Ιστορία_της_αρχαίας_Μακεδονίας
Διαμάχη με την Αρχαία Ρώμη
Ένα χρόνο αφότου η Αιτωλική Συμπολιτεία σύναψε συνθήκη ειρήνης με τον Φίλιππο Ε' το 206 π.Χ., η Ρωμαϊκή Δημοκρατία διαπραγματεύτηκε τη Συνθήκη της Φοινίκης, η οποία τερμάτισε τον πόλεμο και επέτρεψε στους Μακεδόνες να διατηρήσουν τους οικισμούς που είχαν καταλάβει στην Ιλλυρία. Αν και οι Ρωμαίοι απέρριψαν το αίτημα των Αιτωλών το 202 π.Χ. να κηρύξουν ξανά τον πόλεμο στη Μακεδονία, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος εξέτασε σοβαρά την παρόμοια προσφορά που έκανε η Πέργαμος και η σύμμαχός της, η Ρόδος το 201 π.Χ. Αυτά τα κράτη ανησυχούσαν ολοένα και περισσότερο όταν ο Φίλιππος Ε' συνήψε συμμαχία με τον Αντίοχο Γ' τον Μέγα της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, ο οποίος εισέβαλε στην εξασθενισμένη από τον πόλεμο και οικονομικά εξουθενωμένη Πτολεμαϊκή Αυτοκρατορία στον Πέμπτο Συριακό Πόλεμο (202–195 π.Χ.), ενώ ο Φίλιππος Ε' κατέλαβε πτολεμαϊκούς οικισμούς στο Αιγαίο Πέλαγος. Αν και οι απεσταλμένοι της Ρώμης έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στο να πείσουν την Αθήνα να ενταχθεί στην αντιμακεδονική συμμαχία με την Πέργαμο και τη Ρόδο το 200 π.Χ., η λαϊκή συνέλευση απέρριψε την πρόταση της Ρωμαϊκής Γερουσίας για κήρυξη πολέμου στη Μακεδονία. Εν τω μεταξύ, ο Φίλιππος Ε' κατέκτησε ζωτικές περιοχές στον Ελλήσποντο και τον Βόσπορο καθώς και την Πτολεμαϊκή Σάμο, γεγονός που οδήγησε τη Ρόδο να σχηματίσει συμμαχία με την Πέργαμο, το Βυζάντιο, την Κύζικο και τη Χίο κατά της Μακεδονίας. Παρά την ονομαστική συμμαχία του Φιλίππου Ε΄ με τον βασιλιά των Σελευκιδών, έχασε τη ναυμαχία της Χίου το 201 π.Χ. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/Philip_V._221-179_BCE.jpg/300px-Philip_V._221-179_BCE.jpg|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| [[Τετράδραχμο του Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας (221 - 179 π.Χ.), με το πορτρέτο του βασιλιά στον εμπροσθότυπο και την Αθηνά Αλκήδημο να κραδαίνει έναν κεραυνό στην πίσω όψη.]] Ενώ ο Φίλιππος Ε' παγιδεύτηκε σε μια σύγκρουση με πολλές ελληνικές ναυτικές δυνάμεις, η Ρώμη θεώρησε αυτά τα γεγονότα ως ευκαιρία να τιμωρήσει έναν πρώην σύμμαχο του Αννίβα, να βοηθήσει τους Έλληνες συμμάχους του και να δεσμευτεί σε έναν πόλεμο που ίσως απαιτούσε περιορισμένο ποσό των πόρων για την επίτευξη της νίκης. Με την Καρχηδόνα τελικά υποταγμένη μετά τον Δεύτερο Καρχηδονιακό Πόλεμο, ο Bringmann υποστηρίζει ότι η ρωμαϊκή στρατηγική άλλαξε από την προστασία της νότιας Ιταλίας από τη Μακεδονία, σε εκδικητική στρατηγική εναντίον του Φιλίππου Ε΄ για τη συμμαχία του με τον Αννίβα. Ωστόσο, ο Arthur M. Eckstein τονίζει ότι η Ρωμαϊκή Γερουσία «δεν σχεδίασε στρατηγικές μακράς εμβέλειας» και αντίθετα «παραπήδησε από κρίση σε κρίση» ενώ επέτρεψε στον εαυτό της να εμπλακεί στο ελλαδικό χώρο μόνο με την έντονη παρότρυνση των συμμάχων της και παρά τον εξαντλημένο και κουρασμένο πληθυσμό από τον πόλεμο. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος απαίτησε από τον Φίλιππο Ε' να σταματήσει τις εχθροπραξίες κατά των γειτονικών ελληνικών δυνάμεων και να καταστεί σε μια διεθνή επιτροπή για οποιαδήποτε προβήματα. Επιδιώκοντας είτε πόλεμο είτε ταπείνωση για τον Μακεδόνα βασιλιά, η προβλέψιμη απόρριψη της πρότασής τους χρησίμευσε ως χρήσιμο εργαλείο προπαγάνδας που καταδεικνύει τις έντιμες και φιλελληνικές προθέσεις των Ρωμαίων σε αντίθεση με τη μαχητική και ανταγωνιστική μακεδονική απάντηση. Όταν η λαική επιτροπή τελικά ψήφισε υπέρ της κήρυξης πολέμου της Ρωμαϊκής Γερουσίας και παρέδωσε το τελεσίγραφό τους στον Φίλιππο Ε' μέχρι το καλοκαίρι του 200 π.Χ., απαιτώντας από δικαστήριο να εκτιμήσει τις ζημιές που οφείλονταν στη Ρόδο και την Πέργαμο, ο Μακεδόνας βασιλιάς το απέρριψε κατηγορηματικά. Αυτό σηματοδότησε την έναρξη του Β' Μακεδονικού Πολέμου (200–197 π.Χ.), με τον Publius Sulpicius Galba Maximus να πρωτοστατεί στις στρατιωτικές επιχειρήσεις αποβιβάζοντας στην Απολλωνία κατά μήκος της ακτής της Ιλλυρίας με δύο ρωμαϊκές λεγεώνες. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a1/Eumene_II%2C_fondatore_della_biblioteca_di_pergamo%2C_copia_romana_%2850_dc_ca%29_da_orig%2C._ellenistico_su_busto_moderno%2C_MANN_02.JPG/170px-Eumene_II%2C_fondatore_della_biblioteca_di_pergamo%2C_copia_romana_%2850_dc_ca%29_da_orig%2C._ellenistico_su_busto_moderno%2C_MANN_02.JPG|μικρογραφία| Χάλκινη προτομή του [[Ευμένης Β΄ της Περγάμου|Ευμένη Β' της Περγάμου, ρωμαϊκό αντίγραφο ελληνικού πρωτοτύπου, από τη Βίλα των Παπύρων στο Ερκολάνο]] Αν και οι Μακεδόνες μπόρεσαν να υπερασπιστούν επιτυχώς την επικράτειά τους για περίπου δύο χρόνια, ο Ρωμαίος ύπατος Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος κατάφερε να εκδιώξει τον Φίλιππο Ε' από τη Μακεδονία το 198 π.Χ. με αυτόν και τις δυνάμεις του να καταφεύγουν στη Θεσσαλία. Όταν η Αχαϊκή Συμπολιτεία εγκατέλειψε τον Φίλιππο Ε' για να ενταχθεί στον συνασπισμό υπό την ηγεσία των Ρωμαίων, ο Μακεδόνας βασιλιάς κήρυξε ειρήνη, αλλά οι όροι που προσφέρθηκαν θεωρήθηκαν πολύ αυστηροί και έτσι ο πόλεμος συνεχίστηκε. Τον Ιούνιο του 197 π.Χ., οι Μακεδόνες ηττήθηκαν στη Μάχη των Κυνός Κεφαλών. Η Αρχαία Ρώμη, απορρίπτοντας τα αιτήματα της Αιτωλικής Συμπολιτείας να διαλύσει εντελώς τη μακεδονική μοναρχία, επικύρωσε μια συνθήκη που ανάγκασε τη Μακεδονία να παραιτηθεί από τον έλεγχο μεγάλου μέρους των ελληνικών της κτήσεων, συμπεριλαμβανομένης της Κορίνθου, ενώ της επέτρεψε να διατηρήσει την κεντρική της επικράτεια, μόνο και μόνο για να λειτουργήσει ως φραγμός εναντίον Ιλλυρικών και Θρακικών επιδρομών στην Ελλάδα. Αν και οι Έλληνες, ιδιαίτερα οι Αιτωλοί, υποψιάζονταν τις ρωμαϊκές προθέσεις να υποκαταστήσουν τη Μακεδονία ως τη νέα ηγεμονική δύναμη στην Ελλάδα, ο Φλαμίνιος ανακοίνωσε στα Ίσθμια του 196 π.Χ. ότι η Ρώμη σκόπευε να διατηρήσει την υπόσχεση του για μια ελεύθερη Ελλάδα χωρίς να αφήσει πίσω φρουρές ή να απαιτεί φόρο τιμής. Αυτή η υπόσχεση καθυστέρησε λόγω του ότι ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Νάβις κατέλαβε το Άργος, καθιστώντας αναγκαία τη ρωμαϊκή επέμβαση και μια ειρηνευτική διευθέτηση με τους Σπαρτιάτες, ωστόσο οι Ρωμαίοι τελικά εκκένωσαν την Ελλάδα την άνοιξη του 194 π.Χ.