cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Ντιούι
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1859 σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, στο Μπέρλινγκτον της Πολιτείας του Βερμόντ των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πατέρας του είχε παντοπωλείο σε αυτή την πόλη των δεκατεσσάρων χιλιάδων κατοίκων. Σε ηλικία μόλις 16 ετών μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Βερμόντ τον Σεπτέμβριο του 1875. Κατά τη διάρκεια αυτού του πρώτου πανεπιστημιακού κύκλου, ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την πολιτική και την κοινωνική φιλοσοφία και πήρε το πτυχίο του (baccalaureate es arts). Στη συνέχεια, όταν του προσφέρθηκε μια θέση εκπαιδευτικού σε ένα σχολείο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Πενσυλβάνιας, την αποδέχτηκε και εγκατέλειψε τη γενέτειρά του για να πάει στο Όιλ Σίτι, όπου δίδασκε επί δύο χρόνια, από το 1879 έως το 1881, λατινικά, άλγεβρα, και φυσικές επιστήμες. Τον χειμώνα του 1881-1882 άφησε τη θέση του και επέστρεψε στο Βερμόντ, όπου δίδαξε για μικρή περίοδο. Μελέτησε τους κλασικούς της φιλοσοφίας υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Χ. Τόρεϊ του Πανεπιστημίου του Βερμόντ. Την άνοιξη του 1882 δημοσίευσε δύο άρθρα στο Journal of Speculative Philosophy. Αυτό σηματοδότησε το ξεκίνημα της πορείας του ως στοχαστή. Μια σύνοψη του πρώτου άρθρου του δημοσιεύτηκε τον επόμενο χρόνο στη Φιλοσοφική Επιθεώρηση. Το φθινόπωρο του 1882, γράφτηκε στο τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, από όπου πήρε το δίπλωμα της φιλοσοφίας το 1884.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1884 ο Ντιούι αναγορεύτηκε διδάκτορας της φιλοσοφίας και λίγο αργότερα έγινε υφηγητής και κατόπιν καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στο Αν Άρμπορ. Το 1886 παντρεύτηκε την Άλις Τσίπμαν, μια φοιτήτρια την οποία είχε γνωρίσει την προηγούμενη χρονιά. Το 1888 εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν για να καταλάβει την έδρα της Ηθικής και Διανοητικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, όπου διηύθυνε το τμήμα φιλοσοφίας επί πέντε χρόνια, μέχρι το 1894. Ο Ντιούι ήταν τότε μόλις τριάντα δύο χρονών. Θαύμαζε τα έργα του Γ. Τζέιμς και του Τζ. Χ. Μιντ, που ήταν συνάδελφός του. Ήταν πεπεισμένος ότι ο ιδεαλισμός ήταν ξεπερασμένος πια. Έκλινε, κατά συνέπεια, προς την κοινωνική φιλοσοφία και έγραφε για την αναγκαιότητα των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων.
Το 1894 ο Ντιούι διορίστηκε καθηγητής της φιλοσοφίας και διευθυντής του Τμήματος Φιλοσοφίας, Ψυχολογίας και Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου· ο Ντιούι ανέλαβε να οργανώσει και να εδραιώσει αυτό το τμήμα, το οποίο είχε ζωή μόλις τεσσάρων χρόνων. Το Τμήμα της Παιδαγωγικής ιδρύθηκε το 1895 και ο Ντιούι άρχισε να παραδίδει εκεί μαθήματα. Διδάσκονταν εκεί, κυρίως, ο Γιόχαν Χάινριχ Πεσταλότσι και ο Χέρμπαρτ. Μαζί με τη γυναίκα του ο Ντιούι δημιούργησε, τον Ιανουάριο του 1896, το University Elementary School (πιο γνωστό με τις ονομασίες Dewey School ή Laboratory School), που ήταν το πειραματικό σχολείο του τμήματος Παιδαγωγικής. Ξεκίνησε με 12 μαθητές! Το σχολείο λειτούργησε επτά χρόνια, από το 1896 έως το 1903. Ήταν μια δημοκρατία σε μικρογραφία. Ο Ντιούι διηύθυνε το σχολείο με τη βοήθεια της γυναίκας του και συμπεριφερόταν προς τους εκπαιδευτικούς σαν συνάδελφός τους. Σε εβδομαδιαίες συγκεντρώσεις συζητούσαν το αναλυτικό πρόγραμμα και οι εκπαιδευτικοί είχαν στη διάθεσή τους ελεύθερα διαστήματα για να συζητούν μεταξύ τους για τη δουλειά τους. Τα μαθήματα ξεκινούσαν συχνά με συζητήσεις ανάμεσα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς γύρω από την εργασία που είχε γίνει ή επρόκειτο να γίνει, ενώ δινόταν, επίσης, έμφαση στην εκμάθηση της δημοκρατικής συμμετοχής.
Τον ίδιο χρόνο διορίστηκε καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια, όπου επρόκειτο να παραμείνει μέχρι τον θάνατό του, το 1952. Ο Ντιούι παρέδιδε ένα ή δύο μαθήματα στο Teachers College μεταξύ 1905 και 1914. ήταν όμως περισσότερο παρών στον εκπαιδευτικό τομέα. Έγραψε μαζί με την κόρη του, Έβελιν, το Schools of Tomorrow, που δημοσιεύτηκε το 1915. Ξεκίνησε το 1916 τη συγγραφή του βιβλίου του Democracy and Education, το οποίο εκφράζει καλύτερα από όλα τα υπόλοιπα τη φιλοσοφία του σχετικά με την παιδεία. Ωστόσο, το βιβλίο με τον τίτλο How We Think (1910, αναθεώρηση το 1933) ήταν αυτό που γοήτευσε τον κόσμο της εκπαίδευσης την εποχή εκείνη. Ο Ντιούι αναλύει σε αυτό μια μέθοδο εμπεριστατωμένης σκέψης, την αντίληψή του για τη μέθοδο σε πέντε στάδια, η οποία και υιοθετήθηκε από τα προοδευτικά σχολεία της εποχής. Στα κείμενά του ο Ντιούι ανέπτυσσε όχι μια θεωρητική φιλοσοφία της παιδείας, αλλά μια πραγματιστική, βασισμένη στην εκτίμηση των βιωμένων στο σχολικό σύστημα προβλημάτων.
Προσκεκλημένος να διδάξει στο Τμήμα Φιλοσοφίας στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας (Τόκιο) το 1919, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να επεξεργαστεί τις ιδέες του και να γράψει το πολύ σημαντικό του έργο Reconstruction in Philosophy (1919). Πέρασε δύο χρόνια στην Κίνα και την Ιαπωνία, και κατόπιν επέστρεψε, το 1921, στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Κατά τις δεκαετίες ’20 και ’30 ο Ντιούι έγραψε πάρα πολλά γύρω από τα προβλήματα της δημοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και η φήμη και η επίδρασή των απόψεών του συνεχώς μεγάλωνε. Το Τμήμα της Φιλοσοφίας μετονομάστηκε σε Τμήμα Ντιούι.
To 1930, σε ηλικία 70 ετών, ζήτησε να βγει σε σύνταξη. Η αίτησή του έγινε δεκτή, ενώ παράλληλα του απονεμήθηκε ο τίτλος του ομότιμου καθηγητή με έδρα: είχε, βέβαια, τη δυνατότητα να έρχεται σε επαφή με τους φοιτητές και τους ερευνητές χωρίς να υποχρεούται να διδάσκει. Συνέχισε για εννιά χρόνια αυτή τη δραστηριότητα, που του άρεσε ιδιαίτερα. Το Experience and Education εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1939 από τις εκδόσεις ΜακΜίλαν: ο Ντιούι ήταν τότε 79 ετών! Το έργο του συνέχισε να προκαλεί αντιδράσεις και οι οπαδοί του παραδοσιακού ρεύματος όπως οι Χάτσινς, Άντλερ και Μάριτεν ήταν μάλλον αλλεργικοί απέναντι στις κοινωνικά προοδευτικές προτάσεις των Ντιούι, Κίλπατρικ και Χουκ.
Στη συνέχεια, το 1939, ο Ντιούι ζήτησε να μετατραπεί η θέση του σε απλή έδρα καθηγητή της φιλοσοφίας. Αξιοποίησε αυτή την περίοδο για να επανεξετάσει τα ήδη δημοσιευμένα βιβλία του και να γράψει πολυάριθμα άρθρα. Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1946 σε ηλικία 86 χρονών. Όταν πέθανε, το 1952 στη Νέα Υόρκη, η εφημερίδα The New York Times ανήγγειλαν το θάνατο του πατέρα της προοδευτικής εκπαίδευσης.
Ο Ντιούι και η εκπαίδευση
Εκείνη την εποχή τα αμερικάνικα σχολεία είχαν κακή φήμη. Οι συνθήκες λοιπόν ήταν κατάλληλες για να προωθηθούν καινούριες ιδέες για την παιδεία. Ο Ντιούι συνέλαβε τότε ένα σχέδιο δράσης για να κάνει το σχολείο πιο ενδιαφέρον και πιο αξιόπιστο στο πλαίσιο της επιστημονικής έρευνας. Το 1896 δημιούργησε, με τη βοήθεια της γυναίκας του, ένα σχολείο-εργαστήρι ξεκινώντας από ένα προοδευτικό θεωρητικό υπόβαθρο. πειραματίστηκε με τις ιδέες του επτά ολόκληρα χρόνια και αφιέρωσε τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες από τη ζωή του στην τελειοποίηση της φιλοσοφίας του για την εκπαίδευση. Ήταν πεπεισμένος ότι οι ερευνητές της εκπαίδευσης έχουν ανάγκη από ένα τέτοιο σχολείο-εργαστήρι για να δοκιμάζουν και να παρουσιάζουν πρακτικά τα αποτελέσματα των θεωρητικών εργασιών τους. Αυτό έδινε, επίσης, στον Ντιούι τη δυνατότητα να αποδείξει πως η εκπαίδευση μπορούσε να αποτελέσει ένα πεδίο επιστημονικής έρευνας.
Ο Ντιούι πρότεινε μια εκπαιδευτική θεωρία, η οποία καθοριζόταν από τις φυσιολογικές και κοινωνικές της ρίζες. Επηρεασμένος από τον Κάρολο Δαρβίνο, τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, τον Γιόχαν Χάινριχ Πεσταλότσι, τον Γιόχαν Φρίντριχ Χέρμπαρτ και τον Φρίντριχ Φρέμπελ, ο Ντιούι υποστήριζε ότι η εκπαίδευση θα έπρεπε να τοποθετείται μέσα στη φυσική ανάπτυξη του ανθρώπινου είδους. Θα έπρεπε, κατά την άποψή του, να συμφιλιωθούν οι παραδοσιακοί δυϊσμοί, όπως το σώμα και το πνεύμα, το σώμα και η ψυχή, το πνεύμα και η πράξη, το ψυχολογικό και το κοινωνικό, το άτομο και η κοινωνία, ο μαθητής και το πρόγραμμα σπουδών, οι σκοποί και τα μέσα, η θεωρία και η πράξη, ο ελεύθερος χρόνος και η εργασία, η χειρωνακτική και η πνευματική δραστηριότητα, ο άνθρωπος και η φύση. Προσδιορίζει τον βασικό στόχο της εκπαίδευσης, όπως το αναφέρει το σχέδιο οργάνωσης του σχολείου-εργαστηρίου, με τον ακόλουθο τρόπο:
Άτομο και κοινωνία
μικρογραφία|[[Γραμματόσημο των ΗΠΑ με τον Τζον Ντιούι (1968)]] Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη θέση του Ντιούι σχετικά με την εκπαίδευση, θα πρέπει να μην ξεχνάμε ότι η ανάπτυξη του ατόμου περνά μέσα από την ανάπτυξη της κοινωνίας και αντίστροφα. Το ένα εξαρτάται κατά συνέπεια από το άλλο. Αυτή η διαλεκτική προέρχεται χωρίς αμφιβολία από το ενδιαφέρον που έδειχνε ο Ντιούι για τη σκέψη του Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ. Ο Ντιούι υιοθέτησε την εγελιανή συνάρτηση του υποκειμένου και του αντικειμένου, της ύλης και του πνεύματος, του θεϊκού και του ανθρώπινου. Στη συνέχεια, υπό την επίδραση του Γουίλιαμ Τζέιμς (Principles of Psycology), ο Ντιούι άρχισε να αντιλαμβάνεται το άτομο ως έναν οργανισμό που βρίσκεται σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Ο Ντιούι απέρριπτε την παραδοσιακή αντίληψη της λογικής ως οντότητας αποκομμένης από τη φύση. Τελικά, επηρεασμένος από τον Τζορτζ Χέρμπερτ Μιντ, ο Ντιούι προσέδιδε μια κοινωνική διάσταση στη φιλοσοφία του, πράγμα που κατέληγε σε ένα αρκετά διαλεκτικό και οργανικό αποτέλεσμα: η ατομική λογική είναι κοινωνική, η φύση είναι κοινωνική και η κοινωνία είναι φυσική. Εν ολίγοις ο Ντιούι θεωρεί ότι υπάρχει συνέχεια ανάμεσα στο νου και το σώμα, το άτομο και την κοινωνία. Απέρριπτε πολύ απλά τους παραδοσιακούς δυϊσμούς και η εκπαίδευση αναγκαστικά, δεδομένου του μάλλον κυκλικού πλαισίου της, αποτελεί γι' αυτόν μια διάσταση της ζωής.
Ανθρωπισμός
Ο Ντιούι ήταν άθεος και ανθρωπιστής. Συμμετείχε σε μια πληθώρα ανθρωπιστικών δραστηριοτήτων από το 1930 εως το 1950, ενώ ήταν από τους πρώτους που υπόγραψαν το Ανθρωπιστικό μανιφέστο του 1933.
Οι απόψεις του για τον ανθρωπισμό συνοψίζονται με δικά του λόγια ως εξής:
"Ο ανθρώπισμός για μένα είναι διεύρυνση, όχι συστολή της ανθρώπινης ζωής, μια διεύρυνση κατά την οποία η φύση και η επιστήμη είναι πρόθυμοι υπηρέτες του ανθρώπινου καλού."
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Ανθρωπιστές Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Πολιτισμός του Βερμόντ
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1988-89
Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1988-89 ήταν το τριακοστό τέταρτο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η ΑΚ Μίλαν για τρίτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Στεάουα Βουκουρεστίου με σκορ 4-0. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου, στη Βαρκελώνη και τον παρακολούθησαν 97.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1988 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1989
Μαρία της Αντιόχειας (1145-1182)
Η Μαρία της Αντιόχειας (1145 - 1182) από τον Οίκο του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν σύζυγος του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.
Βίος
Η Μαρία της Αντιόχειας γεννήθηκε το 1145. Ήταν κόρη του Ραϋμόνδου του Πουατιέ και της Κωνσταντίας της Αντιόχειας. Παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό τα Χριστούγεννα του 1161. Η μόνη ανάμειξη της Μαρίας στα πολιτικά πράγματα κατά τη βασιλεία του συζύγου της ήταν όταν ένας διερμηνέας, ο Ααρών Ισαάκιος κατά της διάρκεια ακρόασης πρεσβευτικής αποστολής, συμβούλευσε τους ξένους πρέσβεις να μην αποδεχθούν πολύ γρήγορα τις προτάσεις του αυτοκράτορα, αλλά η Μαρία κατάλαβε τι ειπώθηκε και αποκάλυψε την προδοσία του διερμηνέα στο σύζυγό της. Τότε εκείνος έβαλε και τον τύφλωσαν.
Για αρκετά χρόνια ήταν άτεκνη, αλλά μετά από μια αποβολή τον Σεπτέμβριο του 1169 έγινε μητέρα του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού. Ο σύζυγός της έλαβε όλα εκείνα τα μέτρα με τα οποία θα κατοχύρωνε τον γιο του ως διάδοχο και την αφοσίωση στο πρόσωπό του: η Μαρία θα έπρεπε να γίνει μοναχή και κυρίως να μην ξαναπαντρευτεί. Πράγματι μετά τον θάνατο του συζύγου της έγινε μοναχή ονόματι Ξένη. Έντονες υπήρξαν οι φήμες πως είχε εραστή, έναν ανιψιό του συζύγου της, τον πρωτοσέβαστο και πρωτοβεστιάριο Αλέξιο Κομνηνό.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της ήταν όχι ιδιαίτερα δημοφιλής ως αντιβασίλισσα του νεαρού της γιου Αλέξιου Β΄ Κομνηνού, ενώ αντιμετώπισε την αντιπάθεια της πρόγονής της Μαρίας της Πορφυρογέννητης. Η Μαρία η Πορφυρογέννητη υποκίνησε κίνημα σε βάρος της μητριάς της: αναθεματίστηκε αυτή κι ο εραστής της από κάποιον ιερέα στον ιππόδρομο.
Το τέλος της
Ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός, εξάδελφος του Μανουήλ, κατηγόρησε τη Μαρία για συνωμοσία εναντίον του γιου της και για διαφθορά της καθαρότητας του στέμματος λόγω της σχέσης της με τον πρωτοσέβαστο. Όταν ο Ανδρόνικος Α΄ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ζήτησε -ανεπιτυχώς- από τρεις δικαστές του velum να την καταδικάσουν για προδοσία και η Μαρία κατέφυγε στη βοήθεια του γαμπρού της Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας, ζητώντας του να λεηλατήσει περιοχές γύρω από το Βελιγράδι. Τελικά καταδικάστηκε για προδοσία σε φυλάκιση σε μια μικρή φυλακή κοντά στη Χρυσή Πύλη. Ο Αλέξιος Β΄ υπέγραψε την καταδικαστική απόφαση σε θάνατο της μητέρας του. Όμως η εκτέλεση αναβλήθηκε λόγω της άρνησης του γιου του Ανδρόνικου Μανουήλ και του γαμπρού του Γεωργίου να την εκτελέσουν. Τελικά στα τέλη του 1182 στραγγαλίστηκε και θάφτηκε στην ακτή.
Μετά το θάνατό της ο Ανδρόνικος Α΄ έβαλε να τη ζωγραφίσουν στα δημόσια πορτραίτα της ως μια ρυτιδωμένη γριά γυναίκα αν συνέβαινε ποτέ ο λαός να την συμπαθήσει.
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Παντζάμπ
Ιστορία
Ο πολιτισμός του Παντζάμπ, με κέντρο την πόλη Χαράπα, είναι από τους αρχαιότερους της Ασίας και είχε αναπτυχθεί από τα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ. Αργότερα άρχισαν οι εισβολές των Ινδοαρίων, για τις οποίες υπάρχουν ενδείξεις στη Ριγκβέδα, γεγονός που τοποθετεί την έναρξη αυτών των εγκαταστάσεων στο 1500 π.Χ.
Επί βασιλείας Δαρείου Α΄, το δυτικό Παντζάμπ προσαρτήθηκε στο βασίλειο των Αχαιμενιδών της Περσίας. Μάλιστα, η περιοχή του Παντζάμπ υποχρεώθηκε να προμηθεύει με ξυλεία τα περσικά βασιλικά ανάκτορα. Το 326 το κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος, οι στρατιές των διαδόχων του οποίου εγκατέλειψαν την περιοχή το 317 π.Χ., οπότε το Παντζάμπ προσαρτήθηκε στην Αυτοκρατορία των Μαουρύα. Από τον 4ο ως τον 11ο αι. μ.Χ., στην περιοχή εισέβαλαν Εφθαλίτες Ούννοι, Άραβες, Τούρκοι και Αφγανοί. Οι τρεις τελευταίοι διέδωσαν τον Ισλαμισμό. Το 1525 μ.Χ., μετά την ήττα του σουλτάνου του Δελχί, το Παντζάμπ κατελήφθη από τους Μογγόλους, εντασσόμενο στην Αυτοκρατορία των Μουγκάλ.
Από τον 15ο αιώνα αναπτυσσόταν στην περιοχή η ινδουιστική αίρεση των Σιχ, οι οποίοι ίδρυσαν πολλά ανεξάρτητα βασίλεια στην περιοχή, ώσπου διαλύθηκε η μογγολική αυτοκρατορία. Τα βασίλεια των Σιχ ενώθηκαν σε ένα, με πρωτεύουσα τη Λαχώρη, υπό την ηγεσία του Ραντζίτ Σινγκ. Μετά τον θάνατό του, από το 1845 ως το 1846 και από το 1848 ως το 1849, έγιναν εξεγέρσεις γνωστές ως "πόλεμοι των Σιχ", αλλά το Παντζάμπ περιήλθε στον έλεγχο της Βρετανικής Εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών. Το 1947 η περιοχή μοιράστηκε με θρησκευτικά κριτήρια, μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν, γιατί στο ανατολικό τμήμα κατοικούν κυρίως Ινδουιστές, ενώ στο δυτικό κυρίως Μουσουλμάνοι. Το 1966 ιδρύθηκε στο ινδικό Παντζάμπ το κρατίδιο Χαρυάνα, με πρωτεύουσα το Τσαντιγκάρ.
Γεωγραφία-Κλίμα
Το Παντζάμπ είναι εύφορο. Η περιοχή είναι κυρίως πεδινή, με λόφους προς τη Δύση και προς τον Βορρά. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με πολύ θερμά καλοκαίρια και σχετικά ήπιους χειμώνες. Οι νοτιοδυτικές περιοχές ήταν άγονες, αλλά σε αυτές έγιναν αρδευτικά έργα. Η περιοχή είναι τόπος σιτοκαλλιέργειας, ρυζοκαλλιέργειας και παραγωγής βαμβακιού, ζαχαροκάλαμου και εσπεριδοειδών. Από εκεί προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος της γεωργικής παραγωγής της Ινδίας και του Πακιστάν. Υπάρχει επίσης κτηνοτροφία (πρόβατα και καμήλες), βιοτεχνία και βιομηχανία ειδών υφαντουργίας και διατροφής.
Θρησκείες
Το Παντζάμπ είναι η κοιτίδα και έδρα του Σιχισμού, με πρωτεύουσα το Αμριτσάρ. Οι Σιχ υπολογίζονται σήμερα σε 23 εκατομμύρια. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλοί Ινδουιστές και Μουσουλμάνοι στην περιοχή.
Γλώσσες
Στη γεωγραφική περιοχή του Παντζάμπ κυριαρχεί η γλώσσα παντζάμπι, η οποία ανήκει στην κατηγορία των ινδοευρωπαϊκών. Αποτελεί τη μητρική γλώσσα του 75,23% της επαρχίας Πουντζάμπ στο Πακιστάν, ενώ ομιλείται από το 91.69% της πολιτείας Παντζάμπ στην Ινδία.
Μεγάλες πόλεις
thumb|250px|right| Ο χρυσός ναός των Σιχ στο Αμριτσάρ τη νύχτα.
Στο ινδικό μέρος του Παντζάμπ οι σημαντικότερες πόλεις είναι οι εξής: Τσαντιγκάρ, Αμριτσάρ, Τζουλουντούρ, Λουντιάνα, Πατιάλα, Μπατάλα, Μπατίντα, Φεροζεπούρ και Χοζιαρπούρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Πακιστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ινδίας
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004
thumb|250px|Ο αρχηγός της εθνικής Ελλάδας Θοδωρής Ζαγοράκης (αριστερά) σηκώνει το τρόπαιο μετά τη λήξη του τελικού Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004, ή αλλιώς Euro 2004, διεξήχθη στα γήπεδα της Πορτογαλίας, από τις 12 Ιουνίου ως τις 4 Ιουλίου 2004. Ήταν η 12η διοργάνωση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της UEFA και πήραν μέρος 16 εθνικές ομάδες. Απo αυτές, η Πορτογαλία προκρίθηκε αυτόματα ως διοργανώτρια χώρα, ενώ οι υπόλοιπες 15 πέρασαν από την προκριματική φάση, στην οποία μετείχαν 50 ομάδες.
Το τρόπαιο κατέκτησε η Ελλάδα, ενάντια σε όλα τα προγνωστικά. Μετείχε μόλις για δεύτερη φορά σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (μετά το 1980) και ήταν ένα από τα αουτσάιντερ του τουρνουά. Έκανε την πρώτη έκπληξη στην πρεμιέρα, νικώντας με σκορ 2-1 τη διοργανώτρια Πορτογαλία. Στη συνέχεια, υπό την καθοδήγηση του Ότο Ρεχάγκελ και με όπλο την πολύ καλή άμυνα προκρίθηκε στα προημιτελικά, απέκλεισε διαδοχικά τη Γαλλία και την Τσεχία και έφτασε στον τελικό της 4ης Ιουλίου. Εκεί, συνάντησε πάλι την Πορτογαλία, την οποία κέρδισε με 1-0, με σκόρερ τον Άγγελο Χαριστέα.
Επιλογή διοργανώτριας
Κατά τον Οκτώβριο του 1999, τρεις υποψηφιότητες είχαν απομείνει για να αναλάβουν τη διοργάνωση: της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και η συνδιοργάνωση Αυστρίας-Ουγγαρίας. Στις 11 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, η Εκτελεστική Επιτροπή της ΟΥΕΦΑ διενήργησε ψηφοφορία, από την οποία επιλέχθηκε η Πορτογαλία.
Γήπεδα
Στη διοργάνωση χρησιμοποιήθηκαν 10 στάδια, τα περισσότερα από τα οποία κατασκευάστηκαν ή ανακαινίστηκαν, ειδικά για το Euro 2004.
Φάση ομίλων
Η UEFA ανακοίνωσε το επίσημο πρόγραμμα στις 10 Μαρτίου 2003 στο Πόρτο.
Κριτήρια ισοβαθμίας
Σε περίπτωση ισοβαθμίας οι ομάδες κατατάσσονται με βάση τα εξής κριτήρια: Σε περίπτωση που προκύψει ισοβαθμία μεταξύ δύο και μόνο ομάδων που αγωνίζονται μεταξύ τους στον τελευταίο αγώνα του ομίλου και οι δύο ομάδες έχουν πετύχει και έχουν δεχθεί τον ίδιο αριθμό γκολ, τότε η πρόκριση θα κριθεί με διαδικασία των πέναλτι.
Βραβεία
thumb|170px|Ο πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης, [[Θοδωρής Ζαγοράκης.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004 Κατηγορία:Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Πορτογαλία
NUTS
Η κοινή ονοματολογία των εδαφικών στατιστικών μονάδων (γαλλικά: Nomenclature des Unités Territoriales Statistiques, αγγλικά: Nomenclature of Territorial Units for Statistics) είναι κωδικοί είναι γεωκωδική τυποποίηση για την αναφορά των υποδιαιρέσεων των χωρών, που χρησιμοποιεί η Ευρωπαϊκή Ένωση για στατιστικούς λόγους.
Η κωδικοποίηση NUTS χρησιμοποιείται από το 1988 στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο αλλά μόλις το 2003 άρχισε να εμφανίζεται στα κείμενα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Επίπεδα
Υπάρχουν τρία επίπεδα NUTS και δύο επίπεδα τοπικών διοικητικών μονάδων (local administrative units - LAUs) τα οποία βρίσκονται κάτω από τα επίπεδα NUTS. Αυτά ονομάζονταν επίπεδα NUTS 4 και 5, μέχρι τον Ιούλιο του 2003, αλλά επίσημα καταργήθηκαν, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις περιγράφονται με την παλαιά τους κωδικοποίηση. Σημειωτέον ότι δεν έχουν όλες οι χώρες κατηγορίες για κάθε επίπεδο, καθώς αυτό εξαρτάται από το μέγεθός τους. Μια από τις πιο ακραίες περιπτώσεις είναι το Λουξεμβούργο, το οποίο έχει μόνο LAUs, ενώ τα τρία επίπεδα NUTS αντιστοιχούν στη συνολική επικράτεια της χώρας.
Δημήτριος Λουκάτος
Ο Δημήτριος Λουκάτος ( 1908 - 2003 ) ήταν Έλληνας λαογράφος και πανεπιστημιακός. Στο έργο του έχει καταγράψει μεγάλο μέρος του νεοελληνικού λαϊκού παροιμιακού λόγου.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1908 στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς και ήταν το δεύτερο από τα έξι παιδιά του ψάλτη Σωτήριου και της Χαρίκλειας. Τελείωσε το γυμνάσιο στη γενέθλια πόλη του και το 1925 μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει φιλολογία. Έγινε δεκτός στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών και αποφοίτησε από τη σχολή το 1930 με δύο πτυχία, στη φιλολογία και την παιδαγωγική, με βαθμούς «λίαν καλώς» και «άριστα» αντίστοιχα.
Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο Κεραμειών Κεφαλονιάς τον Φεβρουάριο του 1931. Εκεί ξεκίνησε να δραστηριοποιείται στη λαογραφία και συνεργάστηκε με τους μαθητές του για την επισήμανση και καταγραφή λαογραφικού υλικού. Τρία χρόνια αργότερα, το Νοέμβριο του 1934 πήρε μετάθεση για το Η' Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών, όπου ήταν συνάδελφος με τον Γεώργιο Μέγα, με τον οποίο μοιράζονταν την αγάπη για τη λαογραφία. Το 1937 ο Λουκάτος πήρε προαγωγή και μετατέθηκε στο Γυμνάσιο Κιλκίς, αλλά ένα χρόνο αργότερα θα αποσπαστεί στο Λαογραφικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών ύστερα από αίτημα του Μέγα, ο οποίος στο μεσοδιάστημα είχε διοριστεί διευθυντής του. Ανέλαβε τη σύνταξη των εκδόσεων του Αρχείου, θέση που διατήρησε με ορισμένα διαλείμματα για 23 χρόνια.
Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 ο Λουκάτος πολέμησε ως οπλίτης στο μέτωπο της Αλβανίας. Χρόνια αργότερα, η έκδοση του πολεμικού του ημερολογίου θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα του. Στα χρόνια της κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ και έδρασε ως μέλος μιας εαμικής ομάδας στην Ακαδημία Αθηνών. Δεν θέλησε να λάβει μέρος στον εμφύλιο που ξέσπασε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και έφυγε το 1947 για μεταπτυχιακές σπουδές στα Ινστιτούτα Εθνολογίας και Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών της Σορβόνης με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης. Η επαφή του με τη Γαλλική Εθνολογική Σχολή θα επηρέαζε στη συνέχεια το έργο του. Ανακηρύχθηκε διδάκτορας το 1950 με θέμα La Bible dans le parler proverbial du peuple grec.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1951 νυμφεύτηκε τη φιλόλογο Ζωή Μπιμπίκου, αδερφή της πανεπιστημιακού Ελένη Μπιμπίκου - Αντωνιάδη. Το 1964 εξελέγη καθηγητής Λαογραφίας στη νεοσύστατη τότε Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ως ένας από τους πρώτους τρεις καθηγητές της, την οποία βοήθησε να εδραιωθεί. Οι λαογραφικές έρευνες, τις οποίες ανέθετε στους φοιτητές του, αποτέλεσαν τη βάση του λαογραφικού αρχείου του πανεπιστημίου. Παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1969, οπότε και παραιτήθηκε, επειδή δεν μπορούσε να συνεχίσει να εργάζεται στις συνθήκες που είχε δημιουργήσει η τότε Δικτατορική κυβέρνηση στα πανεπιστήμια. Το 1978 εξελέγη πρόεδρος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, θέση που διατήρησε μέχρι το 2002. Την ίδια χρονιά και για τρία χρόνια δίδαξε λαογραφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και το 1984-85 στο νέο τότε Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Πατρών.
Το έργο του
Το συγγραφικό έργο του Λουκάτου είναι εκτενέστατο και πολυποίκιλο. Αριθμεί πάνω από 700 δημοσιεύματα, που περιλαμβάνουν βιβλία, δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά, πρακτικά συνεδρίων, άρθρα σε εφημερίδες κ.ά. Παραπομπές σε άρθρα του υπάρχουν σε όλες σχεδόν τις εκδόσεις που ασχολούνται με την ελληνική Λαογραφία και Ανθρωπολογία.
Επιστημονικά ο Λουκάτος, ιδιαίτερα στο ξεκίνημα της καριέρας του, ακολούθησε τα βήματα του ιδρυτή της λαογραφίας στην Ελλάδα Νικόλαου Πολίτη. Οι σπουδές του στη Γαλλία τον επηρέασαν και μετέπειτα εφάρμοσε νεωτερικές θεωρίες και μεθόδους καταγραφής και περιγραφής των λαογραφικών φαινομένων, χωρίς να έρχεται σε ρήξη με το έργο των προγενέστερων. Σύμφωνα με κάποιος μελετητές, το έργο του αποτελεί ένα μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στην παραδοσιακή και τη σύγχρονη λαογραφία. Κατά το 1963, ο Λουκάτος παρατηρώντας τη γοργή αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας αντιλήφθηκε την ανάγκη της αναθεώρησης της άποψης πως η λαϊκή δημιουργία ταυτίζεται με τις αγροτικές κοινότητες του 19ου αιώνα, εγκαινιάζοντας με αυτό τον τρόπο τον όρο της σύγχρονης ή αστικής λαογραφίας.
Στο έργο του ασχολήθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον με τα έθιμα της Κεφαλονιάς. Τα πρώτο βιβλίο του, η "Κεφαλονίτικη λατρεία" του 1946, είναι μια καταγραφή των ιδιαίτερων λαϊκών θρησκευτικών εθίμων της πατρίδας του συνοδευόμενη από ένα γλωσσάρι τοπικών λέξεων γύρω από την Ορθόδοξη λατρεία. Η καταγραφή της θρησκευτικής ζωής και της λαϊκής λατρείας απασχόλησε τον Λουκάτο σε μεγάλο τμήμα του έργου του.
Το δεύτερο βιβλίο του, τα "Κεφαλονίτικα γνωμικά" -μια καταγραφή των γνωμικών και παροιμιών του νησιού- πηγάζει και αυτό από τη σχέση του με τον τόπο του. Ταυτόχρονα, αποτελεί το πρώτο μιας σειράς έργων του, που καταγράφουν και μελετούν τον ελληνικό λαϊκό παροιμιακό λόγο, που εκτείνεται σε συνολικά 4 βιβλία και 65 άρθρα σε διάφορα περιοδικά. Επιπλέον, κατά την περίοδο της εργασίας του στο Λαογραφικό Αρχείο είχε εργαστεί ειδικά στο Αρχείο Παροιμιών του Νικόλαου Πολίτη, το οποίο διευθέτησε και εμπλούτισε.
Από τα ακαδημαϊκά έργα του Λουκάτου, το σημαντικότερο ίσως είναι τα "Σύγχρονα Λαογραφικά" του 1963, που ανανέωσαν την ελληνική λαογραφία. Ο Λουκάτος όμως δεν ήταν μόνο πανεπιστημιακός δάσκαλος, αλλά τον ενδιέφερε η επαφή του με ένα ευρύτερο κοινό. Το έργο του με τη μεγαλύτερη απήχηση ήταν η πενταλογία του για τα θέματα της λαϊκής λατρείας κατά εποχή του χρόνου, που εκδόθηκε στο σύνολό της από τις εκδόσεις Φιλιππότη, και επανεκδόθηκε πολλές φορές. Δείγμα της εξωστρέφειάς του είναι και οι πολλές επιστολές του προς τον τύπο, ιδιαίτερα την εφημερίδα Καθημερινή.
Διακρίσεις
Το έργο του Λουκάτου αναγνωρίστηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Η ελληνική πολιτεία τον τίμησε το 1965 με το παράσημο του "Ταξιάρχη του Φοίνικος", ενώ η Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών του Παλέρμο Ιταλίας του έδωσε τιμητικό τίτλο το 1978. Το 1981 τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης με το Βραβείο Χέρντερ. Τιμητικούς τόμους του αφιέρωσαν το διεθνές λαογραφικό περιοδικό «Proverbium» (1985), τα Πανεπιστήμια Κύπρου και Ιωαννίνων (1988) και η Εταιρεία Κεφαλληνιακών Ιστορικών Μελετών. Το 1998 εξελέγη επίτιμο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 2000 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το Αργυρό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών για τη συνολική προσφορά του στην επιστήμη της Λαογραφίας.
Ύστερος βίος
Ο Λουκάτος συνέχισε να δραστηριοποιείται ως πρόεδρος της Λαογραφικής Εταιρείας μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το 1993 συνεργάσθηκε με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης της Ελλάδος ως ειδικός επιστημονικός σύμβουλος ύλης του Επίτομου Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού της Βυζαντινής Μουσικής. Τακτική ήταν και η παρουσία του στο Λαογραφικό Αρχείο. Πέθανε στις 22 Οκτωβρίου του 2003 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης. Ήταν χήρος από το 1976 και είχε ένα γιο, το Σωτήρη, διδάκτορα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Παρισιού και ερευνητή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Αγία Ελένη Σερρών
Η Αγία Ελένη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σκουτάρεως, του δήμου Σερρών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σερρών, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σερρών του νομό Σερρών, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αγία Ελένη είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Σερρών. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, βόρεια της τεχνητής κοίτης του ποταμού Στρυμώνα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει περίπου 15 χλμ. Ν. των Σερρών. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 7,972 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως Κακαράσκα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γενή Μαχαλά του νομού Σερρών. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αγία Ελένη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Ελένης και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκουτάρεως. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Σκουτάρεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερρών.
Τα Αναστενάρια
Πολλοί από τους κατοίκους του χωριού είναι Αναστενάρηδες, συμμετέχουν δηλαδή σε μια πανάρχαια τελετουργία πυροβασίας που γίνεται στο χωριό κατά την πανήγυρη των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, 20 και 21 Μάη, αλλά και στο μικρό πανηγύρι, το χειμωνιάτικο την παραμονή και την ημέρα της γιορτής του Αγίου Αθανασίου (17 και 18 Γενάρη).
Η επίσημη εκκλησία θεωρεί ότι το έθιμο είναι ειδωλολατρικό και δεν το αποδέχεται ως χριστιανικό. Έτσι στο Λαγκαδά και στη Δράμα οι μητροπολίτες δεν επιτρέπουν στους αναστενάρηδες να πατούν στη φωτιά με την απειλή του αφορισμού. Οι μητροπολίτες των Σερρών παραδοσιακά «κάνουν τα στραβά μάτια» κι έτσι στα χωριά των Σερρών Κερκίνη και Αγία Ελένη γίνονται μέχρι σήμερα τα Αναστενάρια. Στα εκεί πανηγύρια των αναστενάρηδων μάλιστα, έρχονται συχνά και αναστενάρηδες από μέρη που τελούν υπό απαγόρευση και τελούν το έθιμό τους στην «εξορία». Το χειμωνιάτικο πανηγύρι δεν είναι πολύ γνωστό αλλά του Αγίου Κωνσταντίνου μαζεύονται τουρίστες από όλον τον κόσμο να παρακολουθήσουν την τελετουργία, επιστήμονες από παντού έρχονται να μελετήσουν το φαινόμενο της ακαΐας που συμβαίνει στην τελετή. Οι αναστενάρηδες συγκεντρώνονται στο «κονάκι» τους από νωρίς, και αρχίζουν μια διαδικασία μύησης κι έκστασης με μουσική από λύρα θρακιώτικη και νταούλι, συνεχίζουν με ένα χορό κι όταν έρθουν σε απόλυτη έκσταση παίρνουν από την αρχιαναστενάρη τα «σημάδια» (μικρά τάματα των εικόνων) και τις εικόνες και ξυπόλητοι μπαίνουν και χορεύουν στα αναμμένα κάρβουνα, θράκα μιας μεγάλης πυράς που έχει στηθεί από νωρίς στην πλατεία του χωριού.
Ο Καλόγερος
Στο χωριό Αγία Ελένη τελείται ακόμη ένα θρακικό έθιμο. Είναι ο «Καλόγερος», και λαμβάνει χώρα τη Δευτέρα της Τυρινής. Παρουσιάζει ομοιότητες με τα πάθη και την παλιγγενεσία του αρχαίου θεού Διονύσου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Ο Οίκος του Σατωντάν ήταν μεσαιωνική οικογένεια ευγενών, η οποία ήλεγχε την Υποκομητεία του Σατωντάν και την Κομητεία του Περς.
Καταβολές του Οίκου του Σατωντάν
Ο Οίκος του Σατωντάν προήλθε από τον Γοδεφρείδο Α΄, τον οποίον ο Κόμης Θεοβάλδος Α΄ του Μπλουά όρισε Υποκόμη του Σατωντάν το 956. Πρόσφατες έρευνες κατέστησαν τον τελευταίο ως απευθείας και αγνατικό απόγονο της φραγκικής οικογένειας των Ροργονιδών.
Κλάδοι του Οίκου του Σατωντάν
Ο Οίκος του Σατωντάν διασπάστηκε σε δύο διαφορετικούς μεταξύ τους κλάδους. Από τους δύο γιους του Φούκωνα προήλθαν:
Πηγές
*
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1986-87
Η Δ΄ κατηγορία Κύπρου 1986-87 αποτέλεσε το 2ο πρωτάθλημα στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Ήταν χωρισμένο σε 3 γεωγραφικού ομίλους. Η πρωταθλήτρια κάθε ομίλου προβιβαζόταν στην Γ΄ κατηγορία 1987-88.
Σύστημα διεξαγωγής
Το πρωτάθλημα ήταν χωρισμένο σε 3 γεωγραφικού ομίλους: Λευκωσίας-Κερύνειας, Λάρνακας-Αμμοχώστου, Λεμεσού-Πάφου. Στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας συμμετείχαν 16 ομάδες και στους άλλους 15 ομάδες. Σε κάθε όμιλο, οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρωταθλήτριες ομάδες προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1987–1988.
Οι τρεις τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Οι ομάδες που τερμάτισαν μια θέση πάνω από τον απευθείας υποβιβασμό σε κάθε όμιλο, έδωσαν αγώνες μπαράζ και η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή:
Όμιλος Αμμοχώστου-Λάρνακας
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή:
Όμιλος Λεμεσού-Πάφου
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή:
Μπαράζ
Η 13η ομάδα του ομίλου Λευκωσίας-Κερύνειας (Αχιλλέας Καϊμακλίου) και οι 12η ομάδα των ομίλων Λάρνακας-Αμμοχώστου (Όλυμπος Αχερίτου) και Λεμεσού-Πάφου (Ανόρθωσις Κάτω Πολεμιδιών) έδωσαν αγώνες μπαράζ για συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία 1987-88. Κάθε ομάδα αναμετρήθηκε με τις υπόλοιπες δύο από μία φορά. Τα παιχνίδια μπαράζ έγιναν με το σύστημα βαθμολόγησης και η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα ενώ οι άλλες δύο συμμετείχαν στη Δ΄ κατηγορία και την επόμενη περίοδο.
Στον πρώτο αγώνα, η Ανόρθωσις Κάτω Πολεμιδιών κέρδισε τον Όλυμπο Αχερίτου με 3-2. Ακολούθως, ο Αχιλλέας Καϊμακλίου κέρδισε την Ανόρθωσις Κάτω Πολεμιδιών με 2-1. Στο τελευταίο αγώνα ο Όλυμπος Αχερίτου κέρδισε τον Αχιλλέα Καϊμακλίου με 4-3. Στην τελική βαθμολογία οι 3 ομάδες είχαν από 2 βαθμούς, ίδια διαφορά τερμάτων, αλλά η Ανόρθωσις Κάτω Πολεμιδιών είχε χειρότερη επίθεση από τις άλλες δύο ομάδες.
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1986-1987 Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Εκκεντρικότητα
μικρογραφία|Η Μαντάμ ντε Μερόν, μια εκκεντρική Ελβετίδα, με τη χαρακτηριστική τρομπέτα και το καπέλο της μικρογραφία|Ο [[Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ, ο οποίος κυβέρνησε το Τουρκμενιστάν από το 1991 έως το 2006, ήταν γνωστός για την επιβολή των προσωπικών του εκκεντρικοτήτων στη χώρα]] Η εκκεντρικότητα (ονομάζεται επίσης ιδιορρυθμία) είναι μια ασυνήθιστη ή περίεργη συμπεριφορά από την πλευρά ενός ατόμου. Αυτή η συμπεριφορά συνήθως εκλαμβάνεται ως ασυνήθιστη ή περιττή, χωρίς να είναι αποδεδειγμένα δυσπροσαρμοστική. Η εκκεντρικότητα έρχεται σε αντίθεση με την κανονική συμπεριφορά, το σχεδόν καθολικό μέσο με το οποίο τα άτομα στην κοινωνία επιλύουν δεδομένα προβλήματα και επιδιώκουν ορισμένες προτεραιότητες στην καθημερινή ζωή. Τα άτομα που επιδεικνύουν σταθερά εκκεντρική συμπεριφορά χαρακτηρίζονται ως «εκκεντρικοί».
Ετυμολογία
Από το μεσαιωνικό λατινικό eccentricus, που προέρχεται από το ελληνικό ekkentros, "εκτός κέντρου", από το ek -, ex - "εκτός" + kentron, "κέντρο". Το 1685, ο ορισμός εξελίχθηκε από τον κυριολεκτικό στον μεταφορικό και η εκκεντρικότητα σημειώνεται ότι άρχισε να χρησιμοποιείται για να περιγράψει αντισυμβατική ή περίεργη συμπεριφορά. Ένας ουσιαστικός τύπος της λέξης - ένα άτομο που διαθέτει και παρουσιάζει αυτές τις αντισυμβατικές ή περίεργες ιδιότητες και συμπεριφορές - εμφανίστηκε το 1832.
Απεικονίσεις
Η εκκεντρικότητα συνδέεται συχνά με την ιδιοφυΐα, τη διανοητική χαρισματικότητα ή τη δημιουργικότητα. Οι άνθρωποι μπορεί να αντιληφθούν την εκκεντρική συμπεριφορά του ατόμου ως την εξωτερική έκφραση της μοναδικής νοημοσύνης ή της δημιουργικής τους παρόρμησης. Σε αυτό το πνεύμα, οι συνήθειες του εκκεντρικού είναι ακατανόητες όχι επειδή είναι παράλογες ή αποτέλεσμα μιας τρέλας, αλλά επειδή πηγάζουν από ένα μυαλό τόσο πρωτότυπο που δεν μπορεί να συμμορφωθεί με τους κοινωνικούς κανόνες. Ο Άγγλος χρηστικός στοχαστής Τζον Στιούαρτ Μιλ (1806–1873) έγραψε ότι «η ποσότητα της εκκεντρικότητας σε μια κοινωνία ήταν γενικά ανάλογη με την ποσότητα της μεγαλοφυΐας, του διανοητικού σθένους και του ηθικού θάρρους που περιείχε». και μια έλλειψη εκκεντρικότητας ως «ο κύριος κίνδυνος της εποχής». Η Έντιθ Σίτγουελ (1887–1964) έγραψε ότι η εκκεντρικότητα είναι «συχνά ένα είδος αθώας υπερηφάνειας», λέγοντας επίσης ότι οι ιδιοφυΐες και οι αριστοκράτες αποκαλούνται εκκεντρικοί επειδή «δεν φοβούνται και δεν επηρεάζονται από τις απόψεις και τις ιδιοτροπίες του πλήθους». Η εκκεντρικότητα συνδέεται επίσης με τον μεγάλο πλούτο - αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί σημάδι παραφροσύνης σε ένα φτωχό άτομο, μερικοί μπορεί να αποδεχτούν ως εκκεντρικότητα σε πλούσιους ανθρώπους.
Σύγκριση με εκτιμήσεις κανονικότητας
Ένα άτομο που βρίσκεται απλώς σε μια κατάσταση «ως ψάρι έξω από το νερό» δεν είναι, με τον πιο αυστηρό ορισμό, εκκεντρικό αφού (πιθανώς) μπορεί να είναι συνηθισμένο σύμφωνα με τις συμβάσεις του εγγενούς του περιβάλλοντος.
Οι εκκεντρικοί άνθρωποι μπορεί να κατανοούν ή να μην κατανοούν τα πρότυπα για κανονική συμπεριφορά στην κουλτούρα τους. Απλώς δεν τους απασχολεί η αποδοκιμασία της κοινωνίας για τις συνήθειες ή τις πεποιθήσεις τους.
Άλλοι άνθρωποι μπορεί να έχουν εκκεντρικό γούστο στα ρούχα ή εκκεντρικά χόμπι ή συλλογές που επιδιώκουν με μεγάλο σθένος. Μπορεί να έχουν έναν σχολαστικό και ακριβή τρόπο ομιλίας, αναμεμειγμένο με ευρηματικό παιχνίδι λέξεων. Πολλές από αυτές τις συμπεριφορές μοιράζονται τα χαρακτηριστικά κάποιου με διαταραχή αυτιστικού φάσματος, όπως τα εκκεντρικά χόμπι ή η σχολαστική ομιλία.
Πολλοί άνθρωποι μπορεί ακόμη και να εκδηλώσουν εκκεντρικότητες συνειδητά και σκόπιμα σε μια προσπάθεια να διαφοροποιηθούν από τα κοινωνικά πρότυπα ή να ενισχύσουν την αίσθηση της διαφορετικής ταυτότητας. Δεδομένων των συντριπτικά θετικών στερεοτύπων (τουλάχιστον στη λαϊκή κουλτούρα και ειδικά με τους φανταστικούς χαρακτήρες ) που συχνά συνδέονται με την εκκεντρικότητα, όπως περιγράφεται παραπάνω, ορισμένα άτομα επιδιώκουν να συσχετιστούν με αυτό το είδος χαρακτήρα. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πάντα επιτυχές, καθώς τα εκκεντρικά άτομα δεν είναι απαραίτητα χαρισματικά και το εν λόγω άτομο μπορεί απλώς να απορριφθεί από άλλους ως απλώς ζητώντας την προσοχή.
Η υπερβολή είναι ένα είδος εκκεντρικότητας, που σχετίζεται με την αφθονία και τη σπατάλη.
Χαρακτηριστικά
Ο ψυχολόγος Ντέιβιντ Γουίκς πιστεύει ότι τα άτομα με ψυχική ασθένεια υποφέρουν από τη συμπεριφορά τους, ενώ οι εκκεντρικοί είναι αρκετά χαρούμενοι. Δηλώνει μάλιστα ότι οι εκκεντρικοί είναι λιγότερο επιρρεπείς σε ψυχικές ασθένειες από όλους τους άλλους.
Σύμφωνα με τη μελέτη του Γουίκς, υπάρχουν αρκετά διακριτικά χαρακτηριστικά που συχνά διαφοροποιούν ένα υγιές εκκεντρικό άτομο από ένα κανονικό άτομο ή κάποιον που πάσχει από ψυχική ασθένεια. Τα πρώτα πέντε χαρακτηριστικά στη λίστα του Γουίκς βρίσκονται στους περισσότερους ανθρώπους που θεωρούνται εκκεντρικοί:
Παραπομπές
Κατηγορία:Στερεότυπα Κατηγορία:Ανθρώπινη συμπεριφορά
Κατοχή (αποσαφήνιση)
Το όνομα κατοχή μπορεί να αναφέρεται:
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2010
Η 64η απονομή των Βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστών και ως Βραβείων BAFTA, έλαβε χώρα στις 13 Φεβρουαρίου 2011 στο Royal Opera House του Λονδίνου για να τιμήσει τις καλύτερες επιδόσεις για το έτος 2010.
Η ταινία Ο Λόγος του Βασιλιά απέσπασε συνολικά 7 BAFTA (από τις 14 υποψηφιότητες που είχε), ανάμεσα στα οποία το βραβείο καλύτερης ταινίας, καλύτερου ηθοποιού για τον Κόλιν Φερθ καθώς επίσης και καλύτερης βρετανικής ταινίας. Η Νάταλι Πόρτμαν κέρδισε το βραβείο για την καλύτερη ηθοποιό, και ο Ντέιβιντ Φίντσερ απέσπασε το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη για το The Social Network. Οι Τζέφρεϊ Ρας και Ελένα Μπόναμ Κάρτερ κέρδισαν στις κατηγορίες δεύτερου ανδρικού και γυναικείου ρόλου, αντίστοιχα.
Υποψηφιότητες ανά κατηγορία
Ακολουθούν αναλυτικά όλες οι υποψηφιότητες ανά κατηγορία. Οι νικητές σημειώνονται με έντονη συμβολοσειρά.
Ειδικό βραβείο (Academy Fellowship)
Σερ Κρίστοφερ Λι
Ταινίας
Ο Λόγος του Βασιλιά
Α΄ ανδρικής ερμηνείας
Κόλιν Φερθ - Ο Λόγος του Βασιλιά
Α΄ γυναικείας ερμηνείας
Νάταλι Πόρτμαν - Μαύρος Κύκνος
Διασκευασμένου σεναρίου
Άαρον Σόρκιν - The Social Network
Ταινίας κινουμένων σχεδίων
Λι Άνκριτς - Toy Story 3
Φωτογραφίας
Ρότζερ Ντίκινς - True Grit
Σχεδιασμού κοστουμιών
Κόλιν Άτγουντ - Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων
Σκηνοθεσίας
Ντέιβιντ Φίντσερ - The Social Network
Μοντάζ
Άνγκους Γουόλ, Κερκ Μπάξτερ - The Social Network
Μη αγγλόφωνη ταινία
The Girl with the Dragon Tattoo (Män som hatar kvinnor) • Σουηδία/Δανία
Μακιγιάζ και κομμώσεων
Βάλι Ο' Ρέιλι και Πολ Γκουτς - Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων
Μουσικής επένδυσης
Αλεξάντερ Ντεπλά - Ο Λόγος του Βασιλιά
Πρωτότυπου σεναρίου
Ντέιβιντ Σάιντλερ - Ο Λόγος του Βασιλιά
Σχεδιασμού παραγωγής
Γκάι Χέντριξ Ντίας, Λάρι Ντίας και Ντάουγκ Μόγουατ - Inception
Οπτικών εφέ
Κρις Κορμπάουλντ, Πολ Φράνκλιν, Άντριου Λόκλεϊ και Πίτερ Μπεμπ - Inception
Ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους
Μάικλ Πλιζ - The Eagleman Stag
Ταινία μικρού μήκους
Πολ Ράιτ και Πος Κοντεάτις - Until The River Runs Red
Ήχου
Ρίτσαρντ Κινγκ, Λόρα Χίρσμπεργκ, Γκάρι Α Ρίτσο, Εντ Νόβικ - Inception
Β΄ ανδρικής ερμηνείας
Τζέφρεϊ Ρας - Ο Λόγος του Βασιλιά
Β΄ γυναικείας ερμηνείας
Ελένα Μπόναμ Κάρτερ - Ο Λόγος του Βασιλιά
Βραβείο Μάικλ Μπάλκον για την Εξαίρετη Βρετανική Συνεισφορά στον Κινηματογράφο
Σειρά ταινιών Χάρι Πότερ''
Ακούμια (γλύκισμα)
Τα ακούμια είναι παραδοσιακό γλύκισμα της Σύμης. Είναι μια χαρακτηριστική ποικιλία των λουκουμάδων. Για να παρασκευαστεί χρειάζονται αλεύρι, μαγιά, ζάχαρη, αλάτι και νερό και βρασμένο ρύζι, πορτοκάλι και ούζο.
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2010
Πορτοκαλί Βραβείο ανερχόμενου αστεριού (απονεμήθηκε από το κοινό)
Τομ Χάρντι
Ακούμια (γλύκισμα)
Είναι τοπικό γλυκό της Σύμης. Θεωρείται "γλυκό της χαράς" για τους κατοίκους της Σύμης και σερβίρονται σε κάθε εξωκλήσι στην ημέρα της γιορτής του. Τα ακούμια παρασκευάζονταν και όταν το μωρό έβγαζε το πρώτο του δόντι. Μάλιστα, είναι το ανάλογο της βασιλόπιτας για τη Σύμη.
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2010
Βρετανική ταινία
Ο Λόγος του Βασιλιά
Ακούμια (γλύκισμα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2010
Πρωτοεμφανιζόμενος Βρετανός σκηνοθέτης
Κρις Μόρις (Σκηνοθέτης/Σεναριογράφος) - Τέσσερα Λιοντάρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 BAFTA
Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας
Ο Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας, ο λεγόμενος Παραπινάκης (Κωνσταντινούπολη, περί το 1050 – 1090) από τη Δυναστεία των Δουκών ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας (1071 - 1078) από την Δυναστεία των Δουκών, κατόπιν παραιτήθηκε και έγινε για λίγο Μητροπολίτης Εφέσου.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Ρωμανός Διογένης ηττήθηκε τον Αύγουστο του 1071 στην Μάχη του Μαντζικέρτ από τον Σελτζούκο Σουλτάνο Αλπ Αρσλάν και αιχμαλωτίστηκε οκτώ μέρες. Οι εχθροί του από την Δυναστεία των Δουκών απέκτησαν ταυτόχρονα την πρωτοβουλία των κινήσεων, ο θείος του Ιωάννης Δούκας και ο Μιχαήλ Ψελλός ανέλαβαν την πρωτοβουλία να τον ανεβάσουν στον θρόνο. Οι συνωμότες αδιαφόρησαν πλήρως στις τιμές που έδωσε ο Αλπ Αρσλάν στον Ρωμανό Διογένη με αποτέλεσμα την γρήγορη απελευθέρωση του. Ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης ανακηρύχτηκε έκπτωτος, η δεύτερη σύζυγος του και μητέρα του Μιχαήλ Ευδοκία κλείστηκε με την βία σε μοναστήρι και ο Μιχαήλ στέφτηκε νέος Βυζαντινός αυτοκράτορας ως Μιχαήλ Ζ΄ (24 Οκτωβρίου 1071). Ο Ρωμανός Δ΄ επέστρεψε, η συμπεριφορά του θείου του Μιχαήλ Ζ΄ Καίσαρα Ιωάννη Δούκα ήταν εξαιρετικά βίαιη και άτιμη απέναντι στον πρώην αυτοκράτορα, τον τύφλωσε και τον έστειλε εξορία, πέθανε λίγο αργότερα από τα τραύματα του.
Ανίκανη διακυβέρνηση
Με την άνοδο στον θρόνο βρισκόταν πλήρως εξαρτημένος από τον θείο του Ιωάννη Δούκα και τον Μιχαήλ Ψελλό αλλά σύντομα τους παραμέρισε και οι σχέσεις του με τον Μιχαήλ Ψελλό περιορίστηκαν σε Ακαδημαϊκά θέματα. Ο ευνούχος Νικηφορίτζης διορίστηκε Λογοθέτης και ανέλαβε την πραγματική εξουσία, σύντομα ο Νικηφορίτζης έγινε μισητός στον λαό χάρη στις καταχρήσεις του, την πολυτελή ζωή και την υψηλή φορολογία. Σαν αυτοκράτορας περιστοιχίστηκε με ανίκανους αξιωματούχους που προχώρησαν σε κατασχέσεις περιουσιών, απαλλοτρίωσαν ακόμα και την εκκλησιαστική περιουσία. Ο στρατός ήταν έτοιμος να επαναστατήσει, οι Νορμανδοί και ο Ροβέρτος Γυισκάρδος κατέλαβαν το Μπάρι (1071), το τελευταίο οχυρό των Βυζαντινών στην Ιταλία. Την ίδια εποχή ακολούθησαν μεγάλες επαναστάσεις στα Βαλκάνια, οι Βούλγαροι ήταν έτοιμοι να αναστήσουν ξανά την αυτοκρατορία τους και οι Κροάτες επαναστάτησαν στην Ιλλυρία. Ο στρατηγός Δαμιανός Δαλασσηνός που απεστάλη πρώτος να τους αντιμετωπίσει ηττήθηκε κατά κράτος από τους Βουλγάρους και τους συμμάχους τους Σέρβους. Ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος κατόρθωσε να καθυποτάξει τους Βουλγάρους και να εκδιώξει τους Χρωβάτες, τους Σέρβους και τους Νορμανδούς, ειρηνεύοντας τις περιοχές εκείνες αλλά στάθηκε ανίκανος να αποκαταστήσει τα παλιά σύνορα.
Ο στρατηγός Νέστωρ στην Σιλίστρια της Βουλγαρίας δυσαρεστηθείς για την αργοπορία της μισθοδοσίας του και του στρατού του απαίτησε τη καθαίρεση του Νικηφορίτζη. Όταν ο Μιχαήλ Ζ΄ αρνήθηκε ο Νέστωρ στασίασε, προσλαμβάνοντας για συμμάχους του τους Πατσινάκες ή Πετσενέγκες έφθασε στα προάστια της Κωνσταντινούπολης, οι κάτοικοι πέθαιναν σωρηδόν από τον λοιμό μένοντας άταφοι. Στη σιτοδεία και τον λιμό που ενέσκηψαν ήρθε να προστεθεί και η επιδρομή των Σελτζούκων που θεώρησαν άκυρες τις συμφωνίες με τον Ρωμανό Δ΄ λόγω της άθλιας μεταχείρισης που του έδειξαν, εισέβαλαν στη Μικρά Ασία και κατέλαβαν τις γύρω περιοχές. Ο Μιχαήλ Ζ΄ έστειλε εναντίον τους νέο στρατό με αρχηγό τον Ισαάκιο Κομνηνό μεγαλύτερο αδελφό του μελλοντικού αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Ο στρατός ηττήθηκε και ο Ισαάκιος Κομνηνός συνελήφθη αιχμάλωτος των Σελτζούκων (1073), ελευθερώθηκε την επόμενη χρονιά με την καταβολή λύτρων.