cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας
Δυνάμεις των Ναζί
Τελικά, οι προσπάθειες της εβραϊκής αντίστασης αποδείχτηκαν ανεπαρκείς μπροστά στην ισχύ των Γερμανικών δυνάμεων. Οι Γερμανοί διέθεταν κάθε ημέρα μια δύναμη περίπου 2.090 καλά εκπαιδευμένων στρατιωτών, ανάμεσα στους οποίους 821 γρεναδιέρους των θωρακισμένων (Panzergrenadier) - όπως λέγονταν τότε οι άνδρες των Ένοπλων SS (πέντε εφεδρικά και εκπαιδευτικά τάγματα SS και ένα εφεδρικό τάγμα ιππικού της SS) καθώς και 363 Πολωνοί της δοσιλογικής Μπλε Αστυνομίας, που διατάχτηκαν από τους Γερμανούς να φυλάγουν την περίμετρο του τείχους του γκέτο.
Οι υπόλοιπες δυνάμεις προέρχονταν από την αστυνομία τήρησης της τάξης των SS Ordnungspolizei (τάγματα από τo 22o και 23o Συντάγματα), την Υπηρεσία Ασφαλείας των SS (Sicherheitsdienst, SD), την Γκεστάπο της Βαρσοβίας, από δυο τάγματα Μηχανικού Σιδηροδρόμων της Βέρμαχτ, μια αντιαεροπορική πυροβολαρχία της Βέρμαχτ, ένα τάγμα Ουκρανών από το στρατόπεδο εκπαίδευσης της Τελικής Λύσης Τραβνίκι, Λιθουανούς και Λεττονούς εφεδρικούς αστυνομικούς, γνωστούς με το προσωνύμιο Askari, και τεχνικούς εκτάκτων καταστάσεων. Πολωνοί πυροσβέστες αναγκάστηκαν να βοηθήσουν την επιχείρηση. Επιπλέον, ένας αριθμός εγκληματιών και εκτελεστών από τη φυλακή Πάβιακ της Γκεστάπο, που βρισκόταν κοντά, υπό τις διαταγές του Φραντς Μπερκλ, προσφέρθηκαν εθελοντικά να "κυνηγήσουν τους Εβραίους". Οι περισσότεροι Εβραίοι αστυνομικοί, που είχαν απομείνει, εκτελέστηκαν από την Γκεστάπο ή χρησιμοποιήθηκαν κατά την επίθεση και, κατόπιν, επίσης εκτελέστηκαν.
Γερμανική επίθεση
Στις 19 Απριλίου 1943, την παραμονή του εβραϊκού Πάσχα, η αστυνομία και τα εφεδρικά SS μπήκαν στο γκέτο, υπολογίζοντας να ολοκληρώσουν την "Επιχείρηση" μέσα σε τρεις ημέρες. Όμως, υπέστησαν απώλειες καθώς έπεσαν επανειλημμένα σε ενέδρες Εβραίων εξεγερμένων, που τους πυροβολούσαν και τους πετούσαν κοκτέιλ μολότοφ και χειροβομβίδες από στενά, υπονόμους και παράθυρα. Ένα γαλλικής κατασκευής τεθωρακισμένο Lorraine 37L καθώς και ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο πυρπολήθηκαν από τις μολότοφ της ŻOB, και η γερμανική προέλαση ανακόπηκε.
thumb|250px|Περιστοιχισμένος από βαριά οπλισμένους φρουρούς, ο διοικητής των SS Γιούργκεν Στρόοπ παρακολουθεί σπίτια στο γκέτο να καίγονται. Ο Ομαδάρχης των SS στα δεξιά του είναι πιθανόν ο [[Γιόζεφ Μπλέσε (γνωστός σαν "Φρανκενστάιν"). Η λεζάντα στην Αναφορά Στρόοπ: "Ο αρχηγός της μεγάλης επιχείρησης."]]
Οι Εβραίοι εξεγερμένοι σημείωσαν αξιόλογη επιτυχία εναντίον του φον Ζάμερν-Φράνκενεγκ, με συνέπεια αυτός να χάσει τη θέση του ως διοικητής των SS και της αστυνομίας στη Βαρσοβία. Αντικαταστάθηκε από τον Γιούργκεν Στρόοπ, που απέρριψε την πρόταση του φον Ζάμερν-Φράνκενεγκ να κληθούν βομβαρδιστικά από την Κρακοβία και προτίμησε να προχωρήσει σε μια καλύτερα οργανωμένη από εδάφους επίθεση.
Η μεγαλύτερη σε διάρκεια υπεράσπιση μιας θέσης έλαβε χώρα γύρω από την πλατεία Μουρανόφσκι, σημείο που έλεγχε η ŻZW, από τις 19 Απριλίου έως τα τέλη του μήνα. Το απόγευμα της 19ης, δυο αγόρια σκαρφάλωσαν στη στέγη του αρχηγείου της εβραϊκής αντίστασης και ύψωσαν δυο σημαίες: την ερυθρόλευκη σημαία της Πολωνίας και τη γαλανόλευκη σημαία της ŻZW. Αυτές οι δυό σημαίες ήταν σε πλήρη θέα από τους δρόμους της Βαρσοβίας και έμειναν στη στέγη του σπιτιού για τέσσερις ολόκληρες μέρες, παρά τις προσπάθειες των Γερμανών να τις αφαιρέσουν. Ο Στρόοπ θυμόταν:
Άλλο ένα τεθωρακισμένο όχημα καταστράφηκε σε μια αντεπίθεση των εξεγερμένων, κατά την οποία σκοτώθηκε και ο διοικητής της ŻZW Νταβίντ Άπφελμπαουμ. Αφότου οι αμυνόμενοι απέρριψαν το τελεσίγραφο του Στρόοπ να παραδοθούν, οι Ναζί άρχισαν να καίνε συστηματικά τα σπίτια τετράγωνο στο τετράγωνο με φλογοβόλα και να ανατινάζουν υπόγεια και υπονόμους. "Μας νίκησαν οι φλόγες, όχι οι Γερμανοί" έλεγε ο ηγέτης της αντίστασης Μαρκ Έντελμαν το 2007. Το 2003, θυμόταν:
Η ŻZW έχασε όλους τους ηγέτες της και, στις 29 Απριλίου 1943, οι πολεμιστές που απόμειναν απέδρασαν από το γκέτο από το τούνελ της πλατείας Μουρανόφκσι, μετακινούμενοι στο δάσος Μίχαλιν. Αυτό σήμανε και το τέλος της οργανωμένης αντίστασης και των σημαντικών μαχών.
Στις 8 Μαΐου 1943 οι Γερμανοί ανακάλυψαν το κεντρικό αρχηγείο της ŻOB στον αριθμό 18 της οδού Μίλα (Miła). Οι περισσότεροι ηγέτες της οργάνωσης και δεκάδες μαχητών σκοτώθηκαν, ενώ άλλοι αυτοκτόνησαν ομαδικά με υδροκυάνιο. Ανάμεσα στους νεκρούς βρισκόταν ο διοικητής της οργάνωσης, Μορντεχάι Ανιέλεβιτς. Ο υποδιοικητής Έντελμαν διέφυγε από τους υπονόμους στις 10 Μαΐου μαζί με μια χούφτα συντρόφους του. Δυο μέρες αργότερα, ο επικεφαλής της Γενικής Συνομοσπονδίας Εβραίων Εργατών Λιθουανίας, Ρωσίας και Πολωνίας και μέλος της εξόριστης Πολωνικής κυβέρνησης, Ζμουλ Ζίγκελμπομ αυτοκτόνησε στο Λονδίνο, διαμαρτυρόμενος έτσι για τη μη υποστήριξη των εξεγερμένων από τις δυτικές κυβερνήσεις:
Θύματα
Περίπου 13.000 Εβραίου σκοτώθηκαν στο γκέτο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης (6.000 από τους οποίους κάηκαν ζωντανοί ή πέθαναν από την εισπνοή καπνού). Από τους εναπομείναντες 50.000 κατοίκους του γκέτο, οι περισσότεροι συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης, κυρίως στην Τρεμπλίνκα.
Η ημερήσια αναφορά του Γιούργκεν Στρόοπ προς τον Φρίντριχ Κρίγκμαν, γραμμένη στις 13 Μαΐου 1943, ανέφερε:
Σύμφωνα με την αναφορά του ιδίου, οι δυνάμεις του είχαν 16 νεκρούς και 86 τραυματίες (οι αριθμοί αυτοί περιελάμβαναν πάνω από 60 μέλη των Waffen-SS, όχι όμως τους Εβραίους δοσίλογους). Ο πραγματικός αριθμός των γερμανικών απωλειών είναι άγνωστος. Για προπαγανδιστικούς λόγους οι επίσημες γερμανικές απώλειες δηλώθηκαν να είναι μόνο μερικοί τραυματίες και κανένας νεκρός, ενώ η Πολωνική Αντίσταση ισχυριζόταν ότι εκατοντάδες Ναζί σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων.
Το πρώην γκέτο
thumb|center|600px|Το ισοπεδωμένο γκέτο της Βαρσοβίας στα 1945. Βορειοδυτική άποψη.
Μετά την εξέγερση, τα περισσότερα από τα αποτεφρωμένα σπίτια κατεδαφίστηκαν και στη θέση τους ανεγέρθηκε το Στρατόπεδο συγκέντρωσης της Βαρσοβίας. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν στο στρατόπεδο ή εκτελέστηκαν στα ερείπια του γκέτο. Την ίδια στιγμή, τα SS κυνηγούσαν τους λίγους Εβραίους που κρύβονταν ακόμα στα ερείπια.
Το 1944, κατά την εξέγερση της Βαρσοβίας, το τάγμα Zośka της ΑΚ μπόρεσε να διασώσει 380 Εβραίους φυλακισμένους από το υποστρατόπεδο Gęsiówka, επιζώντες της γερμανικής επιχείρησης στο γκέτο, οι περισσότεροι από τους οποίους μπήκαν αμέσως στην οργάνωση και πολέμησαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Μικρές ομάδες κατοίκων του πρώην γκέτο κατόρθωσαν επίσης να επιβιώσουν μέσα στους υπονόμους.
Η τύχη των Γερμανών υπεύθυνων
Ο Μπερκλ δολοφονήθηκε από την Πολωνική Αντίσταση στην επιχείρηση Μπερκλ τον Οκτώβριο του 1943. Τον ίδιο μήνα, ο φον Ζάμερν-Φράνκενγκ δολοφονήθηκε σε ενέδρα Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων στην Κροατία.
Οι Γκλομπότσνικ, Χίμλερ και Κρίγκερ ακολούθησαν τη μοίρα του Χίτλερ και αυτοκτόνησαν τον Μάιο του 1945.
Ο Στρόοπ περιέγραψε τη σφαγή των Εβραίων του γκέτο σε μια αναφορά 75 σελίδων - με φωτογραφίες - προς τον Χάινριχ Χίμλερ, ενώ μετά την "επιτυχία" του στη Βαρσοβία τοποθετήθηκε στρατιωτικός διοικητής στην Ελλάδα. Μετά τον πόλεμο καταδικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου σε δυο διαφορετικές δίκες και εκτελέστηκε δι' απαγχονισμού στην Πολωνία το 1952 (ο βοηθός του, Έριχ Στάιντμαν, απαλλάχτηκε λόγω "μηδαμινής ανάμιξης"). Ο Χαν κρυβόταν έως το 1975, οπότε συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Πέθανε στη φυλακή το 1986.
Μνήμη
thumb|right|Μνημείο για την εξέγερση στη Βαρσοβία. Ορισμένοι από τους επιζώντες της εξέγερσης του γκέτο, γνωστοί σαν "Πολεμιστές του Γκέτο" ίδρυσαν στο Ισραήλ το Κιμπούτζ Lohamey ha-Geta'ot (που σημαίνει Κιμπούτζ των πολεμιστών του γκέτο) που βρίσκεται βόρεια της πόλης Άκκα. Ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη του κιμπούτζ ήταν ο Γιτζάκ Ζούκερμαν, υποδιοικητής της ŻOB, και η γυναικα του Ζίβια Λουμπέτκιν, που διοίκησε μάχιμη μονάδα κατά την εξέγερση. Το 1984 τα μέλη του κιμπούτζ εξέδωσαν το έργο Dapei Edut (Μνήμες Επιβίωσης), τέσσερις τόμους προσωπικών μαρτυριών από 96 μέλη του κιμπούτζ.
Το κιμπούτζ Γιαντ Μορντεχάι, βόρεια της Λωρίδας της Γάζας, ονομάστηκε προς τιμή του Μορντεχάι Ανιέλεβιτς.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1970, ο καγκελάριος της τότε Δυτικής Γερμανίας Βίλλυ Μπραντ γονάτισε αυθόρμητα κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του σε ένα μνημείο της εξέγερσης στην Πολωνία. Εκείνη την εποχή η ενέργειά του αυτή προκάλεσε έκπληξη και έγινε σημείο αντιπαράθεσης, από τότε όμως έχει αναγνωριστεί ότι βοήθησε να βελτιωθούν οι σχέσεις ανάμεσα στις δυτικές χώρες και αυτές του τότε Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Το 2008 ο αρχηγός των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων Γκάμπι Ασκενάζι οδήγησε μια ομάδα αξιωματούχων του στρατού στον τόπο της εξέγερσης και μίλησε για τη "σημασία του γεγονότος για τους μαχόμενους στρατιώτες των ΙΕΔ."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Πολωνία Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Πολωνίας το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Βαρσοβία Κατηγορία:1943 Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Βαρσοβίας Βαρσοβια
Κράι Περμ
To Κράι Περμ (ρωσικά: Пе́рмский край) — είναι ένα από τα υποκείμενα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, και ανήκει στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα του Βόλγα (Πριβόλζσκιϊ).
Διοικητικό του κέντρο είναι η πόλη του Περμ (991.162 κάτοικοι - απογρ. 2010).
Συνορεύει με τη Δημοκρατία των Κόμι, την Περιφέρεια Κίροφ, τη Δημοκρατία των Ουντμούρτ, τη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν και την Περιφέρεια Σβερντλόφσκ.
Ιδρύθηκε την 1 Δεκεμβρίου του 2005 ως αποτέλεσμα της ενοποίησης της Περιφέρειας του Περμ και του Αυτόνομου Θύλακα του Κόμι-Περμ σύμφωνα με τα αποτελέσματα δημοψηφίσματος που πραγματοποιήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2003.
Κυβερνήτης είναι ο Ντμίτρι Μαχόνιν από τις 6 Φεβρουαρίου 2020, διορισμένος από τον πρόεδρο της Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας Περμ
Χρίσοβα Ευρυτανίας
Η Χρίσοβα ή Χρύσοβα είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Χρίσοβα βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε απόσταση 28 χλμ. Δ. από το Κερασοχώρι και 66 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καρπενήσι. Είναι κτισμένο στα Ευρυτανικά Άγραφα σε υψόμετρο 415 μέτρων και πολύ κοντά στις βόρειες όχθες της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Νοτιοανατολικά του χωριού σε απόσταση περίπου 5 χλμ. είναι η σύγχρονη γέφυρα της Τατάρνας που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1960 μαζί με το φράγμα. Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, γραμμένη Χρύσοβα το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Απεραντίων. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Χρίσοβα και το 1970 με το ΦΕΚ 170Α - 17/09/1987 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Σιβίστης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Πρατοβούνι αποτελούν την τοπική κοινότητα Σιβίστης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Απεραντίων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 52 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Μεθανοσεληνόλη
Η μεθανοσεληνόλη  (αγγλικά: methaneselenol) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο CH4Se, αν και παριστάνεται συχνά και με τον ημισυντακτικό τύπο CH3SeH ή και συντομογραφικά MeSeH. Είναι η απλούστερη από τις οργανικές σεληνόλες, που αποτελούν μια από τις κύριες κατηγορίες οργανικών ενώσεων του σεληνίου. Εφόσον το σελήνιο θεωρείται μεταλλοειδές, η ένωση ανήκει στις οργανομεταλλικές ενώσεις. Αποτελεί, ακόμη, το σεληνιούχο ανάλογο της μεθανόλης (CH3OH) και της μεθανοθειόλης (CH3SH). Η χημικά καθαρή μεθανοσεληνόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι πτητικό και εύφλεκτο υγρό, με οσμή παρόμοια με αυτήν της παραφίνης. Κάποιες μελέτες έδειξαν ότι (σε κατάλληλες δόσεις) μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση σε κάποιους καρκίνους.
Δομή και ιδιότητες
Η μεθανοσεληνόλη είναι δομικά παρόμοια με τη μεθανοθειόλη, αλλά ο χημικός δεσμός C-Se είναι μακρύτερος κατά περίπου 8%, σε σύγκριση με το δεσμό C-S, με μήκος 196 pm (C-Se) έναντι 182 pm (C-S). Η δεσμική γωνία C-Se-Η προσεγγίζει τις 90°, όπως συμβαίνει και στο υδροσελήνιο (H2Se). Η δεσμολογία των δεσμών του σεληνίου περιλαμβάνει σχεδόν καθαρά p ατομικά τροχιακά, που επίσης απέχουν σχεδόν 90° μεταξύ τους. Ο δεσμός Se-Η είναι ενεργειακά ασθενέστερος σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δεσμό S-Η (Ισχύς δεσμών, εκφρασμένης ως δεσμική ενέργεια, H-Se: 276 kJ/mole έναντι H-S: 363 kJ/mole), με συνέπεια η μεθανοσεληνόλη να οξειδώνεται ευκολότερα σε σύγκριση με τη μεθανοθειόλη, και να λειτουργεί ευκολότερα ως δότης ατόμων υδρογόνου. Το τελευταίο σημαίνει ότι η μεθανοσεληνόλη είναι περισσότερο όξινη, με pKa = 5,2, σε σύγκριση με τη μεθανοθειόλη, που έχει pKa = 10,4. Η αποπρωτονίωση της μεθανοσεληνόλης δίνει το μεθυλοσεληνιούχο ανιόν, CH3Se-, που είναι ισχυρά πυρηνόφιλο και οξειδώνεται γρήγορα, ακόμη και από τον ατμοσφαιρικό αέρα. Η (κανονική) θερμοκρασία βρασμού της μεθανοσεληνόλης είναι λίγο μεγαλύτερη από την αντίστοιχη της μεθανοθειόλης, χάρη στην αυξημένη σημασία των δυνάμεων van der Waals, που είναι ισχυρότερες στα μεγαλύτερα άτομα. Έχει πολύ έντονη οσμή.
Παραγωγή
Η μεθανολενηλόλη παράγεται με αντίδραση οργανομεταλλικών ενώσεων, όπως το μεθυλολίθιο (CH3Li) ή κάποιο μεθυλομαγνησιαλογονίδιο (CH3MgX), με στοιχειακό σελήνιο :
ή
Μπορεί επίσης να παραχθεί με αναγωγή διμεθυλοδισεληνίδιου από λιθιοβοριοϋδρίδιο:
Χημική συμπεριφορά
Γενικά, η χημική συμπεριφορά των σεληνολών είναι γενικά παρόμοια με αυτήν των θειολών, αλλά υπάρχουν ορισμένες διαφορές:
Μεθανοσεληνολικά άλατα
Η μεθανοσεληνόλη είναι λίγο πιο όξινη από την αντίστοιχη μεθανοθειόλη, οπότε σχηματίζει άλατα με βάσεις και βασικά οξείδια, όπως το οξείδιο του υδραργύρου (HgO) :
και
Σεληνεστέρες
Όπως οι αλκοόλες (ROH) παράγουν εστέρες (RCOOR΄), και οι θειόλες (RSH) θειεστέρες (RCOSR΄), οι σεληνόλες (RSeH) παράγουν σεληνεστέρες (RCOSeR΄) :
Προσθήκη σε οξιράνιο
Με επίδραση σε οξιράνιο παράγεται 2-μεθυλοσεληναιθανόλη : 40px|Οξιράνιο
Μεθανοσεληνικό οξύ
Με οξείδωση μεθανοθειόλης παράγεται μεθανοσεληνικό οξύ (CH3SeO3H) :
ή
Αποσεληνίωση
1. Με επίδραση φωσφορώδη τριαιθυλεστέρα [(CH3CH2O)3P] παράγεται μεθάνιο (CH4) :
2. Με επίδραση υδρογόνου και με καταλύτη νικέλιο (μέθοδος αποσεληνίωσης Raney) παράγεται μεθάνιο (CH4) και υδροσελήνιιο :
Επίδραση καρβενίων
Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγονται αιθανοσεληνόλη και διμεθυλοσεληνίδιο :
Ασφάλεια
Όλες οι ενώσεις του σεληνίου είναι δηλητηριώδεις, αν και σε ιχνοποσότητες το σελήνιο είναι απαραίτητο για την ανθρώπινη υγεία, ως ιχνοστοιχείο, εφόσον χρησιμοποιείται στο αμινοξύ σεληνοκυστεΐνη.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Ενώσεις σεληνίου Κατηγορία:Οργανομεταλλικές ενώσεις
Παουλίνα Ρούμπιο
Η Παουλίνα Σουσάνα Ρούμπιο Ντοσαμάντες (Paulina Susana Rubio Rul, γενν. 17 Ιουνίου 1971), γνωστή ως Παουλίνα Ρούμπιο, είναι Μεξικάνα τραγουδίστρια, παρουσιάστρια και μοντέλο. Ξεκίνησε τη καριέρα της στο Μεξικό το 1981 μέσα από το συγκρότημα "Τιμπιρίτσε" στο οποίο ήταν μέλος και η τραγουδίστρια Ταλία. Η Ρούμπιο έχει πουλήσει πάνω από 15 εκατομμύρια δίσκους ως solo καλλιτέχνης και θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές ποπ τραγουδίστριες στο Μεξικό.
Αν και ξεκίνησε τα solo βήματα της στην δισκογραφία το 1992, πρώτη φορά συνάντησε μεγάλη επιτυχία με τη μουσική της το 2000, με τον ομώνυμο δίσκο της που μόνο στις ΗΠΑ πούλησε πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα. Το 2002 κυκλοφόρησε τον πρώτο αγγλόφωνο δίσκο της με τίτλο "Border Girl" που περιείχε τη ραδιοφωνική επιτυχία "Don't say goodbye". Έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα 10 studio albums, 8 ισπανόφωνα, 1 αγγλόφωνο, και ένα δίγλωσσο.
Το 2013 συμμετείχε στην κριτική επιτροπή του X Factor στις ΗΠΑ μαζί με τους Simon Cowel, Demi Lovato και Kelly Rowland.
Τα ισπανόφωνα ΜΜΕ έχουν αναφερθεί σε υπερβολικό βαθμό σε μια φημολογούμενη κόντρα της Ρούμπιο με την Ταλία, μιας και αποτελούν τις δύο πιο εμπορικές και διαχρονικές τραγουδίστριες της latin pop. Η Ρούμπιο έχει επιβεβαιώσει πως αυτή η κόντρα δεν υφίσταται και αποτελεί προϊόν αβάσιμης φημολογίας. Το 2006 είχε κατηγορηθεί για προσβολή εθνικού συμβόλου όταν έκανε μια γυμνή φωτογράφηση, κρύβοντας τα επίμαχα σημεία της με τη σημεία του Μεξικού, ενώ το 2012 συνελήφθη για κατοχή κοκαϊνης, λόγος για τον οποίο της είχε απαγορευτεί η είσοδος στην Ισπανία. Το 2013, έχασε για ένα διάστημα την κηδεμονία του παιδιού της εξαιτίας δικαστικής απόφασης εις βάρος της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Μοχαμάντ Γιακούμπ Χαν
Ο Μοχαμάντ Γιακούμπ Χαν (1849 – 15 Νοεμβρίου 1923) ήταν Εμίρης του Αφγανιστάν από τις 21 Φεβρουαρίου έως τις 12 Οκτωβρίου του 1879. Ήταν γιος του προηγούμενου κυβερνήτη, Σερ Αλί Χαν.
Ο Μοχαμάντ Γιακούμπ Χαν ήταν κυβερνήτης της επαρχίας Χεράτ στο Αφγανιστάν και αποφάσισε να εξεγερθεί εναντίον του πατέρα του το 1870, αλλά φυλακίστηκε το 1874.
Ο Β΄ Αγγλοαφγανικός Πόλεμος ξέσπασε το 1878, οδηγώντας τον Σερ Αλί Χαν να διαφύγει από την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν και εν τέλει να πεθάνει τον Φεβρουάριο του 1879 στα βόρεια της χώρας. Ως διάδοχος του Σερ Αλί, ο Γιακούμπ υπέγραψε τη συνθήκη του Γκανταμάκ με τους Βρετανούς τον Μάιο του 1879, αφήνοντας τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής του Αφγανιστάν στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Εξέγερση κατά της συμφωνίας υπό τον Αγιούμπ Χαν τον Οκτώβριο του ιδίου έτους οδήγησε στην παραίτηση του Γιακούμπ Χαν. Τον Μοχαμάντ Γιακούμπ Χαν διαδέχθηκε ο νέος κυβερνήτης, Εμίρης Γιακούμπ Χαν.
Συνθήκη του Γκανταμάκ
thumb|300px|left|Στο [[Γκανταμάκ του Αφγανιστάν τον Μάιο του 1879. Καθήμενοι από αριστερά προς τα δεξιά: οι Βρετανοί αξιωματούχοι κ. Τζένκυνς και Στρατηγός Καβανιάρι, Αμίρ Γιακούμπ Χαν (στο κέντρο), Στρατηγός Νταούντ Σαχ και Χαμπιμπουλάχ Μουσταφί.]] Κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου, οι Βρετανοί επικράτησαν των δυνάμεων του Εμίρη Σερ Αλι που διαχείμαζαν στην Τζαλαλαμπάντ, περιμένοντας την αποδοχή των όρων και συνθηκών από τον νέο Εμίρη Γιακούμπ Χαν. Μία από τις σημαντικές προσωπικότητες των διαπραγματεύσεων ήταν ο Πιερ Λουί Ναπολέον Καβανιάρι, αριστοκράτης με καταγωγή από την Ιρλανδία και την Ιταλία ο οποίος είχε βρεθεί στην Αγγλία για τις σπουδές του. Υπηρέτησε στον Στρατό των Ανατολικών Ινδιών, αρχικά στο 1ο Σώμα Τυφεκιοφόρων της Βεγγάλης προτού γίνει αναπληρωτής επίτροπος της Πεσαβάρ και οριστεί ως πρέσβης στην Καμπούλ από τον Αντιβασιλέα Λόρδο Λύτον το 1878. Οι Αφγανοί αρνήθηκαν τη διπλωματική αποστολή αυτή. Η άρνηση αυτή οδήγησε στον Β΄ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο.
Τον Μάιο του 1879, ο Γιακούμπ Χαν ταξίδεψε στο Γκανταμάκ, ένα χωριό πλησίον της Τζαλαλαμπάντ και εισήλθε σε διαπραγματεύσεις με τον Καβανιάρι με αποτέλεσμα τη Συνθήκη του Γκανταμάκ με τον Εμίρη να παραχωρεί εδάφη στους Βρετανούς, αποδεχόμενος τον Βρετανό πρέσβη στην Καμπούλ. Ο Καβανιάρι ανέλαβε τη θέση του πρέσβη στην Καμπούλ τον Ιούλιο του 1879. Ήταν γνωστός ως ριψοκίνδυνος και αλαζονικός παρά ως συνετός και ο ρόλος του ως κυβερνήτη θεωρούνταν ασύνετος από ορισμένους Βρετανούς. Η κατάσταση στην Καμπούλ ήταν εντεταμένη και εν τέλει μερίδα των Αφγανικών στρατευμάτων που ήταν απλήρωτα εξεγέρθηκαν και επιτέθηκαν στο Διοικητήριο σκοτώνοντας τον Καβανιάρι και την αποστολή του τον Σεπτέμβριο του 1879. Ο πόλεμος συνεχιζόταν παρά τη συνθήκη και τα βρετανικά στρατεύματα κλήθηκαν και πάλι για να καταλάβουν την Καμπούλ, να την διασφαλίσουν και εν τέλει να ενεργήσουν τιμωρητικές ενέργειες κατά των Αφγανών. Ο Γιακούμπ Χαν παραιτήθηκε, λαμβάνοντας άσυλο σε βρετανικό στρατόπεδο και τον Δεκέμβριο εστάλη στην Ινδία.
Ρητά
Θα προτιμούσα να εργαστώ ως υπηρέτης σας, να κόβω το γρασίδι και να περιποιούμαι τον κήπο σας παρά να είμαι κυβερνήτης του Αφγανιστάν. – Γιακούμπ Χαν, προς τον Βρετανό αντιβασιλέα τον 19ο αιώνα''.
Πατρίκ Μανουκιάν
Ο Πατρίκ Μανουκιάν είναι Γάλλος δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Μεντόν, νοτιοδυτικά του Παρισιού στις 13 Αυγούστου 1949. Χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Ιάν Μανούκ, το οποίο είναι αναγραμματισμός του επιθέτου του, στη δημοσίευση του αστυνομικού μυθιστορήματος Γερουλντελγγέρ.
Βιογραφία
Ο Μανουκιάν σπούδασε δίκαιο και πολιτικές επιστήμες στη Σορβόννη όπως επίσης και δημοσιογραφία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Τύπου. Από νωρίς άρχισε να κάνει μεγάλα ταξίδια. Στα 18 του χρόνια ταξίδεψε για 2 χρόνια στις Η.Π.Α. και τον Καναδά και κάνοντας οτοστόπ διάνυσε 40 χιλιάδες χιλιόμετρα. 24 χρονών διέσχισε την Ισλανδία, το Μπελίζ και τη Βραζιλία, όπου και διέμεινε για 13 μήνες.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία συνεργάστηκε ως δημοσιογράφος στις ταξιδιωτικές σελίδες διαφόρων περιοδικών και εφημερίδων όπως Le Figaro, Télé Magazine, Vacances Magazine κ.ά. Το 1987 δημιούργησε τις εκδόσεις Μανούκ (Manook), που ειδικεύονται στα ταξιδιωτικά βιβλία και στη συνέχεια τις εκδόσεις Τουρνόν (Tournon), με θέματα σχετικά με τη νεολαία.
Μετά από ένα ταξίδι του στη Μογγολία, γοητευμένος από την χώρα, δημοσίευσε το 2013 το αστυνομικό μυθιστόρημα Γερουλντελγγέρ, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Ιάν Μανούκ. Το βιβλίο αυτό τιμήθηκε με δεκαέξι βραβεία, τρία από τα οποία είναι τα πιο σημαντικά στην κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος στη Γαλλία, όπως το Prix SNCF du polar. Το 2015 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τίτλο Les Temps sauvages και το 2016 το La mort nomade, που συμπληρώνει την τριλογία με κεντρικό ήρωα τον Γερουλντελγγέρ, έναν αστυνομικό επιθεωρητή της Ουλάν Μπατόρ που εξιχνιάζει εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα σε μια κοινωνία που προσπαθεί να εξισορροπήσει ανάμεσα στην παράδοση και τον εκσυχρονισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων 1958
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1958 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 10-14 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το πρωτάθλημα διεξάγετο στο πλαίσιο του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Κολύμβησης του ίδιου έτους και τόσο η βαθμολογία της υδατοσφαίρισης, όσο και των καταδύσεων προστίθετο στη γενική βαθμολογία. Πολυνίκης και πρωταθλητής στις καταδύσεις ανακηρύχθηκε ο Ολυμπιακός.
Κάτοχοι μεταλλίων
1959 | 1960 | 1961 | 1962 | 1963
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1958 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα
Παναθηναϊκός αμφορέας (Αρχαιολογικό Μουσείο Σαμοθράκης)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη που φιλοξενείται στη συλλογή του Αρχαιολογικού Μουσείου Σαμοθράκης είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων. Συγκαταλέγεται στους αρχαιότερους παναθηναϊκούς αμφορείς.
Περιγραφή
Η μπροστινή όψη εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά. Η πίσω όψη εικονίζει στιγμιότυπο από αγώνα δρόμου. Τρεις αθλητές τρέχουν προς τα δεξιά.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας 525
Τισσαφέρνης
Ο Τισσαφέρνης ήταν σατράπης της Λυδίας και αξιωματικός του Περσικού στρατού της περιοχής της Μικράς Ασίας. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου συμμάχησε με τους Σπαρτιάτες και τους βοήθησε να κερδίσουν τους Αθηναίους. Συνεργάστηκε με τον Αρταξέρξη τον 2ο εναντίον του Κύρου του νεότερου στη μάχη για τη διαδοχή στον περσικό θρόνο που έγινε στα Κούναξα, όπου αντιμετώπισε και ένα τμήμα 10.000 Ελλήνων μισθοφόρων. Μετά τη μάχη, επέστρεψε στην παλιά του θέση και κήρυξε πόλεμο εναντίον της Σπάρτης λόγω της συμμαχίας που είχε κάνει με τον Κύρο, το 399 π.Χ. Τελικά ηττήθηκε από τον Αγησίλαο το 395 π.Χ. κοντά στις Σάρδεις. Η μητέρα του βασιλιά, Παρυσάτιδα, θεωρούσε τον Τισσαφέρνη κύρια αιτία θανάτου του υιού της Κύρου και για το λόγο αυτό ο σατράπης των Σάρδεων, Τιθραύστης, τον δολοφόνησε το 395 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:Αχαιμενίδες σατράπες
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου 2016 ήταν η 23η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώνεται υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Αθλητικής Ομοσπονδιας. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας.
For All My Sisters
Το "For All My Sisters" είναι το έκτο άλμπουμ των The Cribs. Κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου του 2015. Οι Cribs ανακοίνωσαν τον τίτλο και τα κομμάτια του άλμπουμ στις 19 Ιανουαρίου του 2015 και μαζί κυκλοφόρησαν ένα δείγμα του τραγουδιού "An Ivory Hand". Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη με παραγωγό τον Ric Ocasek. Είναι το πρώτο άλμπουμ των Cribs το οποίο δεν κυκλοφόρησε από την Wichita Recordings. Το πρώτο single που βγήκε από το άλμπουμ ήταν το "Burning For No One". Κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου του 2015.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016
Ήταν η πρώτη φορά που η Ολλανδία διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ολλανδία Κατηγορία:Στίβος το 2016 Κατηγορία:Άμστερνταμ
For All My Sisters
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Άξυλος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Άξυλος είναι γνωστός ένας Θρακιώτης, γιος του Τεύθραντα από την πόλη Αρίσβη. Ο Άξυλος πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο στο πλευρό των Τρώων και σκοτώθηκε στο πόλεμο αυτό από τον Διομήδη μαζί με τον ακόλουθό του και ηνίοχό του Καλήσιο. Αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ζ 12-13) και ως «Τευθρανίδης» από το όνομα του πατέρα του.
Στην πατρίδα του ο Άξυλος ήταν περίφημος για τα φιλόξενα αισθήματά του. Ο Όμηρος αναφέρει ότι κοντά στο σπίτι του είχε χτίσει ένα ξενώνα όπου έβρισκε καταφύγιο ο κάθε περαστικός ταξιδιώτης. Από αυτό δικαιολογείται η φράση «Αξύλου φιλοξενία», που μεταχειρίζονταν οι αρχαίοι `Ελληνες σε περιπτώσεις μεγάλης φιλοξενίας.
Πηγές
Αξυλος Αξυλος
Κραινκούρ
Ιστορία
Κάποτε χωριό του Μπαν ντε Ντελμέ, με ένα οχυρωμένο κάστρο που καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου των τριάντα χρόνων. Ανήκε στους προγόνους της οικογένειας Κραινκούρ απο όπου πήρε και το όνομά του.
Το 1243 ο Ρενόλντ ντε Κραινκούρ, ο άρχοντας του χωριού εκείνη την εποχή, πούλησε στον Επίσκοπο του Μετς, τον Ζακ ντε Λορέν, το βουερί (γαλλική λέξη που υποδηλώνει τον συνδυασμό των χερσαίων, θαλάσσιων και αεροπορικών διαδρομών και των εξαρτήσεών τους) του Ντελμέ.
Το ελαφρώς τροποποιημένο εθνόσημο του χωριού είναι πλέον το δημοτικό οικόσημο. Η ενορία του Κραινκούρ ανήκε στη διοικητική περιοχή του Αρχιερέα του Ντελμέ. Το ίδιο το χωριό ανήκε στο Ντελμέ από τον 13ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Φορτίο
Γενικά με τον όρο φορτίο νοείται το βάρος ή η ποσότητα που εναποτίθεται κάπου ή μεταφέρεται (τόσο στη κυριολεξία όσο και μεταφορικά).
Μεταφορικά μπορεί να σημαίνει και ποσότητα όπως στο ηλεκτρικό φορτίο ή το εξωτερικό φορτίο (δυνάμεων ή ροπών) στη Τεχνική μηχανική ή ακόμα και πλήθος ή ένταση συναισθημάτων «συναισθηματικό φορτίο» ή ψυχισμού ψυχικό φορτίο κ.ά.
Στον ηλεκτρισμό μιλάμε για ωμικό, χωρητικό και επαγωγικό φορτίο σε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα.
Στους υπολογιστές το φορτίο (load) αντιστοιχεί στο φόρτο εργασίας.
Περικλέους Επιτάφιος
Ο Περικλέους Επιτάφιος ή Επιτάφιος του Περικλή είναι το απόσπασμα από το έργο «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου» του αρχαίου Αθηναίου ιστορικού Θουκυδίδη στο οποίο παρατίθεται ο λόγος που ο Περικλής εκφώνησε το 430 π.Χ. για τους πρώτους νεκρούς του Πελοποννησιακού πολέμου.
Ο λόγος βρίσκεται στο δεύτερο βιβλίο του έργου (2.35 έως 2.44) και περιλαμβάνει ένα φλογερό ύμνο στην Αθηναϊκή δημοκρατία και στην αγάπη του Αθηναίου προς την ελευθερία. Το παρακάτω απόσπασμα αναφέρεται συχνά σε πολεμικούς επικήδειους, καθώς είναι εξαιρετικό παράδειγμα απόδοσης τιμών στους νεκρούς: Ἀνδρῶν γὰρ ἐπιφανῶν πᾶσα γῆ τάφος, καὶ οὐ στηλῶν μόνον ἐν τῇ οἰκεία σημαίνει ἐπιγραφή, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ μὴ προσηκούσῃ ἄγραφος μνήμη παρ’ ἑκάστω τῆς γνώμης μᾶλλον ἢ τοῦ ἔργου ἐνδιαιτᾶται. (2. 43)
(Διότι τάφος των επιφανών ανδρών είναι κάθε τόπος, και δε σώζεται το όνομά τους μόνο σε επιγραφές στην πατρίδα τους, αλλά διατηρείται η ανάμνησή τους και στις ξένες χώρες, πιο πολύ στη μνήμη και στις καρδιές των ανθρώπων παρά στα γραπτά μνημεία και στους τάφους.) (ελεύθερη απόδοση)
Το ιστορικό πλαίσιο
Μετά το πρώτο έτος του πολέμου, ενός πολέμου του οποίου τότε κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τη διάρκειά του αλλά ήταν φανερό πως δεν είχε τελειώσει, έθιμο ήταν να γίνεται στις αρχές του χειμώνα η κηδεία των πεσόντων με εκφώνηση επιταφίου από έναν διακεκριμένο άνδρα. Συγκεκριμένα οι νεκροί καίγονταν πλέον συνήθως επί τόπου (στα πεδία των μαχών) και στην Αθήνα μεταφέρονταν τα οστά για ταφή. Αυτό είχε αφορμή τον «πάτριο νόμο» που ίσχυε ειδικά στην Αθήνα  για λόγους καθαρά πρακτικούς, αλλά και πολιτικούς  Σύμφωνα με το έθιμο τα οστά μεταφέρονταν σε λάρνακα από κυπαρίσσι σε μία άμαξα για κάθε φυλή των Αθηναίων και στο τέλος τιμητικά μια λάρνακα μεταφερόταν με τα χέρια και σκεπασμένη με σεντόνι, για όσους τα σώματα δεν μπόρεσαν να περισυλλεγούν και να ταφούν («τῶν ἀφανῶν» όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης, για αυτή την τόσο ευαίσθητη ή πολιτικά ευφυή μεταχείριση που προσέφερε παρηγοριά στους συγγενείς και κουράγιο στους στρατιώτες, ότι ακόμα κι αν δεν βρεθεί το νεκρό σώμα τους αν σκοτωθούν σε μάχη ή ναυμαχία, δεν θα μείνουν ακήδευτοι). Στον χώρο του Κεραμεικού βρίσκονταν γυναίκες που θρηνούσαν  όπως ήταν τα έθιμο. Σύμφωνα με τα ισχύοντα, ένας εκλεγμένος πολίτης που η γνώμη του ήταν συνετή και άξια, έλεγε τον έπαινο τον πρέποντα και η τελετή έληγε. Στην περίπτωση αυτή «ορίστηκε να μιλήσει ο Περικλής, ο γιος του Ξανθίππου, που ανέβηκε στο βήμα ώστε η φωνή του να φτάνει στα αυτιά όσο το δυνατόν περισσότερων. Μίλησε περίπου ως εξής:»
Πρώτο μέρος
Στο πρώτο μέρος το έθιμο ήταν να γίνεται μακρά αναφορά στα κατορθώματα των ηρώων, στην Τροία και σε πολλά άλλα. Έτσι συνδέονταν τα ανδραγαθήματα της τωρινής γενιάς με τους αυτόχθονες της Αττικής. Όμως ο Περικλής που θέλει να επιμείνει στη σημερινή πραγματικότητα και σε όσα πρέπει να γίνουν μελλοντικά, αντιπαρέρχεται το μακρινό παρελθόν με σεβασμό αλλά  πάντως εν τάχει   λέγοντας απλά ότι θα αρχίσει από τους μακρινούς προγόνους των Αθηναίων αναφέροντας ότι τους αξίζει η τιμή, αφού  με την αρετή τους "την χώραν ἐλευθέραν παρέδοσαν σε εμάς" και πάει κατ’ ευθείαν στη γενιά των πατεράδων της γενιάς του (ίσως επειδή πολέμησαν στους Περσικούς Πολέμους αλλά ίσως κυρίως για τους  κοινωνικούς αγώνες τους) «που αξίζουν τις ίδιες  αν όχι και μεγαλύτερες τιμές, αφού αυτά που πήραν με πολύ μόχθο τα κληροδότησαν σε εμάς προσθέτοντας και τα δικά τους επιτεύγματα». Υστερα περνάει αμέσως στην τωρινή γενιά για να πει  ότι ακόμα περισσότερα πέτυχαν με τους αγώνες τους  οι σημερινοί Έλληνες γιατί  «ἐπηυξήσαμεν τήν πόλιν τοῖς πᾶσι παρεσκευάσαμεν καὶ ἐς πόλεμον καὶ ἐς εἰρήνη αὐταρκεστάτην» (ώστε να είναι αυτοδύναμη και αυτάρκης και σε καιρό πολέμου και στην ειρήνη). Εξηγεί ότι τα πολεμικά κατορθώματα του παρελθόντος δεν θα τον απασχολήσουν στο λόγο του επειδή δεν θέλει να μακρηγορεί σε ακροατήριο που αυτά τα ξέρει από πρώτο χέρι, αλλά θα επιμείνει  «στο πώς φτάσαμε στο σημερινό μεγαλείο, στις αρχές που έχουν εμφορήσει αυτούς τους αγώνες, στο πολίτευμα και στον τρόπο ζωής με τον οποίο επιτεύχθηκαν αυτά». "Μετά" –λέει- "θα αναφερθώ στον έπαινο των νεκρών –γιατί δεν είναι καθόλου άπρεπο να αναφερθούν όλα αυτά και είναι προς το συμφέρον μας να ακουστούν  από ντόπιους κι από ξένους". Με αυτό τον τρόπο αιτιολογεί την μη καθιερωμένη, τη μη συμβατική δομή του Επιταφίου που απαιτουσε μακροσκελή μνεία σε μυθικά ανδραγαθήματα. Σε όσα αναφέρεται στη συνέχεια συχνά υπάρχουν έμμεσοι υπαινιγμοί για τις ουσιαστικές διαφορές που χωρίζουν βαθύτατα τους Αθηναίους από τους Σπαρτιάτες.
Μιλά για το κράτος δικαίου της πόλης, για το σύστημα διακυβέρνησης, το πολίτευμα, το οποίο δημιούργησε νόμους, τους οποίους  όχι μόνον δεν αντέγραψε από άλλους, αλλά που απεναντίας τους μιμούνται οι άλλοι  πρόθυμα (εννοεί ίσως τις ιωνικές πόλεις, το Άργος, η Κυρήνη κ.α.): «καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλ᾽ ἐς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται». Επειδή όπως συνεχίζει, δεν στηρίζεται στους λίγους (εννοεί όπως της Σπάρτης) αλλά στους πολλούς και απέναντι στο νόμο όλοι είναι ίσοι: «κατά τους νόμους μέτεστι πᾶσι τό ἴσον»
Και για την αξιοκρατία, ότι δηλαδή είναι μεν όλοι ίσοι απέναντι στο δίκαιο και το νόμο, αλλά στα αξιώματα ανέρχεται με την ικανότητα, την προκοπή του, και όχι επειδή έτυχε να γεννηθεί σε μια ορισμένη κοινωνική τάξη (για να τονίσει και πάλι τις διαφορές με τους ολιγαρχικούς Σπαρτιάτες)
Τονίζει επίσης ότι απολαμβάνουν όλοι ελευθερία τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική τους ζωή (στηλιτεύοντας έτσι έμμεσα και πάλι την ανελευθερία της Σπάρτης αλλά και την καχυποψία που κυριαρχούσε στην κοινωνική της ζωή ) χωρίς να έχουν σαν στόχο το κακό του συνανθρώπου τους. «Σεβόμαστε –λέει- ο ένας τον άλλο νόμο για τους άγραφους νόμους της ζωής και για να αποφύγουμε την αισχύνη κι όχι από φόβο»  (υπαινιγμός ότι οι Σπαρτιάτες τηρούν το νόμο επειδή τρέμουν τη νομοθεσία τους)
Μετά θυμίζει στους Αθηναίους όλα τα καλά που απολαμβάνουν (και αυτά σε αντιδιαστολή προς τη λιτή ζωή των Σπαρτιατών), τα όμορφα σπίτια τους, τις συνεχείς εορταστικές εκδηλώσεις της πόλης, το γεγονός ότι βρίσκουν στο εμπόριο όλα τα καλά του κόσμου που έρχονται από τα πέρατα της οικουμένης ακόμα και σε καιρό πολέμου. Σε αυτό το σημείο κάποιοι βλέπουν να λείπει η αναφορά στα μεγαλοπρεπή κτίσματα της Αθήνας και εικάζουν ότι «τα έκοψε» ο Θουκυδίδης, αλλά η λογική υπαγορεύει ότι ο Περικλής δεν ήθελε να αναφερθεί σε μέρα κηδείας σε εκείνο ακριβώς που έδωσε μια σημαντική αφορμή για τον πόλεμο, δηλαδή το ξόδεμα χρημάτων από το συμμαχικό ταμείο για έργα στολισμού της Αθήνας, συν το γεγονός ότι και ο ίδιος αντιμετώπιζε κατηγορίες για σπατάλες (δικές του ή φίλων του) που τις χρέωναν στα έργα καλλωπισμού της πόλης.
Στη συνέχεια αφήνει τα υπονοούμενα και επιτίθεται ευθέως στον τρόπο ζωής των Σπαρτιατών, μιλά για την ξενηλασία  (έμμεσα και για  την κρυπτεία και τα κλέμματα), λέγοντας  ότι οι Αθηναίοι έχουν απεναντίας τις πόρτες τους ανοιχτές σε όλους, στηλιτεύει τον σκληρό τρόπο εκπαίδευσης των στρατιωτών στη Σπάρτη, και λέει ότι «εμείς έχουμε θαυμάσιο στρατό χωρίς να χρειάζεται να ακολουθούμε τέτοια εκπαίδευση» και συμπληρώνει  ότι παρ' όλη την εκπαίδευσή τους οι Λακεδαιμόνιοι εκστρατεύουν πάντα με συμμάχους ενώ  «εμείς εύκολα νικάμε και μόνοι μας» και ότι «αν τύχει να νικήσουν ένα δικό μας μικρό τμήμα στρατού καυχιούνται ότι μας νίκησαν όλους, κι αν τύχει να νικηθούν από αυτό το μικρό τμήμα στρατού το δικό μας, λένε ότι νικήθηκαν από  ολόκληρο  το στράτευμά μας». Εμείς –λέει- έχουμε την ανδρεία από την ανατροφή μας και όχι επειδή μας την επιβάλλει ο νόμος και κάνουμε οικονομία δυνάμεων για σκληρές συνθήκες όταν πράγματι πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε και όχι εκ των προτέρων απλά για γυμναστική του στρατιώτη.
Στη συνέχεια μιλά και για άλλα χαρακτηριστικά του Αθηναίου πολίτη, ότι δηλαδή απολαμβάνει το όμορφο και με λιτό τρόπο, δίχως πολλά χρήματα και πολυτέλειες, και παράλληλα φιλοσοφεί χωρίς να γίνεται μαλθακός:"φιλοκαλοῦμέν τε γάρ μετ' εὐτελείας και φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας"Μετά μιλά για το πόσο σημαντική είναι στην Αθήνα η συμμετοχή στα κοινά, ώστε κάποιος και να εργάζεται και να ασχολείται με την πολιτική, κι αυτό οφείλεται στο ότι «μόνον εμείς οι Αθηναίοι θεωρούμε ότι όποιος μένει αμέτοχος στα κοινά δεν είναι φιλήσυχος αλλά άχρηστος»:"μόνοι γάρ τον τε μηδέν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾽ ἀχρεῖον νομίζομεν"Μετά μιλά για την αίσθηση του κινδύνου, την περίσκεψη και την τόλμη και λέει ότι οι Αθηναίοι και σε αυτό ξεχωρίζουν, καθώς είναι πάντα ενήμεροι και ως εκ τούτου η τόλμη τους δεν οφείλεται στην άγνοια του κινδύνου. «Και όσο κι αν αγαπάμε τα καλά της ειρήνης, δεν κοιτάμε να αποφύγουμε τον πόλεμο»
Θίγει μετά το θέμα της οφειλής και της ευγνωμοσύνης, και αναφέρει ότι αυτός που ευεργετεί κάποιον είναι καλύτερος  φίλος από εκείνον που ευεργετήθηκε και γι’  αυτό οι Αθηναίοι προσπαθούν να βοηθούν παρά να βοηθιώνται: βεβαιότερος δε ὁ δράσας την χάριν ὥστε ὀφειλομένην δι᾽ εὐνοίας ᾧ δέδωκε σῴζειν: ὁ δὲ ἀντοφείλων ἀμβλύτερος, εἰδὼς οὐκ ἐς χάριν, ἀλλ’ ἐς ὀφείλημα τὴν ἀρετὴν ἀποδώσων Στη συνέχεια, προτού μπει στο επόμενο μέρος του Επιταφίου για τον έπαινο των νεκρών, ανακεφαλαιώνει όσα είπε με τη φράση:"ξυνελών τε λέγω την τε πᾶσαν πόλιν τῆς Ἑλλάδος παίδευσιν εἶναι"(:με δυο λόγια, η Αθήνα είναι σχολείο-το πνευματικό κέντρο όλης της Ελλάδας). Αναφέρει τις ατομικές ικανότητες του κάθε πολίτη χωριστά και της πόλης εν γένει και τονίζει ότι αυτό δεν αποτελεί κομπασμό, γιατί το αποδεικνύει η πραγματικότητα, η δύναμη της πόλης, όλα όσα πέτυχαν οι Αθηναίοι  με τη νοοτροπία που έχουν (εννοεί τα προαναφερθέντα περί ελευθερίας, φιλοσοφίας, εκπαίδευσης), που  «έχουμε την μόνη πολιτεία η οποία όταν δοκιμάζεται αποδεικνύεται ανώτερη από τη φήμη της:"μόνη γάρ τῶν νῦν ἀκοῆς κρείσσων ἐς πεῖραν ἔρχεται"Τη μόνη πολιτεία –συνεχίζει- που δεν δίνει λαβή παραπόνων ούτε στον εχθρό από την κακή της στάση αλλά ούτε και στον υπήκοό της (ότι βρίσκονται στην ηγεσία ανάξιοι) και η οποία θα είναι θαυμαστή και στα κατοπινά χρόνια, δίχως να έχει την ανάγκη να την υμνήσει κάποιος Όμηρος, που με τα λόγια του μπορεί να υπερβάλει της πραγματικότητας. "Η δική μας πολιτεία είναι θαυμαστή γιατί κάναμε όλα τα λιμάνια και όλες τις στεριές προσιτές στην τόλμη μας και παντού ιδρύσαμε αθάνατα μνημεία τόσο των επιτυχιών όσο και  των ατυχιών μας. Υπέρ μιας τέτοιας  πολιτείας λοιπόν και αυτοί που κείνται μπροστά μας (εννοεί τους νεκρούς) πολέμησαν γενναία και φονεύθηκαν, γιατί αναγνώρισαν το καθήκον τους να μην την στερηθούν, και πρέπει όσοι επιζήσαμε να κάνουμε πρόθυμα θυσίες για χάρη της»
Τρίτο μέρος
Παρηγοριά στους συγγενείς των νεκρών
Ο συγγραφέας
Η πατρότητα του Επιταφίου αμφισβητείται, καθώς μέρος της ιστορικής κοινότητας θεωρεί ότι είναι δημιούργημα του Θουκυδίδη και όχι του Περικλή. Ο Επιτάφιος που έφτασε σε εμάς, καταγράφεται από τον Θουκυδίδη αλλά δεν μπορεί να τεκμηριωθεί ότι πρόκειται για λέξη προς λέξη μεταφορά όσων πράγματι εκφωνήθηκαν εκείνη τη φορτισμένη μέρα, με την Αθήνα να θρηνεί τους νεκρούς της και με το μέλλον της να διαφαίνεται ζοφερό. Εξάλλου ο ίδιος ο Θουκυδίδης αναφέρει προηγουμένως (στο 1.22) ότι γενικά οι ομιλίες που παραθέτει στο έργο του "δεν ήταν δυνατόν να μεταφερθούν λέξη προς λέξη". Επίσης ο Περικλής δέκα χρόνια πρωτύτερα είχε εκφωνήσει άλλον έναν επικήδειο για τους νεκρούς στο Σαμιακό Πόλεμο και ίσως στοιχεία του ενός έχουν περιληφθεί στον άλλον. Αν βέβαια ευσταθεί η άποψη ότι ο Επιτάφιος για τους πρώτους νεκρούς του Πελοποννησιακού Πολέμου γράφτηκε από τον ίδιο τον Θουκυδίδη, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κείμενο είναι αρκετά πιστό (εκτός και αν ο Περικλής έκανε αλλαγές στο κείμενο καθώς μιλούσε και ο Θουκυδίδης στο βιβλίο του περιέλαβε την εκδοχή με την οποία συμφωνούσε περισσότερο). Για την πατρότητα του Επιταφίου έχουν εκφραστεί πολλές απόψεις με δύο βασικές: τη μία να θεωρεί συγγραφέα τον Περικλή και την άλλη, τον Θουκυδίδη,  δίχως κανένα μέλος της ελληνικής και διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας να μπορέσει να αποδείξει ικανοποιητικά είτε τη μία είτε την άλλη, αφού και οι δύο άνδρες είχαν την παιδεία, την ευαισθησία και το πολιτικό κριτήριο να συντάξουν παρόμοια κείμενα. Παρότι αναπόδεικτες και οι δύο θεωρίες, για πολλά χρόνια κυριάρχησε η άποψη ότι συγγραφέας ήταν ο ιστορικός, ίσως επειδή αυτή την γνώμη είχε εκφράσει αρχικά ο  Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και  αρκετοί  ακαδημαϊκοί. Στο βιβλίο που διδάσκεται σήμερα στα ελληνικά σχολεία αναφέρεται ότι στη διαμάχη αυτή δόθηκε χρόνος και χώρος που δεν της άξιζε και στην περίπτωση του Επιταφίου έχουμε μία σπάνια αλλά ιδιαίτερα ευτυχή σύμπτωση, δηλαδή  να συμπίπτουν δύο μεγάλες προσωπικότητες-προσωπικότητες που εισχωρούν στη βαθύτερη ουσία των θεσμών  και των γεγονότων και που «η ψυχή και των δύο φωτίζεται από τη λάμψη του ίδιου ανώτερου ιδανικού, θερμαίνεται από την ίδια αγάπη για το μεγαλείο στο οποίο έφτασε η δημοκρατική Αθήνα». Επίσης: «το κείμενο που έχουμε μπροστά μας είναι αντάξιο της πνευματικής προσωπικότητας τόσο του Θουκυδίδη όσο και του Περικλή. Συμβάλλει στη θετική αποτίμηση και των δύο, χωρίς, αντίθετα να δίνει αφορμή να υποτιμηθεί με όποιο τρόπο είτε ο ιστορικός είτε ο πολιτικός» ΘΟΥΚΥΔΊΔΗ Περικλέους Επιτάφιος, για την Γ΄τάξη Ενιαίου Λυκείου Θεωρητική Κατεύθυνση, Ηλίας  Σ. Σπυρόπουλος, ΟΕΔΒ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημηγορίες Θουκυδίδη Κατηγορία:Επιτάφιοι λόγοι Κατηγορία:Πελοποννησιακός πόλεμος
Τέρνι
Η πόλη ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα τον 7ο αιώνα π.Χ. και κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους τον 3ο αιώνα π.Χ. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ήταν γνωστή ως Ιντεράμνα. Μετά την κατάκτησή της από τους Λομβαρδούς το 755 έχασε τη σημασία της. Τον 14ο αιώνα έγινε τμήμα των Παπικών Κρατών. Το 1580 άρχισε η κατεργασία ενός τοπικού μεταλλεύματος σιδήρου. Τον 19ο αιώνα επωφέληθηκε από τη βιομηχανική επανάσταση και στην περιοχή κατασκευάστηκαν εργοστάσια, χαλυβουργίες και οπλοποιεία. Εξαιτίας των πολλών βιομηχανιών του, κατά τη διάρκεια του Β΄ ΠΠ, το Τέρνι έγινε στόχος 108 συνολικά συμμαχικών βομβαρδισμών, οι οποίοι κατέστρεψαν τη μισή πόλη. Η πόλη στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε.
Ηλεκτρόνιο
Το ηλεκτρόνιο είναι ένα από τα θεμελιώδη υποατομικά σωματίδια της ύλης, το οποίο φέρει αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο. Είναι λεπτόνιο με σπιν 1/2 και μάζα 1,836 × 103 φορές μικρότερη από το πρωτόνιο.
Τα ηλεκτρόνια μαζί με τους ατομικούς πυρήνες σχηματίζουν τα άτομα. Τα ηλεκτρόνια μπορεί να θεωρηθεί πως περιστρέφονται ταχύτατα γύρω από τον πυρήνα των ατόμων σε συγκεκριμένες, ομοεστιακές και μη συμπίπτουσες ενεργειακές τροχιές, τις στιβάδες, όπως περιστρέφονται οι πλανήτες σε ένα ηλιακό σύστημα. Ο εκάστοτε αριθμός και η διάταξη των ηλεκτρονίων στις ατομικές ενεργειακές στιβάδες καθορίζουν τις χημικές ιδιότητες των στοιχείων, ενώ η παγίδευσή τους σε τροχιές γύρω από πυρήνες και γειτονικών ατόμων, σε επιτρεπόμενες στιβάδες, δημιουργεί τους χημικούς δεσμούς.
Σήμερα δεν θεωρείται πως τα ηλεκτρόνια περιφέρονται πραγματικά στις τροχιές που καθορίζουν ενεργειακά οι στιβάδες αλλά πως βρίσκονται σε θέσεις που δεν είναι δυνατό να είναι απόλυτα γνωστές και έχουν σχήμα νέφους πιθανοτήτων. Ακόμα και στην περίπτωση που έχουμε ένα ηλεκτρόνιο γύρω από ένα πρωτόνιο, (δηλαδή σε ένα άτομο υδρογόνου), το ηλεκτρόνιο περιγράφεται ως ένα νέφος πιθανοτήτων γύρω από τον πυρήνα που είναι πιο πυκνό κοντά στην απόσταση της στιβάδας που του αναλογεί ενεργειακά.
Η ροή ηλεκτρονίων μέσω αγωγού δημιουργεί το ηλεκτρικό ρεύμα.
Ιδιότητες
Το ηλεκτρόνιο έχει το μικρότερο, ελεύθερο στην φύση, γνωστό ηλεκτρικό φορτίο: 2,803 × 10 −10 ηλεκτροστατικές μονάδες, ή 1,602 × 10−19 κουλόμπ. Η μάζα του είναι 9,1094 × 10−31 χιλιόγραμμα. Αν το ηλεκτρόνιο θεωρηθεί σφαίρα η λεγόμενη κλασικιστική ακτίνα του σύμφωνα με την σχετικιστική φυσική και αγνοώντας τις κβαντομηχανικές επιδράσεις ισούται με 10^{-15}m, αν και πειράματα της κβαντομηχανικής έδειξαν ότι η πραγματική ενδεχόμενη ακτίνα του αν θεωρηθεί μπάλα είναι πολύ μικρότερη, της τάξης μεγέθους των 10^{-22}m.
Ιστορία
Ο όρος «ηλεκτρόνιο» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1891 από τον Τζορτζ Τζονστόουν Στόνι, ο οποίος τον παρήγαγε από τον όρο «ηλεκτρική δύναμη» που είχε ορίσει περίπου 300 χρόνια πριν ο Γουίλιαμ Γκίλμπερτ. Ο Γκίλμπερτ μελέτησε τον στατικό ηλεκτρισμό χρησιμοποιώντας ήλεκτρο, απ' όπου και όρισε τη σχετική δύναμη.
Το 1909, ο Ρόμπερτ Μίλικαν μέτρησε το φορτίο του ηλεκτρονίου με το πείραμα των σταγονιδίων λαδιού και έδειξε ότι το ηλεκτρικό φορτίο είναι κβαντωμένο, δηλαδή εμφανίζεται στη φύση σε διακριτές ποσότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Στοιχειώδη σωμάτια Κατηγορία:Λεπτόνια
Μαξιμιλιανός του Λίχτενσταϊν (γενν. 1969)
Ο Μαξιμιλιανός, γερμ. Maximilian (γενν. 16 Μαΐου 1969) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν είναι νεότερος αδελφός του Άλοϋς διαδόχου του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Είναι ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη-Αδάμ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Μαρίας Κίνσκυ, κόρης του Φερδινάνδου Κίνσκυ κόμη του Βίνιτς & Τέτταου.
Όταν αποφοίτησε από το Gymnasium Grammar School στο Βάντουτς, σπούδασε στην Ευρωπαϊκή Σχολή Επιχειρήσεων κοντά στη Φρανκφούρτη, από όπου αποφοίτησε το 1993. Το 1998 έλαβε τον τίτλο ΜΒΑ στη Σχολή Επιχειρήσεων του Χαρβαρτ, στη Βοστώνη των ΗΠΑ.
Εργάστηκε στη Chase Capital Partners, κλάδο ιδιωτικών μετοχικών κεφαλαίων της Chase Manhattan Corporation, στη Νέα Υόρκη. Έπειτα έλαβε τον ανώτερο τίτλο σπουδών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και νυμφεύτηκε. Μετά εργάστηκε για δύο έτη στην Industrie Kapital. Το 2003 ξεκίνησε τη διαχείρηση του Γερμανικού γραφείου της JPMorgan Partners.
Από το 2006 έγινε Διευθύνων Σύμβουλος της ομάδας Lichtenstein Global Trust (LGT), της μεγαλύτερης οικογενειακής, ιδιωτικής τράπεζας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 2000 την Άνγκελα-Γκίζελα Μπράουν και έχει τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Έλυμοι
Οι Έλυμοι ήταν αρχαίος λαός που κατοικούσε στη δυτική Σικελία από την Εποχή του Ορείχαλκου μέχρι την Κλασική αρχαιότητα. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την ταυτότητα και τον πολιτισμό τους, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές είχαν σημαντικές διαφορές με τους γείτονες τους Σικανούς που ζούσαν στο νησί ταυτόχρονα στην Εποχή του Σιδήρου.
Ελληνική εποχή
Ο μυθικός γενάρχης των Έλυμων θεωρείται ο Τρώας ήρωας Έλυμος νόθος γιος του Αγχίση και ετεροθαλής αδελφός του Αινεία. Ο Θουκυδίδης γράφει ότι πολλοί Τρώες που διέφυγαν από την καταστροφή που προκάλεσαν οι Αχαιοί έφτασαν με πλοία στη Σικελία, έγιναν γείτονες με τους Σικανούς και ίδρυσαν δύο πόλεις την "Έρυκα" και την "Έγεστα", είχαν το όνομα "Έλυμοι". Η "Έρυκα" ταυτίζεται με την Έρυξ και η "Έγεστα" με τη Σεγέστα, ο Διόδωρος Σικελιώτης τον 1ο αιώνα π.χ. καταγράφει αντίστοιχα την "Έγεστα" σαν "Αίγεστα", o Αππιανός τον 2ο αιώνα μ.χ. την καταγράφει για πρώτη φορά σαν "Σεγέστα".
Οι Έλυμοι πήραν πολλά στοιχεία πολιτισμού από τους Έλληνες, υιοθέτησαν το Ελληνικό αλφάβητο με το οποίο έγραφαν στη γλώσσα τους και ανήγειραν χαρακτηριστικό ναό Ελληνικής μορφής στη Σεγέστα, η γλώσσα τους ακόμα και σήμερα δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί. Την εποχή που επεκτάθηκαν οι Ελληνικές αποικίες στη Σικελία οι Έλυμοι συμμάχησαν με την Καρχηδόνα εναντίον των Ελλήνων, οι αρχικές διαφωνίες που είχαν με τη Σελινούντα οδήγησαν σε ανοιχτό πόλεμο (580 π.χ.). Αναζήτησαν συμμαχία με τους Αθηναίους για να πολεμήσουν τη Σελινούντα, αυτό προκάλεσε την καταστροφική Εκστρατεία στη Σικελία εκ μέρους των Αθηνών, μετά την αποτυχία οι Έλυμοι ζήτησαν συμμαχία με τους Καρχηδόνιους για να αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους τους.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος εγκατέλειψαν τους Καρχηδόνιους και συμμάχησαν με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Οι Έλυμοι είχαν σημαντικά προνόμια με τους Ρωμαίους και τους θεωρούσαν "αδελφούς λαούς" χάρη στην κοινή καταγωγή από την Τροία, σταδιακά εξαφανίστηκαν επειδή στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ενσωματώθηκαν με τους υπόλοιπους κατοίκους της Σικελίας. Οι Έλυμοι έμεναν στη δυτική Σικελία με τους Σικανούς, τους Φοίνικες και αργότερα τους Έλληνες, οι σπουδαιότερες πόλεις τους ήταν η Σεγέστα το πολιτικό τους κέντρο, η Έρυξ το θρησκευτικό τους κέντρο, η Έντελλα, η Ιετάς και τα Δρέπανα.
Αριστόμαχος του Ταλαού
Πηγές
Αριστομαχος
Ποπιάν
Το Ποπιάν (γαλλικά και οξιτανικά: Popian) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.