cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόστολος Ανδρέας
Περιοδείες
thumb|right|250px|Η σταύρωση του Αγίου Ανδρέα σε χειρόγραφο του 14ου αιώνα Πρώιμα κείμενα, όπως οι «Πράξεις του Ανδρέα» που είναι γνωστές στον Γαλάτη ιστορικό και χριστιανό επίσκοπο Γρηγόριο της Τουρ (539-594) ή αλλιώς Γρηγόριο Τουρώνης, περιγράφουν ότι ο Ανδρέας δέθηκε (δεν καρφώθηκε) σε έναν σταυρό παρόμοιο με του Ιησού. Ωστόσο στη Δύση αναπτύχθηκε μια παράδοση ότι ο Ανδρέας σταυρώθηκε σε έναν χιαστό σταυρό, της μορφής που ονομάζεται crux decussata, υποτίθεται κατόπιν αιτήματός του, καθώς θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο να σταυρωθεί στον ίδιο τύπο σταυρού με τον Ιησού. Πάντως η εικονογραφία του μαρτυρίου του Ανδρέα σε σταυρό σε σχήμα Χ δεν φαίνεται να παγιώθηκε παρά στον ύστερο Μεσαίωνα.
Τα λείψανά του
Το λείψανό του έθαψε με ευλάβεια ο πρώτος επίσκοπος Πατρών Στρατοκλής. Σύμφωνα με έναν θρύλο, ο Άγιος Ρήγουλος, μοναχός στην Πάτρα, κάποια νύχτα είδε σε όραμα στον ύπνο του άγγελο που του ζήτησε να κρύψει μέρος του λειψάνου. Λίγο αργότερα, στις 3 Μαρτίου 357, με εντολή του Αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β΄, τα λείψανα μεταφέρθηκαν από την Πάτρα στην Κωνσταντινούπολη και εναποτέθηκαν στον Ναό των Αγίων Αποστόλων.
Ο Ρήγουλος λέγεται ότι σε δεύτερο όνειρο ένας άγγελος τον συμβούλεψε να πάρει τα κρυμμένα υπόλοιπα λείψανα «στα άκρα της γης» για προστασία. Όπου θα κατέληγε, θα έπρεπε να χτίσει ένα ιερό για αυτά. Έτσι ο Άγιος Ρήγουλος απέπλευσε παίρνοντας μαζί του ένα γόνατο, ένα οστό του άνω βραχίονα, τρία δάχτυλα και ένα δόντι. Έπλευσε δυτικά προς την άκρη του γνωστού κόσμου και ναυάγησε στην ακτή του Φάιφ στη Σκωτία. Ωστόσο τα λείψανα πιθανότατα μεταφέρθηκαν στη Βρετανία το 597 στα πλαίσια της ιεραποστολής του Αυγουστίνου και στη συνέχεια το 732 στο Φάιφ από τον επίσκοπο Acca του Hexham, έναν πολύ γνωστό συλλέκτη θρησκευτικών λειψάνων.
thumb|left|200px|Λειψανοθήκη με λείψανα του αγίου στον Καθεδρικό του Αμάλφι Το κρανίο του, που είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη, επέστρεψε στην Πάτρα από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄, ο οποίος βασίλεψε από το 867 έως το 886. Το 1207, αφότου οι Φράγκοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη, τα λείψανα του Αγίου Ανδρέα, τα οποία έως τότε φυλάσσονταν μαζί με λείψανα άλλων αγίων εντός της Εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων, μεταφέρθηκαν στο Αμάλφι της Ιταλίας από τον Καρδινάλιο Πέτρο της Καπύης, ο οποίος καταγόταν από εκεί. Κατόπιν κτίστηκε καθεδρικός ναός (Duomo), ο οποίος αφιερώθηκε στον Άγιο Ανδρέα, όπως και όλη η πόλη, στην κρύπτη του οποίου υποστηρίζεται ότι παραμένουν τα περισσότερα λείψανα του Αποστόλου, συμπεριλαμβανομένου ενός ινιακού οστού.
Το 1461, όταν οι Οθωμανοί πέρασαν τον Ισθμό της Κορίνθου, ο Θωμάς Παλαιολόγος, νεότερος επιζών γιος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου και Δεσπότης του Μυστρά, έφυγε από την Πάτρα για να βρει καταφύγιο στην Ιταλία, παίρνοντας μαζί του αυτό που θεωρούνταν το κρανίο του Αγίου Ανδρέα. Το παρέδωσε στον Πάπα Πίο Β΄, ο οποίος το ενσωμάτωσε αρχικά σε έναν από τους τέσσερις κεντρικούς πυλώνες της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό και στη συνέχεια στην Πιέντσα.
Όλα τα λείψανα, που αποτελούνται από το μικρό δάχτυλο, το κρανίο (μέρος της κορυφής του κρανίου του Αγίου Ανδρέα) και ο σταυρός στον οποίο μαρτύρησε, φυλάσσονται στον ναό του Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα σε ειδικό χώρο και εκτίθενται σε προσκύνηση κάθε 30 Νοεμβρίου, ημέρα της γιορτής του. Το 2006, η Καθολική Εκκλησία, ξανά μέσω του Καρδινάλιου Etchegaray, παρέδωσε στην Ορθόδοξη Εκκλησία ακόμη ένα λείψανο του Αγίου Ανδρέα.
Σήμερα, πέρα από τον ναό των Πατρών, τμήματα λειψάνων του Αποστόλου Ανδρέα φυλάσσονται στην Σκήτη του Αγίου Ανδρέα στο Άγιο Όρος, στον καθεδρικό ναό του Αμάλφι (Duomo di Sant'Andrea) και της Σαρτσάνα στην Ιταλία, στον Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό Ναό της Αγίας Μαρίας στο Εδιμβούργο στην Σκωτία, στην Εκκλησία των Αγίων Ανδρέα και Αλβέρτου στη Βαρσοβία στην Πολωνία, ενώ πολλά μικρότερα λείψανα υπάρχουν επίσης σε όλο τον κόσμο.
thumb|left|300px|Ο ναός του Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα, όπου φυλάσσονται τα περισσότερα από τα λείψανά του
Ο ναός στην Πάτρα
Ο Απόστολος Ανδρέας είναι πολιούχος της Πάτρας. Ο παλιός ναός του οικοδομήθηκε στο διάστημα 1836-1843 στη θέση όπου θεωρείται ότι μαρτύρησε. Δίπλα στον παλιό ναό είναι το πηγάδι του Αγίου Ανδρέα. Ο νέος ναός εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1974 από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ. Μπροστά και δεξιά του ναού, κοντά στο Άγιο Βήμα, βρίσκεται ο μαρμάρινος τάφος του Αποστόλου. Οι δύο ναοί του πολιούχου της Πάτρας, Αγίου Ανδρέα, αποτελούν πανελλήνιο και πανορθόδοξο προσκύνημα.
Στη θέση του παλαιού ναού προϋπήρχε πηγή της Δήμητρας, στην οποία λειτουργούσε και μαντείο μόνο για αρρώστους, όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Η περιοχή της μαντικής πηγής ήταν ο τόπος όπου δίδασκε ο Απόστολος Ανδρέας. Σύμφωνα με την παράδοση, δίπλα σε αυτή την πηγή σταυρώθηκε. Η λατρεία του συσχετίστηκε με τη λατρεία της θεάς Δήμητρας με διάφορους τρόπους. Μια λατρευτική πρακτική ήταν η διανυκτέρευση στον ναό (η εγκοίμισις, incubatio) και η αναμονή για εμφάνιση του Αγίου σε όνειρο. Πρόκειται για την αρχαία πρακτική της «κατ’ όναρ επιφανείας του θείου», η οποία εφαρμοζόταν και στη λατρεία της Δήμητρας, στην εορτή των Επιφανίων και συνεχίστηκε και στον χριστιανισμό. Πιστεύεται ότι με αυτή την λατρευτική παράδοση συνδέεται και η μαρτυρία σε επιγραφή που βρέθηκε στο Ασκληπιείο στην Αθήνα, το οποίο καταστράφηκε από τους Χριστιανούς περί το 485: η αρχαία λατρεία συνέχισε στην χριστιανική εκκλησία, αφιερωμένη σύμφωνα με επιγραφή στον άγιο Ανδρέα και η στοά όπου γινόταν η εγκοίμισις, η ιερή πηγή και το καταγώγιον διατηρήθηκαν.
Ο Γρηγόριος Τουρώνης αναφέρει ότι από τον τάφο του Αποστόλου Ανδρέα έβγαινε «μάννα» με τη μορφή αλεύρου και λάδι με ευχάριστο άρωμα. Η ποσότητά τους αποκάλυπτε στους κατοίκους αν η συγκομιδή της χρονιάς θα ήταν καλή. Επισημαίνει μάλιστα ότι το λάδι έτρεχε μέχρι το μέσον της εκκλησίας, μια πρώιμη αναφορά στο μύρο. Η σύνδεση της λατρείας του Ανδρέα με την θαυματουργή εμφάνιση αλεύρου φαίνεται ότι συνδυάζει δύο παραδόσεις: α) του ρόλου του Ανδρέα στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και β) των λατρευτικών παραδόσεων της θεάς Δήμητρας, θεάς της γεωργίας, την λατρεία της οποίας διαδέχθηκε στη θέση του ιερού της η λατρεία του αγίου αποστόλου Ανδρέα. Είναι γνωστό ότι η Δήμητρα ήταν θεά του σίτου και της γεωργίας, ως θεά Εύνοστος λατρευόταν ως προστάτης των μύλων. Συνεπώς, στα τέλη του 6ου αιώνα η λατρεία του αγίου Ανδρέα στην Πάτρα είχε αφομοιώσει στοιχεία παλαιότερης λατρείας της θεάς Δήμητρας και η φήμη του ως θεραπευτή αγίου είχε πλατειά διάδοση. Η μαρτυρία του Γρηγορίου Τουρώνης είναι σημαντική, διότι επιβεβαιώνει έμμεσα την παράδοση ότι ο παραθαλάσσιος βυζαντινός ναός του Αγίου Ανδρέα ήταν κτισμένος στη θέση του ναού της θεάς Δήμητρας με την μαντική πηγή.
Παραδόσεις και θρύλοι
Ο Απόστολος Ανδρέας είναι προστάτης διαφόρων χωρών και τόπων, όπως: Ρωσίας, Ελλάδας, Ουκρανίας, Σικελίας, Αγίου Ανδρέα (Τενερίφη, Ισπανία), Αμάλφι (Ιταλία), Κύπρου κ.ά.
thumb|right|300px|Ο Άγιος Ανδρέας σε τοιχογραφία του 13ου αιώνα στη [[Μοναστήρι του Κίντσβισι|Μονή του Κίντσβισι ]]
Γεωργία
Η εκκλησιαστική παράδοση της Γεωργίας θεωρεί τον Άγιο Ανδρέα ως τον πρώτο ιεροκήρυκα του Χριστιανισμού στο έδαφος της χώρας και ως ιδρυτή της Γεωργιανής Εκκλησίας. Η παράδοση αυτή προήλθε προφανώς από βυζαντινές πηγές, κυρίως από τον Νικήτα τον Παφλαγόνα (10ος αιώνας), ο οποίος ισχυρίζεται ότι «ο Ανδρέας κήρυξε στους Ίβηρες, στους Σαρμάτες, στους Ταύρους και στους Σκύθες και σε κάθε περιοχή και πόλη στην Μαύρη Θάλασσα και βόρεια και νότια ». Η εκδοχή αυτή υιοθετήθηκε από εκκλησιαστικούς ηγέτες της Γεωργίας τον 10ο-11ο αιώνα και (εμπλουτισμένη με περισσότερες λεπτομέρειες) περιελήφθη στα «Γεωργιανά Χρονικά». Η ιστορία της περιοδείας του Αγίου Ανδρέα στα εδάφη της Γεωργίας προίκισε την Γεωργιανή Εκκλησία με αποστολική προέλευση και χρησίμευσε ως επιχείρημα στον Γεώργιο τον Αθωνίτη ενάντια στις καταπατήσεις της Αυτοκεφαλίας της Γεωργιανής Εκκλησίας από την Εκκλησία της Αντιόχειας. Ένας άλλος Γεωργιανός μοναχός, ο Εφραίμ ο Μικρός, συνέταξε μια διατριβή που συνδύαζε την ιστορία του Αγίου Ανδρέα με προϋπάρχουσες αποδείξεις ευαγγελισμού των Γεωργιανών από την Αγία Νίνα τον 4ο αιώνα και εξηγούσε την αναγκαιότητα του «δεύτερου βαπτίσματος» της αγίας Νίνας. Η διατριβή αυτή συμπεριελήφθη στην κανονική τάξη της Γεωργιανής Εκκλησίας με Σύνοδο το 1103. Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Άγιο Ανδρέα με δύο εορτές, στις 12 Μαΐου και στις 13 Δεκεμβρίου. Η πρώτη ημερομηνία, αφιερωμένη στην άφιξη του Αγίου Ανδρέα στην Γεωργία, είναι επίσημη αργία στην χώρα.
Ισπανία
Στην Ισπανία ο Άγιος Ανδρέας είναι προστάτης πολλών περιοχών: San Andrés (Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε), San Andrés y Sauces (Λα Πάλμα), Navalmoral de la Mata (Κάθερες), Éibar (Γκιπούθκοα), Baeza (Χαέν), Pobladura de Pelayo García και Pobladura de Yuso (Λεόν), Berlangas de Roa (Μπούργος), Ligüerzana (Παλένθια), Castillo de Bayuela (Τολέδο), Almoradí (Αλικάντε), Estella (Ναβάρρα), San Andrés de Palomar (Βαρκελώνη), Pujalt (Καταλονία), Adamuz (Κόρδοβα) και San Andrés στο Cameros (Λα Ριόχα).
Μάλτα
Η πρώτη αναφορά για ένα μικρό παρεκκλήσι της Λούκα (Luqa) αφιερωμένο στον Ανδρέα χρονολογείται στο 1497. Το παρεκκλήσι αυτό περιείχε τρεις βωμούς, ένας εκ των οποίων ήταν αφιερωμένος στον άγιο απόστολο Ανδρέα. Ο πίνακας που απεικονίζει την Παναγία με τους αγίους αποστόλους Ανδρέα και Παύλο ζωγραφίστηκε από τον καλλιτέχνη της Μάλτας Filippo Dingli. Κάποτε ζούσαν πολλοί ψαράδες στο χωριό Λούκα και αυτός μπορεί να είναι ο κύριος λόγος για την επιλογή του αγίου Ανδρέα ως πολιούχου. Το άγαλμα του Ανδρέα σμιλεύτηκε σε ξύλο από τον Giuseppe Scolaro το 1779. Το άγαλμα αυτό υποβλήθηκε σε διάφορα έργα αποκατάστασης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του 1913, που εκτελέστηκαν από τον καλλιτέχνη της Μάλτας Abraham Gatt. Το «Μαρτύριο του Αγίου Ανδρέα» στον κύριο βωμό της εκκλησίας ζωγραφίστηκε από τον Mattia Preti το 1687.
thumb|right|300px|Είσοδος στις σπηλιές του Αγίου Ανδρέα στην επαρχία της [[Κωνστάντζα]]
Ρουμανία
Η επίσημη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρουμανίας είναι ότι ο Ανδρέας κήρυξε το Ευαγγέλιο στην επαρχία Δοβρουτσάς (Μικρά Σκυθία) στους Δακο-Ρωμαίους, τους οποίους λέγεται ότι προσηλύτισε στον Χριστιανισμό. Η παράδοση αυτή πάντως δεν ήταν ευρέως διαδεδομένη ως τον 20ό αιώνα.
Σύμφωνα με τον Ιππόλυτο Αντιοχείας (πέθανε περί το 250 μ.Χ.) στο έργο του «Εις Αποστόλους», τον Ωριγένη στο τρίτο βιβλίο των Σχολιασμών του για τη Γένεση (254 μ.Χ.), τον Ευσέβειο Καισαρείας στην «Ιστορία της Εκκλησίας» του (340 μ.Χ.), και άλλες πηγές, ο άγιος απόστολος Ανδρέας κήρυξε στη Σκυθία, πιθανόν εννοώντας και στην Μικρά Σκυθία, της οποίας το έδαφος ενσωματώθηκε στη Ρουμανία στα τέλη του 19ου αιώνα.
Σύμφωνα με ορισμένους σύγχρονους Ρουμάνους μελετητές, η ιδέα του πρώιμου εκχριστιανισμού δεν είναι βάσιμη. Θεωρούν το ιδεολόγημα ως μέρος ενός πρωτοχρονισμού, ο οποίος υποστηρίζει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία συμπορεύτηκε και υπερασπίστηκε τον ρουμανικό λαό σε ολόκληρη την ιστορία του και ο οποίος στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για προπαγανδιστικούς σκοπούς κατά την κομμουνιστική εποχή, αν και αυτό αμφισβητείται. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Η προφητεία του αγίου Ανδρέα για το Κίεβο στο Χρονικό του Radziwiłł (15ος αιώνας)
(Ανατολικοί) Σλάβοι
Η παράδοση σχετικά με την παλαιοχριστιανική ιστορία της Ουκρανίας υποστηρίζει ότι ο απόστολος Ανδρέας κήρυξε στα νότια της σύγχρονης Ουκρανίας, κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας. Ο θρύλος λέει ότι ανέβηκε παράλληλα με τον ποταμό Δνείπερο μέχρι την μελλοντική τοποθεσία του Κιέβου, όπου έστησε έναν σταυρό στην τοποθεσία όπου βρίσκεται σήμερα η Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα και προφήτευσε την ίδρυση μιας μεγάλης χριστιανικής πόλης. Λόγω αυτής της σύνδεσης με το Κίεβο ο άγιος απόστολος Ανδρέας θεωρείται προστάτης των δύο ανατολικών σλαβικών εθνών που προέρχονται από τους Ρως του Κιέβου: της Ρωσίας (που χρησιμοποιεί τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέα στο ναυτικό της) και της Ουκρανίας. Το τρίτο ανατολικό σλαβικό έθνος ωστόσο, η Λευκορωσία, τιμά ως προστάτη της την Ευφροσύνη του Πόλοτσκ, μια τοπική αγία.
Σκωτία
Η σκωτική παράδοση θεωρεί τον Ανδρέα προστάτη άγιό της από το 750 και αρκετοί θρύλοι θέλουν το λείψανό του να μετακομίστηκε με θεϊκή καθοδήγηση από την Κωνσταντινούπολη στην Σκωτία, στο μέρος όπου βρίσκεται σήμερα η πόλη Σεντ Άντριους (γαελικά: Cill Rìmhinn). Σώζονται δύο σχετικά χειρόγραφα: το ένα ανήκε στη συλλογή χειρογράφων του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, η οποία κληροδοτήθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας και σήμερα βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη (Bibliothèque Nationale), στο Παρίσι. Το άλλο ανήκε στον Robert Harley και βρίσκεται σήμερα στην Βρετανική Βιβλιοθήκη του Λονδίνου. Τα χειρόγραφα αυτά αναφέρουν ότι τα λείψανα του αγίου Ανδρέα μεταφέρθηκαν από τον μοναχό Ρήγουλο στον βασιλιά των Πίκτων Όνγκους Α΄ (729-761). Ο μόνος Ρήγουλος (Riagail) του οποίου το όνομα διατηρείται στον πύργο του St. Rule ήταν ένας Ιρλανδός μοναχός που εκδιώχθηκε από την Ιρλανδία μαζί με τον άγιο Κολούμπα. Ωστόσο αυτός έζησε περί το 573 - 600. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να υποθέσουμε ότι τα λείψανα περιήλθαν αρχικά στη συλλογή του Acca, επισκόπου του Hexham, ο οποίος τα πήρε στη χώρα των Πικτών όταν έφυγε από το Hexham (περί το 732) και ίδρυσε Εκκλησία στον τόπο του σημερινού Σεντ Άντριους.
thumb|left|280px|Ο σταυρός του Αγίου Ανδρέα σε σχήμα Χ απεικονίζεται στην [[σημαία της Σκωτίας]] Σύμφωνα με θρυλικές διηγήσεις της ιστοριογραφίας του 16ου αιώνα, το 832 μ.Χ. ο Όνγκους Β΄ ηγήθηκε στρατού των Πικτών και των Σκώτων σε μάχη εναντίον των Άγγλων, με επικεφαλής τον Έθελσταν, κοντά στο σημερινό Athelstaneford, East Lothian. Ο θρύλος λέει ότι ο στρατός του Όνγκους υπολειπόταν πολύ σε μέγεθος και έτσι (καθώς προσευχόταν την παραμονή της μάχης) ορκίστηκε ότι αν νικούσε θα ανακήρυσσε τον Άγιο Ανδρέα ως προστάτη άγιο της Σκωτίας. Το πρωί της μάχης λέγεται ότι εμφανίστηκαν λευκά σύννεφα που σχημάτισαν ένα Χ στον ουρανό. Ο Όνγκους και ο στρατός του, ενθαρρυμένοι από αυτήν την προφανή θεϊκή παρέμβαση, πήγαν στο πεδίο της μάχης και νίκησαν παρά την αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων τους. Ερμηνεύοντας το φαινόμενο του σύννεφου ως τον χιαστί σταυρό πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο άγιος Ανδρέας, ο Όνγκους τίμησε τον όρκο που είχε δώσει πριν την μάχη και όρισε αμέσως τον Άγιο Ανδρέα ως προστάτη άγιο της Σκωτίας. Ο λευκός χιαστός σταυρός σε φόντο ουράνιου μπλε λέγεται ότι έχει υιοθετηθεί ως σχέδιο της σημαίας της Σκωτίας βάσει αυτού του θρύλου. Υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις ότι ο άγιος απόστολος Ανδρέας λατρευόταν στην Σκωτία πριν από αυτό το γεγονός. Μετά την ένωση της Σκωτίας με την Αγγλία, το σχέδιο συμπεριελήφθη και στην Βρετανική σημαία.
Μια τοπική δεισιδαιμονία χρησιμοποιεί τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα ως εξάγωνο σημάδι σε τζάκια στην βόρεια Αγγλία και την Σκωτία για να αποτρέψει τις μάγισσες από το να μπουν από την καμινάδα στο σπίτι για να κάνουν κακό. Τοποθετώντας τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα σε έναν από τους στύλους ή τα υπέρθυρα του τζακιού, οι μάγισσες εμποδίζονται να εισέλθουν σε αυτό το άνοιγμα. Η χρήση αυτή προσομοιάζει με αυτή της «μπάλας μαγισσών», με την διαφορά ότι ο σταυρός αποτρέπει ενεργά την είσοδο των μαγισσών, ενώ η μπάλα απλά θα την καθυστερήσει ή θα την δελεάσει και ίσως να την παγιδεύσει.
Βιβλιογραφία
Ανδρεας Ανδρεας Ανδρεας Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Πρωτογενής παραγωγή
Πρωτογενής παραγωγή στην Οικονομική Επιστήμη ονομάζεται ο παραγωγικός τομέας δραστηριοτήτων με αντικείμενο την απόκτηση ή απόσπαση αγαθών (πρώτων υλών) άμεσης ή έμμεσης κατανάλωσης, κατ' ευθείαν από την φύση (γεωργία, αλιεία, κτηνοτροφία, κρέας, μελισσοκομία, δασοκομία, θήρα, εξόρυξη μεταλλευμάτων κλπ). Ο πρωτογενής τομέας παραγωγής αποτελεί ως απασχόληση πηγή εισοδήματος για μεγάλο τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού.
Η απόσπαση πραγματοποιείται, είτε με τη συλλογή (συλλεκτικές επιχειρήσεις), είτε με την εξόρυξη (εξορυκτικές επιχειρήσεις) από το έδαφος ή το υπέδαφος. Επομένως, στην πρώτη φάση της παραγωγικής διαδικασίας, τα προϊόντα (αγαθά) πρωτογενούς παραγωγής καταναλώνονται από τους ανθρώπους, όπως έχουν, χωρίς να υποστούν καμία επεξεργασία, ή μεταποίηση-μετασχηματισμό όπως π.χ. αυγά, γάλα, χόρτα, φρούτα,λαχανικά, μέλι, καρποί, ψάρια, κ.λπ.
Καρπός (αποσαφήνιση)
Η λέξη καρπός μπορεί ν΄ αναφέρεται στις ακόλουθες διαφορετικές περιπτώσεις:
Επίσης, στη γενική:
Εκβιασμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Φέκε
Το Φέκε (τουρκικά: Feke), γνωστό και ως Βαχά (αρμενικά: Վահկա) είναι μικρή πόλη και διαμέρισμα στην Επαρχία Αδάνων της Τουρκίας. Βρίσκεται σε απόσταση 122 χλμ. από την πόλη των Αδάνων, 620 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε μια δασώδη πλαγιά απείρου φυσικού κάλλους. Ο σημερινός δήμαρχος είναι ο Αχμέτ Σελ (MHP).
Ιστορία
Η περιοχή εποικίστηκε από τους Χετταίους τον 16ο αιώνα π.Χ., τους Πέρσες τον 6ο αιώνα π.Χ., κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 333 π.Χ. και αργότερα πέρασε στα χέρια των Ρωμαίων και των Βυζαντινών.
Το Φέκε ελέγχει ένα πέρασμα στα βουνά του Ταύρου ακριβώς βόρεια των Αδάνων, και ένα κάστρο κτίστηκε για πρώτη φορά στη βυζαντινή περίοδο. Η ονομασία τότε ήταν Βαχά και από τότε έχει μεταλλαχθεί στη σημερινή ορθογραφία Φέκε.
Από τον 10ο αιώνα μ.Χ., η βυζαντινή κυβέρνηση αναγκαστικώς εγκατέστησε Αρμένιους στην Κιλικία για να ενεργήσουν ως φρουροί στα σύνορα με τη Συρία. Με την κατάρρευση της βυζαντινής κυριαρχίας στη Μικρά Ασία μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ έπεσε στους Αρμένιους στην Κιλικία για να αμυνθούν, και το 1097/98 κατάφεραν επί Κωνσταντίνου Α΄ να καταλάβουν αυτό το κάστρο και να ανοικοδομήσουν τα περισσότερα από τα ελληνικά οχυρά. Έγινε σημαντικό προπύργιο για τους Ρουπενίδες βαρόνους, οι οποίοι αργότερα έγιναν άρχοντες του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας. Το κατέλαβαν οι Μαμελούκοι και μετά οι Οθωμανοί.
Κάτω από το κάστρο βρίσκονται τα επιβλητικά ερείπια μιας διώροφης παλαιοβυζαντινής εκκλησίας και μιας πόλεως της ύστερης αρχαιότητας/μεσαίωνος.
Τα εντυπωσιακά κυκλικά τείχη, οι πύργοι και οι θολωτοί θάλαμοι του κάστρου είναι τοποθετημένοι στην κορυφή ενός επιμήκους ορεινού επανθήματος, κυρίως πλευρίζοντας την πιο προσιτή δυτική πλευρά. Οι απόκρημνοι βράχοι απέκλειαν την ανάγκη για άμυνα στα ανατολικά. Η εξωτερική πύλη, η οποία αποτελείται από μια ελικοειδή σκάλα και μια περίτεχνη κεκαμμένη είσοδο, οδηγεί στην κορυφή. Εδώ υπάρχουν στέρνες, οικιστικές συνοικίες και πολεμίστρες για τοξότες. Το μεγαλύτερο μέρος της εξωτερικής τοιχοδομής είναι ο τυπικός αρμενικός λιτός λαξευτός λίθος με λεπτοσχεδιασμένα όρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Αδάνων Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Αδάνων
Τρίτη Εποχή
Η Τρίτη Εποχή είναι μια χρονική περίοδος στα έργα φαντασίας του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν για τον κόσμο της Μέσης Γης. Χαρακτηριστικά της στοιχεία υπήρξαν η κυριαρχία του Σάουρον σε σχεδόν όλην την Μέση Γη, ο Πόλεμος του Δαχτυλιδιού και η καταστροφή του Ενός Δαχτυλιδιού, που έφερε το τέλος του Σάουρον.
Ιστορία
Η Τρίτη Εποχή διήρκεσε 3021 χρόνια, ξεκινώντας με την πρώτη πτώση του Σάουρον, όταν ηττήθηκε από την Τελευταία Συμμαχία Ξωτικών και Ανδρών μετά την πτώση του Númenor και τελείωσε με τον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού και την τελική ήττα του Sauron.Το μεγαλύτερο μέρος των γεγονότων της εποχής αυτής εξιστορείται στο Άρχοντα των δαχτυλιδιών. Ουσιαστικά ολόκληρη η ιστορία της Τρίτης Εποχής λαμβάνει χώρα στη Μέση Γη.
Η Τρίτη Εποχή είδε την άνοδο της ισχύος των βασιλείων της Άρνορ και της Γκόντορ και την πτώση των βασιλείων αυτών. Η Άρνορ χωρίστηκε σε τρια ασήμαντα βασίλεια, τα οποία έπεσαν ένα-ένα σε πολέμους μεταξύ του υποτελές στον Sauron βασίλειο της Άνγκμαρ, ενώ η Γκόντορ έπεσε θύμα Kin-διαμάχες, πανούκλα, Wainriders και Κουρσάροι. Σε αυτό το διάστημα, η βασιλική δυναστεία της Γκόντορ διασπάται, με αποτέλεσμα ο Οίκος των Επιτρόπων να κυβερνά στη θέση των βασιλιάδων. Εν τω μεταξύ, οι απόγονοι του Isildur από το κατεστραμμένο βασίλειο της Arnor περιπλανιούνται στη Μέση Γη, βοηθούμενοι μόνο από τον Elrond στο Rivendell, αλλά η σειρά των νόμιμων κληρονόμων παραμένει αδιάσπαστη σε όλη την ηλικία.
Στην εποχή αυτήν χαρακτηριστικό στοιχείο υπήρξε η μείωση των Ξωτικών. Στην αρχή της Τρίτης Εποχής, πολλά Ξωτικά έφυγαν για το Βαλινόρ επειδή ενοχλήθηκαν από τον πρόσφατο πόλεμο. Ωστόσο, τα βασίλεια των Ξωτικών επέζησαν ακόμα στο Λίντον, το Λόθλοριεν και το Μίρκγουντ. Το Rivendell έγινε επίσης ένας εξέχων παράδεισος για τα Ξωτικά καθώς και για άλλες φυλές. Κατά τη διάρκεια της Εποχής, επέλεξαν να μην αναμειχθούν σε θέματα άλλων χωρών και ήρθαν μόνο σε βοήθεια άλλων φυλών σε καιρό πολέμου. Τα Ξωτικά αφοσιώθηκαν στις καλλιτεχνικές απολαύσεις και έτειναν στα εδάφη που κατέλαβαν. Η σταδιακή μείωση των πληθυσμών των Ξωτικών συνέβη σε όλη την Εποχή καθώς η άνοδος του Σάουρον κυριάρχησε στη Μέση Γη. Μέχρι το τέλος της Τρίτης Εποχής, μόνο τμήματα του κάποτε μεγάλου πολιτισμού των Ξωτικών επέζησαν στη Μέση Γη.
Κατά την εποχή εκείνη, οι Μάγοι ήρθαν περίπου χίλια χρόνια μετά την έναρξη αυτής της περιόδου για να βοηθήσουν τους Ελεύθερους Λαούς, με σημαντικότερο τον Γκάνταλφ και τον Σάρουμαν. Το Ένα Δαχτυλίδι βρέθηκε από τον Sméagol αλλά, επηρεασμένος απο την δύναμη του Δαχτυλιδιού και αγνοώντας την πραγματική του φύση, τον διέφθειρε με συνέπεια ο ίδιος να καταφύγει στα Ομιχλιασμένα Βουνά.
Η καταστροφική Μεγάλη Πανούκλα της Μέσης Γης προήλθε από την τεράστια ανατολική περιοχή της, το Ρούν, όπου προκάλεσε σημαντικό πόνο. Μέχρι το χειμώνα στα τέλη του TA 1635, η πανούκλα εξαπλώθηκε από το Rhûn στο Wilderland, στα ανατολικά των δυτικών εδαφών της Μέσης Γης. στην Wilderland σκότωσε περισσότερο από το μισό πληθυσμό. [T 24] Τον επόμενο χρόνο η Μεγάλη Πανούκλα εξαπλώθηκε στο Γκοντόρ και στη συνέχεια στον Εριαντόρ. Στην Γκοντόρ, η πανούκλα προκάλεσε πολλούς θανάτους, συμπεριλαμβανομένου του βασιλιά Τελέμναρ, των παιδιών του και του Λευκού Δέντρου, με συνέπεια ο πληθυσμός της πρωτεύουσας Osgiliath να αποδεκατιστεί και η κυβέρνηση του βασιλείου να μεταφερθεί στην Μηνάς Τιρίθ. Στο Eriador, το νεογέννητο Χόμπιτ -το βασίλειο του Σάιρ υπέστη «μεγάλη απώλεια» σε αυτό που αποκαλούσαν Σκοτεινή πανούκλα.
Η λεγόμενη Άγρυπνη Ειρήνη ξεκίνησε στο έτος 2063, όταν ο Γκάνταλφ πήγε στο Ντολ Γκούλντουρ και η κακή κατοικία εκεί (αργότερα γνωστή ως Σάουρον) κατέφυγε στην άπω ανατολή. Διήρκεσε μέχρι το έτος 2460, όταν ο Sauron επέστρεψε με νέα δύναμη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Γκόντορ ενίσχυσε τα σύνορά του, προσέχοντας τα ανατολικά, καθώς η Μίνας Μοργκούλ εξακολουθούσε να αποτελεί απειλή στο πλευρό τους και η Μόρντορ εξακολουθούσε να ευημερεί και να τρέφει τα Ορκ. Κατά το διάστημα εκείνο, υπήρξαν μικρές συμπλοκές με τους κουρσάρους της Ούμπαρ. Στα βόρεια, η Άρνορ είχε εξαφανιστεί εδώ και καιρό, αλλά οι Χόμπιτ του Σάιρ ευημερούσαν, αποκτώντας το πρώτο τους Τάιν και αποικίζοντας το Μπάκλαντ. Οι Νάνοι του λαού του Durin υπό τον Thorin I εγκατέλειψαν το Erebor και έφυγαν για τα Γκρίζα Όρη, όπου συγκεντρώθηκαν πλέον οι περισσότεροι συγγενείς τους. Εν τω μεταξύ, ο Sauron δημιούργησε μια ισχυρή συμμαχία με τους Ανατολίτες, έτσι ώστε όταν επέστρεψε, να έχει πολλούς Άνδρες στην υπηρεσία του.
Μέχρι την εποχή του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ο Σάουρον είχε ανακάμψει και αναζητούσε το Ένα Δαχτυλίδι. Τα γεγονότα του Πολέμου του Δαχτυλιδιού που ακολούθησαν, οδήγησαν στο τέλος της Τρίτης Εποχής και είναι το θέμα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αν και συνοψίζονται στα Από τα Δαχτυλίδια της Δύναμης και στην Τρίτη Εποχή. Μετά την ήττα του Σάουρον, ο Άραγκορν παίρνει τη θέση του ως Βασιλιάς του Επανενωμένου Βασιλείου της Άρνορ και της Γκόντορ, αποκαθιστώντας τη σειρά των Βασιλέων. Ο Aragorn παντρεύεται την κόρη του Elrond, Arwen, προσθέτοντας έτσι για τελευταία φορά Ξωτικό αίμα στην βασιλική γενεά. Καθώς η ηλικία τελειώνει, ο Γκάνταλφ, ο Φρόντο Μπάγκινς και πολλά από τα εναπομείναντα Ξωτικά της Μέσης Γης πλέουν από τα Γκρίζα Λιμάνια στο Αμάν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φανταστικές περίοδοι Κατηγορία:Εποχές της Μέσης Γης
Αρναδί
Το Αρναδί είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2001-2002
Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2001–02, ήταν το 9ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 21ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Στο πρωτάθλημα μετείχαν δέκα ομάδες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για 8η συνεχόμενη φορά η Αναγέννηση Άρτας επικρατώντας σε όλους τους αγώνες της.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι δέκα ομάδες αγωνίστηκαν στην κανονική περίοδο σε δύο γύρους, σύνολο 18 αγωνιστικών. Οι δύο τελευταίες ομάδες μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι τέσσερις πρώτες συνέχισαν στα play off. Στην ημιτελική φάση των play off αγωνίστηκαν χιαστί (1ος-4ος, 2ος-3ος). Οι νικήτριες προκρίθηκαν στο μεγάλο τελικό για την ανάδειξη του πρωταθλητή, ενώ οι ηττημένες αγωνίστηκαν για την τελική κατάταξη στις θέσεις 3 και 4. Όλες οι σειρές των play off κρίθηκαν στις δύο νίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2001 2002 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2001 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2002
Διαστημική τεχνολογία
Η διαστημική τεχνολογία είναι η τεχνολογία που χρησιμοποιείται για ταξίδια ή δραστηριότητες πέρα ​​από την ατμόσφαιρα της Γης, για σκοπούς όπως η διαστημική πτήση ή η εξερεύνηση του διαστήματος. Η διαστημική τεχνολογία περιλαμβάνει διαστημικά οχήματα όπως διαστημικά σκάφη, δορυφόρους , διαστημικούς σταθμούς και οχήματα εκτόξευσης σε τροχιά και μια μεγάλη ποικιλία άλλων τεχνολογιών, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού και διαδικασιών υποστήριξης υποδομών.Η γενετική μηχανική (genetic engineering), καλούμενη επίσης και γενετική τροποποίηση (genetic modification), είναι η άμεση χειραγώγηση του γονιδιώματος ενός οργανισμού με τη χρήση της βιοτεχνολογίας.
Το διαστημικό περιβάλλον είναι ένα αρκετά καινοτόμο περιβάλλον και η εργασία σε αυτό απαιτεί συχνά νέα εργαλεία και τεχνικές.
Ιστορία της διαστημικής τεχνολογίας
Η πρώτη χώρα στη Γη που έθεσε οποιαδήποτε τεχνολογία στο διάστημα ήταν η Σοβιετική Ένωση. Η ΕΣΣΔ έστειλε τον δορυφόρο Sputnik 1 στις 4 Οκτωβρίου 1957. Ζύγιζε περίπου 83 κιλά (183 λίβρες) και πιστεύεται ότι περιστρεφόταν γύρω από τη Γη σε υψόμετρο περίπου 250 χλμ. Είχε δύο πομπούς ραδιοσυχνοτήτων (20 και 40 MHz), οι οποίοι εξέπεμπαν ένα "μπιπ" που θα μπορούσαν να ακουστούν από ραδιόφωνα σε όλο τον κόσμο. Η ανάλυση των ραδιοσημάτων χρησιμοποιήθηκε για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με την πυκνότητα ηλεκτρονίων της ιονόσφαιρας, ενώ τα δεδομένα θερμοκρασίας και πίεσης κωδικοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των ραδιοφώνων.
Η πρώτη επιτυχημένη ανθρώπινη διαστημική πτήση ήταν ο Vostok 1, που μετέφερε τον 27χρονο σοβιετικό κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν τον Απρίλιο του 1961. Επειδή το ιατρικό προσωπικό και οι μηχανικοί του διαστημικού σκάφους δεν ήταν σίγουροι για το πώς μπορεί να αντιδράσει ένας άνθρωπος στην έλλειψη βαρύτητας, και ως εκ τούτου αποφασίστηκε να κλειδωθούν τα χειριστήρια χειριστή του πιλότου και έτσι ολόκληρη η αποστολή ελέγχονταν είτε από αυτόματα συστήματα είτε από το έδαφος.
Το πρώτο τεχνητό αντικείμενο που πέταξε για τη Σελήνη ήταν το Luna 1 στις 4 Ιανουαρίου 1959 και έπειτα ήταν ο πρώτος ανιχνευτής που έφτασε σε μια ηλιοκεντρική τροχιά γύρω από τον Ήλιο. Ο πρώτος ανιχνευτής που πλησίασε την επιφάνεια της Σελήνης ήταν ο σοβιετικός ανιχνευτής Luna 2, ο οποίος έκανε μια απότομη προσγείωση στις 14 Σεπτεμβρίου 1959. Η Σελήνη φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά στις 7 Οκτωβρίου 1959, από το σοβιετικό Λούνα 3.
Στις 24 Δεκεμβρίου 1968, το πλήρωμα του Απόλλων 8, ο Frank Borman , ο James Lovell και ο William Anders , έγιναν τα πρώτα ανθρώπινα όντα που εισήλθαν σε σεληνιακή τροχιά και έβλεπαν την επιφάνεια της Σελήνης. Οι πρώτοι άνθρωποι προσγειώθηκαν στη Σελήνη στις 20 Ιουλίου 1969. Συγκεκριμένα ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε στη επιφάνεια της Σελήνης ήταν ο Neil Armstrong, διοικητής του Απόλλων 11.
Το Apollo 11 ακολουθήθηκε από το Apollo 12, 14 , 15 , 16 και 17. Το Apollo 13 είχε μια αποτυχία στη μονάδα σέρβις του Apollo, αλλά πλησίασε την επιφάνεια της Σελήνης σε υψόμετρο 254 χιλιομέτρων (158 μίλια, 137 ναυτικά μίλια) πάνω από τη σεληνιακή επιφάνεια και 400.171 χιλιόμετρα (248.655 mi) από τη Γη, σηματοδοτώντας ρεκόρ για τους πιο απομακρυσμένους ανθρώπους που έχουν ταξιδέψει ποτέ από τη Γη το 1970.
Το πρώτο ρομποτικό σεληνιακό rover που προσγειώθηκε στη Σελήνη ήταν το σοβιετικό σκάφος Lunokhod 1 στις 17 Νοεμβρίου 1970, στο πλαίσιο του προγράμματος Lunokhod. Μέχρι σήμερα, ο τελευταίος άνθρωπος που στάθηκε στη Σελήνη ήταν ο Eugene Cernan, ο οποίος ως μέρος της αποστολής Apollo 17 , περπατούσε στη Σελήνη τον Δεκέμβριο του 1972. Το Απόλλων 17 εκτέλεσε αρκετές άτυπες διαπλανητικές αποστολές που διαχειρίζεται η NASA.
Μία από τις αξιοσημείωτες διαπλανητικές αποστολές είναι το Voyager 1, το πρώτο τεχνητό αντικείμενο που άφησε το Ηλιακό μας Σύστημα για τον διαστρικό χώρο στις 25 Αυγούστου 2012. Είναι επίσης το πιο μακρινό τεχνητό αντικείμενο από τη Γη. Ο ανιχνευτής πέρασε την ηλιόπαυση στα 121 AU για να εισέλθει στο διαστρικό διάστημα. Το Voyager 1 βρίσκεται επί του παρόντος σε απόσταση 145,11 αστρονομικών μονάδων (2,1708 × 10 10  km, 1,3489 × 10 10  mi) (21,708 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, 13,489 δισεκατομμύρια μίλια) από τη Γη από την 1η Ιανουαρίου 2019.
Κίνδυνοι που προκαλούνται από τη διαστημική τεχνολογία
Όλα τα οχήματα εκτόξευσης περιέχουν μια τεράστια ποσότητα ενέργειας που απαιτείται για να φτάσει σε κάποιο μέρος της τροχιάς. Υπάρχει επομένως κάποιος κίνδυνος να απελευθερωθεί αυτή η ενέργεια πρόωρα και ξαφνικά, με άσχημο αποτελέσματα. Όταν ο πύραυλος Delta II εξερράγη 13 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του στις 17 Ιανουαρίου 1997, υπήρχαν αναφορές για σπασμένες βιτρίνες καταστημάτων που απείχαν 10 μίλια (16 χλμ.).
Ο χώρος είναι ένα αρκετά προβλέψιμο περιβάλλον, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν κίνδυνοι τυχαίας αποσυμπίεσης και πιθανής αστοχίας του εξοπλισμού, μερικοί από τους οποίους μπορεί να έχουν αναπτυχθεί πολύ πρόσφατα.
Το 2004 ιδρύθηκε στις Κάτω Χώρες η Διεθνής Ένωση για την Προώθηση της Διαστημικής Ασφάλειας για την περαιτέρω διεθνή συνεργασία και επιστημονική πρόοδο στην ασφάλεια των διαστημικών συστημάτων
Κατηγορία:Τεχνολογία
Χριστίνα Ωνάση
Η Χριστίνα Ωνάση (11 Δεκεμβρίου 1950 - 19 Νοεμβρίου 1988) ήταν Ελληνίδα μεγαλοεπιχειρηματίας, κόρη και μοναδική κληρονόμος του Αριστοτέλη Ωνάση.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Η Ωνάση με τον τρίτο σύζυγό της, Σεργκέι Καούζοφ Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν κόρη του Αριστοτέλη Ωνάση και της Τίνας Λιβανού. Αν και μεγάλωσε μέσα στη χλιδή, τα παιδικά της χρόνια σημαδεύτηκαν από τον χωρισμό των γονιών της. Ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις του πατέρα της και σύντομα αφοσιώθηκε σε αυτές.
Μόλις στα είκοσί της χρόνια παντρεύτηκε τον κατά 27 χρόνια μεγαλύτερό της κτηματομεσίτη Μ. Τζ. Μπόλκερ, με τον οποίο χώρισε εννέα μήνες αργότερα. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον εφοπλιστή και τραπεζίτη Αλέξανδρο Ανδρεάδη, γόνο γνωστής ελληνικής εφοπλιστικής οικογένειας και εγγονό του Αλέξανδρου Κορυζή και σε τρίτο τον Ρώσο Σεργκέϊ Καούζοφ, ο οποίος έφερε ένα τεχνητό (γυάλινο) μάτι. Ο τελευταίος γάμος της ήταν με τον Τιερί Ρουσέλ, διάσημο πλέι-μπόυ της εποχής, με τον οποίο απέκτησε την Αθηνά Ωνάση. Μετά από οκτώ μήνες χώρισαν. Τα τελευταία χρόνια, ενώ ετοιμαζόταν να τελέσει γάμο με τον Γιώργο - Χόρχε Τσολμεκτόγλου, πρόεδρο της ελληνικής παροικίας της Αργεντινής, επήλθε αιφνίδια ο θάνατός της, πριν προλάβει αυτός να πραγματοποιηθεί.
Απεβίωσε το 1988 στην Αργεντινή από έμφραγμα. Η σορός της μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και ενταφιάστηκε στην ιδιόκτητη νήσο της οικογένειάς της, στον Σκορπιό. Σύμφωνα με τη διαθήκη της όριζε, μετά τον θάνατό της, πενταμελές συμβούλιο για τη διαχείριση της περιουσίας της, η οποία και θα μεταβιβαζόταν στην κόρη της Αθηνά, μετά την ενηλικίωσή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Λιβανού Χριστινα Κατηγορία:Ελληνίδες επιχειρηματίες
Οικογένεια Δικαίου
Η οικογένεια Δικαίου (ή Δικαίων) είναι ιστορική οικογένεια της Πελοποννήσου.
Ιστορική αναδρομή
Η γενεαλογία της οικογένειας των Δικαίων χάνεται στα βάθη του Βυζαντίου, όπου το  Δικαίος  απαντάται ως εκκλησιαστικό αξίωμα για τους τοποτηρητές - αναπληρωτές θρησκευτικού ή πολιτικού ηγέτη. Επίσης,  Δικαίος  ονομάζεται ο επί κεφαλής σκήτης στο Άγιο Όρος. Ως επώνυμο, γνωστό ήδη, από την Παλαιολόγεια εποχή. Η κοιτίδα της γενιάς των Δικαίων φαίνεται να ήταν η Έφεσος της Μικράς Ασίας. Από εκεί μετοίκισαν στην Κωνσταντινούπολη και ύστερα στην Πελοπόννησο κατά τον 16ο αιώνα. Έπειτα, διασκορπίστηκαν επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, στην Αθήνα, (όπου έκτισαν ναό στην Πλάκα, τον Σωτήρα του Δικαίου - παραχωρήθηκε αργότερα ως παρεκκλήσι στη Ρωσική πρεσβεία, δυστυχώς ο ναός αυτός, δεν σώζεται σήμερα αλλά πληροφορούμαστε από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, την ακριβή του θέση, η οποία βρισκόταν: στη νότια γωνία των οδών Ήβης και Αποστόλη) και στην Ιταλία. Το 17ο αιώνα, οι Δικαίοι επιστρέφουν στην Πελοπόννησο και ένας κλάδος τους στην Πολιανή Μεσσηνίας λαμβάνει αργότερα το παρώνυμο:  Φλεσσαίοι  αβέβαιης ετυμολογίας και αναγωγής. Οι Δικαίοι, εδραίωσαν την φήμη τους εξαιτίας της γενναιότητας τους, του έντονου θρησκευτικού τους αισθήματος και του φιλελεύθερου χαρακτήρα τους. Διατηρούσαν την τοπαρχία Λεονταρίου και Καρύταινας επί έναν αιώνα. Το αξίωμα του έπαρχου ιεραρχικά βρισκόταν ακριβώς κάτω από εκείνο του Πασά. Η ανατροφή των μελών της οικογένειας ήταν στρατιωτική και έτσι γρήγορα διακρίθηκαν κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Επίσης, πολλά μέλη των Δικαίων συνδέθηκαν εξ αγχιστείας με τις μεγάλες τότε οικογένειες των Νοταράδων, των Ανδρονικαίων, των Κολοκοτρωναίων, των Αναγνωσταρέων και των Μαυρομιχαλαίων.
Γενεαλογικό δέντρο
Μέλη της οικογένειας Δικαίου ήταν:
Παραπομπές
*
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2007
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2007 ήταν η 52η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Έλαβε χώρα στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, μετά τη νίκη των Lordi στο διαγωνισμό του με το τραγούδι "Hard Rock Hallelujah" στην Αθήνα της Ελλάδας. Ήταν η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός διεξήχθη στη Φινλανδία, 46 χρόνια αφότου η χώρα έκανε το ντεμπούτο της. Με τη διοργάνωση να αναλαμβάνουν η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και το Yleisradio (Yle), ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Hartwall Arena, και αποτελούνταν από έναν ημιτελικό στις 10 Μαΐου και τον τελικό στις 12 Μαΐου 2007. Τα δύο ζωντανά σόου παρουσίασαν οι Γιάνα Πέλκονεν και Μίκο Λεπιλάμπι. Επιπλέον, η Κρίσσε Σάλμινεν ήταν η γκεστ παρουσιάστρια από το πράσινο δωμάτιο και μετέδιδε από τα πλήθη στην Πλατεία της Γερουσίας.
Συμμετείχαν σαράντα δύο χώρες στο διαγωνισμό - τρεις περισσότερες από το προηγούμενο ρεκόρ των τριάντα εννέα, που συμμετείχαν το. Η EBU αποφάσισε να αναιρέσει το όριο των 40 χωρών, πράγμα που θα σήμαινε την εξαίρεση ορισμένων χωρών που χρησιμοποιούν ένα σύστημα ταξινόμησης τάξεων. Η και η  συμμετείχαν για πρώτη φορά φέτος, με το  και τη  να συμμετέχουν ως ανεξάρτητα έθνη για πρώτη φορά. Η και η  επέστρεψαν και οι δύο, μετά την απουσία τους από την προηγούμενη έκδοση. Εν τω μεταξύ, το αποφάσισε να μην συμμετάσχει.
Νικήτρια αναδείχθηκε η Σερβία με το τραγούδι "Molitva", ερμηνευμένο από τη Μαρίγια Σερίφοβιτς και γραμμένο από τους Βλαντιμίρ Γκράιτς και Σάσα Μιλόσεβιτς Μάρε. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη της Σερβίας στο διαγωνισμό, και μάλιστα, η πρώτη χρονιά που διαγωνίστηκαν ως ανεξάρτητο κράτος. Επίσης, αυτή ήταν η πρώτη νίκη για μια από τις πρώην Γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες. Ήταν επίσης το πρώτο τραγούδι που κέρδισε εξ ολοκλήρου στη μητρική γλώσσα μιας χώρας από το "Diva" του το. Η Ουκρανία, η Ρωσία, η Τουρκία και η Βουλγαρία ολοκλήρωσαν την πρώτη πεντάδα, αντίστοιχα. Πιο κάτω στο βαθμολογικό πίνακα, η Λευκορωσία πέτυχε την καλύτερη θέση της μέχρι σήμερα, τερματίζοντας έκτη. Εν τω μεταξύ, η Ιρλανδία πέτυχε τη χειρότερη θέση της στο διαγωνισμό, τερματίζοντας εικοστή τέταρτη (τελευταία θέση). Από τις χώρες των "Μεγάλων Τεσσάρων", η Γερμανία κατέλαβε την υψηλότερη θέση, τερματίζοντας δέκατη ένατη.
Η Κύπρος και η Λετονία συμμετείχαν με τραγούδια σε γλώσσες διαφορετικές από τις δικές τους ή τις αγγλικές. Αν και αυτό συνέβη με τη συμμετοχή του Βελγίου το 2003, αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός χαρακτήριζε τις χώρες να ερμηνεύσουν με τις πραγματικές γλώσσες σε αντίθεση με φανταστικές.
Χώρος διεξαγωγής
Το Ελσίνκι, η φινλανδική πρωτεύουσα, επιλέχθηκε ως η διοργανώτρια πόλη, αν και άλλες πόλεις υπέβαλαν προσφορές για τη διοργάνωση του διαγωνισμού, όπως από το Έσποο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Τάμπερε, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και το Τούρκου.
Στο τέλος, επιλέχθηκε το Ελσίνκι, με το χώρο διεξαγωγής να είναι η Hartwall Arena. Ο χώρος είναι ένας μεγάλος εσωτερικός χώρος πολλαπλών λειτουργιών, ο οποίος άνοιξε το 1997 και μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 12.000-15.000 θεατές για συναυλίες. Το όνομά του προέρχεται από τον μεγαλύτερο χορηγό της, την εταιρεία ποτών Hartwall, που εδρεύει επίσης στο Ελσίνκι. Για το διαγωνισμό, η αρένα αναφερόταν ως Helsinki Arena.
Για την οργάνωση του διαγωνισμού υποβλήθηκε προϋπολογισμός 13 εκατ. Ευρώ.
Μορφή
Στις 12 Μαρτίου 2007 έγιναν οι κληρώσεις για τη σειρά με την οποία θα παρουσιάζονταν τα τραγούδια των χωρών στον ημιτελικό, στον τελικό και στην ψηφοφορία. Μία καινοτομία που εφαρμόστηκε τη χρονιά εκείνη επέτρεψε 5 χώρες να προκρίνονται αυτόματα από τον ημιτελικό και 3 χώρες από τον τελικό να επιλέγουν τη σειρά τους. Οι επικεφαλής των αντιπροσωπειών ανέβηκαν στη σκηνή και επέλεξαν το νούμερο της αρεσκείας τους. Στον ημιτελικό, η Αυστρία, η Ανδόρρα, η Σλοβενία και η Τουρκία μπόρεσαν να επιλέξουν τη θέση τους. Στον τελικό, η Αρμενία, η Γερμανία και η Ουκρανία άσκησαν το προνόμιο αυτό. Μετά την κλήρωση, οι συμμετοχές εγκρίθηκαν από την EBU.
Το συνοπτικό βίντεο με όλα τα τραγούδια κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας διά τηλεφώνου για όλες τις συμμετοχές προβλήθηκε δύο φορές και περιελάμβανε τους αριθμούς τηλεφώνου στην οθόνη. Η διαδικασία ψηφοφορίας ήταν η ίδια με εκείνη του 2006 με εξαίρεση ότι δόθηκαν 15 λεπτά προκειμένου να ψηφίσουν οι τηλεθεατές, αυξημένα κατά 5 λεπτά σε σχέση με τον προηγούμενο διαγωνισμό. Στον τελικό, εφαρμόστηκε ξανά το σύστημα του να προβάλλονται κατευθείαν στην οθόνη οι βαθμολογίες από 1 ως 7 και να ανακοινώνονται από τους εκπροσώπους βαθμολογίας ανά χώρα μόνον τα οκτάρια, τα δεκάρια και τα δωδεκάρια. Για πρώτη φορά ο νικητής κέρδισε το βραβείο μιας περιοδείας ανά την Ευρώπη για λόγους προώθησης, με ταξίδια στη Δανία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, τη Σουηδία και την Ισπανία, στο διάστημα από 16 Μαΐου ως 21 Μαΐου.
Ψηφιακό σχέδιο
Το επίσημο λογότυπο του διαγωνισμού παρέμεινε το ίδιο με το 2006: η σημαία στο κέντρο της καρδιάς άλλαξε με τη φινλανδική σημαία. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και το YLE ανακοίνωσαν ότι το θέμα για το διαγωνισμό του 2007 θα ήταν το «True Fantasy», το οποίο αγκάλιασε τη Φινλανδία και τη «Φινλανδικότητα» όσον αφορά τις πολικότητες που συνδέονται με τη χώρα. Το πρακτορείο σχεδιασμού Dog Design ήταν υπεύθυνο για το σχεδιασμό του οπτικού θέματος του διαγωνισμού, το οποίο περιελάμβανε τα ζωντανά καλειδοσκοπικά σχέδια που σχηματίστηκαν από διάφορα σύμβολα, όπως τα θαυμαστικά και το γράμμα F. Η σκηνή είχε το σχήμα ενός καντέλε, ενός παραδοσιακού φινλανδικού οργάνου. Στις 20 Φεβρουαρίου 2007 ξεκίνησε μια αναθεωρημένη επίσημη ιστοσελίδα του διαγωνισμού για την πρώτη δημόσια έκθεση του φετινού θέματος. Ένα επίσημο CD και DVD κυκλοφόρησε (χωρίς όμως HD DVD ή Blu-ray, παρά το γεγονός που μεταδόθηκε για πρώτη φορά σε υψηλή ευκρίνεια). Ένα επίσημο φαν-βιβλίο κυκλοφόρησε επίσης. Τα θέματα των καρτ-ποστάλ (σύντομα βίντεο μεταξύ των συμμετοχών) ήταν διηγήματα που συνέβαιναν σε διάφορα φινλανδικά μέρη.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι συμμετέχουσες χώρες σε διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision πρέπει να είναι ενεργά μέλη της EBU.
Επιστροφή καλλιτεχνών
Η Ευρυδίκη επέστρεψε για να εκπροσωπήσει την, αφού είχε προηγουμένως εκπροσωπήσει τη χώρα το ως υποστηρικτής για την Αλεξία και το  και το. Ο Eiríkur Hauksson εκπροσώπησε παλαιότερα την το  ως τμήμα του φωνητικού τρίο ICY και τη  το  ως μέρος η ομάδα Just 4 Fun. Η Karolina Gočeva εκπροσώπησε τη το. Η Edsilia Rombley εκπροσωπούσε την το.
Ημιτελικός
Ο ημιτελικός πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαΐου 2007 στις 21:00 (CET). 28 χώρες συμμετείχαν και οι 42 συμμετέχοντες ψήφισαν.
Οι χώρες προκρίθηκαν για τον τελικό επισημαίνονται.
Τελικός
Οι φιναλίστ ήταν:
Πίνακες βαθμολογίας
Όλες οι χώρες που συμμετείχαν στο διαγωνισμό ήταν υποχρεωμένες να χρησιμοποιούν τηλεψηφοφορία ή/και SMS ψηφοφορία κατά τη διάρκεια των δύο βραδιών του διαγωνισμού. Σε περίπτωση τεχνικών δυσκολιών, ή εάν οι ψήφοι της χώρας δεν πληρούσαν το όριο της EBU, θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν τα εφεδρικά αποτελέσματα της κριτικής επιτροπής. Η Αλβανία και η Ανδόρα ήταν οι μόνες χώρες που χρησιμοποίησαν κριτική επιτροπή. Πραγματοποιήθηκε κλήρωση στο Ελσίνκι για να καθοριστεί η σειρά με την οποία οι χώρες παρουσίασαν τις ψήφους τους κατά τη διάρκεια του τελικού.
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον ημιτελικό:
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Τα βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν ονομάστηκαν έτσι στη μνήμη του εμπνευστή του διαγωνισμού. Διαιρούνται σε 3 κατηγορίες: Τύπου, Καλλιτεχνικό Βραβείο και Βραβείο Συνθέτη.
OGAE
Ο Γενικός Οργανισμός Ερασιτεχνών της Eurovision (γαλλικά:Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision, κοινά γνωστός ως OGAE) είναι διεθνής οργανισμός ιδρυθείς το 1984 στη Σαβόνλινα της Φινλανδίας από τον Γιάρι-Πέκα Κοϊκαλάινεν (Jari-Pekka Koikkalainen). Ο οργανισμός αποτελείται από ένα δίκτυο 40 φαν κλαμπ του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision ανά την Ευρώπη και όχι μόνο, και αποτελεί μη κυβερνητικό, μη κερδοσκοπικό και μη πολιτικό οργανισμό. Μεταξύ των φαν κλαμπ του OGAE γίνεται ψηφοφορία, από το 2007, επιτρέποντας στα μέλη των διαφορετικών φαν κλαμπ ανά τον κόσμο να ψηφίζουν τα αγαπημένα τους τραγούδια του διαγωνισμού. Τα υψηλότερα συνολικά αποτελέσματα μετά την περάτωση της ψηφοφορίας και την καταμέτρηση όλων των ψήφων είναι τα εξής.
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Το χιουμοριστικό βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ για τον καλλιτέχνη με το χειρότερο ντύσιμο που απονέμεται από τον δικτυακό τόπο οπαδών House of Eurovision από το 1997, κέρδισε η Verka Serduchka, συμμετοχή της Ουκρανίας.
Εκπρόσωποι βαθμολογίας
Η σειρά με την οποία ανακοινώθηκαν οι βαθμολογίες αποφασίστηκε με κλήρωση. Οι εκφωνητές ανά χώρα ήταν οι εξής.
Μετάδοση σε υψηλή ευκρίνεια
Το κανάλι YLE έκανε τη μετάδοση του διαγωνισμού σε 1080i HD με ήχο 5.1 Surround. Το BBC στο Ηνωμένο Βασίλειο επίσης μετέδωσε τον τελικό σε υψηλή ευκρίνεια, από το BBC HD. Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Σουηδίας SVT μετέδωσε αμφότερους τον τελικό και τον ημιτελικό σε υψηλή ευκρίνεια μέσω του σταθμού του SVT HD.
Σχολιαστές από τις συμμετέχουσες χώρες
Οι σχολιαστές από τις 42 συμμετέχουσες χώρες ήταν οι εξής:
Σχολιαστές από μη συμμετέχουσες χώρες
Οι σχολιαστές από χώρες που δεν έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό του 2007 ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιουροβιζιον
Ανανάς ο εύκομος
Οι ανανάδες μπορούν να καταναλωθούν φρέσκοι, μαγειρεμένοι, σε χυμό, διατηρημένοι και βρίσκονται σε ένα ευρύ φάσμα στις κουζίνες. Εκτός από την κατανάλωση, τα φύλλα του ανανά, χρησιμοποιούνται στις Φιλιππίνες, για την παραγωγή της υφάνσιμης ίνας Piña, που συνήθως χρησιμοποιείται ως υλικό για τα ανδρικά Barong Tagalog (ένα διαφανές-επίσημο πουκάμισο, των Φιλιππίνων, που φοριέται επάνω από το υπάρχον πουκάμισο) και τα γυναικεία Baro't saya (η ανεπίσημη εθνική ένδυση των γυναικών, στις Φιλιππίνες). Η ίνα, επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα συστατικό ταπετσαρίας και επιπλοποιίας.
Περιγραφή
280px|thumb|Καρπός ανανά Το γένος ανανάς (Ananas) περιλαμβάνει 5 είδη, τα οποία είναι ιθαγενή της τροπικής Αμερικής. Χαρακτηριστικό είδος είναι ο ανανάς ο πολύκομος ή ανανάς ο εύκομος (Ananas comosus), ο ανανάς ο ήμερος (Ananas sativus), γνωστός από τον αρωματικό και γευστικό καρπό του που μοιάζει με μεγάλη κουκουνάρα. Σήμερα καλλιεργείται σε θερμοκήπια, σε πολλές περιοχές του κόσμου αν και κατάγεται από τροπικά κλίματα. Ο καρπός του τρώγεται ωμός ή συντηρημένος σε κονσέρβες και χρησιμοποιείται πολύ στη ζαχαροπλαστική.
Το ύψος του φτάνει το 1,5 μέτρο και έχει μεγάλα ξιφοειδή φύλλα με χείλη οδοντωτά, που σχηματίζουν ρόδακα. Τα άνθη του εκφύονται σε πυκνή ταξιανθία, τύπου στάχυ, στην κορυφή ανθικού άξονα, που έχει ύψος περίπου μισό μέτρο. Έχουν τριμερή διάταξη, δηλαδή 3 σέπαλα, 3 πέταλα, 6 στήμονες και τρίχωρη ωοθήκη.
Ο καρπός του είναι σαρκώδης, σύνθετος που προέρχεται από ολόκληρη την ταξιανθία, δηλαδή αποτελείται από τους επιμέρους καρπούς, που είναι ράγες και το σαρκώδη άξονα του στάχυος, που καταλήγει σε θύσανο φύλλων.
Το φυτό ευδοκιμεί σε υγρά και γόνιμα εδάφη, στραγγιζόμενα και όξινα. Ανθίζει και καρποφορεί μόνο μία φορά από το 12ο ως τον 30ό μήνα μετά τη φύτευσή του. Δε σχηματίζει σπέρματα και πολλαπλασιάζεται πάντα αγενώς, με παραφυάδες ή κόβοντας την κορυφή του φρούτου την οποία μετέπειτα μπορεί κανείς να φυτέψει είτε άμεσα σε γλάστρα ή αφού την αφήσει πρώτα για ένα μικρό διάστημα σε ένα δοχείο με νερό ώστε να αναπτυχθούν περισσότερο οι ρίζες που βρίσκονται στην βάση της κορυφής. Προσβάλλεται από διάφορα έντομα.
Ετυμολογία
thumb|200px|left|Ο ανανάς και η διατομή του. thumb|right|Ένα λουλούδι ανανά στο Iriomote, [[Ιαπωνία.]] Στην επιστημονική διωνυμική, ο ανανάς, το αρχικό όνομα του φρούτου, προέρχεται από τη λέξη «Νανάς» από τη γλώσσα Tupi (συγγενική προς τη γλώσσα Guarani, στη Βραζιλία), που σημαίνει «εξαιρετικό φρούτο», όπως έχουν καταγραφεί από τον Αντρέ Τεβέ το 1555, και τα "comosus", "tufted", αναφέρεται στο στέλεχος του καρπού. Άλλα μέλη του γένους Ananas συχνά ονομάζεται «πεύκο», καθώς και σε άλλες γλώσσες. Στα ισπανικά, οι ανανάδες ονομάζονται Piña («κουκουνάρι»), ή ananá (ananás) (παράδειγμα, το ποτό πίνια κολάδα).