cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία του Ναμύρ
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Α΄ μαρκησίου του Ναμύρ και της Μαρίας του Αρτουά, κόρης του Φιλίππου κυρίου του Κονς, Νονανκούρ & Ντομφρόν. Είχε τρεις αδελφές, μεταξύ αυτών τη Λευκή του Ναμύρ βασίλισσα της Σουηδίας & Νορβηγίας, και επτά αδέλφια.
Το 1335/36 παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο Ερρίκο Β΄ κόμη του Βιάντεν, γιο του Φιλίππου Β΄ κόμη του Βιάντεν και της πρώτης του συζύγου Λούτσια φον ντερ Νόιερμπουγκ. Ο Ερρίκος Β΄ δολοφονήθηκε στην Αμμόχωστο τον Σεπτέμβριο του 1337. Περί το 1337 γέννησε τη Μαρία του Βιάντεν.
Ο δεύτερος γάμος της το 1340 (η παπική άδεια για να παντρευτεί συγγενή της δόθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1342) ήταν με τον 2ο εξάδελφο του πατέρα της, τον Θεοβάλδο κύριο του Πιερπόν, γιο του Eράρ κυρίου του Πιερπόν και Ανσερβίλ. Αυτός ο γάμος παρήγαγε δύο κόρες, τη Γιολάντα (π.1343 - π.1410) και την Ελισάβετ (π. 1345 - πριν τις 11 Μαΐου 1411).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ κόμη του Βιάντεν και είχαν τέκνα:
Η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο το 1340 τον Θεοβάλδο των Μονμπελιάρ κύριο του Πιερπόν και είχαν:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Αμέρικα ντε Κάλι
Η Αμέρικα ντε Κάλι (ισπανικά: América de Cali) είναι επαγγελματική κολομβιανή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κάλι. Συμμετέχει στην Κατεγορία Πριμέρα Α. Έδρα της ομάδας είναι το Ολίμπικο Πασκουάλ Γκερέρο, χωρητικότητας 33.130 θεατών. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1918 ως América Football Club αλλά επίσημη ημερομηνία λειτουργίας της θεωρείται η 13η Φεβρουαρίου του 1927.
Έχει κατακτήσει εγχώρια πρωταθλήματα και είναι από τις πλέον επιτυχημένες ομάδες της χώρας. Σε διεθνές επίπεδο ήταν φιναλίστ στο Κόπα Λιμπερταδόρες σε 4 περιπτώσεις: 1985, 1986, 1987 και 1996. Έχασε δύο φορές από την Ρίβερ Πλέιτ, μία από την Αρχεντίνος Τζούνιορς και μία από την Πενιαρόλ. Το 1999 κατέκτησε το Κόπα Μερκονόρτε.
Έμβλημα
Ο διάβολος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έμβλημα το 1940, λόγω της λαϊκής πεποίθησης ότι οι παίκτες "έπαιζαν σαν διάβολοι" στο γήπεδο. Κατά τη διάρκεια της συμπλήρωσης δώδεκα ετών του Γκαμπριέλ Οτσόα Ουρίμπε στο σύλλογο, η φιγούρα του διαβόλου τον ενοχλούσε, οπότε απομακρύνθηκε για θρησκευτικούς λόγους. Για το λόγο αυτό, το έμβλημα έφερε μόνο τον αριθμό των αστεριών ή τίτλων που έλαβε ο σύλλογος.
Το 1992, ο διάβολος απομακρύνθηκε πλήρως και χρησιμοποιήθηκε μόνο για τις διοικητικούς λόγους. Με τον εορτασμό των 70 χρόνων από την ίδρυση του συλλόγου, ο διάβολος επανατοποθετήθηκε στις στολές. Από την ημερομηνία αυτή, όλες οι κακοήθεις πεποιθήσεις σχετικά με τον διάβολο έχουν αφαιρεθεί εντελώς. Το 2007, για να τιμηθεί η 80ετής ύπαρξη του συλλόγου, ο διάβολος αντικαταστάθηκε προσωρινά με ένα λογότυπο με την αναγραφή «80 años» (80 χρόνια) και κάτω από το «1927–2007». Πάνω από το έμβλημα τοποθετήθηκαν τα 13 αστέρια που έλαβε η ομάδα. Το 2010, ο διάβολος επέστρεψε στο έμβλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927
Αλίκη (οργάνωση)
Η αντιστασιακή οργάνωση Αλίκη ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1943 από τον αντιπλοίαρχο Ευγένιο Βαλασάκη (το όνομα της συζύγου του οποίου, δόθηκε στην οργάνωση). Σκοποί της οργάνωσης ήταν : η συλλογή και μετάδοση ζωτικών πληροφοριών μέσω ασυρμάτου και ταχυδρομείου για τις κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων. Οι πληροφορίες βοήθησαν πολλές φορές τις βρεταννικές υπηρεσίες σε επιχειρήσεις σαμποτάζ πλοίων και εγκαταστάσεων του εχθρού. Η φυγάδευση αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού στο Αρχηγείο της  Μέσης Ανατολής.
Όταν η δράση του αντιπλοιάρχου έγινε γνωστή στις γερμανικές Αρχές, διατάχτηκε να αποχωρήσει από την Ελλάδα για τη Μέση Ανατολή. Η διεύθυνση της οργάνωσης δόθηκε τότε (Αύγουστος 1943) στον αντιπλοίαρχο Κωνσταντίνο Χασιώτη. Η οργάνωση τερμάτισε τις δραστηριότητές της τον Οκτώβριο του 1944.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Παλαιός αιγιαλός
"Παλαιός αιγιαλός" είναι η ζώνη της ξηράς, που προέκυψε από τη μετακίνηση της ακτογραμμής προς τη θάλασσα, οφείλεται σε φυσικές προσχώσεις ή τεχνικά έργα και προσδιορίζεται από τη νέα γραμμή αιγιαλού και το όριο του παλαιότερα υφιστάμενου αιγιαλού (βλ. ν. 2971/01 αρ. 1). Σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 3 του ν. 2971/01 " Η Επιτροπή καθορίζει την παλαιά θέση του αιγιαλού, που υπήρχε μέχρι το έτος 1884 αν υφίστανται κατοχές ιδιωτών, αλλά και προγενέστερα εάν δεν υφίστανται τέτοιες κατοχές, εφόσον η θέση του παλαιού αιγιαλού προκύπτει από ενδείξεις επί του εδάφους ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία εξαιρουμένων των μαρτυρικών καταθέσεων". Ο "παλαιός αιγιαλός" είναι δημόσιο κτήμα αλλά ανήκει στην ιδιωτική περιουσία του δημοσίου και ως εκ τούτου δεν έχει κοινόχρηστο χαρακτήρα, ενώ είναι δυνατόν να παραχωρηθεί, ενοικιασθεί ή και πωληθεί. Για τον καθορισμό της ζώνης του παλαιού αιγιαλού λαμβάνται υπόψη φυσικές ενδείξεις του εδάφους όπως η αμμώδης ή αργιλώδης σύσταση, τυχόν ελώδεις ή βαλτώδεις εκτάσεις συνεχόμενες του αιγιαλού, αεροφωτογραφίες, χάρτες και διαγράμματα διαφόρων ετών, γεωλογικές μελέτες και άλλα επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία, ενώ αποκλείονται οι μαρτυρικές καταθέσεις, μετά την εφαρμογή του ν. 2971/01.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραλίες
Αιγιαλός
Στο Νόμο "Περί διακρίσεως κτημάτων" επί βασιλείας Όθωνα, αναφέρεται για πρώτη φορά ότι "οι αιγιαλοί, οι λιμένες, οι όρμοι (rades) και εν γένει όλα τα μέρη της επικρατείας όσα δεν δύνανται να γενώσιν ιδιοκτησία ιδιωτική, θεωρούνται ως κτήματα δημόσια". Το πρώτο σημαντικό νομοθέτημα για τον αιγιαλό ήταν ο Αναγκαστικός Νόμος υπ' αριθ. 2344/1940, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Ν.2971/2001. Ο τελευταίος νόμος έχει δεχτεί δεκάδες τροποποιήσεις, με σημαντικότερη αυτή του Ν.4607/2019.
Ο καθορισμός των ορίων του αιγιαλού, της παραλίας και του παλαιού αιγιαλού γίνεται από Επιτροπή, η οποία συγκροτείται σε επίπεδο νομού. Σύμφωνα με τη νομολογία (ΣΤΕ 50/2010 Τμ. Ε'), ο αιγιαλός δεν δημιουργείται με σχετική πράξη της Πολιτείας, αλλά προκύπτει από φυσικά φαινόμενα, ήτοι τις μεγαλύτερες, αλλά συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων, για τη διαπίστωση δε του πραγματικού αυτού γεγονότος προβλέπεται σχετική διοικητική διαδικασία. Αρμόδια υπηρεσία για τη διαφύλαξη της ακεραιότητας του αιγιαλού είναι η Κτηματική Υπηρεσία κάθε νομού που υπάγεται στο Υπουργείο Οικονομικών. Στην ίδια απόφαση καθορισμού του αιγιαλού περιλαμβάνεται και ο καθορισμός της "παραλίας" ή και του "παλαιού αιγιαλού".
Πηγές
Κατηγορία:Παραλίες Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία Κατηγορία:Λιμενική αστυνομία
Juvenes Translatores
thumb|Juvenes Translatores Ο διαγωνισμός "Juvenes Translatores" (στα ελληνικά «Νέοι  Μεταφραστές») που ξεκίνησε το  2007, είναι ένας μεταφραστικός διαγωνισμός για μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), ο οποίος οργανώνεται από την  Γενική Διεύθυνση Μετάφρασης (Γ.Δ.Μ.) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Ο επόμενος διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο του 2014. Ο διαγωνισμός διεξάγεται συνήθως μεταξύ 10:00 και 12:00 το πρωί (ώρα Βρυξελλών)
Στόχοι
Οι στόχοι του διαγωνισμού Juvenes Translatores είναι να προωθήσει :
Ο διαγωνισμός στοχεύει να αυξήσει την επίγνωση των νέων ανθρώπων για το πώς τα γλωσσικά προσόντα  βοηθούν τους Ευρωπαίους να επικοινωνούν καλύτερα και να εργάζονται προς μία κοινή κατανόηση, και υπογραμμίζει ότι οι σπουδές μετάφρασης είναι η απάντηση στην ολοένα αυξανόμενη ανάγκη για μεταφραστές στην  Ευρώπη.
Παραπομπές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Διαγωνισμοί Κατηγορία:Γλωσσική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Megachile
Το γένος Megachile είναι μια κοσμοπολίτικη ομάδα μοναχικών μελισσών, που συνήθως ονομάζονται μέλισσες φυλλοκόπτριες (Αγγλικά: leafcutter bees ή leafcutting bees). Ενώ άλλα γένη εντός της οικογένειας Megachilidae, μπορεί να μασούν τα φύλλα ή τα πέταλα σε θραύσματα, για να χτίσουν τις φωλιές τους, ορισμένα είδη εντός των Megachile, κόβουν νοικοκυρεμένα κομμάτια φύλλων ή πετάλων, εξ ου και η κοινή τους ονομασία. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα γένη των μελισσών, με σχεδόν 1500 είδη σε πάνω από 50 υπογένη.
Η Βόρεια Αμερική έχει πολλά ιθαγενή είδη Megachile. Η εισαγόμενη φυλλοκόπτρια μέλισσα αλφάλφα (Megachile rotundata), διαχειρίζεται για την επικονίαση των καλλιεργειών.
Ετυμολογία
H ετυμολογία του γένους Megachile, μεταφράζεται προχείρως από το αρχαίο ελληνικό (μέγας (μεγάλος) + χείλος)· τα "μεγάλα χείλη" τους και οι ισχυροί σιαγόνες είναι κατάλληλοι για τη συλλογή των υλικών κατασκευής της φωλιάς.
Οικολογία
thumb|left|250px|Πλαγία όψη δείγματος της μέλισσας Megachile montenegrensi. Πολλές από τις Megachile είναι λάτρεις των μπιζελιών και αυτή δεν αποτελεί εξαίρεση. Ένα μέλος του υπογένους Chalicodoma, νήσος [[Λέσβος.]] thumb|left|250px|Θηλυκή μέλισσα Megachile (Chalicodoma) montenegrensis Dours 1873, σε αναζήτηση τροφής επάνω σε άνθος Malva sylvestris, [[Ισραήλ.]] Μερικές φορές, οι φωλιές κατασκευάζονται μέσα σε κούφια κλαδιά ή άλλες παρομοίως στενεμένες φυσικές κοιλότητες, αλλά συχνά βρίσκονται σε λαγούμια εντός του εδάφους. Οι φωλιές συνήθως αποτελούνται από μονές επιμήκεις στήλες κυψελών, οι οποίες κυψέλες, κατασκευάζονται διαδοχικά από το βαθύτερο τμήμα της σήραγγας προς τα έξω. Το θηλυκό τοποθετεί ένα ωάριο σε κάθε κελί μαζί με τροφή, γενικά γύρη, μερικές φορές αναμεμειγμένη με νέκταρ. Κατασκευάζει ένα καπάκι και απομονώνει τους τοίχους του κελιού. Η προνύμφη εκκολάπτεται από το αυγό και καταναλώνει την τροφή. Αφού μαδήσει μερικές φορές, γνέθει ένα κουκούλι και μεταμορφώνεται σε νύμφη (pupates), συχνά μετά από αρκετούς μήνες λήθαργου ως χρυσαλλίδα (prepupa). Εμφανίζεται από τη φωλιά ως ενήλικας. Τα αρσενικά, τα οποία συνήθως είναι μικρότερα και εμφανίζονται πριν από τα θηλυκά, πεθαίνουν λίγο μετά το ζευγάρωμα, αλλά τα θηλυκά επιβιώνουν για άλλες λίγες εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων χτίζουν νέες φωλιές. Πολυάριθμες οικογένειες σφηκών και μελισσών παρασιτοποιούν τις φωλιές των Megachile, συμπεριλαμβανομένων των Gasteruptiidae, Leucospidae, Sapygidae και διαφόρων κλεπτοπαρασιτικών μεγαχειλιδίων (megachilids), όπως το στενά συγγενές γένος Coelioxys. Τα Megachile rotundata και Megachile campanulae, είναι από τα πρώτα έντομα που τεκμηριώνονται στην επιστημονική βιβλιογραφία, για τη χρήση συνθετικών υλικών στη δημιουργία φωλιών.
Πολλά είδη Megachile χρησιμοποιούν κομμένα φύλλα, για να ευθυγραμμίσουν τα κελιά των φωλιών τους. Θεωρείται ότι οι δίσκοι των φύλλων, βοηθούν στην αποφυγή της αποξήρανσης, των προμηθειών τροφής της προνύμφης. Διάφορα είδη στο γένος, ειδικά εκείνα του υπογένους Chalicodoma και των συναφών ομάδων, δεν χρησιμοποιούν κομμένα φύλλα για να ευθυγραμμίσουν τα κελιά, αλλά αντ' αυτού, χρησιμοποιούν αρκετά ξηρή φυτική ρητίνη, την οποία μεταφέρουν στις γνάθες τους. Το υπογένος Chalicodoma περιλαμβάνει τη Megachile pluto, τη μεγαλύτερη μέλισσα στον κόσμο, καθώς και μια από τις μεγαλύτερες megachilids στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Megachile sculpturalis, το Ασιατικό είδος που εισήχθη πρόσφατα.
Μερικά είδη Megachile δεν έχουν λοβό (arolia) μεταξύ των δαγκάνων τους, έτσι δεν μπορούν να σκαρφαλώσουν λείους τοίχους ή υάλινες επιφάνειες.
Είδη στην Κένυα, Ουγκάντα και Τανζανία
thumb|right|250px|H μέλισσα του γένους Megachile στην [[Ανατολική Αφρική.]] Στην Κένυα, Ουγκάντα και Τανζανία, περιγράφονται περισσότερα από 100 είδη Megachile (Eardley και Urban 2010). Απαιτούνται διεξοδικές έρευνες από αντιπροσωπευτικά οικοσυστήματα, για να διαπιστωθεί τι έχει η Ανατολική Αφρική, όσον αφορά την ποικιλία των ειδών Megachile.
Στην Ανατολική Αφρική, οι μέλισσες Megachile, δεν είναι γνωστές στους ντόπιους (συμπεριλαμβανομένων των αγροτών). Αυτά τα έντομα συνήθως δεν αναγνωρίζονται ως μέλισσες από τους ντόπιους της Ανατολικής Αφρικής, όπου η ονομασία μέλισσα, γενικά θεωρείται ότι εφαρμόζεται μόνο στις μέλισσες που παράγουν μέλι. Πολλές μέλισσες Megachile, έχουν μια γκριζωπή εμφάνιση λόγω της παρουσίας χλωμών τριχών πάνω σε μια μαύρη επιδερμίδα. Απαλές ζώνες τριχών στη γαστέρα είναι συνηθισμένες. Στην Ανατολική Αφρική, οι μέλισσες Megachile ποικίλουν σε μήκος, από 9 έως 22 mm.
Οικότοποι
Οι μέλισσες Megachile, μπορούν να βρεθούν σε διάφορα ενδιαιτήματα (χρήσεις γης) στην Ανατολική Αφρική, όπως βοσκοτόπια, φυσικά δάση, ελώδεις εκτάσεις, προστατευόμενες περιοχές, γεωργικές εκτάσεις, δασικές εκτάσεις, παραποτάμιες ακτές και σε παράκτιες περιοχές.
Οι μέλισσες Megachile που εμφανίζονται στην Ανατολική Αφρική, επισκέπτονται διάφορα είδη άγριων φυτών (δέντρα, θάμνους, βότανα, ζιζάνια, αναρριχητικά φυτά, χόρτα) σε διαφορετικούς οικότοπους, ειδικά φυτά, με μικρά πρασινωπά έως λευκά άνθη. Ορισμένα φυτά που επισκέπτονται, παρέχουν υλικά μόνο για τις κτιριακές κατασκευές, στις φωλιές της φυλλοκόπτριας μέλισσας.
Πιθανές αιτίες της σύγχυσης
Τα γένη των μελισσών Ceratina (μέλισσες μικρών ξυλουργών), Xylocopa (μέλισσες ξυλουργών) και Halictus (μέλισσες ιδρώτα), μπορούν επίσης να θεωρηθούν λανθασμένα ως μέλισσες Megachile, αλλά, διαφέρουν επειδή μεταφέρουν τη γύρη, σε τριχωτές βούρτσες στα πίσω πόδια τους. Οι μύγες μπορούν να ξεχωρίσουν από τις μέλισσες Megachile, καθώς έχουν μόνο δύο φτερά, ενώ οι μέλισσες έχουν τέσσερα φτερά. Ορισμένα σκαθάρια μπορεί επίσης να συγχέονται με τις μέλισσες Megachile. Τα σκαθάρια έχουν σκληρυμένα εμπρόσθια φτερά (elytra) ενώ οι μέλισσες έχουν τέσσερα μεμβρανώδη φτερά.
Απειλές
Στην περιοχή της Ανατολικής Αφρικής, οι μέλισσες Megachile και άλλα είδη μελισσών, απειλούνται από παράγοντες όπως την υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων, τη γεωργική εντατικοποίηση (π.χ. αντικατάσταση των θαμνωδών φραχτών με περιφράξεις από συρματόπλεγμα και την αυξημένη χρήση των ζιζανιοκτόνων, μπορούν να επηρεάσουν τον αριθμό των άγριων λουλουδιών), την κατάχρηση των εντομοκτόνων και τη συλλογή της ξηράς ξυλείας. Οι πληθυσμοί των μελισσών Megachile στην Ανατολική Αφρική, είναι πιθανό να επηρεαστούν από παράσιτα και ασθένειες, αλλά δεν υπάρχουν πληροφορίες για το θέμα αυτό. Οι πρακτικές καλλιέργειας που συνεπάγονται με τη συχνή εκσκαφή των εδαφών, είναι πιθανό να απειλούν τους πληθυσμούς αυτών των μελισσών, καθώς συχνά φωλιάζουν σε υπόγεια λαγούμια. Η έλλειψη γνώσης σχετικά με αυτές τις μέλισσες και η οικονομική τους σημασία από τους ανθρώπους (de facto θεματοφύλακες της φύσης) είναι σημαντική καθώς οι πρακτικές διατήρησης και διαχείρισης που εφαρμόζονται σε επίπεδο γεωργικών εκμεταλλεύσεων, θα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την αξία που τους αποδίδουν οι άνθρωποι.
Πολυμορφία
Το γένος Megachile περιέχει 50 υπογένη, με σχεδόν 1500 αναγνωρισμένα είδη.
Αξιοσημείωτα υπογένη: • 3 Αξιοσημείωτα είδη: • 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μελισσίδες
Ανώτατος Διοικητής του Κορεατικού Λαϊκού Στρατού
Ο Ανώτατος Διοικητής του Κορεατικού Λαϊκού Στρατού (χάνγκουλ: 조선인민군의 최고사령관) κατέχει την υψηλότερη θέση στην ιεραρχία του Κορεατικού Λαϊκού Στρατού, ο οποίος αποτελεί τις ένοπλες δυνάμεις της Βόρειας Κορέας, και είναι υπεύθυνος για έναν από του μεγαλύτερους μόνιμους στρατούς στον κόσμο, με περίπου 5.9 εκατομμύρια ενεργό προσωπικό υπηρεσίας και εφεδρείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατός της Βόρειας Κορέας
Λύπη
μικρογραφία|Λύπη Η λύπη είναι ψυχικό συναίσθημα με έκδηλα τα χαρακτηριστικά της στενοχώριας, του πόνου ή της οδύνης. Προέρχεται από την αναντιστοιχία που παρατηρείται μεταξύ πραγματικότητας και επιδιώξεων του ατόμου. Το άτομο λυπάται, επειδή αισθάνεται ότι η φορά των πραγμάτων δε δικαιώνει τις υλικές, πνευματικές ή ψυχικές προσδοκίες του. Δεν είναι ενιαία ως συναίσθημα και έχει κάποιες διαβαθμίσεις. Μπορεί να πάρει το χαρακτήρα παροδικής δυσαρέσκειας, μονιμότερης θλίψης ή και επίμονης μελαγχολίας.
Μερικοί την θεωρούν ως φαινόμενο στείρο και αρνητικό ή ως άγονη απαισιοδοξία. Απομακρύνει το άτομο από το κοινωνικό του περιβάλλον, ενώ ακόμη προκαλεί τη χαλαρότητα στη δράση, την αβουλία, την παθητικότητα. Άλλοι πιστεύουν ότι είναι θετικό συναίσθημα γιατί οδηγεί στην ωρίμανση του ατόμου μέσω της συνειδητοποίησης κάποιων πραγμάτων. Για παράδειγμα ο Αισχύλος έγραψε ότι "Είναι ωφέλιμο να γίνεσαι σοφός κάτω από την επίδραση της λύπης". Και ο Νοβάλις έγραψε συμπλήρωσε για την οδύνη "Ο άνθρωπος πρέπει να είναι υπερήφανος για την οδύνη. Κάθε οδύνη είναι μια υπενθύμιση της ανώτερης ουσίας μας". Η λέξη λύπη όταν ενώνεται με τη χαρά δημιουργεί τη χαρμολύπη. Η λύπη λοιπόν εναλλάσσεται με τη χαρά και προκαλεί πλήθος ψυχικών διακυμάνσεων. Η λύπη στα παιδιά και ειδικά στο χώρο του σχολείου προκαλεί απομόνωση στους μαθητές που τη βιώνουν και απαιτεί την άμεση παρέμβαση της σχολικής κοινότητας ώστε να βοηθηθεί ο μαθητής που βιώνει το συναίσθημα αυτό. Η καταγραφή των συναισθηματικών διακυμάνσεων θα βοηθήσει στην συναισθηματική ενδυνάμωση του παιδιού σε συνεργασία με το γονεϊκό περιβάλλον.
Τζορτζ Τένετ
Ο Τζορτζ Τζον Τένετ (George John Tenet), (γεννημένος στις 5 Ιανουαρίου 1953) είναι Αμερικανός ελληνικής καταγωγής, αξιωματούχος πληροφοριών και ακαδημαϊκός που υπηρέτησε ως Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και ως διακεκριμένος καθηγητής στην πρακτική της διπλωματίας στο Πανεπιστήμιο του Τζορτζτάουν.
Ο Τένετ κατείχε τη θέση του Διευθυντή από τον Ιούλιο του 1997 έως τον Ιούλιο του 2004, καθιστώντας τον τον δεύτερο μακροβιότερο διευθυντή στην ιστορία του πρακτορείου—πίσω από τον Άλεν Ντάλες —καθώς και έναν από τους λίγους Διευθυντές που υπηρέτησαν κάτω από δύο προέδρους των ΗΠΑ αντίπαλων πολιτικών κομμάτων. Έπαιξε βασικό ρόλο στην επίβλεψη πληροφοριών σχετικά με τα όπλα μαζικής καταστροφής πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ. Μια έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή του 2005 διαπίστωσε ότι ο Τένετ φέρει την «τελική ευθύνη» για την αποτυχία της κοινότητας πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών να αναπτύξει ένα σχέδιο ελέγχου της Αλ Κάιντα πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Ο Τένετ έχει επικριθεί για την προσωπική εξουσιοδότηση της CIA για τη χρήση βάναυσων και αναποτελεσματικών τεχνικών βασανιστηρίων κατά τη διάρκεια της θητείας του, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου,     κάτι που ο ίδιος έχει επανειλημμένα αρνηθεί.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Τζορτζ Τζον Τένετ γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1953 στο Φλάσινγκ της Νέας Υόρκης, γιος των Ελλήνων μεταναστών της Ευαγγελίας και του Τζον Τένετ. Ο πατέρας του ήταν από την εθνική ελληνική κοινότητα της Χιμάρας, στην Αλβανία, και εργαζόταν σε ένα ανθρακωρυχείο στη Γαλλία πριν φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του νησιού Έλις, λίγο πριν τη Μεγάλη Ύφεση. Η μητέρα του ήταν από την Ήπειρο της Ελλάδας και είχε δραπετεύσει από τους κομμουνιστές μέσα σε ένα υποβρύχιο του Βασιλικού Ναυτικού.
Πρώιμη καριέρα
Η πρώτη του δουλειά μετά την αποφοίτησή του, ήταν του διευθυντή ερευνών του Αμερικανικού Ελληνικού Ινστιτούτου από το 1978 έως το 1979 και εργάστηκε για την Ένωση Βιομηχανιών Ηλιακής Ενέργειας ως Διευθυντής Διεθνών Προγραμμάτων από τότε μέχρι το 1982. Στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται για τη Γερουσία, αρχικά ως νομοθετικός βοηθός και αργότερα ως νομοθετικός διευθυντής του τότε γερουσιαστή Τζιν Χέινζ από την Πενσυλβάνια από το 1982 έως το 1985. Υπήρξε μέλος του προσωπικού της Επιλεγμένης Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας (SSCI) από το 1985 έως το 1988, στη συνέχεια Διευθυντής Προσωπικού της SSCI από το 1988 έως το 1993. Αργότερα, εντάχθηκε στη μεταβατική ομάδα εθνικής ασφάλειας του εκλεγμένου Προέδρου Μπιλ Κλίντον τον Νοέμβριο του 1992. Ο Κλίντον διόρισε τον Τένετ Ανώτερο Διευθυντή Προγραμμάτων Πληροφοριών στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου υπηρέτησε από το 1993 έως το 1995.
Ο Τένετ είχε εμπλακεί σε υπόθεση παράνομων υποκλοπών που είχε ασκήσει ο Ρίτσαρντ Χορν. Η CIA επικαλέστηκε το προνόμιο των κρατικών μυστικών για να εξαναγκάσει το κλείσιμο της υπόθεσης. Αργότερα άνοιξε ξανά και διευθετήθηκε εξωδικαστικά, αλλά το δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι πολλά άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Τένετ, διέπραξαν απάτη στο δικαστήριο.
Καριέρα στη CIA
Ο Τένετ διορίστηκε Αναπληρωτής Διευθυντής Κεντρικών Πληροφοριών τον Ιούλιο του 1995. Μετά την απότομη παραίτηση του Τζον Ντατς τον Δεκέμβριο του 1996, ο Τένετ υπηρέτησε ως αναπληρωτής διευθυντής. Ακολούθησε η απρόθυμη απόσυρση του Άντονι Λέικ, αφού έγινε φανερό στον Λέικ ότι η υποψηφιότητά του είχε μπλοκαριστεί επιτυχώς από τους Ρεπουμπλικάνους στο Κογκρέσο. Ο Τένετ στη συνέχεια διορίστηκε επίσημα Διευθυντής στις 11 Ιουλίου 1997, μετά από ομόφωνη ψηφοφορία επιβεβαίωσης στη Γερουσία. Ενώ ο Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών έχει αντικατασταθεί από μια νέα διοίκηση από τότε που ο Τζίμι Κάρτερ αντικατέστησε τον Τζορτζ Χ. Μπους, ο Τένετ υπηρέτησε μέχρι το τέλος της κυβέρνησης Κλίντον και μέχρι τη θητεία του Τζορτζ Μπους. Το 1999 ο διευθυντής αρνήθηκε να αποκαλύψει τον συνολικό προϋπολογισμό για τις επιχειρήσεις πληροφοριών (συμπεριλαμβανομένης της CIA), κάτι που αποκλίνει από την απελευθέρωσή του τα δύο προηγούμενα χρόνια. Αυτό οδήγησε σε κριτική από τους υποστηρικτές της κυβερνητικής διαφάνειας.
Ο Τένετ ξεκίνησε μια αποστολή για την αναγέννηση της CIA, η οποία είχε περάσει δύσκολες στιγμές από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ο αριθμός των πρακτόρων που προσλαμβάνονταν κάθε χρόνο είχε πέσει σε ιστορικό χαμηλό, σημειώνοντας μείωση 25% από την κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου. Ο Τένετ έκανε έκκληση στην αρχική αποστολή του πρακτορείου, που ήταν να «αποτρέψει ένα άλλο Περλ Χάρμπορ». Η ουσία ήταν να δούμε από πού μπορεί να προέλθει ο κίνδυνος στον κόσμο μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Τένετ επικεντρώθηκε σε πιθανά προβλήματα όπως τον «μετασχηματισμό της Ρωσίας και της Κίνας», καθώς και «αδίστακτων κρατών» όπως η Βόρεια Κορέα, το Ιράν και το Ιράκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραλήπτες του Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας Κατηγορία:Διευθυντές της CIA Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Λετρισμός
Ο Λετρισμός είναι ένα Γαλλικό Αβάν-γκαρντ κίνημα, που σχηματίστηκε στο Παρίσι, γύρω στο 1940, από τον Ρουμάνο μετανάστη, Ισίδωρο Ισού. Οι Λετριστές παρήγαγαν αξιόλογες θεωρίες που επηρέασαν διάφορους κοινωνικούς, καλλιτεχνικούς και πολιτισμικούς τομείς, από την ποίηση και τον κινηματογράφο έως την ζωγραφική και την πολιτική θεωρία. Το κίνημα έχει τις ρίζες του στην θεωρία του Σουρεαλισμού και του Ντανταϊσμού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Γκάρι Μπελ
Ο Γκάρι Μπελ (Gary Bell Jr., γενν. στις 12 Οκτωβρίου 1992) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σούτιγνκ γκαρντ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Μπελ αγωνίστηκε με τους Γκονζάγκα Μπούλντογκς από το 2001 έως το 2015.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Μπελ ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του τη σεζόν 2015-16, με την πολωνική Σιάρκα Ταρνόμπζεγκ.
Στη συνέχεια, μετακινήθηκε στην Ρόσα Ράντομ, επίσης στο Πρωτάθλημα Πολωνίας, πριν ενταχθεί στη γαλλική Σολέ Μπασκέτ.
Τη σεζόν 2017-18, εντάχθηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Στις 28 Ιουνίου 2018, ανανέωσε το συμβόλαιο του με την ομάδα για ακόμη μία σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΚ ΚΣ Σιάρκα Ταρνόμπζεγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρόσα Ράντομ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σιράτι
Είναι η βορειότερη πόλη στα σύνορα με την Κένυα. Οι περισσότεροι κάτοικοι στο Σιράτι (Shirati) ανήκουν στις φυλές Λούος (Luos), Σούμπας (Subas) και άλλες κοινότητες Μπαντού από την Τανζανία. Ομοίως, το Σιράτι (Shirati) έχει ένα σημαντικό αριθμό Δυτικών που εργάζονται στην αποστολή Καμπουάνα (Kabwana) – μεταφραζόμενο από τα Λούο (Luo), ως «το σπίτι των λευκών».
Ιστορία
Όταν το Σιράτι (Shirati) αποτελούσε τμήμα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, οι Γερμανοί έχτισαν εκεί ένα φρούριο, ένα ανθεκτικό δρόμο από χαλίκι, προς την ακτή της Λίμνης Βικτώρια, όπου έκτισαν μια πέτρινη προβλήτα, καθώς και την κατασκευή μιας σειράς από άλλα δημόσια κτίρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μάρα
Οδαλίσκη
thumb|150px Οδαλίσκη ονομαζόταν κατά την οθωμανική εποχή μια παρθένα σκλάβα σε ένα σαράι (παλάτι). Υπηρετούσε ως βοηθός ή μαθητευόμενη κάποιας παλλακίδας ή συζύγου του άρχοντα και υπήρχε η περίπτωση κατά τη διάρκεια της ζωής της να ανέβει ιεραρχικά ώστε να γίνει μια από εκείνες. Οι περισσότερες οδαλίσκες θεωρούνταν μέρος του χαρεμιού, δηλαδή του οίκου, του Σουλτάνου.
Η λέξη προέρχεται από την τούρκικη «odalık», η οποία σημαίνει «καμαριέρα» και είναι συγγενική του «οντά», που σημαίνει «δωμάτιο» ή «κρεβατοκάμαρα».
Η οδαλίσκη δεν ανήκε εξ αρχής στις παλλακίδες του σουλτάνου. Ανήκε στην κατώτερη τάξη της ιεραρχίας ενός χαρεμιού, υπηρετώντας όχι το σουλτάνο, αλλά τις γυναίκες και τις παλλακίδες του ως καμαριέρα. Οι οδαλίσκες ήταν στην πλειονότητα τους σκλάβες, που είχαν παραχωρηθεί στο σουλτάνο ως δώρο, αν και ορισμένες οικογένειες από τη Γεωργία και τον Καύκασο ενθάρρυναν τα κορίτσια τους να γίνουν μέλη του χαρεμιού ως οδαλίσκες, ελπίζοντας πως θα μπορούσαν στο μέλλον να γίνουν ερωμένες, ευνοούμενες ή ακόμη και σουλτάνες.
Στη γενική περίπτωση, μια οδαλίσκη δεν παρουσιαζόταν ποτέ ενώπιον του σουλτάνου και βρισκόταν υπό την άμεση επίβλεψη της Βαλιντέ. Αν μια οδαλίσκη ήταν ασυνήθιστα όμορφη ή ήταν προικισμένη στο χορό και το τραγούδι, εκπαιδευόταν ως υποψήφια παλλακίδα. Εαν επιλεγόταν, μια τέτοια κοπέλα προσέφερε σεξουαλικές υπηρεσίες στο σουλτάνο, και μοναχά μετά από μια τέτοια συνεύρεση ανέβαινε ιεραρχικά στη θέση της παλλακίδας. Αν η επαφή της παλλακίδας με το σουλτάνο είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση ενός γιου, γινόταν μια από τις συζύγους του. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μια παλλακίδα συναντούσε το σουλτάνο μοναχά μια φορά, εκτός κι αν ήταν πραγματικά ξεχωριστή, κερδίζοντας την προσοχή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί Κατηγορία:Πολιτισμός της Τουρκίας
Λι Κετσιάνγκ
Ο Λι Κετσιάνγκ (李克强, 17 Ιουλίου 1955) είναι κινέζος πολιτικός και πρώην πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας από το 2013 μέχρι το 2023. Ο Κετσιάνγκ, ήταν εκτός από επικεφαλής της κυβέρνησης της Κίνας και ηγετική φυσιογνωμία όσον αφορά την οικονομική πολιτική της χώρας. Ακόμη ήταν και ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και ο δεύτερος στην Κεντρική Επιτροπή του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, που είναι το όργανο ντε φάκτο πού κυβερνά τη χώρα. Ο Κετσιάνγκ ανήκει στην πέμπτη γενιά ηγετικών στελεχών του ΚΚΚ.
Από το 2008 έως το 2013 ο Κετσιάνγκ υπηρέτησε στη θέση του Αναπληρωτή Πρωθυπουργού, στην κυβέρνηση του τότε Πρωθυπουργού Ουέν Ζιαμπάο. Οι επίσημες αρμοδιότητές του περιελάμβαναν την οικονομική ανάπτυξη, τον έλεγχο των τιμών, την κλιματική αλλαγή και τον μακροοικονομικό σχεδιασμό.
Η ανέλιξη του Κετσιάνγκ στο κόμμα άρχισε από την Κομμουνιστική Νεολαία. Από το 1998 έως το 2004 ο Κετσιάνγκ υπηρέτησε στη θέση του Κυβερνήτη της περιφέρειας Χενάν καθώς και σε αυτή του περιφερειακού Γραμματέα του Κόμματος. Κατόπιν μετακινήθηκε έως το 2007 στη θέση του περιφερειακού Γραμματέα της περιφέρειας Λιαονίνγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Κινέζοι κομμουνιστές Κατηγορία:Κινέζοι οικονομολόγοι
Στοιχειώδες σωματίδιο
Τα στοιχειώδη σωματίδια, για τη πληρέστερη μελέτη τους, κατατάχθηκαν σε δυο κύριες κατηγορίες:
Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, τα αδρόνια, (συνδυασμοί κουάρκ), όπως π.χ. το πρωτόνιο, το νετρόνιο και το πιόνιο, δεν θεωρούνται στοιχειώδη σωμάτια αφού σήμερα ξέρουμε ότι έχουν δομή και συγκεκριμένα σύμφωνα με το καθιερωμένο μοντέλο, αποτελούνται από κουάρκ τα οποία θεωρούνται τα "πραγματικά" στοιχειώδη σωμάτια, τα έσχατα δηλαδή δομικά στοιχεία της ύλης. Καθώς όμως τα κουάρκ δεν έχουν ελεύθερη κατάσταση, αρκετοί όταν αναφέρονται σε στοιχειώδη σωμάτια εννοούν και τα αδρόνια. Όχι με την έννοια ότι δεν έχουν δομή, αλλά με την έννοια ότι δεν μπορούν να χωριστούν στα συστατικά τους. Αρκετοί διατηρούν έτσι την ιστορική ονομασία "στοιχειώδη" για τα αδρόνια, σε αναλογία με τα άτομα: παρόλο που σήμερα γνωρίζουμε ότι τα άτομα μπορούν να διασπαστούν, αν και για τις χημικές αντιδράσεις ο χαρακτηρισμός "άτομα" είναι επιτυχημένος.
Ο κλάδος της φυσικής που ασχολείται με τη θεωρητική αντιμετώπιση των προβλημάτων που αφορούν τα στοιχειώδη σωματίδια, είναι η Σωματιδιακή Φυσική. Η πειραματική διαδικασία απαιτεί πολύπλοκα και δαπανηρά συστήματα, που βασίζεται κυρίως στους επιταχυντές σωματιδίων, όπου με την επιτάχυνση διάφορων τύπων σωματιδίων και τη σύγκρουση μεταξύ τους, μπορούμε να τα "διασπάσουμε" στα πιο στοιχειώδη τους μέρη, μελετώντας έτσι τη δομή της ύλης αλλά και ανακαλύπτοντας νέα σωματίδια. Για να επιτυχθεί όμως αυτό, στα επιταχυνόμενα σωματίδια παρέχονται τεράστια ποσά ενέργειας.
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική
Γιάννης Διαμαντίδης
Ο Γιάννης Διαμαντίδης είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής και πρώην Υπουργός Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας.
Βιογραφικό
Ο Γιάννης Διαμαντίδης γεννήθηκε στη Νίκαια το 1948. Πατέρας του ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο οποίος υπήρξε επί ολόκληρες δεκαετίες βουλευτής της Β΄ Περιφέρειας Πειραιά, καθώς και επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Σμυρναίων Νικαίας. Η μητέρα του, Πολυξένη Λεοντιάδου, ήταν κόρη του γνωστού φαρμακοποιού της Νίκαιας, Χαράλαμπου Λεοντιάδη.
Είναι παντρεμένος με την Αλέκα Σεβαστού και έχει τρία παιδιά, τον Βασίλη, τον Δημήτρη και τον Κωνσταντίνο. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Νικαίας και μετά φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών.
Βρέθηκε μέσα στις τάξεις της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) πριν από τη δικτατορία και πήρε μέρος στους αγώνες της σπουδάζουσας νεολαίας για την κατοχύρωση του 15% στην Παιδεία. Στην περίοδο της δικτατορίας ήταν παρών στα γεγονότα της Νομικής τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1973 καθώς και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.
Ο Γιάννης Διαμαντίδης εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Β΄ Πειραιά από το 1989. Παρέμεινε βουλευτής μέχρι το 2012.
Υπήρξε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Βραζιλίας, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας με τις χώρες της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής, της Καραϊβικής και της Κούβας, μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος στην περίοδο 1994-96, και γραμματέας της Ειδικής Επιτροπής επί του Απολογισμού και του Γενικού Ισολογισμού του Κράτους.
Ως πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής, συμμετείχε σε συνεδριάσεις της Επιτροπής Οικονομικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με αναλύσεις επί της πορείας της Ελληνικής Οικονομίας ενώ ήταν ο γενικός εισηγητής του ΠΑΣΟΚ για τον προϋπολογισμό του 1998.
Ο Γιάννης Διαμαντίδης συμμετέχει και στη Διακομματική Επιτροπή για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που απασχολούν τα Άτομα με Αναπηρίες. Έχει συμμετάσχει σε διακομματικές αντιπροσωπείες στα Πατριαρχεία και σε Διεθνή Συνέδρια για το περιβάλλον. Είναι, επίσης, μέλος της Κοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας της Βορειοατλαντικής Συνέλευσης και συμμετέχει παράλληλα στην Αντιπροσωπεία της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Εισηγήθηκε μαζί με άλλους Μικρασιάτες Βουλευτές για την καθιέρωση της 14ης Σεπτεμβρίου ως Ημέρας Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος, η οποία έγινε ομόφωνα δεκτή από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Διετέλεσε Υπουργός Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας
Σέρβια Τείχη
Τα Σέρβια Τείχη είναι ένα οχυρωματικό τείχος της Αρχαίας Ρώμης. Η παράδοση θέλει να έχουν κατασκευαστεί τον 6ο αιώνα π.Χ. από τον βασιλιά Σέρβιο Τύλλιο, από τον οποίο πήραν και το όνομά τους.
Τα αρχαϊκά τείχη
μικρογραφία | αριστερά | χάρτης της Αρχαίας Ρώμης με τους 7 λόφους Η οχύρωση της Ρώμης, σύμφωνα με διάφορες αρχαίες πηγές, ξεκίνησε από τότε που η πόλη ιδρύθηκε από τον Ρωμύλο και αφορούσε την άμυνα του Παλατίνου λόφου, όπου βρισκόταν ο πρώτος οικισμός. Κατά πάσαν πιθανότητα, ξεχωριστά οχυρωματικά έργα (όπως αναχώματα ή τάφροι) προστάτευαν τους γύρω κατοικημένους λόφους. Η συνεχής επέκταση της πόλης οδήγησε στην κατασκευή κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. ενός ενιαίου τείχους για την προστασία του αστικού συνόλου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τίτο Λίβιο, αυτά τα πρώτα τείχη κατασκευάστηκαν από τον βασιλιά Ταρκίνιο τον Πρεσβύτερο, ενώ ο διάδοχός του, Σέρβιος Τούλιος, τα επέκτεινε και τους πρόσθεσε μία τάφρο· από αυτόν πήραν το όνομα τους. Επρόκειτο για ένα τοίχωμα μήκους 7 χλμ. κατασκευασμένο με λίθους από τόφφο του Παλατίνου λόφου (που είναι γνωστός με την ονομασία καπελάτσιο/cappellaccio). Στο τοίχωμα αυτό υπήρχαν, κατά πάσαν πιθανότητα, πύλες, που αντιστοιχούσαν στους Επτά λόφους, τους οποίους περιέκλειαν, όπως η πύλη Μουγκόνια για τον Παλατίνο λόφο, η πύλη Σατούρνια για τον Καπιτωλίνο, η Κολλίνα για τον Κυρηνάλιο, η Κουερκουετουλάνα για τον Καίλιο λόφο κ.ά.
Οι γνώσεις μας γι' αυτά τα αρχαϊκά τείχη βασίζονται σε τρεις παραμέτρους: τις αναφορές που συναντάμε σε μεταγενέστερα ρωμαϊκά κείμενα, τα αρχαιολογικά ευρήματα, δηλ. περιορισμένα τμήματα τείχους από μικρούς λίθους τόφφου που έχουν διασωθεί στους λόφους Παλατίνο και Αβεντίνο και στην σύγκριση με άλλες παρόμοιες οχυρώσεις του 6ου αιώνα που διέθεταν άλλες πόλεις του Λατίου και της Ετρουρίας και τις οποίες θα πρέπει να είχε και η Ρώμη.
Τα τείχη του 4ου αιώνα
Τα αρχαϊκά αυτά τείχη προστάτεψαν την πόλη για πάνω από 150 χρόνια, μέχρι την καταστροφική επιδρομή των Γαλατών το 390 π.Χ. μετά την οποία ξαναχτίστηκαν από την αρχή. Σύμφωνα πάντα με τον Τίτο Λίβιο, η ανέγερση έγινε το 378 π.Χ. από τους τιμητές censor Σπούριο Σερβίλιο Πρίσκο και Κόιντο Κλέλιο Σίκουλο. Τα τείχη που τώρα ονομάζουμε Σέρβια είναι αυτή η ανακατασκευή του 4ου αιώνα. Τα νέα τείχη ανεγέρθησαν στα ίχνη των παλαιών, χρησιμοποιώντας κατά πάσαν πιθανότητα και κάποια κομμάτια τους, που είχαν διασωθεί και διατηρώντας την παλαιά ονομασία τους. Ως υλικό προτιμήθηκε ο τόφος από τα λατομεία της Γκρότα Οσκούρα (κοντά στην ετρουσκική πόλη Βήιοι) γιατί ήταν πολύ πιο ανθεκτικός.
Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, φαίνεται ότι για ολόκληρο το μήκος των τειχών χρησιμοποιήθηκε περίπου η ίδια τεχνική: ορθογώνιοι λαξευμένοι λίθοι ύψους εξήντα εκατοστών, με στρώσεις λίθων παρά μήκος και διάτονες εναλλάξ. Το έργο έγινε από διάφορα συνεργεία, που προχωρούσαν ταυτόχρονα για τμήματα των 30-40 μέτρων: τα σημεία συνάντησης των συνεργείων δεν ταίριαζαν απόλυτα και συνήθως ήταν απαραίτητες κάποιες διορθώσεις προσαρμογής. Οι λίθοι έφεραν σφραγίδες, κατά πάσα πιθανότητα απαραίτητες για την παρακολούθηση της προόδου και της υλοποίησης του έργου: οι σφραγίδες αυτές ήταν απλά χαράγματα με γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου. Φαίνεται πλέον βέβαιο, ότι οι εργάτες, ή τουλάχιστον οι αρχιτέκτονες, προερχόταν σε μεγάλο βαθμό από την σύμμαχο πόλη των Συρακουσών, ισχυρό κέντρο της Μεγάλης Ελλάδας με ηγέτη τους την εποχή εκείνη τον Διονύσιο τον Πρεσβύτερο, ο οποίος είχε ήδη επιδείξει μεγάλη ικανότητα στην κατασκευή των τειχών της πόλης του: αυτή η οχυρωματική τεχνική είχε ήδη δοκιμαστεί στους πολέμους στα τέλη του 5ου αιώνα και στις αρχές του 4ου αιώνα στην Ελλάδα και τη Σικελία.
Το νέο μήκος τους ήταν 11 χιλιόμετρα και περιέκλειαν μια επιφάνεια 4,26 τετρ. χλμ.. Ο Καπιτωλίνος λόφος είχε τη δική του οχύρωση· σε αυτήν ενώθηκαν οι λόφοι Κυρηνάλιος, Βιμινάλιος, Εσκουιλίνος, Καίλιος, Παλατίνος και Αβεντίνος και ένα μέρος του Φόρο Μποάριο (αρχαία αγορά στις όχθες του Τίβερη). Εκμεταλλεύτηκαν τις όποιες φυσικές οχυρώσεις των λόφων, ενώ στο πεδινό τμήμα μήκους 1 χιλιομέτρου περίπου ανάμεσα στους λόφους Κυρηνάλιο και Εσκουιλίνο, τα τείχη ενισχύθηκαν από ένα ανάχωμα που ξεπερνούσε σε πλάτος τα 30 μέτρα. Σε μερικά σημεία τα τείχη προστατευόταν και από μια τάφρο βάθους 9 μέτρων και πλάτους 30 μέτρων κατά μέσο όρο. Είχαν ύψος 10 μέτρα και πάχος 4 μέτρα. Έτσι, τα τείχη αυτά ήταν στην εποχή τους τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα στην Ιταλική χερσόνησο. Αναστηλώσεις στα τείχη έγιναν σε διάφορες περιόδους: το 353, 217, 212 και το 87 π.Χ.
Η επέκταση του κράτους και οι μετέπειτα παράκτιες αποικίες, επέτρεψαν στην πόλη κάποια ηρεμία μετά τους Καρχηδονιακούς Πολέμους και τα τείχη έχασαν τον αρχικό αμυντικό σκοπό. Με την πάροδο του χρόνου η Ρώμη διευρύνθηκε πέρα ​​από τα τείχη της, τα οποία την εποχή των πρώτων αιώνων μετά Χριστό δεν ήταν παρά μία ιστορική μαρτυρία της περιόδου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Όταν πλέον τον 3ο αιώνα μ.Χ. η πόλη κινδύνεψε από τις επιδρομές βαρβαρικών φύλων, ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός αναγκάστηκε να χτίσει νέα τείχη για την προστασία της, τα επονομαζόμενα Αυρηλιανά Τείχη.
μικρογραφία | Τα Σέρβια Τείχη και οι Πύλες τους μικρογραφία | Η Πύλη Κολλίνα σε γκραβούρα του 1820
Οι Πύλες
μικρογραφία | Τμήμα των τειχών στην οδό Σαντ' Ανσέλμο, πλησίον της Πύλης Λαβερνάλις
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Δήμος Αργυραίων
Ο Δήμος Αργυραίων ήταν δήμος παλαιότερης διοικητικής διαίρεσης του Ελληνικού κράτους. Έδρα του δήμου ήταν το Καστρίτσι.
Ιστορία
Ιδρύθηκε με το 1935 με το Βασιλικό Διάταγμα 8/4/1835 σαν δήμος της Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαιοήλιδος.
Με το Βασιλικό διάταγμα 22-6 (4-7) του 1838 γίνεται δήμος της επαρχίας Παλαιάς Πάτρας της Διοίκησης Αχαΐας. Με το Βασιλικό διάταγμα 27-11 (9-12) του 1840 «περί συγχωνεύσεων δήμων» καταργείται και συγχωνεύεται στο δήμο Πατρέων.
Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία πόλη Αργυρά που σύμφωνα με τον Παυσανία βρισκόταν στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Δ Δ
Πάπας Πίος ΙΑ΄
Ο Πάπας Πίος ΙΑ΄, κατά κόσμον Αμβρόσιος Δαμιανός Αχιλλέας Ράττι (Ambrogio Damiano Achille Ratti, 31 Μαΐου 1857 - 10 Φεβρουαρίου 1939), ήταν Πάπας από τις 6 Φεβρουαρίου 1922 έως τις 10 Φεβρουαρίου του 1939. Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου του 1857 στο Ντέσιο, μια πόλη κοντά στη Λομβαρδία και πέθανε στο Αποστολικό Παλάτι στο Βατικανό, στις 10 Φεβρουαρίου 1939.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Ταχμάσπ Α΄ της Περσίας
Ο Ταχμάσπ Α΄,  Ταχμπάσπ  ή تهماسب Ταχμάσμπ, (22 Φεβρουαρίου 1514 – 14 Μαΐου 1576) ήταν ο δεύτερος σάχης τού Ιράν των Σαφαβιδών από το 1524 έως το 1576. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Ισμαήλ Α΄ και της κύριας συζύγου του, Τατζλού Χανούμ. Ανήλθε στον θρόνο μετά το τέλος τού πατέρα του στις 23 Μαΐου 1524. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας τού Ταχμάσπ Α΄ σημαδεύτηκαν από εμφύλιους πολέμους μεταξύ των ηγετών των Κιζιλμπάς μέχρι το 1532, οπότε διεκδίκησε την εξουσία του και ξεκίνησε μία απόλυτη μοναρχία. Σύντομα αντιμετώπισε έναν μακροχρόνιο πόλεμο με την Οθωμανική αυτοκρατορία, ο οποίος χωρίστηκε σε τρεις φάσεις. Ο Οθωμανός σουλτάνος Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής, προσπάθησε να βάλει αντίπαλους υποψηφίους τού Ταχμάσπ Α΄ στον θρόνο των Σαφαβιδών. Ο πόλεμος έληξε με την ειρήνη της Αμάσειας το 1555, με τους Οθωμανούς να αποκτούν κυριαρχία στο Ιράκ, σε μεγάλο μέρος τού Κουρδιστάν και στη δυτική Γεωργία. Ο Ταχμάσπ Α΄ είχε επίσης συγκρούσεις με τους Ουζμπέκους της Μπουχάρα για το Χορασάν, οι οποίοι έκαναν επανειλημμένα επιδρομές στη Χεράτ. Το 1528 σε ηλικία 14 ετών, νίκησε τους Ουζμπέκους στη μάχη τού Τζαμ χρησιμοποιώντας πυροβολικό, άγνωστο στην άλλη πλευρά.
Ο Ταχμάσπ Α΄ ήταν προστάτης των τεχνών και ήταν και ο ίδιος καταξιωμένος ζωγράφος. Έκτισε έναν βασιλικό οίκο τεχνών για ζωγράφους, καλλιγράφους και ποιητές. Αργότερα στη βασιλεία του περιφρόνησε τους ποιητές, αποφεύγοντας πολλούς και εξορίζοντας τους στην αυλή των Mουγκάλ της Ινδίας. Ο Ταχμάσπ Α΄ είναι γνωστός για τη θρησκευτική του ευσέβεια και τον ένθερμο ζήλο του για τον σιιτικό κλάδο του Ισλάμ. Χάρισε πολλά προνόμια στους κληρικούς και τους επέτρεψε να συμμετέχουν σε νομικά και διοικητικά θέματα. Το 1544 απαίτησε από τον φυγά αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Χουμαγιούν να μεταστραφεί στον σιιτισμό, με αντάλλαγμα τη στρατιωτική βοήθεια για να ανακτήσει τον θρόνο του στην Ινδία. Ωστόσο, ο Tαχμάσπ Α΄ διαπραγματευόταν ακόμα συμμαχίες με τις χριστιανικές δυνάμεις της Δημοκρατίας της Βενετίας και τη μοναρχία των Αψβούργων που ήταν επίσης αντίπαλοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η διαδοχή του αμφισβητήθηκε πριν από το τέλος του. Όταν ο Tαχμάσπ Α΄ απεβίωσε στις 14 Μαΐου 1576, ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος οδήγησε στο θάνατο τού μεγαλύτερου μέρους της βασιλικής οικογένειας. Η βασιλεία τού Ταχμάσπ Α΄, σχεδόν 52 ετών, ήταν η μεγαλύτερη από οποιοδήποτε μέλος της δυναστείας των Σαφαβιδών. Αν και οι σύγχρονες δυτικές αναφορές ήταν κρίσιμες, οι σύγχρονοι ιστορικοί τον περιγράφουν ως έναν θαρραλέο και ικανό διοικητή, που διατήρησε και επέκτεινε την αυτοκρατορία τού πατέρα του. Η βασιλεία του είδε μία αλλαγή στην ιδεολογική πολιτική των Σαφαβιδών: τερμάτισε τη λατρεία τού πατέρα του ως Μεσσία από τις Τουρκομανές φυλές Κιζιλμπάς και αντ' αυτού καθιέρωσε μία δημόσια εικόνα ενός ευσεβούς και ορθόδοξου σιίτη βασιλιά. Ξεκίνησε μία μακρά διαδικασία, που ακολούθησαν οι διάδοχοί του, για να τερματίσει την επιρροή των Κιζιλμπάς στην πολιτική των Σαφαβιδών, αντικαθιστώντας τους με την πρόσφατα εισαχθείσα «τρίτη δύναμη», που περιείχε εξισλαμισμένους Γεωργιανούς και Αρμένιους.
Αντιβασιλεία
εναλλ.=A seated Tahmasp under a modest tent, with other people|μικρογραφία| Περσική μικρογραφία που αποδίδεται στον Moέν Μοσαβέρ και παριστά την αυλή τού νεαρού Ταχμάσπ Α΄, στην οποία συμμετέχουν αυλικοί και [[Ουλεμάς|ουλεμάδες. Φύλλο άλμπουμ από ένα αντίγραφο τού Tarikh-i Jahangusha-yi Khaqan Sahibqiran (Μία Ιστορία τού Σαχ Ισμαήλ Α΄), Ισπαχάν, c. 1670.]]
Πόλεμος με τους Οθωμανούς
μικρογραφία| Επί των Κατζάρ ζωγραφιστός και τυπωμένος βαμβακερός ζωγραφικός πίνακας [[Καλαμκάρι|καλαμκάρ, που απεικονίζει τον Tαχμπάσπ Α΄ στη μάχη, περικυκλωμένο από διάφορους άλλους πολεμιστές, με την υπογραφή τού Σεΐχ Αλί, στο Ιράν, δεύτερο μισό του 19ου αι.]] εναλλ.=A seated Suleiman the Magnificent, surrounded by other people|αριστερά|μικρογραφία| Ο Αλκάς Μιρζά και ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Εικονογράφηση από το [[Süleymanname|Σουλεϋμαναμέ.]]
Βασιλικοί πρόσφυγες
εναλλ.=Tahmasp and Humayun at a spring New Year festival, surrounded by other people|μικρογραφία| Ο Tαχμάσπ Α΄ και ο Χουμαγιούν Μουγκάλ αυτοκράτορας της Ινδίας, σε μία εορτή Νορούζ ([[Chehel Sotoun|Σεχέλ σοτούν, Ισφαχάν).]]
Μετέπειτα ζωή και το τέλος
εναλλ.=Painting of an aged Tahmasp sitting outdoors under a tree|αριστερά|μικρογραφία| Ο Ταχμάσπ Α΄ ηλικιωμένος, ζωγραφισμένος c. 1575, Καζβίν.
Βασιλικό Ανάκτορο της Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο
To Βασιλικό Ανάκτορο της Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο (ισπανικά: Palacio Real de La Granja de San Ildefonso) είναι ανάκτορο του 18ου αιώνα στην μικρή πόλη του Σαν Ιλδεφόνσο, στους λόφους κοντά στη Σεγόβια, 80 χιλιόμετρα βόρεια της Μαδρίτης, Ισπανία. Το πάλατι ήταν στο παρελθόν θερινή κατοικία των Ισπανών βασιλιάδων από τη βασιλεία του Φιλίππου Ε΄. Το ανάκτορο είναι μπαρόκ ρυθμού και περιβάλλεται από εκτεταμένους γαλλικούς κήπους και ανάκτορα με γλυπτά. Σήμερα είναι ανοικτό ως μουσείο.
Ταχμάσπ Α΄ της Περσίας
Διοίκηση
εναλλ.=Yellow sun and sheep against a green background|μικρογραφία| Σημαία του Ταχμάσπ Α΄. εναλλ.=Ornate two-story building, with a person in front for scale|μικρογραφία| Το περίπτερο Σεχέλ Σοτούν (40 κολόνες) στο Κασβίν.
Θρησκεία
εναλλ.=Blue-and-gold Quran|μικρογραφία| Ένα [[Κοράνιο|Κοράνι που πιθανότατα ανήκε στον Tαχμάσπ Α΄, χρονολογημένο τον Ιούλιο–Αύγουστο 1552, που δημιουργήθηκε στο Σιράζ ή Καζβίν.]]
Βασιλικό Ανάκτορο της Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο
Ιστορία
Εξαιτίας της θέσης του στις δασωμένες βόρειες πλευρές της Σιέρρα δε Γουαδαρράμα, ήταν αγαπημένος τόπος κυνηγιού για πολλούς βασιλιάδες της Καστίλης. Τον 15ο αιώνα, ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης κατασκεύασε την πρώτη κυνηγητική καλύβα, μαζί με ένα μικρό ιερό αφιερωμένο στον Σαν Ιλδεφόνσο, το οποίο έδωσε στο μέρος το αρχικό του όνομα. Η Ισαβέλλα της Καστίλης έδωσε και τα δύο κτίρια στους μοναχούς του μοναστηριού Παρράλ στη Σεγόβια, οι οποίοι κατασκεύασαν μία γκάνχα (φάρμα) και ένα πτωχοκομείο.
Ο χώρος αγοράστηκε από τους μοναχούς το 1719 από τον Φίλιππο Ε΄, αφότου το θερινό του ανάκτορο κοντά στο Βαλσαΐν κάηκε ολοσχερώς. Ξεκινώντας το 1721, ο Φίλιππος ξεκίνησε την κατασκευή ενός νέου ανακτόρου και κήπων που αντίγραφαν τις Βερσαλλίες, το οποίο κατασκευάστηκε από τον παπού του, Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας. Όπως και οι Βερσαλλίες, είχε την αυλή των τιμών στο σημείο πρόσβασης και επίσημους κήπους, με τον κύριο άξονο επικεντρωμένο στο παλάτι, το οποίο περιβαλλόταν από δέντρα στα οποία ήταν κρυμμένα χαρακτηριστικά του κήπου. Όπως και οι Βερσαλλίες, η Λα Γκράνχα ήταν ένα αναχωρητήριο από την αυλή αλλά έγινε κέντρο της βασιλικής κυβέρνησης.
Ταχμάσπ Α΄ της Περσίας
Τέχνες
εναλλ.=A panel of a calligraphic manuscript on a gold-outlined floral illumination|μικρογραφία| Ένα καλλιγραφικό πλαίσιο αφιερωμένο στον Tαχμάσπ Α΄, με υπογραφή Mουχάμαντ Μουμίν, Ιράν, 16ος αι.
Βασιλικό Ανάκτορο της Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο
Ιστορία
Το αρχικό σχέδιο ήταν ταπεινό, σχεδιασμένο από τον Ισπανό αρχιτέκτονα Τεοδόρο Αρδεμάνς, και συμπεριλάμβανε ένα παρεκκλησία επικεντρωμένο στη μία πρόσοψη, το οποίο επεκτάθηκε σε δεύτερη φάση, περ. 1728-34 από τον Αντρέα Προκατσίνι και Σεμπρόνιο Σουμπισάτι, οι οποίοι έφτιαξαν αυλές στις πλαγιές, και μετά του δόθηκε αμυντικός χαρακτήρας από τον Φίλιππο Γιουβάρρα, ο οποίος ήρθε από το Τορίνο, με βάση συστάσεις από τον κύκλο της δεύτερης συζύγου του Φιλίππου, Ελισάβετ Φαρνέζε της Πάρμα, και του βοηθού του, Τζοβάνι Μπατίστα Σασσέτι.
Όταν ο βασιλιάς αποφάσισε να παραιτηθεί το 1724, σκόπευε να αποσυρθεί στο Λα Γκράνχα. Όμως ο διάδοχος του Φιλίππου, βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄, πεθανε τον ίδιο χρόνο, και ο Φίλιππος έπρεπε να επιστρέψει στο θρόνο. Επομένως, ένα μέρος το οποίο είχε σχεδιαστεί για αναψυχή και ησυχία έγινε σημαντικό μέρος συναντήσεων για τον βασιλιά, τους υπουργούς του και την αυλή. Η πόλη του Σαν Ιλδεφόνσο επεκτάθηκε για να προσφέρει στέγη και υπηρεσίες στους αυλικούς που ήθελαν να βρίσκονται κοντά στην αγαπημένη κατοικία του βασιλιά. Στρατώνες, μία εκκλησία (1721-24, κατασκευασμένη σε σχέδιο του Τεόντορο Άρντεμανς, αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα) και ακόμη και ένα βασιλικό εργοστάσιο γυαλιού (1728), κτίστηκαν για τις ανάγκες του παλατιού. Το εργοστάσιο γυαλιού, το οποίο είχε αρχικά επιτυχία από το 1720 στο Νουέβο Μπαθτάν, στην επαρχία της Μαδρίτης, μετακινήθηκε υπό την διεύθυνση του Καταλανού επικεφαλής, Βεντούρα Σιτ, στο σαν Ιλδεφόνσο, όπου η παροχή ξυλείας ήταν άφθονη και ένας βασιλικός προστάτης ήταν κοντά. Το καλύτερο γιαλί βενετικού τύπου που παραγόταν από αυτά τα εργοστάσια χρονολογείται από το τέλος του 18ου αιώνα.
Ταχμάσπ Α΄ της Περσίας
Νομισματοκοπία
αριστερά|μικρογραφία| Χρυσό νόμισμα του Tαχμπάσπ Α΄, που κόπηκε στο Σιράζ, με ημερομηνία 1523/4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θάνατοι από δηλητηρίαση Κατηγορία:Σαφαβίδες
Βασιλικό Ανάκτορο της Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο
Ιστορία
Η εκκλησία επιλέχθηκε από τον Φίλιππο ως τόπος ταφής του, σε αντίθεση με τους Αψβούργους προκατόχους του. Οι τοιχογραφίες από τον Τζιαμπαττίστα Τιεπόλο, ολοκληρωμένες από τον Φρανθίσκο Μπαγιό, καταστράφκηε από φωτιά το 1918.
Για τα επόμενα 200 χρόνια, η Λα Γκράνχα ήταν το κύριο θερινό ανάκτορο της αυλής, και πολλοί βασιλικού γάμοι και ταφές, κρατικές συνθήκες και πολιτικά γεγονόταν έλαβαν χώρα εντός των τειχών του.
Σήμερα αποτελεί τμήμα της Εθνικής Κληρονομιάς της Ισπανίας (Patrimonio Nacional). Είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός, με πίνακες, πορτραίτα και ένα μουσείο με φλαμανδικές ταπετσαρίες.
Κήποι
Γλύπτες έφτασαν από το Παρίσι για να φιλοτεχνήσουν τα αγάλματα στο χώρο. Ανάμεσα σε αυτούς συγκαταλέγονταν ο Ρενέ Φρεμά (1672-1744), στον οποίο αποδίδεται η δημιουργία πολλών βάσεων και αγαλμάτων του 18ου αιώνα, ο Ζαν Τιερί και πολλοί άλλοι που απλώς αναφέρονται.