cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρογήρος Β΄ της Σικελίας
Οικονομία
Οι οικονομικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Ρογήρου δεν στόχευαν μονάχα στην ισχυροποίηση της βασιλείας του αλλά και στη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης στη Σικελία και στη νότια Ιταλία. Όπως τονίζουν "ενδιαφερόταν έντονα να κερδίσει χρήματα αλλά ελάχιστα να τα εξοφλήσει". Η Συνέλευση στο Αριάνο (1140) οδήγησε στο νέο νομισματικό σύστημα που τον βοήθησε έντονα να βελτιώσει το εμπόριο με τις μακρινές ακτές της Μεσογείου, παράλληλα έφερε τεράστιες δυσκολίες μέσα στην Ιταλία. Τα εσωτερικά προβλήματα που προκάλεσε η κυκλοφορία του νομίσματος οδήγησαν σταδιακά στην κατάργηση του που ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1150, δεν μπόρεσαν ωστόσο να διακόψουν την ευημερία. Ο Ρογήρος Β΄ απέκτησε τεράστια πλούτη από την κληρονομιά, τις εκστρατείες και τους φόρους, με τις εκστρατείες του στην Απουλία (1133) και στην Ελλάδα (1147) κέρδισε τεράστιες ποσότητες από χρυσό και ασήμι. Η γεωγραφική θέση της Σικελίας διευκόλυνε σημαντικά το εμπόριο με την Ευρώπη, τη βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Η βασική πηγή των εξαγωγών ήταν το σκληρό σιτάρι αλλά υπήρχε μεγάλη εξαγωγή και σε άλλα προϊόντα όπως τα φρούτα και το τυρί. Η ισχυρή πολιτική θέση της Σικελίας βοήθησε σημαντικά τους εμπόρους του νησιού να υποστηρίζονται μεταξύ τους και να προστατεύουν τα προϊόντα τους. Οι συνθήκες αυτές βοήθησαν σημαντικά να αυξηθεί το εσωτερικό εμπόριο με ισχυρές αγορές και μεγάλη πρόοδο της γεωργίας.
Ναυτικό κέντρο
Ο Ρογήρος Β΄ ήταν ένας από τους κορυφαίους βασιλείς στην Ευρώπη, συγκέντρωσε στο Παλέρμο μεγάλους άνδρες διαφορετικών φυλών όπως ο διάσημος Άραβας γεωγράφος Μωχάμετ αλ-Ιντρίσι (1099 - 1165) και ο Έλληνας ιστορικός Νίλους Δοξοπατρίους. Ο βασιλιάς ήταν εξαιρετικά ανεκτικός σε διαφορετικές θρησκείες, έθνη και φυλές, διόρισε πολλούς Άραβες και Έλληνες σε ψηλές θέσεις και στη διοίκηση. Οι επιλογές του ανήκαν σε διαφορετικές εθνικότητες όπως ο Άγγλος Τόμας Μπρούν, ο Έλληνας Χριστόδουλος που έγινε "Εμίρης" δηλαδή αρχιβεζίρης και ο Έλληνας Γεώργιος Αντιοχέας που έγινε ο πρώτος Αμιράς του Βασιλείου της Σικελίας δηλαδή αρχιναύαρχος. Ο Ρογήρος Β΄ μετέτρεψε τη Σικελία στο μεγαλύτερο ναυτικό κέντρο της Μεσογείου, ήταν ο βασικός σταθμός των εμπόρων και ο κύριος στόχος των ταξιδιωτών, δέχτηκε πολλές επισκέψεις από διαφορετικές εθνότητες επειδή ήταν ανεκτικός σε όλες τις θρησκείες. Ο Γεώργιος Αντιοχέας προχώρησε σε μία μεγάλη σειρά από κατακτήσεις στις ακτές της βόρειας Αφρικής (1146 - 1153), αρχικά κατέκτησε την Τυνησία, στη συνέχεια την Τρίπολη (1146) και την Άναμπα στην Αλγερία (1148). Οι κατακτήσεις αυτές χάθηκαν την εποχή του διαδόχου του Γουλιέλμου, δεν αποτελούσαν ποτέ κάποιο σταθερό έδαφος του βασιλείου της Σικελίας.
Ναυτικές επιχειρήσεις
thumb|200px|Ο τάφος του Ρογήρου Β' στον Καθεδρικό του Παλέρμο Η Β΄ Σταυροφορία (1147 - 1148) πρόσφερε στον Ρογήρο τη μεγάλη ευκαιρία να επιτεθεί στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, ανέθεσε στον καρδινάλιο Θεοδουίνο να διακόψει με αλληλογραφία τη συμμαχία που είχε κάνει ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας με τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό. Ο Ρογήρος Β΄ δεν συμμετείχε ο ίδιος ποτέ σε εκστρατεία στην Κωνσταντινούπολη, ανέθεσε όλες τις επιχειρήσεις στον ικανότατο Γεώργιο της Αντιόχειας που απέπλευσε με 70 γαλέρες από το Οτράντο και επιτέθηκε στην Κέρκυρα. Ο Νικήτας Χωνιάτης γράφει ότι το νησί συνθηκολόγησε χάρη στη δωροδοκία των Νορμανδών που τους δέχτηκε ως ελευθερωτές, στη συνέχεια άφησε ο Γεώργιος στην Κέρκυρα μία φρουρά 1000 ανδρών και επιτέθηκε στην Πελοπόννησο. Ο Γεώργιος κυρίευσε την Αθήνα και μετακινήθηκε στα Νησιά Αιγαίου Πελάγους, λεηλάτησε την Εύβοια και τον Κορινθιακό κόλπο μέχρι την Θήβα. Όταν έφτασε στη Θήβα λεηλάτησε τα μεταξουργεία μεταφέροντας τα υφάσματα, τα χαλιά και τους αργαλειούς μεταξιού στο Παλέρμο, εκεί έγιναν η βάση της Σικελικής βιοτεχνίας μεταξιού. Όταν πήγε στην Κόρινθο έκλεψε τα οστά του Αγίου Θεοδώρου και τα μετέφερε στη Σικελία αλλά έχασε την Κέρκυρα (1149). Ο Γεώργιος πήγε κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη και ξεκίνησε την πολιορκία των ανακτόρων με βέλη, δεν κατάφερε τίποτα σημαντικό και επέστρεψε στη Σικελία. Ο Ρογήρος Β΄ πέθανε στο Παλέρμο (26 Φεβρουαρίου 1154) και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Παλέρμο, τον διαδέχθηκε ο τέταρτος γιος του Γουλιέλμος.
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο του Ελβίρα της Καστίλης (1117), κόρη του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης απέκτησε :
Όταν η Ελβίρα απεβίωσε (1135) ο Ρογήρος Β΄ έπεσε σε κατάθλιψη. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Σιβύλλη της Βουργουνδίας κόρη του Ούγου Β΄ της Βουργουνδίας (1149), απεβίωσε το επόμενο έτος (1150) και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά που πέθαναν σε βρεφική ηλικία.
Με την τρίτη σύζυγο του Βεατρίκη των Βιτρύ (1151), κόρη του Γκυτιέ κόμη του Ρετέλ, ανιψιού του Βαλδουίνου Β΄ των Ρετέλ βασιλιά της Ιερουσαλήμ απέκτησε:
Από δύο -εκτός γάμου- σχέσεις είχε έξι μη νόμιμα τέκνα, με πιο σημαντικά τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Δούκες της Απουλίας
Στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄
Η στέψη της Ελισάβετ Β΄ έλαβε χώρα στις 2 Ιουνίου 1953 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο. Η Ελισάβετ Β΄ ανέβηκε στο θρόνο σε ηλικία 25 ετών, ύστερα από το θάνατο του πατέρα της, Γεωργίου ΣΤ΄, στις 6 Φεβρουαρίου 1952, μέσω της ανακήρυξής της από το Συμβούλιο του Στέμματος και τα υπόλοιπα εκτελεστικά όργανα της βρετανικής μοναρχίας. Η τελετή στέψης πραγματοποιήθηκε περισσότερο από ένα έτος μετά την άνοδό της στο θρόνο, λόγω της παράδοσης που απαιτεί ένα ικανό χρονικό διάστημα πένθους για τον προηγούμενο μονάρχη, πριν από την έναρξη εορταστικών εκδηλώσεων. Το γεγονός αυτό έδωσε επαρκή χρόνο για την προετοιμασία της τελετής. Κατά τη διάρκεια της στέψης, η Ελισάβετ πήρε τον νενομισμένο όρκο, χρίστηκε με Άγιο Μύρο, φόρεσε τον βασιλικό χιτώνα και τα βασιλικά διάσημα και στέφθηκε βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νέα Ζηλανδία, της Νότιας Αφρικής, του Πακιστάν και της Κεϋλάνης (σημερινής Σρι Λάνκα).
Εορτασμοί πραγματοποιήθηκαν σε όλα τα βασίλεια της Κοινοπολιτείας και κυκλοφόρησε ένα αναμνηστικό μετάλλιο. Ήταν η πρώτη βρετανική στέψη που μεταδόθηκε τηλεοπτικά μέσα από το Αββαείο, καθώς κατά τη διάρκεια της της στέψης του πατέρα της, το 1937, δεν είχαν επιτραπεί τηλεοπτικές κάμερες. Η Ελισάβετ ήταν η τέταρτη και τελευταία βρετανική στέψη του 20ου αιώνα. Εκτιμάται ότι κόστισε 1,57 εκατομμύρια στερλίνες (περ. £43.427.400 σε ισοτιμία του 2019).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Μαμέρκος Αιμίλιος Σκαύρος
Ο Μαμέρκος Αιμίλιος Σκαύρος (λατ. Mamercus Aemilius Scaurus) ήταν Ρωμαίος ρήτορας, ποιητής και Γερουσιαστής, γιος του Μάρκου Αιμίλιου Σκαύρου. Ήταν μέλος της Γερουσίας το 14, επί αυτοκρατορίας Τιβέριου. Παντρεύτηκε την Αιμίλια Λέπιδα και μετέπειτα τη Σέξτια. Έγινε ύπατος το 21. Κατηγορήθηκε ότι έγραψε τραγωδία της οποίας αρκετοί στίχοι αντανακλούσαν άσχημα στον Τιβέριο, αλλά τελικά η επίσημη αγωγή εναντίον του αφορούσε μοιχεία και ενασχόληση με μαγεία. Αυτοκτόνησε όταν κατηγορήθηκε για προδοσία το έτος 34.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ρωμαίοι ρήτορες
Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Αμβρακικού
Το Εθνικό Πάρκο Υγροτόπων Αμβρακικού βρίσκεται στο νομό Αιτωλοακαρνανιας στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας καθως και στους νομούς Άρτας και Πρέβεζας στην περιφέρεια Ηπείρου. Το πάρκο καλύπτει όλη τη θαλάσσια έκταση του Αμβρακικού Κόλπου καθώς και χερσαίες περιοχές που συνορεύουν με αυτόν. Υψηλότερη προστασία έχουν λάβει οι λιμνοθάλασσες κυρίως στο βόρειο τμήμα του. Είναι σημαντικός τόπος για την ορνιθοπανίδα αλλά σε αυτόν συναντούνται επίσης θαλάσσιες χελώνες και δελφίνια.
Εξωτερικοί Συνδεσμοι
Φορέας διαχείρισης
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Αιτωλοακαρνανίας
Ρογήρος Α΄ της Σικελίας
Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας ή Ρογήρος Μπόσο (περί το 1031 - 1101) ήταν ο πρώτος Κόμης της Σικελίας (1071 - 1101) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν ο νεότερος υιός του Τανκρέδου του Ωτβίλ και της 2ης συζύγου του Φρεντιζέντας.
Βιογραφία
Έφθασε στην Ιταλία το 1057. Ο μοναχός Γοδεφρείδος Μαλατέρα περιγράφει το μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο γυϊσκάρδο (πανούργο) και το μικρότερο Ρογήρο ότι  "ήταν νέοι όμορφοι, με υψηλό ανάστημα και ψύχραιμη σκέψη. Προέβλεπαν τα αποτελέσματα των ενεργειών τους, ήταν ευχάριστοι με τους άνδρες τους, δυνατοί στο σώμα και τολμηροί στη μάχη" . Κατέκτησαν την Καλαβρία, και στην αρχή τα δύο αδέλφια μοιραζόταν τις κτήσεις τους. Ο Ρογήρος Α΄ ζούσε για ένα διάστημα σαν ληστής στο κάστρο Σκάλεα, κοντά στη Κοζέντσα. ΤΟ 1062 έκαναν συμφωνία και μοιράσθηκαν κάθε κάστρο της Καλαβρίας.
Η κατάκτηση της Μάλτας
Προκειμένου να αποφύγει μα επίθεση από την Τυνησία, σάλπαρε με στόλο για τη Μάλτα. Όταν έφθασε εκεί, οι υπερασπιστές της υποχώρησαν και ο Ρογήρος Α΄ βάδισε προς την πρωτεύουσα Μαντίνα. Συμφώνησε με τον τοπικό κύριο (qadi) της νήσου: να γίνει εκείνος υποτελής του Ρογήρου Α΄, να παραμείνει διοικητής των νησιών και να ελευθερωθούν οι Έλληνες και άλλοι Χριστιανοί κρατούμενοι, που μεγάλως ευχαρίστησαν τον Ρογήρο Α΄. Πολλοί τον ακολούθησαν και ήταν τόσοι που παραλίγο να βυθισθεί το πλοίο του. Ο θρύλος λέει ότι η κόκκινη και λευκή σημαία της Μάλτας προήλθε από το θυρεό του Ρογήρου Α΄. Κάθε έτος στη Μάλτα γινόταν λειτουργία σε ανάμνηση της ελευθέρωσης των Χριστιανών κατοίκων της νήσου από τους Μουσουλμάνους.
Κύριος της Σικελίας
Ο πάπας, ευχαριστημένος που ο Ρογήρος Α΄΄ ανέκτησε τη Σικελία από τη Μουσουλμανική διοίκηση και που ήταν ένας καθολικός ηγεμόνας στους Ορθόδοξους Έλληνες της νήσου, τον όρισε το 1098 Αποστολικό αντιπρόσωπό (legato) του, με κληρονομικό δικαίωμα. Ο Ρογήρος Α΄ μετέτρεψε την επισκοπή του Παλέρμο σε Καθολική και όρισε νέες Λατινικές επισκοπές ορίζοντας προσωπικά επισκόπους στις Συρακούσες, Ακράγαντα (Αγκιρζέντο) και αλλού. Εφήρμοσε γενική ανοχή στους Έλληνες και Άραβες της νήσου· μάλιστα χρηματοδότησε την ανέγερση περισσότερων από 12 ελληνικών μονών στην Κοιλάδα Ντεμόνε. Οι Άραβες, σύμφωνα με τους όρους παράδοσης, στις πόλεις διατήρησαν τα τζαμιά, τους καδήδες τους και την ελευθερία του εμπορίου. Στην επαρχία ωστόσο έγιναν δουλοπάροικοι. Την πλειοψηφία του πεζικού του τη στρατολογούσε από τους μουσουλμάνους: ο άγιος Άνσελμος, όταν επισκέφθηκε το 1098 την πολιορκημένη Κάπουα, είδε τις καφέ σκηνές των Αράβων αναρίθμητες. Με την εισροή Λομβαρδών στο νησί το Λατινικό στοιχείο άρχισε να υπερισχύει. Η κατάκτηση της Σικελίας αποδείχθηκε καθοριστική για την σταδιακή μείωση των Μουσουλμάνων στη Μεσόγειο.
Οικογένεια
Ο Ρογήρος Α΄ είχε δύο νόθα τέκνα:
Νυμφεύτηκε το 1061 πρώτα την Ιουδήθ από τον Οίκο της Νορμανδίας, κόρη του Γουλιέλμου κόμη του Εβρέ (γιου τού Ροβέρτου Β΄ αρχιεπισκόπου της Ρουέν). Είχε τέκνα:
Ο Ρογήρος Α΄ σε 2ο γάμο το 1077 νυμφεύτηκε την Ερεμβούργα, κόρη μάλλον του Γουλιέλμου κόμη του Μορταίν. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας
ΜΚ Αστάνα
Η Αστάνα Μπάσκετμπολ Κλούμπι (Astana Basketbol Kluby), η οποία συνήθως αναφέρεται ως ΜΚ Αστάνα, είναι καζακικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, που εδρεύει στο Νουρ-Σουλτάν.
Ιδρύθηκε το 2011 και από τότε συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Καζακστάν και στην VTB Λίγκα, έχοντας κερδίσει αρκετούς εγχώριους τίτλους στην πορεία.
Ιστορία
Η ΜΚ Αστάνα δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2011, με σκοπό να αγωνιστεί στην VTB Λίγκα. Ο Βαλέρι Τιχονένκο επιλέχθηκε ως γενικός διευθυντής της ομάδας. Υπήρξαν αμφιβολίες που εξέφρασαν άλλοι σύλλογοι της VTB Λίγκα σχετικά με το εάν η ομάδα θα αποτελούσε καλή προσθήκη στη διοργάνωση, λόγω της έλλειψης παράδοσης καλαθοσφαίρισης στο Καζακστάν, αλλά η πλευρά απάντησε σε όλες τις προϋποθέσεις αποδοχής, συμπεριλαμβανομένου του προϋπολογισμού της, του γηπέδου (ένα ανανεωμένο Ποδηλατοδρόμιο Σαριάρκα) και της εγγύτητας των ξενοδοχείων και ενός διεθνούς αεροδρομίου. Η πλευρά έλαβε το σύνολο της χρηματοδότησής της από το ταμείο κρατικού πλούτου Samruk-Kazyna.
Υπέγραψαν αρκετούς Καζάκους παίκτες από την επιτυχημένη ομάδα Αστάνα Τάιγκερς, προσλαμβάνοντας επίσης τον προπονητή της, Βιτάλι Στρέμπκοφ, για να υπηρετήσουν ως βοηθός προπονητή της ομάδας.
Στην πρώτη της σεζόν στην VTB Λίγκα, η ομάδα κέρδισε 7 από τα 16 παιχνίδια κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου της σεζόν 2011–12, συμπεριλαμβανομένων αγώνων με ισχυρές ομάδες, όπως η Ζάλγκιρις Κάουνας και οι πρωταθλήτρια Χίμκι και σχεδόν έφτασε στα πλέι οφ. Είχαν μεγαλύτερη επιτυχία στο εγχώριο μέτωπο, κερδίζοντας το Εθνικό Πρωτάθλημα Καζακστάν και το Κύπελλο Καζακστάν.
Η ομάδα έγινε μέλος του πολυαθλητικού συλλόγου Astana Presidential Club, όταν ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2012.
Γήπεδα
δεξιά|μικρογραφία| Η ΜΚ Αστάνα εναντίον της ΜΚ Αζόβμας, σε αγώνα κανονικής περιόδου της [[VTB Λίγκα το 2014, στο Ποδηλατοδρόμιο Σαριάρκα.]] Η ΜΚ Αστάνα παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Ποδηλατοδρόμιο Σαριάρκα, το οποίο έχει χωρητικότητα 10.000 ατόμων για αγώνες καλαθοσφαίρισης. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα να παίξει στο νεόκτιστο παλάτι πολεμικών τεχνών (2019) Zhekpe-zhek με χωρητικότητα 5000 ατόμων.
Διακρίσεις
Πρωτάθλημα Καζακστάν:
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ασίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΜΚ Αστάνα Κατηγορία:Καζακικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2011
Νεκτάριος της Ωβέρνης
Ο Άγιος Νεκτάριος της Ωβέρνης (γαλ.Nectaire d'Auvergne) τιμάται ως μάρτυρας του 4ου αιώνα και χριστιανικός ιεραπόστολος.
Σύμφωνα με τον Γρηγόριο του Τουρ, ο Νεκτάριος ήταν ένας από τους επτά ιεραπόστολους που έστειλε ο Πάπας Φαβιανός από τη Ρώμη στη Γαλατία για να διαδώσει τον Χριστιανισμό εκεί. Οι άλλοι έξι ήταν ο Γατιανός των Τουρ, ο Τρόφιμος της Αρλ, ο Παύλος της Ναρβόννης, ο Πολεμικός του Λιμόζ, ο Ντένις του Παρισιού και ο Κρόνος του Τουλούζ.
Ο Νεκτάριος συνοδεύτηκε από τους ιερείς Baudimius (Baudenius, Baudime) και Auditor (Auditeur). Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν όλοι αδέλφια. Σύμφωνα με άλλη ο Άγιος Πέτρος και όχι ο Πάπας Φαβιανός έστειλε τον Νεκτάριο και τα αδέρφια του να ευαγγελίσουν τους Γαλάτες.
Σύμφωνα με μια τρίτη παράδοση, ο Άγιος Ωστρημώνιος διέταξε τον Νεκτάριο να εκχριστιανίσει την πεδιάδα της Λιμούζ στο Μασίφ Σαντράλ. Ο Νεκτάριος μετέτρεψε έναν ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα στο λόφο γνωστό ως Κορναδόρ σε χριστιανική εκκλησία, η οποία έγινε η Βασιλική της Νοτρ Νταμ du Mont Cornadore στο Saint-Nectaire, στο Puy-de-Dôme. Στη συνέχεια, ο Νεκτάριος δολοφονήθηκε από τον τοπικό ειδωλολατρικό ηγέτη, Μπράντουλο.
Λατρεία
Η λατρεία προς τον Νεκτάριο χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα Ένας τάφος στο βενεδικτίνο κοινοβούλιο του St-Nectaire (παραλλαγή από Sennecterre και Senneterre ) έγινε κέντρο προσκυνήματος. Ένας δήμος προέκυψε γύρω από το κοιλάδα, το οποίο έγινε κέντρο για μεταλλικό νερό και την κατασκευή του τυριού γνωστό ως Saint-Nectaire.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα
Αργυροπελεκάνος
thumb|Αργυροπελεκάνος κολυμπά στο ζωολογικό κήπο του Πεκίνου, Κίνα (2008). thumb|Αργυροπελεκάνος σε πτήση στον Αμβρακικό κόλπο thumb|Αργυροπελεκάνος στη λίμνη της Κερκίνης Ο αργυροπελεκάνος (Pelecanus crispus) είναι υδρόβιο πτηνό της οικογένειας των Πελεκανιδών. Αναπαράγεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, την Ασία και την Κίνα σε βάλτους και ρηχές λίμνες.
Περιγραφη-Πληροφοριες
Ο αργυροπελεκάνος είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε μέγεθος είδη πουλιών στον κόσμο, με ύψος που φτάνει το 1,20 μ.,  με άνοιγμα φτερών έως 3,20 μ. και βάρος από 6 έως 10 κιλά. Το χρώμα του φτερώματός του είναι σταχτί, το ράμφος του φέρει διαστελλόμενο σάκο κίτρινου χρώματος στο κάτω μέρος, και τα δάχτυλά του είναι συνενωμένα μεταξύ τους με μεμβράνη.
Τροφή
Ο αργυροπελεκάνος είναι πουλί που τρέφεται με ψάρια, αλλά δεν ανταγωνίζεται τους ψαράδες γιατί η τροφή του αποτελείται κυρίως από ψάρια που αφθονούν και έχουν μικρή εμπορική αξία και από άρρωστα ή και νεκρά ψάρια που τα πιάνει πολύ εύκολα. Συνήθως ψαρεύει στις λιμνοθάλασσες, αλλά και στις εκβολές, στα ποτάμια, στα έλη με καλαμώνες, στις τεχνητές λίμνες και στη θάλασσα. Οι ημερήσιες απαιτήσεις του για τροφή είναι 900-1200 γρ.
Αναπαραγωγή
Χτίζει τη φωλιά του με χόρτα και κλαδιά σε απομονωμένες νησίδες και σε δύσβατους καλαμιώνες. Εκεί, κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής (Ιανουάριος-Ιούλιος), γεννά συνήθως δύο αβγά, τα οποία επωάζει για 30 μέρες, καλύπτοντάς τα με τη μεμβράνη των ποδιών του. Οι νεοσσοί τρέφονται και από τους δύο γονείς, παίρνοντας μισοχωνεμένη τροφή από το σάκο τους.
Επειδή η επώαση γίνεται με το πέλμα των ποδιών τους, με την παραμικρή ενόχληση από τον άνθρωπο, προσπαθώντας να πετάξουν μακριά, οι αργυροπελεκάνοι συνθλίβουν τα αυγά τους (αρκετοί αργυροπελεκάνοι δεν επιστρέφουν καν στη φωλιά τους). Ο κίνδυνος παραμένει ο ίδιος ακόμα και αν έχουν ήδη εκκολαφθεί οι νεοσσοί, οι οποίοι, έως και την ηλικία των δυόμισι μηνών, εξαρτώνται απόλυτα από τους γονείς τους.
Κατάσταση πληθυσμού
Θεωρείται ένα από τα σπανιότερα είδη πουλιών και προστατεύεται από διεθνείς συνθήκες όπως η Συμφωνία για τη Διατήρηση των Αφρικανο-Ευρασιατικών Αποδημητικών Υδρόβιων πτηνών (AEWA) και από την ελληνική νομοθεσία, η οποία απαγορεύει το κυνήγι του και την ενόχλησή του στους τόπους αναπαραγωγής του. Περιλαμβάνεται στο Παράρτημα Ι της Οδηγίας 79/409 (περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών) της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε με την Οδηγία 2009/147/Ε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πελεκανίδες
Λιβίλλα
Η Κλαυδία Λιβία Ιουλία (Claudia Livia Giulia, λατινική γλώσσα: LIVIA•IVLIA, 13 π.Χ. – 31), γνωστή ως Λιβίλλα (δηλαδή «μικρή Λιβία») ήταν η μοναχοκόρη του Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας της Νεότερης. Παντρεύτηκε δύο φορές υποψήφιους αυτοκράτορες της Δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων, πρώτα τον εγγονό τού Αύγουστου, τον Γάιο Καίσαρα (πεθ. 4) και αργότερα τον γιο τού Τιβέριου, τον Δρούσο Ιούλιο Καίσαρα. Φαίνεται πως βοήθησε τον εραστή της Σηιανό να δηλητηριάσει τον άνδρα της· πέθανε λίγο μετά την πτώση του Σηιανού το 31.
Γάμοι
Η Λιβίλλα παντρεύτηκε δύο φορές, την πρώτη φορά το 2 π.Χ. τον Γάιο Καίσαρα, εγγονό και διάδοχο του Αυγούστου. Ουσιαστικά, ο Αύγουστος την είχε επιλέξει ως γυναίκα του επόμενου αυτοκράτορα. Ο μεγαλοπρεπής γάμος έδωσε στη Λιβίλλα μεγάλες προσδοκίες για το μέλλον της, σε βάρος των φιλοδοξιών της εγγονής τού Αυγούστου Αγριππίνας της Πρεσβύτερης και της Ιουλίας της Νεότερης. Όμως ο Γάιος απεβίωσε το 4 αναστέλλοντας τα σχέδια του Αυγούστου και της Λιβίλλας. Τον ίδιο χρόνο η Λιβίλλα παντρεύτηκε τον εξαδελφό της Δρούσο Ιούλιο Καίσαρα, γιο του Τιβέριου. Όταν ο Τιβέριος διαδέχτηκε τον Αύγουστο το 14, η Λιβίλλα έγινε και πάλι σύζυγος ενός πιθανού διαδόχου. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά: το 5 μ.Χ. την Ιουλία Δρούση Καίσαρις και το 19 μ.Χ. τα δίδυμα αγόρια Γερμανικό Γέμελλο (πεθ. 23) και Τιβέριο Γέμελλο.
Η θέση της στην οικογένεια
Σύμφωνα με τον Τάκιτο, η Λιβίλλα ήταν εκπληκτικά όμορφη γυναίκα, αν και γενικά αδέξια ως παιδί. Φαίνεται πως είχε την εκτίμηση του θείου και πεθερού της Τιβέριου, και της γιαγιάς της Λιβίας Δρουσίλλας. Ο Τάκιτος αναφέρει, πως ζήλευε την κουνιάδα της Αγριππίνα την Πρεσβύτερη (γυναίκα του αδελφού της Γερμανικού). με την οποία συγκρινόταν δυσμενώς. Όντως, η Αγριππίνα ήταν περισσότερο επιτυχής στην ανατροφή διαδόχων (ήταν μητέρα του αυτοκράτορα Καλιγούλα και της Αγριππίνας της Νεότερης), αλλά και πιο δημοφιλής. Ο Σουητώνιος λέει, πως αντιπαθούσε τον αδελφό της Κλαύδιο και ότι όταν άκουσε, ότι αυτός θα γινόταν αυτοκράτορας, εκδήλωσε δημόσια τη θλίψη της για την τύχη που θα περίμενε τον ρωμαϊκό λαό σε αυτό το ενδεχόμενο.
Σχέση με τον Σηιανό
Η Λιβίλλα είχε σχέση με τον πραιτωριανό Λεύκιο Αίλιο Σηιανό ενδεχομένως και πριν από τη γέννηση των διδύμων της. Αργότερα, αρκετοί -συμπεριλαμβανομένου του Τιβέριου- πίστευαν, ότι πατέρας των διδύμων ήταν ο ίδιος ο Σηιανός. Ο Δρούσος, που ήταν ο νέος διάδοχος μετά το θάνατο του Γερμανικού το 23, πέθανε την ίδια χρονιά, αφού πρώτα επιτέθηκε στον Σηιανό κατά τη διάρκεια μιας διαμάχης μεταξύ τους. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, τον Σουητώνιο και τον Δίωνα Κάσσιο, ο Σηιανός είχε δηλητηριάσει τον Δρούσο, όχι μόνο επειδή φοβόταν την οργή του επερχόμενου αυτοκράτορα, αλλά επίσης διότι στόχευε στο ανώτατο αξίωμα ο ίδιος με συνεργό τη Λιβίλλα. Πάντως, αν όντως ο Δρούσος δηλητηριάστηκε, ο θάνατός του δεν θεωρήθηκε ύποπτος εκείνη την εποχή. Ο Σηιανός στη συνέχεια θέλησε να νυμφευτεί τη χήρα Λιβίλλα. Το 25 ο Τιβέριος αρνήθηκε κάτι τέτοιο, αλλά υποχώρησε έξι χρόνια μετά, το 31. Σχεδόν ταυτόχρονα ο αυτοκράτορας έλαβε γνώση των σχεδίων για την ανατροπή του από τον Σηιανό, μέσω της κουνιάδας του Αντωνίας της Νεότερης. Ο Τιβέριος τον κατήγγειλε μπροστά στη Σύγκλητο, τον συνέλαβε και τον έσυρε στη φυλακή, ώσπου να τον εκτελέσει. Ακολούθησε η σφαγή ολόκληρης της οικογένειας του Σηιανού, ακόμα και των παιδιών του.
Κατηγορίες και θάνατος
Με το που άκουσε για τον θάνατο των παιδιών της, η πρώην γυναίκα του Σηιανού, η Απικάτα, αυτοκτόνησε. Πριν τον θάνατό της, έστειλε γράμμα στον Τιβέριο, κατηγορώντας τον Σηιανό και τη Λιβίλλα, ότι είχαν δηλητηριάσει τον Δρούσο. Ο οινοχόος του Δρούσου και ο γιατρός της Λιβίλλας (ο Εύδημος) ομολόγησαν τις κατηγορίες της Απικάτας, ύστερα από βασανιστήρια. Η Λιβίλλα πέθανε λίγο αργότερα, είτε εκτελούμενη, είτε αυτοκτονώντας. Για το περιστατικό αυτό ο Δίων Κάσσιος αναφέρει, ότι ο Τιβέριος παρέδωσε τη Λιβίλλα στη μάνα της, την Αντωνία τη Νεότερη, που την κλείδωσε σε ένα δωμάτιο, ώσπου να πεθάνει από την πείνα.
Στις αρχές του 32 η Σύγκλητος πρότεινε ψήφισμα κατά της μνήμης και των αγαλμάτων της (damnatio memoriae). Μετά το θάνατό της κατηγορήθηκε για μοιχεία με τον Εύδημο και με τον συγκλητικό και ποιητή Μάμερκο Αιμίλιο Σκαύρο. Λόγω της επίσημης διαγραφής της μνήμης της, δεν έχουμε μπορέσει ακόμα και σήμερα να ταυτοποιήσουμε το πρόσωπό της. Η μορφή του αγάλματος δεξιά (έχουν βρεθεί αρκετά αντίγραφά του) φαίνεται, πως ήταν αυτή της Λιβίλλας, καθώς η κόμη της είναι χαρακτηριστική της τιβεριανής εποχής, ενώ το πρόσωπό της μοιάζει πολύ με αυτό της μητέρας της, Αντωνίας της Νεότερης.
Παραπομπές και σημειώσεις
Λιβίλλα
Ελεύθεροι Άνθρωποι
Ιστορικό
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο δημοσιογράφος και εκδότης Γιώργος Τράγκας ανακοίνωσε την ίδρυση πολιτικού κόμματος με την επωνυμία «Ελεύθεροι Άνθρωποι». Στο κόμμα συμμετείχαν ως συνιδρυτές ο πρώην βουλευτής Αχαΐας Νίκος Νικολόπουλος με το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος. μικρογραφία|αριστερά|210px|Το πρώτο έμβλημα του κόμματος.
Τους επόμενους μήνες, τη συμπόρευσή τους με τους Ελεύθερους Ανθρώπους ανακοίνωσαν το Μέτωπο Νίκης της Ραχήλ Μακρή, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο του Δημήτρη Καζάκη, το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών του Γιάννη Δημαρά, η Ελληνική Πολιτική Συνείδηση, το Κόμμα Δανειοληπτών-Ταυτότητα Κεντρώων, το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα, το κόμμα Δημοκρατικά Ενωμένοι Πολίτες, το Κόμμα Ελλήνων Δανειοληπτών, καθώς και μεμονωμένοι πρώην βουλευτές και πολιτευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Νέας Δημοκρατίας, των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και της Ελληνικής Λύσης.
Ωστόσο, κατά τους επόμενους μήνες σημειώθηκαν αποχωρήσεις από τον σχηματισμό με κυριότερες αυτές του Νίκου Νικολόπουλου και του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος, της Ραχήλ Μακρή, , του Νίκου Καραχάλιου και των σχηματισμών Ε.ΠΑ.Μ., ΔΗ.Κ.ΚΙ. και Κ.ΕΛ.ΔΑ..
Το Δεκέμβριο του 2021, ο Γιώργος Τράγκας ασθένησε από κορονοϊό και εισήχθη στο νοσοκομείο, όπου διασωληνώθηκε, ενώ λίγες ημέρες αργότερα απεβίωσε.
Αμέσως μετά τον θάνατο του Τράγκα, ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Πάρις Κουρτζίδης, διεκδίκησε την ηγεσία των Ελευθέρων Ανθρώπων. Σε ένα αμφισβητούμενο εσωκομματικό δημοψήφισμα έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης, ως μεταβατικός πρόεδρος, από 4.127 μέλη του κόμματος, παρά τις αντιδράσεις από ορισμένα στελέχη και την οικογένεια του Γιώργου Τράγκα, οι οποίοι έκαναν λόγο για αυθαίρετες διαδικασίες.
Τον Φεβρουάριο του 2022 πραγματοποιήθηκε το 1ο Συνέδριο των Ελευθέρων Ανθρώπων. Το συνέδριο ενέκρινε αλλαγές στο καταστατικό και το νέο λογότυπο, εξέλεξε την Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, ενώ ο Πάρις Κουτζίδης εξελέγη πρόεδρος από την πλειονότητα των μελών των Ελευθέρων Ανθρώπων.
Τον Μάιο του ίδιου έτους, ανακοινώθηκε πολιτικός συνασπισμός με την ονομασία «Ελληνική Ανατροπή», στον οποίον συμμετέχουν οι Ελεύθεροι Άνθρωποι και έχουν προσχωρήσει τα κόμματα Λιοντάρια - Συνέργεια για την Ελλάδα, Ελληνισμός, ΑΜΕΑ, καθώς και προσωπικότητες προερχόμενες από την Ένωση Κεντρώων.
Θέσεις
Σύμφωνα με δηλώσεις του Γιώργου Τράγκα, σκοπός του κόμματος είναι να διασφαλιστεί η Δημοκρατία, η καταπολέμηση της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης που προέκυψε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Director) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει έναν σκηνοθέτη που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης Β
Ταγκρέδος του Ωτβίλ
Ο Ταγκρέδος του Ωτβίλ (980 - 1041) ήταν γενάρχης του Οίκου των Ωτβίλ και ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν για τον ίδιο, έμεινε γνωστός στην ιστορία μόνο χάρη στα κατορθώματα της οικογένειας και των απογόνων του. Ο ίδιος ο Ταγκρέδος ήταν ευγενής μεσαίας τάξης που ζούσε πολύ κοντά στο Κουτάνς στην χερσόνησο Κοταντέν της Νορμανδίας, υπάρχουν πολλοί θρύλοι γύρω από το πρόσωπο του αλλά δεν υποστηρίζονται με τις σύγχρονες πηγές.
Η Οικογένεια Ωτβίλ σύμφωνα με την παράδοση καταγόταν από τον "Χιάλτ" έναν Νορμανδό ευγενή που έζησε γύρω στο 920 και ίδρυσε την κωμόπολη "Χιάλτους Βίλα" στην χερσόνησο Κοταντέν της Νορμανδίας. Ο Ταγκρέδος ήταν απ΄ευθείας απόγονος του Χιάλτ και ζούσε στο Νορμανδικό χωριό Ωτβίλ από το οποίο η οικογένεια του πήρε το όνομα της. Το Ωτβίλ του Ταγκρέδου σύμφωνα με τους ιστορικούς ταυτίζεται με το σημερινό χωριό Ωτβίλ-λα-Γκισάρ το οποίο σύμφωνα με την Απογραφή του 2015 έχει πληθυσμό 469 κατοίκους.
Οικογένεια
Σύμφωνα με τον χρονικογράφο του Αμάτους του Μοντεκασίνο, όταν απεβίωσε η Μουριέλα, ο Ταγκρέδος δεν ήθελε να παραμείνει μόνος και ξανανυμφεύτηκε τη Φρεσέντα (ή Φρεντεζέντα). Με αυτήν είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Αντιναταλισμός
Ο αντιναταλισμός, ή αντι-ναταλισμός, είναι μια φιλοσοφική θέση και ένα κοινωνικό κίνημα που αποδίδει στη γέννηση αρνητική αξία. Οι αντιναταλιστές υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να απέχουν από την αναπαραγωγή επειδή είναι ηθικά κακό (μερικοί αναγνωρίζουν επίσης την αναπαραγωγή άλλων αισθανόμενων όντων ως ηθικά κακή). Σε ακαδημαϊκά και λογοτεχνικά κείμενα, παρουσιάστηκαν διάφορα ηθικά θεμέλια για τον αντιναταλισμό. Μερικές από τις πρώτες σωζόμενες διατυπώσεις της ιδέας της αποφυγής της γέννησης ενός όντος, προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα. Ο όρος antinatalism έρχεται σε αντίθεση με τον όρο natalism ή pro-natalism, και χρησιμοποιήθηκε πιθανώς για πρώτη φορά ως το όνομα της θέσης του Théophile de Giraud στο βιβλίο του L'art de guillotiner les procréateurs: Manifeste anti-nataliste.
Θρησκεία
Η διδασκαλία του Βούδα, μαζί με τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες και την έναρξη του Mahāvagga, ερμηνεύεται από τον Hari Singh Gour ως εξής:
Ο Βούδας εκφράζει τις θέσεις του με το σχολαστικό ύφος της εποχής του. Τις παραθέτει, δηλαδή, με τη μορφή Σοφισμάτων του Σωρείτη. Όμως, εξαιτίας της ίδιας της φύσης τους ως λογικά παράδοξα, είναι λογικά εσφαλμένα και αυτό που θέλει να μεταδώσει ο Βούδας είναι το εξής: Αγνοώντας τον πόνο στον οποίο υπόκειται η ζωή, ο άνθρωπος γεννά παιδιά, και αυτή είναι η αιτία των γηρατειών και του θανάτου. Αν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τα βάσανα που δημιουργεί με την πράξη του, θα απέφευγε την δημιουργία παιδιών. Και έτσι, θα σταματούσε την διαδικασία της γήρανσης και του θανάτου.
Οι Μαρκιωνίτες πίστευαν ότι ο ορατός κόσμος είναι μια κακή δημιουργία ενός ακατέργαστου, σκληρού, ζηλότυπου, θυμωμένου δημιουργού, του Γιαχβέ. Σύμφωνα με αυτή τη διδασκαλία, οι άνθρωποι πρέπει να του αντιστέκονται, να εγκαταλείψουν τον κόσμο του, να μην δημιουργούν άλλους ανθρώπους και να εμπιστεύονται τον καλό Θεό του ελέους, που είναι ξένος και μακρινός.
Οι Εγκρατίτες παρατήρησαν ότι η γέννηση οδηγεί σε θάνατο. Προκειμένου να νικήσουν τον θάνατο, οι άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν την αναπαραγωγή ζωής: «να μην παράγουν φρέσκια τροφή για θάνατο».
Οι Μανιχαίοι,  οι Βογόμιλοι   και οι Καθαροί   πίστευαν ότι η αναπαραγωγή καταδικάζει την ψυχή σε φυλάκιση σε κακή ύλη. Είδαν την αναπαραγωγή ως το όργανο ενός κακού θεού, δημιουργού, ή του Σατανά που φυλακίζει το θεϊκό στοιχείο στην ύλη και έτσι υποχρεώνει το θείο στοιχείο να υποφέρει.
Θεοδικία και Ανθρωποδικία
Ο Karim Akerma, λόγω του ηθικού προβλήματος του ανθρώπου ως δημιουργού, εισάγει την ανθρωποδικία, μια διπλή σύλληψη για την θεοδικία. Είναι της άποψης ότι όσο λιγότερη πίστη στον Παντοδύναμο Δημιουργό-Θεό υπάρχει, τόσο πιο επείγον και έντονο είναι το ζήτημα της ανθρωποδικίας. Ο Akerma πιστεύει ότι για όσους θέλουν να ζήσουν ηθικές ζωές, η αιτία της ταλαιπωρίας απαιτεί αιτιολόγηση. Ο άνθρωπος δεν μπορεί πλέον να ρίξει την ευθύνη για τα δεινά που προκύπτουν σε μια φανταστική οντότητα που θέτει ηθικές αρχές. Για τον Akerma, ο αντιναταλισμός είναι συνέπεια της κατάρρευσης των προσπαθειών για θεοδικία και της αποτυχίας των δοκιμών για τη δημιουργία ανθρωποδικίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν υπάρχει μεταφυσική ούτε ηθική θεωρία που να δικαιολογεί την παραγωγή νέων ανθρώπων, και ως εκ τούτου η ανθρωποδικία είναι αδικαιολόγητη, όπως και η θεοδικία.
Αρνητική ηθική
Ο Julio Cabrera προτείνει μια έννοια της «αρνητικής ηθικής» σε αντίθεση με την «καταφατική» ηθική, που σημαίνει ηθική που επιβεβαιώνει την ύπαρξη. Περιγράφει την αναπαραγωγή ως χειραγώγηση και βλάβη, μια μονομερή και μη συναινετική αποστολή ενός ανθρώπου σε μια οδυνηρή, επικίνδυνη και ηθικά παρεμποδιστική κατάσταση.
Ο Cabrera θεωρεί την αναπαραγωγή ως ένα οντολογικό ζήτημα της απόλυτης χειραγώγησης: η ίδια η ύπαρξη του καθενός κατασκευάζεται και χρησιμοποιείται, σε αντίθεση με τις ενδοκοινοτικές περιπτώσεις όπου κάποιος βρίσκεται σε επώδυνη κατάσταση. Στην περίπτωση της αναπαραγωγής δεν υπάρχει καν δυνατότητα υπεράσπισης κατά της πράξης αυτής. Σύμφωνα με τον Cabrera: η χειραγώγηση στην αναπαραγωγή είναι ορατή κυρίως στη μονομερή και μη συναινετική φύση της πράξης, η οποία καθιστά την αναπαραγωγή καθ 'εαυτή αναπόφευκτα ασύμμετρη. Είτε είναι προϊόν προνοητικής σκέψης, είτε προϊόν αμέλειας. Συνδέεται πάντα με τα συμφέροντα (ή τα ενδιαφέροντα) άλλων ανθρώπων, όχι με τον άνθρωπο που δημιουργείται. Επιπλέον, ο Cabrera επισημαίνει ότι, κατά την άποψή του, η χειραγώγηση της αναπαραγωγής δεν περιορίζεται στην πράξη της ίδιας της δημιουργίας, αλλά συνεχίζεται στη διαδικασία ανατροφής του παιδιού, κατά τη διάρκεια της οποίας οι γονείς αποκτούν μεγάλη εξουσία στη ζωή του παιδιού, το οποίο διαμορφώνεται σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους και για την ικανοποίησή τους. Τονίζει ότι αν και δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί η χειραγώγηση στην αναπαραγωγή, είναι απολύτως δυνατό να αποφευχθεί η ίδια η αναπαραγωγή και ότι τότε δεν παραβιάζεται κανένας ηθικός κανόνας.
Ο Cabrera πιστεύει ότι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε μέσω της αναπαραγωγής, της ανθρώπινης ζωής, είναι δομικά αρνητική στο ότι τα συστατικά της χαρακτηριστικά είναι εγγενώς δυσμενή. Τα πιο εξέχοντα από αυτά είναι, σύμφωνα με τον Cabrera, τα ακόλουθα: 1. Η ύπαρξη, αποκτημένη από έναν άνθρωπο κατά τη γέννησή του, μειώνεται (ή «αποσυντίθεται»), με την έννοια ενός όντος που αρχίζει να "τελειώνει" από την στιγμή που αρχίζει να υπάρχει, ακολουθώντας μια μοναδική και μη αναστρέψιμη κατεύθυνση φθοράς και παρακμής, μέσα στην οποία κατεύθυνση μπορεί να συμβεί "ολοκλήρωση" οποιαδήποτε στιγμή, μεταξύ μερικών λεπτών και περίπου εκατό ετών.
2. Από τη στιγμή που δημιουργούνται, οι άνθρωποι επηρεάζονται από τρία είδη τριβών: -σωματικό πόνο (με τη μορφή ασθενειών, ατυχημάτων και φυσικών καταστροφών στις οποίες είναι πάντα εκτεθειμένοι) -αποθάρρυνση (με τη μορφή «έλλειψη θέλησης», ή «διάθεσης» ή «πνεύματος», να συνεχίσει να ενεργεί, από κάποιο ήπιο taedium vitae έως σοβαρές μορφές κατάθλιψης) -έκθεση στις επιθέσεις άλλων ανθρώπων ( από κουτσομπολιό και συκοφαντία μέχρι διάφορες μορφές διακρίσεων, διωγμών και αδικιών), επιθέσεις που και εμείς μπορούμε να προκαλέσουμε σε άλλους, που επίσης υποβλήθηκαν, όπως και εμείς, στα τρία είδη τριβής.
3. Για να αμυνθούν ενάντια στα (1) και (2), τα ανθρώπινα όντα είναι εξοπλισμένα με μηχανισμούς δημιουργίας θετικών αξιών (ηθική, αισθητική, θρησκευτική, διασκεδαστική, ψυχαγωγική, καθώς και αξίες που περιέχονται σε ανθρώπινες συνειδητοποιήσεις κάθε είδους), τις οποίες οι άνθρωποι πρέπει να διατηρούν συνεχώς ζωντανές και σε εγρήγορση. Όλες οι θετικές αξίες που εμφανίζονται στην ανθρώπινη ζωή είναι αντιδραστικές και ανακουφιστικές. Εισάγονται από τον μόνιμο, ανήσυχο και αβέβαιο αγώνα ενάντια στην αποσυντιθέμενη ζωή και τα τρία είδη τριβής. Ο Cabrera αποκαλεί το σύνολο αυτών των χαρακτηριστικών (1-3) ως «τερματικό της ύπαρξης». Είναι της γνώμης ότι ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων σε όλο τον κόσμο δεν μπορεί να αντέξει αυτόν τον απότομο αγώνα ενάντια στην τελική δομή της ύπαρξής τους, η οποία οδηγεί σε καταστροφικές συνέπειες για αυτούς και άλλους: αυτοκτονίες, ψυχικές ασθένειες ή επιθετική συμπεριφορά. Δέχεται ότι η ζωή μπορεί να είναι - χάρη στα πλεονεκτήματα και τις προσπάθειες του ίδιου του ανθρώπου - ανθεκτική και ακόμη και πολύ ευχάριστη (αν και όχι για όλους, λόγω του φαινομένου του ηθικού εμποδίου), αλλά θεωρεί επίσης προβληματικό να υποβληθεί κάποιος στην ζωή/ύπαρξη, ώστε να μπορεί να προσπαθήσει να κάνει την ζωή του ευχάριστη, παλεύοντας ενάντια στη δύσκολη και καταπιεστική κατάσταση που υποβάλλεται μέσω της γέννησής του. Θα ήταν πιο λογικό, σύμφωνα με τον Cabrera, απλώς να μην τον υποβάλλουμε σε αυτήν την κατάσταση, καθώς τα αποτελέσματα του αγώνα του είναι πάντα αβέβαια.
Για τον Cabrera, το χειρότερο πράγμα στην ανθρώπινη ζωή και κατ 'επέκταση στην αναπαραγωγή είναι αυτό που αποκαλεί «ηθικό εμπόδιο»: η δομική αδυναμία της δράσης στον κόσμο χωρίς να βλάπτεται ή να χειραγωγείται κάποιος κάποια δεδομένη στιγμή. Αυτό το εμπόδιο δεν συμβαίνει εξαιτίας ενός εσωτερικού «κακού» της ανθρώπινης φύσης, αλλά λόγω της δομικής κατάστασης στην οποία ήταν πάντα ο άνθρωπος. Σε αυτήν την κατάσταση, στριμωχνόμαστε από διάφορα είδη πόνου, ο χώρος δράσης μας είναι περιορισμένος και διαφορετικά συμφέροντα συχνά έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται να έχουμε κακές προθέσεις να φερθούμε στους άλλους χωρίς φροντίδα. Είμαστε υποχρεωμένοι να το πράξουμε για να επιβιώσουμε, να συνεχίσουμε τα έργα μας και να ξεφύγουμε από τα βάσανα. Ο Cabrera εφιστά επίσης την προσοχή στο γεγονός ότι η ζωή συνδέεται με την συνεχή απειλή το άτομο να βιώνει έντονο σωματικό πόνο, ο οποίος είναι κοινός στην ανθρώπινη ζωή, για παράδειγμα ως αποτέλεσμα σοβαρής ασθένειας, και υποστηρίζει ότι η απλή ύπαρξη μιας τέτοιας πιθανότητας μας εμποδίζει ηθικά, καθώς εξαιτίας αυτού, μπορούμε ανά πάσα στιγμή να χάσουμε, ως αποτέλεσμα της εμφάνισής του, τη δυνατότητα αξιοπρεπούς, ηθικής λειτουργίας ακόμη και σε ελάχιστο βαθμό.
Καντιανή προσταγή
Ο Julio Cabrera, ο David Benatar και ο Karim Akerma συμφωνούν ότι η αναπαραγωγή είναι αντίθετη προς την πρακτική επιτακτική προσταγή/υποχρέωση του Immanuel Kant  (σύμφωνα με τον Καντ, ένας άνδρας δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται απλώς ως ένα μέσο για ένα τέλος, αλλά να αντιμετωπίζεται πάντα ως αυτοσκοπός). Υποστηρίζουν ότι ένα άτομο μπορεί να δημιουργηθεί για χάρη των γονέων του ή άλλων ανθρώπων, αλλά ότι είναι αδύνατο να δημιουργηθεί κάποιος για το δικό του καλό, και ότι επομένως, σύμφωνα με τη σύσταση του Καντ, δεν πρέπει να δημιουργούμε νέους ανθρώπους. Ο Heiko Puls υποστηρίζει ότι οι σκέψεις του Kant σχετικά με τα γονεϊκά καθήκοντα και την ανθρώπινη αναπαραγωγή γενικά, υποδηλώνουν επιχειρήματα για έναν ηθικά δικαιολογημένο αντιναταλισμό. Ο Καντ, ωστόσο, σύμφωνα με τον Puls, απορρίπτει αυτή τη θέση στην τελεολογία του για μετα-ηθικούς λόγους.
Αδυναμία συγκατάθεσης
Οι Seana Shiffrin, Gerald Harrison, Julia Tanner και Asheel Singh υποστηρίζουν ότι η αναπαραγωγή είναι ηθικά προβληματική λόγω της αδυναμίας να επιτευχθεί συγκατάθεση από τον άνθρωπο που θα υπάρξει.
Οι Gerald Harrison και Julia Tanner υποστηρίζουν ότι όταν θέλουμε να επηρεάσουμε σημαντικά κάποιον από τη δράση μας και δεν είναι δυνατόν να λάβουμε τη συγκατάθεσή του, τότε η εξ ορισμού επιλογή θα πρέπει να είναι να μην προβούμε σε αυτήν την δράση.Η εξαίρεση είναι, σύμφωνα με αυτούς, ενέργειες με τις οποίες θέλουμε να αποτρέψουμε τη μεγαλύτερη ζημιά ενός ατόμου (για παράδειγμα, να σπρώξουμε κάποιον από το σημείο ενός πιάνου που πέφτει). Ωστόσο, κατά τη γνώμη τους, τέτοιες ενέργειες σίγουρα δεν περιλαμβάνουν την αναπαραγωγή, διότι πριν από τη λήψη αυτής της δράσης, το άτομο δεν υπάρχει.
Ο Asheel Singh τονίζει ότι δεν χρειάζεται να πιστεύουμε ότι η ύπαρξη είναι πάντα μια γενική βλάβη, ώστε να αναγνωρίσουμε τον αντιναταλισμό ως σωστή άποψη. Κατά τη γνώμη του, αρκεί να πιστεύουμε ότι δεν υφίσταται το ηθικό δικαίωμα να προκαλέσουμε σοβαρές, αποτρέψιμες βλάβες σε άλλους χωρίς τη συγκατάθεσή τους.
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Ο Φερδινάνδος Παλαιολόγος ( Ferdinando Paleologus . 1619 - 2 Οκτωβρίου 1670 ) ήταν Ιταλο-Άγγλος ευγενής και στρατιώτης ο οποίος, μέσω του πατέρα του Θεόδωρου Παλαιολόγου, πιστεύεται ότι ήταν απόγονος του Θωμά Παλαιολόγου. Ο Θωμάς ήταν ο αδελφός των αυτοκρατόρων Ιωάννη Η' ( βασ.   1425-1448 ) και Κωνσταντίνου ΙΑ' (βασ.   1449-1453 ) και γιος του αυτοκράτορα Μανουήλ Β Παλαιολόγου ( βασ.   1391-1425 ) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εάν αυτή η γενεαλογία είναι αληθινή, ο Φερδινάνδος ήταν ένας από τους τελευταίους ζωντανούς απόγονοι των τελευταίων βυζαντινών αυτοκρατόρων.
Αντιναταλισμός
Ο θάνατος ως βλάβη
Ο Marc Larock παρουσιάζει μια άποψη την οποία αποκαλεί «deprivationalism (στερητικότητα)». Σύμφωνα με αυτήν την άποψη:
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Για άγνωστους λόγους, ενδεχομένως σχετιζόμενος με το ότι ο Φερδινάνδος είχε αγωνιστεί με την πλευρά των βασιλικών στον Αγγλικό εμφύλιο πόλεμο (1642-1651), μετανάστευσε στα νησιά Μπαρμπάντος, όπου πρώτα πιστοποιείται η παρουσία του το 1644. Ο Φερδινάνδος έγινε γρήγορα ένας από τους προύχοντες του νησιού, καλλιεργώντας ζάχαρη και ενδεχομένως ανανά, και επηρεάζοντας τις υποθέσεις της τοπικής ενορίας του Αγίου Ιωάννη. Κατασκεύασε ένα μεγάλο αρχοντικό που ονομάζεται Clifton Hall, όπως ονομαζόταν και το σπίτι που είχε ζήσει με την οικογένειά του στην Κορνουάλη. Το Clifton Hall παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα, μεγαλόπρεπα και παλαιότερα αρχοντικά στα Μπαρμπάντος.
Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του το 1670, ο Φερδινάνδος είχε γίνει γνωστός στο νησί ως ο «Έλληνας πρίγκιπας από την Κορνουάλη». Σε αντίθεση με το συνηθισμένο ταφικό έθιμο (τα πόδια προς τα δυτικά και το κεφάλι προς τα ανατολικά), ο Φερδινάνδος θάφτηκε με τα πόδια του να δείχνουν προς τα ανατολικά και το κεφάλι του προς τα δυτικά, προσανατολισμένο κατευθείαν προς την Κωνσταντινούπολη, την αρχαία πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Η γενεαλογία των Παλαιολόγων της  Κορνουάλης, όπως φέρεται να κατάγεται από τον αυτοκράτορα [[Μανουήλ Β´ Παλαιολόγος|Μανουήλ Β Παλαιολόγο ( βασ.  1391-1425 ) ]] Ο Φερδινάνδος ήταν γιος του Θεοδώρου Παλαιολόγου. Σύμφωνα με τη γενεαλογία που αναγράφεται στην επιτύμβια στήλη του Θεόδωρου, ο Θεόδωρος ήταν απόγονος του Θωμά Παλαιολόγου, αδελφού των δύο τελευταίων Βυζαντινών αυτοκρατόρων, Ιωάννη Η' και Κωνσταντίνου ΙΑ'. Σύμφωνα με την επιτύμβια στήλη, ο πατέρας του Θεόδωρου ήταν ο Καμίλιο Παλαιολόγος, γιος του Πρόσπερο Παλαιολόγου, ο οποίος ήταν γιος ενός άλλου Θεοδώρου Παλαιολόγου, ο οποίος ήταν γιος του Ιωάννη του Παλαιολόγου, ενός από τους γιους του Θωμά. Ο Θωμάς Παλαιολόγος έζησε στην Ιταλία για πέντε χρόνια μετά τη διαφυγή του κατά την οθωμανική εισβολή στην Πελοπόννησο το 1460. Οι άλλοι γνωστοί γιοι του Θωμά, Ανδρέας και Μανουήλ, έζησαν στις αρχές του 16ου αιώνα. Αν και μπορεί να επιβεβαιωθεί ότι ο Θεόδωρος ζούσε στην πραγματικότητα στο Πέζαρο της Ιταλίας (όπως αναφέρεται στην επιτύμβια στήλη), δεν υπάρχουν ανεξάρτητες αποδείξεις για τον ισχυρισμό ότι ο Θωμάς Παλαιολόγος είχε γιο που ονομάζεται Ιωάννης. Είναι ακόμα πιθανό ότι ο Θωμάς είχε έναν γιο (ίσως παράνομο) που ονομάστηκε Ιωάννης ή ότι ο «Ιωάννης» της γενεαλογίας του τάφου ήταν στην πραγματικότητα ένας από τους άλλους γιους του Θωμά, δηλαδή ο Ανδρέας ή ο Μανουήλ ή ακόμη ένας από τους γιους του Μανουήλ (ένας από τους οποίους ονομαζόταν Ιωάννης). Αν κάποιος αποδεχθεί την ύπαρξη του Ιωάννη, με κάποια μορφή, δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητηθεί η γενεαλογία του Θεόδωρου. Μεταξύ των συγχρόνων και γνωστών του Θεόδωρου, κανείς δεν αμφισβήτησε την υποτιθέμενη αυτοκρατορική του καταγωγή.
Αντιναταλισμός
Ο θάνατος ως βλάβη
Ο Larock υποστηρίζει ότι εάν ένα άτομο στερείται απεριόριστου αριθμού νέων ικανοποιημένων προτιμήσεων, υποφέρει απεριόριστο αριθμό βλαβών και ότι αυτή η στέρηση είναι ο θάνατος, στον οποίο οδηγεί η αναπαραγωγή.
Άγιος Νικόλαος Καρδίτσας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Νικόλαος (τοπωνύμια Ελλάδας)
Αντιναταλισμός
Ο θάνατος ως βλάβη
Όλοι μας ερχόμαστε στην ύπαρξη, χωρίς την συγκατάθεσή μας, και καθ' όλη την διάρκεια της ζωής μας, γνωρίζουμε πληθώρα αγαθών και θετικών εμπειριών. Δυστυχώς, υπάρχει ένα όριο στον αριθμό των αγαθών που θα έχουμε στην ζωή μας. Τελικά, καθένας από εμάς θα πεθάνει και έτσι θα αποκοπεί μόνιμα από την όποια πιθανότητα περισσότερων αγαθών και θετικών εμπειριών. Η ύπαρξη, υπό αυτήν την οπτική, φαίνεται να είναι ένα βάναυσο αστείο.
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Εκτός από την ύπαρξη του Ιωάννη, το υπόλοιπο της γενεαλογίας του Θεόδωρου μπορεί να εξακριβωθεί μέσω εγγράφων στο Πεσάρο. Υπάρχουν, λόγου χάρη, τα αρχεία του παππού του Πρόσπερο και του παππού του Θεόδωρου (προπάππου του Φερδινάνδου). Τα αρχεία από το Πεσάρο επιβεβαιώνουν επίσης την ύπαρξη δύο μεγάλων θείων του Φερδινάνδου, των Λεωνίδα και Σκιπίωνα Παλαιολόγων, αναφέροντας ότι η οικογένεια είχε εγκατασταθεί μέσα στην πόλη για κάποιο χρονικό διάστημα πριν από το περιστατικό που προκάλεσε την εξορία τους. Ο John Hall, συγγραφέας βιογραφίας του Θεοδώρου, πατέρα του Φερδινάνδου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πρόγονος του Θεόδωρου ο Ιωάννης ήταν ένας πραγματικός γιος του Θωμά, αν και μάλλον παράνομος.
Άγιος Νικόλαος Καρδίτσας
Ο Άγιος Νικόλαος είναι ημιορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας σε υψόμετρο 205 μέτρα.
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος ήταν ο μικρότερος από τους τέσσερις γιους του Θεοδώρου Παλαιολόγου και είχε τους μεγαλύτερους αδελφούς Θεόδωρο (γενν. 1600, απεβίωσε λίγο αργότερα), τον επίσης Θεόδωρο (γεννημένο το 1609, μερικές φορές στη σύγχρονη εποχή Θεόδωρος Β' ) και τον Ιωάννης Θεόδωρο (γεννημένο το 1611). Μετά τη βάπτισή του το 1619, η επόμενη παρουσία αρχειακή καταγραφή του Φερδινάνδου είναι το όνομά του στη λίστα των στρατιωτών που είναι παρόντες στο φρούριο του St Michael στο Plymouth Sound το 1639. Πριν από τότε είχε πιθανώς ζήσει με τον πατέρα του Θεόδωρο και τις αδελφές του Δωροθέα και Μαρία στο Landulph της Κορνουάλης. Αυτός ο κατάλογος υποδηλώνει ότι ο Φερδινάνδος, στην ηλικία των 19 ετών, είχε επιλέξει να στηρίξει τη βασιλική πλευρά στον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο του 1642-1651 (την αντίθετη πλευρά με τον αδελφό του Θεόδωρο). Σε αντίθεση με τον αδελφό του Θεόδωρο, ο Φερδινάνδος δεν είχε κάποιο αξίωμα διοικητή, αλλά ήταν ένας απλός στρατιώτης. Η μοίρα του Φερδινάνδου μετά το 1639 είναι αβέβαιη και δεν βρίσκεται σε στρατιωτικούς καταλόγους που συντάχθηκαν από τις δύο πλευρές το 1642. Είναι πιθανό ότι ήταν είτε ένας από τους βασιλικούς που επέλεξαν να φύγουν στο Μπαρμπάντος για να αποφύγουν την τιμωρία στην Αγγλία, ή ότι είχε δραπετεύσει στα Μπαρμπάντος ήδη πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.
Αντιναταλισμός
Ο θάνατος ως βλάβη
Ο Larock πιστεύει ότι δεν είναι σωστό να ουδετεροποιηθεί η άποψή του δηλώνοντας ότι ο θάνατος είναι επίσης ένα απεριόριστα μεγάλο όφελος για εμάς, γιατί μας προστατεύει από τον άπειρο αριθμό νέων απογοητευμένων προτιμήσεων. Προτείνει ένα πείραμα σκέψης στο οποίο έχουμε δύο άτομα, τη Μαίρη και τον Τομ. Το πρώτο άτομο, η Μαίρη πεθαίνει σε ηλικία σαράντα ετών ως αποτέλεσμα επιπλοκών που προκαλούνται από εκφυλιστική ασθένεια. Η Μαίρη θα μπορούσε να ζήσει για περισσότερο χρόνο, αν δεν υπήρχαν οι επιπλοκές, αλλά θα βίωνε μόνο δυσάρεστα πράγματα στη ζωή της, όχι ευχάριστα. Το δεύτερο άτομο, ο Τομ, πεθαίνει στην ίδια ηλικία από την ίδια ασθένεια, αλλά στην περίπτωσή του, η ασθένεια βρίσκεται σε τέτοιο στάδιο ανάπτυξης που το σώμα του δεν θα μπορούσε πλέον να λειτουργήσει. Σύμφωνα με τον Larock, είναι κακό όταν κάποιος, όπως στην περίπτωση του Tom, φτάνει σε σημείο να αδυνατεί να συνεχίσει να αντλεί καλά πράγματα από τη ζωή του. Η ζωή όλων οδηγεί σε ένα τέτοιο σημείο εάν κάποιος ζει αρκετά και η διαίσθησή μας δεν μας υπαγορεύει ότι αυτό είναι γενικά καλό ή ακόμη και ουδέτερο. Επομένως, πρέπει να απορρίψουμε την άποψη ότι ο θάνατος είναι επίσης ένα απείρως μεγάλο όφελος, επειδή πιστεύουμε ότι ο Τομ ήταν άτυχος. Στην περίπτωση της Μαίρης, η διαίσθησή μας μας υπαγορεύει ότι η ατυχία της δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η ατυχία του Τομ. Η ατυχία της μειώνεται από το γεγονός ότι ο θάνατος την έσωσε από την πραγματική προοπτική να βιώσει κακά πράγματα. Δεν έχουμε την ίδια διαίσθηση στην περίπτωση του Τομ. Κανένα κακό ή καλό μέλλον δεν ήταν φυσικά δυνατό γι 'αυτόν. Ο Larock πιστεύει ότι ενώ η αδυναμία να βιώσουμε μελλοντικά καλά πράγματα φαίνεται να μας βλάπτει, η απλή έλλειψη λογικής πιθανότητας να βιώσουμε μελλοντικά κακά πράγματα δεν φαίνεται να μας αποζημιώνει. Εάν ναι, δεν θα ήταν καθόλου περίεργο να σκεφτούμε ότι ο Τομ δεν χρειάστηκε να υποστεί καμία κακοτυχία. Αλλά είναι θύμα ατυχίας, όπως και η Μαίρη. Ωστόσο, η ατυχία της Μαίρης δεν φαίνεται να είναι τόσο μεγάλη γιατί ο θάνατός της την γλιτώνει από μεγάλα βάσανα. Ο Larock είναι της γνώμης ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα δουν και τις δύο περιπτώσεις με αυτόν τον τρόπο. Αυτό το συμπέρασμα υποτίθεται ότι οδηγεί στο γεγονός ότι αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει ασυμμετρία μεταξύ των βλαβών και των ωφελειών που φέρνει ο θάνατος.
Άγιος Νικόλαος Καρδίτσας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στα ανατολικά της τεχνητής Λίμνης Πλαστήρα, σε απόσταση 11 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα, ανάμεσα στα χωριά Μητρόπολη (ΒΑ.) και το Μοσχάτο (ΝΔ.). Οι περισσότεροι κάτοικοί του είναι εργαζόμενοι του υδροηλεκτρικού σταθμού της ΔΕΗ. Στην περιοχή υπάρχει μικρή τεχνητή λίμνη τετράγωνης μορφής και αρκετά κέντρα διασκέδασης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μοσχάτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Μοσχάτο και το Τσαρδάκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μοσχάτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πλαστήρα του δήμου Λίμνης Πλαστήρα και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 42 κατοίκους.
Αντιναταλισμός
Ο θάνατος ως βλάβη
Ο Larock συνοψίζει την άποψή του ως εξής: