cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινότητα Αργυρουπόλεως
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Δεληγιαννάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Λορύ-λε-Μες
Το Λορύ-λε-Μες (Λόρινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Λορκάν
Το Λορκάν (Λέρχινγκεν  ; Φραγκονικά της Λωρραίνης : Λίισινγκε) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
1185 Νίκκο
Ο Νίκκο (Nikko) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Οκούρο Οϊκάβα, που παρατηρούσε από το Τόκιο, και πήρε το όνομά του από την ιαπωνική πόλη Νίκκο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νίκκο εκτιμάται σε 13 περίπου χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι άγνωστο. Ο Νίκκο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 47 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικκο
Λορύ-Μαρντινύ
Το Λορύ-Μαρντινύ ( Λόρινγκεν-Μαρντενίνγκεν  ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Πάουλα της Βραζιλίας
Η Πάολα της Βραζιλίας (Paula do Brazil, 17 Φεβρουαρίου 1823 - 16 Ιανουαρίου 1833) ήταν κόρη του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας.
Βιογραφία
Η Πάολα Μαριάννα Ιωάννα Καρλόττα Φαυστίνα Ματθίλδη Φραγκίσκη Σαβερία ντε Πάουλα Μιχαέλα Γαβριέλα Ραφαέλα Γκοντζάγκα γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1823 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και ήταν το πέμπτο παιδί και η τρίτη κόρη του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Λεοπολδίνας της Αυστρίας.
Στις 11 Δεκεμβρίου 1826 η Πάολα και τα αδέλφια της μένουν ορφανά από μητέρα, αφού πέθανε μετά από την γέννηση θνησιγενούς παιδιού ή από αποβολή. Ο πατέρας της Πέτρος τρία χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας της, παντρεύτηκε την Αμαλία του Λόιχτενμπεργκ, που ήταν δεύτερη μητέρα στα παιδιά του Πέτρου.
Η Πάολα περιγράφηκε ως ένα παιδί γεμάτο ζωή και το ήσυχο και ευγενικό παιδί του Πέτρου και της Λεοπολδίνας. Από την βρεφική ηλικία της είχε συχνά προβλήματα υγείας, τόσο συχνά που δεν μπορούσε να κάνει τα μαθήματά της. Ποτέ δεν είχε γερή κράση ή να ήταν εντελώς υγιής μέχρι τα μέσα του 1831, όταν είχε μια περίοδο, στην οποία είχε μια φυσιολογική ζωή.
Ωστόσο, στα τέλη του 1832, αρρώστησε ξανά. Ο ιστορικός Ρόντερικ Μπάρμαν υποδεικνύει ότι η Πάολα είχε μηνιγγίτιδα, ωστόσο ο μελετητής Μικ Άιλ εισάγει τη θεωρία ότι η Πάολα είχε ελονοσία. Δηλώνει επίσης ότι οι βασιλικοί γιατροί χορήγησαν κινίνη, σούπες, βδέλλες, μουστάρδα και εφαρμοσμένες όξινες ουσίες στο δέρμα της, αυτό έκανε την πριγκίπισσα "να ουρλιάζει από τον πόνο". Παρ' όλα αυτά, αυτές οι τεχνικές δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.
Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1833, ένα μήνα πριν τα δέκατα γενέθλια της, στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Είναι θαμμένη στην Μονή του Αγίου Αντωνίου στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ευγενείς Κατηγορία:Βραζιλιάνες πριγκίπισσες
Αντώνης Ρήγας
Ο Αντώνης Ρήγας (γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1959) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη, τη Ρόδο και τη Λάρισα, με την οποία κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδος του 1985.
Καριέρα
Ο Ρήγας ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Μπόχουμ και μεταπήδησε στον Άρη το 1978. Στον Άρη αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός και σκόραρε μια φορά εναντίον του ΟΦΗ, στις 18 Φεβρουαρίου 1979.
Το καλοκαίρι του 1979, μεταγράφηκε στην ομάδα της Ρόδου, όπου παρέμεινε για έξι χρόνια. Το 1979-80, οι Ροδίτες γνώρισαν τον υποβιβασμό, με τον Ρήγα να παίζει σε 24 αγώνες, σκοράροντας μία φορά. Η Ρόδος κατέκτησε την πρώτη θέση στη δεύτερη εθνική την επόμενη χρονιά, για να αγωνιστεί για τα δύο επόμενα χρόνια στην Α' εθνική. Ο Ρήγας συμμετείχε σε 31 ματς, πετυχαίνοντας τέσσερα γκολ.
Το 1983-84, έπαιξε στη Β' εθνική και το επόμενο καλοκαίρι μεταγράφηκε στην ομάδα της Λάρισας, με την οποία στην πρώτη του χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος. Έπαιξε ως το 1986, όταν και αποχώρησε από τους "βυσσινί". Με τη Λάρισα αγωνίστηκε σε τρεις αγώνες του κυπέλλου Κυπελλούχων, εναντίον της ΒΦΚ Σιόφοκ στην Ουγγαρία στις 19 Σεπτεμβρίου 1984, εναντίον της Σερβέτ στη Γενεύη στις 7 Νοεμβρίου 1984 και εναντίον της Ντιναμό Μόσχας στις 20 Μαρτίου 1985.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Ρόδου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Λοστρόφ
Το Λοστρόφ ( Λόσντορφ   ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Λουντρεφίνγκ
Το Λουντρεφίνγκ (Λαουερφίνγκεν  ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
ΚΣ Καστριότι Κρούγιας
Ο Κλούμπι Σπορτίβ Καστριότι Κρούγιας είναι αλβανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη της Κρούγιας και επί του παρόντος αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία.
Η έδρα του συλλόγου είναι το Στάδιο Καστριώτη, το οποίο έχει χωρητικότητα 8.000 θεατών.
Πρώιμη ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1926 ως ο κύριος αθλητικός σύλλογος της Κρούγιας. Το 1949 διαλύθηκε για λίγο, μόλις λίγο μετά, όμως, επανιδρύθηκε με το όνομα της πόλης, Κρούγια. Δύο χρόνια αργότερα, δηλαδή το 1951, μετονομάστηκε σε Πούνα Κρούγιας, πριν επαναφέρει το όνομα Κρούγια το 1958, και λίγο αργότερα πρόσθεσαν και το "Καστριότι" στο όνομα, προς τιμήν της οικογένειας Καστριότι, από την οποία καταγόταν ο εθνικός ήρωας της Αλβανίας Σκεντέρμπεης.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Νικολάι Πογκόντιν
Ο Νικολάι Φιοντόροβιτς Πογκόντιν (Nikolai Fyodorovich Pogodin) ( Никола́й Фёдорович Пого́дин ) (ψευδώνυμο του Νικολάι Φ. Στουκάλοφ ) ( 16 Νοεμβρίου 1900    - 19 Σεπτεμβρίου 1962) ήταν ένας σοβιετικός θεατρικός συγγραφέας. Τα έργα του αναγνωρίστηκαν στο θέατρο της Σοβιετικής Ένωσης για τις ρεαλιστικές απεικονίσεις της κοινής ζωής σε συνδυασμό με σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά θέματα. Είναι ευρύτερα γνωστός ως συγγραφέας μιας τριλογίας για τον Λένιν, την πρώτη φορά που ο Λένιν χρησιμοποιήθηκε ως χαρακτήρας σε οποιοδήποτε θεατρικό έργο.
Νεανικά χρόνια και προ-θεατρική καριέρα
Ο Πογκόντιν, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Νικολάι Στουκάλοφ, γεννήθηκε  στη σύγχρονη περιφέρεια Ντόνετσκ στις 16 Νοεμβρίου [ παλιό ημερολόγιο 3 Νοεμβρίου] 1900. Και οι δύο γονείς ήταν αγρότες. Η εκπαιδευτική του καριέρα διήρκεσε μέχρι το δημοτικό επίπεδο. Μεταξύ 14 και 20 ετών, ο Πογκόντιν δούλεψε σε διάφορες θέσεις εργασίας χαμηλού επιπέδου: πώληση εφημερίδων, διανομή προμηθειών για γραφομηχανές και οδοντιατρικού εξοπλισμού, εργαζόμενος σε κατάστημα μηχανημάτων, βιβλιοδεσία και ξυλουργικές εργασίες. Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου υπηρέτησε ως εθελοντής στον Κόκκινο Στρατό. Το 1920 εργάστηκε ως ρεπόρτερ για την εφημερίδα Ροστόφ επί του Ντον Trudovaya zhizn και ήταν ταξιδιωτικός ανταποκριτής της Πράβντα από το 1922 έως το 1932. Από το 1925 έζησε στη Μόσχα.
Ο Πογκόντιν πέθανε στη Μόσχα στις 19 Σεπτεμβρίου 1962. Ήταν 61 ετών. μικρογραφία| Νεκροταφείο Νόβοντέβιτσι, όπου είναι θαμμένος ο Πογκόντιν
Καριέρα
Η σειρά τριών έργων του Πογκόντιν με τον Λένιν ως χαρακτήρα ήταν μέρος ενός σοβιετικού κινήματος, που αναφέρεται ως Λενινιάνα, το οποίο προσπάθησε να ελέγξει τον τρόπο με τον οποίο ο Λένιν απεικονίστηκε σε καλλιτεχνικά έργα. Το 1936, η κυβέρνηση ανέθεσε, υπό την Επιτροπή του Λαού της Εκπαίδευσης, μια ομάδα συγγραφέων και σκηνοθετών να φτιάξουν ταινίες, που απεικόνιζαν τον Λένιν και επίσης την επανάσταση σε εγκεκριμένη μορφή και στυλ παρουσίασης. Μεταξύ αυτών που προσκλήθηκαν στην αρχική επιτροπή ήταν οι Αλεξάντερ Κορνέιτσουκ, Αλεξάντερ Αφινογκένοφ, Βλαντιμίρ Κίρσον, και ο μυθιστοριογράφος Αλεξέι Τολστόι. Παρά την ιστορική του σημασία να παρουσιάσει τον Λένιν σε αυτό το εγκεκριμένο στυλ, ο Πογκόντιν δεν κλήθηκε στην αρχή. Αντ 'αυτού, εθελοντικά προσχώρησε στην επιτροπή και έγινε δεκτός.
Παρά το γεγονός ότι εργάστηκε υπό περιοριστικές δημιουργικές συνθήκες, ο Πογκόντιν υποστήριξε το βασικό περιοδικό για την «επιτρεπόμενη, επίσημη» διαφωνία εκείνη την εποχή, το <i id="mwRQ">Νόβι Μιρ</i>.
Το 1929, το πρώτο έργο του Πογκόντιν, Tempo ( Τέμπο, 1929) δημοσιεύθηκε μετά από μια επίσκεψη στο εργοστάσιο τρακτέρ στο Στάλινγκραντ, όπου αργότερα τέθηκε το έργο. Το κύριο θέμα του έργου των νέων Κομμουνιστών να ξεπερνούν τους Αμερικανούς ομολόγους τους ήταν ένα κοινό θέμα του Σοβιετικού Ρεαλισμού. Τα μετέπειτα έργα του, Poema o topore ( Ένα ποίημα για έναν τσεκούρι, 1930) και ο Moi Drug ( Φίλε μου, 1930) άγγιξαν επίσης θέματα της σοβιετικής βιομηχανίας και της εφευρετικότητας. Τα έργα του αναμίγνυαν συχνά «πραγματικές αναφορές» με δραματοποίηση. αριστερά|μικρογραφία| Μια πρόβα του έργου του Πογκόντιν, Chelovek s ruzhyom ( Ο Άντρας με το όπλο). Το πιο δημοφιλές έργο του ήταν ο Chelovek s ruzhyom (Ο Άντρας με το όπλο, 1937), για τον Σαντρίν, έναν στρατιώτη που έρχεται στο Πέτρογκραντ τον Οκτώβριο του 1917 και συμμετέχει στην Επανάσταση. Το αποκορύφωμα του έργου είναι η συνάντησή του με τον Λένιν. Το δεύτερο έργο στην τριλογία του Λένιν, Kremlyovskie kuranty (Οι κτύποι του Κρεμλίνου, 1940), έγινε το 1920 και παρουσίασε μια σκηνή στην οποία ο Λένιν συνομιλεί με έναν παλιό Εβραίο ωρολογοποιό, που ασχολείτο με την επισκευή των κτύπων του ρολογιού του Κρεμλίνου, ώστε να μπορούν να παίξουν τη Διεθνή. Η τρίτη, η Tretya pateticheskaya ( Το τρίτο: Θλιβερό, 1958) χρησιμοποίησε την είδηση για το θάνατο του Λένιν ως τραγική αίσθηση. Η Kogda lomaiutsya kop'ya ( Όταν οι λόγχες σπάσουν, 1953) ήταν μια κωμωδία. Η Sonet Petrarki (Σονέτ Πετράρκι, 1956) «παίρνει τη θέση ότι υπάρχουν ορισμένα ατομικά ζητήματα - προσωπικά συναισθήματα και υποθέσεις της καρδιάς - που δεν αφορούν την κολεκτίβα ή το Κόμμα."
Από το 1951 έως το 1960 ο Πογκόντιν ήταν ο αρχισυντάκτης του θεατρικού περιοδικού Teatr.
Πρώιμα έργα, στυλ και ιστορικό πλαίσιο
Τα έργα του Νικολάι Πογκόντιν εμπίπτουν ή ακολουθούν στενά το ευρύτερο καλλιτεχνικό κίνημα, που είναι γνωστό ως σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Ο Πογκόντιν ως σοσιαλιστής ρεαλιστής θεατρικός συγγραφέας δημιούργησε τα έργα του λαμβάνοντας θέματα που ήταν διαδεδομένα στην πρώιμη σοβιετική ιστορία. Πολλά από τα έργα του είναι ένα παράδειγμα των πρώτων δυσκολιών της κατασκευής της πρώιμης σοβιετικής εποχής. Το πρώτο του έργο ήταν το "Τέμπο" γραμμένο το 1929, μια ιστορία ενός εργοστασίου τρακτέρ. Το δεύτερο έργο, που έγραψε ο Πογκόντιν ήταν το "Αναίδεια". Αυτό το έργο αφορούσε τη νεολαία που έζησε σε μια κοινότητα. Το τρίτο ήταν το "Ποίημα ενός τσεκουριού" που γράφτηκε το 1930 και ήταν μια ιστορία για ανθεκτικά στη σκουριά πτερύγια που η Σοβιετική Ένωση εξαρτάται από τη Δύση για προμήθειες. Στη συνέχεια ήταν το έργο "Χιόνι" για τη σοβιετική επιστημονική εξερεύνηση. Ο Πογκόντιν έγραψε στη συνέχεια το "Φίλε μου" το 1932 που αφορούσε την κατασκευή ενός μεγάλου εργοστασίου σε μια χώρα αγροτών. Το 1934 ο Πογκόντιν έγραψε το έργο «Αριστοκράτες» που αφορούσε την αποκατάσταση των εγκληματιών σε ένα στρατόπεδο εργασίας, που χτίστηκε το κανάλι Μπελομόρσκι.
Τα πρώτα έργα του Πογκόντιν δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του πρώτου πενταετούς οικονομικού σχεδίου για τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης, ο Πογκόντιν κυκλοφόρησε αρκετά έργα για τον Λένιν και την ανάπτυξη της νέας σοβιετικής κυβέρνησης. Παρά την περίοδο της Μεγάλης Εκκαθάρισης, που σηματοδότησε μια μετατόπιση για έργα με πλοκή, που εστίαζαν σε εσωτερικές και εξωτερικές απειλές κατά του Σοβιετικού σκοπού ή του Στάλιν, ο Πογκόντιν πίεσε να γράψει ότι απέτρεψε τον απλοϊκό να διεισδύσει στις «τραυματισμένες ψυχές των ανθρώπων», για να επιτύχει θεραπεία. Διακινδυνεύοντας την οργή του Κρεμλίνου και των σοβιετικών λογοκριτών, ο Πογκόντιν αντιστάθηκε στις προσπάθειες της κυβέρνησης με το πρόσχημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού να κρύψει τον αντίκτυπο των πολιτικών πάνω στους χαρακτήρες του.
Στο έργο του Οι τρεις από εμάς ήρθαμε σε Παρθένα Εδάφη, ο Πογκόντιν αφηγείται την ιστορία των κυβερνητικών προσπαθειών να μετατραπούν τμήματα της Σιβηρίας σε μια περιοχή παραγωγής σιταριού παρά τις δυσκολίες της γεωργίας στην περιοχή. Οι χαρακτήρες του απεικονίστηκαν ως συμπαθητικοί, κάπως να υποφέρουν και «λιγότερο από ηρωικοί». Το έργο αργότερα μεταδόθηκε τηλεοπτικά, γρήγορα αναγνωρίστηκε από το Κρεμλίνο και υπέστη σκληρή κριτική από την Πράβντα για προσβολή του «πατριωτικού κινήματος» του κομμουνισμού.
Βραβεία και εορτασμοί
Του απονεμήθηκε ο τίτλος των τιμημένων καλλιτεχνών της Ρωσικής Δημοκρατίας. Εκτός από το Βραβείο Λένιν, του δόθηκε το Βραβείο Στάλιν το 1941. Το 1949, έγινε τιμημένος καλλιτέχνης του RSFSR. Στον Πογκόντιν απονεμήθηκε επίσης το κρατικό βραβείο Στάλιν (Stalinskaya Premia) της δεύτερης κατηγορίας το 1951. Το Πετροπάβλ είναι μια από τις πρώτες πόλεις του Καζακστάν, που έχει θεατρική ζωή. Το ρωσικό δραματικό θέατρο Πογκόντιν ιδρύθηκε το 1906. Το 1934, ο Πογκόντιν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αφίσα του θεάτρου του Πετροπάβλ με το έργο του Φίλε μου. Εκκενωμένοι καλλιτέχνες από τα γύρω θέατρα έφτασαν στο Πετροπάβλ το 1941. Το θέατρο πήρε το όνομά του από τον Πογκόντιν το 1962. Το 1972, το θέατρο μεταφέρθηκε σε ένα σύγχρονο κτήριο, που βρίσκεται στην πλατεία Τεατραλνάγια. Η αποστολή του ρωσικού θεάτρου, που πήρε το όνομά του από τον Πογκόντιν, δεν στέρεψε ποτέ από καλλιτεχνικά έργα, γεμάτα προκλήσεις. Το θέατρο θεωρείται ως σύνδεσμος μεταξύ των πολιτισμών του Καζακστάν και της Ρωσίας, διευκολύνοντας την αλληλεπίδραση και τον αμοιβαίο εμπλουτισμό τους. Το θέατρο υπερηφανεύεται για τη διατήρηση των προτύπων δημιουργικότητας στην περιοχή και τη διατήρηση των ηθικών και αισθητικών αξιών μέσω των θεατρικών παραγωγών του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Μαινόμενος Ορλάνδος
Ο Μαινόμενος Ορλάνδος (ιταλικά: Orlando Furioso) είναι εκτενές ιπποτικό επικό ποίημα του Λουντοβίκο Αριόστο, το οποίο αποτελείται από 46 άσματα (canti) σε οκτάβα (ottava rima), στο σύνολο 4.842 οκτάβες και 38.736 στίχοι. Θεωρείται γενικά ως ένα από τα μεγαλύτερα αν όχι το μεγαλύτερο λογοτεχνικό επίτευγμα της Ιταλικής Αναγέννησης. Ο Αριόστο συνεχίζει την ιστορία του έρωτα του Ορλάνδου (Orlando), ιππότη της Αυλής του βασιλιά Καρλομάγνου για την ωραία Αγγελική (Angelica) τον καιρό που οι Σαρακηνοί επιτίθενται στο Φραγκικό Βασίλειο του Καρλομάγνου, από το σημείο που σταματούσε ο Ερωτευμένος Ορλάνδος, ένα προγενέστερο ιπποτικό ποίημα του Ματτέο Μπογιάρντο, που έμεινε ημιτελές λόγω του θανάτου του ποιητή. Ο Ορλάνδος τώρα από απλώς ερωτευμένος, όπως είναι στο έργο του Μπογιάρντο, χάνει τώρα τα λογικά του επειδή η Αγγελική επιλέγει τον νεαρό Μέδωρο και γίνεται στο έργο του Αριόστο μαινόμενος. Γύρω από αυτή την βασική ιστορία ο ποιητής πλέκει δεξιοτεχνικά μυριάδες αφηγήσεις στις οποίες συμμετέχει ένα πλήθος χαρακτήρων, οι περισσότεροι ήδη υπάρχοντες στον Ερωτευμένο Ορλάνδο, αλλά και άλλοι που δημιούργησε η φαντασία του Αριόστο. Από τις αφηγήσεις αυτές ξεχωρίζει αυτή του έρωτα του Ρουτζέρου (Ruggiero) και της Βραδαμάντης (Bradamante), που σύμφωνα με το έπος είναι οι πρόγονοι του Οίκου των Έστε της Φερράρας, στην Αυλή της οποίας υπηρετούσε ο ποιητής.
Υπόθεση του έργου
Ο Ορλάνδος και ο Ρινάλδος, οι γενναιότεροι ιππότες του βασιλιά Καρλομάγνου, αν και πρώτοι εξάδελφοι έχουν έρθει σε διένεξη, όντας ερωτευμένοι και οι δύο με την όμορφη Αγγελική, μια πριγκίπισσα της Ανατολής, την οποία μετά από πολλές περιπέτειες έχει φέρει ο Ορλάνδος στην Δύση. Την περίοδο αυτή ο βασιλιάς Αγραμάντης των Σαρακηνών της Βόρειας Αφρικής θέλοντας να κατακτήσει την Ευρώπη αποβιβάζεται με έναν τεράστιο στρατό στην Ισπανία και διασχίζοντας τα Πυρηναία όρη φτάνει στη Γαλλία. Ο Καρλομάγνος για να αποσοβήσει την διαμάχη μεταξύ των δύο ιπποτών, όρίζει ότι θα αποκτήσει την Αγγελική όποιος από τους δύο θα κάνει μεγαλύτερα ανδραγαθήματα στην μάχη. Οι Φράγκοι όμως ηττώνται και υποχωρούν άτακτα προς το Παρίσι. Μέσα στη σύγχυση η Αγγελική φεύγει καβάλα στο άλογό της. Στο δρόμο συναντά τον Ρινάλδο, ο οποίος έψαχνε πεζός τον Βαγιάρδο, το άλογό του.
Την ίδια στιγμή παρουσιάζεται ο Φεραού, Σαρακηνός ιππότης, ερωτευμένος κι αυτός μαζί της. Η Αγγελική καλπάζει για να ξεφύγει και από τους δύο, που στο μεταξύ έχουν αρχίσει να μονομαχούν για χάρη της. Στο δρόμο συναντά τον Σακριπάντη, βασιλιά της Κιρκασσίας, επίσης ερωτευμένον μαζί της και πιστό της φύλακα από τους υπόλοιπους επίδοξους μνηστήρες. Επιλέγει αυτόν ως υπερασπιστή της και φεύγουν μαζί. Ενώ αυτός σκέπτεται να επωφεληθεί από την περίσταση, δέχεται την επίθεση ενός ιππότη, που είναι στην πραγματικότητα η γενναία πολεμίστρια Βραδαμάντη, η αδελφή του Ρινάλδου, η οποία έψαχνε τον αγαπημένο της Ρουτζέρο, έναν νεαρό Σαρακηνό ιππότη, που οι δύο τους είχαν αγαπηθεί κατά τη διάρκεια της μάχης. Ο Ρουτζέρος όμως έχει απαχθεί από τον προστάτη του μάγο Ατλάντη, ο οποίος τον είχε αναθρέψει από μωρό και τώρα ιππεύοντας ένα φτερωτό άλογο, τον ιππόγρυπα, είχε μεταφέρει τον Ρουτζέρο σε ένα μαγικό κάστρο στα Πυρηναία όρη για να τον απομακρύνει από τη μάχη. thumb|right|200px|Ο Ρουτζέρος σώζει την Αγγελική από την όρκα, Γκυστάβ Ντορέ Η Αγγελική, μόνη της πια και προσπαθώντας να ξεφύγει από όσους Χριστιανούς και Σαρακηνούς ιππότες την πολιορκούσαν, πέφτει στα χέρια των πειρατών της νήσου Εβούδας και καταλήγει δεμένη σε έναν βράχο πλάι στο κύμα για να γίνει τροφή ενός φοβερού θαλάσσιου τέρατος, της Όρκας. Η Βραδαμάντη στο μεταξύ, έχοντας γλιτώσει από μια ύπουλη δολοφονική απόπειρα του μοχθηρού Πιναμπέλλου εναντίον της και ακολουθώντας τις οδηγίες μιας καλής νεαρής μάγισσας, της Μελίσσας, διαλύει με τη βοήθεια ενός μαγικού δαχτυλιδιού (που ανήκε κάποτε στην Αγγελική, αλλά της το είχε κλέψει ο πανούργος Μπρουνέλλος από τον οποίο το είχε πάρει η Βραδαμάντη) τα μάγια του κάστρου όπου είχε κλείσει ο Ατλάντης τον Ρουτζέρο. Τότε ο Ατλάντης στέλνει τον ιππόγρυπα, που με τον Ρουτζέρο στη ράχη του πετά μακριά, μεταφέροντάς τον στο νησί της μάγισσας Αλκίνας, η οποία μεταμόρφωνε τους ιππότες σε ζώα ή φυτά.
Ενώ γίνονται αυτά, ο Ορλάνδος, που μάταια έψαχνε παντού να βρει την Αγγελική, είχε πολλές περιπέτειες: είχε σκοτώσει τον κακό Τσιμόσκο, βασιλιά της Φρισίας και είχε σώσει από την θαλάσσια όρκα (σκοτώνοντας και το θηρίο) την άτυχη Ολυμπία, κόρη του βασιλιά της Ολλανδίας, που είχε εγκαταλειφθεί από τον μνηστήρα της, τον άπιστο Μπιρένο, δούκα της Ζηλανδίας. Ο Ορλάνδος είχε επίσης ελευθερώσει την Ισαβέλλα, κόρη του βασιλιά της Γαλικίας, που την κρατούσε έγκλειστη σε μια σπηλιά μια ομάδα κακοποιών με φύλακά της την γριά Γαβρίνα. Έτσι η Ισαβέλλα είχε ενωθεί ξανά με τον αγαπημένο της Ζερβίνο. Ο Ορλάνδος μετά από αυτές και άλλες περιπέτειες φτάνει τελικά στην ειδυλλιακή τοποθεσία όπου είχαν ζήσει τον έρωτά τους η Αγγελική και ο Μέδωρος, έχοντας αφήσει εκεί τεκμήρια της αγάπης τους. thumb|left|150px|Ο Ορλάνδος μαινόμενος, Jean Bernard Duseigneur thumb|right|200px|Η τρέλα του Ορλάνδου, Arnold Böcklin Ο Ορλάνδος νιώθοντας προδομένος από την Αγγελική τρελαίνεται από τον υπέρμετρο πόνο: σκίζει τα ρούχα του, πετά τα όπλα του αρχίζει να περιφέρεται ολόγυμνος, σκοτώνοντας τους βοσκούς και τα ζωντανά που συναντά εμπρος του. Μαινόμενος έτσι εκτελεί άπειρες πράξεις παραφροσύνης, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην βόρεια Αφρική, όπου περνά κολυμπώντας στον πορθμό του Γιβραλτάρ. Ο Ζερβίνος και η Ισαβέλλα ψάχνοντας για τον Ορλάνδο βρίσκουν τα όπλα του και τα περισυλλέγουν. Ο Ζερβίνος όμως σκοτώνεται από τον Μανδρικάρδο, τον βασιλιά της Ταρταρίας, που θέλει να αποκτήσει τα όπλα του Ορλάνδου. Η δε Ισαβέλλα τελικά προκαλεί μόνη τοης τον θάνατό της πείθοντας τον ερωτευμένο μαζί της άγριο πολεμιστή των Σαρακηνών Ροδομόντη να την χτυπήσει με το σπαθί του, γιατί τάχα ήταν άτρωτη. Τον Μανδρικάρδο σκοτώνει τελικά ο Ρουτζέρος, που κάνει και άλλα ηρωικά κατορθώματα στο πεδίο της μάχης, έχοντας περάσει στο μεταξύ στο πλευρό των Χριστιανών χάριν της Βραδαμάντης. thumb|right|200px|Σεληνιακό ταξίδι του Αστόλφου Στο μεταξύ ο Αστόλφος, μετά από άπειρες περιπέτειες στην Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη, έχει βρει τον ιππόγρυπα και καβάλα σε αυτόν φτάνει στον Επίγειο Παράδεισο, στην κορυφή ενός πανύψηλου όρους της Αιθιοπίας. Από εκεί, με τη συνοδεία του Ευαγγελιστή Ιωάννη και με την βοήθεια του ουράνιου άρματος με το οποίο ανελήφθη στον ουρανό ο Προφήτης Ηλίας, πετά στη σελήνη, όπου βρίσκει το χαμένο λογικό του Ορλάνδου κλεισμένο σε μια τεράστια φιάλη, την οποία και παίρνει με την άδεια του Αγίου, επιστρέφοντας με το ιπτάμενο άρμα πάλι στη γη. Μετά από άλλες άπειρες περιπέτειες και με τη βοήθεια πολλών δυνατών συντρόφων του ιπποτών, ο Αστόλφος καταφέρνει να εντοπίσει κάπου στην Αφρική τον μαινόμενο Ορλάνδο, να τον ακινητοποιήσει και να τον κάνει να εισπνεύσει ξανά το χαμένο λογικό του.
Έχοντας βρει τα λογικά του ο Ορλάνδος ξεχνά τελείως την Αγγελική και μπαίνει ξανά στη μάχη κατά των Σαρακηνών. Σε μια τριπλή μονομαχία, σκοτώνονται οι Σαρακηνοί Αγραμάντης και Γραδάσος και τραυματίζεται ο νουνεχής Σωβρίνος, ενώ από τους Χριστιανούς σκοτώνεται ο στενός φίλος του Ορλάνδου Βρανδιμάρτης και μόνοι αλώβητοι μένουν ο ίδιος ο Ορλάνδος και ο εξάδελφός του Ολιβιέρος. Η δε γυναίκα του Βρανδιμάρτη, η καλή και πιστή Φιορδελίζα, πεθαίνει θρηνώντας πάνω στον τάφο του συζύγου της. Στο τέλος του έπους, ο Ρουτζέρος, που έχει γίνει χριστιανός (όπως έχει γίνει και η αδερφή του, πολεμίστρια Μαρφίζα) και έχει παντρευτεί την Βραδαμάντη, σκοτώνει σε μονομαχία τον άγριο και υπερήφανο Ροδομόντη.
Λέμπρεχτ του Άνχαλτ-Τσάιτς-Χόιμ
Ο Λέμπρεχτ, γερμ. Lebrecht (28 Ιουνίου 1669 - 17 Μαΐου 1727) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσάιτς-Χόιμ (1718-1727).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βίκτωρα Αμεδαίου, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου, κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.
Το 1727 απεβίωσε στο Μπέρνμπουργκ σε ηλικία 58 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Βίκτωρ Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1692 την Καρλόττα του Νάσσαου, κόρη του Αδόλφου πρίγκιπα του Νάσσαου-Σάουμμπουργκ και είχε τέκνα:
Το 1700 απεβίωσε η Καρλόττα και ο Λέμπρεχτ το 1702 έκανε δεύτερο γάμο με την Εβερδίνη-Ιακώβη-Βιλελμίνη, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου βαρόνου του Βέεντε, κυβερνήτη του Χράβε και είχε τέκνα:
Το 1724 απεβίωσε η Εβερδίνη-Ιακώβη-Βιλελμίνη και το 1725 ο Λέμπρεχτ έκανε τρίτο γάμο με τη Σοφία-Σίβυλλα, κόρη του Γιουστ-Αδάμ του Ίνγκερσλεμπεν. Ο γάμος ήταν μοργανατικός· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Robema
Η Bere și Malț Robema ήταν ρουμανική εταιρεία ζυθοποιίας, με έδρα το Ροσιόρι ντε Βέντε, στο τζουντέτς του Τελεορμάν. Η Bere și Malț Robema διέθετε ζυθοποιία με δυνατότητα ετήσιας παραγωγής της τάξεως, περίπου, των 200.000 εκατόλιτρων, καθώς και μονάδα παραγωγής βύνης με δυνατότητα ετήσιας παραγωγής της τάξεως, περίπου, των 11.000 τόνων. Η Robema απευθυνόταν, κυρίως, σε καταναλωτικό κοινό προερχόμενο από αγροτικές περιοχές. Παράλληλα, η εταιρεία παρήγαγε μπύρα συσκευασμένη σε PET.
Τον Μάρτιο του 2010, η εταιρεία τέθηκε υπό καθεστώς πτώχευσης, ενώ, παράλληλα, απολύθηκαν, συνολικά, 170 εργαζόμενοι.
Οικονομικός απολογισμός
Κύκλος εργασιών:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Λουπερσούζ
Το Λουπερσούζ (Λουπερσχάουζεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ιωσηφίνα του Λόιχτενμπεργκ
Η Ιωσηφίνα (γαλλ. Joséphine de Beauharnais, 14 Μαρτίου 1807 - 7 Ιουνίου 1876) από τον Οίκο του Μπωαρναί, ήταν κόρη του Δούκα του Λόιχτενμπεργκ και σύζυγος του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας και της Νορβηγίας.
Ήταν γνωστή ως Βασίλισσα Ιωσηφίνα και θεωρείται ότι ήταν πολιτικά δραστήρια κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της. Είχε ενεργήσει ως πολιτικός σύμβουλος και είχε συμμετάσχει ενεργά στις κρατικές υποθέσεις. Ήταν ιδιαίτερα δραστήρια στους νόμους της θρησκείας στη Σουηδία και τη Νορβηγία και της αποδίδεται ότι εισήγαγε πιο φιλελεύθερους νόμους σχετικά με τη θρησκεία.
Βιογραφία
Η Ιωσηφίνα Μαξιμιλιανή Ευγενία Ναπολεωνή γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 14 Μαρτίου 1807. Ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά του Ευγένιου του Λόιχτενμπεργκ και της Αυγούστας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Ονομάσθηκε Ιωσηφίνα μετά από αίτημα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη προς τιμήν της συζύγου του Ιωσηφίνας Τασέρ του Λα Παζρί, γιαγιάς της Ιωσηφίνας.
Πέρασε τα πρώτα επτά χρόνια της στην Ιταλία. Η οικογένεια περνούσε μερικές από τις διακοπές της στη Βίλα Βοναπάρτη στο Μιλάνο και στη θερινή τους κατοικία στη Μόντσα, έξω από το Μιλάνο. Η παιδική της ηλικία περιγράφεται ως ευτυχισμένη. Μιλούσε Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά, ενώ σπούδασε ιστορία, γεωγραφία, βοτανική, φυσική επιστήμη, μαθηματικά, φυσική και αστρονομία.
Η Ιωσηφίνα δεν ήταν η πρώτη επιλογή ως μέλλουσα σύζυγος του Όσκαρ· όταν συναντήθηκαν ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά ο ένας τον άλλον και ως εκ τούτου ο γάμος έγινε δεκτός και από τις δύο οικογένειες. Η Ιωσηφίνα πήρε μαθήματα στη σουηδική γλώσσα και αλληλογραφούσε με τον Όσκαρ μέχρι τον γάμο. Ο πατέρας της δεν φέρεται να ήταν αντίθετος στην μεταστροφή της στο Λουθηρανισμό, αν ήθελε εκείνη, αλλά οι Σουηδοί εκπρόσωποι θεώρησαν απαραίτητο να της προσφέρουν την επιλογή να διατηρήσει τη θρησκεία της, πράγμα που έκανε. Αν και ήταν ευσεβής Καθολική, συμφώνησε να μεγαλώσει τα παιδιά της στη Λουθηρανική θρησκεία.
Η πριγκίπισσα Ιωσηφίνα παντρεύτηκε τον Διάδοχο Πρίγκιπα με πληρεξούσιο στο Παλάτι του Λόιχτενμπεργκ στο Μόναχο στις 22 Μαΐου 1823, ενώ στις 19 Ιουνίου 1823 πραγματοποιήθηκε και ο θρησκευτικός γάμος τους στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Η πρώτη γαμήλια τελετή ήταν Καθολική και η δεύτερη γαμήλια τελετή ήταν Λουθηρανική.
Η Ιωσηφίνα ασχολήθηκε πολύ με τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και τη φιλανθρωπία. Κατά την άφιξή της στη Σουηδία, είχε στενή σχέση με τη Σοφία Αλβερτίνα, Πριγκίπισσα-Ηγουμένη του Κέντλινμπουρκ (αδελφή των προηγούμενων βασιλέων Γουσταύου Γ΄ και Καρόλου ΙΓ΄), η οποία την εισήγαγε σε αυτό το έργο με την ενταξή της στην Välgörande Fruntimmerssällskapet (Κοινωνία των Φιλανθρώπων Γυναικών) για την υποστήριξη των φτωχών γυναικών. Ίδρυσε επίσης πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις. Ήδη ως Διάδοχος Πριγκίπισσα, ελάμβανε τους αιτούντες βοήθεια δύο φορές την εβδομάδα και η δραστηριότητά της επεκτάθηκε με τα χρόνια.
Κύριος στόχος της ήταν η υποστήριξη των φτωχών γυναικών και των παιδιών. Ίδρυσε το Sällskapet de fattigas vänner (Οι Φίλοι της Φτωχής Κοινωνίας) για φτωχές χήρες το 1826, το Sällskapet för öm och sedlig modersvård (Η Κοινωνία για την Προσφορά και την Σωστή Φροντίδα της Μητέρας) για την υποστήριξη των φτωχών μητέρων το 1827, το Sällskapet för arbetsamhetens uppmuntran (Η Κοινωνία για την Ενθάρρυνση της Εργασίας), ένα γραφείο απασχόλησης για τις γυναίκες το 1833, και το Kronprinsessans slöjdskola för fattiga flickor (Η Διάδοχος Πριγκίπισσα Σχολή Καλών Τεχνών για τα Φτωχά Κορίτσια).
Το 1859 ο Όσκαρ πέθανε, κάνοντας έτσι την Ιωσηφίνα χήρα βασίλισσα. Σημειώνεται ότι η βασίλισσα ακολούθησε τη γαλλική παράδοση φορώντας μοβ χρώμα, ως χρώμα πένθους και όχι μαύρο: το μοβ ήταν το αγαπημένο της χρώμα σε κάθε περίπτωση και το φόρεσε για το υπόλοιπο της ζωής της. Ως χήρα βασίλισσα, έχασε κάθε πολιτική επιρροή και αφιερώθηκε στις φιλανθρωπικές της δραστηριότητες και στο ενδιαφέρον της για την Καθολική Εκκλησία και τα ζητήματά της.
Η Βασίλισσα Ιωσηφίνα πέθανε στη Στοκχόλμη στις 7 Ιουνίου 1876, σε ηλικία 69 ετών και έλαβε μία καθολική ταφή. Τα τελευταία της λόγια ήταν: «Πάω σπίτι μου, είμαι πολύ χαρούμενη».
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1823 τον Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας & Νορβηγίας και απέκτησε τα εξής παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μπωαρναί Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Διάδοχοι της Νορβηγίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Σουηδίας Κατηγορία:Δούκισσες της Σουηδίας
Αγνή του Μοντεπουλτσιάνο
Η Αγνή του Μοντεπουλτσιάνο (28 Ιανουαρίου 1268 – 20 Απριλίου 1317) ήταν μια Δομινικανή ηγουμένη της μεσαιωνικής Τοσκάνης, η οποία έγινε γνωστή ως θαυματοποιός κατά τη διάρκεια της ζωής της. Τιμάται ως αγία από την Καθολική Εκκλησία.
Βίος
Η Αγνή γεννήθηκε το 1268 στο Γκρατσιάνο του Μοντεπουλτσιάνο, που αποτελούσε μέρος των Παπικών Κρατών. Ανήκε στην αριστοκρατική οικογένεια των Σέγκνι. Σε ηλικία εννέα ετών, έπεισε τους γονείς της να της επιτρέψουν να ενταχθεί στο γυναικείο Φραγκισκανικό μοναστήρι του Μοντεπουλτσιάνο. Έλαβε, επίσης, την άδεια του Πάπα για να γίνει δεκτή σε αυτή τη ζωή σε τόσο νεαρή ηλικία, κάτι που κανονικά ήταν ενάντια στον εκκλησιαστικό νόμο. Στη μονή του Μοντεπουλτσιάνο οι μοναχές ζούσαν μια απλή, στοχαστική ζωή.
Το 1281, ο άρχοντας του κάστρου του Προτσένο κάλεσε τις μοναχές του Μοντεπουλτσιάνο να στείλουν μερικές από τις αδελφές τους στο Προτσένο για να ιδρύσουν ένα νέο μοναστήρι. Η Αγνή ήταν ανάμεσα στις μοναχές που στάλθηκαν για να ιδρύσουν αυτή τη νέα κοινότητα. Σε ηλικία δεκατεσσάρων έλαβε τη διαχείριση του ταμείου της νέας μονής.
Το 1288 η Αγνή, παρά το νεαρό της ηλικίας της (ήταν μόλις 20 ετών), διακρίθηκε για την αφοσίωσή της στην προσευχή και στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ενώ εξελέγη ηγουμένη της κοινότητας. Εκεί ξεκίνησε να αποκτά τη φήμη ότι πραγματοποιεί θαύματα. Άνθρωποι που έπασχαν από ψυχικές και σωματικές παθήσεις έδειχναν να θεραπεύονται από εκείνην. Αναφέρεται ότι είχε πολλαπλασιάσει σε πολλές περιπτώσεις τους άρτους, θυμίζοντας το ευαγγελικό θαύμα των άρτων και των ψαριών. Η ίδια, ωστόσο, υπέφερε από σοβαρά προβλήματα υγείας, που τη βασάνισαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Το 1306, η Αγνή ίδρυσε ένα μοναστήρι στο Μοντεπουλτσιάνο, αφιερωμένο στη Σάντα Μαρία Νοβέλλα της Φλωρεντίας. Μετά από ένα όραμα του Αγίου Δομίνικου, που βίωσε η Αγνή, οι μοναχές ασπάστηκαν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου και έγιναν μέλη του Τάγματος των Δομινικανών. Λέγεται ότι έφτασε σε υψηλό βαθμό στοχαστικής προσευχής και ότι βίωσε πολλά οράματα. Αντιμαχόμενες οικογένειες της πόλης, την καλούσαν συχνά προκειμένου να φέρει ειρήνη ανάμεσά τους.
Το 1316, η υγεία της Αγνής επιδεινώθηκε τόσο πολύ, που ο γιατρός της πρότεινε να μεταβεί για θεραπεία στις ιαματικές πηγές της γειτονικής πόλης Κιαντσάνο Τέρμε. Οι μοναχές της κοινότητας την παρακίνησαν για να δεχτεί την ιατρική συμβουλή. Ενώ πολλοί από τους άλλους λουόμενους ανέφεραν ότι θεραπεύτηκαν από τις ασθένειές τους, η ίδια η Αγνή δεν έλαβε κανένα όφελος από τις ιαματικές πηγές. Η υγεία της επιδεινώθηκε σε τέτοιο βαθμό που χρειάστηκε να μεταφερθεί πίσω στο μοναστήρι με φορείο.
Η Αγνή πέθανε στις 20 Απριλίου του 1317, σε ηλικία 49 ετών. Δομινικανοί μοναχοί προσπάθησαν να προμηθευτούν βάλσαμο (ή μύρο) για να ταριχεύσουν το σώμα της. Διαπίστωσαν, ωστόσο, ότι το σώμα παρήγαγε από μόνο του μια γλυκιά ευωδία και τα άκρα της παρέμεναν ελαστικά. Όταν το σώμα της μεταφέρθηκε, χρόνια μετά τον θάνατό της, στην εκκλησία του μοναστηριού, διαπιστώθηκε ότι ήταν άφθαρτο. Ο τάφος της έγινε τόπος προσκυνημάτων.
Αγιοποίηση
Πενήντα χρόνια περίπου μετά το θάνατό της, ένας Δομινικανός μοναχός, ο Ραϋμόνδος της Καπύης, ο οποίος υπηρέτησε ως εξομολογητής της Αικατερίνης της Σιένας, έγραψε μια έκθεση του βίου της Αγνής. Περιέγραψε ότι το σώμα της φαινόταν ακόμα σαν να ήταν ζωντανή. Η ίδια η Αικατερίνη την ανέφερε ως «η μητέρα μας, η ένδοξη Αγνή», ενώ πραγματοποίησε μια προσκυνηματική επίσκεψη στο Μοντεπουλτσιάνο. Ένας άλλος Δομινικανός, ο Λορέντσο Μαριάνι Mariani της Ρώμης, έγραψε και εκείνος μια βιογραφία της Αγνής, στην οποία την ανέφερε ως αγία.
Το 1435 τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Δομίνικου στο Ορβιέτο.
Η Αγνή αγιοποιήθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΓ΄ το 1726. Ο εορτασμός της μνήμης της γίνεται στις 20 Απριλίου, ενώ στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο αναφέρονται τα εξής: «στο Μοντεπουλτσιάνο της Τοσκάνης, η Αγία Αγνή, η Παρθένα, του Τάγματος του Αγίου Δομίνικου, που διακρίθηκε για τα θαύματά της».
Η Αγνή του Μοντεπουλτσιάνο απεικονίζεται ως Δομινικανή μοναχή με σταυρό, κρίνους και έναν αμνό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 13ου αιώνα
Κριστιάν Καριόν
Ο Κριστιάν Καριόν (Γαλλικά: Christian Carion), γενν. στις 4 Ιανουαρίου 1963, είναι Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Κέρδισε τη διεθνή προσοχή με την ιστορική ταινία Καλά Χριστούγεννα, η οποία ήταν υποψήφια για πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 2005.
Βιογραφία
Ο Κριστιάν Καριόν γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια στο Καμπραί, στον βορρά της Γαλλίας. Από τα παιδικά του χρόνια άκουγε ιστορίες για τον πόλεμο, καθώς συχνά στα χωράφια βρίσκονταν χειροβομβίδες ή όπλα που είχαν απομείνει από τις πολεμικές συγκρούσεις. Είχε επίσης ακούσει ιστορίες για Γάλλους στρατιώτες που έφευγαν από τα χαρακώματα το βράδυ για να συναντηθούν με τις συζύγους τους σε γειτονικές πόλεις και επέστρεφαν για να πολεμήσουν το επόμενο πρωί.
Από την ηλικία των 13 ετών, ανέπτυξε πάθος για τον κινηματογράφο. Σπούδασε σε Σχολή Μηχανικών, σεβόμενος τις επιθυμίες της οικογένειας αλλά αποφάσισε να εγκαταλείψει την επιστημονική καριέρα και άρχισε να γυρίζει ταινίες που ο ίδιος περιγράφει ως «μη ενδιαφέρουσες». Στη συνέχεια γνώρισε τον Κριστόφ Ροσινιόν και οι δύο άντρες άρχισαν να συνεργάζονται στη δημιουργία ταινιών - Καριόν ως σκηνοθέτης και Ροσινιόν ως παραγωγός. Το 1999, ο Ροσινιόν έπαιξε επίσης στην ταινία μικρού μήκους του Καριόν Monsieur le député.
Το 2001, ο Κριστιάν Καριόν σκηνοθέτησε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία: Ένα χελιδόνι έφερε την άνοιξη, φόρος τιμής στην αγροτική καταγωγή του. Η υπόθεση αναφέρεται σε μια νεαρή Παριζιάνα που αποφάσισε να γίνει αγρότισσα αναζητώντας την ηρεμία της υπαίθρου. Η ταινία προσέλκυσε πάνω από 2,4 εκατομμύρια θεατές το 2001.
Μετά από αυτήν την επιτυχία, ο Καριόν ξεκίνησε ένα πιο φιλόδοξο έργο, το Καλά Χριστούγεννα. Η πρώτη προβολή έγινε στο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών το το 2005. Η υπόθεση είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και παρουσιάζει μια αυθόρμητη εκεχειρία των στρατιωτών στο μέτωπο την παραμονή των Χριστουγέννων κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Καριόν συγκέντρωσε ιστορικά στοιχεία μέσω ενός ιστορικού που του παρουσίασε φωτογραφίες και έγγραφα αρχειοθετημένα στη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γερμανία. Η ταινία ήταν μια εμπορική επιτυχία. Προτάθηκε για πολλά βραβεία στα γαλλικά βραβεία Σεζάρ και για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Δύο χρόνια αργότερα, γύρισε μια άλλη ιστορική ταινία, την Υπόθεση Farewell, με τον Γκιγιώμ Κανέ και τον Εμίρ Κουστουρίτσα- μια ταινία κατασκοπείας που βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα από τη δράση του σοβιετικού Βλαντιμίρ Βετρόφ που αποκάλυπτε στη Δύση μυστικά έγγραφα.
Το 2014 σκηνοθέτησε στους δρόμους της βόρειας Γαλλίας την ταινία Μάιος 1940: Η μεγάλη φυγή. Αυτή η ταινία είναι ένα άλλο ιστορικό επεισόδιο για την μαζική φυγή αμάχου πληθυσμού από το Βέλγιο, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την βόρεια Γαλλία τον Μάιο-Ιούνιο του 1940, μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων. Βασισμένη στις αναμνήσεις ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, η ταινία απεικονίζει την ιστορία ενός Γερμανού αντιφρονούντα που αναζητούσε τον γιο του. Η μουσική της ταινίας είναι του Ένιο Μορικόνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λουτσβιλέρ
Το χωριό ανήκει στο Παιΰ ντε Μπιτς και στο Βόρειο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βοζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ταυτοτική συνάρτηση
Στα μαθηματικά, ταυτοτική συνάρτηση λέγεται η συνάρτηση που αντιστοιχεί κάθε στοιχείο στον εαυτό της. Πιο συγκεκριμένα, για ένα σύνολο S, η ταυτοτική συνάρτηση στο S είναι η συνάρτηση, η οποία ικανοποιεί για κάθε στοιχείο x \in S,.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικά Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις
Λυμπεκούρ
Το Λυμπεκούρ (Lubécourt, Lubenhofen: Λούμπενχοφεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Combat 18
Τα μέλη της στο Ηνωμένο Βασίλειο αποκλείονται από την προσχώρηση στη Βρετανική Υπηρεσία Φυλακών και στην αστυνομία.
Ίδρυση
Η Combat 18 σχηματίστηκε στις αρχές του 1992. Μεταξύ των ιδρυτών ήταν ο Τσάρλι Σάρτζεντ και ο Χάρολντ Κόβινγκτον. Η C18 σύντομα έγινε αντικείμενο προσοχής σε εθνικό επίπεδο, λόγω των απειλών για βία εναντίων μεταναστών, μελών εθνοτικών μειονοτήτων και αριστερών. Το 1992, ξεκίνησε η κυκλοφορία του περιοδικού Redwatch, το οποίο περιείχε φωτογραφίες, ονόματα και διευθύνσεις πολιτικών αντιπάλων. Η Combat 18 είναι μία ανοιχτά νεοναζιστική οργάνωση, η οποία βασίζεται στη βία και είναι εχθρική προς τις εκλογές, και για αυτόν τον λόγο ο Σάρτζεντ έφυγε οριστικά από το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα (BNP) το 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Νεοναζισμός
Λουσύ (Μοζέλ)
Το Λουσύ (Λίξινγκεν μπάι Ντέλμεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Λουβινύ (Μοζέλ)
Το Λουβινύ (Λαβνίνγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Είχε εγγεγραμμένο πληθυσμό 890 κατοίκων το 2018.
Στο Λουβινύ βρίσκεται ο σταθμός TGV της Λωρραίνης, ο οποίος άνοιξε το 2007 και είναι επίσης κοντά στο περιφερειακό αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το Μετς και το Νανσί. Το μακροπρόθεσμο μέλλον του σταθμού TGV της Λωρραίνης αποτελεί αντικείμενο ευρύτερης διαμάχης μεταξύ διαφορετικών βαθμίδων τοπικής αυτοδιοίκησης. Ένας άλλος σταθμός TGV προτάθηκε στο Βαντιέρ, 10 χιλιόμετρα δυτικά, στην άλλη όχθη του Μοζέλλα ποταμού, στο σημείο σύνδεσης όπου η γραμμή TGV διασταυρώνεται με την κύρια γραμμή μεταξύ Μετς και Νανσί. Το σχέδιο αυτό εγκαταλείφθηκε τον Φεβρουάριο του 2015, μετά από περιφερειακό δημοψήφισμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Επιναί-συρ-Σεν
Το Επιναί-συρ-Σεν (γαλλικά: Épinay-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σπινασιέν (γαλλικά: Spinassiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Η ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision ξεκίνησε με μια ιδέα του Σέρτζιο Πουλιέζε (Sergio Pugliese, 1908-1965), της Ιταλικής τηλεόρασης RAI και στη συνέχεια εγκρίθηκε από τον Μαρσέλ Μπεζανσόν (Marcel Bezençon, 1907-1981) της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU). Ο διαγωνισμός βασίστηκε στο Ιταλικό Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο και σχεδιάστηκε για να δοκιμάσει τα όρια της τεχνολογίας ζωντανής τηλεοπτικής εκπομπής.
Ο πρώτος διαγωνισμός διεξήχθη στις 24 Μαΐου 1956 και συμμετείχαν επτά χώρες. Καθώς ο διαγωνισμός συνεχιζόταν, οι κανόνες έγιναν σταδιακά πολύπλοκοι και τα επίπεδα συμμετοχής αυξήθηκαν για να υπερβούν τις 40 χώρες στα τέλη του 20ου αιώνα. Καθώς περισσότερες χώρες εντάχθηκαν κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών και η τεχνολογία προχώρησε, η EBU προσπάθησε να συμβαδίσει με τις εθνικές και διεθνείς τάσεις.
Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδήγησε σε ξαφνική αύξηση του αριθμού, με πολλές πρώην χώρες του Ανατολικού Μπλοκ να αναμένουν να συναγωνιστούν για πρώτη φορά. Αυτή η διαδικασία συνεχίστηκε στο διαγωνισμό του, όπου και η Βουλγαρία και η Μολδαβία έκαναν το ντεμπούτο τους. Το Λιχτενστάιν, η Πόλη του Βατικανού και το Κοσσυφοπέδιο είναι οι μόνες ευρωπαϊκές χώρες που δεν συμμετείχαν. Η πιο πρόσφατη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα που έλαβε μέρος ήταν η Τσεχία, η οποία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο διαγωνισμό του. Ο Άγιος Μαρίνος έλαβε μέρος στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision στο Βελιγράδι της Σερβίας μαζί με το Αζερμπαϊτζάν. Η Αυστραλία έκανε το ντεμπούτο της στο διαγωνισμό του 2015 και έγινε η πρώτη χώρα από την περιοχή της Ωκεανίας (και η δεύτερη χώρα εκτός της Ευρασίας συνολικά μετά το Μαρόκο το 1980) που πήρε μέρος στο διαγωνισμό. Παρότι η συμμετοχή της αρχικά ανακοινώθηκε ως έκτακτη εκδήλωση, η χώρα στη συνέχεια κλήθηκε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό του 2016.
Έχουν διεξαχθεί 66 διαγωνισμοί από την πρώτη της έκδοση και πάνω από 1.600 τραγούδια που αντιπροσωπεύουν 52 χώρες έχουν παρουσιαστεί στη σκηνή της Eurovision μέχρι το 2022. Η Eurovision έχει δει πολλές αλλαγές από την ίδρυσή της, όπως η εισαγωγή του υποβιβασμού τη δεκαετία του 1990 και στη συνέχεια ημιτελής -τελικοί στη δεκαετία του 2000, ως απάντηση στον αυξανόμενο αριθμό ενδιαφερόμενων συμμετεχόντων. Οι κανόνες του διαγωνισμού έχουν επίσης δει πολλές αλλαγές με την πάροδο των ετών, με το σύστημα ψηφοφορίας και τα γλωσσικά κριτήρια να έχουν τροποποιηθεί σε αρκετές περιπτώσεις.
Η Eurovision έχει αναγνωριστεί ως ο μακροβιότερος ετήσιος διεθνής τηλεοπτικός μουσικός διαγωνισμός στον κόσμο, όπως καθορίζεται από το Guinness World Records, και περισσότερες από 40 χώρες συμμετέχουν πλέον τακτικά κάθε χρόνο. Αρκετοί άλλοι διαγωνισμοί έχουν εμπνευστεί από τη Eurovision τα χρόνια από τη σύστασή της, και η EBU έχει επίσης δημιουργήσει έναν αριθμό δωρεάν διαγωνισμών που εστιάζουν σε άλλες πτυχές της μουσικής και του πολιτισμού. Η έκδοση του διαγωνισμού του 2020 ήταν η πρώτη που ακυρώθηκε, καθώς καμία διαγωνιστική εκδήλωση δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί λόγω της πανδημίας του COVID-19.
Προέλευση
Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ιδρύθηκε το 1950, όταν ο βρετανικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός BBC φιλοξένησε μια διάσκεψη με 23 οργανισμούς στο Imperial Hotel στο Torquay της Αγγλίας, με στόχο τη δημιουργία συνεργασίας σε δημιουργικές προσπάθειες και τη δημιουργία θεμελίων για την ανταλλαγή τηλεοπτικών προγραμμάτω, πέρα από τα σύνορα. Το "Eurovision" ως όρος στις τηλεπικοινωνίες χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Βρετανό δημοσιογράφο George Campey στο London Evening Standard το 1951, όταν αναφέρθηκε σε ένα πρόγραμμα του BBC που μεταδόθηκε από την ολλανδική τηλεόραση. Ιδρύθηκε το 1954 και την εποχή εκείνη αποτελούσε μια σειρά από ζεύξεις μικροκυμάτων σε όλη την Ευρώπη.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τον σχηματισμό της EBU, μια σειρά από μεγάλα γεγονότα μεταδόθηκαν μέσω της υποδομής τους, συμπεριλαμβανομένης της στέψης της Ελισάβετ Β΄, η οποία εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο μεταδόθηκε επίσης στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Τον Σεπτέμβριο του 1953, μια συνάντηση της EBU στο Λονδίνο οδήγησε σε μια σειρά από διεθνή προγράμματα ανταλλαγών που οργανώθηκαν το επόμενο έτος, με τίτλο "Ευρωπαϊκή Τηλεοπτική Περίοδος" και μεταδόθηκαν ζωντανά σε όλη την Ευρώπη μέσω του δικτύου της Eurovision. Το πρώτο από αυτά τα προγράμματα προβλήθηκε στις 6 Ιουνίου 1954, παρουσιάζοντας κάλυψη του Φεστιβάλ Νάρκισσου που πραγματοποιήθηκε στο Μοντρέ της Γαλλίας, και ακολούθησε περιοδεία στην πόλη του Βατικανού. Περαιτέρω εκδηλώσεις μεταδόθηκαν τις επόμενες ημέρες, όπως το Palio di Siena, μια συνάντηση στίβου στη Γλασκώβη, μια παρέλαση από το Βασιλικό Ναυτικό περνώντας τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ και ζωντανή μετάδοση αγώνων ποδοσφαίρου από το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA του 1954 στην Ελβετία, την πρώτη φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA συνοδεύτηκε από ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη.
Μετά από αυτή τη θερινή σεζόν των προγραμμάτων, η EBU σχημάτισε μια "Επιτροπή Προγράμματος" για να διερευνά νέες πρωτοβουλίες για συνεργασία μεταξύ ραδιοτηλεοπτικών φορέων κάθε χρόνο, με τον Μαρσέλ Μπεζανσόν, Γενικό Διευθυντή της Ελβετικής Ραδιοφωνικής Εταιρείας (SRG SSR), να είναι ο πρώτος Πρόεδρος της επιτροπής, ο Rene McCall, αναπληρωτής διευθυντής του BBC, και ο Jean d'Arcy, διευθυντής του γαλλικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα Radiodiffusion-Télévision Française (RTF), με τους δυο τελευταίους να υπηρετούν ως Αντιπρόεδροι. Αυτή η επιτροπή συνεδρίασε στο Μόντε Κάρλο τον Ιανουάριο του 1955 και ενέκρινε δύο νέα έργα για περαιτέρω μελέτη: έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού, που προτάθηκε αρχικά από τον Sergio Pugliese από τον ιταλικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα RAI, και έναν διαγωνισμό ερασιτεχνών διασκεδαστών. Η τελευταία ιδέα τελικά απορρίφθηκε. Στις 19 Οκτωβρίου 1955, στην ετήσια Γενική Συνέλευση της EBU, που πραγματοποιήθηκε στο Palazzo Corsini της Ρώμης υπό την Προεδρία του Γενικού Διευθυντή του BBC Sir Ian Jacob, η EBU συμφώνησε στη διοργάνωση του διαγωνισμού τραγουδιού, σύμφωνα με τον αρχικό τίτλο European Grand Prix (στα Ελληνικά: Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι), και αποδέχτηκε πρόταση της ελβετικής αντιπροσωπείας να φιλοξενήσει τη διοργάνωση στο Λουγκάνο την άνοιξη του 1956. Δημιουργήθηκε μια υποομάδα σχεδιασμού για τον καθορισμό των κανόνων του διαγωνισμού, με επικεφαλής τον Eduard Hass της SRG SSR, η οποία χρησιμοποίησε το Ιταλικό Φεστιβάλ Μουσικής του Sanremo ως βάση για τη δουλειά τους, με αρκετές τροποποιήσεις και προσθήκες για να αντικατοπτρίζει καλύτερα αυτή τη νέα διεθνή έκδοση.
Δεκαετία 1950
Ο  ήταν η πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Radiotelevisione svizzera di lingua italiana (RTSI) και πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 1956 στο Teatro Kursaal στο Λουγκάνο της Ελβετίας. Οι κανονισμοί για αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό επέτρεπαν σε έναν συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό από κάθε χώρα να υποβάλει δύο τραγούδια διάρκειας μεταξύ 3 και 3½ λεπτών, η μόνη έκδοση που επέτρεπε περισσότερα από ένα τραγούδια ανά χώρα. Κάθε χώρα ενθαρρύνθηκε έντονα να διοργανώσει έναν εθνικό διαγωνισμό για να επιλέξει τις διαγωνιζόμενες συμμετοχές της, με μόνο σόλο καλλιτέχνες να επιτρέπεται να εμφανιστούν. Επτά χώρες συμμετείχαν στον εναρκτήριο διαγωνισμό, με συμμετοχές από το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Δυτική Γερμανία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία και την Ελβετία. Η ψηφοφορία σε αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών: δύο μέλη της κριτικής επιτροπής από κάθε χώρα που βρισκόταν στον χώρο βαθμολόγησαν τα ανταγωνιστικά τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της χώρας τους. Η Ελβετίδα Lys Assia στέφθηκε η πρώτη νικήτρια του διαγωνισμού, με το τραγούδι "Refrain". Μόνο ο γενικός νικητής του διαγωνισμού ανακοινώθηκε στην ολοκλήρωσή του, και τα πλήρη αποτελέσματα δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ. Κανένα γνωστό βίντεο της εκδήλωσης δεν είναι γνωστό ότι επιβίωσε πέρα ​​από το ρεπορτάζ της νικητήριας επανάληψης. Ωστόσο, ο ήχος του μεγαλύτερου μέρους του διαγωνισμού υπάρχει.