cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δαυίδ της Ιμερετίας
Βιογραφία
Τον Ιούνιο του 1819, ο λαός τού Ιμερέτι ξεσηκώθηκε ενάντια στη ρωσική καταπάτηση της τοπικής εκκλησίας. Στη συνέχεια η εξέγερση εξαπλώθηκε στη Γκουρία και τη Μινγκρελία. Ο πρίγκιπας Δαβίδ έγινε από τους ηγέτες του κινήματος, στο οποίο συμμετείχαν κληρικοί, ευγενείς και αγρότες. Μέχρι τον Ιούλιο του 1820, ο ρωσικός στρατός υπό τον στρατηγό Βελιαμίνοφ μπόρεσε να συγκρατήσει την εξέγερση στο Ιμερέτι. Ο Δαβίδ και κάποιοι άλλοι επαναστάτες αποσύρθηκαν στα βουνά της Ράτσα, όπου υπέστησαν μεγάλη ήττα στο κάστρο τού Κβάρα. Ο Δαβίδ σκοτώθηκε στις μάχες. «Ο τσάρεβιτς Δαβίδ, γιος τού Βαγράτ, ενός από τους πιο κακούς ληστές, σκοτώθηκε», ανέφερε ο Ρώσος αρχιστράτηγος στον Καύκασο, στρατηγός Γιερμόλοφ στον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου πρίγκιπα Βολκόνσκυ στις 8 Οκτωβρίου 1820.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Νταρεγιάν, κόρη τού Βαχτάνγκ, της οικογένειας των εριστάβι της Ράσκα. Απέκτησε τους πρίγκιπες Μπαγκρατιόν.
Οι απόγονοι τού Δαβίδ, στο πρόσωπο των δύο γιων του, Ιβάν και Τεϊμουράζ, επιβεβαιώθηκαν από την Κυβερνούσα Γερουσία με τον τίτλο τού πρίγκιπα Μπαγκρατιόν (Князья Багратион) στις 6 Δεκεμβρίου 1850. Προστέθηκε η εκφώνηση «Γαλήνια Υψηλότητα» (Светлейший князь), στον γιο του Ιβάν, Αλέξανδρο, στις 15 Ιουνίου 1881. Αυτή η γραμμή εξαφανίστηκε με την εκτέλεση τού γιου τού Αλέξανδρου, Δαβίδ στη Σοβιετική Ένωση το 1937 και το θάνατο της κόρης τού Δαβίδ, Νίνο, καθηγήτριας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Γεωργίας, στην Τιφλίδα το 2008.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Φάλαρις
Ο Φάλαρις υπήρξε πρώτος κατά χρονική σειρά τύραννος (570- 554 π.Χ.) του Ακράγαντα, Δωρικής αποικίας στην Κάτω Ιταλία.Ο όρος «φαλαρισμός» έχει μείνει στην ιστορία για τις απάνθρωπες τιμωρίες και θανατώσεις που επέβαλε, καθώς και για τη σκληρότητα με την οποία κυβέρνησε. Ο Πίνδαρος αναφέρει πως κατασκεύασε μεγάλο χάλκινο ταύρο, κοίλο από μέσα, όπου έριχνε όσους ήθελε να θανατώσει- και πρώτο τον κατασκευαστή του- πυρακτώνοντας τον χαλκό και ψήνοντάς τους ζωντανούς.
Βιογραφία
Η καταγωγή του Φαλάριδος ήταν από την Κρήτη, πράγμα όχι παράξενο, αφού ο Ακράγαντας ήταν αποικία της Γέλας, η οποία είχε ιδρυθεί από Ροδίους και Κρητικούς. Οι πρώτοι κάτοικοι του Ακράγαντα είχαν ορίσει το πλούσιο ποσό των διακοσίων ταλάντων για να ανεγείρουν ναό προς τιμή του πολιάδη Δία επάνω στην ακρόπολη της πόλης. Ο Φάλαρις, ο οποίος διατελούσε τελωνειακός έφορος, ανέλαβε την εργολαβία με την υπόσχεση να προσλάβει τους αξιότερους καλλιτέχνες της εποχής του και να διαθέσει τα καλύτερα και πιο πολύτιμα υλικά. Ο λαός τον πίστεψε, διότι λόγω επαγγέλματος είχε τη μεγαλύτερη εμπειρία στα οικονομικά. Με τα χρήματα λοιπόν που του δόθηκαν, αγόρασε δούλους, μίσθωσε στρατιώτες και στοίβαξε υλικά, ξυλεία, λίθους και σίδηρο για την οικοδομή. Γρήγορα όμως άρχισε να διαδίδει ότι κάποιος κλέβει τα υλικά από την οικοδομή και ζήτησε άδεια να κτίσει ξύλινα τείχη γύρω από την πόλη. Η άδεια του δόθηκε.
Σε κάποια γιορτή προς τιμή της Δήμητρας μεταξύ 560 και 550 π.Χ. εξαπέλυσε τους δούλους, οι οποίοι οπλισμένοι με αξίνες και σκεπάρνια κατέσφαξαν τον πληθυσμό, ενώ με τα οικοδομικά υλικά πετροβόλησαν τα γυναικόπαιδα κάτω από την Ακρόπολη. Ο Φάλαρις αφού κατέλαβε την εξουσία και αυτοανακηρύχτηκε Τύραννος, κατέστρωσε το επόμενο σχέδιο. Κάλεσε όλους τους κατοίκους που είχαν μείνει ζωντανοί να γιορτάσουν μαζί του ένα μεγαλοπρεπές υπαίθριο συμπόσιο. Όταν ο κόσμος βγήκε από τα σπίτια του και πήγε στη γιορτή, ο Φάλαρις διέταξε τους σωματοφύλακές του να κλείσουν τις πύλες των τειχών, να ψάχνουν όλα τα σπίτια και να κατασχέσουν ό,τι όπλα βρουν. Από τότε εξόρισε τους κατοίκους να μένουν έξω από τα τείχη της πόλης και κράτησε για τον εαυτό του το εσωτερικό των τειχών για οχυρό παλάτι.
Χορήγησε τις τέχνες και τη φιλοσοφία, ήταν όμως εγωιστής, ισχυρογνώμων και βάναυσος μέχρι φρίκης. Τελικά θανατώθηκε από τον όχλο, ο οποίος ξεσηκώθηκε και τον πετροβόλησε, όταν ο Πυθαγόρας μιλώντας δημόσια προς τον Φάλαρι του διηγήθηκε το μύθο της περιστεράς που σκότωσε το γεράκι. Εκείνη τη στιγμή τινάχτηκε η πρώτη πέτρα, την οποία ακολούθησαν και άλλες πολλές. Το ανάκτορό του ισοπεδώθηκε, η οικογένειά του ξεκληρίστηκε, και το γαλάζιο χρώμα που φορούσε στα βασιλικά ενδύματά του απαγορεύτηκε.
Ο χάλκινος ταύρος
Τόσο φρικιαστική ήταν η βαναυσότητα του Φαλάριδος, που έβαλε έναν αγαλματοποιό, τον γλύπτη Περίλαο, να του κατασκευάσει έναν χάλκινο κούφιο ταύρο. Ο ταύρος αυτός χωρούσε άνθρωπο και το προόριζε για μηχανή εκτέλεσης. Έβαζε μέσα τον μελλοθάνατο ζωντανό, έκλεινε τον ταύρο και άναβε φωτιά από κάτω. Το γλυπτό ήταν έτσι κατασκευασμένο, που οι φωνές του βασανιζόμενου ακούγονταν σαν βέλασμα ταύρου, ενώ ο καταδικασμένος έβρισκε φρικτό θάνατο μέσα στον πυρωμένο φούρνο. Πρώτο θύμα και δοκιμαστικό της λειτουργίας του έγινε ο ίδιος ο Περίλαος. Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει τον χάλκινο ταύρο και ότι ότι ο Ίμιλκος το μετέφερε ως λάφυρο στην Καρχηδόνα αφού κατέλαβε τον Ακράγαντα, για να το επιστρέψει ο Σκιπίων στον Ακράγαντα 260 χρόνια αργότερα, με την κατάληψη της Καρχηδόνας. Ο Λουκιανός έγραψε δύο σατυρικούς διαλόγους «Φάλαρις Α και Φάλαρις Β».
Ιστορικές αναφορές για τον ταύρο του Φάλαρι
Υπάρχουν πολλές ιστορικές διαφωνίες σχετικά με την ύπαρξη του ταύρου του Φαλάριδος. Στην αρχαιότητα ήταν γενικότερα παραδεκτό ότι ο ταύρος κλάπηκε από τους Καρχηδόνιους (406 π.Χ) όταν λεηλάτησαν τον Ακράγαντα και επιστράφηκε αργότερα στους Ακραγαντινούς από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό κατακτητή της Καρχηδόνας (146 π.Χ). Ο Σικελός ιστορικός Τίμαιος ο Ταυρομενίτης τον 4ο αιώνα π.Χ. γιος του Ανδρόνικου Τυράννου του Ταυρομενίου αμφισβητώντας τους θρύλους και τους προγενέστερους ιστορικούς έγραψε ότι δεν κατασκεύασε κανέναν δικό του ταύρο ο Φάλαρις. Την εποχή εκείνη κατασκευάστηκαν πολλοί χάλκινοι ταύροι στη Σικελία παριστάνοντας ποταμούς της Σικελίας, ο θρυλικός ταύρος του Φαλάριδος ήταν σύμφωνα με τον Τιμαίο μια παράσταση του ποταμού Γέλα. Το κείμενο του Τιμαίου δεν σώζεται αλλά έμεινε γνωστό από κριτικές που δέχτηκε από τρεις μετέπειτα ιστορικούς : ο Πολύβιος και ο Διόδωρος Σικελιώτης διαφωνούν μαζί του, ο μόνος που συμφώνησε ήταν ο Πίνδαρος.
Ο Πολύβιος που συμμετείχε σε νεαρή ηλικία στον Γ΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο στο πλευρό του Σκιπίων Αιμιλιανού και είδε τον ταύρο που μεταφέρθηκε στον Ακράγαντα κατέγραψε την άποψη του Τιμαίου ως εσφαλμένη. Ο Διόδωρος Σικελιώτης σε έντονο ύφος αργότερα αφού ανέφερε λεπτομερώς την άποψη του Τιμαίου τον κατηγόρησε για ψευδείς αναφορές που προσβάλουν τους υπόλοιπους ιστορικούς και τις παραδόσεις με αναφορές στον Πολύβιο που ήταν παρών στη μεταφορά του. Δεν είναι γνωστό ωστόσο αν ο Διόδωρος αντέγραψε τον Πολύβιο ή αν οι απόψεις του προκύπτουν σύμφωνα με δικές του έρευνες όπως έκανε σε άλλα σημεία του έργου του "Ιστορική Βιβλιοθήκη". Ο Πίνδαρος αντίθετα στα Σχόλια του στον πρώτο Πυθιόνικο ύμνο περιγράφει την άποψη του Τιμαίου θετικά.
Τεχνάσματα του Φαλάριδος
Ο Φάλαρις ότι δεν κατόρθωνε με τη βία, το κατόρθωνε με ύπουλα μέσα. Έτσι με απάτη άρπαξε την εξουσία και αφόπλισε τους κατοίκους, τους οποίους εξόρισε από την πόλη. Σε μια άλλη πολιορκία αφού δεν μπόρεσε να καταλάβει την πόλη, αποχώρησε. Δωροδόκησε όμως τους φύλακες των σιτηραποθηκών της πολιορκούμενης πόλης να βλάψουν τις στέγες. Τα σιτηρά χάλασαν από τη βροχή και ο Φάλαρις εκ νέου πολιόρκησε την πόλη, της οποίας οι κάτοικοι λίγο αργότερα αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Σε μια άλλη πολιορκία έστειλε νεαρούς στρατιώτες ντυμένους γυναικεία με γαμήλια δώρα. Οι μασκαρεμένοι στρατιώτες όταν έφθασαν στον εχθρικό βασιλιά τράβηξαν τα ξίφη τους και τον θανάτωσαν, την ώρα που ο Φάλαρις έφθασε έξω από τα τείχη της πόλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σικελοί τύραννοι
Ηλίας Κουντουράς
Ο Ηλίας Κουντουράς ή Κούντουρας, γνωστός και ως καπετάν Φαρμάκης, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Βλάστη Εορδαίας της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ηλίας Κούντουρας του Δημητρίου γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου του 1882 στη Βλάστη Εορδαίας της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο της γενέτειράς του, συνέχισε τις σπουδές του στη νομική του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1905 διέκοψε τις σπουδές του για να καταταχτεί στο σώμα του Π. Μάνου, προκειμένου να συμμετάσχει στο Μακεδονικό αγώνα που τότε βρίσκονταν στην κορύφωσή του.
Ένοπλη δράση
Υπό τις οδηγίες του Π. Μάνου, έδρασε στην περιοχή του Μουρικίου. Σύντομα συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα και τέθηκε, τον Αύγουστο του 1905 υπό τις γενικές οδηγίες του Κωνσταντίνου Ντόγρα. Στις 15 Αυγούστου του 1905, τα ενωμένα σώματα των Ηλ. Κούντουρα Κωνσταντίνου Ντόγρα, συγκρούστηκαν με ισχυρή Βουλγαρική ομάδα υπό τον κομιτατζή Μήτρο Βλάχο, στο δάσος της Μικρομπλάτσας (Οξυάς), στο Βέρνο. Έδρασε κατά το 1905 στις περιοχές Μοριχόβου, Καστοριάς, Ορεστίδας και Εορδαίας. Κατά το 1906 και 1907, συνεργάστηκε με τον Γρ. Φαληρέα με περιοχή δράσης τα Καστανοχώρια Νεστορίου. Στις 14 Νοεμβρίου του 1906 μαζί με το σώμα του συγχωριανού του Χρήστου Αργυράκου, επιτέθηκαν σε κομιτατζήδες στην Κλαδορράχη Φλώρινας και εξόντωσαν 5 από αυτούς. Στις 7 Μαΐου του 1907 συμμετείχε στην πολύνεκρη μάχη του Παλαιοχωρίου (Φούφας) με Οθωμανικό στρατιωτικό σώμα. Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων και την προσωρινή παύση των εχθροπραξιών, κατέθεσε τα όπλα και μετέβη στην Αθήνα, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του.
Το τέλος
Σε μια επίσκεψή του στη Μακεδονία, το Δεκέμβριο του 1908, δολοφονήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου, στην οικία του μακεδονομάχου Ζήση Δούφλια στη Λόσνιτσα (Γέρμας) Ορεστίδας, για λόγους τιμής λόγω προσωπικών διαφορών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Μνημείο του Γιούζεφ Πιουσούτσκι (Βαρσοβία)
Το Μνημείο του Γιούζεφ Πιουσούτσκι στη Βαρσοβία (πολωνικά: Pomnik Józefa Piłsudskiego w Warszawie) ανεγέρθηκε για να τιμήσει τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι, στρατιωτικό ηγέτη, Στρατάρχη της Πολωνίας και ένα από τα κύρια πρόσωπα που ευθύνονται για την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας. Αυτό το ύψους 3 μέτρων χάλκινο και γρανιτένιο άγαλμα βρίσκεται κοντά στην Πλατεία Πιουσούτσκι, στην οδό Τοκασέφσκι-Καρασέβιτς. Φέρει τις επιγραφές «Γιούζεφ Πιουσούτσκι» και «Στρατάρχης της Πολωνίας».
Τα σχέδια για την ανέγερση του μνημείου μπορούν να εντοπιστούν το 1990, όταν ο πρόεδρος της Βαρσοβίας, Στανίσουαφ Βιγκανόφσκι, ενέκρινε το αίτημα μιας ομάδας που έκανε εκστρατεία για τη δημιουργία μνημείου στον Πιουσούτσκι. Το μνημείο, που εκμαγεύτηκε στα Ναυπηγεία του Πολωνικού Ναυτικού, αποκαλύφθηκε στις 14 Αυγούστου 1995, στην 75η επέτειο της Μάχης της Βαρσοβίας, στην οποία διοίκησε ο Πιουσούτσκι. Τα αποκαλυπτήρια παρακολούθησαν ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Βαλέσα και η κόρη του Πιουσούτσκι, Γιαντβίγκα Πιουσούτσκα.
Άγιος Μάμας (συνοικία Λακατάμιας)
Ο Άγιος Μάμας είναι συνοικία του Δήμου Λακατάμιας. Πυρήνας του συνοικίας είναι ο προσφυγικός συνοικισμός.
Τοποθεσία
Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με τον Άγιο Βασίλειο και στα νότια και δυτικά με την Αγία Παρασκευή.
Ζαν Ερμάν
Ο Ιωάννης ή Ζαν Ερμάν (Johannis ή Johann ή Jean Hermann) (* 31 Δεκεμβρίου 1738 Μπαρ (Barr), † 4 Οκτωβρίου 1800 Στρασβούργο) ήταν Γάλλος φυσιοδίφης, γιατρός και ζωολόγος.
Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Δημοκρατία της Βαϊμάρης είναι ο ιστορικός και πολιτικός όρος που επικράτησε στη σύγχρονη διεθνή βιβλιογραφία για τη (συμβατική) ονομασία του πολιτεύματος της Γερμανίας από το 1919 έως την άνοδο στην εξουσία της Ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ το 1933.
Το πολίτευμα πήρε το όνομά του από την ιστορική γερμανική πόλη της Βαϊμάρης, στην οποία έλαβε χώρα η ιδρυτική πράξη της Δημοκρατίας, η θέσπιση και αποδοχή του νέου Συντάγματος, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1919. Ωστόσο, η επίσημη ονομασία του ήταν «Γερμανικό Ράιχ» (ονομασία που ακολούθησε τη Γερμανία από το 1871 έως το 1945).
Ζαν Ερμάν
Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου από όπου, το 1763, έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα με την διατριβή Cardamomi historiam et vindicias. Το 1969 διορίστηκε καθηγητής ιατρικής στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Στρασβούργου, και το 1778 καθηγητής φιλοσοφίας. Τελικά, το 1778, έλαβε την έδρα της Φυσικής ιστορίας και Ιατρικής. Όταν ιδρύθηκε η σχολή ιατρικής το 1796, έγινε καθηγητής της βοτανικής και φαρμακογνωσίας. Δίδασκε σε τρεις γλώσσες -γερμανικά, λατινικά και γαλλικά.
Άγιος Μάμας (συνοικία Λακατάμιας)
Ιεροί ναοί
Ο ιερός ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Μάμα, από τον οποίο προέρχεται και η ονομασία της συνοικίας.
Ζαν Ερμάν
Σημαντικότερο του έργο θεωρείται το Tabula affinitatum animalium : olim academico specimine edita nunc uberiore commentario illustrata cum annotationibus ad historiam naturalem animalium augendam facientibus (Πίνακας σχέσεων των ζώων)(1783). Το Observationes zoologicae quibus novae complures εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, το 1804. Ο Δήμος Στρασβούργου εξαγόρασε 1804 τις συλλογές (ορυκτολογικές, ζωολογικές και άλλες) και τα έργα του Ζαν Ερμάν, για λογαριασμό του Ζωολογικού Μουσείου του Στρασβούργου όπου και εκτίθενται.
Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Η Γερμανία ανακηρύχθηκε de facto Δημοκρατία στις 9 Νοεμβρίου του 1918, όταν ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας παραιτήθηκε των θρόνων της Πρωσίας και της Γερμανίας, ενώ de jure ανακηρύχθηκε τον Φεβρουάριο του 1919, όταν ανώτατη κυβερνώσα αρχή ορίστηκε ο Πρόεδρος του κράτους.
Άγιος Μάμας (συνοικία Λακατάμιας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λακατάμιας
Ζαν Ερμάν
Περιέγραψε πρώτος την μεσογειακή φώκια το 1779. Προς τιμήν του Ερμάν ονομάστηκε η μεσογειακή χελώνα (Testudo hermanni) καθώς ο ολότυπος προερχόταν από την συλλογή του. thumb|220px|left|Κέρινο ομοίωμα του Ζαν Ερμάν μέσα στο εργαστήριό του στο Ζωολογικό Μουσείο του Στρασβούργου
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Ζωολόγοι
Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το γερμανικό Ράιχ (εθνικό κράτος) απαρτιζόταν από 17 ομόσπονδα κρατίδια, καθένα με δική του κυβέρνηση και κοινοβούλιο, τα οποία εκπροσωπούνταν στο κεντρικό συμβούλιο, κρατίδια τα οποία είχαν διατηρήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα εσωτερικά σύνορα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Το Σύνταγμα καθόριζε ένα πολιτικό σύστημα με στοιχεία της κοινοβουλευτικής και της προεδρευόμενης δημοκρατίας. Το Κοινοβούλιο ήταν το λεγόμενο Ράιχσταγκ και πρωτεύουσα του κράτους ήταν το Βερολίνο.
Γενικά
Η πρώτη αυτή γερμανική δημοκρατία πήρε το όνομά της από την πόλη Βαϊμάρη (Weimar), όπου συνήλθε η Γερμανική Εθνοσυνέλευση για να δημιουργήσει ένα νέο Σύνταγμα μετά την κατάλυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Η δημιουργία της δημοκρατικής αυτής κυβέρνησης είναι άμεση συνέπεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η κυβέρνηση αυτή, που υπέγραψε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, αποτελούμενη από σοσιαλιστές της αριστεράς, σοσιαλδημοκράτες και αντιπροσώπους του καθολικού Κέντρου, πολύ γρήγορα βρέθηκε αντιμέτωπη με την κομμουνιστική εξέγερση των Σπαρτακιστών του Βερολίνου, την οποία κατέστειλε με βιαιότητα και δολοφόνησε τους ηγέτες της Ρόζα Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ (15 Ιανουαρίου 1919).
Σύνταγμα της Βαϊμάρης
Καρπός ενός συμβιβασμού μεταξύ των διαφόρων πολιτικών δυνάμεων (Απρίλιος 1919), το Σύνταγμα αντιπροσώπευε ό,τι πιο προοδευτικό και δημοκρατικό μπορούσε να υπάρξει εκείνη τη στιγμή. Έθετε, επίσης, με σαφήνεια τα όρια των διαφόρων εξουσιών και περιείχε τις θεμελιώδεις διατάξεις που αφορούσαν την παιδεία, την κοινωνική πολιτική, τις σχέσεις εργασίας κ.ά.. Ωστόσο, η οικονομική κρίση που αντιμετώπιζε η Γερμανία, το πολεμικό χρέος που υποχρεωνόταν να καταβάλλει και η διατήρηση των οργάνων εξουσίας του παλαιού καθεστώτος μέσα στο σώμα της νέας δημοκρατίας ευνοούσαν την αναβίωση του εθνικισμού και έφθειραν τα δημοκρατικά κόμματα. Οι κυβερνήσεις που ακολουθούσαν ζούσαν υπό το βάρος του πληθωρισμού, τον οποίο τροφοδοτούσε η πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων, ενώ οι δεξιοί πραγματοποίησαν μια τραγική σειρά δολοφονιών.
Το βαρύ πολεμικό χρέος
Το σοβαρότερο πλήγμα κατά της γερμανικής δημοκρατίας δόθηκε όταν η Γαλλία, για να εξασφαλίσει την πληρωμή των χρεών, κατέλαβε τη βιομηχανική περιοχή του Ρουρ (11 Ιανουαρίου 1923) σε συμφωνία με το Βέλγιο. Η κυβέρνηση, πρόεδρος της οποίας ήταν ο Βίλχελμ Κούνο, αντέδρασε κηρύσσοντας παθητική αντίσταση, ενώ η χρηματοδότηση από τη γερμανική κυβέρνηση οδήγησε στην οριστική κατάρρευση του μάρκου και στην όξυνση του πληθωρισμού. Μέσα στη γενική κρίση, τα αντιδραστικά κινήματα έδωσαν το σύνθημα της εξέγερσης, παρά την αναχαίτιση του πληθωρισμού που οφειλόταν στα μέτρα της κυβέρνησης εθνικής ενότητας που συγκροτήθηκε στις 13 Αυγούστου από τον Γκούσταβ Στρέζεμαν, τον σημαντικότερο πολιτικό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Μάικλ Σομάρε
Ο Σερ Μάικλ Σομάρε (Sir Michael Thomas Somare, 1936-2021) ήταν πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα, πρωθυπουργός από το 2006 ως τις 13 Δεκεμβρίου 2010 και ξανά από τον Ιανουάριο του 2011 ως τις 4 Απριλίου 2011. Ήταν ο ηγέτης του Εθνικού Κόμματος. Η πολιτική του καριέρα διήρκεσε σχεδόν 50 χρόνια, από το 1968 ως το 2017.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1936 στην Ραμπούλ. Μεγάλωσε στο χωριό Καράου και πήγε σε ένα ιαπωνικό σχολείο, αφού την εποχή εκείνη η Παπούα ήταν υπό ιαπωνική κατοχή. Αργότερα σπούδασε και άσκησε το επάγγελμα του δασκάλου, ενώ για ένα διάστημα ήταν και εκφωνητής σε ραδιοφωνικό σταθμό. Συμμετείχε στο κίνημα ανεξαρτησίας των Παπούα και ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός το 1975. Στο Κοινοβούλιο φοράει συνήθως την τοπική παραδοσιακή ενδυμασία ενώ έχει και το τίτλο του sana ή (ειρηνοποιός) στο χωριό του, ο οποίος είναι κληρονομικός και περνάει από πατέρα σε γιο.
Πρωθυπουργός
Ήταν ο πρωθυπουργός της Παπούα-Νέας Γουινέας από την ανεξαρτησία της το 1975 έως το 1980, από το 1982 έως το 1985, και πάλι από το 2002 έως σήμερα. Έχει επίσης διατελέσει υπουργός Εξωτερικών από το 1988 ως το 1992, το 1999 και πάλι τον Ιούλιο του 2006.
Τον Αύγουστο του 2007 ανακοίνωσε το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με συμμετοχή 6 κομμάτων, έπειτα από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές. Ο Σομάρε επανεξελέγη επίσημα στην πρωθυπουργία από το Εθνικό Κοινοβούλιο, με 86 υπέρ επί συνόλου 109 βουλευτών, στις 13 Αυγούστου του 2007.
Απόφαση για παραίτηση
Το Μάρτιο του 2008 σε ηλικία 71 ετών ανακοίνωσε την απόφασή του να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία σύντομα και να τερματίσει την πολιτική του καριέρα. . Το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους για μία ακόμη φορά άφησε να εννοηθεί ότι θα παραιτηθεί.
Τον Ιούλιο του 2010 έγινε γνωστό στον Τύπο ότι ο Σομάρε είχε απειλήσει να σκοτώσει έναν βουλευτή της αντιπολίτευσης. ' Ο πρώην υπουργός εξωτερικών Σάμιουελ Άμπαλ διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στις 7 Δεκεμβρίου 2010 από τον Μάικλ Σομάρε, στα πλαίσια ανασχηματισμού. Ο Σομάρε κατηγορήθηκε την περίοδο αυτήν για οικονομικές ατασθαλίες και κακοδιαχείριση, με αποτέλεσμα την παραπομπή του σε δίκη. Έτσι, παραιτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2010 και ο Άμπαλ έγινε προσωρινός πρωθυπουργός μέχρι τον Ιανουάριο του 2011.
Επαναφορά στην πρωθυπουργία
Στις 17 Ιανουαρίου 2011 ο Σομάρε επανήλθε στην πρωθυπουργία. Η θητεία του όμως διήρκεσε λιγότερο από 4 μήνες, καθώς στις 24 Μαρτίου τέθηκε σε παύση καθώς κρίθηκε ένοχος για κακοδιαχείριση. Η ισχύς της αναστολής ξεκίνησε στις 4 Απριλίου και ήταν για 14 ημέρες. Ο Σομάρε δεν επέστρεψε στην πρωθυπουργία και στις 19 Απριλίου 2011 ανακοίνωσε ότι ήταν σε αόριστη άδεια για λόγους υγείας. Προσωρινός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Σαμ Άμπαλ.
Οριστική αποχώρηση από τα κοινά
Πέθανε από καρκίνο στις 25 Φεβρουαρίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Παπούα Νέας Γουινέας
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2002
Ο 47ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision διεξήχθη στις 25 Μαΐου 2002 στο Τάλιν, πρωτεύουσα της Εσθονίας. Το ιδιαίτερο αυτής της διοργάνωσης είναι ότι νίκησε η γειτονική χώρα της Εσθονίας, η Λετονία.
Για πρώτη φορά εφαρμόστηκε ένα σύνθημα (ή θέμα). Για το 2002 το σλόγκαν ήταν 'A Modern Fairytale' (Ένα Σύγχρονο Παραμύθι) και φαινόταν στις καρτποστάλ, που προβάλλονταν πριν την ερμηνεία των τραγουδιών, με εικόνες από κλασικά παραμύθια, σε σύγχρονες εσθονικές καταστάσεις.
Το 2002 ήταν η τελευταία χρονιά που το Ηνωμένο Βασίλειο κατέκτησε μία από τις υψηλότερες θέσεις (3η θέση) ύστερα από το λαμπρό παρελθόν που έχει γράψει στον διαγωνισμό. Παρόλα αυτά, το 2009 θα ξανανεβεί στις υψηλότερες θέσεις κατακτώντας την 5η θέση. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για την Εσθονία καθώς έλαβε επίσης την 3η θέση και επίσης θα έχει την ίδια τύχη με το Ηνωμένο Βασίλειο το 2009, αφού θα τερματίσει 7η, θέση που κέρδισε και το 2015.
Η Δανία μετά από την 2η θέση το 2001, κατέκτησε την τελευταία θέση με μόλις 7 βαθμούς. Αυτό ήταν αρκετό για να αναγκάσει την δανική τηλεόραση να δηλώσει την αποχώρησή της από τον διαγωνισμό του 2003. Όμως η Δανία έπειτα από τρία χρόνια επέστρεψε στο διαγωνισμό τραγουδιού περιμένοντας κάποια αξιοσημείωτη θέση. αυτό το κατάφερε το 2013, με αποτέλεσμα ο διαγωνισμός να διεξαχθεί ξανά στην Κοπεγχάγη, έπειτα από 13 χρόνια. Η Μάλτα πήρε για πρώτη φορά την 2η θέση, την οποία θα ξανακερδίσει το 2005.
Τοποθεσία
Το Τάλιν είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Εσθονίας. Η θέση της είναι στις βόρειες ακτές της χώρας, στα νότια της φινλανδικής πρωτεύουσας Ελσίνκι, δυτικά της Αγίας Πετρούπολης και ανατολικά της Στοκχόλμης, πρωτεύουσας της Σουηδίας. Η πόλη ιδρύθηκε το 1248 όμως οι αρχαιότεροι οικισμοί ανάγονται στο 3000 π.Χ., καθιστώντας την μια από τις αρχαιότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Σήμερα έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Ο χώρος που διεξήχθη ο διαγωνισμός ήταν το Saku Suurhall, η μεγαλύτερη αρένα στην Εσθονία, που χτίστηκε το 2001 και είναι χωρητικότητας ως 10.000 άτομα. Το όνομά της το έλαβε από την εταιρεία παρασκευής μπίρας και αναψυκτικών Saku.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι παρατηρήσεις που έκαναν οι σχολιαστές της σουηδικής και βελγικής τηλεόρασης προκάλεσαν σχόλια, καθώς αμφότεροι προέτρεψαν το κοινό να μην ψηφίσει την ισραηλινή συμμετοχή "Light a candle". Το εν λόγω τραγούδι δεν έλαβε κανέναν βαθμό από τη Σουηδία και έλαβε 2 από το Βέλγιο, τερματίζοντας στη 12η θέση στην κατάταξη.
Ψηφοφορία
Οι μισές από τις συμμετέχουσες χώρες οργάνωσαν μια τηλεψηφοφορία, όπου τα 10 πρώτα τραγούδια έλαβαν τους βαθμούς 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 και 12, όμως οι ΠΓΔΜ, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Ρουμανία, Ρωσία και Τουρκία χρησιμοποίησαν κριτικές επιτροπές, ενώ η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ισπανία, η Μάλτα, η Λιθουανία, η Κροατία, η Σλοβενία και η Φινλανδία χρησιμοποίησαν κατά το ήμισυ αμφότερα την τηλεψηφορία και τις ψήφους της κριτικής επιτροπής.
Καλάθι του καταναλωτή
Το καλάθι του καταναλωτή ή το καλάθι της νοικοκυράς αποτελεί το σύνολο αγαθών και υπηρεσιών βάσει των οποίων υπολογίζεται ο δείκτης τιμών καταναλωτή.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2002
12 βαθμοί
Όλοι οι 12 βαθμοί που δόθηκαν στον τελικό:
Καλάθι του καταναλωτή
Η σύνθεση του καλαθιού, η επιλογή δηλαδή των αγαθών και υπηρεσίων, καθορίζεται απο την τελευταία διαθέσιμη Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών (ΕΟΠ) και άλλων ερευνών αγοράς, και ενημερώνεται ετησίως.
Ταξινόμηση
Η ταξινόμηση των ειδών του καλαθιού βασίζεται στη διεθνή ταξινόμηση της ατομικής κατανάλωσης με βάση τον σκοπό COICOP, όπως αυτή έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Oι βασικές ομάδες που συνθέτουν το καλάθι του καταναλωτή είναι : [[Αρχείο:Μεγαλύτερες Ετήσιες Μειώσεις του ΔΤΚ (%) - 2017.png|μικρογραφία|239x239εσ|Μεγαλύτερες Μειώσεις του ΔΤΚ(%)-2017, Πηγή ΕΛΣΤΑΤ]] Αναλυτικά τα ερευνώμενα είδη παρατείθενται εδώ.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2002
Βραβεία Μπάρμπαρα Ντεξ
Το βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ για τη χειρότερη ενδυμασία κέρδισε η συμμετοχή της Ελλάδας.
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Για πρώτη φορά απονεμήθηκαν τη χρονιά αυτή τα βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν στα καλύτερα συμμετέχοντα τραγούδια στον τελικό. Τα βραβεία δημιουργήθηκαν από τον Κρίστερ Μπιόρκμαν, στη συμμετοχή της Σουηδίας στο διαγωνισμό του 1992 και τον Ρίτσαρντ Χερέι (μέλος των νικητών του 1984, Herreys). Τα βραβεία υποδιαιρούνται σε 3 κατηγορίες: Τύπου, Καλλιτεχνικό και Κοινού.
Καλάθι του καταναλωτή
Μεγαλύτερες μειώσεις και αυξήσεις του ΔΤΚ 2017
Σύμφωνα με τα ραβδογράμματα της ΕΛΣΤΑΤ για το 2017 μεγαλύτερη ήταν η μείωση στην τιμή της πατάτας, των παραϊατρικων υπηρεσιών καθώς και των υπολογιστών, ενώ η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, του ελαιόλαδου και του καφέ παρουσίασαν τη μεγαλύτερη αύξηση.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2002
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε στην Αυστραλία από το SBS-TV με σχολιασμό του BBC.
Η Γιουγκοσλαβία έλαβε μέρος για τελευταία φορά το 1992. Η Σερβία και το Μαυροβούνιο σκόπευε να λάβει μέρος, αλλά τελικά τα σχέδια ακυρώθηκαν και η πρώτη συμμετοχή της ήρθε το 2004. Ο διαγωνισμός του 2002 μεταδόθηκε από τη Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας.
Καλάθι του καταναλωτή
Διευκρίνιση
Διευκρινίζεται πως για κάθε αναφορά στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ στο παρόν κείμενο η ΕΛΣΤΑΤ δεν φέρει καμία ευθύνη.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2002
Επίσημο μουσικό άλμπουμ
Το Eurovision Song Contest: Tallinn 2002 (επίσης γνωστό και ως Eurovision Song Contest: Estonia 2002) ήταν το επίσημο άλμπουμ του διαγωνισμού του 2002, το οποίο συντάχθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και κυκλοφόρησε από την Ariola στις 18 Μαΐου 2002. Το άλμπουμ περιελάμβανε και τα 24 τραγούδια που εισήλθαν στο διαγωνισμό του 2002.
Καλάθι του καταναλωτή
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικά
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2002
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2002
Ταβέρνα
Η ελληνική παραδοσιακή ταβέρνα (ελληνικά: οινομαγειρείον) έχει μια ιστορία που κρατάει πάνω από 2.500 χρόνια. Ξεκινώντας από τα καπηλεία της αρχαίας Ελλάδας και περνώντας από τα μαγέρικα του Βυζαντίου, τις οθωμανικές λοκάντες και τα ρεμπέτικα στέκια των προσφύγων της Μικράς Ασίας, η ταβέρνα παρέμεινε αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής του Έλληνα έως τις ημέρες μας.
Ιστορική αναδρομή
Στις ταβέρνες της Αθήνας άνθησε η καντάδα, ανδρώθηκε το ρεμπέτικο, τραγουδήθηκαν τα αντάρτικα. Στην ταβέρνα πρωτογλέντησαν οι ξεσπιτωμένοι Μικρασιάτες, βρήκαν καταφύγιο οι απόκληροι και οι περιθωριακοί, σφυρηλατήθηκε η αντιδικτατορική συνείδηση των νέων την περίοδο της χούντας, τραγουδήθηκαν τα τραγούδια του Θεοδωράκη, έμαθαν οι νέοι του 1980 να τραγουδούν τα ρεμπέτικα. Αποτελεί αναμφισβήτητα μέρος της ελληνικής κουλτούρας και έχει αποτυπωθεί στις περισσότερες παλιές ελληνικές ταινίες του ασπρόμαυρου κινηματογράφου.
Στις μέρες μας, χώρος κρασοκατάνυξης και φαγητού, σημείο συνάντησης και συζητήσεων, η ταβέρνα αποτελεί την πιο απλή μορφή εστιατορίου και την πρώτη επιλογή όλων των ηλικιών και των ασθενέστερων και μεσαίων τάξεων στην Ελλάδα για φαγητό. Αυτό σε καμία περίπτωση όμως δεν σημαίνει ότι η ποιότητα είναι ανάλογη των χαμηλών τιμών, ο επαγγελματικός εξοπλισμός που διαθέτουν βοηθά τις μικρές ταβέρνες να επιβιώνουν του σκληρού ανταγωνισμού που υφίστανται.
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Άρκανσο 1996
Η προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Άρκανσο το 1996 έλαβε χώρα στις 5 Νοεμβρίου 1996, ως μέρος της προεδρικής εκλογής των Ηνωμένων Πολιτειών 1996. Οι ψηφοφόροι επέλεξαν 6 εκλέκτορες για το Εκλεκτορικό Κολλέγιο, οι οποίοι ψήφισαν τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο.
Αναφορές
Κατηγορία:Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1996 Κατηγορία:Άρκανσο
Ουδετερόφιλα - πολυμορφοπύρηνα
Τα ουδετερόφιλα πολυμορφοπύρηνα αποτελούν τον μεγαλύτερο πληθυσμό των λευκών αιμοσφαιρίων στα θηλαστικά και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον ανοσοποιητικό μηχανισμό του οργανισμού. Στο ευρύ κοινό είναι γνωστά είτε ως ουδετερόφιλα, είτε ως λεπτόκοκκα λευκοκύτταρα και διαχωρίζονται στα πολύλοβα και στα ραβδοπύρηνα, τα οποία είναι άωρες μορφές τους. Ανήκουν στα κοκκιώδη λευκοκύτταρα, όπως και τα βασεόφιλα και τα ηωσινόφιλα.
Ονομασία
Η ονομασία «ουδετερόφιλα» προκύπτει από τα χαρακτηριστικά τους κατά τη χρώση αιματοξυλίνης-ηωσίνης που χρησιμοποιείται για ιστολογικές και κυτταρολoγικές διεργασίες. Σε αντίθεση με τα βασεόφιλα λευκά αιμοσφαίρια τα οποία βάφονται σκούρο μπλε και τα ηωσινόφιλα που χρωματίζονται έντονο πορτοκαλί προς κόκκινο, τα ουδετερόφιλα βάφονται ουδέτερο ροζ. Φυσιολογικά, τα ουδετερόφιλα πολυμορφοπύρηνα έχουν ένα πυρήνα, ο οποίος διαχωρίζεται σε 3-5 λοβούς.
200 px|thumb|Τα πολυμορφοπύρηνα σε επίχρισμα αίματος με χρώση May Grunwald/Giemsa
Δράση
Τα ουδετερόφιλα βρίσκονται φυσιολογικά στο περιφερικό αίμα. Στα πρώτα (οξέα) στάδια της φλεγμονής, κυρίως ως αποτέλεσμα βακτηριακών μολύνσεων, περιβαλλοντικών παραγόντων και σε μερικά είδη καρκίνου, τα ουδετερόφιλα είναι η πρώτη απάντηση του οργανισμού και μεταναστεύουν προς το σημείο της φλεγμονής. Μεταναστεύουν μέσω των αιμοφόρων αγγείων και έπειτα μέσω των διάμεσων ιστών, ακολουθώντας χημικά σήματα όπως είναι η ιντερλευκίνη-8 (IL-8), το C5a, fMLP, και το λευκοτριένιο Β4, με μια διαδικασία που ονομάζεται χημειοτακτισμός. Αποτελούν δε τα κυρίαρχα κύτταρα στο πύον και του προσδίδουν τη λευκόχροη/κιτρινόχροη του όψη. Τα ουδετερόφιλα καταφθάνουν στην περιοχή του τραυματισμού μέσα σε λίγα λεπτά μετά από τραυματισμό και είναι το σήμα κατατεθέν της οξείας φλεγμονής.
Χαρακτηριστικά
Τα ουδετερόφιλα πολυμορφοπύρηνα έχουν μέση διάμετρο 12-15 μm στα επιχρίσματα του περιφερικού αίματος. Κατά την ανάλυσή τους σε έναν αυτοματοποιημένο μετρητή κυττάρων έχουν μέση διάμετρο 8-9 μm.
Εντοπίζεται μία μικρή διαφοροποίηση μεταξύ των ουδετερόφιλων ενός αρσενικού και ενός θηλυκού ατόμου. Ο πυρήνας των κυττάρων των ουδετερόφιλων ενός θηλυκού ατόμου παρουσιάζει μία μικρή επιπρόσθετη Χ χρωμοσωμική προσεκβολή, η οποία είναι γνωστή ως «ουδετεροφιλικό τύμπανο» (neutrophil drumstick). Τα ουδετερόφιλα παρουσιάζουν πολλά πυρηνικά τμήματα σε περίπτωση έλλειψης της βιταμίνης B12 ή του φυλλικού οξέος (που τότε προκαλεί μεγαλοβλαστική αναιμία). Αποτελούν τα πιο άφθονα σε πληθυσμό λευκά αιμοσφαίρια στον άνθρωπο (περίπου 1011 παράγονται ημερησίως) και βρίσκονται σε ποσοστό 50-70% αυτών. Τα όρια των τιμών αναφοράς σε εξετάσεις αίματος ανθρώπων ποικίλει ανάλογα με το εργαστήριο, αλλά μία τιμή ουδετερόφιλων ανάμεσα στα 2,5–7,5 x 109/L θεωρείται φυσιολογική. Άνθρωποι που κατάγονται είτε από την Αφρική, είτε από τη Μέση Ανατολή ενδέχεται να παρουσιάζουν χαμηλότερες τιμές, οι οποίες όμως παραμένουν φυσιολογικές.
Τα ουδετερόφιλα διαφοροποιούνται σε ραβδοπύρηνα και πολυμορφοπύρηνα. Όταν βρίσκονται στην κυκλοφορία του αίματος σε αδρανή μορφή, το σχήμα τους είναι σφαιρικό. Μόλις όμως ενεργοποιηθούν, το σχήμα τους μπορεί να μεταβληθεί και να γίνει πιο άμορφο ή να μοιάζει με αμοιβάδα, που μπορεί κιόλας να επεκταθεί με ψευδοπόδια καθώς «κυνηγά» τα αντιγόνα.
Διάρκεια ζωής
thumb|Η μετανάστευση των ουδετερόφιλων από το περιφερικό αίμα στους ιστούς.
Η μέση διάρκεια ζωής ενός μη ενεργοποιημένου ανθρώπινου ουδετερόφιλου στην κυκλοφορία του αίματος είναι περίπου 5,4 μέρες. Μετά την ενεργοποίησή τους, τοποθετούνται δίπλα στο ενδοθήλιο των αιμοφόρων αγγείων υπόκεινται σελεκτινο-εξαρτώμενη δέσμευση που ακολουθείται από πρόσφυση εξαρτώμενη από την ενσωματίνη (integrin). Μετά από αυτή τη διαδικασία, μεταναστεύουν στους ιστούς όπου επιβιώνουν 1-2 μέρες. Τα ουδετερόφιλα είναι περισσότερα σε αριθμό από τα άλλα – που είναι και μακροβιότερα - φαγοκύτταρα, δηλαδή τα μονοκύτταρα/μακροφάγα. Ένα παθογόνος μικροοργανισμός είναι πολύ πιθανό να συναντήσει πρώτα τα ουδετερόφιλα. Ειδικοί υποθέτουν ότι η σύντομη διάρκεια ζωής των ουδετερόφιλων είναι μια εξελικτική προσαρμογή. Η μικρή διάρκεια ζωής τους ελαχιστοποιεί τη διάδοση των παθογόνων που παρασιτούν φαγοκυτταρικά διότι όσο περισσότερο χρόνο παραμένει έξω από τον ξενιστή, τόσο πιο πιθανό είναι ότι θα καταστραφεί από κάποιο εκ των παραγόντων της άμυνας του οργανισμού. Επιπροσθέτως, επειδή τα αντιμικροβιακά προϊόντα των ουδετερόφιλων μπορούν να βλάψουν τους φιλοξενούντες ιστούς, η σύντομη διάρκεια ζωής τους περιορίζει τη βλάβη που υπόκεινται. Τα ουδετερόφιλα, φαγοκυτταρώνουν με τη βοήθεια των μακροφάγων, αφού γίνει η πέψη των παθογόνων Το PECAM-1 και η φωσφατιδυλσερίνη της επιφάνειας των κυττάρων αυτών βοηθούν στη διαδικασία αυτή.
Χημειοτακτισμός
Τα ουδετερόφιλα υπόκεινται σε μια διαδικασία που ονομάζεται χημειοτακτισμός, η οποία τους επιτρέπει να μεταναστεύουν προς την περιοχή της μόλυνσης ή της φλεγμονής. Οι υποδοχείς της επιφάνειας των κυττάρων τους επιτρέπουν να εντοπίζουν τα χημικά συστατικά μορίων όπως η ιντερλευκίνη-8 (IL-8), η ιντερφερόνη-γ, το C5a και το λευκοτριένιο Β4, που μέσω αυτών σχεδιάζεται η πορεία της μετανάστευσης τους.
Τα ουδετερόφιλα έχουν μια πληθώρα υποδοχέων που περιλαμβάνουν: υποδοχείς του συμπληρώματος, υποδοχείς κυτταροκινών (cytokine) (π.χ. για τις ιντερλευκίνες και την ιντερφερόνη-γ και υποδοχείς χημειοκινών (chemokine)), υποδοχείς που ανιχνεύουν και επιτηρούν το επιθήλιο, υποδοχέα λεπτίνης (ένα είδος λιποκίνης (adipokine)) και υποδοχείς Fc για την οψίνη.
Φαγοκυττάρωση
Τα ουδετερόφιλα είναι φαγοκύτταρα, ικανά να «καταπιούν» μικροοργανισμούς ή τμήματά τους. Για την αναγνώριση των στόχων τους, θα πρέπει να επικαλύπτονται με οψώνια – μία διαδικασία που είναι γνωστή ως αντισωματικός οψωνισμός. Μπορούν να εσωτερικεύουν και να σκοτώνουν πολλά μικρόβια και κάθε φαγοκυτταρική διεργασία οδηγεί στο σχηματισμό ενός φαγοσώματος στο οποίο εκκρίνονται αντιδραστικά είδη οξυγόνου και υδρολυτικά ένζυμα. Η κατανάλωση του οξυγόνου κατά την παραγωγή των δραστικών μορφών οξυγόνου έχει ονομαστεί «αναπνευστική έκρηξη», αν και δεν σχετίζονται με την αναπνοή ή την παραγωγή ενέργειας.
Η αναπνευστική έκρηξη περιλαμβάνει την ενεργοποίηση του ενζύμου οξειδάση NADPH, το οποίο παράγει μεγάλες ποσότητες του σουπεροξειδίου, ένα αντιδραστικό είδος οξυγόνου. Το σουπεροξείδιο αντιδρά με ένα μόριο είτε μέσω κατάλυσης ενζύμων, γνωστά ως SOD (superoxide dismutases -Cu/ZnSOD και MnSOD), δίνοντας δύο μόρια υπεροξειδίου του υδρογόνου, το οποίο στη συνέχεια μετατρέπεται σε υπερχλωρικό οξύ HClO από το πράσινο ένζυμο μυελοϋπεροξειδάση της αίμης.
Θεωρείται ότι οι βακτηριοκτόνες ιδιότητες του HClO είναι αρκετές για να σκοτώσουν τα βακτήρια που φαγοκυτταρώνονται από τα ουδετερόφιλα, αλλά αυτό μπορεί, αντίθετα να είναι ένα βήμα απαραίτητο για την ενεργοποίηση των πρωτεασών. thumb|Οι σειρές ανάπτυξης των κυττάρων του αίματος.
Αποκοκκίωση
Τα ουδετερόφιλα, επίσης, απελευθερώνουν μια ποικιλία πρωτεϊνών τριών τύπων κοκκίων. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται αποκοκκίωση:
Εξωκυτταρικές παγίδες των ουδετεροφίλων (ΝΕΤs)
Το 2004, ο Brinkmann και οι συνεργάτες του περιέγραψαν μια εντυπωσιακή παρατήρηση, ότι η ενεργοποίηση των ουδετερόφιλων προκαλεί την απελευθέρωση δομών DNA που μοιάζουν με ιστούς. Αυτός είναι ο τρίτος μηχανισμός θανάτωσης βακτηρίων. Τα ΝΕΤs είναι ένα δίκτυο που αποτελείται από ίνες χρωματίνης και πρωτεάσες που παγιδεύουν και σκοτώνουν τα μικρόβια, εξωκυττάρια. Τα ΝΕΤs, παρέχουν υψηλή τοπική συγκέντρωση αντιμικροβιακών συστατικών που δεσμεύουν, αφοπλίζουν και σκοτώνουν τα μικρόβια ανεξάρτητα από τη φαγοκυτταρική πρόσληψη. Εκτός από τις πιθανές αντιμικροβιακές ιδιότητές τους, τα NET, μπορεί να χρησιμεύσουν ως ένα φυσικό φράγμα που εμποδίζει την περαιτέρω εξάπλωση των παθογόνων παραγόντων. Η παγίδευση των βακτηρίων μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική στα ΝΕΤ του υπόκεινται σήψη, όπου τα ΝΕΤ σχηματίζονται στο εσωτερικό των αιμοφόρων αγγείων. Πρόσφατα, αποδείχτηκε ότι τα ΝΕΤ διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο σε φλεγμονώδεις νόσους, καθώς ΝΕΤ μπορεί να ανιχνευτούν σε προεκλαμψία, σε μια φλεγμονώδη διαταραχή μιας εγκυμοσύνης κατά την οποία είναι γνωστό ότι ενεργοποιούνται τα ουδετερόφιλα. Επιπλέον, τα ΝΕΤ είναι γνωστό ότι παρουσιάζουν προθρομβωτική δράση τόσο in vitro, όσο και in vivo.
Ο ρόλος των ουδετερόφιλων στη νόσο
Χαμηλές τιμές ουδετερόφιλων χαρακτηρίζονται ως ουδετεροπενία. Αυτή η κατάσταση μπορεί να οφείλεται σε γενετική διαταραχή ή μπορεί να αναπτυχθεί αργότερα, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της απλαστικής αναιμίας ή σε ορισμένα είδη λευχαιμίας. Μπορεί, επίσης, να είναι παρενέργεια ενός φαρμάκου και η πιο γνωστή περίπτωση είναι η χημειοθεραπεία. Ουδετεροπενία παρουσιάζει ένα άτομο όταν είναι ιδιαίτερα ευπαθές στις λοιμώξεις. Η ουδετεροπενία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα του αποικισμού από ενδοκυτταρικά ουδετεροφιλικά παράσιτα. Στην έλλειψη της α1-αντιθρυψίνης, το σημαντικό ουδετεροφιλικό ένζυμο ελαστάση δεν αναστέλλεται επαρκώς από την α1-αντιθρυψίνη, γεγονός που οδηγεί σε εκτεταμένη βλάβη των ιστών, παρουσία της φλεγμονής, η σημαντικότερη από τις οποίες είναι πνευμονικό εμφύσημα. Στον οικογενή μεσογειακό πυρετό (Familial Mediterranean fever - FMF) μία μετάλλαξη στο pyrin ή αλλιώς γονίδιο marenostin, που εκφράζεται κυρίως στα ουδετερόφιλα πολυμορφοπύρηνα, οδηγεί σε μία μόνιμα ενεργή οξείας φάσης ανταπόκριση και προκαλεί εμπύρετες καταστάσεις, αρθραλγία, περιτονίτιδα και,τελικά, αμυλοείδωση.
Αναφορές
Κατηγορία:Αίμα Κατηγορία:Ανοσολογία Κατηγορία:Ζωικά κύτταρα
Μετάλλιο «Αντάρτες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου»
Το Μετάλλιο "Αντάρτες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου" (ρωσ. Медаль «Партизану Отечественной войны») ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1943, με διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
Απονομή
Είχαν γίνει 56.883 απονομές του Μεταλλίου "Αντάρτες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου" 1ου βαθμού και 70.992 απονομές του Μεταλλίου "Αντάρτες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου" 2ου βαθμού.
Ανταρτες
Ιουστινιανός Β´
Πόλεμοι με τους Άραβες
Ο Ιουστινιανός Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ και της συζύγου του Αναστασίας. Ο πατέρας του έμεινε μόνος αυτοκράτορας όταν καθαιρέθηκαν και ρινοκοπήθηκαν οι θείοι του Ηράκλειος και Τιβέριος (681). Με τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του όταν ήταν ο ίδιος ο Ιουστινιανός Β΄ μόλις 16 ετών τον διαδέχθηκε στον θρόνο. Οι μεγάλες νίκες του πατέρα του στην ανατολή επέτρεψαν στον Ιουστινιανό Β΄ να βρει ένα πλούσιο βασίλειο. Μετά από μια σύντομη σύγκρουση με τους Άραβες στην Αρμενία πέτυχε την αύξηση του φόρου από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών και την κατοχή τμήματος της Κύπρου. Τα έσοδα από τις επαρχίες της Αρμενίας και της Ιβηρίας μοιράστηκαν στις δυο αυτοκρατορίες. Με νέες συμφωνίες που προχώρησε με το Χαλιφάτο ο Ιουστινιανούς Β΄ μετακίνησε 12.000 χριστιανούς Μαρωνίτες από τον Λίβανο που δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα στους Άραβες. Οι μεταρρυθμίσεις συνεχίστηκαν, ο στρατός του που είχε εξαντληθεί άσχημα ενισχύθηκε με Μαρδαίται και Κύπριους από το κατεχόμενο τμήμα. Έθεσε σε ισχύ τον «Νόμο των Αγροτών», μια ρύθμιση που επέτρεψε την ισχυροποίηση της αγροτικής τάξης. Αργότερα (688) υπέγραψε νέα Συνθήκη με τον Χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν σύμφωνα με την οποία η Κύπρος ανακηρύχτηκε ουδέτερη ζώνη και τα έσοδα μοιράστηκαν.
Με πλεονέκτημα τη σταθερότητα στην Ανατολή ο Ιουστινιανός Β΄ προσπάθησε να ανακτήσει τα Βαλκάνια που τα είχαν καταλάβει οι Σλαβικές φυλές, μετέφερε ιππικό από την Ανατολή στη Θράκη (687). Με μεγάλη στρατιωτική εκστρατεία (688-689) έδιωξε τους Βούλγαρους από τη Μακεδονία και ανέκτησε τη Θεσσαλονίκη τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης. Οι υποταχθέντες Σλάβοι μεταφέρθηκαν στη Βιθυνία και του πρόσφεραν στρατιωτική προστασία 30.000 ανδρών. Με αυξημένες δυνάμεις στην Ανατολή ο Ιουστινιανός Β΄ ήταν ασφαλής να ξεκινήσει νέους πολέμους με τους Άραβες. Ο Ιουστινιανός Β΄ κέρδισε την πρώτη μάχη στην Αρμενία (693) αλλά οι Σλάβοι κατόπιν ηττήθηκαν και επαναστάτησαν με αποτέλεσμα οι Βυζαντινοί να συντριβούν στη Μάχη της Σεβαστουπόλεως, ο ίδιος δραπέτευσε στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Ο Θεοφάνης Ομολογητής γράφει ότι ο αυτοκράτορας από την οργή του έσφαξε όλους τους Σλάβους στο Θέμα Οψίκιον. Στο μεταξύ ένας Πατρίκιος οδήγησε τους Αρμένιους σε εξέγερση με αποτέλεσμα η επαρχία να κατακτηθεί ολοκληρωτικά από τους Άραβες (694-695).
Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος και το τέλος της πρώτης βασιλείας
Ο Μανιχαϊσμός διώχτηκε σκληρά από τον αυτοκράτορα, η σκληρή υποταγή των λαικών παραδόσεων που δεν είχαν καταγωγή από τη Χαλκηδόνα προκάλεσαν την αντίδραση της εκκλησίας. Ο Ιουστινιανός Β΄ συγκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο με στόχο να επικυρώσει τις αποφάσεις της Ε΄ και της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου και να επικυρώσει τη θρησκευτική του πολιτική. Οι αποφάσεις είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση των διαφορών της Ορθόδοξης με την Καθολική Εκκλησία. Ο αυτοκράτορας διέταξε να συλληφθεί ο Πάπας Σέργιος Α΄ αλλά η Ρώμη και η Ραβέννα υποστήριξαν τον πάπα. Αναδιοργάνωσε τα Βυζαντινά Θέματα και δημιούργησε στα νότια το νέο Θέμα Ελλάδος που βρισκόταν σε κατώτερη θέση, το Θέμα Οψίκιον, το Θέμα Ανατολικών, το Θέμα Θρακησίων το Θέμα Αρμενιακών και οι ναυτικοί Καραβισιάνοι είχαν την πρώτη θέση στην αυτοκρατορία. Προσπάθησε να προστατεύσει τους χωρικούς από τους ισχυρούς γαιοκτήμονες, αυτό τον έφερε σε σκληρή σύγκρουση μαζί τους. Παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές διανομής γης ενόχλησαν την αριστοκρατία η ψηλή φορολογία έφερε εξέγερση και στους χωρικούς. Οι υπουργοί του Στέφανος και Θεόδωρος συγκέντρωναν τα ποσά από τους φόρους με στόχο να οικοδομήσει ο αυτοκράτορας πολυτελή κτίρια. Το 695 ο στρατός εξεγέρθηκε και ανακήρυξε Αυτοκράτορα έναν αξιωματικό με το όνομα Λεόντιος. Ο Λεόντιος, όντας παλαιός φίλος του πατέρα του, χάρισε τη ζωή στον Ιουστινιανό αλλά τον τιμώρησε με ρινοκοπία (δηλαδή ακρωτηριασμό της μύτης) και τον εξόρισε στη Χερσώνα της Κριμαίας. Εκεί ο Ιουστινιανός παρέμεινε για δέκα χρόνια, δηλαδή μέχρι το 705.
Εξορία
Την περίοδο της εξορίας του ο Ιουστινιανός Β΄ συγκέντρωσε οπαδούς με στόχο να ανακτήσει, τον θρόνο οι αρχές αποφάσισαν να τον μεταφέρουν από τη Χερσώνα στην Κωνσταντινούπολη (702/703). Ο Ιουστινιανός δραπέτευσε, τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό ο Χαχάνος των Χάζαρων Μπουσίρ και του έδωσε την αδελφή του ως σύζυγο. Ο Ιουστινιανός την ονόμασε Θεοδώρα των Χαζάρων, αντέγραψε τη σύζυγο του προκατόχου του Ιουστινιανού Α΄ Θεοδώρα. Δέχτηκε σαν προίκα μια βίλα στην πόλη Φαναγορία που βρισκόταν στη Θάλασσα Αζόφ. Ο Μπουσίρ σύντομα δωροδοκήθηκε από τον Τιβέριο να δολοφονήσει τον γαμπρό του, έστειλε δύο Χάζαρους τους Παπατζύν και Βαλγίτζιν να εκτελέσουν την εντολή. Ο Ιουστινιανός δέχτηκε προειδοποίηση από τη σύζυγο του και θανάτωσε τους Παπατζύν και Βαλγίτζιν, απέπλευσε κατόπιν για το Θέμα Χερσώνος και κάλεσε τους οπαδούς του να διασχίσουν τη Μαύρη Θάλασσα.
Την ώρα που το πλοίο βρισκόταν στις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας ξέσπασε καταιγίδα στο στόμιο του Δνείστερου με τους παραποτάμους του Δνείπερου. Ένας οπαδός του τον πλησίασε και του ζήτησε να υποσχεθεί στον θεό σαν τάμα ότι δεν θα πειράξει κανέναν από τους αντιπάλους του όταν επιστρέψει στον θρόνο. Ο Ιουστινιανός του απάντησε "αν χαρίσω τη ζωή σε έστω και έναν από αυτούς ο θεός να με πνίξει εδώ". Αφού επιβίωσε από την καταιγίδα ο Ιουστινιανός κατέφυγε στον Τέρβελ της Βουλγαρίας, του ζήτησε βοήθεια να ανακτήσει τον θρόνο του, σε αντάλλαγμα θα του έδινε για γάμο την κόρη του Αναστασία με τον τίτλο του Καίσαρα. Την άνοιξη του 705 πλησίασαν την Κωνσταντινούπολη 15.000 Βούλγαροι και Σλάβοι ιππείς. Ο Ιουστινιανός ζητούσε συνεχώς επί τρεις μέρες από τους κατοίκους της πόλης να του ανοίξουν τα τείχη αλλά χωρίς αποτέλεσμα, οι οπαδοί του εισήλθαν από ένα υπόγειο Υδραγωγείο στην Κωνσταντινούπολη και κάλεσαν τον λαό σε πραξικόπημα. Ο Ιουστινιανός Β΄ ανέβηκε για δεύτερη φορά στον θρόνο σπάζοντας την παράδοση που απαγορεύει σε ακρωτηριασμένο να ανέβει στον θρόνο, αντικατέστησε την κομμένη του μύτη με ένα χρυσό τεμάχιο. Οι στασιαστές Τιβέριος και Λεόντιος μεταφέρθηκαν στον Ιππόδρομο, αφού πρώτα ο Ιουστινιανός Β΄ τους πάτησε στον λαιμό σαν ένδειξη υποταγής αποκεφαλίστηκαν μαζί με πολλούς οπαδούς τους. Ο πατριάρχης Καλλίνικος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως καθαιρέθηκε, τυφλώθηκε και εξορίστηκε στη Ρώμη.
Ανάρρηση στο θρόνο για δεύτερη φορά
thumb|right|200px|Ο Ιουστινιανός Β΄ εμφάνισε τη μορφή του Χριστού για πρώτη φορά στα νομίσματα. Σόλιδος της δεύτερης βασιλείας του (705-711): D[OMINUS] N[OSTRI] IHS[US] CH[RI]S[TOS] REX REGNANTIUM / D. N. IUSTINIANUS MULTUS A[ΝΝΟS]. Κρατά ένσταυρη σφαίρα με την επιγραφή PAX. Τη δεύτερη περίοδο της βασιλείας ακολούθησαν ταπεινωτικές ήττες από τους Βούλγαρους και το Χαλιφάτο και άγριες καταστολές των εξεγέρσεων στο εσωτερικό. Ο Ιουστινιανός Β΄ αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον του Τέρβελ (708) με στόχο να ανακτήσει τα εδάφη που του είχε παραχωρήσει όταν του έδωσε τον τίτλο του Καίσαρα (705). Ο Ιουστινιανός Β΄ αποκλείστηκε στην Βουλγαρική Αγχίαλο και αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει. Ακολούθησε συνθήκη ανάμεσα στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και τη Βουλγαρία που επανέφερε την ειρήνη ανάμεσα στις δύο χώρες. Ακολούθησαν νέες ήττες από τους Άραβες στη Μικρά Ασία, κατέλαβαν τις πόλεις της Κιλικίας και εισέβαλαν στην Καππαδοκία (709-711). Διέταξε τον πάπα Ιωάννη Ζ΄ να αναγνωρίσει την Πενθέκτη Οικουμενική, ακολούθησε εκστρατεία στη Ραβένα υπό την ηγεσία του Πατρίκιου Θεόδωρου με στόχο να τιμωρήσει την πόλη (709). Η εκστρατεία είχε στόχο να αποκαταστήσει τη Βυζαντινή κυριαρχία στη Ραβέννα ύστερα από την τοπική ανταρσία. Η καταστολή έγινε με επιτυχία, ο νέος Πάπας Κωνσταντίνος επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη (710) και ο Ιουστινιανός Β΄ αναγνώρισε τα προνόμια της Δυτικής Εκκλησίας. Δεν είναι γνωστό τι ακολούθησε από την Πενθέκτη Σύνοδο μέχρι τότε, ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος ορκίστηκε ότι θα σεβαστεί όλους τους κανόνες. Αυτή ήταν η τελευταία φορά στην οποία ο πάπας της Ρώμης θα επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη, η επόμενη θα είναι στους σύγχρονους χρόνους όταν ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ θα επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη (1967).
Ακολούθησε η μοιραία ανταρσία, η Χερσώνα εξεγέρθηκε και ο εξόριστος Φιλιππικός Βαρδάνης κατέλαβε την πόλη, ο Ιουστινιανός Β΄ έστειλε στρατό να τους καταστείλει (709, 711). Οι επαναστάτες ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Φιλιππικό, ο αυτοκράτορας βρισκόταν στην Αρμενία και δεν μπορούσε να τους υποτάξει. Η καταστροφή του συνόλου του βυζαντινού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα το 711 κατά το ταξίδι επιστροφής από τη Χερσώνα, και ο χαμός περίπου 70.000 ανδρών στα μανιασμένα κύματα, λέγεται ότι προκάλεσε το γέλιο του αυτοκράτορα. Ο Ιουστινιανός Β΄ συνελήφθη και εκτελέστηκε τον Νοέμβριο του 711, η κεφαλή του απεστάλη στη Ρώμη και τη Ραβένα. Με την εκτέλεση του γιου της η μητέρα του Ιουστινιανού Β΄ μετέφερε τον εξάχρονο εγγονό της και Συναυτοκράτορα Τιβέριο στην Παναγία των Βλαχερνών. Οι στασιαστές έβγαλαν το μικρό παιδί από το ιερό και το στραγγάλισαν, με τον τρόπο αυτό έληξε άδοξα για το Βυζάντιο η δυναστεία του μέγιστου Ηρακλείου.
Επίλογος
Ο Ιουστινιανός Β´, παρά τη σκληρότητα και την πνευματική του αστάθεια, ήταν ικανός αυτοκράτορας, και εργάστηκε σκληρά για το καλό της αυτοκρατορίας, διατηρώντας και ενισχύοντας τη διοικητική και κοινωνική συνοχή που ήταν απαραίτητη για τη σωτηρία της. Οι εκρήξεις εκδίκησής του όμως ήταν τόσο βίαιες που τον κατέστησαν εξαιρετικά αντιδημοφιλή. Το πάθος του και το άσβεστο κουράγιο του, απέδειξαν ότι δεν αρκεί ο ακρωτηριασμός για να εξουδετερώσει τη φιλοδοξία ενός αποφασισμένου για την εξουσία ανθρώπου. Έτσι, το σκληρό έθιμο της τιμωρίας με ρινοκοπία δεν εφαρμόστηκε ξανά στη Βυζαντινή ιστορία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ευδοκία κατά την 1η βασιλεία του (685-695). Δεν απέκτησαν απογόνους.
Έπειτα ο Ιουστινιανός Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Θεοδώρα, αδελφή του Μπουσίρ χάνου των Χαζάρων και είχε τέκνα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία του Ηρακλείου Κατηγορία:Μεσαιωνική Κριμαία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Αγία Σοφία Λήμνου
thumb|right|150px|Το σχολείο thumb|right|150px|Ο ναός της Αγίας Σοφίας thumb|right|150px|Ο κεντρικός δρόμος Η Αγία Σοφία είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν ανήκε στο δημοτικό διαμέρσμα Φισίνης του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.