cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αετοφωλιά Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η εγκαταλελειμμένη Παλαιά Αετοφωλιά βρίσκεται περίπου 2,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της σύγχρονης σε συντεταγμένες: 37.10222°N, 21.85306°W
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Σαμπάκαλφα. Το 1927 μετονομάσθηκε επίσημα σε Αετοφωλιά (αναφέρεται σε διάφορες πηγές και ως η Αϊτοφωλιά). Η αρχική θέση του οικισμού, αναφερόμενη σήμερα ως η Παλαιά Αετοφωλιά, βρισκόταν περίπου 2,5 και 4 περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά της σύγχρονης Αετοφωλιάς και της Στέρνας αντίστοιχα. Μετά από την ορμητική δράση του καταστροφικού τυφώνα, τον Νοέμβριο του 1957, ο οποίος προκάλεσε σημαντικές καταστροφές στην Χώρα, στην Ελληνοεκκλησιά (Σιάμαρι) και στην Παλαιά Αετοφωλιά το χωριό εγκαταλείφτηκε από τους κατοίκους του και ο νεότερος οικισμός της Αετοφωλιάς ξανακτίστηκε σταδιακά, ως το 1967, στη σημερινή του θέση. Σήμερα στους χώρους του παλαιότερου οικισμού υπάρχουν τα ερείπια από τα περισσότερα παλαιά πέτρινα σπίτια, ενώ σώζεται η εκκλησιά του, ο Άγιος Γεώργιος, που έχει κηρυχτεί διατηρητέο μνημείο, καθώς και τα δυο πηγάδια του, εκ των οποίων το ένα, έχει κηρυχτεί επίσης διατηρητέο μνημείο, καθώς αι το παλαιό δημοτικό σχολείο το οποίο και αυτό έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο. Επειδή, από το σημείο που ήταν χτισμένο αρχικά το χωριό, ο οποιοσδήποτε, κάτοικος ή επισκέπτης, μπορούσε να δει όλη την μεσσηνιακή πεδιάδα, «ως αετός από την φωλιά του», προήλθε και η νεότερη ονομασία του οικισμού.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 84 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το κτίριο του παλαιού Δημοτικού Σχολείου, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο - υπόδειγμα αγροτικού μονοτάξιου σχολείου, υπάρχουν και οι εκκλησίες του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Λουκά και ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου (στην Παλαιά Αετοφωλιά), οι οποίες υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Επίσης διάφορες εκδηλώσεις πραγματοποιεί, κατά διάφορα χρονικά διαστήματα, ο Εξωραϊστικός Σύλλογος της Αετοφωλιάς με έμφαση στην τοπική παράδοση. Ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις, αναφέρεται ενδεικτικά μια εκδήλωση προς τιμήν των παραδοσιακών οργανοπαιχτών της ευρύτερης περιοχής των Κοντοβουνίων, που έγινε στο χωριό το 2003, η έκδοση του βιβλίου του εξαίρετου λαογράφου, δάσκαλου και συγγραφέα από το γειτονικό Κεφαλόβρυσο Δημητρίου Γρ. Μουγγού <<Λαογραφικά των Κοντοβουνίων - Μνημεία του Λόγου>> το 2007 και η συνάντηση όλων των δασκάλων που είχαν διδάξει στο χωριό μετά το 1940. Στα κοντινά αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται ο παλαιότερος οικισμός με τα πηγάδια του, εκ των οποίων το εννεαγωνικό πηγάδι, το οποίο βρίσκεται στη δυτική άκρη της Παλαιάς Αετοφωλιάς έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο, καθώς αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής και «λόγω της ιδιότροπης μορφής και του επιμελημένου κτίσματός του».
Η εκκλησιά του Αγίου Γεωργίου
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου στην Παλαιά Αετοφωλιά είναι μονόχωρος ναός με δίρριχτη νεωτερική στέγη και τρεις τρίπλευρες εξωτερικές αψίδες, ο οποίος έχει κηρυχθεί ιστορικό-διατηρητέο μνημείο. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου χτίστηκε με αργολιθοδομή, διαθέτει κωδωνοστάσιο χτισμένο από λαξευτούς ορθογώνιους λίθους και χρονολογείται περί τα τέλη του 19ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Εκλογές Εθνικού Συμβουλίου του Μπουτάν (2018)
Εκλογές για Εθνικό Συμβούλιο διεξήχθησαν στο Μπουτάν στις 20 Απριλίου 2018.
Εκλογικό σύστημα
Από τα συνολικά 25 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου τα 20 εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα.
Παραπομπές
2018 Μπουταν
Χάρων ο Ναυκρατίτης
Ο Χάρων ο Ναυκρατίτης ήταν ιστορικός της ελληνιστικής εποχής.
Σύμφωνα με την Σούδα έγραψε: - ένα έργο για την γενέτειρά του Ναύκρατη - έναν κατάλογο των βασιλέων διαφόρων εθνών - την ιστορία των ιερέων της Αιγύπτου και των σημαντικών γεγονότων που συνέβησαν στην εποχή τους, καθώς και κάποιες άλλες σχετικές με την Αίγυπτο πραγματείες.
Όλα τα έργα του Χάροντα του Ναυκρατίτη έχουν ολοκληρωτικά χαθεί. Ορισμένοι σύγχρονοι φιλόλογοι υποθέτουν ότι ο Χάρων ο Ναυκρατίτης ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Χάροντα (ή Χάρη) που αναφέρεται από μεταγενέστερους αρχαίους συγγραφείς ως φίλος και σχολιαστής έργων του Απολλώνιου του Ρόδιου.
Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον
Η Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον (αγγλικά: Brighton & Hove Albion) είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Μπράιτον στην νότια Αγγλία. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Φάλμερ Στέιντιουμ, χωρητικότητας 30.750 θεατών.
Η Μπράιτον ιδρύθηκε το 1901. Η ομάδα ανέβηκε στην μεγάλη κατηγορία (τότε Φερστ Ντιβίζιον) το 1979 και έμεινε έως το 1983. Το 1983 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, αλλά ηττήθηκε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 4–0 μετά από επανάληψη του τελικού ο πρώτος έληξε 2–2. Την ίδια περίοδο υποβιβάστηκε από τη Φερστ Ντιβίζιον. Για 4 χρόνια αγωνιζόταν στην Τσάμπιονσιπ, μετά την πρώτη θέση που κατέκτησε στη Λιγκ Ουάν την περίοδο 2010–11. Την περίοδο 2016–17 εξασφάλισε την επιστροφή της στην Πρέμιερ Λιγκ. .
Ο σύλλογος έχει κατακτήσει ένα Σούπερ Καπ Αγγλίας,σημερινό Κομιούνιτι Σιλντ τη σεζόν 1910/1911. Ένας από τους πιο γνωστούς ποδοσφαιριστές που αγωνίσθηκαν με τα χρώματα του συλλόγου ήταν ο διεθνής κεντρικός αμυντικός Στιβ Φόστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1901 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Προγκρές Μ-07Μ
Αποστολή
Έπειτα από δύο ημέρες ελεύθερης πτήσης το σκάφος συνδέθηκε με το τμήμα Ζβεζντά του σταθμού στις 12 Σεπτεμβρίου (11:58 UTC). Μετέφερε φορτίο 2.515 kg, στο οποίο περιλαμβάνονταν 1.120 kg καυσίμων, 49 kg οξυγόνου, 210 kg νερού καθώς και υλικά για το σύστημα υποστήριξης ζωής του σταθμού, προμήθειες, τρόφιμα και άλλο εξοπλισμό.
Οι προωθητήρες του διαστημοπλοίου χρησιμοποιήθηκαν τρεις φορές για να διορθωθεί το επίπεδο της τροχιάς του διαστημικού σταθμού, συγκεκριμένα στις 15 Σεπτεμβρίου, στις 20 Οκτωβρίου και τις 22 Δεκεμβρίου.
Στις 20 Φεβρουαρίου 2011 το Προγκρές αποσυνδέθηκε προκειμένου να απελευθερωθεί η θύρα του τμήματος Ζβεζντά προκειμένου αυτή να απελευθερωθεί για το ευρωπαϊκό σκάφος ανεφοδιασμού Johannes Kepler. Στην συνέχεια καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Μπλου Μάουντεν
Η κορυφή Μπλου Μάουντεν (αγγλ. Blue Mountain Peak) είναι η υψηλότερη κορυφή και βουνό στη νήσο και το κράτος Τζαμάικα και μία από τις υψηλότερες στην Καραϊβική, με υψόμετρο 2.256 μέτρα. Ανήκει στην οροσειρά Μπλου Μάουντενς (δηλαδή «Μπλε Βουνά» ή «Κυανά Όρη») και βρίσκεται στο σύνορο των ενοριών (διοικητικών διαιρέσεων) Πόρτλαντ και Σαιντ Τόμας της ανατολικής Τζαμάικα. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της κορυφής είναι 18°02΄48΄΄ Βόρειο πλάτος και 76°34΄45΄΄ Δυτικό μήκος.
Το βουνό είναι μέρος του Εθνικού Πάρκου Μπλου και Τζων Κρόου Μάουντενς, το οποίο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 2015.
Χλωρίδα
Ο φημισμένος Καφές του Μπλου Μάουντεν παράγεται από μικρές φυτείες πάνω στο βουνό, με τα μικρά «καφεχώρια» Κλάβερτυ Κότατζ και Χάγκλεϋ Γκαπ να είναι τα πλησιέστερα στην κορυφή.
Μερικά από τα είδη φυτών που βρίσκονται στο βουνό είναι ενδημικά σε αυτό, δηλαδή δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στον κόσμο. Πολλά φυτά στα υψηλότερα μέρη έχουν μικρό μέγεθος, κάτι που οφείλεται στις χαμηλές θερμοκρασίες, οι οποίες αναστέλλουν την ανάπτυξη.
Ψυχαγωγία
Γενικότερα τα Μπλου Μάουντενς είναι αγαπημένος προορισμός για οδοιπορία και κατασκήνωση. Η «παραδοσιακή» διαδρομή του Μπλου Μάουντεν είναι η μήκους 11 χιλιομέτρων προς την κορυφή, που έχει υψομετρική διαφορά 910 μέτρα. Οι Τζαμαϊκανοί προτιμούν να φθάνουν στην κορυφή τη στιγμή της ανατολής του ήλιου, οπότε η άνοδος των 3 έως 4 ωρών γίνεται κυρίως στο σκοτάδι. Η ατμόσφαιρα είναι συνήθως πολύ καθαρή το πρωί και κάποιες φορές είναι ορατή η Κούβα πέρα μακριά. Για την ανάβαση χρειάζεται να πληρωθεί ένα ποσό στις αρχές του πάρκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπλου Μαουντεν
Αμπντ ελ-Καντέρ
Ο Αμπντ ελ-Καντέρ (عبدالقادر الجزائري‎, Μάσκαρα, 6 Σεπτεμβρίου 1808 - Δαμασκός, 26 Μαΐου 1883) ήταν Αλγερινός στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν σεΐχης του τάγματος των Σούφι της Καντιρίγια, και κατά συνέπεια ο Αμπντ αλ-Κάντερ έλαβε λεπτομερή μουσουλμανική θρησκευτική εκπαίδευση.
Ταξίδεψε στη Μέκκα, τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη και εντυπωσιάστηκε από τις μεταρρυθμίσεις με τις οποίες ο Μεχμέτ Αλή απελευθέρωσε την Αίγυπτο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επέστρεψε στην Αλγερία λίγους μήνες πριν από τη γαλλική εισβολή του 1830.
Σε λιγότερο από δύο χρόνια, έγινε διοικητής (εμίρης) και ηγήθηκε μιας εξέγερσης διαφόρων φυλών, σημειώνοντας πολλές τακτικές νίκες.
Στις 20 Μαΐου 1837 υπέγραψε τη συνθήκη της Τάφνα με τον στρατηγό Μπουγκώ, διοικητή του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος (και μετέπειτα γενικό κυβερνήτη της Αλγερίας από τον Δεκέμβριο του 1840 έως τον Ιούλιο του 1847). Με τη σύμβαση αυτή (η οποία αποτέλεσε αργότερα πηγή πολλών παρεξηγήσεων), η Γαλλία αναγνώρισε την εξουσία της στο σουλτανάτο της δυτικής Αλγερίας (εκτός από το Οράν, το Αρζέου, το Μοσταγκανέμ και το Μαζαγκράν), το σουλτανάτο Τιτέρι και την επαρχία του Αλγερίου, εκτός από τις πόλεις Αλγέρι και Μπλιντά, την πεδιάδα Μιτιτζά και το αλγερινό Σαχέλ.
Σε αυτά τα εδάφη, που αποτελούσαν τα δύο τρίτα της Αλγερίας, ο Αμπντ ελ-Καντέρ επεδίωξε να οργανώσει ένα θεοκρατικό κράτος, με το Κοράνι ως ανώτατο νόμο.
Όταν θέλησε να προσαρτήσει την Κωνσταντίνη διορίζοντας έναν από τους αντιπροσώπους της εκεί, η Γαλλία οργάνωσε μια εκστρατεία, γνωστή ως Σιδηρές Πύλες, την οποία ο Αμπντ ελ-Καντέρ θεώρησε παραβίαση της Συνθήκης της Τάφνα.
Από τότε, ο πόλεμος επαναλήφθηκε βίαια και μετατράπηκε σε έναν πραγματικό ανταρτοπόλεμο σε όλη τη δυτική Αλγερία που διήρκεσε μέχρι το 1842.
Ωστόσο, ο Αμπντ ελ-Καντέρ απέτυχε να ενώσει Βερβέρους και Άραβες. μικρογραφία|[[Ζουάβοι|Ζουάβος]] Ο πόλεμος πήρε άλλη τροπή με τον διορισμό του στρατάρχη Μπουγκώ ως γενικού κυβερνήτη της Αλγερίας το 1842. Άλλαξε εντελώς την τακτική του γαλλικού στρατού, ο οποίος υποστηριζόταν από πολυάριθμα αλγερινά στρατεύματα, τόσο τακτικά (ζουάβοι ή, από τον περσικό όρο που πέρασε στα τουρκικά, σπαχήδες) όσο και παράτυπα. Η νέα τακτική ήταν ουσιαστικά ένας αντι-αντάρτικος πόλεμος, βασισμένος σε διασπαστικές ενέργειες που αποσκοπούσαν στην αποκοπή των σχέσεων των ανταρτών με τη βάση τους.
Ο εμίρης οδηγήθηκε πίσω στα άνυδρα υψίπεδα με τη νομαδική του πρωτεύουσα των 30.000 περίπου ανθρώπων (τη «σμάλα»). Με την κατάληψη της «σμάλα» από τον Δούκα του Ωμάλ (τέταρτος γιος του Λουδοβίκου Φιλίππου), ο Αμπντ ελ-Καντέρ υπέστη σοβαρό πλήγμα στις 16 Μαΐου 1843 στην περιοχή Μπογκάρ.
Αφού συγκέντρωσε ό,τι είχε απομείνει από τους μαχητές του, προσπάθησε να τεθεί υπό την προστασία του σουλτάνου του Μαρόκου. Ο τελευταίος, ο οποίος είχε βάλει στο στόχαστρό του τη Δυτική Αλγερία, παρενέβη, αλλά ηττήθηκε επίσης κοντά στην Ουϊντά στις 14 Αυγούστου 1844.
Με τη Συνθήκη της Ταγγέρης που ακολούθησε, ο Αμπντ ελ-Καντέρ κηρύχθηκε έκπτωτος τόσο στην Αλγερία όσο και στο Μαρόκο και καθορίστηκαν τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών. Ο Αμπντ ελ-Καντέρ προσπάθησε να αναζωπυρώσει την εξέγερση το 1847, αλλά απέτυχε να συσπειρώσει τις βερβερικές φυλές της Καβυλίας και αναγκάστηκε να καταφύγει στο Μαρόκο.
Όταν δέχθηκε επίθεση από μαροκινά στρατεύματα, συμφώνησε να παραδοθεί στις 21 Δεκεμβρίου 1847, με αντάλλαγμα τη δέσμευση του δούκα του Ωμάλ να μεταφερθεί στη μουσουλμανική Ανατολή (Μασρίκ).
Αρχικά, ωστόσο, η υπόσχεση δεν τηρήθηκε και ο Αμπντ ελ-Καντέρ εξορίστηκε στη Γαλλία, αρχικά στην Τουλόν, στη συνέχεια στο Πω και τελικά στο κάστρο του Αμπουάζ.
Ο Ναπολέων Γ΄ πήγε να τον επισκεφθεί και, περιέργως, ο αυτοκράτορας και ο κρατούμενος αγωνιστής έδειξαν συμπάθεια. Στη συνέχεια, οι επισκέψεις επαναλήφθηκαν τακτικά και οι απόψεις των δύο πλευρών άρχισαν να συγκλίνουν. Στο τέλος, οι δύο τους είχαν καταλήξει σε μια εξαιρετική κατανόηση.
Ήταν πλέον πάνω από 50 ετών. Γι' αυτό έλαβε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής και μια καλή σύνταξη. Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του γράφοντας, κυρίως για τη φιλοσοφία.
Στις 18 Ιουνίου 1864, μυήθηκε στον τεκτονισμό στη Στοά των Πυραμίδων, ανατολικά του Καΐρου, η οποία συνήλθε για την περίσταση στην Αλεξάνδρεια.
Για την αποικιοκρατική Γαλλία της εποχής εκείνης, ήταν το πρότυπο του πεφωτισμένου ιθαγενή που κατανόησε την εκπολιτιστική έφεση του αποικισμού και συνεργάστηκε με τη Γαλλία αφού την πολέμησε με τιμή.
Για τους Αλγερινούς, ο Αμπντ ελ-Καντέρ είναι ο πατέρας του αλγερινού έθνους, ο ήρωας που παραδόθηκε μόνο και μόνο για να διαφυλάξει τους Αλγερινούς από έναν άνισο και χαμένο πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αλγερινοί πολιτικοί
Αγάγ
Ο Αγάγ (εβρ. אֲגַג) ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, βασιλιάς του νομαδικού έθνους των Αμαληκιτών, εχθρών των Ισραηλιτών.
Μελετητές έχουν προτείνει ότι η λέξη «Αγάγ» ήταν μια δυναστική γενική ονομασία για τους βασιλείς των Αμαληκιτών, ακριβώς όπως ο τίτλος «Φαραώ» χρησιμοποιείτο ως ονομασία των βασιλέων της Αρχαίας Αιγύπτου. Η ετυμολογία του ονόματος είναι αβέβαιη κατά τον John L. McKenzie (1995) ενώ ο Cox (1884) πρότεινε τη μετάφραση «υψηλός».
Στην Πεντάτευχο η έκφραση «η βασιλεία του θα υψωθεί περισσότερο εκείνης του Αγάγ και το βασίλειό του θα μεγαλώσει» αποδίδεται στον Βαλαάμ στους Αριθμούς (κδ΄ 7), στον τρίτο προφητικό λόγο του, για να χαρακτηρίσει έναν μελλοντικό Βασιλιά του Ισραήλ που θα ήταν «υψηλότερος» ακόμα και από τον βασιλιά των Αμαληκιτών. Ο συγγραφέας εδώ υπονοεί τη σημασία της λέξεως «αγάγ» ως «υψηλός» προκειμένου να υποδηλώσει ότι ο βασιλιάς του Ισραήλ θα ήταν ακόμα «υψηλότερος από τον Υψηλό». Η χρήση τέτοιων λογοπαιγνίων αποτελεί χαρακτηριστική τάση στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο βασιλιάς Αγάγ ωστόσο αναφέρεται στο βιβλίο Α΄ Βασιλειών της Π. Διαθήκης ως ένα συγκεκριμένο ιστορικό πρόσωπο στις αρχές του 11ου αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς εκείνος που εξόργισε τον Θεό εξαιτίας των κακουργιών που διέπραξαν οι Αμαληκίτες σε βάρος των Εβραίων. Τότε ο Θεός ανέθεσε, δια του προφήτη Σαμουήλ, στον βασιλιά Σαούλ να εξολοθρεύσει τον Αγάγ και τον λαό του. Πράγματι, ο Σαούλ κατατρόπωσε τους Αμαληκίτες και αιχμαλώτισε τον Αγάγ. Επέδειξε όμως οίκτο για τον νικημένο εχθρό του, γεγονός που ανάγκασε τον Σαμουήλ να εκτελέσει ο ίδιος τη θεϊκή προσταγή: ''«Καὶ εἶπε Σαμουήλ· προσαγάγετέ μοι τὸν Ἀγὰγ βασιλέα Ἀμαλήκ. καὶ προσῆλθε πρὸς αὐτὸν Ἀγὰγ τρέμων, καὶ εἶπεν Ἀγάγ· εἰ οὕτω πικρὸς ὁ θάνατος; καὶ εἶπε Σαμουὴλ πρὸς Ἀγάγ· καθότι ἠτέκνωσε γυναῖκας ἡ ρομφαία σου, οὕτως ἀτεκνωθήσεται ἐκ γυναικῶν ἡ μήτηρ σου, καὶ ἔσφαξε Σαμουὴλ τὸν Ἀγὰγ ἐνώπιον Κυρίου ἐν Γαλγάλ.» (Α΄ Βασιλ.'', ιε΄ 32-33)
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Ασιάτες βασιλείς
Μεσογειακοί Αγώνες 2018
Οι 18οι Μεσογειακοί Αγώνες, γνωστοί ως Μεσογειακοί Αγώνες 2018, ήταν μια διεθνής αθλητική διοργάνωση που διεξήχθη από τις 22 Ιουνίου έως την 1η Ιουλίου 2018 στην Ταραγόνα της Ισπανίας. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί να διεξαχθούν το 2017, αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων και πολιτικής αστάθειας της χώρας μετατέθηκαν για το 2018.
Διαδικασία Επιλογής
Η διοργανώτρια πόλη ανακοινώθηκε κατά την διάρκεια της γενικής συνέλευσης του ICMG, που έλαβε χώρα στη Μερσίνη της Τουρκίας (οικοδεσπότη των προηγούμενων Μεσογειακών Αγώνων, του 2013) στις 15 Οκτωβρίου 2011. Οι τελικοί υποψήφιοι ήταν η Αλεξάνδρεια και η Ταραγόνα, με την τελευταία να κερδίζει οριακά στην τελική ψηφοφορία (36 ψήφοι έναντι 34 ψήφων που έλαβε η Αλεξάνδρεια).
Με το σύνθημα «Η ιστορία δημιουργεί την ιστορία», η Ταραγόνα σχεδίαζε να φέρει τους Αγώνες στην Ισπανία για τρίτη φορά μετά τους Μεσογειακούς Αγώνες του 1955 στην Βαρκελώνη και τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005 στην Almería.
Τελετή έναρξης
Πρώτη μπήκε στο στάδιο η ελληνική ομάδα, όπως συμβαίνει πάντα. Έπειτα, ακολούθησαν οι υπόλοιπες συμμετέχουσες χώρες, με αλφαβητική σειρά στην ισπανική γλώσσα. Τελευταία ήταν η διοργανώτρια χώρα Ισπανία, που έκλεισε τον κύκλο της παρέλασης στην τελετή.
Αναβολή διεξαγωγής αγώνων
Εκφράστηκαν αμφιβολίες το 2017 σχετικά με την διεξαγωγή των Μεσογειακών Αγώνων εξαιτίας της συνταγματικής κρίσης στην Ισπανία κατά το 2017, και μετά την απόφαση της καταλανικής κυβέρνησης να ανεξαρτητοποιηθεί στις 27 Οκτωβρίου 2017 μετά από σχετικό δημοψήφισμα.
Μασκότ
Ο Τάρρακος, ένας ανθρωποειδής χαρακτήρας που φορούσε ένα ρωμαϊκό κράνος, αποκαλύφθηκε τον Μάιο του 2016 ότι θα ήταν η μασκότ των Μεσογειακών Αγώνων του 2018. Στο κράνος υπήρχε ένα σχέδιο, το οποίο βασίστηκε στην σημαία της Ταραγόνας.
Χώρες
Το Κόσοβο και η Πορτογαλία αγωνίστηκαν για πρώτη φορά στους Μεσογειακούς Αγώνες. Η Πορτογαλία αγωνίστηκε ως προσκεκλημένη χώρα, και όχι ως μέλος της ICMG.
Αθλήματα
Το τρίαθλο ήταν το μοναδικό καινούριο άθλημα που προστέθηκε στο πρόγραμμα των Μεσογειακών Αγώνων. Η ιππασία και το γκολφ επέστρεψαν, μετά την απουσία τους στο Μέρσιν. Η κολύμβηση και ο στίβος πραγματοποιήθηκαν από άτομα με ειδικές ανάγκες. Το μπάσκετ είχε την μορφή 3x3. Στην πυγμαχία και στο ποδόσφαιρο συμμετείχαν μόνο άνδρες, ενώ στην ρυθμική γυμναστική συμμετείχαν μόνο γυναίκες.
Πίνακας μεταλλίων
Από τον επίσημο ιστότοπο των αγώνων.
Κατάταξη μεταλλίων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018  Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2018
Κατάλογος πρωθυπουργών του Πακιστάν
Ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν (στην ουρντού: | وزِیرِ اعظم پاکِستان‬‎ , Wazīr-ē-Āzam, στην κυριολεξία: "Μέγας Βεζίρης") είναι ο αρχηγός κυβέρνησης της  Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν και διορισμένος ως "ανωτάτη εκτελεστική αρχή της Δημοκρατίας".
Εκλέγεται από μέλη της Εθνοσυνέλευσης και είναι ο αρχηγός του κόμματος που κατέχει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Ο Πρωθυπουργός επίσης υπηρετεί ως ο ανώτατος σύμβουλος του Προέδρου για κρίσιμα ζητήματα και επηρεάζει τους διορισμούς των διοικητικών αρχών του Στρατού. Οι εξουσίες του αυξήθηκαν σημαντικά με την 18η αναθεώρηση του συντάγματος. Η θέση ήταν κενή κατά τις περιόδους 1960–73, 1977–85 και 1999–2002 λόγω του στρατιωτικού νόμου και της άσκησης της προεδρικής εξουσίας από δικτάτορες.
O Ίμραν Χαν έγινε πρωθυπουργός στις 18 Αυγούστου 2018, έπειτα από τις γενικές εκλογές στις 25 Ιουλίου 2018. Ανετράπη στις 10 Απριλίου 2022, έπειτα από πρόταση μομφής. Στις 11 Απριλίου 2022 ανέλαβε πρωθυπουργός ο Σεχμπάζ Σαρίφ.
Bremen
Από την γερμανική πόλη Βρέμη (Bremen) πήραν την ονομασία τους τα παρακάτω:
Ιρένα Κφιατκόφσκα
Η Ιρένα Κφιατκόφσκα (πολωνικά: Irena Kwiatkowska) (17 Σεπτεμβρίου 1912 - 3 Μαρτίου 2011) ήταν δημοφιλής Πολωνή ηθοποιός, γνωστή στην Πολωνία για τους πολλούς ρόλους και τους μονολόγους της σε καμπαρέ, καθώς και για τις εμφανίσεις της σε ταινίες (κυρίως κωμωδίες) και τηλεοπτικές εκπομπές.
Βιογραφία
Η Κφιατκόφσκα αποφοίτησε από το Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej (Εθνικό Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών) το 1935. Μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εμφανιζόταν στο Λαϊκό Θέατρο της Βαρσοβίας, στο Νέο Θέατρο του Πόζναν και στο Πολωνικό Θέατρο του Κατοβίτσε και του Βίλνο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, πολέμησε με στον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό και συμμετείχε στην Εξέγερση της Βαρσοβίας.
Η πρώτη εμφάνιση της Κφιατκόφσκα μετά τον πόλεμο ήταν στο καμπαρέ Siedem Kotów (Επτά Γάτες) στην Κρακοβία, όπου ο διάσημος Πολωνός ποιητής, Κονστάντι Ιλντέφονς Γκαουτσίνσκι, έγραψε πολλούς ρόλους για εκείνη. Ο Γκαουτσίνσκι φέρεται να δημιούργησε τον εξέχοντα χαρακτήρα της Χερμενεγκίλντα Κοτσιουμπίνσκα (Hermenegilda Kociubińska) έχοντας κατά νου την Κφιατκόφσκα. Το 1948 επέστρεψε στη Βαρσοβία, εμφανιζόμενη στο Θέατρο Σειρήνα και στα θρυλικά πλέον καμπαρέ Dudek και Szpak. Ήταν επίσης εξέχον μέλος του καστ στο διάσημο τηλεοπτικό Kabaret Starszych Panów.
Άλλοι διάσημοι τηλεοπτικοί ρόλοι της Κφιατκόφσκα περιλάμβαναν την καλτ σειρά, Wojna Domowa (Εμφύλιος Πόλεμος, 1965–66) και Czterdziestolatek (Σαράντα χρονών, 1974–77). Στη σειρά Czterdziestolatek, υποδύθηκε την αξέχαστη «Kobieta Pracująca» («Εργαζόμενη γυναίκα»), έναν επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα που κάνει διάφορες ασυνήθιστες ή παράλογες δουλειές. Τη θυμούνται περισσότερο για αυτόν τον ρόλο και το όνομα του χαρακτήρα έχει γίνει συνώνυμο με την Κφιατκόφσκα. Επανέλαβε τον ρόλο στη συνέχεια της σειράς, Czterdziestolatek 20 lat później (1993). Εμφανίστηκε επίσης σε πολλές θεατρικές ταινίες, κυρίως σε κωμωδίες και μιούζικαλ, συμπεριλαμβανομένων αξιομνημόνευτων κάμεο εμφανίσεων τα επόμενα χρόνια. Το βιογραφικό της περιελάμβανε συχνή φωνητική δράση στο ραδιόφωνο.
Κατά τη διάρκεια της ζωής της, η Κφιατκόφσκα έλαβε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Λαμπρότητας Πολωνικού Ραδιοφωνικού Θεάτρου (1993) και του Superwiktor (2002), ένα ειδικό βραβείο ζωής για εξαιρετικές τηλεοπτικές προσωπικότητες. Ο εορτασμός των 90ων γενεθλίων της το 2002 ήταν ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός που προσέλκυσε μια ποικιλία καλλιτεχνών στη σκηνή κατά τη διάρκεια ενός ειδικού τηλεοπτικού σόου. Έπαιξε με το Πολωνικό Θέατρο (Teatr Polski) στη Βαρσοβία, όπου συνέχισε να εμφανίζεται σε μια ερμηνεία της Zielona Gęś («Πράσινη Χήνα») του Γκαουτσίνσκι. Εμφανίστηκε στη Νιάρνια το 2009. Πέθανε στο Σκολίμουφ (Skolimów ) στις 3 Μαρτίου 2011.
Έλαβε το Τάγμα του Χαμόγελου το 1998.
Dresden
Τα παρακάτω γερμανικά πολεμικά πλοία πήραν το όνομά τους από την πόλη της Δρέσδης (Dresden):
Γιαν και Άννα Πουχάλσκι
Οι Γιαν και Άννα Πουχάλσκι ήταν ζευγάρι Πολωνών που ζούσαν στο χωριό Γουοσόσνα Βιέλκα στη βορειοανατολική Πολωνία, στα περίχωρα του Γκρόντνο (τώρα 20 χλμ. στη Λευκορωσία) κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας. Μαζί, έσωσαν Πολωνοεβραίους από το Ολοκαύτωμα, συμπεριλαμβανομένων δραπέτων από το Γκέτο του Γκρόντνο πριν από τη βάναυση εκκαθάρισή του. Στους Πουχάλσκι απονεμήθηκαν μετά θάνατον οι τίτλοι των Δίκαιων των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ τον Ιούνιο του 1986. Τα τιμητικά τους μετάλλια απονεμήθηκαν στα επιζώντα παιδιά τους σε μια τελετή στην Ιερουσαλήμ στις 14 Ιουνίου 1987, κατά την οποία η Ιρένα Πουχάλσκα-Μπαγκίνσκα, ο Ζντζίσουαφ, γιος της Σαμπίνα Πουχάλσκα-Καζιμιέρτσικ, ο Βουαντίσουαφ Πουχάλσκι και η Κριστίνα Πουχάλσκα-Ματσιεγέφσκα φύτευσαν ένα δένδρο στον Κήπο των Δικαίων των Εθνών στο Γιαντ Βασσέμ.
Κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γιαν Πουχάλσκι εργάστηκε σε μια καπνοβιομηχανία, όπου κέρδιζε μικρό μισθό. Οι Πουχάλσκι διέμεναν ως ξενοδόχοι σε ένα εξοχικό σπίτι, στο δάσος Γουοσόσνα. Το εξοχικό ανήκε σε μια επιχειρηματική οικογένεια, τους Ζάντμαν, που μίσθωνε παρόμοια εξοχικά σπίτια σε τουρίστες της πόλης πριν από τον πόλεμο, με τη φήμη του Γκρόντνο ως καταφύγιο, που επιβεβαιώνεται από το παλιό θερινό παλάτι των Πολωνών βασιλιάδων. Οι Πουχάλσκι ήταν πολύ φτωχοί και έπρεπε να συντηρήσουν πέντε παιδιά: 3 κόρες 15, 16 και 17 ετών και δύο νήπια (Βουαντίσουαφ και Βάντα) ηλικίας 1 και 2 ετών. Το βράδυ της δολοφονικής επιδρομής των Ναζιστών Γερμανών στο Γκέτο του Γκρόντνο, που έλαβε χώρα στις 13 Φεβρουαρίου 1943, 6 Εβραίοι που διέφυγαν, εμφανίστηκαν στην πόρτα των Πουχάλσκι. Ανάμεσά τους, ο πολύ αγαπημένος Φέλιξ Ζάντμαν της οικογένειας Ζάντμαν (15 ετών) που έπαιζε με τα παιδιά τους πριν από τον πόλεμο, ο Σέντερ Φρεϊντόβιτς (θείος του) που έχασε τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του από τους Ναζί, ο Μότελ Μπας και η σύζυγός του Γκόλντι και δύο ακόμη Εβραίοι φυγάδες. Έμειναν με τους Πουχάλσκι για 17 μήνες. Εν τω μεταξύ, το Γκέτο του Γκρόντνο ισοπεδώθηκε από τους Γερμανούς με όλους τους 29.000 Εβραίους του να απελαύνονται με τρένα του Ολοκαυτώματος και να εξοντώνονται στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς και της Τρεμπλίνκα.
Κρησφύγετο κάτω από το πάτωμα του υπνοδωματίου
Στην αρχή, οι 6 Εβραίοι κρύφτηκαν έξω από το σπίτι σε ένα κελάρι, το οποίο δεν ήταν αρκετά ασφαλές, με τη ναζιστική απειλή της θανατικής ποινής να διατρέχει όλους, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών Πουχάλσκι. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια της οικογένειας, χτίστηκε μια πιρόγα κάτω από ένα από τα δύο υπνοδωμάτιά τους, στην οποία βρίσκονταν τρεις μεγαλύτερες αδερφές (Σαμπίνα, Ιρένα και Κριστίνα) που φύλαγαν. Η πιρόγα ήταν πολύ μικρή. Η είσοδος ήταν από ένα στενό άνοιγμα κάτω από το κρεβάτι και καλυμμένο με μια ξύλινη παγίδα. Κατασκευάστηκε ένας αεραγωγός που οδηγούσε έξω στον κήπο με ένα άνοιγμα καλυμμένο κάτω από τους θάμνους. Για πρόσθετη ασφάλεια, ο Γιαν Πουχάλσκι μετέφερε το ρείθρο σκύλων σε αυτό το μέρος. Η Σαμπίνα συνήθιζε να κατεβάζει φαγητό για τους δραπέτες φυγάδες και να απομακρύνει τα απόβλητά τους. Οι Εβραίοι σύντομα συνειδητοποίησαν ότι το κρησφύγετο ήταν πολύ μικρό για να χωρέσει έξι άτομα. Η ανεπαρκής παροχή αέρα ώθησε δύο από τους φυγάδες να φύγουν και να αναζητήσουν βοήθεια αλλού. Ο Μότελ Μπας, δικηγόρος στο επάγγελμα, είχε κάποια χρήματα, τα οποία βοήθησαν τους Πουχάλσκι στα νέα τους έξοδα.
Όταν οι Γερμανοί στρατιώτες άρχισαν να υποχωρούν πριν εγκατασταθούν στο προελαύνον ρωσικό μέτωπο, τέσσερις Εβραίοι έφυγαν έξω τη νύχτα και περιπλανήθηκαν για αρκετές ημέρες. Συνδέθηκαν με τους Σοβιετικούς και απελευθερώθηκαν στις 24 Ιουλίου. Ο Φέλιξ Ζάντμαν και ο Σέντερ Φρεϊντόβιτς μετανάστευσαν σύντομα στη Γαλλία, όπου ο Φέλιξ απέκτησε πτυχίο μηχανικού και πήρε διδακτορικό στη φυσική στη Σορβόννη. Έγινε επιχειρηματίας στην αεροναυπηγική. Το 1986, ο Ζάντμαν υπέβαλε την κατάθεσή του στο Γιαντ Βασσέμ μαζί με άλλους επιζώντες. Ως αποτέλεσμα, τον Ιούνιο του 1986 απονεμήθηκε μεταθανάτια στους Πουχάλσκι ο τίτλος των Δικαίων των Εθνών. Ένα χρόνο αργότερα, στις 14 Ιουνίου 1987, τα επιζώντα παιδιά τους επισκέφτηκαν την Ιερουσαλήμ και φύτεψαν ένα δέντρο στον Κήπο των Δικαίων στο Γιαντ Βασσέμ. Ο Φέλιξ Ζάντμαν που ήταν στην τελετή παρατήρησε: «Οι Πουχάλσκι δεν έχασαν ποτέ το θάρρος τους, ποτέ. Χάσαμε το κουράγιο. Μας έφτιαξαν το ηθικό». Επίσης, στον Γιαν και στην Άννα Πουχάλσκι απονεμήθηκε το βραβείο Κουράγιο για Φροντίδα της Anti-Defamation League με τη μορφή χάλκινης πλακέτας από τον καλλιτέχνη Άρμπιτ Μπλάτας, που δόθηκε στα παιδιά τους από τον Εθνικό Διευθυντή του ADL, Αβραάμ Φόξμαν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Παντρεμένα ζευγάρια
Ρόγκια Βραγκιανών Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Ρόγκια βρίσκονται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και είναι κτισμένα στις δυτικές πλαγιές του όρους Γαλάτσι των Δυτικών Αγράφων σε υψόμετρο 830 μέτρων. Απέχουν περίπου 4 χλμ. Δ.-ΝΑ. από τα Βραγκιανά, 33 χλμ. Ν. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 94 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην κοινότητα Βραγκιανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Βραγκιανά, Γριμπιανά, τον Δένδρο, τις Νούλες, τα Πλάγια, τα Ξεράκια και τα Νεοχώρια αποτελούν την κοινότητα Βραγκιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 98 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Σημείωση
Στην Ευρυτανία και τον ίδιο δήμο αλλά στην Δημοτική Ενότητα Αργιθέας βρίσκεται ο συνώνυμος οικισμός Ρόγκια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
38 North
Το 38 North είναι ιστότοπος αφιερωμένος στην ανάλυση που αφορά τη Βόρεια Κορέα. Το όνομα του ιστοτόπου αναφέρεται στον 38ο παράλληλο βόρεια ο οποίος περνάει δια μέσου της κορεατικής χερσονήσου και ο οποίος, με τον πόλεμο της Κορέας, διαίρεσε τη Βόρεια και τη Νότια Κορέα. Προηγουμένως ήταν πρόγραμμα του Ινστιτούτου ΗΠΑ-Κορέας στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών Πολ Χ. Νίτσε του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, τώρα πλέον στεγάζεται στο Stimson Center και διοικείται από τον πρώην αξιωματούχο του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζόελ Σ. Ουίτ (Joel S. Wit) και την αρχισυντάκτρια Τζένη Τάουν (Jenny Town). Σημαντικοί συντελεστές περιλαμβάνουν τον πυρηνικό επιστήμονα Ζίγκφριντ Χέκερ (Sigfried Hecker), την Πρώην Διευθύντρια Γραφείου της Πιονγιάνγκ του Associated Press Τζιν Χ. Λι (Jean H. Lee), τον εμπειρογνώμονα στον τομέα της κυβερνοασφάλειας Τζέιμς Άντριου Λιούις (James Andrew Lewis), και τον ιδρυτή του ιστολογίου North Korea Tech Μάρτυν Γουίλιαμς (Martyn Williams).
Ερρίκος ο Δ΄ (πρώτο μέρος)
Ερρίκος ο Δ΄ (πρώτο μέρος) (αγγλικός τίτλος: Henry IV, Part 1) είναι ιστορικό δράμα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που πιστεύεται ότι γράφτηκε το 1596 ή το 1597 και δραματοποιεί μέρος της βασιλείας του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας.
Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1598 με τον τίτλο Η ιστορία του Ερρίκου Δ΄, χωρίς ένδειξη προγραμματισμένης συνέχειας. Μετά τη μεγάλη θεατρική και εκδοτική επιτυχία του, ο Σαίξπηρ παρουσίασε δύο χρόνια αργότερα ένα δεύτερο έργο με τίτλο Ερρίκος ο Δ΄ (δεύτερο μέρος). Στην έκδοση του 1623, ο τίτλος του πρώτου έγινε Ερρίκος ο Δ΄ (πρώτο μέρος).
Το έργο καλύπτει μόλις ένα χρόνο, αρχίζοντας από το 1402 έως το 1403, στην αρχή της βασιλείας του Ερρίκου Δ'. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από την αποτυχημένη απόπειρα της οικογένειας Πέρσι και των συμμάχων τους να ανατρέψουν τον Ερρίκο Δ΄. Παράλληλα με την πολιτική και στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ του βασιλιά Ερρίκου και των επαναστατημένων ευγενών, απεικονίζει τον έκλυτο βίο του γιου του βασιλιά (ο μελλοντικός βασιλιάς Ερρίκος Ε΄) και την τελική μεταστροφή του.
Σε όλο το έργο, η τραγική πλοκή διακόπτεται τακτικά από κωμικά επεισόδια με τον Φάλσταφ, έναν εύθυμο ευγενή, φίλο του γιου του βασιλιά. Ο συνδυασμός του κωμικού και του τραγικού, η εναλλαγή των ευχάριστων, κωμικών σκηνών με τις δραματικές καταστάσεις συνέβαλαν στην επιτυχία του έργου, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του Σαίξπηρ.
Ο Ριχάρδος ο Β' , τα δύο μέρη Ερρίκος ο Δ΄ και ο Ερρίκος ο Ε'  αποτελούν τη δεύτερη τετραλογία του Σαίξπηρ, την Ερρικειάδα, που αναφέρεται σε γεγονότα της αγγλικής ιστορίας από το 1398 έως το 1420 και τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η πρώτη τετραλογία, που αποτελείται από τα τρία μέρη του Ερρίκου ΣΤ' και τον Ριχάρδο Γ', χρονολογικά από το 1422 έως το 1485.
Ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο της ιστορίας
μικρογραφία|Ο βασιλιάς [[Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας|Ερρίκος Δ']] Ο Ερρίκος του Μπόλινμπροκ ήταν γιος του δούκα του Λάνκαστερ Ιωάννη της Γάνδης και διάδοχος του ισχυρού δουκάτου του Λάνκαστερ στη βόρεια Αγγλία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ριχάρδου Β', εκμεταλλευόμενος μια σχεδόν γενική δυσαρέσκεια των ευγενών του βασιλείου, ο Μπόλινμπροκ συγκέντρωσε σημαντικές δυνάμεις σε σημείο να εκφοβίσει τον βασιλιά Ριχάρδο και να τον κάνει να παραιτηθεί από το στέμμα του. Ο Μπόλινμπροκ στέφθηκε βασιλιάς ως Ερρίκος Δ΄, αν και δεν ήταν ο νόμιμος διάδοχος του Ριχάρδου. Το αίσθημα της απιστίας λόγω αυτού του σφετερισμού θα συνεχίσει να στοιχειώνει τον Ερρίκο Δ' κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Η άνοδος του Μπόλινμπροκ διευκολύνθηκε σε μεγάλο βαθμό από την οικογένεια Πέρσι. Οι Πέρσι ήταν οι πρώτοι που τον υποστήριξαν εναντίον του Ριχάρδου Β΄, προσφέροντάς του αποφασιστική στρατιωτική υποστήριξη. Αυτοί ήταν που αιχμαλώτισαν τον βασιλιά Ριχάρδο. Την εποχή της ανατροπής, ήταν ίσως οι πιο ισχυροί υπήκοοι στο βασίλειο μετά τον Μπόλινμπροκ. Επιπλέον, έχοντας ως αποστολή να απωθούν τις συχνές επιδρομές της Σκωτίας στο βασίλειο, λειτουργία για την οποία λάμβαναν σημαντικό εισόδημα από το στέμμα, απέκτησαν τρομερή στρατιωτική εμπειρία και αξία.
Όταν ο Ριχάρδος Β' παραιτήθηκε, ο δυναστικός διάδοχος του αγγλικού στέμματος ήταν ο Εδμόνδος Μόρτιμερ, 5ος κόμης του Μαρς από τη γραμμή του Λάιονελ της Αμβέρσας δούκα του Κλάρενς. Στη συνέχεια, η ίδια η ύπαρξη των Μόρτιμερ αποτελούσε απειλή για τη νομιμότητα του Ερρίκου Δ΄. Έτσι, όταν ο Εδμόνδος Μόρτιμερ έπεσε στα χέρια των Ουαλών ανταρτών τον Ιούνιο του 1402 πολεμώντας στο πλευρό του Ερρίκου Δ΄ στη μάχη του Μπριν Γκλας εναντίον του Ουαλού επαναστάτη Όουεν Γκλεντάουερ, ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ αρνήθηκε να πληρώσει τα λύτρα του, κάτι που εξόργισε τον Χότσπερ, έναν από τους Πέρσι, καθώς ο Μόρτιμερ ήταν κουνιάδος του.
Το έργο ξεκινά με αυτή την άρνηση, η οποία, σύμφωνα με τον Σαίξπηρ, ο οποίος αναμειγνύει πολλούς Μόρτιμερ σε έναν χαρακτήρα, είναι η πηγή της εξέγερσης των Πέρσι εναντίον του βασιλιά, ο πραγματικός ιστορικός λόγος αυτής της σύγκρουσης παραμένει στις μέρες μας άγνωστος και αποτελεί αντικείμενο εικασιών.
Υπόθεση
Από την αρχή του έργου, η βασιλεία του Ερρίκου Δ' αντιμετωπίζει προβλήματα: η προσωπική του ανησυχία για τον σφετερισμό του θρόνου από τον Ριχάρδο Β' θα λυνόταν με μια σταυροφορία στους Αγίους Τόπους, αλλά τα προβλήματα στα σύνορά του με τη Σκωτία και την Ουαλία καθιστούν μια τέτοια πράξη αδύνατη. Επιπλέον, βρίσκεται όλο και περισσότερο σε αντίθεση με την ισχυρή οικογένεια Πέρσι, που τον βοήθησε στην άνοδο στον θρόνο, και με τον Εδμόνδο Μόρτιμερ, 5ο κόμη του Μαρς, τον νόμιμο διάδοχο του Ριχάρδου Β'.
Ο βασιλιάς Ερρίκος επίσης προβληματίζεται από τη συμπεριφορά του μεγαλύτερου γιου και διαδόχου του, Χαλ (ο μελλοντικός Ερρίκος Ε'). Ο Χαλ περνά λίγο χρόνο στη βασιλική αυλή, προτιμώντας να ξημεροβραδυάζεται σε ταβέρνες παρέα με ανέντιμους και έκλυτους συντρόφους. Αυτό τον κάνει αντικείμενο περιφρόνησης για τους ευγενείς και θέτει σε κίνδυνο τη νομιμότητά του ως κληρονόμου. Ο κύριος φίλος του Χαλ είναι ο σερ Τζον Φάλσταφ, ένας δειλός, μέθυσος, γλεντοκόπος ιππότης, του οποίου ο χαρακτήρας και το κέφι συναρπάζουν τον νεαρό πρίγκιπα.
Στην πρώτη σκηνή κινείται η πολιτική δράση του έργου. Ο βασιλιάς Ερρίκος και ο Χότσπερ έρχονται σε σύγκρουση μετά από μια διαφωνία σχετικά με τη μεταχείριση ομήρων: Όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, σημαντικές προσωπικότητες που αιχμαλωτίζονταν στη μάχη ελευθερώνονταν με την καταβολή λύτρων. Σε περίπτωση μη καταβολής, οι κρατούμενοι κινδύνευαν να εκτελεστούν. Ο Εδμόνδος Μόρτιμερ, συγγενής των Πέρσι, αιχμαλωτίσθηκε από Ουαλούς επαναστάτες, αλλά ο βασιλιάς Ερρίκος αρνήθηκε να πληρώσει τα λύτρα του. Από την άλλη, σε μια πρόσφατη σύγκρουση με τη Σκωτία, στη μάχη του Χόμιλντον Χιλλ τον Σεπτέμβριο 1402, οι Πέρσι συνέλαβαν αρκετούς Σκωτσέζους ηγέτες, τους οποίους ο βασιλιάς διεκδίκησε, για να του καταβληθούν τα λύτρα τους. Αυτή η απαίτηση εξόργισε τον Χότσπερ, τον νεότερο των Πέρσι, που αρνήθηκε να παραδώσει τους ομήρους του στον βασιλιά, προτιμώντας ακόμη και να τους απελευθερώσει χωρίς λύτρα.
Γνωρίζοντας ότι η μετωπική αντίθεσή τους με τον βασιλιά θα έφερνε αργά ή γρήγορα την επέμβαση του βασιλικού στρατού εναντίον τους, οι Πέρσι αναλαμβάνουν δράση και κινητοποιούν τα στρατεύματά τους και τα στρατεύματα των συμμάχων τους έχοντας αποφασίσει να καθαιρέσουν «αυτόν τον αχάριστο Μπόλινμπροκ». Καταφέρνουν ακόμη και να συσπειρώσουν τους πρώην αντιπάλους τους, τους Σκωτσέζους στα σύνορα και τους Ουαλούς αντάρτες υπό τον Ογουάιν Γκλύντυρ. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Φάλσταφ υποδύεται το ρόλο του βασιλιά, πίνακας του Γιόχαν Χάινριχ Ράμπεργκ (1829) Εν τω μεταξύ, ο Χαλ συναντά τον Φάλσταφ και τους φίλους του στην ταβέρνα. Ωστόσο, σε έναν μονόλογο, ξεκαθαρίζει ότι δεν σκοπεύει να συνεχίσει τον σημερινό τρόπο ζωής του για πάντα: Ο Χαλ σκοπεύει να αναλάβει ξανά την υψηλή θέση του αποδεικνύοντας την αξία του στον πατέρα του και συμπληρώνει ότι αλλάζοντας ξαφνικά τη συμπεριφορά του θα γίνει ακόμη πιο δημοφιλής στους ευγενείς από ό,τι αν είχε συμπεριφερθεί συμβατικά όλη του τη ζωή. Παρόλα αυτά, συμμετέχει σε μια φάρσα που σκαρώνουν οι φίλοι του στον Φάλσταφ: αφού κάνουν μια ληστεία στον δρόμο, ο Χαλ και ο Πόινς θα απομακρυνθούν από τον Φάλσταφ, θα μεταμφιεστούν και θα ληστέψουν τον Φάλσταφ, για να διασκεδάσουν αργότερα ακούγοντας τον ηλικιωμένο να διηγείται με ψέματα το επεισόδιο, μετά το οποίο ο Χαλ θα επιστρέψει τα κλεμμένα χρήματα. Η φάρσα εκτελείται με επιτυχία. μικρογραφία|260x260εσ|Ο θάνατος του [[Χένρι Πέρσι (Χότσπερ)|Χότσπερ]] Καθώς η εξέγερση του Μόρτιμερ και του οίκου των Πέρσι δυναμώνει, ο πρίγκιπας συμφιλιώνεται με τον πατέρα του και αναλαμβάνει τη διοίκηση του στρατού. Ορκίζεται να πολεμήσει και να σκοτώσει τον επαναστάτη Χότσπερ και διατάζει τον Φάλσταφ να στρατολογήσει και να ηγηθεί μιας ομάδας πεζικάριων. Ο Φάλσταφ χρησιμοποιεί τη θέση του για να πλουτίσει δωροδοκούμενος από εκείνους που δεν θέλουν να στρατευθούν και, στο τέλος, στρατολογεί μόνο τους πολύ φτωχούς, των οποίων τους μισθούς παρακρατεί.
Οι δύο πλευρές έχουν σημαντικά ισοδύναμα στρατεύματα και η έκβαση της σύγκρουσης είναι αβέβαιη. Αλλά όταν τα διάφορα στρατεύματα καλούνται να συγκεντρωθούν για την επικείμενη σύγκρουση, στο στρατόπεδο των Πέρσι εμφανίζονται διαρροές: Οι Ουαλοί, φοβούμενοι δυσοίωνες προφητείες, προτιμούν να καθυστερήσουν την άφιξή τους για αρκετές εβδομάδες. Ο Νορθάμπερλαντ, ο πατέρας του Χότσπερ και μεγαλύτερος των Πέρσι, βαριά άρρωστος, δεν μπορεί να φύγει από το κάστρο του και τα στρατεύματά του δεν παρατάσσονται. Τέλος, ο σύμμαχός τους Ρίτσαρντ Σκρόουπ, αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, δεν μπόρεσε να κινητοποιήσει έγκαιρα τις δυνάμεις που είχε υποσχεθεί.
Η μάχη διεξάγεται στο Σρούσμπερι μεταξύ δυσανάλογων δυνάμεων (τον Ιούλιο 1403) και είναι μια κρίσιμη στιγμή για όλους τους εμπλεκόμενους: αν οι επαναστάτες δεν ηττηθούν άμεσα, θα αποκτήσουν σημαντικό πλεονέκτημα και οι υπόλοιπες δυνάμεις τους μπορεί να πλησιάσουν άμεσα. Αν και ο Ερρίκος υπερτερεί αριθμητικά των επαναστατών, ο Χότσπερ, άγριος και επιδέξιος στη μάχη, ηγείται προσωπικά του αντίπαλου στρατού. Καθώς η μάχη συνεχίζεται, ο Ντάγκλας κυνηγά τον βασιλιά. Ο πρίγκιπας Χαλ και ο Χότσπερ μονομαχούν και ο Χαλ επικρατεί, σκοτώνοντας τον Χότσπερ. μικρογραφία|Ο Φάλσταφ και το πτώμα του Χότσπερ, πίνακας του Ρόμπερτ Σμερκ (περ. 1795) Έχοντας μείνει μόνος του κατά τη διάρκεια της μονομαχίας του Χαλ με τον Χότσπερ, ο Φάλσταφ παριστάνει τον πεθαμένο για να αποφύγει την επίθεση του Ντάγκλας, συμπεριφορά απαράδεκτη για τους κανόνες της ιπποσύνης. Όταν ο Χαλ απομακρύνεται από το πτώμα του Χότσπερ, ο Φάλσταφ πλησιάζει και βλέποντας ότι είναι μόνος, μαχαιρώνει το πτώμα του Χότσπερ στον μηρό και διεκδικεί τα εύσημα για τον θάνατο του εχθρού. Ο Χαλ του επιτρέπει να διεκδικήσει την τιμή. Λίγο μετά τη γενναιόδωρη χειρονομία του Χαλ, ο Φάλσταφ δηλώνει ότι θέλει να αλλάξει ζωή και να αρχίσει «να ζει καθαρά όπως πρέπει να κάνει ένας ευγενής».
Το έργο τελειώνει με τη νίκη του βασιλιά στη μάχη του Σρούσμπερι. Η ήττα και η απώλεια του Χότσπερ έχουν προκαλέσει σοβαρό πλήγμα στις τάξεις των επαναστατών. Ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ είναι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα, ακόμη περισσότερο επειδή του δίνεται η ευκαιρία να εκτελέσει τον συλληφθέντα Τόμας Πέρσι, κόμη του Γούστερ, έναν από τους κύριους αντιπάλους του (αν και προηγουμένως ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους του). Ο βασιλιάς, πρώην επαναστάτης που είχε αποκτήσει το στέμμα με σφετερισμό καθαιρώντας τον Ριχάρδο Β' λίγα χρόνια νωρίτερα, βλέπει την εξουσία του να ενισχύεται και δεν διστάζει να δηλώσει, στην αρχή της πέμπτης πράξης: «Η εξέγερση έτσι θα τιμωρείται πάντα». Η δυναστεία των Λάνκαστερ φαίνεται να έχει κερδίσει τον θρόνο της Αγγλίας για πολύ καιρό.
Εν τω μεταξύ, ο Χαλ επιδεικνύει μεγαλοψυχία ελευθερώνοντας τον Ντάγκλας - που έχει αιχμαλωτισθεί - χωρίς λύτρα. Ωστόσο, η εξέγερση συνεχίζεται, με επικεφαλής τώρα τον αρχιεπίσκοπο της Υόρκης και τον Χένρι Πέρσι, κόμη του Νορθάμπερλαντ, πατέρα του Χότσπερ. Αυτό το ασαφές τέλος θέτει τις βάσεις για το επόμενο έργο Ερρίκος ο Δ΄ (δεύτερο μέρος).
Κωνσταντίνος Γούβης
Ο Κωνσταντίνος Γούβης (Ηράκλειο, 10 Μαρτίου 1994) είναι Έλληνας υδατοσφαιριστής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013
Υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια
Η υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια (HCM) είναι παθολογική κατάσταση στην οποία η καρδιά γίνεται παχύτερη χωρίς προφανή αιτία. Τα τμήματα της καρδιάς που επηρεάζονται συχνότερα είναι το μεσοκοιλιακό διάφραγμα και οι κοιλίες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η καρδιά να είναι λιγότερο ικανή να αντλεί αίμα αποτελεσματικά, και επίσης, μπορεί να προκληθούν διαταραχές ηλεκτρικής αγωγιμότητας.
Το HCM κληρονομείται συνήθως από τους γονείς ενός ατόμου από αυτοσωμικό κυρίαρχο μοτίβο. Αυτό οφείλεται συχνά σε μεταλλάξεις σε ορισμένα γονίδια που εμπλέκονται στην παραγωγή πρωτεϊνών του καρδιακού μυός. Άλλες κληρονομικές αιτίες της υπερτροφίας της αριστερής κοιλίας μπορεί να περιλαμβάνουν τη νόσο Fabry, την αταξία Friedreich και ορισμένα φάρμακα όπως η τακρολίμους (tacrolimus). Άλλες εκτιμήσεις για τα αίτια της παχυμένης καρδιάς είναι η καρδιά του αθλητή και η υπέρταση (υψηλή αρτηριακή πίεση). Η διάγνωση της HCM συχνά περιλαμβάνει οικογενειακό ιστορικό ή γενεαλογικό δένδρο, ηλεκτροκαρδιογράφημα, ηχοκαρδιογράφημα και τεστ στρες. Μπορεί επίσης να γίνει γενετικός έλεγχος. Η HCM μπορεί να διακριθεί από άλλες κληρονομικές αιτίες της καρδιομυοπάθειας από το αυτοσωμικό κυρίαρχο μοτίβο της, ενώ η νόσος Fabry συνδέεται με το χρωμόσωμα Χ και η αταξία του Friedreich κληρονομείται από αυτοσωμικό υπολειπόμενο μοτίβο.
Η θεραπεία μπορεί να εξαρτάται από συμπτώματα και άλλους παράγοντες κινδύνου. Τα φάρμακα μπορεί να περιλαμβάνουν τη χρήση β-αποκλειστών ή δισοπυραμίδης. Ένας εμφυτεύσιμος καρδιακός απινιδωτής μπορεί να συνιστάται σε άτομα με ορισμένους τύπου ακανόνιστου καρδιακού παλμού. Η χειρουργική επέμβαση, με τη μορφή μιας διαφράγματος μυεκτομής ή μεταμόσχευσης καρδιάς, μπορεί να γίνει σε εκείνους που δεν βελτιώνονται με άλλα μέτρα. Με τη θεραπεία, ο κίνδυνος θανάτου από την ασθένεια είναι μικρότερος από ένα τοις εκατό ετησίως.
Η HCM επηρεάζει περίπου ένα στα 500 άτομα. Τα ποσοστά σε άνδρες και γυναίκες είναι περίπου ίσα Άτομα όλων των ηλικιών είναι δυνατόν να επηρεαστούν. Η πρώτη σύγχρονη περιγραφή της νόσου έγινε από τον Ντόναλντ Τηρ (Donald Teare) το 1958.
Σημάδια και συμπτώματα
Η πορεία του HCM είναι μεταβλητή. Πολλοί άνθρωποι είναι ασυμπτωματικοί ή ελαφρώς συμπτωματικοί και πολλοί από αυτούς που φέρουν γονίδια νόσου για HCM δεν έχουν κλινικά ανιχνεύσιμη ασθένεια. Τα συμπτώματα της HCM περιλαμβάνουν δυσκολία στην αναπνοή λόγω δυσκαμψίας και μειωμένης πλήρωσης αίματος των κοιλιών, έντονο πόνο στο στήθος (μερικές φορές γνωστό ως στηθάγχη) λόγω μειωμένης ροής αίματος προς τις στεφανιαίες αρτηρίες, δυσάρεστη επίγνωση του καρδιακού ρυθμού (αίσθημα παλμών) ως διαταραχή του ηλεκτρικού συστήματος που διατρέχει τον ανώμαλο καρδιακό μυ, ζάλη, αδυναμία, λιποθυμία και ξαφνικό καρδιακό θάνατο.
Η δύσπνοια οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αυξημένη δυσκαμψία της αριστερής κοιλίας (LV), η οποία εμποδίζει την πλήρωση των κοιλιών, αλλά επίσης οδηγεί σε αυξημένη πίεση στην αριστερή κοιλία και στον αριστερό κόλπο, προκαλώντας πίεση στην πλάτη και διάμεση συμφόρηση στους πνεύμονες. Τα συμπτώματα δεν σχετίζονται στενά με την παρουσία ή τη σοβαρότητα της διαβάθμισης της οδού εκροής. Συχνά, τα συμπτώματα μιμούνται εκείνα της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας (π.χ. δυσανεξία στη δραστηριότητα και δύσπνοια), αλλά η θεραπεία του καθενός είναι διαφορετική. Οι β-αποκλειστές χρησιμοποιούνται και στις δύο περιπτώσεις, αλλά η θεραπεία με διουρητικά, βασική βάση της θεραπείας με CHF, θα επιδεινώσει τα συμπτώματα της υπερτροφικής αποφρακτικής καρδιομυοπάθειας μειώνοντας τον όγκο της κοιλιακής προφόρτισης και αυξάνοντας έτσι την αντίσταση εκροής (λιγότερο αίμα για να παραμεριστεί ο παχύς αποφρακτικός ιστός).
Οι κύριοι παράγοντες κινδύνου για αιφνίδιο θάνατο σε άτομα με HCM περιλαμβάνουν προηγούμενο ιστορικό καρδιακής ανακοπής ή κοιλιακής μαρμαρυγής, αυθόρμητη παρατεταμένη κοιλιακή ταχυκαρδία, μη φυσιολογική άσκηση αρτηριακής πίεσης και μη παρατεταμένη κοιλιακή ταχυκαρδία, ανεξήγητη συγκοπή, οικογενειακό ιστορικό πρόωρου ξαφνικού θάνατος και πάχος LVW μεγαλύτερο από 15 mm έως 30 mm, σε ηχοκαρδιογράφημα.
«Ακίδα και θόλος» στους παλμούς και «τριπλός κυματισμός ακραίας ώθησης» είναι δύο άλλα σημεία που μπορεί να ανακαλυφθούν σε φυσική εξέταση.
Γενετική
Η οικογενειακή υπερτροφική καρδιομυοπάθεια κληρονομείται ως αυτοσωμικό επικρατές χαρακτηριστικό και αποδίδεται σε μεταλλάξεις σε ένα από τα πολλά γονίδια που κωδικοποιούν τις σαρκομερείς πρωτεΐνες.
Επί του παρόντος, περίπου το 50-60% των ατόμων με υψηλό δείκτη κλινικής υποψίας για HCM θα έχουν μετάλλαξη που θα αναγνωρίζεται σε τουλάχιστον σε ένα από τα εννέα σαρκομερικά γονίδια. Περίπου το 40% αυτών των μεταλλάξεων συμβαίνει στο γονίδιο βαρείας αλυσίδας β-μυοσίνης στο χρωμόσωμα 14 q11.2-3, και περίπου το 40% αφορά το γονίδιο πρωτεΐνης C που δεσμεύει την καρδιακή μυοσίνη. Δεδομένου ότι το HCM είναι συνήθως ένα αυτοσωμικό επικρατές χαρακτηριστικό, τα παιδιά ενός μόνο γονέα HCM έχουν 50% πιθανότητα να κληρονομήσουν τη μετάλλαξη που προκαλεί την ασθένεια. Όποτε εντοπίζεται μια τέτοια μετάλλαξη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενετικός έλεγχος για συγκεκριμένη οικογένεια για τον εντοπισμό συγγενών που διατρέχουν κίνδυνο για την ασθένεια, αν και δεν μπορεί να προβλεφθεί κλινική σοβαρότητα και ηλικία έναρξης.
Σε άτομα που δεν έχουν οικογενειακό ιστορικό HCM, η πιο κοινή αιτία της νόσου είναι μια de novo μετάλλαξη του γονιδίου που παράγει τη βαριά αλυσίδα της β-μυοσίνης.
Πολυμορφισμός εισαγωγής / διαγραφής στο γονίδιο που κωδικοποιεί το ένζυμο μετατροπής της αγγειοτενσίνης (ACE) μεταβάλλει τον κλινικό φαινότυπο της νόσου. Ο γονότυπος D / D (διαγραφή / διαγραφή) του ACE σχετίζεται με πιο έντονη υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και μπορεί να σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων.
Ορισμένες μεταλλάξεις θα μπορούσαν να έχουν πιο επιβλαβές δυναμικό σε σύγκριση με άλλες (βαριά αλυσίδα β-μυοσίνης). Για παράδειγμα, οι μεταλλάξεις τροπονίνης Τ συσχετίστηκαν αρχικά με θνησιμότητα 50% πριν από την ηλικία των 40 ετών. Ωστόσο, μια πιο πρόσφατη και μεγαλύτερη μελέτη διαπίστωσε παρόμοιο κίνδυνο με άλλες μεταλλάξεις σαρκομερών πρωτεϊνών. Η ηλικία κατά την έναρξη της νόσου του HCM με MYH7 είναι νωρίτερα και οδηγεί σε πιο σοβαρά συμπτώματα. Επιπλέον, οι μεταλλάξεις στην τροπονίνη C μπορούν να μεταβάλουν την ευαισθησία Ca +2 στην ανάπτυξη ισχύος στον καρδιακό μυ, αυτές οι μεταλλάξεις ονομάζονται από το αμινοξύ που άλλαξε μετά τη θέση στην οποία συνέβη, όπως τα A8V, A31S, C84Y και D145E.
Διάγνωση
Pulsus bisferiens (διφασικός παλμός) μπορεί περιστασιακά να εντοπιστεί κατά την εξέταση.
Αποφρακτικό ή μη αποφρακτικό
Ανάλογα με το εάν η παραμόρφωση της φυσιολογικής καρδιακής ανατομίας προκαλεί απόφραξη της εκροής αίματος από την αριστερή κοιλία της καρδιάς, το HCM μπορεί να χαρακτηριστεί ως αποφρακτικό ή μη αποφρακτικό.
Καρδιακός καθετηριασμός
[[Αρχείο:Hypertrophic_Cardiomyopathy_-_Intraventricular_Pressure_Tracing.png|μικρογραφία| Ανιχνευτές πίεσης που δείχνουν την ένδειξη Brockenbrough – Braunwald – Morrow.
AO = φθίνουσα αορτή, LV = Αριστερή κοιλία ΗΚΓ = Ηλεκτροκαρδιογράφημα.