cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ωβέρνη
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Πανοραμική θέα του ηφαιστείου [[Πουί ντε Ντομ]] μικρογραφία|Θέση της Ωβέρνης στη Γαλλία|εναλλ.=|280x280εσ Η Ωβέρνη έχει έκταση 26,013 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που αποτελεί το 4,8% της συνολικής έκτασης της Γαλλίας. Είναι μια από τις μικρότερες περιοχές της χώρας.
Η περιοχή είναι γνωστή για τις οροσειρές και τα ηφαίστεια. Τα όρη Μον Ντορ και Σεν ντε Πουί περιλαμβάνουν 80 ηφαίστεια. Το Πουί ντε Ντομ είναι το υψηλότερο ηφαίστειο στην περιοχή, με υψόμετρο 1.465 μέτρα. Η οροσειρά Σανσύ στα όρη Μον Ντορ είναι το υψηλότερο σημείο της Ωβέρνης, με 1.886 μέτρα.
Το βόρειο τμήμα καλύπτεται από λόφους, ενώ το νότιο τμήμα είναι ορεινό και έχει βοσκοτόπια. Το δάσος του Τρονσαί καλύπτει σχεδόν 11.000 εκτάρια (27.000 στρέμματα) και είναι ένα από τα μεγαλύτερα δάση με δρυς στην Ευρώπη.
Η Ωβέρνη έχει δύο μεγάλα ποτάμια : τον Λίγηρα, που διασχίζει την περιοχή προς τα νοτιοανατολικά και είναι το βορειοανατολικό σύνορο της περιοχής, και τον Αλλιέ που ρέει από το βορρά προς το νότο κάτω από το κέντρο της Ωβέρνης, με παραπόταμους να πηγαίνουν ανατολικά και δυτικά. Κατά μήκος της πορείας του, ο ποταμός Αλλιέ δημιούργησε τα φαράγγια του Αλλιέ.
Η Ωβέρνη διαθέτει περίπου 50 πηγές γλυκού νερού και λίμνες. Ορισμένες είναι ψηλά στα βουνά και έχουν ηφαιστειακή προέλευση. Η Λακ ντε Γκερύ είναι η υψηλότερη λίμνη στην περιοχή.
Κλίμα: Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 12 °C και η περιοχή λαμβάνει ετήσια βροχόπτωση 510-1.020 mm.Υπάρχουν μεγάλοι χειμώνες και σύντομα καλοκαίρια.
Η χώρα των Αρβέρνων
αριστερά|μικρογραφία|309x309εσ|Η επικράτεια των Αρβέρνων πάνω στο χάρτη με τους νομούς [[Αλλιέ (νομός)|Αλλιέ, Καντάλ, Ωτ-Λουάρ και Πουί-ντε-Ντομ]] μικρογραφία|250x250εσ|Το άγαλμα του [[Βερκιγγετόριξ στο Κλερμόν-Φεράν]] εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η συνομοσπονδία των Αρβέρνων|270x270εσ Η Ωβέρνη οφείλει το όνομά της στο γαλλικό λαό των Αρβέρνων, που ήταν μια από τις πιο ισχυρές και πλούσιες φυλές της αρχαίας Γαλατίας. Η συνομοσπονδία των Αρβέρνων αποτελούταν, μεταξύ άλλων, από τους Γάβαλους (ή Γαβαλεῖς), τους Βελάβιους και τους Καντούρκους, των οποίων η σφαίρα επιρροής περιλάμβανε τις περιφέρειες Λανγκεντόκ και Ακουιτανία.
Ο Βερκιγγετόριξ εξελέγη βασιλιάς το 52 π.Χ. Ο πατέρας του Κελτίλος, ο προκάτοχός του, είχε εκτελεσθεί από τους συντρόφους του μετά την προσπάθειά του να κάνει τον τίτλο κληρονομικό, έχοντας φιλοδοξίες να βασιλεύσει σε όλη την Γαλατία.
Το χειμώνα του 53/52 π.Χ., ο Βερκιγγετόριξ δημιούργησε συμμαχίες με όλες σχεδόν τις φυλές της Γαλατίας, κρατώντας ως ομήρους τις κόρες ή τους γιους των αρχηγών κάθε φυλής. Με αυτήν την απειλή, απέκτησε εγγυήσεις πίστης και συμμαχίας. Συνένωσε τους Γαλάτες και τους οδήγησε στην πιο σημαντική εξέγερσή τους ενάντια στη ρωμαϊκή εξουσία.
Οι Αρβέρνοι ήταν μία από τις πιο ισχυρές και πλούσιες φυλές στην αρχαία Γαλατία. Αυτή η κυριαρχία μπορεί να εξηγηθεί από διάφορους λόγους:
Ένα από τα ιστορικά αξιοθέατα της Ωβέρνης είναι η τοποθεσία της μάχης της Ζεργκόβια, που βρίσκεται 12 χιλιόμετρα νότια του Κλερμόν-Φεράν, όπου ο Βερκιγγετόριξ νίκησε τον Ιούλιο Καίσαρα το 52 π.Χ. Ήταν η πρώτη ήττα του Καίσαρα στη Γαλατία. Στη συνέχεια όμως, τα ρωμαϊκά στρατεύματα νίκησαν τους Γαλάτες στη μάχη της Αλεσίας (σημερινή Αλίζ-Σαιντ-Ρεν στη Βουργουνδία) που ακολούθησε. Συνέλαβαν τον Βερκιγγετόριξ και τον μετέφεραν στη Ρώμη, όπου φυλακίστηκε και εκτελέστηκε.
Οι Ρωμαίοι αργότερα δημιούργησαν στην περιοχή την πόλη Αουγκουστονεμέντουμ σε μία από τις πέντε προϋπάρχουσες κατοικημένες τοποθεσίες των Αρβέρνων, τόπο αρχαίου ηφαιστείου. Αυτή η πόλη θα γίνει αργότερα η Κλερμόν-Φεράν.
Ένα πρόσφατο αρχαιολογικό εύρημα στην περιοχή είναι ένα πέτρινο πόδι, το οποίο έχει ύψος 60 εκατοστά, τμήμα αγάλματος ύψους 4,5 μέτρων, που μάλλον αντιπροσωπεύει έναν θεό ή έναν Ρωμαίο αυτοκράτορα.
Η Ρωμαϊκή Ωβέρνη
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ναός του Ερμή στην κορυφή του [[Πουί ντε Ντομ]] Μετά τη νίκη του κατά των Αρβέρνων και το τέλος του Γαλατικού πολέμου, ο Ιούλιος Καίσαρ με μια επιδέξια πολιτική ηρέμησε την περιοχή και οι Αρβέρνοι συμμετείχαν στην εξουσία. Οι δύο αιώνες μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση αντιστοιχούν σε μια περίοδο ειρήνης και ευημερίας. Η Ωβέρνη έγινε τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας Ακουιτανική Γαλατία, και οι δύο λαοί σύντομα αφομοιώθηκαν. Τα λατινικά επιβλήθηκαν σταδιακά στη γαλατική γλώσσα.
Η γαλατο-ρωμαϊκή πρωτεύουσα Αουγκουστονεμέντουμ μετονομάστηκε σε Αρβέρνις τον 3ο αιώνα. Στα τέλη του 3ου ή κατά τον 4ο αιώνα η περιοχή εκχριστιανίστηκε από τον άγιο Ωστρεμουάν. Εκείνη την εποχή, η επαρχία απειλήθηκε από την ώθηση των γερμανικών λαών και την αποδυνάμωση της φθίνουσας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Το 475, και παρά την σθεναρή αντίσταση, οι Βησιγότθοι κατέλαβαν την περιοχή και την ενσωμάτωσαν στο Βασίλειο των Βησιγότθων.
Ωστόσο, η κυριαρχία των Βησιγότθων ήταν βραχύβια, το 507 η περιοχή κατακτήθηκε από τους Φράγκους.
Η Φεουδαλική Ωβέρνη
μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο Τουρνοέλ Τον 7ο αιώνα, Φράγκοι και Ακουιτανοί αγωνίστηκαν για τον έλεγχο της Ωβέρνης. Μετά την κατάκτησή της από τους Φράγκους, η περιοχή ενσωματώθηκε στο δουκάτο της Ακουιτανίας. Ένα τμήμα γνωστό ως κομητεία του Ωριγιάκ, στο νότο, παραχωρήθηκε στον πατέρα του Γεράρδου της Ωβέρνης απευθείας από τον βασιλιά. Οι κόμητες της Ωβέρνης απέκτησαν σταδιακά την ανεξαρτησία τους. Τον 10ο αιώνα, η Ωβέρνη διεκδικήθηκε από τους κόμητες του Πουατιέ και της Τουλούζης.
Κατά τη βασιλεία των Καρολιδών, η Ωβέρνη περιλάμβανε πέντε περιοχές με συγκεκριμένο διοικητικό σύστημα. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, περιλάμβανε τους σημερινούς νομούς Πουί-ντε-Ντομ, το βόρειο μισό νομό Καντάλ, καθώς και ένα μικρό τμήμα στη βορειοδυτική περιοχή του Ωτ-Λουάρ.
Η Ωβέρνη πέρασε από ένα πολύ αυστηρό φεουδαρχικό καθεστώς. Μετά την εποχή του ισχυρού Γουλιέλμου Α' της Ακουιτανίας, κόμη από το 886 έως το 918, οι υποκόμητες του Κλερμόν (σημερινό Κλερμόν-Φεράν), σφετερίστηκαν τον κληρονομικό τίτλο του κόμη της Ωβέρνης.
Έπειτα από το γάμο της Ελεονώρας της Ακουιτανίας με τον Ερρίκο Β' Πλανταγενέτη, οι κόμητες και η περιοχή έγιναν υποτελείς των βασιλέων της Αγγλίας. Όμως ο κόμης Γουλιέλμος Ζ' ο Νέος (1145-1168) έχασε μεγάλο μέρος της επικράτειάς του από τον θείο του Γουλιέλμο Η' τον Γηραιό, ο οποίος είχε τη στήριξη του Ερρίκου Β', και επανακατέλαβε την περιοχή που όριζαν οι ποταμοί Αλλιέ και Κου, περιοχή που στα τέλη του 13ου αιώνα ονομάστηκε Ντωφινέ ντ'Ωβέρν.
Ωστόσο, η βασιλική εξουσία παρενέβη στην οικογενειακή διαμάχη και στην περιοχή και ο Φίλιππος Αύγουστος το 1195 συνέδεσε μεγάλο μέρος της περιοχής με τη βασιλική επικράτεια, ως Τερ ντ'Ωβέρν.
Το 1360 ο Ιωάννης Β' της Γαλλίας έκανε την Τερ ντ'Ωβέρν δουκάτο και την παραχώρησε στο γιο του Ιωάννη, δούκα του Μπερύ.
Η Ωβέρνη των Βουρβόνων
μικρογραφία|250x250εσ|Το Μπουρμπόν-λ'Αρσαμπώ τον 17ο αιώνα Ο Οίκος των Βουρβόνων εμφανίστηκε τον 10ο αιώνα στο Μπουρμπόν-λ'Αρκαμπώ. Τα εδάφη τους αυξήθηκαν γρήγορα και κατέληξαν να αποτελούν δουκάτο που βρίσκονταν στα βόρεια της Ωβέρνης. Το 1416, οι δούκες των Βουρβόνων είχαν καταφέρει να ελέγχουν ολόκληρη την επαρχία. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για έναν αιώνα.
Οι Βουρβόνοι έρχονταν τακτικά σε αντιπαράθεση με τους βασιλείς της Γαλλίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1523, πέφτοντας στη δυσμένεια του βασιλιά Φραγκίσκου Α' και της μητέρας του Λουίζας της Σαβοΐας, ο Κάρολος Γ', δούκας του Μπουρμπόν και της Ωβέρνης κατέφυγε στον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο, ο οποίος ήταν επίσης επικυρίαρχός του για το πριγκιπάτο της Ντομπ, και έτσι άλλαξε στρατόπεδο για τη διαφυλάξει την ανεξαρτησία των κτημάτων του και την κατοχή των περιουσιακών στοιχείων του οίκου του, γεγονός που τελικά δεν απέφυγε γιατί, τελικά, τα εδάφη του κατασχέθηκαν από τον βασιλιά και η Ωβέρνη ενσωματώθηκε στις βασιλικές κτήσεις το 1527.
Από το 1012, οι κόμητες της Ωβέρνης είχαν διατηρήσει ένα μικρό προπύργιο στο κέντρο της Ωβέρνης, στο Βικ-λε-Κοντ. Η Αικατερίνη των Μεδίκων το κληρονόμησε από τη μητέρα της Μαντλέν ντε λα Τουρ ντ'Ωβέρν. Με το γάμο της το 1533 με τον μελλοντικό Ερρίκο Β' της Γαλλίας, το τελευταίο αυτό τμήμα της Ωβέρνης ενώθηκε με το Γαλλικό στέμμα.
Το σύνολο των εδαφών της Ωβέρνης περιήλθαν οριστικά υπό τον έλεγχο του γαλλικού Στέμματος το 1615 και η Ωβέρνη έγινε μία από της επαρχίες του βασιλείου της Γαλλίας. Το βασιλικό έδαφος της Ωβέρνης είχε διοικητικό κέντρο το Ριόμ.
Θάνατοι τον Απρίλιο του 2021
Παραπομπές
04
Ωβέρνη
Νεότερη και σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|250x250εσ|Το Δικαστήριο της Ωβέρνης το 1665 αριστερά|μικρογραφία|279x279εσ|Χάρτης της Ωβέρνης τον 18ο αιώνα Έναν αιώνα μετά τον Εκατονταετή πόλεμο, η Ωβέρνη έζησε τους Θρησκευτικούς πολέμους. Ασύντακτες ομάδες Καλβινιστών έκαναν επιδρομές στην περιοχή και καταλάμβαναν κάστρα και καθολικά χωριά, τα οποία επέστρεφαν μετά από καταβολή λύτρων, λεηλατώντας και καταστρέφοντας τα μοναστήρια. Ιδιαίτερα ο καπετάνιος Μερλ, που έδρευε σταθερά στο κοντινό Γκεβωντάν, έλαβε λύτρα για την Ισουάρ αλλά απέτυχε στο Σαιν Φλουρ. Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο το 1569 καταλήφθηκε η πόλη Ωριγιάκ. Το μοναστήρι της καταστράφηκε ολοσχερώς, οι κάτοικοι πλήρωσαν λύτρα, οι θησαυροί της λεηλατήθηκαν και μεταφέρθηκαν στη Γενεύη, τα πλούτη της πουλήθηκαν με πλειστηριασμό, τα αρχεία της κάηκαν και τα κτίρια καταστράφηκαν. μικρογραφία|250x250εσ|Χώρος περιπάτου στο Βισύ Το 1665, ο Λουδοβίκος ΙΔ' εγκατέστησε προσωρινά στο Κλερμόν και στο Πουί-αν-Βελαί ένα έκτακτο ποινικό δικαστήριο, που ονομάστηκε «οι Μεγάλες μέρες της Ωβέρνης», προκειμένου να διαλευκάνει πολυάριθμες καταγγελίες ανθρώπων του λαού που υπήρξαν θύματα βίας και κατάχρησης ορισμένων αξιωματούχων ή ευγενών της Ωβέρνης. Πολλές θανατικές καταδίκες και κατασχέσεις εκδόθηκαν εις βάρος τους.
Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, η οικονομική κατάσταση των αγροτών βελτιώθηκε σημαντικά, χάρη στη φρόνηση των πολιτικών της Ωβέρνης, οι οποίοι αφαίρεσαν την εξουσία από τα μοναστήρια και ανέπτυξαν τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την τυροκομία, τη μεταλλουργία, την υαλουργία, τους δρόμους κ.α.
Τον 19ο αιώνα ο Ναπολέων Γ' έκανε πολλά έργα για την Ωβέρνη. Ο ίδιος και η αυτοκράτειρα Ευγενία επισκέπτονταν συχνά το Βισύ και ήθελαν να το κάνουν την πιο όμορφη λουτρόπολη της Γαλλίας. Εκείνη την εποχή κατασκευάστηκαν οι μεγάλες λεωφόροι στην πόλη, χτίστηκαν το καζίνο, τα μεγάλα ξενοδοχεία, η εκκλησία και ο σιδηροδρομικός σταθμός. Χαράχθηκαν μεγάλα πάρκα και δημιουργήθηκε μια ποταμόσκαλα στον ποταμό Αλλιέ για μια λίμνη αναψυχής. Ενδιαφερόμενος για την ιστορία, ενθάρρυνε τις ανασκαφές της Ζεργκόβια και έκανε γνωστό τον Βερκιγγετόριξ.
Η σιδηροδρομική σύνδεση της περιοχής έγινε το 1858.
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, το Βισύ ήταν το αρχηγείο της κυβέρνησης του γαλλικού κράτους, η Γαλλία του Βισύ.
Διοικητική περιοχή
Το 1789, οι γαλλικές επαρχίες καταργήθηκαν και δημιουργήθηκαν οι νομοί. Στην περιοχή της Ωβέρνης δημιουργήθηκαν τέσσερις νομοί: Αλλιέ, Καντάλ, Ωτ-Λουάρ και Πουί-ντε-Ντομ.
Το 1941, το γαλλικό κράτος δημιούργησε την περιοχή Κλερμόν-Φεράν, η οποία συγκέντρωσε τους τέσσερις νομούς της Ωβέρνης. Το 1955 οι ίδιοι τέσσερις νομοί αποτέλεσαν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη.
Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Ωβέρνη συγχωνεύτηκε με την περιοχή Ρον-Αλπ και πλέον αποτελούν τη νέα διευρυμένη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Οικονομία
μικρογραφία|350x350εσ|4 τυριά της Ωβέρνης: Καντάλ, Μπλε της Ωβέρνης, Φουρμ ντ'Αμπέρ και Σαιν-Νεκταίρ μικρογραφία|250x250εσ|Δαντέλες του [[Λε Πουί-αν-Βελαί|Πουί-αν-Βελαί]] μικρογραφία|250x250εσ|Οι ιαματικές πηγές στο Μον Ντορ Η περιοχή έχει ανεπτυγμένη γεωργία και κτηνοτροφία. Παράγονται πολλά γνωστά τυριά: Καντάλ, Μπλε της Ωβέρνης, Φουρμ ντ'Αμπέρ και Σαιν-Νεκταίρ.
Παρά την μικρή τοπική αγορά της, η Ωβέρνη έχει αναπτύξει πολλές εθνικές και διεθνείς εταιρείες όπως οι Μισελέν, Limagrain (σπόροι), ο όμιλος France-La Montagne (τοπικός περιφερειακός τύπος), το μεταλλικό νερό Volvic (όμιλος Danone) γύρω από τα δύο πανεπιστήμια (μηχανολογικές σχολές, ιατρική και επιχειρήσεις) της πρωτεύουσας του, Κλερμόν-Φεράν. Οι περισσότερες από αυτές τις εταιρείες εξάγουν πάνω από το 75% της παραγωγής τους.
Η Ωβέρνη είναι κυρίως βιομηχανική περιοχή με 22% (110.000 θέσεις εργασίας), σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο 18%. Η κύρια βιομηχανία είναι η βιομηχανία ελαστικών, εκπροσωπούμενη από τη Michelin, με έδρα στο Κλερμόν-Φεράν και τη Dunlop με έδρα το Μονλυσόν. Υπάρχει επίσης μια σειρά μικρών βιομηχανιών, ιδιαίτερα στους νομούς Πουί-ντε-Ντομ και Ωτ-Λουάρ: μεταλλουργικές, μηχανικές, φαρμακευτικές, βιομηχανίας επεξεργασίας κρέατος και τυροκομεία.
Η Ωβέρνη είναι ένας από τους πρώτους ερευνητικούς τομείς στη Γαλλία με περισσότερους από 8.000 ερευνητές στους τομείς της χημείας, των ελαστικών, του χάλυβα, των ιατρικών και φαρμακευτικών επιστημών στη γεωργική έρευνα (εργαστήρια INRA και Limagrain), στη βιοτεχνολογία, στη σεισμολογία και στη μετεωρολογία.
Η βιομηχανία τροφίμων, με τους κλάδους μεταλλικό νερό, γαλακτοκομικά προϊόντα, προϊόντα κρέατος, δασοκομία, μέλι, μαρμελάδες και ζαχαρωμένα φρούτα, απασχολεί πάνω από 12.000 εργαζόμενους.
Πολύ γνωστές είναι επίσης οι δαντέλες στο Πουί-αν-Βελαί.
Ο τουρισμός αποτελεί επίσης σημαντικό κεφάλαιο στην οικονομία της Ωβέρνης.
Η Ωβέρνη προσφέρει πολλές δυνατότητες για τουρισμό, συμπεριλαμβανομένων των ιαματικών λουτροπόλεων όπως το Βισύ και το Λε Μον Ντορ και τα χειμερινά χιονοδρομικά κέντρα όπως το Συπέρ Μπες. Οι ιστορικοί χώροι περιλαμβάνουν πολυάριθμες μεσαιωνικές εκκλησίες, που συχνά αποτελούνται από τοπικά ηφαιστειακά υλικά διαφορετικών χρωμάτων. Τα φυσικά αξιοθέατα στο νομό Ωτ-Λουάρ περιλαμβάνουν τη λίμνη κρατήρα του Λε Μπουσέ και τα φαράγγια των ποταμών Λίγηρα και Αλλιέ.
Το 2018, το θεματικό πάρκο και ζωολογικός κήπος Le Pal είχε 640.000 επισκέπτες, κατατάσσοντάς το ως το πιο δημοφιλές θεματικό πάρκο στο νομό Αλλιέ και το πιο επισκέψιμο στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Το Pal είναι το πέμπτο πιο δημοφιλές πάρκο ψυχαγωγίας στη Γαλλία και το τέταρτο στον τομέα ζωολογικών κήπων.
Η πρόσβαση στην περιοχή είναι άριστη μέσω της κατασκευής αυτοκινητοδρόμων και σιδηροδρομικών συνδέσεων και υπάρχει ένα περιφερειακό αεροδρόμιο στο Κλερμόν-Φεράν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Ωβέρνη
Κρυονέρι Μεσσηνίας
Το Κρυονέρι αναφερόμενο επίσημα ως το Κρυονέριον και παλαιότερα ως η Σαρακινάδα ή η Σαρακηνάδα, είναι ορεινός οικισμός κοντά στον Αετό και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Κρυονέρι βρίσκεται περίπου 28,5 χιλιόμετρα προς τα ανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 7,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τον Αετό. Έχει υψόμετρο 690 μέτρα και απέχει 28,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Το Κρυονέρι βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Πολυθέα στα βορειοανατολικά του και Σελλά στα νοτιοδυτικά του, από τα οποία απέχει περίπου 4,5 και 5,5 χιλιόμετρα αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής του Αετού.
Ενετοκρατία
Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Σαρακηνάδα ή Σαρακινάδα (Sarachinada). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Σαρακινάδα (Sarachinada), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Αναφερόταν επίσης ως Saracinada, στην απογραφή Grimani του 1700 και ως Sarachinada στην απογραφή Pacifico/Alberghetti του 1704.
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Sarakinada σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815 και με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), η οποία ήταν τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833. Η Σαρακινάδα προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Αετού το 1835. Το 1840 Το 1840 η Σαρακινάδα αποσπάται από τον Δήμο Αετού και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Τριπύλης, στον οποίο, ως έδρα ορίζεται τον ίδιο χρόνο το Σελά (σήμερα ο Σελλάς). Το 1843 η Σαρακινάδα ορίζεται αυτή ως έδρα του παλαιού Δήμου Τριπύλης. Η Σαρακινάδα παρέμεινε ως οικισμός του Δήμου Τριπύλης ως και το 1876 που επανήλθε στον παλαιό Δήμο Αετού. Το χωριό αναφέρεται, το 1853 επίσης σαν Σαρακινάδα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό και έδρα του Δήμου Τριπύλης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 432 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Σύμφωνα με την απογραφή του 1861 το Σελά ήταν τότε έδρα του δήμου με 279 κατοίκους. Λίγο αργότερα η έδρα του δήμου μεταφέρεται και πάλι στην Σαρακινάδα, ενώ το 1876 η έδρα μεταφέρεται από αυτήν στον οικισμό Ραυτόπουλον, όπως επιβεβαιώνεται και από την απογραφή του 1879. Ταυτόχρονα, το 1876, η Σαρακινάδα επανήλθε στον παλαιό Δήμο Αετού με έδρα τον Αετό. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Από το 1907 το χωριό αναφέρεται επίσημα ως η  Σαρακηνάδα , ονομασία που θα παραμείνει ως το 1912. Το 1912 η Σαρακινάδα προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Σαρακινάδας. Από το 1940 ως το 1956 το χωριό αναφέρεται και πάλι επίσημα ως Σαρακηνάδα και η κοινότητα ως Κοινότητα Σαρακηνάδας. Το 1956 η Σαρακηνάδα και η ομώνυμη κοινότητά της μετονομάζονται ως το Κρυονέριον και η κοινότητα ως η Κοινότητα Κρυονερίου αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας (με τις αλλαγές στην ονομασία του χωριού και της κοινότητας), από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Κρυονέριον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αετού Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Κρυονέριον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Κρυονέριον σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Κρυονερίου του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 39 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά πετρόχτιστα σπίτια και το καφενείο του χωριού υπάρχει και η ενοριακή εκκλησία του Αϊ-Γιώργη, η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Πάνω από την δυτική κύρια πόρτα του ναού διασώζεται ανάγλυφη πέτρινη παράσταση του έφιππου Αγίου με χρονολογία του έτους 1839. Στην κεντρική πλατεία του χωριού υπάρχει επίσης μνημείο του πεσόντα στην Κύπρο δεκανέα καταδρομών Παναγιώτη Γιαννόπουλου.
Μοναστήρι του Σεμοκμέντι
Το Μοναστήρι του Σεμοκμέντι ( შემოქმედის მონასტერი) είναι ένα Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, σε ένα λόφο στην αριστερή όχθη του ποταμού Μπζούζι, στο δήμο Οζουργκέτι του μχάρε Γκούρια στη νοτιοδυτική Γεωργία. Το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα και είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Το συγκρότημα κτιρίων της μονής περιλαμβάνει την εκκλησία του Σωτήρος, την εκκλησία της Μεταμόρφωσης, ένα καμπαναριό και άλλες δομές.
Ιστορία
Η εκκλησία του Σεμοκμέντι χτίστηκε τον 12ο αιώνα και λειτουργούσε ως νεκροταφείο για τους πρίγκιπες της Γκούρια.
Το μοναστήρι του Σεμοκμέντι ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα. Ήταν η έδρα της μίας από τις 3 επισκοπές του Πριγκιπάτου της Γκούρια, μαζί με του Τζουμάτι και του Κχίνο. Οι ντόπιοι πρελάτοι έφεραν το αξίωμα του αρχιεπίσκοπου ή του μητροπολίτη και το επίθετο Σεμοκμεντέλι, που σημαίνει «του Σεμοκμέντι». Το μοναστήρι συνέχισε να λειτουργεί ως νεκροταφείο για τον πριγκιπικό Οίκο των Γκουριέλι.
μικρογραφία|Σχέδιο: οι δύο εκκλησίες. To 1820 όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέστειλε την εξέγερση του Ιμερέτι το μοναστήρι του Σεμοκμέντι καταστράφηκε. Το 1894-95 οι Βρετανοί διπλωμάτες και μεταφραστές της Γεωργιανής λογοτεχνίας, Όλιβερ και Μάρτζορι Γουόρντροπ, επισκέφτηκαν το μοναστήρι του Σεμοκμέντι και το περιέγραψαν στα κείμενά τους.
Το 1917 αποκαταστάθηκε η ανεξαρτησία της εκκλησίας. Το 1920 το μοναστήρι του Σεμοκμέντι υπάχθηκε στην ενιαία επισκοπή του Μπατούμι-Σεμοκμέντι. Ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β' ήταν επίσκοπος του Μπατούμι-Σεμοκμέντι την περίοδο 1963-1967.
Περιγραφή
Εκκλησία του Σωτήρος: Είναι ένα μεγάλο ορθογώνιο κτίριο, με τριγωνική στέγη. Η αρχική εκκλησία του 12ου αιώνα ήταν πέτρινη, ενώ η υφιστάμενη χρονολογείται του 13ου-14ου αιώνα. Είναι χτισμένη από πέτρα και το πάτωμά της είναι λευκό μάρμαρο. Οι τοίχοι της είναι επενδυμένοι με κυανές λίθινες πλάκες. Έχει μία είσοδο στα δυτικά και 2 ζεύγη κολόνων στο εσωτερικό της. Στις
τοιχογραφίες της εκκλησίας απεικονίζονται σκηνές από την ζωή του Χριστού, οι μορφές των Αγίων της εκκλησίας, όπως η Παναγία και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, οι προσωπογραφίες σημαντικών προσώπων, κ.α. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Εικόνα από το βιβλίο «Γκουλάν» του 18ου αιώνα. Είναι η καρδιά του μοναστηριού. Εκκλησία της Μεταμόρφωσης: είναι ένα θολωτό ορθογώνιο κτίριο που συνδέεται με την μεγαλύτερή του, εκκλησία του Σωτήρος. Είναι χτισμένη με πέτρες και τούβλα, και φαίνεται πως έχει ανακατασκευαστεί πολλές φορές. Στην ανατολική της πρόσοψη καταλήγει σε ένα πενταγωνικό ημικύκλιο, όπου βρίσκεται το ιερό με την Αγία Τράπεζα. Στο εσωτερικό της έχει ένα ζευγάρι κολόνες. Το τύμπανο του θόλου έχει 8 πλευρές και 8 παράθυρα. Στους τοίχους της εκκλησίας υπάρχουν 4 παράθυρα.
Καμπαναριό: Χτίστηκε τον 16ο αιώνα και ανακατασκευάστηκε το 1831.
βόρεια. Επί του παρόντος, το σπήλαιο είναι ερειπωμένο.
Νεκροταφείο: στη γη του μοναστηριού υπάρχουν οι τύμβοι σημαντικών προσώπων, επισκόπων και πριγκίπων της Γκούρια, όπως του πρίγκιπα Βαχτάνγκ Γκουριέλι, του πρίγκιπα Μάμια Γ' Γκουριέλι, κ.α. Συνοδεύονται από Γεωργιανές επιγραφές.
Το μοναστήρι διέθετε πλούσια βιβλιοθήκη, από την οποία έχουν διασωθεί σημαντικά χειρόγραφα. Το «Γκουλάν» είναι μία συλλογή εκκλησιαστικών βιβλίων που είναι σημαντικό απόκτημα για μία πλούσια εκκλησία, αξιόπιστο και εγκάρδιο. Αποτελείται από 1004 παχιά φύλλα χαρτιού και ζυγίζει 32 χλγ. Περιέχει εικονογραφημένες εικόνες αγίων και μία συλλογή από ιστορικές πληροφορίες που καλύπτουν την περίοδο από τα τέλη του 16ου ως τα τέλη του 18ου αιώνα. To «Πουτκάρι» (γεωργιανά: ფუთკარი) είναι μία συλλογή από ιστορίες για τη ζωή ορισμένων Αγίων της Ελληνικής Εκκλησίας.
Επίσης, στο μοναστήρι έχουν φυλαχτεί σημαντικά κειμήλια της Εκκλησίας. μικρογραφία|250x250εσ|Η θέα από το μοναστήρι. Βλέπει στην κοιλάδα του ποταμού Νατανέμπι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Μοναστήρια
Δουκάριος
Ο Δουκάριος ήταν Γαλάτης της φυλής των Ινσούβρων, που πολέμησε στο πλευρό του Αννίβα κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.
Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, ήταν αυτός ο οποίος, στη μάχη της λίμνης Τρασιμένης (217 π.Χ.), σκότωσε τον επικεφαλής του ρωμαϊκού στρατού, τον ύπατο Γάιο Φλαμίνιο Νέπο. Στη διάρκεια της μάχης, ο Δουκάριος αναγνώριζε το πρόσωπο του Φλαμίνιου και θέλοντας να εκδικηθεί για τις πράξεις του ενάντια στο λαό του, όρμησε με το άλογο προς αυτόν. Αφού σκότωσε τον ακόλουθό του, που μπήκε στη μέση, διαπέρασε τον Φλαμίνιο με το δόρυ του.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Γαλάτες Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου
Κλάνιτσα
Η Κλάνιτσα (σερβικά κυριλλικά: Кланица) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Βάλιεβο, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 529 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βάλιεβο
Γονικό Έβρου
Το Γονικό είναι χωριό του δήμου Σουφλίου της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 410 μέτρων
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Γονικό βρίσκεται στα ανατολικά της Ροδόπης και τα σύνορα με τη Βουλγαρία βρίσκονται 3,5 χιλιόμετρα βόρεια. Απέχει 50 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Σουφλί και 100 χλμ. Β. από την Αλεξανδρούπολη. Στην περιοχή έχει βρεθεί νεκροταφείο της πρώιμης εποχής του Σιδήρου. Το χωριό συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια και οι κάτοικοί του είναι Κιζιλμπάσηδες, μια αλεβίτικη αίρεση Μπεκτασήδων. Το 2011 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 309 κάτοικοι και 1.903 κάτοικοι στην δημοτική κοινότητα του Μικρού Δέρειου, καθιστώντας την την πολυπληθέστερη κοινότητα της δημοτικής ενότητας Ορφέα του δήμου Σουφλίου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μικρού Δερείου. Η κοινότητα αποτελείται από τα χωριά Μικρό Δέρειο, Γέρικο, Γονικό, Μέγα Δέρειο, Πετρόλοφος, Ρούσσα και Σιδηροχώρι.
Επικράτεια Όρμου Τζέρβις
Η Επικράτεια Όρμου Τζέρβις (αγγλικά: Jervis Bay Territory) είναι επικράτεια της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας. Παραδόθηκε από την πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας στην κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας το 1915, ώστε η ομοσπονδιακή πρωτεύουσα της Καμπέρας να έχει πρόσβαση στη θάλασσα.
Γονικό Έβρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου Κατηγορία:Πομακοχώρια
Επικράτεια Όρμου Τζέρβις
Διευθυνόταν από το Υπουργείο Εσωτερικών (και αργότερα από το Τμήμα της Πρωτεύουσας), σαν να ήταν μέρος της Επικράτειας της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας, αν και ήταν πάντα ένα ξεχωριστό έδαφος της Κοινοπολιτείας. Η αντίληψη ότι αποτελεί μέρος της Επικράτειας της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας πηγάζει από το γεγονός ότι σύμφωνα με τους όρους του νόμου για την αποδοχή της επικράτειας του Όρμου Τζέρβις, οι νόμοι της Επικράτειας της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας ισχύουν για την περιοχή του Όρμου Τζέρβις. Το 1989, όταν η Επικράτεια της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας πέτυχε αυτοδιοίκηση, το Τμήμα Τεχνών, Αθλητισμού, Περιβάλλοντος, Τουρισμού και Εδαφών ανέλαβε την ευθύνη για τη διοίκηση της Επικράτειας του Όρμου Τζέρβις και από τότε διαχειρίζεται από διάφορα Διαμερίσματα της Κοινοπολιτείας που ήταν υπεύθυνα του Υπουργού Εδαφών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Αυστραλίας
Γκιουλφέμ Χατούν (σύζυγος του Βαγιαζήτ Β΄)
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Χιουσνιουσάχ Χατούν
Η Χιουσνιουσάχ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:حسن شاہ خاتون) (Τούρκικα: Hüsnüşah Hatun, 1454 - 1513) ήταν η έκτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Hüsn-ü Şah Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Η Χιουσνιουσάχ Χατούν γεννήθηκε το 1454 και ήταν κόρη του Νασούχ Μπέη. Το 1474 σε ηλικία είκοσι ετών γέννησε τον γιο της, Ηγεμόνα Σεχινσάχ, ενώ αργότερα ακολούθησε η γέννηση της Σουλτανζαντέ Σουλτάν. Το 1481 ο ηγεμόνας Σεχινσάχ στάλθηκε στην Αμάσεια ως κυβερνήτης και η Χιουσνιουσάχ τον ακολούθησε. Εκεί το 1490 η Χιουσνιουσάχ έχτισε ένα τζαμί.
Μετά τον θάνατο του ηγεμόνα Σεχινσάχ το 1511, η Χιουσνιουσάχ πήγε στην Προύσα, όπου και πέθανε εκεί το 1513 και είναι θαμμένη στο Συγκρότημα Μουραντιγιέ.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Οίκος του Αρτουά
Ο Οίκος του Αρτουά ήταν ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών.
Ιστορικό
Από τα τέκνα του Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας, ο Λουδοβίκος Θ΄ έγινε βασιλιάς, στον Ροβέρτο Α΄ δόθηκε ως πρόσοδος (appanage) η κομητεία του Αρτουά, στον Αλφόνσο η κομητεία της Τουλούζης και στον Κάρολο η κομητεία του Ανζού. 'Ετσι ο Ροβέρτος Α΄ έγινε ο γενάρχης του Οίκου του Αρτουά.
Ο γιος του Ροβέρτος Β΄ κόμης του Αρτουά είχε δύο τέκνα: τη Μαώ και τον Φίλιππο. Ο Φίλιππος πέθανε πριν από τον πατέρα του, αφήνοντας τον γιο τον Ροβέρτο Γ΄. Όταν το 1302 απεβίωσε ο Ροβέρτος Β΄, η Μαώ διεκδίκησε την κομητεία από τον ανιψιό της. Η Σύνοδος των ευγενών (Parlement) του Παρισιού διοίκησε την κομητεία εν ονόματι της Μαώς και αποζημίωσε τον Ροβέρτο Γ΄ με την κυριότητα του Μπωμόν-λε-Ροζέ.
Τότε ο Ροβέρτος Γ΄ έφτιαξε πλαστά έγγραφα για την υποστήριξη του αιτήματός του, που όταν αποκαλύφθηκε η απάτη, έχασε την κτήση του. Το Αρτουά πήγε στους απογόνους της Μαώς και του συζύγου της Όθωνα Δ΄ των Ιβρέα κόμη της Βουργουνδίας. Οι απόγονοι του Ροβέρτου Γ΄ πολέμησαν κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου εναντίον της Αγγλίας και έλαβαν την κομητεία του Ε (Eu).
Γενεαλογία Οίκου Αρτουά
.
Αρβέρνοι
μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης της [[Γαλατίας τον 1ο αιώνα π.Χ.,όπου εμφαίνεται η περιοχή των Αρβέρνων]] Οι Αρβέρνοι (λατινικά: Arverni, αρχ.ελληνικά Ἀρουέρνοι) ήταν μια κελτική φυλή της Γαλατίας που ζούσαν στη γαλλική περιοχή Ωβέρνη, το όνομα της οποίας προέρχεται από τους Αρβέρνους. Ήταν μία από τις πιο ισχυρές φυλές στην αρχαία Γαλατία και αντιτάχθηκαν επανειλημμένα στους Ρωμαίους. Ένα από τα σημαντικότερα οχυρά τους ήταν η Ζεργόβια, κοντά στην σημερινή κοινότητα Κλερμόν Φεράν.
Οι πιο διάσημοι Αρβέρνοι της ιστορίας είναι οι βασιλείς Κελτίλος και ο γιος του Βερκιγγετόριξ, ένας από τους αντιπάλους του Ιούλιου Καίσαρα κατά τη διάρκεια του Γαλατικού Πολέμου.
Πρώιμη ιστορία
Αλλά όταν ο Αρβέρνος βασιλιάς Μπιτούιτος νικήθηκε από τους Ρωμαίους υπό τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο το 121 π.Χ., η υπεροχή πέρασε στους Αιδούους και τους Σηκουανούς. Σε αντίθεση με τους Αλλόβρογες, οι οποίοι τέθηκαν υπό άμεση ρωμαϊκή κυριαρχία ως αποτέλεσμα του γαλατικού πολέμου του 118-121 π.Χ., οι Αρβέρνοι διαπραγματεύτηκαν μια συνθήκη και διατήρησαν την ανεξαρτησία τους, αν και η επικράτειά τους μειώθηκε.
Ο βασιλιάς Λουέρνιος αναφέρεται στο έργο του Έλληνα εθνογράφου Ποσειδώνιου. Αναφέρεται ότι ο Λουέρνιος κάποτε μοίρασε χρυσά και αργυρά νομίσματα στους υπηκόους του ενώ οδηγούσε το άρμα του. Κατά την εποχή της βασιλείας του, οι Αρβέρνοι ήταν επικεφαλής μιας τεράστιας στρατιωτικής ηγεμονίας της Γαλατίας που έφτανε από τον Ρήνο μέχρι τις ακτές του Ατλαντικού.
Ο Γαλατικός πόλεμος
Οι Γαλάτες νικήθηκαν από τους Ρωμαίους στη μάχη της Αλεσίας, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι ρωμαϊκές λεγεώνες πολιόρκησαν την πόλη. Μετά από αρκετές εβδομάδες πολιορκίας, έφθασαν έξω από την πόλη πολυάριθμα γαλατικά στρατεύματα προς υπεράσπιση των πολιορκημένων αλλά οι Ρωμαίοι τους απώθησαν. Όταν οι δυνάμεις που είχαν σπεύσει σε βοήθειά τους υποχώρησαν, ο Βερκιγγετόριξ πήρε την απόφαση να παραδοθεί στους Ρωμαίους για να σώσει τον λαό της Αλεσίας.
Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση
Μετά τον Γαλατικό πόλεμο, ο Καίσαρ επέδειξε διπλωματική πολιτική, οι στρατιώτες των Αρβέρνων έλαβαν χάρη και η γερουσία τους αποκαταστάθηκε στην εξουσία. Οι Αρβέρνοι και η πλειοψηφία των άλλων γαλατικών φυλών εντάχθηκαν στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αλλά διατήρησαν πλήρη δικαιώματα και τους τοπικούς νόμους. Κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορικής περιόδου, αποτελούσαν τους κατοίκους μιας γαλατο-ρωμαϊκής πολιτείας που έφερε το όνομά τους (Civitas Arvenorum) και συνδέονταν με τη ρωμαϊκή επαρχία Ακουιτανική Γαλατία.
Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ και το βιβλίο του Historia Francorum (Ιστορία των Φράγκων), η γερουσία των Αρβέρνων εξακολουθούσε να κυβερνά τον 6ο αιώνα και διαδραμάτισε σημαντικό πολιτικό ρόλο στη δημιουργία του εκκολαπτόμενου φραγκικού κράτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλάτες
Κάρολος του Πεζνά
Ο  Κάρολος (1328 - 1385) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κόμης του Πεζνά (1364-85).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Μπωμόν-λε-Ροζέ και της Ιωάννας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά.
Το 1356 έγινε κόμης του Λονγκεβίλ, αλλά παραιτήθηκε υπέρ του Μπερτράν ντυ Γκεκλάν το 1364, προκειμένου να λάβει την κομητεία του Πεζενά (Pézenas) στη νότια Γαλλία.
Για ένα διάστημα ήταν αρχηγός Γασκώνων μισθοφόρων στη Γκυγιέν.
Οικογένεια
Το 1360 νυμφεύτηκε την Ιωάννα κυρία του Μπωκαί και είχε τέκνα:
Σύμφωνα με έγγραφα του Γραφείου της Ριβιέρας είχε ένα εκτός γάμου τέκνο από τη σχέση του με τη Βεατρίκη ντε Ρουσύ:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Φραγκίσκη του Μαιντενόν
Η Φρανσουάζ, Μαρκησία του Μαιντενόν (Françoise, Marquise de Maintenon, 27 Νοεμβρίου 1635 - 15 Απριλίου 1719) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Ο γάμος της με τον Βασιλιά ποτέ δεν ανακοινώθηκε ή έγινε δεκτός, αν και είχε μεγάλη επιρροή στο βασίλειο. Ίδρυσε το 1684 το Βασιλικό Σπίτι του Αγίου Λουδοβίκου, ένα σχολείο για κορίτσια από φτωχότερες ευγενείς οικογένειες.
Παιδική ηλικία
Η Φρανσουάζ ντ'Ωμπινιέ γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1635 στο Νιόρ στη δυτική Γαλλία. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι είναι πιθανόν να γεννήθηκε μέσα ή λίγο έξω από τη φυλακή της πόλης επειδή ο πατέρας της, Κονστάν ντ'Ωμπινιέ, γιος του προτεστάντη Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ, φυλακίστηκε εκεί για συνωμοσία εναντίον του Καρδινάλιου Ρισελιέ. Η μητέρα της, Ζαν ντε Καρντιγιάκ, ήταν η κόρη του δεσμοφύλακα του Κονστάν. Η Ζαν βάφτισε το παιδί τους στην καθολική θρησκεία.
Το 1639 ο πατέρας της απελευθερώθηκε από τη φυλακή και πήγε μαζί με την οικογένειά του στη Μαρτινίκα στις Δυτικές Ινδίες. Η Ζαν ήταν αυστηρή μητέρα, η οποία επέτρεπε στα παιδιά της λίγες ελευθερίες και τους έδωσε Προτεσταντική εκπαίδευση, παρά το καθολικό τους δόγμα. Ο Κονστάν επέστρεψε στη Γαλλία, αφήνοντας στη Μαρτινίκα τη γυναίκα και τα παιδιά του. Η Ζαν προσπαθούσε για πάντα να είναι «μητέρα και πατέρας» στα παιδιά της και τελικά επέστρεψε πίσω στη Γαλλία ακολουθώντας τον σύζυγό της το 1647. Λίγους μήνες μετά την επιστροφή τους στη Γαλλία, ο πατέρας αρρώστησε και η Φρανσουάζ επέστρεψε στη φροντίδα της αγαπημένης θείας της, Μαντάμ ντε Βιλέτ, της αδελφής του πατέρα της. Το σπίτι της ήταν μια ευχάριστη ανάμνηση για τη Φρανσουάζ, η οποία είχε μείνει με τη θεία και τον θείο της πριν φύγει για τη Μαρτινίκα. Οι θείοι της ήταν πλούσιοι και φρόντισαν καλά το παιδί, αλλά ήταν ένθερμοι Προτεστάντες και την ανέθρεφαν σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους. Όταν αυτό έγινε γνωστό στην οικογένειά της, δόθηκε εντολή ότι η Φρανσουάζ έπρεπε να συνεχίσει την εκπαίδευσή της σε μοναστήρι
Η νεαρή κοπέλα δεν συμπάθησε τη ζωή του μοναστηριού, αλλά αγάπησε μία από τις μοναχές εκεί, την αδελφή Σελέστ, η οποία έπεισε τη Φρανσουάζ να πάρει την πρώτη της Κοινωνία. «Την αγάπησα περισσότερο από ότι θα μπορούσα να πω, ήθελα να θυσιάσω τον εαυτό μου για την υπηρεσία της.»
Μαρκησία του Μαιντενόν
Η νονά της την έφερε στο Παρίσι, όπου η Φρανσουάζ συνάντησε τον επιτυχημένο ποιητή και μυθιστοριογράφο Πωλ Σκαρρόν, ο οποίος ήταν 25 έτη μεγαλύτερος από αυτήν, και άρχισε να αλληλογραφεί μαζί του. Παρόλο που ο συγγραφέας υπέφερε από οξεία και παθολογική ρευματοειδή αρθρίτιδα, η Φρανσουάζ δέχτηκε την πρότασή του σε γάμο και παντρεύτηκαν το 1652. Ο γάμος της, της επέτρεψε να αποκτήσει πρόσβαση στα υψηλότερα επίπεδα της κοινωνίας των Παρισίων, κάτι που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο για ένα φτωχό κορίτσι. Για εννέα χρόνια, ήταν σύζυγος και νοσοκόμα του Σκαρρόν και προστάτιδά στον κοινωνικό του κύκλο, ενώ εκείνος της έδωσε ευκαιρία για μόρφωση και εργασία ως δασκάλα. Μετά τον θάνατο του Σκαρρόν το 1660, η Άννα της Αυστρίας συνέχισε τη σύνταξή του στη χήρα του, αυξάνοντας ακόμη και σε 2.000 λίρες ετησίως, επιτρέποντάς της έτσι να παραμείνει στη λογοτεχνική κοινωνία. Μετά τον θάνατο της Άννας το 1666, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ανέστειλε τη σύνταξη. Για άλλη μια φορά σε δύσκολες περιστάσεις, η κυρία Σκαρρόν σχεδίαζε να εγκαταλείψει το Παρίσι για τη Λισαβόνα ως κυρία επί των τιμών στη νέα βασίλισσα της Πορτογαλίας, Μαρία Φραγκίσκη της Σαβοΐας. Πριν ξεκινήσει, όμως, συναντήθηκε με τη Φρανσουάζ Ατεναΐς, Μαντάμ ντε Μοντεσπάν, η οποία ήταν ήδη κρυφά η ερωμένη του Βασιλιά. Η Μαντάμ ντε Μοντεσπάν πληροφόρησε την κυρία Σκαρρόν ότι ο Βασιλιάς είχε αποκαταστήσει τη σύνταξή της, γεγονός που επέτρεψε στη Φρανσουάζ να παραμείνει στο Παρίσι. Το 1669, γεννήθηκε το δεύτερο παιδί της Μαντάμ ντε Μοντεσπάν από τον Λουδοβίκο, το οποίο δόθηκε στην επίβλεψη της κυρίας Σκαρρόν και της προσφέρθηκε ένα μεγάλο εισόδημα και προσωπικό των υπηρετών. Η Φρανσουάζ φρόντισε να κρατήσει το σπίτι που της δώθηκε στην οδό Βωζιράρ καλά φυλασσόμενο και διακριτικό και λειτουργούσε ως γραμματέας και γκουβερνάντα του μωρού. Η φροντίδα της για τον νεογέννητο Λουδοβίκο Αύγουστο, Δούκα του Μαιν, την έφερε για πρώτη φορά στην προσοχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, αν και αρχικά τον απώθησε η αυστηρή θρησκευτική της κλίση. Όταν ο Λουδοβίκος Αύγουστος και τα αδέλφια του νομιμοποιήθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 1673, αυτή εγκαταστάθηκε στο Κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και έγινε η βασιλική γκουβερνάντα και έτσι ήταν μία από τους πολύ λίγους ανθρώπους που είχαν τη δυνατότητα να μιλάνε με τον Βασιλιά ως ισότιμοι, χωρίς να υποκλίνονται. Η Μαντάμ ντε Σεβινιέ παρατήρησε ότι ο Λουδοβίκος φαίνονταν γοητευμένος έχοντας κάποιον που να του μιλάει με αυτόν τον τρόπο.
Αναγνωρίζοντας το έργο της, ο Βασιλιάς την αντάμειψε με 200.000 λίρες με τα οποία αυτή αγόρασε ένα ακίνητο στο Μαιντενόν, κοντά στο Παρίσι, το 1674. Σύμφωνα με τις πηγές, ο Βασιλιάς αρχικά αντιπαθούσε την κυρία Σκαρρόν, αλλά καθώς κουράστηκε από την κακή ιδιοσυγκρασία της Μαντάμ ντε Μοντεσπάν, άρχισε να βρίσκει την αντίζηλό της ολοένα και πιο συμπαθητική. Το 1675 ο Βασιλιάς της έδωσε τον τίτλο της Μαρκησίας του Μαιντενόν από το όνομα της περιουσίας της, γεγονός που έκανε τη Μαντάμ ντε Μοντεσπάν να ζηλέψει.
«Η Μαντάμ ντε Μαιντενόν ξέρει να αγαπάει, θα ήταν πολύ ευχάριστη η αγάπη της», δήλωσε ο Βασιλιάς. Μάλλον της ζήτησε να γίνει ερωμένη του την εποχή εκείνη. Αν και αργότερα ισχυρίστηκε ότι δεν δέχτηκε την πρότασή του, μερικοί ιστορικοί αμφιβάλλουν ότι τόλμησε να αρνηθεί τον Βασιλιά σε μια εποχή που η θέση της παρέμενε πολύ επισφαλής. Στα τέλη της δεκαετίας του 1670, ο Βασιλιάς περνούσε μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου του μαζί της, συζητώντας μαζί της για την πολιτική, τη θρησκεία και την οικονομία.
Το 1680 η Μαντάμ ντε Μοντεσπάν εγκατέλειψε τη βασιλική αυλή. Η Φρανσουάζ αποδείχθηκε καλή επιρροή στον Βασιλιά. Η σύζυγός του, Μαρία Θηρεσία, η οποία για χρόνια είχε υποστεί σκληρή μεταχείριση από την κυρία ντε Μοντεσπάν, δήλωσε ανοιχτά ότι ποτέ δεν είχε αντιμετωπιστεί τόσο καλά όπως από τη Φρανσουάζ.
Γάμος με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄
Η Φρανσουάζ παντρεύτηκε τον Βασιλιά σε μια ιδιωτική τελετή από τον Αρχιεπίσκοπο του Παρισιού. Λόγω της ανισότητας της κοινωνικής τους θέσης, ο γάμος ήταν μοργανατικός, πράγμα που σημαίνει ότι η κυρία ντε Μαιντενόν δεν αναγνωρίστηκε ανοιχτά ως σύζυγος του Βασιλιά και δεν έγινε βασίλισσα. Δεν υπάρχει επίσημη τεκμηρίωση του γάμου, αλλά το γεγονός ότι έγινε, είναι ωστόσο αποδεκτό από τους ιστορικούς. Οι βιογράφοι χρονολόγησαν τον γάμο στις 9 Οκτωβρίου του 1683 ή τον Ιανουάριο του 1684.
Η Μαρκησία ντε Μοντεσπάν, που είχε προηγηθεί της Φρανσουάζ ως ερωμένη του Βασιλιά, στα απομνημονεύματά της έγραψε τα εξής σχετικά με τον γάμο:
Επιρροή και μύθος
Οι ιστορικοί συχνά παρατήρησαν την πολιτική επιρροή της Μαρκησίας ντε Μαιντενόν, η οποία ήταν σημαντική. Θεωρήθηκε ως το δεύτερο ισχυρότερο πρόσωπο μετά από τον Βασιλιά, και θεωρούταν ισοδύναμη με έναν πρωθυπουργό μετά το 1700. Χωρίς επίσημη θέση ως βασίλισσα, προσεγγίστηκε ευκολότερα από εκείνους που επιθυμούσαν να έχουν επιρροή στον Βασιλιά. Ωστόσο, η κρίση της δεν ήταν αλάνθαστη και αναμφισβήτητα έκανε λάθη. Η Φρανσουάζ του Μαιντενόν χρησιμοποίησε την εξουσία της για προσωπικούς της λόγους, για παράδειγμα στην επίτευξη προαγωγών αξιωματικών, καθώς και τη συχνή βοήθεια που προσέφερε στον αδελφό της Σαρλ.
Στο Σαιντ-Συρ, ένα χωριό 5 χιλιομέτρων δυτικά των Βερσαλλιών, ίδρυσε το Βασιλικό Σπίτι του Αγίου Λουδοβίκου, σχολείο για φτωχά κορίτσια ευγενών οικογενειών. Θεωρήθηκε γεννημένη δασκάλα και είχε φιλική, μητρική επιρροή στις μαθήτριές της, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν και η Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας. Το σχολείο της θεωρείται ότι επηρέασε σημαντικά την Εταιρείας Επαναστατικών Δημοκρατικών Γυναικών, της πρώτης ομάδας που διεκδίκησε πολιτικά δικαιώματα των γυναικών, που ιδρύθηκε το 1793. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Μαντάμ ντε Μαιντενόν ενθάρρυνε τον Βασιλιά να προωθήσει τα παιδιά του από τον Μαρκησία ντε Μοντεσπάν σε υψηλές θέσεις του βασιλείου. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1715, αποσύρθηκε στο Σαιντ-Συρ. Ο Δούκας της Ορλεάνης, ως αντιβασιλέας, την τίμησε με σύνταξη 48.000 λιβρών.
Στο Σαιντ-Συρ συνέχισε να δέχεται επισκέπτες, μεταξύ των οποίων τον Πέτρο Α΄ της Ρωσίας, ο οποίος κάθισε σε μια καρέκλα στην άκρη του κρεβατιού της. Τη ρώτησε ποια ήταν η ασθένειά της και του απάντησε: «Γεράματα». Όταν ρώτησε τι τον έφερε στο δωμάτιό της, ο άντρας απάντησε: «Ήρθα να δω ό,τι σημαντικό περιέχει η Γαλλία». Εκείνη χαμογέλασε. Τότε ο επισκέπτης, άφησε το δωμάτιο. Αργότερα, είπε στους βοηθούς του ότι η κυρία είχε προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στον Βασιλιά και στο έθνος.
Η Φρανσουάζ του Μαιντενόν πέθανε στις 15 Απριλίου 1719 σε ηλικία 83 ετών και ενταφιάστηκε στο Σαιντ-Συρ. Κληροδότησε την περιουσία της στο Μαιντενόν στην ανιψιά της, τη Φρανσουάζ Σαρλότ ντ'Ωμπινιέ, σύζυγο του Δούκα ντε Νοάιγ, μοναχοκόρη του αδελφού της.
Ελεονώρα της Πορτογαλίας, βασίλισσα της Γερμανίας
H Ελεονώρα, πορτογ. Eleanor (18 Σεπτεμβρίου 1434 - 3 Σεπτεμβρίου 1467) από τον Οίκο των Αβίς ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Εδουάρδου της Πορτογαλίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας.
Γεννήθηκε στο Τόρρες Βέρδας. Ο πατέρας της απεβίωσε όταν η Ελεονώρα ήταν 4 ετών και τον διαδέχθηκε ο αδελφός της Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας με αντιβασίλισσα τη μητέρα τους. Λίγο μετά η μητέρα τους γέννησε την αδελφή τους Ιωάννα, που θα γίνει σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ της Καστίλης. Όμως ο Πέτρος δούκας της Κοΐμπρα ζήτησε την αντιβασιλεία, την κέρδισε σε δίκη και η μητέρα της αναγκάστηκε να εξοριστεί στην Καστίλη το 1440. Η Ελεονώρα ήταν ασθενής τότε και έμεινε πίσω.
Τον σύζυγό της πρότεινε μάλλον η θεία της Ισαβέλλα των Αβίς. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας & Νάπολης, εκ πατρός θείος της Ελεονώρας, έστειλε καλλιτέχνες να τη ζωγραφίσουν το 1448. Της πρότειναν και τον Λουδοβίκο (ΙΑ΄) τότε δελφίνο της Γαλλίας, γιο του Καρόλου Ζ΄, αλλά εκείνη προτίμησε τον τίτλο του αυτοκράτορα από εκείνον του βασιλιά. Οι διαπραγματεύσεις έγιναν στη Νάπολη και ολοκληρώθηκαν το 1451. Κατά το ταξίδι ο στόλος που συνόδευε την Ελεονώρα ταλαιπωρήθηκε από καταιγίδες και πειρατές, ώστε φήμες έλεγαν ότι πνίγηκε. Τελικά η Ελεονώρα έφτασε στη Σιέννα, όπου συνάντησε τον Φρειδερίκο Γ΄. Εκείνος εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της και σκέφτηκε πώς αυτή η λεπτή και εύθραυστη κοπέλα θα γεννήσει γερά παιδιά. Ο γάμος έγινε στη Ρώμη και 3 ημέρες μετά οι δύο τους στέφθηκαν αυτοκράτορες της Γερμανίας από τον πάπα Νικόλαο Ε΄· με τη στέψη της η Ελεονώρα έλαβε το όνομα Ελένη, αλλά δεν το χρησιμοποίησε ποτέ. Τις εορτές έκανε ο θείος της βασιλιάς της Νάπολης. Η προίκα της χρησιμοποιήθηκε από τον άνδρα της για να ελαφρύνει την οικονομική του δυσπραγία και να παγιώσει την εξουσία του. Ο Φρειδερίκος Γ΄ ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας που στέφθηκε στη Ρώμη.
Οι δύο νέοι ήταν διαφορετικοί και δεν ευτύχησαν. Εκείνη ήταν φιλόδοξη και πείσμων, που συχνά συμμετείχε σε δολοπλοκίες, ενώ εκείνος ήταν σοβαρός και πληκτικός. Η Ελεονώρα ενδιαφερόταν για τον χορό, τα τυχερά παίγνια και το κυνήγι, στα οποία δεν συμμετείχε ο Φρειδερίκος Γ΄· οι διαφορές τους επηρέασαν τη σχέση τους. Ο Φρειδερίκος Γ΄ έστειλε την υπερπληθή συνοδεία της πίσω στην Πορτογαλία μετά τον γάμο, λόγω των δαπανών που απαιτούντο, έτσι η Ελεονώρα έπαθε νοσταλγία. Επίσης ο Φρειδερίκος Γ΄ την κατηγόρησε ότι για την απώλεια μερικών τέκνων τους έφταιγε που η Ελεονώρα τους έδινε Πορτογαλικό φαγητό, έτσι ανέλαβε μόνος του εξ ολοκλήρου την ανατροφή των υπολοίπων. Πάντως κατά την πολιορκία της Βιέννης, όταν ο κόσμος αναγκάστηκε να φάει σκυλιά, γάτες και ποντίκια, η Ελεονώρα ενεθάρρυνε τον λαό. Οι ιστορικοί αφήνουν να εννοηθεί, ότι η Ελεονώρα άφησε μία λαμπρή, υπερβολική και πολυτελή Αυλή στην Πορτογαλία για να βρει μία πνευματική ερημία στη Βιέννη, λόγω της αυστηρής οικονομικής λογικής του συζύγου της.
Απεβίωσε στο Βήνερ Νόιστατ 33 ετών και τάφηκε στο Νόικλοστερ, Κιστερκιανή μονή της πόλης, όπου υπάρχει η επιτύμβια πλάκα της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1452 τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οίκος των Αβίς Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Ερρίκος Γ΄ της Βραβάντης
Ο Ερρίκος Γ΄ (Henri III de Brabant, 1231 - 28 Φεβρουαρίου 1261) από τον Οίκο των Ρέγκιναρ ήταν δούκας της Βραβάντης (1248-61).
Ήταν γιος του Ερρίκου Β΄ και της Μαρίας Χοενστάουφεν, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και βασιλιά της Γερμανίας.
Το διάστημα 1257-75, ένας από τους διεκδικητές του γερμανικού στέμματος ήταν ο Αλφόνσος Ι΄ Ιβρέα, βασιλιάς της Καστίλης· του έδωσε το αμφισβητούμενο Λοτιέ (Lothier), πρώην δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης. Τον όρισε εκπρόσωπό του (vicar) για την προώθηση της διεκδίκησής του ως Γερμανού βασιλιά.
Συνέθεσε μερικά κομμάτια μουσικής, μεταξύ αυτών το "Amors m'est u cuer entree" και το "Se kascuns del monde savoit".
Το 1251 νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τα εξής τέκνα:
Επίσης είχε δύο νόθα τέκνα, τον Ιωάννη Λύνγκγουντ και τον Ζιλ, πρόγονο των φαν ντερ Μπάλχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Κιμ Μαν-ιλ
Σοβιετικές αναφορές αναφέρουν ότι γεννήθηκε ως Αλεξάντερ Ιρσένοβιτς Κιμ (Александр Ирсенович Ким) το 1944 στο Ρωσικό χωριό Βιάτσκογιε. Εντός της οικογένειάς του, ονομαζόταν Σούρα. Επίσημες Βορειοκορεατικές βιογραφίες αναφέρουν ότι ο Σούρα και ο αδερφός του Κιμ Τζονγκ-Ιλ είχαν πολύ καλές σχέσεις και έπαιζαν μαζί.
Βορειοκορεατικές πηγές υποστηρίζουν ότι το καλοκαίρι του 1947 ή του 1948, ο Σούρα και ο αδερφός του έπαιζαν με σε μια λιμνούλα στην Πιονγιάνγκ, όταν ο Σούρα πνίγηκε από ατύχημα. Ρωσικές πηγές αναφέρουν ότι πνίγηκε σε πηγάδι στο Βιάτσκογιε, πριν την επιστροφή της οικογένειας στην Κορέα. Επίσημες αναφορές αναφέρουν ότι ο Κιμ Γιονγκ-ιλ συνετρίβη και δεν μπόρεσε να συνέλθει ποτέ από το τραύμα της απώλειας του μικρότερου αδερφού του. Το 1949, η μητέρα του, η Κιμ Γιονγκ-σουκ πέθανε κατά την διάρκεια της γέννας ενός κοριτσιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειοκορεάτες Κατηγορία:Δυναστεία των Κιμ (Βόρεια Κορέα)
Οράτσιο Βέκι
Ο Οράτσιο Βέκι (Orazio Vecchi, βάπτιση Μόντενα 6 Δεκεμβρίου 1550 – Μόντενα 19 Φεβρουαρίου 1605) ήταν Ιταλός συνθέτης της ύστερης Αναγέννησης, γνωστός κυρίως για την κοσμική-ψυχαγωγική του μουσική, υπό τη μορφή της μαδριγαλικής κωμωδίας (δηλ. κωμωδίας με μαδριγάλια ).