cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όμπερον (δορυφόρος)
Ανακάλυψη και ετυμολογία
Ο Όμπερον ανακαλύφθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1787 από τoν Ουίλιαμ Χέρσελ, το ίδιο έτος που ανέφερε και την ανακάλυψη της Τιτάνιας. Επί σχεδόν μισό αιώνα μετά την ανακάλυψή τους, ο Όμπερον και η Τιτάνια δεν παρατηρήθηκαν από κάποιο άλλο τηλεσκόπιο εκτός από αυτό του Χέρσελ. Ωστόσο, σήμερα ένα καλό ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο είναι αρκετό για να γίνει ορατός ο Όμπερον από τη Γη. Όλοι οι δορυφόροι του Ουρανού έχουν πάρει τα ονόματά τους από χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και τον Αλεξάντερ Πόουπ. Το όνομα Όμπερον δόθηκε από τον βασιλιά των ξωτικών στο Όνειρο Θερινής Νυκτός. Τα ονόματα των τεσσάρων δορυφόρων του Ουρανού που ήταν τότε γνωστοί προτάθηκαν από τον γιο του Χέρσελ Τζον το 1852, κατόπιν αιτήματος του Ουίλιαμ Λάσελ, ο οποίος είχε ανακαλύψει τους άλλους δύο δορυφόρους, τον Άριελ και τον Ουμβριήλ, το προηγούμενο έτος. Ο Όμπερον αρχικά αναφερόταν ως «ο δεύτερος δορυφόρος του Ουρανού», και το 1848 δόθηκε η ονομασία Ουρανός II από τον Ουίλιαμ Λάσελ, αν και μερικές φορές χρησιμοποιούνταν και η αρίθμηση του Ουίλιαμ Λάσελ (όπου η Τιτάνια και ο Όμπερον έχουν τους αριθμούς II και IV). Το 1851 ο Λάσελ αρίθμησε τελικά και τους τέσσερις γνωστούς δορυφόρους, σύμφωνα με την απόστασή τους από τον πλανήτη με λατινικούς αριθμούς, και από τότε ο Όμπερον έχει ορισθεί ως Ουρανός IV.
Τροχιά
Ο Όμπερον περιφέρεται γύρω από τον Ουρανό σε μέση απόσταση από το κέντρο του πλανήτη (μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς) 583.520 χλμ. ή 557.961 χλμ. πάνω από τις κορυφές των νεφών του, με εκκεντρότητα τροχιάς μόλις 0,0014. Χρειάζεται 13 γήινες ημέρες, 11 ώρες, 7 λεπτά και 3,4 δευτερόλεπτα (13,463234 γήινες ημέρες) για να συμπληρώσει μία πλήρη περιφορά. Η κλίση του επιπέδου της τροχιάς είναι μόλις 3,5 λεπτά της μοίρας ως προς το ισημερινό επίπεδο του Ουρανού.
Διαστάσεις και σχήμα
Η μέση διάμετρος του Όμπερον είναι 1522,8 χλμ. (8,4 περίπου φορές μικρότερη από της Γης και 2,28 φορές μικρότερη από τη διάμετρο της Σελήνης). Το σχήμα του είναι πρακτικά σφαιρικό, οπότε η επιφάνειά του έχει εμβαδό 7.285.000 χλμ2. ή 5,21 φορές μικρότερο του εμβαδού της σεληνιακής επιφάνειας και ο όγκος του ανέρχεται σε 1,85 δισεκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα.
Καθώς συμβαίνει και με τη Σελήνη της Γης, ο Όμπερον εμφανίζει το φαινόμενο της σύγχρονης περιστροφής, δηλαδή το ένα του ημισφαίριο «βλέπει» συνεχώς προς τον Ουρανό, ενώ το άλλο είναι στραμμένο μονίμως μακριά του. Αυτό οφείλεται στις παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκεί ο πλανήτης στο δορυφόρο του επί δισεκατομμύρια χρόνια. Οι ίδιες δυνάμεις έχουν καταστήσει την τροχιά σχεδόν εντελώς κυκλική. Επομένως, ένα ημερονύκτιο πάνω στον Όμπερον διαρκεί 13,46 γήινα ημερονύκτια.
Λοιπά χαρακτηριστικά
Παρά το ότι η δομή και η σύσταση του εσωτερικού του Όμπερον είναι αβέβαιες, μία διαδεδομένη θεωρία είναι ότι αποτελείται από περίπου κατά 50% πάγο νερού, 30% πυριτικά πετρώματα και 20% ενώσεις του άνθρακα (όπως το μεθάνιο) και του αζώτου. Η αρχαία, με πολλούς κρατήρες, και παγωμένη επιφάνεια δεν φέρει ίχνη εσωτερικής δραστηριότητας εκτός από κάποιο άγνωστο πιο σκούρο υλικό που εμφανίζεται να καλύπτει τους πυθμένες πολλών κρατήρων. Ωστόσο, κάποια μεγάλα ρήγματα είναι ορατά στο νότιο ημισφαίριο, κάτι που υπαινίσσεται κάποια εσωτερική δραστηριότητα σε πρώιμο στάδιο της ζωής του δορυφόρου. Λίγα μόνο είδη γεωμορφολογικών χαρακτηριστικών έχουν αναγνωρισθεί πάνω στον Όμπερον: κρατήρες, χάσματα και όρη. Το υψηλότερο βουνό υψώνεται περί τα 6 χιλιόμετρα πάνω από τη μέση επιφάνεια του δορυφόρου. Η λευκαύγεια (αλβέδο) είναι κατά μέσο όρο 0,31. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια του Όμπερον είναι περίπου 70-80 βαθμοί Κ υπό το μηδέν.
Εξερεύνηση
left|290px|Έγχρωμη εικόνα του Όμπερον από το Βόγιατζερ 2.|μικρογραφία Μέχρι σήμερα, οι μόνες εικόνες του Όμπερον από κοντά προήλθαν από το διαστημόπλοιο Βόγιατζερ 2, που τον φωτογράφησε τον Ιανουάριο 1986. Οι κοντινότερες εικόνες λήφθηκαν από απόσταση 470.600 χιλιομέτρων. Οι εικόνες καλύπτουν περίπου το 40% της συνολικής επιφάνειας του δορυφόρου, αλλά μόνο το 25% αυτής φωτογραφήθηκε με αρκετή ανάλυση για την κατασκευή γεωλογικού χάρτη. Την ώρα που πέρασε από κοντά το σκάφος, φωτιζόταν από τον Ήλιο το νότιο ημισφαίριο του δορυφόρου, οπότε το βόρειο ημισφαίριο δεν μπορούσε να απεικονισθεί. Έως τώρα δεν υπάρχει καμία προγραμματισμένη αποστολή που θα επισκεφθεί το σύστημα του Ουρανού και συνεπώς τον Όμπερον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομπερον
Παγκόσµιος Οργανισµός Αντιντόπινγκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις
Άλιεν
Το Άλιεν: Ο Επιβάτης του Διαστήματος ή Άλιεν (αγγλικά: Alien) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και τρόμου, παραγωγής 1979. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ρίντλεϊ Σκοτ, το σενάριο έγραψε ο Νταν Ο' Μπάνον και πρωταγωνιστούν οι Τομ Σκέριτ, Σιγκούρνι Γουίβερ, Τζον Χερτ, Βερόνικα Κάρτραϊτ, Χάρι Ντιν Στάντον, Ίαν Χολμ και Γιάφετ Κότο. Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται σε ένα άκρως επιθετικό εξωγήινο πλάσμα, το οποίο παραμονεύει και σκοτώνει το πλήρωμα ενός διαστημόπλοιου.
Το Άλιεν έγινε μεγάλη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, λαμβάνοντας δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας εκείνο για τα καλύτερα οπτικά εφέ. Θεωρείται κλασική ταινία στο είδος της επιστημονικής φαντασίας μέχρι και σήμερα και το 2002 επιλέχθηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου. Το 2008 κατέλαβε την 7η θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και την 33η θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών του περιοδικού Empire.
Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε σε ένα επιτυχημένο φραντσάιζ με βιβλία, κόμικ, βιντεοπαιχνίδια, παιχνίδια καθώς και τρία sequel και δύο prequel. Επίσης εκτόξευσε στα ύψη την καριέρα της Γουίβερ, η οποία στο Άλιεν υποδύθηκε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο, τον οποίο επανέλαβε σε όλες τις ταινίες της τετραλογίας: Άλιενς: Η Επιστροφή (Aliens, 1986), Άλιεν 3: Η Τελική Αναμέτρηση (Alien 3, 1992) και Άλιεν: Η Αναγέννηση (Alien Resurrection, 1997). Στα επακόλουθα prequel Άλιεν Εναντίον Κυνηγού (Alien vs. Predator, 2004) και Άλιεν Εναντίον Κυνηγού 2 (Aliens vs. Predator: Requiem, 2007), ο χαρακτήρας της Ρίπλεϊ δεν εμφανίστηκε. Το 2009 ο Σκοτ ξεκίνησε την υλοποίηση ενός prequel του Άλιεν με τίτλο Προμηθέας (Prometheus). Η ταινία κυκλοφόρησε το 2012 και παρ' όλο που διαδραματίζεται πριν τα γεγονότα της πρώτης ταινίας δεν είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αρχική σειρά ταινιών.
Στις 31 Οκτωβρίου 2003 η ταινία επανακυκλοφόρησε με επιπλέον σκηνές που είχαν διαγραφεί από την αρχική έκδοση.
Περίληψη
Η ταινία διαδραματίζεται το έτος 2122, όταν το εμπορικό διαστημόπλοιο με το όνομα «Νοστρόμο» προσεδαφίζεται σε έναν κοντινό πλανήτη, προκειμένου το πλήρωμα του να ερευνήσει την πηγή κάποιου επαναλαμβανόμενου σήματος που λαμβάνει. Το πλήρωμα ανακαλύπτει εκατοντάδες αυγά επωασμένα από κάποιο άγνωστο είδος οργανισμού. Κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης, κάποιο από τα αυγά εκκολάπτεται και ένα εξωγήινο πλάσμα προσκολλάται στο πρόσωπο ενός άνδρα του πληρώματος. Οι συνάδελφοι του τον μεταφέρουν πίσω στο Νοστρόμο, μη γνωρίζοντας πως αυτό το πλάσμα εξελίσσεται σε δολοφονικό ον, που έχει σκοπό να εξοντώσει όλο το πλήρωμα.
Πρώτα στάδια και σενάριο
upright|thumb|right|Ο σεναριογράφος του Άλιεν, Νταν Ο' Μπάνον Ενώ σπούδαζε κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, ο Νταν Ο' Μπάνον δημιούργησε μια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας μαζί με το σκηνοθέτη Τζον Κάρπεντερ με τίτλο Σκοτεινό Αστέρι (Dark Star, 1974). Η ταινία συμπεριλάβανε έναν εξωγήινο, ο οποίος δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας ένα σπρέι βαψίματος και η εμπειρία έκανε τον Ο' Μπάνον να θέλει να κανει έναν εξωγήινο που να μοιάζει αληθινός. Λίγα χρόνια αργότερα ξεκίνησε να δουλεύει σε ένα παρόμοιο στόρι που θα έδινε περισσότερη έμφαση στον τρόμο: "Ήξερα ότι ήθελαν κάνω μια ταινία τρόμου πάνω σε διαστημόπλοιο με ένα μικρό αριθμό αστροναυτών". Ο Ρόναλντ Σάσετ, εν τω μεταξύ, δούλευε σε μια πρώιμη εκδοχή σεναρίου που τελικά θα γινόταν η ταινία Ολική Επαναφορά (Total Recall, 1990). Εντυπωσιασμένος από το Σκοτεινό Αστέρι, επικοινώνησε με τον Ο' Μπάνον και οι δυο τους συμφώνησαν να συνεργαστούν στα πρότζεκτ τους, επιλέγοντας να δουλέψουν πρώτα στην ταινία του Ο' Μπάνον, πιστεύοντας ότι η υλοποίηση και η παραγωγή της θα στοίχιζε λιγότερο. Ο Ο' Μπάνον είχε γράψει 29 σελίδες ενός σεναρίου που είχε τον τίτλο Memory, οι οποίες τελικά θα χρησιμοποιούνταν ως οι εναρκτήριες σκηνές του Άλιεν.
Για να γράψει το σενάριο, ο Μπάνον εμπνεύστηκε από αρκετές προηγούμενες ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Αργότερα δήλωσε ότι "Δεν έκλεψα το Άλιεν από κανέναν. Το έκλεψα από όλους". Με σχεδόν 85% της πλοκής ολοκληρωμένο, οι Σάσετ και Ο' Μπάνον παρουσίασαν το αρχικό τους σενάριο σε αρκετά στούντιο, προμοτάροντάς το ως "Τα Σαγόνια του Καρχαρία στο διάστημα". Βρίσκονταν στα πρόθυρα να υπογράψουν συμφωνία με το στούντιο του Ρότζερ Κόρμαν όταν ένας φίλος προσφέρθηκε να τους βρει μια καλύτερη συμφωνία και παρέδωσε το σενάριο στους Γουόλτερ Χιλ, Ντέιβιντ Γκίλερ και Γκόρντον Κάρολ, οι οποίοι είχαν φτιάξει μια εταιρία παραγωγής, τη Brandywine, συνδεδεμένη με τη 20th Century Fox. Οι Ο' Μπάνον και Σάσετ υπέγραψαν με τη Brandywine, αλλά οι Χιλ και Γκίλερ δεν ήταν ευχαριστημένοι με το σενάριο και έκαναν αρκετές αλλαγές. Αυτό προκάλεσε ένταση ανάμεσα στους Ο' Μπάνον και Σάσετ, καθώς οι Χιλ και Γκίλερ είχαν πολύ μικρή εμπειρία με το είδος της επιστημονικής φαντασίας και σύμφωνα με τον Σάσετ: "Δεν ήταν καλοί στο να το κάνουν καλύτερο, ή για την ακρίβεια στο να το κάνουν ακόμα χειρότερο". Οι Χιλ και Γκίλερ πρόσθεσαν κάποια ουσιώδη στοιχεία στο στόρι, όπως το χαρακτήρα Ας, τον οποίο ο Ο' Μπάνον θεώρησε μη απαραίτητο και ο Σάσετ ως "ένα από τα καλύτερα σημεία της ταινίας... Η όλη ιδέα και το σενάριο ήταν δικό τους". Συνολικά, οι Χιλ και Γκίλερ έγραψαν 8 διαφορετικά προσχέδια, δίνοντας κυρίως έμφαση στον ανδροειδές Ας και φτιάχνοντας τους διαλόγους.
Παρά τις πολλαπλές αλλαγές του σεναρίου, η 20th Century Fox δεν εξέφρασε ενδιαφέρον να χρηματοδοτήσει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ωστόσο, μετά την επιτυχία της ταινίας Ο Πόλεμος των Άστρων (Star Wars) το 1977, το ενδιαφέρον του στούνιο για το είδος της επιστημονικής φαντασίας έγινε εντονότερο. Το Άλιεν πήρε το πράσινο φως από τη Fox, με αρχικό προϋπολογισμό 4,2 εκατομμύρια δολάρια.
Σκηνοθεσία
Ο Ο' Μπάνον αρχικά υπέθεσε ότι θα σκηνοθετούσε το Άλιεν, αλλά η 20th Century Fox ζήτησε από τον Γουόλτερ Χιλ να σκηνοθετήσει. Ο Χιλ απέρριψε την πρόταση εξαιτίας άλλων υποχρεώσεών του σε ταινίες. Οι Πίτερ Γέιτς, Τζακ Κλέιτον και Ρόμπερτ Άλντριτς θεωρήθηκαν πιθανοί αλλά οι ο' Μπάνον, Σάσετ και η εταιρία Brandywine θεώρησαν ότι αυτοί οι σκηνοθέτες δεν θα έπαιρναν σοβαρά την ταινία. Οι Γκίλερ, Χιλ και Κάρολ είχαν εντυπωσιαστεί με το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρίντλεϊ Σκοτ με την ταινία Οι Μονομάχοι (The Duellists, 1977) και του πρότειναν να αναλάβει το πρότζεκτ, το οποίο ο Σκοτ δέχτηκε. Ο Σκοτ δημιούργησε ένα λεπτομερές στόριμπορντ, το οποίο εντυπωσίασε τη Fox αρκετά ώστε να διπλασιάσει τον προϋπολογισμό της ταινίας από 4,2 σε 8,4 εκατομμύρια δολάρια.
Κάστινγκ
Η Βερόνικα Κάρτραϊτ είχε και στο παρελθόν δουλέψει σε ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας όπως Τα Πουλιά (The Birds, 1963) και Μακάβρια Εισβολή (Invasion of the Body Snatchers, 1978). Αρχικά είχε κάνει δοκιμαστικό για το ρόλο της Ρίπλεϊ και δεν πληροφορήθηκε ότι τελικά της δόθηκε ο ρόλος της Λάμπερτ, μέχρι που έφτασε στο Λονδίνο για τα γυρίσματα. Δεν της άρεσε καθόλου η ευσιγκίνητη αδυναμία του χαρακτήρα της αλλά δέχτηκε το ρόλο: "Με έπεισαν ότι ήμουν οι φόβοι του κοινού. Ήμουν η αντανάκλαση του τι αισθανόταν το κοινό". Ο Τζον Χερτ ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο του Κέιν αλλά ήταν δεσμευμένος με συμβόλαιο για μια άλλη ταινία στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Άλιεν και έτσι ο ρόλος δόθηκε στον Τζον Φιντς. Ωστόσο, ο Φιντς αρρώστησε την πρώτη μέρα των γυρισμάτων και το πρότζεκτ του Χερτ δεν προχώρησε και αντικατέστησε τελικά τον Φιντς. Για την ερμηνεία του έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA β' ανδρικού ρόλου. Για το ρόλο του Ντάλας, Καπετάνιου του Νοστρόμο, προσεγγίστηκε από την αρχή ο Τομ Σκέριτ, αλλά απέρριψε την πρόταση καθώς ακόμα δεν είχε οριστεί σκηνοθέτης και ο προϋπολογισμός ήταν πολύ μικρός. Αργότερα, όταν ο Ρίντλεϊ Σκοτ ανέλαβε τη σκηνοθεσία και ο προϋπολογισμός διπλασιάστηκε, ο Σκέριτ δέχτηκε το ρόλο του Ντάλας.
Η ιδέα ο πρωταγωνιστικός ρόλος να είναι θηλυκός ήταν των Ντέιβιντ Γκίλερ και Γουόλτερ Χιλ, οι οποίοι θεώρησαν ότι αυτό θα βοηθούσε το Άλιεν να ξεχωρίσει από τις ανδροκρατούμενες ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Η Σιγκούρνι Γουίβερ που ήταν ελάχιστα γνωστή τότε στο χώρο του κινηματογράφου, εντυπωσίασε τους Σκοτ, Γκίλερ και Χιλ με την οντισιόν της. Ήταν η τελευταία ηθοποιός του καστ που υπέγραψε και έκανε τα περισσότερα δοκιμαστικά της ενώ τα σκηνικά χτίζονταν. Ο ρόλος της Ρίπλεϊ ήταν ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος της Γουίβερ και για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης.
Box office
Με συνολικό προϋπολογισμό 11.000.000 δολάρια, το Άλιεν έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 5,3 εκατομμύρια δολάρια. Στο αμερικανικό box office συγκέντρωσε συνολικά 81,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο 24,3 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 106,2 εκατομμύρια δολάρια. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς, το Άλιεν καταλαμβάνει την 3η θέση στο αμερικανικό box office και την 4η θέση παγκοσμίως.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου έχει κατατάξει τo Άλιεν στην 7η θέση στην κατηγορία AFI 10 Top 10... 10 Ταινίες Επιστημονικής Φαντασίας.
Συνέχειες
Η επιτυχία του Άλιεν οδήγησε τη 20th Century Fox να χρηματοδοτήσει τρεις συνέχειες μέσα στα επόμενα 18 χρόνια, το καθένα με διαφορετικό σεναριογράφο και σκηνοθέτη. Η Σιγκούρνι Γουίβερ ήταν η μόνη ηθοποιός που εμφανίστηκε και στις τέσσερις ταινίες και οι αγώνες της ενάντια στο εξωγήινο πλάσμα ήταν ο θεματικός πυρήνας σε ολόκληρη τη σειρά ταινιών. Ο Τζέιμς Κάμερον σκηνοθέτης της δεύτερης ταινίας Άλιενς: Η Επιστροφή (Aliens, 1986) έδωσε περισσότερη έμφαση στη δράση και αφορούσε την επιστροφή της Ρίπλεϊ στον πλανήτη που πρωτοσυνάντησε το Άλιεν, συνοδευόμενη από πεζοναύτες. Στο Άλιεν 3: Η Τελική Αναμέτρηση (Alien, 1992) σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ, η Ρίπλεϊ βρέθηκε σε μια φυλακή όπου δίνει μάχη με ένα ακόμη Άλιεν, δίνοντας τέλος στη ζωή της στο φινάλε της ταινίας. Στην τέταρτη ταινία Άλιεν: Η Αναγέννηση (Alien Resurrection, 1997), που σκηνοθέτησε ο Ζαν-Πιερ Ζενέ, βλέπουμε την ανάσταση της Ρίπλεϊ μέσω της κλωνοποίησης όπου για μία ακόμη φορά μάχεται ενάντια των εξωγήινων τεράτων.
Η σειρά ταινιών γνώρισε μεγάλη επιτυχία, η οποία οδήγησε σε ένα ολόκληρο φραντσάιζ με πολλά βιβλία, κόμικ, βιντεοπαιχνίδια, παιχνίδια και άλλες εμφανίσεις στα μίντια και στο εμπόριο. Ένας αριθμός αυτών ξεκίνησε με το πλασματικό crossover που έφερε τους εξωγήινους της σειράς ταινιών Άλιεν μαζί με τον Κυνηγό της ομότιτλης σειράς ταινιών Ο Κυνηγός (Predator). Ακολούθησαν δύο ταινίες βασισμένες στα παιχνίδια αυτά που λειτούργησαν ως prequel της αρχικής ταινίας, το Άλιεν Εναντίον Κυνηγού (Alien vs. Predator, 2004) και το Άλιεν Εναντίον Κυνηγού 2 (Aliens vs. Predator: Requiem, 2007) χωρίς τη συμμετοχή της Γουίβερ ή του χαρακτήρα της Ρίπλεϊ.
Η Σιγκούρνι Γουίβερ εξέφρασε ενδιαφέρον να ξανασυνεργαστεί με τον Ρίντλεϊ Σκοτ σε μία πέμπτη ταινία λέγοντας: "Υπάρχει μια όρεξη για ένα πέμπτο, το οποίο είναι κάτι που δεν περίμενα... είναι πραγματικά δύσκολο να σκεφτείς μια πέμπτη ιστορία η οποία να' ναι καινούρια και φρέσκια... αλλά θα ήθελα να ξαναπάω στο διάστημα... Νομίζω ότι μια διαστημική περιπέτεια είναι καλό πράγμα για μας τώρα, επειδή η Γη είναι τόσο σκοτεινή... κι έτσι έχουμε μιλήσει γι' αυτό αλλά πολύ γενικά". Ο Σκοτ σημείωσε ότι αν η σειρά πρόκειται να συνεχιστεί, το πιο λογικό θα ήταν να εξερευνήσει την προέλευση του Άλιεν. Η Γουίβερ υποστήριξε αυτή την ιδέα, δηλώνοντας ότι "Νομίζω ότι θα ήταν υπέροχο να πάμε πίσω, γιατί μου έχουν κάνει αυτή την ερώτηση τόσες φορές: 'Από που ήρθε το Άλιεν;'. Ο κόσμος θέλει να μάθει". Οι παραγωγοί της σειράς ταινιών Ντέιβιντ Γκίλερ, Γουόλτερ Χιλ και Γκόρντον Κάρολ, δεν θα ήθελαν να προχωρήσουν στην ανάπτυξη μιας ακόμη ταινίας εκτός αν αφορούσε τον κόσμο των Άλιεν και συμμετείχε η Γουίβερ. Η Γουίβερ είπε ότι θα επέστρεφε μόνο αν ο Σκοτ ή ο Τζέιμς Κάμερον σκηνοθετούσε. Ο Κάμερον δούλευε πάνω σε μια πέμπτη ταινία Άλιεν, η οποία θα εξερευνούσε την προέλευση του εξωγήινου πλάσματος, αλλά σταμάτησε όταν έμαθε ότι η Fox προχωρούσε στην παραγωγή της ταινίας Άλιεν Εναντίον Κυνηγού (Alien vs. Predator), όπου πίστευε ότι θα ακύρωνε ολόκληρη τη σειρά ταινιών.
Τον Ιούλιο του 2009 η 20th Century Fox ανακοίνωσε ότι ο Τζον Σπάιτς προσελήφθη να γράψει ένα prequel για το Άλιεν, με τον Ρίντλεϊ Σκοτ να σκηνοθετεί. Το σενάριο ξαναγράφτηκε από τους Σκοτ και Ντέιμον Λίντελοφ. Με τον τίτλο Προμηθέας (Prometheus), το πρότζεκτ ξεκίνησε παραγωγή το Μάιο του 2001 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 8 Ιουνίου 2012. Ο Σκοτ δήλωσε: "Ενώ το "Άλιεν" ήταν το εναρκτήριο σημείο αυτού του πρότζεκτ, μέσα από την διαδικασία δημιουργίας προέκυψε μία νέα, μεγάλη μυθολογία και ένα σύμπαν μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η ταινία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες Alien Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στα Pinewood Studios Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέρι Γκόλντσμιθ
Καπνότοπος Σερρών
Ο Καπνότοπος, έως το 1927 γνωστός ως Ραϊκόφτσα, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν στους βόρειους πρόποδες του όρους Άγκιστρο, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Χισάρ (Σιδηρόκαστρο) του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου, που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, εκτιμάται ότι ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 350 εξαρχικοί κάτοικοι.
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και ο πληθυσμός απομακρύνθηκε. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Δραγοτίν (Προμαχώνας), μαζί με τα χωριά Ρούπελ (Κλειδί) και Εσκιτζή. Τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκαν προσφυγικές οικογένειες και το 1927 μετονομάστηκε σε Καπνότοπο.
Ο οικισμός καταργήθηκε το 1951. Σήμερα είναι ορατά τα ερείπια των σπιτιών και της εκκλησίας του χωριού.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.37485" longitude="23.38292" zoom="11" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.38292,         41.37485        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Κλειδί Σερρών
Το Κλειδί, έως το 1926 γνωστό ως Ρούπελ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Κεντρικής Μακεδονίας. Η παλαιά ονομασία του χωριού, διατηρείται σήμερα στο ομώνυμο οχυρό.
Κλειστό Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών
Στο Κλειδί λειτουργεί το πρώτο Κλειστό Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών. Σε αυτό μεταφέρονται με ενέργειες του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου όσοι μπήκαν παράνομα στη χώρα μετά την 1η Μαρτίου, τόσο από τον Έβρο όσο και από τα νησιά. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, παραιτήθηκε η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Σιντικής Σουλτάνα Ρόδη. Το κέντρο κατασκευάστηκε σε μια έκταση 20 στρεμμάτων και ήδη έχουν μεταφερθεί σε αυτό και διαμένουν 1.345 πρόσφυγες και μετανάστες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Πεντάβρυσο Κοζάνης
Ν.Α. του χωριού υπάρχουν μεγάλα αμμορυχεία. Τον Οκτώβριο του 1977, ο ιδιοκτήτης του αμμόλοφου Πενταβρύσου Πτολεμαΐδας κ. Ισαάκ Πασαλίδης και ενώ ασχολούνταν με την αμμοληψία στην περιοχή εκείνη, βρήκε έναν σχεδόν πλήρη σκελετό μικρού προϊστορικού ελέφαντα, από τον οποίο, όμως, δεν κατέστη δυνατόν να βρεθεί το ζεύγος των χαυλιοδόντων. Συνεχίζει να βρίσκεται στον ίδιο χώρο, προστατευμένο από κάποιο κτίριο, δυστυχώς όμως δεν είναι επισκέψιμο ακόμη.
Το 1992-1993 προστέθηκαν 50 εργατικές κατοικίες στο χωριό ,αυξάνοντας τον πληθυσμό του. Σήμερα στο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου ,που δεν λειτουργεί, στεγάζεται Κέντρο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Νέο Φρούριο Κέρκυρας
Το ιστορικό κέντρο της πόλης της Κέρκυρας οριοθετείται από δύο φρούρια: στα Ανατολικά το Παλιό Φρούριο και στα δυτικά το Νέο Φρούριο. Στο παρελθόν τα δύο φρούρια ενώνονταν από τείχη που περιέκλειαν την κατοικημένη πόλη.
To νεώτερο από τα δύο εννοείται πως είναι το Νέο Φρούριο (ή Fortezza Nuova), κτισμένο τον 16ο αιώνα από τους Βενετσιάνους, στο λόφο του Αγίου Μάρκου.
Ιστορία
Το Νέο Φρούριο της Κέρκυρας (Fortezza Nuova), που δεσπόζει στο λόφο του Αγίου Μάρκου, χτίστηκε από τους Βενετσιάνους το 16ο αιώνα, όταν έγινε επιτακτική η ανάγκη προστασίας της πόλης, την ασφάλεια της οποίας δεν μπορούσε πλέον να εξασφαλίσει το Παλιό Φρούριο.
Η οικοδόμηση του ξεκίνησε το 1576 και δεν ολοκληρώθηκε παρά το 1645, μολονότι γνώρισε αρκετές ανακατασκευές και επεκτάσεις από τότε. Είναι χτισμένο σε δύο επίπεδα προκειμένου να ανταποκρίνεται στο διπλό του ρόλο: την προστασία του λιμανιού και τον έλεγχο της ενδοχώρας.
Ο Βενετσιάνος αρχιτέκτονας Francisco Vitelli προκειμένου να βρει τα οικοδομικά υλικά που απαιτούνταν χρειάστηκε να κατεδαφίσει περισσότερα από 2.000 οικήματα, στην πλειοψηφία τους κατοικίες και εκκλησίες. Ωστόσο ανάμεσα στις καταστροφές συγκαταλέγεται και μια από τις ομορφότερες Πύλες της πόλης, η Porta Reale.
Τo Φρούριο δέχτηκε πολλά πλήγματα κατά τη διάρκεια των αιώνων. Οι ίδιοι οι Κερκυραίοι αναγκάστηκαν να καταστρέψουν μεγάλο τμήμα τους, όπως και τα περισσότερα τείχη, που το ένωναν με το Παλιό Φρούριο, και τα οποία περιέβαλλαν την πόλη, μετά από απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων, τις παραμονές της ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα το 1864. Ωστόσο διατηρούνται μέχρι σήμερα, χωρίς να είναι προσβάσιμες στο κοινό, οι σήραγγες που το ένωναν με το Παλιό Φρούρο.
Το Νέο Φρούριο δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις και κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε και έπαθε σοβαρές ζημιές.
Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία
Πρόκειται για ένα στιβαρό αυστηρό οικοδόμημα, το οποίο στέκεται επιβλητικό πάνω από το Παλιό Λιμάνι, απ’ όπου έχει και πρόσβαση, και προσφέρει μια μοναδική πανοραμική θέα της πόλης και της ανοιχτής θάλασσας.
Η Πύλη του είναι διακοσμημένη με έναν υπέροχο ανάγλυφο Λέοντα του Αγίου Μάρκου, το έμβλημα της Βενετίας.Τα σημάδια τους άφησαν και οι Εγγλέζοι: δύο αγγλικοί στρατώνες, ο ένας δίπλα στην Πύλη και ο άλλος στο δεύτερο επίπεδο ενώ υπάρχει και ένας ναός, πιθανότατα του 17ου αιώνα, η Παναγία η Σπηλαιώτισσα.
Σήμερα εκτός από εγκαταστάσεις του Πολεμικού Ναυτικού, το Νέο Φρούριο φιλοξενεί εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής κ.α. ενώ στους χώρους του βρίσκουν στέγη μουσικές συναυλίες αλλά και άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες.
Κατηγορία:Κέρκυρα
Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή
Η Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή (αγγλικά: International Paralympic Committee, IPC) είναι ένας διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός και το παγκόσμιο κυβερνόν σώμα για το Παραολυμπιακό Κίνημα. Η Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή οργανώνει τους Παραολυμπιακούς Αγώνες και λειτουργεί ως Διεθνής Ομοσπονδία για εννέα αθλήματα.
Ιδρύθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1989 στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας και η αποστολή της είναι να επιτρέψει στους παραολυμπιακούς αθλητές να επιτύχουν αθλητική αριστεία, να εμπνεύσει και να ενθουσιάσει τον κόσμο. Επιπλέον, η Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή θέλει να προωθήσει τις παραολυμπιακές αξίες και να δημιουργήσει ευκαιρίες στον αθλητισμό για όλα τα άτομα με αναπηρία, από αρχάριους μέχρι κορυφαίου επιπέδου αθλητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραολυμπιακοί Αγώνες
Παπουλίδης (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Παπουλίδης μπορεί να αναφέρονται:
Τάγμα του Αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου (Ρωσία)
Το Τάγμα του Αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου (ρωσ Орден Святого апостола Андрея Первозванного) είναι βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας από το 1998. Με το ίδιο όνομα, υπήρχε ένα βραβείο στην Ρωσική Αυτοκρατορία.
Κυβέρνηση Μπλαγκόιε Νέσκοβιτς 1945
Η Κυβέρνηση Μπλαγκόιε Νέσκοβιτς του 1945 γνωστή κως "εθνική κυβέρνηση της Σερβίας" (σερβικά : Прва Влада Благоја Нешковића), ήταν η πρώτη κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Σερβίας μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κι αντικατέστησε την προσωρινή Κυβέρνηση Αλεξάνταρ Πελιβάνοβιτς 1944.
Δεδομένου ότι αυτή η κυβέρνηση σχηματίστηκε πριν από την δημιουργία της ομοσπονδιακής δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και τα ομοσπονδιακά συντάγματα, για την θέση του υπουργού χρησιμοποιείται η λέξη διαχειριστής.
Σύσταση κυβέρνησης
1945
Γαλάτεια (δορυφόρος)
Τροχιά
Η Γαλάτεια περιφέρεται γύρω από τον Ποσειδώνα σε μέση απόσταση από το κέντρο του πλανήτη (μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς) 61.953 χλμ. ή 37.177 χλμ. πάνω από τις κορυφές των νεφών του, με εκκεντρότητα τροχιάς μόλις 0,00004 ± 0,00009 (δηλαδή μπορεί να είναι και μηδέν, οπότε η τροχιά είναι κυκλική). Χρειάζεται 10 ώρες, 17 λεπτά και 23,51 δευτερόλεπτα για να συμπληρώσει μία πλήρη περιφορά. Η κλίση του επιπέδου της τροχιάς είναι μόλις 3,1 ± 0,7 λεπτά της μοίρας ως προς το ισημερινό επίπεδο του Ποσειδώνα.
Η τροχιά της Γαλάτειας βρίσκεται κάτω από την ακτίνα για την οποία ο χρόνος περιφοράς της θα ήταν ίσος με τον χρόνο περιστροφής του ίδιου του Ποσειδώνα γύρω από τον άξονά του, οπότε αναμένεται οι παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκεί επάνω της ο πλανήτης να τη φέρνουν όλο και πιο κοντά του ώστε τελικά (μετά από εκατομμύρια χρόνια) να πέσει πάνω του ή να διασπασθεί προηγουμένως σε συντρίμματα που θα σχηματίσουν ένα δακτύλιο. Η Γαλάτεια φαίνεται να είναι ένας δορυφόρος-βοσκός για τον υπάρχοντα Δακτύλιο Άνταμς που βρίσκεται μόλις έξω από την τροχιά της. Οι συντονισμοί με τη Γαλάτεια σε αναλογία 42:43 θεωρούνται επίσης ο πιθανότερος μηχανισμός που κρατά σταθερούς τους μοναδικούς δακτυλίους-τόξα που τον συναποτελούν. Η μάζα του δορυφόρου έχει υπολογισθεί με βάση τις ακτινικές διαταραχές που επάγει στον δακτύλιο.
Λοιπά χαρακτηριστικά
238px|thumb|Η εικόνα της ανακάλυψης της Γαλάτειας.|left Οι διαστάσεις της Γαλάτειας είναι 204×184×144 χλμ. (±~10 χλμ.). Το σχήμα της είναι ακανόνιστο. Δεν υπάρχουν ενδείξεις για οποιαδήποτε γεωλογική διαφοροποίηση. Πιθανότατα είναι ένας σωρός συντριμμάτων που επανασυσσωρεύθηκαν μαζί και προέρχονταν από θραύσματα των αρχικών δορυφόρων του Ποσειδώνα, οι οποίοι διασπάσθηκαν από βαρυτικές παρέλξεις του Τρίτωνα λίγο μετά τη σύλληψη αυτού του μεγάλου δορυφόρου από τον Ποσειδώνα σε πολύ έκκεντρη αρχική τροχιά (D. Banfield & N. Murray: A dynamical history of the inner neptunian satellites, περιοδ. Icarus, έτος 1992, τόμος 99, σ. 390).
Η μάζα της Γαλάτειας υπολογίσθηκε σε 2,12 ± 0,08 τετράκις εκατομμύρια τόνους, δηλαδή 2,8 εκατομμύρια φορές μικρότερη από τη μάζα της Γης. Αυτή η τιμή αντιστοιχεί σε μέση πυκνότητα μόλις 0,75 ± 0,1 γραμμάριο/κυβικό εκατοστό. Το γεωμετρικό άλβεδο της Γαλάτειας είναι 0,08 και η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε –222 βαθμούς Κελσίου.
Καθώς συμβαίνει και με τη Σελήνη της Γης, η Γαλάτεια εμφανίζει το φαινόμενο της σύγχρονης περιστροφής, δηλαδή το ένα της ημισφαίριο «βλέπει» συνεχώς προς τον Ουρανό, ενώ το άλλο είναι στραμμένο μονίμως μακριά του. Αυτό οφείλεται στις παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκεί ο πλανήτης στον δορυφόρο του επί δισεκατομμύρια χρόνια. Οι ίδιες δυνάμεις έχουν καταστήσει την τροχιά κυκλική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαλατεια
Νικήτας ο Πατρίκιος
Ο Άγιος Νικήτας ο Πατρίκιος ή Νικήτας Μονομάχος, 761/62 - 6 Οκτωβρίου 836) ήταν βυζαντινός μοναχός και ένθερμος αντίπαλος των εικονομάχων. Συνήθως ταυτίζεται με τον Νικήτα Μονομάχο, έναν ευνούχο αξιωματούχο και στρατηγό από την Παφλαγονία που δραστηριοποιείται στις αρχές του 9ου αιώνα.
Τιμάται ως άγιος και εξομολογητής της πίστης από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η γιορτή του είναι στις 13 Οκτωβρίου.
Ο Νικήτας γεννήθηκε στην Παφλαγονία το 761 ή 762, από γονείς που πιθανώς ονομάζονταν Γρηγόριος και Άννα. Μεταγενέστερη παράδοση ισχυρίζεται ότι ήταν απόγονος της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, της συζύγου του Θεόφιλου (περ. 829-842). Αυτό είναι σαφώς αδύνατο, αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί κάποια σχέση. Μια άλλη παράδοση καταγράφει ότι ήταν επίσης συγγενής της αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθήνας (περ. 797–802). Σύμφωνα με την αγιογραφία του, ευνουχισμένος από τους γονείς του σε νεαρή ηλικία, έλαβε καλή εκπαίδευση και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 17 ετών (περίπου το 778), όπου εισήλθε στην υπηρεσία του βυζαντινού αυτοκράτορα. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Νικήτας διακρίθηκε μεταξύ των ευνούχων της αυτοκρατορικής αυλής και ήρθε στην προσοχή της αυτοκράτειρας-μητέρας Ειρήνης, η οποία χειριζόταν τις υποθέσεις της αυτοκρατορίας ως αντιβασιλέας μετά το 780. Η Ειρήνη τον προώθησε λόγω της ικανότητάς του και λόγω των δεσμών συγγένειας τους. Το 787, λέγεται ότι ο Νικήτας εκπροσώπησε την Αυτοκράτειρα στην Δεύτερη Σύνοδο της Νίκαιας, αν και δεδομένης της νεότητας του Νικήτα, αυτό είναι πιθανό να είναι εφεύρεση του αγιογράφου του.
Λίγο αργότερα, προήχθη στην τάξη των πατρικίων και στάλθηκε στη Σικελία ως κυβερνήτης (στρατηγός) του τοπικού θέματος. Λόγω αυτών των πληροφοριών ταυτίζεται με τον πατρίκιο και στρατηγό της Σικελίας Νικήτα, ο οποίος το 797 έστειλε πρεσβεία στον Καρλομάγνο, καθώς και με τον Νικήτα Μονομάχο, ο οποίος έφερε το χέρι της Αγίας Ευφημίας από την Κωνσταντινούπολη, και έχτισε μια εκκλησία στη Σικελία για να στεγάσει το ιερό λείψανο. Επομένως, τοποθετείται η θητεία του Νικήτα ως κυβερνήτη της Σικελίας το 797, και έληξε πριν από το 799, όταν ο Μιχαήλ Γαγγλιανός ήταν κυβερνήτης του Θέματος της Σικελίας. Εάν το "Μονομάχος" αντιπροσωπεύει ένα οικογενειακό όνομα και όχι ένα παρωνύμιο, ο Νικήτας θα ήταν το πρώτο βεβαιωμένο μέλος της οικογένειας Μονομάχων, το οποίο έγινε γνωστό τον 11ο αι. , όπου ανέδειξε έναν αυτοκράτορα, τον Κωνσταντίνο Μονομάχο (περίπου 1042-1055).
Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τις δραστηριότητες του Νικήτα τη δεκαετία μετά από το 802. Σύμφωνα με την αγιογραφία του, ήθελε να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, αλλά απαγορεύτηκε να το πράξει από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄ (περ. 802-811) και τον γιο του Σταυράκιο. Ωστόσο, έχει ταυτοποιηθεί προσωρινά με έναν αριθμό ανθρώπων με το ίδιο όνομα που αναφέρονται στα χρονικά: έτσι μπορεί να είναιο Νικήτας που κατείχε το σπίτι όπου αργότερα χτίστηκε η Μονή Γαστριά, ή ο πατρίκιος Νικήτας που ήταν ένας από τους ιδρυτές της εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου στα Τρίγλια της Βιθυνίας. Συχνά εξισώνεται με τον ναύαρχο Νικήτα, ο οποίος το 807–808 ηγήθηκε του βυζαντινού στόλου στην εκστρατεία κατά της Δαλματίας και της Βενετίας, ο οποίος με τη σειρά του ταυτίζεται μερικές φορές με τον Νικήτα που ήταν στρατηγός και Λογοθέτης το 808 –811. .
Με την άνοδο του Μιχαήλ Α΄ (περ. 811-813) στο θρόνο, ο Νικήτας επιτέλους μπορούσε να αποσυρθεί (τέλη του 811). Πράγματι, ο νέος αυτοκράτορας τον ενθάρρυνε σε αυτήν την προσπάθεια, υπηρέτησε ως χορηγός του, και σε μονή κοντά στη Χρυσή Πύλη. Εκεί παρέμεινε ως ηγούμενος μέχρι τα τέλη του 815, όταν ξεκίνησε η δεύτερη φάση της εικονομαχίας. Αρνούμενος να αναγνωρίσει τις εικονοκλαστικές πολιτικές του αυτοκράτορα Λέων Ε΄, έφυγε από την πρωτεύουσα για ένα από τα προάστια της. Κατηγορήθηκε μάλιστα ότι προσπάθησε να προστατέψει μια εικόνα, αλλά δεν υπέστη καμία τιμωρία εκτός από τη δήμευση της εικόνας και τον περιορισμό του σε κατ' οίκον περιορισμό.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιχαήλ Β΄ (περίπου 820-829), αλλά στην αρχή της βασιλείας του γιου του Μιχαήλ και του διαδόχου του Θεόφιλου, η δίωξη των εικονόφιλων εντατικοποιήθηκε και οι μοναχοί ειδικότερα έγιναν στόχοι του ζήλου του αυτοκράτορα εικονοκλάστη. Παρά την πιθανή οικογενειακή του σύνδεση με την αυτοκράτειρα, ο Νικήτας διατάχθηκε να δεχτεί κοινωνία από τον πατριάρχη Αντώνιο Κασυματά ή την εξορία. Ο Νικήτας επέλεξε την εξορία, και με λίγους μαθητές και άλλους ομοϊδεάτες μοναχούς έφυγε στη Βιθυνία. Πέρασε τα επόμενα χρόνια μετακινούμενος από τοποθεσία σε τοποθεσία γύρω από την ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά για να αποφύγει την παρενόχληση από αξιωματούχους, προτού τελικά εγκατασταθεί στα χωριά της Ζουλούπας και μετά στην Κατεσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Οικογένεια Μονομάχων Κατηγορία:Βυζαντινοί Ευνούχοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημιακού Αθλητισμού
Η Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημιακού Αθλητισμού (Αγγλικά: EUSA, European University Sports Association) είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση που εργάζεται στον τομέα του πανεπιστημιακού αθλητισμού στην Ευρώπη. Είναι μέλος της Διεθνής Πανεπιστημιακής Αθλητικής Ομοσπονδίας, και ανήκουν σε αυτήν 43 εθνικές ομοσπονδίες. Οργανώνει Πανεπιστημιακά Πρωταθλήματα και Κύπελλα σε 16 αθλήματα. Ιδρύθηκε το 1999 στη Βιέννη και σημερινός πρόεδρός της είναι ο Ιταλός Αλμπέρτο Γκουαλτιέρι.
Ιστορία
Η Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημιακού Αθλητισμού είναι μια οργάνωση των εθνικών ομοσπονδιών πανεπιστημιακού αθλητισμού στην Ευρώπη.Ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1999 στη Βιέννη, της Αυστρίας στην οποία συμμετείχαν 25 εθνικές ομοσπονδίες και αρχικά είχε την έδρα της στο Ανόβερο της Γερμανίας.
Το 2000 στη Γενική Συνέλευση που έγεινε στο Παρίσι, 4 ακόμη χώρες έγιναν μέλη και εγκρίθηκε η θέσπιση ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων που βασίζονται στις πανεπιστημιακές ομάδες για το 2001.
Το 2001 τα πρώτα Πανεπιστημιακά Πρωταθλήματα διοργανώθηκαν στην Καλαθοσφαίριση (στο Αβέιρο, της Πορτογαλίας) και στην Πετοσφαίριση (στο Βελιγράδι, της Σερβίας). Με τη Γενική Συνέλευση που έγεινε στο Άμστερνταμ άλλες 5 χώρες έγιναν μέλη, με τον αριθμό των μελών να φτάνει τα 34.
Το 2002 συνεχίστηκαν τα Πανεπιστημιακά Πρωταθλήματα στην Καλαθοσφαίριση (στο Κόπερ, της Σλοβενίας) και στην Πετοσφαίριση (στην Αθήνα, της Ελλάδας) και με τη Γενική Συνέλευση που έγεινε στο Ναύπλιο, προστέθηκε η Ισπανία ως 35ο μέλος της ομοσπονδίας και αποφασίστηκε να συστηθεί μια επιτροπή σπουδαστών προκειμένου να ενισχυθεί η συμμετοχή των μαθητών.
Το 2003 προστέθηκαν 2 νέα Πανεπιστημιακά Πρωταθλήματα στο Ποδόσφαιρο (στη Ρώμη, της Ιταλίας) και στο Καράτε (στην Ποντγκόριτσα, του Μαυροβουνίου).
Το 2004 προστέθηκαν 4 νέα Πανεπιστημιακά Πρωταθλήματα στην Αντιπτέριση, στην Αντισφαίριση, στο Ποδόσφαιρο Σάλας, και στο Μπιτς Βόλεϊ, με τον αριθμό των αθλημάτων να φτάνει τα 8. Το Δεκέμβριο, του ίδιου χρόνου η Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημιακού Αθλητισμού δημοσίευσε το 1ο περιοδικό της.
Το 2005 προστέθηκε η Κωπηλασία στο πρόγραμμα των Πανεπιστημιακών Πρωταθλημάτων και με την Γενική Συνέλευση που έγεινε στο Βρότσλαβ δημιουργήθηκε ο επίσημος διαδικτυακός τόπος της ΕΕΠΑ και το Πιστοποιητικό Σπουδών Επιλεξιμότητας που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα επόμενα αθλητικά γεγονότα.
Το 2006 προστέθηκε η Χειροσφαίριση στο πρόγραμμα των Πανεπιστημιακών Πρωταθλημάτων με τον αριθμό των αθλημάτων να φτάνει τα 10.
Το 2007 προστέθηκαν τα Πανεπιστημιακά Πρωταθλήματα στην Επιτραπέζια αντισφαίριση, και στο Ράγκμπι με τον αριθμό να φτάνει στα 12 και με τη συμμετοχή πάνω από 2.800 φοιτητών και 360 πανεπιστημιακές ομάδες από 33 χώρες. Με τη Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι εξελέγη Νέο διοικητικό συμβούλιο για την επόμενη 4ετία, προστέθηκαν η Βοσνία και Ερζεγοβίνη και η Λευκορωσία ως νέα μέλη με τη Δανία να είχε ανασταλεί και ο αριθμός των εθνικών ομοσπονδιών έφτασε τις 40.
Το 2008 προστέθηκαν άλλες 3 εθνικές ομοσπονδίες, η Ουκρανία, η Τουρκία και η Ιρλανδία και συμμετείχαν 11 Πανεπιστημιακά Πρωταθλήματα από 29 ευρωπαϊκές χώρες που εκπροσωπούσαν 2.800 φοιτητές από 280 πανεπιστημιακές ομάδες.
Αθλήματα
Τα αθλήματα που περιλαμβάνονται μέχρις στιγμής στην Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημιακού Αθλητισμού είναι 16 και είναι:
Πρωταθλήματα
Ανδρών:
Γυναικών:
Ανδρών και Γυναικών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις
Διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Μολδαβίας
Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (ρουμανικά: Declarația de independență a Republicii Moldova) ήταν ένα έγγραφο που εγκρίθηκε στις 27 Αυγούστου 1991 από το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Μολδαβίας μετά την αποτυχία της απόπειρας πραξικοπήματος που επιχειρήθηκε νωρίτερα τον ίδιο μήνα.
Υπόβαθρο
Το πρωτότυπο έγγραφο που εγκρίθηκε και υπογράφηκε από 278 βουλευτές το 1991 κάηκε κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων για τις βουλευτικές εκλογές της Μολδαβίας του 2009 αλλά ένα πανομοιότυπο έγγραφο αποκαταστάθηκε το 2010.
Διαμάχες
Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Μολδαβίας διεκδικεί σαφώς και άμεσα την κυριαρχία της Μολδαβίας επί του εδάφους της Υπερδνειστερίας ως «συστατικό μέρος της ιστορικής και εθνικής επικράτειας του λαού μας». Αυτό προκάλεσε διαμάχη, καθώς η περιοχή αυτή είχε κηρύξει την ανεξαρτησία της από τη Μολδαβική Ε.Σ.Σ.Δ. το 1990 και σχημάτισε την Πριδνεστοριανή Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (PMSSR), η οποία δεν είχε αναγνωριστεί ως νόμιμη σοβιετική δημοκρατία ούτε από τη Σοβιετική Ένωση ούτε από τη Μολδαβική Ε.Σ.Σ.Δ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διακηρύξεις ανεξαρτησίας Κατηγορία:Μολδαβία
Φρανκενστάιν Τζούνιορ
Πλοκή
Ο δρ Φρέντερικ Φρανκενστάιν, ο εγγονός του Βίκτωρος Φρανκενστάιν, είναι ένας καθηγητής σε ένα κολέγιο ιατρικής στην Αμερική. Ο δρ Φρανκενστάιν επίσης ισχυρίζεται πως το όνομά του προφέρεται Φρον-κεν-στίν (Fron-ken-steen), γιατί ντρέπεται για την καταγωγή του. Μια μέρα, μετά από μια διάλεξη, ο δρ Φρανκενστάιν ειδοποιείται από τον δικηγόρο χερ Φόλκσταϊν πως έχει κληρονομήσει τον τίτλο ευγένειας από τον προπάππο του, τον βαρόνο Μποφώρ φον Φρανκενστάιν, και την οικογενειακή κατοικία των προγόνων του, το κάστρο Φρανκενστάιν στην Τρανσυλβανία. Έτσι, ο βαρόνος δρ Φρέντερικ φον Φρανκενστάιν ταξιδεύει στην Τρανσυλβανία, και εκεί γνωρίζει τους δύο βοηθούς του στο εργαστήριο: την πανέμορφη Ίνγκα και τον καμπούρη Ίγκορ - που ισχυρίζεται πως το όνομά του προφέρεται Άιγκορ (Igor - Eye-gor). Μαζί με τον Άιγκορ και την Ίνγκα, ο δρ Φρανκενστάιν γνωρίζει και την παρανοϊκή οικονόμο του κάστρου, τη φράου Μπλούχερ.
Μια νύχτα, ακολουθώντας μια μουσική βιολιού, περνά μέσα από το μυστικό πέρασμα της βιβλιοθήκης του δωματίου του και ανακαλύπτει το εργαστήριο και την προσωπική βιβλιοθήκη του παππού του. Μέσα στα βιβλία και τα έγγραφα της βιβλιοθήκης, ανακαλύπτει ένα χειρόγραφο εγχειρίδιο με τον τίτλο «Πώς τα κατάφερα, από τον Βίκτωρα Φρανκενστάιν», που εξηγεί πώς ο Βίκτωρ δημιούργησε το τέρας του Φρανκενστάιν, που το θεώρησε ζωή. Ο Φρέντερικ διαβάζει το βιβλίο και αποφασίζει να παραδεχτεί το όνομά του και να φτιάξει το δικό του τέρας. Έτσι, μετά από δύο κλοπές φρεσκοθαμμένου πτώματος και εγκέφαλου, ο δρ Φρανκενστάιν φτιάχνει το τέρας και του δίνει ζωή. Όμως το τέρας δεν θα προκύψει όπως το ήθελε ο Φρέντερικ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου
Τριχλωριούχο χρώμιο
right|thumb|250px|Τριχλωριούχο χρώμιο thumb|150px| Το τριχλωριούχο χρώμιο είναι άλας του χρωμίου με ιώδες χρώμα και με τύπο CrCl3. Η πιο κοινή μορφή χλωριούχου χρωμίου πωλείται στην αγορά με τον τύπο Crl2(H2O)4Cl.
Προφυλάξεις
Το τριχλωριούχο χρώμιο, αν και τρισθενές είναι λιγότερο δηλητηριώδες από το εξασθενές. Γενικά, τα άλατα χρωμίου θεωρούνται τοξικά.
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Αλογονίδια
Πασχάλης Κιτρομηλίδης
Ο '''Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης''' είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός επιστήμονας, ιστορικός, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός. Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1949 στη Λευκωσία. Η έρευνά του εστιάζεται στην ιστορία της πολιτικής σκέψης, ενώ το κύριο πεδίο ενασχόλησης του είναι ο Διαφωτισμός στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα ο κεντρικός ρόλος του Νεοελληνικού στοιχείου. Από το 1980 ήταν καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Δίδαξε αρχικά από το 1978 στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ενώ από το 1980 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αρχικά το 1983 ως αναπληρωτής καθηγητής στη Νομική Σχολή και από το 1987 ως καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης. Ακόμη έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια Μπράνταϊς, Κέιμπριτζ και Οξφόρδης, στην Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού και το Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Πλέον είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έχει διατελέσει διευθυντής του Κέντρου Μικρασιατικών Ερευνών από το 1980 έως το 1995 και αργότερα γενικός γραμματέας του Συμβουλίου του. Το 2000 εξελέγη διευθυντής του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, θέση που κράτησε έως το 2011. Πλέον είναι φιλοξενούμενος ερευνητής στο ΕΙΕ. Από το 2004 είναι μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής των Ελλήνων.
Τιμητικές διακρίσεις
Είναι επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου από το 2013, και επίτιμος εταίρος του Ινστιτούτου Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης της Ρουμανικής Ακαδημίας Επιστημών από το 2011. Το 2003 τιμήθηκε με τον παράσημο του Αξιωματικού του Τάγματος του Φοίνικα για τους Ακαδημαϊκούς της Γαλλικής Δημοκρατίας. Στις 16 Ιανουαρίου 2015 ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τον τίμησε με το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής. Στις 8 Δεκεμβρίου 2016 τού απονεμήθηκε το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας εις μνήμην Β. Ξανθόπουλου-Στ. Πνευματικού του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας. Η τελετή απονομής έγινε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο στην Παλαιά Βουλή. Το 2020, στη συνεδρία της ολομέλειας της Ακαδημίας της 6ης Φεβρουαρίου, εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα Ιστορία των πολιτικών θεωριών της τάξης Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών.
Συγγραφικό έργο
Έχει συγγράψει ή επιμεληθεί σαράντα αυτοτελείς εκδόσεις του. Έχει γράψει στα ελληνικά και τα αγγλικά ενώ τα έργα του έχουν μεταφραστεί και στα ρωσικά, ρουμανικά και βουλγαρικά. Το έργο του εστιάζει στους τομείς της πολιτικής επιστήμης και της ιστορίας. Μεταξύ άλλων, οι κυριότερες δημοσιεύσεις του είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί επιστήμονες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Πού 'ναι τα φτερά; (βιβλίο)
Το βιβλίο Που 'ναι τα φτερά; είναι νουβέλα της Μάρως Δούκα. Είναι το δεύτερο βιβλίο που έγραψε η συγγραφέας και κυκλοφόρησε το 1975, μόλις έναν χρόνο μετά την νουβέλα Η Πηγάδα.
Το βιβλίο είναι ο μονόλογος ενός εννιάχρονου κοριτσιού που ζει στην Χαλέπα Χανίων την δεκαετία του 1950 και που γίνεται το θύμα των προβλημάτων των φτωχών γονέων της.
Πάπας Πίος Β΄
Πρώιμος βίος
Γονείς του ήταν ο στρατιωτικός Σίλβιο Πικολομίνι κι η Βιτόρια Φορτεγκουέρι που 'χαν συνολικά 18 παιδιά, μεταξύ τους και αρκετά δίδυμα, λίγα όμως έφτασαν τα 18. Το όνομά του είναι εμπνευσμένο από τον ομώνυμο ήρωα της Αινειάδας του Βιργίλιου. Αφού δούλεψε μικρός σε αγροτικές δουλειές του πατέρα του, σπούδασε στα πανεπιστήμια της Σιένα και της Φλωρεντίας, μαθαίνοντας και λίγα Ελληνικά για να διαβάζει κείμενα. Εγκαταστάθηκε στην τελευταία ως δάσκαλος, αλλά το 1431 δέχθηκε τη θέση γραμματέα στον Ντομένικο Καπράνικα, τον επίσκοπο του Φέρμο (κοντά στην Ανκόνα), που τότε ετοιμαζόταν να λάβει μέρος στη σημαντική Σύνοδο της Βασιλείας (1431–37). Ο Καπράνικα διαμαρτυρόταν εναντίον της νέας άρνησης του Πάπα Ευγένιου Δ' (1431–1447) να του δώσει τη θέση καρδινάλιου για την οποία είχε προορισθεί από τον προηγούμενο πάπα Μαρτίνο Ε΄ (1417–1431). Ο Αινείας ξεκίνησε άμεσα για τη Βασιλεία κι αφού πέρασε ένα θυελλώδες ταξίδι μέσω Γένοβας και των Άλπεων, υπηρέτησε με επιτυχία τον Καπράνικα, που είχε ήδη ξεμείνει από χρήματα, αλλά κι άλλους καρδιναλίους.
Στο συνέδριο της Βασιλείας
Το 1435, όντας ακόμα λαϊκός, στάλθηκε από τον Καρδινάλιο Αλμπεργκάτι, τον λεγάτο της Μπολόνια του πάπα Ευγένιου Δ΄ στο συμβούλιο, σε μια μυστική αλλά και περιπετειώδη αποστολή στην παγωμένη Σκωτία από την οποία επέστρεψε με μεγάλες δυσκολίες. Ωστόσο φτάνοντας στο εν εξελίξει συμβούλιο της Βασιλείας, ήρθε σε σύγκρουση με τον Πάπα Ευγένιο Δ, κι ωστόσο κατάφερε ν' ασκήσει επιρροή για την εκλογή του Αμεδαίου της Σαβοϊας ως αντιπάπα Φέλιξ Ε, για το διάστημα 1439 ως 1449.
Στην αυλή του Φρειδερίκου Γ' και καρδιναλία
Στις 17 Δεκεμβρίου 1456 o Aenea ανακηρύχθηκε καρδινάλιος της Σιένα από τον πάπα Καλλιστο Γ'.
Εκλογή στον παπικό θρόνο
Ο Πάπας Κάλλιστος Γ' πέθανε στις 6 Αύγουστου του 1458 και στο κονκλάβιο της 10ης Αυγούστου επικρατέστερος θεωρούταν ο πλούσιος Γάλλος καρδινάλιος της Ρουένης Guillaume d'Estouteville, που είχε δικαιώσει κι αθωώσει μετά θάνατον την Ιωάννα της Λωρραίνης, ενώ στα προγνωστικά υπήρχε ως υποψήφιος (papabile) κι ο Έλληνας Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος. Υποχρέωση όποιου κι αν εκλεγόταν είχε συμφωνηθεί να είναι Σταυροφορία κατά των Τούρκων για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, σκοπός τον οποίου προωθούσαν ειδικά οι καρδινάλιοι ελληνικής καταγωγής Βησσαρίων και Ισίδωρος. Ωστόσο ο Aenea κατάφερε ν' ανατρέψει τις προσδοκίες. Για χάρη του βγήκε λευκός καπνός στη δεύτερη ψηφοφορία στις 3 Σεπτεμβρίου κι έχει γραφτεί ότι εκλέχθηκε ομόφωνα, παίρνοντας το όνομα Πίος Β'. Δέχτηκε μεταξύ άλλων και τα θερμά συγχαρητήρια του Βησσαρίωνα με την προοπτική συνεργασίας στη συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων και πλοίων για εκστρατεία κατά των Τούρκων