cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φύλλο (βοτανική)
thumb|305px|Δείγματα μορφής φύλλων·1.ωοειδές ([[στραμώνιο) 2. ωοειδές-λογχοειδές(περσέα) 3. στρογγυλό-ομφαλοειδές (κοτολύδονα) 4. σπατουλόμορφα (πεπορομία) 5.ξιφοειδές 6.(τρίλοβο (κισσός) 7.σύνθετο παλαμοειδές με έμμισχα φυλλάρια (σεφλέρα) 8.καρδιόσχημα 9.ωτιοειδές 10.οξύληκτο (Μπελαντόνα) 11.δίφυλλο 12.δρεπανοειδές 13.τρις πτεροσχιδές 14.επίμηκες-ελλειψοειδές (φίκος) 15.πτεροειδές (σόρβον) 16.ελλοβο-βελοειδές (φιλόδενδρο 17.γραμμικό (σανσεβιέρια) 18.πεντάλοβο 19.σύνθετο παλαμοειδές 20.ελλειψοειδές (εσπεριδοειδή) 21.δις πτεροσχιδές (κώνειο) 22.σύνθετο με άμισχα φυλλάρια 23.σύνθετο με έμμισχα φυλλάρια 24.αντωοειδές (κορυνόκαρπος) 25.νεφροειδές 26.στρογγυλό έλλοβο 27.λυροειδές 28.σύνθετο ποδοειδές 29.ελλειψοειδές με πτερυγιοφόρο μίσχο (εσπεριδοειδή) 30.δείγμα ετεροφυλλίας 31.ασπιδοειδές-βελοειδές 32. τρίφυλλο (συγγόνιο) 33.παλαμοειδές 34.σύνθετο πτεροειδές.]]
Το φύλλο αποτελεί βασικό όργανο του φυτού και είναι το κύριο όργανο της φωτοσύνθεσης. Στο φύλλο πραγματοποιείται και η λειτουργία της διαπνοής κατά την οποία αποδίδεται στην ατμόσφαιρα με τη μορφή υδρατμών, το πλεόνασμα νερού που υπάρχει στο φυτό. Για τη διεξαγωγή αυτής της τόσο ουσιώδους λειτουργίας, το φύλλο είναι λεπτό, επίπεδο και με μεγάλη αναλογία επιφάνειας/όγκου, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η μεγίστη δυνατή απορρόφηση του φωτός.
Μέρη του φύλλου
Τα μέρη ενός φύλλου και η ονοματολογία τους διαφέρουν στα δικότυλα, μονοκότυλα και γυμνόσπερμα. Στα δικότυλα το φύλλο έχει τρία μέρη, το έλασμα, τον μίσχο και τον κολεό. Στα μονοκότυλα το φύλλο έχει δύο μέρη, το έλασμα και τον κολεό που περιβάλλει τον βλαστό σε όλο το μεσογονάτιο από το οποίο εκφύεται το φύλλο. Στα γυμνόσπερμα το φύλλο έχει επίσης δύο μέρη, το έλασμα είναι βελονοειδές ή λεπιοειδές.
Νευρώσεις
Στα περισσότερα φύλλα διακρίνεται ένα σύστημα διακλαδώσεων, η νεύρωση που έχει δύο κύριους τύπους: την παράλληλη και τη δικτυωτή διάταξη. Παράλληλη διάταξη νεύρων έχουν τα μονοκότυλα, ενώ δικτυωτή διάταξη νεύρων έχουν τα δικότυλα. Είναι ο αγωγός ιστός του φύλλου είναι συνέχεια του αγωγού ιστού του βλαστού και συγκροτεί τις νευρώσεις. Αποτελείται από ξύλωμα και φλοίωμα ενισχυμένα με σκληρεγχυματικές ίνες και κολέγχυμα.
Τύποι Φύλλων
Ο τύπος των φύλλων καθορίζεται από τη διαμόρφωση του ελάσματος. Υπάρχουν δύο τύποι, τα απλά και τα σύνθετα. Απλά φύλλα είναι όσα έχουν έλασμα από ένα μόνο τμήμα, όπως το φύλλο της λεύκας. Σύνθετα είναι τα φύλλα που το έλασμα τους αποτελείται από περισσότερα τμήματα, τα φυλλάρια, που το καθένα τους είναι ένα απλό φύλλο. Η διάκριση ανάμεσα στα φύλλα και τα φυλλάρια γίνεται α) από τη θέση των οφθαλμών γιατί οι οφθαλμοί είναι τοποθετημένοι στις μασχάλες των φύλλων, όχι των φυλλαρίων και β) η αποκοπή γίνεται από τη βάση των φύλλων όχι όμως και των φυλλαρίων. Τα σύνθετα φύλλα διακρίνονται σε παλαμοσχεδή και πτεροσχεδή.
Μεταμορφωμένα φύλλα
thumb|right|190px|[[Κηκίδες σε φύλλο Οξιάς]] Τα φυτά για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους μεταμορφώνουν τα όργανα τους, ανάμεσα σε αυτά και τα φύλλα. Τα πιο συνηθισμένα παραμορφωμένα φύλλα είναι τα εξής:
Διάταξη φύλλων
Η διάταξη φύλλων αφορά τη θέση τους πάνω στο βλαστό και στη βοτανική είναι γνωστή ως φυλλοταξία. Η φυλλοταξία είναι σταθερή και χαρακτηριστική για κάθε είδος φυτού. Οι πιο συνηθισμένες φυλλοταξίες είναι η εναλλακτική, όπου κάθε φύλο είναι σε διαφορετικό γόνατο, η αντίθετη, όπου υπάρχουν δύο φύλλα σε κάθε γόνατο, και η κυκλική ή σπονδυλωτή με τρία ή περισσότερα φύλλα σε κάθε γόνατο.
Ανάπτυξη φύλλων
Η ανάπτυξη των φύλλων γίνεται από τα μεριστώματα, και συγκεκριμένα από το κορυφαίο βλαστικό μερίστωμα. Η διάταξη των φύλλων και ο χρόνος δημιουργίας τους είναι χαρακτηριστικά του κάθε φυτικού είδους και καθορίζεται γενετικά. Η ανάπτυξη του φύλλου ξεκινάει από την καταβολή του. Αν μια καταβολή αφαιρεθεί, τότε η επόμενη καταβολή σχηματίζεται νωρίτερα και πιο κοντά στο φύλλο που αφαιρέθηκε. Θεωρείται ότι η μία καταβολή εμποδίζει τη δημιουργία της προηγούμενης, ενώ θεωρείται επίσης ότι απαιτείται η δράση ορμονών, της κυτοκινίνης και/ή της αυξίνης.
Αρχικά, μια ομάδα κυττάρων (ο αριθμός των κυττάρων διαφέρει ανάλογα με το φυτικό είδος) των εξωτερικών στιβάδων του μεριστώματος διαιρείται ταχύτερα από το υπόλοιπο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι καταβολές των φύλλων. Η αλλαγή της ταχύτητας πολλαπλασιασμού του κυττάρου επάγεται από ορμονικούς και γενετικούς παράγοντες. Τα κύτταρα των καταβολών συνεχίζουν να διαιρούνται και να διαφοροποιούνται έτσι ώστε να δημιουργήσουν τις ειδικές περιοχές του φύλλου και τελικά τους ιστούς του φυτού. Τα κύτταρα οργανώνονται ανάλογα με τον άξονα στον οποίο αναπτύσσονται (μήκος, πλάτος, πάχος). Τα κύτταρα σχηματίζουν ανάλογα με την περιοχή από την οποία προήλθαν τους επιδερμικούς ιστούς, τα στόματα και το μεσόδερμα. Τα κύτταρα συνεχίζουν να διαιρούνται μέχρι το φύλλο να φτάσει στο τελικό σχήμα, μέγεθος και δομή. Για τη διαμόρφωση του σχήματος του φύλλου φαίνεται να ευθύνεται το γονίδιο phan. Όμως δεν είναι όλα γνωστά όσον αφορά την ανάπτυξη των φύλλων. Δεν είναι γνωστό πώς γίνεται στο ίδιο φυτό να υπάρχουν φύλλα διαφορετικών σχημάτων και μεγεθών, ούτε είναι γνωστό πώς σχηματίζονται τα σύνθετα φύλλα. thumb|211x211px|Φύλλο σε αποσύνθεση
Διάρκεια ζωής των φύλλων
Τα φύλλα ζουν συνήθως μια βλαστική περίοδο. Υπάρχουν όμως και φύλλα που διατηρούνται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Με βάση αυτό το κριτήριο, τα ξυλώδη πολυετή φυτά διακρίνονται σε αείφυλλα ή αειθαλή και φυλλοβόλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών Κατηγορία:Μορφολογία φυτών Κατηγορία:Ανατομία φυτών Κατηγορία:Φωτοσύνθεση
Μενακά
Γεωγραφία
Η Μενακά βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί, ανατολικά της Περιφέρειας Γκαό και νότια της Επαρχίας Ανσονγκό. Βρίσκεται σε συνταγμένες 15°55′00"Β 2°24′00"Α. Έχει έκταση 2.185 τ.χλμ.
Δημογραφία
Στην πόλη της Ανσονγκό ζουν 20.702 κάτοικοι (2009).
Παραπομπές
Μενακά Μενακά
Κωπηλατική βάση του Πλόβντιφ
Η κωπηλατική βάση του Πλόβντιφ (Гребна база Пловдив) βρίσκεται στο  βορειοδυτικό τμήμα  της πόλης Πλόβντιφ (Φιλιππούπολη) της Βουλγαρίας. Είναι μία από τις μεγαλύτερες κωπηλατικές εγκαταστάσεις των Βαλκανίων.
Εγκαινιάστηκε το 1988, έχει μόνιμες εγκαταστάσεις και μπορεί να φιλοξενήσει 8 προπονητικές και 7 αγωνιστικές διαδρομές. Ο στίβος της κωπηλατικής βάσης βρίσκεται παράλληλα στον παρακείμενο ποταμό  Έβρο (Βουλγαρικά : Река Марица, προφέρεται Μαρίτσα)  με μήκος 2.280 μ. , πλάτος 120 μ. και βάθος 3 μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βουλγαρία
Τζων Στιούαρτ, 1ος κόμης του Άνγκους
Ο Τζων Στιούαρτ, 1ος κόμης του Άνγκους, λόρδος του Μπονκίλ και του Αμπερνέθυ (πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 1331) επιφανής Σκωτσέζος ευγενής ήταν γιος του Αλεξάντερ Στιούαρτ του Μπονκίλ του εγγονού του Αλεξάντερ Στιούαρτ, 4ου Υψηλού Στιούαρτ της Σκωτίας και της Ιωάννας Φιτζ Τζέιμς κόρης του Αλεξάντερ Φιτζ Τζέιμς. Ο Αλεξάντερ πέθανε γύρω στο 1319 και ο Τζων Στιούαρτ κληρονόμησε τα εδάφη του πατέρα του στο Μπέργουικσαιρ γύρω από τις βαρονείες του Μπονκίλ και του Πρέστον. O Τζων παντρεύτηκε την Μάργκαρετ του Αμπερνέθυ (1328) κόρη και διάδοχο του Σερ Αλεξάντερ του Αμπερνέθυ του τελευταίου των Γαέλων λόρδων του Αμπερνέθυ και απόγονο του Ζυλ Μιτσέλ, κόμη του Φάιφ. Ο Τζων διεκδίκησε τους τίτλους της συζύγου του ενώ ο βασιλιάς Ροβέρτος Α΄ της Σκωτίας του επέτρεψε να δημιουργήσει ξανά την κομητεία του Άνγκους (1329).
Η κομητεία του Άνγκους είχε κατασχεθεί από τον τελευταίο κάτοχο Ρόμπερτ του Ουμφρεβιλ πριν το 1314 επειδή υποστήριζε τους ηττημένους στον "Πόλεμο της Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας" αλλά εξακολουθούσε να ονομάζει τον εαυτό του κόμη μέχρι τον θάνατο του (1325). Η εγγονή του Τζων Στιούαρτ Μαργαρίτα πιστεύεται ότι είχε παράνομη σχέση με τον Γουίλιαμ Ντάγκλας, 1ο κόμη του Ντάγκλας και ότι οι κομητείες του Άνγκους και του Αμπερνέθυ συνδέονται μέσω αυτής της σχέσης με τον Τζορτζ Ντάγκλας, τον πρώτο Ερυθρό Ντάγκλας. Οι στενές σχέσεις των Ντάγκλας κομητών του Άνγκους με τον Οίκο των Στιούαρτ είχαν μεγάλες επιπλοκές στις μετέπειτα συγκρούσεις με τον Μελανό Ντάγκλας. Ο Τζων Στιούαρτ στέφθηκε ιππότης στις 24 Νοεμβρίου 1331 με την στέψη του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας αλλά πέθανε μόλις σε δυο βδομάδες, τον διαδέχθηκε ο γιος του Τόμας Στιούαρτ, 2ος κόμης του Άνγκους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
The Handmaiden
To The Handmaiden (κορετικά: 아가씨, λατινοποίηση: Agassi, μετάφραση: Η Υπηρέτρια) είναι νοτιοκορεατική ψυχολογική ταινία θρίλερ του 2016, σε σκηνοθεσία Παρκ Τσαν-γουκ. Το σενάριο γράφτηκε σε συνεργασία του σκηνοθέτη και του Τζέονγκ Σέο-Κιόνγκ, το οποίο είναι εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα του 2002, Fingersmith, της Ουαλής συγγραφέως Σάρα Γουότερς, που τοποθετείται χρονολογικά στην αλλάγη της βρετανικής Βικτωριανής Εποχής στην Ιαπωνική κυριαρχία στην Κορέα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κιμ Μιν-χι, Κιμ Τε-ρι, Χα Τζουν-γου και Τσο Τζιν-γουνγκ. Η παραγωγή έγινε από τον σκηνοθέτη και τον Σιντ Λιμ. Τη διανομή ανέλαβε η εταιρεία CJ Entertainment. Τη μουσική της ταινίας ανέλαβε ο Τζο Γιονγκ-γουκ, ο οποίος έχει συνεργαστεί σε πολλά έργα του Παρκ Τσαν-γουκ.
Το σενάριο ξεκίνησε να επεξεργάζεται από το 2014. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στη Νότια Κορέα και στην Ιαπωνία, τα οποία ξεκίνησαν από τον Ιούνιο του 2015 και ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Τον Φεβρουάριο του 2016, η ταινία πραγματοποιεί πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, όπου διαγωνίστηκε και για τον Χρυσό Φοίνικα. Τον Ιούνιο του 2016, κυκλοφόρησε και στις κινηματογραφικές αίθουσες της Νότιας Κορέας. Το 2017 η ταινία κυκλοφόρησε και σε DVD και σε Blu-ray. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, έγινε η πέπμπτη σε πωλήσεις ξένη ταινία στα home media. Παγκοσμίως, ήταν η τρίτη νοτιοκορεατική ταινία σε πωλήσεις εκείνης της χρονιάς πίσω από τις Operation Chromite και Train to Busan.
Η ταινία από τη στιγμή της κυκλοφορίας της έλαβε πάρα πολύ καλές κριτικές, από κριτικούς, κοινό και διάφορες σχετικά ιστοσελίδες. Για παράδειγμα στο Rotten Tomatoes έχει μια βαθμολογία της τάξης των 8.3/10, ενώ στο IMDb 8.1/10. Πολυάριθμοι κριτικοί το τοποθέτησαν μέσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, σε έγκριτους ιστοτόπους όπως το RogerEbert.com. Κυρίως, επαινέθηκε για τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες και το σενάριο. Επίσης, υπήρξε και πολλές φορές υποψήφιο για βράβευση. Μεταξύ των πιο σπουδαίων βραβεύσεων του ήταν στα Blue Dragon Film Awards (κέρδισε 3) και στα Ασιατικά Βραβεία Κινηματογράφου (κέρδισε 4). Στην 71η τελετή των BAFTA, κέρδισε και στην κατηγορία της Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Ταινίες με κορεατική γλώσσα Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Παρκ Τσαν-γουκ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής CJ Entertainment
Καράνος Χανίων
Ο Καράνος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 27 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 500 μ. Κοντά στο χωριό βρίσκονται τα φαράγγια των Μποριανών και της Ραϊμιάς.
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται σε έγγραφο του 1388, όπου αναφέρεται ως φέουδο του Danielis με την ονομασία Acaranu. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με μία άποψη προέρχεται την αρχαία λέξη κάρανος, η οποία αναφέρεται στον ανώτατο άρχοντα μιας περιοχής. Μια άλλη άποψη, η οποία διατυποώθηκε από τον Τωμαδάκη, ετυμολογεί το όνομα από το παλαιοσλαβικό karan, το οποίο εντάχθηκε στα ελληνικά κατά τον Μεσαίωνα με την έννοια του μετανοώντος μοναχού. Ο Στέργιος Σπανάκης επισημαίνει ότι ένας τέτοιος μοναχός μπορεί να ήταν ο πρώτος οικιστής του χωριού.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Λάκκων και σύμφωνα με την απογραφή είχε 122 κατοίκους. Στην απογραφή εκείνη αναφέρεται ως Καράνου. Στην απογραφή του 1900 είχε 147 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Καρών, η οποία το 1984 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Καράνου. Το 1971 προσαρτήθηκε στον Καράνο ο οικισμός Σκαφιδάκια. Η κοινότητα συνέχισε να υπάρχει μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Μουσούρων. Το 2011 έγινε πάλι κοινότητα του νέου δήμου Πλατανιά.
Δείτε επίσης: Κοινότητα Καράνου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκονται οι παλιοί ναοί του Αγίου Δημητρίου και της Παναγίας της Μουσούραινας. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου χρονολογείται από τους ενετικούς χρόνους και έχει υποστεί επεμβάσεις σε μεταγενέστερες εποχές. Στο εσωτερικό του σώζονται σε κακή κατάσταση τοιχογραφίες. Ο ναός της Παναγίας είναι επίσης μονόχωρος καμαρόσκεπος. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες, όπως μια παράσταση του έφιππου αγίου Γεωργίου, καθώς και τμήμα επιγραφής.
Κάθε Ιούνιο στο χωριό διοργανώνεται γιορτή αγρότισσας και κερασιού. Επίσης στο χωριό διοργανώνεται πανηγύρι για τον εορτασμό του Γενέθλιου της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Αθανάσιος Αργυρός
Ο Αθανάσιος Αργυρός (Νιγρίτα, 1859 - Βόλος, 9 Ιανουαρίου 1945) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Σερρών και ως υπουργός. Υπήρξε πρωτεργάτης του Μακεδονικού Αγώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νιγρίτα Σερρών και φοίτησε στο Ελληνικό Σχολείο της γενέτειράς του και στο Διδασκαλείο των Σερρών. Σπούδασε επίσης νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έπειτα σε πανεπιστήμια της Γαλλίας και της Γερμανίας. Εργάστηκε ως δάσκαλος (σε Σέρρες, Καβάλα και Κωνσταντινούπολη), ως δικηγόρος και ως δημοσιογράφος. Στις αρχές του 20ου αιώνα μετέβη για λίγο στις ΗΠΑ, όπου εξέδωσε την εφημερίδα "Αθηνά", υποστηρίζοντας τα ελληνικά δίκαια. Στην Αθήνα ίδρυσε τον Μακεδονικό Σύλλογο "Ο Μέγας Αλέξανδρος", του οποίου διετέλεσε και πρόεδρος. Εξελέγη βουλευτής (πληρεξούσιος) Σερρών αρχικά τον Μάιο του 1915 και μετά τον Δεκέμβριο του 1915 και το 1920. Στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση, το 1926 εξελέγη με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη στις εκλογές του 1932. Με το ίδιο κόμμα εξελέγη και στις εκλογές του 1935. Στις 10 Οκτωβρίου 1935 προσχώρησε στη Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση (των Κονδύλη και Θεοτόκη).
Στην κυβέρνηση Γούναρη ήταν υπουργός Γεωργίας από τις 2 Μαρτίου 1922 ως τις 3 Μαΐου 1922 και στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη από τις 9 Μαΐου ως τις 28 Αυγούστου 1922. Στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη στις 4 Δεκεμβρίου 1926 διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων και υπηρέτησε ως τις 17 Αυγούστου 1927.
Πέθανε τον Ιανουάριο του 1945 στο Βόλο.
Συνέγραψε ιστορικά και νομικά έργα, όπως την "Ιστορία των Αθηνών".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Αβιετικό οξύ
Το αβιετικό οξύ (Abietic acid) (γνωστό και ως αβιετινικό οξύ (abietinic acid)) ή συλβικό οξύ (sylvic acid)) είναι μια οργανική ένωση που εμφανίζεται ευρέως σε δέντρα. Είναι το κύριο συστατικό του ρητινικού οξέος, είναι το κύριο ερεθιστικό στο ξύλο και τη ρητίνη του πεύκου, απομονώθηκε από το κολοφώνιο (μέσω ισομερισμού) και είναι το πιο άφθονο συστατικό πολλών στενά συσχετιζόμενων οργανικών οξέων που συνιστούν το μεγαλύτερο μέρος του κολοφωνίου, το στερεό τμήμα της ελαιορητίνης των κωνοφόρων. Ο εστέρας του ονομάζεται αβιετικός.
Παρασκευή
Το αβιετικό οξύ εξάγεται από κολοφώνιο δένδρου. Το καθαρό υλικό είναι ένα άχρωμο στερεό, αλλά τα εμπορικά δείγματα είναι συνήθως υαλώδη ή μερικώς κρυσταλλικό κιτρινωπό στερεό που τήκεται σε θερμοκρασία 85 C.
Ανήκει στην ομάδα των διτερπενικών αβιετανίων των οργανικών ενώσεων που παράγονται από τέσσερις μονάδες ισοπρενίου. Χρησιμοποιείται σε λάκες, βερνίκια και σαπούνια καθώς και για την ανάλυση ρητινών και την παρασκευή μεταλλικών ρητινικών αλάτων. Βρίσκεται στο Pinus insularis, Pinus kesiya, Pinus strobus και στο Pinus sylvestris.
Χρήσεις
Το κολοφώνιο έχει χρησιμοποιηθεί για αιώνες για καλαφάτισμα πλοίων. Τρίβεται επίσης στα δοξάρια των μουσικών οργάνων για να τα κάνει λιγότερο ολισθηρά. Στη σύγχρονη εποχή έχουν αναπτυχθεί μέθοδοι για τη βελτίωση των ιδιοτήτων των ρητινικών οξέων, που αλλιώς είναι μαλακά, κολλώδη και χαμηλής τήξης, και υπόκεινται σε γρήγορη επιδείνωση από την οξείδωση στον αέρα. Η σταθερότητα αυξάνεται σημαντικά με θερμική επεξεργασία.
Τα ρητινικά οξέα μετατρέπονται σε κόμμι εστέρα με αντίδραση με ελεγχόμενες ποσότητες γλυκερίνης ή άλλες πολυόλες. Το κόμμι εστέρα έχει ξηραντικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται σε χρώματα, βερνίκια και λάκες.
LaTeX
μικρογραφία|δεξιά|Το λογότυπο της γλώσσας LaTeX (λάτεχ).
Αβιετικό οξύ
Αποτελέσματα σε εργαστηριακές συνθήκες
Η αιθανόλη 50% που εξάγεται από Resina pini του Pinus sp. (Pinaceae) εμφανίζει κατασταλτική δράση κατά της 5-άλφα αναγωγάσης της τεστοστερόνης που παρασκευάζεται από τον προστάτη ποντικιού. Το υπεύθυνο κλάσμα για αυτήν τη δραστηριότητα καθαρίστηκε και το δραστικό συστατικό απομονώθηκε και ταυτοποιήθηκε ως αβιετικό οξύ που παρουσιάζει ισχυρή κατασταλτική δράση στο εργαστήριο κατά της 5-άλφα αναγωγάσης της τεστοστερόνης.
LaTeX
To LaTeX είναι μια γλώσσα δημιουργίας εγγράφων συνδεδεμένο με το σύστημα αυτόματης στοιχειοθεσίας TeX. Ο όρος LaTeX αναφέρεται μόνο στη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένα τα έγγραφα, όχι στον επεξεργαστή κειμένου που χρησιμοποιείται για να γραφούν τα έγγραφα αυτά. Το αρχείο πρέπει να έχει επέκταση  όταν δημιουργηθεί χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε επεξεργαστή κειμένου. Βέβαια σήμερα υπάρχουν επεξεργαστές κειμένου που έχουν φτιαχθεί αποκλειστικά για εγγραφή σε κώδικα LaTeX (βλέπε kile, winedit κ.λ.π.). To μεγάλο πλεονέκτημα του LaTeX είναι ότι ο συγγραφέας χρειάζεται να επικεντρώθεί μόνο στη συγγραφή του κειμένου χωρίς να ανησυχεί για τη μορφή του αφού η μορφοποίηση γίνεται αυτόματα.
Αβιετικό οξύ
Ασφάλεια
Το αβιετικό οξύ θεωρείται ως "μη επικίνδυνη φυσική ουσία" στο ταλλέλαιο. Στις ΗΠΑ, είναι καταχωρισμένο στον κατάλογο του νόμου ελέγχου τοξικών ουσιών. Το αβιετικό οξύ είναι ένα αλλεργιογόνο επαφής· όμως, παραγόμενες ενώσεις από την οξείδωσή του με αέρα προκαλούν πιο ισχυρές αποκρίσεις. Είναι διαλυτό στις αλκοόλες, στην ακετόνη και στους αιθέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Λιπίδια
LaTeX
To LaTeX χρησιμοποιείται ευρέως στον ακαδημαϊκό χώρο κυρίως λόγω της υψηλής ποιότητας στοιχειοθεσίας που παρέχει. Τα έγκριτα επιστημονικά περιοδικά που δημοσιεύονται από την Ένωση Αμερικάνων Φυσικών (American Physical Society), όπως το Physical Review Letters, χρησιμοποιούν το LaTeX ως βάση για το κύριο πρόγραμμα στοιχειοθεσίας τους REVTeX. Το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να αποδοθεί σε μορφή pdf, dvi, ps κ.α. Το LaTeX προσφέρει αυτοματοποίηση των περισσότερων πτυχών της στοιχειοθεσίας συμπεριλαμβανομένης της σελιδοποίησης, της βιβλιογραφίας, των περιεχομένων, αρίθμησης πινάκων, γραφικών παραστάσεων, εικόνων κ.λ.π.
Ιστορικό
Το LaTeX γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τον Λέσλι Λάμπορτ (Leslie Lamport) και χρησιμοποιείται δωρεάν υπό τους όρους της δημόσιας άδειας LPPL,. Αργότερα το LaTeX γράφτηκε από την αρχή από τον Φρανκ Μίτελμπαχ (Frank Mittelbach). Σήμερα όταν λέμε LaTeX εννοούμε την έκδοση που (ξανα-)έγραψε ο Μίτελμπαχ και οι συνεργάτες του.
Το LaTeX προφέρεται ως "λάτεχ" και οι χαρακτήρες T, E, X στο όνομα προέρχονται από τα κεφαλαία ελληνικά γράμματα τ, ε, χ, τα οποία παραπέμπουν στις ελληνικές λέξεις "τέχνη" και "τεχνολογία" (ΤΕΧνη). Για το λόγο αυτό, ο δημιουργός του TeX, Ντόναλντ Κνουθ (Donald Knuth), προωθεί την προφορά του TeX ως "τεχ" και όχι ως "τεξ" ή "τεκ". Ο Λάμπορτ από την άλλη έχει πει ότι δεν ευνοεί ούτε αποθαρρύνει οποιαδήποτε προφορά για το LaTeX.
Εγκατάσταση
Για το λειτουργικό σύστημα Linux (λίνουξ), ένας εύκολος τρόπος εγκατάστασης του LaTeX είναι να εγκατασταθεί απευθείας μέσω του επεξεργαστή κειμένου kile με την επόμενη εντολή:  (για τερματικό τύπου debian).
Στο Mac OS X, το LaTeX μπορεί να εγκατασταθεί μέσα από το πακέτο macports ή ακόμα πιο εύκολα με την εγκατάσταση του πακέτου MacTeX (βασική έκδοση 100 MB, πλήρης έκδοση 2.5 GB) που περιέχει την διανομή TeX Live, εφαρμογές GUI (TeXShop, BibDesk, LaTeXiT, TeX Live Utility) και το λογισμικό Ghostscript.
Για τα windows θα πρέπει πρώτα να εγκατασταθεί το πακέτο ΜiΚΤeΧ, το οποίο είναι μια εφαρμογή του TeX για windows, και μετά ένας επεξεργαστής κειμένου, π.χ. ο kile (δωρεάν) ή ο winedit (επί πληρωμή). Κατά την εγκατάσταση του kile πρέπει να ελέγξετε ότι τα πακέτα kate και okular συμπεριλαμβάνονται στην εγκατάσταση.
Παράδειγμα
Το παρακάτω κείμενο είναι ένα μικρό δείγμα κώδικα LaTeX:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες σήμανσης-μορφοποίησης Κατηγορία:Διορθωτές κειμένου
Έδρα
Ως έδρα ορίζεται ενίοτε το σημείο συγκέντρωσης των εργασιών ενός οργανισμού, εταιρείας, ή κάποιου φυσικού προσώπου. Σε αυτό το πλαίσιο ονομάζεται και βάση, όντας τοπικός προσδιορισμός και ακολουθούν τα παραρτήματα. Η λέξη προσλαμβάνει διαφορετικό νόημα, ανάλογα με το εννοιολογικό πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιείται. Για παράδειγμα στην ανώτατη εκπαίδευση η έδρα υποδηλώνει εκπαιδευτική θέση, ενώ στην νομική επιστήμη, πιθανώς την έδρα του δικαστηρίου.
Στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα ο όρος έδρα προσδιορίζει την πόλη ή οικισμό στον οποίο νομικώς εδρεύει ο καλλικράτειος Δήμος.
Κατηγορία:Νομική επιστήμη
Ιταλικός Πόλεμος (1551–1559)
Ο ιταλικός πόλεμος του 1551-1559, γνωστός και ως πόλεμος Αψβούργων – Βαλουά ήταν το τελευταίο κεφάλαιο της σειράς των Ιταλικών πολέμων. Άρχισε όταν ο Ερρίκος Β' της Γαλλίας κήρυξε πόλεμο εναντίον του αυτοκράτορα Καρόλου Ε' με σκοπό την ανάκτηση εδαφών στην Ιταλική χερσόνησο και τη διασφάλιση της κυριαρχίας των Γάλλων έναντι των Αψβούργων στην ευρωπαϊκή σκηνή.
Πρόκειται για δύο συγκρούσεις που αναφέρονται επίσης ως Δέκατος (1552-1556) και Ενδέκατος Ιταλικός πόλεμος (1557-1559).
Στο τέλος των συγκρούσεων του 1551-1559, η Γαλλία παραιτήθηκε των αξιώσεών της στην Ιταλία αλλά κέρδισε τις τρεις επισκοπικές πόλεις Μετς, Τουλ και Βερντέν στη Λωρραίνη και το λιμάνι του Καλαί. Η Σιένα κατακτήθηκε από το δουκάτο της Φλωρεντίας και η Ισπανία προσάρτησε τη Φρανς-Κοντέ και αναδείχθηκε η κυρίαρχος δύναμη στο μεγαλύτερο τμήμα της Ιταλικής Χερσονήσου.
Από στρατιωτικής άποψης, έχει υπογραμμισθεί η σημασία της τεχνολογικής προόδου και οι επιπτώσεις της στις πολεμικές επιχειρήσεις, όπως οι πολιορκίες κάστρων με τη χρήση μεγάλων κανονιών και πυροβολικού, η χρήση φορητών όπλων, η πυρίτιδα, αλλά και η αύξηση των επαγγελματιών στρατιωτικών.
Οι συμμαχίες
Στον ιταλικό πόλεμο του 1551-59, η Γαλλία έδρασε συμμαχώντας με τη Σιένα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Απέναντί της είχε συμμαχία που αποτελούνταν από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την Ισπανία, τη Μάντοβα, το βασίλειο της Αγγλίας, το δουκάτο της Φλωρεντίας, και το δουκάτο της Σαβοΐας.
Στη Μεσόγειο θάλασσα
μικρογραφία|Ο [[Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας|Ερρίκος Β' της Γαλλίας ]] Στις 31 Μαρτίου 1547, ο Φραγκίσκος Α’ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ερρίκος Β'. Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, ο βασιλιάς Ερρίκος Β' της Γαλλίας ανανέωσε τη συμμαχία με τον σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, συμφωνώντας να συνεργαστεί εναντίον των Αψβούργων στη Μεσόγειο.
Το 1551, παραμένοντας πιστός στη συμμαχία του με τους Οθωμανούς, ο Ερρίκος έστειλε στόλο από τη Μασσαλία για να βοηθήσει τους Οθωμανούς στην ανάκτηση της Τρίπολης από τους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη. Το 1552, ο Ερρίκος κήρυξε πόλεμο εναντίον του αυτοκράτορα Κάρολου Ε' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ισπανίας και οι Οθωμανοί έστειλαν 100 πλοία για να επιτεθούν στην ακτή της Καλαβρίας στη νότια Ιταλία. Στην Πόντσα το 1552, ο οθωμανικός στόλος υπό τον Τουργκούτ Ρέις κατέστρεψε τον γενουατικό στόλο του Αντρέα Ντόρια και οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Ρέτζιο. Οι Οθωμανοί συνέχισαν να παρενοχλούν την αντι-γαλλική συμμαχία στη Μεσόγειο, με την εισβολή στην Κορσική το 1553, όπου οι Κορσικανοί, με τη βοήθεια του γαλλικού και του οθωμανικού στόλου, εξεγέρθηκαν κατά της γενουατικής κυριαρχίας και εισβολή στις Βαλεαρίδες Νήσους το 1558.
Στην ηπειρωτική Ευρώπη
Ταυτόχρονα, ο Ερρίκος Β' ξεκίνησε μια επίθεση εναντίον των Αψβούργων από ξηράς. Έχοντας συμμαχήσει με τους Γερμανούς Λουθηρανούς πρίγκιπες της Ένωσης του Σμαλκάλντεν στη συνθήκη του Σαμπόρ του 1552, τον Απρίλιο του 1552 οι Γάλλοι εισέβαλαν στη Λωρραίνη, όπου, σε αντάλλαγμα της στήριξης που είχαν λάβει από τον Γάλλο βασιλιά, οι Λουθηρανοί πρίγκιπες του παραχώρησαν τις τρεις επισκοπικές πόλεις: Μετς, Τουλ και Βερντέν που ανήκαν στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλλά κατοικούνταν κυρίως από γαλλόφωνους πληθυσμούς. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Κάρολος Ε' προσπάθησε να ξανακερδίσει τις Τρεις επισκοπικές πόλεις και πολιόρκησε το Μετς, αλλά η πόλη, την οποία υπερασπίστηκε ο Φραγκίσκος του Γκιζ, αντιστάθηκε και οι αυτοκρατορικοί έλυσαν την πολιορκία τον Ιανουάριο του 1553.Το 1554, επιβεβαίωσαν αυτές τις κατακτήσεις νικώντας τους αυτοκρατορικούς στη μάχη του Ραντί. μικρογραφία|250x250εσ|Η μάχη του Μαρτσιάνο το 1554, πίνακας του [[Τζόρτζο Βαζάρι|Τζόρτζιο Βαζάρι]] Εν τω μεταξύ, το 1553, η Γαλλία εισέβαλε στην Τοσκάνη για να στηρίξει τη Σιένα, όπου είχε γίνει εξέγερση με αρχηγό τον Πιέρο Στρότσι και έδιωξαν την ισπανική φρουρά. Ο δούκας της Φλωρεντίας Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, που υποστηρίζονταν από τον αυτοκράτορα, νίκησε τους εξεγερμένους της Σιένα και τους συμμάχους τους Γάλλους στη μάχη του Μαρτσιάνο το 1554. Το 1555, το δουκάτο της Φλωρεντίας κατέκτησε τη Σιένα που τελικά έγινε μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης.
Ο πόλεμος τελείωσε με τη συνθήκη της Βωσέλ στις 15 Φεβρουαρίου 1556, ευνοϊκή για τους Γάλλους, που άφηνε τον Ερρίκο Β' κυρίαρχο στο δουκάτο της Σαβοΐας, το Πεδεμόντιο, τις πόλεις Μετς, Τουλ και Βερντέν καθώς και την Κορσική.
Η παραίτηση του Καρόλου Ε'
μικρογραφία|250x250εσ|Οι κτήσεις των Αψβούργων στους επόμενους αιώνες μετά τη διχοτόμησή τους από τον Κάρολο Ε' Το 1556, κατά τη διάρκεια του πολέμου και αφού έλυσε τη μακροχρόνια σύγκρουσή του με τη Σμαλκαλδική Ένωση με την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ το 1555, ο Κάρολος Ε', ασθενής και εξαντλημένος, παραιτήθηκε από τον αυτοκρατορικό θρόνο καθώς και από το θρόνο της Ισπανίας και αποσύρθηκε στο μοναστήρι του Γιούστους στην Εστρεμαδούρα, όπου δύο χρόνια μετά πέθανε. Τον διαδέχτηκε ως αυτοκράτορας ο αδελφός του, Φερδινάνδος Α', ο οποίος πλέον κατείχε το αυτοκρατορικό στέμμα, τις κτήσεις του Οίκου των Αψβούργων και τα στέμματα της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Ο θρόνος της Ισπανίας μεταβιβάστηκε στον γιο του Καρόλου Φίλιππο Β', μαζί με το δουκάτο του Μιλάνου και τα βασίλεια της Νάπολης, της Σικελίας και της Σαρδηνίας, τις Κάτω Χώρες και τις αποικίες στην Αμερική.
Έτσι, η παραίτηση του Καρόλου Ε' χώρισε την αυτοκρατορία των Αψβούργων που περιέσφιγγε τη Γαλλία. Από εδώ και πέρα, η Ισπανία και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ενήργησαν πλέον σε απόλυτο συντονισμό όπως συνέβαινε υπό την προσωπική ένωση του Καρόλου Ε'.
Ενδέκατος ιταλικός πόλεμος (1557-1559)
Ο νέος Πάπας Παύλος Δ', με καταγωγή από τη Νάπολη και πολύ εχθρικός στην ισπανική κατοχή, πλησίασε τον βασιλιά της Γαλλίας, που ανταποκρίθηκε θετικά σε πρόταση συμμαχίας. Έτσι, στις αρχές του 1557, ο δούκας Φραγκίσκος του Γκιζ έφτασε στην Ιταλία με προορισμό τη Νάπολη αλλά αυτή η εκστρατεία αποδείχθηκε μάταιη, στρατιωτικά και διπλωματικά. Από το φθινόπωρο του 1557, ο Πάπας έκανε ειρήνη με την Ισπανία, της οποίας η παρουσία στην Ιταλία ήταν αδιαμφισβήτητη πλέον.
Από αυτό το σημείο, το επίκεντρο του πολέμου μετατοπίστηκε από την Ιταλία προς τη Φλάνδρα, όπου ο Φίλιππος Β', μαζί με τον δούκα της Σαβοΐας Εμμανουήλ Φιλιβέρτο της Σαβοΐας, νίκησαν αποφασιστικά τους Γάλλους στη μάχη του Σαιν-Κεντέν στις 10 Αυγούστου 1557. Μετά την ήττα στο Σαιν-Κεντέν, οι Γάλλοι ανέκαμψαν και ανέλαβαν νέες πρωτοβουλίες στον πόλεμο. Η είσοδος της Αγγλίας στον πόλεμο το 1557 οδήγησε σε ευνοϊκή εξέλιξη για τους Γάλλους τον Ιανουάριο του 1558, με την πολιορκία του Καλαί και την κατάληψή του, θέτοντας τέλος στην αγγλική κατοχή της πόλης.
Η συνθήκη
Το 1559, Γάλλοι και Αψβούργοι, υπό την πίεση οικονομικής κατάρρευσης και εσωτερικών προβλημάτων - ευρεία διάδοση του Προτεσταντισμού - αποφάσισαν να δώσουν τέλος στις συγκρούσεις τους με τη συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί, η οποία υπεγράφη στις 3 Απριλίου 1559. Η συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί (1559) αναγνώριζε οριστικά την ισπανική κυριαρχία στην Ιταλική Χερσόνησο, όπου διατήρησε τον έλεγχο στο Μιλάνο, στο βασίλειο της Νάπολης, στη Σικελία και τη Σαρδηνία. Η Γαλλία διατήρησε το Καλαί και τις Τρεις Επισκοπές. Το δουκάτο της Σαβοΐας και το Πεδεμόντιο, επεστράφησαν στον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο.
Εκτός από τον τερματισμό του πολέμου, ο Ερρίκος Β' της Γαλλίας και ο Φίλιππος Β' της Ισπανίας συμφώνησαν στη συνθήκη να ζητήσουν από τον Πάπα να συγκαλέσει εκ νέου τη Σύνοδο του Τρέντο.
Έτσι, μετά από 65 χρόνια σχεδόν διαρκούς πολέμου μεταξύ των βασιλείων της Γαλλίας και της Ισπανίας, ο έλεγχος του μεγαλύτερου τμήματος της Ιταλικής Χερσονήσου πέρασε σταθερά στην ισπανική κυριαρχία που διατηρήθηκε μέχρι το κίνημα της εθνικής ενοποίησης της Ιταλίας τον 19ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι των κρατών και λαών της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη Γαλλία Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Αγγλίας Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ισπανική Αυτοκρατορία
Ατμοσφαιρική πίεση
Ατμοσφαιρική πίεση ή «Βαρομετρική πίεση» ονομάζεται η πίεση που ασκεί η ατμόσφαιρα με το βάρος της στην επιφάνεια της Γης, όπως αυτό καθορίζεται και από την ατμοσφαιρική κυκλοφορία.
Στην επιφάνεια της Γης η ατμοσφαιρική πίεση ισούται κατά μέσον όρο με το βάρος στήλης ύδατος ύψους 10 μ.(m) περίπου ή με το βάρος στήλης υδραργύρου ύψους 760 χιλ. (mm).
Η ατμοσφαιρική πίεση που υφίσταται το σώμα του ανθρώπου αντισταθμίζεται από τον αέρα και τα λοιπά ρευστά που κυκλοφορούν εντός του οργανισμού του.
Μέτρηση Ατμοσφαιρικής Πίεσης: Πείραμα Τορικέλι (Torricelli)
thumb|Σχηματική αναπαράσταση του πειράματος του Τορικέλι. Σημειώνεται η ατμοσφαιρική πίεση και το ύψος του υδραργύρου στη στήλη. Ο Τορρικέλι (Torricelli) για να αποδείξει την ύπαρξη ατμοσφαιρικής πίεσης χρησιμοποίησε μια λεκάνη με υδράργυρο και ένα δοκιμαστικό σωλήνα. Γέμισε το δοκιμαστικό σωλήνα με υδράργυρο, τον αναποδογύρισε συγκρατώντας τον υδράργυρο και τον βύθισε στην λεκάνη κρατώντας τον όρθιο. Παρατήρησε ότι ο υδράργυρος άρχισε να πέφτει μέχρι να σταματήσει σε ένα σημείο πάνω από την ελεύθερη επιφάνεια του υδραργύρου στην λεκάνη. Από το πείραμα αυτό διαπίστωσε ότι η στάθμη σταθεροποιείται πάντα στα 760 χιλιοστά περίπου πάνω από την ελεύθερη επιφάνεια του υδραργύρου στη λεκάνη. Τελικά κατέληξε ότι ο υδράργυρος στη λεκάνη δέχεται πίεση από την ατμόσφαιρα, η οποία εξισορροπεί την πίεση που δέχεται ο υδράργυρος της λεκάνης από τον υδράργυρο στο σωλήνα. Σύμφωνα με την ισορροπία δυνάμεων η συνολική δύναμη, που δέχεται ο υδράργυρος από την ατμόσφαιρα, ισούται με το βάρος του υδραργύρου του δοκιμαστικού σωλήνα, που βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια του υδραργύρου της λεκάνης. Έτσι απέδειξε ότι υπάρχει ατμοσφαιρική πίεση. Από το πείραμα αυτό μετράται η ατμοσφαιρική πίεση σε χιλιοστά στήλης υδραργύρου, δηλαδή σε mm Hg (το χημικό σύμβολο του υδραργύρου) ή προς τιμή του Τορικέλι σε torr.
Βαρομετρική τάση
Στην ατμοσφαιρική πίεση η βαρομετρική τάση ονομάζεται η τιμή της μεταβολής της ατμοσφαιρικής πίεσης εντός τριών ωρών προ εκάστης καθορισμένης κύριας(*) ώρας παρατήρησης.
Η βαρομετρική τάση λαμβάνεται από το διάγραμμα του βαρογράφου. Η κατανομή των βαρομετρικών πιέσεων και οι βαρομετρικές τάσεις αποτελούν σπουδαιότατα στοιχεία στις μεταβολές του καιρού.
(*) Οι επίσημες μετεωρολογικές παρατηρήσεις γίνονται σε καθορισμένα χρονικά μέρη του 24ώρου.
Η ατμοσφαιρική ή βαρομετρική πίεση μεταβάλλεται «οριζόντια» και «κατακόρυφα» τόσο από τόπου εις τόπον, όσο και από χρόνου εις χρόνον παρατήρησης. Οι «οριζόντιες μεταβολές» είναι πολύ μικρότερες των «κατακόρυφων μεταβολών», πλην όμως έχουν εξαιρετική σημασία στη δημιουργία των καιρικών φαινομένων. Π.χ. οι άνεμοι είναι αποτέλεσμα αυτών των μεταβολών.
Ημερήσια μεταβολή Εκτός των παραπάνω οριζοντίων και κατακόρυφων μεταβολών παρατηρείται κατά τη διάρκεια του 24ώρου (24h), υπό ομαλή βεβαίως καιρική κατάσταση και η «ημερήσια μεταβολή», κατά την οποία η ατμοσφαιρική πίεση παρουσιάζει «διπλή κύμανση» με μέγιστη τιμή κατά τις ώρες 10.00 και 22.00, και ελάχιστη κατά τις ώρες 04.00 και 16.00. Το κύριο εύρος (διαφορά) αυτών είναι μικρό, 3,0 mm Hg στον Ισημερινό και 1,5 mm Hg στις εύκρατες περιοχές. Δηλαδή αυξανομένου του γεωγραφικού πλάτους αυτή ελαττώνεται.
Η σημασία της ημερήσιας βαρομετρικής μεταβολής στα τροπικά πλάτη είναι μεγάλη. Η δε διαταραχή στη πορεία της ημερήσιας μεταβολής της ατμοσφαιρικής πίεσης αποτελεί για τους ναυτικούς την πρώτη ένδειξη προσέγγισης τροπικού κυκλώνα.
Το φαινόμενο της «ημερήσιας μεταβολής» της ατμοσφαιρικής πίεσης ονομάζεται βαρομετρική παλίρροια. Στην πράξη χρησιμοποιείται περισσότερο, αντί του όρου ατμοσφαιρική πίεση, ο όρος βαρομετρική ως επίθετο, επειδή περιέχει την έννοια της πίεσης.
Λάκης Παπαϊωάννου
Ο Απόστολος (Λάκης) Παπαϊωάννου (Κατερίνη, 5 Οκτωβρίου 1956) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μεσοεπιθετικού.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο με τις ομάδες των νέων της Κατερίνης και του Πιερικού. Το 1973, έκανε το ντεμπούτο του στον Πιερικό στη Β΄Εθνική και το 1975 βοήθησε την ομάδα να ανέβει στην Α΄Εθνική. Στην ομάδα της Κατερίνης παρέμεινε έως το 1979, όταν αυτή είχε υποβιβαστεί στα περιφερειακά πρωταθλήματα. Το 1979 υπέγραψε στον Ηρακλή, με συμπαίκτη τον Βασίλη Χατζηπαναγή, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1986, όταν και αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ.
Στον "Δικέφαλο του Βορρά" παρέμεινε δύο χρονιές και εν συνεχεία υπέγραψε στον ΠΑΣ Γιάννινα, όπου και έμεινε μέχρι το 1991. Το 1992 τελείωσε την καριέρα του στην ομάδα της Πάτρας. Συνολικά, ο Παπαϊωάννου έκανε πάνω από 500 εμφανίσεις στην πρώτη και δεύτερη κατηγορία.
Ατμοσφαιρική πίεση
Πηγές
Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Πίεση
Λάκης Παπαϊωάννου
Μετέπειτα πορεία
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Λάκης Παπαϊωάννου έγινε σκάουτερ ποδοσφαίρου. Αντικατέστησε τον Κριστόφ Βαζέχα και ανέλαβε τα ηνία της ακαδημίας της Άρσεναλ στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Το 2010 στις δημοτικές εκλογές στο Νομό Πιερίας ήρθε δεύτερος και εκλέχτηκε περιφερειακός σύμβουλος, θέση στην οποία παραμένει μέχρι και σήμερα.
Διακρίσεις
Το 1977 ο Λάκης Παπαϊωάννου ψηφίστηκε ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 80΄μπαίνοντας στη χρυσή ενδεκάδα εκείνης της ποδοσφαιρικής εποχής. Το 2010 μαζί με τον Πόλυ Φουλίδη, βραβεύτηκαν από την ομάδα του Πιερικού, τον Αθλητικό Οργανισμό του Δήμου Κατερίνης, τον σύλλογο Παλαιμάχων Πιερικού, αλλά και από τους φίλους της ομάδας. Το 2012 βραβεύτηκε από τον Εκπαιδευτικό Όμιλο ΞΥΝΗ για την προσφορά του στο ελληνικό ποδόσφαιρο μαζί με άλλους τρεις ποδοσφαιριστές της Θεσσαλονίκης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού
Τρομοκρατική επίθεση στον μαραθώνιο της Βοστώνης
Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης
Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης διεξήχθη για πρώτη φορά την άνοιξη του 1897 και είναι ο δεύτερος παλαιότερος μαραθώνιος στις Η.Π.Α. Γυναίκες συμμετέχουν στον αγώνα επισήμως από το 1972, αλλά ανεπισήμως τουλάχιστον από το 1966.
Η τρομοκρατική επίθεση
Το πρωί της 15ης Απριλίου του 2013, την Ημέρα των Πατριωτών στις Η.Π.Α, περισσότεροι από 24.000 άνθρωποι συμμετείχαν στον 117ο Μαραθώνιο της Βοστώνης.
Στις 2 και 49 το μεσημέρι τοπική ώρα, τρεις ώρες περίπου μετά των τερματισμό των νικητών, και ενώ συνέχιζαν να τερματίζουν οι συμμετέχοντες, εξερράγησαν με διαφορά δεκατριών δευτερολέπτων δύο βόμβες, στην οδό Μπόιλστον, κοντά στην πλατεία Κόπλεϊ, λίγα μέτρα πριν τη γραμμή του τερματισμού. Για τον ένα εκρηκτικό μηχανισμό πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε μια χύτρα ταχύτητας ενώ ο δεύτερος είχε τοποθετηθεί μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί. Επρόκειτο για αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς που αποτελούνταν από εκρηκτικά, κομμάτια μετάλλου και μεταλλικά σφαιρίδια και ήταν τοποθετημένοι σε μαύρες νάιλον σακούλες ή σακίδια πλάτης.
Οι δράστες
Δράστες της τρομοκρατικής επίθεσης στον Μαραθώνιο της Βοστώνης ήταν ο 26χρονος Τάμερλαν Τσαρνάεφ και ο 19χρονος αδερφός του Τζοχάρ Τσαρνάεφ.
Το πρωί της 18ης Απριλίου τα δύο αδέρφια (φωτογραφίες των οποίων από το σημείο της επίθεσης, λίγο πριν την έκρηξη των βομβών είχε δώσει στη δημοσιότητα το FBI) πυροβόλησαν και σκότωσαν τον αστυνομικό Σον Κολιέρ (Sean Collier) στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης. Στη συνέχεια ανάγκασαν τον οδηγό ενός αυτοκινήτου (στον οποίο είπαν ότι αυτοί είχαν βάλει τις βόμβες στον μαραθώνιο της Βοστώνης) να τους μεταφέρει στο πλησιέστερο ΑΤΜ και τον υποχρέωσαν να κάνει ανάληψη 800 δολαρίων. Στη συνέχεια τον άφησαν να φύγει, όμως το κινητό του οδηγού ήταν μέσα στο αυτοκίνητο και έτσι η αστυνομία μπόρεσε να εντοπίσει το αυτοκίνητο. Σε ανταλλαγή πυροβολισμών με την αστυνομία στο Γουότερταουν της Μασαχουσέτης τραυματίστηκε θανάσιμα ο Ταμερλάν ενώ ο Τζοχάρ διέφυγε βαριά τραυματισμένος. Το πρωί της 19ης Απριλίου το FBI ζήτησε από τους κατοίκους του Γουότερταουν και των γειτονικών πόλεων να παραμείνουν στα σπίτια τους και να μην ανοίγουν σε κανέναν. Τα πανεπιστήμια, τα σχολεία και πολλές επιχειρήσεις παρέμειναν κλειστές και σταμάτησε η λειτουργία των δημόσιων μέσων μεταφοράς.Το απόγευμα της 19ης Απριλίου ο Τζοχάρ βρέθηκε τραυματισμένος σε μια βάρκα στον κήπο ενός σπιτιού στην περιοχή και συνελήφθη. Στις 22 Απριλίου 2013 του απαγγέλθηκαν επίσημα κατηγορίες, μεταξύ των οποίων και η "χρήση του όπλου μαζικής καταστροφής". Λίγες ημέρες αργότερα, συνελήφθησαν άλλοι 3 ύποπτοι για εμπλοκή στην επίθεση. Στις 16 Μαΐου 2015 ο Τζοχάρ καταδικάστηκε σε θανατηφόρα ένεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βοστώνη Κατηγορία:2013 Κατηγορία:Μαραθώνιος Βοστώνης Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Αλφρέντο Νόμπρε ντα Κόστα
O Αλφρέντο Νόμπρε ντα Κόστα (Alfredo Jorge Nobre da Costa, GCC, ComC, OMRI (Λισαβόνα, Lapa, 10 Σεπτεμβρίου 1923 - Λισαβόνα, 4 Φεβρουαρίου 1996), γνωστός ως Νόμπρε ντα Κόστα, ήταν Πορτογάλος μηχανικός και πολιτικός.
Ήταν μοναχογιός του Αλφρέντο Ενρίκε Άντρεσεν ντα Κόστα (Alfredo Henrique Andresen da Costa, γεν. 4 Νοεμβρίου 1893), με ρίζες από Ινδία, Ιταλία, Γαλλία, Καταλονία, Δανία και Πορτογαλία και σύζυγο την Πορτογαλίδα Μαρία Ελένα Νόμπρε (Maria Helena Nobre). Αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο της Λισαβόνας (Instituto Superior Técnico).
Ήταν μετριοπαθής ανεξάρτητος κεντροαριστερός πολιτικός και επελέγη από τον Πρόεδρο της χώρας Αντόνιο Ραμάλο Εάνες (António Ramalho Eanes) για να ηγηθεί μιας κυβέρνησης που θα τελείωνε την τετραετή νομοθετική περίοδο που είχε ξεκινήσει με τις πορτογαλικές βουλευτικές εκλογές του 1976. Η κυβέρνησή του στελεχώθηκε από ανεξάρτητους. Ωστόσο, απέτυχε να κερδίσει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο και παραιτήθηκε. Αντικαταστάθηκε από τον Κάρλος Μότα Πίντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας
Α΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος
Η συνέλευση δημιούργησε προσωρινή τοπική αρχή, τη Γερουσία της Δυτικής Χέρσου Ελλάδας, με σκοπό την διατήρηση της τάξης και την οργάνωση του πολέμου. Στην γερουσία ήταν 10 μελής, κάθε επαρχία εκπροσωπούνταν με ένα μέλος με ετήσια θητεία και υποχρέωση να δίνει λόγω στην εθνική συνέλευση. Πρώτος πρόεδρος της γερουσίας εκλέχτηκε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και έδρα της γερουσίας ήταν αρχικά το Μεσολόγγι και μετέπειτα το Βραχώρι. Η γερουσία καταργήθηκε στις 30 Μαρτίου 1823 με απόφαση της Β΄ Εθνοσυνέλευσης.
Κάποιοι από τους 30 πληρεξούσιους που πήραν μέρος στην συνέλευση ήταν οι:
Η επόμενη συνέλευση, η Β΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος έγινε από τον Δεκέμβριο του 1823, επίσης στο Μεσολόγγι.
Παραπομπές
Δυτικής Χέρσου Ελλάδος Κατηγορία:1821 Κατηγορία:Ιστορία του Μεσολογγίου
Νταβίδ Σίλβα
Ο Νταβίδ Χοσουέ Χιμένεθ Σίλβα (David Josué Jiménez Silva, 8 Ιανουαρίου 1986) είναι Ισπανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, τελευταία φορά αγωνίστηκε για τη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Ο Σίλβα μπορεί να παίξει στα πλάγια και ως δεύτερος επιθετικός.
Πέρασε έξι χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας με την Βαλένθια,παίζοντας περισσότερα από 150 παιχνίδια και κερδίζοντας ένα Κύπελλο Ισπανίας το 2008. Έπειτα από σπουδαίες εμφανίσεις,τράβηξε το βλέμμα πολλών συλλόγων και το 2010 μετακόμισε στην Αγγλία για να αγωνιστεί για τη Μάντσεστερ Σίτι. Με την ικανότητά του στις πάσες,την αντίληψή του και την ποιότητα που έχει να κρατάει την μπάλα στην κατοχή του με εντυπωσιακό τρόπο,κέρδισε το ψευδώνυμο "El Mago" ( Ο μάγος) από συμπαίκτες και οπαδούς και θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους καλύτερους μέσους όλων των εποχών στο Αγγλικό πρωτάθλημα.Ο Σίλβα,έπειτα από την ένταξή του στην Σίτι,έχει παίξει περισσότερα από 300 παιχνίδια.Έχει κερδίσει ένα FA Cup,τρία League Cups και τρεις τίτλους Πρέμιερ Λίγκ.
Πρώιμα χρόνια
Ο Σίλβα γεννήθηκε στην Αργκινεγκίν, Γκραν Κανάρια, Κανάριοι Νήσοι από τον Φερνάντο Χιμένεθ, πρώην δημοτικό αστυνομικό ο οποίος τελικά ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια του γηπέδου της ΦΚ Βαλένθια Μεστάγια και της Έβα Σίλβα. Ο πατέρας του είναι από τα Κανάρια Νησιά και η μητέρα του είναι ιαπωνικής καταγωγής, που επιβεβαιώθηκε σε μια συνέντευξη από μέλη της οικογένειας του στον τηλεοπτικό σταθμό των Κανάριων Νησιών.
Ο Σίλβα άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα νέων του Σαν Φερνάντο. Όταν ήταν 14, έλαβε μια προσφορά για να υπογράψει συμβόλαιο στην ομάδα νέων της Βαλένθια ΚΦ, την οποία και αποδέχθηκε. Έμεινε στην ομάδα των νέων μέχρι την ηλικία των 17.
Συλλογική καριέρα
Στην Βαλένθια ΚΦ αγωνίστηκε για έξι χρόνια και εμφανίστηκε σε περισσότερα από 150 παιχνίδια. Κατέκτησε ένα Κύπελλο Ισπανίας.
Όσκαρ Μπρονέρ
Δίδαξε στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις ανασκαφές της αρχαίας Κορίνθου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 εργάστηκε στη Βόρεια Ελλάδα και περιέγραψε την εκ νέου θεώρηση σχετικά με την ανέγερση του μνημειακού Λέοντος της Αμφιπόλεως σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1941. Επέστρεψε σε μια εξαθλιωμένη Ελλάδα αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος του Ερυθρού Σταυρού. Έχει επίσης σκηνοθετήσει "Triumph Over Time", μια ταινία ερανικού τύπου που γυρίστηκε με έξοδα της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα (αξίζει πραγματικά για την τεκμηρίωση της Ελλάδας λίγο μετά τον πόλεμο).
Νταβίδ Σίλβα
Συλλογική καριέρα
Το 2010 μεταγράφηκε στην Μάντσεστερ Σίτι. Ο προπονητής της Σίτι, Ρομπέρτο Μαντσίνι, χρησιμοποιεί κυρίως τον Σίλβα ως πλάγιο μέσο, αλλά χρησιμοποιείται σε ρόλο πλέι μέικερ με τον Σαμίρ Νασρί πίσω από τους Σέρχιο Αγκουέρο και Έντιν Τζέκο.
Όσκαρ Μπρονέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχαιολόγοι
Νταβίδ Σίλβα
Διεθνής καριέρα
Είναι διεθνής με την Ισπανία από την ηλικία των 20 ετών και ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε τόσο το Euro 2008 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Έιμπαρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ
Πατριάρχης Σισίνιος Α΄
Ο Σισίνιος Α΄ (... - 24 Δεκεμβρίου 427) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 426 έως το 427.
Μετά τον θάνατο του προκατόχου του, Αττικού, ο πατριαρχιακός θρόνος χήρεψε για αρκετό χρόνο, καθώς υπήρχε διχογνωμία σχετικά με την επιλογή διαδόχου. Κατά την επικρατέστερη άποψη, το διάστημα αυτό ήταν περί τους τέσσερις μήνες και έληξε με την εκλογή του Σισινίου, περί το Φεβρουάριο του 426. Για τη χειροτονία και την εγκαθίδρυσή του, ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β' συνεκάλεσε Σύνοδο υπό την προεδρία του Πατριάρχη Αντιοχείας Θεοδότου.
Πριν την εκλογή του, ο Σισίνιος ήταν πρεσβύτερος στην περιοχή της Ελαίας και είχε γίνει γνωστός για τις αρετές και την ευλάβειά του, καθώς και για τις φιλόπτωχες πράξεις του. Επί των ημερών της Πατριαρχίας του βρέθηκε σε ύφεση το ζήτημα της στάσης των οπαδών του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, το οποίο προέκυψε όταν εκείνος εξορίστηκε. Ο ύπαρχος όμως της πόλης, ονόματι Οπτάτος, ανακίνησε το θέμα, ξεκινώντας έρευνα για το ποιοι πυρπόλησαν το Βουλευτήριο και το Ναό της Αγίας Σοφίας κατά τα επεισόδια εκείνων των ημερών. Υποπτεύθηκε δύο κληρικούς, τον πρεσβύτερο Τίγριο και τον αναγνώστη Ευτρόπιο, τους οποίους φυλάκισε. Τότε ο Πατριάρχης Σισίνιος αναφέρεται ότι είδε σε όνειρο κάποιον νέο να στέκεται στο ιερό βήμα της εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου και να λέει ότι λυπάται διότι, ενώ γύρισε όλη την Πόλη, δε βρήκε κανέναν καλό άνθρωπο, παρά μόνο τον Ευτρόπιο. Ο Σισίνιος διηγήθηκε το όνειρό του σε κάποιον πρεσβύτερο, τον οποίο έστειλε να βρει ποιος είναι ο Ευτρόπιος. Εκείνος τον βρήκε στη φυλακή, αλλά μετά από λίγο ο Ευτρόπιος πέθανε.
Ο Πατριάρχης Σισίνιος Α΄ πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου του έτους 427. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 11 Οκτωβρίου.
Πηγές
Σισίνιος Α Σισίνιος Α Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Μάρκο Μενγκόνι
O Μάρκο Μενιόνι (ιταλικά: Marco Mengoni, 25 Δεκεμβρίου 1988) είναι Ιταλός τραγουδιστής, στιχουργός και ηθοποιός φωνής.
Εκπροσώπησε τη Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2013 στο Μάλμε, με το τραγούδι "L'essenziale", τερματίζοντας στην 7η θέση στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision