cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάλαιρος
Λατινοκρατία
Όταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζαντινή Αυτοκρατορία) έχασε τα εδάφη της από τους Λατίνους, η Ζαβέρδα πέρασε από πολλαπλές διοικήσεις (Λατίνους, Φράγκους, κτλ). Το 1360 μΧ οι Αλβανικοί οίκοι των Μπούα, Σπάτα και Λιόσα κατακτούν όλο τον δυτικό ηπειρωτικό Ελλαδικό χώρο και δημιουργούν τα Δεσποτάτα της Άρτας και του Αγγελόκαστρου. Η Ζαβέρδα (Παλιοχώρι) αναφέρεται στο Χρονικό των Τόκκων στο οποίο διηγείται η ιστοριά του Λομβαρδικής καταγωγής Οίκου Τόκκο που επικράτησε στον δυτικό Ελλαδικό χώρο μετά από διαμάχες με τους Αλβανικούς οίκους των Μπούα, Σπάτα και Λιόσα. Ο Οίκος Τόκκο κυβέρνησε τον τόπο για μεγάλο διάστημα από τον 14ο αιώνα μέχρι την κατάκτηση του Ελλαδικού χώρου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ολόκληρη η σημερινή περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας ονομάστηκε Κάρλελι (Γη του Καρόλου) από τον γενάρχη του Οίκου Τόκκο, τον Κάρολο Α΄ Τόκκο. Το Χρονικό των Τόκκων αναφέρει για την Ζαβέρδα ότι το 1399 μΧ: «οι άνδρες του Τόκκο λεηλάτησαν τα περίχωρα της Ζαβέρδας και συνέλαβαν αιχμαλώτους και ο δούκας χάρηκε πολύ όταν είδε την ευτυχή έκβαση της πρώτης του επίθεσης».
Τουρκοκρατία
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε την Άρτα από τον Οίκο Τόκκο το 1449 και η σημερινή περιοχή της Ακαρνανίας περιελήφθη στην επελαύνουσα αυτοκρατορία ως σαντζάκι, πλέον, με την ονομασία Κάρλελι. Η κατάκτηση της περιοχής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ολοκληρώθηκε το 1479 με την κατάληψη της Βόνιτσας. Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η Ζαβέρδα αναφέρεται ως τόπος εισαγωγής και εξαγωγής προϊόντων από και προς την απέναντι Λευκάδα, που βρισκόταν υπό Βενετική κυριαρχία. Όλη η περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας συνεχίστηκε να ονομάζεται Κάρλελι από τους Οθωμανούς και τους ντόπιους κατοίκους μέχρι το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης. Το σαντζάκι (επαρχία) του Κάρλελι ιδρύθηκε το 1475 και περιλάμβανε έξι καζάδες (υποεπαρχίες): Αγίας Μαύρας (Λευκάδα), Βόνιτσα, Ενκιλί Καστρί (Αγγελόκαστρο), Εξιμέρε (Ξηρόμερο), Άλτο (Βάλτος), και Ιμραχόρ (Βραχώρι, σημ. Αγρίνιο).
Στην περιοχή «ποταμάκι» στον κόλπο του Όρμου Παλαίρου, το μικρό τουρκικό γεφύρι στην ξερή του κοίτη πιθανόν να χτίστηκε την εποχή τού Βαγιαζήτ Βʼ (15ος αι.), οπότε χρηματοδοτήθηκαν πολλά δημόσια έργα στη δυτική Ελλάδα ή μεταξύ 16ου -17ου αι., εποχή, μεγάλων έργων γεφυροποιίας στην Ήπειρο. Στην Ζαβέρδα η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε ομάδα στρατιωτών, ενώ στον διπλανό οικισμό των Σκλαβαίνων μέχρι σήμερα υπάρχουν τα ερείπια του μιναρέ του τοπικού τζαμιού, πράγμα που μαρτυρεί μόνιμη κοινότητα μουσουλμάνων στην περιοχή.
Ελληνική Επανάσταση
Κατά την διάρκεια της Επανάστασης του 1821 οι αδερφοί Μήνιος και Στάθης Κατσικογιάννης προερχόταν από τη Ζαβέρδα.
Σύγχρονη Ιστορία
Το Παλιοχώρι εγκαταλείφθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα μετά την μετεγκατάσταση των κατοίκων στην σημερινή τοποθεσία της Ζαβέρδας και μόνο ερείπια των παλιών κατοικιών παραμένουν. Το 1928 η Ζαβέρδα μετονομάστηκε σε Πάλαιρος. Οι λόγοι που οδήγησαν στις μαζικές μετονομασίες των χωριών της Ελλάδας κατά αυτήν την περίοδο ήταν διάφοροι. Βασικότερος, ήταν η ξενική προέλευση ενός τοπωνυμίου (κυρίως τουρκική, αλβανική και σλαβική). Με τον καιρό οι γειτονικές κοινότητες θα μετονομαστούν από Ζάβιτσα σε Αρχοντοχώρι, από Βόνιτσα σε Ανακτόριο, από Καρβασαρά σε Αμφιλοχία, από Δραγαμέστο σε Αστακό, κτλ.
Μνημεία
Τα κυριότερα μνημεία που σώζονται σήμερα στη περιοχή είναι:
Η περιοχή έχει να επιδείξει πολλές εκκλησίες και παρεκκλήσια. Ξεχωρίζει η Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου βρίσκεται στην Πάλαιρο και χτίστηκε περίπου τον 16ο αιώνα. Το καθολικό της εκκλησίας είναι μονόχωρη λιθόκτιστη και με ημικυκλική αψίδα και δίρριχτη κεραμιδωτή στέγη. Επίσης, το Μοναστήρι της Παναγίας της Ρόμβη βρίσκεται στο Βάτο, είναι ρυθμού βασιλικής μονόκλιτη και πλακοσκέπαστη. Θεωρείται ότι χτίστηκε 100 χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αιτωλοακαρνανία Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Μάουρο Ικάρντι
Ο Μάουρο Ικάρντι (Mauro Icardi, 19 Φεβρουαρίου 1993) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Γαλατασαράι και στην Εθνική Αργεντινής στη θέση του επιθετικού.
Σε συλλόγους
To 2013 υπέγραψε στην Ίντερ, στην οποία αγωνίζεται μέχρι σήμερα. Έχει αναδειχθεί δύο φορές (2014-2015 και 2017-2018 ) στην καλύτερη ενδεκάδα της Σέριε Α, ενώ ανακηρύχθηκε ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης για το 2018. Επίσης, ήταν δύο φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος: τη σεζόν 2014–15 πετυχαίνοντας 22 γκολ μαζί με τον Λούκα Τόνι και τη σεζόν 2017-2018 πετυχαίνοντας 29 γκολ μαζί με τον Τσίρο Ιμόμπιλε.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019 αποκτήθηκε από την Παρί Σεν Ζερμέν με τη μορφή δανεισμού από την Ίντερ. Στις 30 Μαΐου 2020 η γαλλική ομάδα ενεργοποίησε την οψιόν αγοράς που διατηρούσε και απέκτησε τον Ικάρντι με κανονική μεταγραφή. Με την μεταγραφή αυτή η Ίντερ έβαλε στα ταμεία της το ποσό των 50 εκατομμυρίων ευρώ.
Στην εθνική ομάδα
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αργεντινής στις 15 Οκτωβρίου 2013 σε αγώνα με την Ουρουγουάη για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2014. Πέτυχε το πρώτο του γκολ στις 20 Νοεμβρίου 2018 σε έναν φιλικό αγώνα με το Μεξικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Ιστορία της Πόλεως Πατρών (βιβλίο)
Η Ιστορία της Πόλεως Πατρών (με υπότιτλο «από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821») είναι ιστορικό βιβλίο του Στέφανου Θωμόπουλου που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1888 στην Αθήνα και επανεκδόθηκε από τον Κώστα Τριανταφύλλου με νέο υλικό που είχε προσθέσει ο συγγραφέας το 1950, αλλά και το 1998-1999 με προσθήκη στοιχείων και σχολίων από τον ιστορικό Βασίλη Λάζαρη. Καλύπτει την ιστορία της πόλης από τα αρχαία χρόνια μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Το βιβλίο και οι επανεκδόσεις του έχουν χρησιμοποιηθεί ως βιβλιογραφία και είναι έργα αναφοράς για την ιστορία της Πάτρας.
Γενικά στοιχεία
Ο ολοκληρωμένος τίτλος του βιβλίου είναι Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821. Εκδόθηκε από το βασιλικό τυπογραφείο Ιγγλέση στην Αθήνα το 1888 και αποτελεί το πρώτο έργο τέτοιας εμβέλειας για την ιστορία μιας ελληνικής πόλης.
Το 1907 κυκλοφόρησε από τον βιβλιοπώλη Χρήστο Βαριαντζά η σελίδα τίτλου του βιβλίου με διαφορετική ημερομηνία και με την επιγραφή β΄ έκδοση. Στο φύλλο του Νεολόγου, όπου δημοσιεύθηκε η είδηση, αναφερόταν ότι το έργο θα κυκλοφορούσε «εις καθημερινά δεκάλεπτα δεκαεξασέλιδα» με την υπόσχεση ότι θα επεκτεινόταν και στην νεότερη ιστορία της Πάτρας. Αναφέρονταν δε χαρακτηριστικά τα κεφάλαια: «Αι Πάτραι κατά την ελληνικήν επανάστασιν», «Αι Πάτραι επί Καποδιστρίου», «Επί Όθωνος», «Επί Βασιλέως Γεωργίου» και «Η ιστορική, φιλολογική και Πολιτική δράσις των Πατρών». Η έκδοση δεν είναι γνωστό αν πραγματοποιήθηκε, χαρακτηρίζεται δε από τον Κώστα Τριανταφύλλου ως «ψευδεπίγραφη» καθώς δεν επρόκειτο για καινούρια έκδοση του έργου.
Η β΄ έκδοση του έργου κυκλοφόρησε το 1950 από τον Κώστα Τριανταφύλλου βασιζόμενος σε χειρόγραφα του ίδιου του Θωμόπουλου και με πρόλογο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Τα χειρόγραφα αυτά ήταν βιβλιογραφικά δελτία και σημειώσεις που προορίζονταν για την ανανεωμένη έκδοση του έργου, προετοιμασία που είχε αρχίσει ήδη από το 1932, δεν πρόλαβαν όμως να χρησιμοποιηθούν από τον Θωμόπουλο λόγω θανάτου. Μετά τον θάνατο του τελευταίου ο Τριανταφύλλου κατάφερε να τα αποκτήσει σώζοντάς τα κυριολεκτικώς από το πλυσταριό. Στη συνέχεια δώρισε τα έγγραφα στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Πατρών ενώ το δημοτικό συμβούλιο με απόφασή του έδωσε 3.000 δραχμές στον Τριανταφύλλου για τα χρήματα που είχε καταβάλει προκειμένου να αγοραστούν.
Η δ΄ έκδοση κυκλοφόρησε το 1998 σε δύο τόμους επιμελημένη από τον ιστορικό Βασίλη Λάζαρη, από τις Αχαϊκές Εκδόσεις, ο οποίος μετέφρασε στη Δημοτική τα κείμενα του Θωμόπουλου και εισήγαγε τα σχόλιά του. Η τελευταία αυτή και πιο πρόσφατη έκδοση του έργου του Θωμόπουλου βασίστηκε στα χειρόγραφα του Στεφ. Θωμόπουλου που βρίσκονται στην Δημοτική Βιβλιοθήκη της Πάτρας.
Περιεχόμενα
Το έργο του Στέφανου Θωμόπουλου διακρίνεται σε δώδεκα μέρη. Το πρώτο μέρος αναφέρεται στην Αχαϊκή φύση, περιλαμβάνοντας υποενότητες για την υδρογραφία, κλιματολογία κ.ά., καθώς και στους πρώτους κατοίκους της περιοχής. Την συγκεκριμένη ενότητα ο Θωμόπουλος ήθελε να την επιμεληθεί ειδικός επί του θέματος, γι' αυτό και στην β΄ έκδοση του έργου την πρώτη ενότητα την έγραψε ο καθηγητής Αλκιβιάδης Ταγκαλάκης. Στη συνέχεια δύο κεφάλαια αναφέρονται στην αρχαιότητα και στην δράση της Αχαϊκής Συμπολιτείας, ένα στην Ρωμαιοκρατία ενώ το πέμπτο είναι αφιερωμένο στην Πάτρα κατά τον Παυσανία. Τα επόμενα κεφάλαια σχετίζονται με την Βυζαντινή περίοδο, την Ενετοκρατία, τις δύο περιόδους της Τουρκοκρατίας, στις ενότητες των οποίων περιγράφεται η ζωή των Πατρινών κατά τους ΙΣΤ΄ και ΙΖ΄ αιώνες, ενώ αρκετές λεπτομέρειες περιέχει η ενότητα για το «τέλος της Τουρκοκρατίας», στην οποία μνημονεύονται ξεχωριστές προσωπικότητες της εποχής. Το τελευταίο μέρος αναφέρεται στην επανάσταση του 1821, μέρος όμως το οποίο δεν ολοκληρώθηκε από τον Θωμόπουλο, συμπληρώθηκε όμως στην γ΄ έκδοση του έργου.
Να σημειωθεί ότι ο βυζαντινολόγος Γκέρλαντ σε σύγγραμμα του περί της λατινικής εκκλησιαστικής ιστορίας των Πατρών βασίζεται κατά κύριο λόγο στις έρευνες και στα ευρήματα του Θωμόπουλου που παρουσιάζονται στο έργο της Ιστορίας της Πόλεως Πατρών. Βασίστηκε σε πολλά συγγράμματα περί των Πατρών και της Αχαΐας και κατεξοχήν στα περιηγητικά έργα του Γάλλου προξένου Φρανσουά Πουκεβίλ, με τον οποίο δεν διστάζει να διαφωνήσει σε κάποια σημεία.
Κριτική
Η Ιστορία της Πόλεως των Πατρών διακρίνεται για την λιτότητα του ύφους, για την μεθοδική διάρθρωση, για την ακρίβεια και τον μεγάλο αριθμό των στοιχείων της καθώς και για την αφηγηματική της χάρη. Θεωρείται δε υπόδειγμα της ιστοριογραφίας της Πάτρας.
Ο Βέλγος βαρώνος Εμίλ ντε Μπορσγκράβ αναφέρει ότι «αφότου ο Θωμόπουλος έγραψε την ιστορία των Πατρών, έκτοτε υπάρχει πλήρης η ιστορία της Αχαΐας». Ο Χρήστος Μούλιας παρατηρεί πως το έργο «διατρέχεται από μια πεποίθηση ότι η ιστοριογραφία και ιδίως η τοπική, δεν αποκαλύπτει νόμους, αλλά αποδίδει την ατομικότητα και την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του χώρου» ενώ ο Γριτσόπουλος τονίζει την σημασία του έργου μέσα στην Πελοποννησιακή ιστοριογραφία. Κατά τον Νίκο Μπακουνάκη «ο Θωμόπουλος κατορθώνει να δει την πόλη σαν ένα οργανισμό ικανό να λειτουργήσει δημογραφικά, οικονομικά και πολιτισμικά. Αναδεικνύεται έτσι σε πρόδρομο μιας τοπικής ιστοριογραφίας, χρησιμοποιεί τις διαθέσιμες σ´ αυτόν πηγές και τις επεξεργάζεται σχολαστικά».
Κατά τον Βασίλη Λάζαρη καμία από τις δύο πρώτες εκδόσεις δεν προσδιορίζει με πληρότητα το έργο του Θωμόπουλου όσο τα χειρόγραφά του που διασώζονται στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Πάτρας. Από την άλλη πλευρά ο Τάσος Γριτσόπουλος, πρόεδρος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών, θεωρεί ότι τα χειρόγραφα αυτά δεν περιέχουν την τελική μορφή του έργου, εκτίμηση που αμφισβητείται από τον Βασίλη Λάζαρη.
Για την β΄ έκδοση ο Ερνστ Μάγιερ, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, ανέφερε ότι αποτελεί μια από τις καλύτερες μονογραφίες περί μεμονωμένων ελληνικών πόλεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Ιστορικά συγγράμματα
Τέραν Πέτεγουεϊ
Ο Τέραν Πέτεγουεϊ (αγγλικά: Terran Petteway, γενν. στις 8 Οκτωβρίου 1992) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ/σούτινγκ γκαρντ για το Περιστέρι.
Δευτεροετής
Αφού κάθισε εκτός τη σεζόν 2012–13, ο Πέτεγουεϊ ορίστηκε συναρχηγός στους Κόρνχασκερς. Ο Πέτεγουεϊ ηγήθηκε στο πρωτάθλημα στο σκοράρισμα, με μέσο όρο 18,1 πόντους ανά αγώνα και έγινε ο πρώτος παίκτης της Νεμπράσκα που ηγήθηκε του πρωταθλήματος στο σκορ από τότε που ο Άντρε Σμιθ ηγήθηκε της Big 8 Conference τη σεζόν 1980-81. Βοήθησε επίσης στην πρόκριση της ομάδας για πρώτη φορά στο τουρνουά NCAA Division Ι από το 1998.
Τριτοετής
Πριν από την σεζόν 2014-15 της NCAA Division I, ο Πέτεγουεϊ ονομάστηκε στην Preseason All-American Πρώτη Ομάδα από το Bleacher Report. Ήταν επιλογή στη Δεύτερη Ομάδα από το CBSSports.com και επιλογή στην Τρίτη Ομάδα από τα SB Nation και USA Today. Ήταν επίσης στον κατάλογο των υποψηφίων του Preseason Top 50 Βραβείου Τζον Γούντεν.
Τον Απρίλιο του 2015, ο Πέτεγουεϊ δηλώθηκε για το ΝΒΑ Ντραφτ και παραιτήθηκε από το τελευταίο έτος επιλεξιμότητας στο κολέγιο.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2015, ο Πέτεγουεϊ εντάχθηκε στους Ατλάντα Χοκς για το NBA Σαμερ Λιγκ 2015. Στις 24 Ιουλίου 2015, υπέγραψε με τους Χοκς. Ωστόσο, στις 22 Οκτωβρίου αποδεσμεύτηκε από τους Χοκς, αφού είχε αγωνιστεί σε τρεις αγώνες προετοιμασίας. Στις 25 Οκτωβρίου, υπέγραψε με τους Ιντιάνα Πέισερς, μόνο για να αποδεσμευθεί από την ομάδα την επόμενη μέρα. Στις 29 Οκτωβρίου, αποκτήθηκε από τους Φορτ Γουέιν Μαντ Αντς της NBA Development League, θυγατρικής ομάδας των Πέισερς.
Στις 5 Ιουλίου 2016, ο Πέτεγουεϊ έγινε μέλος των Μιλγουόκι Μπακς για το ΝΒΑ Σάμερ Λιγκ 2016. Στις 7 Αυγούστου, υπέγραψε με την ιταλική Πιστόια Μπάσκετ 2000.
Για τη σεζόν 2017-18, εντάχθηκε στη γαλλική Ναντέρ 92. Τον Φεβρουάριο του 2018, εντάχθηκε στον ΠΑΟΚ, για το υπόλοιπο της σεζόν.
Τη σεζόν 2018-19, αγωνίστηκε στην ιταλική Ντίναμο Σάσαρι.
Στις 28 Ιουλίου 2019, υπέγραψε με τη Πιστόια Μπάσκετ 2000, στη δεύτερη θητεία του με την ομάδα.
Στις 20 Ιουνίου 2020, το Περιστέρι ανακοίνωσε την απόκτηση του Πέτεγουεϊ για τη σεζόν 2020-21.
Προσωπική ζωή
Ο Πέτεγουεϊ έχει δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Τέρελ και τον Ταβουάρ, όπου και οι δύο έπαιξαν κολεγιακή καλαθοσφαίριση. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Τερέλ, έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στους Λαμάρ Κάρντιναλς και επίσης επαγγελματικά στην Αγγλία για τους Σέφιλντ Σαρκς. Η μητέρα του, Τζοέτα, πέθανε στις 7 Απριλίου 2015, μετά από μάχη δυόμισι ετών με σάρκωμα ωοθυλακίων δενδριτικών κυττάρων σε ηλικία 53 ετών, στην ίδια ηλικία που η μητέρα της πέθανε επίσης από καρκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτ Γουέιν Μαντ Αντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πιστόια Μπάσκετ 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ναντέρ 92 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντίναμο Σάσαρι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου
Λίσσε
Το Λίσσε (Lisse) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας στις Δυτικές Κάτω Χώρες. Ο δήμος, που βρίσκεται στο Ντάουν-εν-Μπόλλεντστρεϊκ (Duin-en Bollenstreek), καλύπτει έκταση 16,05 km2 εκ των οποίων 0,36 km2 είναι νερό. Ο πληθυσμός του ήταν 22.800 κάτοικοι το 2019. Βρίσκεται εντός του δημοτικού ορίου βρίσκεται επίσης η κοινότητα Ντε Ένχελ (De Engel).
Πρώιμη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|219x219εσ| Τοπογραφικός χάρτης του Λίσσε, 2015 Η ιστορία του Lisse είναι στενά συνδεδεμένη και παρόμοια με τις γειτονικές πόλεις Χίλλεχομ (Hillegom) και Σασσενχέιμ (Sassenheim). Με βάση έγγραφο του 1198, το οποίο κάνει επίσημη αναφορά στο όνομα της πόλης, το Λίσσε γιόρτασε την επέτειο των 800 ετών του το 1998, αν και υπάρχει ένδειξη ότι υπήρχε ήδη οικισμός εκεί τον 10ο αιώνα.
Κατά τον Μεσαίωνα, το Λίσσε ήταν ένας μικρός οικισμός. υπήρχαν μόνο 50 σπίτια το 1500. Λόγω του παρατεταμένου πολέμου (ιδιαίτερα των πολέμων του Καρόλου του Τολμηρού και του Ογδοηκονταετούς Πολέμου), η φτώχεια επικρατούσε. Ο πληθυσμός του ζούσε από τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη συλλογή τύρφης.
Πρόσφατη ιστορία
Ωστόσο, τους επόμενους αιώνες, κάθε ένα από αυτά τα κτήματα (εκτός από το Κέκενχοφ) αφαιρέθηκε για να ανοίξει ο δρόμος για την καλλιέργεια βολβωδών λουλουδιών. Το αμμώδες έδαφος στο περιβάλλον του Λίσσε ήταν ιδιαίτερα κατάλληλο για την ανάπτυξή του, υπό την προϋπόθεση ότι το έδαφος θα λιπαινόταν. Οι κοντινοί αμμόλοφοι ανασκάφηκαν και τα δάση μειώθηκαν σταδιακά με την πάροδο του χρόνου για περισσότερα χωράφια για την επιχείρηση λουλουδιών. Αυτό έφερε απασχόληση και ευημερία σε αυτόν τον τομέα.
Κέντρο ανθοκομίας
Τον 20ο αιώνα, η επιχείρηση βολοβωδών λουλουδιών συνέχισε να ανθίζει, με αποτέλεσμα την δημιουργία δημοπρασιών και εμπορικών οίκων, μεγάλων καλλιεργητών και συνεταιρισμών. Σήμερα, το Λίσσε εξάγει βολβώδη άνθη σε μεγάλες ποσότητες σε πάνω από εκατό χώρες παγκοσμίως.
Το Lisse βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής "Duin-en Bollenstreek", η ολάνθιστη αυτή περιοχή της Ολλανδίας, είναι επίσης σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Κατά τη διάρκεια της άνοιξης, όταν τα λιβάδια γύρω από τη Λίσσε βρίσκονται σε πολύχρωμη άνθιση, εκατοντάδες χιλιάδες ντόπιοι και ξένοι τουρίστες επισκέπτονται την περιοχή. Το μόνο εναπομένον κτήμα που δεν αφαιρέθηκε για καλλιέργεια λουλουδιών (Κέκενχοφ ) έγινε παγκοσμίως γνωστό για τις εκθέσεις λουλουδιών του.
Τουρισμός και αξιοθέατα
Το πιο δημοφιλές αξιοθέατο στο Λίσσε είναι το Κέκενχοφ ανοιχτό μόνο κατά την άνοιξη όταν ανθίζουν οι τουλίπες. Επίσης κάθε άνοιξη πραγματοποιείται παρέλαση λουλουδιών που ονομάζεται Bollenstreek Bloemencorso στους κεντρικούς δρόμους του Λίσσε. Τον Αύγουστο το φεστιβάλ φαντασίας Castlefest πραγματοποιείται στους κήπους του κάστρου Κέκενχοφ.
Άλλα σημεία ενδιαφέροντος είναι τα μουσεία:
Αθλητισμός
Το Λίσσε είναι η έδρα της FC Lisse, μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που παίζει αυτή τη στιγμή στο Zaterdag Topklasse. Στις 3 Μαΐου 2008, η FC Lisse σφράγισε το πρωτάθλημα της σεζόν 2007/2008 στο Hoofdklasse A.
Ντε Χρολς Φέστε
Το Ντε Χρολς Φέστε (De Grolsch Veste) (μτφρ. Το Φρούριο Grolsch) είναι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στο Ένσχεντε της Ολλανδίας. Είναι η έδρα της Τβέντε, η οποία αγωνίζεται στην Ερεντιβίζιε. Το στάδιο χτίστηκε μεταξύ 1997 και 1998, εγκαινιάστηκε στις 10 Μαΐου 1998 και χωράει 30.206 φιλάθλους.
Κατάρρευση στέγης
Στις 7 Ιουλίου 2011, κατά τη διάρκεια εργασιών επέκτασης του σταδίου, η στέγη μιας θύρας κατέρρευσε σκοτώνοντας έναν εργάτη και τραυματίζοντας 14 ανθρώπους.
Φωτογραφίες
<Gallery> File:Grolsch Veste 1.jpg| Εξωτερική άποψη File:Grolsch_Veste_wedstrijd.JPG| Αγώνας της Τβέντε File:De_Grolsch_Veste_-_main_stand.jpg| Κύρια εξέδρα File:De_Grolsch_Veste_-_outside_corner.jpg| Εξωτερική γωνία File:De_Grolsch_Veste_-_sign.jpg| Επιγραφή File:Noaberpoort.jpg| Πύλη εισόδου File:Arke_Stadion_Enschede_2.jpg| Το προηγούμενο Άρκε Στάντιον </Gallery>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:ΦΚ Τβέντε
Βασίλειος Αθανασίου
Ο Βασίλειος Αθανασίου (Σεποτνίκια (Ριζά Χαλκιδικής) 1798; - Λαμία 1839) συμμετείχε ως αξιωματικός στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Βιογραφία
Το 1812 υπηρετούσε στις στρατιωτικές φρουρές της Μολδοβλαχίας. Το 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης του ανέθεσε την αρχηγία ομάδας στρατιωτών υπό το γενικό πρόσταγμα του Γεωργάκη Ολυμπίου και πολέμησε τους Οθωμανούς στο Ρους ντε Βέντε, στη μάχη του Δραγατσανίου και στη Μονή Σέκου. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Μοδοβλαχία, μετέβη στη Ρωσία όπου για διάφορους λόγους, κατέστη αδύνατο να επιστρέψει στην επαναστατημένη Ελλάδα.
Το 1825, συμμετείχε ως λοχαγός του ιππικού στις επιχειρήσεις στη Στερεά Ελλάδα υπό το συνταγματάρχη Φαβιέρο. Το 1826 εντάχθηκε στο σώμα του Ηπειρώτη Χατζημιχάλη Νταλιάνη που συμμετείχε στην εκστρατεία του Γεώργιου Καραϊσκάκη στη Ρούμελη. Έλαβε μέρος στη μάχη της Αράχοβας και στις μάχες της Δόμβραινας, του Δομνέστι, Τουρκοχωρίου, του Χαϊδαρίου, του Μενιδίου και του Διστόμου. Διακρίθηκε στις συμπλοκές της Αθήνας εναντίον του Κιουταχή, όπου συνεργάστηκε μεταξύ άλλων και με το στρατηγό Μακρυγιάννη. Το 1828, το ιππικό σώμα του Νταλιάνημετά την πτώση της Αθήνας μετέβη στην Κρήτη, όπου ο Αθανασίου πολέμησε στη μάχη του Φραγκοκάστελλου. Μετά το θάνατο του Χατζημιχάλη Νταλιάνη στο Φραγκοκάστελλο, ο Βασίλειος Αθανασίου κλήθηκε από το Κρητικο Συμβούλιο να σχηματίσει νέο ιππικό σώμα. Έως το 1830, το σώμα του Βασίλειου Αθανασίου πέτυχε να περιορίσει τον Οθωμανικό στρατό μέσα στα φρούρια της Μεγαλονήσου.
Με την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους (στο οποίο δεν περιλαμβανόταν η Κρήτη), μετέβη στην Πελοπόννησο. Εκεί με τη συμπαράσταση του κουμπάρου του, Μακρυγιάννη (τον στεφάνωσε), διορίστηκε στη νεοσύστατη Χωροφυλακή, με το βαθμό του ταγματάρχη ιππικού (1833). Υπηρέτησε στη Χωροφυλακή, όπου διακρίθηκε για την τιμιότητά του και για τη συμβολή του στην αντιμετώπιση της ληστείας, στη Στερεά Ελλάδα. Η προσφορά του στην Επανάσταση αναγνωρίστηκε και μετατάχθηκε τιμητικά στη Βασιλική Φάλαγγα. Το Ελληνικό Κράτος του διέθεσε εθνικές γαίες στο Νομό Φθιώτιδας. Τα τελευταία του χρόνια, τα πέρασε στη Λαμία, όπου σχεδίαζε από κοινού με τον Μακρυγιάννη, την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Πέθανε το 1839, αφήνοντας 3 ανήλικα τέκνα.
Τραυματίστηκε τρεις φορές στην στρατιωτική του πορεία, στη Δόμβραινα Βοιωτίας, στην Αθήνα και στο Φραγκοκάστελλο Χανίων. Συνολικά, πήρε μέρος σε 25 μάχες. Θεωρούνταν από τους καλύτερους ιππείς και διακρίθηκε για την τιμιότητα και ευτολμία του. Ο Μακρυγιάννης στα Ενθυμήματά του αναφέρει τα εξής:
«Όρκισα εγώ (για την απελευθέρωση της Μακεδονίας) και τον Βασίλη Αθανασίου. Ήταν αρχηγός της καβαλλαρίας στην Κρήτη και ήρθε στο Άργος και τον στεφάνωσα. Ήταν κι αυτός Μακεδόνας […] Πολλά τίμιος άνθρωπος και γενναίος».
Αναφορές
Αθανασιου Βασιλειος Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Αδελφοποιήσεις
thumb|Οδικές πινακίδες από πόλεις συνεργασίας σε μια Γαλλική Πόλη Οι Αδελφοποιήσεις είναι ένας τρόπος συνεργασίας σε δημοτικό επίπεδο μεταξύ διάφορων πόλεων. Συνήθως οι πόλεις βρίσκονται σε διαφορετικές χώρες. Συχνά ανταλλάσσονται μαθητές και οργανώνονται κοινές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι
Κομητεία Χένεπιν (Μινεσότα)
Ο πληθυσμός της κομητείας Χένεπιν (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), ανέρχεται σε 1.281.680 κατοίκους. Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Χένεπιν, είναι η Μινεάπολη. Επίσης, η κομητεία, περιλαμβάνεται στην μητροπολιτική περιοχή της Μινεαπόλεως-Σαιντ Πολ.
Η έκταση της κομητείας Χένεπιν, ανέρχεται συνολικά, σε 1,570 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2). Βρίσκεται στα νότια κεντροανατολικά της πολιτείας της Μινεσότας.
Σουαχίλι γλώσσα
Η σουαχίλι (σουαχίλι: kiswahili) είναι μια γλώσσα Μπαντού που ομιλείται ευρέως στην Ανατολική Αφρική. Η σουαχίλι είναι η μητρική γλώσσα των Σουαχίλι που κατοικούν σε μια λωρίδα 1.500 χιλιομέτρων της ακτής της Ανατολικής Αφρικής από τη νότια Σομαλία ως τη βόρεια Μοζαμβίκη. Ομιλείται από 50 εκατομμύρια ανθρώπους περίπου, από τους οποίους περίπου πέντε εκατομμύρια την μιλούν ως πρώτη γλώσσα και τριάντα με πενήντα ως δεύτερη. Η σουαχίλι είναι η λίνγκουα φράνκα της Ανατολικής Αφρικής και των γύρω περιοχών.
Κομητεία Χένεπιν (Μινεσότα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χενεπιν
Σουαχίλι γλώσσα
Το όνομα κισουαζίλι προέρχεται από τον πληθυντικό της αραβικής λέξης σαχέλ ساحل: σαουαχίλ سواحل που σημαίνει "σύνορο" ή "ακτή" που χρησιμοποιείται ως επίθετο με τη σημασία "κάτοικοι των ακτών" ή, με την προθήκη του 'κι', "παράκτια γλώσσα". Σαχέλ είναι επίσης η λέξη που χρησιμοποιείται για το νότιο σύνορο της Σαχάρας. Η προσθήκη του τελικού "i" είναι πιθανό ότι είναι η κατάληξη "νίσμπα" (της ακτής سواحلي), αν και άλλοι αναφέρουν φωνητικούς λόγους.
Η σουαχίλι είναι η εθνική και επίσημη γλώσσα στην Τανζανία, την Κένυα και την Ουγκάντα. Μιλιέται επίσης στη Ρουάντα, το Μπουρούντι, τη ΛΔ Κονγκό, τη Σομαλία, τις Κομόρες (συμπεριλαμβανομένου του Μαγιότ), τη Μοζαμβίκη και το Μαλάουι.
Η σουαχίλι έχει επηρεαστεί πολύ από την αραβική γλώσσα, όπως μαρτυρείται από τις δάνειες λέξεις αραβικής προέλευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηροκονγκολεζικές γλώσσες Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Κένυας Κατηγορία:Γλώσσες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Γλώσσες του Μπουρούντι Κατηγορία:Γλώσσες της Ουγκάντας Κατηγορία:Γλώσσες της Τανζανίας
Ιωάννης Δ΄ της Βραβάντης
Ο Ιωάννης Δ΄, δούκας της Βραβάντης (Jean IV de Brabant, 11 Ιουνίου 1403 – 17 Απριλίου 1427), ήταν γιος του Αντωνίου, δούκα της Βραβάντης και της πρώτης του συζύγου Ιωάννας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λινύ. Ήταν ο δεύτερος δούκας της Βραβάντης από τον Οίκο των Βαλουά.
Βιογραφικά στοιχεία
Νυμφεύτηκε το 1418 την Ιακωβίνη της Βαυαρίας, η οποία είδε σε αυτόν έναν προστάτη απέναντι στις απαιτήσεις του θείου της Ιωάννη Γ΄. Ο γάμος όμως αποδείχθηκε δυστυχής, αφού μετά από δύο χρόνια, το 1420, χώρισαν. Το 1421, ο αδελφός του, Φίλιππος του Σαιν-Πολ, κατέλαβε την αντιβασιλεία με στάση, αλλά ο Ιωάννης την επανέκτησε όταν επέστρεψε και στην συνέχεια ενώθηκε με το μέρος των Κοντ κατά της πρώην συζύγου του.
Οι Χουκ ήταν υπό την ηγεσία του Χάμφρι, δούκα του Γλόστερ, τρίτου συζύγου της Ζακλίν, και οι Κοντ υπό τον Ιωάννη Δ΄, τον ξάδελφο του, Φίλιππο Γ΄ τον Καλό, και τον Ιωάννη Γ΄ του Αινώ. Ο θάνατος του Φιλίππου Γ΄ του Αινώ επέτρεψε στον Ιωάννη της Βραβάντης να διεκδικήσει τα εδάφη της Ζακλίν που ήταν αιχμάλωτη των Βουργουνδίων στη Γάνδη, αλλά η ψιλή κυριότητα ανήκε στο δούκα Φίλιππο.
Πέθανε σε ηλικία 24 ετών και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φίλιππος του Σαιν-Πολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Βραβάντης Κατηγορία:Οίκος του Βαλουά-Βουργουνδίας-Βραβάντης
Κασσιόπη Τουρκίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Πόντος
Ότσο Ρίος
Η Ότσο Ρίος (ισπανικά: Ocho Ríos, Οχτώ Ποτάμια) είναι κωμόπολη της Τζαμάικα. Ανήκει στην Ενορία της Αγίας Άννας. Έχει πληθυσμό 9.583 κατοίκων (2001).
thumb|right|250px|Η Ότσο Ρίος thumb|right|250px|Η Ότσο Ρίος τη νύχτα
Γεωγραφία
Η Ότσο Ρίος βρίσκεται βόρεια της Τζαμάικα και βορειοανατολικά της Αγίας Μαρίας. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Αγία Μαρία, λίγα μίλια νοτιοανατολικά της Σαιντ Ανς Μπέυ.
Δημογραφία
Η Οτσο Ρίος έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 9.583 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της Αγίας Άννας, μετά την πρωτεύουσα, Σαιντ Ανς Μπέυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τζαμάικας
Οι Χαρτοπαίκτες
Οι Χαρτοπαίκτες είναι σειρά ελαιογραφιών του Γάλλου Μεταϊμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Πωλ Σεζάν που δημιουργήθηκαν την τελευταία περίοδο του Σεζάν στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Η σειρά αποτελείται από πέντε πίνακες. Οι διάφορες εκδόσεις διαφέρουν στο μέγεθος και στον αριθμό των παιχτών που απεικονίζονται.Ο Σεζάν ολοκλήρωσε επίσης πολυάριθμα σκίτσα και μελέτες ενώ προετοίμαζε τη σειρα. Σύμφωνα με το Vanity Fair το 2011 η βασιλική οικογένεια του Κατάρ αγόρασε μία από τις εκδοχές των Χαρτοπαιχτών από την ιδιωτική συλλογή του Γιώργου Εμπειρίκου έναντι ποσού που εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ $250.000.000 και $300.000.000, και πλέον ο πίνακας αποτελεί το πιο ακριβά αγορασμένο έργο στην ιστορία της τέχνης.
2624 Σαμίτσελ
Ο Σαμίτσελ (Samitchell) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,7. Ανακαλύφθηκε το 1962 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Καναδού αστρονόμου Σάμουελ Α. Μίτσελ ( Samuel Alfred Mitchell, 1874-1960), που εργάσθηκε στις ΗΠΑ.
Ο Σαμίτσελ κινείται κατά το μεγαλύτερο διάστημα έξω από τα εξωτερικά όρια της Κύριας Ζώνης (δηλαδή προς την πλευρά του πλανήτη Δία).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σαμίτσελ είναι άγνωστα. Ο Σαμίτσελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ώρες και 25 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σαμιτσελ
ΦΚ Χάιντουκ Κούλα
Στις 30 Ιουλίου 2013, μόλις 11 μέρες πριν από την έναρξη της νέας περιόδου ανακοινώθηκε ότι η ομάδα αποσύρεται από τη SuperLiga και διαλύεται λόγω οικονομικών προβλημάτων. Ωστόσο, οι ομάδες νέων συνεχίζουν να συμμετέχουν σε διοργανώσεις. Προγραμματίζεται επαναδραστηριοποίηση της ομάδας τη σεζόν 2014-14 στην τρίτη κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925 Κατηγορία:ΦΚ Χάιντουκ Κούλα
Ghetonia
Οι Ghetonia (Γειτονία) είναι ελληνόφωνο (κατωιταλικά) συγκρότημα παραδοσιακής, κυρίως, μουσικής από την Γκρετσία Σαλεντίνα της νότιας Ιταλίας.
Δημιουργήθηκε το 1992 από τους: Ρομπέρτο Λίτσι (τραγούδι και κιθάρα, μέλος του παλαιότερου συγκροτήματος Canzoniere Grecanico Salentino), Σαλβατόρε Κοτάρντο (σαξόφωνο) και Πιεράντζελο Κολούτσι, με σκοπό την διατήρηση και αναβίωση της μουσικής, της γλώσσας και της πολιτιστικής παράδοσης της περιοχής.
Η παρέα αυτή μεγάλωσε κατά τα επόμενα χρόνια με μουσικούς όπως τον Εμανουέλε Λίτσι (τραγούδι, κιθάρα), τον Φράνκο Νούτσο (κρουστά), τον Άντζελο Ούρσο (κοντραμπάσο), τον Αντμίρ Σκουρτάι (ακορντεόν), τον Μάσιμο Πίνκα (κοντραμπάσο), τον Αντόνιο Κοτάρντο (φλάουτο) και τον Τζώρτζο Βέντολα (κοντραμπάσο).
Πέρα από την Ιταλία και την Ελλάδα όπου οι εμφανίσεις τους είναι συχνές, οι Γειτονία έχουν κάνει πολλές συναυλίες και στα Βαλκάνια, στην Κούβα και στις ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά μουσικά συγκροτήματα
Σφυριχτή γλώσσα της Αντιάς
thumb|300px| Γυναίκα ομιλεί τη Σφυριά
Η Σφυριχτή γλώσσα της Αντιάς, γνωστή και ως Σφυριά, είναι μια σφυριχτή γλώσσα που ομιλείται από τους κατοίκους του ορεινού χωριού Αντιάς Εύβοιας.
Εκτός από τον Αντιά, διάλογοι μέσω σφυριγμάτων έχουν καταγραφεί και στα χωριά Σιμικούκι και Ευαγγελισμός. Πρέπει να σημειωθεί ο σαφής διαχωρισμός μεταξύ σφυριγμάτων στα ελληνικά και τα αρβανίτικα. Κάθε σφύριγμα αντιστοιχεί σε ένα γράμμα της αλφαβήτου και η σύνθεσή τους οδηγεί στη δημιουργία των σφυριχτών λέξεων.
Ιστορικό υπόβαθρο
Πιθανολογείται ότι οι κάτοικοι του Αντιά ήταν απόγονοι Περσών στρατιωτών, οι οποίοι φρουρούσαν Έλληνες αιχμαλώτους στην περιοχή της Καρύστου. Ύστερα άπω την ήττα τους στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, ο Περσικός στρατός εγκατέλειψε τους φρουρούς της Καρύστου, οι οποίοι κατέφυγαν στις ορεινές περιοχές γύρω από τον Αντιά. Αναμείχθηκαν με τους τοπικούς πληθυσμούς και στη συνέχεια αφομοιώθηκαν από αυτούς.
Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, οι κάτοικοι του Αντιά είναι δωρικής καταγωγής, αφού σε αντίθεση με τους γύρω πληθυσμούς δεν μιλούν αρβανίτικα. Μια λιγότερο γνωστή εκδοχή παρουσιάζει ως «πατέρες» της σφυριάς μια ομάδα από κατοίκους της Αίνου στη Θράκη, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην περιοχή το 1469 ως αιχμάλωτοι των Βενετών.
Η «ανακάλυψη» της γλώσσας από τα μέσα ενημέρωσης έγινε τον Μάρτιο του 1969 από σωστικά συνεργεία, που σκοπό τους είχαν την ανεύρεση της σορού ενός πιλότου, το αεροπλάνο του οποίου προσέκρουσε στην περιοχή του όρους Όχη.
Γενικές Πληροφορίες
Η πλειοψηφία των παιδιών μαθαίνει τη γλώσσα σε ηλικία 8 με 9 ετών. Κατά την εκμάθηση της γλώσσας δεν παρατηρούνται φυλετικοί περιορισμοί ή περιορισμοί που σχετίζονται με το επάγγελμα. Οι βοσκοί της Αντιάς σφυρίζουν προκειμένου να καλέσουν τα ζώα τους, η επικοινωνία αυτή δεν έχει σχέση με τη σφυριά. Η σφυριχτή γλώσσα του χωριού Αντιά χρησιμοποιείται με τον ίδιο τρόπο και στο Kuşköy στην Τουρκία, στο χωριό Αας των Πυρηναίων της Γαλλίας, στα Κανάρια νησιά της Ισπανίας καθώς και από τους Βερβερίνους κατοίκους του Άτλαντα στο Μαρόκο. Οι κάτοικοι των πέντε περιοχών έχουν τρία κοινά: Τη Σφυριχτή Γλώσσα, την ορεινή και απόκρημνη μορφολογία του εδάφους και τις ασχολίες των κατοίκων που ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι γλώσσες εμφανίστηκαν ανεξαρτήτως και με μεγάλη χρονική διαφορά η μια από την άλλη. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αντιάς είναι το μόνο χωριό της περιοχής οι κάτοικοι του οποίου δεν ομιλούν αρβανίτικα  στην περιοχή του Καφηρέα. Υπάρχει επίσης ακουστική μείωση των φωνηέντων: Τα πέντε φωνήεντα της Ελληνικής γλώσσας [a, ε, i, o, u] μειώνονται σε τρία [(a, o), (ε, u), i].
Προσπάθειες Προώθησης
Η σφυριχτή γλώσσα του Αντιά έχει γίνει θέμα για δυο μικρού μήκους ντοκιμαντέρ, το «Αντιά» του Σταύρου Ιωάννου (1980) και «Το χωριό που σφυρίζει» της Κατερίνας Ζουλά (2010), αλλά και δυο μεμονωμένων επεισοδίων των τηλεοπτικών σειρών «Μένουμε Ελλάδα» και «Greek Odyssey» της Joanna Lumley.
Το 2005 έγινε σχετική παρουσίαση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών από τον Παναγιώτη Κεφάλα, τον ικανότερο από τους σφυριχτές του χωριού. Το χωριό έχουν επισκεφτεί ερευνητές από τη μη-κυβερνητική οργάνωση Le Monde Siffle («Ο Κόσμος Σφυρίζει»).
Το 2010 δημιουργήθηκε από τον απόδημο Παναγιώτη Τζαναβάρη ο Πολιτιστικός Σύλλογος των Απανταχού Αντιωτών στο χωριό με κύριο στόχο τη διάσωση και διάδοση της σφυριχτής γλώσσας.
Το 2013 διοργανώθηκε το «Πρώτο Φεστιβάλ Σφυριχτής Γλώσσας» που σημείωσε μεγάλη επιτυχία και ευαισθητοποίησε το κοινό για συμμετοχή στη εκμάθηση της.
Στης 23 Αυγούστου 2014 μετά από επίπονες προσπάθειες του προέδρου του συλλόγου Π. Τζαναβάρη έγινε στον Αντιά η «Πρώτη Διεθνής Επιστημονική Συνάντηση Μελέτης και Προώθησης της Σφυριχτής Γλώσσας», όπου συμμετείχαν καθηγητές γλωσσολόγοι από δύο πανεπιστήμια της Αγγλίας από την Αμερική και από το πανεπιστήμιο του Pu της Γαλλίας και από την Ελλάδα, καθώς και σφυριχτές από τη Γαλλία.
Στις 23 /8/14 έγινε στην Κάρυστο ανοιχτή εκδήλωση με ομιλίες και προβολές όπου η συμμετοχή κοινού που υπερέβη τα 450 άτομα.
Η επιστημονική Ημερίδα που έγινε στα Αντιά στης 23/8 έχει βιντεοσκοπηθεί και θα αναρτηθεί για κάθε επιστημονική χρήση από το SOAS University of London στην Τράπεζα Απειλουμένων Γλωσσών.
Με τη συνεργασία του εικαστικού τέχνης Κώστα Ιωαννίδη δημιουργήθηκε ένα οπτικοακουστικό υλικό που παρουσιάστηκε από της 15 Ιουνίου έως 25 Ιουλίου 2015 Πειραιώς 260 στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και 28 Ιουλίου παρουσιάστηκε η Σφυριχτή Γλώσσα από τον Τζαναβάρη και τον Ιωαννίδη σε διαπανεπιστημιακή ημερίδα με θέμα τους πρώτους τρόπους επικοινωνίας που έγινε στο κέντρο ιστορίας και πολιτισμού στη Σύρο.
Τον Μάρτιο του 2016 πάλι με τις ενέργειες του Κώστα Ιωαννίδη γυρίστηκε στο αρχαιολογικό πάρκο του Δίον ένα αξιόλογο ντοκιμαντέρ με σφυριχτούς διαλόγους, που χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Ωνάση και παρουσιάστηκε για 45 ημέρες στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης παράλληλα με την έκθεση των αρχαιολογικών ευρημάτων του Δίον. Συμμετείχαν οι σφυριχτές Κώστας Γιαννακάρης, Ιωάννης Αποστόλου, Παναγιώτης Μπουρνουσούζης και Παναγιώτης Τζαναβάρης.
Τον Μάιο του 2016 ο Πρόεδρος του Συλλόγου Π. Ττζαναβάρης μετά από πρόσκληση του πανεπιστημίου του Pau και το College La Reuns στο Aas των Πυρηναίων όπου παρουσίασε τη Σφυριχτή Γλώσσα του χωριού Αντιά η οποία προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα Γαλλικά μέσα ενημέρωσης τα οποία κάλυψαν όλες τις εκδηλώσεις και έγιναν εκτεταμένες δημοσιεύσεις. Τον Ιούνιο του 2016 μετά από επίπονες προσπάθειες του Τζαναβάρη επισκέφτηκε τον Αντιά τηλεοπτικό συνεργείο της κρατικής Γαλλικής τηλεόρασης όπου με τη συμμετοχή παλαιών και νέων σφυριχτών γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ 20 λεπτών όπου μετείχαν όλοι οι παλαιοί σφυριχτές καθώς και οι νέοι μαθητές του Τζαναβάρη. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκε επανειλημμένα από τα Γαλλικά κρατικά κανάλια.
Η Σφυριά, η σφυριχτή ελληνική γλώσσα που χάνεται, μια ιδιαίτερη γλώσσα που μοιάζει με τραγούδισμα πουλιών και οι κάτοικοι του χωριού Αντιά της Καρύστου Ευβοίας τη χρησιμοποιούν εδώ και χιλιάδες χρόνια για να επικοινωνούν εξ αποστάσεως, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο του BBC, Έλιοτ Στάιν που ταξίδεψε στην Εύβοια για να συναντήσει από κοντά τους ομιλούντες τη σφυριχτή γλώσσα, τείνει να εξαφανιστεί μετά τη διαπίστωσή του ότι έχουν απομείνει μονάχα 6 ομιλητές της γλώσσας. , https://www.kathimerini.gr/921050/gallery/epikairothta/ellada/sfyria-h-sfyrixth-ellhnikh-glwssa-poy-xanetai https://www.ant1.com.cy/news/ellada/article/277142/afieroma-tou-bbc-stin-sfurihti-glossa-tis-adias-euvoias-video/?expandedarticle=true
Δεδομένου ότι η εν λόγω γλώσσα τελεί υπό εξαφάνιση και χρήζει προστασίας και ανάδειξης, η Δημοτική Αρχή Καρύστου, εκ μέρους της κοινότητας των ομιλούντων τη γλώσσα, αιτήθηκε την εγγραφή της στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ανθρωπότητας.
Κατόπιν θετικής γνωμοδότησης της Εθνικής Επιστημονικής Επιτροπής για την εφαρμογή στην Ελλάδα της Σύμβασης για την προστασία της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς (UNESCO 2003), για την εγγραφή στο Εθνικό Ευρετήριο, της Σφυριχτής Γλώσσας της Αντιάς Ευβοίας, ανοίγει στη συνέχεια ο δρόμος για την ένταξη της στον Αντιπροσωπευτικό Παγκόσμιο Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Η άυλη Πολιτιστική κληρονομιά αποτελείται από ζωντανά και αναπόσπαστα στοιχεία της συλλογικής μας ταυτότητας και μνήμης, και συμβάλλουν καθοριστικά στη συνέχεια και τη συνοχή των κοινοτήτων αλλά και του κοινωνικού συνόλου, συνδέοντας το παρελθόν με το μέλλον.
Δείτε επίσης
Σφυριχτή γλώσσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Νομός Εύβοιας Κατηγορία:Εγγραφές στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας
Χαλάρα Καστοριάς
Τα Χαλάρα είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 870 μέτρων, ανήκει στο Δήμο Καστοριάς.
Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νομού, 26 χλμ. βορείως της πόλης της Καστοριάς μέσω της επαρχιακής οδού Βυσσινιάς- Γάβρου. Η μετάβαση γίνεται και μέσω του καθέτου άξονα της Εγνατίας οδού, μπάρα Σιάτιστας - Κρυσταλλοπηγής (20px) στο κόμβο του Γάβρου.
Στη Χαλάρα, εκτός από τα πλίθινα σπίτια, αξίζει να δει κανείς το νερόμυλο που βρίσκεται έξω από αυτό, χτισμένο το 1900, αλλά και τον Ιερό Ναό της Παναγίας, που είναι πλινθόκτιστος.
Ίχνη αρχαίας κατοίκησης διαπιστώθηκαν σε μια τοποθεσία («Μπουάτες»), που βρίσκεται περίπου 800 μ. βορειοανατολικά του χωριού, πάνω στο δρόμο προς το γειτονικό χωριό Άγιος Αντώνιος.
Μέχρι το 1927, το χωριό ονομαζόταν Ποδόβιστα και ονομάστηκε σε Χαλάρα.
Ιερός Ναός της Παναγίας
Ο Ιερός Ναός της Παναγίας πρωτοκτίστηκε κατά τη βυζαντινή εποχή και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, όμως ο ναός φαίνεται πως κατά την πάροδο του χρόνου κατέρρευσε και πάνω στα ερείπια του κοντά στο 1700 ξαναχτίστηκε. Εντός του ναού των Κορεστείων σώζονται οι σπάνιες κι αινιγματικές παραστάσεις δύο μεγάλων ρολογιών. Οι παραστάσεις αυτές βρίσκονται στην κατώτερη ζώνη του βόρειου τοίχου του, κάτω ακριβώς απ’ τις αγιογραφίες των Τριών Ιεραρχών κι ανάμεσα σε φυτόσχημα και ανθόμορφα διακοσμητικά μοτίβα. Οι μορφές τους έχουν οπωσδήποτε διακοσμητική σημασία, έχουν όμως κι επιπλέον συμβολική έννοια και διδακτικό σκοπό. Αναφέρεται σχετικώς, ότι ο Γράφων, όταν είδε για πρώτη φορά τις συγκεκριμένες παραστάσεις των ρολογιών, εντυπωσιάστηκε και παραξενεύτηκε. Κατόπιν όμως συλλογίστηκε, αναζήτησε το συμβολικό – διδακτικό νόημά τους και κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι οι απεικονίσεις τους υποδηλώνουν στους εκκλησιαζόμενους πιστούς, που τις βλέπουν μ’ ενδιαφέρον και προσοχή, την εξής ευαγγελική αλήθεια και διδαχή: '''Η επίγεια ζωή μας είναι προσωρινή και βραχεία. Καιρός ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο της αρετής.'''
Στατιστικά στοιχεία
Υπάρχουν αρκετές πληροφορίες στο μεταίχμιο του 20ού αιώνα:
Μακεδονικός Αγώνας
Ο Λάζαρος Τσάμης πληροφορήθηκε την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης εξοπλισμού των βουλγαρικών ανταρτικών ομάδων και ενημέρωσε αμέσως τον Γερμανό Καραβαγγέλη για την λαθραία εισαγωγή των όπλων και την αδράνεια των ελληνικών μηχανισμών. Ο Μητροπολίτης έστειλε τότε δύο μέλη της οργάνωσής του στην Αθήνα, τους Γεώργιο Γκιάμο και παπά Ηλία Παπαδημητρίου από τη Χάλαρα Καστοριάς, με αποστολή να εντοπίσουν τον Βασίλ Τσακαλάρωφ και να τον υποδείξουν στις ελληνικές αστυνομικές αρχές. Από την ατυχή αστυνομική επιχείρηση ο Τσακαλάρωφ κατόρθωσε να διαφύγει αφού αναγνώρισε τα δύο άτομα που τον είχαν καταδώσει στην Ελληνική Χωροφυλακή.
Τον Μάιο του 1902, ο Τσακαλάρωφ εισήλθε στο χωριό Χάλαρα, τους συνέλαβε και κατόπιν βασανιστηρίων τους απέσπασε τα ονόματα των Ελλήνων συνεργατών του Καραβαγγέλη που είχαν παρεισφρήσει στην βουλγαρική οργάνωση ΕΜΕΟ και τους δολοφόνησε. Μετά από αυτές τις αποκαλύψεις, άρχισαν οι δολοφονίες των αποκαλυφθέντων συνεργατών από τον κατάλογο που συνέταξε ο Τσακαλάρωφ.
Εμφύλιος Πόλεμος
thumb|right|240px|Τμήμα των αγιογραφιών του μεταβυζαντινού ναού της Παναγίας στη Χαλάρα. Μικρή μείωση του πληθυσμού κατά 34 άτομα μεταξύ των απογραφών των ετών 1920 και 1928 παρατηρήθηκε ενδιάμεσα με την υπογραφή του Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ (29 Σεπτεμβρίου 1924) περί εθελουσίας ανταλλαγής πληθυσμών γεγονός που επιβεβαιώνεται και με τις ρευστοποιήσεις περιουσιών που επακολούθησαν.
Στις 2 Αυγούστου 1944 στο χωριό Χαλάρα της Καστοριάς, με την παρουσία εκπροσώπων του ΚΚΕ, του Κομμουνιστικού Κόμματος της γιουγκοσλαβικής «Μακεδονίας» και του πολιτι­κού επιτρόπου της IX. Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Ρένου Μιχαλέα ιδρύετο το σλαβομακεδονικό τάγμα Φλώρινας-Καστοριάς, γνωστό ως Τάγμα Goce. Διοικη­τής ήταν ο Ηλίας Δημάκης (ψευδώνυμο Goce) και πολιτικός επίτροπος ο Χρήστος Κόκκινος.
Ο Ηλίας Δημάκης επιδόθηκε σε μια συστηματική στρατολόγηση των Σλαβόφωνων για να αυξήσει τη δύναμη του Τάγματος που αρχικά είχε 400 άτομα. Ταυτό­χρονα, στρατιωτικοί σύνδεσμοι από τη γιουγκοσλαβική «Μακεδονία», κυρίως ο Petre Bogdanov (ψευδώνυμο Kocko), προπαγάνδιζαν πάλι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και συνένωσης του «μακεδόνικου λαού», απαιτώντας την ίδρυ­ση Γενικού Στρατηγείου. Ο πολιτικός επίτροπος της IX. Μεραρχίας Ρένος Μιχαλέας, έχοντας μια ασαφή λενινιστική αντίληψη για το δικαίωμα της αυ­τοδιάθεσης, ήταν ανεκτικός απέναντι στις κινήσεις αυτές ερχόμενος συχνά σε σύγκρουση με το «Μακεδονικό» Γραφείο του ΚΚΕ, το οποίο αργότερα τον κα­θαίρεσε από τη θέση του.
Πληθυσμιακή καθίζηση παρατηρήθηκε σε ποσοστό 62% (273 άτομα) μεταξύ των απογραφών 1945 και 1951 μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου (1946-49) συμπεριλαμβανομένων και 166 παιδιών του παιδομαζώματος (1948), όταν ακολούθησαν μετά την ήττα του ΔΣΕ την τύχη των μαχητών και φυγάδων (εκτεθέντων) προς τις τότε κομμουνιστικές ανατολικές χώρες και την μετανάστευση στις υπερπόντιες χώρες Αυστραλία, ΗΠΑ και Καναδά.
Προσωπικότητες που κατάγονται από τα Χαλάρα
🇬🇷 Γεώργιος Κολίτσης, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
🇬🇷 Γιοβάν (άγνωστο το πλήρες όνομα), πληροφοριοδότης
🇬🇷 Γεώργιος Γκιάτσης, Μακεδονομάχος πράκτορας (θανατώθηκε από τον Τσακαλάροφ)
🇬🇷 Αθανάσιος Ηλία, Μακεδονομάχος
🇬🇷 παπά - Ηλίας Παπαδημητρίου, Μακεδονομάχος πράκτορας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Μιγκέλ Μαριάνο Γκόμες
Ο Μιγκέλ Μαριάνο Γκόμες ι Άριας (6 Οκτωβρίου 1889 – 26 Οκτωβρίου 1950), ήταν Κουβανός πολιτικός και 12ος πρόεδρος της χώρας για επτά μήνες το 1936.
Ο Γκόμες ήταν γιος του δεύτερου προέδρου της χώρας, Χοσέ Μιγκέλ Γκόμες. Γεννήθηκε στο Σάνκτι Σπίριτους της Κούβας και διετέλεσε για αρκετές θητείες στη  Βουλή των Αντιπροσώπων της Κούβας, ενώ το 1926 εξελέγη δήμαρχος Αβάνας. Καθώς συμμετείχε στην εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης το 1931, εξορίστηκε στη Νέα Υόρκη και επέστρεψε στην Κούβα το 1933 μετά την έκπτωση του Χεράρδο Ματσάδο από το προεδρικό αξίωμα. Το 1934, εξελέγη και πάλι δήμαρχος Αβάνας. Ακολούθησαν χρόνια πολιτικής αστάθειας κατά τα οποία ο Γκόμες κατόρθωσε να εκλεγεί πρόεδρος της χώρας. Η θητεία του ξεκίνησε στις 20 Μαΐου του 1936 και έληξε το Δεκέμβριο του ίδιου έτους όταν κατηγορήθηκε και εκδιώχθηκε από την προεδρία από μία ομάδα στην οποία συμμετείχε και ο μελλοντικός δικτάτορας Φουλχένσιο Μπατίστα. Ο Γκόμες τότε κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και επέστρεψε στην Κούβα το 1939. Το 1940, ήταν και πάλι υποψήφιος για τη δημαρχία της Αβάνας αλλά ηττήθηκε από τον Ραούλ Μενοκάλ. Μετά από την ήττα του αυτή αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή της χώρας.
Παντρεύτηκε με τη Σεραφίνα Ντιάγο και απέκτησαν τρεις κόρες, τη Σεραφίνα, τη Γκρασιέλα και τη Σεραφίνα Γκόμες ι Ντιάγο. Φοίτησε σε ένα σχολείο Ιησουϊτών στο Σιενφουέγος και αργότερα σπούδασε νομική.
Ο Μιγκέλ Μαριάνο Γκόμες πέθανε στην Αβάνα το 1950 σε ηλικία 61 ετών μετά από μακροχρόνια ασθένεια.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1976-1977
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' Εθνικής κατηγορίας για τη σεζόν 1976/77 ξεκίνησε στις 26 Οκτωβρίου του 1976 και ολοκληρώθηκε στις 4 Μαρτίου του 1977 με τον αγώνα μπαράζ Παναθηναϊκού−Ολυμπιακού. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για δέκατη φορά στην ιστορία του. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα λόγω της αύξησης των συμμετεχόντων ομάδων από οκτώ σε δέκα την επόμενη σεζόν, 1977/78. Αντιθέτως οι δύο τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας, ο Ιωνικός και η Λάρισα, κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν δύο θέσεις στην Α' εθνική της περιόδου 1977-78 μετά από αγώνες μπαράζ με τις δευτεραθλήτριες των δύο ομίλων της Β' Εθνικής, Νηρέα Κολωνού και Έσπερο Βυζαντίου.
Μπαράζ
Όπως και την προηγουμένη περίοδο, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός ισοβάθμισαν, κι έδωσαν αγώνα μπαράζ για τον τίτλο. Αυτή τη φορά νικητής και κατ' επέκταση πρωταθλητής Ελλάδας αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, επικρατώντας του αντιπάλου του με 3−1
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1976 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1977
Καλημέρα (πόλη)
Η Καλημέρα (ιταλ.Calimera) είναι μια μικρή πόλη 7.296 κατοίκων στη Νότια Ιταλία, την ονομαζόμενη Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia). Ανήκει στην επαρχία του Λέτσε και βρίσκεται στην γεωγραφικά απομονωμένη περιοχή Γκρέτσια Σαλεντίνα της χερσονήσου του Σαλέντο, όπου το ελληνικό στοιχείο παρέμεινε ακμαίο έως τα νεότερα χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση, η ονομασία της κωμόπολης οφείλεται σε κάποιον ταξιδιώτη, ο οποίος, όταν πέρασε από αυτό το μέρος, ρώτησε έναν χωρικό για το όνομα του οικισμού. Ο τελευταίος, μην κατανοώντας την ξένη γλώσσα, έγνεψε του περαστικού ταξιδιώτη χαιρετώντας τον: «Καλημέρα», του είπε. Οι κάτοικοι της πόλης, εκτός από τα ιταλικά, μιλούν επίσης τα γραικάνικα, ιδίωμα της περιοχής που συνδυάζει ελληνικά και ιταλικά στοιχεία. Εκτός από τη γλώσσα, η ελληνική επιρροή είναι εμφανής και στην παράδοση των κατοίκων της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Δημήτριος Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ
Έγινε υποστράτηγος του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού. Απόφοιτος τού Πεζικού Σώματος. Συμμετείχε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1828–29) και στην εξέγερση τού Νοεμβρίου το 1830. Διοικούσε τα στρατεύματα Ουχλάνων και Ουσάρων. Από το 1833 διοικητής των Κουρλανδίων Δραγώνων. Βραβευμένος με το παράσημο της Αγ. Άννας, το Τάγμα τού Αγ. Στανισλάου, το Τάγμα τού Ερυθρού Αετού και το Τάγμα τού Αγ. Βλαντιμίρ.