cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρι Σέφερ
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 16 Μαρτίου 1850 παντρεύτηκε τη Σοφί Μαρέν, χήρα στρατηγού, και στις 6 Νοεμβρίου του ίδιου έτους έγινε Γάλλος πολίτης. Ανάμεσα στους τακτικούς καλεσμένους στο σπίτι του στο Παρίσι ήταν γνωστές προσωπικότητες της εποχής, μεταξύ των οποίων η Γεωργία Σάνδη, ο Σοπέν, ο Λιστ, ο Ιβάν Τουργκένιεφ, ο Κάρολος Ντίκενς, ο Τζοακίνο Ροσίνι, ο Ντελακρουά, ο Ζερικώ κ.α. Το σπίτι του σήμερα στεγάζει το Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι
Ποταμός Ρουφίτζι
thumb|right|290px|Χάρτης της λεκάνης απορροής του Ποταμού Ρουφίτζι. Η ξεχωριστή κλειστή (endorheic) λεκάνη της Λίμνης Σουλούνγκα εμφανίζεται σε πράσινο. Ο Ποταμός Ρουφίτζι (Αγγλικά Rufiji River, Σουαχίλι Mto Rufiji), βρίσκεται εξ ολοκλήρου εντός της Τανζανίας. Το ποτάμι σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Κιλομπέρο (Kilombero river) και Λουουέγκου (Luwegu river). Έχει μήκος περίπου 600 χιλιόμετρα (370 μίλια), με την πηγή του να είναι στη νοτιοδυτική Τανζανία και το στόμιό του στον Ινδικό Ωκεανό σε ένα σημείο μεταξύ της Νήσου Μαφία (Mafia Island), το οποίο ονομάζεται Κανάλι Μαφία (Mafia Channel). Ο κύριος παραπόταμός του είναι ο Μεγάλος Ποταμός Ρουάχα (Great Ruaha River). Είναι πλωτός για περίπου 100 χιλιόμετρα (62 μίλια).
Ο Ποταμός Ρουφίτζι ή απλά ο Ρουφίτζι, βρίσκεται 200 περίπου χιλιόμετρα (120 μίλια) νοτίως του Νταρ-ες-Σαλάαμ (Dar-es-Salaam). Το δέλτα του ποταμού - περιέχει το μεγαλύτερο δάσος μαγκροβίων στην ανατολική Αφρική.
Ιστορία
Ένας κλάδος των αρχαίων θαλάσσιων οδών οδηγούσε κάτω προς την Ανατολική ακτή της Αφρικής που ονομαζόταν «Αζανία» από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους τον 1ο αιώνα μ.Χ., όπως περιγράφεται στο «Περίπλους τῆς Ἐρυθράς Θαλάσσης» (και, πολύ πιθανόν, 澤散 Zesan τον 3ο αιώνα από τους Κινέζους), τουλάχιστον έως τον λιμένα γνωστό στους Ρωμαίους ως Ράπτα, η οποία πιθανότατα ήταν εγκατεστημένη στο δέλτα του ποταμού Ρουφίτζι στη σύγχρονη Τανζανία.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από τον Οκτώβριο του 1914 έως τον Ιούλιο του 1915, το δέλτα του ποταμού ήταν σκηνή παρατεταμένης ναυτικής επιχείρησης. Αυτές ήταν οι απόπειρες και αργότερα η επίτευξη, του Βασιλικού Ναυτικού να εξουδετερώσει και να καταστρέψει το Γερμανικό καταδρομικό Konigsberg.
Λεκάνη
Η λεκάνη απορροής του συμπλέγματος του ποταμού Ρουφίτζι είναι 177.429 τ.χλμ..
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Τανζανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Αφρικής Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Πουάνι
Δημήτριος Πετρίτης
Ο Δημήτριος Πετρίτης (1875 - Σεπτέμβριος 1960) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος του ελληνικού στρατού και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αίγινα. Εγγράφηκε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών χωρίς να αποφοιτήσει.
Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Αίγινας. Το 1943 ανέλαβε την προεδρία του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (Ο.Λ.Π.) παραμένοντας μέχρι τον Ιούλιο του 1944 σε αυτή την θέση. Το 1944 συνελλήφθη από τις γερμανικές κατοχικές αρχές και φυλακίστηκε στις Φυλακές Βούρλων.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο επίσης αξιωματικός του στρατού και δήμαρχος Αίγινας, Κωνσταντίνος Πετρίτης. Στην Αίγινα ένας από τους κεντρικότερους δρόμους του νησιού φέρει το όνομά του.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Το 1897 κατατάχθηκε ως εθελοντής λοχίας στον στρατό ξηράς και κάτω από την έντονη επιρροή της Μεγάλης Ιδέας που ήθελε να προσαρτήσει εδάφη και να απελευθερώσει τους υπόδουλους Έλληνες, πήρε μέρος σε όλες τις μάχες του  ελληνοτουρκικού πολέμου.(5-4-97 έως 6-9-97) στον 6ο Λόχο του 8ου Σ.Π/IV Μεραρχίας. Το 1899 εισήλθε στη σχολή Υπαξιωματικών και ονομάστηκε Ανθ/γός Πεζικού το έτος 1902. Το 1906 τοποθετήθηκε στη Χαρτογραφική Υπηρεσία Στρατού. Πήρε προαγωγή ως Υπολοχαγός το έτος 1910, ενώ το 1913, με το βαθμό του λοχαγού, ανέλαβε την διοίκηση του 6ου λόχου της IV Μεραρχίας λαμβάνοντας μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. . Έλαβε μέρος στις εκστρατείες κατά της Τουρκίας και της Βουλγαρίας (1912-1913) καθώς συμμετείχε και στις μάχες Ελασσώνας, Σαρανταπόρου, Γιαννιτσών, Οστρόβου, Αετορράχης, Ιωαννίνων, Κιλκίς Λαχανά, Μπέλες, Κρέσνας και Τζουμαγιάς, όπου ξεχώρισε για το ήθος και την μαχητικότητά του. Το 1914 προήχθη σε ταγματάρχη αναλαμβάνοντας την διοίκηση του 2ου τάγματος του 7ου Σώματος Πεζικού (Αθήνα) καθώς και του τάγματος Ευέλπιδων. Την περίοδο 1915 - 1917 εργάστηκε στην Χαρτογραφική Υπηρεσία και εν συνεχεία διετέλεσε καθηγητής της Τοπογραφίας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και διευθυντής σπουδών στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Με την προαγωγή του σε Αντισυγματάρχη το 1917 έγινε Υποδ/της στο 8ο Σύνταγμα Πεζικού και από τη συμμετοχή του στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τιμήθηκε με Αγγλικό Παράσημο ιδιαίτερα για τις επιχειρήσεις εκκένωσης του όρους Τζένα στην περιφέρεια Αριδαίας. Ως Διοικητής του 36ου Σ. Π. Το 1918 διακρίθηκε στη μάχη της Στρώμνιτσας (13-9-1918) όπου του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως για την διοικητική του ικανότητα, τη νηφαλιότητα και το θάρρος του. Ως στρατιωτικός θεωρείτο Βενιζελικός.
Το 1919 προβιβάστηκε στο αξίωμα του Συνταγματάρχη και διετέλεσε διοικητής του 4ου Σ. Αρχιπελάγους από το Μάρτιο μήνα του ίδιου έτους οπότε και είχε παραταχθεί με το σύνταγμά του για τις μάχες στις Κυδωνίες και στο Τρίγωνο του Καραγάτς. Δείχνοντας πάντα πρόθυμος γενναίος και ετοιμοπόλεμος δέχθηκε να αναλάβει τη Διοίκηση των υποτομέων στις Κυδωνίες και στην Πέργαμο με τη χαρακτηριστική του διαύγεια και αποφασιστικότητα. Το ίδιο έτος εκτός από τη Διοίκηση του 4ου Αρχιπελάγους που είχε ήδη, ανέλαβε επίσης και την 4η μεραρχία στο μέτωπο του Έβρου. Συνέλαβε σημαντικά στην κατάληψη των περιοχών Κοσλούτζα, Κερασούντα και Προύσα και κατ’ επέκταση και στην οριστική νίκη και κατατρόπωση των εχθρικών δυνάμεων. Ως Στρατιωτικός Διοικητής στην Προύσα, αλλά και για το σύνολο της δράσης του σε αυτές τις μάχες, του προτάθηκε το 1920 να γίνει Υποστράτηγος. Διετέλεσε Διοικητής Υποδιοικήσεως (Ιανουάριος 1921- Αύγουστος 1922) της Χαρτογραφικής Υπηρεσίας Στρατού στη Μικρά Ασία και επιθεωρητής Χαρτογραφήσεως των εδαφών που ανακαταλαμβάνονταν.
Το 1924 προήχθη στον βαθμό του Υποστρατήγου. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε διοικητής της Χαρτογραφικής Υπηρεσίας Στρατού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο του 1930, διατηρώντας παράλληλα την προεδρία της Γεωδαιτικής επιτροπής του κράτους. Το 1930 προβιβάστηκε σε αντιστράτηγο και τοποθετήθηκε Επιθεωρητής Πεζικού. Το 1932 ανέλαβε την διοίκηση του Α΄ Σώματος Στρατού (Αθήνα) ενώ από την περίοδο 1935 - 1937 διετέλεσε Γενικός Επιθεωρητής του Στρατού και μέλος του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου. Από τις θέσεις αυτές βοήθησε στην καταστολή του κινήματος του 1935. Σύμφωνα με διήγηση του ίδιου του Πετρίτη προς τον Γρηγόριο Δαφνή την κήρυξη του κινήματος την ενημερώθηκε τυχαία και ενώ περπατούσε με πολιτική περιβολή στην οδό Σταδίου. Αν και δεν αναμείχθηκε στο συγκεκριμένο κίνημα επέδειξε ενδιαφέρον υπέρ των κατηγορουμένων στην δίκη που ακολούθησε.
Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αντιστρατήγου τον Ιανουάριο του 1937. Η αποστρατεία του πραγματοποιήθηκε κατά την διακυβέρνηση Κονδύλη και θεωρείται πως ήταν αποτέλεσμα της χλιαρής στάσης του στην παλινόρθωση της μοναρχίας καθώς και των Βενιζελικών του πεποιθήσεων.
Το 1944 ζήτησε από τον αντιστράτηγο Παναγιώτη Σπηλιοτόπουλο να αναλάβει την υπηρεσία πατριωτικής δράσης, παρά το γεγονός πως ήταν ήδη 69 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές Αίγινας
Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Πρωσίας (1944-1977)
Ο Λουδοβίκος-Φερδινάνδος, γερμ. Ludwig-Ferdinand (25 Αυγούστου 1944 - 11 Ιουλίου 1977) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας, διάδοχος του τιτουλάριου αυτοκράτορα της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου-Φερδινάνδου τιτουλάριου αυτοκράτορα της Γερμανίας και της Κίρας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Κυρίλλου Βλαδιμήροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας.
Το 1977 απεβίωσε στη Βρέμη σε ηλικία 33 ετών και τάφηκε στο Φίσερχουντε του Όττερσμπερκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1975 τη Ντονάτα κόμισσα του Κάστελ-Ρύντενχαουζεν, κόρη του Ζήγκφρηντ 4ου πρίγκιπα του Κάστελ-Ρύντενχαουεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Πρωσίας
Φροσσάσκο
Το Φροσσάσκο (ιταλικά: Frossasco) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Γκαρτσιλιάνα
Η Γκαρτσιλιάνα (ιταλικά: Garzigliana) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Αναξάνδρα η Σικυώνια
Η Αναξάνδρα ήταν αρχαία Ελληνίδα ζωγράφος από τη Σικυώνα, που άκμασε στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. (δεκαετία 230-220 π.Χ.).
Η Αναξάνδρα ήταν κόρη και μαθητευόμενη του ζωγράφου Νεάλκη. Μνημονεύεται από τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα, τον Χριστιανό θεολόγο που έζησε 4 αιώνες αργότερα, σε μια ενότητα του έργου του Στρωματείς που έχει τίτλο «Γυναίκες ικανές για την τελειότητα όσο και οι άνδρες». Ο Κλήμης μάς παραπέμπει σχετικώς σε ένα χαμένο έργο του λόγιου και γραμματικού Διδύμου του Χαλκέντερου (1ος αιώνας π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Γκάσσινο Τορινέζε
Το Γκάσσινο Τορινέζε (ιταλικά: Gassino Torinese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Λοιμός των Αθηνών
thumb|300x300px|Άποψη της [[Ακρόπολη Αθηνών|Ακρόπολης των Αθηνών στην αρχαία Αθήνα, Λέο φον Κλέντσε, 1846, πινακοθήκη του Μονάχου]] Ο Λοιμός των Αθηνών ή «σύνδρομο του Θουκυδίδη» ήταν μια καταστροφική επιδημία η οποία εκδηλώθηκε στην πόλη-κράτος των Αθηνών στην αρχαία Ελλάδα, κατά το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, το 430 π.Χ., και ενώ η πόλη πολιορκούνταν από τους Σπαρτιάτες. Θεωρείται πως η επιδημία πρωτοεμφανίστηκε στο κύριο λιμένα της Αθήνας, τον Πειραιά, που αποτελούσε την κύρια είσοδο προμηθειών της πόλης. Ο λοιμός εμφανίστηκε και σε άλλες περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, επέστρεψε δύο φορές, το 429 π.Χ. και τον χειμώνα του 427/426 π.Χ., και η καταστροφή που προκάλεσε στον πληθυσμό της Αθήνας ήταν ένα σημαντικό πρώτο πλήγμα για την πόλη ως προς την εξέλιξη του πολέμου.
Ιστορικό
Η Σπάρτη και οι σύμμαχοί της, με την εξαίρεση της Κορίνθου, είχαν την στρατιωτική τους ισχύ κυρίως στην ξηρά και μπορούσαν να συγκεντρώσουν μεγάλους στρατούς οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα αξιόμαχοι. Υπό την αρχηγία του Περικλή, οι Αθηναίοι υποχώρησαν εντός των τειχών της πόλης και βασίστηκαν στην υπεροπλία του Αθηναϊκού στόλου ώστε να λαμβάνουν τις προμήθειες τους. left|thumb|179x179px|Ο [[Θουκυδίδης ως αυτόπτης μάρτυρας είναι η κύρια πηγή για τα χαρακτηριστικά του λοιμού]]thumb|Οι συμμαχίες του [[Πελοποννησιακός Πόλεμος|Πελοποννησιακού πολέμου κατά το 431 π.Χ.|250x250px]]Η στρατηγική αυτή είχε ως παράπλευρη επίπτωση την συγκέντρωση μεγάλου πλήθους κατοίκων της υπαίθρου εντός της πόλης, η οποία προκάλεσε έλλειψη τροφής και άλλων προμηθειών. Οι συνθήκες αυτές έδωσαν πρόσφορο έδαφος στις διάφορες αρρώστιες καθώς και στον λοιμό ώστε να εξαπλωθούν ταχύτατα και ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων να μολυνθεί και να πεθάνει, μαζί με τον ίδιο τον Περικλή, καθώς και τη γυναίκα του και τα παιδιά τους Πάραλο και Ξάνθιππο.
Ο Θουκυδίδης που ήταν παρών στα γεγονότα, περιγράφει την επιδημία στην Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου και αναφέρει πως η ασθένεια προέρχονταν από την Αιθιοπία, και πέρασε μέσω της Αιγύπτου και Λιβύης στον ελληνικό κόσμο. Η νόσος ήταν τόσο τρομερή, ώστε κανείς δεν θυμόταν κάτι παρόμοιο κατά το παρελθόν, και οι ιατροί είχαν όχι μόνο ένα πολύ δύσκολο έργο μια και δε γνώριζαν πως να την αντιμετωπίσουν, αλλά συνήθως ήταν και αυτοί που πέθαιναν πρώτοι μια και βρίσκονταν σε συνεχή επαφή με τους ασθενείς.
Εκτιμάται πως ο λοιμός σκότωσε από το 1/4 έως τo 1/3 του πληθυσμού της πόλης ο οποίος ανερχόταν σε 300.000, με τις στρατιωτικές απώλειες να ανέρχονται σε 300 ιππείς και 1.400 οπλίτες. Η θέα του πλήθους των νεκρικών πυρών στην πόλη έκανε τους Σπαρτιάτες να αποχωρήσουν ώστε να αποφύγουν την επιδημία. Πέρα από τον ίδιο τον Περικλή, ένα μεγάλο μέρος της ηγεσίας, των στρατιωτικών δυνάμεων στόλου και ξηράς πέθανε επίσης, και η εξουσία στην πόλη αναλήφθηκε από διάφορους αντικαταστάτες τους οποίους ο Θουκυδίδης χαρακτηρίζει ως ανίκανους και αδύναμους.
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, η Αθήνα δεν μπόρεσε να επανακάμψει στο επίπεδο της ισχύος που διέθετε πριν, παρά μόνο κατά το 415 π.Χ. όταν και ανέλαβε στην καταστροφική για αυτήν Σικελική Εκστρατεία.
Συμπτώματα του λοιμού
Οι περιγραφές του Θουκυδίδη αναφέρουν πως οι άνθρωποι που ήταν ήδη ασθενείς από κάποια άλλη ασθένεια, κατέληγαν να αποκτήσουν και την ασθένεια του λοιμού, ενώ όσοι ήταν υγιείς, εμφάνιζαν αιφνίδια πονοκέφαλο και ισχυρό πυρετό, μαζί με ερεθίσματα στο σώμα και ερεθισμό των ματιών με μια αίσθηση τσουξίματος. Το εσωτερικό του στόματος, ο φάρυγγας και η γλώσσα γίνονταν αιματώδη και η εκπνοή αφύσικη και δυσώδης. thumb|250x250px|Λοιμός σε αρχαία πόλη, πίνακας του 17ου αιώνα του [[Μίχιελ Σβέιρτς, ο οποίος θεωρείται πως αναφέρεται στο λοιμό των Αθηνών ]]Μετά από τα παραπάνω αρχικά φαινόμενα, ακολουθούσαν φτερνίσματα και βραχνάδα στη φωνή, και κατόπιν η αρρώστια κατέβαινε από το κεφάλι προς το στήθος προκαλώντας ισχυρό βήχα. Φτάνοντας στο στομάχι, προκαλούσε ναυτία και εμετό χολής, ενώ τα άτομα που είχαν τάση για εμετό αλλά δεν έκαναν είχαν ισχυρούς σπασμούς, όπου σε κάποιους έπαυε μετά από λίγο και σε άλλους εξακολουθούσε για πολλή ώρα. Η θερμοκρασία του σώματος φαινόταν να έπεφτε, χωρίς το χρώμα του να γίνεται ωχρό αλλά κοκκινωπό, και εμφανίζονταν εξανθήματα και φουσκάλες. Οι ίδιοι οι ασθενείς όμως ένιωθαν να θερμαίνονται τόσο πολύ, όπου δεν μπορούσαν να φορέσουν ούτε καν ελαφριά ενδύματα ή σεντόνια, ανακουφίζονταν όμως ιδιαίτερα όταν έπεφτε κρύο νερό επάνω στο σώμα τους. Οι περισσότεροι πέθαιναν την εβδόμη ή ενάτη ημέρα από την εκδήλωση της ασθένειας, με αυτούς που κατάφερναν να επιζήσουν παραπάνω να εμφανίζουν ισχυρό στομαχόπονο και διάρροια, τόσο που πολλοί πέθαιναν από την εξάντληση.
Ο Θουκυδίδης αναφέρει πως αν κανείς ήθελε να διαφύγει τον θάνατο, έκοβε το μέρος του σώματος όπου υπήρχε εμφανής ένδειξη των συμπτωμάτων, όπως άκρα των χεριών και ποδιών, και μερικοί έβγαζαν ακόμη και τα μάτια τους. Άλλοι πάλι, αμέσως μετά την θεραπεία τους, πάθαιναν γενική αμνησία και δεν αναγνώριζαν ούτε τους εαυτούς τους ούτε τους οικείους τους.
Όσο για τους σκύλους και τα πτωματωφάγα όρνεα, απέφευγαν να πλησιάσουν τα ανθρώπινα πτώματα που παρέμεναν άταφα αλλά όσα από αυτά τελικώς τα έτρωγαν, ψοφούσαν.
Μια άλλη περιγραφή από τον αρχαίο κόσμο είναι αυτή του Ρωμαίου φιλοσόφου Λουκρήτιου τον 1ο αιώνα π.Χ., ο οποίος στο έργο του Περί της φύσεως των πραγμάτων περιγράφοντας τα συμπτώματα του λοιμού ανέφερε πως εμφανίζονταν αίμα ή μαύρες υγρές κενώσεις από τις σωματικές κοιλότητες. Ο Λουκρήτιος είχε μελετήσει το έργο του ιατρού Άκρωνα (δεν σώζεται) ο οποίος πέθανε το 430 π.Χ. ενώ βρίσκονταν στην Αθήνα για να καταπολεμήσει την επιδημία.
Παρανομία
thumb|Ανακατασκευή του προσώπου της [[Μύρτις (λοιμός των Αθηνών)|Μύρτιδος, ενός εντεκάχρονου κοριτσιού που πέθανε κατά το λοιμό και το κρανίο της βρέθηκε στον ομαδικό τάφο του Κεραμεικού κατά τις εργασίες κατασκευής του Μετρό Αθηνών. (Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο).|299x299px]] Αναφέρεται πως οι κάτοικοι σταμάτησαν να ακολουθούν τους νόμους ή ακόμα και να φοβούνται τις επιπτώσεις τους, μια και ένιωθαν πως ζούσαν ήδη υπό συνθήκες θανατικής ποινής. Παρομοίως, πολλοί άνθρωποι άρχισαν να ξοδεύουν τις περιουσίες τους αλόγιστα χωρίς φειδώ, μια και θεωρούσαν πως δεν πρόκειται να ζήσουν για πολύ ακόμα ώστε να χρειάζεται να αποταμιεύσουν ή να επενδύσουν για το μέλλον, ενώ αντίθετα κάποιοι από τους φτωχούς έγιναν ξαφνικά πλούσιοι κληρονομώντας τις περιουσίες των συγγενών τους. Αναφέρεται επίσης πως πολλοί άρχισαν να συμπεριφέρονται ανέντιμα μια και θεώρησαν πως δεν είχαν πλέον κίνητρο να απολαμβάνουν τη φήμη και τα προνόμια του ενάρετου πολίτη αφού ο θάνατος ήταν πλέον κοντά.
Θρησκευτική αβεβαιότητα
Οι συνθήκες αυτές, επέφεραν αμφιβολίες και αβεβαιότητα ως προς τη θρησκεία, μια και οι άνθρωποι ένιωθαν εγκαταλελειμμένοι από τις θεότητες και δεν έβλεπαν κάποιο πρακτικό όφελος ως προς την τέλεση λατρείας τους. Εντός των ναών επικρατούσαν εξαιρετικά άσχημες συνθήκες, μια και πολλοί πρόσφυγες από την ύπαιθρο είχαν αναγκαστεί να βρουν καταφύγιο εκεί, και σύντομα οι ναοί μετατράπηκαν σε κτίσματα γεμάτα με αρρώστους και νεκρούς.
Επίσης θεωρήθηκε από τους Αθηναίους πως ο λοιμός ήταν σημάδι πως οι θεοί ήταν με το μέρος της Σπάρτης. Ένας χρησμός ανέφερε πως ο ίδιος ο Απόλλωνας, ο θεός της αρρώστιας και της ίασης, θα πολεμούσε μαζί με τους Σπαρτιάτες, ενώ ένας προγενέστερος χρησμός προειδοποίησε πως με τον ερχομό του πολέμου με τους Δωριείς (Σπαρτιάτες) θα ερχόταν και ο θάνατος. Ο Θουκυδίδης στο έργο του απέρριψε ως δεισιδαιμονίες τους χρησμούς αυτούς και επικεντρώθηκε στις θεωρίες του Ιπποκράτη για την κατανόηση της επιδημίας.
Επιμέλεια των αρρώστων και νεκρών
Ένας άλλος λόγος της γενικευμένης έλλειψης κοινωνικής συνοχής ήταν η πολύ μεγάλη μεταδοτικότητα της αρρώστιας, μια και αυτοί που φρόντιζαν τους ασθενείς ήταν και οι πιο ευάλωτοι απέναντι στο λοιμό. Έτσι πολλοί άνθρωποι πέθαναν απολύτως μόνοι τους καθώς κανένας δεν τολμούσε να διακινδυνεύσει φροντίζοντάς τους. Οι νεκροί σχημάτισαν σωρούς από πτώματα επί πτωμάτων, πολλά αφέθηκαν να αποσυντεθούν, θάφτηκαν σε μαζικούς τάφους, καθώς και αποτεφρώθηκαν, με τις πυρές να καίνε ακατάπαυστα με τα νέα πτώματα που προστίθονταν συνεχώς. Άλλοι είχαν προετοιμάσει ιδιωτικές νεκρικές πυρές, έτσι ώστε να είναι έτοιμες για τους συγγενείς και φίλους τους.
Στην περιοχή του αρχαίου νεκροταφείου του Κεραμεικού, έχουν ανακαλυφθεί ένας ομαδικός τάφος και σχεδόν 1000 ατομικοί τάφοι οι οποίοι χρονολογούνται ανάμεσα στο 430 και 426 π.Χ. Ο ομαδικός τάφος ανασκάφτηκε την περίοδο 1994-95 και συνόρευε με ένα χαμηλό τοίχωμα το οποίο φαίνεται πως διαχώριζε το νεκροταφείο από ένα γειτονικό βάλτο. Μέσα στον τάφο υπολογίζεται πως βρίσκονταν 240 άτομα, ανάμεσα στα οποία τουλάχιστον 10 παιδιά. Οι σκελετοί ήταν ατάκτως τοποθετημένοι χωρίς στρώμα χώματος ανάμεσά τους, και θεωρείται πως τοποθετήθηκαν εκεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και σε συνθήκες βιασύνης.
Όσοι είχαν την τύχη να επιζήσουν, ανέπτυξαν ανοσία στον λοιμό και έτσι έγιναν οι πρώτοι που άρχισαν να φροντίζουν αποτελεσματικά όσους είχαν προσβληθεί από την ασθένεια και ζούσαν ακόμα.
Ταυτοποίηση της νόσου
thumb|300x300px|Η έρευνα σχετικά με τα αίτια του λοιμού συχνά εξετάζει την συχνότητα εμφάνισης επιδημιών με τα ιστορικά στοιχεία της προέλευσης του λοιμού - Χάρτης του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Επιδημιών των [[ΗΠΑ (Centers for Disease Control and Prevention - CDC) με στοιχεία από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για τις εμφανίσεις λοιμού στις αρχές του 21ου αιώνα]] Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι ιστορικοί προσπάθησαν να ανακαλύψουν τα αίτια πίσω από το λοιμό των Αθηνών. Ιστορικά, ο λοιμός συχνά θεωρείται πως ήταν ένα ξέσπασμα βουβωνικής πανώλης σε μια από τις πολλές μορφές της, αλλά διάφορες επανεκτιμήσεις των κριτηρίων σχετικά με τα επιδημιολογικά συμπτώματα, έκαναν τους ειδικούς να θεωρήσουν πιθανές και άλλες αρρώστιες όπως, τύφο, ανεμοβλογιά, ιλαρά, και σύνδρομο τοξικού σοκ. Κάποιοι άλλοι πρότειναν πως ενδέχεται να πρόκειται για την ασθένεια του άνθρακα, η οποία εμφανίστηκε με την συγκέντρωση χιλιάδων προσφύγων εντός των τοιχών καθώς και με τον συνωστισμό των παραγωγικών ζώων. Κατά τα τέλη του 20ού αιώνα υπήρξαν εκτιμήσεις πως μπορεί να πρόκειται για τον Αιμορραγικό Πυρετό Έμπολα, μιας και τα συμπτώματα έχουν πολλές ομοιότητες με τα αντίστοιχα στην Αφρικανική ήπειρο, όπου εκδηλώθηκαν οι ασθένειες αυτές και ταυτοποιήθηκαν, ενώ ο Θουκυδίδης είχε αναφέρει την Αιθιοπία ως τόπο προέλευσης του ιού.
Τύφος
Τον Ιανουάριο του 1999, το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ αφιέρωσε το 5ο ετήσιο ιατρικό συνέδριο του στον λοιμό των Αθηνών, και συμπέρανε πως επρόκειτο για τύφο, αναφέροντας πως στοιχεία όπως θνησιμότητα του 20 τοις εκατό των μολυσμένων, θάνατος μετά από μια εβδομάδα, και επιπλοκές όπως γάγγραινα στα άκρα των δαχτύλων, συμβαδίζουν με τα συμπτώματα που εμφανίστηκαν στον λοιμό.
Η παραπάνω άποψη στηρίζεται επίσης και στην έρευνα του Άρνολντ Ουάικομπ Γκομ (Arnold Wycombe Gomme), ενός σημαντικού ερευνητή του Θουκυδίδη στις αρχές και μέσα του 20ου αιώνα, ο οποίος επίσης θεωρούσε τον τύφο ως την αιτία της επιδημίας που έπληξε την Αθήνα.
Τυφοειδής πυρετός
Μια άλλη ανάλυση DNA του πολφού των δοντιών που έγινε το 2005 από Έλληνες επιστήμονες, συμπέρανε πως οι ακολουθίες του DNA ήταν παρόμοιες αυτές του οργανισμού που προκαλεί τυφοειδή πυρετό, με τα συμπτώματα να μοιάζουν με αυτά που περιγράφει ο Θουκυδίδης.
Ωστόσο τα αποτελέσματα της παραπάνω έρευνας αμφισβητήθηκαν από άλλους ερευνητές, οι οποίοι υποστήριξαν πως υπάρχουν σημαντικά μεθοδολογικά σφάλματα ως προς την ανάλυση DNA που έγινε στα δόντια. Οι επιστήμονες της αρχικής έρευνας απάντησαν πως η κριτική ήταν βασισμένη σε ασαφή κριτήρια, και πως η ίδια η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για τη στήριξη της κριτικής είχε κατά το παρελθόν εμφανιστεί να παράγει αντίθετα συμπεράσματα.
Αιμορραγικός πυρετός Έμπολα
Η αφήγηση του Θουκυδίδη αναφέρεται με έμφαση στον αυξημένο κίνδυνο της μετάδοσης του ιού σε αυτούς που νοσήλευαν τους ασθενείς, κάτι το οποίο είναι χαρακτηριστικό περισσότερο του Αιμορραγικού πυρετού Έμπολα και λοιπών ιογενών αιμορραγικών πυρετών, και λιγότερο του τύφου ή του τυφοειδούς πυρετού. Επίσης θεωρείται παράξενο το πως οι σπαρτιατικές δυνάμεις απέφυγαν να μολυνθούν από την επιδημία ενώ βρισκόταν σε σχετικά κοντινή απόσταση από την κύρια εστία της επιδημίας. Κάποιοι ερευνητές μετέφρασαν την φράση του Θουκυδίδη λύγξ τε τοῖς πλείοσιν ἐνέπεσε κενή ως την περιγραφή παρουσίας λόξυγκα (ερμηνεύεται και ως εμετός ή ρέψιμο) η οποία είναι κοινό χαρακτηριστικό στην ασθένεια του Έμπολα. .
Η θεραπεία του λοιμού
Μια θεωρία που υποστηρίζεται από αρχαίους συγγραφείς, ήταν ότι ο λοιμός προκλήθηκε από τον μολυσμένο αέρα. Ο Πλούταρχος τον 1ο αιώνα μ.Χ, 500 χρόνια αργότερα  ισχυρίστηκε ότι ένας γιατρός ονόματι Άκρων θεράπευσε ορισμένα θύματα στην Αθήνα, με το άναμμα φωτιάς και τον καθαρισμό του μολυσμένου αέρα. Ο Θουκυδίδης ωστόσο ο οποίος γενικά διακατέχονταν από πνεύμα αμφισβήτησης, δεν αναφέρει τέτοιο περιστατικό, γράφοντας ότι οι γιατροί δεν κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν την πανούκλα και «η θνησιμότητα μεταξύ τους ήταν μεγαλύτερη διότι ήσαν περισσότερο εκτεθειμένοι στην επιδημία» (Θουκυδίδης 2.47).
Στo βιβλίο "Γνωριμία με την Αρχαία Ελλάδα" που έγραψε ο Κώστας Παπαδημητρίου αναφέρεται επίσης η φωτιά ως μέθοδος θεραπείας από τον Ιπποκράτη γεγονός που τον καθιέρωσε "Πατέρα της Ιατρικής".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Πανδημίες Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Πελοποννησιακός πόλεμος Κατηγορία:Επιδημίες
Αντίπαπας Βενέδικτος ΙΓ΄
Ο αντίπαπας Βενέδικτος ΙΓ΄ (25 Νοεμβρίου 1328 - 23 Μαΐου 1423), που γεννήθηκε ως Πέδρο Μαρτίνεθ ντε Λούνα υ Πέρεθ ντε Γοτόρ, ήταν ένας Αραγονέζος ευγενής και εξελέγη ποντίφικας στην Αβινιόν κατά τη διάρκεια του Δυτικού Σχίσματος (1378-1417).
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Γάλλοι Πάπες Κατηγορία:Πάπες 15ου αιώνα Κατηγορία:Δυτικό Σχίσμα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄
Ο αντίπαπας Κλήμης Ζ΄ (Clément VII, 1342 - 16 Σεπτεμβρίου 1394), που γεννήθηκε ως Ροβέρτος της Γενεύης, ήταν ο πρώτος αντίπαπας που διέμεινε στην Αβινιόν (1378-1394). Τον εξέλεξαν οι Γάλλοι καρδινάλιοι που ήταν αντίθετοι με τον Ουρβανό ΣΤ΄. Η εκλογή του δοήγησε στο Δυτικό Σχίσμα.
Ήταν γιος του αμεδαίου Γ΄ από τον Οίκο της Γενεύης. Ο Ροβέρτος χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος του Καμπραί και έγινε καρδινάλιος το 1371. Ως απεσταλμένος (legatus), κατά τον Πόλεμο των Οκτώ Αγίων λέγεται ότι ενέκρινε τη σφαγή περισσοτέρων από 2000 αμάχων στην Τσεζένα (Cesena) το 1377. Εξελέγη πάπας το επόμενο έτος από τους καρδιναλίους, που αντιτάχθηκαν στην εκλογή του πάπα Ουρβανό ΣΤ΄ και εγκαταστάθηκε στην Αβινιόν.
Βιογραφία
Ο Ροβέρτος γεννήθηκε στον πύργο του Αννεσύ (chateau d'Annecy) το 1342, γιος του Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης και της Μαώς του Μπουλόν (Boulogne).[2] Ο Γκυ του Μπουλόν ήταν εκ μητρός θείος του. Ο Ροβέρτος σπούδασε στη Σορβόννη στο Παρίσι. Το 1359 διορίστηκε αποστολικός πρωτονοτάριος, έγινε επίσκοπος του Τερουάν το 1361, αρχιεπίσκοπος του Καμπραί το 1368 και καρδινάλιος στις 30 Μαΐου 1371. Από το 1373 κατείχε τη θέση του αρχιδιάκονου του Ντόρσετ, και από το 1374 επίσης πρωθιερέας (prebent) της Εκκλησίας της Ενορίας Αγ. Πάντων στο Μίντλ Γούντφορντ του Συλλόγου στο Γουίλτσαϊρ, αφήνοντας και τις δύο θέσεις το 1378. Από το 1375 ζούσε ως πρύτανης (rector) του Μπίσοπγουεαρμαουθ στην κομητεία Ντάραμ της Αγγλίας, και χρησιμοποίησε το εισόδημα από αυτή την πολύτιμη διαβίωση για να εκλεγεί πάπας.
Το 1377, ενώ υπηρετούσε ως παπικός απεσταλμένος (legatus) στην Άνω Ιταλία (1376–1378), προκειμένου να καταπνίξει μία εξέγερση στα Παπικά Κράτη, γνωστή ως Πόλεμος των Οκτώ Αγίων, διέταξε προσωπικά στρατεύματα -που δάνεισε στον πάπα ο κοντοτιέρος Τζον Χώκγουντ- για να υποτάξει τη μικρή πόλη Τσεζένα στην επικράτεια του Φορλί, η οποία αντιστεκόταν να προστεθεί στην Κληρονομία του Πέτρου (Παπικά πατριμόνια) για δεύτερη φορά σε μία γενιά. Εκεί ενέκρινε τη σφαγή 3.000–8.000 αμάχων, μία θηριωδία ακόμη και με τους κανόνες του πολέμου της εποχής, που του χάρισε το παρωνύμιο "ο χασάπης της Τσεζένα".
Το 1392, με το τέλος του αδελφού του Πέτρου, κληρονόμησε τον τίτλο του κόμη της Γενεύης, με τα τέσσερα μεγαλύτερα αδέλφια του να έχουν αποβιώσει χωρίς απογόνους πριν από αυτόν. Στη συνέχεια, ο τίτλος πέρασε από αυτόν, μέσω της μεγαλύτερης αδελφής του Μαρίας, στον γιο της Ουμβέρτο του Τουάρ.
Παπική εκλογή και αρχιερατεία
Εξελέγη πάπας στο Φοντί στις 20 Σεπτεμβρίου 1378 από τους καρδινάλιους που αντιτάχθηκαν στον πάπα Ουρβανό ΣΤ΄. Ήταν ο πρώτος αντίπαπας του Δυτικού Σχίσματος, της δεύτερης από τις δύο περιόδους που αναφέρονται ως το Μεγάλο Σχίσμα, το οποίο διήρκεσε μέχρι το 1417. Ο Κλήμης είχε την άμεση υποστήριξη της βασίλισσας Ιωάννας Α΄ της Νάπολης και αρκετών από τους Ιταλούς βαρόνους. Ο Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας, ο οποίος φαίνεται ότι είχε εκ των προτέρων ακούσει για την επιλογή του ποντίφικα Ρώμης, έγινε σύντομα ο θερμότερος προστάτης του. Ο Κλήμης Ζ΄ κατάφερε τελικά να κερδίσει για τον σκοπό του την Καστίλη, την Αραγονία, τη Ναβάρρα, ένα μεγάλο μέρος της Λατινικής Ανατολής και τη Φλάνδρα. Η Σκωτία υποστήριξε τον Κλήμη Ζ΄, επειδή η Αγγλία είχε υποστηρίξει τον Ουρβανό ΣΤ΄. Είχε οπαδούς, εξάλλου, διασκορπισμένους στη Γερμανία, ενώ η Πορτογαλία σε δύο περιπτώσεις τον αναγνώρισε, αλλά στη συνέχεια τον εγκατέλειψε. Η Βουργουνδία και η Σαβοΐα επίσης αναγνώρισαν την εξουσία του. Μη μπορώντας να διατηρηθεί στην Ιταλία, εγκαταστάθηκε στην Αβινιόν στη νότια Γαλλία Κομτά Βεναισέν, όπου εξαρτήθηκε από τη Γαλλική Αυλή.
Με το δόλωμα ενός βασιλείου που θα αποκόπτετο από τα κράτη της Εκκλησίας και θα ονομαζόταν το βασίλειο της Αδρίας, και την προσδοκία να διαδεχθεί τη βασίλισσα Ιωάννα Α΄, ο Κλήμης υποκίνησε τον Λουδοβίκο Α' των Βαλουά δούκα του Ανζού, τον μεγαλύτερο από τους αδελφούς του Καρόλου Ε΄, για να πάρει τα όπλα υπέρ του. Αυτές οι δελεαστικές προσφορές οδήγησαν σε μία σειρά αποστολών στην Ιταλία, που πραγματοποιήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά με έξοδα του Κλήμη Ζ΄, στην πρώτη από τις οποίες ο Λουδοβίκος Α΄ πήγε στον πόλεμο με περίπου 40.000 στρατιώτες. Η εκστρατεία ήταν ανεπιτυχής: ο Λουδοβίκος Α΄ απεβίωσε ξαφνικά στο Μπισέλιε (Bisceglie) στις 20 Σεπτεμβρίου 1384. Ωστόσο, αυτές οι επιχειρήσεις σε πολλές περιπτώσεις ξεκίνησαν την κυριαρχία των Βαλουά-Aνζού στα νότια της Ιταλικής χερσονήσου και το πιο αποφασιστικό αποτέλεσμά τους ήταν η διασφάλιση της Προβηγκίας στους δούκες του Aνζού και στη συνέχεια στους βασιλείς της Γαλλίας. Μετά το τέλος του Λουδοβίκου Α΄, ο Κλήμης Ζ΄ ήλπιζε να βρει εξίσου γενναίο και ενδιαφερόμενο αγωνιστή στον γιο τού Λουδοβίκου Α΄ και συνονόματο Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Ανζού, στον οποίο δώρισε το μεγαλύτερο μέρος των Ποντιφικών Πολιτειών. Στη συνέχεια ο Κλήμης Ζ΄ προσπάθησε να συμμαχήσει με τον Λουδοβίκο Α΄, δούκα της Ορλεάνης, αδελφό του νέου βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας, με τον ίδιο τον Κάρολο ΣΤ΄ και με τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Αρμανιάκ. Η προοπτική της λαμπρής εισόδου του στη Ρώμη ήταν πάντα μπροστά στα μάτια του Κλήμη Ζ΄ και στις σκέψεις του η δύναμη των Γαλλικών όπλων, θα ήταν το όργανο του ένδοξου θριάμβου του επί του ανταγωνιστή του.
Ήρθε μία στιγμή, ωστόσο, που ο Κλήμης Ζ΄ και πιο συγκεκριμένα οι ακόλουθοί του έπρεπε να αναγνωρίσουν τη ματαιότητα αυτών των άπιαστων ονείρων. Στο τέλος της ζωής του συνειδητοποίησε την αδυναμία να υπερνικήσει με ωμή βία μία αντίθεση, που βασιζόταν στις πεποιθήσεις του μεγαλύτερου μέρους της Καθολικής Ευρώπης. Επιπλέον, οι φιλοδοξίες του και οι οικονομικές ανάγκες της Αυλής του είχαν καταφύγει στη σιμωνία, την απώλεια γης και τον εκβιασμό που διέκρινε στους οπαδούς του τα μικρόβια της δυσαρέσκειας. Είχε δημιουργήσει εξαιρετικούς καρδινάλιους, αλλά φαίνεται ότι ποτέ δεν επιθυμούσε ειλικρινά τον τερματισμό του Σχίσματος.
Απεβίωσε στην Αβινιόν στις 16 Σεπτεμβρίου 1394.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντίπαπες Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Δυτικό Σχίσμα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Ακτιβισμός υπέρ της άμβλωσης
μικρογραφία|300x300εσ| Ακτιβιστές για τα δικαιώματα της άμβλωσης στο [[Σάο Πάολο|Σάο Πάολο της Βραζιλίας]] Τα κινήματα για τα δικαιώματα της άμβλωσης, που αναφέρονται επίσης ως κινήματα υπέρ της επιλογής, υποστηρίζουν τη νόμιμη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας με σκοπό την άμβλωση, συμπεριλαμβανομένης της άμβλωσης ως επιλογή. Το κίνημα για το δικαίωμα στην άμβλωση επιδιώκει να εκπροσωπήσει και να υποστηρίξει τις γυναίκες που επιθυμούν να ματαιώσουν ανά πάσα στιγμή την εγκυμοσύνης τους. Αυτό το κίνημα καταβάλλει προσπάθειες για την καθιέρωση του δικαιώματος των γυναικών να επιλέγουν ελεύθερα την έκτρωση χωρίς να περιορίζονται σε νομικά κατοχυρωμένους λόγους. Το ζήτημα της άμβλωσης εκαλουθεί να διχάζει τις κοινωνίες και κινήσεις για μεγαλύτερη ελευθερία ή περιορισμό της πρόσβασης σε νόμιμες υπηρεσίες άμβλωσης εξακολουθούν να εναλλάσονται. Οι ίδιοι οι υποστηρικτές των δικαιωμάτων άμβλωσης διαχωρίζονται ως προς τους τύπους των υπηρεσιών άμβλωσης που πρέπει να είναι διαθέσιμες και τις περιστάσεις υπό τις οποίες θα πρέπει να επιτρέπεται, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση εκτρώσεων σε προχωρημένη κατάσταση εγκυμοσύνης..
Παραπομπές
Κατηγορία:Έκτρωση Κατηγορία:Σεξουαλική επανάσταση
Γιαννούλης Α΄ ντα Κορόνια
Ο Γιαννούλης Α΄ ντα Κορόνια ήταν αυτόνομος Κύριος της Σίφνου στα Νησιά Αιγαίου Πελάγους. Η καταγωγή του ήταν από την πόλη Α Κορούνια στην Ισπανία και ανήκε στους Ιωαννίτες Ιππότες. Κατέλαβε την Σίφνο από την Δημοκρατία της Βενετίας (1307), κήρυξε την ανεξαρτησία της και δήλωσε υποταγή στους Ιππότες της Ρόδου. Με την Δ΄ Σταυροφορία ο Οίκος των Σανούδων πήρε μερίδιο τις Κυκλάδες και ίδρυσε το Δουκάτο της Νάξου. Ο Λικάριος κατέλαβε προσωρινή την δεκαετία του 1270 την Σίφνο για την Βυζαντινή αυτοκρατορία αλλά ο Γιαννούλης σύντομα την ανακατέλαβε. Οι Σανούδοι δούκες του Αρχιπελάγους διαμαρτυρήθηκαν στον ντα Κορόνια για την πράξη του αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η οικογένεια ντα Κορόνια συνέχισε να κατέχει την Σίφνο μέχρι που πέρασε με επιγαμία στην Οικογένεια Γκοτζαντίνι από την Μπολόνια, την διατήρησε μέχρι την πτώση της στην Οθωμανική αυτοκρατορία (1617).
Πηγές
Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες Κατηγορία:Άρχοντες των Σταυροφορικών Κρατών Κατηγορία:Σίφνος
Γεώργιος Φρειδερίκος της Πρωσίας
Ο Γεώργιος-Φρειδερίκος, γερμ. Georg-Friedrich (γενν. 10 Ιουνίου 1976) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν είναι πρίγκιπας της Πρωσίας και τιτουλάριος αυτοκράτορας της Γερμανίας.
Βιογραφία
Όταν ο πατέρας του απεβίωσε 33 ετών, ο Γεώργιος-Φρειδερίκος τέθηκε υπό τη φροντίδα και την κηδεμονία του πάππου του Λουδοβίκου-Φερδινάνδου. Παρακολούθησε τη βασική εκπαίδευση στη Βρέμη και στο Όλντενμπουρκ και συνέχισε τις σπουδές του στο Κολλέγιο Γκλέναλμοντ στο Περθ της Σκωτίας, όπου πέρασε τα Α-levels. Εισήλθε ως εθελοντής στην "ομάδα των Άλπεων" του Γερμανικού στρατού. Έλαβε το πτυχίο του στην Οικονομία Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο Εξόρυξης και Τεχνολογίας του Φράιμπουρκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 2011 τη Σοφία, κόρη του Φραγκίσκου-Αλεξάνδρου πρίγκιπα του Ίζενμπουρκ και έχει τα τέκνα:
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Πρωσίας
Αντίπαπας Βίκτωρ Δ΄ (1138)
Ο Βίκτωρ Δ΄ (απεβ. πριν τον Απρίλιο του 1139), που γεννήθηκε ως Γρηγόριος Κόντι, ήταν ποντίφικας για ένα σύντομο διάστημα μέσα στο έτος 1139.
Πηγές
Βικτωρ 04 Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Γιώτης Καραβοκύρης
Ο Γιώτης Καραβοκύρης ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Μετά την αποφοίτηση του από το σχολείο εγκαταστάθηκε σε συγγενικά του πρόσωπα στις ΗΠΑ. Εκεί αγωνίστηκε σε κολεγιακή ομάδα στη Νέα Υόρκη μέχρι τα μέσα του 1955. Ακολούθως επέστρεψε στην Κύπρο και εντάχθηκε στον Πεζοπορικό στα μέσα της δεκαετίας του '50 και παρέμεινε στην ομάδα έως το 1958. Το 1958 αγωνίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην Μπρίστολ Σίτι. Ακολούθως προσκλήθηκε από τον Φέρεντς Πούσκας στην Ιταλία ώστε να δοκιμαστεί στην Ίντερ. Ο Πούσκας ανέλαβε να τον προπονεί ο ίδιος. Είχε αναπτυχθεί μια φιλία μεταξύ τους όταν ο Πούσκας επισκέφθηκε την Κύπρο το 1957. Ωστόσο, ο Πούσκας σύντομα έφυγε από την Ιταλία για να πάει στην Ισπανία, στη Ρεάλ Μαδρίτης. Επιπλέον, στην Ιταλία αποφασίστηκε απαγόρευση επαγγελματικών ποδοσφαιριστών. Ο Γιώτης Καραβοκύρης επέστρεψε για λίγο στην Μπρίστον Σίτι και ακολούθως στον Πεζοπορικό, στον οποίο παρέμεινε έως το 1963.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πεζοπορικού Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου
Γ.Σ. Πατησίων
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Πατησίων είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την ομώνυμη συνοικία στην Αθήνα. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1951 και δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και υποδομών που μετέχουν στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Αθηνών και τμήμα καλαθοσφαίρισης και υποδομών που μετέχουν στις διοργανώσεις της Ε.Σ.Κ. Αττικής.
Ιστορικό
Τη σεζόν 1970-71 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣΑ και παρέμεινε για μια τριετία έως και τη σεζόν 1972-73. Το 1991 ήρθε η μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου, όποτε και με προπονητή τον Σπύρο Παπακανέλο αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Ε.Π.Σ. Αθηνών της σεζόν 1990-91 και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής αγωνίστηκε επί δυο χρονιές και πιο συγκεκριμένα τις σεζόν 1991-92 και 1992-93. Τελευταία αξιοσημείωτη επιτυχία του Γ.Σ. Πατησίων ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας με προπονητή τον Μιχάλη Χωριανόπουλο και η άνοδος στην πρώτη τη τάξει κατηγορία της ΕΠΣΑ. Σήμερα, ο Γ.Σ. Πατησίων αγωνίζεται στη Γ΄ Κατηγορία της ΕΠΣΑ και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό στάδιο Γαλατσίου στο Άλσος Βεΐκου.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το 1975 ιδρύθηκε ένα νέο αθλητικό τμήμα του Γ.Σ. Πατησίων, αυτό της καλαθοσφαίρισης. Από ιδρύσεώς του αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ. Αττικής, με πιο αξιοσημείωτη διάκριση την άνοδό του στην Α΄ Κατηγορία, ενώ τα τελευταία χρόνια αγωνίζεται στα πρωταθλήματα Γ΄ και Δ΄ Κατηγορίας. Σήμερα αγωνίζεται στη Δ΄ Κατηγορία της ΕΣΚΑ. Έδρα της ανδρικής ομάδας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Γκράβας, ενώ τα τμήματα υποδομής του προπονούνται κυρίως στο ανοικτό γήπεδο του 36ου Κέντρου Νεότητας στην πλατεία του Αγίου Ανδρέα.
Από τις τάξεις του τμήματος μπάσκετ του συλλόγου αναδείχθηκε ο Οδυσσέας Αντωνίου, ο οποίος μετά από 6 χρόνια στον Γ.Σ. Πατησίων αγωνίστηκε με τη φανέλα του Ιωνικού Νίκαιας στα εθνικά πρωταθλήματα της Α1 και Α2 Εθνικής κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1951 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1975 Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.
Κυβερνήτης της Αριζόνα
Επιπλέον, ο Κυβερνήτης, είναι ο ανώτατος αρμόδιος για την εκτέλεση και την τήρηση των ομοσπονδιακών και πολιτειακών νόμων στην Πολιτεία της Αριζόνα. Επίσης, έχει την εξουσία είτε να εγκρίνει, είτε να ασκεί αρνησικυρία (βέτο) στα νομοσχέδια που προέρχονται από το Νομοθετικό Σώμα της Αριζόνα, να συγκαλέσει το Νομοθετικό Σώμα, καθώς και να απονείμει χάρη (εκτός από περιπτώσεις παρπομπής).
Σημερινός και 24ος Κυβερνήτης της Αριζόνα είναι η δημοκρατική Κέιτι Χομπς, από τις 2 Ιανουαρίου 2023.
Προϋποθέσεις
Σύμφωνα με το άρθρο 5 και παράγραφο 2 του Συντάγματος της Πολιτείας της Αριζόνα κάθε άτομο που επιθυμεί να είναι υποψήφιο για το αξίωμα του Κυβερνήτη, θα πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις :
Παραπομπές
Αριζονα  Κατηγορία:Αριζόνα
Μαρία Κλάρα Λομπρεγάτ
Η Μαρία Κλάρα Λομπρεγάτ (ισπανικά: Maria Clara Lobregat, γεννημένη ως Μαρία Κλάρα Λορένσο στη Σαμποάνγα στις 26 Απριλίου 1921 και αποβιώσασα στο Μακάτι στις 2 Ιανουαρίου 2004) ήταν Φιλιππινέζα πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής μεταξύ του 1987 και του 1998, καθώς και, στη συνέχεια, Δήμαρχος της Σαμποάνγα από το 1998 έως και τον θάνατό της.
Βιογραφία
Γόνος ευκατάστατης οικογένειας, πραγματοποίησε τις σπουδές της στο Κολλέγιο Πιλάρ της Σαμποάνγα, καθώς και, στη συνέχεια, στο Κολλέγιο Μέρινολ (σήμερα γνωστό ως Κολλέγιο Μίριαμ) και στο Κολλέγιο Αγίας Σχολαστικής της Μανίλας. Στις 30 Ιανουαρίου 1945, νυμφεύθηκε τον Σέλσο Λομπρεγάτ με τον οποίο και απέκτησε, συνολικά, έξι τέκνα.
Έπειτα από τον θάνατο του συζύγου της κατά τη διάρκεια αεροπορικού δυστυχήματος το 1968, ξεκίνησε επαγγελματική σταδιοδρομία ως πολιτικός. Το 1971, εξελέγη βουλευτής στη Συνταγματική Συνέλευση, προτού, στη συνέχεια, λάβει θέση βουλευτή στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου μεταξύ 1987 και 1998 (αναδεικνυόμενη νικήτρια, συνολικά, σε τρεις κοινοβουλευτικές εκλογικές διαδικασίες). Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής θητείας της, αντιτάχθηκε στο σύμφωνο ειρήνης το οποίο υπεγράφη το 1996 με το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Μόρο, καθώς και στις αγροτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες προωθήθηκαν από την κυβέρνηση της Κορασόν Ακίνο , ενώ, από την πλευρά της, προχώρησε στην πρόταση νομοθεσιών οι οποίες είχαν απώτερο σκοπό την οικονομική ανάπτυξη της εκλογικής περιφέρειάς της.
Το 1998, εξελέγη Δήμαρχος της Σαμποάνγα, αξίωμα το οποίο και διατήρησε έως και τον θάνατό της, το 2004. Ο υιός της, Σέλσο Λομπρεγάτ, την διαδέχθηκε στο δημαρχιακό αξίωμα, στο οποίο και παρέμεινε έως το 2013.
Πέραν της πολιτικής σταδιοδρομίας, η Μαρία Κλάρα Λομπρεγάτ, καθώς και η οικογένειά της είναι κάτοχοι αγροτικών γαιών χρησιμοποιούμενων για την καλλιέργεια κοκοφοινίκων. Παράλληλα, αποτέλεσε πρόεδρος της Philippine Coconut Producers Federation (επίσης γνωστής ως Cocofed).
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλιππινέζοι πολιτικοί
Ημέρα Χωρίς Στηθόδεσμο
Η Ημέρα Χωρίς Στηθόδεσμο αναγνωρίζεται στις 13 Οκτωβρίου, κατά την οποία οι γυναίκες αφαιρούν τα σουτιέν τους ως ένδειξη ενθάρρυνσης για την ευαισθητοποίηση του καρκίνου του μαστού. Οι χρήστες στα κοινωνικά μέσα κάνουν αναρτήσεις χρησιμοποιώντας το hashtag #nobraday για να προωθήσουν την ευαισθητοποίηση για τα συμπτώματα του καρκίνου του μαστού και να παρακινήσουν την ισότητα των φύλων. Μερικοί χρήστες σε ιστότοπους κοινωνικών μέσων παροτρύνουν τις γυναίκες να δημοσιεύουν φωτογραφίες με τον εαυτό τους χωρίς να φορούν σουτιέν.
Κατηγορία:Παγκόσμιες ημέρες Κατηγορία:Καρκίνος
Σκυταλοδρομία
μικρογραφία|Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Orienteering 2008 Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα σκυταλοδρομίας, τα μέλη μιας ομάδας αγωνίζονται διαδοχικά στο κολύμπι, στο σκι αντοχής, (συχνά με μία σκυτάλη στο χέρι) τμήματα ενός κυκλώματος ή κάνοντας μια συγκεκριμένη δράση. Οι αγώνες σκυταλοδρομίας παίρνουν τη μορφή επαγγελματικών αγώνων και ερασιτεχνικών αγώνων. Στους Ολυμπιακούς αγώνες, υπάρχουν διάφοροι τύποι αγώνων σκυταλοδρομίας που αποτελούν μέρος της διαδρομής και του πεδίου.
Σκυταλοδρομία στην κολύμβηση
δεξιά|μικρογραφία|Οι κολυμβητές για να κάνουν το πέρασμα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Τις περισσότερες φορές τέσσερις αθλητές περνούν μέρος στην σκυταλοδρομία στην κολύμβηση. Συνήθως ακολουθήτε αυτή η στρατηγική: δεύτερη ταχύτερη, τρίτη-ταχύτερη, πιο αργή, τότε ταχύτερη. Εντούτοις, δεν είναι ασυνήθιστο να απαντάται είτε τον πιο αργό αγωνιστή κολυμβητή στη δεύτερη υποδοχή (δημιουργώντας μια σειρά δεύτερης ταχύτερης, πιο αργής, τρίτης ταχύτερης και στη συνέχεια ταχύτερη) ή μία σειρά από αργή σε ταχύτερη (μια σειρά βραδύτερης, τρίτη-ταχύτερη, δεύτερη-ταχύτερη, ταχύτερη).
Οι κανόνες της FINA απαιτούν το πόδι του δεύτερου, του τρίτου ή τέταρτου κολυμβητή να έρχεται σε επαφή με την πλατφόρμα, ενώ (και πριν) ο εισερχόμενος συμπαίκτης να αγγίζει τον τοίχο. Ο αρχικός κολυμβητής μπορεί να είναι ήδη σε κίνηση, ωστόσο, ο οποίος εξοικονομεί 0,6-1,0 δευτερόλεπτα σε σύγκριση με μία κανονική εκκίνηση. Εκτός αυτού, πολλοί κολυμβητές έχουν καλύτερες επιδόσεις σε ένα απ' ό,τι σε μια μεμονωμένη φυλή λόγω της ατμόσφαιρας του ομαδικού πνεύματος. Ως αποτέλεσμα, οι χρόνοι αναμετάδοσης είναι συνήθως 2-3 δευτερόλεπτα γρηγορότεροι από το άθροισμα των καλύτερων χρόνων των μεμονωμένων κολυμβητών.
Σκυταλοδρομία στον κλασικό αθλητισμό
Υπάρχουν επίσης 4 × 200, 4 × 800 και 4 × 1600 μέτρα, αλλά είναι δεν είναι αγωνίσματα των επίσημων διοργανώσεων (Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου) και διοργανώνονται σπάνια, ειδικά στο επίπεδο του γυμνασίου.
Κανόνες και στρατηγική
Κάθε δρομέας πρέπει να παραδώσει τη σκυτάλη στον επόμενο δρομέα μέσα σε μια συγκεκριμένη ζώνη, συνήθως σημειωμένη με τρίγωνα στην πίστα. Στους αγώνες ταχύτητας, οι δρομείς συνήθως χρησιμοποιούν «τυφλή μεταβίβαση», όπου ο δεύτερος δρομέας στέκεται σε ένα προκαθορισμένο σημείο στην πράξη και αρχίζει να τρέχει όταν ο πρώτος δρομέας χτυπά ένα οπτικό σημάδι στην πίστα (συνήθως ένα μικρότερο τρίγωνο). Ο δεύτερος δρομέας ανοίγει το χέρι πίσω τους μετά από μερικά βήματα, οπότε ο πρώτος δρομέας πρέπει να παγιδευτεί και να μπορέσει να παραδώσει τη σκυτάλη. Συνήθως ένας δρομέας θα δώσει ένα ακουστικό σήμα, όπως το "Stick!" Επαναλαμβανόμενος αρκετές φορές, για τον παραλήπτη της σκυτάλης να βγάλει το χέρι του. Σε μεσαία απόσταση ή περισσότερο, οι δρομείς ξεκινούν με αργό τρέξιμο κοιτάζοντας πίσω στον επερχόμενο δρομέα και κρατώντας ένα χέρι για τη σκυτάλη. δεξιά|μικρογραφία|229x229εσ|Δύο δρομείς προετοιμάζονται να περάσουν τη σκυτάλη. Μία ομάδα μπορεί να αποκλειστεί από έναν αγώνα σκυταλοδρομίας για τους εξής λόγους: - Χάνοντας τη σκυτάλη (ρίχνοντας τη σκυτάλη), - Χάνοντας μια ακατάλληλη αλλαγή σκυταλοδρομίας, όταν δεν διέρχεται η ζώνη ανταλλαγής, - Λανθασμένη εκκίνηση (συνήθως μία φορά, αλλά μερικές φορές δύο φορές) - Ακατάλληλη υπέρβαση άλλου ανταγωνιστή Αποτροπή άλλου ανταγωνιστή να περάσει - Πρόκληση παρεμπόδισης, αδικαιολόγητη διέλευση της πορείας ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο παρεμβολή σε αθλητή άλλης ομάδας
Με βάση την ταχύτητα των δρομέων, η γενικά αποδεκτή στρατηγική που χρησιμοποιείται για τη δημιουργία ομάδας 4 ατόμων είναι: δεύτερη ταχύτερη, τρίτη ταχύτερη, πιο αργή και στη συνέχεια ταχύτερη (άγκυρα). Παρόλο που ορισμένες ομάδες (συνήθως γυμνάσια ή νεαρά γυμνάσια) χρησιμοποιούν τη δεύτερη ταχύτερη, την πιο αργή, την τρίτη ταχύτερη, τότε την ταχύτερη. Αν όμως ένας δρομέας είναι καλύτερος στους βατήρες εκκίνησης από τους άλλους, μετακινείται μερικές φορές στο πρώτο σημείο επειδή είναι το μόνο σημείο που χρησιμοποιεί βατήρα εκκίνησης.
Κατηγορία:Αθλήματα
Λακσέβινε
Το Λακσέβινε (σερβικά κυριλλικά: Лакшевине) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,474 κατοίκους.
Προ του 1991, το χωριό αποτελούσε τμήμα του οικισμού του Όρτιγιες, ενώ, από το 1991, καταγράφεται ως ξεχωριστή διοικητική οντότητα.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται επί της αριστερής όχθης του ποταμού Νέρετβα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Ισλαμικός φεμινισμός
Ένας συνδυασμός Ισλάμ και φεμινισμού θεωρήθηκε από την Margot Badran το 2002 ως «ένας φεμινιστικός λόγος και μια αντίστοιχη πρακτική που διατυπώθηκε εντός ενός ισλαμικού περιβάλλοντος». Οι ισλαμικές φεμινίστριες στηρίζουν τα επιχειρήματά τους στο Ισλάμ και τις διδασκαλίες του, επιδιώκουν την πλήρη ισότητα γυναικών και ανδρών στην προσωπική και δημόσια σφαίρα και συμπεριλαμανου μουσουλμάνους και μη στη συζήτηση. Ο ισλαμικός φεμινισμός ορίζεται από τουςμελετητές του Ισλάμ ως πιο ριζοσπαστικός από τον κοσμικό φεμινισμό και ως αγκυροβολημένος μέσα στο λόγο του Ισλάμ με το Κοράνι ως το κεντρικό του κείμενο. Ως "σχολή σκέψης", λέγεται ότι σχετίζεται με την μαροκινή κοινωνιολόγο Fatema Mernissi και μελετητές όπως η Amina Wadud και η Leila Ahmed.
Υποστηρικτές του ισλαμικού φεμινισμού επισείουν την προσοχή στο γεγονός ότι κάποιες χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία είχαν και έχουν για πολλά χρόνια γυναίκες αρχηγούς κρατών, πρωθυπουργούς και υπουργούς, όπως η Lala Shovkat στο Αζερμπαϊτζάν, η Μπεναζίρ Μπούτο στο Πακιστάν, Mame Madior Boye στη Σενεγάλης, Τανσού Τσιλέρ στην Τουρκίας, η Kaqusha Jashari στο Κοσσυφοπεδίου, και η Megawati Sukarnoputri στην Ινδονησίας. Στο Μπαγκλαντές, η Khaleda Zia εξελέγη η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας το 1991 και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός μέχρι το 2009, όταν αντικαταστάθηκε από τη Sheikh Hasina, η οποία διατηρεί το αξίωμα του πρωθυπουργού, καθιστώντας το Μπαγκλαντές τη χώρα με τη μεγαλύτερη συνεχή γυναικεία πρωθυπουργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχετιζόμενες με το Ισλάμ διαμάχες Κατηγορία:Φεμινιστική θεωρία
Φριλιγκιάνικα Κυθήρων
μικρογραφία|Εξαιρετικό δείγμα λιθόστρωτου στο χωριό Φριλιγκιάνικα Κυθήρων μικρογραφία|Τυπικό δείγμα εισόδου παραδοσιακής κατοικίας με τοξωτό άνοιγμα κατασκευασμένο από πωρόλιθο στο χωριό Φριλιγκιάνικα Κυθήρων
Τα Φριλιγκιάνικα είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 78 κατοίκους.