cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παμπατραϊκός Α.Ο.
Αντρικό τμήμα
Από την περίοδο 2014-15 ο σύλλογος δε δυμμετέχει στα ανδρικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αχαΐας. Διαθέτει ακαδημίες με πάρα πολλά παιδιά και ιδιόκτητες εγκαταστάσεις στην περιοχή Περιβόλα.
Γυναικείο τμήμα
Το γυναικείο τμήμα δημιουργήθηκε πολύ το 2001. Αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική από το 2004-05 μετά από επικράτηση σε αγώνα μπαράζ με αντίπαλο τον Άρη Πετρούπολης κέρδισε την άνοδο από το περιφερειακό πρωτάθλημα. Μέχρι το 2006 έπαιζε στο Γήπεδο Προσφυγικών ενώ από το 2006-07 αγωνίζεται στο νέο ενωσιακό γήπεδο της Πάτρας το Ανδρέας Κάνιστρας.
Λυσίας (όνομα)
Λυσίας, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία του ονόματος Λυσίας
Αρχαιοελληνικό όνομα που προέρχεται από το θέμα λυσι- του ρήματος λύω, και είναι συγκεκομμένος τύπος αρχαιοελληνικών ονομάτων όπως Λύσανδρος «αυτός που απελευθερώνει τους ανθρώπους», Λυσίμαχος «αυτός που παύει οριστικά τη μάχη», Λύσιππος «αυτός που λύνει τους ίππους» κτλ.
Ονομαστική εορτή
Το όνομα Λυσίας δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων.
Διάδοση του ονόματος Λυσίας
Ύστερα από αιώνες το βαφτιστικό επανήλθε στο ελληνικό ονοματολόγιο τις παραμονές της επανάστασης του 1821 μαζί με άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από την ιστορία
Ford FK
Το Ford FK, συντομογραφία του "Ford Köln", είναι μια σειρά από φορτηγά μεσαίας χρήσης που κατασκευάστηκε από τη Ford της Γερμανίας στο εργοστάσιό της στην Κολωνία (Κολωνία) σε δύο γενιές από το 1950 έως το 1961. Το όνομα "Köln" της Ford αντικατέστησε τα προηγούμενα σήματα Rhein και Ruhr καθώς ο ανταγωνιστής Krupp (Südwerke) τα είχε αθόρυβα κατοχυρώσει πνευματικά δικαιώματα. Η Ford Γερμανίας αποσύρθηκε από τον τομέα των φορτηγών μετά το 1961, εστιάζοντας στα ελαφρύτερα οχήματα κοινής χρήσης και στις εισαγωγές από τη Ford UK.
Τα φορτηγά επίσης παράγονταν μετά από μερικά χρόνια και στην Βραζιλία.
Πρώτη γενιά
αριστερά|μικρογραφία| 1954 Ασθενοφόρο Ford Köln Η πρώτη σειρά Ford FK έφτασε το 1951, σε τρία μοντέλα βάρους: των 2 τόνων ΦΚ 2000 με 3.3 λίτρων τετρακύλινδρο κινητήρα βενζίνης G28T 52 ίππους, τα 3 τόνων ΦΚ 3000 με 57 ίππους και το 3,5 τόνων ΦΚ 3500 με των 95 ίππων G29T βενζινοκινητήρα V8 (ο κινητήρας αυτός απέκτησε πέντε ακόμα ίππους το 1952). Οι προβολείς του FK ήταν ενσωματωμένοι στα φτερά και η περίοπτη γρίλια αποτελούνταν από επτά οριζόντιες χρωμιωμένες λωρίδες. Τα παλαιότερα, μικρότερα φορτηγά της σειράς Ford Rhein είχαν κατασκευαστεί με κινητήρα βενζίνης V8, αλλά επειδή δεν ήταν πολύ οικονομικός, η Ford αποφάσισε να εγκαταστήσει έναν κινητήρα ντίζελ. Η Ford τελικά κατέληξε να χρησιμοποιεί την 95 ιππών και 4,080 κυβικών μονάδα από τον αμερικανικό κατασκευαστή κινητήρων Hercules. Αυτός ο κινητήρας κατασκευάστηκε κατόπιν άδειας για τη Ford από την Knorr στο Μόναχο με σύστημα έγχυσης καυσίμου Bosch. Αυτό εγκαταστάθηκε στη σειρά Rhein, αλλά και στο 3,5 τόνων FK 3500D και των 4 τόνων FK 4000 που άρχιζε να παράγεται το 1953. Οι ανησυχίες σχετικά με την αξιοπιστία αυτών των μηχανών, ώθησαν τη Ford να τροποποιήσει γρήγορα το ντίζελ σε 85 ίππους. αριστερά|μικρογραφία| 1956 Ford G398 TA (μοντέλο εξαγωγής με κίνηση στους τέσσερις τροχούς που προοριζόταν για στρατιωτική χρήση) Το 1953, οι πλέον απαρχαιωμένοι τετρακύλινδροι κινητήρες χαμηλής ισχύος, που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από το Ford BB του 1932 και αναπτύχθηκαν από τον κινητήρα του Μοντέλου Α του 1927, σταμάτησαν να κυκλοφορούν. Βέβαια, το πρόβλημα με τα απαρχαιωμένα εξαρτήματα δεν σταμάτησε εκεί, αφού το σασί και πολλά άλλα μηχανικά μέρη του FK προέρχονταν από τα προηγούμενα φορτηγά Ruhr και Rhein, τα οποία ήταν απλά μικροί εκσυγχρονισμοί των φορτηγών Ford της δεκαετίας του 1930 και 1940, τα οποία χρησιμοποιούσαν και αυτά το σασί του Ford Model BB του 1932. Τον Ιούνιο του 1954 το FK 4000 S/D άρχιζε να παράγεται, αυτό χρησιμοποιούσε μια 4,460 κυβικών έκδοση του Hercules κινητήρα ντίζελ, για 90 ίππους. Όμως ακόμα και έτσι, οι κινητήρες Hercules για διάφορους λόγους είχαν πολύ κακή φήμη για την ποιότητα και "διέλυσαν" τη φήμη της Ford στην αγορά φορτηγών της Γερμανίας. Εκείνη την εποχή, το φορτηγό απέκτησε επίσης μια επανασχεδιασμένη καμπίνα, με τετράγωνη, χρωμιωμένη μάσκα, χωρισμένο παρμπρίζ και κοντύτερο καπό. Η κοντύτερη καμπίνα επέτρεπε μεγαλύτερο χώρο φόρτωσης με καλύτερη κατανομή βάρους.
Στην αγορά προσφέρθηκαν επίσης εκδόσεις μπροστινού ελέγχου (ή όπως θα λέγαμε στην Ελλάδα, φορτηγό χωρίς μούρη), αλλά στην πραγματικότητα πουλήθηκε μόνο ένας μικρός αριθμός από αυτά τα φορτηγά.
Δεύτερη γενιά
Ο δίχρονος σχεδιασμός, που αναπτύχθηκε από τον καθηγητή Hans List του Γκρατς της Αυστρία για την Gräf &amp; Stift, επιλέχθηκε καθώς πιστευόταν ότι ο ελάχιστος αριθμός κινητών μερών του θα παρείχε αξιοπιστία και οικονομία. Ωστόσο, η πραγματικότητα απέδειξε το αντίθετο. Οι κύλινδροι παραμορφώθηκαν γύρω από τις θυρίδες της εξάτμισης και οι βλάβες του κινητήρα ήταν έντονες. Το πρώτο εξάμηνο του 1956, οι αξιώσεις εγγύησης υπερέβαιναν αριθμητικά τις παραδόσεις νέων φορτηγών. Η παραγωγή νέων κινητήρων σταμάτησε επανειλημμένα για να μπορέσει να πραγματοποιήσει ανακατασκευές. Στα μέσα του 1957 οι ντίζελ σταμάτησαν, αφήνοντας μόνο το βενζινοκίνητο V8 στον στρατιώτη μέχρι το 1961. Η καταστροφική εμπειρία πιστώνεται γενικά με τον τερματισμό της εμπλοκής της Ford Γερμανίας με φορτηγά. Τα εργαλεία πίεσης για την καμπίνα μεταφέρθηκαν στη Ford UK το 1962, η οποία τα χρησιμοποίησε για το Thames Trader NC, το οποίο αργότερα πουλήθηκε ως Ford K-series.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Φορτηγό βαν
Σωτήριος Στεργιόπουλος
Ο Σωτήριος Στεργιόπουλος (και Στεριόπουλος) του Ξενοφώντα (1η Μαΐου 1892 - 1967) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και υπουργός.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αθήνα.
Σπούδασε στις Σχολές Εφαρμογής, στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και στη συνέχεια σε σχολές στη Γαλλία.
Για πρώτη φορά ανέλαβε Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Θεοτόκη από τις 28 Ιανουαρίου 1950 ως τις 23 Μαρτίου 1950. Στις 30 Ιουλίου 1951 διαδέχθηκε τον Λεων. Ιασωνίδη στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου στο αξίωμα του υπουργού Γενικού Διοικητή Βορείου Ελλάδος, όπου παρέμεινε ως τις 27 Οκτωβρίου 1951.
Την περίοδο από 11 Οκτωβρίου 1952 ως τις 19 Νοεμβρίου 1952 στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κιουσόπουλου ήταν ξανά υπουργός Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος.
Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γεωργακόπουλου ανέλαβε υπουργός Άμυνας από τις 5 Μαρτίου 1958 ως τις 17 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Ήταν αντιστράτηγος εν αποστρατεία τη δεκαετία του '60.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Βορείου Ελλάδος
Ο τρελοπενηντάρης
Ο τρελοπενηντάρης (αρχικός τίτλος: Ο τρελλοπενηντάρης) είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1971. Τη σκηνοθεσία την υπογράφει ο Κώστας Καραγιάννης και το σενάριο το έγραψε ο Κώστας Πρετεντέρης. Η παραγωγή έγινε από την Καραγιάννης - Καρατζόπουλος. Πρωταγωνιστούν οι Λάμπρος Κωνσταντάρας, Καίτη Πάνου και Ρίκα Διαλυνά.
Πλοκή
Ο Ανδρέας Τεπενδρής (Λάμπρος Κωνσταντάρας) είναι ένας επιπόλαιος μεσήλικας που δεν έχει καταφέρει να σταθεροποιηθεί επαγγελματικά και καταπιάνεται κατά καιρούς με διάφορες δουλειές. Ως εκ τούτου, βρίσκεται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Η πιο πρόσφατη επαγγελματική του δραστηριότητα είναι η λειτουργία σχολής μανεκέν, σε συνεργασία με το Φρίξο Μπατακούνα (Αθηνόδωρος Προύσαλης).
Μια μέρα δέχεται επίσκεψη από το Νικόλα Παρασκευόπουλο (Νίκος Παπαχρήστος), συμπολεμιστή του το 1941 στο μέτωπο της Αλβανίας. Οι δυο τους συναντώνται για πρώτη φορά από τότε, και ο Νικόλας μένει έκπληκτος με την οικονομική δυσπραγία του Ανδρέα. Μια και ο ίδιος ο Νικόλας είναι πετυχημένος επιχειρηματίας, υπόσχεται στον Ανδρέα να τον προσλάβει στην επιχείρησή του, αρκεί αυτός να του αποδείξει την ικανότητά του στις δημόσιες σχέσεις. Έτσι, του προτείνει ένα στοίχημα: ο Ανδρέας να παρουσιαστεί σε μια παρέα πλουσίων παραθεριστών στην Ύδρα, παριστάνοντας ο ίδιος τον εφοπλιστή, χωρίς όμως να έχει χρήματα.
Ο Ανδρέας δέχεται την πρόταση του Νικόλα και καταφέρνει με άνεση να υποδυθεί τον εφοπλιστή ανάμεσα στους πλούσιους επιχειρηματίες. Όμως, στην παρέα αυτή βρίσκεται και η όμορφη χήρα Δόμνα Τζέφερσον (Ρίκα Διαλυνά), με την οποία φλερτάρει. Η Ελπίδα (Καίτη Πάνου), αρραβωνιαστικά του Ανδρέα, γίνεται έξαλλη όταν το μαθαίνει. Αποφασίζει, λοιπόν, να εμπλακεί και η ίδια στο παιχνίδι, παριστάνοντας τη σύζυγο του εφοπλιστή. Μάλιστα, προχωρά σε φλερτ με τον Φεδρινό, τον νεαρό εκδότη ενός περιοδικού (Κώστας Φυσσούν). Ο Ανδρέας σκέφτεται ότι δεν αξίζει να διαλυθεί ο αρραβώνας του με αυτήν την κατάσταση, και τελικά αποφασίζει να επιστρέψει στην Αθήνα, γυρίζοντας στο συνηθισμένο τρόπο ζωής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Δίκτη
Η Δίκτη ή Λασιθιώτικα Όρη είναι οροσειρά στην Κρήτη, που εκτείνεται στα ανατολικά του νησιού. Η ονομασία της Δίκτης πιθανώς να προέρχεται από τη μυθολογία και να σημαίνει το μέρος γέννησης του Δία (γενική πτώση Διός + τίκτω). Η περιοχή της Δίκτης υπάγεται διοικητικά στους δήμους Οροπεδίου Λασιθίου, Αγίου Νικολάου, Ιεράπετρας, Βιάννου, Μινώα Πεδιάδος και Χερσονήσου. Χαρακτηριστικό μορφολογικό στοιχείο της οροσειράς αποτελεί το οροπέδιο Λασιθίου (μέσο ύψος 866 μ.) που είναι το μεγαλύτερο στην Κρήτη. Η Δίκτη είναι ο νοτιότερος και ταυτόχρονα ο ανατολικότερος ορεινός όγκος της Ελλάδας που υπερβαίνει τα 2000 μ. υψόμετρο.
Μορφολογία
Η κορυφή με το μεγαλύτερο ύψος λέγεται Σπαθί ή Δίχτης (2.148 μ). Η κύρια κορυφογραμμή της Δίκτης βρίσκεται νότια του οροπεδίου Λασιθίου σχηματίζοντας ένα πέταλο γύρω από την δασωμένη κοιλάδα του Σελάκανου. Αποτελείται από τις κορυφές Σκαφιδαράς (ή Μπατελιό) (1673 μ), Λάζαρος (2085 μ), Σπαθί (ή αλλιώς Δίχτης) (2148 μ) στη βόρεια πλευρά του πετάλου και Αφέντης Χριστός (2141 μ) με την ανατολική της προέκταση γνωστή ως Ψαρή Μαδάρα (2094 μ) και Μαδάρα (1783 μ) στη νότια πλευρά. Στα νοτιοανατολικά του οροπεδίου Λασιθίου βρίσκεται ένα δεύτερο μεγάλο οροπέδιο, το Καθαρό στα 1140 μ. Ανατολικά του Καθαρού βρίσκονται οι κορυφές Τσίβη (1664 μ), Αβαρσάμη (1548 μ.) και Πλατιά Κορυφή (1489 μ) και νότια η Χαλασμένη κορυφή (1391 μ). Στα νοτιοδυτικά του οροπεδίου Λασιθίου βρίσκονται οι κορυφές Σαρακηνό (1588 μ), Μικρός Αφέντης (1571 μ), Τούμπα Μούτσουνα (1538 μ), και Βιργιωμένο όρος (1414 μ). Τέλος βορειοανατολικά του οροπεδίου Λασιθίου υψώνεται ο όγκος της Σελένας (1559 μ) που στα ανατολικά εκτείνεται στην κορυφή Μαχαιράς (1487 μ).
Εκτός από τα οροπέδια Λασιθίου και Καθαρού, στη Δίκτη υπάρχουν ακόμα μερικά μικρότερα όπως το Λιμνάκαρο (1125 μ), η Λάπαθος (1260 μ), ο Ομαλός Βιάννου (1325 μ), η Έργανος (950 μ), η Μάρη (1130 μ) και η Νίσσιμος (930 μ). Αρκετά φαράγγια διασχίζουν τον ορεινό όγκο της Δίκτης. Ένα από αυτά με το όνομα Χαυγάς συνδέει τα οροπέδια Καθαρού και Λασιθίου. Άλλα σημαντικά φαράγγια είναι της Εργάνου, του Ξενιάκου, της Λαπάθου, της Σαρακίνας και του Μπουφάνη (των γυπαετών) στα νοτιοανατολικά καθώς και της Κριτσάς και του Αδριανού στα ανατολικά. Στον ευρύτερο όγκο της Δίκτης μπορούν να συμπεριληφθούν τα άγριας ομορφιάς και δυσπρόσιτα φαράγγια της Βιάννου όπως της Άρβης, του Καλαμιού και της Πορτέλας. Την πλούσια μορφολογία συμπληρώνουν επιβλητικοί γκρεμοί (δέτες) όπως του Λιμνάκαρου, της Ψαρής Μαδάρας και της Εμπάρου/Μηλιαράδων στα νοτιοδυτικά. Σημαντικές ορθοπλαγιές συναντώνται στη ΒΔ πλευρά του Σπαθιού (πάνω από το Λιμνάκαρο), στη δυτική πλευρά του Αφέντη Χριστού (πάνω από το φαράγγι της Εργάνου), στη βόρεια πλευρά της Ψαρής Μαδάρας (πάνω από το Σελάκανο) και στη βόρεια πλευρά της Τσίβης (Χαλασάς). Όπως και στους άλλους δύο μεγάλους ορεινούς όγκους της Κρήτης η νότια πτέρυγα της Δίκτης (Αφέντης Χριστός - Ψαρή Μαδάρα) είναι η πιο απότομη με μεγάλες κλίσεις.
Ανάβαση
Για την ανάβαση στις κορυφές της Δίκτης, βολικά σημεία εκκίνησης είναι τα οροπέδια Καθαρό (για Λάζαρο, Σπαθί), Λιμνάκαρο (για Σπαθί, Αφέντη Χριστό) και από τα νότια ο Ομαλός (για Αφέντη Χριστό, Ψαρή Μαδάρα). Πρόσβαση και στις 4 κορυφές υπάρχει και από το Σελάκανο αλλά με μεγαλύτερο συντελεστή δυσκολίας.
Οικολογία
μικρογραφία|250x250εσ|Κρητική ίριδα (Iris cretensis), ένα από τα πολυάριθμα είδη φυτών της Δίκτης thumb|250px|Η επιβλητική ΒΔ ορθοπλαγιά της κορυφής Σπαθί το χειμώνα.thumb|250px|Η κύρια κορυφογραμμή σε σχήμα πετάλου πάνω από το δάσος του [[Σελάκανο Λασιθίου|Σελάκανου όπως φαίνεται από τη Χαλασμένη κορυφή. Από αριστερά, φαίνονται η νότια πτέρυγα της Δίκτης (Ψαρή Μαδάρα) με την κορυφή Αφέντης Χριστός (μέσο) και στα δεξιά μέρος της κορυφής Λάζαρος. ]] Η περιοχή της Δίκτης είναι οικολογικής σημασίας καθώς αποτελεί τόπο διαμονής αρπακτικών πτηνών όπως ο Χρυσαετός (Aquila chrysaetos) η περίφημη βιτσίλα στην τοπική λαλιά, ο γύπας (Gyps fulvus), ο γυπαετός ή κοκκαλάς (Gypaetus barbatus), ο πετρίτης (Falco peregrinus), το χρυσογέρακο (Falco biarmicus), και η κοκκινοκαλιακούδα (Pyrrhocorax pyrrhocorax). Στα νοτιοανατολικά, κυρίως στη κοιλάδα του Σελάκανου, αλλά και στα ορεινά των δήμων Βιάννου, Ιεράπετρας και Αγίου Νικολάου υπάρχουν σημαντικά δάση για τα δεδομένα της Κρήτης. Τα δασικά είδη που κυριαρχούν είναι τραχεία πεύκη (Pinus brutia), πρίνος (πουρνάρι) (Quercus coccifera, Quercus calliprinos), κρητικός σφένδαμος (Acer sempervirens), άγριο (οριζοντιόκλαδο) κυπαρίσσι (Cupressus sempervirens, var horizontalis) και λιοπρίνι ή φυλλίκι ή φυλλιρέα (Phillyrea latifolia). Ο πρίνος είτε στη δενδρώδη είτε στη θαμνώδη μορφή (κατσοπρίνι) είναι το κυρίαρχο δασικό είδος στη Δίκτη σχηματίζοντας εκτεταμένους πρινώνες μέχρι και το υψόμετρο των 1700 μέτρων στις νότιες πλαγιές. Τα πευκοδάση, αντίθετα, περιορίζονται στη νότια και ανατολική πλευρά και σε σχετικά χαμηλότερα υψόμετρα (μέχρι 1350 μ). Συστάδες άγριου κυπαρισσιού υπάρχουν κυρίως στο Σελάκανο, στη νότια πλευρά της Τσίβης (κυπαρισσόδασος της Κριτσάς) και στις απότομες πλευρές φαραγγιών όπως της Εργάνου. Στα βορειοανατολικά της Σελένας υπάρχει το Αζιλακόδασος, ένα δάσος από Αριές (Quercus ilex), είδος αειθαλούς βελανιδιάς που στην Κρήτη ονομάζεται Αζίλακας. Επίσης οι περιοχές υψομέτρου 850-1800 μ. αποτελούν καταφύγιο του απειλούμενου και ενδημικού (για την Κρήτη) είδους Αμπελιτσά (Zelkova Abelicea). Τα δάση της Δίκτης έχουν μειωθεί δραματικά σε σχέση με την περίοδο ως την Τουρκοκρατία, οπότε υπήρχαν πυκνά δάση με αγριοκάτσικα. Στα χρόνια της Κατοχής (1941-44) πολλά δάση καταστράφηκαν από τους κατακτητές, επειδή αποτελούσαν προστασία για τους αντιστασιακούς αγωνιστές. Οι πλαγιές με χαμηλά υψόμετρα είναι κατάφυτες από πουρνάρια, ελιές, αγριελιές, λιοπρίνια (φυλλίκια ή φυλλιρέες), χαρουπιές και πεύκα στα νοτιοανατολικά. Στα βράχια και τους γκρεμούς, ευδοκιμεί το κρητικό δίκταμο ή έρωντας (Origanum dictamnus) το οποίο έχει πάρει το όνομά του από τη Δίκτη. Στο οροπέδιο του Καθαρού έχουν βρεθεί οστά προϊστορικού ιπποπόταμου (Hippopotamus creutzburgi) που ζούσε στην περιοχή.
Γεωργία
Η περιοχή της Δίκτης αποτελεί μια από τις πιο εύφορες περιοχές της Κρήτης. Τα εύφορα οροπέδια, κυρίως το Λασίθι και το Καθαρό, και οι ορεινές κοιλάδες παράγουν ποικιλία γεωργικών προϊόντων όπως πατάτες, κηπευτικά, αχλάδια, σταφύλια, μήλα και καρύδια. Οι πρόποδες καθώς και πλαγιές με χαμηλά υψόμετρα καλύπτονται από εκτεταμένους ελαιώνες. Επίσης στα ορεινά υπάρχει σημαντική παραδοσιακή κτηνοτροφία αιγοπροβάτων. Τα δάση τραχείας πεύκης στην νοτιοανατολική πλευρά της Δίκτης παράγουν μεγάλες ποσότητες μελιού. Το παράσιτο των πεύκων Marchalina hellenica, γνωστό στους μελισσοκόμους ως αργάτης (από το εργάτης), που ευθύνεται για την παραγωγή του μελιού, είναι μέρος του οικοσυστήματος και όχι αποτέλεσμα εμβολιασμού και δεν αποτελεί απειλή για τα πεύκα. Χιλιάδες μελίσσια από όλη την Κρήτη φιλοξενούνται στα ορεινά και ημιορεινά. Τα νερά της Δίκτης είναι ζωτικής σημασίας για την ανατολική Κρήτη. Εκτός από τις δεκάδες πηγές και πηγάδια στα ορεινά, τα νερά της Δίκτης τροφοδοτούν περιφερειακά τους υδροφόρους ορίζοντες στα πεδινά όπου υπάρχουν δεκάδες γεωτρήσεις. Επιπλέον, δύο φράγματα, σημαντικά για την ύδρευση και τη γεωργία της ανατολικής Κρήτης, του Αποσελέμη (ΒΔ) και των Μπραμιανών (ΝΑ), αξιοποιούν τα υπέργεια νερά από τον ορεινό όγκο. Από το φράγμα του Αποσελέμη υδρεύονται το Ηράκλειο η Χερσόνησος και ο Άγιος Νικόλαος.
Προστασία
Οι παρακάτω περιοχές της Δίκτης έχουν συμπεριληφθεί στο πανευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000 (Φύση 2000) για την προστασία των ειδών και των ενδιαιτημάτων τους: GR4320010 (Κορυφή Λάζαρος - Μαδάρα Δίκτης), GR4310011 (Κορυφή Κούπα), GR4310006 (Δίκτη: Ομαλός Βιάννου, Σύμη - Ομαλός), GR4320002 (Δίκτη: Οροπέδιο Λασιθίου, Καθαρό, Σελένα, Κρασί, Σελάκανο, Χαλασμένη Κορυφή), GR4320013 (Φαράγγι Σεληνάρι - Βραχάσι).
Σημαντική απειλή για το οικοσύστημα της οροσειράς αποτελούν οι δασικές πυρκαγιές που προκαλούν συχνά τρομακτική ζημιά στα πευκοδάση και στους πρινώνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι τρεις καταστροφικότερες πυρκαγιές της Κρήτης την περίοδο 1980-2008 αφορούν την νοτιοανατολική περιοχή της Δίκτης (28/8/1983, 24/7/1993, 17/8/1994). Η πυρκαγιά στις 17/8/1994 κατέκαυσε 70 χιλιάδες στρέμματα - συμπεριλαμβανομένης μεγάλης δασικής έκτασης - και θεωρείται μια από τις 10 καταστροφικότερες πυρκαγιές της Ελλάδας την περίοδο 1980-2006. Σε βραχώδη μέρη με σχετικά μικρή βροχόπτωση και εκτεταμένη κτηνοτροφία η ανανέωση των δασών γίνεται με πολύ αργούς ρυθμούς. Η σφοδρότητα των πυρκαγιών ενισχύεται από την ξηρότητα του κλίματος καθώς και τη μεγάλη ένταση των εποχιακών Β-ΒΔ ανέμων (μελτέμια) το δεύτερο μισό του καλοκαιριού στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Επιπλέον απειλή αποτελεί η εκτεταμένη και αυθαίρετη όργωση του ορεινού όγκου με αγροτικούς δρόμους που έχει σαν συνέπεια την ανθρώπινη ανεξέλεγκτη παρέμβαση: λαθροθηρία, αυθαίρετη δόμηση, παράνομη υλοτομία, σκουπίδια, υπερβόσκηση. Η ανθρώπινη απειλή συντηρείται από την έλλειψη σχεδιασμού από την πλευρά των τοπικών φορέων για την ορθολογική αξιοποίηση των πόρων που ταυτόχρονα θα εξασφαλίζει την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος του ορεινού όγκου.
Το Δίκταιο Άντρο
Στο οροπέδιο Λασιθίου, κοντά στο χωριό Ψυχρό, βρίσκεται το Δικταίο Άντρο, το σπήλαιο στο οποίο σύμφωνα με τη μυθολογία γεννήθηκε και ανατράφηκε ο Δίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βουνά της Κρήτης Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Σέργιος Α΄ της Νάπολης
Ο Σέργιος ήταν Ναπολιτάνος αριστοκράτης, δουξ της Νάπολης από το 839/840 έως το 864. Ο πρώτος της δυναστείας των Σεργίων, έως τότε το δουκάτο ήταν τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ο πρώτος που το κυβέρνησε με μεγάλη ανεξαρτησία από τον αυτοκράτορα.
Ήταν γιος του Μαρίνου, ενός ευγενή της Κούμα (Κύμη, Μεγάλη Ελλάδα), πιθανότατα ελληνικής καταγωγής, και της Ευπραξίας, οι γονείς του ήταν "από επιφανείς οικογένειες". Εάν και η προέλευση του πατέρα του παραμένει ασαφής, λόγω των ονομάτων που δίδονται στα παιδιά του Καίσαρας, Στέφανος και Γρηγόριος, πιθανότατα καταγόταν από τη μητρική του γενεαλογία από τον Στέφανο Β΄, δούκας το 754-766 και Επίσκοπος Νάπολης το 766-799, ο οποίος είχε ονομάσει τα παιδιά του Καισάριος, Γρηγόριος και Ευπραξία ..
Ο Σέργιος το 840 έπρεπε να αντιμετωπίσει την Αραβική απειλή και τις επιδρομές τους στο δουκάτο. Συγκέντρωσε το στόλο του με τα πλοία της Αμάλφι και της Γκαέτα νικά τους Σαρακηνούς στην άκρη του Λίκοσα, στον Κόλπο του Σαλέρνο. Ο Εμίρης του Παλέρμο θέλει εκδίκηση και ξεκινά μια μεγάλη αποστολή στον Κόλπο της Νάπολης. Τα στρατεύματά του φτάνουν στις πύλες του Σορέντο όπου τα πλοία τους συλλαμβάνονται από τους ανθρώπους του Σορέντο και της Νάπολης. Μετά τη λεηλασία της Ρώμης τον Αύγουστο του 846, ο στόλος της Νάπολης υπό την ηγεσία του Καισάριου, του γιου του Δούκα, εμπόδισε τους Άραβες να συνεχίσουν, και όταν επέστρεψαν τα πλοία καταστράφηκαν σε καταιγίδα.
Όταν ο ίδιος ο Καισάριος πήγε στη Ρώμη, σύναψε συμμαχία με τον Πάπα Λέωντα Δ΄. Ο Καισάριος κέρδισε στη συνέχεια άλλη μια νίκη εναντίον των Αράβων εισβολέων το 849. Η υπεροχή του Δούκα Σέργιου στους πρίγκιπες της νότιας Ιταλίας ήταν απόλυτη και ο Αυτοκράτορας Λουδοβίκος Β΄ της Ιταλίας του ζήτησε να μεσολαβήσει να συμφιλιωθεί το Μπενεβέντο και το Σαλέρνο. Στις 8 Μαΐου 859, ο Σέργιος ξεκίνησε ξανά μια επίθεση στην Κάπουα, η οποία αποκρούστηκε. Ο Σέργιος πέθανε μετά από μια θητεία 25 ετών και 3 μηνών και τον διαδέχτηκε ο γιο του Γρηγόριος, ο άλλος γιος του, ο Αθανάσιος, έγινε επίσκοπος Νάπολης την Ίδια στιγμή.
Ο Σέργιος παντρεύτηκε την Δροσού και απέκτησαν τους :
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Μπέντφορντσαϊρ
Το Μπέντφορντσαϊρ (αγγλικά: Bedfordshire) είναι μια κομητεία στην ανατολική περιφέρεια της Αγγλίας. Είναι μία επίτιμη κομητεία, καθώς και ιστορική κομητεία, αλλά όχι ένα διοικητική κομητεία, καθώς χωρίζεται σε τρεις συγκεντρωτικές αρχές: το Μπέντφορντ, το Κεντρικό Μπέντφορντσαϊρ και το Λούτον.
Το Μπέντφορντσαϊρ συνορεύει με το Κέιμπριτζσαϊρ στα βορειοανατολικά, με το Νορθάμπτονσαϊρ στα βόρεια, το Μπάκινγχαμσιρ στα δυτικά και το Χάρτφορντσαϊρ στα νοτιοανατολικά. Είναι η δέκατη τέταρτη πιο πυκνοκατοικημένη κομητεία της Αγγλίας, με πάνω από το μισό του πληθυσμού της κομητείας να ζει στις δύο μεγαλύτερες αστικές περιοχές, το Λούτον (236.000) και το Μπέντφορντ (102.000). Το μεγαλύτερο υψόμετρό της είναι τα 243 μέτρα και βρίσκεται στο σημείο Ντάνσταμπλ Ντάουνς των Υψωμάτων Τσίλτερν.
Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη αναφορά στην κομητεία του Μπέντφορντσαϊρ χρονολογείται στο 1016, όταν ο Βασιλιάς Κνούτος λεηλάτησε όλη την περιοχή. Το Μπέντφορντσαϊρ υπέφερε κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου του 1139–1154. Ήταν επίσης πεδίο συγκρούσεων κατά τον Πρώτο Πόλεμο των Βαρόνων και σε μικρότερο βαθμό κατά την Εξέγερση των χωρικών (1381). Κατά τη διάρκεια του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου (1642–1651), η κομητεία ήταν μία από τις πιο αντιπολιτευτικές στο βασιλιά.
Λόγω των ευνοϊκών γεωργικών συνθηκών της κομητείας, τουλάχιστον μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, το Μπέντφορντσαϊρ ήταν κυρίως μια γεωργική κομητεία. Από το 16ο ως τις αρχές του 20ου αιώνα ήταν επίσης κέντρο βιομηχανίας κεντημάτων.
Γεωγραφία και κλίμα
Το νότιο άκρο της κομητείας βρίσκεται στην κορυφογραμμή, που είναι γνωστή ως Υψώματα Τσίλτερν. Το υπόλοιπο κομμάτι αποτελεί μέρος της ευρύτερης λεκάνης απορροής του ποταμού Μεγάλος Ουζ και των παραποτάμων του. Τα περισσότερα βραχώδη σημεία είναι από πηλό και αμμόπετρα, ενώ παρατηρείται και ασβεστόλιθος.
Το Μπέντφορντσαϊρ, εξαιτίας της τοποθεσίας του, είναι σχετικά ξηρό. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι γύρω στα 597 χιλιοστά στην πόλη του Μπέντφορντ. Ο Οκτώβριος είναι ο πιο βροχερός μήνας με 62,5 χιλιοστά βροχής και ο Φεβρουάριος ο πιο ξηρός με 36,7 χιλιοστά.
Τοπική αυτοδιοίκηση
Για τους σκοπούς της τοπικής αυτοδιοίκησης, το Μπέντφορντσαϊρ υποδιαιρείται σε τρεις συγκεντρωτικές αρχές: το Μπέντφορντ, το Κεντρικό Μπέντφορντσαϊρ και το Λούτον. Το Συμβούλιο της Κομητείας του Μπέντφορντσαϊρ καταργήθηκε την 1η Απριλίου 2009, αν και οι τρεις περιοχές εξακολουθούν να αποτελούν κομητεία για επίσημους φορείς, όπως τον Λόρδο Υπολοχαγό του Μπέντφορντσαϊρ και τον Υψηλό Σερίφη. Πολλές υπηρεσίες της κομητείας, όπως η εκπαίδευση και οι δημόσιες βιβλιοθήκες, συνεχίζουν να λειτουργούν από κοινού από το Κεντρικό Μπέντφορντσαϊρ και το Μπέντφορντ, όπως και όταν οι περιοχές αυτές αποτελούσαν μια ενιαία αρχή.
Κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση
Για της εκλογές ανάδειξης της Βουλής των Κοινοτήτων το Μπέντφορντσαϊρ υποδιαιρείται σε έξι εκλογικά διαμερίσματα, από τα οποία το κάθε ένα εκλέγει ένα βουλευτή:
Οικονομία
Το Μπέντφορντσαϊρ φιλοξενεί μια σειρά από αξιοσημείωτες κρατικές και διεθνείς εταιρείες, που είτε έχουν έδρα είτε άλλες εγκαταστάσεις στην κομητεία. Οι σημαντικότερες από αυτές τις εταιρείες είναι η Belron, η boxclever, η Charles Wells Ltd, η Kier Group, η Kingspan Off-Site, η Jordans, η EasyJet, Impellam Group, η Monarch Airlines, η Thomson Airways, η Vauxhall Motors, η Whitbread, η UltraVision και η Moto Hospitality.
Εκπαίδευση
Το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης του Μπέντφορντσαϊρ αποτελείται από τρεις σχολικές βαθμίδες, αν και υπάρχει σχεδιασμός να μετατραπεί σε σύστημα δύο βαθμίδων. Στην κομητεία λειτουργούν, επίσης, ιδιωτικά σχολεία, καθώς και δύο πανεπιστήμια, το Πανεπιστήμιο του Μπέντφορντσαϊρ και το Πανεπιστήμιο του Κράνφιλντ
Αθλητισμός
Το Μπέντφορντσαϊρ είναι η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Λούτον Τάουν, της ομάδας ράγκμπι Μπέντφορντ Μπλουζ, καθώς και διαφόρων άλλων αθλητικών ομάδων και συλλόγων. Στην κομητεία υπάρχει επίσης ένα μονοπάτι πεζοπορίας 64 χιλιομέτρων, που ονομάζεται Greensand Ridge Walk, και ένα παράλληλο μονοπάτι 59 χιλιομέτρων για ποδηλάτες, που ονομάζεται Greensand Cycle Way.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομητείες της Αγγλίας
Νατάσα Θεοδωρίδου
Η Νατάσα Θεοδωρίδου (Θεσσαλονίκη, 24 Οκτωβρίου 1970) είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια.
1996-2001
Το 1996 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε σε νυχτερινά κέντρα με μεγάλη επιτυχία. Το 1996 δούλεψε στις Θαλασσιές Τις Χάντρες στη πλατεία Αγίων Ασωμάτων μαζί με τον Αντώνη Ρέμο, τον Λάμπη Λιβιεράτο και τον Παντελή Καναράκη. Στις 3 Οκτωβρίου του 1997 κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο, ο οποίος έγινε πλατινένιος φτάνοντας τα 50.000 αντίτυπα. Δημιουργοί αυτής της δουλειάς -αλλά και των μεταγενέστερων άλμπουμ της- ήταν ο Τριαντάφυλλος, η Εύη Δρούτσα, η Ναταλία Γερμανού, η Ελένη Γιαννατσούλια, ο Ηλίας Φιλίππου κ.λπ με βασικό ενορχηστρωτή τον Αντώνη Γούναρη. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1998 κυκλοφόρησε τον δεύτερο της δίσκο με τίτλο "Δεύτερη αγάπη", που αποτέλεσε σταθμό για τη καριέρα της με αποκορύφωμα το ντουέτο με τον Πασχάλη Τερζή στο τραγούδι "Δεν Θέλω Τέτοιους Φίλους". Το άλμπουμ έγινε πολύ σύντομα χρυσό κι έπειτα έγινε πλατινένιο φτάνοντας τα 80.000 αντίτυπα, ενώ η συνεργασία της με τον Πασχάλη Τερζή επεκτάθηκε και με τις εμφανίσεις τους στα Αστέρια. Οι επόμενες συνεργασίες της ήταν με τον Νότη Σφακιανάκη στο Theatro της Θεσσαλονίκης, και στον Απόλλωνα με τον Αντώνη Ρέμο και τον Στέλιο Διονυσίου. Στις 17 Μαρτίου του 2000 κυκλοφόρησε τον τρίτο της δίσκο με τίτλο "Θα Μιλήσω Με Τ' Αστέρια", ο οποίος έγινε πλατινένιος ξεπερνώντας τις 50.000 πωλήσεις. Στις 6 Ιουλίου του 2001 κυκλοφόρησε το τέταρτο προσωπικό της άλμπουμ, έναν πολυσυλλεκτικό δίσκο με τίτλο "Υπ' Ευθύνη Μου" και έγινε χρυσός αγγίζοντας τις 40.000 πωλήσεις.
2002-2007
Ακολουθεί η επιτυχημένη εμπορικά συνεργασία της με τον συνθέτη, Γιώργο Θεοφάνους, στον πλατινένιο δίσκο "Τόση Αγάπη Πως Να Χαθεί" που κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου του 2002. Τα δύο επόμενα χρόνια (2002-04) εμφανίζεται στη μουσική σκηνή Φως, ενώ το 2003 κυκλοφορεί ο live δίσκος "Μια Διαδρομή Θεσσαλονίκη-Αθήνα" που περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις, κυρίως από τις εμφανίσεις της στο Φως. Το 2004 ο δίσκος "Έρωτα, Δε Ξέρεις Ν' Αγαπάς", σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, σηματοδοτεί μια προσωρινή στροφή στο ρεπερτόριο της Νατάσας, προάγγελο της οποίας είχε αποτελέσει και η συμμετοχή της στο soundtrack της κινηματογραφικής ταινίας Πολίτικη κουζίνα, όπου ερμήνευσε το τραγούδι "Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές".
Το 2005, επιστρέφει στις μεγάλες πίστες συνεργαζόμενη μαζί με τον Γιάννη Πάριο στην Ιερά Οδό, ενώ παράλληλα κυκλοφορεί και ο έβδομος προσωπικός της και διπλός δίσκος με τίτλο "Ως Εκεί Που Η Καρδιά Μπορεί Ν' Αντέξει" που κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου και έγινε Χρυσός. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τραγούδια διάφορων συνθετών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης. Την επόμενη χρονιά ακολουθεί η δισκογραφική συνεργασία της με τον συνθέτη, Γιώργο Μουκίδη, στον χρυσό δίσκο "Έχω Μια Αγκαλιά" που κυκλοφόρησε στις 21 Δεκεμβρίου του 2006. Το 2007, με τη συμπλήρωση δέκα χρόνων της τραγουδίστριας στη δισκογραφία, κυκλοφορεί στις 27 Νοεμβρίου ο δίσκος "Νατάσα" με δημιουργούς δύο από τους πλέον συχνούς συνεργάτες της, τον συνθέτη Κυριάκο Παπαδόπουλο και τον στιχουργό Ηλία Φιλίππου. Ο δίσκος κατάφερε να αγγίξει τις 15.000 πωλήσεις και να γίνει χρυσός. Τη χρονιά αυτή, εμφανίζεται στο Βοτανικό με την Έλλη Κοκκίνου και τον Νίκο Κουρκούλη.
2008-2015: Συνεργασία με Θεοφάνους, Μουκίδη, Βαρδή
To 2008 κυκλοφορεί ο δίσκος "Δίπλα σε σένα", μια συλλογή με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της τραγουδίστριας. Ο δίσκος περιελάμβανε και τρία νέα τραγούδια του Γιώργου Θεοφάνους, ανανεώνοντας τη συνεργασία τους έξι χρόνια μετά τη πρώτη δισκογραφική τους συνύπαρξη. Ακολουθεί το 2009 το άλμπουμ "Μια Κόκκινη Γραμμή" σε μουσική του Θεοφάνους και στίχους του Θάνου Παπανικολάου. Ο δίσκος γίνεται πλατινένιος (ο πρώτος της Νατάσας μετά το 2003), με το ομώνυμο τραγούδι να γίνεται μεγάλη επιτυχία.
Τον Οκτώβριο του 2012 η Νατάσα Θεοδωρίδου συναντάει την Έλενα Παπαρίζου και μας μιλάνε για «Λάθος Αγάπες» τόσο μέσα από το ντουέτο τους, όσο και από τις κοινές τους εμφανίσεις στο Βοτανικό. Το 2013 κυκλοφορεί ο δίσκος "Σ' Αγαπώ" σε μουσική του Αντώνη Βαρδή και στίχους του Βασίλη Γιαννόπουλου, ο οποίος αποτελεί και την τελευταία ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του συνθέτη.
Το καλοκαίρι του 2015 κυκλοφόρησε ο δεύτερος live δίσκος της Νατάσας με τίτλο "Μαζί Με Σένα", έπειτα από τις επιτυχημένες εμφανίσεις στο νυχτερινό κέντρο "Φως" μαζί με τον Γιώργο Θεοφάνους, ο οποίος συμμετέχει στο δίσκο.
Heaven Music: "Άσ' τα Όλα Κι Έλα" (2016), Ποτέ δεν έφυγα από δω (2018)
Τον Οκτώβριο του 2015 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Άσ' τα Όλα Κι Έλα" σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους Ελένης Γιαννατσούλια, ως προπομπός του ομώνυμου δίσκου που σήμανε τη λήξη του συμβολαίου της Θεοδωρίδου με τη Minos EMI. Στις 14 Απριλίου 2016 η τραγουδίστρια εντάχθηκε στο δυναμικό της Heaven Music. Ο δίσκος της "Άσ' τα Όλα Κι Έλα" κυκλοφόρησε στις 27 Οκτωβρίου, με πρώτο single το τραγούδι "Ανήσυχος Καιρός" σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους της Ελένης Γιαννατσούλια.
Επίσης ο τελευταίος δίσκος που κυκλοφόρησε από τη Minos EMI το 2013, "Σ' Αγαπώ", σε μουσική του Αντώνη Βαρδή, επανακυκλοφόρησε και διατίθεται και αυτός πλέον από την Heaven Music. Τον χειμώνα του 2017 εμφανίζεται στο νυχτερινό κέντρο 'Ιερά Οδός' έχοντας στο πλευρό της την Μελίνα Ασλανίδου και τον Γιώργο Παπαδόπουλο, με τις εμφανίσεις να συνοδεύονται από μεγάλη επιτυχία, ενώ ακολούθησε περιοδεία του σχήματος και στην Αμερική.
Τον Απρίλιο του 2018 η Θεοδωρίδου ξεκίνησε εμφανίσεις στο Fantasia Live, έχοντας αυτή τη φορά στο πλευρό της τον Πέτρο Ιακωβίδη. Ακολούθησε η κυκλοφορία της 15ης κατά σειρά δισκογραφικής της δουλειάς με τίτλο "Ποτέ δεν έφυγα από 'δω", μέσα από τον οποίο ξεχώρισαν τα τραγούδια "Επειδή με ξέρω" και ‘’Δεν με αφορά’’ σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη. Το 2019 επέστρεψε στις ζωντανές εμφανίσεις στο Teatro στην Αθήνα. Στο πλευρό της για ακόμη μια σεζόν ήταν ξανά ο Ιακωβίδης.
Προσωπική ζωή
Μέχρι το 1996 ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία Τάκη Μπέτα, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Χριστιάνα (γεν. 17 Νοεμβρίου 1994). Από το 1999 έως το 2007 υπήρξε παντρεμένη με τον πλαστικό χειρουργό Ανδρέα Φουστάνο, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Ανδριάννα (γεν. 11 Αυγούστου 2000).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μακεδόνες
Κατάλογος έργων του Ζακ-Λουί Νταβίντ
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Ζακ-Λουί Νταβίντ.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Ντοματάκι Σαντορίνης
Το ντοματάκι Σαντορίνης είναι μία μικρή ποικιλία τομάτας που προέρχεται από το νησί της Σαντορίνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Τομάτα Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Άγιος Παύλος (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα)
Ο Άγιος Παύλος (Saint Paul, και για συντομία St. Paul) είναι μια από τις 6 ενορίες του νησιού Αντίγκουα στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Πρωτεύουσα είναι η Φάλμουθ. Έχει έκταση 46 τ.χλμ. και πληθυσμό 7.848 κατοίκων (2001) με πυκνότητα 170,61 κατοίκων ανά τ.χλμ. Βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και της Αντίγκουα.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Παύλος βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και της Αντίγκουα. Συνορεύει στα δυτικά με την Αγία Μαρία, στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Ιωάννη και στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Πέτρο.
Κωμοπόλεις και χωριά
Τα σημαντικότερα χωριά είναι:
Μιλτιάδης Ξανθουδάκης
Ο Μιλτιάδης Ξανθουδάκης (Χανιά, 1833 - 1889) ήταν οπλαρχηγός από την Κρήτη.
Η ζωή του
Ήρθε νέος στην Αθήνα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή. Στη συνέχεια κατατάχθηκε εθελοντής στο στρατό, όπου και πήρε το βαθμό του ανθυπασπιστή. Όταν άρχισε ο Κρητικός αγώνας κατέβηκε στην Κρήτη υπό τον Πάνο Κορωναίο που ήταν τότε ταγματάρχης. Στη διάρκεια του 1866  και στις αρχές του 1867 συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Ρέθυμνο και στα Χανιά. Την άνοιξη του 1877, όταν ο Κορωναίος αναχώρησε, ο Ξανθουδάκης ανέλαβε την ηγεσία των εθελοντών του νομού Ρεθύμνης  και πολέμησε στο Ρέθυμνο, στον Άγιο Βασίλειο, στο Μυλοπόταμο και στα Σφακιά μέχρι που ο αγώνας πήρε τέλος τον Ιανουάριο του 1869. Τότε ξαναγύρισε στην Αθήνα και προήχθη στο βαθμό του ταγματάρχη. Πέθανε σε ηλικία 56 ετών
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Στράτης Μυριβήλης
Ο Στράτης Μυριβήλης (πραγματικό ονοματεπώνυμο: Ευστράτιος Σταματόπουλος, Συκαμινέα Λέσβου, 30 Ιουνίου 1890 – Αθήνα, 19 Ιουλίου 1969) ήταν Έλληνας συγγραφέας, από τους σημαντικότερους πεζογράφους της Γενιάς του '30.
Η πρώτη περίοδος (της Μυτιλήνης)
Ο Στράτης Μυριβήλης(Ευστράτιος Σταματοπουλος)γεννήθηκε στο γραφικό χωριό Συκαμιά της Λέσβου στην υπόδουλη ακόμα στους Οθωμανούς Λέσβο, στις 30 Ιουνίου του 1890 και ήταν το μεγαλύτερο από τα συνολικά πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Σταματόπουλου και της Ασπασίας Γεωργιάδη. Τα υπόλοιπα ήταν ο Κίμωνας, η Μαρία, η Ουρανία και η Ελένη. Ο πατέρας του, έμπορος στη νεότητά του, κατείχε και το αξίωμα του δημογέροντα του χωριού ενώ η μητέρα του προερχόταν απο οικογένεια πνευματικών ανθρώπων. Τα αδέρφια της μάλιστα, ήταν πτυχιούχοι ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων.
Τελειώνοντας την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην αστική σχολή Συκαμιάς (έτσι ονομάζονταν τότε τα δημοτικά σχολεία τα οποία λειτουργούσε και επόπτευε η Ελληνο-ορθόδοξη κοινότητα του νησιού) το 1903, συνέχισε στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου της Μυτιλήνης. Το 1905 διέκοψε τη φοίτησή του και στις αρχές του σχολικού έτους 1905-1906 γράφτηκε και φοίτησε στην τέταρτη τάξη του Γυμνασίου των Κυδωνιών. Το 1908, ξαναγύρισε για να φοιτήσει και πάλι στο Γυμνάσιο της Μυτιλήνης από όπου τελικά αποφοίτησε το 1909 με βαθμό απολυτηρίου 8,84.
Το 1910 εργάστηκε σαν δάσκαλος στο αλληλοδιδακτικό δημοτικό σχολείο του Μανταμάδου, χρονιά κατά την οποία έκανε και την πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα. Δημοσίευε συχνά κείμενά του στο περιοδικό Νεότης της Σμύρνης, κυρίως μικρά λυρικά πεζά και ποιήματα. Το 1911 βραβεύτηκε σε έναν διαγωνισμό διηγήματος που οργάνωσε το περιοδικό, για το διήγημά του Άσπρο Στεφάνι. Σε αυτόν τον διαγωνισμό υπέγραψε για πρώτη φορά με το επώνυμο Μυριβήλης - η ονομασία της πλαγιάς του βουνού πάνω από το πατρικό του σπίτι - ένα επώνυμο που κράτησε για πάντα.
Το 1912 αποφάσισε να συνεχίσει για ανώτατες σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου παρακολούθησε μαθήματα στη Φιλοσοφική και τη Νομική σχολή, ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν για τα προς το ζην ως συντάκτης στην εφημερίδα Πατρίς. Ωστόσο, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κατατάχθηκε εθελοντικά στο στρατό και πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά στο πόδι από δύο σφαίρες στη μάχη Κιλκίς-Λαχανά.
Με την επιστροφή του από τον πόλεμο, και αφού τιμήθηκε με το Μετάλλιο Βαλκανικών πολέμων επέστρεψε για μόνιμη εγκατάσταση στη Μυτιλήνη. Συνεργάστηκε με την τοπική εφημερίδα Σάλπιγγα, κρατώντας την καθημερινή στήλη του χρονογραφήματος. Το 1915 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο του, η συλλογή διηγημάτων Κόκκινες Ιστορίες.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου κατατάχθηκε στο 4ο Σύνταγμα Αρχιπελάγους με το βαθμό του δεκανέα και πολέμησε στο μακεδονικό μέτωπο συμμετέχοντας στην πολεμική επιχείρηση της προκάλυψης του Μοναστηρίου. Από αυτήν την εμπειρία του στα χαρακώματα προέκυψε το πασίγνωστο βιβλίο του Η ζωή εν τάφω.
Κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία υπηρέτησε ως λοχίας στο Β' νοσοκομείο διακομιδής στο Εσκισεχίρ. Στις 28 Ιουνίου του 1920 παντρεύτηκε στο Εσκισεχίρ, την Ελένη Δημητρίου, από το Δεκελί της Μικράς Ασίας, ενώ την ίδια περίοδο γεννήθηκε και η πρώτη του κόρη, η Χάρις. Αργότερα απέκτησε άλλα δύο παιδιά, τον Λάμπη και τη Δροσούλα.
Με την εκκένωση της Μικράς Ασίας από τα ελληνικά στρατεύματα βρέθηκε για λίγους μήνες πρόσφυγας στη Θράκη και από κει επέστρεψε για να εγκατασταθεί μόνιμα στη Λέσβο μέχρι και το 1932. Αποστρατεύτηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1922 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και παρασημοφορημένος με το ελληνοτουρκικό και ελληνοβουλγαρικό μετάλλιο της Νίκης.
Το 1923 εξέδωσε την πρώτη δική του εφημερίδα, την Καμπάνα, όπου πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες «Η Ζωή εν τάφω» (από τις 10 Απριλίου του 1923 έως τις 29 Ιανουαρίου του 1924 σε 42 συνέχειες) η οποία εκδόθηκε σχεδόν αμέσως σε βιβλίο. Το 1925 σταμάτησε την έκδοση της Καμπάνας για να συνεκδώσει μαζί με τον Μυτιληνιό λόγιο Θείελπι Λευκία τη δεύτερη εφημερίδα του, τον Ταχυδρόμο -εφημερίδα που υποστήριζε τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και το Εργατικό κόμμα του. Το Δεκέμβριο του 1931, ύστερα από την επιτυχία και την ενθουσιώδη υποδοχή της δεύτερης έκδοσης της Ζωής εν τάφω, ο συγγραφέας αρχίζει να γράφει στη Μυτιλήνη το μυθιστόρημα Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια κατά παραγγελία της Καθημερινής, όπου και δημοσιεύτηκε από τις 20 Δεκεμβρίου του 1931 ως τις 6 Μαΐου του 1932. Σε βιβλίο εκδόθηκε το 1934.
Η δεύτερη περίοδος (της Αθήνας)
Το 1932 έφυγε από τη Μυτιλήνη μαζί με την οικογένειά του για μόνιμη εγκατάσταση στην Αθήνα και αφού είχε πάρει την θέση του διευθυντή και αρχισυντάκτη στην εφημερίδα Δημοκρατία, την οποία αποφάσισε να εκδώσει το κόμμα του Παπαναστασίου.
Από το καλοκαίρι του 1933, και αφού έφυγε από τη Δημοκρατία, άρχισε τη συνεργασία του με την εφημερίδα Πρωία, συνεργασία η οποία κράτησε ως το 1936. Στην εφημερίδα κράτησε τη στήλη του καθημερινού χρονογραφήματος καθώς και τη στήλη «Διηγήματα της Κυριακής» στην οποία δημοσίευσε πάνω απο 40 διηγήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων αποτέλεσαν τα περιεχόμενα του Πράσινου και του Γαλάζιου βιβλίου.
Από το 1936 και για τα επόμενα 3 χρόνια συνεργάστηκε με την σαφέστατα δεξιά εφημερίδα Η Εθνική. Την ίδια χρονιά, ενστερνίστηκε τις απόψεις και την πολιτική του Ιωάννη Μεταξά και έγινε φανατικός υπέρμαχος του καθεστώτος. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο θεωρήθηκε λάβρος αντικομμουνιστής.
Το 1936 είχε γίνει τακτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ ενώ το 1938 και για καθαρά βιοποριστικούς λόγους διορίστηκε βιβλιοφύλακας στη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, με το μισθό και το βαθμό τμηματάρχη Β' τάξεως. Από τη θέση αυτή απολύθηκε το 1955 σε ηλικία 65 χρονών με το βαθμό του διευθυντή Α’ τάξεως, έχοντας συμπληρώσει το όριο ηλικίας.
Τον Απρίλιο του 1940 τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο για τη συλλογή διηγημάτων του Το Γαλάζιο Βιβλίο ενώ κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 προσυπέγραψε μαζί με άλλους Έλληνες λογίους την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριαζόταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.
Συνεργάστηκε με πάρα πολλές εφημερίδες, όπως η Καθημερινή, η Ακρόπολις, η Απογευματινή, το Ελεύθερο Βήμα, η Ελευθερία και περιοδικά όπως ο Θεατής, η Νέα Εστία, η Ελληνική Δημιουργία, ο Ακρίτας, τα Στρατιωτικά Νέα, ενώ εξέδωσε και το βραχύβιο περιοδικό Καλλιτεχνική Ελλάδα. Επίσης έγραψε και εκφώνησε κείμενα για τις ραδιοφωνικές του εκπομπές όπως «Το χρονικόν της εβδομάδος», «Μιλάμε για την Τέχνη», «Το Λογοτεχνικό Τέταρτο».
Εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1958 (μετά από 6 υποψηφιότητες που απορρίφθηκαν), υπήρξε ιδρυτικό μέλος, πρόεδρος και αντιπρόεδρος της «Εθνικής Εταιρείας των Λογοτεχνών της Ελλάδος», ιδρυτικό μέλος, αντιπρόεδρος και πρόεδρος της «Ελληνικής Εταιρείας Λογοτεχνών» και τιμητικό μέλος του «Διεθνούς Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών». Είχε ακόμα προταθεί από την «Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών» ως υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1963. Ήταν υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας τα έτη 1960, 1962, 1963.
Το 1959 τού απονεμήθηκε ο Σταυρός του Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Πέθανε από βρογχοπνευμονία στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού στις 19 Ιουλίου του 1969, από το 1962 καθηλωμένος στο κρεβάτι από καρκίνο που τον οδήγησε σε φυσικό και πνευματικό μαρασμό. «Ο θεός δεν τον λυπήθηκε», έγραψε χαρακτηριστικά ο Ηλίας Βενέζης στο περιοδικό Νέα Εστία
Κριτική
Η γενιά που γαλουχήθηκε με τους αγώνες του Ψυχάρη για την ελληνική γλώσσα, παρακολούθησε την αναγέννηση του ελληνικού έθνους με τους βαλκανικούς πολέμους και έζησε τη συντριβή της μεγάλης ιδέας με τη μικρασιατική καταστροφή. Ο Στράτης Μυριβήλης έδειξε από τα πρώτα του έργα το σύνδεσμό του με την παράδοση, από την οποία δεν αποσπάστηκε ποτέ. Συγγραφέας, δημοσιογράφος -ζούσε κυρίως από τη δημοσιογραφία- χρονογράφος, από τα πιο ζωηρά και μαχητικά πνεύματα της γενιάς του, βρέθηκε σε συνεχή επαφή με τα σύγχρονά του γεγονότα, έχοντας πάντα στο νου του τον αναγνώστη. Σε αυτή τη ζωντανή του επαφή οφείλονται κατά κύριο λόγο η ενασχόλησή του με την τρέχουσα θεματολογία και η χρησιμοποίηση γλώσσας, που κυμάνθηκε ανάμεσα στην καθαρή δημοτική και στη δημοσιογραφική μικτή. Ο λόγος του πυρετικός, διατηρούσε τη ζεστασιά και τον τόνο της προφορικής ομιλίας, πλούσιος σε εικόνες, με άφθονα λυρικά στοιχεία. Η γραφή του πληθωρική και ερεθιστική, ταλαντεύτηκε κάποτε ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον τρυφερό φυσιολατρικό λυρισμό. Το έργο του, "νησίδα γραφικής επαρχιακής ζωής μέσα στην αστοκρατούμενη πεζογραφία της γενιάς του Τριάντα" όπως έχει επισημανθεί.
Εργογραφία
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1915, με τα διηγήματα Κόκκινες ιστορίες. Η πρώτη περίοδος του έργου του είναι εμπνευσμένη από το παρόν ή το άμεσο παρελθόν, τη ζωή στη Μυτιλήνη και κυρίως τις εμπειρίες του από τον πόλεμο. Αποκορύφωση της έκφρασης του αντιπολεμικού πνεύματος είναι το μυθιστόρημα Η ζωή εν τάφω (1924). Αυτή η περίοδος ολοκληρώνεται το 1932 με το μυθιστόρημα Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια, βιβλίο που λογοκρίθηκε από το καθεστώς του Μεταξά.
Κατά τη δεύτερη περίοδο στράφηκε στο παρελθόν και τις αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία. Τα έργα της περιόδου είναι οι νουβέλες Ο Βασίλης ο Αρβανίτης (1943), Τα παγανά (1945), Ο Παν (1946), το μυθιστόρημα Η Παναγιά η Γοργόνα (1949) και οι συλλογές διηγημάτων Το πράσινο βιβλίο (1935), Το γαλάζιο βιβλίο (1939), Το κόκκινο βιβλίο (1952) και Το βυσσινί βιβλίο (1959).
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές
Μοριακό τροχιακό
μικρογραφία|Πλήρες σέτ Μοριακών Τροχιακών του Ακετυλένιου(H–C≡C–H). Στην αριστερή στήλη προβάλλονται τα μοριακά τροχιάκα που είναι κατειλλημένα στην θεμελιώδη κατάσταση, με το χαμηλότερης ενέργεια τροχιακό να καταλαμβάνει την πάνω αριστερά θέση στην εικόνα. Η γκρίζα γραμμή που εμφανίζεται σε κάποια τροχιακά είναι ο μοριακός άξονας που περνάει απο τους πυρήνες. Οι τροχιακές κυματοσυναρτήσεις είναι θετικές στις κόκκινες περιοχές και αρνητικές στις μπλε. Η δεξία στήλη προβάλλει τροχιακά τα οποία μπορούν να κατηλλειφθούν σε διεγερμένες καταστάσεις και είναι άδεια στην θεμελιώδη. Στην Κβαντική Χημεία, Μοριακό Τροχιακό είναι μια μαθηματική συνάρτηση, η οποία περιγράφει την κυματική συμπεριφορά ενός ηλεκτρονιού σε ένα μόριο. Αυτή η συνάρτηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υπολογιστούν χημικές και φυσικές ιδιότητες όπως ο προσδιορισμός της πιθανότητας εύρεσης ενός ηλεκτρονίου σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Οι όροι <<ατομικό τροχιακό>> και <<μοριακό τροχιακό>> εισήχθησαν από τον Robert S. Mulliken, το 1932 με την έννοια τροχιακών κυματοσυναρτήσεων ενός ηλεκτρονίου. Σε θεμελιώδες επίπεδο, χρησιμοποιούνται για την περιγραφή περιοχών του χώρου όπου μια συνάρτηση έχει σημαντικά μεγάλο πλάτος.
Σε ένα απομονωμένο άτομο, η θέση των τροχιακών ηλεκτρονιών καθορίζεται από συναρτήσεις, η οποίες ονομάζονται <<Ατομικά Τροχιακά>>. Όταν δύο ή περισσότερα άτομα συνδυάζονται χημικώς σε μόριο, οι θέσεις των ηλεκτρονίων καθορίζονται απο το μόριο, ωστέ γι' αυτό τα ατομικά τροχιακά συνδυάζονται για την δημιουργία μοριακών τροχιακών. Τα ηλεκτρόνια κάθε ατόμου που αποτελείται το μόριο, καταλαμβάνουν τα μοριακά τροχιακά. Από μαθηματικής απόψεως, τα μοριακά τροχιακά ειναι μια κατα προσέγγισην λύση στην εξίσωση του Schrodinger για τα ηλεκτρόνια του πεδίου του πυρήνα κάθε ατόμου στο μόριο. Συνήθως, τα μοριακά τροχιακά προκύπτουν από συνδυασμό ατομικών τροχιακών ή υβριδικών τροχιακών του κάθε ατόμου του μορίου αλλά και απο συνδυάσμο μοριακών τροχιακών.Τα Μοριακά Τροχιακά μπορούν να υπολογιστούν ποιοτικά μέσω Hartree-Fock και SCF μεθόδων.
Τα Μοριακά Τροχιακά, διαχωρίζονται σε τρεις κατηγοριές: α) Δεσμικά Μοριακά Τροχιακά, τα οποία έχουν χαμηλότερη ενέργεια από την ενέργεια των αντίστοιχων ατομικών τροχιακών που τα σχημάτισαν και έτσι σταθεροποιούν τον χημικούς δεσμούς που κρατάνε το μόριο ενιαίο, β) Αντιδεσμικά Μοριακά Τροχιακά, τα οποία έχουν υψηλότερη ενέργεια από την ενέργεια των αντίστοιχων ατομικών τροχιακών που τα σχημάτισαν και συνεπώς αποσταθεροποιούν τους δεσμούς του μορίου και γ) Μη- Δεσμικά Μοριακά Τροχιακά τα οποία έχουν ίση ενέργεια με την ενέργεια των αντίστοιχων ατομικών τροχιακών που τα σχημάτισαν και άρα δεν επηρεάζουν τους δεσμούς των μορίων.
Σύνοψη
Τα Μοριακά Τροχιακά, γενικώς, είναι απεντοπισμένα σε όλο το μόριο. Επιπλέον, έαν το μόριο έχει στοιχεία συμμετρίας, τα μη- εκφυλισμένα μοριακά τροχιακά είναι συμμετρικά ή αντισυμμετρικά σε σχέση με τα εν λόγω στοιχεία συμμετρίας. Με άλλα λόγια, η εφαρμογή ενός τελεστή συμμετρίας S σε ένα μοριακό τροχιακό ψ έχει ως αποτέλεσμα να παραμείνει το πρόσημο του τροχιακού το ίδιο ή το αντίθετο:
Sψ = ±ψ. Σε επίπεδα μόρια, για παράδειγμα, τα μοριακά τροχιακά είναι είτε συμμετρικά (sigma) είτε αντισυμμετρικά (pi) ως προς την αντανάκλαση στο μοριακό επίπεδο.