cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ματθαίος Κωφίδης
Ο Ματθαίος Κωφίδης (22 Μαρτίου 1855 – 1921) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και βουλευτής του οθωμανικού Κοινοβουλίου. Εξελέγη μέλος της οθωμανικής βουλής σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές περιόδους από το 1908 ως το 1918. Το 1921 οδηγήθηκε στην αγχόνη, μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες προύχοντες του Πόντου, κατά τη διάρκεια των τουρκικών διώξεων του Μουσταφά Κεμάλ.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο χωριό Λυκάστ' της Κρώμνης επαρχίας Αργυρουπόλεως, στον Ανατολικό Πόντο. Βρέθηκε σύντομα στην Τραπεζούντα, όπου έγινε μέλος του μονοπωλίου καπνού.
Ο Ματθαίος Κωφίδης εξελέγη βουλευτής στο οθωμανικό κοινοβούλιο για το βιλαέτι της Τραπεζούντας, σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές περιόδους: 1908–1912, 1912–1914, και 1914–1918. Αρχικά συμμετείχε στις πρωτοβουλίες του κινήματος των Νεότουρκων, όπως και πολλοί άλλοι ορθόδοξοι χριστιανοί πολίτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την ελπίδα ότι αυτό σεβόταν τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Όμως, σύντομα αντιλήφθηκε ότι ο απώτερος στόχος των Νεότουρκων ήταν η εξαπόλυση μαζικής εθνοκάθαρσης από τους Τούρκους με τη διενέργεια γενοκτονίας, η οποία και διαπράχθηκε κατά των ελληνικών πληθυσμών το χρονικό διάστημα εκείνο.
Ο Κωφίδης μάλιστα εκπροσωπούσε μία επαρχία που υπέφερε ιδιαίτερα από αυτές τις διώξεις και με τις πρωτοβουλίες του διαμαρτυρήθηκε έντονα και απαίτησε αυστηρές κυρώσεις για την παύση των ωμοτήτων που εκτελούνταν. Αργότερα το 1917 αντικατέστησε για ένα διάστημα τον μητροπολίτη Τραπεζούντας, Χρύσανθο στα μη θρησκευτικά του καθήκοντα. Το 1920, αρνήθηκε να συντελέσει στην οργάνωση ποντιακού αντάρτικου στην Τραπεζούντα, από τον φόβο ότι αυτό θα σήμαινε την πυρπόληση της πόλης από τις ένοπλες ομάδες του Μουσταφά Κεμάλ.
Εκτέλεση
Στα μέσα του 1921 με την έξαρση του κινήματος του Κεμάλ, όλος ο αρσενικός πληθυσμός της Τραπεζούντας εκτοπίστηκε στα περιβόητα «Τάγματα Εργασίας» και στάλθηκε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, στο Ερζερούμ. Ο γιος του Κωφίδη, Γεώργιος, από τις κακουχίες αυτής της εκτόπισης αρρώστησε από φυματίωση και πέθανε στις αρχές του 1924. Το διάστημα εκείνο δημιουργήθηκαν και «Δικαστήρια Ανεξαρτησίας» από τον Κεμάλ στην Αμάσεια, τα οποία εκτέλεσαν με απαγχονισμό μεγάλο αριθμό σημαντικών προσωπικοτήτων του Ελληνισμού του Πόντου: κυρίως πολιτικούς, επιχειρηματίες και ιερωμένους. Από το θύματα υπήρξε και ο ίδιος ο Κωφίδης. Η κατηγορία που του αποδόθηκε ήταν ότι συμμετείχε στο κίνημα αυτονομίας του Πόντου.
Η εκτέλεση του Ματθαίου Κωφίδη εξόργισε τον μουσουλμανικό πληθυσμό της Τραπεζούντας, καθώς ο ίδιος είχε αναπτύξει πολύ καλή συνεργασία και σχέσεις αλληλεγγύης με τους Μουσουλμάνους εκεί. Οι τελευταίοι, αντιδρώντας, αρνήθηκαν να υποδείξουν και άλλους Έλληνες «ύποπτους» στους κύκλους του Κεμάλ.
Πηγές
Κατηγορία:Θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων
Τσίοβο
Το Τσίοβο, (κροατικά: Čiovo) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 28,1 τ.χλμ. και 4.455 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Οκρούγκ Γκόρνι.
Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας
Η Αικατερίνη Β΄ (ρωσικά: Екатерина II Великая, 2 Μαΐου 1729 – 17 Νοεμβρίου 1796), γεννηθείσα Σοφία του Άνχαλτ-Τσερμπστ (Sophie von Anhalt-Zerbst), επονομαζόμενη Μεγάλη, ήταν Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, γερμανικής καταγωγής. Η πολιτική της συνδέθηκε στενά με την αναγέννηση του ελληνικού βίου λόγω της Συνθήκης του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή.
Πρώιμα χρόνια
Η Σοφία Φρειδερίκη Αυγούστα γεννήθηκε στην πόλη Στέττιν της Πομερανίας (σήμερα Στσέτσιν της Πολωνίας) το 1729. Πατέρας της ήταν ο Χριστιανός Αύγουστος του Άνχαλτ-Τσερμπστ που ανήκε στον ηγεμονεύοντα οίκο του Άνχαλτ, στρατηγός της Πρωσίας και κυβερνήτης του Στέττιν. Η μητέρα της Ιωάννα Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόρη του Χριστιανού Αυγούστου του Οϊτίν και θεία του Πέτρου Γ΄ της Ρωσίας. Η εκπαίδευση της Σοφίας ήταν αρκετά καλή, με Γαλλίδα παιδαγωγό και οικιακούς διδασκάλους.
Γάμος με τον Πέτρο Γ΄
thumb|left|Η Αικατερίνη Β΄ το 1782. Το 1744, σε ηλικία 15 χρονών, προσκλήθηκε από την Ελισάβετ της Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη με σκοπό να παντρευτεί τον διάδοχο του ρωσικού θρόνου Πέτρο Φιοντόροβιτς. Η επιλογή της Σοφίας ως υποψήφιας νύφης του διαδόχου ήταν αποτέλεσμα των διπλωματικών ενεργειών του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. .Το 1744 η Σοφία φτάνει στη Ρωσία και ξεκινά την εκμάθηση της ρωσικής γλώσσας με τέτοιο ζήλο που τα βράδια μένει ξύπνια για να διαβάζει τα μαθήματά της. Ενσωματώνεται σχετικά γρήγορα στην κοινωνία της ρωσικής αριστοκρατίας. Στις 28 Ιουνίου 1744 βαπτίζεται Χριστιανή Ορθόδοξη και της δίνεται το όνομα Αικατερίνη Αλεξέγιεβνα, παρόλο που ο πατέρας της, φανατικός Λουθηρανός, αντιτάσσεται σθεναρά στην απόφασή της να αλλάξει δόγμα. Στις 21 Αυγούστου παντρεύεται τον Μεγάλο Δούκα Πέτρο Φιοντόροβιτς. Ο γάμος της σταδιακά αποδείχτηκε ανεπιτυχής, αφού ο Πέτρος ασχολούταν μόνο με το κυνήγι και παραμελούσε τη σύζυγό του. Το χάσμα ανάμεσά τους ήταν τόσο μεγάλο που επί 9 χρόνια δεν είχαν σεξουαλικές σχέσεις. Για εννιά χρόνια η Αικατερίνη ήταν υποχρεωμένη να παραμένει κλεισμένη στα ανάκτορα ενώ δεν της επιτρεπόταν η αλληλογραφία με τους συγγενείς της. Αναγκάστηκε λοιπόν, προκειμένου να βρει μια συντροφιά, να καταφύγει στην ανάγνωση βιβλίων. Ιδιαίτερα επηρεάστηκε από τον Βολταίρο και τις ιδέες του περί του Διαφωτισμού. Το 1754 η Αικατερίνη έμεινε έγκυος και γέννησε έναν γιο, τον Παύλο. Βέβαια οι φήμες οργίαζαν σχετικά με την πατρότητα του παιδιού αφού κανείς δεν πίστευε ότι πατέρας του παιδιού ήταν ο Πέτρος.
Με τον καιρό η Πριγκίπισσα Αικατερίνη άρχισε να δικτυώνεται στο παλάτι και να συνάπτει φιλικές σχέσεις με αυλικούς και υπουργούς όπως ο καγκελάριος Αλεξέι Μπεστούζεφ-Ρυούμιν. Μαζί με τον Καγκελάριο οργάνωσαν αυλική συνωμοσία, η οποία απέτυχε το 1758 και είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τη θέση του ο Καγκελάριος Μπεστούζεφ-Ρυούμιν ενώ η Αικατερίνη μόλις που κατάφερε να γλιτώσει τη δυσμένεια.
Η άνοδος στο θρόνο
Μετά τον θάνατο της αυτοκράτειρας Ελισάβετ στις 5 Ιανουαρίου του 1762 τη διαδέχτηκε ο ανεψιός της Πέτρος Γ΄. Η Αικατερίνη είχε οργανώσει γύρω της έναν κύκλο αυλικών και στρατιωτικών που ήταν έτοιμοι να την υποστηρίξουν σε οποιαδήποτε κίνησή της. Σημαντικό ρόλο στην επίτευξη του στόχου της, δηλαδή στην άνοδο της στο θρόνο, διαδραμάτισε ο εραστής της, αξιωματικός του ιππικού, Γκριγκόρυ Ορλώφ, αλλά και οι λανθασμένες κινήσεις του Πέτρου Γ΄, ο οποίος δεν δίστασε να παραιτηθεί από τις κατακτήσεις που είχε πετύχει σε βάρος της Πρωσίας στον Επταετή πόλεμο, να ασπαστεί τον Λουθηρανισμό και να δεχτεί Πρώσους αξιωματούχους στο ρωσικό στρατό. Οι κινήσεις αυτές επέδρασαν καταλυτικά στην άνοδο της Αικατερίνης στον θρόνο αφού μια μεγάλη μερίδα αριστοκρατών και στρατιωτικών δυσαρεστημένοι από τον Πέτρο Γ΄ προσχώρησαν στο κίνημα της Αικατερίνης.
Στις 28 Ιουνίου 1762 με τη βοήθεια της φρουράς ανέβηκε στον θρόνο και φυλάκισε τον άντρα της, Πέτρο Γ΄ της Ρωσίας. Λίγες μέρες αργότερα ο Πέτρος Γ΄ δολοφονείται με στραγγαλισμό κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στην Κροστάνδη και εκείνη ανακηρύσσεται Αικατερίνη Β΄, Αυτοκράτειρα πασών των Ρωσιών.
Η Ρωσία την εποχή της Αικατερίνης Β΄
Η Αικατερίνη Β΄ στα απομνημονεύματα της αναφέρει: "Όταν ανέλαβα την εξουσία, η Ρωσική Αυτοκρατορία βρισκόταν σε δεινή οικονομική κατάσταση λόγω Επταετούς Πολέμου. Τα οικονομικά αποθέματα είχαν εξαντληθεί. Ο στρατός δεν πληρωνόταν επί 3 μήνες. Το εμπόριο ήταν σε παρακμή, καθώς πολλοί κλάδοι του έγιναν μονοπωλιακοί. Ο στρατός είχε βυθιστεί στα χρέη."
Υπάρχουν όμως ιστορικοί που αμφισβητούν την κατάσταση αυτή υποστηρίζοντας πως ακόμα και μετά τον Επταετή πόλεμο η Αυτοκρατορία βρισκόταν σε καλή οικονομική κατάσταση και το έλλειμμα ήταν μόλις 1 εκατομμύριο ρούβλια ή 8% από το σύνολο εσόδων. Υποστηρίζουν πως η ίδια η αυτοκράτειρα συνέβαλε στη δημιουργία αυτού του ελλείμματος, ξοδεύοντας τα χρήματα από το δημόσιο ταμείο για δώρα στους υποστηρικτές του κινήματος της που ανέτρεψε τον Πέτρο Γ΄.
Η εσωτερική πολιτική της δεν διέφερε και πολύ από αυτή των προκατόχων της. Στη μέση της βασιλείας της πραγματοποίησε διοικητική μεταρρύθμιση, την εδαφική διαίρεση της χώρας, και τη μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος. Το έδαφος του ρωσικού κράτους αυξήθηκε σημαντικά με την προσθήκη της νότιων εδαφών - της Κριμαίας, της Μαύρης Θάλασσας και του ανατολικού τμήματος της Πολωνό-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Ο πληθυσμός αυξήθηκε από 23,2 εκατομμύρια (1763) σε 37.400.000 (1796) κατοίκους. Έτσι η Ρωσία έγινε η μεγαλύτερη χώρα στην Ευρώπη (αντιπροσώπευε το 20% του ευρωπαϊκού πληθυσμού). Η Αικατερίνη Β΄, καθιέρωσε 29 νέες επαρχίες και είχε δημιουργήσει περίπου 144 νέες πόλεις.
Η αύξηση του πληθυσμού ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης στη Ρωσική Αυτοκρατορία άλλων πολιτειών (με πληθυσμό περίπου 7 εκατομμύρια άτομα), κατά κανόνα χωρίς την επιθυμία του τοπικού πληθυσμού, κάτι που οδήγησε στην εμφάνιση τριών ζητημάτων, του "πολωνικού", "ουκρανικού" και του "εβραϊκού".
Η ρωσική οικονομία συνέχισε να παραμένει αγροτική. Συνολικά, στο τέλος του 18ου αιώνα υπήρχαν 1.200 μεγάλες επιχειρήσεις (το 1767 υπήρχαν μόνο 663). Σημαντικά αυξήθηκε η εξαγωγή των ρωσικών προϊόντων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, από τα νέα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας. Ωστόσο, στη δομή των εξαγωγών δεν υπήρχαν αρκετά έτοιμα προϊόντα, πρώτες ύλες και ημι-κατεργασμένα προϊόντα. Ενώ στη Δύση το β΄ μισό του 18ου αιώνα ξεκινούσε η βιομηχανική επανάσταση, η ρωσική οικονομία παράμενε σε μεγάλο βαθμό αγροτική. Τέλος, το 1770-1780 ξέσπασε οξεία κοινωνική κρίση, με επακόλουθη την οικονομική κρίση.
Η εξωτερική πολιτική της Αικατερίνης Β΄
Η εξωτερική πολιτική της Αικατερίνης Β΄ είχε ως στόχο την ενίσχυση του ρόλου της Ρωσίας στον κόσμο και την επέκταση της επικράτειάς της. Το σύνθημα της διπλωματίας της ήταν το εξής: «θα πρέπει να είμαστε φίλοι με όλες τις δυνάμεις, για να διατηρήσουμε πάντοτε τη δυνατότητα να σταθούμε στο πλευρό του ασθενέστερου...να αφήσουμε ανοιχτά τα χέρια...και να μην σερνόμαστε από την ουρά κανενός». Ωστόσο, αυτό το σύνθημα παραμελήθηκε πολλές φόρες.
Επέκταση των συνόρων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Νέα εδαφική επέκταση αρχίζει με την Αικατερίνη Β΄. Μετά το πρώτο Ρώσο-τουρκικό πόλεμο το 1774, η Ρωσία αποκτά σημαντικά εδάφη στις εκβολές του ποταμού Δνείπερου, Ντον και στα στενά του Κερτς. Το 1783, ενώνει την Μπάλτα, Κριμαία και την Κουμπάν. Ο δεύτερος Ρώσο-τουρκικός πόλεμος τερματίζεται με την απόκτηση της παράκτιας λωρίδας μεταξύ του Μπουγκ και του Δνείστερου (1792). Με όλες αυτές τις κατακτήσεις, η Ρωσία έχει πλέον σταθερή πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα. Την ίδια στιγμή, οι Πολωνοί παραχωρούν στη Ρωσία τα δυτικά της εδάφη. Έτσι το 1773 η Ρωσία αποκτά ένα μέρος της Λευκορωσίας, το δεύτερο διαμέρισμα της Πολωνίας (1793), τις επαρχίες της Λιθουανίας. Το 1795 αποκτά το Δουκάτο της Κουρλάνδης.
Οι σχέσεις με τη Γεωργία- Συνθήκη του Γεωργίου
μικρογραφία|Η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας στο Λεξικό Βαρίνου, 1779, [[Βενετία.]]
Επί της βασιλείας του Ηρακλή Β΄ το ενωμένο Βασίλειο της Γεωργίας και το Καχέτι (1762-1798) ενισχύθηκε και αύξησε την επιρροής του στον Καύκασο. Ο κίνδυνος όμως εισβολής και κατάληψης της Γεωργίας είναι ορατός. Για το λόγο αυτό ο Βασιλιάς της Γεωργίας, ο Ηρακλής Β΄, ζητά από τη Ρωσική Αυτοκρατορία την προστασία από την Περσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Αικατερίνη Β΄, που βρισκόταν σε πόλεμο με την Υψηλή Πύλη, από τη μία πλευρά, ενδιαφέρθηκε για το σύμμαχο, όμως ήταν απρόθυμη να στείλει πολλά στρατεύματα στη Γεωργία. Τελικά τα έτη 1769-1772 ένα μικρο τμήμα ρωσικού στρατού υπό τη διοίκηση του στρατηγού Τοτλεμπέν πολέμησαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο πλευρό της Γεωργίας. Το 1783, η Ρωσική Αυτοκρατορία και η Γεωργία υπέγραψαν τη συνθήκη για την ίδρυση του Ρωσικού προτεκτοράτου στο Βασίλειο της Γεωργίας και του Καχέτι με αντάλλαγμα τη στρατιωτική προστασία.
Το Ελληνικό σχέδιο
Βλέπε και Ελληνικό Σχέδιο
Ένα από τα φιλόδοξα σχέδια της Αικατερίνης Β΄ στην εξωτερική πολιτική ήταν το λεγόμενο Ελληνικό Σχέδιο, τα κοινά σχέδια της Ρωσίας και της Αυστρίας για το διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την εκδίωξη των Οθωμανών από την Ευρώπη, την αναβίωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και η διακήρυξη του εγγονού της Αικατερίνης Β΄ ως αυτοκράτορα, του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου Πάβλοβιτς. Σύμφωνα με ένα από τα σενάρια του σχεδίου, στις περιοχές της Βεσσαραβίας, της Μολδαβίας και της Βλαχίας δημιουργείται το κράτος Ντάκια (η αρχαία Δακία), και το δυτικό τμήμα της Βαλκανικής Χερσονήσου παραχωρείται στην Αυστρία. Το Ελληνικό σχέδιο, το σχέδιο αναδημιουργίας του Ελληνικού κράτους παρουσιάστηκε μετά από το Ανατολικό Ζήτημα και τα Ορλωφικά. Το σχέδιο αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1780, αλλά δεν υλοποιήθηκε λόγω των αντιφάσεων μεταξύ των συμμάχων και την ανακατάληψη των μεγάλων Οθωμανικών εδαφών από την ίδια τη Ρωσία χωρίς τη βοήθεια των συμμάχων της.
Η ιδέα αναδημιουργίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας πάνω στα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγειρε όμως σοβαρές ανησυχίες κάποιων ξένων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, η οποία έχει συνάψει Γάλλο-οθωμανική συμμαχία, και της Αγγλίας, που φοβόταν παραβίαση της «ισορροπίας των δυνάμεων» στην Ευρώπη και την καθιέρωση της ρωσικής ηγεμονίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα χριστιανικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης, που υποστήριζαν την ύπαρξη της μεγαλύτερης ισλαμικής δύναμης, καταπίεζαν τους Χριστιανούς στα Βαλκάνια, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το ονομαζόμενο «Ανατολικό Ζήτημα». Μετά την ανασύσταση του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους το "Ελληνικό σχέδιο" πήρε τη μορφή της "Μεγάλης ιδέας".
thumb|150px|left|Η Αυτοκράτειρα στο Πάρκο της Αικατερίνης, [[Τσάρσκογιε Σελό. Πίσω της διακρίνεται η Στήλη της Τσεσμέ που ανεγέρθηκε προς τιμήν της μάχης του Τσεσμέ (1770). Πορτραίτο του Βλάντιμιρ Μποροβικόφσκυ (1794) .]]
Προσωπική ζωή και θάνατος
Η Αικατερίνη Β΄ ήταν μελαχρινή, μέσου ύψους. Συνδύασε την υψηλή νοημοσύνη, την εκπαίδευση και την πολιτική ικανότητα. Είχε πολλούς εραστές, των οποίων ο αριθμός έφθανε στα 23 άτομα. Οι πιο διάσημοι από αυτούς ήταν ο Σεργκέι Σάλτυκοφ, ο Γκριγκόρυ Ορλόφ, ο υπολοχαγός Βασίλτσικοφ και ο Γκριγκόρυ Ποτέμκιν με τον οποίον σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, παντρεύτηκε κρυφά.
Η Αικατερίνη πέθανε στις (6) 17 Νοεμβρίου 1796 από εγκεφαλική αιμορραγία.
Τέκνα
Παντρεύτηκε τον Πέτρο Γ΄ της Ρωσίας και απέκτησαν ένα τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770 Κατηγορία:Ρωσοπερσικοί πόλεμοι Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Ρωσίας Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Κοτζιάς
Το ελληνικό επώνυμο Κοτζιάς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Εκκλησιαστικό δικαστήριο
Τα Εκκλησιαστικά δικαστήρια είναι ειδικά δικαστήρια που επιλαμβάνονται επί σοβαρών εσωτερικών κανονικών παραπτωμάτων, (Κανονικό Δίκαιο). Η εκκλησιαστική ή ιερατική δικαστική εξουσία αποτελεί έκφραση της αρχιερατικής εξουσίας ως συνέχεια εκείνης των Αποστόλων όπως καθιερώθηκε περί τον 2ο αιώνα και συνέχισε στο διάβα των αιώνων. Στη σύγχρονη εποχή τα εκκλησιαστικά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία μόνο επί κληρικών και μπορούν να επιβάλλουν μόνο πειθαρχικές ποινές.
Ιστορία
Τις πρώτες αρχές των χριστιανικών - εκκλησιαστικών δικαστηρίων θέσπισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος η οποία και προσδιόρισε τις επαρχιακές Συνόδους που μαζί με τον τοπικό επίσκοπο αποτέλεσαν το πρώτο δικαστικό όργανο (κανόνες 4, 5 και 6). Ακολούθως κατά τη Β΄ Οικουμενική και Δ΄ Οικουμενικές Συνόδους ορίστηκε η Πατριαρχική σύνοδος ως δευτεροβάθμιο δικαστικό όργανο με αρμοδιότητα εκδίκασης εφέσεων κατά αποφάσεων των τοπικών συνόδων, (κανόνες: 6 της Β΄ και 9, 17 της Δ΄ ).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατά την Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία, τα εκκλησιαστικά δικαστήρια διακρίνονται:
Πηγές
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές  Κατηγορία:Εκκλησιαστικό Δίκαιο Κατηγορία:Αγγλικανισμός Κατηγορία:Κανονικό Δίκαιο
Μητέρα
Η μητέρα είναι ο θηλυκός γονέας ενός παιδιού. Ανάλογα με τις περιστάσεις, μητέρα μπορεί να θεωρείται η γυναίκα η οποία γεννάει ένα παιδί(είτε δικό της είτε είναι παρένθετη μητέρα που τοτε δεν ειναι βιολογικο της παιδι), η οποία αναλαμβάνει την ανατροφή ενός ή περισσοτέρων παιδιών, παρέχει το ωάριό της για γονιμοποίηση ή ένας συνδυασμός των προηγουμένων. Τέτοιες καταστάσεις έχουν οδηγήσει στην αποσύνδεση της έννοιας της μητρότητας με την έννοια της μητέρας. Οι γυναίκες οι οποίες αποτελούν την πρώτη ή τρίτη περίπτωση ονομάζονται βιολογικές μητέρες, ακόμη και αν δεν συμμετέχουν στην ανατροφή του. Οι γυναίκες οι όποιες πληρούν μόνο τη δεύτερη προϋπόθεση ονομάζονται θετές μητέρες και οι γυναίκες που κυοφορούν ένα παιδί το οποίο προέρχεται απο το ωάριο μιας άλλης γυναίκας για λογαριασμό ενός ζευγαριού που δεν μπορεί να κάνει παιδιά ονομάζονται παρένθετες μητέρες.
Βιολογική μητέρα
μικρογραφία|Άγαλμα προς τιμήν της μητέρας στο Άργος. Η βιολογική μητρότητα στους ανθρώπους, όπως και σε άλλα θηλαστικά, συμβαίνει όταν το θηλυκό κυοφορεί ένα γονιμοποιημένο ωάριο. Συνήθως, το έμβρυο αναπτύσσεται από το βιώσιμο ζυγωτό. Η εγκυμοσύνη λαμβάνει χώρα στη μήτρα της γυναίκας μέχρι το έμβρυο να έχει αναπτυχθεί αρκετά ώστε να μπορεί να γεννηθεί (υποθέτοντας ότι η εγκυμοσύνη θα ολοκληρωθεί). Στους ανθρώπους, η εγκυμοσύνη διαρκεί περίπου 9 μήνες, μετά από τους οποίους η λαμβάνει χώρα ο τοκετός. Αυτό όμως δεν συμβαίνει πάντα, καθώς κάποια μωρά γεννιούνται πρόωρα, παρατασικά ή να μην επιβιώσουν της κύησης. Συνήθως, μετά τη γέννηση του μωρού, η μητέρα παράγει γάλα. Το μητρικό γάλα είναι πηγή αντισωμάτων για το ανοσοποιητικό σύστημα του νεογνού και συνήθως η μόνη πηγή τροφής για τον πρώτο χρόνο ή και περισσότερο της ζωής ενός παιδιού.
Μη βιολογική μητέρα
Ο όρος μητέρα μπορεί συχνά να αναφέρεται σε μια γυναίκα άλλη από το βιολογικό γονιό, ιδίως όταν έχει αναλάβει τον κοινωνικό ρόλο της ανατροφής ενός παιδιού. Αυτή συνήθως αποκαλείται θετή μητέρα ή μητριά. Η υιοθεσία ως πρακτική συναντάται σε όλη την ιστορία, ακόμη και πριν τον ανθρώπινο πολιτισμό. Τα σύγχρονα συστήματα υιοθεσίας διέπονται από περιεκτικούς κανόνες. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι διεθνείς υιοθεσίες έχουν γίνει όλο και πιο κοινές.
Μια παρένθετη μητέρα είναι η γυναίκα η οποία κυοφορεί ένα παιδί το οποίο προέρχεται από το γονιμοποιημένο ωάριο μιας άλλης γυναίκας, εκ μέρους ενός ζευγαριού το οποίο δεν μπορεί να γεννήσει παιδιά. Οπότε, η παρένθετη μητέρα κυοφορεί και γεννάει ένα παιδί του οποίου δεν είναι βιολογική μητέρα. Η παρένθετη μητρότητα έγινε δυνατή χάρις στην πρόοδο στην αναπαραγωγική τεχνολογία, όπως η in vitro γονιμοποίηση.
Κοινωνικός ρόλος
thumb|250px|Μητέρα με παιδί στο [[Σικκίμ.]] Ο κοινωνικός ρόλος της μητρότητας ποικίλει ανάλογα τη χρονική εποχή, τον πολιτισμό και την κοινωνική τάξη. Ιστορικά, ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν σε κάποιο βαθμό σε αυτό της μητέρας και της συζύγου, με τις γυναίκες να αναμένονται να αφιερώσουν την περισσότερη ενέργεια σε αυτούς τους ρόλους, και να περνούν το μεγαλύτερο τμήμα του χρόνου τους να φροντίζουν το σπίτι. Σε πολλούς πολιτισμούς, οι γυναίκες είχαν σημαντική βοήθεια σε αυτό το ρόλο από γηραιότερες γυναίκες, όπως μητριές ή οι δικές του μητέρες.
Όσον αφορά τη θέση των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, οι γυναίκες συχνά διαλέγουν να ασχοληθούν με την οικογένεια, παρά να αφοσιωθούν εξ ολοκλήρου με την καριέρα τους. Τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει αύξηση και των ανδρών που κάθονται σπίτι για να φροντίσουν την οικογένειά τους. Οι κοινωνικές απόψεις για αυτές τις διευθετήσεις διαφέρουν ανάλογα με τον πολιτισμό. Οι μητέρες ιστορικά αναλαμβάνουν τον ρόλο της ανατροφής των παιδιών, αλλά από τα τέλη του 20ού αιώνα, ο ρόλος του πατέρα έχει αναδειχθεί περισσότερο και γίνεται πιο κοινωνικά αποδεκτός στις δυτικές κοινωνίες.
Ο κοινωνικός ρόλος και η εμπειρία της μητρότητας διαφέρει σημαντικά ανάλογα με την περιοχή. Οι μητέρες είναι πιθανότερο να ενθαρρύνουν τα αφομοιωτικά και κοινωνικοποιητικά μοτίβα στα παιδιά. Επίσης, οι μητέρες είναι περισσότερο πιθανό να αναγνωρίσουν την συνεισφορά των παιδιών στο διάλογο. Ο τρόπος με τον οποίο μιλούν οι μητέρες στα παιδιά είναι πιο κατάλληλος για τα πολύ μικρά παιδιά για να καταλάβουν την ομιλία (όσον αφορά τα αγγλικά) σε σχέση με τους πατέρες.
Μετά τη δεκαετία του 1970, η in vitro γονιμοποίηση έχει καταστήσει δυνατή την εγκυμοσύνη σε ηλικίες πέρα από τα «φυσιολογικά» όρια, δημιουργώντας ηθική αμφισβήτηση και οδηγώντας σε σημαντικές αλλαγές στην έννοια της μητρότητας.
Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, η δεύτερη Κυριακή του μήνα Μάη, εορτάζεται η γιορτή ή ημέρα της μητέρας, προς τιμήν της μητέρας και της μητρότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Οικογένεια *
Storm (τραγούδι του Βίκτορ Κρόουν)
Το Storm είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από τον Σουηδό τραγουδιστή Βίκτορ Κρόουν. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Εσθονία στον στο Τελ Αβίβ και στον τελικό κατέλαβε την 20ή θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Όλιμπ
Το Όλιμπ (κροατ. Olib) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 26,1 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 147 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Όλιμπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Κροατίας
Εναλλακτικός τουρισμός
Eναλλακτικός τουρισμός - είναι μια καινούρια φιλοσοφία στον τομέα του τουρισμού και περιλαμβάνει όλες τις μορφές τουρισμού, οι οποίες προσελκύουν τουρίστες με ειδικά ενδιαφέροντα. Παρουσιάζει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
Βασικές μορφές
Πρέπει να τονιστεί η σημασία του εναλλακτικού τουρισμού στην ανάπτυξη μίας τουριστικής χώρας. Την προώθηση ενός τέτοιου δυνατού προϊόντος εξασφαλίζει το πρόσθετο εισόδημα στα ταμεία του κράτους.
Οργανισμοί για τον εναλλακτικό τουρισμό
Υπεύθυνοι για τη διαχείριση και το μάρκετινγκ τουριστικών προορισμών είναι οι ΟΔΠ (αγγλ.Destination Management Organisations - DMOs). Ο ρόλος τους είναι σημαντικός,καθώς:
Διαδίκτυο και εναλλακτικός τουρισμός
Το διαδίκτυο αποτελεί ένα χρήσιμο και κερδοφόρο εργαλείο για την τουριστική βιομηχανία. Η αντίληψη των τουριστικών επιχειρήσεων για την αναγκαιότητα της  παρουσίας τους στον Παγκόσμιο Ιστό γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη.Συγκεκριμένα, τα αποτελέσματα της Eurostat (Information society statistics 2008) απέδειξαν την εξέχουσα θέση που καταλαμβάνει το Διαδίκτυο στον τουρισμό.
Κινητή πλατφόρμα
Κινητή πλατφόρμα (m-tourism) ή αλλιώς τουρισμός στο κινητό τηλέφωνο.Είναι μια νέα τάση, η οποία επιβάλλεται στην αγορά και σταδιακά γίνεται αποδεκτή από την κοινωνία. Αρχικός σκοπός της πλατφόρμας ήταν να διευκολύνει τους επαγγελματίες, γνώρισε όμως μεγάλη επιτυχία και επεκτάθηκε στα ταξίδια αναψυχής. Η τεχνολογία αυτή χρησιμοποιείται κυρίως για την προώθηση εναλλακτικών μορφών τουρισμού. Οι τουριστικές υπηρεσίες που προσφέρονται από ένα Οργανωμένο Σύστημα Διαχείρισης Προορισμού εντοπίζονται και στην κινητή πλατφόρμα, με μοναδική διαφορά τη χρήση του κινητού τηλεφώνου.
Παράδειγματα μερικών επαναστατικών εφαρμογών είναι τα ακόλουθα:
Η νέα μορφή τουρισμού, με ονομασία “m-tourism”, αναμένεται να επιφέρει τεχνολογικές εξελίξεις στο χώρο του τουρισμού.
Σύγχρονες μορφές μουσείων
Τα μουσεία έρχονται αντιμέτωπα με τους βασικούς ανταγωνιστές τους- τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης(ΜΜΕ). Λόγω των παγκόσμιων εξελίξεων, για να μπορέσουν να είναι ανταγωνιστικά και να υπηρετούν το σκοπό για τον οποίο προορίζονται, καλούνται να «εκσυγχρονιστούν», έτσι ώστε να ικανοποιήσουν τον απαιτητικό σύγχρονο πολίτη. Ο σκοπός του σύγχρονου μουσείου είναι η προσέλκυση νέων επισκεπτών και η προσφορά μοναδικών εμπειριών. Ένα τεράστιο πλεονέκτημα που διαθέτουν είναι η πληθώρα πολύτιμων πληροφοριών και συσσωρευμένων γνώσεων. Ο σκοπός τους είναι:
Σύγχρονα μουσεία και διαδίκτυο
Μια πιο σύγχρονη μορφή των μουσείων παρουσιάζεται στο διαδίκτυο. Υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με τη χρησιμότητα των ψηφιακών μουσείων.Παρουσιάζουν πολλά πλεονεκτήματα όπως η προστασία των εκθεμάτων από τη φθορά και η ευκολία έκθεσης έργων που δεν έχουν τη δυνατότητα να παρουσιαστούν σε φυσικά μουσεία, όμως δε μπορούν να αντικαταστήσουν τη μοναδικότητα της εμπειρίας της πραγματικής επαφής με τα έργα τέχνης. Πολλές ιστοσελίδες των σύγχρονων μουσείων προσφέρουν εικονική (virtual) ξενάγηση στο χώρο, διαθέτουν υπερσυνδέσμους με άλλα μουσεία της ίδιας φιλοσοφίας, προσφέροντας στους επισκέπτες εύρος υπηρεσιών. Σήμερα, τα ψηφιακά μουσεία  έχουν επεκταθεί και στις σύγχρονες κινητές πλατφόρμες m-tourism.
Παραπομπές
Εναλλακτικος
Σχολικό Συγκρότημα Γκράβας
Το σχολικό συγκρότημα Γκράβας είναι το μεγαλύτερο στην Ελλάδα, όπου βρίσκονται 24 διαφορετικά σχολεία.
Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Δήμου Αθηναίων, κοντά στις συνοικίες Κυπριάδου, Περιβόλια και στα σύνορα με το Δήμο Γαλατσίου. Συγκεκριμένα περικλείεται από τις οδούς Πασσώβ, Γ. Χατζηδάκη και Ταϋγέτου. Περιλαμβάνει νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, ΕΠΑ.Λ., Ι.Ε.Κ. και Εργαστηριακά Κέντρα της Αθήνας και του Γαλατσίου.
Στον εξωτερικό χώρο του συγκροτήματος υπάρχουν αθλητικές εγκαταστάσεις (αθλητικό κέντρο «Αντώνης Τρίτσης»), όπως γήπεδα μπάσκετ, βόλεϊ, στίβος, κλειστό γυμναστήριο και κολυμβητήριο.
Ετυμολογία
Η έννοια Γκράβα αποτελεί άμεσο δάνειο από την αλβανική γλώσσα, συγκεκριμένα από τον όρο «gravë», που σημαίνει «χαράδρα». Το προσωνύμιο προήλθε από τον κρημνώδη λόφο στο βόρειο τμήμα του σχολικού συγκροτήματος. Το επίσημο όνομα της περιοχής είναι Κυπριάδου από την επωνυμία της εταιρείας «Κυπριάδης – Κυριαζής & Σία» που είχε αναλάβει μετά το 1923 την ανοικοδόμηση στην περιοχή.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Άποψη του εσωτερικού προαυλίου χώρου του σχολικού συγκροτήματος. Στην συγκεκριμένη περιοχή, λειτουργούσε ένα μικρό λατομείο, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50. Ο αρχικός σχεδιασμός για τη δημιουργία του σχολικού συγκροτήματος ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '60, συγκεκριμένα το 1969. Όμως οι επιτακτικές ανάγκες για σχολικές υποδομές την δεκαετία του '70 στην ταχέως αναπτυσσόμενη περιοχή των Πατησίων και του Γαλατσίου, επέσπευσαν τις διαδικασίες της ολοκλήρωσης του σχολικού συγκροτήματος. Έτσι εν μέσω σχολικής χρονιάς το Φεβρουάριο του 1977, αποφασίστηκε η μετεγκατάσταση των μικρών σχολικών μονάδων πέριξ της Γκράβας, στο νέο σύγχρονο σχολικό συγκρότημα.
Σήμερα αποτελείται από 24 διαφορετικά σχολεία, ένα σύστημα προσκόπων και μία λέσχη φιλίας, ενώ φοιτούν περίπου 4000 μαθητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα Κατηγορία:Επαγγελματικές σχολές στην Αθήνα
Εθνόσημο του Μαυροβουνίου
thumb|right|Το εθνόσημο του Μαυροβουνίου Το εθνόσημο του Μαυροβουνίου υιοθετήθηκε με Πράξη της Βουλής της χώρας, στη συνεδρίαση της 12ης Ιουλίου του 2004. Αντικατέστησε το εθνόσημο του 1990 με το παλιό εθνόσημο του Βασιλείου του Μαυροβουνίου, με τη μόνη διαφορά να είναι στο χρώμα του δικέφαλου αετού (χρυσός αντί ασημένιος). Σήμερα είναι και το κύριο μοτίβο στη Σημαία του Μαυροβουνίου, η οποία επίσης άλλαξε το 2004. Το εθνόσημο δείχνει έναν δικέφαλο αετό που πετά, από τη δυναστεία των Πέτροβιτς- Νέγκος, σύμβολο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, προερχόμενο από την αρχαία Ρώμη. Συμβολίζει την ενότητα της Εκκλησίας και του Κράτους. Το έμβλημα στο εθνόσημο έχει στενούς δεσμούς με το έμβλημα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Το λιοντάρι στο κέντρο είναι σύμβολο επισκοπικής κυριαρχίας και συμβολίζει το βιβλικό θέμα της Ανάστασης του Χριστού ή το Χριστό Παντοκράτορα. Προέρχεται από το ίδιο μοτίβο με το έμβλημα της Βενετίας.
Έπειτα από την ανάκτηση της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου και την απελευθέρωσή του από τη Σερβία, επικράτησε σταδιακά η θεοκρατία, ώστε να παραμείνει η ενότητα πριν από τις πολλές επιδρομές των Τούρκων στη χώρα. Για το λόγο αυτό, η κυριαρχία της Εκκλησίας φαίνεται σε πολλά εμβλήματα και παράσημα. Έπειτα από την ίδρυση δυναστικής κοσμικής εξουσίας, το 1851, το λιοντάρι τέθηκε κάτω από τον αετό, ενώ στο θυρεό προστέθηκαν και τα αρχικά του ονόματος του ηγεμόνα (των Πριγκίπων Ντανίλο Α΄ και Ντανίλο Β΄ και του Βασιλιά Νικολάου Α΄). Στο σύγχρονο εθνόσημο επέστρεψε το λιοντάρι στο θυρεό και καταργήθηκαν τα βασιλικά σύμβολα.
Εθνόσημο του κομμουνιστικού Μαυροβουνίου
thumb|150px|right|Το έμβλημα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου Σε έναν γκρίζο βράχο που ξεπροβάλλει από τη θάλασσα, εικονίζεται το Μαυσωλείο των Νεγκός να περιβάλλεται από ένα χρυσό δάφνινο στεφάνι με μια κορδέλα στα εθνικά χρώματα, τρία τον αριθμό. Από επάνω βρίσκεται το κομμουνιστικό χρυσό αστέρι. Το έμβλημα πιθανότατα καθιερώθηκε όπως και η κομμουνιστική σημαία, την τελευταία ημέρα του 1946.
Πηγές
Μαυροβουνιο Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαυροβουνίου
Βίκτορ Κρόουν
Ο Βίκτορ Φρίτζ-Κρόουν (γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1992) είναι Σουηδός τραγουδιστής που εκπροσώπησε την Εσθονία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ με το τραγούδι "Storm".
Το 2015 συμμετείχε στο Melodifestivalen, με το τραγούδι Behrang Miri, "Det rår vi inte för", το οποίο δεν κατάφερε να προκριθεί από τον Γύρο της Δεύτερης Ευκαιρίας, χάνοντας τους Σαμίρ & Βίκτορ.
Ηλεκτρική ισχύς
Κυκλώματα
Η ηλεκτρική ισχύς, όπως η μηχανική, παριστάνεται με το γράμμα P στις σχετικές εξισώσεις, αναφερόμενη στην ενεργή ισχύ. Η συνολική ισχύς ονομάζεται φαινόμενη ισχύς και συμβολίζεται με το γραμμα S. Η φαινόμενη ισχύς αποτελείται από την προαναφερθείσα ενεργή ισχύ και, επιπλέον, από την άεργη ισχύ (συμβολίζεται με το γραμμα Q) υπό την σχέση: οπού i η φανταστική μονάδα: i^2 = -1
Το μέτρο (αριθμητική τιμή) της φαινόμενης ισχύος ισούται με τη ρίζα του αθροίσματος των τετραγώνων της Ενεργής και της Άεργης ισχύος. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η άεργη ισχύς εμφανίζεται μόνο στην περίπτωση εναλλασσόμενου ρεύματος και μόνο όταν υπάρχουν επαγωγικά ή χωρητικά στοιχειά. Επαγωγικά στοιχεία είναι τα πηνία, ενώ χωρητικά είναι οι πυκνωτές. Στην περίπτωση συνεχούς ρεύματος ή εναλλασσομένου ρεύματος όπου υπάρχουν μόνο αντιστάσεις, η άεργη ισχύς είναι ίση με 0 με αποτέλεσμα η συνολική ισχύς (φαινόμενη) να ισούται με την ενεργή.
Συνεχές ρεύμα
Σε κυκλώματα αντιστάσεων συνεχούς ρεύματος, η ηλεκτρική ισχύς υπολογίζεται χρησιμοποιώντας τη σχέση:
όπου P η ηλεκτρική ισχύς, V η διαφορά δυναμικού και I το ηλεκτρικό ρεύμα.
Ο παραπάνω νόμος, αν συνδυαστεί με τον νόμο του Ohm, δίνει την ισχύ που παράγεται από μια ηλεκτρική αντίσταση όταν περνά από μέσα της ηλεκτρικό ρεύμα έντασης I:
Όσο πιο μεγάλη είναι η μέγιστη ισχύς της αντίστασης, τόσο μεγαλύτερη είναι η ένταση του ρεύματος που μπορεί να την διαπεράσει χωρίς να την αλλοιώσει.
Στο χώρο
Η ηλεκτρική ισχύς υπάρχει οπουδήποτε συνυπάρχουν ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία. Το πιο απλό παράδειγμα είναι ένα ηλεκτρικό κύκλωμα, όπως περιγράφεται παραπάνω. Στη γενική περίπτωση, όμως, η απλή εξίσωση P=IV πρέπει να αντικατασταθεί από μια πιο πολύπλοκη, το ολοκλήρωμα του εξωτερικού γινομένου του ηλεκτρικού επί του μαγνητικού πεδίου σε μια περιοχή, δηλαδή:
Το αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης αυτής είναι ένα διάνυσμα, καθώς η ισχύς έχει και μέτρο και κατεύθυνση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός Κατηγορία:Ηλεκτρική ισχύς
Βολτ
Το Βολτ (Αγγλ. Volt) συμβολίζεται με το γράμμα (V) και είναι μονάδα μέτρησης της ηλεκτρικής τάσης. Ορίζεται ως η διαφορά δυναμικού μεταξύ δύο σημείων ενός αγωγού, όταν διέρχεται από αυτόν σταθερό ρεύμα ενός Αμπέρ και καταναλώνεται ισχύς ενός Βατ. Είναι παράγωγη μονάδα του Διεθνούς συστήματος μονάδων (SI) και έλαβε το όνομά της προς τιμή του Ιταλού φυσικού, Αλεσάντρο Βόλτα.
Η μονάδα Βολτ μπορεί να εκφραστεί με τους παρακάτω τρόπους:
Επεξήγηση συμβόλων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάδες ηλεκτρισμού Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Ιοβίνος
Ο Ιοβίνος, λατιν.: Jovinus, ήταν Γαλλο-Ρωμαίος συγκλητικός και ισχυρίστηκε ότι ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας (411–413 μ.Χ.).
Μετά την ήττα τού σφετεριστή γνωστού ως Φλ. Κλ. Κωνσταντίνου, ο Ιοβίνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στη Mαγεντία (Μάιντς) το 411, μια μαριονέτα που υποστηρίχθηκε από τον Γκούντερ, βασιλιά των Βουργουνδών, και τον Γκόαρ, βασιλιά των Αλανών. Ο Ιοβίνος κράτησε τη θέση του στη Γαλατία για δύο χρόνια, αρκετά για να εκδώσει νομίσματα, που τον έδειχναν να φέρει το αυτοκρατορικό διάδημα. Τον υποστήριζαν αρκετοί τοπικοί Γαλλο-Ρωμαίοι ευγενείς, που είχαν επιζήσει από την ήττα τού Κωνσταντίνου.
Με το πρόσχημα της αυτοκρατορικής εξουσίας τού Ιοβίνου, ο Γκούντερ και οι Βουργουνδοί του εγκαταστάθηκαν στην αριστερή όχθη του Ρήνου (στη ρωμαϊκή πλευρά) μεταξύ τού ποταμού Λάουτερ και του Nάχε. Εδώ ίδρυσαν ένα βασίλειο με πρωτεύουσα τον παλαιό ρωμανικό γαλατικό οικισμό Borbetomagus (Βορμς).
Το τέλος τού Ιοβίνου ήρθε, αφότου οι Βησιγότθοι υπό τον Aτάουλφο έφυγαν από την Ιταλία (με τη συμβουλή του Πρίσκου Άτταλου), φαινομενικά για να ενωθούν μαζί του, κουβαλώντας μαζί τους ως ομήρους τον πρώην αυτοκράτορα Άτταλο και τη Γάλλα Πλακιδία, ετεροθαλή αδελφή τού Ονώριου. Τότε ο Aταούλφος επιτέθηκε και σκότωσε τον Σάρο, ο οποίος είχε έρθει επίσης να υποστηρίξει τον Ιοβίνο. Ο Ιοβίνος, προσβεβλημένος από αυτή την πράξη, δεν συμβουλεύτηκε τον Aταούλφο, όταν ανέδειξε τον αδελφό του Σεβαστιανό ως συναυτοκράτορα. Προσβεβλημένος, ο Aταούλφος συμμάχησε τους Βησιγότθους του με τον Ονώριο και αυτοί νίκησαν τα στρατεύματα του Ιοβίνου. Ο Σεβαστιανός εκτελέστηκε. Ο Ιοβίνος τράπηκε σε φυγή για να σώσει τη ζωή του, αλλά πολιορκήθηκε και αιχμαλωτίστηκε στη Βαλεντία (Βαλάνς, Ντρομ) και μεταφέρθηκε στο Nαρβό (Ναρμπόν), όπου ο Γάιος Πόστουμος Δάρδανος, ο πραιτοριανός έπαρχος (κυβερνήτης) στη Γαλατία, που είχε παραμείνει πιστός στον Ονώριο, τον έβαλε να τον εκτελέσουν. Τα κεφάλια του Ιοβίνου και τού Σεβαστιανού στάλθηκαν στη συνέχεια στον Ονώριο και τοποθετήθηκαν στα τείχη της Ραβέννας (πριν μεταφερθούν στην Καρχηδόνα, όπου εκτέθηκαν μόνιμα με τα κεφάλια τεσσάρων άλλων σφετεριστών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Μαγδεβούργο
Το Μαγδεβούργο (γερμανικά: Magdeburg) είναι πόλη στη Γερμανία και η πρωτεύουσα του κρατιδίου της Σαξονίας-Άνχαλτ. Είναι χτισμένο στις όχθες του ποταμού Έλβα και είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια του. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 228.515 κατοίκους (2005).
Ιστορία
Στα νεότερα χρόνια, το 1631, κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-1648), ο στρατηγός Τίλλυ, επικεφαλής των καθολικών, έκαψε την πόλη και σκότωσε τους 40.000 κατοίκους της καθώς η πόλη ήταν κατά τη διάρκεια του πολέμου προπύργιο των προτεσταντών.
Το Μαγδεβούργο κατελήφθη από τους Γάλλους με τον στρατηγό Νέι το 1806. Μετά από τους ναπολεόντειους πολέμους, η Πρωσία ίδρυσε την Πρωσική επαρχία της Σαξονίας, με το Μαγδεβούργο ως πρωτεύουσα, το 1815.
Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, το Μαγδεβούργο (τότε μια πόλη περίπου 340.000 κατοίκων) βομβαρδίζεται το 1945. Μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών, το 1990, το Μαγδεβούργο έγινε η πρωτεύουσα του νέου κρατιδίου Σαξονία-Άνχαλτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας-Άνχαλτ Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Εξώδικο
Εξώδικο ονομάζεται ένα έγγραφο το οποίο κοινοποιείται και συντάσσεται από φυσικό ή νομικό πρόσωπο σε κάποιο άλλο μέσω δικαστικού επιμελητή, με βεβαιωμένη ημερομηνία και ώρα παραλαβής, με σκοπό να αποδεικνύεται εγγράφως, μέσω της έκθεσης επίδοσης του Δικαστικού Επιμελητή, ότι ο παραλήπτης έλαβε γνώση του εγγράφου αυτού, προκειμένου να μην μπορεί να αμφισβητηθεί ούτε αφενός ότι ο “αποστολέας” του δήλωσε τα όσα περιέχονται στο εξώδικο, αλλά και ούτε αφετέρου ότι ο “παραλήπτης” του έλαβε γνώση αυτού.
Ένα αντίγραφο του εξώδικου επιδίδεται στον παραλήπτη, αν δεν είναι παρών τη στιγμή της επίδοσης ή αρνηθει να το παραλάβει τότε θυροκολλείται, ένα άλλο στέλνεται στο οικείο αστυνομικό τμήμα προς γνωστοποίηση, ενώ ένα τρίτο ταχυδρομείται συστημένο πάλι στον παραλήπτη. Αυτές οι παραπάνω ενέργειες γίνονται για να διασφαλιστεί η χρονική στιγμή επίδοσης του εξώδικου.
Ένα εξώδικο είθισται να ξεκινάει με τη φράση “ενώπιον παντός δικαστηρίου και πάσης αρμόδιας αρχής” ή με παρεμφερή έκφραση, ενώ είθισται να ακολουθεί η φράση “με την επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μου”.
Όλα τα παραπάνω αφορούν σε ενδεικτικές περιπτώσεις, καθώς, όπως προαναφέρθηκε, το φάσμα ζητημάτων στα οποία μπορεί να αφορά ένα εξώδικο είναι σχεδόν ανεξάντλητο. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, όπως στην έκδοση διαταγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου η προγενέστερη επίδοση εξώδικου είναι απαραίτητη προϋπόθεση από το νόμο. Σε πολλές περιπτώσεις θεωρείται ως η ύστατη προσπάθεια εξώδικης επίλυσης της διαφοράς πριν τα μέρη να προσφύγουν στη δικαιοσύνη.
Πολλές φορές μάλιστα χρησιμοποιείται η πρακτική της «εξώδικης πρόσκλησης», με μοναδικό σκοπό τον εκφοβισμό του παραλήπτη -χωρίς να συντρέχουν νομικές κυρώσεις-αναγκάζοντας τον παραλήπτη να συμβιβάζεται.
Σημαία του Μαυροβουνίου
border|thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|20px Η σημαία του Μαυροβουνίου, από το 2004 ως σήμερα)]]
Η σημαία του Μαυροβουνίου καθιερώθηκε στις 12 Ιουλίου 2004 από το Κοινοβούλιο της χώρας. Αποτελείται από το εθνόσημο του Μαυροβουνίου. Το πανό είναι κόκκινο και έχει στο κέντρο του έναν δικέφαλο αετό.
Χρήση της σημαίας
Η σημαία υψώνεται μόνιμα:
Η σημαία υψώνεται επίσης:
Η σημαία μπορεί επίσης να υψωθεί κατά τη διάρκεια διεθνών συναντήσεων, πολιτικών, επιστημονικών, πολιτιστικών, καλλιτεχνικών, αθλητικών και άλλων εκδηλώσεων, στις οποίες εκπροσωπείται το Μαυροβούνιο, σύμφωνα με τους κανονισμούς τέτοιων εκδηλώσεων.
Σύμφωνα με τη διεθνή παράδοση, όταν υψώνεται μαζί με μία ή περισσότερες σημαίες άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών στο έδαφος του Μαυροβουνίου, η σημαία του Μαυροβουνίου παίρνει θέση τιμής.
Η σημαία επαίρεται, υποστέλλεται και μεταφέρεται με τις συνήθεις τιμές (χαιρετισμός, στάση προσοχής κλπ). Η σημαία δεν επιτρέπεται να αγγίζει το έδαφος κατά την έπαρσή της, ούτε πρέπει να χρησιμοποιείται ως ως τραπεζομάντιλο, κουρτίνα ή άλλη οικιακή χρήση.
Προηγούμενες σημαίες
Την περίοδο από το 1944 μέχρι το 1993, οπότε άλλαξε το γαλάζιο χρώμα στο παραδοσιακό ανοικτό χρώμα και ο λόγος της σημαίας μεταβλήθηκε σε 1:3 αντί 2:3. η σημαία του Μαυροβουνίου ήταν ίδια με αυτήν της Σερβίας. Η σημαία αυτή βασίστηκε στην παλαιά σημαία του Μαυροβουνίου.
Μέχρι το 1992, οπότε το Μαυροβούνιο ήταν τμήμα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, η σημαία είχε ένα κόκκινο αστέρι στο κέντρο της.
Έπειτα από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το ανεξάρτητο Μαυροβούνιο, όπως και πολλά άλλα βαλκανικά κράτη αποτέλεσε τμήμα του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία και δεν είχε δική του σημαία. Η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε από τις Δυνάμεις του Άξονα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η κατ' όνομα ανεξάρτητη χώρα, το Μαυροβούνιο, καταλήφθηκε από την Ιταλία και ξανά ύψωσε την τρίχρωμη σημαία με τα χρώματα κόκκινο, μπλε και λευκό, σύμβολα της σλαβικής ενότητας, από το 1941 μέχρι το Νοέμβριο του 1943. thumb|Παλιά σημαία, σε χρήση όταν το Μαυροβούνιο ήταν Πριγκιπάτο Την εποχή που το Μαυροβούνιο ήταν Πριγκιπάτο, χρησιμοποιούσε συχνότατα μια κόκκινη σημαία με χρυσές άκρες και έναν ακτινοβολούντα χρυσό σταυρό του Αγίου Γεωργίου (προστάτης άγιος του Μαυροβουνίου) στο μέσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυροβούνιο Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαυροβουνίου
Ρουσσοπούλι Λήμνου
thumb|right|200px|Το σχολείο. thumb|right|200px|Ο ναός του Αγ. Δημητρίου.
Το Ρουσσοπούλι είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Το όνομα
Το χωριό οφείλει το όνομά του στο βυζαντινό γαιοκτήμονα Ρωσόπουλο και αναφέρεται σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας από το 1321. Τότε τα καλύβια του Ρωσοπούλου δόθηκαν στο πατριαρχείο κι αποτελούσαν εξαρχία του. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας το όνομα του χωριού αναφέρεται σε διάφορα έγγραφα με τον αναγραμματισμό: Ορσωπούλ’ κι οι κάτοικοι Ορσοπλιανοί. Με το όνομα Ρωσσοπούλιον έγινε κοινότητα το 1918 και το 1940 μετονομάστηκε σε Ρουσσοπούλιον.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το χωριό ήταν αρχικά κτισμένο στα βορειοανατολικά του σημερινού, προς τη Χορταρόλιμνη, κοντά στη θάλασσα, αλλά οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν από το φόβο της πειρατείας και το μετέφεραν πίσω από το λόφο Κορακάς. Πράγματι, στους χάρτες τριών περιηγητών σημειώνεται στην ανατολική Λήμνο, βόρεια του ακρωτηρίου Βρόσκοπος, το λιμάνι Port de Mars (1554, ο Γάλλος Thevet) ή Porto Marzo (1680-85, ένας Γερμανός) ή Porto Marze (1688, ο Ολλανδός Όλφερτ Ντάπερ).
Οι μεσαιωνικές λέξεις: mars (γαλ.), marzo (γερμ.) και marze (ολλ.) αντιστοιχούν στις σύγχρονες: marais (γαλ.), marsch (γερμ.) και moeras (ολλ.) που σημαίνουν «βάλτος». Συνεπώς, οι ναυτικοί της εποχής το αποκαλούσαν "Λιμάνι του Βάλτου", επειδή βρισκόταν κοντά στη Χορταρόλιμνη, η οποία συχνά βαλτώνει. Το 1588 σε χάρτη του Belon σημειώνεται: Scala... porto Marzo. Ένας ανώνυμος Γερμανός σημειώνει το Porto Marzo ως μεσόγειο χωριό, κάτι παράδοξο για λιμάνι. Πάντως, το 1739 που ο Pococke αποβιβάστηκε στο Κέρος, δεν υπήρχαν πλέον παράλιοι οικισμοί.
Το Βουνοχώρι
Προφανώς, υπήρχε κάποιος μεσόγειος οικισμός εκεί κοντά -του οποίου οι ναυτικοί αγνοούσαν το όνομα- που είχε ως επίνειο το "Λιμάνι του Βάλτου". Αυτός ο μικροσκοπικός οικισμός -οικοχάλασμα σήμερα- ήταν το Βουνοχώρι και αποτελείτο από μερικά καλύβια, όταν πέρασε από εκεί ο Conze το 1858. Την ίδια μορφή είχε ως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια που είχε ακόμα κατοίκους, κυρίως αγγειοπλάστες-κεραμοποιούς.
Σημειώνεται στους χάρτες του De Launay (1898 ως Vouno Khorio) και του Fredrich (1904 ως Wunochori). Το 1903 ο Βέλγος Hauttecoeur αναφέρει ότι το Βουνοχώρι είχε ως σκάλα το λιμάνι Χάρος (Κέρος). Το λιμάνι αυτό είναι η αγκάλη της Αγίας Κυριακής, όπου σήμερα αράζουν ψαρόβαρκες και συνδέεται με το Βουνοχώρι από παλιά. Π.χ. στην πανήγυρη του ναού ο ιερέας περιοδεύει και αγιάζει τις εκεί μάντρες.
Οθωμανική περίοδος
Χαλάσματα παλιών ναών βρίσκονται σε διάφορα σημεία στην αγροτική περιφέρεια του Ρουσσοπουλίου, δείγμα παλαιότερης κατοίκησης. Πιο χαρακτηριστικά είναι τα ερείπια του Αγιοκλάψου (αγίου Κλήμη), όπου υπάρχουν σπαράγματα από μαρμάρινους κίονες.
Στις αρχές του 19ου αιώνα το Ρουσσοπούλι ήταν συγκροτημένο χωριό. Το σημειώνει στο χάρτη του ο Choiseul-Gouffier (1785) χωρίς να το ονομάζει. Το 1840 λειτουργεί σχολείο στο νάρθηκα του ναού, το 1847 χτίζεται διδακτήριο με προσωπική εργασία των κατοίκων και το 1884 εντάσσεται στα κοινοτικά σχολεία του νησιού ως τριτάξιο.
Το 1854 η ετήσια εισφορά του χωριού προς το μητροπολίτη καθορίστηκε σε 720 αβγά, 50 τυριά και 70 λίρες. Το 1856 110 άνδρες 18-60 ετών πλήρωσαν φόρο 8.418 γρόσια για να γλιτώσουν τη στράτευση. Το 1863 στο χωριό ζούσαν 63 οικογένειες, οι οποίες έγιναν 80 το 1874, δείγμα πληθυσμιακής αύξησης. Το ίδιο έτος υπήρχαν 82 σπίτια και 1.843 επιτηδεύματα. Οι Ορσοπλιανοί έστελναν δύο αντιπρόσωπους στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Το 1854 το χωριό είχε ιερέα τον Αγοραστό και το 1858, που το επισκέφθηκε ο Conze, όλοι οι κάτοικοι ήταν απασχολημένοι στο χτίσιμο μιας μεγάλης εκκλησίας. Προφανώς πρόκειται για τον κεντρικό ναό του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος ξαναχτίστηκε εκ θεμελίων το 1910-12 με έρανο που είχε αρχίσει από το 1904. Το λιθόγλυπτα μοτίβα έφτιαξε ο Κωνσταντής Αταλιώτης. Στον παλιό ναό υπήρχαν τρία Μηναία εκδόσεων: 1732, 1748 και 1749, τα οποία σήμερα φυλάσσονται στο Εκκλησιαστικό Μουσείο στη Μύρινα.
Νεότερα χρόνια
Ως τα χρόνια του μεσοπολέμου το Ρουσσοπούλι γνωρίζει ραγδαία εξέλιξη. Το 1928 είχε 618 κατοίκους και 191 σπίτια. Εκτός από την αγροτική παραγωγή, υπήρχε μια βιοτεχνία κεραμιδιών με ετήσια παραγωγή 100 χιλιάδων τεμαχίων και αναδείχθηκαν πετράδες, όπως ο παπά-Ηλίας Τσαντίλας (1902-93) και ο γιος του Ευστράτιος.
Το 1925, με δαπάνη των αδερφών Αντώνιου και Γεώργιου Διαμανταρίδη, κτίστηκε το σχολικό κτίριο με εντυπωσιακή λιθόγλυπτη διακόσμηση, έργο του Γιάννη Φωτιάδη. Επί πολλά έτη δίδαξαν στο χωριό ο Γεώργιος Βαλσαμίδης (1934-51) και η Αναστασία Σούτη (1934-52). Το 1928 ο Γεώργιος Διαμανταρίδης χρηματοδότησε την κατασκευή της βρύσης.
Επίσης, έγινε απόπειρα να μεταφερθεί το νερό των Χλιων Νερών στο χωριό με πήλινες σωληνώσεις συνολικού μήκους άνω των χιλίων μέτρων, η οποία δεν ολοκληρώθηκε. Ακόμα και ποδοσφαιρικό σωματείο αναφέρεται το 1930, ο Ηρακλής.
Μεταπολεμικά, ακολουθεί την τύχη των περισσότερων χωριών: μετανάστευση, γήρανση του πληθυσμού και κλείσιμο του δημοτικού σχολείου στα τέλη της δεκαετίας 1980-90. Κάτοικοι: 284 το 1971 και μόλις 163 το 2001.
Από χρόνια έχει ιδρυθεί Σύλλογος Ρουσσοπουλιανών στην Αθήνα, που ενισχύει την τέλεση κοινωφελών έργων στο χωριό, με δραστήρια μέλη το δάσκαλο και λογοτέχνη Αλέξανδρο Βενετόπουλο και το Βασίλειο Γαμβρούδη, διευθυντή του Υπ. Εργασίας και συγγραφέα του ογκώδους τόμου «Το δίκαιο στις εργασιακές σχέσεις». Επίσης, υπάρχει το κληροδότημα Κώστα Σιδέρη που προικοδοτεί άπορα κορίτσια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Φανουρόπιτα
Η φανουρόπιτα είναι παραδοσιακή γλυκιά νηστίσιμη πίτα (στην ουσία κέικ) της ελληνικής κουζίνας και προσφέρεται ανήμερα στην ημέρα μνήμης του Αγίου Φανουρίου, στις 27 Αυγούστου, οπότε και η πίτα δίνεται στους πιστούς σαν ευλογία. Δεν περιέχει βούτυρο, είναι λοιπόν ένα κέικ λαδιού και οι πιστοί ζητούν με την προσφορά της πίτας τη «φανέρωση» αντικειμένων ή ανθρώπων ή γενικά να βρουν κάτι που ψάχνουν. Η πίτα σύμφωνα με την παράδοση είναι για τη συγχώρεση της μητέρας του Αγίου, που ήταν μια αμαρτωλή γυναίκα πολύ σκληρή με τους φτωχούς.
Παρασκευή
Τα υλικά πρέπει κατά την παράδοση να είναι μονός αριθμός, κατά περιοχή εφτά, εννιά ή έντεκα υλικά. Τα υλικά πρέπει να είναι όλα νηστίσημα, γι' αυτό και περιέχει ελαιόλαδο ή σπορέλαιο. Τα βασικά / συνηθέστερα υλικά είναι: αλεύρι, ελαιόλαδο ή σπορέλαιο, ζάχαρη, χυμός πορτοκάλι, μπέικιν πάουντερ, καρύδια, σταφίδες. Άλλα υλικά μπορεί να περιλαμβάνουν κανέλα, γαρίφαλο, μαγειρική σόδα και νερό.
Στην πιο απλή της εκδοχή η φανουρόπιτα έχει μονο 7 υλικά, όσα και τα μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ονομασία
Η ονομασία προέρχεται από τον Άγιο Φανούριο. Το έθιμο της πίτας γίνεται παραδοσιακά από ορισμένους Χριστιανούς Ορθόδοξους ώστε να φανερώσει ο Ά­γιος σε κάποιον κάποια δουλειά ή ένα αντικείμενο που χάθηκε ή κάποια χαμένη υπόθεση. Επίσης, γίνεται προκειμένου να έχει κάποιος υγεία (σύμφωνα με τη δοξασία), ενώ στην Κρήτη, την Κύπρο και άλλες περιοχές, η φανουρόπιτα φτιαχνόταν για να βρουν οι ανύπαντρες κόρες γαμπρό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Πίτες