cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Αυτοκράτορας έχει Κέφια
Κυκλοφορία
Μετά την αλλαγή της ημερομηνίας κυκλοφορίας της ταινίας για τον χειμώνα του 2000, αναφέρθηκαν ομοιότητες με την ταινία των στούντιο DreamWorks Animation, Ο Δρόμος για το Ελ Ντοράντο. Ο Μαρκ Λούμεντ, που δούλευε στην ανάπτυξη του Ελ Ντοράντο ισχυρίστηκε: «Ήταν πραγματικά μια κούρσα και ο Κάτζενμπεργκ ήθελε να κυκλοφορήσει η δική μας ταινία πριν τη δική τους». Πρόσθεσε επίσης ότι «Δεν ξέραμε ακριβώς τι έκαναν αλλά είχαμε την εντύπωση ότι θα ήταν κάτι πολύ παρόμοιο. Οποιαδήποτε ταινία έβγαινε δεύτερη θα έδινε την εντύπωση ότι αντέγραψε την άλλη». Ο Φούλμερ και ο Ντίνταλ αρνήθηκαν τις ομοιότητες με τον δεύτερο να σχολιάζει: «Αυτή η εκδοχή [του Αυτοκράτορα] είχε δουλευτεί καλά όταν εκείνη η ταινία κυκλοφόρησε» και πρόσθεσε, «Από νωρίς, όταν η ταινία μας έγινε πιο κωμική, όλοι μας νιώσαμε ότι δεν μπορείς να κάνεις μια τέτοια φάρσα για συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων εκτός κι αν την κάνουμε και στον εαυτό μας. Αυτό δεν έμοιαζε να είναι η κατάλληλη επιλογή για τους Ίνκας ή για οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων. Ήταν περισσότερο ένας μύθος».
Πληρωμή ανά προβολή (TNA)
Τα σόου Πληρωμής ανά Προβολή (ή Pay Per View) είναι συνδρομητικά τηλεοπτικά προγράμματα, που διοργανώνονται απο την εταιρεία επαγγελματικής πάλης Total Nonstop Action Wrestling.
Σε αυτές τις διοργανώσεις, οι παλαιστές εκτελούν σκηνοθετημένους αγώνες και προσπαθούν να διασκεδάσουν το κόσμο με δράση εντός και εκτός του ρινγκ. Στα σόου αυτά πολλές φορές γίνεται η κορύφωση των σεναριακών αντιπαλοτήτων των παλαιστών και θεωρείται η μεγαλύτερη πηγή εσόδων για την εταιρία.
Ο Αυτοκράτορας έχει Κέφια
Κυκλοφορία
Η εκστρατεία προώθησης για τον Αυτοκράτορα ήταν σχετικά συγκρατημένη καθώς η Disney επέλεξε να προωθήσει πιο έντονα την κυκλοφορία της ταινίας Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας, η οποία κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της Ημέρας των Ευχαριστιών. Παρ'όλα αυτά, η ταινία συνοδεύτηκε με έξι παιχνίδια των Κούζκο, Κούζκο ως λάμα, Πάτσα, Ύζμα, Ύζμα ως γάτα και Κρόνκ που εμπεριέχονταν στο παιδικό γεύμα, Happy Meal, των McDonald's στη Βόρεια Αμερική. Τα παιχνίδια σε Ευρώπη, Ασία και Αυστραλία ήταν διαφορετικά από αυτά που κυκλοφόρησαν στην Βόρεια Αμερική. Φτιάχτηκαν επίσης λούτρινα ζωάκια τα οποίο πωλούνταν στα καταστήματα της Disney.
Πληρωμή ανά προβολή (TNA)
Ιστορία
Αρχικά, το TNA Wrestling διοργάνωνε τα Pay Per View κάθε εβδομάδα, ξεκινώντας απο τις 19 Ιουνίου 2002 και τελειώνοντας στις 8 Σεπτεμβρίου 2004. Στις 7 Νοεμβρίου 2004, διοργανώθηκε το πρώτο μηνιαίο pay per view, το Victory Road και δεύτερο ήταν το Turning Point. Το 2005 οργανώθηκαν άλλα δέκα ppv, ενώ τέσσερα απο αυτά υπάρχουν έως σήμερα.
Ο Αυτοκράτορας έχει Κέφια
Home media
Η καθιερωμένη έκδοση VHS και DVD κυκλοφόρησε την 1η Μαΐου 2001, όπως επίσης και μια συλλεκτική έκδοση 2 δίσκων η οποία περιείχε έξτρα υλικό όπως το μουσικό βίντεο του τραγουδιού «My Funny Friend and Me» του Στιγνκ, το μουσικό βίντεο του συγκροτήματος Rascal Flatts του τραγουδιού «Walk the Llama Llama» από το soundtrack, ηχητικό σχολιασμό από τους δημιουργούς, ένα παιχνίδι ικανοτήτων με τις φωνές των ηρώων και μια κομμένη σκηνή. Σε αντίθεση με το box office, η ταινία τα πήγε καλύτερα στις πωλήσεις home video, γινόμενη η ταινία με τις περισσότερες πωλήσεις που κυκλοφόρησε το 2001. Τον Σεπτέμβριο του 2001, αναφέρθηκε ότι 6 εκατομμύρια αντίγραφα VHS πωλήθηκαν, πωλήσεις που ανέρχονται σε έσοδα ύψους $89 εκατομμυρίων. Στις πωλήσεις DVD αναφέρθηκε ότι είχε πωλήσει τα διπλάσια. Σύμφωνα με την εταιρία Adams Media Research, τα συνολικά έσοδα διαμορφώθηκαν κατά μέσο όρο στα $125 εκατομμύρια.
Πληρωμή ανά προβολή (TNA)
Μελλοντικά Pay Per View
Τα παρακάτω pay-per-views θα διεξαχθούν απο το TNA:
Ο Αυτοκράτορας έχει Κέφια
Home media
Η Disney επανακυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση με έναν δίσκο με τον τίτλο «The New Groove Edition» στις 18 Οκτωβρίου 2005. Η Disney ανανέωσε ψηφιακά την ταινία και Ο Αυτοκράτορας έχει κέφια κυκλοφόρησε σε Blu-ray στις 11 Ιουνίου 2013, σε πακέτο δύο ταινιών μαζί με την απευθείας σε βίντεο συνέχειά του, Ο Κρονκ έχει κέφια. Το πρώτο Σαββατοκύριακο, πώλησε 14,000 αντίτυπα Blu-ray έχοντας έσοδα $282,000.
Πληρωμή ανά προβολή (TNA)
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Ο Αυτοκράτορας έχει Κέφια
Box office
Εξαιτίας του προ-Κολομβιανού σκηνικού και της γεύσης από Λατινική Αμερική στην ταινία, η Disney ξόδεψε $250,000 στην εκστρατεία προώθησης προς την Λατινικοαμερικάνικη αγορά, κυκλοφορώντας την ταινία σε Αγγλικά και Ισπανικά σε περιοχές του Λος Άντζελες με έντονη πληθυσμιακή πυκνότητα από Λατίνους, σε αντίθεση με προηγούμενες ταινίες όπου κυκλοφορούσαν με υπότιτλους στις ξένες αγορές. Από τον Ιανουάριο του 2001, δεκαεννέα μέρες από την κυκλοφορία της ταινίας, η Ισπανόφωνη εκδοχή της ταινίας αποσύρθηκε από τις αίθουσες καθώς οι Λατινοαμερικάνοι προτίμησαν να παρακολουθήσουν την Αγγλική εκδοχή, η οποία έφερε έσοδα κατά μέσο όρο $571,000 σε σχέση με τις $96,000 της Ισπανόφωνης.
Κριτική
Στην ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, Ο Αυτοκράτορας έχει κέφια συγκεντρώνει ποσοστό 85% και μέσο όρο 7.1/10, βασισμένα σε 128 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Ο Αυτοκράτορας έχει κέφια δεν είναι η πιο φιλόδοξη ταινία κινουμένων σχεδίων, αλλά ο γρήγορος ρυθμός της, οι φρέσκοι χαρακτήρες και το γέλιο της προσφέρουν εξαιρετικές στιγμές για όλη την οικογένεια». Στην ιστοσελίδα Metacritic, η ταινία έχει σκορ 70/100 βασισμένο σε 28 κριτικές σημειώνοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές». Πολλοί κριτικοί και κοινό θεώρησαν γενικά ότι η ταινία ήταν μία από τις καλύτερες της Disney μετά την περίοδο της Αναγέννησης και επίσης μία από τις πιο κωμικές.
Γράφοντας για το περιοδικό Variety, ο Ρόμπερτ Κόεχλερ σχολίασε για την ταινία ότι «μπορεί να μην ταιριάζει με την ευχάριστη επιχείρηση πολλών από των άλλων παιδικών δουλειών των στούντιο, αλλά θα τη θυμόμαστε ως την ταινία που δημιούργησε μια νέα διάθεση στις αίθουσες κινουμένων σχεδίων της Disney». Ο Ρότζερ Ίμπερτ, γράφοντας την κριτική του για την εφημερίδα Chicago Sun-Times, επιβράβευσε την ταινία με 3/4 αστέρια διακρίνοντάς την ως «μια κουτή χονδροειδές αστεία ταινία κινουμένων σχεδίων, με την προσοχή του Ντόναλντ Ντακ» η οποία ξεχωρίζει από το τι είναι γνωστό ως κινούμενα σχέδια. Ο Ίμπερτ θα προσέθετε αργότερα ότι «δεν έχει την τεχνική γυαλάδα μιας ταινίας όπως ο Ταρζάν, αλλά είναι μια υπενθύμιση ότι τα κλασικά κινούμενα σχέδια είναι ένα αγαπημένο στυλ από μόνα τους». Η κριτικός του περιοδικού Entertainment Weekly, Λίζα Σβάουρτσμπάουμ, βαθμολόγησε την ταινία με B+, περιγράφοντάς την ως «αστεία και ως επί το πλείστον μη μουσική, αναμφισβήτητα μη επική οικογενειακή ταινία, η οποία καταλήγει να είναι περισσότερο ένα ταξίδι ήρωα παρά μια συνάντηση μυαλών κωμικής σειράς».
The Sweatbox
Το The Sweatbox είναι ένα ντοκιμαντέρ το οποίο καταγράφει την ταραχώδη συνεργασία του Στινγκ και του Ντέιβιντ Χάρτλεϊ με τα στούντιο της Disney για τη σύνθεση των έξι τραγουδιών της ταινίας Kingdom of the Sun (ο τίτλος της ταινίας πριν μετονομαστεί σε Ο Αυτοκράτορας έχει κέφια). Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει συνεντεύξεις των σκηνοθετών Ρότζερ Άλερς και Μαρκ Ντίνταλ, του παραγωγού Ράντι Φούλμερ, του Στινγκ, καλλιτεχνών της Disney και των ηθοποιών του καστ που είχαν απογοητευτεί με τη νέα κατεύθυνση της ταινίας. Η Disney δεν πιστεύεται ότι έφερε αντιρρήσεις για το ντοκιμαντέρ της Τρούντι Στάιλερ με τον Τόμας Σιουμάχερ, ο οποίος είχε δει υλικό, να σχολιάζει: «Πιστεύω ότι θα είναι εξαιρετικό!»
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2000, αλλά έχει περάσει απαρατήρητο από το κοινό από τότε. Η Disney κατέχει τα δικαιώματα, αλλά δεν το κυκλοφόρησε ποτέ επίσημα. Τον Μάρτιο του 2012, ένα αντίγραφο του ντοκιμαντέρ διέρρευσε στο διαδίκτυο και ανέβηκε στο YouTube από έναν Βρετανό καρτουνίστα, πριν κατέβει τελείως. Από τον Απρίλιο του 2015, το κοινό μπορούσε να δει μερικές σκηνές από το ντοκιμαντέρ από την κυκλοφορία των home media, τα οποία περιελάμβαναν το παρασκήνιο της δημιουργίας του τραγουδιού My Funny Friend and Me.
Προσαρμογές και συνέχεια
Τον Απρίλιο του 2005, ανακοινώθηκε ότι τα DisneyToon Studios δούλευαν σε μια συνέχεια της ταινίας με τον τίτλο Ο Κρονκ έχει κέφια, η οποία θα κυκλοφορούσε απευθείας σε βίντεο. Η κυκλοφορία έγινε στις 13 Δεκεμβρίου 2005, ίδια μέρα με την πρεμιέρα της τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων Ο Αυτοκράτορας πάει σχολείο στο Disney Channel. Οι Πάτρικ Γουαμπάρντον, Έρθα Κιτ και Γουέντι Μάλικ επέστρεψαν για τους ρόλους τους στη συνέχεια αλλά και στην τηλεοπτική σειρά, ενώ ο Τζ. Π. Μάνουξ αντικατέστησε τον Ντέιβιντ Σπέιντ στη σειρά και ο Φρεντ Τατασκιόρε χάρισε τη φωνή του στον Πάτσα στον πρώτο κύκλο. Ο Τζον Γκούντμαν επέστρεψε για να χαρίσει και πάλι τη φωνή του στον χαρακτήρα στον δεύτερο και τελευταίο κύκλο της σειράς.
Ο Κούζκο εμφανίζεται ως γκεστ στην τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων Disney's House of Mouse αλλά και στην απευθείας σε βίντεο spin-off ταινία, Mickey's Magical Christmas: Snowed in at the House of Mouse.
Δύο βιντεοπαιχνίδια του Αυτοκράτορα αναπτύχθηκαν και κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα με την ταινία. Το πρώτο, για το PlayStation της Sony, αναπτύχθηκε από την Argonaut Games και δημοσιεύτηκε από την Sony Computer Entertainment of America. Το δεύτερο, για το Game Boy Color της Nintendo, αναπτύχθηκε από την Sandbox και δημοσιεύτηκε από την Ubisoft. Και τα δύο κυκλοφόρησαν σε PAL περιοχές την επόμενη χρονιά. Η εκδοχή του PlayStation επανακυκλοφόρησε για το PlayStation Network στις 27 Ιουλίου 2010.
Το τρενάκι Raging Spirits του θεματικού πάρκου Tokyo DisneySea έλαβε οπτική έμπνευση για το θέμα των Ίνκας από τα κτίρια της ταινίας, με μια δομή βασισμένη στο παλάτι του Κούζκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ναρκισσισμό Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2000
Σιλαός
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιλαοζιέν (γαλλικά: Cilaosiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Καρλόττα της Γαλλίας
Η Καρλόττα της Γαλλίας (23 Οκτωβρίου 1516 - 18 Σεπτεμβρίου 1524) ήταν μια πριγκίπισσα της Γαλλίας, η οποία πέθανε ως παιδί. Ήταν η δεύτερη κόρη του Βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ και της Κλαυδία της Γαλλίας.
Ζωή
Η Καρλόττα γεννήθηκε στο κάστρο του Αμπουάζ, στις 23 Οκτωβρίου 1516. Είχε γαλαζοπράσινα μάτια και φωτεινά κόκκινα μαλλιά. Ήταν ένα από τα έξι παιδιά του βασιλιά και της βασίλισσας της Γαλλίας που είχε κόκκινα μαλλιά, ένα χαρακτηριστικό που κληρονόμησε από την Άννα της Βρετάνης, μητέρα της Κλαυδίας και συνεπώς εκ μητρός γιαγιά της. Έζησε μια ευτυχισμένη ζωή, μετακομίζοντας από το Château de Amboise στο Château de Saint-Germain-en-Laye πριν από τον Μάρτιο του 1519.
Με τα ρούχα και τα κοσμήματά της στα υπάρχοντα πορτρέτα, μπορεί να εκτιμηθεί η υψηλή κοινωνική της θέση. Το κομπολόι της, επίσης παρόν στους πίνακες, δείχνει ότι ήταν ευσεβής Καθολική. Οι ευρωπαϊκές βασιλικές οικογένειες ανέθεσαν πορτρέτα των παιδιών τους για να καταγράψουν την ανάπτυξή τους και συχνά αντάλλασσαν αυτές τις εικόνες με άλλα βασιλικά σπίτια ως διπλωματική χειρονομία.
Όταν η Καρλόττα ήταν ενός έτους, η μεγαλύτερη αδερφή της, Λουίζα, πέθανε από επιληπτικές κρίσεις. Χωρίς άλλο ζωντανό γιο, ο Φραγκίσκος αναγκάστηκε να ονομάσει την Καρλόττα Δελφίνη της Γαλλίας. Η θέση αυτή ήταν ισοδύναμη με εκείνη της σημερινής πριγκίπισσας της Ουαλίας (Ηνωμένο Βασίλειο) ή της πριγκίπισσας των Αστουριών (Ισπανία). Ο πατέρας της ζήτησε αμέσως από τον Ζαν Κλουέ να ζωγραφίσει ένα πορτρέτο της νέας Δελφίνης. Αλλά στις 28 Φεβρουαρίου 1518, η βασίλισσα Κλαυδία γέννησε ένα αγόρι, ονόματι Φραγκίσκο, κάτι που υποβίβασε την Καρλόττα στη διαδοχή. Ο Φραγκίσκος ονομάστηκε δελφίνος της Γαλλίας από τη γέννησή του και η Καρλόττα μετονομάστηκε Καρλόττα των Βαλουά.
Θάνατος
Η πριγκίπισσα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της στο κάστρο του Saint-Germain-en-Laye. Από τη γέννησή της, ήταν ένα εύθραυστο και ευαίσθητο παιδί. Όταν ολοκλήρωσε τα επτά, αρρώστησε από ιλαρά, την ίδια ασθένεια που είχε σκοτώσει τον θείο της, Κάρολο Ορλάνδο, σχεδόν τριάντα χρόνια νωρίτερα. Το μόνο άτομο που τη φρόντιζε όταν ήταν άρρωστη ήταν η θεία της, η Μαργαρίτα της Ναβάρρας. Η μητέρα της είχε πεθάνει δύο μήνες νωρίτερα. Η γιαγιά της, Λουίζα, ήταν πολύ άρρωστη και ο πατέρας της είχε πάει στον πόλεμο - τον ιταλικό πόλεμο του 1521-1526 - οπότε δεν βρισκόταν εκεί τη στιγμή του θανάτου της κόρης του. Προφανώς, η Καρλόττα ήταν πολύ κοντά στη θεία της, η οποία καταστράφηκε όταν "το κοριτσάκι της" πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1524.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Νευρικές Μάγισσες
Το Νευρικές Μάγισσες (στα αγγλικά Equal RItes) είναι το τρίτο βιβλίο της χιουμοριστικής σειράς φαντασίας του Τέρι Πράτσετ Δισκόκοσμος (στα αγγλικά Discworld), μετά το Το Φως της Φαντασίας. Εκδόθηκε το 1987. Στα Ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρά Πέντε το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τέρι Πράτσετ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1987
Συμμετοχή της Ισπανίας στη Eurovision
Η Ισπανία συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 61 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της το, όπου έφτασε την ένατη θέση. Από το, η Ισπανία είναι μία από τις "Μεγάλες Πέντε", μαζί με τη , τη , την και το , οι οποίοι μπορούν αυτομάτως να συμμετάσχουν στον τελικό, επειδή είναι οι πέντε μεγαλύτεροι οικονομικοί συντελεστές στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Η Ισπανία διαγωνίζεται συνεχώς στο διαγωνισμό από το ντεμπούτο της χώρας το 1961. Η μόνη χώρα με μακρύτερη πορεία απρόσκοπτης εμφάνισης της Eurovision είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, που είναι παρών από το 1959 και συμμετέχει ασταμάτητα από τότε.
Η Ισπανία κέρδισε το διαγωνισμό δύο φορές, πρώτα το με το τραγούδι "La, la, la" που τραγούδησε η Μασσιέλ και πάλι το, όταν το "Vivo cantando" της Σαλομέ κέρδισε σε ισοβαθμία με άλλα 3 τραγούδια, το "Boom Bang-a-Bang" της Λουλού, που εκπροσωπούσε το Ηνωμένο Βασίλειο, το "Un jour, un enfant" της Φρίντα Μποκαρά, που εκπροσωπούσε τη Γαλλία, και το "De troubadour" της Λένι Κουρ, το οποίο εκπροσωπούσε την Ολλανδία. Ο διαγωνισμός στη Μαδρίτη το είναι η μοναδική φορά που η Ισπανία φιλοξένησε την εκδήλωση. Μετά την τετραμερή ισοπαλία του 1969, πολλές χώρες αποχώρησαν και τον διαγωνισμό το τον φιλοξένησε η Ολλανδία. Η Ισπανία τερμάτισε επίσης δεύτερη στο διαγωνισμό τέσσερις φορές, με την Καρίνα το, τους Mocedades το , τη Μπέτι Μισιέγο το και την Άναμπελ Κόντε το  και τερμάτισε τρίτη το  με το γκρούπ Bravo. Η χώρα τερμάτισε με "μηδέν βαθμούς" τρεις φορές: το, το και το , και τελείωσε τελευταία το  και το.
Από την αρχή του 21ου αιώνα, η Ισπανία έφτασε στην πρώτη δεκάδα επτά φορές, με τον Νταβίδ Θιβέρα να τερματίζει 6ος, τη Ρόσα Λόπεθ  να τερματίζει 7η, την Μπετ  να τερματίζει 8η, τον Ραμόν (2004) να τερματίζει 10ος, με τις Παστόρα Σολέρ  και Ρουτ Λορένθο  να τερματίζουν επίσης στη 10η θέση και τη Σανέλ  να τερματίζει 3η. Η Ισπανία απέτυχε επίσης να φτάσει στην πρώτη 20άδα σε 10 από τους τελευταίους 17 διαγωνισμούς, συμπεριλαμβανομένων για έξι διαδοχικούς αγώνες (2015–22). Ως το 2022, η Ισπανία είναι η πρώτη χώρα με την μεγαλύτερη απόσταση χρόνου από την τελευταία της νίκη, με συνολικά 53 χρόνια δίχως νίκη (1969–2022).
Διαδικασία επιλογής
Η Ισπανία έχει τροποποιήσει τακτικά τη διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιήθηκε για να βρει τη συμμετοχή της χώρας στο διαγωνισμό, είτε εθνικός τελικός είτε εσωτερική επιλογή (μερικές φορές συνδυασμός και των δύο μορφών) έχει τηρηθεί από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό μέχρι στιγμής. Μεταξύ 1977 και 1999, οι συμμετοχές της Ισπανίας επελέγησαν εσωτερικά από την TVE. Πριν από αυτό, οι εσωτερικές επιλογές και οι εθνικοί διαγωνισμοί, όπως το Pasaporte a Dublín το 1971, εναλλασσόταν.
Από το 2000, η ​​Ισπανία χρησιμοποίησε διάφορες μορφές επιλογής με διαφορετικά αποτελέσματα. Το 2000 και το 2001, η TVE διοργάνωσε ένα εθνικό τελικό που ονομάζεται Eurocanción, όπου ο Ισπανός εκπρόσωπος επιλέχθηκε για το διαγωνισμό. Από το 2002 έως το 2004, χρησιμοποιήθηκε το reality show Operación Triunfo (η ισπανική έκδοση του Star Academy) για να επιλέξει την συμμετοχή, μια μορφή που ανανέωσε το ενδιαφέρον του ισπανικού κοινού για το διαγωνισμό και έφερε τρία συνεχόμενα αποτελέσματα στην πρώτη δεκάδα, μέχρι τη στιγμή που το TVE αποφάσισε να μην φιλοξενήσει άλλες εκδόσεις του σόου. Το 2005, διοργανώθηκε ο εθνικός τελικός Eurovisión 2005: Elige nuestra canción (Eurovision 2005: Επιλέξτε το τραγούδι μας), όπου το κοινό επέλεξε το αγαπημένο του τραγούδι ανάμεσα σε μια προεπιλογή που έκανε η TVE, άγνωστων καλλιτεχνών, που τους υπέβαλαν δισκογραφικές εταιρίες. Το αποτέλεσμα στον τελικό της Eurovision δεν ήταν καλό και για το 2006, η επιλογή έγινε εσωτερικά για πρώτη φορά από το 1999, με παρόμοιο αποτέλεσμα. Το 2007, η συμμετοχή της Ισπανίας αποφασίστηκε μέσω της εκπομπής Misión Eurovisión 2007, με ένα απογοητευτικό αποτέλεσμα για άλλη μια φορά.
Από το 2008 έως το 2010, το Διαδίκτυο αποτέλεσε το βασικό στοιχείο των διαγωνισμών που χρησιμοποίησε η TVE για την επιλογή της ισπανικής συμμετοχής. Το 2008, ο ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης MySpace αναμείχθηκε στον εθνικό τελικό Salvemos Eurovisión (Ας σώσουμε τη Eurovision). Δημιουργήθηκε ένας ιστότοπος που επέτρεψε σε οποιονδήποτε να φορτώσει ένα τραγούδι και να προχωρήσει σε ένα τηλεοπτικό τελικό, αν επιλεγεί από τους ψηφοφόρους σε απευθείας σύνδεση ή από κριτική επιτροπή. Το αποτέλεσμα βελτιώθηκε λίγο, αλλά όχι πολύ. Παρ' όλα αυτά το ενδιαφέρον του ισπανικού κοινού αναζωπυρώθηκε ξανά. Για το 2009, το MySpace εξακολουθούσε να συμμετέχει στη διαδικασία επιλογής Eurovisión 2009: El retorno (Eurovision 2009: Η Επιστροφή), παρόλο που ορισμένες αλλαγές εισήχθησαν στη μορφή. Το αποτέλεσμα ήταν το χειρότερο στη δεκαετία του 2000 (24η θέση). Το 2010, μια παρόμοια μορφή, Eurovisión: Destino Oslo, επέλεξε την ισπανική συμμετοχή, με το καλύτερο αποτέλεσμα από το 2004 (15η).
Το 2011, η ψηφοφορία στο Internet απορρίφθηκε από τη νέα μέθοδο επιλογής Destino Eurovisión. Μετά από ένα ακόμα απογοητευτικό αποτέλεσμα (23η), για το 2012, η ​​TVE αποφάσισε να προσεγγίσει μια καταξιωμένη καλλιτέχνη, την Παστόρα Σολέρ, και να οργανώσει έναν τελικό για να επιλέξει το τραγούδι της. Για πρώτη φορά από το 2004, η χώρα τερμάτισε στην πρώτη δεκάδα. Η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε το 2013, με τους καταξιωμένους El Sueño de Morfeo, απ' των οποίων το τελικό αποτέλεσμα κατέληξε ένα από τα πιο απογοητευτικά (25η από τις 26 συμμετοχές) στην μακρόχρονη ιστορία της Ισπανίας στη Eurovision. Μερικοί κριτικοί, ωστόσο, κατηγόρησαν μια λιγότερο από αστρική απόδοση ενός κατά τα άλλα συμπαγούς τραγουδιού. Το 2014, η TVE αποφάσισε να επιστρέψει σε μια εθνική τελική διαδικασία πολλαπλών καλλιτεχνών, που ονομάζεται Mira quién va a Eurovisión. Πέντε καλλιτέχνες κλήθηκαν να συμμετάσχουν από την TVE. Για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια, η χώρα τερμάτισε ξανά στην πρώτη δεκάδα.
Το 2015, για πρώτη φορά από το 2006, τόσο ο καλλιτέχνης, η Εδούρνε, όσο και το τραγούδι επιλέχθηκαν εσωτερικά από την TVE. Στις 18 Δεκεμβρίου 2015, η TVE ανακοίνωσε ότι θα διοργανώσει έναν εθνικό τελικό με το όνομα Objetivo Eurovisión, για να επιλέξει την ισπανική συμμετοχή για τον. Έξι συμμετοχές διαγωνίστηκαν σε εθνικό τελικό και η Μπάρεϊ κέρδισε τη διαδικασία επιλογής. Η ίδια διαδικασία χρησιμοποιήθηκε και το 2017, με τον Manel Navarro να κερδίζει τον εθνικό τελικό, όπου έμελλε να είναι το χειρότερο αποτέλεσμα της Ισπανίας από το 1999, αφού τερμάτισε τελευταία.
Το 2017, η TVE ανέθεσε μια νέα σεζόν του Operación Triunfo, η οποία επέστρεψε στο TVE μετά από 13 χρόνια και η σειρά χρησίμευσε για τέταρτη φορά (μετά το 2002, 2003 και 2004) ως πλατφόρμα για την επιλογή της ισπανικής συμμετοχής για το διαγωνισμό του 2018. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό (23η από τις 26 συμμετοχές), αλλά ο τελικός της Eurovision για το 2018 ήταν ο πιο δημοφιλής στην Ισπανία από το 2008. Μια ακόμη σεζόν της εκπομπής ταλέντων επέλεξε την ισπανική συμμετοχή για το 2019, με ένα άλλο απογοητευτικό αποτέλεσμα (22η από τις 26 συμμετοχές).
Για το διαγωνισμό του 2020, η TVE επέλεξε την ισπανική συμμετοχή εσωτερικά, με τον Μπλας Καντό να είναι ο εκπρόσωπος με το τραγούδι "Universo". Μετά την ακύρωση του διαγωνισμού λόγω της πανδημίας του κορονοϊου, το TVE ήταν ένα από τους τέσσερις ραδιοτηλεοπτικούς φορείς (οι υπόλοιποι ήταν η ΕΡΤ της Ελλάδας, το AVROTROS της Ολλανδίας και το UA:PBC της Ουκρανίας) που επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στον επόμενο διαγωνισμό, με τον ίδιο καλλιτέχνη που θα συμμετείχε για το 2020, στην προκειμένη περίπτωση ο Μπλάς Καντό.
Για τον διαγωνισμό του 2022, ανακοινώθηκε ότι το TVE θα χρησιμοποιούσε το Benidorm Fest, μια ανανεωμένη έκδοση του Διεθνούς Φεστιβάλ Τραγουδιού Benidorm για να επιλέξει τη συμμετοχή του έθνους μεταξύ 13 υποψηφίων. Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας υπέγραψε σύμβαση με την περιφερειακή κυβέρνηση της κοινότητας της Βαλένθια για τη διεξαγωγή της εκδήλωσης για τέσσερις εκδόσεις. Το πρώτο Benidorm Fest κέρδισε η Σανέλ με το "SloMo", η οποία τερμάτισε στην τρίτη θέση στη Eurovision με 459 βαθμούς, επιτυγχάνοντας έτσι το καλύτερο αποτέλεσμα της Ισπανίας στη Eurovision από το 1995.
Η Ισπανία και οι "Big Five" ("Μεγάλες Πέντε")
Από το 1999, τέσσερις συγκεκριμένες χώρες προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό της Eurovision, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Αποκόμισαν αυτό το ειδικό καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Αυτές οι χώρες είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία. Λόγω της ανυπόστατης κατάστασής τους στον Διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Big Four" (οι "Μεγάλες Τέσσερις"). Η Ιταλία επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2011 και έγινε μέρος αυτής της ομάδας, γνωστή πλέον ως "Big Five" ("Μεγάλες Πέντε"). Παρ' όλα αυτά, η Ισπανία με τη συνολική επιτυχία της είναι ο ασθενέστερος συμμετέχων των "Μεγάλων Πέντε".
Διακοπείσες παραστάσεις
Μόνο τρεις φορές στην ιστορία του διαγωνισμού επιτράπηκε να ερμηνευτεί ξανά μια μη κερδοφόρα συμμετοχή και δύο από αυτές τις περιπτώσεις ήταν από Ισπανούς εκπρόσωπους (η άλλη ήταν η ιταλική συμμετοχή του 1958, "Nel blu dipinto di blu" από τον Ντομένικο Μοντούνιο). Η πρώτη φορά που συνέβη σε Ισπανό εκπρόσωπο ήταν στο στο Ζάγκρεμπ, όταν οι Azúcar Moreno άνοιξαν το διαγωνισμό με το τραγούδι "Bandido". Η ορχήστρα και η ηχογραφημένη αναπαραγωγή ξεκίνησαν το τραγούδι εκτός συγχρονισμού, γεγονός που έκανε τις δύο τραγουδίστριες να χάσουν την εισαγωγή στο τραγούδι. Οι τραγουδίστριες έφυγαν από τη σκηνή μετά από μερικά δευτερόλεπτα και δεν δόθηκε καμία εξήγηση εκείνη τη στιγμή. Μετά από μερικές άβολες στιγμές, η μουσική άρχισε σωστά και το τραγούδι εκτελέστηκε πλήρως. Οι Azúcar Moreno και το "Bandido" πήραν την πέμπτη θέση στην τελική ψηφοφορία, αν και οι κριτικές επιτροπές εκείνη την εποχή ψήφιζαν μετά από τις κύριες πρόβες (dress rehearsals), οπότε η επανεκτέλεση δεν επηρέασε ούτε θετικά ούτε αρνητικά το συνολικό αποτέλεσμα της Ισπανίας.
Είκοσι χρόνια αργότερα, στο στο Όσλο, η Ισπανία κλήθηκε να ερμηνεύσει δεύτερη ανά σειρά εμφάνισης και η ερμηνεία του τραγουδιστή Ντάνιελ Ντίχες με το "Algo pequeñito" διαταράχθηκε από τον περιβόητο γηπεδούχο Jimmy Jump. Ωστόσο, ο Ντίχες εκτέλεσε το τραγούδι ξανά, αμέσως μετά την ερμηνεία όλων των τραγουδιών, παρά την εισβολή του γηπεδούχου και την επακόλουθη απομάκρυνσή του από το σκηνικό από το προσωπικό ασφαλείας, που δέχτηκε ζεστό χειροκρότημα για να συνεχίσει από τους θεατές στην Telenor Arena. Μετά την συμμετοχή της Σερβίας, η παρουσιάστρια Νάντια Χασνούι ανακοίνωσε ότι, σύμφωνα με τους κανόνες, ο Ντίχες θα είχε μια δεύτερη ευκαιρία να ερμηνεύσει το τραγούδι του, όταν θα έχουν ερμηνεύσει τις συμμετοχές τους όλες οι υπόλοιπες χώρες. Εντούτοις, οι κριτικές επιτροπές κατέταξαν την απόδοση της πρόβας τζενεράλε του "Algo pequeñito" 20η στους 25 με 43 βαθμούς, ενώ τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας κατέταξαν την Ισπανία 12η, με 106 βαθμούς. Ο συνδυασμός των αποτελεσμάτων επιτροπών και κοινού, έδωσε στην Ισπανία την 15η θέση.
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Ισπανία
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Ημιτελικοί
Με πλάγια γράμματα, ο ημιτελικός που ψήφισε η Ισπανία.
Επιπλέον
Ισπανια Eurovision
Σιμόν Βέιλ (φιλόσοφος)
Η Σιμόν Βέιλ (Simone Weil, Παρίσι, 3 Φεβρουαρίου 1909 – Άσφορντ, Αγγλία, 24 Αυγούστου 1943) ήταν Γαλλίδα φιλόσοφος και πολιτική ακτιβίστρια.
Μετά την αποφοίτησή της από το πανεπιστήμιο, έγινε καθηγήτρια. Δίδαξε καθ' όλη την δεκαετία του 1930, με αρκετά διαλείμματα εξαιτίας προβλημάτων υγείας, για να αφιερωθεί κατόπιν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Τάχθηκε υπέρ των αναρχικών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και για περισσότερο από ένα χρόνο δούλεψε ως εργάτρια, κυρίως σε εργοστάσια αυτοκινήτων, ώστε να κατανοήσει καλύτερα την εργατική τάξη.
Παίρνοντας έναν δρόμο που ήταν ασυνήθιστος στον κόσμο των διανοούμενων της αριστεράς του εικοστού αιώνα, έγινε περισσότερο θρησκευόμενη και έτεινε προς τον μυστικισμό καθώς η ζωή της συνεχιζόταν. Η Βέιλ έγραφε βιβλία σε όλη την ζωή της, αν και τα περισσότερα από τα γραπτά της έγιναν γνωστά μόνο μετά τον θάνατό της, στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Η σκέψη της συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης σε ευρύ φάσμα τομέων. Μια μελέτη απέδειξε ότι μεταξύ του 1995 και του 2012 είχαν δημοσιευτεί πάνω από 2.500 επιστημονικά έργα για αυτήν. Ο Αλμπέρ Καμύ την χαρακτήρισε ως «το μοναδικό μεγάλο πνεύμα της εποχής μας».
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 3 Φεβρουαρίου 1909. Μητέρα της ήταν η Σαλώμη Βέιλ και πατέρας της ο γιατρός Μπερνάρ Βέιλ. Και οι δυο γονείς της ήταν Εβραίοι από την Αλσατία, που είχαν μετακομίσει στο Παρίσι μετά την προσάρτηση της Αλσατίας-Λωραίνης στο γερμανικό κράτος. Η Βέιλ ήταν ένα υγιές μωρό κατά τους πρώτους έξι μήνες, αλλά μετά υπέστη σοβαρή σκωληκοειδίτιδα, η οποία προκάλεσε μόνιμη βλάβη στην υγεία της. Ήταν το δεύτερο από τα δυο παιδιά της οικογένειας· ο μεγαλύτερος αδερφός της ήταν ο μαθηματικός Αντρέ Βέιλ με τον οποίο είχε πάντα στενή σχέση. Οι γονείς της ήταν αγνωστικιστές και αρκετά εύποροι και μεγάλωσαν τα παιδιά τους σε ένα προσεγμένο και υποστηρικτικό περιβάλλον.
Η Βέιλ υπέφερε από αγωνία εξαιτίας του ότι ο πατέρας της έπρεπε να εγκαταλείψει για αρκετά χρόνια το σπίτι μετά την επιστράτευσή του κατά τον τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με αρκετούς μελετητές της Βέιλ, αυτή η εμπειρία ίσως να σχετίζεται με τον ισχυρό αλτρουισμό που επέδειξε καθ' όλη την ζωή της. Η Βέιλ απέκτησε μια εμμονή για την καθαριότητα από την οικογένειά της. Θεωρήθηκε αρκετά ελκυστική γυναίκα από τα άτομα της ηλικίας της. Παρά το γεγονός όμως ότι η ίδια ήταν γενικά ιδιαίτερα στοργική, σχεδόν πάντα απέφευγε κάθε μορφή στοργικής επαφής, ακόμα και με γυναίκες φίλους της.
Σύμφωνα με την φίλη και βιογράφο της Σιμόν Πετρεμέν, η Βέιλ αποφάσισε από νωρίς ότι θα χρειαζόταν να υιοθετήσει αρσενικές ιδιότητες και να θυσιάσει κάποιες ευκαιρίες για την αγάπη προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή της να βελτιώσει τις κοινωνικές συνθήκες για τα μειονεκτούντα άτομα. Προς το τέλος της εφηβείας της, η Βέιλ συγκάλυψε την εύθραυστη ομορφιά της και υιοθέτησε μια αρρενωπή εμφάνιση, στην οποία σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιούσε μακιγιάζ ενώ φόραγε συχνά ανδρικά ρούχα.
Πνευματική ζωή
Η Βέιλ ήταν άριστη φοιτήτρια και γνώστης των Αρχαίων Ελληνικών από την ηλικία των 12 ετών. Αργότερα έμαθε την σανσκριτική γλώσσα. Τα ενδιαφέροντά της για άλλες θρησκείες ήταν καθολικά και προσπάθησε να καταλάβει την κάθε θρησκευτική παράδοση ως έκφραση υπερβατικής σοφίας.
Ως έφηβη, η Βέιλ σπούδασε στο Λύκειο Ανρί IV (Henri IV) υπό την κηδεμονία του καθηγητή Εμίλ Σαρτιέ. Η πρώτη της προσπάθεια για να μπει στην École Normale Supérieure τον Ιούνιο του 1927 κατέληξε σε αποτυχία εξαιτίας των χαμηλών βαθμών που έλαβε στην Ιστορία. Το 1928 κατάφερε να μπει στην σχολή αυτή. Κατετάγη πρώτη στην βαθμολογία στις εξετάσεις για το πτυχίο «Γενική Φιλοσοφία και Λογική»· η Σιμόν ντε Μποβουάρ ήταν δεύτερη στην λίστα. Κατά την διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων, η Σιμόν Βέιλ έτυχε μεγάλης προσοχής λόγω των ριζοσπαστικών απόψεών της. Ονομάστηκε η «Κόκκινη Παρθένος», ή ακόμα «Ο Άρης» από τον μέντορά της.
Στην École Normale Supérieure σπούδασε Φιλοσοφία. Έλαβε το δίπλωμα ανωτάτων σπουδών DES (ισοδύναμο με μεταπτυχιακό) το 1931 και έλαβε το διδακτορικό της την ίδια χρονιά με την διατριβή Η επιστήμη και η τελειότητα στον Καρτέσιο (Γαλλικά: Science et perfection dans Descartes). Η Βέιλ δίδαξε φιλοσοφία σε ένα γυμνάσιο θηλέων και η διδασκαλία υπήρξε η κύρια απασχόλησή της κατά την διάρκεια της σύντομης ζωής της.
Τα διασημότερα έργα της Βέιλ κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Αναρχικοί
Μένανδρος ο Ρήτορας
Ο Μένανδρος ο Ρήτορας ήταν Έλληνας ρήτορας και σχολιαστής.
Δύο ανολοκλήρωτες πραγματείες σε επιδεικτικούς λόγους έχουν διασωθεί με το όνομά του, αλλά κατά γενική ομολογία δεν ανήκουν στον ίδιο συγγραφέα. Ο Conrad Bursian αποδίδει τον πρώτο στο Μένανδρο, τον οποίο χρονολογεί στον 4ο αι. μ.Χ., και το δεύτερο σε ανώνυμο ρήτορα της Αλεξάνδρειας Τρωάδος, ο οποίος πιθανολογείται ότι έζησε στην εποχή του Διοκλητιανού. Άλλοι, λόγω επιγραφής σε χειρόγραφο των Παρισίων, αποδίδουν το πρώτο στο Γενέθλιο της Πέτρας στην Παλαιστίνη.
Λαμβανομένης της γενικής παράδοσης κατά την αρχαιότητα υπόψη, ότι και οι δύο πραγματείες ήταν έργο του Μενάνδρου, είναι πιθανόν ο συγγραφέας της δεύτερης να μην ταυτιζόταν με το Μένανδρο που αναφέρεται στο λεξικό της Σούδας, εφόσον μάλιστα το όνομα αυτό απαντάται συχνά στη μεταγενέστερη ελληνική λογοτεχνία. Η πρώτη πραγματεία, με τον τίτλο χψω, αναφέρεται σε διαφόρων ειδών επιδεικτικούς λόγους· η δεύτερη, αβγ, έχει ειδικούς τίτλους για κάθε κεφάλαιο.
Text in L Spengel's Rhetores graeci, iii. 329-446, and in C Bursian's "Der Rhetor Menandros und seine Schriften" in ''Abhandl. der bayer. Akad. der Wissenschaften'', xvi. (1882); see also Wilhelm Nitsche, Der Rhetor M. und die Scholien zu Demosthenes; JE Sandys, ''Hist. of Classical Scholarship (1906), i. 338; Wilhelm von Christ, Gesch. der griechischen Litteratur'' (1898), 550.
Ηλίας Κεφαλάς
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και δημόσια διοίκηση στην Αθήνα. Έχει γράψει ποίηση, δοκίμιο, πεζογραφία και λογοτεχνία για παιδιά, ενώ ασκεί λογοτεχνική και εικαστική κριτική σε περιοδικά λόγου και τέχνης. Συνεργάστηκε, κρατώντας μόνιμη κριτική στήλη, με τα περιοδικά "Τομές", "Νέες Τομές", "Διαβάζω", "Οδός Πανός", "Ευθύνη", "Νέα Ευθύνη" και "Φρέαρ"), ενώ συστηματικά μεταφράζει γαλλόφωνη ποίηση. Ασχολήθηκε περιστασιακά με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Φωτογραφίζει, παρατηρώντας τη φύση να θάλλει και να επαναλαμβάνεται ενεργά.
Έργο
Ο Ηλίας Κεφάλας συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο σημαντικούς ποιητές της γενιάς του ᾽70.
Η σύντομη θητεία του στον υπερρεαλισμό, που εγγράφεται κυρίως στη δεύτερη και τρίτη του συλλογή, του έδωσε την ευκαιρία μιας βαθιάς καλλιέργειας της γλώσσας και την επιλογή ενός ύφους πιο προσωπικού και πιο συναρτημένου με τη γεωγραφία του καιρού και του τόπου.
Ωστόσο, σιγά-σιγά, η φυσιοκρατία και η ανθρωπολογία επικρατούν στην ποίησή του, με την έννοια ότι το κάθε ποίημα πλέον θεμελιώνεται πάνω στις πανανθρώπινες αξίες και στα κριτήρια μιας φυσικής αγνότητας και μιας κοινωνικής καθαρότητας. Η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, η αξιοκρατία κ.λπ. διέπονται μόνο από τις αυτούσιες φυσικές συνισταμένες που προτείνονται από τη μητέρα φύση, η οποία συγκροτεί και τις σταθερές εικόνες της αιώνιας ομορφιάς. Χωρίς να αρνείται ο ποιητής ότι στο ποίημα διαχέονται πάντα και πολιτικές νύξεις και νοήματα της εποχής με βαθιά κοινωνικό περιεχόμενο, εν τούτοις ο ανθρωπολογικός ψυχισμός είναι το βαθύτερο εν τι που συνέχει και ποδηγετεί την έκφραση, την εν γένει συμπεριφορά, το ήθος και τη γλώσσα. Ο άνθρωπος είναι παντού ο ίδιος, καθώς μέσα σε κάθε πολιτική απόχρωση ο εντονότερος χαρακτήρας, δηλαδή η ουσιαστική ανθρώπινη φύση, πονάει και χαίρεται, γελάει και κλαίει με τον ίδιο πάντοτε τρόπο. Έτσι η ποίηση γίνεται ταυτόχρονα οντολογική και υπαρξιακή και μέσα από την απελευθέρωση του λυρισμού εξευγενίζει τις ανθρώπινες συνθήκες της καθημερινότητας. Σταθερά αντικείμενα της ποίησης είναι η μοίρα του όντος και το περιβάλλον μέσα στο οποίο δρα κάθε μορφή ζωής, ο τρόπος που η οργανική και ανόργανη ζωή, η έλλογη και η άλογη, βιώνουν τον κόσμο και ανταποκρίνονται σ’ αυτόν ή απλώς τον υφίστανται.
Ο Αλέξης Ζήρας σκιαγραφεί ως εξής την θεματική ανέλιξη του ποιητή:
Μέσα σε αυτό το γενικό πλαίσιο η ποίηση του Ηλία Κεφάλα παίρνει πολλές ειδικότερες μορφές, που αγγίζουν τις ενδότερες ανθρώπινες στοχεύσεις και φέρνουν πάντα τις στιγμές της καθημερινότητας πιο κοντά στην άχρονη αιωνιότητα. Ο μικρόκοσμος με τον μακρόκοσμο εναρμονίζονται με το απλό και πολύπλοκο της φυσικής ζωής και ο άνθρωπος ισορροπεί πάνω από τη σιωπή και τον συγκρατημένο έως λελογισμένο λόγο. Το ποίημα αποκτά χρώμα, ήχο, τόπο και συναίσθημα. Έχει διακριτικά σημεία αναγνώρισης και προέλευσης. Η κριτική έχει επισημάνει τα εξής καίρια και σημαντικά:
Ο Γιώργος Καραβασίλης τονίζει ότι:
Ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου διακρίνει πως:
Ο Βαγγέλης Κάσσος σε μια ενδελεχέστερη κριτική θεώρηση του ποιητικού έργου του Ηλία Κεφάλα σημειώνει:
Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ τονίζει το στοιχείο της υποβλητικότητας και την παρουσία συμβόλων που εχουν ανάγκη αποκρυπτογράφησης:
Ο Θ. Δ. Φραγκόπουλος παρακολουθώντας την ανέλιξη του ποιητή τον κατατάσσει στην πρωτοπορία της μετα-μοντερνιστικής ποίησης, ενώ, επανερχόμενος, ο Δημοσθένης Κούρτοβικ διατυπώνει:
Μόνιμο μέλημα του Ηλία Κεφάλα είναι να τοποθετεί τον άνθρωπο στο κέντρο της φυσικής διεργασίας, στον ανοιχτό χώρο του φυσικού πλαισίου και εκεί, μέσω της φύσης να προσπαθεί να επιτύχει την επίλυση των προβλημάτων του. Η Τζίνα Καλογήρου προτείνει :
Μέσα σε ποιήματα που επιτυγχάνουν την μέγιστη υπαινικτικότητα και την υψηλή συνύφανση ιδέας και μορφής η Αντιγόνη Βουτσινά ανασύρει το εύρημα της ευφορικής νύχτας, ενός χώρου και ενός χρόνου κλειστού και ιδιωτικού που επιτείνει την οντολογική θεώρηση μέσα από την απόλυτη μοναξιά της εσωτερικότητας.
Με πιο διασταλμένο βλέμμα η Γεωργία Λαδογιάννη εκτιμά:
Με την ίδια οπτική ο Θεοδόσης Πυλαρινός στο σχετικό βιβλίο του για τον ποιητή αναφέρει:
Από παρεμφερή σκοπιά ο Κώστας Τοπούζης παραθέτει τις παρατηρήσεις του:
Ο Γιώργος Φρέρης σε μια ενδελεχή κατόπτευση του ποιητικού αντικειμένου του Ηλία Κεφάλα αποσαφηνίζει χαρακτηριστικά:
Αξιόλογη επίσης είναι η πεζογραφική παρουσία του Ηλία Κεφάλα καθώς και η κριτική του λειτουργία στον χώρο του βιβλίου και των εικαστικών τεχνών. Για την αφηγηματική του συνεισφορά ο Μιχάλης Μερακλής παρατηρεί :
ενώ ο Μάριο Βίτι στην «Ιστορία» του της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας επισημαίνει για την κριτική διόπτευση του Ηλία Κεφάλα πάνω στις νεότερες ποιητικές εξελίξεις ότι:
Παραπομπές
[18]
[19]
Εργογραφία
Γραφέας του φυσικού έπους
(2021) Γραφέας του φυσικού έπους), Θράκα
(2020) (Τα χάικου των αιώνιων εποχών), Λογείον
(2020) (Στο φτερό), Αρμός
(2019) (Ο ποιητής Σωτήρης Σαράκης), Κουκκίδα
(2018) (Σκοτεινά σονέτα και άλλα βροχερά ποιήματα), Γαβριηλίδης
(2016) (Λεζάντες για τ' αόρατα), Γαβριηλίδης
(2015) Celestial and Earthly Poems
(2015) Τα Λιλιπούτεια, ποίηση, Γαβριηλίδης
(2012) Λέξεις από φύλλα και νερά, ποίηση, Αιγαίον.
(2011) Λάμψη και γνόφος, δοκίμιο-μελέτη, Ευθύνη.
(2009) Kostas Tsiropoulos, δοκίμιο, Intramar/Tenerife.
(2009) Τα τραγούδια του μικρού πρίγκιπα, ποίηση, Δ.Ω.Τ.
(2009) Το χαμένο ποίημα, δοκίμια, Λογείον.
(2007) Χώμα, χώματα, διηγήματα, Γαβριηλίδης.
(2005) Σιωπητήριο χιονιού, ποίηση, Γαβριηλίδης.
(2004) Ανθισμένες καρδούλες, παιδικό αφήγημα, Μίλητος.
(2004) Ιστορίες που δεν πρέπει να ξεχαστούν, παιδικά παραμύθια, Μίλητος.
(2004) Το λαίμαργο γουρουνάκι, παιδικό παραμύθι, Μίλητος.
(2003) Η μαγική τρομπέτα, παιδική ποίηση, Μίλητος.
(2003) Τα μνήστρα της αβύσσου, ποίηση, Γαβριηλίδης.
(2002) Νίκος Παππάς / Μια παρουσίαση, δοκίμιο-μελέτη, ανθολογία, Γαβριηλίδης.
(2001) Χιόνι στα όνειρα, μυθιστορία, Αρμός.
(2000) Παράθυρα ονείρου, εικαστικό δοκίμιο, Αρμός.
(1999) Φάσματα της ερημιάς, διηγήματα, Αρμός.
(1997) Μεσημβρινά δαιμόνια, αφήγημα, Φ.Ι.ΛΟ.Σ. (1997) Λόγος για την αβεβαιότητα, ποίηση, Αρμός, β΄έκδοση (1999)
(1993) Η Κυριακή των ποιητών, δοκίμιο, Τα τραμάκια, β΄ έκδοση επηυξημένη με ανθολόγιο, (2013) Ευθύνη.
(1992) Το έρημο λυκόφως, ποίηση, Αστρολάβος/Ευθύνη.
(1989) Ανθολογία Σύγχρονης Ελληνικής Ποίησης / Το Ιδιωτικό Όραμα, Λιβάνης
(1989) Σκοτεινός Μαγνήτης, ποίηση, Άλως
(1987) Η γενιά του Ιδιωτικού Οράματος, δοκίμιο, Τέθριππον.
(1986) Τα φύλλα του νερού, ποίηση, Θεωρία
(1982) Μεταλλαγή στο Απροσδόκητο, ποίηση, Αιγόκερως-β΄έκδοση (1984), Θεωρία
(1980) Τα Μαστίγια, ποίηση, Τομές (2013) 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, Κύκλος Ποιητών.
(2009) Διαλεχτής Ζευγώλη - Γλέζου, Πέτρου Γλέζου μνήμη, Ευθύνη.
(2009) Το σχήμα της Όλγας Βότση, Ευθύνη.
(2008) Αναγνώριση του Παναγιώτη Φωτέα, Ευθύνη.
(2007) Αποτύπωση της Ιουλίας Ιατρίδη, Ευθύνη.
(2007) Η κριτική για τα βιβλία του Τηλέμαχου Αλαβέρα, Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
(2007) Η ποίηση του Γιώργου Γεωργούση, Γαβριηλίδης.
(2003) Για τον Βαλτινό, Αιγαίον.
(2003) Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Ρίτσος, Ευθύνη.
(1999) Πρόσωπο και είδωλο του Γ. Θέμελη, Ευθύνη.
(1997) Η πορεία της ποιήτριας Ζωής Καρέλλη, Ευθύνη.
(1996) Σπουδή στον ποιητή Γ. Θ. Βαφόπουλο, Ευθύνη.
(1994) Φώτα και φωτισμοί του Νικηφόρου Βρεττάκου, Ευθύνη.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κέβιν Μιραλάς
Ο Κέβιν Αντόνιο Ζόελ Γκισλέν Μιραλάς Καστίγιο (ισπανικά: Kevin Antonio Joel Gislain Mirallas y Castillo, 5 Οκτωβρίου 1987), περισσότερο γνωστός ως Κέβιν Μιραλάς (προφορά: ˈkeβin miˈɾaʎas,), είναι Βέλγος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος στην ΑΕΛ Λεμεσού.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Γαλλία, αγωνιζόμενος στη Λιλ και στη Σεντ-Ετιέν. Κατόπιν, το 2010, πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, πετυχαίνοντας 34 γκολ σε 52 αγώνες του πρωταθλήματος, με τη δεύτερη σεζόν του να βγαίνει και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Οι καλές του εμφανίσεις τον οδήγησαν στην Έβερτον το 2012, όπου αγωνίστηκε σε 151 αγώνες πρωταθλήματος και πέτυχε συνολικά 29 τέρματα. Στις 6 Ιανουαρίου του 2018 επέστρεψε στον Ολυμπιακό μετά από 5,5 χρόνια, με δανεισμό ως το καλοκαίρι του 2018 και με οψιόν αγοράς, όπως συμφώνησε η πειραϊκή ομάδα με την Έβερτον.
Αφού πέρασε από τις μικρές ομάδες της Εθνικής Βελγίου, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών το 2007. Έως τώρα έχει αγωνιστεί σε 60 αγώνες της Εθνικής του ομάδας, έχοντας σκοράρει συνολικά 10 φορές. Μερικές από τις σημαντικότερες διοργανώσεις στις οποίες συμμετείχε με την εθνική του είναι οι τελικές διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 και του Μουντιάλ του 2014, στο οποίο Μουντιάλ η Εθνική Βελγίου έφτασε μέχρι τα προημιτελικά και αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία του με το εθνόσημο.
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια είναι ελληνική μουσική ρομαντική κωμική ταινία του 1966, σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Η παραγωγή έγινε από την Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης. Πρωταγωνιστούν οι: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ και Λάμπρος Κωνσταντάρας.
Πλοκή
Ο χήρος εργοστασιάρχης Αντώνης Δέλβης (Λάμπρος Κωνσταντάρας) έχει μία μοναχοκόρη, τη Λίζα (Αλίκη Βουγιουκλάκη), που σπουδάζει στο Λονδίνο. Ο Δέλβης ονειρεύεται ότι η Λίζα θα τον αντικαταστήσει μια μέρα στη διεύθυνση του εργοστασίου του. Εκείνη, όμως, καταφθάνει από το Λονδίνο με εντελώς νέες και ανατρεπτικές ιδέες και ετοιμάζεται να αναλάβει τη διεύθυνση του εργοστασίου σκοπεύοντας να κάνει πολλές καινοτομίες, αλλά και να χτυπήσει την αυταρχικότητα του πατέρα της. Οι προοδευτικές και σοσιαλιστικές ιδέες της σχετικά με την απασχόληση οδηγούν τη Λίζα σε σύγκρουση με τον πατέρα της και με την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της εποχής.
Σε μια πορεία ειρήνης, όπου συμμετείχε παρά τη ρητή απαγόρευση του πατέρα της, η Λίζα γνωρίζει τον Γιώργο (Δημήτρης Παπαμιχαήλ), ένα φανατικό φιλειρηνιστή νεαρό διαδηλωτή με τον οποίο διαπληκτίζεται από ένα λάθος με αποτέλεσμα να καταλήξουν αμφότεροι στο κρατητήριο. Στην αρχή η Λίζα δείχνει να τον περιφρονεί. Τελικά όμως τον ερωτεύεται αν και ο μαχητικός νεαρός είναι υπάλληλος του πατέρα της και δεν είναι και τόσο ευπρόσδεκτος από τα αφεντικά. Στο τέλος, όμως, παντρεύονται.
Πληροφορίες
Από τις 117 ταινίες που προβλήθηκαν συνολικά το 1966, πρώτη στον κατάλογο είναι Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (659.671 εισιτήρια).
Πρόκειται για μία μουσική κωμωδία, από τις κλασικές ελληνικές ταινίες, με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, στον ρόλο ενός λαϊκού παιδιού από τον Κορυδαλλό, να έχουν χαρίσει αστείες στιγμές σε γενιές και γενιές θεατών. Ο Χρόνης Εξαρχάκος υποδύθηκε τον αστυνομικό διευθυντή Πικερμίου, ενώ ο Πέτρος Λοχαΐτης υποδύθηκε τον Πέτρο Δαράκη, καρφί του Λάμπρου Κωνσταντάρα (πατέρα της Βουγιουκλάκη).
Η ταινία βασίστηκε στην ομώνυμη θεατρική επιτυχία του 1965 που έγραψε ο Αλέκος Σακελλάριος για το καλλιτεχνικό δίδυμο Αλίκης Βουγιουκλάκη-Δημήτρη Παπαμιχαήλ με μουσική Γιώργου Ζαμπέτα. Για κάποιους η ταινία αυτή είναι ένα δείγμα του παλιού, καλού κινηματογράφου, για άλλους μία από τις πιο ελαφριές και άστοχες στιγμές του και για κάποιους άλλους απλά μια ταινία με καλτ στοιχεία και μια ευκαιρία να γελάσουν.
Το κτίριο στο πρώην εργοστάσιο της Πειραϊκής Πατραϊκής όπου γυρίστηκε η ταινία βρίσκεται στη Νέα Πέραμο Αττικής. Οι σκηνές στην παραλιακή ταβέρνα αλλά και η αφίσα του εξωφύλλου της ταινίας γυρίστηκαν στο Λουτρόπυργο Αττικής, όπου η Αλίκη Βουγιουκλάκη κι ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ διατηρούσαν εξοχική κατοικία. Το εξοχικό μάλιστα κέντρο λειτουργεί και σήμερα χωρίς την εξέδρα όμως που φαίνεται στα γυρίσματα. Η σκηνή όπου η Αλίκη Βουγιουκλάκη ερμηνεύει το "Είναι το στρώμα μου μονό" γυρίστηκε στην παραλία του Σχινιά.
Μία σκηνή πορείας, στην οποία οι ηθοποιοί κρατούσαν πλακάτ με συνθήματα όπως Ειρήνη και Αγάπη, λογοκρίθηκε και κόπηκε. Επίσης, για να προβληθεί η ταινία ελεύθερα έπρεπε να αφαιρεθεί η σκηνή όπου ο αστυνομικός φτιάχνει το μουστάκι του. Η ταινία προορίζονταν να προβληθεί στο μη διαγωνιστικό τμήμα του διεθνούς φεστιβάλ των Καννών την άνοιξη του 1967, αλλά μεσολάβησε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και αυτό εμποδίστηκε.
Ατάκες
(Στο κρατητήριο) Αλίκη Βουγιουκλάκη: ''Ένα ποντίκι! Μα, επάνω μου είπαν ότι δεν έχει ποντίκια!'' Δημήτρης Παπαμιχαήλ: Ε, τότε να ζητήσεις τα λεφτά σου πίσω!
Μόλις είδε το ποντίκι, η Βουγιουκλάκη πήδηξε στην αγκαλιά του Παπαμιχαήλ. Αλίκη Βουγιουκλάκη: Πού είναι το ποντίκι; Δημήτρης Παπαμιχαήλ: Το φωνάξανε μέσα για ανάκριση!.
Μουσική και τραγούδια της ταινίας
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας. Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος. Ήταν η πρώτη φορά που ο Γιώργος Ζαμπέτας ανέλαβε να γράψει μουσική και τραγούδια για ολόκληρη ταινία.
1. Τίτλοι - Μαραθώνας (ορχήστρα) 2. Η Κυριακή (φωνητικά: Αλίκη Βουγιουκλάκη) 3. Το Χαμόγελο (φωνητικά: Δημήτρης Παπαμιχαήλ) 4. Χορός Στην Παραλία (ορχήστρα) 5. Δημήτρη Μου Δημήτρη Μου (φωνητικά: Αλίκη Βουγιουκλάκη) 6. Σήκω Χόρεψε Συρτάκι (φωνητικά: Αλίκη Βουγιουκλάκη) 7. Το Περιστέρι (φωνητικά: Δημήτρης Παπαμιχαήλ) 8. Είναι το στρώμα μου μονό (φωνητικά: Αλίκη Βουγιουκλάκη) 9. Κυριακάτικη Εκδρομή (ορχήστρα) 10. Φινάλε (ορχήστρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Λεζ Αβιρόν
Το Λεζ Αβιρόν (γαλλικά: Les Avirons) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αβιροναί (γαλλικά: Avironnais).
Σπήλι Ρεθύμνης
Το Σπήλι (επίσημο: Σπήλιον) είναι ορεινό παραδοσιακό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας, καθώς και έδρα του Δήμου Αγίου Βασιλείου και της τέως ομώνυμης επαρχίας. Αποτελεί επίσης την έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων καθώς και του συλλόγου Επιστημόνων Δήμου Λάμπης (ΣΕΔΗΛ, ιδρύθηκε το 2004). Βρίσκεται επί της οδού Ρεθύμνης - Αγίας Γαλήνης και απέχει 25 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο. μικρογραφία|Οι 25 κεφαλές λέοντος απ' όπου ρέει νερό από τις πηγές. Κεντρική πλατεία Σπηλίου|262x262εσ