cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κένεντι (ποδοσφαιριστής)
Γουότφορντ (δανεισμός)
Στις 30 Αυγούστου 2016, ο Κένεντι εντάχθηκε στη Γουότφορντ με μονοετή δανεισμό, αφού έγινε αποδεκτή προσφορά από την Τσέλσι. Στις 26 Σεπτεμβρίου, έκανε τη μοναδική του εμφάνιση για τους Χόρνετς σε μια εκτός έδρας ήττα με 2–0 εναντίον της Μπέρνλι, αντικαθιστώντας τον Ρομπέρτο Περέιρα με 15 λεπτά να απομένουν. Αφού ταλαιπωρήθηκε με τραυματισμούς, ο προπονητής Βάλτερ Ματζάρι επιβεβαίωσε ότι ο Κένεντι θα επέστρεψε στην Τσέλσι στις 12 Δεκεμβρίου, μετά από έναν απογοητευτικό δανεισμό.
Σεζόν 2016-17
Αφού ανακλήθηκε από την Τσέλσι από τον δανεισμό του στη Γουότφορντ, ο Κένεντι επέστρεψε στους Μπλε στη νίκη με 4–0 επί της Μπρέντφορντ στον 4ο Γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας. Διατηρώντας τη φανέλα του με το νούμερο 16, ο Κένεντι αντικατέστησε τον Θέσαρ Αθπιλικουέτα με κάτι λιγότερο από 20 λεπτά να απομένουν. Έκανε το πρώτο του ξεκίνημα υπό τον Αντόνιο Κόντε εναντίον της Γουότφορντ στις 15 Μαΐου 2017.
Σεζόν 2017-18
Κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στην Κίνα πριν από τη σεζόν, ο Κένεντι προκάλεσε διαμάχη δημοσιεύοντας δύο εμπρηστικά βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το ένα με λεζάντα «Porra china», που μεταφράζεται χονδρικά σε «Γαμώ την Κίνα» και το άλλο με έναν κοιμισμένο Κινέζο φύλακα με λεζάντα «Acorda china. Vacilão», που μεταφράζεται σε «Ξύπνα Κίνα. Ηλίθια». Το περιστατικό προκάλεσε σάλο από Κινέζους οπαδούς και μέσα ενημέρωσης. Ως αποτέλεσμα, ο Κένεντι στάλθηκε πίσω στην Αγγλία για επιζήμιες σχέσεις με τους Ασιάτες οπαδούς. Τόσο ο Κένεντι όσο και η Τσέλσι εξέδωσαν αργότερα ανακοίνωση συγγνώμης για το περιστατικό και ο σύλλογος δήλωσε ότι ο παίκτης είχε «επιπληχθεί έντονα και πειθαρχήσει». Μετά το περιστατικό, τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης έλαβαν εντολή να αποσύρουν ιστορίες που σχετίζονται με την Τσέλσι από τις αρχικές σελίδες και τις εφαρμογές και το Υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε ότι υπήρχε απομακρυσμένη πιθανότητα αποκλεισμού για τον σύλλογο.
Τον Αύγουστο, ένας δανεισμός στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ πραγματοποιήθηκε την ημέρα λήξης της μεταγραφικής περιόδου. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2017, ο Κένεντι έκανε την πρώτη του εμφάνιση μετά το περιστατικό κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, όταν ξεκίνησε εναντίον της Νότιγχαμ Φόρεστ στο Λιγκ Καπ Αγγλίας, όπου σκόραρε το πρώτο γκολ στη νίκη με 5-1.
Νιούκασλ Γιουνάιτεντ (δανεισμός)
Στις 23 Ιανουαρίου 2018, ο Κένεντι εντάχθηκε στη Νιούκασλ ως δανεικός για το υπόλοιπο της σεζόν 2017-18. Ο Κένεντι εντυπωσίασε στο ντεμπούτο του στη Νιούκασλ, δίνοντας ασίστ από κόρνερ στον Τζαμάλ Λασέλς σε μια ισοπαλία με 1-1 με την Μπέρνλι. Στις 10 Μαρτίου, ο Κένεντι κέρδισε το βραβείο του Παίκτη του Αγώνα, αφού σημείωσε ένα τέρμα στη νίκη της Νιούκασλ με 3–0 εναντίον της Σαουθάμπτον. Ο Κένεντι έδωσε ασίστ για τον νικητήριο γκολ του Αγιόθε Πέρεθ στο 80ο λεπτό, στη νίκη της Νιούκαστλ με 1–0 εναντίον της Χάντερσφιλντ στις 31 Μαρτίου.
Επέστρεψε στη Νιουκάσλ ως δανεικός για τη σεζόν 2018-19. Ο Κένεντι είχε έναν ιδιαίτερα κακό αγώνα σε μια ισοπαλία χωρίς γκολ στο Κάρντιφ Σίτι στις 18 Αυγούστου, απέφυγε την κόκκινη κάρτα για ένα λάκτισμα στον Βίκτορ Καμαράσα, έγινε ο πρώτος παίκτης από το 2010 που έπαιξε ένα πλήρες πρώτο ημίχρονο στην Πρέμιερ Λιγκ χωρίς να δώσει πάσα και το πέναλτι που υπέπεσε στον πρόσθετο χρόνο αποκρούστηκε από τον Νιλ Έθεριτζ. Στις 6 Οκτωβρίου, ο Κένεντι σημείωσε το πρώτο του γκολ στη σεζόν, σε μια ήττα με 3–2 από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Χετάφε (δανεισμός)
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, ο Κένεντι δόθηκε δανεικός στην Χετάφε ΚΦ της Πριμέρα Ντιβισιόν για τη σεζόν 2019–20. Στις 3 Νοεμβρίου 2019, σημείωσε το πρώτο του γκολ πρωταθλήματος για τη σεζόν, σε μια νίκη με 1-0 επί της Θέλτα Βίγο.
Γρανάδα (δανεισμός)
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2020, ο Κένεντι επέστρεψε στην Ισπανία, με δανεισμό στη Γρανάδα μέχρι το τέλος της σεζόν 2020–21. Έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα ως αλλαγή στις 12 Σεπτεμβρίου 2020, στη νίκη με 2–0 εναντίον της Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Φλαμένγκο (δανεισμός)
Στις 18 Αυγούστου 2021, ο Κένεντι επέκτεινε το συμβόλαιό του με την Τσέλσι και επέστρεψε στη Βραζιλία ως δανεικός στη Φλαμένγκο μέχρι τον Ιούλιο του 2022. Ανακλήθηκε από την Τσέλσι τον Ιανουάριο του 2022 λόγω τραυματισμού του Μπεν Τσίλγουελ.
Σεζόν 2021–22
Ο Κένεντι έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Τσέλσι μετά από περισσότερα από τέσσερα χρόνια, όταν ξεκίνησε σε μια νίκη 3-2 επί της Λούτον Τάουν στο Κύπελλο Αγγλίας στις 2 Μαρτίου 2022. Έπαιξε επίσης στον επόμενο γύρο εναντίον της Μίντλεσμπρο αργότερα αυτόν τον μήνα. Την τελευταία μέρα της σεζόν, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο πρωτάθλημα για τους Μπλε μετά από πέντε χρόνια, ξεκινώντας στη νίκη με 2-1 επί της Γουότφορντ.
Βαγιαδολίδ
Την 1η Σεπτεμβρίου 2022, ο Κένεντι εντάχθηκε στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ της Πριμέρα Ντιβισιόν, έναντι άγνωστης αμοιβής.
Εθνική ομάδα
Ο Κένεντι σημείωσε 6 γκολ σε 8 παιχνίδια για την Εθνική Βραζιλίας Κ17, καθώς τερμάτισε στην 3η θέση στο Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής Κ17 του 2013 στην Αργεντινή.
Ο Κένεντι αρχικά είχε επιλεχθεί ως μέλος της Εθνικής Βραζιλίας Κ20 για το Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 του 2015 στη Νέα Ζηλανδία, αλλά έχασε τη διοργάνωση λόγω σκωληκοειδίτιδας και αντικαταστάθηκε από τον Μάλκομ, καθώς η ομάδα τερμάτισε 2η.
Διακρίσεις
Τσέλσι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χετάφε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ
Οφιακόδων
thumb|right|300px|Απεικόνιση οφιακόδοντα Ο οφιακόδων ήταν ένας μεγάλος πελυκόσαυρος, του οποίου τα απολιθώματα βρίσκονται στη Νέα Σκωτία, Καναδάς. Έζησε στην αρχή της πέρμιας περιόδου.
Ήταν τουλάχιστον 2 μέτρα μακρύς με μέγιστο μήκος 3,6 μέτρα και υπολογίζεται ότι ζύγιζε 50 κιλά. Έχει μακριά σαγόνια με κοφτερά δόντια. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι έτρωγε ψάρια από τα ρυάκια, αλλά το μακρόστενο σχήμα του κεφαλίου του δεν θα το βοηθούσε για μια τέτοια ζωή.
Κατηγορία:Συναψιδωτά
Σεισμός των Σκοπίων (1963)
Ο Σεισμός των Σκοπίων του 1963 (Скопски земјотрес 1963) ήταν ένας σεισμός μεγέθους 6,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που σημειώθηκε στα Σκόπια της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, που τότε αποτελούσε μέρος της Γιουγκοσλαβίας, στις 26 Ιουλίου του 1963. Ο σεισμός είχε ως απολογισμό 1.070 νεκρούς και πάνω από 3.000 τραυματίες, ενώ άφησε περισσότερους από 200.000 κατοίκους άστεγους.
Τα γεγονότα
Ο σεισμός συνέβη στα Σκόπια στις 26 Ιουλίου 1963, ώρα 5η πρωινή και υπήρξε ιδιαίτερα καταστροφικός. Τα 4/5 των οικοδομών του ιστορικού κέντρου της πόλης κατέρρευσαν, όπως και πολλά δημόσια κτήρια. Ο επίσημος αριθμός των θυμάτων, όσα δηλαδή δηλώθηκαν, θεωρείται πως ήταν μικρότερος του πραγματικού. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεισμοί Κατηγορία:Σκόπια
Τρίτος Δρόμος
Ο Τρίτος Δρόμος είναι σύγχρονο πολιτικό ρεύμα, με έντονη επιρροή στη Δυτική Ευρώπη.
Η βάση του Τρίτου Δρόμου και τα κύρια χαρακτηριστικά του
Ο Τρίτος Δρόμος ως πολιτικό ρεύμα αποτελεί κράμα σοσιαλδημοκρατικών, φιλελεύθερων και εθνικών συντηρητικών στοιχείων, χωρίς ωστόσο να αποτελεί κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα. Οικονομικά εκπροσωπεί έναν ιδιότυπο συμβιβασμό μεταξύ Καπιταλισμού και Σοσιαλισμού, ενώ πολιτικά κινείται τόσο στα πλαίσια του σύγχρονου φιλελευθερισμού όσο και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Ρίζες του αποτελούν ο Φαβιανός Σοσιαλισμός, η οικονομική θεωρία του Τζων Κέυνς, το Νιου Ντηλ του Ρούζβελτ. Κύρια χαρακτηριστικά του Τρίτου Δρόμου είναι η πεποίθηση της μετάλλαξης του καπιταλισμού σε Οικονομία της γνώσης, η αναγνώριση του πρωταγωνιστικού ρόλου που διαδραματίζει στην οικονομία και την κοινωνία, τοπική, εθνική και παγκόσμια, η Κοινωνία των Πολιτών και η εκλεγμένη κυβέρνηση. Ο Τρίτος Δρόμος (Third Way) δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση και πουθενά με τη φασιστική-ολοκληρωτική Τρίτη Θέση (Third Position).
Πολιτική επιρροή
Υπό την επιρροή του Τρίτου Δρόμου βρίσκεται ένα σημαντικό τμήμα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, και ιδιαίτερα το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα, καθώς και το Αμερικανικό Δημοκρατικό Κόμμα.
Πολιτικές μορφές
Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατία Κατηγορία:Κοινωνικός φιλελευθερισμός
Αριθμός πτήσης
thumb|300px|Αριθμοί πτήσεων σε πίνακα χωρισμένων πτερυγίων (Αεροδρόμιο Φρανκφούρτης). Ο αριθμός πτήσης, όταν συνδυάζεται με το όνομα της αεροπορικής εταιρείας και την ημερομηνία, προσδιορίζει μια συγκεκριμένη πτήση. Αυτό το διακριτικό δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον αριθμό νηολογίου στην ουρά του αεροσκάφους, αν και αμφότερα μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως διακριτικό, όπως χρησιμοποιείται στην γενική αεροπορία. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος μπορεί να πετάξει αρκετές διαφορετικές πτήσεις σε μια μέρα και διαφορετικά αεροσκάφη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον ίδιο αριθμό πτήσης, σε διαδοχικές ημέρες.
Συμβάσεις
thumb|400px|right|Πίνακας πληροφοριών στο Αεροδρόμιο της Fukuoka, όπου φαίνονται οι πτήσεις κοινού κωδικού (codeshare) (εμφανιζόμενες με πολλαπλούς αριθμούς πτήσης, σε μια ενιαία χρονοθυρίδα). Μια σειρά συμβάσεων έχουν αναπτυχθεί για τον προσδιορισμό των αριθμών πτήσεων, αν και αυτοί ποικίλλουν ευρέως από αεροπορική εταιρεία σε αεροπορική εταιρεία. Παραδοσιακά αποδίδονται ζυγοί αριθμοί στις πτήσεις προς ανατολάς και βόρεια, ενώ, οι πτήσεις προς δυσμάς και νότια, έχουν μονούς αριθμούς. Άλλες αεροπορικές εταιρείες θα χρησιμοποιήσουν το μονό αριθμό για μια εξερχόμενη πτήση και να χρησιμοποιήσουν το επόμενο ζυγό αριθμό για την αντίστροφη εισερχόμενη πτήση. Για τους προορισμούς που εξυπηρετούνται από πολλαπλές πτήσεις την ημέρα, οι αριθμοί τείνουν να αυξάνονται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ως εκ τούτου, μια πτήση από το σημείο Α στο σημείο Β θα μπορούσε να είναι η πτήση 101 και η πτήση επιστροφής από το Β στο Α θα ήταν 102, ενώ, για το επόμενο ζεύγος των πτήσεων στην ίδια διαδρομή, συνήθως, θα εκχωρηθούν οι κωδικοί 103 και 104.
Αριθμός ψηφίων
thumb|left|300px|Η Αίθουσα Ελέγχου Εισιτηρίων, Επιβατών και Αποσκευών του αεροδρομίου των Αθηνών. Οι πίνακες πάνω από τα γκισέ του προσωπικού, όπου αναγράφονται ο αριθμός πτήσης και οι λοιπές χρήσιμες για τον επιβάτη, πληροφορίες. Συνήθως αποδίδονται αριθμοί πτήσεων με λιγότερα από τρία ψηφία, στις πτήσεις μεγάλων αποστάσεων ή τις διακεκριμένες πτήσεις. Συνήθως, ο Αριθμός πτήσης 1, χρησιμοποιείται για την εξυπηρέτηση της "ναυαρχίδας" της αεροπορικής εταιρείας. Για παράδειγμα η πτήση 1 της British Airways, ήταν μια πολύ πρωινή υπηρεσία του υπερηχητικού Concorde από Λονδίνο προς Νέα Υόρκη και ήταν μια διακεκριμένη πτήση αποκλειστικά business-class μεταξύ των δύο πόλεων· η πτήση 1 της Air New Zealand είναι μια καθημερινή υπηρεσία μεταξύ Λονδίνου και Ώκλαντ μέσω Λος Άντζελες· η πτήση 1 της Qantas είναι η καθημερινή διαδρομή του καγκουρό (Kangaroo Route), από το Σίδνεϊ μέσω Ντουμπάι προς Λονδίνο. Η πτήση 1 της American Airlines είναι η καθημερινή πτήση από τη Νέα Υόρκη προς Λος Άντζελες· και η πτήση 1 της El Al είναι η καθημερινή, νυκτερινή υπηρεσία από Τελ Αβίβ προς Νέα Υόρκη. Οι τετραψήφιοι αριθμοί που κυμαίνονται από 1000 έως 4999 συνήθως αντιπροσωπεύουν περιφερειακές πτήσεις θυγατρικών, ενώ, οι αριθμοί που είναι μεγαλύτεροι από 5000, είναι γενικά κοινού κωδικού (codeshare) αριθμού, για πτήσεις που εκτελούνται από διαφορετικές αεροπορικές εταιρείες ή ακόμη και σιδηροδρόμους.
Παρομοίως, αριθμοί πτήσης οι οποίοι είναι μεγαλύτεροι από 9000, αναφέρονται συνήθως ως κενές πτήσεις (ferry flights) που δεν μεταφέρουν επιβάτες και χρησιμοποιούνται για να ορίσουν τα αεροσκάφη που επανατοποθετούνται προς ή από μια βάση συντήρησης ή από μια αγορά αερομεταφορών σε μια άλλη όπου υποτίθεται ότι θα ξεκινήσει μια νέα εμπορική πτήση. Οι αριθμοί πτήσης που αρχίζουν με 8, συχνά χρησιμοποιούνται για πτήσεις τσάρτερ, αλλά αυτό πάντα εξαρτάται από την επιλογή του εμπορικού μεταφορέα.
Αλλαγές αριθμού πτήσης
thumb|300px|right|Πίνακας πληροφοριών στο Αεροδρόμιο "Chopin" της [[Βαρσοβίας, όπου φαίνονται οι πτήσεις κοινού κωδικού (εμφανιζόμενες με πολλαπλούς αριθμούς πτήσης, στις ίδιες ώρες και στους ίδιους αριθμούς πύλης αναχώρησης).
β. επίσης στις 06.30, με προορισμό την Φρανκφούρτη, από την πύλη 8 (2 αεροπορικές εταιρίες κοινού κωδικού) και
γ. στις 06.35, με προορισμό επίσης την Φρανκφούρτη, από την πύλη 30 (8 αεροπορικές εταιρίες κοινού κωδικού). ]] Οι αριθμοί πτήσεων, συχνά απομακρύνονται από τη χρήση, μετά από μια συντριβή ή ενός σοβαρού περιστατικού. Για παράδειγμα μετά τη συντριβή της Alaska Airlines Πτήση 261, η εταιρεία άλλαξε τον αριθμό της πτήσης για τις επόμενες πτήσεις, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή για το 229. Επίσης, η American Airlines Πτήση 77, η οποία πετούσε τακτικά από το Dulles International Airport στην Washington, DC (Ουάσινγκτον, Π.Κ.), προς το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, μετά τις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, άλλαξε σε Πτήση 149. Από την άλλη πλευρά, άλλοι παράγοντες μπορεί να οδηγήσουν μια αεροπορική εταιρεία να μην αλλάξει έναν αριθμό πτήσης· Για παράδειγμα η προαναφερθείσα «ναυαρχίδα» της American Airlines Πτήση 1, διατηρεί την ονομασία της, παρά από το σοβαρό ατύχημα του 1962. Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις περιπτώσεις αριθμών πτήσεων που έχουν υποστεί δύο σοβαρά ατυχήματα: Η Πτήση 253 της Linea Aeropostal Venezolana (αμφότερες το 1956, η πρώτη τον Ιούνιο και η δεύτερη το Νοέμβριο), η TWA Πτήση 800 το 1964 και πάλι το 1996, η TWA Πτήση 840 (η πρώτη το 1969 και η δεύτερη το 1986), η Πτήση 869 της United Arab Airlines (η πρώτη το 1962 και η δεύτερη το 1963). Ο πιο πρόσφατος αριθμός πτήσης που άλλαξε ήταν από την Germanwings Πτήση 9525 σε Germanwings Πτήση 9441.
Διατήρηση αριθμού πτήσης
Οι μεγάλες συγχωνεύσεις των αεροπορικών εταιρειών, σε αγορές όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, έκριναν απαραίτητο να σπάσουν τα συμβατικά σχεδιαγράμματα αρίθμησης πτήσεων. Οργανισμοί όπως οι IATA, ICAO, ARC, καθώς επίσης και συστήματα CRS και τα συστήματα των ATC της FAA περιορίζουν τους αριθμούς πτήσης σε τέσσερα ψηφία (0001 έως 9999). Ο κερδοσκοπικός συνεταιρισμός (pool) των διαθεσίμων αριθμών πτήσης, έχει ξεπεραστεί με τη ζήτηση για αυτούς, από τους αναδυόμενους μέγα-φορείς. Ως εκ τούτου, ορισμένοι αερομεταφορείς κατέφυγαν να χρησιμοποιούν τον ίδιο αριθμό πτήσης, για διαδρομές από-και-εμπρός (π.χ. DCA-PBI-DCA) ή σε άλλες περιπτώσεις οι μεταφορείς έχουν καταφύγει στην εκχώρηση ενός ενιαίου αριθμού πτήσης, για μια διαδρομή οκτώ σκελών (π.χ. ICT-DAL-HOU-MDW-OMA-DEN-ABQ-LAS-BDL).
Κωδικός πτήσης
Σημειώστε ότι, αν και «αριθμός πτήσης» είναι ο όρος που χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη, ο επίσημος όρος, όπως ορίζεται στο πρότυπο Εγχειρίδιο Πληροφοριών Δρομολογίων (Standard Schedules Information Manual (SSIM)) που δημοσιεύεται ετησίως από τη Διεθνή Ένωση Αεροπορικών Μεταφορών (International Air Transport Association (IATA)) Επιτροπή Πληροφοριών των Προτύπων Δρομολογίων (Schedules Information Standards Committee (SISC)), είναι κωδικός πτήσης. Επισήμως ο όρος «αριθμός πτήσης», αναφέρεται στο αριθμητικό μέρος (έως τέσσερα ψηφία) ενός κωδικού πτήσης. Για παράδειγμα, στους κωδικούς πτήσης BA2490 και BA2491A, το "2490" και το "2491" είναι αριθμοί πτήσης. Ακόμη και μέσα στην αεροπορική βιομηχανία και το αεροδρόμιο, είναι σύνηθες να χρησιμοποιείται ο όρος της καθομιλουμένης, παρά ο επίσημος όρος.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Προτεκτοράτο του Σάαρλαντ
Το Προτεκτοράτο του Σάαρλαντ (γερμανικά:Saarprotektorat) ήταν ένα βραχύβιο προτεκτοράτο υπό Γαλλική κυριαρχία από το 1947 ως το 1956 οπού μετά από δημοψήφισμα πέρασε υπό Δυτικό Γερμανικό έλεγχο ως ομοσπονδιακό κρατίδιο.
Η περιοχές γύρω από τον ποταμό Σάαρ και οι παραποτάμιες κοιλάδες είναι πλούσιες σε μεταλλεύματα, οικονομικά σημαντικές και σε μεγάλο βαθμό η περιοχή είναι βιομηχανοποιημένη. Έχει καλά αναπτυγμένες υποδομές μεταφορών. Ήταν ένα από τα κέντρα της βιομηχανικής επανάστασης στη Γερμανία και το 1900 σχηματίστηκε. Από το 1920 έως το 1935, ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο της Κοινωνίας των Εθνών ως το έδαφος της λεκάνης Σάαρ. Κοντά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βομβαρδίστηκε έντονα από τους Συμμάχους.
Γεωγραφικά, το προτεκτοράτο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αντιστοιχεί στο γερμανικό κρατίδιο του Σάαρλαντ (το οποίο συστάθηκε μετά την ενσωμάτωσή του στη Δυτική Γερμανία από την 1η Ιανουαρίου 1957). Μια πολιτική βιομηχανικού αφοπλισμού και της διασποράς των βιομηχανικών εργατών συνεχίστηκε επίσημα από τους Συμμάχους μετά τον πόλεμο μέχρι το 1951 και η περιοχή έγινε προτεκτοράτο υπό γαλλικό έλεγχο το 1947.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Πρώην προτεκτοράτα Κατηγορία:Επακόλουθα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία
491
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 491 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
492
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 492 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νικόλαος Σκούφος
Ο Νικόλαος Σκούφος (Σμύρνη, τέλη 18ου αιώνα-1842) ήταν λόγιος και εκδότης της εφημερίδας Ο Σωτήρ/Le sauveur που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα στα χρόνια της Αντιβασιλείας.
Βίος
Γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στη Σμύρνη. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Περάκης, έμπορος, ο οποίος είχε το παρωνύμιο Σκούφης κι αργότερα Σκούφος. Μητέρα του ήταν η Μαριόρα. Αρχικά ο πατέρας του εμπορευόταν με την βενετική υπηκοότητα ενώ αργότερα έλαβε την γαλλική υπηκοότητα κι αφού καταλύθηκε η Βενετική Δημοκρατία. Είχε ενεργή ανάμειξη στα εσωτερικά της Ελληνικής κοινότητας της Σμύρνης, ως προεστώς, αναμειγνυόμενος κυρίως στα εκκλησιαστικά και τα εκπαιδευτικά. Ο πατέρας του Νικόλαου ανήκε στην συντηρητική μερίδα που αντιστρατευόταν την ανανέωση της Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης των προγραμμάτων της και του διδακτικού της προσωπικού. Ο Νικόλαος Σκούφος είχε και άλλα τρία αδέλφια: τον Δημήτριο ο οποίος έφτασε να γίνει πρόξενος της Πύλης στην Βαρκελώνη, τον Γεώργιο, τον Σπυρίδωνα και την Ελένη.
Γύρω στα 1814 τον βρίσκουμε στο Μόναχο για στρατιωτικές σπουδές, επιλογή η οποία υπαγορεύθηκε λόγω της έλλειψης επαρκών οικονομικών μέσων για άλλες πιο δαπανηρές σπουδές οι οποίες θα απαιτούσαν χρήματα για τη φοίτηση, σίτιση και στέγασή του. Παράλληλα ενισχύεται οικονομικά για συνέχιση των σπουδών του από την Φιλόμουσο Εταιρεία της Βιέννης, με 100 φλωριά το χρόνο επί τρία χρόνια. Οι εργασίες του Συνεδρίου της Βιέννης την ίδια εποχή και η παρουσία εκεί του Ιωάννη Καποδίστρια συνέπεσαν με την εκεί παρουσία του Νικόλαου Σκούφου στην Βιέννη. Εκεί οι δύο άνδρες γνωρίστηκαν και η επιρροή του Καποδίστρια στον Σκούφο ήταν μάλλον καθοριστική για την στροφή του Σκούφου, προς τις ανθρωπιστικές σπουδές: μελέτη αρχαίων κειμένων, φιλοσοφία, νομική.
Το 1818 εγκαταλείπει το Μόναχο επειδή και η υποτροφία του έχει τελειώσει. Πηγαίνει στο Παρίσι συνοδεύοντας τον Κοδρικά. Η μετάβασή του στη Γαλλική μεγαλούπολη ίσως σχετίζεται με τη συνέχιση των σπουδών του, ή την έκδοση του περιοδικού Αθηνά (Φεβρουάριος Μάιος 1819), ή γιατί ήταν ένας από τους προστατευόμενους του Κοδρικά.
Στο Παρίσι
Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του, σημειώνονται κάποιοι ιδεολογικοί μετασχηματισμοί του: μυστικές αναφορές της αυστριακής αστυνομίας, μας πληροφορούν πως είχε υιοθετήσει φθοροποιές επαναστατικές αρχές, που έκαναν τη γαλλική αστυνομία να τον καλέσει σε ανάκριση. Κλήση που δεν θα θεωρείτο άσχετη με την αρθρογραφία του στο περιοδικό Αθηνά, που ήταν άκρως πολιτική και άσχετη με τον φιλολογικό του χαρακτήρα, (π.χ.αναφορά στην πώληση της Πάργας στους Τούρκους). Βάσιμη πρέπει να θεωρείται η υπόθεση πως είχε προσχωρήσει σε κάποια από τις τεκτονικές στοές του Παρισιού. Στο Παρίσι θα μείνει μέχρι το φθινόπωρο του 1819 και η φυγή του δεν είναι άσχετη με το όλο αρνητικό πολιτικό κλίμα που είχε αρχίσει να επικρατεί στην Γαλλική πόλη σε βάρος του και επειδή ο Κοδρικάς δεν ήθελε να διακινδυνεύσει καλύπτοντάς τον.
Το 1825 διορίσθηκε μαζί με τους Π. Κορδικά και Α. Βογορίδη διπλωματικός αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Παρίσι.
Στο Βουκουρέστι
Στο Βουκουρέστι μετέβη πριν από τον Νοέμβριο του 1819 έχοντας μαζί του, εκτός από τη γλωσσομάθειά του, τις γνωριμίες του και το κύρος μιας παλιάς υποτροφίας της Φιλόμουσης Εταιρεία της Βιέννης, αλλά και συστατικές επιστολές του Ιωάννη Καποδίτρια και του Ιγνάτιου Ουγγροβλαχίας προς τον εκεί Ρώσο διπλωματικό πράκτορα στρατηγό Alex Pini και ίσως και τον Αλέξανδρο Σούτσο, με απότερο σκοπό να βοηθήσουν να εκδοθεί περιοδικό ελληνικό στο Βουκουρέστι. Τελικά η απόπειρα έκδοσής του απέτυχε. Λόγω της γλωσσομάθειας βοηθά στην ξενάγηση του Πρώσου προξένου στην Κωνσταντινούπολη, όταν ο τελευταίος επισκέφθηκε το Βουκουρέστι. Επίσης ήταν μέλος της επιτροπής για τη λειτουργία στο Βουκουρέστι, θεάτρου, ενώ μετέφρασε και λιμπρέτα των γερμανικών θιάσων που έδιναν παραστάσεις στην πόλη. Δίδαξε και ως καθηγητής στην ηγεμονική αυλή ξένες γλώσσες.
Μύηση στη Φιλική Εταιρεία;
Δεν είναι γνωστό αν μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, αλλά η μη αναφορά του στους γνωστούς καταλόγους των Φιλικών δεν σημαίνει ότι δεν ήταν μυημένος. Έχει διατυπωθεί η άποψη πως είχε μυηθεί το 1819, όταν ο Αντώνιος Τσούνης περιόδευσε στο Βουκουρέστι και είχε μυήσει τους Γ.Μάνο, Γρηγόριο Σούτσο και Ιάκωβο Ρίζο Ραγκαβή, πρόσωπα που σχετίζονταν με τον Σκούφο, οπότε δεν αποκλείεται να μυήθηκε κι αυτός μαζί τους.
Η ρήξη με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη
Όταν άρχισε η εξέγερση στη Μολδοβλαχία ο Σκούφος ακολούθησε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στην εκστρατεία του και κερδόζοντας την εμπιστοσύνη του τον διόρισε αρχικά γραμματέα του και μετά κυβερνήτη της πόλης Cîmpulung. Μετά την ήττα στο Δραγατσάνι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μέμφθηκε μεταξύ άλλων και τον φαυλόβιον Νικόλαον Σκούφον. Στις 22 Αυγούστου 1821 θέλησε να απαντήσει στις εναντίον του κατηγορίες με υπόμνημά του ο Σκούφος, αλλά τελικά χάθηκε και δεν γνωρίζουμε τις θέσεις που ανέπτυξε. Πάντως επέρριπτε τις ευθύνες στον ίδιο τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Το σίγουρο είναι πως οι μομφές του Υψηλάντη στον Σκούφο, κι όχι μόνον, περί διαλύσεως του στρατού στο Δραγατσάνι, χρησιμοποιήθηκαν από τους κατοπινούς πολέμιους του Σκούφου. Ρουμάνος σύγχρονος των όσων έλαβαν χώρα στο Δραγατσάνι, αναφέρει πως ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κατηγόρησε το Σκούφο όχι μόνο για λιποταξία, αλλά και επειδή είχε κλέψει το ταμείο της Εταιρείας των Ελλήνων και έφυγε στο Μπρασόβ. Τα χρήματα αυτά δεν είναι σίγουρο αν ήταν της Φιλικής Εταιρείας ή αν ήταν οι συνδρομές που ο ίδιος ο Σκούφος συγκέντρωνε για την έκδοση του περιοδικού του στο Βουκουρέστι. Άλλοι σύγχρονοι με τα γεγονότα δεν αποδίδουν λιποταξία στον Σκούφο, αλλά λόγω του ότι βρίσκονταν διασκορπισμένα τα στρατεύματα κι ο Σκούφος συγκεκριμένα ήταν στο Cimpulung δεν κατόρθωσε να ενωθεί με τους υπόλοιπους και προκειμένου να μην πέσει στα χέρια του εχθρού κατέφυγε σε αυστριακό έδαφος (Κ.Δούκας). Ή πάλι, οι μομφές σε βάρος του Σκούφου και των υπολοίπων προστέθηκαν στο κείμενο του Υψηλάντη εν αγνοία του (Ιωάννης Φιλήμων). Ή, τέλος, ο Υψηλάντης επιβαρύνει τους στρατιωτικούς συνεργάτες του με σκοπό να απαλλάξει εαυτόν από τις ευθύνες.(Θωμάς Γκόρντον).
Ο Σκούφος στην Επαναστατημένη Ελλάδα
Μετά την ήττα στο Δραγατσάνι, κατέφυγε στο Σιμπίου της Τρανσυλβανίας, έπειτα στο Τσέρνοβιτς και τέλος στη Βεσσαραβία. Ίσως περνώντας από το Παρίσι και διαμέσου της Ιταλίας έφτασε στην Ελλάδα μετά τον Μάιο του 1825. Ένα χρόνο περίπου πριν, είχε έλθει στην Ελλάδα ο αδελφός του Σπυρίδων, ενώ οι γονείς του και η αδελφή του κατέφυγαν στη Σύρο. Ο Νικόλαος Σκούφος έφτασε στην Ύδρα, έχοντας μαζί του συστατικές επιστολές του Ιγνάτιου Ουγγροβλαχίας απευθυνόμενες προς τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Γεώργιο Κουντουριώτη. Με την οικογένεια του τελευταίου προσκολλήθηκε και εργάστηκε ως γραμματέας της κοινότητας του νησιού της Ύδρας παρέχοντας και υπηρεσίες διερμηνέα. Από το φθινόπωρο του 1825 τον συναντάμε στο πολιτικό προσκήνιο να αρθρογραφεί στην εφημερίδα Ο Φίλος του Νόμου. Δυναμική υπήρξε η παρουσία του στο νησί, καθώς αναμειγνύεται ευρύτερα στις πολιτικές εξελίξεις: ενίσχυσε την προσπάθεια του Κάρολου Φαβιέρου να οργανώσει τακτικά στρατιωτικά σώματα, έπεισε τον Μακρυγιάννη να ενταχθεί στο τακτικό σώμα που ο Φαβιέρος έιχε οργανώσει στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, ενώ αλληλογραφεί με τον Ιωάννη Καποδίστρια ενημερώνοντάς τον για τις εξελίξεις του Αγώνα και βολιδοσκοπώντας τον σχετικά με το αν ήθελε να έλθει στην Ελλάδα. Υπάρχει η -μοναδική, κατοπινή, (στα 1839) μαρτυρία- του Νικηταρά όταν υπέβαλε αναφορά σε Επιτροπή αποτίμησης του έργου του με σκοπό την συνταξιοδότησή του, η πληροφορία πως ο Σκούφος είχε στα 1825 συγκροτήσει στρατιωτικό σώμα από 350 άνδρες, με την ονομασία Ιωνική φάλαγξ και είχε τεθεί υπό τη διοίκηση του Νικηταρά. Πάντως ανεξάρτητα από την πληροφορία αυτή, ο Σκούφος υπήρξε μέλος της μόνιμης Επιτροπής των Ιώνων, με έδρα το Ναύπλιο, όπου συγκέντρωνε του Μικρασιάτες πρόσφυγες για να συγκροτήσουν την ιωνική φάλαγγα. Τον Σκούφο τον ξανασυναντάμε στις εργασίες της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας καθώς και στην 19μελή επιτροπή για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Μετά το πέρας των εργασιών, ο Σκούφος παραμένει στο Ναύπλιο, χρησιμοποιώντας τις νομικές του γνώσεις, ως μέλος επιτροπής αιρετοκριτών που δικάζει τη διαφορά μεταξύ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Μπουμπουλίνας και πάλι, μεταξύ του πρώτου και του Θ.Γρίβα.
Οι πολιτικοί του προσανατολισμοί
Η γαλλική του παιδεία και η παραμονή του στο Παρίσι και στο Μόναχο, κέντρα διάδοσης και κυκλοφορίας των φιλελεύθερων ιδεών, συνέβαλαν καίρια στον κομματικό του προσανατολισμό: έτσι ο Σκούφος κατέστη θαυμαστής του Ιωάννη Κωλέττη και της γαλλικής φατρίας. Η προηγούμενη σχέση του Σκούφου με τον Κουντουργιώτη, θα τον φέρει σε δύσκολη θέση. Στα πλαίσια της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου έκανε την εμφάνισή του και επιχείρησε, κινούμενος στη γραμμή του Κωλέττη, ουσιαστικά φερέφωνό του, ο οποίος υποστήριζε την εκλογή του δούκα του Νεμούρ ως βασιλιά των Ελλήνων, να προβάλει κι αυτός με τη σειρά του την αναγκαιότητα της εκλογής του Γάλλου δούκα. Τελικά αποδοκιμάστηκε κι αποχώρησε. Το καλοκαίρι του 1826 βρίσκεται στο Ναύπλιο, όταν οι οι στρατιώτες σε Ακροναυπλία και Παλαμήδι είχαν στασιάσει λόγω καθυστερημένης πληρωμής τους. Εκεί διατύπωσε την άποψη πως ήταν ασύμφορη η εθελοντική εισφορά χρημάτων, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αυτοπροταθεί προς πώληση, και εισηγήθηκε οι Ρουμελιώτες να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, ενώ οι Μοραΐτες ως πιο ικανοί, να παραμείνουν για να αποκρούσουν τον εχθρό.«Η πρόταση αυτή αποκαλύπτει τις αντιθέσεις μεταξύ Ρουμελιωτών και και Πελοποννησίων και την προσωπική του αντίθεση προς τους δεύτερους.[...]θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι οι προτάσεις αυτές διατυπώθηκαν από τον Σκούφο, αλλά απηχούσαν τις απόψεις των παραγκωνισμένων τότε πολιτικά Κωλέττη και Κουντουργιώτη, ιδιάιτερα του πρώτου που συνδεόταν με τους Ρουμελιώτες». Η δημηγορία του Σκούφου τελικά διακόπηκε. Κυρίως ο Σκούφος στρεφόταν κατά της Διοικητικής Επιτροπής και της πελοποννησικαής γαιοκτητικής τάξης που εκπροσωπούσε: καθώς η Διοικητική Επιτροπή ελεγχόταν από την αγγλική φατρία(πρόεδρος Ανδρέας Ζαΐμης), είχε αποκλέισει τους Κουντουργιώτη και Κωλέττη.
Η δράση του Σκούφου στα χρόνια του Καποδίστρια
Δέκα μέρες πριν την άφιξή του Καποδίστρια στην Ελλάδα, ο Σκούφος υπέβαλε υπόμνημα με το οποίο εκφράζοντας τις θέσεις του Ιωάννη Κωλέττη, συστήνει στον νέο Κυβερνήτη, την αναβολή της εθνοσυνέλευσης ως την οργάνωση της χώρας, την εγκαθίδρυση τριετούς δικτατορίας, μέτρα κατά των προκρίτων και αλλάγή του εκλογικού νόμου-που τους ευνοούσε-και τη συγκρότηση κυβερνητικής φρουράς. Μετά τον διορισμό του Κωλέττη ως προέδρου στο Πανελλήνιον, αναπτύσσεται αντίδραση από τον Σκούφο και άλλα μέλη της γαλλικής φατρίας, επειδή διαφωνούσαν με την «τυφλή και χωρίς αντάλλαγμα υποστήριξη του Κυβερνήτη», εκ μέρους του και δεν φρόντιζε για την προώθηση μελών του γαλλικού κόμματος με σκοπό την ενδυνάμωσή του. Ο Γενικός πρόξενος της Γαλλίας στην Ελλάδα, Achille Rouen τον χαρακτήρισε ως ένα από τα πιο δραστήρια μέλη του γαλλικού κόμματος στην Ελλάδα. Την ίδια εποχή ασκεί τη δικηγορία στα δικαστήρια του Ναυπλίου.
Η δράση του Σκούφου στα χρόνια της Αντιβασιλείας
Με το όνομα του Σκούφου συνδέονται οι πρώτες απόπειρες συγκρότησης από την Ελληνική Πολιτεία αρχείου των δημοσίων εγγράφων της: πράγματι στα 1834 εξέδωσε στο Ναύπλιο το έργο Συλλογή των συνθηκών, πρωτοκόλλων και διπλωματικών εγγράφων, αποτελούντων το ουσιωδέστερον μέρος της διπλωματικής ιστορίας του νέου Ελληνικού κράτους, αλλά τελικά η νέα έκδοση δεν πραγματοποιήθηκε.
Την ίδια περίοδο αρχίζει να εκδίδει την εφημερίδα Ο Σωτήρ/Le sauveur δημοσιογραφικό όργανο του Ιωάννη Κωλέττη. Το γεγονός ό,τι τυπωνόταν από τη Βασιλκή Τυπογραφία, επιβεβαίωνε τον ημιεπίσημο κυβερνητικό χαρακτήρα του εντύπου, καθώς και την ταύτισή του, για το διάστημα αυτό, της πλειοψηφίας της αντιβασιλείας με τη φιλογαλλική πολιτική του Κωλέττη. Το 1836, ο Σκούφος υποστηρίζει τον Άρμανσμπεργκ, επειδή σημειώθηκε προσωρινά γαλλορωσική προσέγγιση, και παύει να είναι η κωλεττική εφημερίδα. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους στρέφεται κατά του Άρμανσμπεργκ, οπότε ο τελευταίος κινεί δικαστική δίωξη του εκδότη της Νικολάου Σκούφου, διατάσσοντας την παύση της έκδοσης της εφημερίδας. Ο Φίνλεϋ, αναφέρει πως ο Σκούφος εξαγοράστηκε με την υπόσχεση ότι θα λάβαινε θέση στο Συμβούλιο Επικρατείας ή θα υπουργοποιείτο. Τελικά, ο Άρειος Πάγος επεμβαίνει και η εφημερίδα επανεκδίδεται. Το σύνθημα που προέβαλε ήταν η χορήγηση Συντάγματος. Στα μέσα του 1837 προβάλει το αίτημα της εθνικής ενότητας με τη συγχώνευση όλων των κομμάτων σε ένα και την υπό τον βασιλιά, συστράτευση. Η στάση του Σκούφου χαρακτηρίζεται από καιροσκοπισμό και θεσηθηρία, αφού με την ίδια ευκολία που εγκατέλειψε τον Κωλέττη εγκατέλειψε και τον Άρμανσμπεργκ Τελικά ο Σκούφος έγινε εισηγητής στο Υπουργείο Εσωτερικών το 1840 από τον Όθωνα.
Συγγραφικό και μεταφραστικό έργο
Ο Σκούφος είχε αρχίσει, ήδη από την εποχή που βρισκόταν στο Μόναχο, την μετάφραση από τα γαλλικά της Ιστορίας της Ελληνικής Γραμματείας του Φρειδερίκου Σχοέλ, κάτι που συμφωνούσε με την πνεύμα της εποχής που αντιμετώπιζε την μεταφραστική πρακτική, ως μία συμβολή στην αναγέννηση και των φωτισμό'' των υπόδουλων Ελλήνων. Δεν ήταν άσχετη, η συγκεκριμένη επιλογή, με την κυρίαρχη για την εποχή μελέτη της ιστορίας που εξέφραζε την σπουδή των Ελλήνων λογίων για την ανασύνδεση με το παρελθόν του Ελληνισμού.''
Το 1816 κυκλοφορεί ο πρώτος τόμος της μετάφρασής του με τίτλο «Συνοπτική ιστορία της ελληνικής φιλολογίας, απ' αρχής ταύτης μέχρις αλώσεως Κωνσταντινουπόλεως παρά των Οθωμανών». Στον πρόλογό της εκθέτει τους λόγους για τους οποίους προχώρησε σε αυτήν, καθώς επιθυμούσε να συμβάλει στην όλη αναγεννητική προσπάθεια η οποία τότε συντελείτο, σχολιάζει τα της εκπαίδευσης της εποχής του, η οποία ήταν αγκυλωμένη σε ξερούς γραμματικούς κανόνες. Η μετάφρασή του αποσκοπεί να γίνει σχολικό εγχειρίδιο και αυτή έχει επικυρωθεί από τους Φρειδερίκο Θήρσιο και Αλέξανδρο Στούρτζα.
Το τέλος του
Ο Σκούφος πέθανε στις 14 Οκτωβρίου 1842, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Νικόλαου Δραγούμη, μέσα στη φτώχια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Παπαχριστοπούλειος Βιβλιοθήκη Αμαλιάδας
Στις 6-10-1957 συντάχθηκε στην Αμερική η διαθήκη του Χρήστου Παπαχριστόπουλου στα αγγλικά και στις 19-10-1964 μεταφράστηκε στα ελληνικά και το κληροδότημα ήταν 30,000 δολάρια για την στέγαση της Παπαχριστοπουλείου Βιβλιοθήκης Αμαλιάδας σε ιδιόκτητο κτίριο.
Ίδρυση
Η βιβλιοθήκη (που δεν είχε ακόμη αυτό το όνομα) χτίστηκε στον χώρο όπου στεγάζοταν η ανενεργή Ηλεκτρική Εταιρεία σ' ένα δημοτικό πάρκο με δέντρα και τσιμεντένιους διαδρόμους και εγκανιάστηκε το 1967 αφού εμπλουτίστηκε με πλήθος βιβλίων από δωρεές ντόπιων και ξένων.
Το 1972 σε μία ανοιχτή συνέλευση 80 ατόμων κρίθηκε απαραίτητο να τροποποιηθεί το καταστατικό του σωματείου και να μετονομαστεί σε Παπαχριστοπούλειος Βιβλιοθήκη Αμαλιάδας με την υπ' αριθμό 252-12-1972 απόφαση του Πρωτοδικείου Αμαλιαδας. Στο καταστατικό ορίστηκε ότι στο εννεαμελές διοικητικό συμβούλιο θα μετείχε ο εκάστοτε μητροπολίτης χωρίς δικαίωμα ψήφου και το πρώην σωματείο θα στεγάζοταν στο κτίριο της βιβλιοθήκης.
Πέραν του κληροδοτήματος του Χρήστου Παπαχριστόπουλου η βιβλιοθήκη δεν είχε χρηματοδότηση οπότε κατόπιν αιτήματος του σωματείου και έπειτα από συμφωνία περιείλθε στην ιδιοκτησία του δήμου.
Στο χρονικό διάστημα 1991-1996 οργανώθηκε το αναγνωστήριο και έγινε δυνατή η σύνδεσή της με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού,το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και τις βιβλιοθήκες του νομού Ηλείας. Σ' αυτή την χρονική περίοδο και συγκεκριμένα το 1995 με την υπ' αριθμό 345/1995 απόφαση του το Δημοτικό Συμβούλιο Αμαλιαδας ψήφισε τον κανονισμό για την διοίκηση,την διαχείριση και την λειτουργία της ορίζοντας 9μελές διοικητικό συμβούλιο από τον δήμο αποτελούμενο από έναν δημοτικό σύμβουλο και οκτώ μέλη που ασχολούνται με θέματα πολιτισμού.
Η Παπαχριστοπούλειος Βιβλιοθήκη Αμαλιάδας μετά την λήξη της σύμβασης των υπαλλήλων της τον Απρίλιο του 2008 υπολειτουργεί στηριζόμενη σε εθελοντική προσφορά.
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Ηλείας
Σοφία Μάνου
Η Σοφία Μάνου (γενν. 15 Φεβρουαρίου 1982, Λουντβιχσχάφεν) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια.
Βιογραφία
Η Σοφία Μάνου γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1982 στο Λουντβιχσχάφεν. Δημοσίευσε το πρώτο της δίσκο με τίτλο «Κι έφυγες» το 2006. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε στον δίσκο «Προσδοκώ ανάστασιν».
Έπειτα, το 2014 κυκλοφόρησε το δίσκο «Στην Ελλάδα της Αγάπης» και το 2018 το «Ο Πρώτος Ήλιος», ο οποίος εμπεριέχει κομμάτια του συνθέτη Σταύρου Κουγιουμτζή.
Ροδοδάφνη Αχαΐας
Η Ροδοδάφνη είναι παραθαλάσσιο χωριό, ουσιαστικά κωμόπολη πλέον, της πρώην Επαρχίας Αιγιαλείας στην Αχαΐα. Από το 1997 μέχρι το 2010 αποτέλεσε έδρα του πρώην Δήμου Συμπολιτείας. Από το 2011 και έπειτα αποτελεί τοπική έδρα της Δημοτικής Ενότητας Συμπολιτείας του Δήμου Αιγιαλείας.
Βρίσκεται ανατολικά του Αιγίου και του ποταμού Μεγανείτη, ενώ βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο. Πριν από το 1950 διέθετε δημοτικό σχολείο και τηλεγραφείο. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 η Ροδοδάφνη βρέθηκε να έχει πληθυσμό 2.564 μόνιμους κατοίκους.
Ιστορία
Η Ροδοδάφνη αναφέρεται πρώτη φορά το 1830 από την Γαλλική αποστολή του Μαιζών με 30 οικογένειες έχοντας την ονομασία Μουρλά. Μετά την Επανάσταση του 1821 στην περιοχή κατέβαιναν την χειμερινή περίοδο ποιμένες από τα χωριά της Νωνάκριδας όπου σταδιακά εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί. Μετακινήσεις από τα ορεινά χωριά της επαρχίας προς την Ροδοδάφνη αναφέρονται συνεχώς μέχρι την δεκαετία του '80.
Σε απογραφή του 1844 είχε 177 κατοίκους, 566 το 1961, 604 το 1889, 780 το 1928, 1913 το 1961 και 2736 το 1981.
Διοικητική εξέλιξη
Το 1835 αποτέλεσε οικισμό του Δήμου Αιγίου μέχρι την διοικητική μεταρρύθμιση του 1912, όπου έγινε κοινότητα. Το 1997 με το Διοικητικό Σχέδιο «Καποδίστριας» έγινε δημοτικό διαμέρισμα και έδρα του νεοσύστατου Δήμου Συμπολιτείας.
Το 1912 συστάθηκε η κοινότητα Μουρλών με έδρα τη Ροδοδάφνη (Μουρλά) και τους οικισμούς Δημητρόπουλο και Μεσορρουγιώτικα· Οι δύο αυτοί οικισμοί αποσπάστηκαν το 1916 και έγιναν ανεξάρτητη κοινότητα· Το 1927 άλλαξε όνομα σε Ροδοδάφνη. Στην κοινότητα αναγνωρίστηκαν και οι οικισμοί Άβυθος ή Άκολη και ο Μεϊντανάς. Η Άβυθος αποσπάστηκε το 1965 για να γίνει ανεξάρτητη κοινότητα αλλά ενσωματώθηκε πάλι το 1967. Η κοινότητα Ροδοδάφνης καταργήθηκε το 1997.
Μεϊντανάς/Πανόραμα
Το όνομα Μεϊντανάς προέρχεται από τον ιδιοκτήτη της περιοχής. Την δεκαετία του 1960 σημειώθηκαν κατολισθήσεις σε γειτονικά χωριά της Αιγιαλείας και πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν. Το κράτος τους παραχώρησε οικόπεδα στην περιοχή του Μεϊντανά με αποτέλεσμα την δημιουργία του οικισμού, που αποκαλείται επίσης Πανόραμα.
Άβυθος και Άκολη
μικρογραφία|Η παραλία της Άκολης Η Άβυθος και η παραλία Άκολη είναι σήμερα οικιστικά ενωμένες με την Ροδοδάφνη. Η παραλία της Άκολης αναφέρεται πρώτη φορά το 1951 σαν οικισμός με 251 κατοίκους και ήταν ο τόπος παραθερισμού των κατοίκων της Ροδοδάφνης, ενώ η Άβυθος οικίστηκε από κατοίκους γειτονικών χωριών λόγω των μεγάλων κατολισθήσεων της δεκαετίας του '60. Το 1953 έγινε αλλαγή του ονόματος Άκολη σε Άβυθος. Σήμερα, αν και συχνά χρησιμοποιούνται και τα δύο ονόματα για τον οικισμό, η χρήση του ονόματος Άκολη αφορά σχεδόν αποκλειστικά στην παραλία. Από το 1965 έως το 1967 αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα.
Άγιος Γεώργιος
Ο Άγιος Γεώργιος αναγνωρίστηκε οικισμός στις 16/10/1940 και καταργήθηκε στις 19/03/1961. Το 1940 είχε 88 κατοίκους και το 1951 είχε 249 κατοίκους. Έλαβε την ονομασία του από τον ομώνυμο ναό της περιοχής.
Αναγέννηση/Αίας Συμπολιτείας
Η Αναγέννηση/Αίας Συμπολιτείας είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αχαΐας με έδρα τον πρώην Δήμο Συμπολιτείας και αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας.
Ιδρύθηκε το 2006 με την ένωση του Αία Αβύθου και Αναγέννησης Ροδοδάφνης. Την χρονιά εκείνη και οι δύο ομάδες έπαιζαν στην Β΄ Κατηγορία και η Αναγέννηση είχε κερδίσει την άνοδό του στην Α΄ Κατηγορία. Χρώματα της ομάδας είναι το πορτοκαλί και το μαύρο. Η ομάδα ως έδρα της χρησιμοποιεί το Γήπεδο της Ροδοδάφνης το οποίο έχει χορτάρι. Μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου είναι πως υπήρξε Φιναλίστ Κυπέλλου Αχαΐας το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Κόραλλα
Τα Κόραλλα ήταν πόλη του αρχαίου Πόντου επί του ομώνυμου ακρωτηρίου. Τοποθετούνται από τον Αρριανό, και τον ανώνυμο συγγραφέα του Περίπλου, 100 στάδια ανατολικά της Φιλοκάλειας, και η Φιλοκάλεια βρίσκεται 110 στάδια ανατολικά της Τριπόλεως, μια πολύ γνωστή τοποθεσία.
Αυτή η τοποθεσία βρίσκεται κοντά στην σημερινή πόλη Εϊνεσίλ, στο σημείο Γκιόρελε, μεταξύ Κερασούντος και Τραπεζούντος, στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας της Μικράς Ασίας, σημερινή Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις και χωριά επαρχίας Γκιουμούσχανε Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Πόντος
Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι
Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι είναι τίτλος ελληνικής ταινίας του 1982 σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή Ντίνου Κατσουρίδη, με πρωταγωνιστές τους Θανάση Βέγγο, Βάσια Τριφύλλη και Μπέτυ Βαλάση.
Πλοκή
Ο Θανάσης Χατζηθανάσης (Θανάσης Βέγγος) είναι ένας ασφαλιστικός πράκτορας και ζει στο σπίτι της πεθεράς του Αγγέλας (Μπέτυ Βαλάση), μαζί με την ίδια και τη σύζυγό του Φρόσω (Βάσια Τριφύλλη). Ο Θανάσης και η Φρόσω εργάζονται στην ίδια εταιρεία, αποκρύπτοντας τη μεταξύ τους συζυγική σχέση, μια και η πολιτική της εταιρείας απαγορεύει τα ζευγάρια ανάμεσα στους υπαλλήλους. Ανάμεσα στον Θανάση και την πεθερά του υπάρχουν συνεχείς προστριβές, αφενός λόγω της κακής του οικονομικής κατάστασης και αφετέρου επειδή εκείνη τον θεωρεί υπεύθυνο για τη μη τεκνοποίηση της κόρης της μετά από τρία χρόνια γάμου.
Ο Θανάσης προσπαθεί με κάθε τρόπο, επιστημονικό και μη, να ξεπεράσει την αδυναμία τεκνοποίησης, όμως δεν τα καταφέρνει. Κάποια στιγμή, η σχέση του με την πεθερά του φτάνει στα άκρα και έτσι ο Θανάσης αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι. Η Φρόσω δεν τον ακολουθεί, μένοντας πίσω μαζί με τη μητέρα της. Στη συνέχεια, η Αγγέλα επισκέπτεται τον προϊστάμενο του Θανάση και του αποκαλύπτει ότι αυτός είναι ο σύζυγος της Φρόσως, κάτι που έχει ως συνέπεια την απόλυσή του. Αυτή η κίνηση δεν αρέσει στη Φρόσω, η οποία τελικά επανασυνδέεται με το Θανάση, φεύγοντας από το σπίτι της μητέρας της.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ντίνου Κατσουρίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Κατσουρίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Μυλωνά
Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ
Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ (γαλλικά: Les Enfants du capitaine Grant) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ιουλίου Βερν το οποίο δημοσιεύθηκε το 1867-1868. Η αρχική έκδοση έγινε από τον Pierre-Jules Hetzel και περιέχει εικονογραφήσεις του Édouard Riou. Το 1876 επαναδημοσιεύτηκε από τον εκδοτικό οίκο George Routledge & Sons ως τρίτομο έργο με τίτλο «A Voyage Round The World» (Ένα ταξίδι στον κόσμο). Οι τρεις τόμοι είχαν υπότιτλους «Νότια Αμερική», «Αυστραλία» και «Νέα Ζηλανδία».
Περίληψη
Το βιβλίο περιγράφει την ιστορία της αναζήτησης του ναυαγού πλοιάρχου Γκραν. Αφού το πλοίο του «Βρετάνια» ναυάγησε, ο πλοίαρχος Γκραν βρέθηκε σε ένα έρημο νησί από το οποίο πέταξε ένα μπουκάλι με τις συντεταγμένες στις οποίες βρισκόταν προσμένοντας σε βοήθεια. Ο λόρδος και η λαίδη Γκλέναρβαν βρήκαν το μπουκάλι στη Σκωτία και ανακοίνωσαν το περιεχόμενό του σε μια εφημερίδα. Έτσι, τα παιδιά του πλοιάρχου Γκραν, ήρθαν σε επαφή μαζί τους ζητώντας πληροφορίες. Η Βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να ξεκινήσει μια αποστολή διάσωσης, αλλά ο λόρδος και η λαίδη Γκλέναρβαν, λόγω του αδιεξόδου στο οποίο είχαν περιέλθει τα παιδιά, αποφασίζουν να το κάνουν μόνοι τους. Η δυσκολία είναι ότι οι συντεταγμένες έχουν σβηστεί και μόνο το γεωγραφικό πλάτος είναι γνωστό. Έτσι, ξεκινούν για τη Νότια Αμερική με τη θαλαμηγό τους «Ντίνκαν». Διερευνούν μεταξύ άλλων, την Παταγονία, το νησί του Άμστερνταμ και την Αυστραλία.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, συναντούν ένα πρώην μέλος του «Βρετάνια», τον Άυρτον, ο οποίος προτείνει να τους οδηγήσει στο χώρο του ναυαγίου. Ωστόσο αποκαλύπτεται ότι δεν ήταν παρών κατά τη διάρκεια της απώλειας του «Βρετάνια», αλλά εγκαταλείφθηκε στην Αυστραλία λόγω της ανταρσίας που σχεδίασε. Προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο του «Ντίνκαν» και εγκαταλείπει τους Γκλέναρβαν, τα παιδιά του Γκραν και άλλους στην Αυστραλία, οι οποίοι πιστεύουν ότι το «Ντίνκαν» έχει πλέον χαθεί. Προσπαθούν λοιπόν να επιστρέψουν στην Ευρώπη, μέσω Νέας Ζηλανδίας, αλλά το πλοίο τους ναυαγεί και αιχμαλωτίζονται από μια φυλή Μαορί. Καταφέρνουν να ξεφύγουν νύχτα και επιβιβάζονται σε ένα πλοίο, το οποίο ανακαλύπτουν προς έκπληξή τους ότι είναι το «Ντίνκαν»! Από τον Άυρτον, που πλέον είναι κρατούμενος, ζητείται να αναφέρει οτιδήποτε γνωρίζει για τον πλοίαρχο Γκραν και ως αντάλλαγμα συμφωνείται να εγκαταλειφθεί σε ένα ερημικό νησί αντί να δικαστεί. Το «Ντίνκαν» ξεκινάει για το νησί Τάβορ, το οποίο τελικά ήταν το καταφύγιο του πλοιάρχου Γκραν. Ο Γκραν διασώζεται και στη θέση του αφήνουν τον Άυρτον να ζήσει απομονωμένος ανάμεσα στα άγρια θηρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Τάγμα του Αγίου Γεωργίου (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Τάγμα Αγίου Γεωργίου φέρονται στην Ιστορία της Ευρώπης εννέα μεγάλα στρατιωτικά τάγματα που δημιουργήθηκαν από διάφορους Χριστιανούς Ηγεμόνες, από της εποχής των Σταυροφόρων, όταν ο Άγιος Γεώργιος ανακηρύχθηκε προστάτης Άγιος των στρατευμάτων. Τα εννέα αυτά σπουδαία Τάγματα είναι κατά σειρά αρχαιότητας (έτους ίδρυσης):
Φυλακή Μπρεντβέιτ
Η φυλακή Μπρεντβέιτ (επίσημα ονομάζεται Υπηρεσία Φυλακής, Κηδεμονίας και Μονάδα Εποπτείας Μπρεντβέιτ, Bredtveit fengsel, forvarings- og sikringsanstalt) είναι μια φυλακή που βρίσκεται στη γειτονιά Μπρέντβετ στο Όσλο της Νορβηγίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Προέρχεται από την φάρμα Μπρέντβετ ως σπίτι μάθησης (lærehjem) για νεαρά αγόρια, που χτίστηκε το 1918 και χρησιμοποιήθηκε από το 1919 έως το 1923. Το 1923 το κράτος ανέλαβε την ιδιοκτησία από την Det norske lærehjem - og verneforbund. Το 1929 αποφασίστηκε η μετατροπή του ακινήτου σε ένα αναμορφωτήριο για την διδασκαλία των δεξιοτήτων εργασίας ενώ το πράσινο φως δόθηκε το 1939. Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε, καθώς η κατασκευή διακόπηκε από τον πόλεμο.
Στρατόπεδο συγκέντρωσης
Το 1940, η Νορβηγία δέχτηκε εισβολή και κατελήφθη από τη Ναζιστική Γερμανία. Από το 1941 το ναζιστικό δωσίλογο κόμμα Nasjonal Samling χρησιμοποίησε το Μπρεντβέιτ ως πολιτική φυλακή, ενώ είχε μια ομοιότητα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Φάλσταντ, στο αρχικό σκοπό της εγκατάστασης.
Οι άνθρωποι που φυλακίστηκαν στο Μπρεντβέιτ κατά τη διάρκεια του πολέμου περιλαμβάνουν αρκετούς καθηγητές που συνελήφθησαν κατά την καταστολή στο Πανεπιστήμιο του Όσλο τον Οκτώβριο του 1943: τους Γιόχαν Κρίστιαν Σράινερ, Οντ Χάσελ, Ράγκναρ Φρις, Γιοχάνες Άντενες, Καρλ Γιάκομπ Άρνχολμ, Μπιόρν Φόιν, Έλιβ Σκαρντ, Χάραλντ Κ. Σιελντερούπ και Ανατόλ Χάιντς. Επίσης, μια ομάδα Εβραίων κρατουμένων που έφτασε στο Όσλο μετά την αποχώρηση των SS Donau έμεινε στο Μπρεντβέιτ. Έφυγαν από το Μπρεντβέιτ στις 24 Φεβρουαρίου του 1943, και απεστάλησαν προς το Άουσβιτς για την επόμενη ημέρα. Το προσωπικό στο στρατόπεδο περιλάμβανε το γιατρό Χανς Ενγκ.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το 1945, μετά τον πόλεμο, το Μπρεντβέιτ χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για τις γυναίκες της πολυαναμενόμενης δίκης για τη συνεργασία ως μέρος της νομικής εκκαθάρισης στη Νορβηγία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο μελλοντικός πολιτικός Αασλάουγκ Αάσλαντ υπηρέτησε ως διευθυντής κατά την αρχική περίοδο. Από το 1949 ήταν γενική γυναικεία φυλακή, η οποία περιελάμβανε εγκαταστάσεις καταναγκαστικής εργασίας. Η καταναγκαστική εργασία έπαψε να υπάρχει στη Νορβηγία το 1970, οπότε η φυλακή πήρε το όνομα Bredtveit fengsel og sikringsanstalt. Είναι μία από τις τρεις γυναικείες φυλακές στη Νορβηγία, ενώ οι άλλες δύο είναι οι Σάντεφιορντ και Ραβνεμπεργκέτ. Έχει χωρητικότητα 54 κρατουμένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλακές στη Νορβηγία
493
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 493 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άννα Μαρία Λουίζα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Η Άννα-Μαρία-Λουίζα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γαλλ.: Anne Marie Louise de La Tour d'Auvergne, (1 Αυγούστου 1722 – 19 Σεπτεμβρίου 1739) ήταν Γαλλίδα ευγενής και σύζυγος τού Καρόλου ντε Ροάν. Ήταν μαρκησία τού Γκόρντ και κόμισσα τού Μονσά από μόνη της καθώς και πριγκίπισσα τού Σουμπίζ από τον γάμο της. Απεβίωσε σε ηλικία δεκαεπτά ετών, στη γέννα.
Βιογραφία
Γεννημένη στο Οτέλ ντε Μπουγιόν από τον Eμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκα τού Μπουγιόν και την τρίτη σύζυγό του Άννα-Μαρία-Χριστιανή ντε Σιμιάν, ήταν το μοναχοπαίδι τού ζευγαριού. Η μητέρα της απεβίωσε στις 8 Αυγούστου 1722, επτά ημέρες μετά τη γέννηση της Άννας-ΜΑρίας.
Ο πατέρας της ήταν γιος τού Γοδεφρείφου-Μαυρικίου ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκα τού Μπουγιόν και της Mαρίας-Άννας Μαντσίνι. Η τελευταία ήταν ανιψιά τού καρδινάλιου Mαζαρέν και διάσημη οικοδέσποινα σαλονιού στην εποχή της.
Με την προσφώνηση μαντμαζέλ ντε Μπουγιόν, της είχαν υποσχεθεί στον Κάρολο του Ροάν από την ηλικία των έντεκα. Οι τίτλοι ευγένειας καταργήθηκαν το 1789. Ήταν επτά χρόνια μεγαλύτερος από αυτήν και ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Ιουλίου του Ροάν, πρίγκιπα τού Σουμπίζ και της 'Αννας-Ιουλίας τού Μελύν.
Το 1737, παρουσιάστηκε στην Αυλή από τη Mαρί-Σοφία τού Κουρσιγιόν. Παρούσα στην παρουσίασή της ήταν η δούκισσα τού Ταλάρ, μεγάλη θεία τού συζύγου της και γκουβερνάντα των βασιλοπαίδων της Γαλλίας.