cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναμάξ
Ύψος (πάνω από την ίσαλο γραμμή)
Το μέγιστο ύψος των πλοίων, από την ίσαλο γραμμή έως το ψηλότερο σημείο τους είναι 190 ft. Το ίδιο ισχύει και για τα πλοία New Panamax, για να μπορούν να περνούν κάτω από την γέφυρα Bridge of the Americas, στο λιμάνι Balboa.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1865–1920
Το 1907, έγινε καθηγητής στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης, στο ινστιτούτο υδροκατασκευής στη Ζυρίχη. Διετέλεσε κοσμήτορας αυτού του ινστιτούτου από το 1913 έως το 1919. Υπήρξε επίσης μέλος της Ελβετικής Επιτροπής για την Οικονομία των Υδάτων. Το 1915 επιλέχθηκε πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής για τη ρύθμιση του ποταμού Ρήνου.
Παναμάξ
Ύψος (πάνω από την ίσαλο γραμμή)
Εξαίρεση: 205 ft ισχύει όταν η διέλευση μπορεί να πραγματοποιηθεί με χαμηλό ύψος υδάτων (MLWS) στο λιμάνι Balboa.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1865–1920
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συνεργάστηκε με τη Γενική Ελβετική Επιτροπή που είχε επιφορτιστεί με τη βοήθεια των θυμάτων του πολέμου στην Πολωνία και ήταν επίσης μέλος της La Pologne et la Guerre, που βρίσκεται στη Λωζάνη. Οπαδός των ιδεών του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, τον Σεπτέμβριο του 1919 ο Ναρουτόβιτς προσκλήθηκε από την πολωνική κυβέρνηση να επιστρέψει στην Πολωνία για να συμμετάσχει στην ανοικοδόμηση της υποδομής του έθνους.
Παναμάξ
Ύψος (πάνω από την ίσαλο γραμμή)
Όλες οι παρεκκλίσεις είναι δυνατές μόνο αφού προηγηθούν συγκεκριμένα αιτήματα και διερευνηθεί η δυνατότητα πραγματοποίησής τους για μία η δύο φορές.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1920–22
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ| Ο Ναρουτόβιτς στο γραφείο του, λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του Αφού επέστρεψε στην Πολωνία, στις 23 Ιουνίου 1920, ο Ναρουτόβιτς διορίστηκε Υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι. Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι τις 26 Ιουνίου 1922 (σε τέσσερα διαφορετικά επόμενα υπουργικά συμβούλια: του Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι, του Βιντσέτι Βίτος και της πρώτης και της δεύτερης κυβέρνησης του Αντόνι Πονικόφσκι). Αφού έγινε Υπουργός Δημοσίων Έργων, ο Ναρουτόβιτς άρχισε αμέσως να εργάζεται για την ανοικοδόμηση της χώρας του, χρησιμοποιώντας την εμπειρία που απέκτησε στην Ελβετία ως πρωτοπόρος της ηλέκτρισης. Σύντομα θα προχωρούσε στην αναδιοργάνωση της γραφειοκρατίας και θα μείωνε τον αριθμό των εργαζομένων κατά τη διάρκεια δύο ετών, αυξάνοντας με αυτόν τον τρόπο σημαντικά την αποτελεσματικότητά της.
Παναμάξ
Χωρητικότητα
Ένα τυπικό πλοίο κατηγορίας Panamax έχει Μέγιστη Χωρητικότητα Εκτοπίσματος DWT περίπου 65,000–80,000 τόνους, αλλά το μέγιστο δυνατό φορτίο θα είναι περίπου 52,500 τόνοι κατά την διάρκεια της διέλευσης, λόγω περιορισμών στο μέγιστο δυνατό βάθος διέλευσης της διώρυγας. Τα ποία προδιαγραφών New Panamax μπορούν να μεταφέρουν 120,000 DWT φορτίου.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1920–22
Ο Ναρουτόβιτς ταξίδευε συχνά σε όλη τη χώρα για να επιβλέπει και να διευθύνει προσωπικά δημόσια έργα. Μέχρι το 1921, σχεδόν 270.000 κτίρια και 300 γέφυρες είχαν ξαναχτιστεί, οι περισσότεροι δρόμοι επιδιορθώθηκαν και περίπου 200 χλμ αυτοκινητόδρομων προστέθηκαν. Επίσης, σχεδίασε φράγματα και επέβλεψε την κατασκευή ενός υδροηλεκτρικού σταθμού στην Ποράμπκα στον ποταμό Σόουα, κοντά στα Όρη Μπεσκίντι και εργάστηκε στον έλεγχο της άρδευσης του ποταμού Βιστούλα.
Παναμάξ
Στοιχεία
Το μακρύτερο πλοίο που που πέρασε ποτέ τις αρχικές δεξαμενές ήταν το San Juan Prospector, τώρα ονομαζόμενο Marcona Prospector, ένα φορτηγό μεταλλεύματος-χύδην - πετρελαίου με μήκος 973 ft, με πλάτος, 106 ft.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1920–22
Πολιτικά είχε τη φήμη ενός μετριοπαθούς, λογικού και φιλελεύθερου ατόμου. Ήταν μέλος της κυβέρνησης σε κάθε επόμενο υπουργικό συμβούλιο (περίοδος συνεχών κυβερνητικών κρίσεων και κύκλου εργασιών). Τον Απρίλιο του 1922, εξουσιοδοτήθηκε (μαζί με τον Υπουργό Εξωτερικών της εποχής, Κονστάντι Σκίρμουντ) να συμμετάσχει στη Διάσκεψη της Γένοβας και έλαβε τα εύσημα για την επιτυχία της πολωνικής αντιπροσωπείας—πολλοί δυτικοί διπλωμάτες είχαν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο σεβαστό Ναρουτόβιτς από ότι στους άλλους υπουργούς της κυβέρνησης της νεοσυσταθείσας χώρας.
Παναμάξ
Στοιχεία
Τα πλατύτερα πλοία που διέπλευσαν ήταν τα τέσσερα θωρηκτά κλάσης South Dakota class και Iowa class με μέγιστο πλάτος 108 ft, αφήνοντας λιγότερο από 6 in περιθώριο λάθους μεταξύ των σκαφών και των τοιχωμάτων των δεξαμενών.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1920–22
Στις 28 Ιουνίου 1922, έγινε Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Άρτουρ Σλιβίνσκι. Κατείχε επίσης αυτή τη θέση στην μεταγενέστερη κυβέρνηση του Γιούλιους Νόβακ. Τον Οκτώβριο του 1922, εκπροσώπησε την Πολωνία σε ένα συνέδριο στο Ταλίν. Στις εκλογές του 1922, υποστήριξε την κεντροδεξιά Εθνική Δημόσια Ένωση (Unia Narodowo-Państwowa), που συνδεόταν με τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Ο ίδιος ήταν υποψήφιος της Δημόσιας Ένωσης των Ανατολικών Συνόρων (Państwowe Zjednoczenie na Kresach) αλλά δεν κέρδισε έδρα στο Κοινοβούλιο.
Παναμάξ
Επέκταση
Ακόμα και από την δεκαετία του '30 είχαν γίνει προτάσεις για νέες δεξαμενές στο κανάλι του Παναμά, για να χαλαρώσει η έντονη κίνηση και να γίνει εφικτή η διέλευση και από μεγαλύτερα πλοία. Τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν το 1942.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Εκλογές
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Ο Πρόεδρος Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς με τον Στρατάρχη [[Γιούζεφ Πιουσούτσκι στη Βαρσοβία, 1922]] Αφού έχασε στις εκλογές, ο Ναρουτόβιτς συνέχισε ως Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Γιούλιαν Νόβακ. Προς μεγάλη του έκπληξη, εκείνον τον Δεκέμβριο προτάθηκε ως υποψήφιος για τις επόμενες προεδρικές εκλογές. Αν και ο Πιουσούτσκι προσπάθησε να τον αποθαρρύνει από το να γίνει προεδρικός υποψήφιος (ο ίδιος αρχικά ήθελε να αρνηθεί την υποψηφιότητα, την οποία είχε προτείνει το Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα «Απελευθέρωση», τελικά υποχώρησε και δέχτηκε.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Μαρτίου της Πολωνίας, ο πρόεδρος έπρεπε να επιλεγεί από την Εθνοσυνέλευση, δηλαδή τα δύο σώματα του κοινοβουλίου (δηλαδή το Σέιμ και η Γερουσία). Δεν υπήρξε ξεκάθαρος νικητής μετά τον πρώτο γύρο ψηφοφορίας. Στον δεύτερο γύρο, ο επίσημος σοσιαλιστής υποψήφιος, Ιγκνάτσι Ντασίνσκι, αποκλείστηκε. αλλά και πάλι, δεν υπήρξε ξεκάθαρος νικητής. Οι επόμενοι που αποχώρησαν ήταν οι δύο υποψήφιοι που ευνοήθηκαν περισσότερο από τους εκπροσώπους των εθνικών μειονοτήτων: συγκεκριμένα, ο Ζαν Μπουντουάν ντε Κορτονέ και ο Στανίσουαφ Βοϊτσεχόφσκι (ο τελευταίος που υποστηρίχθηκε από ορισμένους από την Αριστερά). Στον τελευταίο και αποφασιστικό γύρο, παρέμειναν μόνο δύο υποψήφιοι: ο Κόμης Μαουρίτσι Κλέμενς Ζαμοΐσκι (υποστηριζόμενος από την δεξιά Εθνική Δημοκρατία) και ο Ναρουτόβιτς (υποστηριζόμενος από ορισμένα κεντρικά και αριστερά κόμματα, καθώς και από εκπροσώπους διαφόρων εθνικών μειονοτήτων). δεξιά|μικρογραφία| Ο Ναρουτόβιτς αποχωρεί από το Πολωνικό [[Σέιμ αφού ανακηρύχθηκε πρόεδρος, 11 Δεκεμβρίου 1922]] Ο Ναρουτόβιτς επικράτησε χάρη στις ψήφους της αριστεράς, των εκπροσώπων για την ψήφο των εθνικών μειονοτήτων (αυτοί οι εκπρόσωποι ήταν αποφασισμένοι να νικήσουν το κίνημα της Εθνικής Δημοκρατίας) και του κεντρώου Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος «Πιαστ». Αυτή η τελευταία ομάδα, που αρχικά έτεινε προς τον Ζαμοΐσκι, άλλαξε απροσδόκητα την υποστήριξή της στον Ναρουτόβιτς. Τελικά, ο Ναρουτόβιτς κέρδισε 289 ψήφους, ενώ ο Ζαμοΐσκι κέρδισε μόνο 227 ψήφους, και έτσι ο Ναρουτόβιτς εξελέγη ο πρώτος πρόεδρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας.
Παναμάξ
Neopanamax
Ο σχεδιασμός για την κατασκευή νέων μεγαλύτερων δεξαμενών έφερε την νέα κατηγορία πλοίων Neopanamax ή New Panamax, βασισμένη στις διαστάσεις νέων δεξαμενών 427 m σε μήκος, 55 m σε πλάτος και  18.3 m σε βάθος. Αρχιτέκτονες ναυσιπλοΐας και Πολιτικοί μηχανικοί λαμβάνουν υπόψη τους αυτές τις διαστάσεις για τα καινούργια πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων. Με τις νέες αυτές δεξαμενές, η διώρυγα του Παναμά μπορεί να δεχθεί πλοία με μήκος 366 μ. (1201 πόδια), πλάτος 49 μ. (αυξημένο σε 51.25 μέτρα από τις Αρχές του Καναλιού ούτως ώστε να δέχεται πλοία με 20 σειρές κοντέινερ από την 1η Ιουνίου 2018 και έπειτα), βύθισμα 15,2 μ. και δυνατότητα μεταφοράς 13.000 εμπορευματοκιβωτίων ή ανάλογης διάστασης. Πρωτύτερα, μπορούσε να δεχθεί πλοία που μετέφεραν μόνο έως 5.000 TEU. Οι προδιαγραφές Neopanamax επιτρέπουν την διέλευση σε πλοία έως 120.000 DWT.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Εκλογές
Η νίκη του Ναρουτόβιτς ήταν μια εξαιρετικά δυσάρεστη έκπληξη για διάφορους κορυφαίους δεξιούς. Μετά τις εκλογές, ορισμένες καθολικές και εθνικιστικές ομάδες ξεκίνησαν μια επιθετική εκστρατεία εναντίον του Ναρουτόβιτς προσωπικά. Μεταξύ άλλων κατηγοριών, τον αποκάλεσαν άθεο και τέκτονα, και κάποιοι από τον Τύπο τον ανάφεραν ως «ο Εβραίος πρόεδρος». Η παράταξη κατά του Πιουσούτσκι, υποστηριζόμενη από τον Στρατηγό Γιούζεφ Χάλερ, επέκρινε επίσης τη συνολική υποστήριξη του νέου προέδρου στις πολιτικές του Πιουσούτσκι.
Βερεγγάριος Ραϋμόνδος της Προβηγκίας
Ο Βερεγγάριος Ραϋμόνδος της Προβηγκίας, (Ισπανικάː Berenguer Ramon (1115 - 1144) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1131 - 1144).
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Προεδρία
Ο Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς υπηρέτησε ως πρόεδρος της Πολωνίας για μόλις πέντε ημέρες. Κατά τη διάρκεια της τελετής ορκωμοσίας του στις 11 Δεκεμβρίου 1922, μέλη της Εθνικής Δημοκρατίας και άλλοι εκδήλωσαν την αντίθεσή τους εναντίον του εκλεγμένου προέδρου με αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Βαρσοβία. Νωρίτερα εκείνη την ημέρα, οι αντίπαλοι της εκλογής του προσπάθησαν να εμποδίσουν τον εκλεγμένο πρόεδρο να εισέλθει στο Σέιμ, κλείνοντας τους δρόμους και πετώντας λάσπη στην αυτοκινητοπομπή του. Ο Ναρουτόβιτς δεν ένιωθε ποτέ άνετα με την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι ήταν εκπρόσωπος της Αριστεράς στην πολωνική πολιτική. Είχε γίνει μόνο κατά σύμπτωση υποψήφιος του Πολωνικού Αγροτικού Κόμματος «Απελευθέρωση». Επίσης, δεν περίμενε να κερδίσει τις εκλογές (στον πρώτο γύρο, ο Ναρουτόβιτς κέρδισε μόλις 62 ψήφους, ενώ η καταμέτρηση του Ζαμόισκι είχε 222 ψήφους).
Παναμάξ
Neopanamax
Παρόλα αυτά, ακόμα και με τις νέες, αρκετά μεγαλύτερες δεξαμενές, υπάρχουν ακόμα αρκετά πλοία που δεν χωρούν σε αυτές. Αυτά περιλαμβάνουν τα πλοία κοντέινερ Maersk E-class και Maersk Triple E class, TI class supertankers, και μεταλλευματοφόρα Valemax. Επίσης, Ενώ πολλά από τα μεγαλύτερα κρουαζιερόπλοια χωρούν μέσα στις δεξαμενές, είναι πολύ ψηλά για να περάσουν κάτω από την γέφυρα Bridge of the Americas, ακόμα και σε χαμηλή παλίρροια.
Βερεγγάριος Ραϋμόνδος της Προβηγκίας
Βιογραφία
Ο Βερεγγάριος Ραϋμόνδος ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ραϋμόνδου Βερεγγαρίου Γ΄ της Βαρκελώνης και της Ντους Α΄ της Προβηγκίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης έλαβε την κομητεία της Βαρκελώνης από τον πατέρα του και ο Βερεγγάριος-Ραϋμόνδος έλαβε την κομητεία της Προβηγκίας της μητέρας του. Έκανε γάμο με τη Βεατρίκη, κληρονόμο τού Μελγκέιγ. Κατά τη διακυβέρνησή του απασχολήθηκε με πολέμους με τον Οίκο των Μπω, που διεκδικούσαν την εξουσία του. Επίσης έκανε μία επίθεση στη Γένουα, αλλά κατά την επιχείρηση απεβίωσε στο Μελγκέιγ το 1144. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Β΄ στην Προβηγκία, αλλά το Μελγκέιγ επέστρεψε στη Βεατρίκη και τον δεύτερο σύζυγό της Βερνάρδο Β΄ των Πιγιέ κυρίου τού Αλέ.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Προεδρία
Κατά τις πρώτες μέρες του μετά την ορκωμοσία του, ο Ναρουτόβιτς συναντήθηκε με τους εκπροσώπους του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και τον καρδινάλιο Αλεξάντερ Κακόφσκι. Ο Ναρουτόβιτς συνειδητοποίησε ότι θα ήταν αδύνατο να σχηματιστεί κυβέρνηση πλειοψηφίας στο Κοινοβούλιο, γι΄ αυτό προσπάθησε να δημιουργήσει μια κυβέρνηση πέρα από τις αρμοδιότητες του κοινοβουλίου. Ως χειρονομία προς τη δεξιά πτέρυγα, πρόσφερε τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών στον αντίπαλό του, Ζαμόισκι.
Παναμάξ
Αντίκτυπος σε άλλα λιμάνια
Αρκετά λιμάνια, συμπεριλαμβανομένων της Νέας Υόρκης, του Νιου Τζέρσεϊ, του Νόρφολκ και της Βαλτιμόρης, όλα στην ανατολική ακτή των Η.Π.Α., έχουν ήδη αυξήσει το βάθος τους στα 15 μ. (50 πόδια) για να δέχονται τα πλοία New Panamax. Το 2015 το λιμάνι του Μαϊάμι κατάφερε με ένα έργο που έγινε γνωστό ως "The Deep Dredge", να φτάσει το ίδιο βάθος και έγινε το πλησιέστερο λιμάνι μεγάλου βάθους των Ηνωμένων Πολιτειών στην διώρυγα. Στην Αγγλία, στο Λίβερπουλ χτίστηκε ένας νέος μώλος με όνομα Liverpool2, όπου τα πλοία αγκυροβολούν στα βαθύτερα νερά του ποταμού Mersey αντί για τις κλειστές αποβάθρες. Τα εγκαίνιά του συνέπεσαν με αυτά των νέων δεξαμενών στον Παναμά. Στο Χάλιφαξ, μια ευρεία επέκταση του Νότιου Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων ολοκληρώθηκε το 2012, επεκτείνοντας τον μώλο και αυξάνοντας το βάθος από 14,5 στα 16 μ. (από 48 στα 52 πόδια). Το 2017, οι αρχές των λιμανιών της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ αύξησαν το περιθώριο διέλευσης της γέφυρας Bayonne στα 66 μ. (215 πόδια), με κόστος $1,7 εκ. για να μπορούν τα πλοία New Panamax να φτάνουν τις αποβάθρες στο λιμάνι Newark-Elizabeth.
Βερεγγάριος Ραϋμόνδος της Προβηγκίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη και κληρονόμο τού Βερνάρδου Δ΄ κόμη τού Μελγκέιγ (νυν Μωγκιό) και είχε τέκνο:
Παναμάξ
Αντίκτυπος σε άλλα λιμάνια
Από τον Απρίλιο του 2012, μια διαμάχη άρχισε μεταξύ των πόλεων Σαβάνα στην Τζόρτζια και Τσάρλεστον στην Νότια Καρολίνα, όσον αφορά τις περιορισμένες χρηματοδοτήσεις για διανοίξεις/εκβαθύνσεις, περιλαμβάνοντας διάφορες μηνύσεις από περιβαλλοντικές ομάδες αντίθετες στις διαδικασίες εκβάθυνσης του ποταμού Σαβάνα. Σημαντικό ρόλο είχε επίσης και η αναμενόμενη αύξηση της κινησιμότητας ελκύοντας εταιρίες που περιλαμβάνουν πλοία New Panamax. Από τότε, τα προβλήματα έχουν λυθεί και τα δύο λιμάνια έχουν δεχθεί τέτοιου τύπου πλοία, με το λιμάνι της Σαβάνα να περιλαμβάνει σήμερα 30 γερανούς Post-Panamax. Το Τζάκσονβιλ στην Φλόριντα έχει ξεκινήσει από το 2018 το δικό του έργο διάνοιξης/εκβάθυνσης Mile Point από 40 στα 47 μ., με σκοπό να ολοκληρωθεί σε 5-6 χρόνια και με αναμενόμενο κόστος τα $484 εκ. Επίσης, το λιμάνι στο Mobile, στην Αλαμπάμα έχει και αυτό ολοκληρώσει την εκβάθυνση του δικού του λιμανιού στα 45 μ. Αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλα λιμάνια.
Πλοία Post-Panamax
Ο όρος Post-Panamax ή over-Panamax σημαίνει πλοία που είναι μεγαλύτερα από την κατηγορία Panamax και δεν μπορούν να διέλθουν από τις αρχικές δεξαμενές της διώρυγας, όπως τα supertankers και τα μεγάλα σύγχρονα container και επιβατικά. Το πρώτο γνωστό πλοίο κατηγορίας post-Panamax είναι το RMS Queen Mary, που καθελκύστηκε το 1934 και κατασκευάστηκε με πλάτος 118 πόδια, καθώς προοριζόταν μόνο για διαδρομές στον Βόρειο Ατλαντικό .Όταν χρειάστηκε να μεταφερθεί στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια το 1967 για να προσελκύσει τουρίστες, χρειάστηκε να κάνει ένα μακρύ ταξίδι γύρω από το  Ακρωτήριο Χορν. Τα πρώτα πολεμικά πλοία που ανήκουν στην κατηγορία post-Panamax ήταν τα ιαπωνικά θωρηκτά της κλάση Γιαμάτο, που καθελκύστηκαν το 1940. Μέχρι τον Β'ΠΠ, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. είχε ορίσει ότι όλα τα πολεμικά του πλοία έπρεπε να μπορούν να διαπλέουν την διώρυγα του Παναμά. Το πρώτο πλοίο του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού που ξεπέρασε τα όρια Panamax, ήταν τα θωρηκτά κλάσης Montana, τα οποία σχεδιάστηκαν το 1940 αλλά δεν κατασκευάστηκαν ποτέ. Τα κατασκευαστικά όρια καταργήθηκαν από τον υπουργό του Ναυτικού στις 12 Φεβρουαρίου του 1940, με σκοπό να δημιουργηθούν νέες δεξαμενές με πλάτος 140 ft, κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Τα αεροπλανοφόρα κλάσης Essex σχεδιάστηκαν με αναδιπλούμενους πλαϊνούς ανελκυστήρες για να μπορούν να διαπλέουν την διώρυγα. Τα μετέπειτα αεροπλανοφόρα των Η.Π.Α. δεν εφάρμοσαν τους εν λόγω περιορισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διώρυγες Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Βερεγγάριος Ραϋμόνδος της Προβηγκίας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Δολοφονία
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Ο Ναρουτόβιτς κείτεται στο φέρετρο, 22 Δεκεμβρίου 1922. Μόλις πέντε ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, στις 16 Δεκεμβρίου 1922, ο Ναρουτόβιτς δολοφονήθηκε ενώ παρακολουθούσε μια έκθεση τέχνης στην Εθνική Πινακοθήκη Ζαχέντα. Ο δολοφόνος ήταν ο ζωγράφος Ελίγκιους Νιεβιαντόμσκι, ο οποίος είχε σχέσεις με το δεξιό Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα και σύντομα θα γινόταν ο μάρτυρας τους. Ο δολοφόνος καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε έξω από το Οχυρό της Βαρσοβίας στις 31 Ιανουαρίου.
Σε ταινία
Η δολοφονία του Ναρουτόβιτς ήταν το κύριο θέμα της πολωνικής ταινίας μεγάλου μήκους του 1977 Ο θάνατος του προέδρου (πολ.: Śmierć prezydenta), σε σκηνοθεσία Γέζι Καβαλερόβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Λιθουανοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί μηχανικοί Κατηγορία:Πολωνοί τέκτονες Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος «Απελευθέρωση» Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Δολοφονημένοι αρχηγοί κράτους Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη της Βαρσοβίας
Ποπίλια οδός
thumb|240px|Τμήμα της Ποπίλιας οδού στην επαρχία [[Ρήγιο |Ρέτζιο Καλάμπρια]] Η Ποπίλια οδός (λατ. Via Popilia) είναι το όνομα δύο αρχαίων ρωμαϊκών δρόμων που ξεκίνησαν επί υπατίας του Πούμπλιου Ποπίλιου Λαένα.
Ο πρώτος δρόμος ήταν μια επέκταση της Φλαμίνιας οδού από το Αρίμινο προς τα βόρεια παράλληλα της Αδριατικής θάλασσας στη σημερινή Βενετία. Το όνομα του δρόμου υπάρχει ακόμα στο σύγχρονο Ρίμινι, που αποτελεί σημείο συνάντησης της Φλαμίνιας οδού από τη Ρώμη, της Αιμίλιας οδού παράλληλα προς την κοιλάδα του Πάδου και της βόρειας Ποπίλιας οδού. Ο δεύτερος δρόμος ταξίδευε από την Καπούα στο Ρήγιο, ως τα Στενά της Μεσσίνας.
Αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως έναν ρωμαϊκό ταξιδιωτικό χάρτη (itinerarium) χαραγμένο πάνω σε πέτρα, που μας βοήθησε να μάθουμε περισσότερα για την Ποπίλια. Την οδό διέσχιζε μία τουλάχιστον ρωμαϊκή γέφυρα, η Ponte sul Savuto.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Κάστρο του Ιμαμπάρι
Το Κάστρο του Ιμαμπάρι (今治城, Imabari-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο στην πόλη Ιμαμπάρι, στο νομό Εχίμε της Ιαπωνίας. Αυτό το κάστρο είναι επίσης γνωστό ως ένα από τα τρία Μιζουτζίρο, ή «Κάστρα στη θάλασσα» στην Ιαπωνία μαζί με το κάστρο Τακαμάτσου στο νομό Καγκάβα και το κάστρο Νακάτσου στο νομό Όιτα.
Ιστορία
Αυτό το κάστρο κατασκευάστηκε από τον Τόντο Τακατόρα, έναν ντόπιο νταϊμιό. Συνέλεξε ανώτερες γνώσεις και τεχνικές για την κατασκευή κάστρων από το 1602 έως το 1604, για να χτίσει το δικό του κάστρο. Το αρχικό μεγάλο κάστρο, που κυβερνούσε την περιοχή ήταν το Κάστρο Κοκούφου, βρίσκεται στην κορυφή του όρους Καράκο. Ωστόσο, ο Τακατόρα σκέφτηκε ότι το Κάστρο Κοκούφου δεν ήταν το καλύτερο μέρος για τη διακυβέρνηση της περιοχής, έτσι κατάργησε το παλιό κάστρο και έφτιαξε ένα νέο, το Κάστρο Ιμαμπάρι. Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε το 1602 και ολοκληρώθηκε το 1604. Λίγα χρόνια αργότερα το κάστρο κατεδαφίστηκε και μεταφέρθηκε στο κάστρο Καμεγιάμα κοντά στο Κιότο.
Το 1635, αυτό το κάστρο και ο τομέας Ιμαμπάρι τα διαδέχθηκε ο Ματσουντάιρα Σανταφούσα, ο οποίος ήταν ανιψιός του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Μετά από αυτό, αυτός και οι απόγονοί του κυβέρνησαν εκεί για το υπόλοιπο της περιόδου Έντο. δεξιά|μικρογραφία| Το Κάστρο Ιμαμπάρι βρίσκεται στο κέντρο δεξιά. Με εντολή της κυβέρνησης Μεϊτζί, όλα τα κτήρια, που σχετίζονταν με το κάστρο καταστράφηκαν. Και η ιδιοκτησία γης πουλήθηκε σε τοπικό σιντοϊστικό ιερό. Το 1980, η κυβέρνηση της πόλης Ιμαμπάρι κατασκεύασε τον νέο πύργο ντόντζον στο κάστρο.
Χαρακτηριστικά
Το κάστρο Ιμαμπάρι διαθέτει μια τεράστια τάφρο με θαλασσινό νερό, έναν ψηλό πέτρινο τοίχο και μία κύρια πύλη με σπάνιο στυλ. Η τάφρος έχει κατά μέσο όρο μήκος 60 μέτρα και προορίζεται να εξουδετερώνει βέλη. Σχεδόν όλα τα μέρη του ψηλού πέτρινου τοίχου έχουν παραμείνει αμετάβλητα από την περίοδο Έντο. Η κύρια πύλη, η κύρια πύλη Κουρογκάνε, (鉄御門, Kurogane-gomon), είναι σιδερένια και πλαισιώνεται από πυργίσκους.
Κατάσταση Ανασυγκρότησης
Το Κάστρο Ιμαμπάρι έχει παραμείνει ανέπαφο μόνο όσον αφορά τα τείχη και την τάφρο. Τα υπόλοιπα κτήρια είναι ανακατασκευές, κατασκευασμένες κυρίως από σκυρόδεμα. Το τένσου συγκεκριμένα, ή κάστρο, είναι μια σύγχρονη κατασκευή από σκυρόδεμα, που μιμείται μόνο την εξωτερική εμφάνιση του πρωτότυπου. Το εσωτερικό είναι μοντέρνο και δεν αντιπροσωπεύει τον αρχικό σχεδιασμό. Στεγάζει πολλές εκθέσεις σχετικά με όπλα, πανοπλίες, γραπτά και φωτογραφίες του κάστρου. Ο τελευταίος όροφος του λειτουργεί ως σημείο θέασης πάνω από την πόλη. Το τένσου στεγάζει επίσης το μουσείο φυσικών επιστημών της πόλης.
Οι πυργίσκοι Κουρογκάνε-γκόμον και Μπούγκου-γιαγκούρα έχουν ανακατασκευαστεί επίσης με εσωτερικούς χώρους και μια μικρή έκθεση, που περιλαμβάνει μία μακέτα και διάφορα βίντεο, που εξηγούν τη λειτουργία τους και την ιστορία του κάστρου. Άλλα κτήρια περιλαμβάνουν τους πυργίσκους Γιαμαζάτο-γιαγκούρα και Οκάνε-γιαγκούρα, στους οποίους βρίσκονται το μουσείο αρχαιοτήτων και το τοπικό μουσείο τέχνης.
Πρόσβαση
δεξιά|240x240εσ
Βιβλιογραφία
Ιμαμπαρι Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Εθνικός Στρατός Απελευθερωτικής Προσπάθειας
Ο Εθνικός Στρατός Απελευθερωτικής Προσπάθειας (Ε.Σ.Α.Π.) ήταν αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στην κατεχόμενη δυτική Θεσσαλία. Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1942 από τον ταγματάρχη Γεώργιο Κωστόπουλο.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Ευάγγελος Ανουσάκης
Το 1941 παντρεύτηκε την ηθοποιό Μαλαίνα Ανουσάκη απ' την οποία απέκτησε μια κόρη, την ηθοποιό και βουλευτή Ελένη Ανουσάκη. Πέθανε στην Αθήνα τα ξημερώματα των Χριστουγέννων του 1956 σε ηλικία 44 ετών.
Ο Ανουσάκης είχε παίξει σε μια από τις πρώτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, με τίτλο Νύχτα χωρίς ξημέρωμα (1940) σε σενάριο Δημήτρη Μπόγρη και σκηνοθεσία Λ. Λιδωρικιώτη - Α. Παπαδαντωνάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί Κατηγορία:Έλληνες τενόροι
Αλέξιος Αντόνοβιτς του Μπράουνσβαϊγκ
Ο Αλέξιος Αντόνοβιτς, γερμ.: Alexei Antonovich von Braunschweig-Lüneburg von Welfen (1745–1798) από τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν ο τρίτος γιος του Αντώνιου-Ούλριχ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ και της Άννας Λεοπόλδοβνας, κόρης του Καρόλου-Λεοπόλδου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Αδέλφια του ήταν ο Iβάν ΣΤ΄ Αυτοκράτορας της Ρωσίας (β. 1740-41), η Αικατερίνη, η Ελισάβετ και ο Αλέξιος.
Βιογραφία
Η Άννα Λεοπόλδοβνα ήταν ανιψιά της Άννας Ιβάνοβνας των Ρομάνοφ Αυτοκράτειρας της Ρωσίας (1730-40). Τα αδέλφια κρατήθηκαν φυλακισμένα λόγω του δικαίωμά τους στον ρωσικό θρόνο, ως διαδόχων της Αυτοκράτειρας Άννας. Αυτό τους έκανε πιθανή πολιτική απειλή κατά των Αυτοκρατόρων Ελισάβετ (β. 1741-62), Πέτρου Γ΄ (β. 1762) και Αικατερίνης Β΄ (β. 1762-1796). Σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδελφό τους, τον εκθρονισμένο Ιβάν ΣΤ΄, ο οποίος τέθηκε σε απομόνωση, τα μικρότερα αδέλφια κρατήθηκαν μαζί με τον πατέρα τους, μετά το τέλος της μητέρας τους το 1746. Στο Κολμογκόρυ, η οικογένεια κατείχε το σπίτι του επισκόπου μέσα στον περίβολο του φρουρίου και ήταν υπό την παρακολούθηση των φρουρών. Τους επιτρεπόταν ένας μικρός κήπος, μερικά ζώα και διατηρούσαν λίγους υπηρέτες. Καθώς ο πατέρας τους είχε ερωτικές σχέσεις με τις υπηρέτριες, το προσωπικό τους τελικά αποτελείτο από ετεροθαλή αδέλφια τους. Με αυτοκρατορικό διάταγμα του 1750, τα αδέλφια απαγορεύτηκαν να μαθαίνουν, να διαβάζουν και να γράφουν.
Το 1766 στον πατέρα τους δόθηκε η ελευθερία του από την αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, αλλά αρνήθηκε να φύγει χωρίς τα παιδιά του. Έτσι παρέμεινε μαζί τους μέχρι το τέλος του το 1776· ως τότε είχε γίνει τυφλός. Το 1780 η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ μερίμνησε για την απελευθέρωσή τους και τη μεταφορά τους στη Δανία, στην εκ πατρός θεία τους Ιουλιάνα-Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (χήρας του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας). Πριν από την απελευθέρωσή τους, μεταφέρθηκαν στο Αρχανγκέλσκ για συνέντευξη και επιθεώρηση από τον κυβερνήτη Αλεξέι Μελγκούνοφ. Ο Μελγκούνοφ παρείχε προσωπικές περιγραφές για κάθε ένα από τα αδέλφια στην έκθεσή του. Ανέφερε ότι και τα τέσσερα αδέλφια ήταν σωματικά αδύναμα και υπέφεραν από κακή υγεία. Ο Πέτρος είχε τη μία πλευρά χαμηλότερη από την άλλη, είχε στρεβλά πόδια και φαινόταν φθισικός. Ο Αλέξιος ήταν σωματικά ισχυρότερος, αλλά υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις. Η Αικατερίνη ήταν αδύνατη και κωφή και υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις· μπορούσε να διαβάσει τα χείλη, αλλά είχε μικρό έλεγχο στη φωνή της. Όσο για την Ελισάβετ, χαρακτηρίστηκε παχουλή, ενεργητική, ομιλητική και υπεύθυνη, καθώς και ως η κυρίαρχη προσωπικότητα και εκπρόσωπος της οικογένειας. Ωστόσο, ενώ ήταν σωματικά αδύναμοι, και τα τέσσερα αδέλφια χαρακτηρίζοντο ως ευφυείς, συμπαθητικοί και φιλικοί, που είχαν μάθει να διαβάζουν και να γράφουν μέσω των δικών τους επινοήσεων, παρά την απαγόρευση του Αυτοκρατορικού διατάγματος. Σύμφωνα με πληροφορίες είχαν φιλικές σχέσεις μεταξύ τους, περνώντας τις ημέρες τους φροντίζοντας τον κήπο, τις κότες και τις πάπιες τους, κάνοντας ιππασία, κυνηγώντας ο ένας τον άλλον στην παγωμένη λίμνη κατά τη διάρκεια του χειμώνα, και παίζοντας σκάκι και χαρτιά.
Κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης του Μελγκόνοφ, η Ελισάβετ, που περιγράφεται ως επικεφαλής της οικογένειας, ανέφερε τη ζωή και τις επιθυμίες των αδελφών της. Δήλωσε ότι όταν ήταν νέοι, πριν ο πατέρας τους γίνει τυφλός, όλοι ήθελαν να είναι ελεύθεροι και ήλπιζαν για την ημέρα που θα απελευθερωθούν. Είχαν ζητήσει άδεια να κάνουν έλκηθρο στους δρόμους, αλλά δεν έλαβαν ποτέ απάντηση σε οποιοδήποτε αίτημα. Όσο για την ίδια, ήθελε να εκπαιδευτεί για τους τρόπους του έξω κόσμου και να συμμετάσχει στην υψηλή κοινωνία. Αν και είχαν ζήσει όλη τους τη ζωή ως φυλακισμένοι, ήταν ικανοποιημένοι με τη ζωή τους. Είχαν μόνο τρεις επιθυμίες: πρώτον, να τους επιτραπεί να επισκεφθούν ένα λιβάδι, καθώς είχαν ακούσει ότι περιείχε λουλούδια που δεν υπήρχαν στον κήπο τους. Δεύτερον, να επιτραπεί στις συζύγους των αξιωματικών να τους επισκέπτονται, για να έχουν συντροφιά· και τέλος, να τους μάθουν πώς να φορούν τα περίπλοκα ενδύματα της ανώτερης τάξης, με τα οποία τους εφοδίαζαν, όπως κορσέδες, γιατί ούτε αυτοί, ούτε οι υπηρέτες τους ήξεραν πώς πρέπει να τοποθετηθούν. Εάν αυτές οι τρεις επιθυμίες ικανοποιούντο, δήλωσε, θα ήταν όλοι ευτυχισμένοι να συνεχίσουν να ζουν όπως πριν.
Πριν από την απελευθέρωσή τους, στα αδέλφια δόθηκαν νέες αποσκευές και οικιακά δώρα από την Αυτοκράτειρα, έτσι ώστε η Ρωσία να κάνει καλή εντύπωση στη Δανία. Όταν τους είπαν ότι θα μεταφερθούν στη Δανία, ζήτησαν να στεγαστούν σε απομακρυσμένο μέρος, με λίγα άτομα εκεί. Φεύγοντας από τη Ρωσία στο πλοίο στις 27 Ιουνίου 1780, τα αδέλφια φέρεται να άρχισαν να κλαίνε όταν είδαν το φρούριο στο Αρχανγκέλσκ, πιστεύοντας ότι είχαν εξαπατηθεί και θα χωριστούν και ο καθένας θα μείνει σε απομόνωση. Στις 30 Αυγούστου 1780 τα αδέλφια έφτασαν στη Δανία. Για γραφειοκρατικούς λόγους, ωστόσο, αναγκάστηκαν να χωριστούν από τους υπαλλήλους τους και τα μισά αδέλφια κατά την άφιξή τους. Στη Δανία, η θεία τους βασίλισσα χήρα Ιουλιάνα-Μαρία, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν τους επισκέφτηκε ούτε μία φορά. Ζούσαν υπό κατ' οίκον περιορισμό στο Χόρσενς της Γιουτλάνδης υπό την κηδεμονία της Ιουλιανής- Μαρίας και με έξοδα της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄. Αν και ήταν κρατούμενοι, ζούσαν με σχετική άνεση και διατήρησαν μία μικρή Αυλή μεταξύ 40 και 50 ατόμων, όλοι Δανοί εκτός από τον Ρώσο Ορθόδοξο ιερέα τους. Τα αδέλφια, άμαθα στον νέο βαθμό ελευθερίας τους, σε ένα νέο περιβάλλον και περιτριγυρισμένα από ανθρώπους των οποίων τη γλώσσα δεν μπορούσαν να καταλάβουν, ήταν δυσαρεστημένα στη Δανία.
Goof Troop
Η Walt Disney Pictures κυκλοφόρησε δύο ταινίες που χρησίμευσαν ως συνέχεια της τηλεοπτικής σειράς: την κινηματογραφική ταινία A Goofy Movie, που κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου 1995, καθώς και το direct-to-video sequel An Extremely Goofy Movie, που κυκλοφόρησε στις 29 Φεβρουαρίου 2000, ως το φινάλε της σειράς.
Υπόθεση
Το Goof Troop έχει ομοιότητες με αρκετές μικρού μήκους ταινίες κινουμένων σχεδίων του Goofy στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι οποίες απεικόνιζαν τον Goofy ως πατέρα ενός άτακτου κοκκινομάλλη γιου. Ήταν δημιούργημα του Michael Peraza Jr. και παρουσιάστηκε στη διοίκηση της Disney ως ιδέα της τελευταίας στιγμής για να ταιριάζει στον τίτλο.
Ο Goofy, ένας ανύπαντρος πατέρας, επιστρέφει στη γενέτειρά του, το Spoonerville, μαζί με τον γιο του, Max. Όπως συμβαίνει, ο Γκούφυ και ο Μαξ καταλήγουν να μετακομίσουν δίπλα στον φίλο του Γκούφυ από το λύκειο: τον Πιτ, έναν πωλητή μεταχειρισμένων αυτοκινήτων και ιδιοκτήτη του Honest Pete's Used Cars, τη σύζυγό του Πεγκ, μεσίτρια, και τα δύο τους παιδιά, τον γιο Πιτ Τζέι (Πιτ Τζούνιορ) και τη μικρότερη κόρη Πίστολ. Ο Max και ο P. J. γίνονται οι καλύτεροι φίλοι και κάνουν σχεδόν τα πάντα μαζί. Ένα μεγάλο μέρος του χιούμορ της σειράς προέρχεται από τη σχετικά φυσιολογική προσωπικότητα του Μαξ που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τον πατέρα του.
Ιστορία της μετάδοσης και ταινίες μεγάλου μήκους
Το Goof Troop προβλήθηκε αρχικά στο The Disney Channel από τις 20 Απριλίου 1992 έως τις 12 Ιουλίου του ίδιου έτους. Όπως και οι προκάτοχοί του DuckTales, Chip 'n Dale Rescue Rangers, TaleSpin και Darkwing Duck και ο διάδοχός του Bonkers, το Goof Troop παρουσιάστηκε σε συνδικάτο (στις 5 Σεπτεμβρίου 1992) με μια πιλοτική τηλεοπτική ταινία, η οποία αργότερα προβλήθηκε ως πολυμερές σήριαλ κατά τη διάρκεια της κανονικής προβολής. Η σειρά προβλήθηκε στην ενότητα The Disney Afternoon των συνδικαλιστικών σειρών κινουμένων σχεδίων κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής περιόδου 1992/1993. Παράλληλα με τις σειρές Disney Afternoon, άλλα 13 επεισόδια προβλήθηκαν τα πρωινά του Σαββάτου στο ABC το 1992. Επαναλήψεις της σειράς προβλήθηκαν αργότερα στο The Disney Channel (από τις 3 Σεπτεμβρίου 1996) και αργότερα στο αδελφό καλωδιακό κανάλι Toon Disney. Οι επαναλήψεις προβάλλονταν στο Toon Disney μέχρι τον Ιανουάριο του 2005. Το πρόγραμμα επέστρεψε από τον Σεπτέμβριο του 2006 έως τον Αύγουστο του 2008, ενώ το χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα προβλήθηκε τα Χριστούγεννα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η ταινία Goof Troop μεταφέρθηκε στην ταινία μεγάλου μήκους A Goofy Movie (1995), η οποία έλαβε ανάμεικτες κριτικές αλλά σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Η ταινία ακολουθήθηκε από ένα direct-to-video sequel, An Extremely Goofy Movie (2000) και αποτέλεσε το φινάλε του Goof Troop. Στις δύο ταινίες οι Bill Farmer, Rob Paulsen και Jim Cummings επανέλαβαν τους ρόλους τους από το Goof Troop σε αυτές τις δύο ταινίες, με τον Jason Marsden να δίνει τη φωνή του ηλικιωμένου Max. Η Dana Hill, η οποία έδωσε τη φωνή της Max στη σειρά, σε διαφημίσεις, διαφημιστικά σποτ, διάφορα και άλλα έργα της Disney, πέθανε στις 15 Ιουλίου 1996, σε ηλικία 32 ετών, μετά από σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που σχετιζόταν με τον διαβήτη της.
Τίτλοι χαρακτήρων και τόπων
Η σύζυγος του Πιτ, η Πεγκ, είναι ένα παιχνίδι με το "Peg Leg Pete", ένα από τα ονόματα του Πιτ στις μικρού μήκους ταινίες της Disney. Ομοίως, η κόρη του Pistol είναι ένα παιχνίδι με ένα άλλο τέτοιο όνομα, το "Pistol Pete"
Η πόλη Spoonerville πήρε το όνομά της από τον καλλιτέχνη J. Michael Spooner, ο οποίος σχεδίασε πολλά από τα σχέδια του φόντου της σειράς.
Στο "Axed by Addition", ο Max χρησιμοποιεί την ατάκα "Doctor Howard, Doctor Fine, Doctor Howard" για να αποσπάσει την προσοχή των γιατρών από την εκτέλεση χειρουργικής επέμβασης στον PJ. Αυτή η ατάκα ήταν από τη μικρού μήκους ταινία των Three Stooges, Men in Black.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Στάδιο Ατατούρκ Λευκωσίας
Το γήπεδο θεωρείται το πιο διάσημο στην ΤΔΒΚ. Διαθέτει καφετέρια, πολυάριθμες δημοσιογραφικές αίθουσες, αίθουσα συνεδριάσεων και αίθουσα συνεντεύξεων τύπου. Το στάδιο είναι το μοναδικό στην ΤΔΒΚ με συνεχή παρουσία υγειονομικής περίθαλψης και ασθενοφόρων σε αγώνες της Σούπερ Λιγκ και του Κυπέλλου ΤΔΒΚ.
Ιστορία
Τα σχέδια για την κατασκευή ενός σταδίου με χωρητικότητα 20.000 θεατών στη Βόρεια Λευκωσία ανακοινώθηκαν στις 20 Νοεμβρίου του 1975, όταν τοποθετήθηκε ένα σημάδι στα πεδία που θα ήταν ο χώρος του σταδίου. Το γήπεδο άνοιξε τις πύλες του στις 28 Ιανουαρίου του 1990, με έναν αγώνα μεταξύ Φενέρμπαχτσε και Σαριγέρ, στον οποίο επικρατησε η Σαριγέρ με 1–0. Στα εγκαίνια παρευρέθηκαν 25.000 θεατές, αριθμός ρεκόρ για την ΤΔΒΚ, καθώς και ο πρωθυπουργός Ντερβίς Έρογλου, ο υπουργός Αθλητισμού Γκιουνάι Τζαϊμάζ και οι Τούρκοι υπουργοί Μεχμέτ Γιαζάρ και Ισμέτ Οζαρσλάν. Η Μπεσίκτας, η Γαλατασαράι και η Τράμπζονσπορ προσκλήθηκαν επίσης.
Το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε από τουρκικές ομάδες για φιλικούς αγώνες το 1990, συμπεριλαμβανομένου ενός αγώνα μεταξύ Μπεσίκτας και Σαριγέρ στις 12 Ιανουαρίου του 1991. Στο συγκεκριμένο στάδιο πραγματοποιήθηκαν ορισμένοι αγώνες για το ELF Cup του 2006. Το 2010, το Τουρκοκυπριακό Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, Νεότητας και Αθλητισμού μεταβίβασε την κυριότητα του σταδίου στον τουρκικό δήμο της Λευκωσίας. Ανακαινίστηκε το 2011, με ανανεωμένο χλοοτάπητα και εγκατάσταση νέων ηλεκτρονικών πινάκων αποτελεσμάτων. Ένας πολυγωνικός χώρος τοξοβολίας παρουσιάστηκε επίσης στο γήπεδο το 2014.
Σινούιτζου
Το Σινούιτζου (κορεατικά: 신의주시, ) είναι πόλη στη Βόρεια Κορέα απέναντι από το Ταντούνγκ της Κίνας στα διεθνή σύνορα του ποταμού Γιαλού. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Βόρειου Πιόνγαν. Μέρος της πόλης περιλαμβάνεται στην Ειδική Διοικητική Περιφέρεια Σινούιτζου, η οποία ιδρύθηκε το 2002 με σκοπό τον πειραματισμό με την εισαγωγή της οικονομίας της αγοράς.
Ιστορία
Αναπτυσσόμενο ως ένας σημαντικός οικισμός κατά τη διάρκεια της αποικιακής κυριαρχίας στο τέρμα μιας σιδηροδρομικής γέφυρας στον ποταμό Γιαλού (Άμροκ), το Σίνουιτζου βρίσκεται 7 μίλια νότια νοτιοδυτικά του Ούιτζου, η παλιά πόλη από την οποία προέρχεται η ονομασία Σινούιτζου (που σημαίνει "Νέο Ούιτζου"). Ως ανοιχτό λιμάνι, αναπτύχθηκε εμπορικά με τη βιομηχανία υλοτομίας που χρησιμοποιούσε τον ποταμό Γιαλού για τη μεταφορά ξυλείας. Επιπλέον, αναπτύχθηκε μια χημική βιομηχανία μετά την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος Σούπουνγκ.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, μετά την αποχώρησή του από την Πιονγιάνγκ, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και η κυβέρνησή του μετέφεραν προσωρινά την πρωτεύουσά τους στο Σινούιτζου - αν και οι δυνάμεις του UNC προσέγγισαν, η κυβέρνηση κινήθηκε και πάλι - αυτή τη φορά στο Κάνγκε. Επίσης, η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές από εναέριο βομβαρδισμό, ως μέρος των στρατηγικών βομβαρδισμών της Βόρειας Κορέας από την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η πόλη ξαναχτίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Κορέας
Λούσι Λιού
Η Λούσι Λιού (Lucy Liu ; 2 Δεκεμβρίου 1968) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, περισσότερο γνωστή από τις ταινίες Ally McBeal (1998-2002), Kill Bill και Elementary (2012-2019). Καθ'όλη την διάρκεια της καριέρας της, έχει λάβει δυο βραβεία Guild και έχει κερδίσει το Seoul International Drama Award Καλύτερης Ηθοποιού. Ήταν υποψήφια για βραβείο Έμμυ Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμική Σειρά και έχει λάβει υποψηφιότητες για τρία People's Choice Awards και για δυο Saturn Awards.
Η φιλμογραφία της Λιού περιλαμβάνει πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες Payback (1999), Οι Άγγελοι του Τσάρλι (2000), Shanghai Noon (2000), Chicago (2002), Charlie's Angels: Full Throttle (2003), Kill Bill: Volume 1 (2003), Lucky Number Slevin (2006), The Man with the Iron Fists (2012) και Set It Up (2018).
Η Λιού είναι επίσης ηθοποιός φωνής και έχει χαρίσει την φωνή της στην σειρά κινουμένων σχεδίων Kung Fu Panda (2008-2016) αλλά και στα κινούμενα σχέδια Tinker Bell and the Lost Treasure (2009), Tinker Bell and the Great Fairy Rescue (2010), Pixie Hollow Games (2011), Secret of the Wings (2012), The Pirate Fairy (2014) και Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast (2015). Άλλες συμμετοχές της ως ηθοποιός φωνής περιλαμβάνουν τις ταινίες Mulan II (2004), Magic Wonderland (2014) και The Tale of the Princess Kaguya (2013).
Το 2008, πρωταγωνίστησε στην κωμική-δραματική ταινία του ABC, Cashmere Mafia, η οποία ολοκληρώθηκε στην πρώτη σεζόν. Ήταν ένα από τα ελάχιστα αμερικανικά τηλεοπτικά σόου που μια ασιάτισα-αμερικανίδα ήταν η πρωταγωνίστρια. Το 2012, η Λιού πρωταγωνίστησε με έναν γκεστ ρόλο στην σειρά Southland, για την οποία κέρδισε το Critics' Choice Television Award for Best Drama Guest Actress.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί
Θεόδωρος Πιλέλης Δωρανίτης
Ο Θεόδωρος Δωρανίτης (απεβ. Ιούλιος 1352) γνωστός και ως Πιλέλης, ήταν Βυζαντινός Έλληνας ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Εξέχον μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας των Δωρανιτών από την Τραπεζούντα, ο Θεόδωρος Δωρανίτης ήταν μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στις εμφύλιες διαμάχες, που διέλυσαν την αυτοκρατορία τον 14ο αιώνα.
Ο Θεόδωρος ήταν αδελφός του Κωνσταντίνου Δωρανίτη πρωτοβεστιάριου. Το 1349/50 κατείχε το αξίωμα του μεγάλου στρατοπεδάρχη και με τον γιο του και τον κουνιάδο του φυλακίστηκε για λίγο, λόγω της εξέγερσής του κατά του Αλέξιου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού. Απελευθερώθηκε, ονομάστηκε πρωτοβεστιάριος τον Ιανουάριο του 1351, για να συλληφθεί εκ νέου και να φυλακιστεί τον Μάιο ως επαναστάτης. Τελικά εκτελέστηκε με τον γιο και τον κουνιάδο του με στραγγαλισμό τον Ιούλιο του 1352
Πηγές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας
Λιντίτα Χαλίμι
Η Λιντίτα Χαλίμι (γενν. 24 Μαρτίου 1989), κοινώς γνωστή ως Λιντίτα είναι Κοσοβάρα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Αλβανία στην Eurovision 2017 με το τραγούδι "World". Δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό κατακτώντας την δέκατη τέταρτη θέση στον α' ημιτελικό.
Η καλλιτεχνική πορεία της μέχρι σήμερα
Η καριέρα της άρχισε σε μια εκπομπή ταλέντων της αλβανικής τηλεόρασης (Ethet e se Premtes). Κατάφερε να φτάσει στους 10 καλύτερους διαγωνιζόμενους.
Το 2007 έλαβε μέρος σε ένα άλλο μουσικό σόου (Top Fest) και βραβεύτηκε ως Καλύτερη Νέα Καλλιτέχνις χάρη στο τραγούδι της με τίτλο "Vetem syte e tu" (μετ. Μόνο τα μάτια σου).
Το 2009 κατέκτησε την πρώτη θέση στο συγκεκριμένο μουσικό σόου με το τραγούδι "Enderroja" (μετ. Ονειρευόμουν).....Την ίδια κιόλας χρονιά έλαβε μέρος στο FiK (Festivali i Kenges) για να εκπροσωπήσει την χώρα της στην Γιουροβίζιον μαζί με τον Έρτι Χίμζο με το τραγούδι τους: "Nuk te dorezohem" (μετ. Δεν παραδίδομαι) αλλά δεν τα κατάφεραν.
Στο ίδιο έτος ένα άλλο τραγούδι της κατέκτησε τον τίτλο Καλύτερο Τραγούδι Ροκ στο σόου Kenga Magjike.
Το 2010 έλαβε ξανά μέρος στο σόου (Top Fest) με το τραγούδι "Me e forte se kurre"(μετ. Πιο δυνατή από ποτέ).
Δημιούργησε μια από τις πιο όμορφες μπαλάντες της Αλβανίας, το τραγούδι της "Ndihme"(μετ. βοήθεια) επίσης βγήκε στην κυκλοφορία το τραγούδι "Cold World".
Δοκίμασε για δεύτερη φορά στο FiK με το τραγούδι της "S'te fal"(μετ.Δεν σε συγχωρώ) και κατέκτησε την τρίτη θέση.
Το 2015 πήγε στο American Idol όπου έφτασε τους κορυφαίους 48 και κατέκτησε την 25η θέση.
Το 2016 δοκίμασε για τρίτη φορά να συμμετάσχει στο FiK όπου κατέκτησε την πρώτη θέση με το τραγούδι της "Bote" (μετ. κόσμος). Το επόμενο έτος εκπροσώπησε την Αλβανία στην Γιουροβίζιον.
Το 2017 βγήκε στην κυκλοφορία το νέο της τραγούδι Rock Wine.
Ισμπί-Ερά
Ο Ισμπί-Ερά ήταν ο ιδρυτής της Δυναστείας της Ισίν, κυβέρνησε την περίοδο (2017 π.Χ. - 1986 π.Χ.) σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση ή την περίοδο (1953 π.Χ. - 1920 π.Χ.) σύμφωνα με την Νέα Χρονολόγηση. Ο προκάτοχος του ήταν ο Ιμπί-Σιν ο τελευταίος βασιλιάς από την Τρίτη Δυναστεία της Ουρ, τον διαδέχθηκε ο γιος του Σου-Ιλισού. Ο Ισμπί-Ερά κυβέρνησε 33 χρόνια, είναι όλα καταγεγραμμένα με ακρίβεια. Παρά το γεγονός ότι προσπάθησε να διατηρήσει τα Σουμεριακά έθιμα η Ακκαδική γλώσσα είχε αρχίσει να κυριαρχεί από τα τελευταία χρόνια της τρίτης δυναστείας της Ουρ. Στην αρχή της σταδιοδρομίας του διορίστηκε υψηλός αξιωματούχος από τον Ιμπί-Σιν, υπεύθυνος για την Νιππούρ και την Ίσιν, ήταν Σημίτης από την Μάρι της Συρίας. Οι δραστηριότητες του είναι καταγεγραμμένες στις επιστολές που αντάλλαξε ο βασιλιάς της Ουρ με τον έμπιστο αξιωματούχο του Πουζούρ-Σουλγκί, η αυθεντικότητα των επιστολών ωστόσο αμφισβητείται. Οι σχέσεις του με τον Ιμπί-Σιν επιδεινώθηκαν όταν κατηγορήθηκε ότι έκανε στην Ίσιν κατάσχεση στο στάρι. Ο ίδιος δικαιολογήθηκε ότι σπατάλησε εξωφρενικά ποσά να το αγοράσει, ήθελε να το προστατεύσει από τους Αμορίτες και ζήτησε από τον βασιλιά της Ουρ 600 πλοία για να το μεταφέρει. Παρά το γεγονός ότι ο Ιμπί-Σιν τον ευεργέτησε από το 8ο έτος της βασιλείας του Ιμπί-Σιν ξεκίνησε να κυβερνά σαν ανεξάρτητος ηγεμόνας, από τότε η σχέση του με τον βασιλιά της Ουρ έγινε εχθρική. Ο Ιμπί-Σιν κατηγόρησε σκληρά τον Ισμπί-Ερά για την καταγωγή του "δεν είναι Σουμέριος", έγραψε στον έμπιστο του Πουζούρ Σουλγκί:
Δεν ακολούθησε ποτέ ένοπλη σύγκρουση αλλά ο Ισμπί-Ερά επέκτεινε σιωπηλά συνέχεια το βασίλειο του σε βάρος της Ουρ τα επόμενα 12 χρόνια, μέχρι την χρονιά που οι Ελαμίτες διέλυσαν το κράτος και την δυναστεία του Ιμπί-Σιν. Μετά την κατάληψη της Ουρ ο Ιμπί-Σιν μεταφέρθηκε αιχμάλωτος από τους Ελαμίτες στα Σούσα όπου και πέθανε στην φυλακή. Ο Ισμπί-Ερά πέτυχε τον 8ο χρόνο της βασιλείας του αποφασιστική νίκη απέναντι στους Αμορίτες, το ίδιο έγινε και με τον Ελαμίτες το 16ο έτος της βασιλείας του. Το 27ο έτος της βασιλείας του έδιωξε οριστικά την Ελαμίτικη φρουρά από την Ισίν και ανακηρύχτηκε "βασιλιάς της Σουμέρ και της Ακκάδ, διάδοχος της Ουρ", τον τίτλο χρησιμοποίησε ωστόσο πρώτος ο εγγονός του Ιντίν-Νταγκάν. Υιοθέτησε όλους τους βασιλικούς τίτλους της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ, αφιέρωσε πολλούς βασιλικούς ύμνους και ποιήματα στις θεότητες, επτά από τα οποία είναι εκτενή και έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο "θεός στην χώρα μου". Το 22ο έτος της βασιλείας του διόρισε την κόρη του υψηλή ιέρεια του Ανού στην θέση της κόρης του Ιμπί-Σιν. Οικοδόμησε πολλά κάστρα και τείχη αλλά το όνομα του σώζεται μόνο από μια επιγραφή. Είναι γνωστοί πολλοί ύμνοι για τον "Ίσμπί-Ερά, βασιλιά της Ισίν".
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων Κατηγορία:Τρίτη δυναστεία της Ουρ Κατηγορία:Βασιλείς της Ισίν
Ίδρυμα Τουρκικής Γλώσσας
Το Ίδρυμα Τουρκικής Γλώσσας (τουρκικά: Türk Dil Kurumu, TDK) είναι η επίσημη ρυθμιστική αρχή της τουρκικής γλώσσας. Εδρεύει στην Άγκυρα της Τουρκίας. Το Ίδρυμα λειτουργεί ως επίσημη αρχή για τη γλώσσα (χωρίς εξουσία επιβολής), συμβάλλει στη γλωσσολογική έρευνα για την τουρκική και άλλες τουρκικές γλώσσες, και εκδίδει το επίσημο λεξικό της γλώσσας, Güncel Türkçe Sözlük.
Ιστορία
Το ίδρυμα συστάθηκε στις 12 Ιουλίου του 1932, με την επωνυμία Σωματείο για τη Μελέτη της Τουρκικής Γλώσσας (Türk Dili Tetkik Cemiyeti) με πρωτοβουλία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή και πρώτου προέδρου της Δημοκρατίας της Τουρκίας, μαζί με τους Σαμίχ Ριφάτ, Ρουσέν Εσρέφ Ουναϊντίν, Τζελάλ Σαχίρ Έροζαν και Γιακούπ Καντρί Καραοσμάνογλου, όλα τα εξέχοντα ονόματα της λογοτεχνίας της περιόδου και τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας.
Ειδικός επικεφαλής και Γενικός Γραμματέας του ιδρύματος διετέλεσε ο τουρκοαρμένιος γλωσσολόγος Αγκόπ Ντιλατσάρ αρχής γενομένης από το 1934, ενώ συνέχισε να εργάζεται στο ίδρυμα μέχρι και το θάνατό του το 1979. Το ίδρυμα μετονομάστηκε σε Ίδρυμα Ερευνών Τουρκικής Γλώσσας το 1934, και σε Ίδρυμα Τουρκικής Γλώσσας (Türk Dil Kurumu) το 1936.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρκικη Κατηγορία:Τουρκική γλώσσα
Γουίλιαμ Νέβιλ, 4ος κόμης του Αμπεργκαβεννί
Ο Γουίλιαμ Νέβιλ, 4ος κόμης του Αμπεργκαβεννί (28 Ιουνίου 1792 - 17 Αυγούστου 1868), Βρετανός ευγενής και κληρικός ήταν τέταρτος γιος του Χένρι Νέβιλ, 2ου κόμη του Αμπεργκαβεννί και της Μαρίας Ρόμπινσον (1760 - 1796), κόρης του Τζων Ρόμπινσον. Χειροτονήθηκε (1816) και κράτησε δυο οικογενειακές κατοχές μέχρι το 1844, διαδέχθηκε την επόμενη χρονιά στην κομητεία του Αμπεργκαβεννί τον μεγαλύτερο αδελφό του Τζων Νέβιλ, 3ο κόμη του Αμπεργκαβεννί. Ο Γουίλιαμ Νέβιλ βαπτίστηκε στις 2 Αυγούστου 1792 ατο Άισλγουορθ του Μίντλσεξ. Εκπαιδεύτηκε στο Ούκφιλντ και έκανε εγγραφή στην εκκλησία του Ιησού Χριστού στην Οξφόρδη (22 Οκτωβρίου 1812). Έγινε δεκτός σαν ακόλουθος στο Κολέγιο της Μαγδαληνής στο Κέιμπριτζ στις 29 Μαρτίου 1816 και δέχτηκε την ίδια χρονιά την θέση του Μάστερ των Τεχνών.
Χειροτονήθηκε διάκονος στις 21 Ιουλίου 1816 και στις 1 Νοεμβρίου 1816 διορίστηκε πρύτανης στο Μπέρλινγκ, στο Κεντ και στις 23 Σεπτεμβρίου 1818 δέχτηκε την υποκομητεία του Φράντ και του Σάσσεξ μετά την παραίτηση του μεγαλύτερου αδελφού του Τζων. Παραιτήθηκε από όλους τους τίτλους (1844) και διαδέχθηκε την επόμενη χρονιά τον άτεκνο αδελφό του Τζων Νέβιλ ως 4ος κόμης του Αμπεργκαβεννί.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Καρολίνα Λίκι (πέθανε στις 9 Μαίου 1873) (7 Σεπτεμβρίου 1824) κόρη του Ραλφ Λίκι του Λόνγκφορντ Χολ στο Σροπσάιρ απέκτησε :
Ο Γουίλιαμ Νέβιλ πέθανε στην βίλα του Μπίρλινγκ στις 17 Αυγούστου 1868 και τάφηκε εκεί στις 25 Αυγούστου, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Γουίλιαμ Νέβιλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Ηφαιστείων της Ωβέρνης
Το Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Ηφαιστείων της Ωβέρνης (γαλλικά: Parc naturel régional des volcans d'Auvergne) είναι ένα γαλλικό περιφερειακό φυσικό πάρκο που βρίσκεται στο κέντρο του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ) της Γαλλίας, στη διοικητική περιοχή  Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Με έκταση 389.733 εκταρίων, είναι το μεγαλύτερο περιφερειακό φυσικό πάρκο στην ηπειρωτική Γαλλία.
Δημιουργήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1977.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Ηφαιστείων της Ωβέρνης βρίσκεται στο κέντρο της Ωβέρνης. Εκτείνεται από βορρά προς νότο πάνω από 120 χιλιόμετρα σε δύο νομούς της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ, τους Καντάλ και Πουί-ντε-Ντομ και περιλαμβάνει 147 κοινότητες που συγκεντρώνουν περίπου 90 000 κατοίκους (απογραφή του 2005)1. Το υψόμετρο κυμαίνεται μεταξύ 400 και 1.886 μέτρων.
Το περιφερειακό πάρκο καλύπτει πέντε φυσικές περιοχές, οι οποίες αποτελούν ξεχωριστά αλλά συμπληρωματικά γεωμορφολογικά σύνολα. σύνδεσμος=Αρχείο:00_0557_Roches_Tuillére%22_und_%22Roche_Sanadoire_-_Monts_Dore.jpg|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Θέα στα [[όρη Ντορ]] Από τις φυσικές περιοχές, οι 4 είναι ηφαιστειακοί όγκοι:
Πολύ διαφορετικό στην εμφάνιση, το πανόραμα της οροσειράς Σαιν ντε Πουί εκτείνεται σε 45 χιλιόμετρα με συνολικά 80 ηφαίστεια πιο πρόσφατης προέλευσης (μεταξύ 95.000 και 7.000 ετών). Σχεδόν όλοι οι πυρήνες, σε αντίθεση με τα ηφαίστεια των ορέων του Καντάλ ή των ορέων Ντορ, είναι μονογενετικά ηφαιστειακά πεδία: η προέλευση των ηφαιστείων είναι αποτέλεσμα μιας μόνο φάσης εκρηκτικής δραστηριότητας και γι 'αυτό τα ηφαίστεια είναι χαμηλότερα.
Προϊόντα και τεχνογνωσία
αριστερά|μικρογραφία|254x254εσ|Το λογότυπο του πάρκου μικρογραφία|335x335εσ|Απεριτίφ με γεντιανή Όπως και τα άλλα περιφερειακά φυσικά πάρκα της Γαλλίας, το Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Ηφαιστείων της Ωβέρνης στοχεύει επίσης στην προώθηση της βιοτεχνικής παραγωγής και της τεχνογνωσίας της περιοχής. Για το σκοπό αυτό, τα πάρκα διαθέτουν ένα εργαλείο αποτίμησης, το σήμα «Valeurs Parc», το οποίο κατατέθηκε από το Υπουργείο Περιβάλλοντος στο Εθνικό Ινστιτούτο Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας. Το εμπορικό σήμα Valeurs Parc αξιολογεί τη δέσμευση των δικαιούχων σε μια διαδικασία προόδου που ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της αειφόρου ανάπτυξης. Συγκεκριμένα, η σχετική παραγωγή, δραστηριότητα ή τεχνογνωσία πρέπει να πληρούν κριτήρια που σχετίζονται με τις τρεις βασικές αξίες της μάρκας: σύνδεση με την περιοχή, ανθρώπινη διάσταση, διατήρηση και ενίσχυση του περιβάλλοντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ωβέρνη-Ρον-Αλπ Κατηγορία:Γεωγραφία της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ
Ερρίκος Β΄ του Βολφενμπύτελ
Ο Ερρίκος Β΄ ο Ειρηνικός (1411 - 7 Δεκεμβρίου 1473) από τον Οίκο των Γουέλφων έγινε πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1428-73). Πιο πριν ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1416-28). Και οι δύο κτήσεις ήταν μέρη του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.