cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρης Βελουχιώτης
Η σύγκρουση με τον ΕΔΕΣ
Στη διάρκεια αυτών των συνομιλιών που κατέληξαν στη Συμφωνία Μυρόφυλλου- Πλάκας, ο Βελουχιώτης δέχονταν επισημάνσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ να μην δώσει ο ΕΛΑΣ αφορμή για επανέναρξη των εχθροπραξιών. Παράλληλα θα έπρεπε να λάβει όλα τα μέτρα για πιθανή αιφνιδιαστική ενέργεια του Ζέρβα. Ο Αρχικαπετάνιος βέβαια εξέφραζε στο στενό κύκλο του Κλιμακίου Ηπείρου την προτίμησή του για δυναμική λύση στο ζήτημα του ΕΔΕΣ. Ωστόσο στα μηνύματα που αντάλλαξε με τον Σιάντο δεν εξέφρασε ανοιχτά την άποψη αυτή. Μάλιστα, κάποια στιγμή φάνηκε πως προτιμούσε την ειρηνική λύση αλλά γρήγορα η διάθεσή του άλλαξε και στις 20 Φεβρουαρίου έγραψε ότι ο Ζέρβας και οι Άγγλοι κωλυσιεργούσαν τις συζητήσεις για επίτευξη συμφωνίας και υπήρχε ο φόβος από μέρους τους ότι τότε ο ΕΛΑΣ θα εφάρμοζε την «ορθή λύση», δηλαδή επανάληψη των επιχειρήσεων για την ολοκληρωτική συντριβή του ΕΔΕΣ. Παρ' όλα αυτά, μετά την υπογραφή της συμφωνίας την 29η Φεβρουαρίου, συμμορφώθηκε με τη γραμμή συνεργασίας και διέταξε τα τμήματά του να την εφαρμόσουν πιστά και να τιμωρήσουν αυστηρά κάθε παράβασή της. Αντίθετα ο Ζέρβας διαβεβαίωνε τη Γερμανική ηγεσία ότι δεν θα τηρούσε τη συμφωνία ως προς τα σημεία που αφορούσαν τις επιθέσεις εναντίον των Γερμανών.
Η οριστική διάλυση του 5/42 Συντάγματος και η δολοφονία του συνταγματάρχη Ψαρρού
Στα τέλη Μαρτίου ο Βελουχιώτης είχε μια συνάντηση με τους Σιάντο και Ιωαννίδη. Τον ενημέρωσαν ότι λόγω της άσχημης κατάστασης του ΕΑΜ /ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο έπρεπε να μεταβεί ο ίδιος εκεί ώστε να αναδιοργανώσει τα ελασίτικα τμήματα και να δώσει νέα πνοή στον αγώνα εναντίον της Βέρμαχτ και των Ταγμάτων Ασφαλείας. Ο Αρχικαπετάνιος, έτοιμος πάντα για δύσκολες αποστολές, ίσως ερμήνευσε τη μετάβασή του στην Πελοπόννησο σαν απομάκρυνσή του από το κεντρικό στρατιωτικό και πολιτικό κέντρο και γι' αυτό σε δημόσιες εμφανίσεις του εκείνη την εποχή εκδήλωνε τη δυσαρέσκεια και την πικρία του με τη φράση «καλή αντάμωση στα γουναράδικα».
μικρογραφία
Πιστεύοντας ότι δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορος, ο Βελουχιώτης, έχοντας μαζί του τους μαυροσκούφηδες, άλλαξε την πορεία του προς την Πελοπόννησο και στις 13 Απριλίου έφτασε στη Δωρίδα. Ως ανώτερος Καπετάνιος από όλους ανέλαβε την ηγεσία των τοπικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ, αποτελούμενων από περίπου 1.400 με 2.000 αντάρτες. Με την καταλυτική παρουσία του στη περιοχή, που ενίσχυσε τους οπαδούς της σύγκρουσης και από τις δύο πλευρές, οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν. Αμέσως έστειλε ένα νέο τελεσίγραφο στον Ψαρρό, επισημαίνοντας ότι αφού δεν συνέλαβε τον Δεδούση οι σχεδόν 500 άνδρες του 5/42 θα έπρεπε να παραδώσουν τα όπλα τους, εγγυόμενος ότι θα προστάτευε όσους δεν ενέχονταν σε αντεθνικές ενέργειες. Ο Ψαρρός, παρότι είχε αποδεχθεί τους όρους της ΠΕΕΑ και του ΕΛΑΣ, μόλις έλαβε το μήνυμα του Βελουχιώτη κατάλαβε ότι δεν υπήρχε διάθεση συμβιβασμού και ο ΕΛΑΣ ήταν αποφασισμένος να διαλύσει το 5/42. Προσπαθώντας να αποφύγει την εμφύλια σύρραξη και την αιματοχυσία, τη στιγμή μάλιστα που υπέρτερες δυνάμεις είχαν κυκλώσει τους άνδρες του, ο Ψαρρός απάντησε στις 15 Απριλίου υποχωρώντας ακόμα περισσότερο αποδεχόμενος πλήρως όλους τους όρους του ΕΛΑΣ και ζήτησε το τμήμα του να ενσωματωθεί ως ανεξάρτητη μονάδα στην ΠΕΕΑ. Ωστόσο, τα ξημερώματα της 16ης Απριλίου δυνάμεις του ΕΛΑΣ ξεκίνησαν μεμονωμένες επιθέσεις, οι οποίες αποκρούστηκαν. Χωρίς να λάβει απάντηση, ο Ψαρρός, το απόγευμα της ίδιας μέρας, απέστειλε ένα νέο μήνυμα, δηλώνοντας ότι ήταν αποφασισμένος να αγωνισθεί εναντίον της επίθεσης του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
Υποθέτοντας ότι το ηθικό των αντιπάλων του ήταν μειωμένο, ο Βελουχιώτης εξαπέλυσε γενική επίθεση στις 02:30-03:00 της 17ης Απριλίου στη θέση Κλήμα, όπου κατόπιν σύντομης μάχης το 5/42 υποχώρησε. Τμήματα αυτού πέτυχαν τη διαφυγή τους προς την Πάτρα ή σημεία της Παρνασσίδας και οι υπόλοιποι, μεταξύ των οποίων αρκετοί αξιωματικοί και τραυματίες, συμπτύχθηκαν υπό τον Ψαρρό στο μικρό λιμάνι Σκάλα Καραΐσκου.
Οι ηττημένοι αντάρτες συνελήφθησαν από τον Νικηφόρο, που με ρητή διαταγή του ζήτησε να μην ενοχληθεί κανείς κρατούμενος. Αμέσως μετά έστειλε τον Ψαρρό και μερικούς αξιωματικούς του προς τον σταθμό διοίκησης, οπού εκεί βρίσκονταν ο Βελουχιώτης. Στη διαδρομή όμως συνάντησαν τον αξιωματικό του ΕΛΑΣ Θύμιο Ζούλα, ο οποίος μετά από σύντομη λεκτική διαμάχη με τον Ψαρρό, διέταξε έναν ελασίτη να πυροβολήσει τον αιχμάλωτο συνταγματάρχη. Το πτώμα του φορτώθηκε σε ένα μουλάρι και περιόδευσε σε όλη την περιοχή. Δεκάδες αντάρτες του 5/42 προσχώρησαν υποχρεωτικά στον ΕΛΑΣ, ενώ τις επόμενες μέρες εκτελέστηκαν τουλάχιστον 66 αιχμάλωτοι. Πολλοί από αυτούς πέθαναν μετά από ανακρίσεις και βασανιστήρια που υπέστησαν, είτε για να αποκαλύψουν που έκρυψαν τις λίρες που απόκτησαν από τη βρετανική βοήθεια είτε για λόγους αντεκδίκησης. Σε αυτές τις βίαιες ανακρίσεις έλαβε μέρος και ο Βελουχιώτης. Η διάλυση του 5/42 είχε σαν αποτέλεσμα ο ΕΛΑΣ να επιβάλει ένα κλίμα τρόμου για τους οπαδούς της ΕΚΚΑ που υπήρχαν στην περιοχή και να μείνουν απροστάτευτοι από πράξεις αντεκδίκησης ορισμένων ακραίων ελασιτών.
Ο Βελουχιώτης σε έκθεση που απέστειλε στην ΠΕΕΑ την 31 Μαΐου 1944, υποστήριξε ότι η επίθεση ήταν επιβεβλημένη γιατί, όπως πίστευε, το 5/42 συνεργάζονταν με τους κατακτητές και επομένως οποιαδήποτε αναμονή, μέχρις ότου έλθουν αι γερμανικαί ενισχύσεις ή διαφυγή διά μίαν ακόμη φοράν των καθαρμάτων του 5/42 και ιδιαίτερα του εθνοπροδότου Συνταγματάρχου Ψαρρού Δ., θα ήτο πράξις εγκληματικώς ασύμφορος. Ωστόσο συνεργασία του 5/42 με τις γερμανικές δυνάμεις δεν υπήρξε ποτέ. Επίσης στην ίδια έκθεση ανέφερε ότι ο Ψαρρός σκοτώθηκε στη μάχη και παραδέχτηκε ότι επέδρασε ''εξαιρετικά και ερυμούλκησα την Ταξιαρχίαν προς γραμμήν τοιαύτης ταχείας και ανηλεούς εξοντώσεως. Πιστεύω, όμως, ότι ενήργησα απολύτως προς το συμφέρον του αγώνος και αναλαμβάνω ακεραίαν την ευθύνην''. Αν και σε ορισμένους ελασίτες η εκτέλεση του ηγέτη του 5/42 προκάλεσε αγανάκτηση, η ηγεσία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ υποστήριξε την εκδοχή του θανάτου στη μάχη. Αντίθετα, αρκετοί αυτόπτες μάρτυρες υποστηρίζουν την εκδοχή της δολοφονίας από τον Ζούλα. Καθώς το ΕΑΜ δεν παραδέχονταν ανοιχτά το γεγονός της δολοφονίας, οι Βρετανοί κατηγόρησαν τον ΕΛΑΣ ότι έκανε επίδειξη δύναμης ξεπερνώντας τα όρια και το καταχώρησε ως ένα ακόμη έγκλημα του Βελουχιώτη. Πράγματι, ο Αρχικαπετάνιος αγνοώντας συνειδητά την πολιτική του ΚΚΕ και εν αγνοία του ΓΣ του ΕΛΑΣ μετακίνησε μονάδες και να ενεπλάκη ενεργά στην επίθεση και διάλυση του 5/42 και έτσι κλήθηκε σε απολογία. Η ηγεσία της Αριστεράς όμως, προσπαθώντας να συγκαλύψει την εκτέλεση του Ψαρρού, δεν έκανε καμία έρευνα και δεν επέβαλε κάποια κύρωση στους εμπλεκόμενους, γιατί διαφορετικά θα αναγνώριζε έμμεσα ότι υπήρξε δολοφονία.
Ο Άρης στην Πελοπόννησο
Από τη Ρούμελη, την άνοιξη του 1944, με εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ (Σιάντος-Ιωαννίδης), ο Βελουχιώτης μαζί με τους καπετάνιους Πελοπίδα, Ερμή κ.α και τον έφιππο ουλαμό κατέβηκε στην Πελοπόννησο για να οργανώσει τον ΕΛΑΣ που δρούσε εκεί. Η παρουσία του στην Πελοπόννησο βοήθησε καταλυτικά στην υποδειγματική οργάνωση των μονάδων του ΕΛΑΣ που ανέλαβαν σημαντική δράση κατά των Γερμανών σε βαθμό ώστε το Γερμανικό επιτελείο που ηγείτο ο Σωματάρχης Χέλμουτ Φέλμυ να κηρύξει την Πελοπόννησο ως εμπόλεμη ζώνη, η μοναδική στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Φέλμυ σημείωνε ότι χρειάζονταν τουλάχιστον 3 μεραρχίες επιπλέον, μόνο για την Πελοπόννησο.
Τον Σεπτέμβριο του 1944, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, πολέμησε επικεφαλής του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου εναντίον των Ταγμάτων Ασφαλείας που δεν δέχτηκαν να παραδοθούν. Ο ΕΛΑΣ διέλυσε τα Τάγματα Ασφαλείας που είχαν οχυρωθεί σε διάφορες πόλεις της Πελοποννήσου (Πύργος, Καλαμάτα, Γαργαλιάνοι, Μελιγαλάς, Πύλος). Ιδιαίτερα αιματηρές για τα Τάγματα Ασφαλείας, αλλά και για τον ΕΛΑΣ, ήταν οι συγκρούσεις που έγιναν, ειδικά στον Μελιγαλά. Οι 2000 περίπου ταγματασφαλίτες που ήταν οχυρωμένοι στην Τρίπολη υπό τον συνταγματάρχη Διονύσιο Παπαδόγκωνα παραδόθηκαν, αφοπλίστηκαν και μεταφέρθηκαν στις Σπέτσες, χωρίς να πάθει κανείς τίποτε. Ο Βελουχιώτης κατέστειλε τα καπετανάτα μέσα στον ΕΛΑΣ που συνέδεσαν τους σκοπούς της αριστεράς με τις προσωπικές εκδικήσεις και την ατομική τρομοκρατία.
Απελευθέρωση
Στις αρχές Οκτωβρίου ο Βελουχιώτης, αφού αποχαιρέτησε τους Μωραΐτες καπετάνιους του ΕΛΑΣ με την ευχή «καλή αντάμωση στα γουναράδικα» (αγαπημένη φράση του Άρη προς τους συμπολεμιστές του όταν πήγαιναν στη μάχη και δεν γνώριζαν ποιοι και πόσοι θα γύριζαν ζωντανοί) και έκανε μια μικρή περιοδεία σε μερικές πόλεις της Πελοποννήσου όπου έβγαλε και προκήρυξη στον λαό, η οποία υπογράφηκε με το όνομα του και έφυγε για τη Ρούμελη. Το δρομολόγιο της επιστροφής ήταν πάλι από τον κορινθιακό κόλπο με πλωτό μέσο και πάντα κινούμενος με εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ μακριά από την Αθήνα.
Λίγες μέρες μετά από την αποχώρηση των Γερμανών από τη Λαμία μπήκε θριαμβευτικά στην πόλη. Κατέθεσε στεφάνι στον ανδριάντα του ήρωα Αθανάσιου Διάκου και έβγαλε τον διάσημο λόγο του (29 Οκτώβρη), όπου έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον πολύχρονο αιματηρό αγώνα του ΕΛΑΣ, στο πολιτειακό, στην εθνική ανεξαρτησία και σε ενδεχόμενους αγώνες για την κατοχύρωσή της και μετά την απελευθέρωση.
Ο Λόγος της Λαμίας
Ο Λόγος της Λαμίας συνιστά ένα προγραμματικό κείμενο αναφορικά με τη διαχείριση των ζητημάτων εξουσίας όπως αυτά προέκυπταν μετά την αποχώρηση των κατακτητών. Ο Βελουχιώτης «επιχειρεί να νομιμοποιήσει[...] να εξορθολογίσει, τις πρακτικές πολιτικής ανατροπής που προωθεί η αριστερά στους κόλπους του εαμικού κινήματος, επιδιώκοντας την όσο τη δυνατόν, ευρύτερη λαϊκή συναίνεση». Ο Λόγος του αποτυπώνει τη μαρξιστική παιδεία του, την ιστοριογνωσία του. Οι συγκυριακές εξελίξεις και αντιθέσεις της κοινωνίας ανάγονται στο παρελθόν. Η διήγηση της ιστορίας που επιχειρεί δομείται γύρω από δύο σταθμούς της νεότερης ιστορίας: το εικοσιένα και την εθνική αντίσταση. Υιοθετεί για τους κοτζαμπάσηδες μια ερμηνεία που στο πλαίσιο της μαρξιστικής ιστοριογραφίας τους θέλει συνεργούς των Τούρκων. Στον αντίποδά τους βρίσκεται ο λαός. Η πολιτική συγκυρία ωστόσο ευνοεί τέτοιες σχηματοποιήσεις. Ο κόσμος της αντίδρασης στον Λόγο του Βελουχιώτη αποχτά μια υπερβατική -οντολογική ανηθικότητα. Η ιστορία του ελληνικού κράτους γίνεται περίοδος έκπτωσης των κατακτήσεων του εικοσιένα. Η διήγησή του δεν περιλαμβάνει το Βυζάντιο: από την ευδαιμονία-αρμονία της αρχαίας Ελλάδας περνάμε στην οθωμανική κατάκτηση, μετά στην επανάσταση του εικοσιένα και στην απελευθέρωση. Μετά ακολουθεί μια αταξία την οποία η εθνική αντίσταση θα ανατρέψει.
Ο Άρης Βελουχιώτης όντας στην Πελοπόννησο, μακριά από την έδρα της κυβέρνησης του βουνού (ΠΕΕΑ) στην ορεινή Ρούμελη, διαφώνησε με την ηγεσία του ΕΑΜ-ΚΚΕ για τη Συνθήκη του Λιβάνου και τη Συμφωνία της Καζέρτας, θεωρώντας ότι «παρέδιδαν το απελευθερωτικό κίνημα δεμένο χειροπόδαρα στους Άγγλους». Οι σχέσεις του Άρη Βελουχιώτη με τους Βρετανούς πράκτορες που δρούσαν στην Ελλάδα ήταν πάντα «επί ξυρού ακμής».
Ο Βελουχιώτης μαζί με τον Σαράφη, ενάντια στη συμφωνία της Καζέρτας, έδωσαν διαταγή στον ΕΛΑΣ να καταλάβει άμεσα τη Θεσσαλονίκη, κάτι που έγινε, και για αυτό το θέμα συνάντησε τις κατηγορίες του Σιάντου.
Σύσκεψη Καπετάνιων στη Λαμία
Το κύριο πρόβλημα που έθετε ο Άρης μετά την απελευθέρωση ήταν οι σχέσεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τους Άγγλους και δεν συμμεριζόταν την αισιοδοξία της ηγεσίας του ΚΚΕ για συνεργασία με τους Άγγλους. Πίστευε ότι η σύγκρουση με τους Άγγλους ήταν αναπόφευκτη. Τον Νοέμβριο του 1944 ο Άρης σε σύσκεψη καπετάνιων των μεραρχιών του ΕΛΑΣ πρότεινε να ετοιμαστεί ο ΕΛΑΣ για την επερχόμενη -κατά τη θεώρηση του- σύγκρουση με τους Άγγλους.
Ο Βελουχιώτης πρότεινε την κατάληψη της Αττικής αλλά δεν επέμεινε λόγω της αντίδρασης των Καπετάνιων που ήταν κομματικά στελέχη όπως ο Μάρκος Βαφειάδης, έτσι η συζήτηση έληξε δίχως να παρθεί κάποια απόφαση. Επειδή υπέγραψε μια διαταγή για εξοικονόμηση βενζίνης ως προετοιμασία για την επικείμενη σύγκρουση, συνάντησε τις έντονες παρατηρήσεις του Σιάντου, ενώ στις 17 και 22 Νοεμβρίου αντιμετώπισε τις κατηγορίες από τα μέλη του Π.Γ Χρύσα Χατζηβασιλείου και Πέτρο Ρούσο.
Πριν και στα Δεκεμβριανά
Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ στις 18/11/1944 ζητούσε να ληφθούν δραστικά μέτρα έναντι του Βελουχιώτη, ενώ τακτικές αναφορές στέλνονταν στον στρατηγό Ρόναλντ Σκόμπι πριν και κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, καθώς θεωρούσαν ότι η μετακίνηση του στην Αττική θα μπορούσε να ανατρέψει τις ισορροπίες.
Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, η ηγεσία του ΚΚΕ ανασυγκρότησε την Κ.Ε του ΕΛΑΣ με μη κομματικά στελέχη (Μάντακας-Χατζημιχάλης), ενώ αντίθετα ο Άρης Βελουχιώτης και Στέφανος Σαράφης μαζί με τον επιτελικό Θεόδωρο Μακρίδη (όλοι οπαδοί της σύγκρουσης) βρισκόταν με το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ στη Λαμία και δεν έλαβαν μέρος στις μάχες της Αθήνας. Αντίθετα, με εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ, στα τέλη Δεκεμβρίου του 1944 στάλθηκαν στην Ήπειρο να διαλύσουν τις μονάδες του ΕΔΕΣ, πράγμα που κατάφεραν σε ελάχιστο χρόνο (τα υπολείμματα του ΕΔΕΣ μεταφέρθηκαν από τους Άγγλους στην Κέρκυρα). Στις αρχές Ιανουαρίου ο Άρης εσπευσμένα από την Ήπειρο ήρθε στη Θήβα στις 5/1/1945 όπου η Κ.Ε του ΕΛΑΣ του απαγόρευσε οποιαδήποτε περαιτέρω εμπλοκή στη μάχη των Δεκεμβριανών. Ο ΕΛΑΣ Αθηνών είχε αρχίσει να αποχωρεί από την Αθήνα, ενώ οι Άγγλοι είχαν μεταφέρει θωρακισμένες δυνάμεις σε πολύ προχωρημένες θέσεις, αξιόμαχες μονάδες του ΕΛΑΣ δεν υπήρχαν για εμπλοκή με τους Άγγλους, οπότε ο Άρης με την ηγεσία του ΕΑΜ και τους μαχητές του ΕΛΑΣ Αθήνας εγκαταστάθηκαν στη Λαμία, όπου στις 13-14 Ιανουαρίου εφαρμόστηκε η ανακωχή που είχε συμφωνηθεί στις 11 Ιανουαρίου 1945.
Υπογραφή της αποστράτευσης του ΕΛΑΣ
Ο Βελουχιώτης αρνήθηκε προτάσεις του Μακρίδη για σύλληψη των μελών της ηγεσίας του ΚΚΕ, και συνέχιση του αγώνα εναντίον των Βρετανικών δυνάμεων καθώς θεωρούσε πως δεν διέθετε το απαραίτητο κομματικό και πολιτικό κύρος για να αρνηθεί την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ. Αντίθετα υπέγραψε με τον στρατιωτικό αρχηγό του ΕΛΑΣ, Στέφανο Σαράφη την πλήρη αποστράτευση του ΕΛΑΣ. Η υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας από το ΕΑΜ και η αποστράτευση του ΕΛΑΣ στις αρχές του 1945 οδήγησε στην παράδοση μεγάλου αριθμού όπλων και τη διάλυση του ΕΛΑΣ και σήμανε την έναρξη διώξεων και αντεκδικήσεων εναντίον όχι μόνο των κομμουνιστών, αλλά, και απλών μελών και συμπαθούντων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας
Αργότερα όμως κατηγόρησε με δριμύτητα την πολιτική ηγεσία του ΕΑΜ για την εσφαλμένη τακτική της, που, κατά την άποψη του, οδηγούσε στην «εγκαθίδρυση των Άγγλων στην Ελλάδα και στη δίωξη των αγωνιστών του ΕΑΜ». Στις 24/3/1945 στέλνει γράμμα στα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ ''Η «διαφώτιση» του λαού, των οπαδών του ΕΑΜ και των οπαδών και μελών του ΚΚΕ επί της «αναγκαιότητας» της πολιτικής της Βάρκιζας είναι αστεία κυριολεκτικά και κανένα μέλος του ΚΚΕ δεν την πιστεύει. Μα και τι διαφώτιση να γίνει; Κατά ποιον ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα μπορούσε το άσπρο να γίνει μαύρο;'' Ο Βελουχιώτης ήρθε τότε σε ανοιχτή σύγκρουση και ρήξη με το ΚΚΕ θεωρώντας τη συμφωνία «προδοσία των απλών ανταρτών». Ξανάρχισε τη δράση του κινούμενος στην ορεινή κεντρική Ελλάδα, ιδρύοντας το Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ) και τον νέο ΕΛΑΣ με στόχο τον αγώνα εναντίον των Άγγλων, της νέας ελληνικής κυβέρνησης και τις παρακρατικές συμμορίες που δρούσαν στην ύπαιθρο. Μαζί του συμπαρατάχθηκαν στενοί του φίλοι, καπετάνιοι του ΕΛΑΣ, όπως ο Πελοπίδας, ο Θάνος, ο Χρυσιώτης, ο Νέστορας και μερικοί μαυροσκούφηδες με επικεφαλής τους Τζαβέλα και Έκτορα.
Η διαγραφή από το ΚΚΕ
Φαίνεται ότι, τουλάχιστον αρχικά, η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. επιχείρησε να καλύψει τον Βελουχιώτη. Το ίδιο πιθανό είναι ότι και οι Βρετανοί ενδιαφέρθηκαν για την αναστολή της δράσης του. Την ίδια ημέρα του θανάτου του Άρη Βελουχιώτη, η εφημερίδα Ριζοσπάστης δημοσίευσε την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τη διαγραφή του Βελουχιώτη από το κόμμα. Το κείμενο έχει ως εξής: Το ΠΓ ενέκρινε τη δημοσίευση στον "Ριζοσπάστη", της απόφασης της 1ης Ολομέλειας της ΚΕ για τον Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια). Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να αγοράσει ξανά με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το ΚΚΕ του έδωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα όμως σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του που μονάχα τον εχθρό ευνοεί. Στο ΚΚΕ δεν έχει θέση κανένας οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία.
Θάνατος
thumb|Η Χαράδρα του Φάγκου, στη Μεσούντα Άρτας, όπου βρήκε τον θάνατο ο Άρης Βελουχιώτης|300px|right
Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ο Βελουχιώτης αυτοκτόνησε με περίστροφο.Επίσης ανακοινώσεις του Εθνικού Στρατού ανέφεραν τότε ότι ο Άρης σκοτώθηκε από πυρά των στρατιωτών που τον κατεδίωκαν. Η σύγχυση σχετικά με τα αίτια θανάτου του Βελουχιώτη προκλήθηκε επειδή ο Τζαβέλας αυτοκτόνησε ο ίδιος με χειροβομβίδα αγκαλιάζοντας τον ήδη νεκρό Βελουχιώτη. Επίσης εξέταση της κεφαλής του Άρη μετά από ημέρες στα Τρίκαλα, έδειξε θανάσιμο τραύμα από σφαίρα στο δεξί αυτί. Την επόμενη μέρα 16 Ιουνίου το τάγμα εθνοφυλάκων του Βόιδαρου βρήκε τα δύο πτώματα και τα αποκεφάλισε. Τους αποκεφαλισμούς έκανε ο αντάρτης του Άρη με το ψευδώνυμο Δράκος. Μετά τον θάνατο του Άρη, τμήματα της ομάδας του εμφανίσθηκαν σε διάφορες γειτονικές περιοχές, αλλά σύντομα εξουδετερώθηκαν από την εθνοφυλακή.
Τα κεφάλια του Άρη Βελουχιώτη και του Τζαβέλα τα μετέφεραν και τα επέδειξαν με γλέντια σε κατοίκους πρώτα στο χωριό Μυρόφυλλο και κατόπιν τα πήγαν στα Τρίκαλα. Εκεί κρεμάστηκαν σε κεντρικό φανοστάτη της πλατείας Ρήγα Φεραίου. Στη συνέχεια πήγε στα Τρίκαλα ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης Ναπολέων Ζέρβας για να επιβεβαιώσει την ταυτότητα, και στη συνέχεια τα κεφάλια μεταφέρθηκαν στην Αθήνα και είναι άγνωστο τι απέγιναν.
Η πολιτική αποκατάσταση από το ΚΚΕ
Το ΚΚΕ αποφάσισε να αποκαταστήσει ημιεπίσημα τον Βελουχιώτη για πρώτη φορά το 1962, ενώ μια δεύτερη πολιτική αποκατάσταση θα πραγματοποιηθεί και κατά την πανελλαδική συνδιάσκεψη που έγινε στις 16 Ιουλίου 2011. Αν και στην απόφαση του 2011 τονίζεται ότι ο Βελουχιώτης «είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη Συμφωνία της Βάρκιζας», ωστόσο δεν αποκαταστάθηκε η κομματική του ιδιότητα. Η κομματική του ιδιότητα δεν αποκαταστάθηκε διότι, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ίδια Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, παραβίασε την κομματική πειθαρχία, καθώς και ότι αξιοποίησε τη φήμη και τον σεβασμό που είχε κατακτήσει την προηγούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση του αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση και της κομματικής του ιδιότητας. Η επίσημη τελετή πραγματοποιήθηκε στη Λαμία, στις 9 Οκτωβρίου 2011.
Χαρακτήρας
Μέχρι σήμερα δεν έχει γραφτεί μια επιστημονική βιογραφία για τον Βελουχιώτη που θα ξεκαθάριζε τη χαρισματική και αμφιλεγόμενη προσωπικότητά του. Αρκετοί ιστορικοί και μελετητές επισημαίνουν την προσφορά του στην εθνική αντίσταση και στη συμβολή του στη δημιουργία του μεγαλύτερου αντάρτικου στρατού στην ελληνική ιστορία, ενώ άλλοι ιστορικοί αμφισβητούν τα κίνητρα της αντιστασιακής του δράσης και τονίζουν τη σκληρότητα με την οποία αντιμετώπιζε τους αντιπάλους του. Λόγω της πολύπλοκης προσωπικότητάς του μπορούσε κανείς να τον θαυμάζει ή να τον μισεί, να τον σέβεται ή να τον αντιπαθεί, σπάνια όμως απλά να τον συμπαθεί. Οι απόψεις για το πρόσωπό του κυμαίνονται από τον θαυμασμό έως τον αποτροπιασμό.
Ευφυΐα, θάρρος, αντοχή στις κακουχίες, στρατηγικό αισθητήριο, έμφυτη ηγετική και οργανωτική ικανότητα ήταν αρετές που διέκριναν τον Βελουχιώτη. Συμπαθούσε τα παιδιά, τους συναγωνιστές του, τους ηλικιωμένους και σεβόταν τον κλήρο τονίζοντας πάντα τη σημασία της Εκκλησίας [είναι χαρακτηριστικό ότι καθ'όλη τη διάρκεια των χρόνων της Αντίστασης, όπως φαίνεται και στις περισσότερες φωτογραφίες, έφερε στο πέτο σταυρό].
Ήταν σκληρός προς τον εαυτό του και δεν ζητούσε ιδιαίτερη μεταχείριση για το κατάλυμα ή το φαγητό του. Μάλιστα το άλογο που κέρδισε από τη μάχη στο Κρίκελλο, το χρησιμοποιούσαν περισσότερο όσοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, παρά ο ίδιος. Κατά τη διάρκεια των μαχών βρίσκονταν πολύ συχνά κοντά στα τμήματα που διοικούσε ελέγχοντας ακόμα και τη βολή των βαρέων όπλων δίνοντας προφορικές εντολές. Οι αρετές του αυτές, σε συνδυασμό με την προσήνειά του, ερμηνεύουν τη σχεδόν μαγνητική επιρροή που ασκούσε σε πολλούς που τον συναντούσαν για πρώτη φορά. Ήταν φιλόμουσος και στα νεανικά του χρόνια διάβαζε ανελλιπώς κάθε είδους βιβλία. Του άρεσε το δυνατό ποτό και έπινε με την ψυχή του, σπάνια όμως αυτό είχε αρνητικές επιπτώσεις στη συμπεριφορά του. Όταν έπινε υπερβολικά γινόταν περισσότερο προσιτός και εγκάρδιος. Πίστευε ότι η πολιτική ήταν ταυτισμένη με τη διγλωσσία, τις ίντριγκες και τους συμβιβασμούς γι αυτό απαξίωνε τους περισσότερους πολιτικούς άνδρες που γνώριζε. Εκτιμούσε τους θαρραλέους, βασιζόταν στην μπέσα και ήταν δύσπιστος έως έντονα αρνητικός σε κάθε ξένο.
Οι αναρχικές τάσεις του, ο προκλητικός και ατίθασος χαρακτήρας του, όπως και η σκληρή και βίαιη συμπεριφορά του απέναντι σε όσους θεωρούσε «εχθρούς του λαού» ή σε όσους είχαν καταχραστεί της εμπιστοσύνης του, αλλά και η τυφλή υπακοή του στο ΚΚΕ, ήταν τα αίτια που ο Βελουχιώτης μισήθηκε θανάσιμα από τους αντιπάλους του και «κατέστησαν το όνομά του συνώνυμο του εξτρεμισμού». Στο πρώτο διάστημα του αντάρτικού αγώνα «παρασύρεται επανειλημμένα σε βιαιοπραγίες ενάντια σε υποτιθέμενους ή πραγματικούς προδότες». Ήταν ένας πραγματικά «άξιος ηγέτης, ικανός να επενδύει τη φήμη του με τρόμο και δέος». Χαρακτηριστικό είναι ένα γεγονός που έγινε τον Οκτώβριο του 1942, όταν συνέλαβε τέσσερις αξιοσέβαστους οικογενειάρχες από το Κλειτσό, «με την κατηγορία της κλοπής λίγου σταριού από την αποθήκη του χωριού. Σχεδόν για μία εβδομάδα τους βασάνιζε ανελέητα και ακατάπαυστα. Αρκετά χρόνια αργότερα ένας από τους φύλακες της αποθήκης εξομολογήθηκε στον παπά του χωριού ότι οι τέσσερις άνδρες ήταν αθώοι και ότι εκείνος είχε διαπράξει την κλοπή». Ο παρορμητισμός του τον οδηγούσε εύκολα και «συχνά άκριτα σε εξαιρετικά βίαιες αντιδράσεις», με αποτέλεσμα να σπιλώνεται τόσο η προσωπική του αίγλη όσο και εκείνη του ΕΛΑΣ. Ο Ζαούσης αναφέρει ότι ο «Άρης είχε στιγμές σκληρότητας που έφταναν στα όρια του σαδισμού» ενώ όπως υποστηρίζει ο Μαζάουερ, «ο μορφωμένος Βελουχιώτης ήταν ένας σαδιστικά βίαιος άνθρωπος» και ο ίδιος, όπως και οι μαυροσκούφηδές του, μπορούσαν να επιδείξουν «τρομακτική ωμότητα». Ιδιαίτερα αυστηρός στεκόταν σε θέματα ηθικής, όπως με την περίπτωση του μαυροσκούφη Οκτωβριανού, που κατηγορήθηκε για βιασμό μιας γυναίκας, καταδικάστηκε σε θάνατο μετά από την παραπομπή του σε ανταρτοδικείο και ο Βελουχιώτης αρνήθηκε να του χαρίσει την ποινή.
Αντάρτικο τραγούδι
Ο Άρης Βελουχιώτης εξυμνείται συχνά στα αντάρτικα τραγούδια, όπως και στα αντιστασιακά ρεμπέτικα τραγούδια του Δημήτρη Γκόγκου (Μπαγιαντέρα). Το 1942 γράφτηκε το τραγούδι η  από τον Αλέκο Ξένο, ο οποίος γύριζε μαζί με τον  τα χωριά της ελεύθερης Ελλάδας. Αναφέρεται στη μάχη του Μικρού Χωριού:
Το τραγούδι έχουν ερμηνεύσει επίσης ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Πέτρος Πανδής και ο Πάνος Τζαβέλλας.
Ο Άρης Βελουχιώτης αναφέρεται και στο γνωστό αντάρτικο τραγούδι ή.
Στη διάρκεια του Εμφυλίου, ο Μανώλης Χιώτης συνέθεσε το τραγούδι για τον θάνατο του Άρη Βελουχιώτη, μελοποιώντας στίχους του Νίκου Μάθεση σε συνεργασία με τον Μιχάλη Γενίτσαρη. Η σύνθεση του 1945 ηχογραφήθηκε το 1980 από τον Γιώργο Νταλάρα στα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Αυτόχειρες
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Σπάθη διδασκάλων
Η σπάθη διδασκάλων ήταν ένα από τα επτά αγωνίσματα στο πρόγραμμα της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στους αγώνες έλαβαν μέρος συνολικά 29 ξιφομάχοι από επτά χώρες.
Σύνοψη αγωνίσματος
Κατά τον προκριματικό αγώνα στις 23 Ιουνίου 1900 έλαβαν μέρος 29 διδάσκαλοι ξιφομάχοι, 16 εκ των οποίων πέρασαν στον ημιτελικό, όπου στις 25 Ιουνίου έγιναν δύο όμιλοι των οκτώ ξιφομάχων και οι τέσσερις κορυφαίοι ξιφομάχοι του κάθε ομίλου πέρασαν στον τελικό. Στον τελικό, που έγινε στις 27 Ιουνίου, προκρίθηκαν ένας Αυστριακός, ένας Βέλγος, δύο Γάλλοι, δύο Ιταλοί και δύο Ρώσοι διδάσκαλοι ξιφομάχοι. Ο κάθε ξιφομάχος έδωσε επτά αγώνες αντιμετωπίζοντας όλους τους υπόλοιπους ξιφομάχους.
Ο Ιταλός διδάσκαλος Αντόνιο Κόντε πήρε την πρώτη θέση πετυχαίνοντας 7 νίκες, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο επίσης Ιταλός διδάσκαλος Ίταλο Σαντέλι με 6 νίκες και στην τρίτη ο Αυστριακός διδάσκαλος Μίλαν Νέραλιτς με 4 νίκες.
Πηγές
Ξιφασκία Κατηγορία:Ξιφασκία
Ρένα Καρθαίου
Η Ρένα Καρθαίου (Αθήνα, 1913 – 11 Οκτωβρίου 2005) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και μεταφράστρια. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ειρήνη Λάκωνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν κόρη του γνωστού θεατρικού μεταφραστή και ποιητή Κώστα Καρθαίου (1878–1955). Σπούδασε στο Γερμανικό Σχολείο και έπειτα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Καλλιέργησε ιδιαίτερα την ποίηση για παιδιά και εργάστηκε για τη διάδοση του παιδικού βιβλίου στην Ελλάδα. Το 1963 εξέδωσε, μαζί με τον σύζυγό της δημοσιογράφο Αντώνη Μπρούσαλη, το περιοδικό "Η Πλώρη", με σκοπό την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά στην παιδική λογοτεχνία, ιδιαίτερα στην ποίηση, την οποία ανανέωσε αισθητικά και θεματολογικά. Η ποίησή της έχει θεματικούς πυρήνες τη φύση και το παιδί και διακρίνεται για την τεχνική της αρτιότητα (με προτίμηση στην παραδοσιακή στιχουργική), την αμεσότητα, το χιούμορ και τη ζωντάνια.
Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη συλλόγων όπως η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά (έως το 1966) και ο Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Επίσης μετέφρασε ξένους Ποιητές και συγγραφείς (Ρίλκε, Ταγκόρ, Γκαλίν, Κέρνερ κ.ά.)
Εργογραφία
Συνεργάστηκε επίσης στη συγγραφή αναγνωστικών και βιβλίων για τις διακοπές:
Μαρία Μαξιμιλιάνοβνα του Λόιχτενμπεργκ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1841 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Μαξιμιλιανού ντε Μπωαρναί, 3ου Δούκα του Λόιχτενμπεργκ και της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Νικολάγιεβνας της Ρωσίας.
Στις 11 Φεβρουαρίου 1863 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Μπάντεν στο Χειμερινό Ανάκτορο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1914 στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 72 ετών. Είναι θαμμένη στην Ρωσική Εκκλησία της Βάδης.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπωαρναί Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Πιέτρο Μασκάνι
Ο Πιέτρο Μασκάνι (Pietro Antonio Stefano Mascagni, 7 Δεκεμβρίου 1863 – 2 Αυγούστου 1945) ήταν Ιταλός συνθέτης της όπερας. Ο Μασκάνι γεννήθηκε στο Λιβόρνο της Τοσκάνης το 1863, δευτερότοκος γιος του Ντομένικο Μασκάνι, αρτοποιού, και της Εμίλια.
Ο συνθέτης έγινε γνωστός κυρίως για το περίφημο έργο του Cavalleria rusticana (Αγροτική ιπποσύνη, δηλ. αριστοκρατικά ήθη των χωρικών ή κάτι ανάλογο). Το έργο αυτό ήταν από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα του βερισμού στην όπερα και η επιτυχία του ήταν τόσο μεγάλη που επισκίασε τη μεταγενέστερη παραγωγή του. Παρά ταύτα Ο φίλος Φριτς και η ΄Ιρις υπήρξαν επίσης δημοφιλή στην Ευρώπη.
Το 1890 η Cavalleria κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό του μουσικού οίκου Σοντσόνιο και τον Μάιο ανέβηκε στο θέατρο Κονστάντσι της Ρώμης. Η επιτυχία ήταν καταπληκτική. Πολύ γρήγορα ανέβηκε στη Φλωρεντία, Τορίνο, Μπολόνια, Παλέρμο, Μιλάνο, Γένοβα, Νεάπολη, Βενετία, Τεργέστη. Ο Γκούσταβ Μάλερ τη διηύθυνε στη Βουδαπέστη και μετά η όπερα παραστάθηκε στο Μόναχο, Αμβούργο, Αγία Πετρούπολη, Δρέσδη, Μπουένος Άιρες και Βιέννη. Στα 26 του χρόνια ο Μασκάνι ήταν διάσημος αλλά το παράπονό του σχετικά με την επιτυχία της Cavalleria και την τύχη των κατοπινών του έργων ήταν : «Στέφθηκα πριν γίνω βασιλιάς».
Στις 17 Ιανουαρίου 1901 ο Μασκάνι έγινε κάτοχος ενός ακόμη «ρεκόρ» : Η όπερά του Le maschere ανέβηκε την ίδια μέρα σε έξι ιταλικές πόλεις –χωρίς επιτυχία, πρέπει να λεχθεί. Ακολούθησαν περιοδείες στην Αμερική, όπου διηύθυνε δικά του και άλλα έργα. Διετέλεσε διευθυντής του Θεάτρου Κονστάντσι της Ρώμης και μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ιταλίας.
Πέθανε στις 2 Αυγούστου 1945, στη Ρώμη. Οι ιταλικές αρχές απουσίαζαν από την κηδεία : Η όπερά του Nerone (Νέρων) ήταν ένας ύμνος στον Μουσολίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Τροπόπαυση
Ως Τροπόπαυση χαρακτηρίζεται το ανώτατο διαχωριστικό σύνορο όπου λήγει η τροπόσφαιρα και πριν ξεκινήσει η στρατόσφαιρα. Παλαιότερα, πολλοί νόμιζαν ότι ήταν ένα λεπτό συνεχές στρώμα από τους Πόλους μέχρι τον Ισημερινό. Σήμερα όμως έχει διαπιστωθεί πως δεν είναι συνεχής και ότι διακρίνεται σε τρία (κατακορύφως) ανισόπεδα στρώματα όπου το ένα καλύπτει μέρος του άλλου, χωρίς όμως και να αγγίζει ή να εφάπτεται το ένα του άλλου. 350px|thumb|right|Οι ασυνέχειες της Τροπόπαυσης και οι τοποθεσίες δημιουργίας των αντίστοιχων Αεροχειμάρρων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ατμόσφαιρα
Άνθρωπος από Ατσάλι (ταινία)
Το Άνθρωπος από Ατσάλι (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Man of Steel) είναι αμερικανική υπερηρωική ταινία παραγωγής 2013. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ζακ Σνάιντερ, το σενάριο έγραψε ο Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ και την παραγωγή ανέλαβε ο Κρίστοφερ Νόλαν. Βασισμένη στον υπερήρωα Superman της DC Comics, αποτελεί επαναπροσδιορισμό της σειράς ταινιών, απεικονίζοντας την προέλευση του χαρακτήρα και είναι το πρώτο έργο του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC. Στην ταινία αυτή, ο Κλαρκ Κεντ είναι ένας νεαρός δημοσιογράφος που υιοθετήθηκε όταν ήταν παιδί από τους Τζόναθαν και Μάρθα Κεντ αφού μεταφέρθηκε στη Γη από τον πλανήτη Κρύπτον. Μεγαλωμένος με τις αρχές των θετών γονέων του, αισθάνεται αποξενωμένος εξαιτίας των μοναδικών υπερφυσικών δυνάμεων και παλεύει να βρει τη θέση του στη ζωή. Όταν ο κόσμος δέχεται επίθεση, μεταμορφώνεται σε ήρωα με το όνομα Σούπερμαν και αναλαμβάνει να προστατέψει τη Γη και τους κατοίκους της. Πρωταγωνιστούν οι Χένρι Κάβιλ στο ρόλο του Superman, Έιμι Άνταμς στο ρόλο της Λόις Λέιν και Μάικλ Σάνον στο ρόλο του Στρατηγού Ζοντ. Συμμετέχουν επίσης οι Κέβιν Κόστνερ, Νταϊάν Λέιν, Λόρενς Φίσμπερν και Ράσελ Κρόου.
Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε το 2008 όταν η Warner Bros. ζήτησε ιδέες από συγγραφείς κόμικ, σεναριογράφους και σκηνοθέτες με την προοπτική να επαναπροσδιορίσει τη σειρά ταινιών. Το 2009, μετά από απόφαση του δικαστηρίου τα πενυματικά δικαιώματα του Σούπερμαν επέστρεψαν στην οικογένεια του Τζέρι Σίγκελ. Η απόφαση δήλωνε ότι η Warner δεν όφειλε στην οικογένεια επιπρόσθετες αποζημιώσεις από τις προηγούμενες ταινίες αλλά αν δεν ξεκινούσε την παραγωγή μιας καινούριας ταινίας μέχρι το 2011, οι οικογένειες των Σούστερ και Σίγκελ θα μπορούσαν να κάνουν μήνυση στο στούντιο για απώλεια εσόδων εξαιτίας ενός πρότζεκτ που δεν υλοποιήθηκε.
Κατά τη διάρκεια συζητήσεων για το στόρι της ταινίας Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (The Dark Knight Rises) το 2010, ο Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ είπε στον Κρίστοφερ Νόλαν την ιδέα του για το πως να παρουσιάσουν τον Σούπερμαν σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Ο Νόλαν πρότεινε την ιδέα στη Warner και το στούντιο προσέλαβε τον Νόλαν να αναλάβει την παραγωγή, τον Γκόγιερ να γράψει το σενάριο, βασισμένο στην καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία της ταινίας Ο Σκοτεινός Ιππότης (The Dark Knight, 2008) και τον Οκτώβριο του 2010 ο Ζακ Σνάιντερ ανέλαβε τη σκηνοθεσία.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 14 Ιουνίου 2013 και σε μορφή 3D. Απέσπασε μικτά προς θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, με τις συνολικές εισπράξεις να αγγίζουν τα 668 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Πλοκή
Ο πλανήτης Κρύπτον αντιμετωπίζει άμεση καταστροφή εξαιτίας του πυρήνα του, ο οποίος άρχισε να γίνεται ασταθής εξαιτίας της ασταμάτητης εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Η απόφαση του συμβουλίου καθαιρέθηκε από τον επαναστάτη Στρατηγό Ζοντ και τους ακόλουθούς του. Ο επιστήμονας Τζορ-Ελ και η σύζυγός του Λάρα εκτοξεύουν τον νεογέννητο γιο τους Καλ-Ελ με ένα μικρό διαστημόπλοιο στη Γη. Στον οργανισμό του έχουν εισχωρήσει έναν γεννητικό κώδικα ώστε να διατηρήσει τη φυλή του Κρύπτον. Αφού ο Ζοντ δολοφονεί τον Τζορ-Ελ, μαζί με τους ακόλουθούς του συλλαμβάνονται και εξορίζονται στη Ζώνη Φάντομ. Ωστόσο, ο Κρύπτον εκρήγνυται λίγο καιρό αργότερα και ελευθερώνονται.
Το έμβρυο Καλ-Ελ μεγαλώνει ως ο υιοθετημένος γιος των Τζόναθαν και Μάρθα Κεντ, οι οποίοι του δίνουν το όνομα Κλαρκ. Η Κρυπτονιανή φυσιολογία του Κλαρκ του δίνει υπεράνθρωπες δυνάμεις, οι οποίες αρχικά του δυσκολεύουν τη ζωή αλλά σταδιακά μαθαίνει να τις ελέγχει και να βοηθάει και άλλους ανθρώπους. Ο Τζόναθαν αποκαλύπτει στον έφηβο Κλαρκ ότι είναι εξωγήινος και τον συμβουλεύει να μην χρησιμοποιεί τις δυνάμεις τους δημοσίως, φοβοόυμενος ότι η κοινωνία δεν θα τον δεχτεί. Μετά το θάνατο του Τζόναθαν σε έναν σίφωνα το 1997, ο ενήλικος πια Κλαρκ έχει φύγει από την πόλη που μεγάλωσε και περνάει αρκετά χρόνια σε διάφορες πόλεις, κάνοντας διαφορετικές δουλειές και χρησιμοποιώντας ψεύτικα ονόματα, ενώ ταυτόχρονα βοηθάει ανθρώπους και προσπαθεί να αντιμετωπίσει την απώλεια του πατέρα του. Καταλήγει να διεισδύσει σε μια επιστημονική ανακάλυψη ενός Κρυπτονιανού διαστημόπλοιου στην Αρκτική. Ο Κλαρκ εισέρχεται στο σκάφος και επικοινωνεί με τη συνείδηση του Τζορ-Ελ με τη μορφή ολογράμματος. Η Λόις Λέιν, μια δημοσιογράφος της εφημερίδας Ντέιλι Πλάνετ που την έστειλαν εκεί για ρεπορτάζ, τρυπώνει κρυφά στο διαστημόπλοιο. Ακολουθεί τον Κλαρκ, ο οποίος της σώζει τη ζωή όταν αυτή τραυματίζεται. Ο συντάκτης της Λόις, Πέρι Γουάιτ, απορρίπτει το άρθρο της σχετικό με ένα υπεράνθρωπο που της έσωσε τη ζωή και έτσι εκείνη προσπαθεί να εντοπίσει τον Κλαρκ στο Κάνσας με την πρόθεση να γράψει ένα άρθρο εκθέτοντάς τον. Αφού τον βρίσκει και μαθαίνει την ιστορία του, αποφασίζει να μην αποκαλύψει το μυστικό του.
Ο Ζοντ και το πλήρωμά του ψάχνουν για άλλους κόσμους αποικιών και καταλήγουν στη Γη όταν ακολούθησαν ένα Κρυπτονιανό σήμα που στάλθηκε από το διαστημόπλοιο. Ο Ζοντ απαιτεί από τους ανθρώπους να του παραδώσουν τον Καλ-Ελ, ο οποίος πιστεύει ότι έχει τον κώδικα, με αντάλλαγμα την ειρήνη. Ο Κλαρκ συμφωνεί και ο στρατός των ΗΠΑ παραδίδει τον ίδιο και τη Λόις στην υπαρχηγό του Ζοντ, τη Φαόρα. Ο Ζοντ αποκαλύπτει ότι σκοπεύει να χρησιμοποιήσει μια μηχανή για να μετατρέψει τη Γη στον νέο Κρύπτον, εξαλείφοντας τον ανθρώπινο πληθυσμό και χρησιμοποιώντας τον κώδικα θα προχωρήσει στον εποικισμό του πλανήτη με γενετικά κατασκευασμένους Κρυπτονιανούς. Αφού ο Κλαρκ και η Λόις δραπετεύουν, ο Κλαρκ νικά τη Φαόρα, η οποία επιτέθηκε στο Κάνσας, και πείθει το στρατό ότι είναι σύμμαχός τους. Ο Ζοντ βάζει τη μηχανή και ξεκινά τη διαδικασία στη Μετρόπολις και στον Ινδικό Ωκεανό.
Ο Κλάρκ, ως "Σούπερμαν" πλέον, σταματά τη μηχανή στον Ινδικό Ωκεανό και καταστρέφει το διαστημόπλοιο που μεταφέρει την απαραίτητη τεχνολογία για το σχέδιο του Ζοντ. Ο στρατός χρησιμοποιεί το διαστημόπλοιο που μετέφερε τον νεογέννητο Κλαρκ στη Γη και το πετάνε στο διαστημόπλοιο του Ζοντ. Η πράξη αυτή δημιούργησε μια μαύρη τρύπα, σκοτώνοντας το πλήρωμα του Ζοντ και καταστρέφοντας τελείως τα σχέδιά του. Μόνο ο Ζοντ έχει απομείνει και αρχίζει μια εναέρια πάλη με τον Σούπερμαν σε ολόκληρη τη Μετρόπολις. Όταν ο Ζοντ επιχειρεί να σκοτώσει άμαχους ανθρώπους ως αντίποινα της ήττας του, ο Σούπερμαν αναγκάζεται να τον σκοτώσει. Λίγο καιρό αργότερα, ο Σούπερμαν συνεχίζει να κερδίζει την εμπιστοσύνη της αμερικανικής κυβέρνησης, εμποδίζοντας όμως τις προσπάθειές της να μάθουν τη μυστική ταυτότητά του. Για να δημιουργήσει ένα ψευδώνυμο που θα του δίνει πρόσβαση σε επικίνδυνες καταστάσεις χωρίς να κινεί υποψίες, ο Κλαρκ πιάνει δουλειά ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ντέιλι Πλάνετ.
Ανάπτυξη
Τον Ιούνιο του 2008, η Warner Bros. ζήτησε ιδέες από συγγραφείς κόμικς, σεναριογράφους και σκηνοθέτες για το πως να επαναπροσδιορίσουν επιτυχώς τη σειρά ταινιών Σούπερμαν (Superman). "Τους είπα, δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Απλά συμπεριφερθείτε στην ταινία 'Superman: Η Επιστροφή' (Superman Returns) όπως στην ταινία 'Hulk' του Ανγκ Λι. Η ταινία 'Ο Απίθανος Hulk' (The Incredible Hulk) απέδειξε ότι το κοινό θα σε συγχωρήσει και θα σε αφήσει να ξανακάνεις από την αρχή το φραντσάιζ", δήλωσε ο συγγραφέας κόμικ Μαρκ Γουάιντ. Οι συγγραφείς κόμικ Γκραντ Μόρισον, Τζεόφ Τζονς και Μπραντ Μέλτζερ έδωσαν επίσης τις ιδέες τους για επαναπροσδιορισμό. Η ιδέα του Μόρισον ήταν παρόμοια με τη δουλειά του στο κόμικ All-Star Superman ενώ η ιδέα του Γουάιντ ήταν παρόμοια με το Superman: Birthright. Ο Μαρκ Μίλαρ με το σκηνοθέτη Μάθιου Βον σχεδίασαν μια τριλογία Σούπερμαν διάρκειας 8 ωρών, με κάθε ταινία να κυκλοφορεί με ένα χρόνο διαφορά, όπως έγινε με την τριλογία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (The Lord of the Rings). Ο Μίλαρ σύγκρινε το πρότζεκτ με την τριλογία Ο Νονός (The Godfather), το οποίο θα αποτελούσε χρονικό ολόκληρης της ζωής του Σούπερμαν από τις πρώτες μέρες στον πλανήτη Κρύπτον μέχρι το φινάλε όπου ο Σούπερμαν χάνει τις δυνάμεις του καθώς ο ήλιος αρχίζει να εκρήγνυται. Τον Αύγουστο του 2009, απόφαση δικαστηρίου έδωσε τα πνευματικά δικαιώματα του Σούπερμαν πίσω στην οικογένεια του Σίγκελ. Επίσης δικαστής ενέκρινε όιτ η Warner δεν όφειλε επιπρόσθετες αποζημιώσεις από προηγούμενες ταινίες στις οικογένειες των Σίγκελ και Σούστερ. Ωστόσο, αν το στούντιο δεν ξεκινούσε την παραγωγή μιας καινούριας ταινίας Σούπερμαν μέχρι το 2011, τότε οι οικογένειες των Σούστερ και Σίγκελ θα μπορούσαν να μηνύσουν τη Warner για απώλεια εσόδων.
Κατά τη διάρκεια συζητήσεων για το στόρι της ταινίας Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (The Dark Knight Rises) το 2010, ο Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ είπε στον Κρίστοφερ Νόλαν την ιδέα του για το πως να παρουσιάσουν τον Σούπερμαν σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Εντυπωσιασμένος με το κόνσεπτ του Γκόγιερ, ο Νόλαν πρότεινε την ιδέα στη Warner. Το στούντιο προσέλαβε τον Νόλαν να αναλάβει την παραγωγή και τον Γκόγιερ να γράψει το σενάριο, βασισμένο στην καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία της ταινίας Ο Σκοτεινός Ιππότης (The Dark Knight, 2008). Ο Νόλαν επαίνεσε τη δουλειά του Μπράιαν Σίνγκερ στο Superman: Η Επιστροφή (Superman Returns) για τη σύνδεσή του με την εκδοχή του Ρίτσαρντ Ντόνερ, αλλά δήλωσε ότι η καινούρια ταινία δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με τις προηγούμενες ταινίες της σειράς. Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ στο Blade II (2002), απέρριψε την πρόταση να σκηνοθετήσει την ταινία εξαιτίας της δέσμευσής του στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος At the Mountains of Madness, ενώ προσεγγίστηκε και ο Ρόμπερτ Ζεμέκις. Οι Μπεν Άφλεκ, Ντάρεν Αρονόφσκι, Ντάνκαν Τζόουνς, Τζόναθαν Λίμπεσμαν, Ματ Ριβς και Τόνι Σκοτ θεωρήθηκαν πιθανοί σκηνοθέτες πριν προσληφθεί ο Ζακ Σνάιντερ τον Οκτώβριο του 2010.
Κάστινγκ
Η διαδικασία του κάστινγκ ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2010. Ο Βρετανός Χένρι Κάβιλ ήταν υποψήφιος για το ρόλο του Σούπερμαν και για την ταινία Superman: Η Επιστροφή (Superman Returns) το 2006 αλλά τον έχασε από τον Μπράντον Ρουθ. Αποτελεί τον πρώτο μη Αμερικανό ηθοποιό που υποδύεται τον Σούπερμαν. Πριν ο ρόλος της Λόις Λέιν δοθεί στην Έιμι Άνταμς υποψήφιες ήταν οι Ολίβια Γουάιλντ και Μίλα Κούνις. Για το ρόλο του Στρατηγού Ζοντ θεωρήθηκε πιθανός ο Βίγκο Μόρτενσεν, ενώ για το ρόλο του Τζορ-Ελ αρχικές επιλογές ήταν οι Κλάιβ Όουεν και Σον Πεν πριν καταλήξει στον Ράσελ Κρόου.
Μουσική
Ο Χανς Ζίμμερ αρχικά αρνούνταν τις φήμες για το ότι θα σύνθετε την μουσική της ταινίας, αλλά τον Ιούνιο του 2012 επιβεβαιώθηκε πως τελικά θα το έκανε. Για να κάνει την ταινία να ξεχωρίσει από τις προηγούμενες, δεν χρησιμοποίησε το Superman March του Τζον Γουίλιαμς στην ταινία. Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε δημόσια στις 11 Ιουνίου του 2013.
Box office
Με προϋπολογισμό 225.000.000 δολαρίων, το Άνθρωπος από Ατσάλι έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 116,6 εκατομμύρια δολάρια, σπάζοντας το ρεκόρ του Toy Story 3 για το μεγαλύτερο άνοιγμα του μήνα Ιουνίου. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 291 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 377 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 668 εκατομμύρια δολάρια.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε μικτές προς θετικές κριτικές. Πολλοί κριτικοί επαίνεσαν την αφήγηση και το στυλ της ταινίας, ωστόσο κάποιοι την κριτικάραν για την πολύ δράση της και την έλλειψη ανάπτυξης του χαρακτήρα.
Συνέχεια και επανεκκίνηση
Τον Οκτώβριο του 2014, μια συνέχεια του Άνθρωπος από Ατσάλι μπήκε σε ανάπτυξη. Η Έιμι Άνταμς δήλωσε ότι είχε ξεκινήσει η δουλειά για το σενάριο, ενώ ο Χένρι Κάβιλ αποκάλυψε ότι ετοιμαζόταν να επιστρέψει στον ρόλο. Ο Μάθιου Βοχν είχε συζητήσεις με το στούντιο για να σκηνοθετήσει την ταινία το 2017, αλλά μετά από δύο χρόνια, οι συνομιλίες με τη Warner Bros τελείωσαν. Τον Ιούλιο του 2019, ο Κρίστοφερ Μαγκουάιρ είπε ότι αυτός και ο Κάβιλ είχαν παρουσιάσει μια ιδέα συνέχειας στη Warner Bros. πάνω από ένα χρόνο πριν, με την πλοκή να έχει δεσμούς με το Green Lantern Corps, αλλά προχώρησε σε άλλα έργα αφού τον απέρριψε η εταιρία. Μέχρι τον Νοέμβριο, η Warner Bros. είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Τζέι Τζέι Έιμπραμς σχετικά με τον έλεγχο της ταινίας. Τον Δεκέμβριο, ο Κάβιλ είπε ότι το μέλλον του Superman θα είναι πιο πιστό στα κόμικ. Τον Ιανουάριο του 2020, ο Τζέιμς Γκαν είπε ότι επέλεξε να σκηνοθετήσει το The Suicide Squad από την επόμενη ταινία Superman. Η συνέχεια του Άνθρωπος από Ατσάλι δεν ήταν πλέον σε ενεργή ανάπτυξη τον Μάιο, αλλά ο Κάβιλ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για να επαναλάβει τον ρόλο σε μια διαφορετική ταινία. Ο Ζακ Σνάιντερ αργότερα δήλωσε ότι τα σχέδια για την πλοκή περιλάμβαναν τον Brainiac και τους Κρυπτωνιανούς που εξορίστηκαν στη Φασματική Ζώνη στο τέλος του Άνθρωπος από Ατσάλι. Τον Απρίλιο του 2022, ο πρόεδρος της Warner Bros. Discovery, Ντέιβιντ Ζάσλαβ, είπε ότι οι κορυφαίοι χαρακτήρες χρησιμοποιούνται ελάχιστα στο franchise, συμπεριλαμβανομένου του Superman, λέγοντας επίσης τον Αύγουστο ότι ο Superman θα είναι ένας από τους τρεις κύριους χαρακτήρες από εδώ και πέρα. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Ντουέιν Τζόνσον δήλωσε ότι η ομάδα πίσω από το Black Adam εργάστηκε για έξι χρόνια για να προσπαθήσει να συμπεριλάβει τον Κάβιλ ως Superman στην ταινία, αλλά η προηγούμενη ηγεσία αρνήθηκε τα αιτήματά τους. Αναφέροντας τη νέα διεύθυνση της εταιρίας, επιβεβαίωσε τα σχέδια για την επιστροφή του χαρακτήρα στο franchise και επιβεβαίωσε τα σχέδια για τον Black Adam και τον Superman να συναντηθούν στο DCEU. Ο Κάβιλ επανέλαβε τον ρόλο του στο Black Adam, δημιουργώντας την πρώτη συνάντηση και των δύο χαρακτήρων στο franchise. Αργότερα τον ίδιο μήνα, μια ταινία με επίκεντρο τον Superman από τον Χένρι Κάβιλ επέστρεψε σε ενεργή ανάπτυξη. Ο Τσαρλς Ρόβεν θα είναι παραγωγός, ενώ η εταιρία αναζητά σκηνοθέτη και συγγραφέα. Τον Δεκέμβριο του 2022, ανακοινώθηκε πως η ταινία ακυρώθηκε, καθώς ο Γκαν και ο Σαφράν ήθελαν να αναπτύξουν μία ταινία με τον Superman σε μικρότερη ηλικία. Ο Κάβιλ ανακοίνωσε πως δεν θα επιστρέψει ως Superman.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της DC Κατηγορία:Σούπερμαν (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Reboots ταινιών Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Σνάιντερ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Χαρακτήρες της σειράς Final Fantasy VII
Το Final Fantasy VII, βιντεοπαιχνίδι ρόλων που αναπτύχθηκε από τη Square (νυν Square Enix) και αρχικά κυκλοφόρησε το 1997, περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό φανταστικών χαρακτήρων σε μικρούς και μεγάλους ρόλους. Το παιχνίδι ακολούθησε μία σειρά sequels και prequels, που όλα μαζί δημιούργησαν τη σειρά μέσων με τον τίτλο Compilation of Final Fantasy VII. Αυτή περιλαμβάνει το παιχνίδι για κινητά του 2004 Before Crisis, την ταινία κινουμένων σχεδίων του 2005 Advent Children, το παιχνίδι βολών του 2006 Dirge of Cerberus, και το παιχνίδι δράσης του 2007 Crisis Core. Άλλα μέσα περιλαμβάνουν βιβλία και το OVA Last Order. Το πλαίσιο όπου εξελίσσεται το Final Fantasy VII είναι ένας κόσμος που έχει περιγραφεί ως βιομηχανικός ή μετα-βιομηχανικός κόσμος επιστημονικής φαντασίας. Έχει αναφερθεί με το όνομα "Πλανήτης" στα περισσότερα παιχνίδια, ενώ στο διαφημιστικό υλικό της Square Enix ονομάζεται μερικές φορές "Gaia".
Το Final Fantasy VII ακολουθεί την ιστορία του Cloud Strife, ενός προβληματικού μισθοφόρου που γίνεται μέλος μιας ομάδας οικολογικής τρομοκρατίας, με σκοπό να εμποδίσει την εταιρία ηλεκτροδότησης Shinra από το να απορροφήσει τη ζωτική δύναμη του Πλανήτη και να τη χρησιμοποιήσει ως πηγή ενέργειας. Καθώς η ιστορία προχωρά κλιμακώνονται συγκρούσεις, και η ασφάλεια του κόσμου γίνεται η προτεραιότητά τους, καθώς νέες δυνάμεις σχηματίζονται προκαλώντας την ομάδα. Ο Cloud και ο ομάδα του τελικά αντιμετωπίζουν τον ανταγωνιστή του παιχνιδιού, Sephiroth. Άλλοι σημαντικοί χαρακτήρες της σειράς συμπεριλαμβάνουν την Aerith Gainsborough, μία πωλήτρια λουλουδιών που γίνεται καλή φίλη του Cloud, τον Zack Fair, φίλο του Cloud, πρώην μέλος της Shinra και πρωταγωνιστής του Crisis Core, και ο Vincent Valentine, ένας άντρας που έγινε αθάνατος από πειραματισμό της Shinra και πρωταγωνιστής του Dirge of Cerberus. Η διαμάχη μεταξύ του Cloud και του Sephiroth σχηματίζει τον πυρήνα της αφήγησης γύρω από τον οποίο αναπτύσσονται πολλές από τις ιστορίες της σειράς. Άλλοι διαθέσιμοι χαρακτήρες περιλαμβάνουν τους Turks, μία μυστική ομάδα που δουλεύει για τη Shinra.
Cloud Strife
Ο Cloud Strife (クラウド・ストライフ, Kuraudo Sutoraifu) είναι ο πρωταγωνιστής του Final Fantasy VII και του Advent Children, ενώ επίσης επανέρχεται σε όλο το Compilation. Στο Final Fantasy VII, είναι μισθοφόρος που προσελήφθη από την ομάδα οικολογικής τρομοκρατίας, AVALANCHE. Ισχυρίζεται ότι είναι πρώην μέλος της SOLDIER, μέχρι που μία τραυματική εμπειρία τον βοηθά να ανακαλύψει αναμνήσεις του αληθινού του εαυτού. Η φωνή του Cloud ανήκει στα ιαπωνικά στον Τακαχίρο Σάκουραϊ και στα αγγλικά στον Στιβ Μπάρτον.
Barret Wallace
Ο Barret Wallace (バレット・ウォーレス, Baretto Wōresu) είναι πρώην αρχηγός της ομάδας οικολογικής τρομοκρατίας AVALANCHE, η οποία αντιτίθεται στη χρήση της τεχνολογίας Mako από την εταιρεία Shinra, για την οποία πιστεύει ότι σκοτώνει τον Πλανήτη. Επίσης, είναι θετός πατέρας της Marlene, κόρης του νεκρού του φίλου, Dyne. Αρχικά, δεν εμπιστεύεται ούτε συμπαθεί τον Cloud, πιστεύοντας ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από έναν άκαρδο εκτελεστή, αλλά τελικά αλλάζει άποψη. Μετά τη διάλιση της AVALANCHE, ο Barret συνεχίζει την αποστολή να σώσει τον Πλανήτη, προσπαθώντας να βρει νέα πηγή ενέργειας για να αντικαταστήσει τη Mako. Η φωνή του Cloud ανήκει στα ιαπωνικά στον Μασαχίρο Κομπαγιάσι και στα αγγλικά στον Μπο Μπιλινγκσλι.