cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχίες της Αργεντινής
Πολιτική οργάνωση
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, ορισμένες επαρχίες είχαν κυβερνήσεις που παραδοσιακά ελέγχονταν από μία μόνο οικογένεια (π.χ. η οικογένεια Σααντί στην Καταμάρκα ή η οικογένεια Σαπάγκ στο Νεουκέν)- σε μία περίπτωση, η κατάσταση εξακολουθεί να είναι η ίδια από το 2009: η επαρχία Σαν Λουίς κυβερνάται σχεδόν αδιάλειπτα από την οικογένεια του Ροδρίγκες Σαά από τον Δεκέμβριο του 1983.
Βιβλιογραφία
Αργεντινης επαρχιες  Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Αργεντινής
Oh Love
Το "Oh Love" είναι ένα τραγούδι από την αμερικάνικη πανκ ροκ μπάντα Green Day. Κυκλοφόρησε ως το πρώτο single του ένατου άλμπουμ της μπάντας, ¡Uno!, στις 16 Ιουλίου 2012, από την Reprise Records. Κυκλοφόρησε επίσης και σε μορφή EP στις 14 Αυγούστου 2012. Ηχογραφήθηκε στα Jingletown Studios το 2011. Παίχτηκε πρώτη φορά σε μια μυστική συναυλία της μπάντας το 2011. Το τραγούδι συνδυάζει μουσικά στοιχεία από τα πρώτα άλμπουμ της μπάντας μαζί με power pop και εναλλακτικό ροκ. Οι κριτικές ήταν μέτριες. Το τραγούδι εγκωμιάστηκε από πολλούς κριτικούς για το μουσικό στυλ και τον τόνο του αλλά κριτικαρίστηκε επειδή ήταν "middle-ground". Citation needed Εμφανίστηκε σε πολλά τσάρτς ανά τον κόσμο. Το τραγούδι έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο 1 των US Rock Songs, κάνοντάς το το πρώτο τραγούδι της μπάντας, και το τρίτο τραγούδι στην ιστορία που κάνει κάτι τέτοιο.
Κομμάτια
μικρογραφία|Το εξώφυλλο του EP Ψηφιακό single και CD single: EP:
Βίντεο Κλιπ
Το βίντεο κλιπ σκηνοθετήθηκε από τον Samuel Bayer, σκηνοθέτη όλων των βίντεο κλιπ του "American Idiot" και παρουσιάζει μια "συνηθισμένη" μέρα ενός ροκ σταρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Green Day Κατηγορία:Τραγούδια του 2012 Κατηγορία:Singles του 2012
Παντοκράτορας Πρέβεζας
Ιδρύθηκε αμέσως μετά την Μικρασιατική Καταστροφή κι εγκαταστάθηκαν κατ' αρχήν 57 προσφυγικές Ελληνικές οικογένειες που προέρχονταν κυρίως από παραλιακές περιοχές της Μικράς Ασίας. Ελάχιστοι από τους πρώτους κατοίκους βρίσκονται στη ζωή και η κατοίκηση συνεχίζεται από τους απογόνους των προσφύγων, καθώς και από νέους κατοίκους που διαρκώς προστίθενται, αφού η περιοχή του αποτελεί τόπο έλξης. Αποτελεί τουριστικό προορισμό για όσους επιθυμούν ήρεμες διακοπές και όσους ενδιαφέρονται για θαλάσσιες δραστηριότητες.
Παρ' όλες τις παρεμβάσεις της σύγχρονης εποχής, η γραφικότητα στο Παντοκράτορα διατηρείται και αποτελεί αγαπημένο προορισμό περιπάτου. Η θάλασσα του Παντοκράτορα αποτελεί σημαντικό ψαρότοπο και εφαρμόζονται σχεδόν όλοι οι τρόποι ψαρέματος. Ο θαλάσσιος βυθός χαρακτηρίζεται από τις συχνές εναλλαγές τοπίου, την άφθονη θαλάσσια πανίδα, την εναλλαγή βαθών και την ύπαρξη βραχωδών συμπλεγμάτων που αποτελούν καταφύγιο σχεδόν όλων των ειδών ψαριών που συναντώνται στις ελληνικές θάλασσες. Η περιοχή είναι ιδανική για ψαροτούφεκο. Το Κάστρο του Παντοκράτορα, χτισμένο από τον Αλή Πασά το 1807, αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες, καθώς έχει θέα προς το Ιόνιο Πέλαγος, τη Λευκάδα και το Άκτιο.
Στο Κάστρο φιλοξενούνται διαφόρων ειδών εκδηλώσεις κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Πρέβεζας
Μουσείο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν
Γενικά
Ο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν παράλληλα με τις επιτυχείς επιχειρήσεις του με αντικείμενο τα πετρέλαια της Μεσοποταμίας, που τον ανέδειξαν σε μεγιστάνα της εποχής του, υπήρξε και ένας παθιασμένος συλλέκτης αρχαιοτήτων και έργων τέχνης. Η συλλεκτική του μάλιστα φιλοσοφία ήταν να αγοράζει "μόνο ότι καλλίτερο" υπήρχε στην αγορά της τέχνης. Λέγεται πως όταν κάτι του άρεσε δεν ησύχαζε μέχρι να το αποκτήσει. "Ακούραστος στα παζάρια και τις επαφές του" τελικά πετύχαινε ν΄ αποκτήσει αυτό που ποθούσε. Κατάφερε έτσι να συλλέξει περισσότερα από 6.000 περίπου έργα που ανάγονται από την αρχαιότητα μέχρι τον 20ο αιώνα. Ειδικότερα τα κομμάτια που ανάγονται στην αρχαιότητα, θεωρούμενα εκπληκτικής ομορφιάς λόγω ελαχίστων ή καθόλου φθορών, προέρχονται από την Αίγυπτο, Βαβυλώνα, Ελλάδα, Ιταλία, Περσία αλλά και Άπω Ανατολή. Στη συλλογή του αυτή περιλαμβάνονται επίσης τα ωραιότερα κοσμήματα, τα καλούμενα Λαλίκ που θεωρούνται ιδιαίτερα κομψά και περίτεχνα.
Μουσείο
Το Μουσείο του οποίου οι εργασίες ανέγερσης ολοκληρώθηκαν το 1969, εντός ιδιόκτητου πάρκου, διακρίνεται σε αρχαιολογικό μέχρι σύγχρονης τέχνης και στην Πινακοθήκη. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο παραλληλεπίπεδο τριώροφο κτίριο επενδεδυμένο με μάρμαρο, προσανατολισμένο έτσι ώστε από τους τεράστιους υαλοπίνακες να είναι όλοι οι χώροι του φωτεινοί. Η μαρμάρινη είσοδος διέρχεται πάνω από τεχνητό φρεάτιο νερού με εκατέρωθεν πίδακες. Από τη μεγάλη αίθουσα της εισόδου ξεκινούν από δεξιά και περιμετρικά οι εκθεσιακοί χώροι του αρχαιολογικού τμήματος ακολουθώντας μία χρονολογική και γεωγραφική σειρά με εκθέματα της αρχαίας ανατολικής, βαβυλωνιακής, περσικής, αιγυπτιακής, ελληνικής κλασσικής, ελληνιστικής, ρωμαϊκής, βυζαντινής, αραβικής, αρμενικής και οθωμανικής τέχνης.
Ένα επίσης τμήμα του μουσείου καλύπτεται με εκθέματα που αφορούν την τέχνη της τυπογραφίας, παλαιά βιβλία, νεότερη γλυπτική, ζωγραφική, διακοσμητική και ειδικά σε σύνθεση κοσμημάτων από ευγενή μέταλλα και πολύτιμες πέτρες, ελεφαντοστούν και κυρίως Λαλίκ που ανάγονται από τον 11ο μέχρι τον 20ο αιώνα, καθώς και έπιπλα των παραπάνω περιόδων.
Το έτερο τμήμα του μουσείου που ουσιαστικά πρόκειται για πινακοθήκη, που βρίσκεται στο κέντρο του ορόφου μεταξύ των δύο εσωτερικών υαλόφρακτων αίθριων, διαμορφωμένων σε μικρούς κήπους, περιλαμβάνονται πλείστα έργα από τον 15ο αιώνα, της Αναγέννησης, και τους μετέπειτα αιώνες που προέρχονται κυρίως από την Ολλανδία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται θαυμαστά έργα των Βαν Άικ, Ρούμπενς, Ρέμπραντ, Νονέ, Ντεγκά κ.ά.
Αίθουσες 1, 2 και 3
Τα εκθέματα της συλλογής αυτής συμπληρώνουν ένα μεγάλο ασσυριακό ανάγλυφο που παριστά τη φτερωτή Άνοιξη να μεταφέρει υδρία (9ου αιώνα π.Χ.) και έντεκα μετάλλια της ελληνιστικής περιόδου που βρέθηκαν στην Αίγυπτο που θεωρούνται ότι κατασκευάστηκαν στη Μακεδονία επ΄ ευκαιρία αγώνων που έγιναν στη μνήμη του Μ. Αλεξάνδρου το 242 (μ.Χ).
Αίθουσα 6
Ακολουθεί η αίθουσα 6 που βρίσκεται κατ΄ έναντι των αιθουσών 1,2 και 3 από τις οποίες χωρίζει ο δεξιός υαλόφρακτος κήπος αίθριο με τροπικά φυτά. Η αίθουσα αυτή είναι αφιερωμένη σε εκθέματα της Άπω Ανατολής. Εδώ δεσπόζουν κινέζικες πορσελάνες και τεράστια βάζα με επισμαλτωμένη διακόσμηση γνωστή ως Φαμίγ Βερτ, χαρακτηριστική τέχνη επί δυναστείας Τσιγκ και ιδιαίτερα επί Αυτοκράτορα Κανγκ Χσι (1662- 1722), καθώς και άλλα αντικείμενα όπως κινέζικοι νεφρίτες, ημιπολύτιμοι λίθοι, μεταξωτές χρυσοκέντητες κουρτίνες, βιβλία και αντικείμενα από λάκα.
Της αίθουσας αυτής συνεχίζει διάδρομος εξόδου κάθετος προς το διάμηκες του κτιρίου που οδηγεί στην αίθουσα υποδοχής.
Αίθουσες 7, 8 και 9
Πριν το τέλος του διαδρόμου εξόδου της δεξιάς πτέρυγας βρίσκεται δεξιά η είσοδος των αιθουσών 7, 8 και 9, που εκτείνονται κατ΄ αντίθετη φορά εξόδου οι οποίες, ως κεντρικές αίθουσες του μουσείου (κατά πλάτος), αποτελούν την πινακοθήκη του μουσείου. Στις αίθουσες αυτές παρουσιάζονται αρχικά εκθέματα ευρωπαϊκής τέχνης, βυζαντινά και Αναγέννησης από τον 14ο μέχρι τον 17ο αιώνα περιλαμβάνοντας χειρόγραφα, μικρογραφίες, σπάνια βιβλία και μεσαιωνικά αντικείμενα από ελεφαντόδοντο, όπου κύρια θέση αυτών κατέχουν δίπτυχα και τρίπτυχα, φιλοτεχνημένα στη Γαλλία που παρουσιάζουν σκηνές από τη ζωή του Ιησού Χριστού και της Παναγίας.
Αυτών ακολουθεί η έκθεση πρώιμων πινάκων ευρωπαϊκής ζωγραφικής με σπουδαίες δημιουργίες των αξιοτέρων ζωγράφων της Ευρώπης. που ξεκινά με τον Άγιο Ιωσήφ και την Αγία Αικατερίνη του Ροζιέρ βαν ντερ Βάιτεν, του σημαντικότερου ζωγράφου της Φλάνδρας του 15ου αιώνα. Η ζωγραφική της ιταλικής αναγέννησης εκπροσωπείται με τα έργα «Σάκρα Κονβερσατσιόνε» (Ιερή Συνομιλία) του Τσίμα ντα Κονελιάνο και το «Πορτραίτο νεαρής γυναίκας» του Δομένικου Γκιρλαντάγιο. Η συλλογή πινάκων συνεχίζει με έργα νεότερων Φλαμανδών, Γάλλων και Ολλανδών ζωγράφων.
Αίθουσες 10, 11 και 12
Ακολουθούν οι αίθουσες 10, 11 και 12 που καταλήγουν στο ΒΔ. άκρο του κτιρίου οι οποίες και είναι αφιερωμένες στη γαλλική διακοσμητική τέχνη, κυρίως του 17ου και 18ου αιώνα.
(συνεχίζεται)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Πορτογαλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λισαβόνα
Αλαμαννοί
Οι Αλαμαννοί ή Αλαμανοί (ή, λαϊκότερα, Αλεμάνοι, Αλλεμάνοι, λατινικά Alemanni, γερμανικά Alamannen) ήταν ομάδα γερμανικών φυλών στον Άνω Ρήνο. Ο Δίων Κάσσιος τους αναφέρει για πρώτη φορά, στο πλαίσιο της εκστρατείας του Καρακάλλα το 213. Αργότερα οι Αλαμαννοί επεκτάθηκαν στη σημερινή Αλσατία και τη βόρεια Ελβετία.
Το 496 κατακτήθηκαν από τον Φράγκο βασιλιά Κλόβι Α΄ και ενσωματώθηκαν στις κτήσεις του. Αναφερόμενοι ως ειδωλολάτρες σύμμαχοι των χριστιανών Φράγκων, οι Αλαμαννοί σταδιακά εκχριστιανίστηκαν κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα. Μέχρι τον 8ο αιώνα, η φραγκική κυριαρχία στην Αλεμανία ήταν ως επί το πλείστον κατ' όνομα. Μετά από μία εξέγερση, ο Καρλομάν Α΄ εκτέλεσε τους Αλαμαννούς ευγενείς και εγκατέστησε Φράγκους δούκες.
Ιστορική πορεία
Οι Αλαμαννοί ήταν αρχικά μια συμμαχία δυτικών γερμανικών φυλών που κατοικούσαν στην περιοχή του άνω Μάιν, παραποτάμου του Ρήνου στη σημερινή Γερμανία. Η ακριβής φύση αυτής της συμμαχίας, όπως και η ενδεχόμενη ύπαρξη φυλετικών δεσμών μεταξύ των μελών της, παραμένουν ασαφείς. Θεωρούνται απόγονοι του γερμανικού φύλου των Σουηβών. Οι τελευταίοι, υπό τον φύλαρχο Αριόβιστο, μαζί με άλλες συγγενικές φυλές, επιχείρησαν μια μεγάλης κλίμακας εισβολή στη Γαλατία τον 1ο π.Χ. αιώνα με σκοπό τη μόνιμη εγκατάσταση, αλλά ηττήθηκαν κατά κράτος από τον Ιούλιο Καίσαρα και επέστρεψαν στα ανατολικά του Ρήνου εδάφη. Μια από τις πιο πρώιμες αναφορές στο όνομα Αλαμαννοί είναι το προσωνύμιο Αλαμαννικός (Alamannicus) που υιοθέτησε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καρακάλλας (212-217), διεκδικώντας έτσι τον τίτλο του νικητή τους.
Από τον 1ο μ.Χ. αιώνα και μετά ο Ρήνος είχε καταστεί το όριο μεταξύ της ρωμαϊκής Γαλατίας και της Γερμανίας. Εκατέρωθεν του ποταμού κατοικούσαν γερμανικές και κελτικές φυλές, όπως και φυλές που προήλθαν από την ανάμιξη των προηγουμένων. Οι Ρωμαίοι χώρισαν τα παραρρήνια εδάφη τους σε Άνω Γερμανία (λατ. Germania Superior, σημερινή δυτική Ελβετία, νοτιοδυτική Γερμανία και Αλσατία) και Κάτω Γερμανία (λατ. Germania Inferior, σημερινές δυτικές και νότιες Κάτω Χώρες και Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία), που βρίσκονταν στον άνω και κάτω ρου του Ρήνου αντίστοιχα. Οι Αλαμαννοί κατά περιόδους διενεργούσαν επιδρομές στη ρωμαϊκή επαρχία της Άνω Γερμανίας, χωρίς όμως να απειλήσουν σοβαρά τη ρωμαϊκή κυριαρχία στην περιοχή.
Η επόμενη μεγάλη επιδρομή έγινε το 268 μ.Χ. επί αυτοκράτορα Γαλλιηνού. Οι Ρωμαίοι είχαν αποσύρει αρκετά στρατεύματα από το Ρήνο για την αντιμετώπιση των Γότθων στον Δούναβη, και οι Αλαμαννοί λεηλάτησαν εκτεταμένες περιοχές της Γαλατίας και της βόρειας Ιταλίας. Ωστόσο, τελικά ηττήθηκαν και επανέκαμψαν στη Γερμανία χωρίς να ενοχλήσουν την αυτοκρατορία για αρκετά χρόνια. Η πιο γνωστή μάχη τους εναντίον των Ρωμαίων ήταν η μάχη του Αργεντοράτου (Argentoratum, σημερινό Στρασβούργο) το 357, όπου κατατροπώθηκαν από τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ιουλιανό. Μάλιστα, ο βασιλιάς τους αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στη Ρώμη. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε λίγα χρόνια αργότερα (366) από τον Ουαλεντινιανό Α΄.
Τελικά, το 406 εισέβαλαν για τελευταία φορά στη Γαλατία και εγκαταστάθηκαν στις περιοχές της σημερινής Αλσατίας και σε μεγάλο τμήμα της Ελβετίας. Οι σύγχρονες πηγές περιγράφουν γλαφυρά τις καταστροφές και λεηλασίες από τις επιδρομές των Αλαμαννών, που έφτασαν βαθιά μέσα στη γαλατική ενδοχώρα. Λόγω της αδυναμίας των Ρωμαίων να υπερασπιστούν επαρκώς τα εδάφη τους, οι Αλαμαννοί, όπως και πολλοί άλλοι γερμανικοί λαοί (Φράγκοι, Γότθοι, κ.ά.) ίδρυσαν ανεξάρτητη ηγεμονία στα εδάφη μεταξύ Στρασβούργου και Άουγκσμπουργκ. Το κράτος αυτό (βασίλειο ή δουκάτο) επιβίωσε μέχρι το 496. Το έτος αυτό οι Αλαμαννοί υπέστησαν την καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία τους ήττα από τους Φράγκους του Χλωδοβίκου Α΄). Η ηγεμονία τους διασπάστηκε. Το μεγαλύτερό της τμήμα, το δυτικό, προσαρτήθηκε στο φραγκικό βασίλειο και στο εξής κυβερνιόταν από Φράγκο δούκα. Το ανατολικό, με επίκεντρο τα εδάφη γύρω από τη λίμνη της Κωνσταντίας, περιήλθε στο οστρογοτθικό βασίλειο του Θεοδώριχου, αλλά το 536 ο νέος βασιλιάς των Οστρογότθων Ουίτιγις παραχώρησε τις αλαμαννικές του κτήσεις στους Φράγκους, με αντάλλαγμα τη βοήθειά τους στον πόλεμο εναντίον της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που διεξαγόταν εκείνη την περίοδο στην Ιταλία από τον Βελισάριο. Οι δούκες της Αλαμαννίας διορίζονταν έκτοτε από τους Φράγκους βασιλείς ή είχαν δεσμούς με την αυλή τους. Δεν έλλειψαν περιστατικά ανταρσίας, όπως αυτή του Λανφρίδου εναντίον του Καρόλου Μαρτέλου, με την κατάπνιξη της οποίας χάθηκε και το τελευταίο ίχνος ανεξαρτησίας. Η Αλαμαννία ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Αυστρασίας και παραχωρήθηκε από τον Κάρολο Μαρτέλο στον γιο του Καρλομάνο. Ο τελευταίος έπνιξε στο αίμα το 746 την τελευταία αλαμαννική εξέγερση υπό τον Θευδοβάλδο, αδελφό του Λανφρίδου, και αφάνισε την αλαμαννική αριστοκρατία. Το 843 το δουκάτο της Αλαμαννίας έγινε επαρχία του ανατολικού γερμανικού βασιλείου, προδρόμου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και διατηρήθηκε με το όνομα αυτό μέχρι το 1268. Από τον 10ο αιώνα όμως το δουκάτο άρχισε να αναφέρεται ως Δουκάτο της Σουαβίας, ονομασία που τελικά επικράτησε.
Σήμερα
Από την εποχή του Καρόλου Μαρτέλου οι Αλαμαννοί έχασαν όποια αυτοδιάθεση είχαν μέχρι τότε στα πλαίσια του φραγκικού βασιλείου. Σήμερα ο όρος αλαμαννικά (Alemannisch) είναι γλωσσολογικός όρος και αναφέρεται στην Αλαμαννική γλώσσα, διάλεκτο της γερμανικής. Ομιλείται από περίπου 10 εκατομμύρια ανθρώπους σε έξι διαφορετικές χώρες, στην Ελβετία, στην Αυστρία (Φόραρλμπεργκ), στο Λίχτενσταϊν, στη Γαλλία (Αλσατία), στην Ιταλία και στη νότια Γερμανία (Βάδη-Βυρτεμβέργη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί
Λιβάδι (αποσαφήνιση)
Η λέξη λιβάδι (επίσης Λειβάδι) μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
αλλά και σε οικισμούς:
Ελλάδας
Επίσης, ο οικισμός Καλύβια Λιβαδίου Αραχώβης αναφέρεται συχνά και ως Λιβάδι Αραχώβης (ή Λιβάδι Βοιωτίας).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Παίωνας ο Ηλείος
Ο Παίωνας ο Ήλειος στην ελληνική μυθολογία ήταν γιος του Ενδυμίωνα, βασιλιά της Ηλείας και ο αδελφός των Επειού, Αιτωλού και Ευρυκύδα, από τον οποίο πιστεύεται ότι πήρε το όνομά της η περιοχή της Παιονίας, στον ποταμό Αξιό της Μακεδονίας. μικρογραφία| Χάρτης της Παιονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιώνια μυθολογία Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Κλίμα της Ευρώπης
μικρογραφία|400x400εσ|Χάρτης της Ευρώπης σύμφωνα με τη [[Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν|κλιματική ταξινόμηση των Κέππεν-Γκάιγκερ. ]] Οι περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχουν Ωκεάνιο κλίμα. Το ωκεάνιο κλίμα χαρακτηρίζεται συνήθως από δροσερά καλοκαίρια, κρύους χειμώνες και συχνές συννεφιές τον φθινόπωρο, το χειμώνα και τις πρώτες εβδομάδες της άνοιξης. Τα νοτιότερα σημεία της Ευρώπης έχουν μεσογειακό κλίμα, το οποίο χαρακτηρίζεται από θερμά με ζεστά καλοκαίρια, χαμηλότερη ετήσια βροχόπτωση και συχνή ηλιοφάνεια. Η κεντρική και ανατολική Ευρώπη έχουν ηπειρωτικό κλίμα, το οποίο χαρακτηρίζεται ζεστά καλοκαίρια, κρύους χειμώνες και μεγάλες ετήσιες θερμοκρασιακές διαφορές. Το κλίμα της δυτικής Ευρώπης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το Ρεύμα του Κόλπου, το οποίο κρατά τον ήπιο αέρα (για το γεωγραφικό πλάτος) πάνω από τη Βορειοδυτική Ευρώπη κατά τους χειμερινούς μήνες, ειδικά στην Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την παράκτια Νορβηγία.
Τμήματα της κεντρικής ευρωπαϊκής πεδιάδας έχουν ένα υβριδικό ωκεάνιο-ηπειρωτικό κλίμα. Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης έχει εύκρατο κλίμα. Οι παράκτιες περιοχές της Μεσογείου (και οι περιοχές κοντά σε αυτές) έχουν ένα μοτίβο που θυμίζει το τροπικό κλίμα, καθώς οι περισσότερες βροχοπτώσεις σημειώνονται τον χειμώνα και το καλοκαίρι οι βροχοπτώσεις είναι ελάχιστες.
Ρεύμα του Κόλπου
δεξιά|μικρογραφία|Η πορεία του [[Ρεύμα του Κόλπου|Ρεύματος του Κόλπου και των συναφών κλάδων του. ]] δεξιά|μικρογραφία|Μέσος ετήσιος αριθμός βροχερών ημερών ανά την Ευρώπη. δεξιά|μικρογραφία|Μέσος ετήσιος αριθμός ωρών με ηλιοφάνεια ανά την Ευρώπη. Το κλίμα της Δυτικής Ευρώπης είναι ήπιο σε σύγκριση με άλλες περιοχές που έχουν το ίδιο γεωγραφικό πλάτος, λόγω της επιρροής του Ρεύματος του Κόλπου που μετριάζει το κλίμα. Οι παράκτιες περιοχές της Μεσογείου έχουν επίσης ήπιο καιρό το χειμώνα. Το Ρεύμα του Κόλπου αποκαλείται και κεντρική θέρμανση της Ευρώπης, καθώς υγραίνει και θερμαίνει το κλίμα της Ευρώπης.
Σε σύγκριση με άλλες περιοχές του κόσμου που βρίσκονται σε ανώτερα μεσαία γεωγραφικά πλάτη, μέρη της δυτικής Ευρώπης εμφανίζουν ήπιους χειμώνες και υψηλότερες ετήσιες θερμοκρασίες (αν και τα καλοκαίρια είναι δροσερότερα από άλλες περιοχές που βρίσκονται στα ίδια γεωγραφικά πλάτη). Το Βερολίνο (Γερμανία), το Κάλγκαρι (Καναδάς) και το Ιρκούτσκ (Ρωσία) βρίσκονται περίπου στο ίδιο πλάτος. Ωστόσο, στο Βερολίνο οι θερμοκρασίες του Ιανουαρίου είναι περίπου 8 °C υψηλότερες από εκείνες στο Κάλγκαρι (αν και το Κάλγκαρι βρίσκεται σε πολύ μεγαλύτερο υψόμετρο από το Βερολίνο). Επίσης η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου στο Βερολίνο είναι σχεδόν 22 °C υψηλότερη από τη μέση θερμοκρασία για τον ίδιο μήνα στο Ιρκούτσκ.
Στο βόρειο τμήμα της ηπείρου αυτή η διαφορά είναι ακόμη πιο μεγάλη. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου στο Μπρένεϊσουντ της Νορβηγίας είναι σχεδόν 15 °C υψηλότερη από αυτή στο Νομ της Αλάσκας. Οι δύο πόλεις βρίσκονται σε αντίθετη κατεύθυνση στις δυτικές ακτές της Ευρώπης και της Αμερικής αντίστοιχα. Λίγο νοτιότερα, στον 65ο βόρειο παράλληλο βρίσκεται το Γιακούτσκ. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου του Γιακούτσκ είναι πολύ χαμηλότερη από τις δύο παραπάνω πόλεις. Νοτιότερα το ωκεάνιο κλίμα της Ευρώπης μπορεί να συγκριθεί θερμικά με την Βόρεια Αμερική. Το Ρεν της Γαλλίας (στον 48ο βόρειο παράλληλο) έχει περίπου την ίδια μέση θερμοκρασία με το Σιάτλ, αν και το τελευταίο έχει ξηρότερα καλοκαίρια με πολύ υγρότερους χειμώνες.
Θερμοκρασία
μικρογραφία|400x400εσ|Απόκλιση χαμηλότερης - υψηλότερης καταγεγραμμένης θερμοκρασίας ανά χώρα Στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης οι εποχιακές θερμοκρασιακές είναι ταυτόσημες με τις θερμοκρασίες του υπόλοιπου εύκρατου κόσμου, παρόλο που οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες βορείως της Μεσογείου είναι δροσερότερες σε σύγκριση με τα περισσότερα εύκρατα κλίματα του κόσμου. Μεταξύ των ευρωπαϊκών πόλεων με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων, οι ψυχρότεροι χειμώνες εντοπίζονται ως επί το πλείστον στη Ρωσία, με την καθημερινή υψηλή θερμοκρασία τον χειμώνα να φτάνει τους 0 βαθμούς Κελσίου, ενώ οι ηπιότερες χειμωνιάτικες θερμοκρασίες κατά μέσο όρο εντοπίζονται στη νότια Ισπανία, νότια Πορτογαλία, νότια Ιταλία και στα Ελληνικά νησιά Κρήτη, Ρόδο, Κάσο και Κάρπαθο.
Οι μέσες ετήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονται από περίπου -5°C στη Βαρκουτά μέχρι σχεδόν 22°C στη Λίνδο.
Ανεμοστρόβιλοι
Η Ολλανδία έχει τον υψηλότερο αριθμό καταγεγραμμένων ανεμοστροβίλων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στον κόσμο, με πάνω από 20 ανεμοστρόβιλους (ή 0.0005 ανά τ.χλμ.) ετησίως, ακολουθούμενη από το Ηνωμένο Βασίλειο με περίπου 33 ανεμοστροβίλους το έτος (ή 0.0001 ανά τ.χλμ.) αλλά οι περισσότερες είναι μικρής έντασης και προκαλούν περιορισμένης έκτασης ζημιές. Σε απόλυτους αριθμούς το Ηνωμένο Βασίλειο καταγράφει τους περισσότερους ανεμοστροβίλους από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα. Η Ευρώπη χρησιμοποιεί δική της κλίμακα για την μέτρηση των ανεμοστροβίλων, την κλίμακα ΤΟΡΡΟ, η οποία έχει 12 βαθμούς, από τον Τ0 (πολύ ασθενής ανεμοστρόβιλος) έως τον Τ11 (πολύ βίαιος).
Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης
μικρογραφία| Μέλη του Βασιλικού Συντάγματος της Μαλαισίας κατά τη διάρκεια της έκτακτης ανάγκης της Μαλαισίας το 1949, επιθεωρώντας εξοπλισμό που καταλήφθηκε σε επιδρομή Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είναι μια κατάσταση κατά την οποία μια κυβέρνηση έχει την εξουσία να μπορεί να εφαρμόσει πολιτικές που κανονικά δεν θα της επιτρεπόταν να κάνει, για την ασφάλεια και την προστασία των πολιτών της. Μια κυβέρνηση μπορεί να κηρύξει μια τέτοια κατάσταση κατά τη διάρκεια φυσικής καταστροφής, εμφύλιων ταραχών, ένοπλων συγκρούσεων, ιατρικής πανδημίας ή επιδημίας ή άλλου κινδύνου βιοασφάλειας. Το Justitium είναι το ισοδύναμό του στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, μια έννοια στην οποία η Ρωμαϊκή Σύγκλητος μπορούσε να υποβάλει ένα τελικό διάταγμα (senatus konsultum ultimum) που δεν ήταν αντικείμενο αμφισβήτησης, αλλά συνέβαλε στη διάσωση ζωών σε περιόδους διαμάχης.
Οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως σκεπτικό ή πρόσχημα για την αναστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών που διασφαλίζονται βάσει του συντάγματος ή του βασικού νόμου μιας χώρας, μερικές φορές μέσω στρατιωτικού νόμου ή ανάκλησης του habeas corpus. Η διαδικασία και η νομιμότητα αυτού διαφέρουν ανάλογα με τη χώρα.
Σχέση με το διεθνές δίκαιο
Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τα δικαιώματα και οι ελευθερίες μπορούν να ανασταλούν κατά τη διάρκεια κατάστασης έκτακτης ανάγκης, ανάλογα με τη σοβαρότητα της έκτακτης ανάγκης και τις πολιτικές μιας κυβέρνησης.
Χρήση και απόψεις
Αν και αρκετά ασυνήθιστο στις δημοκρατίες, τα δικτατορικά καθεστώτα συχνά κηρύσσουν κατάσταση έκτακτης ανάγκης που παρατείνεται επ' αόριστον για τη ζωή του καθεστώτος ή για παρατεταμένες χρονικές περιόδους, έτσι ώστε οι παρεκκλίσεις να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να παρακάμψουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών τους που συνήθως προστατεύονται από το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, κηρύσσεται επίσης στρατιωτικός νόμος, επιτρέποντας στον στρατό να ενεργεί με μεγαλύτερη εξουσία. Σε άλλες περιπτώσεις, δεν κηρύσσεται έκτακτη ανάγκη και δεν λαμβάνονται εκ των πραγμάτων μέτρα ή εγκρίνονται νομοθετικά διατάγματα από την κυβέρνηση. Η Νικόλ Κεστιό (Γαλλία) και ο Λεάντρο Ντεσπούι (Αργεντινή), δύο διαδοχικοί Ειδικοί Εισηγητές των Ηνωμένων Εθνών, συνέστησαν στη διεθνή κοινότητα να υιοθετήσει τις ακόλουθες «αρχές» που πρέπει να τηρούνται κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης ή de facto κατάστασης έκτακτης ανάγκης: Αρχές Νομιμότητας, Διακήρυξη, Γνωστοποίηση, Χρονικός Περιορισμός, Έκτακτη Απειλή, Αναλογικότητα, Μη Διάκριση, Συμβατότητα, Συμφωνία και Συμπληρωματικότητα των Διάφορων Κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.
Το άρθρο 4 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ΔΣΑΠΔ), επιτρέπει στα κράτη να παρεκκλίνουν από ορισμένα δικαιώματα που εγγυάται το ΔΣΑΠΔ σε «καιρό έκτακτης ανάγκης». Οποιαδήποτε μέτρα παρέκκλισης από τις υποχρεώσεις βάσει του Συμφώνου, ωστόσο, πρέπει να είναι μόνο στον βαθμό που απαιτείται από τις ανάγκες της κατάστασης και πρέπει να ανακοινώνονται από το Κράτος στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και η Αμερικανική Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα έχουν παρόμοιες υποτιμητικές διατάξεις. Δεν επιτρέπεται καμία παρέκκλιση από τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας.
Ορισμένοι πολιτικοί θεωρητικοί, όπως ο Καρλ Σμιτ, έχουν υποστηρίξει ότι η εξουσία να αποφασίζει την έναρξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης καθορίζει την ίδια την κυριαρχία. Στο State of Exception (2005), ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν επέκρινε αυτήν την ιδέα, υποστηρίζοντας ότι ο μηχανισμός της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στερεί από ορισμένους ανθρώπους τα αστικά και πολιτικά δικαιώματα τους, παράγοντας την ερμηνεία του homo sacer.
Κατάχρηση
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης μπορεί να γίνει κατάχρηση με επίκληση. Ένα παράδειγμα θα ήταν να επιτραπεί σε ένα κράτος να καταστείλει την εσωτερική αντιπολίτευση χωρίς να χρειάζεται να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα παράδειγμα ήταν η απόπειρα πραξικοπήματος του Αυγούστου 1991 στη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ), όπου οι πραξικοπηματίες επικαλέστηκαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η αποτυχία του πραξικοπήματος οδήγησε στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι παρεκκλίσεις από κράτη που έχουν επικυρώσει ή έχουν προσχωρήσει σε δεσμευτικές διεθνείς συμφωνίες όπως το ΔΣΑΠΔ, οι Αμερικανικές και Ευρωπαϊκές Συμβάσεις για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και οι Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας παρακολουθούνται από ανεξάρτητες επιτροπές εμπειρογνωμόνων, περιφερειακά δικαστήρια και άλλα κρατικά κόμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο Κατηγορία:Διαχείριση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης Κατηγορία:Διακυβέρνηση Κατηγορία:Επιβολή του νόμου Κατηγορία:Δικτατορία
Μπόγκαρτ
Στην κελτική μυθολογία, μπόγκαρτ (αγγλικά: bogart, ή και bogan, bogle, ή boggle) είναι ένα οικιακό πνεύμα, μερικές φορές άτακτο, κάποιες άλλες χρήσιμο. Στη βόρεια Αγγλία, τουλάχιστον, υπάρχει η δοξασία ότι το Μπόγκαρτ δεν πρέπει ποτέ να ονομαστεί, γιατί αν του δοθεί ένα όνομα, δεν θα είναι λογικό ή υπάκουο και θα γίνει ανεξέλεγκτο και καταστρεπτικό.
Στην παράδοση της βόρειας Αγγλίας, το μπόγκαρτ είναι πολύ σκανδαλιάρικος τύπος ξωτικού. Λέγεται πως σέρνεται στα κρεβάτια των ανθρώπων τη νύχτα και βάζει το γλοιώδες χέρι του στα πρόσωπά τους. Μερικές φορές βγάζει τα σεντόνια των κρεβατιών, άλλες φορές τραβάει τα αυτιά των ανθρώπων. Αν υπάρχει πέταλο αλόγου κρεμασμένο στην πόρτα του σπιτιού, τότε το μπόγκαρτ δεν θα πλησιάσει.
Θεωρείται επίσης αγροτικό γκόμπλιν, υπεύθυνο για ό,τι χάνεται σε ένα αγρόκτημα. Γι αυτό το λόγο σήμερα η λέξη μπόγκαρτ είναι ρήμα που σημαίνει κλέβω, παίρνω περισσότερα από το νόμιμο μερίδιο, ή αρνούμαι να μοιραστώ.
Υπάρχει ένα μεγάλο δημοτικό πάρκο που ονομάζεται Boggart Hole Clough, το οποίο συνορεύει με το Μόστον και το Μπλάκλεϊ στο Μάντσεστερ της Αγγλίας. Το clough είναι λέξη βόρειας διαλέκτου για την απόκρημνη, δασωμένη κοιλάδα. Ένα μεγάλο μέρος του Boggart Hole Clough είναι φτιαγμένο από τέτοιες κοιλάδες και λένε ότι στοιχειώνονται από μπόγκαρτ. Υποτιθέμενες, μυστήριες εξαφανίσεις κατά το πέρασμα του χρόνου, κυρίως στις αρχές του 19ου αιώνα, συχνά αποδίδονταν στο μπόγκαρτ του Clough.
Στον δορυφόρο Πουκ, του Ουρανού, υπάρχει ένας κρατήρας με το όνομα "Bogle". Υπακούοντας στο σύστημα της ονοματοδοσίας που δανείζεται μυθολογικά ονόματα, όλα τα χαρακτηριστικά του δορυφόρου πήραν τα ονόματα τέτοιων πνευμάτων.
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία
Αμουλάκι Μεσσηνίας
Ιστορικό οικισμού
Ο οικισμός Αμουλάκι, ο οποίος ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μεθώνης, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης», όταν και υπήχθη στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Αμουλάκι σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Ευαγγελισμού, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Τα Δεντρούλια, ο Ευαγγελισμός (έδρα), το Καβουριανό, τα Καμάρια και τα Παλιάλωνα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 11 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Βόλφγκανγκ Σένε
Ο Βόλφγκανγκ Σένε (Wolfgang Schöne, γεν. 9 Φεβρουαρίου 1940) είναι Γερμανός μπασοβαρύτονος τραγουδιστής της όπερας.
Βιογραφία
Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει περίπου εβδομήντα ρόλους οπερατικών έργων. Έχει εμφανιστεί στο Σάλτσμπουργκ, στο Ισραήλ, στο Μόναχο, στη Βιέννη, στο Αμβούργο, στο Βερολίνο και στη Βασιλεία και έχει συνεργαστεί με διάσημους διευθυντές ορχήστρας, όπως τον Σερ Γκεόργκ Σόλτι (Solti), τον Ρικάρντο Μούτι (Muti), τον Ζούμπιν Μέτα, τον Ντανιέλ Μπαρενμπόιμ (Barenboim), τον Ραφαέλ Κουμπέλικ (Kubelik), τον Βόλφγκανγκ Σαβάλις (Sawallisch), τον Τζουζέπε Σινόπολι (Sinopoli), και άλλους.
Ρόλοι
Έχει υποδυθεί τους ρόλους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρύτονοι Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές όπερας
Στήλη πολεμιστού από την Ικαρία
Η στήλη πολεμιστή από τον αρχαίο αττικό δήμο της Ικαρίας είναι αρχαιολογικό εύρημα.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε τον Φεβρουάριο του 1888 σε καθαρισμό των ερειπίων βυζαντινής εκκλησίας που διενήργησε η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στον Διόνυσο, τον αρχαίο δήμο Ικαρίας της Αττικής. Ήταν τοποθετημένη σαν σκαλοπάτι στο βάθρο του νάρθηκα. Μετά την ανακάλυψή του μεταφέρθηκε στην Σταμάτα, όπου του έγινε αρχαιολογική εξέταση.
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πεντέλης. Βρέθηκε τεμαχισμένο σε τρία κομμάτια (συμπεριλαμβανομένου και του κεφαλιού που λείπει στην φωτογραφία επειδή βρέθηκε λίγο αργότερα). Ομοιάζει πολύ με την στήλη του Αριστίωνος, ενώ διαφέρει σε λεπτομέρειες. Συγκρίνοντας τις δύο στήλες βρίσκουμε ότι ο εικονιζόμενος πολεμιστής έχει ακριβώς το ίδιο ύψος. Αντί της επιγραφής του καλλιτέχνη η στήλη αυτή έχει διακόσμηση τεσσάρων ροδάκων. Πιθανόν να έφερε επιγραφή με το όνομα του εικονιζόμενου αγωνιστή στο βάθρο, που έχει χαθεί.
Χρονολόγηση
Η σύγκριση των λεπτομερειών της στήλης με αυτή του Αριστίωνα δεν αφήνει αμφιβολία ότι τα δύο έργα είναι της ίδιας εποχής. Εκτός από την εκδοχή, να υπάρχει κοινό, προγενέστερο πρότυπο, πιθανόν η στήλη του Αριστίωνα να είναι λίγο προγενέστερη ή το πρωτότυπο της στήλης από την Ικαρία. Πιθανόν η στήλη της Ικαρίας να είναι αντίγραφο που κατασκεύασε κάποιος ικανότερος τεχνίτης, ή ο ίδιος καλλιτέχνης να το επανέλαβε βελτιώνοντάς το στις λεπτομέρειες.
Πηγές
Κατηγορία:Στήλες
Γιοι και κόρες της Αγίας Λουκίας
Το Γιοι και κόρες της Αγίας Λουκίας (Sons and Daughters of Saint Lucia) είναι ο εθνικός ύμνος της Αγίας Λουκίας και υιοθετήθηκε για πρώτη φορά με την αυτοδιοίκηση, το 1967, ενώ επιβεβαιώθηκε ως εθνικός ύμνος της χώρας με το που έγινε ανεξάρτητη, στις 22 Φεβρουαρίου 1979. Τον ύμνο έγραψε ο Τσαρλς Τζέσε (Charles Jesse), ενώ συνθέτης είναι ο Λέτον Φίλιξ Τόμας (Leton Felix Thomas).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αγίας Λουκίας
Αντρέι Αμαλρίκ
Ο Αντρέι Αλεξέγιεβιτς Αμαλρίκ, (ρωσ. Андрей Алексеевич Амальрик), ήταν Ρώσος συγγραφέας 12 Ιανουαρίου 1938- 12 Νοεμβρίου 1980 γνωστός κυρίως στο δυτικό κόσμο για το δοκίμιο του: «θα επιζήσει η Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1984;».
Σπουδές και συγγραφές
Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας από το οποίο αποβλήθηκε το 1963, επειδή στη διατριβή του υποστήριξε τη σκανδιναβική καταγωγή των πρώτων ηγεμόνων της Ρωσίας. Το 1965 άρχισε να συγγράφει θεατρικά έργα που παίχθηκαν όμως τότε και έγιναν αφορμή να κατηγορηθεί για πορνογραφία και να εξοριστεί στη Σιβηρία (1965-1966). Στη συνέχεια υπέστη και άλλους διωγμούς για την αντικαθεστωτική του δράση.
Το 1969 ο Αμαλρίκ έστειλε λαθραία στο εξωτερικό το χειρόγραφο της πραγματείας του: «Θα επιζήσει η ΕΣΣΔ ως το 1984;» που εκδόθηκε στην Ολλανδία και εξαιτίας αυτής της ενέργειας του καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα.
Ένα χρόνο μετά την απελευθέρωσή του εγκατέλειψε τη Ρωσία και εγκαταστάθηκε στη Δυτική Ευρώπη (1976).
Η επιτροπή για την υπεράσπισή του
Είμαστε συγγραφείς και εκδότες που ανησυχούν βαθύτατα, ότι ο συγγραφέας της Μόσχας, Αντρέι Amalrik, δεν έχει απελευθερωθεί από το στρατόπεδο αιχμαλώτων μετά την ολοκλήρωση της πιο σκληρής θητείας του. Έχουμε καθιερώσει πλέον μία επιτροπή στο πλαίσιο Άμυνας του Αντρέι Amalrik με σκοπό την έκκληση προς την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ για επιείκεια.
Ο Andrei Amalrik έχει τιμωρηθεί εκφράζοντας ανοιχτά τις σκέψεις του? Υπέστη βλάβη της υγείας? Και αντιμετωπίζει τώρα ένα ακόμα αυθαίρετο κατηγορητήριο. Καλούμε όλες τις αρμόδιες αρχές να ενεργήσουν αποτελεσματικά για την άμεση απελευθέρωσή του και την αποκατάσταση, βάσει του νόμου, των δικαιωμάτων του, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος έκφρασης και σε περίπτωση που το επιθυμεί να του επιτραπεί να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Έχουμε εκτίμηση για τον Αντρέι Amalrik και ζητάμε να δείξετε επιείκεια προς το μέρος του, στο πνεύμα της βελτίωσης των σχέσεων μεταξύ της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Ρακίτα Αχαΐας
Η Ρακίτα είναι οικιστική και παραθεριστική περιοχή στην ορεινή Αχαΐα, ευρισκόμενη στην Τοπική Κοινότητα Άνω Μαζαρακίου της Δημοτικής Ενότητας Λεοντίου, χωρίς ωστόσο να διατηρεί την ιδιότητα του επίσημα αναγνωρισμένου οικισμού.
Τοποθεσία
Βρίσκεται χτισμένη σε οροπέδιο κοντά στο όρος Μπαρμπάς του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού, σε υψόμετρο 1.130 μέτρων περίπου. Στην περιοχή υπάρχουν δύο μικρές λίμνες, η λίμνη Βεργούρι και η ομώνυμη λίμνη Ρακίτα, καθώς και το ρέμα Τσίκιζα, που διατρέχει το οροπέδιο.
Λοιπά στοιχεία
Παλαιότερα, αλλά ακόμα και σήμερα σε μικρότερο βαθμό, χρησίμευε ως τόπος για την καλοκαιρινή βοσκή των αιγοπροβάτων από την περιοχή του Μαζαρακίου Πατρών.
Ρίζες από το Μαζαράκι και τη Ρακίτα έχει ο βουλευτής και πρώην υπουργός Νίκος Νικολόπουλος.
Τα τελευταία χρόνια, με την βελτίωση των τοπικών υποδομών, η Ρακίτα έχει γίνει τόπος παραθερισμού με πολλές εξοχικές κατοικίες , και έχει παρατηρηθεί αύξηση του αριθμού των παραθεριστών από πολλές περιοχές της Αχαΐας, κυρίως όμως από την περιοχή των Πατρών και του Αιγίου. Από το 2013 κ.εξ. διεξάγεται κάθε Αύγουστο στην περιοχή το επονομαζόμενο VoukoliRock Festival.
Ιαπωνικό Πρωτάθλημα Μπάσκετ (2007–13)
Το Ιαπωνικό Πρωτάθλημα Μπάσκετ (JBL) ήταν ένα επαγγελματικό μπάσκετ πρωτάθλημα στην Ιαπωνία. Έκανε μέχρι και την κορυφή της κατηγορίας του μπάσκετ στην Ιαπωνία, παράλληλα με το bj λιγκ, την Ιαπωνία και άλλες ανταγωνισμού μπάσκετ, με την προώθηση και τον υποβιβασμό μεταξύ bj και την JBL.
Το JBL αποτελείται από δύο τμήματα, το JBL (Division 1, πρώην Super League) και το JBL2 (Τμήμα 2, πρώην Ιαπωνία League).
Τον ιούνιο του 2012, η Ιαπωνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ανακοίνωσε την ίδρυση του National Basketball League (NBL) ως το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα στην Ιαπωνία. Η σεζόν 2012-13 ήταν η τελευταία JBL σεζόν ως JBL ομάδες εντάχθηκαν το NBL.
Κλαμπ
Οι ομάδες σήμερα ότι την τελευταία φορά που έπαιξε στο JBL ήταν:
Αδελφοί Εμμανουήλ
thumb|right|250px|Αναμνηστική πλάκα στο πύργο [[Νεμπόισα, όπου ο Ρήγας και οι επτά σύντροφοί του βρήκαν φρικτό θάνατο: οι χιώτες Ευστράτιος Αργέντης και Αντώνιος Κορωνιός, οι Καστοριανοί Ιωάννης και Παναγιώτης Εμμανουήλ, ο Γιαννιώτης Δημήτριος Νικολίδης, ο Σιατιστιανός Θεοχάρης Τουρούντζας και ο Κύπριος Ιωάννης Καρατζάς ]]
Τα αδέλφια Ιωάννης και Παναγιώτης Εμμανουήλ από την Καστοριά υπήρξαν συνεργάτες του Ρήγα Φεραίου και συμμάρτυρές του.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Εμμανουήλ γεννήθηκε το 1774 και σπούδασε ιατρική στη Βιέννη. Ο αδερφός του Παναγιώτης, που ήταν δύο χρόνια μικρότερος ήταν λογιστής στον εμπορικό οίκο του συνεργάτη του Ρήγα, Ευστράτιου Αργέντη. Ο Ιωάννης Εμμανουήλ που είχε συνδεθεί με τον Ρήγα και υποστήριζε τα σχέδια του για την απελευθέρωση των Ελλήνων, στάλθηκε στη Μακεδονία για την προετοιμασία της εξέγερσης. Όταν επέστρεψε στην αυστριακή πρωτεύουσα συνελήφθη από την αστυνομία μαζί με τον αδερφό του, τον Ρήγα Φεραίο και άλλα δεκαπέντε άτομα. Όλοι παραδόθηκαν στον πασά του Βελιγραδίου και εκτελέστηκαν στις 24 Ιουνίου του 1798.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες
Οι Θέσεις του Απρίλη
Οι Θέσεις του Απρίλη (Ρωσικά: апрельские тезисы – απρέλσκιε τέζισι) ήταν μια σειρά από δέκα οδηγίες που δόθηκαν από τον Μπολσεβίκο ηγέτη Βλαντιμίρ Λένιν με την επιστροφή του στην Αγία Πετρούπολη από την εξορία του στην Ελβετία μέσω Γερμανίας και Φινλανδίας. Οι Θέσεις αποσκοπούσαν κυρίως στους συντρόφους Μπολσεβίκους στη Ρωσία και σε αυτούς που επέστρεφαν στη Ρωσία από την εξορία. Ζήτησε τα σοβιέτ (εργατικά συμβούλια) να πάρουν την εξουσία (όπως φαίνεται στο σύνθημα “όλη η εξουσία στα σοβιέτ”), κατήγγειλε τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλ-επαναστάτες στην  Προσωρινή Κυβέρνηση, ζήτησε οι Μπολσεβίκοι να μην συνεργάζονται με την κυβέρνηση, και επίσης νέα κομμουνιστική πολιτική. Οι Θέσεις του Απρίλη καθοδήγησαν τις Ημέρες του Ιουλίου και την Οκτωβριανή Επανάσταση τους επόμενους μήνες και ταυτίζονται με τον Λενινισμό.
Ιστορικό
Η Φεβρουαριανή Επανάσταση είχε σαν αποτέλεσμα την παραίτηση του Τσάρου Νικόλαου Β΄, την κατάρρευση της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, και την εγκαθίδρυση της φιλελεύθερης Προσωρινής Κυβέρνησης υπό τον Γκεόργκι Λβοφ και αργότερα τον  Αλέξανδρο Κερένσκι. Η Προσωρινή Κυβέρνηση κυριαρχείτο κυρίως από φιλελεύθερους και μετριοπαθείς σοσιαλιστές που ήθελαν την πολιτική μεταρρύθμιση, δημιουργώντας μια δημοκρατία με εκλογές για εκτελεστική και συντακτική συνέλευση.
Μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση ο Λένιν επιδίωξε να επιστρέψει στη Ρωσία όσο το δυνατόν συντομότερα. Αυτό όμως ήταν πρόβλημα, γιατί ήταν απομονωμένος στην ουδέτερη Ελβετία καθώς ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος συνέχιζε να μαίνεται στα γειτονικά κράτη. Ο Ελβετός κομμουνιστής Φριτς Πλάτεν κατάφερε να έρθει σε συμφωνία με τη Γερμανική κυβέρνηση για την ασφαλή διέλευση του Λένιν και της συνοδείας του σιδηροδρομικώς μέσω Γερμανίας με το λεγόμενο “σφραγισμένο τρένο”. Η Γερμανική κυβέρνηση είχε ασφαλώς την ελπίδα ότι η επιστροφή του Λένιν θα δημιουργούσε πολιτική αναταραχή στη Ρωσία, που θα οδηγούσε στη συνθηκολόγηση της Ρωσίας και το τέλος της Ρωσικής συμμετοχής στο πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, τερματίζοντας τον πόλεμο στο Ανατολικό Μέτωπο και επιτρέποντας στις Γερμανικές δυνάμεις να επικεντρώσουν τον αγώνα τους κατά της Γαλλίας, της Βρετανίας και των συμμαχικών δυνάμεων στο Δυτικό Μέτωπο. (Πράγματι, αφού η Οκτωβριανή Επανάσταση έφερε τους Μπολσεβίκους στην εξουσία, αυτό συνέβη με το Διάταγμα για την Ειρήνη και τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ).
Αφού πέρασε τη Γερμανία, ο Λένιν συνέχισε με πλοίο για τη Σουηδία, και το υπόλοιπο του ταξιδιού το κανόνισαν στη συνέχεια μέσω Σκανδιναβίας οι Σουηδοί κομμουνιστές Όττο Γκρίμλουντ και Τούρε Νέρμαν. Στις 16 Απριλίου (3 Απριλίου με το παλιό ημερολόγιο) 1917, ο Λένιν έφθασε με τρένο σε μια θυελλώδη υποδοχή στον Σταθμό Φινλανδία της Πετρούπολης.
Οι Θέσεις
Ο Λένιν σημειώνει ότι “αντί της “Σοσιαλδημοκρατίας”, της οποίας οι επίσημοι ηγέτες σε όλον τον κόσμο πρόδωσαν τον σοσιαλισμό και τον εγκατέλειψαν στην αστική τάξη (οι “αμυνιτιστές” και οι ταλαντευόμενοι “Καουτσκιστές”), εμείς πρέπει να αποκαλούμε τους εαυτούς μας Κομμουνιστικό Κόμμα”. Η αλλαγή του ονόματος θα διαχωρίσει τους Μπολσεβίκους από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης που στηρίζουν τη συμμετοχή του έθνους τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λένιν ανέπτυξε αυτό το σημείο για πρώτη φορά στο φυλλάδιο του 1915 “Σοσιαλισμός και Πόλεμος”, όταν για πρώτη φορά αποκάλεσε τους υπέρ του πολέμου σοσιαλδημοκράτες “σοσιαλσωβινιστές.
Συνέπειες
Μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση, οι Μπολσεβίκοι ηγέτες που επέστρεφαν από την εξορία (όπως ο Λεβ Κάμενεφ) υποστήριζαν μια πιο μετριοπαθή γραμμή, ότι η Ρωσική εμπλοκή στον πόλεμο θα ήταν δικαιολογημένη και ότι θα έπρεπε να υπάρξει συνεργασία με τους φιλελεύθερους στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Ωστόσο, τα επιχειρήματα του Λένιν αντανακλούσαν εκείνα που έγιναν από κορυφαίους Μπολσεβίκους στην Πετρούπολη την ώρα της Φεβρουαριανής Επανάστασης, όπως ο Αλεξάντερ Σλιάπνικοφ.
Ο Λένιν κατάφερε να πείσει τους Μπολσεβίκους για τα επιχειρήματά του, όπως εκτέθηκαν στις Θέσεις του Απρίλη και παρείχαν ένα μεγάλο μέρος της ιδεολογικής βάσης που αργότερα οδήγησε στην Οκτωβριανή Επανάσταση.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />.
Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση Κατηγορία:Ομιλίες Κατηγορία:Βλαντίμιρ Λένιν
Πάπρικα
thumb|300px|Πάπρικα ως μπαχαρικό σκόνη Η πάπρικα (paprika) είναι μπαχαρικό το οποίο γίνεται από τους αποξηραμένους δι' αέρος καρπούς της οικογένειας της πιπεριάς τσίλι, του είδους Καψικόν το ετήσιον (Capsicum annuum). Αν και η πάπρικα συχνά συνδέεται με την Ουγγρική κουζίνα, τα τσίλι από τα οποία γίνεται είναι εγγενή στο Νέο Κόσμο και εισήχθησαν στον Παλαιό Κόσμο από την Αμερική. Καταγόμενο από το κεντρικό Μεξικό, μεταφέρθηκε κατά τον 16ο αιώνα στην Ισπανία. Το καρύκευμα χρησιμοποιείται επίσης για να προστεθεί χρώμα και γεύση σε πολλούς τύπους πιάτων.
Τα φυτά φυτεύονται στην αρχή της άνοιξης, η δε συγκομιδή πραγματοποιείται το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Οι καρποί ξηραίνονται και κονιορτοποιούνται για να παραχθεί η πάπρικα. Η γεύση της πάπρικας ποικίλλει από γλυκιά έως δριμεία. Η πάπρικα περιέχει σάκχαρο και, σε σχέση με τα εσπεριδοειδή, είναι πλουσιότερη σε βιταμίνη C. Η καψαϊκίνη είναι υπεύθυνη για την καυτερή της γεύση, ενώ η ελαιορρητίνη χρησιμοποιείται ως χρωστική σε διάφορα τρόφιμα (μεταξύ αυτών και τα λουκάνικα).
Το εμπόριο της πάπρικας επεκτάθηκε από την Ιβηρία στην Αφρική και την Ασία και τελικά έφτασε στην Κεντρική Ευρώπη μέσω των Βαλκανίων, στη συνέχεια, κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία, γεγονός το οποίο εξηγεί την Ουγγρική καταγωγή, του σύγχρονου Αγγλικού όρου. Στα Ισπανικά, η πάπρικα είναι γνωστή, από τον 16ο αιώνα, ως pimentón, όταν κατέστη ένα τυπικό συστατικό της δυτικής περιοχής της Εξτρεμαδούρα. Παρά την παρουσία της στην Κεντρική Ευρώπη, από την αρχή των Οθωμανικών κατακτήσεων, αυτή δεν έγινε δημοφιλής στην Ουγγαρία, έως τα τέλη του 19ου αιώνα.
Η πάπρικα μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως καυτερή και οι αρωματικές τις ουσίες, επίσης διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αλλά σχεδόν όλα τα φυτά που καλλιεργούνται, παράγουν την γλυκιά ποικιλία. Η γλυκιά πάπρικα ως επί το πλείστον αποτελείται από το περικάρπιο (pericarp), με απομακρυσμένους περισσότερους από τους μισούς σπόρους, ενώ η καυτερή πιπεριά περιέχει μερικούς σπόρους, πλακούντες, κάλυκες και μίσχους.
Ετυμολογία και ιστορία
Το φυτό που κάνει την Ουγγρική έκδοση του μπαχαρικού, είχε αναπτυχθεί από τους Τούρκους το 1529, στην Βούδα (τώρα τμήμα της πρωτεύουσας της Ουγγαρίας, Βουδαπέστη). Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της λέξης "πάπρικα" στα Αγγλικά, είναι από το 1896, αν και μια παλαιότερη αναφορά στην Τουρκική πάπρικα, είχε δημοσιευθεί το 1831. Η λέξη προέρχεται από την Ουγγρική λέξη paprika, υποκοριστικό της Σερβο-Κροατικής λέξης papar (που σημαίνει "πιπέρι"), η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το Λατινικό piper ή το σύγχρονο Ελληνικό "πιπέρι". Η λέξη paprika και οι παρόμοιες λέξεις peperke, piperke και paparka, χρησιμοποιούνται σε ποικίλες Σλαβικές γλώσσες των Βαλκανίων, για τις πιπεριές φούσκα.
Η λέξη "πάπρικα", εισήλθε σε μεγάλο αριθμό γλωσσών, σε πολλές περιπτώσεις πιθανόν μέσω των Γερμανικών. Οι Ευρωπαϊκές γλώσσες, χρησιμοποιούν μια παρόμοια λέξη, ενώ παραδείγματα από άλλες γλώσσες, περιλαμβάνουν την Ιαπωνική papurika.
Έως τη δεκαετία του 1920, η πάπρικα της Κεντρικής Ευρώπης ήταν καυτερή, ώσπου ένας καλλιεργητής από το Σέγκεντ, βρήκε ένα φυτό το οποίο παρήγαγε γλυκούς καρπούς και κατόπιν το μπόλιασε στα άλλα φυτά.
Χρήση
thumb|right|250px|Πιπεριές πάπρικας στην [[Τανζανία.]] thumb|right|250px|Σκόνη πάπρικας. Η πάπρικα παράγεται σε ποικίλες περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας, Σερβίας, Ισπανίας και ορισμένες περιοχές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Χρησιμοποιείται ως συστατικό, σε μια ευρεία ποικιλία εδεσμάτων, σε ολόκληρο τον κόσμο. Χρησιμοποιείται κυρίως για τον αρωματισμό και τον χρωματισμό ρυζιών, βραστών και σούπες, όπως γκούλας και στην προετοιμασία των λουκάνικων, όπου ως συστατικό, αναμειγνύεται με τα κρέατα και τα άλλα μπαχαρικά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πάπρικα συχνά πασπαλίζεται ως γαρνιτούρα, στα τρόφιμα, αλλά το άρωμα είναι αποτελεσματικότερο, όταν παράγεται με την απαλή θέρμανση του ελαίου.
Η Ισπανική πάπρικα (pimentón), διατίθεται σε τρεις εκδόσεις – ήπια (pimentón dulce), μετρίως πικάντικη (pimentón agridulce) και πολύ πικάντικη (pimentón picante). Κάποιες Ισπανικές πάπρικες, συμπεριλαμβανομένης της Pimentón de la Vera, έχει μια ευδιάκριτη καπνιστή γεύση και άρωμα, καθώς ξηραίνεται δια του καπνού, χρησιμοποιώντας ξυλεία βελανιδιάς.
Η Ουγγαρία είναι σημαντική πηγή της συνήθως χρησιμοποιούμενης πάπρικας. Διατίθεται σε βαθμούς (στην Αμερική), οι οποίοι κυμαίνονται ως εξής:
"Λόγω του ευνοϊκού κλίματος και των γεωγραφικών συνθηκών, Η Ουγγρική πάπρικα έχει ένα έντονο κόκκινο χρώμα και μια χαρακτηριστική πλούσια γεύση που επέτρεψε στην Ουγγαρία να γίνει ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς πάπρικας παγκοσμίως ... Η Κάλοτσα και η Σέγκεντ στο νότιο τμήμα της Ουγγαρίας είναι η καρδιά της παραγωγής πάπρικας στην Ουγγαρία. Οι περιφέρειες αυτές έχουν το υψηλότερο ποσοστό ηλιοφάνειας κατ' έτος και τα φυτά της πάπρικας, χρειάζονται πολλή ηλιοφάνεια, προκειμένου να γίνουν ώριμα και γλυκά."
Η Ολλανδία είναι μια σημαντική πηγή παραγωγής και διανομής της πάπρικας, επίσης, ειδικά καλλιεργούμενης σε θερμοκήπια.
Στη Μαροκινή κουζίνα, η πάπρικα (tahmira), συνήθως βρίσκεται αυξανόμενη με την προσθήκη μιας μικρής ποσότητας ελαιολάδου, καθώς αναμειγνύεται σε αυτό.
Στην Ελληνική κουζίνα, η γλυκιά πάπρικα, συνήθως συνοδεύει το σουβλάκι.
Η πάπρικα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης με χέννα, για να φέρει μια ερυθρωπή απόχρωση στα μαλλιά όταν χρωματιστεί. Η σκόνη πάπρικας, όταν παρασκευάζεται στο σπίτι, μπορεί να προστεθεί σε σκόνη χέννας.
Το χρώμα της πάπρικας οφείλεται κατά κύριο λόγο στη ζεαξανθίνη (zeaxanthin).
Διατροφικές πληροφορίες
Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύονται από το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών, 1 κουταλιά της σούπας (6,8 g) πάπρικας έχει το παρακάτω διατροφικό περιεχόμενο: • 3
Δείτε επίσης
• 3
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Εβραϊκή κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Ισπανική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Μαροκινή κουζίνα Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Ουγγρική κουζίνα Κατηγορία:Πορτογαλική κουζίνα Κατηγορία:Πιπεριές τσίλι Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα καπνιστά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Στανίσουαφ Ζουουκιέφσκι
Ο Στανίσουαφ Ζουουκιέφσκι (πολωνικά: Stanisław Żółkiewski) ( 1547 – 7 Οκτωβρίου 1620) ήταν Πολωνός ευγενής του οικόσημου Λούμπιτς, μεγιστάνας, στρατιωτικός διοικητής και καγκελάριος του Πολωνικού στέμματος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ο οποίος έλαβε μέρος σε πολλές εκστρατείες της Κοινοπολιτείας στα νότια και ανατολικά σύνορα. Κατέλαβε μια σειρά από υψηλόβαθμες θέσεις στη διοίκηση της Κοινοπολιτείας, συμπεριλαμβανομένου του καστελάνου του Λβουφ (από το 1590), του βοεβόδα του Βοεβοδάτου Κιέβου και του Μεγάλου Καγκελάριου του στέμματος (από το 1618). Από το 1588 ήταν επίσης Χετμάνος και το 1618 προήχθη σε Μέγας Χετμάνος του Στέμματος. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας κέρδισε μεγάλες μάχες εναντίον της Σουηδικής Αυτοκρατορίας, της Μοσχοβίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Τάταρων.
Η πιο γνωστή νίκη του Ζουουκιέφσκι ήταν εναντίον των συνδυασμένων ρωσικών και σουηδικών δυνάμεων στη Μάχη του Κλούσινο το 1610, στον απόηχο της οποίας οι Πολωνοί κατέλαβαν τη Μόσχα. Πέθανε στη Μάχη της Τσετσορά το 1620 κατά των Οθωμανών, αφού φέρεται να αρνήθηκε να υποχωρήσει. Ήδη γνωστός ως στρατιωτικός ηγέτης, ο ηρωικός θάνατος του Ζουουκιέφσκι ενίσχυσε περαιτέρω τη φήμη του. Θεωρείται ως ένας από τους πιο ολοκληρωμένους στρατιωτικούς διοικητές στην ιστορία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Μνήμη
Ο ηρωικός θάνατος του Ζουουκιέφσκι – που απεικονίζεται σε πολλά έργα τέχνης από σύγχρονους – τόνωσε τη φήμη του και του εξασφάλισε μια θέση ανάμεσα στο πάνθεον των πιο διάσημων Πολωνών στρατιωτικών διοικητών. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατό του αναφέρθηκε στα έργα συγγραφέων όπως οι Στέφαν Ζερόμσκι, Γιούζεφ Σούισκι, Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς και Μάρια Κονοπνίτσκα. Μέχρι σήμερα, η ιστορία του θανάτου του είναι η πιο απομνημονευμένη πτυχή της ζωής του, με μια σειρά από πηγές να συζητούν τον «θρύλο του Ζουουκιέφσκι».