cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντίνος Κονόμος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 6 Ιουλίου 1918, όπου πέρασε τα παιδικά και νεανικά χρόνια του. Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την αρχειακή έρευνα της επτανησιακής ιστορίας και λογοτεχνίας. Δημοσίευσε το πρώτο βιβλίο του στη Ζάκυνθο, κατά τη διάρκεια της Κατοχής (αρχές 1944), το οποίο ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου του ποιητή Σπύρου Γκούσκου, ο οποίος είχε σκοτωθεί «στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, πολεμώντας τον ιταλικό φασισμό».
Tο 1945 δημιούργησε το λαογραφικό, ιστορικό και φιλολογικό περιοδικό Επτανησιακά Φύλλα, το οποίο διηύθυνε μέχρι το θάνατό του, και αργότερα το συνέχισε ο Διονύσης Σέρρας. Πολλές μελέτες του και υλικά που είχε συλλέξει καταστράφηκαν κατά τη σεισμο-πυρκαγιά του 1953 στη Ζάκυνθο.
Μετά το 1953 ο Κονόμος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στη Βιβλιοθήκη της Βουλής, όπου διέσωσε από την καταστροφή τα Αρχεία της Εθνικής Παλιγγενεσίας, τα οποία και αποτατάστησε. Έργο ζωής του υπήρξε η πολύτομη έκδοση Ζάκυνθος (Πεντακόσια χρόνια). Τιμήθηκε για την προσφορά του από διάφορους φορείς, μεταξύ των οποίων και η Ακαδημία Αθηνών, δυο φορές, το 1965 για τα βιβλία που είχε δημοσιεύσει την προηγούμενη χρονιά επ' ευκαιρία του εορτασμού της εκατό χρόνων της Ενώσεως της Επτανήσου, αλλά και αργότερα για το σύνολο του έργου του.
Ο Ντίνος Κονόμος πέθανε σε νοσοκομείο του Λονδίνου στις 9 Νοεμβρίου 1990 από καρδιακή προσβολή και ετάφη στη Ζάκυνθο. Η πλούσια και πολύτιμη βιβλιοθήκη του δωρίστηκε στο Δήμο Ζακύνθου.
Μελέτες
Εκτενής εργογραφία και ενδεικτική βιβλιογραφία του Ντίνου Κονόμου υπάρχει στο «Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών».
Προεδρικές εκλογές του Μαλάουι (2020)
μικρογραφία|O Λαζάρους Τσακουέρα στην τελετή αναγόρευσής του. Οι προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Μαλάουι στις 23 Ιουνίου 2020. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 19 Μαΐου και αργότερα στις 2 Ιουλίου. Ακολούθησαν την ακύρωση των αποτελεσμάτων των προεδρικών εκλογών του 2019, στις οποίες ο Πίτερ Μουταρίκα του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος είχε λάβει τις περισσότερες ψήφους.
Ιστορικό
Στις γενικές εκλογές του Μαΐου του 2019, ο πρόεδρος Πίτερ Μουταρίκα  του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος (DPP) επανεκλέχθηκε με ποσοστό 39% των ψήφων, νικώντας τον Λαζάρους Τσακουέρα από το Κόμμα Κογκρέσου του Μαλάουι (35%) και τον Σάουλος Τσιλίμα του Ενωμένου Κινήματος Μετασχηματισμού (20%). Το DPP παρέμεινε επίσης το μεγαλύτερο κόμμα στην Εθνοσυνέλευση, κερδίζοντας 62 από τις 193 έδρες. Ωστόσο, οι προεδρικές εκλογές αμφισβητήθηκαν στο δικαστήριο από τους Τσακουέρα και Τσιλίμα, και τον Φεβρουάριο του 2020 το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών, επικαλούμενο αποδεικτικά στοιχεία για παρατυπίες, και διέταξε να διεξαχθούν νέες εκλογές εντός 150 ημερών.
Το Κοινοβούλιο ψήφισε το νομοσχέδιο τροποποίησης του νόμου για τις κοινοβουλευτικές και προεδρικές εκλογές (PPEA) στις 24 Φεβρουαρίου, ορίζοντας την 19η Μαΐου ως ημερομηνία για τις νέες προεδρικές εκλογές και παρατείνοντας τις θητείες βουλευτών και τοπικών συμβούλων κατά ένα έτος για να διεξαχθούν εναρμονισμένες οι προεδρικές, κοινοβουλευτικές και τοπικές εκλογές το 2025. Τον Μάρτιο η Εκλογική Επιτροπή του Μαλάουι ανακοίνωσε νέα ημερομηνία εκλογής, 2 Ιουλίου, μία ημέρα πριν από το όριο των 150 ημερών για τη διεξαγωγή εκλογών που έθεσε το Συνταγματικό Δικαστήριο. Στις 21 Μαΐου η επιτροπή νομικών υποθέσεων του κοινοβουλίου ενέκρινε τη διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών στις 23 Ιουνίου και όχι στις 2 Ιουλίου.
Υποψήφιοι
Οι Λαζάρους Τσακουέρα και Πίτερ Κουγουάνι υπέβαλαν τις αντίστοιχες υποψηφιότητές τους στις 6 Μαΐου 2020. Ο Πίτερ Μουταρίκα υπέβαλε την υποψηφιότητά του την επόμενη μέρα, με τον Ατουπέλε Μουλούζι να είναι υποψήφιος αντιπρόεδρος.
Εκλογικό σύστημα
Ως αποτέλεσμα της απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ο Πρόεδρος του Μαλάουι εξελέγη χρησιμοποιώντας το σύστημα των δύο γύρων, αντικαθιστώντας το προηγούμενο πλειοψηφικό σύστημα που χρησιμοποιήθηκε το 2019.
Δημοσκοπήσεις
Μια δημοσκόπηση που διενήργησε η IPOR Μαλάουι έδειξε ότι το 53% των ερωτηθέντων ανέμενε ότι ο Λαζάρους Τσακουέρα θα κέρδιζε τις εκλογές, ενώ το 31% αναμενόταν να κερδίσει ο Μουταρίκα.
Σε εθνικό επίπεδο, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το 51% θα ψήφιζε υπέρ του Τσακουέρα, ενώ το 33% για τον Μουταρίκα και το 0,2% για τον Πίτερ Κουγουάνι.
Μια άλλη δημοσκόπηση του Afrobarometer έδειξε ότι ο Τσακουέρα ήταν πιθανότερο να κερδίσει τις εκλογές.
Αντιδράσεις
Σύμφωνα με πληροφορίες, προσωπικότητες της αντιπολίτευσης σε άλλες αφρικανικές χώρες χαιρέτισαν τη νίκη του Τσακουέρα, συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη του Κινήματος για τη Δημοκρατική Αλλαγή της Ζιμπάμπουε, Ντάγκλας Μόνγκορα, του αρχηγού της Συμμαχίας για την Αλλαγή και τη Διαφάνεια της Τανζανίας Τσίτο Κάμπουε, του πρώην ηγέτη της Δημοκρατικής Συμμαχίας της Νότιας Αφρικής, Μούσι Μαϊμάνε, του Εθνικού Δημοκρατικού Κογκρέσου της Ζάμπια Τσισίμπα Καμπουίλι και του επίδοξου υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές του 2021 στην Ουγκάντα Χένρι Τουμουκούντε.
Παραπομπές
2020 Μαλαουι
Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα
Το Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα (αγγλικά:Florinda Film Critics Award For Best Cinematography) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα για να τιμήσει έναν διευθυντή φωτογραφίας που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision 2021
Η Ελλάδα έλαβε μέρος στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Η Ελληνο-Ολλανδέζα Stefania επιλέχθηκε εσωτερικά από την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ) με το τραγούδι "Last Dance", γραμμένο από τους Δημήτρη Κοντόπουλο, Παύλο Μανώλη, Αναστάσιο Ράμμο, Diverno, Γκάμπριελ Ράσελ και Σάρον Βον. Η Stefania ήταν να συμμετάσχει στο με το τραγούδι "Superg!rl" πριν ο διαγωνισμός ακυρωθεί λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και την γρήγορη εξάπλωσή του πανευρωπαϊκά. Ο Ελληνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ), ανακοίνωσε ότι θα επιλέξει το τραγούδι της Stefania εσωτερικά, όπως ακριβώς είχε γίνει το 2020.
Η Ελλάδα κληρώθηκε να συμμετάσχει στο πρώτο μισό του δεύτερου ημιτελικού του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, ο οποίος θα διεξαχθεί στις 20 Μαΐου 2021. Η κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς έμεινε η ίδια με τον ακυρωμένο διαγωνισμό του 2020. Προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό, που διεξήχθη στις 22 Μαΐου.
Ιστορικό
Πριν το διαγωνισμό του 2021, η Ελλάδα συμμετείχε στη Eurovision τριάντα επτά φορές από το ντεμπούτο της το. Το έθνος κέρδισε το διαγωνισμό μία φορά, το με το τραγούδι "My Number One" ερμηνευμένο από την Έλενα Παπαρίζου. Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το, η Ελλάδα καταφέρνει πάντα να προκριθεί στον τελικό. Ανάμεσα στα χρόνια 2004 με 2011, το έθνος επέτυχε οκτώ συνεχόμενα πλασαρίσματα στην πρώτη δεκάδα. Μέχρι τώρα, η Ελλάδα το 2016 με το συγκρότημα Argo και το τραγούδι "Utopian Land" δεν προκρίθηκε στον τελικό για πρώτη φορά στα χρονικά. Αυτή είναι και η χειρότερη θέση της Ελλάδας στο διαγωνισμό. Ωστόσο, η Ελλάδα επέστρεψε στον τελικό το με το τραγούδι της Demy, το "This Is Love", τερματίζοντας στη 19η θέση. Το, η Ελλάδα αποτυγχάνει να προκριθεί στον τελικό για δεύτερη φορά με την Γιάννα Τερζή και το τραγούδι "Όνειρο Μου", τερματίζοντας στη 14η θέση στον πρώτο ημιτελικό. Η Ελλάδα επέστρεψε στον τελικό το με την Κατερίνα Ντούσκα και το τραγούδι "Better Love", τερματίζοντας στην 21η θέση με 74 βαθμούς.
Ο Ελληνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ), εκπέμπει το γεγονός σε όλη την Ελλάδα και οργανώνει τον τρόπο επιλογής για τη συμμετοχή της χώρας. Η ΕΡΤ ήταν υπεύθυνη για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο διαγωνισμό από το ντεμπούτο τους το 1974 μέχρι το 2013, όταν ο ραδιοτηλεοπτικός σταθμός τερματίστηκε με κυβερνητική οδηγία και αντικαταστάθηκε από την προσωρινή Δημόσια Τηλεόραση (ΔΤ) και αργότερα από τη Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση (ΝΕΡΙΤ). Μετά τις ελληνικές νομοθετικές εκλογές του Ιανουαρίου το 2015, ξεκίνησε σχέδιο πρότασης για την αποκατάσταση της ΕΡΤ ως δημόσιου ελληνικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα. Στις 28 Απριλίου 2015, το σχέδιο εγκρίθηκε και υπογράφηκε στο νόμο από το Κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα τη μετονομασία της ΝΕΡΙΤ στην ΕΡΤ. Η ΕΡΤ άρχισε να εκπέμπει και πάλι στις 11 Ιουνίου 2015. Η ΕΡΤ επιβεβαίωσε τις προθέσεις τους να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2016 στις 28 Αυγούστου 2015.
Ο ελληνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός χρησιμοποίησε διάφορες μεθόδους για να επιλέξει την ελληνική συμμετοχή στο παρελθόν, όπως εσωτερικές επιλογές και τηλεοπτικούς εθνικούς τελικούς για να επιλέξει τον ερμηνευτή, το τραγούδι ή και τους δύο για να ανταγωνιστεί τη Eurovision. Από το 2010, η ελληνική συμμετοχή επιλέχθηκε μέσω εθνικού τελικού, όπου συμμετείχε ένας διαγωνισμός μεταξύ διαφόρων καλλιτεχνών και τραγουδιών με τις ψήφους μιας ειδικής κριτικής επιτροπής και τηλεψηφοφορίας που αποφάσισε τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision. Στις 18 Μαρτίου 2020, την ημέρα ακύρωσης του διαγωνισμού του 2020, η ΕΡΤ ήταν ένας από τους τέσσερις πρώτους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς (οι άλλοι ήταν το AVROTROS της Ολλανδίας, το RTVE της Ισπανίας και το UA:PBC της Ουκρανίας) που επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους στην επόμενη έκδοση και, επιπρόσθετα, τη συνεχιζόμενη συνεργασία τους με τον καλλιτέχνη του διαγωνισμού 2020, σε αυτήν την περίπτωση, τη Stefania.
Επιλογή τραγουδιού
Με την Stefania (Στεφανία Λυμπερακάκη) να έχει ήδη επιλεγεί να εκπροσωπήσει τη χώρα το 2021, ανακοινώθηκε ότι η ίδια ομάδα που ήταν υπεύθυνη για το τραγούδι και τη χορογραφία της συμμετοχής του 2020 θα χρησιμοποιηθεί επίσης για το διαγωνισμό του 2021 και ότι το τραγούδι θα επιλεχθεί εσωτερικά. Στις 14 Δεκεμβρίου 2020, η ΕΡΤ ανακοίνωσε τα ονόματα των ανθρώπων που αποτελούσαν το πάνελ της επιτροπής που ασχολήθηκε με την επιλογή του τραγουδιού. Το πάνελ αποτελούταν από τον μουσικοσυνθέτη και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΡΤ Δημήτρη Παπαδημητρίου και τους μουσικούς παραγωγούς Πέτρο Αδάμ και Γιάννη Πετρίδη. Και οι τρεις τους, ήταν μέλη της κριτικής επιτροπής που επέλεξε το τραγούδι την προηγούμενη χρονιά. Όπως ανακοινώθηκε, το πάνελ της επιτροπής σχεδίαζε να επιλέξει την Ελληνική συμμετοχή πριν το 2021, ενώ το τραγούδι δε θα κυκλοφορούσε πριν το Μάρτιο του 2021.
Οι τραγουδοποιοί Δημήτρης Κοντόπουλος και Σάρον Βον, και η ομάδα παραγωγής ARCADE (Παύλος Μανώλης, Αναστάσιος Ράμμος, Diverno, Γκάμπριελ Ράσελ), υπέβαλλαν τουλάχιστον τέσσερα πιθανά τραγούδια στην ΕΡΤ για να μελετηθούν. Στις 18 Δεκεμβρίου 2020, ένα ποστ στο Instagram από τη Stefania στο επίσημο προφίλ του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision ανακοίνωσε το όνομα ενός από τα υποψήφια τραγούδια, το τραγούδι με τίτλο "Adrenaline". Τρεις εβδομάδες μετά, στις 7 Ιανουαρίου 2021, το "Last Dance" ανακοινώθηκε ως ο τίτλος του επιλεγμένου τραγουδιού, με την επίσημη κυκλοφορία να έχει έχει σχεδιαστεί για τις 10 Μαρτίου 2021.
Στην Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2021 έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και θα αποτελείται από δύο ημιτελικούς που θα πραγματοποιηθούν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Οι πρώτες δέκα χώρες από κάθε ημιτελικό προκρίνονται στον μεγάλο τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021 δεν θα πραγματοποιηθεί. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση για τους ημιτελικούς του διαγωνισμού του 2020 που ακυρώθηκαν, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ, που σημαίνει ότι η Ελλάδα κλήθηκε να συμμετάσχει στο πρώτο μισό του δεύτερου ημιτελικού.
Μόλις κυκλοφόρησαν όλα τα ανταγωνιστικά τραγούδια για το διαγωνισμό του 2021, η σειρά εμφάνισης των ημιτελικών αποφασίστηκε από τους παραγωγούς των σόου και όχι μέσω μιας άλλης κλήρωσης, έτσι ώστε παρόμοια τραγούδια να μην τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο. Η Ελλάδα επιλέχθηκε να ερμηνεύσει στη θέση 4, μετά τη συμμετοχή της Τσεχίας και πριν τη συμμετοχή της Αυστρίας.
Ο Φωκάς Ευαγγελινός ανακοινώθηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής για τη συμμετοχή, υπεύθυνος για τη χορογραφία της χώρας. Η Stefania επί σκηνής θα πλαισιώνεται από τέσσερις χορευτές: τον Γιώργο Παπαδόπουλο (καλλιτεχνικός διευθυντής και χορογράφος της Ελληνικής συμμετοχής στο διαγωνισμό του 2014 ), το Νίκο Κουκάκη, το Μάρκο Γιακουμόγλου και τον Κώστα Παυλόπουλο.
Πέρασε από τον ημιτελικό με επιτυχία και στον τελικό βγήκε στην 10η θέση.
Ψηφοφορία
Η ψηφοφορία κατά τη διάρκεια των τριών εκδηλώσεων αφορούσε κάθε χώρα που απονέμει δύο ομάδες από 1-8, 10 και 12 βαθμούς: μία από την επαγγελματική τους κριτική επιτροπή και η άλλη από την τηλεψηφοφορία. Η κριτική επιτροπή κάθε έθνους απαρτίζεται από πέντε επαγγελματίες της μουσικής βιομηχανίας που είναι πολίτες της χώρας που εκπροσωπούν, με τα ονόματά τους να δημοσιεύονται πριν από τον διαγωνισμό για να εξασφαλιστεί η διαφάνεια. Αυτή η κριτική επιτροπή έκρινε κάθε εγγραφή με βάση: φωνητική ικανότητα, την απόδοση στη σκηνή, τη σύνθεση και την πρωτοτυπία του τραγουδιού και τη συνολική εντύπωση από την πράξη. Επιπλέον, δεν επιτρέπεται σε κανένα μέλος εθνικής κριτικής επιτροπής να συνδέεται κατά κανένα τρόπο με κάποια από τις ανταγωνιστικές πράξεις κατά τρόπον ώστε να μην μπορούν να ψηφίσουν με αμεροληψία και ανεξαρτησία. Οι ατομικές κατατάξεις κάθε μέλους της κριτικής επιτροπής καθώς και τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας του έθνους γίνονται γνωστά λίγο μετά τον μεγάλο τελικό.
Αναλυτικά αποτελέσματα ψηφοφορίας
Τα ακόλουθα μέλη αποτελούσαν την Ελληνική κριτική επιτροπή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Μακλούμπα
thumb|250px|Μακλούμπα Η μακλούμπα ή μαγκλούμπα (مقلوبة) είναι παραδοσιακό ιρακινό, λιβανέζικο, παλαιστινιακό,  και ιορδανικό  πιάτο που σερβίρεται σε ολόκληρη την περιοχή του Λεβάντε. Αποτελείται από κρέας, ρύζι και τηγανητά λαχανικά που τοποθετούνται σε μια κατσαρόλα που αναποδογυρίζεται όταν σερβίρεται, εξ ου και το όνομα μακλούμπα, που μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "ανάποδα". Το πιάτο χρονολογείται από αιώνες και βρίσκεται στο κιτάμπ-αλ-ταμπίκχ, μια συλλογή από συνταγές του 13ου αιώνα. μικρογραφία| Τα στρώματα της μακλούμπας
Συστατικά
Η μακλούμπα μπορεί να περιλαμβάνει μια ποικιλία λαχανικών, όπως τηγανητές ντομάτες, πατάτες, κουνουπίδι και μελιτζάνα, που συνοδεύονται είτε από κοτόπουλο ή αρνί. Τα πιο συνηθισμένα είναι το κουνουπίδι και η μελιτζάνα. Όλα τα συστατικά τοποθετούνται προσεκτικά στην κατσαρόλα σε στρώσεις, έτσι ώστε όταν το δοχείο αντιστρέφεται για σερβίρισμα, το πιάτο μοιάζει με στρώμα κέικ.
Η μακλούμπα συνήθως διακοσμείται με κουκουνάρι και ψιλοκομμένο φρέσκο μαϊντανό. Μερικές φορές σερβίρεται με σαλάτα και φρέσκο γιαούρτι και συχνά προετοιμάζεται για γιορτές και μεγάλες συγκεντρώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ρύζι Κατηγορία:Συριακή κουζίνα Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα Κατηγορία:Λιβανέζικη κουζίνα Κατηγορία:Ιρακινή κουζίνα Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα Κατηγορία:Ιορδανική κουζίνα Κατηγορία:Αιγυπτιακή κουζίνα Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Λεβαντίνικη κουζίνα
Λίζα ντελ Τζοκόντο
Η Λίζα ντελ Τζοκόντο (ιταλικά:Lisa del Giocondo, ιταλική προφορά:, το γένος Γκεραρντίνι (Gherardini), 15 Ιουνίου 1479 - 15 Ιουλίου 1542) ήταν Ιταλίδα ευγενής και μέλος της οικογένειας Γκεραρντίνι της Φλωρεντίας και της Τοσκάνης. Το όνομά της δόθηκε στη Μόνα Λίζα, την προσωπογραφία της που ανατέθηκε από τον σύζυγό της και ζωγράφισε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι κατά την Ιταλική Αναγέννηση.
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της Λίζα. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και παντρεύτηκε στην εφηβεία της έναν έμπορο υφάσματος και μεταξιού, που αργότερα έγινε τοπικός αξιωματούχος. Ήταν μητέρα πέντε παιδιών και είχε αυτό που θεωρείται ότι ήταν μία άνετη και συνηθισμένη ζωή μεσαίας τάξης. Η Λίζα ξεπέρασε τον άντρα της, ο οποίος ήταν αρκετά ανώτερος της.
Αιώνες μετά το θάνατο της Λίζα, η Μόνα Λίζα έγινε ο πιο διάσημος πίνακας στον κόσμο και πήρε μία ξεχωριστή ζωή από τη Λίζα, τη γυναίκα. Οι εικασίες από τους μελετητές και τους χομπίστες κατέστησαν το έργο τέχνης μία παγκοσμίως αναγνωρισμένη εικόνα και αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης. Το 2005, η Λίζα προσδιορίστηκε οριστικά ως το μοντέλο της Μόνα Λίζα.
Πρώιμη ζωή και οικογένεια
Ο πατέρας της Λίζα, Αντονμαρία ντι Νόλντο Γκεραρντίνι, προερχόταν από μία οικογένεια που είχε ζήσει σε περιουσία κοντά στο Σαν Ντονάτο στο Πότζιο και μόλις πρόσφατα είχε μετακομίσει στην πόλη.
Ο Αντονμαρία έχασε δύο συζύγους, τη Λίζα ντι Τζοβάνι Φιλίπο ντε Καρντούτσι, την οποία παντρεύτηκε το 1465 και την Κατερίνα ντι Μαριότο Ρουτσελάι, την οποία παντρεύτηκε το 1473. Και οι δύο πέθαναν κατά τον τοκετό. Η μητέρα της Λίζα ήταν η Λουκρέτσια ντελ Κάτσα, κόρη του Πιέρα Σπινέλι και η σύζυγος του Γκεραρντίνι με τον τρίτο γάμο του το 1476. Ο Γκεραρντίνι κάποτε διέθετε ή ενοικίαζαι έξι αγροκτήματα στο Κιάντι, που παρήγαγαν σιτάρι, κρασί και ελαιόλαδο και το μέρος όπου εκτρεφόταν το ζώα.
Η Λίζα γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 15 Ιουνίου 1479, στη Βία Μάτζο, αν και για πολλά χρόνια πίστευαν ότι γεννήθηκε στη Βίλα Βινιαμάτζο, λίγο έξω από το Γκρέβε, μία από αγροτικές ιδιοκτησίες της οικογένειας. Ονομάστηκε για τη Λίζα, σύζυγο του παππού του πατέρα της. Η μεγαλύτερη από τα επτά παιδιά, η Λίζα είχε τρεις αδελφές, μία από τις οποίες ονομαζόταν Τζινέβρα και τρεις αδελφούς, τους Τζοβανγκουαλμπέρτο, Φραντσέσκο και Ντόλντο.
Η οικογένεια ζούσε στη Φλωρεντία, αρχικά κοντά στη Σάντα Τρίνιτα και αργότερα σε ενοικιαζόμενο χώρο κοντά στη Σάντο Σπίριτο, πιθανότατα επειδή δεν ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει στις επισκευές όταν υπέστη ζημιά το πρώτο σπίτι τους. Η οικογένεια της Λίζα μετακόμισε σε αυτό που σήμερα ονομάζεται Βίλα ντελ Πέπι και στη συνέχεια κοντά στη Σάντα Κρότσε, όπου ζούσαν κοντά στον Σερ Πιέρο ντα Βίντσι, τον πατέρα του Λεονάρντο. Είχαν επίσης μία μικρή εξοχική κατοικία στο Σάντο Ντονάτο στο χωριό Πότζιο, περίπου 32 χιλίομετρα νότια της πόλης. Ο Νόλντο, ο πατέρας του Γκεραρντίνι και παππούς της Λίζα, είχαν κληρονομήσει ένα αγρόκτημα στο Κιάντι, στο νοσοκομείο της Σάντα Μαρία Νουόβα. Ο Γκεραρντίνι εξασφάλισε μίσθωση για ένα άλλο από τα αγροκτήματα του νοσοκομείου και, για να μπορέσει να επιβλέπει τη συγκομιδή σιταριού, η οικογένεια περνούσε τα καλοκαίρια εκεί στο σπίτι που ονομάζεται Κα 'ντι Πέζα.
Γάμος και μετέπειτα ζωή
Στις 5 Μαρτίου 1495, η 15χρονη Λίζα παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο ντι Μπαρτολομέο ντι Ζανόμπι ντελ Τζοκόντο, ένα πολύ επιτυχημένο έμπορο υφάσματος και μεταξιού και έτσι έγινε η τρίτη σύζυγός του. Η προίκα της Λίζα ήταν 170  φλωρίνια και το αγρόκτημα Σαν Σιλβέστρο, κοντά στην εξοχική κατοικία της οικογένειάς της, που βρίσκεται μεταξύ της Καστελίνα και του Σαν Ντονάτο στο Πότζιο, κοντά σε δύο αγροκτήματα που αργότερα ανήκαν στον Μικελάτζελο. Η μέτρια προίκα μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι η οικογένεια Γκεραρντίνι δεν ήταν πλούσια εκείνη τη στιγμή και δίνει το λόγο να πιστεύει ότι αυτή και ο σύζυγός της αγαπούσαν ο ένας τον άλλον. Ούτε φτωχοί, ούτε ανάμεσα στα πιο εύπορους στη Φλωρεντία, το ζευγάρι έζησε μία ζωή μεσαίας τάξης. Ο γάμος της Λίζα μπορεί να αύξησε την κοινωνική θέση της, επειδή η οικογένειά του συζύγου της μπορεί να ήταν πλουσιότερη από τη δική της. Ο Φραντσέσκο θεωρείται ότι είχε επωφεληθεί, επειδή το Γκεραρντίνι είναι ένα «παλιό όνομα». Ζούσαν σε κοινόχρηστο κατάλυμα μέχρι τις 5 Μαρτίου 1503, όταν ο Φραντσέσκο ήταν σε θέση να αγοράσει ένα σπίτι δίπλα στην παλιά κατοικία της οικογένειάς του στη Βία ντέλα Στούφα. Ο Λεονάρντο θεωρείται ότι άρχισε να ζωγραφίζει την προσωπογραφία της Λίζα τον ίδιο χρόνο. εναλλ.=Map of Florence with colored dots near the Ponte Vechhio|μικρογραφία| Κεντρική [[Φλωρεντία. Ο Φραντσέσκο και η Λίζα ζούσαν στη Βία ντελά Στούφα (κόκκινο), περίπου 1 χιλιόμετρο βόρεια του ποταμού Άρνο. Οι γονείς της Λίζα ζούσαν πιο κοντά στον ποταμό, πρώτα βόρεια και αργότερα νότια (μωβ). ]] Η Λίζα και ο Φραντσέσκο είχαν πέντε παιδιά, τους Πιέρο, Καμίλα, Αντρέα, Τζοκόντο και Μαριέτα, τέσσερα από αυτά μεταξύ 1496 και 1507. Η Λίζα έχασε μία κόρη βρέφος το 1499. Η Λίζα μεγάλωσε επίσης τον Μπαρτολομέο, τον γιο του Φραντσέσκο από την πρώτη του γυναίκα, Καμίλα ντι Μαριότο Ρουτσελάι, που ηλικίας περίπου ενός έτους όταν πέθανε η μητέρα του. Η δεύτερη σύζυγος του πατέρα της Λίζα, Κατερίνα ντι Μαριότο Ρουτσελάι και η πρώτη σύζυγος του Φραντσέσκο ήταν αδελφές, μέλη της εξέχουσας οικογένειας Ρουτσελάι.
Η Καμίλα και η Μαριέτα έγιναν Καθολικές καλόγριες. Η Καμίλα πήρε το όνομα Σουόρ Μπεατρίτσε και εισήλθε στο μοναστήρι του Σαν Ντομένικο ντι Καφάτζο, όπου της ανατέθηκε η φροντίδα της αδερφής του Αντονμαρία, Σουόρ Αλμπιέρα και των αδελφών της Λίζα, Σουόρ Καμίλα (που αθωώθηκε για σκάνδαλο επίσκεψης από τέσσερις άνδρες στο μοναστήρι) και Σουόρ Αλεξάνδρα. Η Μπεατρίτσε πέθανε σε ηλικία 18 ετών και θάφτηκε στη Βασιλική Σάντα Μαρία Νοβέλλα. Η Λίζα ανέπτυξε μία σχέση με τη Σάντα Όρσολα, ένα μοναστήρι υψηλού κύρους στη Φλωρεντία, όπου μπόρεσε να τοποθετήσει τη Μαριέτα το 1521. Η Μαριέτα πήρε το όνομα Σουόρ Λουντοβίκα και έγινε σεβαστό μέλος του μοναστηριού σε μία θέση κάποιας ευθύνης.
Τον Ιούνιο του 1537, με τη θέλησή του ανάμεσα σε πολλές παροχές, ο Φραντσέσκο επέστρεψε την προίκα της Λίζα, της έδωσε τα προσωπικά της ρούχα και κοσμήματα και εξασφάλισε το μέλλον της. Με την ανάθεση της φροντίδας της στην κόρη τους Λουντοβίκα και, αν ήταν ικανός, στον γιο του Μπαρτολομέο, ο Φραντσέσκο έγραψε: «Λαμβάνοντας υπόψη τη στοργή και την αγάπη του διαθέτη για τη Μόνα Λίζα, την αγαπημένη του σύζυγο, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η Λίζα πάντα έπραττε σε ένα ευγενές πνεύμα και ως μία πιστή σύζυγος, επιθυμώντας να έχει όλα όσα χρειάζεται ...».
Θάνατος
Σε μία αναφορά, ο Φραντσέσκο πέθανε στην πανούκλα του 1538. Η Λίζα αρρώστησε και την στάλθηκε από τη κόρη της Λουντοβίκα στο μοναστήρι της Σάντα Όρσολα, όπου πέθανε στις 15 Ιουλίου 1542, σε ηλικία 63 ετών. Σε μία ακαδημαϊκή αναφορά της ζωής τους, ο Φραντσέσκο ήταν σχεδόν 80 ετών όταν πέθανε και η Λίζα μπορεί να έζησε τουλάχιστον μέχρι το 1551, όταν θα ήταν 71 ή 72.
Μόνα Λίζα
μικρογραφία| Ο πλήρης πίνακας [[Μόνα Λίζα (αγγλικά:Mona Lisa, Ιταλικά:La Gioconda, Γαλλικά:La Joconde) από τον Λεονάρντο ντε Βίντσι στο Λούβρο. ]] Όπως και οι άλλοι Φλωρεντίνοι των δικών τους οικονομικών μέσων, τα μέλη της οικογένειας του Φραντσέσκο ήταν λάτρεις της τέχνης και χορηγοί. Ο γιος του, Μπαρτολομέο, ζήτησε από τον Αντόνιο ντι Ντονίνο Ματσιέρι να ζωγραφίσει μία τοιχογραφία στο ταφικό μνημείο οικογένειας στην Βασιλική της Σαντίσιμα Ανουτσιάτα. Ο Αντρέα ντελ Σάρτο ζωγράφισε μία Μαντόνα για ένα άλλο μέλος της οικογένειάς του. Ο Φραντσέσκο έδωσε παραγγελία στον Λεονάρντο για μία προσωπογραφία της συζύγου του και στον Ντομένικο Πούλιγκο για έναν πίνακα του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Θεωρείται ότι παρήγγειλε την προσωπογραφία της Λίζα για να γιορτάσει τόσο τη γέννηση της Αντρέα όσο και την αγορά του σπιτιού της οικογένειας.
Η Μονά Λίζα πληροί τις απαιτήσεις του 15ου και του 16ου αιώνα για την απεικόνιση μιας γυναίκας αρετής. Η Λίζα απεικονίζεται ως πιστή σύζυγος μέσω χειρονομίας - το δεξί της χέρι στηρίζεται πάνω από το αριστερό της. Ο Λεονάρντο παρουσίασε επίσης τη Λίζα ως μοντέρνα και επιτυχημένη, ίσως περισσότερο από ότι ήταν. Τα σκουρόχρωμα ενδύματα και το μαύρο πέπλο της ήταν επηρεασμένα από την ισπανική υψηλή μόδα και δεν είναι μία απεικόνιση πένθους για την πρώτη κόρη της, όπως έχουν προτείνει κάποιοι μελετητές. Η προσωπογραφία είναι εντυπωσιακά μεγάλη. Το μέγεθός της είναι ίσο με εκείνο των παραγγελιών που έκαναν οι πλουσιότεροι χορηγοί της εποχής. Αυτή η υπερβολή έχει εξηγηθεί ως ένδειξη της κοινωνικής φιλοδοξίας του Φραντσέσκο και της Λίζα. εναλλ.=The space on the wall in the Louvre left by the thief|αριστερά|μικρογραφία| Η κλοπή της Μονά Λίζα από το Λούβρο το 1911 και τα ταξίδια της στην [[Ασία και τη Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, συνέβαλαν στην εικονοποίηση και τη φήμη του πίνακα. ]] Την άνοιξη του 1503, ο Λεονάρντο δεν διέθετε πηγή εισοδήματος, που ίσως εν μέρει εξηγεί το ενδιαφέρον του για μία ιδιωτική προσωπογραφία. Αλλά αργότερα εκείνο το έτος, πιθανότατα έπρεπε να καθυστερήσει την εργασία του στη Μόνα Λίζα όταν έλαβε πληρωμή για την έναρξη της Μάχης του Ανγκιάρι, η οποία ήταν μία πιο πολύτιμη παραγγελία και η οποία είχε ανατεθεί για να ολοκληρωθεί μέχρι το Φεβρουάριο του 1505. Το 1506 ο Λεονάρντο θεώρησε την προσωπογραφία ημιτελή. Δεν πληρώθηκε για το έργο και δεν το παρέδωσε στον πελάτη του. Οι ζωγραφιές του καλλιτέχνη ταξίδεψαν μαζί του καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του και μπορεί να είχε ολοκληρώσει τη Μόνα Λίζα πολλά χρόνια αργότερα στη Γαλλία, με μία εκτίμηση μέχρι το 1516.
Ο τίτλος του πίνακα χρονολογείται στο 1550. Μία γνωριμία τουλάχιστον μερικών από την οικογένεια του Φραντσέσκο, ο Τζόρτζο Βαζάρι, έγραψε: «Ο Λεονάρντο ανέλαβε να ζωγραφίσει, για τον Φραντσέσκο ντελ Τζοκόντο, την προσωπογραφία της Μόνα Λίζα, τη σύζυγό του» (Prese Lionardo a fare per Francesco del Giocondo il ritratto di mona Lisa sua moglie.). Το ιταλικό όνομα του πίνακα La Gioconda είναι η θηλυκή μορφή του συζυγικού επωνύμου της. Στα γαλλικά είναι γνωστός ως La Joconde. Αν και προέρχεται από το συζυγικό επώνυμο της Λίζα, υπάρχει η έννοια ότι το όνομα προέρχεται από τη λέξη για το «ευτυχισμένη» (gioconda).
Οι εικασίες έδωσαν το όνομα της Λίζα σε τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικούς πίνακες και την ταυτότητά της σε τουλάχιστον δέκα διαφορετικούς ανθρώπους. Μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα, ο πίνακας ήταν μία παγκόσμια εικονοποίηση που είχε χρησιμοποιηθεί σε περισσότερους από 300 άλλους πίνακες και σε 2.000 διαφημίσεις, όπου εμφανιζόταν κατά μέσο όρο σε μία νέα διαφήμιση κάθε εβδομάδα.
Το 2005, ένας εμπειρογνώμονας της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης της Χαϊδελβέργης ανακάλυψε μία σημείωση περιθωρίου στη συλλογή της βιβλιοθήκης, η οποία καθιέρωσε με σιγουριά την παραδοσιακή άποψη ότι η καθήμενη ήταν η Λίζα. Το σημείωμα, που γράφτηκε από τον Αγκοστίνο Βεσπούτσι το 1503, δηλώνει ότι ο Λεονάρντο δούλευε σε μία προσωπογραφία της Λίζα ντελ Τζοκόντο. Η Μονά Λίζα φυλάσσεται στη Γαλλία από τον 16ο αιώνα, όταν αποκτήθηκε από τον Βασιλιά Φραγκίσκο Α'. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, έγινε ιδιοκτησία της ίδιας της Γαλλικής Δημοκρατίας. Σήμερα, περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται τον πίνακα κάθε χρόνο στο Λούβρο του Παρισιού, όπου αποτελεί μέρος μίας γαλλικής εθνικής συλλογής.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μόνα Λίζα
Megaventory
Η Megaventory είναι μια τεχνολογική επιχείρηση που έχει δημιουργήσει μια cloud ERP εφαρμογή για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, προσφέροντας δυνατότητες διαχείρισης αποθέματος, κατασκευής τελικών προϊόντων από συστατικά υλικά και παραγγελιών για αγορές και πωλήσεις.
Ιστορικό
Η ομάδα που το αναπτύσσει και το υποστηρίζει βρίσκεται στην Ελλάδα και τις Η.Π.Α., ενώ ίδια η εταιρεία είναι αυτοχρηματοδοτούμενη από την πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα.
Η Megaventory δραστηριοποιείται σε 40 χώρες σε όλο τον κόσμο με τους περισσότερους πελάτες να προέρχονται κυρίως από τις Η.Π.Α.
Υπηρεσίες
Η Megaventory παρέχει μία πλατφόρμα διαχείρισης αποθεμάτων και παραγγελιών που απευθύνεται σε πωλητές λιανικής, χονδρέμπορους, καθώς και σε επιχειρήσεις που κατασκευάζουν οι ίδιες προϊόντα. Το λογισμικό προορίζεται για εταιρείες που έχουν πολλαπλά σημεία πώλησης, αλλά και για όσες χρησιμοποιούν διαφορετικά κανάλια διανομής.
Το σύστημα συνδέεται επίσης με άλλα λογισμικά όπως το Magento (ηλεκτρονικό εμπόριο), το Salescast (πρόβλεψη ζήτησης), το Zapier (σύνδεση με άλλες εφαρμογές), το Quickbooks (λογιστική).
Το λογισμικό είναι διαθέσιμο σε 6 γλώσσες, ενώ κάθε χρήστης μπορεί να προσαρμόσει περαιτέρω τα μηνύματα της εφαρμογής ώστε να ταιριάζουν με τις προτιμήσεις του.
Βραβεία και Δημοσιότητα
Η Megaventory έκανε την πρώτη δημόσια παρουσίαση του κύριου προϊόντος της στην Ελλάδα, το megaventory.com στην κοινότητα του OpenCoffee.
Η Megaventory είχε φτάσει στους 20 του Mini Seedcamp Paris το 2010.
To 2015, η Megaventory ανακοίνωσε τη συνεργασία της με την Cosmote στην παροχή της λύσης της πρώτης στο cloud marketplace της δεύτερης. Παράλληλα, το megaventory.com προϊόν είναι διαθέσιμο στην αντίστοιχη πλατφόρμα της NEC και έτοιμο να ενοποιηθεί με άλλους ISPs.
Δείτε επίσης
Enterprise resource planning
Διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας
Διαχείριση αποθεμάτων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες λογισμικού Κατηγορία:Λογισμικό εφαρμογών
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα
Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα (αγγλικά: Florinda Film Critics Award For Best Director) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα για να τιμήσει έναν σκηνοθέτη που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα Φλόριντα
My Neighbor Totoro
Το "Η γειτονιά του δάσους: Οι περιπέτειες του Τότορο" (ιαπωνικά: となりのトトロ, Χέπμπορν: Tonari no Totoro, αγγλικά: My Neighbor Totoro) είναι ιαπωνική ταινία φαντασίας anime σκηνοθετημένη από τον Χαγιάο Μιγιαζάκι και εικονογραφημένη από το Studio Ghibli για την Tokuma Shoten. Η παραγωγή της ταινίας έγινε το 1988 και έκτοτε έχει αποσπάσει βραβεία Mainichi Film Award και Kinema Junpo Award καθώς και Blue Ribbon Awards και Animage Anime Awards. Ακόμα, το 2010 η ταινία "My Neighbor Totoro" κατέκτησε την 41η θέση στην λίστα του περιοδικού Empire "Οι 100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου Κινηματογράφου", ενώ ο Τότορο κατατάχτηκε 18ος στην λίστα "Οι 50 καλύτεροι χαρακτήρες ταινιών κινουμένων σχεδίων".
Πλοκή
Στην Ιαπωνία του 1950, ο καθηγητής Πανεπιστημίου Τάτσουο Κουσάκαμπε και οι δύο του κόρες Σάτσουκι και Μέι μετακομίζουν σε ένα παλιό σπίτι στην εξοχή προκειμένου να είναι κοντά στο νοσοκομείο που νοσηλεύεται η μητέρα τους, Γιάσουκο, η οποία πάσχει από μία χρόνια νόσο. Το σπίτι όμως, προς έκπληξή τους, κατοικείται από μικρά σταχτοδαιμόνια (susuwatari) που επρόκειτο για μικρά, μάυρα οικιακά πνεύματα που είναι ορατά μόνο καθώς μετακινούνται από φωτεινά σε σκιερά μέρη. Όταν τα κορίτσια αρχίζουν να νιώθουν άνετα στο νέο περιβάλλον, τα σταχτοδαιμόνια φεύγουν ψάχνοντας ένα νέο άδειο σπίτι. Μία μέρα, η Μέι ανακαλύπτει δύο μικρά πνεύματα που την οδηγούν μέσα στην κουφάλα ενός αιωνόβιου καμφορόδεντρου. Εκεί γίνεται φίλη με ένα μεγάλο πνεύμα που ονομάζει η ίδια Τότορο. Την παίρνει ο ύπνος πάνω του, όμως όταν η αδερφή της την βρίσκει κείτεται στο έδαφος, μακριά από την κρυψώνα του πνεύματος. Παρά τις πολλές της προσπάθειες, η Μέι δεν καταφέρνει να πείσει την αδερφή της και τον πατέρα της για την ύπαρξη του δέντρου και του Τότορο. Ο Τάτσουο την καθησυχάζει λέγοντας της ότι θα εμφανιστεί όταν το θελήσει ο ίδιος.
thumb|Catbus mockup at FanimeCon 2010-05-29 3 Μία βροχερή νύχτα, καθώς τα κορίτσια περιμένουν μέσα στην βροχή τον πατέρα τους να επιστρέψει με το λεωφορείο η Μέι κουρασμένη αποκοιμιέται πάνω στην Σάτσουκι. Τότε ο Τότορο εμφανίζεται δίπλα τους, επιτρέποντας στην Σάτσουκι να τον δει για πρώτη φορά. Προσέχοντας ότι έχει μόνο ένα φύλλο για προστασία από την βροχή, η Σάτσουκι του προσφέρει την ομπρέλα που είχε πάρει για τον πατέρα της. Ενθουσιασμένος, της δίνει ένα πουγκί με σπόρους και καρπούς για αντάλλαγμα. Έπειτα μία μεγάλη γάτα σε σχήμα λεωφορείου εμφανίζεται στην οποία ο Τότορο επιβιβάζεται και φεύγει. Σύντομα φτάνει και το λεωφορείο του Τάτσουο. Λίγες μέρες αφού φύτεψαν τους σπόρους τα κορίτσια, ξεφυτρώνει ένα τεράστιο δέντρο και ο Τότορο τις πάει βόλτα πάνω σε μία ιπτάμενη σβούρα. Το πρωί το δέντρο έχει φύγει όμως φυτά έχουν ανθίσει στη θέση του.
Λίγες μέρες αργότερα τα κορίτσια μαθαίνουν ότι πρέπει να αναβληθεί η επίσκεψη στη μητέρα τους Γιάσουκο λόγω υποτροπίας της ασθένιάς της. Η Μέι γίνεται αντιδραστική και έπειτα από τσακωμό με την Σάτσουκι αποφασίζει να φύγει απ' το σπίτι για να πάει φρέσκο καλαμπόκι στο νοσοκομείο. Η μετέπειτα εξαφάνισή της οδηγεί την Σάτσουκι και τους χωριανούς στην αναζήτησή της. Απεγνωσμένη, η κοπέλα πάει στο καμφόδεντρο του Τότορο παρακαλώντας τον να την βοηθήσει. Πρόθυμος εκείνος, καλέι το Γατολεωφορείο, το οποίο μεταφέρει την Σάτσουκι στη Μέι και οι αδερφές επανασυνδέονται. Έπειτα, τις μεταφέρει πετώντας στο νοσοκομείο όπου βρίσκεται η μητέρα τους. Τα κορίτσια ακούν κρυφά ότι η Γιάσουκο βρίσκεται στο νοσοκομείο για ένα μικρό κρύωμα που υποχωρεί σταδιακά. Σύντομα, η οικογένεια επανενώνεται και ζει ευτυχισμένη ενώ τα πνεύματα του δάσους τις παρακολουθούν από μακριά.
Μοτίβα
thumb|Το σπίτι της Σάτσουκι και της Μέι Ο ανιμισμός είναι ένα ισχυρό επαναλαμβανόμενο μοτίβο του έργου σύμφωνα με τον Έρικο Ογκιχάρα-Σούκ. Ο Τότορο έχει ανιμιστικά χαρακτηριστικά και ιεραρχία Κάμι, δηλαδή Ιαπωνικού Θεού σύμφωνα με το περιβάλλον του και το γεγονός ότι χαρακτηρίζεται ως Θεός του δάσους στην ταινία. Ακόμα, ο Ογκιχάρα-Σούκ επισημαίνει ότι όταν η Μέι γυρνάει από την συνάντησή της με τον Τότορο ο πατέρας της πηγαίνει την ίδια και την αδελφή της στην αψίδα προκειμένου να χαιρετήσουν και να ευχαριστήσουν τον Τότορο.
Κληρονομιά
thumb|Ο Τότορο στην είσοδο του Μουσείου Ghibli(9406852611) Το Η γειτονιά του δάσους: Οι περιπέτειες του Τοτόρο οδήγησε τον σκηνοθέτη Χαγιάο Μιγιαζάκι στον δρόμο της επιτυχίας. Τα παιδιά στην Ιαπωνία ξέρουν τον κεντρικό χαρακτήρα Τότορο όπως τα παιδιά στην Βρετανία ξέρουν τον Γουίνι το Αρκουδάκι. Το βρετανικό περιοδικό "The Independent" (αγγλικά: The Independent) χαρακτήρισε τον Τότορο ως έναν από τους ευφυέστερους χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, λέγοντας χαρακτηριστικά: "Ο Τότορο αποτυπώνει την μαγεία και την αθωότητα της παιδικής ηλικίας περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο φανταστικό χαρακτήρα του Μιγιαζάκι". Ακόμα, το "Financial Times" αναγνώρισε το αντίκτυπο που έχει ο χαρακτήρας στα παιδιά σχολιάζοντας ότι "Ο Τότορο είναι πιο αγαπητός από το κοινό από ότι ο Μίκυ Μάους θα ευχόταν να είναι στα πιο απίθανα όνειρα του".
Η οικολογική εφημερίδα "Ambio" περιέγραψε την επίδραση του Η γειτονιά του δάσους: Οι περιπέτειες του Τοτόρο, "Μας έχει βοηθήσει να κατανοήσουμε και να ασπαστούμε τα θετικά συναισθήματα που έχουν οι Ιάπωνες για το "σατογιάμα" (ιαπωνικά: "Satoyama") και την παραδοσιακή ζωή στην εξοχή". Ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας Τότορο χρησιμοποιήθηκε μέχρι και ως μασκότ από την Ιαπωνική "Totoro Hometown Fund Campaign" που έδρασε με στόχο να προστατευτούν οι περιοχές σαγιοτάμα στην Νομαρχία Σαϊτάμα. Η συλλογή χρημάτων ξεκίνησε μετά την πρεμιέρα της ταινίας το 1990, ενώ τον Αύγουστο του 2008 συγκροτήθηκε μία δημοπρασία από την Pixar Animation Studios όπου πωλήθηκαν 210 αυθεντικοί πίνακες, ζωγραφιές και αγάλματα εμπνευσμένα από το Οι περιπέτειες του Τοτόρο.
Ο Τότορο έχει κάνει καμουφλαρισμένες εμφανίσεις σε πολλές ταινίες Studio Ghibli όπως, "Πομ Πόκο", "Κίκι: Η μικρή μαγισσούλα" και "Ο ψίθυρος της καρδιάς". Επίσης έχει εμφανιστεί κρυφά σε πολλές σειρές anime συμπεριλαμβανομένου ενός επεισοδίου της σειράς του Gainax "His and Her Circumstances". Ο Μιγιαζάκι χρησιμοποιεί τον Τότορο ως λογότυπο των Studio Ghibli.
Ταινίες spin-off
Η ταινία μικρού μήκους (13 λεπτά) 'Mei and the Kittenbus'(めいとこねこバス, Mei to Konekobasu) είναι η συνέχεια του Οι περιπέτειες του Τοτόρο, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Χαγιάο Μιγιαζάκι. Συμμετέχει η Τσίκα Κασαμότο, που είναι η ηθοποιός φωνής της Μέι στην πρώτη ταινία ενώ Ο ίδιος ο Μιγιαζάκι κάνει την φωνή της Γιαγιάς Γάτας αλλά και του Τότορο. Η ταινία έχει ως κεντρικό πρόσωπο την Μέι Κουσακάμπε από την πρώτη ταινία και τις περιπέτειες την μία νύχτα με το Λεωφορείο Γατάκι (Απόγονο του Γατολεωφορείου που παρουσιάζεται στην πρώτη ταινία) και άλλα οχήματα εμπνευσμένα από γάτες.
Μουσική
Η μουσική υπόκρουση της ταινίας My Neighbor Totoro δημοσιεύτηκε αρχικά στην Ιαπωνία στις 1 Μαϊου 1988 από την Tokuma Shoten. Το CD περιλαμβάνει προτίστως κομμάτια που έχει συνθέσει ο Τζο Χισαΐσι με εξαίρεση πέντε τραγουδιών που ερμηνεύει η Αζούμι Ίνουε. Για την ταινία, η Ίνουε τραγούδησε για πρώτη φορά τα τραγούδια "Stroll", "A Lost Child", και "My Neighbor Totoro".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων το 80' Κατηγορία:Anime και manga φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του Studio Ghibli Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνική μυθολογία σε anime και manga Κατηγορία:Ταινίες για αδερφές Κατηγορία:Ταινίες του Χαγιάο Μιγιαζάκι Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1988
Τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη
Η Τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη (ΤΜΠ/ΣΜΞ), επίσης γνωστή ως κοτριμοξαζόλη, μεταξύ άλλων ονομάτων, είναι αντιβιοτικό που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μιας ποικιλίας βακτηριακών λοιμώξεων. Αποτελείται από τριμεθοπρίμη και σουλφαμεθοξαζόλη σε αναλογία ένα προς πέντε. Χρησιμοποιείται για την θεραπεία λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος, λοιμώξεις του δέρματος του ανθεκτικού στην μεθικιλίνη χρυσίζοντος σταφυλόκοκκου, της διάρροιας των ταξιδιωτών, των λοιμώξεων του αναπνευστικού, της χολέρας και άλλων ασθενειών. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για τη θεραπεία όσο και για την πρόληψη της πνευμονίας της πνευμονοκύστης και της τοξοπλάσμωσης σε άτομα με HIV/AIDS και άλλα αίτια ανοσοκαταστολής. Χορηγείται από το στόμα ή ενδοφλεβίως.
Στις συχνές παρενέργειες περιλαμβάνεται η ναυτία, ο εμετός, το εξάνθημα και η διάρροια. Έπειτα από την χορήγηση του φαρμάκου μπορούν να εμφανιστούν περιστασιακά αλλεργικές αντιδράσεις και λοιμώξεις του κλοστριδίου του δύσκολου (Clostridium difficile). Η χρήση του στην εγκυμοσύνη δεν συνιστάται. Φαίνεται να είναι ασφαλές για χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού όσο το μωρό είναι υγιές. Γενικά η χορήγηση του φαρμάκου οδηγεί στο βακτηριακό θάνατο. Γενικά η ΤΜΠ/ΣΜΞ επιδρά αναστέλλοντας την δημιουργία και χρήση του φυλλικού οξέος από τους μικροοργανισμούς.
Η ΤΜΠ/ΣΜΞ πωλήθηκε για πρώτη φορά το 1974. Συγκαταλέγεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του ΠΟΥ. Είναι διαθέσιμο ως γενόσημο φάρμακα. Το 2017, ήταν το 121ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από έξι εκατομμύρια συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αντιβιοτικά
Αλεξάνδρα Ιωσήφοβνα (Αλεξάνδρα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ)
Η Αλεξάνδρα Ιωσήφοβνα (γεννηθείσα Αλεξάνδρα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου, 8 Ιουλίου 1830 – 6 Ιουλίου 1911) έγινε με τον γάμο της μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας. Ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Αμαλίας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης. Είναι πρόγονος μελών των βασιλικών οικογενειών του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας, της Ρουμανίας, της Γιουγκοσλαβίας και της Ισπανίας, μέσω της μεγαλύτερης κόρης της Όλγας.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αλεξάνδρα Φρειδερίκη Ερριέττα Παυλίνα Μαριάννα Ελισάβετ γεννήθηκε στο Αλτεμβούργο του Δουκάτου της Σαξονίας-Αλτεμβούργου στις 8 Ιουλίου 1830. Ήταν κόρη του Ιωσήφ της Σαξονίας-Αλτεμβούργου και της Αμαλίας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης. Αδελφές της Αλεξάνδρας ήταν η Μαρία, σύζυγος του Γεωργίου Ε΄ του Αννοβέρου, η Θηρεσία και η Ελισάβετ, σύζυγος του Πέτρου Β΄ του Ολδεμβούργου.
Η νεαρή Αλεξάνδρα γνώρισε το καλοκαίρι του 1846 τον Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας, όταν εκείνος επισκεπτόταν το Αλτεμβούργο. Ήταν ο δεύτερος γιος του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας και της Καρλόττας της Πρωσίας (Αλεξάνδρας Φεοντόροβνας). Ο Κωνσταντίνος έμεινε για λίγες ημέρες στο κάστρο τού πατέρα τής Αλεξάνδρας. Η επίσκεψή του εκεί είχε οργανωθεί από τη 2η εξαδέλφη τής Αλεξάνδρας, την Καρλόττα της Βυρτεμβέργης (Ελένη Πάβλοβνα): η μητέρα της πρώτης, η Αμαλία, ήταν κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης, ενώ ο πατέρας της δεύτερης, ο Παύλος της Βυρτεμβέργης, ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης, αδελφού του Λουδοβίκου. Επίσης η Ελένη Πάβλοβνα είχε παντρευτεί τον Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας, που ως μικρότερος αδελφός του Νικολάου Α΄ ήταν θείος του Κωνσταντίνου. Έτσι η Ελένη ήταν 2η εξαδέλφη της Αλεξάνδρας (εξ αίματος) και θεία του Κωνσταντίνου (εξ αγχιστείας). Η Ελένη ασκούσε έντονη επιρροή στον Κωνσταντίνο, ο οποίος θαύμαζε τις διανοητικές και προοδευτικές απόψεις της. Ως νέος ο Κωνσταντίνος συχνά περνούσε χρόνο στο σπίτι της Ελένης στην Αγία Πετρούπολη.
Ο Κωνσταντίνος ήταν πνευματώδης και φιλελεύθερος, ενώ η Αλεξάνδρα ήταν συντηρητική και αρκετά θρησκευόμενη. Αν και οι ιδιοσυγκρασίες τους διέφεραν, ωστόσο και οι δύο είχαν κοινό ενδιαφέρον για τη μουσική και απολάμβαναν να παίζουν ντουέτα στο πιάνο. Ο Κωνσταντίνος αιχμαλωτίστηκε από τη νεανική ομορφιά της Αλεξάνδρας, που ήταν υψηλή, λεπτή και ελκυστική. Γρήγορα τον συνεπήρε η αγάπη και προθυμοποιήθηκε να τη νυμφευτεί. Ο Κωνσταντίνος ήταν 19 ετών και ήταν έτοιμος να τη νυμφευτεί, αλλά η Αλεξάνδρα ήταν μόλις δεκαέξι ετών και έτσι έπρεπε να περιμένουν δύο ακόμη χρόνια πριν τελικά γίνει ο γάμος.
Η Αλεξάνδρα έφτασε στη Ρωσία στις 12 Οκτωβρίου 1847 και η υποδοχή της περιλάμβανε πολλούς λαϊκούς εορτασμούς, με τα πλήθη να πλαισιώνουν τους δρόμους και τα μπαλκόνια για να τη δουν. Λέγεται ότι η Αλεξάνδρα έμοιαζε τόσο πολύ με την αδελφή του αρραβωνιαστικού της, την Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Νικολάγιεβνα, που είχε αποβιώσει λίγα χρόνια νωρίτερα, ώστε η μελλοντική της πεθερά ξέσπασε σε κλάματα κατά την πρώτη τους συνάντηση.
Τον Φεβρουάριο του 1848 η Αλεξάνδρα υιοθέτησε την Ορθόδοξη πίστη, λαμβάνοντας το όνομα Αλεξάνδρα Ιωσήφοβνα, βάση του τυπικού ονομασίας της ρωσικής βασιλικής οικογένειας.
Ο γάμος της με τον Κωνσταντίνο έγινε στα Χειμερινά Ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης, στις 11 Σεπτεμβρίου 1848. Ο Κωνσταντίνος έλαβε ως γαμήλιο δώρο από τους γονείς του το Μαρμάρινο Παλάτι της πόλης. Το παλάτι στη Στρέλνα του Φινλανδικού Κόλπου, το οποίο κληρονόμησε ο Κωνσταντίνος όταν ήταν τεσσάρων ετών, αποτέλεσε μέρος ανάπαυσης για το ζευγάρι. Η ζωηρή Αλεξάνδρα Ιωσήφοβνα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους χώρους στη Στρέλνα, δημιουργώντας μία σχολή κηπουρικής, όπου δίδαξε μόνη της μαθήματα. Υπήρχαν, επίσης, εκπαιδευτικά παιχνίδια για τα παιδιά: ένα ξύλινο κατάρτι, τραμπολίνο για γυμναστική και μία καμπίνα για μία από τις φρεγάτες του Κωνσταντίνου.
Ένα χρόνο μετά τον γάμο τους, ο Κωνσταντίνος κληρονόμησε το Παλάτι Παβλόφσκ, το οποίο βρίσκεται 30 περίπου χιλιόμετρα νότια της Αγίας Πετρούπολης, από τον θείο του Μιχαήλ Πάβλοβιτς. Το ζευγάρι επέτρεπε στο κοινό την είσοδο στο περίφημο πάρκο του παλατιού, ενώ δημιούργησε μία εντυπωσιακή αίθουσα συναυλιών, που αποδείχθηκε δημοφιλής στις μεσαίες τάξεις και προσέλκυσε ονόματα όπως ο Γιόχαν Στράους ο νεότερος, ο Φραντς Λιστ και ο Εκτόρ Μπερλιόζ.
Η Αλεξάνδρα και ο Κωνσταντίνος απέκτησαν αργότερα και το Παλάτι του Ορεάντα, που βρίσκεται στην Κριμαία, το οποίο είχε αρχικά κτιστεί για την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα και έμεινε έτσι στο γιο της Κωνσταντίνο για τη συνταξιοδότησή του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας και είχαν 6 παιδιά:
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Πολιτείες και Επικράτειες της Αυστραλίας
Οι πολιτείες και οι επικράτειες της Αυστραλίας συναποτελούν την Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας κάτω από μια ομοσπονδιακή μορφή διακυβέρνησης. Οι έξι πολιτείες είναι αυτόνομες κρατικές οντότητες με τη δική τους κυβέρνηση και ξεχωριστά νομοθετικά όργανα. Οι εξουσίες τους προστατεύονται από το Σύνταγμα και η νομοθεσία της Κοινοπολιτείας ισχύει στις πολιτείες μόνο όπου επιτρέπεται από το Σύνταγμα. Αντίθετα οι επικράτειες έχουν μειωμένη αυτονομία και υπάγονται απ' ευθείας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας.
Ιστορική εξέλιξη
Οι πολιτείες πριν το 1901 ήταν ξεχωριστές αυτοδιοίκητες βρετανικές αποικίες. Απέκτησαν τη σημερινή τους υπόσταση κατά την ίδρυση της ομοσπονδίας την 1 Ιανουαρίου 1901. Στο παρελθόν είχαν υπάρξει και οι εξής επικράτειες: Η Επικράτεια Τζέρβις Μπέι μέχρι το 1989 ανήκε στην Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας. Διαχωρίστηκε όταν η Επικράτεια Πρωτεύουσας απέκτησε αυξημένο βαθμό αυτοδιοίκησης.
Πολίτευμα και ομοσπονδιακή αντιπροσώπευση
Το ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο έχει δύο σώματα, τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Κάτω Βουλή) και τη Γερουσία (Άνω Βουλή). Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει 150 έδρες οι οποίες μοιράζονται ανάμεσα στις πολιτείες με βάση τον πληθυσμό τους. Από τις επικράτειες μόνο η Βόρεια Επικράτεια και η Επικράτεια Πρωτεύουσας έχουν από δύο έδρες. Η Γερουσία έχει 76 έδρες, με την κάθε πολιτεία να έχει από 12 έδρες ανεξάρτητα από τον πληθυσμό της. Η Βόρεια Επικράτεια και η Επικράτεια Πρωτεύουσας αντιπροσωπεύονται και στη Γερουσία με δύο έδρες η κάθε μία.
Συμμετοχή της Ρωσίας στη Eurovision 2021
Η Ρωσία συμμετείχε στον στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Ο Ρωσικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Channel One Russia (C1R) οργάνωσε την εθνική επιλογή Evrovidenie 2021 – Nacional'nyj Otbor για να επιλέξει τον Ρώσο εκπρόσωπο.
Ιστορικό
Πριν το διαγωνισμό του 2021, η Ρωσία συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 22 φορές από το ντεμπούτο της το. Η Ρωσία κέρδισε τον διαγωνισμό μία φορά, το με το τραγούδι "Believe" σε ερμηνεία του Ντίμα Μπιλάν. Το, η Ρωσία τερμάτισε στην τρίτη θέση με το τραγούδι "You Are the Only One" σε ερμηνεία του Σεργκέι Λάζαρεφ, ο οποίος αργότερα θα επέστρεφε να εκπροσωπήσει ξανά τη χώρα του το με το τραγούδι "Scream", τερματίζοντας πάλι στην τρίτη θέση. Το, η Ρωσία τερμάτισε στη δέκατη πέμπτη θέση στον δεύτερο ημιτελικό με το τραγούδι "I Won't Break" σε ερμηνεία της Γιούλια Σαμοΐλοβα, κάνοντας αυτή την πρώτη φορά που η Ρωσία δεν προκρίθηκε στον τελικό μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το.