cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοντογόνι Μεσσηνίας
Διοικητική ιστορία
Το Κοντογόνι προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Σκάρμιγκος, που είχε ως έδρα τον Σκάρμιγκα (σήμερα η Μεταμόρφωση), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Σκάρμιγκος και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Βουφράσου (μεταγενέστερα Δήμος Βουφράδος), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως «του Κοντογόνη» και από το 1879 ως το 1915 ως το Κοντογόνι. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Κοντογόνη στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Βουφράσου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 200 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Βουφράσου ως το 1851 ήταν το Χαντζή (σήμερα ο Χατζής) και από το 1851 ως το 1856 το Βλαχόπουλο και στη συνέχεια ξανά ο Χατζής. Σύμφωνα με την απογραφή του 1879 οι οικισμοί Άνω Κοντογόνι και Κάτω Κοντογόνι, οι οποίοι απογράφηκαν τότε μαζί, είχαν συνολικά 230 κατοίκους. Οι οικισμοί Άνω Κοντογόνι και Κάτω Κοντογόνι αναφέρονταν χωριστά ως το 1907, που ενοποιήθηκαν διοικητικά σε έναν οικισμό αναφερόμενο στη συνέχεια και μέχρι το 1915, ως το Κοντογόνι. Το 1912 το Κοντογόνι προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Κοντογονίου. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Μανιάκι και Μαργέλι. Το 1915 ο οικισμός Κοντογόνι και η Κοινότητα Κοντογονίου μετονομάζονται σε Παπαφλέσσας και Κοινότητα Παπαφλέσσα αντίστοιχα. Το 1940 το Κάτω Κοντογόνι, αναγνωρίσθηκε επίσημα ως Κοντογόνιον και εντάχθηκε στην Κοινότητα Παπαφλέσσα. Το Κοντογόνιον παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Παπαφλέσσα, με τις αλλαγές των ονομασιών κοινότητας και οικισμού, από το 1940 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Κοντογόνιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Παπαφλέσσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Κοντογόνιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Κοντογόνιον σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Παπαφλέσσα του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Οι Άγιοι Απόστολοι και ο Παπαφλέσσας (έδρα).
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 98 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός από το 1689 ως και το 1928 αναφέρεται ενιαία και αφορά και τους δυο επιμέρους οικισμούς, δηλαδή το Άνω Κοντογόνι και Κάτω Κοντογόνι. Σύμφωνα με την απογραφή του 1879 οι οικισμοί Άνω Κοντογόνι και Κάτω Κοντογόνι, οι οποίοι απογράφηκαν τότε μαζί, είχαν συνολικά 230 κατοίκους, ενώ με βάση τις απογραφές του 1889 και του 1896 είχαν 265 και 286 κατοίκους αντίστοιχα. (Για περισσότερες πληροφορίες σχετικές με τον πληθυσμό του παλαιότερου οικισμού του Κοντογονίου στο λήμμα: Παπαφλέσσας Μεσσηνίας).
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια,Και Η εκκλησια του Ειναι Ο Ιερος Ναος Κοιμησεως Της Θεοτοκου στο χωριό υπάρχει και το κτίριο του παλαιού Δημοτικού Σχολείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
79360 Σίλα-Νούναμ
Ο αστεροειδής 79360 Σίλα-Νούναμ (79360 Sila–Nunam) είναι ένα σώμα (ΑΔΔ (SDO)) που ανήκει στη ζώνη που είναι γνωστή με το όνομα «Διασκορπισμένος δίσκος» (Scattered disc). Η ανακάλυψή του έγινε στις 3 Φεβρουαρίου 1997. Το προσωρινό του όνομα ήταν 1997 CS29. Το όνομα «Σίλα-Νούναμ» προέρχεται από δύο θεότητες της μυθολογίας των Ινουίτ. Ο Σίλα είναι ο θεός του ουρανού, του καιρού και της ζωής ενώ η Νούναμ είναι η θεά Γη και σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις σύζυγος του Σίλα.
Δορυφόρος
Ο 79360 Σίλα-Νούναμ έχει ένα γνωστό φυσικό δορυφόρο, ο οποίος, όμως, είναι τόσο κοντά με το μέγεθος της πρωτογενούς του, ώστε οι δύο μαζί μπορούν να θεωρηθούν ως ένα διπλό cubewano. Ανακαλύφθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2002 και ανακαλύφθηκε από Denise G. Stephens και Keith S. Noll. Ονομάζεται προσωρινά S/2005 (79360) 1.
Θάνατοι το 1912
Άγνωστη ημερομηνία
Κατηγορία:1912
Λάνγκλεϊ (Βρετανική Κολομβία)
Η Πόλη του Λάνγκλεϊ (αγγλικά: Langley) είναι δήμος στην Περιφερειακή Περιοχή του Μετρό Βανκούβερ, στον Καναδά. Βρίσκεται άμεσα ανατολικά της Πόλης του Σάρρεϋ, δίπλα στην περιοχή Κλόβερντεϊλ, και περιβάλλεται στα βόρεια, τα ανατολικά και τα νότια από την Κοινότητα του Λάνγκλεϊ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανική Κολομβία
Ιωάννης Τσεκούρας
Ο Ιωάννης Τσεκούρας του Γρηγορίου (Βρυσούλα Πρέβεζας, 19 Ιανουαρίου 1937) είναι Έλληνας πολιτειολόγος, οικονομολόγος, καθηγητής και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, συγγραφέας και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βρυσούλα Πρέβεζας τον Ιανουάριο του 1937. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Πρέβεζας και σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας στην Ελβετία, του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών (Dr. rer. Pol.). Κατά τα έτη 1971-1974 ήταν υπεύθυνος (Projektleiter) Προγραμματισμού και Ανάπτυξης στο υπουργείο Οικονομικών (Finanzdepartement) του ελβετικού καντονίου της Βασιλείας.
Την περίοδο της χούντας συνδέθηκε στενά με τον Ανδρέα Παπανδρέου και διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, ενώ το 1974 ήταν από τους βασικούς συντάκτες της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη του ΠΑΣΟΚ, του οποίου υπήρξε σημαντικό στέλεχος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού του Γραφείου (1974-1976).
Το 1976 ο Ανδρέας Παπανδρέου τον διέγραψε από το ΠΑΣΟΚ, και ο Τσεκούρας αφοσιώθηκε στην πανεπιστημιακή του καριέρα. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, δημοσιεύματα ακροδεξιών εφημερίδων τον εμφάνιζαν ως «ιδεολογικό καθοδηγητή» ή και πιθανό ηγέτη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, φήμες που αποδείχθηκαν εντελώς ψευδείς μετά την εξάρθρωση της οργάνωσης.
Εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας στις εκλογές του 2000, με το ΠΑΣΟΚ υπό τον Κωνσταντίνο Σημίτη.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Διετέλεσε καθηγητής Θεωρητικής Πολιτικής Οικονομίας της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσσαλονίκης και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για δύο συνεχείς θητείες, από το 1991 έως το 1997.
Εκτός από Πρύτανης, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας διετέλεσε επίσης πρόεδρος των Τμημάτων: Οικονομικών Επιστημών (1987-1991), Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής (1994-1999), Βαλκανικών- Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών (1996-2000), Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης (1996-2000), καθώς και διευθυντής του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου του ίδιου Πανεπιστημίου (1996-2000).
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος
Γεωγραφία της Υεμένης
thumb|Χάρτης της Υεμένης thumb|[[Τιχαμά]] thumb|Το Ουάντι Νταρ thumb|Τοπίο κοντά στο [[Καουκαμπάν]] thumb|Πεζούλες καλλιεργειών Η Υεμένη είναι ασιατική χώρα που βρίσκεται στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου, ανάμεσα στο Ομάν και στη Σαουδική Αραβία. Κατέχει τη μία ακτή των στενών Μπαμπ ελ Μαντέμπ, που αποτελούν την έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας στον Ινδικό Ωκεανό (δια του Κόλπου του Άντεν) και είναι ένα από τα πλέον πολυσύχναστα και στρατηγικά περάσματα πλοίων στον κόσμο. Η Υεμένη έχει έκταση 527.968 τετρ. χιλιόμετρα, μαζί με το νησάκι Περίμ στο νότιο άκρο της Ερυθράς Θάλασσας και τη νήσο Σοκότρα έξω από τον Κόλπο του Άντεν.
Τοπογραφία
Η Υεμένη καταλαμβάνει τη νότια πλευρά της Αραβικής τεκτονικής πλάκας.
Τα βουνά του εσωτερικού της Υεμένης φθάνουν σε ύψη χιλιάδων μέτρων και είναι γεωλογικώς νεαρά, με απόκρημνες κορυφές. Στην Υεμένη βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή όλης της Αραβικής Χερσονήσου, το Τζαμπάλ αν-Ναμπί Σουαΐμπ. Μπορούν να διακριθούν σε όρη του κεντρικού υψίπεδου και δυτικά όρη. Στα δυτικά όρη υπάρχουν κορυφές των 3.000 μέτρων, ενώ το έδαφος εκτός αυτών είναι σχετικώς εύφορο, με επαρκείς βροχοπτώσεις. Το κεντρικό υψίπεδο φθάνει τα 2.000 ως 3.200 μέτρα, λοφοσειρές και μερικές πολύ επιβλητικές κορυφές. Οι βροχοπτώσεις είναι λιγότερες και θερινές. Εξαιτίας του ορεινού χαρακτήρα της Υεμένης, οι κάτοικοι της χώρας παρέμειναν απομονωμένοι επί χιλιετίες, με το εξωτερικό εμπόριο να διεξάγεται μόνον όταν επιθυμούσαν να κατεβούν στα παράλια.
Οι ψηλές περιοχές του εσωτερικού έχουν ουάντι, δηλαδή κοιλάδες-ξεροπόταμους, που έχουν νερό μόνο μετά τις σπάνιες αλλά καταρρακτώδεις βροχές της ερήμου. Ολόκληρη η Υεμένη δεν έχει ούτε έναν ποταμό με συνεχή ροή νερού. Πιο αξιοσημείωτο είναι το ουάντι του Χαντραμάουτ στην ανατολική Υεμένη, τα ανώτερα μέρη του οποίου έχουν αλλουβιακά εδάφη, ενώ τα χαμηλότερα είναι γυμνά και σχεδόν ακατοίκητα. Τόσο το ανατολικό μέρος της χώρας, όσο και η έρημος στα βόρεια είναι πολύ θερμές και ξηρές περιοχές, με ελάχιστη βλάστηση.
Στα βορειοανατολικά η Υεμένη καταλαμβάνει μέρος του Ρουμπ αλ Χάλι, της αμμώδους αραβικής ερήμου, που αποτελεί τη μεγαλύτερη συνεχή έκταση άμμου στη Γη. Το κεντρικό υψιπεδο, αν και ξηρότερο από τα δυτικά, δέχεται αρκετές βροχοπτώσεις για τις καλλιέργειες των τοπικών φυτών. Η αποθήκευση νερού επιτρέπει την άρδευση και την παραγωγή σιταριού και κριθαριού, ενώ τα δυτικά όρη είναι γνωστά για την καλλιέργεια σόργου και καφεόδεντρου, ακόμα και λίγων τροπικών καρπών, όπως οι μπανάνες και τα μάνγκο.
Κλίμα
Οι θερμοκρασίες είναι γενικώς πολύ υψηλές στην Υεμένη, ιδιαίτερα στην παραλιακή ζώνη. Οι βροχοπτώσεις είναι περιορισμένες και ποικίλλουν ανάλογα με το υψόμετρο. Τα βουνά και τα υψίπεδα απολαμβάνουν ένα ήπιο καλοκαίρι με βροχές και μέση μέγιστη θερμοκρασία 21 °C. Οι χειμώνες είναι δροσεροί αλλά ξηροί, με θερμοκρασίες που μπορεί να πέσουν και κάτω από 0 °C. Το κλίμα στο υεμενικό Τιχαμά (δυτική παράλια ζώνη) είναι τροπικό, με θερμοκρασίες που φθάνουν τους 54 °C και σχετική υγρασία μέχρι 70%. Οι λίγες βροχές είναι καταρρακτώδεις και έρχονται σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα, με μέση ετήσια βροχόπτωση για όλη τη χώρα 130 mm. Στο Άντεν η μέση θερμοκρασία είναι 25 °C τον Ιανουάριο και 32 °C τον Ιούνιο, αλλά συχνά ξεπερνά τους 37 °C. Στις υψηλότερες περιοχές της νότιας Υεμένης η μέση ετήσια βροχόπτωση φθάνει τα 520 ως 760 mm και στα δυτικά όρη, ιδίως στο Ιμπ και στο Ta'izz, τα 1.000 mm. Η πρωτεύουσα Σαναά δέχεται περί τα 300 mm βροχής ανά έτος, αλλά στα βόρεια ή στα ανατολικά της χώρας δεν είναι ασυνήθιστο να μη βρέξει καθόλου επί πέντε ή περισσότερα χρόνια. Γενικώς η Υεμένη είναι ξηρότερη στα ανατολικά και υγρότερη στα δυτικά.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
Έκταση: Ολική: 527.968 km² (πεντηκοστή μεγαλύτερη στον κόσμο) Εσωτερικά ύδατα: 0 km²
Συγκριτική έκταση: Τετραπλάσια της εκτάσεως της Ελλάδας. Στην Ευρώπη θα ήταν 4η, μετά τη Ρωσία, την ηπειρωτική Γαλλία και την Ουκρανία. Είναι μικρότερη από τη Μαδαγασκάρη και λίγο μεγαλύτερη από την Ταϊλάνδη.
Χερσαία σύνορα: Ολικό μήκος: 1.746 km Συνορεύουσες χώρες και μήκος συνόρων: Ομάν 288 km, Σαουδική Αραβία 1.458 km
Μήκος ακτογραμμής: 1.906 km
Χωρικά ύδατα: 12 ναυτικά μίλια (22,2 km)
Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη: 200 ναυτικά μίλια (370 km) ή ως το τέλος της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας
Ακραία σημεία: Χαμηλότερο σημείο: Αραβική Θάλασσα, 0 m Υψηλότερο σημείο: Τζαμπάλ αν-Ναμπί Σουαΐμπ, 3.667 m
Ρόζες
Η Ρόζες (Roses, Rosas) είναι πόλη στην επαρχία της Ζιρόνα, στην Καταλωνία, στην βορειοανατολική Ισπανία. Υπολογίστηκε για το 2013 ότι είχε 19.891 κατοίκους. Είναι σημαντικό αλιευτικό και τουριστικό κέντρο. Στην αρχαιότητα στη θέση της Ρόζες βρισκόταν η αρχαία ελληνική πόλη Ρόδη.
Γεωγραφία της Υεμένης
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
Χρήσεις γης: Αρόσιμη γη: 2,91% Μόνιμες καλλιέργειες: 0,6% Δασικές εκτάσεις και βοσκότοποι: 19.550 km² (4%)
Ρόζες
Ιστορία
Η προέλευση της Ρόδης (ελληνικά: Rhode) αμφισβητείται. Μια θεωρία υποστηρίζει ότι ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από έλληνες αποίκους από τη Ρόδο. Φαίνεται πιο πιθανό ότι ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από Έλληνες από τη Μασσαλία, ίσως με ανάμειξη αποίκων από το γειτονικό Εμπόριο. Στην περιοχή εντοπίζονται ρωμαϊκά κυρίως ερείπια από τον 2ο αιώνα π.Χ. που συνδυάζονται με μία παλαιοχριστιανική εκκλησία και νεκρόπολη. Μετά την κατάρρευση της ρωμαϊκής εξουσίας, η πόλη φαίνεται ότι εγκαταλήφθηκε· στον κοντινό λόφο Ρομ έχει εντοπισθεί ένας οχυρωμένος οικισμός από την εποχή των Βησιγότθων.
Η μεσαιωνική πόλη μεγάλωσε γύρω από το μοναστήρι της Αγίας Μαρίας της Ρόζες (αναφορές του οποίου εντοπίζονται ήδη το 944) και ανήκε στην κομητεία της Ενπούριες.
Γεωγραφία της Υεμένης
Φυσικοί πόροι
Οι κυριότεροι φυσικοί πόροι της Υεμένης είναι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, καθώς και αγροτικά προϊόντα από τη δυτική περιοχή. Επίσης, αλιεύονται ψάρια και θαλασσινά. Ο υπόλοιπος ορυκτός πλούτος περιλαμβάνει ορυκτό αλάτι, μάρμαρο και μικρές ποσότητες γαιάνθρακα, χρυσού, μολύβδου, νικελίου και χαλκού. .
Ρόζες
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Γεωγραφία της Υεμένης
Περιβαλλοντικά προβλήματα
Η Υεμένη πλήττεται από αμμοθύελλες, που προκαλούν διάβρωση του εδάφους και ζημιές σε καλλιέργειες. Υπάρχει πολύ λίγο γλυκό νερό. Η ερημοποίηση και η υπερβόσκηση αποτελούν επίσης προβλήματα.
Εκάεργος
Στην ελληνική μυθολογία ο Εκάεργος ήταν ένας από τους Υπερβορείους ή Υπερβορέους. Μαζί με τον Όπι ήταν οι πρώτοι που προσέφεραν θυσία στον Απόλλωνα και στην Άρτεμι, στο νησί της Δήλου. Τους είχε ανατεθεί να μεγαλώσουν τα δύο θεϊκά βρέφη, τα οποία αντιστοίχως πήραν και ως επίθετα τα ονόματα των τροφών τους. Πραγματικά, ο Απόλλων και η Άρτεμις αποκαλούνταν με τα τελετουργικά-λατρευτικά επίθετα «Εκά(τ)εργος» και «Όπις». Ο μύθος πλάστηκε προκειμένου να ερμηνευθούν τα επίθετα αυτά.
Γεωγραφία της Υεμένης
Αμφισβητούμενα εδάφη
Μετά από χρόνια διαφορών μεταξύ της Υεμένης και της Ερυθραίας σχετικά με την κυριαρχία των Νήσων Χανίς και με αλιευτικά δικαιώματα στην Ερυθρά Θάλασσα, μία διεθνής επιτροπή διαιτησίας το 1999 επεδίκασε την κυριαρχία των Χανίς στην Υεμένη. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ωστόσο παραμένουν τεταμένες και η Υεμένη συνεχίζει να διαμαρτύρεται για την αλιεία από την Ερυθραία στην επίμαχη περιοχή.
Εκάεργος
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σπύρος Μαραγκός
Ο Σπύρος Μαραγκός (Λευκάδα, 20 Φεβρουαρίου 1967) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1986 από τον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε για 3,5 χρόνια.
Το 1989 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1990, 1991, 1995, 1996), 5 Κύπελλα Ελλάδας (1989, 1991, 1993, 1994, 1995), 2 Σούπερ Καπ (1993, 1994) ενώ συμμετείχε στις ευρωπαϊκές πορείες του συλλόγου το 1992 και 1996.
Τον Δεκέμβριο του 1996 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ όπου και αγωνίστηκε έως το 1998, οπότε μεταγράφηκε στην Ομόνοια Λευκωσίας. Το 1999 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ για έναν ακόμα χρόνο. Το 2000 μεταγράφηκε στον ΑΠΟΕΛ όπου και παρέμεινε μέχρι το 2002, όταν και αποχώρησε από την ενεργό δράση.
Στην εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1989, στον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Πορτογαλίας, υπό τις οδηγίες του Αλέκου Σοφιανίδη. Συνολικά συμμετείχε σε 26 αγώνες, την περίοδο 1989-1995. Αγωνίστηκε στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ, όπου συμμετείχε σε δύο αγώνες.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Δηνάριο Λιβύης
Το δηνάριο (αραβικά: دينار) είναι το νόμισμα της Λιβύης. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι «LYD» και υποδιαιρείται σε 1000 ντιρχάμ (dirham) (درهم). Εισήχθη το 1971 και αντικατέστησε τη Λίρα Λιβύης, με την οποία είχε ίδια αξία. Εκδίδεται από την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης, η οποία συντονίζει ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα στη χώρα. Το 1972 η Διεθνής Αραβική Τράπεζα της Λιβύης για να ασχοληθεί με τις υπερπόντιες επενδύσεις.
Κέρματα
Ως το 1975 τα παλιά νομίσματα είχαν αξίες σε μιλέμ (milliemes), ίδια με τα ντιρχάμ. Τη χρονιά εκείνη εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστική αξία των 1, 5, 10, 20, 50 και 100 ντιρχάμ, που έφεραν το εθνόσημο της Ομοσπονδίας Αραβικών Δημοκρατιών. Αυτά ακολουθήθηκαν από δεύτερη σειρά κερμάτων σε ίδιες αξίες, με έναν καβαλάρη σε άλογο. Το 2004 κυκλοφόρησαν κέρματα του ¼ και του ½ δηναρίου.
Τα κέρματα των 1, 5, 10 και 20 χρησιμοποιούνται σπάνια αλλά παραμένουν νόμιμα στις συναλλαγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης
Κατηγορία:Οικονομία της Λιβύης Κατηγορία:Νομίσματα
Μυρτώ Κοντοβά
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει γράψει στίχους για πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων για την την Άννα Βίσση, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, τον Δημήτρη Μπάση, τον Γιάννη Κότσιρα, το Σάκη Ρουβά κ.ά Το τραγούδι της που έγινε μεγαλύτερη επιτυχία και κατάφερε να μείνει στο χρόνο είναι το "Τράβα σκανδάλη" σε μουσική Δήμητρας Γαλάνη και ερμηνεία Άλκηστης Πρωτοψάλτη.
Επίσης τη σεζόν 2007/2008 προβλήθηκε η κωμική σειρά "Υπέροχα πλάσματα", σε δικό της σενάριο, από το κανάλι Alpha TV κερδίζοντας το βραβείο καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου "Πρόσωπα 2008". Από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι τον Ιούνιο του 2010 προβλήθηκε η επόμενη της κωμική σειρά με τίτλο "Μίλα μου βρώμικα" από το Mega. Παράλληλα έχει γράψει το νεανικό μυθιστόρημα "Το Κουβάρι των Αλλόκοτων Πραγμάτων" ενώ τα τελευταία χρόνια απαντά σε γράμματα αναγνωστών στη στήλη "Μίλα μου βρώμικα" στην εφημερίδα "Athens Voice".
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Ειδικό Δικαστήριο (Υπουργοδικείο)
Το Ειδικό Δικαστήριο αρμόδιο για υποθέσεις ποινικής ευθύνης Υπουργών (παλαιότερα γνωστό ως Υπουργοδικείο, πολλές φορές αναφέρεται και απλά ως "Ειδικό Δικαστήριο") είναι ένα ειδικό δικαστήριο. Η συγκρότηση και η αρμοδιότητά του ρυθμίζονται στο άρθρο 86 παρ. 4 του Συντάγματος. Το δικαστήριο αυτό έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να εκδικάζει ποινικά αδικήματα που τελέστηκαν από μέλη της Κυβέρνησης και Υφυπουργούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Επίσης σε αυτό το δικαστήριο παραπέμπεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τα εγκλήματα της εσχάτης προδοσίας και της παραβίασης, με πρόθεση, του Συντάγματος. Το δικαστήριο αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο.
Σύνθεση
Παλαιότερα συγκροτούνταν από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου ως πρόεδρο και από δώδεκα (12) τακτικούς και έξι (6) αναπληρωματικούς δικαστές μεταξύ όλων των αρεοπαγιτών και προέδρων εφετών που είχαν προαχθεί πριν από την κατηγορία, οι οποίοι κληρώνονταν από τον Πρόεδρο της Βουλής σε δημόσια συνεδρίαση της Βουλής.
Εξαίρεση αποτελούσαν το πρώτο Σύνταγμα του 1844 και τα Συντάγματα του 1925 και 1927, τα οποία προέβλεπαν την εκδίκαση των εγκλημάτων των Υπουργών όχι από ειδικό δικαστήριο αλλά από τη Γερουσία.
Μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2001, το "Ειδικό Δικαστήριο" συγκροτείται από έξι μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας και επτά μέλη του Αρείου Πάγου που κληρώνονται από τον Πρόεδρο της Βουλής. Πρόεδρος ορίζεται ο ανώτερος σε βαθμό και μεταξύ ισόβαθμων ο αρχαιότερος από τα μέλη του Αρείου Πάγου. Η αλλαγή στη σύνθεση του δικαστηρίου με τη συμπερίληψη μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας και την ταυτόχρονη αφαίρεση των Προέδρων Εφετών από την κληρωτίδα αιτιολογήθηκε με τη φύση των αδικημάτων που θα κληθεί το δικαστήριο να δικάσει. Τα αδικήματα των Υπουργών τελούνται κατά την άσκηση της εκτελεστικής λειτουργίας. Οι διοικητικοί δικαστές (μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας) έχουν μεγαλύτερη πείρα στον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας, αφού αυτή είναι η αποστολή τους. Η συμμετοχή τους στη σύνθεση θα καταστήσει το δικαστήριο αρτιότερο για να κρίνει τέτοιες πράξεις. Η πλειοψηφία των μελών και ο πρόεδρος εξακολουθούν να προέρχονται πάντως από τον Άρειο Πάγο, λόγω της εξοικείωσης των Αρεοπαγιτών με ποινικές υποθέσεις.
Πριν τη συνταγματική αναθεώρηση η Βουλή όριζε και τρεις Βουλευτές με τους αναπληρωτές τους ως κατηγόρους στο Ειδικό Δικαστήριο. Μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος καθήκοντα εισαγγελέα στο Ειδικό Δικαστήριο ασκεί μέλος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου που κληρώνεται μαζί με τον αναπληρωτή του. Η μεταρρύθμιση είχε σκοπό την πλήρη απεμπλοκή της Βουλής από τη δίκη και την αποφυγή εκμετάλλευσής της για πολιτικούς λόγους. Η ανάθεση της εκπροσώπησης του νόμου σε Εισαγγελέα εγγυάται την αμεροληψία και την ευθυκρισία της κατηγορούσας αρχής.
Όπως σε όλα τα ανώτατα δικαστήρια της χώρας, έτσι και σε αυτό οι δικαστές φορούν τήβεννο (σε αντίθεση με τους δικαστές των υπολοίπων δικαστηρίων).
Παραπομπή και προδικασία
Αρμόδια για την άσκηση ποινικής δίωξης τόσο στους Υπουργούς όσο και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι αποκλειστικά και μόνο η Βουλή με απόφαση που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών (με τουλάχιστον 151 ψήφους). Έτσι η Βουλή παραμένει και μετά τη συνταγματική αναθεώρηση η μόνη αρμόδια να απαγγείλει κατηγορία κατά Υπουργού (ή πρώην Υπουργού) για αδίκημα που διέπραξε κατά την τέλεση των καθηκόντων του. Την απόφασή της αυτήν μπορεί να την ανακαλέσει οποτεδήποτε σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Μετά την άσκηση της δίωξης στο πλαίσιο του Ειδικού Δικαστηρίου λειτουργεί μετά τη συνταγματική αναθεώρηση Δικαστικό Συμβούλιο που συγκροτείται για κάθε υπόθεση από δύο μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας και τρία μέλη του Αρείου Πάγου και το οποίο εποπτεύει την ποινική προδικασία της συγκεκριμένης υπόθεσης. Τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου είναι άλλα από τα μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου. Με απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου ορίζεται ένα από τα μέλη του που ανήκει στον Άρειο Πάγο ως ανακριτής. Η προδικασία λήγει με την έκδοση βουλεύματος. Με αυτόν τον τρόπο η υπόθεση φθάνει ώριμη προς εκδίκαση στο ακροατήριο.
Για να παραπεμφθεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απαιτείται πλειοψηφία 2/3 του όλου αριθμού των Βουλευτών (200 ψήφοι).
Λεπτομέρειες για τη διαδικασία ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου ρυθμίζονται στο νόμο περί ευθύνης υπουργών.
Παραπομπές
Ειδικο δικαστηριο (Υπουργοδικειο) Ειδικο δικαστηριο (Υπουργοδικειο) Ειδικο δικαστηριο (Υπουργοδικειο)
S/2005 (79360) 1
Το (79360) 1997 CS29 έχει ένα γνωστό φυσικό δορυφόρο, ο οποίος, όμως, είναι τόσο κοντά με το μέγεθος της πρωτογενούς του, ώστε οι δύο μαζί μπορούν να θεωρηθούν ως ένα διπλό cubewano. Ανακαλύφθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2002 και ανακαλύφθηκε από τους Denise G. Stephens και Keith S. Noll. Ονομάζεται προσωρινά S/2005 (79360) 1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Πιερ Λουί Ντυλόν
Ο Πιερ Λουί Ντυλόν (Pierre Louis Dulong, 12 Φεβρουαρίου 1785 – 19 Ιουλίου 1838) ήταν Γάλλος φυσικός και χημικός. Σήμερα είναι γνωστός κυρίως για τον ομώνυμο νόμο των Ντυλόν και Πετί, αν και οι σύγχρονοί του τον εκτιμούσαν πολύ για τις έρευνές του στη μηχανική συμπεριφορά του ατμού, την αγωγή της θερμότητας και τις ειδικές θερμότητες των αερίων. Γενικώς, ασχολήθηκε περισσότερο με τις ειδικές θερμότητες και τους δείκτες διαθλάσεως των αερίων. Συνεργάσθηκε σε πολλές περιπτώσεις με τον «συνδιατυπωτή» του παραπάνω νόμου, τον Αλεξί Τερέζ Πετί.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ντυλόν γεννήθηκε στην πόλη Ρουέν της Γαλλίας. Ήταν μοναχοπαίδι και έμεινε ορφανός σε ηλικία 4 ετών, οπότε τον μεγάλωσε η θεία του στην πόλη Οσέρ. Τελείωσε τη μέση εκπαίδευση στην Οσέρ και στο Λύκειο Κορνηλίου στη Ρουέν, και στη συνέχεια, το 1801, έγινε δεκτός στην École Polytechnique των Παρισίων. Ωστόσο οι σπουδές του παρεμποδίσθηκαν από την κατάσταση της υγείας του. Ξεκίνησε να σπουδάζει ιατρική, αλλά αποφάσισε να την εγκαταλείψει και να σπουδάσει φυσικές επιστήμες, υπό την καθοδήγηση του χημικού Λουι Ζακ Τενάρ.
Σταδιοδρομία
Στη χημεία ο Ντυλόν συνεισέφερε στη γνώση στα παρακάτω θέματα:
Επίσης ανεκάλυψε το επικίνδυνα ευαίσθητο τριχλωριούχο άζωτο ή τριχλωραμίνη το 1811, χάνοντας τρία δάκτυλα και το ένα μάτι του κατά την ανακάλυψη αυτή.
Το 1815 ο Ντυλόν συνεργάσθηκε για πρώτη φορά με τον Αλεξί Πετί και δημοσίευσαν από κοινού μια εργασία με θέμα τη θερμική διαστολή. Οι δυο τους συνέχισαν να συνεργάζονται, ερευνώντας τις ειδικές θερμότητες των μετάλλων: Το 1819 κατέδειξαν ότι αυτές είναι αντιστρόφως ανάλογες των ατομικών μαζών τους (Νόμος Dulong-Petit). Αυτός ο νόμος, παρά το ότι σήμερα έχει αποδειχθεί ανακριβής, βοήθησε στην ανάπτυξη του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων και ευρύτερα στην εξέταση των ατομικών μαζών. Το 1818 ο Ντυλόν τιμήθηκε από τη Γαλλική Ακαδημία για τη συνεισφορά του στην ανακάλυψη του νόμου αυτού.
Το 1820 ο Ντυλόν διαδέχθηκε τον Πετί (που αποσύρθηκε για λόγους υγείας και απεβίωσε το ίδιο έτος) ως καθηγητής της φυσικής στην École Polytechnique. Μελέτησε τότε την «ελαστικότητα» του ατμού, τη μέτρηση της θερμοκρασίας και την ελαστική συμπεριφορά των υγρών. Ερεύνησε επίσης το πώς τα μέταλλα διευκόλυναν (κατέλυαν) τις χημικές αντιδράσεις αερίων και συνέκρινε για πρώτη φορά με ακρίβεια τις θερμομετρικές κλίμακες υδραργύρου και αέρα. Το 1830 εκλέχθηκε αλλοδαπό μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών.
Η εργασία του Ρομπέρτο Πιάτσα για το ιστορικό του νόμου των Dulong και Petit παρέχει βιογραφικές και ψυχογραφικές λεπτομέρειες του επιστήμονα, τις οποίες κατέγραψε ο φυσικός και αρκετά αργότερα κάτοχος της έδρας του στην École Polytechnique Ζυλ Ζαμέν (1818-1886): «Ο Ντυλόν ήταν το αντίθετο [του Πετί]: Ο λόγος του ήταν προσεκτικός, η συμπεριφορά του σοβαρή και η εμφάνισή του ψυχρή [. . . ] Εργαζόταν αργά, αλλά με βέβαια βήματα, με συνέχεια και μια δύναμη θελήσεως την οποία δεν σταματούσε τίποτα, θα έλεγα με ένα θάρρος που κανένας κίνδυνος δεν μπορούσε να το κάνει να οπισθοχωρήσει. Δεν είχε εκείνη τη «ζωντάνια» του νου που επινοεί εύκολα αλλά μετά ξεκουράζεται. Είχε την αίσθηση της επιστημονικής ακριβείας, το μεράκι για πειράματα ακριβείας, το ταλέντο να τα συνδυάζει, την υπομονή για να τα ολοκληρώνει και την τέχνη, άγνωστη πριν από αυτόν, να τα φέρνει μέχρι τα όρια της ακριβείας [. . . ] Ο Πετί είχε περισσότερο τάση προς τη μαθηματική επεξεργασία, ο Ντυλόν ήταν περισσότερο πειραματικός. Ο πρώτος έφερνε στο έργο μια ευκολία της ευφυΐας, ενώ ο δεύτερος περισσότερη συνέχεια. Ο πρώτος αντιπροσώπευε τη φαντασία, ο δεύτερος τη λογική....”
Προσωπική ζωή
thumb|Ο σημερινός Πύργος Κλοβί (Tour Clovis) στο Αββαείο της Αγίας Γενεβιέβης, στον οποίο ανέβηκε ο Ντυλόν προκειμένου να διεξαγάγει τα πειράματά του με τον ατμό. Ο Ντυλόν ήταν έγγαμος από την ηλικία των 18 ετών, με την Εμελί Ωγκυστέν Ριβιέρ. Από κοινωνικής πλευράς κρινόταν επιφανειακά ως μια ξηρή, απόμακρη προσωπικότητα. Οι λίγοι φίλοι του διαφωνούσαν με αυτή την άποψη, θεωρώντας τον χαρακτήρα του ως υποταγμένο στη λογική του περισσότερο, παρά άχρωμο.
Ο Ντυλόν ξεχώριζε τόσο για την αφοσίωσή του στην επιστήμη, όσο και για το θάρρος που επεδείκνυε στην επιδίωξη των πειραμάτων του. Κάποιο από αυτά περιελάμβανε την κατασκευή ενός γυάλινου σωλήνα στην κορυφή του πύργου του Αββαείου της Αγίας Γενεβιέβης. Ο πύργος ήταν αρκετά ασταθής, ώστε τυχόν έκρηξη των πειραματικών υλικών (αρκετά πιθανή με δεδομένη την πτητικότητά τους) θα μπορούσε να τον γκρεμίσει και να σκοτώσει τους ερευνητές επιστήμονες, μαζί και τον Ντυλόν. Το πείραμα τελικώς ολοκληρώθηκε, αν και «πλήρες κινδύνου και δυσκολίας», υπό την καθοδήγηση του Ντυλόν. Το άλλο μεγάλο παράδειγμα της αδιαφορίας του επιστήμονα για τον κίνδυνο στις επιστημονικές επιδιώξεις του, ήταν στην έρευνά του που ανεκάλυψε το τριχλωριούχο άζωτο. Παρά το ότι έχασε τρία δάκτυλα και το ένα μάτι του στα αρχικά πειράματά του, ο Ντυλόν συνέχισε να ερευνά την άγνωστη ουσία, με αποτέλεσμα να χάσει και άλλο δάκτυλο. Κατόπιν αυτού, μετεβίβασε τα αποτελέσματα των ερευνών του στον σερ Χάμφρι Ντέιβι, χωρίς να του γνωστοποιήσει τους τραυματισμούς του, με αποτέλεσμα ο Ντέιβι να τραυματισθεί επίσης επιχειρώντας να τις συνεχίσει.
Ο Πιερ Λουί Ντυλόν πέθανε στο Παρίσι από καρκίνο του στομάχου σε ηλικία 53 ετών. Την εποχή του θανάτου του εργαζόταν για την ανάπτυξη ακριβέστερων μεθόδων θερμιδομετρίας. Η τελευταία του δημοσίευση, το έτος του θανάτου του, εξέταζε τη θερμότητα που απελευθερωνόταν από χημικές αντιδράσεις.
Ο Ντυλόν διέθετε πάντοτε το μεγάλο μέρος των χρημάτων του για τα επιστημονικά του πειράματα και συχνά έμενε άφραγκος. Ως αποτέλεσμα, μετά τον θάνατό του δεν άφησε στην οικογένειά του κάποια κληρονομιά.
Τάφηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ στο Παρίσι. Το μνήμα του πληρώθηκε με έρανο από τους επιστήμονες συναδέλφους του. Το όνομα του Ντυλόν είναι ένα από τα 72 ονόματα φυσικών επιστημόνων, μαθηματικών και μηχανικών που είναι χαραγμένα επάνω στον Πύργο του Άιφελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Εκάλη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Εκάλη ήταν μια ηλικιωμένη γυναίκα που φιλοξένησε τον Θησέα όταν αυτός ξεκίνησε από την Αθήνα για να σκοτώσει τον ταύρο του Μαραθώνα. Το επόμενο πρωί, όταν ο Θησέας έφυγε από το σπίτι της για την αποστολή του, η Εκάλη προσέφερε θυσία στον Δία με την ευχή να επιστρέψει σώος ο ήρωας. Ο Θησέας σκότωσε τον ταύρο, αλλά επιστρέφοντας βρήκε την Εκάλη νεκρή μέσα στην καλύβα της. Τότε ίδρυσε ιερό του «Εκαλείου Διός» και θέσπισε την εορτή «Εκαλήσιον», τιμώντας με λατρεία την Εκάλη. Από τότε η περιοχή εκείνη ονομάστηκε Εκάλη, και ήταν ένας από τους αρχαίους δήμους της Αττικής).
Πηγές
Εκαλη
Γιώργος Μοσχίδης
Ο Γιώργος Μοσχίδης (Καβάλα, 1931 - Αθήνα, 24 Δεκεμβρίου 2018 ) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του σινεμά και της τηλεόρασης, από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες του χώρου. Παιδί αγροτικής οικογένειας της Μακεδονίας που ασχολιόταν με τα καπνά, ο Μοσχίδης σπούδασε υποκριτική στο σχετικό τμήμα στο Ωδείο Θεσσαλονίκης και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο λεγόμενο «σανίδι» το 1948, σε ηλικία 15 ετών, ενώ το 1952 πραγματοποίησε την επαγγελματική του πρεμιέρα με τον θίασο της Μαίρης Αρώνη και της Βάσως Μανωλίδου.
Δίδαξε σε διάφορες Δραματικές Σχολές, ενώ υπήρξε και ενεργό μέλος του συνδικαλιστικού κινήματος.
Απεβίωσε ηλικία 87 ετών στις 24 Δεκεμβρίου 2018.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιωάννα Μποφόρ (κόμισσα του Γουέστμορλαντ)
Η Ιωάννα Μπωφόρ (Joan Beaufort, Countess of Westmorland, 1379 - 13 Νοεμβρίου 1440) κόμισσα του Γουέστμορλαντ ήταν τέταρτο παιδί και μοναδική κόρη του Ιωάννη της Γάνδης με την τρίτη σύζυγο και πρώην ερωμένη του Αικατερίνη Σουίνφορντ. Την περίοδο της χηρείας της έγινε ισχυρή γαιοκτήμονας σε ολόκληρη τη βόρεια Αγγλία. Η ακριβής ημερομηνία που γεννήθηκε είναι άγνωστη, γεννήθηκε πιθανότατα στην βίλα του Σουίνφορντ στο Λινκολνσάιρ ή στο Πλέσι στο Έσσεξ.
Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι γεννήθηκε το 1379, η ιστορικός Άλισον Ουίϊρ (γεν. 1951) αναφέρει ότι γεννήθηκε το 1377 αλλά είναι ανακριβές. Η Ιωάννα Μπωφόρ πήρε το όνομα της από την Ιωάννα του Κεντ που ήταν τότε χήρα πριγκίπισσα της Ουαλίας. Ο Ιωάννης της Γάνδης τακτοποίησε τον γάμο ανάμεσα στην κόρη του Ιωάννα και τον Ροβέρτο Φερρέρ, 5ο βαρόνο του Μποτελερ, το ζεύγος παντρεύτηκε το 1392 και έμεναν στο νοικοκυριό του Ιωάννη της Γάνδης. Το ζεύγος απέκτησε δυο κόρες αλλά ο Ροβέρτος Φερρέρ πέθανε πρόωρα το 1395.
Δεύτερος γάμος
Η δεύτερη σύζυγος του Ιωάννη της Γάνδης Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ πέθανε στις 23 Μαρτίου 1394, ο πατέρας της προχώρησε στις 13 Ιανουαρίου 1396 σε τρίτο γάμο με την πρώην ερωμένη του Αικατερίνη Σουίνφορντ. Τα παιδιά του Ιωάννη της Γάνδης και της Αικατερίνης Σουίνφορντ νομιμοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1396 με παπική βούλα. Η Ιωάννα Μπωφόρ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Νοέμβριο 1396 τον χήρο Ραλφ Νέβιλ, 1ο κόμη του Γουέστμορλαντ, ο Ραλφ είχε 12 παιδιά από την πρώτη του σύζυγο Μαργαρίτα Στάφορντ και απέκτησε άλλα 14 παιδιά με την Ιωάννα. Μετά τον γάμο τους ο Ιωάννης της Γάνδης παραχώρησε ισόβια στο ζεύγος ένα τεράστιο ποσό, η κύρια κατοικία τους ήταν το κάστρο του Ρέμπι στην Νορθάμπερλαντ. Ο ξάδελφος της Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας έκανε την Μαργαρίτα Μπωφόρ μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας.
Ο Ριχάρδος Β΄ δημιούργησε την κομητεία του Γουέστμορλαντ για χάρη του Ραλφ αλλά εκείνος προτίμησε να υποστηρίξει τον Ερρίκο Μπόλινμπροκ όταν εκθρόνισε τον Ριχάρδο Β΄ και ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος Δ΄ έδωσε στον Ραλφ και την Ιωάννα πολλούς τίτλους, εδάφη και συντάξεις, η Ιωάννα Μπωφόρ πήρε τιμητικά τον τίτλο "αδελφή του βασιλιά". Ο Ραλφ και η Ιωάννα χρησιμοποίησαν τις καλές τους σχέσεις με τον Ερρίκο Δ΄ για να προχωρήσουν σε λαμπρούς γάμους για όλα τα παιδιά τους, το βασικό τους όπλο ήταν να αποκτήσουν τα εδάφη που είχαν κατασχεθεί από αριστοκράτες που εξεγέρθηκαν. Ο Ραλφ απέκτησε την περιουσία του Ριχάρδου της Υόρκης, 3ου δούκα της Υόρκης που έμενε με την οικογένεια του στο κάστρο του Ρέμπι, ο Ριχάρδος της Υόρκης παντρεύτηκε την μικρότερη κόρη του Ραλφ και της Ιωάννας Μπωφόρ Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης. Ο Λάντερ σημειώνει ότι οι γάμοι των παιδιών του Ραλφ ήταν "οι πιο εντυπωσιακοί παιδικοί γάμοι στην Αγγλική ιστορία". Την εποχή του θανάτου της η Ιωάννα Μπωφόρ ήταν μητέρα ενός κόμη, τριών βαρόνων, μιας κόμισσας, τριών δουκισσών, ενός επισκόπου και μιας μοναχής.
Τελευταία χρόνια
Η Ιωάννα προσκάλεσε γύρω στο 1413 στην οικία της την Μάρτζορι Κέμπι (1373 - 1438) και της χρηματοδότησε ένα προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ. Το 1422 πήρε την άδεια να μείνει με ένα τάγμα μοναχών που παρακολουθούσαν "οκτώ τίμιες γυναίκες". Μετά τον θάνατο του Ραλφ ο τίτλος του κόμη του Γουέστμορλαντ πέρασε στον γιο του μεγαλύτερου γιου του από τον πρώτο του γάμο Ραλφ Νέβιλ αλλά τα περισσότερα εδάφη κληρονόμησε ο μεγαλύτερος γιος της Ιωάννας Ριχάρδος Νέβιλ, 5ος κόμης του Σόλσμπερι. Η διανομή αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την έναρξη εμφύλιου πολέμου ανάμεσα στα μέλη της Οικογένειας Νέβιλ που θα συνεχιστεί με τον Πόλεμο των Ρόδων. Μετά την δεύτερη χηρεία της η Ιωάννα Μπωφόρ έγινε λάτρης της λογοτεχνίας, απεικονίζεται με την οικογένεια της από τους Αδελφούς Λίμπουρχ στο "Βιβλίο των Ωρών των Νέβιλ". Ανέλαβε προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ (1428) και ενώθηκε με την αδελφότητα του Σαιν Άλμπαν, στην διάρκεια της δεύτερης χηρείας της έκανε όρκο αγνότητας.
Απόγονοι
thumb|right|250px|Τάφος της Ιωάννας Μπωφόρ και της μητέρας της Αικατερίνης Σουίνφορντ. Η Ιωάννα Μπωφόρ πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 1440 στο Χάουντεν του Γιορκσάιρ και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Λίνκολν δίπλα από την μητέρα της. Η Ιωάννα Μπωφόρ ήταν μητέρα της Σεσίλ, δούκισσας της Υόρκης και γιαγιά δυο Άγγλων βασιλέων του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας, ο τελευταίος ανατράπηκε και σκοτώθηκε από τον Ερρίκο Τυδώρ που τον διαδέχθηκε ως Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος Ζ΄ παντρεύτηκε την μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Δ΄ Ελισάβετ της Υόρκης, γιος τους ήταν ο Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας, η έκτη σύζυγος του Ερρίκου Η΄Αικατερίνη Παρ ήταν απόγονος του μεγαλύτερου γιου του Ραλφ και της Ιωάννας Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι συνεπώς ήταν τρίτα ξαδέλφια. Ο εγγονός της Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ που ονομάστηκε και "παραγωγός βασιλέων" ήταν πατέρας της βασίλισσας Άννας Νέβιλ.
Οικογένεια
Με τον πρώτο σύζυγο της Ροβέρτο Φερρέρ, 5ο βαρόνο του Μποτελερ απέκτησε :
Με τον δεύτερο σύζυγο της Ραλφ Νέβιλ, 1ο κόμη του Γουέστμορλαντ απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Καρλ Ράιχενμπαχ
Ο βαρόνος (Freiherr) Καρλ Λούντβιχ φον Ράιχενμπαχ (Carl ή Karl Ludwig von Reichenbach, 12 Φεβρουαρίου 1788 – Ιανουάριος 1869) ήταν Γερμανός χημικός, γεωλόγος, μεταλλουργός, φυσιοδίφης, βιομήχανος και φιλόσοφος. Είναι περισσότερο γνωστός για τις ανακαλύψεις αρκετών χημικών ουσιών με οικονομική σημασία που μπόρεσε να απομονώσει από τη λιθανθρακόπισσα: ανεκάλυψε έτσι την ευπιόνη, το κερί παραφίνης, την κηροζίνη, τη φαινόλη και το κρεόζωτο. Τα τελευταία χρόνια του αφοσιώθηκε στην έρευνα για ένα υποθετικό ενεργειακό πεδίο, συνδυασμό του ηλεκτρικού, του μαγνητικού και της θερμότητας, το οποίο υπέθεσε ότι εκπεμπόταν από όλα τα ζωντανά όντα και το απεκάλεσε οντική δύναμη (από τον θεό Όντιν).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ράιχενμπαχ γεννήθηκε στη Στουτγκάρδη και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν, από όπου πήρε και διδακτορικό. Σε ηλικία 16 ετών συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας ενός νέου γερμανικού κρατιδίου σε ένα από τα νησιά της Πολυνησίας, και επί πέντε έτη αφιερώθηκε σε αυτό το σχέδιο.
Στη συνέχεια, στρέφοντας την προσοχή του στην εφαρμογή των φυσικών επιστημών στις βιομηχανικές τέχνες, επισκέφθηκε κατασκευαστικές μονάδες και μεταλλουργεία στη Γαλλία και τη Γερμανία. Στη συνέχεια ίδρυσε την πρώτη σύγχρονη μεταλλουργική εταιρεία, με εγκαταστάσεις στο Φίλινγκεν και στο Χάουζαχ του Μέλανος Δρυμού, και αργότερα στη Βάδη. Ο Ράιχενμπαχ υπήρξε μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Απεβίωσε στη Λειψία σε ηλικία 81 ετών.
Επιστημονικές συνεισφορές
Ο φον Ράιχενμπαχ διεξήγαγε πρωτότυπες επιστημονικές έρευνες σε πολλά γνωστικά πεδία. Η πρώτη γεωλογική μονογραφία που τυπώθηκε στην Αυστρία ήταν δική του και είχε τίτλο Geologische Mitteilungen aus Mähren (Βιέννη 1834).
Ως επικεφαλής χημικών εργοστασίων, χυτηρίων σιδήρου και μηχανουργείων στις μεγάλες εκτάσεις του Κόμη Ούγου, είχε εξαιρετικές ευκαιρίες για τη διεξαγωγή μεγάλης κλίμακας πειραματικών ερευνών. Από το 1830 ως το 1834 διερεύνησε πολύπλοκα προϊόντα της αποστάξεως οργανικών υλικών, όπως οι πίσσες, ανακαλύπτοντας αρκετούς πολύτιμους υδρογονάνθρακες, όπως το κρεόζωτο, το κερί παραφίνης, την ευπιόνη και τη φαινόλη (που είναι αντισηπτικά), το pittacal και το cidreret (τα πρώτα συνθετικά χρώματα), το πικαμάρ (βάση αρωμάτων), το ασαμάρ, το capnomor και άλλους. Με το όνομα «ευπιόνη» ο Ράιχενμπαχ χαρακτήρισε το μίγμα ελαίων υδρογονανθράκων που είναι γνωστά σήμερα ως «έλαια του άνθρακα» ή κερί παραφίνης. Στη δημοσίευσή του όπου περιγράφει την ουσία, στο Neues Jahrbuch der Chemie und Physik (B, ii), συζητεί πολύ την οικονομική σημασία αυτής και των συγγενικών της παραφινών, όποτε και αν αναπτύσσονταν μέθοδοι φθηνού διαχωρισμού τους από φυσικές ασφαλτούχες ουσίες.
Γεωμαγνητισμός
Ο Ράιχενμπαχ συνέχισε τις έρευνες προγενέστερων επιστημόνων, μεταξύ των οποίων και του Γαλιλαίου, που πίστευαν ότι ο άξονας της Γης ήταν μαγνητικώς συνδεδεμένος με μία συμπαντική κεντρική δύναμη στον χώρο. Συμπέρανε ότι το γήινο μαγνητικό πεδίο προέρχεται από μαγνητισμένο σίδηρο, που βρίσκεται και στους μετεωρίτες. Η αιτιολόγησή του ήταν ότι μετεωρίτες και πλανήτες «είναι το ίδιο», και ότι ανεξαρτήτως των διαστάσεων του μετεωρίτη, μπορεί να διαπιστωθεί πολικότητα σε αυτόν. Στο συμπέρασμα αυτό συμφώνησε και η επιστημονική κοινότητα μέσα στον 19ο αιώνα.
Η οντική δύναμη
Το 1839 ο φον Ράιχενμπαχ αποσύρθηκε από τη βιομηχανία και άρχισε να διερευνά την παθολογία του ανθρώπινου νευρικού συστήματος. Μελέτησε τη νευρασθένεια, την υπνοβασία, την υστερία και τη φοβία, υποστηρίζοντας αναφορές ότι αυτές οι καταστάσεις επηρεάζονταν από τη Σελήνη. Αφού πήρε συνεντεύξεις από πολλούς ασθενείς, ο Ράιχενμπαχ απέκλεισε πολλά δυνητικά αίτια και θεραπείες, αλλά συμπέρανε πως τέτοιες ασθένειες τείνουν να επιπολάζουν σε ανθρώπους των οποίων οι αισθήσεις ήταν ασυνήθιστα ζωηρές. Αυτούς τους ονόμασε «ευαισθήτους».
Επηρεασμένος από τις εργασίες του Φραντς Άντον Μέσμερ, ο Ράιχενμπαχ υπέθεσε αρχικώς ότι οι καταστάσεις αυτές ίσως επηρεάζονταν από τον ηλεκτρομαγνητισμό του περιβάλλοντος, αλλά τελικώς οι έρευνές του τον οδήγησαν στο να προτείνει μία νέα απροσδιόριστη δύναμη συγγενική προς τον μαγνητισμό, την οποία φαντάσθηκε ως εκπεμπόμενη από τις περισσότερες ουσίες, ένα είδος ζωικής οντότητας, με την οποία είναι «εμποτισμένα» όλα τα ζωντανά όντα και η οποία τα συνδέει μεταξύ τους. Σε αυτή τη βιταλιστική έννοια έδωσε το όνομα οντική δύναμη ή απλώς οντ (od), από τον θεό Όντιν της σκανδιναβικής μυθολογίας (και όχι από την ελληνική λέξη ον).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Γερμανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Φυσιοδίφες Κατηγορία:Αποκρυφιστές
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
Βίος
Γεννήθηκε στη Μόσχα της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ήταν μέλος 9μελούς οικογένειας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Σέργιος, ενώ έδειχνε από μικρός ιδιαίτερη θεολογική κλίση. Στην αρχή ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, ενώ ασχολήθηκε και με τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό. Όταν απογοητεύτηκε από τη φιλοσοφία των Ανατολικών θρησκειών, στράφηκε προς τον Χριστιανισμό και πιο συγκεκριμένα την Ορθοδοξία. Σε ηλικία 25 ετών, μετακινήθηκε στη Γαλλία, προσπαθώντας να βρει εργασία ως ζωγράφος. Στη Γαλλία κατάφερε να γίνει δεκτός στους καλλιτεχνικούς κύκλους, όμως τελικά στράφηκε προς το χριστιανισμό με περισσότερο ζήλο, αφού ούτε αυτό τον γέμιζε, όπως ο ίδιος αργότερα ομολόγησε. Έτσι στράφηκε σε ηλικία 29 ετών στη θεολογία, εισαγόμενος στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο στο Παρίσι.
Με το πέρας των σπουδών έλαβε την απόφαση να μονάσει. Έτσι εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος, το 1925. Τέσσερα έτη αργότερα γνώρισε τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, ο οποίος έγινε ο πνευματικός καθοδηγητής του. Στη συνέχεια αναχώρησε για τα Καρούλια του Αγίου Όρους το 1938, όπου ασκήτεψε αυστηρά. Το 1948 έφυγε από το Άγιο Όρος, ώστε να χειρουργηθεί στη Γαλλία, ενώ εξέδωσε σε βιβλίο  το βίο του Αγίου Σιλουανού, ο οποίος εν τω μεταξύ πέθανε. Στη συνέχεια εξέδωσε και άλλα βιβλία το «Περί προσευχής», το «Άσκηση και Θεωρία» και «Η ζωή Του ζωή μου». Την ίδια εποχή επισκέφτηκε και τη Μόσχα μετά από πολλά χρόνια και έκτοτε είχε πιο στενούς δεσμούς με την πόλη. Το 1963 εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και ίδρυσε μια χριστιανική αδελφότητα, χτίζοντας παράλληλα και ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο στο Έσσεξ της Αγγλίας. Εκεί έμεινε μέχρι που πέθανε το 1993 σε ηλικία 97 ετών.
Αγιοκατάταξη
Κατά την επίσκεψη του στο Άγιον Όρος, τον Οκτώβριο του 2019, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενώπιον της Σύναξης της Ιεράς κοινότητας, ανήγγειλε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα προχωρήσει στη μελέτη αγιοκατάταξης του Γέροντα Σωφρόνιου του Έσσεξ. Αποδεχθείσα εισήγηση της Κανονικής Επιτροπής η Αγία και Ιερά Σύνοδος, που συνήλθε υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη στις 27 Νοεμβρίου 2019, τον ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σωφρόνιος Σωφρόνιος
Αλεχάντρο Μπεντόγια
Ο Αλεχάντρο Μπεντόγια (γεννημένος στις 29 Απριλίου 1987) είναι Αμερικανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται αυτό τον καιρό για λογαριασμό της γαλλικής Ναντ.
Καταγωγή
Ο Μπεντόγια, ο οποίος είναι Κολομβιανής καταγωγής, γεννήθηκε στο Ίνγκλγουντ (Νιου Τζέρσεϊ) και μεγάλωσε στο Μαϊάμι. Ο πατέρας του, Αντριάνο, αγωνίστηκε σε επαγγελματικό επίπεδο στην Κολομβία, όπως ακριβώς και ο παππούς του, Φάμπιο.
Όρεμπρο
Ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις όσοι αγωνίζονταν στο κολεγιακό πρωτάθλημα εισέρχονταν άμεσα στο MLS SuperDraft, ο Μπεντόγια προτίμησε να δοκιμάσει την τύχη του στο εξωτερικό. Στα τέλη του 2008, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα της σουηδικής Allsvenskan, Όρεμπρο και εντάχθηκε στο ρόστερ του συλλόγου στις 7 Ιανουαρίου 2009. Στις 6 Απριλίου, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Όρεμπρο, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 73ο λεπτό. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τη φανέλα της Όρεμπρο, όταν άνοιξε το σκορ για την ομάδα με σκορ 1–0 απέναντι στη Χάλμσταντς ΜΚ για το Κύπελλο Σουηδίας. Στη διάρκεια της σεζόν, ο Μπεντόγια κατάφερε να καθιερωθεί ως βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος στη μεσαία γραμμή της Όρεμπρο, σύμφωνα με το σύστημα 4-3-3 που χρησιμοποιούσε η ομάδα εκείνη την εποχή. Τον Φεβρουάριο του 2011, ο Μπεντόγια πέρασε από περίοδο δοκιμαστικών στην αγγλική Μπέρμιγχαμ Σίτι, ωστόσο η περίπτωσή του δεν προχώρησε.
Ρέιντζερς
Στις 21 Ιουλίου 2011, έγινε γνωστό ότι ο Μπεντόγια είχε φτάσει σε συμφωνία με τη Ρέιντζερς, ωστόσο, βρισκόταν σε αναμονή της άδειας εργασίας του για την ολοκλήρωση της μεταγραφής, με σκοπό να ενταχθεί στην ομάδα τον Ιανουάριο του 2012, όταν και η ποδοσφαιρική σεζόν στη Σουηδία ολοκληρώνεται. Όμως, η Ρέιντζερς και η Όρεμπρο ήρθαν σε μεταξύ τους συμφωνία στις 17 Αυγούστου 2011, με τον παίκτη να έχει τη δυνατότητα να ενταχθεί άμεσα στο δυναμικό του συλλόγου.
Ο Μπεντόγια πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ομάδα της Γλασκώβης, περνώντας ως αλλαγή στη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου μιας αναμέτρησης του σκωτσέζικου πρωταθλήματος απέναντι στην Αμπερντίν στις 28 Αυγούστου 2011. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τη Ρέιντζερς στη νίκη της ομάδας του με σκορ 5-0 επί της Νταντί Γιουνάιτεντ στις 2 Μαΐου 2012, βοηθώντας στην κατάληψη της δεύτερης θέσης του πρωταθλήματος από τον σύλλογο της Γλασκώβης.
Χέλσινγκμποργκς
Όταν η Ρέιντζερς εισήλθε σε καθεστώς διαχειριστικού ελέγχου (και στη συνέχεια πτώχευσε), ο Μπεντόγια υπέγραψε σύντομης διάρκειας συμβόλαιο συνεργασίας με τη Χέλσινγκμποργκς ΙΦ στις 10 Αυγούστου 2012. Στις 18 Αυγούστου 2012, στο ντεμπούτο του με τη νέα του ομάδα, ο Μπεντόγια πέτυχε ένα γκολ με εναέριο σου στη κίνηση στην ήττα της ομάδας του με σκορ 2-1 από την Έλφσμποργκ. Ξεκίνησε ως βασικός και στις δύο αναμετρήσεις στην εντός-εκτός έδρας σειρά αγώνων της ομάδας του απέναντι στη Σέλτικ Γλασκώβης για το Τσάμπιονς Λιγκ. Η πρωταθλήτρια Σουηδίας τελικώς αποκλείστηκε με συνολικό σκορ 4-0. Η Χέλσινγκμποργκς βρέθηκε, ως αποτέλεσμα, στην Φάση των Ομίλων της Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2012–13, όπου τερμάτισε στην τρίτη θέση του ομίλου της, με τον Μπεντόγια να πετυχαίνει δύο τέρματα απέναντι στις Αννόβερο 96 και ΦΚ Τβέντε. Ο Μπεντόγια έλαβε αριθμό προτάσεων μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τη Χέλσινγκμποργκς, ωστόσο αποφάσισε να παραμείνει στον σύλλογο για άλλους έξι μήνες.
ΦΚ Ναντ
Στις 7 Αυγούστου 2013, ο Μπεντόγια μεταγράφηκε στη νεοπροβιβασθείσα στη Λιγκ 1 ομάδα της Ναντ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέλσινγκμποργκς ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΗΠΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεμπρο ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ
Τέμενος Μιχριμάχ Σουλτάν (Εντιρνέ Καπού)
Το Τέμενος Μιχριμάχ Σουλτάν (τούρκικα: Mihrimah Sultan Camii) είναι ένα οθωμανικό τέμενος που βρίσκεται στην συνοικία Εντιρνέ Καπού και είναι χτισμένο στον έκτο, και πιο ψηλό, λόφο της Κωνσταντινούπολης.