cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κέφλαχ
Οικονομία
Οι σημαντικοί βιομηχανικοί χώροι είναι οι Stölzle Oberglas, παραγωγός γυαλιού, και η LEAR, παραγωγός καθισμάτων αυτοκινήτων (ειδικά για την Magna Steyr).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Φασκωλόμυς
Ο Φασκωλόμυς (αγγλικά: Wombat) είναι μαρσιποφόρο φυτοφάγο ζώο που ζει στην Αυστραλία. Ο φασκωλόμυς έχει κοντά πόδια, μήκος περίπου 1 μέτρο και μικρή κοντόχοντρη ουρά. Υπάρχουν τρία είδη και όλα είναι μέλη της οικογένειας Βομβατόμορφα. Είναι ευπροσάρμοστα και βρίσκονται σε δασώδεις, ορεινές και θαμνώδεις περιοχές της νοτιοανατολικής Αυστραλίας, συμπεριλαμβανομένης της Τασμανίας, καθώς και σε ένα απομονωμένο κομμάτι γης περίπου 740 στρεμμάτων στο εθνικό πάρκο του δάσους Έπινγκ στο κεντρικό Κουίνσλαντ.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|Φασκωλόμυς στο Εθνικό πάρκο Narawntapu της Τασμανίας Οι φασκωλόμυες σκάβουν εκτεταμένα υπόγεια λαγούμια με τα μπροστινά τους δόντια που είναι σαν τα δόντια των τρωκτικών και με τα ισχυρά τους νύχια. Το πλεονέκτημα του φασκωλόμυ είναι ο ανάποδος μάρσιπός του. Το πλεονέκτημα του μάρσιπου που βλέπει προς τα πίσω είναι ότι όταν σκάβει ο φασκωλόμυς, το χώμα δεν συσσωρεύεται πάνω από τα μικρά του. Παρόλο που είναι κυρίως νυχτόβιοι, οι φασκωλόμυες μπορούν επίσης να βγουν για να τραφούν τις δροσερές ή νεφελώδεις ημέρες. Δεν εντοπίζονται εύκολα συνήθως, αλλά αφήνουν άφθονες ενδείξεις στο πέρασμά τους, αντιμετωπίζοντας τους φράχτες ως μικρές δυσκολίες που πρέπει να περάσουν από μέσα ή από κάτω και αφήνουν διακριτά κυβικά κόπρανα.
Οικολογία και συμπεριφορά
thumb|left|Οδοντοστοιχία, όπως απεικονίζεται στο Knight's Sketches in Natural History thumb|Λαγούμι και κόπρανα φασκωλόμυ στο Εθνικό πάρκο Narawntapu της Τασμανίας thumb|Κυβικά κόπρανα φασκωλόμυ, βρέθηκαν κοντά στο Cradle Mountain της Τασμανίας Οι φασκωλόμυες έχουν εξαιρετικά αργό μεταβολισμό, χρειάζονται περίπου οκτώ έως 14 ημέρες για να ολοκληρώσουν την πέψη, πράγμα που βοηθά στην επιβίωσή τους σε ξηρές συνθήκες. Ωστόσο, όταν απειλούνται, μπορούν να φτάσουν τα 40 χλμ./ώρα και να διατηρήσουν αυτή την ταχύτητα μέχρι και για 90 δευτερόλεπτα. Οι φασκωλόμυες υπερασπίζονται την περιοχή τους που επικεντρώνεται γύρω από το λαγούμι τους και αντιδρούν επιθετικά σε εισβολείς. Ο φασκωλόμυς καταλαμβάνει μια περιοχή μέχρι 57 στρέμματα, ενώ τα είδη με την τριχωτή μύτη έχουν πολύ μικρότερες περιοχές, όχι μεγαλύτερες από 7 στρέμματα.
Τα Ντίνγκο και οι Διάβολοι της Τασμανίας είναι οι κύριοι θηρευτές των φασκωλόμυων. Εξαφανισμένοι θηρευτές των φασκωλόμυων είναι πιθανό να ήταν ο Θυλακολέοντας και ενδεχομένως ο Θυλακίνος. Η κύρια άμυνά τους είναι το σκληρό πίσω δέρμα τους, με το μεγαλύτερο μέρος του οπίσθιου μέρους να είναι χόνδρος. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη ουσιώδους ουράς, καθιστά δύσκολο για κάθε αρπακτικό που ακολουθεί τον φασκωλόμυ στο λαγούμι του να δαγκώσει και να τραυματίσει τον στόχο του. Όταν τους επιτίθονται, οι φασκωλόμυες βουτούν σε μια κοντινή σήραγγα, χρησιμοποιώντας τα οπίσθιά τους για να μπλοκάρουν έναν επιτιθέμενο αρπακτικό. Ένα φασκωλόμυς μπορεί να επιτρέψει σε έναν εισβολέα να χώσει το κεφάλι του πάνω από την πλάτη του και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει τα ισχυρά του πόδια για να συντρίψει το κρανίο του εισβολέα πάνω στην οροφή της σήραγγας ή να τον απομακρύνει με κλωτσιές με τα δύο πόδια του.
Είδη
Υπάρχουν τρία είδη φασκωλόμυων και είναι όλα ενδημικά στην Αυστραλία και σε μερικά παράκτια νησιά. Και τα 3 είδη προστατεύονται από την αυστραλιανή νομοθεσία.
Ιστορία
Βραχογραφίες φασκωλόμυων είναι εξαιρετικά σπάνιες, αν και έχουν ανακαλυφθεί παραδείγματα που φτάνουν σε ηλικία 4.000 χρονών στο εθνικό πάρκο Wollemi. Ιστορίες της ηπειρωτικής χώρας αναφέρουν ότι ο φασκωλόμυς προέρχεται από ένα πρόσωπο που ονομάζεται Warreen, το κεφάλι του οποίου είχε πεπλατυνθεί με πέτρα και η ουρά του είχε ακρωτηριαστεί ως τιμωρία για τον εγωισμό του. Αντίθετα, η ιστορία των αβορίγινων της Τασμανίας που καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1830 λέει ότι ο φασκωλόμυς (γνωστός και ως drogedy ή publedina) προστατεύτηκε από το μεγάλο πνεύμα Moihernee, το οποίο ζήτησε από τους κυνηγούς να μην το κυνηγούν. Και στις δύο περιπτώσεις, ο φασκωλόμυς θεωρείται ότι έχει εκτοπιστεί στην υπόγεια κατοικία του. Εκτιμήσεις της κατανομής των φασκωλόμυων πριν από την ευρωπαϊκή αποίκηση δείχνουν ότι οι αριθμοί και των τριών σωζόμενων ειδών ήταν παραγωγικοί και κάλυπταν μια περιοχή δέκα φορές μεγαλύτερη από τη σημερινή.
Το αγγλικό όνομα «γουόμπατ» προέρχεται από τη σχεδόν εξαφανισμένη γλώσσα Νταρούκ που μιλιόταν από τους αβορίγινες που κατοικούσαν αρχικά στην περιοχή του Σίδνεϊ. Καταγράφηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1798, από τον Τζον Πράις (John Price) που επισκέφθηκε την περιοχή του Bargo, της Νέας Νότιας Ουαλίας και συνάντησε τον Τζέιμς Ουίλσον (James Wilson), έναν λευκό άνδρα που είχε υιοθετήσει τη ζωή των αυτοχθόνων. Ο Πράις έγραψε: «Είδαμε πολλά είδη κοπριάς από διαφορετικά ζώα, ένα από τα οποία ο Ουίλσον το αποκαλούσε Whom-batt, ένα ζώο ύψους περίπου 20 ίντσες, με μικρά πόδια και ένα χοντρό σώμα με μεγάλο κεφάλι, στρογγυλά αυτιά και πολύ μικρά μάτια, είναι πολύ παχύ και μοιάζει πολύ στην εμφάνιση με ασβό.» Οι φασκωλόμυες ονομάζονταν συχνά ασβοί από τους πρώτους εποίκους λόγω του μεγέθους και των συνηθειών τους. Εξαιτίας αυτού, οι περιοχές όπως το Badger Creek, η Βικτώρια και το Badger Corner της Τασμανίας, πήραν το όνομά τους από τον φασκωλόμυ.
Μετά το ναυάγιο του πλοίου «Sydney Cove» στο νησί Κλαρκ (Clarke) τον Φεβρουάριο του 1797, το πλήρωμα του σκάφους διάσωσης, «Francis», ανακάλυψε φασκωλόμυες στο νησί. Ένα ζωντανό ζώο ελήφθη πίσω στο Πορτ Τζάκσον (Port Jackson). Ο Matthew Flinders, ο οποίος ταξίδευε με το «Francis» στο τρίτο και τελευταίο του ταξίδι διάσωσης, αποφάσισε επίσης να πάρει ένα δείγμα από το νησί στο Πορτ Τζάκσον. Ο κυβερνήτης John Hunter έστειλε αργότερα το πτώμα του ζώου στον Joseph Banks της Λογοτεχνικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας για να επιβεβαιώσει ότι ήταν ένα νέο είδος. Το νησί ονομάστηκε Νήσος Κλαρκ από τον Ουίλλιαμ Κλαρκ (William Clark).
Οι φασκωλόμυες ταξινομήθηκαν ως βλαβερά ζώα το 1906 και αποτέλεσαν αντικείμενο επιδότησης το 1925. Αυτό και η αφαίρεση ενός σημαντικού αριθμού οικοτόπων έχουν μειώσει σημαντικά τον αριθμό και την περιοχή του φασκωλόμυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βομβατόμορφα Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας
Κατάλογος αστέρων του Οφιούχου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Οφιούχου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Οφιούχο κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Ο *
Ελεονώρα της Καμπανίας
H Ελεονώρα του Μπλουά, (Γαλλική γλώσσα : 1102 - 1147) από τον Οίκο του Μπλουά γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Μπλουά και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Βερμαντουά. Ήταν η 3η κόρη του Στεφάνου Β΄, κόμη του Μπλουά και της Αδέλας της Νορμανδιας, κόρης του Γουλιέλμου του Κατακτητή και της Ματθίλδης της Φλάνδρας. Παντρεύτηκε τον Ραούλ Α΄ του Βερμαντουά κόμη του Βερμαντουά και είχε τέκνο:
Η Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Ραλφ Α΄ κόμη του Βερμαντουά. Όμως τον ερωτεύτηκε η Πετρονίλλα της Ακουιτανίας και όταν η Ελεονώρα της Ακουιτανίας, αδελφή της Πετρονίλας, ζήτησε από την Ελεονώρα να τον διαζευχθεί, εκείνη τον χώρισε. Αυτό οδήγησε σε πόλεμο με τον Θεοβάλδο Β΄ κόμη της Καμπανίας, αδελφό της Ελεονώρας, που κράτησε δύο έτη (1142-44) και έληξε με την κατοχή της Καμπανίας από τον βασιλικό στρατό. Η Ελεονώρα απεβίωσε 45 ετών, το 1147.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Φήλιξ του Βαλουά
Ο Άγιος Φήλιξ, γαλλ. Saint Felix (16 Απριλίου 1127 - 4 Νοεμβρίου 1212) ήταν ερημίτης και συνιδρυτής, μαζί με τον Άγιο Ιωάννη της Μάτα, του Τριαδικού Τάγματος.
Βιογραφία
Ο αγιογράφος του 18ου αι. Άλμπαν Μπάτλερ αναφέρει, ότι ο Φήλιξ γεννήθηκε το 1127. Το επώνυμο του Βαλουά το έλαβε από την επαρχία που γεννήθηκε. Κατά την παράδοση, εγκατέλειψε τις ιδιοκτησίες του και αποσύρθηκε σε ένα πυκνό δάσος στην επισκοπή του Μω, όπου δόθηκε στην προσευχή και την ενατένιση. Μεταγενέστερες πηγές μερικές φορές τον ταυτίζουν με τον Ούγο Β΄, υποτιθέμενο γιο του Ραούλ/Ραλφ Α΄ των Καπετιδών κόμη του Βερμαντουά και της Ελεονώρας της Καμπανίας, κόρης του Στεφάνου Β΄ κόμη του Μπλουά.
Ο άγιος Ιωάννης της Μάτα (Matha), ένας νεαρός ευγενής από την Προβηγκία, διδάκτωρ της θεολογίας που μετά χειροτονήθηκε ιερέας, έχοντας ακούσει για τον ιερό ερημίτη του Σερφρουά τον αναζήτησε και τέθηκε υπό την καθοδήγησή του. Ο Αγ. Ιωάννης του πρότεινε την ιδέα της ίδρυσης ενός Τάγματος για τη λύτρωση των αιχμαλώτων. Ο Φήλιξ, αν και 70 ετών, δέχθηκε πρόθυμα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Φεμινισμός στην Ελλάδα
Ο φεμινισμός στην Ελλάδα έκανε την εμφάνισή του ως επιρροή στις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες αμέσως μετά την εξάπλωσή του στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής περί τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Παρότι οι Ελληνίδες κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου το 1952, οι περισσότερες αλλαγές, όπως π.χ. ριζικές μεταρρυθμίσεις στο οικογενειακό δίκαιο, άργησαν να παρουσιαστούν στην ελληνική κοινωνία. Η Ελλάδα υπέγραψε τη Σύμβαση εξάλειψης κάθε μορφής διακρίσεως κατά των γυναικών το 1983.
Στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Αθήνα, ο ρόλος των γυναικών είναι περισσότερο ενσωματωμένος στην κοινωνία, ενώ στις αγροτικές περιοχές της Ελλάδας επιβιώνουν ακόμα οι πατριαρχικές παραδόσεις. Μία από τις πεποιθήσεις που συντηρούν τέτοιες πρακτικές είναι ότι οι γυναίκες συνδέονται με τρόπο "φυσικό" με τις οικιακές εργασίες, οι οποίες έχουν μικρότερη βαρύτητα από τις υπόλοιπες εργασίες με τις οποίες ασχολούνται συνήθως οι άντρες.
Φεμινισμός στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου
Ο φεμινισμός του Μεσοπολέμου φέρει, αν όχι την πλήρη ταύτιση, σίγουρα όμως τη σφραγίδα της ανάπτυξης του φιλελεύθερου κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα εκείνης της περιόδου. Στην πολιτική ζωή κυριαρχεί το «Πολιτειακό», το δίπολο αβασίλευτη ή βασιλευόμενη δημοκρατία, δηλαδή Φιλελεύθεροι ή Συντηρητικοί. Ωστόσο, αυτό που γεφυρώνει τον διχασμό, είναι ο διάχυτος φόβος της κοινωνικής ανατροπής και της ανόδου από τα 1925 του ΚΚΕ, πριν ΣΕΚΕ από το 1918. Χαρακτηριστικός ο βενιζελικός νόμος, το Ιδιώνυμο, που ποινικοποιεί όχι μόνο την εφαρμογή, αλλά και τη διάδοση των επαναστατικών ιδεών.
Ο προοδευτικός χώρος συρρικνώνεται, ο κοινοβουλευτισμός αμφισβητείται και από τον φιλελεύθερο χώρο -μέχρι και ο Βενιζέλος βλέπει την ιδέα της δικτατορίας ελκυστική- κι αναφαίνεται στα αλλεπάλληλα στρατιωτικά πραξικοπήματα, ως την επιβολή της μεταξικής δικτατορίας, το 1936. «Ιδωμένη εκ των υστέρων η πολιτική ζωή του Μεσοπολέμου χαρακτηρίζεται από την επικυριαρχία του παρελθόντος πάνω στο παρόν». Ωστόσο, ο φεμινισμός του Μεσοπολέμου χαρακτηρίζεται από τον Αντώνη Λιάκο ως ένα παράδειγμα διανοητικής, καλλιτεχνικής και κοινωνικής ζωής, το οποίο κρατιέται μακριά από το πολωτικό κλίμα του Διχασμού. Στα χρόνια του Μεσοπολέμου επεκτείνει την επιρροή και τη δράση του, και χαρακτηρίζεται ως ένα μη μαζικό αλλά ταυτόχρονα πολυφωνικό κίνημα, με διαφωνίες τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τις στρατηγικές δράσης του κινήματος. Αναντίρρητα όμως ρηξικέλευθο, αφού «η φεμινιστική σκέψη του Μεσοπολέμου αποτελούσε εστία καινοτόμας πολιτικής συζήτησης, και μάλιστα μιας συζήτησης που αφορούσε το περιεχόμενο της δημοκρατίας».
Προνομιακό πεδίο συγκρότησής του- όπως και των υπολοίπων κινημάτων εκείνης της περιόδου- αποτελεί αναμφισβήτητα η μισθωτή εργασία. Ο Μεσοπόλεμος επιτάχυνε τις καπιταλιστικές συνθήκες παραγωγής και η σχεδόν δεκαετής παραμονή των Ελλήνων στρατιωτών στις πολεμικές συρράξεις (Βαλκανικοί, Α΄ παγκόσμιος πόλεμος, μικρασιατική εκστρατεία), στερεί την ελληνική κοινωνία από εργατικό δυναμικό. Η ανάγκη των γυναικών «να εργαστούν θα τις ωθήσει να επιδιώξουν καλύτερη μόρφωση, ευρύτερη παιδεία, απαραίτητο εφόδιο για την πνευματική και ηθική ανύψωση του φύλου τους».
Οι φεμινίστριες του Μεσοπολέμου προβάλλουν δυναμικά το αίτημα για εργασία των γυναικών, και το δικαίωμα της ψήφου, εγκαταλείποντας την επιχειρηματολογία της προηγούμενης περιόδου που στηριζόταν στο τρίπτυχο: παράδοση, φιλανθρωπία, εθνικισμός. Η στρατηγική τους καθοσιώνεται από τη μια στον άξονα της διεκδίκησης της ψήφου ως μέσου θεσμικών αλλαγών που επιδιώκουν και προϋπόθεση της ισοπολιτείας και από την άλλη στον άξονα των μεταρρυθμίσεων, απαραίτητων για τη νομοθετική εξίσωση ανδρών-γυναικών, με σκοπό τη βελτίωση της κοινωνικής τους θέσης.
Ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας
Ένας πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα ακτιβισμός χαρακτηρίζει τις γυναίκες του Συνδέσμου: οργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις, γράφουν κείμενα που εκδίδονται στη σειρά «Φεμινιστική Βιβλιοθήκη», ιδρύουν την «Ανωτέρα Γυναικεία Σχολή» (1921) για την επαγγελματική κατάρτιση των γυναικών, το ορφανοτροφείο «Εθνική Στέγη» (1922), τον «Σύλλογο Προστασίας Κρατουμένων Γυναικών Ανηλίκων» (1925), τη «Σχολή κατασκευής παιχνιδιών και εφηρμοσμένης διακοσμητικής» (1929), συντάσσουν υπομνήματα προς τη Βουλή και συμμετέχουν σε συνέδρια και επιτροπές για την προώθηση της ισότητας στην εργασία και στην εκπαίδευση και τη μεταρρύθμιση του Οικογενειακού Δικαίου. Πλαισιώνεται από έναν μαχητικό πυρήνα μορφωμένων γυναικών, ανάμεσά τους η Αύρα Θεοδωροπούλου, η Μαρία Δεσύπρη-Σβώλου (μια από τις πρώτες γυναίκες επιθεωρήτριες εργασίας, η Ρόζα Ιμβριώτη, ο Άλκης Θρύλος [Ελένη Ουράνη] και η Άννα Παπαδημητρίου, συσχετίζοντας την πολιτική εξουσία με την κοινωνική πολιτική και τον Διαφωτισμό.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η προτομή της [[Καλλιρρόη Παρρέν|Καλλιρρόης Παρρέν, η οποία ξεκίνησε το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα με την ίδρυση της εφημερίδας : Εφημερίς των Κυριών (Εφημερίδα που ήταν απευθυνόμενη στις γυναίκες), το 1887. ]]
Στο σπίτι
Παραδοσιακά, η εγχώρια αρένα ήταν εκεί που μια Ελληνίδα είχε την ευθύνη. Είτε ασχολούνταν με τις δουλειές του σπιτιού ή το μαγείρεμα για την οικογένεια, οι Ελληνίδες ασκούσαν αποτελεσματικά τα καθήκοντά τους στο σπίτι. Το σπίτι ήταν ένας πολύ σημαντικός παράγοντας στη ζωή μιας Ελληνίδας, καθώς οι άνθρωποι συχνά σύγκριναν την καθαριότητα του χώρου διαβίωσης, με τον χαρακτήρα της γυναίκας που τον κατοικούσε. Οι αγροτικές περιοχές ειδικότερα ήταν πολύ συντηρητικές όσον αφορά τους ρόλους των φύλων. Σύμφωνα με τον Μιλς, η παραδοσιακή αντίληψη για τις γυναίκες στην αγροτική Ελλάδα είναι ότι ο χρόνος μιας γυναίκας έξω από το σπίτι είναι μια πιθανή απειλή για την τιμή της οικογένειας. Αυτή η αντίληψη πηγάζει από μια θεμελιώδη ελληνική πεποίθηση ότι η τιμή ενός άνδρα βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην αγνότητα και τη σεμνότητα της γυναίκας, της αδερφής και των θυγατέρων του.
Όσον αφορά το οικογενειακό δίκαιο, το 1983, ψηφίστηκε ένας νέος οικογενειακός νόμος, ο οποίος προέβλεπε την ισότητα των φύλων στον γάμο, που κατάργησε την προίκα και προέβλεπε ίσα δικαιώματα για τα «παράνομα» παιδιά. Ο νέος οικογενειακός νόμος προέβλεπε επίσης πολιτικό γάμο και απελευθέρωσε τον νόμο περί διαζυγίου. Η μοιχεία αποποινικοποιήθηκε επίσης το 1983. Ο νόμος 3719/2008 ασχολήθηκε περαιτέρω με οικογενειακά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του άρθρου 14 του νόμου, το οποίο μείωσε την περίοδο χωρισμού (απαραίτητη πριν από το διαζύγιο σε ορισμένες περιστάσεις) από 4 σε 2 χρόνια.
Όσον αφορά την αναπαραγωγή, το μέλλον και το μέγεθος μιας οικογένειας θεωρούνταν παραδοσιακά ότι εξαρτώνται από τις επιθυμίες του συζύγου. Σε μια πανελλαδική μελέτη του Γιάννη Τούντα, η πλειονότητα των γυναικών στην Ελλάδα θεώρησε ότι η αντισύλληψη ήταν ευθύνη του άνδρα. Η ανάθεση της ευθύνης του οικογενειακού προγραμματισμού στα χέρια του άνδρα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην άποψη της παθητικής σεξουαλικότητας στην οποία οι Ελληνίδες θεωρούν ότι οι ίδιες «γονιμοποιούνται, χωρίς να συμμετέχουν στη διαδικασία». Μέσα στο σπίτι, η γυναίκα είναι υπεύθυνη για την ανατροφή και τη φροντίδα των παιδιών, ενώ ο σύζυγός της εργάζεται. Αυτό εμπίπτει στο πεδίο των οικιακών της καθηκόντων στο σπίτι. Ένα κομμάτι ελέγχου που συχνά αναλαμβάνουν οι γυναίκες, είναι τα οικονομικά. Αν και πολλές γυναίκες δεν κατέχουν θέσεις στον επίσημο τομέα εργασίας, εξακολουθούν να ασχολούνται με τον προϋπολογισμό και να διέπουν το εισόδημα.
Στο εργατικό δυναμικό
Τον 21ο αιώνα, η Ελλάδα αντιμετώπισε επίσης πολλά άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στον χώρο εργασίας. Για παράδειγμα, ως απάντηση στην Οδηγία της ΕΕ 2002/73 / ΕΚ, η Ελλάδα θέσπισε τον Νόμο 3488/2006 κατά των διακρίσεων στην απασχόληση και το επάγγελμα βάσει φύλου ή συζυγικής κατάστασης και κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης.
Στη θρησκεία
Παρά τη σταθερή συνήθεια των γυναικών να παρευρίσκονται στην εκκλησία, η παράδοση (όχι η επίσημη εκκλησία) περιορίζει τις γυναίκες λόγω των ξεχωριστών φυσιολογικών διεργασιών τους. Σύμφωνα με τη παράδοση, μια γυναίκα δεν επιτρέπεται να εισέλθει στην εκκλησία κατά τη διάρκεια του εμμηνορροϊκού της κύκλου ή για σαράντα ημέρες μετά τον τοκετό της. Αυτή η παράδοση εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα. Ωστόσο, γίνεται λιγότερο συχνό στις νεότερες γυναίκες. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρονικών περιόδων, οι γυναίκες είναι γνωστό ότι στέκονται έξω από την εκκλησία και ακούνε τη λειτουργία. Παραδοσιακά, οι γυναίκες καταλάμβαναν την αριστερή πλευρά του κεντρικού κλίτους της εκκλησίας και οι άνδρες τη δεξιά πλευρά. Αυτή η παράδοση εξαφανίζεται γρήγορα και το παρατηρεί αυτό κανείς εύκολα, εάν στη σημερινή εποχή παρευρίσκεται στις υπηρεσίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Στην πολιτική
Για πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, η ιδέα των γυναικών στην πολιτική ήταν μέχρι πρόσφατα ένα αμφιλεγόμενο θέμα. Η είσοδος των γυναικών στην πολιτική αρένα ήταν πολύ αργή. Λόγω αυτής της αδύναμης εκπροσώπησης των γυναικών στην πολιτική, η Ελλάδα παραδοσιακά κατατάσσεται στο κάτω μέρος της λίστας για τη συμμετοχή των γυναικών στην κυβέρνηση. Η περιορισμένη συμμετοχή των Ελληνίδων στην πολιτική υποδηλώνει ότι το στερεότυπο ότι οι γυναίκες ταιριάζουν καλύτερα σε ένα οικιακό περιβάλλον είναι ακόμη διαδεδομένο τόσο στις αγροτικές όσο και στις αστικές κοινότητες. Ωστόσο, οι γυναίκες έχουν κάνει βήματα τα τελευταία χρόνια, και στις εκλογές του 2004 μια γυναίκα, η καθ. Ελένη Λουρή, διορίστηκε ανώτερη οικονομική σύμβουλος του πρωθυπουργού. Τα τελευταία χρόνια, το ποσοστό των γυναικών στην πολιτική αυξήθηκε ραγδαία, και από το 2014 υπήρχαν 21,0% γυναίκες στο κοινοβούλιο.
Γυναικείες οργανώσεις
Η παρακάτω λίστα περιέχει τους εθνικούς γυναικείους οργανισμούς της Ελλάδας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινισμός ανά χώρα Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελλάδα Κατηγορία:Φεμινισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νίκος Συμεωνίδης
Ο Νίκος Συμεωνίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας της Κύπρου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Νίκος Συμεωνίδης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1939. Σπούδασε νομική στο Μίτολ Τεμπλ και οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Στη συνέχεια ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο με υποτροφία της καναδικής κυβέρνησης.
Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του εργάστηκε στο Γραφείο Προγραμματισμού. Ακολούθως, διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Παιδείας, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Υγείας και Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Την περίοδο 2004-2006 διετέλεσε Γενικός Διευθυντής στο Ίδρυμα Προώθησης Έρευνας.
Επιπλέον, διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αρχής Βιομηχανικής Καταρτίσεως, του Κέντρου Παραγωγικότητας, του Ανώτερου Ξενοδοχειακού Ινστιτούτου, του Ανώτερου Τεχνολογικού Ινστιτούτου, της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, της Αρχής Αδειών για Αεροπορικές Μεταφορές, της Συμβουλευτικής Επιτροπής για τη Ραδιοφωνία, του Συμβουλίου Φαρμάκων και της Νοσηλευτικής Σχολής.
Ακόμη, ήταν μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, της Κυπριακής Εταιρείας Σωλήνων Λτδ., της Cyprair Tours Ltd., και του International Maritime University. Υπηρέτησε ως μέλος της Κυπριακής Επιτροπής Fullbright, του Διαχειριστικού Συμβουλίου της Εμπορικής Σχολής Μιτσή, του Πολεοδομικού Συμβουλίου, του Eastern Mediterranean Health System Research της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, του Ογκολογικού Κέντρου και του Ιδρύματος Χρίστου Στέλιου Ιωάννου. Το Μάιο του 2003 διορίσθηκε μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων.
Εκπροσώπησε την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ποινικών Θεμάτων, στο Συμβούλιο Πολιτιστικής Συνεργασίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, στη Διεθνή Διάσκεψη των Υπουργών Παιδείας των Αδεσμεύτων και άλλων Αναπτυσσομένων Χωρών το 1986 στην Αβάνα, στη Διεθνή Διάσκεψη του ΟΗΕ για τη Διατροφή, στη Ρώμη το 1992 και στη Διεθνή Διάσκεψη του ΟΗΕ για τον Πληθυσμό στη Χάγη το 1999. Ήταν μέλος της Κυπριακής Αντιπροσωπείας στις ετήσιες Συνελεύσεις της ΟΥΝΕΣΚΟ, του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO), της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (WHO) και της Κυπριακής Αντιπροσωπείας στην Ετήσια Γενική Συνδιάσκεψη του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας.
Επιπρόσθετα, ήταν εκπρόσωπος της Κύπρου στο Κοινό Κέντρο Ερευνών (JRC) της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το 2006 διορίσθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο Πρόεδρος της Επιτροπής Μελέτης για την ίδρυση Ενιαίας Αρχής Πολιτισμού.
Το 1985 επελέγη ως Eisenhower Fellow.
Απεβίωσε στις 3 Μαΐου 2007 στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.
Πολιτική διαδρομή
Στις 6 Οκτωβρίου 2006 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 3 Μαΐου 2007.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Αοντάν (τεχνητή λίμνη)
Η Αοντάν είναι το όνομα τριών τεχνητών λιμνών στο Αφγανιστάν, στο δρόμο από το Χουλμ (Τασκουργκάν) προς το Κουντούζ, και άλλης μιας στο δρόμο από το Κουντούζ ρπος το Χαζράτ Ιμάμ. Στο σύνολό τους, αυτές οι τεχνητές λίμνες ήταν η μόνη διαθέσιμη πηγή νερού ανάμεσα στο Κουντούζ και το Χαζράτ Ιμάμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες του Αφγανιστάν
Γιάννενα WFC
Τα Γιάννενα WFC (Γιάννενα Γυναικείο Ποδόσφαιρο) είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στα Ιωάννινα. Ιδρύθηκε το 2019 ως συνέχεια της Γυναικείας Ομάδας της Προοδευτικής Περάματος Ιωαννίνων και ανεξαρτητοποιήθηκε από τον ΑΣ Προοδευτική Περάματος Ιωαννίνων. Τα χρώματα του είναι το μπλε και το άσπρο.
Ίδρυση
Το καλοκαίρι του 2019 το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου της Προοδευτικής Περάματος ανεξαρτητοποιήθηκε και μετονομάστηκε σε Γιάννενα Γυναικείο Ποδόσφαιρο. Σαν Προοδευτική υπήρχε από το 2015, χρονιά που έχει και το σήμα της ομάδας, με πρώτο Πρόεδρο και ιδρυτή της ομάδας τον Παύλου Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε και τα ινία της ομάδας την περίοδο 2015 - 2019.
Το 2019-20 συμμετείχε στην Α εθνική γυναικών.Η πορεία δεν ήταν καλή αφού τα Γιάννενα ήταν στην τελευταία θέση με 4 βαθμούς. Πρώτος προπονητής της ομάδας ήταν ο Γιώργος Σπυριδωνίδης. Λίγο πριν την διακοπή υπήρξε αλλαγή προπονητή και στην θέση του ήρθε ο Ανδρέας Ζώτος. Το πρωτάθλημα διακόπηκε από την ΕΠΟ εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Αποτέλεσμα αυτού είναι να μην υποβιβαστεί καμιά ομάδα και τα Γιάννενα να παραμείνουν στην κατηγορία. Το 2020-21 η Α εθνική έγινε σε δυο ομίλους και παίχτηκε ένας γύρος εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Τα Γιάννενα συμμετείχαν στον πρώτο όμιλο και τερμάτισαν στην 7η θέση με 12 βαθμούς και παρέμειναν στην κατηγορία. Μέσα στην χρονιά υπήρξαν αλλαγές προπονητών. Η σεζόν ξεκίνησε με τον Αλέκο Τάτση, συνεχίστηκε με τον Αντώνη Κοζανίτη και ολοκληρώθηκε με τον Ανέστη Ζώη. Το 2021-22 αγωνίστηκε εκ νέου στην Α εθνική γυναικών,στον πρώτο όμιλο. Τερμάτισε στην 8η θέση με μόλις 4 βαθμούς και υποβιβάστηκε στην Β εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιωαννίνων Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2019 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2019
Εσθονικό Πρωτάθλημα Στίβου 1917
Το Εσθονικό Πρωτάθλημα Στίβου 1917 (εσθονικά: 1917. aasta Eesti meistrivõistlused kergejõustikus) ήταν η 1η διοργάνωση του Εσθονικoύ Πρωταθλήματος Στίβου που πραγματοποιήθηκε στο Τάλιν μεταξύ 23 και 24 Ιουνίου του 1917.
Στο πρώτο Εσθονικό Πρωτάθλημα Στίβου διεξήχθησαν 13 αγωνίσματα ανδρών και οι επιδόσεις που σημειώθηκαν στα αγωνίσματα αυτά έχουν καταγραφεί ως τα πρώτα ρεκόρ πρωταθλήματος. Ο Αλεξάντερ Κλούμπεργκ κέρδισε πέντε τίτλους.
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Αυτόνομο Κυβερνείο της Εσθονίας και ήταν ανεπίσημη έως το 1919. Τα προηγούμενα χρόνια οι Εσθονοί αθλητές συμμετείχαν στο Πρωτάθλημα Στίβου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1908 έως και τη διάλυσή του το 1916.
Την περίοδο αυτή στην Ευρώπη διοργανώθηκε για πρώτη φορά το εθνικό πρωτάθλημα της Ισπανίας.
Αποτελέσματα
1917 | 1918 | 1919 thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 100 και στα 400 μέτρα, Γιοχάνες Βίλεμσον. thumb|right|Ο πρωταθλητής στο άλμα επί κοντώ, στο άλμα εις μήκος, στο άλμα εις τριπλούν, στη δισκοβολία και στον ακοντισμό, Αλεξάντερ Κλούμπεργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1917 Κατηγορία:Τάλιν
Μον-ντε-Μαρσάν
Το Μον-ντε-Μαρσάν (γαλλικά: Mont-de-Marsan) είναι κοινότητα στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού Λαντ, στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Η πόλη ιδρύθηκε τον Μεσαίωνα γύρω από τρεις ποταμούς, πάνω στο δρόμο του Βεζελαί της διαδρομής του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα και ήταν η κυριότερη οχυρωμένη πόλη των Λαντ. Η ιστορία της έχει αφήσει ίχνη ορατά σήμερα στο κέντρο της πόλης: ο ακρόπυργος Λακαταί, που σήμερα στεγάζει ένα μουσείο γλυπτών, μεσαιωνικά δρομάκια, τμήματα των αρχαίων τειχών, παλιά αρχοντικά, αρχαίο λιμάνι του ποταμού, πάρκα, κήποι και χώροι περιπάτου, κ.ά.
Η πόλη έχει πληθυσμό 29.885 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο μιας ευρύτερης περιοχής που αριθμεί 47 κοινότητες που συγκεντρώνουν 68.580 κατοίκους. (2009).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Μοντουά (ζ).
Τοπωνυμία
Υπάρχουν διάφορες απόψεις για την προέλευση του ονόματος της πόλης, η επικρατέστερη δείχνει ότι η πόλη πήρε το όνομά της από
Στα γασκωνικά, διάλεκτο της οξιτανικής γλώσσας που παραδοσιακά ομιλείτο στην πόλη και την περιοχή, το όνομα της πόλης είναι Lo Mont, και ολόκληρο Lo Mont de Marçan, (προφέρεται Λου Μουν ντε Μαρσάν).ξ
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[δρυμός των Λαντ, στα νότια της πόλης]] εναλλ.=|μικρογραφία|457x457εσ|Η θέση του Μον-ντε-Μαρσάν στις Λαντ της [[Γασκώνη|Γασκώνης]] Το Μον ντε Μαρσάν βρίσκεται κοντά στην ακτή του Ατλαντικού ωκεανού, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Σε ευθεία γραμμή απέχει 713 χιλιόμετρα από το Παρίσι και 135 χιλιόμετρα οδικώς από το Μπορντώ, την πρωτεύουσα της Νέας Ακουιτανίας.
Το Μον ντε Μαρσάν βρίσκεται νότια του δρυμού των Λαντ, του μεγαλύτερου δάσους στη Δυτική Ευρώπη. Οι αμμώδεις παραλίες της Κοτ ντ'Αρζάν στον Ατλαντικό και τα Πυρηναία είναι εύκολα προσβάσιμα.
Ονομάστηκε «η πόλη των τριών ποταμών», καθώς είναι χτισμένη στη συμβολή δύο ποταμών, των Μιντού και Ντουζ, που συμβάλουν στο κέντρο της πόλης για να αποτελέσουν έναν τρίτο: τον ποταμό Μιντούζ, κύριο παραπόταμο του Αντούρ.
Η πόλη είναι «Φυσική περιοχή οικολογικού ενδιαφέροντος, πανίδας και χλωρίδας». Ανήκει επίσης στις περιοχές Natura 2000 «Υδρογραφικό δίκτυο τρίτων υδάτων του Μιντούζ» και «Υδρογραφικό δίκτυο Μιντού και Λυντόν».
Κατά την τελευταία απογραφή του 2016, η πόλη είχε 29.885 κατοίκους, με αύξηση πληθυσμού 1.94% σε σύγκριση με το 2009. Η πόλη είναι το κέντρο μιας ευρύτερης περιοχής που αριθμεί 47 κοινότητες που συγκεντρώνουν 68.580 κατοίκους. (2009)
Έχει έκταση 36,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το κλίμα είναι ωκεάνιο.
Πολεοδομία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χώρος περιπάτου στις όχθες του ποταμού Μιντούζ Το εμβληματικό πρόγραμμα «Ποτάμια στην πόλη» είναι ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο που προχώρησε από το 2011 στην πόλη, με το οποίο αναβαθμίσθηκαν τα τρία ποτάμια (Ντουζ, Μιντού και Μιντούζ) κατά τη νέα ανάπτυξη του κέντρου.
Οι όχθες των ποταμών έγιναν πράσινες διαβάσεις και χώροι περιπάτου πεζών και ποδηλάτων.
Το έργο ανέδειξε την αρχιτεκτονική και φυσική κληρονομιά που μέχρι τότε δεν είχε αξιοποιηθεί στο κέντρο της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του παλιού λιμανιού με τις αποβάθρες του και τις κύριες πλατείες του κέντρου της πόλης. Στο πλαίσιο αυτό, η πλατεία θεάτρου και οι γύρω πεζόδρομοι αναβαθμίστηκαν το 2011 και αποκαταστάθηκαν και αναπαλαιώθηκαν ιστορικά κτίρια της πόλης.
Ιστορία
Προϊστορία και αρχαιότητα
Κατασκεύασε πρώτα ένα φρούριο, το οποίο αργότερα θα πάρει το όνομα Παλιό-Κάστρο, στην σημερινή θέση του θεάτρου, για να ελέγξει τη συμβολή των ποταμών, να επιβάλει φόρους στα αγαθά που κυκλοφορούσαν και να εξασφαλίσει έτσι σημαντικό εισόδημα. Η νέα πρωτεύουσα της υποκομητείας συμμετείχε σε μια σημαντική εμπορική ανταλλαγή: τα σιτηρά και η ρητίνη κατέβαιναν από το Μον-ντε-Μαρσάν προς τη Μπαγιόν, από όπου επέστρεφαν αλάτι ή μέταλλα. Για το κρασί και το ποτό αρμανιάκ, θα πρέπει να περιμένουμε τον 14ο αιώνα.
Σε λίγο περισσότερο από έναν αιώνα, γεννήθηκε μια πραγματική πόλη, με τριπλό χαρακτήρα: αμυντικό, λιμενικό και θρησκευτικό.
Μεσαίωνας και Εκατονταετής πόλεμος πόλεμος μικρογραφία|Το παλιό παρατηρητήριο της πόλης Το 1152, η Ελεονώρα της Ακουιτανίας έδωσε προίκα το δουκάτο της Ακουιτανίας στον άντρα της Ερρίκο Πλανταγενέτη, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ως Ερρίκος Β ' το 1154. Το Μον-ντε-Μαρσάν, όπως και όλη η Γασκώνη στην οποία ανήκε η πόλη, πέρασε έτσι υπό βρετανική κυριαρχία για σχεδόν τρεις αιώνες, μέχρι το 1441. Ο πληθυσμός έβρισκε καταφύγιο πίσω από τα τείχη της πόλης κατά τη διάρκεια των μαχών και λεηλασιών που σχετίζονται με τον Εκατονταετή πόλεμο και παράλληλα, δημιουργήθηκαν στην περιοχή οχυρωμένα χωριά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η πόλη έγινε οχυρό φρούριο.
Τον 13ο αιώνα πέρασε υπό την κυριαρχία του οίκου της Φουά-Μπεάρν. Το 1344, ο Γκαστόν Γ΄ Φοίβος, υποκόμης του Μαρσάν, αποκατέστησε το κάστρο και ενίσχυσε τις οχυρώσεις και την άμυνα της πόλης.
Η αγγλική κυριαρχία οδήγησε σε μια μοναδική παράδοση, η οποία απαιτούσε κάθε νέος δήμαρχος να ορκίζεται στην εκκλησία του Σαιν-Πιέρ-ντυ-Μον πριν αναλάβει το αξίωμα. Αυτή η πρακτική διήρκεσε 5 αιώνες και τελείωσε με τη Γαλλική Επανάσταση.
Σημαντικό εμπορικό κέντρο, η πόλη έστελνε προς το λιμάνι της Μπαγιόν τα προϊόντα της ενδοχώρας (δημητριακά και κρασιά αρμανιάκ κυρίως) κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και του Παλαιού καθεστώτος. Η ανάπτυξη της κυκλοφορίας του ποταμού εξασφάλισε την ευημερία των ναυτικών, που οργανώθηκαν σε αδελφότητες. Η πλοήγηση γίνονταν με ποταμόπλοια με επίπεδη βάση που ονομάζονται τοπικά «γκαλούπ». Η πόλη βρίσκονταν σχεδόν σε συνεχή ανταγωνισμό με άλλες εμπορικές πόλεις, όπως το Νταξ.
Όταν τέλειωσαν οι Θρησκευτικοί πόλεμοι (τυπικά το 1589), τα στρατιωτικά οχυρά θεωρήθηκαν πλέον άχρηστα αλλά και επικίνδυνα. Ο Ρισελιέ για να σταθεροποιήσει την απόλυτη εξουσία του βασιλιά, το 1622 τα κατεδάφισε. Τα μοναδικά απομεινάρια αυτών των οχυρώσεων σήμερα είναι μερικά τμήματα των παλαιών τειχών, ένα οχυρωμένο σπίτι στο κέντρο της πόλης και το παλιό παρατηρητήριο. Η πόλη κατελήφθη ξανά από βασιλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Σφενδόνης, συνεπεία της συσπείρωσης της με τους εξεγερμένους πρίγκιπες το 1653.
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα κατασκευάστηκαν πολλά μοναστήρια. Η πόλη είχε εξέχουσα θέση ως αγορά κρασιού, αρμανιάκ και σιτηρών: το 1654, το Μον-ντε-Μαρσάν θεωρούνταν ο σιτοβολώνας της Κάτω Γκιγιέν. Το 1777 έλαβε άδεια να κατεδαφίσει τις πύλες της πόλης και το 1809, τα ερείπια του Παλιού κάστρου καταστράφηκαν οριστικά, ώστε να διευκολυνθεί η ανάπτυξη της πόλης.
Δημιουργία και ανάπτυξη του νομού (1789 - 1945) μικρογραφία|280x280εσ|Το λιμάνι του Μον-ντε-Μαρσάν στις αρχές του 19ου αιώνα. Τον Ιανουάριο 1790 δημιουργήθηκε ο νομός Λαντ και πρωτεύουσα ορίστηκε το Μον-ντε-Μαρσάν, προβλέποντας αρχικά εναλλαγή με το Νταξ, έδρα της επισκοπής των Λαντ, αλλά αυτή η εναλλαγή δεν έγινε ποτέ. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Νομαρχία, 1816 Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης η πόλη μετονομάστηκε σε Μον-Μαρά. Σύντομα κατασκευάστηκαν νέα κτίρια για να φιλοξενήσουν τη διοίκηση. Έτσι, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η πόλη μεταμορφώθηκε εντελώς αποβάλλοντας την όψη της οχυρωμένης πόλης. Ανάμεσα στα μεγάλα έργα ήταν η ταυτόχρονη κατασκευή του Δικαστηρίου, της Φυλακής και της Νομαρχίας, της εκκλησίας Μαντλέν το 1830 σε νεοκλασικό ρυθμό, κ.ά. Οι γέφυρες ανακατασκευάστηκαν και χαράχτηκαν οι πρώτες λεωφόροι.
Η πόλη ωφελήθηκε πολύ από την ανάπτυξη του οδικού δικτύου και την έλευση του σιδηροδρόμου.
Το 1866 προσαρτήθηκαν όμορες κοινότητες και η πόλη αύξησε σημαντικά την περιοχή της. Την ίδια χρονιά εγκαινιάστηκε το πρώτο λύκειο.
Μετά το 1860 και με την εκμετάλλευση του δρυμού των Λαντ, οι δασικές δραστηριότητες προστέθηκαν σ' αυτές του λιμανιού. Πλούσιοι έμποροι έχτισαν αρκετά αρχοντικά. Αλλά από τις αρχές του 20ού αιώνα, η δραστηριότητα των λιμένων επιβραδύνθηκε και εξαφανίστηκε εντελώς τον 20ό αιώνα.
Οικονομία
Συνολικά, τρεις τομείς κυριαρχούν στην οικονομική δραστηριότητα της πόλης:
Ως πρωτεύουσα του νομού Λαντ, το Μον-ντε-Μαρσάν είναι επίσης έδρα πολλών διοικητικών δομών, όπως το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο των Λαντ και το Γενικό Συμβούλιο του νομού. Στην πόλη υπάρχει Πανεπιστήμιο με τμήματα βιολογίας, δικτύων και τηλεπικοινωνιών, μηχανικής, νομικής και οικονομικών.
Στρατιωτικές εγκαταστάσεις
Η Γαλλική Πολεμική Αεροπορία έχει την αεροπορική βάση Κονσταντάν Ροζανόφ Μον-ντε-Μαρσάν (ΒΑ118), περίπου 2 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης. Η βάση περιλαμβάνει το CEAM (ο στρατιωτικός οργανισμός δοκιμών και πειραματισμών της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας), ένα κέντρο αναφοράς για τον εντοπισμό και τον έλεγχο της εναέριας άμυνας. Η αεροπορική βάση του Μον-ντε-Μαρσάν ήταν παλαιότερα στην πρώτη επιχειρησιακή μοίρα πυρηνικών βομβαρδισμών της Γαλλίας, το Dassault Mirage IVA.
Η παρουσία της Αεροπορικής Βάσης 118 έχει σημαντική επίδραση στην οικονομική και δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, αν και εμποδίζει τη γεωγραφική επέκταση προς βορρά.
Ο δρόμος του Αγίου Ιακώβου
μικρογραφία|200x200εσ|Σύμβολο του σωματείου «Φίλοι του Αγίου Ιακώβου» Από το Μον-ντε-Μαρσάν περνούσε ένας από τους δρόμους της διαδρομής του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα, ο δρόμος που ξεκινούσε από το Βεζελαί (η ρωμαϊκή via Lemovicensis).
Στο παρελθόν, οι προσκυνητές έμπαιναν στην πόλη διασχίζοντας την παλιά γέφυρα του Μαι ντε Ντιου (Μητέρας του Θεού, στα γασκωνικά), της οποίας ερείπια είναι ακόμη ορατά στο πάρκο Ζαν-Ραμώ. Έπειτα κατευθύνονταν προς το παρεκκλήσι των Βενεδικτίνων μοναχών (στον σημερινό χώρο της εκκλησίας της Μαντλέν) και έβρισκαν καταφύγιο στα νοσοκομεία-χώρους φιλοξενίας των μοναστηριών των Κλαρισσών ή των Φραγκισκανών μοναχών (δεν υπάρχουν πλέον). Στη συνέχεια ανέβαιναν τη σημερινή οδό Γκαμπετά προς τη σημερινή πλατεία Ζαν Ζωρές και έφευγαν από την πύλη του Σαιν-Σεβέρ (που καταστράφηκε το 1777).
Στο κέντρο του Μον-ντε-Μαρσάν υπάρχει ένα κέντρο φιλοξενίας 14 θέσεων, το οποίο διαχειρίζεται το σωματείο «Φίλοι του Αγίου Ιακώβου» και εξυπηρετεί σύγχρονους προσκυνητές.
Αξιοθέατα-Τουρισμός
μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο μικρογραφία|250x250εσ|Παλιά δημοτική βιβλιοθήκη
Παραγουάης
thumb|right|350px|Ο ποταμός Παραγουάης στα βουνά Αμολάρ, στο Κορουμπά, [[Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ, Βραζιλία]] Ο Παραγουάης (ισπανικά: Río Paraguay, πορτογαλικά: Rio Paraguai, γκουαρανί: Ysyry Paraguái) είναι σημαντικός ποταμός στη Νότια Αμερική. Ρέει από βορρά προς νότο και διασχίζει τη Βραζιλία, την Παραγουάη και την Αργεντινή. Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 2.695 χιλιόμετρα και πηγάζει από το υψίπεδο Σιέρρα ντος Παρέκις, της βραζιλιάνικης πολιτείας Μάτο Γκρόσο και εκβάλλει στον ποταμό Παρανά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Ποταμοί της Αργεντινής Κατηγορία:Ποταμοί της Βραζιλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Παραγουάης
Σάββας Αγγελίδης
Ο Σάββας Αγγελίδης είναι ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Προηγουμένως διετέλεσε Υπουργός Άμυνας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 2013 είναι επισκέπτης καθηγητής ποινικού δικαίου και ποινικής δικονομίας του Πανεπιστημίου Frederick. Επιπλέον, είναι συγγραφέας νομικών άρθρων και ομιλητής σε συνέδρια για ποικίλα νομικά ζητήματα.
Πολιτική διαδρομή
Την 1η Μαρτίου 2018 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 29 Ιουνίου 2020 οπόταν και διορίστηκε από τον Νίκο Αναστασιάδη στη θέση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018 Κατηγορία:Βοηθοί Γενικοί Εισαγγελείς της Κυπριακής Δημοκρατίας
Ματθίλδη της Φραγκονίας
Η Ματθίλδη της Φρανκονίας, (Γερμανικά : "Matilda" περί το 1027 - 1034) μέλος του Οίκου των Σαλίων ήταν κόρη του αυτοκράτορα Κορράδου Β΄ και της Γκίζελας των Κορραδιδών κόρης του Χέρμαν Β΄ της Σουαβίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός της ήταν ο Ερρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο Κορράδος Β΄ συνάντησε τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας στο Ντεβίλ της Λωρραίνης (1033), συμφώνησε να παντρέψει την 6 ετών Ματθίλδη με τον ίδιο τον Ερρίκο, η μικρή Ματθίλδη όμως απεβίωσε (1034). Ο γάμος είχε κανονιστεί ως επισφράγιση της συμφωνίας ειρήνης μεταξύ των δύο βασιλέων. Η Ματθίλδη τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Βορμς, ο ιερέας του παρεκκλησίου του Κορράδου Β΄ Βίπο της Βουργουνδίας την καταγράφει ως "αυτοκρατορική κόρη του Κορράδου και της Γκιζέλας".
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Γιο φαν Άμερς-Κύλερ
Η Γιο (Ιωάννα) φαν Άμερς-Κύλερ (Johanna van Ammers-Küller, 13 Αυγούστου 1884 – 23 Ιανουαρίου 1966) ήταν Ολλανδή συγγραφέας. Υπήρξε μία από τις πλέον επιτυχημένες Ευρωπαίες γυναίκες μυθιστοριογράφους, και γενικότερα συγγραφείς, του Μεσοπολέμου, αν και η φήμη της αμαυρώθηκε εξαιτίας της συνεργασίας της με τις κατοχικές αρχές στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Κύλερ γεννήθηκε στην κωμόπολη Νόρντελος (Noordeloos), αλλά μεγάλωσε στο Ντελφτ και ήταν το μοναχοπαίδι γονέων της μεσαίας τάξεως. Στα 18 της χρόνια αρραβωνιάστηκε με τον μηχανικό Ρούντολφ φαν Άμερς και τον παντρεύτηκε στα 21 της. Διέμειναν για λίγο στο Λονδίνο, κατόπιν στο Άμστερνταμ και αργότερα ο σύζυγός της έγινε διευθυντής της Δημοτικής Επιχειρήσεως Φωτισμού του Λέιντεν, οπότε το ζεύγος εγκαταστάθηκε και ζούσε σε αυτή την πόλη. Η συγγραφέας απεβίωσε στην κωμόπολη Μπάκελ της νότιας Ολλανδίας σε ηλικία 81 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί συγγραφείς
Tomb Raider II
Το Tomb Raider II είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας, μέρος της σειράς Tomb Raider και η συνέχεια του βιντεοπαιχνιδιού Tomb Raider του 1996. Αναπτύχθηκε από την Core Design και διανεμήθηκε από την Eidos Interactive, το παιχνίδι κυκλοφόρησε για τα Microsoft Windows και το PlayStation το 1997. Μεταφέρθηκε στο Mac OS το 1998, και το 1999 κυκλοφόρησε το πακέτο επέκτασης Tomb Raider II: Golden Mask από την Eidos για το PC. Το πακέτο επέκτασης περιλαμβάνει τέσσερα επίπεδα μπόνους.
Το παιχνίδι πούλησε πάνω από 8 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως από το 2003, καθιστώντας το ένα από τα κορυφαία παιχνίδια σε πωλήσεις που κυκλοφόρησαν μέχρι εκείνη την στιγμή και το δεύτερο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της σειράς. Το παιχνίδι είναι επίσης ο δεύτερος συνολικά κορυφαίος σε πωλήσεις τίτλος του PlayStation στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Tomb Raider Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1997 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Core Design Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Eidos Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Network Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Κίνα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αγγλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Βενετία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Σεράκ
μικρογραφία|Παγετώνας Φοξ, Νέα Ζηλανδία Το σεράκ (από το γαλλικό sérac) είναι κομμάτι ή στήλη παγετωνικού πάγου, ο οποίος σχηματίζεται από διασταυρούμενες πτυχές σε έναν παγετώνα. Το μέγεθος τους είναι όσο αυτό ενός σπιτιού και παραπάνω, αλλά είναι επικίνδυνοι για τους ορειβάτες, καθώς μπορεί να ανατραπούν με μικρή προειδοποίηση. Ακόμη και όταν σταθεροποιούνται από το συνεχιζόμενο κρύο, μπορεί να αποτελέσουν εμπόδιο στο πέρασμα των παγετώνων.
Τα σεράκ είναι εμπόδια σε ορισμένα από τα υψηλότερα βουνά του κόσμου, όπως στο K2 και το Καντσεντζούνγκα στα σύνορα της Ινδίας και του Νεπάλ. Στις Άλπεις, σεράκ υπάρχουν στη βορειοανατολική πλευρά του Πιτς Ρόζεγκ, στη βόρεια όψη του Ντεντ ντ'Ερένς, και στη βόρεια όψη του Λίσκαμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγετωνολογία
Internet Explorer 11
Ο Internet Explorer 11 είναι η τελευταία έκδοση του προγράμματος περιήγησης διαδικτύου Internet Explorer. Διατέθηκε στα Windows 7 στις 7 Νοεμβρίου 2013, ενώ είναι προεγκατεστημένος στα Windows 8.1 και στα Windows 10. Από τις 12 Ιανουαρίου 2016 ο Internet Explorer 11 είναι η μόνη έκδοση του Internet Explorer που λαμβάνει ενημερώσεις και υποστηρίζεται στα Windows.
Ιστορικό
Παρόλο που μια έκδοση του Internet Explorer 11 δημοσιεύτηκε στις 25 Μαρτίου 2013, η πρώτη έκδοση προεπισκόπησης δεν κυκλοφόρησε επισήμως μέχρι τον Ιούνιο του 2013 κατά τη διάρκεια της διάσκεψης Build 2013, μαζί με την έκδοση προεπισκόπησης των Windows Server 2012 R2 και Windows 8.1. Στις 25 Ιουλίου 2013, η Microsoft κυκλοφόρησε την προεπισκόπηση προγραμματιστή του Internet Explorer 11 για Windows 7 και Windows Server 2008 R2.
Νέες δυνατότητες και αλλαγές
Ο Internet Explorer 11 διαθέτει επανασχεδιασμένα εργαλεία ανάπτυξης, υποστήριξη για WebGL, βελτιωμένη κλιμάκωση για οθόνες υψηλής DPI, prerender και prefetch. Μετά την εκκίνηση, ο Ο Internet Explorer 11 έλαβε υποστήριξη για HTTP/2. Επιπλέον, ο Internet Explorer 11 υποστηρίζει Full Screen and Orientation APIs, CSS υποστήριξη των συνόρων εικόνα, βελτιώσεις JavaScript, παρατηρητές DOM mutation, Web Κρυπτογραφία API, video text track support, κρυπτογραφημένη υποστήριξη των μέσων ενημέρωσης και ένα βελτιωμένο πρόγραμμα επεξεργασίας HTML. Το IE11 χρησιμοποιεί το Transport Layer Security v1.2 ως το προεπιλεγμένο πρωτόκολλο για ασφαλείς συνδέσεις.
Ο Internet Explorer 11 για Windows RT δεν υποστηρίζει Java και άλλα πρόσθετα. καθόλου|μικρογραφία|250x250εσ|Η metro έκδοση του Internet Explorer 11 στα [[Windows 8.1 (ελληνικά).]] καθόλου|μικρογραφία|250x250εσ|Η κλασική έκδοση του Internet Explorer 11 στα [[Windows 8.1 (αγγλικά).]]
Χαρακτηριστικά
Έκδοση: 11.0.0.0
Όνομα αρχείου: IE11-Windows6.1-x86-el-gr.exe
Μέγεθος αρχείου: 29.9 MB
Ημερομηνία δημοσίευσης: 6/11/2013
Υποστηριζόμενα λειτουργικά συστήματα:
Windows 7 Service Pack 1
Υπολογιστής/ Επεξεργαστής: Υπολογιστής με επεξεργαστή 233 MHz ή μεγαλύτερο (Συνιστάται επεξεργαστής Pentium)
Μνήμη: 512 MB
Χωρητικότητα σκληρού δίσκου:70 MB
Οθόνη: Super VGA (800 x 600) ή οθόνη με υψηλότερη ανάλυση με 256 χρώματα.
Περιφερειακά: Μόντεμ ή σύνδεση στο Internet, Microsoft Mouse, Microsoft IntelliMouse ή συμβατή συσκευή κατάδειξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Microsoft Κατηγορία:Windows 7
Λαγκάδι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Λαγκάδι μπορεί να αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φώτης Φωτίου
Ο Φώτης Φωτίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος και Υπουργός Άμυνας. Σήμερα είναι Επίτροπος Προεδρίας για Ανθρωπιστικά Θέματα και Θέματα Αποδήμων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φώτης Φωτίου γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 29 Μαΐου 1960. Σπούδασε οικονομικά στο Eastern Michigan University, με εξειδίκευση στη λογιστική και στο μάρκετινγκ.
Έχει εργαστεί σε μεγάλους διεθνείς λογιστικούς και ελεγκτικούς οίκους. Ακόμη, εργάστηκε στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων του Υπουργείου Οικονομικών. Το 1992 επέστρεψε στον ιδιωτικό τομέα, εξασκώντας το επάγγελμα του Εγκεκριμένου Λογιστή–Ελεγκτή και του Συμβούλου Επιχειρήσεων. Είναι μέλος του Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου.
Είναι νυμφευμένος με την Μάρω Αρέστη και έχει τρεις υιούς.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε μέλος του ΔΗΚΟ από τα πρώτα στάδια της ίδρυσης του. Διετέλεσε πρόεδρος της ΝΕΔΗΚ Λάρνακας, γραμματέας του ΔΗΚΟ Λάρνακας και βοηθός γενικός γραμματέας του κόμματος. Υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ και του Εκτελεστικού Γραφείου του Κόμματος.
Στις 13 Ιουνίου 2006 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2008 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Στις 2 Μαρτίου 2013 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 13 Μαρτίου 2014, όταν το ΔΗΚΟ αποχώρησε από την κυβέρνηση. Ωστόσο, με γραπτή δήλωση του στις 10 Μαρτίου 2014 ανακοίνωσε την αναστολή της κομματικής δράστης του στο κόμμα. Τον Σεπτέμβριο του 2014 διορίστηκε από τον πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη στη θέση του Επίτροπου Προεδρίας για Ανθρωπιστικά Θέματα και Θέματα Αποδήμων. Επαναδιορίστηκε στην ίδια θέση την 1η Μαρτίου 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι λογιστές Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι σύμβουλοι επιχειρήσεων Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003 Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Φάουστο Κόππι
Ο Φάουστο Κόππι (Andželo Fausto Koppi, 15 Σεπτεμβρίου 1919 Kastelānija, Ιταλία — 2 Ιανουαρίου 1960, Tortona, Piemonte) γνωστός και σαν "Σπουδαίος Αθλητής" και "Ο Πρωταθλητής", ήταν Ιταλός πρωταθλητής της ποδηλασίας.
Ο Κόππι ήταν μία ανακάλυψη του τυφλού πρώην πυγμάχου Γκιουζέπε Κοβάννον, που διείδε το ταλέντο του από νωρίς, όταν ο μετέπειτα πρωταθλητής ήταν υπάλληλος σε κρεοπωλείο και τον ανέδειξε. Αναδείχθηκε πρωταθλητής της χώρας του συνολικά πέντε φορές (1940, 1947, 1949, 1952 και 1953), μάλιστα το 1949 ήταν ο πρώτος ποδηλάτης που κέρδισε το Γύρο της Ιταλίας και το Γύρο της Γαλλίας την ίδια χρονιά. . Τρία χρόνια αργότερα (1952) επανέλαβε το επίτευγμά του. Την επόμενη χρονιά (1953) αναδείχτηκε παγκόσμιος πρωταθλητής. Ήταν επί 14 έτη κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ ατομικής χρονομέτρησης. Τα Χριστούγεννα του 1959 κατά τη διάρκεια προετοιμασίας στη Μπουρκίνα Φάσο ο Κόππι, σύμφωνα με τους γιατρούς, προσβλήθηκε από ελονοσία, εξαιτίας της οποίας και απεβίωσε λίγες μέρες μετά. Θεωρίες συνωμοσίας αναπτύχθηκαν μετά τον πρόωρο θάνατό του, σύμφωνα με τις οποίες ο πρωταθλητής δηλητηριάστηκε.