικός στρατός κατέλαβε τη Βυρτεμβέργη και η Καρλόττα με το σύζυγό της κατέφυγαν στη Βιέννη. Το επόμενο έτος ο Δούκας Φρειδερίκος σύναψε ιδιωτική συνθήκη παραχωρώντας το Μονμπελιάρ στη Γαλλία και λαμβάνοντας σε αντάλλαγμα το Έλβανγκεν δύο χρόνια αργότερα. Στις 25 Φεβρουαρίου 1803 απέκτησε τον τίτλο του Ελέκτορα της Βυρτεμβέργης και στις 26 Δεκεμβρίου 1805 ο Ναπολέων, αναγνωρίζοντας τις υπηρεσίες του, τον ονόμασε Βασιλιά της Βυρτεμβέργης.
Έτσι η Καρλόττα έγινε Βασίλισσα, όταν ο σύζυγός της ενθρονίστηκε επίσημα στις 1 Ιανουαρίου 1806 στην Στουτγκάρδη. Το 1813, λίγο πριν το τέλος του πολέμου, ο Φρειδερίκος άλλαξε στρατόπεδο, με αποτέλεσμα στο Συνέδριο της Βιέννης να συμμετέχει με το πλευρό των νικητών ως βασιλιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βασίλισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Βασιλικές πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου Κατηγορία:Εκλέκτειρες
Μαυροκιρκίνεζο
Το Μαυροκιρκίνεζο είναι είδος γνήσιου γερακιού (γένος Falco), που απαντάται στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Falco vespertinus, χωρίς υποείδη.
Ονοματολογία
Η συνήθεια του Μαυροκιρκίνεζου να κυνηγάει προς το βράδυ, έδωσε στο είδος τη λατινική του ονομασία: vespertinus = εσπερινός, βραδυνός.
Η ελληνική του ονομασία οφείλεται στο χρώμα του ενήλικου αρσενικού.
Συστηματική ταξινομική
Το κοντινότερο είδος με το Μαυροκιρκίνεζο, είναι το Falco amurensis το οποίο, μέχρι πρότινος, αποτελούσε υποείδος του (Falco vespertinus amuriensis). Όμως, κάποιες διαφορές στη μορφολογία καθώς και στην ανοιξιάτικη μετανάστευση, θεωρήθηκαν αρκετές για να υποστηρίξουν τη δημιουργία ξεχωριστών ειδών.
Γεωγραφική κατανομή
Η ευρύτερη περιοχή εξάπλωσης του είδους, περιλαμβάνει κυρίως μία ζώνη που εκτείνεται από την Ουκρανία και τη νότια Ρωσία μέχρι το Καζακστάν και τις παρυφές της Μογγολίας. Σε αυτή τη ζώνη περιλαμβάνονται οι περιοχές αναπαραγωγής του, όπου βρίσκεται τα καλοκαίρια. Στα δυτικά όρια αυτών των περιοχών βρίσκονται κράτη όπως η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία, η Σλοβακία και η Λευκορωσία ενώ κάποια λίγα ζευγάρια αναπαράγονται στη Β. Ιταλία.
Είναι ένας πολύ δυνατός «ταξιδευτής» διότι, παρά το μικρό του μέγεθος, καταφέρνει και διανύει περίπου 20.000 χιλιόμετρα ετησίως!
Ξεχειμωνιάζει κατόπιν μετανάστευσης σε διάφορες χώρες της ανατολικής και νότιας Αφρικής.
Το Μαυροκιρκίνεζο αποτελεί για την Ελλάδα, καθαρά μεταναστευτικό είδος, δηλαδή δεν μένει εδώ μόνιμα, αλλά χρησιμοποιεί τη χώρα μόνο ως πέρασμα για τις βορειότερες περιοχές αναπαραγωγής του και αντίστροφα (Άνοιξη και Φθινόπωρο).
Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι φωλιάζει στη Β. Ελλάδα, αλλά δεν έχουν τεκμηριωθεί ικανοποιητικά.
Βιότοπος
Το Μαυροκιρκίνεζο είναι κάτοικος, σε μεγάλο βαθμό, ανοικτών περιοχών, με ομάδες δένδρων ή με διάσπαρτους μικρούς δασικούς θυλακες. Εκτός από άφθονη παροχή σε μεγάλα έντομα και μικρά θηλαστικά, το είδος εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα των κατάλληλων τόπων φωλιάσματος, ιδιαίτερα των παλαιών ερειπωμένων κτισμάτων.
Στις βόρειες περιοχές εξάπλωσής του χρησιμοποιεί ερεικώνες, και βαλτώδεις περιοχές. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει περιθώριο αποφυγής της ανθρώπινης παρουσίας, μπορεί να βρεθεί κοντά σε οικισμούς ή σε άκρα οικισμών. Στην Ασία, το είδος μπορεί να φτάσει μέχρι τα 1500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Μορφολογία
Όπως και τα περισσότερα γεράκια, εμφανίζει φυλετικό διμορφισμό, ιδιαίτερα στους χρωματισμούς του.
Αρσενικό: Ολόκληρη η πάνω επιφάνεια έχει ομοιόμορφο μολυβί, σχεδόν μαύρο, χρώμα. Οι ταρσοί είναι κόκκινοι, ενώ τα κάτω καλυπτήρια φτερά της ουράς είναι καστανοκόκκινα. Γενικά, το ενήλικο αρσενικό Μαυροκιρκίνεζο είναι πολύ εύκολο στην αναγνώριση πεδίου.
thumb|right|280px|Ενήλικο θηλυκό Μαυροκιρκίνεζο
Θηλυκό: Πάνω μέρος κεφαλιού ωχρόξανθο, ράχη γκρίζα με μαυριδερές ραβδώσεις, ενώ η κάτω επιφάνεια είναι ανοιχτή καφέ χωρίς ιδιαίτερες ραβδώσεις. Η ουρά είναι ελαφρώς πιο φωτεινή από το ανώτερο φτέρωμα και έχει κάποιες σκοτεινές ζώνες. Οι παρειές και λαιμός είναι σχεδόν λευκά.
Οι οφθαλμοί περιβάλλονται από μικρό, μαύρο δακτύλιο-μάσκα που είναι ιδιαίτερα εμφανής στο -ανοιχτόχρωμο- θηλυκό.
Το κήρωμα και τα πόδια είναι σομόν πορτοκαλί -που όσο περνάει η ηλικία γίνονται κόκκινα- και τα νύχια ανοιχτόχρωμα.
Τροφή
Η βασική τροφή των ενηλίκων Μαυροκιρκίνεζων αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από μεγάλα έντομα (ακρίδες, τριζόνια, σκαθάρια, λιβελούλες, μέλισσες και πεταλούδες) και ασπόνδυλα (σαλιγκάρια, αράχνες και γαιοσκώληκες). Οι νεοσσοί τρέφονται ως επί το πλείστον με μικρά πουλιά, αλλά και με ερπετά ή αμφίβια.
Στις αρχές της άνοιξης, όταν τα μεγάλα έντομα δεν είναι επαρκώς διαθέσιμα, καθώς και κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου, μπορεί να στραφεί σε μικρά τρωκτικά (σκίουροι, μυγαλές, αρουραίοι).
Τα Μαυροκιρκίνεζα κινούνται και κυνηγάνε πάντοτε κατά μικρές ομάδες, είτε στον αέρα, είτε και στο έδαφος χρησιμοποιώντας άλματα. Το κυνήγι μπορεί να χωριστεί σε δύο φάσεις του 24ώρου, μία πρωινή και μία -συνηθέστερη- από αργά το απόγευμα μέχρι αργά το σούρουπο και, σε νύχτες με φεγγάρι, μέχρι αργά το βράδυ. Σε αυτή ακριβώς τη δραστηριότητά του, οφείλεται και η επιστημονική του ονομασία (βλ. και ονομασία)
Αναπαραγωγή
Αμέσως μετά την άφιξή τους στην περιοχή της αναπαραγωγής - ανάλογα με την περιοχή από τα τέλη Απριλίου έως τα τέλη Μαΐου - τα Μαυροκιρκίνεζα καταλαμβάνουν θέσεις φωλιάσματος σε δέντρα. Συνήθως χρησιμοποιούν παλιές φωλιές κορακοειδών (καρακάξες, κουρούνες), ενώ περιστασιακά χρησιμοποιούνται φωλιές θηραμάτων.
Σπάνια, αναπαράγεται σε κάθετα βράχια ή σε σπηλιές. Η γέννα αποτελείται από (2)-3-4- (6) αυγά παρόμοια σε μέγεθος και εμφάνιση με εκείνα του Βραχοκιρκίνεζου, αλλά ελαφρώς μικρότερα και ελαφρύτερα.Η ωοτοκία αρχίζει δύο με τρεις εβδομάδες μετά την άφιξή τους στην περιοχή της αναπαραγωγής.
Τα αυγά επωάζονται και από τους δύο γονείς συνήθως μετά την απόθεση του δεύτερου αυγού. Η ακριβής περίοδος επώασης δεν είναι σαφής. Με τα παλαιότερα δεδομένα ήταν μόνο 22-25 ημέρες, αλλά τώρα συνήθως θεωρείται ότι είναι μεγαλύτερη και υπολογίστηκε σε 27-28 ημέρες.
Οι νεοσσοί αποκτούν φτέρωμα στις 15-22 ημέρες και πετάνε στις 26-28 ημέρες.
Κατάσταση πληθυσμού
Όπως και με τα άλλα εντομοφάγα αρπακτικά, το Μαυροκιρκίνεζο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα λόγω της χρήσης εντομοκτόνων φαρμάκων. Για παράδειγμα, σε ορισμένες περιοχές, όπως στην Ουγγαρία, το 1998 υπήρχαν πάνω από 2000 ζευγάρια αναπαραγωγής, ενώ το 2002 ο μέγιστος αριθμός έπεσε στα 1.000. Η τάση αυτή προμηνύει μια περαιτέρω μείωση στο εγγύς μέλλον.
Πρόσφατες μελέτες δίνουν περίπου 32.000 αναπαραγωγικά ζευγάρια στην Ευρώπη. Σύμφωνα με την IUCN, το Μαυροκιρκίνεζο θεωρείται ότι, παρά τους αριθμούς, έχει αρχίσει να απειλείται, κυρίως λόγω της σημαντικής μείωσης των αναπαραγόμενων ζευγαριών στην Ουκρανία και στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας.
Άλλες ονομασίες
Το Μαυροκιρκίνεζο ονομάζεται και Ακριδοθήρας σε κάποιες ελληνικές περιοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Ιερακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης
Όλυμπος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Όλυμπος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Βουνά
Εκτός από το υψηλότερο βουνό της Ελλάδας, άλλα 19 βουνά ήταν γνωστά κατά την αρχαιότητα (και άλλα είναι γνωστά και σήμερα) με το όνομα αυτό, ανάμεσα στα οποία:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γκιουγκιόρ Ντίλμεν
Ο Γκιουγκιόρ Ντίλμεν [Güngör Dilmen Kalyoncu γενν. 27 Μαΐου 1930, Ραιδεστός (Tekirdağ), Τουρκία; πέθ. 8 Ιούλιος 2012, Σμύρνη (İzmir)] είναι σημαντικός συγγραφέας και δραματούργος στην τουρκική δραματουργία.
Τα θέματα των έργων του προέρχονται από την λαϊκή τουρκική ιστορία και από το αρχαίο ελληνικό δράμα, όπως Το θύμα που ο ίδιος ο συγγραφέας εφάρμοσε το μοτίβο της αρχαίας Μήδειας και το θέμα του οποίου προέρχεται από τη παράδοση πολυγαμίας στην κεντρική και ανατολική Τουρκία και κέρδισε το βραβείο Ισκεντέρ Αρμαγάν το 1967. Εν τω μεταξύ, δημιούργησε μια τριλογία προσθέτοντας Τα αυτιά του Μίδα, Τα χρυσάφια του Μίδα και Ο γόρδιος δεσμός του Μίδα που έχουν οικουμενικές διάστασης, την ποιητική γλώσσα και την τέχνη του στέρεου θεάτρου. Τα αυτιά του Μίδα έγιναν παράσταση οπέρας μελοποιημένα από τον Φερίτ Τιουζούν.
Βραβεύσεις
Κατηγορία:Τούρκοι λογοτέχνες Κατηγορία:Τούρκοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι σκηνοθέτες
Στέφανος του Αμάλφι
Ο Στέφανος, ήταν κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι, υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα με το αξίωμα του νομάρχη (prefect) κατά τον 9ο αιώνα.
Παντρεύτηκε μια κόρη του πρώην κυβερνήτη του Αμάλφι Μαρίνου και αδελφή του Πουλχάριου. Το 897 πήγε σε πόλεμο με το Δουκάτο του Σορέντο και τη Νάπολη. Συνελήφθη από τους Σορέντινους, αλλά ελευθερώθηκε και πέθανε αμέσως μετά. Τον διαδέχθηκε ο Μάνσο.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Ελιζαβέτα Λιτβίνοβα
Η Ελιζαβέτα Φεντόροβνα Λιτβίνοβα (αγγλικά: Elizaveta Fedorovna Litvinova) (1845-1919;) ήταν Ρωσίδα μαθηματικός και παιδαγωγός. Συνέγραψε πάνω από 70 άρθρα σχετικά με την εκπαίδευση των μαθηματικών.
Το 1872, μόλις πέθανε ο άντρας της, η Λιτβίνοβα πήγε στη Ζυρίχη και γράφτηκε στην Πολυτεχνική Σχολή. Το 1873 ο Τσάρος διέταξε όλες τις Ρωσίδες, που σπουδάζουν στη Ζυρίχη, να επιστρέψουν στη Ρωσία, ειδάλλως θα αντιμετώπιζαν τις συνέπειες. Η Λιτβίνοβα ήταν από τις λίγες που αγνόησαν το διάταγμα και παρέμεινε για να συνεχίσει τις σπουδές της, λαμβάνοντας το πτυχίο της στη Ζυρίχη το 1876 και το διδακτορικό δίπλωμα το 1878 από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης.
Λόγω της αψήφισης της ανάκλησης του 1873, όταν η Λιτβίνοβα επέστρεψε στη Ρωσία, της αρνήθηκαν επαγγελματικά ραντεβού στο πανεπιστήμιο. Δίδαξε σε ένα λύκειο θηλέων και συμπλήρωνε το πενιχρό εισόδημά της, γράφοντας βιογραφίες πιο διάσημων μαθηματικών, όπως η Κοβαλέφσκαγια και ο Αριστοτέλης. Μετά τη συνταξιοδότησή της, θεωρείται ότι η Λιτβίνοβα πέθανε κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1919.
Βιβλιογραφία
Αυτό το άρθρο ενσωματώνει υλικό από Elizaveta Litvinova στο PlanetMath, το οποίο είναι υπό την άδεια Creative Commons Attribution/Share-Alike License.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Αλφάβητο Τάι Λε
Το Αλφάβητο Τάι Λε (ᥖᥭᥰᥘᥫᥴ, ), ή Αλφάβητο Ντεχόνγκ Ντάι, είναι ένα σενάριο που χρησιμοποιείται για τη γραφή της γλώσσας Τάι Νούα του νοτιοκεντρικού Γιουνάν στη Κίνα. (Η γλώσσα είναι επίσης γνωστή ως Νούα, Ντεχόνγκ Ντάι και Κινεζικά Σαν). Γράφεται σε οριζόντιες γραμμές από αριστερά προς τα δεξιά, με κενά μόνο μεταξύ των παραγράφων και των προτάσεων.
Το αλφάβητο Τάι Λε έχει μακρά ιστορία (700-800 χρόνια) και έχει χρησιμοποιήσει πολλές διαφορετικές ορθογραφικές μορφές. Μεταξύ του 1952 και του 1988, το αλφάβητο δέχτηκε τέσσερις μεταρρυθμίσεις. Η τρίτη μεταρρύθμιση (1963/1964) χρησιμοποίησε διακριτικά για να αναπαραστήσει τους τόνους, ενώ η τέταρτη μεταρρύθμιση (1988-σήμερα) χρησιμοποιεί αυτόνομα τονικά γράμματα.
Γράμματα
Στις σύγχρονες ορθογραφίες της Τάι Λε, τα αρχικά σύμφωνα προηγούνται των φωνηέντων, τα φωνήεντα προηγούνται των τελικών συμφώνων και των σημάτων τόνων, και αν υπάρχουν, ακολουθούν ολόκληρη τη συλλαβή. Τα σύμφωνα έχουν ένα εγγενές φωνήεν /a/, εκτός εάν ακολουθείται από ένα σήμα εξαρτώμενου φωνήεντος. Όταν τα φωνηεντα εμφανίζονται αρχικά σε μια λέξη ή συλλαβή, προηγούνται από το φορέα φωνήεντος ᥟ. Σημειώστε ότι τα γράμματα της παλιάς γλώσσας ορθογραφίας συνδυάζονται με τα βραχέα γράμματα (όπως στο /ka²/ ᥐ̈}}) αλλά εμφανίζεται στα δεξιά των υψηλών φωνηέντων (όπως στο /ki²/  ᥐᥤ̈}}).
Unicode
Το αλφάβητο Τάι Λε προστέθηκε στο πρότυπο Unicode τον Απρίλιο του 2003 με την έκδοση της έκδοσης 4.0.
Το μπλοκ Unicode για το Τάι Λε είναι το U+1950–U+197F: Οι τόνοι που χρησιμοποιούνται στην παλιά ορθογραφία (συγκεκριμένα η τρίτη μεταρρύθμιση) βρίσκονται στο μπλοκ Combining Diacritical Marks του Unicode:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Μήδεια (αποσαφήνιση)
Συνήθως το όνομα Μήδεια αναφέρεται στη Μήδεια, το μυθικό πρόσωπο, κόρη του βασιλιά της Κολχίδας Αιήτη. Επίσης:
Πόλη
Μήδεια στην Ανατολική Θράκη (το σημερινό Kiyikoy της Τουρκίας)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
2534 Ουζώ
Ο Ουζώ (Houzeau) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,259. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου και δημοσιογράφου Ζαν-Σαρλ Ουζώ (Jean-Charles Houzeau de Lehaie, 1820-1888).
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Ουζώ ως προς την εκλειπτική, μόλις 48΄30΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ουζώ εκτιμάται σε 31,16 ± 2,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,079 ± 0,016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουζω
Bristol Blenheim
Το Bristol Blenheim (Μπρίστολ Μπλέναιμ) ήταν βρετανικό ταχύ ελαφρό βομβαρδιστικό, που χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα τροποποιήθηκε σε ένα επιτυχημένο βαρύ μαχητικό. Μία καναδική εκδοχή του, ονόματι Bolingbroke, χρησιμοποιήθηκε ως ανθυποβρυχιακό και εκπαιδευτικό αεροσκάφος. Ήταν το πρώτο βρετανικό αεροσκάφος με ολομεταλλική κατασκευή και ένα από τα πρώτα που χρησιμοποίησε ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης, επιφάνειες ελέγχου (flaps), ηλεκτροκίνητο πυργίσκο και έλικα μεταβλητού βήματος.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Το 1934, ο Λόρδος Ρόδερμιρ, ιδιοκτήτης της εφημερίδας Daily Mail, προκάλεσε τη βρετανική αεροναυπηγική βιομηχανία να δημιουργήσει ένα αεροσκάφος υψηλών ταχυτήτων ικανό να μεταφέρει έξι επιβάτες και διμελές πλήρωμα. Την εποχή εκείνη, γερμανικές εταιρίες παρήγαγαν διάφορα ανάλογα σχέδια που κρατούσαν τις παγκόσμιες επιδόσεις και ο Ρόδερμιρ ήθελε να ξανακατακτήσει τον τίτλο του ταχύτερου πολιτικού αεροσκάφους της Ευρώπης. Η Bristol εργάζονταν ήδη στον Τύπο 135, που διέθετε τις προϋποθέσεις και προσαρμόζοντάς τον στις απαιτήσεις του Ρόδερμιρ, δημιούργησε τον Τύπο 142.
Όταν έκανε την πρώτη του πτήση, με το όνομα Britain First στις 12 Απριλίου 1935, αποδείχθηκε ταχύτερο από οποιοδήποτε καταδιωκτικό της εποχής εκείνης σε υπηρεσία με τη RAF. Το Βρετανικό Υπουργείο Αεροπορίας προφανώς ενδιαφέρθηκε για ένα τέτοιο αεροσκάφος και σύντομα εξέδωσε τις προδιαγραφές B.28/35 για μια βομβαρδιστική παραλλαγή του Bristol, τον Τύπο 142M (όπου "M" σήμαινε "military" δηλ. στρατιωτικό). Η βασική αλλαγή ήταν η μετατόπιση των ημιπτερύγων ψηλότερα στην άτρακτο από την χαμηλή αρχική τους θέση, για να δημιουργηθεί χώρος κάτω από το σκελετό του φτερού για αποθήκη βομβών. Το αεροσκάφος ήταν ολομεταλλικό, με δύο αστεροειδείς κινητήρες Bristol Mercury VIII, που απέδιδαν 860 hp έκαστος. Το τριμελές πλήρωμά του αποτελούνταν από τον πιλότο, τον πλοηγό/βομβαρδιστή και τον πυροβολητή/ασυρματιστή και ο οπλισμός του, ένα εμπρόσθιο πολυβόλο των 7,7 mm στην ημιπτέρυγα εξωτερικά του αριστερού κινητήρα και ένα δεύτερο, οπίσθιο πολυβόλο, σε ημιαποσυρόμενο ραχιαίο πυργίσκο. Το φορτίο βομβών, 1.000 λιβρών (454 kg), μεταφέρονταν στην εσωτερική αποθήκη.
Για να εξασφαλίσει την υψηλή του ταχύτητα, το Blenheim διέθετε πολύ μικρή άτρακτο. Ο θάλαμος του πιλότου στα αριστερά του ρύγχους ήταν τόσο στενός που το πηδάλιο έκρυβε όλα τα όργανα πτήσης, ενώ τα όργανα του κινητήρα απέκρυπταν την εμπρόσθια θέα κατά την προσγείωση. Τα περισσότερα δευτερεύοντα όργανα είχαν τοποθετηθεί στην αριστερή πλευρά του πιλοτηρίου, ενώ ουσιώδη εξαρτήματα όπως ο ρυθμιστής βήματος του έλικα, είχαν τοποθετηθεί πίσω από τον πιλότο, που τα χειρίζονταν με την αφή. Όπως και στα περισσότερα Βρετανικά αεροσκάφη της εποχής, οι καταπακτές της αποθήκης βομβών συγκρατούνταν κλειστές με ελαστικά κορδόνια και άνοιγαν με το βάρος των απελευθερωμένων βομβών. Καθώς δεν υπήρχε τρόπος να υπολογιστεί ο χρόνος που θα χρειάζονταν οι βόμβες για να ανοίξουν τις καταπακτές, η ακρίβεια βομβαρδισμού ήταν μάλλον μέτρια.
Επιχειρησιακή ιστορία
thumb|left|Αρχές Φεβρουαρίου 1941. Αεροσκάφη Blenheim Mark I της 62ης Μοίρας της [[RAF παρατεταγμένα στην αεροπορική βάση Tengah, στη Σιγκαπούρη, πριν αναχωρήσουν για τη νέα τους βάση στη Μαλαισία]].
Η πρώτη παραγγελία τέθηκε ενώ το αεροσκάφος βρισκόταν ακόμα στο σχεδιαστήριο και το πρώτο υπόδειγμα παραγωγής αποτέλεσε και το μοναδικό πρωτότυπο. Θεσπίστηκε η ονομασία Blenheim I και οι παραδόσεις άρχισαν τον Μάρτιο του 1937. Η επιτυχία του ήταν τόσο μεγάλη που άδεια παραγωγής του εκχωρήθηκε σε διάφορες χώρες, όπως η Φινλανδία και η Γιουγκοσλαβία. Σημαντικές ήταν και οι εξαγωγές σε χώρες όπως η Ρουμανία, η Τουρκία και η Ελλάδα. Ο συνολικός αριθμός των Blenheim Mk I (Μαρκ 1) που παρήχθησαν στην Αγγλία ήταν 1.351.
Μετά την πτώση της Γαλλίας στα χέρια των Γερμανών, τον Ιούνιο του 1940, η RAF συγκρότησε την αεροπορία των Ελεύθερων Γάλλων, που εξοπλίστηκε με ένα κράμα από Blenheim και αναγνωριστικά Westland Lysander, που τελικά εστάλη στη Βόρειο Αφρική, όπου χρησιμοποιήθηκε ενάντια στους Ιταλούς και Γερμανούς.
Κατά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η τεχνολογία καταδιωκτικών είχε πια εξαλείψει την υπεροχή του Blenheim σε ταχύτητα, έτσι που σαν βομβαρδιστικό και παράκτιο περιπολικό είχε περιορισμένη επιτυχία. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα που εξακολουθούσε να διατηρεί όμως έναντι των καταδιωκτικών ήταν η ακτίνα δράσης του. Μπορούσε να διεισδύσει βαθειά μέσα στον εχθρικό χώρο, με την προϋπόθεση βέβαια πως δεν θα συναντούσε εχθρικά καταδιωκτικά στην πορεία του. Με μέγιστη ταχύτητα μόνο 423 km/h, δυσκίνητο και αργό στη στρέψη, σύντομα επισκιάστηκε από νέους τύπους πιο σύγχρονης σχεδίασης, ωστόσο το Blenheim παρέμεινε στην πρώτη γραμμή κατά τα πρώτα χρόνια του πολέμου.
Το Bristol Blenheim χρησιμοποιήθηκε τόσο από τη διοίκηση βομβαρδιστικών όσο και καταδιωκτικών. Κάπου 200 βομβαρδιστικά Blenheim I τροποποιήθηκαν σε βαρέα μαχητικά Blenheim IF, εξοπλίζοντας μεταξύ 1938-1939 επτά Μοίρες καταδίωξης. Επιπρόσθετα στον υπάρχοντα οπλισμό, 4 πολυβόλα Browning των 0,303’’ εγκαταστάθηκαν κάτω από την άτρακτο. Το Blenheim IF αποδείχθηκε λιγότερο ταχύ και ευέλικτο απ’ όσο αναμενόταν και μέχρι τον Ιούνιο του 1940 οι απώλειες κατά τις ημερήσιες πτήσεις είχαν προκαλέσει έντονη ανησυχία στη Διοίκηση Καταδιωκτικών. Αποφασίστηκε τότε να στρέψουν το IF σε καθήκοντα κυρίως νυχτερινού μαχητικού, ρόλο στον οποίο η 23η Μοίρα το χρησιμοποιούσε ήδη από καιρό με μεγαλύτερη επιτυχία. thumb|left|200px|Βομβαρδιστικά Bristol Blenheim Mark IV στη Σιγκαπούρη, τον Ιούνιο του 1941 Κατά τη γερμανική νυχτερινή επιδρομή βομβαρδισμού του Λονδίνου στις 18 Ιουνίου 1940, τα Blenheim κατέρριψαν πέντε Γερμανικά βομβαρδιστικά, αποδεικνύοντας έτσι πως ο νυχτερινός ρόλος τους ταίριαζε καλύτερα. Τον Ιούλιο, η 600η Μοίρα εφοδίασε μερικά από τα IF της με ραντάρ AI Mk III και με τον εξοπλισμό αυτό ένα Blenheim σημείωσε την πρώτη κατάρριψη που επετεύχθη με αυτό το ραντάρ, τη νύχτα της 2ας προς 3η Ιουλίου 1940, με θύμα ένα Dornier Do 17. Οι καταρρίψεις συνεχίστηκαν και σύντομα το Blenheim κατέστη ανεκτίμητο σα νυχτερινό μαχητικό. Σταδιακά, με την εμφάνιση του Bristol Beaufighter στα τέλη του έτους, άρχισε να αντικαθίσταται στο ρόλο αυτό από τον ταχύτερο και πιο σύγχρονο διάδοχό του.
Τα Blenheim συνέχισαν να επιχειρούν ευρύτατα σε διάφορα καθήκοντα, μέχρι τα 1943, εξοπλίζοντας συνολικά 26 Μοίρες της RAF, στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις βρετανικές βάσεις στην Αίγυπτο, το Ιράκ, το Άντεν, την Ινδία, τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη και τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (Ινδονησία). Πολλά Blenheim καταρρίφθηκαν από ιαπωνικά καταδιωκτικά στα μέτωπα της Άπω Ανατολής. Μέχρι τότε, τα περισσότερα μαχητικά μπορούσαν πλέον να μεταφέρουν ανάλογα πολεμικά φορτία, με μεγαλύτερη ταχύτητα, και έτσι τα εναπομείναντα αεροσκάφη περιορίστηκαν σε εκπαιδευτικούς ρόλους. Το Buckingham, που η Bristol προόριζε για διάδοχο του Blenheim, θεωρήθηκε υποδεέστερο του Mosquito και έτσι δεν πήρε ποτέ μέρος σε πολεμικές αποστολές.
Το 1936 η Φινλανδική Αεροπορία παρήγγειλε 41 Mk I από τη Βρετανία και δύο χρόνια αργότερα αγόρασαν μια άδεια παραγωγής του αεροσκάφους. Δεκαπέντε αεροσκάφη κατασκευάστηκαν στη Φινλανδία πριν το Χειμερινό Πόλεμο και άλλα 41 κατασκευάστηκαν στη συνέχεια, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό τους σε 97 μονάδες (75 Mk I και 22 Mk IV). Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Γερμανοί προμήθευσαν τη Φινλανδία με μεγάλες ποσότητες ανταλλακτικών από τα Γιουγκοσλαβικά αποθέματα.
Τα Φινλανδικά Blenheim πέταξαν σε 423 αποστολές βομβαρδισμού κατά το Χειμερινό Πόλεμο και κάπου 3.000 ακόμα αποστολές στη συνέχεια του πολέμου. Ακόμη, πυροβολητές των Blenheim κατέρριψαν πέντε σοβιετικά καταδιωκτικά. Τα μισά περίπου από τα Φινλανδικά Blenheim χάθηκαν από διάφορες αιτίες κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Μετά τον πόλεμο, απαγορεύτηκε στη Φινλανδία η χρήση βομβαρδιστικών αεροσκαφών. Ωστόσο, μερικά από τα Φινλανδικά Blenheim συνέχισαν να υπηρετούν σαν ρυμουλκά στόχων μέχρι και το 1958.
Εκδόσεις
thumb|right|Bolingbroke IV thumb|right|Ένα βομβαρδιστικό Bristol Blenheim στο Μουσείο της RAF, στο Λονδίνο Το Blenheim Mk II ήταν μια εκδοχή αναγνωριστικού μεγάλης ακτίνας δράσης, με αυξημένη χωρητικότητα δεξαμενών καυσίμου, αλλά τελικά μόνον ένα κατασκευάστηκε. Μια άλλη μετατροπή οδήγησε στο Blenheim Mk III, που διέθετε μακρύτερο ρύγχος για να δημιουργήσει μεγαλύτερο χώρο για το βομβαρδιστή. Αυτό απαιτούσε το σχηματισμό ενός κοιλώματος μπροστά στον πιλότο, ώστε να έχει επαρκή ορατότητα κατά την απογείωση και προσγείωση. Τελικά όμως οι δύο αυτές τροποποιήσεις συνδυάστηκαν, μαζί με μια νέα έκδοση των κινητήρων Mercury, με 905 hp και ένα δεύτερο πολυβόλο στον οπίσθιο πυργίσκο, για να δημιουργήσουν το Blenheim IV. Όταν εμφανίστηκε στα 1939 το Mk IV (Τύπος 149 για τη Bristol) ήταν το δεύτερο ταχύτερο βομβαρδιστικό του κόσμου, πίσω μόνο από το Dornier Do 215. Συνολικά, 3.307 επρόκειτο να κατασκευαστούν.
Η μεγαλύτερη ακτίνα δράσης πληρούσε και τις απαιτήσεις των Καναδών για ένα περιπολικό βομβαρδιστικό και τελικά η Καναδική Fairchild Aircraft Ltd. του Κεμπέκ το έθεσε σε παραγωγή με την ονομασία Bolingbroke. Τα πρώτα κατασκευάστηκαν ως Bolingbroke Mk I, σύμφωνα με τις βρετανικές προδιαγραφές, αλλά στη συνέχεια η Fairchild στράφηκε στην παραγωγή του Bolingbroke Mk IV, με Αμερικανικά όργανα και εξοπλισμό. Περίπου 150 κατασκευάστηκαν και τα περισσότερα υπηρέτησαν σαν περιπολικά στις ακτές του Ατλαντικού. Άλλα 450 παρήχθησαν σαν εκπαιδευτικά με την ονομασία Bolingbroke Mk IVT. Μια από τις τελευταίες εκδόσεις ήταν το Bolingbroke Mk IVW, με κινητήρες Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp των 1.200 hp. Η συνολική παραγωγή των Bolingbroke έφτασε τις 676 μονάδες.
Μια τελευταία εκδοχή του βομβαρδιστικού τύπου αναπτύχθηκε ως τεθωρακισμένο αεροσκάφος προσβολής εδάφους, με ένα συμπαγές ρύγχος που περιείχε άλλα τέσσερα πολυβόλα Browning. Αρχικά ονομάστηκε Bisley, αλλά το μοντέλο παραγωγής μετονομάστηκε σε Blenheim V και διέθετε ενισχυμένη κατασκευή, θωράκιση πιλότου, ανταλλάξιμο οπλικό σύστημα ρύγχους ή θέση βομβαρδιστή, ενώ διέθετε και τους νέους κινητήρες Mercury των 950 hp. Το Blenheim V ή Τύπος 160 παραγγέλθηκε τελικά σαν συμβατικό βομβαρδιστικό χωρίς θώρακα και χρησιμοποιήθηκε κυρίως στη Μέση και Άπω Ανατολή.
Ακόμη, το Blenheim αποτέλεσε το πρότυπο για τη δημιουργία του Beaufort, που με τη σειρά του οδήγησε στην ανάπτυξη του Beaufighter.
Το Bristol Blenheim σε ελληνική υπηρεσία
thumb|right|270px|Τμήμα το ανελκυσθέντος Bristol Blenheim Mk IV F στο μουσείο της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία παρέλαβε τα Blenheim Mk IV κατά τις παραμονές του πολέμου. Λόγω των δραματικών γεγονότων της περιόδου, παραδόθηκαν στην Ελλάδα με αρκετές ελλείψεις σε εξοπλισμό και όργανα, αναγκάζοντας τους Έλληνες τεχνικούς να καταφύγουν σε αυτοσχέδια υποκατάστατα των ελλείψεων για να τα καταστήσουν υπηρεσιακά. Παραλήφθηκαν μόνον 9 (ή 12) από τα 24 που παραγγέλθηκα, ενώ κάποια Blenheim Mk I/IV δόθηκαν από τους Βρετανούς στην Ελλάδα σαν στρατιωτική βοήθεια το 1941.
Ένα Bristol Blenheim Mk IV F ανελκύστηκε από τη θάλασσα το καλοκαίρι του 1996 και μεταφέρθηκε στο Μουσείο Αεροπορίας, όπου παραμένει εν αναμονή εργασιών αποκατάστασης. Ανήκε στην 203 Μοίρα της οποίας τα αεροπλάνα κάλυπταν την βρετανική οπισθοχώρηση με βάση την Κρήτη. Χτυπήθηκε κατά λάθος από βρετανικό αντιτορπιλικό και κατέπεσε ανοιχτά του Ρεθύμνου στις 28 Απριλίου 1941.
Χρήστες
300 px|right|3-view Bristol Blenheim Mk1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Blenheim
Ιδιώνυμο έγκλημα
Με την ονομασία ιδιώνυμο έγκλημα σύμφωνα με το ελληνικό Ποινικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται η άδικη πράξη εκείνη που δεν φέρει μεν τα βασικά χαρακτηριστικά εγκλήματος, αλλά τα τυπικά κάποιου άλλου βασικού αδικήματος. Συνηθέστερα πρόκειται για πράξη που αποτελεί απόπειρα ή κάποια προπαρασκευαστική ενέργεια βασικού αδικήματος, (εγκλήματος), που κολάζεται με ιδιαίτερη ποινή.
Τέτοιες περιπτώσεις ιδιωνύμων εγκλημάτων κατά τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα (Π.Κ.) είναι η σύσταση και η συμμορία (κατά το άρθρο 187 του Π.Κ.), η υπαίτιος μέθη (κατά το άρθρο 193 του Π.Κ.), η συμμετοχή σε αυτοκτονία (κατά το άρθρο 301 του Π.Κ.), η συμπλοκή (κατά το άρθρο 313 του Π.Κ.), η ασέλγεια μεταξύ συγγενών (άρθρο 346 του Π.Κ.). Επίσης υφίστανται και αδικήματα που δεν τιμωρούνται ως πράξεις αυτούσιες όπου αλλάζει η ονομασία τους λόγω ιδιαιτερότητας. Για παράδειγμα η κλοπή μεταξύ συγγενών κολάζεται με ελαφρότερη ποινή χαρακτηριζόμενη "υφαίρεση", ή όπως η υπεξαίρεση.
Ειδικότερα όμως ιδιώνυμο χαρακτηρίστηκε το αδίκημα της εφαρμογής ιδεών που αποσκοπούν στην δια βιαίων μέσων ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος όπως αυτό ορίστηκε από τον Ν.4229/1929.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ποινικός Κώδικας Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Άλιστερ Κρόουλι
Ο Έντουαρντ Αλεξάντερ Κρόουλυ (Edward Alexander Crowley, 12 Οκτωβρίου 1875 - 1 Δεκεμβρίου 1947) ήταν Άγγλος αποκρυφιστής, μάγος ποιητής, συγγραφέας, ζωγράφος και αλπινιστής. Είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία του κινήματος και της φιλοσοφίας του Θελήματος (Thelema).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου στο Λήμινγκτον Σπα (αγγλ.Leamington Spa) το 1875. Το όνομα Έντουαρντ το κληρονόμησε από τον πατέρα του, Έντουαρντ Κρόουλυ (1834--1887) Μπήκε στο κολλέγιο Trinity, του Καίμπριτζ, αλλά δεν απεφοίτησε, "όπως ο Βύρων, ο Σέλλεϋ, ο Σουίνμπερν και ο Τέννυσον". Τότε άλλαξε και το όνομά του σε Άλιστερ (κελτική μορφή του μεσαίου του ονόματος). Υπήρξε πανίσχυρος Μάγος φθάνοντας στο βαθμό του Ipsissimus, μέλος του Ερμητικού Τάγματος της Χρυσής Αυγής, ιδρυτής του τάγματος A.A. (Άστρον Αργυρόν ή Argentium Astrum ή Arcanum Arcanorum ή Angel and Abyss), ιδρυτής της θρησκείας του θελήματος, ορειβάτης, σκακιστής, λυρικός και δραματικός ποιητής,συγγραφέας πολλών βιβλίων και του περιοδικού Equinox, συνεργάστηκε με τον Αύγουστο Ροντέν. Ο Κρόουλι ήταν φυσικός πολυμαθής και ασχολήθηκε ενεργά με πολλές δραστηριότητες. Ο κόσμος τον γνώρισε ως ποιητή, μυθιστοριογράφο, δημοσιογράφο, ορειβάτη, εξερευνητή, σκακιστή, σχεδιαστή, εραστή γυναικών, γιόγκι, μάγο, προφήτη, μαχητή της ελευθερίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, φιλόσοφο και καλλιτέχνη. Σήμερα, ο Κρόουλι είναι πιθανώς περισσότερο γνωστός ως συγγραφέας έργων αποκρυφισμού του εικοστού αιώνα και ως ο πρώτος Άγγλος που εγκαθίδρυσε εσωτερικό κίνημα, το Θέλημα.
Ήταν το φοβερό παιδί της πρωτοπορίας του Λονδίνου και του Παρισιού. Πνευματώδης και επιδεικτικός, υπήρξε ταυτόχρονα πρωτοπόρος και υπερασπιστής των αισθητικών απολαύσεων του έρωτα, ακόμη και της ομοφυλοφιλίας, της μουσικής και του χορού. Τον έλκυαν συνήθως οι πολιτισμικές κοινότητες εξορίστων: Νέα Υόρκη στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Χαμένη Γενιά του Παρισιού το 1920 και το παρακμιακό Βερολίνο του 1930. Πειραματίστηκε επίσης έντονα με ναρκωτικές ουσίες στο δικό του μαγικό σύστημα, πέραν του γεγονότος ότι έκανε μακροχρόνιες θεραπείες με μορφίνη για το χρόνιο άσθμα του, σε σημείο ώστε λίγο πριν από το θάνατό του να είναι ήδη ηρωινομανής. Ωστόσο, φαίνεται πως εκείνοι που διασταυρώθηκαν μαζί του βίωσαν έντονες εμπειρίες και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο βρίσκεται σε αναρίθμητα απομνημονεύματα, ή έγινε η βάση για φανταστικούς χαρακτήρες, που κυμαίνονται από τον Μάγο του Σόμερσετ Μωμ (Somerset Maugham), ως τον κακοποιό του Casino Royale του Ίαν Φλέμινγκ (Ian Fleming). Τον ανακάλυψαν και τον επανερμήνευσαν τόσο πολύ —Μπήτνικ, Χίππις, Πανκ και θιασώτες του «βιομηχανικού πολιτισμού»- ώστε έγινε εικόνα-σύμβολο μιας αντιπολιτιστικής εξέγερσης. Η Sunday Times τον καταχώρησε ως μία από τις 1000 φυσιογνωμίες που διαμόρφωσαν τον 20ο αιώνα.
Το 1919 έφυγε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό την Τσεφαλού της Σικελίας, όπου άρχισε να ζωγραφίζει τοπία. Μεταμόρφωσε τη νοικιασμένη βίλα του, ζωγραφίζοντας ερωτικές τοιχογραφίες κατά το παράδειγμα του Πωλ Γκωγκέν - ένας από τους ήρωες του Κρόουλι, τον οποίο μάλιστα αγιοποίησε στη Γνωστική Καθολική Εκκλησία του. Αυτό ήταν το αβαείο του Θελήματος, ένα πείραμα πνευματικού μοναχισμού που εμπνεύστηκε εν μέρει από τον Φρανσουά Ραμπελαί. Εκεί σπουδαστές του εσωτερικού έργου ασκούσαν τη θρησκευτική φιλοσοφία του Κρόουλι, το Θέλημα. Συνόψισε τη φιλοσοφία στο «Κάνε αυτό που θέλεις, αυτό θα είναι το σύνολο του νόμου» με το παρεπόμενο «Η αγάπη είναι ο νόμος, η αγάπη κάτω από τη θέληση» -και οι δύο αναφορές από το Βιβλίο του Νόμου. Αυτό το βιβλίο είναι το ιδρυτικό κείμενο ουσιαστικά της θρησκείας του Θελήματος και υπαγορεύθηκε στον Κρόουλι στην Αίγυπτο το 1904, από αυτό που περιέγραψε ως προανθρώπινη διάνοια, (praeterhuman intelligence).
Σπουδαστές ταξίδευαν στη Σικελία από όλο τον κόσμο για «να βρουν τις αληθινές θελήσεις τους» ή το σκοπό τους στη ζωή. Η θεραπευτική αγωγή του Κρόουλι περιελάμβανε τη ρήξη με όλα τα τεχνητά και κοινωνικά εμπόδια, προκειμένου απελευθερωθεί ο ουσιαστικός εαυτός, ενώ την ίδια στιγμή παρείχε μαθητεία στη γιόγκα, την αυτοσυγκέντρωση, και την ψυχανάλυση. Το αβαείο ευημερούσε, αλλά όταν πέθανε ένας προπτυχιακός φοιτητής της Οξφόρδης πίνοντας τοπικό νερό παρά τις συμβουλές του Κρόουλι, ο βρετανικός τύπος του επιτέθηκε ανελέητα, δαιμονοποιώντας τον. Τον αποκάλεσε ως «Το πιο κακό άτομο στον κόσμο» και «Ο άνθρωπος που θα θέλαμε να κρεμάσουμε». Ηχεί σαν ειρωνεία το γεγονός ότι αυτή η εκστρατεία του τύπου εξασφάλισε και τη διαρκή φήμη του Κρόουλι, καθώς επίσης και τη διαρκή παρανόηση της ζωής και του έργου του.
Θέσεις αντιθέσεις
Ωστόσο, όλοι αυτοί οι συγγραφείς, έχοντας εμπλακεί στη σκιά του «Θηρίου», παραβλέπουν παντελώς μια διαφορετική πλευρά: το παραγωγικότατο έργο του ως ποιητή, θεατρικού συγγραφέα, καλλιτέχνη και δοκιμιογράφου. Κάποια έργα που εκδόθηκαν επί του θέματος, είτε τείνουν σε πανηγυρικό και εγκωμιαστικό λόγο ή σε αρνητική κριτική. Το αποτέλεσμα ήταν να μείνουν ανεξερεύνητες οι καλλιτεχνικές τεχνικές που χρησιμοποίησε, είτε από μόνες τους ή σε συνδυασμό με το μαγικό του έργο.
Όταν ο Κροόυλι δηλώνει ότι «όλη η τέχνη είναι μαγεία», καθορίζει ουσιαστικά τις αισθητικές πηγές που βρίσκονται στον πυρήνα του μαγικού του συστήματος. Με αυτόν τον τρόπο βέβαια το corpus του συγγραφέα, παρέχει πλούτο πληροφοριών για όσους ενδιαφέρονται για τις εσωτερικές παραδόσεις και τη φιλολογική κριτική —για να μην αναφέρουμε την ψυχολογία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους κύκλους της σύγχρονης φιλολογικής κριτικής παρουσιάζει το πάντρεμα της τελετουργίας και του δράματος.
Τελετουργία και δραματουργία
Λαμβάνοντας μέρος σε μαγικές τελετουργίες, ως μέλος του Ερμητικού Τάγματος της Χρυσαυγής και γράφοντας δραματικά έργα με σαφείς εσωτερικές προεκτάσεις, ο Κρόουλι έφθασε στο σημείο να αναγνωρίσει τη χρησιμότητα της συγχώνευσης αυτών των δύο μορφών έκφρασης στο προσωπικό του έργο. Αν και το Τελετουργίες της Ελευσίνας είναι η μόνη θεατρική παραγωγή αυτού που αποκαλούσε «δραματική τελετουργία» και στόχευε σε ένα γενικό κοινό, αυτή η μικτή μέθοδος διαπερνά ένα μεγάλο μέρος της επακόλουθης θεωρίας και πρακτικής του. Συνδυάζοντας δύο διαφορετικά ύφη σε ένα ενιαίο «δραματικό τελετουργικό», ο Κρόουλι προσπάθησε να πυροδοτήσει τον ενθουσιασμό και την ορμή που είναι απαραίτητη για τη μαγεία -κάτι που το δράμα έκανε πιο αποτελεσματικά για σχεδόν όλους τους τύπους προσωπικότητας. Ο τελικός στόχος βέβαια δεν ήταν άλλος από την απόδειξη των αρχών του Θελήματός του.
Η σχέση μεταξύ τελετουργίας, μύθου και δράματος δεν ήταν κάτι καινούριο για τη βικτωριανή Αγγλία της νεαρής ηλικίας του Κρόουλι, ακόμη και για τους κοινότοπους κύκλους της ακαδημαϊκής έρευνας και της λογοτεχνίας που δε σχετιζόταν με αποκρυφιστικές ομάδες σαν την Θεοσοφική Εταιρεία της Μπλαβάτσκι και τη Χρυσαυγή. Το σημαντικότερο έργο αυτής της περιόδου είναι Ο Χρυσός Κλώνος, του Τζέιμς Φρέιζερ (J. G. Frazer), το όποιο εμφανίστηκε αρχικά σε δύο τόμους το 1890 και μέσα σε 20 χρόνια έφθασε τους δώδεκα στην τρίτη του έκδοση το 1911. Το έργο του Frazer για τη μαγεία, το μύθο και την τελετουργία είναι μια αστείρευτη πηγή γνώσης για τη μελέτη της μυθολογίας και της κοινωνίας, γεμάτη με αμέτρητα παραδείγματα τελετουργικών δράσεων, ταμπού και πολιτισμικών πρακτικών από όλο τον κόσμο. Μελέτησε συγκεκριμένα τη σημασία των εποχιακών και φυτικών κύκλων, τους οποίους «γιόρταζαν με δραματικές ιεροτελεστίες» διαφορετικοί πολιτισμοί από τις απαρχές ακόμα της οργανωμένης κοινωνίας. Ο Frazer γνώριζε πολύ καλά τους συγγενικούς δεσμούς του μύθου, της μαγείας και του δράματος. Όπως αναφέρει, «Ο γιορτασμός, αν και δραματικός στη μορφή του, ήταν μαγικός ως προς την ουσία του και το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Εκτός από αυτήν την μυθική-μαγική σχέση, ο Frazer επίσης αναγνώριζε προέλευση και την ανάπτυξη της επιστήμης από τις «δεισιδαιμονίες» του παρελθόντος.
Ο Κρόουλι παρουσιάζει μια παρόμοια άποψη με το σύστημα της «επιστημονικής Φώτισής» του, δηλαδή του μυστικισμού που ασκείται σύμφωνα με επιστημονικές γραμμές σκέψης και πρακτικής. Ο Χρυσός Κλώνος έφερε στο προσκήνιο σημαντικές μυθολογικές έννοιες, όπως ο «Θνήσκων Θεός» (που χρησιμοποιήθηκε μάλιστα από τον Eliot στην "Έρημη Χώρα" (The Waste Land) και το «Πνεύμα του Καλαμποκιού». Βέβαια ο Κρόουλι γνώριζε πολύ καλά το έργο του Frazer. Όχι μόνον τον αναφέρει στην αρχή του 3ου μέρους της Μαγείας του, όπου χρησιμοποιεί επίμονα τον μύθο του θνήσκοντος θεού, αλλά τον χρησιμοποίησε για να γράψει το Ευαγγέλιο κατά Μπέρναρντ Σω, αδημοσίευτο ως τα 1974, που συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο του Francis King Ο Κρόουλι περί του Χριστού. Ο Κρόουλι έγραψε επίσης μια συλλογή σύντομων ιστοριών βασισμένη στον Χρυσό Κλάδο, με τίτλο Χρυσά Κλαδάκια (αρκετά από τα οποία δημοσιεύθηκαν το 1917-8. Η πλήρης συλλογή δημοσιεύθηκε το 1988). Επιπλέον, το έργο του «Ο Καταβροχθιστής του Θεού» (1903) είναι πιθανώς εμπνευσμένο από το κεφάλαιο του Frazer «Τρώγοντας τον Θεό», ιδιαίτερα όταν υπόσχεται να «καθοδηγήσει» τον κόσμο στα μυστήρια της Ελευσίνας, στο δοκίμιό του «Ελευσίς».
Ο πρώτος δημόσιος πειραματισμός του ήταν τελετουργικό για την επίκληση της Σελήνης προορισμένο για παρουσίαση στο κοινό με μουσική και ποίηση γραμμένη για την περίσταση. Το παρουσίασε τον Αύγουστο του 1910. Όπως το περιγράφει ο Francis King, ο Κρόουλι χρησιμοποίησε σκηνοθετικές τεχνικές και τεχνικά εφέ με φωτισμούς, κουρτίνες και κοστούμια, μαζλι με τη μουσική, την ποίηση και το χορό. Επιπλέον, με μια έξυπνη κίνηση που τον βοήθησε να περιλάβει το ακροατήριο, οι θεατές «ήταν καθισμένοι σε μαξιλάρια σκορπισμένα στην περιφέρεια του δωματίου, και τα συνηθισμένα έπιπλα είχαν αφαιρεθεί». Όπως υποστηρίζει η κριτική του έργου ήταν προφανές ότι τα μαγικά τελετουργικά, παρουσιασμένα με ιδιαίτερους τρόπους, με θεατρικούς ουσιαστικά τρόπους, θα μπορούσαν να επηρεάσουν περισσότερο κόσμο. Στην πραγματικότητα θα μπορούσαν να μυήσουν το κοινό εν είδει ψυχοδράματος. Για τον Κρόουλι η δυνατότητα της πρόκλησης μιας τέτοιας εκτεταμένης επίδρασης ήταν προφανώς θεμελιώδους σημασίας.
Στο φως αυτών των εμπειριών και της προφανούς επιτυχίας τους, φαίνεται πως ο Κρόουλι έφερε στην επιφάνεια τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες, γιατί άρχισε σύντομα να παντρεύει πολύ σκόπιμα την τελετουργία με το δράμα. Δημιούργησε «νέες μεθόδους μαγείας». Το αποκορύφωμα της θεατρικής προσέγγισης του Κρόουλι για τη μαγεία, από την άποψη των οργανωμένων δραματικών τελετουργικών για το ευρύ κοινό, είναι Οι ιεροτελεστίες της Ελευσίνας. Οι Ιεροτελεστίες συνίσταντο από επτά τυπικά -έξι νέα και το έβδομο απότοκο του έργου που παρουσίασε τον Αύγουστο- σχεδιασμένα σύμφωνα με τις νέες μεθόδους του Κρόουλι για την τελετουργική σύνθεση. Αυτή η μέθοδος, εξηγεί, ήταν βασισμένη στο αρχαίο έθιμο της επίκλησης των θεών «με μια δραματική παρουσίαση των εορτών, των οποίων η ποιότητα θα βοηθούσε στην αφύπνιση του αναγκαίου ενθουσιασμού».