cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλμογράφος
Σχετικά όργανα
Ένας μεγάλος αριθμός οργάνων που χρησιμοποιούνται σε διάφορους τεχνικούς τομείς είναι στην πραγματικότητα παλμογράφοι με εισόδους, βαθμονόμηση, χειριστήρια, βαθμονόμηση οθόνης κ.λπ., εξειδικευμένοι και βελτιστοποιημένοι για μια συγκεκριμένη εφαρμογή. Παραδείγματα τέτοιων οργάνων που βασίζονται σε παλμογράφο περιλαμβάνουν παρακολούθηση κυματομορφής για την ανάλυση των επιπέδων βίντεο σε τηλεοπτικές παραγωγές και ιατρικές συσκευές όπως οθόνες ζωτικής λειτουργίας και όργανα ηλεκτροκαρδιογραφήματος και ηλεκτροεγκεφαλογράμματος. Στην επισκευή αυτοκινήτων, χρησιμοποιείται ένας αναλυτής ανάφλεξης για να δείξει τις κυματομορφές σπινθήρα για κάθε κύλινδρο. Όλα αυτά είναι ουσιαστικά παλμογράφοι, που εκτελούν τη βασική εργασία της εμφάνισης των αλλαγών σε ένα ή περισσότερα σήματα εισόδου με την πάροδο του χρόνου σε μια οθόνη X‑Y. Άλλα όργανα μετατρέπουν τα αποτελέσματα των μετρήσεών τους σε επαναλαμβανόμενο ηλεκτρικό σήμα και ενσωματώνουν έναν παλμογράφο ως στοιχείο οθόνης. Τέτοια πολύπλοκα συστήματα μέτρησης περιλαμβάνουν αναλυτές φάσματος, αναλυτές τρανζίστορ και ανακλασίμετρα πεδίου χρόνου (time domain reflectometer (TDR)). Σε αντίθεση με έναν παλμογράφο, αυτά τα όργανα δημιουργούν αυτόματα ερέθισμα ή σαρώνουν μια παράμετρο μέτρησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης Κατηγορία:Συσκευές εργαστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Γερμανικές εφευρέσεις
Τρίαθλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το τρίαθλο έγινε ολυμπιακό άθλημα το 2000 στο Σίδνεϊ, τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.
Περιγραφή
Το τρίαθλο είναι συνδυασμός τριών αθλημάτων, κολύμβησης, ποδηλασίας και ανώμαλου δρόμου, τα οποία γίνονται διαδοχικά το ένα αμέσως μετά το άλλο. Η χρονομέτρηση είναι ενιαία και νικητής αναδεικνύεται όποιος τερματίσει πρώτος. Παρ' ότι οι αθλητές χρονομετρούνται, εν τούτοις δεν αναγνωρίζεται επίσημο παγκόσμιο ρεκόρ, καθώς τα γεωφυσικά δεδομένα διαφέρουν από τόπο σε τόπο τέλεσης του αθλήματος.
Το ολυμπιακό τρίαθλο τόσο στο ανδρικό όσο και στο γυναικείο αγώνισμα περιλαμβάνει:
Πίνακας μεταλλίων
Σημείωση: ως το 2008.
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Τρίαθλο
Κέντρικ Πέρι
Ο Κέντρικ Πέρι (Φλόριντα, 23 Δεκεμβρίου 1992) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,83 μ. αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ και σούτινγκ γκαρντ στην ομάδα της Ουνικάχα Μάλαγα. Έπαιξε στο κολεγιακό πρωτάθλημα με το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Γιάνγκσταουν.
Λύκειο
Ο Πέρι αγωνίστηκε με το λύκειο Edgewater στο Ορλάντο της Φλόριντα, όπου ήταν νικητής επαίνων για τρία χρόνια και αρχηγός δύο φορές. Ως τελειόφοιτος, είχε κατά μέσο όρο 16 πόντους και οκτώ ασίστ ανά παιχνίδι, βοηθώντας το Edgewater στο πρωτάθλημα FHSAA District 6A-4. Βρέθηκε στην δεύτερη καλύτερη ομάδα της επιλογής 6Α από τους Florida Sports Writers και στην τρίτη καλύτερη ομάδα από το FloridaHoops.com.
Κολέγιο
Στην πρώτη του σεζόν στο Youngstown State, ο Πέρι σκόραρε διπλάσιο αριθμό πόντων σε 15 παιχνίδια με την απόδοση των 21 πόντων κόντρα στο Loyola στις 27 Ιανουαρίου 2011, να αποτελεί πρώτο ρεκόρ καριέρας. Σε 30 παιχνίδια (23 ως βασικός), είχε κατά μέσο όρο 9,0 πόντους, 3,6 ριμπάουντ, 4,1 ασίστ και 1,3 κλεψίματα σε 29,2 λεπτά ανά παιχνίδι.
Στην τρίτη σεζόν του, μπήκε στην πρώτη ομάδα του All-Horizon League και στην πρώτη ομάδα του All-District NABC. Σε 30 παιχνίδια (29 ως βασικός), είχε κατά μέσο όρο 17,3 πόντους, 5,5 ριμπάουντ, 4,1 ασίστ και 1,9 κλεψίματα σε 35,4 λεπτά ανά παιχνίδι.
Ως τελειόφοιτος στην τέταρτη σεζόν του στο κολεγιακό πρωτάθλημα, αναδείχθηκε στην πρώτη ομάδα του All-Horizon League για τρίτη συνεχή χρονιά. Ονομάστηκε επίσης στην πρώτη ομάδα NABC All-District και στη δεύτερη ομάδα Capital One Academic All-America. Στις 4 Μαρτίου 2014, ισοφάρισε τους 35 πόντους που είχε για ρεκόρ καριέρας στον πρώτο γύρο του Horizon League Tournament εναντίον του Όκλαντ. Σε 32 παιχνίδια (όλα ως βασικός), είχε κατά μέσο όρο 21,3 πόντους, 4,1 ριμπάουντ, 4,4 ασίστ και 2,4 κλεψίματα σε 36,5 λεπτά ανά παιχνίδι.
Πρώτη σεζόν
Αφού δεν επιλέχθηκε στο ντραφτ του ΝΒΑ για το 2014, ο Πέρι εντάχθηκε στους Ορλάντο Μάτζικ για το καλοκαιρινό πρωτάθλημα 2014. Στις 23 Ιουλίου 2014, υπέγραψε με τους Σίδνεϋ Κινγκς για τη σεζόν 2014-15 στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας. Σε 28 παιχνίδια με τους Κινγκς, ο Πέρι είχε κατά μέσο όρο 10,4 πόντους, 3,6 ριμπάουντ, 2,4 ασίστ και 1,1 κλεψίματα ανά παιχνίδι.
Ευρώπη
Στις 12 Αυγούστου 2015, ο Πέρι υπέγραψε με την Κορμέντ του ουγγρικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης. Εκεί μέτρησε 15.4 πόντους, 3.7 ασίστ και 5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο ανά αγώνα.
Η σεζόν 2017-2018 τον βρήκε ξανά στην Ουγγαρία για λογαριασμό της Szolnok Olaj, με την οποία αγωνίστηκε σε 42 αγώνες, έχοντας 15.2 πόντους, 3.8 ασίστ και 4.2 ριμπάουντ.
Στις 3 Ιουλίου 2018, υπέγραψε με τη Νίζνι Νόβγκοροντ. Στη Νίζνι είχε 16.2 πόντους, 6.8 ασίστ και 3.3 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στις 20 Ιουλίου 2019, υπέγραψε με την Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ του Πρωταθλήματος Γαλλίας.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2019, ο Πέρι υπέγραψε με τη Μέγκα Μπέμαξ της Αδριατικής Λίγκας. Με την φανέλα της Μέγκα Μπέμαξ είχε κατά μέσο όρο 17,8 πόντους, 3,7 ριμπάουντ και 6,4 ασίστ, στην Αδριατική λίγκα.
Στις 22 Μαΐου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο με την Τσεντεβίτα Ολίμπια. Ο Πέρι πραγματοποίησε εξαιρετικές  στο φετινό εμφανίσεις στο Γιούροκαπ της σεζόν 2020-21, μετρώντας 16,1 πόντους (58,3% δίποντα, 35,7% τρίποντα και 73,8% βολές), 3,1 ριμπάουντ, 6,1 ασίστ και 1,4 κλεψίματα ανά παιχνίδι σε 16 συμμετοχές. Με τις επιδόσεις του σε πόντους και ασίστ αναδείχτηκε τέταρτος σκόρερ και δεύτερος πασέρ της διοργάνωσης, ενώ ήταν και τρίτος σε αξιολόγηση παίκτης. Τον Ιούνιο του 2021, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Σλοβενίας αφού η Τσεντεβίτα κέρδισε με 3-0 τη σειρά των τελικών κόντρα στη Κρκα. Μάλιστα ο ίδιος ανακηρύχθηκε MVP τελικών έχοντας στον πρώτο τελικό 20 πόντους, 3 ριμπάουντ και 4 ασίστ, στον δεύτερο μέτρησε 15 πόντους, 4 ριμπάουντ και 3 ασίστ, ενώ στο παιχνίδι που έκρινε τον τίτλο σημείωσε 18 πόντους.
Στις 6 Ιουλίου 2021, συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην ομάδα του Παναθηναϊκού, με διετές συμβόλαιο (1+1 χρόνια). Στις 26 Σεπτεμβρίου 2021, κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ελλάδας, αφού ο Παναθηναϊκός νίκησε στον τελικό τον Προμηθέα Πατρών 92-83. Τον Ιανουάριο του 2022, αποτέλεσε παρελθόν από τον Παναθηναϊκό, αφού δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της ομάδας. Με τους «πράσινους» έχει 4.8 πόντους (32,1% στα δίποντα και 32,6% στα τρίποντα), 1.7 ριμπάουντ και 1.6 ασίστ μέσο όρο σε 19 αγώνες στην Ευρωλίγκα και 6 πόντους, 2 ριμπάουντ και 1.8 ασίστ ανά ματς με 18% τρίποντα στο Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Στις 13 Ιουνίου 2022, ανακοινώθηκε από την ισπανική Ουνικάχα Μάλαγα. Στις 16 Φεβρουαρίου 2023 η Μάλαγα απέκλεισε την Μπαρτσελόνα στον προημιτελικό του Κυπέλλου Ισπανίας (89-87), με τον Πέρι να είναι καθοριστικός έχοντας 22 πόντους, 4 ασίστ και 4 ριμπάουντ. Στις 19 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας για πρώτη φορά στην καριέρα του, αφού η Μάλαγα νίκησε στον τελικό την Τενερίφη 83-80, με τον ίδιο να έχει 6 πόντους και 2 ασίστ. Στις 14 Μαΐου 2023, με την Μάλαγα πήρε την τέταρτη θέση στο Final-4 του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, αφού ηττήθηκε στον μικρό τελικό από την Τενερίφη 84-79. Ο ίδιος λόγω της καλής του χρονιάς αναδείχτηκε μέλος της δεύτερης καλύτερης πεντάδας της διοργάνωσης.
Προσωπική ζωή
Ο Πέρι είναι γιος της Ντέμπορα και του Όμπρει Πέρι Τζούνιορ και έχει έναν αδελφό που ονομάζεται επίσης Όμπρει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σίντνεϊ Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αϊόβα Ένερτζι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Νίζνι Νόβγκοροντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Δίκων ο Καυλωνιάτης
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20392%20BC,%20Olympia.%2097th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας της 97ης (392 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Δίκων ο Καυλωνιάτης ή ο Καυλώνιος ή ο Συρακούσιος (γιος του Καλλίβροτου, 4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Καυλωνία της Μεγάλης Ελλάδας ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του δίαυλου κατά τους 97ους (392 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Στη συνέχεια συμμετείχε και στους 99ους (384 π.Χ.) όπου ήταν ο νικητής στο στάδιο και τον δίαυλο (ή οπλίτη δρόμο), αντιπροσωπεύοντας όμως την πόλη των Συρακουσών. Αναφέρεται επίσης ως νικητής σε πολλές διοργανώσεις των Νεμέων, Πύθιων και Ίσθμιων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Ρόμβος
thumb|Σε έναν ρόμβο όλες οι πλευρές είναι ίσες και οι διαγώνιοι τέμνονται κάθετα, διχοτομούν τις γωνίες και είναι άξονες συμμετρίας. Ρόμβος στην ευκλείδεια γεωμετρία είναι το παραλληλόγραμμο που έχει δύο διαδοχικές πλευρές ίσες. Ειδική περίπτωση ρόμβου είναι το τετράγωνο.
Τζόνι Ροντζ
Ο Τζόνι Ροντρίγκεζ (γεννήθηκε στις 16 Μαΐου του 1938) είναι ένας Αμερικανός πρώην επαγγελματίας παλαιστής. Στη πορεία του, είχε το ψευδώνυμο "Τζόνι Ροντζ".
WWWF
Ήταν μέλος του World Wide Wrestling Federation από τα πρώτα του βήματα, από το 1965. Αντιμετώπισε παλαιστές, όπως ο Μπομπ Μπάκλουντ και έμεινε στην εταιρεία για περίπου δύο δεκαετίες. Τον περισσότερο χρόνο τον πέρασε σαν μεροκαματιάρης που καθόταν να χάνει από όλους, παρ'όλα αυτά το 1980, νίκησε τον θρύλο Ίβαν Πούτσκι.
NWA Hollywood
Για λίγο διάστημα, δούλεψε και για τους Μάικ και Τζενέ ΛεΜπελ, για το NWA Hollywood Wrestling, την δεκαετία του 1970. Νίκησε αρκετούς αγώνες με το όνομα 'Arabian Wildman' Java Ruuk και ακόμα κατάφερε να νικήσει σε αγώνα πολλών ατόμων το 1976.
Μετά την απόσυρση
Το 1996, ο Ροντζ εισήχθη στο τιμητικό Hall of Fame του WWE από τον Άρνολντ Σκάαλαντ. Το 2007 εμφανίστηκε δύο φορές στο Total Nonstop Action Wrestling. Από το 1985 περίπου, ξεκίνησε καριέρα ως εκπαιδευτής νέων παλαιστών. Έχει εκπαιδεύσει και γνωστούς παλαιστές, όπως ο Μπούλι Ρέι και ο Ντίβον Χιούτζ.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Μενεμένη (Τουρκία)
Η Μενεμένη (παλαιότερα Μαινεμένη, τουρκ. Menemen) είναι περιοχή της επαρχίας Σμύρνης στην Τουρκία, καθώς και η κεντρική πόλη της περιοχής. Η περιοχή εκτείνεται σε μια εύφορη πεδιάδα που βρέχεται από τον ποταμό Έρμο (Gediz). Η περιοχή της Μενεμένης γειτνιάζει με τις περιοχές Aliağa και Φώκαιας (Foça) στα βόρεια και Μπουρνόβα, Κορδελιού (Karşıyaka) και Çiğli στα νότια, με τις δύο τελευταίες να ανήκουν στην μητροπολιτική περιοχή της Σμύρνης. Η περιοχή της Μενεμένης διαθέτει μεγάλη ακτογραμμή 27 χιλιομέτρων στα δυτικά και συνορεύει με την επαρχία Μανίσας στα ανατολικά.
Η πόλη της Μενεμένης βρίσκεται σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από το κέντρο της Σμύρνης. Οι οικισμοί σε όλη την περιοχή είναι αραιά διασκορπισμένοι κατά μήκος της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής της Σμύρνης στο νότο και αποτελείται από απομονωμένα χωριά και αγρούς στον βορρά, με αποτέλεσμα να έχει μέσο ποσοστό αστικοποίησης μόνο 42%. Η οικονομία εξακολουθεί να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη γεωργία και την κτηνοτροφία, αν και τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί και η παραγωγή και εξαγωγή δέρματος, κεραμικών και άλλων πήλινων ειδών και πλαστικών προϊόντων, με βάση δύο ξεχωριστές οργανωμένες βιομηχανικές ζώνες. Τα κεραμικά προϊόντα της Μενεμένης είναι διάσημα σε όλη την Τουρκία εδώ και αιώνες. Αυτές οι δύο οργανωμένες βιομηχανικές ζώνες καθώς και οι δραστηριότητες από την παρακείμενη μητροπολιτική περιοχή της Σμύρνης αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία στην οικονομία της περιοχής. Ωστόσο, ο ποταμός Έρμος, ο οποίος διαρρέει την πεδιάδα της Μενεμένης για να καταλήξει στο Αιγαίο, εξακολουθεί να αποτελεί τον ζωοδότη της περιοχής και ζητήματα που σχετίζονται με την ροή του, καθώς και τα σημερινά επίπεδα σχετικά υψηλής ρύπανσης, είναι θέματα συνεχούς συζήτησης. Το επίπεδο εκπαίδευσης είναι υψηλό στην Μενεμένη, με ποσοστό αναλφαβητισμού περί το 1%.
Ετυμολογία
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με την ιστορική προέλευση του ελληνικού ονόματος Μενεμένη ή Μαινεμένη. Η συνηθέστερη εξήγηση αποδίδει το όνομα στην αρχαία ελληνική λέξη μαινόμενος (εξαγριωμένος, εκτός εαυτού), που αναφέρεται στον μύθο κατά τον οποίο ο Ηρακλής εξεμάνη, για τον οποίο ο Ευριπίδης έγραψε το έργο «Ηρακλής μαινόμενος». Επιπλέον, το «μενεμένος» σήμαινε «πλημμυρισένος» ή «υπερχειλισμένος». Ελλείψει σύγχρονων φραγμάτων και άλλων μέσων ελέγχου της ροής του νερού στην αρχαιότητα, ο ποταμός Έρμος (σήμερα Gediz) προκαλουσε συχνά σοβαρές στην κοιλάδα μέχρι πρόσφατα. Το ποτάμι έχει το παρατσούκλι στα τούρκικα «Cadı Gediz», «ο μάγος Έρμος».
Οικισμός και πληθυσμός
Με πληθυσμό περίπου 136.000, η Μενεμένη είναι η πέμπτη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στην επαρχία Σμύρνης. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν λίγο πάνω από εκατό χιλιάδες το 2000, μπορεί να υπολογιστεί ότι ειδικά η πόλη της Μενεμένης, αλλά και τα περίχωρά της, έχουν υψηλό ποσοστό αύξησης πληθυσμού. Καθοριστικός παράγοντας για την αύξηση αυτή ήταν η εσωτερική μετανάστευση από περιοχές της Ανατολικής Ανατολίας στη δεκαετία του 2000.
Η Μενεμένη αποτελείται, εκτός από τον κεντρικό δήμο, από οκτώ οικισμούς με τους δικούς τους δήμους. Ο αριθμός των εξαρτημένων οικισμών εμφάνισε διακυμάνσεις τα τελευταία χρόνια, ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης και των ανθρώπινων μετακινήσεων, και σήμερα πολλοί εξ αυτών έχουν συνδεθεί με την πόλη σχεδόν ως περίχωρά της, ενώ νέοι οικισμοί έχουν συσταθεί σε περιοχές όπου υπήρχαν παλιότερα μικρά χωριουδάκια. Με στοιχεία του 2005, η περιοχή αποτελείται από είκοσι τέτοιους οικισμούς.
Ιστορία
Ένας οικισμός στην περιοχή Panaztepe που χρονολογείται στα τέλη της Εποχής του Χαλκού, με αρκετούς θολωτούς τάφους, δείχνει εμφανή μυκηναϊκή επιρροή. Ο πρώτος πυρήνας της Μενεμένης σχηματίστηκε στην αριστερή όχθη του ποταμού Έρμου, πολύ κοντά στο σημερινό χωριό Yahşelli. Αυτός ο οικισμός χρονολογείται περί το 1000 π.Χ. και βρίσκεται στα φυσικά σύνορα Ιωνίας και Αιολίδας της αρχαιότητας. Πιστεύεται ότι ο οικισμός μεταφέρθηκε από τον παλιό του τόπο στο σημερινό χωριό Asarlık μεταξύ των ετών 263 και 241 π.Χ. και αργότερα στην σημερινή του θέση κατά την εποχή της τουρκικής ηγεμονίας στην Ανατολία (13ος-14ος αιώνας).
Η πόλη ιδρύθηκε από Έλληνες εποίκους. Η περιοχή ήταν αρχικά τα υπό ελληνική πολιτική επιρροή και αργότερα τέθηκε υπό την κυριαρχία του Φρυγικού Βασιλείου. Κατόπιν καταλήφθηκε από τους Λυδούς και η κυριαρχία τους διήρκεσε μεταξύ 676-546 π.Χ. μέχρι την έναρξη της περσικής κυριαρχίας στη δυτική Ανατολία μετά την ήττα που υπέστησαν ενάντια στον περίφημο Πέρση βασιλιά Κύρο.
Όταν η Περσική Αυτοκρατορία κατέρρευσε μετά από μια σειρά ήττες από τους Μακεδόνες, η περιοχή έγινε μέρος της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά τον θάνατό του το 323 π.Χ., η Μενεμένη και τα περίχωρά της έγιναν μέρος του Βασιλείου της Περγάμου.
Το 64 π.Χ. η περιοχή έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αργότερα, με τη διαίρεση της ρωμαϊκής επικράτειας σε δύο ανεξάρτητα κράτη το 395 μ.Χ., τέθηκε υπό τη βυζαντινή κυριαρχία μαζί με τις υπόλοιπες ανατολικές ρωμαϊκές επαρχίες.
Με την εγκαθίδρυση τουρκικού κράτους στην Ανατολία μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ (1071 μ.Χ.), η περιοχή έγινε μέρος της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων το 1084 μ.Χ., η κυριαρχία τους όμως συχνά διακόπτεται από σταυροφορίες, οι οποίες είχαν καταστροφική επίδραση, τόσο στα Βυζαντινά όσο και στα Σελτζουκικά εδάφη στη Μικρά Ασία.
Με την παρακμή των Σελτζούκων το τελευταίο τέταρτο του 13ου αιώνα, οι ντόπιοι φεουδάρχες είχαν ιδρύσει αρκετές ηγεμονίες στην περιοχή της Ανατολίας. Το μπεϊλίκι του Σαρουχάν, που ιδρύθηκε με έδρα την Μανίσα, συμπεριέλαβε την Μενεμένη μαζί με την Φώκαια και τα περίχωρά της το 1313. Τη στιγμή της τουρκικής κατάκτησης, η Μενεμένη δεν υπήρχε ως πόλη: ήταν μόνο το κέντρο του συγκροτήματος που κατείχε στην περιοχή η αριστοκρατική βυζαντινή οικογένεια Ταραχανιώτη. Φαίνεται όμως ότι υπό τον Saruhanoglu η ανάπτυξη της περιοχής ήταν σχετικά γρήγορη. Ως υπενθύμιση της προέλευσής του, ο νέος οικισμός ονομάστηκε Tarhaniyat και αυτό το εναλλακτικό όνομα διασώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως δείχνουν οθωμανικά τεκμήρια, ιδίως τα απογραφικά μητρώα.
Η νέα αναδυόμενη δύναμη στην Ανατολία, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την πόλη το τελευταίο τέταρτο του 14ου αιώνα, κατά την διάρκεια της βασιλείας του Βαγιαζήτ Α΄.
Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, τη Μενεμένη είχε γίνει ένα από τα σημαντικά παραδοσιακά κέντρα παραγωγής κλωστοϋφαντουργικών ειδών και ειδών ένδυσης στην δυτική Ανατολία, καθώς ευνοήθηκε από την θέση της ακριβώς στο κέντρο μιας περιοχής με εκτεταμένες βαμβακοφυτείες. Τα υφάσματα της ήταν πολύ περιζήτητα, ιδίως ως προϊόντα εξαγωγής σε υπερπόντιες αγορές.
Το 1850 η Μενεμένη έγινε μέρος του νεοσυσταθέντος Βιλαετιού του Αϊδινίου με έδρα την Σμύρνη.
Αρχές του 20ού αιώνα
Το 1914, ο τοπικός ελληνικός πληθυσμός στην περιοχή επηρεάστηκε από τη βίαιη εκστρατεία εθνοκάθαρσης του οθωμανικού κράτους, ενώ οθωμανικές παραστρατιωτικές ομάδες, οι Μπασί Μπαζούκ, μερικοί των οποίων ήταν Τουρκοκρητικοί και άλλοι μουσουλμάνοι πρόσφυγες, λεηλατούσαν και δολοφονούσαν ντόπιους Έλληνες, καταστρέφοντας χωριά νότια της Μενεμένης. Η πολιτική αυτή θεωρούνταν αντίποινα για τους μουσουλμάνους που υπέφεραν υπό ελληνική κυριαρχία από τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), στους οποίους δεκάδες χιλιάδες είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Στο Serekieuy, στην περιοχή της Μενεμένης, Έλληνες χωρικοί σκοτώθηκαν από αυτές τις ομάδες, αφού προσπάθησαν να δημιουργήσουν κάποια αντίσταση. Λίγοι διέφυγαν στην πόλη της Μενεμένης, που τότε είχε πληθυσμό 20.000. Οι Μπασί-Μπαζούκοι τους επιτέθηκαν, αλλά δεν έπληξαν την ίδια την πόλη. Μετά τις επιθέσεις στα χωριά της Μενεμένης οι ίδιες ομάδες επιτέθηκαν στη Φώκαια, με αποτέλεσμα τη Σφαγή της Φώκαιας. Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, ο ελληνικός πληθυσμός της Μενεμένης, όπως και άλλων περιοχών της δυτικής Ανατολίας, αναγκάστηκε να τις εγκαταλείψει ως μέρος αυτού του σχεδίου εθνοκάθαρσης.
Η πόλη ανακτήθηκε, τρία χρόνια αργότερα, στις 9 Σεπτεμβρίου 1922 από τον τουρκικό στρατό, κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου (1919-1922). Οι Έλληνες κάτοικοι της πόλης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Μενεμένη στα τέλη του 1923 και το 1924 βάσει της συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ των δύο χωρών, σύμφωνα με την οποία Τούρκοι μετανάστες από διάφορα μέρη της Ελλάδας εγκαταστάθηκαν αργότερα στην πόλη.
Το συμβάν της Μενεμένης
Στις 23 Δεκεμβρίου 1930, ο Δερβίσης Μεχμέτ, Τουρκοκρητικός Σούφι και αυτοαποκαλούμενος προφήτης, έφτασε στην Μενεμένη με έξι οπαδούς του σε μια προσπάθεια να υποκινήσει εξέγερση ενάντια στην κοσμική κυβέρνηση και να αποκαταστήσει τον ισλαμικό νόμο. Ο Μεχμέτ και οι ενθουσιώδεις υποστηρικτές του κατέκλυσαν την τοπική στρατιωτική φρουρά και σκότωσαν τον διοικητή της. Κατόπιν περιέφεραν το κομμένο κεφάλι του στην πόλη. Ο στρατός σύντομα ανέκτησε τον έλεγχο, σκοτώνοντας τον Μεχμέτ και αρκετούς από τους οπαδούς του.
Η νεοϊδρυθείσα Τουρκική Δημοκρατία θεώρησε το περιστατικό σοβαρή απειλή κατά της κοσμικής μεταρρύθμισης. Μετά από σειρά δικών, 37 άτομα καταδικάστηκαν σε θάνατο και αργότερα απαγχονίστηκαν στην πλατεία της πόλης, ενώ αρκετοί άλλοι φυλακίστηκαν. Το 1932 ανεγέρθηκε ένα μνημείο στη Μενεμένη για να τιμήσει το συμβάν.
21ος αιώνας
Τον Μάιο του 2015, η Ελληνική Εκκλησία «Άγιος Κωνσταντίνος» άνοιξε ξανά και πραγματοποιήθηκε η πρώτη λειτουργία μετά από 93 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Μπαμπά αχά ιντινά
Ο Μπαμπά αχά ιντινά, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (813 - 812 π.χ.). Ήταν ο ένατος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας που κυβέρνησε για λιγότερο από έναν χρόνο όταν οι Ασσύριοι εκθρόνισαν τον προηγούμενο βασιλιά Μαρδούκ βαλασσού ικμπί. Το όνομα του δείχνει ότι ήταν δεύτερος γιος ενός Βαβυλώνιου αριστοκράτη του Λιντανού. Όπως περιγράφεται στα Ασσυριακά χρονικά την εποχή του ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Ε΄ πραγματοποίησε την έκτη εκστρατεία του στη Βαβυλώνα. Ο Ασσύριος βασιλιάς δεν έκανε καμιά σοβαρή προσπάθεια να υποτάξει τη Βαβυλώνα και επέστρεψε στην πατρίδα του.
Τσουχούρι
Το Τσουχούρι (ή Τζουχούρι και τουρκ. Cuhur-koy ή Cuhur-yurt) βρίσκεται 60 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 39 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ζαμάντη. Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (83 οικογένειες – 337 άτομα). Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν κατά κύριο λόγο με την γεωργία και λιγότερο με την μελισσοκομία, το κυνήγι και το εμπόριο εγχώριων υφαντών.
Πηγές
Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας
Το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας (πολωνικά: Uniwersytet Warszawski, λατινικά: Universitas Varsoviensis), το οποίο ιδρύθηκε το 1816, είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην Πολωνία. Απασχολεί πάνω από 6.000 υπαλλήλους, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 3.100 ακαδημαϊκών εκπαιδευτικών. Παρέχει μεταπτυχιακά μαθήματα για 53.000 φοιτητές (πάνω από 9.200 υποψηφίους μεταπτυχιακού και διδακτορικού). Το Πανεπιστήμιο προσφέρει περίπου 37 διαφορετικούς τομείς σπουδών, 18 σχολές και πάνω από 100 εξειδικεύσεις σε ανθρωπιστικές, τεχνικές και φυσικές επιστήμες.
Ιδρύθηκε ως Βασιλικό Πανεπιστήμιο στις 19 Νοεμβρίου 1816, όταν οι διαμελισμοί της Πολωνίας χώρισαν τη Βαρσοβία από το παλαιότερο και πιο ισχυρό Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Ο Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας επέτρεψε την ίδρυση πέντε σχολών - νομικής και πολιτικής επιστήμης, ιατρικής, φιλοσοφίας, θεολογίας και ανθρωπιστικών επιστημών. Το πανεπιστήμιο επεκτάθηκε γρήγορα αλλά έκλεισε κατά τη διάρκεια της Νοεμβριανής Εξέγερσης το 1830. Άνοιξε ξανά το 1857 ως Ιατρική Ακαδημία της Βαρσοβίας, η οποία έδρευε τότε στο κοντινό Παλάτι του Στάσιτς, μόνο με ιατρικές και φαρμακευτικές σχολές. Όλες οι πανεπιστημιουπόλεις πολωνικής γλώσσας έκλεισαν το 1869 μετά την αποτυχημένη Ιανουαριανή Εξέγερση, αλλά το πανεπιστήμιο κατάφερε να εκπαιδεύσει 3.000 φοιτητές, πολλοί από τους οποίους ήταν σημαντικό μέρος της πολωνικής ιντελιγκέντσια. Εν τω μεταξύ, το Κεντρικό Κτήριο άνοιξε ξανά για την εκπαίδευση στρατιωτικού προσωπικού. Το πανεπιστήμιο επανήλθε κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ο αριθμός των σπουδαστών έφτασε τις 4.500 το 1918. Μετά την ανεξαρτησία της Πολωνίας, η νέα κυβέρνηση επικεντρώθηκε στη βελτίωση του πανεπιστημίου και στις αρχές της δεκαετίας του 1930 έγινε το μεγαλύτερο της χώρας. Δημιουργήθηκαν νέες σχολές και επεκτάθηκε το πρόγραμμα σπουδών. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την καταστροφή της Βαρσοβίας, το Πανεπιστήμιο άνοιξε ξανά με επιτυχία το 1945.
Σήμερα, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας αποτελείται από 126 κτίρια και εκπαιδευτικά συγκροτήματα με πάνω από 18 σχολές: βιολογία, χημεία, δημοσιογραφία και πολιτική επιστήμη, φιλοσοφία και κοινωνιολογία, φυσική, γεωγραφία και περιφερειακές μελέτες, γεωλογία, ιστορία, εφαρμοσμένη γλωσσολογία και σλαβική φιλολογία, οικονομικά, φιλολογία, παιδαγωγική, πολωνική γλώσσα, δίκαιο και δημόσια διοίκηση, ψυχολογία, εφαρμοσμένες κοινωνικές επιστήμες, διαχείριση και μαθηματικά, επιστήμη υπολογιστών και μηχανική.
Το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας είναι ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Πολωνίας. Κατατάχθηκε από το περιοδικό Perspektywy ως το καλύτερο πολωνικό πανεπιστήμιο το 2010, 2011, 2014 και 2016. Οι διεθνείς κατατάξεις όπως το ARWU και το University Web Ranking, κατατάσσουν το πανεπιστήμιο ως το καλύτερο πολωνικό ίδρυμα ανώτερου επιπέδου. Στη λίστα των 100 καλύτερων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων που καταρτίστηκαν από το University Web Ranking, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας τοποθετήθηκε ως 61ο. Το QS World University Rankings είχε προηγουμένως τοποθετήσει το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας ως το καλύτερο ίδρυμα υψηλότερου επιπέδου μεταξύ των 400 κορυφαίων στον κόσμο.
Ξεκίνημα υπό τον Αλέξανδρο Α΄
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Κύρια πύλη στην οδό [[Κρακόφσκιε Πσεμιέστσε]] Το 1795 οι διαμελισμοί της Πολωνίας άφησαν τη Βαρσοβία με πρόσβαση μόνο στην Ακαδημία του Βίλνιους. Το παλαιότερο και πιο ισχυρό ακαδημαϊκό κέντρο της Πολωνίας, το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, έγινε μέλος της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1815, το νεοσύστατο αυτόνομο Βασίλειο της Πολωνίας ανήκε de facto στη Ρωσική Αυτοκρατορία και βρέθηκε χωρίς πανεπιστήμιο, καθώς το Βίλνιους ενσωματώθηκε στη Ρωσία. Τα πρώτα ιδρύματα που ιδρύθηκαν στο Βασίλειο της Πολωνίας ήταν η Νομική Σχολή και η Ιατρική Σχολή. Το 1816, ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας επέτρεψε στις πολωνικές αρχές να δημιουργήσουν ένα πανεπιστήμιο, το οποίο περιελάμβανε πέντε τμήματα: Νομική και Διοίκηση, Ιατρική, Φιλοσοφία, Θεολογία και Τέχνη και Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Το πανεπιστήμιο σύντομα έφτασε τους 800 φοιτητές και 50 καθηγητές. Αφού οι περισσότεροι φοιτητές και καθηγητές συμμετείχαν στη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830, το πανεπιστήμιο έκλεισε. Μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, η Ρωσία εισήλθε σε μια σύντομη περίοδο ελευθέρωσης και δόθηκε η άδεια να δημιουργηθεί μια πολωνική ιατρική και χειρουργική ακαδημία (Akademia Medyko-Chirurgiczna) στη Βαρσοβία. Το 1862 άνοιξαν τμήματα Νομικής και Διοίκησης, Φιλολογίας και Ιστορίας και Μαθηματικών και Φυσικής. Η νεοσύστατη ακαδημία απέκτησε σημασία και σύντομα μετονομάστηκε σε «Κεντρική Σχολή» (Szkoła Główna). Ωστόσο, μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863, η φιλελεύθερη περίοδος έληξε και όλα τα σχολεία πολωνικής γλώσσας έκλεισαν ξανά. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ύπαρξής της, η Κεντρική Σχολή εκπαίδευσε πάνω από 3.000 φοιτητές, πολλοί από τους οποίους έγιναν μέρος της ραχοκοκαλιάς της πολωνικής ιντελιγκέντσια. δεξιά|μικρογραφία| Κεντρική πανεπιστημιούπολη δεξιά|μικρογραφία| Σχολή Φυσικής Η Κεντρική Σχολή αντικαταστάθηκε με το ρωσόφωνο «Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας». Σκοπός του ήταν να παράσχει εκπαίδευση στη ρωσική στρατιωτική φρουρά της Βαρσοβίας και η πλειοψηφία των φοιτητών (έως και 70% από τους 1.500 έως 2.000 μαθητές κατά μέσο όρο) ήταν Πολωνοί. Οι τσαρικές αρχές πίστευαν ότι το ρωσικό πανεπιστήμιο θα γινόταν ένας τέλειος τρόπος για να εκρωσίσει την πολωνική κοινωνία και ξόδεψε ένα σημαντικό ποσό για την κατασκευή μιας νέας πανεπιστημιούπολης. Ωστόσο, σύντομα άρχισαν να αναπτύσσονται διάφοροι υπόγειοι οργανισμοί και οι μαθητές έγιναν ηγέτες στη Βαρσοβία. Οι πιο αξιοσημείωτες από αυτές τις ομάδες (οι υποστηρικτές της αναζωογόνησης της Πολωνίας και οι σοσιαλιστές) εντάχθηκαν στις τάξεις της Επανάστασης του 1905. Στη συνέχεια ανακοινώθηκε μποϊκοτάζ των ρωσικών εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων και ο αριθμός των Πολωνών φοιτητών μειώθηκε κάτω από το 10%. Οι περισσότεροι από τους φοιτητές που ήθελαν να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους έφυγαν για τη Γαλικία και τη Δυτική Ευρώπη.
Μετά την πτώση της Ιανουαριανής Εξέγερσης (1863-1864), οι τσαρικές αρχές αποφάσισαν να μετατρέψουν την Κεντρική Σχολή σε πανεπιστήμιο ρωσικής γλώσσας, το οποίο λειτούργησε με το όνομα του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου για 46 χρόνια. Υπήρξαν δύο φορές όταν εξετάστηκε το ζήτημα της μεταφοράς του πανεπιστημίου στη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1905-1907, μια τέτοια πρόταση έγινε από ορισμένους καθηγητές, ενόψει του μποϊκοτάζ του πανεπιστημίου από τους Πολωνούς φοιτητές. Οι συνομιλίες για αυτό το θέμα διεξήχθησαν με διάφορες ρωσικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των Βορόνεζ και Σαράτοφ. Η ρωσική κυβέρνηση αποφάσισε τελικά να διατηρήσει ένα πανεπιστήμιο στη Βαρσοβία, αλλά ως αποτέλεσμα του μποϊκοτάζ, το πανεπιστήμιο ήταν ρωσικό όχι μόνο με την έννοια της γλώσσας που χρησιμοποιήθηκε, αλλά και της εθνικότητας των καθηγητών και των φοιτητών του.
Για δεύτερη φορά το ερώτημα προέκυψε κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η στρατιωτική και πολιτική κατάσταση ανάγκασε τις ρωσικές αρχές να το εκκενώσουν. Ξεκινώντας από το φθινόπωρο του 1915, υπήρχαν δύο πανεπιστήμια της Βαρσοβίας: ένα πολωνικό, στη Βαρσοβία, και ένα άλλο ρωσικό, στο Ροστόφ επί του Ντον που λειτούργησε μέχρι το 1917. Στις 5 Μαΐου 1917, η προσωρινή κυβέρνηση της Ρωσίας αποφάσισε να κλείσει το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Η απόφαση άρχισε να ισχύει την 1η Ιουλίου 1917. Την ίδια μέρα, εγκαινιάστηκε το Πανεπιστήμιο του Ντον.
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Βαρσοβία καταλήφθηκε από τη Γερμανία το 1915. Για να κερδίσουν τους Πολωνούς και να εξασφαλίσουν την πολωνική περιοχή πίσω από τις πρώτες γραμμές, οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας επέτρεψαν μια ορισμένη ελευθερία της ζωής στην Πολωνία. Σύμφωνα με την έννοια του Mitteleuropa, οι γερμανικές στρατιωτικές αρχές επέτρεψαν την αναδημιουργία πολλών πολωνικών κοινωνικών και εκπαιδευτικών κοινωνιών. Ένα από αυτά ήταν το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Η πολωνική γλώσσα επαναφέρθηκε και οι καθηγητές είχαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στη δουλειά. Για να μην αφήσει το πολωνικό πατριωτικό κίνημα εκτός ελέγχου, ο αριθμός των καθηγητών διατηρήθηκε χαμηλός (συνήθως όχι περισσότεροι από 50), αλλά δεν υπήρχαν όρια στον αριθμό των φοιτητών. Μέχρι το 1918 ο αριθμός τους αυξήθηκε από 1.000 σε πάνω από 4.500.
Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
μικρογραφία|267x267εσ| Το Παρατηρητήριο του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας το 2010 Αφού η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας άρχισε να αναπτύσσεται πολύ γρήγορα. Αναμορφώθηκε, όλες οι σημαντικές θέσεις (πρύτανης, γερουσία, κοσμήτορες και συμβούλια) εξελέγησαν δημοκρατικά και το κράτος ξόδεψε σημαντικά χρήματα για τον εκσυγχρονισμό και τον εξοπλισμό του. Πολλοί καθηγητές επέστρεψαν από την εξορία και συνεργάστηκαν στην προσπάθεια. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 το επίπεδο εκπαίδευσης στη Βαρσοβία είχε φτάσει σε αυτό της δυτικής Ευρώπης.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας είχε γίνει το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην Πολωνία, με πάνω από 250 λέκτορες και 10.000 φοιτητές. Ωστόσο, τα οικονομικά προβλήματα του νεοαναγεννημένου κράτους δεν επέτρεπαν τη δωρεάν εκπαίδευση και οι φοιτητές έπρεπε να πληρώσουν τα δίδακτρα για τις σπουδές τους (μέσος μηνιαίος μισθός, για ένα έτος). Επίσης, ο αριθμός των υποτροφιών ήταν πολύ περιορισμένος και μόνο το 3% περίπου των μαθητών μπόρεσαν να λάβουν μία. Παρά αυτά τα οικονομικά προβλήματα, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας αναπτύχθηκε ραγδαία. Άνοιξαν νέα τμήματα και επεκτάθηκε η κύρια πανεπιστημιούπολη. Μετά το θάνατο του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, η Γερουσία του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας άλλαξε το όνομά του σε Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας «Γιούζεφ Πιουσούτσκι» (Uniwersytet Warszawski im. Józefa Piłsudskiego). Η κυβέρνηση Σανάτσια προχώρησε στον περιορισμό της αυτονομίας των πανεπιστημίων. Καθηγητές και φοιτητές παρέμειναν διχασμένοι για το υπόλοιπο της δεκαετίας του 1930, καθώς το σύστημα χωριστών θέσεων για Εβραίους φοιτητές, γνωστό ως θέσεις γκέτο, εφαρμόστηκε συνήθως, όχι θεσμικά, το οποίο είναι συγκρίσιμο με την εποχή του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Κεντρική πύλη του Πανεπιστημίου τον Ιούλιο του 1944, όταν η πανεπιστημιούπολη χρησίμευσε ως γερμανικός [[στρατώνας]] Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το 1939, οι γερμανικές αρχές του Γενικού Κυβερνείου έκλεισαν όλα τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Πολωνία. Ο εξοπλισμός και τα περισσότερα από τα εργαστήρια μεταφέρθηκαν στη Γερμανία και χωρίστηκαν μεταξύ των γερμανικών πανεπιστημίων, ενώ η κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας μετατράπηκε σε στρατώνες.
Οι γερμανικές φυλετικές θεωρίες υπέθεσαν ότι δεν χρειάζονταν εκπαίδευση των Πολωνών και ολόκληρο το έθνος επρόκειτο να μετατραπεί σε ανεκπαίδευτους δουλοπάροικους της γερμανικής φυλής. Η εκπαίδευση στην πολωνική γλώσσα απαγορεύτηκε και τιμωρούταν με θάνατο. Ωστόσο, πολλοί καθηγητές οργάνωσαν το λεγόμενο «Μυστικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας» (Tajny Uniwersytet Warszawski). Οι διαλέξεις διεξήχθησαν σε μικρές ομάδες σε ιδιωτικά διαμερίσματα και οι παρευρισκόμενοι διέτρεχαν διαρκώς τον κίνδυνο ανακάλυψης και θανάτου. Ωστόσο, το δίκτυο των υπόγειων σχολών εξαπλώθηκε γρήγορα και μέχρι το 1944 υπήρχαν περισσότεροι από 300 λέκτορες και 3.500 φοιτητές σε διάφορα μαθήματα.
Πολλοί φοιτητές έλαβαν μέρος στην Εξέγερση της Βαρσοβίας ως στρατιώτες του Πολωνικού Εθνικού Στρατού και των Γκρι Τάξεων (Szare Szeregi). Η γερμανική πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου μετατράπηκε σε οχυρωμένη περιοχή με αποθήκες και κρησφύγετα πολυβόλων. Βρισκόταν κοντά στα κτίρια που καταλάμβανε η γερμανική φρουρά της Βαρσοβίας. Έντονες μάχες για την πανεπιστημιούπολη ξεκίνησαν την πρώτη ημέρα της εξέγερσης, αλλά οι αντάρτες δεν μπόρεσαν να διαπεράσουν τις πύλες. Αρκετές επιθέσεις απωθήθηκαν αιματηρά και η πανεπιστημιούπολη παρέμεινε στα γερμανικά χέρια μέχρι το τέλος των μαχών. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και της κατοχής, 63 καθηγητές σκοτώθηκαν, είτε κατά τη διάρκεια μαχών είτε ως αποτέλεσμα της γερμανικής πολιτικής εξόντωσης της πολωνικής ιντελιγκέντσια. Το Πανεπιστήμιο έχασε το 60% των κτιρίων του κατά τη διάρκεια των μαχών το 1944. Ένα μεγάλο μέρος της συλλογής ανεκτίμητων έργων τέχνης και βιβλίων που δωρίστηκαν στο Πανεπιστήμιο καταστράφηκε ή μεταφέρθηκε στη Γερμανία, για να μην επιστρέψει ποτέ.
Στη Λαϊκή Δημοκρατία
δεξιά|μικρογραφία| [[Παλάτι Καζίμιες, το πρυτανείο του Πανεπιστημίου]] Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν σαφές εάν το πανεπιστήμιο θα αποκατασταθεί ή αν θα ξαναχτιστεί η ίδια η Βαρσοβία. Ωστόσο, πολλοί καθηγητές που είχαν επιζήσει από τον πόλεμο επέστρεψαν και άρχισαν να οργανώνουν το πανεπιστήμιο από το μηδέν. Τον Δεκέμβριο του 1945, οι διαλέξεις συνεχίστηκαν για σχεδόν 4.000 φοιτητές στα ερείπια της πανεπιστημιούπολης και τα κτίρια ξαναχτίστηκαν σταδιακά. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940 το πανεπιστήμιο παρέμεινε σχετικά ανεξάρτητο. Ωστόσο, σύντομα οι κομμουνιστικές αρχές άρχισαν να επιβάλλουν πολιτικούς ελέγχους και άρχισε η περίοδος του σταλινισμού. Πολλοί καθηγητές συνελήφθησαν από τη Μυστική Αστυνομία (Urząd Bezpieczeństwa), τα βιβλία λογοκρίθηκαν και εισήχθησαν ιδεολογικά κριτήρια για την απασχόληση νέων λέκτορων και εισαγωγής φοιτητών. Από την άλλη πλευρά, η εκπαίδευση στην Πολωνία έγινε δωρεάν και ο αριθμός των νέων που έλαβαν κρατικές υποτροφίες έφτασε το 60% όλων των μαθητών. Μετά την άνοδο του Βουαντίσουαφ Γκομούουκα στην εξουσία το 1956, ακολούθησε μια σύντομη περίοδος ελευθέρωσης, αν και η κομμουνιστική ιδεολογία έπαιζε ακόμα σημαντικό ρόλο στα περισσότερα τμήματα (ειδικά σε τμήματα όπως η ιστορία, η νομική, τα οικονομικά και η πολιτική επιστήμη). Η διεθνής συνεργασία συνεχίστηκε και το επίπεδο εκπαίδευσης αυξήθηκε.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η κυβέρνηση άρχισε να καταστέλλει την ελευθερία της σκέψης, η οποία οδήγησε σε αυξανόμενη αναταραχή μεταξύ των φοιτητών. Ένας πολιτικός αγώνας εντός του κομμουνιστικού κόμματος ώθησε τον Ζένον Κλίσκο να απαγορεύσει την παραγωγή Dziady (Ντζιάντι) από τον Άνταμ Μιτσκιέβιτς στο Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας, κάτι που οδήγησε στην πολωνική πολιτική κρίση του 1968 σε συνδυασμό με αντισιωνιστική και αντιδημοκρατική εκστρατεία και το ξέσπασμα φοιτητικών διαδηλώσεων στη Βαρσοβία, οι οποίες συντρίφτηκαν βάναυσα - όχι από την αστυνομία, αλλά από τις ομάδες Εθελοντών Έφεδρων της Πολιτοφυλακής. Ως αποτέλεσμα, ένας μεγάλος αριθμός φοιτητών και καθηγητών απελάθηκαν από το πανεπιστήμιο. Ωστόσο, το Πανεπιστήμιο παρέμεινε το κέντρο της ελεύθερης σκέψης και της εκπαίδευσης. Αυτό που οι καθηγητές δεν μπορούσαν να πουν κατά τη διάρκεια των διαλέξεων, εξέφρασαν κατά τη διάρκεια ανεπίσημων συναντήσεων με τους φοιτητές τους. Πολλοί από αυτούς έγιναν ηγέτες και εξέχοντα μέλη του κινήματος Αλληλεγγύης και άλλων κοινωνιών της δημοκρατικής αντιπολίτευσης που οδήγησαν στην κατάρρευση του κομμουνισμού. Οι επιστήμονες που εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας ήταν επίσης εκείνοι που εκτύπωναν βιβλία που απαγορεύονταν από τη λογοκρισία.
Πανεπιστημιούπολη
Το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας διαθέτει συνολικά 126 κτίρια. Περαιτέρω κατασκευές και έντονο πρόγραμμα ανακαίνισης βρίσκονται σε εξέλιξη στην κεντρική πανεπιστημιούπολη. Το πανεπιστήμιο είναι απλωμένο σε όλη την πόλη, αν και τα περισσότερα κτίρια είναι συγκεντρωμένα σε δύο περιοχές.
Κύρια πανεπιστημιούπολη
μικρογραφία| [[Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, στην οδό Ντόμπρα]] μικρογραφία| Ο σταθμός Nowy Świat-Uniwersytet του μετρό, δίπλα στην κεντρική πανεπιστημιούπολη Η κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, δίπλα στην οδό Κρακόφσκιε Πσεμιέστσε. Περιλαμβάνει πολλά ιστορικά παλάτια, τα περισσότερα από τα οποία εθνικοποιήθηκαν τον 19ο αιώνα. Τα κύρια κτίρια περιλαμβάνουν:
Το κτίριο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας βρίσκεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια από την κεντρική πανεπιστημιούπολη, στη γειτονιά Ποβίσλε.
Πανεπιστημιούπολη φυσικών επιστημών
Η δεύτερη σημαντική πανεπιστημιούπολη βρίσκεται κοντά στις οδούς Στέφαν Μπάναχ και Λουί Παστέρ. Είναι το σπίτι των τμημάτων της χημείας, της φυσικής, της βιολογίας, των μαθηματικών, της επιστήμης υπολογιστών και της γεωλογίας και περιέχει πολλά άλλα πανεπιστημιακά κτίρια, όπως το Διεπιστημονικό Κέντρο Μαθηματικής και Υπολογιστικής Μοντελοποίησης, το Εργαστήριο Περιβάλλοντος Βαρέων Ιονών που στεγάζει ένα κυκλοτρόνιο και μια εγκατάσταση για την παραγωγή ραδιοφαρμακευτικών προϊόντων PET, καθώς και αθλητικές εγκαταστάσεις. Αρκετά νέα κτίρια έχουν κατασκευαστεί μέσα σε αυτήν την πανεπιστημιούπολη τα τελευταία χρόνια και το Τμήμα Φυσικής μετακόμισε εκί από την προηγούμενη τοπθεσία του στην οδό Χόζα.
Μαζί με κτίρια άλλων ιδρυμάτων, όπως το Ινστιτούτο Πειραματικής Βιολογίας, το Ινστιτούτο Ραδιολογίας και το Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, η πανεπιστημιούπολη αποτελεί μέρος μιας σχεδόν γειτονικής περιοχής επιστημονικών και εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων που καλύπτει περίπου 43 εκτάρια.
Σχολές
μικρογραφία| Collegium Novum
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαρσοβια Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Βαρσοβία Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν το 1816
Αυτοκρατορία της Νίκαιας
Το 1261 ο αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας κατόρθωσε την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, κατέλυσε τη Λατινική αυτοκρατορία και επανασύστησε τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Η κατάσταση του Βυζαντίου το 1204
Η Βυζαντινή αυτοκρατορία των πρώτων χρόνων του 13ου αιώνα βρισκόταν σε αναταραχή και σε παρακμή. Η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, η διαφθορά στον κρατικό μηχανισμό γιγαντωνόταν, ενώ η εκμετάλλευση του λαού από τους κρατικούς αξιωματούχους και η συστηματική παραμέληση των επαρχιών από τους αυτοκράτορες είχε αποξενώσει τις επαρχίες από την πρωτεύουσα. Οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι είχαν επαναστατήσει και είχαν κερδίσει την ανεξαρτησία τους περιορίζοντας τα εδάφη της αυτοκρατορίας στην Ευρώπη, ενώ στη Μικρά Ασία οι Τούρκοι είχαν σταθεροποιηθεί και απειλούσαν όσες περιοχές είχαν μείνει στην εξουσία του αυτοκράτορα. Είχαν εμφανισθεί αρκετοί τοπάρχες σε όλη την επικράτεια, όπως ο Ισαάκιος Κομνηνός, ο Λέων Σγουρός και ο Μανουήλ Μαυροζώμης που δεν αναγνώριζαν την εξουσία του αυτοκράτορα και είχαν αποσχίσει ολόκληρες επαρχίες από την αυτοκρατορία.
Το 1185 ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος πήρε με πραξικόπημα την εξουσία. Αποδείχθηκε πραγματικά ακατάλληλος για αυτοκράτορας και το 1195, ο αδελφός του, Αλέξιος Γ΄ Άγγελος, του πήρε την εξουσία με πραξικόπημα, τον έριξε στη φυλακή και τον τύφλωσε. Όμως αποδείχθηκε εξίσου ανίκανος με τον αδελφό του να διοικήσει την αυτοκρατορία. Ο γιος του Ισαάκιου, Αλέξιος κατέφυγε στη Δύση και κατάφερε το 1202, κάνοντας μεγάλες και δελεαστικές υποσχέσεις, να πάρει τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας με το μέρος του και να κατευθύνει τη σταυροφορία στην Κωνσταντινούπολη. Τον Ιούλιο του 1203 ο Αλέξιος Γ΄ είχε εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη και ο Ισαάκιος Β΄ ανέβηκε ξανά στον θρόνο με συναυτοκράτορα τον γιο του, Αλέξιο, ως Αλέξιο Δ΄. Οι υποσχέσεις, όμως, που είχε δώσει ο Αλέξιος στους σταυροφόρους ήταν αδύνατο να υλοποιηθούν δεδομένης της τραγικής κατάστασης που βρισκόταν η αυτοκρατορία. Μέτα από μερικούς μήνες, και ενώ η υπομονή των σταυροφόρων είχε εξαντληθεί, ο Αλέξιος έχασε τον θρόνο του από έναν άλλο Αλέξιο, τον Αλέξιο Δούκα Μούρτζουφλο. Οι οργισμένοι σταυροφόροι επιτέθηκαν και κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη στις 13 Απριλίου του 1204. Ακολούθησαν μεγάλες καταστροφές, σφαγές και λεηλασίες. Οι σταυροφόροι και οι Βενετοί ήταν αποφασισμένοι τώρα να αντικαταστήσουν την αυτοκρατορία των Σχισματικών Ελλήνων με μία δική τους αυτοκρατορία.
Ίδρυση και Επιβίωση (1204-1214)
Την κρίσιμη εκείνη περίοδο κατά την οποία φαινόταν ότι η αυτοκρατορία είχε καταστραφεί, γεννήθηκε η ελπίδα για νίκη επί των σταυροφόρων και για επιστροφή στις ημέρες ακμής της αυτοκρατορίας. Μαζί με τα σταυροφορικά κράτη που δημιουργούνταν στον ελλαδικό χώρο και στη Μικρά Ασία δημιουργούνταν και κράτη από πρώην Βυζαντινούς αξιωματούχους και αριστοκράτες με στόχο την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης και την ανασύσταση της αυτοκρατορίας. Αυτά ήταν το Δεσποτάτο της Ηπείρου που ιδρύθηκε από τον Μιχαήλ Κομνηνό Δούκα, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας που ιδρύθηκε από τους αδελφούς Αλέξιο και Δαβίδ Κομνηνούς, και η Αυτοκρατορία της Νίκαιας που ιδρύθηκε από τον Θεόδωρο Λάσκαρη.
thumb|300px|right|Η [[Λατινική Αυτοκρατορία (κόκκινο), η Αυτοκρατορία της Νίκαιας (μπλε), η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (μωβ), και το Δεσποτάτο της Ηπείρου (πράσινο). Τα όρια είναι ασαφή.]]
Ο Θεόδωρος Λάσκαρης είχε παντρευτεί την Άννα Αγγελίνα, κόρη του Αλέξιου Γ΄. Ήταν ο μόνος διοικητής που είχε καταφέρει να εμποδίσει τους σταυροφόρους να καταλάβουν το τμήμα του τείχους που προστάτευε κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Είχε παραμείνει στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την τελευταία στιγμή, όταν κάθε οργανωμένη αντίσταση είχε καταρρεύσει. Ο αδελφός του, Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Λάσκαρης, είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας την ώρα που η Κωνσταντινούπολη έπεφτε στα χέρια των σταυροφόρων. Ο Θεόδωρος κατέφυγε στη μικρασιατική ακτή του Βοσπόρου μαζί με τη γυναίκα του. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου άρχισαν σιγά σιγά να φτάνουν και άλλοι Βυζαντινοί, και ένας πυρήνας αντίστασης άρχισε να δημιουργείται. Ο ίδιος ο Θεόδωρος, όμως, πήρε επισήμως τον τίτλο του αυτοκράτορα έναν χρόνο αργότερα, το 1205.
Η Νίκαια βρίσκεται αρκετά κοντά στην Κωνσταντινούπολη και η θέση της ήταν ιδανική ως ορμητήριο για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Όμως, η εξουσία του Θεοδώρου περιοριζόταν στην περιοχή γύρω από τη Νίκαια και δεν μπορούσε να ελπίζει για βοήθεια από αλλού. Στριμωγμένη ανάμεσα στους σταυροφόρους, στους Σελτζούκους του Ρουμ (του Ικονίου), και στους άλλους Βυζαντινούς τοπάρχες της Μικράς Ασίας, η Αυτοκρατορία της Νίκαιας στην αρχή βρισκόταν σε αρκετά μειονεκτική θέση.
Στην Κωνσταντινούπολη ιδρύθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία με πρώτο αυτοκράτορα τον Βαλδουίνο της Φλάνδρας. Οι σταυροφόροι προχώρησαν σε συμφωνία διαμοιρασμού των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ένας σταυροφορικός στρατός με αρχηγό τον Ερρίκο της Φλάνδρας, αδελφό του Βαλδουίνου, αποβιβάστηκε στη Μικρά Ασία με σκοπό να καταλάβει και να μοιράσει τα εδάφη εκεί όπως είχε συμφωνηθεί στη συνθήκη διαμοιρασμού. Ο Θεόδωρος προσπάθησε να τους αντιμετωπίσει, αλλά ηττήθηκε σε δύο μάχες, στο Ποιμανηνό και στην Προύσα το φθινόπωρο και τον χειμώνα του 1204-1205. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη για τους Βυζαντινούς της Νίκαιας, που αντιμετώπιζαν για δεύτερη φορά την καταστροφή. Την ίδια περίοδο, όμως, ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος φερόμενος απερίσκεπτα προκάλεσε τον βασιλιά των Βουλγάρων, Καλογιάννη, ή Ιωαννίτση σε πόλεμο. Σε μάχη που έγινε κοντά στην Αδριανούπολη το 1205 οι σταυροφόροι ηττήθηκαν, ο Βαλδουίνος αιχμαλωτίστηκε και οι κτήσεις της Λατινικής Αυτοκρατορίας στη Θράκη χάνονταν η μία μετά την άλλη. Οι σταυροφόροι εγκατέλειψαν προσωρινά την επιθετική προσπάθεια στη Μικρά Ασία και τα στρατεύματά τους αποχώρησαν για να υπερασπίσουν την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη από τους Βουλγάρους.
Ο Θεόδωρος κέρδισε χρόνο και τον αξιοποίησε στο έπακρο. Το 1207 νίκησε τον Δαβίδ Κομνηνό που είχε κυριαρχήσει στην Παφλαγονία και είχε φτάσει μέχρι την Ηράκλεια την Ποντική και απειλούσε τη Νικομήδεια και τον ανάγκασε να υποχωρήσει στη Σινώπη. Τον ίδιο χρόνο υπέγραψε συμφωνία διετούς ανακωχής με τον νέο Λατίνο αυτοκράτορα, Ερρίκο. Παράλληλα, αποφάσισε να νομιμοποιήσει τον αυτοκρατορικό του τίτλο. Κάλεσε τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη να πάει στη Νίκαια και να τον στέψει αυτοκράτορα. Ο Ιωάννης συμφώνησε, αλλά πέθανε το 1206 προτού προλάβει να κάνει τη στέψη. Τη Σαρακοστή του 1208 έγινε σύνοδος των ιεραρχών της Ανατολής στη Νίκαια και εξέλεξε νέο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον Μιχαήλ, ο οποίος την Κυριακή του Πάσχα έστεψε τον Θεόδωρο αυτοκράτορα στη Νίκαια. Το 1209 ο Θεόδωρος απέκρουσε έναν σταυροφορικό στρατό υπό τον Peter of Bracheuil που προσπάθησε να καταλάβει τη Βιθυνία. Αλλά η μεγαλύτερη επιτυχία του Θεόδωρου ήρθε δύο χρόνια αργότερα. Το 1210 ο Αλέξιος Γ΄, κατέφυγε στην αυλή του σουλτάνου του Ικονίου, Καϋχοσρόη Α' και του ζήτησε τη βοήθειά του για να γίνει αυτοκράτορας στη Νίκαια. Οι Σελτζούκοι επιτέθηκαν στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας αλλά ηττήθηκαν σε αποφασιστική μάχη στην Αντιόχεια του Μαιάνδρου το 1211. Σε αυτήν τη μάχη ο Καϋχοσρόης σκοτώθηκε από τον Θεόδωρο σε μονομαχία, ενώ ο Αλέξιος Γ΄ πιάστηκε αιχμάλωτος. Αυτή η νίκη παγίωσε την εξουσία του Θεόδωρου και του έδωσε τη δυνατότητα να προσθέσει και άλλες περιοχές υπό την εξουσία του στη δυτική Μικρά Ασία. Όμως η τελευταία σύγκρουση του Θεόδωρου με τους Φράγκους της Κωνσταντινούπολης κατέληξε σε ήττα. Τον Οκτώβριο του 1211, στον ποταμό Ρυνδακό της Βιθυνίας, οι Φράγκοι πέτυχαν σημαντική νίκη επί των στρατευμάτων του Θεόδωρου. Με τη Συνθήκη του Νυμφαίου, το 1214, συμφωνήθηκε ειρήνη ανάμεσα στα δύο κράτη, η Λατινική Αυτοκρατορία κέρδιζε την Τρωάδα και μεγάλο κομμάτι της Μυσίας και της Βιθυνίας ενώ η υπόλοιπη περιοχή μέχρι τα σύνορα με τους Σελτζούκους αναγνωρίστηκε ως επικράτεια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.