cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το νησί της προηγούμενης ημέρας
Περιεχόμενο
Το νησί της προηγούμενης ημέρας περιέχει αναφορές σε προηγούμενα μυθιστορήματα του Έκο. Για παράδειγμα, αναφέρεται ένα κρίσιμο σημείο της πλοκής του πρώτου μυθιστορήματος του συγγραφέα, του Ονόματος του Ρόδου.
Ελληνικές μεταφράσεις
Το βιβλίο μεταφράστηκε στην ελληνική από την Έφη Καλλιφατίδη και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» το 2000 και το 2004, και από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» το 2012 (και σε ηλεκτρονικό βιβλίο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ουμπέρτο Έκο
USS Missouri
Τέσσερα πολεμικά πλοία του Ναυτικού των ΗΠΑ πήραν το όνομά τους από την πολιτεία του Μιζούρι (Missouri):
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ
Κροντηρές Μεσσηνίας
Οι Κροντηρές είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Μελιγαλά του Δήμου Οιχαλίας.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 32 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Τζάκοπο Σανσοβίνο
thumb|right|225px|Η Loggetta του [[Κωδωνοστάσιο του Αγίου Μάρκου|καμπαναριού του Αγίου Μάρκου στη Βενετία (ανακατασκευασμένη)]] Ο Τζάκοπο Σανσοβίνο (Jacopo d'Antonio Sansovino, 1486 – 27 Νοεμβρίου 1570) ήταν Ιταλός γλύπτης και αρχιτέκτονας, γνωστός κυρίως για τα έργα του γύρω από την Πλατεία του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Ο Αντρέα Παλλάντιο, στον πρόλογο του συγγράμματός του Quattro Libri, γράφει ότι η Μαρκιανή Βιβλιοθήκη, έργο του Σανσοβίνο, ήταν το καλύτερο κτίσμα που ανεγέρθηκε από την αρχαιότητα μέχρι τότε.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σανσοβίνο γεννήθηκε στη Φλωρεντία ως Τζάκοπο Τάττι (Tatti) και μαθήτευσε κοντά στον γλύπτη Αντρέα Σανσοβίνο, του οποίου το επώνυμο υιοθέτησε.
Ευρισκόμενος στη Ρώμη, προσέχθηκε από τους Ντονάτο Μπραμάντε και Ραφαήλ, οπότε δημιούργησε ένα κέρινο μοντέλο της Αποκαθηλώσεως για χρήση του Περουτζίνο.
Επέστρεψε στη Φλωρεντία το 1511 και εκεί του ανατέθηκε η φιλοτέχνηση μαρμάρινων αγαλμάτων του Αγίου Ιακώβου (για τον ναό της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε) και του Βάκχου. Ωστόσο, η πρότασή του να δημιουργήσει γλυπτά για την πρόσοψη της Βασιλικής του Αγίου Λαυρεντίου, απορρίφθηκε από τον υπεύθυνο του προγράμματος, που δεν ήταν άλλος από τον Μιχαήλ Άγγελο, στον οποίο ο Σανσοβίνο έγραψε ένα πικρό γράμμα διαμαρτυρίας το 1518.
Κατά το διάστημα 1510-1517 μοιράστηκε ένα ατελιέ με τον ζωγράφο Αντρέα ντελ Σάρτο, οπότε είχαν και τα ίδια μοντέλα. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Ρώμη, όπου παρέμεινε εννέα χρόνια, εγκαταλείποντας την πόλη για τη Βενετία το έτος της Λεηλασίας της Ρώμης.
Το 1529 ο Σανσοβίνο ορίσθηκε επικεφαλής αρχιτέκτονας και Protomaestro (επόπτης) των Επιτρόπων του Ναού του Αγίου Μάρκου, γεγονός που τον κατέστησε έναν από τους πλέον επιδραστικούς καλλιτέχνες στη Βενετία. Ο ετήσιος μισθός του ήταν 80 δουκάτα, ενώ του παραχωρήθηκε και διαμέρισμα κοντά στον ναό. Μόλις ένα έτος αργότερα, ο μισθός του αυξήθηκε σε 180 δουκάτα.
Τα καλύτερα έργα του Σανσοβίνο είναι κτίσματα και διακοσμητικά έργα στο κέντρο της Βενετίας, κοντά στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου: η Ζέκκα (νομισματοκοπείο), η περίτεχνα διακοσμημένη Loggetta και τα γλυπτά της στη βάση του καμπαναριού του Αγίου Μάρκου, καθώς και διάφορα αγάλματα και ανάγλυφα για τον ναό. Βοήθησε επίσης στο να ξαναχτιστούν ναοί, μέγαρα και δημόσια κτίρια, όπως οι ναοί του Αγίου Ιουλιανού, του Αγίου Φραγκίσκου, του Αγίου Μαρτίνου, του Αγίου Πνεύματος «in Isola» και των Ανιάτων (Incurabili), καθώς και η Μεγάλη Σχολή della Misericordia (πρώτα σχέδια), το Παλάτσο Dolfin Manin, το Παλάτσο Corner della Ca' Grande, το Παλάτσο Μόρο και η Fabbriche Nuove di Rialto.
Το αριστούργημα του καλλιτέχνη θεωρείται η Μαρκιανή Βιβλιοθήκη (δηλαδή η βιβλιοθήκη του Αγίου Μάρκου), ένα από τα πλουσιότερα διακοσμημένα αναγεννησιακά κτίσματα της Βενετίας, μπροστά από το Ανάκτορο του Δόγη. Η κατασκευή της διάρκεσε πενήντα χρόνια και κόστισε πάνω από τριάντα χιλιάδες δουκάτα. Σε αυτή ο Σανσοβίνο κατέστησε την αρχιτεκτονική γλώσσα του κλασικισμού, που ήταν παραδοσιακά συνδεδεμένη με την αυστηρότητα και το συγκρατημένο ύφος, αποδεκτή από την ενετική προτίμηση για πλούσιες διακοσμήσεις των επιφανειών. Η εξέλιξη αυτή έστρωσε τον δρόμο για τη γεμάτη χάρη αρχιτεκτονική του Αντρέα Παλλάντιο.
Ο Τζάκοπο Σανσοβίνο πέθανε στη Βενετία σε ηλικία 84 ετών και ο τάφος του βρίσκεται εντός του Βαπτιστηρίου της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου. Ως προς τη γλυπτική, ο σημαντικότερος διάδοχός του ήταν ο μαθητής του Αλέξανδρος Βιττόρια. Σημαντικός μαθητής του υπήρξε επίσης ο αρχιτέκτονας και γλύπτης Ντανέζε Καττανέο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Αζέροι στο Καζακστάν
Οι Αζέροι του Καζακστάν (Qazaxıstan azərbaycanlıları) είναι μέρος της Αζερικής διασποράς. Είναι πολίτες και μόνιμοι κάτοικοι του Καζακστάν, αλλά έχουν Αζερική καταγωγή. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, υπήρχαν 85.292 Αζέροι που ζούσαν στο Καζακστάν, αριθμός που αυξήθηκε στους 93.490 ή περίπου κατά 10%, το 2012. Οι Αζέροι αποτελούσαν το 0.5% του πληθυσμού του Καζακστάν, και ήταν η δέκατη μεγαλύτερη μειονότητα της χώρας. Οι περισσότεροι Αζέροι του Καζακστάν μετανάστευσαν στο Καζακστάν από την δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Μια μικρή ομάδα Αζέρων του Ιράν που παγιδεύτηκε από την Μπολσεβίκικη ανάληψη της εξουσίας το 1918 αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο Καζακστάν το 1938. Επίσης, περιοχές με σημαντικούς πληθυσμούς Αζέρων στο Καζακστάν, είναι το Αλμάτι, η Αστανά και το Μερκί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν Κατηγορία:Αζέροι
Σταθμός Μεσσηνίας
Ο Σταθμός είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Μελιγαλά του Δήμου Οιχαλίας.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 229 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Στενύκλαρος Μεσσηνίας
Ο Στενύκλαρος είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μελιγαλά του Δήμου Οιχαλίας.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 78 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Συμμαχία Πρασίνων και Αριστεράς
Επικεφαλής είναι ο Άντζελο Μπονέλι, εκπρόσωπος της Πράσινης Ευρώπης.
Ιστορικό
Τον Ιούνιο του 2022, η Ιταλική Αριστερά ενέκρινε επίσημα τη συμμαχία. Το ίδιο έπραξε και η Πράσινη Ευρώπη.
Τον Ιούλιο του 2022, τα δύο κόμματα πραγματοποίησαν ένα κοινό συνέδριο στη Ρώμη με το όνομα «Νέες Ενέργειες», προωθώντας τη συνεργασία τους και ένα ενιαίο εκλογικό πρόγραμμα. Η συμμαχία εμπνεύστηκε από τη Νέα Οικολογική και Κοινωνική Λαϊκή Ένωση, την αριστερή λίστα που σχηματίστηκε ενόψει των γαλλικών βουλευτικών εκλογών του 2022. Μετά την πτώση της κυβέρνηση Ντράγκι, μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας που δεν υποστηριζόταν από την Ιταλική Αριστερά και τους Πρασίνους,  την πρόωρη διάλυση του Κοινοβουλίου και την προκήρυξη των ιταλικών γενικών εκλογών του 2022, η Συμμαχία Πρασίνων και Αριστεράς ανακοινώθηκε επίσημα και παρουσιάστηκε το λογότυπό της. Τον Αύγουστο του 2022, η Συμμαχία πραγματοποίησε εκλογική συμφωνία με το Δημοκρατικό Κόμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προοδευτικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Πράσινη πολιτική Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Α.Γ.Ε. Ζακύνθου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η Αθλητική Γυμναστική Ένωση Ζακύνθου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στη Ζάκυνθο, νησί των Επτανήσων. Ιδρύθηκε επισήμως το 1980 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό.
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου δημιουργήθηκε το 1984. Νομικά αποτελεί τμήμα ερασιτεχνικής άθλησης. Η αθλητική του έδρα είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παναγούλας. Διαθέτει ομάδα τόσο ενηλίκων ανδρών όσο και αθλητών νεανικών ηλικιών. Στο έμβλημά του απεικονίζονται ο χάρτης του νησιού, μια μπάλα καλαθοσφαίρισης και οι ολυμπιακοί κύκλοι.
Τα πρώτα βήματα (δεκαετία 1980)
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του ζακυνθινού συλλόγου ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1984 υπό τις οδηγίες του Αλέκου Πολυδωρόπουλου. Πρώτη του έδρα υπήρξε το ανοικτό γήπεδο του 1ου Γυμνασίου Ζακύνθου. Ο πρώτος του φιλικός αγώνας διεξήχθη με το Διαγόρα Βραχνέικων και ο πρώτος επίσημος με τον Κόροιβο Αμαλιάδας για το Κύπελλο Ε.Σ.Κ. Αχαΐας-Ηλείας.
Πορεία στην Ε.Σ.Κ.Α.Η. (δεκαετίες 1990 & 2000)
Την άνοιξη του 1990 η ζακυνθινή ομάδα υποβιβάζεται στην Α2 Κατηγορία, επιστρέφοντας στην Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Η. τον επόμενο χρόνο. Εκεί παρέμεινε μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1992-93. Από το φθινόπωρο του 1993 μέχρι και την περίοδο 1997-98 ο σύλλογος λάμβανε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Ε.Σ.Κ.Α.Η., για να επανέλθει από την περίοδο 1998-99 μέσα από διαδικασία αγώνων μπαράζ στην Α1. Στην κορυφαία κατηγορία παραμένει για μια διετία, ενώ τις επόμενες δύο χρονιές βρέθηκε και πάλι στην Α2.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2003-04, προερχόμενη από την Α2 ως πρωταθλήτρια, η Α.Γ.Ε. Ζακύνθου, λαμβάνει μέρος στους αγώνες της Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Η. για πρώτη φορά με έδρα το κλειστό του 2ου Λυκείου στην Παναγούλα, αντί του κλειστού του Εθνικού Σταδίου που χρησιμοποιούσε μέχρι τότε. Έκτοτε αγωνίστηκε αδιάλλειπτα στην κατηγορία μέχρι και το 2011.
Άνοδος στη Γ' Εθνική (2011-2015)
Χρονιά σταθμός στην ιστορία του τμήματος αποτελεί η περίοδος 2011-12 οπότε και, με προπονητή τον Κώστα Ντούβα, κατέλαβε την 1η θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος της Α1 Κατηγορίας Αχαΐας-Ηλείας με 24 νίκες σε 26 παιχνίδια. Στα μπαράζ ανόδου που ακολούθησαν, μετά από εντός έδρας νίκη επί του Προμηθέα Πατρών με 80-71 στους τελικούς, κέρδισε τη σειρά με 3-0 νίκες, κατακτώντας το Πρωτάθλημα και την άνοδο στην Γ' Εθνική Κατηγορία.
Το Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής συγκροτείται από τέσσερις ομίλους, με τις ομάδες να μοιράζονται σε αυτούς βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Η Ζάκυνθος τοποθετήθηκε για την περίοδο 2012-13 στον 1ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συγκρότησαν 12 συνολικά σωματεία. Στο πλαίσιο αυτό η ομάδα συγκέντρωσε 12 νίκες και 10 ήττες, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 7η θέση της τελικής κατάταξης. Υπήρξε επίσης η άτυχη ισοβαθμίας με το Γ.Σ. Χαλανδρίου, που τοποθετήθηκε μία θέση υψηλότερα. Προπονητής στις αρχές της περιόδου αυτής ήταν ο Πατρινός πρώην καλαθοσφαιριστής Γιώργος Σκροπολίθας με βοηθό τον Ανδρέα Παπαδάτο, ενώ τον Ιανουάριο του 2013 το πόστο του πρώτου προπονητή ανέλαβε ο Νίκος Θεοδόσης.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2013-14, η Ζάκυνθος επέστρεψε στα γήπεδα της Γ' Εθνικής. Στο μεταξύ οι ομάδες που συγκροτούσαν τον Όμιλό της είχαν αυξηθεί κατά μία. Στο πλαίσιο αυτό ο σύλλογος τερμάτισε με 9 νίκες και 15 ήττες στη συλλογή του. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα έφτασε μόλις στη 10η θέση, αλλά απέφυγε τη ζώνη του υποβιβασμού. Προπονητής ήταν και πάλι ο Νίκος Θεοδόσης με βοηθό το Νίκο Κλάδη.
Το καλοκαίρι του 2014 καθήκοντα πρώτου προπονητή ανέλαβε ο Θεόφιλος Μπεκές με βοηθό τον Αντώνη Ακτύπη. Για το Πρωτάθλημα της περιόδου 2014-15 ο Όμιλος της Ζακύνθου φιλοξένησε 14 ομάδες στο σύνολο, μία περισσότερη από πριν. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα συγκατοίκησε με μια άλλη ομάδα, την Απόλλωνα Αρχαίας Κορίνθου. Αμφότερες συγκέντρωσαν από 15 νίκες και 11 ήττες και βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων κατετάγησαν ο μεν Απόλλων στην 5η, η δε Ζάκυνθος στην 6η θέση.
Παρόλο που ο σύλλογος εξασφάλισε άνετα την παραμονή του στη Γ' Εθνική, ανυπέρβλητοι οικονομικοί λόγοι οδήγησαν το διοικητικό συμβούλιο να αποσύρει την ομάδα από τις εθνικές κατηγορίες.
Επιστροφή στις τοπικές κατηγορίες (2015-σήμερα)
Το επόμενο φθινόπωρο η Ζάκυνθος πραγματοποίησε επανεκκίνηση δύο κατηγορίες χαμηλότερα και συγκεκριμένα στην Α2 Κατηγορία Αχαΐας-Ηλείας. Για την άνοδο στην κορυφαία τοπική Κατηγορία ανταγωνίστηκε 13 ομάδες. Της προσπάθειάς της ηγήθηκε ο Νίκος Θεοδόσης που επέστρεψε στη θέση του προπονητή. Στην τελική βαθμολογία της χρονιάς 2015-16 η ομάδα βρέθηκε στην 7η θέση, μένοντας εκτός της διαδικασίας των Play-offs ανόδου. Την ίδια συγκομιδή βαθμών είχαν επίσης οι ομάδες του Ληξουρίου και του Παναχαϊκού.
Την αγωνιστική περίοδο 2016-17 η Α.Γ.Ε.Ζ. επέστρεψε στα γήπεδα της Α2 Κατηγορίας, στην οποία συμμετείχαν εκ νέου 14 σύλλογοι. Μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου βρέθηκε στη 2η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Ακολούθως συμμετείχε στη διαδικασία των Play-offs ανόδου έχοντας το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας. Εκεί διασταυρώθηκε με τη Νίκη Προαστείου, η οποία είχε τερματίσει στην 5η θέση. Το μεταξύ τους σκορ βρισκόταν στο 1-1 από την κανονική διάρκεια και όποια ομάδα θα έφτανε τις 3 νίκες θα περνούσε στον τελικό των Μπαράζ. Τελικά ήταν η Ζάκυνθος που εξασφάλισε την άνοδο με 3-2, χωρίς να χρειαστεί η σειρά των τελικών απέναντι στη Δύμη να καθορίσει το αποτέλεσμα (πέρασαν αμφότερες οι ομάδες).
Η Α1 Κατηγορία Ηλείας-Αχαΐας φιλοξένησε την περίοδο 2017-18 14 στον αριθμό ομάδες, με εκείνη της Ζακύνθου ανάμεσά τους. Η τελευταία δεν διακρίθηκε, ωστόσο, κατάφερε τον πρώτο της στόχο, να διατηρηθεί στην Κατηγορία. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με 8 νίκες και 18 ήττες, έχοντας καταλάβει τη 12η θέση. Ο αρχηγός της Α.Γ.Ε.Ζ., Διονύσης Μπονίκος, αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ του Πρωταθλήματος, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατήρησε ο, ζακυνθινής καταγωγής, Δημήτρης Κοριανίτης.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2018-19, η Α.Γ.Ε.Ζ. επέστρεψε στα γήπεδα της Α1 Κατηγορίας με τον Αντώνη Ακτύπη στη θέση του προπονητή. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 11 νίκες και 15 ήττες, με την ομάδα να ισοβαθμεί με τον Ολυμπιονίκη Αρχαίας Ολυμπίας. Η νησιώτικη ομάδα υπερτερούσε στα μεταξύ τους παιχνίδια με αποτέλεσμα να τοποθετηθεί υψηλότερα και συγκεκριμένα στη 10η θέση. Επιπλέον απέφυγε χωρίς προβλήματα τον υποβιβασμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1984
Κουντόβα-Ζντρούι
Η Κουντόβα-Ζντρούι (πολωνικά: Kudowa-Zdrój, Bad Kudowa, Chudoba), ή απλά Κουντόβα, είναι πόλη που βρίσκεται κάτω από τα Όρη Στοουόβε, στο Πόβιατ Κουότσκο του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πολωνίας. Βρίσκεται στα σύνορα Πολωνίας-Τσεχίας, ακριβώς απέναντι από την τσεχική πόλη Νάχοτ, περίπου 40 χιλιόμετρα δυτικά του πολωνικού Κουότσκο και 140 χιλιόμετρα από την Πράγα. Ο πληθυσμός της είναι 9.693 κάτοικοι (2020).
Η πόλη έχει πολλά ιστορικά μνημεία και μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως το Παρεκκλήσι των Κρανίων στην περιοχή Τσέρμνα της Κουντόβα, ένα οστεοφυλάκιο που περιέχει χιλιάδες οστά ή σκελετικά υπολείμματα. Είναι ένα από τα 6 του είδους του στην Ευρώπη. Μια άλλη τοποθεσία είναι η Βασιλική του Βαμπιεζίτσε, με το ψευδώνυμο «Σιλεσική Ιερουσαλήμ» και ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς προσκυνήματος των Καθολικών στην Πολωνία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Zameczek, ένα [[σανατόριο και πάρκο σε στιλ παλατιού]] Η Κουντόβα-Ζντρούι είναι ένα από τα παλαιότερα θέρετρα σπα στην Πολωνία και την Ευρώπη. Αυτό αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του Ερρίκου Α΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1448-1498), υιού του Χουσίτη Τσέχου βασιλιά Γεώργιου Ποντιέμπραντυ. Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Lipolitov (Λιπόλιτοφ), αλλά στα μέσα του 16ου αιώνα άλλαξε σε Chudoba (Χουντόμπα), αργότερα σε Kudoba (Cudoba τον 19ο αιώνα), Bad Kudowa (Μπαντ Κουντόβα) και σε Kudowa-Zdrój το 1945.
Το 1847, την Κουντόβα επισκέφθηκαν 300 ασθενείς. Το 1850, ο Άντολφ Ντούλφος έκανε μια χημική ανάλυση των νερών της περιοχής και ισχυρίστηκε ότι έχουν θεραπευτικά χαρακτηριστικά. Ο ντόπιος ιατρός, Γ. Γιάκομπ, βοήθησε να εδραιωθεί η αντίληψη της Κουντόβα ως ένα σπα που βοηθά τις καρδιακές ασθένειες, οι οποίες είχαν σημαντικό αντίκτυπο στον αριθμό των ανθρώπων που επισκέπτονταν την πόλη. Το 1900, ο αριθμός των επισκεπτών ήταν 4.150.
Το 1891, ο Γερμανοαμερικανός συντάκτης Χέρμαν Ράστερ επισκέφτηκε την Κουντόβα-Ζντρούι λόγω κακής υγείας. Πέθανε εκεί τον Ιούλιο του ίδιου έτους.
Η Κουντόβα ήταν μέρος της Βοημίας μέχρι το 1742 όταν, μαζί με την υπόλοιπη Κομητεία Κλάτσκο, πέρασε στην Πρωσία. Από το 1818 έως το 1945, ήταν γνωστό ως Bad Kudowa και ήταν μέρος της πρωσικής Επαρχίας της Κάτω Σιλεσίας. Μεταξύ 1871 και 1945, ήταν μέρος της Γερμανίας. Στο μεσοπόλεμο, η γερμανική διοίκηση μετονόμασε τα περισσότερα ονόματα περιοχών για να διαγράψει ίχνη σλαβικής προέλευσης, μόνο η περιοχή Zakrze («Ζάκσε», τότε με το γερμανοποιημένο όνομα Sackisch) διατήρησε το όνομά της, παρόλο που ήταν επίσης σλαβικής προέλευσης.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί ίδρυσαν και λειτούργησαν ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν για Εβραίες στην περιοχή Ζάκσε, καθώς και άλλα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, μεταξύ των αιχμαλώτων των οποίων ήταν και Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου.
Η ιστορία του Ιταλού στρατιώτη Λουίτζι Μπαλντάν είναι γνωστή. Παρά τον κίνδυνο, ο Μπαλντάν μπόρεσε να βοηθήσει τις Εβραίες δίνοντάς τους φαγητό, το οποίο με τη σειρά του έλαβε από Πολωνούς και Τσέχους, και επίσης δραπέτευσε από το στρατόπεδο και κρύφτηκε από τους Γερμανούς με τη βοήθεια των Τσέχων.
Μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945, οι περισσότεροι Γερμανοί κάτοικοι εκδιώχθηκαν και η Κουντόβα ξανακατοικήθηκε με Πολωνούς αποίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους εκδιώχθηκαν οι ίδιοι από την πρώην Ανατολική Πολωνία, που προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Αφού έγινε μέρος της Πολωνίας, έλαβε δικαιώματα πόλης για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Καθώς η περιοχή αποτελούσε μέρος της Τσέχικης Γωνιάς της Γης του Κουότσκο, ένας πληθυσμός Τσέχων ζούσε στην Κουντόβα-Ζντρούι (τότε Bad Kudowa) πριν από το 1945. Μικρές ομάδες Γερμανών και Τσέχων συνέχισαν να ζουν στην Κουντόβα μέχρι το 1960. Ένα γερμανόφωνο σχολείο λειτούργησε από το 1951 έως το 1960 και ένα τσεχόφωνο σχολείο λειτούργησε από το 1947 έως το 1955 από αυτές τις μικρές ομάδες. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν και πρόσφυγες του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, καθώς βρήκαν δουλειά στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας του Ζάκσε.
Από το 1962, η Κουντόβα-Ζντρούι φιλοξενεί το ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Μονιούσκο, αφιερωμένο στον «πατέρα της πολωνικής εθνικής όπερας», Στανίσουαφ Μονιούσκο.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Βουούκνιας Κουντόβα-Ζντρούι. Συμμετέχει στις κατώτερες κατηγορίες.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Κουντόβα-Ζντρούι είναι αδελφοποιημένη με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Πολωνίας-Τσεχίας
Αλέξιος Ασπιέτης
Ο Αλέξιος Ασπιέτης (άκμασε π. το 1200) ήταν Βυζαντινός κυβερνήτης και στρατιωτικός ηγέτης, που αιχμαλωτίστηκε από τους Βουλγάρους. Ηγήθηκε μιας εξέγερσης εναντίον των Βουλγάρων στη Φιλιππούπολη το 1205, όπου οι πολίτες τον αναγόρευσαν αυτοκράτορα.
Βιογραφία
Ήταν μέλος της Οικογένειας Ασπιέτη, ευγενών με Αρμενική καταγωγή. Μάλλον συγγενείς του ήταν ο Μιχαήλ Ασπιέτης και Κωνσταντίνος Ασπιέτης, που δραστηριοποιήθηκαν στα τέλη του 12ου αι.
Εμφανίζεται πρώτα το 1195 ως κυβερνήτης των Σερρών. Ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων τον διέταξε να βαδίσει εναντίον της Βουλγαρο-Βλαχικής εξέγερσης υπό τους αδελφούς Πέτρο Ασέν και Ιβάν Ασέν. Κατά την εκστρατεία που έγινε το θέρος ή το φθινόπωρο του έτους αυτού, ο στρατός του ηττήθηκε· οι Πέτρος και Ιβάν αιχμαλώτισαν πολλούς, ακόμη και τον Ασπιέτη.
Δεν έχουμε πληροφορίες από τις πηγές γι' αυτόν κατά την επόμενη δεκαετία. Φαίνεται ελευθερώθηκε, διότι το 1205 αναφέρεται πως ήταν στην Φιλιππούπολη (νυν Πλόβντιβ Βουλγαρίας). Το έτος αυτό ο Καλογιάν της Βουλγαρίας (μικρότερος αδελφός των Πέτρου και Ιβάν) νίκησε συντριπτικά τους Λατίνους στη μάχη της Αδριανούπολης. Τότε οι κάτοικοι της Φιλιππούπολης, που ήταν Έλληνες και δεν ήθελαν την επικείμενη κατάκτησή τους από τον Καλογιάν, εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν αυτοκράτορά τους τον Ασπιέτη. Ο Καλογιάν αμέσως έστρεψε το στρατό του εναντίον της πόλης, που μετά από σύντομη αντίστραση παραδόθηκε υπό όρους. Όμως ο Καλογιάν, οργισμένος από το ότι οι κάτοικοι τού αντιτέθηκαν όπως οι Λατίνοι, δεν τήρησε τη συμφωνία με τους πολίτες, αλλά εκτέλεσε την ηγεσία της Φιλιππούπολης. Ο Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει ότι τον Ασπιέτη, αφού τον κρέμασε ανάποδα, τον διαμέλισε και πέταξε τα μέλη του σε χαράδρα για να φαγωθούν από τους γύπες.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Ποταμός Μπερμέχο
thumb|right|285px|Χάρτης της Βόρειας Αργεντινής με τον ποταμό Μπερμέχο να ενώνεται με τον Παραγουάη βορείως της [[Ρεσιστένσια.]] thumb|Ο Μπερμέχο στο [[Γκραν Τσάκο της Αργεντινής]] thumb|Ο Μπερμέχο όπως φαίνεται από το Πουέντε Λαβάλε. Ο Μπερμέχο (Río Bermejo) είναι μεγάλος ποταμός της Νότιας Αμερικής που ρέει από τη συνοριακή περιοχή Βολιβίας-Αργεντινής μέχρι το μέσο της αργεντίνικης πάμπας, όπου και εκβάλλει στον ποταμό Παραγουάη. Κατά μήκος του ρου του είναι γνωστός και με άλλες ονομασίες κατά τόπους, ενώ στην γκουαρανί ονομάζεται Υπιτά (Ypitá). Στο Γκραν Τσάκο ο ποταμός σχηματίζει υγρότοπους και, κοντά στον Τροπικό του Αιγόκερω, χωρίζεται σε δύο κλάδους: Ο νότιος κλάδος ρέει στην κοίτη του παλαιού Μπερμέχο και σήμερα δεν έχει συνεχή ροή νερού, αποκαλούμενος «Μπερμεχίτο». Ο βόρειος κλάδος είναι πλέον ο κύριος ρους του ποταμού και είναι γνωστός ως Τεούκο (Río Teuco), Μπερμέχο Νουέβο (Bermejo Nuevo) ή απλώς ως Μπερμέχο. Οι δύο κλάδοι επανενώνονται κοντά στο χωριό Βίλα Ρίο Μπερμεχίτο, σχηματίζοντας τον Κάτω Μπερμέχο.
Το μήκος του όλου Μπερμέχο είναι 1.060 χιλιόμετρα, ενώ η έκταση της λεκάνης απορροής του ανέρχεται σε 123.000 τετρ. χιλιόμετρα. Η μέση παροχή του κυμαίνεται πάρα πολύ, από 20 μέχρι 14.000 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Οι πηγές του Μπερμέχο βρίσκονται σε μία υπο-οροσειρά των Άνδεων γνωστή ως Σιέρα δε Σάντα Βικτόρια, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 22°00΄ Ν και 64°57,5΄ Δ, σχετικώς κοντά στην πόλη Ταρίχα της Βολιβίας, λίγα χιλιόμετρα από το χωριό Τσαγκουάγια (Chaguaya) και όχι μακριά από τη συνοριακή πόλη Λα Κουιάκα της Αργεντινής. Σε γενικές γραμμές ο ποταμός ρέει προς τα νοτιοανατολικά. Στον άνω ρου του οι σημαντικότεροι παραπόταμοί του είναι οι Λιπέο, Γκράντε δε Ταρίχα, Ιρούγια και Σαν Φρανθίσκο. Επί αρκετά χιλιόμετρα, ο Μπερμέχο αποτελεί το σύνορο μεταξύ της Αργεντινής και της Βολιβίας.
Ο Μπερμέχο δεν είναι πλωτός ποταμός. Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα έγιναν πολλές απόπειρες να ανοίξει για την εμπορική ναυσιπλοΐα, αλλά όλες απέτυχαν, κυρίως εξαιτίας της μεγάλης ρηχότητας των νερών του, τα οποία αποθέτουν πολλά ιζήματα. Αφού διακλαδωθεί στον Μπερμεχίτο και στον Τέουκο, ο δεύτερος γίνεται το σύνορο ανάμεσα στις επαρχίες Τσάκο και Φορμόσα της Αργεντινής.
Ο Μπερμεχίτο σχηματίζει πολλούς μαιάνδρους. Διασχίζει την Επαρχία Τσάκο κοντά στο ημιτροπικό δάσος «Ελ ιμπενετράμπλε» («το αδιαπέραστο») και στις όχθες του μπορεί κάποιος να διακρίνει τα ερείπια των εγκαταλειμμένων κωμοπόλεων Κονθεπθιόν δελ Μπερμέχο, Σαν Μπερνάρδο δε Βέρτις και Λα Κανκαγιέ.
Μετά την επανένωση των δύο κλάδων, ο κάτω ρους του Μπερμέχο συνεχίζεται μέχρι που εκβάλλει στον ποταμό Παραγουάη, στο ύψος της συνοριακής πόλεως Πιλάρ της Παραγουάης.
Ο Μπερμέχο μεταφέρει ερυθρόχρωμα ιζήματα, που δημιουργούν ακανόνιστες συσσωρεύσεις, οι οποίες μπορούν ακόμα και να μεταβάλλουν τον ρου του, αφήνοντας τμήματα της κοίτης ως υγρά βαθουλώματα.
Παραπομπές
Μπερμεχο Μπερμεχο
USS Arizona
Τρία πλοία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ πήραν το όνομά τους από την πολιτεία της Αριζόνα (Arizona):
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ
Ράιμοντς Βέγιονις
Ο Ραϊμόντς Βέγιονις (Raimonds Vējonis, γενν. στις 15 Ιουνίου 1966) είναι πολιτικός από τη Λετονία, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της χώρας από τις 8 Ιουλίου 2015 ως τον Ιούλιο του 2019. Είναι μέλος του Λετονικού Οικολογικού Κόμματος. Υπηρέτησε ως υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης το 2002 και το 2011 και ως υπουργός Περιβάλλοντος από το 2003 ως το 2011. Έγινε υπουργός Άμυνας το 2014 και υπηρέτησε σε αυτήν τη θέση ως το 2015.
Πρώιμη καριέρα
Γεννήθηκε το 1966 στην Περιφέεια Πσκοφ από Λετονό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα, ενώ ο πατέρας του υπηρετούσε στο σοβιετικό στρατό. Μεγάλωσε στο Σαρκάνι και στην κοντινή πόλη Μαντόνα. Ο Βέγιονις επιδόθηκε στην προστασία του περιβάλλοντος, επειδή ο παππούς του είχε τυφλωθεί από χημικά, τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί σε σοβιετικό αγρόκτημα-κολεκτίβα. Αποφοίτησε από τη Σχολή Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας το 1989 και απέκτησε πτυχίο Μάστερ από το εν λόγω πανεπιστήμιο το 1995. Στη διάρκεια των σπουδών του δίδαξε ως καθηγητής βιολογίας στη Μαντόνα. Από το 1989 ως το 1996 ήταν αναπληρωτής διευθυντής της Περιφερειακής Επιτροπής της Μαντόνα και μέλος του συμβουλίου της πόλης από το 1990 ως το 1993.
Πολιτική καριέρα
Ο Βέγιονις έγινε υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης στις 7 Νοεμβρίου 2002. Το 2003 με τη διαίρεση του υπουργείου σε 2 τμήματα, ο Βέγιονις έγινε υπουργός Περιβάλλοντος και παρέμεινε στη θέση σε πολλές κυβερνήσεις ως το 2011, οπότε αμφότερα τα τμήματα συγχωνεύτηκαν ξανά και έγινε υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης. Η θητεία του τερματίστηκε στις 25 Οκτωβρίου 2011 με το σχηματισμό νέας κυβέρνησης, έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 2011 και συνέχισε την πολιτική του σταδιοδρομία ως βουλευτής. Το 2014 ανέλαβε υπουργός Άμυνας.
Πρόεδρος της Λετονίας
Στις 3 Ιουνίου 2015 εξελέγη πρόεδρος της Λετονίας με 55 ψήφους υπέρ επί συνόλου 100 βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Χρησιμοποίησε τη νικητήρια ομιλία του για να υποσχεθεί την ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας και την προστασία του περιβάλλοντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Λετονίας
Μπίστρα
thumb|Χιόνι επί της Μπίστρα Η Μπίστρα (σλαβομακεδονικά: Бистра) είναι ορεινός όγκος στη Βόρεια Μακεδονία. Έχει πολλές κορυφές πάνω από 2.000 μέτρα, με υψηλότερη την Μεντένιτσα στα 2.163 μέτρα.
Η διάβρωση του ασβεστόλιθου στο βουνό έχει δημιουργήσει 14 ασβεστολιθικά πεδία: Τονιβόντα, Γκοβένταρνικ, Μπάρντας, Σουλτάνιτσα, Σολομούνιτσα, Σούβο Πόλε, Μικρό και Μεγάλο Μπρζόβετς, Τσούκνι Τοπάνιτσα, Κάτω και Άνω Πόλτσε, Τρι Μπάρι, Τρι Γκρόμπα και Λαζαροπόλε. Δημοφιλέστερες σπηλιές στο βουνό είναι η Αλιλίτσα και η Καλίνα Ντούπκα.
Μεγάλο μέρος της έκτασης του βουνού βρίσκεται εντός των ορίων του Εθνικού Δρυμού Μαυρόβου.
Θυρεοειδεκτομή
μικρογραφία|Χειρουργείο θυροειδούς Θυρεοειδεκτομή είναι η χειρουργική αφαίρεση μέρους ή όλου του θυρεοειδούς αδένα. Λοβεκτομή είναι η χειρουργική αφαίρεση του ενός μόνο λοβού θυρεοειδούς αδένα. Η θυρεοειδεκτομή συστήνεται στους ασθενείς που πάσχουν από βρογχοκήλη, όζους του θυρεοειδούς, υπερθυρεοειδισμό, ή καρκίνο του θυρεοειδούς. Η ολική θυρεοειδεκτομή είναι πολύ καλή επιλογή για τους ασθενείς που έχουν μεγάλη βρογχοκήλη, οζίδια ή καρκίνο του θυρεοειδούς. Κατά την διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης θυρεοειδούς, τα λαρυγγικά νεύρα και οι παραθυρεοειδείς αδένες χρήζουν προστασίας και διατήρησης. Αυτό το εξασφαλίζει η γνώση και η εμπειρία του χειρουργού, αλλά και ο τεχνολογικός εξοπλισμός που χρησιμοποιεί όταν απαιτείται (νευροδιεγέρτης για τον εντοπισμό του νεύρου, ψαλίδι υπερήχων κ.ά.). Η πιθανότητα εμφάνισης επιπλοκών είναι ελάχιστη εάν το χειρουργείο έχει εκτελεστεί από έμπειρο χειρουργό. Ο σωλήνας παροχέτευσης χρησιμοποιείται σπάνια για αυτές τις επεμβάσεις.
Επιπλοκές
Μερικές από τις επιπλοκές είναι οι παρακάτω:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρουργικές επεμβάσεις
Γιαν Ζαμόισκι
Ο Γιαν Σάριους Ζαμόισκι (πολωνικά: Jan Sariusz Zamoyski, Ioannes Zamoyski de Zamoscie ) (19 Μαρτίου 1542 – 3 Ιουνίου 1605) ήταν Πολωνός ευγενής, άρχοντας και ο 1ος ορδυνάτης του Ζάμοστς. Υπηρέτησε ως Βασιλικός Γραμματέας από το 1565, Αναπληρωτής Καγκελάριος από το 1576, Μέγας Καγκελάριος του Στέμματος από το 1578 και Μέγας Χετμάνος του Στέμματος από το 1581.
Ο Ζαμόισκι ήταν ο Γενικός Σταρόστα της πόλης της Κρακοβίας από το 1580 έως το 1585 και Σταρόστας των Μπελζ, Μιεντζίζετς, Κσέσουφ, Κνίσιν και Τάρτου. Επίσης, ήταν σημαντικός σύμβουλος των Βασιλέων Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου της Πολωνίας και Στέφανου Μπάτορυ, ένας από τους σημαντικότερους αντιπάλους του διαδόχου του Μπάτορυ, Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας, και ένας από τους πιο ικανούς διπλωμάτες και πολιτικούς της εποχής του, ο οποίος στεκόταν ως σημαντική προσωπικότητα στην πολιτική της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας σε όλη του τη ζωή.
Μνήμη
δεξιά|μικρογραφία| Προτομή του [[Χετμάνος|Χετμάνου Γιαν Ζαμόισκι στο Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας]] Η φήμη του Ζαμόισκι, η σημασία στη ζωή, άντεξε μετά το θάνατό του. Επαινέθηκε από καλλιτέχνες όπως ο Σίμον Σταροβόλσκι και ο Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς και ιστορικούς, συμπεριλαμβανομένων των Στανίσουαφ Στάσιτς, Στανίσουαφ Ταρνόφσκι και Άρτουρ Σλιβίνσκι. Υπήρχαν επίσης και εκείνοι που τον επέκριναν: Χούγκο Κοουόνταϊ, Γιούζεφ Σούισκι και Μίχαου Μπομπζίνσκι. Παρ΄ όλα αυτά, η πολωνική ιστοριογραφία και η αντιμετώπιση του πολιτισμού του Ζαμόισκι είναι ως επί το πλείστον θετική και ο ιστορικός Γιάνους Τάζμπιρ παρατήρησε ότι η μεταθανάτια καριέρα του Ζαμόισκι ήταν ακόμη πιο υπέροχη από την πραγματική του. Ο Λεσνιέφσκι, τελειώνοντας την πρόσφατη βιογραφία του για τον Ζαμόισκι, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι μια σημαντική, αν και αμφιλεγόμενη, μορφή της πολωνικής Αναγέννησης.
Ο Ζαμόισκι ήταν το θέμα πολλών πινάκων και σχεδίων. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι είναι ένας από τους χαρακτήρες σε δύο μεγάλους πίνακες του Γιαν Ματέικο, τους Κήρυγμα του Πιοτρ Σκάργκα και Στέφανος Μπάτορυ στο Πσκοβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί γαιοκτήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Κοσμικοί γερουσιαστές της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Μεγάλοι Χετμάνοι του Στέμματος Κατηγορία:Οικογένεια Ζαμόισκι
Γλώσσα Μαριβελένιο
Η γλώσσα Μαριβελένιο (επίσης γνωστή ως Μαγκμπικίν, Μπατάν Αΰτα, ή Μαγκμπουκούν Αΰτα) είναι σαμπαλική γλώσσα. Έχει περίπου 500 ομιλητές (Βουρμ, 2000) και ομιλείται από μία κοινότητα Αέτα, στο Μαριβέλες στις Φιλιππίνες.
Ο Ριντ (1994)  αναφέρει τις ακόλουθες τοποθεσίες Μαγκμπικίν: Ο Χάιμς (2012) επίσης, σύλλεξε πληροφορίες για την γλώσσα από το Μπιάαν, στο Μαριβέλες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες των Φιλιππίνων
Arado Ar 196
Το Arado Ar 196 ήταν μονοκινητήριο μονοπλάνο αναγνωριστικό υδροπλάνο το οποίο ξεκίνησε να αναπτύσσει η γερμανική εταιρεία Arado το 1936. Το επόμενο έτος το Ar 196 επικράτησε σε σχετικό διαγωνισμό και έτσι έγινε ο κύριος τύπος αναγνωριστικού για όλα τα πλοία του γερμανικού ναυτικού (Kriegsmarine) κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1933 το Kriegsmarine εξέφρασε την ανάγκη για την απόκτηση αναγνωριστικού υδροπλάνου που θα έφεραν τα πλοία του. Έπειτα από σύντομο χρονικό διάστημα το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ (γερμ. Reichsluftfahrtministerium, RLM) επέλεξε για αυτό τον ρόλο το διπλάνο Heinkel He 60 και εντός ολίγων μηνών ξεκίνησαν οι παραδόσεις αεροσκαφών. Στα 1935 είχε πλέον καταστεί σαφές πως οι επιδόσεις του He 60 ήσαν ανεπαρκείς και το RLM ζήτησε από την Heinkel να αναπτύξει το αεροσκάφος που θα το αντικαθιστούσε. Αποτέλεσμα της προσπάθειας αυτής ήταν το He 114, το οποίο αποδείχθηκε όμως ελάχιστα καλύτερο από το He 60. Ορισμένες προσπάθειες επίλυσης βασικών προβλημάτων του δεν καρποφόρησαν με συνέπεια τον Οκτώβριο του 1936 το RLM να ζητήσει την αντικατάσταση των He 114. Κυριότερες απαιτήσεις ήταν πως το νέο αεροσκάφος θα προωθούνταν από τον αστεροειδή κινητήρα BMW 132 και ότι τα πρωτότυπα θα παρουσιάζονταν σε εκδοχές με μονό και διπλούς πλωτήρες. Προτάσεις υπέβαλαν οι εταιρείες Dornier, Gotha, Focke-Wulf και Arado, ενώ η Heinkel αρνήθηκε να παρουσιάσει νέα πρόταση ισχυριζόμενη πως το He 114 ήταν επαρκές.
Εξαιρουμένου του Ar 196, τα υπόλοιπα αεροσκάφη που συμμετείχαν στον διαγωνισμό ήταν συμβατικά διπλάνα. Αυτό είχε ως συνέπεια η πρόταση της Arado να υπερτερεί σε επιδόσεις και έτσι το RLM παρήγγειλε τέσσερα πρωτότυπα. Ως εναλλακτική το Υπουργείο παρήγγειλε επίσης και πρωτότυπα του ανταγωνιστικού Focke-Wulf Fw 62, σύντομα όμως ήταν σαφές πως το Ar 196 θα λειτουργούσε όπως αναμενόταν και κατά συνέπεια κατασκευάστηκαν μονάχα τέσσερα Fw 62.
Η Arado παρέδωσε όλα τα πρωτότυπα το καλοκαίρι του 1937. Το V1, το οποίο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Μάιο, καθώς και το V2 είχαν διπλούς πλωτήρες ενώ τα V3 και V4 μονό. Και οι δυο εκδοχές του αεροσκάφους είχαν εξαιρετικά χαρακτηριστικά ως προς τον χειρισμό τους στη θάλασσα και οι διαφορές ανάμεσα τους ήταν αμελητέες. Εν τέλει επιλέχθηκε η εκδοχή με τους διπλούς πλωτήρες. Το διάστημα Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 1938 παραδόθηκαν δέκα αεροσκάφη προπαραγωγής A-0 τα οποία για την άμυνά τους διέθεταν ένα πολυβόλο MG 15 των 7,92 mm στο πίσω μέρος. Επίσης παραδόθηκαν πέντε αεροσκάφη της έκδοσης B-0, με ίδιο οπλισμό, τα οποία θα επιχειρούσαν από βάσεις στην ξηρά. Τον Ιούνιο του 1939 άρχισε η παράδοση είκοσι αεροσκαφών της έκδοσης A-1 προκειμένου να εξοπλισθούν όλες οι μονάδες επιφανείας του στόλου.
Το Νοέμβριο άρχισε η παραγωγή των βαρύτερων Ar 196 A-2 που θα επιχειρούσαν από βάσεις στην ξηρά. Τα A-2 μπορούσαν να μεταφέρουν δυο βόμβες των 50 kg, διέθεταν δύο πυροβόλα MG FF των 20 mm στις πτέρυγες καθώς και ένα πολυβόλο MG 17 των 7,92 mm στο ρύγχος. Το Δεκέμβριο του 1940 ακολούθησαν τα Α-4 με ενισχυμένη άτρακτο, ακόμα έναν ασύρματο και βελτιωμένη έλικα. Τα A-4 αντικαταστάθηκαν από την παραδόξως ονομασμένη έκδοση A-3 ενώ τελευταία έκδοση παραγωγής ήταν η Α-5 του 1943. Τα Α-5 είχαν ανώτερο οπλισμό, αναβαθμισμένα όργανα αεροναυτιλίας στο κόκπιτ, επιπλέον θωράκιση για την προστασία του πιλότου και του παρατηρητή καθώς και ενισχυμένη άτρακτο. Επίσης τα Α-5 διέθεταν τους αναβαθμισμένους κινητήρες Α-5 BMW 132W.
Η παραγωγή των Ar 196 διεκόπη τον Αύγουστο του 1944. Συνολικά παρήχθησαν 541 αεροσκάφη όλων των εκδόσεων.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα Ar 196 είχαν εξαιρετικά χαρακτηριστικά τόσο στον αέρα όσο και στην θάλασσα. Με την απώλεια του γερμανικού στόλου επιφανείας τα A-1 συνέχισαν να επιχειρούν από βάσεις στην ξηρά πραγματοποιώντας αναγνωριστικές και ανθυποβρυχιακές αποστολές μέχρι τα τέλη του 1944. Δυο αξιοσημείωτες αποστολές είναι η αιχμαλώτιση του βρετανικού υποβρυχίου HMS Seal και η επανειλημμένη αναχαίτιση βομβαρδιστικών Armstrong-Whitworth Whitley της RAF. Παρόλο που δεν μπορούσε να συγκριθεί σε δυνατότητες με τα μαχητικά της περιόδου, ήταν σημαντικά ανώτερο σε σύγκριση με τα αεροσκάφη παρόμοιου ρόλου που διέθεταν τότε οι Σύμμαχοι και θεωρείται γενικά ως το καλύτερο της κλάσης του.
Τα γερμανικά επιδρομικά Thor και Michel μετέφεραν δύο Ar 196 στο Πενάνγκ της Μαλαισίας, που τότε βρισκόταν υπό ιαπωνική κατοχή. Τα δύο γερμανικά υδροπλάνα συγκρότησαν μαζί με ένα ιαπωνικό Aichi E13A την Ειδική Ναυτική Υπηρεσία Ανατολικής Ασίας προκειμένου να υποστηρίξουν τις γερμανικές και ιαπωνικές επιχειρήσεις στην περιοχή. Τα Ar 196 ήταν έφεραν ιαπωνικά διακριτικά αλλά επιχειρούσαν με γερμανικά πληρώματα υπό τον Ούρλιχ Χορν (Ulrich Horn).
Στην κατοχή των συμμάχων
Το πρώτο Ar 196 που έπεσε σε συμμαχικά χέρια ανήκε στο βαρύ καταδρομικό Admiral Hipper και αιχμαλωτίστηκε από τους Νορβηγούς στην περιοχή του Τρέντελαγκ (Trøndelag) στις 8 Απριλίου 1940, στα αρχικά στάδια της Επιχείρηση Βεζερύμπουνγκ. Ρυμουλκήθηκε στο Κρίστιανσουντ (Kristiansund) από νορβηγική τορπιλάκατο, απέκτησε νορβηγικά διακριτικά και σύντομα χρησιμοποιήθηκε ενάντια στους Γερμανούς. Στις 18 Απριλίου το αεροσκάφος αυτό πέταξε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Λίγο καιρό αργότερα συνετρίβη κατά την διάρκεια δοκιμών. Μετά το τέλος του πολέμου, τουλάχιστον ένα Ar 196 αξιοποιήθηκε από την Νορβηγική Αεροπορία ως αεροσκάφος συνδέσμου.
Τον Απρίλιο του 1941, κατά την διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα, ένα Ar 196 πραγματοποίησε αναγκαστική προσγείωση και πέρασε στην κατοχή των ελληνικών δυνάμεων. Σύντομα χρησιμοποιήθηκε ενάντια στους Γερμανούς από την Ελληνική Αεροπορία.
Στα 1944-45 οι προελαύνουσες σοβιετικές δυνάμεις αιχμαλώτισαν αρκετά Ar 196 στις ακτές της Βαλτικής. Στην κατοχή τους πέρασαν επίσης αποθήκες ανταλλακτικών στο Ντάσο (Dassow). Τριανταεπτά Ar 196 με σοβιετικό επικοινωνιακό εξοπλισμό εντάχθηκαν σε υπηρεσία με τη συνοριοφυλακή. Στάλθηκαν στη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και τον Ειρηνικό και παρέμειναν σε ενεργό δράση μέχρι το 1955.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Arado Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη συνδέσμου Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Υδροπλάνα
Καμιένα Γκούρα
Η Καμιένα Γκούρα (πολωνικά: Kamienna Góra, Landeshut, Lanžhot or Kamenná Hora) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Καμιένα Γκούρα, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της νοτιοδυτικής Πολωνίας. Τα έτη 1975-1998, βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Γελένια Γκούρα. Ο πληθυσμός της είναι 18.425 κάτοικοι (2020).
Η πόλη βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Μπουμπρ, μεταξύ των Πέτρινων Ορέων και του Ρουντάβι Γιανοβίτσκιε στην παλιά εμπορική οδό από τη Σιλεσία προς την Πράγα, σήμερα μέρος της Εθνικής Οδού 5. Βρίσκεται περίπου 95 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Βρότσουαφ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Πολύχρωμα αρχοντικά στην Παλιά Πόλη το χειμώνα Η περιοχή ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας της Μεγάλης Μοραβίας στον Πρώιμο Μεσαίωνα, και έγινε μέρος του αναδυόμενου Πολωνικού Κράτους τον 10ο αιώνα υπό τον πρώτο ηγεμόνα του, Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια του κατακερματισμού της Πολωνίας ήταν μέρος των δουκάτων της Σιλεσίας, της Λεγκνίτσα, του Γιάβορ και της Σφιντνίτσα. Στις αρχές του 13ου αιώνα, ο Πολωνός δούκας Ερρίκος Α΄ ο Γενειοφόρος, έχτισε ένα αμυντικό κάστρο στην τοποθεσία, λόγω της εγγύτητάς του στα πολωνο-τσεχικά σύνορα. Ο οικισμός αναφέρεται σε έγγραφα του 1232 ως Landeshut και του 1249 ως Landishute και Landishute forensis auch Camena Gora. Το 1254, ο Πιαστ Δούκας Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός της Λεγκνίτσα έδωσε την περιοχή στο μοναστήρι των Βενεδικτίνων του Οπατοβίτσε ναντ Λάμπεμ (στην ανατολική Βοημία), ο οποίος είχε ήδη ιδρύσει το Αβαείο του Κσέσουφ στο κοντινό Κσέσουφ. Όταν το αβαείο πέρασε στους Κιστερκιανούς το 1289, η Καμιένα Γκούρα εξαγοράστηκε από τον Δούκα Μπόλκο Α΄ τον Αυστηρό της Σφιντνίτσα, ο οποίος το επέκτεινε ως προπύργιο ενάντια στο γειτονικό Βασίλειο της Βοημίας και παραχώρησε προνόμια πόλης το 1292. Έλαβε νέα προνόμια από τον Δούκα Μπόλκο Β΄ το Μικρό το 1334. Ωστόσο, το δουκάτο έπεσε στο Στέμμα της Βοημίας με τον θάνατο του Μπόλκο το 1368. Κάηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουσιτών στη Σιλεσία το 1426 και στη δεκαετία του 1460 πέρασε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, πριν το 1490 κατακτηθεί πάλι από τη Βοημία, που τότε ήταν υπό τη βασιλεία του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας, ο οποίος ανέγειρε νέα αμυντικά τείχη στην πόλη.
Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, η πόλη λεηλατήθηκε από αυστριακά και σουηδικά στρατεύματα. Ως αποτέλεσμα του πολέμου, μόνο δύο κάτοικοι είχαν παραμείνει στην πόλη το 1639. Αφού ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας είχε κατακτήσει τη Σιλεσία με τον Λαντεσούτ το 1742, η σκληρή αντίπαλός του, Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, αντεπιτέθηκε για άλλη μια φορά κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου. Το 1760, αυστριακά στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Στρατάρχη Ερνστ Γκίντεον φον Λάουντον, εισέβαλαν στην περιοχή και στις 23 Ιουνίου νίκησαν ένα πρωσικό σώμα υπό τον Χάινριχ Άουγκουστ ντε λα Μοτ Φουκέ στη Μάχη του Λάντεσουτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόβιατ Καμιένα Γκούρα
WrestleMania 33
H WrestleMania 33 ήταν η τριακοστή-τρίτη ετήσια WrestleMania και διοργανώθηκε από το WWE. Εκτός από την μετάδοσή της μέσω pay-per-view, προβλήθηκε ζωντανά ταυτοχρόνως και στο WWE Network. Έλαβε μέρος στις 2 Απριλίου του 2017, στο Camping World Stadium του Ορλάντο της Φλόριντα. Η WrestleMania 33 ήταν ένα κοινό σόου για τα τηλεοπτικά προγράμματα του WWE, Raw και SmackDown Live και ήταν η πρώτη WrestleMania μετά την WrestleMania XXVII, που πραγματοποιήθηκε το 2011, στην οποία ίσχυσε το Brand Extension του WWE, το οποίο τέθηκε ξανά στα μέσα του 2016.
Δεκατρείς αγώνες έλαβαν μέρος στο σόου, συμπεριλαμβανομένων τριών στο pre-show της WrestleMania 33. Αυτή ήταν η πρώτη WrestleMania μετά την WrestleMania 29 στην οποία υπήρξαν αγώνες για δύο παγκόσμια πρωταθλήματα, το WWE Universal Championship του Raw, το οποίο υπερασπίστηκε για πρώτη φορά σε WrestleMania, και το WWE Championship του SmackDown Live. Στο main event, o Ρόμαν Ρέινς κέρδισε τον Αντερτέικερ σε έναν αγώνα No Holds Barred, δίνοντας έτσι στον Αντερτέικερ την δεύτερη ήττα του σε WrestleMania. O αγώνας αυτός είναι πολύ πιθανό να ήταν ο τελευταίος του Αντερτέικερ. Επιπροσθέτως, ο Μπροκ Λέσναρ επιβλήθηκε του Γκόλντμπεργκ και στέφθηκε νέος πρωταθλητής Universal ενώ ο Ράντυ Όρτον επικράτησε του Μπρέι Γουάιατ και κατέκτησε το πρωτάθλημα του WWE για 9η φορά στην καριέρα του. Στο σόου αυτό πραγματοποιήθηκε επίσης η επιστροφή-έκπληξη των αδερφών Hardy, οι οποίοι κέρδισαν το ομαδικό πρωτάθλημα του Raw.
Το WWE ισχυρίστηκε πως η προσέλευση της WrestleMania 33 ανέρχεται στα 75.245 άτομα. Ο αριθμός αυτός είναι αμφιλεγόμενος, καθώς το A.V. Club ανέφερε πως ο αριθμός «είναι σχεδόν σίγουρο πως είναι ψεύτικος» διότι το WWE «έχει μία τάση να μεγαλώνει τα νούμερα προσέλευσης - γιατί όπως είπε ο Vince McMahon σε μια ενημέρωση προς τους επενδυτές, ο ψεύτικος αριθμός προορίζεται για ψυχαγωγικούς σκοπούς», ενώ ο δημοσιογράφος Ντέιβ Μέλτζερ είπε πως είναι αδύνατη μία τέτοια προσέλευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:WWE Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Νίκολα Μίροτιτς
Ο Νίκολα Μίροτιτς (σερβικά κυριλλικά: Никола Миротић, 11 Φεβρουαρίου 1991) είναι Μαυροβούνιο-Ισπανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.08 μέτρα, αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ στην Αρμάνι Μιλάνο για την Ευρωλίγκα και το Πρωτάθλημα Ιταλίας. Έχει κερδίζει μεταξύ πολλών ατομικών βραβείων, το MVP της Ευρωλίγκα καθώς και δις το MVP του Πρωταθλήματος Ισπανίας, ενώ έχει αναδειχτεί πέντε φορές μέλος της καλύτερης ομάδας της Ευρωλίγκα και έξι φορές μέλος της καλύτερης ομάδας του Πρωταθλήματος Ισπανίας. Ο Μίροτιτς επιλέχθηκε στην 23η θέση στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2011 και έπαιξε εκεί από το 2014 μέχρι το 2019 για τους Σικάγο Μπουλς, Νιου Ορλίνς Πέλικανς και Μιλγουόκι Μπακς.
Πρώτα χρόνια
Μεγαλώνοντας στο Μαυροβούνιο, το ποδόσφαιρο ήταν το αληθινό πάθος του Μίροτιτς. Καθώς μεγάλωνε, η οικογένειά του συνειδητοποίησε ότι το ύψος του θα μπορούσε να είναι πολύ πιο χρήσιμο για ένα άλλο άθλημα. Σε ηλικία 13 ετών, ο παππούς του τον μύησε στο μπάσκετ. Ο Μίροτιτς άρχισε να παίζει μπάσκετ με τη Σχολή Τζόκερ στην Ποντγκόριτσα την οποία διηύθυνε ο συνταξιούχος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής Τζέιντραν Βούγιασιτς.
Το καλοκαίρι του 2005, σε ηλικία 14 ετών, ο Μίροτιτς υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Ρεάλ Μαδρίτης (2008–2014)
Αφού έπαιξε στις μικρές ομάδες της Ρεάλ Μαδρίτης από το 2006 έως το 2008, ο Μίροτιτς υπέγραψε με την πρώτη ομάδα της Ρεάλ το 2008. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2010–11 της Ευρωλίγκα, αναδείχθηκε ως ένας από τους πιο πολύτιμους παίκτες της ομάδας του και κέρδισε το βραβείο EuroLeague Rising Star. Τον Απρίλιο του 2011 υπέγραψε πενταετή επέκταση συμβολαίου με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Με την ομάδα κέρδισε το Κύπελλο Ισπανίας και το Σούπερ Καπ Ισπανίας το 2012. μικρογραφία| Ο Μίροτιτς με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 2013 Στις 23 Ιουνίου 2011, ο Μίροτιτς επιλέχθηκε από τους Χιούστον Ρόκετς με στην 23η θέση στο ντραφτ του ΝΒΑ του 2011. Αργότερα ανταλλάχθηκε στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς και ξανά στους Σικάγο Μπουλς τη νύχτα του ντραφτ.
Σεζόν 2014–15
Στις 18 Ιουλίου 2014, ο Μίροτιτς υπέγραψε με τους Σικάγο Μπουλς τριετές συμβόλαιο ύψους 16,6 εκατομμυρίων δολαρίων. Επιπλέον, ο Μίροτιτς έπρεπε να πληρώσει 3 εκατομμύρια δολάρια στη Ρεάλ Μαδρίτης για την εξαγορά του συμβολαίου του.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2014, ο Μίροτιτς σημείωσε το πρώτο ρεκόρ καριέρας με 27 πόντους, καθώς πέτυχε έξι τρίποντά, σε μια νίκη με 103–97 επί των Μέμφις Γκρίζλις. Στις 5 Ιανουαρίου 2015, ονομάστηκε Ρούκι του Μήνα στην Ανατολική Περιφέρεια για παιχνίδια που παίχτηκαν τον Δεκέμβριο. Κατά τη διάρκεια του All-Star Weekend του NBA, έπαιξε για την World Team στο Rising Stars Challenge. Σκόραρε 16 πόντους με 6 στα 9 σουτ, στη νίκη των Διεθνών με 121–112 επί της Αμερικάνικης ομάδας. Την 1η Μαρτίου, σημείωσε 29 πόντους κάνοντας νέο ρεκόρ στην καριέρα του σε μια ήττα από τους Λος Άντζελες Κλίπερς. Με τους τραυματισμούς να επηρεάζουν τους συμπαίκτες του τον Μάρτιο, ο Μίροτιτς αναμενόταν να αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο για την ομάδα του. Είχε κατά μέσο όρο 20,8 πόντους και 7,6 ριμπάουντ ενώ έπαιζε 30,8 λεπτά ανά παιχνίδι. Στη ρούκι σεζόν είχε μέσο όρο 10,2 πόντους, 4,9 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ σε 82 παιχνίδια, δίνοντάς του την υποψηφιότητα του για το βραβείο Rookie of the Year. Ωστόσο τερμάτισε δεύτερος στην ψηφοφορία με 335 ψήφους πίσω από τον Άντριου Γουίγκινς που έλαβε 604 ψήφους. Έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στα πλεί οφ του ΝΒΑ στις 18 Απριλίου 2015 στον αγώνα 1 της σειράς των Μπουλς εναντίον των Μιλγουόκι Μπακς. Σε 13 λεπτά ερχόμενος από τον πάγκο σημείωσε 5 πόντους με 5 ριμπάουντ.
Σεζόν 2015–16
Στην αρχή της σεζόν 2015–16, ο Μίροτιτς είχε βασικό ρόλο μπροστά από τον σέντερ Γιοακίμ Νοά. Σκόραρε 19 πόντους για την ομάδα στην έναρξη της σεζόν επί των Κλίβελαντ Καβαλίερς. Ξεκίνησε ως βασικός στα 18 πρώτα παιχνίδια και ήρθε από τον πάγκο για πρώτη φορά στις 9 Δεκεμβρίου κόντρα στους Μπόστον Σέλτικς, σκοράροντας 10 πόντους σε 22 λεπτά δράσης. Συνέχισε να έρχεται από τον πάγκο μετά τις 9 Δεκεμβρίου, σε ρόλο υποστήριξης στον Taj Gibson. Ξαναέπαιξε ως βασικός στις 21 Δεκεμβρίου εναντίον των Μπρούκλιν Νετς, καθώς ξεκίνησε ως σμολ φόργουορντ στη θέση του Τόνι Σνελ. Την 1η Ιανουαρίου, πέτυχε 17 πόντους και 7 ασίστ, που ήταν κορυφαία επίδοση στην καριέρα του, στη νίκη με 108-81 επί των Νιου Γιορκ Νικς. Στις 27 Ιανουαρίου, διαγνώστηκε με οξεία σκωληκοειδίτιδα και στη συνέχεια αποκλείστηκε μέχρι μετά το διάλειμμα του All Star. Επέστρεψε στη δράση στις 5 Μαρτίου εναντίον των Χιούστον Ρόκετς αφού έχασε 16 αγώνες. Στις 23 Μαρτίου, σημείωσε 35 πόντους (κορυφαία επίδοση στην καριέρα του) σε μια ήττα από τους Νιου Γιορκ Νικς.
Σεζόν 2016–17
Στις 26 Δεκεμβρίου 2016, μετά από δύο εβδομάδες εκτός ροτέισον για μερικά παιχνίδια, ο Μίροτιτς σημείωσε 20 πόντους που ήταν η καλύτερη επίδοση της σεζόν σε μια νίκη 90-85 επί των Ιντιάνα Πέισερς. Δεν έπαιξε με απόφαση του προπονητή σε δύο συνεχόμενα παιχνίδια στις αρχές Μαρτίου, ώστε η διοίκηση και το προπονητικό επιτελείο να μπορούν να δουν τον Joffrey Lauvergne. Στις 13 Μαρτίου, επέστρεψε μετά από απουσία τριών αγώνων και σημείωσε 24 πόντους με πέντε τρίποντα σε μια νίκη με 115–109 επί των Σάρλοτ Χόρνετς. Στις 22 Μαρτίου, σημείωσε 28 πόντους στη νίκη με 117–95 επί των Ντιτρόιτ Πίστονς. Τέσσερις ημέρες αργότερα, ισοφάρισε το ρεκόρ σεζόν του με 28 πόντους σε μια νίκη με 109–94 επί των Μιλγουόκι Μπακς. Είχε ένα τρίτο παιχνίδι 28 πόντων στις 30 Μαρτίου σε μια νίκη 99–93 επί των Κλίβελαντ Καβαλίερς. Είχε έξι τρίποντα εναντίον του Μιλγουόκι και του Κλίβελαντ, με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος παίκτης των Μπουλς που πέτυχε έξι ή περισσότερα τρίποντα σε συνεχόμενα παιχνίδια.
Εμμανουήλ Σοφούλης
Ο Εμμανουήλ Σοφούλης (1892 - 1948) ήταν Έλληνας πολιτικός.