cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Σπηλιάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τριπολιτσά και είχε απώτερη καταγωγή από την Ανδρίτσαινα. Η πρώτη του εκπαίδευση ήταν στην Τριπολιτσά και αργότερα στο Άργος με τον μοναχό και αργότερα Φιλικό Ησαΐα Καλλαρά. Πριν την επανάσταση είχε εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη (1805-1810), όπου εργαζόταν ως υπάλληλος στον εμπορικό οίκο του Απόστολου Παππά, και στη συνέχεια στην Οδησσό (1810-1819) στον εμπορικό οίκο Αλέξανδρου Μαύρου, και πάλι στην Κωνσταντινούπολη το 1819. Όσο ήταν στην Οδησσό μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Σκουφά και είχε δραστηριοποιηθεί για την διάδοση της ιδέας της επανάστασης. Όταν επέστρεψε από την Κωνσταντινούπολη στην πατρίδα του την Τριπολιτσά, παρακινούσε τους Έλληνες να επαναστατήσουν.
Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς έγινε γραμματέας της Πελοποννησιακής Γερουσίας, αργότερα πληρεξούσιος και γραμματέας στη Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης, γραμματέας στη Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, πληρεξούσιος στην Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους και την Ε' Εθνοσυνέλευση 1832, μέλος επιτροπής του Πανελληνίου. Στις 5 Φεβρουαρίου 1829 γίνεται Γραμματέας της Επικράτειας (πρωθυπουργός) στην Κυβέρνηση Καποδίστρια.
Το 1841 ο Σπηλιάδης ήταν μάρτυρας στην διαθήκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στο Ναύπλιο, όπου αναφέρεται με την ιδιότητα του κτηματία.
Συγγραφικό έργο
Το σημαντικότερο έργο του ήταν τα απομνημονεύματα της Ελληνικής επανάστασης (τρεις τόμοι):
Τέλος,
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Σπηλιαδης
Άγιος Ανδρόνικος (συνοικία Κυθρέας)
Ο Άγιος Ανδρόνικος είναι συνοικία του Δήμου Κυθρέας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Κυθρέας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τη Χαρδακιώτισσα, στα βορειοανατολικά με τη Συργανιά, στα ανατολικά με το Μπέικιοϊ, στα νότια με την Αγία Μαρίνα και στα δυτικά με τον Άγιο Γεώργιο.
Ιστορικό
Η συνοικία Αγίου Ανδρονίκου ήταν η δεύτερη σε πληθυσμό συνοικία της Κυθρέας, μετά τη συνοικία της Αγίας Μαρίνας. Εκκλησία της συνοικίας ήταν ο ναός του Αγίου Ανδρονίκου, κτίσμα του 19ου αιώνα. Στη συνοικία αυτή βρισκόταν το Α΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Ανδρονίκου, το οποίο είχε κατεδαφιστεί μερικά χρόνια πριν την τουρκική εισβολή του 1974.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Κυθρέας
Πενταρχία
Η Πενταρχία (Pentarchía, από το "πέντε ἄρχειν") είναι ένα μοντέλο οργάνωσης της Εκκλησίας που διατυπώθηκε στους νόμους του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (527–565) της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σε αυτό το μοντέλο, η Χριστιανική Εκκλησία διοικείται από τους αρχηγούς (πατριάρχες) των πέντε μεγάλων επισκοπικών καθεδρών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: Ρώμης, Κωνσταντινούπολης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων.
Η ιδέα προέκυψε λόγω της πολιτικής και εκκλησιαστικής εξέχουσας θέσης αυτών των πέντε εδρών, αλλά η έννοια της καθολικής και αποκλειστικής εξουσίας τους συνδέθηκε με προηγούμενες ελληνοχριστιανικές ιδέες διοίκησης. Η πενταρχία εκφράστηκε για πρώτη φορά νομικά στη νομοθεσία του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α', ιδιαίτερα στη Novella 131. Η Πενθέκτη Σύνοδος του 692 του έδωσε επίσημη αναγνώριση και κατέταξε τις έδρες κατά σειρά υπεροχής, αλλά η οργάνωσή της παρέμεινε εξαρτημένη από τον Αυτοκράτορα, όπως όταν ο Λέων Γ΄ Ίσαυρος άλλαξε τα όρια της πατριαρχικής δικαιοδοσίας μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Ιδιαίτερα μετά την Πενθέκτη, η πενταρχία ήταν τουλάχιστον φιλοσοφικά αποδεκτή στην Ανατολική Ορθοδοξία, αλλά γενικά όχι στη Δύση, η οποία απέρριψε τη Σύνοδο και την έννοια της πενταρχίας.
Η μεγαλύτερη εξουσία αυτών των εδρών σε σχέση με άλλες ήταν συνδεδεμένη με την πολιτική και εκκλησιαστική εξέχουσα θέση τους. Όλες βρίσκονταν σε σημαντικές πόλεις και περιοχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ήταν σημαντικά κέντρα της Χριστιανικής Εκκλησίας. Η Ρώμη, η Αλεξάνδρεια και η Αντιόχεια ήταν εξέχουσες από την εποχή του πρώιμου χριστιανισμού, ενώ η Κωνσταντινούπολη ήρθε στο προσκήνιο όταν έγινε η αυτοκρατορική κατοικία τον 4ο αι. Στη συνέχεια κατατάχθηκε σταθερά αμέσως μετά τη Ρώμη. Η Ιερουσαλήμ έλαβε τελετουργικό μέρος λόγω της σημασίας της πόλης στις πρώτες ημέρες του Χριστιανισμού. Ο Ιουστινιανός και η Πενθέκτη Σύνοδος απέκλεισαν από την πενταρχική τους διάταξη εκκλησίες εκτός της Αυτοκρατορίας, όπως την τότε ακμάζουσα Εκκλησία της Ανατολής στην Περσία των Σασανιδών, την οποία θεωρούσαν αιρετική. Εντός της Αυτοκρατορίας αναγνώριζαν μόνο τους Χαλκηδόνιους (ή Μελχίτες) κατέχοντες, θεωρώντας ως παράνομους τους μη Χαλκηδόνιους διεκδικητές της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας.
Οι εντάσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης, που κορυφώθηκαν με το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης, και η άνοδος ισχυρών, σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητων μητροπολιτικών εδρών και πατριαρχείων έξω από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στη Βουλγαρία, και αργότερα στη Σερβία, επίσης στη Ρωσία, διέβρωσαν τη σημασία των παλαιών αυτοκρατορικών καθεδρών. Σήμερα, μόνο οι έδρες της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης εξακολουθούν να έχουν εξουσία σε μία ολόκληρη μεγάλη Χριστιανική Εκκλησία, η πρώτη είναι ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας και η δεύτερη έχει συμβολική ηγεμονία στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Από τις τρεις επισκοπές που η Α' Σύνοδος της Νίκαιας έπρεπε να αναγνωρίσει ότι είχαν τέτοια υπερ-επαρχιακή εξουσία, η Ρώμη είναι αυτή για την οποία διακρίνονται τα περισσότερα στοιχεία. Η εκκλησία στη Ρώμη παρενέβη σε άλλες κοινότητες για να βοηθήσει στην επίλυση των συγκρούσεων. Ο πάπας Κλήμης Α' το έκανε στην Κόρινθο στα τέλη του 1ου αι. Στις αρχές του 2ου αι. ο Ιγνάτιος επίσκοπος Αντιοχείας, κάνει λόγο για την Εκκλησία της Ρώμης ως «προεδρεύουσα στην περιοχή των Ρωμαίων» (ἥτις προκάθηται ἐν τόπῳ χωρίου Ῥωμαίων). Στα τέλη εκείνου του αιώνα, ο πάπας Βίκτωρ Α' απείλησε να αφορίσει τους ανατολικούς επισκόπους, που συνέχισαν να εορτάζουν το Πάσχα στις 14 Νισάν και όχι την επόμενη Κυριακή.
Οι πρώτες μαρτυρίες για την άσκηση εξουσίας από την Αντιόχεια έξω από τη δική της επαρχία της Συρίας, χρονολογούνται στα τέλη του 2ου αι., όταν ο Σεραπίων Αντιοχείας επενέβη στη Ρωσό, μία πόλη της Κιλικίας, και επίσης χειροτόνησε τον τρίτο επίσκοπο της Έδεσσας, έξω από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι επίσκοποι που συμμετείχαν στις συνόδους, που έγιναν στην Αντιόχεια στα μέσα του 3ου αι., προέρχονταν όχι μόνο από τη Συρία, αλλά και από την Παλαιστίνη, την Αραβία και την ανατολική Μικρά Ασία. Ο Διονύσιος Αλεξανδρείας μίλησε γι' αυτούς τους επισκόπους ότι αποτελούν την «επισκοπή της Ανατολής», αναφέροντας κατ' αρχήν τον Δημητριανό, επίσκοπο Αντιοχείας.
Η Οικουμενική Σύνοδος Νίκαιας
Αν και το Συμβούλιο δεν διευκρίνισε την έκταση της εξουσίας της Ρώμης ή της Αντιόχειας, υπέδειξε σαφώς την περιοχή, ακόμη και έξω από την επαρχία της Αιγύπτου, στην οποία είχε εξουσία η Αλεξάνδρεια, αναφερόμενος στα αρχαία έθιμα της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Πεντάπολης, σύμφωνα με τα οποία ο επίσκοπος Αλεξανδρείας έχει εξουσία σε όλους αυτούς τους τόπους».
Αμέσως μετά την αναφορά των ιδιαίτερων παραδόσεων της ευρύτερης εξουσίας της Ρώμης, της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας, ο ίδιος κανόνας κάνει λόγο για οργάνωση υπό των μητροπολιτών, η οποία ήταν επίσης αντικείμενο δύο προηγούμενων κανόνων. Σε αυτό το σύστημα, ο επίσκοπος της πρωτεύουσας κάθε ρωμαϊκής επαρχίας (ο μητροπολίτης) είχε ορισμένα δικαιώματα, σε σχέση με τους επισκόπους άλλων πόλεων της επαρχίας (βοηθοί, suffragans).
Στην ερμηνεία του Τζον Χ. Έρικσον, το Συμβούλιο είδε τις ειδικές εξουσίες της Ρώμης και της Αλεξάνδρειας, των οποίων οι επίσκοποι ήταν στην πραγματικότητα μητροπολίτες πολλών επαρχιών, ως εξαιρέσεις από τον γενικό κανόνα οργάνωσης ανά επαρχία, όπου η καθεμία είχε τον δικό της μητροπολίτη. Μετά την αναφορά των ειδικών παραδόσεων της Ρώμης, της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και άλλων επαρχιών, ο κανόνας 6 συνεχίζει αμέσως να μιλά για τη μητροπολιτική μορφή οργάνωσης, η οποία ήταν επίσης το θέμα των δύο προηγούμενων κανόνων.
Η αναγνώριση από το Συμβούλιο των ειδικών εξουσιών της Ρώμης, της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας χρησίμευσε ως βάση της θεωρίας των τριών Έδρων του Πέτρου (η Ρώμη και η Αντιόχεια λέγεται ότι ιδρύθηκαν από τον Άγιο Πέτρο και η Αλεξάνδρεια από τον μαθητή του Μάρκο τον Ευαγγελιστή), που αργότερα επικυρώθηκε, ιδίως στη Ρώμη και την Αλεξάνδρεια, σε αντίθεση με τη θεωρία των πέντε εδρών της Πενταρχίας.
Στον 7ο κανόνα της, η Σύνοδος απέδωσε ιδιαίτερη τιμή, αλλά όχι μητροπολιτική εξουσία, στον επίσκοπο Ιεροσολύμων, που τότε ονομαζόταν Αιλία και βρισκόταν στην επαρχία (Συρο-Παλαιστίνης) της οποίας η πρωτεύουσα ήταν η Καισάρεια.
Αργότερα συμβούλια
Η Β' Οικουμενική Σύνοδος (Α΄ στην Κωνσταντινούπολη) το 381 διέταξε σε κανόνα αμφισβητούμενης ισχύος: «Ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως όμως θα έχει το προνόμιο της τιμής μετά τον επίσκοπο Ρώμης· επειδή η Κωνσταντινούπολη είναι Νέα Ρώμη». Αυτό το «προνόμιο τιμής» δεν συνεπαγόταν δικαιοδοσία εκτός της δικής του «επισκοπής». Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, που κάλεσε τη Σύνοδο, χώρισε την ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε πέντε «επισκοπές»: την Αίγυπτο (υπό την Αλεξάνδρεια), την Ανατολή (υπό την Αντιόχεια), την Ασία (υπό την Έφεσο), τον Πόντο (υπό την Καισάρεια Καππαδοκίας) και τη Θράκη (αρχικά υπό την Ηράκλεια, αργότερα υπό την Κωνσταντινούπολη).
Η Σύνοδος αποφάσισε επίσης: «Οι επίσκοποι δεν πρέπει να πάνε πέρα από τις επισκοπές τους σε εκκλησίες, που βρίσκονται εκτός των ορίων τους, ούτε να προκαλούν σύγχυση στις εκκλησίες· αλλά να αφήσουν τον επίσκοπο Αλεξανδρείας, σύμφωνα με τους κανόνες, να διαχειρίζεται μόνος τις υποθέσεις της Αιγύπτου. ας διαχειρίζονται μόνοι οι επίσκοποι της Ανατολής την Ανατολή, τα προνόμια της Εκκλησίας στην Αντιόχεια -που αναφέρονται στους κανόνες της Νίκαιας- ας διατηρούνται, και οι επίσκοποι της Ασιατικής επισκοπής ας διαχειρίζονται μόνο τα ασιατικά θέματα, και οι Πόντιοι επίσκοποι μόνο Ποντιακά θέματα· και οι Θράκες επίσκοποι μόνο Θρακικές υποθέσεις».
Η μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας το 330 από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη (μετέπειτα Κωνσταντινούπολη) επέτρεψε στην τελευταία να απελευθερωθεί από την εκκλησιαστική της εξάρτηση από την Ηράκλεια και σε λίγο περισσότερο από μισό αιώνα να λάβει αυτή την αναγνώριση της κατάταξης της επόμενης μετά τη Ρώμη από την πρώτη Σύνοδο, που έγινε μέσα στα τείχη της. Οι αντιρρήσεις της Αλεξάνδρειας για την προώθηση της Κωνσταντινούπολης, που οδήγησε σε συνεχή διαμάχη μεταξύ των δύο εδρών στο πρώτο μισό του 5ου αι., υποστηρίχθηκαν, τουλάχιστον μέχρι την Η΄ Οικουμενική Σύνοδο (Δ΄ στην Κωνσταντινούπολη) του 869–870, από τη Ρώμη, η οποία πρότεινε τη θεωρία ότι οι πιο σημαντικές θέσεις ήταν οι τρεις έδρες του Πέτρου, με τη Ρώμη στην πρώτη θέση.
Οι Δυτικοί επίσκοποι γενικά δεν συμμετείχαν στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης, με εξαίρεση τον Ασχόλιο της Θεσσαλονίκης, ο οποίος εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό τη ρωμαϊκή δικαιοδοσία. Πιστεύεται ευρέως ότι μόνο μέχρι τα μέσα του 6ου αι. η Λατινική Εκκλησία την αναγνώρισε ως οικουμενική, αλλά η παλαιότερη λατινική συλλογή κανόνων (η έκδοση "Prisca" ) καθώς και αναφορές του δόγματός της από τον πάπα Λέοντα Α΄ στον Τόμο του και στους κανόνες του από τους αντιπροσώπους (legati) του κατά τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο (στη Χαλκηδόνα) δείχνουν, ότι είχε γίνει αποδεκτή πολύ πριν από αυτό το σημείο.
Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος (Α΄ στην Έφεσο) (431) υπερασπίστηκε την ανεξαρτησία της Εκκλησίας στην Κύπρο έναντι της υπερμητροπολιτικής παρέμβασης της Αντιόχειας, αλλά την ίδια περίοδο η Ιερουσαλήμ επέτυχε να αποκτήσει υπερμητροπολιτική εξουσία στις τρεις επαρχίες της Παλαιστίνης.
Μετά τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα (451), η θέση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας της Πενταρχίας αποδυναμώθηκε από μία διαίρεση, κατά την οποία η μεγάλη πλειοψηφία του χριστιανικού πληθυσμού της ακολούθησε τη μορφή του χριστιανισμού, που οι αντίπαλοί της ονόμασαν Μονοφυσιτισμό.
Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα (451), που σηματοδότησε μία σοβαρή ήττα της Αλεξάνδρειας, αναγνώρισε, στον 28ο κανόνα της, την επέκταση της εξουσίας της Κωνσταντινούπολης στον Πόντο και την Ασία εκτός από τη Θράκη. Το Συμβούλιο αιτιολόγησε αυτή την απόφαση με το σκεπτικό ότι «οι Πατέρες δικαίως παραχώρησαν προνόμια στον θρόνο της παλαιάς Ρώμης, επειδή ήταν η βασιλική πόλη», και ότι η Β' Οικουμενική Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη «με την ίδια σκέψη, έδωσε ίσα προνόμια στον ιερότερο θρόνο της Νέας Ρώμης, δίκαια κρίνοντας ότι η πόλη που τιμάται με την κυριαρχία και τη Σύγκλητο, και απολαμβάνει ίσα προνόμια με την παλαιά αυτοκρατορική Ρώμη, θα πρέπει και σε εκκλησιαστικά θέματα να μεγεθύνεται ως έχει και να κατατάσσεται αμέσως μετά αυτήν".
Ο Πάπας Λέων Α΄, του οποίου οι εκπρόσωποι απουσίαζαν όταν εγκρίθηκε αυτό το ψήφισμα και διαμαρτυρήθηκαν εναντίον του, αναγνώρισε τη Σύνοδο ως Οικουμενική και επιβεβαίωσε τα δογματικά της διατάγματα, αλλά απέρριψε τον κανόνα 28 με το αιτιολογικό ότι παραβίαζε τον 6ο κανόνα της Νίκαιας και παραβίαζε τα δικαιώματά του Αλεξάνδρεια και Αντιόχεια. Την εποχή εκείνη η Κωνσταντινούπολη, ως μόνιμη κατοικία του Αυτοκράτορα, είχε τεράστια επιρροή.
Έτσι, σε λίγο περισσότερο από εκατό χρόνια, η δομική διάταξη ανά επαρχίες που προέβλεπε η Α' Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια μετατράπηκε, σύμφωνα με τον Τζον Χ. Έρικσον, σε ένα σύστημα πέντε μεγάλων τμημάτων με επικεφαλής τους επισκόπους Ρώμης, Κωνσταντινούπολης, Αλεξάνδρειας, Αντιοχείας, και Ιερουσαλήμ. Δεν χρησιμοποιεί γι' αυτές τις διαιρέσεις τον όρο πατριαρχείο, επειδή ο όρος πατριάρχης ως ομοιόμορφος όρος για τους αρχηγούς των τμημάτων άρχισε να χρησιμοποιείται μόνο την εποχή του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' τον επόμενο αιώνα, και επειδή υπάρχει ελάχιστη άποψη ότι τα τμήματα εθεωρούντο ως οιονεί κυρίαρχες οντότητες, όπως είναι τα πατριαρχεία στην ανατολική Ορθόδοξη εκκλησιολογία. Λόγω της απόφασης του Συμβουλίου της Εφέσου, η Κύπρος διατήρησε την ανεξαρτησία της από τη διαίρεση της Αντιόχειας και η ρύθμιση δεν ίσχυε εκτός της Αυτοκρατορίας, όπου αναπτύχθηκαν χωριστά «καθολικάτα» στη Μεσοποταμία και την Αρμενία. μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της Πενταρχίας γύρω στο 1000. Λευκό εσωτερικό: κατακτήθηκε από τα Ισλαμικά χαλιφάτα. Λευκή γραμμή: καταλαμβάνεται προσωρινά από τα Ισλαμικά χαλιφάτα ή εμιράτα. Βέλη: επέκταση.
Διατύπωση της πενταρχικής θεωρίας
Οι βασικές αρχές της θεωρίας της πενταρχίας, η οποία σύμφωνα με τον βυζαντινολόγο ιστορικό Μίλτον Β. Ανάστο «έφθασε στην υψηλότερη ανάπτυξή της στην περίοδο από τον 11ο έως τα μέσα του 15ου αιώνα», χρονολογούνται από τον 6ο αι. Ο Ιουστινιανός Α', ο οποίος συχνά τόνιζε τη σημασία και των πέντε πατριαρχείων που αναφέρθηκαν, ιδιαίτερα στη διατύπωση του δόγματος.
Ο Ιουστινιανός Α΄ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε (το 531) τον τίτλο του «πατριάρχη», για να ορίσει αποκλειστικά τους επισκόπους Ρώμης, Κωνσταντινούπολης, Αλεξάνδρειας, Αντιοχείας και Ιερουσαλήμ, θέτοντας τους επισκόπους αυτών των πέντε εδρών σε επίπεδο ανώτερο από αυτό των μητροπολιτών.
Το σχέδιο του Ιουστινιανού Α΄ για μια renovatio Ιmperii (ανανέωση της Αυτοκρατορίας) περιλάμβανε, καθώς και σε εκκλησιαστικά ζητήματα, μία επανεγγραφή του ρωμαϊκού δικαίου στο Corpus Juris Civilis και μία μόνο μερική επιτυχή ανάκτηση της Δύσης, συμπεριλαμβανομένης της πόλης της Ρώμης.
Όταν το 680 ο Κωνσταντίνος Δ' συγκάλεσε την ΣΤ' Οικουμενική Σύνοδο (Γ΄ στην Κωνσταντινούπολη), κάλεσε τους μητροπολίτες και άλλους επισκόπους της δικαιοδοσίας της Κωνσταντινούπολης. αλλά επειδή υπήρχαν εκπρόσωποι και των πέντε επισκόπων, στους οποίους ο Ιουστινιανός Α΄ είχε δώσει τον τίτλο του Πατριάρχη, η Σύνοδος αυτοανακηρύχτηκε Οικουμενική. Αυτό έχει ερμηνευτεί ότι σημαίνει ότι μία σύνοδος είναι οικουμενική, εάν παρευρίσκονται εκπρόσωποι και των πέντε πατριαρχών.
Ο 7ος και 8ος αι. είδε μία αυξανόμενη απόδοση σημασίας στην πενταρχία, καθώς οι πέντε πυλώνες της Εκκλησίας υποστήριζαν το αλάθητο της: θεωρήθηκε ότι ήταν αδύνατο και οι πέντε να είναι ταυτόχρονα σε λάθος. Συγκρίθηκαν με τις πέντε αισθήσεις του ανθρώπινου σώματος, όλες ίσες και εντελώς ανεξάρτητες η μία από την άλλη, και καμία με υπεροχή έναντι των άλλων.
Η βυζαντινή άποψη για την πεντααρχία είχε έντονο αντιρωμαϊκό προσανατολισμό, προβάλλοντας ενάντια στη ρωμαϊκή αξίωση για τον τελευταίο λόγο για όλα τα εκκλησιαστικά ζητήματα και για το δικαίωμα να κρίνει ακόμη και τους Πατριάρχες. Αυτό δεν ήταν νέος ισχυρισμός: περίπου το 446 ο πάπας Λέων Α΄ είχα διεκδικήσει ρητά την εξουσία σε ολόκληρη την Εκκλησία: «Η φροντίδα της καθολικής Εκκλησίας πρέπει να συγκλίνει προς τη μία έδρα του Πέτρου και τίποτε πουθενά δεν πρέπει να διαχωρίζεται από την Κεφαλή της». Σε σύνοδο που έγινε στη Ρώμη το 864, ο πάπας Νικόλαος Α' δήλωσε ότι καμία οικουμενική σύνοδος δεν μπορούσε να συγκληθεί χωρίς άδεια από τη Ρώμη. Και, μέχρι τον πάπα Αδριανό Β' (867–872), κανένας από τους πάπες δεν αναγνώρισε τη νομιμότητα και των τεσσάρων ανατολικών Πατριαρχών, αλλά μόνο αυτών της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας.
Ο κύριος σύμβουλος των δύο επώνυμων παπών, ο Αναστάσιος ο Βιβλιοθηκάριος, αποδέχτηκε τη βυζαντινή σύγκριση της πενταρχίας με τις πέντε αισθήσεις του ανθρώπινου σώματος, αλλά πρόσθεσε τον χαρακτηρισμό ότι κυβερνούσε το πατριαρχείο της Ρώμης, το οποίο παρομοίασε με την αίσθηση της όρασης, που κυβερνούσε τα άλλα τέσσερα.
Ενώ η θεωρία της πενταρχίας εξακολουθεί να υποστηρίζεται από τον διάδοχο της Βυζαντινής Εκκλησίας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αμφισβητείται από άλλους Ορθοδόξους της Ανατολής, οι οποίοι τη θεωρούν ως «μία εξαιρετικά τεχνητή θεωρία, που δεν εφαρμόστηκε ποτέ, μέχρις ότου οι μεγάλες συζητήσεις του 5ου αι. για τη Χριστολογία απέσπασαν την η Αλεξανδρινή (Κοπτική) Εκκλησία από επικοινωνία, και μοιραία διέλυσε την εξασθενημένη Εκκλησία της Αντιόχειας. Επιπλέον, η επιμονή της θεωρίας στην κυριαρχία αυτών των πέντε Πατριαρχών ήταν τουλάχιστον συζητήσιμη»
Τα πέντε αρχαία Πατριαρχεία, (η Πενταρχία), απαριθμούνται κατά σειρά υπεροχής, που κατατάσσονται από την Πενθέκτη Σύνοδο το 692:
Μετά το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης
Μέχρι το 661, το Μουσουλμανικό Χαλιφάτο Ρασιντούν είχε καταλάβει τα εδάφη, που είχαν ανατεθεί στα πατριαρχεία της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και της Ιερουσαλήμ, τα οποία στη συνέχεια δεν ανακτήθηκαν ποτέ περισσότερο από εν μέρει και προσωρινά. Το 732 ο Λέων Γ' ο Ίσαυρος, σε εκδίκηση για την αντίθεση του πάπα Γρηγορίου Γ' στις εικονομαχικές πολιτικές του Αυτοκράτορα, μετέφερε τη Σικελία, την Καλαβρία και την Ιλλυρία από το πατριαρχείο της Ρώμης (η δικαιοδοσία του οποίου εκτεινόταν μέχρι τότε ανατολικά ως τη Θεσσαλονίκη) σε αυτό της Κωνσταντινούπολης. .
Σχεδόν όλοι οι βυζαντινοί συγγραφείς που ασχολήθηκαν με το θέμα της πενταρχίας υπέθεσαν ότι η Κωνσταντινούπολη, ως έδρα του ηγεμόνα της Αυτοκρατορίας και συνεπώς του κόσμου, ήταν η υψηλότερη μεταξύ των Πατριαρχείων και, όπως ο Αυτοκράτορας, είχε το δικαίωμα να τα κυβερνά. Αυτή η αίσθηση εντάθηκε περαιτέρω μετά το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης το 1054, που μείωσε την πενταρχία σε τετραρχία, αλλά υπήρχε πολύ πριν από αυτό. Η ιδέα ότι με τη μεταφορά της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη μεταφέρθηκε και η πρωτοκαθεδρία στην Εκκλησία, βρίσκεται σε ανεπτυγμένη μορφή ήδη από τον Ιωάννη Φιλόπονο (π. 490 – π. 570). εκφωνήθηκε στην πιο εξελιγμένη μορφή του από τον Φώτιο Α΄ της Κωνσταντινούπολης (π. 810 – π. 893), και αγκαλιάστηκε από τους διαδόχους του, συμπεριλαμβανομένων των Κάλλιστου Α΄ (1350–1353, 1355–1363), Φιλόθεου (1353–1354, 1364). –1376) και Nείλου (1379–1388).
Έτσι, για τους Βυζαντινούς του πρώτου μισού της 2ης χιλιετίας, η διακυβέρνηση της Χριστιανικής Εκκλησίας ήταν πρωτοκαθεδρία, που ανήκε στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο όμως επέλεγε να μην επιμείνει σε αυτό όσον αφορά τη δύση. Αυτό αποδεικνύεται από τον Νείλο Δοξαπατρή, ο οποίος το 1142–43 επέμεινε σθεναρά στην πρωτοκαθεδρία της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, την οποία θεωρούσε ως κληρονομιά από τη Ρώμη λόγω της μεταφοράς της πρωτεύουσας και επειδή η Ρώμη είχε περιπέσει στα χέρια των βαρβάρων, αλλά που περιόρισε ρητά τη βυζαντινή εξουσία στα άλλα τρία ανατολικά πατριαρχεία. Ο Πατριάρχης Κάλλιστος, που προαναφέρθηκε, έκανε το ίδιο περίπου 200 χρόνια αργότερα. «Με άλλα λόγια, η Ρώμη αποκλείστηκε οπωσδήποτε από τη σφαίρα επιρροής της Κωνσταντινούπολης και τέθηκε στο ίδιο επίπεδο με την Κωνσταντινούπολη, όπως συνάγεται από τη δήλωση του Νείλου ότι οι επίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως και Ρώμης, και μόνο αυτοί οι δύο, ονομάζονταν Οικουμενικοί πατριάρχες».
Άνοδος άλλων πατριαρχείων
Σήμερα η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία περιλαμβάνει εννέα Πατριαρχεία: Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, Πατριαρχείο Αντιοχείας, Πατριαρχείο Βουλγαρίας, Πατριαρχείο Γεωργίας, Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, Πατριαρχείο Ρωσίας, Πατριαρχείο Ρουμανίας, Πατριαρχείο Σερβίας.
Εντός της Καθολικής Εκκλησίας, εκτός από την ίδια τη Ρώμη και την Ιερουσαλήμ, οι πόλεις της Βενετίας, της Λισαβόνας και της Γκόα έχουν επίσης καθεστώς πατριαρχείων, που ιδρύθηκαν το 1451, το 1716 και το 1886 αντίστοιχα. Υπήρξαν επίσης Λατινικά πατριαρχεία για τα υπόλοιπα της αρχικής πενταρχίας, δηλαδή την Κωνσταντινούπολη, την Αλεξάνδρεια και την Αντιόχεια, αλλά όλα αυτά καταργήθηκαν το 1964 Υπάρχουν, ωστόσο, διάφοροι Ανατολικοί Καθολικοί πατριάρχες, που διεκδικούν αυτές τις έδρες.
Τα δυτικά καθολικά πατριαρχεία δεν είναι αυτοκέφαλα, όπως τα ανατολικά καθολικά ομόλογά τους. είναι σε μεγάλο βαθμό τιμητικοί τίτλοι, και οι άλλοι πατριάρχες υπόκεινται όλοι στον πατριάρχη της Ρώμης, δηλαδή στον πάπα.
Άλλες απόψεις
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει αναγνωρίσει εν μέρει την Πενταρχία, ως ισότιμη Πενταρχία  με σειρά προτεραιότητας ξεκινώντας από τη Ρώμη (ακολουθεί αμέσως η Κωνσταντινούπολη). Η Ανατολική Ορθοδοξία εξακολουθεί να στηρίζεται στη θεωρία των τριών εδρών του Πέτρου. Η Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής δεν αναγνωρίζει την πενταρχία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φθοριούχο λίθιο
Φυσική παρουσία
Το φθοριούχο λίθιο βρίσκεται στη φύση με τη μορφή ενός εξαιρετικά σπάνιου ορυκτού, που ονομάζεται γκριτσίτης.
Παραγωγή
Το φθοριούχο λίθιο παράγεται από υδροξείδιο του λιθίου και υδροφθόριο ή από διάλυμα ανθρακικού λιθίου σε περίσσεια υδροφθορίου. Σε κάθε περίπτωση, το προϊόν της αντίδρασης ξηραίνεται με εξάτμιση και μετά θερμαίνεται μέχρις ερυθροπύρωσης, για να εκδιωχθεί κάθε τυχόν ίχνος υγρασίας. ή Ακόμη, εκμεταλλευόμενοι τη σχετικά χαμηλή υδατοδιαλυτότητα του φθοριούχου λιθίου, μπορούμε να το λάβουμε σε ίζημα με επίδραση πυκνού διαλύματος χλωριούχου λιθίου σε φθοριούχο αμμώνιο.
Όλες οι παραπάνω είναι αντιδράσεις διπλής αντικατάστασης.
Χαρακτηριστικά
Το φθοριούχο λίθιο κρυσταλλώνεται στη δομή του χλωριούχου νατρίου (ΑΣ = 6), στην ομάδα διαστήματος Fm(-3)m (με αριθμό ομάδας διαστήματος = 225) και σταθερά κρυσταλλικού πλέγματος a = 402,6 pm. Η υδατοδιαλυτότητα του φθοριούχου νατρίου ανέρχεται σε μόλις 1.340 kg/m³ Η (σχετικά) χαμηλή υδατοδιαλυτότητα του φθοριούχου λιθίου οφείλεται στο γεγονός ότι η ενέργεια κρυσταλλικού πλέγματος είναι με γαλύτερη από την ενέργεια ενυδάτωσης της ένωσης. Τα υδατικά διαλύματα του φθοριούχου λιθίου είναι ελαφρώς βασικά (pH = 8). Επιπλέον, το φθοριούχο λίθιο δεν σχηματίζει υδρίτες, όπως είναι γνωστό ότι σχηματίζουν τα υπόλοιπα αλογονίδια του λιθίου.
Το φθοριούχο λίθιο σχηματίζει ευτηκτικό μείγμα με το φθοριούχο ασβέστιο (CaF2) σε γραμμομοριακή αναλογία σύνθεσης 80,5 % LiF / 19,5 % CaF2, στην οποία το μείγμα τήκεται στους 769° C.
Στην παραγωγή αλουμινίου
Στην παραγωγή αλουμινίου, το φθοριούχο λίθιο χρησιμοποιείται ως πρόσθετο στις δεξαμενές ηλεκτρόλυσης.
Σε τηγμένα άλατα
Το (στοιχειακό) φθόριο παράγεται με ηλεκτρόλυση τήγματος διφθοριούχου καλίου (KHF2). Η συγκεκριμένη ηλεκτρόλυση προχωρά πιο αποτελεσματικά όταν ο ηλεκτρολύτης (KHF2) συμπεριέχει μια μικρή περιεκτικότητα σε φθοριούχο λίθιο, πιθανώς γιατί διευκολύνει το σχηματισμό μιας επιφάνειας Li-C-F στα χρησιμοποιούμενα ηλεκτρόδια άνθρακα. Ένα άλλο χρήσιμο τηγμένο άλας είναι το FLiNaK, που αποτελείται από μείγμα φθοριούχου λιθίου, φθοριούχου νατρίου (NaF) και φθοριούχου καλίου (KF). Το κύριο ψυκτικό για τον πειραματικό αντιδραστήρα τηγμένων αλάτων ήταν FLiBe, δηλαδή μείγμα φθοριούχου λιθίου και φθοριούχου βηρυλλίου (BeF2) σε γραμμομοριακή αναλογία 2:1.
Στην οπτική
Εξαιτίας του μεγάλου χάσματος ζωνών, οι κρύσταλλοι φθοριούχου λιθίου είναι διαφανείς, περισσότερο από κάθε άλλο υλικό, για τη μικρού μήκους κύματος υπεριώδη ακτινοβολία. Γι' αυτό το φθοριούχο λίθιο χρησιμοποιείται [μαζί με το φθοριούχο μαγνήσιο (MgF2)] σε εξειδικευμένη οπτική υπεριώδους. Μονοκρύσταλλοι φθοριούχου λιθίου χρησιμοποιούνται ως πρίσματα σε φασματοφωτόμετρα υπερύθρου ή ως μονοχρωματορικοί κρύσταλλοι στη φασματοσκοπία ακτίνων X.
Σε ανιχνευτές ραδιενέργειας
Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως ένα μέσο για καταγραφή έκθεσης σε ιονίζουσα ακτινοβολία από ακτίνες γ, σωματίδια β και νετρόνια (έμμεσα, χρησιμοποιώντας την πυρηνική αντίδραση 63Li, n, α) σε δοσίμετρα θερμοφωταύγειας.
Σε πυρηνικούς αντιδραστήρες
Το φθοριούχο λίθιο (πολύ εμπλουτισμένο στο συνηθισμένο του ισότοπο λίθιο-7, 73Li) σχηματίζει το βασικό συστατικό του προτιμώμενου μείγματος αλάτων που χρησιμοποιείται σε πυρηνικούς αντιδραστήρες υγρών φθοριδίων. Τυπικά, το φθοριούχο λίθιο σε μείγμα με το φθοριούχο βηρύλλιο σχηματίζει έναν βασικό διαλύτη (FLiBe), μέσα στον οποίο διαλύονται φθορίδια του ουρανίου και του θορίου. Το φθοριούχο λίθιο είναι εξαιρετικά σταθερό χημικά και τα μείγματα FLiBe έχουν χαμηλά σημεία τήξης (360 - 459°C) και τις καλύτερες ιδιότητες (επιβράδυνσης) νετρονίων των συνδυασμών φθοριούχων αλάτων που είναι κατάλληλα για χρήση σε πυρηνικούς αντιδραστήρες. Στον πειραματικό αντιδραστήρα τηγμένων αλάτων χρησιμοποιήθηκαν δυο (2) διαφορετικά μείγματα για τα δυο (2) ψυκτικά κυκλώματα.
Σε οργανικές διόδους εκπομπής φωτός
Το φθοριούχο λίθιο χρησιμοποιείται ευρύτατα σε πολυμερικές διόδους εκπομπής φωτός (Polymer Light-Emitting Diodes) και σε οργανικές διόδους εκπομπής φωτός (OLED: Organic Light-Emitting Diodes) ως ένα «στρώμα ζευγαρώματος» (coupling layer) για την ενίσχυση της έγχυσης ηλεκτρονίων. Το πάχος του στρώματος φθοριούχου λιθίου είναι συνήθως γύρω στο 1 nm. Η διηλεκτρική σταθερά του φθοριούχου λιθίου είναι 9,0.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Ενώσεις λιθίου Κατηγορία:Αλογονίδια
Οζλέμ Γιλμάζ
Η Οζλέμ Γιλμάζ είναι Τουρκάλα ηθοποιός, η οποία  έγινε ευρέως γνωστή στην Ελλάδα  μέσα από την τουρκική δραματική σειρά «Μοιραίος Έρωτας», όπου υποδυόταν την Εντά.
Γεώργιος Σεχιώτης
Ο Γεώργιος Σεχιώτης ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Οζλέμ Γιλμάζ
Βιογραφία
Η Özlem γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1986 στην Κωνσταντινούπολη. Από μικρή ηλικία ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική και όλοι έλεγαν ότι είχε ταλέντο.Έτσι όταν τελείωσε το λύκειο μπήκε στη σχολή Καλών Τεχνών του Müjdat Gezen και ξεκίνησε να σπουδάζει ηθοποιός.Όμως εξαιτίας του ξαφνικού θανάτου του πατέρα της διέκοψε για λίγο τις σπουδές της,τις οποίες ολοκλήρωσε το 2006 και από τότε έχει συμμετάσχει σε αρκετές σειρές στη χώρα της.Τον χειμώνα του 2013 η Οζλέμ έκανε τα πρώτα της βήματα και στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας στην ταινία εποχής Karaoğlan,στην οποία υποδύθηκε μια πριγκίπισσα. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος της στη σειρά Unutulmaz - Μοιραίος Έρωτας ως Εντά. Το 2013 συμμετείχε στη σειρά Kaçak (Φυγάς) η οποία προβάλλεται στο κανάλι ATV. Στο τέλος της πρώτης σεζόν ο χαρακτήρας της πέθανε, και έτσι αποχώρησε για να πρωταγωνιστήσει στην σειρά Emanet που θα προβάλλεται από το κανάλι Fox Tv. Ωστοσο τα νουμερα τηλεθεασης δεν ηταν ικανοποιητικα και η σειρα κοπηκε στα 13 μολις επεισοδια. Σχεδον αμεσως μετα η Οζλεμ συμφωνησε να πρωταγωνιστησει στη νεα σειρα του Atv με τιτλο Μαυρο Ψωμι (Kara Ekmek) η ποια βρισκεται στα πρωτα επεισοδια της προβολης της και σημειωνει ηδη υψηλα νουμερα τηλεθεασης.
Γεώργιος Σεχιώτης
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Τριπολιτσάς. Υπηρέτησε πάντοτε με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τους λοιπούς καπεταναίους. Έδειξε πολλή γενναιότητα και δεξιοτεχνία στον πόλεμο σε όλες τις μάχες και τις πολιορκίες που έλαβε μέρος.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Οζλέμ Γιλμάζ
Προσωπική Ζωή
Η Οζλέμ είχε σχέση για τέσσερα χρόνια με τον τραγουδιστή Μπερκσάν Οζέρ (Berksan Özer). Γνωρίστηκαν κατά τη συνεργασία τους για την τηλεοπτική σειρά Sevret Avcısı. Μάλιστα ετοιμάζονταν να παντρευτούν, όμως τελικά χώρισαν το 2011. Ωστόσο τα ΜΜΕ της Τουρκίας της είχαν χρεώσει σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της στη σειρά (unutulmaz-μοιραίος έρωτας) Σερχάν Γιαβάς (Serhan Yavaş) και φήμες έλεγαν ότι αυτός ήταν ο λόγος του χωρισμού της με τον Μπερκσάν. Παρόλα αυτά η σχέση αυτή δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ αφού και η Οζλέμ και ο Σερχάν δήλωναν πως είναι μονό φίλοι. Το 2011 η Οζλέμ εκανε δεσμο με τον δικηγόρο Αχμέτ Αγιάρ (Ahmet Ayar) με τον οποιο παντρευτηκε στις 25 Οκτωβριου του 2013. Ωστοσο ο γαμος του ζευγαριου τελειωσε τον Μαρτιο του 2015 τελειως συνενετικα και αθορυβα και διερευσε στον τυπο απο μια ανακοινωση που εκανε η ιδια η Οζλεμ οταν ηδη ειχε βγει το διαζυγιο.
Οζλέμ Γιλμάζ και Ελλάδα
Η Οζλέμ Γιλμάζ έκανε τη πρώτη της εμφάνιση στα ελληνικά τηλεοπτικά δρώμενα μέσω του Mega, με την προβολή της σειράς Μοιραίος Έρωτας (Unutulmaz) στις 18 Μαρτίου του 2012 η οποία σημειώνε ποσοστά άνω του 40%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Πιριντβίζνικι
Οι Πιριντβίζνικι (ρωσικά: Передви́жники) προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [pʲɪrʲɪˈdvʲiʐnʲɪkʲi], ή Περιπλανώμενοι ήταν μια ομάδα Ρώσων καλλιτεχνών, οι οποίοι, διαφωνούντες με τους ακαδημαϊκούς περιορισμούς  της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, συγκρότησαν το 1870 έναν ανεξάρτητο σύνδεσμο, που οργάνωνε περιοδεύουσες εκθέσεις σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας, εξ ου και η ονομασία τους «Οι Περιπλανώμενοι».
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
thumb|500px|right|Συνέλευση περιφερείας (α' τμήμα) των Μαρτύρων του Ιεχωβά της βόρειας Ελλάδας το [[2008 στο Παλαί ντε Σπορ, Θεσσαλονίκης]] 250px|μικρογραφία|Αίθουσα Βασιλείας του Θεού στην [[Καβάλα]] Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά άρχισαν τη σύγχρονη δραστηριότητά τους στην Ελλάδα γύρω στις αρχές του εικοστού αιώνα και έχουν πλήρη νομική αναγνώριση ως θρησκεία. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αναγνωρίζονται στην ελληνική έννομη τάξη ως γνωστή θρησκεία. (Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Υπόθεση Κοκκινάκη κατά Ελλάδας (25/5/1993) κ.ά.· Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών (386/1992)· Συμβούλιο της Επικρατείας (2105/1975, 2106/1975, 2484/1980, 4533/1986, 3601/1990, 2487/1992, 490/1999)· Διοικητικό Εφετείο Αθηνών (1700/1983)· Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (919/1970)· Εισαγγελέας Αρείου Πάγου (Γν. 14/1959)· κλπ) Οι δικαστικές αποφάσεις επί αρκετές πλέον δεκαετίες έχουν αποφανθεί υπέρ της γνωστής κατά το Σύνταγμα θρησκείας, αναιρώντας παλιότερες δικαστικές αποφάσεις περί του αντιθέτου. Η παλαιότερη δικονομική αναφορά στην νομική υπόσταση των Μαρτύρων είναι η επίσημη γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης του 1936(49/1936), η οποία ανέφερε ότι «ο χιλιασμός δεν είναι θρησκεία ως την εννοεί το Σύνταγμα, αλλά αίρεση της χριστιανικής θρησκείας» η οποία «ενεργεί προσηλυτισμό και πράξεις ποινικώς κολάσιμες». Η ίδια γνωμοδότηση κατέληγε στο συμπέρασμα ότι «κατά συνέπεια οι γάμοι μεταξύ χιλιαστών είναι άκυροι και δεν είναι δυνατό να καταχωρίζονται στα ληξιαρχικά βιβλία, τυχόν δε καταχωρήσεις που έγιναν πρέπει να διαγραφούν». Παρόμοια, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους γνωμοδότησε προς το Υπουργείο Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων το 1946 (268/1946) ότι «οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αποτελούν αίρεση». Φυσικά, τέτοιου είδους τοποθετήσεις ξεπεράστηκαν με σωρεία αποφάσεων ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 (π.χ. Γν. Εισ. Αρ.Π. 1/1947: «Η αίρεση των χιλιαστών είναι γνωστή στην Ελλάδα, δηλ. φανερή, χωρίς κρύφια δόγματα και λατρεία και δεν αντιβαίνει στην ηθική και τη δημόσια τάξη. Κατά συνέπεια οι γάμοι μεταξύ χιλιαστών είναι έγκυροι και θα πρέπει να καταχωρίζονται στα ληξιαρχικά βιβλία».), παρά τις παλινωδίες που παρατηρήθηκαν κατά καιρούς.
Πιριντβίζνικι
Ιστορία
Ο σύνδεσμος των «Περιπλανώμενων» σχηματίστηκε το 1870 στην Αγία Πετρούπολη, με πρωτοβουλία των Ρώσων ζωγράφων Ιβάν Κραμσκόι (Ива́н Крамско́й), Γκριγκόρι Μιασογιέντοφ (Григо́рий Мясое́дов), Νικολάι Γκαι ή Γκάυ (Никола́й Ге) και Βασίλι Περόφ (Васи́лий Перо́в), οι οποίοι, εμφορούμενοι από δημοκρατικά ιδεώδη, εμπνέονταν από την ιδέα να φέρουν την τέχνη κοντά στο λαό, οργανώνοντας κινητές εκθέσεις στη ρωσική ύπαιθρο.
Το ιδεολογικό μανιφέστο των «περιπλανώμενων» καλλιτεχνών ήταν επηρεασμένο από τις αισθητικές αντιλήψεις του θεωρητικού της τέχνης και της λογοτεχνίας Βισαριόν Μπελίνσκι (Виссарио́н Бели́нский). Συμπαραστάτες στο έργο τους ήταν και οι φίλοι τους συγγραφείς Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ιβάν Τουργκένιεφ και Λέον Τολστόι. Εμπνεόμενοι από δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη, καταδίκαζαν τη ρωσική αριστοκρατική κοινωνία και την αυταρχική διακυβέρνηση της χώρας, καυτηρίαζαν τις ανισότητες και αδικίες της κοινωνικής ζωής, εκθειάζοντας στα έργα τους την ομορφιά της ζωής των ανθρώπων της υπαίθρου, σκηνές από τη ζωή των χωρικών, τη δύναμη του χαρακτήρα τους, την αγωνία τους για ισότητα και δικαιοσύνη.
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
Ιστορική αναδρομή
Ήρθαν επίσης σε επαφή με χιλιάδες Έλληνες πολίτες με το να οργανώνουν δημόσιες διαλέξεις. Παραδείγματος χάρη, το 1912, ο Κάρολος Τέηζ Ρώσσελ, ο πρώτος πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, εκφώνησε μια διάλεξη στην Αίθουσα του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων στην Αθήνα. Αργότερα εκφώνησε τη διάλεξη "Που είναι οι Νεκροί;" στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Κόρινθο. Η ανταπόκριση στην ομιλία ήταν καλή, και ο δήμαρχος ξενάγησε τον Ρώσσελ στην πόλη. Το 1920, ο δεύτερος πρόεδρος της Εταιρίας, ο Ιωσήφ Φ. Ρόδερφορντ, εκφώνησε μια διάλεξη στον Άρειο Πάγο στην Αθήνα.
Πιριντβίζνικι
Ιστορία
Κατά την περίοδο της ακμής της, από το 1871 ως το 1890, η Ομάδα των Περιπλανώμενων είχε οργανώσει 48 περιοδεύουσες εκθέσεις στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα, που τις ακολούθησαν και άλλες στο Κίεβο, το Χάρκοβο, το Καζάν, τη Ρίγα, την Οδησσό και άλλες πόλεις.
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
Ιστορική αναδρομή
thumb|left|200px|[[Η Σκοπιά|Η Σκοπιά του Πύργου και Κήρυξ της του Χριστού Παρουσίας (1920)]] Ο Αθανάσιος Καρανάσιος, φωτογράφος και επιμελής σπουδαστής της εβραϊκής και της ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιήθηκαν για τη συγγραφή της Αγίας Γραφής, είχε γίνει Σπουδαστής της Γραφής το 1910. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, αυτός εκφώνησε τη μνημειώδη διάλεξη "Εκατομμύρια Ζώντων Ήδη Ουδέποτε θα Αποθάνωσιν" στο Δημοτικό Θέατρο της Αθήνας. Υπήρχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον ώστε εκφώνησε ξανά αυτή την ομιλία στην Αίθουσα του Ωδείου στην οδό Φειδίου. Ο Γεώργιος Δούρας, γνωστός ποιητής της εποχής, εκφώνησε παρόμοιες διαλέξεις στην Πάτρα, στην Καλαμάτα και στην Κέρκυρα.
Πιριντβίζνικι
Ιστορία
Γύρω στο 1898, το κίνημα των «περιπλανώμενων» άρχισε να χάνει την επιρροή του στην κοινωνία και υποκαταστάθηκε από τον «Κόσμο της Τέχνης» Мир искусства (Mir Iskusstva), μια νεοσύστατη εταιρεία καλλιτεχνών, που αντιδρούσαν στον «επαρχιώτικο εθνικισμό» των Περιπλανώμενων και προωθούσαν δυτικοευρωπαϊκές ιδέες και την υιοθέτηση του δόγματος «η τέχνη για την τέχνη». Στις αρχές του 20ού αι., πολλά από τα μέλη τους προσχώρησαν στα νέα μηνύματα της σοβιετικής τέχνης, υιοθετώντας τις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
Ιστορική αναδρομή
Αργά και σταθερά αυτές οι προσπάθειες άρχισαν να παράγουν καρπούς. Οι Μάρτυρες άρχισαν να αυξάνουν στη Θεσσαλία, και κυρίως σε δύο χωριά, στο Ελευθεροχώρι και στο Καλαμάκι. Αυξήσεις σημειώθηκαν κατόπιν στη Μακεδονία και στα νησιά Σάμος, Κέρκυρα και Κρήτη.
Πιριντβίζνικι
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
Ιστορική αναδρομή
thumb|right|Εκτέλεση Μάρτυρα του Ιεχωβά [[Αντιρρησίες συνείδησης στην Ελλάδα|αντιρρησία συνείδησης στη Λάρισα λόγω άρνησης να πάρει όπλο στον στρατό. (Το Βήμα 11ης Φεβρουαρίου 1949)]] Ωστόσο, τα εμπόδια που προκαλούνταν στο έργο κηρύγματος των Μαρτύρων ήταν πολλά και δύσκολα. Εξαιτίας της τεράστιας επιρροής που ασκεί ο κλήρος στην Ελλάδα, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν γίνει συχνά αντικείμενο έντονου διωγμού.
Μια από τις πιο δύσκολες περιόδους άρχισε το 1936, όταν ανέβηκε στην εξουσία η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Οι νόμοι εναντίον του προσηλυτισμού, που θεσπίστηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, έχουν χρησιμοποιηθεί από τότε και έπειτα με υπερβολική αυστηρότητα εναντίον των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Πολλοί Μάρτυρες του Ιεχωβά φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν στα ξερονήσια του Αιγαίου λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, μαζί με χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους. Κατά τη γερμανική κατοχή και αμέσως μετά, λόγω της πολιτικά ουδέτερης στάσης που τηρούσαν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, σε ορισμένους από αυτούς επιβλήθηκαν ποινές από 7 μέχρι 20 χρόνια ενώ άλλοι καταδικάστηκαν σε ισόβια φυλάκιση.
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αντιμετώπισαν σκληρές διώξεις εκείνη την περίοδο. Οι αποβολές παιδιών από τα σχολεία τους έγινε κάτι το συνηθισμένο, υπήρξαν απολύσεις από την εργασία, κ.ο.κ. Οι πηγές δείχνουν ότι οι Μάρτυρες ήταν συχνά αντικείμενο διώξεων αλλά ακόμη και εκτέλεσης αφού λόγω της ουδέτερης θέσης τους αρνούνται την στράτευση. Μετά από σοβαρή έρευνα, ο δημοσιογράφος Τσαρούχας Κώστας στο βιβλίο του "Αντιρρησίες Συνείδησης" εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα του 1996 και συγκεκριμένα στη σελίδα 30, παρέθεσε τεκμηριωμένα στοιχεία με βάση τα οποία το σύνολο των ποινών που έχουν καταδικαστεί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα ξεπερνούν τα 10.050 χρόνια, από τα οποία εκτίθησαν πραγματικά 5.731 χρόνια από 2.728 καταδικασθέντες Μάρτυρες του Ιεχωβά ως αντιρρησίες συνείδησης (τα στοιχεία καλύπτουν την περίοδο από τη δεκαετία του 1940 μέχρι το 1994). Επίσης, καταδικάστηκαν σε ισόβια 26 άτομα, σε θανατική ποινή 42 άτομα σε εξορία 68 άτομα, εκτελέστηκαν επίσημα 2 άτομα και βασανίστηκαν έως θανάτου 5 άτομα σύμφωνα με τα καταγεγραμμένα στοιχεία.
Στη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960, τα πράγματα βελτιώθηκαν σε κάποιο βαθμό για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα. Κατόπιν, το 1967, ανέλαβε την εξουσία η χούντα που διήρκεσε μια εφταετία, και αναστάλθηκε η ισχύς άρθρων του Συντάγματος που διασφάλιζαν την ελευθερία των συγκεντρώσεων και του τύπου. Η Σκοπιά ήταν το μόνο θρησκευτικό περιοδικό το οποίο απαγορεύτηκε ανάμεσα και σε άλλα έντυπα που βρίσκονταν υπό απαγόρευση. Οι Μάρτυρες, όπως και στο παρελθόν, απλώς συνέχισαν το έργο κηρύγματος υπό την επιφάνεια. Παρ' όλα αυτά, εξακολούθησαν να αυξάνουν αλματωδώς σε αριθμούς -από 10.940 το 1967 έφτασαν τους 17.073 το 1974.
Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ
Ο  Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ (Emilio Gino Segrè, 1 Φεβρουαρίου 1905 – 22 Απριλίου 1989) ήταν Ιταλός φυσικός και νομπελίστας ο οποίος μαζί με τον Όουεν Τσάμπερλεϊν ανακάλυψε το αντιπρωτόνιο, ένα υποατομικό αντισωματίδιο.
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
Ιστορική αναδρομή
Στη διάρκεια των σχετικά ήρεμων ετών που ακολούθησαν, οι Μάρτυρες συνέχισαν να ακμάζουν παρά τον συνεχή πόλεμο που έχουν δεχτεί από την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία. Στις μέρες μας έχουν πάψει να φυλακίζονται για λόγους στράτευσης καθώς εκτελούν εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία, μετά από ισχυρές πιέσεις που δέχτηκε η ελληνική Πολιτεία από διεθνείς οργανισμούς. Το Δεκέμβριο του 2007, κατόπιν τοποθέτησης της ανεξάρτητης Αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο επανεξέτασε και έκανε ριζικές διορθώσεις στο διδακτικό εγχειρίδιο των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου όσον αφορά την ιστορία, τις πρακτικές και τις πεποιθήσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ
Βιογραφία
Ο Σεγκρέ γεννήθηκε σε μια Εβραϊκή οικογένεια στη πόλη Τίβολι της Ιταλίας, και γράφτηκε στη Πολυτεχνική σχολή του Πανεπιστήμιου Σαπιέντσα Ρώμης. Μεταπήδησε στη φυσική το 1927 και πήρε το διδακτορικό του το 1928, με καθηγητή τον Ενρίκο Φέρμι.
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
Ιστορική αναδρομή
Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν 28.715 ευαγγελιζόμενοι σε 389 εκκλησίες, ενώ στον ετήσιο εορτασμό της Ανάμνησης του θανάτου του Ιησού Χριστού παραβρέθηκαν 47.027 άτομα.
Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ
Βιογραφία
Μετά την θητεία του στον Ιταλικό Στρατό (1928 - 1929), δούλεψε στο Αμβούργο με τον Όττο Στερν και με τον Πιέτερ Ζέεμαν στο Άμστερνταμ ως υπότροφος του Ιδρύματος Ροκφέλερ. Ο Σεγκρέ διορίστηκε βοηθός καθηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης το 1932 και υπηρέτησε έως το 1936. Από 1936 έως 1938 διετέλεσε Διευθυντής του Εργαστηρίου Φυσικής του Πανεπιστημίου του Παλέρμο.
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και η ελληνική νομοθεσία
Το κύριο πρόβλημα που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σήμερα οι Μάρτυρες του Ιεχωβά σε σχέση με την ελληνική νομοθεσία είναι μόνο η ποινικοποίηση του αθέμιτου προσηλυτισμού (και η εφαρμογή της διάταξης αυτής από τα δικαστήρια). Τα δύο παλαιότερα, η νομοθεσία περί ιδρύσεως ευκτηρίων οίκων και η ποινικοποίηση της άρνησης στράτευσης, έχουν αντιμετωπισθεί. Η νομοθεσία του 2006 που αφορούσε βελτιώσεις στο ζήτημα των θρησκευτικών ελευθεριών κατάργησε την (εν πολλοίς ανενεργή από καιρό) απαιτούμενη διαβούλευση και συναίνεση µε τον οικείο ορθόδοξο μητροπολίτη ως προϋπόθεση για την έκδοση άδειας, ενώ η άρνηση στράτευσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά καλύπτεται ως "ευμενής διάκριση" από την αναγνώριση του δικαιώματος εναλλακτικής θητείας του Ν. 2510/97 που απαλλάσσει από την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία λόγω κωλύματος απορρέοντος από τις θρησκευτικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις. Στην Ελλάδα ο νόμος περί του προσηλυτισμού που ισχύει έως σήμερα έχει δημιουργήσει αρκετά προβλήματα σε όλους τους ετερόδοξους Έλληνες και κυρίως στους Μάρτυρες του Ιεχωβά οι οποίοι κάνουν έντονο ευαγγελιστικό έργο. Ο νόμος αυτός κρίνεται από έγκριτους νομικούς ως ξεπερασμένος και υπάρχει μια έντονη προτροπή από μέρους τους ώστε να καταργηθεί. Σε δίκες που διεξήχθησαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, καταδείχθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα στον συγκεκριμένο νόμο. Αρχικά το Δικαστήριο απεφάνθη ότι τα κράτη έχουν το δικαίωμα να ποινικοποιούν τον αθέμιτο προσηλυτισμό. Θεώρησε επίσης ότι, μολονότι ο σχετικός ελληνικός νόμος είναι μάλλον ασαφής και έχει γίνει προσπάθεια να συμπληρωθεί από τη νομολογία που απορρέει από τις δικαστικές αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, παραμένει ανοιχτό το ζήτημα του κατά πόσο αυτός ο νόμος περί προσηλυτισμού συμβιβάζεται με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σύμφωνα με το Δικαστήριο, ο εν λόγω νόμος θα μπορούσε να είναι συμβατός με το άρθρο 9 της Σύμβασης εφόσον καταδειχτεί ότι αποσκοπεί στην ποινικοποίηση του αθέμιτου και μόνο προσηλυτισμού. Οι χαρακτηριστικότερες υποθέσεις που έφτασαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και κατέδειξαν την ασάφεια του συγκεκριμένου νόμου αλλά και παρόμοιων νόμων που πλήττουν την θρησκευτική ελευθερία του ατόμου στην Ελλάδα είναι οι υποθέσεις Κοκκινάκης κατά Ελλάδας (1993), Μανουσάκης και λοιποί κατά Ελλάδας (1996), Βαλσαμής κατά Ελλάδας (1996), Ευστρατίου κατά Ελλάδας (1996), Τσιρλής και Κουλούμπας κατά Ελλάδας (1997), Γεωργιάδης κατά Ελλάδας (1997), Τσαβαχίδης κατά Ελλάδας (1999) και Θλιμμένος κατά Ελλάδας (2000).
Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα
Μετάγγιση αίματος
Στην Ελλάδα η μετάγγιση σε ανηλίκους διατάσσεται παγίως από τον Εισαγγελέα σε περίπτωση κινδύνου για την υγεία ή τη ζωή του ανηλίκου, ενώ έχει κριθεί από τα δικαστήρια ότι η θρησκευτική πεποίθηση των γονέων - Μαρτύρων του Ιεχωβά περί άρνησης μετάγγισης αίματος είναι εν δυνάμει ενάντια στο συμφέρον των ανήλικων παιδιών και ότι σε περίπτωση διαζυγίου είναι παράγοντας που θα πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν για την απόφαση σε ποιον γονέα θα ανατεθεί η επιμέλειά τους. Στις δικαστικές αποφάσεις εκφράζεται ο φόβος ότι ο γονέας - Μάρτυρας του Ιεχωβά σε ενδεχόμενη έκτακτη περίπτωση πιθανώς θα αποκρύψει την ανάγκη του παιδιού για μετάγγιση, κάτι που προβλέπεται ότι θα έχει βλαπτικές συνέπειες για το παιδί. Στις ίδιες αποφάσεις αναφέρεται βέβαια ότι, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 1511 Αστικού Κώδικα, όπου είναι δυνατό, το δικαστήριο οφείλει να ζητάει και να συνεκτιμάει την γνώμη του ίδιου του ανηλίκου "ανάλογα με την ωριμότητα του".
Η παλαιότερη νομική αναφορά στο ζήτημα του αίματος ανάγεται στο 1969 οπότε σε επίσημη γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου προς το Υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών αναφερόταν ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν μπορούν να αρνηθούν «την εφαρμογή των νόμων [...] τόσο για την υποχρεωτική στράτευση, όσο και για τις μεταγγίσεις αίματος που επιβάλλονται για θεραπευτικούς σκοπούς». Η σύγχρονη ιατρική δεοντολογία λαμβάνει όλο και περισσότερο υπόψη τις πεποιθήσεις και επιλογές του ασθενούς για την ολιστική θεραπευτική αντιμετώπισή του και αυτό αφορά και το δικαίωμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά να αρνούνται τη μετάγγιση αίματος. Με βάση τη νόμιμα δηλωμένη επιθυμία τους, οι ενήλικοι Μάρτυρες του Ιεχωβά μπορούν να ασκήσουν το νόμιμο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και να αρνηθούν να δεχτούν οποιαδήποτε χρήση αίματος. Για αυτόν το σκοπό, οι ενήλικες Μάρτυρες του Ιεχωβά διαθέτουν ένα δεσμευτικό για το ιατρικό προσωπικό ενημερωμένο έγγραφο στο οποίο περιγράφονται με σαφήνεια οι προσωπικές τους επιλογές όσον αφορά την ιατρική τους περίθαλψη και στο οποίο ορίζεται αντιπρόσωπος σε περίπτωση που δεν θα είναι ικανοί για δικαιοπραξία.
Υπόθεση Κοκκινάκη κατά Ελλάδας
thumb|right|Ο Μίνως Κοκκινάκης ανάμεσα σε άλλους ομόπιστούς του Μάρτυρες του Ιεχωβά σε εξορία στη Μακρόνησο. (Ο τέταρτος από αριστερά.) Ο κρητικός Μίνως Κοκκινάκης επί πενήντα χρόνια, από το 1938 έως το 1988, συνελήφθη 22 φορές από τις οποίες καταδικάστηκε στις 19 και αθωώθηκε στις 3 για το αδίκημα του προσηλυτισμού (καθώς κήρυττε τις διδασκαλίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά) και ως αντιρρησίας συνείδησης (καθώς παρέμενε στρατιωτικά ουδέτερος σε αρμονία με τις πεποιθήσεις του ως Μάρτυρας του Ιεχωβά). Ωστόσο -και χωρίς να περάσει από δίκη- τα έτη 1938, 1940, 1949 και 1954­ εξορίστηκε για αυτές τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Ο Κοκκινάκης (μαζί με τη γυναίκα του) καταδικάστηκε από το ποινικό δικαστήριο του Λασιθίου για απόπειρα προσηλυτισμού της συζύγου ενός ιεροψάλτη, και στο εφετείο αθωώθηκε η γυναίκα του αλλά επικυρώθηκε κατά πλειοψηφία η καταδίκη του Κοκκινάκη αφού θεωρήθηκε ότι "εκμεταλλεύτηκε την απειρία και πνευματική αδυναμία της κ. Κ".
Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αναίρεση και ο Κοκκινάκης προσέφυγε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου όπου εγκάλεσε τα ελληνικά δικαστήρια που τον καταδίκασαν χωρίς όμως να διευκρινίσουν τα αθέμιτα μέσα που υποτίθεται ότι είχε χρησιμοποιήσει στην προσπάθειά του να αλλάξει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της Χριστιανής Ορθοδόξου γειτόνισσάς του. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε υπέρ του Κοκκινάκη ότι η καταδίκη του δεν ήταν δικαιολογημένη αφού τα ελληνικά δικαστήρια δεν προσδιόρισαν με ποιον τρόπο οι κατηγορούμενοι προσπάθησαν να μεταπείσουν ετερόδοξους με καταχρηστικά μέσα αλλά περιορίζονταν στην αναπαραγωγή των όρων των νόμων περί προσηλυτισμού. Το δικαστήριο όρισε στο ελληνικό κράτος να τον αποζημιώσει με το συμβολικό ποσό των 15.240 ευρώ.