cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέοργκ Μούχε
Συλλογές
Τα έργα του Μούχε βρίσκονται στις συλλογές πολλών μουσείων, συμπεριλαμβανομένων των os Angeles County Museum of Art, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη) , Harvard Art Museums , Museum of Fine Arts, Boston, Brooklyn Museum και Kunstmuseum Bonn.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2005
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2005 ήταν ο 50ός ετήσιος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο της Ουκρανίας, μετά τη νίκη της Ρουσλάνα στο διαγωνισμό του με το τραγούδι "Wild Dances". Με τον διαγωνισμό να οργανώνουν η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και ο διοργανωτής ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός National Television Company of Ukraine (NTU), ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Παλάτι των Σπορ και αποτελούταν από τον ημιτελικό στις 19 Μαΐου και τον τελικό στις 21 Μαΐου 2005. Τα δύο ζωντανά σόου παρουσίασαν οι δύο τηλεοπτικοί παρουσιαστές Μαρία Εφροσνίνα και Παύλο Σύλκο.
Τριάντα εννέα χώρες συμμετείχαν στο διαγωνισμό, τρεις παραπάνω από το προηγούμενο ρεκόρ των τριάντα έξι, που έγινε την προηγούμενη χρονιά. Η και η  έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση εκείνη τη χρονιά, με την  να επιστρέφει μετά από έξι χρόνια απουσίας, η οποία συμμετείχε τελευταία φορά το.
Ο νικητής για το 2005 ήταν η Ελλάδα με το τραγούδι "My Number One" που ερμήνευσε η Έλενα Παπαρίζου και που έγραψαν οι Μάνος Ψαλτάκης, Χρήστος Δάντης και Ναταλία Γερμανού. Σημείωσε 230 πόντους, κερδίζοντας τη Μάλτα στη δεύτερη θέση με ένα περιθώριο 38 βαθμών. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη για την Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, μετά από 31 χρόνια συμμετοχής. Η Ρουμανία, το Ισραήλ και η Λετονία τερμάτισαν στην τρίτη, τέταρτη και πέμπτη θέση αντίστοιχα, γεμίζοντας έτσι την πρώτη πεντάδα. Η Μάλτα ισοφάρισε το καλύτερο της αποτέλεσμα από το, ενώ η Ρουμανία πέτυχε το καλύτερο της αποτέλεσμα στην ιστορία της Eurovision. Ασυνήθιστα, οι "Μεγάλες Τέσσερις" (Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) κατέληξαν ως οι "Τελευταίες Τέσσερις", τερματίζοντας όλες στις τελευταίες τέσσερις θέσεις του βαθμολογικού πίνακα στον τελικό, μαζί με την οικοδέσποινα Ουκρανία, που τερμάτισε 20η.
Τοποθεσία
Το Κίεβο είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας, που βρίσκεται στο βόρειο κεντρικό τμήμα της χώρας στο Δνείπερο. Το Παλάτι των Σπορ, ένας εσωτερικός χώρος πολλαπλών χρήσεων, επιβεβαιώθηκε από τους επισήμους ως χώρος φιλοξενίας τον Σεπτέμβριο του 2004. Ωστόσο, προκειμένου να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό, οι εγκαταστάσεις είχαν φτάσει στο επίπεδο που απαιτείται από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU).
Στα τέλη Δεκεμβρίου 2004, άρχισαν οι εργασίες για την ανακαίνιση της αίθουσας, για την οποία διατέθηκαν περίπου 4 εκατομμύρια φράγκα. Οι εργασίες ανακαίνισης θα είχαν ολοκληρωθεί έως τις 20 Απριλίου, ωστόσο, ολοκληρώθηκαν στις αρχές Μαΐου. Η αρένα μπορεί να φιλοξενήσει πάνω από 5.000 καθιστούς θεατές. Επιπλέον, ελήφθησαν υπόψη 2.000 εκπρόσωποι Τύπου.
Τα δωμάτια του ξενοδοχείου ήταν λιγοστά καθώς οι διοργανωτές του διαγωνισμού ζήτησαν από την ουκρανική κυβέρνηση να θέσει ένα μπλοκ στις κρατήσεις που δεν ελέγχονταν μέσω επίσημων εκχωρήσεων αντιπροσωπείας ή πακέτων περιηγήσεων: αυτό οδήγησε στην ακύρωση των κρατήσεων ξενοδοχείων πολλών ατόμων.
Οι διοργανωτές ήλπιζαν ότι το γεγονός αυτό θα ενισχύσει την εικόνα της Ουκρανίας στο εξωτερικό και θα αυξήσει τον τουρισμό, ενώ η νέα κυβέρνηση της χώρας ήλπιζε ότι θα δώσει επίσης μια μικρή ώθηση στο μακροπρόθεσμο στόχο της απόκτησης της προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οπτικός σχεδιασμός
Αυτή ήταν η πρώτη έκδοση που μεταδόθηκε σε μορφή ευρείας οθόνης 16:9.
Παρουσιαστές
Οι οικοδεσπότες του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision στο Κίεβο ήταν η τηλεοπτική παρουσιάστρια Μαρία "Μάσα" Εφρόσνινα και ο DJ Παύλο "Πάσα" Σύλκο. Η προηγούμενη νικήτρια της Eurovision Ρουσλάνα επέστρεψε στη σκηνή στο Κίεβο για την εκτέλεση τραγουδιών της στο διάλειμμα που έγινε ανάμεσα στο διαγωνιστικό και στο βαθμολογικό μέρος του διαγωνισμού και για να πάρει συνέντευξη από τους διαγωνιζόμενους στα παρασκήνια στο "πράσινο δωμάτιο". Οι διάσημοι Ουκρανοί πυγμάχοι Βιτάλι και Βλαντίμιρ Κλίτσκο άνοιξαν την τηλεψηφοφορία, ενώ το ειδικό βραβείο απονεμήθηκε στο νικητή από τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιούστσενκο.
Δημοσιότητα
Ένα ειδικό CD και DVD κυκλοφόρησαν και μια καινοτομία στα CD και στα DVD ήταν ότι όλες οι συμμετέχουσες χώρες στα εξώφυλλα είχαν τη σημαία τους μέσα σε σχήμα καρδιάς. Η EBU ανέθεσε επίσης τη συγγραφή βιβλίου με τίτλο "Ο διαγωνισμός της Eurovision – Η Επίσημη Ιστορία", με συγγραφέα τον Βρετανοαμερικάνο συγγραφέα Τζον Κένεντι Ο' Κόνορ για να γιορτάσουν την πεντηκοστή επέτειο του διαγωνισμού. Το βιβλίο παρουσιάστηκε στην οθόνη κατά τη διάρκεια του διαλείμματος μεταξύ των τραγουδιών 12 και 13 (Σερβία και Μαυροβούνιο, Δανία). Το βιβλίο εκδόθηκε στα Αγγλικά, στα Γερμανικά, στα Γαλλικά, στα Ολλανδικά, στα Σουηδικά, στα Δανέζικα και στα Φινλανδικά.
Κατά τη διάρκεια του ημιτελικού, υπήρχαν λίγες μειώσεις στον ήχο, κυρίως κατά τη διάρκεια του νορβηγικού τραγουδιού, λίγο μετά την εισαγωγή. Αυτά δεν επιδιορθώθηκαν για το DVD.
Περιστατικά
Το 2005 δεν αποτέλεσε εξαίρεση για σκάνδαλα σχετικά με τους εκπροσώπους των χωρών που συμμετείχαν. Η Γερμανίδα συμμετέχουσα στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision απέρριψε τις εκκλήσεις να παραιτηθεί αφού ο παραγωγός της παραδέχτηκε ότι χειραγωγούσε τα ποπ τσαρτ της χώρας με μαζικές αγορές του σινγκλ της.
Η Γκράτσια Μπάουρ υπερασπίστηκε τον παραγωγό της, Ντέιβιντ Μπράντες, επίσης πίσω από την ελβετική συμμετοχή "Cool Vibes" των Vanilla Ninja, και είπε ότι θα πήγαινε στον τελικό στο Κίεβο παρά τα παράπονα άλλων Γερμανών τραγουδιστών. Το ντεμπούτο της Βουλγαρίας επισκιάστηκε από ένα σκάνδαλο. Το τραγούδι "Lorraine" των Kaffe κατηγορήθηκε για λογοκλοπή. Το τραγούδι ακουγόταν πολύ παρόμοιο με μια άλλη συμμετοχή, του Ruslan Mainov το 2001. Υπήρξαν επίσης προβλήματα στη Μάλτα με την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού, έτσι ώστε οι τηλεθεατές δεν ήταν σε θέση να παρακολουθήσουν την εθνική τους επιλογή από την αρχή. Υπήρξε μια διαμάχη σχετικά με τη συμμετοχή της Τουρκίας: το TRT πήρε μια ψεύτικη κριτική επιτροπή η οποία οδήγησε στη νίκη του τραγουδιού "Rimi Rimi Ley" της Γκουλσερέν, την οποία συμμετοχή η νικήτρια του 2003 Σερτάμπ Ερενέρ, δήλωσε ότι δεν ήταν η καλύτερη επιλογή. Υπήρχαν παρόμοιες αντιπαραθέσεις στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, η οποία οδήγησε σε μια ενδεχόμενη νίκη για τον Μάρτιν Βούτσιτς. Η ουκρανική συμμετοχή έπρεπε να αλλάξει, διότι έφερνε ένα πολιτικό μήνυμα προς τους ανθρώπους, και η EBU δήλωσε ότι καμία πολιτική δεν θα μπορούσε να συμμετέχει στο διαγωνισμό. Η συμμετοχή της Σερβίας και Μαυροβουνίου επισκιάστηκε από ένα σκάνδαλο και μια κατηγορία λογοκλοπής. Η συμμετοχή της Πορτογαλίας, "Amar", είχε πολύ κακή ποιότητα ήχου, με το μικρόφωνο της γυναίκας τραγουδίστριας να παραλείπει τον ήχο πολλές φορές στη σκηνή.
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι το πρόγραμμα διήρκεσε μόλις λιγότερο από 3,5 ώρες. Αυτό οφείλεται κυρίως στην εξαιρετικά μεγάλη διαδικασία ψηφοφορίας, όπου 39 χώρες ψήφισαν, διαβάζοντας κάθε βαθμολογία. Πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του Βρετανού σχολιαστή Τέρι Γουόγκαν, παρατήρησε και χαρακτήρισε τη διαδικασία "μαραθώνιο". Όταν η Ρωσία ψήφισε δήλωσε "Πόσες χώρες έχουμε ακόμα; Τι ώρα είναι;". Επειδή η παράσταση υπερέβη τον χρόνο τόσο άσχημα, η EBU μετά άλλαξε τον τρόπο που οι ψήφοι ανακοινώνονται. Το 2006, οι ψήφοι ανακοινώθηκαν με μια πολύ συντομότερη μέθοδο, καθώς μόνο οι 3 πρώτες βαθμολογίες διαβάστηκαν (οι υπόλοιπες εμφανίστηκαν στον πίνακα αυτόματα).
Η Ρουσλάνα επρόκειτο επίσης να παρουσιάσει το διαγωνισμό, όμως αποσύρθηκε πριν από το διαγωνισμό για πολλούς λόγους, συμπεριλαμβανομένης της κακής δεξιότητάς της στα αγγλικά. Άνοιξε το διαγωνισμό, και έκανε μερικές σύντομες συνεντεύξεις στο "πράσινο δωμάτιο" σε διαφορετικές στιγμές στην εκδήλωση.
Στον ημιτελικό, ο πρώτος φιναλίστ ήταν η Ουγγαρία όπως φαίνεται στην κάρτα, αλλά αντί να δείξει τη σημαία της Ουγγαρίας, έδειξε τη βουλγαρική σημαία κατά λάθος.
Συμμετέχουσες χώρες
Τριάντα εννέα χώρες συμμετείχαν στο διαγωνισμό του 2005. Η επέστρεψε μετά από μια εξαετή απουσία, συμμετέχοντας τελευταία φορά το. Η και η  συμμετείχανστο διαγωνισμό για πρώτη φορά.
Ο επίσης αναμενόταν να κάνει ντεμπούτο με το τραγούδι "Quand tout s'enfuit", που θα ερμήνευε η Αλίν Λαχούντ, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει, αφού η EBU τους ενημέρωσε ότι οι κανόνες του διαγωνισμού απαιτούσαν να μεταδώσουν την ισραηλινή συμμετοχή κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού και ότι θα επιτρεπόταν η ψηφοφορία σε αυτό (το Ισραήλ), το οποίο αντιτίθεται στο λιβανικό δίκαιο και απαγορεύει οποιαδήποτε αναγνώριση του Ισραήλ. Πολλά από τα φαβορί, κυρίως η Ισλανδία, η Λευκορωσία και οι Κάτω Χώρες, απέτυχαν να προκριθούν από τον ημιτελικό (ίσως να ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη στο διαγωνισμό του 2005).
Ημιτελικός
Ο ημιτελικός πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαΐου 2005 και ώρα 21:00 (Ώρα Κεντρικής Ευρώπης). 25 χώρες που εκτέλεσαν τα τραγούδια τους, από τις οποίες μόνο οι 10 προκρίθηκαν για τον τελικό και όλες οι 39 συμμετέχοντες ψήφισαν.
Τελικός
Οι φιναλίστ ήταν:
Οι χώρες τα ονόματα των οποίων είναι γραμμένα με έντονους χαρακτήρες αυτόματα προκρίνονται για τον τελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision το .
Βαθμολογία
Η EBU εισήγαγε έναν ακοινοποίητο αριθμό κατώτατων αριθμών τηλεψηφοφορίας που θα έπρεπε να καταχωρίζονται σε κάθε χώρα που ψήφισε, προκειμένου να ισχύσουν οι ψήφοι της χώρας αυτής. Εάν ο αριθμός αυτός δεν είχε επιτευχθεί, η εφεδρική κριτική επιτροπή της χώρας θα ψήφιζε αντ 'αυτού. Στο ημιτελικό αυτό επηρέασε το Μονακό, την Ανδόρα και την Αλβανία και στον τελικό την Ανδόρα, το Μονακό και τη Μολδαβία.
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του ημιτελικού:
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του τελικού:
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Το 2005 απονεμήθηκαν και τα βραβεία που ονομάστηκαν στη μνήμη του Μαρσέλ Μπεζανσόν. Τα βραβεία διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: βραβείο Τύπου, Καλλιτεχνικό βραβείο και Βραβείο Συνθέτη.
Βραβεία Μπάρμπαρα Ντεξ
Το χιουμοριστικό βραβείο για τον πιο κακοντυμένο, που απονεμήθηκε από τον δικτυακό τόπο House of Eurovision κέρδισε ο Μάρτιν Βούτσιτς από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Σειρά ψηφοφορίας
Οι χώρες που δεν προκρίθηκαν στον τελικό έδωσαν την ψήφο τους πρώτα. Στη συνέχεια, όλοι οι φιναλίστ έδωσαν την ψήφο τους, κατά σειρά επίδοσης. Οι χώρες έδωσαν τις ψήφους τους με την ακόλουθη σειρά:
Επίσημο μουσικό άλμπουμ
Το Eurovision Song Contest: Kyiv 2005 ήταν το επίσημο άλμπουμ του διαγωνισμού του 2005, το οποίο συντάχθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και κυκλοφόρησε από την EMI και την CMC στις 2 Μαΐου 2005. Το άλμπουμ περιελάμβανε και τα 39 τραγούδια που εισήλθαν στο διαγωνισμό του 2004, περιλαμβάνοντας τους ημι-φιναλίστ που απέτυχαν να προκριθούν στον τελικό.
Το αρχικό εξώφυλλο που σχεδιάστηκε για το άλμπουμ, άλλαξε μετά την αποχώρηση του από το διαγωνισμό του 2005, αφού ανακοίνωσε ότι θα βάλει διαφημίσεις την ώρα που η συμμετοχή του Ισραήλ θα θα ερμηνευόταν. Αν τελικά συμμετείχε, θα ήταν το κομμάτι 4 του δεύτερου δίσκου με το τραγούδι "Quand tout s'enfuit" από την Αλίν Λαχούντ.
Ειπώθηκε ότι τα εμπορεύματα της Eurovision 2005 έκαναν ρεκόρ πωλήσεων.
Lockheed WP-3D Orion
Το Lockheed WP-3D Orion είναι μια έκδοση του P-3 Orion, με τις κατάλληλες προσαρμογές για μετεωρολογική έρευνα, το οποίο χρησιμοποιείται από το Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων (Aircraft Operations Center) της Εθνικής Ωκεανογραφικής και Ατμοσφαιρικής Υπηρεσίας (National Oceanic and Atmospheric Administration - NOAA) των ΗΠΑ. Υπάρχουν μόνο δύο αεροσκάφη αυτού του τύπου, το καθένα από τα οποία ενσωματώνει πολυάριθμα χαρακτηριστικά συλλογής μετεωρολογικών πληροφοριών. Κατά τη διάρκεια της εποχής των τυφώνων, τα WP-3D εκτελούν χρέη «κυνηγών τυφώνων».
thumb|200px|left|Το «Μάτι» του Τυφώνα Κατρίνα, τραβηγμένο από ένα WP-3D της Εθνικής Ωκεανογραφικής και Ατμοσφαιρικής Υπηρεσίας, στις 28 Αυγούστου 2005
Τα WP-3D είναι εξοπλισμένα με τρία ραντάρ καιρού, ενα εκ των οποίων βρίσκεται στο ρύγχος, ένα στο κάτω μέρος τις ατράκτου και ένα στην ουρά του αεροσκάφους. Είναι επίσης εξοπλισμένα με μετρητές θερμοκρασίας και μετρητές ατμοσφαιρικής πίεσης. Τα αεροσκάφη δεν έχουν ενισχυθείδομικά για την πτήση μέσα σε τυφώνες, παρ'όλα αυτά το δάπεδό τους ενισχύθηκε για να αντέξει το πρόσθετο βάρος του εξοπλισμού.
Τα δύο WP-3D φέρουν τα ονόματα «Μις Πίγκι» και «Κέρμιτ» από τους ήρωες της τηλεοπτικής σειράς Μάπετ Σώου. Ενα τρίτο αεροσκάφος της Εθνικής Ωκεανογραφικής και Ατμοσφαιρικής Υπηρεσίας, τύπου Gulfstream IV-SP, φέρει το όνομα «Gonzo».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετεωρολογικά αεροσκάφη WP-3D
Κίτρινος Ποταμός
Ο Κίτρινος Ποταμός (απλή Κινεζική: 黄河, παραδοσική Κινεζική: 黃河, Χουάνγκ Χε, μογγολικά: Χατάν Γκολ, Βασιλιάς Ποταμός ) είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, μετά τον ποταμό Γιανγκτσέ, και ο έβδομος μεγαλύτερος στον κόσμο. Ονομάστηκε "Κίτρινος Ποταμός" λόγω του κίτρινου χρώματος που έχει το νερό κοντά στο δέλτα του ποταμού. Το χρώμα έχει αποδειχτεί ότι οφείλεται στην κίτρινη ασβεστώδη λάσπη που βρίσκεται διαλυμένη στο νερό. Το κινέζικο γνωμικό "όταν ο Κίτρινος Ποταμός καθαρίσει" χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα γεγονός το οποίο μάλλον δε θα συμβεί ποτέ, ανάλογο του ελληνικού "του Αγίου Ποτέ".
Γεωγραφία
Υπολογίζεται ότι το μήκος του φτάνει τα 5.464 χιλιόμετρα. Οι πηγές του ποταμού βρίσκονται στα Όρη Παγιάν Χαρ στη δυτική κινεζική επαρχία Σιντσιάνγκ. Οι εκβολές του βρίσκονται στη Θάλασσα Ποχάϊ, μία επιμέρους εσωτερική θάλασσα στο βόρειο τμήμα της Κίτρινης Θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Κίνας
Βασίλειο της Ιερουσαλήμ
Το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ ήταν ένα από τα κράτη που δημιούργησαν στη Μέση Ανατολή οι Σταυροφόροι.
Ιδρύθηκε το 1099 μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τους σταυροφόρους της Α΄ Σταυροφορίας, αλλά ο Γοδεφρείδος ντε Μπουιγιόν, που επέλεξαν για να διοικεί την περιοχή αρνήθηκε να πάρει τον τίτλο του βασιλιά, γιατί κάτι τέτοιο θεωρούσε ότι δεν μπορούσε να το κάνει στα μέρη που έζησε ο Χριστός, πρόσωπο μεγαλύτερο από κάθε βασιλιά. Πήρε όμως τον τίτλο Προστάτης του Πανάγιου Τάφου. Τον επόμενο χρόνο πέθανε και τη θέση του κατέλαβε ο αδελφός του, ο Βαλδουίνος της Βουλώνης, που έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.
Ήταν το σημαντικότερο από όλα τα σταυροφορικά βασίλεια, καθώς η επικράτειά του εκτεινόταν στην περιοχή που έζησε ο Χριστός, και υπήρχαν πολλοί και παλαιοί προορισμοί προσκυνητών, όπως το σπήλαιο της γεννήσεως στη Βηθλεέμ και ο Πανάγιος Τάφος στην Ιερουσαλήμ. Αυτό το βασίλειο ήταν ένα κράτος διοικούμενο από καθολικούς χριστιανούς Ευρωπαίους σε μία περιοχή όπου οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν μουσουλμάνοι και γι' αυτό το λόγο, εκτός από μερικά διαλείμματα ειρήνης, οι συγκρούσεις με τους γειτονικούς μουσουλμάνους ηγεμόνες ήταν κάτι το συνηθισμένο. Η Ιερουσαλήμ είναι και για το Ισλάμ ιερή πόλη και αυτό το γεγονός πείσμωνε ακόμη περισσότερο τους μουσουλμάνους.
Το βασίλειο της Ιερουσαλήμ μέχρι το 1187 καταλάμβανε περίπου την ίδια έκταση που καλύπτει το σημερινό Ισραήλ, και οι περιοχές της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, καθώς και κάποιες μικρές γειτονικές περιοχές. Οι μουσουλμάνοι της περιοχής με επικεφαλής τον Σαλαντίν κατάφεραν να το περιορίσουν και να ανακαταλάβουν το 1187 την Ιερουσαλήμ. Το βασίλειο της Ιερουσαλήμ επέζησε, αλλά καταλάμβανε μόνο μια στενή λωρίδα γης στις ακτές της Παλαιστίνης. Η Ιερουσαλήμ ανακτήθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ με συνθήκη το 1229, στη διάρκεια της ΣΤ΄ Σταυροφορίας, για να χαθεί οριστικά το 1244. Το βασίλειο της Ιερουσαλήμ καταλύθηκε από τους Μαμελούκους το 1291.
Γεωγραφικά όρια
Το Βασίλειο για ένα διάστημα είχε τον ίδιο βασιλιά με την Κύπρο, που αποτελούσε ένα ακόμη Σταυροφορικό κράτος που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της Γ΄ Σταυροφορίας. Οι δυναστικοί δεσμοί ενισχύθηκαν επίσης με την Τρίπολη, την Αντιόχεια και την Αρμενία. Το Βασίλειο σύντομα βρέθηκε εξαρτημένο από τις ιταλικές πόλεις-κράτη Βενετία και Γένοβα. Ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκος Β΄ (βασίλευσε το διάστημα 1220-1250) είχε την φιλοδοξία να κυριαρχήσει επί των Σταυροφορικών κρατών, ωστόσο γνώρισε την ήττα στον Εμφύλιο Πόλεμο του 1228-1243. Το Βασίλειο έπεσε θύμα του ανταγωνισμού ανάμεσα στις δυναστείες των Αγιουβιδών και των Μαμελούκων της Αιγύπτου, ενώ δέχτηκε σημαντικό πλήγμα από τη Δυναστεία των Χωρεσμίων και από τους Μογγόλους εισβολείς. Λόγω του μικρού μεγέθους του και της μακρινής απόστασής του από την ηπειρωτική Ευρώπη, το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ έλαβε σχετικά μικρή οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη. Παρά τις πολυάριθμες αποστολές, οι Ευρωπαίοι γενικά αποδείχθηκαν απρόθυμοι να πραγματοποιήσουν μια πολυδάπανη εκστρατεία προς την ανατολή και φαίνεται να θεωρούσαν θέμα χρόνου την πτώση του Βασιλείου. Οι Μαμελούκοι σουλτάνοι Μπαϊμπάρς (βασίλευσε το διάστημα 1260-1277) και Αλ-Ασράφ Χαλίλ (βασίλευσε το διάστημα 1290-1293) ανακατέλαβαν όλα τα εναπομείναντα προπύργια των Σταυροφόρων, με αποκορύφωμα την Πολιορκία του Άκρας (1291).
Κάτοικοι
Το Βασίλειο ήταν εθνοτικά, θρησκευτικά και γλωσσικά διαφορετικό, ενώ οι ίδιοι οι Σταυροφόροι και οι απόγονοί τους ήταν μέλη μιας μικρής Καθολικής ελίτ. Αυτοί εισήγαγαν πολλά έθιμα και θεσμούς από τις πατρίδες τους στη δυτική Ευρώπη και υπήρχαν στενές οικογενειακές και πολιτικές σχέσεις με τη Δύση καθ΄ όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του Βασιλείου. Το τελευταίο κληρονόμησε επίσης «ανατολίτικες» ιδιότητες, επηρεασμένες από τα προϋπάρχοντα έθιμα του τοπικού πληθυσμού. Η πλειοψηφία των κατοίκων του Βασιλείου ήταν γηγενείς Χριστιανοί και ειδικότερα Έλληνες και Σύριοι Ορθόδοξοι, καθώς και Σουνίτες και Σιίτες Μουσουλμάνοι. Οι γηγενείς Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, που ανήκαν σε μια περιχαρακωμένη κατώτερη τάξη, έτειναν να μιλούν ελληνικά και αραβικά, ενώ οι Σταυροφόροι, οι οποίοι προέρχονταν κυρίως από τη Γαλλία, μίλησαν γαλλικά. Υπήρχε επίσης ένας μικρός αριθμός Εβραίων και Σαμαρειτών.
Σύμφωνα με τον Βενιαμίν της Τουδέλας, ο οποίος ταξίδεψε στο Βασίλειο γύρω στο 1170, υπήρχαν 1.000 περίπου Σαμαρείτες στη Ναμπλούς, 200 στο Καισάρεια και 300 στην Ασκάλωνα. Φαίνεται να υπήρχαν επίσης κοινότητες στη Γάζα και την Άκρα. Ο Βενιαμίν της Τουδέλας υπολόγισε ότι ο συνολικός εβραϊκός πληθυσμός των 14 πόλεων του Βασιλείου ανερχόταν μόλις στους 1.200 κατοίκους.
Παραπομπές
Ιερο Ιερουσαλημ
Σαρδές Λήμνου
Οι Σαρδές είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Ατσικής. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Το όνομα
Το χωριό αντιστοιχεί στο βυζαντινό οικισμό Αρδία ή Αρδείαι που υπήρχε στη βορειοδυτική Λήμνο. Αναφέρεται το 1284 σε απογραφικό πρακτικό της μονής Μεγ. Λαύρας μαζί με την ανεξάρτητη μονή Άγιος Νικόλαος στη Ζερβάδα -που αντιστοιχεί στη σημερινή θέση Ζουρβάδες- και το κοντινό χωριό Συβέρδια –που είναι τα Σβέρδια (η σημερινή Δάφνη).
Το εξωκλήσι Άγιος Γεώργιος, το οποίο υπάρχει στην κορυφή του ομώνυμου λόφου, περιβάλλεται από προστατευτικό τοιχίο, κατάλοιπο είτε παλιάς οχύρωσης είτε κάποιας μεσαιωνικής βίγλας. Το λόφο Georghios σημειώνει στο χάρτη του ο De Launay (1898), ο οποίος διασχίζοντας την περιοχή αντίκρισε στην κορυφή του το εξωκλήσι και το χαρακτήρισε κομψό.
Οθωμανική περίοδος
Το χωριό επισκέφτηκε κι ο De Launay το 1898 και θαύμασε τα γραφικά σπίτια του που ήταν χτισμένα κλιμακωτά στις πλαγιές των λόφων. Όμως, το χωριό ήταν συγκροτημένο από παλιότερα και μάλιστα ήταν από τα πολυπληθέστερα του νησιού.
Από τα κοινοτικά αρχεία γνωρίζουμε πως το 1854 είχε ιερέα τον παπά-Αθανάσιο. Το 1856 είχε 292 στρατεύσιμους άνδρες, περισσότερους από όλα τα χωριά εκτός από την πρωτεύουσα Κάστρο και το Κοντοπούλι! Πλήρωσαν 9.344 γρόσια για να αποφύγουν τη στράτευση.
Το 1863 και το 1874 καταγράφηκαν 143 οικογένειες χριστιανών, δείγμα πληθυσμιακής στασιμότητας. Επίσης, το 1874 υπήρχαν 170 σπίτια. Το ίδιο έτος αναφέρεται η Δημαρχία (Κόλι) Σαρδές με τα υπ’ αυτής εξαρτώμενα χωρία Κατάλακκο και Σβέρδια. Στα τέλη του 19ου αιώνα η κοινότητα είχε κυκλοφορήσει κέρματα για τις μικροσυναλλαγές με τη σφραγίδα της εκκλησίας «ΑΔ»: Άγιος Δημήτριος. Στις αρχές του 20ού αιώνα οι Σαρδές έστελναν δυο αντιπροσώπους στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Το σχολείο
Το 1874 ιδρύθηκε τριτάξιο σχολείο στις Σαρδές, ένα από τα δώδεκα που συστάθηκαν σε όλη τη Λήμνο. Το 1882 στεγάστηκε σε καινούργιο πέτρινο διδακτήριο, το οποίο βρισκόταν στη θέση που σήμερα υπάρχει το ηρώο του χωριού. Το 1912 κατεδαφίστηκε και με τα υλικά του χτίστηκε το σημερινό σε νέα θέση, με χορηγία χιλίων λιρών από τον αιγυπτιώτη Παντελή Φαμηλιάδη. Εκτός από τις αίθουσες διέθετε μαγειρείο και εστιατόριο. Από το 1919 έγινε εξατάξιο διθέσιο.
Στο σχολείο υπηρέτησαν, μεταξύ άλλων, οι δάσκαλοι: Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης (1901-04), Γεώργιος Τριανταφυλλίδης (1914-22), Φωτεινή Καρδαρέλλη (1918-23), Παναγιώτης Φραντζέσκος (1930-35), Δήμητρα Δανέζη (1931-37), Στέργιος Βλουτής (1937-45), Αγγελική Μπέτση (1939-46), Γεώργιος Κάργας (1952-59), Κων. Διαλυνάς (1971-75) κ.ά.
Ο ναός
Ο ναός του χωριού, ο Άγιος Δημήτριος είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής. Έχει δύο εντυπωσιακά καμπαναριά στυλ Notre Dame και θυμίζει ναό ευρωπαϊκής πόλης Κτίστηκε το 1852 με δαπάνη των κατοίκων και του αρχιερέως, όπως αναφέρεται σε επιγραφή. Οι αγιογραφίες του τέμπλου είναι του Ίμβριου αγιογράφου Ευστράτιου Χαϊμαντέ. Το 1907-08 έγιναν εκτεταμένες επισκευές με δαπάνη 2.500 λιρών των αιγυπτιωτών και 300 του Π. Φαμηλιάδη. Ίσως τότε κτίστηκαν τα δυο καμπαναριά και η εντυπωσιακή πρόσοψη που περιλαμβάνει το γυναικωνίτη.
Νεότερα χρόνια
Στα χρόνια του μεσοπολέμου έγιναν πολλά έργα υποδομής στο χωριό κυρίως με την οικονομική βοήθεια των μεταναστών. Το 1928 είχε 835 κατοίκους αλλά μεταπολεμικά η μετανάστευση έπληξε το χωριό, ίσως εντονότερα από τα υπόλοιπα, αφού λόγω του ορεινού εδάφους δεν υπήρχαν ευκαιρίες ούτε στο γεωργικό τομέα.
Οι κάτοικοι είναι κυρίως κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι, ενώ από το χωριό βγήκαν πολλοί λυράρηδες που έπαιζαν στα παραδοσιακά πανηγύρια. Από 701 κατοίκους που είχε το 1951, μόλις 305 απογράφηκαν το 2001. Οι λιγοστοί νέοι του χωριού δραστηριοποιούνται γύρω από τον πολιτιστικό και ποδοσφαιρικό σύλλογο Διαγόρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Δίαθλο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014
Το δίαθλο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 έγινε στο κέντρο χιονοδρομιών και διάθλου Λάουρα, κοντά στην Κρασνάγια Πολιάνα του Σότσι, στη Ρωσία. Συνολικά 11 αγωνίσματα διεξήχθησαν στις 8–22 Φεβρουαρίου 2014.
Για πρώτη φορά στα χρονικά, ένα αγώνισμα μικτής σκυταλοδρομίας διεξήχθη έπειτα από σχετική απόφαση του 2011 για ένταξη στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Πρόγραμμα αγωνισμάτων
Όλες οι ώρες είναι (UTC+4).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2014 2014
Ζοζέφ Προυστ
Ο Ζοζέφ Λουί Προυστ (Joseph Louis Proust, 26 Σεπτεμβρίου 1754 - 5 Ιουλίου 1826) ήταν Γάλλος χημικός. Διακρίνεται για την συνεισφορά του στην διατύπωση του κανόνα των σταθερών αναλογιών, ο οποίος είναι γνωστός και ως νόμος του Προυστ. Το ορυκτό προυστίτης (Ag3AsS3) ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του.
Βιογραφικό
Ο Ζοζέφ Λ. Προυστ γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1754 στην πόλη Ανζέ της Γαλλίας. Ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός στην Ανζέ. Ο Ζοζέφ μελέτησε χημεία στο φαρμακείο του πατέρα του και αργότερα μετακινήθηκε στο Παρίσι, όπου και διορίστηκε αρχιφαρμακοποιός στο νοσοκομείο Salpetriere. Δίδαξε, επίσης, χημεία μαζί και με τον Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ, έναν πρωτοπόρο της αεροναυτικής.
Όταν όμως ο Ναπολέων εισέβαλε στην Ισπανία, οι δυνάμεις του έκαψαν το εργαστήριο του Προυστ και τον ανάγκασαν να επιστρέψει στη Γαλλία. Πέθανε στις 5 Ιουλίου του 1826 στο Παρίσι.
Ανακαλύψεις
Η πιο γνωστή ανακάλυψη του Προυστ, προήλθε από την διαμάχη του με τον χημικό Μπερτολέ (C.L. Berthollet). Ο Μπερτολέ αρνείτο την υπόθεση του Προυστ ότι οι ουσίες ενώνονται μεταξύ τους πάντα σε σταθερές αναλογίες. Ο Προυστ τελικά επέτυχε να αποδείξει ότι ο Μπερτολέ έσφαλλε και δημοσίευσε την δική του υπόθεσή το 1799.
Χημικές μελέτες
Υπάρχουν, ωστόσο, εξαιρέσεις από το κανόνα των σταθερών αναλογιών. Μια ολόκληρη κατηγορία ουσιών δεν ακολουθεί αυτόν τον κανόνα. Οι ενώσεις αυτές ονομάζονται μη στοιχειομετρικές ενώσεις ή Μπερτολλίδες από τον Μπερτολέ. Η αναλογίες των στοιχείων που υπάρχουν στις ενώσεις αυτές, μπορεί να κυμαίνονται εντός ορισμένων ορίων, όπως στο παράδειγμα του οξειδίου του σιδήρου. Ο ιδανικός τύπος του είναι FeO, αλλά λόγω των κρυσταλλογραφικών διαφορών είναι μειωμένος σε περίπου 0,95 FeO.
Ο Προυστ έδειξε επίσης ενδιαφέρον για την μελέτη των σακχάρων που υπάρχουν στα γλυκίζοντα λαχανικά και στα φρούτα. Το 1799, ο Προυστ απέδειξε, στους σπουδαστές του στη Μαδρίτη, πως η ζάχαρη που περιέχεται στα σταφύλια είναι πανομοιότυπη με αυτή που βρίσκεται στο μέλι. Αυτή έγινε αργότερα γνωστή ως γλυκόζη. Συνολικά, ο Προυστ, μαζί με τον Ματ Σταιρς ανακάλυψαν τρεις τύπους σακχάρων κατά τη διάρκεια των ερευνών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα
Νέα Ιωνία Αττικής
μικρογραφία|Η Αγία Ματρώνα κοσμεί την είσοδο του Ναού στην Νέα Ιωνία. μικρογραφία|1ο Γυμνάσιο Νεας Ιωνίας
Η Νέα Ιωνία είναι αστική περιοχή και δήμος στον Βόρειο Τομέα της περιφέρειας Αττικής και ανήκει στα βόρεια προάστια. Καταλαμβάνει έκταση 4,4 τετρ. χιλιομέτρων, έχει πληθυσμό 67.134 κατοίκους (απογραφή 2011) και υψόμετρο κέντρου 130 μέτρων. Η ίδρυσή της ανάγεται στο 1923 από Μικρασιάτες διαφόρων περιοχών της Ιωνίας στη Μικρά Ασία.
Τοποθεσία
Βρίσκεται βόρεια του Δήμου Αθηναίων και ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών. Συνορεύει βόρεια με το Ηράκλειο Αττικής, νότια με το Γαλάτσι, δυτικά με τις προσφυγικές συνοικίες της Νέας Φιλαδέλφειας και της Νέας Χαλκηδόνας και ανατολικά με το Μαρούσι. Η σημερινή πόλη είναι προσβάσιμη με το Μετρό στους σταθμούς Νέα Ιωνία, Πευκάκια και Περισσός και οδικώς από την Εθνική Οδό Αθηνών Λαμίας και τη Λεωφόρο Ηρακλείου.
Ιστορία
Η Νέα Ιωνία μπορεί να θεωρηθεί ότι ιδρύθηκε στις 27 Ιουνίου 1923, όταν ο Νικόλαος Πλαστήρας εγκαινίασε στην τότε περιοχή «Ποδαράδες» τον συνοικισμό για τους πρόσφυγες από τη Σπάρτη της Πισιδίας, οι οποίοι είχαν έρθει στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Ο συνοικισμός ονομάστηκε αρχικά Νέα Πισιδία, αλλά η ονομασία δεν επικράτησε, καθώς προστέθηκαν σύντομα πρόσφυγες από την Ινέπολη, την Κασταμονή, τη Σαφράμπολη, τη Νεάπολη, την Καππαδοκία, την Αλάγια και την Αττάλεια της Παμφυλίας και ακόμη από τη Σμύρνη και τα περίχωρά της, τα Βουρλά, το Αϊβαλί, τα Θυάτειρα και άλλες πολιτείες της Ιωνίας, όπου ανθούσαν σπουδαίες Ελληνορθόδοξες κοινότητες. Έτσι, πήρε την ονομασία «Νέα Ιωνία».
Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα, καθώς οι αστοί πρόσφυγες είχαν ικανότητες στις επιχειρήσεις και στο εμπόριο. Η περιοχή αναδείχθηκε ως κέντρο κλωστοϋφαντουργίας, και μετά την κατοχή ως μεγάλος εμπορικός Δήμος.
Η πόλη έχει πληθυσμό 67.107 κατοίκους (απογραφή2021). Το εμπορικό κέντρο της Νέας Ιωνίας είναι η Λεωφόρος Ηρακλείου, μετά την οδό Ελ Αλαμέιν και μέχρι την οδό Ιφιγενείας στα σύνορα με το Ηράκλειο. Εκτός από τα μικρά εμπορικά μαγαζιά, στη Νέα Ιωνία μπορεί να βρει κάποιος καταστήματα από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές αλυσίδες ένδυσης και υπόδυσης.
Η Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος έχει την έδρα της στη Νέα Ιωνία, ενώ πολιούχος της πόλης είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης (ο εκ Νεαπόλεως Μικράς Ασίας). Μητροπολιτικός Ναός είναι αυτός των Αγίων Αναργύρων. . Επίσης, στη Νέα Ιωνία παρευρίσκεται το ιερό παρεκκλήσιο της Ματρώνας της Ρωσίδας της αόμματου, στο οποίο είναι και τα λείψανά της.
Η Νέα Ιωνία φημίζεται για την παραγωγική της παράδοση, με σημαντικές ελληνικές βιοτεχνίες και παραγωγικούς χώρους να διασώζονται μέχρι και σήμερα, μαζί με ένα δραστήριο εμπορικό κέντρο στο οποίο αναπτύσσεται η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα.
Πληθυσμιακή εξέλιξη της Νέας Ιωνίας. Κατά την απογραφή του 1928 στη Νέα Ιωνία υπήρχαν 13692 (97% του πληθυσμού της) πρόσφυγες από διάφορες περιοχές της Μ. Ασίας. {	"version": 2, "width": 480, "height": 240, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1928, "y": 14135 },				{					"x": 1940, "y": 27775 },				{					"x": 1951, "y": 33821 },				{					"x": 1961, "y": 48149 },				{					"x": 1971, "y": 54906 },				{					"x": 1981, "y": 59202 },				{					"x": 1991, "y": 60635 },				{					"x": 2001, "y": 66017 },				{					"x": 2011, "y": 66050 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	] }
Πολιτισμός
Ορισμένες από τους πλούσιες πολιτιστικές της υποδομές αποτελούν:
Από τη Νέα Ιωνία έχουν, επίσης, καταγωγή σημαντικοί καλλιτέχνες. Μεταξύ αυτών ο Στέλιος Καζαντζίδης, ένας από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της σύγχρονης Ελλάδας, αλλά και ο Νίκος Ξανθόπουλος, ηθοποιός, που θεωρείται ότι εξέφρασε τα φτωχότερα, λαϊκά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, κυρίως τη δεκαετία του '60. Πιο πρόσφατα, ο τραγουδιστής Παντελής Παντελίδης, ο οποίος αποτέλεσε μέχρι τον θάνατο του το 2016, ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά καλλιτέχνες της γενιάς της. Και οι τρεις ήταν μικρασιατικής - ποντιακής καταγωγής.
Δήμος Νέας Ιωνίας
Ο Δήμος Νέας Ιωνίας βρίσκεται στην Περιφερειακή ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής. Με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο δήμο και δήμαρχος επανεξελέγη για το 2014-19 ο Ηρακλής Γκότσης. Δήμαρχος της πόλης παρέμεινε από την 01/01/2011 ο Ηρακλής Γκότσης, επικεφαλής της παράταξης "Ενότητα για τη Νέα Ιωνία". Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης ουδεμία μεταβολή επήλθε στον Δήμο Νέας Ιωνίας, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού, ο Ηρακλής Γκότσης επανεξελέγη στις Δημοτικές εκλογές του 2014 για την περίοδο (2014 - 2019). Στις εκλογές του 2019 εξελέγη ως νικήτρια η πολιτικός Μηχανικός Δέσποινα Θωμαΐδου, επικεφαλής της παράταξης  Δύναμη Προοπτικής , και είναι η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος στην ιστορία της πόλης.
Συνοικίες
Αποτελείται από 13 συνοικίες - γειτονιές: Νέα Ιωνία (κέντρο), Περισσός, Ινέπολη, Πευκάκια, Σαφράμπολη, Νεάπολη, Ελευθερούπολη, Αλσούπολη, Καλογρέζα, Λαζάρου (ΒΔ του κέντρου), Ανθρακωρυχεία, Ειρήνη, Ομορφοκλησσιά και Παλαιολόγου.
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Δήμαρχοι Νέας Ιωνίας έχουν διατελέσει:
Παραπομπές
<references group="https://www.agiamatrona.gr/" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες δήμου Νέας Ιωνίας
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93
Η Δ΄ κατηγορία Κύπρου 1992-93 αποτέλεσε το 8ο πρωτάθλημα στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Ήταν το τελευταίο πρωτάθλημα της κατηγορίας που ήταν χωρισμένο σε γεωγραφικούς ομίλους. Από την επόμενη περίοδο το πρωτάθλημα μετατράπηκε σε μια ενιαία κατηγορία. Η πρωταθλήτρια κάθε ομίλου προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία 1993-94.
Σύστημα διεξαγωγής
Το πρωτάθλημα ήταν χωρισμένο σε 3 ομίλους: Λευκωσίας-Κερύνειας, Λάρνακας-Αμμοχώστου, Λεμεσού-Πάφου. Στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας συμμετείχαν 14 ομάδες και στους ομίλους Λάρνακας-Αμμοχώστου και Λεμεσού-Πάφου από 13 ομάδες. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες οποίες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρωταθλήτριες ομάδες προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1990–1991. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 2-4 κάθε ομίλου συμμετείχαν στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 1993-94. Οι υπόλοιπες ομάδες κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1991-92
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 1992-93
Επιπρόσθετα αποχώρησαν ο Πανίκος Πουργουρίδης Λεμεσού και ο Άδωνις Γεροσκήπου.
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 1991-92
Ομάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα:
Όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Όμιλος Λάρνακας-Αμμοχώστου
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Όμιλος Λεμεσού-Πάφου
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1992-1993 Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Πορταϊκός
Ο Πορταϊκός ή Πορτιάτης είναι ποταμός στο Νομό Τρικάλων, παραπόταμος του Πηνειού. Πηγάζει από την περιοχή ανάμεσα στα Στουρναραίικα και την Παλαιοκαρυά του Δήμου Πύλης και ακολουθώντας ρου προς ΝΔ - ΒΑ διασχίζει την πόλη Πύλη και εκβάλλει στον Πηνειό. Η Πύλη υδρευόταν από το νερό του Πορταϊκού μέχρι το 1946, οπότε και απέκτησε υδραγωγείο.
Σε έρευνα και μετρήσεις που πραγματοποίησε η περιβαλλοντική ομάδα του 1ου Γενικού Λυκείου Πύλης το 2008, διαπιστώθηκε ότι το νερό του ποταμού είναι ιδιαίτερα καθαρό. Χάρη στην καθαρότητα του νερού του ποταμού επιτρέπονται δραστηριότητες όπως η κολύμβηση και το ψάρεμα.
Ο Πορταϊκός αποστραγγίζει το νοτιοδυτικό τμήμα της θεσσαλικής λεκάνης. Το συνολικό εμβαδόν της λεκάνης απορροής του είναι 294 χλμ2. Ο κύριος κλάδος του ποταμού ξεκινά από τα Στουρναρέικα της Νότιας Πίνδου, σε υψόμετρο 1.600 μ. Στη συνέχεια ο ρους του τέμνει σχεδόν κάθετα την οροσειρά του Κόζιακα και, αφού περάσει την Πύλη, συνενώνεται με πλήθος μικρότερων ρευμάτων πριν εκβάλει τελικά στον Πηνειό. Η κύρια κοίτη του ποταμού έχει συνολικό μήκος 31,9 χλμ. με χαρακτηριστικό της ότι βρίσκεται δίπλα στον υδροκρίτη της υδρολογικής του λεκάνης και αυτό έχει ως συνέπεια το συνολικό υδρογραφικό του δίκτυο να εμφανίζει ολοσχερώς ασύμμετρη ανάπτυξη γύρω από τον κύριο κλάδο του. Στην χαράδρα που διασχίζει ο ποταμός και σε απόσταση περίπου 2 χλμ. από την Πύλη, ο Renz ανέφερε για πρώτη φορά την ύπαρξη λεπτοπλακωδών ασβεστολίθων, οι οποίοι έφεραν απολιθώματα του γένους Halobia, πράγμα που τοποθετεί τον σχηματισμό τους κατά την Τριαδική περίοδο.
Γέφυρες
Εκτός από αυτή τη γέφυρα, για το οδικό δίκτυο που συνδέει την Πύλη με την Ελάτη και το Περτούλι χρησιμοποιείται η γέφυρα Κονδύλη, η οποία είναι κατασκευασμένη από σκυρόδεμα. Η κατασκευή της άρχισε το 1934 και ολοκληρώθηκε το 1936. Έχει μήκος 45,3 μ., πλάτος 6 μ. και ύψος 22 μ. Στις 9 Ιουνίου 1943 η γέφυρα αυτή ανατινάχθηκε στο αριστερό της βάθρο από τους Έλληνες αντάρτες χωρίς όμως να σπάσει. Αυτή η ενέργεια εμπόδισε την μετακίνηση των κατοχικών στρατευμάτων προς τα ορεινά χωριά: Στις 8 Ιουνίου 1943 τα ιταλικά στρατεύματα είχαν πυρπολήσει την Πύλη. Το 1956 η γέφυρα αποκαταστάθηκε.
Πίσω από το Δημαρχείο της Πύλης ο Πορταϊκός διαθέτει την μοναδική του κρεμαστή πεζογέφυρα, η οποία κατασκευάστηκε το 1981 και είναι η πρώτη γέφυρα στην Ελλάδα που κατασκευάστηκε με αυτή την τεχνική, δηλαδή των προτεταμένων καλωδίων και συνδέει την πόλη με τον συνοικισμό "Πόρτα Παναγιά". Έχει μήκος 120 μ., πλάτος 2 μ. και ύψος από την κοίτη του ποταμού 7,5 μ. ενώ οι πυλώνες της φθάνουν σε ύψος τα 16 μ. Εξυπηρετεί, επίσης, τους επισκέπτες της βυζαντινής εκκλησίας με το ίδιο όνομα. Η Κρεμαστή Γέφυρα της Πύλης είναι η 3η σε μήκος στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Ο ναός αυτός άλλοτε χρησίμευε ως καθολικό της Ιεράς Μονής Μεγάλων Πυλών. Σήμερα και από το 1843 ανήκει στην Ιερά Μονή Δουσίκου, η οποία οφείλει το όνομά της σε ενδημικό είδος βελανιδιάς, η οποία έφερε το σλάβικο όνομα "Ντούσικο" ή "Ντούσκο" Γύρω από τον ναό αυτό αναπτύχθηκε σταδιακά ο συνοικισμός. Διέθετε γλυπτό διάκοσμο, ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1855, πολλά όμως στοιχεία της διακόσμησής του διασώθηκαν και ο επισκέπτης μπορεί να τα δει και σήμερα.
Περίπου 500 μ. βόρεια της Πύλης υπάρχει η γέφυρα Γκίκα. Έχει συνολικό μήκος 170 μ., κατασκευάστηκε την περίοδο 1960-61 από οπλισμένο σκυρόδεμα, λειτουργεί ως σήμερα και εξυπηρετεί πολλά χωριά των υπωρειών του Κόζιακα με την πόλη της Πύλης.
Την δεκαετία του 2010 κατασκευάστηκε και η πέμπτη γέφυρα η νεότερη απ όλες, η οποία είναι αμαξιτή διπλής κατεύθυνσης με πεζοδρόμιο και στις δύο πλευρές και συνεχίζει να εξυπηρετεί τα χωριά του Κόζιακα με μεγαλύτερη άνεση στην κίνηση των οχημάτων που την διασχίζουν. Έχει μήκος 210 μέτρα και πλάτος 12 μέτρα και παραδόθηκε στην κυκλοφορία τον Νοέμβριο του 2014. Στην κατασκευή αυτής της γέφυρας τον Σεπτέμβριο του 2013 έχασε την ζωή του πολιτικός μηχανικός από πτώση.
κέντρο|μικρογραφία|800x800εσ|Πανοραμική άποψη του Πορταϊκού ποταμού με την τοξωτή γέφυρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Θεσσαλίας Κατηγορία:Νομός Τρικάλων
Σημαία του Ομάν
Η εθνική  σημαία του Ομάν αποτελείται από τρεις λωρίδες (λευκή, πράσινη και κόκκινη) με ένα κόκκινο τμήμα στα αριστερά, το οποίο περιέχει το εθνικό έμβλημα της χώρας. Το λευκό χρώμα συμβολίζει την ειρήνη και την ευημερία, το πράσινο συμβολίζει τη γονιμότητα και τα Πράσινα Όρη, ενώ το κόκκινο αφορά τις μάχες εναντίον των ξένων εισβολέων, που συνοδεύτηκαν από το αίμα των πολεμιστών του Ομάν.
Προηγούμενη σημαία
thumb|250px|right|Σημαία του Σουλτανάτου του Μασκάτ. Το κόκκινο ήταν επίσης το χρώμα της προηγούμενης σημαίας της χώρας, όταν η τελευταία ήταν γνωστή ως "Σουλτανάτο του Μασκάτ και του Ομάν". Η καθιέρωση της σημαίας έγινε στις 18 Οκτωβρίου του 1995 με την σημερινή μορφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομάν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ομάν Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Σιλβάνος (μάγιστρος του πεζικού)
Ο Kλαύδιος Σιλβάνος (απεβ. στις 7 Σεπτεμβρίου 355) ήταν Ρωμαίος στρατηγός φραγκικής καταγωγής, σφετεριστής στη Γαλατία εναντίον του Αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β΄ για 28 ημέρες το 355.
Καταγωγή και σταδιοδρομία
Ο Σιλβάνος γεννήθηκε στη Γαλατία, ο γιος τού Βονίτου, ενός Λαιτικού Φράγκου στρατηγού, που είχε υποστηρίξει τον Κωνσταντίνο Α΄ στον εμφύλιο πόλεμο κατά του Λικίνιου. Όπως πολλοί άλλοι Φράγκοι της εποχής του, και όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, ήταν ένας πιστός και απόλυτα ρωμανικός «βάρβαρος» στη στρατιωτική θητεία της Αυτοκρατορίας. Μέχρι το 351 μ.Χ., κατείχε τον βαθμό τού τριβούνου και ήταν ένας από τους ανώτερους αξιωματικούς, που αυτομόλησαν στον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β΄ στη μάχη τού Mursa Major, αφού αρχικά υποστήριξαν τον σφετεριστή Mαγνέντιο. Ένας ικανός στρατιωτικός, ο Σιλβάνος προήχθη τελικά στο βαθμό τού μαγίστρου τού πεζικού για τις Γαλατίες (magister peditum per Gallias), μία κρίσιμη θέση, και στη συνέχεια το 352-353 μ.Χ., ο Κωνστάντιος Β΄ τού εμπιστεύτηκε προσωπικά το δύσκολο έργο να οδηγήσει τους φυλές των Αλαμανών, που έκαναν επιδρομές και λεηλασίες στη Γαλατία, πίσω, πέρα από τον Ρήνο, και αποκαθιστώντας τη γρήγορα διαβρωμένη ρωμαϊκή εξουσία στην επαρχία. Αυτό ο Σιλβάνος το εκπλήρωσε εν μέρει δωροδοκώντας τους οπλαρχηγούς των Αλαμανών με τους φόρους που είχε συγκεντρώσει, εν μέρει νικώντας τους Αλαμανούς στη μάχη και εν μέρει με την καταστολή των τοπικών εξεγέρσεων των Βαγαυδών, που άρχισαν ξανά στην κεντρική και βόρεια Γαλατία.
Δίκη και σφετερισμός
Η διεφθαρμένη κλίκα τού Κωνστάντιου Β΄ κατάφερε να πείσει τον καχύποπτο, παρανοϊκό Αυτοκράτορα, ότι ο Σιλβάνος σχεδίαζε να καταλάβει την εξουσία. Σύμφωνα με τον Αμμιανό, ο πραιτοριανός έπαρχος Λαμπάδιος και ο πρώην ταμίας τού ιδιωτικού θησαυρού (αυτοκρατορικού θησαυροφυλακίου), ο Ευσέβιος, χρησιμοποίησαν ένα σφουγγάρι για να αλλάξουν μία επιστολή, που έστειλε ο Σιλβάνος στους φίλους του στη Ρώμη. Η τροποποιημένη επιστολή υποδηλώνει, ότι ο Σιλβάνος προσπαθούσε να κερδίσει υποστήριξη στη Σύγκλητο για πραξικόπημα. Η αυλική κλίκα τού Κωνστάντιου Β΄, με εξαίρεση τους συναδέλφους Φράγκους στρατηγούς Mαλάριχ και Mαλοβαύδη, ήταν ομοιόμορφα εναντίον τού Σιλβανού. Οι αυλικοί Aποδήμιος και Δυνάμιος σφυρηλάτησαν περαιτέρω αλληλογραφία, που δημιούργησε αμφιβολίες για την πίστη τού Σιλβανού. Ο Κωνστάντιος Β΄ διεξήγαγε τότε μία δίκη, όπου οι σύμμαχοι του Σιλβάνου κατάφεραν να νικήσουν τις ψευδείς κατηγορίες εναντίον τού στρατηγού. Αλλά ο Σιλβάνος, αγνοώντας την επιτυχία των υποστηρικτών του, απάντησε στην απειλή της καταδίκης και της εκτέλεσης, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του αυτοκράτορα στις 11 Αυγούστου 355 στην Colonia Agrippina (σημερινή Κολωνία). Ο ύστερος Ρωμαίος ιστορικός Mίχαελ Κουλικόβσκι έχει υποστηρίξει ότι ολόκληρο το επεισόδιο ήταν μία μεταγενέστερη εφεύρεση, που δημιουργήθηκε ως δικαιολογία για να απαλλάξει τον Κωνστάντιο Β΄ από τον Σιλβάνο, πριν αυτός γίνει απειλή. Η κύρια βάση αυτού τού επιχειρήματος είναι το γεγονός ότι δεν έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα νομίσματα, που κόπηκαν με τη μορφή τού Σιλβάνου, αφού σχεδόν κάθε σφετεριστής έκοβε νομίσματα ως μία προσπάθεια να νομιμοποιήσει την εξουσία του.
Το τέλος του Σιλβάνου
Ο Κωνστάντιος Β΄, που έμενε στο Μιλάνο, διέταξε τον Σιλβάνο να παρουσιαστεί στην Αυλή και στη συνέχεια έστειλε τον Ουρσικίνο να αναλάβει τη θέση του Σιλβάνου. Ο Ουρσίκινος ήταν ο ίδιος σε αντίθεση με την κλίκα του Κωνστάντιου Β΄ και ο Σιλβάνος αναμφίβολα εμπιστευόταν τον βετεράνο στρατηγό. Η επιστολή που έδωσε ο Ουρσικίνος στον Σιλβάνο δεν έδειχνε, ότι ο Κωνστάντιος Β΄ γνώριζε ήδη την προσπάθεια του Σιλβάνου για την εξουσία, έτσι ο Σιλβάνος θεωρούσε τον εαυτό του ασφαλή. Ωστόσο, φαίνεται ότι ο Ουρσίκινος πρόδωσε και στη συνέχεια κανόνισε τη δολοφονία του Σιλβάνου, συνεπιλέγοντας μερικούς από τους επαναστάτες στρατιώτες. Αυτοί οι άνδρες σκότωσαν τους φρουρούς τού σφετεριστή και στρίμωξαν στη γωνία τον Σιλβάνο, καθώς πήγαινε στην εκκλησία, και μετά τον κομμάτιασαν μέχρι θανάτου με τα όπλα τους.
Η αναφορά του Αμμιανού για τον θάνατο του Σιλβάνου
Έχει προταθεί από τουλάχιστον έναν μελετητή ότι ο Αμμιανός εφηύρε ολόκληρη την απόπειρα πραξικοπήματος, για να αποκαλύψει τον ρόλο που έπαιξε ο προστάτης του Ουρσικίνος, στη δολοφονία ενός συναδέλφου τού στρατηγού. Αυτή η θεωρία υποδηλώνει ότι ο Κωνστάντιος Β΄ είχε γίνει καχύποπτος για τον δημοφιλή Φράγκο στρατηγό και έτσι πρόσφερε τη θέση του στον Ουρσικίνο, ο οποίος στη συνέχεια δολοφόνησε τον ομότιμό του κατά τη διάρκεια μίας κακής αλλαγής διοίκησης. Έχει σημειωθεί ότι ο Σιλβάνος δεν έκοψε νομίσματα (κάτι που θα ήταν σαφής ένδειξη απόπειρας σφετερισμού), σε αντίθεση με άλλους εξίσου βραχύβιους σφετεριστές της εποχής, όπως ο Ποιμένιος. Ωστόσο, η θέση της επινοημένης απόπειρας πραξικοπήματος απορρίπτεται γενικά από τους μελετητές. Η έλλειψη νομισματικών στοιχείων δεν είναι καθοριστική, επειδή στους Τρεβήρους (Τρηρ), το πλησιέστερο κέντρο νομισματοκοπείων στην Colonia Agrippina (Κολωνία), έκλεισε τις πύλες του στον Σιλβανό.
Ο Αμμιανός ολοκληρώνει την περιγραφή τού επεισοδίου με τον Σιλβανό:
Σημειώσεις
1. An inscription in Italy (CIL X, 6945) refers to an imperial pretender named "Claudius Silvanus", but its authenticity is doubtful since Silvanus was not recognized there, and the emperor Constantius II then lived at Milan.[1]
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Έμβλημα του Ομάν
right|200px|thumb|Το εθνικό έμβλημα του Ομάν.
Το Εθνικό έμβλημα του Ομάν (στη γλώσσα λανγκάρ, شعار سلطنة عمان) αποτελείται από ένα σπαθί, μέσα σε θήκη, το οποίο είναι τοποθετημένο πάνω από δύο διασταυρωμένα ξίφη. Αυτό είναι το παραδοσιακό σύμβολο του Ομάν και βρίσκεται σε πολυάριθμες σημαίες, στο νόμισμα του Ομάν και στα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομαν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ομάν
Ξενοδοχείο Βύρων
Το Ξενοδοχείο «Βύρων» είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο ιστορικά ξενοδοχεία της Αθήνας. Βρίσκεται στη γωνία της οδού Αιόλου 38, με την πλατεία της Αγίας Ειρήνης. Με ιστορία 170 ετών, λειτούργησε ως ξενοδοχείο αρχικά με την επωνυμία «Η Ανατολή» και από τα τέλη του 19ου αιώνα ως «Βύρων».
Το ξενοδοχείο «Βύρων» οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1833 και 1839 και η αρχιτεκτονική του, όπως σημειώνει σε άρθρο της η Μάρω Καρδαμίτση – Αδάμη, «εκφράζει μια πρώιμη νεοκλασική άποψη με έμφαση στη δωρικότητα και την απλότητα».
Ήταν το πιο αριστοκρατικό ξενοδοχείο της εποχής, ενώ οι δεξιώσεις που δίνονταν σ’ αυτό αποτελούσαν μεγάλο κοσμικό γεγονός της αθηναϊκής κοινωνίας. Υποστηρίζεται ότι φιλοξένησε τον Όθωνα, όταν είχε έρθει στην Αθήνα. Για ένα διάστημα, μεταξύ των ετών 1839 και 1842, είχε στεγάσει το αστρονομικό και μετεωρολογικό παρατηρητήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπό τον αστρονόμο και καθηγητή των φυσικομαθηματικών Γεώργιο Βούρη (1802 – 1860).
Στο ισόγειο του ξενοδοχείου στεγάστηκαν κατά διαστήματα διάφορα εμπορικά καταστήματα, όπως σήμερα τα εμπορικά ενδυμάτων και φυτοφαρμάκων. Το 1987 κηρύχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού διατηρητέο ιστορικό μνημείο.
Πηγές
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Αθήνα Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας
Β΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος
μικρογραφία|Το Πριγκιπάτο της Σερβίας το 1878 Ο Β΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 (σερβικά : Други српско-турски рат) ήταν μία πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Σερβίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πόλεμος διήρκεσε από τις 13 Δεκεμβρίου 1877 έως τις 5 Φεβρουαρίου 1878 και η Σερβία κέρδισε την ανεξαρτησία της και απελευθερώθηκαν νέες περιοχές στην λεγόμενη Παλιά Σερβία.