cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλδίβια
Ο μεγάλος σεισμός της Χιλής και η επαρχία Λος Λάγος (1960-σήμερα)
Στις 22 Μαΐου του 1960 όλη η νοτιοκεντρική Χιλή αντιμετώπισε τον ισχυρότερο σεισμό που έχει ποτέ καταγραφεί, με μέγεθος 9,5 ρίχτερ, και η Βαλδίβια ήταν η πόλη που πλήγηκε περισσότερο. Ο σεισμός δημιούργησε τσουνάμι που έφτασαν στην Χαβάη και την Ιαπωνία. Τα αποικιοκρατικά οχυρά γύρω από την πόλη σχεδόν ισοπεδώθηκαν, ενώ οι εδαφικές καθιζήσεις κατέστρεψαν κτίρια, βάθυναν τις ροές των ποταμών, και δημιούργησαν τους βάλτους του Ρίο Κρούσες και του Τσοροκομάγιο, βόρεια της πόλης.
Μεγάλα τμήματα της πόλης πλημμύρισαν μετά το σεισμό και η κατολίσθηση στο λόφο Τραλκάν περιόρισε τη λίμνη Ρινίουε, ανεβάζοντας την επιφάνειά της κατά 20 μέτρα ύψος με τον κίνδυνο υπερχείλισης του ποταμού. Οι αρχές σχεδίασαν την εκκένωση της πόλης, αλλά αρκετοί κάτοικοι την εγκατέλειψαν από μόνοι τους. Μετά από εργασίες και διαρρύθμιση των υδατορροών, ο κίνδυνος για την πόλη περιορίστηκε και οι στάθμες σταδιακά κατέβηκαν.
Γεωγραφία
Η γεωγραφία της περιοχής της Βαλδίβια χαρακτηρίζεται από λόφους, υγρότοπους και αλουβιακά υψίπεδα. Αρκετοί ποταμοί, όπως ο Κάου-Κάου, ο Κάγιε-Κάγιε και ο Κρούσες, ενώνονται κόντά στην πόλη σχηματίζοντας τον ποταμό Βαλδίβια, ο οποίος και εκβάλει στον κόλπο των κορραλιών στον Ειρηνικό ωκεανό, περίπου 15 χλμ. δυτικά της πόλης. Το υδρογραφικό δίκτυο της περιοχής συνέβαλε στο χαρακτηρισμό της περιοχής ως εμπορικού κόμβου ακόμα και από την προ-ισπανική περίοδο. Η πόλης αρχικά χτίστηκε σε ένα παραποτάμιο ύψωμα, αλλά σήμερα έχει επεκταθεί και στους γειτονικούς υγρότοπους. Η σύγχρονη πόλη περιβάλλεται από λόφους εκτός από το βορρά όπου επικρατούν οι πεδιάδες της περιοχής Σαν Χοσέ ντε λα Μαρίκινα. Οι λοφώδεις εκτάσεις γύρω από τη Βαλδίβια καλύπτονται από ενδημικά δάση, με παρουσία όμως και εισαγόμενων ειδών πεύκων, ελάτων και ευκαλύπτων.
Κλίμα
Η Βαλδίβια έχει εύκρατο βροχερό κλίμα με μεσογειακές επιρροές, αν και επίσης παρουσιάζει ωκεάνια χαρακτηριστικά. Η χαρακτηριστική τοπική χλωρίδα κατατάσσεται ως εύκρατο δάσος βροχής.
Η μέση θερμοκρασία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες (Δεκέμβριο, Ιανουάριο, Φεβρουάριο) είναι περίπου 17 °C, ενώ το χειμώνα 9 °C. Η μέση θερμοκρασία σε ετήσια βάση στην ευρύτερη περιοχή της περιφέρειας Λος Ρίος είναι 11 °C, ενώ το ετήσιο μέσο εύρος 8,8 °C και το ημερήσιο 11 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση εκτιμάται σε 2.593 χιλιοστά, ισοκατανεμημένη όλο το έτος με κύρια παρουσία μεταξύ Μαρτίου και Δεκεμβρίου. Καταγράφεται ετήσια συχνότητα χαλαζόπτωσης, αλλά το χιόνι είναι σπάνιο. Η παρουσία του υδρογραφικού συστήματος των επτά λιμνών στην ενδοχώρα της Βαλδίβια κρατάει τη σχετική υγρασία σε επίπεδα του 80% για την περιφέρεια, ενώ δεν καταγράφονται μήνες με σχετική υγρασία μικρότερη από 75%. Οι βροχοπτώσεις προέρχονται κυρίως από μετωπικά συστήματα, διατηρώντας συχνό νεφελώδη ουρανό με λίγες ημέρες πλήρους ηλιοφάνειας.
Γεωλογία
Τα παλαιότερα πετρώματα στην περιοχή της Βαλδίβια είναι σχιστόλιθοι και ηφαιστειακά ωκεάνιου τύπου, ενώ προέρχονται από ιζηματογένεση ηπειρωτικού εδάφους πάνω στον ωκεάνιο φλοιό με μεταμόρφωση από τη σύγκλιση των αρχαίων χερσαίων σχηματισμών. Χαρακτηριστική είναι η κυριαρχία της οροσειράς των Άνδεων, η οποία γεννήθηκε από τη σύγκλιση και βύθιση μεταξύ των πλακών της νότιας Αμερικής και του Ειρηνικού, δημιουργώντας παράλληλα ηφαίστεια και προκαλώντας σεισμικά φαινόμενα.
Πολιτιστικά στοιχεία
Η Βαλδίβια συχνά αναφέρεται για τα μοναδικά χαρακτηριστικά της που τη διαφοροποιούν από άλλες πόλεις της Χιλής. Η Βαλδίβια έχει ένα αρκετά σημαντικό και πρώιμο αποικιοκρατικό παρελθόν συνδεδεμένο με την Ισπανία, αλλά και μία ιδιαίτερη ύστερη ιστορία αποικισμού από Γερμανούς. Και οι δύο αυτές περίοδοι έχουν αφήσει μαρτυρίες ορατές και σήμερα, όπως τα οχυρά στον κόλπο των Κορραλιών και τα ξύλινα σπίτια της πόλης. Οι κυβερνήσεις τόσο της Ισπανίας όσο και της Γερμανίας διατηρούν επίτιμους προξένους στη Βαλδίβια. Η πόλη αποτελεί έναν τουριστικό προορισμό για τη Χιλή και περιγράφεται ως το "μαργαριτάρι του νότου" (La Perla del Sur) ή "η πιο όμορφη πόλη της Χιλής" (La ciudad mas linda de Chile).
Κάθε χρόνο τους καλοκαιρινούς μήνες του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου, ο δήμος οργανώνει αρκετά πολιτιστικά δρώμενα κατά μήκος του ποταμού. Ως ορόσημα της ολοκλήρωσης της τουριστικής περιόδου, οι εκδηλώσεις κορυφώνονται προς το τέλος του Φεβρουαρίου με τη γιορτή της "νύχτα της Βαλδίβια" (noche de Valdivia), κατά την οποία τοπικές ομάδες και κοινότητες συμμετέχουν σε μία βραδυνή παρέλαση πλοίων και σκαφών στον ποταμό. Κάθε πλοίο έχει το δικό του θέμα και απονέμονται βραβεία για διάφορες κατηγορίες παρουσίασης. Η παρέλαση ξεκινάει παραδοσιακά με το πρώτο πλεούμενο να παρουσιάζει τη βασίλισσα των ποταμών (reina de los rios). Τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι δείχνουν επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη φύση και τον οικοτουρισμό.
Παράλληλα, με την ίδρυση το 1954 του Πανεπιστημίου του Νότου (Universidad Austral) και την εγκατάσταση του ερευνητικού κέντρου CECS, η Βαλδίβια αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό ερευνητικό και ακαδημαϊκό κέντρο στη Χιλή, σε τομείς που συνδέονται με τις φυσικές επιστήμες, όπως η παγετωνολογία και η οικολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Υπερωκεάνιο
Υπερωκεάνιο ονομάζεται το δρομολογημένο επιβατηγό πλοίο που διεξάγει την τακτική θαλάσσια συγκοινωνία μεταξύ δυο σημείων που χωρίζονται από ωκεανό. Τα υπερωκεάνια ενδέχεται να μεταφέρουν επίσης κάποιου είδους φορτίου ή να χρησιμοποιηθούν και για άλλους σκοπούς, όπως κρουαζιέρες, πλωτά ξενοδοχεία ή πλωτά νοσοκομεία. Ο ιστορικός ρόλος των υπερωκεανίων επιτελέσθη με τη μεταφορά του ογκώδους ρεύματος μετανάστευσης από την Ευρώπη στην Αμερική.
Τα υπερωκεάνια ήταν για περίπου έναν αιώνα, ο κύριος (και μοναδικός) τρόπος διηπειρωτικών ταξιδιών. Η πιο δημοφιλής γραμμή ήταν αυτή του βόρειου Ατλαντικού, πλοία δηλαδή που ταξίδευαν από την δυτική Ευρώπη κυρίως, στη Βόρεια Αμερική. Σε αυτή τη γραμμή ταξίδεψαν τα μεγαλύτερα, ταχύτερα και πολυτελέστερα πλοία που υπήρξαν ποτέ, πολλά από τα οποία έχουν δημιουργήσει θρύλους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Τιτανικού, του υπερωκεανίου που με το ναυάγιό του στιγμάτισε την παγκόσμια ναυτική ιστορία. Τα υπερωκεάνια εξυπηρετούσαν εκτός από την μεταφορά ταξιδιωτών, στη μεταφορά φορτίων και αλληλογραφίας. Τα βρετανικά πλοία μάλιστα που είχαν συνάψει σύμβαση με την βρετανική κυβέρνηση για τη μεταφορά του βασιλικού ταχυδρομείου έφεραν το πρόθεμα "RMS" και ήταν πλοία ιδιαίτερα γνωστά και δημοφιλή.
Δευτερεύουσες διαδρομές ήταν η γραμμή του νότιου Ατλαντικού για τη σύνδεση με την νότιο Αμερική, ο γραμμή του Ειρηνικού για τη σύνδεση με την Αυστραλία (κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο).
Η ανάπτυξη του αεροπλάνου όμως επέφερε σταδιακή μείωση των θαλασσινών ταξιδιών έως ότου τα αντικατέστησε τελείως όσον αφορά την μεταφορά επιβατών. Οι ναυτιλιακές εταιρείας διαχείρισης υπερωκεανίων στράφηκαν από τότε στον κλάδο της κρουαζιέρας.
Σήμερα, υπάρχει μόνο ένα υπερωκεάνιο εν λειτουργία που εξυπηρετεί τη γραμμή Σαουθάμπτον – Νέα Υόρκη, το RMS Queen Mary 2
Η ιστορία των υπερωκεανίων
Από τον 18ο αιώνα η ανάγκη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για συνεχή και ασφαλή επικοινωνία και συγκοινωνία με τις αποικίες της, δημιούργησε τον ναυτιλιακό κλάδο του packet trade (πακετάδικα). Πλοία που έχοντας σύμβαση με το βρετανικό κράτος αναλάμβαναν την μεταφορά του ταχυδρομείου σε όλες τις κτήσεις της αυτοκρατορίας. Η μεταφορά ταχυδρομείου περιελάμβανε τη μεταφορά αλληλογραφίας, πακέτων, και κυβερνητικών υπαλλήλων. Αυτά τα πλοία ήταν οι πρόγονοι των υπερωκεανίων της γραμμής.
Η πρώτη τέτοια εταιρεία που συμπεριέλαβε και την οργανωμένη μεταφορά επιβατών ήταν η «Black Ball Line» που τον Ιανουάριο του 1818 ξεκίνησε τα σταθερά δρομολόγια, ένα την εβδομάδα, από Λίβερπουλ σε Νέα Υόρκη μετ΄επιστροφής. Το 1807 ο Ρόμπερτ Φούλτον κατάφερε να εγκαταστήσει ατμομηχανές στα πλοία. Κατασκεύασε τότε το πρώτο ατμόπλοιο, το Clermont, το οποίο ταξίδεψε μεταξύ της πόλης της Νέας Υόρκης και του Όλμπανυ σε 30 ώρες.
Σύντομα οι νέες τεχνολογικές εξελίξεις διαδόθηκαν ευρέως. Το 1816, το Élise έγινε το πρώτο ατμόπλοιο που διέσχισε τη Μάγχη ενώ το 1819 το αμερικανικό SS Savannah συνδυάζοντας τα ιστία με την τροχήλατη ατμοκίνηση  διέσχισε τον Ατλαντικό ωκεανό μέσα σε 27 ημέρες, αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού, ταξίδεψε με πανιά. Η ισχύς του ατμού δεν χρησιμοποιήθηκε παρά μόνο για 72 ώρες συνολικά. Το ταξίδι δεν ήταν εμπορικά επιτυχημένο αφού δεν βρέθηκαν επιβάτες που να εμπιστευτούν την καινούρια τεχνολογία αλλά ο διάπλους έγινε για να εξυπηρετήσει πειραματικούς σκοπούς. Το 1833 επιχειρήθηκε εν νέου ο διάπλους του Ατλαντικού από το καναδικό SS Royal William, το οποίο ταξίδεψε από το Πίκτου της Νέας Σκοτίας με 7 επιβάτες και πλήρωμα για τον ποταμό Τάμεση της Αγγλίας για να πουληθεί. Το πρώην “πακετάδικο” τροχήλατο ατμοκίνητο πλοίο κατάφερε να ολοκληρώσει το ταξίδι σε 25 ημέρες  με μόνη την ατμοηλεκτρική ενέργεια (τα πανιά χρησιμοποιήθηκαν περιορισμένα και μόνο όταν έσβηναν οι λέβητες για να καθαριστούν από το αλάτι). Το πλοίο ανήκε στον πρωτοπόρο των υπερωκεανίων συνδέσεων, Σάμιουελ Κιουνάρντ.
Το τελευταίο βήμα για τα ατμοκίνητα ποντοπόρα πλοία διανύθηκε από το SS Sirius το 1837 όταν διέσχισε τον ωκεανό σε 18 ημέρες με ταχύτητα 8.03 κόμβων. (περίπου 14χλμ/ω), Το πλοίο αναχώρησε από το Λίβερπουλ στις 4 Απριλίου και ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι αφίχθη στη Νέα Υόρκη στις 22 του ίδιου μήνα. Η ποσότητα κάρβουνου που θα χρειαζόταν για τον διάπλου δεν είχε υπολογιστεί σωστά με συνέπεια το πλοίο να ξεμείνει από καύσιμη ύλη. Οι ναύτες αναγκάστηκαν να κάψουν όλη τη ξύλινη επίπλωση. Το ταξίδι έγινε δυνατό με τη χρήση συμπυκνωτή που προμήθευε τους λέβητες με φρέσκο νερό έτσι ώστε να μην χρειάζονται σβήσιμο για να καθαριστούν από το αλάτι. Η χαρά για την πρωτιά κράτησε λίγο. Την επόμενη ακριβώς ημέρα, το SS Great Western έφτασε και αυτό στη Νέα Υόρκη. Έχοντας αναχωρήσει από το Λίβερπουλ στις 8 Απριλίου ξεπέρασε τον Σίριο με μέση ταχύτητα 8.66 κόμβων. Από τότε ξεκίνησε ένας ισχυρός ανταγωνισμός καθώς και η παράδοση της απονομής της «Γαλάζιας Σημαίας» στο πιο γρήγορο υπερωκεάνιο.
Από το 1870 και ύστερα, η έμφαση στην άνεση των επιβατών πήρε τα πρωτεία. Το RMS Oceanic της επίσης βρετανικής και εμβληματικής εταιρεία «White Star Line», ήταν το πρώτο που εγκατέστησε τις καμπίνες της Α' θέσης στο μέσον του πλοίου με μεγάλα φινιστρίνια για ήλιο και θέα απεριόριστη, ηλεκτρικό φως και τρεχούμενο νερό. Από τη δεκαετία του 1890 και μετά τα γερμανικά υπερωκεάνια των «Norddeutscher Lloyd» και «Hamburg America Line»  με πρώτο το SS Kaiser Wilhelm der Grosse που μπήκε σε υπηρεσία το 1897, (ήταν το πρώτο από τα συνολικά 14 πλοία που είχαν 4 φουγάρα και που έγιναν τα πλοία της χρυσής εποχής των υπερωκεανίων) - κατάφεραν να υποσκελίσουν τα βρετανικά. Μια σειρά πλοίων που ήταν και ταχύτατα και πολυτελή πήρε τα σκήπτρα κερδίζοντας τις γαλάζιες σημαίες ταχύτητας μέχρι και την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα.
20ός αιώνας
Το 1902 ο Αμερικανός μεγιστάνας Τζέι Πι Μόργκαν, ίδρυσε την εταιρεία «International Mercantile Marine Co.» η  οποία εξαγόρασε πολλές μικρότερες αμερικανικές εταιρείες και αρκετές μεγαλύτερες μεταξύ των οποίων και τις βρετανικές, «Leyland Line» και «White Star Line», με αποτέλεσμα να κυριαρχήσει στο κλάδο. Η βρετανική κυβέρνηση θέλοντας να ανταγωνιστεί την αμερικανική υπεροχή – χρηματοδότησε μέσω της «Cunard Line», την κατασκευή υπερωκεανίων ταχύτερων και πολυτελέστερων από τα ήδη υπάρχοντα. Έτσι κατασκευάστηκαν τα υπερωκεάνια Μαυριτάνια και RMS Lusitania τα οποία λόγω της αξεπέραστης ταχύτητας – χάρη στη χρήση στροβιλοκινητήρων – υπήρξαν τα πιο δημοφιλή πλοία για σχεδόν μια 20ετία. Η «White Star Line» (κατά το πλείστον αμερικανική πλέον) απάντησε με την ναυπήγηση τριών, επίσης διάσημων, υπερωκεανίων : των  Ολυμπιακός, Τιτανικός και  Βρετανικός. Την ίδια περίοδο στον ανταγωνισμό μπήκε και η Γαλλία με την ναυπήγηση του SS France αλλά και η Γερμανία με την ναυπήγηση τριών υπερωκεανίων μεγαλυτέρρων αυτών της «White Star Line»: των SS Imperator, SS Vaterland και του SS Bismarck.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου ήταν μια δύσκολη περίοδος για τα υπερωκεάνια αφού αναγκάστηκαν να καλύψουν τις πολεμικές ανάγκες των εμπλεκόμενων χωρών. Για παράδειγμα τα Μαυριτανία, RMS Aquitania και Βρετανικός χρησιμοποιήθηκαν ως νοσοκομειακά πλοία, άλλα έγιναν μεταγωγικά, ενώ τα γερμανικά  Kaiser Wilhelm der Grosse, και SS Kronprinz Wilhelm χρησιμοποιήθηκαν ως πολεμικά. Με το τέλος του πολέμου όλες οι απώλειες των συμμαχικών πλοίων αποζημιώθηκαν με βάση τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Έτσι τα γερμανικά Imperator, Vaterland, and Bismarck δόθηκαν ως πολεμική αποζημίωση στις «Cunard Line», «White Star Line», και «United States Lines» αντίστοιχα,  ενώ τα τρία διασωθέντα υπερωκεάνια της «κλάσης Κάιζερ» (Kronprinz Wilhelm, Kaiser Wilhelm II, Kronprinzessin Cecilie)  επιτάχτηκαν από τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του πολέμου και δεν επεστράφησαν ποτέ.
Μεσοπόλεμος
Οι ναυτιλιακές εταιρείες ανασυντάχτηκαν γρήγορα μετά το τέλος του πολέμου και όσες είχαν καταφέρει να διασώσουν τα υπερωκεάνιά τους, τα έβαλαν και πάλι σε τακτικά δρομολόγια μεταφοράς επιβατών. Η «United State Lines» που οι νικητές του πολέμου τους είχαν παραχωρήσει ως πολεμική αποζημίωση το υπερωκέανιο Vaterland, το ανακαίνισαν και το μετονόμασαν σε Leviathan. Το πλοίο έγινε η ναυαρχίδα των υπερωκεανίων της εταιρείας. Ωστόσο σύμφωνα με τον αμερικανικό νόμο, όλα τα αμερικανικά πλοία θεωρούνται έδαφος της χώρας, επομένως ίσχυαν και στα πλοία αυτά οι νόμοι της χώρας. Την περίοδο της της ποτο-απαγόρευσης όταν και στα πλοία απαγορεύτηκε η κατανάλωση αλκοόλ η εταιρεία είδε τα κέρδη της να μειώνονται, καθώς έχασε  μέρος των πελατών της. Το 1929 όταν η Γερμανία ανέκαμψε και αυτή και επέστρεψε στη υπερωκεάνια ναυσιπλοΙα  με τα SS Bremen και SS Europa – τα πλοία της συγκαταλέχθηκαν και πάλι ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου. Το Bremen  μάλιστα «έκλεψε» από το Μαυριτάνια την μπλε σημαία του ταχύτερου πλοίου ύστερα από 20 σχεδόν χρόνια πρωτοκαθεδρίας. Η Ιταλία με τα SS Rex και SS Conte di Savoia το 1932, έσπασε τα ρεκόρ τόσο όσον αφορά την πολυτέλεια όσο και την ταχύτητα (το SS Rex μάλιστα κέρδισε τη γαλάζια σημεία το 1933). Αλλά και η Γαλλία, με το SS Normandie, εισήλθε στον ανταγωνισμό δυναμικά. Το πλοίο ήταν το μεγαλύτερο όλων και κέρδισε τη γαλάζια σημαία το 1935. Όταν οι ΗΠΑ αποφάσισαν να μειώσουν τους αριθμούς των μεταναστών που δέχονταν, ξέσπασε κρίση στο κλάδο, αφού οι μετανάστες ήταν οι κύριοι πελάτες των γραμμών αυτών. Πολλές εταιρείες τότε στράφηκαν στον αναδυόμενο κλάδο της κρουαζιέρας. Όμως και η γενικότερη ύφεση της περιόδου έφερε σε δύσκολη θέση πολλές και ισχυρές εταιρείες. Για παράδειγμα, οι δυο ιστορικές βρετανικές εταιρείες, η «Cunard Line» και η «White Star Line» βρέθηκαν σε δεινή οικονομική θέση. Για να αποφευχθεί το κλείσιμο των δυο εταιρειών, η βρετανική κυβέρνηση ανέλαβε – υπό τον όρο, οι δυο εταιρείες να συγχωνευτούν – την παροχή οικονομικής βοήθειας. . Το 1934 δημιουργήθηκε η «Cunard-White Star Limited». Από τη συνένωση των δυο εταιρειών προέκυψε ένα νέο υπερωκεάνιο, το RMS Queen Mary. Το Queen Mary αποδείχτηκε ιδιαίτερα πετυχημένο πλοίο και έτσι αποφασίστηκε και η ναυπήγηση και ενός δεύτερου ίδιου πλοίου του RMS Queen Elizabeth. Την ολοκλήρωση όμως της κατασκευής διέκοψε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τα Queen Mary και Queen Elizabeth υπηρέτησαν με επιτυχία ως μεταγωγικά, και κατάφεραν να διασωθούν του πολέμου. Τα SS Rex και SS Conte di Savoia βομβαρδίστηκαν και βυθίστηκαν. Το SS Normandie έπιασε φωτιά αραγμένο στο λιμάνι της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια μετασκευής του σε μεταγωγικό, το 1942, ανατράπηκε και βυθίστηκε. Οι τρεις χειρότερες ναυτικές τραγωδίες υπερωκεανίων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ήταν η βύθιση του Lancastria από γερμανικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα στα ανοιχτά του Σαιν-Ναζαίρ, κατά την προσπάθεια εκκένωσης των στρατευματων του βρετανικού εκστρατευτικού σώματος από τη Γαλλία, όπου χάθηκαν περίπου 3000 στρατιώτες, η βύθιση του Wilhelm Gustloff, μετά τον τορπιλισμό του από σοβιετικό υποβρύχιο, με περισσότερες από 9.000 ζωές να χαθούν, καθιστώντας την, την πιο θανατηφόρα ναυτική τραγωδία στην ιστορία. και η βύθιση του SS Cap Arcona (υπερωκεάνιο μετασκευασμένο ως φυλακή) όπου χάθηκαν 5000 άνθρωποι
Μετά τον πόλεμο - σήμερα
Η ανάπτυξη όμως της τεχνολογίας και της μεταφορικής ικανότητας των αεροσκαφών που συνέβη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, έθεσε σε δεύτερη μοίρα την θαλάσσια διατλαντική μεταφορά. Το 1953 το De Havilland Comet με κινητήρες αεριώθησης (τζετ) έγινε το πρώτο εμπορικό αεριωθούμενο αεροσκάφος. Το ακολούθησαν τα Sud Aviation Caravelle, Boeing 707 και Douglas DC-8 και μέσα σε μια δεκαετία τα ταξίδια γίνονταν πλέον αεροπορικώς. Το 1962 και το 1963 ναυπηγήθηκαν τα τελευταία υπερωκεάνια, τα ιταλικά T/n Michelangelo και T/n Raffaello που μπήκαν στη γραμμή του Βόρειου Ατλαντικού. Ως το τέλος της δεκαετίας του 1960, το 95% της μεταφοράς επιβατών γινόταν πλέον αεροπορικώς. Από το τέλος της δεκαετίας του 1970 τα υπερωκεάνια μετατράπηκαν σε κρουαζιερόπλοια, ενώ μερικά διασώθηκαν ως μουσεία.
Μετά την απόσυρση του Queen Elizabeth 2 το 2008 το μόνο υπερωκεάνιο που εξυπηρετεί τη γραμμή του βόρειου Ατλαντικού και μόνο τους χειμερινούς μήνες είναι το Queen Mary 2.
Πηγές
*
Δρόμος 10.000 μέτρων
Ο δρόμος των 10.000 μέτρων είναι αγώνισμα του στίβου που διεξάγεται εντός του σταδίου σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, όπου αντιστοιχεί σε 25 στροφές για στίβο κανονικών διαστάσεων. Το ίδιο αγώνισμα όταν διεξάγεται σε δημόσια οδό αναφέρεται συχνά διεθνώς ως «δρόμος 10 χιλιομέτρων». Σε αμφότερες τις περιπτώσεις κατατάσσεται στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων («δρόμοι αντοχής»). Διεξάγεται λιγότερο συχνά σε μικρότερες συναντήσεις (μίτινγκ) στίβου, εξαιτίας της μεγάλης του διάρκειας.
Τα 10.000 μέτρα είναι η μεγαλύτερη καθιερωμένη διαδρομή εντός σταδίου που αντιστοιχεί σε αγώνισμα. Οι περισσότεροι από τους αθλητές που τρέχουν σε αυτή, αγωνίζονται επίσης σε αγώνες σε δημόσιες οδούς, ημιμαραθωνίους και διοργανώσεις κρος-κάντρι.
Από τότε που το αγώνισμα προστέθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων, στη διοργάνωση του 1912, αθλητές από τη Φινλανδία, γνωστοί και με το προσωνύμιο «Ιπτάμενοι Φινλανδοί», κυριαρχούσαν σε αυτό μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Από το 1960 και μετά, Αφρικανοί δρομείς άρχισαν να έρχονται στο προσκήνιο. Το αντίστοιχο αγώνισμα για τις γυναίκες διεξάγεται σε Ολυμπιακούς Αγώνες μόλις από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ.
thumb|Ο Taisto Mäki καταρρίπτει το «φράγμα» των 30 λεπτών στον δρόμο των 10.000 μέτρων στο [[Ελσίνκι στις 17 Σεπτεμβρίου 1939.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δρομος 1000
Αραούγια
Η Αραούγια (Araujia) είναι γένος αειθαλών αναρριχώμενων φυτών.
Το είδος A. sericifera έχει φύλλα αντίθετα, 5-8x2-2,5 cm, ωοειδώς επιμήκη, οξυκόρυφα, με πλατιά σφηνοειδή ή ακρότομη στη βάση σχεδόν γυμνά επάνω, πιληματώδη κάτω, ανοιχτοπράσινα. Μισχος μήκους 1-3 cm. Άνθη λευκά με ροδόχρομες γραμμές, εύοσμα, κηρώδη, σε μασχαλιαία ολιγάνθη κύματα. Ποδίσκος ταξιανθίας μακρύς. Στεφανή με διάμετρο 1,5-2 cm, με 5, αποκλίνοντες, ωοειδώς οξυκόρυφους λόβους. Παραστεφάνη απλή, με 5, ελεύθερους λοβούς. Είδος των ΝΑ περιοχών της Νότιας Αμερικής. Καλλιεργείται ως καλλωπιστικό.
Φυτό εντομοφάγο.
Παραπομπές
κατηγορία:Αποκυνοειδή‎ κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Αναρριχώμενα φυτά
Μούνγκιονγκ
H Μούνγκιονγκ (κορεατικά: 문경) είναι πόλη στην επαρχία της Βόρειας Γκιόνγκσανγκ, στη Νότια Κορέα. Η τοπική αυτοδιοίκηση, η οικονομία και τα δίκτυα μεταφορών επικεντρώνονται στο Τζόμτσον, την κύρια πόλη. Η Μούνγκιονγκ έχει μακρά ιστορία και είναι γνωστή σήμερα για διάφορα ιστορικά και γραφικά τουριστικά αξιοθέατα. Το όνομα της πόλης σημαίνει περίπου «ακούγοντας καλά νέα». Πρόσφατα, η ανάπτυξη ήταν κάπως στάσιμη, με επίκεντρο την βιομηχανία άνθρακα. Από τη δεκαετία του 1990 αυξάνεται σταδιακά το ποσοστό των ατόμων που βασίζονται στην τουριστική βιομηχανία.
Η πόλη δημιουργήθηκε με συγχώνευση της Τζόμτσον-σι και της Μούνγκιονγκ-γκουν το 1995. Είναι πλέον ένα συγκρότημα αστικών και αγροτικών περιοχών παρόμοιο με άλλες 53 μικρές και μεσαίες πόλεις με πληθυσμό κάτω των 300.000 ανθρώπων στη Νότια Κορέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Μάχη της Παραιτακηνής
Η μάχη της Παραιτακηνής πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 317 π.Χ. μεταξύ του Ευμένη, εκπροσώπου της βασιλικής εξουσίας στην Ασία, και του Αντίγονου του Μονόφθαλμου που είχε αποστατήσει από τους βασιλείς.
Οι αντίπαλοι
Ο Ευμένης είχε ορισθεί από τον «επιμελητή των βασιλέων» Πολυπέρχοντα «αυτοκράτωρ στρατηγός της Ασίας» στην θέση του Αντίγονου τον προηγούμενο χρόνο. Διέθετε 12.000 μισθοφόρους (10.000 πεζούς και 2.000 ιππείς) και επιπλέον στηρίζονταν στη δύναμη των 3.000 εμπειροπόλεμων αργυράσπιδων που διοικούσαν οι Αντιγένης και Τεύταμος, οι οποίοι είχαν ενωθεί μαζί του υπακούοντας στις βασιλικές εντολές. Ο Πολυπέρχων ανακήρυξε επίσης τον Αντίγονο «αποστάτην των βασιλέων».
Σέλφος
Γεωγραφία
Η Σέλφος βρίσκεται νότια της Ισλανδίας, στις όχθες του ποταμού Ολφουσά. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Χβεραγκέρδι και βορειοδυτικά του δήμου Φλοαρεπούρ.
Μάχη της Παραιτακηνής
Οι αντίπαλοι
Στη Σουσιανή όπου είχε καταλήξει ο Ευμένης αναζητώντας συμμάχους ενώθηκε με τις συνασπισμένες δυνάμεις των ηγεμόνων των Άνω σατραπειών (Πευκέστα της Περσίδος, Τληπόλεμο της Καρμανίας, Σιβύρτιο της Αραχωσίας, Στάσανδρο της Αρείας και Δραγγιανής, Εύδαμο της Ινδικής και Ανδρόβαζου από τη σατραπεία των Παροπαμισαδών, στην οποία σατράπης ήταν ο Οξυάρτης), οι οποίοι διοικούσαν 18.700 πεζούς, 4.600 ιππείς και 120 ελέφαντες συνολικά. Στη μεγάλη συζήτηση που ακολούθησε εκεί, ο Ευμένης διπλωματικά πρότεινε συλλογική ηγεσία κερδίζοντας την υποστήριξη τους έναντι των συναδέλφων τους της Βαβυλωνίας και της Μηδίας.
Σέλφος
Σεισμός 2008
Το 2008, ένας σεισμός έγινε στη Σέλφος το απόγευμα της Παρασκευής 29 Μαΐου. Προκάλεσε καταστροφές σε σπίτια και δρόμους της πόλης. Τραυματίστικαν τουλάχιστον 30 άτομα. Παρ'όλα αυτά, δεν πέθανε κανένας άνθρωπος. Πέθαναν, όμως, πολλά πρόβατα.
Ονομασία
Η λέξη foss σημαίνει "καταρράκτης". Παρ'όλα αυτά δεν υπάρχουν καθόλου καταρράκτες στην κωμόπολη.
Μάχη της Παραιτακηνής
Οι αντίπαλοι
Οι σατραπές της Βαβυλωνίας και Μηδείας, Σέλευκος και Πείθων αντίστοιχα, βρίσκονταν σε πόλεμο με τους προαναφερθέντες σατράπες λόγω προσωπικών φιλοδοξιών. Αυτούς προσεταιρίστηκε ο Αντίγονος που είχε προχωρήσει στη Βαβυλωνία με 20.000 πεζούς και 4.000 ιππείς (καλοκαίρι του 317 π.Χ.).
Σέλφος
Δημογραφία
Η Σέλφος έχει πληθυσμό 6.512 κατοίκων (2011) με πυκνότητα 3.137 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας, μετά το Ρέικιαβικ, το Κοπαβογκούρ, το Χάφναρφιορδουρ, το Άκουρεϊρι, το Γκαρδαμπαίρ, το Μοσφελλσμπαίρ, το Κέφλαβικ και την Άκρανες.
Μάχη της Παραιτακηνής
Ελιγμοί πριν τη σύγκρουση
Οι φιλοαντιγονικοί από τη Μηδία όπου βρίσκονταν αποφάσισαν να κινηθούν προς τα ανατολικά. Ο Ευμένης και οι ηγεμόνες που τον ακολουθούσαν ύστερα από αρκετές διχογνωμίες αποφασισαν να κάνουν το ίδιο προκειμένου να σώσουν τις Άνω σατραπείες από την προέλαση των αντιπάλων τους. . Ύστερα από πολλούς ελιγμούς που δεν οδήγησαν σε σύγκρουση, οι αντίπαλοι απόφασισαν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον να κινηθούν πρός την εύφορη περιοχή της Γαβιηνής για να διαχειμάσουν. Τότε ο Ευμένης έμαθε από λιποτάκτες την πρόθεση του αντιπάλου του και απόφασισε να τον εξαπατήσει, προκειμένου να καταλάβει πρώτος την περιοχή. Ετσι φρόντισε ώστε ο αντίπαλος του να πληροφορηθεί ένα ψεύτικο σχέδιο νυκτερινής εφόδου εναντίον του στρατοπεδου του, προκειμένου να τον καθυστερήσει. Ταυτοχρονα ο ίδιος κινήθηκε με μεγάλη σπουδή προς τη Γαβιηνή.
Σέλφος
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Μάχη της Παραιτακηνής
Διεξαγωγή της μάχης
Ο Ευμένης επιτέθηκε με το βαρύ ιππικό του εναντίον του Πείθωνα και σύντομα κινδύνευσε να κυκλωθεί. Για να αποφύγει αυτό τον κίνδυνο κάλεσε τον Εύδαμο με ένα απόσπασμα ιππέων από το άλλο κέρας του και αφού προέκτεινε την παράταξη του κατόρθωσε να τρέψει σε φυγή τον Πείθωνα και να τον καταδιώξει ως τους λόφους. Ταυτόχρονα οι αργυράσπιδες ύστερα από σκληρό αγώνα διασπούσαν το αντίπαλο κέντρο.
Ο Αντίγονος δεν κάμφθηκε. Εκμεταλεύτηκε μια στιγμιαία αταξία στις δυνάμεις του Ευμένη που βρίσκονταν απέναντι του λόγω των μετακινήσεων και της προέλασης του δεξιού και του κέντρου του και με μια επίθεση στο αριστερό κέρας του αντιπάλου του που βρίσκονταν απέναντι του κατόρθωσε να το διασπάσει και να το τρέψει σε φυγή. Έτσι του δόθηκε χρόνος για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του στις υπώρειες των λόφων.
Η ώρα είχε περάσει η νύκτα είχε φτάσει και υπό το φως της πανσελήνου οι δύο στρατοί ανασυντάσονταν για να συγκρουστούν και πάλι, λίγα χιλιομέτρα πιο μακριά από το πεδίο της πρώτης μάχης. Ωστόσο οι αρχηγοί βλέποντας τους στρατιώτες κατάκοπους και πεινασμένους αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τον αγώνα. Ο Ευμένης προσπάθησε μάταια να πείσει τους άντρες του να βαδίσουν ως το πεδίο της πρώτης σύγκρουσης για να περισυλλέξουν τους νεκρους τους. Έτσι ο Αντίγονος αν και είχε μεγαλύτερες απώλειες (3.750 νεκρους και 4.000 τραυματίες έναντι 500 νεκρών και 900 τραυματιών του Ευμένη) μπορούσε να ισχυρισθεί ότι είχε νικήσει. .
Πηγές
Παραιτακηνης Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν
Τουρισμός στη Μολδαβία
μικρογραφία|H Λεωφόρος του Στέφανου Γ' του Μέγα στο [[Κισινάου]] μικρογραφία|Εορταστικό [[Μολδαβία|Μολδαβικό γραμματόσημο για την Εθνική Ημέρα Κρασιού]] Ο Τουρισμός στη Δημοκρατία της Μολδαβίας συγκεντρώνεται στα φυσικά τοπία και στις ιστορικές τοποθεσίες. Η χώρα προσφέρεται και για οινοτουρισμό, και οι «δρόμοι του κρασιού» περνούν από αμπελώνες/οινοποιεία σε όλην την χώρα, από την Κρίκοβα, το Πουρκάρι, τη Βινογκράντοβκα, το Ρομανέστι, το Κόζουσνα, το Μίλεστιι Μίτσι. Το 2015 η Μολδαβία δέχτηκε 2,85 εκατομμύρια επισκέπτες.
Ταξιδιωτική Νομοθεσία
Από τον Ιανουάριο του 2007, για τη Μολδαβία ισχύει καθεστώς ταξιδίων απαλλαγμένων από την υποχρέωση θεωρήσεων (βίζας) με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Ιαπωνία και την Ελβετία, που διευκολύνει τους ξένους τουρίστες.
Από το 2012 η Μολδαβία απάλλαξε τους Τούρκους πολίτες από την υποχρέωση θεώρησης (βίζας) για την επίσκεψη στη χώρα τους.
Στατιστικές πληροφορίες
Ο αριθμός των επισκεπτών που δέχτηκε η Μολδαβία κατά την περασμένη δεκαετία:
Το 2015 οι περισσότεροι επισκέπτες προήλθαν από τις χώρες του πίνακα:
Μεταφορές
Τα κύρια μέσα μεταφοράς στη Μολδαβία είναι τα τρένα με 1.138 χλμ. σιδηροδρόμων και τα αυτοκίνητα με ένα σύστημα 12.730 χλμ. αυτοκινητοδρόμων συνολικά, με συμπεριλαμβανόμενα 10.937 χλμ. πεζοδρόμια. Η μοναδική διεθνής αεροπορική πύλη της Μολδαβίας είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κισινάου. Ο τερματικός σταθμός του Γκιουργκουλέστι στο Δούναβη είναι κατάλληλος για μικρά ποντοπόρα πλοία. Ένα μικρότερο αλλά σημαντικό ποσοστό μεταφορών γίνεται με πλεύση στους ποταμούς Προύθο και Δνείστερο.
Η ιστορία του λογότυπου
Την 28η Απριλίου 2006 η Μολδαβία παρουσίασε ένα νέο τουριστικό λογότυπο μαζί με το νέο διαφημιστικό σύνθημα «Ανακαλύψτε μας». Το νέο λογότυπο απεικονίζει ένα κίτρινο διαμάντι που περιέχει έναν κίτρινο ήλιο, ένα πράσινο φύλλο, μία πορτοκαλιά πέτρα και ένα κόκκινο λουλούδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρισμός στην Ευρώπη ανά χώρα Κατηγορία:Τουρισμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Μολδαβία
Ραϋμόνδος Ε΄ της Τουλούζης
Ο Ραϋμόνδος Ε΄, γαλλ. Raymond V (π. 1134 - π. 1194) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης της Τουλούζης, μαρκήσιος της Προβηγκίας & κόμης τού Ναρμπόν (1184-94).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Αλφόνσου Α΄ κόμη της Τουλούζης, μαργράβου της Προβηγκίας και δούκα τού Ναρμπόν και της Φαϊντίβα της Προβηγκίας. Το 1148 απεβίωσε ο πατέρας του στην Καισάρεια και τον διαδέχθηκε 14 ετών. Επέτρεψε την πρώτη συνέλευση των αστών της Τουλούζης, αρχή των κατοπινών Βουλών (Capitouls).
Εμφανίστηκε μία κοινότητα, που οι πιστοί καλούσαν τους εαυτούς τους "Καλούς Άνδρες", με πεποιθήσεις όμοιες τού Ερρίκου της Λωζάνης, τού Πέτρου τού Μπρουί και με μία επιρροή από τους Καθαρούς. Τότε το 1165 ο επίσκοπος τού Άλμπι συγκέντρωσε κληρικούς και ευγενείς (όπως την Κωνσταντία, σύζυγο τού Ραϋμόνδου Ε΄) στην πόλη Λόμμπερς, όπου ανέκρινε και συζήτησε την υποτιθέμενη αίρεση. Οι Καλοί Άνδρες αρνήθηκαν να απαντήσουν σε έναν αριθμό ερωτήσεων για τις αντιλήψεις τους· είπαν ότι δεν αποδέχονται την Παλαιά Διαθήκη και πως η ανάγνωση της Νέας Διαθήκης τους έπεισε να μην κάνουν όρκους. Επιπλέον αμφισβήτησαν τη δικαστική εξουσία τού επισκόπου.
Το 1178 ο Ραϋμόνδος Ε΄ ζήτησε συνδρομή από τους Κιστερκιανούς για να πολεμήσει τη σέκτα στην επικράτειά του. Ο ιστορικός Βάκεφηλτ προτείνει πως η πίεση στα δυτικά σύνορά του από τον Αλφόνσο Β΄ της Αραγωνίας, τον έκανε να επιθυμεί να εμφανιστεί ως υπέρμαχος της πίστης. Μία επιτροπή, με νομική και βασιλική εξουσία, έφθασε στην Τουλούζη, έχοντας την εξουσία να κηρύξει, να ερευνήσει και να καταδικάσει. Εργάστηκε για τρεις μήνες εκεί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1153/6 την Κωνσταντία των Καπετιδών, κόρη τού Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Επειδή ο βαθμός συγγένειας με την Κωνσταντία ήταν απαγορευτικός, διαζεύχθηκαν με εκκλησιαστική απόφαση το 1165. Ο Ραϋμόνδος Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ριχέτσα των Πιαστ, κόρη τού Βλάντισλαφ Β΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και δούκα της Σιλεσίας.
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε φυσικό τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τουλούζης
Τόνια Σωτηροπούλου
Η Τόνια (Αντωνία) Σωτηροπούλου (Γλυφάδα, 28 Απριλίου 1987) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, κυρίως του κινηματογράφου. Είναι πιο γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην βρετανική ταινία «Βerberian Sound Studio» μαζί με τον ηθοποιό Toby Jones και τη συμμετοχή της στην ταινία του Ντάνιελ Κρεγκ, Skyfall, ως κορίτσι του James Bond. Επίσης, έχει εμφανιστεί στην αμερικανική ταινία «Hercules» με πρωταγωνιστή τον Ντουέιν Τζόνσον. Στο IMDB ψηφίστηκε στην τέταρτη θέση στη λίστα με τις εξωτικές καλλονές.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1987 στη Γλυφάδα, όπου και μεγάλωσε. Φοίτησε στη δραματική σχολή του Γιώργου Κιμούλη, την οποία δεν ολοκλήρωσε, ενώ έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής & σκηνοθεσίας στο Θέατρο των Αλλαγών, σεμινάριο Musical με τους Α. Καλογρίδη, Κ. Κωτσαδάμ, F. Becter και σεμινάρια υποκριτικής από τον John Strassberg στο Actor's Studio.
Ξεκίνησε την υποκριτική της καριέρα, σε ηλικία μόλις 17 ετών, με την ταινία «2 to tango» (σκην. Νίκου Περάκη) και τη θεατρική παράσταση «Όνειρο θερινής νύχτας», που παίχτηκε στο Θέατρο Αιξωνή Γλυφάδας. Ακολούθησε, το 2006, η ταινία «Λούφα και παραλλαγή» καθώς και η παράσταση «Λαχταρώ», η οποία ανέβηκε στην Κύπρο. Το 2007, έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο σε επεισόδιο της σειράς «10η εντολή» και παράλληλα πρωταγωνίστησε στη ταινία «Ψυχραιμία» (σκην. Νίκου Περάκη). Επιπλέον, συμμετείχε και στην παράσταση «Το τρέντυ θα σφυρίξει 3 φορές» (σκην. Σταμάτη Φασουλή).
Το 2008 εμφανίζεται σε κάποια επεισόδια των σειρών «Χρυσά Κορίτσια», «Αληθινοί Έρωτες», «Σε είδα» και «Λόλα». Ακολούθως, εγκαθίσταται στο εξωτερικό με σκοπό να κάνει διεθνή καριέρα. Αρχικά πηγαίνει για λίγο στο Βερολίνο κι έπειτα στο Λονδίνο, όπου ξεκινά σιγά σιγά να κλείνει δουλειές, συμμετέχοντας αρχικά στις ταινίες «Nativity» και «The Midnight Beast». Το 2012 ήταν μια σημαντική χρονιά για την ίδια ως ηθοποιό, αφού πρωταγωνίστησε στο βρετανικής παραγωγής θρίλερ «Βerberian Sound Studio» (σκην. Peter Strickland) μαζί με τον Toby Jones, έκανε ένα πέρασμα από την ταινία Skyfall (σκην. Sam Mendes) και έπαιξε στο «NORMAL (Real Stories from the sex industry)» (σκην. Nicola Mai).
Το 2019 δανείζει τη φωνή της ως κυρία Μαθουσαλίξ στην ελληνική μεταγλώττιση της ταινίας κινουμένων σχεδίων «Αστερίξ: Το μυστικό του μαγικού ζωμού» και πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι» στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Το 2020 ξεκινά γυρίσματα για την ταινία «Man of God» (σκην. Yelena Popovic), ενώ τη σεζόν 2020-2021 θα πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ «Τα καλύτερά μας χρόνια» (σκην. Όλγας Μαλέα).
Προσωπική ζωή
Το 2017 έγινε ζευγάρι με τον τραγουδιστή Κωστή Μαραβέγια και στις 11 Οκτωβρίου του 2021 παντρεύτηκαν στην Ύδρα με πολιτικό γάμο.
Οι γονείς της λέγονται Ανδρέας και Βούλα ενώ έχει δύο μεγαλύτερους ετεροθαλείς αδελφούς, τον Γιάννη (γ. 1966) και τον Στέφανο (γ. 1971) από τη πλευρά του πατέρα της.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Νάπατα
Η Νάπατα ή και Ναπάτα ήταν μια πόλη-κράτος στη δυτική πλευρά του Νείλου, στην τοποθεσία της σημερινής πόλης του Σουδάν Καρίμα.
Πρώιμη ιστορία
Η Νάπατα ιδρύθηκε από το Τούθμωσι Γ΄ τον 15ο αιώνα π.Χ. μετά την κατάκτηση από αυτόν της Νουβίας. Το κοντινό Γκέμπελ Μπαρκάλ τέθηκε ως το νοτιότερο σύνορο του Νέου Βασιλείου της αρχαίας Αιγύπτου.
Περίοδος της Νάπατα
Το 750 π.Χ. η Νάπατα ήταν μια ανεπτυγμένη πόλη, ενώ η Αίγυπτος υπέφερε από πολιτική αστάθεια. Ο Κάστα που στα Αιγυπτιακά σημαίνει «ο Κουσίτης», το εκμεταλλεύτηκε αυτό, και επιτέθηκε στην Άνω Αίγυπτο. Την πολιτική του αυτή ακολούθησαν και οι διάδοχοι του Πιύ και Σαμπακά (721–707 π.Χ.), ο οποίος τελικά έθεσε όλοι την Κοιλάδα του Νείλου υπό Κουσιτικό έλεγχο στο δεύτερο χρόνο της βασιλείας του. Γενικά, οι Κουσίτες βασιλείς κυβέρνησαν την Άνω Αίγυπτο για περίπου έναν αιώνα και όλη την Αίγυπτο για περίπου 57 χρόνια, από το 721 ως το 664 π.Χ. Αποτέλεσαν την 25η Δυναστεία, σύμφωνα με τα Αιγυπτιακά του Μανέθωνα.
Η επανενωμένη Αιγυπτιακή Αυτοκρατορία υπό τη 25η Δυναστεία ήταν τόσο μεγάλη όσο είχε υπάρξει από το Νέο Βασίλειο, και μπήκε σε περίοδο αναγέννησης. Η θρησκεία, τέχνες, και αρχιτεκτονική αποκαταστάθηκαν στις μορφές και μοτίβα του Παλαιού, Μέσου και Νέο Βασιλείου. Φαραώ όπως ο Ταχάρκα έχτισαν ή αναστύλωσαν ναούς και μνημεία σε όλο το Νείλο, συμπεριλαμβανομένων των Μέμφις, Καρνάκ, Κάουα, Γκέμπελ Μπαρκάλ και αλλού.
Ασσυριακή εισβολή και τέλος της Νουβικής δυναστείας
Η βασιλεία του Ταχάρκα και εκείνη του διαδόχου του, ξαδέλφου του Τανταμανί, είχαν συνεχείς αψιμαχίες με τη Νεό-Ασσυριακή Αυτοκρατορία. Περίπου το 670 π.Χ., ο αυτοκράτορας Εσαρχαδών (681–669 π.Χ.) κατέκτησε την Κάτω Αίγυπτο, αλλά επέτρεψε στα τοπικά βασίλεια να συνεχίσουν να υπάρχουν προκειμένου να τους έχει ως συμμάχους εναντίον των Κουσιτών ηγεμόνων της Άνω Αιγύπτου, τα οποία είχαν δεχτεί με διστακτικότητα.
Όταν ο Ασσουρμπανιπάλ διαδέχτηκε τον Εσαρχαδών, ο Ταχάρκα έπεισε κάποιους ηγεμόνες της Κάτω Αιγύπτου να χαλάσουν τη σχέση τους με τους Ασσυρίους. Όμως, ο Ασσουρμπανιπάλ υπερκέρασε τη συμμαχία και εξόρισε τους Αιγύπτιους ηγέτες στην πρωτεύουσα του, τη Νινευή. Διόρισε τον Λίβυο αρχηγό Νεχώ ηγεμόνα της Μέμφιδος και της Σάιδος. Ο Νεχώ Α΄ έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Εικοστής έκτης Δυναστείας (664–525 π.Χ.) της Αιγύπτου, η οποία είναι επίσης γνωστή ως Σαϊτική Δυναστεία.
Το 664 π.Χ. οι Ασσύριοι έδωσαν το τελικό χτύπημα, λεηλατώντας τις Θήβες και τη Μέμφιδα. Την ίδια χρονικά, πέθανε ο Ταχάρκα. Ο νέος Κουσίτης βασιλιάς, ο Ταναταμανί (664–653 π.Χ.), σκότωσε τον Νεχώ Α΄ επίσης την ίδια χρονιά όταν ο τελευταίος προσπάθησε να εισβάλει στην Κάτω Αίγυπτο. Όμως, ο Τανταμανί δεν μπόρεσε να νικήσει τους Ασσυρίους, οι οποίοι στήριξαν το γιο του Νεχώ Ψαμμήτιχο Α΄. Ο Τανταμανί τελικά εγκατέλειψε την προσπάθεια του να κατακτήσει την Κάτω Αίγυπτο και υποχώρησε στη Νάπατα. Όμως, η εξουσία του στην Άνω Αίγυπτο είχε αναγνωριστεί ως το 8ο έτος της βασιλείας του στις Θήβες (656 π.Χ.), όταν ο Ψαμμήτιχος Α΄ έστειλε στόλο στην Άνω Αίγυπτο και πέτυχε να θέσει όλη την Αίγυπτο υπό τον έλεγχό του.
Η 25η Δυναστεία τελείωσε με τους ηγεμόνες της να υποχωρούν στη Νάπατα. Ήταν εκεί (στο Ελ Κούρου και στο Νούρι) που θάφτηκαν όλοι οι φαραώ της 25ης Δυναστείας στις πρώτες πυραμίδες που «είδε» η Κοιλάδα του Νείλου από την εποχή του Μέσου Βασιλείου και μετά.
Η δυναστεία της Νάπατα συνέχισε να κυβερνάει το Κουσιτικό κράτος, το οποίο ήκμασε στη Νάπατα και τη Μερόη για τουλάχιστον μέχρι το 2ο αιώνα μετά Χριστόν.
Ύστερο βασίλειο της Νάπατα
Η Νάπατα παρέμεινε το κέντρο του Βασιλείου του Κους για ακόμα δύο γενιές, από τη δεκαετία το 650 ως τη δεκαετία του 590 π.Χ. Η οικονομία της ήταν κυρίως βασισμένη στο χρυσό, με την 26η Δυναστεία να είναι ένας σημαντικός οικονομικός σύμμαχος.
Η αρχιτεκτονική, ζωγραφική, γραπτά, και άλλες καλλιτεχνικά και πολιτισμικά μοτίβα ήταν της Κουσιτικής τεχνοτροπίας. Τηρούνταν τα αιγυπτιακά ταφικά έθιμα, συμπεριλαμβανομένης και της ανέγερσης πυραμίδων. Επίσης, λατρεύονταν πολλές αρχαίες αιγυπτιακές θεότητες. Ο πιο σημαντικός θεός ήταν ο Άμμων, μια Θηβαϊκή θεότητα, και ο Ναός του Άμμωνα ήταν ο πιο σημαντικός στη Νάπατα, στους πρόποδες του Γκέμπελ Μπαρκάλ
Μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου από τους Αχαιμενίδες, ή Νάπατα έχασε την οικονομική της επιρροή. Η περιοχή της Νάπατα αποξηράνθηκε, οδηγώντας σε λιγότερη κτηνοτροφία και γεωργία. Μια επιδρομή των Αχαιμενιδών το 591 π.Χ. επηρέασε σημαντικά τη Νάπατα, η οποία έχασε το ρόλο της ως οικονομικό κέντρο από τη Μερόη. Το νησί της Μερόης και η χερσόνησος που σχημάτιζε ο Νείλος με τον ποταμό Αλμπάραχ, ήταν πλούσια σε σίδηρο, που ήταν κύριος πόρος πλούτου. Τελικά η Μερόη έγινε η πρωτεύουσα του Βασιλείου των Κους, οδηγώντας στην εγκατάλειψη της Νάπατα.
Το 23 π.Χ., ο Κυβερνήτης της Ρωμαϊκής Αιγύπτου, εισέβαλε στο Βασίλειο των Κους μετά από μια αρχική επίθεση στη βασίλισσα της Μερόης, και ισοπέδοσε εκ θεμελίων τη Νάπατα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Βασίλειο του Κους Κατηγορία:Νουβία
Ελευθέριο Λάρισας
Το Ελευθέριο (πρώην Καραλάρ : πληθυντικός της τουρκικής λέξεως Kara = μαύρος ) είναι χωριό που ανήκει στον δήμο Κιλελέρ, της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, που βρίσκεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 347 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το υψόμετρο του Ελευθέριου είναι 60 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο χωριό λειτουργούν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Η εκκλησία των Γενεθλίων της Θεοτόκου βρίσκεται στην πλατεία και κάθε χρόνο στο εορτή της γίνεται πανηγύρι.
Μέχρι το 1918 ο οικισμός ήταν γνωστός ως Καραλάρ. Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1943, ο ανδρικός πληθυσμός του χωριού ηλικίας ηλικίας 15-50 ετών εκτελέστηκε μαζικά από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής ως αντίποινα για την επίθεση ανταρτών κατά ξεκομμένων στρατιωτών. Οι νεκροί υπολογίζονται σε περισσότερους από 40. Στις 29 Ιουνίου του 1944, δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν εναντίον της γερμανικής φρουράς που έδρευε στο Ελευθέριο. Παρόλο που οι Γερμανοί απέκρουσαν την επίθεση, την επόμενη μέρα εγκατέλειψαν οριστικά το χωριό. Ακόμη, αναφέρεται πως στις 9 Αυγούστου του 1944 εκτελέστηκαν άλλοι 9 κάτοικοι του χωριού.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός υπήχθη το 1883 στον δήμο Συκουρίου. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τοπουσλάρ και από το 1918 μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Λαρίσης ως έδρα κοινότητας. Το 1997 υπήχθη στον δήμο Πλατυκάμπου, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Κιλελέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Ναός του Άμμωνα στο Γκέμπελ Μπαρκάλ
Ο Ναός του Άμμωνα είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στο Γκέμπελ Μπαρκάλ του Σουδάν. Βρίσκεται περίπου 400 χιλιόμετρα βόρεια του Χαρτούμ κοντά στην πόλη Καρίμα. Ο ναός βρίσκεται κοντά σε ένα μεγάλο πλάτωμα του Νείλου, στην περιοχή που τη αρχαία εποχή ήταν η Νουβία. Ο Ναός του Άμμωνα, ένας από τους μεγαλύτερους στο Γκέμπελ Μπαρκάλ, θεωρείται ιερός από τον τοπικό πληθυσμό. Όχι μόνο ο ναός ήταν κύριο κέντρο της θρησκείας εκείνη την εποχή, αλλά μαζί με τους άλλους αρχαιολογικούς χώρους στο Γκέμπελ Μπαρκάλ είναι αντιπροσωπευτικός της αναγέννησης των αιγυπτιακών αξιών. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, ο ναός είχε υποστεί βανδαλισμούς, καταστροφές και λεηλασία, μέχρι να υπαχθεί στην προστασία του κράτους.
Αρχιτεκτονική
Ο αρχικός ναός ήταν σχετικά μικρός, αποτελούμενος από έναν πυλώνα και αυλή με δέκα κίονες. Κατά τη βασιλεία του φαραώ Ραμσή Β΄ της Δέκατης ένατης Δυναστείας, το οικοδόμημα περιέλαβε τον δεύτερο και τρίτο πυλώνα, υπόστυλη αυλή, μεγάλη αίθουσα, ναϊσκο, πρόναο και ναό (άδυτο).
Μια σημαντική ανακατασκευή και επέκταση που αποδίδεται στον Πίυ, έγινε σε τρεις φάσεις. Πρώτα, ο παλιός ναός ενισχύθηκε με τείχος και ακόμα ένα μικρό πρόναο. Κατόπιν, χτίστηκε μια μεγάλη αίθουσα με 50 κίονες. Μόνο οι πυλώνες, οι θεμέλιοι τοίχοι και οι είσοδοι έγιναν από ασβεστόλιθο, οι υπόλοιποι τοίχοι έγιναν από άψητες πλίνθους. Τέλος, ο Πίυ έχτισε μια μεγάλη αυλή που στόλιζαν κίονες. Η αυλή και ο πρόναος είχαν το καθένα τον πυλώνα τους. Το όλο συγκρότημα του ναού κατέληξε να έχει μήκος πάνω από 150 μέτρα.
Πολλοί φαραώ ανήγειραν στήλες, διακόσμησαν τοίχους, ή τοποθέτησαν αγάλματα στο ναό. Καθώς το θρησκευτικό αυτό κέντρο ήταν σημαντικό και για τους Αιγύπτιους και για τους Νούβιους, η επιγραφή του Τούθμωσι Γ΄ που βρέθηκε στο ναό αναφέρει, "Οίκος του Άμμωνα και Θρόνος των Δύο Χωρών". Υπάρχουν στήλες που αποδίδονται στον Χορεμχέμπ και το Σέτι Α΄. Τέλος, μεταξύ άλλων, ο Ταχάρκα έχτισε δέκα κολοσσιαίες μφιγούρες, ο Τανταμανί ένα μικρό ναΐσκο στον πρόναο, και στην πρώτη αυλή υπάρχουν κολόνες που αποδίδονται στον Πίυ και τον Χαρσιοτέφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Σουδάν Κατηγορία:Νουβία
Αουάσα
thumb|300px|left Η πόλη είναι έδρα του Πανεπιστημίου της Αουάσα (ሀዋሳ ዩኒቨርሲቲ), έχει μεγάλη αγορά και διαθέτει αεροδρόμιο. Τα κύρια αξιοθέατα είναι η εκκλησία του Άγιου Γαβριήλ και το στάδιο Κενέμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Ελληνοϊρανικές σχέσεις
Οι Ελληνοϊρανικές σχέσεις είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και του Ιράν. Οι δύο χώρες είχαν σχέσεις για χιλιάδες χρόνια, και διατηρούν μεγάλη ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στην Τεχεράνη, ενώ το Ιράν εκπροσωπείται από την πρεσβεία της στην Αθήνα.
Ιστορικό
thumb|right|Χιουμοριστικό σκίτσο της Puck σχετικά με την ίδρυση διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την τότε [[Δυναστεία των Κατζάρων της Περσίας το 1902|200px]]
Αρχαία χρόνια
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών χρονολογούνται από την αρχαιότητα και πολύ πριν από την περσική εισβολή στην Ελλάδα. Από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., ο Οίκος των Αχαιμενιδών είχε τον έλεγχο πάνω από όλα της Μικράς Ασίας (η οποία περιλάμβανε πολλές εθνοτικές ελληνικές περιοχές), καθώς και πολλά από τα ελληνικά νησιά, τη Θράκη και το βασίλειο της Μακεδονίας, με τις δύο τελευταίες να αποτελούν μεγάλα τμήματα της σημερινής βόρειας Ελλάδας. Υπάρχει επίσης η έκθεση του Στράβων με μιας αθηναϊκής αντιπροσωπείας στην Περσία το 432 π.Χ. Οι σχέσεις από τότε έχουν εξελιχθεί από ένορκη εχθρικότητα κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων στην ισχυρή εγκαρδιότητα από τότε που ο Μέγας Αλέξανδρος νίκησε την Περσική Αυτοκρατορία. Ο Αλέξανδρος θαύμασε τον περσικό πολιτισμό και θέλησε να δημιουργήσει ένα μίγμα ελληνικής και περσικής κουλτούρας που πάντα θα δεσμεύουν και τον εορτασμό των δύο λαών. Αυτή η κληρονομιά των ισχυρών εγκαρδιοτήτων θα είχε βρεθεί πίσω για πολλούς αιώνες σε διάφορα μέρη του κόσμου που ονομάζονται ως Ελληνο-περσική κουλτούρα, ένα αρμονικό μείγμα των δύο Ελληνικών και Περσικών πολιτιστικών πτυχών. Το Βασίλειο του Πόντου ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας οντότητας (της Μικράς Ασίας), όπου το Ιράν και ο Ελληνικός πολιτισμός, η εθνικότητα, η ταυτότητα, μεταξύ άλλων, αναμειγνύονται.
Μεσαιωνικά χρόνια
Η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών και το Βυζάντιο ήταν οι κύριες δυνάμεις της Ευρώπης, Δυτικής και Κεντρικής Ασίας. Υπήρξαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ τους.
Σύγχρονα χρόνια
Υπάρχει μια μικρή κοινότητα Ελλήνων στο Ιράν. Στη Τεχεράνη υπάρχει μια Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία που ανοίγει κυρίως κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Παραπομπές
Ιραν Ελλαδα
Μπεν Στίλερ
Ο Μπέντζαμιν Έντουαρντ Στίλερ (Benjamin Edward Meara "Ben" Stiller, 30 Νοεμβρίου 1965) είναι Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός, σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος. Είναι ο γιος των επίσης κωμικών και ηθοποιών Τζέρι Στίλερ και Αν Μιάρα.
Αφού ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα με ένα θεατρικό έργο, ο Στίλερ έγραψε αρκετά «μοκιμαντέρ» και του έγινε πρόταση να αποκτήσει δύο δικά του σόου, και τα δύο με τίτλο The Ben Stiller Show. Ξεκίνησε να παίζει σε ταινίες και έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Reality Bites. Από την αρχή της καριέρας του μέχρι σήμερα έχει γράψει, πρωταγωνιστήσει, σκηνοθετήσει και/ή ήταν παραγωγός σε πάνω από 50 ταινίες συμπεριλαμβανομένου τις: Heavyweights, Κάτι τρέχει με τη Μαίρη (There's Something About Mary), Ο γαμπρός της συμφοράς (Meet the Parents), Ο Άρχοντας της Πασαρέλας (Zoolander), Παίζεις μπάλα ή τα παίζεις (Dodgeball), Τροπική καταιγίδα (Tropic Thunder), Δεν σκέφτομαι άρα υπάρχω (Greenberg) και Μια νύχτα στο Μουσείο (Night at the Museum). Επιπλέον, έχει κάνει πολλαπλές εμφανίσεις κάμεο σε μουσικά βίντεο κλιπ, τηλεοπτικά σόου και ταινίες.
Ο Στίλερ είναι μέλος της ομάδας κωμικών ηθοποιών γνωστή ως Frat Pack. Οι ταινίες του έχουν αποφέρει συνολικά πάνω από 2,1 δισεκατομμύρια στην εγχώρια αγορά (ΗΠΑ και Καναδάς), με μέσο όρο 73 εκατομμύρια δολάρια ανά ταινία.. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έχει λάβει αρκετά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις συμπεριλαμβανομένου ένα βραβείο Έμμυ, αρκετά βραβεία MTV Movie και ένα βραβείο Teen Choice.
Πρώτα χρόνια
Ο Στίλερ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Ο πατέρας του, Τζέρι Στίλερ, είναι Εβραίος. Η μητέρα του, Αν Μιάρα, ήταν Καθολική με ιρλανδική καταγωγή, η οποία έγινε μέλος του Μεταρρυθμισμένου Ιουδαϊσμού μετά το γάμο με τον πατέρα του. Η οικογένεια γιόρταζε και το Χάνουκα και τα Χριστούγεννα, ενώ ο Στίλερ είχε τη δική του ιουδαϊκή τελετή ενηλικίωσης Μπαρ Μιτσβά. Έχει δηλώσει ότι είναι «μισός Εβραίος και μισός Καθολικός». Οι γονείς του Στίλερ συχνά τον έπαιρναν μαζί τους στα πλατό των εμφανίσεών τους, συμπεριλαμβανομένου το The Mike Douglas Show όταν αυτός ήταν έξι χρονών. Σε μία του συνέντευξη δήλωσε ότι θεωρεί τα παιδικά του χρόνια ασυνήθιστα: «Κατά κάποιο τρόπο, ήταν μια ανατροφή ενός παιδιού μέσα στη σόου μπίζνες—πολλά ταξίδια, πολλά ξενύχτια-όχι αυτό που θα έλεγες παραδοσιακό» Η αδερφή του, η ηθοποιός Έιμι Στίλερ, έχει κάνει εμφανίσεις σε πολλές παραγωγές του, συμπεριλαμβανομένου τις: Reality Bites, Παίζεις Μπάλα ή τα Παίζεις (DodgeBall) και Ο Άρχοντας της Πασαρέλας (Zoolander).
Ο Στίλερ παρουσίασε από νωρίς ενδιαφέρον για τις ταινίες και γύριζε ταινίες σε μορφή Super 8 με την αδερφή του και τους φίλους τους. Σε ηλικία 10 ετών, έκανε το υποκριτικό του ντεμπούτο στην τηλεοπτική σειρά της μητέρας του, Kate McShane. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, συμμετείχε σε παράσταση του θεάτρου της Νέας Υόρκης First All Children's, όπου έπαιζε αρκετούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένου τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο Clever Jack and the Magic Beanstalk. Ο Στίλερ εμπνεύστηκε από το τηλεοπτικό σόου Second City Television ενώ ήταν στο Λύκειο και αποφάσισε ότι θέλει να ασχοληθεί με τη σκετς κωμωδία.
Ο Στίλερ φοίτησε στο Καθολικό Σχολείο της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε από τη Σχολή Καλούν της Νέας Υόρκης το 1983. Ακόμη, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες στον τομέα του κινηματογράφου. Μετά από εννέα μήνες, ο Στίλερ εγκατέλειψε τη σχολή και μετακόμησε πίσω στη Νέα Υόρκη. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής, πήγαινε σε οντισιόν και προσπαθούσε να βρει ατζέντη.