cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κέβιν Μουρ
OSI
Το 2002, ο Μουρ δημιούργησε τους O.S.I. μαζί με τον κιθαρίστα Τζιμ Ματέος και το ντράμερ Μάικ Πορτνόι, με πρώτη τους κυκλοφορία το άλμπουμ "Office of Strategic Influence", ακολουθούμενο από το "Free" του 2006, στο οποίο συμμετείχε και ο Τζόι Βέρα. Μετά την κυκλοφορία του δεύτερου τους δίσκου, ηχογράφησαν το ΕΡ "Re: Free", με remix τριών κομματιών και το βίντεο κλιπ του ομώνυμου κομματιού.
Τον Απρίλιο του 2009, κυκλοφόρησε ο τρίτος τους δίσκος με τίτλο "Blood", με την συμμετοχή του ντράμερ Γκάβιν Χάρισον των Porcupine Tree και του τραγουδιστή Μίκαελ Έκερφελντ των Opeth. Ο τέταρτος τους δίσκος με τίτλο "Fire Make Thunder", ακολούθησε το 2012 μέσω της "Metal Blade Records".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πόρτο
Το Πόρτο (αναφερόμενο και Οπόρτο) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας, μετά την πρωτεύουσα Λισσαβώνα. Τοποθετημένη κατά μήκος των εκβολών του ποταμού Ντόρου (Douro), στα βόρεια της χώρας, είναι ένα από τα παλαιότερα Ευρωπαϊκά κέντρα και έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996.
Το κρασί Βίνιου ντου Πόρτου (Vinho do Porto, κρασί του Πόρτο) οφείλει το όνομά του στην πόλη του Πόρτο. Είναι μια από τις βιομηχανοποιημένες περιοχές στην Πορτογαλία.
Ιστορία
Η ιστορία του Πόρτο εκκινεί από τον 4ο αιώνα, στην ρωμαϊκή κατοχή της Ιβηρικής χερσονήσου. Από τον καιρό εκείνο έχει γίνει πολύ σημαντικό εμπορικό λιμάνι. Το Πόρτο κατακτήθηκε από τους Μαυριτανούς κατά την εισβολή τους στην Ιβηρική το 711 μ.Χ. Το 868 η κυριαρχία της πόλης πέρασε στον χριστιανό πολέμαρχο Vímara Peres, ο οποίος ίδρυσε την πρώτη κομητεία της Πορτογαλίας.
Το κρασί, που παράγεται στην κοιλάδα του Ντόρου, μεταφερόταν ήδη από τον 13ο αιώνα στα barcos rabelos (επίπεδα ιστιοφόρα). Το 1717, μετά τη Συνθήκη του Μέθουεν, ένας πρώτος Αγγλικός εμπορικός σταθμός εγκαταστάθηκε στο Πόρτο, και σιγά-σιγά η παραγωγή του κρασιού (Vinho do Porto) πέρασε στα χέρια Αγγλικών εταιρειών. Για να αντιμετωπίσει αυτή την κυριαρχία των Άγγλων, ο τότε πρωθυπουργός Μαρκήσιος του Πομπάλ, ίδρυσε μια Πορτογαλική εταιρεία η οποία λάμβανε το μονοπώλιο από την παραγωγή κρασιού στην κοιλάδα του Ντόρου. Οριοθέτησε την περιοχή για να εξασφαλίσει την ποιότητα του κρασιού, προκαλώντας την επανάσταση των μικρών αμπελοκαλλιεργητών, οι οποίοι την Καθαρή Τρίτη έκαψαν τα κτίρια της εταιρείας του. Η επανάσταση ονομάστηκε Revolta dos Borrachos (επανάσταση των μεθυσμένων).
Η εισβολή των Ναπολεόντειων στρατευμάτων στην Πορτογαλία έφερε πόλεμο και στο Πόρτο. Στις 29 Μαρτίου του 1809, ενώ οι κάτοικοι της πόλης προσπάθησαν να διασχίσουν τον ποταμό για να ξεφύγουν, η γέφυρα Ponte das Barcas, μια γέφυρα πακτώνων, κατέρρευσε.
Τον Αύγουστο του 1820 το Πόρτο επαναστάτησε ενάντια στην Αγγλική παρουσία, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος ανάμεσα σε αυτούς που υποστήριζαν τον συνταγματισμό και σε αυτούς που υποστήριζαν την απολυταρχία. Τελικά δόθηκε το 1822 φιλελεύθερο σύνταγμα με τη σύνοδο Junta do Porto. Όταν ο Μιγκέλ της Πορτογαλίας πήρε το θρόνο το 1828, κατάργησε το σύνταγμα και βασίλεψε ως απόλυτος μονάρχης. Το Πόρτο επαναστάτησε πάλι και υπέστη 18μηνη πολιορκία από τον Πορτογαλικό στρατό. Μετά την παραίτηση του βασιλιά, ξαναθέσπισε το σύνταγμα.
Στις 31 Ιανουαρίου, αναταραχή από δημοκρατικούς οδήγησε σε επανάσταση στο Πόρτο, με αποτέλεσμα την δημιουργία της Πορτογαλικής Δημοκρατίας το 1910.
Κλίμα
Το κλίμα της πόλης είναι ήπιο λόγω γειτνίασης με τον ωκεανό. Τον χειμώνα σπάνια χιονίζει και το καλοκαίρι δεν είναι πολύ θερμό.
thumb|center|570px|Ιστορικό μέρος του Πόρτο και ο ποταμος Douro
thumb|center|600px|Η γέφυρα D. Luis στο Πόρτο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Ιωάννης Αγαθαγγέλου
Ο Ιωάννης Αγαθαγγέλου (1921 - 14 Ιουλίου 1981) ήταν χουντικός υπουργός.
Στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου διορίστηκε υπουργός Αναπληρωτής Υπουργού Προεδρίας Κυβερνήσεως την 1η Φεβρουαρίου 1969 έως τις 26 Αυγούστου 1971 και στη συνέχεια (έπειτα από ανασχηματισμό της κυβέρνησης) έγινε υπουργός βοηθός Πρωθυπουργού (1971), μετέπειτα υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και υπουργός Δικαιοσύνης (11 Μαΐου 1973 - 8 Οκτωβρίου 1973). Ήταν υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και προσωρινώς Εσωτερικών στην διορισμένη από τη χούντα κυβέρνηση Μαρκεζίνη την περίοδο 8 Οκτωβρίου 1973 - 25 Νοεμβρίου 1973.
Κατάφερε να ξεφύγει από την τιμωρία, λόγω του χαρακτηρισμού της χούντας ως "στιγμιαίας". Απεβίωσε αιφνιδίως στις 14 Ιουλίου 1981 και κηδεύτηκε στις 15 του μηνός, από τον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Παλαιό Φάληρο. Ήταν παντρεμένος με τη Χαρίκλεια Αγαθαγγέλου και είχαν παιδιά.
Παραπομπές
Α Αγαθαγγελου Αγαθαγγελου
Ορεγιά
Το Ορεγιά (γαλλικά: Oreilla, καταλανικά: Orellà) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ορεγιαναί (γαλλικά: Oreillanais).
Αντικείμενο Μεσιέ
μικρογραφία|Ο Σαρλς Μεσιέ Τα αντικείμενα Μεσιέ (Messier) είναι τα αστρονομικά αντικείμενα που καταλογογραφήθηκαν από τον Γάλλο αστρονόμο Σαρλ Μεσιέ (Charles Messier) στον Κατάλογο Νεφελωμάτων και Αστρικών Σμηνών που κυκλοφόρησε το 1774. Ο κατάλογος του Μεσιέ όμως εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1771. Κίνητρο για τη σύνταξη του καταλόγου ήταν το γεγονός ότι ο Μεσιέ, που ήταν κυνηγός κομητών, είχε απογοητευτεί από αντικείμενα που παρατηρούσε συχνά αλλά δεν ήταν κομήτες. Έτσι, αποφάσισε να συντάξει έναν κατάλογο αυτών των αντικειμένων προκειμένου αυτός και οι άλλοι αστρονόμοι να αποφύγουν λάθη στις παρατηρήσεις τους.
Η πρώτη έκδοση (1771) συμπεριέλαβε 45 αντικείμενα, αριθμημένα από Μ1 (Μ για Messier) έως Μ45. Ο τελικός κατάλογος περιέχει 110 αντικείμενα και ολοκληρώθηκε στη σημερινή του έκταση το 1966 με την προσθήκη του 110ού αντικειμένου. Το πρώτο αντικείμενο με αριθμό Μ1 είναι το νεφέλωμα του Καρκίνου, και το τελευταίο, το Μ110, ο γαλαξίας NGC 205, ένας μικρός ελλειπτικός γαλαξίας, συνοδός του Γαλαξία της Ανδρομέδας. Τα 30 από τα αντικείμενα του καταλόγου ανακαλύφθηκαν από το συνεργάτη και φίλο του Μεσιέ, αστρονόμο Πιέρ Μεσέν (Pierre Méchain). Η τελική έκδοση, όπως συντάχθηκε από τον Μεσιέ, εκδόθηκε το 1781 και συμπεριλήφθηκε στις αστρονομικές εφημερίδες του 1784. Περιείχε 103 αντικείμενα η τελική του έκδοση, αλλά τον 20ό αιώνα προστέθηκαν ακόμη 7 αντικείμενα αυξάνοντας τον αριθμό των αντικειμένων του καταλόγου σε 110. Πολλά από τα αντικείμενα του καταλόγου αναφέρονται έως και σήμερα με τον αριθμό τους κατά Μεσιέ, με πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα το γαλαξία της Ανδρομέδας, που είναι γνωστός σαν Μ31.
Επειδή ο Μεσιέ (όπως και ο Μεσέν) έζησε και δούλεψε στο Βόρειο Ημισφαίριο (στη Γαλλία), ο κατάλογός του περιλαμβάνει μόνο αντικείμενα που είναι ορατά από το Βόρειο Ουράνιο πόλο έως και ουράνιο πλάτος (απόκλιση) -35° περίπου. Πολλά εντυπωσιακά αντικείμενα του Νότιου ουρανού, όπως τα Νέφη του Μαγγελάνου, δεν περιέχονται στον κατάλογο. Καθώς όλα τα αντικείμενα είναι ορατά με κιάλια ή μικρά τηλεσκόπια αποτελούν δημοφιλή αντικείμενα παρατήρησης για τους ερασιτέχνες αστρονόμους. Τις τελευταίες μέρες του Μάρτη και τις πρώτες του Απρίλη, την περίοδο που όλα τα αντικείμενα του καταλόγου είναι ορατά, οι αστρονόμοι διοργανώνουν Μαραθώνιους Μεσιέ, παρατηρώντας και τα 110 αντικείμενα μέσα σε ένα μόνο βράδυ.
μικρογραφία|Ο χάρτης των αντικειμένων Μεσιέ Αντικείμενα Μεσιέ θα βρούμε σε 34 από τους 88 επίσημα αναγνωρισμένους αστερισμούς από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση. Οι αστερισμοί με τα περισσότερα αντικείμενα είναι: ο Τοξότης (15), η Παρθένος (11), η Κόμη Βερενίκης (8), ο Οφιούχος και η Μεγάλη Άρκτος (7 αντίστοιχα), οι Κύνες Θηρευτικοί και ο Λέων (5 αντίστοιχα). Οι 22 εκ των 34 αστερισμών βρίσκονται στο βόρειο ημισφαίριο και οι 12 στο νότιο.
Οι 22 του βόρειου ημισφαιρίου είναι: η Ανδρομέδα, ο Ηνίοχος, ο Καρκίνος, οι Κύνες Θηρευτικοί, η Κασσιόπη, η Κόμη Βερενίκης, ο Κύκνος, ο Δράκων, οι Δίδυμοι, ο Ηρακλής, ο Λέων, η Λύρα, ο Μονόκερος, ο Ωρίωνας, ο Πήγασος, οι Ιχθύες, ο Βέλος, ο Όφις, ο Ταύρος, το Τρίγωνο, η Μεγάλη Άρκτος και η Αλώπηξ.
Οι 12 του νότιου ημισφαιρίου είναι: ο Υδροχόος, ο Μέγας Κύων, ο Αιγόκερως, το Κήτος, η Ύδρα, ο Λαγωός, ο Οφιούχος, η Πρύμνη, ο Τοξότης, ο Σκορπιός, η Ασπίς και η Παρθένος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αστρονομικοί κατάλογοι
Όμπιντους
thumb Η  Όμπιδος (Óbidos) είναι πόλη της Πορτογαλίας. Έχει πληθυσμό γύρω στους 3.100 κατοίκους και αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου (concelho) στην επαρχία Λέιρια.
Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από το λατινικό oppidum, που σημαίνει άστυ, εντός των τειχών. Πιστεύεται ότι η πόλη είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας ρωμαϊκής πόλης Eburobrittium, που αναφέρεται στον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, στην περιοχή μεταξύ του Collipo και του Olisipo. Οι έρευνες μέχρι σήμερα έχουν αποκαλύψει ίχνη από το ρωμαϊκό φόρουμ, λουτρά και άλλα κτήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Αξίωμα (αποσαφήνιση)
Ο όρος αξίωμα μπορεί να αναφέρεται:
Κοινότητα Κασάνου
Η Κοινότητα Κασάνου είναι κοινότητα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και με έδρα τον οικισμό Κασσάνοι. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Αυλή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά έχει 471 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Φουκαράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Daisy chaining
μικρογραφία| Μια σειρά συσκευών συνδεδεμένων σε διάταξη τύπου daisy chain Στην ηλεκτρολογία μία daisy chain αποτελεί διάταξη κατά την οποία οι συσκευές που την συνιστούν συνδέονται μεταξύ τους σε σειρά ή σε κύκλο, όπως ένα στεφάνι μαργαρίτων. Μία αλυσίδα τύπου daisy δύναται να χρησιμοποιηθεί για παροχή ενέργειας, μεταβίβαση αναλογικών και ψηφιακών δεδομένων ή όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα. Κατηγορία:Συστήματα υπολογιστών Κατηγορία:Ηλεκτρολογία
Σελίνι
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/1933 Shilling.jpg/250px-1933 Shilling.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Ένα σελίνι του Ηνωμένου Βασιλείου του 1933 τού Γεωργίου Ε΄. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ef/BritishShilling.jpeg/250px-BritishShilling.jpeg|μικρογραφία|250x250εσ| 1956, Eλισάβετ Β΄. Σελίνι του Ηνωμένου Βασιλείου με τον αγγλικό θυρεό στη μία όψη και τον σκωτικό στην άλλη.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Edward_VI_77001683.jpg/220px-Edward_VI_77001683.jpg|μικρογραφία| Αγγλικό σελίνι που κόπηκε από τον Εδουάρδο Ζ΄, c. 1551. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Zurich%2C_Schilling_1640.jpeg/220px-Zurich%2C_Schilling_1640.jpeg|μικρογραφία| Σελίνι της [[Ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη|αυτοκρατορικής πόλης της Ζυρίχης, χαλκάργυρο (billon), 1640.]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/IIII_Schilling_Hamburg_Current_1728.jpg/170px-IIII_Schilling_Hamburg_Current_1728.jpg|μικρογραφία| Αργυρό νόμισμα 4 σελινιών, [[Αμβούργο, 1728.]] Η λέξη σελίνι προέρχεται από τα παλιά αγγλικά «scilling» και είναι ένας νομισματικός όρος, που σημαίνει το εικοστό της λίρας, από την πρωτο-γερμανική ρίζα skiljaną που σημαίνει «χωρίζω, διαχωρίζω, διαιρώ», από το (s)kelH- που σημαίνει «κόβω, σχίζω». Η λέξη "scilling" αναφέρεται στους παλαιότερους καταγεγραμμένους γερμανικούς νομικούς κώδικες, αυτούς του 'Εθελμπερτ του Κεντ.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι εναλλακτικά μπορεί να είναι πρώιμος δανεισμός του φοινικικού, καρχηδονιακού sql (sə'kel), που σημαίνει «ζυγίζω» και «νόμισμα». Οι δύο έννοιες που δίνονται στη βιβλιογραφία, τόσο στη γερμανική, όσο και στη σημιτική λέξη είναι οι ίδιες, τόσο για ένα σταθερό βάρος, όσο και για ένα συγκεκριμένο νόμισμα. Ο όρος θα προερχόταν από τη γερμανική κατανόηση του shekel ως shkel με την κοινή γερμανική κατάληξη -ling.
Στην προέλευση, η λέξη schilling αναφερόταν στον solidus της Ύστερης Αρχαιότητας, το χρυσό νόμισμα που αντικατέστησε το aureus τον 4ο αι. Τα αγγλοσαξονικά scillingas του 7ου αι. ήταν ακόμη μικρά χρυσά νομίσματα.
Το 796 ο Καρλομάγνος θέσπισε μία νομισματική μεταρρύθμιση, βασισμένη στην αργυρή Καρολίγγια λίβρα (περίπου 406,5 γραμ.). Το σελίνι ήταν το 1/20 της λίβρας, δηλ. περίπου 20,3 γραμ. αργύρου. Ένα σελίνι είχε 12 deniers, δηνάρια («pennies, πέννες»). Ωστόσο δεν υπήρχαν αργυρά νομίσματα σελινίων στην Καρολίγγεια περίοδο και τα χρυσά σελίνια (που ισοδυναμούσαν με 12 αργυρά πφένινγχ) ήταν πολύ σπάνια.
Τον 12ο αι. κόπηκαν μεγαλύτερα αργυρά νομίσματα πολλαπλού βάρους πφένιχ, γνωστά ως χοντρά δηνάρια, denarii grossi ή groschen (groat). Αυτά τα βαρύτερα νομίσματα αποτιμήθηκαν μεταξύ 4 και 20 αργυρών δηναρίων. Στην ύστερη μεσαιωνική περίοδο, τα κράτη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας άρχισαν να κόβουν παρόμοια αργυρά νομίσματα πολλαπλού βάρους πφένιχ, μερικά από τα οποία ονομάζονταν σελίνια.
Τον 16ο αι., πολυάριθμοι διαφορετικοί τύποι σελινίων κόπηκαν στην Ευρώπη. Το αγγλικό σελίνι ήταν η συνέχεια του νομίσματος testoon επί Εδουάρδου ΣΤ΄ και κόπηκε για πρώτη φορά το 1551 σε άργυρο «στέρλινγκ» 92,5%.
Μέχρι τον 17ο αι. η περαιτέρω υποτίμηση είχε ως αποτέλεσμα τα σελίνια στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να κόβονται σε κράμα billon (περιείχαν λίγο άργυρο και περισσότερο χαλκό) αντί για άργυρο, με 48 σελίνια έναντι ενός ράιχσταλερ. Το αγγλικό (αργότερα βρετανικό) σελίνι συνέχισε να κόβεται ως αργυρό νόμισμα μέχρι το 1946.
Βασίλειο της Αγγλίας
Ένα σελίνι ήταν ένα νόμισμα, που χρησιμοποιήθηκε στην Αγγλία από τη βασιλεία του Ερρίκου Ζ΄ (ή Εδουάρδου ΣΤ΄ γύρω στο 1550). Το σελίνι συνέχισε να χρησιμοποιείται μετά τις Πράξεις της Ένωσης του 1707, που δημιούργησαν ένα νέο Ηνωμένο Βασίλειο από τα βασίλεια της Αγγλίας και της Σκωτίας, και σύμφωνα με το Άρθρο 16 του Καταστατικού της Ένωσης, δημιουργήθηκε ένα κοινό νόμισμα για το νέο Ηνωμένο Βασίλειο.
Βασίλειο της Σκωτίας
Ο όρος shiling (σκωτικά: schilling) χρησιμοποιήθηκε στη Σκωτία από τους πρώιμους μεσαιωνικούς χρόνους.
Μεγάλη Βρετανία, μετέπειτα Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/89/Great_Britain%2C_1853_-_1_shilling%2C_Victoria.jpg/220px-Great_Britain%2C_1853_-_1_shilling%2C_Victoria.jpg|μικρογραφία| Σελίνι, Ηνωμένο Βασίλειο, [[Βασίλισσα Βικτωρία|βασίλισσα Βικτώρια, 1853. Άργυρος, βάρος 5,64 γραμ.]] Το κοινό νόμισμα για τη Μεγάλη Βρετανία, που δημιουργήθηκε το 1707 από το Άρθρο 16 των Καταστατικών της Ένωσης μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας, συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι την δεκαδικοποίηση του 1971. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Νομισματικής Αναμόρφωσης του 1816 (μετά τις Πράξεις της Ένωσης του 1800 που ένωσαν τα βασίλεια της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας), το νομισματοκοπείο έλαβε εντολή να ορίσει μία τροϊκή λίβρα (που ζυγίζει 5760 κόκκους ή 373 γραμ.) αργύρου στέρλινγκ (0,925 καθαρότητας) σε 66 σελίνια ή το ισοδύναμό του σε άλλες ονομαστικές αξίες. Αυτό όρισε το βάρος του σελινίου στους 87,2727 κόκκους ή 5,655 γραμ. από το 1816 έως το 1990, όταν αποχρηματοποιήθηκε υπέρ ενός νέου μικρότερου κέρματος των 5 πενών ίδιας αξίας.
Κατά την δεκαδικοποίηση το 1971, το νόμισμα σελίνι αντικαταστάθηκε από το νέο τεμάχιο των πέντε πενών, το οποίο αρχικά είχε το ίδιο μέγεθος και βάρος και είχε την ίδια αξία. Τα σελίνια παρέμειναν σε κυκλοφορία, έως ότου το νόμισμα των πέντε πενών μειώθηκε σε μέγεθος το 1991.
Τρία νομίσματα εκφρασμένα σε πολλαπλά σελίνια κυκλοφορούσαν επίσης αυτή τη στιγμή. Ήταν:
Ιρλανδικά σελίνια
Μεταξύ του 1701 και της ενοποίησης των νομισμάτων το 1825, το ιρλανδικό σελίνι αποτιμήθηκε στις 13 πένες και ήταν γνωστό ως black hog («μαύρος χοίρος»), σε αντίθεση με τα αγγλικά σελίνια των 12 πενών, που ήταν γνωστά ως «λευκοί χοίροι».
Στην Ελεύθερη Πολιτεία της Ιρλανδίας και στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, το νόμισμα σελίνι κυκλοφόρησε ως scilling (στα ιρλανδικά). Άξιζε το 1/20 μίας ιρλανδικής λίρας και ήταν εναλλάξιμα στην ίδια αξία με το βρετανικό νόμισμα, το οποίο συνέχιζε να χρησιμοποιείται στη Βόρεια Ιρλανδία. Το νόμισμα είχε έναν ταύρο στην πίσω όψη. Η πρώτη κοπή, από το 1928 έως το 1941, περιείχε 75% ασήμι, περισσότερο από το αντίστοιχο βρετανικό νόμισμα. Το προδεκαδικό ιρλανδικό νόμισμα σελίνι (το οποίο διατηρήθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη δεκαδικοποίηση) αποσύρθηκε από την κυκλοφορία την 1η Ιανουαρίου 1993, όταν εισήχθη ένα μικρότερο νόμισμα των πέντε πενών.
Συντομογραφία και αργκό
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/66/Alice_par_John_Tenniel_38.png/110px-Alice_par_John_Tenniel_38.png|μικρογραφία| Η τιμή στο καπέλο [[Τρελοκαπελάς|του Καπελά γράφει "10/6".]] Μία συντομογραφία για το σελίνι είναι s (για solidus, βλέπε £ sd). Συχνά εκφραζόταν με το σύμβολο του solidus ( / ) (το οποίο μπορεί να ξεκίνησε ως υποκατάστατο του ſ ('long s') ), επομένως το '1/9' σημαίνει "1s 5, δηλ. ένα σελίνι και εννέα (πένες)". Μία τιμή που εκφραζόταν ως αριθμός σελινίων χωρίς πρόσθετες πένες γραφόταν συχνά ως: αριθμός, ένα s ( / ) και μία παύλα, έτσι, για παράδειγμα, δέκα σελίνια γράφονταν «10/-». Δύο σελίνια και έξι πένες (μισή κορώνα ή ένα όγδοο της λίρας) γράφονταν ως '2/6', σπάνια ως '2s6d' (το 'd' είναι η συντομογραφία του denarius, δηλ. της πένας). Το ίδιο το σελίνι ήταν ίσο με δώδεκα πένες. Στο παραδοσιακό σύστημα λίβρες, σελίνια και πένες, υπήρχαν 20 σελίνια ανά λίβρα και 12 πένες ανά σελίνι, δηλαδή 240 πένες ανά λίβρα.
Οι όροι αργκό για τα παλαιά νομίσματα σελινίων περιλαμβάνουν "bob" και "hog". Ενώ η προέλευση του "bob" είναι αβέβαιη, ο John Camden Hotten στο λεξικό του Slang του 1864 λέει ότι η αρχική έκδοση ήταν "bobstick" και εικάζει ότι μπορεί να συνδέεται με τον σερ Ρόμπερτ Γουόλπολ.
Βρετανική Αυτοκρατορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c9/Two_shilling_coin_from_British_West_Africa.jpg/220px-Two_shilling_coin_from_British_West_Africa.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Λόγω της εμβέλειας της [[Βρετανική Αυτοκρατορία|Βρετανικής Αυτοκρατορίας, το σελίνι χρησιμοποιείτο κάποτε σε κάθε κατοικημένη ήπειρο. Αυτό το νόμισμα δύο σελινίων κόπηκε για τη Βρετανική Δυτική Αφρική.]]
Αυστραλιανά σελίνια
Τα αυστραλιανά σελίνια, είκοσι από τα οποία αποτελούσαν μια αυστραλιανή λίρα, εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 1910, με το αυστραλιανό εθνόσημο στην πίσω όψη και τον βασιλιά Εδουάρδο Ζ΄ στην εμπρόσθια όψη. Το σχέδιο του θυρεού διατηρήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Γεωργίου Ε΄, έως ότου εισήχθη ένα νέο σχέδιο κεφαλής κριαριού για τα νομίσματα του βασιλιά Γεωργίου ΣΤ΄. Αυτό το σχέδιο συνεχίστηκε μέχρι το τελευταίο έτος έκδοσης, το 1963. Το 1966 το νόμισμα της Αυστραλίας δεκαδικοποιήθηκε και το σελίνι αντικαταστάθηκε από ένα νόμισμα δέκα σεντ (αυστραλιανό), όπου 10 σελίνια αποτελούσαν ένα αυστραλιανό δολάριο.
Ο όρος αργκό για ένα νόμισμα σελίνι στην Αυστραλία ήταν "deener". Ο όρος αργκό για ένα σελίνι ως νομισματική μονάδα ήταν "bob", όπως και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Μετά το 1966, τα σελίνια συνέχισαν να κυκλοφορούν, καθώς αντικαταστάθηκαν από νομίσματα των 10 λεπτών του ίδιου μεγέθους και βάρους.
Σελίνι Νέας Ζηλανδίας
Τα σελίνια της Νέας Ζηλανδίας, είκοσι από τα οποία αποτελούσαν μια λίρα Νέας Ζηλανδίας, εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 1933 και παρουσίαζαν την εικόνα ενός πολεμιστή Μαορί, που έφερε μια taiaha (ράβδο ως όπλο) "σε μια πολεμική στάση" στο πίσω μέρος. Το 1967, το νόμισμα της Νέας Ζηλανδίας δεκαδικοποιήθηκε και το σελίνι αντικαταστάθηκε από ένα νόμισμα των δέκα λεπτών του ίδιου μεγέθους και βάρους. Τα νομίσματα των δέκα λεπτών που κόπηκαν στο υπόλοιπο της δεκαετίας του 1960, περιείχαν την επιγραφή "ONE SHILLING" στην πίσω όψη. Τα μικρότερα νομίσματα των 10 λεπτών εισήχθησαν το 2006.
Σελίνια Μάλτας
Το σελίνι (Mαλτεζικά: xelin, πληθ. xelini) χρησιμοποιήθηκε στη Μάλτα, πριν από την δεκαδικοποίηση το 1972, και είχε ονομαστική αξία πέντε σεντ Μάλτας.
Δήμος Βόλβης
Έλαβε το όνομά του από τη λίμνη Βόλβη, περιμετρικά της οποίας απλώνονται τα εδάφη του δήμου. Εντός των ορίων του βρίσκονται τα Όρη Βόλβης, το Όρος Περιστερώνας και τμήματα των ορέων Κερδύλια, Στρατωνικό και Βερτίσκος. Στα ανατολικά βρέχεται από τον Στρυμονικό Κόλπο. Εκεί βρίσκονται οι οικισμοί Σταυρός, Ασπροβάλτα και Νέα Βρασνά.
Σελίνι
Σελίνι Κεϋλάνης
Στη βρετανική Κεϋλάνη, ένα σελίνι (στη γλώσσα σινχάλα: silima, στη γλώσσα ταμίλ: silin) ισοδυναμούσε με οκτώ φανάμ. Με την αντικατάσταση του ρίξντολαρ από τη ρουπία το 1852, ένα σελίνι θεωρήθηκε ότι ισοδυναμούσε με μισή ρουπία. Κατά τη δεκαδικοποίηση του νομίσματος το 1869, ένα σελίνι θεωρήθηκε ότι ισοδυναμούσε με 50 σεντ Κεϋλάνης. Ο όρος συνέχισε να χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη μέχρι τα τέλη του 20ου αι.
Δήμος Βόλβης
Ο Δήμος αποτελείται από 38 οικισμούς, καταλαμβάνει έκταση 782 τ.χλμ. και έχει μόνιμο πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, 19.755 κατοίκους. Οι δημότες του Δήμου ανέρχονται στους 23.875. Η λίμνη Βόλβη έχει έκταση 68 τ.χλμ.
Σελίνι
Σελίνια Ανατολικής Αφρικής
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3a/African_use_of_the_shilling.png/220px-African_use_of_the_shilling.png|μικρογραφία| Χώρες στην [[Αφρική όπου το νόμισμα ονομάζεται σελίνι.]] Το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής χρησιμοποιήθηκε στις βρετανικές αποικίες και προτεκτοράτα της Βρετανικής Σομαλιλάνδης, της Κένυας, της Τανγκανίκας, της Ουγκάντας και της Ζανζιβάρης από το 1920, όταν αντικατέστησε τη ρουπία, έως ότου αυτές οι χώρες ανεξαρτητοποιήθηκαν, και στην Τανζανία μετά τη δημιουργία της χώρας (από τον συγχώνευση της Τανγκανίκας και της Ζανζιβάρης) το 1964. Μετά την ανεξαρτησία το 1960, το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής στο κράτος της Σομαλιλάνδης (πρώην βρετανική Σομαλιλάνδη) και το Σομαλικό σομάλο στην επικράτεια της Σομαλίας (πρώην ιταλική Σομαλιλάνδη) αντικαταστάθηκαν από το σελίνι Σομαλίας. Το κράτος της Σομαλιλάνδης, το οποίο στη συνέχεια ανέκτησε την ανεξαρτησία του το 1991 ως δημοκρατία της Σομαλιλάνδης, υιοθέτησε ως νόμισμά του το σελίνι Σομαλιλάνδης.
Δήμος Βόλβης
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του από τη λίμνη Βόλβη, που δεσπόζει στο κέντρο του. Στην Ελληνική μυθολογία, η Βόλβη ήταν μία εξαιρετικά όμορφη νύμφη, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος, που ζούσε στα νερά της λίμνης, την οποία και προστάτευε. Σύμφωνα με τον Αθήναιο, η Βόλβη ήταν μητέρα του Όλυνθου από τον Ηρακλή. Από τη νύμφη αυτή πήρε το όνομά της η λίμνη, η οποία αναφέρεται από τον Στράβωνα.
Σελίνι
Σελίνια Ανατολικής Αφρικής
Το 1966 η Νομισματική Ένωση της Ανατολικής Αφρικής διαλύθηκε και τα κράτη μέλη αντικατέστησαν τα νομίσματά τους με το σελίνι Κένυας, το σελίνι Ουγκάντας και το σελίνι Τανζανίας, αντίστοιχα. Αν και όλα αυτά τα νομίσματα έχουν διαφορετικές αξίες προς το παρόν, υπήρχαν σχέδια για την επανεισαγωγή του σελινίου της Ανατολικής Αφρικής ως νέο κοινό νόμισμα έως το 2009, αν και αυτό δεν έχει πραγματοποιηθεί.
Δήμος Βόλβης
Ονομασία
Ο Αισχύλος στην τραγωδία Πέρσαι αναφέρει τη λίμνη Βόλβη στην περιγραφή της πορείας που ακολούθησαν οι ηττημένοι Πέρσες: « ἔς τε Μακεδόνων χώραν ἀφικόμεσθ᾽, ἐπ᾽ Ἀξιοῦ πόρον, Βόλβης θ᾽ ἕλειον δόνακα, Πάγγαιόν τ᾽ ὄρος » ( «φτάσαμε στη Μακεδονία, στον Αξιό, και στους βάλτους και τις καλαμιές της Βόλβης και στο Παγγαίο όρος»).
Σελίνι
Βόρεια Αμερική
Στις δεκατρείς βρετανικές αποικίες που αποτέλεσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1776, το βρετανικό χρήμα ήταν συχνά σε κυκλοφορία. Κάθε αποικία εξέδιδε το δικό της χαρτονόμισμα, με λίρες, σελίνια και πένες που χρησιμοποιούνται ως τυπικές λογιστικές μονάδες. Ορισμένα νομίσματα κόπηκαν στις αποικίες, όπως το σελίνι με το πεύκο στην αποικία του κόλπου της Μασαχουσέτης. Αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν το δολάριο ως νομισματική μονάδα και αποδέχτηκαν τον κανόνα του χρυσού, ένα βρετανικό σελίνι άξιζε 24 σεντ ΗΠΑ. Λόγω των συνεχιζόμενων ελλείψεων αμερικανικών νομισμάτων σε ορισμένες περιοχές, τα σελίνια συνέχισαν να κυκλοφορούν μέχρι τον 19ο αι. Τα σελίνια περιγράφονται ως η τυπική νομισματική μονάδα σε όλη την αυτοβιογραφία του Solomon Northup (1853) και αναφέρονται αρκετές φορές στην ιστορία του Horatio Alger Jr. "Ragged Dick" (1868). Οι τιμές σε μια διαφήμιση του 1859 σε μια εφημερίδα του Σικάγο δίνονταν σε δολάρια και σε σελίνια.
Δήμος Βόλβης
Δημοτικές ενότητες
<mapframe text="Όρια Δήμου Βόλβης" width=300 height=300 zoom=9 longitude=23.4149263 latitude=40.6915294> { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q2658714","properties": {"title": "Δήμος Βόλβης", "marker-color": "f01080"} } Ο Δήμος Βόλβης χωρίζεται διοικητικά σε έξι δημοτικές ενότητες, οι οποίες πριν τη σύστασή του αποτελούσαν αυτοτελείς δήμους.
Σελίνι
Βόρεια Αμερική
Στον Καναδά, τα νομίσματα £-s-d ήταν σε χρήση τόσο κατά τη γαλλική περίοδο (λίβρα της Νέας Γαλλίας) όσο και μετά τη βρετανική κατάκτηση (καναδική λίρα). Μεταξύ της δεκαετίας του 1760 και του 1840 στον Κάτω Καναδά, τόσο οι γαλλικές λίβρες (livres), όσο και οι βρετανικές λίβρες (pounds) συνυπήρχαν ως λογιστικές μονάδες, ενώ η γαλλική λίβρα ήταν κοντά σε αξία με το βρετανικό σελίνι. Κυκλοφόρησε μια ποικιλία νομισμάτων. Μέχρι το 1858, τέθηκε σε χρήση ένα δεκαδικό καναδικό δολάριο. Άλλα μέρη της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής δεκαδικοποιήθηκαν λίγο αργότερα και η καναδική συνομοσπονδία το 1867 πέρασε τον έλεγχο του νομίσματος στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Δήμος Βόλβης
Δημοτικές ενότητες
Παρακάτω παρουσιάζεται η διοικητική διάρθρωση του Δήμου. Στις αγκύλες αναγράφεται ο μόνιμος πληθυσμός σύμφωνα με την Απογραφή Πληθυσμού 2011.
Ενότητα Ρεντίνας
Η ενότητα καταλαμβάνει τη βόρεια και ανατολική όχθη της λίμνης Βόλβης και τις νότιες ακτές του Στρυμονικού κόλπου, καλύπτοντας έκταση 128.800 στρεμμάτων. Κατά την απογραφή του 2011 είχε μόνιμο πληθυσμό 5.821 κατοίκων και 5.852 δημότες. Διαιρείται σε τρεις Κοινότητες και περιλαμβάνει έξι οικισμούς, ως εξής:
Σελίνι
Σελίνι Σομαλίας
Το σελίνι Σομαλίας είναι το επίσημο νόμισμα της Σομαλίας. Υποδιαιρείται σε 100 cents (aγγλικά), sent(i) (sομαλικά) ή centesimi (ιταλικά).
Δήμος Βόλβης
Ενότητα Αγίου Γεωργίου
thumb|250px|Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στην [[Ασπροβάλτα.]] Η ενότητα καταλαμβάνει έκταση 65.866 στρεμμάτων στα ανατολικά του δήμου και βορειοδυτικά του Στρυμονικού κόλπου. Κατά την απογραφή του 2011 είχε μόνιμο πληθυσμό 5.717 κατοίκων και 4.450 δημότες. Διαιρείται σε δύο Δημοτικές Κοινότητες και περιλαμβάνει τέσσερις οικισμούς, ως εξής:
Σελίνι
Σελίνι Σομαλίας
Το σελίνι Σομαλίας είναι το νόμισμα τμημάτων της Σομαλίας από το 1921, όταν το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής εισήχθη στο πρώην βρετανικό προτεκτοράτο της Σομαλιλάνδης. Μετά την ανεξαρτησία το 1960, το σομαλό της ιταλικής Σομαλιλάνδης και το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής (που ήταν ίσα σε αξία) αντικαταστάθηκαν ως το 1962 από το σελίνι Σομαλίας. Τα ονόματα που χρησιμοποιήθηκαν για τις ονομασίες ήταν cent, centesimo (πληθυντικός: centesimi) και sent (πληθυντικός: سنتيمات και سنتيما) μαζί με shillingι, scellino (πληθυντικός: scellini) και شلن.
Δήμος Βόλβης
Ενότητα Απολλωνίας
Η ενότητα καταλαμβάνει έκταση 168.300 στρεμμάτων στα νοτιοδυτικά του δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2011, είχε μόνιμο πληθυσμό 3.876 κατοίκων και 4.518 δημότες. Διαιρείται σε 5 Κοινότητες και περιλαμβάνει 9 οικισμούς, ως εξής:
Σελίνι
Σελίνι Σομαλίας
Την ίδια χρονιά, η Banca Nazionale Somala εξέδωσε χαρτονομίσματα των 5, 10, 20 και 100 scelini/σελίνια. Το 1975, η Bankiga Qaranka Soomaaliyeed (Εθνική Τράπεζα της Σομαλίας) εισήγαγε χαρτονομίσματα για 5, 10, 20 και 100 shilin/σελίνια. Ακολούθησαν το 1978 χαρτονομίσματα των ίδιων ονομαστικών αξιών, που εκδόθηκαν από την Bankiga Dhexe Ee Soomaaliya (Κεντρική Τράπεζα της Σομαλίας). Το 1983 εισήχθησαν χαρτονομίσματα 50 shilin/σελίνια, ακολουθούμενα από 500 shilin/σελίνια το 1989 και 1000 shilin/σελίνια το 1990. Επίσης, το 1990 έγινε μια προσπάθεια μεταρρύθμισης του νομίσματος στο 100 προς 1, με νέα τραπεζογραμμάτια των 20 και 50 νέων σeλίνων να προετοιμάζονται για την μετονομασία.
Δήμος Βόλβης
Ενότητα Αρέθουσας
Η ενότητα Αρέθουσας καταλαμβάνει έκταση 214.900 στρεμμάτων στα βορειοανατολικά του δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε μόνιμο πληθυσμό 2.987 κατοίκων και 4.683 δημότες. Διαιρείται σε 5 Κοινότητες και περιλαμβάνει 10 οικισμούς, ως εξής:
Σελίνι
Σελίνι Σομαλίας
Μετά την κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας που συνόδευσε τον εμφύλιο πόλεμο, που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η αξία του σελινίου της Σομαλίας διαταράχθηκε. Η Κεντρική Τράπεζα της Σομαλίας, η νομισματική αρχή της χώρας, έκλεισε επίσης τις εργασίες. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν αντίπαλοι παραγωγοί του τοπικού νομίσματος, συμπεριλαμβανομένων αυτόνομων περιφερειακών οντοτήτων, όπως η επικράτεια της Σομαλιλάνδης.
Δήμος Βόλβης
Ενότητα Εγνατίας
Η ενότητα καταλαμβάνει έκταση 115.147 στρεμμάτων ανάμεσα στις λίμνες Βόλβη και Κορώνεια. Κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε μόνιμος πληθυσμός 2.617 κατοίκων και 3.397 δημότες. Διαιρείται σε 4 Κοινότητες και περιλαμβάνει 6 οικισμούς, ως εξής:
Ενότητα Μαδύτου
Η ενότητα βρίσκεται στα νότιοανατολικά της λίμνης Βόλβης. Κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε μόνιμος 2.460 κατοίκων και 3.104 δημότες. Διαιρείται σε 3 Κοινότητες και περιλαμβάνει 4 οικισμούς, ως εξής:
Σελίνι
Σελίνι Σομαλιλάνδης
Το σελίνι της Σομαλιλάνδης είναι το επίσημο νόμισμα της Σομαλιλάνδης, μιας αυτοαποκαλούμενης δημοκρατίας που αναγνωρίζεται διεθνώς ως αυτόνομη περιοχή της Σομαλίας. Το νόμισμα δεν αναγνωρίζεται ως νόμιμο χρήμα από τη διεθνή κοινότητα και επί του παρόντος δεν έχει επίσημη ισοτιμία. Ρυθμίζεται από την Bank of Somaliland, την κεντρική τράπεζα της Σομαλιλάνδης. Αν και οι αρχές στη Σομαλιλάνδη προσπάθησαν να απαγορεύσουν τη χρήση του σελινίου της Σομαλίας, το επίσημο νόμισμα της Σομαλίας εξακολουθεί να κυκλοφορεί σε ορισμένες περιοχές.
Δήμος Βόλβης
Πολιτική γεωγραφία
Ο Δήμος βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του νομού Θεσσαλονίκης, όπου καταλαμβάνει μία έκταση 750 τ.χλμ. Περικλείεται από τους παράλληλους 40,84 και 40,57 Βόρεια και τους μεσημβρινούς 23,18 και 23,75 Ανατολικά με μέγιστο μήκος 43 χλμ. και μέγιστο πλάτος τα 30 χλμ. Ο δυτικότερος οικισμός είναι ο Ευαγγελισμός σε απόσταση μόλις 37 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, ενώ ο ανατολικότερος η Ασπροβάλτα στα 78,5 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη.
Σελίνι
Άλλα
Σε άλλα μέρη της πρώην Βρετανικής Αυτοκρατορίας, οι μορφές της λέξης σελίνι παραμένουν σε άτυπη χρήση. Στο Βανουάτου και στα νησιά του Σολομώντα, το selen χρησιμοποιείται στα Bislama και Pijin για να σημαίνει "χρήματα". Στη Μαλαισία, syiling (προφέρεται σαν σίλινγκ) σημαίνει "νόμισμα". Στην Αίγυπτο και την Ιορδανία το shillin (شلن) ισούται με 1/20 (πέντε κιρς — قرش, piastres, ie. γρόσια) της αιγυπτιακής λίρας ή του δηναρίου Ιορδανίας. Στο Μπελίζ, ο όρος σελίνι χρησιμοποιείται συνήθως για να αναφέρεται σε 25 σεντ.
Δήμος Βόλβης
Πολιτική γεωγραφία
Γειτνιάζει με τους δήμους Λαγκαδά στα δυτικά, Βισαλτίας και Αμφίπολης στα βόρεια και Πολυγύρου και Αριστοτέλη στα νότια. Στα ανατολικά έχει ακτή 20 χιλιομέτρων στον Στρυμονικό κόλπο.
Σελίνι
Άλλες χώρες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/Skilling_1802%2C_Nordisk_familjebok.png/220px-Skilling_1802%2C_Nordisk_familjebok.png|μικρογραφία| Ένα σουηδικό [[Δεξιότητες (νόμισμα)|skilling από το 1802.]]
Δήμος Βόλβης
Πολιτική γεωγραφία
Οι μισοί οικισμοί του Δήμου εκτείνονται σε πεδινό έδαφος και οι άλλοι μισοί σε ημιορεινό. Ο μέσος σταθμικός υψομέτρου κυμαίνεται από 5 μ. στην Ασπροβάλτα έως 493 μ. στα Στεφανινά. Η πιο ορεινή δημοτική ενότητα είναι η Δ.Ε. Αρέθουσας, ενώ η πιο πεδινή η Δ.Ε. Αγίου Γεωργίου.
Σελίνι
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Δήμος Βόλβης
Γεωμορφολογία
thumb|right|Όχθη της Βόλβης Ο Δήμος καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της λεκάνης της Μυγδονίας και τμήματα από τα όρη που την περιβάλλουν: το Βερτίσκο και τα Κερδύλια στον βορρά, το Όρος Περιστερώνας (551 μ.) νοτιοδυτικά και το Στρατωνικό στα νοτιοανατολικά.
Σελίνι
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομισματική Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δήμος Βόλβης
Γεωμορφολογία
Στα δυτικά, ο Δήμος καταλαμβάνει την ανατολική όχθη της λίμνης Κορώνειας, που αποτελεί μαζί με τη Βόλβη ενιαίο οικοσύστημα. Δυστυχώς, η Κορώνεια εμφάνισε από τη δεκαετία του 1980 ευτροφισμό, λόγω των παρακείμενων στη δυτική της όχθη βιομηχανιών, οι οποίες απέθεταν ανεπεξέργαστα τα λύματά τους στη λίμνη. Η παράλληλη ένταση των υδρογεωτρήσεων στη περιοχή οδήγησε σε πτώση του υδροφόρου ορίζοντα της λίμνης και γρήγορη μείωση της οξυγόνωσης με αποτέλεσμα η Κορώνεια να χάσει την ιχθυοπανίδα της από μόλυνση και ασφυξία και να φτάσει τον Αύγουστο του 2002 σε σημείο πλήρους αποξήρανσης. Σήμερα, το μέγιστο βάθος της λίμνης ξεπερνά το 1,5 μέτρο.
Ο Ρήχειος είναι ο κύριος ποταμός της περιοχής, μήκους μόλις 8,7 χιλιομέτρων, και συνδέει τη λίμνη Βόλβη με τον Στρυμονικό κόλπο, στον οποίο και εκβάλλει στον οικισμό Παραλία Βρασνών. Η κοίτη του είναι ρηχή και συντηρείται με τεχνητές εκβαθύνσεις, που γίνονται κατά καιρούς. Στο πέρασμά του διατρέχει την κοιλάδα των Μακεδονικών Τεμπών, μία περιοχή πυκνής δενδρώδους βλάστησης έκτασης 650 στρεμμάτων. Πέριξ της Βόλβης υπάρχουν και άλλοι μικροί χείμαρροι με κυριότερους τον Μπογδάνο, τα ρέματα του Μελισσουργού και της Απολλωνίας. Η ροή τους παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις.
Ανάμεσα από τις λίμνες και νότια της λίμνης Βόλβης υπάρχουν εύφορες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Στα βόρεια της Βόλβης κυριαρχούν παρόχθια τα όρη Βόλβης με μέγιστο υψόμετρο τα 659 μ. . Τα όρη αυτά μαζί με τα όρη Βερτίσκος και Κερδύλια σχηματίζουν μια αρκετά μεγάλη πεδιάδα στην περιοχή της Δ.Ε. Αρέθουσας.
Βιογεωγραφία
Στην περιοχή του Δήμου και πέριξ των λιμνών, βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη, που απειλούνται με εξαφάνιση, όπως ο τσίφτης (Milvus migrans), ο θαλασσαετός (Haliaaetus albicilla), ο γερακαετός (Hieraaetus pennatus), το τσακάλι (Canis aureus), η βίδρα (Lutra lutra), ο λύκος (Canis lupus) και το ζαρκάδι (Capreolus capreolus).
Στις όχθες της λίμνης Βόλβης φύονται αγριοκάλαμα, ψαθιά και βούρλα. Στα ρηχά νερά της λίμνης βρίσκουμε πλήθος βενθόφυτα και πλευστόφυτα. Έχουν καταγραφεί 336 είδη φυτών στο υδάτινο οικοσύστημα της περιοχής, μεταξύ των οποίων και τα απειλούμενα είδη νεροκάστανο και ποταμογείτονες.
Η λίμνη Βόλβη διαθέτει πλούσια πανίδα, που περιλαμβάνει 24 είδη ψαριών, μεταξύ των οποίων το ενδημικό ψάρι λιπαριά (Alosa macedonica) και τα ενδημικά υποείδη γέλαρτζα (Chalcalburnus chalcoides macedonicus) και λακόψαρο (Leuciscus cephalus macedonicus), 19 αμφίβια και ερπετά και 34 είδη θηλαστικών, μεταξύ των οποίων η βίδρα και δύο είδη νυχτερίδων (Myotis bechsteini, Myotis blythi). Η λίμνη προστατεύεται από ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες, με κυριότερη τη Συνθήκη Ραμσάρ. Πιο εντυπωσιακό είναι το πλήθος της ορνιθοπανίδας με 248 είδη πουλιών (το 58% του συνολικού αριθμού της Ελλάδος) να έχουν καταγραφεί και 106 να φωλιάζουν εδώ. Η περιοχή είναι σημαντική για τα διαβατικά και διαχειμάζοντα υδρόβια είδη πτηνών. Στον υδροβιότοππο των δύο λιμνών διαχειμάζουν σε τακτική βάση πάνω από 20.000 πτηνά.
Στη νότια όχθη της λίμνης, βρίσκουμε το παραλίμνιο δάσος Απολλωνίας, το οποίο εμφανίζει εξαιρετικά σπάνια φυτοκοινωνία από σκλήθρα, πλατάνια, ασημόλευκες, ιτιές και λυγαριές και φιλοξενεί μεικτές αποικίες σταχτοτσικνιάδων και πελαργών. Το δάσος αυτό το οποίο εκτείνεται σε τρεις ορόφους αποτελεί καταφύγιο για τους δύο τελευταίους.
Ανατολικά και σε μικρή απόσταση από τη λίμνη Κορώνεια, στο Σχολάρι, βρίσκονται οι δύο Πλάτανοι του Σχολαρίου στα κλαδιά των οποίων κάθε χρόνο ζευγάρια ερωδιών φτιάχνουν τις φωλιές τους, φαινόμενο μοναδικό στον Ελληνικό χώρο.
Στο όρος Στρατωνικό, χαρακτηριστική είναι είναι η εξάπλωση της καστανιάς και η παρουσία της οξιάς. Η αυξημένη φυτοκάλυψη, η ποικιλία και η ποιότητα του δασικού οικοσυστήματος συντηρούν μια πλούσια χλωρίδα αλλά και πανίδα. Στην περιοχή εντοπίσθηκαν τα παρακάτω είδη χλωρίδας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον: Atropa bella-donna, Digitalis lanata, Digitalis viridiflora, Taxus baccata. Όσον αφορά στην πανίδα, παρατηρούνται μεταξύ άλλων και αγριογούρουνα (Sus scrofa) και αγριόγατες (Felis silvestris). Επί πλέον, στην περιοχή βρίσκονται 8 είδη αμφιβίων και 18 είδη ερπετών.
Ενδεικτικά από τα είδη της ορνιθοπανίδας που παρατηρούνται στο Στρατωνικό όρος, αναφέρουμε τα: φιδαετός (Circaetus galicus), σαΐνι (Accipiter brevipes), αετογερακίνα (Buteo rufinus), τους δρυοκολάπτες Dendrocopos syriacus και Dendrocopus leucotos, και τα θαλασσοπούλια θαλασσοκόρακας, (Phalacrocorax aristotelis) χειμωνογλάρονο (Sterna scadvicensis) μαυροκέφαλος γλάρος (Larus melanocephalus).
Στο όρος Κερδύλια κυριαρχούν οι αείφυλλοι σκληρόφυλλοι θάμνοι (πουρνάρι, κέδρα, ρείκια, φράξος).
Ο Στρυμονικός Κόλπος χαρακτηρίζεται κυρίως από την πελαγική ιχθυοπανίδα με ορισμένα είδη με μεγάλη οικονομική αξία όπως ο γαύρος (E. Enrasicholus) και η σαρδέλα (S. pilchardus), που αποτελούν το 33% του αλιεύματος της περιοχής. Επίσης, φιλοξενεί αρκετά είδη από θαλασσοπούλια για τα οποία η αξία του θαλάσσιου οικοσυστήματος του Στρυμονικού για τροφοληψία είναι σημαντική.
Ο κόλπος περιβάλλεται από οικισμούς και εξάρσεις των ορέων Κερδύλια και Στρατωνικό. Οι ορεινές αυτές εκτάσεις καλύπτονται από μια ιδιόμορφη μεταβατικού τύπου βλάστηση στην οποία συγκυριαρχούν, τόσο οι αείφυλλοι μεσογειακοί σκληρόφυλλοι θάμνοι, όσο και θάμνοι φυλλοβόλων δρυών. Και οι δύο τύποι βλάστησης αποτελούν ένα προχωρημένο στάδιο υποβάθμισης μιας προϋπάρχουσας κατάστασης από δάση θερμόβιων πεύκων και υψηλών φυλλοβόλων δρυών, αντίστοιχα. Οι γεωργικές εκτάσεις στην περιοχή είναι περιορισμένες.
Σεισμολογία - Γεωλογία
Στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Βόλβης εντοπίζονται ισχυρές τεκτονικές γραμμές διαφόρων διευθύνσεων, αφ' ενός στην περιοχή ανάμεσα στις δύο λίμνες και αφετέρου στην περιοχή του Άθω, που βρίσκεται σε απόσταση 40 χιλιομέτρων. Ο πιο πρόσφατος μεγάλος σεισμός ήταν ο θανατηφόρος σεισμός 6,5R της 20 Ιουνίου 1978 με επίκεντρο το χωριό Στίβος, ο οποίος προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στους οικισμούς Στίβος και Σχολάρι.
Στην περιοχή εντοπίζονται δύο γεωθερμικά πεδία, στη Νέα Απολλωνία και στη Νυμφόπετρα. Τα Λουτρά Βόλβης αποτελούνται από δύο ιαματικές αλκαλικές θειοπηγές ραδιενέργειας 34,31 και 58,52 Bq/L αντίστοιχα και θερμοκρασίες 49-57 °C η μία και 38 °C η άλλη. Στη Νυμφόπετρα εντοπίζουμε πετρώδεις γεωλογικούς σχηματισμούς, τις "Νυμφόπετρες".
Αρχαία ιστορία
Η κατοίκηση του ανθρώπου στην περιοχή αρχίζει από την απαρχή της ιστορίας του ανθρώπινου είδους με συνεχή κατοίκηση που φτάνει έως τις μέρες μας. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή πέριξ της λίμνης έχουν αποκαλύψει ίχνη συνεχούς κατοίκησης από τη Νεότερη και Ύστερη Νεολιθική εποχή. Προϊστορικοί οικισμοί έχουν ανακαλυφθεί στο Στίβο και στην περιοχή Τούμπα Λουκά του Προφήτη. Η περιοχή της λίμνης, πλούσια σε φυσικού πόρους (γεωργία, κτηνοτροφία, χρυσό, χαλκό) αποτελούσε κατά τους αιώνες μια περιοχή που επιθυμούσαν πολύ να την έχουν στην κατοχή τους, Πέρσες, Ίωνες, Αθηναίοι, Σπαρτιάτες, Χαλκιδείς, Φοίνικες. Τελικά οι κάτοικοι που ήταν θρακικό φύλο ( Μύγδονες) κατακτήθηκε από τους Μακεδόνες την περίοδο της βασιλείας του Αμύντα Ά (540-498 π.Χ). Σύμφωνα με τον Στράβωνα, Βορειοδυτικότερα, στην περιοχή της σημερινής Αρέθουσας, κατοικούσε το θρακικό φύλο των Βισαλτών, το οποίο περιήλθε υπό την εξουσία των Μακεδόνων το 479 π.Χ. . Στη μετέπειτα εποχή οι κάτοικοι ενώθηκαν με τους Μακεδόνες και ακολούθησαν την ιστορία της Μακεδονίας, διατηρώντας όμως πάντα την παράδοση τους.
Η πόλη φέρεται να περικλειόταν από τους δύο ποταμούς της αρχαιότητας (και σημερινούς χειμάρρους) Αμμίτη και Ολυνθιακό, που σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Νικόλαο Μουτσόπουλο αποτελούσε φυσική οχύρωση του οικισμού. Ο Καθηγητής εντοπίζει την αρχαία πόλη στη θέση Μπουντρούμια, κοντά στη Νέα Απολλωνία, ενώ στη θέση του σημερινού οικισμού της Απολλωνίας προσδιορίζει την ύπαρξη της mutatio Apollonia, σταθμού αλλαγής ίππων και ξεκούρασης των διερχομένων της Εγνατίας Οδού. Η Απολλωνία αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων, ως σημείο διάβασης του Αποστόλου Παύλου, καθώς κατευθυνόταν προς τη Θεσσαλονίκη.
Ο Στράβων αναφέρει ότι τα Λουτρά Βόλβης οικίστηκαν από τον Φίλιππο τον Α', βασιλιά της Μακεδονίας (640-602 π.Χ.). Ο Ησύχιος τα αναφέρει με την ονομασία "Ηράκλεια Λουτρά", ενώ στα Στενά της Ρεντίνας φέρεται να λειτουργούσε η Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτέλη με τον Μέγα Αλέξανδρο μεταξύ των μαθητών του. Η περιοχή του Στρυμονικού κόλπου αναφέρεται από τον Ηρόδοτο με την ονομασία "Συλέως πεδίον", όνομασία που παραπέμπει στον μύθο, κατά τον οποίον ο Ηρακλής σκότωσε τον Συλέα, κακότροπο γεωκτήμονα, ο οποίος παρεμπόδιζε τους διαβάτες και τους ανάγκαζε να εργάζονται στα χωράφια του
Η Αρέθουσα κατοικήθηκε τον 7ο αιώνα από Χαλκιδείς αποίκους. Αργότερα, ο Περικλής έστειλε 2.000 Αθηναίους εποίκους, για να εκμεταλλευτούν την άφθονη ξυλεία και τα μεταλλεύματα της περιοχής. Η περιοχή ήταν γνωστή ως κυνηγετικό θέρετρο των Μακεδόνων βασιλέων ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. Εδώ βρήκε τραγικό θάνατο ο ποιητής Ευριπίδης το 406 π.Χ., όταν κατά τη διάρκεια της φιλοξενίας του από τον βασιλιά της Μακεδονίας Αρχέλαο, σ' ένα κυνήγι που διοργανώθηκε προς τιμήν του, ο ποιητής κατασπαράχθηκε από τα σκυλιά και θάφτηκε με τιμές στην περιοχή. Στις αρχές του 4ου αιώνα, η πόλη συνδέθηκε με την Αθηναϊκή Συμμαχία. Έχασε την αυτονομία της, όταν κυριεύθηκε από τον Φίλιππο B'. Κατά τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, αποτέλεσε έδρα επισκοπής. Γνωστός είναι ο επίσκοπος της πόλης ιερομάρτυρας Μάρκος. Ο αρχαίος οικισμός έχει ανακαλυφθεί νοτιότερα από τον σημερινό οικισμό της Αρέθουσας, κοντά στη σημερινή Ρεντίνα.
Ο Ηρόδοτος εξιστορεί τη διέλευση του Ξέρξη από τον Στρυμονικό κόλπο, το 480 π.Χ., καθώς προέλαυνε με τα στρατεύματά του προς τον Άθωνα, ενώ ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, ο στρατηγός Βρασίδας κατευθυνόμενος προς κατάκτηση της Αμφίπολης, πέρασε από την πόλη Βορμίσκος στο σημείο όπου η λίμνη Βόλβη εκβάλλει στη θάλασσα , πιθανότατα δηλαδή στα Βρασνά.
Η Αρχαία Εγνατία Οδός διερχόταν νότια από τις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη, διέσχιζε τα Στενά της Ρεντίνας και περνώντας από τις βόρειες ακτές του Στρυμονικού Κόλπου ανηφόριζε προς το Παγγαίο από τα Κερδύλια. Η Εγνατία φαίνεται ότι χρησιμοποιείτο καθ' όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου. Στο "Δρομολόγιο του Αντωνίνου" αναφέρεται, ότι στην περιοχή υπήρχαν οι εξής σταθμοί αλλαγής ίππων (mutationes): η mutatio Pennana δέκα ρωμαϊκά μίλια (14-15 χλμ.) δυτικά της Αμφίπολης, η mutatio του Ευριπίδη -προς τιμήν του Ευριπίδη που θάφτηκε στη γειτονική αρχαία Αρέθουσα-, 10 μίλια δυτικότερα, πιθανόν κοντά στη Ρεντίνα, το όνομα της οποίας παραπέμπει σε σταθμό, η mutatio της Απολλωνίας 11 μίλια στα δυτικά και η mutatio Heracleustibus άλλα 11 μίλια δυτικά κοντά στο Στίβος.
Βυζάντιο
thumb|250px|Ο μεταβυζαντινός ναός της Αγίας Μαρίνας στη Ρεντίνα. Ο Προκόπιος αναφέρει την ύπαρξη κάστρου του Ιουστινιανού με το όνομα Βόλβος στην περιοχή, ερείπια του οποίου εμφανίζονται στην περιοχή της Μικρής Βόλβης στην όχθη της λίμνης, όταν τα νερά της αποτραβιούνται. Την ίδια εποχή οικοδομείται στην τοποθεσία Καλέδες της Ασπροβάλτας κάστρο για τον οπτικό έλεγχο της Εγνατίας και του Στρυμονικού κόλπου.
Από τις αρχές του 7ου αιώνα, με την κάθοδο των σκλαβήνων στη Μακεδονία, το σλαβικό φύλο Ρυγχίνοι εγκαθίσταται στην περιοχή κοντά στη Ρεντίνα. Οι Ρυγχίνοι είχαν δικό τους άρχοντα (ρήγα), ήταν όμως υποχρεωμένοι να πληρώνουν φόρο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Για τον λόγο αυτό συχνά επαναστατούσαν αλλά ανεπιτυχώς. Σταδιακά, οι Ρυγχίνοι ελκύστηκαν από τον Βυζαντινό πολιτισμό, εκχριστιανίστηκαν και εντάχθηκαν στη βυζαντινή κοινωνία.
Κατά τον 9ο αιώνα, αναφέρεται η ύπαρξη βυζαντινής επαρχίας με έδρα τα Στεφανινά. Στα μέσα περίπου του 10ου αιώνα η επισκοπική έδρα της Λητής μεταφέρεται στη Ρεντίνα και μετονομάζεται σε επισκοπή Λητής και Ρεντίνης. Τότε, ο οικισμός εντός του Αρτεμισίου επαναδραστηριοποιείται, όπως επιβεβαιώνεται και από την ανίδρυση της βασιλικής στην ακρόπολη του οικισμού, πύργων και κινστερνών. Εδώ υπήρχαν πάνω από 400 σπίτια, εκ των οποίων πολλά διώροφα, εργαστήρια και ισχυρές συντεχνίες, με πιο δυνατές αυτές των σιδεράδων και των αγγειοπλαστών. Η Ρεντίνα εκτός από σπουδαίο φρούριο αποτέλεσε και ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, αφού βρισκόταν ακριβώς πάνω στον κεντρικό δρόμο Θεσσαλονίκης-Κωνσταντινούπολης.
Το 1204, η περιοχή καταλαμβάνεται από τους Φράγκους και προσαρτάται στο Λατινικό Βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Το 1221, ο Δεσπότης της Ηπείρου Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας καταλαμβάνει την περιοχή και μεταφέρει την έδρα του στη Θεσσαλονίκη. Το 1242, ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης στην πορεία του προς τη Θεσσαλονίκη κατέλαβε το κάστρο της Ρεντίνας και τη γύρω περιοχή, εντάσσοντάς την στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
To 1261, οι Ρωμιοί ανακαταλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη και αναβιώνουν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τον 14ο αιώνα με την αναγέννηση των Παλαιολόγων, η Ρεντίνα γίνεται έδρα του Καπετανικίου της Ρεντίνας. Τότε χτίστηκε και ο σταυροειδής ναός, που σώζεται μέχρι σήμερα. Στο κάστρο, φέρεται να λειτουργούσε φρυκτωρία για τη μετάδοση οπτικών μηνυμάτων από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη. Στους υστεροβυζαντινούς χρόνους, πολλοί οικισμοί της περιοχής αναφέρονται ως αγιορείτικα μετόχια, μεταξύ των οποίων ο Μελισσουργός, η Κοκκαλού, η Ασπροβάλτα και τα Στεφανινά.
Το 1345, ο τσάρος της Σερβίας Στέφανος Ούρεσης Δουσάν καταλαμβάνει για λίγα χρόνια την περιοχή και την εντάσσει στο βασίλειό του που μετονόμαστηκε σε "Αυτοκρατορία Σερβίας και Ρωμανίας". To 1371, μετά την ήττα των Σέρβων στο Τσίρμεν του Έβρου, η περιοχή ανακαταλαμβάνεται από τους Βυζαντινούς, για να πέσει στα χέρια των Τούρκων το 1383 με την κατάληψη των Σερρών και την έναρξη της πολιορκίας της Θεσσαλονίκης. Η χρονιά αυτή είναι ορόσημο, καθώς σηματοδοτεί την αρχή της Τουρκοκρατίας στην περιοχή, που διήρκεσε περίπου 500 χρόνια (με εξαίρεση τα έτη 1402-1423, που η νότια της λίμνης περιοχής επανήλθε σε βυζαντινή κυριαρχία).
Τουρκοκρατία
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, στην περιοχή εγκαθίστανται νομάδες Τουρκομάνοι Γιουρούκοι, οι οποίοι ίδρυσαν πολλούς οικισμούς. Οι τουρκικές αρχές ήταν γενικά ανεκτικές με τον υπόδουλο ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος όμως αντιμετώπιζε συχνά προβλήματα από τις επιδρομές των Γιουρούκων, γεγονός που μαρτυρείται από σουλτανικό φιρμάνι του 1695. Οι Έλληνες κάτοικοι βόρεια της λίμνης ασπάστηκαν σταδιακά τη σλαβόφωνη μακεδονική διάλεκτο, ενώ οι κάτοικοι στα νότια παρέμειναν Ελληνόφωνοι, όπως και το σύνολο των κατοίκων της Χαλκιδικής.
Στις αρχές του 17ου αιώνα, κλέφτες και ληστές του βουνού εγκαθίστανται στην εγκαταλελειμμένη πόλη της Ρεντίνας και γίνονται ο φόβος της περιοχής. Λέγεται μάλιστα, πως όταν, εν όψει της εκστρατείας για την κατάληψη της Βαγδάτης το 1638, ο σουλτάνος Μουράτ Δ΄ ζήτησε Εβραίους πολεμιστές από τη Θεσσαλονίκη, 8.000 Εβραίοι ξεκίνησαν αρματωμένοι για την Κωνσταντινούπολη, ώστε να ενταχθούν στον στρατό του σουλτάνου. Όταν όμως έμαθαν ότι στα Στενά της Ρεντίνας παρεπιδημούσαν ληστές, οι πολεμιστές φοβήθηκαν, σταμάτησαν στις όχθες της λίμνης και έστειλαν αγγελιοφόρο στη Θεσσαλονίκη, ζητώντας να έρθουν γενίτσαροι να καθαρίσουν τα Στενά. Ο πασάς της Θεσσαλονίκης όμως αντ' αυτού ενημέρωσε τον σουλτάνο για την "άφοβη ανδρεία" των Εβραίων πολεμιστών, με αποτέλεσμα ο Σουλτάνος να τους αποπέμψει και το εκστρατευτικό σώμα να επιστρέψει άπραγο στη Θεσσαλονίκη. Η λύμη της περιοχής από τους ληστές συνέχισε για πολλά χρόνια. Το 1706, πέρασε από εδώ ο Γάλλος ιεραπόστολος Pere Braconnier πέρασε και άκουσε τους πάντες να αποκαλούν τα Στένα της Ρεντίνας "Κοιλάδα των Κλεφταράδων".
Κατά τον 18ο αιώνα, οι οικισμοί Σταυρός και Μόδι συγκροτούν μαζί με άλλους οικισμούς της βόρειας Χαλκιδικής τα Μαντεμοχώρια, των οποίων οι κάτοικοι εργάζονταν ως μεταλλωρύχοι στα μεταλλεία Ολυμπιάδας-Στρατωνίου.
Το 1775 τα Μαντεμοχώρια συνέπηξαν συνεταιρισμό και αιτήθηκαν από την Πύλη να τους παραχωρηθεί η κοινοτική εκμετάλλευση των μεταλείων, με αντάλλαγμα την υποχρέωση να καταβάλλουν ως φόρο ένα μέρος από την παραγωγή τους. Έτσι, τα χωριά αυτά απέκτησαν μια σχετική αυτονομία, υπαγόμενα απευθείας στον Σουλτάνο.