cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμμανουήλ Κυριακού
Η φυλάκιση και ο θάνατός του Εμμανουήλ Κυριακού
Ο Μεχμέτ Εμίν Εμπουλουμπούτ πασάς φυλάκισε τον Εμμανουήλ Κυριακού, στέλνοντας αναφορά στον σουλτάνο με την οποία κατήγγειλε τον Κυριακού πως σαν παλιός ραγιάς είχε αποκτήσει μεγάλη ακίνητη περιουσία. Ο σουλτάνος εξέδωσε φιρμάνι στις 7 Απριλίου 1822 με το οποίο του αφαιρούσε την προξενική ιδιότητα, και τον υποβίβαζε στην τάξη του ραγιά κρίνοντας πως με βάση τις αρχές του Ιερού Δικαίου δεν επιτρεπόταν οι ξένοι υπήκοοι να έχουν ακίνητη περιουσία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επίσης οι ξένοι πρόξενοι και υποπρόξενοι έπρεπε να ανήκουν στην ίδια ξένη εθνότητα των κρατών που εκπροσωπούσαν. Μόλις έφθασε το σουλτανικό φιρμάνι ο Κυριακού φυλακίσθηκε και επιχειρήθηκε να συλληφθεί και ο αδελφός του Γρηγόριος αλλά είχε διαφύγει στην Μασσαλία με την αδελφή του. Επίσης κατηγορήθηκε προσχηματικά ο Κυριακού διότι είχε ενισχύσει οικονομικά τους επαναστατημένους αγιορείτες μοναχούς και είχε δώσει άσυλο σε αιχμάλωτους Έλληνες που είχαν δραπετεύσει. Αυτά μαρτυρούσε ο Αυστριακός πρέσβης στην Κωνστνατινούπολη R.de Lüdtzow. Ο Κυριακού κρατήθηκε για πενήντα τρεις ημέρες και αν και θέλησε να εξαγοράσει την αποφυλάκισή του δαπανώντας όλα του τα χρήματα, τελικά τη νύχτα του μπαϊραμιού στις 20 Ιουνίου 1822 στραγγαλίσθηκε από τους γενιτσάρους μετά από διαταγή του Πασά και με πρόφαση πως μεταμφιεσμένος ήθελε να δραπετεύσει. Την επόμενη ημέρα ομάδα αποτελούμενη από τριάντα οπλισμένους καβάσιδες, τον μολλά, τον καδή και τον κεχαγιάμπεη διατάχθηκε να μεταβεί στην οικία του Κυριακού για να συλλάβει την οικογένειά του και να κατάσχει την περιουσία του. Η σύζυγος του Κυριακού με τον αδελφό της κατόρθωσαν να διαφύγουν,συνελήφθη όμως η μητέρα του. Την επομένη ο Γάλλος πρόξενος που κατοικούσε έναντι της οικίας του Κυριακού μετέβη στον Μεχμέτ Εμίν Εμπουλουμπούτ για να ζητήσει εξηγήσεις για την προκλητική συμπεριφορά έναντι του Δανικού στέμματος, αλλά εισέπραξε αδιαφορία.
Κίνητρα σύλληψης και θανάτωσης του Εμμανουήλ Κυριακού
Για τον Γάλλο Φρανσουά Πουκεβίλ ο Κυριακός συνελήφθη επειδή είχε αρνηθεί να χορηγήσει για δεύτερη φορά δάνειο, ενώ για τον Βασδραβέλλη ο Εμπουλουμπούτ επιθυμούσε την διαρπαγή της περιουσίας του αδελφών Κυριακού. Οι καταχρήσεις του αυτές προκάλεσαν την καθαίρεσή και εξορία του στο Διδυμότειχο και την κατάσχεση της περιουσίας του-προϊόντος αρπαγών και λεηλασιών.
Πηγές
Κατηγορία:Δανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Δανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Δανίας
Στεφανία του Λαμπρόν
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου κυρίου του Λαμπρόν & αντιβασιλιά της Αρμενίας και της Στεφανίας του Μπαρμπαρόν. Ο πατέρας της ήταν 2ος εξάδελφος του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπαμπερόν, του οποίου ο γιος Χετούμ Α΄ της Αρμενίας αναβίβασε τον Οίκο του στον θρόνο της Αρμενίας.
Η Στεφανία παντρεύτηκε στη Νικοζία τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου. Για τον Ερρίκο Α΄ ήταν η 2η σύζυγος, καθώς πιο πριν είχε νυμφευτεί την Αλίκη του Μομφερράτου, χωρίας να αποκτήσουν απογόνους. Ούτε με τη Στεφανίαη απέκτησε, έτσι έκανε τρίτο γάμο με την Πλαιζάνς της Αντιόχειας και έκανε τον Ούγο Β΄, που τον διαδέχθηκε.
Η Στεφανία απεβίωσε το 1249 σε ηλικία 24-29 ετών και τάφηκε στην Αγία Σοφία της Νικοζίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1237/38 τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ρουπενιδών
Αυτοκινητάμαξα
Η αυτοκινητάμαξα (παλιότερα γνωστή και ως ωτομοτρίς, από τη γαλλική λέξη automotrice) είναι σιδηροδρομικό όχημα, τρένο το οποίο διαθέτει δική του μηχανή αλλά ταυτοχρόνως είναι και επιβατικό.
Συνήθως, οι αυτοκινητάμαξες χρησιμοποιούνται για μεσαίες αποστάσεις-διαδρομές στα περίχωρα των πόλεων ή διαδρομές σε στενούς δρόμους εντός αυτών, όπως οι προαστιακές και οι μητροπολιτικές. Αλλά πολλές φορές εκτελούν και δρομολόγια InterCity. Η μηχανή μιας αυτοκινητάμαξας μπορεί να χρησιμοποιεί για την κίνησή της ηλεκτρική ενέργεια (E.Μ.U.) δηλαδή με ηλεκτροκινητήρες & μετατροπείς (κυρίως), ή κινητήρες εσωτερικής καύσης πετρελαίου (ντίζελ) (D.M.U), ενώ παλιότερα λειτουργούσαν και με ατμό. Διαφέρει από την κλασική αμαξοστοιχία στο ότι διαθέτει μηχανή μαζί με τα βαγόνια των επιβατών και στην αρχή και στο τέλος της (για αντίθετη πορεία), ενώ η αμαξοστοιχία έχει μια μηχανή έλξης (ηλεκτράμαξα ή ντιζελάμαξα) που έλκει ή ρυμουλκεί τα βαγόνια, που χωρίζονται σε επιβατάμαξες (επιβατικές αμαξοστοιχίες) ή φορτάμαξες (για εμπορικά δρομολόγια)
Σημειώσεις - παραπομπές
<references group="επαγγελματικά οχήματα" />
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές
Μοντοβί
Το Μοντοβί (ιταλικά: Mondovì) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Μονεσίλιο
Το Μονεσίλιο (ιταλικά: Monesiglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Μοντοβί
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μονεσίλιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ελεάνορ Ρέιμοντ
Βιογραφικά στοιχεία και εκπαίδευση
Η Ελεάνορ Ρέιμοντ γεννήθηκε το 1888 στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης το 1887, και αποφοίτησε από το Κολέγιο Ουελλέσλεϊ το 1909. Το 1927, η Ρέιμοντ ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου επισκέφτηκε τη Γαλλία, την Αγγλία, τη Γερμανία και την Ιταλία. Εδώ είδε τα μέρη που αποτέλεσαν το θεμέλιο των προπτυχιακών της σπουδών, όπως πάρκα, βίλες, εκκλησίες, πόλεις και μεγαλουπόλεις. Αυτή η επίσκεψη ήταν καταλυτικό γεγονός για να συνεχίσει τις σπουδές της στην αρχιτεκτονικής τοπίου. Μετά την αποφοίτησή της, εισήχθει στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Αρχιτεκτονικής Τοπίου Κέμπριτζ, μία σχολή που εκείνη την εποχή ήταν στενά συνδεδεμένη με τη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Χάρβαρντ. Ήταν από τις πρώτες μαθήτριες του Χένρι Άθερτον Φροστ και του Μπρέμερ Ουίντεν Λέικ, το 1915,  όπου ήταν και η πρώτη χρονιά λειτουργίας της σχολής. Εκεί ήταν που ανέπτυξε το δια βίου ενδιαφέρον ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και την αρχιτεκτονική τοπίου. Αποφοίτησε από τη σχολή το 1919. Τον ίδιο χρόνο άνοιξε ένα γραφείο σε συνεργασία με τον Χένρι Άθερτον Φροστ και το 1928 άνοιξε το δικό της γραφείο στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης.
Προσωπική ζωή
Η Ρέιμοντ πήρε μέρος σε μια σειρά από κοινωνικά κινήματα των καιρών της, όπως το Δικαίωμα ψήφου των γυναικών και το κίνημα settlement house. Ήταν μέσα από μια οργάνωση η οποία ασχολείτο με το δικαίωμα ψήφου των γυναικών όπου γνώρισε τον σύντροφο της ζωής του, Έθελ Β. Πάουερ, ο οποίος επίσης αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Αρχιτεκτονικής Τοπίου του Κέμπριτζ. Η Ρέιμοντ και ο Πάουερ — όπου ο τελευταίος έγινε συντάκτης του περιοδικού House Beautiful — παρέμειναν μαζί για περισσότερο από μισό αιώνα, μέχρι το θάνατό του Πάουερ το 1969.
Αρχιτεκτονικό έργο
Με την αποφοίτησή της, η Ρέιμοντ ήταν η αποκλειστική συνεργάτης του Φροστ και άνοιξε το δικό της γραφείο το 1928. Τότε ήταν που ασχολήθηκε με απλές λαϊκές δομές οι οποίες εξέφραζαν την αγροτική Αμερικανική ζωή, αποφεύγοντας τις μεγάλες προσόψεις όπου ήταν χαρακτηριστικά του σύγχρονου στυλ και δημοφιλή μεταξύ των σύγχρονών της. Το 1931, μετά από πέντε χρόνια δουλειάς, η Ρέιμοντ δημοσίευσε το Early Domestic Architecture of Pennsylvania, όπου και εξερεύνησε αυτό που αποκαλούσε η ίδια "φυσική αμεσότητα της προσαρμογής της μορφής στην λειτουργικότητα" της πρώιμης Αμερικανικής αρχιτεκτονικής. Το βιβλίο ήταν μια από τις πρώτες συστηματικές καταγραφές της λαϊκής Αμερικανικής αρχιτεκτονικής και αποτελεί ορόσιμο στην καριέρα της Ρέιμοντ.
Η Ρέιμοντ έγινε γνωστή κυρίως για την δουλειά της πάνω στις κατοικημένες περιοχές της πρώιμης Αμερικανικής αρχιτεκτονικής, όπως επίσης και για την δουλειά της πάνω στις ανακαινίσεις και επαναχρήσεις χώρων. Η Ρέιμοντ πάντα δούλευε με τα "τρία πεδία"—εξωτερικός χώρος, εσωτερικός χώρος και τοπίο—και υποστήριζε ότι ο αρχιτέκτονας πρέπει πάντοτε να είναι ενήμερος για τη χρήση που σκοπεύει να κάνει ο πελάτης.
Ο θάνατος και κληρονομιά
Μια συλλογή από τα σχέδια, τις εφημερίδες, την αλληλογραφία της Ρέιμοντ τεκμηριώνουν περίπου 200 από τα κτίρια που σχεδίασε στο Harvard Graduate School of Design. Ένα χαρτοφυλάκιο με υλικό για το αρχιτεκτονικό της έργο υπάρχει στο Ιστορικό μουσείο της Νέας Αγγλίας και περιλαμβάνει μια σειρά από άρθρα του Πάουερ για την Ρέιμοντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Μονφόρτε ντ'Άλμπα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μοντάλντο Ροέρο
Το Μοντάλντο Ροέρο (ιταλικά: Montaldo Roero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Κατάλογος έργων της Εθνικής Πινακοθήκης
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων της Εθνικής Πινακοθήκης.
Ξένοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Μοντάλντο ντι Μοντοβί
Το Μοντάλντο ντι Μοντοβί (ιταλικά: Montaldo di Mondovì) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ποταμός Ντάρλα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Ντάρλα στο [[Επαρχία Κουριγκράμ|Κουριγκράμ]] Ο Ποταμός Ντάρλα (ধরলা নদী) είναι ένα από τα διασυνοριακά ποτάμια του Μπαγκλαντές. Ξεκινάει στα Ιμαλάια όπου είναι γνωστό ως ως ποταμός Τζαλντάκα, και στη συνέχεια ρέει μέσα από τις επαρχίες Τζαλπαϊγκούρι και Κουτς Μπιχάρ της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία και είναι ένα από τα επτά κύρια ποτάμια της περιοχής. Εδώ το ποτάμι εισέρχεται στο Μπαγκλαντές μέσω της επαρχίας Λαλμονιρχάτ και ενώνεται με το ποταμό Τζαλντάκα. Μετά ρέει ως ποταμός Ντάρλα μέχρι να εκβάλλει στον Ποταμό Βραχμαπούτρα κοντά στην επαρχία Κουριγκράμ. Κοντά στην υποεπαρχία Πάτγκραμ, ρέει ανατολικά και επιστρέφει στην Ινδία. Στη συνέχεια κινείται νότια και μπαίνει στο Μπαγκλαντές μέσω της υποεπαρχίας Φουλμπάρι της επαρχίας Κουριγκράμ και συνεχίζει την αργή πορεία ελιγμού.
Το μέσο βάθος του ποταμού είναι 3.7 μέτρα και μέγιστο βάθος είναι 12 μέτρα, στην προέλευση του Κουριγκράμ.
Το 2007 η διάβρωση από τα ποτάμια Ντάρλα και Τζαμούνα έλαβε διαστάσεις στο Λαλμονιρχάτ όπου περίπου 2 χιλιόμετρα από ένα αντιπλημμυρικό ανάχωμα 7 χιλιομέτρων καταστράφηκε από τον Ντάρλα. Τρία τζαμιά, δύο ναοί, ένας μεντρεσές, ένα δημοτικό σχολείο και μια μεγάλη έκταση με καλλιέργειες σκεπάστηκε από το ποτάμι ενώ περίπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι έμειναν άστεγοι.
Υπάρχει ένα πάρκο δίπλα στο Ντάρλα στο Κουριγκράμ. Εκεί υπάρχει επίσης μια γέφυρα. Το ποτάμι είναι γεμάτο κατά τη διάρκεια της εποχής των μουσώνων, αλλά το καλοκαίρι το νερό φτάνει μέχρι το γόνατο. Η εναπόθεση λάσπης έχει οδηγήσει στη δημιουργία πολλών μικρών νησιών (τσαρ) στο ποτάμι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας Κατηγορία:Ποταμοί του Μπανγκλαντές
Ρούβλι Υπερδνειστερίας
Το ρούβλι είναι το νόμισμα της Υπερδνειστερίας και διαιρείται σε 100 καπίκια. Καθώς η Υπερδνειστερία είναι κράτος με περιορισμένη αναγνώριση και θεωρείται διεθνώς μέρος της Μολδαβίας, το νόμισμα της δεν έχει κωδικό ISO 4217. Ωστόσο κάποιες υπερδνειστεριακές οργανώσεις, όπως η Agroprombank και η Gazprombank χρησιμοποιούσαν τον κωδικό PRB, ένα κωδικό που έχει διατηρηθεί για το Πουέρτο Ρίκο (κωδικός χώρας στο ISO 3166-1: PR). Η Τράπεζα της Δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας χρησιμοποιεί μερικές φορές τον κωδικό RUP.
Πρώτο ρούβλι
Μετά την ίδρυση της το 1990 η Υπερδνειστερία συνέχιζε να χρησιμοποιεί σοβιετικά νομίσματα. Όταν οι πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες άρχισαν να εκδίδουν τα δικά τους νομίσματα, η Υπερδνειστερία πλημμυρίστηκε με Σοβιετικά ρούβλια. Σε μια προσπάθεια να προστατεύσει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, τον Ιούλιο του 1993 η κυβέρνηση της Υπερδνειστερίας αγόρασε μεταχειρισμένα Σοβιετικά και Ρωσικά χαρτονομίσματα που ανέγραφαν τις ημερομηνίες 1961 έως 1992, τα οποία και τροποποίησε προσθέτοντας την εικόνα του Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ, ιδρυτή της Τιράσπολ και την αντίστοιχη αξία του νομίσματος. Αυτά τα χαρτονομίσματα αντικατέστησαν σε αναλογία 1 προς 1 τα πρώην σοβιετικά και ρωσικά χαρτονομίσματα. Πιστεύεται ότι τα περισσότερα ακυκλοφόρητα χαρτονομίσματα αυτού του είδους δημιουργήθηκαν μετά το 1994 για συλλέκτες.
Δεύτερο ρούβλι
Τα πρώτα προσωρινά νομίσματα αντικαταστάθηκαν τον Αύγουστο του 1994 από το ρούβλι της Υπερδνειστερίας, που ισούται με 1000 παλιά ρούβλια. Αυτό το νόμισμα αποτελούνταν αποκλειστικά από τραπεζογραμμάτια και υπέφερε από υπερπληθωρισμό, οδηγώντας στην έκδοση χαρτονομισμάτων με υψηλότερες ονομαστικές αξίες. Αν και η ημερομηνία που αναγράφεται στα νομίσματα ήταν του 1994, κάποια χαρτονομίσματα (50 με 5000 ρούβλια) είχαν ημερομηνία το 1993. Εκδόθηκαν χαρτονομίσματα που έφτασαν μέχρι και τα 500.000 ρούβλια, λόγω του πληθωρισμού όπως αναφέρεται και παραπάνω.
Τρίτο ρούβλι
Το 2000, εισήχθη νέο ρούβλι σε αναλογία 1 νέο ρούβλι = 1.000.000 παλιά ρούβλια. Αυτό το νέο νόμισμα θα αποτελείται από κέρματα και τραπεζογραμμάτια. Τα κέρματα τυπώνονται στην Υπερδνειστερία, αν και υπήρξε παραγωγή στην Πολωνία για κάποιο διάστημα. Τελικά από το 2005 τυπώνονται εγχωρίως, λόγω των μολδαβικών αντιδράσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπερδνειστερία
Αιγώδη
Τα Αιγώδη, γνωστά και ως Κοιλόκερα ή αιγοαντιλόπες ή (αι)γίδες είναι υποοικογένεια της οικογένειας των βοοειδών των μηρυκαστικών, η οποία αποτελείται κυρίως από μεσαίου μεγέθους βοοειδή. Το οικόσιτο πρόβατο και η οικόσιτη κατσίκα είναι κι αυτά μέλη της ομάδας των αιγοαντιλοπών, σύμφωνα με τον πιο διαδεδομένο ορισμό, αλλά μερικοί ταξινομιστές προτιμούν να χρησιμοποιούν τον όρο μόνο για τα μέλη της φυλής Αιγωδίνι. Δεν σημαίνει ότι τα μέλη της φυλής των αιγοαντιλοπών είναι κανονικές αντιλόπες: μια αληθινή αντιλόπη είναι ένα βοοειδές που έχει μορφολογία όπως των ελαφοειδών ή των αντιλοκαπρίδων.
Χαρακτηριστικά
Παρόλο που τα περισσότερα αιγώδη είναι αγέλαια και έχουν στιβαρό σώμα, διαφέρουν σε κάποια σημεία: ο μοσχόβους (Ovibos moschatus) είναι προσαρμοσμένος στο ακραίο ψύχος της τούντρας, το αγριόγιδο των Βραχωδών Ορέων (Oreamnos americanus) της Βορείου Αμερικής είναι εξειδικευμένο στα πολύ ανώμαλα εδάφη, το γιούριαλ (Ovis orientalis vignei) καλύπτει μια μεγάλη άγονη περιοχή από το Κασμίρ μέχρι το Ιράν, περιλαμβάνοντας μεγάλη περιοχή ερήμου. Το Ευρωπαϊκό Αγρινό (Ovis musimon) πιστεύεται πως είναι ο πρόγονος του οικόσιτου προβάτου (Ovis aries).
Πολλά είδη έχουν εξαφανιστεί από την τελευταία εποχή των παγετώνων, πιθανώς σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης. Από τα επιζώντα:
Τα μέλη της οικογένειας των αιγωδών ποικίλουν σε μέγεθος. Το μήκος τους κυμαίνεται από μόλις πάνω από 1 μέτρο μήκος για ένα ενήλικο γκρίζο γκοράλ (Nemorhaedus goral), στα 2,5 μέτρα περίπου μήκος για έναν μοσχόβου, ενώ όσον αφορά το βάρος, ξεκινούν από κάτω από 30 κιλά και φτάνουν σε παραπάνω από 350 κιλά. Μοσχόβοες σε αιχμαλωσία έχουν φτάσει τα 650 κιλά.
Ο τρόπος ζωής των αιγωδών κατατάσσεται σε δύο τάξεις: στους υπερασπιστές επικρατειών, που είναι επιδημητικά και υπερασπίζονται μια μικρή περιοχή με άφθονη τροφή ενάντια σε άλλα άτομα του ίδιου είδους, και στα βόσκοντα (grazers), που συναθροίζονται σε κοπάδια και περιπλανώνται ελεύθερα πάνω από μια μεγαλύτερη, συνήθως σχετικά άγονη περιοχή.
Οι υπερασπιστές επικρατειών είναι η πιο πρωτόγονη ομάδα: τα είδη αυτής της κατηγορίας τείνουν να είναι μικρότερα σε μέγεθος, σκούρα σε χρώμα, αρσενικά και θηλυκά διαφέρουν αρκετά, έχουν μακριά, φουντωτά αυτιά, μακριά χαίτη και κέρατα σαν στιλέτα. Τα βόσκοντα εξελίχθηκαν πιο πρόσφατα. Τείνουν να είναι μεγαλύτερα σε μέγεθος, εξαιρετικά κοινωνικά και, αντί να σημαδεύουν το έδαφός τους με αρωματικές εκκρίσεις από τους αδένες τους, έχουν υψηλά εξελιγμένες συμπεριφορές επίδειξης κυριαρχίας.
Εξέλιξη
Τα αιγώδη είναι γνωστά από τη Μειόκαινο, όταν τα μέλη της ομάδας θύμιζαν τα σημερινά σέροου (Capricornis spp.) στη γενική σωματική μορφή τους. Άγγιξαν την εξαιρετική τους ποικιλία την πρόσφατη Εποχή των Παγετώνων, όταν αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν σε ακραίες συνθήκες και περιβάλλοντα: σε βουνά, ερήμους και στην υποαρκτική ζώνη.
Οι πρόγονοι των σύγχρονων προβάτων και αιγών (δυο ασαφείς και ανεπαρκείς όροι) πιστεύεται ότι μετακινήθηκαν σε ορεινές περιοχές. Αφενός τα πρόβατα έγιναν ένοικοι πεδιάδων και λόφων, καταφεύγοντας στην οργάνωσή τους σε κοπάδια για άμυνα ενάντια στα αρπακτικά, ενώ οι κατσίκες προσαρμόστηκαν σε πολύ απότομα εδάφη, όπου οι θηρευτές είναι σε μειονεκτική θέση.
Επιζώντα είδη
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΟΟΕΙΔΗ
Άκαρι
Τα ακάρεα (ενικός:το άκαρι) ανήκουν στο Φύλο των Αρθρόποδων, στα Αραχνοειδή έχουν μικρό μέγεθος και μπορεί να είναι ωφέλιμα αρπακτικά, ζωοπαράσιτα (π.χ. τσιμπούρι), φυτοφάγα ή σαπροφάγα. Είναι το πιο ποικιλόμορφα από τα αραχνοειδή και ενώ το τσιμπούρι φαίνεται εύκολα, ένα άκαρι γίνεται δύσκολα ορατό με το ανθρώπινο μάτι καθώς έχει μέγεθος μικρότερο, συνήθως, από ένα χιλιοστό του μέτρου. Μερικά είδη μπορούν να φτάσουν τα 20 χιλιοστά και άλλα, με μέγεθος μόλις 0,08 του χιλιοστόμετρου, μπορούν να κάνουν φωλιά ακόμη και στο θύλακα μιας ανθρώπινης τρίχας. Τα ακάρεα βρίσκονται σχεδόν παντού στη βιόσφαιρα του πλανήτη μας, σε βάθος ακόμη και ως 10 μέτρα μέσα σε έδαφος με ανόργανα υλικά, σε πολικές ή τροπικές περιοχές και ερήμους, σε κρύες ή θερμές πηγές, σε θαλάσσια βάθη ως και 5.000 μέτρα κλπ. Εκτιμάται ότι έχουν περιγραφεί γύρω στα 48.200 είδη ακάρεων, σε συνολικά πάνω από 1 εκατομμύριο είδη που ζουν σήμερα. Φαίνεται πως είναι από τους πιο παλαιούς οργανισμούς πάνω στη Γη και εμφανίστηκαν 400 εκατομμύρια χρόνια πριν στον πλανήτη, ενώ σήμερα ζει το 5% των ειδών που έχουν ποτέ εμφανιστεί.
Μορφολογία
Όπως όλα τα ακάρεα, το άκαρι δεν έχει εντομές που να χωρίζουν τον κεφαλοθώρακα (πρόσωμα) από το οπισθόσωμα (κοιλιά), όπως τα υπόλοιπα αραχνοειδή (π.χ. αράχνη) αλλά τα δύο αυτά μέρη είναι ενωμένα συμπαγώς με μια ανεπαίσθητη ραφή. Ξεχωρίζει όμως το γναθόσωμα, το μέρος από το οποίο τρέφεται το άκαρι, το οποίο προεξέχει από το υπόλοιπο κύριο σώμα του, το ιδιόσωμα. Το ενήλικο άκαρι έχει συνήθως 4 ζεύγη πόδια, όπως τα αραχνοειδή, όμως μερικά είδη έχουν 3 ή και 2 ζεύγη πόδια και μερικά στην ενηλικίωση μένουν με ένα μόνο ζεύγος πόδια. Το γναθόσωμα στο κάθε άκαρι έχει προσαρμοστεί στον τρόπο που τρέφεται ώστε να μπορεί να δαγκώνει, να κεντρίζει, να πριονίζει ή και να ρουφά. Η αναπνοή γίνεται μέσω μικρών ανοιγμάτων στον εξωσκελετό τους, ή και από το ίδιο το κέλυφός τους.
Φωτογραφίες από μικροσκόπια
Οι περισσότερες φωτογραφίες έχουν ληφθεί μονοχρωματικά με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και έχουν χρωματιστεί για να διακρίνονται τα ακάρεα.
Αισθήσεις
Πολλά ακάρεα - κυνηγοί έχουν ανεπτυγμένες αισθήσεις, όμως πολλά από αυτά δεν έχουν μάτια. Τα μάτια τους είτε έχουν συγχωνευθεί είτε και έχουν εκλείψει και έτσι τα διάφορα είδη έχουν από καθόλου ως και πέντε μάτια.
Ιατρική σημασία
μικρογραφία|200px|Το άκαρι της ψώρας. Μια πολύ διαδεδομένη και γνωστή ασθένεια που προκαλείται από συγκεκριμένο άκαρι είναι η ψώρα, η οποία είναι και μεταδοτική. Το άκαρι της ψώρας φωλιάζει στο δέρμα ανθρώπων και ζώων και προκαλεί εκτεταμένες βλάβες αν παραμεληθεί η θεραπεία που είναι αναγκαία. Συνήθως το άκαρι πεθαίνει μέσα στο δέρμα από το ξύσιμο, καθώς το σημείο που βρίσκεται εντοπίζεται από τη φαγούρα που προκαλεί και ο τρόπος αυτός απαλλαγής από ένα μόνο άκαρι-εισβολέα είναι συνήθως αποτελεσματικός.
Πιο μεγάλα ακάρεα μπορούν και να δαγκώσουν το δέρμα και να προκαλέσουν εξανθήματα.
Αρκετά από τα ακάρεα προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις όπως η αλλεργική ρινίτιδα, το άσθμα και το έκζεμα και επιδεινώνουν την ατοπική δερματίτιδα. Συνήθως συγκεντρώνονται σε ζεστά και υγρά μέρη όπως τα στρώματα των κρεβατιών. Θεωρείται πως η εισπνοή τους από τον άνθρωπο κατά τη διάρκεια του ύπνου εκθέτει το ανθρώπινο σώμα σε κάποια αντιγόνα που τελικά προκαλούν αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Τα ακάρεα της σκόνης θεωρούνται από τα χειρότερα αλλεργιογόνα.
Όπως και με όλα τα είδη των αλλεργιών, η θεραπεία από την αλλεργία λόγω ακάρεων ξεκινά με το να τα αποφεύγει κανείς. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως βοηθούνται άμεσα από την απομάκρυνση όσοι υποφέρουν από ατοπική δερματίτιδα. Βοηθά επίσης το τακτικό πλύσιμο των στρωμάτων και των κουβερτών με ζεστό νερό. Χρήσιμα είναι επίσης τα αντιισταμινικά φάρμακα για την ανακούφιση των συμπτωμάτων.
Παράξενες χρήσεις
μικρογραφία|240px|Fromage aux artisous: η φαιά επικάλυψη του τυριού είναι το άκαρι Acarus siro Κάποια είδη ακάρεων χρησιμοποιούνται στην παρασκευή ορισμένων ειδών τυριού και τους δίνουν ιδιάζουσα γεύση. Στην πραγματικότητα το τυρί έχει ένα επίστρωμα από εκατομμύρια ζωντανά ακάρεα. Το γερμανικό τυρί Altenburger Ziegenkäse συχνά εμφανίζει προσβολή από το άκαρι Tyrophagus casei, στο οποίο προσδίδει χαρακτηριστική "πικάντικη" γεύση". Συχνά το τυρί αυτό, αν δεν είναι επιθυμητή η προσβολή του από αυτό το είδος ακάρεος, επικαλύπτεται από λεπτό στρώμα παραφινούχου κηρού. Όμοια, το γαλλικό τυρί Le fromage aux artisons (μεταφρ. "τυρί των σκώρων") ή fromage aux artisous που παρασκευάζεται στην περιφέρεια του Άνω Λίγηρα (Haute-Loire) στην κωμόπολη Puy-en-Velay έχει επικάλυψη από ακάρεα του είδους Acarus siro που του προσδίδουν ιδιαίτερη γεύση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραχνίδια
Μοντανέρα
Η Μοντανέρα (ιταλικά: Montanera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Καταστροφή της Βυτίνας
Ο καθοριστικός ρόλος της Βυτίνας στη διάρκεια του Αγώνα είχε ως συνέπεια να πυρποληθεί πολλές φορές από τον Ιμπραήμ (επτά φορές μεταξύ 1825 και 1826). Ο Φωτάκος περιγράφει την ολική καταστροφή από τον Ιμπραήμ με μία μόνο λέξη: «Την αναποδογύρισε».
Στις 25 Ιουνίου 1825 ο Ιμπραήμ έφτασε στην Βυτίνα και την βρήκε έρημη. Έστησε τις σκηνές του και στρατοπέδευσε. Την επόμενη μέρα διέταξε την γενική πυρπόληση και λεηλασία της κωμόπολης και της γύρω περιοχής. Διέταξε δε έναν αρχηγό του να πάρει μερικούς στρατιώτες και να καταλάβει το βουνό το λεγόμενο «Θαυμάσιο» ή «Πατερίτσα», να το διερευνήσει και να πιάσει όλους τους ντόπιους αιχμάλωτους. Στην κορυφή του βουνού υπάρχει το σπήλαιο «Δρακοτρυπιά», από την αρχαιότητα, το οποίο αναφέρει και ο Παυσανίας ως κατοικία της Ρέας. Στο σπήλαιο αυτό κρύβονταν μερικοί κάτοικοι, καθώς και η οικογένεια του προεστού Θεόδωρου Ταμπακόπουλου. Φθάνοντας εκεί ο στρατός του Ιμπραήμ βρήκε μεν μακρά αντίσταση, νίκησε δε, και κατέσφαξε τους παρευρισκόμενους Χριστιανούς. Έσφαξαν και τον Ταμπακόπουλο και αιχμαλώτισαν τους υπόλοιπους.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Αρκαδίας
Μοντελούπο Αλμπέζε
Το Μοντελούπο Αλμπέζε (ιταλικά: Montelupo Albese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Α-Πινένιο
μικρογραφία|300x300εσ|Οι δύο ισομερείς ενώσεις του α-πινένιου. Το α-πινένιο (αγγλ. a-pinene) είναι φυσική οργανική ένωση της κατηγορίας των τερπενίων. Σε κανονικές συνθήκες είναι αέρια και εξόχως πτητική ουσία, που ανήκει στα μονοτερπένια (βλ. ισοπρένιο, C-10). Απαντάται στη φύση σε δύο ισομερή και αποτελεί το βασικό χημικό συστατικό του φυσικού τερεβινθέλαιου.
Γενικά
Χημικώς είναι ένα αλκένιο και περιέχει έναν υψηλής δραστικότητας τετραμελή δακτύλιο. Βρίσκεται στα έλαια πολλών ειδών κωνοφόρων δέντρων, κυρίως του πεύκου αλλά και της ελάτης, ψευδοτσούγκας και λάρικας.
Απαντάται επίσης στο αιθέριο έλαιο του δεντρολίβανου (Rosmarinus officinalis) και στο είδος Satureja myrtifolia. Και τα δύο εναντιομερή του είναι γνωστά στη φύση. Το (−)-α-πινένιο είναι πιο κοινό στα ευρωπαϊκά πεύκα, ενώ το (+)-α-ισομερές του είναι πιο κοινό στη Βόρεια Αμερική. Το ρακεμικό μείγμα του υπάρχει σε ορισμένα έλαια όπως λ.χ. το έλαιο ευκαλύπτου και το έλαιο της φλούδας πορτοκαλιού.
Ρόλος
Τα μονοτερπένια, στα οποία, σημειωτέον, το α-πινένιο αποτελεί βασικό συστατικό, εκπέμπονται σε σημαντικές ποσότητες από τη βλάστηση και αυτές οι εκπομπές επηρεάζονται από τη θερμοκρασία και την ένταση του φωτός.
Στην ατμόσφαιρα, το α-πινένιο υφίσταται αντιδράσεις με το όζον, τη ρίζα υδροξυλίου και τη νιτρική ρίζα NO3,  γεγονός που οδηγεί σε αερολύματα στην ατμόσφαιρα.
Χρήσεις
Το α-πινένιο είναι εξαιρετικά βιοδιαθέσιμο, με 60% ανθρώπινη πνευμονική πρόσληψη, με γρήγορο μεταβολισμό. Αποτελεί ένα αντιφλεγμονώδες συστατικό μέσω του μηχανισμού PGE1, και είναι πιθανώς και αντιμικροβιακό. Επιφέρει δράση ως αναστολέας της ακετυλοχολινεστεράσης, βοηθώντας έτσι τη μνήμη. Επίσης, το α-πινένιο δρα και στη θέση δέσμευσης των βενζοδιαζεπινών.
Το α-πινένιο είναι ένα από τα πολλά τερπένια και τερπενοειδή που ανευρίσκονται στα βοτανικά μέρη της κάνναβης. Παρόμοιες -χημικά- τέτοιες ενώσεις υπάρχουν επίσης σε σημαντικά επίπεδα στο αποξηραμένο παρασκεύασμα λουλουδιών κάνναβης, κοινώς γνωστό ως μαριχουάνα.
Το α-πινένιο ειδικότερα πιστεύεται ότι μειώνει τα ελλείμματα μνήμης που συνήθως αναφέρονται ως παρενέργεια της κατανάλωσης THC.
Το α-πινένιο συμβάλει επίσης σημαντικά σε πολλά από τα διακριτά και μοναδικά προφίλ οσμών των στελεχών και ποικιλιών μαριχουάνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυκλοαλκένια Κατηγορία:Αρωματικές ύλες Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή Κατηγορία:Μονοτερπένια Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου
Στέλιος Γεωργιάδης
Ο Στέλιος Γεωργιάδης ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Ήταν γνωστός ως Λέλλος Γεωργιάδης.
Εντάχθηκε στη δεύτερη ομάδα του ΑΠΟΕΛ το 1946, πραγματοποιώντας και κάποιες συμμετοχές με την πρώτη ομάδα. Αρχικά αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού. Σε ένα αγώνα της περιόδου 1947-1948, τραυματίστηκε ο τερματοφύλακας της ομάδας Γιώργος Μουσκής. Ο προπονητής του ΑΠΟΕΛ Γιόζεφ Κιούνσλερ τον αντικατέστησε με τον Στέλιο Γεωργιάδη, ο οποίος διέπρεψε στη θέση αυτή. Με τον ΑΠΟΕΛ κατέκτησε 4 πρωταθλήματα και ένα κύπελλο.
G99
Το G99 (στα Αλβανικά Grupim 99) είναι κεντροαριστερό και προοδευτικό πολιτικό κόμμα στην Αλβανία που δημιουργήθηκε το 2008 από μια ομάδα ακτιβιστών. Τα μέλη αυτού του κόμματος είναι κάτω των 29 ετών και θεωρούνται εκπρόσωποι της νεολαίας στην αλβανική πολιτική.
Στέλιος Γεωργιάδης
Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1949 και έδωσε φιλικούς αγώνες με τη Μικτή Τελ Αβίβ και την Εθνική Ισραήλ. Ακόμη, συμμετείχε στη Μικτή Κύπρου που συστάθηκε το 1954 και έδωσε δύο εντός και δύο εκτός έδρας αγώνες με αντίπαλο την Εθνική Ισραήλ.
G99
Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2008, από ακτιβιστές του Κινήματος Μιαφτ! και φοιτητές, δυσαρεστημένοι λόγω του πολιτικού παιχνιδιού στο σύστημα διακυβέρνησης στην Αλβανία. Το κίνημα ήταν η μεγαλύτερη μη κυβερνητική οργάνωση στην Αλβανία, το οποίο διαμαρτύρεται κατά της αλβανικής κυβέρνησης και πολιτικής από το 2003. Μόνο το 2008, αυτή η ομάδα, με τη συμμετοχή άλλων μαθητών, αποφάσισε ότι η μόνη λύση στα αιτήματά τους ήταν η πολιτική συμμετοχή. Με την πρώτη τους εκδήλωση γνωστοποίησαν το σχέδιό τους να συμμετάσχουν στις εκλογές του 2009, με την πρόθεση να πάρουν έδρες στη Συνέλευση και να εκπροσωπηθούν στην κυβέρνηση. Το 2009 εντάχθηκαν στην «Ένωση για την Αλλαγή» (Bashkimi per Ndryshim στα Αλβανικά), έναν συνασπισμό της Αριστεράς που στοχεύει να πάρει την εξουσία σε επόμενες εκλογές.
Στέλιος Γεωργιάδης
Ακόμη, είχε αγωνιστεί και στην ομάδα πετόσφαιρας του ΑΠΟΕΛ.
G99
Εκλογές
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2009, το G99 έλαβε το 0,86% των ψήφων (12.989 ψήφοι).
Στέλιος Γεωργιάδης
Απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 2019 στην Ελλάδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
G99
Εκλογές
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2013, το G99 έλαβε το 0,17% των ψήφων (2,977 ψήφοι).
Δεν συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2017.
Ιδεολογία
Το G99 υπογράμμισε ορισμένα ζητήματα που δεν είχαν αναφερθεί για χρόνια. Το κόμμα δήλωσε ότι δεν έχει καμία πολιτική ιδεολογία όπως ο συντηρητισμός ή ο σοσιαλισμός, αλλά θέλει μόνο να αλλάξει την τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Για αυτό έκριναν σκόπιμο να συμμετάσχουν στην Αριστερά. Μεταξύ των αρχικών στόχων του ήταν η συμμετοχή των νέων στην πολιτική.
Δεν είναι απλό να οριστεί η ιδεολογία αυτού του κόμματος: είναι σίγουρο ότι είναι μέρος της κεντροαριστεράς και είναι ενάντια στις συντηρητικές ιδέες. Αυτό το κίνημα των νέων προτείνει διαφορετικές πολιτικές ιδέες, οι οποίες, σύμφωνα με τη διακήρυξή τους, πρέπει να αλλάξουν ριζικά. Από την πρώτη στιγμή δήλωσε ότι η πολιτική πρέπει να καθοδηγείται από μεγάλο ποσοστό νέων, οι οποίοι είναι περίπου το 50% του πληθυσμού στην Αλβανία.
Όσον αφορά στην οικονομία, υποστηρίζει την ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία, αλλά δηλώνει ότι η κυβέρνηση πρέπει να παρέμβει για να αποτρέψει την δημιουργία κοινωνικών τάξεων. Αυτό καθιστά δυνατό να θεωρηθεί μέρος της σοσιαλφιλελεύθερης ιδεολογίας. Ωστόσο, δεν κάνει δηλώσεις που να υπερασπίζονται τη θέση του κόμματος σχετικά με την οικονομία, περιγράφοντας το κόμμα μόνον ως κίνημα νέων για την αλλαγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανικά πολιτικά κόμματα
Ασπρόκαμπος Γρεβενών
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ασπρόκαμπος (αποσαφήνιση)
Ο Ασπρόκαμπος είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 580 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Ασπρόκαμπος βρίσκεται προς στα βορειοανατολικά όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης. Είναι κτισμένος δυτικά του Αλιάκμονα, σε απόσταση 12 χλμ. ΒΑ. από τα Γρεβενά και 28 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Σιάτιστα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοσκού που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1964 με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάστηκε στο νομό Γρεβενών. Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Μυρσίνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μυρσίνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 80 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Ασπρόκαμπος
Πολιτισμός των Τεφροδόχων
Ο Πολιτισμός των Τεφροδόχων (1300 π.Χ.-750 π.Χ.) ξεκίνησε στην Κεντρική Ευρώπη την μετέπειτα Εποχή του Χαλκού, κατόπιν διαιρέθηκε σε θυγατρικούς κλάδους με κοινά χαρακτηριστικά. Το κύριο συστατικό που χαρακτήριζε αυτόν τον πολιτισμό ήταν η Καύση των νεκρών και η τοποθέτηση της στάχτης σε δοχεία. Το όνομα του πολιτισμού αυτού δημοσιοποιήθηκε τον 19ο αιώνα στην νότια Γερμανία. Πριν τον πολιτισμό των τεφροδόχων προηγήθηκε ο Πολιτισμός των Τύμβων, τον διαδέχθηκε ο Πολιτισμός Χάλστατ. Πολλοί γλωσσολόγοι και αρχαιολόγοι σχετίζουν τον πολιτισμό αυτόν με μια πρώτο-Κελτική γλωσσολογική ομοεθνία. Ο γλωσσολόγος Πάουλ Ράινεκε σημειώνει ότι Πολιτισμός των Τεφροδόχων καλύπτει τις φάσεις Χάλστατ Α΄ και Χάλστατ Β΄ αλλά δεν έχει σχέση με τις φάσεις Χάλστατ Γ΄ και Χάλστατ Δ΄. H ύπαρξη της φάσης Χάλστατ Γ΄ αμφισβητείται καθώς τα ευρήματα περιέχουν μόνο γυναικείες ταφές. Ο Πολιτισμός των Τεφροδόχων αναπτύχθηκε παράλληλα με τον Πολιτισμό των Τύμβων στην τελευταία του περίοδο. Η πρόοδος δεν έγινε απότομα αλλά κλιμακωτά, τόσο στην κεραμική όσο και στις ταφικές τελετές. Μερικοί τάφοι περιέχουν μεικτά αντικείμενα τόσο από τον πολιτισμό των Τύμβων όσο και από τον πολιτισμό των Τεφροδόχων. Οι απαρχές του πολιτισμού πιθανότατα βρίσκονται στην Ουγγαρία, από εκεί έγινε η διασπορά του στα μέσα της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. Στην βορειοανατολική Ρουμανία και την Ουκρανία βρέθηκαν τελετές καύσης νεκρών από το 5500 π.Χ.
Συγγενείς πολιτισμοί
Ο Λουσάτιος πολιτισμός στην Κεντρική Ευρώπη αποτελούσε τμήμα του Πολιτισμού των Τεφροδόχων, συνεχίστηκε και στην Εποχή του Σιδήρου χωρίς σημαντική διάσπαση. Στον Πολιτισμό των Τύμβων στην βόρεια Ουγγαρία και την Σλοβακία βρέθηκαν δείγματα που πιστοποιούν ότι είχε ξεκινήσει η καύση των νεκρών αλλά στις τελευταίες φάσεις βρέθηκε ισχυρή επίδραση του Λουσάτιου πολιτισμού. Στην Ιταλία την μετέπειτα Εποχή του Χαλκού που επικρατούσε ο Πολιτισμός του Κανεγκράτε και ο Πολιτισμός της Πρώτο-Βιλανόβα και στις αρχές της Εποχής του Σιδήρου που επικρατούσε ο Πολιτισμός της Βιλανόβα υπήρχαν μεγάλες ομοιότητες με τον Πολιτισμό των Τεφροδόχων στην Κεντρική Ευρώπη. Τον 9ο και τον 8ο αιώνα π.Χ. βρέθηκαν ευρήματα του Πολιτισμού των Τεφροδόχων στην Γαλλική Λανγκντόκ και την Καταλονία, το έθιμο προήλθε πιθανότατα από ανατολικότερα. Ο Πολιτισμός της Γκολαζέκα στην βόρεια Ιταλία αναπτύχθηκε ταυτόχρονα με τον Πολιτισμό του Κανεγκράτε. Ο Πολιτισμός του Κανεγκράτε παρουσιάζει μεγάλη δυναμική σε γειτονικές περιοχές, ειδικά στην ανατολική Γαλλία που επικρατούσε ο Πολιτισμός της Πρώτο-Βιλανόβα.
Μεταναστεύσεις
Οι αμέτρητοι οχυρωμένοι οικισμοί σε λόφους είναι απόδειξη ότι την εποχή των τεφροδόχων έγιναν σύμφωνα με τους αρχαιολόγους κοσμοϊστορικά ιστορικά γεγονότα στην Ανατολική Μεσόγειο, την Μικρά Ασία και το Λεβάντες:
Πολλοί ιστορικοί όπως ο Βόλφγκανγκ Κίμιγκ παρατηρούν ότι τα μεγάλα κύματα μετανάστευσης όπως η Κάθοδος των Δωριέων σχετίζονται με τους Λαούς της Θάλασσες. Σε πιο πρόσφατες έρευνες οι ιστορικοί έγραψαν ότι οι Δωριείς δεν κατέστρεψαν τους προηγούμενους πολιτισμούς αλλά εγκαταστάθηκαν στην θέση τους (1100 π.Χ.), τα γεγονότα δεν ήταν συνδεδεμένα μεταξύ τους. Ο Ρόμπερτ Ντρους έκανε σύνδεση της νέας μετανάστευσης με ένα νέο όπλο μάχης όπως το σπαθί "Ναυή Β΄", τα κράτη που στηρίχτηκαν στα άρματα προκάλεσαν την κατάρρευση αυτών των πολιτισμών. Η εθνολογική ομάδα των λαών της θάλασσας ήταν πολύπλοκη, δεν ήταν φυλετικά ομοιόμορφοι. Η Λιθουανή αρχαιολόγος Μαρίγια Γκιμπούτας έκανε την σύνδεση τους με λαούς της Κεντρικής Ευρώπης όπως οι πρώτο-Κέλτες, πρώτο-Ιταλούς, πρώτο-Ενετούς, πρώτο-Ιλλυριούς, πρώτο-Φρύγες όπως επίσης και πρώτο-Θράκες και πρώτο-Δωριείς, εγκαταστάθηκαν στις νέες πατρίδες τους. Η μετανάστευση πραγματοποιήθηκε στα τέλη της Εποχής του Χαλκού και συνδέθηκε με μεγάλες κλιματικές αλλαγές. Οι αγρότες υπό τις διαταγές της αριστοκρατίας δημιούργησαν νέο σύστημα ταφής, νέα κεραμική, όπλα και εξάπλωσαν τις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες στην Δυτική και Νότια Ευρώπη.
Οικισμοί
Ο αριθμός των οικισμών αυξήθηκε σημαντικά σε σχέση με τους προηγούμενους που είχαν ακμάσει με τον Πολιτισμό των Τύμβων, ελάχιστοι από αυτούς έχουν εκσκαφθεί σήμερα πλήρως και δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες. Οι οικισμοί ήταν κτισμένοι είτε σε κορυφές λόφων και ήταν βαριά οχυρωμένοι με ξερολιθιές είτε σε βάλτους, όχθες ποταμών με θεμέλια πασσάλων και ήταν οχυρωμένοι με ξυλότοιχους. Οι σπάνιες εκσκαφές βρήκαν 3-4 κεκλιμένα σπίτια οικοδομημένα με ξύλινους πασσάλους και λάσπη ή ξύλο και πέτρα, βρέθηκαν και λακκοειδείς κατοικίες αλλά τις χρησιμοποιούσαν περισσότερο σαν κελάρια. Οι οχυρωμένοι οικισμοί σε λόφους ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στην Εποχή των τεφροδόχων χάρη στο πολεμικό κλίμα που επικρατούσε. Τα υλικά της κατασκευής προέρχονταν είτε από τους τοπικούς βραχώδεις τόπους είτε από την τοπική ξυλεία κοντά στα ποτάμια. Η μεταλλουργία ήταν συνηθισμένο φαινόμενο για την οχύρωση, στο Ούραχ τις Γερμανίας βρέθηκαν 25 τείχη από τούβλα. Οι περισσότεροι οχυρωμένοι οικισμοί στους λόφους είχαν στόχο την άμυνα, όταν έληξε η Εποχή του Χαλκού τους εγκατέλειψαν. Σε ένα οροπέδιο στην Μέση Φραγκονία βρέθηκε ένας "μεγάλος οχυρωμένος οικισμός" που χρονολογείται στα τέλη της Περιόδου των Τεφροδόχων. Ο οικισμός ήταν πυκνοκατοικημένος, περιείχε και κτίσματα που ήταν οικοδομημένα πάνω σε υπερυψωμένες τεχνητές πλατφόρμες. Ο οχυρωμένος οικισμός στο όρος Έρενμπουργκ καλύπτει επίσης 30 εκτάρια και δείχνει σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά του ότι ανήκε στην τοπική άρχουσα τάξη. Σε έναν οχυρωμένο λόφο κοντά στο Βερόν στην Τσεχία βρέθηκε οικισμός 50 εκταρίων οχυρωμένος με μια ξερολιθιά, βρέθηκαν επίσης πολλοί μικρότεροι.
Το Κορνέστι στην δυτική Ρουμανία είναι ο μεγαλύτερος οχυρωμένος οικισμός που βρέθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη την εποχή των Τεφροδόχων. Τα εξωτερικά τείχη έφταναν μέχρι τα 6 χιλιόμετρα με 4 σειρές οχυρώσεων, ο εσωτερικός οικισμός είχε διάμετρο δύο χιλιόμετρα και ήταν πυκνοκατοικημένος. Η εκτίμηση των αρχαιολόγων είναι ότι μετακινήθηκαν 824 τόνοι χώματος για να κατασκευαστούν οι οχυρώσεις. Τα "μεγάλα κάστρα" όπως το Κορνέστι περιβάλλονταν από αμέτρητους οχυρωμένους οικισμούς, ήταν αντιγραφές των οχυρωμένων οικισμών της Ευρώπης λόγω του πολεμικού κλίματος που επικρατούσε στα τέλη της Εποχής του Χαλκού. Η μορφή των οικισμών εκείνη την εποχή στην Ρουμανία και την Σερβία οργανώθηκαν σε ένα "οχυρωματικό σχέδιο κοινής μορφής". Ο Κρίστιανσεν Ντουκ (2015) περιγράφει ότι ήταν "τμήμα μιας πολιτικής με τάσεις κεντρικής εξουσίας σε μια μορφή αρχαϊκού τύπου".
Τέχνη
Η κεραμική είναι πολύ καλοδιατηρημένη με λείες επιφάνειες και ομαλά σχήματα, μερικές από αυτές μιμούνται αντίστοιχα μεταλλικά πρότυπα, το κυρίαρχο στοιχείο ήταν τα κωνικά δοχεία με κυλινδρικό λαιμό. Η διακόσμηση υπάρχει αλλά το μεγαλύτερο τμήμα της επιφάνειας του δοχείου ήταν κενό, οι διακοσμήσεις περιείχαν φύλλα κασσιτέρου. Το Καμίνι στην κεραμική είναι γνωστό από ευρήματα στην Βαυαρία, σε αυτό οφείλεται η λεία επιφάνεια του δοχείου. Τα ξύλινα αγγεία παρατηρήθηκαν σε περιοχές με νερό αλλά δεν ήταν διαδεδομένα. Τα πρώτα χρόνια του Πολιτισμού των Τεφροδόχων (1300 π.Χ.) παρατηρούμε αντικείμενα βαρύτατου πολεμικού οπλισμού όπως κράνη και ασπίδες από μπρούτζο, τα ίδια ευρήματα βρέθηκαν εκείνη την εποχή στην Μυκηναϊκή Ελλάδα. Το σπαθί των Τεφροδόχων ήταν υπό μορφή φύλλου, χρησιμοποιήθηκε για την κοπή σε αντίθεση με τον προηγούμενο Πολιτισμό των Τύμβων που λειτουργούσε μόνο για το μαχαίρωμα. Άλλα σπαθιά είχαν λαβές από ξύλο ή κόκκαλο ή κέρατο. Στους τάφους σπάνια έβαζαν τα πολεμικά αντικείμενα όπως κράνη, ασπίδες, στην Άνω Ιταλία και στις Ανατολικές Άλπεις βρέθηκαν ξύλινες ασπίδες, στην Ιρλανδία βρέθηκαν δερμάτινες ασπίδες.
Δανιήλ ο Μάγνης
Ο Δανιήλ ο Μάγνης  (λόγιο όνομα) ή Δανιήλ Δημήτριος Μάγνης (σε άλλες πηγές:  Δανιήλ Δημητρίου Μάγνης) ή Δανιήλ Μάγνης Αγιολαυρεντίτης ή Δημήτριος Κέκιας (κατά κόσμον)  (Daniel Magnis ή Daniel Magnes ή Daniīl D. Mágnīs) (Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας 1769 – Κωνσταντινούπολη 1856), ήταν δάσκαλος,  Φιλικός, λόγιος του 17ου αιώνα και διευθυντής της Μεγάλης του Γένους Σχολής, (1 Νοεμβρίου 1853 - 1 Απριλίου 1854).
Περί της ονομασίας
Ο Δανιήλ ο Μάγνης, γνωστός και ως Δανιήλ Δημήτριος Μάγνης και συντομογραφικά, ως Δ.Δ. Μάγνης, επέλεξε το όνομα αυτό ως λόγιο όνομα. Ο Δανιήλ (Δημήτριος) Μάγνης ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον προσδιορισμό «Μάγνης». Το όνομα αυτό εκτός από τον αρχαίο κωμικό ποιητή της Αθήνας Μάγνη και επίσης τον μυθικό ήρωα Μάγνη, γιο του Αιόλου του Θεσσαλού, εγγονού του Έλληνα και γενάρχη των Μαγνήτων σημαίνει κι αυτός που προέρχεται από τη Μαγνησία, όπως και το αντίστοιχο “Θετταλομάγνης” σημαίνει αυτός που προέρχεται από τη Θετταλομαγνησία, δηλαδή το Πήλιο. Τον όρο χρησιμοποίησαν και άλλοι λόγιοι, όπως ο Νικόλαος Μάγνης που έγραψε το έργο «Περιήγησις ή τοπογραφία της Θεσσαλίας και Θετταλικής Μαγνησίας», ο Αγαθάγγελος ο Μάγνης, Μητροπολίτης Δράμας και Ζιχνών,   Ιωσήφ Μάγνης από τη Μικρά Ασία και αργότερα ο Κωνσταντίνος Γ. Κωνσταντινίδης ως Πέτρος Μάγνης.
Βιογραφικό - πρώτα χρόνια - εκπαίδευση
Ο Δανιήλ ο Μάγνης γεννήθηκε το 1769 στον Άγιο Λαυρέντιο της Μαγνησίας. Το πραγματικό επώνυμό του πιθανόν να ήταν Δημήτριος Κέκιας. Η δυνατότητα για αρχικές σπουδές στο εξωτερικό, υποδεικνύει την πιθανότητα να ήταν γόνος εύπορης οικογένειας. Ο επίσης Αγιολαυρεντίτης Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης, αναφέρει πως αυτό το επώνυμο υπήρχε τότε στο χωριό του Αγίου Λαυρεντίου και αναφέρει για Σταμούλη και Απόστολο Κέκια. Μάλιστα ο πρώτος Κέκιας, στα 1795 μετέφερε την κάρα του Αγίου Αποστόλου του Νέου στο χωριό του Αγίου Λαυρεντίου. Περισσότερα στοιχεία για την οικογενειακή του κατάσταση δεν υπάρχουν, πάντως ο  Δανιήλ έμαθε τα πρώτα γράμματα στον Άγιο Λαυρέντιο και μετά  πρωτοήλθε σε επαφή με τα γράμματα σπουδάζοντας στη Σχολή της Ζαγοράς στη Ζαγορά. Στη συνέχεια πήγε στη Γερμανία και την Ολλανδία και συμπλήρωσε τις πολυετείς σπουδές του.
Δάσκαλος στα Αμπελάκια και τον Άγιο Λαυρέντιο
Όταν επέστρεψε από τις σπουδές του πήγε στα Αμπελάκια της Όσσας και δίδαξε εκεί για κάποια χρόνια (υπάρχουν ασαφείς χρονολογίες για το πότε έγινε αυτό ακριβώς: Είτε για 2, είτε 4 χρόνια ή τα έτη 1806-1810 ή τα έτη 1814-1816). Αμέσως μετά, οι συγχωριανοί του από τον Άγιο Λαυρέντιο τον κάλεσαν να διδάξει στα παιδιά τους. Αυτός ανταποκρίθηκε και δίδαξε στο εκεί σχολείο, τη Φιλοσοφική Σχολή Νεοφύτου, η οποία είχε έδρα στο ξωκλήσι-μετόχι του Αγίου Νικολάου. Αργότερα στα 1816 αναλαμβάνει σχολάρχης του ίδιου σχολείου, που στο μεταξύ, μεταφέρθηκε στο χωριό Άγιο Λαυρέντιο. Βαλωμένος Νικόλαος-Βαρτιβάν Κωνσταντίνου, "Παιδεία και πολιτισμός στο Πήλιο. Η περίπτωση του Αγίου Λαυρεντίου" (pdf), "Education and Culture in Pelion. The case of Agios Lavredios." (Μεταπτυχιακή Διατριβή - Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογική Σχολή, Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, επιβλέπων καθηγητής: Αθανάσιος Καραθανάσης), Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 51-52: [...] "Ο Άγιος Λαυρέντιος υπήρξε από τα χωριά με πλούσια παράδοση σε θέματα παιδείας και εκπαίδευσης, με την ιερά μονή του Αγίου Λαυρεντίου να παίζει το ρόλο εκπαιδευτηρίου. Κάπου στα μέσα του 18ου αιώνα λειτούργησε σχολείο «Κοινών Γραμμάτων» στο χωριό, ενώ σύμφωνα και με το Σωκράτη Βαμβάκο στο μοναστήρι λειτούργησε σχολή ακμάζουσα μεταξύ των ετών 1766-1799, η λεγομένη «του Νεοφύτου». Κατόπιν συστάθηκε υπό του Δοσιθέου του Β’, του «φιλοσόφου», Φιλοσοφική σχολή. Η σχολή αυτή έδρευε αρχικά στο μοναστήρι, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στο κάτωθεν του χωριού, βορειοδυτικά κείμενο ξωκλήσι-μετόχι της μονής του Αγίου Νικολάου. Σχολάρχης της σχολής αυτής υπήρξε ο Δανιήλ Μάγνης. Θα πρέπει βέβαια να αναφερθεί πως ο ιστορικός Γ. Κορδάτος δε συμφωνεί με την παράδοση αυτή της σύστασης φιλοσοφικής σχολής από το Δοσίθεο. Το 1816 πάντως, συστάθηκε Ελληνικό Σχολείο στο οποίο δίδαξαν πέραν του Δανιήλ Μάγνη και άλλοι δύο σπουδαίοι αγιολαυρεντίτες διδάσκαλοι της εποχής, ο Ζήσης Θεοδοσιάδης Παχάρνικος και ο Δημήτριος ο Λογιώτατος. Ο Παχάρνικος μάλιστα, ο οποίος δίδαξε ξανά στο χωριό από το 1831 μέχρι το θάνατό του, το 1849, υπηρέτησε ως διδάσκαλος και στο αλληλοδιδακτικό σχολείο που λειτουργούσε από το 1842 μέχρι το 1844. Κι επειδή στο αλληλοδιδακτικό φοιτούσαν μόνο αγόρια, λειτούργησε παράλληλα για τα κορίτσια Παρθεναγωγείο από το 1860 ως το 1880". [...]
Ενώ οι συγχωριανοί του τον ανέφεραν ως ο «σοφός», οι αντίπαλοί του, πιθανόν από το χώρο του Διαφωτισμού, με τους οποίους δεν συνεργάστηκε του είχαν βγάλει το παρατσούκλι «ψόφος».
Στα 1821 αναγκάστηκε να φύγει για τη Βενετία, καθώς όντας μέλος στη Φιλική Εταιρεία, είχε πιθανόν προδοθεί στους Τούρκους της περιοχής.
Στη Βενετία και τη Μπολόνια
Φεύγοντας απ’ το Πήλιο, πηγαίνει στη Βενετία. Εκεί γνωρίζεται με το διάκονο και λόγιο Κωνσταντίνο Τυπάλδο, τον μετέπειτα πρώτο σχολάρχη της Θεολογικής Σχολής Χάλκης (1844-1864). Την ίδια περίοδο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας της Βενετίας ήταν ο Ζαγοριανός Αλεξ. Νικολαΐδης, ο οποίος τον συνέδραμε καθοριστικά.. Ο Αλεξ. Νικολαΐδης βοήθησε τον Δανιήλ Μάγνη να πάρει υποτροφία από τον Βρετανό (Άγγλο) Φρέντερικ Νορθ, λόρδο του Γκίλφορντ (γνωστό και ως Φρειδερίκο Νορθ Γκίλφορντ), φιλέλληνα, ιστορικό και ιδρυτή της Ιόνιας Ακαδημίας της Κέρκυρας, προκειμένου να κάνει θεολογικές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Σκοπός του λόρδου ήταν ο Δανιήλ να διδάξει κάποια στιγμή στην Ιόνια Ακαδημία, αλλά το 1827 ο Γκίλφορντ απεβίωσε και το σχέδιό του αυτό δεν πραγματοποιήθηκε. Εν τω μεταξύ ο Δανιήλ χειροτονήθηκε διάκονος, σε άγνωστο χρόνο και τόπο.
Σπουδές θεολογίας στο Κάρλοβιτς της Κροατίας
Παρέμεινε για λίγο στη Βενετία και στη συνέχεια σπούδασε θεολογία, από το 1826 ως το 1831, στην Ακαδημία του Κάρλοβιτς (Karlóca) της Κροατίας (τότε βρισκόταν σε εδάφη της Αυστροουγγαρίας), ενώ έμαθε τη σλαβική γλώσσα δίπλα σε διάφορους Ρώσους θεολόγους.
Δάσκαλος στο Λιβόρνο και τη Βενετία
Την περίοδο μεταξύ 1831-1833, βρίσκεται στο Λιβόρνο της Ιταλίας και διδάσκει στο εκεί σχολείο. Έπειτα μετακινείται εκ νέου στην Βενετία, όπου και εξέδωσε δύο βιβλία του, τη «Γραμματική και Μαθήματα της Λατινικής» και το «Ιστορικομυθικόν και Γεωγραφικόν Λεξικόν», το 1834.
Στην Κεφαλονιά
Το 1836 μετέβη στην Κεφαλονιά, αλλά δεν είναι σαφές τι ακριβώς έκανε το διάστημα αυτό εκεί.
Στην Κωνσταντινούπολη
Σε επιστολή του, της 25ης Δεκεμβρίου 1839, προς τον Κωνσταντίνο Οικονόμο ο Σαμουήλ Μητροπολίτης πρώην Μεσημβρίας, αναφέρει ότι περί το 1837 ο Δανιήλ Μάγνης συνεργάστηκε στην Κωνσταντινούπολη με την Εκκλησιαστική Επιτροπή, στη συνέχεια έφυγε εκ νέου για την Ευρώπη και όταν επέστρεψε διορίστηκε προσωρινά σχολάρχης, από τον Οκτώβριο του 1839 ως τις 14 Ιουνίου 1840, στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης στην Κωνσταντινούπολη.
Στο Άγιον Όρος
Μετά το 1845, έγινε Σχολάρχης, για μια τριετία, ως το 1848, στην Αθωνιάδα Σχολή στο Άγιον Όρος.
Στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας
Τα ενδιάμεσα χρόνια 1840-1845 και 1848-1853, πιθανόν να επανήλθε στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας.
Διευθυντής της Μεγάλης του Γένους Σχολής
Ο Δανιήλ ο Μάγνης, διορίστηκε διευθυντής της Μεγάλης του Γένους Σχολής για μια πεντάμηνη περίοδο από την 1η Νοεμβρίου 1853 ως την 1η Απριλίου 1854. Έφυγε παραιτούμενος, μαζί με άλλους Κωνσταντινουπολίτες εκπαιδευτικούς, «λόγω πολιτικών ανωμαλιών».
Ταξίδια στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη
Ταξιδεύει, το 1854 για λίγο στην Αθήνα, όπου τον συναντά εκεί ο οπλαρχηγός συμπατριώτης του Δημήτριος Διανέλλος. Επίσης το 1854 βρίσκεται για μικρό μάλλον χρονικό διάστημα και διαμένει στη Θεσσαλονίκη.
Το τέλος
Από το 1854 και για τα επόμενα δύο χρόνια ως το θάνατό του στα 1856, επανήλθε και έζησε στην Κωνσταντινούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Thor: Love and Thunder
Το Thor: Love and Thunder είναι αμερικανική ταινία με υπερήρωες βασισμένη στον χαρακτήρα των Marvel Comics Θωρ. Η παραγωγή έγινε από την Marvel Studios και η διανομή από την Walt Disney Studios Motion Pictures. Αποτελεί συνέχεια των ταινιών Thor, Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος και Thor: Ragnarok και την 29η ταινία του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU). Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τάικα Γουαϊτίτι και το σενάριο έγραψαν οι Τάικα Γουαϊτίτι και Τζένιφερ Κέιτιν Ρόμπινσον. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συμμετέχει ο Κρις Χέμσγουορθ ως Θωρ, πλαισιωμένος από τους Κρίστιαν Μπέιλ, Τέσσα Τόμπσον, Τζέιμι Αλεξάντερ, Γουαϊτίτι, Ράσελ Κρόου και Νάταλι Πόρτμαν.
Τον Ιανουάριο του 2018, ο Χέμσγουορθ και ο Γουαϊτίτι είχαν συζητήσει τα σχέδια για μια συνέχεια του Ragnarok. Το Love and Thunder ανακοινώθηκε επίσημα τον Ιούλιο του 2019, με τους Χέμσγουορθ, Γουαϊτίτι και Τόμπσον, μαζί με την Πόρτμαν - η οποία δεν εμφανίστηκε στο Ragnarok - να επιστρέφουν στο franchise. Ο Γουαϊτίτι δήλωσε ότι η ταινία θα προσαρμόσει στοιχεία από το κόμικ Mighty Thor του Τζέισον Άαρον, στο οποίο ο χαρακτήρας της Πόρτμαν, Τζέιν Φόστερ, παίρνει τον μανδύα και τις δυνάμεις του Θωρ ενώ πάσχει από καρκίνο. Η Ρόμπινσον συμμετείχε στην ταινία τον Φεβρουάριο του 2020, με τον Γουαϊτίτι να την περιγράφει αργότερα ως ρομαντική ταινία. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2021 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και ολοκληρώθηκαν στις αρχές Ιουνίου.
Το Thor: Love and Thunder κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 8 Ιουλίου του 2022 ως μέρος της Φάσης Τέσσερα του MCU. Παρά την μικτή αποδοχή από τους κριτικούς, η ταινία κέρδισε πάνω από 761 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, γίνοντας η έβδομη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις του 2022.
Πλοκή
O Γκορ και η κόρη του, η Λαβ περνάνε δύσκολες στιγμές σε μία άγονη έρημο. Παρά τις προσευχές του στον θεό τους, τον Ράπου, η Λαβ πεθαίνει. Το Νεκρόσπαθο, που σκοτώνει θεούς, μιλάει στον Γκορ και τον οδηγεί στο καταπράσινο βασίλειο του Ράπου. Αφού ο Ράπου, απορρίπτει σκληρά τις ικεσίες του Γκορ, προσπαθεί να τον στραγγαλίσει, και το Νεκρόσπαθο προσφέρεται στον Γκορ, ο οποίος σκοτώνει τον Ράπου με αυτό και ορκίζεται να σκοτώσει όλους τους θεούς. Ο Γκορ αποκτά την ικανότητα να χειραγωγεί τις σκιές και να δημιουργεί τέρατα, αλλά και την κατάρα ενός επικείμενου θανάτου και της διαφθοράς από την επιρροή του σπαθιού.