cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mozilla Corporation
Σημαντικά γεγονότα
Τον Μάρτιο του 2006, ο Jason Calacanis ανέφερε μια φήμη στο blog του ότι η εταιρία Mozilla κέρδισε $72 εκατ. κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους, κυρίως χάρη στο πλαίσιο αναζήτησης Google στο πρόγραμμα περιήγησης Firefox. Δύο χρόνια αργότερα, το TechCrunch έγραψε: «σε αντάλλαγμα για τη Google ως προεπιλεγμένη μηχανή αναζήτησης στο Firefox, η Google πληρώνει τη Mozilla ένα σημαντικό ποσό -. το 2006, το σύνολο ανήλθε σε περίπου $ 57 εκατ. ευρώ, ή το 85% των συνολικών εσόδων της εταιρείας η συμφωνία επρόκειτο αρχικά να λήξει το 2006, αλλά αργότερα επεκτάθηκε μέχρι το 2008 και τώρα θα τρέξει μέχρι το 2011 ". [10] Η συμφωνία παρατάθηκε ξανά για άλλα 3 χρόνια, μέχρι το Νοέμβριο του 2014. Σε αυτή την τελευταία συμφωνία η Mozilla θα πάρει άλλα $900 εκατομμύρια δολάρια ($ 300.000.000 ετησίως) από την Google, σχεδόν 3 φορές το προηγούμενο ποσό.
Τον Αύγουστο του 2006, η Microsoft δημοσίευσε μια επιστολή στα Mozilla newsgroups [12], και προσφέρθηκε να ανοίξει μια νέα ανοιχτού κώδικα εγκατάσταση στην έδρα της στο Ρέντμοντ, για μηχανικούς λογισμικού της Mozilla.Η Mozilla απάντησε με την αποδοχή της προσφοράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών
Mozilla
Όσκαρ 2011
Ο όρος Όσκαρ 2011 μπορεί να αναφέρεται:
Τιμπιρίτσε
Οι Timbiriche (Τιμπιρίτσε) ήταν Μεξικανικό συγκρότημα εφηβικής ποπ μουσικής. Ξεκίνησε ως παιδικό συγκρότημα το 1982 με τον ήχο τους να ωριμάζει σταδιακά μέσα στα επόμενα χρόνια καθώς τα μέλη ενηλικιώνονταν. Θεωρούνται ένα από τα πιο εμβληματικά latin pop συγκροτήματα των 80ς, με τη μουσική τους να φτάνει στις κορυφές των charts της Λατινικής Αμερικής και τα μέλη να μετατρέπονται σε ινδάλματα για εκατομμύρια παιδιά και εφήβους. Το συγκρότημα ήταν ένα project που είχε αναλάβει ο παραγωγός Luis de Llano σε συνεργασία με τον τηλεοπτικό όμιλο της Televisa, τον ηγέτη των ΜΜΕ στον ισπανόφωνο κόσμο. Τα περισσότερα μέλη της μπάντας συνέχισαν με επιτυχημένες σόλο καριέρες στον χώρο του θεάματος, της μουσικής βιομηχανίας και της τηλεόρασης, εκμεταλλευόμενοι την υψηλή δημοτικότητα που δέχθηκαν.
Η δισκογραφία τους αποτελείται από 12 studio albums που κυκλοφόρησαν από το 1982 μέχρι το 1993, 2 συλλογές και 2 δίσκους ζωντανής ηχογράφησης. Με πωλήσεις ανώτερες των 15 εκατομμυρίων αντιτύπων σε ΗΠΑ, Μεξικό και Λατινική Αμερική αλλά και sold-out περιοδείες, οι Τιμπιρίτσε θεωρούνται ένα από τα πιο επιτυχημένα latin pop acts στην ιστορία της βιομηχανίας του θεάματος. Έχουν έκτοτε πραγματοποιηθεί 3 επιτυχημένα reunions. Η πρώτη επανένωση έγινε το 1998, η δεύτερη το 2007 (με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών από τη δημιουργία της μπάντας) και η τρίτη το 2017 με την πραγματοποίηση μιας μεγάλης sold-out περιοδείας.
Το 2007 κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του Carlos Marcovich με τίτλο "La Misma Piedra", το οποίο περιείχε backstage υλικό από την προετοιμασία των συναυλιών της 25ης επετείου. Την ίδια χρονιά, ο όμιλος Televisa παρήγαγε ένα ριάλιτι παιχνίδι ταλέντων με σκοπό της δημιουργία ενός καινούργιου line up για την μπάντα.
Αρχές
Η ιδέα του σχηματισμού μιας μουσικής μπάντας αποτελούμενης από παιδιά ξεκίνησε με την ίδρυση του παιδικού τμήματος του Κέντρου Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης (CEA) του Μεξικανικού τηλεοπτικού δικτύου Televisa που μονοπωλούσε στην τηλεοπτική αγορά της χώρας. Η υπεύθυνη του προγράμματος εκπαίδευσης ήταν η επιτυχημένη ηθοποιός και παραγωγός Martha Zavaleta. Τα πρώτα παιδιά που επέλεξαν να συμμετέχουν στο εγχείρημα ήταν οι: Mariana Garza, Alix Bauer, Paulina Rubio και Diego Schoening. Στη συνέχεια ενσωματώθηκαν στο μουσικό σχήμα οι Benny Ibarra και Sasha Sokol. Τα παιδιά εκπαιδεύονταν στο τραγούδι, τη φωνητική τοποθέτηση, το χορό, την ηθοποιία και την τέχνη του live performance, μέσα από το εκπαιδευτικό ίδρυμα της Televisa.
Με το τέλος της εκπαίδευσής τους, δημιουργήθηκε αρχικά μια μουσικοθεατρική παράσταση. Λόγω της επιτυχίας τους στο θέατρο, οι παραγωγοί του συγκροτήματος σε συνεργασία με διευθυντικά στελέχη της Televisa αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη μουσική μπάντα, αποτελούμενη από 6 παιδιά, μια ιδέα που είχε ήδη αποφέρει καρπούς με αντίστοιχα συγκροτήματα σε άλλες χώρες όπως οι Menudo στο Πουέρτο Ρίκο και οι Parchis στην Ισπανία. Στόχος της Televisa ήταν να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο εμπορικό φαινόμενο και στη μεξικανική αγορά. Οι παραγωγοί και ανιχνευτές παιδικών ταλέντων Luis de Llano και Victor Hugo O'Farril βρίσκονται πίσω από την ανάδειξη των Τιμπιρίτσε σε κορυφαίο εμπορικό μουσικό act, επενδύοντας μεγάλα ποσά στην προώθησή τους μέσω της τηλεόρασης και την επιβολή τους σε παιδικά και μετέπειτα εφηβικά ινδάλματα. Η Maria Eugenia Galindo θεωρείται επίσης βασικό πρόσωπο ως η manager της μπάντας.
Παιδική μπάντα (1982-1984)
Μετά από πολλούς μήνες προετοιμασίας, οι Timbiriche εμφανίστηκαν δημόσια για πρώτη φορά στις 30 Απριλίου του 12982 στη θρυλική ψυχαγωγική εκπομπή Siempre en Domingo με παρουσιαστή τον Raul Velasco. Η μπάντα παρουσιάστηκε από τον Ισπανό δημοφιλή τραγουδιστή Μιγκέλ Μποσέ. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ, το οποίο περιείχε τα hit singles Amor para tí, Hoy tengo que decirte Papá, Y la fiesta comenzó και Somos amigos, τα οποία έκαναν θραύση στα παιδικά πάρτι της εποχής στη χώρα.
Μετά από αυτή τη μεγάλη επιτυχία, συνέχισαν και με την ηχογράφηση ενός δεύτερου άλμπουμ με τίτλο La Banda Timbiriche, το οποίο περιλάμβανε τα hit singles La Banda Timbiriche, La vida es mejor cantando, México και Mamá. Την ίδια χρονιά, η μπάντα συμμετέχει σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα από κοινού με τους Parchís, που εκείνη την περίοδο σάρωναν.
Το 1983, κυκλοφορεί το άλμπουμ La Banda Timbiriche: En Concierto, ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε με το κόνσεπτ της ζωντανής ηχογράφησης, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για δίσκο ηχογραφημένο σε στούντιο με ηχητικά εφέ ζωντανού κοινού και χειροκροτήματα που προστέθηκαν με τεχνητά μέσα. Τον Δεκέμβριο του 1983, ενσωματώνεται ως μέλος της μπάντας ο Έρικ Ρουμπίν. Ο τέταρτος δίσκος κυκλοφορεί λίγο αργότερα με τίτλο Disco Ruido, κατορθώνοντας μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Εφηβική μπάντα (1985-1987)
Το 1984, οι Timbiriche, μαζί με πολλούς άλλους μικρής ηλικίας ηθοποιούς και τραγουδιστές, ανεβάζουν την παράσταση Vaselina, μια μεταφορά του δημοφιλούς μιούζικαλ Grease. Η παράσταση έγινε με παραγωγή της ηθοποιού Julissa και μέσα από την παράσταση κυκλοφόρησε το cast album "Timbiriche Vaselina". Η φαινομενική επιτυχία του έργου (πάνω από 500 sold-out παραστάσεις) εκτίναξε τη δημοτικότητα των νεαρών πρωταγωνιστών στα ύψη. Από το 1985 και έπειτα, ξεκινάει μια περίοδος ωρίμανσης του ήχου της μπάντας που σταδιακά αρχίζει να απευθύνεται σε εφηβικό κοινό. Αυτή η μεγάλη αλλαγή στον ήχο φάνηκε με τον δίσκο Timbiriche Rock Show.
Ηλιακός άνεμος
Ο ηλιακός άνεμος ή αστρικός άνεμος είναι ένα ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων που εκτοξεύεται από την ανώτερη ατμόσφαιρα ενός άστρου, όπως ο Ήλιος. Αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια με ενέργειες συνήθως μεταξύ 10 και 100 keV.
Σχηματισμός
Η θερμική ενέργεια του αραιού πλάσματος του στέμματος είναι τόσο υψηλή ώστε να υπερνικά το πεδίο βαρύτητας του ήλιου και διαστέλλεται στον μεσοπλανητικό χώρο με την μορφή ανέμου. Ο ηλιακός άνεμος, που έχει χαρακτηριστεί και σαν ηλιακή σωματιδιακή ακτινοβολία, αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και πρωτόνια που εκπέμπονται σχεδόν ακτινικά από το στέμμα του ήλιου με υπερηχητικές ταχύτητες. Οι στεμματικές οπές είναι τα κύρια σημεία διαφυγής και επιταχύνσεως του ηλιακού ανέμου δεδομένου ότι οι στεμματικές οπές βρίσκονται σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από ανοικτές μαγνητικές γραμμές, χαμηλή θερμοκρασία και πυκνότητα σε σύγκριση με της αντίστοιχες τιμές του στέμματος. Ο ηλιακός άνεμος εκτοξεύεται από διαφορετικά σημεία της επιφάνειας του ήλιου και με διαφορετική αρχική ταχύτητα λόγω των διαφορετικών συνθηκών που επικρατούν στις στεμματικές οπές και ως εκ τούτου λόγω της περιστροφής του ήλιου φτάνει στη γη κατά ριπές ή αλλιώς ως ρεύματα ή κύματα ηλιακού ανέμου.
Ο ηλιακός άνεμος δημιουργεί την ηλιόσφαιρα, μια τεράστια φούσκα στο διαστρικό ενδιάμεσο που περιβάλλει το ηλιακό σύστημα. Άλλα φαινόμενα περιλαμβάνουν γεωμαγνητικές καταιγίδες που μπορούν να καταστρέψουν ενεργειακά δίκτυα της ανθρωπότητας, το πολικό σέλας (βόρειο και νότιο σέλας), και οι ουρές των κομητών από πλάσμα που πάντα προς το σημείο μακριά από τον Ήλιο.
Εύα Φερνάντεθ Μπρουγκές
Η Εύα Φερνάντεθ Μπρουγκές (λατινικό αλφάβητο : Eva Fernández Brugués)), γεννημένη στην Φιγέρες στις 5 Μαΐου 1986, είναι πρώην Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και σήμερα προπονήτρια. Μέλος του Real Club de Tenis της Βαρκελώνης.
Οβολός Ιονίου
Ο οβολός υπήρξε νόμισμα των Ιονίων Νήσων (Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων) μεταξύ του 1819 και 1863. Αντικατέστησε την συντόμου βίου Γαζέτα Ιονίου και τους τούρκικους παράδες σε ευρεία κυκλοφορία.
Εύα Φερνάντεθ Μπρουγκές
Στις 19 Οκτωβρίου 2009, έφτασε στην υψηλότερη κατάταξή της στην WTA το Νο 185 στον κόσμο. Κέρδισε 7 τουρνουά της ITF στο απλό και 2 στο διπλό.
Πήρε ένα χρυσό και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Πεσκάρα το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί Μεσογειονίκες Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Οβολός Ιονίου
Περιγραφή
Το νόμισμα αυτό κόπηκε σε κέρματα του ενός και των δύο οβολών και οι υποδιαιρέσεις του σε κέρματα των 1, 30 και 50 λεπτών. Η μία τους όψη αναγράφει τη λέξη "BRITANNIA" με καθιστή φιγούρα και η άλλη αναπαριστά έναν εραλδικό λέοντα με την επιγραφή "ΙΟΝΙΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ" και την ημερομηνία. Ο οβολός σχεδιάστηκε από τον Ουίλιαμ Γουάιον (William Wyon) και κόπηκε σε νομισματοκοπείο του Λονδίνου.
Φωτογραφικό υλικό εξωτερικών συνδέσμων
Η παραπομπή προς εξωτερικούς ιστότοπους γίνεται για τις περιπτώσεις όπου δεν έχει βρεθεί φωτογραφικό υλικό που να είναι Creative Commons CC BY SA ή Κοινό κτήμα και να μπορεί να φιλοξενηθεί απευθείας στην Βικιπαίδεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Ιόνιος Πολιτεία Κατηγορία:Ελληνικά νομίσματα
Αγνή της Βαυαρίας
Η Αγνή (γερμ. Agnes von Wittelsbach, 1276-1345) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα διάδοχος λαντγραβίνα της Έσσης και μετά μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Στένταλ.
thumb|left|150px|Ο Λουδοβίκος Β΄ των Βίττελσμπαχ δούκας της Βαυαρίας, πατέρας της Αγνής των Βίττελσμπαχ
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Β΄, δούκα της Βαυαρίας και της Ματθίλδης των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1290 τον Ερρίκο τον Νεότερο, γιο και διάδοχο του Ερρίκου Α΄ λαντγράβου της Έσσης και είχε τέκνο:
Το 1298 απεβίωσε ο Ερρίκος ο Νεότερος και η Αγνή έκανε το 1303 δεύτερο γάμο, με τον Ερρίκο Α΄ των Ασκάνια μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Μαργραβίνες της Γερμανίας
Τέμενος Εσκί Ιμαρέτ
Περιγραφή της μονής
Η μονή ήταν χτισμένη πάνω σε θολωτά υπόγεια και γι'αυτό ήταν υπερυψωμένη. Τα υπόγεια αυτά ήταν σιτοφυλάκια και αποθήκες της μονής. Δεξιά της μονής βρίσκεται ξηρό αγίασμα, το λεγόμενο «του Αγίου Νικολάου». Η εκκλησία όλη περιβάλλεται με τείχος.
Ιστορία της Μονής
μικρογραφία|αριστερά|300px|Χαρακτικό του Τεμένους το 1877. Η μονή κτίστηκε από την Άννα Δούκαινα, μητέρα του Αλέξιου του Κομνηνού. Δεν ξέρουμε με σιγουριά αν η μονή ήταν ανδρών ή γυναικών. Ο κλεινός Πατριάρχης Κωνστάντιος λέει ότι υπήρχαν δύο μονές, μια ανδρών και μια άλλη γυναικών, ενώ ο Νικήτας Χωνιάτης και ο Παχυμέρης λένε ότι η μονή ήταν από την αρχή ανδρώα. Στην μονή αυτή ενεκλείνονταν οι απειθούντες κληρικοί. Επί της ηγεμονίας των Λατίνων ήταν εκκλησία λατινική. Κατά της εφόδου των σταυροφόρων, κατά τα μέρη του Πετρίου, μέσον Φαναρίου και Μπαλατά, στις 9 Απριλίου 1204, ο Μούρτζουφλος με τον Βυζαντινό στρατό στρατοπέδευσε στον περίβολο της μονής, επειδή είχε καλή ορατότητα στο λιμάνι και σε μεγάλο μέρος του Βοσπόρου. Ο Σεΐδ Αλή αναφέρει ότι η μονή μετατράπηκε από τους Οθωμανούς σε τροφείο και κτίστηκαν οκτώ τεμένη διδακτήρια. Σήμερα ο ναός ονομάζεται Εσκί Ιμαρέτ Τέμενος.
Κειμήλια της Μονής
Σύμφωνα με τον Δάνδολο, κατά το 1221 μετακομίσθη από την μονή αυτή και εστάλη στην Βενετία το λείψανο του Αγίου Παύλου, μάρτυρα της εποχής του Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου. Από τον ναό αυτό οι Λατίνοι αφαίρεσαν έναν ιερόν ήλον και ιεράς ακάνθας, κειμήλια που σήμερα σώζονται στην Βενετία. Επίσης μετακόμισαν τα ιερά λείψανα του Αγίου Παύλου του μάρτυρα, του Αγίου Παύλου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και της Αγίας Μαρίνας. Τα λείψανα αυτά χάθηκαν.
Πηγές
Παντεποπτου Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κεράτιος Κόλπος
Γιουρβαλαντούν
Ο γιουβαρλαντούμ ή γιουρβαλαντούν ή γιουβαρλάντων είναι ποντιακός χορός της περιοχής Ακ Νταγ Ματέν της Μικράς Ασίας, η οποία σήμερα ανήκει στην επαρχία Γιοζγκάτ της Τουρκίας. Στα Τουρκικά η λέξη σημαίνει σημαίνει "κατρακύλισα". Πρόκειται για ομαδικό τελετουργικό χορό σε ημικυκλικό σχηματισμό του οποίου η φόρμα είναι ενδιάμεση μεταξύ του ποντιακού χορού κοτσαγγέλ και του χορού των γερόντων της Καππαδοκίας.
Στο γιουβαρλαντούμ οι χορευτές βρίσκονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλο και πιάνονται από τις παλάμες, λίγο πιο κάτω από το ύψος των ώμων. Το μέτωπο του χορού είναι στραμμένο κατά το ήμισυ προς τα δεξιά. Τα βήματά του είναι δύο απλές τριάδες, ανάλογες με αυτές των ποντιακών χορών κοτσαγγέλ και τικ. Κατά την πρώτη τριάδα, γίνεται προβολή του αριστερού ποδιού προς το κέντρο του ημικυκλίου ενώ το σώμα κλίνει προς το εσωτερικό του ημικυκλίου. Η τριάδα αυτή μεταφέρει τον χορό προς τα δεξιά. Κατά τη δεύτερη τριάδα, η οποία αρχίζει με το δεξί πόδι, το σώμα ανορθώνεται. Έτσι η συνολική εντύπωση που δίνει ο χορός αυτός είναι αυτή του αργού, και ρυθμικού τελετουργικού κατρακυλίσματος προς τα εμπρός, από την οποία και προήλθε η ονομασία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποντιακοί χοροί
Δουκάτο της Πάρμα
thumb|340px|right|Το Ανάκτορο των Δουκών της Πάρμα σήμερα Το Δουκάτο της Πάρμα ήταν ιταλικό δουκάτο, με δικό του νόμισμα, που δημιουργήθηκε αρχικά το 1545 στη δυτική βόρεια Ιταλία, με απόσπαση εδαφικού τμήματος του Δουκάτου του Μιλάνου που αποτελούσε φέουδο του Πάπα Παύλου του Γ΄ προκειμένου αυτός να το κληροδοτήσει στο γιο του Πέτρο Λουίτζι Φαρνέζε που ήταν και ο πρώτος δούκας αυτού. Κύρια πόλη του δουκάτου ήταν η Πάρμα εκ της οποίας έλαβε και το όνομα.
Το Δουκάτο της Πάρμα συνόρευε ανατολικά με τις Παπικές κτήσεις, νότια με το Δουκάτο της Μόντενα, δυτικά με τη Δημοκρατία της Γένουας, και ΒΔ. με το Βασίλειο της Σαρδηνίας με φυσικό όριο τον ποταμό Πάδο. Ένδεκα χρόνια από της ίδρυσής του, το 1556, επί Δούκα Οτάριο Φαρνέζε στο δουκάτο περιήλθε και η πόλη Πλακεντία, (σημερινή Πιατσέντζα), όπου και έλαβε το νέο όνομα Δουκάτο Πάρμα και Πλακεντίας.
Το Δουκάτο παρέμεινε υπό την οικογένεια Φαρνέζε μέχρι το 1731 όταν εξαλείφθηκε και ο τελευταίος κατ΄ αρρενογονία κληρονόμος, οπότε και περιήλθε στο διάδοχο του ισπανικού θρόνου Δον Κάρλο των Βουρβόνων, από την μητέρα του Ελισάβετ Φαρνέζε. Ο ισπανικός Οίκος των Βουρβόνων κυβέρνησε το δουκάτο αυτό μέχρι το 1808 με μια μικρή διακοπή 13 ετών, (1735-1748, που είχε περιέλθει στους Αψβούργους), οπότε και προσαρτήθηκε επίσημα στη Γαλλία).
Συγκεκριμένα το 1735 όταν έληξε ο λεγόμενος Πόλεμος της Πολωνικής Διαδοχής, το Δουκάτο της Πάρμας ανταλλάχθηκε με το Βασίλειο των Δύο Σικελιών και δόθηκε στον Αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄ της Αυστροουγγαρίας. Το 1748 με τη συνθήκη της "Αίξ λα Σαπαίγ" επανεκχωρήθηκε στον Οίκο των Βουρβόνων, στο Δον Φίλιππο μαζί με το μικρό Δουκάτο της Γουαστάλα, που έκτοτε και απετέλεσε το Δουκάτο Πάρμας, Πλακεντίας και Γουαστάλας.
Το 1796 ο Μέγας Ναπολέων κατέλαβε το Δουκάτο αυτό όπου και το περιέλαβε στις κτήσεις του, παραμένοντας όμως ο Δούκας αυτού Φερδινάνδος, με μια ιδιαίτερη σχέση αυτονομίας μέχρι το 1801 που συνάφθηκε η συνθήκη του Αραντζού όπου και φέρεται να περιελήφθη όχι όμως επίσημα στη Γαλλία, σε αντάλλαγμα με την Τοσκάνη. Τελικά η επίσημη προσάρτησή του στη Γαλλία φέρεται να έγινε το 1808.
Το 1814 το Συνέδριο της Βιέννης παραχώρησε το Δουκάτο στη σύζυγο του Ναπολέοντα Μαρία Λουΐζα που διατήρησε μέχρι το θάνατό της το 1847 όπου και επανήλθε στους Βουρβόνους μέχρι το 1859 όπου η Λουίζα του Μπουρμόν Μπερύ αντιβασίλισσα του γιου της Ροβέρτου στις 9 Ιουνίου του 1859 μεταβίβασε την εξουσία σε προσωρινή (επαναστατική) κυβέρνηση του Πεδεμοντίου όπου έτσι άνοιξε ο δρόμος για την συνένωση με το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης και το Δουκάτο της Μόντενας, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους αποτελώντας τις λεγόμενες Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας. Τρεις μήνες αργότερα τον Μάρτιο του 1860 αυτές προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και το τελευταίο ένα χρόνο μετά το 1861 αποτέλεσε τμήμα στο ενιαίο πλέον Βασίλειο της Ιταλίας.
Σημειώνεται ότι σήμερα Αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων – Πάρμας είναι ο πρίγκιπας Κάρολος του ομώνυμου οίκου.
Πηγές
Κατηγορία:Πάρμα Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Παρμα
Λίθος Λουντ
Η λίθος Λουντ είναι ένας μεγάλιθος στην κοινότητα Μπάουερ (Bower) του Κέιθνες (Caithness), στην περιοχή των Χάιλαντς (Highland) της Σκωτίας, περίπου έξι χιλιόμετρα νότια του Καστλτάουν (Castletown).
Η λίθος είχε θεωρηθεί πως ήταν η ταφική πλάκα του Ljot, δούκα του Νορβηγικού Όρκνεϊ του 10ου αιώνα. Με ύψος όμως τριών μέτρων, μοιάζει ψηλότερο από κάθε τι άλλο πιθανόν να χρησιμοποιούσαν οι Νορβηγοί του δέκατου αιώνα. Είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές όρθιες λίθους του Κέιθνες, ενώ ο όγκος και το μέγεθός του είναι συγκρίσιμα με αυτά των λίθων του κύκλου του Μπρόντγκαρ στο Όρκνεϊ.
Περίπου 30 μέτρα από τη λίθο Λουντ βρίσκεται πεσμένη μία δεύτερη πέτρα η οποία, όταν ήταν όρθια, θεωρείται πως βρισκόταν πίσω της, κοιτάζοντας προς την κατεύθυνση της δύσης του ήλιου του θερινού ηλιοστασίου του Βορείου ημισφαιρίου. Στο βιβλίο «The Standing Stones of Caithness» (2003) ο Leslie J. Myatt υπολογίζει την ευθυγράμμιση, από την πεσμένη πέτρα μέχρι την λίθο Λουντ, στις 322 μοίρες. Αυτή η ευθυγράμμιση φαίνεται να προτείνει μία δύση του θερινού ηλιοστασίου που είναι βορειότερα από ότι θα έπρεπε σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος. Όμως με υψόμετρο 75 μέτρων οι πέτρες βρίσκονται ψηλότερα σε σχέση με τον ορίζοντα του Ατλαντικού που βρίσκεται σε αυτή την κατεύθυνση. Η ευθυγράμμιση των δύο λίθων διαφέρει από αυτή του ταφικού μνημείου του Maeshowe, το οποίο κτίστηκε έτσι ώστε το φως του ήλιου να διεισδύει στον τύμβο κατά την διάρκεια της δύσης του ήλιου του χειμερινού ηλιοστασίου.
Το όνομα του Ljot είναι πολύ κοντά σε αυτό του Λοτ ή Loth (Lot ή Loth), του μυστικιστικού βασιλιά του Όρκνεϊ και του Λόθιαν (Lothian), στον Αρθουριανό θρύλο, ενώ στο «Κέλτικοι Μύθοι και Θρύλοι» ο Τσαρλς Σκούιρ αναγνωρίζει τον Lot ως ενσάρκωση ενός βρετανικού Θεού γνωστού στον μεσαιωνικό Ουαλικό μύθο ως Lludd Llaw Eraint. Οι σύγχρονοι μελετητές είναι πιο σκεπτικοί με αυτή τη σύνδεση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία
Αδαλβέρτος της Λωρραίνης
Αδαλβέρτος (Adalbert de Lorraine, 1000 - 11 Νοεμβρίου 1048) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν δούκας της Άνω Λωρραίνης (1047 - 1078).
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γεράρδου, δούκα του Μπουζονβίλ, κόμη του Μετς και της Γκιζέλας, μάλλον κόρης του Θεοδώριχου Α΄ των Αρντέν-Μπαρ δούκα της Άνω Λωρραίνης.
Ο Γκοθέλο Α΄ των Αρντέν-Βερντέν δούκας της Λωρραίνης πέθανε το 1044 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γοδεφρείδος Γ΄ στην Κάτω Λωρραίνη μόνο, καθώς ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ παραχώρησε την Άνω Λωρραίνη στον Αδαλβέρτο. Αυτό εξόργισε τον Γοδεφρείδο Γ΄, που ήρθε σε σύγκρουση με τον Αδαλβέρτο, ο οποίος σκοτώθηκε σε μεταξύ τους μάχη στο Τουέν. Δεν είχε παιδιά και ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ νομιμοποίησε τον μικρότερο αδελφό του Γεράρδο ως διάδοχο.
Αναφορές σε πηγές
Αδαλβέρτος Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Απολλωνία Τευθρανίας
Η Απολλωνία ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία.
Πολύ πιθανόν να βρισκόταν μεταξύ των σημερινών τουρκικών πόλεων Yenice και Duvarlar.
Τεκές Χαλά Σουλτάνας
Ο Τεκές Χαλά Σουλτάνας (τουρκικά: Hala Sultan Tekkesi), επίσης γνωστός ως Τζαμί της Ουμ Χαράμ είναι συγκρότημα μουσουλμανικών ιερών χώρων στη περιοχή της Αλυκής Λάρνακας, στη Λάρνακα της Κύπρου.
Το συγκρότημα περιλαμβάνει τζαμί, μαυσωλείο, μιναρέ, νεκροταφείο και δωμάτια προσωρινής διαβίωσης.
Το συγκρότημα θεωρείται ιερός τόπος για του Τουρκοκύπριους μουσουλμάνους, ενώ αρκετοί περιγράφουν το μέρος ως το τέταρτο πιο σημαντικό ιερό του ισλαμικού κόσμου μετά τη Μέκκα, τη Μεδίνα και την Ιερουσαλήμ.
Η Ουμ Χαράμ που στην Τουρκία είναι γνωστή ως «Χαλά Σουλτάνα» ήταν σύζυγος ενός από τους συντρόφους του Προφήτη Μωάμεθ, του Ουμπάντα ιμπν αλ - Σαμίτ (Ubadah ibn al-Samit). αλλά και (υιοθετημένη) αδερφή της μητέρας του Προφήτη, Αμινά μπιντ Ουαχάμπ, Η Ουμ Χαράμ βρέθηκε στη Κύπρο συνοδεύοντας μια στρατιωτική αποστολή των Αράβων που είχε σκοπό να εξουδετερώσει τη δυνατότητα των Βυζαντινών να χρησιμοποιούν την Κύπρο ως ορμητήριο για να επιτίθενται στη Συρία. Το ζήτημα διακανονίστηκε τελικά μέσω διαπραγματεύσεων, και σύναψη συμφωνίας ειρήνης. Η Ουμ Χαράμ όμως, πέθανε κατά τη διάρκεια της παραμονής στην Κύπρο, το 647, ύστερα από ατύχημα που είχε, και θάφτηκε εκεί.
Το τζαμί που βρίσκεται εκεί κτίστηκε λίγο πριν το 1787. Πρόσφατα έγιναν εργασίες αποκατάστασης του τεμένους. Μέχρι και σήμερα θεωρείται ως ο δημοφιλέστερος χώρος προσκυνήματος των μουσουλμάνων της Κύπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαλα Κατηγορία:Λάρνακα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο Κατηγορία:Δρομολαξιά
Βουλευτικές εκλογές στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (2014)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε στις 12 Οκτωβρίου 2014, μαζί με τις περιφερειακές και τις τοπικές εκλογές. Το αποτέλεσμα ήταν η πλειοψηφία εδρών για την Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση με επικεφαλής τον δύο φορές διατελέσαντα πρωθυπουργό Πατρίς Τροβοάντα, ο οποίος κέρδισε 33 επί συνόλου 55 εδρών στην Εθνοσυνέλευση.
Πλαίσιο
Έπειτα από τις εκλογές του 2010 στις οποίες πλειοψήφησε η Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση, η κυβέρνηση απώλεσε την εμπιστοσύνη κατά το μέσο της θητείας της.
Εκλογικό σύστημα
Τα 55 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν με απλή αναλογική σε 7 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος της κλειστής λίστας.
Παραπομπές
2014 βουλευτικες Σαο Τομε
13 Μαρτίου
12 Μαρτίου | 13 Μαρτίου | 14 Μαρτίου
Η 13η Μαρτίου είναι η 72η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (73η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 293 ημέρες.
Κόσμος
Παγκόσμια Ημέρα Νεφρού, Παγκόσμια Ημέρα Δράσης των Σιδηροδρομικών.
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2010-11
Το Πρωτάθλημα Φούτμπολ Λιγκ 2010–11 (γνωστό και ως Football League ΟΠΑΠ) για τη συγκεκριμένη αγωνιστική περίοδο ξεκίνησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2010 και ολοκληρώθηκε με τη διαδικασία των play off την 1η Αυγούστου 2011, δηλαδή είχε διάρκεια 11 μήνες!
Συμμετοχές
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες. Από αυτές, οι έξι προήλθαν από την Αττική, τέσσερις από τη Μακεδονία, δύο από τη Θεσσαλία, δύο από τη Στερεά Ελλάδα, μία από τα Δωδεκάνησα, μία από την Κρήτη, μία από την Ήπειρο και μία ομάδα από τη Θράκη.
Αναλυτικά: Αγροτικός Αστέρας, Αναγέννηση Καρδίτσας, Βέροια, Διαγόρας Ρόδου, Δόξα Δράμας, Εθνικός Αστέρας, Εθνικός Πειραιώς, Ηλιούπολη, Θρασύβουλος, Ιωνικός Νίκαιας, Καλλιθέα, Λεβαδειακός, ΟΦΗ, Παναιτωλικός, Πανθρακικός, ΠΑΣ Γιάννινα, Πιερικός, ΑΟ Τρίκαλα.
Τα play off ανόδου
Με βάση τους βαθμούς που συγκέντρωσε κατά την κανονική περίοδο της διοργάνωσης, κάθε ομάδα ξεκίνησε τα play off με την εξής βαθμολογία:
Μέσω της διαδικασίας των play off, ο ΟΦΗ εξασφάλισε τον προβιβασμό του στη Σούπερ Λιγκ της περιόδου 2011–12.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2010-2011
Πιοτρ Καπίτσα
Ο Πιοτρ Λεονίντοβιτς Καπίτσα (ρωσ.: Пётр Леони́дович Капи́ца, 8 Ιουλίου 1894 – 8 Απριλίου 1984) ήταν Σοβιετικός φυσικός, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 1978.
Βιογραφία
Ο Καπίτσα γεννήθηκε στην Κροστάνδη της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Γονείς του ήταν ο Λεονίντ Πέτροβιτς Καπίτσα, στρατιωτικός μηχανικός που κατασκεύαζε οχυρώσεις, και η `Ολγα Ιερονίμοβνα Καπίτσα. Οι σπουδές του νεαρού Καπίτσα διακόπηκαν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο υπηρέτησε ως οδηγός ασθενοφόρου επί διετία στο πολωνικό μέτωπο. Απεφοίτησε από το Πολυτεχνείο της Αγίας Πετρουπόλεως το 1918. Στη συνέχεια σπούδασε στην Αγγλία, εργαζόμενος για περισσότερα από δέκα χρόνια με τον Έρνεστ Ράδερφορντ στο Εργαστήριο Κάβεντις του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, όπου και σχημάτισε την ανεπίσημη ομάδα φυσικών που έμεινε γνωστή ως «Kapitza club». Εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας το 1929 και υπήρξε ο πρώτος διευθυντής (1930–1934) του Εργαστηρίου Μοντ (Mond) στο Κέμπριτζ. Τη δεκαετία του 1920 επινόησε τεχνικές για τη δημιουργία πολύ ισχυρών μαγνητικών πεδίων με τη διοχέτευση ηλεκτρικού ρεύματος υψηλής εντάσεως για σύντομο χρόνο σε ειδικά κατασκευασμένους ηλεκτρομαγνήτες με πυρήνα αέρα. Το 1928 ανεκάλυψε τη γραμμική εξάρτηση της ειδικής αντιστάσεως από το μαγνητικό πεδίο σε διάφορα μέταλλα μέσα σε πολύ ισχυρά μαγνητικά πεδία.
Το 1934 ο Καπίτσα επέστρεψε στη Ρωσία για να επισκεφθεί τους γονείς του, οπότε δεν του επιτράπηκε από το καθεστώς του Στάλιν να επιστρέψει στη Μεγάλη Βρετανία.
Καθώς ο εξοπλισμός του για την έρευνα των ισχυρών μαγνητικών πεδίων παρέμεινε στο Κέμπριτζ (παρότι αργότερα ο Ράδερφορντ διαπραγματεύθηκε με τη βρετανική κυβέρνηση τη δυνατότητα να τού τον στείλουν στην ΕΣΣΔ), ο Καπίτσα άλλαξε το ερευνητικό του πεδίο στην έρευνα χαμηλών θερμοκρασιών, αρχίζοντας με μία κριτική ανάλυση των μεθόδων που υπήρχαν τότε για την επίτευξη χαμηλών θερμοκρασιών. Πριν κλείσει ο χρόνος (1934) είχε ήδη αναπτύξει νέο πρωτότυπο εξοπλισμό (βασισμένο στην αδιαβατική ψύξη) για την υγροποίηση σημαντικών ποσοτήτων ηλίου (He).
Ο Καπίτσα ίδρυσε, και πάλι το 1934, το «Ινστιτούτο Φυσικών Προβλημάτων», χρησιμοποιώντας εν μέρει εξοπλισμό που είχε αγοράσει η σοβιετική κυβέρνηση από το Εργαστήριο Μοντ (με τη βοήθεια του Ράδερφορντ).
thumb|225px|left|Ο Καπίτσα στα νιάτα του (αριστερά) με έναν άλλο τιμημένο με Νόμπελ Ρώσο, τον [[Νικολάι Σιμιόνοφ (πίνακας του Μπαρίς Κουστόντιεφ, 1921)]] Τον Νοέμβριο του 1945 ο Καπίτσα καυγάδισε με τον Λαβρέντι Μπέρια, τον πανίσχυρο αρχηγό του NKVD, μη διστάζοντας να γράψει στον Ιωσήφ Στάλιν για την άγνοια του Μπέρια σε θέματα φυσικής και για την υπεροψία του. Παρά το ό,τι θα ανέμενε κάποιος, ο Στάλιν στήριξε τον Καπίτσα, λέγοντας στον Μπέρια ότι «έπρεπε να συνεργαστεί με τους επιστήμονες». Ο Καπίτσα αρνήθηκε να συναντήσει τον Μπέρια: «Αν θέλεις να μού μιλήσεις, τότε έλα στο Ινστιτούτο.» Αρνήθηκε επίσης να συνεργασθεί με τον Μπέρια ακόμα και όταν ο τελευταίος του δώρισε ένα κυνηγετικό όπλο. Ο Στάλιν προσφέρθηκε να συναντήσει τον Καπίτσα, αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ.
Αμέσως μετά τον πόλεμο μία ομάδα από εξέχοντες Σοβιετικούς επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και ο Καπίτσα, πίεσε την κυβέρνηση να ιδρύσει ένα νέο τεχνικό πανεπιστήμιο, το οποίο και δημιουργήθηκε με την ονομασία «Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας». Ο Καπίτσα δίδαξε εκεί επί πολλά χρόνια. Από το 1957 ήταν επίσης μέλος του προεδρείου της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών και την ημέρα του θανάτου του το 1984 ήταν το μοναδικό πρόσωπο που είχε αυτή την ιδιότητα χωρίς να είναι ταυτόχρονα και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος
Ο Καπίτσα απεβίωσε στη Μόσχα σε ηλικία 90 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Ρώσοι νομπελίστες Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Μαργαρίτα της Αυστρίας, εκλέκτορας της Σαξονίας
Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret von Habsburg (π. 1416 - 12 Φεβρουαρίου 1486) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Έσω Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ερνέστου δούκα της Έσω Αυστρίας και της Κυμπούργκις των Πιαστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1431 τον Φρειδερίκο Β΄ των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκισσες της Σαξονίας Κατηγορία:Εκλέκτειρες της Σαξονίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν
Υπέρβιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Θήβας Κατηγορία:Παιδιά του Άρη
Ουρζέλ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ουρζέλ (στα καταλανικά Urgell, στα ισπανικά και σπανιότερε Urgel, Ουρχέλ) μπορεί να αναφέρεται σε:
Επίσης υπάρχει ένας σταθμός του μετρό της Βαρκελώνης που φέρει το όνομα αυτό, παρμένο από την ομώνυμη οδό.
Στέφανος Στεφάνου
Το λήμμα Στέφανος Στεφάνου μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1953)
Το 1953 διεξήχθη το 4ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία. Νικητής ήταν, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο Αλμπέρτο Ασκάρι με Φερράρι.
Σύνοψη
Το πρωτάθλημα, όπως και την προηγούμενη χρονιά, διοργανώθηκε με τους κανόνες της Φόρμουλα 2 (εκτός από το Indianapolis 500). Αν και ο Φάντζιο -που επέστρεψε μετά από τον σοβαρό τραυματισμό του το 1952 - οδηγώντας μια Maserati κατάφερε να βγει δεύτερος, νικώντας τον τελευταίο αγώνα στην Ιταλία, η Φερράρι ήταν και πάλι το καλύτερο αυτοκίνητο, νικώντας στα 7 από τα 8 ευρωπαϊκά γκραν πρι. Ο Ασκάρι μάλιστα, κατάφερε να διευρύνει το ρεκόρ του, μένοντας αήττητος για 9 συνεχόμενους αγώνες, μέχρι τη Γαλλία, όπου νικητής ήταν ο Μάικ Χόθορν. Στη Γερμανία νικητής ήταν ο Τζουζέπε Φαρίνα, ενώ στο Σίλβερστόουν ο Ασκάρι και ο Γκονσάλες μοιράστηκαν τον βαθμό του ταχύτερου γύρου. Νικητής στο Indianapolis 500 ήταν ο Μπιλ Βούκοβιτς.
Αγώνες
Οι επίσημοι αγώνες και οι νικητές τους:
Βαθμολογία
Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, οι δυο τους μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 4 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 104 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 19 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 63 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1953 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1953
Σωτηρία Ιατρίδου
Η Σωτηρία Ιατρίδου (1901 - 4 Απριλίου 1985) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1901. Ηθοποιός του δραματικού και μουσικού θεάτρου, πρωτοεμφανίστηκε το 1916 και απεσύρθη το 1946. Έλαβε μέρος σε έργα πρόζας στην περίοδο 1919-1926 και 1928-1940 καθώς και σε επιθεωρήσεις στην ενδιάμεση περίοδο 1926 -1928. Εμφανίσθηκε ως συμπρωταγωνίστρια με τη Μαρίκα Κοτοπούλη και την Κυβέλη σε μια από τις πρώτες ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες Κακός δρόμος του Γρηγορίου Ξενόπουλου στην οποία είχε συνθέσει η ίδια τη μουσική υπόκρουση. Έγραψε μουσική και στίχους σε αρκετά τραγούδια κυρίως επιθεωρήσεων, όπως το "Ακόμα ένα ποτηράκι". Πέθανε σε γηροκομείο στην Αθήνα στις 4 Απριλίου του 1985 και κηδευτηκε στο Τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Άλλες ασχολίες
Διακρίθηκε ακόμη και ως βιολίστρια και κιθαρωδός και δίδασκε την τέχνη της αοιδού σε πολλές νεότερες ντιζέζ. Υπήρξε επίσης και ζωγράφος εκθέτοντας το 1938 στην Αθήνα έργα της σε διακοσμητική και ρακογραφία.
Προσωπική ζωή
Η Σωτηρία Ιατρίδου ήταν αδερφή του επίσης ηθοποιού Σταύρου Ιατρίδη και κόρη της παλαιότερης μεγάλης υψιφώνου του ελληνικού μελοδράματος (όπερας) Αικατερίνης Ιατρίδου - Ζαμπελίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μέγης ο Σιδώνιος
Ο Μέγης της Σιδώνας (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν διακεκριμένος χειρούργος, γεννημένος στη Σιδώνα της Φοινίκης, ο οποίος ασκούσε στη Ρώμη με μεγάλη φήμη και επιτυχία, λίγο πριν την εποχή του Κέλσου και κατά πάσα πιθανότητα τον 1ο αιώνα π.Χ.
Έγραψε μερικά έργα, τα οποία έχουν παινευτεί εξαιρετικώς και πολλές φορές αναφέρονται από τον Κέλσο, αλλά από τα οποία δεν έχει μείνει τίποτα. Είναι, ίσως, το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται από τον Πλίνιο, τον Γαληνό και τον Σκριβώνιο.
Ένα ελληνικό κομμάτι του Μέγη διατηρείται από τον Ορειβάσιο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ρωμαίοι ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι χειρούργοι
Χετούμ Α΄ της Αρμενίας
Ο Χετούμ Α΄ της Αρμενίας (Αρμενικά ː Հեթում Ա, 1213 – 21 Οκτωβρίου 1270) ήταν ο πρώτος Βασιλιάς του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας από τον Οίκο των Χετουμιδών (1226-1270). Ο Χετούμ Α΄ ήταν δεύτερος γιος του Κωνσταντίνου του Μπαμπερόν και της Αλίκης των Χετουμιδών, κόρης του Χετούμ Γ΄ κυρίου του Λαμπρόν (2ου εξαδέλφου του Κωνσταντίνου). Τα ταξίδια του Χετούμ στη Μογγολία και η υποταγή του στον αυτοκράτορα περιγράφονται στο έργο του συντρόφου του Αρμένιου ιστορικού Κίρακος Γκαντζακέτσι "Τα ταξίδια του Χέτουμ, βασιλιά της Μικρής Αρμενίας στη Μογγολία και η επιστροφή".
Γάμος με την Ισαβέλλα της Αρμενίας
Ο πατέρας του Χετούμ Α΄ ήταν αντιβασιλιάς της βασίλισσας Ισαβέλλας, κόρης του Λέων Β΄ της Αρμενίας. Η Ισαβέλλα της Αρμενίας παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Φίλιππο τρίτο γιο του Βοημούνδου Δ΄ της Αντιόχειας και έναν από τους μεγαλύτερους αδελφούς του Ερρίκου της Αντιόχειας γενάρχη του Οίκου των Πουατιέ - Λουζινιάν. Ο Φίλιππος της Αρμενίας δηλητηριάστηκε με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Μπαμπερόν (1225) που πίεσε κατόπιν την Ισαβέλλα να παντρευτεί τον γιο του Χετούμ και να τον στέψει συμβασιλέα. Ο γάμος έγινε στις 14 Ιουνίου 1226, το ζεύγος απέκτησε :
Υποταγή στους Μογγόλους
Ο Χετούμ Α΄ είχε κορυφαίο πολιτικό ρόλο στις συμμαχίες του με τα Σταυροφορικά κράτη αφού οι Αρμένιοι είχαν στενούς δεσμούς με όλα. Οι Αρμένιοι ήταν ισχυροί σύμμαχοι των Ευρωπαίων αλλά την εποχή του Χετούμ η Μογγολική αυτοκρατορία επεκτάθηκε σημαντικά κάτι που ανησύχησε έντονα τον Αρμένιο βασιλιά. Όταν οι Μογγόλοι έφτασαν μέχρι την Καππαδοκία και την Κιλικία ο Χετούμ Α΄ αποφάσισε να δηλώσει την υποταγή του. Έστειλε τον μεγαλύτερο αδελφό του Σεμπάντ τον Κοντόσταυλο στην αυλή του Μογγόλου Χαν στο Καρακορούμ, ο Σεμπάντ συνάντησε τον Γκυγιοεκ Καν με τον οποίο συμφώνησε το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας να είναι υποτελές της Μογγολικής αυτοκρατορίας (1247).
Σε λίγα χρόνια ο Χετούμ Α΄ αποφάσισε να διασχίσει ο ίδιος την Ασία για να ανανεώσει τη συμμαχία (1254), πέρασε από τα Τουρκικά κράτη στην ανατολική Μικρά Ασία, το στρατόπεδο των Μογγόλων στο Καρς, τις Σιδηρές πύλες του Ντερμπέντ στις δυτικές ακτές της Κασπίας Θάλασσας και από εκεί μέσω της Ασίας στο Καρακορούμ. Έφερε πολύτιμα δώρα στους Μογγόλους και συναντήθηκε με τον ξάδελφο του Γκυγιοεκ Καν. Τα ταξίδια του Χετούμ Α΄ στη Μογγολία καταγράφονται στο έργο του συντρόφου του Αρμένιου ιστορικού Κίρακος Γκαντζακέτσι "Τα ταξίδια του Χέτουμ, βασιλιά της Μικρής Αρμενίας στη Μογγολία και η επιστροφή". Τα ταξίδια του Χετούμ μεταφράστηκαν αργότερα στα Ρωσικά, Αγγλικά και Γαλλικά. Οι αφηγήσεις του είναι σημαντικές γιατί μας δίνουν πολύτιμες πληροφορίες για τα ήθη, τα έθιμα και τις συνήθειες των Μογγόλων των Βουδιστών και των Κινέζων εκείνη την εποχή, δίνουν επίσης αναλυτικές πληροφορίες για τη γεωγραφία και τη μορφολογία της περιοχής. Στον δρόμο του για το Καρακορούμ ο Χετούμ Α΄ πέρασε από τη Σαμαρκάνδη στη βόρεια Περσία για να επισκεφτεί τον Μογγόλο στρατάρχη Μπαϊζού (1201 - 1260) και να παραστεί στη μεγάλη του νίκη απέναντι στους Σελτζούκους στη Μικρά Ασία.
Επιτυχίες με τους Μογγόλους
thumb|250px|Ο Χετούμ Α΄ της Αρμενίας (καθισμένος δεξιά) στην Αυλή των Μογγόλων - Ταταρικό χειρόγραφο (1307) Ο Χετούμ πίεσε έντονα και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγεμόνες να ακολουθήσουν το παράδειγμα του και να υποταχθούν στους Μογγόλους αλλά ο μόνος που ανταποκρίθηκε ήταν ο γαμπρός του Βοϊμόνδος ΣΤ΄ της Αντιόχειας (1259). Τα Αρμενικά στρατεύματα βρέθηκαν με τον Μογγολικό στρατό όταν κατέλαβε τη Βαγδάτη (1258) και πολέμησαν μαζί στην πολιορκία του Χαλεπίου και την πτώση της Δαμασκού (1260). Ο ιστορικός Ναΐτης ο Τύριος δίνει δραματική περιγραφή για τις σκληρές προσπάθειες των τριών ηγεμόνων Χετούμ, Βοϊμόνδου και του Μογγόλου στρατάρχη Κιτμπούκα να μπούν θριαμβευτικά στη Δαμασκό. Σύγχρονοι ιστορικοί ωστόσο αμφισβητούν την ιστορία αυτή ως απόκρυφη.
Ήττες από τους Μαμελούκους
Τις νίκες διέκοψαν οι Μαμελούκοι που συνέτριψαν τους Μογγόλους στην ιστορική μάχη του Έιν Ζαλούτ και τους καταδίωξαν πέρα από τον Ευφράτη, οι Μογγόλοι κατέλαβαν ξανά τη Συρία μόνο μια φορά ακόμα (1300) και την κράτησαν λίγους μήνες. Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του ο Χετούμ Α΄ πλήρωσε ακριβά το τίμημα της συμμαχίας του με του Μογγόλους. Το βασίλειο του δέχτηκε ασταμάτητες επιθέσεις από τους Μαμελούκους, στην καταστροφική μάχη του Μαρί (1266) σκοτώθηκε ο δεύτερος γιος του Θόρος και ο διάδοχος Λέων αιχμαλωτίστηκε με 40.000 Αρμένιους στρατιώτες, ο Χετούμ πλήρωσε ένα τεράστιο ποσό σαν λύτρα για να ελευθερώσει τον γιο του. Οι Μαμελούκοι κατέλαβαν τον Μάιο του 1268 το συμμαχικό Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Ο Χετούμ Β΄ παραιτήθηκε για χάρη του μεγαλύτερου γιου του Λέων Γ΄ (1270), μπήκε σε μοναστήρι και πέθανε την επόμενη χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χετουμ 01 Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών
Λέων Β΄ της Αρμενίας
Την διετία 1194 - 1195 λίγο πριν γίνει βασιλιάς ένωσε την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία με την Ρώμη. Η στέψη του έγινε αμέσως μετά την υπογραφή της Ένωσης, η τελετή έγινε στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Ταρσό (6 Ιανουαρίου 1198). Η άνοδος του στον θρόνο της Κιλικίας σαν πρώτου μονάρχη του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας έφερε την ρήξη των δεσμών της Αρμενικής εκκλησίας με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία δημιουργώντας νέους ισχυρούς δεσμούς με την δύση. Με τις διπλωματικές του ικανότητες απέκτησε φιλίες με όλους τους Ευρωπαίους ηγεμόνες, δημιούργησε σχέσεις με τους Ιωαννίτες Ιππότες και το Τευτονικό Τάγμα που τους έκανε σημαντικές παραχωρήσεις. Ο Λέων Β΄ είχε μεγαλεπήβολα οράματα να κατακτήσει το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας με όλες τις βορειοανατολικές Μεσογειακές ακτές. Η εφαρμογή των σχεδίων του ξεκίνησε με την κατάκτηση του κάστρου του Μπάργκας που είχε εγκαταλείψει ο Μαμελούκος σουλτάνος Σαλαντίν (1194). Ο μεγαλύτερος θρίαμβος ακολούθησε στις αρχές του 1216 όταν με μεγάλο στρατό κατέλαβε την Αντιόχεια, τοποθέτησε στην διοίκηση της πόλης τον μικρανεψιό του Ραϋμόνδο Ρουπέν που παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του Λέων. Ο Λέων Β΄ έκανε ταχύτατο μετασχηματισμό της αυλής του σύμφωνα με τα Φραγκικά πρότυπα, τα παλιά Αρμένικα ονόματα αντικαταστάθηκαν με Λατινικά και έγινε αλλαγή των αξιωμάτων στα πρότυπα των Φράγκων. Το εμπόριο αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό, παραχώρησε σημαντικά προνόμια στην Γένοβα, την Βενετία και την Πίζα. Τα διατάγματα ρύθμιζαν την φοροαπαλλαγή των Ιταλών εμπόρων με αντάλλαγμα να του παρέχουν υπηρεσίες. Εγκαταστάθηκαν με την βοήθεια του σημαντικές εμπορικές κοινότητες Ιταλών στην Ταρσό, τα Άδανα και την Μοψουεστία, οι Ιταλοί έμποροι έγιναν η σημαντικότερη πηγή εσόδων για το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας.
Ηγεμονία Ρουπέν Γ΄
Ο πατέρας του δολοφονήθηκε ενώ πήγαινε σε γεύμα του Βυζαντινού κυβερνήτη της Κιλικίας (7 Φεβρουαρίου 1165). Ο Λέων και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας ζούσαν στο κάστρο του θείου τους Μπακουράν κυρίου του Μπαμπερόν που προστάτευε την διάβαση από τις Κιλίκιες Πύλες στον Ταύρο. Ο θείος του Μλεχ της Αρμενίας απέκτησε πολλούς εχθρούς λόγω της βιαιότητας του με αποτέλεσμα την δολοφονία του από έναν στρατιώτη του στην Κοζάν (1175). Οι λόρδοι της Αρμενικής Κιλικίας εξέλεξαν νέο βασιλιά τον μεγαλύτερο αδελφό του Λέων Ρουπέν Γ΄. Ο Χετούμ Γ΄ του Λαμπρόν και ο Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας συμμάχησαν και ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες εναντίον του Ρουπέν που έστειλε τον αδελφό του Λέων να προστατέψει τις βουνοπλαγιές. Ο Βοημούνδος Γ΄ σε άριστη συνεργασία με τον Χετούμ αιχμαλώτισε τον Ρουπέν. Η απουσία του μεγαλύτερου αδελφού του έδωσε την ευκαιρία στον Λέων να κάνει επίδειξη των πολιτικών του ικανοτήτων σαν κηδεμόνας του Οίκου των Ρουπενιδών. Η απελευθέρωση του Ρουπέν απαιτούσε ένα τεράστιο ποσό σαν λύτρα και την παραχώρηση των Άδανων και της Μοψουεστίας. Μετά την επιστροφή του από την αιχμαλωσία ο Ρουπέν παραιτήθηκε υπέρ του αδελφού του Λέων και αποσύρθηκε στο μοναστήρι του Τραζάργκ.
Πρίγκιπας της Κιλικίας
Η επικίνδυνη συμμαχία ανάμεσα στον Σαλαντίν και τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελος και η άμεση απειλή των Τουρκομάνων ανάγκασαν τον Λέων να προχωρήσει σε συμμαχία με τον Βοημούνδο Γ΄ που του έδωσε όρκο υποτέλειας. Οι δυο πρίγκιπες συμμάχησαν για να αποκρούσουν επιδρομή Τουρκομάνων (1187). Ο Λέων Β΄ είχε λίγες δυνάμεις αλλά επιτέθηκε με τέτοια ορμή που θανάτωσε τους αρχηγούς των αντιπάλων και τους καταδίωξε με βαριές απώλειες. Ο Λέων παντρεύτηκε αμέσως μετά την Ισαβέλλα, μια ανιψιά της συζύγου του Βοημούνδου Γ΄ Σιβύλλας. Την επόμενη χρονιά (1188) ο Λέων εκμεταλλεύτηκε την ταραχή που επικρατούσε στο Σουλτανάτο του Ρουμ με τον θάνατο του Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ με επίθεση εναντίον των Σελτζούκων. Η πρώτη αιφνίδια επίθεση ήταν ανεπιτυχής αλλά ο Λέων επέστρεψε δυο μήνες αργότερα με μεγάλο στρατό, κυρίευσε το κάστρο, θανάτωσε τους αρχηγούς της φρουράς και βάδισε στην Ισαυρία. Η Σελεύκεια φαίνεται είχε αλωθεί την ίδια εποχή αν και δεν υπάρχουν σχετικές αναφορές. Ο Λέων προχώρησε βόρεια, κυρίευσε την Ηράκλεια και την εγκατέλειψε αφού πήρε ένα τεράστιο ποσό, κατόπιν προχώρησε μέχρι την Καισάρεια.
Ο Βαχράμ της Έδεσσας στο έργο του "Βασιλικά Χρονικά της Μικρής Αρμενίας" γράφει :
''"Ο Λέων Β΄ ήταν εξαιρετικά γενναίος και μορφωμένος πρίγκιπας, επέκτεινε το πριγκιπάτο του σε όλες τις κατευθύνσεις και έγινε διοικητής σε πολλές επαρχίες. Οι απόγονοι του Ισμαήλ με αρχηγό τον Ρουστάμ επιτέθηκαν στην Κιλικία, ο Λέων Β΄ δεν φοβήθηκε με πολύ λιγότερους άντρες αλλά με μεγάλη πίστη στον θεό που θανάτωσε τον Σενναχειρείμ αντιμετώπισε τους εισβολείς. Ο Άγιος Γεώργιος σκότωσε τον Ρουστάμ και ο στρατός των Αγαρηνών δραπέτευσε και διασκορπίστηκε, οι Αρμένιοι τους καταδίωξαν παίρνοντας τεράστιο αριθμό από λάφυρα. Η δύναμη του Λέων αυξήθηκε σημαντικά, καταδίωξε τους Τούρκους και τους Τατζίκους, κατέκτησε την Ισαυρία και έφτασε μέχρι το Ικόνιο, κυρίευσε για άλλη μια φορά την Ηράκλεια και πήρε ένα τεράστιο ποσό για να την εγκαταλείψει. Με νέα συνθήκη με τον σουλτάνο του Ικονίου πήρε νέο τεράστιο ποσό, έκτισε πλήθος από φρούρια και κάστρα σε όλα τα σύνορα του βασιλείου και ήταν γενναιόδωρος με όλα τα μοναστήρια που είχαν κτίσει οι προγονοί του. Η γενναιοδωρία του επεκτάθηκε στους λεπρούς που ήταν άστεγοι επειδή τους είχαν διώξει όλοι οι συγγενείς τους, παρείχε στον καθένα κατοικία με όλα τα απαραίτητα για την επιβίωση τους."''
Την ίδια εποχή δάνεισε ένα τεράστιο ποσό στον Βοημούνδο Γ΄ αλλά εκείνος έδειξε αδιαφορία να το αποπληρώσει με αποτέλεσμα όταν η Αντιόχεια δέχτηκε επίθεση από τον Σαλαντίν ο Λέων έμεινε αδιάφορος. Ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα πλησίασε τον Ιούνιο του 1190 τις περιοχές της Αρμενίας, ο Λέων Β΄ έστειλε μια αποστολή με πολλά δώρα, προμήθειες και στρατό. Η δεύτερη αποστολή με αρχηγό τον Ναρσή του Λαμπρόν έφτασε μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα (10 Ιουνίου 1190) και επέστρεψε στην Ταρσό με τον γιο του αυτοκράτορα Φρειδερίκο, τους επισκόπους και τον Γερμανικό στρατό. Ο Λέων Β΄ συμμετείχε σε όλες τις μάχες των Σταυροφόρων, βρέθηκε στην πολιορκία της Άκρας (11 Μαΐου 1191) και ενώθηκε με τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο στην κατάκτηση της Κύπρου.
Αιχμαλωσία του Βοημούνδου Γ΄
thumb|right|250px|Τα Σταυροφορικά κράτη (1190) Ο βασικός στόχος του Λέων ήταν η ασφάλεια του βασιλείου του, αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τους γείτονες. Ο Σαλαντίν κατέστρεψε το φρούριο του Μπάργκας (1191) που είχε καταληφθεί από τους Ναΐτες, οι εργάτες του Λέων έφυγαν πριν την άφιξη του ίδιου που ξανάκτισε το κάστρο. Η κατοχή του κάστρου του Μπάργκας έφερε νέο ανταγωνισμό ανάμεσα στον Λέων Β΄ και τον Βοημούνδο Γ΄ με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν νέες συγκρούσεις ανάμεσα στην Κιλικία και την Αντιόχεια. Ο Βοημούνδος Γ΄ ζήτησε από τον Λέων την επιστροφή του κάστρου στους Ναΐτες αλλά το αρνήθηκε, ο Βοημούνδος διαμαρτυρήθηκε στον Σαλαντίν. Ο Σαλαντίν ήταν αντίθετος στην κατοχή του κάστρου από τον Λέων Β΄ επειδή βρισκόταν στην διαδρομή από την Κιλικία στην Αντιόχεια.
Αμέσως μετά τον θάνατο του Σαλαντίν τον Οκτώβριο του 1193 ο Λέων προσκάλεσε τον Βοημούνδο Γ΄ στο Βάργκας να συζητήσει το ζήτημα, ο Βοημούνδος έφτασε με την σύζυγο, τον γιο του και μεγάλη συνοδεία, δέχτηκε την πρόσκληση του Λέων να μπει στο κάστρο. Ο Λέων Β΄ αμέσως αιχμαλώτισε τους φιλοξενούμενους και ζήτησε από τον Βοημούνδο να του παραδώσει την Αντιόχεια για να τους απελευθερώσει. Ο Λέων με πολλές ελπίδες να απαλλαγεί από τον φόρο υποτέλειας και να πάρει την Αντιόχεια στα χέρια του μετέφερε την οικογένεια του Βοημούνδου φυλακισμένους στην Κοζάν. Ο Βοημούνδος Γ΄ συμφώνησε να παραδώσει την Αντιόχεια στον Λέων με αντάλλαγμα την ελευθερία του, έστειλε τους στρατηγούς Βαρθολομαίο Τιρέλ και Ριχάρδο Λ'Ερμινέτ να παραδώσουν την πόλη στον Αρμένιο στρατηγό Χετούμ του Σασσούν. Όταν πήγε η αποστολή στην Αντιόχεια οι βαρόνοι ήταν έτοιμοι να δεχτούν τον Λέων σαν κυρίαρχο και επέτρεψαν στον Βαρθολομαίο Τιρέλ να μεταφέρει Αρμένιους στρατιώτες στα ανάκτορα. Μετά την αρχική θερμή αποδοχή οι Αρμένιοι συνάντησαν σκληρή αντίσταση από τον κλήρο και τους Έλληνες της πόλης. Μια σύγκρουση που ξέσπασε στα ανάκτορα επεκτάθηκε σε ολόκληρη την πόλη και οι Αρμένιοι του Χετούμ του Σασσούν αποσύρθηκαν στο Βάργκας. Οι πολίτες της Αντιόχειας με επικεφαλής τον Λατίνο πατριάρχη Αιμερί ντε Λιμόζ αναγνώρισαν τον μεγαλύτερο γιο του Βοημούνδου Ραϊμόνδο Δ΄ της Τρίπολης αντιβασιλιά όσο ο πατέρας του ήταν αιχμάλωτος.
Στέψη
thumb|right|250px|Το Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας (1199 - 1375) Ο Λέων Β΄ πίεσε σε όλες τις κατευθύνσεις για να αποκτήσει το βασιλικό στέμμα για το Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας, έστειλε αντιπροσωπείες στον Γερμανό αυτοκράτορα και τον πάπα. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιφυλάχτηκε και δήλωσε ότι θα επισκεφτεί ο ίδιος την ανατολή για να αποκτήσει προσωπική γνώμη. Ο Πάπας Κελεστίνος Γ΄ ζήτησε από την πλευρά του την υποταγή της Αρμενικής εκκλησία στον πάπα κάτι που έφερε σε πολύ δύσκολη θέση τον ίδιο επειδή θα συναντούσε σκληρές αντιδράσεις από τους υπηκόους του. Οι επίσκοποι αρνήθηκαν να δεχτούν τις παπικές απαιτήσεις αλλά ο Λέων τους εξήγησε ότι η υποταγή θα είναι στους τύπους, όχι στην ουσία. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ Άγγελος που ήθελε να διατηρήσει την επίδραση του στην Κιλικία προσπάθησε να καλοπιάσει τον Λέων, του έστειλε ένα στέμμα που το δέχτηκε με μεγάλη ευχαρίστηση. Ο Λέων Β΄ έστειλε αντιπροσωπεία στην Κωνσταντινούπολη με τον επίσκοπο Ναρσή του Λαμπρόν και άλλους ιεράρχες για να συζητήσουν θρησκευτικά ζητήματα, ήταν οι τελευταίες προσπάθειες για ένωση των δυο εκκλησιών.
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ συμφώνησε να στέψει βασιλιά τον Λέων αν αναγνωρίσει τα κληρονομικά του δικαιώματα στην Αρμενία. Ο αυτοκράτορας ωστόσο πέθανε, αμέσως μετά ο Γερμανός καρδινάλιος Κορράδος του Χίλντεσχαϊμ και ο παπικός απεσταλμένος Κορράδος των Βίττελσμπαχ έφτασαν στο Κοζάν. Η στέψη του Λέων Α΄ της Αρμενίας έγινε στην Ταρσό (6 Ιανουαρίου 1198) παρουσία του κλήρου της Αρμενίας, της Γάλλο-Αρμένικης αριστοκρατίας, του Έλληνα αρχιεπισκόπου της Ταρσού, του Ιακωβίτη πατριάρχη και των απεσταλμένων του χαλίφη. Οι Αρμένιοι ήταν πολύ χαρούμενοι που είδαν την προαγωγή τους σε βασίλειο και την ανάσταση του διάσημου αρχαίου βασιλείου στο πρόσωπο του Λέων.