cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμέκα (πόλη)
Γεωγραφία
Το έδαφος του δήμου είναι ακανόνιστα ορεινό, με τους λόφους Cuauhtépetl Ameca να καταλαμβάνουν κυρίως το βόρειο τμήμα του και μια διαδοχή κοιλάδων και βουνών το υπόλοιπο. Ο Αμέκα είναι ο κυριότερος ποταμός, που προέρχεται από τα νερά μικρών ποταμιών-χειμάρρων στα βόρεια (Llanitos, La Barranca, La Arena, El Carrizo κ.ά.), ενώ από τα νότια υπάρχουν οι Arroyo Grande, El Zoquite, Palmarejo, Alamo και αναρίθμητα ρυάκια. Οι υδάτινοι πόροι του δήμου διατηρούνται με τα τρία φράγματά του, τα Σαν Ιγνάσιο δε λα Βέγα, Λος Ποσίτος και Τεχκαλάμε.
Οικονομία
Το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της Αμέκα ασχολούνται με το εμπόριο, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Υπάρχει εργοστάσιο παραγωγής ζάχαρης από τις τοπικές φυτείες ζαχαροκάλαμου, καθώς και βιοτεχνίες τροφίμων (τορτίγια, τεκίλα). Στην πόλη παράγονται επίσης τούβλα, ξυλεία και, παραδοσιακά, σαμάρια και εξοπλισμός αλόγων. Αλλά τα πολλά μαγαζιά διάφορων ειδών συνιστούν σημαντικό μέρος της οικονομίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμεκα
Stone Deaf Forever!
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από όλους τους στούντιο δίσκους του συγκροτήματος που είχαν κυκλοφορήσει μέχρι τότε, από τοOn Parole του 1976 μέχρι το Hammered του 2002. Επίσης, στη συλλογή βρίσκονται ανέκδοτες ηχογραφήσεις από εμφανίσεις του συγκροτήματος για το ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο BBC, ζωντανές εκτελέσεις από επίσημες και ανεπίσημες ηχογραφήσεις, διασκευές και εκτελέσεις κομματιών από σχετιζόμενα με τους Motörhead συγκροτήματα.
Η συλλογή των τραγουδιών έγινε από τα μέλη του συγκροτήματος σε συνεργασία με το επίσημο φαν κλαμπ τους και το εξώφυλλο σχεδιάστηκε για άλλη μια φορά από τον Τζο Πετάνιο. Η έκδοση συνοδευόταν από ένα βιβλίο εξήντα σελίδων γραμμένο από τον δημοσιογράφο Μικ Γουόλ.
Από τα 99 κομμάτια της συλλογής, τα 19 ήταν μέχρι τότε ακυκλοφόρητα και εκδόθηκαν για πρώτη φορά.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Δελφίν Ι (υποβρύχιο)
Δελφίν Ι (Υποβρύχιο) / 64, 49 (Υποβρύχιο τύπου ‘LAUBEUE’). Παραγγέλθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση στα Γαλλικά Ναυπηγεία ‘SCHNEIDER’ τον Σεπτέμβριο του 1910. Ιδίου τύπου υποβρύχια Ξιφίας Ι και Δελφίν Ι.Εκτόπισμα: 310/460 ΤΝ. – Ταχύτητα : 13/8,5 κόμβους. – Μέγιστο βάθος κατάδυσης : 36 μέτρα. – Ακτίνα ενεργείας με 8 κόμβους 2 ώρες. Με 6 κόμβους 7.5 ώρες και με 4,5 κόμβους 17,5 ώρες. – Οπλισμός : 4 εκτοξευτήρες τορπιλών των 45 εκ. εξωτερικά του σκάφους κάτω από το ξύλινο κατάστρωμα. Δύο ΠΡ και 2 ΠΜ με γωνία 5 κατά το διάμηκες. 1 Τ/Σ εσωτερικώς του ΠΡ διαμέρισμα. Φόρτος συνολικά 6 τορπίλες ‘Σβάρτσκου’, πέντε σε θέσεις εκτόξευσης και μία εφεδρική. Παραλήφθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912. Το ‘ΔΕΛΦΙΝ’ κατέπλευσε στο Ναύσταθμο εγκαίρως για να λάβει μέρος στους πολέμους 1912-1913. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο στις 9 Δεκεμβρίου του 1912 το τουρκικό καταδρομικό Μετζητιέ, συνοδευόμενο από τέσσερα αντιτορπιλικά, συνεπλάκη με τέσσερα ελληνικά αντιτορπιλικά τύπου «Λέοντος» κοντά στη Τένεδο. Τότε σημειώθηκε ανεπιτυχής επίθεση με τορπίλες από το ελληνικό υποβρύχιο Δελφίν με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Ιωάννη Αργυρόπουλο. Μετά την ανεπιτυχή επίθεση το υποβρύχιο Δελφίν καταδιώχθηκε από τα τουρκικά αντιτορπιλικά με συνέπεια να καταδυθεί σε μεγάλο βάθος προς τα Μαυρονήσια. Αμέσως μετά την επίθεση αυτή και ενώ βρίσκονταν εν καταδύσει, προσάραξε και για να απελευθερωθεί αναγκάστηκε να αφήσει τα μολυβένια βάρη ασφαλείας του. Αυτό του στέρησε τη δυνατότητα συμμετοχής στις υπόλοιπες επιχειρήσεις μέχρι το τέλος του πολέμου. Στη συνέχεια έφτασε από το Μούδρο το θωρηκτό Αβέρωφ για να απαλλάξει τα ελληνικά πλοία από την τουρκική απειλή. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο κατασχέθηκε από τους Γάλλους μαζί με το Υ/Β ΞΙΦΙΑΣ. Όταν επεστράφησαν βρέθηκαν σε πολύ κακή κατάσταση. Διατηρήθηκε στην ενεργεία μέχρι και το 1920, οπότε και παροπλίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Κεσαλγουάκε
Το Κεσαλγουάκε (ισπανικά: Quezalguaque) είναι ένας από τους δέκα δήμους του Διαμερίσματος Λεόν της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Κεσαλγουάκε.
Πηγές
Κ Κ
Agusta A109
thumb|right|305px|Ελικόπτερο Agusta A109 της Ελβετικής REGA thumb|right|305px|Σχέδιο τριών όψεων του Agusta A109 thumb|right|305px|Ελικόπτερο Agusta A109 της Ιταλικής Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος thumb|right|305px|Ελικόπτερο Agusta A109 της Ιταλικής Αστυνομίας Το Agusta A109 είναι ένα ελαφρό, δικινητήριο, οκταθέσιο ελικόπτερο πολλαπλών ρόλων, κατασκευασμένο από την ιταλική εταιρεία Agusta (νυν AgustaWestland). Το AgustaWestland AW119 Koala είναι η μονοκινητήρια έκδοσή του.
Εξέλιξη
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 η Agusta σχεδίασε το A109A ως ένα μονοκινητήριο εμπορικό ελικόπτερο. Σύντομα όμως παρουσιάστηκε η δικινητήρια έκδοσή του, οπότε το 1967 επανασχεδιάστηκε ώστε να φέρει δύο κινητήρες Allison 250-C14. Η σχεδιαζόμενη στρατιωτική έκδοση (το A109B) δεν αναπτύχθηκε καθώς η εταιρία επικεντρώθηκε στην οκταθέσια έκδοση του ελικοπτέρου, το A109C. Το πρώτο από τα τρία πρωτότυπα έκανε την πρώτη του πτήση στις 4 Αυγούστου 1971. Ακολούθησε μία μακρά περίοδος εξέλιξης και τελικά το πρώτο σκάφος παραγωγής κατασκευάστηκε τον Απρίλιο του 1975, ενώ οι παραδόσεις προς τους διάφορους πελάτες άρχισαν στις αρχές του 1976. Η επιτυχία του ελικοπτέρου ήρθε σύντομα καθώς άρχισε να χρησιμοποιείται σε μία πλειάδα ρόλων πέραν του ελαφρού μεταφορικού ελικοπτέρου, συμπεριλαμβανομένων ρόλων εναέριου ασθενοφόρου και έρευνας και διάσωσης. Το 1975 η Agusta άρχισε να επανεξετάζει την προοπτική ανάπτυξης μίας στρατιωτικής έκδοσης του ελικοπτέρου και μεταξύ του 1976 και 1977 διενέργησε δοκιμές με πέντε A109A τα οποία έφεραν αντιαρματικούς πυραύλους TOW. Αποτέλεσμα των δοκιμών αυτών ήταν η ανάπτυξη δύο στρατιωτικών εκδόσεων, μίας ως ελαφρύ επιθετικό ελικόπτερο εγγύς υποστήριξης και μίας για ναυτικές επιχειρήσεις.
CA109
Κινεζική έκδοση του A109, κατασκευασμένη από την Changhe Aircraft Industries Corporation κατόπιν αδείας.
Το Agusta A109 σε Ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποιεί τρία ελικόπτερα A109E Power σε ρόλο διακομιδής ασθενών. Τα ελικόπτερα είναι ενταγμένα στο Σμήνος Ελικοπτέρων Άμεσης Βοήθειας με έδρα την 112 Πτέρυγα Μάχης στην αεροπορική βάση της Ελευσίνας.
Σχετικές εξελίξεις
thumb|right|300px|Ελικόπτερο Agusta A109 του Βελγικού Στρατού εξοπλισμένο με πυραύλους TOW
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά ελικόπτερα Κατηγορία:Στρατιωτικά ελικόπτερα Κατηγορία:Ελικόπτερα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Ελικόπτερα γενικής χρήσης Κατηγορία:Ελικόπτερα ναυτικής συνεργασίας
Δημητριάδα Ασσυρίας
Η Δημητριάδα ήταν ελληνιστική πόλη της Ασσυρίας, αναφερόμενη από τον γεωγράφο Στράβωνα και από τον Στέφανο Βυζάντιο.
Ιδρύθηκε από κάποιον Δημήτριο, βασιλέα των Σελευκιδών, πιθανότατα από τον Δημήτριο Β' Νικάτορα, που επεχείρησε εκστρατεία κατά των Πάρθων. Άλλοι ερευνητές βλέπουν στο πρόσωπο του ιδρυτή της Δημητριάδος τον Δημήτριο Α΄Σωτήρα που ίδρυσε την πόλη το 160 π.Χ., σε ανάμνηση της νίκης του κατά του σφετεριστού του θρόνου Τιμάρχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασσυρία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Μια υπόθεση ταυτότητας
Το διήγημα έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Υπόθεση
Η κοπέλα εξηγεί ότι ζει με τη μητέρα και τον πατριό της Τζέιμς Γουίντιμπανκ, όχι πολύ μεγαλύτερο από την ίδια - ο πατριός δεν ενέκρινε την προσφυγή της στον Χολμς. Αφήνει τους τόκους από το εισόδημά της στην οικογένεια και η ίδια ζει με το μικρό εισόδημα που αποκομίζει με τη δακτυλογράφηση κειμένων: «... Ζω πολύ καλά με τη δακτυλογράφηση. Δύο πένες τη σελίδα, και συχνά καταφέρνω να γράφω δεκαπέντε ή είκοσι σελίδες την ημέρα». Ο πατριός της είναι αυστηρών αρχών και την κρατά μακριά από κοινωνικές συναναστροφές.
Μια μέρα που ο πατριός της έφυγε σε επαγγελματικό ταξίδι για τη Γαλλία, η Μαίρη με τη μητέρα της πηγαίνουν σε έναν χορό, όπου συναντά τον κύριο Όσμερ Έιντζελ, έναν ήσυχο και μάλλον μυστικοπαθή χαρακτήρα. Μετά τον χορό, η Μαίρη συνάντησε δύο φορές τον κύριο Έιντζελ. Όταν ο πατριός επέστρεψε, οι νέοι διατήρησαν αλληλογραφία, χειρόγραφη από την πλευρά της Μαίρης και ταχυδρομημένη σε ποστ ρεστάντ και δακτυλογραφημένη από τον κ. Έιντζελ. Κατά την επόμενη αναχώρηση του πατριού της στη Γαλλία, αποφάσισαν να παντρευτούν. Πριν από τον γάμο, ο μελλοντικός γαμπρός απαιτεί όρκο πίστης από τη Μαίρη και στη συνέχεια εξαφανίζεται μυστηριωδώς πριν από τον γάμο. Η κοπέλα γνωρίζει μόνο τη διεύθυνση της εταιρείας του, όχι του σπιτιού του. μικρογραφία|Ο κ. Γουίντιμπανκ στο σπίτι του Σέρλοκ Χολμς, εικονογράφηση του 1891 Για τον Χολμς, η υπόθεση είναι απλή: καθώς ο Όσμερ Έιντζελ εμφανιζόταν μόνο όταν έλειπε ο πατριός, καταλήγει ότι ήταν μεταμφιεσμένος ο πατριός της. Οργάνωσε αυτή την απάτη, με τη συνενοχή της γυναίκας του και εκμεταλλευόμενοι τη μυωπία της κοπέλας, για τα χρήματα της θετής κόρης του, η δραματική εξαφάνιση του αρραβωνιαστικού είχε σκοπό μόνο να αποθαρρύνει την επιθυμία της κοπέλας να γνωρίσει κάποιον μελλοντικό σύζυγο για μεγάλο χρονικό διάστημα και να την κρατήσει (και τα λεφτά της) στο σπίτι επ' αόριστον.
Δεν υπήρχε ποινικό αδίκημα στις ενέργειες του πατριού, οπότε ο Χολμς δεν τον συλλαμβάνει όταν τον κάλεσε στο σπίτι του, αν και απειλεί να τον χτυπήσει, πριν αυτός φύγει τρέχοντας. Ο Χολμς αποφασίζει να μην πει τίποτε στην πελάτισσά του, πιστεύοντας ότι δεν θα τον πιστέψει ούτως ή άλλως, και προβλέπει ότι ο κύριος Γουίντιμπανκ θα τελειώσει τη ζωή του στην αγχόνη.
Επαγωγική ανάλυση
μικρογραφία|Ο Σέρλοκ Χολμς παίρνει το μαστίγιο και ο κ. Γουίντιμπανκ τρέπεται σε φυγή, εικονογράφηση του 1891 Και αυτή τη φορά ο Σέρλοκ Χολμς εφάρμοσε με επιτυχία τη διάσημη μέθοδό του. Έτσι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μια υπόθεση ταυτότητας - Οι περιπέτειες του Σέρλοκ - Ηχητικό βιβλίο στα ελληνικά
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Το διήγημα έχει μεταφραστεί αρκετές φορές στα ελληνικά, μερικές από τις μεταφράσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς
Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (626)
Η Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 626 από τους Σασσανίδες Πέρσες και τους Αβάρους, βοηθούμενοι από μεγάλους αριθμούς συμμάχων τους, Σλάβων, κατέληξε σε στρατηγική νίκη για τους Βυζαντινούς. Η αποτυχία της πολιορκίας έσωσε την αυτοκρατορία από την κατάρρευση, και, σε συνδυασμό με άλλες νίκες που πέτυχε ο αυτοκράτορας Ηράκλειος (610-641) το προηγούμενο έτος και το 627, το Βυζάντιο κατάφερε να επανακτήσει τα εδάφη του και τον τερματισμό των καταστροφικών Βυζαντινοπερσικών πολέμων με επιβολή ευνοϊκής συνθήκης και με σύνορα σταθερά.
Ιστορικό
Το 602 ο στρατηγός Φωκάς ανέτρεψε τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582-602), και καθιέρωσε μια βασιλεία τρόμου και ανικανότητας, οδηγώντας την αυτοκρατορία σε αναρχία. Θρησκευτικοί και διοικητικοί κακοί χειρισμοί άφησαν την αυτοκρατορία σε θλιβερή κατάσταση, όταν ο Σασσανίδης βασιλιάς Χοσρόης Β΄ (590 - 628) επιτέθηκε, χρησιμοποιώντας το πραξικόπημα ως πρόσχημα για πόλεμο. Αρχικά, ο πόλεμος πήγε καλά για τους Πέρσες, μέχρι που μόνο η Ανατολία παρέμεινε σε βυζαντινά χέρια. Αργότερα, ο Φωκάς ανατράπηκε από τον γιο του τότε Έξαρχου της Αφρικής, Ηράκλειο. Με περιορισμένη εμπειρία, ο Ηράκλειος άρχισε την αποκατάσταση του κράτους από τις καταστροφικές ενέργειες του Φωκά. Ωστόσο, παρά τις επιθέσεις του στη Μεσοποταμία ο Ηράκλειος δεν μπόρεσε να σταματήσει τους Πέρσες από το να πολιορκήσουν την Κωνσταντινούπολη, όπου από τη Χαλκηδόνα ήταν σε θέση να ξεκινήσουν την επίθεσή τους. Από τις 14 έως τις 15 Μάιος 626, έγιναν ταραχές στην Κωνσταντινούπολη κόντρα στον Ιωάννη Σεισμό επειδή ήθελε να ακυρώσει τις μερίδες ψωμί της σχολής της αυτοκρατορικής φρουράς και να αυξήσει το κόστος του ψωμιού σε 3-8 φόλλους. Ωστόσο, παρά την απομάκρυσή του υπήρξαν και άλλες αναταραχές στην πόλη.
Πολιορκία
Ο Χοσρόης, βλέποντας ότι χρειαζόταν μία αποφασιστική αντεπίθεση για να νικήσει τους Βυζαντινούς άφησε τον Σαχίν με 50.000 άνδρες στην Μεσοποταμία και την Αρμενία για να απασχολεί τον βυζαντινό στρατό, κι με ένα μικρότερο στρατό έφτασε και στρατοπέδευσε στα τείχη της Χαλκηδόνας, στην Ασιατική πλευρά του Βοσπόρου. Ο Χοσρόης είχε συμμαχήσει με τον χαγάνο των Αβάρων, έτσι ώστε να ξεκινήσει μια συντονισμένη επίθεση κατά της Κωνσταντινουπόλεως τόσο από την ευρωπαϊκή όσο και την ασιατική πλευρά. Ο περσικός στρατός στρατοπέδευσε στη Χαλκηδόνα, ενώ οι Άβαροι με τους Σλάβους στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης όπου και κατέστρεψαν το υδραγωγείο του Ουάλη. Λόγω του βυζαντινού ναυτικού ελέγχου στο στενό του Βοσπόρου, όμως, οι Πέρσες δεν μπορούσαν να στείλουν στρατεύματα στην ευρωπαϊκή πλευρά για να βοηθήσουν τους σύμμαχους τους. Αυτό μείωσε την αποτελεσματικότητα της πολιορκίας, επειδή οι Πέρσες ήταν έμπειροι σε πολιορκίες. Επιπλέον, οι Πέρσες και οι Άβαροι είχαν δυσκολίες επικοινωνίας σε όλο τον φυλασσόμενο Βόσπορο, αν και αναμφίβολα, υπήρχε κάποια επικοινωνία μεταξύ των δύο δυνάμεων.
Η άμυνα της Κωνσταντινούπολης ήταν υπό την αρχηγία του Πατριάρχη Σέργιου και των πατρικίων. Κατόπιν ο Ηράκλειος χώρισε τον στρατό του σε τρία μέρη παρόλο που ο ίδιος έκρινε ότι η πόλη ήταν σχετικά ασφαλής, ο ίδιος ζήτησε ενισχύσεις στην Κωνσταντινούπολη για να ενισχύσει κυρίως το ηθικό των αμυνομένων. Ένα άλλο μέρος του στρατού ήταν υπό την αρχηγία του αδελφού του Θεοδώρου και στάλθηκε για να ασχοληθεί με τον Σαχίν, ενώ το τρίτο και μικρότερο μέρος θα παράμενε υπό τον έλεγχό του, με σκοπό μία επιδρομή στο Περσικό βασίλειο.
Στις 29 Ιουνίου 626, άρχισε μια συντονισμένη επίθεση κατά των τειχών. Μέσα στα τείχη, βρισκόταν 12.000 καλά εκπαιδευμένο Βυζαντινό ιππικό και πεζοί που με την βοήθεια των κατοίκων υπερασπίστηκαν την πόλη ενάντια στις δυνάμεις περίπου 80.000 Αβάρων και Σλάβων. Οι Πέρσες είχαν αφιχθεί στη Χαλκηδόνα πριν ανατραπεί ο Φωκάς. Παρά τις συνεχείς επιθέσεις στα τείχη με βολές πολιορκητικών μηχανών για ένα μήνα, το ηθικό ήταν υψηλό μέσα από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, λόγω του Πατριάρχη Σεργίου που με θρησκευτική θέρμη και πομπές, κατά μήκος των τειχών με την εικόνα της Παναγίας, κρατούσε ψηλά το ηθικό με την πεποίθηση ότι οι Βυζαντινοί ήταν υπό θεϊκή προστασία. Επιπλέον, οι κραυγές του πατριάρχη για το θρησκευτικό ζήλο ανάμεσα στην αγροτιά γύρω από την Κωνσταντινούπολη έγινε ολοένα και πιο αποτελεσματική από το γεγονός ότι αντιμετώπιζαν ειδωλολάτρες. Κατά συνέπεια, κάθε επίθεση ήταν μια καταδικασμένη προσπάθεια. Όταν ο στόλος των Αβαροσλάβων και ο περσικός στόλος βυθίστηκαν σε δύο διαφορετικές ναυμαχίες, οι επιτιθέμενοι τράπηκαν σε φυγή εγκαταλείποντας την πολιορκία προφανώς υπό την πεποίθηση ότι η θεϊκή παρέμβαση είχε κερδίσει για το Βυζάντιο.
Στις 7 Αυγούστου, ένας στόλος από περσικές σχεδίες με στρατεύματα διαπεραίωναν το Βόσπορο αλλά περικυκλώθηκαν και καταστράφηκαν από τον βυζαντινό στόλο. Οι Σλάβοι προσπάθησαν να επιτεθούν στα θαλάσσια τείχη από τον Κεράτιο κόλπο, ενώ ο κύριος όγκος των Αβάρων επιτέθηκαν τα χερσαία τείχη. Οι βυζαντινές γαλέρες κατέστρεψαν τις Σλαβικές βάρκες που κατευθύνονταν στα θαλάσσια τείχη, ενώ η Αβαρική επίθεση στα χερσαία τείχη από τις 6 έως τις 7 Αυγούστου απέτυχε. Με την είδηση ότι ο Θεόδωρος είχε τελεσίδικα θριαμβεύσει κατά του Σαχίν (υποτίθεται ότι η ήττα οδήγησε τον Σαχίν να πεθάνει από κατάθλιψη), οι Άβαροι υποχώρησαν στην βαλκανική ενδοχώρα μέσα σε δύο ημέρες, λύνοντας ουσιαστικά την πολιορκία. Ακόμα κι αν ο περσικός στρατός ακόμα στρατοπέδευσε στη Χαλκηδόνα, η απειλή για την Κωνσταντινούπολη είχε εκλείψει. Η άρση της πολιορκίας αποδόθηκε στη θεϊκή προστασία της Παναγίας, και γράφτηκε από άγνωστο συγγραφέα ο περίφημος Ακάθιστος Ύμνος, ενδεχομένως να τον έγραψε και ο Πατριάρχης Σέργιος ή ο Γεωργίος Πισιδίας.
Συνέπειες
Η αποτυχία της πολιορκίας ήρθε αμέσως μετά την είδηση της νίκης των Βυζαντινών, όπου ο αδελφός του Ηράκλειου, Θεοδώρος σημείωσε επίσης νίκη κατά του Πέρση στρατηγού Σαχίν. Έπειτα ο Περσικός στρατός εγκατέλειψε την Χαλκηδόνα και αποσύρθηκε στην Συρία, ακόμα, με την εξουδετέρωση των πιο ειδικευμένων στρατηγών του Χοσρόη, ο Ηράκλειος στέρησε από τον εχθρό του, μερικά από τα καλύτερα και πιο έμπειρα στρατεύματά του, διασφαλίζοντας παράλληλα τα πλευρά του, πριν την εισβολή του στην Περσία. Την επόμενη χρονιά, ο Ηράκλειος ηγήθηκε της εισβολής στη Μεσοποταμία για άλλη μια φορά, νικώντας ένα άλλο περσικό στρατό στη Νινευή. Στη συνέχεια, ο ίδιος βάδισε προς την Κτησιφώντα, όπου Πέρσης βασιλιάς ανατράπηκε από έναν άλλο. Τελικά, με υπογραφή συνθήκης, οι Πέρσες ήταν υποχρεωμένοι να αποσύρουν όλες τις ένοπλες δυνάμεις τους και να επιστρέψουν στην Αίγυπτο και το Λεβάντε με τα αυτοκρατορικά εδάφη της Μεσοποταμίας και της Αρμενίας επέστρεψαν σε Βυζαντινά χέρια κατά τον χρόνο της προγενέστερης συνθήκη ειρήνης του 595. Ο πόλεμος είχε τελειώσει, ούτε οι Πέρσες ούτε οι Βυζαντινοί θα ξαναπολεμήσουν πάλι μέχρι την αραβοισλαμική εισβολή έσπασε τη συμμαχία των δύο αυτοκρατοριών.
Αξιολόγηση
Η πολιορκία του 626 απέτυχε γιατί οι Άβαροι δεν είχαν την υπομονή ή την τεχνολογία για να κατακτήσουν την πόλη. Αν και οι Πέρσες ήταν εμπειρογνώμονες στην πολιορκία, τα τείχη της Κωνσταντινούπολης αποδείχτηκε ότι μπόρεσαν να αντέξουν εύκολα τους πολιορκητικούς πύργους και τις άλλες μηχανές, εξαιτίας του ότι δεν θα μπορούσαν οι πολιορκητές να μετακινήσουν εξοπλισμό πολιορκίας στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου όπου οι Άβαροι και οι Σλάβοι σύμμαχοι τους είχαν αρχικά τοποθετηθεί. Επιπλέον, οι Πέρσες και οι Σλάβοι δεν είχαν αρκετά ισχυρό ναυτικό για να αγνοήσουν τα θαλάσσια τείχη και να δημιουργήσουν ένα κανάλι επικοινωνίας. Η έλλειψη των προμηθειών για τους Αβάρους τελικά τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν την πολιορκία.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοαβαρικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοσλαβικοί πόλεμοι 626 Κατηγορία:Βυζαντινοπερσικός Πόλεμος 602-628
Λα Πας Σέντρο
Η Λα Πας Σέντρο (ισπανικά: La Paz Centro) είναι ένας από τους δέκα δήμους του Διαμερίσματος Λεόν της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Λα Πας Σέντρο.
Πηγές
Λ Λ
Τεΐσπης της Περσίας
Ο Τεΐσπης της Περσίας (... - 640 π.Χ.) ήταν ένας από τους Πέρσες γενάρχες της μεγάλης δυναστείας των Αχαιμενιδών γιος του Αχαιμένη του ίδιου του ιδρυτή της δυναστείας σύμφωνα με την επιγραφή του Δαρείου του Μέγα στο Μπεινστούν, πατέρας του Κύρου Α’ και του Αριαράμνη. Από τους γιους του Τεΐσπη ο Κύρος Α’ ήταν παππούς του Κύρου του Μέγα, ο Αριαράμνης ήταν προπάππους του Δαρείου του Μέγα. Σύμφωνα με έγγραφα του 7ου αιώνα π.χ. ήταν υπαρκτό πρόσωπο και κυβερνήτης ενός υποτελούς κρατιδίου στα όρια του Ελάμ, αργότερα εξεγέρθηκε και ελευθερώθηκε από την Ελαμίτικη κυριαρχία επεκτείνοντας το βασίλειο του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Κύρος Α’. Η ύπαρξη του Αριαράμνη ως γιου του αμφισβητείται από πολλούς σύγχρονους ιστορικούς που πιστεύουν ότι είναι εφεύρεση του Δαρείου στο Μπεινστούν ώστε να δικαιολογήσει τη συγγένεια του με τον Κύρο.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς
Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Γκαζιπούρ
Το Γκαζιπούρ (βεγγ. গাজীপুর, αγγλ. Gazipur) είναι μεγάλη πόλη του κεντρικού Μπανγκλαντές, πολύ κοντά στην πρωτεύουσα Ντάκα (απόσταση 25 χιλιόμετρα), με την οποία είναι σχεδόν ενωμένο πλέον οικιστικά. Υπάγεται ωστόσο σε ξεχωριστή, ομώνυμη επαρχία (Επαρχία Γκαζιπούρ). Ο πληθυσμός του Γκαζιπούρ είχε εκρηκτική αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες, από 222.801 κατοίκους το 2001 σε 913.061 το 2011 και σε 2.674.697 κατοίκους σε εκτίμηση του 2022, αριθμός που την κατατάσσει ως τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Μπανγκλαντές, μετά την Ντάκα και την Τσιταγκόνγκ. (Ολόκληρη η Επαρχία Γκαζιπούρ σύμφωνα με την ίδια εκτίμηση είχε 5.263.474 κατοίκους.) Η βασική αιτία είναι ότι έχει αναδειχθεί σε μεγάλη βιομηχανική πόλη, στο κέντρο δραστηριότητας της μπανγκλαντεσιανής υφαντουργίας και βιομηχανίας ενδυμάτων. Τα τρία τέταρτα όλων των βιομηχανιών ενδυμάτων της χώρας βρίσκονται στην πόλη. Από το 2013 είναι μία από τις ένδεκα πόλεις του Μπανγκλαντές που αυτοδιοικούνται στο υψηλότερο επίπεδο (city corporation), με τη συνένωση των πρώην Δήμων Γκαζιπούρ και Τόνγκι, καθώς και αγροτικών περιοχών (κοινότητες Bashan, Gachha, Kashimpur, Kayaltia, Konabari και Pubail). Η νέα αυτή διοικητική οντότητα έχει έκταση 329,53 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με μεσοσταθμικό υψόμετρο 34 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 23° 59′ Βόρειο και μήκος 90° 22′ 30′′ Ανατολικό.
Στην απογραφή του 2011 το 96,13% του πληθυσμού του Γκαζιπούρ δήλωσε ως θρησκεία του το Ισλάμ, το 3,52% τον Ινδουισμό και μόλις το 0,35% οποιαδήποτε άλλη θρησκεία ή άθρησκοι. Στο έδαφος του σημερινού city corporation απογράφηκαν το 2011 398.164 νοικοκυριά, ποσοστό αναλφαβητισμού 32,61% και αναλογία 858 γυναικών ανά χίλιους άνδρες, η οποία το 2022 βελτιώθηκε σε 889 γυναίκες ανά χίλιους άνδρες.
Το city corporation του Γκαζιπούρ υποδιαιρείται σήμερα σε 57 δημοτικά διαμερίσματα και 31 συνοικίες (mahallas, «μαχαλάδες»).
Τα επίπεδα της ατμοσφαιρικής ρυπάνσεως στο Γκαζιπούρ είναι πολύ υψηλά. Το 2020 ο μέσος ετήσιος όρος μικροσωματιδίων PM2,5 στον αέρα του Γκαζιπούρ ήταν 94,6 µg/m³, σχεδόν 19 φορές το όριο κατά την οδηγία του Π.Ο.Υ. για τα PM2,5 (τα 5 µg/m³ από τον Σεπτέμβριο του 2021). Αυτά τα επίπεδα εκτιμάται ότι μειώνουν το προσδόκιμο ζωής του μέσου κατοίκου του Γκαζιπούρ κατά 8,8 έτη.
Παραπομπές
Γκαζιπουρ
Αντρέας Γκράνκβιστ
Ο Αντρέας Γκράνκβιστ (γεννημένος στις 16 Απριλίου 1985) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής από το Χέλσινγκμποργκ, που αυτό τον καιρό αγωνίζεται ως αμυντικός στην ιταλική Τζένοα.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Γκράνκβιστ ξεκίνησε την καριέρα του από την Πααρπς ΓΙΦ, την τοπική ομάδα του χωριού του και γενέτειράς του Πάαρπ. Αργότερα πήρε μεταγραφή για την Χέλσινγκμποργκς όπου και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Allsvenskan το 2004. Δύο χρόνια αργότερα ήταν αρχηγός της ομάδας, όταν η ομάδα κέρδισε το τρίτο της Κύπελλο Σουηδίας, νικώντας την Γκέφλε με 2–0. Η νικήτρια ΧΙΦ περιελάμβανε επίσης τους πρώην Σουηδούς διεθνείς Χένρικ Λάρσον και Αντρέας Γιάκομπσον όπως και τον πρώην τερματοφύλακα των Hibs Ντάνιελ Άντερσον.
Τον Ιανουάριο του 2007, μετακινήθηκε ως δανεικός στην Γουίγκαν με οψιόν μεταγγραφής του το καλοκαίρι.
Στις 19 Ιουνίου 2007, ο Γκράνκβιστ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Γουίγκαν, έναντι ποσού που φημολογούνταν πως έφτανε κοντά στις £750.000. Στις 12 Μαρτίου 2008, ο Γκράνκβιστ επέστρεψε στην ΧΙΦ ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν στην Αγγλία τον Ιούνιο.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2008, ο Γκράνκβιστ σκόραρε αφού διήνυσε τρέχοντας απόσταση 65 μέτρων, ένα αξιοσημείωτο κατόρθωμα, το οποίο φρόντισε να ξαναπετύχει στον τελευταίο αγώνα της κανονικής περιόδου στις 10 Μαΐου 2009.
Στις 15 Ιουνίου 2011, η Χρόνινγκεν ΦΚ ανακοίνωσε στην ιστοσελίδα της πως ο Αντρέας Γκράνκβιστ πωλήθηκε στην Τζένοα έναντι του ποσού των 2 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Σουηδός διεθνής υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ιταλική ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χρόνινγκεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουίγκαν Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέλσινγκμποργκς ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Μορράφιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μορράφιος, απαντώμενο και με την παραλλαγή Μαράφιος, είναι γνωστός ένας γιος του βασιλιά της Σπάρτης Μενελάου και της συζύγου του, της Ωραίας Ελένης. Αδέλφια του Μορραφίου ήταν η Ερμιόνη, ο Νικόστρατος, ο Αιθιόλας, ο Θρόνιος, ο Πλεισθένης ο Νεότερος και η Μελίτη.
Πηγές
Μορραφιος
Φρειδερίκος Αύγουστος Α΄ της Σαξονίας
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Ιωσήφ Μαρία Αντώνιος Ιωάννης Νέπομουκ Αλοϋσιος Σαβέριος ήταν γιος του Φρειδερίκου Χριστιανού της Σαξονίας και της Μαρίας Αντωνίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Βασίλευσε αρχικά υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του και του θείου του Φραγκίσκου Ξάφερ της Σαξονίας, αγαπημένου αδελφού της Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας, συζύγου του Δελφίνου της Γαλλίας.
Εγγονός του Αύγουστου Γ΄ της Πολωνίας, αρνήθηκε το 1791 τον θρόνο της Πολωνίας που του προσφέρθηκε, ενώ παρέμεινε ουδέτερος -όσο αυτό ήταν εφικτό- κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης.
Εντούτοις υπήρξε από το 1807 ως το 1815 Δούκας της Βαρσοβίας (ως Fryderyk August I) κατόπιν της θέλησης του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Υπήρξε ένας από τους πλέον πιστούς συμμάχους τού Αυτοκράτορα των Γάλλων στους πολέμους του ενάντια στην Πρωσία και τη Ρωσία. Αυτό του κόστισε ακριβά κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης.
Για να τον εκδικηθούν για την πίστη του αυτή, οι Σύμμαχοι τον χαρακτήρισαν το 1813 ως αιχμάλωτο πολέμου και του αφαίρεσαν το 1815 το Δουκάτο της Βαρσοβίας, καθώς και ένα μεγάλο τμήμα των οικογενειακών του κτήσεων, το οποίο κατέληξε στην Πρωσία. Γινόταν λόγος ακόμη και για την εξ ολοκλήρου παραχώρηση του βασιλείου στην Πρωσία, με τον Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ να λαμβάνει ως αποζημίωση την Ρηνανία, η οποία είχε πρόσφατα απελευθερωθεί από τον γαλλικό ζυγό: με μεγάλο κόπο κατόρθωσε να διατηρηθεί στον θρόνο του.
Απεβίωσε το 1827, με την απώλειά του να σκορπά θλίψη στους υπηκόους του. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αντώνιος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1769 την Αμαλία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σαξονίας
Ερζερούμ
Το Ερζερούμ (τουρκικά: Erzurum, ελληνικά: Ερζερούμ / Θεοδοσιούπολη, αρμενικά: Կարին, Καρίν, γεωργιανά: კარნუქალაქი, Καρνουκαλάκι) ιστορικά γνωστό ως Θεοδοσιούπολη, είναι η μεγαλύτερη πόλη της ανατολικής Τουρκίας, και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.900 μέτρων και έχει πληθυσμό 398.368 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2012. Έμβλημα της πόλης είναι ο σελτζουκικός μεντρεσές των Δίδυμων Μιναρέδων (Τσιφτέ Μιναρελί Μεντρεσέ) που κατασκευάστηκε τον 13ο αιώνα.
Ιστορία
Κατά την ύστερη αρχαιότητα, η πόλη ανήκε στο βασίλειο της Αρμενίας μέχρι τη διαίρεσή του μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Περσίας με τη συνθήκη της Ακιλισηνής το 387 μ.Χ. Τότε η πόλη οχυρώθηκε από τον αυτοκράτορα Μέγα Θεοδόσιο και ονομάστηκε προς τιμήν του Θεοδοσιούπολη. Καταλήφθηκε από τους Άραβες το 701, ανακτήθηκε από τον Βυζαντινό στρατηγό Ιωάννη Κουρκούα το 949, επί αυτοκρατορίας Κωνσταντίνου Ζ΄ και περιήλθε οριστικά στην κυριαρχία των Σελτζούκων Τούρκων μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071. Η τουρκική ονομασία της πόλης φαίνεται ότι προέρχεται από την αραβική φράση Αρζάν Αρ-Ρουμ (Αρζάν των Ρωμαίων) σε αντιδιαστολή με το γειτονικό αραβικό κρατίδιο του Αρζάν που εκτεινόταν κατά τον 9ο και 10ο μ.Χ. αιώνα στα εδάφη της αρχαίας αρμενικής επαρχίας της Αρζανηνής.
Το 1821 πραγματοποιήθηκε κοντά στην πόλη μάχη ανάμεσα στον οθωμανικό και τον περσικό στρατό, κατά την οποία οι Πέρσες πέτυχαν καθοριστική νίκη. Το Ερζερούμ καταλήφθηκε από τους Ρώσους κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου το 1829 και πάλι κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο το 1877, αλλά και τις δυο φορές επιστράφηκε με την ακόλουθη συνθήκη ειρήνης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τον Οκτώβριο του 1895 πραγματοποιήθηκε σφαγή Αρμενίων κατοίκων της πόλης, στο πλαίσιο των ευρύτερων διώξεων που υπέστη το αρμενικό στοιχείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνη την περίοδο. Στις αρχές Αυγούστου του 1914 πραγματοποιήθηκε στο Ερζερούμ το 8ο συνέδριο του αρμενικού κόμματος Ντασνάκ με την παρουσία και αντιπροσωπείας των Νεότουρκων.
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη και πάλι καταλήφθηκε από το ρωσικό στρατό μετά από σκληρή μάχη το 1916. Ήταν όμως ήδη αργά για τον αρμενικό πληθυσμό της που είχε ήδη εκτοπισθεί και εξοντωθεί στα πλαίσια της αρμενικής γενοκτονίας. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση το Ερζερούμ ξαναπέρασε σε τουρκικό έλεγχο το 1918 με τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ. Κατελήφθη στις 12 Μαρτίου του 1918, όταν οι αρμενικές δυνάμεις του Αντρανίκ Οζανιάν εκκένωσαν την πόλη υπό τον φόβο της περικύκλωσης και της εξέγερσης του μουσουλμανικού πληθυσμού της πόλης. Η είσοδος των δυνάμεων του Καζίμ Καραμπεκίρ στην πόλη συνοδεύτηκε από σφαγή των εναπομεινάντων χριστιανών, ενώ η πτώση του Ερζερούμ σηματοδότησε το ουσιαστικό τέλος της Δυτικής (Οθωμανικής) Αρμενίας. Κατόπιν το Ερζερούμ έγινε έδρα του 15ου Σώματος Στρατού υπό το στρατηγό Καζίμ Καραμπεκίρ.
Τον Ιούνιο του 1919 αφίχθη στην πόλη ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, καλώντας σε γενική επιστράτευση, ενάντια στις εντολές της Αντάντ και στις 10 Ιουλίου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε στο Ερζερούμ συνέδριο που με το οποίο οι κεμαλικοί διακήρυξαν την πρόθεσή τους να υπερασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της Τουρκίας ακόμη και ενάντια στη σουλτανική κυβέρνηση. Το 1957 ιδρύθηκε στο Ερζερούμ πανεπιστήμιο που ονομάστηκε Πανεπιστήμιο Ατατούρκ σε ανάμνηση αυτής της εθνοσυνέλευσης.
Εκκλησιαστικά πρόσωπα
Σημαντική εκκλησιαστική προσωπικότητα υπήρξε ο επίσκοπος Θεοδοσιουπόλεως Αζαρίας (1712-1749). Γεννήθηκε στα τέλη του 17ου αι. Φέρεται ως ο γραφέας του κώδικα της μονής Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου Βαζελώνος ή Ζαβουλώνος, που μνημονεύει ο Φρανς Κυμόν. Ο Αζαρίας χειροτονήθηκε επίσκοπος Θεοδοσιουπόλεως στις 5 Ιουλίου του 1712. Το 1713 ήρθε σε ρήξη με τον αρχιεπίσκοπο Χαλδίας και Χεροιάνων, ο οποίος συστηματικά πραγματοποιούσε εκκλησιαστική εισπήδηση στις εκκλησιαστικές περιφέρειες Καπάν και Άργαινα που εκκλησιαστικά ανήκαν στον Αζαρία και κατοικούνταν από μεταλλουργούς (μαντεντζήδες). Η διένεξη έληξε με πατριαρχική απόφαση του Κυρίλλου Δ´ (1711-1713), που ευνοούσε τον Αζαρία. Επί των ημερών του η επισκοπή Θεοδοσιουπόλεως άνθησε οικονομικά και το 1719 ο Αζαρίας διοργάνωσε έρανο υπέρ του Παναγίου Τάφου.
Επίσης, από τον Οκτώβριο του 1920 έως τον Μάιο του 1922 εξορίστηκε από τις κεμαλίκές δυνάμεις στο Ερζερούμ ο Μητροπολίτης Ικονίου Προκόπιος, ο μετέπειτα εθνοϊερομάρτυρας καθώς μαρτύρησε στη Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε (Φλαβιανά) κοντά στην Καισάρεια το 1923.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Κέντρα εξόντωσης κατά τη διάρκεια της Αρμενικής Γενοκτονίας
Γιζέριχος
Ο Γιζέριχος, Γεζέριχος ή Γενσέριχος (γερμ. Ge(i)seric/Gaiseric, 389 - 25 Ιανουαρίου 477) ήταν βασιλιάς των Βανδάλων και των Αλανών (428-477), ο οποίος εγκαθίδρυσε το κράτος των Βανδάλων και ένας από τους κύριους υπαίτιους των αναταραχών στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 5ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της πενηντακονταετούς ηγεσίας του, μετέτρεψε μία σχετικά ασήμαντη γερμανική φυλή σε κύρια δύναμη της Μεσογείου, η οποία μετά το τέλος του βρέθηκε σε ταχεία παρακμή και τελικά κατέρρευσε.
Βιογραφία
To πιο γνωστό του όμως κατόρθωμα ήταν η κατάληψη και η λεηλασία της Ρώμης τον Ιούνιο του 455. Στη συνέχεια νίκησε δύο φορές τους Ρωμαίους, που προσπάθησαν να τον ανατρέψουν: πρώτα τον Μαϊοριανό της Δύσης το 460 και στη μάχη του Καπ Μπον το 468 τον Βασιλίσκο της Ανατολής. Μετά τον θάνατό του στην Καρχηδόνα το 477, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ονώριχος.
Οικογένεια
Είχε δύο γιούς:
Ισμαήλ Γιβραλτάρ
μικρογραφία|Ο [[Νασουχζαντέ Αλί Πασάς, με τον οποίο επανειλημμένα συνεργάστηκε ο Ισμαήλ Γιβραλτάρ.]] Ο Ισμαήλ Γιβραλτάρ (απεβίωσε το 1826) ήταν Οθωμανός ναύαρχος ο οποίος έδρασε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ως ο διοικητής του αιγυπτιακού στόλου. Συνεργάστηκε αρκετές φορές με τον Νασουχζαντέ Αλί Πασά, καθώς και με τον Ιμπραήμ. Σημαντική ήταν η συνέργειά του στην καταστροφή της Κάσου.
Η συνεργασία του με τον Αλί Πασά
Η αρχή της δράσης του γίνεται κατά το διάστημα μεταξύ Αυγούστου-Οκτωβρίου 1821, έπειτα από το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, όταν ηγήθηκε της αιγυπτιακής μοίρας στόλου η οποία ενσωματώθηκε στον στόλο του Νασουχζαντέ Αλί Πασά. Συγκεκριμένα, ο δεύτερος, κατά τις αρχές του Ιουλίου του 1821, στάλθηκε από τον σουλτάνο κατά της Σάμου, για να καταπνίξει την επανάσταση που είχε κηρυχθεί εκεί. Οι κάτοικοί της, όμως, με επικεφαλής τον Λυκούργο Λογοθέτη, κατάφεραν να αποτρέψουν τις οποιεσδήποτε αποβατικές προσπάθειες. Μετά από τις αποτυχίες του, ο Αλί Πασάς κατευθύνθηκε προς την Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, καταδιωκόμενος από τον ελληνικό στόλο. Απέφυγε τη σύγκρουση και, τελικά, συνάντησε τον Ισμαήλ Γιβραλτάρ, αρχηγό αιγυπτιακής ναυτικής μοίρας, κοντά στη Ρόδο. Ο στόλος του Γιβραλτάρ, αποτελούταν από 14 σκάφη, επανδρωμένα με 800 Αλβανούς πολεμιστές, που προορίζονταν για αποβάσεις. Ο ελληνικός στόλος, σε αποκαρδιωτική κατάσταση, έπλευσε κατά του τουρκοαιγυπτιακού, στις 22 Ιουλίου, πλησίον της Νισύρου. Όμως, ούτε ο Ισμαήλ Γιβραλτάρ, ούτε ο Αλί Πασάς εκμεταλλεύθηκαν αυτό το πλεονέκτημα. Αργότερα οι δύο στόλοι θα ξανασυναντηθούν. Τώρα, όμως, ο ελληνικός θα έχει κραταιωθεί και θα αποφύγει κάθε σύγκρουση. Έτσι, αυτός στον οποίο βρισκόταν ο Γιβραλτάρ θα υποχωρήσει, και τελικά θα καταφύγει στα Δαρδανέλια. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, θα συναντήσει ξανά τον Αλί Πασά -που επιχειρούσε ναυτική εκστρατεία κατά της Πελοποννήσου- στη Ρόδο, ως αρχηγός αιγυπτιακής μοίρας, την οποία θα προσθέσει στον στόλο του δευτέρου. Τελικά, όμως, και αυτή η επιχείρηση απέτυχε. Έπειτα από την λύση της πολιορκίας της Πάτρας, την 1η Οκτωβρίου, ο Αλί έστειλε τον Ισμαήλ Γιβραλτάρ στον Κορινθιακό Κόλπο, όπου και κατέστρεψε τον εμπορικό λιμένα του Γαλαξιδιού, αιχμαλωτίζοντας 34 σκάφη και πυρπολώντας τον υπόλοιπο στόλο της πόλης, ο οποίος ήταν ο σημαντικότερος αριθμητικά στη Δυτική Ελλάδα.
Η καταστροφή της Κάσου
Το 1824, ορίστηκε από τον μονάρχη της Αιγύπτου, Μωχάμετ Άλι, ως διοικητής στόλου αποτελούμενου από 25-35 πολεμικά πλοία, μαζί με, περίπου, 3.000 Αλβανούς στρατιώτες, προκειμένου να καταλάβει το νησί της Κάσου, του οποίου οι κάτοικοι πραγματοποιούσαν επιδρομές κατά οθωμανικών πλοίων κατά την διάρκεια των προηγούμενων ετών. Ο στόλος των Αιγυπτίων παρατάχθηκε στα ανοικτά της Κάσου και άρχισε διαρκή κανονιοβολισμό κατά του νησιού, που υπερασπίζονταν λίγοι Κάσιοι και Κρητικοί πολεμιστές.Τελικά, μετά από παραπλανητικές κινήσεις, η αιγυπτιακή δύναμη αποβιβάστηκε τη νύχτα 28-29 Ιουνίου , αιφνιδιάζοντας πλήρως τους Κασιώτες. Παρ' όλα αυτά, οι ελάχιστοι υπερασπιστές του νησιού αμύνθηκαν με γενναιότητα. Τελικά, οι Έλληνες ηττήθηκαν και έναντι, μόλις, 30 νεκρών από την πλευρά των Αλβανών, το νησί λεηλατήθηκε και καταστράφηκε: μόλις κάμφθηκε η αντίσταση της Κάσου, οι Αλβανοί στρατιώτες ξεχύθηκαν στα χωριά ασυγκράτητοι, διαπράττοντας κάθε είδους βιαιότητα έναντι του άμαχου πληθυσμού. Πάντως δεν πρέπει να αγνοηθεί η προσπάθεια ορισμένων Χριστιανών Αλβανών να διασώσουν μέρος των αμάχων, που, όμως, αποδείχθηκε άκαρπη. Συνολικά, περίπου 2.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν ή σφαγιάστηκαν, ενώ πάνω από 2.000 γυναίκες και παιδιά αιχμαλωτίστηκαν ως σκλάβοι. Η αποστολή του Ισμαήλ Γιβραλτάρ είχε φτάσει στο σκοπό της. Όταν, την επομένη, σταμάτησε η σφαγή, η Κάσος είχε σχεδόν ερημώσει.
Συμμετοχή σε στρατιωτικές και πολιτικές εξελίξεις
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Ιμπραήμ Πασάς, του οποίου πολύτιμος συνεργάτης αποδείχθηκε ο Ισμαήλ Γιβραλτάρ (καλλιτεχνική απεικόνιση).]] Αργότερα, ο Ισμαήλ Γιβραλτάρ, συμμετείχε στην εκστρατεία του πρίγκιπα της Αιγύπτου, Ιμπραήμ, που είχε σκοπό να καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Πήρε μέρος σε σημαντικές αναμετρήσεις των Ελλήνων με τους Αιγυπτίους, όπως στη ναυμαχία του Γέροντα.
Επίσης, διετέλεσε απεσταλμένος του Μωχάμετ Άλι, για λογαριασμό του οποίου πραγματοποίησε σειρά διπλωματικών αποστολών στην Αγγλία, τη Σουηδία, τη Γερμανία, καθώς και την Ιταλία.
Ο θάνατός του
Τελικά, ο Ισμαήλ Γιβραλτάρ, σκοτώθηκε κατά την διάρκεια στρατιωτικής σύγκρουσης με τους Έλληνες, το 1826.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Διπλωμάτες του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αιγύπτιοι στρατιώτες Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ναύαρχοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Αίγυπτος
Σουλτανζαδέ
Όπως ο Σουλτανζαδέ Σεμίζ Μεχμέτ Πασά, αναλάμβαναν διάφορα καθήκοντα, όπως του Πασά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Φτέρη Πιερίας
thumb|Άποψη της Φτέρης
Η Φτέρη είναι το πιο απομακρυσμένο χωριό στα δυτικά του Νομού Πιερίας και βρίσκεται σε υψόμετρο 1.300 μέτρων. Βρίσκεται κτισμένη στην καρδιά της οροσειράς των Πιερίων, ακριβώς στο τρίγωνο που συναντώνται τα όρια των νομών Πιερίας, Κοζάνης και Λάρισας. Σε πολύ μικρή απόσταση βρίσκεται και το ψηλότερο βουνό της χώρας, ο Όλυμπος. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης και βρίσκεται σε απόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων δυτικά της Κατερίνης.
Σήμερα η πρόσβαση εκεί γίνεται μέσω του επαρχιακού (νομαρχιακού) δρόμου Κατερίνης Μόρνας (Σκοτεινών) Φτέρης, μέσα από το πλουσιότερο και ομορφότερο δασικό σύμπλεγμα της Ελλάδας κατάφυτο από καστανιές στα χαμηλότερα και δάση οξιάς και πεύκων πιο ψηλά. Η πλούσια βλάστηση του φυτού φτέρη έδωσε το όνομά του στο χωριό.
Τον Ιούλιο του 2007 η Φτέρη απειλήθηκε από πυρκαγιά, η οποία σβήστηκε με τη συνδρομή βοήθειας ρωσικών πυροσβεστικών αεροσκαφών.
Οι οικοπεδικές και λοιπές εκτάσεις της Φτέρης αποτελούν κυρίως ιδιοκτησίες των κατοίκων της Καρίτσας.
Το Δεκαπενταύγουστο εορτάζεται πανηγυρικά η Κοίμηση της Θεοτόκου, με θεία λειτουργία στον κεντρικό ναό του χωριού και με πολιτιστικές εκδηλώσεις στο χώρο του Αγίου Αθανασίου. Οι Καριτσιώτες διατηρούν αρκετά από τα σπίτια τους στη Φτέρη και κάθε καλοκαίρι συγκεντρώνονται μαζικά στο χωριό.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|right|Ο ναός του αγίου Αθανασίου τη δεκαετία του '80 thumb|right|Ο ναός της Αγίας Παρασκευής Η Φτέρη ήταν η πρώτη κατοικία των Βλάχων κατοίκων της Καρίτσας της Πιερίας, οι οποίοι είχαν έλθει από την Ήπειρο. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την Ελληνική Απελευθερωτική Επανάσταση του 1821, καθώς πολλές οικογένειες αρματωλών του Ολύμπου κατάγονταν από εκεί. Μεταξύ αυτών ο πατέρας του Γιωργάκη Ολύμπιου, η οικογένεια του οπλαρχηγού Βλαχομιχάλη και πρόγονοι των Λαζαίων. Σύμψωνα με τον ιστορικό Βακαλόπουλο ο Γεωργάκης Ολύμπιος γεννήθηκε στην Φτέρη. Κατά τα χρόνια της κατοχής αποτέλεσε το κρησφύγετο των Αυστραλών, Νεοζηλανδών και Αγγλων στρατιωτών οι οποίοι μαζί με τους ντόπιους πολεμούσαν κατά των ναζί. Στις 4 Δεκεμβρίου του 1943 το χωριό πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς οι οποίοι έκαψαν 146 σπίτια και τις 3 εκκλησίες της Παναγίας η ενοριακή, του Αγίου Αθανασίου, του νεκροταφείου και της Αγίας Παρασκευής. Για την προσφορά των Καρτσιωτών-Φτεριωτών η Κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας και η βασίλισσα της Αγγλίας απένειμαν στην κοινότητα Καρίτσας αλλά και σε πολλούς κατοίκους της μετάλλια ανδρείας.
Αν και το όνομα Φτέρη είχε επικρατήσει από παλιά, οι Βλάχοι της περιοχής Ολύμπου χρησιμοποιούσαν κάποτε και το όνομα Φεάρικα, που είναι η βλάχικη ονομασία του φυτού "φτέρη". Σε κάποιες μάλιστα καταγραφές του 19ου αιώνα, αναφέρεται και ως Βλαχοφτέρη.
Η οικιστική απαρχή της Φτέρης σχετίζεται με την άφιξη και την εγκατάσταση προσφύγων από τη Μηλιά Μετσόβου (Αμέρου). Άλλοτε κεφαλοχώρι της περιοχής μέχρι το 1890, η Φτέρη είχε 214 κατοίκους το 1928, μόλις 12 κατοίκους το 1991 και 50 κατοίκους το 2001. Το 2011 είχε πληθυσμό 16 κατοίκους, οι οποίοι είναι κυρίως κτηνοτρόφοι και κατοικούν εκεί κατά την περίοδο Μαΐου- Οκτωβρίου. Σήμερα έχουν κτισθεί πάνω από 150 σπίτια. Σώζεται μέχρι σήμερα ο άλλοτε ενοριακός ναός της Παναγίας.
Πηγές
Φτερη Φτερη
Κρίστοφερ Μάρλοου
Ο Κρίστοφερ Μάρλοου (Christopher Marlowe) (Καντέρμπερι, Κεντ, βαπτίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1564 - Ντέπτφορντ, 30 Μαΐου 1593) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, ηθοποιός και μεταφραστής, ο σπουδαιότερος πρόδρομος του Σαίξπηρ στην αγγλική δραματουργία, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε την εποχή των Ελισαβετιανών χρόνων. Ένα από τα σημαντικά επιτεύγματα του Μάρλοου ήταν ότι καθιέρωσε τον ανομοιοκατάληκτο στίχο στη δραματική ποίηση. Ο Μάρλοου είχε τραγικό και πρόωρο τέλος, όταν δολοφονήθηκε μετά από καβγά σε ταβέρνα που προκλήθηκε εξ αιτίας της αθεΐας και επικουρισμού του. Τέλος ο Μάρλοου θεωρείται ως ένας από τους συγγραφείς ορισμένων έργων του Σαίξπηρ σύμφωνα με μελέτη του ιστορικού της τέχνης Τζέιμς Σαπίρο.
Η προσωπικότητα και το συγγραφικό του έργο
Ο Μάρλοου είχε τεράστια και πολύπλευρη μόρφωση, αστείρευτη φαντασία, ανυπότακτο πνεύμα, έντονη αίσθηση ενός ηθικού συστήματος αξιών, ωστόσο πλήρως αποστασιοποιημένου από τη θρησκευτικότητα. Ταυτόχρονα είχε έντονη την επιθυμία να βλασφημεί κάθε τι που ερχόταν σε αντίθεση με το σύστημα σκέψης του και να καυγαδίζει με τους ανθρώπους που το εξέφραζαν. Ο Τόμας Στερνς Έλιοτ αποκάλεσε τον Μάρλοου ως «τον πιο βαθυστόχαστο, τον πιο βλάσφημο από τους συγχρόνους του» και «το πιο φιλοσοφημένο, αν και ανώριμο, πνεύμα από τους ελισαβετιανούς δραματικούς συγγραφείς».
Παρά την οπωσδήποτε σύντομη συγγραφική του ιδιότητα, λόγω της απρόσμενης δολοφονίας του μόλις στα 29 του χρόνια, ο Μάρλοου συνέγραψε πολλά αλλά και υψηλής ποιότητας έργα. Σε ηλικία 23 ετών (1587) είχε ήδη γράψει το θεατρικό έργο Ταμερλάνος και είχε μεταφράσει από τα Λατινικά τις Ελεγείες του Οβιδίου και το πρώτο βιβλίο από τα Φαρσάλια του Λουκανού. Την ίδια περίοδο έγραψε το Διδώ η βασίλισσα της Καρχηδόνας (Dido, Queen of Carthage) σε συνεργασία με τον Τόμας Νας (Nashe) έργο που κυκλοφόρησε το 1594. Τα δύο μέρη του Ταμερλάνου κυκλοφόρησαν ανώνυμα το 1590. Αξίζει να σημειωθεί πως ο εκδότης του έργου παρέλειψε μερικά αποσπάσματα που θεωρούσε ότι δεν συμβάδιζαν με την ιστορία στην οποία είχε στηριχθεί το έργο. Κανένα άλλο έργο εκτός των δύο προαναφερθέντων δεν κυκλοφόρησε ενόσω ο Μάρλοου ζούσε. Ακολούθησε (1598) το ημιτελές ποίημα του Ηρώ και Λέανδρος που βασίζεται στο ομώνυμο δράμα της ελληνικής μυθολογίας, ένα από τα καλύτερα της Ελισαβετιανής εποχής αντίστοιχο του μεγαλείου της ποίησης του σύγχρονού του Έντμουντ Σπένσερ.
Ο Δόκτωρ Φάουστους, που είναι το επόμενό του έργο, εντάσσεται στην παράδοση του ηθικοπλαστικού θεάτρου της βρετανικής σκηνής. Είναι ένα έργο με ηθικά προστάγματα όπου ο πειρασμός, η πτώση και η καταδίκη σε αιώνια κόλαση καταδεικνύουν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης διάνοιας και ψυχής. Στον Ταμερλάνο περιγράφει μια ιστορία όπου ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ο στρατηλάτης Ταμερλάνος ένας Σκύθης βοσκός που αποκτά το στέμμα της Περσίας και κατατροπώνει όλες τις μεγάλες δυνάμεις της μέσης Ανατολής και βορείου Αφρικής. Στο έργο αυτό ο Μάρλοου εξυμνεί και θαυμάζει το μεγαλείο της τυφλής και ανυπότακτης δύναμης, της νεότητας και της θέλησης χωρίς να ασχολείται με τις ιστορικές αιτιάσεις του φαινόμενου "Ταμερλάνος". Οι λεπτομέρειες του έργου είναι εκπληκτικές και αποδεικνύουν την τεράστια ευρύτητα γνώσεων του Μάρλοου με δεδομένο ότι εκείνη την εποχή πολύ λίγα πράγματα ήταν γνωστά για τη ζωή των Μουσουλμάνων της περιοχής. Αξίζει να σημειωθεί πως στο ανέβασμα του έργου αυτού στο Λονδίνο ασκήθηκε λογοκρισία λόγω της ασέβειας που έδειχνε στον Μωάμεθ
Στον Εδουάρδο Β΄ και στη σφαγή των Παρισίων μεταφέρει στο θέατρο ορισμένα ιστορικά γεγονότα που αφορούν στην Αγγλία και στη Γαλλία ενώ στον Εβραίο της Μάλτας Εβραίοι, Τούρκοι και Χριστιανοί βρίσκονται στον ίδιο γεωγραφικό χώρο και αγωνίζονται να διατηρήσουν την αυτονομία και ταυτότητα τους.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Μάρλοου υπηρέτησε τη Βασίλισσα Ελισάβετ από το 1584 ως το θάνατό του σε μυστική αποστολή για το καλό της χώρας του. Ο θάνατος του συνέβη υπό περίεργες συνθήκες, όταν πιθανότατα ενεπλάκη σε καβγά σε ταβέρνα με ένα αμφίβολης ποιότητας πρόσωπο, μέλος της συντροφιάς του. Ο Φράνσις Μερές αναφέρει πως ο Μάρλοου μαχαιρώθηκε από υπηρέτη του ως τιμωρία για τον αθεϊσμό και επικουρισμό του.
Επιρροές σε άλλους συγγραφείς
Ο Μάρλοου επηρέασε διάφορους συγγραφείς όπως τον Τζον Μάρστον (John Marston), τον Μάικλ Ντρέιτον (Michael Drayton) και τον Τζωρτζ Πιλ (George Peele). Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ τον μνημονεύει στο έργο «Όπως αγαπάτε» (As You Like It) στο έργο «Άμλετ» στον μονόλογο του Πύρρου και στο έργο «Τρικυμία». Είναι πιθανό επίσης ότι ο Σαίξπηρ, όταν έγραψε το «Ο Φοίνικας και η χελώνα» είχε υπόψιν του κάποια μετάφραση του Οβιδίου από τον Μάρλοου. Μέχρι την έλευση του Σαίξπηρ ο Μάρλοου κατείχε ηγετική θέση στη σκηνή της Βρετανίας ενώ οι βικτωριανοί τον θεωρούσαν λυρικό και επιδεικτικό ποιητή περισσότερο και λιγότερο θεατρικό συγγραφέα. Τον 20ό αιώνα μέχρι και τις μέρες μας το κύρος του Μάρλοου ως θεατρικού συγγραφέα αποκαταστάθηκε πλήρως και τα έργα του παίζονται πολλάκις και με μεγάλη επιτυχία.
Τα κυριότερα έργα
Ποιήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι μεταφραστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι
Μπία των Μεδίκων
Η Μπιάνκα των Μεδίκων, γνωστή ως Μπία (περ. 1537 - Φλωρεντία, 1 Μαρτίου 1542), ήταν νόθα κόρη του Δούκα της Φλωρεντίας, Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, που γεννήθηκε πριν από τον πρώτο του γάμο.
Βιογραφία
Η Μπία γεννήθηκε όταν ο Κόζιμο δεν ήταν περισσότερο από δεκαέξι ετών. Η ταυτότητα της μητέρας της δεν είναι γνωστή. Λέγεται ότι ήταν μια αγρότισσα από την πόλη Τρέμπιο, όπου οι Μεδίκοι είχαν χτίσει μια από τις πρώτες βίλες τους, ενώ άλλοι δήλωσαν ότι ήταν αρχόντισσα από τη Φλωρεντία. Μόνο ο Κόζιμο και η εκ πατρός γιαγιά του κοριτσιού, Μαρία Σαλβιάτι, γνώριζαν την ταυτότητα της μητέρας του κοριτσιού, αλλά η Σαλβιάτι αρνήθηκε να το αποκαλύψει, αν και αναγνώρισε ότι η Μπία ήταν κόρη του Κόζιμο. Μεγάλωσε στο δουκάτο υπό τη φροντίδα της γιαγιάς της, με τα άλλα νόμιμα παιδιά του Κόζιμο.
Ο ιστορικός Edgcumbe Staley έγραψε ότι η νέα σύζυγος του πατέρα της, Ελεονώρα του Τολέδο, αρνήθηκε να ανεχθεί την παρουσία της στο παλάτι μετά το γάμο τους, οπότε ο Κόζιμο έστειλε τη Μπία στη Βίλλα ντι Καστέλλο. Ωστόσο, άλλες πιο αξιόπιστες αναφορές δείχνουν ότι η μητριά της «την μεγάλωσε με πολλή αγάπη». Η Μπία μοιράστηκε το δωμάτιό της με την Ιουλία των Μεδίκων, την νόθα κόρη του Αλεξάνδρου των Μεδίκων, που ήταν σχεδόν συνομήλική της. Αγαπήθηκε πολύ από τον πατέρα της. Η Μπία περιγράφηκε ως ένα αξιαγάπητο κορίτσι, ενώ η γιαγιά της την θεωρούσε "πολύ τρυφερή".
Τόσο η Μπία όσο και η Ιουλία ασθένησαν τον Φεβρουάριο του 1542. Η Ιουλία κατάφερε να αναρρώσει, αλλά η Μπία απεβίωσε τον Μάρτιο του ίδιου έτους, σε ηλικία 5 ετών. Ο θάνατός της έφερε μεγάλη θλίψη στον πατέρα της. Όταν, έξι μήνες αργότερα, γεννήθηκε η ετεροθαλής αδερφή της Μπία, Ισαβέλλα των Μεδίκων, οι σύγχρονοί του, ξέροντας πόσο τον λύπησε ο θάνατος της πρώτης του κόρης, τον συγχάρηκαν αντί να τον παρηγορήσουν, όπως συνηθιζόταν. Ο Πάολο Τζιόβο του έγραψε: "Σε συγχαίρω για τη γέννηση του πανέμορφου κοριτσιού που σου πρόσφερε ο Θεός, για να αντικαταστήσει το άλλο που πήρε στον παράδεισο". Η Ισαβέλλα έμοιαζε εμφανισιακά στη Μπία, καθώς είχαν τα ίδια πυρρόξανθα μαλλιά και καστανά μάτια.
Πορτραίτο
Ο Τζόρτζιο Βαζάρι, σε κεφάλαιο αφιερωμένο στον Agnolo Bronzino, έγραψε ότι ο καλλιτέχνης απεικόνιζε τη «μικρή Μπία, νόθα κόρη του Μεγάλου Δούκα». Έτσι το πρόσωπό της έγινε ένα από τα πιο διάσημα πορτρέτα του ζωγράφου, που ήταν ο αγαπημένος του Κόζιμο. Σε αυτήν, η Μπία εμφανίζεται υπέροχα ντυμένη και στολισμένη με κοσμήματα, μαρτυρία για την πολύ υψηλή κοινωνική της θέση. Το μενταγιόν στο λαιμό της δείχνει μια χαρακτική του οικόσημου του Κόζιμο. Αποτελεί το πιο διάσημο πορτρέτο των παιδιών του Κόζιμο Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων