cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδαμάντιος Μάνιαρης
Βίος
Ο Αδαμάντιος Μάνιαρης γεννήθηκε στα Αμπελάκια από εύπορη οικογένεια. Το 1807 πήγε στη Βιέννη για να σπουδάσει ιατρική. Όμως πείσθηκε από τους συγγενείς του να ασχοληθεί με το εμπόριο. Έτσι αρχικά εργάσθηκε στα υποκαταστήματα των Σβαρτς και Ζάντζαλκ, ενώ στη συνέχεια δημιούργησε δική του εμπορική επιχείρηση. Στις παραμονές της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης ταξίδεψε στις Παραδουνάβιες περιοχές και μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Στη συνέχεια κατατάχθηκε στον Ιερό Λόχο του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Πολέμησε στη μάχη του Δραγατσανίου και μετά το τέλος της κατέφυγε αρχικά στη Ρωσική πλευρά. Μέσω Γερμανίας κατέφυγε στο Παρίσι. Θα βρεθεί με ναυλωμένο πλοίο συνοδεύοντας εβδομήντα φιλέλληνες στο Ναυαρίνο. Στην Επαναστατημένη Ελλάδα συμμετέχει σε διάφορες μάχες και το 1823 με διαταγή της Προσωρινής Διοίκησης διοριζεται Γενικός Γραμματέας της Επαρχίας Αθηνών. Όταν έλθει στην Ελλάδα ο Καποδίστριας το 1828 τον διορίζει επιθεωρητή των δασμοτελωνείων Αργολίδας και όταν ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος έγινε σύμβουλος του Γεώργιου Σταύρου και διευθυντής του υποκαταστήματος Σύρου. Το 1843 συμμετέχει στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 και στη συνέχεια στην πρώτη Εθνοσυνέλευση για το πρώτο Σύνταγμα. Πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 1871 στη Σύρο.
Ευεργεσίες
Όταν πέθανε με τη διαθήκη του κληροδότησε στη γενέτειρά του μετοχές της Εθνικής Τράπεζας και της Τράπεζας της Ελλάδος, (με όρο το κεφάλαιό τους να μείνει αναπαλλοτρίωτο) και ένα ακίνητο στην Ερμούπολη. Ιδρύθηκε με χρήματά του στα Αμπελάκια Δημοτικό Σχολείο Αρρένων, Δημοτικό Σχολείο Θηλέων και Ελληνικό. Τέλος όρισε υποτροφίες για ανώτερες σπουδές στην Αθήνα, με τον όρο οι υπότροφοι να γυρίσουν στα Αμπελάκια για να παρέχουν εκεί τις υπηρεσίες τους.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες επαναστάτες Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Μολλαχατσιλί
Το Μολλαχατσιλί (επίσης, Μολλαγκαντζιλί) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γκοϊτσάι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Κιζιλαγκάτς και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκοϊτσάι
Μάγκνους Β΄ του Βολφενμπύτελ
Ο Μάγκνους Β΄ με το περιδέραιο, λατινικά: Magnus torquatus, (1324 - 1373) από τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1369-73), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Στον πόλεμο για τη διαδοχή του Λύνεμπουργκ κράτησε το πριγκιπάτο στην αρχή (1369-70), έπειτα όμως το έχασε.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάγκνους Α΄ πρίγκιπα του Βόλφενμπύτελ και της Σοφίας των Άνχαλτ, κόρης του Ερρίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ. Με τον αδελφό του Λουδοβίκο βοήθησαν τον μικρότερο αδελφό τους Αλβέρτο να διεκδικήσει με επιτυχία την πριγκιπική επισκοπή της Βρέμης από τον διοικητή της Μόρις του Ολδενβούργου, επίσης διεκδικητή: τα στρατεύματά τους μαζί με τον πεθερό του Λουδοβίκου, πολιόρκησαν τον Μόρις στο κάστρο του στο Βόρντε και τον πίεσαν να υπογράψει την παραίτησή του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη, κόρη του Βερνάρδου Γ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ και είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ
Λάμπρος Ζαβός
Βίος
Ο Λάμπρος Ζαβός γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1791 στην Ιθάκη. Προερχόταν από μία σημαντική οικογένεια του νησιού από την οποία προερχόταν πολιτικοί, καλλιτεχνές και επιστήμονες. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών στην ιδίαίτερη πατρίδα του στάλθηκε από τους γονείς του στην Ιταλία για να σπουδάσει τεχνικές επιστήμες. Αφού έλαβε δύο διπλώματα, του αρχιτέκτονα και του πολιτικού μηχανικού, (ingenieur civil), επέστρεψε στην ιδαίτερη πατρίδα του. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, αλλά επειδή οι Βρετανικές αρχές άρχισαν να τον υποψιάζονται, κατέφυγε στην Ιταλία. Λίγο πριν από την έναρξη της Επανάστασης επέστρεψε στην Ιθάκη, παντρεύτηκε και οργάνωσε την δράση του για την βοήθεια της Επανάστασης. Έχοντας σημαντική κτηματική περιουσία στο νησί, την πούλησε με σκοπό την ενίσχυση σε πολεμοφόδια των Επανασταστημένων Ελλήνων: συγκεκριμένα τα έστελνε στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, ενώ αλληλογραφούσε συστηματικά με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Με την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια ο Ζαβός θα κληθεί να συνεργαστεί με τον Κυβερνήτη πάνω σε θέματα μηχανικών και αρχιτεκτονικών εργασιών. Μετά τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη, μετέβη για σύντομο χρονικό διάστημα στα Επτάνησα κι έπειτα ξαναγύρισε στην Ελλάδα με τον ερχομό του Όθωνα.
Έργα του
Αποπεράτωσε διδακτήριο στο Άργος, τον μεγάλο στρατώνα του ιππικού στην ίδια πόλη. Ακόμη ανοικοδόμησε πολλά κτίρια στην Ερμούπολη της Σύρου, όπως το λοιμοκαθαρτύριο, τον ναό του Αγίου Νικολάου, του οποίου ήταν ο αρχικός αρχιτέκτονας φτιάχνοντας ξύλινη μακέτα του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Φήμιος
Ο Φήμιος ήταν ο Ιθακιώτης αοιδός στο παλάτι του Οδυσσέα στην Ιθάκη, όπως αναφέρει ο Όμηρος στην Οδύσσεια.
Παρέμεινε κοντά στη Πηνελόπη καθ΄ όλη τη δεκαετία που κράτησε ο Τρωικός πόλεμος και του χρόνου της Οδύσσειας. Όλα τα μέλη του παλατιού έλεγαν πως αυτός είχε θεϊκή φωνή. Φέρεται επίσης και ως συνοδός της Πηνελόπης όταν στο διάστημα αυτό είχε επισκεφθεί τη Σπάρτη.
Ειδική αναφορά γίνεται περί αυτού στην ραψωδία α, όταν τραγουδώντας την επιστροφή των Αχαιών, κατά την οποία δεν είχε επιστρέψει ο Οδυσσέας, η Πηνελόπη του ζήτησε να διακόψει το τραγούδι του και να συνεχίσει με άλλο. Τελικά όταν γύρισε ο Οδυσσέας στο πατρικό του, έκανε έλεγχο για τους πιστούς και τους άπιστους υπηκόους του και δούλους με τη βοήθεια της Ευρύκλειας, με σκοπό να σκοτώσει τους άπιστους και να συγχαρεί τους πιστούς. Ο Φήμιος ήταν με τους πιστούς, παρ' όλο που ψυχαγωγούσε και διασκέδαζε τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Όμως δικαιολογείται, επειδή δεν τραγουδούσε με την ψυχή του, αλλά από ανάγκη μη χάσει τη ζωή του.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Οδύσσεια
Βλαντιμίρ Τρέτσικοφ
Ο Βλαντιμίρ Τρέτσικοφ (Πετροπαβλόφσκ του Καζακστάν, 26 Δεκεμβρίου 1913 - Πρετόρια, 26 Αυγούστου 2006) ήταν Καζάκος αυτοδίδακτος ζωγράφος, από τους εμπορικότερους καλλιτέχνες για την εποχή του.
Τα έργα του ήταν γνωστά ιδίως στη διάρκεια των δεκαετιών του '60 και του '70. Έζησε τη Ρωσική Επανάσταση, ενώ φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ινδονησίας στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1946 εγκαταστάθηκε στη Νότια Αφρική, όπου το 1950 ζωγράφισε το έργο «Το Κορίτσι από την Κίνα», που είναι γνωστό και με το όνομα «Η Πράσινη Κυρία». Το έργο αυτό, που είναι και το πιο αναγνωρίσιμο έργο του, πωλήθηκε σε πάνω από 500.000 αντίγραφα, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο πίνακα. Ο Τρέτσικοφ έγινε σύμβολο της βρετανικής ποπ κουλτούρας της δεκαετίας του 1960, ενώ έπαιξε το 1966 στην ταινία Alfie του Μάικλ Κέιν.
Κέρδισε τον τίτλο του «βασιλιά του κιτς» αναπαράγοντας κατά χιλιάδες τα έργα του, γεγονός που τον έκανε και έναν από τους πιο εμπορικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Οι κριτικοί αδίκησαν το ζωγράφο. Έλεγαν ότι η τέχνη του είναι για αυτούς που μισούν την τέχνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Αγκτσακοβάκ
Το Αγκτσακοβάκ (επίσης, Αγκντζακοβάγκ και Αγκντζακοβάχ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάς του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Εϊμούρ και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάς
Παύλος Κυριαζής
O Παύλος Κυριαζής του Χαριλάου, 1912-1990 υπήρξε έλληνας δημοσιογράφος, οικονομολόγος και λογοτέχνης, Συνεργάτης των εφημερίδων "Το Βήμα", "Τα Νέα", «Οικονομικός Ταχυδρόμος» 1952 μέχρι τη δεκαετία του 1980, και παλαιότερα της « "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ" » (1946-1952). Προϊστάμενος κλάδου Εγκυκλοπαιδικών Εκδόσεων «ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ». Σύμβουλος και Διευθυντής Γραφείου Τύπου της Κοσμητείας Εθνικού Τοπίου και Πόλεων. Υπεύθυνος εκπομπής «Γνωρίστε την Ελλάδα» του Ε.Ι.Ρ., Συνεργάτης του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και πολλών επιστημονικών και λογοτεχνικών περιοδικών.
Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, μετέχοντας στην Επιτροπή Αθήνας της «ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ» (1941-1943) και του Προεδρείου της ΕΠΟΝ Αθήνας (1943-1947).
Μέλος και πολλών άλλων πνευματικών και επιστημονικών οργανώσεων.
Το 1965 έτυχε του Α' Βραβείου, Ελλήνων δημοσιογράφων, του Δημοσιογραφικού Διαγωνισμού της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» για σειρά αποκαλυπτικών άρθρων του για τις αθρόες αγορές ελληνικών ακτών από ξένους, έρευνα που είχε μεγάλη απήχηση στην Ελληνική Βουλή και το διεθνή τύπο. Τελειώνοντας τις σπουδές. Νομικών, Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1937, συνέγραψε πολλά έργα και πραγματείες δημοσιευθείσες σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά.
Εκδοθέντα βιβλία του:
Για το λογοτεχνικό έργο του Παύλου Κυριαζή, που μέρος μεταφράστηκε στην αγγλική, ιταλική και γαλλική γλώσσα, δημοσιεύθηκαν ευμενέστατες κριτικές κορυφαίων των Ελληνικών Γραμμάτων, μεταξύ των οποίων της Έλλης Αλεξίου, Μάρκου Αυγέρη, Γιώργου Βαλέτα, Βάσου Βαρίκα, Τάσου Βουρνά, Νικηφόρου Βρεττάκου, Ρήγα Γκόλφη, Γιώργου Θεοτοκά, Λιλής Ιακωβίδου, Παναγιώτη Κανελλόπουλου, Μπάμπη Κλάρα, Μ. Καραγάτση, Ανδρέα Καραντώνη, Λέοντα Κουκούλα, Αλεξ.Κοτζιά, Μιχ. Γ. Μερακλή, Στρατή Μυριβήλη, Κώστα Ουράνη, Παύλου Παλαιολόγου, Αγγέλου Σικελιανού, Κυριάκου Σιμόπουλου, Σοφίας Σπανούδη, Μιχαήλ Στασινόπουλου, Γιώργου Φτέρη, Δημήτρη Φωτιάδη, Γιάννη Χατζίνη κ.α. Η Ακαδημία Αθηνών, τιμώντας την πνευματική προσφορά του Παύλου Κυριαζή, βράβευσε το σύνολο του έργου του το Δεκέμβριο του 1975.
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι
Εσθήρ (Παλαιά Διαθήκη)
μικρογραφία|Κύλινδρος της Εσθήρ από την Ιταλία, 1616, [[Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ, Ιερουσαλήμ.|320x320px]]
Το Βιβλίο της Εσθήρ ή «Κύλινδρος της Εσθήρ» (Megillah Ester – Μεγιλάθ Εσθέρ ή απλώς Μεγιλά), είναι ένα από τα συγγράμματα που συγκροτούν την Αγία Γραφή και περιλαμβάνεται στην Παλαιά Διαθήκη. Κατατάσσεται στον μεν ιουδαϊκό κανόνα στα «αγιόγραφα» («κετουβείμ») στον δε ελληνικό στα «ιστορικά».
Το βιβλικό κείμενο επιγράφεται με το όνομα της Ιουδαίας βασἰλισσας Εσθήρ, συζύγου του βασιλιά Ασουήρου  της Περσίας, και εξηγεί πώς καθιερώθηκε η ιουδαϊκή χαρμόσυνος εορτή του Πουρίμ (εορτή των Κλήρων). Αναφέρεται στη δια κλήρου επιλογή της ημέρας που ορίστηκε για την εξόντωση των Ιουδαίων που ζούσαν στο περσικό βασίλειο και πώς αυτή ανετράπη. Αναγιγνώσκεται κάθε χρόνο στη Συναγωγή κατά τον χρόνο εορτασμού.
Περιεχόμενο
μικρογραφία|Κύλινδρος της Εσθήρ, [[Εβραϊκή γλώσσα|εβραϊκό χειρόγραφο, περίπου 1700-1800, Βασιλικό Μουσείο του Οντάριο, Τορόντο, Καναδάς.]]
Τα γεγονότα που περιγράφονται στο Βιβλίο της Εσθήρ εξελίσσονται στο περσικό βασίλειο του Ασουήρου. Ο βασιλιάς εκθρόνισε στα Σούσα τη σύζυγό του Αστίν και προέκρινε στη θέση της την Εσθήρ. Η Εσθήρ ή Αδασσά ήταν Ιουδαία συγγενής του Μαρδοχαίου, αλλά απέκρυψε την καταγωγή της. Ο Μαρδοχαίος υπηρετούσε στην βασιλική πύλη και δεν προσκυνούσε τον ανώτατο διοικητικό αξιωματούχο Αμάν. Αυτό επέφερε την έκδοση βασιλικού διατάγματος για την εξόντωση και σύληση των Ιουδαίων του περσικού βασιλείου μέσα σε μία ημέρα, που ορίστηκε δια κλήρου η 13η του Αδάρ. Η Εσθήρ μεσολάβησε για την έκδοση νέου βασιλικού διατάγματος υπέρ των Ιουδαίων, νίκησαν τους εχθρούς τους και καθιέρωσαν την εορτή του Πουρίμ.
Χρονολόγηση και συγγραφή
Η συγγραφή του βιβλίου αποδόθηκε στον Μαρδοχαίο, αλλά σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές ο συγγραφέας παραμένει άγνωστος. Όσον αφορά στο πρωτότυπο, αυτό είτε χάθηκε είτε δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη ανάμεσα στα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας.
Δομή
Το Βιβλίο της Εσθήρ αποτελείται από δέκα κεφάλαια. Σύμφωνα με την αφήγηση, τα γεγονότα του 1ου κεφαλαίου εξελίσσονται κατά το 3ο έτος της βασιλείας του Ασουήρου, του 2ου κεφαλαίου στο 7ο έτος και τα υπόλοιπα στο 12ο έτος. Θα μπορούσαν να σκιαγραφηθούν ως εξής:
Προσθήκες
Η Mετάφραση των Εβδομήκοντα περιλαμβάνει επιπρόσθετα χωρία ή στίχους ως προς το μασοριτικό κείμενο. Επισημαίνονται επίσης ερμηνευτικές διαφοροποιήσεις, καθώς και η απόδοση των ονομάτων «Ασουήρος» ως Αρταξέρξης και «Αμάν ο Αγαγίτης» ως Αµάν Αμαδάθου Μακεδών (Εσθ. 8,12κ). Κάποιες από τις προσθήκες αυτές είναι i) η εναρκτήρια αφήγηση του ονείρου του Μαρδοχαίου για τα επερχόμενα γεγονότα, ii) η προσευχή του Μαρδοχαίου, iii) η προσευχή της βασίλισσας Εσθήρ, iv) το κείμενο του βασιλικού διατάγματος υπέρ των Ιουδαίων, v) η ερμηνεία του ονείρου του Μαρδοχαίου.
Περίληψη
1. Ο βασιλιάς Ασουήρος, που βασίλευσε σε εκατόν είκοσι επτά επαρχίες από την Ινδία μέχρι την Αιθιοπία, κατά τις ημέρες εκείνες κάθισε στον θρόνο του βασιλείου του στα Σούσα.
Στο τρίτο έτος της βασιλείας του, έκανε συμπόσιο για όλους τους ευγενείς και αξιωματούχους του και τα λοιπά έθνη και τους άρχοντες της Περσίας και της Μηδίας. Έδειχνε σε όλους τα πλούτη του ενδόξου βασιλείου του και τη μεγαλοπρέπειά του επί εκατόν ογδόντα ημέρες.
Ακολούθησε επταήμερο πολυτελέστατο συμπόσιο στον κήπο του ανακτόρου για όλους τους ανθρώπους που ήταν στα Σούσα. Η βασίλισσα Αστίν έκανε κι εκείνη συμπόσιο για τις γυναίκες. Την έβδομη ημέρα, ο βασιλιάς διέταξε να παρουσιαστεί η βασίλισσα Αστίν με το βασιλικό διάδημα για να επιδείξει την ομορφιά της σε όλους τους καλεσμένους. Αλλά εκείνη δεν υπάκουσε και ο βασιλιάς εξοργίστηκε.
Για την ασέβεια αυτή, απευθύνθηκε στους συμβούλους του. Τον λόγο πήρε ο Μουχαίος και αποκρίθηκε πως η βασίλισσα δεν αδίκησε μόνο τον βασιλιά αλλά και όλους τους ευγενείς και τους λαούς του βασιλείου του. Η συμπεριφορά της θα διαδοθεί σε όλες τις γυναίκες και θα τις ενθαρρύνει να περιφρονούν τους συζύγους τους. Πρότεινε λοιπόν να εκδοθεί διάταγμα, σύμφωνα με τους αμετάκλητους νόμους της Περσίας και της Μηδίας, που θα απαγορεύει στην Αστίν να παρουσιαστεί ξανά στον βασιλιά. Και να την αντικαταστήσει με κάποια καλύτερη.
Και ο λόγος ευχαρίστησε τον βασιλιά και διέταξε να συνταχθεί το διάταγμα, ώστε ο κάθε σύζυγος να είναι κύριος του σπιτιού του και να μιλάει σύμφωνα με τη γλώσσα του δικού του λαού. Το βασιλικό διάταγμα μεταφράστηκε στη γλώσσα κάθε λαού του βασιλείου του Ασουήρου και τα αντίγραφα στάλθηκαν στους διοικητές και τους άρχοντες σε όλες τις επαρχίες του.
2. Όταν αποφάσισε ο βασιλιάς να διαλέξει τη νέα βασίλισσα, διέταξε να αναζητήσουν όμορφες νεαρές κοπέλες σε όλο το βασίλειό του και να τις συγκεντρώσουν στα Σούσα, υπό τη φύλαξη του ευνούχου υπηρέτη του. Ανάμεσά τους ήταν η Ιουδαία Αδασσά, δηλαδή η Εσθήρ. Ήταν ορφανή και από τους δύο γονείς και κηδεμόνας της ήταν ο συγγενής της Μαρδοχαίος, που υπηρετούσε στην βασιλική πύλη. Δεν φανέρωσε σε κανέναν ούτε τον λαό της ούτε την καταγωγή της, διότι αυτή την εντολή είχε απὀ εκείνον.
Ο Μαρδοχαίος έμαθε ότι δύο αρχιφρουροί της βασιλικής πύλης συνωμότησαν για να δολοφονήσουν τον βασιλιά. Ενημέρωσε την Εσθήρ και εκείνη το ανήγγειλε στον βασιλιά. Το θέμα ερευνήθηκε, επιβεβαιώθηκε και οι συνωμότες απαγχονίστηκαν. Η υπηρεσία του Μαρδοχαίου καταγράφηκε στα βασιλικά Χρονικά ως ένδειξη εύνοιας και επαίνου εκ μέρους του βασιλιά.
Κατόπιν ο Αμάν είπε στον βασιλιά ότι υπάρχει ένας λαός διασκορπισμένος στο περσικό βασίλειο που έχει διαφορετικούς νόμους και δεν υπακούει στους περσικούς. Επομένως δεν είναι προς το συμφέρον του βασιλιά να τους ανέχεται. Ας εκδοθεί διάταγμα για την εξόντωσή τους και θα καταβάλλει ως αντίτιμο 10.000 τάλαντα ασήμι στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο. Ο βασιλιάς έδωσε στον Αμάν το σφραγιδοφόρο δαχτυλίδι του και απάντησε ότι δίνει σε εκείνον το ασήμι και τον λαό για να κάνει ό,τι νομίζει καλό.
Κλήθηκαν λοιπόν οι βασιλικοί γραμματείς και συνέταξαν το διάταγμα με την εντολή να εξοντώσουν αδιακρίτως όλους τους Ιουδαίους του περσικού βασιλείου μέσα σε μία ημέρα, στις 13 του Αδάρ, καθώς και να λεηλατήσουν τα αγαθά τους. Ο νόμος δημοσιεύτηκε στα Σούσα και η πόλη ήταν ανάστατη.
4. Όταν τα έμαθε αυτά ο Μαρδοχαίος, έσχισε τα ρούχα του, φόρεσε έναν σάκκο, εσκόρπισε στάχτη επάνω στο κεφάλι του και βγήκε στην πόλη κλαίγοντας και πενθώντας. Έφτασε όμως μόνο μέχρι την βασιλική πύλη, γιατί δεν επιτρεπόταν η είσοδος σε όποιον φορούσε σάκκο. Η Εσθήρ του έστειλε ρούχα αλλά εκείνος δεν τα δέχτηκε. Τότε διέταξε τον αρχιυπηρέτη της να μάθει τι του είχε συμβεί. Και ο Μαρδοχαίος τον ενημέρωσε για όλα, και για τα χρήματα που υποσχέθηκε ο Αμάν. Του έδωσε επίσης το αντίγραφο του διατάγματος και της παρήγγειλε να μεσολαβήσει για τον λαό της στον βασιλιά.
Αλλά η Εσθήρ αποκρίθηκε ότι αφενός ο περσικός νόμος τιμωρούσε με θάνατο οποιονδήποτε παρουσιαζόταν απρόσκλητος στην εσωτερική βασιλική αυλή εκτός κι αν ο βασιλιάς έτεινε το χρυσό σκήπτρο, αφετέρου είχαν περάσει τριάντα ημέρες από τότε που την κάλεσε ο βασιλιάς.
Ο Μαρδοχαίος την προειδοποίησε ότι εξίσου κινδυνεύει και εκείνη με τους υπόλοιπους Ιουδαίους και ίσως βρίσκεται στη βασιλική θέση για μια τέτοια στιγμή. Η Εσθήρ τότε πρόσταξε στον Μαρδοχαίο να νηστεύσουν για χάρη της επί τρία μερόνυχτα όλοι οι Ιουδαίοι που βρίσκονταν στα Σούσα. Το ίδιο θα έκανε κι εκείνη με τους συνοδούς της.
5. Και την τρίτη ημέρα η Εσθήρ παρουσιάστηκε απρόσκλητη στον βασιλιά και εκείνος τη δέχτηκε με εύνοια. Τη ρώτησε ποιο ήταν το αίτημά της και ότι αν ήθελε θα της παραχωρούσε ακόμα και το μισό βασίλειό του. Ως απάντηση προσκάλεσε τον βασιλιά και τον Αμάν σε συμπόσιο. Στο συμπόσιο, ο βασιλιάς επανέλαβε τα ίδια λόγια και η Εσθήρ αιτήθηκε να παρευρεθούν και την επόμενη ημέρα σε συμπόσιο, και τότε θα απαντούσε στην ερώτησή του.
6. Εκείνο το βράδυ ο βασιλιάς δεν μπορούσε να κοιμηθεί και διέταξε να του διαβάσουν τα βασιλικά Χρονικά. Βρέθηκε καταγεγραμμένο ότι ο Μαρδοχαίος είχε αποκαλύψει συνωμοσία δολοφονίας εναντίον του και πληροφορήθηκε από τους υπηρέτες του ότι δεν του απέδωσε τιμή και αναγνώριση.
Ο Αμάν πήγε στην βασιλική αυλή για να αιτηθεί τη θανάτωση του Μαρδοχαίου. Αλλά τον κάλεσε ο βασιλιάς και ρώτησε με ποιον τρόπο πρέπει να τιμηθεί κάποιος που έχει την εύνοιά του. Βέβαιος ο Αμάν ότι αναφέρεται σε εκείνον εισηγήθηκε ότι, πρέπει να ανατεθεί σε έναν εκλεκτό άρχοντα να ντύσει με βασιλική ενδυμασία τον τιμώμενο και με βασιλικό κάλυμμα ένα άλογο που έχει ιππεύσει ο βασιλιάς. Στη συνέχεια να τον περιφέρει έφιππο στην πόλη διακηρύσσοντας «Έτσι γίνεται με τον άνθρωπο που ο βασιλιάς θέλει να τιμήσει».
Και ο βασιλιάς πρόσταξε τον Αμάν «βιάσου και να τα κάνεις όλα αυτά που είπες για τον Μαρδοχαίο τον Ιουδαίο που κάθεται στην βασιλική πύλη». Έτσι κι έγινε. Έπειτα ο μεν Αμάν έσπευσε στο σπίτι του περίλυπος, ο δε Μαρδοχαίος επέστρεψε στην βασιλική πύλη.
7. Ο βασιλιάς και ο Αμάν πήγαν στο συμπόσιο της Εσθήρ. Και η Εσθήρ παρακάλεσε και αιτήθηκε να χαρίσει ο βασιλιάς τη ζωή σε εκείνη και στον λαό της γιατί πουλήθηκαν για να αφανιστούν και τα αγαθά τους να λεηλατηθούν.
Ρώτησε τότε την Εσθήρ ποιος το έκανε αυτό και εκείνη αποκρίθηκε ότι ήταν ο Αμάν. Ο βασιλιάς εξοργίστηκε και βγήκε στον κήπο του ανακτόρου. Ο Αμάν παρέμεινε και την παρακαλούσε για τη ζωή του. Όταν επέστρεφε ο βασιλιάς είδε τον Αμάν να πέφτει επάνω στο ανάκλιντρο όπου ήταν η Εσθήρ και τον κατηγόρησε ότι επιτίθεται στη γυναίκα του. Τότε ένας υπηρέτης αποκάλυψε ότι ο Αμάν είχε κατασκευάσει ένα ξύλο για τον Μαρδοχαίο. Και ο βασιλιάς διέταξε επάνω σε αυτό να θανατωθεί ο Αμάν.
8. Την ίδια ημέρα ο βασιλιάς έδωσε την περιουσία του Αμάν στην Εσθήρ και το σφραγιδοφόρο δαχτυλίδι του στον Μαρδοχαίο. Η Εσθήρ όρισε τον Μαρδοχαίο επικεφαλή της περιουσίας του Αμάν.
Ήταν όμως αδύνατο να ανακληθεί διάταγμα που ήταν σφραγισμένο με το δαχτυλίδι του βασιλιά. Εξουσιοδότησε λοιπόν την Εσθήρ και τον Μαρδοχαίο να συντάξουν νέο έγγραφο για το καλό των Ιουδαίων. Τότε κλήθηκαν οι βασιλικοί γραμματείς και συνέταξαν νέο διάταγμα που επέτρεπε στους Ιουδαίους του περσικού βασιλείου στις 13 του Αδάρ να υπερασπιστούν τη ζωή τους, να εξοντώσουν αδιακρίτως όσους σχεδίαζαν να τους επιτεθούν, καθώς και να λεηλατήσουν τα αγαθά τους.
Και ο Μαρδοχαίος έφυγε από την βασιλική αυλή φορώντας βασιλικά ενδύματα και χρυσό διάδημα. Και οι Ιουδαίοι ήταν πολύ χαρούμενοι. Και πολλοί από τους λαούς του περσικού βασιλείου έγιναν Ιουδαίοι επειδή φοβήθηκαν.
9. Στις 13 του Αδάρ οι άρχοντες και οι αξιωματικοί των επαρχιών του βασιλιά βοήθησαν τους Ιουδαίους, γιατί ο Μαρδοχαίος ήταν ισχυρός. Και οι Ιουδαίοι θανάτωσαν πολλούς εχθρούς τους στο περσικό βασίλειο, καθώς και τους δέκα γιους του Αμάν, αλλά δεν λεηλάτησαν. Ο βασιλιάς ρώτησε την Εσθήρ αν είχε αίτημα και παράκληση να της εκπληρώσει. Εκείνη ζήτησε να παραταθεί η εντολή στα Σούσα για μία ακόμη ημέρα και να κρεμάσουν τους δέκα γιους του Αμάν. Ο βασιλιάς συμφώνησε και εκδόθηκε το διάταγμα για τα Σούσα.
Στις 14 του Αδάρ οι Ιουδαίοι που βρίσκονταν στα Σούσα συγκεντρώθηκαν ξανά, αλλά οι υπόλοιποι Ιουδαίοι του περσικού βασιλείου αναπαύτηκαν και γιόρτασαν. Για τον λόγο αυτό οι Ιουδαίοι που κατοικούσαν στην πόλη γιόρτασαν στις 15 του Αδάρ.
Σχετικά κύρια άρθρα
Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Ιουδαϊκά κινήματα Κατηγορία:Παπυρολογία Κατηγορία:Χειρόγραφα Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής
Ηνίοχος (αστερισμός)
Ηνίοχος (Λατινικά: Auriga, συντομογραφία: Aur) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Καμηλοπάρδαλη, Περσέα, Ταύρο, Διδύμους και Λύγκα. Βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, είναι ορατός ολόκληρος από την Ελλάδα, τις χειμωνιάτικες νύχτες.
Ονομασίες και ιστορία
Ηνίοχος σημαίνει αυτός που κρατά τα ηνία (γκέμια). Οι γραφές Ηνίοχος και Ενίοχος μεταγράφηκαν από τους Ρωμαίους ως Heniochus και μεταφράσθηκαν ως Auriga. Στην αρχαιότητα ο Ηνίοχος προσωποποιήθηκε ως ο Ερεχθεύς ή Εριχθόνιος, γιος του Ηφαίστου και της Αθηνάς, που έχοντας κληρονομήσει τη χωλότητα του πατέρα του χρειαζόταν κάποιο μέσο μεταφοράς. Αυτό το εξασφάλισε εφευρίσκοντας το άρμα ή άμαξα με 4 άλογα, που το οδηγούσε απλώς κρατώντας τα ηνία των αλόγων. Αυτά τα ονόματα εμφανίζονται μέχρι και τον 17ο αιώνα μ.Χ., με τον Ριτσιόλι να γράφει Erichtonius. Ωστόσο άλλοι είδαν στον αστερισμό αυτό τον Μυρτίλο, τον ηνίοχο του Οινομάου, που πρόδωσε το αφεντικό του εξαιτίας του Πέλοπα. Μετά τον βίαιο θάνατο του Μυρτίλου ο πατέρας του, ο θεός Ερμής, τον μεταμόρφωσε σε αστερισμό. Λιγότεροι υποστήριζαν πως ο αστερισμός προσωποποιούσε τον Κίλλα, τον ηνίοχο του Πέλοπα, ενώ οι Ευριπίδης και Παυσανίας τον ταυτοποιούσαν με τον Ιππόλυτο. Ανεξάρτητα από το πρόσωπο, άλλες ελληνικές ονομασίες για τον Ηνίοχο ήταν: Αρμελάτης, Διφρηλάτης, Ιππηλάτης και Ελάσιππος. Ο Λαλάντ παραθέτει επιπλέον και τα ονόματα Βελλερεφόντης, Φαέθων και Τροχίλος (ίσως από το «τροχαλός», αυτός που τρέχει).
Οι Λατίνοι ποιητές, εκτός από Auriga, ονόμαζαν τον αστερισμό Aurigator, Habenifer και Tenens habenas. Ακόμα, οι Νιγίδιος και Βάρων τον ονόμασαν Arator (ο αροτριών), το ίδιο δηλαδή με τον Βοώτη. Από τον φωτεινότερο αστέρα του πήρε τις περιγραφικές ονομασίες Custos caprarum, Habens capellas, Habens hircum. Ο Άγιος Ισίδωρος της Ισπαλίδος τον ονόμασε Mavors από τον πατέρα του Ρωμύλου, από όπου και το Mafurtius του Πορτογάλου Pedro Nunez που έγινε το Maforte του Bayer.
Οι `Αραβες μετέφρασαν τα κλασικά ονόματα για τον Ηνίοχο ως Al Dhu al Inan, Al Masik al Inan, Al Mumsik al Inan, που μεταφέρθηκαν στη Δύση ως Mumassich Alhanam. Ορισμένοι απεικόνισαν τον Ηνίοχο ως τον Άγιο Ιερώνυμο, αλλά ο Καίσιος (Caesius) τον παρομοίασε με τον Ιακώβ και ο Seiss με τον «Καλό Ποιμένα».
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Ηνίοχο 70 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 144.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Επειδή τέμνεται (στο νοτιοδυτικό μέρος του) από τον γαλαξιακό ισημερινό, ο Ηνίοχος είναι πλούσιος σε σώματα του δικού μας Γαλαξία:
Διαδικτυακοί Τόποι
Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Ηνίοχος
Τολό Αργολίδας
μικρογραφία|Θέα της [[Ρόμβη|Ρόμβης από τις ακτές του Τολού]] Το Τολό (παλαιότερα ονόματα «Τουλόν», «Μινώα») είναι χωριό του νομού Αργολίδας, χτισμένο κατά μήκος μιας μεγάλης παραλίας στις ακτές του Αργολικού κόλπου αντίκρυ του έχεις τρία πανέμορφα νησάκια το Κορωνήσι, τη Ρόμβη και το Δασκαλιό. Το Τολό Διοικητικά ανήκε στον Δήμο Ασίνης μέχρι το τέλος του 2010 οπότε ο Δήμος καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στον Δήμο Ναυπλιέων. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 1.460 κάτοικοι. Το Τολό γνωρίζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη, εκμεταλλευόμενο την μεγάλη παραλία που διαθέτει και την κοντινή απόσταση που το χωρίζει από το Ναύπλιο από το οποίο απέχει 8 χιλιόμετρα.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1686, κατά τη διάρκεια του έκτου Βενετοτουρκικού πολέμου, στην έρημη τότε παραλία του Τολού αποβιβάστηκαν τα στρατεύματα του Βενετού στρατηγού Μοροζίνι απ’ όπου κατευθύνθηκαν στη συνέχεια βορειότερα για την κατάληψη του Ναυπλίου και του Άργους. Ο οικισμός του Τολού δημιουργήθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, όταν μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, με ψήφισμα του Καποδίστρια εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πρόσφυγες από την Κρήτη οι οποίοι διωγμένοι για αρκετά χρόνια δεν είχαν σταθερό τόπο κατοικίας στην Πελοπόννησο και αλλού και ζούσαν ως πένητες. Ο οικισμός ονομάστηκε αρχικά Μινώα από το όνομα του μυθικού βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Η ονομασία αυτή δε διατηρήθηκε και τελικά επικράτησε το παλαιότερο όνομα της περιοχής. Σήμερα, οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής έχουν κρητική καταγωγή. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα ο οικισμός αναπτύχθηκε στηριζόμενος στο ανερχόμενο τουριστικό ρεύμα. Μεγάλη ανοικοδόμηση σημειώθηκε στην περιοχή κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970, η οποία όμως υπήρξε άναρχη και ακαλαίσθητη, όπως συνέβαινε γενικότερα εκείνη την περίοδο. Σήμερα αποτελεί έναν από τους δημοφιλείς καλοκαιρινούς προορισμούς.
Τοπόσημα
Στον κόλπο του Τολού βρίσκεται ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών: το Κορωνήσι, η Ρόμβη, το Δασκαλιό, και πιο έξω στα ανοιχτά η Πλατειά. Στο Κορωνήσι βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, όπου γίνονται τελετές. Κάθε χρόνο στις 30 Ιουνίου πραγματοποιείται πανηγυρική Θεία Λειτουργεία στο ναό και καϊκάκια μεταφέρουν τον κόσμο στο νησάκι. Στο Δασκαλιό βρίσκεται το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής περιβαλλόμενο από μάντρα, το οποίο φέρεται να λειτούργησε ως «κρυφό σχολείο» κατά την Τουρκοκρατία. Στη Ρόμβη υπάρχουν κατάλοιπα ενετικών οχυρώσεων και πλούσιο πευκοδάσος στο μέσον του νησιού.
Η παραλία του Τολού ξεκινάει από την οργανωμένη παραλία "Ψιλή Άμμος" στα βόρεια και καταλήγει στο λιμάνι του χωριού, στο οποίο αγκυροβολούν αρκετές ψαρόβαρκες, και εξυπηρετούνται εκδρομικά σκάφη για Ύδρα και Σπέτσες.
Τοπικές εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο στις 24 Ιουνίου γίνεται αναβίωση του εθίμου του Άη Γιάννη του Κλείδωνα.
Σημείο αναφοράς κάθε χρόνο είναι η Μεγάλη Παρασκευή, όπου η περιφορά του Επιταφίου γίνεται μέσα στη θάλασσα.
Κάθε χρόνο το φθινόπωρο τέλος Σεπτεμβρίου διοργανώνεται η γιορτή της «Τράτας». Πρόκειται για μια μεγάλη γιορτή, όπου προσφέρονται μαρίδες. Ακολουθεί γλέντι και χορός.
Πληθυσμός
Το Τολό έχει καταγράψει σημαντική πληθυσμιακή αύξηση σε όλες τις απογραφές μέχρι το 2011. Το 2011 ωστόσο κατέγραψε την πρώτη του αρνητική πληθυσμιακή μεταβολή. Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η αύξηση το 1981 και το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Τσιρκούρντ
Το Τσιρκούρντ (επίσης, Ντζιρκούρντ και Ντζιρκούρτ) είναι χωριό της επαρχίας Γκοϊτσάι του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκοϊτσάι
Μεϊντούμ
Το Μεϊντούμ (ميدوم) είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στην Κάτω Αίγυπτο. Περιλαμβάνει μια μεγάλη πυραμίδα και αρκετούς μασταμππάδες. Η περιοχή βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα νότια του Καΐρου.
Πυραμίδα
Η Πυραμίδα του Μεϊντούμ θεωρείται ότι είναι η δεύτερη πυραμίδα που χτίστηκε ποτέ, μετά την Πυραμίδα του Ζοζέρ, και αρχικά ίσως είχε χτιστεί για τον Ουνί, το τελευταίο φαραώ της Τρίτης Δυναστείας, και συνεχίστηκε από τον Σνεφρού. Ο αρχιτέκτονας ήταν ένας διάδοχος του φημισμένου Ιμχοτέπ, τον «εφευρέτη» τον πυραμίδων χτισμένων με πέτρα. Η κατάρρευση της πυραμίδας πιθανόν να οφείλεται στις τροποποιήσεις που έγιναν στο σχεδιασμό του Ιμχοτέπ, όπως και στις αποφάσεις που πάρθηκαν δύο φορές κατά τη διάρκεια κατασκευής της για επέκτασής της. Λόγω της ασυνήθιστης εμφάνισης, η πυραμίδα αποκαλείται στα αραβικά el-heram el-kaddaab ('el-χεράμ ελ-καντάαμπ, Ψευδοπυραμίδα''). Η δεύτερη επέκταση μετέτρεψε την αρχική βαθμιδωτή πυραμίδα σε πραγματική πυραμίδα με το γέμισμα των βαθμίδων με επικάλυψη από ασβεστόλιθο. Ενώ αυτή η προσέγγιση είναι ίδια με το σχεδιασμό και άλλων πραγματικών πυραμίδων, του Μεϊντούμ επηρεάστηκε από κατασκευαστικά λάθη. Πρώτον, το εξωτερικό στρώμα θεμελιώθηκε στην άμμο και όχι σε βράχο, όπως τα εσωτερικά στρώματα. Δεύτερον, οι βαθμίδες της αρχικής πυραμίδας είχαν σχεδιαστεί ως το τελικό στάδιο. Έτσι, η εξωτερική επιφάνεια γυαλίστηκε και τα επίπεδα των βαθμίδων δεν ήταν οριζόντια, αλλά έπεσαν προς τα έξω. Αυτό έθεσε σε σοβαρό κίνδυνο τη σταθερότητα και πιθανόν προκάλεσε την κατάρρευση της Πυραμίδας του Μεϊντούμ κατά τη διάρκεια της κατασκευής της.
Ο Franck Monnier και άλλοι πιστεύουν ότι η πυραμίδα δεν είχε καταρρεύσει πριν από την εποχή του Νέου Βασιλείου, αλλά υπάρχουν κάποια γεγονότα που αντικρούουν αυτή τη θεωρία. Η Πυραμίδα του Μεϊντούμ φαίνεται ότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Αρχίζοντας με το Σνεφρού και τη 12η Δυναστεία και μετά, όλες οι πυραμίδες είχαν Ναό της Κοιλάδας (ο ναός δίπλα στο Νείλο, που ενωνόταν με την πυραμίδα με τελετουργικό διάδρομο), τον οποίο δεν έχει η πυραμίδα στο Μεϊντούμ. Ο ταφικός ναός, ο οποίος βρέθηκε κάτω από τα ερείπια της βάσης της πυραμίδας, απ’ ό, τι φαίνεται δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Από τις δύο στήλες μέσα στην πυραμίδα, που συνήθως φέρουν το όνομα του φαραώ, λείπουν επιγραφές, ενώ οι τοίχοι είναι μερικώς γυαλισμένοι. Ο ταφικός θάλαμος επίσης μέσα στην πυραμίδα είναι ημιτελής, και υπάρχουν τοίχοι στήριξης και ξύλινα υποστυλώματα, τα οποία κανονικά αφαιρούνταν μετά την ολοκλήρωση της πυραμίδας. Οι μασταμπάδες που σχετίζονται με την πυραμίδα δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, και δεν βρέθηκε καμία από τις συνηθισμένες ταφές που βρίσκονται σε τέτοιες τοποθεσίες. Τέλος, οι πρώτες εξετάσεις της Πυραμίδας του Μεϊντούμ βρήκαν τα πάντα κάτω από το λόφο των ερειπίων άθικτα. Οι εξωτερικές πέτρες κάλυψης κλάπηκαν αμέσως μόλις εκτέθηκαν από τις ανασκαφές (εκείνη την εποχή), γεγονός που κάνει μια καταστροφική κατάρρευση πιο πιθανή από μια σταδιακή. Η κατάρρευση αυτής της πυραμίδας κατά τη διάρκεια βασιλείας του Σνεφρού είναι πιθανόν ο λόγος για την αλλαγή της κλίσης από 54 σε 43 βαθμούς για τη δεύτερη πυραμίδα του στο Νταχσούρ, την Κυρτή Πυραμίδα.
Ανασκαφές
Η Πυραμίδα του Μεϊντούμ ανασκάφηκε από τον John Shae Perring το in 1837, τον Λέψιους το 1843 και κατόπιν από τον Φλίντερς Πέτρι αργότερα το 19ο αιώνα, ο οποίος και βρήκε το ταφικό ναό. Το 1920 ο ο Λούντβιχ Μπόρχαρντ μελέτησε παραπέρα την περιοχή, και ακολούθησαν οι Alan Rowe το 1928 και ο Ali el-Kholi τη δεκαετία του 1970. Σήμερα κατεστραμμένο, το κτίσμα έχει 65 μέτρα ύψος πάνω από το σημερινό επίπεδο του εδάφους, και η είσοδος είναι προσανατολισμένη στον άξονα βορρά-νότου 10 μέτρα πάνω από το σημερινό επίπεδο του εδάφους. Ο απότομος κατωφερής διάδρομος μήκους 17 μέτρων, μόλις κάτω από το αρχικό επίπεδο του εδάφους, οδηγεί σε οριζόντιο πέρασμα ύφους 3 μέτρων, το οποίο οδηγεί στο ταφικό θάλαμο. Ο θάλαμος είναι απίθανο να είχε χρησιμοποιηθεί για οποιαδήποτε ταφή.
Ο Πέτρι ήταν ο πρώτος αιγυπτιολόγος που προσδιόρισε τις αρχικές διαστάσεις και αναλογίες. Στην τελική της μορφή ήταν περίπου 1.100 αιγυπτιακοί πήχες των περίπου 0.523 μέτρων, και 175 πήχες ύψος, έχοντας έτσι τις ίδιες αναλογίες με τη Μεγάλη Πυραμίδα και έτσι και τον ίδιο συμβολισμό. Ο Πέτρι έγραψε το στην αναφορά των ανασκαφών του 1892 ότι «Βλέπουμε ότι υπάρχει μια ακριβώς ανάλογη θεωρία για τις διαστάσεις της πυραμίδας του Μεϊντούμ με εκείνη της Μεγάλης Πυραμίδας. Και στις δύο έχει υιοθετηθεί η αναλογία ακτίνας-κύκλου 7 : 44…». Οι διαστάσεις αυτές που αντιστοιχούν με τις εξωτερικές πλευρές να έχουν κλίση ακριβώς 51.842°, ή 51° 50' 35", εκφράζονταν από τους αρχαίους Αιγυπτίους ως κλίση σεκέντ 5½ παλαμών.
Μασταμπάδες
Κοντά στην πυραμίδα βρίσκεται ένας μασταμπάς άγνωστου ευγενούς, στο ταφικό θάλαμο του οποίου μπορεί κάποιος να φτάσει από ένα τούνελ που είχαν σκάψει τυμβωρύχοι. Το τούνελ είναι απότομο, πολύ στενό και περιορισμένο, αλλά όταν το διασχίσει κανείς ο θάλαμος και ο προθάλαμος είναι σχετικά ευρύχωροι, και περιέχουν το πρώτο γνωστό από την αρχαιότητα παράδειγμα σαρκοφάγου από κόκκινο γρανίτη. Άλλος ένας μασταμπάς είναι αυτός του Νεφερμαάτ, γιου του ιδρυτή της Τέταρτης Δυναστείας φαραώ Σνεφρού, και ένας τρίτος του πρίγκιπα Ραχοτέπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αρχαίες αιγυπτιακές πυραμίδες
Κριός (αστερισμός)
Ονομασίες και ιστορία
Στους αρχαίους Έλληνες ονομαζόταν κάποτε και Αιγόκερως, μολονότι συνήθως έτσι αποκαλούσαν τον σημερινό αστερισμό Αιγόκερω. Ο Πλίνιος έγραψε ότι ο Κλεόστρατος ο Τενέδιος πρώτος εφηύρε τον Κριό και μαζί του τον Τοξότη, ωστόσο η προέλευσή τους φαίνεται ότι ήταν κατά πολλούς αιώνες αρχαιότερη και ο ισχυρισμός είναι σωστός μόνο στο μέτρο που ο Κλεόστρατος υπήρξε ίσως ο πρώτος που έγραψε γι' αυτούς.
Ο Κριός ταυτιζόταν με το μυθολογικό κριάρι με το «χρυσόμαλλο δέρας», τη χρυσαφένια προβιά, που μετέφερε τα παιδιά του Αθάμαντος, τον Φρίξο και την Έλλη, στην Κολχίδα για να ξεφύγουν από την οργή της μητριάς του Φρίξου, οπότε η Έλλη έπεσε στη θάλασσα που σήμερα ονομάζεται από αυτήν Ελλήσποντος. Φθάνοντας στην Κολχίδα, ο Φρίξος θυσίασε το κριάρι στον Δία και κρέμασε την προβιά του εκεί, όπου έγινε στόχος της Αργοναυτικής εκστρατείας. Από τον μύθο προέρχονται οι ελληνορωμαϊκές ονομασίες για τον αστερισμό Χρυσόμαλλος, Phrixea Ovis, Pecus Athamantidos Helles, Phrixus, Portitor Phrixi, Phrixeum Pecus, Phrixi Vector, Ovis aurea/auratus και Αθάμας. Το τελευταίο όνομα ίσως εισάχθηκε στην Ελλάδα από τη Μεσοποταμία μαζί με τον αστερισμό, καθώς θυμίζει τον μεσοποτάμιο θεό Θαμμούζ (Tammuz, Dum-uzi), τον Μονογενή Υιό της Ζωής, τον οποίο κάποτε ο Κριός συμβόλιζε στους ουρανούς.
Οι Κικέρων και Οβίδιος βάφτισαν τον αστερισμό Cornus. Ως νύξη για τη θέση του στον ουρανό υπήρχε το επίθετο Ισημέριος (Aequinoctialis). Το Vernus Portitor (= ο φέρων την άνοιξη) αναφέρεται από τον Καίσιο, όπως και το Arcanus, που ίσως υπαινίσσεται τις μυστικές τελετουργίες λατρείας των θεοτήτων που αντιπροσώπευε ο Κριός.
Από την αρχαιότητα ο Κριός ήταν γνωστός ως ο «άρχων των ουρανίων σημ(ι)είων» (των ζωδίων), ο «άρχων του ζωδιακού», το πρώτο ζώδιο, καθώς εκεί βρισκόταν ο Ήλιος κατά την εαρινή ισημερία μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ.. Αντίστοιχο είναι και το ασσυριακό Rubu (πρίγκηπας).
Ο εβραϊκός μήνας Νισάν (Μάρτιος-Απρίλιος) συνδεόταν με τον αστερισμό Teli (Κριό), αφού ο Ιώσηπος γράφει ότι ο Ήλιος βρισκόταν εκεί όταν ο λαός του ελευθερώθηκε από την Αίγυπτο. Το ίδιο ο μήνας Nisanu των Ασσυρίων, καθώς ο Κριος συμβόλιζε σε αυτούς τις έννοιες του βωμού και της θυσίας, στην οποία το θύμα ήταν συνήθως ένα κριάρι. Στην αρχαία Αίγυπτο η ουράνια αυτή μορφή συμβόλιζε, κατά πολλούς, τον βασιλιά των αιγυπτιακών θεοτήτων, τον Άμμωνα. Ο Αθανάσιος Κίρχερ σημειώνει τον λατρευτικό τίτλο Ταμετούρο Αμούν, δηλαδή «Βασιλεύς του Άμμωνος» για τον Κριό στη χώρα του Νείλου. Παρόμοια, ο Νόννος θέτει το `Αμμων Λιβυκός ως όνομα του αστερισμού, το Deus Libycus του Διονυσίου Εξηγίου.
Ο Κριός ονομαζόταν Bara ή Ber(r)e στην Περσία, Amru ή Emru στη Συρία, Kuzi από τους Τούρκους (όλα σημαίνουν κριάρι), Aja και Mesha στην Ινδία, Mesham από τους Ταμίλ (πριν οι τελευταίοι υιοθετήσουν το ελληνικό Kriya). Οι Άραβες γενικώς τον ήξεραν ως Al Hamal, το πρόβατο, λέξη που παραφθάρηκε ως Hammel στον Ριτσιόλι και Alchamalo στον Schickard. Αργότερα, με την ελληνική επίδραση, ένας Άραβας σχολιαστής του Ούλουγκ Μπεγκ αποκαλεί τον Κριό Al Kabsh al Alif, δηλαδή «το ήμερο κριάρι».
Ως ζωδιακός αστερισμός και στην Κίνα, ο Κριός ήταν ο Σκύλος, γνωστός ως Heang Low και Kiang Leu, ενώ μαζί με τον Ταύρο και τους Διδύμους συναποτελούσε τη «Λευκή Τίγρη», τη δυτική από τις 4 μεγάλες ζωδιακές ομάδες των Κινέζων.
Ως σημαίνον ζώδιο, ο Κριός συνδέθηκε με την Αστρολογία, πολλές προλήψεις και θρύλους. Ο Βηρωσσός και ο Αμβρόσιος Μακρόβιος απέδιδαν τη σημασία του στην αρχαία πεποίθηση ότι η Γη δημιουργήθηκε όταν ο Ήλιος βρισκόταν στον Κριό και ο Αλβουμάσαρ προσθέτει ότι κατά τη Δημιουργία του Σύμπαντος όχι μόνο ο Ήλιος, αλλά και οι Σελήνη, Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Δίας και Κρόνος ήταν σε σύνοδο στον Κριό, προβλέποντας την καταστροφή του κόσμου όταν τα επτά σώματα βρεθούν στην ίδια σχετική θέση στην τελευταία μοίρα των Ιχθύων. Ο Δάντης, που ονόμαζε τον Κριό Montone, δίνει την άποψη του Μακρόβιου σε τρεις στίχους στην «Κόλαση». Γενικώς το θεωρούσαν δυσμενές ζώδιο, συνδεόμενο με τον «Οίκο του Άρεως» αν και κάποιοι το έθεταν υπό την «προστασία» της Αθηνάς-Μινέρβα. Ο Πλίνιος έγραψε πως η εμφάνιση κομήτη στον Κριό προμήνυε μεγάλους πολέμους και πολλούς θανάτους, πτώση των μεγάλων και άνοδο των μικρών, και φοβερή ξηρασία στις περιοχές που «κυβερνούσε». Πάντως, αγγλικά αλμανάκ του 17ου αιώνα κατέγραφαν στην επίδρασή του «αφθονία χόρτων και βοτάνων». Οι αρχαίοι αστρολόγοι θεωρούσαν ότι οι Δίδυμοι «κυβερνούν» το ανθρώπινο κεφάλι και πρόσωπο, μάλιστα οι Αιγύπτιοι το αποκαλούσαν και Arnum, «Κύριο της Κεφαλής». Αργότερα θεωρήθηκε ότι επιδρά σε χώρες όπως η Δανία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ελβετία, η Συρία και ιταλικές πόλεις (Capua, Νάπολη, Βερόνα). Τα χρώματα του ζωδίου ήταν το λευκό και το ερυθρό (όπως και των Διδύμων). Το σύμβολό του αναπαριστά την κεφαλή με τα κέρατα του ζώου.
Στα σημερινά αστρονομικά σύνορα του Κριού ο Ήλιος βρισκόταν κατά την εαρινή ισημερία από το 1795 π.Χ. περίπου μέχρι (όπως προαναφέρθηκε) το 67 π.Χ. Η μετάπτωση του άξονα της Γης όμως μετατοπίζει συνεχώς αυτό το «εαρινό σημείο» πάνω στην ουράνια σφαίρα: πριν τον Κριό βρισκόταν στον Ταύρο και τώρα βρίσκεται λίγες μοίρες νότια του αστέρα ω Ιχθύων στον ομώνυμο αστερισμό. Στην εποχή μας ο Ήλιος βρίσκεται μέσα στα αστρονομικά όρια του Κριού από τις 18 Απριλίου μέχρι τις 14 Μαΐου, και οι ημερομηνίες αυτές συνεχίζουν να μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Κριό 50 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 80. Οι κυριότεροι αστέρες του αστερισμού έχουν και δικά τους ιδιαίτερα ονόματα.
Κύπελλο Ελλάδας επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών
Το κύπελλο Ελλάδας επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών ξεκίνησε τη σαιζόν 1964–1965. Διεξάγεται απ' την Ε.Φ.Ο.ΕΠ.Α.. Πολυνίκης του θεσμού με 10 κατακτήσεις είναι ο Α.Σ. Πέρα Αθηνών. Τρέχων κυπελλούχος για το 2023 είναι ο Ολυμπιακός.
Πηγές
Κυπελλο Ανδρων επιτραπεζια αν α
Παγκ
Το Παγκ (κροατικά: Pag, λατινικά: Pagus) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 284,2 τ.χλμ. και 8.398 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Παγκ με 4.350 κατοίκους. Είναι το πέμπτο μεγαλύτερο κροατικό νησί μετά το Κρες, το Κρκ, το Μπρατς και το Χβαρ και το εικοστό ένατο μεγαλύτερο της Μεσογείου.
Παραπομπές
Παγκ
Μασταμπάς Φαρούν
Ο Μασταμπάς Φαρούν (مصطبة الفرعون, και στα αγγλικά αποδιδόμενος ως Mastabat al-Fir’aun, Mastaba el-Faraun, Mastabat el-Faraun ή Mastabat Faraun, Μασταμπάς του Φαραώ) είναι ταφικό μνημείο του αρχαίου Αιγύπτιου βασιλιά Σεψεσκάφ, τελευταίου φαραώ της Τέταρτης Δυναστείας. Βρίσκεται στη Νότια Σακάρα στο μέσο της απόστασης από τη βαθμιδωτή Πυραμίδα του Ζοζέρ και τις πυραμίδες του Σνεφρού, τον ιδρυτή της Τέταρτης Δυναστείας, στο Νταχσούρ. Ο μασταμπάς βρίσκεται κοντά στην πυραμίδα του Πεπί Α΄, φαραώ της Έκτης Δυναστείας. Το λατομείο από το οποίο προήρθε η πέτρα του βρίσκεται δυτικά της Κόκκινης Πυραμίδας του Σνεφρού.
Ανακάλυψη
Ο Μασταμπάς Φαρούν περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον John Perring στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο Λέψιους έψαξε επίσης το τάφο αλλά δεν διεξήγαγε κάποια εκτεταμένη προσεκτική έρευνα. Η πρώτη εξερεύνηση των υπόγειων μερών του τάφου έγινε από τον Ογκίστ Μαριέτ το 1858. Τη πρώτη κανονική ανασκαφή όλου του ταφικού συγκροτήματος έκανε ο Gustave Jéquier το 1924/25. Αυτός ήταν και ο πρώτος που απέδωσε το χτίσμα στον Σεψεσκάφ, ως αποτέλεσμα ενός θραύσματος στήλης. Πριν από αυτό, ο τάφος αποδιδόταν λανθασμένα στον Ουνίς, τον τελευταίο φαραώ της Πέμπτης Δυναστείας.
Μασταμπάς
Ο μασταμπάς έχει μήκος 99,6 μέτρα και πλάτος 74,4 μέτρα. Έχει ύψος περίπου 18 μέτρα και οι πλευρές έχουν κλίση περίπου 70°. Για τον πυρήνα χρησιμοποιήθηκε ο ίδιος κόκκινος ψαμμίτης που χρησιμοποιήθηκε για την κοντινή Κόκκινη Πυραμίδα του Σνεφρού. Σήμερα έχουν διασωθεί μόνο λίγα ίχνη τις εξωτερικής κάλυψης, από τα οποία μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα χαμηλότερα επίπεδα ήταν καλυμμένα με ροζ γρανίτη και όλα τα άλλα με ασβεστόλιθο από τη Τούρα. Είναι φανερό ότι το κτίσμα αποτελείται από δύο επίπεδα. Από αυτή την άποψη, ο Μασταμπάς Φαρούν είχε πρότυπο τους βαθμιδωτούς μασταμπάδες της πρώιμης δυναστικής περιόδου στη βόρεια Σακάρα.
Υποδομή
Η είσοδος στο υπόγειο συγκρότημα αιθουσών βρίσκεται στην μικρότερη σε έκταση βόρεια πλευρά. Ένα πέρασμα με κλίση 23°30′ οδηγεί μέσα στο έδαφος. Αρχικά είχε μήκος 20,75 μέτρα, αλλά λόγω κατάρρευσης σήμερα έχει μόνο 16,3 μέτρα μήκος. Μετά αυτή την κατωφερή διαδρομή το πέρασμα συνεχίζεται οριζόντια. Το κομμάτι αυτό σχηματίζει ένα μικρό θάλαμο μήκους 2,67 μέτρων και ύψους 2 μέτρων. Μετά από αυτό το θάλαμο υπάρχουν ακόμα τρεις μικρές πέτρινες πόρτες στερεωμένες στην οροφή. Σε αυτό το σημείο το πέρασμα έχει πλάτος 1,1 μέτρα και το ύψος μειώνεται στα 1,27 μέτρα. Οι τοίχοι και η οροφή είναι καλυμμένα με γρανίτη. Μετά τις μικρές πόρτες στην οροφή το ύψος του περάσματος μεγαλώνει πάλι, αλλά το έδαφος δεν είναι ίσιο και ομαλό γιατί δεν το επικάλυψαν. Μετά από μείωση του ύψους στα 1,3 μέτρα και μετά από 19,46 μέτρα το οριζόντιο πέρασμα καταλήγει στον προθάλαμο.
Ο προθάλαμος έχει μήκος της πλευράς που έχει προσανατολισμό ανατολικά-δυτικά 8,31 μέτρα, πλάτος 3,05 και ύψος 5,55 μέτρα. Έχει μυτερή οροφή από γρανίτη. Από το δυτικό άκρο του προθαλάμου εκτείνεται πέρασμα 1,2 μέτρων ύψος, 1,11 πλάτος, και 1,54 μήκους με κλίση 10°30′, που οδηγεί στον ταφικό θάλαμοι. Από τη σαρκοφάγο έχουν απομείνει μόνο θραύσματα, και πιθανόν ήταν φτιαγμένη από ψαμμίτη ή βασάλτη. Ο προθάλαμος και ο ταφικός θάλαμος είναι καλυμμένοι με γρανίτη. Ο οποίος όμως δεν ήταν λειασμένος ή γυαλισμένος.
Άλλο ένα πέρασμα οδηγεί νότια από τη νοτιοανατολική γωνία του προθαλάμου. Έχει 10,62 μέτρα μήκος, 1,14 πλάτος και μεταξύ 2,1 και 2,3 μέτρα ύψος. Στην ανατολική του πλευρά υπάρχουν τέσσερεις μικρές κόγχες και ακόμα μία στην δυτική πλευρά, ακριβώς απέναντι από τη νοτιότερη ανατολική κόγχη. Οι ανατολικές κόγχες έχουν μήκος 2,1 και 2,27 μέτρα μήκος, μόλις 0,8 μέτρα πλάτος και 1,4 μέτρα ύψος, ενώ η δυτική 2,65 μέτρα μήκος, και 1,16 πλάτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Καρικέντ
Το Καρικέντ (επίσης, Κάρικεντ και Καρυκέντ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γκαμπαντάι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Γκεργκέρ.
Ζώνη Ώρας
Η ζώνη ώρας είναι η AZT, με την ζώνη ώρας UTC+4 όλο τον χρόνο, καθώς η θερινή ώρα καταργήθηκε τον Μάρτιο του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκαμπαντάι
Αβουνκουλάτο
Με την ονομασία αβουνκουλάτο χαρακτηρίζεται η ειδική σχέση, και ο αντίστοιχος κοινωνικός θεσμός, που επικρατεί σε αρκετές ανθρώπινες κοινωνίες, μεταξύ του «εκ μητρός» θείου (λατ. avunculus) και των αρρένων ανιψιών του. Ο θείος ασκεί εξουσία πάνω στους ανιψιούς του και φέρει μια ειδική ευθύνη για την ανατροφή, τη μύηση και τον γάμο τους. Με τη σειρά τους οι ανιψιοί έχουν δικαιώματα στην περιουσία του θείου. Πολλές φορές έχουν επίσης προτεραιότητα όσον αφορά τα κληρονομικά δικαιώματα σε σχέση με τα τέκνα του θείου τους.
Αβουνκουλάτο και θειοτοπία
Σε πολλές μητρογονικές (matrilineal) κοινωνίες παρατηρείται το φαινόμενο της «θειοτοπικής εγκαταστάσεως», δηλαδή όταν τα αγόρια φθάσουν στην εφηβεία εγκαταλείπουν τον τόπο διαμονής των γονέων τους και εγκαθίστανται στο μέρος διαμονής του αδελφού της μητέρας τους (του «εκ μητρός» θείου). Αντιθέτως, τα κορίτσια μένουν με τους γονείς τους μέχρι να παντρευτούν. Τότε ακολουθούν τον σύζυγό τους στο μέρος διαμονής του. Με το έθιμο αυτό, σε μια από παλιά καθιερωμένη θειοτοπική εκτεταμένη οικογένεια, ο άνδρας συγκατοικεί με τη σύζυγό του, τις ανύπανδρες κόρες, μερικούς από τους έφηβους γιους της αδελφής του, καθώς και με έναν ή δύο από τους νυμφευμένους γιους της αδελφής του, τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Η θειοτοπική εγκατάσταση ως ανθρωπολογικός όρος έχει διαπιστωθεί στο 4% περίπου των ανθρώπινων κοινωνιών παγκοσμίως.
Η θειοτοπική και η μητροτοπική εγκατάσταση (δηλαδή η εγκατάσταση του άνδρα στον τόπο παραμονής των γονέων της συζύγου του) αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς τρόπους τοπικής οργανώσεως σε μητρογονικές κοινωνίες. Πολλές φορές ο ανεψιός είναι υποχρεωμένος να νυμφευθεί την κόρη του εκ μητρός θείου του, δηλαδή την πρώτη εξαδέλφη του. Αυτό ονομάζεται επιγαμία μεταξύ σταυρωτών εξαδέλφων. Αντιθέτως, αβουνκουλατικός γάμος (avunculate marriage) ως όρος της ιστορίας και όχι της ανθρωπολογίας, ονομάζεται ο γάμος ενός άνδρα με την κόρη της αδελφής του.
Παρόλο που το αβουνκουλάτο είναι κατ' εξοχήν ανεπτυγμένο σε μητρογονικές κοινωνίες με θειοτοπικό τρόπο εγκαταστάσεως, παρουσιάζεται επίσης σε κοινωνίες με μητροτοπική εγκατάσταση ή και με πατροτοπική εγκατάσταση. Εμφανίζεται ακόμα και σε ορισμένες κοινωνίες στις οποίες κυριαρχεί το πατρογονικό σύστημα καταγωγής.
Ως επίσημος θεσμός
Σύμφωνα με το κοινό οικογενειακό δίκαιο του Καζακστάν, οι ανιψιοί μπορούν να πάρουν οτιδήποτε από τις οικογένειες των ανδρών αδελφών της μητέρας τους «έως τρεις φορές». Στους Κιργίσιους κατά το παρελθόν, ένας ανεψιός μπορούσε σε μια εορτή στο σπίτι του θείου του ή του πατέρα του θείου του να πάρει δικό του οποιοδήποτε άλογο από το κοπάδι του ή όποιο εκλεκτό φαγητό επιθυμούσε.
Στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ, η φυλή των Απάτσι διατηρεί μια μορφή αβουνκουλάτου, στην οποία ο θείος έχει την ευθύνη να διδάξει τα ανίψια του τις κοινωνικές αξίες και τη σωστή συμπεριφορά, ενώ η κληρονομιά και η καταγωγή αναγνωρίζεται μόνο από την οικογένεια της μητέρας. Οι σημερινές επιρροές έχουν περιορίσει, αλλά δεν έχουν εξαλείψει αυτή την παράδοση.
Οι Τσαμόρο στις Νήσους Μαριάνες και οι Ταΐνο των νήσων Τερκς και Κέικος είναι παραδείγματα κοινωνιών που συνήθιζαν τη θειοτοπική εγκατάσταση.
Στην ανθρωπολογική έρευνα
Η έρευνα επί του αβουνκουλάτου στις αρχές του 20ού αιώνα εστιάσθηκε στη σχέση μεταξύ αυτού και του πατρογονικού ή μητρογονικού συστήματος των κοινωνιών. Ο Φραντς Μποάζ κατηγοριοποίησε το 1922 αρκετές διαφορετικές ρυθμίσεις αβουνκουλάτου με βάση τον τόπο κατοικίας. Ο Ανρί-Αλεξάντρ Ζυνό διετύπωσε την υπόθεση ότι το αβουνκουλάτο στον λαό των Τσόνγκα υπεδείκνυε ότι κάποτε στο παρελθόν η κοινωνία αυτή ήταν μητρογονική. Ο Άλφρεντ Ρέτζιναλντ Ράντκλιφ-Μπράουν ταυτοποίησε τους Τσόνγκα (BaThonga) της Μοζαμβίκης, τους ιθαγενείς του Τόνγκα του Ειρηνικού και τους Νάμα της Ναμίμπια ως εφαρμόζοντες το αβουνκουλάτο το 1924. Επιπλέον επεξέτεινε την έννοια, ώστε να ενσωματώσει σε αυτή και άλλες οικογενειακές σχέσεις.