cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουράλια Όρη
Ετυμολογία
Όπως επιβεβαιώνεται από τον Ζίγκισμουντ φον Χέρμπενσταϊν, τον 16ο αιώνα οι Ρώσοι ονόμαζαν τα Ουράλια Όρη με μια ποικιλία ονομάτων που προέρχονταν από τις ρωσικές λέξεις πέτρα και ζώνη. Το σύγχρονο ρωσικό όνομα για τα Ουράλια (Урал, Ural), που εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 16ο - 17ο αιώνα όταν η ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας ήταν στην ηρωική φάση της, εφαρμόστηκε αρχικά για το νότιο τμήμα της και σταδιακά επικράτησε ως το όνομα ολόκληρης της οροσειράς κατά τον 18ο αιώνα. Μπορεί να προέρχεται είτε από την τουρκική «πέτρινη ζώνη» (Γλώσσα Μπασκίρ, όπου χρησιμοποιείται το ίδιο όνομα για την οροσειρά), είτε από την Ομπ-ουγγρική γλώσσα. Από τον 13ο αιώνα, στο Μπασκορτοστάν υπάρχει ένας θρύλος για έναν ήρωα που ονομαζόταν Ουράλ, ο οποίος θυσίασε τη ζωή του για χάρη του λαού του, και στη συνέχεια έριξε πέτρινο σωρό πάνω από τον τάφο του, ο οποίος αργότερα μετατράπηκε στα Ουράλια Όρη. Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι η Μπασκίρ λέξη "үр" «υψόμετρο, ορεινό» και το Μάνσι "ур ала" «κορυφή βουνού, κορυφή του βουνού». Ο Βασίλι Τατίστσεβ πιστεύει ότι αυτό το τοπωνύμιο σημαίνει «ζώνη» και συνδέεται με το τουρκικό ρήμα "οραλού" «ζώνη». Ο Ι.Γ. Ντομπροντόμοφ προτείνει μια μετάπτωση από το Αράλη στο Ουράλια που εξηγείται βάσει των αρχαίων βουλγαροτσουβασικών διαλέκτων. Ο γεωγράφος Ε.Β. Χωκς πιστεύει ότι το όνομα μας πηγαίνει πίσω στη λαογραφική ιστορία των Μπασκίρ για τον ήρωα Ουράλ. Άλλο ενδεχόμενο είναι επίσης ο γεωγραφικός όρος «βουνό» της γλώσσας Εβένκι. Φιννοούγγροι μελετητές θεωρούν ότι το Ουράλ προέρχεται από τη λέξη των Οστιάκ "ουρρ" που σημαίνει «αλυσίδα βουνών». Τουρκολόγοι, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζουν τον ισχυρισμό τους ότι "ουράλ" στα Ταταρικά σημαίνει «ζώνη», και υπενθυμίζουν ότι ένα παλαιότερο όνομα για την οροσειρά ήταν το «πέτρινη ζώνη».
Ιστορία
Οι έμποροι της Μέσης Ανατολής εμπορεύονταν με τους Μπασκίρ και άλλους ανθρώπους που ζούσαν στις δυτικές πλαγιές των Ουραλίων μέχρι βορειότερα ως το Μεγάλο Περμ, αφού τουλάχιστον οι μεσαιωνικοί γεωγράφοι του 10ου αιώνα γνώριζαν την ύπαρξη της οροσειράς στο σύνολό της, ότι απλωνόταν μέχρι τον Αρκτικό ωκεανό στα βόρεια. Η πρώτη ρωσική αναφορά των βουνών στα ανατολικά της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης προέρχεται από το Πρώτο Χρονικό, όπου περιγράφει την εκστρατεία Νοβογκόριων στις άνω περιοχές του Πετσόρα το 1096. Κατά τους επόμενους αιώνες οι Νοβογκόριοι ασχολούνται με το εμπόριο γούνας με ντόπιους πληθυσμούς και έπαιρναν φόρο υποτελείας από τη Γιούγκρα και το Μεγάλο Περμ, και επεκτείνονταν σιγά σιγά προς τα νότια. Οι ποταμοί Τσουσοβάγια και Μπελάγια αναφέρονται για πρώτη φορά στα χρονικά του 1396 και του 1468, αντίστοιχα. Το 1430, η πόλη του Σολικάμσκ ιδρύθηκε στο Κάμα στους πρόποδες των Ουραλίων. Ο Ιβάν Γ΄ της Μόσχας κατέλαβε το Περμ, τον Πετσόρα και τη Γιούγκρα από τη παρακμάζουσα Δημοκρατία του Νόβγκοροντ το 1472. Με τις επιδρομές του 1483 και του 1499–1500 στα Ουράλια, η Μόσχα κατάφερε να υποτάξει πλήρως τη Γιούγκρα.
thumb|Ένα κομμάτι από τον χάρτη του Ζίγκισμουντ φον Χέρμπενσταϊν Ωστόσο, περίπου εκείνη την εποχή στις αρχές του 16ου αιώνα, ο Πολωνός γεωγράφος, Μάτσιεϊ Μιεχοβίτα, στο Tractatus de duabus Sarmatiis (1517) ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχαν καθόλου βουνά στην Ανατολική Ευρώπη, αμφισβητώντας την άποψη ορισμένων συγγραφέων της Κλασικής αρχαιότητας, δημοφιλής κατά την Αναγέννηση. Μόνο αφού ο Ζίγκισμουντ φον Χέρμπενσταϊν στο Notes on Muscovite Affairs (1549) ανέφερε, ακολουθώντας ρωσικές πηγές, ότι υπάρχουν βουνά πίσω από τον Πετσόρα και ταυτίζονται με τα Ριπαία Όρη και την Υπερβορεία των αρχαίων συγγραφέων, έκανε γνωστή την ύπαρξη των Ουραλίων, ή το λιγότερο το βόρειο τμήμα τους, και έτσι καθιερώθηκε με βεβαιότητα στη δυτική γεωγραφία. Τα Κεντρικά και Νότια Ουράλια Όρη ήταν ακόμη, σε μεγάλο βαθμό, άγνωστα στους Ρώσους ή Δυτικοευρωπαίους γεωγράφους.
thumb|Το Βερχοτούριε το 1910 Στη δεκαετία του 1550, αφού το Βασίλειο της Ρωσίας είχε νικήσει το Χανάτο του Καζάν προχώρησε σταδιακά στην προσάρτηση των εδαφών των Μπασκίρ, οι Ρώσοι έφτασαν τελικά στο νότιο τμήμα της οροσειράς. Το 1574 ίδρυσαν την Ουφά. Οι άνω περιοχές του Κάμα και του Τσουσοβάγια στα Κεντρικά Ουράλια, ακόμη ανεξερεύνητες, καθώς και τμήματα πέραν των Ουραλίων που εξακολουθούσαν να κατέχονται από το εχθρικό Χανάτο της Σιβηρίας, παραχωρήθηκαν στους Στρόγκανοφ με διάφορα διατάγματα του τσάρου το 1558–1574. Η γη του Στρόγκανοφ παρείχε τη βάση για την εισβολή του Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς στη Σιβηρία. Ο Γερμάκ διέσχισε τα Ουράλια από το Τσουσοβάγια στο Ταγίλ γύρω στο 1581. Το 1597 ο δρόμος του Μπαμπίνοφ κατασκευάστηκε δια μέσου των Ουραλίων από το Σολικάμσκ προς την κοιλάδα του Τουρά, όπου ιδρύθηκε η πόλη Βερχοτούριε (Άνω Τουρά) το 1598. Τελωνείο ιδρύθηκε στο Βερχοτούριε λίγο μετά και ο δρόμος έγινε η μόνη νομική οδός μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ρωσίας και της Σιβηρίας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το 1648 ιδρύθηκε η πόλη Κουνγκούρ στους δυτικούς πρόποδες των Κεντρικών Ουραλίων. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα ανακαλύφθηκαν στα Ουράλια τα πρώτα αποθέματα Σιδηρομεταλλεύματος και χαλκού, μαρμαρυγία, πολύτιμοι λίθοι και άλλα ορυκτά.
Η πρώτη επαρκής γεωγραφική έρευνα για τα Ουράλια Όρη ολοκληρώθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα από τον Ρώσο ιστορικό και γεωγράφο Βασίλι Τατίστσεβ υπό τις διαταγές του Πέτρου Α΄. Νωρίτερα, τον 17ο αιώνα, βρέθηκαν πλούσια κοιτάσματα μεταλλεύματος στα βουνά και η συστηματική εξόρυξή τους ξεκίνησε στις αρχές του 18ου αιώνα, μετατρέποντας τελικά την περιοχή στη μεγαλύτερη βάση ορυκτών της Ρωσίας.
Μία από τις πρώτες επιστημονικές περιγραφές των βουνών δημοσιεύθηκε το 1770–71. Τον επόμενο αιώνα, η περιοχή μελετήθηκε από επιστήμονες από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας (γεωλόγος Αλεξάντερ Καρπίνσκι, βοτανολόγος Πορφίρι Κριλόφ και ζωολόγος Λεονίντ Σαμπανέφ), του Ηνωμένου Βασιλείου (γεωλόγος Ρόντερικ Μάρκισον), της Γαλλίας (παλαιοντολόγος Έντουαρντ ντε Βερνέιλ) και της Γερμανίας (φυσιοδίφης Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, γεωλόγος Αλεξάντερ φον Κέιζερλινγκ). Το 1845, ο Μάρκισον, ο οποίος σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα «συνέταξε τον πρώτο γεωλογικό χάρτη των Ουραλίων το 1841», δημοσίευσε το «Η Γεωλογία της Ρωσίας στην Ευρώπη και τα Ουράλια Όρη» (The Geology of Russia in Europe and the Ural Mountains) με τους ντε Βερνέιλ και Κέιζερλινγκ.
Ο πρώτος σιδηρόδρομος δια μέσου των Ουραλίων είχε κατασκευαστεί μέχρι το 1878 και συνέδεε το Περμ με το Γεκατερίνμπουργκ μέσω των Τσουσοβόι, Κούσβα και Νίζνι Ταγκίλ. Το 1890, ένας σιδηρόδρομος συνέδεσε την Ουφά και το Τσελιάμπινσκ μέσω του Ζλατοούστ. Το 1896 το τμήμα αυτό έγινε μέρος του Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου. Το 1909 ένας ακόμη σιδηρόδρομος συνέδεσε το Περμ με το Γεκατερίνμπουργκ μέσω του Κουνγκούρ και αντικατέστησε τελικά το τμήμα Ουφά - Τσελιάμπινσκ ως τον κύριο τμήμα του Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου.
Η υψηλότερη κορυφή των Ουραλίων, το όρος Ναρόντναγια, (υψόμετρο 1.895 μ.) προσδιορίστηκε το 1927. left|thumb|300x300px|Δασώδες τμήμα των Ουραλίων
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εκβιομηχάνισης τη δεκαετία του 1930, η πόλη Μαγκνιτογκόρσκ ιδρύθηκε στα νοτιοανατολικά Ουράλια ως κέντρο χύτευσης σιδήρου και χάλυβα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση το 1941-1942, τα Ουράλια ήταν βασικό στοιχείο στον ναζιστικό σχεδιασμό για τα εδάφη που έπρεπε να κατακτήσουν στην ΕΣΣΔ. Αντιμέτωπη με την απειλή κατοχής σημαντικού μέρους των σοβιετικών εδαφών από τον εχθρό, η κυβέρνηση εκκένωσε πολλές από τις βιομηχανικές επιχειρήσεις της Ευρωπαϊκής Ρωσίας και της Ουκρανίας στους ανατολικούς πρόποδες των Ουραλίων, που θεωρούνταν ασφαλές μέρος μακριά από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς και τα γερμανικά στρατεύματα. Μετά τον πόλεμο, το 1947-1948, ο σιδηρόδρομος Τσουμ - Λαμπιτνάνγκι, χτισμένος με την καταναγκαστική εργασία των κρατουμένων Γκουλάγκ, διέσχισε τα Αρκτικά Ουράλια.
Γεωγραφία
left|thumb|Χάρτης που δείχνει τα Ουράλια Όρη Τα Ουράλια Όρη εκτείνονται περίπου 2.500 χλμ. από τη Θάλασσα του Κάρα μέχρι την Καζακική Στέπα κατά μήκος των συνόρων του Καζακστάν. Το νησί Βαϊγκάτς και τα νησιά Νόβαγια Ζεμλιά αποτελούν μια περαιτέρω συνέχεια της οροσειράς προς το βορρά. Γεωγραφικά, αυτή η οροσειρά οριοθετεί το βόρειο τμήμα των συνόρων μεταξύ των ηπείρων της Ευρώπης και της Ασίας. Η υψηλότερη κορυφή του είναι το όρος Ναρόντναγια, με υψόμετρο περίπου 1.895 μέτρων. Σύμφωνα με την τοπογραφία και άλλα φυσικά χαρακτηριστικά, τα Ουράλια χωρίζονται, από βορρά προς νότο, σε Αρκτικά (ή Πολικά), Υποαρκτικά, Βόρεια, Κεντρικά και Νότια Ουράλια. thumb|[[Εθνικό Πάρκο Γιουγκίντ Βα]]
Αρκτικά Ουράλια
Τα Αρκτικά Ουράλια εκτείνονται για περίπου 385 χιλιόμετρα από το όρος Κωνσταντίνοφ Κάμεν στο βορρά μέχρι τον ποταμό Χούλγκα στο νότο. Καταλαμβάνουν έκταση περίπου 25.000 τ.χλμ. και έχουν έντονα διαμελισμένο ανάγλυφο. Η ψηλότερη κορυφή είναι το όρος Πάγιερ με υψόμετρο 1.499 μ. και το μέσο ύψος των Αρκτικών Ουραλίων είναι 1.000 έως 1.100 μ. Τα βουνά των Αρκτικών Ουραλίων είναι κυρίως βραχώδη με αιχμηρές κορυφογραμμές, αν και υπάρχουν επίσης πεπλατυσμένες ή στρογγυλεμένες κορυφές.
Υποαρκτικά Ουράλια
thumb|280x280px|Τα Ουράλια Όρη το καλοκαίρι. Τα Υποαρκτικά Ουράλια είναι ψηλότερα και έως 150 χιλιόμετρα ευρύτερα από τα Αρκτικά Ουράλια. Περιλαμβάνουν τις υψηλότερες κορυφές της περιοχής: Όρος Ναρόντναγια (1.895 μ.), Όρος Καρπίνσκι (1.878 μ.) και Μαναράγκα (1.662 μ.). Εκτείνονται για περισσότερα από 225 χλμ. νότια προς τον ποταμό Στσούγκορ. Πολλές κορυφογραμμές έχουν πριονωτό σχήμα και διαμελίζονται από κοιλάδες ποταμών. Τόσο τα Αρκτικά όσο και τα Υποαρκτικά Ουράλια είναι συνήθως αλπικά. Υπάρχουν ίχνη παγετώνα από το Πλειστόκαινο, μαζί με παγετό και εκτεταμένο σύγχρονο παγετώνα, υπάρχουν 143 παγετώνες.
Κεντρικά Ουράλια
Τα Κεντρικά Ουράλια είναι το χαμηλότερο τμήμα των Ουραλίων, με ομαλές κορυφές βουνών, με το υψηλότερο όρος να έχει υψόμετρο 994 μέτρα (Μπασέγκι). Εκτείνονται νότια από τον ποταμό Ουφά.
Νότια Ουράλια
Το ανάγλυφο των Νότιων Ουραλίων είναι πιο περίπλοκο, με πολλές κοιλάδες και παράλληλες κορυφογραμμές κατευθυνόμενες νοτιοδυτικά και μεσημβρινά. Τα Νότια Ουράλια περιλαμβάνουν τα βουνά Ιλμένσκι που χωρίζονται από τις κύριες κορυφογραμμές με τον ποταμό Μιάς. Το μέγιστο ύψος είναι 1.640 μ. (Όρος Γιαμαντάου) και το πλάτος φτάνει τα 250 χλμ. Άλλες αξιοσημείωτες κορυφές βρίσκονται κατά μήκος της κορυφογραμμής της οροσειράς Ιρεμέλ (Μπολσόι Ιρεμέλ και Μάλι Ιρεμέλ). Τα νότια Ουράλια εκτείνονται περίπου 550 χιλιόμετρα μέχρι την απότομη δυτική στροφή του ποταμού Ουράλη και καταλήγουν στους μεγάλους λόφους του Μουγκοντζάρ.
Γεωλογία
thumb|Ένα ορυχείο στα Ουράλια Όρη, πρώιμη έγχρωμη φωτογραφία από τον [[Σεργκέι Προκουντίν-Γκόρσκι, 1910]]
Τα Ουράλια είναι από τις παλαιότερες υπάρχουσες οροσειρές στον κόσμο. Με ηλικία 250 έως 300 εκατομμυρίων ετών, το υψόμετρο των βουνών είναι ασυνήθιστα υψηλό. Σχηματίστηκαν κατά τη διάρκεια της Ουραλικής ορογένεσης, λόγω της ηπειρωτικής σύγκρουσης του ανατολικού άκρου της ηπείρου Λαυρασίας με τη νέα και ρεολογικά αδύναμη ήπειρο Καζακστανία, η οποία τώρα βρίσκεται κάτω από μεγάλο μέρος του Καζακστάν και της Δυτικής Σιβηρίας, δυτικά του ποταμού Ιρτίς. Η σύγκρουση διήρκεσε σχεδόν 90 εκατομμύρια χρόνια, τέλη Λιθανθρακοφόρου - αρχές Τριαδικής. Σε αντίθεση με άλλες μεγάλες ορογενέσεις του Παλαιοζωικού αιώνα (Απαλάχια Όρη, Καληδόνια ορογένεση, Βαρίσκια ορογένεση), τα Ουράλια δεν έχουν υποστεί μετα-ορογενή εκτεταμένη κατάρρευση και είναι ασυνήθιστα καλά διατηρημένα για την ηλικία τους, επικαλυμμένα από ένα είδος φλοιού. Ανατολικά και νότια των Ουραλίων μεγάλο μέρος της ορογένεσης είναι θαμμένο κάτω από αργότερα μεσοζωικά και καινοζωικά ιζήματα. Η παρακείμενη κορυφογραμμή Παί-Χοί στα βόρεια και τα νησιά Νόβαγια Ζεμλιά δεν αποτελούν μέρος της Ουραλικής ορογένεσης και σχηματίστηκαν αργότερα.
Πολλοί παραμορφωμένοι και σχηματισμένοι βράχοι, κυρίως του παλαιοζωικού αιώνα, εμφανίζονται στα Ουράλια. Τα ιζηματογενή και ηφαιστειακά στρώματα έχουν πτυχές και ρήγματα. Τα ιζήματα στα δυτικά των Ουραλίων σχηματίστηκαν από ασβεστόλιθο, πέτρωμα δολομίτη και ψαμμίτη που απέμειναν από τις αρχαίες ρηχές θάλασσες. Στην ανατολική πλευρά κυριαρχεί ο βασάλτης. left|thumb|280x280px|Δασώδες τμήμα των Ουραλίων το χειμώνα
Η δυτική πλαγιά των Ουραλίων έχει κυρίως καρστ τοπογραφία, ειδικά στη λεκάνη του ποταμού Σίλβα, που είναι παραπόταμος του Τσουσοβάγια. Αποτελείται από σοβαρά διαβρωμένα ιζηματογενή πετρώματα (ψαμμίτες και ασβεστόλιθους) ηλικίας περίπου 350 εκατομμυρίων ετών. Υπάρχουν πολλά σπήλαια, δολίνες και υπόγεια ρέματα. Η τοπογραφία του καρστ είναι λιγότερο αναπτυγμένη στις ανατολικές πλαγιές. Οι ανατολικές πλαγιές είναι σχετικά επίπεδες, με μερικούς λόφους και βραχώδεις προεξοχές και περιέχουν εναλλασσόμενα ηφαιστειακά και ιζηματογενή στρώματα που χρονολογούνται στο μέσο παλαιοζωικό αιώνα. Τα περισσότερα ψηλά βουνά αποτελούνται από ανθεκτικούς στις καιρικές συνθήκες, βράχους, όπως χαλαζίτη, σχιστόλιθο και γάββρο ηλικίας 570 έως 395 εκατομμυρίων ετών. Οι κοιλάδες των ποταμών είναι από ασβεστόλιθο.
Τα Ουράλια Όρη περιέχουν περίπου 48 είδη πολύτιμων μεταλλευμάτων και πολύτιμων ορυκτών. Οι ανατολικές πλαγιές είναι πλούσιες σε χαλκοπυρίτη, οξείδια του νικελίου, χρυσό, λευκόχρυσο, μεταλλεύματα χρωμίτη και μαγνητίτη, καθώς και σε γαιάνθρακα (Όμπλαστ του Τσελιάμπινσκ), βωξίτη, τάλκη και άργιλο. Οι δυτικές πλαγιές έχουν αποθέματα άνθρακα, πετρελαίου, φυσικού αερίου (περιοχές Ισιμπάι και Κρασνοκάμσκ) και άλατα καλίου. Και οι δύο πλαγιές είναι πλούσιες σε λιθάνθρακα και λιγνίτη και η μεγαλύτερη εναπόθεση λιθάνθρακα βρίσκεται στο βορρά (πεδίο Πετσόρα). Τα κύρια ορυκτά των Ουραλίων είναι πολύτιμοι και ημιπολύτιμοι λίθοι, όπως σμαράγδι, αμέθυστος, βήρυλλος, ίασπις, ροδονίτης, μαλαχίτης και διαμάντι. Ορισμένες από τις εναποθέσεις, όπως τα μεταλλεύματα μαγνητίτη στο Μαγκνιτογκόρσκ, έχουν ήδη σχεδόν εξαντληθεί.
Κλίμα
Το κλίμα των Ουραλίων είναι ηπειρωτικό. Οι κορυφογραμμές των βουνών, επιμήκεις από βορρά προς νότο, απορροφούν αποτελεσματικά το φως του ήλιου αυξάνοντας έτσι τη θερμοκρασία. Οι περιοχές δυτικά των Ουραλίων είναι 1-2 °C πιο ζεστές το χειμώνα από τις ανατολικές περιοχές, διότι οι πρώτες θερμαίνονται από ανέμους του Ατλαντικού, ενώ οι ανατολικές πλαγιές ψύχονται από τις αέριες μάζες της Σιβηρίας. Οι μέσες θερμοκρασίες του Ιανουαρίου αυξάνονται στις δυτικές περιοχές από -20 °C στα Αρκτικά Ουράλια σε 15 °C στα Νότια Ουράλια και οι αντίστοιχες θερμοκρασίες τον Ιούλιο είναι 10 °C και 20 °C. Οι δυτικές περιοχές δέχονται επίσης περισσότερες βροχοπτώσεις από τις ανατολικές κατά 150–300 χιλιοστά ανά έτος. Αυτό συμβαίνει επειδή τα βουνά παγιδεύουν σύννεφα από τον Ατλαντικό ωκεανό. Η υψηλότερη βροχόπτωση, περίπου 1.000 χιλιοστά, είναι στα Βόρεια Ουράλια με χιόνι έως 1.000 εκατοστά. Οι ανατολικές περιοχές δέχονται από 500–600 χιλιοστά στο βορρά έως 300–400 χιλιοστά στο νότο. Η μέγιστη βροχόπτωση εμφανίζεται το καλοκαίρι, ο χειμώνας είναι ξηρός λόγω του Σιβηρικού αντικυκλώνα.
Λαογραφία
Τα Ουράλια θεωρήθηκαν από τους Ρώσους ως «ένα κουτί θησαυρού» ορυκτών πόρων, και αποτέλεσαν τη βάση για την εκτεταμένη βιομηχανική τους ανάπτυξη. Εκτός από το σίδηρο και το χαλκό, τα Ουράλια ήταν πηγή χρυσού, μαλαχίτη, αλεξανδρίτη και άλλων πολύτιμων λίθων, όπως αυτά που χρησιμοποιούνταν από τον κοσμηματοποιό Φαμπερζέ. Οι Ντμίτρι Μαμιν-Σιμπιριάκ (1852–1912) Πάβελ Μπαζόφ (1879–1950), καθώς και οι Αλεξέι Ιβάνοφ και Όλγα Σλάβνικοβα, μετασοβιετικοί συγγραφείς, έχουν γράψει για την περιοχή. Το 1939, ο Ρώσος συγγραφέας και λαογράφος Πάβελ Μπαζόφ δημοσίευσε «Το Κουτί από μαλαχίτη», μια συλλογή λαϊκών παραμυθιών και ιστοριών των Ουραλίων.
Σούπερ Καπ υδατοσφαίρισης Ευρώπης
Το Σούπερ Καπ υδατοσφαίρισης Ευρώπης είναι διοργάνωση της διεθνούς υδατοσφαίρισης.
Μπορεί να αφορά τα άρθρα:
Σιδερένια ψυχή
Η Σιδερένια ψυχή (Ισπανικά: Alma de hierro) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2008. Είναι ριμέικ της Αργεντίνικης τηλενουβέλας του 2007, Son de Fierro.
Πρωταγωνιστούν Μπλάνκα Γκέρρα, Αλεχάντρο Καμάτσο, Αλεχάντρα Μπάρρος και Λισάρδο.
Υπόθεση
Ο Χοσέ Αντόνιο Ιέρρο, ένας καλός και συμπαθητικός αλλά εξαιρετικά ζηλιάρης άντρας, τον οποίο ακόμη και η σύζυγός του, τον αποκαλεί με το επώνυμό του, παντρεμένος με την Ελένα Χιμένες, 25 χρόνια και έχουν τρία παιδιά: τον Σεμπαστιάν, την Σάντυ και τον Γουίτσο.
Ζουν αρμονικά, χάρη στην επιχείρηση που έχει ο Χοσέ Αντόνιο, ένα μαγαζί που βρίσκεται μπροστά από το σπίτι του Χοσέ Αντόνιο και της οικογένειάς του, της Μιμίτσε και της Πάτι (μητέρα και αδελφή της Ελένα), του Ανχελίτο (αδελφό του Χοσέ Αντόνιο) και του Εσεκίλ (τον οποίο η Ελένα και ο Χοσέ Αντόνιο πήραν από το δρόμο και φρόντισαν σαν έναν ακόμη γιο).
Ο μεγάλος τους γιος, ο Σεμπαστιάν έχασε την όρασή του στην ηλικία των δέκα ετών, η Ελένα σταμάτησε να διδάσκει για να τον βοηθήσει να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή. Έχει πτυχίο στην Ιστορία και διδάσκει στο γυμνάσιο όπου φοιτά ο αδελφός του Γουίτσο και η Ρενάτα μια γοητευτική και επαναστατική έφηβη.
Η Σάντι σπουδάζει ιατρική, παρόλο που έχει επίσης κλίση στο χορό και τις επιχειρήσεις, ξέρει ότι ο Χοσέ Αντόνιο δεν θα της επέτρεπε ποτέ να αλλάξει επάγγελμα, αλλά έχει την υποστήριξη του παππού της, με τον οποίο ο Χοσέ Αντόνιο έχει να μιλέσει για περισσότερο από 30 χρόνια, επειδή δεν συγχώρεσε τον πατέρα του, όταν ανακάλυψε ότι άλλαξε τον σεξουαλικό προσανατολισμό και έγινε γκέι.
Ο Γουίτσο είναι ένας ανώριμος, επαναστατικός και αστείος νεαρός που δεν ξέρει τι θέλει και αισθάνεται ότι δεν ακούγεται ποτέ στην οικογένεια.
Πολύ σύντομα ο κόσμος των Ιέρρο αναποδογυρίζει με τεράστια τα προβλήματα, που θα προκαλέσει ο Χοσέ Αντόνιο όταν υπερασπίζεται τον γάμο του, γιατί οι Ιέρρο γνωρίζουν πολύ καλά πώς να υπερασπίζονται αυτό που αγαπούν.
Κάστ
Γκεστ εμφανίσεις
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Σημαία του Χονγκ Κονγκ
thumb|Η σημερινή σημαία του Χονγκ Κονγκ. Η σημαία του Χονγκ Κονγκ ή σημαία του τοπικού διοικητικού διαμερίσματος του Χονγκ Κονγκ (κινεζικά: 中華人民共和國香港特別行政區區旗, απλοποιημένα κινεζικά: 中华人民共和国香港特别行政区区旗) καθιερώθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1990. Εγκρίθηκε επίσημα από Προπαρασκευαστική Επιτροπή στις 10 Αυγούστου 1996, λίγο πριν η Βρετανία επιστρέψει το Χονγκ Κονγκ στην Κίνα, το 1997. Έχει ένα καλλιτεχνικά σχεδιασμένο άνθος, με πέντε πέταλα (και ισάριθμα κόκκινα αστέρια σε κάθε πέταλο, σύμβολο κομμουνιστικό). Η επιστημονική ονομασία του λουλουδιού είναι η Bauhinia blakeana και βρίσκεται στο κέντρο της σημαίας, σε κόκκινο φόντο. Στα αστέρια των πετάλων υπάρχει και κάποια γραμμή, εν είδει στήμονα.
Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά κατά την τελετή παράδοσης του νησιού από το Ηνωμένο Βασίλειο στον έλεγχο της Κίνας, στις 1 Ιουλίου 1997. Με ειδικούς νόμους καθορίζονται ο σχεδιασμός και η σωστή χρήση της σημαίας
Συμβολισμός
Το σχέδιο της σημαίας μεταφέρει πολιτιστικά, πολιτικά και τοπικά νοήματα. Το ίδιο το χρώμα παραπέμπει στους Κινέζους. Το κόκκινο είναι το χρώμα του ενθουσιασμού και του εθνικισμού της Κίνας. Επίσης, η απόχρωση του κόκκινου είναι ακριβώς ίδια με την αντίστοιχη στη σημαία της Κίνας. Η αντίθεση μεταξύ κόκκινου και λευκού στη σημαία συμβολίζει την πολιτική αρχή της μιας χώρας και δύο συστήματα διακυβέρνησης που εφαρμόζεται στην περιοχή. Το άνθος Bauhinia blakeana ανακαλύφθηκε στο Χονγκ Κονγκ και θεωρείται σύμβολο αρμονίας για τη διχοτόμηση αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Χονγκ Κονγκ
Οικογένεια Σαχτούρη
Η οικογένεια Σαχτούρη ήταν παλαιά οικογένειας της Ύδρας, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην ναυτιλία, την πολιτική και τις τέχνες.
Πηγές
*
Βίλλι Γκραφ
Πρώτα Χρόνια
Ο Βίλχελμ «Βίλλι» Γκραφ γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1918 στο Κούχενχαϊμ κοντά στο Οϊσκίρχεν και ήταν το τρίτο παιδί της Άννας Γκραφ (1885–1953) και του Γκέρχαρντ Γκραφ (1885–1951). Οι γονείς του ήταν και οι δύο αγροτικής καταγωγής, καθολικής πίστης και προέρχονταν από τη Ρηνανία. Το πρώτο παιδί του ζευγαριού γεννήθηκε το 1914 και πέθανε το 1916. Η αδερφή του Βίλλι, Ματθίλντη, γεννήθηκε το 1915 και η νεότερη αδερφή Ανελίζ το 1921. Ο πατέρας του εργαζόταν αρχικά ως έμπορος σε γαλακτοκομείο στο Κούχενχαϊμ. Το 1922 η οικογένεια μετακόμισε από τη Ρηνανία στο St. Johann, περιοχή στο Σααρμπρύκεν ,όπου ο πατέρας του ανέλαβε να διευθύνει το Johannishof της καθολικής ενορίας του St. Johann στην οδό Mainzer. Το Johannishof ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη αίθουσα συμποσίων στην πόλη. Μετά το δημοτικό σχολείο, ο Βίλλι παρακολούθησε το Ludwigsgymnasium στο Αλτ- Σααρμπρύκεν στο St. Johann. Ήταν ένα θρησκευόμενο αγόρι και συμμετείχε ενεργά στην ενορία της εκκλησίας από το 1935 έως το 1936. Στο βιογραφικό του, γραμμένο στη φυλακή για τη Γκεστάπο το 1943, ο Γκραφ περιγράφει την παιδική του ηλικία με τις ακόλουθες λέξεις:
Ο Βίλι Γκραφ προσχώρησε σύντομα στην καθολική ένωση αγοριών, την Bund Neudeutschland (ND). Αυτή απαγορεύτηκε μετά τον ερχομό στην εξουσία των Εθνικοσοσιαλιστών. Το 1934 εντάχθηκε στο γκρίζο τάγμα, μια απαγορευμένη καθολική ένωση νέων που αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Χίτλερ και η οποία ιδρύθηκε λόγω της απαγόρευσης πολλών συλλόγων νέων. Όταν πραγματοποιήθηκε η επανένταξη του Σάαρλαντ στο γερμανικό Ράιχ μετά το «δημοψήφισμα Saar» στις 13 Ιανουαρίου 1935, έγιναν σημαντικές αλλαγές στην πολιτική, κοινωνική και ιδιωτική ζωή του πληθυσμού του Σάαρλαντ. Ο Γκραφ αρνήθηκε να συμμορφωθεί με την υποχρέωση ένταξης στη Νεολαία του Χίτλερ. Παρά τις έντονες απειλές ότι θα αποκλείονταν από την απόκτηση του Abitur (απολυτήριο λυκείου) ή έστω να συμμετάσχει μόνο προσποιούμενος, αρνήθηκε σταθερά. Μετά την αποφοίτησή του από το Ludwigsgymnasium στο Σααρμπρύκεν το 1937, ο Γκραφ ολοκλήρωσε ένα εξάμηνο στην Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ και στη συνέχεια άρχισε να σπουδάζει Ιατρική στη Βόννη.
Γερμανικός στρατός
Το 1938 φυλακίστηκε με άλλα μέλη από το γκρίζο τάγμα και κατηγορήθηκε για παράνομες δραστηριότητες (το γκρίζο τάγμα ήταν εκτός νόμου) όπως εκδρομές σε κάμπινγκ και άλλες συναντήσεις από ειδικό δικαστήριο στο Μάνχαϊμ και καταδικάστηκε σε αρκετές εβδομάδες φυλάκισης. Μετά το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, εντάχθηκε στη Βέρμαχτ. Από το 1940 έως το 1942 συμμετείχε ως γιατρός σε διάφορες πολεμικές αποστολές στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γιουγκοσλαβία (εκστρατεία Γιουγκοσλαβία ς), την Πολωνία και τη Ρωσία (Ανατολικό Μέτωπο). Έγινε μάρτυρας θηριωδιών που διαπράχθηκαν πολλές φορές και έλαβε γνώση για τα δεινά του άμαχου πληθυσμού που πλήττονταν από τον πόλεμο σε κάθε χώρα. Σε επιστολή προς την οικογένεια του έγραψε: «Μακάρι να μην είχα δει τι συνέβη εδώ γύρω μου». Σύμφωνα με τις αναμνήσεις της αδερφής του Aνελίζ, αυτό τον οδήγησε στην απόφαση ότι πλέον έπρεπε να κάνει κάτι για όλα αυτά.
Λευκό Ρόδο
Τον Απρίλιο του 1942 στάλθηκε στο πανεπιστήμιο του Μονάχου μαζί με άλλους φοιτητές της Ιατρικής. Τότε ήρθε σε επαφή με την αντιστασιακή ομάδα, λευκό Ρόδο και έγινε ενεργό μέλος της. Η ομάδα περιελάμβανε επίσης τους συμφοιτητές του Χανς Σολ και την αδερφή του Σόφι Σολ. Εκείνη την εποχή, ο Βίλι ζούσε σε ένα δωμάτιο στην οδό Amalienstraße 95 στην περιοχή Maxvorstadt. Τα πρώτα τέσσερα φυλλάδια της ομάδας γράφτηκαν μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου του 1942 από τους Χανς Σολ και Αλέξανδρο Σμορέλ με σκοπό να διαδώσουν στον κόσμο ότι έπρεπε να απαλλαγούν από το ναζιστικό καθεστώς «από μέσα». Το καλοκαίρι, το έργο της αντίστασης έπρεπε να διακοπεί επειδή τα αγόρια της ομάδας κλήθηκαν εκ νέου στο Ανατολικό Μέτωπο. Μετά την επιστροφή τους στο Μόναχο τον Νοέμβριο του 1942, αύξησαν σημαντικά τη δουλειά τους. Προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή με άλλες ομάδες αντίστασης, να δραστηριοποιηθούν σε άλλες πόλεις εκτός του Μονάχου και κάλεσαν τον πληθυσμό πιο άμεσα να αντισταθεί στο καθεστώς. Το 5ο φυλλάδιο διανεμήθηκε τον Ιανουάριο του 1943 στο Μόναχο και σε μερικές άλλες πόλεις της νότιας Γερμανίας. Στις 3 και 4 Φεβρουαρίου ο Βίλλι Γκραφ, ο Χανς Σολ και ο Αλέξανδρος Σμορέλ έγραψαν συνθήματα σε πολλά κτίρια στο Μόναχο όπως «Κάτω ο Χίτλερ», «Χίτλερ ο μαζικός δολοφόνος». Η ίδια δράση επαναλήφθηκε στις 8 και 9 Φεβρουαρίου. Στις 15 Φεβρουαρίου 1943, έφτιαξαν αντίγραφα του 6ου φυλλαδίου τους, οργάνωσαν την αλληλογραφία και έβαλαν περισσότερες επιγραφές κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Σύλληψη και εκτέλεση
Στις 18 Φεβρουαρίου 1943, οι Χανς και Σόφι Σολ συνελήφθησαν ενώ άφηναν φυλλάδια στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και φυλακίστηκαν. Λίγες ώρες αργότερα, ο Βίλλι Γκραφ συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Μόναχο μαζί με την αδερφή του Aνελίζ. Στις 19 Απριλίου 1943, καταδικάστηκε σε θάνατο από το Λαϊκό Δικαστήριο υπό την προεδρία του Ρόλαντ Φράισερ, για έσχατη προδοσία και υποβάθμιση της στρατιωτικής δύναμης υπέρ του εχθρού. Αλλά η απόφαση δεν πραγματοποιήθηκε αμέσως, όπως συνέβη με τον Χανς Σολ, την αδερφή του Σόφι Σολ και τον Χριστόφ Προμπστ, ένα άλλο μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης και πατέρας τριών παιδιών. Η Γκεστάπο ήλπιζε για μήνες να πάρει τα ονόματα των υπόλοιπων συνωμοτών από τον Βίλλι κατά τη διάρκεια πολλών ανακρίσεων. Ενώ ήταν στη φυλακή έγραψε μια επιστολή στους γονείς του:
Βασίλειος Μόστρας
Ο Βασίλειος Μόστρας (Οκτώβριος 1898 - 16 Μαρτίου 1968) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.
Βίλλι Γκραφ
Σύλληψη και εκτέλεση
Ο Βίλλι τελικά αποκεφαλίστηκε στις 12 Οκτωβρίου 1943 στη φυλακή Stadelheim με γκιλοτίνα και θάφτηκε στο νεκροταφείο στο Perlacher Forst. Το 1946 τα λείψανα του εκταφίστηκαν μετά από αίτημα της οικογένειάς του, μεταφέρθηκαν στο Σααρμπρύκεν και τάφηκαν εκ νέου στις 4 Νοεμβρίου στο παλιό νεκροταφείο του St. Johann.
Τιμές
Επτά σχολεία στη Γερμανία έχουν πάρει το όνομά του, μεταξύ των οποίων το Willi-Graf-Gymnasium στο Μόναχο. Μια φοιτητική κατοικία στο Μόναχο τιμά επίσης τον Γκραφ φέρνοντας το όνομά του. Μια αναμνηστική πλάκα τοποθετήθηκε στο Johannishof στο Σααρμπρύκεν, τον τόπο όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια, στις 12 Οκτωβρίου 1990. Το 2003, του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο τίτλος του επίτιμου πολίτη του Σααρμπρύκεν. Μια προτομή του Βίλλι εγκαινιάστηκε το 2004 στο κλιμακοστάσιο του δημαρχείου του St.Johann.
Βασίλειος Μόστρας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημήτριου Μόστρα, συνταγματάρχη του Μηχανικού στον Ελληνικό Στρατό και μετέπειτα εργολάβου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τις οικογένειες Μόστρα, από την Κέρκυρα, και Μελά, και ήταν εγγονός του Σπυρίδωνος Μόστρα, αντιναυάρχου, ανηψιός του Παναγιώτη Δαγκλή και δισέγγονος του Λέοντος Μελά. Αδελφός του ήταν ο Σπυρίδων Δ. Μόστρας.
Βίλλι Γκραφ
Τιμές
Το 2008 ένας δρόμος στην περιοχή Vilich-Müldorf της Βόννης πήρε το όνομά του.
Βασίλειος Μόστρας
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1968. Ήταν παντρεμένος με την Ευφροσύνη Χωρέμη και είχαν αποκτήσει μια κόρη, την Ελένη Μόστρα.
Βίλλι Γκραφ
Τιμές
Στις 27 Δεκεμβρίου 2017 ανακοινώθηκε ότι η Αρχιεπισκοπή του Μονάχου και του Φράιζινγκ (Freising) εξέταζε το ενδεχόμενο διαδικασίας αγιοποίησης του Βίλλι Γκραφ. Από το 2018 μία καμπάνα στην εκκλησία St. Elisabeth του Σααρμπρύκεν είναι αφιερωμένη στη μνήμη του. Τώρα κτυπά κάθε μέρα στις 5 μ.μ., την ώρα του θανάτου του, για τρία λεπτά.
Βασίλειος Μόστρας
Διπλωματική σταδιοδρομία
Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα το 1921, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων προϊστάμενος του τμήματος για τα Δωδεκάνησα του Υπουργείου Εξωτερικών και προϊστάμενος της Α' πολιτικής διεύθυνσης του Υπουργείου Εξωτερικών. Τον Οκτώβριο του 1953 τοποθετήθηκε πρέσβης στο Λονδίνο ενώ τον επόμενο χρόνο ανακλήθηκε στην Ελλάδα σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης να εκτονώσει την δυσφορία της κοινής γνώμης απέναντι στη βρετανική πολιτική. Μετά από διάστημα ενός έτους επέστρεψε στο Λονδίνο. Σύντομα, όμως, και μετά από επιθέσεις του ελληνικού τύπου, η κυβέρνηση τον αντικατέστησε με τον Γεώργιο Σεφέρη. Την αντικατάστασή του, η οποία αποτελούσε δυσμενής εξέλιξη για τον ίδιο και αποδοκιμασία της κυβέρνησης προς το πρόσωπό του, ακολούθησε η παραίτησή του στις στις 10 Απριλίου του 1957, η οποία προκάλεσε την λύπη της αγγλικής διπλωματίας. Υποστηρίζεται, επίσης, ότι η παραίτησή του οφειλόταν σε προσωπικές διαφωνίες σχετικά με την διαχείριση του Κυπριακού Ζητήματος από την ελληνική πλευρά καθώς και σε αντιδράσεις της κυπριακής ηγεσίας σχετικά με την τοποθέτησή του καθώς τον θεωρούσε ακατάλληλο για την θέση αυτή. Ο ίδιος θεωρούσε ότι η αντικατάστασή του οφειλόταν σε ενδοκυβερνητικές συγκρούσεις.
Βίλλι Γκραφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα Κατηγορία:Γερμανοί αντιστασιακοί
Βασίλειος Μόστρας
Διπλωματική σταδιοδρομία
Οι Βρετανοί επίσης θεωρούσαν ότι ο Μόστρας λειτουργούσε υπέρ των δικών τους συμφερόντων, και στα αρχεία του Φόρειν Όφφις που έχουν αποχαρακτηριστεί υπάρχουν πολλές επαινετικές αναφορές για την πολιτική του, καθώς και για τον "σχεδόν απολογητικό" τόνο με τον οποίο κατέθετε διαβήματα, ενώ ο ίδιος ο Μόστρας εξέφραζε παράπονα στους Βρετανούς για την "ακραία" ελληνική προσέγγιση του Κυπριακού ζητήματος.
Υπήρξε συγγραφέας έργου υπό τον τίτλο "Η Μικρασιατική επιχείρησις" (1969, εκδόσεις Ίκαρος).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Οικογένεια Μελά
Γιώργος Ντόλιος
Ο Γιώργος Ντόλιος του Πασχάλη είναι Έλληνας οδοντίατρος, πολιτικός, και πρώην βουλευτής Έβρου με το ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός Εσωτερικών.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το 1955 στην Πυλαία Φερών.
Σπούδασε Οδοντιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε ελεύθερο επάγγελμα στο διάστημα 1981-1995.
Εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής Έβρου με το ΠΑΣΟΚ το 2004, ενώ επανεξελέγη το 2007 και το 2009. Από το Δεκέμβρη του 2009 έως και τον Ιούνιο του 2011 διατέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, αντικαθιστώντας τον παραιτηθέντα Ντίνο Ρόβλια.
Στις Εθνικές Εκλογές του 2012, παρά τα χαμηλά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Ντόλιος κατάφερε να διατηρήσει την κοινοβουλευτική του έδρα. Στις 9 Ιουνίου 2014, μετά από απόφαση του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού Εσωτερικών της Ελλάδας.
Είναι παντρεμένος με την Καλλιόπη Παλατιανού, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Ασπρένας της Νάπολης
Ο Άγιος Ασπρένας ή Άσπρεν, ήταν χριστιανός άγιος του 1ου αιώνα και ο πρώτος επίσκοπος της Νάπολης.
Το Μαρμάρινο Ημερολόγιο της Νάπολης (Calendario Marmoreo di Napoli) πιστοποιεί την ύπαρξη του Άσπρεν και το γεγονός ότι έζησε κατά τη διάρκεια των βασιλείων του Τραϊανού και του Αδριανού. Η επισκοπική του θητεία αναφέρεται ότι διάρκεσε είκοσι τρία χρόνια.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του, αλλά ένας αρχαίος θρύλος υποστηρίζει ότι ο Άγιος Πέτρος, στο δρόμο του προς τη Ρώμη, σταμάτησε στη Νάπολη και θεράπευσε μία ηλικιωμένη γυναίκα από ασθένεια. Τότε πολλοί μεταστράφηκαν στο χριστιανισμό, συμπεριλαμβανομένου του Άσπρεν, που και ο ίδιος θεραπεύτηκε από αρρώστια είτε από τον ίδιο τον Πέτρο είτε από την Καντίντα, την ηλικιωμένη που θεράπευσε ο Πέτρος . Ο θρύλος υποστηρίζει ότι ο Πέτρος έκανε τον Άσπρεν επίσκοπο της Νάπολης και του ζήτησε να κατασκευάσει την Σάντα Μαρία ντελ Πρίνσιπιο, η οποία θα αποτελούσε τη βάση για τη βασιλική της Santa Restituta. Το San Pietro ad Aram λέγεται επίσης ότι χτίστηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Μετά το θάνατο του Άσπρεν, του αποδόθηκαν πολλά θαύματα και ο τάφος του έγινε στη Σάντα Μαρία ντελ Πρίνσιπιο, αν και ορισμένοι μελετητές δηλώνουν ότι ο τάφος του βρισκόταν στις κατακόμβες του Αγίου Τζενάρο) . Ο Ιωάννης Δ΄, Επίσκοπος της Νάπολης, μετέφερε τα λείψανα του στη βασιλική της Santa Restituta, στο παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άσπρεν). Ο Άσπρεν ονομάστηκε ο δεύτερος (το 1673) της μεγάλης ομάδας περισσότερων από 50 προστατών αγίων της Νάπολης (ο Άγιος Τζενάρρο είναι ο πρώτος).
Γιάννης Τομαράς
Ο Γιάννης Τομαράς είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Μεγάλωσε στην περιοχή Θυμαράκια στα Κάτω Πατήσια και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Α.Ο. Θυμαρακίων από τον οποίο το 1969 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό.
Τίτλοι
Με τον Παναθηναϊκό κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα: 1969, 1970, 1972, 1977.
Διεθνής
Το 1967 χρίστηκε διεθνής με την Ολυμπιακή Εθνική ομάδα στους δύο αγώνες για το προολυμπιακό τουρνουά με την Αν. Γερμανία.
Επίσης, πριν από τον τραυματισμό του, αγωνίστηκε τρεις φορές με την Εθνική Ελλάδος το 1970-1971.
Παραπομπές
Τομαρας Γιαννης Τομαρας Γιαννης Τομαρας Γιαννης Τ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Ο. Ήφαιστου Περιστερίου
Κάρελ Τσάπεκ
Ο Κάρελ Τσάπεκ (Karel Čapek, 9 Ιανουαρίου 1890 - 25 Δεκεμβρίου 1938) ήταν Τσέχος μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, γεννημένος στο Μάλε Σβατονόβιτσε της ανατολικής Βοημίας το 1890. Γιος γιατρού, ήταν μέλος μιας ταλαντούχας οικογένειας που περιελάμβανε το μεγαλύτερο αδελφό του Γιόζεφ (1887-1945), ο οποίος, πέραν από συνεργάτης στο γράψιμο των έργων του, ήταν και έξοχος ζωγράφος, σκηνογράφος και κριτικός τέχνης.
Τα πνευματικά ενδιαφέροντα του Τσάπεκ, σε συνδυασμό με τις καλλιτεχνικές τάσεις του, τον έφεραν στην Πράγα, το Παρίσι και το Βερολίνο. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Πράγας, έγινε θαυμαστής των ιδεών του Γουΐλιαμ Τζέιμς και του Τζον Ντιούι (John Dewey) και πήρε το διδακτορικό δίπλωμα το 1917, γράφοντας μια διατριβή σχετικά με τις φιλοσοφικές θέσεις του Πραγματισμού. Μετά την αποφοίτησή του, συνεργάστηκε με τον αδελφό του σε συλλογές διηγημάτων. Πήρε ακόμη μέρος στην πολιτική αναγέννηση της χώρας του, με πίστη στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.
Αν και η διεθνής φήμη του στηρίχτηκε κυρίως στα θεατρικά έργα του, το λογοτεχνικό έργο του Τσάπεκ εκτείνεται και πέρα από το θέατρο. Δημοσίευσε μια συλλογή διηγημάτων, γεμάτα από νεανική απαισιοδοξία ("Το Χρήμα και άλλες ιστορίες", 1921), δύο φανταστικές ιστορίες ("Η φάμπρικα του απόλυτου", 1922 και "Κρακατίτης", 1924), που θυμίζουν το σύγχρονο επιστημονικό μυθιστόρημα του Ουέλς (H. G. Wells), ένα τόμο μύθους και μια ιστορία μυστηρίου ("Διηγήματα μιας τσέπης"). Ιδιαίτερη επιτυχία σημείωσε η μυθιστορηματική τριλογία του: "Χόρντουμπαλ" (1933), "Μετέωρο" (1935) και "Μια συνηθισμένη ζωή" (1936), όπου ο συγγραφέας διηγείται την ίδια ιστορία από τρεις διαφορετικές σκοπιές. Η τριλογία αυτή αποτελεί μια από τις πιο πετυχημένες προσπάθειες στο φιλοσοφικό μυθιστόρημα.
Με την καυστική σάτιρα "Πόλεμος με τις σαλαμάνδρες" (1936), ο Τσάπεκ εκφράζει τις αντιλήψεις του για τα αποτελέσματα της σύγχρονης επιστήμης, ενώ στην "Πρώτη ομάδα διάσωσης" (1937) εκδηλώνει τις κοινωνικές ιδέες του. Το έργο του "Η Απάτη", με θέμα τον τσαρλατανισμό της κοινωνίας, παρέμεινε ατέλειωτο, όταν πέθανε ξαφνικά από πνευμονία ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1938, προσπαθώντας ν' αποφύγει τη δίωξη της χιτλερικής Γκεστάπο. Πλήρωσε όμως αργότερα ο αδελφός του Γιόζεφ, που πέθανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν (1945).
Το πολιτικό ενδιαφέρον του Κάρελ Τσάπεκ για τα προβλήματα της Τσεχοσλοβακίας εκδηλώνεται στο τρίτομο έργο του "Συνομιλίες με τον Τ. Γκ. Μάζαρυκ" (1928 - 1935), μια κλασική βιογραφία του φίλου του Τόμας Μάζαρικ, πρώτου Προέδρου της Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας, με τα δημοκρατικά ιδεώδη του οποίου ταυτιζόταν.
Στα θεατρικά έργα που έγραψε ο Τσάπεκ, μόνος ή σε συνεργασία με τον αδελφό του, εκφράζει τα ίδια κοινωνικά ενδιαφέροντα που διοχέτευε και στα μυθιστορήματά του. Η εξπρεσιονιστική κίνηση στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης κέντρισε το ενδιαφέρον του. Το θεατρικό έργο του "R.U.R." (Διεθνικά Ρομπότ του Ρόσσουμ), που έγραψε το 1920 και που αποτελεί δίχως άλλο τη μεγαλύτερη επιτυχία του, καθώς και "Η Ζωή των Εντόμων" (1921), χάρισαν στον Τσάπεκ παγκόσμια φήμη.
Τα "Ρομπότ" (R.U.R.) τα εμπνεύστηκε από ένα εβραϊκό μύθο για ένα μηχανικό άνθρωπο (γκόλεμ) στη μεσαιωνική Πράγα. Φαντάστηκε ένα κόσμο μηχανοποιημένο, όπου κάθε δουλειά γίνεται από ανθρώπους-μηχανές. Τους τεχνητούς αυτούς ανθρώπους τους ονόμασε "ρομπότ", ένα νεολογισμό από την τσέχικη λέξη "robota" (= εργασία), που καθιερώθηκε διεθνώς, όταν το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο της Πράγας το 1921. Η υπόθεση του έργου ήταν ένα επίκαιρο μήνυμα για τον κίνδυνο του μηχανοποιημένου πολιτισμού. Στη "Ζωή των Εντόμων", ο Τσάπεκ - σε συνεργασία με τον αδελφό του - δίνει με εξπρεσιονιστική φαντασία μια εικόνα της ζωής των εντόμων, με την οποία παραλληλίζει τις μωρίες και τη ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής.
'Ενα άλλο δραματικό έργο του Τσάπεκ, "Η Υπόθεση Μακροπούλου" (1923) - που έγινε αργότερα όπερα από τον Λέος Γιάνατσεκ (Leos Janacek, 1854 - 1928) - σατιρίζει τον πόθο του ανθρώπου για την αθανασία. Το έργο με τον τίτλο "Αδάμ ο Δημιουργός" (1927), που έγραψε με τον αδελφό του, είναι ένα φιλοσοφικό δράμα, όπου δείχνει τον Άνθρωπο - Αδάμ να καταστρέφει τον κόσμο και να επιχειρεί να τον ξαναδημιουργήσει με συνθήκες καλύτερες. Εδώ ο συγγραφέας καθιερώνει τον άνθρωπο ως θεμελιακό στοιχείο του σύμπαντος.
Ο Τσάπεκ συνέχισε να προκαλεί με κοινωνικές διαμαρτυρίες, γράφοντας τη "Λευκή Μάστιγα" (1937), μια επίθεση κατά του ολοκληρωτισμού, και τη "Μάνα" (1938), μια προειδοποίηση για τον πόλεμο που πλησίαζε. Η "Δύναμη και Δόξα" (1938) είναι ένα οργισμένο ξέσπασμα ενάντια στους δικτάτορες και σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού.
Όλα τα έργα του Τσάπεκ αποδείχνουν τη μεγάλη θεατρική του δεξιοτεχνία, που τη συνεπικουρούσαν έξοχα οι εξπρεσιονιστικές και φουτουριστικές σκηνογραφίες του αδελφού του. Τα έργα του διακρίνονται για το βαθύ κοινωνικό αίσθημα και τον ειρωνικό σκεπτικισμό τους και προδίδουν την έντονη επίδραση του Μπερξόν και των Αμερικανών πραγματιστών. Είναι αναμφίβολο, ότι τα έργα του Τσάπεκ έκαναν το θέατρο της Τσεχοσλοβακίας από τα πιο ζωτικά της προπολεμικής Ευρώπης.
Ντόροθι Κρόουφουτ Χότζκιν
Η Ντόροθι Κρόουφουτ Χότζκιν (Dorothy Crowfoot Hodgkin, Κάιρο, 12 Μαΐου 1910 - Σίπστον-ον-Στόουρ, Αγγλία, 29 Ιουλίου 1994) ήταν Βρετανίδα βιοχημικός. Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1964 για την ανάλυση της δομής της βιταμίνης Β12. Το 1987 της δόθηκε το βραβείο Ειρήνης Λένιν.
Βιογραφικό
Από το 1928 έως το 1932 σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Στη συνέχεια πήγε στο Κέμπριτζ όπου έκανε το διδακτορικό της επάνω στις στερόλες υπό την καθοδήγηση του Τζον Ντέσμοντ Μπερνάλ (John Desmond Bernal), ο οποίος επηρέασε τόσο την επιστημονική όσο και την πολιτική της σκέψη. Εκεί γνώρισε τη νέα τότε μέθοδο της κρυσταλλογραφίας ακτίνων X που στη συνέχεια θα χρησιμοποιούσε και θα βελτίωνε για την έρευνα της. Μαζί με τον Μπερνάλ φωτογράφησαν με αυτή τη μέθοδο για πρώτη φορά μεμονομένους κρύσταλλους μιας βιολογικής ουσίας, της πεψίνης.
Το 1932 η Χότζκιν επέστρεψε ως καθηγήτρια στο κολέγιο Σόμερβιλ της Οξφόρδης. Ανάμεσα στις φοιτήτριές της το 1946/47 ήταν και η μετέπειτα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία και τοποθέτησε ένα πορτρέτο της παλιάς της καθηγήτριας στο πρωθυπουργικό της γραφείο. Το 1932 η Χότζκιν ξεκίνησε και τη χημική ανάλυση της ινσουλίνης, μια εργασία που θα διαρκούσε 35 χρόνια μέχρι να βελτιωθεί αρκετά η τεχνολογία της κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ ώστε να μπορέσει να αποκαλυφθεί πλήρως η δομή του πολύπλοκου αυτού μορίου.
Το 1937 παντρεύτηκε τον πολιτικό επιστήμονα Τόμας Λάιονελ Χότζκιν (Thomas Lionel Hodgin), με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά, τον Λούκ (1938), την Ελίζαμπεθ (1941) και τον Τόμπι (1946). Ύστερα από τη γέννα του πρώτου της παιδιού και σε ηλικία μόλις 24 ετών αρρώστησε βαριά από ρευματοειδή αρθρίτιδα. Εξαιτίας των επιπτώσεων της αρρώστιας θα κατέληγε αργότερα να χρησιμοποιεί για μεγάλα διαστήματα αναπηρική καρέκλα αλλά αυτό δεν την κράτησε μακριά από την ενασχόληση με την έρευνα. Το 1945 μαζί με τους συναδέλφους της ανέλυσαν τη δομή της πενικιλίνης, ανατρέποντας τις επιστημονικές πεποιθήσεις της εποχής με το να δείξουν πως περιείχε ένα δακτύλιο β-λακτάμης.
Το 1947 έγινε μόλις η τρίτη γυναίκα που έγινε δεκτή στη Βασιλική Ακαδημία. Το 1962 η Χότζκιν συμμετείχε στη διάσκεψη Πάγκουας (Pugwash) και δραστηριοποιήθηκε προς την επίτευξη κατανόησης και συνεργασίας ανάμεσα στους επιστήμονες του Ανατολικού μπλοκ και της Δύσης.
Πέθανε στις 29 Ιουλίου 1994 σε ηλικία 84 ετών στο σπίτι της στο Γουόρικσαιρ (Warwickshire) από καρδιακές επιπλοκές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Βρετανοί επιστήμονες Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Μεσογειακοί Αγώνες 1993
Οι ΧΙΙ Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στην πόλη Ρουσιγιόν της Γαλλίας από τις 16 ως τις 27 Ιουνίου 1993. Σε μια προσπάθεια να αναβαθμιστούν, διεξήχθησαν μόλις δύο χρόνια μετά τους ΧΙ αγώνες της Αθήνας, ώστε στο εξής να διεξάγονται την μεταολυμπιακή χρονιά και όχι την προολυμπιακή.
Συμμετείχαν 2.598 αθλητές: 1.994 άνδρες και 604 γυναίκες από 19 χώρες της Μεσογείου σε 24 αθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1993 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1993
350
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 350 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 350 (CCCL ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Σεργίου και Νιγρινιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1103 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 350 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Ιωάννης Σκρίμπα
Ο Άγιος Ιωάννης ο Σκρίμπα (ο γραμματικός), (πέθανε το 849), ονομαζόταν ειρηνιστής και γνωστός στα ιταλικά ως Giovanni d'Acquarola ή Giovanni Scriba , ήταν επίσκοπος της Νάπολης ως Ιωάννης Δ΄ από το 838 μέχρι το θάνατό του.
Είναι ένας από τους πολιούχους αγίους της Νάπολης και εορτάζεται στις 22 Ιουνίου. Είχε μεταφέρει τα λείψανα του Αγίου Ασπρένα στην εκκλησία της Santa Restituta στη Νάπολη. Βοήθησε επίσης τον Δούκα Ανδρέα Β΄ στη διαπραγμάτευση του Pactum Sicardi, μιας οικονομικής συνθήκης, με τον Σίκαρντ πρίγκιπα του Μπενεβέντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2005
Το 12ο Βαλκανικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου 2005 έγινε στις 16 Φεβρουαρίου στο Κλειστό Γυμναστήριο Παιανίας με διοργανώτρια πόλη την Αθήνα. Μετείχαν και οι εννιά βαλκανικές χώρες που είναι μέλη της Βαλκανικής Ένωσης Στίβου (ΒΑΑ). Στη βαθμολογία πρώτευσαν η Ελλάδα στους άνδρες και η Ρουμανία στις γυναίκες. Επίσης, απονεμήθηκαν έπαθλα για τον κορυφαίο αθλητή και την κορυφαία αθλήτρια των αγώνων σύμφωνα με τις επιδόσεις που πέτυχαν.
Πηγές
2005 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία Κατηγορία:Στίβος το 2005
Squeak
Η γλώσσα Squeak είναι μια ανοικτού κώδικα αντικειμενοστραφής και ανακλώμενη (reflective) γλώσσα προγραμματισμού. Ο όρος ανακλώμενη αναφέρεται στο γεγονός ότι ο κώδικας ενός προγράμματος γραμμένο στην γλώσσα αυτή, είναι τροποποιήσιμος από τον προγραμματιστή καθώς το πρόγραμμα εκτελείται. Χάρη σε αυτήν την δυνατότητα, κάθε εφαρμογή που μεταφέρεται στο εσωτερικό του περιβάλλοντος του Croquet, γίνεται αυτόματα και άμεσα αντικείμενο συνεργασίας. Για παράδειγμα, μπορούν ταυτόχρονα δύο χρήστες να χειρίζονται το ίδιο παράθυρο και καθώς ο ένας το μετακινεί, ο άλλος να τροποποιεί το μεγεθός του. Αποτελεί εξέλιξη της γλώσσας Smalltalk και είναι διαθέσιμη σε πολλές πλατφόρμες και προγράμματα που παράγονται σε μια πλατφόρμα εκτελούνται πανομοιότυπα και στις υπόλοιπες. Οι δημιουργοί του Croquet επέλεξαν την γλώσσα αυτή διότι θεωρούν τον κώδικα ως ένα ακόμα είδος μέσου και επομένως θα πρέπει να παρουσιάζει τα ίδια χαρακτηριστικά μεταφερσιμότητας με τα άλλα μέσα.
Όπως προαναφέρθηκε, η γλώσσα αυτή δίνει την δυνατότητα επεξεργασίας καθώς εκτελείται. Επιπλέον, μέσα από αυτή την δυνατότητα μπορούν να δημιουργηθούν προγράμματα και συστήματα τα οποία αυτοπροσδιορίζονται, αυτοτροποποιούνται και επομένως εξελίσσονται. Γενικότερα η γλώσσα Squeak αποτελεί ένα ευρύ φάσματος περιβάλλον συγγραφής και λειτουργικότητας με υποστήριξη για δυναμικά αντικείμενα. Επιπλέον, παρέχει γενικευμένους storage allocator και συλλέκτη απορριμάτων (garbage collector).
Πέτρος Λεπενιώτης
Ο Πέτρος Λεπενιώτης είναι Ελληνοκαναδός σχεδιαστής κινούμενων σχεδίων, σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, σεναριογράφος και παραγωγός. Είναι περισσότερο γνωστός για το κινούμενο σχέδιο μικρού μήκους Surly Squirrel του 2005. Προσάρμοσε την μικρού μήκους στην μεγάλου μήκους ταινία Ένας Σκίουρος Σούπερ Ήρωας (The Nut Job), την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος. Κυκλοφόρησε το 2014 από την Open Road Films και την The Weinstein Company. Λόγω της επιτυχίας της ταινίας στα ταμεία των κινηματογράφων, ο Λεπενιώτης και η ομάδα του ToonBox Entertainment (το στούντιο που παρήγαγε την ταινία μεγάλου μήκους του Λεπενιώτη) έδωσαν το πράσινο φως για ένα σίκουελ, το The Nut Job 2: Nutty by Nature, το οποίο κυκλοφόρησε το 2017.
Squeak
Αναφορές
Κατηγορία:Αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού
Πέτρος Λεπενιώτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί Κατηγορία:Animators Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ηλέκτρα (κόμικς)
Η Ηλέκτρα Νάτσιος (Elektra Natchios) είναι φανταστική ηρωίδα που εμφανίζεται στα βιβλία κόμικ αμερικανικού τύπου που εκδίδει η εταιρεία Marvel Comics. Δημιούργημα του Φρανκ Μίλλερ, ο χαρακτήρας της πρωτοπαρουσιάστηκε στο τεύχος Daredevil #168 (Ιανουάριος 1981). Μονοπωλεί το ερωτικό ενδιαφέρον του υπερήρωα πρωταγωνιστή Daredevil, αλλά η βίαιη φύση της και η ζωή του μισθοφόρου που έχει διαλέξει τους χωρίζουν.
Πρόκειται για έναν πολύ καλά εκπαιδευμένο δολοφόνο ελληνικής καταγωγής που έχει επιλέξει ως σήμα κατατεθέν της να κραδαίνει ένα ζευγάρι λεπίδες σάι (παραδοσιακό ιαπωνικό όπλο). Η Ηλέκτρα είναι ένα από τα πλέον δημοφιλή δημιουργήματα του κομίστα Φρανκ Μίλλερ, αλλά οι επόμενοι σεναριογράφοι αναγκάστηκαν να τη χρησιμοποιήσουν με διφορούμενο τρόπο λόγω περιορισμών που η Marvel Comics είχε επιβάλει μετά από συμφωνία με τον Μίλλερ να μη γίνει ουσιαστική χρήση (και ανάσταση) του χαρακτήρα της χωρίς την άδεια του συγγραφέα. Έχει επίσης παρουσιαστεί ως βοηθητικός χαρακτήρας του Wolverine των X-Men, καθώς και σε άλλες σειρές και μίνι σειρές και μεταφορές τους στη μεγάλη οθόνη.
Η Ηλέκτρα είχε την 22η κατάταξη στους Οδηγούς Αγορών Κόμικς ανάμεσα στη λίστα των 100 πιο Σέξυ Ηρωίδων των Κόμικς. Ο Μίλλερ είχε αρχικώς βασίσει το χαρακτήρα της εμφανισιακά στη Λίσα Λύον, μια γυναίκα μπόντυ-μπίλντερ.
Στη ταινία του 2003 Daredevil και στη ταινία που ακολούθησε το 2005 με τίτλο  Elektra, το χαρακτήρα της Ηλέκτρας τον υποδύθηκε η ηθοποιός Τζένιφερ Γκάρνερ. Η ηθοποιός Έλοντυ Γιουνγκ υποδύεται το χαρακτήρα στη δεύτερη σεζόν της σειράς του Netflix με τίτλο Daredevil και στη σειρά The Defenders, που διαδραματίζονται στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel.
Ιστορία εκδόσεων
Μετά από απουσία μιας δεκαετίας, επανεμφανίστηκε στα τεύχη #324-327 του Daredevil (Ιανουάριος-Απρίλιος1994), και αμέσως μετά σε μια μικρής έκτασης εμφάνιση ως βοηθητικός χαρακτήρας στο τεύχος Wolverine (Wolverine, τεύχη #100-106). Ο συγγραφέας του Daredevil Ντ.Τζ.Τσίτσεστερ αφηγήθηκε πώς εκείνος και ο συντάκτης Ραλφ Μάτσιο είχαν [...] «συμμαχήσει στην ιδέα [του να επανέλθει η Ηλέκτρα] αρκετά ανάλαφρα, λίγο εδώ λίγο εκεί, αλλά κανείς μας δεν ήθελε να το κάνει να φαίνεται σαν τρικ. Στις σπάνιες περιπτώσεις που μου δινότανε η ευκαιρία να τη χρησιμοποιήσω με έννομα μέσα, ο Ραλφ δεν είχε πρόβλημα. Όσο όμως μαζεύαμε τις δυνάμεις μας για να δούμε τί θα γίνει στο τεύχος «Πτώση από την Επιείκεια» (Fall From Grace), ο Ραλφ είχε μια αναλαμπή, λέγοντας «Τί θα γινότανε αν φέρναμε πίσω την Ηλέκτρα;» -- κι αυτό φάνηκε να είναι το χαμένο κομμάτι του παζλ που ένωνε όλα τα άλλα στο κεφάλι μου, ενώ γινότανε ο σύνδεσμος για να ενωθούν όλα τα άλλα τόσο καλά όσο ενώθηκαν. Στο μυαλό μου, πάντα σε εκείνη ανήκει ο τίτλος». Αυτό όμως εκνεύρισε τον Φρανκ Μίλλερ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η Marvel του είχε προηγουμένως υποσχεθεί ότι ο χαρακτήρας της δεν θα παρουσιαζόταν σε κάποια έκδοση. Έκτοτε, έχει εμφανιστεί σε δύο επώνυμες σειρές που συνεχίζονται ακόμα, καθώς και διάφορες μίνι σειρές.