cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Audi S8
Πρώτη γενιά
Η απόδοση της άμεσης αντιπάλου του, της Mercedes-Benz S 55 AMG με 265 kW (360 hp) να είναι μεγαλύτερη από εκείνη του Tiptronic της Audi είναι ένα καλό δεύτερο, είναι σε άμεση σύγκριση μεταξύ της S 55 AMG και το Audi S8, με μηχανικό κιβώτιο τόσο στο ίδιο επίπεδο. Μετά την AMG, το 2002, η S 55 AMG, ένα συμπιεστή χτισμένη - έτσι ώστε η δύναμη έως 368 kW (500 hp), αυξήθηκε και έδωσε μια μέγιστη ροπή 700 N·m.
Εκτός από την S 55 AMG, υπήρχε τότε και ένα άλλο πολυτελές σεντάν υψηλών επιδόσεων, η BMW Alpina Β12, με βάση τη BMW Σειρά 7 Ε38. Αυτό, παρά τον υψηλότερο κυβισμό του 12-κύλινδρου κινητήρα, αρχικά στα 5.6 λίτρα και μεταγενέστερα στα 6 λίτρα, δεν είχε αντίστοιχη επιτάχυνση, έπεισαν την άλλη πλευρά, όμως, μετά την αναθεώρηση μοντέλο του 1999 με τελική ταχύτητα πάνω από 291 km/h. Η Alpina B12 ήταν εδώ και πολύ καιρό τον τίτλο του ταχύτερα σεντάν παραγωγής στον κόσμο, αυτό που τον έκανε, αν μη τι άλλο λόγω του μικρού αριθμού τους ακόμη πιο ξεχωριστή από το Audi S8.
Δεύτερη γενιά
Η δεύτερη γενιά του μοντέλου παρήχθη από τον Ιούνιο του 2006 έως τον Σεπτέμβριο του 2009.
Ο κινητήρας V10 του Audi S8 δεύτερης γενιάς, είχε κυβισμό 5.2 λίτρων και απόδοση ισχύος 331 kW (450 hp). Η παροχή ισχύος είχε σχεδιαστεί για τη δύναμη έλξης, κοινώς ροπή. Αυτό έφτασε τη μέγιστη ροπή του V10 κινητήρα των 540 N·m μεταξύ των 3.000 και των 4.000 στροφών το λεπτό. Σε αντίθεση με τις φήμες, ο 5.2 λίτρων V10 του S8 ήταν εντελώς νέος και εσωτερικής ανάπτυξης, καθώς βασίστηκε στον κινητήρα V8 FSI της Audi και δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον 5.0 λίτρων V10, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2008 στη Lamborghini Gallardo. thumb|left|Το σαλόνι ενός Audi S8 δεύτερης γενιάς του 2009.
Στο προφίλ του αμαξώματος, το S8 δεν ήταν πολύ διαφορετικό από το «κανονικό» Α8. Αξιοσημείωτοι είναι οι εξωτερικοί καθρέπτες σε εμφάνιση αλουμινίου και η μπροστινή γρίλια με χρωμιωμένες κάθετες γραμμές. Στο πίσω μέρος, το S8 έφερε διπλές εξατμίσεις, οβάλ σχήματος, ενώ υπήρχε και εμφανής ενσωματωμένη αεροτομή στο καπό του πίσω πορτ-μπαγκάζ.
Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει ένα πολυλειτουργικό σπορ δερμάτινο τιμόνι, αυτόματο κλιματισμό, cruise control, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα μπροστινά καθίσματα, keyless σύστημα εισόδου με το κουμπί εκκίνησης του κινητήρα, διπλά τζάμια, θερμαινόμενα εμπρός και πίσω καθίσματα, ηχοσύστημα με CD-changer και τεχνολογία surround, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης με DVD, καθώς και δερμάτινη επένδυση για τα καθίσματα, την κεντρική κονσόλα και τα υποβραχιόνια στις πόρτες. Στάνταρ είναι επίσης και η «προσαρμογή φωτός» όπως ονομάζεται το φως των προβολέων με προβολείς xenon, στροφές και καμπύλη λειτουργία φωτισμού και τα φώτα ημέρας με τεχνολογία LED.
Τρίτη γενιά
thumb|right|Audi S8 τρίτης γενιάς στη [[Γερμανία το 2014.]] thumb|right|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Audi S8.
Η τρίτη γενιά του Audi S8 παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2011 και μπήκε στην παραγωγή τον Απρίλιο του 2012. Τον Σεπτέμβριο του 2015, η αρχική εκδοχή διακόπηκε και αντικαταστάθηκε από το S8 Plus, που διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2018.
Αντί ενός V10 ατμοσφαιρικό κινητήρα, όπως ο προκάτοχός του, η τρίτη γενιά έφερε έναν νέο κινητήρα 4.0 λίτρων V8 με διπλό υπερσυμπιεστή, που του εκτοξεύει την ιπποδύναμη στoυς 520 hp (προηγουμένως 450 hp) και την ροπή στα 650 N·m (540 N·m στο παρελθόν) - σε αυτό όμως οφείλεται και η επιβάρυνση που εμφανίζει σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα. Σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, οι επιδόσεις είχαν βελτιωθεί, καθώς η επιτάχυνση 0-100 km/h στο νέο Audi S8 έρχεται σε μόλις 4,2 δευτερόλεπτα. Ο κινητήρας φέρει σύστημα διακοπής λειτουργίας των μισών κυλίνδρων σε συνθήκες μερικού φορτίου, με σκοπό τη μείωση της κατανάλωσης καυσίμου και των εκπομπών καυσαερίων. Σύμφωνα με την Audi, η μέση κατανάλωση ανέρχεται στα 10,1 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
S8 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Λα Πρετιέρ
Το Λα Πρετιέρ (γαλλικά: La Prétière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Λιπίδιο
thumb|right|Η [[χοληστερίνη, που βρίσκεται σε όλες τις κυτταρικές μεμβράνες]] Ως λιπίδιο χαρακτηρίζεται μία βιολογική οργανική ένωση που έχει προέλθει από την αντίδραση γλυκερόλης και λιπαρών οξέων και περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο, μαζί με κάποια άλλα στοιχεία όπως άζωτο και φώσφορο. Τα λιπίδια, λεγόμενα ορισμένες φορές και λίπη, αποτελούν τα δομικά συστατικά των κυτταρικών μεμβρανών καθώς και του νευρικού ιστού. Πρόκειται για πολύ σημαντικές πηγές ενέργειας, που αποθηκεύονται σε διάφορα μέρη του σώματος, καθώς και σπουδαίους (προστατευτικούς) μονωτές. Το μεγάλο μοριακό τους μέγεθος κάνει τα λιπίδια αδιάλυτα στο νερό, πλην όμως διαλυτά σε οργανικούς διαλύτες, όπως η ακετόνη και ο αιθέρας. Το τεστ γαλακτωματοποίησης (emulsion test) είναι μια χοντρική μέθοδος για να διαπιστωθεί η παρουσία ή απουσία λιπιδίων σε ένα δείγμα.
Ορισμός
Αν και ο όρος λιπίδια ταυτίζεται ορισμένες φορές με τα λίπη, τα τελευταία, με γνωστότερα ανάμεσά τους τα τριγλυκερίδια, στην πραγματικότητα ανήκουν σε υποομάδα λιπιδίων. Στα λιπίδια συμπεριλαμβάνονται επίσης μόρια όπως τα λιπαρά οξέα και τα παράγωγά τους (π.χ. μονογλυκερίδια, διγλυκερίδια και τα φωσφολιπίδια) και μεταβολίτες, όπως η χοληστερίνη.
Κατηγορίες
Τα λιπίδια μπορούν γενικά να περιγραφούν ως μικρά υδρόφοβα ή αμφιφιλικά μόρια που προέρχονται στο σύνολό τους ή εν μέρει από δυο διακριτούς τύπους βιοχημικών δομικών υπομονάδων: τις ομάδες ισοπρενίου και κετοακυλίων. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, τα λιπίδα μπορούν να χωριστούν σε οκτώ κατηγορίες: λιπαρά οξέα, λιπίδια γλυκερόλης (γλυκερολιπίδια), γλυκεροφωσφολιπίδια, σφιγγολιπίδια, σακχαρολιπίδια και πολυκετίδια (που συντίθενται από υπομονάδες κετοάκυλων) και τα λιπίδια στερόλης και πρενόλης (που παράγονται από υπομονάδες ισοπρενίου).
Κοινό χαρακτηριστικό όλων των κατηγοριών των λιπιδίων είναι ότι δεν διαλύονται στο νερό.
Βιολογικός ρόλος
Αποτέλεσμα των σημαντικών διαφορών στη χημική τους σύνθεση είναι το γεγονός ότι τα λιπίδια εξυπηρετούν πολλές διαφορετικές λειτουργίες στους οργανισμούς. Πιο συγκεκριμένα, δρουν ως πηγή και αποθήκη ενέργειας, δομικά συστατικά των κυτταρικών μεμβρανών, ως μεταφορείς μηνυμάτων (ορμόνες), βιταμίνες (λιποδιαλυτές βιταμίνες Α, D,E και Κ), προστασία και μόνωση.
Λιπίδια μεμβρανών
Οι κυτταρικές μεμβράνες αποτελούνται από μια διπλοστιβάδα αμφιπαθών λιπιδίων, όπου η υδρόφιλη κεφαλή αλληλεπιδρά με την υδάτινη φάση και η υδρόφοβη ουρά βρίσκεται στο κέντρο της μεμβράνης. Ο σχηματισμός της λιπιδικής διπλοστιβάδας είναι αποτέλεσμα της τάσης των ουρών να αποστρέφονται το υδατικό περιβάλλον. Η διπλοστιβάδα αποτελεί ένα φραγμό ανάμεσα στο εσωτερικό και το περιβάλλον του κυττάρου. Τα περισσότερα από τα λιπίδια της κυτταρικής μεμβράνης είναι ακόρεστα, αυξάνοντας τη ρευστότητα των μεμβρανών. Τα λιπίδια των φυτικών κυττάρων είναι γλυκοζυλογλυκερίδια και φωσφογλυκερίδια. Στα ζώα είναι κυρίως φωσφολιπίδια.
Αποταμιευτικά λιπίδια
Τα λιπίδια είναι η αποδοτικότερη μορφή αποταμίευσης ενέργειας. Τα λιπίδια έχουν μικρότερο αριθμό οξείδωσης από τα σάκχαρα και έτσι παράγουν περισσότερο ATP κατά την οξείδωσή τους. Ένα γραμμάριο λίπους αποδίδει θεωρητικά περίπου 9,3 θερμίδες, ενώ ένα γραμμάριο αμύλου 3,8 θερμίδες. Τα αποταμιευτικά λιπίδια είναι σχεδόν αποκλειστικά τριακυλογλυκερίδια στα φυτά και τα ζώα, τα οποία διαφέρουν μόνο ως προς το είδος λιπαρών οξέων.
Στα ζώα, η κύρια αποθήκη λιπιδίων είναι ο λιπώδης ιστός. Τα λιπίδια στον λιπώδη ιστό έχουν τη μορφή λιπαρών οξέων και τριγλυκεριδίων. Τα τριγλυκερίδια στο λιπώδη ιστό συνεχώς υδρολύονται και επανασυντίθενται. Σε περίπτωση που χρειαστεί μια πηγή ενέργειας, τα τριγλυκερίδια υδρολύονται από τις λιπάσες και τα λιπαρά οξέα και γλυκερόλη που μεταφέρονται στο ήπαρ για περαιτέρω επεξεργασία.
*
Μεθόδιος Αντιοχείας
Ο Πατριάρχης Αντιοχείας Μεθόδιος (κατά κόσμον Μπαρότσης), γεννήθηκε στη Νάξο και διετέλεσε, πριν την εκλογή του, διάκονος και Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητρόπολεως Παροναξίας.
Μετά το θάνατο του Μητροπολίτου Παροναξίας Νεοφύτου (Λαχωβάρη), το 1811, εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1824 εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1850 όπου και απέθανε. Ως Πατριάρχης Αντιοχείας αγωνίσθηκε έντονα κατά της ξένης αραβόφωνης χριστιανικής προπαγάνδας, ακόμα και αλλόθρησκης. Παρά ταύτα κατάφερε από πλούσιες συνδρομές ν΄ ανεγείρει εκ βάθρων τον σημερινό πατριαρχικό ναό στη Δαμασκό.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας
Γουότερφορντ
Το Γουότερφορντ (αγγλ. Waterford, ιρλ. Port Láirge) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, με 53.504 κατοίκους στην απογραφή του 2016 και 82.963 κατοίκους στην ευρύτερη μητροπολιτική της περιοχή.
Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της χώρας, στην επαρχία Μάνστερ, και αποτελεί την έδρα ομώνυμης κομητείας. Επιπλέον είναι η αρχαιότερη πόλη ολόκληρης της χώρας, ξεκινώντας ως οικισμός επιδρομέων Βίκινγκ.
Η πόλη είναι κτισμένη στο φυσικό λιμάνι Γουότερφορντ Χάρμπορ, που σχηματίζεται από τις εκβολές τριών ποταμών, των επιλεγόμενων «Τριών αδελφών» (Σουρ, Νορ και Μπάροου). Είναι γνωστή επίσης από την παράδοση της υαλουργικής βιομηχανίας της, που σήμερα αντιπροσωπεύεται από την εταιρεία «Waterford Crystal». Γυαλί ή κρύσταλλο παραγόταν στην πόλη από το 1783.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας Κατηγορία:Λιμένες της Ευρώπης
Ίμερος Ροδόπης
Ο Ίμερος, παλαιότερα γνωστό ως Ιμαρέτ Τσιφλίκ, είναι οικισμός του νομού Ροδόπης με πληθυσμό 345 κατοίκους 1,5 χλμ. από την θάλασσα και 22 χλμ. από την πόλη της Κομοτηνής. Βρίσκεται σε υψόμετρο 20μ. Παρουσιάζει σειρά εκδηλώσεων την καλοκαιρινή περίοδο με αποκορύφωμα το πανήγυρι της Αγίας Μαρίνας, θέατρο σκιών στην παραλία Ιμέρου στον Μικρό Διάκοσμο και διοργανώνεται επίσης γιορτή σαρδέλας στην πλατεία του χωριού. Την καλοκαιρινή περίοδο συγκεντρώνει πληθώρα κόσμου εξαιτίας της παραλίας λίγα μέτρα μακριά από το μικρό λιμανάκι. Από το 2003 λειτουργεί το Περιβαλλοντικό Κέντρο Ίμερου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία και με την αλιεία. Υπάρχουν και αρκετοί που ασχολούνται με το εμπόριο. Ο Ίμερος είναι προσφυγικό χωριό με ρίζες από Ανατολική Θράκη και Μικρά Ασία. Ο Ίμερος ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο Μαρωνείας & Σαπών, έναν από τους τέσσερις διευρυμένους δήμους του νομού Ροδόπης, ο οποίος καταλαμβάνει μεγάλο παράκτιο τμήμα του νομού. Παρουσιάζει καλή ρυμοτομία με καλό σχέδιο δόμησης. Παρόλα αυτά είναι κορεσμένο το σχέδιο και απαιτεί ένταξη νέων εκτάσεων προς δόμηση. μικρογραφία|δεξιά|Πλατεία Ιμέρου
Όνομα
Το παλαιότερο όνομα είναι Ιμαρέτ (Τουρκικά İmaret μεταφράζεται ως πτωχοκομείο). Ο Οθωμανός Γαζή Εβρενός όταν κατάκτησε την Κομοτηνή το  1361 ή 1362 έκτισε το Ιμαρέτ Κομοτηνής και δώρισε μεγάλες εκτάσεις ως βακούφια (θρησκευτική περιουσία) για να συντηρείται η λειτουργία του Ιμαρέτ Κομοτηνής/Πτωχοκομείου. Οι εκτάσεις αυτές βρισκόντουσαν κοντά στο σημερινό χωριό Ίμερος. Έτσι το παλαιότερο όνομα του χωριού στα τούρκικα ήταν Ιμαρέτ Τσιφλίκ το οποίο το 1920 άλλαξε στο σημερινό Ίμερος.
Ιστορία
μικρογραφία|δεξιά|Αρχικό σημείο εγκατάστασης των πρώτων κατοίκων. Τα πρώτα χρόνια με την εγκατάσταση των πρώτων προσφύγων η οριοθέτηση του οικισμού έγινε στο χώρο όπου βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας λόγω των ασθενειών που εμφανίζονταν εκεί μιας και υπήρχαν έλη μεταφέρθηκε σχεδόν αμέσως στον σημερινό χώρο. Μαρτυρίες υπάρχουν και για την ύπαρξη ενός Τούρκου Μπέη, ο οποίος συνεργάστηκε αρμονικά και πρόσφερε μάλιστα και βοήθεια στους τότε κατοίκους.
Ρόλος
Ο ρόλος του Ίμερου στην ευρύτερη παράκτια περιοχή του νομού Ροδόπης ειναι σημαντικός. Αποτελεί καταρχήν κομβικό σημείο μεταξύ του ανατολικού τμήματος του νομού με το δυτικό ή αλλιώς ενώνει, θα λέγαμε, τις παραλίες των νομών Ξάνθης και Έβρου. Η κατασκευή ενός σύγχρονου δρόμου διπλής ήπιας κυκλοφορίας με καλό όμως φωτισμό και σήμανση, καθώς και η κατασκευή γέφυρας που απαιτείται για την απρόσκοπτη διακίνηση των οχημάτων που θα εξυπηρετούσε αυτόν το σκοπό έμεινε επί χάρτου δυστυχώς αντί αυτού έγιναν σπασμωδικές παρεμβάσεις με τμήματα δρόμων. Κάτι άλλο που αξίζει να επισημανθεί είναι ο μικρός μετεωρολογικός σταθμός που έχει εγκαταστήσει το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, τονίζοντας τη σημαντικότητα της θέσης του Ίμερου.
Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας
Βρίσκεται σε μια απόσταση 500μ. δυτικά του οικισμού Ιμέρου προς την κατεύθυνση του ποταμού Λίσσου. Χτισμένη σε μια έκταση 2 στρεμμάτων περίπου, με τεράστιο αύλειο χώρο. Η πρώτη και παλιά εκκλησία χτίστηκε το 1922 περίπου όταν οι πρώτοι κάτοικοι πρόσφυγες ήρθαν από τις αλησμόνητες πατρίδες. Την δεκαετία του '80 ξεκίνησε η ανέγερση της καινούργιας εκκλησίας λίγα μέτρα παραπέρα, στον ίδιο αύλειο χώρο. Περίπου το 1988 αποπερατώθηκαν όλες οι εργασίες και ολοκληρώθηκε. Μέσα στην παλιά εκκλησία βρίσκεται και η παλιά εικόνα της Αγίας Μαρίνας που την έφεραν οι κάτοικοι με την ανταλλαγή των προσφύγων και φυλάσσεται εκεί. Το 2007 ιδρύεται ο θρησκευτικός σύλλογος Αγία Μαρίνα Ιμέρου, με τον οποίο γίνεται μια μεγάλη εκτεταμένη παρέμβαση, τόσο στον εξωτερικό χώρο του ναού, όσο και στο εσωτερικό (καινούργια περίφραξη, δημιουργία πρασίνου, εγκατάσταση εξωτερικού φωτισμού, αγιογραφίες). Στο χώρο της εκκλησίας υπάρχει ένας μικρός ξενώνας, στον οποίο φιλοξενούνται πιστοί την περίοδο του Ιουλίου. 0 σύλλογος συνεχίζει ακόμη και σήμερα με κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο, αλλά και στον εξωραϊσμό του χώρου. Η εκκλησία γιορτάζει 17 Ιουλίου και παραμονή 16 Ιουλίου λαμβάνει χώρα μεγάλη πανήγυρη με συγκέντρωση πλήθους κόσμου από όλο τον νομό και όχι μόνο. Η Αγία Μαρίνα επίσης, λατρεύεται και από μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού στοιχείου του νομού. Υπάρχουν μαρτυρίες για θεραπεία ενός μουσουλμανοπαίδου, το οποίο βρήκε γιατρειά αφού Μεγάλη είναι η Χάρη της!
Παραλία Ιμέρου και Λιμάνι
Η παραλία Ιμέρου είναι ίσως το Βαρύ Πυροβολικό του Ιμέρου 1,5 χλμ. νότια του οικισμού αποτελείται από ακτογραμμή 2 χιλιομέτρων με ρηχά αβαθή νερά πεντακάθαρα, όχι πετρώδης, μα αμμώδης παραλία, όχι μόνο μεγάλου μήκους (1,5 χλμ.), αλλά και πλάτους. Πριν αρκετά χρόνια έπαιρνε και γαλάζιες σημαίες, αλλά κακή διαχείριση της παραλίας και αμέλειες δημοτικών αρχών αφαίρεσαν τη σημαία. Παρόλα αυτά παραμένει δημοφιλής προορισμός του νομού Ροδόπης, μιας και είναι η κοντινότερη παραλία στην πόλη της Κομοτηνής. Η ίδρυση του Πολιτιστικού Συλλόγου Ιμέρου το καλοκαίρι του 2012 αποσκοπεί την απόλυτη αναβάθμισή της, με τη βοήθεια του δήμου και της Περιφέρειας, μαζί με άλλες δράσεις, όπως είναι το λιμάνι, το οποίο υπολειτουργεί εδώ και χρόνια! Στην παραλία υπάρχει και αναψυκτήριο (αγροτουριστικό).
Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ιμέρου
Ιδρύθηκε το 2003 και φιλοξενείται στο χώρο του πρώην δημοτικού σχολείου Ιμέρου. Μαζί με το νεοαναγερθέν κτίριο που κατασκευάστηκε το 2002, χρησιμοποιείται και το παλιό δημοτικό για το σκοπό αυτό. Ενημερώνει και εκπαιδεύει μαθητές δημοτικού, νηπιαγωγείου και γυμνασίου από όλο τον νομό και όχι μόνο. Για περιβαλλοντικά θέματα που αφορούν το μάθημα της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στα σχολεία, αλλά και ενημέρωση και παρουσίαση των υδροβιοτόπων της περιοχής Ιμέρου, αφού υπάρχουν συμπλέγματα υδροβιοτόπων στην ευρύτερη περιοχή.
Μικρός Διάκοσμος Παραλίας Ιμέρου
Δημιουργήθηκε από τον Βολτσίδη Ιωάννη και την Γεωργία Γιαννοπούλου. Φιλοξενεί παιδικές δράσεις γενικώς: θέατρο σκιών (Καραγκιόζης) - παιδικές παραστάσεις - ζωγραφική - αρχαία ιστορία. Βρίσκεται 200μ. περίπου μακριά από την παραλία Ιμέρου, απέναντι ακριβώς από το λιμάνι στα βόρεια.
Συμπλέγματα Υδροβιοτόπων
Η γύρω περιοχή του οικισμού Ιμέρου διακρίνεται από μια σειρά υδροβιοτόπων, κάποιων μικρών και κάποιων μεγαλυτέρων (είσοδος προς τον Ίμερο, περιοχή λιμανιού, περιοχή ονομαζόμενη ως Προστατευόμενα Τοπία Εθνικού Πάρκου Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης) με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όσον αφορά τη χλωρίδα, αλλά κυρίως την πανίδα με κύριο ρόλο τα υδρόβια πουλιά, τα οποία μπορεί να μην ελκύουν τόσο πολύ την προσοχή, τη δική μας, αλλά πολλοί αλλοδαποί τουρίστες με ποδήλατα και κάποιοι με οχήματα τουρισμού από βορειοευρωπαικές χώρες χαίρουν άκρας εκτίμησης. Ίσως μετά από κάποια χρόνια να το κάνουμε και εμείς! Πολλά από αυτά ενώνονται μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα αυτό της περιοχής Προστατευομένων Τοπίων Εθνικού Πάρκου Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης, το οποίο καταλαμβάνει και την μεγαλύτερη έκταση και βρίσκεται μεταξύ του οικισμού και της παραλίας προς τα δυτικά, προς τον ποταμό Λίσσο. Αναφέροντας τον ποταμό Λίσσο, αποτελεί και αυτός αναπόσπαστο κομμάτι του συμπλέγματος υδροβιοτόπων. Το σύμπλεγμα αυτό δεν αφήνει φυσικά αδιάφορο το ενδιαφέρον των κυνηγών άγριων πουλιών, αν και αμφιλεγόμενο το όφελος στην τοπική οικονομία που προσφέρουν, παρουσιάζει έντονη κινητικότητα από κυνηγούς που έρχονται μέχρι απο Αθήνα. Εντούτοις, απαιτείται περισσότερη μέριμνα από την Περιφέρεια στους υδροβιοτόπους αυτούς με φροντίδα και υποδομές, ώστε να προσελκύουν μεγαλύτερο όγκο τουριστών, έστω και από το εξωτερικό, μιας και το κομμάτι αυτό (υδροβιότοπος) είναι ένα ισχυρό χαρτί του νομού Ροδόπης, ως προς την τουριστική ανάπτυξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Ιερό της Δήμητρας Χλόης Ευχλόου
Ο Ναός της Δήμητρας Χλόης Ευχλόου ήταν ναός στην Ακρόπολη των Αθηνών. Βρίσκονταν μπροστά στην παλαιά είσοδο της Ακρόπολης, εκεί που σήμερα υψώνεται το νότιο τείχος. Ο ναός ήταν μικρών διαστάσεων, αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα-Χλόη, την προστάτιδα των δημητριακών καρπών και όλης της χλόης της γης που χρησίμευε ως τροφή των υποζυγίων και ως ανακούφιση των οφθαλών από την ξερή και άγονη γη.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας
Κερασοχώρι Ευρυτανίας
Το Κερασοχώρι είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές των νότιων Αγράφων. Αποτελεί έδρα του καλλικρατικού δήμου Αγράφων ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού δήμου Βίνιανης και απέχει 38 χλμ από το Καρπενήσι. Μέχρι το 1930 ονομαζόταν Κεράσοβο.
Ιστορία
Το Κερασοχώρι υπήρξε πρωτεύουσα του παλαιότερου Δήμου Αγραίων, οι οποίοι πήραν το όνομά τους από τους πρώτους κατοίκους της περιοχής. Στο κάστρο του Κερασοχωρίου υπάρχουν ερείπια οικισμού και οχυρού.
Σε επιγραφή του 1725, το Κερασοχώρι χαρακτηρίζεται κωμόπολη, ενώ αλλού μνημονεύεται ως Μέγα Κεράσοβο. Το 1799, λειτούργησε το πρώτο σχολείο.
Στις 10 Μαΐου 1821, ο Κώστας Βελλής ύψωσε στο χωριό τη σημαία της επανάστασης.
Κερασοχωρίτης ήταν ο Νώντας Θεοδωρόπουλος, πρόεδρος των μηχανοδηγών ΟΣΕ.
Πληθυσμός
Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό απαριθμούσε 174 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2015-2016
Το Κύπελλο Ελλάδας Καλαθοσφαίρισης ανδρών 2015-2016 άρχισε στις 23/9/2015 και ολοκληρώθηκε με τον τελικό στις 6/3/2016. Νικητής αναδείχτηκε ο Παναθηναϊκός επικρατώντας στον τελικό που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ του Φάρου Κερατσινίου με 101–54.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στο Κλειστό Γήπεδο ΟΑΚΑ στις 6 Μαρτίου 2016.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2016 2016
Γιώργος Διαμαντόπουλος
Ως αθλητής
Ο Γιώργος Διαμαντόπουλος αναδείχθηκε στην ομάδα του Παπάγου, στην οποία έπαιξε από το 1997 ως το 1999. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Πανιώνιο για τέσσερις σεζόν, με τον οποίο το 2003 ήταν πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Α1, όπως και ο πατέρας του Κώστας Διαμαντόπουλος 30 χρόνια νωρίτερα το 1973. Την ίδια χρονιά αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του Ελληνικού All-Star Game.
Το 2003-04 έπαιξε με τον Ολυμπιακό στην Ευρωλίγκα και την επόμενη σεζόν επέστρεψε στον Πανιώνιο βοηθώντας τον να τερματίσει στην 3η θέση. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια ευρωπαϊκή περιοδεία στην Α΄ κατηγορία Ιταλίας με τη Σκαβολίνι Πέζαρο και τη Ροζέτο, στην Β΄ Ισπανίας με τη Λα Πάλμα και στην Α΄ Ρωσίας με τη Σαμάρα, με την οποία το 2007 κατέκτησε το Γιούροκαπ Τσάλεντζ.
Το καλοκαίρι του 2007 προσπάθησε χωρίς επιτυχία να επιλεγεί από ομάδα του ΝΒΑ. Μετείχε στο Θερινό Τουρνουά (NBA Summer League) με την ομάδα των Ιντιάνα Πέισερς αλλά τελικά δεν επιλέχτηκε. Τη σεζόν 2007-08 επέστρεψε στην Α1 με τον Κολοσσό Ρόδου. Το 2008 αγωνίστηκε στο Μαρούσι, με το οποίο πήρε την 3η θέση στα πλέι-οφ του πρωταθλήματος και την πρόκριση στην Ευρωλίγκα της σεζόν 2009-10.
Τον Αύγουστο του 2012, επέστρεψε στην Κύπρο για λογαριασμό του Κεραυνού Στροβόλου.
Την σεζόν 2013-14, αγωνίστηκε στην Δόξα Λευκάδας της Β Εθνικής.
Στις 26 Ιουλίου 2016, συνέχισε την καριέρα του στη Γ' Εθνική φορώντας τη φανέλα της Ερμιονίδας.
Στις 14 Αυγούστου 2017 υπέγραψε στον ΑΟΚ Χανιά όμως στις 6 Σεπτεμβρίου ο παίκτης ανακοίνωσε πως αποχωρεί για οικογενειακούς λόγους.
Τελικά στις 4 Οκτωβρίου 2017 ο Διαμαντόπουλος, αποφάσισε να εγκαταλείψει την ενεργό δράση ύστερα από 20 χρόνια στα γήπεδα.
Ως προπονητής
Το καλοκαίρι του 2019, ήρθε σε συμφωνία με την ομάδα του Παπάγου στην Β΄ Εθνική, επιστρέφοντας έτσι στην πρώτη ομάδα της καριέρας του ως αθλητής. Τον Μάιο του 2020, ανανέωσε την συνεργασία του για ακόμα ένα χρόνο.
Εθνικές Ομάδες
Στην Εθνική Ανδρών έκανε ντεμπούτο στις 22 Νοεμβρίου 2000 σε αγώνα της ημιτελικής φάσης του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος κατά της Εσθονίας πετυχαίνοντας 14 πόντους. Έχει αγωνιστεί 16 φορές (115 πόντοι). Το τελευταίο διεθνές του ματς ήταν στις 17 Αυγούστου 2003 σε φιλικό με τη Σερβία. Κορυφαίος αγώνας του από πλευράς σκοραρίσματος ήταν ο αγώνας για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2001 επί της Πολωνίας στις 27 Ιανουαρίου 2001, όταν πέτυχε 24 πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ροζέτο Σαρκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λα Πάλμα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αχιλλέα Καϊμακλίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΚ ΒΒΣ Σαμάρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελβετικών συλλόγων Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Ίκλαινα Μεσσηνίας
Η Ίκλαινα, αναφερόμενη παλαιότερα και ως η Ίκλενα, είναι οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Ίκλαινα βρίσκεται περίπου 17 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Πύλου και περίπου 12 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Χώρα. Έχει υψόμετρο 185 μέτρα και απέχει 8,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στην Ίκλαινα βρίσκονται, προς τα βόρειά της ο Πλάτανος σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά της η Γλυφάδα σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοδυτικά της το Ελαιόφυτο σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων και προς τα δυτικά της το Κορυφάσιο σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο βρίσκεται στο υψίπεδο μιας δύσβατης κοιλάδας, περιτριγυρισμένο από βουνά καλυμμένα από πυκνούς ελαιώνες, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Σύμφωνα με μια πρώτη εκδοχή της τοπικής παράδοσης η Ίκλαινα πήρε το όνομά της από την κόρη του βασιλιά Νέστορα, Νίγκλαινα, η οποία είχε τα λουτρά της στην περιοχή. Με την πάροδο των χρόνων το όνομα από Νίγκλαινα έγινε Ίκλαινα και είναι από τα λίγα χωριά της περιοχής που διατήρησαν το όνομά τους και επί Τουρκοκρατίας. Σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή της τοπικής παράδοσης, ίσως το όνομα να προέρχεται από παραφθορά του ονόματος του Αγίου Νικολάου.
Αρχαιότητα
Στην περιοχή έχουν έρθει στο φως σημαντικά αρχαιολογικά υπολείμματα της Εποχής του Χαλκού (περίπου 1600-1100 π.Χ.) μέσω των ανασκαφών και της επιφανειακής έρευνας από την Αρχαιολογική Εταιρεία και το πανεπιστήμιο του Μισσούρι-Sτ. Louis υπό την καθοδήγηση του καθηγητή και ακαδημαϊκού Μιχάλη Κοσμόπουλου, σε συνέχεια της αρχικής έρευνας, από το 1954, του Σπυρίδωνα Μαρινάτου. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν μνημειώδη κτίρια με κυκλώπεια τείχη, σπίτια, και εργαστήρια, τα οποία φανερώνουν ότι κατά την πρώιμη μυκηναϊκή περίοδο η Ίκλαινα είχε ανάκτορο και ήταν πρωτεύουσα ανεξάρτητου κρατιδίου.
Στην Ύστερη μυκηναϊκή περίοδο η Ίκλαινα φαίνεται ότι καταλήφθηκε από τον ηγεμόνα του Ανακτόρου του Νέστορα και μετατράπηκε σε σημαντικό βιοτεχνικό κέντρο (το a-pu2 των πινακίδων). Στην περιοχή ανακαλύφθηκε, το καλοκαίρι του 2010, πήλινη πινακίδα με πρώιμη γραμμική Β'. Η πινακίδα θεωρείται η αρχαιότερη πήλινη πινακίδα Γραμμικής Β' στην Ευρώπη και χρονολογείται πριν από περίπου 3.500 χρόνια, στα 1450 π.Χ. Επειδή οι πινακίδες της Γραμμικής Β χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για κρατικά αρχεία, η πινακίδα της Ίκλαινας ανατρέπει τα έως τώρα δεδομένα σχετικά με τη χρονολόγηση των πρώιμων μυκηναϊκών κρατών και την έκταση της μυκηναϊκής γραφειοκρατίας. Η περιοχή φαίνεται να ήταν μεγάλο κέντρο εμπορίου στο οποίο άκμασε η επεξεργασία και το εμπόριο του χαλκού. Άλλες περίοδοι, από τις οποίες έχουν βρεθεί ευρήματα, είναι τα τέλη της Κλασικής εποχής και τα Βυζαντινά χρόνια.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Ίκλενα ή Νίκλενα (Iclena ή Niclena ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Το χωριό Ίκλενα ή Νίκλενα (Iclena ή Niclena), ανήκε, το 1689, στην επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 58 κατοίκους.
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), το χωριό της Ίκλενας υπαγόταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Το χωριό της Ίκλενας αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Iklina ή Kurd Aga.
Διοικητική ιστορία
Η Ίκλενα προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου με έδρα την ίδια. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου, ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Ίκλενα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 155 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Με εξαίρεση την απογραφή του 1879, κατά την οποία η ονομασία του χωριού εμφανίζεται ως Ίκλωνα, πριν από αυτό το έτος, αλλά και μετά, τουλάχιστον από το 1889 ως και το 1928, το χωριό αναφερόταν επίσημα ως η Ίκλενα. Το 1912 η Ίκλενα προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Ικλένης. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Παπούλια, Σγράπα (σήμερα το Ελαιόφυτο, αποσπάσθηκε το 1919 στην Κοινότητα Πύλου) και Πλάτανος. Από το 1928, με βάση την απογραφή του ίδιου έτους, διορθώνονται αρχικά μόνο τα ονόματα της Κοινότητας Ικλένης σε Κοινότητα Ικλαίνης και του χωριού από Ίκλενα σε Ίκλαινα και στη συνέχεια επικυρώνονται με νεώτερη απόφαση, το 1940, οι διορθώσεις στα ονόματα της Κοινότητας Ικλένης σε Κοινότητα Ικλαίνης, καθώς και των οικισμών Ίκλενα και Παπούλια σε  Ίκλαινα και Παππούλια αντίστοιχα, ενώ το 1948 και το 1956 αποσπώνται από την Κοινότητα Ικλαίνης οι οικισμοί Παππούλια και Πλάτανος, οι οποίοι και προσαρτώνται στην Κοινότητα Παππουλίων. Το χωριό παρέμεινε ως έδρα της Κοινότητας Ικλαίνης, με την τροποποίηση της ονομασίας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Ίκλαινα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Ίκλαινα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Ίκλαινα σήμερα είναι ο μοναδικός οικισμός και η έδρα της Τοπικής Κοινότητας της Ικλαίνης του Δήμου Πύλου-Νέστορος.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 313 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς και με την παραγωγή ελαιόλαδου κυρίως κορωνέικης ποικιλίας.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Διάφορες εκδηλώσεις και πολιτιστικά δρώμενα στην Ίκλαινα διοργανώνει επίσης τακτικά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ίκλαινας «Ο Νηλέας», ο οποίος ιδρύθηκε το 2002. Στην περιοχή του χωριού υπάρχει ακόμα σε λειτουργία βρύση, η οποία χρονολογείται από την εποχή της Ενετοκρατίας και αποτελεί, μαζί με τον προαναφερόμενο αρχαιολογικό χώρο, ένα ακόμα από τα αξιοθέατα του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Ικλαινα Κατηγορία:Αρχαία Πύλος Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Πύλος
Κάστρο του Ρόζενμποργκ
Το Κάστρο του Ρόζενμποργκ (δανικά:Rosenborg Slot) είναι αναγεννησιακό κάστρο που βρίσκεται στο κέντρο της Κοπεγχάγης, πρωτεύουσας της Δανίας. Το κάστρο αρχικά χτίστηκε ως θερινή κατοικία το 1606 και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των πολλών αρχιτεκτονικών σχεδίων του Χριστιανού Δ'. Χτίστηκε σε Ολλανδικό Αναγεννησιακό ρυθμό, τυπικό για τα δανικά κτίσματα εκείνης της περιόδου, και έχει επεκταθεί αρκετές φορές, με την τελευταία, που είναι και υπεύθυνη για τη σημερινή μορφή του κάστρου, να χρονολογείται στο 1624. Οι αρχιτέκτονες Μπέρτελ Λάνγκε και Χανς φαν Στεεβίνκελ ο Νεότερος συνεργάστηκαν για τον δομικό σχεδιασμό του κάστρου.
Μεγάλη Αίθουσα
Βρισκόμενη στον τρίτο όροφο, η Μεγάλη Αίθουσα ολοκληρώθηκε το 1624. Αρχικά προριζόταν για χόρος δεξιώσεων. Κατά το 1700 χρησιμοποιούνταν ως Βασιλική Αίθουσα Ακροάσεων και για γεύματα. Δεν ήταν παρά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα που έγινε γνωστή ως "Αίθουσα των Ιπποτών".
Ο Χριστιανός Ε' εκσυγχρόνησε τμηματικά την αίθουσα με δώδεκα ταπισερί να αναπαριστούν τις νίκες του βασιλιά στον Πόλεμο της Σκανίας. Το γυψομάρμαρο της οροφής που φαίνεται σήμρα χρονολογείται στον 18ο αιώνα. Δείχνει το έμβλημα της Δανίας περιτριγυρισμένο από τα Τάγματα του Ελέφαντα και του Ντάνεμπρογκ. Ανάγλυφα που βρίσκονται στις πλευρές αναπαριστούν ιστορικά γεγονότα απόμ τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Φρειδερίκου Δ', συμπεριλαμβανομένης της απελευθέρωσης των δουλοπάροικων, την ίδρυση των Δραγόνων και της πολιτοφυλακής ανάμεσά τους. Οι τοιχογραφίες στην οροφή που έχουν φιλοτεχνηθεί από τον Χέντρικ Κροκ, αντιπροσωπεύουν τη Ρεγκάλια.
Οι συλλογές του Ρόζενμποργκ
thumb|Το κάστρο του Ρόζενμποργκ όπως φαίνεται από τους κήπους του
Το κάστρο είναι ανοιχτό στο κοινό για οργανωμένες επισκέψεις και φιλοξενεί ένα μουσείο όπου εκτείθωνται οι Βασιλικές Συλλογές, αντικείμενα τα οποία καλύπτουν ένα μεγάλο εύρος του βασιλικού δανικού πολιτισμού, από τα τέλη του 16ου αιώνα του Χριστιανού Δ' μέχρι και τον 19ο αιώνα. Ορισμένα από αυτά τα εκθέματα κάποτε ανήκαν στους ευγενείς και στην αριστοκρατία. Το κάστρο, πλέον κρατική περιουσία, άνοιξε στο κοινό το 1838.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους τουρίστες έχει η έκθεση των Κειμιλίων του Στέμματος καθώς και τα Ρεγκάλια του Βασιλκού Στέμματος που βρίσκονται στο κάστρο. Ένα χαλί στέψης βρίσκεται επίσης εκτεθειμένο εκεί. Στην καλοκαιρινή περίοδο, λουλούδια ανθίζουν μπροστά από το κάστρο, στον κήπο του κάστρου.
Οι Κήποι
Τοκάστρο βρίσκεται στο Kongens Have ("τον Κήπο του Βασιλιά"), επίσης γνωστό ως "Κήπο του Κάστρου Ρόζενμποργκ". Ο Κήπος του Κάστρου Ρόζενμποργκ αποιτελεί τον παλαιότερο βασιλικό κήπο της χώρας και διακοσμήθηκε σε Αναγεννησιακό ρυθμό από τον Χριστιανό Δ' λίγο πριν την κατασκευήτου κυρίως κάστρου. Σήμερα, οι κήποι αποτελούν ένα δημοφιλές καταφύγιο στο κέντρο της Κοπεγχάγης, και μαζεύουν έναν εκτιμώμενο αριθμό 2.5 εκατομμυρίων επισκεπτών κάθε χρόνο. Δίπλα στο κάστρο βρίσκονται στρατώνες όπου οι Βασιλικοί Σωματοφύλακες βρίσκονται στρατοπεδευμένοι. Οι Σωματοφύλακες έχουν αναλάβει την προστασία του Κάστρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Δανία Ροζενμποργκ Κατηγορία:Ανάκτορα στη Δανία
Κίνημα των έξι σημείων
μικρογραφία|212x212εσ|Ο Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν ανακοινώνοντας τα έξι σημεία στη Λαχώρη|εναλλ.= Το κίνημα των έξι σημείων ήταν ένα κίνημα στο Ανατολικό Πακιστάν, με αιχμή του δόρατος τον Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν, ο οποίος ζητούσε μεγαλύτερη αυτονομία για το Ανατολικό Πακιστάν. Το κύριο θέμα του κινήματος ήταν η συνειδητοποίηση των έξι αιτημάτων από τη συμμαχία των βεγγαλικών εθνικιστικών πολιτικών κομμάτων το 1966 για να τερματίσει η εμφανής εκμετάλλευση του Ανατολικού Πακιστάν από τους άρχοντες του Δυτικού Πακιστάν. Θεωρείται ορόσημο στο δρόμο για την ανεξαρτησία του Μπανγκλαντές.
Τα έξι σημεία
Τα έξι σημεία σημειώνονται ως:
Υποδοχή
Η πρόταση απορρίφθηκε από τους πολιτικούς στο Δυτικό Πακιστάν και πολιτικούς από το Ανατολικό Πακιστάν που δεν ανήκαν στον Σύνδεσμο Αουάμι. Απορρίφθηκε επίσης από τον πρόεδρο του Πανπακιστανικού Συνδέσμου Αουάμι Ναουαμπζάντα Νασαρουλάχ Χαν. Επίσης απορρίφθηκε από το Εθνικό Κόμμα Αουάμι, το Τζαμάατ-ε-Ισλάμι Πακιστάν και το Νιζάμ-ι-Ισλάμ. Το κίνημα είχε την υποστήριξη του πληθυσμού του Ανατολικού Πακιστάν.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές
Σεύθης Β΄
Ο Σεύθης Β΄ ήταν βασιλιάς των Οδρυσών και της Θράκης.
Βίος
Ήταν γιος τού Μαισάδη, πατέρας τού Κότυος και βασίλεψε περίπου από το 405 έως το 391 π.Χ. . Αναφέρεται ότι ήταν στρατηγός (Σεύθης ο Θραξ) του Αμάδοκου Β΄ επαναστάτησε εναντίον του και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς σε μικρό τμήμα ή σε όλο το βασίλειο του Αμάδοκου, αργότερα ο Αμάδοκος τον εκδίωξε. Προσπάθησε να ανακαταλάβει τα εδάφη που είχε χάση ο πατέρας του ξεκινώντας πόλεμο με την βοήθεια του Ξενοφώντα που βρισκόταν στην Θράκη με τους μύριους.
Αναφέρεται ότι σύναψε συμμαχία με την Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Τριπτόλεμος
Ο Τριπτόλεμος είναι ο κατεξοχήν ήρωας, που συνδέεται με το μύθο της Δήμητρας και τη διάδοση της καλλιέργειας της γης.
Από τις μυθικές εκδοχές της γενεαλογίας του, η επικρατέστερη είναι εκείνη που τον θέλει γιο του βασιλιά της Ελευσίνας Κελεού και της Μετανείρας. Η Δήμητρα, για να ανταμείψει τη φιλοξενία που δέχτηκε από τους γονείς του στην Ελευσίνα, χάρισε στον Τριπτόλεμο ένα άρμα, που το έσερναν φτερωτοί δράκοντες και μεγάλη ποσότητα σιταριού για να το σπείρει σε όλη την οικουμένη.
Σε μερικές χώρες ο Τριπτόλεμος αντιμετώπισε αντιδράσεις. Ο βασιλιάς π.χ. των Γετών Κάρναβος, αφού έμαθε ο ίδιος την τέχνη της καλλιέργειας των δημητριακών, σκότωσε έναν από τους δράκοντες του άρματός του, για να μη διαδοθεί το μυστικό σε άλλες χώρες. Η Δήμητρα μεταμόρφωσε τον Κάρναβο σε δράκο, για να αντικαταστήσει τον σκοτωμένο. Αλλού, στην Πάτρα, ο Ανθείας, γιος του βασιλιά Εύμηλου, προσπάθησε να ζέψει τους δράκοντες στο θεϊκό άρμα μόνος του, την ώρα που ο Τριπτόλεμος κοιμόταν, αλλά έπεσε από το άρμα και σκοτώθηκε. Ο Εύμηλος και ο Τριπτόλεμος, για να τον τιμήσουν, ίδρυσαν την πόλη Άνθεια.
Όταν γύρισε στην Ελευσίνα, η Δήμητρα τον μύησε στη λατρεία της και έγινε ο πρώτος ιερέας της. Στην Ελευσίνα υπήρχε βωμός του, καθώς και το αλώνι όπου κατά το θρύλο είχε αλωνιστεί το πρώτο σιτάρι που έβγαλε η σπορά του, και που ήταν γνωστό σαν Άλως Τριπτολέμου. Ο Τριπτόλεμος λατρευόταν και στην Αθήνα, στο Ελευσίνιο άντρο, μέσα στο οποίο υπήρχε άγαλμά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ελευσίνας
Αλή Ντίνο
μικρογραφία|250 px|Ένα σκίτσο μια εποχή Ο Αλή-Εκρέμ Ντίνο γνωστός και ως Αλή Ντίνο μπέης (Πρέβεζα, 1890 - Αθήνα, 1.11.1938) ήταν Έλληνας γελοιογράφος και πολιτικός, τσάμικης καταγωγής και μουσουλμάνος στο θρήσκευμα. Ήταν γόνος της φεουδαρχικής οικογένειας Ντίνο από τη Θεσπρωτία της Ηπείρου.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1890 στην Πρέβεζα και καταγόταν από οικογένεια Τσάμηδων αξιωματούχων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ήταν εγκατεστημένη στην Πρέβεζα. Γιος του Ρασίχ Ντίνο και της Σαφέτ Γκαζί Τουρχάν. Ο παππούς του, Αμπεντίν πασάς Ντίνο, διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κυβερνήτης (βαλής) του αρχιπελάγους των Δωδεκανήσων επί Αβδούλ Χαμίτ.
Ο Αλή Ντίνο σπούδασε στη Σορβόνη πολιτικές επιστήμες και δούλεψε ως σκιτσογράφος σε αρκετά έντυπα όπως στον Σατανά, στο Φλιτ, στον Φανό των Συντακτών, στον Ελεύθερο Τύπο και κυρίως στην Πρωία, όπου εργαζόταν μέχρι το θάνατό του, το 1938. Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Σκιτσογράφων (ήταν από τα ιδρυτικά της μέλη), ταμίας της Ένωσης Σωματείων Εικαστικών Τεχνών και γενικός Έφορος στη Στέγη γραμμάτων και Τεχνών.
Σε ηλικία 25 ετών πολιτεύτηκε με το συνασπισμό της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης των Δημητρίου Γούναρη, Γεωργίου Θεοτόκη και Δημητρίου Ράλλη, εκλέχτηκε βουλευτής στις 6.12.1915 και άσκησε τα καθήκοντα του βουλευτή μέχρι τις 30.6.1917. Αργότερα πολιτεύτηκε με άλλα κόμματα, χωρίς να κατορθώσει να εκλεγεί.
Ήταν παντρεμένος με την Άλμπα Μοντίνι, ιταλικής καταγωγής, η οποία γεννήθηκε στη Ζάρα της Κροατίας και μεγάλωσε στην Τεργέστη. Μαζί απέκτησαν μία κόρη, τη Σαφέτ Ντίνο, σύζυγο Δημητρίου Μαυρομμάτη.
Ο Αλή Ντίνο πέθανε αιφνίδια την 1.11.1938, σε ηλικία 48 ετών, στην Αθήνα, εξ αιτίας εγκεφαλικού αιματώματος.
Ο Αλέκος Σακελλάριος τον είχε συναντήσει λίγες ημέρες πριν τον θάνατό του και είχε πει γι' αυτόν ότι ήταν ένας από τους πιο γνωστούς σκιτσογράφους της εποχής. Σε ερώτηση του Σακελλάριου εάν ήταν προληπτικός, ο Αλή Ντίνο ξεκαρδίστηκε στα γέλια και του είπε Προτιμώ να πεθάνω, παρά να το πιστέψω.
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου σε άρθρο του στις 8 Νοεμβρίου του 1938 στην εφημερίδα Ελεύθερο Βήμα των Αθηνών περιέγραφε τον Αλή Ντίνο έναν απλό, εράσμιο άνθρωπο με φέρσιμο και νοοτροπία περισσότερο διεθνή παρά αλβανική σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως δεν είχε άλλο αλβανικό παρά το ελαφρό χρώμα της προφοράς. Για τα ηθογραφικά του σχέδια, με θέμα την Τσαμουριά, ο Παπαντωνίου ανέφερε ότι ήταν γελαστά και δροσερότατα και αποτελούσαν κοινωνικές σάτιρες.
Το 1993 ο Δήμος Πρέβεζας και η Δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης εξέδωσαν ένα λεύκωμα για τον Αλή Ντίνο με βιογραφικά του στοιχεία και σκίτσα με τίτλο Αλή Ντίνο Μπέη, Σκιτσογράφος (1890-1938).
Σημείωση <references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΩΣ3, τχ. 53, Μάρτιος 2006, Αφιερώματα, [https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/2657-%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%B7%CF%82-soloup-%CF%89%CF%833-%CF%84-53-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82-2006/ ''Αλή Ντίνο. Ένας ευγενής μπέης''].
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Τσάμηδες
Νικόλαος Τ. Μουζάκης
Ο Νικόλαος Μουζάκης, (20 Οκτωβρίου 1866 - 1955), ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός από τη Ζάκυνθο.
Γεννήθηκε στο Γερακάρη Ζακύνθου το 1866 και ήταν γιος του Τζανέτου και της Μαργετούλας, θείος του ήταν ο συνονόματος του Νικόλαος επίσης πολιτικός. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα, Νάπολη και στο Παρίσι, επέστρεψε στη Ζάκυνθο όπου άσκησε την ιατρική όπου αναφέρεται ότι πρόσφερε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του σε φτωχούς. Συνελήφθη το 1917 σαν Γερμανόφιλος βασιλικός και εξορίστηκε από το νησί στην Αθήνα και μετέπειτα στην Κρήτη.
Χρημάτισε βουλευτής Ζακύνθου εκλεγμένος στις εκλογές του 1905, 1906, 1910, 1912, 1915 και 1920, γερουσιαστής το 1932 και πρόξενος της Ισπανίας το 1914.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Κατάλογος Πριγκίπων του Λίχτενσταϊν
Στην ιστορία του Πριγκιπάτου του Λίχτενσταϊν έχουν υπάρξει 15 κυρίαρχοι Πρίγκιπες-μονάρχες. Ο σημερινός Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν είναι ο Ιωάννης-Αδάμ Β΄, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 13 Νοεμβρίου 1989.
Δείτε επίσης
Λίχτενσταϊν
Τάνια Χαλιβέρα
Η Σουλτάνα «Τάνια» Χαλιβέρα (γεννημένη στις 5 Μαρτίου 1985 στη Νις) είναι Ελληνίδα πρώην καλαθοσφαιρίστρια σέρβικης καταγωγής, η οποία αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Η Χαλιβέρα μεγάλωσε στη Λάρισα, ξεκινώντας την καριέρα της από τις τοπικές ομάδες. Την περίοδο 2006-07, ανήκοντας στην Ολυμπιάδα Λάρισας, αγωνίστηκε με τα χρώματα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, σημειώνοντας 294 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2007 εντάχθηκε με ελευθέρας στην ομάδα του Πανιωνίου, η οποία μόλις είχε κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ελλάδος την περασμένη χρονιά. Με την ομάδα της Νέας Σμύρνης συμμετείχε επί δύο συνεχόμενες χρονιές στην ευρωπαϊκή διοργάνωση του EuroCup.
Τον Ιούνιο του 2009, η Χαλιβέρα υπέγραψε συμβόλαιο με τη Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας. Τον Ιανουάριο του 2010, επιλέχθηκε ώστε να συμμετάσχει στο All-Star Game που διεξήχθη στην Καλλιθέα. Τον Απρίλιο του 2010, συμμετείχε με τη Φ.Ε.Α. στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος που διεξήχθη στη Βέροια, χάνοντας το τρόπαιο από την ομάδα του Αθηναϊκού.
Το 2012, μεταπήδησε στην Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού, ακολουθώντας την προπονήτρια της προηγούμενης ομάδας της, Ελένη Καπογιάννη. Η μεταγραφή ήταν επεισοδιακή καθώς η Χαλιβέρα, από κοινού με τη συμπαίκτριά της, Εβίνα Σταμάτη, προσέφυγαν στο Α.Σ.Ε.Α.Δ. για να μείνουν ελεύθερες από τη Φ.Ε.Α., που τους όφειλε χρήματα. Η Φ.Ε.Α. τιμώρησε με εξάμηνη διακοπή συμβολαίου τις παίκτριες και ζήτησε από την Ε.Ο.Κ. την επικύρωση των αποφάσεων, αλλά και την τιμωρία της νέας τους ομάδας. Εντούτοις, το Α.Σ.Ε.Α.Δ. δικαίωσε αμφότερες τις καλαθοσφαιρίστριες, οι οποίες μπόρεσαν να αγωνιστούν χωρίς προβλήματα στις «κυανόλευκες». Την περίοδο 2012-13, η Χαλιβέρα αναδείχθηκε με την ομάδα της δευτεραθλήτρια Ελλάδος.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ως μέλος της Εθνικής Κορασίδων Ελλάδος, η Χαλιβέρα συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κορασίδων του 2001 στο Βέλικο Τάρνοβο (Βουλγαρία), στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων του 2002 στη Σκόφια Λόκα (Σλοβενία) και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών του 2005 (Τσεχία). Με την Εθνική Γυναικών, έλαβε μέρος στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009 στην Πεσκάρα της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΦΕΑ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Σουρμένων-Ελληνικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Καλυβίων Θορικού Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Πυεσάν
Το Πυεσάν (γαλλικά: Puessans, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ζωρζ Ραγιέ
Ο Ζωρζ-Αντουάν-Πον Ραγιέ (Georges-Antoine-Pons Rayet, 12 Δεκεμβρίου 1839 – 14 Ιουνίου 1906) ήταν Γάλλος αστρονόμος.
Γεννήθηκε στο Μπορντώ της Γαλλίας. Ξεκίνησε να εργάζεται στο Αστεροσκοπείο των Παρισίων το 1863. Εκτός από την αστρονομία, ασχολήθηκε και με τη μετεωρολογία, αλλά ειδικεύθηκε στο τότε νέο πεδίο της φασματοσκοπίας.
Ο Ραγιέ ίδρυσε το Αστεροσκοπείο του Μπορντώ και διετέλεσε διευθυντής του επί 25 και πλέον έτη, μέχρι τον θάνατό του. Το 1867 ανεκάλυψε, από κοινού με τον Σαρλ Βολφ, τον τύπο αστέρων που φέρει το όνομά τους (αστέρες Βολφ-Ραγιέ, συμβολίζονται με WR). Το 1891 ο Ραγιέ τιμήθηκε με το Μετάλλιο Ζανσέν (Janssen) από τη γαλλική Ακαδημία Επιστημών.
Πυζέ (Ντου)
Το Πυζέ (γαλλικά: Pugey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Σχέσεις Ελλάδας και Φίτζι
Οι σχέσεις Ελλάδας και Φίτζι είναι οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας των Φίτζι.
Επισκόπηση
Η Ελλάδα και τα Φίτζι καθιέρωσαν επίσημα τις διπλωματικές τους σχέσεις το 1978. Σύμφωνα με το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, «οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι καλές και υπάρχει ικανοποιητική διμερής και πολυμερής συνεργασία».
Δεν υπάρχει ελληνική κοινότητα στα νησιά. Πολύ λίγοι άνθρωποι ελληνικής καταγωγής εργάζονται στα νησιά και συχνά είναι εργαζόμενοι σε διεθνείς οργανισμούς ή επιχειρηματίες που τα επισκέπτονται συχνά.
Οι Έλληνες που μεταβαίνουν στα νησιά χωρίς να χρειάζονται θεώρηση εισόδου. Από την άλλη πλευρά, οι πολίτες των Φίτζι που φτάνουν στην Ελλάδα χρειάζονται θεώρηση εισόδου. Οι θεωρήσεις για τους πολίτες των Φίτζι που φθάνουν στην Ελλάδα εκδίδονται στο Ουέλλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας. Πολλές πρεσβείες ευρωπαϊκών χωρών που εδρεύουν στα Φίτζι εκδίδουν επίσης εισιτήρια εισόδου στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιτζι Ελλαδα
Πετρίλο Καρδίτσας
Το Πετρίλο (έως το 1971 Μάγειρος ) είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας (τέως νομού). Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 1.160 μέτρων, στις πλαγιές των Αγράφων, και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας.
Έως το 2010 ανήκε στην Κοινότητα Αθαμανών, ενώ έκτοτε υπάγεται στον Δήμο Αργιθέας, του οποίου αποτελεί την ιστορική έδρα από το 2013. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 52 κατοίκους, ενώ το 2001 είχε πληθυσμό 142 κατοίκους. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Tatnet
Το TatNet (συντομογραφία του "Ταταρικό Διαδίκτυο") είναι το όνομα που χρησιμοποιούν οι ταταρόφωνοι χρήστες του Διαδικτύου για το τμήμα του Παγκοσμίου Ιστού σχετικά με τους Τατάρους ή το Τατάρσταν. Περιλαμβάνει ιστοσελίδες και ιστότοπους σε πολλές γλώσσες.