cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιντ (συγκρότημα)
Ίδρυση
Συνέχισαν να συμμετέχουν σε ζωντανές εκδηλώσεις μέχρι και την επόμενη χρονιά, η οποία περιελάμβανε την πρώτη τους περιοδεία. Ακολούθησε η κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ τους.
Οιι περισσότεροι μπάντες μοίραζαν φυλλάδια, χρησιμοποιούσαν επίσης μεγάφωνα ως μέσο προσωπικής προβολής. Παρά το γεγονός ότι είχαν μόνο μια μικρή συλλογή τραγουδιών να προσφέρουν, εργάστηκαν ακατάπαυστα για να παράγουν περισσότερα.
Οι κυκλοφορίες τους διέφεραν σε μεγάλο βαθμό ως προς το στυλ και τη σύνθεση.Το συγκρότημα έκανε προφανή στόχο να προσελκύσει ένα ευρύ κοινό και το σχέδιο λειτούργησε. Οι SID αναπτύχθηκαν γρήγορα στα πρώτα τους χρόνια, με ρυθμό που εξέπληξε πολλές δημοσιεύσεις και τους κέρδισε περιβόητα τον τίτλο "το συγκρότημα τεράτων της indie σκηνής".
Το 2006 ήταν μια μεγάλη χρονιά για το συγκρότημα των SID: μπήκαν στην πρώτη δεκάδα του Oricon για πρώτη φορά με το καλοκαιρινό τους σινγκλ, "Chapter 1", και μπόρεσαν να παίξουν ένα άτομο στη διάσημη ζωντανή αίθουσα Nippon Budokan.
Ολοκλήρωσαν τη χρονιά με την κυκλοφορία του τρίτου τους άλμπουμ, το play και μια νέα μονοπρόσωπη περιοδεία που τους ταξίδεψε σε όλη την Ιαπωνία. Το επόμενο έτος κυκλοφόρησε μια σειρά από νέα σινγκλ, συμπεριλαμβανομένου του Σεπτεμβρίου "Mitsuyubi", που ήταν το πρώτο του συγκροτήματος που έφτασε στην πρώτη πεντάδα των Oricon.
Στις 3 Μαρτίου 2010, οι SID κυκλοφόρησαν το σινγκ τους με τον τίτλο "Sleep" και ανακοίνωσαν την εμφάνισή τους στο Saitama Super Arena στις 31 Ιουλίου σε ένα ειδικό CM στο πρόγραμμα TV Asahi "Ikinari! Ogon Densetsu» στις 11 Φεβρουαρίου, πουλώντας στη συνέχεια 30.000 εισιτήρια σε μόλις μία ημέρα.
Το τραγούδι των SID με τον τίτλο "Rain" επιλέχθηκε ως το πέμπτο τραγούδι για τους τίτλους έναρξης αλλά κι σαν τραγούδι για τους τίτλους τέλους στο προτελευταίο επεισόδιο για το anime Fullmetal Alchemist: Brotherhood.
Κυκλοφόρησε στις 2 Ιουνίου 2010, το "Rain" κατετάγη Νο.1 στα τσαρτ Oricon Daily στις 4 και 5 Ιουνίου, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που το συγκρότημα των SID έβαλε ποτέ Νο. 1 στα καθημερινά διαγράμματα.
Ωστόσο, στα εβδομαδιαία charts το "Rain" κατατάχθηκε στο Νο.2. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2010 κυκλοφόρησαν ένα νέο σινγκλ με τίτλο "Cosmetic" και εμφανίστηκαν στο Tokyo Dome στις 11 Δεκεμβρίου του 2010. Την 1η Δεκεμβρίου του 2010 κυκλοφόρησαν ένα σινγκλ, το "Ranbu no Melody" το οποίο επιλέχθηκε ως το δέκατο τρίτο τραγούδι για τους τίτλους αρχής  του <i id="mwLg">Bleach</i> από τα επεισόδια 292 έως 316.
Πήραν το βραβείο κορυφαίου ποπ καλλιτέχνη από τα Billboard Japan Music Awards 2010 στις 6 Φεβρουαρίου του 2011. Επίσης συμμετείχαν στο tribute άλμπουμ των Kuroyume που κυκλοφόρησε στις 9 Φεβρουαρίου, το τραγούδι που θα κάνει η SID είναι το "Yasashii Higeki(Tender Tragedy)" ένα τραγούδι του Kuroyume που κυκλοφόρησε το 1995.
Κυκλοφόρησε ένα DVD με πλάνα από τα live τους στο Saitama Super Arena και στο Tokyo Dome και είναι διαθέσιμο σε 3D σε Blu-ray. Το DVD ήταν επίσης 3ο στο Oricon weekly. Το νέο τους single με τίτλο «Itsuka», ακολούθησε άλλη μια εμφάνιση στο Nippon Budokan στις 4 Οκτωβρίου. Το 7ο DVD τους, SIDNAD Vol.7: dead stock tour 2011 κυκλοφόρησε την επόμενη μέρα. Το «Itsuka» έφτασε στο Νο. 1 στα ημερήσια τσαρτ και στη δεύτερη θέση στα εβδομαδιαία.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2011 το συγκρότημα των Sid κυκλοφόρησε το "Fuyu no Bench". Οι Σιντ εμφανίστηκαν στο καρναβάλι της Οντάμα στις 29 Ιανουαρίου 2012. Το σινγκλ τους "S" επιλέχθηκε ως τραγούδι για την Sadako 3D .Επιπλέον επιλέχθηκε ως τραγούδι για την κινηματογραφική μεταφορά του 2013 της Carrie.
Το σινγκλ τους "VIP" κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου 2012 και είναι το πρώτο τραγούδι για τους τίτλους έναρξης της προσαρμογής anime του manga Magi: The Labyrinth of Magic. Ένα άλλο σινγκλ, το "Anniversary" χρησιμοποιήθηκε ως θέμα έναρξης για τη δεύτερη σεζόν της σειράς, Magi: The Kingdom of Magic. Στις 6 Μαρτίου 2013, το συγκρότημα των SID κυκλοφόρησε το M&W Tour Live Concert σε μορφή DVD [SIDNAD Vol.8 TOUR 2012 M&W]
Μέλη
Τρέχοντα μέλη
Δισκογραφία
Άλμπουμ
Singles
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Οπόρουφ (Βοεβοδάτο Λοτζ)
Το Οπόρουφ (πολωνικά: Oporów) είναι χωριό και η έδρα της Γκμίνα Οπόρουφ του Πόβιατ Κούτνο, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα από το Κούτνο και 6 χιλιόμετρα από το Ζίχλιν.
Ιστορία
Το Οπόρουφ βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Γουεντσίτσα. Τον 16ο αιώνα βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Γουεντσίτσα. Απέκτησε δικαιώματα πόλης το 1399 και υποβαθμίστηκε μετά το 1661. Τον 14ο, 15ο και 16ο αιώνα, το Οπόρουφ ήταν η προγονική έδρα της διάσημης οικογένειας Οπορόφσκι, του οικοσήμου Σουλίμα. Ο βοεβόδας της Γουεντσίτσα, Μικοουάι του Οπόρουφ, εντόπισε μια πόλη εδώ τα έτη 1399-1424 και έχτισε ένα οχυρό. Ο γιος του, Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι - αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο, έχτισε ένα αμυντικό κάστρο στο Οπόρουφ, το οποίο εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα και ίδρυσε ένα μοναστήρι Παουλίνων το 1453. Η πόλη Οπόρουφ, που βρίσκεται στην περιοχή του σημερινού νεκροταφείου, δεν αναπτύχθηκε με μεγάλη επιτυχία, με 37 σπίτια και 250 κατοίκους το μέγιστο τον 16ο αιώνα. Οι περισσότεροι τεχνίτες ήταν κρεοπώλες, αρτοποιοί, ζυθοποιοί και οινοπνευματοποιοί. Ωστόσο, οι περισσότεροι από τους κατοίκους της πόλης έβγαζαν τα προς το ζην από τη γεωργία. Κάηκε κατά τη διάρκεια του Σουηδικού Κατακλυσμού το 1655 και στους επόμενους αιώνες έχασε τα δικαιώματα πόλης.
Κατά τα έτη 1975–1998, η πόλη διοικητικά ανήκε στο Βοεβοδάτο Πουότσκ.
Μνημεία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου Σύμφωνα με το μητρώο μνημείων του Συμβουλίου Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας, στον κατάλογο των μνημείων περιλαμβάνονται τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939)
Hyacinth House
Το Hyacinth House είναι το έβδομο κομμάτι του δίσκου L.A. Woman που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1971 απ'το αμερικανικό ροκ συγκρότημα The Doors. Ο τίτλος του κομματιού αναφέρεται στον Υάκινθο.
Στίχοι και σύνθεση
Η μελωδία γράφτηκε από τον Ρέι Μάνζαρεκ οποίος επηρεάστηκε από την σύνθεση του Πολωνού σύνθετη Φρεντερίκ Σοπέν και ο Τζιμ Μόρισον έγραψε τους στίχους στο σπίτι του Ρόμπι Κρίγκερ. Οι στίχοι "I see the bathroom is clear / I think that somebody's near / I'm sure that someone is following me" είναι μια αναφορά στα φωνητικά του Μόρισον που ηχογράφησε στο μπάνιο του στούντιο.
Μέλη
Οι Doors
Γκεστ συμμετοχές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1971 Κατηγορία:Τραγούδια των The Doors
Ένωσις Πανελληνίου-Ανταίου Λεμεσού
Η Ένωσις Πανελληνίου-Ανταίου Λεμεσού (Ε.Π.Α.Λ.) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Λεμεσό. Ιδρύθηκε το 1963. Έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο ΓΣΟ.
Ιστορία
Η ΕΠΑΛ ιδρύθηκε το 1963 από τη συγχώνευση των σωματείων Πανελλήνιος Λεμεσού και Ανταίος Λεμεσού.
Η ΕΠΑΛ συνέχισε την πορεία του Πανελλήνιου και του Ανταίου στην Β΄ κατηγορία. Επειδή την περίοδο 1963-64 δεν διοργανώθηκε πρωτάθλημα λόγω των δικοινοτικών διαταραχών στην Κύπρο το Δεκέμβριο του 1963, η πρώτη συμμετοχή της ομάδας στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ήρθε την περίοδο 1964-65. Συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία χωρίς κάποια διάκριση. Καλύτερη πορεία της ομάδας ήταν η κατάκτηση της δεύτερης θέσης την περίοδο 1969-70. Το 1971 συμμετείχε στο κύπελλο Παλιγγενεσίας φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά.
Το 1971 η ομάδα απορροφήθηκε από τον Άρη Λεμεσού, μετά από απόφαση των γενικών συνελεύσεων των δύο ομάδων (του Άρη στις 23 Μαΐου 1971 και της ΕΠΑΛ στις 26 Μαΐου 1971). 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Η ΕΠΑΛ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1963
Κορνέλις Ντούσαρτ
Ο Κορνέλις Ντούσαρτ Cornelis Dusart (24 Απριλίου 1660 – 1 Οκτωβρίου 1704) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης.
Γεννήθηκε στο Χάαρλεμ. Ο Ντούσαρτ ήταν μαθητής του Άντριεν φαν Οστάντε από το 1675 έως το 1679 περίπου, και έγινε δεκτός στο στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ το 1679. Τα έργα του είναι παρόμοια σε ύφος μσε αυτά του μέντορα και Δασκάλου του. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτα είναι τα εξαιρετικά ολοκληρωμένα σχέδιά του με χωρικούς, που απεικονίζονται μεμονωμένα με χρωματιστές κιμωλίες και υδροχρώματα. Πέθανε στο Χάαρλεμ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Synthwave
Το Synthwave που καλείται και outrun, retrowave ή futuresynth είναι είδος ηλεκτρονικής μουσικής επηρεασμένο από τις ταινίες και τα βιντεοπαιχνίδια της δεκαετίας του '80. Ξεκινώντας στα μέσα της δεκαετίας του 2000, το είδος αναπτύχθηκε από διάφορες κοινότητες του διαδικτύου, αυξάνοντας τη δημοτικότητά του στις αρχές του 2010.
Η μουσική αλλά και τα εξώφυλλα των δημιουργών έχουν επηρεαστεί από τον ρετροφουτουρισμό, προσπαθώντας να εξομοιώσουν το στυλ των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, δράσης και τρόμου της δεκαετίας του '80. Για αυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι συγχέουν αυτό το είδος με το κυβερνοπάνκ (μουσική). Μέσα από αυτό το είδος εκφράζεται η νοσταλγία των καλλιτεχνών για την κουλτούρα εκείνης της εποχής.
Στυλ
Το Synthwave εμπνεύστηκε από πολλές ταινίες, video games, και κινούμενα σχέδια του '80,, καθώς και συνθέτες όπως o Ζαν Μισέλ Ζαρ ,o Τζώρτζιο Μορόντερ, ο Τζον Κάρπεντερ, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, o Γιαν Χάμερ, o Χάρολντ Φάλτερμάγιερ και οι Tangerine Dream, Ωστόσο, το είδος προέκυψε από την house, την synth και τη nu-disco.
Το όνομα «outrun» προέρχεται από το αγωνιστικό παιχνίδι arcade Out Run, το οποίο ήταν γνωστό για την μουσική επένδυση που υπήρχε σε αυτό. Σύμφωνα με τον μουσικό Perturbator (James Kent), το στυλ είναι κυρίως ενόργανο (χωρίς φωνητικά) και συχνά περιέχει κλισέ στοιχεία του '80 στον ήχο, όπως τα ηλεκτρονικά τύμπανα και το αναλογικό συνθεσάιζερ, με σκοπό να θυμίζουν κομμάτια εκείνης της εποχής.
Αυτή η αισθητική έχει ενσωματωθεί σε ταινίες με ρετρό θεματική και σε βιντεοπαιχνίδια που φιλοξενούν καλλιτέχνες του synthwave. Σύμφωνα με τον Bryan Young του Glitchslap, αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι το σάουντρακ του Power Glove στο βιντεοπαιχνίδι Far Cry 3: Blood Dragon. Επίσης, η ταινία μικρού μήκους Kung Fury του David Sandberg έχει μουσική επένδυση από αυτό το είδος.
Ιστορία
Το Synthwave προέρχεται από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Οι Γάλλοι David Grellier (College), Kavinsky ,οι M83 και το ντουέτο Justice θεωρούνται οι πρώτοι που συνέβαλαν στα αρχικά στάδια ανάπτυξης του είδους. Ξεκίνησαν να δημιουργούν μουσική εμπνευσμένη από διάσημους συνθέτες του '80, όμως εκείνη την εποχή συνδέθηκε με την French House.
Δημοτικότητα
Η κυκλοφορία το 2011 της ταινίας Drive, της οποίας το σάουντρακ φιλοξένησε αρκετούς καλλιτέχνες του synthwave, ώθησε νέους φαν και δημιουργούς στο είδος. Η αύξηση στον αριθμό των καλλιτεχνών προκάλεσε τη δημιουργία αρκετών υποειδών. Ο Christopher Higgins της Nerdglow ανέφερε τους Electric Youth και τον Kavinsky ως τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες του synthwave το 2014. Από το 2015, το synthwave έγινε πιο γνωστό στο ευρύ κοινό από μουσικούς άλλων ειδών και από δημοφιλή μέσα ενημέρωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Λιτσιτάρ
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Καρδιές λιτσιτάρ Τα λιτσιτάρ (κροατικά: Licitar) είναι διακοσμημένα με πολύχρωμα μπισκότα από ζύμη γλυκού μελιού που αποτελούν μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κροατίας. Είναι ένα παραδοσιακό σύμβολο της κροατικής πρωτεύουσας του Ζάγκρεμπ. Χρησιμοποιούνται ως διακοσμητικό δώρο, το οποίο συχνά δίνεται σε εορτασμούς αγάπης, όπως σε γάμους και την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Στις γιορτές των Χριστουγέννων, η πόλη του Ζάγκρεμπ και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην κεντρική πλατεία ειδικότερα είναι διακοσμημένα με χιλιάδες καρδιές λιτσιτάρ.
Το 2010, η UNESCO πρόσθεσε τα λιτσιτάρ από τη Βόρεια Κροατία στον «Αντιπροσωπευτικό κατάλογο της άϋλης πολιτιστικής κληρονομιάς» για τον πολιτισμό της Κροατίας.
Ιστορία και παράδοση
Η παράδοση της κατασκευής και της παράδοσης των Λιτσιτάρ χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Οι δημιουργοί των Λιτσιτάρ, γνωστοί ως Μεντιτσάρι, είχαν υψηλό σεβασμό στην κοινωνία, και έγιναν περιζήτητα πολύ αργότερα (τα λιτσιτάρ ήταν πιο συναισθηματικά από ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα). Ακόμη και σήμερα η παράδοση διατηρείται ζωντανή από μερικούς που συνεχίζουν την τέχνη σε οικογενειακή μυστικότητα και οι μέθοδοι παραγωγής τους δεν έχουν αλλάξει. Ένα Λιτσιτάρ συνεχίζει να διαρκεί περισσότερο από ένα μήνα. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Καρδιές λιτσιτάρ στο Σάμομπορ Τα λιτσιτάρ έγιναν γνωστά λόγω της πώλησής τους στο ιερό Μαριάν στο Μάριγια Μπιστρίτσα (κοντά στο Ζάγκρεμπ) στο οποίο προσκυνητές επισκέφθονταν την Αγία Μαρία της Μπιστρίτσας για την Κοίμηση της Θεοτόκου ή την Ημέρα της Αγίας Μαργαρίτας. Παρόλο που δεν ήταν θρησκευτικό σύμβολο, τα λιτσιτάρ συχνά αγοράζονταν για το σπίτι ως υπενθύμιση για το μακρύ και μερικές φορές επίπονο ταξίδι τους στο Ζαγκόριε. Το απλό σχήμα, το ελκυστικό χρώμα και οι διακοσμήσεις των λιτσιτάρ ήταν ένα έντονο αναμνηστικό για να δείξουν στις οικογένειες και τους γείτονές τους όταν επέστρεφαν.
Τα λιτσιτάρ είναι επίσης γνωστοί στη γειτονική Σλοβενία. Τα παλαιότερα εργαστήρια λιτσιτάρ μπορούν να βρεθούν στο Σλοβένι Γκράντετς (ιδρύθηκε το 1757) και στη Ραντόβλγιτσα (που ιδρύθηκε το 1766). Αμφότερα τα εργαστήρια εξακολουθούν να παράγουν λιτσιτάρ μέχρι σήμερα και το ένα στο Ραντόβλγιτσα είναι ανοιχτό για τους τουρίστες.
Συστατικά και προετοιμασία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Εργαστήριο λιτσιτάρ στη Ραντόβλγιτσα Τα λιτσιτάρ παρασκευάζονται με παραδοσιακά υλικά, μεθόδους και αφοσίωση. Τα συστατικά τους είναι απλά (μέλι, αλεύρι, αυγά, νερό και φυσικά χρώματα), αλλά η παρασκευή τους είναι μεγάλης διάρκειας. Η ζύμη ωριμάζει για λίγες μέρες, στη συνέχεια σχηματίζεται, ψήνεται και αφήνεται για δύο εβδομάδες να στεγνώσει. Ο χρωματισμός είναι το επόμενο βήμα μετά από το οποίο αφήνεται να στεγνώσει ξανά για δύο εβδομάδες. Μόλις στεγνώσουν τα λιτσιτάρ διακοσμούνται και αφήνονται πάλι να στεγνώσουν για μια εβδομάδα.
Παραδοσιακά, τα λιτσιτάρ είναι εντελώς χειροποίητα, διακοσμημένα με στροβιλισμένο περίγραμμα, μικρά λουλούδια και ένα μικρό καθρέφτη. Είναι φτιαγμένο από ζύμη μελιού και φυσικά προϊόντα. Επίσης μπορούν να καταναλωθούν ως τρόφιμο.
Τα λιτσιτάρ αναφέρονται ως μελόψωμο, αν και στην πραγματικότητα δεν περιέχουν πιπερόριζα.
Σημερινές χρήσεις
Στη σύγχρονη εποχή, τα λιτσιτάρ είναι παραδοσιακά κροατικά αναμνηστικά (και μπορούν να βρεθούν σε όλα τα κροατικά αεροδρόμια και σε πολλά καταστήματα σουβενίρ), διακοσμήσεις χριστουγεννιάτικων δέντρων, γαμήλιες ευχές για τους επισκέπτες και επιχειρηματικά δώρα. Επίσης έχουν πολλές άλλες διακοσμητικές χρήσεις. δείχνοντας την στοργή προς ένα αγαπημένο πρόσωπο κάποιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κροατίας
Πίτερ Ντυμπορντιέ
δεξιά|μικρογραφία| Πορτρέτο γυναίκας, 1637 Ο Πίτερ Ντυμπορντιέ (Pieter Dubordieu, 1609 Αντρ-ε-Λουάρ – 1678 Άμστερνταμ ) ήταν Γάλλος μπαρόκ ζωγράφος πορτρέτων με το ύφος του Μίχιελ φαν Μίρεφελτ, ο οποίος έζησε και εργάστηκε στην Ολλανδία.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το RKD, εργάστηκε ως επί το πλείστον στο Λέιντεν. Σπούδαζε εκεί το 1628. Το 1636 περνούσε χρόνο στο Άμστερνταμ, αλλά επέστρεψε στο Λέιντεν το 1638. Έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Λέιντεν το 1648, το 1651 και κατά τα έτη 1665–1676. Τα έργα του έχουν το ύφος του Μίρεφελτ, αλλά δεν είναι τόσο πλούσια σε λεπτομέρειες. Μερικά από τα πορτρέτα του έγιναν χαρακτικά από Ολλανδούς και Γάλλους χαράκτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Νικ Γκρίμσο
Ο Νικ Γκρίμσo είναι ένας Άγγλος παρουσιαστής ραδιοφώνου και τηλεόρασης, γεννημένος στις 14 Αυγούστου του 1984 στο Μάντσεστερ. Ξεκίνησε την καριέρα του στη ραδιοφωνία στο BBC Radio 1 το 2007, ως βοηθός παραγωγού, και στη συνέχεια παρουσίασε τα πρωινά του σαββατοκύριακου στο BBC Radio 1 το 2012. Έχει παρουσιάσει επίσης διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές στο BBC και στο Channel 4, καθώς και στο MTV. Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις, όπως το Oliver!, το Chicago και το Grease. O Γκρίμσo έχει ένα ιστολόγιο που ονομάζεται "The Grimmy Diaries", όπου μοιράζεται διάφορες προσωπικές εμπειρίες και σκέψεις με τους αναγνώστες του. Συνολικά, ο Νικ Γκρίμσο έχει καταφέρει να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους παρουσιαστές στη Βρετανία, με μεγάλη επιρροή στη νεανική κουλτούρα της χώρας. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία και διακρίσεις για την εργασία του στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένων επτά βραβείων Radio Academy και δύο βραβείων BAFTA.
Τέλος, ο Νικ Γκρίμσο έχει επίσης εμπλακεί σε διάφορες φιλανθρωπικές δραστηριότητες, όπως η εκστρατεία Comic Relief για τη βοήθεια των φτωχότερων περιοχών της Αφρικής, ενώ έχει στηρίξει επίσης διάφορες οργανώσεις που ασχολούνται με τα δικαιώματα των ζώων και το περιβάλλον.
Δραστηριοποίση στον χώρο του ραδιοφώνου
Επιπλέον, ο Γκρίμσo έχει παρουσιάσει το Radio 1's Weekend Breakfast Show και το Radio 1's Late Night Show. Στις εκπομπές του, ο Γκρίμσο παρουσιάζει διάφορα είδη μουσικής, συμπεριλαμβανομένου του pop, του indie και του dance, και συχνά προσκαλεί καλλιτέχνες και μουσικούς να παίξουν ζωντανά στο studio.
Ο Νικ Γκρίμσο αποφάσισε να αποχωρήσει από το BBC Radio το 2018, μετά από 14 χρόνια στο ραδιόφωνο. Από τότε, έχει συνεχίσει να αναπτύσσει την καριέρα του στον χώρο των μέσων ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας, με συμμετοχή σε τηλεοπτικές εκπομπές, ταινίες και podcasts. Έχει επίσης αναλάβει ρόλο στη ραδιοφωνική εκπομπή "Capital Breakfast with Roman Kemp  και στο podcast "Soundtracking with Edith Bowman .
Δραστηριοποίηση στον χώρο της μουσικής
Εκτός από την καριέρα του στα μέσα ενημέρωσης, ο Νικ Γκρίμσο έχει επίσης δραστηριοποιηθεί στον χώρο της μουσικής ως DJ και παραγωγός. Έχει συνεργαστεί με διάφορους καλλιτέχνες ως συνθέτης και παραγωγός, όπως είναι οι Kate Moss, Rita Ora και οι One Direction. Έχει επίσης διοργανώσει διάφορα μουσικά events. Έχει επίσης εμφανιστεί και σε μουσικά βίντεο και live εκδηλώσεις, όπως τα BRIT Awards και τα MTV Europe Music Awards.
Δραστηριοποίση στον χώρο της τηλεόρασης
Ο Νικ Γκρίμσο ξεκίνησε την καριέρα του στην τηλεόραση το 2007 ως παρουσιαστής στο Channel 4 και στο BBC Two. Το 2011 έγινε παρουσιαστής στο The Xtra Factor, το επίσημο show που συνοδεύει το X Factor του ITV. Το 2012 έλαβε τον ρόλο του παρουσιαστή στην πρωινή εκπομπή του Channel 4, Freshly Squeezed. Το 2018 επίσης, παρουσίασε το reality show "The Circle" στο Channel 4 και το 2019 παρουσίασε το "The Lateish Show with Mo Gilligan" στο Channel 4. Το 2021 επέστρεψε στο The X Factor, στη θέση του παρουσιαστή του "Celebrity X Factor".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί παρουσιαστές Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Φουενλαμπράδα (καλαθοσφαίριση)
μικρογραφία Η Φουενλαμπράδα, γνωστή και ως Ούρμπας Φουενλαμπράδα για λόγους χορηγίας, είναι μια επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με έδρα τη Φουενλαμπράδα της Ισπανίας. Η ομάδα παίζει στη Λίγκα ACB και παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Παμπεγιόν Φερνάντο Μαρτίν.
Ιστορία
Η Φουενλαμπράδα, ιδρύθηκε το 1983 και αρχικά αγωνιζόταν σε τοπικό επίπεδο. Ο σύλλογος εντάχθηκε στις εθνικές διοργανώσεις δύο χρόνια αργότερα και ανέβηκε, φτάνοντας στην πρώτη τοπική κατηγορία στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 1991, έγινε μετονομάστηκε σε Μπαλονκέστο Φουενλαμπράδα και ένα χρόνο αργότερα, συγχωνεύτηκε με την Τορεχόν για να αγωνιστεί στη δεύτερη ισπανική κατηγορία.
Η Φουενλαμπράδα απέκτησε τα δικαιώματα της Ουέσκα για να έχει το δικαίωμα να αγωνιστεί στην πρώτη κατηγορία Ισπανίας τη σεζόν 1996–97. Η ομάδα υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, αλλά με την υπογραφή του Βέλμιρ Περάσοβιτς, επέστρεψε στο έναν χρόνο μετά στην πρώτη κατηγορία. Με τους Περάσοβιτς, Καζόρλα, Φέραν Λόπεζ και Σάλδαβορ Γκάρντια ως βασικούς πυλώνες και την προσθήκη του Χούφμαν, η Φουενλαμπράδα έφτασε στα πλέι οφ του Ισπανικού πρωταθλήματος το 1999 και έλαβε μέρος για πρώτη φορά στο Κύπελλο Κόρατς. Με τον Περάσοβιτς να συνεχίζει τις καλές εμφανίσεις για αρκετές σεζόν, η Φουενλαμπράδα κατάφαρε να μπει σε δύο ακόμη πλέι οφ, το 2001 και το 2002, με τη βοήθεια των Ντέιβιντ Γουντ, Τσακ Κορνεγκάι και ενός νεαρού παίκτη, του Χοσέ Μανουέλ Καλντερόν και με προπονητή τον Όσκαρ Κουιντάνα.
Η Φουενλαμπράδα έκανε το ντεμπούτο της στο Γιούρο Καπ τη σεζόν 2002–03, στην οποία σεζόν επίσης, ο Χέρμαν επιλέχθηκε ως ο MVP της Ισπανικής Λίγκας. Ο σύλλογος επέστρεψε στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας το 2004, αλλά επέστρεψε, οριστικά, ένα χρόνο αργότερα. Παίκτες όπως ο Μπλάνκο, ο Γκαρσία, ο Βάλτερς και ο Όλενσον κράτησαν τη Φουενλαμπράδα στην πρώτη κατηγορία τα επόμενα χρόνια χωρίς να αντιμετωπίσουν ιδιαίτερα προβλήματα. Ο σύλλογος επέστρεψε στα πλέι οφ της Ισπανικής Λίγκας τη σεζόν 2010–11 με τον Σάλβα Μαλντονάδο ως προπονητή και έναν νεαρό Γκουστάβο Αγιόν ως το ανερχόμενο ταλέντο του.
Ένα χρόνο αργότερα, ο σύλλογος θα αποκλειστεί στους προημιτελικούς του Γιούρο Τσάλεντζ από την Ζενίτ και παρά το ευρωπαϊκό αυτό επίτευγμα, η Φουενλαμπράδα συνέχισε να αγωνίζεται για να αποφύγει τον υποβιβασμό, πέφτοντας τελικά στην δεύτερη κατηγορία το 2015. Ωστόσο, ο σύλλογος συνέχισε στη Λίγκα ACB, καθώς η Μπούργος και η Ουρένσε δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να μπορέσουν να λάβουν μέρος στην πρώτη κατηγορία.
Η Φουενλαμπράδα το εκμεταλλεύτηκε αυτό, και με επικεφαλής τους Μάρκο Πόποβιτς, Τζόναθαν Τάμπου και Ιβάν Πάουνιτς, έφτασε στα πλέι οφ της Ισπανικής Λίγκας, κερδίζοντας το δικαίωμα να επιστρέψει στο Γιούρο Καπ μετά από 13 χρόνια. Τη σεζόν 2016-2017, η Φουενλαμπράδα προκρίθηκε στους Τοπ16 του Γιόυρο Καπ. Ωστόσο, τερμάτισαν 12οι στην ACB. Την επόμενη σεζόν, η Φουενλαμπράδα κατέκτησε την 9η θέση του Ισπανικού πρωταθλήματος και έτσι κέρδισε το δικαίωμα να αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ της ΦΙΜΠΑ. Η Φουενλαμπράδα κέρδισε τους 3 πρώτους αγώνες, ωστόσο η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, αφού δέχτηκε 11 συνεχόμενες ήττες.
Ρεκόρ και τρόπαια
Ρεκόρ
Ατομικά βραβεία
Πολυτιμότερος παίκτης του Ισπανικού πρωταθλήματος
ACB Rising Star
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1983 Κατηγορία:Ισπανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Νίνοϊ Ακίνο
Ο Μπενίνιο Συμεών «Νίνοϊ» Ακίνο ο νεώτερος (27 Νοεμβρίου 1932 - 21 Αυγούστου 1983) ήταν Φιλιππινέζος πολιτικός, ηγετική φυσιογνωμία της αντιπολίτευσης κατά της δικτατορίας του Φερδινάντο Μάρκος στις Φιλιππίνες. Όντας σφοδρός επικριτής του Μάρκος, φυλακίστηκε για 7 χρόνια κατά την διάρκεια της περιόδου του στρατιωτικού νόμου, πριν αποφυλακιστεί και μεταβεί στις ΗΠΑ για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας του. Το 1983 αποφασίζει να επιστρέψει στις Φιλιππίνες, αλλά δολοφονείται μόλις αποβιβάζεται από το αεροπλάνο που τον μετέφερε. Η δολοφονία του έγινε το σύμβολο του δημοκρατικού κινήματος στις Φιλιππίνες, καθώς ενέπνευσε και άλλους να παλέψουν για τα ιδανικά τους. Μετά τον θάνατό του, η γυναίκα του, Κορασόν Ακίνο, έγινε εκ των πραγμάτων η νέα ηγέτιδα της αντιπολίτευσης και οδήγησε την χώρα στον τερματισμό της δικτατορίας του Μάρκος με την Επανάσταση της Λαϊκής Δύναμης το 1986.
Πέρα από την γυναίκα του, που έγινε η πρώτη πρόεδρος των Φιλιππίνων μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, και ο γιος του, ο Μπενίνιο Ακίνο ο τρίτος εκλέχτηκε πρόεδρος το 2010.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1932 στο Κονσέπσιον (Concepcion) της επαρχίας Ταρλάκ, στο κέντρο της νήσου Λούζον. Το αληθινό του όνομα ήταν Μπενίνιο Συμεών Ακίνο, όμως το χαϊδευτικό του ήταν Νίνοϊ, με το οποίο και έγινε και ευρύτερα γνωστός. Ανήκε σε μία πλούσια πολιτική οικογένεια. Ο παππούς του ήταν στρατηγός κατά την διάρκεια της Φιλιππινέζικης Επανάστασης Ανεξαρτησίας (1896-1898), ενώ ο πατέρας του, Μπενίνιο Ακίνο ο Πρεσβύτερος, είχε διατελέσει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κατά την διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1942-1945). Από την εφηβική ηλικία ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία. Όταν ήταν μόλις 17 ετών έγινε ανταποκριτής του Πολέμου της Κορέας για την εφημερίδα The Manila Times. Το 1954 παντρεύτηκε την Κορασόν.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εντάχθηκε στο Φιλελεύθερο Κόμμα, στο οποίο έγινε Γενικός Γραμματέας το 1966, σε ηλικία 33 ετών. Τον επόμενο χρόνο, το 1967, εκλέχτηκε Γερουσιαστής. Στις εκλογές εκείνης της χρονιάς ήταν ο μόνος υποψήφιος της αντιπολίτευσης που κατάφερε να εκλεγεί στην Γερουσία, καθώς οι υπόλοιποι εκλέχτηκαν υπό το Εθνικιστικό Κόμμα στο οποίο άνηκε και ο τότε πρόεδρος Φερδινάντο Μάρκος. Από την Γερουσία, ο Νίνοϊ άσκησε σκληρή κριτική στον πρόεδρο Μάρκος, τον άλλοτε συμφοιτητή του, καθώς και την γυναίκα του, Ιμέλντα Μάρκος. Κατηγόρησε τον πρόεδρο για δημοκρατική οπισθοδρόμηση, αλλά και για σπατάλη των χρημάτων των πολιτών για να προσωπικό όφελος ή ανούσια στρατιωτικά έργα.
Φυλακή και εξορία
αριστερά|μικρογραφία|Το κελί του Νίνοϊ Ακίνο κατά την διάρκεια της φυλάκισής του (1972-1980) Μέσα σε ένα τεταμένο πολιτικό κλίμα, ο πρόεδρος Φερδινάντο Μάρκος, στις 21 Σεπτεμβρίου του 1972, επέβαλλε πανεθνικό στρατιωτικό νόμο στις Φιλιππίνες, για να καταπολεμήσει τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Στην πραγματικότητα χρησιμοποίησε τον νόμο για να εκδιώξει τους πολιτικούς του αντιπάλους, να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του, και να διατηρηθεί στην θέση του προέδρου. Ο Νίνοϊ Ακίνο ήταν από τους πρώτους που συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στην φυλακή. Αντιμετώπισε διάφορες πλαστές κατηγορίες, όπως για φόνο, εξέγερση και παράνομη κατοχή όπλων. Το 1975 κατέφυγε σε απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθεί για τις άδικες συνθήκες της δίκης του. Ωστόσο, μετά από 40 ημέρες, αναγκάστηκε να την διακόψει. Το 1977 καταδικάστηκε από το δικαστήριο για όλες από τις κατηγορίες που του είχαν προσάψει.
Παρόλα αυτά, ακόμα και από μέσα από την φυλακή συνέχισε να αποτελεί ενεργό στέλεχος της αντιπολίτευσης. Το 1978 ο Φερδινάντο Μάρκος προκήρυξε βουλευτικές εκλογές. Για τις εκλογές αυτές ο Νίνοϊ Ακίνο ίδρυσε ένα καινούριο κόμμα, την Λαϊκή Δύναμη (Φιλιππινέζικα: Lakas ng Bayan, ή για συντομία: Laban). Αν και οι εκλογές θεωρήθηκαν γενικώς ως νόθες, το Laban συγκέντρωσε ένα αξιόλογο ποσοστό, χωρίς όμως να καταφέρει να εκλέξει κανέναν υποψήφιο βουλευτή.
Κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, χειροτέρεψε η υγεία του Νίνοϊ Ακίνο. Το 1980 έπαθε καρδιακή προσβολή και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου ξαναέπαθε μία δεύτερη καρδιακή προσβολή. Σε αυτό το πλαίσιο, ζήτησε να μεταφερθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για να μπορέσει να έχει την κατάλληλη θεραπεία. Έπειτα από μία μυστική συνάντηση της Ιμέλντας Μάρκος με τον Νίνοϊ στο νοσοκομείο, συμφώνησαν να μπορέσει ο Νίνοϊ να πάει στις ΗΠΑ, μαζί με όλη την οικογένειά του, υπό δύο όμως προϋποθέσεις: πρώτον, να γυρίσει πίσω στις Φιλιππίνες μετά την θεραπεία του και, δεύτερον, να μην μιλήσει εναντίον του Μάρκος κατά την διάρκεια της παραμονής του εκεί. μικρογραφία|Ο Νίνοϊ Ακίνο σε ομιλία του που κατέκρινε τον καθεστώς του Μάρκος στις Φιλιππίνες. Μετά από αυτό, όντως αυτός και η οικογένειά του μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ, τον Μάιο του 1980. Ο Νίνοϊ νοσηλεύτηκε στο Ντάλας του Τέξας. Αφού θεραπεύτηκε όμως, αποφάσισε να αψηφίσει την συμφωνία που είχε κάνει με την Ιμέλντα και να αρχίσει να μιλάει ανοικτά κατά της δικτατορίας του Μάρκος στις Φιλιππίνες δίνοντας πολλές ομιλίες και γράφοντας δύο βιβλία. Όπως δήλωσε ο ίδιος για την συμφωνία του με την Ιμέλντα: «μία συμφωνία με τον διάβολο δεν είναι καν συμφωνία» ("a pact with the devil is no pact at all").
Επιστροφή και θάνατος
Το 1983, έπειτα από 3 χρόνια εξορίας και ενώ η υγεία του Φερδινάντο Μάρκος χειροτέρευε, αποφάσισε να γυρίσει πίσω στις Φιλιππίνες. Ήθελε να προσπαθήσει να αποκαταστήσει την δημοκρατία στις Φιλιππίνες, ειρηνικά, πριν πεθάνει ο Μάρκος, καθώς φοβόταν ότι αν πέθαινε, η χώρα θα βυθιζόταν στο χάος και μπορεί να εμφανιζόταν ένας νέος, ακόμα πιο σκληρός, δικτάτορας. Ήξερε, πάντως, ότι αν γύριζε, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να φυλακιστεί ή ακόμα και να πεθάνει. αριστερά|μικρογραφία|Το πουκάμισο που φορούσε ο Νίνοϊ Ακίνο την ημέρα της δολοφονίας του. Διακρίνονται οι λεκέδες από το αίμα λόγω του πυροβολισμού του. Η κυβέρνηση του Μάρκος δεν ήθελε ο Νίνοϊ να επιστρέψει και πήρε πολλά μέτρα για να τον αποτρέψει από αυτό: του ανακάλεσε το διαβατήριο, αρνήθηκε να του παραχωρήσει βίζα και απείλησε να τις αεροπορικές εταιρίες να μην του επιτρέψουν να επιβιβαστεί σε κάποια πτήση προς τις Φιλιππίνες. Παρόλες τις δυσκολίες, βρήκε ένα διαβατήριο από έναν φίλο του και αφού πέρασε από το Λος Άντζελες, την Σιγκαπούρη και το Χονγκ Κονγκ, κατέληξε στην Ταϊβάν. Εκεί δεν ανησυχούσε τόσο, καθώς οι Φιλιππίνες δεν διατηρούσαν επίσημες διπλωματικές σχέσεις με την Δημοκρατία της Κίνας. Τελικά στις 21 Αυγούστου 1983 επιβιβάστηκε στην πτήση 811 των China Airlines. Κατά την διάρκεια της πτήσης συμβούλεψε τους δημοσιογράφους που ήταν παρόντες να έχουν σε ετοιμότητα τις κάμερές τους καθώς «μέσα σε 3 ή 4 λεπτά όλα μπορεί να έχουν γίνει». Μόλις το αεροπλάνο προσεδαφίστηκε στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Μανίλας, στρατιώτες μπήκαν στο αεροπλάνο και τον συνέλαβαν για να τον συνοδέψουν πίσω στην φυλακή. Ωστόσο, καθώς κατέβαιναν από τις σκάλες κάποιος ακούστηκε να λέει «Πυρ! Πυρ!» και αμέσως μετά ακούστηκαν πυροβολισμοί. Ο Νίνοϊ Ακίνο έπεσε νεκρός.
Έχουν γίνει αρκετές έρευνες από τότε για το ποιος ευθύνεται για την δολοφονία του Ακίνο. 16 άτομα, μάλιστα καταδικάστηκαν για την συμμετοχή τους στην δολοφονία. Ωστόσο, ο ηθικός αυτουργός, αυτός που έδωσε την διαταγή για τον πυροβολισμό του, δεν έχει βρεθεί ακόμα.
Κληρονομιά
μικρογραφία|Ο τάφος του Νίνοϊ στην Μανίλα. Δίπλα του θάφτηκε και η γυναίκα του, [[Κορασόν Ακίνο|Κορασόν (ή «Κόρυ») Ακίνο.]] Η κηδεία του, που μάζεψε μέχρι και δύο εκατομμύριους ανθρώπους, ήταν μία διαδήλωση εναντίον της δικτατορίας του Μάρκος. Μετά τον θάνατό του, ο Νίνοϊ Ακίνο έγινε μάρτυρας και ηρωοποιήθηκε στην λαϊκή αντίληψη, καθώς θυσιάστηκε για την πατρίδα του και για τα ιδανικά του. Επίσης, αφού πέθανε, η γυναίκα του, η Κορασόν Ακίνο, έγινε η νέα ηγέτιδα της αντιπολίτευσης. Αυτά πιστεύεται ότι ήταν ένα από τα αίτια που οδήγησαν ή επιτάχυναν το τέλος της δικτατορίας του Μάρκος, που έγινε το 1986, με την Επανάσταση της Λαϊκής Δύναμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλιππινέζοι πολιτικοί
Stearman XA-21
To Stearman Model X-100 ή XA-21 ήταν δικινητήριο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Συμμετείχε στον διαγωνισμό από τον οποίο προέκυψαν τα περίφημα Douglas A-20 Havoc, Martin A-22 Maryland και North American B-25 Mitchell αλλά δεν εντάχθηκε σε παραγωγή. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το X-100 (ονομάστηκε XA-21 όταν πέρασε στην κατοχή του Στρατού) ήταν δικινητήριο υψηλοπτέρυγο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής.
Χρονολόγιο της Αρχαίας Αιγύπτου
Η πλειονότητα των Αιγυπτιολόγων συμφωνεί στο περίγραμμα και σε πολλές λεπτομέρειες του χρονολογίου της Αρχαίας Αιγύπτου. Αυτή η επιστημονική συναίνεση είναι το λεγόμενο Συμβατικό Αιγυπτιακό Χρονολόγιο, το οποίο τοποθετεί την αρχή του Παλαιού Βασιλείου τον 27ο αιώνα π.Χ., την αρχή του Μέσου Βασιλείου τον 21ο αιώνα π.Χ. και την αρχή του Νέου Βασιλείου στα μέσα του 16ου αιώνα π.Χ.
Παρά τη συναίνεση αυτή, οι διαφωνίες παραμένουν εντός της επιστημονικής κοινότητας, με αποτέλεσμα οι χρονολογίες των παραλλαγών να αποκλίνουν κατά περίπου 300 χρόνια για την Αρχαϊκή Περίοδο, έως και 30 χρόνια για το Νέο Βασίλειο και μερικά χρόνια για την Ύστερη Περίοδο.
Stearman XA-21
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η διάταξη του κόκπιτ ήταν ασυνήθιστη για αμερικανικό αεροσκάφος και θύμιζε αυτή των γερμανικών μέσων βομβαρδιστικών, όπου του πλήρωμα ήταν όλο συγκεντρωμένο στον ίδιο χώρο, κάτω από μια μεγάλη ενιαία καλύπτρα "θερμοκηπίου".
Χρονολόγιο της Αρχαίας Αιγύπτου
Επιπλέον, υπάρχει μια σειρά από «εναλλακτικά χρονολόγια» εκτός της επιστημονικής συναίνεσης, όπως το «Νέο Χρονολόγιο» που προτάθηκε τη δεκαετία του 1990, το οποίο μειώνει τις ημερομηνίες του Νέου Βασιλείου έως και 350 χρόνια, ή το «Χρονολόγιο της Γλασκώβης» (προτάθηκε 1978– 1982), το οποίο μειώνει τις ημερομηνίες του Νέου Βασιλείου έως και 500 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγυπτιολογία Κατηγορία:Χρονολόγηση
Stearman XA-21
Επιχειρησιακή ιστορία
Το XA-21 δοκιμάστηκε αρχικά με την καλύπτρα "θερμοκηπίου" όμως κρίθηκε ότι αυτή η διάταξη δυσχέραινε τον πιλότο και έτσι αποφασίστηκε η αντικατάσταση της από συμβατική διάταξη ρύγχους-κόκπιτ. Παρόλο που η αλλαγή αυτή δεν επιδείνωσε τις επιδόσεις, το αεροσκάφος δεν εντάχθηκε σε παραγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Stearman Κατηγορία:Αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Ευρωπαϊκή Αστρονομική Εταιρεία
Η Ευρωπαϊκή Αστρονομική Εταιρεία (European Astronomical Society: EAS) είναι μια επιστημονική εταιρεία, που ιδρύθηκε το 1990 βάσει του Ελβετικού Αστικού Κώδικα, ως ένωση με σκοπό να συμβάλλει και προωθεί την πρόοδο της αστρονομίας στην Ευρώπη και να ασχολείται με αστρονομικά θέματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μέλη της είναι επαγγελματίες αστρονόμοι. Όλοι οι Ευρωπαίοι αστρονόμοι μπορούν να είναι μέλη ανεξάρτητα από τον τομέα εργασίας ή τη χώρα εργασίας ή καταγωγής τους. Η Εταιρεία προσφέρει ένα φόρουμ συζήτησης για όλες τις πτυχές της επιστημονικής ανάπτυξης της αστρονομίας στην Ευρώπη και είναι ο οργανισμός που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των αστρονόμων σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Πρόεδροι
Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Αστρονομικής Εταιρείας προεδρεύει του Διοικητικού Συμβουλίου της και έρχεται σε επαφή με αντίστοιχες επιστημονικές εταιρείες σε διάφορες χώρες του κόσμου καθώς και με τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση, εξ ονόματος της EAS. Το πρώτο άτομο που κατείχε τον τίτλο του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Αστρονομικής Εταιρείας ήταν ο Lodewijk Woltjer, μια θέση που κατείχε από την ίδρυσή της έως το 1994. Η θητεία έχει διάρκεια τεσσάρων ετών, όπως και οι άλλες θέσεις του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας και η εναλλαγή θέσεων γίνεται μετά τη Γενική Συνέλευση της EAS, η οποία λαμβάνει χώρα στο ετήσιο συνέδριό της. Η πρώτη ελληνική παρουσία στο Διοικητικό Συμβούλιο είναι αυτή της αστρονόμου Δρ. Μαίρης Κοντιζά, η οποία το 2010 έγινε η πρώτη γυναίκα Αντιπρόεδρος της EAS, θέση που διατήρησε μέχρι το 2014. Ο Thierry Courvoisier είναι ο μόνος Πρόεδρος μέχρι σήμερα που επανεκλέχθηκε και για δεύτερη θητεία.
Βραβεία
Η Ευρωπαϊκή Αστρονομική Εταιρεία απονέμει τα ακόλουθα βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονομικές οργανώσεις Κατηγορία:Αστρονομικές Εταιρείες
Ιανουάριος και Μαρίνος
Οι δύο μάρτυρες ήταν Ρωμαίοι, Αφρικανοί στην καταγωγή, και μαρτύρησαν στην Νικόπολη της μικρής Αρμενία επί αυτοκράτορα Λκίνου με αποκεφαλισμό, μαζί με τους Ναμπόρ και Φήλιξ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα
Πίτερ Γιάνσσενς Έλινχα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μπριζ ως γιος του Χίσμπρεχτ Γιάνσσενς, ο οποίος πιθανότατα του έμαθε να ζωγραφίζει. Όταν μετακόμισε στο Ρότερνταμ το 1653, άλλαξε το όνομά του σε Έλινχα. Μετακόμισε στο Άμστερνταμ το 1657, όπου πιθανότατα πέθανε. Τελευταία φορά αναγράφεται το 1657, όταν πλήρωσε εκλογικό φόρο στο Άμστερνταμ. Η χήρα του αναγράφεται εκεί σε συμβολαιογραφικό έγγραφο ως χήρα το 1682. Ο Έλινχα ήταν οπαδός του Πίτερ ντε Χόοχ και του Βίλλεμ Καλφ.
Κληρονομιά
Είναι περισσότερο γνωστός σήμερα για το κουτί προοπτικής του, ένα από τα μόλις έξι που είναι γνωστό ότι έχουν παραμείνει άθικτα. Εκτίθεται στο Μουσείο Μπρέντιους στη Χάγη. Τα κουτιά προοπτικής ήταν πειράματα με φως, αρχιτεκτονικά στοιχεία και σκοτεινό θάλαμο (camera obscura). Ο Σάμουελ φαν Χόοχστράτεν έφτιαξε επίσης ένα, το οποίο εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη.
Δεδομένου του μεγέθους και της παραμορφωμένης προοπτικής, ο μικρός πίνακας Θέα του Ντελφτ από τον Κάρελ Φαμπρίτιους θεωρήθηκε ότι ήταν αρχικά τμήμα ενός κουτιού προοπτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ουλπιάνα
δεξιά|μικρογραφία| Χώρος ανασκαφής Ουλπιάνα. μικρογραφία| Ουλπιάνα Η Ουλπιάνα ήταν μια αρχαία ρωμαϊκή πόλη που βρίσκεται στο σημερινό Κοσσυφοπέδιο. Ονομάστηκε επίσης Ιουστινιανά Σεκούνδα (Iustiniana Secunda). Η Ουλπιάνα βρίσκεται στο δήμο Λίπλτζαν. Το 1955, στο ψήφισμα αρ. EK21 / 55, η Ουλπιάνα προστέθηκε στη λίστα Αρχαιολογικών Χώρων Εξαιρετικής Σημασίας της Σερβίας.
Ονομασία
Κατά τη διάρκεια του 3ου και του 4ου αιώνα μ.Χ., η Ουλπιάνα έφτασε στο αποκορύφωμα της ανάπτυξης, φέρνοντας έτσι το όνομα Municipum Ulpiana Splendissima. Μετά από έναν σεισμό το 518, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός μετονόμασε την πόλη σε Justiniana Secunda, σε σύγκριση με τον προηγουμένως οχυρωμένο Justiniana Prima.
Γεωγραφία
Η Ουλπιάνα βρίσκεται σε εύφορη γη, κοντά στην αριστερή όχθη του ποταμού Γκρατσάνικα, όπου κοντά υπάρχει ένα ορυχείο, που χρησιμοποιείται από τους ρωμαϊκούς χρόνους. Αυτό το ορυχείο έπαιξε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη σημαντικών πόλεων στη ρωμαϊκή επαρχία Δαρδανία. Σήμερα μπορεί κανείς να βρει τα ερείπια της πόλης περίπου 9 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Πρίστινα και περιλαμβάνει το δήμο Laplje Selo. μικρογραφία| Η κάτοψη της βασιλικής (δεξιά) και το παρεκκλήσι-βαπτιστήριο (αριστερά) Στη γεω-φυσική έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από έναν Αλβανό αρχαιολόγο και άλλους, διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν αντικείμενα αξίας άνω των 100 εκταρίων στην περιοχή της αρχαίας πόλης. Στη βόρεια πλευρά της πόλης βρίσκεται το νεκροταφείο, όπου έχουν βρεθεί πολλά σημαντικά ιδρύματα, όπως τα θεμέλια μιας Βασιλικής ( Παλαιολιθική περίοδος- Χριστιανική περίοδος) του πρώιμου χριστιανισμού, που χτίστηκε στις αρχές του 4ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Βρίσκεται επίσης η βόρεια είσοδος της πόλης, με τα τείχη της, μια μνήμη και ένα δωμάτιο ή μια είδος κηδείας. Τα ερείπια ενός κτηρίου με ένα όμορφο μωσαϊκό βρίσκονται στα νότια της πόλης. Η έρευνα επικεντρώθηκε κυρίως στα αρχαία αντικείμενα, που βρέθηκαν στις πλευρές του κεντρικού δρόμου, τα οποία συνέδεαν την πόλη με την περιοχή. Δόθηκε προσοχή στα ευρήματα των αντικειμένων στη βόρεια είσοδο της πόλης. Με την προσθήκη της χρήσης αεροφωτογραφίας και δορυφόρων τα τελευταία χρόνια οι αρχαιολόγοι, χωρίς δαπανηρή εκσκαφή, μπόρεσαν να βρουν και να περιγράψουν πολλά μεγάλα αρχαία κτήρια, που περιλάμβαναν ένα δημόσιο λουτρό, το φόρουμ (διοικητικό κέντρο της πόλης), μια κατοικία του επισκόπου στην εποχή του πρώιμου χριστιανισμού, και ένα βαπτιστήριο-παρεκκλήσι.
Ιστορία
Η Ουλπιάνα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των σημαντικότερων πόλεων της ρωμαϊκής επαρχίας Δαρδανίας. Η Ουλπιάνα αναφέρεται σε αρχαίες πηγές από τη δεύτερη δεκαετία του 2ου αιώνα μ.Χ. Από τότε έπαιξε σημαντικό ρόλο στις επεμβατικές αποστολές, όταν ο αυτοκράτορας μπορούσε να σταματήσει κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του. Η Ουλπιάνα έγινε σημαντικό επισκοπικό κέντρο που εντάχθηκε στην πόλη Σκούπι (σύγχρονα Σκόπια, Βόρεια Μακεδονία ) μέχρι την ίδρυση της Ιουστιανής Πρώτης.
Στην ενότητα "Notitia" (Not. Digna. Or. IX, 44) Η Ουλπιάνα είχε μια εξαιρετική φρουρά και στο Pseudocomitatenses Ulpiansis. Υπάρχουν στοιχεία ότι ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' κατά τη μετάβαση στη Θεσσαλονίκη έμεινε στα Ουλπιάνα (κωδ. THEOD I 33-34) για μια χρονική περίοδο. Τον 5ο αιώνα, η πόλη βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Γότθων. Το 479 ο Βασιλιάς Θεοδέμιρος έστειλε τον γιο του Θεόδωρο τον Μέγα με 3.000 στρατιώτες, για να καταστρέψει την πόλη.
Σύμφωνα με το χρονικό και τα γραπτά του Κόμη Μαρκελλίνου, ένας καταστροφικός σεισμός κατέστρεψε αρκετές πόλεις στη Δαρδανία το έτος 518. Η πόλη Ουλπιάνα υπέστη εκτεταμένες ζημιές. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ξαναχτίστηκε την πόλη και τις οχυρώσεις της. Οι οχυρώσεις της αρχαίας πόλης ήταν ισχυρές, με ημικυκλικούς πύργους, που έφτασαν τα 35,5 εκτάρια στην περιοχή. Μαζί με τα περίχωρά της, η Ουλπιάνα κάλυψε μια έκταση περίπου 120 εκταρίων, όταν περιλαμβάνει το Castrum και άλλες υποστηρικτικές εγκαταστάσεις.
Αρχαιολογία
Οι πρώτοι χώροι υγειονομικής ταφής στα ερείπια της αρχαίας πόλης έγιναν πριν από το 1990. Η αρχαιολογική έρευνα της Ουλπιάνα πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1953, με τέσσερις τάφους, που είχαν σκαφτεί στο βόρειο τμήμα του νεκροταφείου. Οι έρευνες επικεντρώνονται στον βόρειο οικισμό και το νεκροταφείο, όπου έχουν ανακαλυφθεί διαφορετικά ευρήματα: τα θεμέλια μιας παλαιοχριστιανικής βασιλικής, που χτίστηκε στις αρχές του 6ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, τη βόρεια είσοδο της οχύρωσης (τείχη της πόλης) και το Memoriumi, ένα μικρό δωμάτιο ή ο περιβάλλων χώρος μιας κηδείας.
Από την αρχή της ανασκαφής στην Ουλπιάνα, σε αυτή τη σημαντική ρωμαϊκή-βυζαντινή πόλη, υπάρχουν λίγες γραπτές γνώσεις. Λίγα γραπτά προέρχονται από χειρόγραφα μνημείων, που έγραψαν οι περιγραφείς δρόμων, που έχουν επισκεφτεί αυτήν την περιοχή από τον 19ο αιώνα. Η πόλη Ουλπιάνα μελετήθηκε κυρίως από τον Νίκολα Βούλιτς, είχε την ευκαιρία να συλλέξει και να διανείμει γραπτές ιστορίες από το Κοσσυφοπέδιο και την Ουλπιάνα. Αυτές οι ιστορίες που παρουσίασε στις αρχές του 20ού αιώνα μαζί με τον Άντον φον Πρεμερστάιν. Αργότερα σε αυτήν την ιστορία οι Ρωμαίοι συγγραφείς έχουν προσθέσει ξανά νέα δεδομένα μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων. Ο Νίκολα Βούλιτς επίσης σε ορισμένες περιπτώσεις παρείχε εξηγήσεις για ιστορικά γεγονότα για την Ουλπιάνα. Πλήρης δήλωση ιστορικών γεγονότων της πόλης με βάση δεδομένα από την αρχαιότητα και το επιγραφικό μνημείο παρουσιάστηκε από τον B. Sarie στο Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft το οποίο κατευθύνθηκε από τον Εμίλ Τσέρσκοφ στα δεδομένα για νέα υλικά από την αρχαιολογική ταφή 1954-1959. Η Ουλπιάνα αναφέρθηκε για πρώτη φορά τον 2ο αιώνα π.Χ. για αρχαιολογικά δεδομένα (Rtol. III, 9.6), στην περίπτωση της καταμέτρησης πόλεων της Δαρδανίας: Νις, Σκούπι (σημερινά Σκόπια), Αρριμπάντιον και Ουλπιάνα. Πριν από τη ρωμαϊκή περίοδο, η ιστορία της πόλης δεν έχει δώσει καμία πληροφορία εκτός εάν υπάρχουν σημάδια. Ένα νεολιθικό τερακότα ειδώλιο ανακαλύφθηκε το 2016 κοντά στους δύο πύργους της βόρειας πύλης της πόλης. Λόγω αυτών των σημείων συνειδητοποιούμε ότι η Ουλπιάνα τον 2ο αιώνα ήταν Δήμος και ήταν η πηγή των συνοριακών σταθμών (σταθμός Ulpianensis).
Τα ερείπια του κτηρίου με όμορφα ψηφιδωτά βρίσκονται στο νότιο τμήμα της πόλης, τα οποία έχουν ανασκαφεί πρόσφατα από δημοτικούς εργάτες, όταν τοποθετούσαν αγωγούς και σωλήνες νερού σε όλη τη ζώνη, που καλύπτει τα αρχαία. Το 1974, στην τοποθεσία του χωριού Τσέρκεζι, όχι μακριά από την Ουλπιάνα, ανακαλύφθηκε ένα μεγάλο ανάχωμα όπου το κατάλοιπο καύσης περιείχε μια πριγκίπισσα. Ανακάλυφθηκε επίσης ένας πλούσιος θησαυρός, που περιείχε ασημένια αντικείμενα, μπουκάλια αρώματος και καθημερινά αντικείμενα. Στηριζόμενη στη γνώση των παραδόσεων του καψίματος σώματος και των σχετικών αντικειμένων, που ανακαλύφθηκαν μαζί με την πριγκίπισσα (ή μάλλον τα υπολείμματα αυτού) μπορεί να ειπωθεί ποια είναι τα ερείπια, που χρονολογούνται κάπου τον 3ο αιώνα π.Χ.
Άλλες έρευνες στον τομέα αυτό πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1981 και 1987, οι οποίες διεξάχθηκαν από το Αρχαιολογικό Ινστιτούτο του Βελιγραδίου σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Προστασίας Μνημείων στο Κοσσυφοπέδιο, καθώς και το Ινστιτούτο Προστασίας Πολιτιστικών Μνημείων και το Ινστιτούτο Προστασίας και Παρουσίασης Πολιτιστικών Αξιών στην Πρίστινα. Κυρίως εστιασμένη έρευνα στις ανασκαφές αρχαίων αντικειμένων, που ανακαλύφθηκαν και στις δύο πλευρές του κεντρικού δρόμου, που συνδέει τις αρχαίες πόλεις της περιοχής.
Το 1982, ανακαλύφθηκε ένα προϊστορικό νεκροταφείο στο κέντρο της αρχαίας πόλης, που ανήκει στη μεταβατική περίοδο μεταξύ της περιόδου του χαλκού και του σιδήρου (13ος-9ος αιώνας π.Χ.). Το 1993, το Ινστιτούτο Προστασίας Πολιτιστικών Μνημείων της Πρίστινας, ανέλαβε εργασίες συντήρησης στο μνημείο και τη μαρμάρινη σαρκοφάγο. Το 1995, οι επισκευές σε σωλήνες νερού στην εν λόγω περιοχή οδήγησαν στην ανακάλυψη ορισμένων από τα θεμέλια ενός κτηρίου. Ο καθορισμός της ακριβούς ημερομηνίας ίδρυσης της Ουλπιάνα δεν είναι εύκολος. Ωστόσο, βασιζόμενοι σε αρχαιολογικά ευρήματα, που έχουν ανασκαφεί μέχρι τώρα όπως προϊστορικά κεραμικά, τάφοι του πολιτισμού της Κάτω Βέρνης της εποχής του Χαλκού, καθώς και άλλα ευρήματα πρώιμης και ύστερης περιόδου του Σιδήρου, μπορούμε να πούμε ότι η Ουλπιάνα ιδρύθηκε πάνω σε μια προϊστορική κατοικία κάπου την 1η ή 2η αιώνα μ.Χ. Στη συνέχεια, η κατασκευή συνεχίστηκε περίπου τον 6ο αιώνα μ.Χ.
Το 2012, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια εκκλησία, που κτίστηκε πριν από τον 5ο αιώνα μ.Χ.
Αντικείμενα
Τα αντικείμενα, που βρέθηκαν στα ερείπια της πόλης είναι πολλά αλλά τα πιο σημαντικά είναι: ένα κεφάλι γυναίκας, ένα κεφάλι άνδρα, κεφάλι Έρωτα και τραγική μάσκα.
Γυναικείο κεφάλι
Το γλυπτό αντιπροσωπεύει ένα πορτρέτο μιας μεσήλικης γυναίκας από λευκό λεπτόκοκκο μάρμαρο, ύψους 18 εκατοστών. Στην ψυχολογική δομή αυτού του πορτρέτου, ο ρεαλισμός είναι το κυρίαρχο μέσο αναπαράστασης της εσωτερικής ζωής και μια βέβαιη ηρεμία στο αντίθετα απαλό σχέδιο υποστηρίζει ακόμη περισσότερο την εντύπωση του διαλογισμού, της λαχτάρας, της ευαισθησίας και της αυτοσυγκράτησης. Οι λεπτομέρειες του προσώπου με τις μικρές, ελαφρώς σχεδιασμένες μπούκλες στο μέτωπο, όλα διαμορφωμένα με αριστοτεχνικό τρόπο, τονίζουν τα χαρακτηριστικά του ατόμου. Η όλη περιποίηση του προσώπου δείχνει ένα υψηλής ποιότητας έργο τέχνης. Ο καλλιτέχνης του ήταν ένας εξαιρετικός γλύπτης, που πιθανότατα δούλεψε σε κάποιο κέντρο τέχνης, όπου κληρονόμησε την παράδοση της κλασικής ελληνικής γλυπτικής, αν και η κλασικιστική γλυπτική του ύστερου Ελληνισμού και η τέχνη της εποχής του Αδριανού, ήταν ακόμη σεβαστή. Σε αντίθεση με τα λεπτά σχηματισμένα μαλλιά και τις μικρές μπούκλες στο μέτωπο και πάνω από τα αυτιά, οι πλεξούδες γίνονται πολύ απλά: με κάθετες και πλάγιες σπαστές σχισμές. Αυτό το κεφάλι βρέθηκε στο στρώμα, που ο E. Τσέρσκοφ, σύμφωνα με το άλλο αρχαιολογικό υλικό, κρίνει ότι χρονολογείται από τα μέσα του 3ου έως τις αρχές του 4ου αιώνα. Λαμβάνοντας υπόψη τα στιλιστικά χαρακτηριστικά και την αναλογία μπορούμε να εκτιμήσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια ότι χρονολογείται από το τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα.
Κεφάλι Άνδρα
Είναι μια μαρμάρινη κεφαλή ενός ισχυρού μεσήλικα άνδρα, που κρίνοντας από το μέγεθός του (ύψος 33 cm), ήταν μέρος ενός αγάλματος φυσικού μεγέθους. Το πορτρέτο είναι ένα ρεαλιστικό γλυπτό. Χαρακτηρίζεται από απλή σχεδίαση: ο «ρεαλισμός» των μαλλιών και της γενειάδας είναι λαξευμένος με τέτοιο τρόπο, που λαμβάνονται μόνο με το παιχνίδι των φώτων και των σκιών και όταν το κοιτάζουμε από μια ορισμένη απόσταση. Στην προσπάθεια παρουσίασης της ψυχολογικής κατάστασης, εδώ, επίσης δίδεται η μεγαλύτερη προσοχή στα μάτια και την έκφρασή τους και αυτό το αποτέλεσμα αναδεικνύεται αντί για μία πιο λεπτομερή σχεδίαση των χαρακτηριστικών του προσώπου. Είναι φτιαγμένο με τον τρόπο της τέχνης της ρωμαϊκής προσωπογραφίας, που κορυφώθηκε γύρω στα μέσα του 3ου αιώνα, όταν δημιουργήθηκαν μερικά από τα μεγαλύτερα ρωμαϊκά πορτρέτα.
Κεφαλή του Έρωτα
Αυτή η μαρμάρινη κεφαλή (ύψος : 15.6 cm) απεικονίζει έναν μικρό, παχουλό Έρωτα με παιδικό πρόσωπο και μακριά, σγουρά μαλλιά. Σύμφωνα με τα στιλιστικά χαρακτηριστικά και τις αναλογίες και τα ιστορικά πλαίσια, μπορεί να είναι το γλυπτό και οι συνθήκες του ευρήματος που καθιστά αδύνατο να προσδιοριστεί ο ακριβής σκοπός και το νόημά του.