cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυριαρχία
Κυριαρχία και κυριαρχικό δικαίωμα
Κυριαρχία και κυριαρχικό δικαίωμα είναι, εν ολίγοις, το ίδιο πράγμα. Είναι το δικαίωμα του κράτους -ή της κυρίαρχης οντότητας- να δρα όπως κρίνει, προς όφελος των πολιτών του. Η νομική βάση της παραπάνω διατύπωσης είναι η «αποκλειστικότητα δικαιοδοσίας» (exclusivity of jurisdiction), που στο διεθνές δίκαιο σημαίνει ότι το κράτος έχει τον πλήρη έλεγχο των υποθέσεών του εντός των ορίων του, δίχως να λογοδοτεί για τον τρόπο που ασκεί τον έλεγχο αυτόν. Συνεπώς, όσο αναγνωρίζεται μια οντότητα ως κυρίαρχη, τα δικαιώματά της δεν παύονται, αναστέλλονται ή παραχωρούνται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξουσία
Πέτρος Βαγιόπουλος
Ο Πέτρος Βαγιόπουλος (7 Σεπτεμβρίου 1949) είναι Έλληνας συνθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1949 στους Σοφάδες Καρδιτσας. Σπούδασε Μαθηματικός στη Θεσσαλονίκη και ήταν επί δεκαετία ιδιοκτήτης και διευθυντής φροντιστηρίων Ανωτάτων Σχολών. Παράλληλα, από μαθητής ασχολήθηκε με τη σύνθεση. Το 1977 συνεργάστηκε με τον ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου. Το 1983 γνώρισε τον Μανώλη Ρασούλη και συνεργάστηκαν για 30 χρόνια σε πολλούς δίσκους και συναυλίες. Μερικές από τις επιτυχίες που έγραψαν μαζί είναι τα Νιώσε με, Πότε Βούδας, πότε Κούδας, Το βαλς, Ρωσικά μου μάτια, Γειά σου κυρ Εισαγγελέα, Τα πάντα ρει, Το καλύτερο μπεγλερι, Όνειρό μου και ζωή μου, Βαλκανιζατέρ, Τίποτα δε χανεται, Κακοί ντυθήκανε καλοί.
Συνεργάστηκε με τους Γιάννη Λογοθέτη (ΛΟΓό), Λευτέρη Παπαδόπουλο, Ηλία Κατσούλη, Γ. Κλεφτογιώργο, Π. Αμπαζη, Ησαια Παπαδοπούλου, Αντ. Παπαιωαννου, Γ.Βρουβα, Μ.Γραμμενου,Βασ. Παπαδοπουλο, Δημητρη Τσιακα.
Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει οι Νίκος Παπάζογλου, Γλυκερία, Ελένη Βιτάλη, Ορφέας Περίδης, αδελφοί Κατσιμίχα, Νένα Βενετσάνου, Μανώλης Μητσιάς, Κώστας Μακεδόνας, Δημήτρης Μπάσης, Πασχάλης Τερζής, Λεωνιδας Βελής, Λάμπρος Καρελάς, Ναταλία Ρασούλη, Γιώργος Μαργαρίτης, Μπαμπης Τσέρτος, Χριστίνα Μαραγκόζη, Ελένη Λεγάκη, Αγάθωνας, Νίκος Ζιωγαλας, Φοίβος Δεληβοριάς, Ελένη Τσαλιγοπούλου, ΣΟΥΑΡέ, Οπισθοδρομικοι, Θοδ. Παπαδοπουλος, Γιαννης Εμμανουηλιδης, Ανθη Κουφουδακη, Μαρίζα Κωχ, Τάκης Λιβανός, Χριστιανα Γαλιατσου και Μανώλης Λιδάκης.
Χέντρικ ντε Κλερκ
Ο Χέντρικ ντε Κλερκ (φλαμανδικά: Hendrick de Clerck, 1560 ή 1570 - 27 Αυγούστου 1630) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στις Βρυξέλλες κατά τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα. Από άποψη ύφους κατατάσσεται στην ύστερη εποχή του μανιερισμού, δηλ. στους καλλιτέχνες που προηγούνται του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του φλαμανδικού μπαρόκ, ενώ οι πίνακές του παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με αυτούς του συγχρόνου του Μέρτεν ντε Φος, ο οποίος ίσως να υπήρξε δάσκαλός του στην Αμβέρσα. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη. Πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία και, όταν επέστρεψε, διορίστηκε Αυλικός ζωγράφος αρχικά στην Αυλή του Αρχιδούκα Ερνέστου της Αυστρίας (1594), θέση που διατήρησε και όταν Κυβερνήτες στις Κάτω Χώρες ανέλαβαν οι Αρχιδούκες Αλβέρτος της Αυστρίας και Ισαβέλλα Κλάρα Ευγενία της Ισπανίας, ύστερα από τον θάνατο του Ερνέστου το 1595.
Εικόνες για την Αγία Τράπεζα
Όπως ο Μέρτεν ντε Φος στην Αμβέρσα, ο ντε Κλερκ ανέλαβε τη δημιουργία νέων εικόνων για την Αγία Τράπεζα για τους ναούς των Βρυξελλών, ύστερα από την Αντιμεταρρύθμιση που ακολούθησε την εικονοκλαστική προτεσταντική μεταρρύθμιση του 1566. Το ύφος που χρησιμοποιεί στις εικόνες αυτές ακολουθεί τις αποφάσεις της Συνόδου του Τρέντο. Παρά το γεγονός ότι συνέχισε να εργάζεται και κατά τις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα, όταν η καλλιτεχνική έκφραση του μπαρόκ ήταν σε πλήρη άνθηση, τα όψιμα έργα του, όπως η Εκθρόνιση για την εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Άντερλεχτ (1628) είναι αναμφισβήτητα μανιεριστικού ύφους. Οι κάπως εκτός μόδας τάσεις του αντανακλώνται επίσης στη συχνή από πλευράς του χρήση της μορφής του τριπτύχου, που ήταν δημοφιλές κατά τον Μεσαίωνα και την περίοδο της Αναγέννησης στον Βορρά.
Μικρότεροι πίνακες
Ο ντε Κλερκ ειδικευόταν στη δημιουργία πινάκων μικρών διαστάσεων (αποκαλούνται, αγγλικά, cabinet paintings, πίνακες για ερμάρια), στους οποίους απεικόνιζε βιβλικές, αλληγορικές και μυθολογικές σκηνές. Οι πίνακες αυτοί αποτελούσαν αντικείμενα συλλογής από τους αριστοκράτες πάτρονες των Βρυξελλών. Συχνά ήταν αυτός που ζωγράφιζε τις μορφές σε πίνακες σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος και Ντένις φαν Άλσλοοτ αλλά και τους Ζακ ντ' Αρτουά (Jacques d’Arthois), Χέντρικ φαν Μπάλεν και Γιόος ντε Μόμπερ (Joos de Momper). Στους "συνεργατικούς" αυτούς πίνακες ήταν ο ζωγράφος που προσέθετε τις μορφές σε τοπία ή άλλες συνθέσεις.
Το Μουσείο Μ του Λέουβεν αλλά και άλλες πηγές, χαρακτηρίζουν τον ντε Κλερκ ως "κυβερνητικό εκπρόσωπο" των Αρχιδουκών, καθώς δεν ζωγράφιζε μόνον εκλεπτυσμένα διακοσμητικά έργα για τα βασιλικά ανάκτορά τους: Τα έργα του εμπεριέχουν στοιχεία πολιτικής προπαγάνδας avant-la-lettre. Η οπτική αυτή πολιτική προπαγανδιστική του γλώσσα υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχής, καθώς τα έργα του περιλαμβάνουν σχεδόν κάθε θέμα και οπτικό υλικό που θα χρησιμοποιούνταν από απόλυτους μονάρχες τον επόμενο αιώνα. Σύμφωνα πάντα με το "Μουσείο Μ", οι οπτικές αυτές στρατηγικές συνεχίζουν να υφίστανται ως σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Αρχή του ελαχίστου χρόνου
thumb|right|250px|Οπτικός δρόμος μέσα σε ισότροπο μέσο. φως "ακολουθεί" τη συντομότερη διαδρομή, δηλαδή την ευθεία. thumb|250px|Το φως, κινούμενο μεταξύ δύο μέσων με διαφορετικό δείκτη διάθλασης, διαθλάται υπό γωνία έτσι ώστε ο χρόνος που απαιτείται για να μεταβεί από ένα σημείο P σε ένα σημείο Q να είναι ελάχιστος. Σύμφωνα με την αρχή του ελαχίστου χρόνου, που είναι γνωστή και σαν αρχή του Φερμά (Fermat principle), το φως κατά τη διαδρομή του μέσα σε ένα μέσο από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β, ακολουθεί τον οπτικό δρόμο που θα του επιτρέψει να μεταβεί από το Α στο Β στο μικρότερο δυνατό χρόνο. Η αρχή αυτή διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον μαθηματικό Πιέρ ντε Φερμά (Pierre de Fermat) την Πρωτοχρονιά του 1662.
Ο Ήρων, βασισμένος στον Ευκλείδη και τον Πτολεμαίο, διατυπώνει την συντομότερη διαδρομή του φωτός, βασισμένη στον νόμο της ανάκλασης (που υπάρχει ήδη στον Ευκλείδη που μελετάει και σφαιρικά κάτοπτρα) και μελετάει την διάθλαση. Ο σκοτεινός θάλαμος λέγεται ότι εφευρέθηκε από τον Αρχιμήδη, αλλά η αρχη του είναι ήδη γνωστή στους κατοίκους της σπηλιάς του Πλάτωνα, δηλαδή στην σπηλιά των προϊστορικών ανθρωπιδών ή ίσως των ανθρωπινών. Ασφαλώς η αρχή της ταχύτερης διαδρομής είναι το συμπλήρωμά της από τον Καρτέσιο και τέλος τον Φερμά.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωμετρική οπτική Αρχή ω ελαχιστοσ χρονοσ Κατηγορία:Αρχές
Socket 754
Η υποδοχή Socket 754 είναι μια προδιαγραφή που συμπεριλαμβάνει τις μηχανικές και ηλεκτρικές ιδιότητες της πρίζας που χρησιμοποιείται για τους μικροεπεξεργαστές Athlon XP της κατασκευαστικής εταιρείας AMD.
Κατηγορία:Υποδοχές CPU
Κατάλογος δημάρχων Τρίπολης
Ο Δήμαρχος Τρίπολης είναι ο ανώτατος άρχοντας του Δήμου Τρίπολης. Παρακάτω παρατίθενται όλοι οι Δήμαρχοι Τρίπολης κατά τον 20ο αιώνα.
Μπαλέτα Μπολσόι
μικρογραφία|Ο θίασος από παράσταση του Χρυσόψαρου, 1900 μικρογραφία | Παράσταση του μπαλέτου Δον Κιχώτης του θιάσου Μπολσόι στο Παρίσι, 2011 μικρογραφία|Η λίμνη των κύκνων, 2006 Τα μπαλέτα Μπολσόι είναι ένας παγκοσμίως διάσημος ρωσικός θίασος με έδρα του το θέατρο Μπολσόι της Μόσχας. Ιδρύθηκαν το 1776 και είναι ένα από τα παλαιότερα συγκροτήματα μπαλέτου στον κόσμο αλλά και από τα πιο πολυπρόσωπα. Στις μέρες μας, απασχολεί συνήθως 220 χορευτές. Η πλειοψηφία των χορευτών προέρχεται από την Κρατική Ακαδημία Χορογραφίας της Μόσχας, γνωστή ως Ακαδημία Μπαλέτου Μπολσόι. Η Παγκόσμια Πρώτη του θρυλικού μπαλέτου Η λίμνη των κύκνων δόθηκε το 1877 από τα μπαλέτα Μπολσόι.
18ος αιώνας - Δημιουργία του θιάσου
Οι πρώτες παραστάσεις μπαλέτου στη Ρωσία δόθηκαν στο 2ο μισό του 17ου αιώνα. Το 1738 άνοιξε η πρώτη ρωσική σχολή μπαλέτου στην Αγία Πετρούπολη. Η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας, η οποία ανέλαβε τα ηνία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1762, ενθάρρυνε την άνθηση των γραμμάτων και των τεχνών. Σε αυτήν οφείλεται το διάταγμα τις 28ης (17ης με το παλαιό ημερολόγιο) Μαρτίου 1776, στο οποίο παραχωρούσε στον πρίγκιπα Π. Ουρούσωφ το προνόμιο να οργανώνει στη Μόσχα θεατρικές παραστάσεις. Ο Ιταλός χοροδιδάσκαλος Φιλίππο Μπεκκάρι είχε αρχίσει να δίνει από το 1773 τα πρώτα μαθήματα στα παιδιά του ορφανοτροφείου της Μόσχας, τα οποία μέσα σε 3 (τρία) χρόνια ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν τις παραστάσεις, αποτελώντας τον πρωταρχικό πυρήνα του συγκροτήματος από τον οποίον ξεπήδησαν τα μπαλέτα Μπολσόι. Στον αρχικό θίασο του θεάτρου Πετρόφσκυ (όπως αρχικά ονομαζόταν το θέατρο Μπολσόι) συμμετείχαν και πρώην δουλοπάροικοι-ηθοποιοί του Γκολόφκιν, ενός πλούσιου γαιοκτήμονα. Στις αρχές ο θίασος περιελάμβανε μόνο 13 μουσικούς και συνήθως 30 καλλιτέχνες, οι οποίοι δεν χωρίζονταν ανά ειδικότητα: οι ηθοποιοί συμμετείχαν στις όπερες και οι τραγουδιστές και οι χορευτές έπαιρναν μέρος σε παραστάσεις πρόζας. Το 1785 ο θίασος έφτανε τα 80 μέλη, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα είχε φτάσει τα 500 και το 1990 ξεπερνούσε τα 900 άτομα, διαφόρων ειδικοτήτων, της όπερας και του μπαλέτου. Το όνομα άλλωστε του ίδιου του θεάτρου Μπολσόι στα ρώσικα σημαίνει Μεγάλο θέατρο.
Από το ξεκίνημά τους, τα ρώσικα μπαλέτα βασίστηκαν στην δυτικοευρωπαϊκή πολιτιστική κληρονομιά, αλλά ταυτόχρονα άντλησαν στοιχεία από την ρωσική κουλτούρα και τις λαϊκές παραδόσεις. Αυτό το πάντρεμα ίσχυσε τόσο στη θεματολογία των έργων όσο και στις χορογραφίες. Μια ευρεία γκάμα ρεπερτορίου χαρακτήριζε τα προγράμματα της εποχής αυτής. Στις αρχές του 18ου αιώνα επικρατεί το μπαλέτο-ντιβερτισμάν. Ήταν μια γιορτινή, χαρούμενη, φαντασμαγορική, χορευτική σουίτα με ασύνδετα μεταξύ τους νούμερα μπαλέτου, κωμικά σκετς, λαϊκούς χορούς και χορούς καρακτέρ.
19ος αιώνας
Τα ιστορικά γεγονότα της εποχής επηρέασαν σιγά σιγά και τα θέματα των μπαλέτων. Μέσα από τις παραστάσεις των μπαλέτων άρχισαν να περνούν πατριωτικά μηνύματα σχετικά με τους Ναπολεόντειους Πολέμους και πιο συγκεκριμένα με τους αγώνες αναχαίτισης των Γάλλων κατά την Εκστρατεία στη Ρωσία. Τέτοια ήταν αρκετά από τα μπαλέτα που ανέβηκαν στη σκηνή του θεάτρου Μπολσόι όπως Γυναίκες Κοζάκοι (1811) και Η αγάπη της πατρίδας (1814) του Ιβάν Βάλμπρεχ και στη συνέχεια του Άνταμ Γκλουζκόφσκι Ο Θρίαμβος των Ρώσων (1816), Οι Κοζάκοι στο Ρήνο (1817) κ.ά. Ο Γκλουζκόφσκι ήταν ο πρώτος Maître de Ballet που εμπνεύστηκε από το ποίημα Ρουσλάν και Λιουντμίλα του Πούσκιν το 1821.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, το μπαλέτο στρέφεται στον ρομαντισμό. Το λυρικό περιεχόμενο της έξαρσης των συναισθημάτων είχε ανάγκη από νέα εκφραστικά μέσα: η τεχνική του χορού πάνω στις μύτες (sur les pointes), τα άλματα που προσπαθούσαν να μιμηθούν το πέταγμα των πουλιών, οι μακριές ψηλές αραμπέσκ και οι ατιτύντ χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά. Τα μπαλέτα Συλφίδα του Σνάιτσχοφερ και Ζιζέλ είναι χαρακτηριστικά δείγματα αυτού του κινήματος. Οι Τατιάνα Καρπάκοβα, Κονσταντίν Μπογκντάνωφ, Ι. Νικίτιν και Γ. Σανκόφσκαγια είναι οι σπουδαιότεροι χορευτές στο Μπολσόι αυτήν την εποχή. Τη δεκαετία 1850 με 1860 μεσουρανεί ως κύριος χορογράφος και μέγας δάσκαλος του χορού καρακτέρ ο Φ. Μανοχίν. Το επάγγελμα του χορευτή αρχίζει να περνάει από τη μια γενιά στην άλλη και ολόκληρες οικογένειες εργάζονταν στο Μπολσόι, όπως οι Μανοχίν, οι Ντομασώφ και οι Γερμολώφ. Τον 19ο αιώνα τα μπαλέτα του θεάτρου Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης, που ήταν εξάλλου η πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, επισκίαζαν τα μπαλέτα Μπολσόι. Το αριστοκρατικό, εκλεπτυσμένο και δυτικότροπο στυλ της Αγίας Πετρούπολης ερχόταν σε αντίθεση με το πιο φανταχτερό στυλ των μπαλέτων Μπολσόι, που συγχωνεύει το δράμα με το θέαμα σε μια αποθέωση της αφήγησης μέσα από ήρωες που εκτελούν υπερφυσικές επιδείξεις δεξιοτεχνικών ικανοτήτων. Στην Αγία Πετρούπολη δέσποζε, από τα μισά του 19ου αιώνα, μια από τις κορυφαίες μορφές του μπαλέτου, ο Γάλλος χορευτής και κατόπιν χορογράφος Μαριούς Πετιπά, ο οποίος ανέπτυξε το στυλ που έγινε γνωστό ως «κλασικό» μπαλέτο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της όχι και τόσο ένδοξης πορείας εκείνη την εποχή του Μπολσόι, είναι η παγκόσμια Πρώτη της Λίμνης των κύκνων το 1877, σε χορογραφία του Γιούλιους Ράιζινγκερ, παράσταση που στέφθηκε με αποτυχία. Αντιθέτως το 1895, με νέα χορογραφία από τους Πέτιπα και Λεβ Ιβάνωφ, η παράσταση στο θέατρο Μαρίνσκι αποθεώθηκε, και με αυτήν την χορογραφία επικράτησε διεθνώς.
Περίοδος Αλεξάντερ Γκόρσκυ 1900-1924
Σημαντική καμπή για τα μπαλέτα Μπολσόι ήταν η τοποθέτηση του Αλεξάντερ Γκόρσκυ ως Premier Maître de Ballet (επικεφαλής χορογράφος), ο οποίος κράτησε τα ηνία του θιάσου από το 1900 μέχρι το 1924. Ο Γκόρσκυ επέβαλε τον νατουραλισμό και τον ρεαλισμό στο μπαλέτο, έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στη θεατρικότητα παρά στις τεχνικές ικανότητες, καταργώντας την αλαζονική επίδειξη των δεξιοτήτων, όπως τις πολλές στροφές ή τα μεγάλα άλματα. Στο έργο του είναι φανερές οι επιρροές των θεωριών του Στανισλάφσκι για τη υποκριτική. Χορογραφίες του (όπως στο μπαλέτο Δον Κιχώτης) εκτελούνται μέχρι τις μέρες μας.
Ρωσική Επανάσταση
Η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν ανέτρεψε μόνο το πολιτικό σκηνικό της χώρας, σηματοδότησε και την πορεία των τεχνών γενικότερα. Το 1917 το θέατρο Μπολσόι άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες του στην εργατική τάξη. Το 1918, για τον εορτασμό της πρώτης επετείου της Επανάστασης ανέβηκε το μπαλέτο Στένκα Ράζιν του Αλεξάντρ Γκλαζουνόφ σε χορογραφία Γκόρσκυ.
Στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια ο θίασος αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες και έγιναν σκέψεις να κλείσει εντελώς το θέατρο Μπολσόι. Κάποιοι χορευτές και χορογράφοι βρέθηκαν έξω από τα σύνορα της νεοσύστατης Σοβιετικής Ένωσης και έπρεπε να γίνει γρήγορα κατάρτιση νέων στελεχών. Νέες καλλιτεχνικές τάσεις δημιούργησαν έντονες διαμάχες. Η κλασική κληρονομιά ήρθε σε αντιπαράθεση με το ρεύμα που υποστήριζε ότι το κλασικό μπαλέτο στην προεπαναστατική του μορφή έχει ξεπεραστεί. Νέες χορογραφικές εκφράσεις δημιουργήθηκαν, που εμπεριείχαν στοιχεία κλασικισμού αλλά και το επικό σοσιαλιστικό ύφος, το οποίο επικρατούσε στις τέχνες στη μετεπαναστατική Ρωσία. Σκηνοθέτες, μουσουργοί και χορογράφοι προσπαθούσαν να μεταφέρουν στη σκηνή τα μεγαλειώδη γεγονότα της εποχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του νέου ρεπερτορίου είναι το μπαλέτο Η κόκκινη παπαρούνα, που ανέβηκε στο θέατρο Μπολσόι στις 14 Ιουνίου 1927 και είναι το πρώτο Σοβιετικό μπαλέτο με μοντέρνο επαναστατικό θέμα. Σιγά σιγά τα μπαλέτα Μπολσόι έγιναν η ναυαρχίδα της τέχνης του μπαλέτου στη Σοβιετική Ένωση. Από το 1923 ανέλαβε προϊστάμενος ορχήστρας του θεάτρου Μπολσόι ο Γιούρι Φάιερ, θέση που κράτησε μέχρι το 1963. Το όνομά του συνδέθηκε με πολλές αξιομνημόνευτες παραστάσεις του μπαλέτου στην μακρόχρονη θητεία του. Διεύθυνε την ορχήστρα σε 400 παραστάσεις της Λίμνης των κύκνων, ήταν ο μαέστρος της ορχήστρας στην παγκόσμια Πρώτη Της Σταχτοπούτας (1945) και του Πέτρινου λουλουδιού του Προκόφιεφ.
Από το 1925 μέχρι το 1930 Premier Maître de Ballet ονομάστηκε ο Βασίλι Τικομίρωφ, ο οποίος από το 1900 εργαζόταν στα Μπολσόι ως Maître de Ballet. Η δημιουργική εξέλιξη στο Μπολσόι ενισχύθηκε και από τα μπαλέτα που βασίζονταν σε λογοτεχνικά αριστουργήματα. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν τα μπαλέτα Η πηγή του Μπαχτσί Σαράι (1934) και Ο Αιχμάλωτος του Καυκάσου από τα ομώνυμα ποιήματα του Πούσκιν και Ταράς Μπούλμπα του Νικολάι Γκόγκολ, που ανέβηκαν σε χορογραφία του Ρόστισλαβ Ζαχάρωφ, ο οποίος το διάστημα  1936-1939 ανέλαβε Premier Maître de Ballet και μέχρι το 1960 παρέμεινε από τους κορυφαίους χορογράφους του Μπολσόι.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πολλές κρατικές υπηρεσίες της Μόσχας μεταφέρθηκαν για λόγους ασφαλείας στο Κούιμπισεφ, το ίδιο και ένα μεγάλο μέρος του θιάσου Μπολσόι. Κάποιοι χορευτές πήγαν να πολεμήσουν, κάποιοι άλλοι έδιναν παραστάσεις στα μέτωπα για την ψυχαγωγία και ενθάρρυνση των στρατευμάτων και μόνο μια μικρή ομάδα έμεινε στη Μόσχα με επικεφαλής τον Μιχαήλ Γκαμπόβιτς, πρώτο σολίστ των Μπολσόι εκείνη την εποχή και κομισάριο του εθελοντικού τάγματος επιφυλακής και άμυνας στο εσωτερικό της Μόσχας. Το ιστορικό θέατρο έμεινε κλειστό αλλά κάποιες παραστάσεις δίνονταν στο παράρτημα του θεάτρου. Το 1942 το τμήμα του θιάσου που βρισκόταν στο Κούιμπισεφ παρουσίασε ένα καινούριο μπαλέτο, Τα Ερυθρά Πανιά σε μουσική Γιουρόφσκι και την επόμενη χρονιά η παράσταση μεταφέρθηκε στο Μπολσόι.
Περίοδος Λεονίντ Λαβρόφσκι 1944-1963
Το 1944 τη διεύθυνση των μπαλέτων ανέλαβε ο Λεονίντ Λαβρόφσκι, με στόχο τον εκμοντερνισμό του θιάσου. Το θέατρο Μπολσόι γιόρτασε το τέλος του πολέμου με τις πρεμιέρες των μπαλέτων του Προκόφιεφ Σταχτοπούτα (1945) και Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1946). Τα μπαλέτα αυτά ανέδειξαν ακόμη περισσότερο την αξία της πρίμα μπαλαρίνας Γκαλίνα Ουλάνοβα. . Η Ουλάνοβα, είχε σπουδάσει δίπλα στην Αγκριπίνα Βαγκάνοβα και εργαζόταν στα μπαλέτα Κίροφ (πρώην Μαριίνσκι) από το 1928. Στο παρελθόν είχε μετακληθεί στο Μπολσόι για πολλές παραστάσεις μέχρι που το 1944 πέρασε μόνιμα στο δυναμικό του Μπολσόι. Η ευαίσθητη προσωπικότητά της και η άψογη τεχνική της κατέληγαν σε μια εκφραστική και ερμηνευτική τελειότητα γεμάτες λυρισμό. Συγκλονιστικές θεωρήθηκαν και οι ερμηνείες ως Ζιζέλ, Αουρόρα και Μαρία στο μπαλέτο Η πηγή του Μπαχτσί Σαράι. Από το 1962 και για περισσότερα 30 χρόνια αφιερώθηκε στη διδασκαλία. Το 1949 ο Λαβρόφσκι παρουσίασε το μπαλέτο Το κόκκινο λουλούδι του Γκλιέρ, ο Ζαχάρωφ ανέβασε τον Μπρούτζινο καβαλάρη, επίσης του Γκλιέρ και ο Βαϊνόνεν τη Μιραντολίνα σε μουσική Σ. Βασιλένκο. Σημαντική επιτυχία γνώρισαν επίσης τα μπαλέτα Σουραλέχ (1955) σε μουσική Φάριντ Γιαρούλιν και χορογραφία Λ. Γιάκομπσον, Λαουρέντσια (1956) σε μουσική Λ. Κρέιν και χορογραφία Β. Τσαμπουκιάνι και Το πέτρινο λουλούδι (1959) σε μουσική Προκόφιεφ και χορογραφία Γιούρι Γκριγκορόβιτς. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο νέα αστέρια ανέτειλαν στο θιάσο, όπως ο Νικολάι Φαντέγετσεφ, η Νίνα Τιμοφέγεφα, η Ραΐσα Στρουτσκόβα, η Μαρίνα Κοντράτιεβα, η Λουντμίλα Μπογκομόλοβα και η σπουδαιότερη όλων, η Μάγια Πλισέτσκαγια. Η Πλισέτσκαγια σπούδασε από μικρή στη Ακαδημία μπαλέτου του Μπολσόι και από 18 ετών εντάχθηκε στο θίασο. Την αποκάλεσαν Απόλυτη Πρίμα Μπαλαρίνα, αληθινή Βασίλισσα του Μπολσόι και ιερό τέρας του μπαλέτου. Ξεχωρίζει η ερμηνεία της στο Πέτρινο λουλούδι, ως Οντέτ και Οντίλ στη Λίμνη των Κύκνων (ο «θάνατο του κύκνου» θεωρείται σήμα κατατεθέν της) και ως Αουρόρα στην Ωραία Κοιμωμένη. Ενέπνευσε όσο λίγες χορεύτριες τις μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης στην εποχή της. Ο Κουβανός Maître de Ballet Αλμπέρτο Αλόνσο χορογράφησε ειδικά για αυτήν τη Σουίτα Κάρμεν (1966), σε μουσική του συζύγου της, του συνθέτη και πιανίστα Ροντιόν Στσεντρίν. Ο Στσεντρίν έγραψε τη μουσική και για άλλη μια μεγάλη επιτυχία της, την Άννα Καρένινα (1972), όπου η  Πλισέτσκαγια έκανε το ντεμπούτο της και ως χορογράφος. Ο Ρολάν Πετί εμπνεύστηκε για αυτήν Το Άρρωστο τριαντάφυλλο (1973), σε μουσική Γκούσταβ Μάλερ ενώ ο Μωρίς Μπεζάρ δημιούργησε το μπαλέτο Ισιδώρα (1976) και το Άβε Μάγια (1995). Αποσύρθηκε σε ηλικία 65 από το Μπολσόι αλλά μέχρι τον θάνατό της, σε ηλικία 89 ετών, δεν εγκατέλειψε ποτέ το μπαλέτο. Το 1983-4 διηύθυνε το μπαλέτο της Όπερας της Ρώμης και το 1987-1990 το Εθνικό Λυρικό Μπαλέτο της Ισπανίας.
Στη μετασταλινική εποχή τα μπαλέτα Μπολσόι άρχισαν να κάνουν παγκόσμιες περιοδείες με τεράστια επιτυχία και οι χορευτές τους χαρακτηρίστηκαν το καλύτερο εξαγώγιμο καλλιτεχνικό προϊόν της Σοβιετικής Ένωσης. Σε κάποιες από αυτές τις τουρνέ, χορευτές από διάφορα συγκροτήματα της Σοβιετικής Ένωσης αυτομόλησαν στη Δύση. Τα πιο ηχηρά ονόματα έφυγαν από τα μπαλέτα Κίροφ (Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Νατάλια Μακάροβα, Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ κ.ά.). Και τα Μπολσόι είχαν τις απώλειές τους αλλά πιο περιορισμένες, όπως του Αλεξάντερ Γκοντούνοφ, του Λεονίντ Κουζλόφ και της συζύγου του Βαλεντίνας.
Μετασοβιετική εποχή
Η αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης προκάλεσαν τριγμούς και στο θέατρο Μπολσόι. Η κυβερνητική χρηματοδότηση μειώθηκε και τα οικονομικά προβλήματα έκαναν δύσκολη τη διαχείριση του θεάτρου. Το 1995 ο Γκριγκορόβιτς απομακρύνθηκε από τη θέση που κατείχε για περισσότερα από 30 χρόνια και ανέλαβε ο Βλαντίμιρ Βασίλιεφ. Το 1998 ο Βασίλιεφ αντικαταστάθηκε από τον Αλεξέι Φαντέγετσεφ. Το 2000 ανέλαβε ο Μπορίς Ακίμωφ και το 2004 ο Αλεξέι Ρατμάνσκυ. Ο πυρήνας του ρεπερτορίου εξακολουθεί να αποτελείται από τα κλασικά μπαλέτα όπως η  Ζιζέλ, η Λίμνη των Κύκνων, ο Καρυοθραύστης  κά. σε κλασικές χορογραφίες αλλά με τον Ρατμάνσκυ  το πεδίο διευρύνθηκε σημαντικά συμπεριλαμβάνοντας χορογραφίες του  Ζορζ Μπαλανσίν, του Κρίστοφερ Γουίλντον, του Ρολάν Πετί και άλλων. Εισάγονται συνεχώς μοντέρνα έργα αλλά αξιοποιείται και το παρελθόν όπως στην περίπτωση του παλιού σοβιετικού μπαλέτου Αστραφτερό ρυάκι, του 1935, σε μουσική Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ανεβασμένο με νέα χορογραφία και του έργου Οι φλόγες του Παρισιού, των Βασίλι Βαϊνόνεν και Μπόρις Ασάφιεφ του 1932. Το 2009 καλλιτεχνικός διευθυντής ανέλαβε ο Γιούρι Μπουρλάκα και το 2011 ο Σεργκέι Φίλιν. Από το Μάρτιο του 2016 τη διεύθυνση των μπαλέτων Μπολσόι έχει ο Μαχάρ Βαζίεφ, ο οποίος από το 2009 διεύθυνε το μπαλέτο της Σκάλας του Μιλάνου. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και για τους σκηνογράφους που συνέβαλαν με την τέχνη τους στις μεγαλειώδεις παραστάσεις του θιάσου. Οι κυριότεροι σκηνογράφοι του πρόσφατου παρελθόντος είναι οι Β. Ρίντιν, Ε. Στένμπεργκ, Α. Γκοντσάρωφ, Μπ. Μεσερέρ, Β. Λεβεντάλ και Σ. Βιρσαλάτζε.
Δομή του θιάσου
Οι χορευτές του Μπολσόι, που επί του παρόντος είναι περίπου 220, χωρίζονται στις εξής κατηγορίες: (16) κορυφαίοι (principals), (10) κορυφαίοι σολίστ (principals solists), (16) Α' σολίστ (first soloists), (20) σολίστ (soloists), συνεργαζόμενοι και λόγω του αυξημένου αριθμού παραστάσεων, υπάρχουν 2 Corps de Ballet. Ο θίασος διοικείται από τον διευθυντή του μπαλέτου και ακολουθούν ο Ballet Master και οι Ballet Master-repetiteurs, που διδάσκουν τις χορογραφίες και παρακολουθούν τις πρόβες. Ο θίασος πλαισιώνεται από μάνατζερ, διευθυντές παραγωγής, διευθυντές κάστινγκ, μουσικούς, μασέρ και διοικητικό προσωπικό. Το μπαλέτο είναι το ένα σκέλος του θεάτρου Μπολσόι, το άλλο είναι η όπερα, συνολικά το θέατρο απασχολεί περίπου 3000 προσωπικό. Το γενικό πρόσταγμα ανήκει στον διευθυντή του θεάτρου.
Διάσημοι χορευτές
μικρογραφία|Η Μάγια Πλισέτσκαγια στο μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, 1961 μικρογραφία|Ο Βλαντίμιρ Βασίλιεφ στο μπαλέτο Ο Καρυοθραύστης,1966
Ίντριγκες
Το Μπολσόι, μπορεί να έχει χαρακτηριστεί το διαμάντι στο στέμμα της Ρωσίας, αλλά όσο λαμπερό κι αν μοιάζει δεν παύει να έχει και τη σκοτεινή του πλευρά. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των χορευτών δημιουργεί ίντριγκες, δολοπλοκίες, άσβεστα μίση και φοβερές ιστορίες εκδίκησης. Σπασμένα γυαλιά μέσα στις πουέντ, καρφίτσες μέσα στις στολές και άλλες μικρές ή μεγάλες κακίες συνοδεύουν την επίσημη ιστορία του θιάσου. Όταν το 1848 ο διευθυντής των Αυτοκρατορικών θιάσων έστειλε την ερωμένη του Γιελένα Αντρεγιάνοβα, μπαλαρίνα του θεάτρου Μαριίνσκι, να χορέψει στο Μπολσόι, το κοινό της Μόσχας ένιωσε προσβεβλημένο και αντί για λουλούδια, στο τέλος της παράστασης, της πέταξε μια νεκρή γάτα. Στην αυτοβιογραφία της η Πλισέτσκαγια αναφέρει ομηρικούς παρασκηνιακούς καβγάδες μεταξύ των χορευτών. Οι πρόσφατες περιπτώσεις είναι ακόμη πιο σοβαρές. Η Αναστάζια Βολοτσκόβα, όταν απολύθηκε από τον θίασο το 2003 με την κατηγορία ότι ήταν πολύ βαριά, αποκάλυψε ότι μέλη του θιάσου εξαναγκάζονται, για να πάρουν καλούς ρόλους, να γίνονται συνοδοί πλούσιων χορηγών και ισχυρών πολιτικών. Η διεύθυνση του θιάσου διέψευσε κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς της Βολοτσκόβα. Στις 17 Ιανουαρίου 2013 ο καλλιτεχνικός διευθυντής Σεργκέι Φίλιν δέχθηκε επίθεση με οξύ στο πρόσωπο από έναν μασκοφόρο. Έχασε την όραση από το ένα μάτι και υποβλήθηκε σε 20 εγχειρίσεις για την αποκατάσταση του προσώπου του. Ένοχος κρίθηκε ο χορευτής Πάβελ Ντμιτριτσένκο, ο οποίος σύμφωνα με τις επίσημες πηγές οργάνωσε την επίθεση γιατί η φίλη του δεν προτιμήθηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη Λίμνη των κύκνων. Καταδικάστηκε σε 6 χρόνια φυλακή.
Ακαδημία Μπαλέτου
Η Κρατική Ακαδημία Χορογραφίας της Μόσχας, γνωστή μέχρι το 1961 ως Ακαδημία Μπαλέτου Μπολσόι, είναι ένας από τους παλαιότερους παιδαγωγικούς θεσμούς χορού στη Ρωσία. Δημιουργήθηκε το 1763 στο ορφανοτροφείο της Μόσχας αλλά τα πρώτα μαθήματα ξεκίνησαν το 1773. Από αυτήν την Ακαδημία παίρνουν τους περισσότερους χορευτές τους τόσο τα μπαλέτα Μπολσόι όσο και οι άλλοι ρωσικοί θίασοι. Περιλαμβάνει τα τμήματα κλασσικού μπαλέτου γυναικών, κλασσικού μπαλέτου ανδρών, ντουέτων, μπαλέτου καρακτέρ, σύγχρονου μπαλέτου, λαϊκών χορών, χορογραφίας και επιστήμης του χορού. Ετήσιες οντισιόν γίνονται από την Ακαδημία για την εισαγωγή νέων φοιτητών. Τα παιδιά μεταξύ 9 και 18 ετών, εκτός από την αυστηρή εκπαίδευση στο μπαλέτο, παρακολουθούν τα αντίστοιχα με την ηλικία τους παιδαγωγικά μαθήματα. Η Ακαδημία παρέχει στους μαθητές της μία από τις καλύτερες εγκαταστάσεις κατάρτιση χορού στον κόσμο. Διαθέτει είκοσι μεγάλα στούντιο με επαγγελματικό αντιολισθητικό πάτωμα, ψηλοτάβανα στούντιο για τα μαθήματα Pas de Deux, δύο διαφορετικά επίπεδα με μπάρες μπαλέτου για μικρά παιδιά και ενήλικες, χώρους μελέτης, αίθουσα φυσιοθεραπείας και αποδυτήρια με ντους. Η διεθνής φήμη της σχολής προσελκύει σπουδαστές και από άλλα κράτη εκτός Ρωσίας, από τους σχεδόν 750 σπουδαστές της, περίπου το 10% προέρχεται από το εξωτερικό .
Τα μπαλέτα Μπολσόι και η Ελλάδα
μικρογραφία|Ο θίασος των Μπολσόι στο Ηρώδειο, 19 Σεπτεμβρίου 2017 Στις παγκόσμιες τουρνέ τους, τα μπαλέτα Μπολσόι έχουν επισκεφθεί αρκετές φορές την Ελλάδα και έχουν δώσει πολλές παραστάσεις στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, μάλιστα είναι το δεύτερο σε συχνότητα εμφανίσεων συγκρότημα στο Ηρώδειο έπειτα από αυτό του Μωρίς Μπεζάρ. Η πρώτη τους εμφάνιση στο αθηναϊκό κοινό έγινε με το μπαλέτο Σπάρτακος (σε χορογραφία Γκριγκορόβιτς), του οποίου δόθηκαν 4 παραστάσεις, στις 16, 17,18 και 27 Αυγούστου 1977, με σολίστ εναλλάξ στον ομώνυμο ρόλο τους Β. Βασίλιεφ, Γιούρι Βλαντιμίροφ και Μιχαήλ Λαβρόφσκι (γιο του Λεονίντ Λαβρόφσκι). Στις 21, 22, 24 και 28 Αυγούστου ανέβασαν τη Λίμνη των κύκνων με τις Λ. Σεμενιάκα, Σ. Αντιρκάγιεβα και Ν. Μπεσμέρτνοβα εναλλάξ στο ρόλο του κύκνου. Στις 25 και 26 Αυγούστου ανέβηκε η Ζιζέλ με τις Λ. Σεμενιάκα και Ν. Μπεσμέρτνοβα εναλλάξ στον ομώνυμο ρόλο. Ενδιάμεσα, στις 19 και στις 23 Αυγούστου η ορχήστρα του θεάτρου Μπολσόι έδωσε συναυλίες με μαέστρο των Αλεξάντερ Λαζάρεφ. To 1979, από 16 έως 19 Αυγούστου ανέβηκε στο Ηρώδειο το μπαλέτο του Σεργκέι Σλονίμσκι Ίκαρος, με το Β. Βασίλιεφ στον ομώνυμο ρόλο.
Μερικές από τις πιο πρόσφατες επισκέψεις τους είναι επίσης: οι παραστάσεις του Καρυοθραύστη από χορευτές της Ακαδημίας στο θέατρο Badminton το 2015, οι παραστάσεις των μπαλέτων Η κακοφυλαγμένη κόρη και Ο καρυοθραύστης από τους χορευτές της Ακαδημίας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 2010, όπως επίσης και συμμετοχές μεμονωμένων χορευτών του θιάσου Μπολσόι σε γκαλά χορού. Τον Αύγουστο του 1983 η Μάγια Πλισέτσκαγια χόρεψε στο Ηρώδειο με το θίασο του μπαλέτου της Λιθουανίας. Την Ελλάδα έχει επισκεφθεί και το συγκρότημα που ίδρυσε ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς μετά την αποχώρησή του από το Μπολσόι. Ο Ιρέκ Μουχαμέντοφ, πρώτος χορευτής στα Μπολσόι τη δεκαετία του '80, διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ από το 2007 έως το 2010 και χορογράφησε τα χοροδράματα Ζιζέλ (2007/08) και Ευγένιος Ονιέγκιν (2008/09, 2009/10). Στις 20-22 Απριλίου 2018 6 χορευτές των Μπολσόι μαζί με 6 χορευτές του θεάτρου Μαριίνσκι έδωσαν παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με 12 διάσημα pas de deux από διάφορα μπαλέτα όπως η Ζιζέλ, ο Δον Κιχώτης, η Λίμνη των κύκνων κ.ά. Οι παραστάσεις είχαν τον τίτλο "Ο χορός είναι η ζωή μου". ΄
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορός στη Ρωσία Κατηγορία:Μπαλέτο Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Βασίλης Λαμπάτος
Ο Λαμπάτος ξεκίνησε από τον Ν.Ο. Πατρών στις αρχές της δεκαετίας του 90 όπου ο Όμιλος είχε πέσει στην Α2. Με τον ναυτικό όμιλο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος του 1995 κι ήταν φιναλίστ στο κύπελλο του 1996, με τον Όμιλο ήταν 4ος στο κύπελλο κυπελλούχων του 1993 και 3ος στο μεσογειακό κύπελλο του 1994.
Το 1996 μεταγράφηκε για δύο χρόνια στην Βουλιαγμένη, εκείνη την περίοδο σπούδαζε στην Αθήνα και λόγω σπουδών πήρε την μεταγραφή , όπου μαζί της κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1997 και 1998 αλλά και το κύπελλο κυπελλούχων νικώντας την Ρόμα. Το 1998 με το τέλος των σπουδών του επέστρεψε στον Ν.Ο. Πατρών κι έπαιξε μαζί του στον τελικό του Λεν Τρόφι. Το 2005 πήγε στην ΝΕΠατρών όπου από το 2010 εκτελεί χρέη προπονητή μαζί και παίκτης στην Ν.Ε. Πατρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Ν.Ε. Πατρών Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Ν.Ε. Πατρών Λ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Διάταξη σε Γκρι και Μαύρο Νο 1 (πίνακας)
Διάταξη σε Γκρι και Μαύρο Νο 1 είναι ο τίτλος πίνακα του Αμερικανού ζωγράφου Τζέιμς ΜακΝίλ Γουίστλερ. Ο εν λόγω πίνακας είναι πιο γνωστός με την ονομασία Η μητέρα του Γουίστλερ καθώς απεικονίζει τη μητέρα του καλλιτέχνη, Άννα ΜακΝίλ Γουίστλερ.
Ο Γουίστλερ ζωγράφισε το συγκεκριμένο πίνακα το 1871. Έχει 1,44μ. ύψος και 1,624μ. πλάτος και εκτίθεται στο Μουσείο Ορσέ του Παρισιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα τέχνης
Νόβακ Φιλμ
Η Νόβακ Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1938 από τους Ιάσονα και Μαυρίκιο Νόβακ. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 15 ταινίες μέχρι το 1963 Η Νόβακ Φιλμ συνεργάστηκε με γνωστούς σκηνοθέτες της εποχής μεταξύ των οποίων είναι ο Γιώργος Τζαβέλλας, η Μαρία Πλυτά, ο Φίλιππος Φυλακτός, ο Νέστορας Μάτσας, ο Γρηγόρης Γρηγορίου και ο Ορέστης Λάσκος. Η ταινία «Το μεροκάματο του πόνου» (1963) σε σκηνοθεσία του Νέστορα Μάτσα υπήρξε η πιο εμπορική επιτυχία της Νόβακ Φιλμ η οποία έκοψε συνολικά 197.223 εισητήρια.
Παραγωγή
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος παραγωγής, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης, η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισητηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (ταινία 1981)
Πλοκή
Ο Φρανκ Τσέιμπερς (Τζακ Νίκολσον), ένας περιπλανώμενος, σταματά για φαγητό σε ένα εστιατόριο της Καλιφόρνιας την εποχή της ύφεσης έξω από το Λος Άντζελες και καταλήγει να εργάζεται εκεί. Το εστιατόριο διευθύνουν μια νεαρή, όμορφη γυναίκα, η Κόρα Σμιθ (Τζέσικα Λανγκ) και ο πολύ μεγαλύτερος σύζυγός της, Νικ Παπαδάκης (Τζων Κολίκος), ένας εργατικός αλλά χωρίς φαντασία μετανάστης από την Ελλάδα.
Ο Φρανκ και η Κόρα σχετίζονται ερωτικά αμέσως μετά τη γνωριμία τους. Η Κόρα είναι κουρασμένη από τον γάμο της με έναν μεγαλύτερο άντρα που δεν αγαπά και από τη δουλειά της στο εστιατόριο που θέλει να αποκτήσει και να βελτιώσει. Μαζί με τον Φρανκ σχεδιάζουν να δολοφονήσουν τον Νικ για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή μαζί χωρίς εκείνη να χάσει το εστιατόριο. Η πρώτη τους απόπειρα δολοφονίας αποτυγχάνει, αλλά τα καταφέρνουν στη δεύτερη απόπειρα.
Όρος Σατίμα
Το Όρος Σατίμα ή Λεσατίμα είναι βουνό της Κένυας, το τρίτο υψηλότερο της χώρας και η ψηλότερη κορυφή της οροσειράς Αμπερντάρες. Στη γλώσσα Μασάι η ονομασία του έχει πολλές παραλλαγές όπως Ολ Ντόνιο λε Σατίμα που σημαίνει "βουνό του μοσχαριού". Έχει υψόμετρο 4001 μέτρα.
Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (ταινία 1981)
Πλοκή
Ο τοπικός εισαγγελέας υποπτεύεται την αλήθεια, αλλά δεν έχει αρκετά στοιχεία για να το αποδείξει. Προσπαθεί να πείσει την Κόρα και τον Φρανκ να στραφούν ο ένας ενάντια στον άλλον, ενώ κατηγορεί μόνο την Κόρα για το έγκλημα.
Όρος Σατίμα
Η κορυφή βρίσκεται στο βόρειο άκρο της οροσειράς Αμπερντάρες και είναι το υψηλότερο σημείο της. Γύρω από αυτό υπάρχει μια σειρά από απότομους ηφαιστειακούς κώνους που ονομάζεται "τα δόντια του Δράκου". Υπάρχουν "Μοραΐνες", συντρίμμια παγετώνων με χώμα και πέτρα, μεταξύ 3.600 και 3.800 μέτρα βορειοδυτικά του βουνού.
Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (ταινία 1981)
Πλοκή
Αν και στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου, ένα έξυπνο τέχνασμα του δικηγόρου της Κόρα, Κατζ (Μάικλ Λέρνερ), εμποδίζει την πλήρη ομολογία της Κόρα. Ενώ η εισαγγελία δεν καταφέρνει να βρει νέα στοιχεία, η Κόρα επωφελείται από μια συμφωνία, ομολογεί ένοχη για ανθρωποκτονία και καταδικάζεται με αναστολή.
Μήνες αργότερα, ο Φρανκ συνδέεται ερωτικά με τη Ματζ Γκόρλαντ (Αντζέλικα Χιούστον) ενώ η Κόρα είναι εκτός πόλης. Όταν η Κόρα επιστρέφει, λέει στον Φρανκ ότι είναι έγκυος. Το ίδιο βράδυ, ο βοηθός του Κατζ, Κένεντι (Τζον Π. Ράιαν), εμφανίζεται στην πόρτα τους και απειλεί να τους εκθέσει αν δεν του δώσουν 10.000 δολάρια. Έξαλλος, ο Φρανκ χτυπά τον Κένεντι δυνατά μέχρι να παραιτηθεί από τα στοιχεία εναντίον τους.
Όταν ο Φρανκ επιστρέφει, διαπιστώνει ότι ο Ματζ είχε πάει να δει την Κόρα, η οποία απειλεί να τον καταδώσει. Τελικά, τα ξαναφτιάχνουν και σχεδιάζουν ένα μέλλον μαζί. Ωστόσο, αμέσως μετά τον γάμο τους, η Κόρα πεθαίνει σε τροχαίο ατύχημα ενώ οδηγεί ο Φρανκ. Ο Φρανκ κλαίει πάνω από το πρώμα της Κόρα.
Σάουντρακ
Στις 14 Μαΐου 2012 η δισκογραφική εταιρεία Intrada Records κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το πλήρες σάουντρακ του Μάικλ Σμολ.
Κυκλοφορία και υποδοχή
Η ταινία προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών το 1981. Μετά την κυκλοφορία της, η ταινία έτυχε κακής υποδοχής από πολλούς κριτικούς, οι οποίοι θεώρησαν ότι το ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του 1946 ήταν αποτυχημένο. Πίστευαν επίσης ότι το τέλος ήταν «πολύ αδύναμο» σε σύγκριση με την αρχική ταινία. Επίσης επέκριναν ότι το νόημα του τίτλου δεν εξηγείται στο ριμέικ, κάτι που οδηγούσε σε σύγχυση στους θεατές. Ο Τζακ Νίκολσον είπε αργότερα: «Αν ρωτούσατε τους ανθρώπους του κινηματογράφου για το Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές, οι περισσότεροι θα υπέθεταν ότι δεν ήταν επιτυχία. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Ξέρω ότι έβγαλε χρήματα, επειδή εγώ πήρα παραπάνω, επομένως πρέπει να έχει εισπράξει περίπου όσα και το Chinatown και πολύ περισσότερα από τη Γνωριμία της σάρκας».
Έκτοτε, η ταινία έτυχε ευνοϊκότερης υποδοχής. Έχει βαθμολογία 79% στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, με 11 θετικές κριτικές και τρεις αρνητικές.
Η πρωταγωνίστρια της έκδοσης του 1946, Λάνα Τάρνερ, δεν είδε το ριμέικ, αλλά είπε ότι είχε δει τρέιλερ και διαφημίσεις στην τηλεόραση που την αγνάκτησαν επειδή το στούντιο μετέτρεψε την ταινία «σε πορνογραφικό σκουπίδι».
Σημειώσεις
Σήμερα, τα δικαιώματα της ταινίας κατέχει η Warner Bros. Η Turner Entertainment κατέχει επί του παρόντος μόνο την έκδοση του 1946 (ως μέρος της βιβλιοθήκης της Metro-Goldwyn-Mayer πριν από τις 20 Μαΐου 1986), όχι τη δεύτερη παραγωγή (αφού αυτή έγινε από τη Lorimar), αλλά η WB έχει τα δικαιώματα και για τις δύο ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Άννα-Μαρία Μπότσαρη
Η Άννα-Μαρία Μπότσαρη (γεν. 5 Οκτωβρίου 1972) είναι Ελληνίδα σκακίστρια, η οποία κατέχει τον τίτλο της γυναικείας γκρανμαίτρ.
Σταδιοδρομία στο σκάκι
Η Μπότσαρη έχει κερδίσει από μόνη της ή από κοινού το Ελληνικό Γυναικείο Ατομικό Πρωτάθλημα Σκακιού οκτώ φορές. Κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Στατιστικό Πρωτάθλημα Νέων 1990 και ασημένιο μετάλλιο το 1991. Ήταν η υψηλότερη ελληνίδα σκακίστρια στην βαθμολογία για πάνω από μια δεκαετία.
Η Μπότσαρη συμμετείχε στο Παγκόσμιο διζωνικό σκατιστικό πρωτάθλημα γυναικών το 1991, 1993 και 1996. Τα σκορ της ήταν τα εξής: 9/18 στο Διαζωνικό πρωτάθλημα γυναικών στην Αζοφική το 1990, 6/13 στο πρωτάθλημα του 1991 στην Σουμπότιτσα και 7/13 στο πρωτάθλημα του 1993 στη Τζακάρτα.
Η Μπότσαρη έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε δεκαπέντε Σκακιστικές Ολυμπιάδες από το 1986 έως το 2014. Η καλύτερη της επίδοση ήταν η 28η θέση στην Ολυμπιάδα Σκακιού στη Θεσσαλονίκη το 1988, όπου σκόραρε 8.5/12 πόντους. Καλή επίδοση είχε και στην 35η Σκακιστική Ολυμπιάδα στο Μπλεντ με σκορ 8.5/13 πόντων.
Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε εννέα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ομαδικού σκακιού γυναικών από το 1992 έως το 2011. Κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στο δεύτερο πίνακα κατάταξης στο Ντέμπρετσεν το 1992. Κέρδισε δύο ατομικά χρυσά μετάλλια (στην Καλλατίδα το 1992 και στην Βάρνα το 1994) και ένα χρυσό ομαδικό μετάλλιο στην Βάρνα το 1992 στο βαλκανικό πρωτάθλημα σκακιού γυναικών.
975 Επιμονή
Η Επιμονή (Perseverantia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,365. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Άννα-Μαρία Μπότσαρη
Σταδιοδρομία στο σκάκι
Στις 27-28 Φεβρουαρίου 2002 η Μπότσαρη πέτυχε ένα νέο Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες στα Καλάβρυτα παίζοντας με 1.102 αντιπάλους σε λίγο παραπάνω από 30 ώρες. Κέρδισε 1.095 άτομα και έχασε από 7.
975 Επιμονή
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Επιμονής εκτιμάται σε 26,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,173. Η Επιμονή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 9,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επιμονη
Άννα-Μαρία Μπότσαρη
Σταδιοδρομία στο σκάκι
Η Μπότσαρη κέρδισε τον τίτλο της γυναίκας Γυναίκας Γκραν Μαίτρ το 1993.
Κέρδισε το γυναικείο τίτλο του 7ου Μεσογειακού Σκακιστικού Πρωταθλήματος στην Ριέκα το 2009.
Προσωπική ζωή
Ήταν νυμφευμένη με τον σέρβο γκρανμαίτρ Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς. Ζει στην Αθήνα με την κόρη της, την Μελίνα Παγώνη, από τον δεύτερο γάμο της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες
Όρασατς (Ομπρένοβατς)
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Το Όρασατς (σερβικά κυριλλικά: Орашац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 607 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Κλαμπ Μπάσκετ Χιρόνα
thumb|130px|Το λογότυπο του συλλόγου με τον κύριο χορηγό Ακασβάγιου Η ΚΜ Σαντ Γιοσέπ Χιρόνα (καταλανικά: CB Sant Josep Girona) ήταν σύλλογος καλαθοσφαίρισης στην πόλη Χιρόνα στην Καταλωνία της Ισπανίας.
Ιδρύθηκε το 1962 από τον Ραμόν Σιτιού ως «ΚΜ Σαντ Γιοσέπ» (CB Sant Josep). Το 1987 έγινε επαγγελματικό σωματείο και έγινε μέλος της Ισπανικής λίγκας (Liga ACB). Από το 1987 συμμετέχει συνεχώς στο Πρωτάθλημα της Ισπανικής Λίγκας (Α΄ Εθνική).
Τον Απρίλιο του 2013 η ΚΜ Σαντ Γιοσέπ ανακοίνωσε ότι θα διέκοπτε τη λειτουργία της στο τέλος της περιόδου 2012–13.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1962 Κατηγορία:Χιρόνα Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1962
Βοήθεια! Ο Βέγγος φανερός πράκτωρ 000
εναλλ.=Ο Θανάσης Βέγγος|μικρογραφία|Ο Θανάσης Βέγγος Το 'Βοήθεια! Ο Βέγγος φανερός πράκτωρ 000 (εναλλακτικός τίτλος: Θου Βου: Φανερός Πράκτωρ 000') είναι μια κινηματογραφική σουρεαλιστική κωμωδία παραγωγής της Θου Βου Ταινίες Γέλιου με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο και βασίστηκε στο θέμα της διεθνούς κατασκοπείας του Ψυχρού Πολέμου και στον πρωτοεμφανιζόμενο τότε χαρακτήρα ταινιών Τζέιμς Μποντ.
Πλοκή
Η σχολή μυστικών ιδιωτικών πρακτόρων "Τζέιμς Μποντ" εκπαιδέυει απλούς πολίτες στο να μετατραπούν σε μυστικούς πράκτορες. Εκεί πηγαίνει να εκπαιδευτεί και ο Αθανάσιος Βόμπας γνωστός και ως Θου Βου (από τα αρχικά του). Ο Θου Βου βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο της εκπαίδευσης του που είναι η ανάθεση τριών αποστολών η βαθμολογία των οποίων θα αποτελέσουν τον κωδικό τους αριθμό. Όμως η ανικανότητά του Θου Βου στο να πράξει όσα έμαθε στην σχολή θα τον οδηγήσει σε απρόβλεπτες γκάφες.
Τελικά, ο Θου Βου αποτυγχάνει και στις τρεις αποστολές και έτσι καταλήγει να ονομάζεται "Πράκτωρ 000".
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία αυτή έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 30 Ιανουαρίου 1967 και σημείωσε τρομερή επιτυχία στους κινηματογράφους, καθώς πούλησε 474.568 εισιτήρια και βγήκε πέμπτη ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η επιτυχία αυτή αποτέλεσε και τη δημιουργία δεύτερης ταινίας βασισμένη σε αυτήν εδώ με την ονομασία Θου Βου Φαλακρός πράκτωρ: Επιχείρησις γης μαδιάμ.
Η ταινία κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί, στις 4 Απριλίου 2013.
Σε μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας, ο αρχιπράκτορας 627000 οδηγεί τον Θου Βου σε μια όμορφη ψηλή ξανθιά και διαμοίβεται μεταξύ τους η εξής στιχομυθία: "Αρχιπράκτορας: Ορίστε, παρακαλώ. Να τον ενημερώσετε. Θου Βου: Ναι, να με ενημερώσετε, γιατί εξαγριώθηκα!"Σε μια σκηνή όπου ο εκπαιδευτής της σχολής (Ζαννίνο) ζητά από τον Θου Βου (Θανάσης Βέγγος) να "κάνει ποντίκι", αυτός φουσκώνει το μπράτσο του μέχρι που ισορροπεί πάνω του ένα μικρό ποντίκι. Το τρωκτικό που χρησιμοποιήθηκε ήταν αληθινό και η σκηνή γυρίστηκε αρκετές φορές μέχρι να ικανοποιήσει τον αποτέλεσμα τον Βέγγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κατασκοπείας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΘΒ Ταινίες Γέλιου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ναπολέοντα Ελευθερίου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αρχάγαθος (γιος του Αγαθοκλή)
O Αρχάγαθος πατήρ (απεβ. 307 π.Χ.) από τη δυναστεία των Αγαθοκλιδών, ήταν πρίγκιπας των Συρακουσών και στρατιωτικός.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αγαθοκλή τυράννου των Συρακουσών από τον πρώτο του γάμο με μία ανώνυμη σε εμάς γυναίκα. Αμφιθαλής αδελφός του ήταν ο Ηρακλείδης και ετεροθαλή αδέλφια του η Λάνασα, ο Αρχάγαθος ο Λίβιος και η Θεοξένα η Νεότερη.
Ο πατέρας του αργότερα έγινε βασιλιάς της Σικελίας. Η μητέρα του ήταν χήρα τού Δάμαντα, προστάτη τού Αγαθοκλή. Ακολούθησε τον Αγαθοκλή στην εκστρατεία εκείνου στην Καρχηδόνα το 310 π.Χ.. Ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο με την Αλκεία και απέκτησε τη Λάνασσα. Κάποιος Λυκίσκος κατηγόρησε τον Αρχάγαθο για σχέση με τη μητριά του Αλκεία και ο Αρχάγαθος τον σκότωσε. Τότε ένα πλήθος στρατιωτών θα τον εκτελούσε, αλλά αυτός μετά βίας μόλις που ξέφυγε. Όταν η Καρχηδόνα κάλεσε τον πατέρα του να επιστρέψει στις πολιτικές υποθέσεις στη Σικελία, ο Αγαθοκλής άφησε τον Αρχάγαθο στη διοίκηση τού στρατού τους.
Αρχικά ο Αρχάγαθος είχε αρκετές στρατιωτικές νίκες. Αργότερα όμως ηττήθηκε με τον στρατό του τρεις φορές και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Τύνιδα. Ο πατέρας του επέστρεψε για να τον βοηθήσει, αλλά οι στρατιώτες εξεγάρθηκαν και ο Αγαθοκλής αναγκάστηκε να αφήσει την Καρχηδόνα. Ο Αρχάγαθος σκοτώθηκε από στρατιώτες στη Σικελία, που ήθελαν εκδίκηση.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Νικολά Λεονάρ Σαντί Καρνό
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικολά Λεονάρ Σαντί Καρνό γεννήθηκε στο Παρίσι μέσα σε μια οικογένεια που διακρίθηκε τόσο στην επιστήμη όσο και στην πολιτική. Ήταν ο πρώτος γιος του Λαζάρ Καρνό, ο οποίος υπήρξε εξέχων μαθηματικός, στρατιωτικός μηχανικός και ηγέτης του Γαλλικού Επαναστατικού Στρατού. Ο Λαζάρ επέλεξε το τρίτο όνομα του γιου του (με το οποίο θα γίνονταν γνωστός) προς τιμή του Πέρση ποιητή Σαντί Σιραζί. Ο Σαντί Καρνό ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του μετέπειτα πολιτικού Ιππολύτ Κάρνο και ο θείος του Μαρί Φρανσουά Σαντί Καρνό, που διετέλεσε  Πρόεδρος της Γαλλίας από το 1887 έως το 1894.
Στην ηλικία των 16 ετών, ο Σαντί έγινε δεκτός στην Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία) του Παρισιού, όπου οι συμμαθητές του συμπεριλάμβαναν τους Μισέλ Χιάσλ και Γκασπάρ - Γκυστάβ ντε Κοριόλις. Η École Polytechnique είχε ιδρυθεί από τον Ναπολέοντα για να εκπαιδεύσει μηχανικούς του στρατού, αλλά οι καθηγητές της περιλάμβαναν επιφανείς επιστήμονες της εποχής όπως ο Αντρέ-Μαρί Αμπέρ, ο Φρανσουά Αραγκό, ο Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ, ο Λουί Ζάκ Τενάρ και ο Σιμεόν Ντενί Πουασόν και η σχολή είχε αποκτήσει πολύ καλή φήμη για το υψηλό επίπεδο της μαθηματικής διδασκαλίας που παρείχε. Μετά την αποφοίτησή του το 1814, ο Σαντί έγινε αξιωματικός στο σώμα των μηχανικών του γαλλικού στρατού. Ο πατέρας του Λαζάρ είχε υπηρετήσει ως υπουργός των εσωτερικών του Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Έβδομου Συνασπισμού, και μετά την τελική ήττα του Ναπολέοντα το 1815 ο Λαζάρ αναγκάστηκε να εξοριστεί. Η θέση του Σαντί στον στρατό, μετά την παλινόρθωση της μοναρχίας των Βουρβόνων, έγινε όλο και πιο δύσκολη.
Ο Sadi Carnot στάλθηκε σε διάφορες τοποθεσίες, επιθεώρησε οχυρώσεις, κατέγραψε σχέδια και έγραψε πολλές αναφορές. Φαίνεται όμως ότι οι συστάσεις του αγνοήθηκαν και η σταδιοδρομία του βρέθηκε σε στασιμότητα εξαιτίας της δυσμένειας στην οποία είχε περιέλθει ο πατέρας του.
Το 1819, ο Sadi μεταφέρθηκε στο νεοσυσταθέν Γενικό Επιτελείο, στο Παρίσι. Παρόλο που βρίσκονταν ακόμη σε στρατιωτική υπηρεσία, αφιέρωνε το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής του σε προσωπικές επιστημονικές αναζητήσεις και λάμβανε μόνο τα δύο τρίτα του μισθού του. Ο Carnot συσχετίστηκε με τον επιστήμονα Nicolas Clément και παρακολούθησε διαλέξεις για τη φυσική και τη χημεία σε διάφορες σχολές του Παρισιού. Ενδιαφερόταν για την κατανόηση της λειτουργίας των ατμομηχανών και αναζητούσε τις θεωρητικές αρχές πάνω στις οποίες λειτουργούν, που τον οδήγησε στις έρευνες που έδωσαν το σύγγραμμα του σχετικά με την κινητήρια δύναμη της φωτιάς'', που δημοσιεύθηκε το 1824.
Ο Carnot αποσύρθηκε από το στρατό το 1828, χωρίς να πάρει σύνταξη. Κλείστηκε σε ιδιωτικό άσυλο το 1832 με τη διάγνωση ότι πάσχει από «μανία» και «γενικευμένο παραλήρημα» και προσβλήθηκε από χολέρα λίγο αργότερα. Πέθανε σε ηλικία 36 ετών, στο νοσοκομείο της Ιβρί-σύρ-Σεν.
Σκέψεις επί της κινητήριας δυνάμεως του πυρός
Ο πατέρας του Σαντί, ο Λαζάρ Καρνό εκτός από εξέχων πολιτικός και στρατιωτικός, ήταν αναγνωρισμένος επιστήμονας στη Γαλλία. Ασχολήθηκε με την επιστήμη της μηχανικής και εξέτασε τις αρχές της λειτουργίας των μηχανών. Ο Λαζάρ Καρνό στο έργο του Memoire sur la théorie des machines, προσέγγισε την ιδέα της διατήρησης της ενέργειας αρκετά χρόνια πριν προταθεί ο όρος και διασαφηνισθεί η σημασία της. Έτσι το έργο του Σαντί Καρνότ, σχετικά με τις θερμικές μηχανές, μπορεί να θεωρηθεί συνέχεια της εργασίας του πατέρα του.