cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οιδίποδας (Βολταίρου)
Πέμπτη πράξη
Ο ηγεμόνας είναι απελπισμένος και έχει πλέον αποφασίσει να εγκαταλείψει τον θρόνο και την πόλη, παρά τις προσπάθειες της συζύγου του να του αποδείξει την αθωότητά της. Απτόητος, ορίζει τον Φιλοκτήτη ως διάδοχό του, όταν φτάνει ο αγγελιοφόρος Ίκαρος από την Κόρινθο. Ο Πολύβας είναι νεκρός, αλλά για τον Οιδίποδα η αλυσίδα των ατυχιών δεν έχει ακόμη ξετυλιχτεί σταδιακά- μάλιστα, ο βασιλιάς της Κορίνθου παραδέχτηκε στο νεκροκρέβατό του ότι ο Οιδίποδας δεν ήταν γιος του. Ο Ίκαρος θυμάται ότι τον έσωσε μέσα σε ρούχα στο όρος Κυθήρων, ο Φορμπάς καταφθάνει και αναγνωρίζεται από τον αγγελιοφόρο. Είναι αυτός - θυμάται ο Ίκαρος - ο άνθρωπος που παρέδωσε το παιδί που προοριζόταν για θάνατο και αποκαλύπτει την ταυτότητα του πραγματικού πατέρα του Οιδίποδα, του Λάιου. Η προφητεία εκπληρώνεται, ο Θηβαίος βασιλιάς τυφλώνεται, ο αρχιερέας χαιρετίζει την επιστροφή της θεϊκής εύνοιας και της γαλήνης στη Βοιωτία, ενώ η Ιοκάστη, μη μπορώντας να δεχτεί μια τόσο σκληρή μοίρα, αυτοκτονεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Έργα του Βολταίρου
ΗΠΑ και κρατική τρομοκρατία
Αρκετοί μελετητές κατηγόρησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες για συμμετοχή στην κρατική τρομοκρατία. Έχουν γράψει για τη χρήση της κρατικής τρομοκρατίας από τις ΗΠΑ και άλλες φιλελεύθερες δημοκρατίες, ιδιαίτερα σε σχέση με τον Ψυχρό Πόλεμο. Σύμφωνα με αυτούς, η κρατική τρομοκρατία χρησιμοποιείται για την προστασία των συμφερόντων των καπιταλιστικών ελίτ και οι ΗΠΑ οργάνωσαν ένα νεοαποικιακό σύστημα πελατειακών κρατών, συνεργαζόμενο με τις περιφερειακές ελίτ για να κυβερνήσουν μέσω της τρομοκρατίας. Αυτό το έργο αποδείχθηκε αμφιλεγόμενο με τους συνηθισμένους μελετητές της τρομοκρατίας, οι οποίοι επικεντρώνονται στη μη κρατική τρομοκρατία και την κρατική τρομοκρατία των δικτατοριών.
Τέτοια έργα περιλαμβάνουν τα Noam Chomsky και Edward S. Herman 's The Political Economy of Human Rights (1979), Herman's The Real Terror Network (1985), Alexander L. George 's Western State Terrorism (1991), Frederick Gareau's State Terrorism and the United States (2004) και Ντάγκ Στόουκς « Ο άλλος πόλεμος της Αμερικής » (2005). Από αυτούς, η Ruth J. Blakeley θεωρεί τον Τσόμσκι και τον Χέρμαν ως τους κορυφαίους συγγραφείς για την τρομοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών και της πολιτείας.
Αξιόλογα έργα
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Νόαμ Τσόμσκι και ο Έντουαρντ Σ. Χέρμαν έγραψαν μια σειρά βιβλίων για τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στην κρατική τρομοκρατία. Τα γραπτά τους συνέπεσαν με τις εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας και άλλων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για μια νέα παγκόσμια «επιδημία» κρατικών βασανιστηρίων και δολοφονιών. Ο Τσόμσκι και ο Χέρμαν υποστήριξαν ότι ο τρόμος συγκεντρώθηκε στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ στις αναπτυσσόμενες χώρες και τεκμηρίωσαν ότι οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οπου πραγματοποιήθηκαν από κράτη επιρροης των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική. Υποστήριξαν ότι από δέκα χώρες της Λατινικής Αμερικής που είχαν διμοιρίες θανάτου, όλες ήταν πολιτείες πελατών των ΗΠΑ. Σε παγκόσμιο επίπεδο ισχυρίστηκαν ότι το 74% των καθεστώτων που χρησιμοποίησαν βασανιστήρια σε διοικητική βάση ήταν κράτη επιρροης των ΗΠΑ, που έλαβαν στρατιωτική και άλλη υποστήριξη από τις ΗΠΑ για να διατηρήσουν την εξουσία. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η παγκόσμια άνοδος του κρατικού τρόμου ήταν αποτέλεσμα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Ο Τσόμσκι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όλες οι δυνάμεις υποστήριξαν την κρατική τρομοκρατία στα κράτη - επιρροης. Στην κορυφή ήταν οι ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις, κυρίως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, που παρείχαν οικονομική, στρατιωτική και διπλωματική υποστήριξη στα καθεστώτα του Τρίτου Κόσμου που διατηρούνταν στην εξουσία μέσω βίας. Αυτές οι κυβερνήσεις ενήργησαν μαζί με πολυεθνικές εταιρείες, ιδιαίτερα με τις βιομηχανίες όπλων και ασφάλειας. Επιπλέον, άλλες αναπτυσσόμενες χώρες εκτός της δυτικής σφαίρας επιρροής πραγματοποίησαν κρατικό τρόμο υποστηριζόμενο από αντίπαλες δυνάμεις.
Η υποτιθέμενη εμπλοκή μεγάλων δυνάμεων στην κρατική τρομοκρατία στις αναπτυσσόμενες χώρες οδήγησε τους μελετητές να το μελετήσουν το παγκόσμιο φαινόμενο αντί να μελετήσουν μεμονωμένες χώρες σε απομόνωση.
Το 1991, ένα βιβλίο που επιμελήθηκε ο Αλεξάντερ Λ. Τζορτζ υποστήριξε επίσης ότι άλλες δυτικές δυνάμεις υποστήριξαν τον τρόμο στις αναπτυσσόμενες χώρες. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ήταν οι κύριοι υποστηρικτές της τρομοκρατίας σε όλο τον κόσμο. Ο Γκαρό δηλώνει ότι ο αριθμός των θανάτων που προκλήθηκαν από μη κρατική τρομοκρατία (3.668 θάνατοι μεταξύ 1968 και 1980, όπως εκτιμάται από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA)), από αυτούς που προκύπτουν από κρατική τρομοκρατία σε καθεστώτα που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, όπως η Γουατεμάλα (150.000 νεκροί, 50.000 αγνοούμενοι κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Γουατεμάλα - το 93% των οποίων ο Γκαρό κατατάσσει ως «θύματα κρατικής τρομοκρατίας»).
Μεταξύ άλλων μελετητών, η Ruth J. Blakeley λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους υποστήριξαν και ανέπτυξαν την κρατική τρομοκρατία σε «τεράστια κλίμακα» οπου κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η αιτιολόγηση που δόθηκε γι 'αυτό ήταν να περιορίσει τον κομμουνισμό, αλλά ο Μπλέικλεϊ ισχυρίζεται ότι ήταν επίσης ένα μέσο με το οποίο θα στηριχθούν τα συμφέροντα των αμερικανικών επιχειρηματικών ελίτ και θα προωθηθεί η επέκταση του νεοφιλελευθερισμού σε όλο τον παγκόσμιο νότο. Ο Mark Aarons υποστηρίζει ότι τα δεξιά αυταρχικά καθεστώτα και οι δικτατορίες που υποστηρίζονται από τις δυτικές δυνάμεις διέπραξαν θηριωδίες και μαζικές δολοφονίες που ανταγωνίζονται τον κομμουνιστικό κόσμο, αναφέροντας παραδείγματα όπως η κατοχή του Ινδονησιακού Ανατολικού Τιμόρ, οι μαζικές δολοφονίες της Ινδονησίας 1965–66, οι « εξαφανίσεις ». στη Γουατεμάλα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και των δολοφονιών και της κρατικής τρομοκρατίας που σχετίζονται με την επιχείρηση Condor σε όλη τη Νότια Αμερική. Στο χειρότερο από τον πόλεμο, ο Daniel Goldhagen υποστηρίζει ότι κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου, ο αριθμός των αμερικανικών κρατών -επιρροης που ασκούν μαζικές δολοφονίες ήταν μεγαλύτερος από εκείνους της Σοβιετικής Ένωσης. Σύμφωνα με τον Λατινοαμερικάνο Τζον Χένρι Κοατγουόρθ, ο αριθμός των θυμάτων καταστολής στη Λατινική Αμερική μόνο ξεπέρασε κατά πολύ αυτόν της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της Ανατολικής Ευρώπης κατά την περίοδο 1960 έως 1990. Ο Τζ. Πατρίς ΜακΣέρι ισχυρίζεται ότι «εκατοντάδες χιλιάδες Λατινοαμερικανοί βασανίστηκαν, απήχθηκαν ή σκοτώθηκαν από δεξιά στρατιωτικά καθεστώτα στο πλαίσιο της αντικομμουνιστικής σταυροφορίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ».
Ορισμός
Ο νομικός ορισμός των Ηνωμένων Πολιτειών για την τρομοκρατία αποκλείει πράξεις που γίνονται από αναγνωρισμένα κράτη. Σύμφωνα με τον αμερικανικό νόμο (22 USC 2656f (d) (2)) τρομοκρατία ορίζεται ως «προμελετημένη και πολιτικά υποκινούμενη βία που ασκείται κατά μη μαχητικών στόχων από υπο εθνικές ομάδες ή μυστικούς πράκτορες, που συνήθως έχουν σκοπό να επηρεάσουν ένα κοινό». Δεν υπάρχει διεθνής συναίνεση για νομικό ή ακαδημαϊκό ορισμό της τρομοκρατίας. Οι συμβάσεις των Ηνωμένων Εθνών απέτυχαν να επιτύχουν συναίνεση σχετικά με τους ορισμούς της μη κρατικής ή κρατικής τρομοκρατίας.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Μαρκ Σέλντεν, «οι Αμερικανοί πολιτικοί και οι περισσότεροι κοινωνικοί επιστήμονες εξαιρούν οριστικά τις ενέργειες και τις πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους» ως τρομοκρατία. Ο ιστορικός Χένρι Κομάγκερ έγραψε ότι "Ακόμη και όταν οι ορισμοί της τρομοκρατίας επιτρέπουν την κρατική τρομοκρατία, οι κρατικές ενέργειες σε αυτόν τον τομέα τείνουν να φαίνονται μέσα από το πρίσμα του πολέμου ή της εθνικής αυτοάμυνας και όχι της τρομοκρατίας". Σύμφωνα με τη Δρ Myra Williamson "Η έννοια της" τρομοκρατίας "έχει υποστεί μια μεταμόρφωση. Κατά τη διάρκεια της τρομοκρατίας, ένα καθεστώς ή σύστημα τρομοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως όργανο διακυβέρνησης, το οποίο χρησιμοποίησε ένα πρόσφατα δημιουργημένο επαναστατικό κράτος ενάντια στους εχθρούς του λαού. Τώρα ο όρος "τρομοκρατία" χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει τρομοκρατικές ενέργειες που διαπράχθηκαν από μη κρατικές ή εθνικές οντότητες εναντίον ενός κράτους.
Στην κρατική τρομοκρατία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Frederick F. Gareau γράφει ότι η πρόθεση της τρομοκρατίας είναι να εκφοβίσει ή να εξαναγκάσει τόσο στοχευμένες ομάδες όσο και μεγαλύτερους τομείς της κοινωνίας που μοιράζονται ή θα μπορούσαν να οδηγηθούν να μοιραστούν τις αξίες των στοχευμένων ομάδων προκαλώντας τους «έντονο φόβο, άγχος, φόβος, πανικός ή/και τρόμος ». Ο στόχος της τρομοκρατίας κατά του κράτους είναι να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να αλλάξουν τις πολιτικές τους, να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις ή ακόμη και να καταστρέψουν το κράτος. Ο στόχος της κρατικής τρομοκρατίας είναι να εξαλείψει ανθρώπους που θεωρούνται πραγματικοί ή δυνητικοί εχθροί και να αποθαρρύνει αυτούς τους πραγματικούς ή πιθανούς εχθρούς.
Γενικές κριτικές
Ο καθηγητής William Odom, πρώην διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου Reagan, έγραψε:"Όπως τόνισαν πολλοί κριτικοί, η τρομοκρατία δεν είναι εχθρός. Είναι μια τακτική. Επειδή οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεγάλο ιστορικό υποστήριξης τρομοκρατών και χρησιμοποίησης τρομοκρατικών τακτικών, τα συνθήματα του σημερινού πολέμου κατά της τρομοκρατίας απλώς κάνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να φαίνονται υποκριτικές στον υπόλοιπο κόσμο."Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Φαλκ υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ και άλλες πλούσιες πολιτείες, καθώς και τα κυρίαρχα ιδρύματα μέσων μαζικής ενημέρωσης, έχουν αποκρύψει τον πραγματικό χαρακτήρα και το εύρος της τρομοκρατίας, προωθώντας μια μονόπλευρη άποψη από την άποψη του προνομίου του Πρώτου Κόσμου. Έχει πει ότι:"Εάν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί η «τρομοκρατία» ως όρος ηθικής και νομικής επικράτησης, τότε θα πρέπει να εφαρμόζεται στη βία που στοχεύει σκόπιμα αμάχους, είτε διαπράττονται από κρατικούς παράγοντες είτε από μη κρατικούς εχθρούς τους."Ο Φαλκ υποστήριξε ότι η απόρριψη της αυθεντικής της μη κρατικής τρομοκρατίας είναι ανεπαρκής ως στρατηγική για τον μετριασμό της. Ο Φαλκ υποστήριξε επίσης ότι οι άνθρωποι που διέπραξαν «τρομοκρατικές» ενέργειες εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την Άμυνα της Νυρεμβέργης.
Ο Daniel Schorr, αναθεωρώντας τους Επαναστάτες και τους Λειτουργούς του Falk, δήλωσε ότι ο ορισμός του Falk για την τρομοκρατία εξαρτάται από κάποιον μη δηλωμένο ορισμό του "επιτρεπτου". Αυτό, λέει ο Schorr, κάνει την κρίση του τι είναι τρομοκρατία εγγενώς «υποκειμενική», και επιπλέον, υποστηρίζει, οδηγεί τον Falk να χαρακτηρίσει ορισμένες πράξεις που θεωρεί ανεπίτρεπτες ως «τρομοκρατία», αλλά άλλες θεωρεί επιτρεπτές ως απλώς «τρομοκρατικές».
Σε μια ανασκόπηση του Chomsky και του Herman's The Political Economy of Human Rights, ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Yale James S. Fishkin θεωρεί ότι η υπόθεση των συγγραφέων για την κατηγορία των Ηνωμένων Πολιτειών για κρατική τρομοκρατία είναι «συγκλονιστικά υπερεκτιμημένη». Ο Φίσκιν γράφει για τον Τσόμσκι και τον Χέρμαν:"Συμπεραίνουν ένα βαθμό αμερικανικού ελέγχου και συντονισμού συγκρίσιμου με τον σοβιετικό ρόλο στην Ανατολική Ευρώπη. Ωστόσο, ακόμη κι αν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία [των συγγραφέων] γίνονταν αποδεκτά... δεν θα ήταν παρά συστηματική υποστήριξη και όχι έλεγχος. Ως εκ τούτου, η σύγκριση με την Ανατολική Ευρώπη φαίνεται υπερβολικά υπερεκτιμημένη. Και από το γεγονός ότι παρέχουμε βοήθεια σε χώρες που ασκούν τρόμο, είναι πάρα πολύ να συμπεράνουμε ότι 'η Ουάσινγκτον έχει γίνει η πρωτεύουσα βασανιστηρίων και πολιτικών δολοφονιών του κόσμου'. Το κατηγορητήριο του Τσόμσκι και του Χέρμαν για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι έτσι η καθρέφτη της ρητορικής Pax Americana που επικρίνουν: βασίζεται στην ψευδαίσθηση της αμερικανικής παντοδυναμίας σε όλο τον κόσμο. Και επειδή αρνούνται να αποδώσουν οποιαδήποτε ουσιαστική ανεξαρτησία σε χώρες που είναι, κατά μία έννοια, εντός της σφαίρας επιρροής της Αμερικής, ολόκληρο το βάρος για όλα τα πολιτικά εγκλήματα του μη κομμουνιστικού κόσμου μπορεί να μεταφερθεί στην Ουάσιγκτον."Ο Φίσκιν επαινεί τον Τσόμσκι και τον Χέρμαν για την καταγραφή παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί απόδειξη «για πολύ μικρότερη ηθική κατηγορία», δηλαδή ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιήσει την επιρροή τους για να αποτρέψουν ορισμένες κυβερνήσεις από πράξεις βασανιστηρίων ή δολοφονιών, αλλά επέλεξαν να μην το κάνουν.
Ο Stephen Morris επέκρινε επίσης τη διατριβή του Chomsky:"Υπάρχει μόνο ένα καθεστώς που έχει λάβει όπλα και βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και το οποίο έχει καταγραφεί βάναυση που είναι ακόμη και ένα αξιοσημείωτο κλάσμα της βιαιότητας του Πολ Ποτ, της Ιντί Αμίν, του Μάο ή του Πολιτικού Γραφείου του Ανόι. Αυτή είναι η κυβέρνηση Σουχάρτο στην Ινδονησία. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ο κύριος ξένος προμηθευτής της Ινδονησίας όταν οι στρατηγοί ανέλαβαν την εξουσία (ούτε υπάρχει αξιόπιστη απόδειξη αμερικανικής εμπλοκής στο πραξικόπημα). Κατά την περίοδο της αμερικανικής βοήθειας στην Ινδονησία, και ιδίως κατά την περίοδο της κυβέρνησης Κάρτερ, ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων μειώθηκε. Τέλος, η τρέχουσα θηριωδία του καθεστώτος Suharto στρέφεται εναντίον του λαού του Ανατολικού Τιμόρ, μιας πρώην αποικίας της Πορτογαλίας που η Ινδονησία προσπαθεί να καταλάβει με τη βία... όχι ως μέρος της κανονικής διαδικασίας εσωτερικής κυριαρχίας."Το 2017, αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της αμερικανικής πρεσβείας στην Τζακάρτα επιβεβαίωσαν ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, από την αρχή, συμμετείχε βαθιά στην εκστρατεία μαζικών δολοφονιών που ακολούθησε την κατάληψη της εξουσίας από τον Σουχάρτο. Χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων τους, οι σφαγές δεν θα είχαν συμβεί. Το 2016, ένα διεθνές δικαστήριο στη Χάγη έκρινε ότι οι δολοφονίες αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και επίσης έκρινε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές κυβερνήσεις ήταν συνένοχοι στα εγκλήματα. Ο Ινδός ιστορικός Vijay Prashad λέει ότι η συνενοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και των δυτικών συμμάχων τους στις σφαγές «είναι αδιαμφισβήτητη», καθώς «έδωσαν στις ένοπλες δυνάμεις της Ινδονησίας καταλόγους κομμουνιστών που επρόκειτο να δολοφονηθούν» και «ενθάρρυναν τον στρατό πραγματοποιήσει αυτές τις σφαγές ». Προσθέτει ότι συγκάλυψαν αυτήν την "απόλυτη θηριωδία" και ότι οι ΗΠΑ συγκεκριμένα αρνούμενοι να αποχαρακτηρίσουν πλήρως τα αρχεία τους για αυτήν την περίοδο. Σύμφωνα με τον Βίνσεντ Μπέβινς, οι μαζικές δολοφονίες της Ινδονησίας δεν ήταν μια εκτροπή, αλλά η κορυφή ενός χαλαρού δικτύου αντι-κομμουνιστικών εκστρατειών μαζικής δολοφονίας που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Νότο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Brad Simpson:"Η Ουάσινγκτον έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι της για να ενθαρρύνει και να διευκολύνει τη σφαγή υπό την ηγεσία του στρατού των φερόμενων μελών του PKI και οι Αμερικανοί αξιωματούχοι ανησυχούσαν μόνο ότι η δολοφονία των άοπλων υποστηρικτών του κόμματος μπορεί να μην προχωρήσει αρκετά, επιτρέποντας στον Σουκάρνο να επιστρέψει στην εξουσία και να απογοητεύσει τον [Τζόνσον ] Τα αναδυόμενα σχέδια της διοίκησης για μια μετά το Σουκάρνο Ινδονησία. Αυτός ήταν αποτελεσματικός τρόμος, ένα ουσιαστικό δομικό στοιχείο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που η Δύση θα επιχειρούσε να επιβάλει στην Ινδονησία μετά την ανατροπή του Σουκάρνο."
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Τρομοκρατία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αβυδηνός
Ο Αβυδηνός ήταν αρχαίος έλληνας ιστορικός, και ο συγγραφέας της Ιστορίας των Χαλδαίων και των Ασσυρίων, από την οποία μερικά θραύσματα σώζονται από τον Ευσέβιο στην Praeparatio Evangelica, και από τον Κύριλλο Αλεξανδρείας στο έργο του κατά του Ιουλιανού. Διάφορα άλλα θραύσματα σώζονται από τον Γεώργιο Σύγγελο. Αυτά ήταν ιδιαίτερα πολύτιμα για την χρονολόγηση. Ένα σημαντικό κομμάτι, το οποίο ξεκαθαρίζει κάποιες δυσκολίες στην Ασσυριακή ιστορία, έχει ανακαλυφθεί στην αρμενική μετάφραση του Χρονικού του Ευσέβιου.
Είναι αβέβαιο το πότε έζησε, αλλά θα πρέπει να διακρίνεται από τον Παλαίφατο, ο οποίος έζησε την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γιατί αυτός ο Αβυδηνός αναφέρει τον Βηρωσσό, που έζησε σε μια μεταγενέστερη περίοδο. Μάλλον έγραφε γύρω στο 200 π. χ. και, όπως αναφέρει ο Κύριλλος, στην Ιωνική διάλεκτο.
Αναφορές
Αυτό το άρθρο περιέχει κείμενο από το έργο General Biography του John Aikin, μια δημοσίευση που είναι Κοινό κτήμα.
''Αυτό το άρθρο περιέχει κείμενο από το Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology που είναι Κοινό κτήμα
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Πολυχρόνης Ενεπεκίδης
Ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης (12 Ιουνίου 1917 – 12 Οκτωβρίου 2014 ) ήταν Έλληνας ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Βίος
Ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1917 στην Αμισό του Πόντου Σπούδασε φιλολογία και ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετεκπαιδεύθηκε στα Πανεπιστήμια των Παρισίων και της Βιέννης, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας, αναλαμβάνοντας αργότερα υφηγητής και το 1960 Καθηγητής στην έδρα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βιέννης, όπου από το 1974 έως το 1992, που συνταξιοδοτήθηκε, ήταν προΐστάμενος του Ινστιτούτου Βυζαντινών Σπουδών.
Ο Ενεπεκίδης ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορική έρευνα σε αρχεία και βιβλιοθήκες της Αυστρίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ελλάδας, της Ελβετίας, της Ιταλίας, της Βρετανίας και της Ουγγαρίας.
Συνεργάστηκε με γνωστά έντυπα στην Ελλάδα, κυρίως με τις εφημερίδες Το Βήμα, Η Καθημερινή και Μακεδονία. Από το 1955 ήταν μέλος της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στη Βιέννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Μουσταφά Αλ-Καντίμι
Ο Μουσταφά Αλ-Καντίμι (مصطفى الكاظمي, όνομα που του δόθηκε κατά τη γέννηση: Μουσταφά Αμπντούλ Λατίφ Μισατάτ, γενν. στις 5 Ιουλίου 1967), είναι Ιρακινός διπλωμάτης και πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Ιράκ από τον Μάιο του 2020 έως τον Οκτώβριο του 2022. Ο Καντίμι είναι ο 43ος πρωθυπουργός του Ιράκ από την ανεξαρτησία της χώρας το 1932 και ο τέταρτος πρωθυπουργός της χώρας από την έγκριση του τρέχοντος συντάγματος το 2005.
Ο Αλ-Καντίμι ήταν διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών του Ιράκ. Διορίστηκε στο αξίωμα στις 7 Ιουνίου 2016, και παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι τις 9 Απριλίου 2020.
Βιογραφία
Ο Αλ-Καντίμι ήταν ορκισμένος αντίπαλος του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Το 1985 εγκατέλειψε το Ιράκ. Αρχικά πήγε στο Ιράν και μετά στη Γερμανία. Τελικά εγκαταστάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έζησε εκεί εξόριστος για πολλά χρόνια. Πολιτικά, ο Αλ-Καντίμι δεν ανήκει σε κάποιο κόμμα και είναι πολιτικά ανεξάρτητος.
Ήταν διευθυντής του Ιδρύματος Μνήμης για το Ιράκ από το 2003 έως το 2010, με έδρα το Λονδίνο. Είναι μια οργάνωση που ιδρύθηκε για να τεκμηριώσει και να καταγράψει τα εγκλήματα του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσείν. Ο Αλ-Καντίμι είχε υπό την επίβλεψη του μια ομάδα ατόμων διεσπαρμένα σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ιράκ. Επέβλεπε την καταγραφή των μαρτυριών και την αντιπαραβολή οπτικού υλικού από θύματα του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν.
Ήταν αρθρογράφος και συντάκτης της ιρακινής έκδοσης της ιστοσελίδας Al-Monitor. Έχει συνεισφέρει ως συντάκτης σε διάφορα μέσα ενημέρωσης. Επίσης, έχει δημοσιεύσει βιβλία και μελέτες.
Τον Οκτώβριο του 2019 ξέσπασαν διαδηλώσεις στο Ιράκ, οι οποίες οδήγησαν στην παραίτηση του πρωθυπουργού Αντίλ Αμπντούλ-Μαχντί και της κυβέρνησής του. Για αρκετούς μήνες κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, ο Αλ-Καντίμι ήταν το φαβορί για την πρωθυπουργία.
Στις 9 Απριλίου 2020 ο πρόεδρος Μπαρχάμ Σαλίχ όρισε τον Αλ-Καντίμι πρωθυπουργό της χώρας. Είναι το τρίτο πρόσωπο που διορίστηκε πρωθυπουργός μέσα σε 10 εβδομάδες, καθώς η χώρα παλεύει να αντικαταστήσει μια κυβέρνηση που έπεσε τον προηγούμενο χρόνο μετά από μήνες διαδηλώσεων. Η κρατική τηλεόραση ανέφερε ότι ο πρόεδρος Μπαρχάμ Σαλίχ πρότεινε τον Καντίμι για το αξίωμα του πρωθυπουργού, λίγο μετά μετά την ανακοίνωση του προηγούμενου πρωθυπουργού, Αντνάν αλ-Ζουρφί, ότι θα παραιτηθεί αό την πρωθυπουργία καθώς απέτυχε να εξασφαλίσει την απαραίτητη υποστήριξη για να σχηματίσει πό το κυβέρνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ιράκ
Μασαχουσέτη
thumb|right|250px| Βοστώνη Η Μασσαχουσέτη (ή Μασαχουσέτη), (αγγλικά: Commonwealth of Massachusetts), είναι βορειοανατολική πολιτεία των ΗΠΑ και ανήκει στις πολιτείες της λεγόμενης Νέας Αγγλίας. Έχει έκταση 27.336 τ.χλμ. και πληθυσμό 7.126.375 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Πρωτεύουσά της και μεγαλύτερη πόλη, είναι η Βοστώνη, στην οποία βρίσκονται πάρα πολλά γνωστά και ιστορικά πανεπιστήμια, όπως το Χάρβαρντ, το MIT, και το Ταφτς.
Πρώιμη ιστορία
Η Μασαχουσέτη ιστορικά κατοικούταν από φυλές της γλωσσικής ομάδας Αλγκονκουιάν, όπως οι Γουαμπανόαγκ, οι Ναουσέτ, οι Νιπμούκ, η Ποτομτούκ, οι Μαχίκαν και οι Μασατσούσετ (από όπου προκύπτει και το σημερινό όνομα της περιοχής). Οι φυλές αυτές ήταν τροφοσυλλέκτες και βασίζονταν κυρίως στο κυνήγι και το ψάρεμα, ενώ συμπληρωματικά καταγράφεται περιορισμένη καλλιέργεια σιτηρών και αραβοσίτου. Οι οικισμοί τους αποτελούταν από σκηνές και μακρόστενες καλύβες, ενώ αρχηγοί ήταν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άντρες. Οι πληθυσμοί των ιθαγενών αποδεκατίστηκαν από επιδημίες ανεμοβλογιάς, αμυγδαλών και γρίππης στις αρχές του 17ου αιώνα, λόγω της άφιξης των Ευρωπαίων και μεταφοράς νέων για τους ιθαγενείς ασθενειών.
Αποικιακή περίοδος και ανεξαρτησία
Οι πρώτοι Βρετανοί άποικοι στη Μασαχουσέτη είναι γνωστοί ως Πίλγκριμς. Οι Πίλγκριμς ήταν μια ομάδα Άγγλων πιστών, που αντιτίθεντο στην Εκκλησία της Αγγλίας, και γίνονταν γι' αυτόν τον λόγο αντικείμενο χλευασμού και καταπίεσης στην Αγγλία. Μετά από σύντομη εξορία στην Ολλανδία, έλαβαν την απόφαση να εγκατασταθούν στη Νέα Αγγλία. Εκεί ίδρυσαν τον οικισμό του Πλίμουθ το 1620, αναπτύσσοντας φιλικές σχέσεις με τους ιθαγενείς Γουαμπανόαγκ. Το Πλίμουθ ήταν η δεύτερη επιτυχής αποικία των Βρετανών στη βόρεια Αμερική, μετά την αποικία του Τζέιμσταουν, το 1607. Οι πρώτοι άποικοι προέρχονταν από την ευρύτερη περιοχή του Χάβερχιλ στην Αγγλία. Σύντομα οι Πίλγκριμς ακολουθήθηκαν από μεγαλύτερες ομάδες Άγγλων Πουριτανών, οι οποίοι επίσης δυσανασχετούσαν με την θρησκευτική κατάσταση στην Αγγλία. Οι Πουριτανοί άποικοι, με αρχηγό τον Τζων Ουίνθροπ ίδρυσαν την αποικία του κόλπου της Μασαχουσέτης, με πρώτο οικισμό τη Βοστώνη το 1630. Οι Πουριτανοί, με πιστή και αποκλειστική προσήλωση στην κυριολεκτική απόδοση της Βίβλου, ήρθαν στη Μασαχουσέτη αναζητώντας θρησκευτική ελευθερία, αν και αρκετοί στη συνέχεια αποχώρησαν από την περιοχή λόγω της έλλειψης θρησκευτικής ανοχής της κοινωνίας τους. Το 1636, δύο από αυτούς, ο Ρότζερ Ουίλιαμς και ο Τόμας Χούκερ, ίδρυσαν τις αποικίες του Ρόουντ Άιλαντ και του Κονέτικατ, αντίστοιχα. Την ίδια εποχή, άποικοι είχαν ήδη εγκατασταθεί στην ενδοχώρα κατά μήκος του ποταμού Κονέτικατ σε αναζήτηση εύφορων καλλιεργήσιμων εκτάσεων.
Οι διαφορές μεταξύ των ιθαγενών ινδιάνων και των Ευρωπαίων αποίκων προκάλεσαν μεταξύ του 1675 και του 1676 συρράξεις γνωστές ως «Πόλεμος του βασιλιά Φίλιππου», κατά τον οποίο έγιναν σκληρές μάχες και εκστρατείες για την εδραίωση των αποικιών. Αντίστοιχα, οι άποικοι ξεκίνησαν μία ανεπιτυχή εκστρατεία ενάντια στο γαλλικό Κεμπέκ το 1690, για την επέκταση της αποικίας. Το 1692 η Μασαχουσέτη έγινε αυτόνομη αποικία, η μεγαλύτερη στην περιοχή της Νέας Αγγλίας, και ο στρατός της πολέμησε και υποστήριξε τους Βρετανούς σε συρράξεις τόσο με Γάλλους όσο και με τους ινδιάνους στο σημερινό Καναδά (τότε Νέα Γαλλία).
Η Μασαχουσέτη αποτέλεσε επίσης το κέντρο του κινήματος για ανεξαρτησία από τη Βρετανία, και για αυτό το λόγο της αποδίδεται και το προσωνύμιο «Λίκνο της Ελευθερίας». Οι άποικοι είχαν τεταμένες σχέσεις με τη μοναρχία, προκαλώντας ακόμα και μία στάση τη δεκατία του 1680. Το ιστορικό «Τσάι της Βοστόνης» ήταν μία ακόμη έκφραση της μετέπειτα προεπαναστατικής περιόδου τη δεκαετία του 1770, ενώ η επίσης γνωστή σφαγή της Βοστόνης κλιμάκωσε την ένταση μεταξύ των αποίκων και του βρετανικού στέματος. Διάφορες πατριωτικές δράσεις και πρωτοβουλίες ένωσαν τις 13 αποικίες και προκάλεσαν την αμερικανική επανάσταση. Η πρώτη πολεμική αναμέτρηση της επανάστασης, η μάχη στο Λέξινγκτον και στο Κόνκορντ, το 1775, έγινε στις ομώνυμες κωμοπόλεις της Μασαχουσέτης. Μετά από αυτές, ο στρατηγός των επαναστατών Τζορτζ Ουάσινγκτον ανέλαβε την ηγεσία του ηπειρωτικού στρατού και η πρώτη του νίκη ήρθε μετά την εντεκάμηνη πολιορκία της Βοστόνης στις αρχές του 1776, όταν η επιτυχημένη οχύρωση των υψωμάτων Ντόρτσεστερ ανάγκασε τους Βρετανούς να αποχωρήσουν από τη Βοστόνη.
Το πολιτειακό σύνταγμα της Μασαχουσέτης ψηφίστηκε το 1780 και ήταν το πρώτο σύνταγμα πολιτείας που παραχωρούσε ισόνομα δικαιώματα και καταργούσε τη δουλεία. Στις 6 Φεβρουαρίου του 1778 η Μασαχουσέτη ήταν η 6η πολιτεία που αποδέχθηκε το σύνταγμα των ΗΠΑ και εισήλθε στην ένωση.
Σύγχρονη ιστορία (19ος-21ος αιώνας)
Στις 15 Μαρτίου του 1820 η περιοχή του Μέιν διαχωρίστηκε από τη Μασαχουσέτη, στην οποία και ανήκε αρχικά ως βόρεια συνέχειά της και στη συνέχεια διαχωριζόμενο από την πολιτεία του Νιού Χάμσαϊρ. Το Μέιν ενώθηκε στις ΗΠΑ ως η 23η πολιτεία, ως αποτέλεσμα του συμβιβασμού του Μισούρι.
Κατά τον 19ο αιώνα, η Μασαχουσέτη και όλη η Νέα Αγγλία αποτέλεσαν τους πρωτοπόρους σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο στη βιομηχανική επανάσταση, αναπτύσσοντας κυρίως την κατασκευή μηχανημάτων και την υφαντουργία. Η οικονομία εξελίχθηκε από αγροτική σε βιομηχανική, αρχικά με χρήση των πολλών πλωτών ποταμών, και στη συνέχεια με την ατμοκίνηση για τη λειτουργία μονάδων παραγωγής υφασμάτων, υποδημάτων, επίπλων και μηχανημάτων. Η εισρροή εργατών ήταν σημαντική, αρχικά από τις υπόλοιπες πολιτείες και στη συνέχεια από τον Καναδά και την Ευρώπη.
Πριν από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, η Μασαχουσέτη ήταν το κέντρο του κοινωνικού προοδευτισμού, του κινήματος εγκράτειας, και της κατάργησης της θανατικής ποινής στο σύνολο των ΗΠΑ. Ο ανταγωνισμός αυτών των απόψεων οδήγησε σε ταραχές μεταξύ του 1835 και του 1837 στην πολιτεία, ενώ τελικά οι υποστηρικτές της κατάργησης της θανατικής ποινής συνεισέφεραν ιδιαίτερα κατά τον εμφύλιο και την πολιτική που χαράχθηκε μετά. Η Μασαχουσέτη ήταν η πρώτη πολιτεία που κατήργησε τη δουλεία σε μία νομολογία του 1783 ερμηνεύοντας το πρώτο σύνταγμα του 1780. Επίσης, ήταν η πρώτη πολιτεία που προσέλαβε, εκπαίδευσε και απασχόλησε ένα τάγμα εγχρώμων στο στρατό της.
Η βιομηχανική οικονομία άρχισε να παρακμάζει στις αρχές του 20ου αιώνα με την αποχώρηση πολλών εταιριών και μέχρι το 1920 ο ανταγωνισμός από το νότο σε συνδυασμό με τη μεγάλη ύφεση προκάλεσαν την κατάρρευση των δύο κύριων τομέων παραγωγής της Μασαχουσέτης, της υφαντουργίας και των υποδημάτων, αν και μερικές μονάδες επιβίωσαν μέχρι το 1950. Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, η οικονομία της Μασαχουσέτης μετατράπηκε από παραγωγική βιομηχανία σε παροχή υπηρεσιών και οικονομία υψηλής τεχνολογίας.
Οι δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις, καθώς και ερευνητικά ιδρύματα και κέντρα, οδήγησαν σε ένα νέο βελτιωμένο κλίμα δραστηριότητας, με μειωμένη ανεργία και αυξημένο κατά κεφαλή εισόδημα. Τη δεκαετία του 1970 οι πόλεις επεκτάθηκαν σε ατελείωτα προάστια, και οι περιοχές γύρω από τη Βοστόνη ήταν γεμάτες με εταιρίες τεχνολογίας και ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης.
Τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός παίζει επίσης έναν σημαντικό ρόλο στην πολιτειακή οικονομία, με τη Βοστόνη και το Κέιπ Κοντ να είναι οι κορυφαίοι προορισμοί, ακολουθούμενοι από το Σέιλεμ, το Πλίμουθ και τις περιοχές Μπερκσάιρς.
Ακόμα και τώρα πρωτοπόρος, η πολιτεία της Μασαχουσέτης είναι η πρώτη στις ΗΠΑ, που νομιμοποίησε το γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου το 2004, και αντίστοιχα η έκτη αυτοδιοίκηση παγκόσμια που έκανε κάτι τέτοιο (μετά την Ολλανδία, το Βέλγιο, το Οντάριο, τη Βρετανική Κολομβία και το Κεμπέκ του Καναδά). Επίσης, το 2008 η πολιτεία ενέκρινε με δημοψήφισμα την αποποινικοποίηση της μαριχουάνας, υιοθετώντας αστικές και όχι ποινικές ευθύνες για κατοχή και χρήση.
Γεωγραφία
Τα σύνορα της Μασαχουσέτης στο Βορρά είναι με τις πολιτείες Νιου Χάμσαϊρ και Βερμόντ, στα δυτικά με την Νέα Υόρκη, στο νότο με το Κονέκτικατ και το Ρόουντ Άιλαντ. Τα νησιά Μάρθας Βίνγιαρντ και Ναντάκετ βρίσκονται στην νοτιοανατολική ακτή. Μεγαλύτερη πόλη είναι η Βοστώνη. Άλλες μεγάλες πόλεις της πολιτείας είναι το Κέμπριτζ, το Νιου Μπέντφορντ, το Γούστερ, το Λόουελ, το Σπρίνγκφιλντ και το Πίτσφιλντ. Το ψηλότερο σημείο της Μασαχουσέτης είναι η κορυφή Γκρέιλοκ (1064 μ) στην κομητεία Μπέρκσιρ.
Δημογραφία
150px|thumb|left|Πυκνότητα Πληθυσμού
Ο πραγματικός πληθυσμός το 2003 ήταν 6.433.422. Από αυτούς το 81,9 % ήταν λευκοί, το 6,8% ισπανικής καταγωγής, το 5,4% έγχρωμοι και Αφροαμερικανοί, το 3,8% Ασιάτες το 0,41% Έλληνες και το 0,2 % Ινδιάνοι.
Οικονομικά και υποδομή
Οι σημαντικές βιομηχανίες είναι η ηλεκτροτεχνική και ηλεκτρονική, η βαθύβια αλιεία, η βιομηχανία τροφίμων, η βιομηχανία μεταλλουργίας, η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας, η μηχανική και εφαρμοσμένης μηχανικής βιομηχανία. Η Μασαχουσέτη ανήκει στα οικονομικά επιτυχέστερα ομοσπονδιακά κράτη των ΗΠΑ. Το κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν - ο σημαντικότερος δείκτης ευημερίας - ήταν το έτος 2006 στα 46.721 δολάρια ΗΠΑ, καταλαμβάνοντας σε εθνικό επίπεδο την τρίτη θέση (ο εθνικός μέσος όρος των 50 αμερικανικών ομοσπονδιακών κρατών ήταν 37.714 δολ. ΗΠΑ).
Εκπαίδευση
Η Μασαχουσέτη είναι μια από τις σημαντικότερες περιοχές εκπαίδευσης στις ΗΠΑ. Τα σημαντικότερα εθνικά πανεπιστήμια συνοψίζονται στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης (UMass) με την κύρια θέση στο Άμερστ και τα πιο γνωστά ιδιωτικά πανεπιστήμια: το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), που βρίσκονται στο Καίμπριτζ. Άλλα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, το Κολλέγιο της Βοστώνης, το Πανεπιστήμιο Νορθίστερν, το Πανεπιστήμιο Σάφολκ και το Πανεπιστήμιο Ταφτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Ουρανός (μυθολογία)
Πρωτόγεννος
Είναι ένας από τους Πρωτόγεννους, ο γηραιότερος των Θεών των στοιχείων της φύσεως και ο πρωτότοκος γιος της Γαίας, η οποία τον γέννησε την ώρα που κοιμόταν δίπλα στον Έρωτα χωρίς γονιμοποίηση, «για να την περιβάλλει και για να είναι αιώνιος και ασφαλής οίκος των μακάριων θεών», όπως γράφει ο Ησίοδος στη Θεογονία (στ. 127-128). Ο Ουρανός είναι το πρώτο άρρεν στοιχείο της γης.
Η αρχή της μυθολογίας
Ο Ουρανός και η Γαία έκαναν πολλούς απογόνους: τους Τιτάνες, τρεις Κύκλωπες και τρεις Εκατόγχειρες. Επειδή μισούσε τα παιδιά του τα έχωσε στα Τάρταρα, βαθιά στα έγκατα της γης. Αν και αυτή η κακή πράξη τον γέμιζε με ευχαρίστηση, η Γαία θύμωνε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή ανάβλυσε ατσάλινο αδάμαντα, και το έδωσε στα παιδιά της να φτιάξουνε ένα τεράστιο δρεπάνι και να πολεμήσουν τον κακό πατέρα τους. Όμως κανείς δεν είχε το κουράγιο να κάνει αυτό το έγκλημα. Μόνο ο Κρόνος, ένας από τους Τιτάνες δεν δίστασε. Με την πρώτη ευκαιρία και καθώς ο Ουρανός έπεσε να κοιμηθεί πήρε το δρεπάνι και τον ευνούχισε. Από τις σταγόνες του αίματος που έπεσαν στη γη γεννήθηκαν οι τρεις Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Μελιάδες Νύμφες, οι δαίμονες της εκδίκησης και της βιαιοπραγίας. Από το σπέρμα του αποκομμένου γεννητικού οργάνου που έπεσε στη θάλασσα γεννήθηκε η Αφροδίτη. Ο Κρόνος κυριάρχησε μέχρι που ο γιος του ο Δίας τον καθαίρεσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Καραγκίγιε
Το Καραγκίγιε (καζακικά: Қарақия ойпаты, Καραγκίγια σημαίνει Μαύρο Σαγόνι στα Τουρκικά) είναι καρστική τάφρος μήκους 40 χιλιομέτρων κοντά στην Κασπία Θάλασσα. Βρίσκεται περίπου 132 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας και είναι το χαμηλότερο σημείο στην Κεντρική Ασία, το Καζακστάν, και την πρώην Σοβιετική Ένωση. Είναι επίσης γνωστή ως "Βύθισμα Καραγκίγιε" και "Ορεινή Τάφρος Καραγκίγιε".
Η τάφρος σχηματίστηκε ως διαλυμένος ασβεστόλιθος, δολομίτης και διαλυμένο γύψο σχηματίζοντας λακκούβες, χοάνες και σπηλιές που τελικά κατέρρευσε. Σήμερα η τάφρος διαθέτει χαρακτηριστικά που παράγουν μακριά τα σύννεφα της βροχής που προκαλούνται από τον αέρα που υψώνονται πάνω από αυτό. Υπάρχει μια λίμνη στα νοτιοδυτικά της τάφρου και το ρεύμα αυξάνεται από μία διάτρητη πηγή που εξαφανίζεται πίσω στο έδαφος εντός του ορύγματος.
Η τάφρος κατοικείται από αγρινούς, φίδια, λαγούς, γύπες και άλλα ζώα. Είναι το μόνο μέρος εντός της Χερσονήσου Μανγκισλάκ όπου τα μανιτάρια αναπτύσσονται και αυτά συλλέγονται από τους ντόπιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Ασίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Έρημοι του Καζακστάν
Κάιν και Άβελ (ταινία, 1930)
Το Κάιν και Άβελ (ή Για το φιλί μιας τσιγγάνας ) ήταν δραματική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου παραγωγής 1930. Ήταν η πρώτη πατρινή ταινία με όλους τους συντελεστές Πατρινούς, εκτός του Κίμωνα Σπαθόπουλου, και γυρισμένη στην πόλη ή τα γειτονικά χωριά. Δεν έχει διασωθεί κόπια της ταινίας, παρά μόνο φωτογραφίες.
Η ταινία, μήκους 2.400 μέτρων, γυρίστηκε από την οικογένεια Διρμίκη και την εταιρεία που είχαν συστήσει για αυτό τον λόγο, την Κινηματογραφικαί Παραγωγαί Διρμίκη. Η επεξεργασία του φιλμ έγινε στην Αθήνα, στο στούντιο του Δημήτρη Μεραβίδη.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1930 και τελείωσαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, οι εξωτερικές σκηνές έγιναν στον Αλισσό το Γηροκομείο στην Άνω Αχαΐα και στα Μποζαΐτικα, οι εσωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στην ταράτσα του Πάνθεον. Για τα διαλείμματα της ταινίας είχε γραφτεί τραγούδι, το "Εφιάλτης", που το τραγούδησε ο βαρύτονος Χ. Γιώτης με τη συνοδεία ορχήστρας. Η ταινία μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων στάλθηκε στην Βιέννη για την τελική της επεξεργασία.
Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας εξελίσσεται σε ένα χωριό όπου ζουν δυο αδέλφια διαφορετικοί χαρακτήρες, όπου ο ένας, ο Κώστας, είναι εργατικός και ήσυχος και ο άλλος, ο Βασίλης, τεμπέλης. Ο Κώστας είναι αρραβωνιασμένος με την Λενιώ αλλά στην μέση μπαίνει μια τσιγγάνα, η Ζάρα, που τον ερωτεύεται. Η Ζάρα για να εκδικηθεί τον Κώστα που δεν ανταποκρίνεται στον ερωτά της επιδιώκει και καταφέρνει τον αδελφό του Βασίλη να την ερωτευτεί. Η Ζάρα πείθει τον Βασίλη να σκοτώσει τον Κώστα και αυτός πηγαίνει και τον μαχαιρώνει τρεις φορές. Βλέποντας τον αδελφό του αιμόφυρτο ο Βασίλης πάει στη Ζάρα και πάνω στον τσακωμό την πνίγει και την ίδια στιγμή μην έχοντας αντιληφθεί ότι βρίσκεται δίπλα σε γκρεμό παραπατάει και πέφτει. Ο Κώστας που δεν είχε πεθάνει τραυματισμένος βρίσκει τον πεθαμένο αδελφό του και τον θάβει. Η ταινία τελειώνει με τον γάμο του Κώστα και της Λενιώς.
Παραγωγή
Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας περιλαμβάνουν διάφορα πλάνα της Πάτρας και της ευρύτερης περιοχής, ανάμεσα στα οποία τα Μποζαΐτικα το Γεροκομείο και ο Αλισσός.
Προβολή ταινίας
Η πρώτη προβολή- πρεμιέρα έγινε στις 8 Δεκεμβρίου 1930 στο Κινηματογράφο-Θέατρο Ιντεάλ στην Πάτρα με είσοδο 15 δρχ και παιζόταν καθημερινά έως τις 14 Δεκεμβρίου. Από τις 15 έως τις 18 Δεκεμβρίου παίχτηκε στο Κινηματοθέατρο Πάνθεον της Πάτρας. Τον Ιανουάριο του 1931 προβλήθηκε για τέσσερις ημέρες στην Αθήνα στον κινηματογράφο Πανόραμα. Σε όλες τις προβολές στην Πάτρα η αίθουσα ήταν κατάμεστη από θεατές.
Κριτικές
Οι κριτικές για την ταινία από τον τύπο ήταν αυστηρές, επικεντρώθηκαν κυρίως στις ατέλειες της ταινίας στις σκηνές που γυρίστηκαν και στην αταξία λόγω του πολύ κόσμου που επικρατούσε στην αίθουσα προβολής. Από την κριτική δεν ξέφυγαν όμως και οι ηθοποιοί με διάφορες απόψεις.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πάτρα Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1930 Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Χαμένες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Σχηματισμός Ζιρκιντέκ
Ο Σχηματισμός Ζιρκιντέκ είναι Μεσοζωικός γεωλογικός σχηματισμός στο Καζακστάν. Έχουν ανακτηθεί απολιθώματα Πτεροσαύρων από αυτό το σχηματισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Γεωλογία του Καζακστάν
Τάλως
Με το όνομα Τάλως στην ελληνική μυθολογία μπορεί να αναφέρονται:
Έκρηξη στο Χάλιφαξ (1917)
thumb|250px|Το νέφος καπνού που δημιουργήθηκε από την έκρηξη. Η έκρηξη στο Χάλιφαξ ήταν καταστροφική έκρηξη, η οποία συνέβη στο ακμάζον καναδικό λιμάνι του Χάλιφαξ κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 09:04' το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου 1917, το γαλλικό πλοίο Mont-Blanc, πλήρες πολεμοφοδίων, εξερράγη στο λιμάνι, προκαλώντας ακαριαίο θάνατο σε περισσότερους από 1.600 άνδρες, γυναίκες και παιδιά, τραυματίζοντας περισσότερα από 9.000 άτομα, ενώ περίπου 200 άτομα τυφλώθηκαν από τα θραύσματα των υαλοπινάκων ή από την λάμψη της έκρηξης Καταστράφηκαν επίσης περίπου 12.000 κτήρια, τα οποία είτε ισοπεδώθηκαν είτε υπέστησαν τόσες ζημιές ώστε να καταστούν ακατοίκητα. Στην ευρύτερη περιοχή δεν παρέμεινε ούτε ένας υαλοπίνακας χωρίς να θραυσθεί, ενώ η πληγείσα περιοχή κάλυψε έκταση περίπου 325 εκταρίων (3,25 τ.χλμ.). Η έκρηξη του πλοίου ήταν αποτέλεσμα της σύγκρουσής του με άλλο πλοίο, το νορβηγικό "Imo".
Η σύγκρουση
Η έκρηξη προήλθε ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης των δύο πλοίων στον λιμένα του Χάλιφαξ. Όπως τελικά αποφάνθηκε το αρμόδιο δικαστήριο, η υπαιτιότητα για την σύγκρουση αυτή βαρύνει εξίσου και τα δύο σκάφη.
Το Μον Μπλαν
Το Μον Μπλαν (Mont-Blanc) ήταν σκάφος γενικού φορτίου, ιδιοκτησίας της γαλλικών συμφερόντων εταιρείας Compagnie Generale Transatlantique. Είχε μήκος 97,5 μ. (320 πόδια), πλάτος 13,6 μ (44,8 πόδια) και βύθισμα 4,66 μ. (15,3 πόδια). Η μεταφορική του ικανότητα ανερχόταν σε 2.252 τόνους, ενώ το εκτόπισμά του ήταν 3.121 κ.ο.χ. Ήταν ατμοκίνητο και διέθετε μία ελικα. Κυβερνήτης του σκάφους, το οποίο είχε πλήρωμα 41 Γάλλους ναυτικούς, ήταν ο Πλοίαρχος Αιμέ Λε Μεντέκ (Aime Le Medec). Το πλοίο είχε αποπλεύσει από το λιμάνι της Νέας Υόρκης στις 11 το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1917 με προορισμό το Χάλιφαξ. Σκοπός της εκεί παραμονής του ήταν να αναμένει τα συνοδά σκάφη νηοπομπής, προκειμένου να διασχίσει τον Ατλαντικό, με τελικό προορισμό την δοκιμαζόμενη από τον πόλεμο Γαλλία και συγκεκριμένα το Μπορντώ. Από πλευράς οπλισμού έφερε μόνον δύο πυροβόλα, ένα των 90 και ένα των 95 mm. Το φορτίο του το αποτελούσαν:
Το φορτίο ήταν αποθηκευμένο τόσο στα αμπάρια όσο και στο κατάστρωμα (τα βαρέλια με το βενζόλιο), ενώ είχε ληφθεί ειδική μέριμνα στερέωσής του με ξύλα και σχοινιά, ώστε να αποφευχθούν πιθανοί σπινθήρες λόγω τριβών μετακίνησής του. Ενώ σύμφωνα με τους κανόνες ναυσιπλοΐας όφειλε να έχει αναρτημένο ειδικό διάσημο για την επικινδυνότητα του φορτίου του, αυτό δεν είχε αναρτηθεί, καθώς θα αποτελούσε "κόκκινο πανί" για τα γερμανικά υποβρύχια. Φυσικά, στο πλήρωμα είχε απαγορευτεί το κάπνισμα, η κατοχή σπίρτων και τα αλκοολούχα ποτά επί του σκάφους.
Το Ίμο
Το Ίμο (Imo) ήταν σκάφος ναυπηγήσεως 1889. Αρχικά είχε το όνομα Runic Ι, ήταν ιδιοκτησία της εταιρείας White Star Line και είχε χρησιμοποιηθεί ως μεταφορικό ζώντων ζώων. Ήταν σκάφος μεγαλύτερο και ταχύτερο από το Μον Μπλαν, με μήκος 131 μ. (430 πόδια), πλάτος 14 μ., βύθισμα περίπου 10 μ. και πλήρωμα 39 ναυτικών. Το σκάφος είχε πωληθεί αρχικά στην "West India & Pacific SS Co" το 1895 οπότε μετονομάστηκε σε Tampican. Τελικά περιήλθε σε εταιρεία νορβηγικών συμφερόντων, από την οποία το ναύλωσε η "Επιτροπή Αρωγής του Βελγίου" (Commission for Relief in Belgium) προκειμένου να μεταφέρει εφόδια για την ανακούφιση του βελγικού πληθυσμού. Είχε ήδη πραγματοποιήσει οκτώ ταξίδια μεταξύ Ευρώπης και Νέας Υόρκης, όταν κατέπλευσε άδειο στο Χάλιφαξ. Λόγω της νορβηγικής σημαίας που έφερε (Η Νορβηγία ήταν ουδέτερη χώρα) ήταν λιγότερο πιθανό να προκαλέσει την επίθεση των γερμανικών υποβρυχίων που κυριαρχούσαν στον Ατλαντικό. Το πλοίο είχε μια ιδιομορφία: Στον άξονα μετάδοσης κίνησης ήταν προσαρμοσμένη δεξιόστροφη έλικα, η οποία μπορούσε να περιστρέφεται με 60 στροφές το λεπτό. Η διάταξη αυτή έδινε στο πλοίο "εγκάρσια" ώθηση, με αποτέλεσμα όταν αυτό εκκινούσε προς τα εμπρος να αποκλίνει προς τα αριστερά, ενώ στην εκκίνηση οπισθοπορείας απέκλινε προς τα δεξιά. Αυτή η ιδιομορφία, εκτός από το γεγονός ότι δυσκόλευε σημαντικά τους ελιγμούς σε μικρούς χώρους, διαδραμάτισε πολύ σοβαρό ρόλο στο συμβάν.
Το συμβάν
Στις 3 Δεκεμβρίου 1917 το Ίμο αγκυροβόλησε στο λιμάνι του Χάλιφαξ φθάνοντας από το Ρόττερνταμ της Ολλανδίας, προκειμένου να ανεφοδιαστεί. Στις 5 Δεκεμβρίου ο ανυπόμονος πλοίαρχός του Νορβηγός Χάακον Φρομ (Haakon From) έλαβε άδεια να εγκαταλείψει το Χάλιφαξ με προορισμό τη Νέα Υόρκη. Λόγω καθυστέρησης στην παράδοση του τελικού φορτίου άνθρακα, το πλοίο υποχρεώθηκε να παραμείνει μια επιπλέον νύκτα στο λιμάνι, καθώς δεν πρόλαβε κατεβασμένο το ανθυποβρυχιακό δίχτυ, που έφραζε το στόμιο του λιμένα προκειμένου να εμποδίσει την είσοδο σε γερμανικά υποβρύχια. Ομοίως, το Μον Μπλαν δεν πρόλαβε το ανθυποβρυχιακό δίχτυ κατεβασμένο και δεν πρόλαβε να μπει στο λιμάνι. Υποχρεώθηκε να ρίξει άγκυρα στην παραπλήσια νήσο ΜακΝαμπ (McNab) προς διανυκτέρευση, αναμένοντας το κατέβασμα του διχτυού το επόμενο πρωί.
Το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου, στις 07:30' το Μον Μπλαν υπό την καθοδήγηση του έμπειρου πιλότου Φράνσις Μακέι (Francis Mackey), ο οποίος είχε επιβιβαστεί στο σκάφος στις 04:00', αναχώρησε από τη νήσο ΜακΝαμπ βάζοντας πλώρη προς το λιμάνι. Το ανθυποβρυχιακό δίχτυ είχε αποσυρθεί και το σκάφος προχώρησε με ταχύτητα τεσσάρων κόμβων προς το λιμάνι, ενώ μπροστά του πήγαινε ένα μικρό φορτηγό - ρυμουλκό. Το σκάφος εξακολουθούσε να μην έχει ανεβάσει την μικρή κόκκινη σημαία, που καταδείκνυε επικίνδυνο φορτίο. Υπό συνθήκες ειρήνης, η είσοδός του στο λιμάνι θα είχε απαγορευτεί. Μπαίνοντας στο λιμάνι και στην περιοχή που αποκαλείται "The Narrows" (= τα στενά), η κυκλοφορία σκαφών διεξαγόταν και προς τις δύο κατευθύνσεις, με κανονισμούς ίδιους με αυτούς της κυκλοφορίας αυτοκινήτων: Τα εισερχόμενα σκάφη παρέμεναν στην δεξιά "λωρίδα" και τα εξερχόμενα στην αριστερή.
Στις 07:30' επίσης το Ίμο έλαβε άδεια απόπλου, αλλά στην αριστερή "λωρίδα" (εξόδου) συνάντησε πολύ μεγάλη κίνηση κι έτσι παρέμεινε στην δεξιά. Ωστόσο, η ταχύτητά του ήταν ιδιαίτερα υψηλή (επτά κόμβοι) και αντίβαινε προς τους κανονισμούς του λιμανιού, που επέβαλαν ανώτατη ταχύτητα πέντε κόμβων.
Στην κανονική του "λωρίδα" το Μον Μπλαν συνέχιζε την πορεία του με ταχύτητα τεσσάρων κόμβων. Ο Μακέι είδε το Ίμο να πλησιάζει με αυξημένη ταχύτητα και σήμανε μια σύντομη φορά την σειρήνα του σκάφους για να δείξει ότι το δικό του σκάφος ήταν στην κανονική πορεία και είχε προτεραιότητα, αλλά το Ίμο απάντησε με δύο συριγμούς, δείχνοντας ότι δεν μπορούσε να αλλάξει πορεία. Ο Μακέι αντιλήφθηκε ότι το Ίμο ήταν αναγκασμένο να διατηρήσει την πορεία του λόγω αυξημένης κίνησης και έδωσε εντολή να σταματήσει η μηχανή και να στραφεί το σκάφος ελαφρά προς τα δεξιά. Επανέλαβε το ηχητικό σήμα του ενός συριγμού, για να πάρει άμεση απάντηση με δύο συριγμούς: Το Ίμο δεν μπορούσε να αλλάξει πορεία. Καθώς τα δύο σκάφη πλησίαζαν το ένα το άλλο, ο πλοίαρχος Φρομ, που είχε ήδη διατάξει "κράτει" έδωσε εντολή για "όπισθεν ολοταχώς", τη στιγμή που η πλώρη του Μον Μπλαν μόλις είχε παρακάμψει την δική του. Πιθανότατα αυτή η διαταγή να στάθηκε μοιραία, λόγω της ιδιομορφίας του Ίμο: Το σκάφος απέκλινε προς τα αριστερά, πέφτοντας επάνω στο Μον Μπλαν. Το ρήγμα που δημιούργησε η σύγκρουση ήταν σχετικά μικρό και δεν δημιούργησε κινδύνους βύθισης του γαλλικού σκάφους, αλλά λόγω της πρόσκρουσης ορισμένα από τα βαρέλια με το βενζόλιο που ήταν στοιβαγμένα στο κατάστρωμά του έσπασαν και περιέβρεξαν με το υγρό περιεχόμενό τους το κατάστρωμα. Οι σπινθήρες που παράχθηκαν από την τριβή των μεταλλικών τμημάτων των δύο σκαφών προκάλεσαν άμεση ανάφλεξη του βενζολίου. Το πλήρωμα του Μον Μπλαν, γνωρίζοντας πολύ καλά το φορτίο του σκάφους, έσπευσε να το εγκαταλείψει με τις σωσίβιες λέμβους, προειδοποιώντας με φωνές όλους τους γύρω για τον μεγάλο κίνδυνο.
Στο μεταξύ, το Μον Μπλαν ακυβέρνητο και ωθούμενο από το Ίμο στράφηκε προς τα δεξιά και επέπεσε φλεγόμενο σε μια προβλήτα. Οι πυροσβέστες έσπευσαν εκεί προκειμένου να σβήσουν τη φωτιά, αλλά δεν είχαν προλάβει να συνδέσουν τις μάνικες στην αντλία όταν το Μον Μπλαν εξερράγη μέσα σε μια εκτυφλωτική λάμψη. Ήταν 09:05' όταν σημειώθηκε η μεγαλύτερη ανθρωπογενής έκρηξη πριν την πυρηνική εποχή.
thumb|750px|center|Άποψη του Χάλιφαξ από την ακτή μετά την έκρηξη, η οποία συνέβη στην προβλήτα 6, που διακρίνεται στο δεξιό άκρο της εικόνας.
Οι συνέπειες
Από την αρχική έκρηξη ισοπεδώθηκαν σπίτια, εργοστάσια, σχολεία, εκκλησίες, προβλήτες και πλοία διαλύθηκαν, ενώ συντρίμμια άρχισαν να επιπίπτουν σε όλη την γύρω περιοχή. Καθώς τα συντρίμμια έπεφταν, κτύπησαν σόμπες και θερμαντικές συσκευές, που προκάλεσαν πυρκαγιές σχεδόν σε ολόκληρη την πόλη. Στη θάλασσα το νερό εξατμίστηκε λόγω της έκρηξης τόσο απότομα, ώστε φάνηκε ο πυθμένας. Καθώς το γειτονικό νερό έσπευδε να καταλάβει το κενό, δημιουργήθηκε ισχυρό τσουνάμι, το οποίο έπληξε τις ακτές. Όταν νύχτωσε, άρχισε μια ισχυρή χιονοθύελλα, η οποία κράτησε μέχρι και την επόμενη ημέρα, με την τελική χιονόστρωση να φτάνει τα 41 εκατοστα. Κανένα σπίτι από όσα είχαν διασωθεί δεν διέθετε πλέον τζάμια, για να συγκρατήσουν τις χαμηλές θερμοκρασίες. Ο τελικός απολογισμός ήταν 1.600 ως 1.900 νεκροί, 9.000 τραυματίες, εκατοντάδες τυφλωμένοι από θραύσματα γυαλιών ή την λάμψη της έκρηξης, ενώ χιλιάδες κάτοικοι του Χάλιφαξ είχαν μείνει άστεγοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Καναδά Κατηγορία:1917 Κατηγορία:Βιομηχανικά ατυχήματα Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα
Γου Ντεν-γι
Ο Γου Ντεν-γι (Wu Den-yih, κινέζικα: 吳敦義, Wu Dun-yi) είναι πολιτικός από τη Δημοκρατία της Κίνας και μέλος του κόμματος Κουομιτάνγκ (ΚΜΤ). Διορίστηκε πρωθυπουργός της χώρας του το Σεπτέμβριο του 2009 έως το 2012. Από τις αρχές του 2012 ως το 2016 ήταν αντιπρόεδρος της χώρας.
Προφίλ
Γεννήθηκε στο Τσαοτούν στις 30 Ιανουαρίου του 1948. Διορίστηκε δήμαρχος του Καοχσιούνγκ το 1990 και διατηρήθηκε στο αξίωμα αυτό ως το 1998, οπότε ηττήθηκε στις εκλογές από τον Φρανκ Χσιεχ. Ο Γου είναι βουλευτής της Γιουάν και από το 2007 είναι γενικός γραμματέας του KMT.
Στις 8 Σεπτεμβρίου του 2009, έπειτα από την παραίτηση του πρωθυπουργού Λιου Τσάο-σιουάν ο πρόεδρος Μα Γινγκ-τζέου τον διόρισε νέο πρωθυπουργό. Την επόμενη ημέρα παρουσίασε την κυβέρνησή του. Στις 10 Σεπτεμβρίου το παλαιό υπουργικό συμβούλιο παραιτήθηκε και ο Γου ανέλαβε επίσημα την πρωθυπουργία.
Τον Ιούνιο του 2011 ανακοινώθηκε πως ο Γου Ντεν-γι θα ήταν υποψήφιος αντιπρόεδρος στις εκλογές του 2012, στο πλευρό του Μα Γινγκ-τζέου. Μετά τη νίκη του Μα στις εκλογές του Ιανουαρίου 2012, ο Γου Ντεν-γι ανέλαβε την θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ταϊβάν Κατηγορία:Δήμαρχοι της Καοσιούνγκ
Οίκος του Λα Μαρκ
Ο Οίκος του Λα Μαρκ, γαλλ. Maison de La Mark, γερμ. Haus von Der Mar(c)k είναι μία σημαντική οικογένεια στην Κάτω Ρηνανία-Βεστφαλία της Γερμανίας, που από τον 13ο αι. μέλη της εμφανίζονται ως κόμητες του Λα Μαρκ. Ο Οίκος είναι κλάδος του Οίκου του Μπεργκ (Berg).
Ιστορία του Οίκου
Ο κλάδος ξεκίνησε με τον Αδόλφο Α΄, κύριο του κάστρου Άλτενα της Βεστφαλίας, που το 1198 κληρονόμησε από τον πατέρα του Φρειδερίκο Α΄ την κομητεία τού Μπεργκ. Ένωσε τα κάστρα Άλτενα και Μπεργκ και τις γύρω περιοχές τους και έκανε μία κομητεία, που την ονόμασε Λα Μαρκ και υπαγόταν φεουδαλικά απ' ευθείας στον βασιλιά της Γερμανίας. Στο ύπατο σημείο της επέκτασής της, η περιοχή περιείχε τα δουκάτα Γύλιχ (δυτικά του Ρήνου), Κλέβης (επί του Ρήνου), Μπεργκ (ανατολικά ου Ρήνου), Γκέλντερς (επαρχία της Ολλανδίας) και την κομητεία Ράβενσμπεργκ (δυτική Βεστφαλία).