cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερνάντο δε Σότο
1540: Στα Νοτιοανατολικά
Η αποστολή του Ντε Σότο πέρασε άλλον ένα μήνα στο έδαφος των Κοόζα (Coosa), υποτελών του Τουσκαλούζα, ο οποίος ήταν ο κορυφαίος αρχηγός. Ο δε Σότο στράφηκε κατόπιν νότια, προς τον Κόλπο του Μεξικού, ώστε να συναντήσει δύο πλοία που τους έφερναν φρέσκα εφόδια από την Αβάνα. Ο δε Σότο ζήτησε γυναίκες και υπηρέτες, και όταν ο Τουσκαλούζα αρνήθηκε, οι Ευρωπαίοι εξερευνητές τον πήραν όμηρο. Η αποστολή άρχισε να κάνει σχέδια για να φύγει την επόμενη μέρα και ο Τουσκαλούσα ενέδωσε στις απαιτήσεις του δε Σότο, παρέχοντας φορείς για τους Ισπανούς. Ενημέρωσε τον δε Σότο ότι θα έπρεπε να πάνε στην πόλη Μαμπίλα, μια οχυρή πόλη στη νότια Αλαμπάμα, για να δεχθούν τις γυναίκες. Ο δε Σότο έδωσε στον αρχηγό ένα ζευγάρι μπότες και έναν κόκκινο μανδύα για να τον ανταμείψει για τη συνεργασία του. Αλλά η φυλή των Μομπιλιανών, υπό τον αρχηγό Τουσκαλούσα, έστησε ενέδρα στον στρατό του δε Σότο. Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι άνδρες του δε Σότο δέχθηκαν επίθεση αφού προσπάθησαν να εισέλθουν με το ζόρι σε μια καλύβη που κατείχε ο Τουσκαλούζα. Οι Ισπανοί πολέμησαν για να βγουν έξω, και ανταπάντησαν καίγοντας την πόλη ολοσχερώς. Κατά τη διάρκεια της εννιάωρης εμπλοκής, περίπου 200 Ισπανοί σκοτώθηκαν και άλλοι 150 τραυματίστηκαν σοβαρά, σύμφωνα με τον χρονικογράφο Έλβας. Ακόμα είκοσι πέθαναν τις επόμενες εβδομάδες. Σκότωσαν περίπου 2.000 έως 6.000 πολεμιστές, καθιστώντας τη μάχη μία από τις πιο αιματηρές στην καταγεγραμμένη ιστορία της Βόρειας Αμερικής. Οι Ισπανοί είχαν κερδίσει μια Πύρρειο νίκη, καθώς είχαν χάσει τα περισσότερα από τα υπάρχοντά τους και σχεδόν το ένα τέταρτο των αλόγων τους. Τραυματίες και άρρωστοι, ήταν περικυκλωμένοι από εχθρούς και χωρίς εξοπλισμό σε μια άγνωστη περιοχή. Φοβούμενος ότι αυτά θα τα μάθαιναν στην Ισπανία εάν οι άνδρες του έφταναν στα πλοία στον Κόλπο του Μομπίλ, ο δε Σότο τους οδήγησε μακριά από την ακτή του Κόλπου του Μεξικού, στην ενδοχώρα του Μισισιπή, πιθανότατα κοντά στο σημερινό Τούπελοου, όπου πέρασαν τον χειμώνα.
Προς τα δυτικά
Την άνοιξη του 1541 ο δε Σότο ζήτησε 200 άνδρες ως αχθοφόρους από τους Ινδιάνους Τσίκασω. Αυτοί αρνήθηκαν το αίτημά του και επιτέθηκαν στο ισπανικό στρατόπεδο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Οι Ισπανοί έχασαν περίπου 40 άνδρες και τον υπόλοιπο περιορισμένο εξοπλισμό τους. Σύμφωνα με τους συμμετέχοντες χρονικογράφους, η αποστολή θα μπορούσε να είχε καταστραφεί σε αυτό το σημείο, αλλά οι Τσίκασω τους άφησαν να φύγουν.
Στις 8 Μαΐου 1541 η αποστολή έφθασε στον ποταμό Μισισιπή. Για τον δε Σότο ο ποταμός ήταν απλώς ένα εμπόδιο στην πορεία του. Υπήρξε σημαντική έρευνα για την ακριβή τοποθεσία όπου διέσχισε τον ποταμό. Μια επιτροπή που διορίσθηκε από τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ το 1935 καθόρισε ότι το Σάνφλαουερ Λάντινγκ στη σημερινή πολιτεία Μισισίπι, ήταν το «πιο πιθανό» σημείο περάσματος. Ο Ντε Σότο και οι άντρες του πέρασαν έναν μήνα κατασκευάζοντας επίπεδες βάρκες και διέσχισαν τον ποταμό τη νύχτα για να αποφύγουν τους ιθαγενείς που περιπολούσαν στον ποταμό (ο δε Σότο είχε εχθρικές σχέσεις με τους ιθαγενείς της περιοχής).
Στα τέλη του 20ού αιώνα η έρευνα υποδηλώνει ότι άλλες τοποθεσίες μπορεί να ήταν ο τόπος περάσματος του ποταμού, συμπεριλαμβανομένων τριών τοποθεσιών στο Μισισίπι: Το Κόμερς, το Φράιαρς Πόιντ και το Γουόλς, καθώς και το Μέμφις (Τενεσσί). Μόλις πέρασε τον ποταμό, η αποστολή συνέχισε να ταξιδεύει προς τα δυτικά μέσω του σημερινού Άρκανσω, της Οκλαχόμα και του Τέξας. Ξεχειμώνιασαν στο Autiamique, στον ποταμό Άρκανσω. Μετά από έναν σκληρό χειμώνα, η ισπανική αποστολή προχώρησε πιο ακανόνιστα. Ο διερμηνέας τους, ο Χουάν Ορτίθ, είχε πεθάνει, και δυσκολεύονταν να λάβουν οδηγίες, πηγές τροφής και γενικά να επικοινωνήσουν με τους Ινδιάνους. Η αποστολή έφθασε μέχρι τον ποταμό Κάντο (Caddo), όπου συγκρούσθηκε με μια ινδιάνικη φυλή που αποκαλούνταν Τούλα τον Οκτώβριο του 1541. Οι Ισπανοί τους χαρακτήρισαν ως τους πλέον ικανούς και επικίνδυνους πολεμιστές που είχαν συναντήσει. Αυτό μπορεί να συνέβη στην περιοχή του σημερινού «Caddo Gap», στο Άρκανσω (ένα μνημείο για την αποστολή του de Soto είχε ανεγερθεί σε αυτή την κοινότητα). Τελικώς οι Ισπανοί επέστρεψαν στον Μισισιπή.
Θάνατος
Ο Ερνάντο δε Σότο ασθένησε και πέθανε από κάποιον πυρετό στις 21 Μαΐου 1542, στο ινδιάνικο χωριό Γκουατσόγια (οι ιστορικές πηγές διαφωνούν ως προς το αν ο δε Σότο πέθανε κοντά στο σημερινό Μακάρθουρ του Άρκανσω ή στη Λουιζιάνα, στη δυτική όχθη του Μισισιπή. Η Λουιζιάνα έστησε έναν ιστορικό δείκτη στην εκτιμώμενη τοποθεσία.
Πριν από τον θάνατό του, ο δε Σότο επέλεξε τον Λουίς δε Μοσκόσο Αλβαράδο, τον πρώην «διοικητή πεδίου» του, για να αναλάβει τη διοίκηση της αποστολής. Τη στιγμή του θανάτου του ο δε Σότο είχε 4 Ινδούς σκλάβους, τρία άλογα και 700 γουρούνια στην ιδιοκτησία του.
Ο δε Σότο είχε ενθαρρύνει τους ντόπιους να πιστεύουν ότι ήταν θεότητα, συγκεκριμένα ένας «αθάνατος Γιος του Ήλιου», ως ένα τέχνασμα για να κερδίσουν την υποταγή τους χωρίς σύγκρουση. Μερικοί από τους ιθαγενείς είχαν ήδη γίνει δύσπιστοι για τους ισχυρισμούς της θεότητας του δε Σότο, κι έτσι οι άνδρες του προσπάθησαν να κρύψουν τον θάνατό του. Ως αποτέλεσμα, ο πραγματικός τόπος της ταφής του δεν είναι γνωστός. Σύμφωνα με μια πηγή, οι άνδρες του δε Σότο έκρυψαν το πτώμα του σε κουβέρτες με άμμο για έρμα και το βύθισαν στη μέση του ποταμού κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Επιστροφή της αποστολής στην Πόλη του Μεξικού
Η αποστολή του δε Σότο είχε εξερευνήσει τη La Florida επί τρία χρόνια χωρίς να βρει τους αναμενόμενους θησαυρούς ή μια φιλόξενη τοποθεσία για αποικισμό. Είχαν χάσει σχεδόν τους μισούς άνδρες τους και τα περισσότερα άλογα. Οι στρατιώτες φορούσαν πλέον δέρματα ζώων αντί για ρούχα. Πολλοί τραυματίστηκαν και βρίσκονταν σε κακή κατάσταση. Οι ηγέτες κατέληξαν σε συναίνεση (αν και όχι ολική) για να τερματίσουν την αποστολή και να προσπαθήσουν να βρουν έναν δρόμο επιστροφής, είτε κατεβαίνοντας τον ποταμό Μισισιπή, είτε διασχίζοντας το Τέξας μέχρι την ισπανική αποικία της Πόλεως του Μεξικού.
Απεφάσισαν ότι η κατασκευή σκαφών θα ήταν πολύ δύσκολη και χρονοβόρα, και ότι η πλοήγηση στον Κόλπο του Μεξικού ήταν πολύ επικίνδυνη, κι έτσι κατευθύνθηκαν δια ξηράς προς τα νοτιοδυτικά. Τελικώς έφθασαν σε μια περιοχή στο σημερινό Τέξας που ήταν ξηρή. Οι γηγενείς πληθυσμοί αποτελούνταν κυρίως από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες. Οι στρατιώτες δεν βρήκαν χωριά για να κάνουν επιδρομές για φαγητό, και ο στρατός ήταν ακόμα υπερβολικά μεγάλος για να ζήσει από τη γη. Αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν στις πιο ανεπτυγμένες αγροτικές περιοχές κατά μήκος του Μισισιπή, όπου άρχισαν να κατασκευάζουν επτά «μπεργκαντίνες» (βαρκούλες). Επέζησαν κατά τη διάρκεια του χειμώνα και οι ανοιξιάτικες πλημμύρες τούς καθυστέρησαν άλλους δύο μήνες. Τον Ιούλιο ξεκίνησαν με τις αυτοσχέδιες βάρκες τους να κατεβαίνουν τον Μισισιπή προς την ακτή.
Χρειάστηκαν περίπου δύο εβδομάδες για το ταξίδι αυτό και η αποστολή συνάντησε εχθρικούς στολίσκους πολεμικών κανό σε όλη τη διαδρομή. Ο πρώτος οδηγείτο από τον ισχυρό αρχηγό Quigualtam, του οποίου ο στόλος ακολουθούσε τις βάρκες, εκτοξεύοντας βέλη στους στρατιώτες για μέρες ατελείωτες καθώς διέσχιζαν την επικράτειά τους. Οι Ισπανοί δεν είχαν αποτελεσματικά επιθετικά όπλα στο νερό, καθώς οι βαλλίστρες τους είχαν πάψει να λειτουργούν εδώ και καιρό. Βασίζονταν σε πανοπλίες και χαλάκια ύπνου για να μπλοκάρουν τα βέλη. Περίπου 11 Ισπανοί σκοτώθηκαν σε αυτό το τμήμα και πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν.
Συνέπειες της αποστολής στη Β. Αμερική
Οι Ισπανοί πίστευαν ότι η εκδρομή του δε Σότο στη Φλόριντα ήταν αποτυχημένη. Δεν απέκτησαν ούτε χρυσό, ούτε ευημερία, και δεν ίδρυσαν αποικίες. Αλλά η αποστολή είχε πολλές σημαντικές συνέπειες:
Πήραν το όνομά του
Πολλά πάρκα, οικισμοί, κομητείες και άλλα, μη γεωγραφικά, πράγματα στις ΗΠΑ έχουν πάρει το όνομά τους από τον Ερνάντο δε Σότο, όπως τα ακόλουθα (πάντοτε με την αγγλική προφορά, ως Χερνάντο ντε Σότο):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί κονκισταδόρες
Λιβάδι Αχαΐας
Το Λιβάδι (επίσημα: Λιβάδιον) είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Λιβαρτζίου της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Διοικητική ιστορία
Το Λιβάδι αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Λιβαρτζίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου «Καποδίστριας» ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αροανίας ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Λιβαρτζίου. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καλλικράτης» αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Λιβαρτζίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ούγος του Χοενλόε-Έρινγκεν
Ο Ούγος (γερμ. Hugo, 27 Μαΐου 1816 – 23 Αυγούστου 1897) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν πρίγκιπας του Χοενλόε-Έρινγκεν και κόμης του Ούγεστ. Έγινε στρατηγός της Βυρτεμβέργης και της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Ευγένιος Κάρολος Ούγος γεννήθηκε στη Στουτγκάρδη και ήταν γιος του Αύγουστου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Έρινγκεν και της Λουίζας, κόρης του Ευγένιου, δούκα της Βυρτεμβέργης.
Έγινε πολιτικός, βιομήχανος εξόρυξης και στρατηγός στους στρατούς της Βυρτεμβέργης και της Πρωσίας. Απεβίωσε στο κάστρο Σλάβεντσιτς.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Παυλίνα Βιλελμίνη, κόρη του Καρόλου Έγκον Β΄, πρίγκιπα του Φύρστενμπεργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Χρήστος Γαρέφης
Ο Χρήστος Γαρέφης (Θεσσαλονίκη, 1955) σπούδασε Οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Αθηνά Κουρκουτίδου και πατέρας 2 παιδιών.
Η εμπειρία και η προσφορά του στον αθλητισμό είναι μεγάλη. Έχει λάβει πολλές εκκινήσεις σε αγώνες διαφορετικών αθλημάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει γνωρίσει σε παιδιά και ενήλικες το άθλημα της κολύμβησης από το 1980 έως σήμερα, μέσα από την ιδιότητα του προπονητή κολύμβησης, προέδρου του Αθλητικού Κέντρου Θεσσαλονίκης All Star, διευθυντή του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Πανοράματος και ιδιοκτήτη του Salonica Tennis and swimming Club. Υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος, με την ιδιότητα του προπονητή, της ομάδας κολύμβησης του Π.Α.Ο.Κ. το 1987 και προπονητής της Εθνικής ομάδας Κολύμβησης τα έτη 1982-1989. Έχει εκπροσωπήσει τα Ελληνικά χρώματα σε 4 διαφορετικά Ολυμπιακά αθλήματα (κολύμβηση,υδατοσφαίριση ιστιοπλοϊα, τρίαθλο). Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 με σκάφος τύπου Τornado και συναθλητή τον Ιορδάνη Πασχαλίδη και κατέλαβαν τη 12η θέση. Από το 2012 ασχολείται με το τρίαθλο. Από το Μάρτιο 2013 έως και τον Οκτώβριο 2022 έχει στη κατοχή του 17 χρυσά 1 αργυρο και 2 χαλκινα μετάλλια σε Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα τριάθλου της ΙΤU-Ironman σε Γενεύη, Σικάγο, Άμπου Ντάμπι,Λονδινο,Αλανια,Κιτσμπουελ, Ντουμπάι, Ντύσσελντορφ Λουξεμβούργο, Ζυρίχη. Αττάλεια,Νίκαια,Κόστα Ναυαρίνο,Αθήνα.
Άλλες δράσεις
Oι ομιλίες του σε δημοτικά σχολεία, γυμνάσια, λύκεια, πανεπιστήμια, αθλητικές εκδηλώσεις , δημοτικά αμφιθέατρα, χώρους εργασίας,αθλητικούς ομίλους και σε παρουσιάσεις αγώνων είναι πολυάριθμες. Ο Χρήστος Γαρέφης έχει ήδη μια πολύ μεγάλη ομάδα ανθρώπων και αθλητών που τον παρακολουθούν, συμβουλεύονται, εμπνέονται, γυμνάζονται μαζί του ή με τα προγράμματα του είτε από κοντά είτε μέσω της κοινωνικής δικτύωσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιστιοπλοΐας
Λίμνη Ντοπόλη
Η Λίμνη Ντοπόλη της Χριστιανούπολης, είναι τεχνητή λίμνη της Πελοποννήσου, που δημιουργήθηκε από την κατασκευή φράγματος, στη ροή του Φιλιατρινού ποταμού. Βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και ειδικότερα, στη Δημοτική Ενότητα Φιλιατρών, του Δήμου Τριφυλίας.
Φιλιατρινό Φράγμα
Το Φιλιατρινό Φράγμα δημοπρατήθηκε τον Οκτώβριο του 2008, η σύμβαση κατασκευής υπογράφτηκε το Μάιο του 2009, το έργο ολοκληρώθηκε το Σεπτέμβριο του 2017 και η οριστική παραλαβή από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, έγινε το Δεκέμβριο του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Ελλάδας Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Πελοποννήσου
Χάρτης
<mapframe latitude="37.151561" longitude="21.681519" zoom="12" width="1000" height="200" align="center" /> Κατηγορία:Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
ITV (Αζερμπαϊτζάν)
Η Ιctimai Televiziya (Αζερμπαϊτζάν: İctimai Televiziya, "iTV") ή Δημόσια Τηλεόραση είναι ένας δημόσιος τηλεοπτικός σταθμός στο Αζερμπαϊτζάν. Άρχισε να εκπέμπει στις 29 Αυγούστου 2005, μετά από το νόμο που δημιουργήθηκε το 2004 ως τον πρώτο ανεξάρτητο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό του Αζερμπαϊτζάν. Το κανάλι βρίσκεται στο Μπακού.
Η ITV κυρίως χρηματοδοτούνται μέσω των διαφημίσεων και των κρατικών πληρωμών. Το 2004, κατατέθηκε νομοσχέδιο στην Βουλή του Αζερμπαϊτζάν για τη δημιουργία του καναλιού, που χρηματοδοτήθηκε να προέρχεται από τα τηλεοπτικά τέλη του 2010.
Το κανάλι λειτουργεί από το Τμήμα Δημόσιας Τηλεόρασης και Ραδιοφωνίας του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο αποτελείται από ένα συμβούλιο εννέα μελών, τα μέλη της οποίας εγκρίθηκε από τον Προεδρίο του Αζερμπαϊτζάν, καθώς ο Γενικός Διευθυντής εκλέγεται από το Συμβούλιο. Η διάταξη αυτή, καθώς και η συνέχιση της κρατικής χρηματοδότησης, έχει αποτελέσει αντικείμενο κριτικής από μη-κυβερνητικές οργανώσεις με το αιτία ότι το κανάλι μπορεί να είναι πολύ στενά συνδεδεμένο με την κυβέρνηση και να μην είναι πλήρως ανεξάρτητο και αμερόληπτο.
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στα Αζερικά Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2005 Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης
Iron Man 3 (soundtrack)
Το Iron Man 3 (Original Motion Picture Soundtrack) είναι η μουσική επένδυση της ταινίας των Marvel Studios Iron Man 3, την οποία συνέθεσε ο Μπράιαν Τάιλερ και κυκλοφόρησε στις 30 Απριλίου 2013. Ένα ξεχωριστό soundtrack άλμπουμ με τον τίτλο Iron Man 3: Heroes Fall (Music Inspired by the Motion Picture) με τραγούδια από διάφορους καλλιτέχνες, εμπνευσμένο από την ταινία, κυκλοφόρησε την ίδια μέρα από την Hollywood Records και τη Marvel Music.
Iron Man 3 (Original Motion Picture Soundtrack)
Η μουσική ηχογραφήθηκε στα Abbey Road Studios από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου.
Λίστα κομματιών
Τη μουσική σε όλα τα κομμάτια συνέθεσε ο Μπράιαν Τάιλερ.
Iron Man 3: Heroes Fall (Music Inspired by the Motion Picture)
Μαζί με το Iron Man 3 (Original Motion Picture Soundtrack) άλμπουμ του Τάιλερ, η Hollywood Records κυκλοφόρησε επίσης κι ένα ξεχωριστό άλμπουμ εμπνευσμένο από την ταινία, με τον τίτλο Heroes Fall. Το άλμπουμ αυτό περιλαμβάνει δώδεκα πρωτότυπα τραγούδια εναλλακτικής και ίντι ροκ, με μόνο ένα από αυτά να ακούγεται στην ταινία, το «Some Kind of Joke» του συγκροτήματος Awolnation.
Επιπρόσθετη μουσική
Μουσική και τραγούδια τα οποία δεν περιλαμβάνονται στα soundtrack αλλά ακούγονται στην ταινία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013 Κατηγορία:Soundtracks της Δεύτερης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Iron Man (σειρά ταινιών)
Λίμνη Πλατελιάι
Η Λίμνη Πλατελιάι (Σαμογιτιανή διάλεκτος: Plateliu ežers) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Σαμογιτίας και η 9η μεγαλύτερη στη Λιθουανία. Είναι το κεντρικό αξιοθέατο στο Εθνικό Πάρκο Ζεμαϊτίγια. Καλύπτει περίπου 12 τ.χλμ. και φτάνει έως τα 47 μέτρα σε βάθος. Έχει επτά νησιά, ένα από τα οποία στεγάζει ένα κάστρο και τώρα ονομάζεται Νήσος Κάστρου. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν υπολείμματα δύο κάστρων και πιστεύουν ότι μπορεί να είναι το κάστρο της βασίλισσας Μπόνα. Η λίμνη διαθέτει κλαμπ για καταδύσεις και γιοτ. Η πόλη Πλατελιάι βρίσκεται στη δυτική όχθη της λίμνης.
Η λίμνη είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες για την υποβρύχια αρχαιολογία. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η στάθμη των υδάτων ήταν πολύ μικρότερη πριν από χρόνια και ορισμένα νησιά έχουν βυθιστεί σήμερα. Για παράδειγμα, το 2002 δύτες βρήκαν μια μεγάλη πέτρα με ανθρωπογενείς σημάνσεις, που μοιάζουν με το γράμμα L. Η πέτρα περιβάλλεται από μικρότερες πέτρες και υποτίθεται ότι είναι ένα ιερό μέρος για τους παγανιστές. Το 2002, στο βυθό της λίμνης, αρχαιολόγοι βρήκαν τρεις βάρκες μήκους περίπου 5,5 μέτρων, που χρονολογούνται από την βασίλεια του Βιτάουτας του Μέγα.
Το Μουσείο Ψυχρού Πολέμου ιδρύθηκε στη βάση πυραύλων Πλοκστινέ, που βρίσκεται στο δάσος κοντά στη λίμνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λιθουανίας
Λιβαρτζινό Αχαΐας
Το Λιβαρτζινό είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Λιβαρτζίου της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Τοποθεσία
Το Λιβαρτζινό απέχει 9,2 χλμ. από τα Τριπόταμα, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 819 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 35 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Μονή Διμιόβης Μεσσηνίας
Η Μονή Δημιόβης Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με 2 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ελαιοχωρίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Η Μονή Διμιόβης βρίσκεται σε υψόμετρο 785 μέτρων, στον Ταΰγετο.
Μονή Δήμιοβας
Σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από την Καλαμάτα, είναι χτισμένη η Μονή Δήμιοβας. Εορτάζει στις 15 και στις 23 Αυγούστου.
Στην Επανάσταση του 1821, ήταν καταφύγιο για τους κλέφτες και αρματολούς της περιοχής και από το 1960, είναι γυναικείο μοναστήρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας Κατηγορία:Μονές του νομού Μεσσηνίας
Φωτεινή Μπακαδήμα
Η Φωτεινή Μπακαδήμα είναι Ελληνίδα βουλευτής Β' Πειραιώς του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία εκλεγμένη με το ΜέΡΑ25 το 2019.
Γεννήθηκε το 1981 στα Ιωάννινα. Έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, ιστορία και μουσικολογία, έχει μεταπτυχιακό στην "Επικοινωνία και τα Νέα Μέσα" και έχει εργαστεί στο υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, στο υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, ενώ και ήταν συνεργάτιδα του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη το 2015.
Υπήρξε μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και τομεάρχης Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλλεγγύης του ΜέΡΑ25. Ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής στις ευρωεκλογές του 2019 και στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Β' Πειραιώς. Στις 24 Οκτωβρίου 2022 αποχώρησε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΜεΡΑ25 και στις 21 Δεκεμβρίου, ανακοίνωσε την προσχώρησή της στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΜέΡΑ25 Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά
Λιτότητα
Λιτότητα καλείται ένα σύνολο πολιτικοοικονομικών πολιτικών που στοχεύουν στη μείωση των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού μέσω περικοπών δαπανών, αυξήσεων φόρων ή συνδυασμού και των δύο. Υπάρχουν τρεις κύριοι συνδυασμοί, υψηλότεροι φόροι που στοχεύουν στη χρηματοδότηση των δαπανών όπως η αύξησή τους σε συνδυασμό με τη μείωση των δαπανών και χαμηλότεροι φόροι με χαμηλότερες κρατικές δαπάνες. Τα μέτρα λιτότητας χρησιμοποιούνται συχνά από κυβερνήσεις όταν υπάρχει δυσκολία στον δανεισμό. Τα μέτρα αποσκοπούν στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος φέρνοντας τα δημόσια έσοδα πιο κοντά στις δαπάνες. Οι υποστηρικτές αυτών των μέτρων δηλώνουν ότι αυτό μειώνει το ποσό του απαιτούμενου δανεισμού και μπορεί επίσης να επιδείξει τη δημοσιονομική πειθαρχία της κυβέρνησης στους πιστωτές και τους οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και να κάνει τον δανεισμό ευκολότερο.
Στα περισσότερα μακροοικονομικά μοντέλα, οι πολιτικές λιτότητας μειώνουν τις κρατικές δαπάνες οδηγούν σε αύξηση της ανεργίας βραχυπρόθεσμα. Τα μέτρα επηρεάζουν άμεσα τον δημόσιο τομέα αλλά ο ιδιωτικός δεν μένει ανέπαφος. Η αύξηση τον φόρων οδηγεί στη μείωση της κατανάλωσης μειώνοντας το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών. Αυτό τείνει επίσης να μειώσει την απασχόληση βραχυπρόθεσμα. Οι μειωμένες κρατικές δαπάνες ενδέχεται να μειώσουν την αύξηση του ΑΕΠ βραχυπρόθεσμα, καθώς οι δημόσιες δαπάνες αποτελούν οι ίδιες συστατικό του. Στον απόηχο της Κρίσης του 2008, τα μέτρα λιτότητας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ακολουθήθηκαν από αύξηση της ανεργίας και επιβράδυνση της αύξησης του ΑΕΠ. Το αποτέλεσμα ήταν η αύξηση των αναλογιών χρέους προς ΑΕΠ παρά τις μειώσεις των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΜακροοικονομικήΚατηγορία:ΛογιστικήΚατηγορία:Πολιτική οικονομίαΚατηγορία:ΧρηματοοικονομικάΚατηγορία:ΟικονομικάΚατηγορία:Καπιταλισμός
Έλτζιν Μπέιλορ
Ο Έλτζιν Γκέι Μπέιλορ (αγγλικά: Elgin Gay Baylor, 16 Σεπτεμβρίου 1934 – 22 Μαρτίου 2021) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, προπονητής και διοικητικό στέλεχος. Το 1959 ψηφίστηκε καλύτερος νέος παίκτης του NBA, ήταν 11 φορές σε All-Star Game του πρωταθλήματος και 10 φορές μέλος της καλύτερης ομάδας του NBA, θεωρούμενος ως ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών. Το 1977 εντάχθηκε στην αίθουσα φήμης του μπάσκετ (Naismith Memorial Basketball Hall of Fame), ενώ έχει συμπεριληφθεί στις επετειακές επιλογές των 50 και των 75 χρόνων του ΝΒΑ.
Πρώτα χρόνια
Άρχισε να παίζει μπάσκετ όταν ήταν 14 ετών. Παρόλο που μεγάλωσε κοντά σε κέντρο αναψυχής της πόλης, οι Αφρο-αμερικανοί απαγορεύονταν να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις και ο Μπέιλορ είχε περιορισμένη πρόσβαση στα γήπεδα καλαθοσφαίρισης. Είχε δύο αδέλφια που έπαιζαν μπάσκετ.
Ο Μπέιλορ έπαιξε τα πρώτα δύο χρόνια μπάσκετ γυμνασίου στο Phelps Vocational High School τις χρονιές 1951 και 1952. Εκείνη την εποχή τα δημόσια σχολεία στην Ουάσιγκτον διαχωρίστηκαν, οπότε έπαιξε μόνο εναντίον άλλων ομάδων γυμνασίου με μαύρους. Εκεί έθεσε το πρώτο του ρεκόρ περιοχής με 44 πόντους. Κατά τη διάρκεια των δύο ετών στο Φελπς, είχε κατά μέσο όρο 18,5 και 27,6 πόντους ανά σεζόν. Δεν είχε καλή ακαδημαϊκή απόδοση και εγκατέλειψε το σχολείο για να εργαστεί σε κατάστημα επίπλων και να παίξει μπάσκετ στα τοπικά πρωταθλήματα αναψυχής.
Επανεμφανίστηκε για τη σεζόν του 1954 παίζοντας για το γυμνάσιο Σπίνγκαρν που είχε ανοίξει πρόσφατα. Με ύψος 1,96 μέτρα ονομάστηκε στην πρώτη ομάδα Washington All-Metropolitan και ήταν ο πρώτος Αφροαμερικανός παίκτης που ονομάστηκε σε αυτήν την ομάδα. Κέρδισε επίσης κέρδισε το Τρόπαιο Λίβινγκστον του SSA ως ο καλύτερος παίκτης μπάσκετ της περιοχής για το 1954. Τελείωσε με μέσο όρο 36,1 για τους οκτώ αγώνες του πρωταθλήματος Interhigh Division II. Στις 3 Φεβρουαρίου 1954, σε ένα παιχνίδι εναντίον της παλιάς του ομάδας, σημείωσε 31 πόντους στο πρώτο ημίχρονο. Παίζοντας με τέσσερα φάουλ ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο σημείωσε 32 ακόμη πόντους για να δημιουργήσει νέο ρεκόρ στην Πολιτεία της Ουάσινγκτον με 63 πόντους.
Κολέγιο
Στο Κολέγιο του Αϊντάχο μετά από μία σεζόν κατά την οποία είχε κατά μέσο όρο 31,3 πόντους ανά παιχνίδι, το σχολείο απέρριψε τον επικεφαλής προπονητή μπάσκετ και περιόρισε τις υποτροφίες. Ένας έμπορος αυτοκινήτων του Σιάτλ ενδιαφερόταν για το Μπέιλορ στο Πανεπιστήμιο του Σιάτλ, και έτσι ο ταλαντούχος παίκτης αγωνίστηκε ένα χρόνο στη Westside Ford, μια ομάδα AAU στο Σιάτλ, καθιερώνοντας τον επιλεξιμότητά του στο Σιάτλ. Οι Μινεάπολις Λέικερς τον επέλεξαν στο 14ο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ του 1956, αλλά αυτός επέλεξε να παραμείνει στο σχολείο.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1956–57, είχε κατά μέσο όρο 29,7 πόντους ανά παιχνίδι και 20,3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι για το Σιάτλ. Την επόμενη σεζόν, με μέσο όρο 32,5 πόντους ανά παιχνίδι οδήγησε τους Se Chief University Seattle (τώρα γνωστοί ως Ρεντχόκς) στον τελικό του πρωταθλήματος του NCAA όπου ηττήθηκαν από τους Kentucky Wildcats. Μετά το τέλος της σεζόν, ο Μπέιλορ επιλέχθηκε ξανά από τους Λέικερς με τη Νο 1 επιλογή στο ντραφτ του NBA του 1958 και αυτή τη φορά επέλεξε να εγκαταλείψει το σχολείο για να συμμετάσχει μαζί τους για τη σεζόν 1958–59.
Σε τρεις συλλογικές σεζόν, μία στο κολέγιο του Αϊντάχο και δύο στο Σιάτλ, είχε κατά μέσο όρο 31,3 πόντους ανά παιχνίδι και 19,5 ριμπάουντ. Ήταν κορυφαίος του NCAA σε ριμπάουντ κατά τη διάρκεια της σεζόν 1956–57. Πενήντα ένα χρόνια μετά την αποχώρησή του από το Πανεπιστήμιο του Σιάτλ, ονομάστηκε το γήπεδο μπάσκετ προς τιμήν του στις 19 Νοεμβρίου 2009.
Ρούκι της χρονιάς
Ένα χρόνο πριν από την άφιξη του Μπέιλορ, οι Λέικερς τελείωσαν τη σεζόν με το απογοητευτικό ρεκόρ 19–53, και με μια ομάδα που ήταν αργή και με μεγάλους σε ηλικία παίκτες. Ο Μπέιλορ ήταν η τελευταία ευκαιρία για την επιβίωση του συλλόγου. Με τα θαυμάσια αθλητικά του ταλέντα και το γενικό του παιχνίδι, το έκανε. Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη της ομάδας Μπομπ Σορτ σε μία συνέντευξη του 1971 με τους Los Angeles Times: «Αν με είχε απορρίψει τότε, θα ήμουν εκτός λειτουργίας. Ο σύλλογος θα είχε χρεοκοπήσει».
Ήταν ταλαντούχος σουτέρ, καλός ριμπάουντερ και ικανός ασίστερ. Γνωστός για τους ακροβατικούς ελιγμούς του, ενθουσίασε τακτικά τους οπαδούς των Λέικερς. Ως πρωτάρης το 1958–59, τερμάτισε δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος (24,9 πόντοι ανά παιχνίδι), τρίτος στα ριμπάουντ (15,0 ριμπάουντ ανά παιχνίδι) και όγδοος στις ασίστ (4,1 ανά παιχνίδι). Πέτυχε 55 πόντους σε ένα παιχνίδι, τότε το τρίτο υψηλότερο στην ιστορία του πρωταθλήματος. Ο Μπέιλορ κέρδισε το βραβείο του καλύτερου πρωτο-εμφανιζόμενου της χρονιάς και οδήγησε τους Λέικερς από την τελευταία θέση του προηγούμενου έτους τους τελικούς του ΝΒΑ, όπου έχασε από τους Μπόστον Σέλτικς. Έτσι ξεκίνησε η μεγαλύτερη αντιπαλότητα στην ιστορία του ΝΒΑ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μπέιλορ οδήγησε τους Λέικερς στους τελικούς του NBA επτά φορές.
Η περίοδος της ακμής
Από τη σεζόν 1960–61 έως τη σεζόν 1962–63 είχε κατά μέσο όρο 34,8, 38,3 και 34,0 πόντους ανά παιχνίδι αντίστοιχα, αλλά καμία από αυτές τις φορές δεν αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν να κυριαρχεί τους τίτλους. Στις 15 Νοεμβρίου της σεζόν 1960–61 έκανε νέο ρεκόρ στο ΝΒΑ, όταν σημείωσε 71 πόντους έχοντας 28/48 δίποντα, 15/19 βολές σε νίκη εναντίον των Νιου Γιορκ Νικς, ενώ πήρε επίσης 25 ριμπάουντ. Με αυτόν τον τρόπο, ο Μπέιλορ είχε καταρρίψει το δικό του ρεκόρ των 64 πόντων που είχε θέσει την προηγούμενη σεζόν (στις 8 Νοεμβρίου 1959 στη νίκη επί των Μπόστον Σέλτικς με 136–115 ) και έγινε ο πρώτος που ξεπέρασε τους 70 πόντους. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1961–62 υπηρέτησε στο στρατό και αγωνίστηκε μόνο σε 48 παιχνίδια και κατάφερε να σημειώσει περισσότερους από 1.800 πόντους. Παρά τον πολύ υψηλό μέσο όρο του (38,3) ήταν δεύτερος σκόρερ, παραμένει όμως ο παίκτης με τον υψηλότερο μέσο όρο σε μία κανονική περίοδο πίσω μόνο από τον Τσάμπερλεϊν. Αργότερα εκείνη τη σεζόν, στον πέμπτο αγώνα απέναντι στους Σέλτικς, έκανε ρεκόρ NBA σε ένα τελικό με 61, που παραμένει.
Ο Μπέιλορ άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα στο γόνατο κατά τη διάρκεια της σεζόν 1963–64. Τα προβλήματα κορυφώθηκαν με σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο που υπέστη κατά τη διάρκεια των πλέι-οφ του 1965, απαιτώντας του να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Παρόλο που ήταν πολύ δυνατός, δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος, μη έχοντας ποτέ ξανά κατά μέσο όρο πάνω από 30 πόντους ανά παιχνίδι.
thumb|Με το κολέγιο του Σιάτλ
Τα τελευταία χρόνια
Έπαιξε μόλις δύο παιχνίδια το 1970–71 πριν υποστεί ρήξη Αχίλλειου τένοντα, και τελικά αποσύρθηκε με εννέα παιχνίδια στην επόμενη σεζόν 1971–72 λόγω των ενοχλητικών προβλημάτων του στο γόνατο. Ο χρόνος της αποχώρησής του τον έκανε να χάσει δύο μεγάλα επιτεύγματα - το επόμενο παιχνίδι των Λέικερς μετά την αποχώρησή του ήταν η πρώτη από 33 συνεχόμενες νίκες με ρεκόρ NBA και στη συνέχεια το πρωτάθλημα NBA εκείνη τη σεζόν. Οι Λέικερς έδωσαν στο Μπέιλορ ένα δαχτυλίδι πρωταθλήματος του 1972, παρόλο που είχε αποσυρθεί νωρίτερα στη σεζόν και τυπικά δεν το δικαιούταν.
Τελείωσε την καριέρα του με 23.149 πόντους (μ.ο. 27,4), 3.650 ασίστ (μ.ο. 4,3) και 11.463 ριμπάουντ (μ.ο. 13,5) σε 846 παιχνίδια. Η ικανότητα του απέναντι σε ψηλότερους παίκτες, τον οδήγησε σε πολλά ρεκόρ του NBA, ορισμένα από τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν. Οι 71 πόντοι που σημείωσε στις 15 Νοεμβρίου 1960, ήταν ρεκόρ για την ομάδα έως ότου ο Κόμπε Μπράιαντ σημείωσε 81 πόντους εναντίον του Τορόντο Ράπτορς τον Ιανουάριο του 2006. Οι 61 πόντοι που σημείωσε στο πέμπτο παιχνίδι των τελικών του ΝΒΑ το 1962 είναι ακόμα ρεκόρ. Σε 17 αγώνες ξεπέρασε τους 50 πόντους, πέμπτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών. Υποτιμημένος ριμπάουντερ, είχε κατά μέσο όρο 13,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένων των αξιοσημείωτων 19,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι κατά τη σεζόν 1960–61 - μέσος όρος της σεζόν ξεπεράστηκε μόνο πέντε άλλους παίκτες στην ιστορία του ΝΒΑ, όλοι τους ήταν τουλάχιστον 2,03 μ. ή ψηλότεροι, ενώ το σύνολο των 11.463 είναι το υψηλότερο για παίκτη της θέσης του. Τέλος, ο μέσος όρος πόντων σε όλη την καριέρα του (27,36) τον κατατάσσει τρίτο στην ιστορία του NBA πίσω από τους Μάικλ Τζόρνταν και Ουίλτ Τσάμπερλεϊν. Στα πλέι οφ είχε μέσο όρο 27,0 πόντους και 12,9 ριμπάουντ.
Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση
Το 1974, προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή και αργότερα επικεφαλής προπονητής της Τζαζ της Νέας Ορλεάνης, αλλά είχε ένα ανεπιτυχές ρεκόρ 86–135 και αποσύρθηκε μετά τη σεζόν 1978–79. Το 1986 προσλήφθηκε από τους Λος Άντζελες Κλίπερς ως αντιπρόεδρος της ομάδας μπάσκετ. Παρέμεινε σε αυτή την ιδιότητα για 22 χρόνια προτού παραιτηθεί τον Οκτώβριο του 2008 σε ηλικία 74 ετών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, οι Κλίπερς κατάφεραν να έχουν μόνο δύο καλές σεζόν και συγκέντρωσαν 607 νίκες και 1.153 ήττες. Κέρδισαν επίσης μόνο μία σειρά πλέι οφ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο Μπέιλορ επιλέχθηκε ως το καλύτερο διοικητικό στέλεχος το 2006. Εκείνη τη χρονιά η ομάδα κέρδισε την πρώτη τους σειρά πλέι οφ από το 1976.
Συμπεριλήφθηκε στην επετειακή ομάδα των 35 χρόνων του NBA, το 1996 στους καλύτερους 50 των πρώτων 50 χρόνων του πρωταθλήματος, ενώ το 2021 στους 75 καλύτερους των 75 χρόνων. Η πρώτη βιογραφία του Μπέιλορ γράφτηκε από τον συνεργάτη του περιοδικού Slam, Bijan C. Bayne το 2015. Στις 6 Απριλίου 2018 ένα άγαλμά του παρουσιάστηκε στο Staples Center του Λος Άντζελες πριν από ένα παιχνίδι των Λέικερς εναντίον της Μινεσότα. Ο Μπέιλορ πέθανε στις 22 Μαρτίου 2021, σε ηλικία 86 ετών από φυσικά αίτια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Αδόλφος του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν
Ο Αδόλφος, γερμ. Adolf (29 Ιανουαρίου 1797 - 24 Απιλίου 1873) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν πρίγκιπας του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν και της Μαρίας Αμαλίας, κόμισσας του Χόυμ, κληρονόμου του Σλάβεντσιτς στην Άνω Σιλεσία.
Ο Αδόλφος Κάρολος Φρειδερίκος Λουδοβίκος, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στο Μπρέσλαου. Έγινε στρατιωτικός και πολιτικός. Χρημάτισε μετά τον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν για ένα σύντομο διάστημα το 1862 πρωθυπουργός της Πρωσίας, ώσπου τον διαδέχθηκε ο Όττο φον Μπίσμαρκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Όμπιλιτς
Το Όμπιλιτς ή Κάστριοτ (, Σερβικά Κυριλλικά: Обилић) είναι πόλη και δήμος στο κεντρικό Κοσσυφοπέδιο, που ανήκει στην περιοχή της Πρίστινας. Ο δήμος περιλαμβάνει την πόλη του Όμπιλιτς και 19 χωριά, με συνολικό πληθυσμό περίπου. 21,056 κατοίκων.(2008).
Ο δήμος βρίσκεται αμέσως στα βορειοδυτικά της Πρίστινα, στον κεντρικό δρόμο προς Μιτρόβιτσα. Δημιουργήθηκε το 1989, πριν από το οποίο, αποτελούσε μέρος του Δήμου της Πρίστινα.
Ονομασία
μικρογραφία|Το εργοστάσιο ενέργειας του Κοσόβου, στο Όμπιλιτς῎ Η ονομασία για την πόλη, Obilić, παραπέμπει στον Σέρβο εθνικό ήρωα Μίλος Όμπιλιτς που σύμφωνα με τις σερβικές παραδόσεις σκότωσε τον Οθωμανό σουλτάνο Μουράτ στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389). Στα αλβανικά, η πόλη είναι επίσης γνωστή ως Καστριότ, όνομα που εκπονήθηκε το 2001, από το όνομα του Αλβανού εθνικού ήρωα Σκεντέρμπεη (1405-1468).
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο δήμος είχε πληθυσμό 21,548. Από το 2008 ο δήμος έχει πληθυσμό περίπου 19,500. Η πλειοψηφία -περίπου 15.000- είναι Κοσοβάροι Αλβανοί * (οι μειονότητες περιλαμβάνουν περίπου 2.200 Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου, 350 Ρομά, 300 Ασκάλι, 70 σερβοβόσνιους και άλλους).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Δήμοι του Κοσσυφοπεδίου
Ρους ο βυρσοδεψικός
Ο Ρους ο βυρσοδεψικός (Rhus coriaria), κοινώς ονομάζεται πλατύφυλλο ρούδι, ρούδι βυρσοδέψη, ή Σικελικό σουμάκι, είναι ένας φυλλοβόλος θάμνος με μικρό δέντρο στην οικογένεια των Ανακαρδιοειδών (Anacardiaceae) ή κάσιους (Ανακάρδιον το δυτικόν (Anacardium occidentale)), εγγενές στην νότια Ευρώπη.
Καλλιέργεια
Το φυτό θα αναπτυχθεί σε οποιοδήποτε είδος εδάφους, είναι βαθύ και καλά στραγγιζόμενο.
Χρήσεις
Θα πρέπει να δοθεί προσοχή στην κατανάλωση του σουμάκ (βλέπε παρακάτω: τοξικότητα). Ο καρπός έχει ξινή γεύση· αποξηραμένος και θρυμματισμένος, είναι ένα δημοφιλές μπαχαρικό στη Μέση Ανατολή. Επίσης τρώγονται, οι ανώριμοι καρποί και οι σπόροι του.
Τα φύλλα και ο φλοιός χρησιμοποιούνται παραδοσιακά στη βυρσοδεψία και περιέχουν ταννικό οξύ.
Βαφές διαφόρων χρωμάτων όπως: κόκκινο, κίτρινο, μαύρο και καφέ, μπορούν να γίνουν από διαφορετικά μέρη του φυτού.
Το λάδι που εξάγεται από τους σπόρους μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή κεριών.
Οι αποξηραμένοι καρποί χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με άλλα μπαχαρικά, στο μείγμα που ονομάζεται za'atar.
Τοξικότητα
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο χυμός και ο καρπός περιέχουν τοξίνες που μπορoεί να προκαλέσουν σοβαρό ερεθισμό στα άτομα που είναι ευαίσθητα σε αυτές τις ενώσεις. Λόγω της βοτανικής συγγένειας με άλλα είδη που περιέχουν ουρουσχιόλη (urushiol)    του γένους Ρους (Rhus), η κατανάλωση ή η επαφή, με οποιαδήποτε μέρος του φυτού, μπορεί να ενοχοποιηθεί με αλλεργικές αντιδράσεις. Ωστόσο, τέτοιες περιπτώσεις δεν έχουν τεκμηριωθεί στην ιατρική βιβλιογραφία εκτός και εάν το υλικό είναι νοθευμένο, καμία αλλεργική ή τοξική αντίδραση, δεν παρουσιάστηκε με την τακτική κατανάλωση του Σικελικού σουμάκι ως καρύκευμα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανακαρδιοειδή Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Δρύπες
Ντέηβ Γκρόσμαν
Ο Ντέηβ Γκρόσμαν (Dave Grossman) είναι Αμερικανός σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών, γνωστός για την εργασία του στην Telltale Games και παλαιότερα στη Lucasfilm Games (γνωστή ως LucasArts από το 1991 μέχρι το 2021). Είναι επίσης συγγραφέας παιδικών βιβλίων.
Καριέρα στη βιομηχανία παιχνιδιών
Ο Γκρόσμαν εντάχθηκε στην Lucasfilm Games το 1989. Σε συνεργασία με τους Ρον Γκίλμπερτ και Τιμ Σάφερ έγραψε και προγραμμάτισε στη LucasArts τα βιντεοπαιχνίδια περιπέτειεας The Secret of Monkey Island και Monkey Island 2: LeChuck's Revenge. Αργότερα συν-σχεδίασε το Day of the Tentacle.
Εγκατέλειψε τη LucasArts το 1994 για να ξεκινήσει καριέρα ελεύθερου επαγγελματία. Σε συνεργασία με την Humongous Entertainment, μια εταιρεία που συνίδρυσε ο Ρον Γκίλμπερτ, βοήθησε στη δημιουργία πολλών παιχνιδιών που απέσπασαν καλές κριτικές και απευθύνονταν σε παιδιά, όπως η σειρά Pijama Sam. Αργότερα έγραψε επίσης παιδικά παιχνίδια για τη Hulabee Entertainment και τη Disney.
Στη συνέχεια σχεδίασε παιχνίδια περιπέτειας στην Telltale Games, μια εταιρεία που ιδρύθηκε από βετεράνους της LucasArts. Εντάχθηκε στην Telltale το 2005 ως επικεφαλής σχεδιαστής. Το 2009, επέστρεψε στις ρίζες του στο Monkey Island ως Διευθυντής Σχεδιασμού στο παιχνίδι Tales of Monkey Island.
Το 2020 συνεργάστηκε με τον Ρον Γκίλμπερτ στην ανάπτυξη του παιχνιδιού Return to Monkey Island που κυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου 2022.
Παιδικά βιβλία
Η Lyrick Publishing δημοσίευσε τρία βιβλία γραμμένα από τον Γκρόσμαν που βασίστηκαν σε χαρακτήρες από τα παιχνίδια της Humongous Entertainment. Πρόκειται για τα βιβλία Freddi Fish: The Big Froople Match, Pijama Sam: Mission to the Moon και Freddi Fish: The Missing Letters Mystery.
Για τη Fisher-Price/Nickelodeon, ο Grossman συνέγραψε δύο διαδραστικά βιβλία, το SpongeBob SquarePants: Sleepy Time και το Fairly OddParents: Squawkers.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Monkey Island Κατηγορία:Αμερικανοί
Πραντικό Αιτωλοακαρνανίας
Το Πραντικό είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, το οποίο βρίσκεται στη συμβολή του Αχελώου με τον Ίναχο κοντά στην τεχνητή λίμνης Καστρακίου. Απέχει 42,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Αμφιλοχία και 49 χλμ. Β. από το Αγρίνιο. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Πρεβέντζα και έτσι αναφέρεται το 1836 να ανήκει στον τότε δήμο Στράτου. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάζεται σε Πραντικόν. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Αμοργιανούς, το Μαλαταίικο και το Χαμορίκι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αμοργιανών που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Λουτρά Ποταμιάς Ξάνθης
Τα Λουτρά Ποταμιάς ή Λουτρά Ποταμιάς - Νέας Κεσσάνης απογράφονται από το 1971 ως οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Πρόκειται για τις εγκαταστάσεις ιαματικών λουτρών που βρίσκονται σε απόσταση 22 χλμ. ΝΑ. από την πόλη της Ξάνθης, περίπου 13 χλμ. ΝΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου) και 11 χλμ. Α.-ΒΑ. από τα Άβδηρα. Βόρεια και ανατολικά περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής, δυτικά είναι το Πόρτο Λάγος ενώ νότια είναι τα παράλια του όρμου Βιστονίας καθώς και οι λιμνοθάλασσες Λάφρα και Λαφρούδα, που χρησιμοποιούνται σαν ιχθυοδεξαμενές,  αποτελούν Βιότοπο Corine και εντάσσονται στο Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Λούντβιχ Τουίλα
Ο Λούντβιχ Βίλχελμ Αντρέας Μαρία Τουίλα (Μπολζάνο, 30 Νοεμβρίου 1861 - 5 Φεβρουαρίου 1907) ήταν Αυστριακός συνθέτης και δάσκαλος, ο οποίος συγκαταλέχθηκε μεταξύ των κορυφαίων οπερατικών συνθετών της λεγόμενης σχολής συνθετών του Μονάχου, με διασημότερο εκπρόσωπο τον Ρίχαρντ Στράους.
Βιογραφία
Ο Τουίλα γεννήθηκε στο Μπολζάνο, το οποίο τότε αποτελούσε μέρος του Τιρόλου, ενώ σήμερα ανήκει στην Ιταλία.
Έχασε και τους δύο γονείς του το 1872, όταν ήταν μόλις 11 ετών, και μετακόμισε με τον θείο του στο Κρέμσμουνστερ της Αυστρίας. Εκεί έγινε μέλος της χορωδίας των βενεδικτίνων και έμαθε εκκλησιαστικό όργανο, πιάνο και βιολί. Οι μουσικές του ικανότητες ήταν εξαιρετικές, οπότε το 1876 η χήρα ενός συνθέτη και μαέστρου, του Ματέους Νάγγιλερ, τον πήγε στο Ίνσμπρουκ για να λάβει ανώτερες μουσικές σπουδές. Εκεί, το καλοκαίρι του 1877, συνάντησε τον νεαρό τότε Ρίχαρντ Στράους, του οποίου η οικογένεια επισκεπτόταν την πόλη. Οι δύο μουσικοί έγιναν φίλοι διά βίου. Ο καθηγητής του στο εκκλησιαστικό όργανο και τη θεωρία της μουσικής στο Ίνσμπρουκ συνέστησε τον Τουίλα στον διακεκριμένο συνθέτη Γιόζεφ Ράινμπεργκερ στο Μόναχο, ο οποίος τον πήρε μαθητή στο Hochschule für Musik und Theatre München, από όπου αποφοίτησε με διάκριση το 1882. Ένα χρόνο αργότερα, ο Τουίλα έγινε δάσκαλος και μετά από μερικά χρόνια καθηγητής θεωρίας και σύνθεσης. Ανάμεσα στους πολλούς μαθητές του περιλαμβάνονται οι Hermann Abendroth, Ernest Bloch, Ernst Boehe, Richard Wetz, Paul von Klenau, Rudi Stephan, Walter Braunfels, Henry Kimball Hadley και Walter R. Spalding, ο οποίος ηγήθηκε του τμήματος μουσικής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και αργότερα δίδαξε τον Αμερικανό συνθέτη Λιρόι Άντερσον.
Παραγωγικός συνθέτης, ο Τουίλα επικεντρώθηκε στη μουσική δωματίου - είναι γνωστός κυρίως για το σεξτέτο του για πιάνο και πνευστά (1886–88) - και την όπερα, αν και τα πρώτα του έργα περιλαμβάνουν ένα κοντσέρτο για πιάνο και μια συμφωνία. Το 1897, η όπερά του Theuerdank κέρδισε το πρώτο βραβείο σε έναν οπερατικό διαγωνισμό που χρηματοδοτήθηκε από τον πρίγκιπα της Βαυαρίας, με δεύτερο νικητή τον Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκι. Η δεύτερη όπερά του με τίτλο Lobetanz έκανε πρεμιέρα τον επόμενο χρόνο στην Καρλσρούη και σημείωσε σημαντική, αν και βραχύβια, επιτυχία. Ο Τουίλα συνέθεσε επίσης μια συμφωνία σε φα μείζονα, την οποία επαίνεσε πολύ ο Στράους, πέντε ακόμη έργα μουσικής δωματίου, 13 χορωδιακά έργα καθώς και 78 τραγούδια.
Παρά τη φιλία του με τον Στράους (στο πλαίσιο της οποίας ενορχήστρωσε για δύο πιάνα το συμφωνικό ποίημα Δον Ζουάν του τελευταίου) και παρά την αφοσίωσή του στο μουσικό δράμα, ο Τουίλα παρέμεινε ένας αρκετά συντηρητικός συνθέτης κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Πέθανε σε ηλικία 45 ετών το 1907 στο Μόναχο από καρδιακή ανεπάρκεια. Έμεινε παντρεμένος για είκοσι χρόνια με την Έμα (το γένος Ντιέτλ) μέχρι το θάνατό του. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά.
Αν και ο Τουίλα παραμελήθηκε ως συνθέτης, η μεταθανάτια κυκλοφορία του έργου του Harmonielehre (γραμμένο σε συνεργασία με τον Ρούντολφ Λούις) έκανε πολλές εκδόσεις και είχε μεγάλη επιρροή. Η σύνθεση χρησιμοποιούνταν ευρέως ως μέρος του προγράμματος σπουδών σε ωδεία γερμανόφωνων χωρών μέχρι τη δεκαετία του 1960. Πρόκειται για μια σημαντική σύνθεση, αφιερωμένη στις πρακτικές της Σχολής του Μονάχου και παραμένει ένας από τους λίγους υπάρχοντες δίσκους που περιέχουν δείγματα αυτού του είδους μουσικής.
Αρκετές από τις συνθέσεις του Τουίλα αρχίζουν να γίνονται εμπορικά διαθέσιμες σε CD εδώ και δύο μόλις χρόνια: μεταξύ αυτών είναι τα δύο κουίντετα για πιάνο, το πιάνο τρίο σε μι ύφεση, το κονσέρτο για πιάνο σε ρε και η συμφωνία σε φα.
Κατάλογος επιλεγμένων έργων
78 σόλο τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
13 χορωδιακά κομμάτια, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Λούντβικ Ράιτσμαν
Ο Λούντβικ Βίτολντ Ράιτσμαν (1 Νοεμβρίου 1881 - 13 Ιουλίου 1965) ήταν Πολωνός ιατρός και βακτηριολόγος. Θεωρείται ο ιδρυτής της UNICEF, ο οποίος υπηρέτησε ως πρώτος πρόεδρός της από το 1946 έως το 1950.
Οικογένεια
Ο Λούντβικ Ράιτσμαν είχε γονείς τον Αλεξάντερ Ράιτσμαν, τον δημιουργό και τον πρώτο σκηνοθέτη της Φιλαρμονικής της Βαρσοβίας, και τη Μελάνια Χίρσφελντ, μια σοσιαλιστική και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Καταγόταν από μια οικογένεια εκχριστιανισμένων Πολωνών Εβραίων. Ενώ οι γονείς του ήταν αγνωστικιστές, ο Λούντβικ βαφτίστηκε κατά τη γέννηση. Είναι ο αδελφός του Αλεξάντερ Ράιτσμαν, ενός διαπρεπούς Πολωνού μαθηματικού και της Χελένα Ραντλίνσκα, μιας Πολωνής κοινωνιολόγου και είναι ο πρώτος ξάδερφος του Λούντβικ Χίρσφελντ, ενός Πολωνού μικροβιολόγου. Ο Λούντβικ Ράιτσμαν είναι ο πατέρας του Γιαν Ράιτσμαν, ενός Πολωνού επιστήμονα υπολογιστών, εφευρέτη του φίλτρου φερρίτη.
Κοστομούκσα
Οι πλησιέστερες μεγάλες πόλεις στη Ρωσία είναι η Αγία Πετρούπολη και το Πετροζαβόντσκ, που συνδέονται με την Κοστομούκσα σιδηροδρομικώς. Οι κοντινότερες πόλεις στη Φινλανδία είναι το Κούχμο και το Κάγιαανι.
Λούντβικ Ράιτσμαν
Βιογραφία
Ο Λούντβικ Ράιτσμαν σπούδασε ιατρική στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, όπου συνάντησε τη μελλοντική του σύζυγο, τη Μαρία Μπόγιαντσικ, η οποία ήταν επίσης φοιτήτρια ιατρικής. Γοητεύτηκε από τη βακτηριολογία, όπως του δίδαξε ο Όντο Μπούιβιντ που είχε συνεργαστεί με τον Λουί Παστέρ. Ο Ράιτσμαν έκανε τις μεταδιδακτορικές του σπουδές στο Ινστιτούτο Pasteur στο Παρίσι και μετά επέστρεψε για λίγο στην Κρακοβία (απαγορεύτηκε να πάει στο κατεχόμενο από τη Ρωσία τμήμα της Πολωνίας), προτού διοριστεί σε εξέχον βακτηριολογικό εργαστήριο στο Λονδίνο. Ο Ράιτσμαν και η σύζυγός του και τρία παιδιά παρέμειναν στο Λονδίνο καθ 'όλη τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Ράιτσμαν ήταν απασχολημένος επίσης ως ακτιβιστής του PPS, που ασκεί πιέσεις για την πολωνική ανεξαρτησία μετά τον πόλεμο. Η οικογένεια επέστρεψε στη Βαρσοβία τον Οκτώβριο του 1918 και ο Ράιτσμαν (ο οποίος γνώριζε καλά την πολωνική ελίτ χάρη στις οικογενειακές του σχέσεις) έπεισε τις νέες πολωνικές αρχές να δημιουργήσουν ένα επιδημιολογικό κέντρο, στη συνέχεια μετονομάστηκε σε "Państwowy Zakład Higieny" (Εθνικό Ινστιτούτο Υγιεινής) το οποίο υπάρχει στη Βαρσοβία ως σήμερα το κύριο ινστιτούτο δημόσιας υγείας της Πολωνίας.
Κοστομούκσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Λούντβικ Ράιτσμαν
Βιογραφία
Ο Ράιτσμαν ήταν πολύ δραστήριος για την καταπολέμηση πολλών κυμάτων επιδημίας τυφού, που κατέστρεψε την Ανατολική Ευρώπη και ως εκ τούτου παρατηρήθηκε από την αναπτυσσόμενη Κοινωνία των Εθνών (League of Nations, LN), η οποία τον όρισε το 1921 για να ιδρύσει έναν Οργανισμό Υγείας για την LN στη Γενεύη της Ελβετίας. Ο Οργανισμός Υγείας θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως μία από τις πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις της LN. Ο Ράιτσμαν ταξίδεψε εκτενώς για να εκπληρώσει την εντολή του και κυρίως γοητεύτηκε από την ανάγκη για ένα σύστημα καραντίνας και δημόσιας υγείας στην Κίνα: ως εκ τούτου έγινε σύμβουλος της κινεζικής κυβέρνησης και έγινε οικείος με την οικογένεια Τσιάνγκ Κάι-Σεκ και ειδικά με τον  Τ. Β. Σουνγκ, τον τότε Υπουργό Οικονομίας και αδελφό της κυρίας Τσανγκ Κάι-Σεκ. Το 1924, μαζί με τον Άρθουρ Σουίτσερ (τον Λειτουργό Τύπου της Κοινωνίας των Εθνών), και τους εκπαιδευτικούς του Ινστιτούτου Jean-Jacques Rousseau, Άντολφ Φεριέρ και Πολ Μέιχόφερ, ίδρυσε το Διεθνές Σχολείο της Γενεύης - το πρώτο του είδους του στον κόσμο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Ράιτσμαν έγινε γνωστός στη Γενεύη για τις αντιφασιστικές και αντικατευναστικές στάσεις και ενέργειές του. Δεν ευχαρίστησε πλέον πολιτικά τον Γάλλο διευθυντή της LN, Τζόζεφ Αβενόλ, ο οποίος τον απέλυσε από τις λειτουργίες του το 1938.