cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακάθιστος ύμνος
Σύγχρονη ακολουθία (Χαιρετισμοί)
Παλιότερα ο Ακάθιστος Ύμνος ψαλλόταν. Δεν διασώθηκε όμως μέχρι τις μέρες μας ο τρόπος μελωδικής του εκτέλεσης, για το λόγο αυτό ψάλλεται μόνο το προοίμιο σε ήχο πλάγιο δ': το αυτόμελο «Το προσταχθέν μυστικώς...» και το κοντάκιο «Τη Υπερμάχω...»
Οι 24 οίκοι του Ακαθίστου διαιρούνται σε τέσσερις στάσεις, από έξι οίκους η καθεμία. Ακολουθεί η απαγγελία των οίκων του Ακαθίστου ύμνου, καθώς, όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν έχει σωθεί ο τρόπος μελωδικής του εκτέλεσης. Ο ιερέας στέκεται στο μέσο του ναού, εκεί που παλαιά βρισκόταν ο άμβωνας και από τον οποίο ψαλλόταν το κοντάκιο. Εκεί, μπροστά σε μια εικόνα της Παναγίας απαγγέλλει τους οίκους. Τις πρώτες τέσσερις Παρασκευές της Μεγάλης Σαρακοστής απαγγέλλει από μία στάση (έξι οίκους), δηλαδή την πρώτη Παρασκευή (Α΄ Χαιρετισμοί) τους οίκους Α-Ζ, τη δεύτερη (Β΄ Χαιρετισμοί) τους Η-Μ, την τρίτη (Γ΄ Χαιρετισμοί) τους Ν-Σ, την τέταρτη (Δ΄ Χαιρετισμοί) τους Τ-Ω. Την πέμπτη Παρασκευή (τού Ακαθίστου Ύμνου) απαγγέλλει όλους μαζί.
Στο τέλος της ακολουθίας επαναλαμβάνεται ο πρώτος Οίκος «Άγγελος πρωτοστάτης...», το κοντάκιο «Τη Υπερμάχω...» και μετά το τροπάριο «Την ωραιότητα της παρθενίας σου...» γίνεται η απόλυση («Δι' ευχών...»).
Σύγχρονη ακολουθία ( Ακάθιστος ύμνος )
Την πέμπτη Παρασκευή της Μεγάλης Σαρακοστής η ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου έχει ως έξης:
Στην Κωνσταντινούπολη
Στην Κωνσταντινούπολη, την Γ΄ στάση των Χαιρετισμών, δηλαδή την Γ΄ Παρασκευή των Νηστειών, συνηθίζεται να πηγαίνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης με τους πατριαρχικούς χορούς στο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών και να απαγγέλλει εκεί τους οίκους του Ακαθίστου. Η παράδοση αυτή θεωρείται απότιση τιμής στη μνήμη των γεγονότων του 626, δηλαδή της σωτηρίας της Πόλης και της πρώτης ψαλμώδησης του Ύμνου. Ο ιστορικός αυτός συμβολισμός προσδίδει λαμπρότητα και συναισθηματική φόρτιση στην ακολουθία, την οποία παρακολουθούν κάθε χρόνο πολλοί χριστιανοί από όλα τα μέρη της Πόλης.
Εικόνες του Ακαθίστου
Κατά καιρούς έχουν αγιογραφηθεί διάφορες εικόνες με θέμα τον Ακάθιστο Ύμνο, στις οποίες παρουσιάζεται η Παναγία και γύρω της μικρές εικόνες που αναφέρονται σε κάθε οίκο του ύμνου. Υπάρχουν επίσης τοιχογραφίες με το θέμα αυτό σε διάφορους ναούς. Από τις φορητές εικόνες, οι πιο γνωστές σήμερα είναι οι παρακάτω:
Μονή Χιλανδαρίου
Στο Καθολικό της μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους φυλάσσεται η εικόνα της Θεοτόκου του Ακαθίστου Ύμνου. Κατά την παράδοση, το έτος 1837 ξέσπασε πυρκαγιά, κατά τη διάρκεια της οποίας οι μοναχοί έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο και η εικόνα παρέμεινε άθικτη. Το γεγονός αυτό εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 12 Ιανουαρίου.
Μονή Ζωγράφου
Στην Μονή Ζωγράφου του Αγίου Όρους φυλάσσεται η Παναγία του Ακαθίστου ή Προαναγγελόμενη. Κατά την παράδοση, μπροστά της ένας γέροντας διάβαζε καθημερινά τον Ακάθιστο Ύμνο μέχρι που κάποια μέρα η εικόνα μίλησε και προανήγγειλε (εξού και Προαναγγελόμενη) ότι πλησιάζουν λατινόφρονες στο μοναστήρι.
Επιδράσεις στη λαϊκή γλώσσα
Ορισμένες εκφράσεις της ακολουθίας των Χαιρετισμών έχουν περάσει στη λαϊκή γλώσσα και χρησιμοποιούνται ως καθημερινές εκφράσεις. Οι πιο γνωστές είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία Κατηγορία:Παναγία Κατηγορία:Ακολουθίες της Εκκλησίας
Οικογένεια Κριεζή
Η οικογένεια Κριεζή είναι οικογένεια πολιτικών και αξιωματικών του Π.Ν. από την Ύδρα.
Στοιχεία
Η απώτερη καταγωγή της ήταν από το χωριό Κριεζά της Εύβοιας αλλά προεπαναστατικά μέλη της εγκαταστάθηκαν στην Ύδρα. Ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τη ναυτιλία αποκτώντας σημαντική περιουσία. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 συμμετείχαν στον αγώνα ενώ μετά την απελευθέρωση συμμετείχαν στην δημόσια ζωή του νεοσύστατου κράτους αναλαμβάνοντας σημαντικά δημόσια αξιώματα.
Μέλη
Μέλη της ίδιας οικογένειας είναι επίσης ο Λάζαρος Κριεζής, πολιτικός και χρηματιστής, και ο Αδριανός Κριεζής, αξιωματικός του στρατού.
Κώδικας της Νυρεμβέργης
Ο Κώδικας της Νυρεμβέργης (Nürnberger Kodex) είναι ένα σύνολο αρχών έρευνας όσον αφορά τα ζητήματα ηθικής που θίγουν το θέμα των επιστημονικών πειραμάτων με υποκείμενο το ανθρώπινο είδος. Δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα των Δικών της Νυρεμβέργης μετά το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ιστορικό
Η σύνταξη του Κώδικα της Νυρεμβέργης έχει τις ρίζες του στην Γερμανική κυβέρνηση προ Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ιδιαίτερα στην χρονική περίοδο κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1930 και 1940. Ο προπολεμικός Γερμανικός Ιατρικός Σύλλογος θεωρούνταν ως προοδευτικός αλλά και δημοκρατικός. Είχε μεγάλες ανησυχίες για την δημόσια υγεία. Ένα παράδειγμα είναι η νομοθεσία της υποχρεωτικής παροχής ασφάλισης ασθενείας για τους Γερμανούς εργαζόμενους. Ωστόσο, οι ανήθικες πρακτικές ιατρών που επικρατούσαν, ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του 1920, συνήθως βασιζόμενες στην ιδεολογία της φυλετικής υγιεινής, οδήγησαν στην καταγγελία από τους πολίτες και την ιατρική κοινωνία. Η διατήρηση της φυλετικής υγιεινής υποστηρίχθηκε από την Γερμανική κυβέρνηση ως μέσο προκειμένου να δημιουργηθεί μια «Άρια φυλή» με αποτέλεσμα την εξόντωση εκείνων που δεν εντάσσονταν στα κριτήρια τους. Οι εξτρεμιστές φυλετικής υγιεινής συγχωνεύθηκαν με τον Εθνικό Σοσιαλισμό για να προωθήσουν την άσκηση της βιολογίας με σκοπό την επίτευξη της φυλετικής αγνότητας η οποία είναι βασικό σκέλος της ναζιστικής ιδεολογίας. Οι γιατροί που προσελκύονταν από την εξής επιστημονική ιδεολογία συνέβαλαν στην ίδρυση της Ένωσης Εθνικών Σοσιαλιστών Ιατρών το 1929 για να «καθαρίσουν τη Γερμανική ιατρική κοινότητα από τον 'Εβραϊκό Μπολσεβικισμό'». Η κριτική των συμβάντων όμως επικρατούσε. Ο Alfons Stauder, μέλος της Υπηρεσίας Υγείας του Ράιχ, ισχυριζόταν ότι τα "αμφίβολα πειράματα δεν έχουν θεραπευτικό σκοπό" και ο Fredrich von Muller, ιατρός και πρόεδρος της Deutsche Akademie, προσχώρησε στην κριτική του.
Ως απάντηση στην αναφορά της κατάκρισης περί του θέματος του ανήθικου πειραματισμού, η κυβέρνηση του Ράιχ εξέδωσε "Νέες Οδηγίες για την Θεραπεία και των Επιστημονικών Πειραμάτων με Υποκείμενο το Ανθρώπινο Είδος" στη Βαϊμάρη της Γερμανίας. Οι οδηγίες διέκριναν σαφώς τη διαφορά μεταξύ θεραπευτικής και μη θεραπευτικής έρευνας. Για θεραπευτικούς σκοπούς, οι οδηγίες επέτρεπαν την άσκηση χωρίς την συγκατάθεση ασθενών μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Απαγορεύτηκε αυστηρά οποιαδήποτε άσκηση χωρίς συγκατάθεση. Οι οδηγίες βασίστηκαν στην Ευεργετικότητα και то «ὠφελέειν, ἢ μὴ βλάπτειν», αλλά επίσης τόνισαν το ζήτημα της ενημερωμένης συναίνεσης. Оι οδηγίες από τη Βαϊμάρη καταρρίφθηκαν από τον Adolf Hitler και μέχρι το 1942 στο ναζιστικό κόμμα στελεχώθηκαν περισσότεροι από 38.000 ιατροί, οι οποίοι πραγματοποιούσαν ιατρικά προγράμματα, όπως και την εφαρμογή του νόμου περί στείρωσης.
Μια σειρά δικών ακολούθησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία οδήγησε στην καταδίκη μελών του ναζιστικού κόμματος υπεύθυνων για ένα πλήθος εγκλημάτων πολέμου. Εγκρίθηκαν από τον Πρόεδρο Harry Truman στις 2 Μαΐου του 1945 και διεξήχθη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Μεγάλη Βρετανία και την Σοβιετική Ένωση. Ξεκίνησαν στις 20 Νοεμβρίου του 1945 στην Νυρεμβέργη της Γερμανίας, και έγιναν γνωστές ως οι Δίκες της Νυρεμβέργης. Μία από αυτές έγινε γνωστή ως «Δίκη των Ιατρών». Δικάστηκαν οι υπεύθυνοι ιατροί για τη πράξη ανήθικων ιατρικών πειραμάτων σε ανθρώπους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Επικεντρώθηκε όχι μόνο σε ιατρούς που έκαναν απάνθρωπα και ανήθικα πειράματα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όμως και σε εκείνους που συμμετείχαν σε 3.500.000 στειρώσεις Γερμανών πολιτών.
Αρκετοί από τους κατηγορούμενους υποστήριξαν ότι οι πρακτικές τους δεν διέφεραν πολύ από εκείνες που χρησιμοποιούταν πριν από τον πόλεμο και ότι δεν υπήρχε κανένας νόμος που να διαφοροποιεί μεταξύ νόμιμων και παράνομων πειραμάτων. Αυτό ανησύχησε τους Dr. Andrew Ivy και Dr. Leo Alexander, οι οποίοι συνεργάστηκαν με την δίωξη κατά την διάρκεια της δίκης. Τον Απρίλιο του 1947, ο Dr. Alexander υπέβαλε μνημόνιο στο Συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών για Εγκλήματα Πολέμου παρουσιάζοντας έξι ρυθμίσεις για έννομη ιατρική έρευνα.
Στις 20 Αυγούστου του 1947, οι δικαστές εξέδωσαν την ετυμηγορία τους εναντίον του Karl Brandt και 22 άλλων εμπλεκόμενων. Η ετυμηγορία επανέλαβε τις ρυθμίσεις του μνημονίου και, ως απάντηση στους ειδικούς ιατρικούς σύμβουλους της δίωξης, επέκτεινε τις αρχικά έξι σε δέκα. Οι δέκα ρυθμίσεις έγιναν γνωστές ως ο "Κώδικας της Νυρεμβέργης", ο οποίος περιλαμβάνει τέτοιες αρχές όπως την συναίνεση του ενημερωμένου ασθενή, την απουσία εξαναγκασμού, τον κατάλληλα διατυπωμένο επιστημονικό πειραματισμό και την ευεργεσία απέναντι στους συμμετέχοντες σε πειράματα. Θεωρείται ότι βασίστηκε κυρίως στις αρχές του Όρκου του Ιπποκράτη, ο οποίος ερμηνεύθηκε ως πρεσβέυων της πειραματικής προσέγγισης της ιατρικής, που συμπεριλαμβάνει παράλληλα και την προστασία του ασθενή.
Οι δέκα κανόνες του Κώδικα της Νυρεμβέργης
Οι δέκα κανόνες του κώδικα δηλώθηκαν στο τμήμα της ετυμηγορίας με τίτλο "Επιτρεπόμενα Ιατρικά Πειράματα":
Συγγραφή
Αρχικά ο Κώδικας της Νυρεμβέργης αγνοήθηκε, αλλά η σημασία του πήρε μεγαλύτερη έκταση περίπου 20 χρόνια μετά τη γραφή του. Ως αποτέλεσμα, υπήρχαν σημαντικοί ανταγωνιστικοί ισχυρισμοί για την δημιουργία του Κώδικα. Κάποιοι υποστήριζαν ότι ο συντάκτης ήταν ο Harold Sebring, ένας από τους τρεις Αμερικανούς δικαστές που προέδρευε την Δίκη των Ιατρών. Οι Leo Alexander, MD και ο Andrew Ivy, MD, κύριοι ιατρικοί μάρτυρες της εισαγγελικής αρχής, επίσης προσδιορίστηκαν ως συντάκτες. Στην επιστολή του προς τον Maurice H. Pappworth, ο Άγγλος ιατρός και συγγραφέας του βιβλίου Human Guinea Pigs, Andrew Ivy ισχυρίστηκε ότι ήταν ο μοναδικός δημιουργός του Κώδικα. Ο Leo Alexander, περίπου 30 χρόνια μετά τη δίκη, διεκδικούσε επίσης την αποκλειστική επιμέλεια. Ωστόσο, μετά από προσεκτική ανάγνωση του καταγραφικού κειμένου της Δίκης των Ιατρών, των εγγράφων ιστορικού και των τελικών κρίσεων, είναι περισσότερο αποδεκτό ότι η συγγραφική ταυτότητα ήταν κοινή και ότι ο Κώδικας εξελίχθηκε από την ίδια τη δίκη.
Ο Κώδικας της Νυρεμβέργης δεν έχει γίνει επίσημα δεκτός ως νόμος ή ως επίσημη οδηγία ηθικής ιατρικής δεοντολογίας από οποιοδήποτε έθνος ή ένωση. Η αναφορά του Κώδικα στον Όρκο του Ιπποκράτη προς τον ασθενή και η ανάγκη της παροχής πληροφοριών δεν ευνοήθηκε από την Αμερικανική Ιατρική Ένωση. Ο Δυτικός κόσμος απέρριψε τον Κώδικα της Νυρεμβέργης χαρακτηρίζοντάς τον ως «κώδικας για βάρβαρους» και όχι για τους πολιτισμένους ιατρούς και ερευνητές. Επιπλέον, στην τελική απόφαση δεν διευκρινίστηκε εάν ο κώδικας της Νυρεμβέργης θα πρέπει να εφαρμόζεται σε περιπτώσεις πολιτικών κρατούμενων, καταδικασμένων εγκληματιών και υγιή εθελοντών. Η έλλειψη σαφήνειας, η βαρβαρότητα των ανήθικων ιατρικών πειραμάτων και η ασυμβίβαστη γλώσσα του Κώδικα της Νυρεμβέργης δημιούργησαν μια εικόνα ότι ο Κώδικας σχεδιάστηκε για μοναδικές παραβιάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές ποινικό δίκαιο Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Αμανί Ντιορί
Ο Αμανί Ντιορί (Hamani Diori, 6 Ιουνίου 1916 - 23 Απριλίου 1989) ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Νίγηρα. Διορίστηκε στο ύπατο αξίωμα το 1960, οπότε η αφρικανική χώρα έγινε ανεξάρτητη. Κυβέρνησε τη χώρα ως το 1974, οπότε ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα και αντικαταστάθηκε από τον Σεϊνί Κουντσέ.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Σουντουρέ κοντά στην πρωτεύουσα Νιαμέ στις 6 Ιουνίου του 1916. Γιος αξιωματούχου δημόσιας υγείας στη γαλλική αποικιακή κυβέρνηση, σπούδασε στην ανώτατη εκπαιδευτική σχολή Πόντι στο Ντακάρ της Σενεγάλης. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός από το 1936 ως το 1938 και στη συνέχεια ως εκπαιδευτής της Χάουζα και της Ντζέρμα στο Ινστιτούτο των Υπερπόντιων Σπουδών στο Παρίσι.
Αγώνας για την ανεξαρτησία
Το 1946 εργαζόταν ως διευθυντής σε σχολείο στη Νιαμέι. Τότε έγινε ένας εκ των ιδρυτών του Προοδευτικού Κόμματος του Νίγηρα (PPN), περιφερειακό παρακλάδι του Αφρικανικού Δημοκρατικού Συναγερμού (RDA). Αργότερα εκείνη τη χρονιά, εξελέγη μέλος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Το 1951 ηττήθηκε στις εκλογές από τον ξάδερφό του και πολιτικό αντίπαλο, Τζίμπο Μπακαρί. Το 1956 εξελέγη ξανά μέλος της συνέλευσης και έπειτα έγινε αντιπρόεδρος της συνέλευσης.
Το 1958 διενεργήθηκε δημοψήφισμα και με βάση τα αποτελέσματα αυτού ο Νίγηρας απέκτησε αυτοδιοίκηση. Ο Ντιορί έγινε πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης και στη συνέχεια, το 1959, ανέλαβε πρωθυπουργός. Στη διάρκεια της περιόδου εκείνης η γαλλική κυβέρνηση απαγόρευσε όλα τα πολιτικά κόμματα με εξαίρεση το PPN, καθιστώντας τελικά τον Νίγηρα, μονοκομματικό κράτος.
Συνασπισμός
Στις 3 Αυγούστου του 1960 ο Νίγηρας έγινε ανεξάρτητος από τη Γαλλία και ο Ντιορί εξελ΄γη πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης το Νοέμβριο του ιδίου έτους. Οργάνωσε έναν ισχυρό συνασπισμό, απαρτιζόμενο από μέλη της φυλής Χάουζα, Φούλα και Ντζέρμα, μεταξύ των οποίων φύλαρχοι και παραδοσιακοί ηγέτες. Η Γαλλία υποστήριξε την κυβέρνηση Ντιορί.
Πρώτος πρόεδρος
Στη διάρκεια της προεδρίας του, η κυβέρνησή του ήταν υπέρ της διατήρησης των κοινωνικών δομών και της συνέχισης των στενών οικονομικών δεσμών με τη Γαλλία. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η κυβέρνηση διοίκησε μέσω ενός μικρού αριθμού από προσωπικότητες υπέρ της ανεξαρτησίας, με σημαντικότερο ίσως τον πρόεδρο της εθνοσυνέλευσης Μπουμπού Χαμά. Η Εθνοσυνέλευση ενέκρινε τις κυβερνητικές αποφάσεις σε εθιμοτυπικές συνεδριάσεις της. Ο Ντιορί επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο το 1965 και το 1970.
Στον εξωτερικό τομέα, ο Ντιορί κέρδισε διεθνή σεβασμό για το ρόλο του ως μεσολαβητή σε και διαιτητή σε αφρικανικές συρράξεις. Ωστόσο, στον εσωτερικό τομέα η κυβέρνησή του ήρθε αντιμέτωπη με τη διαφθορά και ήταν αδύναμη να αντιμετωπίσει την πείνα που προκλήθηκε από την ξηρασία στο Σαχέλ τη δεκαετία του 1970. Το 1963 εξουδετερώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος και το 1965 ο Ντιορί γλίτωσε από απόπειρα δολοφονίας του. Χρησιμοποίησε Γάλλους συμβούλους και γαλλικά στρατεύματα για να καταστείλει την αντιπολίτευση. Ωστόσο, οι σχέσεις του με το Παρίσι επιδεινώθηκαν το 1972, όταν τη χώρα επισκέφθηκε ο Ζωρζ Πομπιντού και η κυβέρνηση του Ντιορί εξέφρασε την δυσαρέσκειά της για το επίπεδο επενδύσεων στην παραγωγή ουρανίου.
Ταραχές και πτώση
Οι πολιτικές ταραχές συνεχίστηκαν και έλαβαν μεγάλες διαστάσεις όταν ήρθαν στο φως καταγγελίες ότι κυβερνητικοί υπουργοί δε διαχειρίστηκαν σωστά αποθέματα τροφίμων. Ο Ντιορί ανέλαβε και νέα αξιώματα, όπως του Υπουργού Εξωτερικών και Αμύνης. Στις 15 Απριλίου του 1974 ο Αντισυνταγματάρχης Σεϊνί Κουντσέ κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα του στρατού, Ο Ντιορί ανατράπηκε και φυλακίστηκε για 6 χρόνια. Μετά την αποφυλάκισή του το 1980, τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό ως το 1987. Μετά την απελευθέρωσή του εγκαταστάθηκε στο Μαρόκο, όπου και απεβίωσε στις 23 Απριλίου του 1989 σε ηλικία 72 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντιορ
Nick Jr.
Το Nick Jr. είναι καθημερινό εξάωρο παιδικό ένθετο. Οι εκπομπές του προβαλλόταν στο Nickelodeon τις πρωινές ώρες και απευθυνόταν σε παιδιά ηλικίας 2 έως 7 χρονών.
Ιστορικό
180px|Το παλιό λογότυπο του σταθμού|μικρογραφία Ξεκίνησε τα ξημερώματα της 4 Ιανουαρίου του 1988 και περιείχε παιδικές εκπομπές προσχολικής ηλικίας για 6 ώρες. Άρχισε στις 9:00 π.μ. και σταμάτησε στις 15:00 μ.μ. Ήταν ένα ιδανικό κανάλι για την τότε εποχή, αφού δεν υπήρχαν πολλοί τηλεοπτικοί σταθμοί για παιδιά προσχολικής ηλικίας.
Την Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2007, το Nick Jr. ενημερώθηκε και εισήγαγε νέα γραφικά και μουσική. Τα σχήματα του λογότυπου Nick Jr. πλέον ήταν βελούδινοι χαρακτήρες. Οι βελούδινοι χαρακτήρες που εμφανίζονται περιλαμβάνονται από ρομπότ, κουνελάκια, και πιθήκους. Αυτή ήταν η νέα εμφάνιση, η οποία υποδεικνύει τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να παίζουν και να μαθαίνουν με το Nick Jr. Το πρώτο πρόγραμμα που προβλήθηκε ήταν η παιδική σειρά Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια. Στις 30 Ιανουαρίου του 2009 το πρόγραμμα του Nick Jr. ήταν πια παρελθόν στην τηλεόραση, αφού έγινε ανεξάρτητο τηλεοπτικό κανάλι και συνεχίζει μέχρι και σήμερα.
NickJR.com
Το NickJR.com είναι η ιστοσελίδα του σταθμού. Περιέχει παιδικά παιχνίδια, μουσική, ιστορίες, ζωγραφική καθώς και σειρές του Nick Jr.
Είχε δημιουργηθεί και ανοίξει στις 10 Οκτωβρίου 1997.
thumb|right|Το λογότυπο του NickJR.com από το 2001 μέχρι το 2003 thumb|right|Το λογότυπο του NickJR.com από το 2004 μέχρι το 2007
Λογότυπα
Το φυσικό λογότυπο του Nick Jr. ήταν ο πατέρας με το μικρό γιο του. Ο μεγάλος πατέρας είχε πορτοκαλί χρώμα και πάνω του ήταν η λέξη NICK του Nickelodeon. Το παιδί είχε γαλάζιο χρώμα και πάνω ήταν η λέξη JR. που είναι συντομογραφία του Junior. Εκτός από τους ανθρώπους, το Nick Jr. είχε και άλλα παρόμοια λογότυπα με ζώα ή και αντικείμενα, ειδικά στα bumpers.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Παιδικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1988
Σπυρομήλιος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χειμάρρα το Φεβρουάριο του 1800, στις ακτές της σημερινής νότιας Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος), γόνος στρατιωτικής οικογένειας. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μίλιος (Μιχάλης) και γι' αυτό έκανε το όνομα του πατέρα του δικό του επίθετο. Η μητέρα του λεγότανε Μαρία και ήταν κόρη του Ανδρέα Βάρφη, στρατιωτικού στην Νάπολη. Η οικογένειά του ήταν ονομαστή φάρα στρατιωτικών και είχε σταδιοδρομήσει στο στρατό του βασιλείου της Νεαπόλεως. Το 1810 πήγε στη Νεάπολη της Ιταλίας, εκεί σπούδασε στρατιωτική τέχνη και έμαθε Ιταλικά, Λατινικά και Γαλλικά. Το 1819 επέστρεψε στην πατρίδα του για να συντάξει την στρατιωτική γεωγραφία της Ηπείρου, με την οποία θα μπορουσε να παρει μέρος σε κάποιο διαγωνισμό για να καταταγεί στον τακτικό στρατό της Νάπολης αλλά κρατήθηκε από τον Αλή Πασά Τεπελενλή, τότε πασά των Ιωαννίνων και της Ηπείρου, ως στρατιωτικός σύμβουλος.
Επανάσταση του 1821
Τον Αύγουστο του 1824, μετά τον θάνατο του Αλή Πασά, κατέβηκε μαζί με τους αδελφούς του Νικόλαο και Ζάχο Μήλιο στις επαναστατημένες ελληνικές περιοχές και συγκεκριμένα στο στρατόπεδο του Λιγοβιτσίου στην Ακαρνανία, του οποίου αρχηγός ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Τον Απρίλιο του 1825 βρίσκονταν στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, επικεφαλής σώματος 250 Χειμαρραίων. Τον Σεπτέμβριο ονομάζεται Στρατηγός λόγω της προσφοράς του στην πολιορκία του Μεσολογγίου και τον Ιανουάριο του 1825 στάλθηκε μέλος αντιπροσωπείας στο Ναύπλιο, όπου ζητήθηκε από την διοίκηση του Αγώνα η λήψη αποτελεσματικών μέτρων για την σωτηρία του Μεσολογγίου. Το Μάρτιο μετά από εντολή του Ανδρέα Μιαούλη ο Σπυρομήλιος πήγε στη Ζάκυνθο όπου προσπάθησε να στείλει αγγλικό πλοίο προς διάσωση της πόλης, αλλά ήταν πια αργά. Έμεινε απλός θεατής του ολοκαυτώματος από κάποιο ύψωμα της περιοχής.
Στην συνέχεια μαζί με τον αδερφό του Ζάχο (ο Νικόλαος σκοτώθηκε κατά την έξοδο) συμμετείχε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Το Μάρτιο του 1827 πήρε μέρος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας ως πληρεξούσιος των "αρμάτων". Αργότερα επί Ιωάννη Καποδίστρια έγινε αρχηγός της προσωπικής φρουράς του Δημήτριου Υψηλάντη (1828-1829).
Στρατιωτική και πολιτική δραστηριότητα κατά την Οθωνική περίοδο
Με το πέρας της Επανάστασης εγκαταστάθηκε στη Θήβα, όμως επειδή ήταν Καποδιστριακός φυλακίστηκε 9 για μήνες στο Παλαμήδι. Αργότερα, παρέμεινε στο στράτευμα και χρημάτισε και Διοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (1840-1844).
Το 1843 συμμετείχε στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, για την ανακήρυξη Συντάγματος. Στην αρχή θεωρήθηκε αντιοθωνικός και εξορίστηκε. Όμως γρήγορα απέκτησε την εμπιστοσύνη του Όθωνα και ανέλαβε το υπουργείο Στρατιωτικών (1850-1853) στην Ως υπουργός υποστήριξε την εξέγερση των αλύτρωτων Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού Πόλεμου.
Η ανάμειξη του Σπυρομήλιου στα εξέγερση της υπό Τουρκικής κυριαρχίας Ηπείρου το 1854, είχε σαν αποτέλεσμα να διωχθεί από την ελληνική πολιτική ηγεσία και να τεθεί σε διαθεσιμότητα στο στράτευμα. Στα επόμενα χρόνια, ενώ αποσύρθηκε από την στρατιωτική δράση διατέλεσε ξανά 4 φορές υπουργός Στρατιωτικών: Ονομάστηκε επίσης σύμβουλος Επικρατείας (1865), και πρόεδρος της Βουλής (1872)
Τα ιστορικά γεγονότα που έζησε, σε όλες τις φάσεις της ζωής του, τα κατέγραψε στα Απομνημονεύματά του, που εκδόθηκαν το 1926, μαζί με σχετική βιογραφία του.
Η στοά Σπυρομήλιου
Η στοά Σπυρομήλιου είναι μια απ' τις στοές οι οποίες έγιναν στην Αθήνα στα πρότυπα στοών οι οποίες υπήρχαν στις πρωτεύουσες άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Βρίσκεται στην περιοχή της Πλατείας Συντάγματος και πήρε τ' όνομά της απ' τον υπουργό Στρατιωτικών Σπυρίδωνα Σπυρομήλιο. Ο Σπυρομήλιος ως υπουργός στρατιωτικών πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Μετοχικού Ταμείου Στρατού στο οποίο κληροδότησε την περιουσία του, μέρος της οποίας ήταν η έκταση όπου κτίστηκε, την περίοδο 1927-1940, το μέγαρο με την ομώνυμη στοά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Οικογένεια Σπυρομήλιου Κατηγορία:Βουλευτές Θηβών Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Στοές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής
Ναός Αγίου Γεωργίου, Λαλιμπέλα
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου (Αμχαρικά:Bet Giyorgis) είναι μια μονολιθική εκκλησία στην Λαλιμπέλα, στην περιφέρεια της Αμχάρα, στην Αιθιοπία. Χτισμένος στις αρχές του δέκατου τρίτου αιώνα είναι ο πιο γνωστός και τελευταίος ναός που κατασκευάστηκε από τους έντεκα που υπάρχουν στην περιοχή και αναφέρεται ως Όγδοο Θαύμα του Κόσμου. Οι διαστάσεις του συγκροτήματος είναι 25 μέτρα έως 25 μέτρα με 30 μέτρα και υπάρχει μια κολυμβήθρα έξω από τον ναό, η οποία βρίσκεται σε μια τεχνητή τάφρο.
Ιστορία
thumb|left|230px|Ο ναός του Αγίου Γεωργίου από ψηλά, μια από τις μονολιθικές εκκλησίες της Λαλιμπέλα. Σύμφωνα με την αιθιοπική πολιτιστική ιστορία, ο ναός του Αγίου Γεωργίου χτίστηκε αφότου είχε δει ο βασιλιάς Ντζέμπρε Μεσκέλ Λαλιμπέλα της δυναστείας των Ζάγκβε ένα όραμα στο οποίο καθοδηγήθηκε για να κατασκευάσει την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και του Θεού και οι δύο έχει αναφερθεί ως αυτοί που του έδωσαν τις οδηγίες για να κατασκευάσει το ναό.
Από το 2006, η Λαλιμπέλα εξακολουθεί να είναι ένας τόπος προσκυνήματος για τα μέλη της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Τιβαχέντο.
Η ίδια η εκκλησία είναι μέρος του καταλόγου της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO από το 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αιθιοπία Κατηγορία:Ναοί στην Λαλιμπέλα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αιθιοπία Λαλιμπελα
Τάγμα της Φιλίας
Το Βραβείο της Φιλίας (ρωσικά: Орден Дружбы) είναι ένα βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου 1994, με το διάταγμα '''Νο. 442'''. Ο "πρόγονος" αυτού του βραβείου είναι το "Βραβείο της Φιλίας των Λαών" της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Αλεξάντερ Μπορίσοβιτς Ζούκ είναι ο σχεδιαστής του Βραβείου της Φιλίας, όπως και του "Βραβείου της Φιλίας των Λαών". Επίσης ο Αλεξάντερ Ζούκ βραβεύτηκε με το Βραβείο της Φιλίας.
Παραπομπές
Φιλια
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1988-89
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1988-89 αποτέλεσε το 34ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ευαγόρας Πάφου για 4η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1988-89 συμμετείχαν 15 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1989-90. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1989-90.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με τη περίοδο 1987-88
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1988-89
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1988-89:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1987-88
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1987-88:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1988-1989 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Παρθενόπη Μπουζούρη
Η Παρθενόπη Μπουζούρη είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Ξάνθη. Σπούδασε Γεωπονία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και θέατρο στη Σχολή Βεάκη. Είναι ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Δωματίου. Διδάσκει υποκριτική και αυτοσχεδιασμό.
Σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου
1994 - Μισάνθρωπος, Μολιέρου
1997 - Δεσποινίς Julie, Στριντμπεργκ
1999 - Μήδεια, Ευριπίδη
2001 - Ναι, Μαργαρίτα Καραπανου
2002 - Βόυτσεκ, Γκέοργκ Μπύχνερ
2004 - Ήρθε η ώρα. Τομή, Τόμας Οστερμάιερ
2007 - Blasted, Σάρα Κέιν, (Κειτ)
2008 - Λεωφορείον ο Πόθος, Τεννεσι Ουιλλιαμς, (Στέλλα)
2009 - Reality, σύλληψη-δραματουργία Α.Μπρούσκου-Π.Μπουζούρη (Κόκκινη, Λευκή Βασίλισσα)
Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου
2006 - Ηλέκτρα, Σοφοκλή (Ηλεκτρα)
Εθνικός ύμνος της Σενεγάλης
Το τραγούδι «Pincez tous vos koras, frappez les balafons» είναι ο εθνικός ύμνος της Σενεγάλης, ο οποίος καθιερώθηκε το 1960, όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη από τη Γαλλία. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Λεοπόλντ Σεντάρ Σενγκόρ, ο οποίος έγινε πρώτος πρόεδρος της Σενεγάλης, και η μουσική από τον Χέρμπερτ Πέπερ (Herbert Pepper), ο οποίος επίσης έγραψε και τον εθνικό ύμνο της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, «La Renaissance». Στον ύμνο αναφέρονται και δύο παραδοσιακά σενεγαλέζικα μουσικά όργανα: το κορά (kora), που είναι ένα είδος άρπας, και το μπαλαφόν (balafon), ένα ξύλινο ξυλόφωνο.
Παρθενόπη Μπουζούρη
Εθνικό Θέατρο
2014 - Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ.
Εθνικός ύμνος της Σενεγάλης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υμνος Σενεγαλη
Παρθενόπη Μπουζούρη
Εθνικό Θέατρο
2010 - Τίτος Ανδρόνικος, του Σέξπιρ (Λαβίνια).
Μάραθος Γ' Καρδίτσας
Ο Μάραθος Γ' ή Μάραθος Στεφανιάδας είναι μικρός οικισμός της Στεφανιάδας και του Δήμου Αργιθέας στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γενικά στοιχεία
Ο Μάραθος Γ' βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Γαλάτσι των Δυτικών Αγράφων σε υψόμετρο 780 μέτρα. Απέχει περίπου 91 χλμ Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα, 26 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 10 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Στεφανιάδα.
Παρθενόπη Μπουζούρη
Σχετικές αναφορές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μάραθος Γ' Καρδίτσας
Γενικά στοιχεία
Ως Μάραθος Στεφανιάδος αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 μέχρι το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Μαράθου. . Από το 1991 απογράφεται ως Μάραθος Γ' στην κοινότητα Στεφανιάδος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το Αετοχώρι, τη Ρωμιά και την Στεφανιάδα αποτελούν την κοινότητα Στεφανιάδος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 10 κάτοικοι.
Μπράουν Ιντέγε
Ο Αΐντε Μπράουν Ιντέγε (αγγλικά: Aide Brown Ideye, 10 Οκτωβρίου 1988) είναι Νιγηριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Γκεζτεπέ ΣΚ.
Μάραθος Γ' Καρδίτσας
Γενικά στοιχεία
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: *Απογράφεται ως Μάραθος Στεφανιάδος
Μπράουν Ιντέγε
Ολυμπιακός
Στις 31 Αυγούστου 2015, εντάχθηκε στον Ολυμπιακό, για ένα εκτιμώμενο ποσό ύψους 5,5 εκατ. ευρώ.
Μάραθος Γ' Καρδίτσας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Μπράουν Ιντέγε
Μάλαγα (δανεισμός)
Στις 29 Ιανουαρίου 2018, μετακινήθηκε με δανεισμό στην ισπανική Μάλαγα.
Άρης
Στις 20 Ιουνίου 2019, ο Άρης Θεσσαλονίκης ανακοίνωση την απόκτηση του Ιντέγε με μονοετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί με την Εθνική Νιγηρίας U20 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2007.
Στις 11 Αυγούστου 2010, έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Νιγηρίας στη φιλική ήττα με 2-1 από τη Νότια Κορέα. Ήταν στην αποστολή της Νιγηρίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 (χωρίς συμμετοχή) και του 2014 (χωρίς συμμετοχή), για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2013 (6 συμ., 1 γκολ), όπου η Νιγηρία κατέκτησε το τρόπαιο κερδίζοντας με 1-0 στον τελικό τη Μπουρκίνα Φάσο και για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013 (3 συμ.).
Μέχρι το Σεπτέμβριο του 2016, έχει αγωνιστεί σε 27 αγώνες, σημειώνοντας 6 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νεσατέλ Ξαμάξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τιεντζίν Τεντά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκεζτεπέ ΣΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ουκρανία
Στήβεν Φράνσις Μπάρκερ
Ο Στήβεν Φράνσις Μπάρκερ είναι συνταξιοδοτημένος Αμερικανός καθηγητής της φιλοσοφίας των μαθηματικών στο πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Έχει επίσης εργαστεί στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, της Βιρζίνια και του Οχάιο (πολιτειακού).
Ο Μπάρκερ έχει σπουδάσει στο Κολλέγιο Σουάρθρμορ και πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1954. Στο Χάρβαρντ, κέρδισε το βραβείο Μπέχτελ το 1951 για την εργασία του «Μελέτη του Φαινομεναλισμού» (A Study of Phenomenalism).
Η γυναίκα του, Έβελυν Α. Μπάρκερ, είναι επίσης φιλόσοφος.
Βιβλία
Ο Μπάρκερ έχει συγγράψει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Γένια
thumb|250px|Ινδουιστής μοναχός με γένια Γένια ονομάζονται οι τρίχες οι οποίες αναπτύσσονται στο πιγούνι, το άνω χείλος, τα μάγουλα και τον λαιμό των ανθρώπων και άλλων ζώων. Στους ανθρώπους, συνήθως έφηβοι ή ενήλικοι άντρες αναπτύσσουν γένια. Όμως γυναίκες με υπερτρίχωση, μια ορμονική διαταραχή με έντονη τριχοφυία, μπορεί να αποκτήσουν γένια.
Αν και με τη πάροδο της ιστορίας, η κοινωνική στάση προς τα γένια ποικίλει ανάλογα με τις κυριαρχούσες πολιτιστικές-θρησκευτικές παραδόσεις και τάσεις της μόδας. Κάποιες θρησκείες (όπως το Ισλάμ και ο Σιχισμός) θεωρούν τα γένια προϋπόθεση για όλους τους άνδρες και είναι μέρος του επισήμου δόγματος. Άλλοι πολιτισμοί, αν και δεν επιβάλλουν, θεωρούν τα γένια κεντρικά στον ανδρισμό και ένδειξη σοφίας, δύναμης, σεξουαλικής ρώμης και κοινωνικής θέσεως. Όμως, κοινωνίες στις οποίες τα γένια είναι ασυνήθιστα ή εκτός μόδας, μπορεί να συσχετιστούν με κακή υγιεινή ή άγρια ή ακόμη και επικίνδυνη συμπεριφορά.
Βιολογία
Τα γένια αναπτύσσονται στην εφηβεία. Η ανάπτυξη γενιών συνδέεται με τη διέγερση των θυλάκων στην περιοχή από τη διυδροτεστοστερόνη, η οποία συνεχίζει να επηρεάζει την ανάπτυξη γενιών μετά την εφηβεία. Διαφορετικές ορμόνες διεγήρουν τους θύλακες σε διαφορετικές περιοχές. Η διυδροτεστοστερόνη για παράδειγμα μπορεί να προωθήσει βραχυπρόθεσμη πωγωνοτροφία (ανάπτυξη γενιών στο πρόσωπο). Για παράδειγμα, ένας επιστήμονας που πέρασε αρκετές εβδομάδες απομονωμένος σε ένα νησί παρατήρησε ότι η ανάπτυξη των γενιών περιορίστηκε, αλλά έγινε εντονότερη την ημέρα πριν αποχωρήσει από το νησί. Κατέληξε ότι το ερέθισμα για την ανάπτυξη γενιών ήταν η επανέναρξη της σεξουαλικής δραστηριότητας. Όμως, η θεωρία αυτή αντιμετωπίστηκε με αντιπαλότητα.
Ο ρυθμός ανάπτυξης γενιών επηρεάζεται επίσης από γενετικούς παράγοντες.
Εξέλιξη
thumb|220px|Ο [[Κάρολος Δαρβίνος.]] Τα γένια χαρακτηρίζονται ως δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου επειδή είναι μοναδικά στο ένα φύλο και δεν έχει βρεθεί να παίζουν άμεσο ρόλο στην αναπαραγωγή. Ο Κάρολος Δαρβίνος πρότεινε μια πιθανή εξελικτική εξήγηση για τα γένια στο έργο του Η Καταγωγή του Ανθρώπου, υποθέτοντας ότι η διαδικασία της σεξουαλικής επιλογής οδήγησε στην παρουσία γενιών. Οι σύγχρονοι βιολόγοι έχουν επιβεβαιώσει τον ρόλο της σεξουαλικής επιλογής στην ανάπτυξη γενιών, συμπεραίνοντας ότι υπάρχουν στοιχεία ότι οι περισσότερες γυναίκες βρίσκουν τους άντρες με γένια πιο ελκυστικούς από αυτούς χωρίς.
Η εξελικτική ψυχολογία εξηγεί την παρουσία γενιών ως σημάδι της σεξουαλικής ωριμότητας και δείχνοντας κυριαρχία αυξάνοντας τον αντιλαμβανόμενο όγκο των σαγονιών και τα ξυρισμένα πρόσωπα θεωρούνται λιγότερα κυρίαρχα από αυτά με γένια. Κάποιοι μελετητές ότι δεν έχει καθοριστεί εάν η σεξουαλική επιλογή που οδήγησε στην παρουσία γενιών βασίζεται στην ελκυστικότητα ή στην κυριαρχία. Τα γένια μπορεί να θεωρηθούν ως ένδειξη της κατάστασης του άντρα και ο βαθμός παρουσίας τους επηρεάζει την ελκυστικότητα ενός άντρα. Η παρουσία γενιών κάνει τους άντρες πιο ευάλωτους σε μάχες, έτσι οι βιολόγοι θεωρούν ότι πρέπει να υπάρχουν εξελικτικά πλεονεκτήματα που υπερκαλύπτουν αυτό το μειονέκτημα.
Στα ζώα
Πολλά ζώα χαρακτηρίζονται ως «γενειοφόρα» στην ονομασία τους, όπως για παράδειγμα ο γυπαετός (επιστημονική ονομασία Gypaetus barbatus - Γυπαετός ο γενειοφόρος). Επίσης πολλές κατσίκες, τόσο αρσενικές (τράγοι) όσο και θηλυκές, έχουν γένια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμώσεις Κατηγορία:Χαρακτηριστικά προσώπου Κατηγορία:Τριχοφυία προσώπου
Κώστας Σοφοκλέους
Ο Κώστας Σοφοκλέους υπήρξε Έλληνας αγωνιστής από την Κύπρο.
Γεννήθηκε στα Κονιά το 1925, στην οικογένεια του κοινοτάρχη του χωριού, Σοφοκλή Μιχαήλ–Τσίντη. Ήταν εγγονός του πρώτου κοινοτάρχη και ιδρυτή του σχολείου των Κονιών, Μιχαήλ Βοσκού.
Φοίτησε στο Α΄ Γυμνάσιο Πάφου, χωρίς όμως να αποφοιτήσει. Πολύ νωρίς, γύρω στα 16 του, έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος, αναπτύσσοντας πλούσια δράση σε όλη την Πάφο. Το 1943 κατατάχθηκε εθελοντής στο κυπριακό σύνταγμα του αγγλικού στρατού και έφυγε για να πολεμήσει τον γερμανο-ιταλικό φασισμό.
Πήρε μέρος σε αρκετές μάχες στην Ιταλία, μεταξύ άλλων στην μάχη της Πρινζιγκέλα, στην Φαένζα και την Μπαλόνια. Αμέσως μετά την απελευθέρωση, πήγε στο Παρίσι και έμεινε σε ξενοδοχείο στην Πλας ντε λα Κονκόρντ, που παραχωρήθηκε στους απελευθερωτές στρατιώτες. Για την δράση του στον πόλεμο και την γενναιότητα του παρασημοφορήθηκε αργότερα.
Από το Παρίσι επιβιβάστηκε σε τρένο, με σκοπό διασχίζοντας την Ευρώπη να φτάσει στην Ελλάδα, στην οποία μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος. Φτάνοντας όμως μετά από πολλές περιπέτειες στην Ουγγαρία, πληροφορήθηκε ότι ο Εμφύλιος τέλειωσε. Έμεινε στην Ουγγαρία και σπούδασε Ιστορία της φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Λένινιντιζετ, εργαζόμενος ταυτόχρονα στον συνδικαλιστικό τομέα, όπου έγινε γνωστός για τις περίφημες επιστολές του προς την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος, περιγράφοντας τα προβλήματα των εργαζομένων.
Το 1955 του δόθηκε η δυνατότητα να γυρίσει στην Κύπρο. Στο λιμάνι ερευνήθηκε από την αγγλική αστυνομία και επιτόπου του έκαψαν τα βιβλία και το πτυχίο του. Από τότε βρισκόταν υπό παρακολούθηση τόσο από τους Άγγλους, όσο και από τους Κύπριους ακροδεξιούς. Μέχρι και το 1974 είχε φάκελο στην αστυνομία τόσο για την πολιτική του δράση, όσο και για την προσωπική του ζωή.
Από τις πρώτες μέρες της επιστροφής του, επανασυνδέθηκε με το κομμουνιστικό κόμμα και ανέλαβε επαρχιακός γραμματέας, αρχίζοντας ταυτόχρονα τη δράση του ενάντια στους Άγγλους. Το 1957 συνελήφθη στη διάρκεια μεταφοράς προκηρύξεων, τις οποίες έγραφε ο ίδιος βγάζοντας αντίγραφα στον πολυγράφο που έκρυβε σπίτι του. Φυλακίστηκε με την κατηγορία της υποκίνησης προς εξέγερση ενάντια στην αποικιοκρατία. Μετά από φυλάκιση του στα κρατητήρια της Πάφου, όπου βασανίστηκε άγρια, γιατί δεν ήθελε να προδώσει τους συντρόφους του, μεταφέρθηκε στη Λευκωσία.
Αναμένοντας την δίκη του, ο πολυγράφος κρύφτηκε από την αρραβωνιαστικιά του, Αγγέλα, σε παλιό ξεραμένο νερόλακκο, όπου έριχναν σκουπίδια και ψοφίμια. Αργότερα, για να αθωωθεί και να αφεθεί ελεύθερος, γιατί κινδύνευε η ζωή του, η Αγγέλα ανέβασε τον πολυγράφο και τύπωσε προκηρύξεις που ρίχτηκαν σε κεντρικά σημεία της πόλης. Με την βοήθεια λοιπόν της συντρόφου του αφέθηκε ελεύθερος και συνέχισε την πατριωτική του δράση.
Με την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έγινε ένα από τα βασικά στελέχη του ΑΚΕΛ και αγωνίστηκε για να γίνει από κόμμα λίγων ανθρώπων σε κόμμα χιλιάδων. Παρά την έντονη προσκόλληση του στα αριστερά ιδεώδη και την πολύ σημαντική δράση του για την ανάπτυξη του ΑΚΕΛ, ακόμα και στις μέρες των ακραίων εκδηλώσεων εθνικού διχασμού, χαρακτηριζόταν πάντα από μια πλατιά αντίληψη των ανθρωπίνων ελευθεριών, τόσο των κοινωνικών όσο και των ατομικών και γι’ αυτό τον λόγο ερχόταν πολλές φορές σε αντίθεση με την ηγεσία του κόμματος.
Το 1974 στις 15 Ιουλίου, βρίσκεται πρώτος στην λίστα εξόντωσης των πραξικοπηματιών, τρεις από τους οποίους πήγαν έξω από το σπίτι του νωρίς το πρωί πυροβολώντας και φωνάζοντας. Ο ίδιος και η σύζυγός του έλειπαν και στο σπίτι ήταν μόνο οι τρεις του κόρες. Οι πραξικοπηματίες έφυγαν, αφού προκάλεσαν μόνο υλικές ζημιές.
Με τα χρόνια, οι πεποιθήσεις του και οι απόψεις του για διαφανείς και αμερόληπτες διαδικασίες, στις οποίες πρέπει να είναι ουσιαστική η ανάμιξη όλων των μελών του κόμματος, τον έφεραν σε ανοιχτή ρήξη με την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Έτσι το 1990 έφυγε από το κόμμα. Σαν μέλος της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ και μορφωτικός υπεύθυνος, έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς Παφίτες να σπουδάσουν με υποτροφίες σε σοσιαλιστικές χώρες, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που χάρη στην παρέμβαση του νοσηλεύτηκαν δωρεάν σε κλινικές του εξωτερικού.
Βαθύς γνώστης της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου, όπου είχε και ο ίδιος συμβολή, έγραφε καθημερινά για πάρα πολλά χρόνια άρθρα και μελέτες στις εφημερίδες: «Φιλελεύθερος», «Πολίτης», «Αλήθεια», «Σημερινή», «Χαραυγή» και τοπικές.
Αποκορύφωμα του συγγραφικού του έργου είναι το δίτευχο βιβλίο του "Πάλη για την Ελευθερία", που έχει χαρακτηριστεί από πολιτικούς και πανεπιστημιακούς κύκλους σαν ένα σπάνια ειλικρινές ιστορικό βιβλίο με πολύπλευρη πρωτογενή έρευνα. Για την προσφορά του στους αγώνες της πατρίδας, τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και τίτλους από την Κυπριακή Δημοκρατία, τον Παγκύπριο Σύνδεσμο πολεμιστών Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, την 7η ταξιαρχία πεζικού, τον Σύνδεσμο εφέδρων Καταδρομέων και τον Δήμο Πάφου.
Τον Αύγουστο του 2010 απεβίωσε ύστερα από σύντομη ασθένεια.
Πηγές-Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές Κατηγορία:Κύπριοι κομμουνιστές
ΚΡ Ρέικιαβικ
Η ΚΡ Ρέικιαβικ (ισλανδικά: KR) είναι ισλανδικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την πρωτεύουσα Ρέικιαβικ.
Ιστορία
Η ΚΡ ιδρύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1899 από μία ομάδα νέων Ισλανδών, καθιστώντας τον παλαιότερο ποδοσφαιρικό σύλλογο στην Ισλανδία. Ιδρύθηκε ως Φοτμπόλταφελαγκ Ρέικιαβικουρ (Fótboltafélag Reykjavíkur), πριν την αλλαγή σε Κνάτσπιρνουφελαγκ Ρέικιαβικουρ (Knattspyrnufélag Reykjavíkur). Η αλλαγή οφείλεται στο «knattspyrna» που θεωρείται μια πιο κομψή λέξη (το «fótbolti» μεταφράζεται ως «ποδόσφαιρο», όπως και το «knattspyrna», ενώ η μετάφραση ως «ποδόσφαιρο», είναι κυριολεκτικά «ballkicking»). Το πρότυπο με τις ασπρόμαυρες ρίγες είναι εμπνευσμένο από τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, μια ισχυρή ομάδα κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της ΚΡ. Επίσης ήταν η μόνη ποδοσφαιρική ομάδα στο Ρέικιαβικ για μια δεκαετία, αλλά μόλις δημιουργήθηκαν άλλα σωματεία, ξεκίνησαν σχέδια για τη διεξαγωγή αγώνων. Η ΚΡ κέρδισε το εναρκτήριο πρωτάθλημα το 1912 μετά από αγώνα κατάταξης (play-off) με τη Φραμ.
Ανδρών
thumb|Οι παίκτες του τμήαμτος καλαθοσφαίρισης της ΚΡ πανηγυρίζουν την κατάκτηση του κυπέλλου Ισλανδίας το 2007
Ποδόσφαιρο
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της ΚΡ δημιουργήθηκε το 1899. Αποτελεί την παλαιότερη και πιο επιτυχημένη ομάδα του ισλανδικού ποδοσφαίρου, έχοντας κερδίσει το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισλανδίας 26 φορές, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου πρωταθλήματος το 1912. Είναι επίσης η πιο πετυχημένη ομάδα του ισλανδικού κυπέλλου με 13 τίτλους, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου το 1960. Το 1964 έγινε η πρώτη ομάδα της χώρας που συμμετείχε στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Καλαθοσφαίριση
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της ΚΡ δημιουργήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΚΡ Ρέικιαβικ Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ισλανδίας
Κιζίλ
To Κιζίλ (ρωσικά: Кызы́л) είναι πόλη της νότιας Σιβηρίας, πρωτεύουσα της ρωσικής Δημοκρατίας της Τιβά. Στη γλώσσα των ιθαγενών Τιβά, Κιζίλ σημαίνει «κόκκινο».
Βρίσκεται 3.657 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μόσχας και σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει πληθυσμό 109.918 κατοίκους. Επίσης με ένα συγκεκριμένο όσο και αμφισβητούμενο τρόπο υπολογισμού, θεωρείται ως το γεωγραφικό κέντρο της Ασίας.
Χτισμένη στις όχθες του ποταμού Γενισέι, η πόλη ιδρύθηκε το 1914 ως Μπελοτσάρσκ, ενώ μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση μετονομάσθηκε σε Χεμ-Μπελντίρ. Το σημερινό της όνομα οφείλεται σε νέα μετονομασία που έγινε του 1926.
Το αεροδρόμιο της πόλης ονομάζεται επίσης Κιζίλ (ΙΑΤΑ: ΚΥΖ), βρίσκεται 6 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης και εξυπηρετεί τοπικές πτήσεις.
Το Κιζίλ και η παραδοσιακή ερμηνευτική τεχνοτροπία των Τουβάν μουσικών του, αποτέλεσαν το θέμα της κινηματογραφικής ταινίας Genghis Blues, η οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία της Τιβά Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Ναμπέλ
δεξιά|μικρογραφία|260px|Αγορά της Ναμπέλ δεξιά|μικρογραφία|260px|Ναμπέλ Η Ναμπέλ είναι παραθαλάσσια πόλη της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας και είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Ναμπέλ. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 56387 κατοίκους, καλούμενοι Ναμπουλιανοί. Είναι μία από τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό παράλιες πόλεις του ΒΑ. Κόλπου Χαμαμέτ.
Η Ναμπέλ είναι πολύ αρχαία πόλη που φέρεται να ιδρύθηκε από τους Έλληνες από τους οποίους κα έφερε το αρχικό όνομα Νεάπολη, παραφθορά του οποίου είναι η σημερινή. Ο Θουκυδίδης την αναφέρει με το όνομα «Βόρεια Αφρική» κάνοντας σχετική μνεία στον Πελοποννησιακό πόλεμο όπου οι κάτοικοι της πόλης αυτής βοήθησαν τους Σπαρτιάτες (413 π.Χ.). Επί ρωμαϊκής περιόδου η πόλη καταστράφηκε και από τότε για αιώνες παρέμεινε στην αφάνεια.
Από τον 13ο αιώνα αρχίζει να εποικείται και να παρουσιάζει κάποιες εμπορικές συναλλαγές. Από τότε η ιστορία της πόλης είναι συνυφασμένη με την γενικότερη ιστορία της χώρας.
Σήμερα η Ναμπέλ αποτελεί σπουδαίο τουριστικό θέρετρο της χώρας λόγω των μεγάλων σε μήκος παραλίων της που είναι αμμώδεις και τα νερά της περιοχής πεντακάθαρα. Επί τούτου έχει αναπτύξει ιδιαίτερη τουριστική υποδομή με μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και άλλες εγκαταστάσεις. Παράλληλα οι Ναμπουλιανοί εκτός από τις γεωργικές τους ασχολίες στη παραγωγή εσπεριδοειδών και καλλιέργεια λουλουδιών έχουν καταστεί ιδιαίτεροι και σπουδαίοι τεχνίτες σε είδη λαϊκής τέχνης και ειδικά στη καλαθοπλεκτική, αγγειοπλαστική, χαλκοπλαστική κ.λπ. που δημιουργούν κατά μικρές οικογενειακές βιοτεχνίες. Για την τοπική καραμελοποιία και τα παραγόμενα ζαχαρωτά η Ναμπέλ έχει καταστεί περιώνυμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Αλεξάντερ Σουλχανισβίλι
Ο Αλεξάντερ Σουλχανισβίλι (ალექსანდრე სულხანიშვილი, γεννήθηκε το 1808 στη Τιφλίδα) ήταν γεωργιανός μεταφραστής και καλλιγράφος του 19ου αιώνα.
Το 1825 ξαναέγραψε τα έργα του Σουλχάν-Σάμπα Ορμπελιάνι. Μιλούσε επίσης ρωσικά, περσικά και τουρκικά. Το 1828 μετέφρασε το έργο "Μπαχτιαρναμέχ" του Πέρση ποιητή Πανάχ από τα περσικά στα γεωργιανά. Από τη δεκαετία του 1840 ο Σουλχανισβίλι ζούσε στην Αγία Πετρούπολη. Το 1839 εξέδωσε ένα γεωργιανογαλλορωσικό λεξικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί Κατηγορία:Καλλιγράφοι Κατηγορία:Μεταφραστές
Ναυτεργατικό Σωματείο
Τα Ναυτεργατικά Σωματεία (Seamen Unions) είναι επαγγελματικά, συνδικαλιστικά Σωματεία στα οποία και οργανώνονται οι ναυτικοί. Στην Ελλάδα τέτοια σωματεία λειτουργούν κατά θέση και ειδικότητα όπου και διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:
α) τα "εργοδοτικά" όπως π.χ. η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, η Ένωση ιδιοκτητών ακτοπλοϊκών φορτηγών, η Πανελλήνια Ένωση Πλοιοκτητών φορτηγών πλοίων ξύλινων και σιδηρών, η Ένωση Ελλήνων Πλοιοκτητών επιβατηγών ακτοπλοϊκών πλοίων, κ.ά. και β) τα "εργατικά" όπως η Ένωση Πλοιάρχων Ε.Ν.,Ένωση Αρχιθαλαμηπολων-Θαλαμηπόλων Ε.Ν., η Ένωση Μηχανικών Ε.Ν., Ασυρματιστών, Ηλεκτρολόγων, Θερμαστών, Φροντιστών, Μαγείρων, Ναυτών κ.ά.
Κεντρική οργάνωση όλων των επιμέρους ναυτεργατικών σωματείων αποτελεί η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία Π.Ν.Ο. στην οποία και εκπροσωπούνται, και η οποία με την σειρά της αντιπροσωπεύει το σύνολο των Ελλήνων ναυτικών.
Τα πάσης φύσεως θέματα των ναυτεργατικών σωματείων διέπονται από το Συνδικαλιστικό και Συλλογικό Ναυτεργατικό Δίκαιο όπως αυτό διαμορφώνεται από τη σχετική νομολογία και τις συλλογικές συμβάσεις ναυτεργατών.
Σύντομο ιστορικό
Τα σωματεία αυτά ως επαγγελματικές ενώσεις κατά ειδικότητα και ομοσπονδίες άρχισαν να εμφανίζονται στην Ελλάδα κατά τον μεσοπόλεμο ως συνέχεια των παλαιοτέρων συντεχνιακών μορφών. Αρχικά τα ναυτεργατικά σωματεία διέπονταν από τις κοινές περί επαγγελματικών σωματείων διατάξεις που ρύθμιζαν τα αυτά των εργατών ξηράς με κάποιες ειδικές προβλέψεις ένεκα της ιδιομορφίας του ναυτικού επαγγέλματος, σύμφωνα και με το άρθρο 20 του Β.Δ/τος 15/20-5-1920 "Περί κωδικοποιήσεως των περί επαγγελματικών σωματείων διατάξεων", νόμος που αποτέλεσε σταθμό του εργατικού συνδικαλισμού στην Ελλάδα, τότε ιδρύθηκε και η Π.Ν.Ο..
Συνέχεια αυτού ήταν ο μεταξικός Α.Ν.299/1936 "Περί ρυθμίσεως συλλογικών διαφορών εν τη ναυτική εργασία". Τούτου ακολούθησε ο Α.Ν.3276/1944 (που υπόψη εκδόθηκε στη Μ. Ανατολή και αναδημοσιεύτηκε στην Ελλάδα το 1945, κατ΄ άρθρο 8 της με αρίθμ. 21/1945 Συντακτικής Πράξης) και ο οποίος συμπληρώθηκε αργότερα δια του '''Ν.Δ. 304/1947''' κατά την ερμηνεία του οποίου οι συλλογικές συμβάσεις με επικύρωση υπουργικής απόφασης λάμβαναν πλέον, θέση νόμου, με δεσμευτικό χαρακτήρα τόσο για τις εργοδοτικές όσο και τις εργατικές οργανώσεις, νόμος που αποτέλεσε επίσης σταθμό στις εργασιακές σχέσεις.