cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή
Ιστορικό
Η Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή εκλέχτηκε για πρώτη φορά στο πρώτο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ στην Πετρούπολη, 3-24 Ιουνίου 1917. Η πρώτη Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή του Πανρωσικού Συνεδρίου των Σοβιέτ δεν ήταν κυβερνητικό όργανο και ο πρόεδρός του Νικολάι Τσχέιτζε δεν ήταν ο αρχηγός του Ρωσικού κράτους. Αυτό άλλαξε στο Δεύτερο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ κατά την διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Το Δεύτερο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ συνεδρίασε και εξέλεξε την δεύτερη Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή. Αυτή τότε κατέστη το εκτελεστικό όργανο της ΡΣΟΣΔ.
Αποτελείτο από
Ο πρώτος πρόεδρος της Κ.Ε.Ε. ήταν ο Λεβ Κάμενεφ, ο οποίος διεύθυνε την από μέρα σε μέρα εργασία της Επιτροπής. Αυτός είχε μόνο μια ψήφο εάν υπήρχε ισοψηφία στην επιτροπή.
Το πλήρες όνομα ήταν για κάποιο διάστημα Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή Εργατών, Αγροτών, Ερυθροφρουρών και Κοζάκων Βουλευτών.
Από τον σχηματισμό της Σοβιετικής Ένωσης (1922), υποβιβάστηκε από το πρώτο (ομοσπονδιακό) επίπεδο, στο δεύτερο (ομοσπονδιακό-δημοκρατικό) επίπεδο κυβερνητικού οργάνου.
Μετά την έγκριση του Σοβιετικού Συντάγματος του 1936, το όργανο αυτό αντικαταστάθηκε από Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα
Ερέτρια
Η Ερέτρια είναι παραλιακή κωμόπολη της Εύβοιας, νοτιο-ανατολικά της Χαλκίδας, απέναντι από τις βόρειες ακτές τις Αττικής, στον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο. Κατά την αρχαιότητα ήταν από τις σημαντικότερες πόλεις-κράτη του ελληνικού κόσμου (6ος-5ος αιώνας π.Χ.). Μετέπειτα όμως έπαψε να θεωρείται σημαντικός οικισμός και σταδιακά ερημώθηκε. Στα νεώτερα χρόνια, μετά την καταστροφή των Ψαρών (Ιούνιος 1824), ιδρύθηκε κωμόπολη στη θέση της αρχαίας πόλης αρχικά με το όνομα Νέα Ψαρά, αλλά μετά συνέχισε να αποκαλείται με το όνομα Ερέτρια.
Έχει πληθυσμό 4.166 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Με τον οικισμό Γέροντα (4 κάτοικοι) και τα χωριά Μαγούλα (1.063 κάτοικοι) και Μαλακώντα (1.097 κάτοικοι) συναπαρτίζουν τη Δημοτική Κοινότητα Ερέτριας, με συνολικό πληθυσμό 6.330 κατοίκους. Ο δήμος Ερέτριας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος του νομού Ευβοίας μέχρι το 2010. Μετά το 2011, παρέμεινε με το ίδιο όνομα, αλλά συνενώθηκε με τον Δήμο Αμαρυνθίων στο νέο Δήμο Ερέτριας, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.μικρογραφία|Λήψη από αέρως των τειχών της Αρχαίας Ερέτριας
Γεωγραφία
Η Ερέτρια βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια, 19 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Χαλκίδας, επί του νότιου Ευβοϊκού κόλπου. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο μιας μικρής πεδιάδας, στην οποία βρίσκεται επίσης η κωμόπολη Αμάρυνθος. Η πεδιάδα οριοθετείται από το όρος Βουδόχη στα δυτικά, το όρος Όλυμπος στα ανατολικά, και τη θάλασσα στα νότια. Βόρεια από το λιμάνι της Ερέτριας βρίσκεται η αρχαία ακρόπολη, ένας ασβεστολιθικός λόφος ύψους 123 μέτρων.
Κοντά στο λιμάνι της Ερέτριας βρίσκονται δύο μικρά νησιά, το Πεζονήσι ή «νησί των Ονείρων», το οποίο συνδέεται με τη στεριά με γέφυρα και η Αγία Τριάδα.
Προϊστορία και εποχή του χαλκού
Τα πρώτα σημάδια ανθρώπινης δραστηριότητας στην περιοχή εμφανίζονται κατά την Νεολιθική περίοδο (3500-3000 π.Χ.), όμως δεν είναι σαφές αν υπήρξε εκείνη την εποχή οργανωμένος οικισμός. Η πρώτη βεβαιωμένη οργανωμένη εγκατάσταση τοποθετείται το διάστημα 3000-2000 π.Χ.. Κατά την ύστερη εποχή του Χαλκού (1600-1100 π.Χ.) ο οικισμός συρρικνώθηκε και την Γεωμετρική περίοδο καταλήφθηκε εντελώς.
Αρχαιότητα
thumb|Αεροφωτογραφία του [[Αρχαίο θέατρο Ερέτριας|αρχαίου θεάτρου της Ερέτριας]] μικρογραφία|[[Τετράδραχμο της Ερέτριας, 180 π.Χ.]] Η πόλη της κλασικής εποχής ιδρύθηκε περίπου τον 9ο αιώνα π.Χ., πιθανότατα ως το επίνειο του Λευκαντιού, 15 χιλιόμετρα δυτικότερα. Η ονομασία της πόλης προέρχεται από το: ἐρέτης (=κωπηλάτης). Αν και ο Στράβων σημειώνει ότι πρότερο όνομα της Ερέτριας ήταν Αρότρια. Το Λευκαντί πυρπολήθηκε το 825 π.Χ., κάτι που έδωσε τη δυνατότητα στην Ερέτρια να αναπτυχθεί σε τοπική δύναμη.
Η πρώτη αναφορά στην Ερέτρια γίνεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα, που εμφανίζεται στον κατάλογο των πλοίων που εκστρατεύουν κατά της Τροίας (Τρωικός πόλεμος). Τον 8ο π.Χ. αιώνα, η Ερέτρια και η γειτονική Χαλκίδα, υπήρξαν οι πιο ακμάζουσες πόλεις της Εύβοιας. Η Ερέτρια έλεγχε την Άνδρο, την Τήνο και την Κέα στις Κυκλάδες. Επίσης κατείχε και τμήμα των απέναντι ακτών της Βοιωτίας. Οι Ερετριείς ίδρυσαν και αποικίες στην Νότια Ιταλία από κοινού με τους Χαλκιδείς: τις Πιθηκούσσες και την Κύμη.
Όμως στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. η Ερέτρια και η Χαλκίδα συγκρούστηκαν μεταξύ τους, αναμέτρηση που διήρκεσε αρκετές δεκαετίες. Ο ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρει λεπτομέρειες από αυτή τη διαμάχη που έμεινε γνωστή ως Ληλάντιος πόλεμος, από το όνομα μιας μικρής πεδιάδας κοντά στην Ερέτρια. Οι Ερετριείς τελικά ηττήθηκαν και έχασαν πολλές από τις κτήσεις τους.
Το 499 π.Χ. με την Ιωνική Επανάσταση, υποστήριξαν μαζί με την Αθήνα τις πόλεις της Ιωνίας στην εξέγερσή τους κατά των Περσών. Μετά την αποτυχία της επανάστασης, ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος Α΄, θέλοντας να εκδικηθεί για αυτή την ενέργεια, πολιόρκησε και κατέστρεψε την πόλη κατά την Περσική εκστρατεία του Δάτη και του Αρταφέρνη το 490 π.Χ.. Κατά την καταστροφή της πόλης δεν έγιναν σεβαστοί ούτε οι ναοί της, καταστράφηκε ακόμη και ο μεγαλοπρεπής ναός του Απόλλωνα.
Η Ερέτρια κτίστηκε ξανά και έλαβε μέρος και στην Μάχη των Πλαταιών με 600 οπλίτες (479 π.Χ.). Τον 5ο αιώνα π.Χ. ήταν μέρος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας. Το 446 π.Χ. όμως αποστάτησε από τη συμμαχία, αλλά τελικά επανήλθε. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο οι Ερετριείς ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων κατά των Σπαρτιατών. Το 411 π.Χ. έλαβε μέρος η λεγόμενη μάχη της Ερέτριας στην περιοχή, μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, μετά τη μάχη όλες οι πόλεις της Εύβοιας επαναστάτησαν κατά του αθηναϊκού ζυγού.
Μετά τη νίκη της Σπάρτης, το 404 π.Χ., η Αθήνα σταδιακά επανέκαμψε και εγκαθίδρυσε και πάλι ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή της Εύβοιας, η οποία ήταν πλούσια σε σιτηρά. Οι Ερετριείς επαναστάτησαν και πάλι το 349 π.Χ.. Το 343 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας είχε την πόλη υπό τον έλεγχό του, αλλά το 341 π.Χ. ο Αθηναίος στρατηγός Δημοσθένης, την υπέταξε.
Μετά την Μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.), όπου ο Φίλιππος νίκησε τον συνασπισμένο στρατό Αθηναίων και Θηβαίων, σήμανε και το οριστικό τέλος της Ερέτριας ως σημαντική πόλη-κράτος. Η πόλη εξακολουθούσε να υφίσταται ως μικρή επαρχιακή κωμόπολη. Το 198 π.Χ. λεηλατήθηκε από τους Ρωμαίους και το 87 π.Χ. καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των Μιθριδατικών Πολέμων και τελικά ερημώθηκε.
Σύγχρονη κωμόπολη
thumb|Άποψη της σύγχρονης Ερέτριας από το λιμάνι Η σύγχρονη κωμόπολη ιδρύθηκε το 1824, μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης και την καταστροφή των Ψαρών τον Ιούνιο του 1824, όταν ήλθαν στην περιοχή επιζώντες από τα Ψαρά, οι οποίοι της έδωσαν το όνομα Νέα Ψαρά. Στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση (1826-1827) οι Ψαριανοί ζήτησαν με καθυστέρηση να καθοριστεί τόπος προσφυγικού συνοικισμού τους. Έχοντας εξασφαλίσει στην πράξη τον χώρο της μόνιμης τους εγκατάστασης στην Αίγινα δεν πιέζονταν, όπως άλλοι. Στο αίτημα των προσφύγων ανταποκρίθηκε η κυβέρνηση (επί βαυαροκρατίας) το 1836. Και πρωτύτερα είχαν γίνει κρατικές παρεμβάσεις για την δημιουργία συνοικισμού Ψαριανών στην Ερέτρια, αλλά δεν απέδωσαν, περισσότερο λόγω διαφωνιών για την θέση και την διανομή των οικοπέδων. Δινόταν για οικοδόμηση όλη η παραθαλάσσια περιοχή της Ερέτριας και παρεχόταν στον δήμο Ψαριανών το δικαίωμα να διαχειριστεί ελεύθερα την εθνική γη του συνοικισμού. Τη σχεδίαση της πόλης ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Σταμάτης Κλεάνθης και Έντουαρτ Σάουμπερτ το 1834. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε σημαντικά στον 19ο αιώνα (η εκλογική περιφέρεια και οι βουλευτές ονομαζόταν «Νέων Ψαρών»), αλλά στη συνέχεια επικράτησε το όνομα Ερέτρια.
Σήμερα είναι τουριστικό παραθαλάσσιο θέρετρο. Οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν από τον 19ο αιώνα από τις αρμόδιες αρχαιολογικές υπηρεσίες, έφεραν στο φως πληθώρα πολύτιμων ευρημάτων αρχαίας εποχής που φιλοξενούνται -μαζί με άλλα της ευρύτερης περιοχής- στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ερέτριας. Σημαντικό μνημείο της Αρχαιότητας που διασώζεται και αξίζει να επισκεφθεί ο επισκέπτης, είναι το "Σπίτι με τα Μωσαϊκά", όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει τα ψηφιδωτά.
Η Ερέτρια σήμερα αποτελεί σημαντικό λιμένα πορθμειακής γραμμής με τον λιμένα Ωρωπού (Αττικής), και συνδέεται οδικώς με τη Χαλκίδα και νότια με το Αλιβέρι. Ως παραθαλάσσια πόλη διαθέτει ταβέρνες και πολλά σημεία ψυχαγωγίας και διασκέδασης. Στην περιοχή βρίσκονται τέσσερα μικρά νησιά, το Κολοκύθι, το Νησί των Ονείρων, η Αγία Τριάδα και το Ασπρονήσι. Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται στο βόρειο άκρο της σύγχρονης πόλης, από όπου πολλά αξιόλογα ευρήματα εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ερέτριας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ευβοίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ευβοίας Κατηγορία:Μέλη της Συμμαχίας της Δήλου
Ιγκνάτσι Ντομέικο
Ο Ιγκνάτσι Ντομέικο (πολωνικά: Ignacy Domeyko ή Domejko, ψευδώνυμο: Żegota [Ζεγκότα], ισπανικά: Ignacio Domeyko, ) (31 Ιουλίου 1802 - 23 Ιανουαρίου 1889) ήταν Πολωνός  γεωλόγος, ορυκτολόγος, εκπαιδευτικός και ιδρυτής του Πανεπιστημίου του Σαντιάγο της Χιλής. Ο Ντομέικο πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και πέθανε στη χώρα υιοθεσίας του, τη Χιλή.
Ο Ντομέικο ως νέος έζησε στην διαμελισμένη Πολωνία και συμμετείχε στον Πολωνικό-Ρωσικό Πόλεμο του 1830-31. Μετά τη νίκη της Ρωσίας, εξορίστηκε, περνώντας μέρος της ζωής του στη Γαλλία (όπου είχε πάει με έναν φιλομαθή συνάδελφο, τον Πολωνό ποιητή Άνταμ Μιτσκιέβιτς) πριν εγκατασταθεί τελικά στη Χιλή, της οποίας έγινε πολίτης.
Πρώιμη ζωή
αριστερά|μικρογραφία| [[Κρακόφσκιε Πσεμιέστσε 64, Βαρσοβία, με πλάκα (απέναντι) προς τιμήν του Ντομέικο]] μικρογραφία| Πλάκα για τον εορτασμό του «διακεκριμένου γιου του [[Πολωνία|πολωνικού έθνους και εξέχοντος πολίτη της Χιλής»]] Ο Ιγκνάτσι Ντομέικο γεννήθηκε στον τότε ρωσικό διαμελισμό της πρώην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, στην Έπαυλη Νιεντζβιάντκα Βιέλκα (λευκορωσικά: Мядзьведка) κοντά στο Νιέσφιεζ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (τώρα περιοχή Καρελίτσι, Λευκορωσία). Η οικογένεια Ντομέικο κατείχε το πολωνικό οικόσημο Ντάγκιελ. Ο πατέρας του Ιγκνάτσι, Χιπόλιτ Ντομέικο, ο οποίος ήταν πρόεδρος του τοπικού δικαστηρίου της αυλής (πολωνικά: sąd ziemski), πέθανε όταν ο Ιγκνάτσι ήταν επτά ετών. Οι θείες του αγοριού εκτέλεσαν τα καθήκοντα τότε ως φύλακες του.
Ως νέος, ο Ιγκνάτσι ήταν ένα υποκείμενος στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, είχε ανατραφεί στον πολιτισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ενός πολυπολιτισμικού κράτους του οποίου οι μορφωμένες και κυρίαρχες τάξεις μιλούσαν τα πολωνικά ως lingua franca. Λίγο πριν από τη γέννηση του Ντομέικο, η Κοινοπολιτεία είχε διαμελιστεί στους διαμελισμούς της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Γι΄ αυτό το λόγο, και επειδή ο Ντομέικο στη συνέχεια πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Χιλή, θεωρείται άτομο εθνικής σημασίας για τους Πολωνούς, τους Λευκορώσους, τους Λιθουανούς και τους Χιλιανούς.
Ο Ντομέικο εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, τότε γνωστό ως το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Βίλνο, το 1816 ως φοιτητής μαθηματικών και φυσικής. Σπούδασε υπό τον Γέντζεϊ Σνιαντέτσκι. Συμμετέχοντας με τους Φιλομαθείς, μια μυστική φοιτητική οργάνωση αφιερωμένη στην πολωνική κουλτούρα και την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, ήταν στενός φίλος του Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Το 1823-24, κατά τη διάρκεια της έρευνας και των δοκιμών των Φιλομαθών, ο Ντομέικο και ο Μιτσκιέβιτς πέρασαν μήνες έγκλειστοι στο μοναστήρι της Βασιλικής του Βίλνιους.
Αφού συμμετείχε στη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830, στην οποία ο Ντομέικο υπηρέτησε ως αξιωματικός υπό τον Στρατηγό Ντεζιντέρι Χουαπόφσκι, το 1831 ο Ντομέικο αναγκάστηκε να εξορίσει για να μην αντιμετωπίσει ρωσικά αντίποινα.
Εξορία
Ταξιδεύοντας στη Γερμανία, έφτασε στη Γαλλία, όπου θα αποκτούσε πτυχίο μηχανικής στο παρισινό École des Mines (Σχολή Μεταλλευτικής). Σπούδασε επίσης στη Σορβόννη και διατήρησε τις πολιτικές του σχέσεις με Λευκορώσους, Πολωνούς και Λιθουανούς.
Χιλή
αριστερά|μικρογραφία| Προτομή του Ντομέικο, [[Πανεπιστήμιο της Χιλής]] μικρογραφία| Ο Ντομέικο και η σύζυγος του, Ενρικέτα Σοτομαγιόρ ι Γκουζμάν, 1854 Το 1838 ο Ντομέικο έφυγε για τη Χιλή. Εκεί συνέβαλε ουσιαστικά στην ορυκτολογία και την τεχνολογία της εξόρυξης, μελέτησε αρκετά άγνωστα στο παρελθόν ορυκτά, υποστήριξε τα πολιτικά δικαιώματα των ιθαγενών φυλών, και ήταν μετεωρολόγος και εθνογράφος. Πιστεύεται επίσης ότι εισήγαγε το μετρικό σύστημα στη Λατινική Αμερική.
Υπηρέτησε ως καθηγητής σε κολέγιο μεταλλευτικής στο Κοκίμπο (Λα Σερένα) και μετά το 1847 στο Πανεπιστήμιο της Χιλής (Universidad de Chile, στο Σαντιάγο), στο οποίο ήταν πρύτανης για 16 χρόνια (1867-83). Ο Ντομέικο απέκτησε τη χιλιανή υπηκοότητα το 1849, αλλά δήλωσε τότε ότι «Δεν μπορώ τώρα να αλλάξω ποτέ την ιθαγένεια μου, αλλά ο Θεός μου δίνει την ελπίδα ότι οπουδήποτε κι αν βρίσκομαι - είτε στην Κορδιλιέρα είτε στο (προάστιο του Βίλνιους) Πανέριαϊ - θα πεθάνω Λιθουανός». Ο όρος «Λιθουανός» εκείνη την εποχή, ωστόσο, όριζε κάθε κάτοικο, ανεξαρτήτως εθνικότητας, των εδαφών του πρώην Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας.
Το 1887, του απονεμήθηκε επίτιμο διδακτορικό από το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας.
Μνημεία
αριστερά|μικρογραφία| Ο τάφος του Ντομέικο στο [[Σαντιάγο]] Από τον Ντομέικο έχουν ονομαστεί τα ακόλουθα: το ορυκτό δομεϊκίτης (domeykite), το οστρακοειδές Nautilus domeykus, το γένος Domeykosaurus, ο αμμωνίτης Amonites domeykanus, ο αστεροειδής 2784 Domeyko, η Οροσειρά Ντομέικο στις Άνδεις και η χιλιανή πόλη Ντομέικο.
Μια χάλκινη προτομή του Ντομέικο βρίσκεται στο Κεντρικό Κτίριο του Πανεπιστημίου της Χιλής, του οποίου ο Ντομέικο ήταν επί μακρόν πρύτανης.
Το 1992, μια πλάκα στα ισπανικά και τα πολωνικά τοποθετήθηκε σε ένα κτίριο στην περίφημη οδό Κρακόφσκιε Πσεμιέστσε 64, στη Βαρσοβία της Πολωνίας, προς τιμήν του «διακεκριμένου υιού του πολωνικού έθνους και διακεκριμένου πολίτη της Χιλής».
Κατά την 200ή επέτειο από τη γέννησή του, η UNESCO κήρυξε το 2002 «Έτος Ιγκνάτσι Ντομέικο». Αρκετές αναμνηστικές εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στη Χιλή υπό την αιγίδα του Πολωνού Προέδρου, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι και του Προέδρου της Χιλής, Ρικάρντο Λάγκος.
Το 2002, η Πολωνία και η Χιλή εξέδωσαν από κοινού γραμματόσημο για την επέτειο των 200 χρόνων από τη γέννηση του Ντομέικο.
Επίσης, το 2002, μια πλάκα των 200ων γενεθλίων προς τιμήν του τοποθετήθηκε στην πύλη εισόδου στο μοναστήρι των Ανατολικών Βασιλικών στο Βίλνιους της Λιθουανίας, όπου αυτός και ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς κρατήθηκαν το 1823-24 κατά τη διάρκεια της έρευνας και των δοκιμών των Φιλομαθών.
Το 2015, ο Λευκορωσός ορειβάτης Πάβελ Γκορμπούνοφ τοποθέτησε μια πλάκα στην κορυφή του Σέρο Κιμάλ στην Οροσειρά Ντομέικο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Λιθουανοί ευγενείς Κατηγορία:Λευκορώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνοί γεωλόγοι Κατηγορία:Πολωνοί γεωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ορυκτολόγοι Κατηγορία:Χιλιανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Χιλιανοί γεωγράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Βίλνιους Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Νοεμβριανή Εξέγερση Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Χιλής
Για ποιον χτυπά η... κουδούνα
To Για ποιον χτυπά η... κουδούνα είναι ελληνική κωμική ταινία του 1968 σε σενάριο Χρήστου Κυριακού και σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου. Πρωταγωνιστούν οι: Κώστας Βουτσάς, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Νόρα Βαλσάμη και Μπεάτα Ασημακοπούλου.
Πλοκή
Ο Απόστολος Λαμπιρίκος (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) είναι εργοστασιάρχης παπουτσιών που πνίγεται στα χρέη. Οι λόγοι είναι ότι έχει δανείσει πολλά λεφτά και η νυχτερινή ζωή της γυναίκας του, της Φλώρας (Μπεάτα Ασημακοπούλου). Οι δανειστές του (Περικλής Χριστοφορίδης, Τάσος Κονταξής & Σταμάτης Δελαβίνιας), παράλληλα, τον πιέζουν να εξοφλήσει τα χρέη. Για να βρει τη λύση, επιστρατεύει έναν υπάλληλο του, άσο στους υπολογισμούς, τον Κώστα (Κώστας Βουτσάς). Στέλνει τον υπάλληλο του στην επαρχία, με σκοπό να εισπράξει τις οφειλές από τους ανθρώπους που του έχουν δανείσει.
Ο Λαμπιρίκος διοργανώνει μία γιορτή πιστεύοντας ότι θα λύσει τα προβλήματά του. Τότε, ο Κώστας επιστρέφει και του λέει πως όλοι όσοι του χρωστάνε είναι εξαφανισμένοι. Ο Λαμπιρίκος απογοητεύεται, αλλά ο Κώστας δεν το βάζει κάτω. Για να συζητήσουν το θέμα, πηγαίνει τον Λαμπιρίκο, την γυναίκα του και την κόρη του Αλίκη (Νόρα Βαλσάμη) που είναι αρραβωνιασμένη και με την οποία ο Κώστας είναι ερωτευμένος, σε ένα νυχτερινό κέντρο. Η λύση που ο Κώστας προτείνει στο αφεντικό του είναι να αυτοκτονήσει εικονικά.
Την επόμενη ημέρα το σχέδιο τίθεται σε εφαρμογή: Ο Κώστας φωτογραφίζει τον Λαμπιρίκο στο λιμάνι με μια θηλιά στον λαιμό του και στην άλλη άκρη μία κοτρόνα. Μετά τη λήψη της φωτογραφίας, ο Λαμπιρίκος φεύγει από την Ελλάδα με το σκάφος του και πηγαίνει στην Ισπανία. Την ίδια στιγμή το σχέδιο του Κώστα πετυχαίνει. Οι δανειστές διαγράφουν τα χρέη του Λαμπιρίκου, οι παραγγελίες γίνονται κατά σειρά, τα λεφτά έρχονται ουρανοκατέβατα και τα λεφτά που είχε δανείσει ο Λαμπιρίκος επιστρέφονται. Ενώ, ο Λαμπιρίκος επιστρέφει μυστικά στην Ελλάδα κρυμμένος σε ένα χαλί.
Τότε αρχίζουν να στραβώνουν όλα: Ο αρραβώνας της Αλίκης διαλύεται ενώ ο Λαμπιρίκος, ο οποίος κρύβεται στο σπίτι του έχει αρχίσει να ζητάει την επανεμφάνιση του. Επίσης ο Κώστας αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα οικονομικά της εταιρείας, όταν αδυνατεί να υπολογίσει τα έσοδα και τα έξοδά της, ενώ και η οικιακή βοηθός του Λαμπιρίκου, Μαρία (Σιμόνη Ξυνοπούλου), αρχίζει να υποπτεύεται ότι ο Λαμπιρίκος είναι ζωντανός, όταν με τις αγριοφωνάρες του, την τρομάζει. Ο Κώστας τότε του φέρνει μία κουδούνα προβάτου, για να τον ειδοποιούν πότε πρέπει να βγει έξω.
Επίσης, ένας από τους πρώην δανειστές του Λαμπιρίκου, ο Καψοκέφαλος, ζητάει τη δήθεν χήρα Φλώρα σε γάμο. Τότε ο Κώστας καταστρώνει ένα σχέδιο για να εμφανιστεί ξανά ο Λαμπιρίκος. Η ιστορία ξαναγράφεται στο σημείο που ο Λαμπιρίκος πάει να αυτοκτονήσει, καθώς την τελευταία στιγμή, αλλάζει γνώμη και αποφασίζει να κάνει τον γύρο της Μεσογείου με το καΐκι του. Την επόμενη ημέρα ο Λαμπιρίκος εισέρχεται επίσημα στην Ελλάδα με το καΐκι του στο τοπικό λιμανάκι. Το ίδιο βράδυ, γίνεται γιορτή προς τιμήν του Λαμπιρίκου στο σπίτι του. Ο Κώστας τότε βλέπει την Αλίκη με τον πρώην αρραβωνιαστικό της, Γιώργο (Χρήστος Δοξαράς) και πιστεύει πως τον κορόιδεψαν. Έτσι, εγκαταλείπει την οικία Λαμπιρίκου και πηγαίνει στα μπουζούκια, όπου αποκαλύπτει σε έναν φίλο του, τον Περικλή (Μάκης Δεμίρης), τον έρωτα του για την Αλίκη. Την ίδια στιγμή η οικογένεια Λαμπιρίκου αναζητά τον Κώστα, απογοητευμένη. Ωστόσο, η Αλίκη αποκαλύπτει στην οικογένειά της ότι και εκείνη είναι ερωτευμένη με τον Κώστα. Τη συζήτηση αυτή, τη διακόπτει ένας άντρας, ο οποίος κάνει καντάδα έξω από το σπίτι του Λαμπιρίκου. Ο Λαμπιρίκος, πιστεύοντας ότι ήρθε για την κόρη του βγαίνει έξω νευριασμένος και φωνάζει στον άντρα να φύγει από την αυλή του. Ο άντρας αρνείται, κι ο Λαμπιρίκος του πετάει μία γλάστρα. Όλοι στο σπίτι τρέχουν έξω να βοηθήσουν τον άντρα, που τελικά είναι ο Κώστας.
Υπόλοιπες πληροφορίες
Η επίσημη πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 16 Δεκεμβρίου 1968, ενώ η ταινία έκοψε 393.900 εισιτήρια και κατατάχθηκε στη 13η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες της ίδιας σεζόν. Το Για ποιον χτυπά η... κουδούνα έχει κυκλοφορήσει και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Πρόκειται για μία από τις τέσσερις ταινίες που γύρισε ο Ορέστης Λάσκος στη Φίνος Φιλμ. Οι άλλες τρεις είναι οι εξής: Γκόλφω, Η άγνωστος και Αντίο ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Λεπτή κινητική δεξιότητα
Λεπτές κινητικές δεξιότητες είναι ο  συντονισμός των μικρών μυϊκών κινήσεων οι οποίες απαντώνται επί παραδείγματι στα δάκτυλα, συνήθως σε συντονισμό με τα μάτια. Συγκρινόμενες με τις κινητικές δεξιότητες των χεριών (και των δακτύλων) ο όρος επιδεξιότητα χρησιμοποιείται συχνότερα, τείνει όμως πλέον να αντικατασταθεί από τον όρο λεπτή κινητικότητα. Όταν ο όρος χρησιμοποιείται υπό τη θεωρία των ανθρώπινων ικανοτήτων καλείται χειρωνακτική επιδεξιότητα.
Aνάπτυξη της λεπτής κινητικότητας στα παιδιά
Η λεπτή κινητικότητα αναφέρεται στην ικανότητα των παιδιών να ελέγχουν τις κινήσεις των χεριών και των δαχτύλων τους με ακρίβεια και συντονισμό. Είναι σημαντικό να αναπτύξουν τη λεπτή κινητικότητα για να μπορούν να εκτελούν καθημερινές δραστηριότητες όπως η χρήση μολυβιών, η κατασκευή μοντέλων, η χρήση εργαλείων κήπου και η κατασκευή παζλ. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσετε ένα παιδί να αναπτύξει τη λεπτή κινητικότητα. Ορισμένες ιδέες περιλαμβάνουν:
Επιπλέον, η παροχή ευκαιριών για το παιχνίδι και την εξερεύνηση είναι σημαντική για την ανάπτυξη της λεπτής κινητικότητας στα παιδιά. Τέλος, η υποστήριξη και η ενθάρρυνση των παιδιών να προσπαθήσουν και να δοκιμάσουν νέες δραστηριότητες είναι σημαντική. Η εμπειρία και η επανάληψη είναι σημαντικές για την ανάπτυξη της λεπτής κινητικότητας και τη βελτίωση των δεξιοτήτων του παιδιού.
Συνολικά, η ανάπτυξη της λεπτής κινητικότητας είναι σημαντική για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του παιδιού και τη βελτίωση της ικανότητάς του να εκτελεί καθημερινές δραστηριότητες. Μέσω παιχνιδιών και δραστηριοτήτων που ενισχύουν τη λεπτή κινητικότητα, τα παιδιά μπορούν να βελτιώσουν τις δεξιότητές τους και να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση στην εκτέλεση διαφόρων καθημερινών δραστηριοτήτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιολογία-επέκταση Κατηγορία:Εργοθεραπεία
Ловкость
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2015
3 Φεβρουαρίου
(AFP μέσω ABC News)
4 Φεβρουαρίου
(BBC)
9 Φεβρουαρίου
(Al Jazeera) (The Nation (Pakistan))
11 Φεβρουαρίου
(CNN)
13 Φεβρουαρίου
(Reuters)
15 Φεβρουαρίου
(Reuters/AFP μέσω ABC News Australia), (BBC) (BBC)
16 Φεβρουαρίου
(CNN)
17 Φεβρουαρίου
(Reuters)
19 Φεβρουαρίου
(BBC News)
24 Φεβρουαρίου
(New Zealand Herald)
25 Φεβρουαρίου
(tothemaonline.com)
27 Φεβρουαρίου
(NBC News)
Οδυσσέας
Ο Οδυσσέας, βασιλιάς της Ιθάκης, είναι ο κυριότερος χαρακτήρας στο επικό ποίημα του Ομήρου, Οδύσσεια, και επίσης διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στο άλλο έπος του Ομήρου, την Ιλιάδα. Eίναι ευρέως γνωστός για την πονηριά και εφευρετικότητά του, διάσημος και για τα δέκα χρόνια που του πήρε η επιστροφή στο σπίτι του, μετά τον Τρωικό Πόλεμο, όπως αλληγορικά του απέδωσε ο επικός ποιητής Όμηρος. Ήταν γιος του Λαέρτη και της Αντίκλειας, σύζυγος της Πηνελόπης και πατέρας του Τηλέμαχου και του Τηλέγονου.
Το γενεαλογικό δέντρο του Οδυσσέα, ενός από τους καλύτερους υπαρχηγούς του Αγαμέμνονα και ήρωα που διακρίθηκε όσο λίγοι στην Ιλιάδα, παραμένει σκοτεινό και δυσνόητο. Ο πατέρας (ή πατριός) του Λαέρτης είναι ο Αρκέσιος, γιος του Κέφαλου (ο οποίος, κατά τον μύθο, έδωσε το όνομά του στην Κεφαλλονιά), και εγγονός του Αιόλου. Στην τραγωδία «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη ο μυθικός Σίσυφος αναφέρεται ως ο πατέρας του, ενώ πιστεύεται ότι απέκτησε και ένα γιο με την Κίρκη, τον Τηλέγονο. Η Ιθάκη ήταν ένα από τα πολλά νησιά που περιλαμβάνονταν στο βασίλειο του Οδυσσέα, μεταξύ των Ιόνιων νήσων της Αρχαίας Ελλάδας. Το βασίλειό του φαίνεται πως είχε και ένα μικρό προπύργιο στην ηπειρωτική Ελλάδα, κοντά στον ποταμό Αχελώο. Τα ακριβή στοιχεία και όρια του βασιλείου δεν είναι γνωστά, καθώς οι πληροφορίες που παρέχει ο Όμηρος είναι ασαφείς.
Ετυμολογία
Το όνομα «Οδυσσεύς», που προέρχεται από το ρήμα «ὀδύσσομαι» (οργίζομαι, μισώ κάποιον) και σημαίνει εξοργισμένος, αλλά και ο μισούμενος από τους θεούς, αυτός που έδωσε αφορμές δυσαρέσκειας, το έδωσε ο παππούς του (από την πλευρά της μητέρας του), ο Αυτόλυκος (Οδύσσεια 19:405).
Σύμφωνα με τον Όμηρο το όνομα σημαίνει «γιος της πέτρας», αλλά πιο πιθανό είναι να συγγενεύει ετυμολογικά με την λέξη «οδηγός». Μπορεί επίσης να προέρχεται από το ρήμα «ὀδυνάω» που σημαίνει «προκαλώ πόνο» με την έννοια «αυτός που προκαλεί και αισθάνεται πόνο». Ο Οδυσσέας εξάλλου αισθάνεται έναν διαρκή πόνο πνευματικό ή/και σωματικό - προκαλεί δηλαδή πόνο σε κάποιον άλλο και παράλληλα κάποιος άλλος σ΄αυτόν.
Στον Οδυσσέα αποδίδεται μερικές φορές και το πατρωνυμικό ουσιαστικό Λαερτιάδης, δηλαδή «γιος του Λαέρτη».
Πριν από τον Τρωικό Πόλεμο
μικρογραφία|Παράσταση του Οδυσσέα σε νόμισμα της [[Ιθάκη|Ιθάκης, 4ος αιώνας π.Χ.]] Από τις λιγοστές αναφορές στην Οδύσσεια μαθαίνουμε για το κυνήγι του κάπρου στο σπίτι του Αυτόλυκου, στον Παρνασσό. Σε αυτό το κυνήγι ο Οδυσσέας τραυματίστηκε και απέκτησε μια ουλή πάνω από το γόνατο (σημάδι που ήταν αρκετό για να τον αναγνωρίσει η υπηρέτρια του, Ευρύκλεια, όταν επέστρεψε στην Ιθάκη). Σε άλλο σημείο μαθαίνουμε για το ταξίδι του στη Μεσσήνη και τη γνωριμία του με τον Ίφιτο, γιο του Ευρύτου της Οιχαλίας, που του χάρισε το βαρύ τόξο με το οποίο φόνευσε αργότερα τους μνηστήρες.
Ελένη και Πηνελόπη
Ο Οδυσσέας ήταν ένας από τους υποψήφιους μνηστήρες της Ελένης, κόρης του Τυνδάρεω. Ο Τυνδάρεω όμως, φοβούμενος ότι θα προσβάλει τους ισχυρούς και διάσημους μνηστήρες που είχαν συγκεντρωθεί, καθυστερούσε την διαδικασία επιλογής. Τότε ο Οδυσσέας, που είχε υποσχεθεί να λύσει το πρόβλημα, πρότεινε όλοι οι μνηστήρες να ορκιστούν ότι θα υποστηρίζουν και θα βοηθάνε όποιον διάλεγε η Ελένη για σύζυγό της. Οι μνηστήρες, μεταξύ των οποίων και ο Οδυσσέας, πήραν τον όρκο και έτσι η Ελένη διάλεξε τον Μενέλαο, τον πιο ισχυρό από αυτούς.
Δύο εκδοχές υπάρχουν για τον γάμο του Οδυσσέα με την Πηνελόπη. Η πρώτη εκδοχή, που περιγράφει και ο Όμηρος, θέλει τον Οδυσσέα να νικά τους αντιζήλους του σε αγώνα δρόμου που είχε προκηρύξει ο Ικάριος, πατέρας της Πηνελόπης. Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, ο Οδυσσέας για τη βοήθεια που προσέφερε στον Τυνδάρεω στο γάμο της Ελένης, πήρε ως αντάλλαγμα την κόρη του αδερφού του, Ικαρίου.
Επιστράτευση
Όταν η Ελένη απήχθη από τον Πάρι της Τροίας (γεγονός που προκάλεσε τον Τρωικό Πόλεμο), οι μνηστήρες κλήθηκαν να τιμήσουν τον όρκο τους και να βοηθήσουν τον Μενέλαο να πάρει πίσω την Ελένη. Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Οδυσσέας γνώριζε από χρησμό ότι θα επέστρεφε μετά από 20 χρόνια και γι' αυτό δεν ήθελε να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Για να απαλλαγεί από την επιστράτευση παρίστανε τον τρελό, η απάτη του όμως έγινε αντιληπτή και αποκαλύφθηκε από τον Παλαμήδη και έκτοτε ο Οδυσσέας αφιερώθηκε στην επιτυχία της εκστρατείας. Κατ' άλλους, ο αδερφός του Μενελάου, Αγαμέμνων, επισκέφτηκε τον Οδυσσέα στην Ιθάκη και έπειτα από μεγάλο κόπο τον έπεισε να συμμετάσχει στην τρωική εκστρατεία.
Με τον Οδυσσέα πλέον μέλος του εκστρατευτικού σώματος, ο Αγαμέμνων στράφηκε προς τον Αχιλλέα (που δεν ήταν μνηστήρας της Ελένης), επειδή είχε ειπωθεί ότι η Τροία δεν θα έπεφτε χωρίς αυτόν. Ο Οδυσσέας στάλθηκε στη Σκύρο, στην Αυλή του Λυκομήδη, για να εξασφαλίσει την συμμετοχή του Αχιλλέα. Η μητέρα όμως του Αχιλλέα, η Θεά Θέτις, τον συμβούλευσε να ντυθεί με γυναικεία ρούχα και να κρυφτεί ανάμεσα στις γυναίκες της αυλής, ώστε να μην υποχρεωθεί να συμμετάσχει στον πόλεμο. Η Θέτις οδηγήθηκε σε αυτήν την πράξη από την προφητεία που έλεγε ότι ο γιος της είτε θα ζούσε μια μακρά και ανιαρή ζωή είτε θα πέθαινε νέος επιτυγχάνοντας αιώνια δόξα, και φοβόταν τις συνέπειες αν έφευγε για την Τρωική εκστρατεία. Ο Οδυσσέας αδυνατώντας να εντοπίσει τον Αχιλλέα ζήτησε, πριν επιστρέψει, να του επιτραπεί να κάνει δώρα στις γυναίκες της αυλής. Έβγαλε κάποια χρυσαφικά καθώς επίσης και ένα σπαθί, ένα κοντάρι και μια ασπίδα. Όλες οι γυναίκες ενδιαφέρθηκαν για τα κοσμήματα εκτός από μια, της οποίας το ενδιαφέρον τράβηξε ο στρατιωτικός εξοπλισμός. Ο Οδυσσέας υποψιάστηκε την απάτη και σήμανε μια πολεμική σάλπιγγα, με το άκουσμα της οποίας η «γυναίκα» ενστικτωδώς άρπαξε τα όπλα. «Αυτή» τελικά αποδείχθηκε πως ήταν ο Αχιλλέας και έτσι ο Οδυσσέας με την πονηριά του κατάφερε να τον ανακαλύψει. Τότε η Θέτις επέτρεψε στον Αχιλλέα να πολεμήσει, αφού πρώτα του έδωσε την πανοπλία του πατέρα του, του Πηλέα, που είχε σφυρηλατηθεί από τον ίδιο τον Θεό Ήφαιστο, για να τον προστατεύει στη μάχη.
Λίγο πριν ξεκινήσει ουσιαστικά ο πόλεμος, ο Οδυσσέας μαζί με τον Μενέλαο σχημάτισαν μια διπλωματική αποστολή με σκοπό να φέρουν πίσω την Ελένη ειρηνικά. Και ενώ τα επιχειρήματα του Μενέλαου ήταν συναισθηματικά και μη πειστικά, ο Οδυσσέας παραλίγο να πείσει την τρωική γερουσία να επιστρέψουν την Ελένη, αλλά τελικά απέτυχε.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου
Ο Οδυσσέας ήταν από τους βασικούς Αχαιούς ήρωες στον Τρωικό Πόλεμο. Οι άλλοι ήταν ο «θεϊκός» Αχιλλέας, ο «αρχοντικός» Αγαμέμνων, ο Μενέλαος, ο σοφός Νέστωρ, ο Αίας ο Τελαμώνιος και ο Διομήδης.
Στην Ιλιάδα ο Οδυσσέας παρουσιάζεται από τον Όμηρο ως ένας ανδρείος πολεμιστής, συνετός βασιλιάς και πολυμήχανος αρχηγός. Η άποψή του πάνω σε πολλά θέματα υιοθετείται από τους άλλους αρχηγούς καθώς όλοι τον σέβονταν. Εξάλλου η τριάδα Νέστωρ, Οδυσσέας και Ιδομενέας αναγνωρίζονταν ως οι πιο αξιόπιστοι σύμβουλοι. Κατά την διάρκεια του πολέμου ο Οδυσσέας αναδεικνύεται σε συμφιλιωτική και ενωτική δύναμη μεταξύ των Ελλήνων. Προσπαθεί να συμφιλιώσει τον Αχιλλέα με τον Αγαμέμνονα, μετά την διαμάχη για τη Βρισηίδα, και μεταπείθει τον Αγαμέμνονα όταν απογοητευμένος από τις στρατιωτικές ήττες σκέφτεται να εγκαταλείψει την Τροία. Καταφέρνει ακόμη να συγκρατήσει τον μαινόμενο Αχιλλέα όταν μετά τον θάνατο του Πατρόκλου θέλει να επιτεθεί στους Τρώες άμεσα και απροετοίμαστα.
Η πιο καταλυτική συνεισφορά του Οδυσσέα στο Τρωικό Πόλεμο όμως ήταν έμπνευση του Δούρειου Ίππου. Το ξύλινο αυτό κατασκεύασμα, δείγμα στρατηγικής ευφυίας, κατασκευάστηκε από τον Επειό σύμφωνα με τις οδηγίες του Οδυσσέα. Όταν ολοκληρώθηκε, ο Οδυσσέας οδήγησε στο εσωτερικό του Ίππου δεκάδες Αχαιούς και περίμεναν καρτερικά τους «θριαμβευτές» Τρώες. Οι Τρώες, αφού πίστεψαν ότι οι Αχαιοί εγκατέλειψαν της ακτές της Τροίας και τους άφησαν ως δώρο τον Δούρειο Ίππο, τον οδήγησαν στο εσωτερικό της πόλης και άρχισαν ξέφρενα γλέντια. Με το πέσιμο της νύχτας όμως, οι κρυμμένοι στο εσωτερικό του Ίππου Αχαιοί, εξόρμησαν και κατάφεραν να καταλάβουν την απροστάτευτη πόλη σχετικά εύκολα. Αυτό σήμανε και το τέλος του Τρωικού Πολέμου.
Το ταξίδι της επιστροφής
thumb|Ο Οδυσσέας καθώς προσφέρει κρασί στον Πολύφημο. thumb|Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του τυφλώνουν τον Πολύφημο. Βίλα του Τιβέριου στη Σπερλόνγκα. Όταν η πόλη της Τροίας κυριεύθηκε από τους Αχαιούς, μετά από δεκάχρονο πόλεμο, πολλοί από τους νικητές προέβησαν σε ακρότητες. Σκότωσαν πολλούς αμάχους, γυναίκες και παιδιά, αλλά και αιχμάλωτους στρατιώτες. Σκότωσαν ακόμη και αυτούς που ζητούσαν άσυλο μέσα στους ιερούς ναούς των Θεών. Οι λιγοστοί επιζώντες, γυναίκες επί το πλείστον, μεταφέρθηκαν στα καράβια για να χρησιμοποιηθούν ως σκλάβες μετά την επιστροφή στην πατρίδα του καθενός. Στο τέλος της Ιλιάδας αναφέρεται η ολοκληρωτική λεηλασία, καταστροφή και ισοπέδωση της πόλης, δεν άφησαν όρθιους ούτε τους ιερούς ναούς των θεών.
Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Οδυσσέας, όπως όλοι, πήρε το δρόμο της επιστροφής για την Ιθάκη. Για τις προσβολές κατά των Θεών όμως που διέπραξε στην Τροία (ύβρις) επήλθε η τιμωρία του (νέμεσις), η δεκάχρονη περιπλάνηση πριν φτάσει στην Ιθάκη. Αρχικά, για τον Οδυσσέα, οι Θεοί δεν είχαν αποφασίσει για μια τόσο μεγάλη τιμωρία αλλά όταν ο Οδυσσέας τύφλωσε τον Πολύφημο, εξόργισε τον Ποσειδώνα, ο οποίος ορκίστηκε να μην τον αφήσει ποτέ να επιστρέψει στην Ιθάκη. Όλες οι περιπέτειες και περιπλανήσεις περιγράφονται λεπτομερώς από τον Όμηρο στην Οδύσσεια.
Ξεκινώντας από την Τροία ο Οδυσσέας είχε στην διάθεσή του 12 καράβια, μέσα στα οποία επέβαιναν οι Ιθακήσιοι συμπολεμιστές του. Οι περιπλανήσεις τους αρχίζουν με την πλεύση και την μάχη στην χώρα των Κικόνων, την περιπέτεια στη χώρα των Λωτοφάγων και στην συνέχεια στη χώρα των Κυκλώπων, όπου παγιδεύτηκαν στη σπηλιά του Πολύφημου και ο Οδυσσέας τον τύφλωσε, επισύροντας το μένος του Ποσειδώνα. Έπειτα έφτασαν στο νησί του Αιόλου, όπου ο ομώνυμος Θεός του παρέδωσε έναν ασκό που περιείχε όλους τους ανέμους εκτός από τους ευνοϊκούς, για να επιστρέψει αμέσως στην Ιθάκη. Πλησιάζοντας όμως στην Ιθάκη, οι σύντροφοι του Οδυσσέα ανοίγουν τον ασκό, προκαλώντας καταιγίδα που καταστρέφει 11 καράβια και παρασέρνει αυτό του Οδυσσέα μέχρι το νησί των Λαιστρυγόνων. Από εκεί πάνε στο νησί της Κίρκης, μιας μάγισσας που μεταμόρφωσε πολλούς από το πλήρωμα σε ζώα. Ένα χρόνο αργότερα, και αφού έχει κατέβει στον Άδη για να συναντήσει τον Τειρεσία, φεύγοντας από το νησί της Κίρκης, περνάνε από το στενό των Σειρήνων, το στενό της Σκύλλας και της Χάρυβδης και φτάνουν αποδεκατισμένοι στον νησί του Θεού Ήλιου.
Στο νησί του Ήλιου, οι εναπομείναντες σύντροφοί του βρίσκουν το θάνατο και αυτός παρασυρόμενος από τα κύματα φτάνει μόνος του στο νησί της Καλυψούς. Με την Καλυψώ μένει για 7 χρόνια πριν αποχωρίσει με μια σχεδία και, μετά την τρικυμία που προκαλεί ο Ποσειδώνας, καταλήγει στο νησί των Φαιάκων. Εκεί περιμαζεύεται από τη Ναυσικά και βρίσκει καταφύγιο στην Αυλή του βασιλιά Αλκίνοου, όπου τελικά αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα και συγκινεί όλους με την αφήγηση των περιπλανήσεων του (σημείο όπου ξεκινάει η Οδύσσεια). Με τη βοήθεια του Αλκίνοου και έπειτα από νέα τρικυμία ο Οδυσσέας καταφέρνει τελικά, μετά από 10 χρόνια, να φτάσει στην Ιθάκη.
Στην επιστροφή αναγκάζεται αρχικά να κρυφτεί (αφού ήταν μόνος του) πριν τελικά εξοντώσει με τη βοήθεια του Τηλέμαχου και του Εύμαιου τους 40 μνηστήρες, δηλαδή αριστοκρατικούς γόνους του βασιλείου του στην Ιθακη, οι οποίοι, θεωρώντας πως είναι νεκρός, πολιορκούσαν επί 10 χρόνια την πιστή βασίλισσα Πηνελόπη, με κύριο σκοπό να καταλάβει κάποιος από αυτούς τον άδειο (όπως πίστευαν) θρόνο του Οδυσσέα.
Τελικά εξόντωσε και τις βασιλικές παλλακίδες που τον πρόδωσαν όλο αυτό το διάστημα.
Πηγή έμπνευσης
thumb|300px|Οδυσσέας και Ναυσικά Κατά καιρούς, πολλοί συγγραφείς εμπνεύστηκαν από την ιστορία του Οδυσσέα και την τροποποίησαν λιγότερο ή περισσότερο. Οι κλασικοί Έλληνες συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τον Οδυσσέα (Ευριπίδης, Πίνδαρος και Σοφοκλής) τον σέβονταν για την πονηριά και την εξυπνάδα του και τον παρουσίαζαν ως ένα τίμιο πολεμιστή και βασιλιά. Οι Ρωμαίοι συγγραφείς ήταν διχασμένοι, καθώς κάποιοι τον κατέκριναν (Βιργίλιος, Στάτιος) και κάποιοι τον τιμούσαν (Οράτιος, Οβίδιος). Μεταγενέστεροι συγγραφείς που ασχολήθηκαν μαζί του είναι οι Καλντερόν, Δάντης, Τζοβάνι Πάσκολι, Τένισον, Νίκος Καζαντζάκης και Τζέιμς Τζόις. Κατά κανόνα, στα μετά-ομηρικά έπη ο Οδυσσέας παρουσιάζεται ως ένας δολοπλόκος χαρακτήρας που δεν έχει αρετές και ηθικούς φραγμούς. Στο έργο «Κύπρια έπη» αναφέρεται ότι παρίστανε τον τρελό, οργώνοντας και σπέρνοντας τα χωράφια του με αλάτι αντί για σπόρους, με σκοπό να μη λάβει μέρος στην εκστρατεία. Όταν μάλιστα ο Παλαμήδης αποκάλυψε την αλήθεια αναγκάζοντάς τον να εκστρατεύσει, ο Οδυσσέας τον σκότωσε με τη βοήθεια του Διομήδη. Στη «Μικρή Ιλιάδα» πάλι, ο Οδυσσέας προσπαθεί χωρίς αποτέλεσμα να δολοφονήσει τον Διομήδη για να οικειοποιηθεί τη δόξα από την κλοπή του παλλαδίου, ενώ αργότερα σκοτώνει και τον μικρό γιο του Έκτορα, Αστυάνακτα. Λέγεται ακόμη ότι ο Οδυσσέας ήταν αυτός που σχεδίασε τον ερχομό της Ιφιγένειας, με το πρόσχημα ότι θα παντρευτεί τον Αχιλλέα, για να θυσιαστεί επειδή δεν είχαν ούριο άνεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ιθάκης Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κρατιδιακές εκλογές της Βαυαρίας (2018)
Οι κρατιδιακές εκλογές στη Βαυαρία του 2018 έλαβαν  χώρα στις 14 Οκτωβρίου 2018 για να εκλεγούν τα 180 μέλη της 18ης  Τοπικής Βουλής της Βαυαρίας.
Τα κόμματα  του μεγάλου συνασπισμού CDU/CSU-SPD της ομοσπονδιακής κυβέρνησης υπέστησαν βαριές απώλειες. Το CSU και το SPD απώλεσαν αμφότερα περισσότερες από 10 ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές του 2013, τερματίζοντας στο 37,2% (CSU) και 9,7% (SPD) αντίστοιχα. Το AfD, το οποίο έλαβε μέρος στις εκλογές στην Βαυαρία για πρώτη φορά, σημείωσε διψήφια ποσοστά και κέρδισε το 10,2% του συνόλου των ψήφων. Οι Πράσινοι κέρδισαν 8,9 ποσοστιαίες μονάδες και ως εκ τούτου αναδείχθηκαν το δεύτερο ισχυρότερο κόμμα, στο 17.5%, αντικαθιστώντας το SPD. Το FDP, το οποίο απέτυχε να εισέλθει στο Κοινοβούλιο το 2013, μόλις που έφταασε το 5,1% (+1,8 ποσοστιαίες μονάδες) ως το μικρότερο κόμμα στην νέα κοινοβουλευτική περίοδο. Οι Βαυαροί Ελεύθεροι Ψηφοφόροι ήταν 3οι, ελαφρώς μπροστά από το AfD στο 11,6%. Όλα τα άλλα κόμματα απέτυχαν να περάσουν το όριο του 5% που απαιτείτο για να εισέλθουν στο Βαυαρικό Κοινοβούλιο.
Η προσέλευση αυξήθηκε κατά 8,8 ποσοστιαίες μονάδες, φτάνοντας στο 72,4%.
Οι εκλογές στη Βαυαρία επισκιάστηκαν από την ομοσπονδιακή πολιτική και την κατάσταση της γερμανικής κυβέρνησης συνασπισμού έπειτα από δύο κυβερνητικές κρίσεις, τον "καβγά για το άσυλο", τον Ιούνιο/Ιούλιο, και την κρίση γύρω από τον Χανς-Γκέοργκ Μάασεν τον Σεπτέμβριο. Και στις δύο κρίσεις ο αρχηγός του CSU Χορστ Σεεχόφερ διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο. Τέσσερις ημέρες πριν τις εκλογές, η αρχηγός του SPD Άντρεα Νάλες είχε επικρίνει τη γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και την κατηγόρησε για "έλλειψη ηγεσίας".
Αποτελέσματα
Landtag, 14 Οκτωβρίου 2018 ! colspan="2" | Κόμμα !Ιδεολογία ! Ψήφοι ! colspan="2" | Ψήφοι % (μεταβολή) ! colspan="2" | Έδρες (μεταβολή) ! Έδρες % ! colspan=9| ! align="right" colspan=2| Σύνολο ! align="right" | ! align="right" | 11.812.965 ! align="right" | 100,0% ! align="right" | ! align="right" | 205 ! align="right" | +25 ! align="right" |
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018 Βαυαρια
Άλαν Λόυντ Χότζκιν
Οικογένεια και σπουδές
Ο Χότζκιν γεννήθηκε στο Μπάνμπρυ της Αγγλίας και ήταν γιος των Τζωρτζ και Μαίρυ Χότζκιν (Mary Wilson Hodgkin). Ο πατέρας του πέθανε από δυσεντερία στη Βαγδάτη το 1918 και η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε τον Λάιονελ Σμιθ. Πήγε στο περίφημο Σχολείο Γκρέσαμ και στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ. Το 1930, σε ηλικία 16 ετών, κέρδισε ένα ορειχάλκινο μετάλλιο στον Διαγωνισμό Δοκιμίου Δημόσιων Σχολείων που είχε διοργανώσει η Βασιλική Εταιρεία για την προστασία των πτηνών.
Σταδιοδρομία
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Χότζκιν κατατάχθηκε ως εθελοντής στο ιατρικό σώμα αεροπορίας στο Royal Aircraft Establishment στο Φάρνμπορω και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στον Οργανισμό Ερευνών Τηλεπικοινωνιών (Telecommunications Research Establishment, TRE), όπου εργάσθηκε στην ανάπτυξη του εκατοστομετρικού ραντάρ και στον σχεδιασμό του αυτόματου πυργίσκου πυροβόλων αεροσκάφους AGLT, που κατευθυνόταν από ραντάρ και ήταν σε θέση να πυροβολεί στόχους στο απόλυτο σκοτάδι. Νωρίτερα, τον Μάρτιο του 1941, ο Χότζκιν είχε πετάξει στη δοκιμαστική πτήση αεροσκάφους εξοπλισμένου με το πρώτο αερομεταφερόμενο σύστημα ραντάρ στην ιστορία. Το 1945 με το τέλος του πολέμου εκλέχθηκε στο Τμήμα Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Διετέλεσε καθηγητής στην έδρα Foulerton της Βασιλικής Εταιρείας από το 1951 ως το 1969. Υπηρέτησε στο Συμβούλιο της Εταιρείας από το 1958 ως το 1960 και στο Συμβούλιο Ιατρικών Ερευνών από το 1959 ως το 1963. Διορίσθηκε στην έδρα Πλάμερ (John Humphrey Plummer) της Βιοφυσικής στο Κέιμπριτζ το 1970. Κατείχε και άλλες, διοικητικές, θέσεις, όπως αυτή του πρύτανη στο Πανεπιστήμιο του Λέστερ από το 1971 μέχρι το 1984 και του Master του Κολεγίου Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ από το 1978 ως το 1985.
Ανακαλύψεις
Με τον Άντριου Χάξλεϋ ο Χότζκιν μέτρησε πειραματικά βιολογικά δυναμικά και ανέπτυξε τη θεωρία δυναμικού ενέργειας, μία από τις πρώτες εφαρμογές μιας τεχνικής της ηλεκτροφυσιολογίας γνωστής ως voltage clamp. Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο των ερευνών τους ήταν ο πειραματισμός με τον γιγάντιο νευράξονα του είδους καλαμαριού Loligo forbesii, που τους επέτρεψε να καταγράψουν ιοντικά ρεύματα που δεν θα ήταν σε θέση να ανιχνεύσουν σε οποιονδήποτε άλλον νευρώνα, καθώς αυτά τα κύτταρα ήταν πολύ μικρά για να μελετηθούν με την τεχνολογία της εποχής. Τα πειράματα άρχισαν στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ το 1935 με ισχιακό νεύρο βατράχου και σύντομα συνεχίστηκαν με τον γιγάντιο νευράξονα του καλαμαριού στο εργαστήριο της Ενώσεως Θαλάσσιας Βιολογίας (Marine Biological Association) στο Πλύμουθ. Το 1939, αναφέροντας τα πειράματα στο Πλύμουθ, οι Χότζκιν και Χάξλεϋ δημοσίευσαν ένα σύντομο άρθρο στο περιοδικό Nature, όπου ανακοίνωναν την επίτευξη της καταγραφής δυναμικών από το εσωτερικό μιας νευρικής ίνας. H έρευνά τους διακόπηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι ερευνητές συνέχισαν και μεταπολεμικά τα πειράματά τους στο Πλύμουθ, και δημοσίευσαν τη θεωρία τους το 1952 σε μία σειρά άρθρων.
Οι Χότζκιν και Χάξλεϋ απέδειξαν έτσι τον μηχανισμό της διαδόσεως νευρικών ώσεων που ονομάζεται «δυναμικά ενέργειας». Πρόκειται για ηλεκτρικούς παλμούς που καθιστούν ικανό τον συντονισμό της δραστηριότητας ενός οργανισμού από ένα κεντρικό νευρικό σύστημα. Επιπροσθέτως, τα ευρήματα των Χότζκιν και Χάξλεϋ τους οδήγησαν στο να υποθέσουν την ύπαρξη ιοντικών διαύλων πάνω στις κυτταρικές μεμβράνες. Οι δίαυλοι αυτοί επιβεβαιώθηκαν δεκαετίες αργότερα, με την ανάπτυξη των patch clamps, που χάρισε το Βραβείο Νόμπελ το 1991 στους Έρβιν Νέχερ και Μπερτ Σάκμαν, και το 2003 στον Ρόντερικ Μακίνον.
Ο Χότζκιν ανεκάλυψε επιπλέον και την ακολουθία αποπολώσεως της κυτταρικής μεμβράνης που είναι γνωστή σήμερα ως «Κύκλος του Hodgkin».
Τιμητικές διακρίσεις
Οι Χότζκιν, Χάξλεϋ και Τζων Εκλς τιμήθηκαν από κοινού με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1963 «για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με τον ιοντικό μηχανισμό που επεμβαίνει στη διέγερση και στην αναστολή του νευρικού κυττάρου». Ο Χότζκιν χρίσθηκε ιππότης (σερ) το 1972 και τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Αξίας το 1973. Εκλέχθηκε πρόεδρος της Ενώσεως Θαλάσσιας Βιολογίας το 1966. Από το 1970 μέχρι το 1975 διετέλεσε πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας, η οποία του απένειμε το Βασιλικό Μετάλλιο το 1958 και το Μετάλλιο Κόπλεϋ το 1965. Εκλέχθηκε επίσης μέλος της Αμερικανικής Ενώσεως για την Πρόοδο της Επιστήμης, της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, και της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Δανίας. Μία προσωπογραφία του Χότζκιν, έργο του Michael Noakes, βρίσκεται αναρτημένη στη συλλογή του Κολεγίου Τρίνιτυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Βιοφυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Πρόεδροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Έδρανο
thumb|right|200px|3D τομή ενός ρουλεμάν thumb|right|200px|[[Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452–1519)]] Έδρανα είναι τα στοιχεία της μηχανής στα οποία στηρίζονται οι άξονες, οι άτρακτοι και οι πείροι, ώστε να είναι εφικτή η περιστροφή τους, ενώ παράλληλα μεταβιβάζουν τα φορτία των στην βάση της μηχανής. Μία ξεχωριστή κατηγορία εδράνων είναι τα γραμμικά έδρανα, τα οποία επιτρέπουν την γραμμική σχετική κίνηση των κινούμενων μερών.
Τα έδρανα ταξινομούνται:
Ιστορική Αναδρομή
Έδρανα χρησιμοποιούνται από την εποχή της εφεύρεσης του τροχού, που ανάγεται στην 5η χιλιετία π.Χ.. Εικάζεται ωστόσο ότι η εφαρμογή της κύλισης, εν είδει γραμμικού εδράνου κύλισης (ρουλεμάν), με τη μορφή ξύλινων κυλίνδρων από κορμούς δέντρων, είναι προγενέστερη ακόμα και της εφεύρεσης του τροχού.
Ωστόσο, σε όλη την αρχαιότητα, ο βασικός τύπος εδράνου ήταν τα έδρανα τριβής. Ήταν συνήθως ξύλινα, και ως λιπαντικό χρησιμοποιούταν το ζωικό λίπος. Τυπικές εφαρμογές εδράνων ήταν στους τροχούς των αμαξών και των αρμάτων, καθώς και στους άξονες των μηχανών (μύλων κλπ). Αντίστοιχα υλικά τριβής και λίπανσης χρησιμοποιούντο και στην περίπτωση που ήταν επιθυμητή η γραμμική κίνηση.
Κατασκευές αυτού του τύπου σώζονται σε λειτουργία μέχρι σήμερα με τυπικό παράδειγμα, για τον Ελλαδικό χώρο, τους παραδοσιακούς ανεμόμυλους.
Το αρχαιότερο δείγμα ρουλεμάν, που έχει ανακτηθεί από τα ερείπια του ρωμαϊκού πλοίου Nemi του 40 μ.Χ., είναι ένα ξύλινο ρουλεμάν, που υποστηρίζει ένα περιστρεφόμενο τραπέζι.
Γύρω στα 1500μ.Χ. εντοπίστηκαν σχέδια από ρουλεμάν για το σχεδιασμό ενός ελικοπτέρου του Λεονάρντο ντα Βίντσι, ενώ τα πρώτα σχέδια κυλινδρικού ρουλεμάν ήταν του Αγκοστίνο Ραμέλλι. Ένα πρόβλημα με τα σφαιρικά και κυλινδρικά ρουλεμάν είναι ότι οι σφαίρες ή οι κύλινδροι τρίβονται μεταξύ τους προκαλώντας επιπρόσθετη αντίσταση. Το πρόβλημα αυτό συνήθως αντιμετωπίζεται με την χρήση μίας στεφάνης η οποία διατηρεί τα στοιχεία κύλισης σε συγκεκριμένες θέσεις. Η πρώτη περιγραφή ενός ρουλεμάν αυτού του τύπου αποδίδεται στον Γαλιλαίο, τον 17ο αιώνα. Το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σφαιρικού ρουλεμάν με δακτυλίους απονεμήθηκε στον Philip Vaughan, στο Carmarthen το 1794.
thumb|right|180px|3D τομή κυλινδρικού ρουλεμάν
Στο βάθος των χρόνων αλλά και σήμερα έχουν χρησιμοποιηθεί πολλά υλικά κατασκευής όπως ξύλο (παλιά έδρανα, νερόμυλους), μπρούτζο, κεραμικά, ζαφείρι(σε ρολόγια), γυαλί ,χάλυβα ,ορείχαλκο , άλλα μέταλλα και πλαστικά (π.χ., νάιλον , πολυοξυμεθυλένιο , πολυτετραφθοροαιθυλένιο και UHMWPE ).
Πρακτικά το πρώτο κυλινδρικό ρουλεμάν επινοήθηκε στα μέσα στο 1740 από τον ωρολογοποιό Τζων Χάρρισον (John Harrison) για τον υποβρύχιο χρονομετρητή H3. Σύμφωνα με πληροφορίες το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ρουλεμάν απονεμήθηκε στον Ζυλ Συριρέ (Jules Suriray), Γάλλο μηχανικό ποδηλάτων, στις 3 Αυγούστου 1869. Στη συνέχεια τα έδρανα τοποθετήθηκαν στο νικητήριο ποδήλατο του αναβάτη τον Τζέιμς Μουρ (James Moore) στον πρώτο αγώνα ποδηλασίας του κόσμου, Παρίσι - Ρουέν τον Νοέμβριο του 1869.
Το 1883, ο Φρίντριχ Φίσερ (Friedrich Fischer), ιδρυτής της FAG, ανέπτυξε μια μέθοδο για την μηχανουργική κατεργασία και λείανση σφαιριδίων ίσου μεγέθους και υψηλής ακρίβειας όσον αφορά στη σφαιρικότητα, μέσω μιας κατάλληλης μηχανής και αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης βιομηχανίας παραγωγής ρουλεμάν.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο ιδρυτής του Pacific Bearing Ρόμπερτ Σρέντερ (Robert Schroeder) επινόησε το πρώτο έδρανο τριβής πολυστρωματικής κατασκευής που ήταν εναλλάξιμο ως προς το μέγεθος με τα γραμμικά ρουλεμάν. Αυτό το έδρανο είχε ένα μεταλλικό κέλυφος (αλουμίνιο, χάλυβα ή ανοξείδωτο χάλυβα), και ένα στρώμα από Teflon που συνδέεται με ένα λεπτό στρώμα κόλλας.
Σήμερα τα ρουλεμάν που χρησιμοποιούνται σε πολλές εφαρμογές οι οποίες περιλαμβάνουν ένα περιστρεφόμενο εξάρτημα. Παραδείγματα περιλαμβάνουν υπερ-υψηλής ταχύτητας ρουλεμάν για εργαλεία οδοντιάτρων, έδρανα για την αεροδιαστημική (aerospace bearings) του Mars Rover, το κιβώτιο ταχυτήτων και τα ρουλεμάν των τροχών για αυτοκίνητα, ρουλεμάν σε  συστήματα οπτικής ευθυγράμμισης(τηλεσκόπια) και σε ζάντες τροχών ποδηλάτου.