cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κίμων ο Μιλτιάδου
Η δράση του Κίμωνα
Ύστερα από μία περίοδο αδράνειας της Αθηναϊκής Συμμαχίας, καθώς η μόνη ενέργεια κατά των Περσών ήταν η εκστρατεία της Θράκης ενώ ο «φόρος» πληρωνόταν κανονικά, το 468 π.Χ. οι Πέρσες ξεκίνησαν να συγκεντρώνουν στρατό και στόλο στην Παμφυλία με προφανή σκοπό να κινηθούν προς τη Μικρά Ασία και το Αιγαίο. Ο Κίμων ορίστηκε αρχηγός της εκστρατείας με 300 συμμαχικές τριήρεις (200 Αθηναϊκές) και 5.000 οπλίτες. Στις εκβολές του ποταμού Ευρυμέδοντα, μετά από τις συμπλοκές σε ξηρά και θάλασσα, οι Περσικές δυνάμεις διαλύθηκαν (βλέπε Ευρυμέδοντας). Η νίκη αυτή απογείωσε το κύρος της συμμαχίας, και είχε ως αποτέλεσμα κάθε πόλη της Ιωνίας, της Καρίας και της Λυκίας, να προσχωρεί στη συμμαχία για να διατηρήσει την ανεξαρτησία της.
Το 465 π.Χ., οι Αθηναίοι αποφάσισαν να στείλουν 10.000 αποίκους, Αθηναίους και σύμμαχους, στη Θράκη στις Εννέα Οδούς (αργότερα Αμφίπολη), προκειμένου να αρχίσουν την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Θράκης. Η Θάσος, ένα από τα ισχυρά μέλη της συμμαχίας, βλέποντας τα συμφέροντά της να απειλούνται, αποστάτησε. Ο Κίμων για άλλη μια φορά επέβαλε την τάξη μετά από τριετή πολιορκία. Η Θάσος τιμωρήθηκε βαρύτατα. Ταυτόχρονα οι άποικοι των Εννέα Οδών προχώρησαν προς την ενδοχώρα για να εδραιωθούν κοντά στα μεταλλεία χρυσού. Όταν βρέθηκαν στον Δράβησκο της Ηδωνικής (κοντά στη Δράμα), δέχθηκαν επίθεση από της τοπικές θρακικές φυλές, με αποτέλεσμα να σφαγιασθούν κυριολεκτικά.
Κατά την τελευταία απουσία του Κίμωνα, οι δημοκρατικοί στην Αθήνα δραστηριοποιήθηκαν, εκμεταλλευόμενοι τη δυσφορία των Αθηναίων από τη φοβερή καταστροφή στον Δράβησκο και τον κατηγόρησαν για δωροδοκία. Ένας από τούς κατήγορους ήταν και ο Περικλής. Υποστήριξαν ότι ενώ έπρεπε μετά την παράδοση της Θάσου να εισβάλει στη Μακεδονία, καθώς είχε και εκεί μεταλλεία, αυτός πήρε δώρο από τον βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρο. Όταν κλήθηκε να λογοδοτήσει, αμύνθηκε με επιτυχία και απαλλάχθηκε των κατηγοριών.
Το 462 π.Χ., η Σπάρτη ζήτησε τη βοήθεια των Αθηναίων, αφού η εξέγερση των ειλώτων την είχε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Η δημοκρατική παράταξη, η οποία είχε ανακτήσει τη δύναμή της, με αρχηγό τον Εφιάλτη πρότεινε να αφεθεί η Σπάρτη στην κακή της τύχη, όμως οι Αθηναίοι μεταπείστηκαν από τον Κίμωνα να στείλουν στρατό να τη βοηθήσουν. Η είδηση της άφιξης 4.000 Αθηναίων οπλιτών με επικεφαλής τον Κίμωνα ανησύχησε τους Σπαρτιάτες, οι οποίοι με το πρόσχημα ότι δεν τους χρειάζονταν πια, τους έδιωξαν. Αυτή η προσβολή καταλογίστηκε στον Κίμωνα, ο οποίος τον επόμενο χρόνο εξοστρακίστηκε. Ύστερα λύθηκε και η Ελληνική Συμμαχία του 481 π.Χ..
Η εκστρατεία των Αθηναίων και των συμμάχων τους στην Αίγυπτο (460 - 454 π.Χ.), ως βοήθεια προς τους εξεγερμένους Αιγυπτίους κατά των Περσών, κατέληξε σε μεγάλου μεγέθους καταστροφή (20.000 άνδρες και 100 πλοία). Παράλληλα με τη λύση της Ελληνικής Συμμαχίας είχαν αρχίσει εχθροπραξίες μεταξύ Αθήνας και Πελοποννησίων. Οι Αθηναίοι τότε, με πρωτοβουλία του Περικλή, αποφάσισαν να ανακαλέσουν τον Κίμωνα, με την προϋπόθεση να μην εμπλακεί στα εσωτερικά της πόλης, και του ανέθεσαν να κλείσει το μέτωπο με τη Σπάρτη. Πράγματι ο Κίμων, που ήταν αγαπητός στους Σπαρτιάτες, κατάφερε να συνάψει πενταετείς σπονδές.
Το 450 π.Χ. ο Κίμων έπλευσε στην Κύπρο, με 200 τουλάχιστον συμμαχικές τριήρεις, για να εκδιώξει τους Πέρσες και να αποκαταστήσει την Αθηναϊκή κυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο. Στην Κύπρο πολιόρκησε το Μάριον και το Κίτιον. Εικάζεται πως το Μάριον κυριεύτηκε, όμως η πολιορκία του Κιτίου τραβούσε σε μάκρος, και επιπλέον οι αμυνόμενοι είχαν στις επάλξεις τους τοξότες, που προκαλούσαν φθορά στους πολιορκητές. Οι πολιορκητές υπέφεραν και από έλλειψη εφοδίων. Στο Κίτιον ο Κίμων άφησε την τελευταία του πνοή, είτε από τραύμα είτε από αρρώστια είτε από πείνα. Πριν πεθάνει έδωσε εντολή να λυθεί η πολιορκία και να επιστρέψουν στην Αθήνα, χωρίς να γνωστοποιήσουν τον θάνατό του: επί 30 ημέρες όλοι νόμιζαν ότι στρατηγούσε ο Κίμων. Κατά την επιστροφή, έγινε ναυμαχία και πεζομαχία στη Σαλαμίνα της Κύπρου, όπου οι Αθηναίοι νίκησαν (μεταθανάτια αμοιβή του Κίμωνα - από τη νίκη αυτή έμεινε η φράση «και νεκρός ενίκα»). Η σορός του επιστράφηκε στην πόλη των Αθηνών και τάφηκε με μεγάλες τιμές στις Μελίτιδες Πύλες.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Εξοστρακισθέντες Αθηναίοι
Ηλικία συναίνεσης σε σεξουαλική επαφή
[[Αρχείο:Age_of_Consent_-_Global.svg|μικρογραφία|350x350εσ|Ηλικίες συναίνεσης σε σεξουαλική επαφή στον κόσμο.
]] Η ηλικία συναίνεσης σε σεξουαλική επαφή είναι η ηλικία κάτω από την οποία η συναίνεση που παρέχεται για σεξουαλικές επαφές ή άλλους τύπους τομέων που σχετίζονται με σεξουαλικό περιεχόμενο (συνομιλίες, εικόνες ή βίντεο) δεν είναι έγκυρη νομικά. Στην Ελλάδα, η ηλικία που υπαγορεύεται από τον νόμο είναι τα 15 έτη. Η μη συναινετική σεξουαλική επαφή είναι παράνομη.
Η ηλικία συναίνεσης σε σεξουαλική επαφή δεν πρέπει να συγχέεται, αν και στην πραγματικότητα μπορεί να συμπίπτει, με την ηλικία ποινικής ευθύνης, ενηλικίωσης, γάμου, ψήφου ή χειραφέτησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Αφροδίτη του Ντόλνι Βιεστόνιτσε
Η Αφροδίτη του Ντόλνι Βιεστόνιτσε (Věstonická venuše) είναι παλαιολιθικό ειδώλιο Αφροδίτης. Συγκεκριμένα, το ειδώλιο είναι κεραμικό αγαλματίδιο και αναπαριστά μια γυμνή γυναικεία φιγούρα. Το αγαλματίδιο χρονολογείται κάπου ανάμεσα στο 29.000-25.000 π.Χ. (Γκραβεττιανή βιομηχανία). Το αγαλματίδιο βρέθηκε στο Παλαιολιθικό χώρο Ντόλνι Βιεστόνιτσε, στην λεκάνη της Μοραβίας νότια του Μπρνο, στη βάση του όρους Ντέβιν της Τσεχίας. Στα περίχωρα του Μπρνο έχει βρεθεί το αρχαιότερο κεραμικό κατασκεύασμα στον κόσμο.
Περιγραφή
Το αγαλματίδιο έχει ύψος 111 χιλιοστών και πλάτος 43 χιλιοστών. Ο πηλός του είναι ψημένος σε σχετικά χαμηλή θερμοκρασία (500 °C - 800 °C). Το αγαλματίδιο ακολουθεί τη γενική μορφολογία των άλλων ειδωλίων της Αφροδίτης, έχοντας εξαιρετικά μεγάλο στήθος, κοιλιά και γοφούς. Πιθανώς αυτό συμβολίζει τη γονιμότητα, ενώ έχει σχετικά μικρό κεφάλι και μια μικρή λεπτομέρεια στο σώμα.
Ο παλαιολιθικός οικισμός του Ντόλνι Βιεστόνιτσε στη Μοραβία (όταν ξεκίνησε η ανασκαφή, το χωριό ήταν μέρος της Τσεχοσλοβακίας) βρίσκεται υπό συστηματική αρχαιολογική έρευνα από το 1924. Οι πρώτες ανασκαφές ξεκίνησαν από τον Κάρελ Αμπσoλόν. Εκτός από το ειδώλιο της Αφροδίτης, έχουν βρεθεί φιγούρες ζώων όπως αρκούδες, λιοντάρια, μαμούθ, άλογα, αλεπούδες, ρινόκεροι και κουκουβάγιες.
Το ειδώλιο βρέθηκε στις 13 Ιουλίου 1925. Το αγαλματίδιο ήταν κάποτε έκθεμα στο Μοραβικό Μουσείο στο Μπρνο. Σήμερα βρίσκεται υπό προστασία, ωστόσο μερικές φορές μεταφέρεται σε προσωρινές εκθέσεις. Το άγαλμα εκτέθηκε στο Εθνικό Μουσείο στην Πράγα από τις 11 Οκτωβρίου 2006 μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 2007, ως μέρος της έκθεσης Lovci mamutů (Κυνηγοί των Μαμούθ). Το άγαλμα επέστρεψε στο Μοραβικό Μουσείο του Μπρνο για τις ανάγκες της εκθέσεως "Προϊστορική Τέχνη στην Κεντρική Ευρώπη". Γύρω στον Ιούνιο του 2009, επέστρεψε στην αποθήκη. Ανά τακτά διαστήματα, επιστήμονες ελέγχουν το αγαλματίδιο. Το 2004, μια τομογραφία στο άγαλμα ανακάλυψε δακτυλικό αποτύπωμα ενός παιδιού ηλικίας 7 και 15 ετών.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0"> Γενικές πληροφορίες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πήλινα γλυπτά Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη Κατηγορία:Αγάλματα
Οικογένεια Γκίκα
Η Οικογένεια Γκίκα (Ghica, αλβανικά: Gjika) ήταν χριστιανική ορθόδοξη οικογένεια ευγενών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με κέντρο δράσης τη Βλαχία και τη Μολδαβία (σημερινή Ρουμανία).
Ο ακριβής τόπος προέλευσης της οικογένειας είναι αβέβαιος και υπάρχουν διάφορες εκδοχές επ' αυτού. Σύμφωνα με την Ντόρα Ντ' Ίστρια (Έλενα Γκίκα) η προέλευση της οικογένειας ήταν από τα παράλια της νότιας Αλβανίας, όμως κατ' άλλους πιθανότερο λίκνο της ήταν η Κόρτσα Αλβανία. Εντελώς διαφορετική είναι η άποψη του ιστορικού, μελετητή θεμάτων γενεαλογίας, και επιτίμου μέλους της Ρουμανικής Ακαδημίας, Paul Cernovodeanu, σύμφωνα με τον οποίο η καταγωγή της οικογένειας Γκίκα κατά πάσα πιθανότητα ήταν από την πόλη Κιοπρουλού, το παλιό μεσαιωνικό και σημερινό Βέλες της Βόρειας Μακεδονίας.
Κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αρχικά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη και έγιναν από τις ονομαστές φαναριώτικες οικογένειες. Κατά τον 17ο και 19ο αιώνα πολλοί από την οικογένεια διορίστηκαν ηγεμόνες της Βλαχίας και της Μολδαβίας και μετεγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί. Απόγονοί τους έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί της Ρουμανίας και διαπρέπουν σε πολλούς κλάδους.
Τζιρόλαμο ντα Κάρπι
δεξιά|μικρογραφία|378x378εσ| «Ο Ρογήρος σώζει την Αγγελική», τέμπερα σε ξύλο, που αποδίδεται στον Τζιρόλαμο ντα Κάρπι, Μουσείο Τέχνης του [[Ελ Πάσο]] δεξιά|μικρογραφία|579x579εσ| Ευκαιρία και τύψεις από τον Τζιρόλαμο ντα Κάρπι (1541), στο [[Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων|Gemäldegalerie, Δρέσδη .]] Ο Τζιρόλαμο ντα Κάρπι (Girolamo Da Carpi, 1501 - 1 Αυγούστου 1556 ) ήταν Ιταλός ζωγράφος και διακοσμητής που εργάστηκε στην Αυλή του Οίκου των Έστε στη Φερράρα. Άρχισε να ζωγραφίζει στη Φερράρα, αναφερόμενος ότι μαθήτευσε στον Μπενβεντούτο Τίζι (il Garofalo). αλλά από ηλικία 20 ετών, είχε μετοικήσει στην Μπολόνια και θεωρείται μια μορφή ζωγραφικής της Πρώιμης Αναγέννησης της τοπικής Σχολής της Μπολόνια.
Σταδιοδρομία
Επέστρεψε στη Φερράρα και συνεργάστηκε με τους Ντόσσο Ντόσσι και Μπενβενούτο Τίζι, μεταξύ άλλων σε παραγγελίες για την οικογένεια ντ' Έστε. Ο Τζιρόλαμο έγινε ο αρχιτέκτονας του Πάπα Ιουλίου Γ΄ το 1550 και επέβλεψε την αναδιαμόρφωση του Μπελβεντέρε του Βατικανού. Επιστρέφοντας στη Φερράρα, του ανατέθηκαν οι επεκτάσεις του Castello Estense.
Οι πίνακες του ντα Κάρπι περιλαμβάνουν μια Κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου στο Ροβίγκο .Η Μαντόνα, η λατρεία των μάγων και η Αγία Αικατερίνη στη Μπολόνια, και ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Ιερώνυμος στη Φερράρα.
Μεταξύ των μαθητών του Τζιρόλαμο ντα Κάρπι ήταν ο Μπαρτολομέο Φατσίνι (Bartolomeo Faccini) και ο Ιππολίτο Κόστα (Ippolito Costa).
20th Century Masters - The Millennium Collection: The Best of Michael Jackson
Κομμάτια
1, 2, 3 από το Got to Be There (1972), 5, 6, 11 από το Music & Me (1973), 4, 7 από το Ben (1972), 8, 9, 10 από το Forever, Michael (1975).
Κατηγορία:Δισκογραφία του Μάικλ Τζάκσον
1668
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1668 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εταιρεία των Φιλοτέχνων
Η Εταιρεία των Φιλοτέχνων υπήρξε ένα από τα πλέον δραστήρια φιλοτεχνικά σωματεία στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Δραστηριοποιήθηκε τα χρόνια μετάβασης από τον 19ο στον 20ό αιώνα συσπειρώνοντας επιφανή μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας και εικαστικούς καλλιτέχνες, ενώ προχώρησε σε σειρά δράσεων όπως η διοργάνωση εκθέσεων και η έκδοση του περιοδικού Πινακοθήκη.
Ίδρυση και μέλη
Η «Εταιρεία των Φιλοτέχνων» (1898) αποτελούσε συνέχεια του «Συλλόγου των Φιλοτέχνων» που είχε ιδρυθεί το 1894 και για μία τετραετία (1894-98) είχε επικεντρωθεί αποκλειστικά στην ανάπτυξη του θεάτρου. Με την αναδιοργάνωση και τη μετονομασία του σε «Εταιρεία των Φιλοτέχνων» έθεσε ως προτεραιότητα την ανάπτυξη των ωραίων τεχνών, την ηθική και την υλική εμψύχωση των καλλιτεχνών και τη διάδοση του αισθήματος του καλού στον λαό. Πρόεδρός της εκλέχθηκε ο Γεώργιος Ρώμας, αντιπρόεδρος ο Ιωάννης Πεσματζόγλου και γενικός γραμματέας ο Δημήτριος Ι. Καλογερόπουλος, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής και η ψυχή της Εταιρείας. Στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο συμμετείχε ο γλύπτης Γεώργιος Βρούτος και οι ζωγράφοι Ιωάννης Δούκας και Εμμανουήλ Λαμπάκης.
Η «Εταιρεία των Φιλοτέχνων» περιελάμβανε επίτιμα, τακτικά και αντεπιστέλλοντα μέλη, ο αριθμός των οποίων έφτανε στα τέλη του 1900, τα 562. Ανάμεσά τους συναντάμε την πλειοψηφία των Ελλήνων καλλιτεχνών της περιόδου, ξένους καλλιτέχνες, κυρίως Γερμανούς, κατοίκους επαρχιακών πόλεων, ομογενείς και πρωτίστως επιφανείς προσωπικότητες της Αθήνας, της πνευματικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων της προερχόταν από δωρεές, ενώ η παρουσία πολιτικών, ανάμεσα στα μέλη της Εταιρείας, εξασφάλιζε οικονομική στήριξη από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Η «Εταιρεία των Φιλοτέχνων» προσπάθησε να καλύψει το κενό που δημιουργούσε η απουσία κρατικής μέριμνας για τις ωραίες τέχνες και παράλληλα να αποτελέσει τον ρυθμιστικό παράγοντα για τα καλλιτεχνικά ζητήματα που ανέκυπταν, να καθιερωθεί ως το μοναδικό και αποκλειστικό καλλιτεχνικό κέντρο που θα αναλάμβανε την αντιπροσώπευση και την προώθηση της ελληνικής τέχνης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Η «Διαρκής Καλλιτεχνική Έκθεσις»
Τον Μάρτιο του 1898, η Εταιρεία προχώρησε στην καθιέρωση διαρκούς καλλιτεχνικής έκθεσης στην Αθήνα, η οποία οργανώθηκε σε τρεις περιόδους (Οκτώβριος 1899-Ιανουάριος 1900, Απρίλιος-Ιούνιος 1900, Νοέμβριος 1900-Ιανουάριος 1901) με τη συμμετοχή ενός μεγάλου αριθμού καλλιτεχνών αλλά και πολλών ερασιτεχνών, η παρουσία των οποίων στάθηκε το κυριότερο σημείο αρνητικής κριτικής. Οι δύο πρώτες περίοδοι της διαρκούς έκθεσης πραγματοποιήθηκαν στην οικία Κούπα, ενώ η τρίτη σε κτήριο που βρισκόταν δίπλα στο θέατρο Α. Τσόχα στην οδό Οφθαλμιατρείου. Ταυτόχρονα, το 1900, η Εταιρεία διοργάνωσε εκθέσεις στον Πειραιά, στα Χανιά και στην Πάτρα. Στις πέντε εκθέσεις παρουσιάστηκαν 646 έργα, συμμετείχαν 53 επαγγελματίες καλλιτέχνες, πουλήθηκαν 73 συνθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής συνολικής αξίας 11.715 δραχμών, ενώ ο αριθμός των επισκεπτών ήταν περίπου 8.000.
Άλλες δράσεις της «Εταιρείας των Φιλοτέχνων»
Η δράση της «Εταιρείας των Φιλοτέχνων» δεν περιορίστηκε μόνο στη διοργάνωση εκθέσεων, αλλά προχώρησε στην ίδρυση αναγνωστηρίου, βιβλιοθήκης με ειδικά συγγράμματα και γυναικείας καλλιτεχνικής σχολής (ύστερα από την κατάργηση της αντίστοιχης στο Πολυτεχνείο), καθώς και στην κυκλοφορία φωτοτυπιών έργων τέχνης, ανάμεσα στα οποία η Ναυμαχία της Σαλαμίνος του Κωνσταντίνου Βολανάκη και Οι παιδικοί αρραβώνες του Νικολάου Γύζη. Στόχος, επίσης, ήταν η δημιουργία πινακοθήκης που θα εμπλουτιζόταν διαρκώς με νέα έργα, ενώ η έκδοση της βραχύβιας Επετηρίδος των Φιλοτέχνων, στις αρχές του 1901, ισχυροποίησε την απόφαση για την έκδοση ενός αμιγούς καλλιτεχνικού περιοδικού με πρότυπο αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, κυκλοφόρησε, με διευθυντή τον Δημήτριο Ι. Καλογερόπουλο, το πρώτο τεύχος της Πινακοθήκης, του μακροβιότερου ελληνικού καλλιτεχνικού περιοδικού. Από το 1901, η Εταιρεία παρουσιάζει μια ξαφνική κάμψη στις δραστηριότητές της που θα οδηγήσει στην οριστική και σιωπηρή διάλυσή της λίγα χρόνια αργότερα. Η τελευταία έκθεση που διοργάνωσε ήταν εκείνη στο ξενοδοχείο του Νέου Φαλήρου Ακταίον, η οποία δέχτηκε εντονότατη κριτική για τη χαμηλή ποιότητα των εκθεμάτων και την αρνητική εικόνα που παρουσίαζε. Η συμμετοχή των Ελλήνων καλλιτεχνών σε εταιρείες φιλοτέχνων και αμιγή καλλιτεχνικά σωματεία τόσο τον 19ο αιώνα όσο και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού, εκφράζει το αίτημα οργάνωσης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους, αίτημα που θα κορυφωθεί με την ίδρυση του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.) το 1944.
Βιβλιογραφία-Πηγές
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Νίκος Φαρμάκης
Ο Νίκος Φαρμάκης (6 Νοεμβρίου 1944) είναι Έλληνας ιατρός και πολιτικός που διετέλεσε νομάρχης, βουλευτής και υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1944 στην Κρανιά Ελασσόνας του Νομού Λάρισας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως ιατρός στη Λάρισα. Ασχολήθηκε με την πολιτική και προδικτατορικά, ως φοιτητής Ιατρικής, υπήρξε στέλεχος της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) και αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ). Την περίοδο της χούντας είχε αντιστασιακή δράση ως μέλος του ΠΑΚ.
Από το 1982 ως το 1985 ήταν νομάρχης Μεσσηνίας και από το 1985 ως το 1987 νομάρχης Δυτικής Αττικής. Στη συνέχεια διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το 1987 ως το 1989.
Εκλέχθηκε βουλευτής Λάρισας με το ΠΑΣΟΚ το 1989 (Ιούνιο), 1990, 1993, 1996 και 2000. Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας (1994 - 1996 και 1998 - 2000) υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1996 - 1998 και 2000 - 2001), και υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών (2003 - 2004).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας και Οικονομικών
Νταμπαρί
Το Νταμπαρί (γαλλικά: Damparis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νταμπαριζιέν (γαλλικά: Damparisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
1669
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1669 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία Μερσίνης
Η επαρχία Μερσίνης είναι επαρχία της νότιας Τουρκίας στο διαμέρισμα της Μεσογείου. Η επαρχία βρίσκεται απέναντι από την Κύπρο και σ' αυτήν ανήκει και το νοτιότερο σημείο της χερσονήσου της Ανατολίας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 15.853 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.640.888 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Μερσίνη (Mersin), με πληθυσμό 842.230 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μερσίν
Υπουργείο Πολιτισμού
Το Υπουργείο Πολιτισμού (συντομογραφία: ) συγκροτήθηκε στις 26 Ιουλίου 1985 από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με καθήκοντα την προστασία, τη διάσωση και προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και την ανάπτυξη των τεχνών στην Ελλάδα, σε συνέχεια του προηγούμενου Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών. Καταργήθηκε το 2009, όταν συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Επανασυστάθηκε στις 27 Ιουνίου 2023 από τη μεταφορά της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού του ΥΠΠΟΑ στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Ιστορία
Συνοπτικά, οι ονομασίες του Υπουργείου ήταν οι εξής:
2075 Μαρτίνεθ
Ο Μαρτίνεθ (Martinez) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1974 από το προσωπικό του «Αστεροσκοπείου Φελίξ Αγκυγιάρ» (Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής) και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού αστρονόμου Ούγκο Αρτούρο Μαρτίνεθ (Hugo Arturo Martinez, 1890-1976) του Αστεροσκοπείου Λα Πλάτα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μαρτίνεθ είναι άγνωστα. Ο Μαρτίνεθ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 4 ως 5,5 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρτινεθ
Βασίλης Μπεκίρης
Γεννήθηκε το 1936 στην Κάτω Αχαΐα. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πολιτικές επιστήμες στην τότε Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο).
Άσκησε τη δικηγορία στην πόλη των Πατρών. Τη δεκαετία του 1960, ήταν αρχηγός της Νεολαίας ΕΡΕ (ΕΡΕΝ) Αχαΐας και διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Παναγιώτη Κανελλόπουλου.
Διετέλεσε βουλευτής Αχαΐας με τη Νέα Δημοκρατία από το 1974 μέχρι το 1996, και χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τον Απρίλιο του 1990 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1992.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Ουίνεκε 4
Το Winnecke 4 (γνωστό και ως Messier 40 και WNC 4) είναι διπλός αστέρας σε απόσταση 510 ετών φωτός στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτος. Ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ το 1764, καθώς έψαχνε ένα νεφέλωμα που είχε δει ο Εβέλιος και καθώς δεν το εντόπισε σημείωσε το διπλό άστρο ως Μ40. Αυτό το διπλό αστέρι μάλλον είναι μία απλή ευθυγράμμιση δύο άστρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διπλοί αστέρες 40 Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου G Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου K
Ντενεζιέρ
Το Ντενεζιέρ (γαλλικά: Denezières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λε Ντεσώ
Το Λε Ντεσώ (γαλλικά: Le Deschaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντεσαλιέν (γαλλικά: Deschaliens).
Επαρχία Εσκίσεχιρ
Η επαρχία Εσκίσεχιρ είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας. Είναι η δυτικότερη επαρχία του διαμερίσματος της Κεντρικής Ανατολίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Κιουτάχειας, Μπιλετσίκ, Άγκυρας, Ικονίου και Αφιόν Καραχισάρ. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 13.652 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της σύμφωνα με εκτίμηση του 2007 είναι 755.427 κάτοικοι. Πρωτεύουσα της είναι το Εσκί Σεχίρ με πληθυσμό 482.793 κατοίκους.
Μπλοκμπάστερ
μικρογραφία|Ουρά κόσμου για το Όσα Παίρνει ο Άνεμος, στην Πανασκόλα το 1947. Μπλοκμπάστερ ονομάζεται η πολύ δημοφιλής ή επιτυχημένη κινηματογραφική παραγωγή. Για να χαρακτηριστεί μια ταινία μπλοκμπάστερ, συνήθως χρειάζεται να είναι μεγάλου μεγέθους, τόσο ως προς το σενάριο, όσο και ως προς την παραγωγή.
Ο όρος για τον κινηματογράφο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για εισπρακτικές επιτυχίες όπως το Κβο Βάντις και το Μπεν-Χουρ, αλλά πήρε την πλήρη του διάσταση όταν χρησιμοποιήθηκε για την περιγραφή της επιτυχίας της ταινίας Τα σαγόνια του καρχαρία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, δημιουργώντας μια ολόκληρη κατηγορία ταινιών (blockbuster era). Προέρχεται δε από όρο που χρησιμοποιούσαν οι Αμερικανικές εφημερίδες την περίοδο των αρχών του 1940 για να περιγράψουν ισχυρές βόμβες (Blockbuster bomb) της RAF ικανές να καταστρέψουν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, γνωστές επίσης και με τον όρο "cookies" ("μπισκότα").
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του κινηματογράφου Κατηγορία:Ορολογία φιλμ και βίντεο
1670
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αδίαντο
thumb|200px|Adiantum capillus-venerisΤο αδίαντο είναι βότανο λεπτοφυές με πλούσιο φύλλωμα, καθώς και φαρμακευτικές ιδιότητες.
Ονομασία
Η ονομασία του βοτάνου προέρχεται από το ότι δε μουσκεύεται μέσα στο νερό. Η λατινική ονομασία του είναι Adiantum capillus-veneris, δηλαδή αδίαντο ή "κόμη της Αφροδίτης", η οποία σύμφωνα με το μύθο ξεπρόβαλε μέσα από τους αφρούς της θάλασσας με στεγνά μαλλιά. Στα ελληνικά συναντάται με διάφορες ονομασίες: πολυτρίχι, σκορπίδι, καλλίτριχον, μαλλόχορτο, κόμη της Αφροδίτης, βροντοτρίχι, πηγαδόχορτο, ψαλιδόχορτο κ.ά.
Περιγραφή
Είναι ποώδης φτέρη και εμφανίζεται σε διάφορα είδη, ορισμένα από τα οποία καλλιεργούνται ως διακοσμητικά. Το μήκος της φτάνει τα 40 εκατοστά και έχει οριζόντιο ρίζωμα. Έχει φύλλα σύνθετα που το μήκος τους φτάνει έως και τα 60 εκατοστά. Το χειμώνα είναι ανθεκτικά και διαθέτουν καστανόμαυρους μίσχους με λέπια στη βάση. Τα φύλλα είναι ελασματοειδή σε πράσινο χρώμα, με ελαφρά σχισίματα στις άκρες. Φυτρώνει κοντά σε πηγές, σε σχισμές βράχων, σε τοιχώματα πηγαδιών, σε υγρές περιοχές κοντά στη θάλασσα και γενικά σε περιοχές που υπάρχει άφθονο νερό.
Θεραπευτικές Ιδιότητες
Το αδίαντο χρησιμοποιείται ως αντιβηχικό, αντιπυρετικό, τονωτικό, καταπραϋντικό, καθαριστικό, ψυκτικό, εφιδρωτικό. Ακόμα, δρα ως μαλακτικό για τις παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος. Βοηθάει στην ψαμμίαση, στον ξηρό βήχα, την καταρροή, την περιφερειακή κυκλοφορία του αίματος και στον εγκέφαλο. Συνδυάζεται με αγριάδα, φούντες καλαμποκιού και άλλα διουρητικά φυτά.
Έχει καρδιοτονωτικές ιδιότητες και δρα θετικά σε κυκλοφοριακά προβλήματα στα άκρα, στον εγκέφαλο και στις αρρυθμίες. Το έγχυμά του είναι ωφέλιμο στη βρογχίτιδα, στα κρυολογήματα και τη φαρυγγίτιδα. Χρησιμοποιείται ως αποτοξινωτικό σε προβλήματα αλκοολισμού. Οι θεραπευτικές του ιδιότητες βρίσκονται κυρίως στα φύλλα. Το εξωτερικό των φύλλων του χρησιμοποιείται σε σκευάσματα για την πιτυρίδα ή ως τονωτικό των μαλλιών.
Προφυλάξεις
Μερικές φτέρες περιέχουν καρκινογόνες ουσίες. Επίσης περιέχουν ένα ένζυμο, το οποίο απορροφά τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Σε μεγάλες ποσότητες το ένζυμο αυτό, προκαλεί σοβαρό πρόβλημα υγείας, ενώ σε μικρές ποσότητες δεν είναι επικίνδυνο για ανθρώπους που έχουν μία σωστή διατροφή, πλούσια σε βιταμίνη Β.
Το συγκεκριμένο ένζυμο μπορεί να καταστραφεί με το μαγείρεμα ή την αποξήρανση του φυτού. Συνεπώς, είναι ασφαλέστερο αν αποξηρανθεί και έχει καλύτερα αποτελέσματα αν χρησιμοποιηθεί φρέσκο.
Πηγές
Κατηγορία:Πτεριδόφυτα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Adiant Venushaar
2076 Λεβίν
Ο Λεβίν (Levin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1974 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου και γεωφυσικού Μπαρίς Γιούλγιεβιτς Λεβίν (Борис Юльевич Левин).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λεβίν είναι άγνωστα.
Τίταια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τιταία είναι γνωστή μία από τις συζύγους του Ουρανού, η οποία υπήρξε και η μητέρα των Τιτάνων και των Τιτανίδων. Μετά τον θάνατό της, η Τίταια θεοποιήθηκε και ταυτίσθηκε με τον τρόπο αυτό με τη θεότητα που αποτελούσε την προσωποποίηση της Γης, τη Γαία ή «Μεγάλη Μητέρα», όπως ονομαζόταν διαφορετικά.
Πηγές
Τιταια
Βλάντιμιρ Βάις
Ο Βλάντιμιρ Βάις (γεν. 30 Νοεμβρίου 1989) είναι Σλοβάκος ποδοσφαιριστής που παίζει ως εξτρέμ στην Σλόβαν Μπρατισλάβας.
Μάντσεστερ Σίτι
Έκανε το πρώτο επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 24 Μαΐου 2009, αντικαθιστώντας τον Stephen Ireland στο 70' στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν 2008-09, στη νίκη με 1-0 εναντίον της Μπόλτον.
Σημείωσε το πρώτο του γκολ (είχε μπει ως αλλαγή) στις 2 Δεκεμβρίου 2009, στη νίκη με 3-0 εις βάρος της Άρσεναλ. Υπέγραψε νέο συμβόλαιο στις 17 Δεκεμβρίου 2009, για να τον συνδέσει με τον σύλλογο μέχρι το τέλος του 2012.
Ρέιντζερς
Στις 19 Αυγούστου 2010, ο Βάις εντάχθηκε στους Ρέιντζερς με τη μορφή δανεισμού μέχρι το τέλος της σεζόν 2010-11. Πριν από την υπογραφή του στους Ρέιντζερς, ο Βάις απέρριψε μια πρόταση από την αιώνια αντιπάλη Σέλτικ Γλασκώβης]. Έκανε το ντεμπούτο του στους Ρέιντζερς εναντίον της Χιμπέρνιαν στο Ίστερ Ροόυντ στις 22 Αυγούστου μπαίνει ως αλλαγή αντικαθιστώντας τον James Beattie. Σημείωσε το πρώτο γκολ του με τούς Ρέιντζερς σε μια νίκη με 4-1 εναντίον της Μάδεργουελ και μετά από πέντε ημέρες έκανε το ντεμπούτο του στο Champions League εναντίον της Βαλένθια, δίνοντας ασίστ από κόρνερ στο γκολ του Maurice Edu.
Στις 26 Δεκεμβρίου 2010, ο Βάις βγήκε καλύτερος παίκτης του αγώνα όπου σκόραρε το τρίτο γκολ σε μια νίκη 4-1 επί της Μάδεργουελ στο Φιρ Παρκ Στάντιουμ. Στις 15 Ιανουαρίου 2011, ο Βάις σκόραρε δύο φορές σε ένα 4-0 εντός έδρας νίκη επί της Χάμιλτον. Στις 20 Μαρτίου 2011, ο Βάις ήρθε από τον πάγκο στο League Cup Final εναντίον Σέλτικ και έκανε την ασίστ για τον Νίκισα Γέλαβιτς για να σκοράρει το νικητήριο γκολ και σήκωσε το πρώτο ανώτερο τρόπαιό του ως παίκτης των Ρέιντζερς.
Εσπανιόλ
Στις 20 Δεκεμβρίου 2011, ο Βάις πέτυχε το πρώτο του γκολ με την Εσπανιόλ στο Κόπα ντελ Ρέι, αγώνας που έληξε με νίκη 4-2 επί της Θέλτα Βίγο. Το Φεβρουάριο του 2012 σκόραρε ένα εντυπωσιακό γκολ έξω από την περιοχή του πέναλτι σε μια ισοπαλία 3-3 εκτός έδρας με την Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Πεσκάρα
Στις 2 Αυγούστου 2012 η Πεσκάρα ομαδα της Serie A ανακοίνωσε ότι αγόρασε τον Βλαντιμίρ Βάις από τη Μάντσεστερ Σίτι, με τον παίκτη να υπογράφει μονοετές συμβόλαιο με την επιλογή για ένα ακόμη έτος. Έκανε το ντεμπούτο του σε μια ήττα με 3-0 εντός έδρας με αντίπαλο την Ίντερ. Ο Βάις πέτυχε το πρώτο του γκολ με την φανέλα της Πεσκάρα στη νίκη 1-0 επί της Παλέρμο στις 26 Σεπτεμβρίου, με ένα θαυμάσιο γκολ στο 86ο λεπτό.
Ολυμπιακός
Στις 28 Ιουνίου 2013, ο Βάις ήρθε στην Ελλάδα για να υπογράψει με την τρέχουσα ομάδα Τσάμπιονς Λιγκ, τον Ολυμπιακό. Μερικές ώρες αργότερα, ο ίδιος ανακοίνωσε (μέσω του προσωπικού λογαριασμό του στο Twitter) ότι έρχεται στον Ολυμπιακό με συμφωνία για 3 χρόνια. Σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη φανέλα του ολυμπιακού την 1η Σεπτεμβρίου 2013 σε έναν αγώνα ενάντια στον Λεβαδειακό, το οποίο έληξε 0-5.
Λεχβίγια
Τον Ιανουάριο του 2014, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την παραχώρηση του Βάις στην ομάδα της Λεχβίγια του Κατάρ, έπειτα από επίσημη πρόταση ύψους 5.500.000 ευρώ..
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Βάις έκανε το ντεμπούτο του με τη Σλοβακία στις 12 Αυγούστου του 2009 σε μια φιλική ισοπαλία 1-1 με την Ισλανδία. Ήταν στους 23 παίκτες της ομάδα της Σλοβακίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 στη Νότια Αφρική.
Ο Βάις έπαιξε σε τρία από τα τέσσερα παιχνίδια της χώρας του στη Νότια Αφρική, παίζοντας συνολικά 270 λεπτά. Εντυπωσίασε στο πρώτο ματς εναντίον της Νέας Ζηλανδίας, όπου ενθουσίασε το πλήθος σε μια ισοπαλία 1-1. Ο Βάις εμφανίζεται στο δεύτερο παιχνίδι της ομάδας εναντίον της Παραγουάης, όπου έχασαν 2-0 και έπαιξε 90 λεπτά στην ήττα με 2-1 από την Ολλανδία τα τελευταία 16'.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Bάις, που ονομάζεται επίσης Βλάντιμιρ Βάις, ήταν ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, καθώς και κέρδισε 12 τρόπαια με την Εθνική Σερβίας. Ήταν επίσης ο προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Σλοβακίας. Ο παππούς του, που ονομάζεται και αυτός Βλάντιμιρ Βάις, ήταν επίσης ποδοσφαιριστής, ο οποίος εκπροσώπησε την Τσεχοσλοβακία.
Τιμητικές διακρίσεις
Μάντσεστερ Σίτι 1 FA Youth Cup (2008)
Ρέιντζερς 1 Πρωτάθλημα Σκωτίας (2011) 1 Κύπελλο Σκωτίας (2011)
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Φαλαρικό
Το φαλαρικό, ή φαλαρική ήταν αρχαίο εκηβόλο όπλο, τόσο πολεμικό, όσο και κυνηγετικό. Είχε το σχήμα του βέλους, μεγαλύτερου μήκους και μικρότερο του δόρατος που ρίπτονταν είτε με το χέρι είτε με ειδική μηχανή που εκτόξευε ταυτόχρονα πολλά μαζί καλούμενη φαλαρική, που έμοιαζε με καταπέλτη. Το όνομα του όπλου ετυμολογείται από την αρχαία ελληνική λέξη «φαληρός» που σημαίνει λαμπρός, φωτεινός.
Λόγω της επιτυχούς σπουδαίας διασποράς κατά τη χρήση του, ειδικότερα εκείνα που εκτόξευαν οι πολιορκητικές μηχανές γρήγορα τελειοποιήθηκε και μετατράπηκε σε σπουδαίο εμπρηστικό όπλο, μεταδίδοντας φωτιά από αναμμένο στουπί που ήταν εμποτισμένο με εύφλεκτη ύλη και που προσαρμοζόταν στην αιχμή του.
Η χρήση των φαλαρικών γενικεύτηκε πριν τον μεσαίωνα, κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, τόσο σε επιχειρήσεις ξηράς όσο και θαλάσσης, από πλοία. Εξέλιξη αυτού θεωρείται σήμερα το καμάκι που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στη φαλαινοθηρία.
Πηγές
Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Ιστορία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Αρχαίες πολεμικές μηχανές
Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, επισήμως: Ορθόδοξη Καθολική και Αποστολική Εκκλησία , από τον 1ο αιώνα χαρακτηρίζεται και ως Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία , είναι ένα σύνολο τοπικών εκκλησιών, οργανωμένες ως Πατριαρχεία, αυτοκέφαλες σύνοδοι και αυτόνομες αρχιεπισκοπές, που βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία μεταξύ τους, με "πρώτο μεταξύ ίσων" το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, συγκροτώντας έτσι τη μία ενιαία Εκκλησία. Αποδέχεται τις αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων και θεωρεί την Οικουμενική Σύνοδο ως το ανώτατο όργανο για αποφάσεις σε θέματα δόγματος και λατρείας. Αξιώνει ως αφετηρία της τον ιδρυτή της Κύριο Ιησού Χριστό και τους Αποστόλους του μέσω της συνεχούς αποστολικής διαδοχής.
Τα πλέον αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της Ορθοδοξίας είναι η πλούσια λειτουργική ζωή της και, όπως διδάσκει, η αφοσίωσή της στην αποστολική παράδοση. Θεωρείται από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς ότι η Εκκλησία τους έχει διατηρήσει την παράδοση και τη διαδοχή της αρχαίας Εκκλησίας στην πληρότητά της έναντι άλλων αυτο-αποκαλουμένων χριστιανικών ομολογιών, οι οποίες έχουν αποκλίνει και απομακρυνθεί από την κοινή εκκλησιαστική παράδοση των πρώτων 10 αιώνων. Σήμερα το άθροισμα των Ορθοδόξων Εκκλησιών υπολογίζεται σε 300 περίπου εκατομμύρια Χριστιανούς που ακολουθούν την πίστη και τις πρακτικές που καθορίστηκαν από τις επτά Οικουμενικές Συνόδους και άλλες οικουμενικού χαρακτήρα συνόδους. Οι όροι ορθόδοξος - ορθοδοξία έχουν χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά, στον ελληνόφωνο χριστιανικό κόσμο, προκειμένου να υποδείξουν τις κοινότητες, ή τα άτομα, που διατήρησαν την αληθινή πίστη (όπως καθορίζεται από τις Οικουμενικές Συνόδους), σε αντιδιαστολή με εκείνους που κηρύχτηκαν αιρετικοί. Ο επίσημος προσδιορισμός της Εκκλησίας στα λειτουργικά και κανονικά κείμενά της είναι «Ορθόδοξη Καθολική και Αποστολική Εκκλησία».
Πρωτοχριστιανισμός και Ορθοδοξία
Αντίθετα προς τον «σύγχρονο» τρόπο αναζήτησης της αλήθειας, που θεωρείται πως βρίσκει την πιο γνήσια έκφραση της στις νέες ανακαλύψεις και στην πρόοδο, στην αρχαιότητα γενικά αναζητούσαν την αλήθεια στο παλαιό και το αρχέγονο. Κάθε τι που ήταν νέο, προξενούσε αμέσως την υποψία ως προς την αυθεντικότητα του και έτσι, μια διδασκαλία δεν μπορούσε να διεκδικήσει γνησιότητα και αλήθεια, αν δεν έπειθε για την αρχαία καταγωγή της. Στην περίπτωση του χριστιανισμού είναι πολύ χαρακτηριστική η άποψη του πλατωνικού φιλοσόφου του 2ου αι. μ.Χ., Κέλσου, που ήταν πολέμιος της χριστιανικής διδασκαλίας: «[...] ερήσομαι αυτούς, πόθεν ήκουσιν η τίνα έχουσιν αρχηγέτην πατρίων νόμων. Ουδένα φήσουσιν, οι γε εκείθεν μεν ώρμηνται και αυτοί και τον διδάσκαλόν τε και χοροστάτην ουκ άλλοθεν πόθεν φέρουσιν όμως δ' αφεστήκασιν Ιουδαίων».
(Ωριγένους, Κατά Κέλσου 5, 33) Ρωτάει λοιπόν ο Κέλσος, ποιον έχουν οι Χριστιανοί για αρχηγό και δάσκαλο των πατροπαράδοτων νόμων τους. Όσο κι αν ψάξουν λέει, δεν θα βρουν κανένα τέτοιο αρχαίο νομοθέτη και δάσκαλο. Έτσι, κατά τον Κέλσο, ο Χριστιανισμός δεν έχει την ταυτότητα της αρχέγονης παράδοσης, πράγμα που μας δείχνει πόσο σημαντικό ήταν το κριτήριο αυτό όχι μόνο για τους Χριστιανούς αλλά και για τους πολέμιους του. Ο νεωτερισμός, δεν μπορούσε να σχετίζεται με την ορθοδοξία και καθετί νέο ήταν ξένο προς την αλήθεια και θα έπρεπε να να συμπεριληφθεί στις νέες διδασκαλίες των αιρετικών.
Έτσι, στη διαμάχη Ορθοδοξίας και Αίρεσης τα κριτήρια ήταν και είναι ιστορικά. Η ορθοδοξία διεκδικούσε την αρχαιότητα πάντα, ακόμη και τις στιγμές που αφομοίωνε το ελληνικό περιβάλλον της και αυτό είχε γίνει συνείδηση στην Εκκλησία και τους θεολόγους. Σε αυτή τη βάση, είναι εντυπωσιακή η αναφορά στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» (1,4) του Ευσέβιου όπου κρίνει πως είναι αναγκαίο να αναφερθεί στην προϊστορία της ένσαρκης παρουσίας του Λόγου, για να μην νομίσουν κάποιοι ότι ο Χριστός και η διδασκαλία του είναι πράγματα νέα. Αυτή η διατύπωση θα δημιουργούσε το εύλογο ερώτημα, πώς είναι δυνατόν να μην είναι νέα η διδασκαλία του Ιησού; Όμως το νόημα των λεγομένων του Ευσέβιου είναι πως η διδασκαλία και το έργο του Χριστού στηρίζεται επάνω στην ίδια, αρχαία αλήθεια, η οποία όμως πραγματώνεται σε μια νέα φάση της ίδιας ιστορικής συνέχειας, στη φάση της σάρκωσης του Λόγου.
Η τοποθέτηση αυτή εστιάζει επάνω στο πραγματικό πρόβλημα των αιρέσεων στον αρχικό χριστιανισμό που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το πρόβλημα του «ιστορικού Ιησού». Ενώ για την αρχέγονη ορθοδοξία ο «ιστορικός Ιησούς» αποτελούσε κριτήριο ορθής πίστης, για τις αιρετικές «τάσεις» είναι μια παραθεωρημένη θεολογική αντίληψη. Το πρόβλημα των αρχών του χριστιανισμού, ιδωμένο από τη σκοπιά της ιστορίας της διαμάχης της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις, είναι στην ουσία του, πρόβλημα της ανθρώπινης αδυναμίας να κατανοήσει σωστά και να βιώσει το μυστήριο που λέγεται «Ιησούς από τη Ναζαρέτ».
Ο Μ. Αθανάσιος επέκρινε με καυστικό τρόπο τους Αρειανούς όχι μόνο για τη θεολογική τους μέθοδο, αλλά και για την υποκριτική τους συμπεριφορά απέναντι στους άρχοντες από τους οποίους προσπαθούσαν να αποσπάσουν την προστασία. Έτσι όχι μόνο αρνούνται τη ζωντανή παράδοση η οποία διατηρεί την ορθή πίστη χωρίς ανάλογες ενέργειες, αλλά όπως λέει ο Μ. Αθανάσιος, οι Αρειανοί προσποιούνται ότι γράφουν και θεολογούν για τον Κύριο και Σωτήρα Χριστό, ενώ επιχειρούν να κάνουν τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο κύριο τους, ονομάζοντας τον αιώνιο βασιλιά, τη στιγμή που αρνούνται να ομολογήσουν την αϊδιότητα του Υιού του Θεού.
Με τον τρόπο αυτό, τα εκκλησιαστικά κριτήρια εντόπιζαν και εντοπίζουν, όχι μόνο το θεωρητικό πλάσμα αλλά και την ίδια τη νοθευμένη χριστιανική ζωή. Η γέννηση της αίρεσης εκτός από τον καθορισμό της με βάση τα πάθη, το συμφέρον, τη δίψα για γνώση και κυριαρχία, πραγματώνεται σε ένα ιστορικό πλαίσιο όπου απουσιάζει η ενότητα και η συνέχεια της ιστορίας, ενώ ταυτόχρονα, κυριαρχεί περισσότερο μια αποσπασματική θεωρητική σκέψη. Η αίρεση είχε και έχει αρχή τον ανθρώπινο παράγοντα και την ατομικότητα ενώ αυτή ακριβώς η αδυναμία δεν επιτρέπει τον χαρακτήρα της καθολικότητας της νέας διδασκαλίας.
Σε κάθε μία από τις ομάδες που προέκυψαν στην πορεία, ως «αναθεωρητές» του ιστορικού χριστιανισμού, τα φαινόμενα είναι κοινά:
Σε μια τέτοια έκφραση αποσπασματικότητας, δεν είναι σπάνιες και οι περιπτώσεις όπου η αιρετική σκέψη συγχέει την «ηθική καθαρότητα» με την Εκκλησία και πολλές φορές μάλιστα αιτιολογεί την ύπαρξή της με αυτόν ακριβώς τον παράγοντα, την αναζήτηση της «αρχέγονης καθαρότητας». Ποτέ όμως δεν αποτέλεσε προϋπόθεση της ύπαρξής της Εκκλησίας η ηθική καθαρότητα, αφού στην περίπτωση αυτή δεν θα υπήρχε καν «Εκκλησία» αφού δεν υπήρχε και δεν θα υπάρξει ιστορικά, «ηθική καθαρότητα» μέσα σε μία τρεπτή,αμιγώς ανθρώπινη, φύση.
Έτσι, προϋπόθεση της Ορθοδοξίας δεν είναι η απουσία παθών και κοινωνικών επιρροών αλλά η μεταμόρφωσή τους, μέσα σε ένα ενιαίο και οργανωμένο τρόπο ζωής, όπου κυριαρχεί η ιστορική συνέχεια, τα αγαθά της παράδοσης και η δημιουργική σκέψη, ως όργανο εξυπηρέτησης συλλογικών και κοινωνικών λειτουργιών.
Gran Torino (ταινία)
Το Gran Torino είναι μια αμερικανική δραματική ταινία του 2008 σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος επίσης πρωταγωνιστεί στην ταινία. Αυτός ήταν ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Ίστγουντ μετά το Million Dollar Baby το 2004. Στην ταινία συμμετέχει και ένας από τους μικρότερους γιους του Ίστγουντ, ο Σκοτ. Ο μεγαλύτερος γιος του Ίστγουντ, Κάιλ, έγραψε το σάουντρακ της ταινίας. Η ταινία διαδραματίζεται στο Χάιλαντ Παρκ του Μίσιγκαν και είναι η πρώτη mainstream αμερικανική ταινία που περιλαμβάνει Αμερικανούς Χμονγκ. Πολλοί Χμονγκ πρόσφυγες πολέμου εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ μετά την κατάληψη της εξουσίας από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση στο Λάος το 1975.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Πρωτοχριστιανισμός και Ορθοδοξία
Ιστορικά, εύκολα διαπιστώνεται ότι κάθε αίρεση αποτελεί κάτι το μεμονωμένο, με μια θεωρητική κατοχύρωση τονισμένη στο έπακρο. Ενώ η Ορθόδοξη παράδοση, αβίαστα έμεινε στη θέση της κινούμενη ανάμεσα στον ιουδαϊσμό και στον ελληνισμό, αντίθετα, η αίρεση χαρακτηρίζεται είτε από την προσκόλληση στον ιουδαϊσμό ως «γνήσια αρχέγονη κοίτη» είτε από την επιρροή της από τον ελληνισμό με αυτούσιο δανεισμό θεωρητικών πλασμάτων. Ο αντιαιρετικός αγώνας επιμένει στην ύπαρξη της μίας αρχής, ταυτόχρονα όμως επιμένει στην ιστορική της συνέχεια. Η αρχή και η πηγή της Ορθοδοξίας δεν είναι κάποιο πρόσωπο, αλλά έρχεται κατευθείαν από τη χαρισματική και ιστορική της επαφή με τον Θεό, ενώ οι δύο Διαθήκες διατυπώνουν τη μεταφυσική και την ιστορική αυτή ενότητα.
Gran Torino (ταινία)
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Γουόλτ Κοβάλσκι, πρόσφατα χήρος και βετεράνος του Πολέμου της Κορέας, αποξενωμένος από την οικογένειά του και θυμωμένος με τον κόσμο. Ο νεαρός γείτονας του Γουόλτ, Τάο Βανγκ Λορ, πιέζεται από τον ξάδερφό του να προσπαθήσει να κλέψει την αγαπημένη Ford Torino του 1972 του Γουόλτ για να μυηθεί σε μια συμμορία. Ο Γουόλτ αποτρέπει την κλοπή και στη συνέχεια αναπτύσσει μια σχέση με το αγόρι και την οικογένειά του.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Πρωτοχριστιανισμός και Ορθοδοξία
Επιγραμματικά, τα πιο αντιπροσωπευτικά κείμενα που προσδιόρισαν τις βασικές χριστολογικές δοξασίες στον αρχέγονο ορθόδοξο χώρο είναι:
Gran Torino (ταινία)
Το Gran Torino έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες με περιορισμένη κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 12 Δεκεμβρίου 2008, πριν επεκταθεί ευρέως στις 9 Ιανουαρίου 2009. Έκανε εισπράξεις 270 εκατομμύρια δολαρίων παγκοσμίως και έγινε έτσι η δεύτερη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις μέχρι τότε. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς για τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία του Ίστγουντ. Εντός της κοινότητας των Χμονγκ στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ταινία γενικά επαινέθηκε, αλλά δέχθηκε και κριτική για τις πολιτιστικές της ανακρίβειες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Πρωτοχριστιανισμός και Ορθοδοξία
Έτσι, κατά την πρωτοχριστιανική περίοδο, τα παραπάνω κείμενα χαρακτηρίζουν τις πιο ενδεικτικές θεολογικές τάσεις της Πρώτης Εκκλησίας: ο Ιησούς είναι Σοφία και Θείος Ανήρ. Περιγράφεται η θεϊκή του προέλευση και ο θεϊκός του χαρακτήρας και διατυπώνεται η πίστη στον Σταυρό και την Ανάσταση του Ιησού, η ενσάρκωση της παντοδυναμίας του Θεού στην αδυναμία του ανθρώπινου γένους. Ο Ιησούς είναι ο σταυρωθείς, ταφείς και αναστάς Χριστός και ταυτόχρονα ο ένας Θεός-Γιαχβέ και η θεολογία αυτή διαχωρίζει στη χριστιανική σκέψη τα κριτήρια της Ορθοδοξίας από αυτά της Αιρέσεως, μέχρι την παγίωση του Χριστιανικού δόγματος κατά την Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325. Εκεί, απλώς διατυπώθηκε, το ήδη εμπεδωμένο και διαρκώς διδασκόμενο δόγμα της Αγίας Τριάδας με το λεγόμενο Σύμβολο της Πίστεως, που αργότερα, με τη σύγκληση της Β' οικουμενικής συνόδου του 381, στην Κωνσταντινούπολη, έγινε το Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως. Το αποσαφηνισμένο πλέον Τριαδικό Δόγμα, έχουν ως βάση οι κατοπινοί πατέρες και όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας ως σήμερα, επειδή εκφράζει το απόσταγμα της εκκλησιαστικής πείρας και ζωής όπως αυτό εκφράστηκε όχι μόνο μέσα από τη θεολογία των Γραφών αλλά και από τους πρώτους ακόμα πατέρες όπως ο Ιγνάτιος, ο Ιουστίνος, ο Αθηναγόρας, ο Ειρηναίος, ο Τερτυλλιανός κ.ά.
Gran Torino (ταινία)
Πλοκή
Ο φανατικός βετεράνος του πολέμου της Κορέας και συνταξιούχος εργάτης στο εργοστάσιο της Ford, Γουόλτ Κοβάλσκι, μένει χήρος μετά από 50 χρόνια γάμου. Η γειτονιά του στο Χάιλαντ Παρκ στο Μέτρο του Ντιτρόιτ κατοικούνταν στο παρελθόν από λευκές οικογένειες της εργατικής τάξης, αλλά έχει γεμίσει με συμμορίες και φτωχούς μετανάστες από τη νοτιοανατολική Ασία, όπως οι γείτονες του Γουόλτ, η οικογένεια Βανγκ Λορ. Εκτός από απομονωμένος, ο Γουόλτ είναι και συναισθηματικά αποκομμένος από την οικογένειά του. Απορρίπτει οργισμένος την πρόταση του γιου του να μετακομίσει σε μια κοινότητα συνταξιούχων και μένει μόνος με το ηλικιωμένο λαμπραντόρ του, την Νταίζη. Χρόνιος χρήστης καπνού, ο Γουόλτ υποφέρει από κρίσεις βήχα και περιστασιακές αιμοπτύσεις, αλλά το κρύβει από την οικογένειά του. Ο ιερέας της αείμνηστης συζύγου του Γουόλτ, ο πατήρ Γιάνοβιτς, προσπαθεί να παρηγορήσει τον Γουόλτ, ο οποίος τον αγνοεί θεωρώντας τον νέο και άπειρο.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Τα Δόγματα της Αγίας Καθολικής και Αποστολικής (Ορθοδόξου) Εκκλησίας
Όλα τα Δόγματα περιλαμβάνονται στο  Σύμβολο της πίστεως  (ή "Πιστεύω").
Gran Torino (ταινία)
Πλοκή
Ο Γουόλτ πιάνει τον Τάο Βανγκ Λορ να προσπαθεί να κλέψει τη Ford Torino του με σκοπό να μυηθεί σε μια συμμορία Χμονγκ με αρχηγό τον ξάδερφο του Τάο, "Σπάιντερ". Ακόμη και μετά από αυτήν την αποτυχημένη προσπάθεια, η συμμορία θέλει να ενσωματώσει τον Τάο, αλλά ο Γουόλτ τους διώχνει με το M1 όπλο του, κερδίζοντας τον σεβασμό της κοινότητας των Χμονγκ. Για εξιλέωση, η μητέρα του Τάο τον στέλνει να δουλέψει για τον Γουόλτ, ο οποίος βάζει τον μικρό να κάνει διάφορες δουλειές στη γειτονιά. Σύντομα οι δυο τους ενώνονται από αμοιβαίο σεβασμό και ο Γουόλτ καθοδηγεί τον Τάο, δίνοντάς του κοινωνικές και ερωτικές συμβουλές. Ο Γουόλτ σώζει την αδερφή του Τάο, Σου, από την παρενόχληση τριών σκληρών νέων και δένεται και μαζί της. Ο Γουόλτ συμβουλεύεται τον γιατρό του, ο οποίος του δίνει μια κακή πρόγνωση, την οποία κρύβει από την οικογένειά του.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Ο Τριαδικός Θεός και η σχέση του με την Εκκλησία
thumb|left|200px|Η Φιλοξενία του Αβραάμ αποτελεί την ορθόδοξη απεικόνιση της Αγίας Τριάδας.
Gran Torino (ταινία)
Πλοκή
Η συμμορία του Σπάιντερ συνεχίζει να πιέζει τον Τάο και να τον παρενοχλεί στο σπίτι του όταν επιστρέφει από τη δουλειά. Ο Γουόλτ επισκέπτεται το σπίτι της συμμορίας και επιτίθεται σε ένα μέλος για λόγους προειδοποίησης. Σε αντίποινα, η συμμορία βιάζει τη Σου και τραυματίζει τον Τάο με πυροβολισμούς. Τα μέλη της κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της Σου, αρνούνται να αναφέρουν τα εγκλήματα από φόβο. Την επόμενη μέρα, ο εξαγριωμένος Τάο ζητά τη βοήθεια του Γουόλτ για να πάρει εκδίκηση. Ο Γουόλτ τον πείθει να φύγει και να επιστρέψει αργότερα. Ο Γουόλτ κάνει προσωπικές προετοιμασίες: κουρεύει το γκαζόν του, αγοράζει ένα κοστούμι, κουρεύεται και τελικά κάνει την εξομολόγησή του στον πατέρα Γιάνοβιτς.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Ο Τριαδικός Θεός και η σχέση του με την Εκκλησία
Ο Θεός Πατέρας είναι η πηγή της Αγίας Τριάδας. Οι οικουμενικές σύνοδοι κατά τον 4ο αιώνα αποφάσισαν, ότι ο Θεός έχει τρεις υποστάσεις - Πατέρας, Υιός, και Άγιο Πνεύμα – σε μία θεία φύση. Από τον Πατέρα γεννιέται ο Υιός άχρονα, πριν κάθε χρονικό σημείο (Ψαλμ.2,7, Β’Κορ.11,31). Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται αιώνια από τον Πατέρα (Ιωάν.15,26). Ο Θεός Πατέρας δημιούργησε όλη την κτίση μέσω του Υιού - Λόγου, διά του Αγίου Πνεύματος (Γέν.1 και 2, Ιωαν.1,3, Πράξ.33,4), και οι άνθρωποι καλούνται να τον λατρέψουν (Ιωαν. 4,23). Η ουσία του Θεού δεν μπορεί να συλληφθεί, να καταληφθεί από τον ανθρώπινο νου. Έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό του την αγάπη, απέστειλε τον Υιό του για να σώσει το ανθρώπινο γένος προσφέροντας προς αυτό την αιώνια ζωή (Ιωαν.3,16).
Gran Torino (ταινία)
Πλοκή
Ο Γουόλτ πηγαίνει τον Τάο στο υπόγειό του και του δίνει το παράσημό του, λέγοντάς του ότι εξακολουθεί να τον στοιχειώνει η ανάμνηση της δολοφονίας ενός αντίπαλου στρατιώτη που ήταν έτοιμος να παραδοθεί και ότι θέλει να γλιτώσει τον Τάο για να μη γίνει δολοφόνος. Κλειδώνει τον Τάο στο υπόγειο και πηγαίνει στο σπίτι της συμμορίας. Τα μέλη της συμμορίας στρέφουν τα όπλα τους προς στον Γουόλτ, ο οποίος τους επικρίνει έντονα για τα εγκλήματά τους, τραβώντας την προσοχή των γειτόνων. Ο Γουόλτ βάζει ένα τσιγάρο στο στόμα του, βάζει αργά το χέρι στην τσέπη του σακακιού του και βγάζει γρήγορα το χέρι του, σαν να έβγαζε όπλο. Νομίζοντας ότι πρόκειται να πυροβολήσει, τα μέλη της συμμορίας τον πυροβολούν και τον σκοτώνουν. Το χέρι του Γουόλτ ανοίγει αποκαλύπτοντας τον αναπτήρα Zippo του — ήταν άοπλος και θυσιάστηκε για να σώσει την οικογένεια Βανγκ Λορ. Η Σου, ακολουθώντας τις οδηγίες του Γουόλτ, ελευθερώνει τον Τάο και πηγαίνουν προς το σπίτι της συμμορίας με την Gran Torino του Γουόλτ.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Ο Τριαδικός Θεός και η σχέση του με την Εκκλησία
Ο Ιησούς Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, γεννημένος από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων. Ενανθρωπίστηκε, και έτσι κατέστη τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος. Η έλευσή του στη γη προβλέφθηκε στην Παλαιά Διαθήκη από τους Προφήτες.