cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperantujo
Ιστορία
Η Esperanta Civito χρησιμοποιεί πάντα το όνομα Esperantio (προταθέν από τον Hector Hodler το 1908), το οποίο αυτός ο ίδιος ορίζει σύμφωνα με την ερμηνεία του τι είναι Ραουμίσμο, και το οποίο υποδηλώνει  συνεπώς ότι μπορούμε να διαφοροποιηθούμε από την παραδοσιακή εσπεραντική  κατανόηση σχετικά με την λέξη Esperantujo.
Τον Απρίλιο του 2007 δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα Esperanta Respubliko.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσπεράντο Κατηγορία:Λήμματα προς διόρθωση μετά τη μετάφραση
Περί του οίκου
To Περί του οίκου είναι έργο του Λουκιανού (c.c. 160-Terminus ante quem- c. 170), που ανήκει στις προλαλιές ή έκφραση και εκφωνούνταν, συνήθως, για να προλειάνουν το έδαφος, τόσο για τον αγορεύοντα όσο και για τους ακροατές, σε μια μακρύτερη ομιλία που θ΄ ακολουθούσε.
Η διάρθρωση του λόγου
Το όλον έργο, σύντομο, από τον προορισμό του, αποτελείται από 398 στ. και διαιρείται σε τέσσερα μέρη μαζί με τον επίλογο και την εισαγωγή. Στην εισαγωγή του περιγράφει τη συμμετρία του οικοδομήματος που φωτίζεται ευχάριστα και την αξιοθαύμαστη οροφή με το διάκοσμό της και γενικά τη μεγαλοπρέπεια της αίθουσας που όμως όλα αυτά δελεάζουν το ρήτορα και αποσπούν την προσοχή των ακροατών. Αναφέρεται στον Αχιλλέα που η οργή του επιτάθηκε με τη θέα των νέων όπλων που του έφερε η μητέρα του Θέτιδα. Στη συνέχεια παραθέτει παραδείγματα σχετικά με τη δύναμη των λόγων που δεν πρέπει να είναι αντάξια αντίπαλος της όρασης. Αυτό μπορεί να το αποδείξει και ο μύθος των Σειρήνων συγκρινόμενος με εκείνον των Γοργόνων. Οι πρώτες μάγευαν τους περαστικούς ταξιδιώτες στη θάλασσα παίζοντας μελωδική μουσική και κολακεύοντας τους με τα τραγούδια τους και όταν αυτοί προσόρμιζαν τους κρατούσαν για πολύ. Και κάποιος, σίγουρα, πέρασε δίπλα τους, αδιαφορώντας για τη μουσική τους. Αντίθετα, το κάλλος των Γοργόνων, επειδή ήταν υπερβολικά ισχυρό και μιλούσε στα πιο ευαίσθητα σημεία της ψυχής, αμέσως αποσβόλωνε όσους τις έβλεπαν και τους άφηνε άφωνους, έτσι ώστε, πέτρωναν από το θαυμασμό. Και για το παγόνι η ελκυστικότητα βρίσκεται στην εμφάνιση και όχι στη φωνή. Και αν κάποιος βάλει δίπλα του το αηδόνι και τον κύκνο και τα προστάξει να κελαηδούν το παγόνι θα μείνει σιωπηλό. Τόσο ακαταμάχητη φαίνεται να είναι η απόλαυση των ματιών. Δεν πρέπει όμως να απορεί κανείς για το για την πεποίθησή μου, ότι όποιος ομιλήσει στην αίθουσα αυτή, θα τα καταφέρει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προλαλιές Κατηγορία:Έκφραση
Wespe
Το '''Sd.Kfz. 124 Wespe' (γερμανικά σημαίνει "σφήκα"), επίσης γνωστό ως Leichte Feldhaubitze 18/2 auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II (Sf.)'' ("Eλαφρύ οβιδοβόλο πεδίου 18 σε σασί Panzer II (αυτοκινούμενο)"), είναι γερμανικό αυτοκινούμενο οβιδοβόλο που αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασίστηκε σε ένα τροποποιημένο πλαίσιο (σασί) ενός Panzer II.
Ανάπτυξη
Κατά τη Μάχη της Γαλλίας το 1940 έγινε φανερό ότι το ενδιάμεσο άρμα των γερμανικών δυνάμεων, το Panzer II, ήταν ακατάλληλο ως κύριο άρμα μάχης. Αν και δεν παρουσίαζε μηχανικά προβλήματα, υπέφερε από το αδύναμο πυροβόλο και την ασθενή του θωράκιση. Το σασί του ωστόσο, αποδείχθηκε ιδανικό για την μετακίνηση του οβιδοβόλου 10,5 cm. Τα υπάρχοντα πλαίσια μετατράπηκαν σε αυτοκινούμενα οχήματα πυροβολικού, όπως είχε γίνει και με το Marder II και την μετατροπή στου σε καταστροφέα αρμάτων με την χρήση του αντιαρματικού πυροβόλου PaK 40/7,5 cm.
Το σχέδιο για το Wespe δημιουργήθηκε από την Alkett, βασισμένο στο σασί του Panzer II ''Ausf. F F''. Η Alkett είχε συνεργαστεί νωρίτερα με τον Alfred Becker για να μετατρέψει τα αιχμαλωτισμένα γαλλικά τεθωρακισμένα οχήματα σε αυτοκινούμενα πυροβόλα. Μεταξύ άλλων τροποποιήσεων, ο κινητήρας του Panzer II μετακινήθηκε προς τα εμπρός και το σασί επιμηκύνθηκε ελαφρώς για να χωρέσει το οβιδοβόλο leFH 18 10,5 cm το οποίο τοποθετήθηκε στο πίσω μέρος. Ο σταθερός πύργος ήταν ελαφρά θωρακισμένος, με πλάκα θωράκισης 10mm (αρκετή για να σταματήσει τα πυρά ελαφρών όπλων) και ήταν ανοιχτός στο επάνω και στο πίσω μέρος. Τα οχήματα κατασκευάστηκαν από το εργοστάσιο Ursus της FAMO στη Βαρσοβία.
Το Wespe ήταν σε παραγωγή από τον Φεβρουάριο του 1943 έως τον Ιούνιο του 1944, όταν οι σοβιετικές δυνάμεις πλησίασαν τα σύνορα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχαν παραχθεί 676. Επιπλέον κατασκευάστηκαν 159 Wespe χωρίς πυροβόλο για να χρησιμεύσουν ως μεταφορείς πυρομαχικών πυροβολικού.
Ιστορικό επιχειρήσεων
Το Wespe είδε για πρώτη φορά μάχη το 1943 στο Ανατολικό Μέτωπο. Αποδείχθηκε πολύ επιτυχημένο και ο Χίτλερ διέταξε όλη την παραγωγή του πλαισίου Panzer II να χρησιμοποιηθεί μόνο στο Wespe, εις βάρος άλλων οχημάτων, συμπεριλαμβανομένου του καταστροφέα αρμάτων Marder II.
Το Wespe αποδείχθηκε αξιόπιστο και εξαιρετικά ευέλικτο, αλλά όπως τα σύγχρονα αυτοκινούμενα πυροβόλα όπως το βρετανικό Sexton και το αμερικανικό M7 Priest, επέφερε από την ανεπαρκή προστασία του πληρώματος από την έλλειψη θωράκισης στο πάνω μέρος. Το Wespe αποτελούσε μικρότερο στόχο από οποιοδήποτε συμμαχικό όχημα, αλλά είχε και λιγότερα πυρομαχικά δεδομένου ότι βασιζόταν σε ένα μικρότερο σασί το όποιο επιλέχθηκε βάσει της διαθεσιμότητας, δεδομένης και της περιορισμένης παραγωγικής ικανότητας για μεγαλύτερα οχήματα.
Λουίτζι Κομεντσίνι
Ο Λουΐτζι Κομεντσίνι υπήρξε αναμφισβήτητα πατέρας της κωμωδίας αλά ιταλικά, μαζί με τον Ντίνο Ρίζι και τον Μάριο Μονιτσέλι. Ανάμεσα στους πολλούς ηθοποιούς που συνεργάστηκε ήταν οι Αλμπέρτο Σόρντι, Τοτό, Βιτόριο Γκάσμαν, Νίνο Μανφρέντι, Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Ούγκο Τονιάτσι, Σίλβα Κοσίνα, Κλαούντια Καρντινάλε και Σιλβάνα Μανγκάνο.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Σαλό όμως ακολούθησε τον πατέρα του, ο οποίος ήταν μηχανικός, στο Παρίσι, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Στη γαλλική πρωτεύουσα ερωτεύτηκε τον κινηματογράφο. Επιστρέφοντας στην Ιταλία, σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου (όπου υπήρξε μέλος της Φασιστικής Φοιτητικής Οργάνωσης, κερδίζοντας μάλιστα και διάκριση στα 'Λιτοριάλι' κουλτούρας και τέχνης που οργάνωναν οι Φασίστες). Δεν ξέχασε, όμως, τον έρωτα τον παιδικών του χρόνων, αφού σκηνοθέτησε αρκετές ταινίες μικρού μήκους.
Παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Τζούλια. Στη συνέχεια εργάστηκε ως αρχιτέκτονας, ως κριτικός κινηματογράφου και αργότερα ως έφορος του ιταλικού κινηματογραφικού αρχείου.
Καριέρα
Η πρώτη του επιτυχημένη ταινία βγαίνει το 1949, όταν σκηνοθέτησε τον Τοτό, τον οποίο μπερδεύουν με έναν αυτοκράτορα στο L'imperatore di Capri (Ο αυτοκράτορας του Κάπρι). Λίγα χρόνια αργότερα, το 1953, γεννήθηκε η πρώτη κωμωδία αλά ιταλικά με το Pane, amore e fantasia (Ψωμί, έρωτας και φαντασία), στο οποίο πρωταγωνίστησαν ο ντε Σίκα και η Λολομπρίτζιντα. Η συνέχεια ήταν το Pane, amore e gelosia (Ψωμί, έρωτας και ζήλεια), το 1954. Εγκαταλείποντας τη σειρά αυτή, σκηνοθέτησε τον Αλμπέρτο Σόρντι και την Σιλβάνα Παμπανίνι, στο La bella di Roma (Η ωραία της Ρώμης), το 1955.
Στα βήματα του Poveri ma belli (Φτωχοί αλλά ωραίοι), σκηνοθετεί, το 1957, την ταινία Mariti in pericolo (Άνδρες σε κίνδυνο) και την αμέσως επόμενη χρονιά το Mogli pericolose (Επικίνδυνες σύζυγοι) με το ζευγάρι Κοσίνα - Σαλβατόρι. Το 1960 ξανασκηνοθετεί τον Σόρντι στην ταινία που θεωρείται το αριστούργημά του, Tutti a casa (Όλοι στο σπίτι), μια δραματική κωμωδία για την Ιταλία μετά τη συνθηκολόγηση με τους συμμάχους. Με θέμα την ιταλική Αντίσταση, το 1963, σκηνοθέτησε την ταινία La ragazza di Bube (Το κορίτσι του Μπούμπε), έχοντας πρωταγωνίστρια την Κλαούντια Καρντινάλε. Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κάρλο Κασόλα. Στη συνέχεια ακολούθησε η δραματική ταινία Incompreso (Παρεξηγημένος), το 1966, και το Infanzia, vocazione e prime esperienze di Giacomo Casanova, veneziano (Παιδικά χρόνια, εκκλησιαστική πορεία και πρώτες εμπειρίες του βενετσιάνου Τζάκομο Καζανόβα), το 1969.
Το 1971 ο Κομεντσίνι ήταν ανάμεσα στους υπογράφοντες της έκκλησης που δημοσίευσε η εφημερίδα L' Espresso εναντίον του αστυνόμου Λουίτζι Καλαμπρέζι.
Μεγάλη επιτυχία συνάντησε η τηλεοπτική του σκηνοθεσία στις Περιπέτειες του Πινόκιο (1972) με τον Αντρέα Μπαλέστρι. Την ίδια χρονιά, σκηνοθετεί τον Αλμπέρτο Σόρντι μαζί με τους Σιλβάνα Μανγκάνο, Μπέτι Ντέιβις και Τζόζεφ Κότεν στην ταινία Lo scopone scientifico (Χαρτοπαίκτης με ταλέντο), εξαιρετική κωμωδία με μελαγχολικές αποχρώσεις. Το 1975 γυρίζει την αστυνομική ταινία La donna della domenica (Η ωραία της Κυριακής), με πρωταγωνιστές το ετερογενές τρίο: Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Ζακλίν Μπισέ, Ζαν-Λουί Τρεντινιάν. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα των Φρουτέρο και Λουτσεντίνι. Το 1976 συνεργάστηκε με τον Νίνο Μανφρέντι σε ένα από τα μέρη της σπονδυλωτής ταινίας Basta che non si sappia in giro όπου εμφανίζεται η Μόνικα Βίτι. Σε ένα από τα σκέλη της ταινίας Quelle strane occasioni (Αυτές οι παράξενες περιστάσεις) βάζει τον Σόρντι ως παπά να βρίσκεται, τον Δεκαπενταύγουστο, κλεισμένος σε ασανσέρ με μια ημίγυμνη Στεφανία Σαντρέλι.
Βάζει τον Τονιάτσι να υποδυθεί μια σιχαμερή και απεχθή προσωπικότητα στην ταινία Il gatto (Ο γάτος), το 1977, και το 1979 συμπεριλαμβάνει τους μεγαλύτερους και τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του ιταλικού πανοράματος στo μπερδεμένο αλλά απολαυστικό L'ingorgo - Una storia impossibile (Το μποτιλιάρισμα - Μια απίθανη ιστορία).
Στη δεκαετία του '80, η κωμωδία αλά ιταλικά έχει φύγει από το προσκήνιο, κι έτσι μειώνονται τόσο οι ταινίες που σκηνοθετεί όσο και οι επιτυχίες: το Cercasi Gesù (Ψάχνοντας τον Ιησού), το 1982 με τον Μπέπε Γκρίλο και το Voltati Eugenio, με τον Μπερτράν Μπλιέ, το 1980. Η ιταλική τηλεόραση, RAI, στα δώδεκα χρόνια από την τεράστια επιτυχία του Πινόκιο, τον καλεί ξανά για να σκηνοθετήσει το Cuore (Καρδιά), το 1984. Στη συνέχεια επιστρέφει στην κωμωδία με την Βίρνα Λίζι και τον Μισέρ Σερό στο Buon Natale... buon anno (Καλά Χριστούγεννα... Καλή χρονιά), το 1989), προτού αποσυρθεί οριστικά λόγω ασθένειας στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Το τέλος
Ο Λουίτζι Κομεντσίνι πέθανε στη Ρώμη, στις 6 Απριλίου, 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σπουδή Op. 25, No. 7 (Σοπέν)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
25 07 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1834 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα
Μπατίστα
Το Μπατίστα (Baptista) είναι ισπανικό και πορτογαλικό επώνυμο (αν και στα πορτογαλικά είναι πιο κοινό στην ορθογραφία Μπαπτίστα) και κυριολεκτικά σημαίνει βαπτιστής. Επίσης χρησιμοποιείται ως μεσαίο όνομα.
Μπορεί να αναφέρεται στους εξής:
Κατηγορία:Επώνυμα
Φελίτσε Κορνιόλα
Ο Φελίτσε Κορνιόλα ήταν Ενετός στρατηγός, βυζαντινής καταγωγής. Διετέλεσε Magister Militum του Δουκάτου της Βενετίας το 739.
Εσθονική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Εσθονική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (συντομογραφία: Εσθονική ΣΣΔ, εσθονικά: Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik, ρωσικά: Эстонская Советская Социалистическая Республика) ήταν μία από τις δεκαπέντε Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που συγκροτούσαν την Σοβιετική Ένωση.
Φελίτσε Κορνιόλα
Βιογραφία
Ο Φελίτσε ένας απλός πολίτης του Μαλάμοκο υπήρξε ο δεύτερος Στρατιωτικός Μάγιστρος στην διαδοχή της διακυβέρνησης της Βενετίας μετά την δολοφονία του Δόγη Όρσο Ιπάτο. Έμεινε γνωστός για την ηπιότητα του χαρακτήρα του, κυβέρνησε με δικαιοσύνη και μετριοπάθεια. Έγινε τόσο δημοφιλής στους υπηκόους του που κατόρθωσε να ακυρώσει την εξορία του μετέπειτα δόγη Τεοντάτο που είχε αποφασιστεί μετά την ανατροπή και δολοφονία του πατέρα του δόγη Όρσο. Ο Τεοντάτο κέρδισε την εμπιστοσύνη των εκλεκτόρων όταν επέστρεψε από την εξορία, όταν έληξε η 12μηνη θητεία του Φελίτσε Κορνιόλα τον διαδέχτηκε στο αξίωμα ο ίδιος ο Τεοντάτο που πέτυχε αργότερα να κερδίσει και την θέση του Δόγη.
Εσθονική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Δημιουργήθηκε στις 21 Ιουλίου 1940, αφού ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το μέχρι τότε ανεξάρτητο κράτος της Εσθονίας. Η εισβολή έγινε 17 Ιουνίου, στα πλαίσια του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ της 23ης Αυγούστου 1939. Η Εσθονική ΣΣΔ ενσωματώθηκε επίσημα στην ΕΣΣΔ στις 9 Αυγούστου 1940. Από το 1941 μέχρι το 1944 ήταν υπό γερμανική κατοχή, αλλά στα 1944-45 ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε την περιοχή στο σύνολό της και νίκησε ολοκληρωτικά το Τρίτο Ράιχ. Η ΣΣΔ συνόρευε στα ανατολικά με την Ρωσική ΣΟΣΔ και στον νότο με την Λετονική ΣΣΔ. Στα βόρεια και τα δυτικά βρέχονταν από την Βαλτική Θάλασσα. Πρωτεύουσα ήταν το Τάλιν. Αποσχίσθηκε από την ΕΣΣΔ και στις 20 Αυγούστου 1991 συγκρότησε το ανεξάρτητο κράτος της Δημοκρατίας της Εσθονίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Εσθονίας Εσθονια Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη Κατηγορία:Σοβιετικές στρατιωτικές κατοχές
Φελίτσε Κορνιόλα
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Οικία Αγγελικής Χατζημιχάλη
Η Οικία Αγγελικής Χατζημιχάλη, όπου έζησε, εργάστηκε και πέθανε η Ελληνίδα λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη (1895 - 1965), βρίσκεται στο δρόμο που φέρει τιμητικά το όνομά της, την Οδό Χατζημιχάλη αριθ. 6 στη συνοικία της Πλάκας στην Αθήνα.
Το σπίτι της Αγγελικής Χατζημιχάλη
Το τριώροφο πλακιώτικο κτήριο της κατοικίας της Αγγελικής Χατζημιχάλη σχεδιάστηκε το 1924 από τον αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχο (1871 - 1939) και είναι το μόνο από τα έργα του που σώζεται στην Αθήνα. Αποτελεί έξοχο δείγμα εκλεκτιστικής αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου. Η εμπνευσμένη κατασκευή του ενσωματώνει παραδοσιακά, νεοβυζαντινά και σύγχρονα μορφολογικά αρχιτεκτονικά στοιχεία.
Το εσωτερικό της οικίας Χατζημιχάλη είναι διακοσμημένο με ξυλόγλυπτα, που σχεδίασε η ίδια, βασισμένα σε λαϊκά μοτίβα. Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική διαμόρφωση των χώρων, με έντονες επιρροές από την παραδοσιακή λαϊκή αρχιτεκτονική του ελληνικού χώρου, προσδίδει στο οίκημα ξεχωριστή γοητεία.
Στην εσωτερική αυλή της οικίας έχει τοποθετηθεί, με πρωτοβουλία του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών, μαρμάρινη προτομή της Αγγελικής Χατζημιχάλη, έργο του γλύπτη Νικόλα (1909 - 1990). Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 3 Ιουνίου 1971.
Στην πρόσοψη του σπιτιού υπάρχει σήμερα εντοιχισμένη πλάκα, όπου αναγράφεται: "Εδώ έζησε, δούλεψε και πέθανε η μεγάλη μας λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη".
Το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης
Στο σπίτι της Αγγελικής Χατζημιχάλη, όπου έζησε και πέθανε το 1965, στεγάζεται σήμερα το "Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων" (αγγλ. Municipal Museum of Folk Culture - Angeliki Hatzimichali). right|thumb|250px|Αναμνηστική πλάκα στο σπίτι της Αγγελικής Χατζημιχάλη Ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων δημιούργησε και λειτουργεί από το 1980 ένα κέντρο λαϊκής τέχνης και παράδοσης, που βασίζεται στην πλούσια λαογραφική συλλογή της Αγγελικής Χατζημιχάλη, καθώς και σ' ένα μέρος από τα αντιπροσωπευτικά παραδοσιακά αντικείμενα που παραχώρησε με δανεισμό η Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία.
Σκοπός του Κέντρου είναι η διαφύλαξη και η συντήρηση της λαϊκής τέχνης, η έρευνα της ελληνικής παράδοσης, η γνωριμία με την ελληνική λαϊκή παράδοση και η συνεργασία με άλλους αντίστοιχους φορείς. Περιλαμβάνει πλούσιο υλικό από κεντήματα, υφαντά, κεραμικά, αγροτικά εργαλεία, αργαλειούς, εικόνες και πίνακες ζωγραφικής της ίδιας της Αγγελικής Χατζημιχάλη.
Η λαογραφική βιβλιοθήκη του Κέντρου περιέχει βιβλία και περιοδικά σχετικά με την εθνογραφία, τη λαϊκή τέχνη και την παράδοση του ελληνικού, αλλά και του ευρύτερου βαλκανικού χώρου, καθώς και για τη λαϊκή γλώσσα και λογοτεχνία.
Η Αγγελική Χατζημιχάλη άφησε και πλούσιο συγγραφικό λαογραφικό έργο. Το μνημειώδες έργο της "Σαρακατσάνοι" (1959) την καθιέρωσε και την έκανε παγκοσμίως γνωστή.
Ροδρίγο Αλφόνσος δε Λεόν
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν και της ερωμένης του Αλδόνθα Μαρτίνεθ, κόρης του Μαρτίν Γκόμες δε Σίλβα.
Η μητέρα του το 1911 εισήλθε στη συνοδεία της Τερέζας των Καπετιδών, κόρης του Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας, όταν η τελευταία παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Θ΄ της Λεόν.
Ο Ροδρίγο-Αλφόνσος απεβίωσε το 1968 σε ηλικία τουλάχιστον 60 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ινές Ροντρίγκεθ δε Καμπρέρα.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Λογιστική μονάδα
Μια λογιστική μονάδα στην οικονομική λογιστική αναφέρεται στις λέξεις που χρησιμοποιούνται για την περιγραφή των συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων και υποχρεώσεων που αναφέρονται στις οικονομικές καταστάσεις και όχι στις μονάδες που χρησιμοποιήθηκαν για τη μέτρησή τους. Η λογιστική μονάδα και η μονάδα μέτρησης μερικές φορές αντιμετωπίζονται ως συνώνυμα στην οικονομική λογιστική και την οικονομία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα
Φρούριο της Δυναστείας Χο
Το Φρούριο της Δυναστείας Χο (βιετναμέζικα: Thành nhà Hồ ενώ ονομάζεται και Κάστρο Tây Đô και Κάστρο Tây Giai) βρίσκεται στην επαρχία Thanh Hóa, στο βόρειο Βιετνάμ.
Ιστορικό
Κατασκευάστηκε το 1397. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι ογκόλιθοι, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν μήκος 2 μ., πλάτος 1 μ. και ύψος 70 εκ.
Το φρούριο έχει ορθογώνιο σχήμα: η βόρεια και η νότια πλευρά του έχουν μήκος 870,5 μ. ενώ η ανατολική και δυτική πλευρά του έχουν μήκος 883,5 μ. Σε κάθε μια από τις πλευρές υπάρχει και μια πύλη. Η πύλη στην νότια πλευρά έχει 9,5 μ. ύψος και 15,17 μ. πλάτος.
Το 2011 το Φρούριο της Δυναστείας Χο συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Φτερού
Ο Ανδρέας Νομικός (Λήμνος, 1937 – Αθήνα, 6 Νοεμβρίου 2021 ) γνωστότερος ως φτερού ήταν υπαίθριος μικροπωλητής της Αθήνας. Πουλούσε φτερά για ξεσκόνισμα και φώναζε με ψιλή φωνή «φτερά... και πούπουλα». Αποτελούσε γραφική φυσιογνωμία της Αθήνας εδώ και πάνω από 50 χρόνια, από τη δεκαετία του '60 μέχρι και σήμερα και η έκφραση «φτερά... και πούπουλα» έχει μείνει κλασική. Χρησιμοποιούσε ψιλή φωνή και καμώματα για να διαφημίσει την πραμάτεια του, για τα οποία θεωρείτο ομοφυλόφιλος, ενώ είναι οικογενειάρχης με τρία παιδιά. Αναφέρεται ότι πολλοί πίστευαν ότι η προσέγγισή του αυτή ήταν προσποιητή, με σκοπό να προσελκύει την προσοχή. Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στις 6 Νοεμβρίου 2021
Φιλμογραφία
Ως ηθοποιός έχει εμφανιστεί σε πολλές κωμωδίες και σε αρκετές από αυτές σε ρόλο πωλητή φτερών ή σε ρόλο θηλυπρεπούς.
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Υπαίθριοι μικροπωλητές Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Antique
μικρογραφία|Ἣ Έλενα Παπαρίζου Οι Antique ήταν ελληνικό συγκρότημα προερχόμενο από τη Σουηδία που συνδύαζε την ελληνική ποπ μουσική και τα λυρικά ποιήματα με έναν σκανδιναβικό/λαϊκό χορό. Το συγκρότημα αποτελούνταν από την Έλενα Παπαρίζου και τον Νίκο Παναγιωτίδη. Και οι δύο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας από Έλληνες γονείς. Το 2001 εκπροσώπησαν την Ελλάδα στη Eurovision με το τραγούδι (I Would) Die for You, το οποίο διαθέτει αγγλικό και ελληνικό στίχο, σε στίχους και μουσική των Φωτεινή Χατζηχριστάκη, Νίκου Τερζή και Αντώνη Παππά, και κατέκτησε την τρίτη θέση.
Το 2003 το συγκρότημα διαλύθηκε και τα δυο μέλη έκαναν σόλο καριέρα. Το 2019 το συγκρότημα επανενώθηκε για μια επετειακή συναυλία στη Σουηδία, ενώ το 2022, 19 χρόνια μετά τη διάλυση, αποφάσισαν να συνεργαστούν ξανά κυκλοφορώντας μια νέα διασκευή του κομματιού Τι Τι που πρωτοκυκλοφόρησε το 1992.
Singles
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2001 Κατηγορία:Σουηδικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Σουηδικά μουσικά ντουέτα
Περιπέτειες τριών Ρώσων και τριών Άγγλων στη Νότια Αφρική
Περιπέτειες τριών Ρώσων και τριών Άγγλων στη Νότια Αφρική ή Οι τύχες τριών Ρώσων και τριών Άγγλων στη Νότια Αφρική (γαλλικά: Αventures de trois Anglais dans l'Afrique australe) είναι ο τίτλος του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βέρν που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Αρχείο Εκπαίδευσης και Ψυχαγωγίας (Magasin d'Éducation et de Récréation). Η δράση εκτυλίσσεται στη Νότια Αφρική του 1854.
Πλοκή
Τρεις Άγγλοι και τρεις Ρώσοι επιστήμονες αναχωρούν για τη Νότια Αφρική το 1854, για να μετρήσουν το τόξο του 52ου μεσημβρινού μαζί με τον ντόπιο Μόκουμ. Κατά τη διάρκεια της αποστολής τους εκτυλίσσεται ο Κριμαϊκός Πόλεμος, στον οποίο η Αγγλία και η Ρωσία πολεμούν. Οι έξι επιστήμονες αναγκάζονται να πολεμήσουν όμως και τους τοπικούς Μακαλόλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Φάρσαλα
thumb|280px|Το [[ανάγλυφο από τα Φάρσαλα (Μουσείο του Λούβρου αρ. Ma 701)|ανάγλυφο των Φαρσάλων, ένα από τα αρχαιότερα τεκμήρια ελληνικής τέχνης. (Μουσείο του Λούβρου αρ. Ma 701)]]μικρογραφία|Η πλατεία Λαού στα Φάρσαλα, χιονισμένη. μικρογραφία|Η [[Μάχη των Φαρσάλων (1897)|Μάχη των Φαρσάλων από τον Γεώργιο Ροϊλό (1867-1928).]] thumb|150px|Αρχαίο ημίδραχμο των Φαρσάλων, 5ος αι. π.Χ.Τα Φάρσαλα είναι πόλη της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Φαρσάλων και υπάγονται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γενικές πληροφορίες
Τα Φάρσαλα, γνωστά στην αρχαιότητα ως Φάρσαλος, είναι ημιορεινή πόλη της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, η οποία βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού, στην άκρη του θεσσαλικού κάμπου και στις βόρειες απολήξεις του Ναρθακίου όρους, 45 χλμ. νότια της Λάρισας. Υπήρξε, σύμφωνα με τον Ευριπίδη, η πατρίδα του Ηρωικού Αχιλλέα. Κτισμένη στη φυσική οδό που συνδέει τη Θεσσαλία με τη νότια Ελλάδα, η πόλη υπήρξε πολλές φορές πέρασμα δυνάμεων, είτε προς τον νότο, είτε προς τον βορρά, αλλά και πεδίο ιστορικών συγκρούσεων, σημαντικότερη από τις οποίες είναι αυτή που έγινε το 48 π.Χ. μεταξύ του Ιουλίου Καίσαρα και του Πομπήιου, με νικητή τον πρώτο, στον εμφύλιο πόλεμο της Ρώμης.
Είναι διοικητικό, οικονομικό και αγροτικό κέντρο της ομώνυμης επαρχίας. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, κυρίως με την καλλιέργεια βαμβακιού, την κτηνοτροφία, ενώ πολλοί απασχολούνται και στις τοπικές μονάδες επεξεργασίας των αγροτικών προϊόντων, όπως για παράδειγμα στην κλωστοϋφαντουργία. Γνωστό προϊόν σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό είναι ο τοπικός χαλβάς Φαρσάλων (σαπουνέ), που το βρίσκουμε συχνά στα πανηγύρια που διοργανώνονται. Επίσης είναι γνωστά τα όσπριά τους και συγκεκριμένα οι φημισμένες φακές Φαρσάλων, των οποίων η καλλιέργεια έφτασε στην ημιορεινή αυτή περιοχή από Έλληνες πρόσφυγες από την Καισάρεια της Μικράς Ασίας. Η προσεκτική επιλογή επικλινών ξερικών χωραφιών, που εκτείνονται στις περιοχές Χαρά, Χαλκιάδες, ως και Ναρθάκι και Πολυδάμειο από τους ντόπιους καλλιεργητές, σε συνδυασμό με το ιδανικό μικροκλίμα της ημιορεινής περιοχής, τα πλούσια σε κάλιο εδάφη και τις ποιοτικές, δυναμικές Ελληνικές ποικιλίες φακής, εξασφαλίζουν προϊόν που χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη νοστιμιά και τη "γεμάτη" γεύση του.
Απογραφές πληθυσμού
Ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Φαρσάλων (πρώην «Καποδιστριακός» Δήμος Φαρσάλων), κατά την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 9.774 κατοίκους, ενώ της πόλης των Φαρσάλων σε 9.117 κατοίκους. Το 2001 ανήρχοντο σε 10.812 κατοίκους για τον τότε Δήμο, ενώ για την πόλη των Φαρσάλων σε 9.870 κατοίκους. Στις απογραφές των ετών 1991 και 1981, οι κάτοικοι της πόλης των Φαρσάλων ήταν 8.413 και 7.094 αντίστοιχα.
Αρχαιότητα
Η πόλη είναι χτισμένη στους πρόποδες ενός χαμηλού σχετικά βουνού, του Ναρθακίου όρους, το οποίο έχει υψόμετρο 1.011 μέτρα, ενώ η ίδια η πόλη έχει υψόμετρο 147 μέτρα. Αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την αδιάλειπτη κατοίκηση της τοποθεσίας ήδη από τη Νεολιθική Εποχή. Ακόμη και σήμερα είναι ορατά τα Κυκλώπεια τείχη που προστάτευαν την πόλη. Υπάρχει επίσης και ένας θολωτός τάφος της περιόδου αυτής.
Στα ιστορικά χρόνια, η πόλη είναι γνωστή με το όνομα Φάρσαλος. Κατά τους Περσικούς πολέμους συμμάχησε με τους Αθηναίους. Αρχοντικό γένος της πόλης ήταν το γένος των Εχεκρατιδών. Στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα, η πόλη αποτέλεσε μέλος του Θεσσαλικού Κοινού. Αργότερα ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Μακεδονίας, κατά τη βασιλεία του Φιλίππου Β'. Η ευρύτερη περιοχή έγινε θέατρο συγκρούσεων τόσο μεταξύ Αιτωλών και Θεσσαλών ενάντια στους Μακεδόνες, όσο και κατά τον Β΄ και Γ΄ Μακεδονικό πόλεμο. Μετά την κατάλυση του Μακεδονικού βασιλείου από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, η Φάρσαλος πέρασε στη ρωμαϊκή κυριαρχία. Η ευρύτερη περιοχή υπέστη καταστροφές κατά τη διάρκεια των Ρωμαϊκών εμφυλίων, είτε λόγω των διερχόμενων στρατευμάτων, είτε λόγω Θρακών και άλλων μισθοφόρων, που υπηρετούσαν στους στρατούς του εμφυλίου. Το 48 π.Χ. στην πεδιάδα των Φαρσάλων, ο Ιούλιος Καίσαρας νίκησε τον Πομπήιο, στην ομώνυμη μάχη, τη Μάχη των Φαρσάλων.
Απελευθέρωση
Τα Φάρσαλα που επί Τουρκοκρατίας ονομάζονταν Τσατάλτζα, απελευθερώθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1881, όταν ενώθηκε η Θεσσαλία στο Ελληνικό Βασίλειο. Τότε γνώρισαν νέα περίοδο άνθησης. Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, σφοδρή μάχη δόθηκε στην περιοχή των Φαρσάλων, στις 24 Απριλίου, με τις οθωμανικές δυνάμεις.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Φάρσαλα γνώρισαν σημαντικές καταστροφές. Το 1941 βομβαρδίστηκαν από τους Γερμανούς, ενώ το Μάρτιο του 1943 η πόλη πυρπολήθηκε από τους Ιταλούς και αρκετοί κάτοικοι εκτελέστηκαν ως αντίποινα για τις επιθέσεις ανταρτών. Στον εμφύλιο που ακολούθησε την Κατοχή, η πόλη δέχτηκε επίθεση ανταρτών, γεγονός που μαρτυρούν ακόμη τα πολυάριθμα πολυβολεία γύρω από την πόλη.
Σεισμική δραστηριότητα
Ό,τι δεν καταστράφηκε από τους κατακτητές καταστράφηκε από τον σεισμό του 1954 (7,1R), ο οποίος προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στα κτήρια της πόλης. Αποτέλεσμα του σεισμού ήταν να μη υφίστανται παλιά κτήρια...
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Μόρφου
Η Μόρφου είναι πόλη στην επαρχία Λευκωσίας στην Κύπρο. Αποτελεί έναν από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση του Δήμου Μόρφου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Η Μόρφου ιδρύθηκε από Σπαρτιάτες οι οποίοι έφεραν τη λατρεία της Αφροδίτης, η οποία ήδη υπήρχε στη Μεγαλόνησο.
Τοποθεσία
Στα ανατολικά συνορεύει με το Καλό Χωριό Καπούτη, την Κυρά και το Αργάκι, στα νότια με την Κάτω Ζώδεια, στα νοτιοδυτικά με τον Νικήτα, στα δυτικά με το Συριανοχώρι και στα βόρεια με την Αγία Ειρήνη. Το βορειοδυτικό τμήμα της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Μόρφου:
Ιστορία
Τη Μόρφου ίδρυσαν Σπαρτιάτες οι οποίοι έφεραν τη λατρεία της Αφροδίτης, η οποία ήδη υπήρχε στο νησί.
Την εποχή του Βυζαντίου στη Μόρφου εγκαταστάθηκαν Ακρίτες, οι οποίες προστάτευαν την Κύπρο από τις αραβικές επιδρομές. Οι Ακρίτες δημιούργησαν στο στρατόπεδο τους ναό προς τιμή του Αγίου Μάμα, τον οποίο θεωρούσαν ως προστάτη τους.
Την περίοδο της Φραγκοκρατίας, η Μόρφου παραχωρήθηκε από τον βασιλιά της Κύπρου στον Λαουράν ντε Πλεσσίλ. Την εποχή της Τουρκοκρατίας η Μόρφου αποτελούσε πρωτεύουσα του κατηλικίου (διαμέρισμα) Μόρφου, το οποίο υπαγόταν διοικητικά στην επαρχία Κερύνειας.
Το 1878 ξεκίνησε η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Το 1882 θεσπίστηκε νόμος, σύμφωνα με τον οποίο ο αρμοστής είχε την εξουσία να ιδρύει ή να καταργεί δήμους μετά από αίτηση των κατοίκων μιας περιοχής. Οι κάτοικοι της Μόρφου έκαναν αίτηση το 1883 και η κοινότητά τους ανακηρύχθηκε σε δήμο στις 5 Δεκεμβρίου 1883.
Κατά την τουρκική εισβολή του 1974, στις 16 Αυγούστου 1974, η Μόρφου καταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό. Από τότε ο Δήμος Μόρφου στεγάζεται σε οίκημα στη Λευκωσία.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Μόρφου, έως το 1974, αποτελείτο από Ελληνοκύπριους. Οι Τουρκοκύπριοι ήταν ελάχιστοι έως το 1960, ενώ δεν υπήρχε κανένας μετά το 1973. Κατά την τουρκική εισβολή οι κάτοικοί της διέφυγαν στο νότιο τμήμα της Κύπρου. Στη Μόρφου εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες από το νότιο τμήμα της Κύπρου, κυρίως από την Πάφο, τη Λεμεσό, την Επισκοπή, τα Κάτω Πολεμίδια, τα Πάνω Πολεμίδια, την Πόλη Χρυσοχούς, την Ακουρσό, την Πιτάρκου, την Αξύλου, τον Άγιο Ιωάννη Πάφου, τη Μελάνδρα, τη Λαπηθιού, το Κίδασι, τη Λέμπα, τη Βρέτσια, τον Άγιο Νικόλαο, την Ανδρολύκου, την Πελαθούσα, το Προδρόμι, τον Άγιο Γεώργιο, την Τίμη, τη Σουσκιού, τον Μάρωνα, τη Γιαλιά, τα Μαντριά και τη Γαλαταριά.
Ο πίνακας που ακολουθεί, παρουσιάζει τον πληθυσμό του δήμου σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στον δήμο από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφός του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δήμου Μόρφου διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Μόρφου, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται σε 4 συνοικίες:
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Μόρφου είναι αδελφοποιημένος με:
Οργανωμένα σύνολα-σωματεία
Παρόλο που η Μόρφου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία, στην ελεύθερη Κύπρο συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται σωματεία που είχαν ως έδρα τη Μόρφου. Τα σωματεία αυτά είναι ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου και η Αθλητική Ένωση Μόρφου (ΑΕΜ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λευκωσίας
Βλαντίμιρ Γκολενίστσεφ
Ο Βλαντιμίρ Σεμιόνοβιτς Γκολενίστσεφ (ρώσικα: Владимир Семёнович Голенищев) (29 Ιανουαρίου 1856 – 5 Αυγούστου 1947) ήταν από τους πρώτους, και πιο καταξιωμένους, Ρώσους αιγυπτιολόγους.
Ο Γκολενίστσεφ προερχόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια, της οποίας επίσης μέλος ήταν ο Στρατάρχης Κουτούζοφ. Έλαβε τη μόρφωσή του στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Το 1884-85 οργάνωσε και χρηματοδότησε ανασκαφές στο Ουάντι Χαμαμάτ, που ακολουθήθηκε από την έρευνα στο Tell el-Maskhuta το 1888–89. Μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες, ταξίδεψε στην Αίγυπτο πάνω από εξήντα φορές, φέρνοντας πίσω μια τεράστια συλλογή πάνω από 6.000 αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, που περιλαμβάνουν ανεκτίμητα αντικείμενα όπως ο Μαθηματικός Πάπυρος της Μόσχας, Οι Περιπέτειες του Ουεναμούν, και αρκετά πορτραίτα Φαγιούμ. Εξέδωσε επίσης τους ονομαζόμενους Πάπυρους του Ερμιτάζ, που περιλαμβάνουν την Προφητεία του Νεφερτί, που σήμερα φυλάσσονται στο Μουσείο Ερμιτάζ.
Έχοντας πουλήσει τη συλλογή του στο Μουσείο Πούσκιν το 1909, ο Γκολενίστσεφ εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση δεν επέστρεψε ποτέ στη Ρωσία, διαμένοντας στη Νίκαια και το Κάιρο. Στην Αίγυπτο ίδρυσε και κατείχε την έδρα της αιγυπτιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, όπου αρχειοθέτησε ιερατικούς παπύρους. Ο Γκολενίστσεφ πέθανε στη Νίκαια στα 90 του χρόνια. Κάποιες από τις δημοσιεύσεις του βρίσκονται στο Ινστιτούτο Griffith στην Οξφόρδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αιγυπτιολόγοι
Ζαν Εγεγκέ Ν'Ντονγκ
Ο Ζαν Εγεγκέ Ν'Ντονγκ (Jean Eyeghe Ndong, 12 Φεβρουαρίου 1946) είναι πολιτικός από την Γκαμπόν. Ανέλαβε πρωθυπουργός το 2006. Είναι παντρεμένος με την Γκιζέλ Μπιγιογκέ από το 1971 και έχουν 6 παιδιά.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1946. Είναι ανηψιός του πρώτου Προέδρου της χώρας, Λέον Μπα και μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Γκαμπόν (PDG). Στις 20 Ιανουαρίου 2006 διορίστηκε Πρωθυπουργός από τον Ομάρ Μπονγκό. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2006 κέρδισε μία έδρα στη Βουλή και υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, βάσει του Συντάγματος. Πέντε ημέρες μετά την παραίτηση της κυβέρνησης, στις 24 Ιανουαρίου 2007, ο Εγιέγκε έλαβε νέα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, η οποία ανακοινώθηκε έπειτα από μία ημέρα. Στις τοπικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Απρίλιο του 2008 κέρδισε στην Λιμπρεβίλ νικώντας τον M'ba Abessole. Μια νέα κυβέρνηση, αποτελούμενη από 44 μέλη με επικεφαλής τον Ντονγκ διορίστηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2008. Επεδίωξε την υποψηφιότητα από το PDG για τις πρόβρες προεδρικές εκλογές μετά το θάνατο του Μπονγκό, ωστόσο το κόμμα έχρισε υποψήφιο το γιο του αποβιώσαντα ηγέτη, Αλί-Μπεν Μπονγκό. Εν συνεχεία παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 17 Ιουλίου του 2009 και ανακοίνωσε ότι κατέρχεται ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές. Η προσωρινή πρόεδρος, Ροζ Φρανσίν Ρογκομπέ διόρισε την ίδια μέρα ως διάδοχό του τον Πολ Μπιγιογκέ Μπα.
Παραπομπές
Εγεγκε
Perapion violaceum
Το Perapion violaceum είναι ένα μικρό κολεόπτερο από την οικογένεια Apionidae, πρώην υποεικογένεια της οικογένειας Curculionidae (μαμούνια). Το γένος Perapion εκπροσωπείται στην Ευρώπη με τρία υπογένη και δώδεκα είδη. Το είδος Perapion violaceum κατατάσσεται στο υπογένος Perapion. Απαντάται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, στα νησιά Βαλεαρίδες εμφανίζεται ως υποείδος Perapion violaceum lopezi. thumb|Εικ.1 πλευρική όψη thumb|Εικ.2 κάτω πλευρά thumb|Εικ.3 από μπροστά
Ετυμολογικές και ιστορικές παρατηρήσεις
Το είδος έχει καταγραφεί το 1808 υπό το όνομα Apion violaceum από τον Kirby Η κοντή λατινική περιγραφή σου αρχίζει με Apion atrum glabrum, coleoptris oblongo-obovatis violaceis... (μάυρο λείο Apion, με τα έλυτρα επιμήκη-ωοειδή και βιολέτα) και εξηγεί το όνομα violaceum με το χρώμα των ελύτρων.
Το γένος Perapion καθορίστηκε από τον Wagner 1907, που απόσπασε το Perapion ως υπογένος από το Άπιον. Ο ίδιος γράφει Die Arten dieses Subgenus sind durch den Bau des Rüssels und die Gestalt, die am meisten einer Birne (άπιον) ähnelt sehr gut gekennzeichnet (Τα είδη του υπογένους χαρακτηρίζονται από την μορφή του ρύγχος και το σχήμα, που μοιάζει πλέον με αχλάδι). Αυτό εκφράζει και το όνομα. Perapion συνίσταται από το πρόθεμα “περ” και “Άπιον” και σημαίνει περίπου “αληθινό τυπικό άπιον”. Το όνομα του γένους Άπιον αναφέρεται στην μορφή του κορμιού, που θυμίζει αχλάδι (άπιον στα αρχαία Ελληνικά).
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κεφάλι του κολεοπτέρου επεκτείνεται ως ρύγχος προς τα μπροστά. Το ρύγχος αυτό δείχνει και σε στάση ανάπαυσης εμπρός, ενώ στα είδη των Curculionidae δείχνει προς τα κάτω, πολλές φορές κρατιέται μεταξύ των μπροστινών  ποδιών. Έτσι μοιάζει πολύ με αχλάδι, το ρύγχος παριστάνοντας το μίσχο. Χωρίς το ρύγχος το κολεόπτερο μετράει περίπου 3 χιλιοστόμετρα. Το κολεόπτερο μαζί με τα πόδια και τις κεραίες είναι μαύρο, μόνο τα έλυτρα έχουν μια μεταλλική πράσινη ή μπλε απόχρωση. Έτσι κοιτάζοντας προσεκτικά φαίνεται δίχρωμο. Έχει μικρά μαλλιά σε όλο το σώμα, αλλά αυτά ξεχωρίζονται μόνο στην μεγέθυνση, με τα μάτια το κολεόπτερο φαίνεται φαλακρό. Υπάρχουν όμως πολλά είδη με αυτά τα χαρακτηριστικά.
Το ρύγχος στο αρσενικό είναι περίπου το ίδιο μακρύ όπως το πρόνωτο, στο θηλυκό είναι μακρύτερο, αλλά οπωσδήποτε πιο κοντό παρά κεφάλι και πρόνωτο μαζί. Το ρύγχος δεν έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην κάτω πλευρά (επιμήκη αυλάκι με τρίχες, τούφα μαλλιών) και δεν έχει δόντι στην βάση. Είναι κυλινδρικό και λίγο λυγισμένο προς τα κάτω. Είναι σχετικά χονδρό, και προς τα εμπρός σχεδόν δεν αδυνατίζει. Οι κεραίες φύονται λίγο μετά την μέση στις πλευρές του ρύγχος. Είναι τριχωτές και οι τρίχες σχεδόν σμίγουν στης κεραίες προς τα μπροστά. Το πρώτο μέρος της κεραίας σχεδόν δεν σχηματίζει γωνία με το δεύτερο μέρος. Είναι μόνο λίγο πιο παχύ από το δεύτερο. Το δεύτερο μέρος είναι μάλλον σφαιρικό παρά κυλινδρικό. Τα τρία τελευταία μέρη σχηματίζουν ωοειδή ρόπαλο. Το πρώτο μέρος του ρόπαλου έχει περισσότερα από το διπλάσιο του φάρδους του προηγούμενου μέρους. . Και τα δύο μέρη αυτά είναι πιο φαρδύ παρά μακρύ.
Το πρόνωτο είναι περίπου κυλινδρικό, στις πλευρές λίγο κυρτό προς τα έξω. Είναι περίπου το ίδιο μακρύ ως φαρδύ και στην βάση αρκετά πιο στενό παρά η βάση των ελύτρων. Μπροστά το πρόνωτο είναι μόνο λίγο φαρδύτερο από το κεφάλι. Η στιγμάτωση είναι έντονη και μέτριο πυκνό.
Τα έλυτρα αποκτούν το μεγαλύτερο πλάτος σαφές στην οπίσθια μέση. Εκεί το κάθε έλυτρο είναι φαρδύτερο από πέντε ένατη του μήκους. Τα έλυτρα έχουν διαμήκεις στενές ρίγες επιμήκων στιγμάτων. Τα διαστήματα μεταξύ των σειρών αυτών είναι σχετικά φαρδιά. Φορούν λίγα ανοικτά μαλλιά, που δεν σχηματίσουν περισσότερες από μια σειρά.
Η στιγμάτωση της κάτω πλευράς είναι έντονη και σχετικά πυκνή, όχι αδύνατη και σκορπισμένη (Εικ.2).
Βιολογία
Το είδος αποφεύγει ξυρούς τόπους, αλλά απαντάται σε πολλούς διάφορους βιότοπους και δείχνει μια ανοχή εναντίον αλάτι. Οι προνύμφες αναπτύσσονται στους στελέχους και στους μίσχους διάφορων ειδών του γένος Rumex. Τα ακμαία τρέφονται από διάφορα μέρη του φυτού που φύονται πάνω από το έδαφος. Το θηλυκό ροκανίζει τρύπες στο φυτό και αποθέτει σε κάθε τρύπα από ένα αυγό. Ο βιολογικό κύκλος διαρκεί ένα χρόνο. Το ακμαίο διαχειμάζει και κάνει την εμφάνισή σου την άνοιξη. Η καινούρια γενιά εμφανίζεται περίπου ένα μήνα αργότερα.
Το είδος ήταν υποψήφιος για την βιολογική καταπολέμηση επιζήμιου αγριόχορτου στην Αυστραλία.
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος απαντάται από την Βόρεια Αφρική μέχρι την Σκανδιναβία και από την Πορτογαλία μέχρι την Ασία. Λείπουν ώμος αναφορές από αρκετές χώρες (Αλβανία, Σλοβενία Μακεδονία, διάφορα κράτη της ευρωπαϊκής Ρωσίας, μερικά μικρές χώρες και τα περισσότερα νησιά. Στην Ελλάδα απαντάει στο Ήπειρο, δεν υπάρχουν όμως αναφορές από την Κρήτη και τα νησιά.
Αναφορές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο
Το Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο (ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ., Hellenic Mediterranean University, H.M.U.) είναι ένα δημόσιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας, με έδρα το Ηράκλειο Κρήτης και παραρτήματα στα Χανιά, το Ρέθυμνο, τον Άγιο Νικόλαο, την Ιεράπετρα και τη Σητεία.
Το Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στις 25/04/2019 (Ν. 4610/2019, ΦΕΚ 70, τεύχος Α', 07/05/2019), μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, με την πανεπιστημιοποίηση του ΤΕΙ Κρήτης. Σήμερα αποτελείται από έξι Σχολές, με περισσότερους από 12.000 προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές και περίπου 400 άτομα διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού.
Σχολές και τμήματα
Τα τμήματα του Πανεπιστημίου αυτού είναι στην πλειοψηφία τους τα ίδια με αυτά του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ο πρώτος κύκλος σπουδών των Τμημάτων έχει διάρκεια οκτώ (8) ακαδημαϊκά εξάμηνα, με εξαίρεση τα Τμήματα Μουσικών Σπουδών, Γεωπονίας και Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων, στα οποία η απαιτούμενη διάρκεια φοίτησης για απόκτηση πτυχίου ορίζεται σε δέκα (10) ακαδημαϊκά εξάμηνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Ηράκλειο Κατηγορία:Εκπαίδευση στα Χανιά Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ιεράπετρα
Αλφόνσος της Μολίνα
Ο Αλφόνσος της Λεόν, λόρδος της Μολίνα, (Ισπανική γλώσσα : Alfonso, 1202 - 6 Ιανουαρίου 1272) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν πρίγκιπας του Λεόν. Ήταν ο τρίτος γιος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν και της δεύτερης συζύγου του Βερεγγαρίας των Ιβρέα, κόρης του εξαδέλφου του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης. Οι παππούδες του από πατέρα ήταν ο Φερδινάνδος Β΄ του Λεόν και η πρώτη σύζυγος του Ουρράκα της Πορτογαλίας, οι παππούδες του από μητέρα ήταν ο Αλφόνσος Η΄ της Καστίλης και η Ελεονώρα της Αγγλίας. Τα αδέλφια του ήταν ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης, που έγινε βασιλιάς της Λεόν και της Καστίλης, η Κωνσταντία, η Ελεονώρα και η Βερεγγάρια του Λεόν.
Πρώτα χρόνια
thumb|150px|left|Ο θυρεός του Αλφόνσου της Μολίνα Το Βασίλειο της Καστίλης και το Βασίλειο της Λεόν βρέθηκαν στην παιδική του ηλικία μετά το διαζύγιο των γονέων του σε σύγκρουση. Ακολούθησε η "μάχη του Ναβάς ντε Τολόζα" (1212) στην οποία ο πατέρας του και ο βασιλιάς της Πορτογαλίας ήταν οι μόνοι που δεν συμμετείχαν σε αντίθεση με τους βασιλείς της Καστίλης, της Αραγωνίας και της Ναβάρρας. Ο Αλφόνσος Θ΄ του Λεόν εκμεταλλεύτηκε την απουσία του ξαδέλφου του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης για να επιτεθεί στην Καστίλη. Ο Φερδινάνδος Γ΄ βρέθηκε σε εχθρότητα με τον Γκονζάλο Πέρες ντι Λάρα, λόρδο της Μολίνα λόγω της υποστήριξης που παρείχε στον Αλφόνσο Θ΄. Οι δύο βασιλείς ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην "Συνθήκη της Ζάφρα" (1223), η Βερεγγάρια είχε σημαντικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις. Ο στόχος των επιδρομών του Γκονζάλο Πέρες ντι Λάρα ήταν να οδηγήσει τους ευγενείς σε εξέγερση εναντίον του Φερδινάνδου Γ΄ ώστε να υποστηρίξουν τον πατέρα του. Ο Φερδινάνδος Γ΄ αντιτάχθηκε σκληρά απέναντι στην αυτονομία που είχε ο Γκονζάλο που ανήκε στον Οίκο του Λάρα, μια από τις ισχυρότερες οικογένειες του βασιλείου μαζί με αυτή του Χάρο. Πολιόρκησε το "κάστρο της Ζάφρα" στο οποίο είχε καταφύγει ο Γκονζάλο μαζί με τους οπαδούς και την οικογένεια του. Ο Γκονζάλο παραδόθηκε και αποδέχτηκε τον όρο να μην περάσει η ηγεμονία του Λάρα στον γιο του Πέντρο Γκονσάλες ντι Λάρα, τον "Απόκληρο" αλλά στην κόρη του Μαφάλντα Γκονθάλεθ δε Λάρα που παντρεύτηκε τον Αλφόνσο της Μολίνα.
Με την "Συνθήκη της Ζάφρα" η ηγεμονία της Ζάφρα πέρασε στο Στέμμα της Καστίλης, ο Πέντρο Γκονσάλες ντι Λάρα δυσαρεστημένος κατέφυγε στο Βασίλειο της Αραγωνίας αλλά θεωρούσε τον εαυτό του πάντοτε νόμιμο κληρονόμο της Μολίνα. Με την διαθήκη του (1268) ο Πέντρο κληρονόμησε τα δικαιώματα του στην Μολίνα στον Φερδινάνδο δε λα Θέρδα, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του βασιλιά Αλφόνσου του Σοφού. Μετά τον γάμο του Αλφόνσου της Μολίνα με την Μαφάλντα Γκονθάλεθ δε Λάρα (1240) και τον θάνατο του πεθερού του Γκονζάλο Πέρες ντι Λάρα, ο Αλφόνσος και η σύζυγος του κυβέρνησαν μαζί την ηγεμονία της Μολίνα, μετά τον θάνατο της Μαφάλντας ο Αλφόνσος κυβέρνησε μόνος του σύμφωνα με την γαμήλια συμφωνία. Ο Αλφόνσος της Λεόν και η κόρη του Λευκή μπόρεσαν να επεκτείνουν σύμφωνα με τα Φουέρος την ηγεμονία της Μολίνα. Οι σύγχρονοι ιστορικοί περιγράφουν τον Αλφόνσο της Λεόν σαν έναν άνθρωπο με μεγάλες αρετές και ήπιο χαρακτήρα. Ο πατέρας τους Αλφόνσο Η΄ όρισε διάδοχο του θρόνου της Λεόν τον Αλφόνσο, όχι τον μεγαλύτερο γιο του Φερδινάνδο Γ΄ που είχε κληρονομήσει την Καστίλη, μερίδια έδωσε και στις κόρες του από τον πρώτο του γάμο Σάντσα, πριγκίπισσα του Λεόν και Ντούλσε του Λεόν. Ο Αλφόνσος της Λεόν δέχτηκε ωστόσο έντονες πιέσεις από τον αδελφό του να παραιτηθεί από τον θρόνο της Λεόν, το αίτημα έγινε αποδεκτό με την "Συνθήκη του Μπεναβέντε" παρουσία πολλών μεγιστάνων και ιερέων. Ο Φερδινάνδος Γ΄ ευχαρίστησε θερμά τον αδελφό του για την παραίτηση, του έδωσε πολλούς τίτλους και δώρα, ο Αλφόνσος συνόδευσε τον Φερδινάνδο Γ΄ σε όλες τις εκστρατείες που είχαν σχέση με την Ρεκονκίστα.
Εκστρατείες
Ο βασιλιάς Αλφόνσος ο Σοφός έγραψε αργότερα "εσύ που διαβάζεις αυτή την ιστορία να γνωρίζεις ότι ο μοναδικός στόχος των μουσουλμάνων ήταν να προστατέψουν την Ανδαλουσία, με την απώλεια της πόλης θεωρούσαν την μάχη χαμένη, αυτό έγινε στην μάχη του Χερέθ. Οι χριστιανοί τους αιφνιδίασαν σημαντικά με την επίθεση, δεν μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν επειδή φοβήθηκαν την εμπειρία τους". Μετά την "μάχη του Χερέθ" ο Άλβαρο Πίρες ντι Κάστρο επέστρεψε στην Καστίλη και παρέδοσε τον μικρό Αλφόνσο στον πατέρα του που βρισκόταν εκείνη την εποχή στην Παλένθια. Ο Αλφόνσος της Μολίνα διακρίθηκε στην κατάκτηση της Κόρδοβας (1236), την παλιά πρωτεύουσα στο Χαλιφάτο της Κόρδοβας. Σε 12 χρόνια (1248) συμμετείχε στην πολιορκία της Σεβίλλης και κατέλαβε το Τόρρε ντελ Όρο, κατέλαβε επίσης τμήμα από το Αλκάθαρ της Σεβίλλης που έμεινε γνωστό ως "Τείχη του Ινφάντη της Μολίνα". Με την διαίρεση της Σεβίλλης έναν μήνα μετά τον θάνατο του αδελφού του Φερδινάνδου Γ΄ (1 Μαίου 1253) δέχτηκε μεγάλα τμήματα σαν μικρότερος αδελφός του πατέρα του βασιλιά. Ο Φερδινάνδος Γ΄ είχε ζητήσει με την διαθήκη του από τον γιο του Αλφόνσο τον Σοφό να δώσει πλούσιες ανταμοιβές στον θείο του.
Τελευταία χρόνια
Την επόμενη χρονιά (1254) εισήλθε στο Ιπποτικό Τάγμα της Καλατράβα, φόρεσε το ένδυμα του μοναχού και έζησε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής του, τάφηκε στο μοναστήρι του Τάγματος. Παρακολούθησε τα "Κορτές της Βαγιαδολίδ" (1258) με στόχο να κερδίσει ο ανεψιός του την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Παρακολούθησε για τον ίδιο στόχο τα "Κορτές του Τολέδο" (1259) και το "Συμβούλιο του Χερέθ" (1268). Παρακολούθησε τον γάμο του μικρανεψιού του Φερδινάνδου του Τριχωτού με την Λευκή της Γαλλίας, ινφάντα της Καστίλης κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Αγίου, έγινε στο Μπούργος (30 Νοεμβρίου 1269). Την εποχή που εισήλθε στο Τάγμα της Καλατράβα έκανε την διαθήκη του, ζήτησε να ταφεί στο "κάστρο του Καλατράβα λα Νουέβα" που βρισκόταν στην σημερινή Θιουδάδ Ρεάλ. Ο Αλφόνσος της Μολίνα πέθανε στην Σαλαμάνκα σε ηλικία 70 ετών (6 Ιανουαρίου 1272). Το σώμα του μεταφέρθηκε προσωρινά στο μοναστήρι του Σαν Φραγκίσκο της Σαλαμάνκα που δεν υπάρχει σήμερα. Τα οστά του μεταφέρθηκαν αργότερα στο "κάστρο του Καλατράβα λα Νουέβα" όπως ζήτησε με την διαθήκη του, τοποθετήθηκαν σε ένα πολυτελή φέρετρο στο παρεκκλήσι της εκκλησίας του ναού, δεν σώζονται σήμερα.
Οικογένεια
Όταν η Μαφάλντα απεβίωσε ο Αλφόνσος έκανε δεύτερο γάμο το 1244 με την Τερέζα Γκονθάλεθ, κόρη του Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα κυρίου του Μπελοράντο και είχε τέκνο:
Το 1260 ο Αλφόνσος έκανε τρίτο γάμο, με τη Μάγιορ-Αλφόνσα, κόρη και κληρονόμο του Αλφόνσο-Τέγιεθ ελ Μόθο κυρίου του Μενέσες & Βιλανουέβα και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
Σφίγγα (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 28)
Η Σφίγγα που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 28 είναι αρχαίο Ελληνικό γλυπτό.
Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε επάνω σε στήλη στα Μεσόγεια ανατολικά των Σπάτων στην Αττική.
Περιγραφή
Είναι φτιαγμένη από πεντελικό μάρμαρο. Λείπουν τα μπροστινά πόδια, τα άκρα των πίσω ποδιών και των πτερύγων και μέρος της ουράς. Η Σφίγγα κάθεται στα πίσω πόδια της με διεύθυνση προς τα δεξιά. Έχει στραμμένο το κεφάλι προς τον θεατή. Στο κεφάλι φοράει ψηλό στεφάνι, στο οποίο ήταν ζωγραφισμένοι τρεις ανάγλυφοι ρόδακες και ίσως ανθέμια ανάμεσά τους. Υπολείμματα των χρωμάτων σώζονται στη κόμη και στις φτερούγες. Τα φτερά ήταν ζωγραφισμένα κόκκινα και μπλε (που ξεθώριασε σε βαθύ πράσινο). Η κόμη ήταν καστανή. Το επάνω μέρος του γλυπτού και το πίσω μέρος δεν είναι εντελώς επεξεργασμένο, γι' αυτό και συμπεραίνουμε ότι βρισκόταν σε σημείο αρκετά ψηλά, από όπου ήταν ορατό μόνο το μπροστινό μέρος.
Ερμηνεία
Η Σφίγγα ήταν ίσως επιτύμβια και στεκόταν σε κάποιο τάφο.
Καλλιτεχνική αξιολόγηση
Σφίγγες, όπως αυτή είναι τα αρχαιότερα αγάλματα ελληνικής τέχνης, στα οποία παρατηρούμε πολύχρωμη ζωγραφική.
Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο χρονολογείται κατά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφίγγες Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Μαρτίν Αλφόνσος δε Λεόν
Ο Μαρτίν-Αλφόνσος, ισπαν. Martín-Alfonso (π. 1220 - πριν τον Απρίλιο του 1272) ήταν ο ιδρυτής της μονής του Αγ. Πνεύματος στη Σαλαμάνκα.
Lancia Thema
Αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο του 1994 από την νέα ναυαρχίδα της Lancia, την Lancia Kappa. Τον Οκτώβριο του 2011, η Lancia αναβίωσε το όνομα Thema με ένα νέο πολυτελές μοντέλο, σε κοινή πλατφόρμα με το Chrysler 300 δεύτερης γενιάς, το οποίο πωλήθηκε ως Chrysler στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία, ενώ στις υπόλοιπες αγορές ως Lancia Thema, με μικρές μόνο εμφανισιακές διαφορές. Το νεότερο μοντέλο, ωστόσο, δεν είχε καμία σχέση με το πρωτοποριακό / καινοτόμο, πολυτελές και σπορ προφίλ που είχε καθιερώσει η Lancia στο ένδοξο παρελθόν της, με αποτέλεσμα να μην γνωρίσει καμία απήχηση στο κοινό και τελικώς διακόπηκε τον Οκτώβριο του 2014 χωρίς διάδοχο. Η νεότερη Thema παρήχθη από την Chrysler, έπειτα από την εξαγορά της από τη FIAT και για λογαριασμό της Lancia, ως ο επίσημος διάδοχος του Lancia Thesis.
Μαρτίν Αλφόνσος δε Λεόν
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν και της ερωμένης αυτού Τερέζας Γκιλ, κόρης του Γκιλ Βάσκες δε Σοβερόσα από την Πορτογαλία.