cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνθήκη της Βιέννης (1731)
Λεπτομέρειες
Έκλεισε επίσης η υποστηριζόμενη από την Αυστρία Εταιρεία Όστεντ της Ανατολικής Ινδίας, που είχε ιδρυθεί το 1722, είχε γίνει σημαντικός ανταγωνιστής των βρετανικών και ολλανδικών Εταιρειών της Ανατολικής Ινδίας. Ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ ανακάλεσε το καταστατικό της Εταιρείας το 1727, για να εξασφαλίσει την αποδοχή της Πραγματικής Κύρωσης, αλλά η Βρετανία έθεσε το οριστικό κλείσιμό της, ως όρο για την υπογραφή της Συνθήκης.
Συνέπειες
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου 1733-1735 για την Πολωνική Διαδοχή, ο Κάρολος της Ισπανίας κατέλαβε την πρώην ισπανική κατοχή του βασιλείου της Νάπολης. Ως αποτέλεσμα, η Συνθήκη της Βιέννης του 1738 επέστρεψε την Πάρμα & Πιατσέντσα στον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄, μέχρι που το τέλος του το 1740 οδήγησε στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής. Η Συνθήκη του 1748 της Aιξ-λα-Σαπέλ μεταβίβασε την Πάρμα στον μικρότερο αδελφό τού Καρόλου, Φίλιππο. Ο Κάρολος διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Φερδινάνδο ΣΤ΄ και έγινε βασιλιάς της Ισπανίας το 1759 ως Κάρολος Γ΄.
Η Αγγλο-Αυστριακή συμμαχία διήρκεσε μέχρι τη Διπλωματική Επανάσταση του 1756, που οδήγησε σε αναδιάταξη των σχέσεων. Το πιο σημαντικό ήταν, ότι οι μακροχρόνιες αντίπαλοι Γαλλία και Αυστρία έγιναν σύμμαχοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Συνθήκες της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Άννα Μιχαήλου
Βιογραφία
Η Άννα Μιχαήλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Μετά το σχολείο, αποφοίτησε αριστούχος από τη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ το 1986. Μέσα στα επόμενα χρόνια, ξεκίνησε την καριέρα της.
Προσωπική ζωή
Το 2010, έπειτα από τετράχρονη σχέση, παντρεύτηκε τον κτηνίατρο Ερρίκο Τσιπιανίτη. Στις 10 Φεβρουαρίου 2011, απέκτησαν την κόρη τους, Χριστίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κουρσόν-Μοντλού
Το Κουρσόν-Μοντλού (γαλλικά: Courson-Monteloup) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντελυπέν (γαλλικά: Montelupins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Νέα Σινασός
Η Νέα Σινασός είναι χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γενικά
Η Νέα Σινασός βρίσκεται μόλις 2 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο της Ιστιαίας, κτισμένη επάνω σε δυο λόφους, σε υψόμετρο 30 μέτρων ενώ στη δυτική άκρη της περνάει ο χείμαρρος Ξεροπόταμος. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως Συνασσός το 1926 στο ΦΕΚ 88Β - 16/11/1926, να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ιστιαίας. Το 1940 το όνομά της διορθώνεται σε Νέα Σινασός. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Ιστιαία, τον Άγιο Γεώργιο, τα Κανατάδικα και το Νεοχώρι αποτελούν την κοινότητα Ιστιαίας της δημοτικής ενότητας Ιστιαίας που υπάγεται στο δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 565 κάτοικοι.
Ιστορία
Η Νέα Σινασός δημιουργήθηκε από πρόσφυγες από την Σινασό, περιοχή της Καππαδοκίας, οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Στη θέση που εγκατασταθήκαν υπήρχε ο μικρός οικισμός Βιστρίτσα, στον οποίο έμεναν εργάτες (κολίγοι) που δούλευαν στο μεγάλο τσιφλίκι της περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Κόμητες και δούκες της Σαβοΐας
Η παρούσα λίστα παρουσιάζει τους κόμητες και δούκες της Σαβοΐας
Δούκες της Σαβοΐας
Το 1720 ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β΄, ως αμοιβή για τη συμμετοχή του στον Πόλεμο της Ισπανικής διαδοχής, προσάρτησε τη Σαρδηνία. Μαζί με τη Σαβοΐα, η νέα επικράτεια ονομάστηκε βασίλειο της Σαρδηνίας.
Πηγές
RULERS OF SAVOY
* * Σαβοϊας
Κρον (Εσόν)
Το Κρον (γαλλικά: Crosne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρονουά (γαλλικά: Crosnois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Dumping
To Ντάμπινγκ (αγγλ.: Dumping), ή αλλιώς "πώληση με ζημία" ή αλλιώς "αθέμιτος ανταγωνισμός" αναφέρεται στην πρακτική της πώλησης προϊόντων κάτω από την κανονική τιμή της αγοράς ή σε τιμές κατώτερες του κόστους παραγωγής, με σκοπό την εξάλειψη του ανταγωνισμού και την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία μιας επιχείρησης σε μια αγορά. Η λέξη χρησιμοποιείται γενικά μόνο στο πλαίσιο των νόμων του διεθνούς εμπορίου, όπου ντάμπινγκ ορίζεται ως η πρακτική σύμφωνα με την οποία μια εταιρεία ορίζει χαμηλότερη τιμή για τα εξαγώμενα εμπορεύματα από ό,τι το κόστος παραγωγής των εκάστοτε προϊόντων στην χώρα που εισάγει, με αποτέλεσμα να εξουδετερώσει τον ανταγωνισμό στην τοπική αγορά.
Ο όρος έχει ξεκάθαρα αρνητική χροιά, αλλά οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς βλέπουν την πώληση με ζημία ως κάτι ωφέλιμο για τους καταναλωτές και πιστεύουν ότι οι μηχανισμοί προστατευτισμού έχουν πιο αρνητικές συνέπειες συγκριτικά. Συνδικαλιστές και άλλοι υπέρμαχοι των εργαζομένων, ωστόσο, πιστεύουν ότι η προστασία των επιχειρήσεων σε εθνικό επίπεδο και των καταχρηστικών πρακτικών τους, όπως το ντάμπινγκ, τις βοηθά να συνέλθουν και να αποφύγουν τις σοβαρές συνέπειες του ελεύθερου εμπορίου που προκύπτουν από τον ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ των οικονομιών που βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) το ντάμπινγκ είναι κατακριτέο (αλλά όχι απαγορευμένο) όταν προκαλεί ή απειλεί να προκαλέσει σοβαρή ζημία σε έναν εγχώριο κλάδο παραγωγής στη χώρα εισαγωγής.
"Αρπακτικό"
Χαρακτηρίζεται ως αθέμιτη πρακτική ανταγωνισμού και ως η πιο επιβλαβής μέθοδος πώλησης με ζημία. Αποτελείται από την πώληση εκ μέρους του εξαγωγέα της παραγωγής στην εξωτερική αγορά, δημιουργώντας έτσι ζημία, αλλά αποκτώντας παράλληλα πρόσβαση στην αγορά και εξαλείφοντας τους ανταγωνιστές. Στη συνέχεια αυξάνει την τιμή για να αποσβέσει τη ζημία και να δημιουργήσει κέρδος μέσω του μονοπωλίου. Με λίγα λόγια, το ντάμπινγκ οδηγεί σε απώλεια αρχικά, όμως ελπίζει να κερδίσει αντ'αυτού μακροπρόθεσμα οφέλη.
Κίνητρα και επιπτώσεις
Η πρακτική αυτή είναι προφανώς επιζήμια για την εταιρεία, διότι στην αρχή, για κάθε πώληση, παράγει μια οικονομική απώλεια για την ίδια.
Ωστόσο, το ντάμπινγκ συνεπάγεται ότι οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην ίδια αγορά δεν δύνανται να ανταγωνιστούν στην τιμή και στην ποιότητα των εν λόγω προϊόντων, και αργά ή γρήγορα ο ανταγωνισμός εξαλείφεται. Με αυτό τον τρόπο η εταιρεία κερδίζει τον έλεγχο μιας αγοράς
Από την άλλη, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις θέτουν επιδοτήσεις για τις εξαγωγές ορισμένων προϊόντων σε μια ορισμένη ξένη χώρα. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να είναι οικονομικά αποδοτικό για τις εταιρείες να εξάγουν το προϊόν σε τιμή κάτω του κόστους.
Η παρουσία του προϊόντος σε χαμηλές τιμές, αρχικά έχει ευεργετική επίδραση για τους αγοραστές της χώρας εισαγωγής. Ωστόσο, η εταιρεία, ανάλογα με τη δομή της αγοράς, μπορεί να εξαλείψει τον ανταγωνισμό, οδηγώντας έτσι σε μια μονοπωλιακή κατάσταση που μπορεί εκμεταλλευτεί προς όφελος του. Εκτός αυτού, πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη ο τυχών αντίκτυπος στην τοπική παραγωγή, η οποία επίσης υποφέρει από τέτοιες πρακτικές
Αντι-ντάμπινγκ
Το αντι-ντάμπινγκ' θεωρείται ως ένα εργαλείο προστατευτισμού στο πλαίσιο του διεθνούς εμπορίου για την τοπική βιομηχανία, καθιστώντας δυνατό σε πολλές περιπτώσεις ότι η τοπική οικονομία μπορεί να σταθεί στα πόδια της όταν βρίσκεται αντιμέτωπη σε μια διεθνή κρίση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές εμπόριο Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι
Κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί
Ως κατάληψη ή ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί (Machtergreifung ή Machtübernahme) ονομάζεται η άνοδος στην εξουσία του Αδόλφου Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (Ναζιστικό κόμμα) στις 30 Ιανουαρίου 1933 και η αμέσως ακόλουθη περίοδος. Το γεγονός σημάδεψε την κατάλυση του δημοκρατικού καθεστώτος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και την σταδιακή εγκαθίδρυση ενός ολοκληρωτικού φασιστικού καθεστώτος, του επιλεγόμενου «Τρίτο Ράιχ».
Ύστερα από απανωτές εκλογές και λόγω της αδυναμίας να σχηματιστεί κυβέρνηση, στις 30 Ιανουαρίου 1933 ,ο Χίτλερ διορίστηκε από τον πρόεδρο του Ράιχ, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ και με την μεσολάβηση του πρώην πρωθυπουργού Φραντς φον Πάπεν  ως αρχηγός (καγκελάριος) μιας κυβερνήσεως συνεργασίας μεταξύ του Ναζιστικού κόμματος και εθνικοσυντηρητικών δυνάμεων (του Γερμανικού Εθνικού Λαϊκού Κόμματος και της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Στάλχελμ»),  ενώ στο υπουργικό συμβούλιο εκτός από τον Χίτλερ υπήρχαν μόνο δυο άλλοι Ναζί, ο Βίλχελμ Φρικ ως υπουργός εσωτερικών και ο Χέρμαν Γκαίρινγκ ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Ο φον Πάπεν έγινε αντικαγκελάριος, ενώ τα περισσότερα χαρτοφυλάκια κατελήφθησαν από συντηρητικούς πολιτικούς ή μη πολιτικούς τεχνοκράτες.
Ήδη από τις 4 Φεβρουαρίου, το «Διάταγμα για την ασφάλεια του Γερμανικού Λαού», περιόριζε την ελευθερία του Τύπου και την ελευθερία της συνάθροισης, ενώ ο Βίλχελμ Φρικ αποκτούσε έκτακτες αρμοδιότητες. Μετά τον Εμπρησμό του Ράιχσταγκ στις 27 Φεβρουαρίου, το «Διάταγμα για την προστασία του Λαού και του Κράτους» (ευρύτερα γνωστό ως  «Διάταγμα περί του Εμπρησμού του Ράιχσταγκ») στις 28 Φεβρουαρίου αποτέλεσε σύμφωνα με τον πολιτειολόγο Έρνστ Φραίνκελ  «την συντακτική πράξη του Τρίτου Ράιχ», καθώς περιόρισε τις διατάξεις του συντάγματος που εγγυόντουσαν θεμελιώδη πολιτικά και δημοκρατικά δικαιώματα, την αυτονομία των γερμανικών κρατιδίων, το ταχυδρομικό απόρρητο, κ.ά., ανοίγοντας τον δρόμο στην «Ευθυγράμμιση» (Gleichschaltung) του κράτους και όλων των δημοσίων οργανώσεων με το καθεστώς.
Ενόψει των εκλογών της 5ης Μαρτίου, οι Ναζί εξαπέλυσαν κύμα διώξεων κατά των πολιτικών αντιπάλων τους ιδίως της Αριστεράς: το «Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας» τέθηκε πρακτικά εκτός νόμου, ενώ το άλλοτε πανίσχυρο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας περιθωριοποιήθηκε και πολλά στελέχη του συνελήφθησαν.
Παρά το κλίμα βίας και εκφοβισμού, και το μονοπώλιο της προπαγάνδας με όλα τα μέσα του κρατικού μηχανισμού στη διάθεσή τους, στις εκλογές οι Ναζί απέτυχαν να καταλάβουν την απόλυτη αυτοδυναμία, λαμβάνοντας το 43.9% των ψήφων, ενώ τα αντικαθεστωτικά κόμματα (Κομμουνιστές και Σοσιαλδημοκράτες) έλαβαν σχεδόν το 31% των ψήφων. Με την βοήθεια των άλλων δεξιών κομμάτων, και δια της ακύρωσης της εκλογής όλων των κομμουνιστών βουλευτών, οι Ναζί πέτυχαν να αποκτήσουν την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών.
Στις 24 Μαρτίου 1933, το Ράιχσταγκ, με την ψήφο και του μετριοπαθούς κόμματος του Κέντρου, ουσιαστικά αυτοκαταργήθηκε με την υπερψήφιση της «Πράξης Εξουσιοδότησης» (Ermächtigungsgesetz) που παρέδιδε την νομοθετική εξουσία στην κυβέρνηση. Η διαδικασία εγκαθίδρυσης της μονοκρατορίας του ναζιστικού κόμματος, και του Χίτλερ προσωπικά, ολοκληρώθηκε στις 2 Αυγούστου 1934 με τον θάνατο του προέδρου του Ράιχ, στρατάρχη Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, οπότε ο Χίτλερ ανέλαβε και ως αρχηγός του κράτους ως «Φύρερ και Καγκελάριος του Ράιχ».
Παραπομπές
Κατηγορία:1933 Κ Κ Κ
Νοσφεράτου (τηλεοπτική σειρά)
Το Νοσφεράτου (πρωτότυπος τίτλος - NOS4A2) είναι μια αμερικανική υπερφυσική τηλεοπτική σειρά δράματος τρόμου, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζο ΧΙλ (Joe Hill). Η οποία έκανε πρεμιέρα στις 2 Ιουνίου 2019 στο αμερικανικό κανάλι AMC. Η σειρά δημιουργήθηκε από την Jami O'Brien και πρωταγωνιστούν οι Ashleigh Cummings, Zachary Quinto, Olafur Darri Olafsson, Virginia Kull και Ebon Moss-Bachrach.
Στις 31 Αυγούστου του 2020 το AMC αποφάσισε να ολοκληρώσει την ιστορία του "NOS4A2" μετά από δύο σεζόν.
Υπόθεση
Η σειρά ακολουθεί τη Βικτώρια "Βικ" Mακουίν, μια νέα καλλιτέχνιδα που ανακαλύπτει ότι έχει μια υπερφυσική ικανότητα που της επιτρέπει να εντοπίζει το φαινομενικά αθάνατο Τσάρλι Μανξ. Ο Μανξ τρέφεται από τις ψυχές των παιδιών και στη συνέχεια τα μεταφέρει στον Χριστουγεννότοπο μια διεστραμμένη φαντασίωση των Χριστουγέννων του Μανξ όπου κάθε μέρα είναι Χριστουγέννα και η δυστυχία απαγορεύεται. Η Βικ πρέπει να προσπαθήσει να νικήσει τον Μανξ και να διασώσει τα θύματά του - χωρίς ωστόσο να χάσει το μυαλό της ή να πέσει θύμα στον ίδιο.
Ελληνική Μεταγλώττιση
Η ελληνική μεταγλώττιση γίνεται στο στούντιο της Sierra Post.
Επεισόδια
Ο πρώτος κύκλος απαρτίζεται από 10 επεισόδια. Ο δεύτερος κύκλος, επίσης, έχει δέκα επεισόδια.
Ανάπτυξη
Στις 8 Δεκεμβρίου 2015, ανακοινώθηκε ότι το AMC είχε βάλει στα σκαριά τη μεταφορά τής τηλεοπτικής σειράς του μυθιστορήματος του Joe Hill NOS4A2.
Στις 30 Μαρτίου 2019, ανακοινώθηκε ότι η σειρά θα κάνει πρεμιέρα στις 2 Ιουνίου 2019.
Προώθηση
Στις 20 Δεκεμβρίου 2018, μια διαφημιστική εικόνα από τη σειρά κυκλοφόρησε παρουσιάζοντας τον Zachary Quinto ως Τσάρλι Μανξ.
Πρεμιέρα
Η σειρά έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Southwest 2019 στο Ώστιν, Τέξας, τον Μάρτιο του 2019. Το πρώτο επεισόδιο μεταδόθηκε στο AMC στις 2 Ιουνίου 2019. Το AMC θα μεταδίδει τα επεισόδια σε εβδομαδιαία βάση. Παράλληλα η σειρά διατίθεται ολόκληρη για online streaming στην πλατφόρμα του AMC Premiere (διαθέσιμη μόνο στις ΗΠΑ).
Στην Ελλάδα
Για την Ελλάδα τα δικαιώματα κατέχει η υπηρεσία ροής Amazon Prime Video παρέχοντας την σειρά με τον ελληνικό τίτλο ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ, καθώς και την σειρά με ελληνική μεταγλώττιση.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένες σειρές Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του AMC
Τουρκική Εστία
Η Τουρκική Εστία (Τürk Ocaği) ήταν παντουρκιστική οργάνωση της Τουρκίας.
Η πρώτη ίδρυση μέχρι την πρώτη διάλυση
Η Τουρκική Εστία ιδρύθηκε αρχικά από φοιτητές της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής με τη συνεγασία ομάδας διανοουμένων τον Ιούνιο του 1911. Η ιδεολογια που προωθούσε ήταν ο παντουρκισμός με κύριο όχημα την εκπαίδευση. Απευθυνόταν κυρίως στους φοιτητές και την ελίτ των διανοουμένων της χώρας. Κυρίως θα αξιοποιούσε την δημιουργία λεσχών, οι οποίες θα ονομάζονταν Τουρκικές Εστίες,τη διοργάνωση διαλέξεων και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων(θεατρικές και μουσικές παραστάσεις ),την έκδοση βιβλίων και φυλλαδίων. Άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα Türk Yurdu (Τουρκική Πατρίδα) Τον Μάρτιο του 1931 προσχώρησε στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα. Το κόμμα-κράτος ανέλαβε τον έλεγχο των Τουρκικών Εστιών. Το 1920 κλείνει η οργάνωση από τους Βρετανούς.
Η επανίδρυση και η εκ νέου περιστολή της δράσης της
Το 1924 η οργάνωση επανασυστήνεται και το 1930 είχε 257 παραρτήματα και 32.000 μέλη.Επανακυκλοφόρησε την εφημερίδα Türk Yurdu (Τουρκική Πατρίδα)εκφραζοντας τουρανιστικές δράσεις. Επίσης είχε αρχίσει να θέτει σε αυστηρή εξέταση τη φυλετική καθαρότητα των υποψήφιων μελών της. Το 1927 ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ προσπάθησε να περιορίσει την δράση της οργάνωσης θέτοντάς την υπό τον έλεγχο του κόμματός του. Αλλά τελικά αποτυγχάνοντας να την ελέγχξει έπαυσε τη λειτουργία της το 1931. Παρά το πλήθος των μελών της Τουρκικής Εστίας ο τουρανισμός περιορίστηκε σε ένα περιορισμένο κύκλο ανθρώπων χωρις να αποτελέσει απειλή για το νέο Κεμαλικό καθεστώς.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο
Η Τουρκική Εστία επαναλειτούργησε το 1949 αλλά έκλεισε το 1971 μετά το πραξικόπημα. Μάλιστα στα κεντρικά γραφεία της εγκαταστάθηκε το Υπουργειο Πολιτισμού. Το 1986 επανασυστήθηκε προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί και ανεξαρτητοποιηθεί από τα κόμματα και προβάλοντας ένα πολιτιστικό πρόγραμμα και την υπεράσπιση των τουρκικών αξιών. Για την οργάνωση αυτή η Τουρκία είναι ένα μονοεθνικό κράτος δίχως μειονότητες. Στα γειτονικά κράτη όμως υπάρχουν τουρκικές μειονότητες. Για τον πρόεδρο της Τουρκικής Εστίας το 1992 σε συνέντευξή του οι Τούρκοι πάντοτε και παντού εφάρμοσαν τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν ασκούσαν την διακυβέρνηση,ενώ η δημκρατία ήταν διαχρονικό χαρακτηριστικό της τουρκικής ιστορίας και αυτού του πράγματος συνιστά απόδειξη ο θεσμός των συμβουλευτικών επιτροπών κατά τους ισλαμικούς κι όλας χρόνους. Την δεκαετία του 1990 συνεργάστηκε με τα Υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας για να προωθήσει την επαφή των νέων με βασικά στοιχεία του τουρκικού πολιτισμού(μουσική, θρησκεία, λογοτεχνία). Αντιδρά όμως σε κάθε τι που προέρχεται από η δύση αφού δεν είναι τουρκικό. Επίσης αντιστρατέβεται την μουσική αραμπέσκ ως αρνητική έκφραση των δυσαρεστημένων'' των πόλεων που αντιστέκονται στις Κεμαλικές μεταρρυθμισεις.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκικός εθνικισμός Κατηγορία:Πολιτική της Τουρκίας Τ
Χρησικτησία
Η χρησικτησία αποτελεί μια μεταρρύθμιση στην οποία δίνονται σε φυσικά πρόσωπα και οικογένειες επίσημοι τίτλοι ιδιοκτησίας για γη την οποία κατοικούσαν χωρίς να κατέχουν τα κατάλληλα έγγραφα ή την χρησιμοποιούσαν, βάσει μιας εθιμικής γαιοκτησίας, όπως για παράδειγμα με ένα προικοσύμφωνο. Οι υπερασπιστές αυτής της αγροτικής μεταρρύθμισης, υποστηρίζουν ότι η παροχή επίσημων τίτλων ιδιοκτησίας αυξάνει την ασφάλεια στη χρήσης της γης, ενισχύει την αγροτική ανάπτυξη και επιτρέπει την καλύτερη πρόσβαση των αγροτών σε πιστώσεις, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούν τους τίτλους αυτούς ως εγγύηση για περαιτέρω επενδύσεις, λόγου χάρη με δανειοδότηση ή με αγροτική επιδότηση. Στο Περού, ο οικονομολόγος Ερνάντο ντε Σότο Πόλαρ (Hernando de Soto Polar), είναι ένας από τους πιο γνωστούς υπερασπιστές αυτής της προσέγγισης, μιας μεθόδου που χρησιμοποιείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Σύμφωνα με τον ίδιο, «με έμπνευση από αυτές τις ιδέες, προωθούνται από διεθνείς αναπτυξιακούς οργανισμούς προγράμματα χρησικτησίας τα οποία έχουν ξεκινήσει σε όλες τις αναπτυσσόμενες οικονομίες και τις οικονομίες υπό μετάβαση, ως μέρος των προσπαθειών για την καταπολέμηση της φτώχειας». Ωστόσο η κτηματογράφηση με στόχο την καταπολέμηση της ανέχειας, μπορεί ωστόσο να οδηγήσει σε συγκρούσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων πλευρών.
Στην Κίνα, η μη κερδοσκοπική οργάνωση "Landesa" και άλλοι οργανισμοί, προσδιόρισαν το ποσοστό των κτηματιών που δεν μπορούν να αποδείξουν την περιουσία τους με τίτλους ιδιοκτησίας στο ποσοστό του 40 τοις εκατό, με αποτέλεσμα να παρατηρείται εκ μέρους των κυβερνητικών υπηρεσιών αρπαγή της ιδιοκτησίας τους ή παραχώρηση των δικαιωμάτων σε άλλα φυσικά ή νομικά πρόσωπα. Όπου έχουν εφαρμοστεί μεταρρυθμίσεις στην αγροτική πολιτική με τη διαδικασία της χρησικτησίας, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις αναφέρουν ότι οι αγρότες κατάφεραν να επενδύσουν και να επωφεληθούν από τη γη τους. Παράλληλα εκτιμούν ότι η κατοχύρωση των δικαιωμάτων γαιοκτησίας, αντιπροσωπεύει στο ισοδύναμο των 1.200 δισεκατομμύρια δολλαρίων αγροτικής περιουσίας. Η οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών "UN Habitat" έχει προωθήσει μια «Παγκόσμια Εκστρατεία για την Ασφαλή Διακατοχή» (Global Campaign for Secure Tenure, GCST).
Τα στοιχεία που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν ότι η τιτλοποίησησης της άτυπης γαιοκτησίας μπορεί να αποφέρει τη μείωση της φτώχειας και την οικονομική ανάπτυξη του πληθυσμού και παράλληλα τα οφέλη που διέπουν από την ασφάλεια που παρέχεται, ποικίλλουν από χώρα σε χώρα και από περιοχή σε περιοχή. Η κτηματογράφηση των νέων ιδιοκτησιών σε μια περιοχή, ιδιαίτερα όταν υπάρχει εθιμική γαιοκτησία, μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες, όπως να υπάρχει υποτίμηση της αξίας και της εγκυρότητας των υφιστάμενων μορφών κατοχής γης, να υπάρχει αύξηση του κόστους στη διαδικασία αναγνώρισης των ιδιοκτησιών, όπως επίσης να υπάρχει αύξηση των τιμών των ακινήτων ή των τεκμηρίων διαβίωσης. Σε αρκετές χώρες, όταν οι ιδιοκτήτες απέκτησαν έγκυρους τίτλους, ανακάλυψαν ότι δεν τους παρείχαν τα ίδια εχέγγυα με τις άλλες ιδιοκτησίες, αφού το κράτος και η αγορά ακινήτων αντιμετώπιζαν τους νέους τίτλους με δυσπιστία. Άλλες έρευνες ανέφεραν θετικές επιπτώσεις από την αναγνώριση των ιδιοκτησιών αυτών, όπως για πάράδειγμα στην Αργεντινή, όπου οι τίτλοι φαίνεται «να κεφαλοποίησαν την αξία των ακινήτων τους και μπόρεσαν να μεταβιβάσουν τα ακίνητά τους στα παιδιά τους».
Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιείται η αναγνώριση της κατοχής γής μέσω χρησικτησίας, μπορεί να εγείρει θέματα ισότητας των δύο φύλων. Ενώ αναμενόταν ότι το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα θα μπορούσε να προωθήσει τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις και την αποδοτικότητα των νέων ιδιοκτησιών, μελέτες κατέδειξαν ότι υπήρχε τελικώς μικρή επιχειρηματικότητα και ισχνή ιδιωτική πρωτοβουλία, ενώ υπήρχαν ακόμα και αρνητικές επιπτώσεις. Η παραχώρηση τίτλων ιδιοκτησίας στους κτηνοτρόφους που κατείχαν χορτολιβαδικές εκτάσεις είχε αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.(Rutten 1992, Peters 1994, Pinckney and Kimuyu 1994, Archambault 2007) Σε περιπτώσεις όπου παραχωρείται σε μια οικογένεια ένας τίτλος ιδιοκτησίας με συνιδιοκτησία, μπορεί να διασφαλίστει ότι οι γυναίκες θα μπορέσουν να επικαλεστούν το παραχωρηθέν ακίνητο ώστε να μπορέσουν να το εκμεταλευτούν ή να το μεταβιβάσουν στο μέλλον. Θα πρέπει όμως να υπάρχει ένα ισχυρό νομικό πλαίσιο και η απαρραίτητη υποστήριξη από κυβερνητικούς ή άλλους οργανισμούς ώστε να διευκολυνθεί η γυναικεία επιχειρηματικότητα. Ακόμα και όταν το μεταρρυθμικό πρόγραμμα αποτυγχάνει, είναι σημαντικό οι γυναίκες αυτές να έχουν δικαίωμα στην κυριότητα αυτών των ακινήτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές μεταρρυθμίσεις Κατηγορία:Ιδιωτικοποιήσεις
Άγιος Γεώργιος Μεθάνων
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παραθαλάσσιος οικισμός στα βόρεια της χερσονήσου των Μεθάνων με υψόμετρο 20 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται Β. από τη πόλη των Μεθάνων σε απόσταση 10 χλμ, 3 χλμ. ΒΑ. από την Κουνουπίτσα και είναι το επίνειό της. Διαθέτει απάνεμο λιμάνι και μέρος της αποβάθρας του είναι ένα τσιμεντένιο γερμανικό πλοίο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μήκους 45 μέτρων που βυθίστηκε στα αβαθή αυτού του λιμανιού. Το χωριό διαθέτει ενοικιαζόμενα δωμάτια και κέντρα εστίασης. Ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Σωτήρα κτισμένο τον 10ο αιώνα καθώς και οι εκκλησίες Άγιος Γεώργιος και Μεταμόρφωση του 18ου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κουνουπίτσα, τον Άγιο Νικόλαο, το Μακρύλογγο και τα Παλαιά Λουτρά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κουνουπίτσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεθάνων του Δήμου Τροιζηνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 75 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Τροιζηνίας Κατηγορία:Μέθανα
Ντομ Ζακάριας Καμουένιου
Ο Ντομ Ζακάριας Καμουένιου (Dom Zacarias Kamwenho) είναι ομότιμος αρχιεπίσκοπος του Λουμπάνγκο στην Ανγκόλα και ακτιβιστής υπέρ της ειρήνης, ο οποίος διαδραμάτισε καίριο ρόλο στην ειρηνευτική διαδικασία που οδήγησε στο τέλος του εμφύλιου πολέμου στην Ανγκόλα το 2002.
Γεννήθηκε στο Τσιμπούντο (Chimbundo) το 1934, χειροτονήθηκε ρωμαιοκαθολικός ιερέας το 1961 και έγινε αρχιεπίσκοπος του Λουμπάνγκο (Lubango) το 1995.
Ο Καμουένιου βρισκόταν στην πρώτη γραμμή ενός κινήματος το οποίο στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μέσα από τις προσπάθειες τις δικές του και άλλων ηγετών της εκκλησίας και της κοινωνίας των πολιτών, ενίσχυσε την ευαισθητοποίηση του λαού της Ανγκόλας όσον αφορά την ανάγκη να αγωνιστεί για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα και να προωθήσει μια «εθνική συμφιλίωση χωρίς αποκλεισμούς».
Ήταν πρόεδρος της Οικουμενικής Επιτροπής για την Ειρήνη στην Ανγκόλα που συστάθηκε το 2000. Σε αυτό το οικουμενικό σώμα συμμετείχαν η Καθολική Επισκοπική Διάσκεψη της Ανγκόλας και του Σάο Τομέ, της οποίας ήταν επίσης πρόεδρος, η Ευαγγελική Συμμαχία της Ανγκόλας και το Συμβούλιο Χριστιανικών Εκκλησιών της Ανγκόλας.
Ο Καμουένιου μεσολάβησε μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών για να φέρει την ειρήνη σε μια χώρα που ταλανίστηκε από επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις επί 27 χρόνια λόγω εθνικών και ιδεολογικών διαφορών, που λειτούργησε ως πεδίο μάχης του Ψυχρού Πολέμου με εκτεταμένη εμπλοκή της Κούβας, της Νότιας Αφρικής, της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από μισό εκατομμύριο ανθρώπων και τον εκτοπισμό εκατομμυρίων άλλων, την καταστροφή των υποδομών της Ανγκόλας και σοβαρή ζημία στην οικονομία και τους θεσμούς της.
Με την απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ στον Καμουένιου το 2001, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναγνώρισε τη σθεναρή, αμερόληπτη και επίμονη συνηγορία του υπέρ της ειρήνης, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την Ανγκόλα, καθώς ο αρχιεπίσκοπος Καμουένιου επέκρινε άφοβα τόσο το κυβερνών Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA) όσο και την επαναστατική Εθνική Ένωση για την Ολική Ανεξαρτησία της Ανγκόλας (UNITA), και μεσολάβησε μεταξύ τους για να δοθεί τέλος στον εμφύλιο πόλεμο που ταλάνισε την Ανγκόλα μετά την ανεξαρτητοποίησή της από την Πορτογαλία το 1975.
Στον Καμουένιου και σε άλλους θρησκευτικούς και λαϊκούς ηγέτες οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η εκεχειρία του 2002 και οι επακόλουθες ειρηνευτικές συνομιλίες.
Το 2003 ο αρχιεπίσκοπος Καμουένιου παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου της Επισκοπικής Διάσκεψης της Ανγκόλας και του Σάο Τομέ, εξακολούθησε όμως να εργάζεται ενεργά μέσω της επισκοπής του και της Οικουμενικής Επιτροπής για την Ειρήνη στην Ανγκόλα για την πραγμάτωση της δημοκρατίας, τον σεβασμό των θεμελιωδών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την εφαρμογή του κράτους δικαίου, καθώς και για μια διαρκή εθνική συμφιλίωση.
Το 2009, έχοντας φτάσει στην ηλικία συνταξιοδότησης των 75 ετών, ο Καμουένιου έγινε ομότιμος αρχιεπίσκοπος. Συνεχίζει να εργάζεται στην κοινότητά του, να μάχεται τη διαφθορά, την έλλειψη ηθικών αξιών και άλλες αντιξοότητες που είναι απόρροια του πολέμου, και συμμετέχει σε διασκέψεις του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Ανγκολανοί κληρικοί‎ Κατηγορία:Ακτιβιστές
Αλφόνσος του Μοντέκιο
O Αλφόνσο (ιταλ.: Alfonso d'Este, 10 Μαρτίου 1527 - 1 Νοεμβρίου 1587) ήταν Ιταλός ευγενής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φερράρα και ήταν νόθος γιος του Αλφόνσος Α΄ δούκα της Φερράρα, Μόντενα, Ρέτζο και της ερωμένης του Λάουρα Ντιάντι. Προερχόμενος από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος του Μοντέκιο (1523-87) και ο ιδρυτής του κλάδου Έστε-Μόντενα, μια και οι απόγονοί του ήταν δούκες της Μόντενα.
Το 1523 ο πατέρας του του έδωσε την κυριότητα του Μοντέκιο (Montecchio) ως φέουδου, κληρονομικού στους απογόνους του. Αναγνωρίστηκε το 1533 από τον πατέρα του και έτσι νομιμοποιήθηκε. Το 1569 ο Μαξιμιλιανός Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας τον αναβάθμισε σε μαρκήσιο.
Απεβίωσε το 1587 στη Φερράρα. Το 1597 απεβίωσε ο ανιψιός του Αλφόνσο Β΄ δούκας της Φερράρα, Μόντενα, Ρέτζο και ο πάπας, ως επικυρίαρχος των φέουδων, κράτησε τη Φερράρα. Ο γιος του Αλφόνσου, ο Τσέζαρε έγινε δούκας της Μόντενα, Ρέτζο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1549 τη Τζούλια ντελλα Ρόβερε, κόρη του Φραντσέσκο Μαρία Α΄ δούκα του Ουρμπίνο και είχε τέκνα:
Το 1563 απεβίωσε η Τζούλια και ο Αλφόνσο νυμφεύτηκε τη Βιολάντε Σίγκνα· δεν απέκτησαν απογόνους.
Από μια εκτός γάμου σχέση του γιος του ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Εμφύλιοι πόλεμοι της Τετραρχίας
Οι Εμφύλιοι Πόλεμοι της Τετραρχίας ήταν μία σειρά από συγκρούσεις μεταξύ των συναυτοκράτορων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ξεκινώντας το 306 μ.Χ. με τον σφετερισμό του Μαξέντιου και την ήττα του Σεβήρου και τελειώνοντας με την ήττα του Λικίνιου στα χέρια του Κωνσταντίνου Α΄ το 324.
Ιστορικό
δεξιά|μικρογραφία| Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός που ίδρυσε την Τετραρχία. Η Τετραρχία αναφέρεται στη διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ίδρυσε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Διοκλητιανός το 293 μ.Χ., σηματοδοτώντας το τέλος της Κρίσης του 3ου αι. και την ανάκαμψη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πρώτη φάση, που μερικές φορές αναφέρεται ως Δυαρχία («εξουσία των δύο»), περιελάμβανε τον διορισμό του στρατηγού Μαξιμιανού ως συναυτοκράτορα, πρώτα ως Καίσαρα (κατώτερου Αυτοκράτορα) το 285, ακολουθούμενη από την προαγωγή του σε Αύγουστο το 286. Ο Διοκλητιανός φρόντιζε για τα θέματα στις ανατολικές περιοχές της Αυτοκρατορίας, ενώ ο Μαξιμιανός παρομοίως ανέλαβε τις δυτικές περιοχές. Το 293, νιώθοντας ότι χρειαζόταν περισσότερη εστίαση τόσο στα πολιτικά όσο και στα στρατιωτικά προβλήματα, ο Διοκλητιανός, με τη συγκατάθεση του Μαξιμιανού, επέκτεινε τον αυτοκρατορικό σύλλογο διορίζοντας δύο Καίσαρες (έναν υπεύθυνο για κάθε Αύγουστο): τον Γαλέριο και τον Κωνστάντιο Α΄ Χλωρό.
Οι ανώτεροι Αυτοκράτορες από κοινού παραιτήθηκαν και αποσύρθηκαν το 305, επιτρέποντας στον Κωνστάντιο Α΄ και τον Γαλέριο να αναβιβαστούν στον βαθμό στον Αυγούστου. Αυτοί με τη σειρά τους διόρισαν δύο νέους Καίσαρες, τον Φ. Β. Σεβήρο στα δυτικά υπό τον Κωνστάντιο Α΄ και τον Μαξιμίνο Ντάζα στα ανατολικά υπό τον Γαλέριο.
Αρχικές κινήσεις
Η κοινή κυριαρχία του Μαξεντίου και του Μαξιμιανού στη Ρώμη δοκιμάστηκε περαιτέρω, όταν ο ίδιος ο Γαλέριος βάδισε στην Ιταλία το καλοκαίρι του 307 με έναν ακόμη μεγαλύτερο στρατό. Ενώ διαπραγματευόταν με τον εισβολέα, ο Μαξέντιος μπορούσε να επαναλάβει αυτό που έκανε στον Σεβήρο: με την υπόσχεση μεγάλων χρηματικών ποσών και την εξουσία του Μαξιμιανού, πολλοί στρατιώτες του Γαλέριου αυτομόλησαν σε αυτόν. Ο Γαλέριος αναγκάστηκε να αποσυρθεί, λεηλατώντας την Ιταλία στον δρόμο του. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της εισβολής, ο Σεβήρος θανατώθηκε από τον Μαξέντιο, πιθανότατα στο Tres Tabernae κοντά στη Ρώμη (οι ακριβείς συνθήκες του τέλους του δεν είναι βέβαιες). Μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του Γαλέριου, η βασιλεία του Μαξέντιου στην Ιταλία και την Αφρική εδραιώθηκε σταθερά. Ξεκινώντας ήδη από το 307, προσπάθησε να κανονίσει φιλικές επαφές με τον Κωνσταντίνο Α΄ και το καλοκαίρι του ίδιου έτους, ο Μαξιμιανός ταξίδεψε στη Γαλατία, όπου ο Κωνσταντίνος Α΄ νυμφεύτηκε την κόρη εκείνου Φαύστα και με τη σειρά του διορίστηκε Αύγουστος από τον ανώτερο Αυτοκράτορα της Δύσης. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος Α΄ προσπάθησε να αποφύγει τη ρήξη με τον Γαλέριο και δεν υποστήριξε ανοιχτά τον Μαξέντιο κατά τη διάρκεια της εισβολής.
Το 308, πιθανώς τον Απρίλιο, ο Μαξιμιανός προσπάθησε να καθαιρέσει τον γιο του σε μία συνέλευση στρατιωτών στη Ρώμη. Παραδόξως γι' αυτόν, τα παρόντα στρατεύματα παρέμειναν πιστά στον γιο του και έπρεπε να καταφύγει στον Κωνσταντίνο Α΄.
Στη διάσκεψη του Καρνούτου το φθινόπωρο του 308, ο Μαξέντιος αρνήθηκε για άλλη μία φορά να αναγνωριστεί ως νόμιμος Αυτοκράτορας και ο Λικίνιος διορίστηκε Αύγουστος με το καθήκον να ανακτήσει την κυριαρχία του σφετεριστή.
Το 310, ο Μαξιμιανός εξεγέρθηκε κατά του Κωνσταντίνου Α΄, ενώ ο Αυτοκράτορας εκστράτευε κατά των Φράγκων. Ο Μαξιμιανός είχε σταλεί νότια στην Αρελάτη (Αρλ) με μέρος τού στρατού τού Κωνσταντίνου Α΄, για να αμυνθεί από τις επιθέσεις του Μαξέντιου στη νότια Γαλατία. Στην Αρελάτη ο Μαξιμιανός ανακοίνωσε, ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν νεκρός και φόρεσε την αυτοκρατορική πορφύρα. Παρά το γεγονός ότι πρόσφερε χρήματα, σε όποιον θα τον στήριζε ως αυτοκράτορα, το μεγαλύτερο μέρος τού στρατού τού Κωνσταντίνου Α΄ παρέμεινε πιστό και ο Μαξιμιανός αναγκάστηκε να φύγει. Ο Κωνσταντίνος Α΄ σύντομα άκουσε για την εξέγερση, εγκατέλειψε την εκστρατεία του κατά των Φράγκων και μετακόμισε γρήγορα στη νότια Γαλατία, όπου αντιμετώπισε τον φυγά Μαξιμιανό στη Μασσαλία (Μασσαλία). Η πόλη άντεξε καλύτερα σε μεγαλύτερη πολιορκία από την Αρελάτη, αλλά δεν είχε μεγάλη διαφορά καθώς πιστοί πολίτες άνοιξαν τις πίσω πύλες στον Κωνσταντίνο Α΄. Ο Μαξιμιανός συνελήφθη, επικρίθηκε για τα εγκλήματά του και του αφαιρέθηκε ο τίτλος για τρίτη και τελευταία φορά. Ο Κωνσταντίνος Α΄ έδειξε κάποια επιείκεια στον Μαξιμιανό, αλλά τον ενθάρρυνε έντονα να αυτοκτονήσει. Τον Ιούλιο του 310 ο Μαξιμιανός απαγχονίστηκε.
Πόλεμος Κωνσταντίνου και Μαξέντιου
αριστερά|μικρογραφία| Η [[Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας|μάχη της Μιλβίας γέφυρας είδε το τέλος του Μαξέντιου το 312.]] Στα μέσα του 310 ο Γαλέριος είχε αρρωστήσει πολύ, για να εμπλακεί στην αυτοκρατορική πολιτική. Η τελευταία του πράξη σώζεται: μία επιστολή προς τους επαρχιώτες που δημοσιεύτηκε στη Νικομήδεια στις 30 Απριλίου 311, διακηρύσσει τον τερματισμό των διωγμών των χριστιανών και την ανάληψη της θρησκευτικής ανοχής. Απεβίωσε αμέσως μετά τη διακήρυξη του διατάγματος, καταστρέφοντας τη λίγη σταθερότητα που είχε απομείνει στην τετραρχία. Ο Μ. Ντάζα κινητοποιήθηκε κατά του Λικίνιου και κατέλαβε τη Μ. Ασία. Μία βιαστική ειρήνη υπογράφηκε σε μία λέμβο στη μέση του Βοσπόρου. Ενώ ο Κωνσταντίνος Α΄ περιόδευε στη Βρετανία και τη Γαλατία, ο Μαξέντιος προετοιμάστηκε για πόλεμο. Οχύρωσε τη βόρεια Ιταλία και ενίσχυσε την υποστήριξή του στη χριστιανική κοινότητα, επιτρέποντάς της να εκλέξει νέο επίσκοπο Ρώμης τον Ευσέβιο.
Οι σύμβουλοι και οι στρατηγοί του Κωνσταντίνου Α΄ προειδοποίησαν ενάντια στην επικείμενη επίθεση από τον Μαξέντιο. Ακόμη και οι μάντεις του το συνέστησαν, δηλώνοντας ότι οι θυσίες έδειχναν δυσμενείς οιωνούς. Ο Κωνσταντίνος Α΄, με πνεύμα που άφησε βαθιά εντύπωση στους οπαδούς του, εμπνέοντας μερικούς να πιστέψουν ότι είχε κάποια μορφή υπερφυσικής καθοδήγησης, αγνόησε όλες αυτές τις προφυλάξεις. Στις αρχές της άνοιξης του 312, ο Κωνσταντίνος Α΄ διέσχισε τις Κοτιανές Άλπεις με το ένα τέταρτο του στρατού του, μία δύναμη που αριθμούσε περίπου 40.000. Η πρώτη πόλη που συνάντησε ο στρατός του ήταν το Segusium (νυν Σούσα, Ιταλίας), μία βαριά οχυρωμένη πόλη, που έκλεισε τις πύλες της σε αυτόν. Ο Κωνσταντίνος Α΄ διέταξε τους άνδρες του να βάλουν φωτιά στις πύλες της και να θέσουν κλίμακες στα τείχη της. Πήρε γρήγορα την πόλη. Ο Κωνσταντίνος Α΄ διέταξε τα στρατεύματά του να μην λεηλατήσουν την πόλη και προχώρησε μαζί τους στη βόρεια Ιταλία.
Στην προσέγγιση στα δυτικά της σημαντικής πόλης Augusta Taurinorum (Τορίνο, Ιταλία), ο Κωνσταντίνος Α΄ συνάντησε μία μεγάλη δύναμη βαρέως οπλισμένου ιππικού τού Μαξεντίου. Στη μάχη που ακολούθησε, ο στρατός του Κωνσταντίνου Α΄ περικύκλωσε το ιππικό τού Μαξέντιου, το πλαισίωσε με το δικό του ιππικό και το κατέλυσε με κτυπήματα από τα σιδερένια ρόπαλα των στρατιωτών του. Οι στρατιές του Κωνσταντίνου Α΄ βγήκαν νικήτριες. Το Τορίνο αρνήθηκε να δώσει καταφύγιο στις δυνάμεις του Μαξεντίου, που υποχωρούσαν, ανοίγοντας τις πύλες του στον Κωνσταντίνο Α΄. Άλλες πόλεις της βόρειο-ιταλικής πεδιάδας έστειλαν στον Κωνσταντίνο Α΄ πρεσβείες συγχαρητηρίων για τη νίκη του. Μετακινήθηκε στο Μεδιόλανον, όπου συνάντησε ανοικτές πύλες και χαρούμενη υποδοχή. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ξεκούρασε τον στρατό του στο Μεδιόλανον μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού του 312, όταν μετακινήθηκε στη Brixia (νυν Μπρέσια).
Ο στρατός της Μπρέσια διαλύθηκε εύκολα και ο Κωνσταντίνος Α΄ προχώρησε γρήγορα στη Βερόνα, όπου στρατοπέδευε μία μεγάλη δύναμη τού Μαξεντίου. Ο Ρουρίκιος Πομπηιανός, στρατηγός των δυνάμεων της Βερόνας και έπαρχος του Μαξέντιου, βρισκόταν σε ισχυρή αμυντική θέση, αφού η πόλη περιβαλλόταν από τρεις πλευρές από τον Αδίγη ποταμό. Ο Κωνσταντίνος Α΄ έστειλε μία μικρή δύναμη βόρεια της πόλης, σε μία προσπάθεια να διασχίσει τον ποταμό απαρατήρητος. Ο Ρουρίκιος έστειλε ένα μεγάλο απόσπασμα για να αντιμετωπίσει το εκστρατευτικό σώμα του Κωνσταντίνου Α΄, αλλά ηττήθηκε. Οι δυνάμεις του Κωνσταντίνου Α΄ περικύκλωσαν με επιτυχία την πόλη και την πολιόρκησαν. Ο Ρουρίκιος πρότεινε στον Κωνσταντίνο Α΄ να διαφύγει και ήλθε με μεγαλύτερη δύναμη που περικύκλωσε τον Κωνσταντίνο Α΄. Ο Κωνσταντίνος Α΄ αρνήθηκε να εγκαταλείψει την πολιορκία και έστειλε μόνο μία μικρή δύναμη να του αντιταχθεί. Στην απελπισμένη μάχη που ακολούθησε, ο Ρουρίκιος σκοτώθηκε και ο στρατός του καταστράφηκε. Η Βερόνα παραδόθηκε αμέσως μετά, ακολουθούμενη από τις Aκυληία, Mutina (Modena), και Ραβέννα. Ο δρόμος για τη Ρώμη ήταν πλέον ανοικτός στον Κωνσταντίνο Α΄.
Ο Μαξέντιος προετοιμάστηκε για τον ίδιο τύπο πολέμου, που είχε κάνει εναντίον του Σεβήρου και του Γαλέριου: έμεινε στη Ρώμη και ετοιμάστηκε για πολιορκία. Έλεγχε ακόμη τις Πραιτοριανή Φρουρά της Ρώμης, ήταν καλά εφοδιασμένος με αφρικανικά σιτηρά και περιβαλλόταν από όλες τις πλευρές από τα φαινομενικά απόρθητα Αυρηλιανά Τείχη. Διέταξε να κόψουν όλες τις γέφυρες κατά μήκος του Τίβερη, σύμφωνα με πληροφορίες κατόπιν συμβουλής των θεών, και άφησε την υπόλοιπη κεντρική Ιταλία ανυπεράσπιστη. Ο Κωνσταντίνος Α΄ εξασφάλισε την υποστήριξη της περιοχής χωρίς αμφισβήτηση. Ο Κωνσταντίνος Α΄ προχώρησε αργά κατά μήκος της Φλαμινίας Οδού, επιτρέποντας στην αδυναμία του Μαξέντιου να παρασύρει το καθεστώς του περαιτέρω σε αναταραχή. Η υποστήριξη τού Μαξέντιου συνέχισε να εξασθενεί: στις αρματοδρομίες στις 27 Οκτωβρίου, το πλήθος χλεύαζε ανοιχτά τον Μαξέντιο, φωνάζοντας ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν νικηφόρος. Ο Μαξέντιος, που δεν ήταν πλέον βέβαιος ότι θα έβγαινε νικητής από την πολιορκία, έφτιαξε μία προσωρινή γέφυρα με βάρκες στον Τίβερη, προετοιμάζοντας μία μάχη πεδίου εναντίον του Κωνσταντίνου. Στις 28 Οκτωβρίου 312, την 6η επέτειο της βασιλείας του, πλησίασε τους φύλακες των Σιβυλλικών Βιβλίων για καθοδήγηση. Οι φύλακες προφήτευσαν ότι, την ίδια μέρα, «ο εχθρός των Ρωμαίων» θα πέθαινε. Ο Μαξέντιος προχώρησε βόρεια, για να συναντήσει τον Κωνσταντίνο στη μάχη.
Ο Μαξέντιος οργάνωσε τις δυνάμεις του -ακόμη διπλάσιες από αυτές του Κωνσταντίνου Α΄- σε μακριές ουρές στραμμένες προς το πεδίο της μάχης, με την πλάτη τους στο ποτάμι. Ο στρατός του Κωνσταντίνου Α΄ έφτασε στο πεδίο φέροντας άγνωστα σύμβολα (το «Χι-Ρo») είτε στα λάβαρά του, είτε στις ασπίδες των στρατιωτών του. Σύμφωνα με τον Λακτάντιο, ο Κωνσταντίνος Α΄ είχε ένα όνειρο τη νύχτα πριν από τη μάχη, όπου έλαβε τη συμβουλή «να σχεδιάσει το ουράνιο σημάδι του Θεού στις ασπίδες των στρατιωτών του... έτσι με το σύμβολο ΧΡ σημάδεψε τον Χριστό στις ασπίδες αυτών». Ο Ευσέβιος περιγράφει μία άλλη εκδοχή, όπου, ενώ ο Αυτοκράτορας περπατούσε το μεσημέρι, «είδε με τα μάτια του στους ουρανούς ως τρόπαιο τον Σταυρό να αναδύεται από το φως του ήλιου, φέροντας το μήνυμα In Hoc Signo Vinces ή «Εν τούτω νίκα». Στην αφήγηση του Ευσέβιου ο Κωνσταντίνος Α΄ είδε ένα όνειρο την επόμενη νύχτα, στο οποίο εμφανίστηκε ο Χριστός με το ίδιο ουράνιο σημάδι και του είπε να φτιάξει ένα πρότυπο, το λάβαρον (labarum), για τον στρατό του με αυτή τη μορφή Ο Ευσέβιος είναι ασαφής για το πότε και πού συνέβησαν αυτά τα γεγονότα, όμως τα αναφέρει στην αφήγησή του, πριν ξεκινήσει ο πόλεμος εναντίον του Μαξέντιου. Ο Ευσέβιος περιγράφει το σημάδι ως Χι (Χ) που τέμνεται από το Ρο (Ρ), ή ☧, ένα σύμβολο που αντιπροσωπεύει τα δύο πρώτα γράμματα της ελληνικής λέξης Χριστός. Η περιγραφή από τον Ευσέβιο του οράματος έχει εξηγηθεί ως «ηλιακό φωτοστέφανο», ένα μετεωρολογικό φαινόμενο που μπορεί να προκαλέσει παρόμοια αποτελέσματα. Το 315 κυκλοφόρησε ένα μετάλλιο στο Ticinum, που έδειχνε τον Κωνσταντίνο Α΄ να φορά ένα κράνος με το Χι-Ρo και τα νομίσματα που κόπηκαν στη Siscia το 317/18 επαναλαμβάνουν την ίδια εικόνα. Ωστόσο η εικόνα αυτή ήταν κατά τα άλλα σπάνια και είναι ασυνήθιστη στην αυτοκρατορική εικονογραφία και προπαγάνδα πριν από τη δεκαετία του 320.
Ο Κωνσταντίνος Α΄ ανέπτυξε τις δικές του δυνάμεις σε όλο το μήκος της γραμμής του Μαξέντιου. Διέταξε το ιππικό του να επιτεθεί και έτσι έσπασε το ιππικό του Μαξέντιου. Στη συνέχεια έστειλε το πεζικό του εναντίον τού πεζικού τού Μαξέντιου, απωθώντας πολλούς στον Τίβερη, όπου σφαγιάστηκαν και πνίγηκαν. Η μάχη ήταν σύντομη: τα στρατεύματα του Μαξέντιου διερράγησαν πριν από την πρώτη επίθεση. Οι έφιπποι φρουροί και η Πραιτοριανή Φρουρά του Μαξέντιου αρχικά κράτησαν τη θέση τους, αλλά διερράγησαν υπό τη δύναμη τού ιππικού τού Κωνσταντίνου Α΄, υποχώρησαν και αυτοί και τράπηκαν σε φυγή στο ποτάμι. Ο Μαξέντιος ακολούθησε μαζί τους και προσπάθησε να περάσει τη γέφυρα των σκαφών, αλλά σπρώχτηκε από τη μάζα των φυγάδων στρατιωτών του στον Τίβερη και πνίγηκε.
Ο Κωνσταντίνος Α΄ μπήκε στη Ρώμη στις 29 Οκτωβρίου. Οργάνωσε μία μεγάλη συνάντηση (adventus) στην πόλη και βρήκε λαϊκή αγαλλίαση. Το σώμα του Μαξέντιου αλιεύτηκε από τον Τίβερη και αποκεφαλίστηκε. Το κεφάλι του πέρασε στους δρόμους, για να το δουν όλοι. Μετά τις τελετές, το ασώματο κεφάλι του Μαξέντιου στάλθηκε στην Καρχηδόνα, έτσι η Καρχηδόνα δεν θα προέβαλε άλλη αντίσταση.
Πόλεμος Λικίνιου και Μαξιμίνου Ντάζα
Εν τω μεταξύ, στα ανατολικά, με το τέλος του Γαλέριου το 311, οι ανατολικές επαρχίες χωρίστηκαν μεταξύ του Μαξιμίνου Ντάζα και του Λικίνιου. Ο Μ. Ντάζα ήταν δυσαρεστημένος, που ο Λικίνιος είχε χριστεί ανώτερος Αυτοκράτορας από τον Γαλέριο και βρήκε την πρώτη διαθέσιμη ευκαιρία, για να δηλώσει τον εαυτό του ως αυτοκράτορα. Ο Λικίνιος κατείχε τις ανατολικο-ευρωπαϊκές επαρχίες, ενώ ο Μ. Ντάζα κατέλαβε τις ασιατικές επαρχίες.
Το 312, ενώ ο Κωνσταντίνος Α΄ πολεμούσε τον Μαξέντιο, ο Μ. Ντάζα ήταν απασχολημένος με την εκστρατεία κατά των Αρμενίων. Είχε επιστρέψει στη Συρία μέχρι τον Φεβρουάριο του 313, όταν ανακάλυψε τη συμμαχία, που είχαν συνάψει ο Κωνσταντίνος Α΄ και ο Λικίνιος στο Μεδιόλανον. Αποφασίζοντας να αναλάβει πρωτοβουλία, ο Μ. Ντάζα έφυγε από τη Συρία με 70.000 άνδρες και έφτασε στη Βιθυνία, αν και ο σκληρός καιρός που συνάντησε στην πορεία, είχε αποδυναμώσει σοβαρά τον στρατό του. Τον Απρίλιο του 313 πέρασε τον Βόσπορο και πήγε στο Βυζάντιο, το οποίο κατείχαν τα στρατεύματα του Λικίνιου. Απτόητος, κατέλαβε την πόλη μετά από έντεκα ημέρες πολιορκίας. Μετακινήθηκε στην Ηράκλεια, την οποία κατέλαβε μετά από σύντομη πολιορκία, πριν μεταφέρει τις δυνάμεις του στον πρώτο σταθμό. Ο Λικίνιος, με ένα πολύ μικρότερο σώμα ανδρών, πιθανώς περίπου 30.000, έφτασε στην Αδριανούπολη, ενώ ο Μ. Ντάζα πολιορκούσε ακόμη την Ηράκλεια. Στις 30 Απριλίου 313 οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στη μάχη του Τzirallum και στη μάχη που ακολούθησε, οι δυνάμεις του Μ. Ντάζα συντρίφθηκαν. Απεκδυόμενος την αυτοκρατορική πορφύρα και ντυμένος σαν σκλάβος, ο Μ. Ντάζα κατέφυγε στη Νικομήδεια. Πιστεύοντας ότι είχε ακόμη την ευκαιρία να βγει νικητής, ο Μ. Ντάζα προσπάθησε να σταματήσει την προέλαση του Λικίνιου στις Κιλίκιες Πύλες, φτιάχνοντας οχυρώσεις εκεί. Δυστυχώς για τον Μ. Ντάζα, ο στρατός του Λικίνιου κατάφερε να τις διαρρήξει, αναγκάζοντας τον Μ. Ντάζα να υποχωρήσει στην Ταρσό, όπου ο Λικίνιος συνέχισε να τον πιέζει σε ξηρά και θάλασσα. Ο πόλεμος μεταξύ τους έληξε μόνο με το θάνατο του Μ. Ντάζα τον Αύγουστο του 313.
Πόλεμοι Κωνσταντίνου Α΄ και Λικίνιου
Το 320 ο Λικίνιος αρνήθηκε τη θρησκευτική ελευθερία, που είχε υποσχεθεί στο διάταγμα των Μεδιολάνων το 313 και άρχισε να καταπιέζει εκ νέου τους Χριστιανούς. Αυτό ήταν πρόκληση για τον Κωνσταντίνο Α΄ στα δυτικά, κορυφώνοντας τον μεγάλο εμφύλιο πόλεμο του 324. Ο Λικίνιος, βοηθούμενος από Γότθους μισθοφόρους, αντιπροσώπευε το παρελθόν και τις αρχαίες εθνικές (παγανιστικές) δοξασίες. Ο Κωνσταντίνος Α΄ και οι Φράγκοι του βάδισαν κάτω από τα λάβαρα με το ΧΡ. Και οι δύο πλευρές είδαν τη μάχη με θρησκευτικούς όρους. Ο στρατός τού Κωνσταντίνου Α΄, υποτίθεται μικρότερος αλλά με θερμό ζήλο, αναδείχθηκε νικηφόρος στη μάχη της Αδριανούπολης. Ο Λικίνιος διέφυγε από το Βόσπορο και διόρισε τον Μάρτιο Μαρτινιανό, τον διοικητή της σωματοφυλακής του, ως Καίσαρα, αλλά ο Κωνσταντίνος Α΄ κέρδισε στη συνέχεια τη μάχη του Ελλησπόντου (324) και τελικά τη μάχη της Χρυσόπολης στις 18 Σεπτεμβρίου 324. Ο Λικίνιος και ο Μ. Μαρτινιανός παραδόθηκαν στον Κωνσταντίνο Α΄ στη Νικομήδεια, με την υπόσχεση ότι θα τους σωθεί η ζωή: στάλθηκαν να ζήσουν ως ιδιώτες στη Θεσσαλονίκη και την Καππαδοκία αντίστοιχα, αλλά το 325 ο Κωνσταντίνος Α΄ κατηγόρησε τον Λικίνιο ότι συνωμοτούσε εναντίον του και τους συνέλαβε και τους απαγχόνισε. Ο γιος του Λικίνιου, ο Λικινιανός, (γιος της ετεροθαλούς αδελφής του Κωνσταντίνου Α΄) εξολοθρεύτηκε επίσης. Έτσι ο Κωνσταντίνος Α΄ έμεινε ο μοναδικός Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τερματίζοντας τους Εμφυλίους Πολέμους της Τετραρχίας.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Παναγιώτης Νίκας
Ο Παναγιώτης Νίκας (γενν. 1950) είναι Έλληνας καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και πολιτικός, περιφερειάρχης Πελοποννήσου και πρώην δήμαρχος Καλαμάτας.
Εξελέγη στις περιφερειακές εκλογές του 2019 έναντι του Πέτρου Τατούλη, λαμβάνοντας στον δεύτερο γύρο συνολικό ποσοστό 53,59% με τη στήριξη του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφερειάρχες Πελοποννήσου Κατηγορία:Δήμαρχοι Καλαμάτας
Γιαλιά
Η Γιαλιά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Γιαλιά βρίσκεται σε απόσταση 50 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 150 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια με την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς, στα ανατολικά με το Λιβάδι Πάφου, στα νότια με τη Λυσό και στα νοτιοδυτικά με την Αργάκα. Το δυτικό μέρος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Ονομασία
Η ονομασία Γιαλιά πιθανόν να προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αιγιαλιά, που σημαίνει δίπλα στην ακτή. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Γιαϊλά, που σημαίνει ψηλό οροπέδιο.
Πληθυσμός
Μέχρι το 1974 ο πληθυσμός της Γιαλιάς αποτελείτο στην πλειοψηφία του από Τουρκοκύπριους. Οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι ήταν λίγοι. Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 η Γιαλιά ήταν μία από τις πέντε κοινότητες της επαρχίας Πάφου που δεν περικυκλώθηκαν από τις Ελληνοκυπριακές δυνάμεις. Τον Ιανουάριο του 1975 μερικές δεκάδες Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας διέφυγαν κρυφά στη βόρεια Κύπρο. Στη συνέχεια μερικές δεκάδες, κυρίως ηλικιωμένοι και τραυματίες, μετακινήθηκαν από τον Ερυθρό Σταυρό και την UNFICYP στη βόρεια Κύπρο. Στις 19 Αυγούστου 1975 οι εναπομείναντες κάτοικοι της κοινότητας (περίπου 500) μετακινήθηκαν από την UNFICYP στη βόρεια Κύπρο. Οι περισσότεροι κατοίκησαν στο Συριανοχώρι, στην Αμμόχωστο και στη Μόρφου.
Στη Γιαλιά εγκαταστάθηκαν μερικοί Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της χώρας.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ζαχαριά Πάφου
Η Ζαχαριά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Νοβίτσα (Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας)
Η Νοβίτσα (πολωνικά: Nowica, ρουθηνικά: Novytsia, Новиця) είναι χωριό του Πόβιατ Γκορλίτσε, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της νότιας Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με τη Σλοβακία. Απέχει περίπου 5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ούστσιε Γκορλίτσκιε, 12 χιλιόμετρα νότια του Γκορλίτσε και 106 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Κρακοβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας (2019)
Κρατιδιακές εκλογές  διενεργήθησαν στη Σαξονία της Γερμανίας την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Ο πρωθυπουργός του κρατιδίου Μίχαελ Κρέτσμερ διεκδίκησε την επανεκλογή του.
Οι εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις κρατιδιακές εκλογές που έλαβαν χώρα στο Βραδεμβούργο.
Το αποτέλεσμα κατέδειξε τη άνοδο της ακροδεξιάς στο κρατίδιο.
Η Βουλή (Landtag) αποτελείται από 119 μέλη.
Εκλογικά αποτελέσματα
Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) έλαβε το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων σε ομοσπονδιακές ή κρατιδιακές εκλογές, ενώ η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) και η Η Αριστερά σημείωσαν ιστορικά χαμηλά ποσοστά στη Σαξονία.