cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσαρλς Τζορτζ Γκόρντον
Αποστολή στο Χαρτούμ
Ο Ούρμπαν έγραψε, ότι "το πιο χαζό λάθος" του Γκόρντον ήταν που αποκάλυψε τις μυστικές διαταγές του σε μια συνάντηση με αρχηγούς τοπικών φυλών στο Μπερμπέρ στις 12 Φεβρουαρίου, εξηγώντας τους ότι οι Αιγύπτιοι αποσύρονταν και σχεδόν όλες οι Αραβικές φυλές του βορείου Σουδάν δήλωναν πίστη στο Μαχντί. Μετά από αυτή τη συνάντηση, ο Γκόρντον έστειλε γράμμα στο Μαχντί, ζητώντας του να αποδεχθεί την εξουσία του Χεδίβη στο Σουδάν με αντάλλαγμα να εργαστεί ως επαρχιακός κυβερνήτης. Ο Μαχντί απέρριψε αμέσως την πρόταση του Γκόρντον και του έστειλε γράμμα απαιτώντας τον προσηλυτισμό του στο Ισλάμ. Ο Μαχντί τελείωσε το γράμμα του με την παρακάτω σημείωση : "Είμαι ο Μεσσίας και δε καυχιέμαι. Είμαι ο Διάδοχος του Προφήτη και δεν έχω ανάγκη κανένα σουλτανάτο στο Κορντοφάν ή οπουδήποτε αλλού". Διασχίζοντας το Κορόσκο και το Μπερμπέρ, έφτασε στο Χαρτούμ στις 18 Φεβρουαρίου και πρότεινε στον πρώην εχθρό του, Ραχάμα Ζομπέρ, που ήταν φυλακισμένος εκεί, την απελευθέρωση του με αντάλλαγμα να πολεμήσει τον Μαχντί.
Οι απότομες μεταβολές της διάθεσης του Γκόρντον επιβεβαίωσαν την άποψη που είχαν για αυτόν στο Υπουργικό Συμβούλιο, ότι ήταν "αγχώδης και ασταθής χαρακτήρας". Ακόμη και ένας παρατηρητής όπως ο Ουίνστον Τσώρτσιλ έγραψε για τον Γκόρντον : "Ακόμα και ο υδράργυρος που επηρεάζεται από τη δύναμη της βαρύτητας είναι πολλές φορές πιο σταθερός από τις μεταπτώσεις της συμπεριφοράς του Τσαρλς Γκόρντον. Η ιδιοσυγκρασία του ήταν ιδιότροπη, τα πάθη του βίαια, οι παρορμήσεις του ξαφνικές και ασυνεπείς". Ο μυθιστοριογράφος John Buchan έγραψε, ότι ο Γκόρντον ήταν τόσο "διαφορετικός από άλλους άνδρες έτσι ώστε γρήγορα κυριάρχησε πνευματικά σε όσους τον γνώριζαν καλά και σε πολλούς που δεν τον γνώριζαν ...", αλλά ταυτόχρονα ο Γκόρντον είχε «δυϊσμό», "σε όλη τη ζωή του η ψυχή του βρίσκονταν σε διαρκή σύγκρουση". Η πρόταση του Γκόρντον να συμμαχήσει με τον πρώην εχθρό του ενόχλησε αφάνταστα τον Γκλαντστόουν και τους παλιούς υποστηρικτές του στην Εταιρεία κατά της Δουλείας.
Προετοιμάζοντας την άμυνα του Χαρτούμ
εναλλ.=|μικρογραφία|389x389px|Η έκταση του κράτους του Μαχντί από το 1881-1898 σε σύγκριση με τα σημερινά σύνορα του Σουδάν. Κατά την άφιξη του στο Χαρτούμ ανακοίνωσε στο συγκεντρωμένο πλήθος, ότι για λόγους τιμής, δε θα εκκένωνε την πόλη, αλλά θα την υπεράσπιζε έναντι του Μαχντί. Έγινε δεκτός από τον λαό του Χαρτούμ μέσα σε ζητωκραυγές και ένα κλίμα ενθουσιασμού. Ανακοίνωσε, ότι ο Μαχντί πλησίαζε με τον στρατό του την πόλη. Διέθετε 8.000 στρατιώτες οπλισμένους με τυφέκια Ρέμινγκτον και άφθονα πυρομαχικά.
Η πρώτη κίνηση του Γκόρντον ήταν να στείλει τα γυναικόπαιδα, τους άρρωστους και τραυματίες στην Αίγυπτο, πριν φτάσει ο Μαχντί με τις δυνάμεις του. Στη διάρκεια της παραμονής του εκεί έγινε φίλος με τον Ιρλανδό δημοσιογράφο Φρανκ Πάουερς, ο οποίος ήταν ο ανταποκριτής των Τάιμς του Λονδίνου στο Σουδάν. Ο Πάουερς ήταν ευτυχισμένος που ο Γκόρντον δεν είχε αντί-καθολικές προκαταλήψεις και τον αντιμετώπιζε ως ίσο. Ο Γκόρντον έδωσε στον Πάουερς αρκετά προνόμια και εκείνος για αντάλλαγμα, άρχισε να γράφει μια σειρά άρθρων στους Τάιμς για αυτόν, παρουσιάζοντας τον ως τον «μοναχικό ήρωα που τα βάζει με τις ορδές των φανατικών ισλαμιστών».
Ο Γκόρντον δημοσίευε στον τύπο όλες τις επίσημες αναφορές του προς το Λονδίνο σε μια προσπάθεια να κερδίσει με το μέρος του την κοινή γνώμη. Πρότεινε σε μια επιστολή του στον Γκλαντστόουν να δωροδοκήσουν το επικίνδυνο και διεφθαρμένο Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ να στείλει 3.000 άντρες για την απελευθέρωση του Χαρτούμ και αν η βρετανική κυβέρνηση δεν ήθελε ή δε μπορούσε να πληρώσει το ποσό αυτό, ήταν βέβαιος πως ο Πάπας Λέων ΙΓ΄ ή μερικοί Αμερικανοί εκατομμυριούχοι θα μπορούσαν να το κάνουν.
Η προέλαση των επαναστατών προς το Χαρτούμ συνοδεύτηκε και με μια εξέγερση στο ανατολικό Σουδάν. Ο συνταγματάρχης Βαλεντάϊν Μπέϊκερ (Valentine Baker) επικεφαλής μια αιγυπτιακής δύναμης από το Σουακίμ ηττήθηκε από 1.000 πολεμιστές του Οσμάν Ντιγκνά (Osman Digna) στο Ελ Τεμπ, έχοντας 2.225 στρατιώτες και 96 αξιωματικούς νεκρούς. Οι συνεχείς ήττες του Αιγυπτιακού στρατού οδήγησαν στην εμπλοκή των βρετανικών δυνάμεων. Μια βρετανική δύναμη υπό τον στρατηγό Σερ Τζέραλντ Γκράχαμ (Sir Gerald Graham) στάλθηκε στο Σουακίμ, η οποία νίκησε σε πολλές μάχες και εκδίωξε τους επαναστάτες. Στο Ταμάϊ στις 13 Μαρτίου 1884, ο Γκράχαμ δέχτηκε σφοδρή επίθεση από πολεμιστές Haddendowah, τους οποίος τελικά νίκησε, ύστερα από σφοδρή μάχη, που αποτυπώθηκε στο ποίημα του Κίπλινγκ "Fuzzy-Wuzzy".
Η αγριότητα των επιθέσεων των Haddendowah εξέπληξε τους Βρετανούς και ο Γκράχαμ ζήτησε περισσότερα στρατεύματα για να κινηθεί βαθύτερα στο Σουδάν, ενώ ένας δημοσιογράφος ανέφερε, ότι οι Βρετανοί στρατιώτες δεν κατανοούσαν τον λόγο που βρίσκονταν στο Σουδάν και σκότωναν «γενναίους πολεμιστές για χάρη των Αιγυπτίων». Ο Γκόρντον ζήτησε τη διάνοιξη του δρόμου Σουακίμ-Μπερμπέρ, αλλά το αίτημα του απορρίφτηκε από τη βρετανική κυβέρνηση στο Λονδίνο. Τον Απρίλιο οι δυνάμεις του Γκράχαμ αποσύρθηκαν και ο Γκόρντον και το Σουδάν αφέθηκαν στη μοίρα τους. Η φρουρά του Μπερμπέρ παραδόθηκε τον Μάιο στις δυνάμεις του Μαχντί και έτσι το Χαρτούμ βρέθηκε ολοκληρωτικά απομονωμένο.
Ο Γκόρντον αποφάσισε να μείνει και να υπερασπιστεί το Χαρτούμ σε αντιδιαστολή με τις οδηγίες του Γκλαντστόουν να σχεδιάσει και να επιβλέψει την εκκένωση του Σουδάν. Ο Πάουερς, ο οποίος δρούσε ως ανεπίσημος ακόλουθος τύπου του Γκόρντον, έγραψε στους Τάιμς : ''«Καθημερινά περιμένουμε τα βρετανικά στρατεύματα. Δε μπορούμε να πιστέψουμε ότι μας έχουν εγκαταλείψει»''. Στο ημερολόγιο του, ο Γκόρντον έγραψε : "Γνωρίζω ότι ήμουν πολύ απείθαρχος ενώπιον της Κυβέρνησης της Αυτού Μεγαλειότητας και τους αξιωματούχους της, αλλά αυτή είναι η φύση μου και δεν μπορώ να την αλλάξω".
Ο Γκόρντον οργάνωσε την άμυνα του Χαρτούμ από την πρώτη στιγμή της άφιξης του εκεί και με την πείρα που είχε ως μηχανικός του στρατού, θέλοντας να μετατρέψει την πόλη σε φρούριο. Διέθετε επίσης θωρακισμένα ατμόπλοια ως ναυτική δύναμη, που τα χρησιμοποίησε αποτελεσματικά κατά των Δερβίσηδων. Οι Τούρκοι στρατιώτες που είχε στο Χαρτούμ δεν αποτελούσαν τμήμα του Οθωμανικού στρατού, αλλά ήταν άτακτοι και κατάλληλοι για επιδρομές. Εκτιμούσε πάρα πολύ τους μαύρους Σουδανούς, οι οποίοι ήταν πρώην σκλάβοι και επιθυμούσαν να πεθάνουν ελεύθεροι παρά να ζήσουν σκλαβωμένοι. Ήταν γνωστό, ότι ο Μαχντί σκόπευε να οδηγήσει στη σκλαβιά τους μαύρους κατοίκους του Χαρτούμ. Οι μαύροι Σουδανοί στρατιώτες του Γκόρντον απέδειξαν ότι ήταν οι καλύτεροι στο Χαρτούμ και αριθμούσαν περίπου 2.300 άντρες.
Η πολιορκία του Χαρτούμ
Ο αποκλεισμός του Χαρτούμ από τις δυνάμεις του Μαχντί ξεκίνησε στις 18 Μαρτίου 1884. Όμως τα θωρακισμένα ατμόπλοια του Γκόρντον συνέχιζαν να έχουν ανενόχλητη πρόσβαση στον Νείλο έως τον Σεπτέμβριο του 1884.Οι Βρετανοί είχαν αποφασίσει να εγκαταλείψουν το Σουδάν, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι ο Γκόρντον είχε άλλα σχέδια και η κοινή γνώμη απαιτούσε την αποστολή μιας απελευθερωτικής δύναμης. Ο Γκλαντστόουν ήταν αντίθετος στην ανάληψη δράσης στο Σουδάν και σε ένα λόγο του στη Βουλή των Κοινοτήτων δήλωσε, πως η αποστολή μιας απελευθερωτικής δύναμης στο Σουδάν "θα ήταν ένας κατακτητικός πόλεμος ενάντια σε ένα λαό που αγωνίζεται για την ελευθερία του".
Ο Νούτινγκ έγραψε, ότι ο Γκόρντον «θα μπορούσε να αποσυρθεί από το Χαρτούμ μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου, αν το ήθελε πραγματικά». Ο Αμερικανός ιστορικός Τζέιμς Πέρρυ έγραψε : "Αντί να ακολουθήσει τις οδηγίες, έμεινε στη θέση του, λαχταρώντας να γίνει μάρτυρας". Στις 25 Ιουλίου 1884 το Υπουργικό Συμβούλιο, παρά τις ενστάσεις του Πρωθυπουργού, ψήφισε για την αποστολή μιας απελευθερωτικής δύναμης στο Χαρτούμ και στις 5 Αυγούστου η Βουλή ενέκρινε την αποστολή αυτή με έναν προϋπολογισμό 300.000 στερλινών.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Χαρτούμ, τηρούσε ημερολόγιο στο οποίο σημείωνε τους προβληματισμούς του για την πολιορκία, τη ζωή και τη θρησκευτική πίστη του στον Προτεσταντισμό. Διεξήγαγε επιδρομές κατά των Δερβίσηδων και χτυπούσε τα στρατόπεδα τους στις όχθες του Γαλάζιου Νείλου με τα ατμόπλοια του. Χαρούμενος με αυτές τις επιτυχίες, έγραψε στο ημερολόγιο του : "Πρόκειται να κρατήσουμε εδώ πέρα για πάντα". Για να κρατά υψηλό το ηθικό των αντρών του, διοργάνωνε μουσικές βραδιές στην κεντρική πλατεία της πόλης από τη στρατιωτική μπάντα κάθε Παρασκευή και Κυριακή απόγευμα. Μολονότι η τηλεγραφική σύνδεση με το Κάιρο είχε διακοπεί, ο Γκόρντον χρησιμοποίησε τα εναπομείναντα καλώδια για να φτιάξει το δικό του τηλεγραφικό δίκτυο στο Χαρτούμ, συνδέοντας τηλεγραφικά τη φρουρά στα τείχη με το παλάτι του. Έτσι ήταν ενήμερος για ο,τι συνέβαινε. Δημιούργησε επίσης πρωτόγονες νάρκες από δοχεία νερού που είχαν δυναμίτη και τοποθέτησε ξύλινες κούκλες στα τείχη της πόλης στον Γαλάζιο Νείλο για να μπερδέψει τον εχθρό σχετικά με τη δύναμη του.
Στο χείλος της καταστροφής
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1884 τα πράγματα χειροτέρεψαν. Ένας από τους ικανότερους υπαρχηγούς του Γκόρντον σκοτώθηκε σε ενέδρα των Δερβίσηδων μαζί με 1.000 άντρες. Στις 9 του ίδιου μηνός το ατμόπλοιο Αμπάς πλέοντας προς το Κάιρο, κυριεύτηκε από τους Δερβίσηδες, οι οποίοι σκότωσαν όλο το πλήρωμα. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο ανταποκριτής των Times Φρανκ Πάουερς, ο αρχηγός του επιτελείου Στιούαρτ και ο Γάλλος πρόξενος στο Χαρτούμ. Ο Γκόρντον έλαβε γράμμα από τον Μαχντί ο οποίος τον προειδοποιούσε, ότι θα ήταν ο επόμενος αν δεν παραδίνονταν. Έγραψε στο ημερολόγιο του : "Οι ευγένειες με τον Μαχντί τελείωσαν. Ας μιλήσουν τα όπλα". Ανάμεσα στα λάφυρα που άρπαξαν οι Δερβίσηδες από το ατμόπλοιο ήταν και ο κώδικας αποκρυπτογράφησης που χρησιμοποιούσε ο Γκόρντον στα μηνύματα του. σύνδεσμος=Αρχείο:%22At_Last!%22_(1885)_Major-General_Charles_George_Gordon_greeting_reinforcements_at_Khartoum_in_1885-_TIMEA.jpg|μικρογραφία|Σχέδιο που δείχνει τον Γκόρντον να συναντάει τις ενισχύσεις στο Χαρτούμ το 1885. Δημοσιεύτηκε πριν γίνει γνωστός ο θάνατος του. Οι οχυρώσεις και τα αμυντικά έργα του Χαρτούμ δυσκόλευαν τους Δερβίσηδες στις επιδρομές τους και έτσι χρησιμοποίησαν τα πυροβόλα Κρουπ. Επίσης ο Μαχντί έχτισε μια σειρά από φρούρια κατά μήκος του Νείλου εξοπλισμένων με πυροβόλα, ώστε να εμποδίσει τη χρήση των ατμόπλοιων από τον Γκόρντον. Στα τέλη του 1884 ο πληθυσμός του Χαρτούμ έφτασε στα όρια της λιμοκτονίας. Δεν υπήρχαν στην πόλη άλογα, σκύλοι, μαϊμούδες ή γάτες, επειδή οι πολίτες τα είχαν φάει. Ο Γκόρντον έδωσε το ελεύθερο στον καθένα να φύγει από την πόλη, και έτσι ο μισός περίπου πληθυσμός εγκατέλειψε το Χαρτούμ. Ένα σημείωμα που έγραψε με ημερομηνία 14 Δεκεμβρίου έφτασε με έναν αγγελιοφόρο στον Γουόλσλεϋ στις 30 του μηνός και ανέφερε ότι ''«Όλα καλά στο Χαρτούμ. Μπορούμε να αντέξουμε για μήνες»''. Τον ίδιο μήνα έλαβε γράμμα από τον Μαχντί, ο οποίος του πρόσφερε ασφαλή διέξοδο από το Χαρτούμ. ''«Σου γράφω για να επιστρέψεις πίσω στην πατρίδα σου…Σου επαναλαμβάνω τα λόγια του Αλλάχ. Μην καταστρέψεις τον εαυτό σου. Ο Αλλάχ είναι φιλεύσπλαχνος»''. Οι δυο άντρες δεν είχαν συναντηθεί ποτέ, αλλά ήταν χαρισματικοί και δυνατοί στρατιώτες, που μάχονταν για τον Θεό τους. Έτσι είχαν κερδίσει τον αμοιβαίο σεβασμό ο ένας για τον άλλον. Αλλά υπήρχε μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα τους. O Γκόρντον δεν προσπάθησε ποτέ να αλλάξει την πίστη των μουσουλμάνων του Σουδάν και να τους κάνει χριστιανούς, ενώ αντίθετα ο Μαχντί ήταν ένας εξτρεμιστής, που ήθελε να ιδρύσει ένα χαλιφάτο με παγκόσμια ακτινοβολία.
Στη διάρκεια των τελευταίων δυο μηνών του 1884, ο Γκόρντον βρισκόταν στα πρόθυρα της τρέλας, όπως φαίνεται και από τις καταχωρήσεις του ημερολογίου του. Σε ένα γράμμα του προς το Κάιρο στα τέλη Δεκεμβρίου έγραψε : "Σας χαιρετώ. Δε θα ακούσετε ξανά κάτι από μένα. Φοβούμαι ότι θα υπάρξει προδοσία στη φρουρά, και όλα θα τελειώσουν τα Χριστούγεννα". Στις 14 Δεκεμβρίου 1884 έγραψε την τελευταία σημείωση του στο ημερολόγιο : "Αν η απελευθερωτική δύναμη δεν έρθει σε δέκα μέρες, η πόλη θα πέσει. Και εγώ θα έχω κάνει το καλύτερο για τη χώρα. Αντίο. Τ. Τ. Γκόρντον". Καπνίζοντας αδιάκοπα, στεκόταν στην οροφή του παλατιού του αναζητώντας το σημάδι του καπνού από τα ατμόπλοια που θα έρχονταν να τον απελευθερώσουν.
Στις 5 Ιανουαρίου 1885 οι Δερβίσηδες κυρίευσαν το οχυρό Ομντουρμάν, από το οποίο μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα πυροβόλα Κρουπ κατά των οχυρώσεων του Χαρτούμ. Αυτοί που γνώριζαν τον Γκόρντον έδιναν την εικόνα ενός απελπισμένου, θυμωμένου και μανιώδους καπνιστή, ο οποίος περνούσε τις ώρες του μιλώντας σε ένα ποντίκι φορώντας μια παλιά ξεθωριασμένη στολή. Το ιδιαίτερο στοιχείο της προσωπικότητας του ήταν η επιθυμία του να πεθάνει.
Η πτώση του Χαρτούμ
Η απελευθερωτική δύναμη του Γουόλσλεϊ, που ξεκίνησε από το Wadi Halfa έφτασε στο Korti στα τέλη Δεκέμβρίου. Εκεί χωρίστηκε σε δυο φάλαγγες. Μια "Φάλαγγα Ερήμου" αποτελούμενη από 1.200 άντρες έφιππους σε καμήλες, θα διέσχιζε την έρημο Bayuda με προορισμό την πόλη Metemma, όπου θα συναντούσε τα ατμόπλοια του Γκόρντον και μια "Φάλαγγα Νείλου", η οποία θα ακολουθούσε τον ρου του Νείλου προς το Berber. Η "Φάλαγγα Ερήμου" έδωσε μάχη στην τοποθεσία Abu Klea και έφτασε στη Metemma στις 20 Ιανουαρίου 1885. Εκεί βρήκαν τα τέσσερα ατμόπλοια του Γκόρντον. Όταν τα νέα της ήττας στο Abu Klea έφτασαν στα αυτιά των Δερβίσηδων που πολιορκούσαν το Χαρτούμ, αυτοί ξέσπασαν σε κραυγές θρήνου, οι οποίες έκαναν τον Γκόρντον να υποθέσει, ότι ο Γουόλσλεϋ ήταν κοντά.
Στις 24 Ιανουαρίου δυο ατμόπλοια με 20 άντρες του Συντάγματος Sussex υπό τη διοίκηση του Τσαρλς Ουίλσον (Charles Wilson) κατευθύνθηκαν προς το Χαρτούμ με εντολή να μη διασώσουν τον Γκόρντον ή να του παρέχουν πυρομαχικά και τροφή. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο Μαχντί κάλεσε σε σύσκεψη τους στρατηγούς του και τους ενημέρωσε ότι ήρθε η στιγμή της τελικής επίθεσης στο Χαρτούμ. Η επίθεση των Δερβίσηδων ξεκίνησε στις 26 Ιανουαρίου το πρωί στο σημείο που τα νερά του Νείλου είχαν υποχωρήσει και υπήρχε ένα κενό στις οχυρώσεις κοντά στο ποτάμι. Η μάχη διήρκεσε μια ώρα μόνο. Οι γενναίοι υπερασπιστές της πόλης εξαντλημένοι εγκατέλειψαν τον αγώνα. Το Χαρτούμ έπεσε και οι Δερβίσηδες σκότωσαν τους 7.000 υπερασπιστές του. Τα ατμόπλοια του Ουίλσον έφτασαν στις 28 Ιανουαρίου και βρήκαν την πόλη κυριευμένη από τους Δερβίσηδες. Ο Γκόρντον είχε σκοτωθεί δυο ημέρες νωρίτερα. Υπό το καταιγιστικό πυρ των Δερβίσηδων, τα δυο ατμόπλοια επέστρεψαν πίσω.
Ο θάνατος του Γκόρντον
μικρογραφία|Ο θάνατος του στρατηγού Γκόρντον, από τον Τζορτζ Τζόι. Δεν έχει εξακριβωθεί ο τρόπος με τον οποίο σκοτώθηκε ο στρατηγός Γκόρντον, αλλά απαθανατίστηκε με ένα ρομαντικό τρόπο στον πίνακα του ζωγράφου Τζορτζ Γουίλιαμ Τζόι (Το Τέλος του στρατηγού Γκόρντον, 1893 που βρίσκεται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λιντς) και στην ταινία Χαρτούμ (1966) με τον Τσάρλτον Ίστον στον ρόλο του Γκόρντον. Η πιο δημοφιλής εκδοχή του θανάτου του είναι, ότι φόρεσε την τελετουργική μπλε χρυσοκέντητη στολή του Κυβερνήτη-Στρατηγού μαζί με το κόκκινο φέσι και βγήκε έξω στα σκαλοπάτια του παλατιού άοπλος, έχοντας μόνο το μπαστούνι του. Εκεί τον σκότωσε ένας από τους Δερβίσηδες. Αυτή η εκδοχή ήταν πολύ δημοφιλής στο βρετανικό κοινό, καθώς περιείχε την εικόνα του Χριστιανού Γκόρντον που πεθαίνει μαρτυρικά για την εξιλέωση της ανθρωπότητας.
Τον θάνατο του Γκόρντον ακολούθησε η σφαγή περίπου 10.000 πολιτών και μελών της φρουράς του Χαρτούμ. Η σφαγή τερματίστηκε με εντολή του Μαχντί. Ένα μεγάλο μέρος του αρχείου του Γκόρντον διασώθηκε από τις δύο αδερφές του Έλενα Κλαρκ, που παντρεύτηκε τον γιατρό Δρ. Μόφιτ και τη Μαρία Αυγούστα, που παντρεύτηκε τον Τζέραλντ Χένρι Μπλάντ. Το αρχείο του Γκόρντον έγινε δεκτό από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη το 1937.
Η αποτυχία διάσωσης του στρατηγού Γκόρντον στο Σουδάν ήταν ένα μεγάλο πλήγμα στη δημοτικότητα του πρωθυπουργού Γκλάντστοουν. Η βασίλισσα Βικτόρια τον επέπληξε δημόσια. Οι επικριτές του δήλωσαν, ότι ο Γκλάντστοουν είχε παραμελήσει τις στρατιωτικές υποθέσεις και δεν έδρασε γρήγορα για να σώσει τον πολιορκημένο Γκόρντον. Δήλωσε στο υπουργικό συμβούλιο ότι η κοινή γνώμη ενδιαφέρονταν περισσότερο για τον Γκόρντον παρά για το Σουδάν, οπότε διέταξε τον Γουόλσλεϊ να επιστρέψει στο Λονδίνο όταν έμαθε τον θάνατο του Γκόρντον. Ο Γουόλσλεϊ, ο οποίος είχε πιστέψει ότι η αποστολή του ήταν η αρχική φάση της βρετανικής κατάκτησης του Σουδάν, εξαγριώθηκε και σε ένα τηλεγράφημα προς τη βασίλισσα Βικτώρια αποκάλεσε περιφρονητικά τον Γκλάντστοουν "... ο έμπορος που έγινε πολιτικός". μικρογραφία|Οι Δερβίσηδες δείχνουν το κεφάλι του Γκόρντον στον Σλάτιν. Παρά τη λαϊκή απαίτηση για εκδίκηση, η κυβέρνηση των Συντηρητικών που ήρθε στην εξουσία μετά τις εκλογές του 1885 δεν έκανε τίποτα. Το Σουδάν αφέθηκε στη μοίρα του. Μετά το Χαρτούμ, ο Μαχντί ίδρυσε ένα ισλαμικό κράτος, το οποίο αποκατέστησε τη δουλεία και επέβαλε πολύ σκληρούς νόμους που προκάλεσαν τον θάνατο 8 εκατομμυρίων ανθρώπων μεταξύ 1885-1898. Το 1887 έλαβε χώρα η εκστρατεία απελευθέρωσης του Εμίν Πασά, που αντιστέκονταν στην επαρχία της Equatoria εναντίον των Δερβίσηδων, από τον Χένρι Μόρτον Στάνλεϊ. Η προσπάθεια διάσωσης του Εμίν Πασά, ενός Γερμανού γιατρού, βιολόγου και βοτανολόγο, ο οποίος είχε ασπαστεί τον Λουθηρανισμό και πιθανώς το Ισλάμ, φάνηκε στα μάτια πολλών ως ένα βραβείο παρηγοριάς για τον Γκόρντον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Τζάστιν Νταφ
Ο Τζάστιν Νταφ (αγγλικά: Justin Duff, γεννημένος στις 10 Μαΐου 1988) είναι Καναδός διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2.00 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ο Τζάστιν Νταφ ξεκίνησε την καριέρα του στην Ευρώπη το 2010, υπογράφοντας στους Χοτβόλεϊς Βιέννης της Αυστρίας. Τα επόμενα δύο χρόνια, αγωνίστηκε στο τουρκικό πρωτάθλημα και την Άρκας, κατακτώντας το τρόπαιο του 2013. Την επόμενη περίοδο (2013-2014) αγωνίστηκε στην ρωσική Μπελογκόρι Μπέλγκοροντ και στην Γιαχάρτα Ένερτζι της Ινδονησίας. Το 2014 επέστρεψε στην Ευρώπη για λογαριασμό της πολωνικής Λουσνίτζκα Μπίντγκοστζ, ενώ το 2015 πήρε μεταγγραφή στην πορτογαλική Μπενφίκα, κατακτώντας το κύπελλο του 2016. Τον Ιούνιο του 2016 ανακοινώθηκε από τον Ολυμπιακό.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Τζάστιν Νταφ αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Καναδά μετρώντας 134 συμμετοχές και έχει κατακτήσει τρία μετάλλια στο |Πρωτάθλημα Εθνικών ομάδων Βορείου και Κεντρικής Αμερικής.
Πηγές
Κατηγορία:Καναδοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Αϊλίν Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Η Άϊλίν Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ (Eileen Sutherland-Leveson-Gower of Sutherland, γεννημένη ως Άϊλίν Γκλάντις Μπάτλερ Eileen Gwladys Butler, 3 Νοεμβρίου 1891 - 24 Αυγούστου 1943) ήταν Βρετανίδα ευγενής και Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Μαίρης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1891 στο Τσέλσι, και ήταν κόρη του Κάρολου Ιωάννη Μπρίνσλεϊ Μπάτλερ, 7ου Κόμη του Λέινσμπορο και της Δωροθέας Γκλάντις Άϊλίν Μορ Τόμπς.
Στις 11 Απριλίου 1912 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ, 5ο Δούκα του Σάδερλαντ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού. Ήταν Κυρία των Ρομπών στη Βασίλισσα Μαίρη από το 1916 έως το 1921.
Πέθανε στις 24 Αυγούστου 1943 σε ηλικία 51 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες των Ρομπών Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Η Γκουφοταινία
Η Γκουφοταινία (αγγλικά: A Goofy Movie) είναι μια Αμερικανική ταινία μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων του 1995 σε παραγωγή των DisneyToon Studios και Walt Disney Pictures. Κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 7 Απριλίου 1995. Η ταινία περιέχει χαρακτήρες από την τηλεοπτική σειρά Goof Troop του προγράμματος The Disney Afternoon. Η ίδια η ταινία λειτουργεί ως συνέχεια της σειράς. Ο Κέβιν Λίμα τη σκηνοθέτησε και η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη σχέση πατέρα-γιου, του Γκούφυ και του γιου του, Μαξ, καθώς ο Γκούφυ πιστεύει ότι χάνει τον γιο του. Η ταινία αφιερώθηκε στον Πατ Μπάτραμ, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Μια συνέχεια με τον τίτλο Η νέα Γκουφοταινία κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο το 2000.
Πλοκή
Ο Γκούφυ είναι ένας πατέρας που μεγαλώνει μόνος του τον έφηβο γιο του, Μαξ, στην πόλη Σπούνερβιλ του Οχάιο, αλλά η σχέση τους είναι τεταμένη. Την τελευταία μέρα του σχολείου πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, ο Μαξ και οι καλύτεροι φίλοι του, Πι-Τζέι και Ρόμπερτ «Μπόμπι» Ζιμέρσκι, εισβάλουν στη σκηνή του αμφιθεάτρου στη μέση της ομιλίας του διευθυντή Μαζούρ, παρουσιάζοντας μια μικρή συναυλία, με τον Μαξ τραγουδά και χορεύει ενώ είναι ντυμένος σαν τον ποπ τραγουδιστή Πάουερλαϊν. Αν και η παράσταση κάνει τον Μαξ δημοφιλή στο σχολείο και εντυπωσιάζει τη Ρωξάνη, με την οποία ο Μαξ είναι ερωτευμένος, στέλνει τους τρεις φίλους στο γραφείο του διευθυντή. Η Ρωξάνη μιλά με τον Μαξ και συμφωνεί να πάει μαζί του στο πάρτι όπου θα μεταδοθεί ζωντανά η συναυλία του Πάουερλαϊν από το Λος Άντζελες. Ωστόσο, ο Μαζούρ μεταφέρει τα γεγονότα στον Γκούφυ με υπερβολή και τον προειδοποιεί ότι αν δεν κάνει κάτι για να τον φέρει στο σωστό δρόμο, ο Μαξ μπορεί να οδηγηθεί μια μέρα στη θανατική ποινή.
Ο Γκούφυ, για να σώσει τον Μαξ, αποφασίζει να πάει διακοπές μαζί του για ψάρεμα στη λίμνη Ντέστινι, στο Αϊντάχο, ακολουθώντας τον δρόμο που έκανε εκείνος με τον πατέρα του πριν χρόνια με το αυτοκίνητο, αγνοώντας τα σχέδια του Μαξ με τη Ρωξάνη. Πριν φύγουν, ο Μαξ σταματά στο σπίτι της Ρωξάνης για να ακυρώσει το ραντεβού τους, αλλά όταν η Ρωξάνη του λέει ότι θα βρει κάποιον άλλο για να πάει στο πάρτυ, ο Μαξ επινοεί μια ιστορία ότι ο πατέρας του γνωρίζει τον Πάουερλαϊν και της λέει ότι ο λόγος που δεν μπορεί να είναι στο πάρτι είναι επειδή θα πάει στη συναυλία και θα ανέβει στη σκηνή μαζί του για το τελευταίο τραγούδι.
Παρά τις αντιρρήσεις του γιου του, ο Γκούφυ σχεδιάζει το δικό του ταξίδι, με καταστροφικά αποτελέσματα, μιας και τίποτα δεν δείχνει να μπορεί να φτιάξει τη διάθεση του Μαξ. Όταν ο Μαξ νιώθει να γελοιοποιείται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης σε ένα πάρκο διασκέδασης με πόσουμ, λέει στον Γκούφυ ότι θέλει να φύγει μακριά του πληγώνοντας τα αισθήματα του. Ενώ κατασκηνώνουν στην εξοχή, ο Πητ και ο Πι-Τζέι καταφτάνουν και κάνουν παρέα όλοι μαζί. Ακολουθώντας τη συμβουλή του Πητ να κρατήσει τον Μαξ υπό τον έλεγχό του, ο Γκούφυ πηγαίνει τον Μαξ στην κοντινή λίμνη για μάθημα ψαρέματος και του δείχνει την «Τέλεια Φάση», μια οικογενειακή τεχνική. Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα να τραβήξει τον Πλατυπόδη στην κατασκήνωση και ενώ ο Πητ με τον Πι-Τζέι το σκάνε για να γλιτώσουν, ο Γκούφυ και ο Μαξ μένουν πίσω περνώντας το βράδυ κλειδωμένοι στο αυτοκίνητο με τον Πλατυπόδη απ'έξω. Κατά τη διάρκεια της νύχτας και ενώ ο Γκούφυ κοιμάται, ο Μαξ αλλάζει την πορεία στο χάρτη προς το Λος Άντζελες, όπου θα γίνει η συναυλία του Πάουερλαϊν.
Το επόμενο πρωί, ο Γκούφυ δείχνοντας εμπιστοσύνη στον Μαξ, αποφασίζει να τον κάνει τον πλοηγό τους για το υπόλοιπο ταξίδι. Οι δυο τους επισκέπτονται πολλές τοποθεσίες που ικανοποιούν και τους δύο αυτή τη φορά, ενώ συναντιούνται ξανά με τον Πητ και τον Πι-Τζέι σε ένα πανδοχείο. Ο Μαξ εκμυστηρεύεται στον Πι-Τζέι ότι άλλαξε τον χάρτη, κάτι το οποίο ακούει ο Πητ. Ο Πητ λέει στον Γκούφυ ότι ο Μαξ τον ξεγέλασε και πηγαίνει προς το Λος Άντζελες και όχι στο Αϊντάχο. Αν και ο Γκούφυ δεν θέλει να τον πιστέψει, ελέγχει τον χάρτη και βλέπει ότι ο Πητ δεν του είπε ψέματα. Την επόμενη μέρα, όταν ο Γκούφυ και ο Μαξ φτάνουν στη διασταύρωση μεταξύ Αϊντάχο και Καλιφόρνιας, ο Μαξ επιλέγει το Λος Άντζελες κάνοντας τον Γκούφυ να σταματήσει το αυτοκίνητο και να κατέβει θυμωμένος. Ο Μαξ προσπαθεί να εξηγήσει και να απολογηθεί, αλλά το αυτοκίνητο φεύγει μόνο του στην κατηφόρα, γιατί ο Γκούφυ δεν έβαλε χειρόφρενο. Ο Γκούφυ και ο Μαξ το κυνηγούν καταλήγοντας στο ποτάμι. Ο Γκούφυ λέει στον Μαξ ότι όσο και να μεγαλώσει, θα είναι πάντα ο γιος του και οι δυο τους συμφιλιώνονται με τον Μαξ να λέει τα πάντα στον Γκούφυ για τη Ρωξάνη και το ψέμα που της είπε. Όταν ο Γκούφυ μαθαίνει για την υπόσχεση του Μαξ και τη συναυλία, αποφασίζει να πάνε στο Λος Άντζελες για να εκπληρώσει ο Μαξ την υπόσχεση που έδωσε.
Πατέρας και γιος φτάνουν στο Λος Άντζελες και στη συναυλία του Πάουερλαϊν, όπου καταφέρνουν να ανέβουν στη σκηνή μαζί του, όπως υποσχέθηκε ο Μαξ στη Ρωξάνη. Η Ρωξάνη, ο Πητ, ο Πι-Τζέι και όλο το σχολείο, τους βλέπει στην τηλεόραση. Αργότερα, με το που ο Γκούφυ και ο Μαξ επιστρέφουν σπίτι, κάνουν στάση στο σπίτι της Ρωξάνης. Ο Μαξ λέει την αλήθεια στη Ρωξάνη και ότι το έκανε για να την εντυπωσιάσει, αλλά η Ρωξάνη του λέει ότι της άρεσε από την πρώτη στιγμή που τον άκουσε να γελάει και έτσι αρχίζει η σχέση τους. Ο Γκούφυ περιμένει τον Μαξ δίπλα στο αμάξι, το οποίο μετά από όλη την ταλαιπωρία που υπέστη στο ταξίδι, ξαφνικά εκρύγνειται, εκσφενδονίζοντας τον Γκούφυ στην οροφή του κατωφλιού του σπιτιού της Ρωξάνης, όπου ο Μαξ τον συστήνει στη Ρωξάνη.
Παραγωγή
Η Γκουφοταινία ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κέβιν Λίμα, ο οποίος σκηνοθέτησε στη συνέχεια ταινίες όπως ο Ταρζάν και Η Μαγεμένη. Το 1995, ο Λίμα είπε ότι «Αντί να παρουσιάσουμε τον Γκούφυ μονοδιάστατο όπως γινόταν στο παρελθόν, θέλαμε να του δώσουμε μια συναισθηματική πλευρά η οποία θα πρόσθετε στην ιστορία. Θέλαμε οι θεατές να δουν τα συναισθήματά του και όχι μόνο τις γελοιότητές του.»
Οι βασικοί χαρακτήρες της ταινίας, ειδικά ο Γκούφυ, ο Μαξ, ο Πητ και ο Πι-Τζέι, είναι βασισμένοι στην τηλεοπτική σειρά Goof Troop, αν και λίγο μεγαλύτεροι. Στην ταινία, ο Μαξ και ο Πι-Τζέι πηγαίνουν στο λύκειο και όχι στο γυμνάσιο, όπως στη σειρά. Ωστόσο, άλλοι χαρακτήρες που καθιερώθηκαν στη σειρά όπως η σύζυγος του Πητ, Πεγκ, η κόρη τους, Πίστολ, και τα κατοικίδιά τους Βαφλς και Τσέινσο, δεν εμφανίζονται στην ταινία. Ο Γκούφυ και ο Πητ διατηρούν την κλασική τους εικόνα από τα καρτούν των '40s σε αντίθεση με την εμφάνιση που είχαν στη σειρά από τα καρτούν των '50s.
Μουσική
Τη μουσική της Γκουφοταινίας συνέθεσαν οι Κάρτερ Μπούργουελ και Ντον Ντέιβις. Ο Μπόμπι Μπράουν ήταν η αρχική επιλογή για τον Πάουερλαϊν και είχε ηχογραφήσει κάποια τραγούδια, αλλά τελικά κόπηκε η συμμετοχή του λόγω προβλημάτων που είχε με τα ναρκωτικά. Μερικά από τα τραγούδια που ηχογράφησε ο Μπράουν ανανεώθηκαν και προστέθηκαν αργότερα στο δίσκο του, Forever. Τα τραγούδια «I 2 I» και «Stand Out» ερμηνεύτηκαν από τον τραγουδιστή της R&B Τέβιν Κάμπελ. Το soundtrack κυκλοφόρησε από τη Walt Disney Records στις 18 Μαρτίου 1995. Ο Μίτσελ Μούσo ερμήνευσε το τραγούδι «Stand Out» για το άλμπουμ DisneyMania7, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Μαρτίου 2010.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Κυκλοφορία
Η ταινία κυκλοφόρησε πρώτη φορά σε VHS στις 6 Σεπτεμβρίου 1995. Στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε στις αίθουσες, διαδεχόμενη την μικρού μήκους ταινία του Μίκυ Μάους, Runaway Brain, στις 18 Οκτωβρίου 1996 και σε VHS το 1997. Επανεκδόθηκε στις 20 Ιουνίου 2000, μαζί με μια έκδοση σε DVD ως μέρος της συλλογής της «Τα Χρυσά Κλασικά της Disney».
Όταν η ταινία έκανε πρεμιέρα στο κανάλι Toon Disney HD στις 2 Ιουνίου 2008 και στο κανάλι Disney Channel HD στις 10 Ιουνίου 2008, ήταν στη συνηθισμένη αναλογική μορφή και όχι σε υψηλής ευκρίνειας μορφή.
Αποκαλύφθηκε μέσω του DVD της τηλεοπτικής σειράς Mickey Mouse Clubhouse, ότι η ταινία, μαζί με τη συνέχειά της, θα επανεκδίδονταν ως πακέτο δύο ταινιών, ωστόσο τα DVD τέθηκαν σε αναμονή.
Η Γκουφοταινία είναι διαθέσιμη για ενοικίαση στην ιστοσελίδα Amazon.com και είναι επίσης διαθέσιμη σε όλες τις Αγγλόφωνες χώρες στα iTunes.
Κριτική
Στην ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η Γκουφοταινία σημειώνει ποσοστό 53% θετικών κριτικών με μέσο όρο σκορ 5.6/10, βασισμένο σε 15 κριτικές.
Ο Τοντ ΜακΚάρθι από το περιοδικό Variety, επέκρινε τη μουσική της ταινίας αποκαλώντας τα έξι τραγούδια που εμπεριέχονται σε αυτήν «αδιάφορα». Ένιωσε επίσης ότι η προσωπικότητα του Γκούφυ, ενώ είναι αρκετά ευχάριστη για στήριξη, αποδείχτηκε λίγο υπερβολική και ότι «για οποιονδήποτε λογικό απολογισμό, είναι ευδιάκριτα αυταρχικός και εγωιστής, και απορρίπτει όποια επιλογή προσφέρεται από το γιο του». Επαίνεσαι όμως τα τεχνικά στοιχεία της ταινίας, λέγοντας ότι είναι «ευκρινή και καθαρά». Ο Λούις Μπλακ από την εφημερίδα The Austin Chronicle, κλείνει την κριτική του λέγοντας ότι η ταινία ήταν «ήπια, όχι πολύ διασκεδαστική και ίσα που τα έφτανε το μήκος ενός τηλεοπτικού καρτούν, αλλά είναι τραβηγμένο για να φτάσει το μήκος μιας ταινίας».
Οι Σίσκελ και Ίμπερτ, και οι δύο ενέκριναν την ταινία, επαινώντας τον συνδυασμό των χρωμάτων και τη «γλυκιά» ιστορία πατέρα-γιου. Ο Ίμπερτ στη δική του κριτική, βαθμολόγησε την ταινία με τρία αστέρια.
Box office
Η Γκουφοταινία θεωρήθηκε σχετική επιτυχία για την Disney, ανοίγοντας σε 2,159 αίθουσες στο #2 του box office με έσοδα $6,129,557 - δεν βρέθηκε στην κορυφή λόγω της επιτυχημένης ταινίας του Γουίλ Σμιθ, Τα Κακά Παιδιά, η οποία βγήκε στις αίθουσες το ίδιο Σαββατοκυρίακο και έκανε έσοδα $15,523,358. Τελικώς, η Γουφοταινία έκανε συνολικά έσοδα στις Ηνωμένες Πολιτείες $35,348,597, τερματίζοντας στην 51η θέση των ταινιών με τα περισσότερα έσοδα για το 1995.
Βραβεία
Η ταινία ήταν υποψήφια ως «Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων» στις κατηγορίες παραγωγής και στις ανεξάρτητες κατηγορίες «Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής», «Καλύτερο Σενάριο», «Καλύτερη Μουσική» και «Καλύτερη Εικονογράφηση» στα 23α Βραβεία Annie.
Συνέχεια
Μια συνέχεια της ταινίας κυκλοφόρησε το 2000 με τον τίτλο Η νέα Γκουφοταινία. Η συνέχεια διαδραματίζεται περίπου τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη ταινία, και επικεντρώνεται στην πρώτη χρονιά του Μαξ στο κολέγιο. Οι χαρακτήρες που επιστρέφουν για τη συνέχεια είναι ο Γκούφυ, ο Μαξ, ο Πι-Τζέι, ο Πητ και ο Μπόμπι. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι η Ρωξάνη, το ερωτικό ενδιαφέρον του Μαξ στην πρώτη ταινία, απουσιάζει από τη συνέχεια και δεν γίνεται ούτε μία αναφορά σε αυτήν. Η Ρωξάνη εμφανίστηκε ωστόσο στην τηλεοπτική σειρά House of Mouse (επεισόδιο «Max's Embarrassing Date»), όπου τη φωνή της τη χαρίζει η Γκρέι ΝτεΛίσλε και όχι η Κέλι Μάρτιν.
Reunion
Στις 14 Αυγούστου 2015, με αφορμή τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία της ταινίας, έγινε ένα reunion στο Anaheim Convention Center στο Άναχαϊμ της Καλιφόρνια. Οι συντελεστές που βρέθηκαν εκεί ήταν οι Μπιλ Φάρμερ, Τζέισον Μάρσντεν, Τζιμ Κάμινγκς, Ρομπ Πόλσεν, Τζένα βον Όι και ο παραγωγός Ντον Χαν. Οι Γουάλας Σιον, Πόλι Σιορ και ο σκηνοθέτης Κέβιν Λίμα, έστειλαν μηνύματα μέσω βίντεο. Το πάνελ περιελάμβανε επίσης και μουσικές παραστάσεις από τους Φάρμερ, Μάρσντεν και Τέβιν Κάμπελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1995
Γιόβαν Ρίστιτς
Ο Γιόβαν Ρίστιτς (σερβικά κυριλλικά: Јован Ристић), γεννημένος στις 16 Ιανουαρίου 1831 στο Κραγκούγιεβατς και αποβιώσας στις 4 Σεπτεμβρίου 1899 στο Βελιγράδι, ήταν Σέρβος διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε πολλές φορές πρωθυπουργός της χώρας του.
Βιογραφία
Γεννημένος εντός πτωχής οικογένειας του Κραγκούγιεβατς το 1831, ο Γιόβαν Ρίστιτς ξεκίνησε τις σπουδές του στο Βελιγράδι, όπου και εντάχθηκε εντός φοιτητικής πολιτικής οργάνωσης. Στη συνέχεια, μετέβη στο Βερολίνο, καθώς και στη Χαϊδελβέργη, όπου και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στο δίκαιο το 1852, και στο Παρίσι.
Το 1861, εστάλη ως διπλωμάτης στην Κωνσταντινούπολη. Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις οι οποίες οδήγησαν στην απόσυρση των οθωμανικών στρατευμάτων από τη Σερβία, το 1867. Έπειτα από την επιστροφή του στο Βελιγράδι, ο πρίγκιπας Μιχαήλ Γ΄ Ομπρένοβιτς του πρότεινε υπουργικό αξίωμα, το οποίο θα τον καθιστούσε ως το δεξί χέρι του. Ωστόσο, ο Ρίστιτς, κρίνοντας τον πρίγκιπα ως ιδιαίτερα αντιδραστικό, απέρριψε τη συγκεκριμένη πρόταση. Από εκείνη την περίοδο, ο Ρίστιτς θεωρείτο ως ένας εκ των κυριότερων ηγετών του Φιλελεύθερου Κόμματος.
Το 1868, έπειτα από τη δολοφονία του πρίγκιπα Μιχαήλ, διετέλεσε μέλος του συμβουλίου της αντιβασιλείας το οποίο κυβέρνησε εις όνομα του νεαρού πρίγκιπα Μίλαν Δ΄, ενώ, επίσης, αποτελούσε το μοναδικό εκ των μελών του το οποίο διέθετε πολιτικό όραμα. Πολιτική πηγή έμπνευσής του εκείνης της περιόδου ήταν η Πρωσία, της οποίας η διακυβέρνηση πραγματοποιείτο από έναν υπουργό-πρόεδρο. Φιλοδοξία του ήταν η ένωση των διαφόρων σερβικών λαών εντός ενός ενιαίου Κράτους, όπως συνέβαινε, εκείνη την περίοδο, με την Ιταλία και τη Γερμανία. Υπήρξε ένας εκ των κύριων αρχιτεκτόνων του πρώτου Συντάγματος της Σερβίας, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου 1869. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της αντιβασιλείας, προχώρησε στην ενίσχυση των εξουσιών του Κράτους, περιορίζοντας, παράλληλα, την ελευθερία του Τύπου, ενώ, επίσης, εφάρμοσε εξωτερική πολιτική η οποία είχε ως απώτερο σκοπό να καταστήσει τη Σερβία ως ανεξάρτητη της Αυστροουγγαρίας, καθώς και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Το 1872, κατόπιν της ενηλικιώσεως του πρίγκιπα Μίλαν, ο Ρίστιτς κατέστη Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων. Στις 5 Απριλίου 1873, ορίστηκε ως Πρωθυπουργός, ωστόσο παραιτήθηκε από το συγκεκριμένο αξίωμα τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Στις 13 Οκτωβρίου 1878, ο Ρίστιτς κατέστη, εκ νέου, Πρωθυπουργός. Ωστόσο, αρνήθηκε την υπογραφή εμπορικού συμφώνου με την Αυστροουγγαρία, καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο, το συγκεκριμένου σύμφωνο θα έθετε τη Σερβία υπό καθεστώς εξάρτησης απέναντι στον ισχυρό γείτονά της. Για τον συγκεκριμένο λόγο, υποχρεώθηκε σε παραίτηση, στις 2 Νοεμβρίου 1880.
Το 1882, ο πρίγκιπας Μίλαν κατέστη βασιλέας της Σερβίας ως Μίλαν Α΄.
Στις 13 Ιουνίου 1887, ο βασιλέας Μίλαν Α΄, όντας ανήσυχος σχετικά με τη στάση των σοσιαλιστών του Ριζοσπαστικού Κόμματος, απηύθυνε εκ νέου κάλεσμα προς τον Ρίστιτς, ο οποίος προχώρησε στον σχηματισμό υπουργικού συμμαχικού συμβουλίου. Παρέμεινε Πρωθυπουργός έως την 1η Ιανουαρίου 1888.
Στις 3 Ιανουαρίου 1889, ένα νέο Σύνταγμα, περισσότερο φιλελεύθερο συγκριτικά με εκείνο του 1869, ψηφίστηκε. Ωστόσο, στις 6 Μαρτίου, ο βασιλέας Μίλαν Α΄ παραιτήθηκε υπέρ του υιού του, του νεαρού πρίγκιπα Αλεξάνδρου. Ο Γιόβαν Ρίστιτς κατέστη ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Αντιβασιλείας, ενώ, παράλληλα, επέτρεψε τον σχηματισμό ενός ριζοσπαστικού υπουργικού συμβουλίου.
Ωστόσο, το 1892, ο Ρίστις απηύθυνε κάλεσμα, προκειμένου να αναλάβει την εξουσία, στο Φιλελεύθερο Κόμμα, με το οποίο εξακολουθούσε να διατηρεί στενή σχέση. Η συγκεκριμένη απόφαση προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια μεταξύ του πληθυσμού. Στις 13 Απριλίου 1893, ο νεαρός βασιλέας Αλέξανδρος Α΄, μέσω πραξικοπήματος, αποφάσισε να αναλάβει την πλήρη βασιλική εξουσία προ της ενηλικίωσής του. Απομάκρυνε του αξιώματός τους τους αντιβασιλείς, διέλυσε την κυβέρνηση υπό τους φιλελεύθερους και απηύθυνε κάλεσμα προς τους ριζοσπάστες για τον σχηματισμό νέου υπουργικού συμβουλίου. Ως αποτέλεσμα, ο Ρίστιτς απομακρύνθηκε από την εξουσία.
Απεβίωσε στο Βελιγράδι, στις 4 Σεπτεμβρίου 1899.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σέρβοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σέρβοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σέρβοι ιστορικοί Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας
Μυοκαρδίτιδα
Η μυοκαρδίτιδα, γνωστή και ως φλεγμονώδης μυοκαρδιοπάθεια, είναι φλεγμονή του καρδιακού μυός. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν δύσπνοια, πόνο στο στήθος, μειωμένη ικανότητα άσκησης και ακανόνιστο καρδιακό παλμό. Η διάρκεια των προβλημάτων μπορεί να ποικίλει από ώρες έως μήνες. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν καρδιακή ανεπάρκεια λόγω διατατικής μυοκαρδιοπάθειας ή καρδιακή ανακοπή.
Η μυοκαρδίτιδα οφείλεται συχνότερα σε ιογενή λοίμωξη. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν βακτηριακές λοιμώξεις, ορισμένα φάρμακα, τοξίνες και αυτοάνοσες διαταραχές. Η διάγνωση μπορεί να υποστηριχθεί με ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ), αυξημένη τροπονίνη, μαγνητική τομογραφία καρδιάς και περιστασιακά βιοψία καρδιάς. Ο υπέρηχος καρδιάς είναι σημαντικός για να αποκλειστούν άλλες πιθανές αιτίες, όπως προβλήματα των καρδιακών βαλβίδων.
Η θεραπεία εξαρτάται τόσο από τη σοβαρότητα όσο και από την αιτία. Συχνά χρησιμοποιούνται φάρμακα όπως αναστολείς ΜΕΑ, βήτα αναστολείς και διουρητικά. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης συνιστάται συνήθως μια περίοδος χωρίς άσκηση. Τα κορτικοστεροειδή ή η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIG) μπορεί να είναι χρήσιμα σε ορισμένες περιπτώσεις. Σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να συνιστάται η τοποθέτηση εμφυτεύσιμου καρδιακού απινιδωτή ή μεταμόσχευση καρδιάς.
Σημεία και συμπτώματα
Τα σημεία και συμπτώματα που σχετίζονται με τη μυοκαρδίτιδα είναι ποικίλα και σχετίζονται είτε με την φλεγμονή του μυοκαρδίου είτε με αδυναμία του καρδιακού μυός, αποτέλεσμα της φλεγμονής. Τα σημεία και συμπτώματα της μυοκαρδίτιδας περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Αιτίες
Έχει εντοπιστεί μεγάλος αριθμός αιτιών μυοκαρδίτιδας, αλλά συχνά η αιτία δεν μπορεί να βρεθεί. Στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, οι ιοί είναι συνήθεις ένοχοι. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ωστόσο, η πιο κοινή αιτία είναι η νόσος Τσάγκας, μια ασθένεια ενδημική στην Κεντρική και Νότια Αμερική που οφείλεται σε μόλυνση από το πρωτόζωο Trypanosoma cruzi. Στη ιογενή μυοκαρδίτιδα, η οικογένεια Κοξάκι B μονόκλωνων ιών RNA, ιδιαίτερα οι ιοί Κοξάκι B3 και B5 είναι η πιο συχνή αιτία. Πολλές από τις αιτίες που αναφέρονται παρακάτω, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν πρωτόζωα, μύκητες, παράσιτα, αλλεργίες, αυτοάνοσες διαταραχές και φάρμακα είναι επίσης αιτίες ηωσινοφιλικής μυοκαρδίτιδας.
Μηχανισμός
Οι περισσότερες μορφές μυοκαρδίτιδας περιλαμβάνουν τη διήθηση των καρδιακών ιστών από έναν ή δύο τύπους προ-φλεγμονωδών κυττάρων αίματος, λεμφοκυττάρων και μακροφάγων συν δύο αντίστοιχους απογόνους αυτών των κυττάρων, κύτταρα ΝΚ και μακροφάγα. Η ηωσινοφιλική μυοκαρδίτιδα είναι ένας υπότυπος μυοκαρδίτιδας στον οποίο ο καρδιακός ιστός διηθείται από έναν άλλο τύπο προ-φλεγμονωδών κυττάρων του αίματος, τα ηωσινόφιλα. Η ηωσινοφιλική μυοκαρδίτιδα διακρίνεται περαιτέρω από τη μη ηωσινοφιλική μυοκαρδίτιδα έχοντας διαφορετικό σύνολο αιτιών και προτεινόμενες θεραπείες. Οι Coxsackie B, συγκεκριμένα οι Β3 και Β5, έχουν βρεθεί ότι αλληλεπιδρούν με τον υποδοχέα κοξάκι-αδενοϊού (CAR) και τον παράγοντα επιτάχυνσης της αποσύνθεσης (DAF). Ωστόσο, έχουν εντοπιστεί και άλλες πρωτεΐνες που επιτρέπουν στους ιούς Κοξάκι να συνδεθούν με καρδιακά κύτταρα. Η φυσική λειτουργία του CAR και ο μηχανισμός που χρησιμοποιεί ο ιός κοξάκι για να μολύνει τον καρδιακό μυ είναι ακόμα άγνωστος. Ο μηχανισμός με τον οποίο οι ιοί coxsackie B (CBV) πυροδοτούν την φλεγμονή πιστεύεται ότι είναι μέσω της αναγνώρισης των ιοσωμάτων των CBV από υποδοχείς τύπου toll.
Η δέσμευση του ιού SARS-CoV-2 μέσω υποδοχέων ACE2 που υπάρχουν στον καρδιακό ιστό μπορεί να είναι υπεύθυνη για άμεσο ιικό τραυματισμό που οδηγεί σε μυοκαρδίτιδα. Σε μια μελέτη που έγινε κατά τη διάρκεια της επιδημίας του SARS, το RNA του ιού SARS βρέθηκε στην αυτοψία των καρδιακών δειγμάτων στο 35% των ασθενών που πέθαναν λόγω του SARS. Παρατηρήθηκε επίσης ότι μια ήδη άρρωστη καρδιά έχει αυξημένη έκφραση του υποδοχέα ACE2 σε αντίθεση με τα υγιή άτομα. Οι υπερδραστήριες ανοσολογικές αποκρίσεις σε ασθενείς με Covid-19 μπορεί να οδηγήσουν στην έναρξη της καταιγίδας κυτοκινών. Αυτή η υπερβολική απελευθέρωση κυτοκινών μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό του μυοκαρδίου.
Διάγνωση
μικρογραφία| Διάχυτη ανύψωση ST σε νεαρό αρσενικό λόγω μυοκαρδίτιδας και περικαρδίτιδας μικρογραφία| Λεμφοκυτταρική μυοκαρδίτιδα (το λευκό βέλος δείχνει ένα λεμφοκύτταρο), που συνήθως εμφανίζει νέκρωση μυοκυττάρων (μαύρο βέλος), που θεωρείται ως υπερηωσινοφιλικό κυτταρόπλασμα με απώλεια ραβδώσεων. Η μυοκαρδίτιδα αναφέρεται σε μια υποκείμενη διαδικασία που προκαλεί φλεγμονή και τραυματισμό της καρδιάς. Δεν αναφέρεται στη φλεγμονή της καρδιάς ως συνέπεια κάποιας άλλης προσβολής. Πολλές δευτερεύουσες αιτίες, όπως καρδιακό έμφραγμα, μπορούν να οδηγήσουν σε φλεγμονή του μυοκαρδίου και συνεπώς η διάγνωση της μυοκαρδίτιδας δεν μπορεί να τεθεί με στοιχεία φλεγμονής μόνο του μυοκαρδίου.
Η υποψία για φλεγμονή του μυοκαρδίου μπορεί να τεθεί βάσει ηλεκτροκαρδιογραφικών (ΗΚΓ) ευρημάτων, αυξημένης C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP) και/ή ταχύτητας καθίζησης ερυθροκυττάρων (ΤΚΕ) και αυξημένης IgM έναντι ιών που είναι γνωστό ότι επηρεάζουν το μυοκάρδιο. Οι δείκτες βλάβης του μυοκαρδίου ( καρδιακά ισοένζυμα τροπονίνης ή κινάσης κρεατίνης ) είναι αυξημένοι.
Τα ευρήματα του ΗΚΓ που παρατηρούνται συχνότερα στη μυοκαρδίτιδα είναι οι διάχυτες αναστροφές κυμάτων Τ. μπορεί να υπάρχουν ανυψώσεις του τμήματος ST σε σχήμα σέλας (αυτές παρατηρούνται επίσης στην περικαρδίτιδα).
Ο χρυσός κανόνας είναι η βιοψία του μυοκαρδίου, που γενικά γίνεται στο πλαίσιο της αγγειογραφίας. Λαμβάνεται και διερευνάται ένα μικρό δείγμα ιστού του ενδοκαρδίου και του μυοκαρδίου. Η αιτία της μυοκαρδίτιδας μπορεί να διαγνωστεί μόνο με βιοψία. Τα δείγματα βιοψίας ενδομυοκαρδίου αξιολογούνται παθολογοανατομικά (πώς μοιάζει ο ιστός κάτω από το μικροσκόπιο: στο διάμεσο χώρο του μυοκαρδίου μπορεί να εμφανίσει άφθονο οίδημα και φλεγμονώδης διήθησης, πλούσια σε λεμφοκύτταρα και μακροφάγα. Η εστιακή καταστροφή των μυοκυττάρων εξηγεί την ανεπάρκεια της αντλίας του μυοκαρδίου. Επιπλέον, τα δείγματα μπορούν να αξιολογηθούν με ανοσοϊστοχημεία για να καθοριστεί ποιοι τύποι ανοσοκυττάρων εμπλέκονται στην αντίδραση και πώς κατανέμονται. Επιπλέον, PCR και/ή RT-PCR μπορεί να πραγματοποιηθούν για την αναγνώριση συγκεκριμένων ιών. Τέλος, μπορούν να εκτελεστούν περαιτέρω διαγνωστικές μέθοδοι όπως προσδιορισμοί microRNA και προφίλ γονιδιακής έκφρασης.
Η καρδιακή μαγνητική τομογραφιά (cMRI ή CMR) έχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ χρήσιμη στη διάγνωση της μυοκαρδίτιδας, οπτικοποιώντας δείκτες φλεγμονής του μυοκαρδίου. Τα κοινά κριτήρια για τη διάγνωση της μυοκαρδίτιδας με CMR δημοσιεύθηκαν το 2009.
Θεραπεία
Όπως και με τις περισσότερες ιογενείς λοιμώξεις, η συμπτωματική θεραπεία είναι η μόνη μορφή θεραπείας για τις περισσότερες μορφές μυοκαρδίτιδας. Στην οξεία φάση, ενδείκνυται υποστηρικτική θεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της ανάπαυσης στο κρεβάτι.
Σε άτομα με συμπτώματα, η διγοξίνη και τα διουρητικά μπορεί να βοηθήσουν. Για άτομα με μέτρια έως σοβαρή δυσλειτουργία, η καρδιακή λειτουργία μπορεί να υποστηριχθεί με χρήση ινοτρόπων όπως η μιλρινόνη στην οξεία φάση, ακολουθούμενη από στοματική θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ όταν είναι ανεκτή.
Τα συστηματικά κορτικοστεροειδή μπορεί να έχουν ευεργετικά αποτελέσματα σε άτομα με αποδεδειγμένη μυοκαρδίτιδα. Ωστόσο, τα δεδομένα για τη χρησιμότητα των κορτικοστεροειδών πρέπει να ερμηνεύονται με προσοχή, καθώς το 58% των ενηλίκων αναρρώνει αυθόρμητα, ενώ οι περισσότερες μελέτες σε παιδιά στερούνται ομάδας ελέγχου.
Μια ανασκόπηση από το Cochrane του 2015 δεν βρήκε όφελος από τη χρήση ενδοφλέβιας ανοσοσφαιρίνης (IVIG) σε ενήλικες και ενδεικτικό όφελος σε ορισμένα παιδιά. Δεν συνιστάται η χορήγηση ως ρουτίνα μέχρι να υπάρξουν καλύτερα στοιχεία.
Οι άνθρωποι που δεν ανταποκρίνονται στη συμβατική θεραπεία μπορεί να είναι υποψήφιοι για θεραπεία γέφυρας με συσκευές υποβοήθησης της αριστερής κοιλίας. Η μεταμόσχευση καρδιάς προορίζεται για άτομα που δεν βελτιώνονται με τη συμβατική θεραπεία.
Η εξωσωματική οξυγόνωση μεμβράνης μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκείνους που πρόκειται να υποστούν καρδιακή ανακοπή.
Επιδημιολογία
Η ακριβής συχνότητα εμφάνισης μυοκαρδίτιδας είναι άγνωστη. Ωστόσο, σε σειρά νεκροψιών ρουτίνας, το 1-9% όλων των ασθενών είχαν ενδείξεις φλεγμονής του μυοκαρδίου. Σε νεαρούς ενήλικες, έως και το 20% όλων των περιπτώσεων αιφνίδιου θανάτου οφείλονται σε μυοκαρδίτιδα.
Μεταξύ των ασθενών με HIV, η μυοκαρδίτιδα είναι το πιο κοινό καρδιοπαθολογικό εύρημα κατά την νεκροψία, με επιπολασμό 50% και άνω.
Η μυοκαρδίτιδα είναι η τρίτη πιο συχνή αιτία θανάτου μεταξύ των νέων ενηλίκων με αθροιστική συχνότητα εμφάνισης παγκοσμίως 1,5 περιστατικών ανά 100.000 άτομα ετησίως. Η μυοκαρδίτιδα αντιπροσωπεύει περίπου το 20% του αιφνίδιου καρδιακού θανάτου σε διάφορους πληθυσμούς. Οι πληθυσμοί που αντιμετωπίζουν αυτό το αυξημένο ποσοστό θνησιμότητας περιλαμβάνουν: ενήλικες κάτω των 40 ετών, νέους αθλητές και στρατολογημένους της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ. Ο επιπολασμός της μυοκαρδίτιδας είναι περίπου 22 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα ετησίως. ΓΙα άτομα που αναπτύσσουν μυοκαρδίτιδα, ο πρώτος χρόνος είναι δύσκολος καθώς μια συλλογή περιπτώσεων έδειξε ότι υπάρχει ποσοστό θνησιμότητας 20%.
Μια σπάνια περίπτωση μυοκαρδίτιδας είναι η ιογενής κεραυνοβόλος μυοκαρδίτιδα. Η κεραυνοβόλος μυοκαρδίτιδα περιλαμβάνει ταχεία εμφάνιση καρδιακής φλεγμονής και ποσοστό θνησιμότητας 40-70%. Όταν εξετάζουμε διαφορετικές αιτίες μυοκαρδίτιδας, η ιογενής λοίμωξη είναι η πιο διαδεδομένη, ειδικά στα παιδιά. Ωστόσο, ο επιπολασμός της μυοκαρδίτιδας συχνά υποτιμάται αφού η κατάσταση αγνοείται εύκολα. Η ιογενής μυοκαρδίτιδα ως αποτέλεσμα ιογενούς λοίμωξης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από γενετικούς παράγοντες ξενιστή και την παθογένεια που είναι μοναδική για τον ιό. Μια αξιοσημείωτη περίπτωση ιογενούς μυοκαρδίτιδας είναι η συμμετοχή του ιού SARS-CoV-2. Η κεραυνοβόλος μυοκαρδίτιδα από καρδιακή βλάβη από SARS-CoV-2 έχει συσχετιστεί με υψηλά ποσοστά θνησιμότητας. Ορισμένα περιστατικά οξείας μυοκαρδίτιδας μπορεί να αποδοθούν σε έκθεση σε φάρμακα ή τοξικές ουσίες και μη φυσιολογική ανοσοαντιδραστικότητα. Οι ακόλουθοι παράγοντες μπορεί να είναι άλλες αιτίες μυοκαρδίτιδας σε διάφορους πληθυσμούς επίσης, όπως επισημάνθηκε προηγουμένως σε προηγούμενη ενότητα: πρωτόζωα, ιοί, βακτήρια, ρικέτσια και μύκητες. Εάν κάποιος βρεθεί θετικός για οξεία ιογενή λοίμωξη, οι κλινικές εξελίξεις έχουν ανακαλύψει ότι το 1% έως 5% του εν λόγω πληθυσμού μπορεί να εμφανίσει κάποια μορφή μυοκαρδίτιδας.
Ιστορία
Περιπτώσεις μυοκαρδίτιδας έχουν τεκμηριωθεί ήδη από τη δεκαετία του 1600 αλλά ο όρος "μυοκαρδίτιδα", που υπονοεί μια φλεγμονώδη διαδικασία του μυοκαρδίου, εισήχθη από τον Γερμανό γιατρό Γιόσεφ Φρίντριχ Σομπερνχάιμ το 1837. Ωστόσο, ο όρος συγχεόταν με άλλες καρδιαγγειακές παθήσεις, όπως η υπέρταση και η ισχαιμική καρδιοπάθεια. Μετά από συστάσεις σχετικά με την αδιάκριτη χρήση της μυοκαρδίτιδας ως διάγνωση από μορφές εξουσίας όπως ο Βρετανός καρδιολόγος Σερ Τόμας Λιούις και ο Αμερικανός καρδιολόγος και συνιδρυτής της Αμερικανικής Καρδιολογικής Ένωσης Πολ Γουάιτ, η μυοκαρδίτιδα υποδιαγνώστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Παθήσεις της καρδιάς
Ροβέρτος Δ΄ του Αρτουά του Ε
Ο Ροβέρτος Δ΄ (Robert IV d'Artois, 1356 - 20 Ιουλίου 1387) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν Κόμης του Ε (1387)
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη κόμη του Ε και της Ισαβέλλας του Μελύν.
Έγινε κόμης του Ε το 1387, την ίδια όμως χρονιά, στις 20 Ιουλίου, δηλητηριάστηκε και πέθανε στο κάστρο ντελ Όβο στην Νάπολη. Την ίδια ημέρα δηλητηριάστηκε και η γυναίκα του, χωρίς να του δώσει απογόνους, έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Φίλιππος του Αρτουά του Ε.
Οικογένεια
Το 1376 νυμφεύτηκε την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες του Ε Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Έλυτρο
Η λέξη έλυτρο χρησιμοποιείται στη Βιολογία και Ιατρική με διάφορες έννοιες. Μερικές από αυτές είναι